stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กีฬาวอลเลย์บอลในซีเกมส์ 2021
วอลเลย์บอลในร่ม > ทีมชาย

บทความหลัก: กีฬาวอลเลย์บอลในซีเกมส์ 2021 – ทีมชาย
การแข่งขันประกอบด้วย 7 ประเทศ รูปแบบเหมือนกับในปี 2019; แต่ละกลุ่มจะมีสามหรือสี่ทีมแข่งขันกันแบบพบกันหมด สองอันดับแรกของแต่ละกลุ่มจะผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ ทีมที่ชนะในรอบรองชนะเลิศจะแข่งขันกันเพื่อเหรียญทอง และทีมที่แพ้จะแข่งขันกันเพื่อเหรียญทองแดง
| อันดับ | ทีม | เล่น | ชนะ | แพ้ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ! |  อินโดนีเซีย | 5 | 5 | 0 |
| 2 ! |  เวียดนาม | 5 | 3 | 2 |
| 3 ! |  กัมพูชา | 4 | 2 | 2 |
| 4 |  ไทย | 4 | 2 | 2 |
| 5 |  ฟิลิปปินส์ | 4 | 2 | 2 |
| 6 |  พม่า | 4 | 1 | 3 |
| 7 |  ฟิลิปปินส์ | 4 | 0 | 4 |
วอลเลย์บอลในร่ม > ทีมหญิง

บทความหลัก: กีฬาวอลเลย์บอลในซีเกมส์ 2021 – ทีมหญิง
การแข่งขันประกอบด้วย 5 ประเทศ จะแข่งขันกันแบบพบกันหมด สองอันดับแรกจะต้องแข่งขันกันเพื่อชิงเหรียญทอง และทีมอันดับสามและสี่จะแข่งขันกันเพื่อชิงเหรียญทองแดง
| อันดับ | ทีม | เล่น | ชนะ | แพ้ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ! |  ไทย | 5 | 5 | 0 |
| 2 ! |  เวียดนาม | 5 | 3 | 2 |
| 3 ! |  อินโดนีเซีย | 6 | 3 | 2 |
| 4 |  ฟิลิปปินส์ | 5 | 1 | 4 |
| 5 |  เวียดนาม | 4 | 0 | 4 |
สรุปเหรียญรางวัล > ตารางเหรียญรางวัล

*  เจ้าภาพ ( เวียดนาม)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  อินโดนีเซีย | 2 | 1 | 1 | 4 |
| 2 |  ไทย | 2 | 1 | 0 | 3 |
| 3 |  เวียดนาม* | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 4 |  ฟิลิปปินส์ | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 5 |  กัมพูชา | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (5 ประเทศ) | รวม (5 ประเทศ) | 4 | 4 | 4 | 12 |
สรุปเหรียญรางวัล > ผู้ได้รับเหรียญรางวัล

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| วอลเลย์บอลในร่มทีมชาย |  อินโดนีเซีย |  เวียดนาม |  กัมพูชา |
| วอลเลย์บอลในร่มทีมหญิง |  ไทย |  เวียดนาม |  อินโดนีเซีย |

| วอลเลย์บอลชายหาดทีมชาย |  อินโดนีเซีย |  ไทย |  ฟิลิปปินส์ |
| วอลเลย์บอลชายหาดทีมหญิง |  ไทย |  อินโดนีเซีย |  ฟิลิปปินส์ |
ตำบลหนองแขม (อำเภอโคกสำโรง)

| ตำบลหนองแขม |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Nong Khaem
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ลพบุรี
อำเภอ: โคกสำโรง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 65.56 ตร.กม. (25.31 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,400 คน
 • ความหนาแน่น: 67.14 คน/ตร.กม. (173.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 15120
รหัสภูมิศาสตร์: 160322
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแขม |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อบต.หนองแขมที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแขม
พิกัด: 15°07′18.0″N 100°42′08.5″E﻿ / ﻿15.121667°N 100.702361°E﻿ / 15.121667; 100.702361
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ลพบุรี
อำเภอ: โคกสำโรง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 65.56 ตร.กม. (25.31 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,400 คน
 • ความหนาแน่น: 67.11 คน/ตร.กม. (173.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06160312
ที่อยู่ที่ทำการ: เลขที่ 36 หมู่ 3 ตำบลหนองแขม อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี 15120
เว็บไซต์: www.nongkhaem.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
หนองแขม เป็นตำบลในอำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี พื้นที่เดิมอยู่ในเขตการปกครองของตำบลชอนสารเดช
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลหนองแขม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลชอนสารเดช (อำเภอหนองม่วง)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลเกาะแก้ว
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลโคกสำโรง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลวังจั่น และตำบลดอนดึง (อำเภอบ้านหมี่)
ประวัติ

หนองแขม เดิมเป็นหมู่บ้านในเขตตำบลชอนสารเดช อำเภอโคกสำโรง พ.ศ. 2527 ทางจังหวัดลพบุรีได้ประกาศแยกพื้นที่หมู่ 1 บ้านท่าม่วง, หมู่ 6 บ้านหนองไผ่, หมู่ 7 บ้านชอนขุด, หมู่ 8 บ้านช่องแค, หมู่ 9 บ้านพุน้ำทิพย์, หมู่ 11 บ้านหนองข่อย, หมู่ 12 บ้านกลุ่มสิงห์, หมู่ 13 บ้านหนองแขม, หมู่ 16 บ้านใหม่พัฒนา, หมู่ 17 บ้านหนองไผ่เหลือง และหมู่ 18 บ้านหนองจับเขียด ของตำบลชอนสารเดช รวม 11 หมู่บ้าน มาตั้งเป็น ตำบลหนองแขม
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลหนองแขมแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านท่าม่วง
หมู่ที่ 2 บ้านใหม่พัฒนา
หมู่ที่ 3 บ้านหนองไผ่เหลือง
หมู่ที่ 4 บ้านหนองไผ่
หมู่ที่ 5 บ้านชอนขุด
หมู่ที่ 6 บ้านช่องแค
หมู่ที่ 7 บ้านหนองข่อย
หมู่ที่ 8 บ้านพุน้ำทิพย์
หมู่ที่ 9 บ้านกลุ่มสิงห์
หมู่ที่ 10 บ้านหนองแขม
หมู่ที่ 11 บ้านหนองจับเขียด
หมู่ที่ 12 บ้านช่องแค
หมู่ที่ 13 บ้านไร่เจริญ
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลหนองแขมเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหนองแขมหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลหนองแขมมี 11 หมู่บ้าน พื้นที่ 65.56 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,919 คน และ 1,287 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหนองแขมอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแขม
นีโอโซล

| นีโอโซล |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: ดนตรีโซล อาร์แอนด์บีร่วมสมัย ฮิปฮอป เออเบินคอนเทนโพแรรี บลูส แจ๊ซ ดนตรีแอฟริกัน
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ต้นทศวรรษที่ 1990s, สหรัฐอเมริกา
เครื่องบรรเลงสามัญ: กีตาร์ไฟฟ้า - กีตาร์เบส - เปียโนไฟฟ้า, - ออร์แกน -กลอง - เสียงร้อง - เครื่องสังเคราะห์เสียง - ฮอร์น - ดรัมแมชชีน - เสียงร้อง (ประพันธ์ด้วย การแร็ป)
นีโอโซล (อังกฤษ: neo soul) หรือบางครั้งเรียก นูโซล (nu soul) เป็นแนวเพลงย่อยของแนวเพลงอาร์แอนด์บีร่วมสมัย ดนตรีมักผสมผสามดนตรีโซลในยุค 70 และได้รับอิทธิพลจากแนวเพลงแจ๊ซ ฟังก์ ละติน แอฟริกัน ฮิปฮอป และดนตรีเฮาส์
คำว่านีโอโซลมีที่มาจากเคดาร์ มาสเซนเบิร์ก จากค่ายโมทาวน์ในช่วงปลายยุค 1990 โดยกลุ่มคนฟังแนวเพลงนี้มักจะสนใจเพลงใต้ดิน ไร้สังกัด และความเป็นโซลมากกว่าแนวเพลงกระแสหลัก
นิวแจ็กสวิง

| นิวแจ็กสวิง |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: แดนซ์-ป็อป, ป็อป, ฟังก์, คอนเทมโพแรรีอาร์แอนด์บี, สวิงแจ๊ซ, ฮิปฮอป, แร็ป, โซล, ดิสโก้
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: กลางคริสต์ทศวรรษ 1980
เครื่องบรรเลงสามัญ: เครื่องสังเคราะห์เสียง • คีย์บอร์ด • ดรัมแมชชีน
นิวแจ็กสวิง (อังกฤษ: New jack swing) หรือ สวิงบีต (อังกฤษ: swingbeat) เป็นแนวเพลงที่ได้รับความนิยมในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 ไปจนถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 ที่ผสมผสานจังหวะ แซมเพิล และเทคนิคการทำเพลงแบบฮิปฮอปเข้ากับดนตรีเออเบินร่วมสมัยของอาร์แอนด์บี เพลงแนวนิวแจ็กสวิงพัฒนามาจากเพลงอาร์แอนด์บีก่อนหน้าหลายสไตล์ เข้ากับองค์ประกอบทั้งเก่าและใหม่เข้าด้วยกัน ใช้การโซโลหวาน ๆ หรือการร้องกลมกลืนกับจังหวะและจังหวะแบบ "สตรีต" ที่ได้รับอิทธิพลมาจากดนตรีเออเบิน ส่วนดนตรีของนิวแจ็กสวิงจะมาจากฮิปฮอปแบบ "สวิง" ที่สร้างสรรค์โดยดรัมแมชชีน และการใช้แซมเพิล ที่ได้รับความนิยมอย่างมากในยุคทองของฮิปฮอป และสไตล์การร้องแบบอาร์แอนด์บีร่วมสมัย
คำว่า "นิวแจ็กสวิง" เป็นคำที่คิดค้นโดยนักเขียน-ผู้สร้างหนังที่ชื่อ แบร์รี ไมเคิล คูเปอร์ (เขียนบทให้กับภาพยนตร์อย่าง New Jack City, Above the Rim และ Sugar Hill) ในหนังสือพิมพ์ The Village Voice หัวข้อ "Teddy Riley Groove Master: Harlem Gangsters Raise a Genius" ในฉบับวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1988
Merriam-Webster นิยามความหมายของ "นิวแจ็กสวิง" ว่า "ดนตรีป็อปที่โดยมากจะแสดงโดยนักดนตรีผิวดำ นำส่วนผสมของดนตรีแจ๊ส ฟังก์ แร็ปและอาร์แอนด์บี รวมเข้าด้วยกัน" ส่วน Encyclopædia Britannica อธิบายว่า "เป็นเพลงไปทางแนวป็อป ริธึมแอนด์บลูส์" แสดงโดยคนบันเทิงที่ดูไมขวยเขิน นักเขียนเพลงและโปรดิวเซอร์เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการตลาด นิวแจ็กสวิงไม่ได้เริ่มต้นในการนำไปสู่การใช้จังหวะแซมเพิล แต่จะสร้างสรรค์จังหวะด้วย SP-1200 และดรัมแมชชีน Roland 808 ที่มีจังหวะยืนพื้นภายใต้เส้นเมโลดี้เบา ๆ และเสียงร้องชัด ๆ Encyclopædia Britannica ยังระบุถึงโปรดิวเซอร์คนสำคัญ คือ เบบี้เฟส และ เทดดี้ ไรลีย์
อาทิพุทธะ

พระวัชรธารพุทธะ
พระอาทิพุทธะ เป็นพระพุทธเจ้าที่พบในคติความเชื่อของพุทธศาสนามหายานบางกลุ่ม ไม่พบในฝ่ายเถรวาท โดยเชื่อว่าอาทิพุทธะเป็นพระพุทธเจ้าพระองค์แรก กำเนิดขึ้นพร้อมกับโลก อยู่ในโลกชั่วนิรันดร์ เป็นพระผู้สร้างสรรพสิ่งในโลก และเป็นแหล่งกำเนิดของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ประทับบนพรหมโลกชั้นอกนิฏฐ์ มีสถานะเสมอปรมาตมันในศาสนาฮินดู
พุทธลักษณะ

อาทิพุทธะในนิกายญิงมาของทิเบต หมายถึงพระสมันตภัทรพุทธะ มีพระวรกายสีน้ำเงิน ปางสมาธิ ส่วนใหญ่ไม่ทรงศิราภรณ์ ประทับคู่กับศักดิชื่ออาทิธรรมา ในนิกายใหม่ คือ นิกายกาจู สักยะ และเกลุก หมายถึงพระวัชรธารพุทธะ ซึ่งมีพระวรกายสีน้ำเงิน ทรงศิริภรณ์ ถือวัชระในหัตถ์ซ้ายขวาไขว้เหนือพระอุระ
ประวัติการนับถือ

ความเชื่อเรื่องพระอาทิพุทธะเกิดขึ้นครั้งแรกราวพุทธศตวรรษที่ 15 โดยคณาจารย์บางกลุ่มในมหาวิทยาลัยนาลันทาสร้างแนวคิดนี้ขึ้นเพื่อเทียบกับแนวคิดปรมาตมันในศาสนาฮินดูที่กำลังรุ่งเรืองในสมัยนั้น
การนับถืออาทิพุทธะแพร่ไปในประเทศเนปาล โดยพุทธศาสนานิกายไอศวาริก ซึ่งเชื่อว่าอาทิพุทธะเกิดขึ้นพร้อมกับการเกิดของโลก คือเมื่อโลกเกิดเป็นรูปร่าง อาทิพุทธะก็ปรากฏพระกายในแสงสว่าง ไม่อาจบอกเบื้องต้น และจุดสิ้นสุดของพระองค์ได้ ประทับอยู่บนพรหมโลกชั้นที่ 13 เรียกอกนิษฐภูวนะหรืออกนิษฐพรหม อาทิพุทธะมีพระนามต่าง ๆ มากมาย ขึ้นกับแต่ละนิกาย นิกายไอศวาริกเรียกว่าอิศวร นิกายสวาภาวิกเรียกว่า สวภาวะ ในเนปาลและทิเบต บางครั้งเรียกพระองค์ว่า "โยคัมพร" สร้างรูปเป็นปางบำเพ็ญทุกรกิริยา มีศักติคือ ฌาเนศวร
ในญี่ปุ่นและจีน ไม่นิยมนับถืออาทิพุทธะ แต่นับถือพระธยานิพุทธะ 2 องค์คือพระอมิตาภพุทธะกับพระไวโรจนพุทธะว่าเป็นพระพุทธเจ้าสูงสุด และไม่ถือว่าพระพุทธเจ้าเหล่านี้มีศักติเช่นในเนปาลหรือทิเบต
กองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศญี่ปุ่น

| กองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
航空自衛隊

ประจำการ: 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1954
ประเทศ: ญี่ปุ่น
กำลังรบ: 45,000 นาย (2005)   805 อากาศยาน (2010)
ขึ้นกับ: กองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการปัจจุบัน: พลอากาศเอก ฮารุฮิโกะ คาทาโอกะ   (ประธานเสนาธิการกองกำลังป้องกันตนเองทางกากาศ)
เครื่องหมายสังกัด
เครื่องหมายอากาศยาน: 
ธงประจำหน่วย: 
Aircraft flown
Attack: F-2
การสงครามอิเล็กทรอนิกส์: E-767, EC-1, E-2C
Fighter: F-4EJ, F-15J/DJ, F-2
เฮลิคอปเตอร์: UH-60J, CH-47J, KV-107
Interceptor: F-15J
Trainer: F-15DJ, T-7, T-400, T-4
Transport: C-1, KC-767J, C-130H
กองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 航空自衛隊; โรมาจิ: Kōkū Jieitai, อังกฤษ: Japan Air Self-Defense Force : JASDF) เป็นสาขาหนึ่ง ของ กองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น มีหน้าที่รับผิดชอบในการป้องกันน่านฟ้าของญี่ปุ่นและการดำเนินงานการบินอื่น ๆ JASDF ดำเนินการลาดตระเวนทางอากาศทั่วญี่ปุ่น ขณะเดียวกัน ก็มีเครือข่ายกับที่เชื่อมกับหน่วยงานภาคพื้นดิน รวมถึงระบบเรดาร์เตือนภัยล่วงหน้าทางอากาศ
ประวัติ

ช่วงระยะเวลาภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง และก่อนการจัดตั้ง กองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น ญี่ปุ่นไม่มีกองกำลังทางอากาศที่แยกส่วนออกมา การดำเนินการการบินได้ดำเนินการโดย ฝ่ายกองการบินทหารบกจักรวรรดิญี่ปุ่นและกองการบินทหารเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ต่อมาภายหลัง กองทัพของญี่ปุ่นทั้งหมดถูกยุบ กลายเป็น กองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น ภายใต้กฎหมายกองกำลังป้องกันตนเอง ค.ศ. 1954 ในสาขาการบิน
องค์กร

นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น / รัฐบาลญี่ปุ่น
รัฐมนตรีกลาโหม / กระทรวงกลาโหมญี่ปุ่น
เสนาธิการ JASDF / สำนักเสนาธิการ JASDF
กองบัญชาการป้องกันทางอากาศ : ฟุชู, โตเกียว
กองกำลังป้องกันทางอากาศภาคเหนือ : มิซะวะ, อะโอะโมะริ
กองบิน 2 (ฐานทัพอากาศชิโตะเซะ: 201SQ, F-15J/DJ, T-4; 203SQ, F-15J/DJ, T-4)
กองบิน 3 3rd Air Wing (Misawa Air Base: 3SQ, F-2A/B T-4; 8SQ, F-2A/B, T-4)
กองบินควบคุมอากาศยานและแจ้งเตือนภาคเหนือ
กลุ่มจรวดป้องกันทางอากาศที่ 3
กลุ่มจรวดป้องกันทางอากาศที่ 6
กองกำลังป้องกันทางอากาศกลาง: อิรุมะ, ไซตะมะ
กองบิน 6 (ฐานทัพอากาศโคะมะสึ: 303SQ, F-15J/DJ, T-4; 306SQ, F-15J/DJ, T-4)
กองบิน 7 (ฐานทัพอากาศฮยะกุริ: 302SQ, F-4EJ-Kai, T-4; 305SQ, F-15J/DJ, T-4)
กองบินควบคุมอากาศยานและแจ้งเตือนภาคกลาง
กลุ่มจรวดป้องกันทางอากาศที่ 1
กลุ่มจรวดป้องกันทางอากาศที่ 4
กลุ่มฐานทัพอากาศอิโวะ จิมะ
กองกำลังป้องกันทางอากาศภาคตะวันตก: คะซุงะ, ฟุกุโอะกะ
กองบิน 5 (ฐานทัพอากาศนยุตะบะริ: 301SQ, F-4EJ-Kai, T-4)
กองบิน 8 (ฐานทัพอากาศสึอิกิ: 304SQ, F-15J/DJ, T-4; 6SQ, F-2A/B, T-4)
กองบินควบคุมอากาศยานและแจ้งเตือนภาคตะวันตก
กลุ่มจรวดป้องกันทางอากาศที่ 2
กองกำลังป้องกันทางอากาศภาคตะวันตกเฉียงใต้: นะฮะ, โอะกินะวะ
กองบิน 83d (ฐานทัพอากาศนะฮะ: 204SQ, F-15J/DJ, T-4)
หน่วยควบคุมและแจ้งเตือนอากาศยานภาคตะวันตกเฉียงใต้
กลุ่มจรวดป้องกันทางอากาศที่ 5
หน่วยอากาศยานเตือนภัยล่วงหน้า: ฐานทัพอากาศมิซะวะ (E-2C), Hamamatsu Air Base (E-767)
หน่วยตรวจการณ์ทางยุทธวิธี: Hyakuri Air Base (RF-4E, RF-4EJ)
หน่วยฝึกหัดการรบทางยุทธวิธี: Nyutabaru Air Base (F-15DJ/J, T-4)
กลุ่มฝึกฝนจรวดป้องกันทางอากาศ: ฮะมะมะสึ, ชิโตะเซะ
หน่วยการบินกองบัญชาการป้องกันทางอากาศ (ฐานทัพอากาศอิรุมะ: U-4, YS-11EA, YS-11EB, T-4, EC-1)
กองบัญชาการการสนับสนุนทางอากาศ : ฟุชู, โตเกียว
กองบินกู้ภัยทางอากาศ (UH-60J, U-125A, CH-47J, KV-107)
กองบินลำเลียงทางยุทธวิธีที่ 1 (ฐานทัพอากาศโคะมะกิ: 401SQ, C-130H; 404SQ, KC-767J)
กองบินลำเลียงทางยุทธวิธีที่ 2 (ฐานทัพอากาศอิรุมะ: 402SQ, C-1, U-4)
กองบินลำเลียงทางยุทธวิธีที่ 3 (ฐานทัพอากาศมิโฮ: 403SQ, C-1, YS-11NT/P; 41SQ, T-400)
หน่วยบริการควบคุมการจราจรทางอากาศ
หน่วยบริการสภาพอากาศ
ฝูงบินตรวจสอบเที่ยวบิน (ฐานทัพอากาศอิรุมะ: U-125, YS-11FC)
หน่วยขนส่งทางอากาศพิเศษ (ฐานทัพอากาศชิโตะเซะ: B747-400)
กองบัญชาการฝึกทางอากาศ : ฮะมะมะสึ, ชิซุโอะกะ
กองบิน 1 (ฐานทัพอากาศฮะมะมะสึ: 31SQ, T-4; 32SQ, T-4)
กองบิน 4 (ฐานทัพอากาศมะสึชิมะ: 21SQ, F-2B; 11SQ, T-4 Blue Impulse)
กองบินทดสอบการบินที่ 11 (ฐานทัพอากาศชิซุฮะมะ: 1SQ, T-7; 2SQ, T-7)
กองบินทดสอบการบินที่ 12 (ฐานทัพอากาศโฮฟุ คิตะ: 1SQ, T-7; 2SQ, T-7)
กองบินทดสอบการบินที่ 13 (ฐานทัพอากาศอะชิยะ: 1SQ, T-4; 2SQ, T-4)
กองบินการฝึกขั้นพื้นฐาน
ฝูงบินทดสอบการบิน (ฐานทัพอากาศนยุตะบะรุ: F-15DJ/J, T-4)
หน่วยอบรมโรคเอดส์
โรงเรียนอากาศเจ้าหน้าที่
โรงเรียนเทคนิค ที่ 1, 2, 3, 4 & 5
กองบัญชาการการพัฒนาและทดสอบทางอากาศ : ฐานทัพอากาศอิรุมะ, ไซตะมะ
กองบินการพัฒนาและทดสอบทางอากาศ (ฐานทัพอากาศกิฟุ: F-15J/DJ, F-2A/B, C-1FTB, F-4EJ, F-4EJ-kai, T-7, T-4)
กลุ่มพัฒนาอิเล็กทรอนิกส์และทดสอบ
ห้องปฏิบัติการแพทย์อากาศ
หน่วยควบคุมวัสดุทางอากาศ : จุโจ, โตเกียว
สถารีฝึกหัดทหารอากาศที่ 1, 2, 3 และ 4
วิทยาลัยเจ้าหน้าที่ทางอากาศ
การสื่อสารทางอากาศและกองบินระบบ
กลุ่มบริการด้านความปลอดภัยทางอากาศ
กลุ่มฐานทัพอากาศภาคกลาง
อื่น ๆ
อากาศยาน

กองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศ มีอากาศยานทั้งหมด 805 ลำ ในจำนวนนี้ เป็นเครื่องบินรบ 424 ลำ
| อากาศยาน> เครื่องบินรบ | ประเภท> เครื่องบินรบ | รุ่น> เครื่องบินรบ | ประจำการ> เครื่องบินรบ | หมายเหตุ> เครื่องบินรบ | เครื่องบินรบ | เครื่องบินรบ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Mitsubishi F-2 | โจมตีโจมตี/ฝึกหัด | F-2AF-2B | 6212 |  แผน 94 ลำ+ 4 ต้นแบบ  F-2B 12 ลำ ได้รับความเสียหายในช่วงเหตุการณ์สึนามิและถูกทิ้ง |  |  |
| Mitsubishi F-15J | โจมตีโจมตี/ฝึกหัด | F-15JF-15DJ | 15348 | 2 F-15J's & 12 F-15DJ's ประกอบขึ้นโดยสหรัฐอเมริกาส่วนแรก และส่วนที่เหลือถูกประกอบขึ้นต่อโดยมิตซูบิชิภายใต้สัญญาอนุญาต |  |  |
| F-4 Phantom II | โจมตีตรวจการณ์ | F-4EJ/EJ改RF-4E/EJ | 9126 |  2 F-4EJ & RF-4s RF-4 ประกอบขึ้นโดยสหรัฐอเมริกา ส่วน F 4EJ's ที่เหลือถูกประกอบขึ้นโดยมิตซูบิชิภายใต้สัญญาอนุญาต  รุ่น RF-4 กำลังทยอยออก |  |  |
เครื่องบินฝึกหัด
| Kawasaki T-4 | ฝึกหัด |  | 208 |  |  |  |
| Raytheon Hawker 400 | Trainer | T-400 | 13 |  |  |  |
| Fuji T-7 | ฝึกหัด |  | 48 |  |  |  |
เครื่องบินลำเลียง
| C-130 Hercules | การขนส่งทางยุทธวิธี | C-130H | 15 |  |  |  |
| Kawasaki C-1 | การขนส่งทางยุทธวิธีสงครามอิเล็กทรอนิกส์ | C-1AEC-1 | 251 |  |  |  |
| Boeing 767 | อากาศยานเติมเชื้อเพลิง | Boeing KC-767J | 4 |  |  |  |
| Boeing 747 | ขนส่งบุคคลสำคัญ (แอร์ฟอร์ซวัน/ทูญี่ปุ่น) | 747-400 | 2 |  |  |  |
| Gulfstream IV | ขนส่งบุคคลสำคัญ | U-4 | 5 |  |  |  |
| NAMC YS-11 | ขนส่ง | YS-11 | 13 |  |  |  |
| British Aerospace BAe 125 | การขนส่งเบา | U-125A | 32 |  |  |  |
AEW
| Boeing E-767 | อากาศยานเตือนภัยล่วงหน้าและควบคุม | E-767 | 4 |  |  |  |
| Grumman E-2 Hawkeye | อากาศยานเตือนภัยล่วงหน้า | E-2C | 13 |  |  |  |
เฮลิคอปเตอร์ขนส่ง/ค้นหาและกู้ภัย
| CH-47 Chinook|Boeing CH-47 Chinook | เฮลิคอปเตอร์ขนส่ง | CH-47J | 15 | ประกอบขึ้นโดยคาวาซากิ ภายใต้สัญญาอนุญาต |  |  |
| Mitsubishi H-60 | ค้นหาและกู้ภัย | UH-60J | 45 | 3 UH-60J ประกอบขึ้นโดยสหรัฐอเมริกา ส่วร UH-60J's ที่เหลือประกอบขึ้นโดยมิตซูบิชิภายใต้สัญญาอนุญาต |  |  |
อาวุธเครื่องบินรบ

ระบบอาวุธปล่อยอากาศ-สู่อากาศ/ลูกระเบิด
อาวุธปล่อยนำวิถีอากาศ-สู่-อากาศ AIM-9 Sidewinder
อาวุธปล่อยนำวิถีอากาศ-สู่-อากาศ AIM-7 Sparrow
อาวุธปล่อยนำวิถีอากาศ-สู่-อากาศ AAM-3 (Mitsubishi)
อาวุธปล่อยนำวิถีอากาศ-สู่-อากาศ AAM-4 (Type 99) พัฒนาจาก AIM-7 Sparrow
อาวุธปล่อยนำวิถีอากาศ-สู่-เรือ ASM-1 และ ASM-2
ลูกระเบิดนำวิถี MK 82
ลูกระเบิดนำวิถี JDAM
ลูกระเบิดนำวิถี CBU 87 Cluster Bomb
ระบบป้องกันภัยทางอากาศ

ระบบขีปนาวุธพื้น-สู่-อากาศพิสัยกลาง MIM 104 Patriot Pack 2-3
อาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-อากาศพิสัยใกล้ Type 81 SAM
อาวุธปล่อยนำวิถีพื้น-สู่-อากาศประทับบ่า Type 91 SAM (พัฒนาจาก สติงเจอร์ ของอเมริกา)
ระบบ ปตอ.ขนาด 20 มม.6 ลำกล้อง M167 VADS (Vulcan Air Defense System)
อากาศยานในอนาคตของกองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศญี่ปุ่น

ญี่ปุ่นมีโครงการ F-X หรือโครงการจัดหาเครื่องบินขับไล่ทดแทน F-4EJ ซึ่งมีผู้เข้าแข่งขันคือ Eurofighter, Rafale, F/A-18E/F, F-15, F-35 และ F-22 ทั้งนี้ ญี่ปุ่นค่อนข้างแสดงเจตจำนงที่จะจัดหา F-22 เพื่อเพิ่มศักยภาพของกำลังรบให้ทัดเทียมจีน รัสเซีย และป้องกันภัยคุกคามจากขีปนาวุธของเกาหลีเหนือ และสหรัฐยังมีความกังวลอยู่มากเกี่ยวกับเทคโนโลยีใน F-22 ที่จะส่งออกให้ญี่ปุ่น ซึ่งทำให้การจัดหา F-22 ยังมีความไม่แน่นอนอยู่
และในขณะเดียวกันญี่ปุ่นก็เริ่มการศึกษาถึงความเป็นไปได้ของการพัฒนาเครื่องบิน Stealth ด้วยตนเองครับ เพราะความต้องการหลักของโครงการ F-X คือเครื่องบินรบที่มีคุณสมบัติตรวจจับได้ยาก (Stealth) และสามารถทำลายขีปนาวุธข้ามทวีปได้
โมเดลในภาพยังเป็นเพียงโมเดลที่ใช้ศึกษาความเป็นไปได้ของเทคโนโลยี Stealth เท่านั้น โครงการพัฒนายังไม่ได้เริ่มอย่างเป็นทางการและยังไม่มีการสร้างเครื่องบินต้นแบบออกมา ซึ่งกองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่นจะต้องตัดสินใจระหว่างการจัดซื้อเครื่องบินที่มีเทคโนโลยี Stealth โดยตรงหรือพัฒนาเครื่องบินที่มีเทคโนโลยี Stealth ด้วยตนเอง และถ้าตัดสินใจที่จะพัฒนาเอง จะต้องร้องของบประมาณไปที่รัฐสภาญี่ปุ่น ซึ่งน่าจะได้รับการอนุมัติงบประมาณในปีงบประมาณ 2551-52 ครับ และในการพัฒนาเองนั้น ไม่ว่าอย่างไร กองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่นก็แสดงความตั้งใจที่จะให้ Lockheed Martin หรือ Boeing เข้ามาร่วมพัฒนาเครื่องบินในโครงการนี้เพราะเป็นเพียงสองบริษัทที่มีเทคโนโลยี Stealth ที่สมบูรณ์อยู่ในมือ
ซึ่งถ้าญี่ปุ่นสามารถพัฒนาเครื่องบินได้ด้วยตนเองจนสามารถเข้าประจำการได้ ก็จะเป็นเครื่องบินลำแรกในรอบ 30 ปีที่ญี่ปุ่นพัฒนาเอง (เพราะ F-2 ของญี่ปุ่นได้แบบแผนมาจาก F-16 ของสหรัฐ)
ทั้งนี้ ญี่ปุ่นจะส่งคำร้องขอข้อเสนอ (Request for Proposal:RFP) ภายในสิ้นปีนี้หรือต้นปีหน้า และคาดว่าจะสามรถเลือกแบบเครื่องบินได้ภายในปี 2551 หรืออย่างช้าในปี 2552 และเครื่องบินลำแรกจะต้องเข้าประจำการภายในปี 2553-2554 ซึ่งทำให้ F-35 ไม่น่าจะสามารถส่งมอบได้ทันเนื่องจากโครงการประสบปัญหาด้านเทคนิคและความล่าช้ามาก ส่วน F-22 ก็อาจจะต้องใช้เวลาที่นานกว่านั้นในการพิจารณาถึงเทคโนโลยีที่จะสามารถส่งออกให้ญี่ปุ่น รวมถึงการติดตั้งระบบป้องกันความลับของข้อมูลในตัวเครื่องบินซึ่งอาจจะต้องใช้เงินอีกราว 1 พันล้านเหรียญด้วย
และล่าสุดญี่ปุ่นได้ตัดF-22ออกจากการแข่งขันโครงการจัดหาเครื่องบินทดแทนแล้วเนื่องจากอเมริกาไม่มีนโยบายส่งออกและสายการผลิตใกล้จะปิดดังนั้นเครื่องบินที่น่าจะเป็นไปได้คือF-35
แร็กไทม์

| แร็กไทม์ |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: เค้กวอล์ก โฟล์ก minstrel show มาร์ช คลาสสิก บลูส์
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ต้น 1890 ตะวันตกตอนกลางและสหรัฐตอนใต้
รูปแบบอนุพันธุ์: Stride novelty piano แจ๊ส ฮองคีทองก์ คลาสสิกแร็ก
แร็กไทม์ (อังกฤษ: ragtime สามารถสะกดได้ว่า rag-time หรือ rag time) เป็นรูปแบบดนตรีที่รุ่งเรืองสูงสุดในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890 ถึง 1910 ลักษณะเด่นคือ จังหวะที่ขืน (syncopation) หรือ "ไม่สม่ำเสมอ" แร็กไทม์ได้รับความนิยมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยนักประพันธ์เพลง เช่น สก็อต จอปลิน, เจมส์ สก็อต และ โจเซฟ แลมบ์ เพลงแร็กไทม์ (มักเรียกว่า "แร็ก") โดยทั่วไปแต่งขึ้นและเล่นด้วยเปียโน แม้ว่าแนวเพลงดังกล่าวจะได้รับการดัดแปลงให้เหมาะกับเครื่องดนตรีและสไตล์ต่าง ๆ ก็ตาม
ชุมาทิ

| ชุมาทิ |
| --- | --- |
เทพแห่งความอุดมสมบูรณ์

ส่วนเกี่ยวข้อง: ครามเทวดา กุลเทวดา  เทพารักษ์ รุกขเทวดา
ที่ประทับ: มนุษย์โลก
อาวุธ: พระขรรค์ ระฆัง (ฆัณทา)
พาหนะ: สิงโต
คัมภีร์: วิญญาณนิยมพราหมณ์ ฮินดู ศาสนาพื้นบ้านพราหมณ์ ฮินดู ศาสนาท้องถิ่นพราหมณ์ ฮินดู
ชุมาทิ (กันนาดา: ಜುಮಾದಿ) เป็นเทพเจ้ากะเทยหรือมีทั้งสองเพศรวมกัน ทรงมีลักษณะความเป็นเพศชายและเพศหญิงรวมกัน หรือไม่แสดงออกทางเพศตามแบบแผนในศาสนาฮินดู โดยพระองค์ทรงพระพักตร์เป็นเพศชาย แต่ทรงมีปทุมถันอย่างเช่นเพศหญิง และพระองค์มักได้การอัญเชิญเข้าทรงจากบรรดาม้าทรงของรัฐกรณาฏกะ ในอินเดียภาคใต้
กำลังแก้ไข ชุมาทิ
พระองค์เป็นเทพจำพวกในคติท้องถิ่นฮินดูที่ได้รับการสักการะบูชาในแถบ พุตโกฬ (Buta Kola) ในรัฐกรณาฏกะในอินเดียภาคใต้ และถูกรวมรวมกับศาสนาฮินดูตามคติพหุเทวนิยมในฐานะอวตารกำลังของพระอรรธนารีศวร โดยทั่วไปชุมาทิถือเป็นเทพยดาอันชนในแถบนี้อัญเชิญมาแต่แห่งสรวงสวรรค์ที่เสด็จลงมายังภูมิภาคตูลูนาฑู (Tulunadu) เพื่ออุปถัมป์ค้ำจุนเกื้อหนุนนแก่บรรดาชนทั้งหลาย
ตำนานต่าง ๆ ที่แพร่หลายในภูมิภาคนี้กล่าวถึงเทพปกรณัมต่าง ๆ ของพระองค์และการก่อตั้งลัทธิของตนท่ามกลางชุมชนพุนต์ (Bunt community)ที่มีอิทธิพล ลัทธิของเทพองค์นี้ได้รับการเชิดชูยิ่งขึ้นจากการบูชาที่ได้รับจากราชวงศ์โจว์ตา (Chowta) ของมูทพิทริ (Moodabidri) โดยได้รับการสถาปนาเซ่นสรวงและรับการประดิษฐานภายในเทวาลัยของพระราชวังโจวตรอารามเน (Chowtara Aramane Palace)
ดูเพิ่ม

เทพบรรพชนในศาสนาฮินดู
มเหสักข์ในศาสนาฮินดู
เทพารักษ์
นางไม้
กีฬาวอลเลย์บอลในซีเกมส์ 2007

| วอลเลย์บอล  ในซีเกมส์ 2007 |
| --- | --- |
สนาม: สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวา 2550
วันที่: 7–14 ธันวาคม ค.ศ. 2007
จำนวนนักกีฬา: 180 คน จาก 8 ประเทศ
← 20052009 →
การแข่งขันวอลเลย์บอลในซีเกมส์ 2007 จัดขึ้นที่จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 7–14 ธันวาคม ค.ศ. 2007 โดยมีการแข่งขันทั้งหมด 2 ประเภทได้แก่ วอลเลย์บอลในร่ม และวอลเลย์บอลชายหาด
สนามที่ใช้ทำการแข่งขันจะจัดขึ้น 2 สนาม คือ ยิมเนเชียม 2 สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวา 2550 (วอลเลย์บอลในร่ม) และ สนามวอลเลย์บอลชายหาด สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวา 2550 (วอลเลย์บอลชายหาด)
ตารางสรุปเหรียญ

เจ้าภาพ
| อันดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ไทย | 2 | 2 | 1 | 5 |
| 2 |  อินโดนีเซีย | 2 | 0 | 1 | 3 |
| 3 |  เวียดนาม | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 4 |  กัมพูชา | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 4 |  มาเลเซีย | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม | รวม | 2 | 2 | 4 | 6 |
ตารางสรุปเหรียญ > ผู้ได้รับเหรียญรางวัล

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชาย ข้อมูลการแข่งขัน |  อินโดนีเซีย |  เวียดนาม |  ไทย |  |  |  |
| หญิง ข้อมูลการแข่งขัน |  ไทย |  เวียดนาม |  อินโดนีเซีย |  |  |  |

| ทีมชาย |  อินโดนีเซีย |  ไทย |  กัมพูชา |  |  |  |
| ทีมหญิง |  ไทย |  ไทย |  มาเลเซีย |  |  |  |
วอลเลย์บอลในร่ม > ประเภททีมชาย > ผลการแข่งขัน > รอบแบ่งกลุ่ม

| --- | --- |
: ผ่านเข้ารอบชิงเหรียญทอง
: ผ่านเข้ารอบชิงเหรียญทองแดง
| อันดับ | ทีม | แต้ม | แข่ง> ชนะ | แข่ง> แพ้ | เซต> ชนะ | เซต> แพ้ | เซต> อัตราส่วน | แต้ม> ชนะ | แต้ม> แพ้ | แต้ม> อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  เวียดนาม | 11 | 4 | 0 | 12 | 3 | 4.000 | 350 | 318 | 1.101  |
| 2 |  อินโดนีเซีย | 8 | 3 | 1 | 11 | 7 | 1.571 | 409 | 363 | 1.127  |
| 3 |  ไทย | 7 | 2 | 2 | 8 | 7 | 1.143 | 346 | 321 | 1.078  |
| 4 |  พม่า | 4 | 1 | 3 | 7 | 9 | 0.778 | 355 | 348 | 1.020  |
| 5 |  ลาว | 0 | 0 | 4 | 0 | 12 | 0.000 | 190 | 300 | 0.633 |
| วันที่ |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 7 ธ.ค. | พม่า   | 2–3 |   อินโดนีเซีย  | 25–23 | 28–26 | 20–25 | 20–25 | 9–15 | 102–114 |
| 7 ธ.ค. | ไทย   | 3–0 |   ลาว  | 25–13 | 25–15 | 25–19 |   |   | 75–47 |
| 8 ธ.ค. | เวียดนาม   | 3–1 |   พม่า  | 25–27 | 25–23 | 20–25 | 25–21 |   | 95–96 |
| 8 ธ.ค. | อินโดนีเซีย   | 3–2 |   ไทย  | 23–25 | 25–23 | 25–19 | 20–25 | 22–20 | 115–112 |
| 9 ธ.ค. | ลาว   | 0–3 |   อินโดนีเซีย  | 17–25 | 15–25 | 14–25 |   |   | 46–75 |
| 11 ธ.ค. | ไทย   | 0–3 |   เวียดนาม  | 25–27 | 20–25 | 20–25 |   |   | 65–77 |
| 12 ธ.ค. | เวียดนาม   | 3–0 |   ลาว  | 25–18 | 25–15 | 25–19 |   |   | 75–52 |
| 12 ธ.ค. | พม่า   | 1–3 |   ไทย  | 25–27 | 25–17 | 17–25 | 15–25 |   | 82–94 |
| 13 ธ.ค. | ลาว   | 0–3 |   พม่า  | 15–25 | 17–25 | 13–25 |   |   | 45–75 |
| 13 ธ.ค. | อินโดนีเซีย   | 2–3 |   เวียดนาม  | 25–22 | 20–25 | 25–15 | 21–25 | 14–16 | 105–103 |
วอลเลย์บอลในร่ม > ประเภททีมชาย > ผลการแข่งขัน > รอบชิงเหรียญทองแดง

| วันที่ |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 14 ธ.ค. | ไทย   | 3–0 |   พม่า  | 25–14 | 25–15 | 34–32 |   |   | 84–61 |
วอลเลย์บอลในร่ม > ประเภททีมชาย > ผลการแข่งขัน > รอบชิงเหรียญทอง

| วันที่ |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 14 ธ.ค. | เวียดนาม   | 0–3 |   อินโดนีเซีย  | 21–25 | 20–25 | 22–25 |   |   | 63–75 |