stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไซเลนต์ฮิลล์: ออริจินส์
พล็อตเรื่อง

ทราวิส แกรดี้ คนขับรถบรรทุกส่งของ ตัดสินใจเลือกใช้เส้นทางผ่านเมืองไซเลนท์ฮิลล์ สำหรับเป็นทางลัด ระหว่างทาง เขาได้หักรถหลบเด็กสาวคนหนึ่งที่เดินตัดหน้า ด้วยความเป็นห่วงเด็กสาวคนนั้น ทราวิสจึงจอดรถไว้ข้างทางและเดินตามเด็กคนนั้น ก่อนจะมาถึงบ้านหลังหนึ่งที่กำลังถูกเพลิงไหม้อย่างหนัก เมื่อได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เขาจึงตัดสินใจฝ่าเปลวเพลิงเข้าไปช่วยเด็กสาวคนหนึ่งซึ่งถูกไฟไหม้ทั้งตัวในบ้านออกมาได้ ทราวิสสลบไปพร้อมกับเสียงรถพยาบาลที่กำลังจะมาถึง
เมื่อได้สติอีกครั้ง ทราวิสพบตัวเองตื่นขึ้นบนม้านั่งในเมือง ซึ่งเต็มไปด้วยหมอกหนาทึบและไม่มีผู้คนอาศัยอยู่เลย เขานึกถึงเด็กสาวที่ถูกเพลิงไหม้เมื่อคืนก่อนได้ จึงเดินทางไปยังโรงพยาบาลอัลเคมิล่า และถามถึงเด็กสาวคนนั้นจากนายแพทย์ไมเคิล คอฟแมนน์ แต่นายแพทย์กลับบอกให้ทราวิสไปจากที่นี่เสีย เพราะไม่มีใครอยู่อีกแล้ว ทราวิสไม่เชื่อและค้นหาเด็กคนนั้นต่อ จนได้พบกับเด็กสาวคนที่เดินตัดหน้ารถในเงาสะท้อนของกระจก ซึ่งภาพของสภาพแวดล้อมที่เห็นในกระจกนั้นเต็มไปด้วยสนิมเลือด ทราวิสถูกดึงเข้าสู่มิติแห่งฝันร้ายในทันทีที่เขาสัมผัสกับกระจกเงา และต้องเอาตัวรอดจากปิศาจทั้งหลายในมิตินั้น ซึ่งหลังจากเอาชนะปิศาจตัวหนึ่งได้ เขาก็พบกับเด็กสาวคนนั้นอีกครั้ง พร้อมทั้งชิ้นส่วนปิรามิดขนาดเล็กที่ทำให้เขาหมดสติไปอีก
เมื่อฟื้นขึ้นมา เขากลับมาอยู่ในมิติมนุษย์ดังเดิม และพบกับลิซ่า การ์แลนด์ เธอบอกทราวิสว่าเด็กสาวคนนั้นชื่ออัลเลสซ่า กิลเลสพี เสียชีวิตไปแล้ว ทั้งคู่ออกจากโรงพยาบาลและเดินทางต่อไปยังสถานบำบัดอาการทางจิตซีดาร์กรูฟ ที่นี่ ทราวิสได้พบกับดาเลีย กิลเลสพี แม่ของอัลเลสซ่า และจากการดูบันทึกของผู้ป่วย เขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าเฮเลน แกรดี้ แม่ของเขาที่เสียชีวิตไปแล้ว เคยเข้ารับการบำบัดอาการทางจิตที่นี่ โดยเฮเลนอ้างว่าตัวเธอสามารถคุยกับผู้คนแห่งโลกกระจกได้ พวกเขาบอกให้เธอฆ่าลูกชายเสียเนื่องจากจะเป็นผู้นำซาตานมาจุติที่โลกใบนี้ หลังจากเอาชนะความทรงจำของแม่ตัวเองได้แล้ว ทราวิสก็พบกับชิ้นส่วนปิรามิดอีกชิ้นหนึ่ง
ยิ่งทราวิสเดินทางสำรวจสถานที่ต่างๆในเมืองมากขึ้น เขาก็ได้เจอกับอัลเลสซ่าและชิ้นส่วนปิรามิดชิ้นอื่นๆ เขารู้สึกว่าอัลเลสซ่าพยายามจะบอกอะไรบางอย่างแก่เขา พร้อมๆกับที่ความทรงจำอันน่าสยดสยองในวัยเด็กของทราวิสเริ่มแจ่มชัดมากขึ้น รายกับเป็นการเดินทางตามรอยอดีต จนเมื่อเขาเดินทางมาถึงริเวอร์ไซด์ โมเตล เขาก็จำได้ว่า ณ ที่แห่งนี้ หลังจากที่แม่ของเขาเสียชีวิตในสถานบำบัดซีดาร์ กรูฟ พ่อและเขาเดินทางมาพักที่นี่เป็นระยะเวลาหนึ่ง ซึ่งพ่อของเขาจมอยู่กับความทุกข์โศกที่ต้องสูญเสียภรรยาซึ่งเป็นที่รักไป จนสุดท้ายก็ได้ผูกคอตายในห้องหมายเลข 500 ซึ่งในวัยเด็กนั้น ทราวิสยืนมองศพพ่อของเขาอยู่นานนับชั่วโมง ก่อนที่เจ้าหน้าที่โรงแรมจะมาพบ เนื่องจากเขาไม่อยากจะยอมรับการตายของพ่อ ในที่สุด ทราวิสก็เอาชนะปิศาจความทรงจำของพ่อตนเองได้ และเจอปิรามิดชิ้นสุดท้าย
ทราวิสประกอบปิรามิดทุกชิ้นเข้าด้วยกัน ซึ่งเป็นผลให้อาคมที่สะกดพลังของอัลเลสซ่าไว้คลายลง และเปลี่ยนตัวเมืองให้กลายเป็นมิติแห่งฝันร้าย ทราวิสเดินทางตามแผนที่ที่อัลเลสซ่าให้ไว้จนไปถึงรังประกอบพิธีกรรมของลัทธิลับ และพบว่าสมาชิกของลัทธินี้ (รวมทั้งนายแพทย์คอฟแมน และดาเลียด้วย) ทำการเผาร่างของอัลเลสซ่า เพื่อใช้บูชาเทพเจ้า โดยอัลเลสซ่าใช้พลังนำทราวิสมาที่นี่เพื่อขัดขวางนั่นเอง คอฟแมนหลบหนีไปโดยเรียกปิศาจจากห้วงนรกขึ้นมาขัดขวางทราวิส เมื่อทราวิสสู้กับปิศาจจนพลังมันอ่อนลง อัลเลสซ่าก็ผนึกปิศาจนั้นไว้ใน 'ฟลูรอส' ปิรามิดขนาดเล็กที่ทราวิสประกอบขึ้นในที่สุด
พล็อตเรื่อง > ฉากจบ

(ฉากจบจริงของเนื้อเรื่อง) ฟลูรอสได้ผนึกปิศาจไว้ โดยแบ่งภาคพลังส่วนหนึ่งออกมาเป็นเด็กทารกเพศหญิงคนหนึ่ง ซึ่งภายในมีครึ่งวิญญาณของอัลเลสซ่าสถิตย์อยู่ ทราวิสกลับมายังรถบรรทุกของตัวเอง และหมุนเข็มไมล์รถกลับไปที่ศูนย์อีกครั้ง เป็นสัญลักษณ์แห่งการหลุดพ้นจากฝันร้ายในวัยเด็กที่ตามหลอกหลอน ก่อนจะขับรถออกมา ทราวิสสังเกตเห็นอัลเลสซ่าผ่านทางกระจกมองข้าง ยิ้มให้เขาในขณะที่อุ้มทารกนั้นเดินจากไป เกมจะจบลงด้วยเสียงของแฮรี่ เมสัน ตัวเอกจากภาคแรก และภรรยา พูดคุยถึงเรื่องการรับเด็กทารกมาเป็นบุตรบุญธรรม และตั้งชื่อให้ว่าเชอริล ขณะเดียวกัน นายแพทย์คอฟแมนและดาเลียก็ตกลงกันว่าจะต้องใช้พลังเวทมนตร์เรียกเอาวิญญาณอีกครึ่งหนึ่งของอัลเลสซ่า (ที่แบ่งไปอยู่กับเชอริล) กลับมายังไซเลนท์ฮิลล์ แม้จะต้องรอเวลาอีกหลายปีก็ตาม
ทราวิสได้สติคืนมาอีกครั้งในห้องที่ดูคล้ายห้องผ่าตัด ร่างกายถูกมัดติดกับเตียง และถูกฉีดยาบางอย่างเข้าร่างกาย เมื่อมองไปในกระจกเงา ทราวิสก็พบว่าเงาสะท้อนของเขานั้นกลายเป็นปิศาจร้ายที่รู้จักกันในนามของ "เจ้าคนแล่เนื้อ" (The Butcher) ซึ่งเหตุการณ์นี้สามารถอนุมานได้ว่า ทราวิสหลอนประสาทแต่งเรื่องอดีตอันเลวร้ายของตนขึ้นมา และกลายเป็นฆาตกรต่อเนื่องออกฆ่าผู้คนในเมืองไซเลนท์ฮิลล์
เมื่อทราวิสใช้กุญแจรูปพระจันทร์เสี้ยวไขเข้าไปในห้องหมายเลข 505 ที่ริเวอร์ไซด์ โมเตล ก็มียานอวกาศ UFO ลำหนึ่งบินลงมาหา พร้อมกับมนุษย์ต่างดาวและสุนัขที่อยู่ในฉากจบแบบ UFO ของเกมภาคอื่นๆ มนุษย์ต่างดาวบอกว่าพวกเขาเก็บรถบรรทุกของทราวิสไว้ที่ดาวเคราะห์ของพวกเขาเอง และเชื้อเชิญทราวิสให้ลองขับ UFO ดู จากนั้นทั้งหมดก็บินออกจากโลกไปด้วยกัน
การพัฒนา

หลังจากการออกฉายของภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากตัวเกม ทางโคนามิก็ได้พิจารณาแผนการนำเกมภาคแรกมาสร้างใหม่อีกครั้ง โดยจะใช้ตัวละครโรส ดา ซิลวามาแทนที่แฮรี่ เมสัน ตัวเอกในเกมต้นฉบับ ซึ่งแผนการนี้มีความน่าเชื่อถือมากขึ้นทั้งจากการให้สัมภาษณ์ของคริสโตเฟอร์ เกนส์ ผู้กำกับ และข่าวรั่วจากทางโคนามิเองเรื่องเกมภาคต่อที่จะใช้ชื่อว่า Silent Hill: Original Sin สำหรับลงบนเครื่อง PSP โดยในภายหลังโปรดิวเซอร์ของเกมภาคออริจินส์ วิลเลี่ยม โอเรเทล ได้ยินยันว่าไอเดียเรื่องการรีเมคเกมภาคแรกเคยได้รับการพิจารณาจากทางโคนามิจริง แต่ก็ถูกยกเลิกไป
ออริจินส์มีข่าวประกาศเป็นครั้งแรกในงาน E3 ประจำปี พ.ศ. 2549 โดยเปิดเผยรูปแบบการเล่นหลักๆ และเนื้อเรื่องคร่าวๆ นอกจากนี้ยังมีการประกาศเรื่องของทีมสร้างที่จะไม่ใช่ Team Silent ของโคนามิอีกต่อไป แต่เป็น Climax Studio แทน พล็อตเรื่องของเกมเขียนขึ้นโดยแซม บาร์โลว์ ซึ่งตกลงกับทาง Team Silent ให้ชื่อเรื่องเป็นที่ยอมรับ ประกอบเกมภาคนี้ยังคงประพันธ์โดยอากิระ ยามาโอกะเช่นเดิม ตัวอย่างการเล่นแรกของเกมเปิดเผยว่าจะยังคงใช้ระบบหลักๆเช่นการต่อสู้กับศัตรูแบบเดียวกับเกมภาคก่อนๆ แต่เพิ่มรูปแบบมุมกล้องเช่นเดียวกับเกม Resident Evil 4 เข้ามา ทราวิสสามารถใช้อาวุธได้ 6 แบบ ประกอบด้วยอาวุธระยะประชิด 3 แบบ และอาวุธปืนอีก 3 แบบ ระบบอื่นๆของเกมที่เคยมีการวางแผนกันไว้เช่น การติดศูนย์เล็งด้วยเลเซอร์ลงบนอาวุธปืน และการใช้ระบบสิ่งกีดขวาง โดยเอาวัตถุในฉากมาช่วยป้องกันการโจมตีของศัตรูได้ ระบบเกมทั้งหมดนี้ทำให้เกมนี้มีแผนวางจำหน่ายในปลายปี พ.ศ. 2549
เดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 ทางทีมไคลแม็กซ์อเมริกาซึ่งดำเนินการสร้างอยู่นั้น มีข่าวลือว่าถูกระงับ เนื่องจากการวางแผนงานที่แย่และเป็นไปได้ยาก ซึ่งอาจทำให้ท้ายสุดแล้วตัวเกมมีความยาวในการเล่นอยู่เพียง 3-4 ชั่วโมงเท่านั้น ต่อมาจึงได้มีการย้ายงานผลิตไปสู่ทีมงานอื่นในสหราชอาณาจักรแทน เพื่อเป็นการยืนยันว่าตัวเกมที่ออกมาจะมีความรัดกุมมากขึ้น วันเปิดตัวยังได้ถูกเลื่อนออกไป และให้บรรยากาศของความเป็นไซเลนท์ฮิลล์ในแบบที่แฟนเกมต้องการ  ตัวอย่างการเล่นที่เปิดเผยต่อมาแสดงให้เห็นว่า ตัวเกมมีการเปลี่ยนแปลงจากครั้งแรกค่อนข้างมาก ย้อนกลับไปคล้ายเกมภาคก่อนหน้ามากขึ้น  ตัดมุมกล้องแบบ Resident Evil 4 ออกไป ตัวอย่างการเล่นนี้ได้เสียงตอบรับจากผู้ชมค่อนข้างดี
วันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ตัวเกมเวอร์ชันเดโมถูกปล่อยให้ดาวน์โหลดกันบนอินเทอร์เน็ต ซึ่งทางไคลแม็กซ์สตูดิโอปฏิเสธว่าเป็นแหล่งของไฟล์ที่หลุดรอดออกมา ตัวเกมจริงออกจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน ในภูมิภาคอเมริกาเหนือและยุโรป ส่วนประเทศญี่ปุ่นและออสเตรเลียเป็นลำดับถัดมาในเดือนธันวาคม (ซึ่งในญี่ปุ่นวางจำหน่ายในชื่อ Silent Hill Zero) ในเดือนเดียวกันนั้น เว็บไซต์ Kotaku ได้รายงานข่าวเรื่องเกมนี้จะถูกพอร์ตลงบนเครื่องเพลย์สเตชัน 2 เพื่อเป็นการกระจายตัวเกมให้ถึงผู้เล่นส่วนมากมากขึ้น โดยจะวางจำหน่ายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 เมื่อถึงต้นเดือนมกราคม พ.ศ. 2551 เว็บไซต์ แอมะซอน.คอม ก็เริ่มเปิดให้สั่งจองตัวเกมเวอร์ชันเครื่อง PS2 แม้ว่าทางโคนามิและไคลแม็กซ์จะยังไม่ได้ยืนยันอย่างเป็นทางการในเวลาก็ตาม โดยโคนามิประกาศยืนยันเวอร์ชัน PS2 ในวันที่ 22 มกราคม 2008
การพัฒนา > ดนตรีประกอบ

Silent Hill Zero Original Soundtracks ประพันธ์โดยอากิระ ยามาโอกะ และวางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นวันที่ 25 มกราคม 2008 โดย Konami Music Entertainment
เสียงตอบรับ

เสียงตอบรับโดยรวมของภาค Origins จัดอยู่ในระดับดี โดยในเวอร์ชัน PSP ได้คะแนนจาก Metacritic อยู่ที่ 78/100 และจาก Game Ranking อยู่ที่ 78.10% ในขณะที่เวอร์ชัน PS2 ได้คะแนนลดลงมาอยู่ที่ 70/100 และ 72.41% ตามลำดับ
คำติติงของเกมส่วนมากจะเน้นไปที่เรื่องของ "การดำเนินตามสูตรสำเร็จของซีรีส์" มากเกินไป ความเห็นจากการรีวิวของ GameSpot บอกว่า "เมืองหมอกนี้ควรจะมีมุขใหม่ๆบ้าง" และบอกว่าเกมนี้ "ทำให้ผู้เล่นรู้สึกว่า ได้จ่ายเงินซื้อการผจญภัยแบบเดิมๆที่ยึดติดกับแฟรนไชส์อายุ 8 ปี ในราคาที่น่าจะซื้ออะไรใหม่ๆได้" มุมกล้องบางส่วนในเกมยังเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ว่ามองได้ลำบาก โดยเฉพาะในฉากที่เป็นทางเดินแคบๆ
สำหรับเวอร์ชัน PS2 บทวิจารณ์ยังแสดงความผิดหวังในเรื่องของกราฟิก ซึ่งจัดว่าด้อยกว่าเกมภาคก่อนหน้าที่ลงบนเครื่อง PS2 มาก ทาง IGN ยังวิพากษ์เรื่องของการไม่ใส่ระบบควบคุมมุมกล้องได้เองมาด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Silent Hill: Origins website
Official Silent Hill USA Forum
Silent Hill: Origins เก็บถาวร 2009-02-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at IGN
ไซเลนต์ฮิลล์: ออริจินส์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ไทกา ไวทีที

| ไทกา ไวทีที |
| --- | --- |
ไวทีที ในงาน แซนดีเอโกคอมมิก-คอน 2019
เกิด: ไทกา เดวิด ไวทีที  (1975-08-16) 16 สิงหาคม ค.ศ. 1975 (49 ปี) เวลลิงตัน, นิวซีแลนด์
ชื่ออื่น: ไทกา โคเฮน
อาชีพ: ผู้ผลิตภาพยนตร์นักแสดง นักแสดงตลก
ปีปฏิบัติงาน: 1999–ปัจจุบัน
คู่สมรส: เชลซี โคเฮน (สมรส 2011)
บุตร: 2
ไทกา เดวิด ไวทีที (อังกฤษ: Taika David Waititi, /ˈtaɪkə waɪˈtiːti/ ( ฟังเสียง)) เกิดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1975 หรือที่เรียกอีกชื่อว่า ไทกา โคเฮน เป็นผู้ผลิตภาพยนตร์ นักแสดง และนักแสดงตลกชาวนิวซีแลนด์ เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ใน ค.ศ. 2004 จากภาพยนตร์สั้นเรื่อง ทู คาร์ส, วัน ไนท์ และภาพยนตร์ตลกร้ายเรื่อง โจโจ้ แรบบิท: ต่ายน้อยโจโจ้ (2019) ซึ่งเป็นภาพยนตร์แนวหลังที่เขาเขียนบทกำกับและแสดงเป็น อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผลงานของเขาใน โจโจ้ แรบบิท: ต่ายน้อยโจโจ้ ได้รับการชื่นชมอย่างมากโดยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง รางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และได้รับรางวัลออสการ์ สาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม
เขาได้สร้างภาพยนตร์เรื่องยาวคือ บอย (2010) และ ลุงแสบหลานซ่า หนีเข้าป่าฮาสุดติ่ง (2016) แต่ละเรื่องเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงสุดในนิวซีแลนด์ โดยภาพยนตร์เรื่องหลังยังครองตำแหน่งนั้นใน ค.ศ. 2018 เขายังร่วมกำกับและแสดงในภาพยนตร์ตลก-สยองขวัญเรื่อง วอท วี ดู อิน เดอะ ชาโดวส์ (2014) กับเจเมน เคลเมนต์ ใน ค.ศ. 2017 เขาได้กำกับและแสดงเป็นคอร์กในภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลเรื่อง ธอร์: ศึกอวสานเทพเจ้า ซึ่งเขายังเล่นบทบาทเป็นคอร์กในภาพยนตร์เรื่อง อเวนเจอร์ส: เผด็จศึก (2019) และในปี ค.ศ. 2022 เขายังได้กลับมากำกับและแสดงเป็นคอร์กอีกครั้งในภาพยนตร์เรื่อง ธอร์: ด้วยรักและอัสนี
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | ตำแหน่ง> ผู้กำกับ | ตำแหน่ง> เขียนบท | ตำแหน่ง> ผู้อำนวยการสร้าง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2007 | อีเกิ้ล ปะทะ ชาร์ค | ใช่ | ใช่ | ไม่ |
| 2010 | บอย | ใช่ | ใช่ | ไม่ |
| 2014 | วอท วี ดู อิน เดอะ ชาโดวส์ | ใช่ | ใช่ | ใช่ |
| 2016 | ลุงแสบหลานซ่า หนีเข้าป่าฮาสุดติ่ง | ใช่ | ใช่ | ใช่ |
| 2017 | ธอร์: ศึกอวสานเทพเจ้า | ใช่ | ไม่ | ไม่ |
| 2019 | โจโจ้ แรบบิท: ต่ายน้อยโจโจ้ | ใช่ | ใช่ | ใช่ |
| 2022 | ธอร์: ด้วยรักและอัสนี | ใช่ | ใช่ | ไม่ |
| 2023 | หนึ่งประตูสู่ฝัน | ใช่ | ใช่ | ใช่ |
| TBA | คลาราและดวงอาทิตย์ | ใช่ | ไม่ | ใช่ |
ผลงาน > ภาพยนตร์สั้น

| ปี | เรื่อง | ตำแหน่ง> ผู้กำกับ | ตำแหน่ง> เขียนบท | ตำแหน่ง> ผู้อำนวยการสร้าง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2002 | จอห์น แอนด์ โปโก้ | ใช่ | ใช่ | ไม่ |
| 2004 | ทู คาร์ส, วัน ไนท์ | ใช่ | ใช่ | ไม่ |
| 2005 | ทามา ทู | ใช่ | ใช่ | ไม่ |
| 2005 | วอท วี ดู อิน เดอะ ชาโดวส์: อินเตอร์วิวส์ วิท ซัม แวมไพร์ | ใช่ | ใช่ | ไม่ |
| 2016 | ทีม ธอร์ | ใช่ | ใช่ | ใช่ |
| 2017 | ทีม ธอร์: พาร์ท 2 | ใช่ | ใช่ | ใช่ |
| 2018 | ทีม ดาร์ริล | ใช่ | ใช่ | ใช่ |
ผลงาน > บทบาทการแสดง

| ปี | เรื่อง | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1999 | สคาร์เฟียส | อเล็กซ์ |  |
| 2001 | สเน็คสกิน | เนลสัน |  |
| 2001 | อะ นิว เวย์ โฮม | แม็กซ์ | ภาพยนตร์สั้น |
| 2004 | ฟิวไทล์ แอทแทรคชั่น | เวทเทอร์ |  |
| 2005 | วอท วี ดู อิน เดอะ ชาโดวส์: อินเตอร์วิวส์ วิท ซัม แวมไพร์ | วีอาโก้ | ภาพยนตร์สั้น |
| 2007 | อีเกิ้ล ปะทะ ชาร์ค | กอร์ดอน |  |
| 2010 | บอย | อลาเมน |  |
| 2011 | กรีน แลนเทิร์น | โทมัส คัลมากุ |  |
| 2013 | เดอะ กัปตัน | เดอะ กัปตัน | ภาพยนตร์สั้น |
| 2014 | วอท วี ดู อิน เดอะ ชาโดวส์ | วีอาโก้ |  |
| 2016 | ลุงแสบหลานซ่า หนีเข้าป่าฮาสุดติ่ง | รัฐมนตรี |  |
| 2017 | ธอร์: ศึกอวสานเทพเจ้า | คอร์ก |  |
| 2018 | เซเว่น สเตจส์ ทู อะชีฟว์ อีเทอเนิล บลิส บาย พาสซิง ธรู เดอะ เกตเวย์ โซเซน บาย เดอะ โฮลี สตอร์ส | โฮลี สตอร์ส |  |
| 2019 | อเวนเจอร์ส: เผด็จศึก | คอร์ก |  |
| 2019 | โจโจ้ แรบบิท: ต่ายน้อยโจโจ้ | อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ |  |
| 2019 | เดอะ แมนดาลอเรียน: มนุษย์ดาวมฤตยู | IG-11 | พากย์เสียง |
| 2021 | เดอะ ซุยไซด์ สควอด | แรตแคตเชอร์ |  |
| 2021 | ฟรี กาย: ขอสักทีพี่จะเป็นฮีโร่ | แอนทวาน |  |
| 2021 | สมมติว่า...? | คอร์ก | พากย์เสียง |
| 2022 | อาวร์ แฟลก มีนส์ เดธ | เอ็ดเวิร์ด ทีช |  |
| 2022 | ไลท์เยียร์ | โม มอร์ริสัน | พากย์เสียง |
| 2022 | ธอร์: ด้วยรักและอัสนี | คอร์ก |  |
| 2023 | หนึ่งประตูสู่ฝัน | นักบวชชาวอเมริกันซามัว |  |
ผลงาน > โทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | ผู้กำกับ | เขียนบท | ผู้อำนวยการสร้าง ฝ่ายบริหาร | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2007–2009 | ไฟลต์ ออฟ เดอะ คองคอดส์ | ใช่ | ใช่ | ไม่ | กำกับ 4 ตอน |
| 2011 | ซุปเปอร์ ซิตี้ | ใช่ | ไม่ | ไม่ | กำกับ 6 ตอน |
| 2012 | ดิ อินเบทวีเนอร์ส | ใช่ | ไม่ | ไม่ | กำกับ 5 ตอน |
| 2018–2022 | เวลลิงตัน พารานอร์มอล | ไม่ | ไม่ | ใช่ | ร่วมสร้างด้วย |
| 2019–2024 | วอท วี ดู อิน เดอะ ชาโดวส์ | ใช่ | ไม่ | ใช่ | กำกับ 3 ตอน |
| 2019 | เดอะ แมนดาลอเรียน: มนุษย์ดาวมฤตยู | ใช่ | ไม่ | ไม่ | ฉายในดิสนีย์+ / กำกับตอน: "การไถ่บาป" |
| 2021–2023 | เรสเซอร์เวชั่น ด๊อกส์ | ไม่ | ใช่ | ใช่ | ร่วมสร้างด้วย |
| 2022–2023 | อาวร์ แฟลก มีนส์ เดธ | ใช่ | ไม่ | ใช่ | ฉายในเอชบีโอแม็กซ์ / กำกับ 1 ตอน |
| 2024 | ไทม์ แบนดิตส์ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ฉายในแอปเปิลทีวี+ / ร่วมสร้างด้วย |
| 2024 | อินทีเรีย ไชนาทาวน์ | ใช่ | ไม่ | ใช่ |  |
ผลตอบรับ

ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 8 เรื่องของ ไทกา ไวทีที
| ปี | เรื่อง | รอตเทนโทเมโทส์ | เมทาคริติก | เมทาคริติก | ไอเอ็มดีบี | ทุนสร้าง | รายได้ทั่วโลก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2007 | อีเกิ้ล ปะทะ ชาร์ค |  57% (5.70/10) (111 คน) |  | 55 (25 คน) | 6.7 (‎26,393) | — | $1,298,037 |
| 2010 | บอย |  88% (7.30/10) (74 คน) |  | 70 (19 คน) | 7.5 (‎‎29,776) | — | $8,621,535 |
| 2014 | วอท วี ดู อิน เดอะ ชาโดวส์ |  96% (7.90/10) (193 คน) |  | 76 (33 คน) | 7.6 (202,095) | $1,600,000 | $7,412,611 |
| 2016 | ลุงแสบหลานซ่า หนีเข้าป่าฮาสุดติ่ง |  97% (7.90/10) (210 คน) |  | 81 (30 คน) | 7.8 (‎‎143,582) | $2,500,000 | $23,845,533 |
| 2017 | ธอร์: ศึกอวสานเทพเจ้า |  93% (7.60/10) (440 คน) |  | 74 (51 คน) | 7.9 (824,263) | $180,000,000 | $855,301,806 |
| 2019 | โจโจ้ แรบบิท: ต่ายน้อยโจโจ้ |  80% (7.60/10) (430 คน) |  | 58 (57 คน) | 7.9 (446,501‎) | $14,000,000 | $90,335,025 |
| 2022 | ธอร์: ด้วยรักและอัสนี |  63% (6.40/10) (449 คน) |  | 57 (64 คน) | 6.2 (408,230) | $250,000,000 | $760,928,081 |
| 2023 | หนึ่งประตูสู่ฝัน |  45% (5.20/10) (167 คน) |  | 44 (42 คน) | 6.5 (25,148‎) | $14,000,000 | $18,648,802 |
| เฉลี่ย และ รวม | เฉลี่ย และ รวม |  77% (6.95/10) | 64 | 64 | 7.3 | $462.1 ล้าน | $1,766,391,430 |
0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ  60–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
— ไม่ปรากฏ, หาข้อมูลไม่ได้
$ ดอลลาร์สหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

ไทกา ไวทีที ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2008

| ไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2008 |
| --- | --- |
วันที่: 17 ตุลาคม พ.ศ. 2551
พิธีกร: สัญญา คุณากร ไอยวริญท์ โอสถานนท์
ศิลปินรับเชิญ: บี-โอ-วาย ธีรภัทร์ สัจจกุล
สถานที่จัด: บีซีซี ฮอลล์ เซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร
ถ่ายทอดทาง: ช่อง 7 HD
เข้าร่วมประกวด: 20
ผ่านเข้ารอบ: 9
ผู้ชนะเลิศ: ศุจินทรา โสตถิวันวงศ์   (กรุงเทพมหานคร)
← 20072009 →
ไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2008 (อังกฤษ: Thai Supermodel Contest 2008) เป็นการประกวดไทยซูเปอร์โมเดลคอนเทสต์ ครั้งที่ 7 ซึ่งมีการประกวดรอบตัดสินในวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ณ บีซีซี ฮอลล์ เซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร
 ผู้ชนะไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ในปีนี้คือ ศุจินทรา โสตถิวันวงศ์ จากกรุงเทพมหานคร
ผลการประกวด > ลำดับ

| --- | --- |
ผลการประกวด: ผู้เข้าประกวด
ไทยซุปเปอร์โมเดล 2008:  18 – ศุจินทรา โสตถิวันวงศ์
9 คนสุดท้าย:  2 – นงลักษณ์ ศรีภูธร  3 – ปองขวัญ ล้อเจริญ  5 – วรรณวิสา คงสุขศรี  8 – ซาร่า เอ็คโฮฟฟ์  10 – ธวัลรัตน์ กฤชพิทยเดชา  15 – นรวรรณ คำระกาย  19 – รัตนาภรณ์ บุญอินทร์  20 – พิชญ์สินี สิมะเสถียร
รางวัลตำแหน่งพิเศษ

| --- | --- |
ผลการประกวด: ผู้เข้าประกวด
โฟโตจีนิค โมเดล:  6 – อัจฉรียา อินสว่าง
อิดิเตอร์ ชอยซ์:  3 – ปองขวัญ ล้อเจริญ
สาวผิวสวย สุขภาพดี:  6 – อัจฉรียา อินสว่าง
สาวผมสวย สุขภาพดี:  3 – ปองขวัญ ล้อเจริญ
สก๊อต ชูการ์ ฟรี บอดี เพอร์เฟค:  18 – ศุจินทรา โสตถิวันวงศ์
ซีเล็ค ซุปเปอร์โมเดล:  7 – ณัฐกฤตา สังวรเวชภัณฑ์
ผู้เข้าประกวด

| หมายเลข | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
1: กนกภรณ์ นันทวัฒนศิริกุล
2: นงลักษณ์ ศรีภูธร
3: ปองขวัญ ล้อเจริญ
4: เจสสิกา เวียงย่างกุ้ง
5: วรรณวิสา คงสุขศรี
6: อัจฉรียา อินสว่าง
7: ณัฐกฤตา สังวรเวชภัณฑ์
8: ซาร่า เอ็คโฮฟฟ์
9: อภิญญา พิทยรัตน์โสภณ
10: ธวัลรัตน์ กฤชพิทยเดชา
11: ปิยวรรณ พรหมสุวรรณ
12: เอมอัชนา ปิยะสกุลแก้ว
13: ทนาพร รัตนะวงศ์
14: ปาลิดา ธนาเมธปิยา
15: นรวรรณ คำระกาย
16: รวินท์นิภา ฮามิต
17: นิธินันท์ คูณสินศรัณย์
18: ศุจินทรา โสตถิวันวงศ์
19: รัตนาภรณ์ บุญอินทร์
20: พิชญ์สินี สิมะเสถียร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลักของการประกวดไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ เก็บถาวร 2010-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไทยทาวน์ (ลอสแอนเจลิส)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ไทยทาวน์
| ไทยทาวน์ |
| --- | --- |
ย่านในนครลอสแอนเจลิส
ป้ายในไทยทาวน์ ลอสแอนเจลิส
ไทยทาวน์ที่ตั้งในนครลอสแอนเจลิส
พิกัด: 34°06′00″N 118°18′16″W﻿ / ﻿34.10000°N 118.304522°W﻿ / 34.10000; -118.304522
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: แคลิฟอร์เนีย
เทศมณฑล: ลอสแอนเจลิส
นคร: ลอสแอนเจลิส
เขตเวลา: UTC−08:00 (เวลามาตรฐานแปซิฟิก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−07:00 (PDT)
ไทยพลาซ่าในไทยทาวน์ ลอสแอนเจลิส
ไทยทาวน์ (อังกฤษ: Thai Town) เป็นเขตชุมชนของบุคคลชาวไทยในนครลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยตั้งอยู่ใกล้เขตฮอลลีวูด สหรัฐ
ไทยทาวน์ถูกจัดตั้งเป็นเขตชุมชนจากทางสภาเมืองเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ซึ่งในบริเวณไทยทาวน์ประกอบด้วย ร้านอาหารไทย ร้านขายสินค้าไทย ร้านนวดไทย มีทั้งร้านหนังสือดอกหญ้า ร้าน BTK เป็นร้านขายภาพยนตร์ไทย เพลง คาราโอเกะ ร้านตัดผม สปา ฯลฯ
ไทยทาวน์เป็นเสมือนศูนย์รวมของชาวไทยอาศัยอยู่ประมาณ 120,000 คนในลอสแอนเจลิส โดยย่านนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็นเสมือนจังหวัดที่ 78 ของประเทศไทย
ในบริเวณไทยทาวน์มีรถไฟ LACMTA สายแดงวิ่งผ่าน ซึ่งในบริเวณเดียวกันมีชุมชนของชาวอาร์มีเนียรวมอยู่ด้วย (ซึ่งเรียกว่าลิตเติลอาร์มีเนีย)
นอกจากนี้ไทยทาวน์ยังปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง จังหวัด 77
ประชากรไทย

ลอสแอนเจลิสมีพลเมืองไทยที่ใหญ่ที่สุดนอกประเทศไทย ชาวอเมริกันเชื้อสายไทยจำนวนราว 80,000 คน (จากจำนวนราว 120,000 คนในรัฐแคลิฟอร์เนีย) อาศัยอยู่ในลอสแอนเจลิสซึ่งเป็นที่ตั้งของไทยทาวน์แห่งแรกของโลก ใน พ.ศ. 2545 มีผู้อพยพชาวไทยประมาณ 80,000 คน อาศัยในลอสแอนเจลิส ไทยเชื้อสายจีนยังรวมอยู่ในประชากรไทยด้วย รวมถึงชื่อเมืองลอสแอนเจลิสยังมีความหมายใกล้เคียงกับชื่อเมืองหลวงของไทย (ลอสแอนเจลิส หรือ โลสอังเฆเลส แปลว่า "เหล่าทูตสวรรค์")
วันอาทิตย์แรกในเดือนเมษายน มีการเฉลิมฉลองวันสงกรานต์หรือปีใหม่ไทยในไทยทาวน์ โดยการปิดถนนฮอลลีวูดภายในบริเวณนั้น และมีการออกร้านอาหารและความบันเทิงร่วมกับการเดินพาเหรดบนถนนฮอลลีวูดจากถนนนิวแฮมป์เชอร์ถึงถนนวิโนวา
ประวัติ

ไทยทาวน์เริ่มขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2500–2510 เมื่อคนไทยจำนวนมากเดินทางไปลอสแอนเจลิสเพื่อศึกษาต่อในมหาวิทยาลัย ผลของการออกกฎหมายสัญชาติและการอพยพ พ.ศ. 2508 (Immigration and Nationality Act of 1965) หลายคนจึงตัดสินใจที่จะอยู่อาศัยและเปิดธุรกิจส่วนตัว จนกระทั่งวิกฤติทางการเงินของภูมิภาคในช่วง พ.ศ. 2520–2530 ทำให้ชาวไทยอีกจำนวนมากเดินทางสู่ไทยทาวน์เพื่อหางานทำ สภาเมืองกำหนดให้ไทยทาวน์เป็นย่านย่านหนึ่งของเมืองเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ช่วงเวลานั้นมีคนไทยประมาณ 80,000 คน ทางตอนใต้ของรัฐแคลิฟอร์เนีย
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2551 ลอรา บุช สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งแห่งสหรัฐ ให้เงินสนับสนุนการแสดงคุณค่าของท้องถิ่นในฐานะชุมชน "อนุรักษ์อเมริกา" ซึ่งทำให้ไทยทาวน์มีคุณสมบัติเหมาะสมสำหรับเงิน 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ ในการช่วยเหลือทางสาธารณะและส่วนตัวอื่น ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ข่าวไทยทาวน์
| ด ค กไทยทาวน์ในสหรัฐ |
| --- | --- |
เมือง:  ลอสแอนเจลิส  นครนิวยอร์ก  ฟิลาเดลเฟีย  ชิคาโก 
วัดไทย:  วัดไทยลอสแอนเจลิส  วัดนวมินทรราชูทิศ  วัดพุทธไทยถาวรวนาราม
ไทยคม 8

| ไทยคม 8 |
| --- | --- |
เครื่องหมายภารกิจของ ไทยคม 8

ประเภทภารกิจ: สื่อสาร
ผู้ดำเนินการ:  บมจ. ไทยคม
COSPAR ID: 1957-031A
SATCAT no.: 41552
ระยะภารกิจ: 15 ปี
 

ข้อมูลยานอวกาศ
Bus: GEOStar-2
ผู้ผลิต:  ออร์บิทัล เอทีเค
มวลขณะส่งยาน: 3,100 kg (6,800 lb)
 

เริ่มต้นภารกิจ
วันที่ส่งขึ้น: 27 พฤษภาคม 2559 9:40 UTC
จรวดนำส่ง: Falcon 9 Full Thrust
ฐานส่ง: แหลมคะแนเวอรัล SLC-40
ผู้ดำเนินงาน:  สเปซเอ็กซ์
 

ลักษณะวงโคจร
ระบบอ้างอิง: โลกเป็นจุดศูนย์กลาง
ระบบวงโคจร: ค้างฟ้า
 
ดาวเทียมไทยคม← ไทยคม 7 
ไทยคม 8 (อังกฤษ: THAICOM 8) เป็นดาวเทียมสื่อสารสัญชาติไทย ผลิตโดยออร์บิทัล เอทีเค และเป็นดาวเทียมดวงที่ 8 ในกลุ่มดาวเทียมไทยคม โดยมี บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) เป็นผู้เช่าสัมปทาน
ภาพรวม

ดาวเทียมสื่อสารไทยคม 8 ผลิตโดยออร์บิทัล เอทีเค มีน้ำหนักราว 3,100 กิโลกรัม กำหนดอายุใช้งานไว้ประมาณ 15 ปีซึ่งให้บริการในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เอเชียใต้ และเอเชียกลาง โคจรอยู่ในวงโคจรค้างฟ้าที่ตำแหน่งบริเวณ 78.5 องศาตะวันออก ร่วมกับไทยคม 5 และไทยคม 6 มีจานรับส่งสัญญาณ เคยู-แบนด์ (Ku-Band) จำนวน 24 ช่อง สามารถให้บริการด้านโทรคมนาคมได้อย่างเต็มรูปแบบ ตอบโจทย์ความต้องการสื่อสารโทรคมนาคมให้กับอุตสาหกรรมบันเทิงและสื่อสารมวลชน โดยถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมตรงถึงที่พักอาศัย (DTH) และถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ดิจิตอลความละเอียดสูง (HD และ UHD)
การปล่อยจรวด

ไทยคม 8 ได้รับการอนุมัติให้ยิงสู่วงโคจรเมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2557
ไทยคม 8 ถูกยิงขึ้นจากฐาน ณ แหลมคะแนเวอรัล SLC-40 ในรัฐฟลอริดา เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2559 โดยบริษัทสเปซเอ็กซ์ เป็นดาวเทียมดวงที่สี่ของโลกที่ถูกส่งขึ้นสู่วงโคจรโดยจรวดฟัลคอน 9 และยังเป็นครั้งแรกของโลกที่จรวดที่ใช้ส่งดาวเทียมสามารถลงจอดบนแพฐานจรวดได้สำเร็จ
การนำสเตจที่ 1 ของฟัลคอน 9 มาใช้อีกครั้ง

จรวดสเตจที่ 1 ได้ถูกดัดแปลงให้เป็นจรวดผลักดันด้านข้างของฟัลคอน เฮฟวี ซึ่งได้ทำการจุดเครื่องครั้งแรกในช่วงสัปดาห์ที่ 20 ของปี 2560 จรวดสเตจที่ 1 อันนี้ได้ลงจอดอีกรอบที่ Landing Zone 1 ที่ฐานทัพอากาศแหลมคะแนเวอรัลในช่วง การบินครั้งแรกของจรวดฟัลคอน เฮฟวี
แหล่งข้อมูลอื่น

สื่อประชาสัมพันธ์ดาวเทียมไทยคม 8 เก็บถาวร 2020-07-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กดาวเทียมไทยคม |
| --- | --- |
 ไทยคม 1  ไทยคม 2  ไทยคม 3  ไทยคม 4  ไทยคม 5  ไทยคม 6  เอเซียแซท 7 / ไทยคม 6A  เอเซียแซท 6 / ไทยคม 7  ไทยคม 8  ไทยคม 9  ไทยคม 10 
 บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน)
โซลมิวสิกอะวอดส์

| โซลมิวสิกอะวอดส์ |
| --- | --- |
ปัจจุบัน: โซลมิวสิกอะวอดส์ ครั้งที่ 33
รางวัลสำหรับ: ความเป็นเลิศด้านดนตรี
ประเทศ: เกาหลีใต้
จัดโดย: สปอตส์โซล
รางวัลแรก: 1990
เว็บไซต์: seoulmusicawards.com
โทรทัศน์/วิทยุ
เครือข่าย:  เคบีเอสเอ็น (2013–ปัจจุบัน)  นิโกะนิโกะ (2021)  ไอดอลไลฟ์ทีวี (2022) 
โซลมิวสิกอะวอดส์ (เกาหลี: 서울가요대상; อาร์อาร์: Seoul Gayo Daesang; อังกฤษ: Seoul Music Awards; SMA) เป็นพิธีมอบรางวัลสำคัญของเกาหลีใต้ จัดขึ้นโดยหนังสือพิมพ์สปอตส์โซล ผู้ชนะรางวัลจะได้รับการคัดเลือกจากเกณฑ์ต่าง ๆ ร่วมกัน เช่น ยอดขายเพลง การโหวตยอดนิยม และความคิดเห็นของผู้ตัดสินที่มีความเชี่ยวชาญ
พิธีมอบรางวัลประจำปีจัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1990 รางวัลใหญ่มอบให้กับนักร้องพย็อน จิน-ซ็อบ บอยแบนด์เอ็กโซและบีทีเอสเป็นศิลปินที่ได้รับรางวัลมากที่สุดในงานโซลมิวสิกอะวอดส์ โดยทั้งสองวงได้รับทั้งหมด 23 รางวัล และรางวัลใหญ่ 4 รางวัล