stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กาอุ้น
ประวัติช่วงต้นและการรับราชการในวุยก๊ก

บิดาของกาอุ้นคือกากุ๋ยเป็นขุนพลในวุยก๊กและถือว่าเป็นแบบอย่างของความภักดีต่อรัฐ กากุ๋ยไม่มีบุตรชายจนกระทั่งช่วงบั้นปลายชีวิตเมื่อกาอุ้นถือกำเนิด ซึ่งทำให้กากุ๋ยรู้สึกยินดีมาก มารดาของกาอุ้นคือหลิ่วชื่อ (柳氏) กาอุ้นสืบทอดบรรดาศักดิ์ของบิดาหลังกากุ๋ยผู้บิดาเสียชีวิต ภายหลังกาอุ้นได้รับราชการกับผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์สุมาสูและต่อมารับราชการกับสุมาเจียวน้องชายและผู้สืบทอดอำนาจของสุมาสู ในปี ค.ศ. 257 สุมาเจียวส่งกาอุ้นไปหยั่งเจตนาของขุนพลจูกัดเอี๋ยนว่ามีความเห็นอย่างไรหากตัวสุมาเจียวตัดสินใจจะชิงราชบัลลังก์วุยก๊ก จูกัดเอี๋ยนต่อว่ากาอุ้นเมื่อกาอุ้นยกย่องสุมาเจียวต่อหน้าตนไม่หยุด หลังกาอุ้นกลับไปนครหลวงลกเอี๋ยงได้เตือนสุมาเจียวว่าจูกัดเอี๋ยนอาจไม่เต็มใจที่จะยอมรับการปกครองของสุมาเจียว สุมาเจียวจึงเรียกตัวจูกัดเอี๋ยนกลับนครหลวง กลายเป็นการบีบให้จูกัดเอี๋ยนเริ่มก่อกบฏแต่ก็ถูกปราบลงอย่างรวดเร็ว หลังจากเหตุการณ์นี้กาอุ้นก็ได้รับการนับถือจากสุมาเจียวมากยิ่งขึ้น
ในปี ค.ศ. 260 โจมอจักรพรรดิแห่งวุยก๊กไม่อาจระงับความกริ้วที่พระองค์มีต่อการผูกขาดอำนาจของสุมาเจียวได้ จึงทรงพยายามจะก่อการรัฐประหารเพื่อยึดพระราชอำนาจคืนจากสุมาเจียว เมื่อกองกำลังของสุมาเตี้ยมน้องชายของสุมาเจียวพ่ายแพ้ต่อกองกำลังของโจมออย่างรวดเร็ว กาอุ้นก็กล้ามายืนหยัดต่อหน้าจักรพรรดิและสั่งให้เซงเจ (成濟 เฉิง จี้) ทหารใต้บังคับบัญชาให้ใช้วิธีการใด ๆ ก็ได้ในการเอาชนะจักรพรรดิและผู้จงรักภักดีต่อพระองค์ เซงเจจึงปลงพระชนม์โจมอโดยการแทงด้วยทวนจนสวรรคต ภายหลังเหตุการณ์นี้ ผู้คนต่างเรียกร้องให้ประหารชีวิตเซงเจและกาอุ้น สุมาเจียวพิจารณาเรื่องนี้เป็นเวลามากกว่าสิบวัน ในที่สุดจึงตัดสินให้ประหารชีวิตเซงเจ (พร้อมตระกูล) แต่ไว้ชีวิตกาอุ้นเพราะไม่ต้องการประหารชีวิตผู้ที่ภักดีต่อตน อย่างไรก็ตามตั้งแต่นั้นมากาอุ้นก็เป็นที่รู้จักในหมู่ผู้คนว่าเป็นผู้ปลงพระชนม์จักรพรรดิ
กาอุ้นยังมีบทบาทสำคัญในการปราบปรามกบฏของจงโฮยที่ต่อต้านสุมาเจียวในปี ค.ศ. 264 ก่อนการก่อกบฏ สุมาเจียวคาดการณ์ล่วงหน้าว่าจงโฮยมีแนวโน้มจะก่อกบฏต่อวุยก๊ก สุมาเจียวจึงเตรียมการไว้ล่วงหน้ารวมถึงการตั้งให้กาอุ้นกำกับกำลังทหารเพื่อรับมือการโจมตีใด ๆ ที่อาจมาจากจงโฮย จงโฮยถูกสังหารโดยทหารของตนเองที่ไม่ยอมเข้าร่วมการก่อกบฏและหันมาต่อต้านตัวจงโฮยเอง
การรับราชการภายใต้ราชวงศ์จิ้น

หลังการเสียชีวิตของสุมาเจียวในเดือนกันยายน ค.ศ. 265 สุมาเอี๋ยนบุตรชายของสุมาเจียวบังคับโจฮวนจักรพรรดิลำดับสุดท้ายของวุยก๊กให้สละราชบัลลังก์ให้ตนในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 266 จึงเป็นการสิ้นสุดการปกครองของวุยก๊กและแทนที่ด้วยราชวงศ์จิ้น สุมาเอี๋ยนขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิจิ้นอู่ตี้ กาอุ้นที่เป็นข้าราชบริพารที่ภักดีของตระกูลสุมายังคงเป็นบุคคลสำคัญในราชสำนักของราชวงศ์จิ้น จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงมอบหมายให้กาอุ้นร่างกฎหมายของราชราชวงศ์จิ้น ซึ่งในช่วงแรก ๆ ถือว่ามีความผ่อนปรนมากกว่ากฎหมายที่เข้มงวดภายใต้การปกครองของวุยก๊ก อย่างไรก็ตาม การบังคับใช้กฎหมายที่ไม่เท่าเทียมทำให้ผู้ได้รับผลประโยชน์หลักคือชนชั้นขุนนาง จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนยังทรงตั้งให้กาอุ้นมีบรรดาศักดิ์เป็น "หลู่กง" (魯公)
เป็นเวลาหลายปีที่กาอุ้นแข่งขันทางการเมืองกับเริ่น ข่าย (任愷) และยฺหวี่ ฉุน (庾純) ในปี ค.ศ. 271 เริ่น ข่ายและยฺหวี่ ฉุนสามารถโน้มน้าวจักรรรพดิสุมาเอี๋ยนให้ส่งกาอุ้นนำทัพราชวงศ์จิ้นไปโจมตีกบฏชนเผ่าเซียนเปย์ที่นำโดยทูฟ่า ชู่จีเหนิง (禿髮樹機能) กาอุ้นไม่ต้องการต่อสู้กับกลุ่มกบฏ และสามารถเลี่ยงการถูกส่งไปในยุทธการโดยการให้ภรรยาไปประจบประแจงและโน้มน้าวจักรพรรดินีหยาง เยี่ยน (楊艷) พระมเหสีของสุมาเอี๋ยน เสนอบุตรสาวของตนคือเจีย หนานเฟิง (賈南風) ให้สมรสกับซือหม่า จง (司馬衷) รัชทายาทที่มีภาวะบกพร่องทางพัฒนาการของสุมาเอี๋ยน ในปี ค.ศ. 272 กาอุ้นแก้แค้นเริ่น ข่ายและยฺหวี่ ฉุนได้สำเร็จโดยการบังคับให้ทั้งคู่ออกจากราชการ
ในปี ค.ศ. 279 จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงต้องการเปิดฉากการบุกครั้งใหญ่ต่อง่อก๊กที่เป็นรัฐสุดท้ายของสามก๊ก ในฐานะส่วนหนึ่งของแผนการใหญ่ในการรวบรวมแผ่นดินจีนเป็นหนึ่งภายใต้ราชวงศ์จิ้น กาอุ้นทูลคัดค้านพระดำริของสุมาเอี๋ยนและทูลแย้งว่าการเป็นยากเกินไปที่จะพิชิตง่อก๊ก สุมาเอี๋ยนไม่เพียงเพิกเฉิยต่อคำแนะนำของกาอุ้น ยังแต่งตั้งกาอุ้นให้เป็นผู้ประสานงานในการโจมตีง่อก๊ก 6 ทิศทาง กาอุ้นทูลปฏิเสธ สุมาเอี๋ยนยังคงตรัสให้กาอุ้นเป็นผู้ประสานงาน มิฉะนั้นตัวสุมาเอี๋ยนจะเป็นผู้ประสานงานด้วยพระองค์เอง กาอุ้นยอมรับมอบหมายแต่ยังคงคัดค้านการดำเนินการทางการทหาร ในช่วงต้นปี ค.ศ. 280 แม้ราชวงศ์จิ้นประสบความสำเร็จในปฏิบัติการทางการทหารต่อง่อก๊กอยู่บ้าง แต่กาอุ้นยังคงกดดันให้หยุดการบุกหลังทัพราชวงศ์จิ้นยึดพื้นที่ครึ่งหนึ่งของง่อก๊กด้านตะวันตกมาได้ ต่อมาไม่นานหลังจากที่กาอุ้นเขียนฎีกาถวายสุมาเอี๋ยนเพื่อโต้แย้งการทำศึก ซุนโฮจักรพรรดิแห่งง่อก๊กก็ยอมจำนนต่อราชวงศ์จิ้น จึงเป็นการสิ้นสุดการปกครองของง่อก๊ก กาอุ้นรู้สึกละอายใจจึงขอลาออกจากราชการ แต่สุมาเอี๋ยนทรงไม่ยอมรับการลาออกอีกทั้งยังพระราชทานรางวัลแก่กาอุ้นสำหรับสิ่งที่พระองค์ถือว่าเป็นความดีความชอบของกาอุ้นระหว่างการทัพกับง่อก๊ก
เสียชีวิต

เมื่อกาอุ้นป่วยหนักในปี ค.ศ. 282 จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนพระราชทานเกียรติพิเศษแก่กาอุ้นโดยมีรับสั่งให้รัชทายาทซือหม่า จงเสด็จไปเยี่ยมกาอุ้นเป็นการพิเศษ หลังกาอุ้นเสียชีวิต กัว หฺวาย (郭槐) ภรรยาคนที่สองของกาอุ้นต้องการให้หาน มี่ (韓謐) หลานชายของกาอุ้น (บุตรชายของบุตรสาวของกาอุ้น) ให้เป็นผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์ของกาอุ้น จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงอนุมัติแม้ว่าจะถือว่าไม่เหมาะสมที่หลานชายที่เกิดจากบุตรสาวจะสืบทอดบรรดาศักดิ์จากตา ด้วยเหตุนี้ขุนนางชื่อฉิน ซิ่ว (秦秀) ผู้รับผิดชอบในการเลือกสมัญญานามให้กับขุนนางคนสำคัญจึงต้องการเลือกชื่อ "ฮฺวาง" (荒; มีความหมายว่า "ผู้กระทำการผิดกฎหมาย") ให้เป็นสมัญญานามของกาอุ้นในตอนแรก แต่สุมาเอี๋ยนทรงปฏิเสธการเสนอของฉิน ซิ่วและเลือกชื่อ "อู่" (武; มีความหมายว่า "การรบ") ให้เป็นสมัญญานามของกาอุ้น
ในวัฒนธรรมประชานิยม

กาอุ้นปรากฏครั้งแรกในฐานะตัวละครที่เล่นได้ในภาคที่ 8ของซีรีส์วิดีโอเกมไดนาสตีวอริเออร์ของโคเอ
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
ฝาน เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
องค์ชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  เคาทู  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตาอี้  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  บังเต๊ก  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาหุน  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  โจวุนซก  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  ห่อปี  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก 1997

กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก 1997 เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตกครั้งแรก จัดขึ้นที่กรุงเตหะราน
ประเทศอิหร่าน ในระหว่างวันที่ 19-28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 มีประเทศเข้าร่วมการแข่งขัน 10 ประเทศ ใน 11 ชนิดกีฬา
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน

อิหร่าน(เจ้าภาพ)
จอร์แดน
คูเวต
ทาจิกิสถาน
คีร์กีซสถาน
เลบานอน(เลบานอน)
กาตาร์
ซีเรีย
เติร์กเมนิสถาน
เยเมน
สรุปเหรียญการแข่งขัน

|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  อิหร่าน | 63 | 37 | 56 | 156 |
| 2 |  คีร์กีซสถาน | 26 | 15 | 16 | 57 |
| 3 |  ซีเรีย | 16 | 22 | 13 | 51 |
| 4 |  คูเวต | 15 | 22 | 20 | 57 |
| 5 |  เติร์กเมนิสถาน | 5 | 13 | 30 | 48 |
| 6 |  ทาจิกิสถาน | 3 | 11 | 19 | 33 |
| 7 |  เลบานอน | 2 | 4 | 6 | 12 |
| 8 |  จอร์แดน | 2 | 4 | 4 | 10 |
| 9 |  กาตาร์ | 1 | 5 | 6 | 12 |
| 10 |  เยเมน | 1 | 0 | 0 | 1 |
|  | รวม | 134 | 133 | 170 | 437 |
ดูเพิ่ม

กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก 2002
ครอบครัว

ประติมากรรมแสดงผู้ปกครองสองคนกับลูกหนึ่งคน ชื่อผลงาน ฟามิลี (Family) ในสวนของพาเลซออฟเนชั่นส์, เจนีวา, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ในสังคมของมนุษย์ครอบครัวเป็นกลุ่มทางสังคมของผู้คนที่เกี่ยวข้องกันโดยความสัมพันธ์ทางสายเลือด (จากการให้กำเนิด) หรือโดยความสัมพันธ์ทางกฎหมายระบุ (เช่นจากการสมรสหรืออื่น ๆ) เป้าหมายของการมีครอบครัวนั้นเพื่อเป็นการคงไว้ซึ่งความเป็นอยู่ที่ดีของสมาชิกและของสังคม ในเชิงอุดมคติแล้ว ครอบครัวเป็นผู้มอบความมั่นคง โครงสร้าง และความปลอดภัยให้แก่สมาชิก เพื่อที่สมาชิกได้เติบโตและมีส่วนร่วมในสังคม ในสังคมส่วนใหญ่ เด็ก ๆ ได้รับความสามารถในการเข้าสังคมจากครอบครัว เพื่อใช้ในชีวิตจริงนอกครอบครัว
นักมานุษยวิทยาโดยทั่วไปแล้วแบ่งประเภทครอบครัวออกเป็นมารดาเป็นหัวหน้าครอบครัว (Matrifocal; มารดาและลูก); บิดาเป็นหัวหน้าครอบครัว (บิดาและลูก); ครอบครัวร่วม (conjugal; สามี ภรรยา และลูก หรือเรียกว่าครอบครัวนิวเคลียส); ครอบครัวอวังคูลาร์ (avuncular เช่น ปู่ย่าตายายกับพี่น้องและลูก); หรือ ครอบครัวขยาย (extended; ผู้ปกครองและลูกอาศัยอยู่ร่วมกับสมาชิกอื่น ๆ ของครอบครัวที่เป็นอีกผู้ปกครอง)
สมาชิกของครอบครัวทางตรง (immediate family) อาจะประกอบด้วย คู่ครอง, ผู้ปกครอง, ปู่ย่าตายาย, พี่น้อง, บุตรและธิดา ส่วนวมาชิกของครอบครัวขยาย (extended family) อาจรวมถึงป้าน้าอา, ญาติ, หลาน, ลูกพี่ลูกน้อง, ลูกเขย อย่างไรก็ตามแนวคิดและขอบเขตของการจำกัดความครอบครัวชนิดต่าง ๆ นั้นมีความแตกต่างกันไป รวมถึงแตกต่างกันในระดับนิติศาสตร์
สำหรับกฎหมายครอบครัวในไทย ฝ่ายชายสามารถจดทะเบียนสมรสได้แต่เฉพาะฝ่ายหญิง ซึ่งในขณะนี้มีขบวนการในการออกกฎหมายที่ส่งเสริมให้มีการสมรสระหว่างคู่รักที่มีเพศสภาพเดียวกันให้สามารถจดทะเบียนสมรสกันได้
คณะกรรมการศูนย์กลาง ชุดที่ 9 ของพรรคประชาชนปฏิวัติลาว

คณะกรรมการศูนย์กลาง ชุดที่ 9 ของพรรคประชาชนปฏิวัติลาว ได้รับเลือกในกองประชุมใหญ่ ครั้งที่ 9 ของพรรคประชาชนปฏิวัติลาวใน ค.ศ. 2011 ประกอบด้วยสมาชิก 61 คน
การวางแผนสงครามของฝรั่งเศส ค.ศ. 1920-1940

| แผนไดล์-เบรดา/แผนเบรดา |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของ สงครามโลกครั้งที่สอง
การทัพแนวรบด้านตะวันตก, ค.ศ. 1940
ขอบเขตปฏิบัติการ: ยุทธศาตร์
ตำแหน่ง: ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเนเธอร์แลนด์, ภาคกลางของเบลเยียม, ทางตอนเหนือของฝรั่งเศส 50°51′00″N 04°21′00″E﻿ / ﻿50.85000°N 4.35000°E﻿ / 50.85000; 4.35000
วางแผนเมื่อ: ค.ศ. 1940
โดย: มอริส กาเมอแล็ง
ผู้บังคับบัญชา: อาลฟงส์ ฌอร์ฌ
วัตถุประสงค์: การป้องกันเนเธอร์แลนด์ เบลเยียม และฝรั่งเศส
วันที่: 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 (1940-05-10)
ผู้ลงมือ: กองทัพกลุ่มฝรั่งเศสที่ 1 กองกำลังรบนอกประเทศบริติช กองทัพบกเบลเยียม
ผลลัพธ์: พ่ายแพ้
แผนไดล์ หรือ แผนดี เป็นแผนการของผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพบกฝรั่งเศส พลเอกทหารบก(Général d'armée) มอริส กาเมอแล็ง เพื่อเอาชนะเยอรมันที่กำลังพยายามจะรุกรานฝรั่งเศสผ่านทางเบลเยียม แม่น้ำไดล์(ไดเลอ) มีความยาวประมาณ 86 กม.(53 ไมล์) จาก Houtain-le-Val ผ่านทางเฟลมิชบราบันต์และแอนต์เวิร์ป กาเมอแล็งตั้งใจที่จะให้กองกำลังทหารฝรั่งเศส อังกฤษ และเบลเยียมทำการหยุดยั้งกองกำลังเยอรมันผู้รุกรานตามแนวแม่น้ำ ข้อตกลงระหว่างฝรั่งเศส-เบลเยียมใน ค.ศ. 1920 ได้พยายามประสานงานร่วมกันทางด้านการสื่อสารและเสริมกำลังป้องกันของทั้งสองกองทัพ ภายหลังจากเยอรมันส่งทหารกลับเข้าไรน์ลันท์ เมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1936 รัฐบาลเบลเยียมได้ยกเลิกข้อตกลงดังกล่าวและใช้นโยบายวางตัวเป็นกลางอย่างเข้มงวด ในขณะที่กองทัพบกเยอรมัน(Heer) อยู่บนชายแดนเยอรมัน-เบลเยียม
ฝรั่งเศสเคลือบแคลงสงสัยเกี่ยวกับกองทัพเบลเยียมได้นำไปสู่ความไม่มั่นใจว่ากองกำลังทหารฝรั่งเศสจะเคลื่อนที่ได้เร็วพอในการเข้าสู่เบลเยียมหรือไม่ เพื่อหลีกเลี่ยงการสู้รบปะทะและต่อสู้ในการรบป้องกันจากตำแหน่งที่ถูกเตรียมไว้ แผนการแอ็สโก/แผนอี และแผนไดล์/แผนดีได้ถูกออกแบบมาสำหรับการป้องกันล่วงหน้าในเบลเยียม พร้อมกับแปรขบวนเท่าที่จะเป็นไปได้ที่ชายแดนฝรั่งเศส-เบลเยียมถึงเดิงแกร์ก  กาเมอแล็งได้เลือกแผนแอ็สโก จากนั้นถูกแทนที่ด้วยแผนดี เพื่อรุกคืบไปยังแนวของแม่น้ำไดล์ ซึ่งสั้นกว่า 43-50 ไมล์(70-80 กิโลเมตร) เจ้าหน้าที่นายทหารบางส่วนที่ Grand Quartier Général (GQG-กองบัญชาการนายพลแห่งกองทัพบกฝรั่งเศส) ตั้งข้อสงสัยว่าฝรั่งเศสน่าจะไปถึงก่อนพวกเยอรมัน
ฝ่ายเยอรมันรู้สึกไม่ชอบใจกับฟัลเก็ลพ์(กรณีเหลือง) แผนการในการทัพต่อสู้รบกับฝรั่งเศส เบลเยียม และเนเธอร์แลนด์ ได้ถูกเพิ่มเติมในช่วงฤดูหนาว ค.ศ. 1939-1940 เมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1940 เครื่องบินของเยอรมันได้ลงจอดที่มาสเมเคอเลินในเบลเยียม โดยมีแผนการสำหรับการรุกรานถูกบรรจุมาด้วย อุบัติการณ์เมเคอเลินเป็นแรงกระตุ้นทำให้เกิดข้อสงสัยเกี่ยวกับฟัลเก็ลพ์ และนำไปสู่แผนมันชไตน์ เป็นการเดิมพันที่แทบจะบ้าบิ่นและกล้าหาญสำหรับการโจมตีทางใต้ที่ไกลออกไปผ่านทางป่าอาร์แดน การโจมตีต่อกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำกลายเป็นตัวล่อเพื่อล่อลวงให้กองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรไปทางเหนือ และง่ายกว่าที่จะโอบล้อมพวกเขาจากทางใต้
ในช่วงฤดูหนาว ค.ศ. 1939-1940 กาเมอแล็งได้เปลี่ยนแผนดีมาเป็นแผนเบรดา คือการเคลื่อนทัพเข้าสู่เนเธอร์แลนด์ไปยังเมืองเบรดาในจังหวัดนอร์ทบราแบนต์ กองทัพที่เจ็ดซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่ทรงพลังที่สุดของกองกำลังสำรองทางยุทธศาสตร์ฝรั่งเศส ถูกรวมเข้ากับกลุ่มกองทัพที่ 1 ซึ่งใกล้ชิดกับชายฝั่ง เพื่อเร่งรุดไปยังปากแม่น้ำสเกลต์ เข้าสมทบกับกองทัพดัตช์ที่ติลบืร์คหรือเบรดา บางส่วนของกองพลที่ดีที่สุดของกองทัพบกฝรั่งเศสได้ถูกโยกย้ายไปทางเหนือ เมื่อหน่วยอีลิสต์ของกองทัพบกเยอรมันได้ถูกย้ายไปยังทางใต้สำหรับฟัลเก็ลพ์เวอร์ชันใหม่ ซึ่งเป็นการรุกรานผ่านทางป่าอาร์แดน
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก 2002

กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก 2002 เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก ครั้งที่ 2 จัดขึ้นที่คูเวตซิตี ประเทศคูเวต ในระหว่างวันที่ 3-12 เมษายน พ.ศ. 2545 มีประเทศเข้าร่วมการแข่งขัน 12 ประเทศ ใน 9 ชนิดกีฬา
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน

คูเวต(เจ้าภาพ)
จอร์แดน
อิหร่าน
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ซาอุดีอาระเบีย
เลบานอน(เลบานอน)
กาตาร์
ซีเรีย
โอมาน
เยเมน
บาห์เรน
ปาเลสไตน์
สรุปเหรียญการแข่งขัน

|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  คูเวต | 31 | 22 | 19 | 72 |
| 2 |  ซาอุดีอาระเบีย | 11 | 7 | 8 | 26 |
| 3 |  อิหร่าน | 9 | 11 | 16 | 36 |
| 4 |  ซีเรีย | 8 | 11 | 19 | 38 |
| 5 |  กาตาร์ | 8 | 9 | 7 | 24 |
| 6 |  จอร์แดน | 2 | 1 | 6 | 9 |
| 7 |  เลบานอน | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 8 |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | 0 | 1 | 5 | 6 |
| 9 |  เยเมน | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 10 |  บาห์เรน | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 11 |  โอมาน | 0 | 0 | 1 | 1 |
|  | รวม | 70 | 63 | 87 | 220 |
ดูเพิ่ม

กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก
เอเชียนเกมส์
ซีเกมส์
ครอบครัวกลางถนน

หน้าปกฉบับตีพิมพ์ครั้งแรก
ครอบครัวกลางถนน เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นที่ได้รับรางวัลซีไรต์ของ ศิลา โคมฉาย ที่ผู้เขียนใช้ความหลักแหลมแยบยล สร้างสรรค์งานขึ้นจากความเข้าใจชีวิตและสังคมรอบตัวมีลีลา การเขียนที่สมบูรณ์ด้วยกลวิธีทางวรรณศิลป์ ใช้สำนวนโวหารที่สร้างบรรยากาศและจินตภาพ ทำให้ผู้อ่านสามารถสัมผัสอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดของตัวละครได้อย่างแนบเนียน
นอกจากนี้ยังมีเรื่องสั้นอีก 13 เรื่องด้วยกัน ส่วนใหญ่แสดงภาพชีวิตของคนชั้นกลางในเมืองหลวง ที่กำลังต่อสู้ดิ้นรนท่ามกลางความผันแปรของสังคมปัจจุบัน ผู้เขียนได้ดึงปัญหาต่าง ๆ หลากหลายแง่มุม มาร้อยเป็นเรื่องราวที่สะท้อนสภาพชีวิตของคนในสังคมปัจจุบัน ที่กำลังเผชิญกับปัญหาครอบครัว เศรษฐกิจ และการเมือง ผู้เขียนได้สร้างสรรค์ภาพชีวิต ด้วยภาษาที่กระชับก่อให้เกิดจินตนาการ ทำให้รู้สึกสะเทือนใจ และสำนึกถึงบทบาทของตนเอง ในฐานะสมาชิกของสังคม ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2536 ในปีเดียวกับที่ได้รับรางวัลซีไรต์
รายชื่อตอนทั้งหมด
ขาซ้ายของแม่
ถ้าผมเป็นพ่อ
ด่าน
คืนเหน็บหนาว
ดอกเลือด
ผู้เข้าใจ
ครอบครัวกลางถนน
อิสรภาพ
มีดของนาย
มโนกรรม
เทพธิดา
เสียหมา
เด็กหัวขี้เลื่อย
ซึ่งในตอน ครอบครัวกลางถนน และ เสียหมา ยังเคยดัดแปลงสร้างเป็นละครโทรทัศน์ชุดซีรีส์ซีไรต์ ออกอากาศทางช่อง 9 เมื่อปี พ.ศ. 2545 ซึ่งในตอน ครอบครัวกลางถนน นำแสดงโดย ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี และ อริสรา กำธรเจริญ
คณะกรรมการป้องกันประชาชน

คณะกรรมการป้องกันประชาชน (Popular Resistance Committees) เป็นองค์กรทางทหารของปาเลสไตน์ที่จัดตั้งในฉนวนกาซาที่ถือเป็นขบวนการก่อการร้ายโดยอิสราเอลและสหรัฐ ก่อตั้งในช่วงปลายปี พ.ศ. 2543 โดย จามัล อาบู ซัมฮาดานา ผู้เคยเป็นสมาชิกกลุ่มฟาตะห์และตันซีมมาก่อน คณะกรรมการป้องกันประชาชนจัดตั้งเป็นหน่วยทางทหารที่อยู่นอกกลุ่มฟาตะห์ ทำงานร่วมกับกลุ่มฮามาส ญิฮาดอิสลามปาเลสไตน์ และกองพลผู้เสียสละอัลอักซา คณะกรรมการป้องกันประชาชนได้รับแรงดลใจและการสนับสนุนทางการเงินจากฮิซบุลลอหฺ การโจมตีของกลุ่มเป็นการวางระเบิดตามถนน และการวางระเบิดรถยนต์ต่อต้านการคุ้มกันโดยทหารและประชาชนในฉนวนกาซา
กิจกรรม

คณะกรรมการป้องกันประชาชนเข้าไปเกี่ยวข้องกับการวางระเบิดต่อเป้าหมายทั้งทางทหารและประชาชนในฉนวนกาซาหลายครั้ง เช่น
20 พฤศจิกายน 2543 ระเบิดรถบัสที่มีเด็กอยู่บนรถจำนวนมากใกล้กับ Kfar Darom มีผู้เสียชีวิตสองคน
8 ตุลาคม 2543 ยิงรถบัสที่บรรทุกพนักงานสนามบินที่สนามบินรอฟะห์ บาดเจ็บ 8 คน และโจมตีรถยนต์บนถนนจาก Kerem Shalom ไปรอฟะห์ ตายหนึ่งคน
28 เมษายน 2544 โจมตีนิคมเกษตรกรรมของอิสราเอลในฉนวนกาซาด้วยปืนครก บาดเจ็บ 5 คน โจมตีแบบเดียวกันนี้ที่ Kfar Darom และ Atzmona ในวันที่ 29 เมษายน และ 7 พฤษภาคม ตามลำดับ
14 กุมภาพันธ์ 2545 ฆ่าทหารอิสราเอล 3 คนด้วยระเบิด และใช้วิธีเดียวกันนี้ฆ่าทหารอิสราเอลในวันที่ 14 มีนาคม และ 5 กันยายน
2 พฤษภาคม 2547 ฆ่า ตาลี ฮาตูเบล ผู้หญิงที่ตั้งครรภ์และไม่มีอาวุธพร้อมกับลูกสาวสี่คนที่ถนนกิสซูฟิม คณะกรรมการป้องกันประชาชนและญิฮาดอิสลามปาเลสไตน์ออกมาอ้างความรับผิดชอบในเหตุการณ์นี้ โดยประกาศว่าเป็นการแก้แค้นกองกำลังป้องกันอิสราเอลที่ฆ่า เชค อะห์เหม็ด ยัสซินและอับเดล อาซัซ อัล-รอนติสซีก่อนหน้านี้]]
13 มกราคม 2548 ฆ่าชาวอิสราเอล 6 คน โดยร่วมมือกับฮามาสและกองพลผู้เสียสละอัลอักซา
ตัวแทนชาติปาเลสไตน์ได้จับกุมสมาชิกคณะกรรมการป้องกันประชาชนหลายคนที่เกี่ยวข้องกับการวางระเบิด หลังจากที่กลุ่มคณะกรรมการป้องกันประชาชนได้ออกมากล่าวอ้างความรับผิดชอบการวางระเบิดเมื่อ 15 ตุลาคม 2546 ที่ทำให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของสหรัฐเสียชีวิต 3 คน ที่ Beit Hanoun รัฐบาลสหรัฐบีบให้ตัวแทนชาติปาเลสไตน์จับตัวผู้กระทำผิดมาลงโทษ ทางปาเลสไตน์ปฏิเสธเพราะขาดหลักฐาน ทำให้สหรัฐคว่ำบาตรปาเลสไตน์ ปาเลสไตน์จึงต้องจับตัวผู้ต้องสงสัยสี่คนมาขึ้นศาล อย่างไรก็ตามผู้ต้องสงสัยเป็นสมาชิกคณะกรรมการป้องกันประชาชนแต่ไม่เกี่ยวข้องกับการวางระบิดจึงถูกปล่อยตัวไป
คณะกรรมการป้องกันประชาชนเกี่ยวข้องกับการค้าสินค้าหนีภาษีในรอฟะห์ทั้งอาวุธ ระเบิด ยาเสพติด บุหรี่ และผู้ลี้ภัย
คณะกรรมการป้องกันประชาชนกล่าวอ้างความรับผิดชอบในการลอบสังหารโมฮุสซา อาราฟัต เมื่อ 7 กันยายน 2548 ในต้นเดือนมิถุนายน 2549 หัวหน้ากลุ่มคณะกรรมการป้องกันประชาชน ซัมฮาดานาถูกกองทัพอิสราเอลฆ่า
25 มิถุนายน 2549 คณะกรรมการป้องกันประชาชนร่วมกับกลุ่มฮามาสและญิศ อัลอิสลามโจมตีบริเวณใกล้ด่าน Kerem Shalom ทหารชาวปาเลสไตน์สองคนลอบข้ามแดนจากฉนวนกาซาเข้าสู่อิสราเอล ผลการโจมตีปรากฏว่าฝ่ายปาเลสไตน์เสียชีวิต 2 คน อิสราเอลตาย 2 คน บาดเจ็บ 4 คนชาวปาเลสไตน์อีก 6 คนหนีกลับไปได้
8 สิงหาคม 2550 คณะกรรมการป้องกันประชาชนประกาศจะจัดตั้งพรรคการเมืองเพื่อเข้าร่วมในการเลือกตั้งของปาเลสไตน์ครั้งต่อไป แต่จะยังคงรักษากองกำลังทางทหารของตนไว้
ความเชื่อมโยงกับฮิซบุลลอหฺ

จากข้อมูลของอิสราเอล คณะกรรมการป้องกันประชาชนและฮิซบุลลอหฺมีความร่วมมือกันโดยคณะกรรมการป้องกันประชาชนได้รับการสนับสนุนทางการเงินและการฝึกฝนจากฮิซบุลลอหฺและเชื่อว่าฮิซบุลลอหฺมีอิทธิพลในฉนวนกาซา
แหล่งข้อมูลอื่น

The Leading Palestinian Terrorist Organizations (August 2004) from the Intelligence and Terrorism Information Center at the Center for Special Studies (C.S.S)
The Resistance Committees: Between a Movement and a Party เก็บถาวร 2007-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก 2001

| --- | --- |
เมืองเจ้าภาพ: โอซากะ, ประเทศญี่ปุ่น
ประเทศเข้าร่วม: 9
นักกีฬาเข้าร่วม: 2804
ชนิด: 15 ชนิดกีฬา
พิธีเปิด: 19 พฤษภาคม 2544
พิธีปิด: 27 พฤษภาคม 2544
ประธานพิธีเปิด: เจ้าชายโนริฮิโตะ ทากามาโดะโนะมิยะ
ผู้จุดคบเพลิง: นาโอโกะ ทากาฮาชิ
สนามกีฬาหลัก: โอซากะโดม
← ปูซาน 1997มาเก๊า 2005 →
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก 2001 เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก ครั้งที่ 3 จัดขึ้นที่เมืองโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น ในระหว่างวันที่ 19-27 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 มีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 10 ประเทศ ใน 15 ชนิดกีฬา
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน

ญี่ปุ่น (เจ้าภาพ)
เกาหลีใต้
จีน
คาซัคสถาน
ฮ่องกง
จีนไทเป
มาเก๊า
มองโกเลีย
กวม
เกาหลีเหนือ
สรุปเหรียญการแข่งขัน

*  เจ้าภาพ (ญี่ปุ่น)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  จีน (CHN) | 85 | 48 | 58 | 191 |
| 2 |  ญี่ปุ่น (JPN)* | 61 | 65 | 65 | 191 |
| 3 |  คาซัคสถาน (KAZ) | 13 | 18 | 26 | 57 |
| 4 |  จีนไทเป (TPE) | 6 | 16 | 31 | 53 |
| 5 |  ฮ่องกง (HKG) | 3 | 1 | 3 | 7 |
| 6 |  มองโกเลีย (MGL) | 1 | 2 | 7 | 10 |
| 7 |  มาเก๊า (MAC) | 1 | 0 | 3 | 4 |
| 8 |  กวม (GUM) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (8 ประเทศ) | รวม (8 ประเทศ) | 170 | 150 | 194 | 514 |
ดูเพิ่ม

เอเชียนเกมส์
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก
ซีเกมส์
เอเชียนยูธเกมส์
การทดลองของคาเวนดิช

การทดลองของคาเวนดิชได้ดำเนินการในปี ค.ศ. 1797-98 โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษชื่อ เฮนรี คาเวนดิช เป็นครั้งแรกของการทดลองการวัดแรงของความโน้มถ่วงระหว่างมวลในห้องปฏิบัติการ และเป็นครั้งแรกเพื่อให้ได้ค่าที่ถูกต้องสำหรับค่าคงที่โน้มถ่วงสากล  เพราะภายหลังจากการประชุมเกี่ยวกับหน่วยวัดแล้วในเรื่องการใช้ค่าคงที่โน้มถ่วงสากลไม่ปรากฏหลักฐานอย่างชัดเจนในงานของคาเวนดิชเลย  แต่ผลที่ได้ถูกแสดงออกมาแต่ดั้งเดิมเป็นความถ่วงจำเพาะของโลกแทน
การทดลอง

อุปกรณ์ที่สร้างขึ้นโดยคาเวนดิชเป็นความสมดุลของแรงบิดที่สร้างขึ้นจากก้านไม้ยาวหกฟุต (1.8 เมตร) ห้อยลงมาจากเส้นลวด, ที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางขนาด 2 นิ้ว (51 มม.) มีน้ำหนัก 1.61 ปอนด์ (0.73 กก.) มีตะกั่วรูปทรงกลมติดอยู่ที่ปลายแต่ละข้าง  ซึ่งมีอยู่ด้วยกันสองลูกโดยลูกใหญ่กว่ามีขนาด 12 นิ้ว (300 มิลลิเมตร) น้ำหนัก 348 ปอนด์ (158 กิโลกรัม) ลูกบอลตะกั่วลูกใหญ่กว่าจะตั้งอยู่ใกล้ลูกบอลตะกั่วที่มีขนาดเล็กกว่าประมาณ 9 นิ้ว (230 มิลลิเมตร) ที่ติดตั้งอยู่ห่างออกไปและที่จัดสร้างขึ้นในสถานที่ที่มีระบบกันสะเทือนที่แยกต่างหากเป็นอิสระออกจากกัน  การทดลองนั้นจะวัดการดึงดูดของความโน้มถ่วงที่มีขนาดอันเบาบางระหว่างลูกบอลตะกั่วลูกเล็กและลูกบอลอีกลูกหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่า
ลูกบอลสองลูกที่มีขนาดใหญ่กว่าถูกวางอยู่ในตำแหน่งสลับกันในแต่ละด้านของแขนที่ทำจากไม้ในแนวนอนของความสมดุล
ดูเพิ่ม

Schiehallion experiment
แสดงภาคตัดของส่วนของภาพวาดในแนวตั้งของเครื่องมือสร้างความสมดุลของแรงบิดของคาเวนดิชรวมถึงการสร้างในสิ่งที่มันจะสามารถถูกติดตั้งอยู่ได้ ลูกบอลขนาดใหญ่ถูกแขวนจากกรอบเพื่อให้มันสามารถหมุนไปอยู่ในตำแหน่งถัดไปเพื่อลูกบอลลูกเล็กโดยลูกรอกจากภายนอก รูปที่ 1 ของเอกสารงานวิจัยของคาเวนดิช
รายละเอียดแสดงให้เห็นแขนสมดุลของแรงบิด (m), ลูกบอลขนาดใหญ่ (W), ลูกบอลขนาดเล็ก (x), และกล่องแยกโดดเดี่ยว (ABCDE)
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก 2005

กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก 2005 เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก ครั้งที่ 3 แต่เดิมได้มีการจัดขึ้นที่ดามัสกัส
ประเทศซีเรีย ในระหว่างวันที่ 7-17 เมษายน พ.ศ. 2546 ต่อมามีการยกเลิกมาจัดในปี พ.ศ. 2548 ที่โดฮา ประเทศกาตาร์ ในระหว่างวันที่ 1-10 ธันวาคม พ.ศ. 2548 มีนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขัน 1,200 คน จาก 13 ประเทศ ใน 11 ชนิดกีฬา
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน

กาตาร์(เจ้าภาพ)
บาห์เรน
อิหร่าน
อิรัก
จอร์แดน
เลบานอน(เลบานอน)
คูเวต
โอมาน
กาตาร์
ซาอุดีอาระเบีย
ซีเรีย
ปาเลสไตน์
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
สรุปเหรียญการแข่งขัน

|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  กาตาร์ | 28 | 19 | 20 | 67 |
| 2 |  คูเวต | 25 | 15 | 17 | 57 |
| 3 |  อิหร่าน | 20 | 25 | 16 | 61 |
| 4 |  ซีเรีย | 20 | 13 | 17 | 50 |
| 5 |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | 7 | 9 | 6 | 22 |
| 6 |  ซาอุดีอาระเบีย | 4 | 9 | 12 | 25 |
| 7 |  เลบานอน | 4 | 4 | 3 | 11 |
| 8 |  จอร์แดน | 3 | 12 | 10 | 25 |
| 9 |  บาห์เรน | 3 | 2 | 2 | 7 |
| 10 |  อิรัก | 2 | 1 | 7 | 10 |
| 11 |  เยเมน | 2 | 1 | 0 | 3 |
| 12 |  โอมาน | 0 | 5 | 5 | 10 |
|  | รวม | 118 | 115 | 115 | 348 |
ดูเพิ่ม

กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก
เอเชียนเกมส์
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก 2002
ความจุที่นั่ง

อินเดียแนโพลิสมอเตอร์สปีดเวย์มีความจุที่นั่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ความจุที่นั่ง เป็นจำนวนของคนที่สามารถนั่งอยู่ในพื้นที่เฉพาะ ทั้งในแง่ของพื้นที่ว่าง และในแง่ของข้อจำกัดทางกฎหมาย ความจุที่นั่งสามารถนำมาใช้ตั้งแต่รถยนต์ที่มีที่นั่งสองที่ จนถึงสนามกีฬาที่มีที่นั่งหลายร้อยหลายพันคน สนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในโลกคืออินเดียแนโพลิสมอเตอร์สปีดเวย์ มีที่นั่งถาวรรองรับผู้ชมได้มากกว่า 257,000 คน และติดตั้งที่นั่งชมภายนอกเพิ่มเติม สามารถรองรับผู้ชมได้ 400,000 คน