stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แนคแซท

| แนคแซท |
| --- | --- |
ภาพขณะกำลังนำขึ้นสู้อวกาศของจรวดฟัลคอน 9

ประเภทภารกิจ: ดาวเทียมสาธิตเทคโนโลยี
ผู้ดำเนินการ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
SATCAT no.: 99921
เว็บไซต์: KNACKSAT 
 

ข้อมูลยานอวกาศ
ชนิดยานอวกาศ: ดาวเทียมขนาดเล็ก
ผู้ผลิต: สเปซเอ็กซ์
มวลบรรทุก: 1.052 กิโลกรัม
ขนาด: 10 เซนติเมตร x 10 เซนติเมตร x 11.4 เซนติเมตร
 

เริ่มต้นภารกิจ
วันที่ส่งขึ้น: 3 ธันวาคม 2561 18:34:00 UTC (01:34:00 GMT+7)
จรวดนำส่ง: ฟัลคอน 9
ฐานส่ง: ฐานทัพอากาศ Vandenberg
ผู้ดำเนินงาน: สเปซเอ็กซ์
ตำแหน่งปล่อยตัว: จรวดขั้นที่ 2 ของฟัลคอน 9
วันที่ปล่อยตัว: 3 ธันวาคม 2561 22:49:57 UTC (05:49:57 GMT+7)
 

ลักษณะวงโคจร
ระบบอ้างอิง: วงโคจรสัมพันธ์กับดวงอาทิตย์
ระบบวงโคจร: วงโคจรต่ำของโลก
ระดับความสูง: ~575 กม.
 

อุปกรณ์ส่งสัญญาณ
ย่านความถี่: ยูเอชเอฟ
ความถี่: 435.635 MHz Downlink
 
 
แนคแซท (อังกฤษ: KNACKSAT) (KMUTNB Academic Challenge of Knowledge Satellite) เป็นดาวเทียมขนาดเล็กดวงแรกของประเทศไทยที่สร้างโดยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ เป็นดาวเทียมรูปแบบคิวแซทต้นแบบเพื่อพัฒนาศักยภาพและประสบการณ์ในการออกแบบและสร้างดาวเทียมจริงให้กับบุคลากรของประเทศ
วัตถุประสงค์

1.ด้านการศึกษา
เป็นการพัฒนาศักยภาพและประสบการณ์ในการออกแบบและสร้างดาวเทียมจริงให้กับบุคลากรของประเทศ และเป็นการสร้างรากฐานสำคัญในการออกแบบและสร้างดาวเทียมที่มีขนาดใหญ่ขึ้นต่อไป
2.ด้านการสาธิตเทคโนโลยี
พัฒนาระบบสื่อสารโดยใช้คลื่นวิทยุความถี่วิทยุ
ถ่ายภาพจากอวกาศ
ทดสอบอัลกอริทึมการควบคุมการทรงตัวของดาวเทียมโดยใช้สนามแม่เหล็ก
การตรวจสอบเทคโนโลยี deorbit
การใช้อุปกรณ์ Off The Shelf ในอวกาศ
ดาวเทียม

ดาวเทียมรูปแบบ 1U คิวแซท (1U CubeSat) มีขนาด 10 เซนติเมตร x 10 เซนติเมตร x 11.4 เซนติเมตร และมีน้ำหนัก 1.052 กิโลกรัม และได้ถูกส่งขึ้นไปในอวกาศเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 2561 เวลา 18:34 UTC (ตรงกับวันที่ 4 ธันวาคม 2561 เวลา 01:34 น. ตามเวลาในประเทศไทย) จากฐานส่ง SLC-4E ฐานทัพอากาศ Vandenberg ประเทศสหรัฐอเมริกา ภายใต้ภารกิจ SSO-A ของบริษัท Spaceflight Industries ด้วยจรวดสเปซเอ็กซ์ ฟอลคอน 9 บล็อค 5 และถูกปล่อยออกจากอุปกรณ์ปล่อยดาวเทียมเข้าสู่วงโคจรสัมพันธ์กับดวงอาทิตย์ (Sun Synchronous Orbit) ในระดับความสูง 575 กิโลเมตร เมื่อเวลา 22:49:57 UTC (ตรงกับเวลา 05:49:57 น. ตามเวลาในประเทศไทย)
แนวฟันในหิน

ภาพแนวฟันในหินของแผ่นหินบางของหินแพคสโตนภายใต้แสงโพลาไรซ์
แนวฟันในหิน (อังกฤษ: Stylolite) เป็นโครงสร้างที่เกิดขึ้นภายในหินคาร์บอเนต, หินปูน, หินโดโลไมต์, หินอ่อนและหินตะกอนชนิดอื่นๆ ที่มีลักษณะเป็นแนวชั้นบางๆ หรือรอยต่อที่ไม่ต่อเนื่องและไม่เป็นระบบหรือเป็นลักษณะรอยแตก แนวฟันในหินนี้เป็นผลมาจากแรงกดอัดและแรงดันของสารละลายในขณะที่เกิดการก่อตัวใหม่ และอาจจะมีการขยายขนาดใหญ่ขึ้นจากการไหลของน้ำบาดาล แนวฟันในหินจะปรากฏเป็นฟันปลาในหินโผล่และหินตัวอย่าง บ่อยครั้งที่จะพบแนวเส้นของดินเหนียวหรือดินเคลย์และแร่ทึบแสงอาทิเช่น เหล็กออกไซด์ หรือสิ่งมีชีวิตที่มีสีเข้มแทรกอยู่
คำว่า แนวฟันในหิน "Stylolite" นั้นมาจากภาษากรีกจากคำว่า "pillar" ที่แปลว่าเสาหิน และ "stylo" ที่แปลว่าปลายแหลม และเมื่อเปรียบเทียบกับภาษาฝรั่งเศสคำว่า "stylo" จะแปลว่าดินสอ และ "pillar saint" จะแปลว่านักบุญที่ยืนอยู่บนเสาหิน
แนวฟันในหิน นั้นไม่ใช่โครงสร้างรอยแตกถึงแม้ว่าจะมีการอธิบายเอาไว้วว่าเป็นรูปแบบของการต้านรอยแตกร้าว ที่ด้านหนึ่งมีการเลื่อนหรือเคลื่อนที่ไปมากกว่าอีกด้านหนึ่งโดยได้มีการพิสูจน์ออกมาแล้วในหินปูนฟอสซิลลิเฟอร์รัส (หินปูนที่มีองค์ประของซากดึกดำบรรพ์จำนวนมาก) ที่ซากดึกดำบรรพ์นั้นมีการถูกตัดผ่านโดยแนวฟันในหินซึ่งจะทำให้อีกด้านหนึ่งที่ไม่ถูกตัดผ่านนั้นยังคงอยู่ ส่วนอีกด้านที่ถูกตัดผ่านนั้นจะถูกละลายออกไปเสมอ เรย์และแบรดเบอร์รี่ได้ทำการตรวจสอบในอุณหภูมิ 13/12 องศาเซลเซียส และ 18/16 ของความเสถียรของระบบไอโซโทปในหินปูนบนด้านระนาบของแนวฟันในหินซึ่งจะพบความแตกต่างขององศาของของไหลในหินและปฏิกิริยาในหิน
แนนซี เพโลซี

| แนนซี เพโลซี |
| --- | --- |
Nancy Pelosi


ประธานสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ คนที่ 52
ดำรงตำแหน่ง 3 มกราคม 2019 – 3 มกราคม 2023
ประธานาธิบดี: ดอนัลด์ ทรัมป์   โจ ไบเดน
ก่อนหน้า: พอล ไรอัน
ถัดไป: เควิน แม็คคาธี
ดำรงตำแหน่ง 4 มกราคม 2007 – 3 มกราคม 2011
ก่อนหน้า: เดนนิส ฮารทเติลท
ถัดไป: จอห์น บูเออร์
ผู้นำเสียงข้างน้อยในสภาผู้แทนราษฎรแห่งสหรัฐอเมริกา
ดำรงตำแหน่ง 3 มกราคม 2011 – 3 มกราคม 2019
ก่อนหน้า: จอห์น บูเออร์
ถัดไป: เควิน แม็คคาธี
ดำรงตำแหน่ง 3 มกราคม 2003 – 3 มกราคม 2007
ก่อนหน้า: ดิก เกฟราน
ถัดไป: จอห์น บูเออร์
ผู้นำในสภาผู้แทนราษฎรของพรรคเดโมแครต
ดำรงตำแหน่ง 3 มกราคม 2003 – 3 มกราคม 2023
รอง: จอห์น สแปรต ซาเวียร์ ซีเบอร์รา คริส ฟาน ฮอลเลน จิม ไคลเบิร์น เบ็น เลย์ ลูจัน แคธเธอรีน คลาก
ก่อนหน้า: ดิก เกฟราน
ถัดไป: ฮาคีม เจฟฟรีส์
รองผู้นำเสียงข้างน้อยในสภาผู้แทนราษฎรแห่งสหรัฐอเมริกา
ดำรงตำแหน่ง 15 มกราคม 2002 – 3 มกราคม 2003
ก่อนหน้า: เดวิท อี. โบเนีย
ถัดไป: สเตนี่ โฮเยอร์
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ จาก รัฐแคลิฟอร์เนียร์
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  2 มิถุนายน 1987
ก่อนหน้า: ซาร่า เบอร์ตัน
เขตเลือกตั้ง: เขต 5 (1987-1993) เขต 8 (1933-2013) เขต 12 (2013-2023) เขต 11 (2023-ปัจจุบัน)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1940-03-26) 26 มีนาคม ค.ศ. 1940 (84 ปี) บอลทิมอร์ รัฐแมริแลนด์ สหรัฐอเมริกา
ศาสนา: คริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก
พรรคการเมือง: พรรคเดโมแครต
คู่สมรส: พอล เพโลซี
ลายมือชื่อ: 

แนนซี แพทริเซีย ดีอาเลซานโดร เพโลซี (อังกฤษ: Nancy Patricia D’Alesandro Pelosi) เกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1940 ที่เมืองบัลติมอร์ รัฐแมริแลนด์ ปัจจุบันมีเป็นอดีตประธานสภาผู้แทนราษฎรแห่งสหรัฐอเมริกา ก่อนที่จะได้รับตำแหน่งในสภาคองเกรสที่ 110 เพโลซีมีตำแหน่งเป็นผู้นำพรรคฝ่ายค้าน (Minority Leader) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 ถึงปี ค.ศ. 2007 มีตำแหน่งระหว่างสภาคองเกรสที่ 107, สภาคองเกรสที่ 108 และสภาคองเกรสที่ 109 เมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 2007 เพโลซีได้รับเลือกให้เป็นประธานสภาผู้แทนราษฎร และได้รับเลือกอีกครั้งเมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 2019 ในสภาคองเกรสสมัยที่ 116 โดยเอาชนะ เควิน แม็คคาธี จาก พรรครีพับลิกันไป 220 ต่อ 193 คะแนน
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987 เพโลซีเป็นผู้แทนจากเขตเลือกตั้งที่ 8 ของรัฐแคลิฟอร์เนีย ในบริเวณที่ประกอบด้วยเนื้อที่สี่ในห้าของซานฟรานซิสโก (เดิมเป็นเขตเลือกตั้งที่ 5 ระหว่างสามสมัยแรกที่ได้รับเลือก)
เพโลซีเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรคนแรกที่เป็นสตรี และเป็นชาวแคลิฟอร์เนียคนแรกและชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลีคนแรกที่ได้รับตำแหน่ง และเป็นคนที่สองจากรัฐทางตะวันตกของเทือกเขาร็อกกีที่ได้รับตำแหน่ง (คนแรกคือทอม โฟลีย์ (Tom Foley) จาก รัฐวอชิงตัน) ในฐานะประธานสภาผู้แทนราษฎรเพโลซีมีสิทธิเป็นลำดับที่สองรองจากรองประธานาธิบดีในการเป็นประธานาธิบดีในกรณีที่จำเป็น ฉะนั้นเพโลซีจึงเป็นสตรีที่มีตำแหน่งสูงสุดในประวัติศาสตร์การปกครองของสหรัฐอเมริกา และเป็นสุภาพสตรีคนแรกในประวัติศาสตร์การเมืองสหรัฐที่สามารถกลับมาเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรอีกครั้งได้
ดูเพิ่ม

รัฐสภาสหรัฐ
แนวร่วมปลดปล่อยปาเลสไตน์

แนวร่วมปลดปล่อยปาเลสไตน์ (อังกฤษ: Palestine Liberation Front; جبهة التحرير الفلسطينية) เป็นกลุ่มย่อยขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ที่สนับสนุนนายยัสเซอร์ อาราฟัต และเป็นกลุ่มที่แยกตัวออกมาจากกองบัญชาการใหญ่แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ และต่อมาก็แยกตัวออกมาเป็นกลุ่มย่อยที่สนับสนุนองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ ผู้นำกลุ่มคือมูฮัมหมัด อับบาส หรือ อาบู อับบาส ซึ่งเคยเป็นสมาชิกองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์มาก่อนและลาออกเมื่อ พ.ศ. 2534
กลุ่มนี้เน้นการต่อต้านอิสราเอล โดยเคยอ้างความรับผิดชอบในการโจมตีเรือของสหรัฐอเมริกาเมื่อ พ.ศ. 2528 และการโจมตีเรือลาดตระเวน Achille Lauro เมื่อ พ.ศ. 2533 ไม่ทราบขุมกำลังที่แน่นอน เดิมมีฐานที่มั่นอยู่ในตูนีเซีย เมื่อถูกโจมตีจึงย้ายไปอยู่อิรัก เคยถูกกล่าวหาว่าได้รับการสนับสนุนจากซัดดัม ฮุสเซน ได้รับการสนับสนุนจากอิหร่านและลิเบีย
มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา

| --- | --- |
Bansomdejchaopraya Rajabhat University
ที่ทำการมหาวิทยาลัย
ชื่อเดิม: โรงเรียนราชวิทยาลัยของสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) สถาบันราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
ชื่อย่อ: มบส. / BSRU
คติพจน์: มุ่งมั่น ทุ่มเทให้เป็นเลิศของประเทศ และเป็นมหาวิทยาลัยคุณภาพสากลชั้นนำ
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
สถาปนา: 14 มิถุนายน พ.ศ. 2547; 20 ปีก่อน (2547-06-14)
สังกัดการศึกษา: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
สังกัดวิชาการ: คณะวิชา  8 ดูในบทความ  หน่วยงานสนับสนุน  6 ดูในบทความ  โรงเรียน  3 ดูในบทความ 
งบประมาณ: 588,622,100 บาท (พ.ศ. 2568)
นายกสภาฯ: ศาสตราจารย์ ชาติชาย ณ เชียงใหม่
อธิการบดี: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.คณกร สว่างเจริญ
อาจารย์: 557 คน (พ.ศ. 2566)
บุคลากรทั้งหมด: 884 คน (พ.ศ. 2566)
ผู้ศึกษา: 16,712 คน (พ.ศ. 2566)
ที่ตั้ง: 1061 ซอยอิสรภาพ 15 ถนนอิสรภาพ แขวงหิรัญรูจี เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร 10600 95 หมู่ 1 ซอยเทศบาล 2/4 ตำบลสระยายโสม อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี 72220
วิทยาเขต: ศูนย์การศึกษาอู่ทองทวารวดี
เพลง: ช่อชงโค
สี: ████ สีม่วง สีขาว
เว็บไซต์: เว็บไซต์ของมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา (อังกฤษ: Bansomdejchaopraya Rajabhat University; อักษรย่อ: มบส. – BSRU) เป็นมหาวิทยาลัยในกลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏ ตั้งอยู่ในเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2439 เดิมมีชื่อว่า โรงเรียนราชวิทยาลัย
ประวัติ

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ทรงมีพระราชดำริที่จะจัดตั้งโรงเรียนแบบ Public school ของสหราชอาณาจักร โดยโปรดให้จัดตั้งคณะกรรมการเพื่อดำเนินการเรื่องนี้โดยมี เจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) เสนาบดีกระทรวงธรรมการเป็นประธาน ทางที่ประชุมเห็นว่าจวนของสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุญนาค) ซึ่งพระยาสีหราชเดโชชัย หลานปู่ของสมเด็จเจ้าพระยาฯได้น้อมเกล้าฯ ถวายไว้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2433 เป็นที่กว้างขวางใหญ่โต จึงเห็นสมควรให้จัดตั้งเป็นโรงเรียน ให้ชื่อว่า “โรงเรียนราชวิทยาลัย” แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า “โรงเรียนฟากขะโน้น” หรือ “โรงเรียนบ้านสมเด็จเจ้าพระยา” โดยได้เปิดเรียนตั้งแต่ วันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2439  โดยมีนาย เอ ซี คาร์เตอร์ เป็นอาจารย์ใหญ่
ครั้นต่อมา การศึกษาขยายตัวขึ้นเป็นลำดับ ทำให้สถานที่คับแคบลง โรงเรียนราชวิทยาลัยจึงย้ายไปอยู่ที่ตำบลไผ่สิงโต เขตปทุมวัน ข้างวังสระปทุมวัน ทำให้จวนของสมเด็จเจ้าพระยาฯ ก็ว่างลง ซึ่งในขณะนั้นเองการศึกษาระหว่างหัวเมืองกับกรุงเทพมหานคร มีความเหลื่อมล้ำกันมาก เนื่องจากคุณภาพของครูที่แตกต่างกัน กระทรวงธรรมการจึงได้จัดตั้งโรงเรียนฝึกหัดครูขึ้นที่จวนของสมเด็จเจ้าพระยาฯ เรียกว่า “โรงเรียนฝึกหัดครูฝั่งตะวันตก” สำหรับผลิตครูที่มีคุณภาพเพื่อให้ทำการสอนในหัวเมือง โดยเริ่มเปิดสอนเมื่อ วันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2446 โดยมีหลวงบำเน็จวรญาณ เป็นอาจารย์ใหญ่ จนในปี พ.ศ. 2458 จึงได้ใช้ชื่อเรียกว่า "โรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยา"
ในปี พ.ศ. 2501 ได้ยกฐานะเป็นวิทยาครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา และวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อ "สถาบันราชภัฏ" เป็นชื่อสถาบันการศึกษาในกรมการฝึกหัดครู กระทรวงศึกษาธิการ แทนชื่อ "วิทยาลัยครู" วิทยาลัยครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยาจึงได้รับพระราชทาน นามใหม่ว่า "สถาบันราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา" และจากพระราชบัญญัติสถาบันราชภัฏ พ.ศ. 2538 สถาบันราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยาสามารถจัดการศึกษาในระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอกในสาขาวิชาต่าง ๆ ได้นับได้ว่า สถาบันราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา เป็นสถาบันที่มีเกียรติประวัติดีงามมาโดยตลอด และเป็นความภาคภูมิใจของนักศึกษาทุกคนที่ได้สำเร็จการศึกษาจากสถาบันแห่งนี้
ทำเนียบอธิการบดี

| ลำดับ | วาระ | รายชื่ออธิการบดี |
| --- | --- | --- |
| 1 | 2567-ปัจจุบัน | ผศ.ดร.คณกร สว่างเจริญ |
| 2 | 2558-2567 | ผศ.ดร.ลินดา เกณฑ์มา |
| 3 | 2555-2556 | รศ.ดร.พลสิทธิ์ หนูชูชัย |
| 4 | 2546-2555 | รศ.ดร.สุพล วุฒิเสน |
| 5 | 2536-2546 | รศ.สันต์ ธรรมบำรุง |
คณะวิชา > คณะครุศาสตร์

บทความหลัก: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
คณะวิชา > ศูนย์การศึกษาอู่ทองทวาราวดี

ศูนย์การศึกษาอู่ทองทวาราวดี ตำบลสระยายโสม อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี ตั้งอยู่ที่ 95 หมู่ 1 ตำบลสระยายโสม อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี บนเนื้อที่ 162.93 ไร่
คณะวิชา > หลักสูตร

หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต (รป.บ. 4 ปี)
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
สาขารัฐประศาสนศาสตร์
หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ. 4 ปี)
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี'
สาขานวัตกรรมการจัดการเกษตรและซัพพลายเชน
หน่วยงานภายในมหาวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา ได้แบ่งส่วนราชการตามกฎกระทรวงจัดตั้งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา กระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. ๒๕๔๘ และประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง การแบ่งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา พ.ศ. 2549 ประกอบด้วย
สำนักงานอธิการบดี
กองกลาง
กองนโยบายและแผน
กองบริหารงานบุคคล
กองคลัง
กองอาคารสถานที่และสิ่งแวดล้อม
สถาบันวิจัยและพัฒนา
สำนักวิทยบริการและเทคโนโลยีสารสนเทศ
สำนักศิลปะและวัฒนธรรม
สำนักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน
สำนักคอมพิวเตอร์
โรงเรียนสาธิต

โรงเรียนสาธิต ประกอบด้วย 3 หน่วยงานย่อย ศูนย์สาธิตการศึกษาปฐมวัย โรงเรียนประถมสาธิต และโรงเรียนมัธยมสาธิต มีหน้าที่จัดการเรียนรู้ขั้นพื้นฐาน และเป็นแหล่งฝึกประสบการณ์วิชาชีพ
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

หลวงสุวรรณวาจกกสิกิจ (ทองดี เรศานนท์) บิดาแห่งการเลี้ยงไก่ในประเทศไทย และหนึ่งในผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
เสวตร เปี่ยมพงศ์สานต์ อดีตรองนายกรัฐมนตรี และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
พลอากาศเอก ทวี จุลละทรัพย์ อดีตรองนายกรัฐมนตรี และอดีตประธานคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย
ชาญชัย ลิขิตจิตถะ อดีตองคมนตรี อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม และอดีตประธานศาลฎีกา
บุญชู ตรีทอง อดีตรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง
ประสงค์ สุ่นศิริ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ และอดีตเลขาธิการนายกรัฐมนตรี
พลเรือเอก สงัด ชลออยู่ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
บุญเลิศ ไพรินทร์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดฉะเชิงเทรา
ประยอม ซองทอง นักเขียนกลอน และเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2548
รองศาสตราจารย์ ดร.สุกรี เจริญสุข ผู้ก่อตั้งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล และ อดีตคณบดีวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล
จุก เบี้ยวสกุล (หมู) นักเขียนการ์ตูน และนักวาดนิยายภาพ
พิภพ ธงไชย แกนนำพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย และประธานคณะกรรมการรณรงค์เพื่อประชาธิปไตย
ยิ่งศักดิ์ จงเลิศเจษฎาวงศ์ อาจารย์ พิธีกร นักแสดง และนักจัดรายการเกี่ยวกับอาหาร
ประทีป อึ้งทรงธรรม ฮาตะ (แอ้ด) อดีตสมาชิกวุฒิสภากรุงเทพมหานคร นักสิทธิมนุษยชนทำงานกับเด็กยากไร้ในสลัมคลองเตย ผู้ได้รับรางวัลแมกไซไซ
ดำรง พุฒตาล นักธุรกิจและนักสื่อสารมวลชน เป็นผู้ก่อตั้งหนังสือนิตยสารคู่สร้างคู่สม
ดิเรก อมาตยกุล (ตู้) นักร้อง โดยมีผลงานเพลงที่เป็นที่รู้จัก เช่น "สาวบางโพ" เป็นต้น
อิสริยะ อภิชัย (เร) มิสไทยแลนด์เวิลด์ ปี พ.ศ. 2534
ศิริโรจน์ ศิริเจริญ (อาร์ม โต้รุ่ง) นักร้อง
ธีระศักดิ์ อุ่มมล (นุ) สมาชิกวงกะลา สังกัด จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
ประมูล อุณหธูป นักเขียนที่ใช้นามปากกาว่า อุษณา เพลิงธรรม
ฐาปนา ณ บางช้าง (แฮ้ค) นักดนตรี
สุชัฒติ จั่นอี๊ด (ชัช) มือกลองแห่งวงบอดี้สแลม
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
| ด ค กมหาวิทยาลัยราชภัฏ |
| --- | --- |
สัญลักษณ์: พระราชลัญจกร • วันราชภัฏ
กลุ่มรัตนโกสินทร์: จันทรเกษม • ธนบุรี • บ้านสมเด็จเจ้าพระยา  • พระนคร • สวนสุนันทา
กลุ่มภาคกลาง: กาญจนบุรี • เทพสตรี • นครปฐม • พระนครศรีอยุธยา • เพชรบุรี • ราชนครินทร์ • รำไพพรรณี • วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ • หมู่บ้านจอมบึง
กลุ่มภาคเหนือ: กำแพงเพชร • เชียงราย • เชียงใหม่ • นครสวรรค์ • พิบูลสงคราม • เพชรบูรณ์ • ลำปาง • อุตรดิตถ์
กลุ่มภาคตะวันออกเฉียงเหนือ: ชัยภูมิ • นครราชสีมา • บุรีรัมย์ • มหาสารคาม • ร้อยเอ็ด • เลย • ศรีสะเกษ • สกลนคร • สุรินทร์ • อุดรธานี • อุบลราชธานี
กลุ่มภาคใต้: นครศรีธรรมราช • ภูเก็ต • ยะลา • สงขลา • สุราษฎร์ธานี
อดีตมหาวิทยาลัยราชภัฎ: นครพนม • สวนดุสิต • กาฬสินธุ์
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
คณะครุศาสตร์ ตึก 30 อาคารพระยามนตรีสุริยวงศ์ (ชุ่ม บุนนาค)
สำนักงานคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ อาคารเจ้าพระยาสุรวงศ์วัฒนศักดิ์ (โต บุนนาค) ตึก 27 ชั้น 3-4
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (หลังใหม่) อาคารเจ้าพระยาอรรคมหาเสนา (บุนนาค)
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ตึก 9 อาคารเฉลิมพระเกียรติ 50 พรรษา มหาวชิราลงกรณ์
คณะวิทยาการจัดการ ตึก 7 อาคารเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา
สำนักงานคณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม อาคารสมเด็จพุฒาจารย์ (นวม) ตึก 24 ชั้น M
สำนักงานวิทยาลัยการดนตรี อาคารพระยาสุรวงศ์วัฒนศักดิ์ (โต บุนนาค) ตึก 27 ชั้น 13-14
สำนักงานบัณฑิตวิทยาลัย อาคารสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) ตึก 11 ชั้น 5
มหาวิทยาลัยราชภัฎบ้านสมเด็จเจ้าพระยา ศูนย์การศึกษาอู่ทองทวารวดี
อาคารเรียนศิลปอาชา บ้านสมเด็จฯ ศูนย์การศึกษาอู่ทองทวารวดี
อาคารหอพักสุริยมณฑล บ้านสมเด็จฯ ศูนย์การศึกษาอู่ทองทวารวดี
สาธิตปฐมวัย บ้านสมเด็จเจ้าพระยา
ประถมสาธิต บ้านสมเด็จเจ้าพระยา
มัธยมสาธิต บ้านสมเด็จเจ้าพระยา
แนวร่วมประชาธิปไตยแห่งชาติ (ฟิลิปปินส์)

แนวร่วมประชาธิปไตยแห่งชาติ (อังกฤษ: National Democratic Front) เป็นกลุ่มซ้ายจัดที่ก่อตั้งขึ้นโดยพรรคคอมมิวนิสต์ฟิลิปปินส์เมื่อ 24 เมษายน พ.ศ. 2516 เพื่อระดมกลุ่มต่อต้านต่าง ๆ เข้ามาทำงานร่วมกับพรรค สามารถดึงดูดกลุ่มฝ่ายซ้ายเข้าร่วมได้มาก มีบทบาทในฟิลิปปินส์มากโดยเฉพาะตั้งแต่ พ.ศ. 2521 เป็นต้นมา แต่หลังจากการเข้ารับตำแหน่งของนางโกราซาน อากีโนใน พ.ศ. 2529 ความนิยมของกลุ่มนี้ได้ตกต่ำลง เนื่องจากการเรียกร้องเข้าร่วมในรัฐบาลแห่งชาติเพื่อแลกกับการตกลงทางการเมือง พรรคที่แนวร่วมให้การสนับสนุนก็ล้มเหลวในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2530 จนประธานาธิบดีฟิเดล รามอส ยอมให้พรรคคอมมิวนิสต์เป็นพรรคถูกต้องตามกฎหมายเมื่อ พ.ศ. 2535
แนวร่วมได้พยายามเจรจาสันติภาพกับรัฐบาลฟิลิปปินส์ตั้งแต่ พ.ศ. 2537 – 2539 แต่ล้มเหลวตลอดมา แนวร่วมได้ประกาศยุติการเจรจาเมื่อ พ.ศ. 2542 เนื่องจากไม่พอใจการทำข้อตกลงระหว่างสหรัฐกับฟิลิปปินส์และพยายามรื้อฟื้นกิจกรรมและกองทหารขึ้นมาอีก
ลิงซ์ไอบีเรีย

แมวป่าขนาดเล็ก
| ลิงซ์ไอบีเรีย ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่:  สมัยไพลสโตซีนตอนต้น - ปัจจุบัน 1–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
CITES Appendix I (CITES)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม Mammalia
อันดับ:: สัตว์กินเนื้อ Carnivora
อันดับย่อย:: เฟลิฟอเมีย Feliformia
วงศ์:: เสือและแมว Felidae
วงศ์ย่อย:: แมว Felinae
สกุล:: Lynx  (Temminck, 1827)
สปีชีส์:: Lynx pardinus
ชื่อทวินาม
Lynx pardinus (Temminck, 1827)


การกระจายพันธุ์ของลิงซ์ไอบีเรียใน ค.ศ. 2015[ต้องการการอัปเดต]  
ลิงซ์ไอบีเรีย (อังกฤษ: Iberian lynx) หรือ ลิงซ์สเปน (Spanish lynx) เป็นหนึ่งในแมวป่าสี่ชนิดที่ยังไม่สูญพันธุ์ในสกุล Lynx เป็นสัตว์ประจำถิ่นของคาบสมุทรไอบีเรียในยุโรปตะวันตกเฉียงใต้ ทางบัญชีแดงไอยูซีเอ็นจัดให้มีสถานะเกือบอยู่ในข่ายใกล้สูญพันธุ์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ประชากรลิงซ์ไอบีเรียลดลงเนื่องจากการล่ามากเกิน การบุกรุกเข้าไปล่าสัตว์ การแตกเป็นหย่อมของแหล่งที่อยู่ และการลดลงของเหยื่อหลักอย่างกระต่ายยุโรป (Oryctolagus cuniculus) ซึ่งมีสาเหตุจากโรคมิกโซมาโทซิสและโรคเลือดออกในกระต่าย
ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 ลิงซ์ไอบีเรียมีความเสี่ยงที่จะสูญพันธุ์ เนื่องจากเหลือสัตว์ชนิดนี้เพียง 94 ตัวอยู่ในกลุ่มประชากรย่อยที่แยกจากกัน 2 กลุ่มในแคว้นอันดาลูซิอาเมื่อ ค.ศ. 2002 นับแต่นั้นมาจึงมีการใช้มาตรการอนุรักษ์ ซึ่งรวมถึงการปรับปรุงแหล่งที่อยู่อาศัย การเพิ่มจำนวนกระต่ายใหม่ การเคลื่อนย้าย การส่งคืนสู่ธรรมชาติ และการเฝ้าสังเกต ณ ค.ศ. 2012 ประชากรลิงซ์เพิ่มขึ้นเป็น 326 ตัว จากนั้นจึงเพิ่มเป็น 855 ตัวใน ค.ศ. 2020 1,111 ตัวใน ค.ศ. 2021 1,668 ตัวใน ค.ศ. 2023 และ 2,021 ตัวใน ค.ศ. 2024 นำไปสู่การปรับสถานะใหม่จาก "ใกล้สูญพันธุ์" เป็น "เกือบอยู่ในข่ายใกล้สูญพันธุ์"
อนุกรมวิธาน

Felis pardina เป็นชื่อวิทยาศาสตร์ที่เสนอโดยกุนราด ยาโกบ แต็มมิงก์ ใน ค.ศ. 1827 เขาบรรยายหนังของลิงซ์ไอบีเรียที่ถูกฆ่าในแถบแม่น้ำเทกัสในประเทศโปรตุเกสแล้วนำไปขายในปารีสและลอนดอน สัตว์ชนิดนี้มีเพียงชนิดเดียว
อนุกรมวิธาน > วิวัฒนาการชาติพันธุ์

มีการเสนอแนะว่าลิงซ์ไอบีเรียมีวิวัฒนาการมาจาก Lynx issiodorensis ซากดึกดำบรรพ์ชิ้นแรกสุดเท่าที่พบมีอายุย้อนไปถึงปลายสมัยไพลสโตซีนตอนต้นประมาณ 1 ล้านปีก่อน
ลิงซ์ไอบีเรียแยกพันธุกรรมเป็นชนิดจำเพาะเมื่อ 1.98 ถึง 0.7 ล้านปีก่อน ญาติที่มีชีวิตที่ใกล้เคียงที่สุดคือลิงซ์ยูเรเชีย (Lynx lynx) โดยอาศัยร่วมกันในระดับหนึ่งจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20
ลักษณะ

ลิงซ์ไอบีเรียมีน้ำหนัก 15-25 กิโลกรัม ตัวผู้มีน้ำหนักเฉลี่ย 12.8 กิโลกรัม ตัวเมีย 9.3 กิโลกรัม ซึ่งหนักใกล้เคียงกับลิงซ์แคนาดาและบอบแคตในทวีปอเมริกา
ถิ่นที่อยู่อาศัย

ลิงซ์ไอบีเรียพบในป่าไม้ของแถบเมดิเตอร์เรเนียน ชอบอาศัยอยู่ตามพื้นที่ที่มีไม้พุ่มหรือป่าละเมาะที่แน่นทึบสำหรับเป็นที่กำบังสลับกับพื้นที่เปิดสำหรับล่ากระต่าย ไม่ชอบพื้นที่เกษตรกรรม จากการติดตามด้วยวิทยุ พบว่าลิงซ์ไอบีเรียใช้เวลา 90 เปอร์เซ็นต์ตอนกลางวันในการหลบซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ทึบ
ลิงซ์ไอบีเรียมักพบที่ระดับความสูง 400–900 เมตร แต่อาจพบได้สูงถึง 1,600 เมตร
นับตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ลิงซ์ไอบีเรียได้กลายเป็นสัตว์หายากมากในสเปนตอนเหนือ แม้จะยังยังพบได้มากในตอนกลางและตอนใต้ของประเทศ พอมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1960 พื้นที่หากินถูกจำกัดอยู่เพียงทางตอนตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทรเท่านั้น พื้นที่นี้มีอาณาเขตประมาณ 57,000 ตารางกิโลเมตรและอาจยังต่อเนื่องกันอยู่ แต่ปัจจุบันพื้นที่หากินของลิงซ์ในสเปนเหลือเพียง 14,000 ตารางกิโลเมตร โดยมีพื้นที่ผสมพันธุ์ประมาณ 11,000 ตารางกิโลเมตร ซึ่งกินพื้นที่เพียง 2 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ประเทศเท่านั้น สำหรับเขตกระจายพันธุ์ของลิงซ์ไอบีเรียที่อยู่ในโปรตุเกสยังไม่มีข้อมูลมากนัก แต่ก็ลดลงไปมากนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1940 ปัจจุบันคาดว่าเหลืออยู่เพียงสามแห่งซึ่งมีพื้นที่รวมเพียง 700 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ที่ใหญ่ที่สุดอยู่ในเขตสงวนธรรมชาติแซราดามัลกาตาและทิวเขาอัลการ์วึทางตอนใต้สุดของประเทศ
จากการศึกษาลิงซ์ไอบีเรียในอุทยานแห่งชาติดอญญานาด้วยวิทยุติดตามที่ดำเนินการมาตั้งแต่ปี 2526 พบว่า ในแหล่งที่อยู่อาศัยที่คุณภาพดี จะมีความหนาแน่นประชากรลิงซ์ (รวมลิงซ์วัยรุ่น) ประมาณ 16 ตัวต่อ 100 ตารางกิโลเมตร พื้นที่หากินของลิงซ์ตัวผู้กว้างเฉลี่ยประมาณ 18 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ในแต่ละเดือนประมาณ 10 ตารางกิโลเมตร พื้นที่หากินของลิงซ์ไอบีเรียตัวเมียประมาณ 10 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่ต่อเดือนประมาณ 8 ตารางกิโลเมตร ลิงซ์เพศเดียวกันจะมีหากินแยกจากกัน ส่วนตัวผู้และตัวเมียจะมีพื้นที่ซ้อนเหลื่อมกัน
อุปนิสัย

อาหารของลิงซ์ไอบีเรียในฤดูร้อนเป็นกระต่ายเสีย 93 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก ในฤดูหนาว สัดส่วนของกระต่ายในอาหารลดน้อยลงไปพร้อมกับจำนวนประชากรในธรรมชาติในรอบปีก็ลดลงด้วย ในช่วงเวลานี้ลิงซ์ไอบีเรียจะจับลูกกวางแดง กวางฟาลโลว์ และลูกมูฟฟลอนไปแทน ส่วนในพื้นที่ชุ่มน้ำดอญญานาที่อยู่ทางชายฝั่งทางตะวันตกเฉียงใต้ของสเปน เป็ดได้เป็นอาหารหลักสำคัญในช่วงเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคมซึ่งเป็นช่วงฤดูผสมพันธุ์ ลิงซ์ไอบีเรียหนึ่งตัวต้องการเหยื่อขนาดกระต่ายหนึ่งตัวต่อวัน
จากการติดตามด้วยวิทยุที่อุทยานแห่งชาติดอญญานาแสดงว่า ลิงซ์ไอบีเรียหากินตอนกลางคืนเป็นหลัก เริ่มออกหากินในโพล้เพล้ เดินทางวันหนึ่งเฉลี่ยราวเจ็ดกิโลเมตร ตัวผู้มักเดินทางไกลกว่าตัวเมีย และในฤดูหนาวจะหันหากินตอนกลางวันมากขึ้น
ชีววิทยา

ฤดูผสมพันธุ์อยู่ในช่วงเดือนมกราคมถึงเดือนกรกฎาคม สูงสุดในช่วงเดือนมกราคมถึงกุมภาพันธ์ แม่ลิงซ์ตั้งท้องนานประมาณสองเดือน ออกลูกในเดือนมีนาคม–เมษายน ออกลูกคราวละ 2–3 ตัว จำนวนอาจต่างกันมากตั้งแต่ 1–5 ตัว
เมื่ออายุได้ราว 7–10 เดือน ลูกลิงซ์ก็เป็นอิสระจากแม่ หลังจากที่เป็นอิสระแล้วจะยังคงหากินอยู่ในอาณาเขตบ้านเกิดเป็นระยะหนึ่งก่อนจนกระทั่งอายุราว 20 เดือน (8–28 เดือน) จึงออกไปหาที่อยู่ใหม่
ลิงซ์สาวจะพร้อมผสมพันธุ์ได้ตั้งแต่ฤดูหนาวแรก แต่เวลาที่ตั้งท้องได้ครั้งแรกขึ้นอยู่กับปัจจัยทางประชากรศาสตร์และสิ่งแวดล้อม ในพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่น เช่นในอุทยานแห่งชาติดอญญานา ตัวเมียจะตั้งท้องครั้งแรกได้เมื่อได้ครอบครองพื้นที่หากินได้แล้ว ซึ่งมักเกิดขึ้นเมื่อเจ้าของพื้นที่เดิมตายลงหรือถูกขับไล่ออกไป มีบันทึกว่าตัวเมียตัวหนึ่งกว่าจะตั้งท้องครั้งแรกต้องรอถึงอายุ 5 ปี ซึ่งเป็นเวลาหลังจากได้ครอบครองพื้นที่แทนแม่ที่ตายไป
ลิงซ์ตั้งท้องครั้งสุดท้ายเมื่ออายุ 10 ปี ในธรรมชาติ ลิงซ์มีอายุขัยราว 13 ปี
ภัยคุกคาม

ลิงซ์ไอบีเรียตกอยู่ในความเสี่ยงต่อการสูญเสียที่อยู่อาศัย อุบัติเหตุทางถนน และการล่าสัตว์แบบผิดกฎหมาย การสูญเสียที่อยู่อาศัยโดยหลักมาจากการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐาน การพัฒนาเมืองและสถานตากอากาศ และการปลูกพืชชนิดเดียว ซึ่งทำให้ประชากรลิงซ์กระจัดกระจาย ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 โรคในกระต่ายอย่างโรคมิกโซมาโทซิสและโรคเลือดออกทำให้ประชากรเหยื่อหลักลดลงอย่างมาก ลิงซ์ถูกล่าในฐานะ "สัตว์รบกวน" ภายใต้การกฎหมายที่ผ่านในสมัยฟรันซิสโก ฟรังโก ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 ไปจนกระทั่งปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 เมื่อการล่าลิงซ์กลายเป็นสิ่งผิดกฎหมาย การล่าลิงซ์อย่างลับ ๆ ยังคงเกิดขึ้นในปัจจุบัน และกำลังกลายเป็นปัญหาร้ายแรง กับดักกระต่ายและสุนัขจิ้งจอกที่ผิดกฎหมายนำไปสู่การตายของลิงซ์ในคริสต์ทศวรรษ 1990
นอกจากนี้ ในแต่ละปียังมีลิงซ์ไอบีเรียหลายตัวตายจากการพยายามข้ามทางหลวงที่มีการจราจรหนาแน่น ซึ่งกลายเป็นสาเหตุการตายของลิงซ์ส่วนใหญ่ ใน ค.ศ. 2013 ลิงซ์ไอบีดรียตายบนถนน 14 ตัว และใน ค.ศ. 2014 มีลิงซ์ไอบีเรียตาย 21 ตัว ใน ค.ศ. 2023 มีลิงซ์ตายบนท้องถนน 144 ตัว
ใน ค.ศ. 2007 ลิงซ์ไอบีเรียหลายตัวตายจากมะเร็งเม็ดเลือดขาวในแมว
การติดต่อกับมนุษย์ที่เพิ่มขึ้นและการแพร่กระจายยีนต้านทานยาปฏิชีวนะในหมู่ประชากรลิงซ์อาจเป็นภัยคุกคามที่สำคัญไม่เพียงแต่กับลิงซ์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงมนุษย์ด้วย