stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ช็อง อึน-คย็อง

| ช็อง อึน-คย็อง |
| --- | --- |
정은경


อธิบดีกรมควบคุมป้องกันโรค เกาหลี
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  12 กันยายน 2020
ประธานาธิบดี: มุน แจ-อิน
นายกรัฐมนตรี: ชุง ซเย-คยุน คุม บู-คยุม
รัฐมนตรี: พัค นึง-ฮู ควอน ด็อก-ชุล
ก่อนหน้า: ประเดิมตำแหน่ง
ผู้กำกับศูนย์ควบคุมป้องกันโรค เกาหลี
ดำรงตำแหน่ง 26 กรกฎาคม 2017 – 11 กันยายน 2020
ประธานาธิบดี: มุน แจ-อิน
นายกรัฐมนตรี: ลี นัค-ย็อน จุง แซ-คยุน
รัฐมนตรี: พัค นึง-ฮู
ก่อนหน้า: จุง กี-ซ็อก (Jung Ki-seok)
ถัดไป: ยกเลิกตำแหน่ง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1965-07-09) 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1965 (59 ปี) ควังจู ประเทศเกาหลีใต้
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล

ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 정은경
ฮันจา: 鄭銀敬
อาร์อาร์: Jeong Eun-gyeong 
เอ็มอาร์: Chŏng Ŭn-gyŏng 
 

ช็อง อึน-คย็อง (Korean: 정은경; Hanja: 鄭銀敬; Jeong Eun-kyeong หรือ Jung Eun-kyeong; เกิด 9 กรกฎาคม 1965) เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโรคติดเชื้อและสาธารณสุข อธิการบดีกรมควบคุมป้องกันโรค เกาหลี (KDCA) ตั้งแต่เดือนกันยายน 2020 ช็องเคยเป็นผู้กำกับศูนย์ป้องกันควบคุมโรค เกาหลี (KCDC) องค์กรเก่าก่อนจะยุบเปลี่ยนมาเป็น KDCA เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับตำแหน่งนี้ในศูนย์ที่ก่อตั้งตั้งแต่ปี 1981
ในระหว่างการระบาดของไข้หวัดนก 2009 ช็องเป็นผู้นำของสำนักนโยบายโรค กระทรวงสุขภาพและสวัสดิการ ในปี 2015 ระหว่างการระบาดของโรคเมอรส์ เธอเป็นผู้แถลงการณ์แก่สื่อและดูแลการควบคุมบริหารวิกฤต ในฐานะหัวหน้าศูนย์ป้องกันโรคของ KCDC และทีมตรวจสอบโรคภาคสนามของศูนย์ ในปี 2016 ช็องเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่สาธารณสุขเก้าคนที่คณะกรรมการตรวจสอบบัญชีมีคำสั่งให้พักงาน เนื่องจากไม่สามารถหยุดยั้งการระบาดของโรคไวรัส MERS ที่เลวร้ายที่สุดนอกตะวันออกกลาง ท้ายที่สุด คำสั่งพักงานถูกลดลงเหลือเป็นการพักจ่ายเงินเดือนเป็นเวลาหนึ่งเดือนหลังคณะกรรมการตรวจสอบบัญชีถูกวิจารณ์อย่างหนักในขุมชนแพทย์และนักวิทจาศาสตร์ว่าเลือกปฏิบัติในการลงโทษเฉพาะนักวิทยาศาสตร์ของศูนย์ มากกว่าที่จะไปลงโทษที่นักการเมืองและส่วนกำกับนโยบายของรัฐ นับตั้งแต่ช่วงแรกของการระบาดของโรคโควิด-19 ในเดือนมกราคม 2020 ช็องเป็นผู้แถลงการณ์และรายงานสถานการณ์รายวัน และตอบคำถามสื่อด้วยตนเอง นับตั้งแต่พฤษภาคม 2020 ทุกวันเว้นสองวัน สลับกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนอื่น ๆ
ช็องได้รับการขึ้นชื่อเป็น100 บุคคลทรงอิทธิพลแห่งปีโดยไทม์ ประจำปี 2020, 100 สตรีของบีบีซี ประจำปี 2020 และ 50 บุคคลแห่งปีของบลูมเบิร์ก
การศึกษา

ช็องจบการศึกษารวมสามปริญญา ทั้งหมดจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล ได้แก่แพทยศาสตร์บัณฑิต, ปริญญาโทด้านสาธารณสุขศาสตร์ และปริญญาเอกด้านเวชศาสตร์ป้องกัน
รางวัล

บุคคลผู้ทรงอิทธิพลแห่งปี 100 คนโดย ไทม์ ประจำปี 2020
100 สตรี โดยบีบีซี ประจำปี 2020
บลูมเบิร์ก 50 ประจำปี 2020
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 406

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 406 |
| --- | --- |
ถนนยนตรการกำธร; ถนนสตูลธานี; ถนนศุลกานุกูล
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 99.89 กิโลเมตร (62.07 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันออก:  ทางหลวงชนบท พท.5051 ใน อ.ปากพะยูน จ.พัทลุง
 :    เพชรเกษม ใน อ.รัตภูมิ จ.สงขลา   ทล.404 ใน อ.เมือง จ.สตูล   ถ.เลี่ยงเมืองสตูล ใน อ.เมือง จ.สตูล 
ปลายทางทิศใต้: ท่าเรือตำมะลัง ใน อ.เมือง จ.สตูล
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 406 (สายปากจ่า–ตำมะลัง) เป็นทางหลวงแผ่นดินที่เชื่อมต่อระหว่าง 2 จังหวัดที่อยู่ภาคใต้ฝั่งตะวันออกและฝั่งตะวันตก ได้แก่ จังหวัดสงขลากับจังหวัดสตูล มีระยะทางตลอดทั้งสาย 99.89 กิโลเมตร นอกจากนี้ ยังเป็นทางหลวงสายสำคัญที่เชื่อมต่อจากถนนเพชรเกษมไปยังจังหวัดสตูลอีกด้วย
รายละเอียดของเส้นทาง

เส้นทางมีจุดเริ่มต้นในทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือบนทางหลวงชนบท พท.5051 ที่ตำบลเกาะนางคำ อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง ข้ามคลองหลวงเข้าเขตจังหวัดสงขลา ลงไปยังทิศใต้เข้าอำเภอควนเนียง จากนั้นเส้นทางก็เลี้ยวไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ผ่านอำเภอรัตภูมิ โดยช่วงที่ผ่านอำเภอนี้ถนนมีชื่อว่า ถนนยนตรการกำธร ซึ่งเดิมมีชื่อเรียกว่า ทางหลวงแผ่นดินสายควนเนียง–สตูล ได้รับการตั้งชื่อดังกล่าวเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ในสมัยที่จอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี เพื่อเป็นเกียรติแก่หลวงยนตรการกำธร (มล รณะนันทน์) นายช่างผู้สร้าง จากนั้นเส้นทางเข้าจังหวัดสตูล ผ่านอำเภอควนกาหลง อำเภอควนโดน แล้วเข้าอำเภอเมืองสตูล ในช่วงที่ถนนผ่านเทศบาลเมืองสตูลมีชื่อว่าว่า ถนนสตูลธานี และ ถนนบุรีวาณิช แล้วสิ้นสุดที่แยกทางเข้าด่านศุลกากรสตูล ตำบลตำมะลัง เรียกถนนในช่วงสิ้นสุดนี้ว่า ถนนศุลกานุกูล
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 406 ในช่วงเริ่มต้นเป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร และขยายเป็น 4 ช่องจราจรเมื่อผ่านแยกคูหา จนถึงอำเภอเมืองสตูล เมื่อพ้นตัวเมืองไปแล้วถนนจะลดเหลือ 2 ช่องจราจรอีกครั้งจนถึงด่านศุลกากรสตูล
แต่เดิมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 406 มีระยะทางตั้งแต่จากอำเภอควนเนียงถึงตัวเมืองสตูลเท่านั้น แต่ได้มีการขยายระยะทางทั้งด้านทิศเหนือและทิศใต้ โดยควบรวมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4111 ในเขตจังหวัดสงขลา (เกาะนางคำ - ควนเนียง) และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4183 ในเขตจังหวัดสตูล (เมืองสตูล - ด่านศุลกากรสตูล)
รายชื่อทางแยก

↑  เดินรถทางเดียว จากถนนสมันตประดิษฐ์
↑  เดินรถทางเดียว จากถนนสมันตประดิษฐ์
↑  เดินรถทางเดียว จากถนนสตูลธานี
↑  เดินรถทางเดียว จากถนนบุรีวาณิช
แหล่งข้อมูลอื่น

ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง เก็บถาวร 2016-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ชัชวาลล์ คงอุดม

| ชัชวาลล์ คงอุดมม> ป.ช., ม.ว.ม., จ.ภ. |
| --- | --- |


สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  14 พฤษภาคม พ.ศ. 2566
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 (80 ปี) อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ชาติไทย (2545–2550) รวมใจไทยชาติพัฒนา (2550–2551) ประชาธิปัตย์ (2551–2555) พลังท้องถิ่นไท (2555–2565) รวมไทยสร้างชาติ (2565–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: วงศ์เดือน คงอุดม
บุตร: พรพิมล คงอุดม ชื่นชอบ คงอุดม

ชัชวาลล์ คงอุดม หรือที่รู้จักกันในชื่อ ชัช เตาปูน (นามเดิม ; ชัชวาลย์ คงอุดม ; 12 พฤศจิกายน 2486 - ) เป็นนักการเมืองและนักธุรกิจชาวไทย ที่ปรึกษาของนายกรัฐมนตรี อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อและอดีตหัวหน้าพรรคพลังท้องถิ่นไท
เขาทำหน้าที่เป็นสมาชิกวุฒิสภาที่ได้รับการเลือกตั้งจากกรุงเทพในปี พ.ศ. 2543 ถึง 2549 และเคยเป็นบรรณาธิการบริหาร โดยได้รับความไว้วางใจจาก ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ให้สืบสานกิจการหนังสือพิมพ์สยามรัฐ โดยทั้งสองได้นับถือกันเป็นพ่อ-ลูก สมัยที่ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในเขตดุสิต และได้รับการช่วยเหลือจาก ชัช เตาปูน
ชัชวาลล์ คงอุดม ก่อตั้ง พรรคพลังท้องถิ่นไท ในปี พ.ศ. 2555 การเลือกตั้งทั่วไปปี พ.ศ. 2562 ปัจจุบันมี ส.ส.จำนวน 5 ที่นั่ง
จนในที่สุดพรรคของเขาได้รับเลือกตั้งจำนวน 3 ที่นั่ง และตัดสินใจเข้าร่วมรัฐบาลภายใต้การนำของพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา และในปี พ.ศ. 2563 พรรคของเขาได้รับสมาชิกใหม่เพิ่มอีก 2 คน ซึ่งถูกขับให้ออกจากพรรคอนาคตใหม่ กระทั่งในวันจันทร์ที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2565 นายชัชวาลล์ได้ยื่นหนังสือลาออกจากการเป็น ส.ส. และสมาชิกพรรคพลังท้องถิ่นไท โดยในวันอังคารที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2565 นายชัชวาลล์ได้เดินทางมาสมัครสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติ พร้อมกับนายไตรรงค์ สุวรรณคีรี และนายชุมพล กาญจนะ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2566 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1265

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1265> ข้อมูลของเส้นทาง |
| --- | --- |
ความยาว: 43.619 กิโลเมตร (27.104 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศเหนือ:  ทล.1095 ใน อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน
ปลายทางทิศใต้:  ทล.1349 ใน อ.กัลยาณิวัฒนา จ.เชียงใหม่
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1265 [แยกทางหลวงหมายเลข 1095 (ปาย)-วัดจันทร์] เป็นทางหลวงสายหลักที่ใช้สำหรับเดินทางเข้าสู่หมู่บ้านวัดจันทร์ และศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์ อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ โดยเชื่อมต่อจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (แม่มาลัย-ปาย-แม่ฮ่องสอน) ที่อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน
รายละเอียดของเส้นทาง

เส้นทางนี้อยู่ในการดูแลของแขวงทางหลวงแม่ฮ่องสอน สำนักงานทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) กรมทางหลวง เริ่มต้นจากแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) กิโลเมตรที่ 85+225 ด้านซ้ายทาง (จากแม่มาลัย) ที่บ้านแม่ปิง ตำบลแม่ฮี้ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน เลียบไปตามริมฝั่งห้วยแม่ยะและแม่น้ำปาย ผ่านบ้านเมืองแปง ศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์ ข้ามแม่น้ำแม่แจ่ม และสิ้นสุดที่หมู่บ้านวัดจันทร์ ตำบลบ้านจันทร์ อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ ที่แยกตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1349 (สะเมิง-วัดจันทร์) รวมระยะทาง 43.619 กิโลเมตร เส้นทางเป็นถนนลาดยางขนาด 2 ช่องจราจรตลอดสาย กว้าง 7.00 เมตร เขตทางกว้างข้างละ 20.00 เมตร
ประวัติการก่อสร้างเส้นทาง

แนวเส้นทางสายนี้ เดิมเป็นทางลำลองของเหมืองแร่มหาลานนาและทางเดินเท้าเข้าสู่หมู่บ้านวัดจันทร์ อำเภอแม่แจ่ม (เดิม) จังหวัดเชียงใหม่ ความกว้าง 2.5 เมตร กรมทางหลวงได้เริ่มก่อสร้างโดยขยายคันทางเดิมและปรับปรุงช่วงที่ลาดชันในปี พ.ศ. 2523-2524 จากนั้นได้ปรับปรุงเส้นทางช่วง 12 กิโลเมตรแรกเป็นผิวทางลูกรังในปี พ.ศ. 2526 และได้เร่งดำเนินการก่อสร้างผิวทางลูกรังในส่วนที่เหลือเพื่อสนับสนุนศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์เมื่อปี พ.ศ. 2527 แต่เนื่องจากกำลังคนและเครื่องจักรไม่พอ ทางแขวงการทางแม่ฮ่องสอนจึงดำเนินการจากกิโลเมตรที่ 12 ถึง 28 และศูนย์สร้างทางลำปางดำเนินการตั้งแต่กิโลเมตรที่ 28 เป็นต้นไป จากนั้นในปี พ.ศ. 2528 จึงได้ตัดลาดเชิงเขาแก้ความลาดชันเป็นแห่งๆ ในช่วง 28 กิโลเมตรแรก และได้รับมอบเส้นทางช่วงกิโลเมตรที่ 0 ถึง 26+931 เป็นทางบำรุงเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 ในภายหลังมีการปรับปรุงเส้นทางเป็นระยะๆ ในช่วงปี พ.ศ. 2539-2545 จนกระทั่งการปรับปรุงล่าสุด ทำให้เส้นทางนี้เป็นถนนลาดยางตลอดสายเมื่อปี พ.ศ. 2550
รายชื่อทางแยก

แยกแม่ปิง
แยกวัดจันทร์
สถานที่สำคัญบนเส้นทาง

น้ำพุร้อนเมืองแปง
หน่วยพิทักษ์ป่าแม่สา
อ่างเก็บน้ำห้วยจันทร์ และอ่างเก็บน้ำห้วยอ้อ
ศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์ องค์การอุตสาหกรรมป่าไม้
หมู่บ้านวัดจันทร์
ดูเพิ่ม

อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่
กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – เกรโก-โรมัน รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 67 กิโลกรัม บุคคลชาย

| กีฬามวยปล้ำ ใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- | --- |

รอบคัดเลือก นักกีฬา
ชาย
|  | ฟรีสไตล์ | เกรโก-โรมัน |
|  | 57 กก. | 60 กก. |
|  | 65 กก. | 67 กก. |
|  | 74 กก. | 77 กก. |
|  | 86 กก. | 87 กก. |
: 97 กก.
|  | 125 กก. | 130 กก. |
หญิง
|  | ฟรีสไตล์ |  |
|  | 50 กก. |  |
|  | 53 กก. |  |
|  | 57 กก. |  |
|  | 62 กก. |  |
|  | 68 กก. |  |
|  | 76 กก. |  |
ด ค ก
การแข่งขันกีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – เกรโก-โรมัน รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 67 กิโลกรัม บุคคลชาย เป็น 1 ใน 18 รายการแข่งขันกีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น กำหนดจัดขึ้นระหว่างวันที่ 3-4 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่มากูฮาริเม็สเซะ การแข่งขันรายการเกรโก-โรมัน รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 67 กิโลกรัม บุคคลชายในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งนี้ จะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 17 คน จาก 17 ประเทศโดยประมาณ
ภูมิหลัง

การแข่งขันครั้งนี้จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 14 ของรายการนี้ โดยได้แข่งขันในโอลิมปิกครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1908
การคัดเลือก

บทความหลัก: กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
ปฏิทินการแข่งขัน

เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9).
| วันที่ | เวลา | รอบ |
| --- | --- | --- |
| 3 สิงหาคม 2021 | 11:00 | รอบคัดเลือก |
| 3 สิงหาคม 2021 | 18:15 | รอบรองฯ |
| 4 สิงหาคม 2021 | 11:00 | รอบแก้ตัว |
| 4 สิงหาคม 2021 | 17:00 | ชิงชนะเลิศ |
ผลการแข่งขัน > รอบแก้ตัว

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | รอบแก้ตัว รอบ 1 | รอบแก้ตัว รอบ 1 | รอบแก้ตัว รอบ 1 |  | ชิงเหรียญทองแดง | ชิงเหรียญทองแดง | ชิงเหรียญทองแดง |  |  |  |  |

|  |     |     |  |   |     |     |  |  |  |  |  |
|  |     |     |  |   |     |     |  |  |  |  |  |

|  |     |     |  |   |     |     |  |  |  |  |  |
|  |     |     |  |   |     |     |  |  |  |  |  |
ถั่วอาซูกิ

| ถั่วอาซูกิ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: ถั่ว Fabales
วงศ์:: ถั่ว Fabaceae
วงศ์ย่อย:: วงศ์ย่อยถั่ว Faboideae
สกุล:: Vigna Vigna (Willd.) Ohwi & H. Ohashi
สปีชีส์:: Vigna angularis
ชื่อทวินาม
Vigna angularis (Willd.) Ohwi & H. Ohashi

ภาพวาดถั่วอาซูกิในสมัยเอโดะ
ถั่วอาซูกิ (ญี่ปุ่น: 小豆; โรมาจิ: azuki, ชื่อวิทยาศาสตร์: Vigna angularis) เป็นพืชฤดูเดียวที่อยู่ในสกุลย่อย Vigna ในวงศ์ถั่ว เมล็ด เป็นถั่วหรือเป็นธัญพืชกินได้เรียกอีกอย่างว่า โชซุ (しょうず)
| --- | --- |

รายการ: ปริมาณ (กรัม)
ไขมัน: 2.2
กรดไขมันอิ่มตัว: 0.27
14:0 (กรดไมริสติก): 0.001
16:0 (กรดปาลมิติก): 0.220
18:0 (กรดสเตียริก): 0.024
กรดไขมันไม่อิ่มตัวเชิงเดี่ยว: 0.07
16:1 (กรดปาล์มิโทเลอิก): 0.011
18:1 (กรดโอเลอิก): 0.0
กรดไขมันไม่อิ่มตัวเชิงซ้อน: 0.55
18:2 (กรดลิโนเลอิก): 0.380
18:3 (กรดลิโนเลนิกอัลฟา): 0.170
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 |
| --- | --- |
ถนนนครศรีธรรมราช - ด่านประกอบ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 ผ่านสะพานติณสูลานนท์ ในอำเภอเมืองสงขลาและอำเภอสิงหนคร
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 245.253 กิโลเมตร (152.393 ไมล์)
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 สายนครศรีธรรมราช - ด่านประกอบ เป็นทางหลวงที่อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงนครศรีธรรมราชที่ 1 สังกัดสำนักงานทางหลวงที่ 16 นครศรีธรรมราช, แขวงทางหลวงสงขลาที่ 1 และแขวงทางหลวงสงขลาที่ 2 (นาหม่อม) สังกัดสำนักงานทางหลวงที่ 18 สงขลา เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมจังหวัดนครศรีธรรมราชเข้ากับจังหวัดสงขลา โดยไม่ต้องผ่านจังหวัดพัทลุง  มีระยะทางเริ่มต้นจากตัวเมืองนครศรีธรรมราช แล้ววิ่งลงใต้ไปสิ้นสุดที่ด่านศุลกากรบ้านประกอบ ตำบลประกอบ อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงนครศรีธรรมราชที่ 1 70.607 กิโลเมตร อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงสงขลาที่ 1 111.370 กิโลเมตร และอยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงสงขลาที่ 2 (นาหม่อม) 63.276 กิโลเมตร รวมระยะทางทั้งหมด 245.253 กิโลเมตร
รายละเอียดของเส้นทาง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 มีจุดเริ่มต้นที่สี่แยกหัวถนน ในตัวเมืองนครศรีธรรมราช แล้ววิ่งลงใต้ผ่านอำเภอเฉลิมพระเกียรติ อำเภอเชียรใหญ่ อำเภอหัวไทร เมื่อเข้าเขตจังหวัดสงขลาที่อำเภอระโนด จากนั้นผ่านอำเภอสทิงพระ วิ่งลงใต้ต่อไปยังอำเภอสิงหนคร ข้ามสะพานติณสูลานนท์เข้าสู่อำเภอเมืองสงขลา ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 ที่ทางแยกต่างระดับน้ำกระจาย แล้ววิ่งต่อไปทางตะวันออกถึงอำเภอจะนะ และไปสิ้นสุดที่ด่านศุลกากรบ้านประกอบ ตำบลประกอบ อำเภอนาทวี เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรตลอดทั้งสาย  ยกเว้นช่วงทางเข้าอำเภอจะนะ ระยะทางประมาณ 3.4 กิโลเมตร เชิงสะพานการะเกด อำเภอเชียรใหญ่ และทางแยกเข้าบ้านประกอบถึงด่านศุลกากรบ้านประกอบ มีขนาด 2 ช่องจราจร โดยสองบริเวณหลังมีปัญหาในเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดิน ทำให้การก่อสร้างทางช่วงนี้ไม่สมบูรณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง เก็บถาวร 2016-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทกส์โทโมร์ ข่าน

จักรพรรดิหยวนอี้จง (จีน: 北元益宗 , 1885 – พฤศจิกายน 1931) หรือ ทกส์โทโมร์ ข่าน (Төгстөмөр хаан) เป็น จักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์หยวน พระนามเดิมเมื่อแรกประสูติคือ ทกส์โทโมร์ (Төгстөмөр) จักรพรรดิองค์ที่ 3 และจักรพรรดิองค์สุดท้ายที่ทรงอำนาจแห่ง ราชวงศ์หยวนเหนือ จนถึงรัชสมัยของ ดายันข่าน
โทกูส เตมูร์ประสูติเมื่อ พ.ศ. 1885 เป็นพระราชโอรสองค์เล็กใน จักรพรรดิยฺเหวียนฮุ่ยจง และเป็นพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาของ จักรพรรดิยฺเหวียนเจาจง เมื่อจักรพรรดิยฺเหวียนเจาจงเสด็จสวรรคตโดยไร้รัชทายาทใน พ.ศ. 1921 โทกูส เตมูร์ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาโดยมีพระนามเป็นภาษามองโกลว่า อสฮัล ข่าน (Усхал Khan) โดยระหว่างพิธีฝังพระศพจักรพรรดิองค์ก่อนทางราชสำนักหมิงได้ส่งราชทูตมาเพื่อเจรจาปล่อยตัวองค์ชายไมดาร์บาลที่ถูกจับในสงครามเมืองอิ้งชาง (應昌)
โดยตลอด 10 ปีแห่งรัชสมัยพระองค์ได้ส่งกองทัพมองโกลเข้ามารุกรานในดินแดนของราชวงศ์หมิงหลายครั้งพร้อมกับที่จะป้องกันดินแดนของมองโกลจากรุกรานของต้าหมิงหลายครั้งเช่นกันจนกระทั่งพระองค์เสด็จสวรรคตในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 1931
| ด ค กฮ่องเต้แห่งราชวงศ์หยวน |
| --- | --- |
ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์หยวน:  ไท่จู่  รุ่ยจง  ไท่จง  ดิงจง  เสียนจง  ซื่อจู  เฉินจง  อู่จง  เหรินจง   อิงจง  ไท่ติ้ง  เทียนชุ่น  เหวินจง (ครั้งที่ 1)  หมิงจง  เหวินจง (ครั้งที่ 2)  หนิงจง  ฮุ่ยจง 
ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์หยวนเหนือ:  ฮุ่ยจง  เจาจง  อี้จง 
เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน
ดาบปลายปืน เอ็ม 9
ลักษณะ, คุณสมบัติและประวัติโดยสังเขป

ดาบปลายปืนและมีดอเนกประสงค์เอ็ม 9 สามารถนำเข้าไปเชื่อมต่อกับปืนไรเฟิลรุ่นเอ็ม 16และคาร์ไบน์รุ่นเอ็ม 4 คาร์บินเพื่อเป็นดาบปลายปืน
เอ็ม 9 ยังสามารถนำไปใช้เป็นอาวุธพกประจำกาย และยังสามารถนำไปเป็นมีดสารพัดประโยชน์ทั่วไปอีกด้วย
ฝักดาบปลายปืนเอ็ม 9 สามารถนำไปใช้เป็นที่ตัดลวดและใช้แทนเลื่อยเล็กๆ ได้
เอ็ม 9 ยังสามารถเชื่อมต่อเข้ากับปืนลูกซองมอสเบิร์ก (Mossberg) รุ่น 500/590 เป็นดาบปลายปืนได้อีกด้วย
ดาบปลายปืนและมีดอเนกประสงค์เอ็ม 9 ได้อยู่ในรายการอาวุธประจำการของกองทัพบกสหรัฐฯ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 (1987)
เอ็ม 9 มีใบมีดยาว 7 นิ้ว 14 ซม.) และมีความยาวทั้งหมด 12 นิ้ว (0.3 เมตร)
แหล่งข้อมูลอื่น

Army Fact File on Bayonets
PDF of patent (buck-184.com)
USMC Multi-purpose Bayonet (MB)
ถ้ำเอราวัณ

ถ้ำเอราวัณ
ถ้ำเอราวัณ เป็นถ้ำในตำบลวังทอง อำเภอนาวัง จังหวัดหนองบัวลำภู
หลักฐานทางโบราณคดีจากการสำรวจเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2541 พบโบราณวัตถุดังนี้ ชิ้นส่วนภาชนะดินเผา (Pottery sherds) ชนิดเนื้อเครื่องดิน (Earthenware) เนื้อหยาบ เมื่อสังเกตจากด้านตัดขวาง (Cross section) จะพบส่วนผสมของเม็ดทรายขนาดเล็กอย่างชัดเจน โดยชิ้นส่วนภาชนะดินเผาที่พบมีทั้งส่วนปาก (Rim) และส่วนลำตัว (Body) ของภาชนะ การตกแต่งผิวของชิ้นส่วนภาชนะที่พบมีทั้งที่ตกแต่ด้วยการใช้เชือกทาบ (Cord-marked) อย่างหยาบ ๆ และการขัดมัน (Burnished) ยังพบชิ้นส่วนกระดองเต่า อายุสมัยของถ้ำเอราวัณนั้นจัดอยู่ในช่วงยุคหิน (Stone age) (ตามแนวทางการจัดลำดับยุคสมัยทางโบราณคดีแบบจารีตนิยม (Traditional Archaeology)) ซึ่งยังไม่อาจระบุได้ชัดเจนว่าเป็นยุคหินกลาง (Mesolithic) หรือหินใหม่ (Neolithic) เพราะนอกจากชิ้นส่วนภาชนะดินเผาแล้ว ไม่พบหลักฐานแวดล้อมอื่น ๆ
บริเวณเชิงเขาขึ้นถ้ำเป็นที่ตั้งของวัดถ้ำเอราวัณ โดยตั้งชื่อวัดเพราะมีผู้มีจิตศรัทธาบริจาค ทรัพย์สร้าง รูปปั้นช้างเอราวัณ แล้วจึงเรียกชื่อถ้ำตามชื่อวัด
ถ้ำเอลโลรา

| หมู่ถ้ำเอลโลรา |
| --- | --- |
ถ้ำหมายเลข 16 ไกรลาศนาถมนเทียร
ประเภท: หมู่ถ้ำเจาะหิน
ที่ตั้ง: อำเภอออรังกาบาด, รัฐมหาราษฏระ, ประเทศอินเดีย
พิกัด: 20°01′36″N 75°10′38″E﻿ / ﻿20.0268°N 75.1771°E﻿ / 20.0268; 75.1771

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์: i, iii, vi
ขึ้นเมื่อ: 1983 (7th session)
เลขอ้างอิง: 243
 
 
ตำแหน่งที่ตั้งหมู่ถ้ำเอลโลราในรัฐมหาราษฏระแสดงแผนที่รัฐมหาราษฏระถ้ำเอลโลรา (ประเทศอินเดีย)แสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
เอโลรา (Ellora; \e-ˈlȯr-ə\) หรือนิยมทับศัพท์อิงชื่อภาษาอังกฤษว่า เอลโลรา หรือชื่อในภาษามราฐี เวรูละ (มราฐี: वेरूळ; ไอเอเอสที: Vērūḷ) เป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกตั้งอยู่ที่อำเภอออรังกาบาด รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย เป็นหมู่ศาสนสถานและวิหารเจาะหิน (rock-cut) ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ประกอบด้วยงานศิลปะและโบราณสถานของศาสนาฮินดู, ศาสนาพุทธ และศาสนาไชนะ อายุราวปี 600–1000 ถ้ำหมายเลข 16 ถือเป็นสถาปัตยกรรมเจาะหินก้อนเดี่ยว (single monolithic rock excavation) ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ภายในถ้ำหมายเลข 16 คือไกรลาศมนเทียร และราชรถที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระศิวะ
ปัจจุบันค้นพบถ้ำมากกว่า 100 ถ้ำในหมู่ถ้ำเอโลรา ทั้งหมดสร้างขึ้นโดยการเจาะเข้าไปในหน้าผาหินบะซอลต์ในหมู่เทือกเขาจารนันทรี (Charanandri Hills) ปัจจุบันมีเพียง 34 ถ้ำที่เปิดให้เข้าชมสำหรับสาธารณชน ในจำนวนนี้ประกอบด้วยวิหารในศาสนาพุทธ 12 แห่ง (ถ้ำหมายเลข 1–12), ฮินดู 17 แห่ง (ถ้ำหมายเลข 13–29) และไชนะ 5 แห่ง (ถ้ำหมายเลข 30–34) ภายในแต่ละวิหารเจาะหินเป็นการแสดงถึงศิลปกรรมและความเชื่อที่แพร่หลายในสหัสวรรษที่หนึ่ง และสร้างตามความเชื่อของแต่ละศาสนา การก่อสร้างให้อยู่ใกล้ชิดกันเช่นนี้เป็นการแสดงถึงความกลมเกลียวระหว่างศาสนา หมู๋วิหารทั้งหมดล้วนสร้างขึ้นในจักรวรรดิราษฏรกูฏ (สำหรับวิหารพุทธและฮินดู) และจักรวรรดิยาทวะ (วิหารไชนะ) สนับสนุนการก่อสร้างโดยกษัตริย์ ขุนนาง และผู้ค้าขายที่มั่งคั่งในแต่ละยุคสมัย
ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมิสซิสซิปปี

ภาพดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมิสซิสซิปปีในปี 2001 แสดงลักษณะของตีนนก
ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมิสซิสซิปปี ถือเป็นดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำขนาดใหญ่  ที่เกิดการสะสมตัวในยุคใหม่ และถูกให้ความสนใจอย่างมาก ลักษณะของพื้นที่แห่งนี้ยังเป็นต้นแบบที่สำคัญของการศึกษาการสะสมตัวของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ  โดยดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมิสซิสซิปปีเกิดขึ้นจากการสะสมตัวของตะกอนน้ำพาที่ถูกพัดพามาจากแม่น้ำมิสซิสซิปปี ก่อนที่จะไหลลงสู่อ่าวเม็กซิโก ทางตอนใต้ของสหรัฐอเมริกา กระบวนการสะสมตัวของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเกิดขึ้นมาแล้วกว่า 5,000 ปี รองรับตะกอนที่น้ำพาจากแม่น้ำมิสซิสซิปปีอย่างมหาศาล  ทำให้เกิดชายฝั่งทางตอนใต้ของรัฐลุยเซียนา ประเทศสหรัฐอเมริกา  และเกิดการสะสมตัวพอกเข้าไปในอ่าวแม็กซิโกที่มีช่วงความยาวตั้งแต่ 24 ถึง 80 กิโลเมตร
ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมิสซิสซิปปี ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 12,000 ตารางกิโลเมตร และคิดเป็น 40% ของพื้นที่ลุ่มดินเค็มในประเทศสหรัฐอเมริกา[ต้องการอ้างอิง] พื้นที่แห่งนี้ยังถือเป็นพื้นที่สำคัญในเชิงพาณิชย์  โดยเป็นท่าเรือส่งสินค้าให้กับเมืองนิวออร์ลีนส์ เป็นพื้นที่ที่สามารถผลิตน้ำมันให้กับสหรัฐอเมริกาประมาณ 16-18%[ต้องการอ้างอิง] และเป็นพื้นที่การประมงที่สำคัญในประเทศด้วย
ลักษณะทางกายภาพ

ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมิสซิสซิปปี  ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา สหรัฐอเมริกา  โดยการสะสมตัวของตะกอนทำให้เกิดดินดอนสามเหลี่ยมที่มีรูปร่างเป็นลิ้นสะสมตัวพอกเข้าไปในทะเล  เกิดทางน้ำสาขา ที่ไหลแยกออกจากแม่น้ำมิสซิสซิปปี  หลายสาขาย่อยพัฒนาตัวขึ้นบนลิ้น และคันดินธรรมชาติขึ้น แสดงดังลักษณะดังกล่าวโผล่พ้นระดับน้ำทะเล  ทำให้ลักษณะของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแห่งนี้มีลักษณะคล้ายกับตีนนก
ลักษณะการสะสมตัวของชั้นตะกอนทรายในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมิสซิสซิปปี  มีลักษณะเป็นเลนส์ของทรายขนาดใหญ่แทรก  อยู่ในตะกอนขนาดละเอียด  ซึ่งลักษณะของเลนส์ทราย ทำให้เกิดแหล่งกักเก็บปิโตรเลียมที่ดีได้
วิวัฒนาการการสะสมตัว

ลักษณะของตะกอนทรายที่พบบริเวณตอนล่างของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมิสซิสซิปปีม การพัดพามาโดยแม่น้ำมิสซิสซิปปีเป็นหลัก 
วิวัฒนาการการสะสมตัวของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมิสซิสซิปปี  เกิดจากการกวัดแกว่งของแม่น้ำมิสซิสซิปปี  ทำให้เกิดการพัฒนาของลิ้นเปลี่ยนไปมาตามการกวัดแกว่งของทางน้ำ  ประกอบกันการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเลในอดีต  ซึ่งการสะสมตัวของตะกอนในบริเวณนี้เริ่มเกิดขึ้นมามากกว่าหนึ่งหมื่นปีมาแล้ว
การสะสมตัวของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเกิดการสะสมตัวตั้งแต่ในยุคน้ำแข็งยุคสุดท้าย ในช่วงยุคไพลสโตซีน  ซึ่งในยุคดังกล่าวระดับน้ำทะเลลดลงจากระดับปัจจุบันถึง 130 เมตร  ทำให้เกิดการสะสมตัวของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไกลจากชายฝั่งปัจจุบันอย่างมาก  ต่อมาเมื่อระดับน้ำทะเลเพิ่มขึ้นเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ  ทำให้น้ำแข็งค่อยๆละลาย ทำให้เกิดการสะสมตัวของตะกอนช่วงที่ระดับน้ำทะเลเพิ่มขึ้น  และเข้าสู่ยุคปลายของไพลสโตซีนที่ระดับน้ำทะเลเพิ่มขึ้นถึงจุดสูงสุด ทำให้เกิดการสะสมตัวของตะกอนอีกชุดหนึ่งในช่วงระดับน้ำทะเลสูง  จนเข้าสู่ช่วงปัจจุบัน
วิวัฒนาการการสะสมตัว > การสะสมตัวในช่วงที่มีการเพิ่มขึ้นของน้ำทะเล

การสะสมตัวในช่วงเวลาที่มีการเพิ่มขึ้นของน้ำทะเลเกิดในช่วงที่ระดับน้ำทะเลเพิ่มสูงในช่วงปลายของยุคไพลสโตซีน  ทำให้เกิดการสะสมตัวของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ 3 ลิ้นซ้อนทับกัน คือ Outer Shoal, Maringouin และ Teche  ตามการกวัดแกว่งของแม่น้ำในแต่ละช่วงเวลา เนื่องจากผลของการเพิ่มขึ้นของน้ำทะเล และการทรุดตัวของพื้นที่บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมจากน้ำหนักของตะกอนน้ำพาที่มีอย่างมหาศาล  จึงทำให้ตะกอนลิ้นแรกจมตัวและถูกปิดทับด้วยลิ้นถัดไปที่เกิดจากการกวัดแกว่งของทางน้ำไปทางใหม่
การสะสมตัวของตะกอนที่ได้ เป็นการสะสมพอกเข้าไปในทะเล และไล่ขนาดเล็กจากข้างล่างขึ้นไปสู่ตะกอนขนาดใหญ่ด้านบน  จากนั้นถูกปิดทับด้วยตะกอนทรายที่เป็นผลจากการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเล
วิวัฒนาการการสะสมตัว > การสะสมตัวในช่วงที่ระดับน้ำทะเลสูง

การสะสมตัวในช่วงเวลานี้เกิดขึ้นหลังจากที่ระดับน้ำทะเลขึ้นสูงสุดหลังจากช่วงปลายของยุคไพลสโตซีนจนถึงปัจจุบัน  ทำให้เกิดการสะสมตัวของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอีก 3 ลิ้นจน  คือ Saint Bernard, Lafourche และ Modern โดยเป็นการกวัดแกว่งของทางน้ำเช่นเดียวกันกับในช่วงที่ระดับน้ำทะเลเพิ่มขึ้น
การสะสมตัวของตะกอนที่ได้เป็นการสะสมตัวพอกขึ้นด้านบน  แสดงการไล่ขนาดของตะกอนจากเล็กไปใหญ่ จากด้านล่างขึ้นด้านบน  และได้ชั้นของถ่านหินที่หนามากปิดทับในส่วนที่ราบลุ่มน้ำขัง
วิวัฒนาการการเปลี่ยนแปลงของลิ้นในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมิสซิสซิปปี
ท

| อักษรไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ท
รูปพยัญชนะ
| ก | ข | ฃ | ค | ฅ | ฆ | ง | จ |
| ฉ | ช | ซ | ฌ | ญ | ฎ | ฏ | ฐ |
| ฑ | ฒ | ณ | ด | ต | ถ | ท | ธ |
| น | บ | ป | ผ | ฝ | พ | ฟ | ภ |
| ม | ย | ร | ล | ว | ศ | ษ | ส |
|  |  | ห | ฬ | อ | ฮ |  |  |
รูปสระ
| ะ | –ั | า | –ํ | –ิ | ' | " |  |
| –ุ | –ู | เ | โ | ใ | ไ | –็ |  |
| อ | ว | ย | ฤ | ฤๅ | ฦ | ฦๅ |  |
รูปวรรณยุกต์
|  |  | –่ | –้ | –๊ | –๋ |  |  |
เครื่องหมายอื่น ๆ
|  |  | –์ | –๎ | –ฺ |  |  |  |
เครื่องหมายวรรคตอน
|  |  | ฯ | ฯลฯ | ฯลฯ | ๆ |  |  |
|  |  | ๏ | ๚ | ๛ | ┼ |  |  |
ท (ทหาร) เป็นพยัญชนะตัวที่ 23 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ถ (ถุง) และก่อนหน้า ธ (ธง) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ท ทหาร”
อักษร "ท" ตรงกับตัวเทวนาครี "द" ภาษาฮินดีตรงกับเสียง "ด" ในกลุ่มภาษาไทย ดังนั้นจึงมักทับศัพท์ภาษาอังกฤษด้วยตัวอักษร "d" เช่นคำว่า "เทวนาครี" ก็ควรออกเสียงเป็น "เดวานาการี" เช่นกัน
เนื่องจากการเรียงอักษรไทยคล้ายแต่ไม่ตรงกับอักษรเทวนาครี โดยมีตัวอักษร ​"ด" ซึ่งเป็นตัวประดิษฐ์เพิ่มนำหน้าอยู่ก่อนแล้ว สำหรับภาษาไทยกลางและภาษาไทยใต้ทุกถิ่น จึงเปลี่ยนเสียงพยัญชนะต้น /tʰ/ และพยัญชนะตัวสะกดให้เสียง /t̚/ เหมือนกับ "ถ"