stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016
กลุ่มเอฟ > ไอซ์แลนด์

ผู้จัดการ :  ลาร์ส ลาเกอร์แบ็ก และ  เฮย์มีร์ ฮัตล์กริมซอน
ไอซ์แลนด์ประกาศรายชื่อผู้เล่นของตนเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม
| 0#0 | ตำแหน่ง | ผู้เล่น | วันเกิด (อายุ) | ลงเล่น | ประตู | สโมสร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1GK | ฮันแนส โซร์ ฮัลโตร์ซอน | 28 เมษายน ค.ศ. 1984 (อายุ 32 ปี) | 32 | 0 |  บูเดอ/กลิมต์ |
| 2 | 2DF | ปีร์กีร์ เมาร์ ไซวาร์ซอน | 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984 (อายุ 31 ปี) | 56 | 0 |  ฮัมมาร์บือ |
| 3 | 2DF | เฮยกืร์ เฮย์ดาร์ เฮยก์ซอน | 1 กันยายน ค.ศ. 1991 (อายุ 24 ปี) | 6 | 0 |  อาอีคอ |
| 4 | 2DF | เชอร์ตืร์ แฮร์มันซอน | 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995 (อายุ 21 ปี) | 2 | 0 |  เยอเตอบอร์ย |
| 5 | 2DF | สแวร์รี อิญจี อิงกาซอน | 5 สิงหาคม ค.ศ. 1993 (อายุ 22 ปี) | 4 | 1 |  โลเกอเริน |
| 6 | 2DF | รักนาร์ ซีกืร์ดซอน | 19 มิถุนายน ค.ศ. 1986 (อายุ 29 ปี) | 54 | 1 |  ครัสโนดาร์ |
| 7 | 3MF | โยว์ฮัน แปร์ก กวึดมึนต์ซอน | 27 ตุลาคม ค.ศ. 1990 (อายุ 25 ปี) | 45 | 5 |  ชาร์ลตันแอทเลติก |
| 8 | 3MF | ปีร์กีร์ ปียาร์ตนาซอน | 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1988 (อายุ 28 ปี) | 46 | 6 |  บาเซิล |
| 9 | 4FW | คอลเปตน์ ซิคโซร์ซอน | 14 มีนาคม ค.ศ. 1990 (อายุ 26 ปี) | 37 | 19 |  น็องต์ |
| 10 | 3MF | กิลวี ซีกืร์ดซอน | 8 กันยายน ค.ศ. 1989 (อายุ 26 ปี) | 37 | 12 |  สวอนซีซิตี |
| 11 | 4FW | อัลแฟรด ฟินปอกาซอน | 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 (อายุ 27 ปี) | 32 | 7 |  เอาคส์บวร์ค |
| 12 | 1GK | เอิกมึนตืร์ คริสตินซอน | 19 มิถุนายน ค.ศ. 1989 (อายุ 26 ปี) | 10 | 0 |  ฮัมมาร์บือ |
| 13 | 1GK | อิงกวาร์ โยนซอน | 18 ตุลาคม ค.ศ. 1989 (อายุ 26 ปี) | 4 | 0 |  ซันเดอฟียูร์ |
| 14 | 2DF | เคารี อาอูร์ตนาซอน | 13 ตุลาคม ค.ศ. 1982 (อายุ 33 ปี) | 47 | 2 |  มัลเมอ |
| 15 | 4FW | โยน ตาดี เปิดวาร์ซอน | 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 (อายุ 24 ปี) | 20 | 1 |  ไคเซอร์สเลาเทิร์น |
| 16 | 3MF | รูนาร์ เมาร์ ซีกืร์โยนซอน | 18 มิถุนายน ค.ศ. 1990 (อายุ 25 ปี) | 9 | 1 |  ซุนส์วัลล์ |
| 17 | 3MF | อารอน กึนนาร์ซอน (กัปตัน) | 22 เมษายน ค.ศ. 1989 (อายุ 27 ปี) | 57 | 2 |  คาร์ดิฟฟ์ซิตี |
| 18 | 3MF | แทโอว์โดร์ แอลมาร์ ปียาร์ตนาซอน | 4 มีนาคม ค.ศ. 1987 (อายุ 29 ปี) | 25 | 0 |  ออร์ฮูส |
| 19 | 2DF | เฮอร์ดืร์ ปีเยิร์กวิน มักนูซอน | 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 (อายุ 23 ปี) | 3 | 0 |  เชเซนา |
| 20 | 3MF | แอมิล ฮัตล์แฟรดซอน | 29 มิถุนายน ค.ศ. 1984 (อายุ 31 ปี) | 52 | 1 |  อูดีเนเซ |
| 21 | 3MF | อาร์ตโนร์ อิงกวี เทรยส์ตาซอน | 30 เมษายน ค.ศ. 1993 (อายุ 23 ปี) | 6 | 3 |  นอร์เชอปิง |
| 22 | 4FW | เอย์ดืร์ กวึดยอนแซน | 15 กันยายน ค.ศ. 1978 (อายุ 37 ปี) | 84 | 25 |  มอลเด |
| 23 | 2DF | อารี เฟรร์ สกูลาซอน | 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1987 (อายุ 29 ปี) | 37 | 0 |  โอเดนเซ |
กลุ่มเอฟ > ออสเตรีย

ผู้จัดการ :  มาร์เซ็ล ค็อลเลอร์
ออสเตรียประกาศรายชื่อผู้เล่นสุดท้ายเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม
| 0#0 | ตำแหน่ง | ผู้เล่น | วันเกิด (อายุ) | ลงเล่น | ประตู | สโมสร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1GK | โรแบร์ท อัลเมอร์ | 20 มีนาคม ค.ศ. 1984 (อายุ 32 ปี) | 28 | 0 |  ออสเตรียวีน |
| 2 | 3MF | เจิร์จ การิช | 8 มีนาคม ค.ศ. 1984 (อายุ 32 ปี) | 41 | 2 |  ดาร์มชตัดท์ 98 |
| 3 | 2DF | อาเลกซันดาร์ ดรากอวิช | 6 มีนาคม ค.ศ. 1991 (อายุ 25 ปี) | 47 | 1 |  ดือนามอกือยิว |
| 4 | 2DF | มาร์ทีน ฮินเทอเร็กเกอร์ | 7 กันยายน ค.ศ. 1992 (อายุ 23 ปี) | 14 | 0 |  โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค |
| 5 | 2DF | คริสทีอัน ฟุคส์ (กัปตัน) | 7 เมษายน ค.ศ. 1986 (อายุ 30 ปี) | 75 | 1 |  เลสเตอร์ซิตี |
| 6 | 3MF | ชเต็ฟฟัน อิลซังเคอร์ | 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1989 (อายุ 27 ปี) | 16 | 0 |  แอร์เบ ไลพ์ซิจ |
| 7 | 4FW | มาร์คอ อาร์เนาทอวิช | 19 เมษายน ค.ศ. 1989 (อายุ 27 ปี) | 52 | 11 |  สโตกซิตี |
| 8 | 3MF | ดาวิด อาลาบา | 24 มิถุนายน ค.ศ. 1992 (อายุ 23 ปี) | 46 | 11 |  บาเยิร์นมิวนิก |
| 9 | 4FW | รูบิน โอโคเทีย | 6 มิถุนายน ค.ศ. 1987 (อายุ 29 ปี) | 17 | 2 |  1860 มึนเชิน |
| 10 | 3MF | ซลัทโค ยูนูซอวิทช์ | 26 กันยายน ค.ศ. 1987 (อายุ 28 ปี) | 48 | 7 |  แวร์เดอร์เบรเมิน |
| 11 | 3MF | มาร์ทีน ฮาร์นิค | 10 มิถุนายน ค.ศ. 1987 (อายุ 29 ปี) | 58 | 14 |  เฟาเอ็ฟเบ ชตุทท์การ์ท |
| 12 | 1GK | ไฮนทซ์ ลินด์เนอร์ | 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1990 (อายุ 25 ปี) | 8 | 0 |  ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท |
| 13 | 2DF | มาร์คุส ซุทเนอร์ | 16 เมษายน ค.ศ. 1987 (อายุ 29 ปี) | 16 | 0 |  อิงกอลชตัดท์ 04 |
| 14 | 3MF | ยูลีอาน เบาม์การ์ทลิงเงอร์ | 2 มกราคม ค.ศ. 1988 (อายุ 28 ปี) | 45 | 1 |  ไมนทซ์ 05 |
| 15 | 2DF | เซบัสทีอัน เพรอเดิล | 21 มิถุนายน ค.ศ. 1987 (อายุ 28 ปี) | 57 | 4 |  วอตฟอร์ด |
| 16 | 2DF | เควิน วิมเมอร์ | 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1992 (อายุ 23 ปี) | 3 | 0 |  ทอตนัมฮอตสเปอร์ |
| 17 | 2DF | โฟลรีอาน ไคลน์ | 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 (อายุ 29 ปี) | 37 | 0 |  เฟาเอ็ฟเบ ชตุทท์การ์ท |
| 18 | 3MF | อเลซันโดร เชิพฟ์ | 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 (อายุ 22 ปี) | 4 | 1 |  ชัลเคอ 04 |
| 19 | 4FW | ลูคัส ฮินเทอร์แซร์ | 28 มีนาคม ค.ศ. 1991 (อายุ 25 ปี) | 10 | 0 |  อิงกอลชตัดท์ 04 |
| 20 | 3MF | มาร์เซ็ล ซาบิทเซอร์ | 17 มีนาคม ค.ศ. 1994 (อายุ 22 ปี) | 18 | 3 |  แอร์เบ ไลพ์ซิจ |
| 21 | 4FW | มาร์ค ยังโค | 25 มิถุนายน ค.ศ. 1983 (อายุ 32 ปี) | 54 | 26 |  บาเซิล |
| 22 | 3MF | ยาค็อพ ยันท์เชอร์ | 8 มกราคม ค.ศ. 1989 (อายุ 27 ปี) | 22 | 1 |  ลูแซร์น |
| 23 | 1GK | รามาซัน เอิซจัน | 28 มิถุนายน ค.ศ. 1984 (อายุ 31 ปี) | 7 | 0 |  อิงกอลชตัดท์ 04 |
กลุ่มเอฟ > ฮังการี

ผู้จัดการ :  แบนด์ ชตอร์ค
ฮังการีประกาศชื่อผู้เล่นสุดท้ายเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม
| 0#0 | ตำแหน่ง | ผู้เล่น | วันเกิด (อายุ) | ลงเล่น | ประตู | สโมสร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1GK | กาโบร์ กิราย | 1 เมษายน ค.ศ. 1976 (อายุ 40 ปี) | 103 | 0 |  ฮอลอดาช |
| 2 | 2DF | อาดาม ล็องก์ | 17 มกราคม ค.ศ. 1993 (อายุ 23 ปี) | 11 | 0 |  วิแดโอโตน |
| 3 | 2DF | มิฮาย โกร์ฮุต | 1 ธันวาคม ค.ศ. 1988 (อายุ 27 ปี) | 4 | 0 |  แดแบร็ตแซ็น |
| 4 | 2DF | ตอมาช กาดาร์ | 14 มีนาคม ค.ศ. 1990 (อายุ 26 ปี) | 30 | 0 |  แลคปอซนัญ |
| 5 | 2DF | อ็อตติลอ ฟิโอลอ | 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 (อายุ 26 ปี) | 15 | 0 |  ปุชกาชออกอเดมิออ |
| 6 | 3MF | อาโกช แอแล็ก | 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1988 (อายุ 27 ปี) | 38 | 1 |  ดิโอชเจอรี เวเตกา |
| 7 | 4FW | บอลาฌ จูจาก (กัปตัน) | 23 ธันวาคม ค.ศ. 1986 (อายุ 29 ปี) | 78 | 18 |  บูร์ซัสปอร์ |
| 8 | 3MF | อาดาม น็อจ | 17 มิถุนายน ค.ศ. 1995 (อายุ 20 ปี) | 8 | 0 |  แฟแร็นตส์วาโรช |
| 9 | 4FW | อาดาม ซอล็อย | 9 ธันวาคม ค.ศ. 1987 (อายุ 28 ปี) | 32 | 8 |  ฮันโนเฟอร์ 96 |
| 10 | 4FW | โซลตาน แกรา | 22 เมษายน ค.ศ. 1979 (อายุ 37 ปี) | 89 | 24 |  แฟแร็นตส์วาโรช |
| 11 | 4FW | กริสติอาน เนแม็ต | 5 มกราคม ค.ศ. 1989 (อายุ 27 ปี) | 24 | 3 |  อัลเฆาะรอฟะฮ์ |
| 12 | 1GK | เดแน็ช ดิบุส | 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1990 (อายุ 25 ปี) | 4 | 0 |  แฟแร็นตส์วาโรช |
| 13 | 4FW | ดานิแอ็ล เบอแด | 24 ตุลาคม ค.ศ. 1986 (อายุ 29 ปี) | 12 | 4 |  แฟแร็นตส์วาโรช |
| 14 | 3MF | แกร์เกอ โลฟแร็นชิช | 1 กันยายน ค.ศ. 1988 (อายุ 27 ปี) | 12 | 1 |  แลคปอซนัญ |
| 15 | 3MF | ลาสโล ไกลน์ไฮส์แลร์ | 8 เมษายน ค.ศ. 1994 (อายุ 22 ปี) | 5 | 1 |  แวร์เดอร์เบรเมิน |
| 16 | 2DF | อาดาม ปินเตร์ | 12 มิถุนายน ค.ศ. 1988 (อายุ 27 ปี) | 21 | 0 |  แฟแร็นตส์วาโรช |
| 17 | 4FW | เนมันยา นีคอลิช | 31 ธันวาคม ค.ศ. 1987 (อายุ 28 ปี) | 18 | 3 |  แลเกียวาร์ชาวา |
| 18 | 3MF | โซลตาน ชตีแบร์ | 16 ตุลาคม ค.ศ. 1988 (อายุ 27 ปี) | 12 | 2 |  เนือร์นแบร์ก |
| 19 | 4FW | ตอมาช ปริชกิน | 27 กันยายน ค.ศ. 1986 (อายุ 29 ปี) | 56 | 17 |  สลอวันบราจิสลาวา |
| 20 | 2DF | ริฮาร์ด กุซมิช | 16 เมษายน ค.ศ. 1987 (อายุ 29 ปี) | 14 | 1 |  วิสวากรากุฟ |
| 21 | 2DF | บอร์นอบาช แบแช | 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1994 (อายุ 22 ปี) | 1 | 0 |  แอ็มเตกา บูดอแป็ชต์ |
| 22 | 1GK | เปแตร์ กูลาชี | 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1990 (อายุ 26 ปี) | 3 | 0 |  แอร์เบ ไลพ์ซิจ |
| 23 | 2DF | โรล็อนด์ ยูฮาส | 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1983 (อายุ 32 ปี) | 91 | 6 |  วิแดโอโตน |
เจ้าหญิงจุนชิ

| เจ้าหญิงจุนชิ> จักรพรรดินีในจักรพรรดิองค์ที่ 96 |
| --- | --- |
จักรพรรดินี（ชูงู）: 7 เดือน 12 เก็งโก ที่ 3 (13 มกราคม พ.ศ. 1877)
ชินมูโรมาชิอิง
ประกาศ: เอ็งเง็ง ที่ 2   (17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1880)

ประสูติ: 23 เดือน 2 เอ็งเคียว ที่ 4 (13 มีนาคม ค.ศ. 1311)
สิ้นพระชนม์: 12 เดือน 5 เอ็งเง็ง ที่ 2 (11 มิถุนายน ค.ศ. 1337) 
พระบิดา: จักรพรรดิโกะ-ฟุชิมิ
พระมารดา: ไซออนจิ ยะซุโกะ
พระสวามี: จักรพรรดิโกะ-ไดโงะ
พระบุตร: เจ้าหญิงยูกิโกะ
ด ค ก
เจ้าหญิงจุนชิ (ญี่ปุ่น: じゅん子内親王) จักรพรรดินีลำดับที่ 2 หรือ ชูงู ใน จักรพรรดิโกะ-ไดโงะ จักรพรรดิองค์ที่ 96 และจักรพรรดิองค์แรกของ ราชสำนักใต้ จาก ราชสกุลไดกะกุจิ เป็นพระราชธิดาใน จักรพรรดิโกะ-ฟุชิมิ จักรพรรดิองค์ที่ 94 และเป็นพระเชษฐภคินี (พี่สาว) ของ จักรพรรดิโคงง จักรพรรดิผู้อ้างสิทธิ์องค์ที่ 1 และ จักรพรรดิโคเมียว จักรพรรดิผู้อ้างสิทธิ์องค์ที่ 2 จาก ราชสกุลจิเมียวอิง
เจ้าหญิงเฟริยาลแห่งอียิปต์

| เจ้าหญิงเฟริยาลแห่งอียิปต์> เจ้าหญิงแห่งอียิปต์ |
| --- | --- |
ประสูติ: 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938 อเล็กซานเดรีย อียิปต์
สิ้นพระชนม์: 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 (71 พรรษา)  เจนีวา สวิตเซอร์แลนด์
พระสวามี: ฌ็อง-ปิแอร์ เปรร์ตอง (หย่า)
พระบุตร: ยัสมิน เปรร์ตอง-ชาอ์รอวี
ราชวงศ์: มูฮัมหมัดอาลี
พระราชบิดา: พระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์
พระราชมารดา: สมเด็จพระราชินีฟารีดาแห่งอียิปต์
เจ้าหญิงเฟริยาลแห่งอียิปต์ (อาหรับ:الأميرة فريال Feriyāl, ประสูติ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938 - สิ้นพระชนม์ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009) พระราชธิดาพระองค์แรกในพระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์ และสมเด็จพระราชินีฟารีดาแห่งอียิปต์
พระประวัติ

เจ้าหญิงเฟริยาลแห่งอียิปต์ ประสูติเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938 พระองค์เป็นพระราชธิดาพระองค์แรกในพระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์ และสมเด็จพระราชินีฟารีดาแห่งอียิปต์ พระองค์ประสูติกาล เมื่อพระเจ้าฟารุกมีพระชนมายุเพียง 18 พรรษา ส่วนสมเด็จพระราชินีฟารีดา พระราชมารดา มีพระชนมายุเพียง 17 พรรษา  โดยพระนาม เฟริยาล มาจากพระนามของพระปัยยิกาฝ่ายพระชนก (ย่าทวด) พระองค์มีพระขนิษฐาอีก 2 พระองค์ คือ เจ้าหญิงเฟาซียะห์ และเจ้าหญิงฟาดียะห์
พระราชบิดาทรงปรารถนาให้เจ้าหญิงเฟริยาล อภิเษกสมรสกับพระเจ้าไฟซาลแห่งอิรัก ซึ่งขณะนั้นทั้งสองพระองค์มีพระชันษาเพียง 2 ปี  หลายปีต่อมาพระราชบิดาได้ทรงประกาศหย่ากับพระราชินีฟารีดา พระมารดา และได้อภิเษกสมรสใหม่กับสมเด็จพระราชินีนาร์รีมาน และมีพระโอรสอีก 1 พระองค์ คือ พระเจ้าฟูอัดที่ 2 แห่งอียิปต์ จึงถือว่าเป็นพระอนุชาต่างพระมารดาของเจ้าหญิงอีกด้วย โดยพระเจ้าฟูอัดที่ 2 ทรงกล่าวถึงเจ้าหญิงว่าเปรียบเสมือนพระมารดาของพระองค์ แต่หลังเจ้าหญิงและพระมารดาสิ้นพระชนม์ พระองค์ก็เหมือนอยู่คนเดียว
ต่อมาได้เกิดการปฏิวัติอียิปต์ ค.ศ. 1952 พระราชวงศ์จึงเสด็จลี้ภัยไปยังประเทศอิตาลี
ชีวิตนอกอียิปต์

เจ้าหญิงเฟริยาลได้เสด็จลี้ภัยมาพร้อมกับพระราชบิดา และพระขนิษฐา ขณะประทับลี้ภัยพระองค์ได้รับการศึกษาภาษาต่างๆ แต่ก็ได้ทอดพระเนตรรายการโทรทัศน์ช่องภาษาอาหรับ  และได้ทำการศึกษาโดยส่วนพระองค์ที่โรงเรียนแกรนด์เวอร์เกอร์ฟินิชิง (Grand Verger Finishing School) เมืองลูทรี (Lutry) ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ต่อมาพระองค์ได้ศึกษาต่อในเมืองเจนีวา และทำงานเป็นครูผู้สอนที่เมืองโลซาน
เสกสมรส

ในปี ค.ศ. 1966 พระองค์ได้ทำการเสกสมรสกับนายฌ็อง-ปิแอร์ เปรร์ตอง ชาวสวิส โดยเสกสมรสที่เวสต์มินสเตอร์ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร โดยสามีของพระองค์มีชื่อมุสลิมเป็น ซามีร์ เชรีฟ (Samir Cherif) ต่อมาเจ้าหญิงและสามีได้หย่าขาดจากกัน และไม่นานนายเปรร์ตองเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1968 แต่เจ้าหญิงก็มิได้แต่งงานใหม่แต่อย่างใด ทั้งคู่มีธิดาด้วยกัน 1 คน คือ ยัสมิน เปรร์ตอง-ชาอ์รอวี (1968-)
พระธิดาในพระองค์คือ นางยัสมิน เปรร์ตอง ได้สมรสกับนายอาลี ชาอ์รอวี หลานของนางหุดา ชาอ์รอวี และมีบุตรด้วยกัน 1 คน คือ นายโอมัร อาเหม็ด
สิ้นพระชนม์

เจ้าหญิงเฟริยาล ฟารุก แห่งอียิปต์ ได้ดำรงชีวิตอยู่อย่างเงียบๆ ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ภายหลังเจ้าหญิงเฟาซียะห์แห่งอียิปต์ พระขนิษฐาได้ล้มป่วยลง พระองค์จึงให้การอภิบาลแก่พระขนิษฐา จนเจ้าหญิงเฟาซียะห์สิ้นพระชนม์ลงเสียก่อนในปี ค.ศ. 2005 อีก 4 ปีต่อมา เจ้าหญิงเฟริยาลก็สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 ในโรงพยาบาล นครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ด้วยโรคมะเร็งลำไส้ หลังจากที่พระองค์ต่อสู้กับโรคนี้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 สิริรวมพระชนมายุได้ 71 พรรษา โดยพระศพถูกฝังร่วมกับพระบิดา และพระขนิษฐา ณ สุสานหลวงกรุงไคโร ในมัสยิดอัลริฟาอี ประเทศอียิปต์
แหล่งข้อมูลอื่น

الأميرة فريال
Egyptian Royalty by Ahmed S. Kamel, Hassan Kamel Kelisli-Morali, Georges Soliman and Magda Malek.
L'Egypte D'Antan... Egypt in Bygone Days  เก็บถาวร 2020-06-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Max Karkegi.
เจ้าหญิงเฟริยาลพร้อมด้วยพระบิดา และพระมารดา
เจ้าหญิงเฟริยาลในวัยเยาว์
เง็กเซียนฮ่องเต้

เง็กเซียนฮ่องเต้ เป็นเทพเจ้าสูงสุดของจีน
เทวรูปและรูปวาดขององค์เง็กเซียนฮ่องเต้จะทรงฉลองพระองค์เช่นเดียวกับจักรพรรดิจีน  คือมีพระมาลา ด้านหน้ามีเส้นร้อยไข่มุกเป็นแถวห้อยลงมาหน้าพระพักตร์ พระหัตถ์ทรงพระป้ายซือฮุดหน้าพระอุระ ด้านหลังมีพนักงานสองคนคอยโบกพัด ด้านหน้ามีองครักษ์สององค์ทั้งฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋น  พระองค์ทรงได้รับการยกย่องให้เป็นเทพเจ้าสูงสุดตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 14 เป็นต้นมา
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า เง็กเซียนฮ่องเต้ คนไทยเรียกกันเกิดจากการผสมภาษาจีนระหว่าง 2 สำเนียง คือ ฮกเกี้ยนกับแต่จิ๋ว คือ เง็ก (แต้จิ๋ว) เซียน (ฮกเกี้ยน) ฮ่องเต้ (ฮกเกี้ยน) ชื่อ "เง็กเซียนฮ่องเต้" นี้เป็นการเรียกแบบไทย ชาวจีนโดยส่วนมากเรียก อวี่หวงต้าตี้ (ตัวเต็ม: 玉皇大帝, ตัวย่อ: 玉皇大帝, พินอิน: Yù huáng dà dì  , ฮกเกี้ยน: หยกฮ่องไต่เต่,สำเนียงแต้จิ๋ว:เง็กอ้วงไต่ตี่ )  หรือ อวี่หวงซ่างตี้ (ตัวเต็ม: 玉皇上帝, ตัวย่อ: 玉皇上帝, พินอิน: Yù huáng sháng dì  , ฮกเกี้ยน: หยกอ๋องส่องเต่,สำเนียงแต้จิ๋ว:เง็กฮ่วงเสี่ยงตี่ ) แปลว่า  จักรพรรดิหยก หรือ ทีกง หรือ เทียนกง  天公 แปลว่า ปู่สวรรค์ หรือปู่ฟ้า ซึ่งเป็นชื่อที่ชาวฮกเกี้ยน ชาวแต้จิ๋ว และชาวไต้หวันเรียกแบบใกล้ชิดเสมอญาติ
เง็กเซียนกับวัฒนธรรมชาวจีน

ชาวจีนมีความเชื่อว่าทีกงคือผู้ดลบันดาลทุกอย่างที่มีบนโลก ทั้งธรรมชาติ  ดวงชะตา และความเป็นไปของมนุษย์  ดั้งนั้นทีกงจึงมีผลต่อวิถีของชาวจีน ตามศาลเจ้าหรือวัดจีนทั่วโลก ก่อนที่จะทำการบูชาเทพเจ้าองค์อื่นต้องบูชาทีกงเป็นอย่างแรกเพื่อเป็นการให้เกียรติ โดยตามศาลเจ้าจีนส่วนมากจะตั้งกระถางธูปของทีกงไว้ตรงหน้าของศาล โดยตรงกระถางธูปหรือป้ายบูชาทีกงของคนจีนแต่ละกลุ่มภาษาจะสลักตัวอักษรแตกต่างออกไป ศาลเจ้าของชาวฮกเกี้ยนและชาวกวางตุ้ง จะสลักคำว่า 天官賜福 เทียนก๊วนซูฮก ศาลเจ้าของชาวแต้จิ๋วและไหหลำ จะสลักคำว่า 天地父母 ทีตี่แป้บ้อ
ในทุกปีหลังวันตรุษจีนไปแล้ว 8 วัน ชาวจีนฮกเกี้ยนทั่วโลกจะมีพิธีทีกง เรียกกันว่า ป่ายเทียนกง (拜天公) เพื่อเป็นการระลึกถึงพระคุณของเง็กเซียนฮ่องเต้และเป็นวันประสูติของพระองค์ และมีความเชื่อว่าเมื่อสมัยราชวงค์หมิงชาวจีนฮกเกี้ยนทุกรุกรานจากญี่ปุ่นจึงพากันหนีไปหลบกันในดงอ้อย เมื่อญี่ปุ่นยกทัพกลับไปจึงได้พากันออกมา วันนั้นเป็นวันที่ 9 คำ เดือน 1 (จีน) พอดีซึ่งตรงกับวันป่ายทีกง ชาวจีนฮกเกี้ยนจึงเชื่อว่าที่พวกตนรอดจากการรุกรานของญี่ปุ่นเป็นเพราะทีกงช่วยเอาไว้ จึงได้จัดการป่ายทีกงในวันประสูติของเง็กเซียนฮ่องเต้ในทุก ๆ ปี เพื่อเป็นการระลึกถึงพระคุณ และ ได้นำต้นอ้อยมาร่วมในบูชาด้วย และอ้อยในภาษาจีนฮกเกี้ยนเรียกว่า ก้ามเจี่ย (甘蔗) ซึ่งไปพ้องเสียงกับคำว่า กัมเสี่ย（感謝）ซึ่งแปลว่า ขอบคุณ
ยี่หนึงจินกุน หลานของเง็กเซียน เป็นตัวละครในเรื่องไซอิ๋ว ท่านเป็นผู้เดียวที่สามารถปราบซุนหงอคงแล้วเอาตัวมาลงโทษบนสวรรค์ได้ แต่อย่างไรก็ตามซุนหงอคงมีฤทธิ์มากเมื่อนำตัวขึ้นสวรรค์ไปประหารก็ไม่ตาย ทางสวรรค์จึงขออาศัยบารมีพระพุทธเจ้า (พระยูไล) พระพุทธเจ้าจึงจับตัวหงอคงไปขังไว้ใต้ภูเขาเป็นเวลานานถึง 500 ปี รอจนผู้มีบุญมาช่วย ซึ่งผู้มีบุญนั้นคือพระแม่กวนอิมและพระเสวียนจั้ง และทำให้หงอคงกลับตัวกลับใจจนเข้าร่วมอัญเชิญพระไตรปิฎกอีกด้วย ยี่หนึงจินกุนมีพี่น้อง 7 คน
เง็กเซียนฮ่องเต้แต่ละสมัย

ชาวจีนบางกลุ่มเชื่อว่าเง็กเซียนฮ่องเต้ เป็นตำแหน่งสืบทอดที่มีวาระ โดยเง็กเซียนฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเป็นองค์ที่ 18 คือ เทพเจ้ากวนอู ทั้ง 18 องค์มีลำดับดังนี้
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนเอี่ยนโกส่งเต่ พระนามว่า อึ้งเหล่า 玉皇大天尊 玄玄高上帝（黃老）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนหงวนโกส่งเต่ พระนามว่า  จีมุ้ยเต้กุน 玉皇大天尊 玄元高上帝（紫微帝君）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนเบ๋งโกส่งเต่ พระนามว่า ไต้ฮ้วงก่าฮ่วยเสี่ยจู้ 玉皇大天尊 玄明高上帝（大寰教化聖主）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนเต็งโกส่งเต่ พระนามว่า ฮ้งกึงเหล่าโจ้ว 玉皇大天尊 玄徵高上帝（鴻鈞老祖）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนห่องโกส่งเต่ พระนามว่า แชฮ่วยเต้กุน 玉皇大天尊 玄寰高上帝（星化帝君）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนกินโกส่งเต่  พระนามว่า คี่ง้วนเทียนจุน 玉皇大天尊 玄巾高上帝 (氣原天尊)
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอียนลี้โกส่งเต่  พระนามว่า  ก่องฮั้วเซ่งจู้ 玉皇大天尊 玄理高上帝（光華聖主）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนเทียนโกส่งเต่ พระนามว่า ไต่ล้อจ้อซู 玉皇大天尊 玄天高上帝（大羅祖師）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนอุ๊นโกส่งเต้ พระนามว่า เจียงอิดเทียนซู 玉皇大天尊 玄運高上帝（精一天師）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนหัวโกส่งเต่ พระนามว่า เอี่ยงเอี๋ยงจ้อซู 玉皇大天尊 玄化高上帝（延衍祖師）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนอิมโกส่งเต่ พระนามว่า ปักฮั้วเต้กุน 玉皇大天尊 玄陰高上帝（北華帝君）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนเอี๊ยงโกส่งเต่ พระนามว่า กงโต่วจินอ๋อง 玉皇大天尊 玄陽高上帝（廣度真王）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนเจี่ยโกส่งเต่ พระนามว่า โต่วหัวเทียนจุน 玉皇大天尊 玄正高上帝（度化天尊）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนขี่เกาส่งเต่ พระนามว่า ฮกม้อเซ่จ้อ 玉皇大天尊 玄炁高上帝（伏魔世祖）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนจุ้นโกส่งเต่ พระนามว่า หิ้นยู้เทียนจุน 玉皇大天尊 玄震高上帝（興儒天尊）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนเชียงโกาส่งเต่ พระนามว่า กิ่วเซ่เทียนอ๋อง 玉皇大天尊 玄蒼高上帝（救世天王）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนเกวียงโกส่งเต่ พระนามว่า เมี้ยหลกก๊กอ๋อง (บางตำราเชื่อว่าเป็นพระบิดาของพระโพธิสัตว์กวนอิม) 玉皇大天尊玄穹高上帝（妙樂國王）
หยกอ๋องไต่เทียนจุน เอี่ยนเหลียงโกส่งเต่ พระนามว่า กวนเซ่งเต้กุน 玉皇大天尊玄靈高上帝（關聖帝君）
ดูเพิ่ม

ยี่หนึงจินกุน
ถักทะลีทีอ๋อง
เชิงอรรถและอ้างอิง

นัทชา ประพัฒน์พรกุล. ไซอิ๋ว ตอน หงอคงบุกแดนสวรรค์. กรุงเทพ: ธัชกนิษฐ์, 2548.
↑  Jade Emperor เก็บถาวร 2014-02-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Encyclopedia of Taiwan
| ด ค กไซอิ๋ว |
| --- | --- |
ฉบับละครทีวี • ฉบับการ์ตูนทีวี •  ตัวละครในไซอิ๋ว • รายชื่อตอน
ตัวละครหลัก: พระถังซัมจั๋ง • ซึงหงอคง • ตือโป๊ยก่าย • ซัวเจ๋ง
ตัวละครรอง: เง็กเซียนฮ่องเต้ • ยี่หนึงจินกุน • ถักทะลีทีอ๋อง • มูจา • นาจา • อั้งฮั้ยยี้ •  เจ้าแม่กวนอิม • กือเล่งสืน • ไทแป๊ะกิมแช • ไท้เสียงเล่ากุน
อู๋ ซานกุ้ย

อู๋ซานกุ้ย (อังกฤษ: Wu Sangui, จีนตัวเต็ม: 吳三桂, พินอิน: Wú Sānguì) แม่ทัพในปลายราชวงศ์หมิง ผู้เปิดประตูเมืองให้แมนจูบุกเข้าปักกิ่งในสมัยหลี่ จื้อเฉิง เป็นเหตุให้ชาวแมนจูได้รับชัยชนะและตั้งราชวงศ์ชิง
ประวัติ

อู๋ซานกุ้ย เกิดที่มณฑลเจียงซู ในปี ค.ศ. 1612 เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของอู๋เซียง ขุนนางใหญ่ในราชวงศ์หมิง อู๋ซานกุ้ยได้รับแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพใหญ่รักษาด่านซันไห่กวน (山海關) อันเป็นด่านหนึ่งของกำแพงเมืองจีนซึงเป็นด่านสำคัญที่ป้องกันการรุกรานจากศัตรูทางทิศเหนือของปักกิ่ง
เปิดด่านโค่นหลี่ จื้อเฉิง

ภายหลังที่หลี่ จื้อเฉิงก่อการปฏิวัติ ฮ่องเต้ฉงเจิน ฮ่องเต้องค์สุดท้ายของราชวงศ์หมิงได้ผูกพระศอสวรรคตไปแล้ว หลี่ จื้อเฉิงเกรงว่ากองทัพของอู๋ซานกุ้ย ที่อยู่ที่ชายแดนอาจยกทัพเรือนแสนมาประชิดปักกิ่งก็เป็นได้  จึงได้จับตัวครอบครัวของอู๋ซานกุ้ยไว้เป็นตัวประกัน แต่ได้มีผู้เตือนให้ปฏิบัติต่อครอบครัวของอู๋ซานกุ้ยให้ดี หลี่ จื้อเฉิงจึงได้เกลี้ยกล่อมให้อู๋เซียง เขียนจดหมายไปถึงบุตรชายของตนเองให้ยอมสวามิภักดิ์ อู๋ซานกุ้ยจึงเดินทางมายังปักกิ่งเพื่อเข้าร่วมด้วยกับหลี่ จื้อเฉิง แต่เมื่อมาถึงเมืองหลานโจวแล้วอู๋ซานกุ้ยพบว่า เฉินหยวนหยวน  (陳圓圓) อนุภรรยาคนสุดท้ายของตนถูกจับเป็นตัวประกันด้วย จึงโกรธแค้นและเปลี่ยนใจไปเข้าร่วมกับฝ่ายแมนจู นัดแนะเปิดด่านซันไห่กวนให้แมนจูบุกเข้าไปยังกรุงปักกิ่ง ในวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1644 และบุกเข้าพระราชวังต้องห้ามได้ ทัพของหลี่ จื้อเฉิงต้องล่าถอยและได้ต่อสู้กับทัพของอู๋ซานกุ้ย ในที่สุดหลี่ จื้อเฉิงก็แพ้และถูกสังหารในที่สุด
รับใช้ราชวงศ์ชิง

ความดีความชอบของอู๋ซานกุ้ย ทำให้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผิงซีอ๋อง (เจ้าฟ้าปราบประจิม) ปกครองมณฑลยูนนาน ชายแดนทางตอนใต้ ในรัชสมัยฮ่องเต้ซุ่นจื้อ และก่อนหน้านั้นหวงไท่จี๋ได้ยกธิดาองค์ที่ 14 ให้สมรสกับบุตรชายของอู๋ซานกุ้ยด้วยเพื่อเป็นการตอบแทน ต่อมาในรัชสมัยฮ่องเต้คังซี พระองค์ต้องการขจัดอำนาจของเจ้าศักดินาต่าง ๆ ที่ปกครองหัวเมืองเพราะเกรงอิทธิพลของพวกนี้จะกระทบต่อพระราชอำนาจในการปกครองของพระองค์ จึงออกนโยบายเพื่อริดรอนการสืบทอดอำนาจของเจ้าศักดินาเหล่านี้ อู๋ซานกุ้ยจึงพยายามรวบรวมกำลังก่อการกบฏ โดยยื่นข้อเสนอให้ฮ่องเต้คังซีนำชาวแมนจูทั้งหมด อพยพกลับไปตั้งอาณาจักรของตนที่แมนจูเรีย และเรียกเอาเงินถึง 9 ล้านตำลึงแล้วจะไม่เอาผิด ในปี ค.ศ. 1673 อู๋ซานกุ้ยได้เคลื่อนทัพจากมณฑลยูนาน เปลี่ยนมาใส่ชุดออกรบของราชวงศ์หมิง อ้างว่าต้องการที่จะแก้แค้นแทนราชวงศ์หมิงที่ล่มสลายไป ทว่าประชาชนยังจำได้ดีว่าอู๋ซานกุ้ยเป็นคนเปิดด่านซันไห่กวน เชิญทหารแมนจูเข้ามา การกล่าวอ้างเช่นนี้จึงไม่มีใครยอมเชื่อ และไม่มีใครให้ความร่วมมือในตอนแรก
แต่การเคลื่อนทัพเป็นไปอย่างราบรื่น ทัพกบฏเอาชนะไปตลอด บุกตีไปจนถึงหูหนัน จากนั้นส่งคนไปติดต่อให้ซั่งจือซิ่นกับเกิ่งจิงจง 2 อดีตขุนนางราชวงศ์หมิงที่ทรยศต่อแผ่นดินและได้รับบรรดาศักดิ์เช่นเดียวกับอู๋ซานกุ้ยเข้าร่วมกองทัพกบฏกับอู๋ซานกุ้ยด้วย
การก่อกบฏของทั้งสาม ได้สามารถยึดครองพื้นที่ทางใต้ทั้งหมดของจีนเอาไว้ได้ ทว่าฮ่องเต้คังซีเองก็ยังไม่แพ้ ยังทำการคัดเลือกแม่ทัพนายกอง ระดมกำลังทหารเข้าต่อกร และยกเลิกการปลดบรรดาศักดิ์ของซั่งจือซิ่น และเกิ้งจิงจงไว้ก่อน จนกระทั่งผลการศึกผลัดเปลี่ยนเป็นฝ่ายอู๋ซานกุ้ยเริ่มเพลี่ยงพล้ำ ในที่สุดทั้งสองก็ยอมแพ้ต่อราชสำนักชิง
แม้ช่วงแรกอู๋ซานกุ้ยจะทำศึกประสบชัยมาโดยตลอด ทว่าทหารชิงกลับมีมากและเข้มแข็งขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่กำลังของอู๋ซานกุ้ยค่อย ๆ อ่อนโทรมลง อู๋ซานกุ้ยเริ่มรู้ว่าไม่สามารถต้านทานได้อีกและในที่สุดก็ป่วยหนักเสียชีวิตไปในปี 1681 กองทัพชิงได้แบ่งทัพออกเป็น 3 สายบุกเข้าตีเมืองคุนหมิง อู๋ซื่อฝาน (吳世璠) หลานของอู๋ซานกุ้ยต้องฆ่าตัวตาย กองทัพชิงจึงสามารถพิชิตผนวกดินแดนทางภาคใต้กลับคืนมาได้
จากเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ทำให้เรื่องราวของอู๋ซานกุ้ยยังคงถูกเล่าขานมาจนปัจจุบัน ซึ่งจากพฤติกรรมดังกล่าวทำให้อู๋ซานกุ้ยได้รับการประณามว่า เป็น "คนขายชาติ" ต่างจากหลี่ จื้อเฉิงที่ถูกยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษ
เอชไอวี/เอดส์ในแอฟริกา

ประเมินผู้ป่วยเอชไอวีในแอฟริกาใน พ.ศ. 2550
เอชไอวี/เอดส์ เป็นปัญหาใหญ่ด้านสาธารณสุขและสาเหตุหลักที่ทำให้ประชากรจำนวนมากในแอฟริกาเสียชีวิต มีการประเมินว่าแอฟริกามีผู้ป่วยเอชไอวีมากถึง 67% ของโลก และผู้เสียชีวิตจากโรคเอดส์ 72% ทั่วโลกใน พ.ศ. 2552 อยู่ในแอฟริกา
| ภูมิภาค | ความชุกของเอชไอวีในผู้ใหญ่ (อายุ 15–49) | รวมผู้ป่วย เอชไอวีทั้งสิ้น | จำนวนผู้เสียชีวิตจากเอดส์ ใน พ> ศ. 2548 |
| --- | --- | --- | --- |
| แอฟริกาซับสะฮารา | 5.0% | 22.5 ล้านคน | 1.3 ล้านคน |
| ทั่วโลก | 0.8% | 33.3 ล้านคน | 1.8 ล้านคน |
| อเมริกาเหนือ | 0.5% | 1.5 ล้านคน | 26,000 |
| ยุโรปตะวันตกและยุโรปกลาง | 0.2% | 820,000 | 8,500 |
โครงการโรคเอดส์แห่งสหประชาชาติ (UNAIDS) พยากรณ์ผลของภูมิภาคจนถึง พ.ศ. 2568 ซึ่งมีตั้งแต่การไม่เพิ่มขึ้นและการลดลงของจำนวนผู้เสียชีวิตเริ่มตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2555 ไปจนถึงการเพิ่มขึ้นของการเสียชีวิตอย่างต่อเนื่องจนเข้าขั้นหายนะ โดยเป็นไปได้ว่าอาจมีผู้ป่วยมากถึง 90 ล้านคน
โดยปราศจากการรักษาพยาบาลและยา (อย่างยาต้านไวรัส) ซึ่งหาได้ในประเทศพัฒนาแล้ว ประชากรจำนวนมากในแอฟริกาจะยิ่งมีการพัฒนาของเอดส์มากยิ่งขึ้น พวกเขาไม่เพียงแต่จะไม่สามารถไปทำงานได้เท่านั้น แต่ยังต้องได้รับการรักษาพยาบาลอย่างสำคัญด้วย ซึ่งมีแนวโน้มจะก่อให้เกิดการล่มสลายของเศรษฐกิจและสังคมได้
ในบทความชื่อ "Death Stalks A Continent" (ความตายย่องเข้าทวีป) โจฮันนา แมกเกียรีพยายามอธิบายความรุนแรงของปัญหา "คนที่แข็งแรงที่สุดของสังคม มิใช่คนที่อ่อนแอที่สุด เป็นผู้ที่จะตาย ผู้ใหญ่หายไป ทิ้งคนชราและเด็กไว้เบื้องหลัง คุณไม่สามารถนิยามกลุ่มเสี่ยงได้ ทุกคนที่มีเพศสัมพันธ์ล้วนเสี่ยงหมด เด็กทารกก็เช่นกัน ได้รับเชื้อผ่านมารดาโดยไม่เจตนา น้อยครอบครัวนักที่ไม่มีผู้ป่วยเอดส์เลย ส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าพวกเขาติดเชื้ออย่างไรหรือเมื่อไหร่ หลายคนไม่เคยรู้เลยว่าพวกเขาติดเชื้อ หลายคนที่รู้ตัวก็ไม่บอกใครเลยว่าพวกเขากำลังรอความตายอยู่"
เตยหอม

บทความนี้เกี่ยวกับพืช สำหรับนามปากกา ดูที่ พิษณุ นิลกลัด
"ใบเตย" เปลี่ยนทางมาที่นี่  สำหรับนักร้อง ดูที่ สุธีวัน ทวีสิน
| เตยหอม |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
อันดับ:: Pandanales
วงศ์:: Pandanaceae
สกุล:: Pandanus
สปีชีส์:: P.  amaryllifolius
ชื่อทวินาม
Pandanus amaryllifolius Roxb.

เตยหอม (ชื่อวิทยาศาสตร์: Pandanus amaryllifolius) เป็นไม้ยืนต้นพุ่มเล็ก ขึ้นเป็นกอ ใบเป็นใบเดี่ยว เรียงสลับเวียนเป็นเกลียวขึ้นไปจนถึงยอด ใบเป็นทางยาว สีเข้ม เป็นมันเผือก ขอบใบเรียบ​ แต่ใบบางต้นอาจมีหนาม ในใบมีกลิ่นหอมจากน้ำมันหอมระเหย Fragrant Screw Pine สีเขียวจากใบเป็นสีของคลอโรฟิลล์ ใช้แต่งสีขนมได้
การใช้ประโยชน์

ในบังกลาเทศเรียกว่า ketaki ใช้เพิ่มกลิ่นหอมของ ข้าวพิลาฟ หรือข้าวปุเลา  บิรยานี และพุดดิ้งมะพร้าว payesh  ในอินโดนีเซียเรียก pandan wangi พม่าเรียก soon-mhway  ในศรีลังกาเรียก rampe  ในเวียดนามเรียก lá dứa ใบใช้ได้ทั้งใบสดและใบแห้ง และมีขายในรูปใบแช่แข็งในประเทศที่ปลูกไม่ได้ ใช้ปรุงกลิ่นในอาหารของหลายประเทศเช่น อินโดนีเซีย สิงคโปร์ ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย ไทย บังกลาเทศ เวียดนาม จีน ศรีลังกา และพม่า โดยเฉพาะข้าวและขนม แต่บางส่วนที่จะนำมาต้มให้ระเหยออกมาน้ำสี ซึ่งสามารถใช้ในงานศิลปะ เช่น การมัดย้อมเสื้อผ้า เพิ่มหาแนวทางการใช้ประโยชน์ใหม่ๆ
การใช้มีทั้งนำไปขยำกับกะทิ ใส่ในภาชนะหุงต้ม ไก่ใบเตยจะเป็นการนำใบเตยมาห่อไก่แล้วนำไปทอด ใช้แต่งกลิ่นเค้กใบเตย และของหวานอื่น ๆ  ในฟิลิปปินส์ใช้เตยหอมแต่งกลิ่นในสลัดที่เรียก  buko pandan
กลิ่นหอมของใบเตยเกิดจากสารเคมีที่เรียกว่า 2-acetyl-1-pyrroline ซึ่งเป็นกลิ่นแบบเดียวกับที่พบในขนมปังขาว ข้าวหอมมะลิและดอกชมนาด  มีสารสกัดจากใบเตยขาย ซึ่งมักจะแต่งสีเขียว ใบใช้ไล่แมลงสาบได้
แหล่งข้อมูลอื่น

Spices: P. amaryllifolius
Pandanus amaryllifolius photo
Siam-Herbs เก็บถาวร 2015-06-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เตยหอมในอินเดีย
เบนกาบอยส์

| เบนกาบอยส์ |
| --- | --- |
Vengaboys ขณะกำลังแสดงสดในปี 2016
ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด: เนเธอร์แลนด์
แนวเพลง: แดนซ์-ป็อป
ช่วงปี: 1997-2001 2007-ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Breakin' Records/Violent Music/Strictly Rhythm

สมาชิก: Kim Sasabone Denise Post-Van Rijswijk Donny Latupeirissa Lee Haynes

อดีตสมาชิก: Robin Pors Roy den Burger Thomas Kellaghan David Glasgow  Yorick Bakker
เบนกาบอยส์ (Vengaboys) เป็นวงแนวยูโรแดนซ์จากเนเธอร์แลนด์ จากความคิดของ 2 โปรดิวเซอร์ชาวเนเธอร์แลนด์ เวสเซล แวน ดีเพนและเดนนิส แวน เดน ดรีสเชน (หรือ แดนสกีแอนด์เดลมันโด) วงประสบความสำเร็จในยอดขายในปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 พวกเขามี 2 ซิงเกิลอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักรอย่างซิงเกิล  "Boom, Boom, Boom, Boom!!" และ "We're Going to Ibiza" มีซิงเกิลฮิตในสหรัฐอเมริกาติดท็อป 40 เพลง "We Like to Party" มียอดขายประมาณ 15 ล้านชุดทั่วโลก