stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขต 3

เขตเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอวังทองและอำเภอเนินมะปราง
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 3> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 3> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 3> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 3> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 3> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 3> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | รวมไทยสร้างชาติ   | พงษ์มนู ทองหนัก (5) | 22,765 | 24.33 | –4.52 |
|  | เพื่อไทย   | จเด็ศ จันทรา (2) | 21,969 | 23.48 | – |
|  | ภูมิใจไทย   | อนุชา น้อยวงศ์ (3)* | 18,460 | 19.73 | –9.35 |
|  | ก้าวไกล | โชคดี สายนำพามีลาภ (8) | 18,331 | 19.59 | –2.12 |
|  | พลังประชารัฐ   | หัสนัยน์ สอนสิทธิ์ (7)✔ | 9,200 | 9.83 | +9.83 |
|  | ประชาธิปัตย์   | วิมล สารมะโน (1) | 938 | 1.00 | – |
|  | เสรีรวมไทย   | สปัณธ์หยก วีรบุญย์กฤช (4) | 638 | 0.68 | – |
|  | ไทยสร้างไทย | จงกล พลับพลา (6) | 485 | 0.51 | –3.89 |
|  | ไทยภักดี | รัตติกร บัวจรูญ (12) | 463 | 0.49 | – |
|  | แนวทางใหม่ | มานิตย์ ศรีไพร (11) | 173 | 0.18 | – |
|  | ไทยศรีวิไลย์    | วัชร์โรจน์ ศรีม่วง (10) | 117 | 0.12 | – |
|  | พลังสังคมใหม่ | ธฤต วังคีรี (9)† | – | – | – |
| ผลรวม | ผลรวม | ผลรวม | 93,539 | 100.00 | — |

| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี | 93,539 | 93.11 | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | 1,463 | 1.45 | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย | 5,475 | 5.44 | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 100,483 | 70.88 | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 141,757 | 100.00 | — |
: รวมไทยสร้างชาติ   ได้ที่นั่งจาก พลังประชารัฐ
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขต 4

เขตเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยอำเภอบางกระทุ่ม อำเภอบางระกำ และอำเภอเมืองพิษณุโลก (เฉพาะตำบลท่าโพธิ์และตำบลงิ้วงาม)
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 4> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 4> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 4> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 4> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 4> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 4> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | เพื่อไทย   | พิมพ์พิชชา ชัยศุภกิจเจริญ (5) | 40,236 | 43.67 | – |
|  | ภูมิใจไทย   | นิยม ช่างพินิจ (8)* | 32,818 | 35.61 | –7.26 |
|  | ก้าวไกล | ชุตินันต์ ชญาณ์นันท์โภคิน (2) | 14,556 | 15.79 | – |
|  | รวมไทยสร้างชาติ   | ณัฏฐปีญา แครบทรี (4) | 2,076 | 2.25 | – |
|  | ประชาธิปัตย์   | มุธิตา ทองคำนุช (6) | 543 | 0.58 | –17.82 |
|  | ไทยภักดี | สมบูรณ์ จำเนียรสุขสกุล (9) | 523 | 0.56 | – |
|  | พลังประชารัฐ   | อัศวิน นิลเต่า (7) | 438 | 0.47 | –10.42 |
|  | ไทยสร้างไทย | บุรินทร์ เที่ยงตรง (1) | 358 | 0.38 | –0.99 |
|  | เสรีรวมไทย   | ภวัต เจริญลาภ (3) | 266 | 0.28 | – |
|  | ไทยศรีวิไลย์    | วิรัตน์ แดงซิว (12) | 151 | 0.16 | – |
|  | พลังปวงชนไทย  | คุณานนต์ สกุณี (11) | 108 | 0.11 | – |
|  | คลองไทย  | พสิษฐ์ บุญผ่อง (10) | 63 | 0.06 | – |
| ผลรวม | ผลรวม | ผลรวม | 92,136 | 100.00 | — |

| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี | 92,136 | 94.42 | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | 1,239 | 1.26 | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย | 4,219 | 4.32 | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 97,594 | 76.22 | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 128,045 | 100.00 | — |
: เพื่อไทย   รักษาที่นั่ง
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขต 5

เขตเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยอำเภอวัดโบสถ์ อำเภอชาติตระการ และอำเภอนครไทย
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 5> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 5> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 5> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 5> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 5> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 5> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ก้าวไกล | ศุภปกรณ์ กิตยาธิคุณ (6) | 25,792 | 27.92 | – |
|  | พลังประชารัฐ   | เอกพงษ์ กุลเจริญ (1) | 16,843 | 18.23 | – |
|  | รวมไทยสร้างชาติ   | พันตำรวจเอก ธรธวัช แจ่มอุดมโชต (3) | 14,908 | 16.13 | – |
|  | เพื่อไทย   | ธนวิน โรจน์สุนทรกิตติ (7) | 12,409 | 13.43 | – |
|  | ภูมิใจไทย   | นคร มาฉิม (9)✔ | 11,871 | 12.85 | –5.03 |
|  | ไทยสร้างไทย | ชนะชน อ่อนอ้าย (2) | 7,693 | 8.32 | –23.81 |
|  | พลังปวงชนไทย  | หลือ กิจศิริลีสุวรรณ์ (13) | 618 | 0.66 | – |
|  | อนาคตไทย  | ธีรศักดิ์ บุญธรรม (5) | 506 | 0.54 | – |
|  | คลองไทย  | สุมาลี แย้มรุ้ง (12) | 397 | 0.42 | +0.37 |
|  | ประชาธิปัตย์   | พลิ้ง บุญแสงสวัสดิ์ (4) | 383 | 0.41 | – |
|  | พลังสังคมใหม่ | ชนสิษฏ์ จันทรศร (11) | 377 | 0.40 | +0.25 |
|  | เสรีรวมไทย   | พนารัตน์ เขียวเขิน (10) | 235 | 0.25 | – |
|  | ไทยภักดี | อวยชัย ใจรักษ์ (8) | 228 | 0.24 | – |
|  | แนวทางใหม่ | ปราณิชญา คำบุญมา (14) | 111 | 0.12 | – |
| ผลรวม | ผลรวม | ผลรวม | 92,371 | 100.00 | — |

| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี | 92,371 | 93.55 | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | 1,935 | 1.95 | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย | 4,446 | 4.50 | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 98,759 | 75.04 | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 131,613 | 100.00 | — |
: ก้าวไกล ได้ที่นั่งจาก พลังประชารัฐ
ดูเพิ่ม

จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 1 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2567
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก
พระมหินทเถระ

| อรหัต พระมหินทเถระ |
| --- | --- |
මිහිඳු මහ රහතන් වහන්සේ

ส่วนบุคคล
เกิด: 285 ปี ก่อนคริสต์กาล อุชไชนี อวันติราษฏระ จักรวรรดิโมรยะ (ปัจจุบันคืออำเภออุชไชนะ ประเทศอินเดีย)
มรณภาพ: 205 ปี ก่อนคริสต์กาล (พรรษา 79  –  80) อาณาจักรอนุราธปุระ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศศรีลังกา)
สาเหตุการเสียชีวิต: ชราภาพ
ที่ฝังศพ: ศรีลังกา
ศาสนา: ศาสนาพุทธ
บุพการี: พระเจ้าอโศก (บิดา) พระนางเทวี (มารดา)
นิกาย: เถรวาท
รู้จักจาก: ผู้เผยแผ่ศาสนาพุทธเถรวาทสู่ศรีลังกาเป็นครั้งแรก
มิหึทุ มหรหตนฺ วหนฺเส (สิงหล: මිහිඳු මහරහතන් වහන්සේ; 285 – 205 ปีก่อนคริสต์กาล) หรือในภาษาไทยนิยมใช้รูป พระมหินทเถระ เป็นพระภิกษุจากอินเดียผู้นำศาสนาพุทธไปเผยแผ่ในศรีลังกาเป็นครั้งแรก พระมหินทะเป็นเจ้าชายโมรยะ บุตรองค์แรกของพระเจ้าอโศกกับพระชายา พระนางเทวี พระเชษฐา (พี่ชาย) ของพระสังฆมิตตาเถรี
ท่านถูกส่งมาเป็นพระธรรมทูตยังอาณาจักรอนุราธปุระ ประทับอยู่ที่มิหินตเล ต่อมาท่านได้ปฏิบัติจนบรรลุอรหันต์
ในพุทธพงศาวดารทีปวงศ์และมหาวงศ์บันทึกว่าพระมหินทะได้เสด็จมายังลังกาและเปลี่ยนศาสนาให้แก่กษัตริย์เทวานัมปิยติสสะ หลักฐานทางวรรณกรรมและจากจารึกทำให้สามารถสรุปได้ว่าศาสนาพุทธเริ่มแพร่หลายในศรีลังกาในศตวรรษที่ 3 ซึ่งตรงกับช่วงชีวิตของพระมหินทเถระ ในจารึกที่พบที่อารามราชคละยืนยันว่าท่านเดินทางมาลังกา และจำพรรษาในลังกาจนมรณภาพ ในมหาวงศ์ระบุว่าพระมหินทะ บุตรของพระเจ้าอโศก เดินทางมายังลังกา และเป็นพระเชษฐาของพระสังฆมิตตา ภิกษุณีที่เดินทางมายังลังกาพร้อมหน่อต้นศรีมหาโพธิ
พระราชกฤษฎีกาเฟอร์มัน

“พระราชกฤษฎีกาเฟอร์มัน” ของสุลต่านเมเหม็ดที่ 2 และ สุลต่านเบยาซิดที่ 2 ที่ตั้งแสดงอยู่ที่วัดเซนต์แมรีแห่งมองโกลในกรุงอิสตันบุลที่ประกาศอนุญาตให้ชุมชนกรีกเป็นเจ้าของสิ่งก่อสร้างดังกล่าว
พระราชกฤษฎีกาเฟอร์มัน (อังกฤษ: Firman) คือกฎหมาย หรือ ประกาศที่ออกโดยประมุขของรัฐอิสลามที่รวมทั้งจักรวรรดิออตโตมัน, จักรวรรดิโมกุล และ อิหร่านที่ใช้กันมาจนกระทั่งถึงสมัยที่อยู่ภายใต้การปกครองของโมฮัมมัด เรซา ปาห์เลวี (Mohammed Reza Pahlavi) ในคริสต์ศตวรรษที่ 20
คำว่า “firman” มาจากภาษาเปอร์เซีย “فرمان”  (farmân) ที่แปลว่า “ประกาศ” หรือ “กฎ” ในภาษาตุรกีมาแผลงเป็นคำว่า “ferman”
ในสมัยการปกครองของจักรวรรดิออตโตมันสุลต่านมีอำนาจจากการเป็นผู้รักษากฎหมายชาริอะห์ แต่กฎหมายชาริอะห์มิได้ครอบคลุมในทุกกรณีที่เกี่ยวกับชีวิตทางสังคมและการเมือง ฉะนั้นในการสร้างกฎที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์และสถานะภาพต่างๆ ที่มิได้อยู่ในข่ายของชาริอะห์ สุลต่านจึงก่อตั้งการออกพระราชกฤษฎีกาที่เรียกว่า “พระราชกฤษฎีกาเฟอร์มัน” ขึ้น
พระนางเชฮ็อน

| พระนางเชฮ็อน 제헌왕후> สมเด็จพระราชินีแห่งโชซ็อน |
| --- | --- |
ดำรงพระยศ: ค.ศ. 1476 – 1479
ก่อนหน้า: พระนางคงฮเย
ถัดไป: พระนางช็องฮย็อน
พระสนมซุกอึยในพระมหากษัตริย์แห่งโชซ็อน (ขั้น 2 ชั้นโท)
ดำรงพระยศ: 19 มีนาคม ค.ศ. 1473 – 8 สิงหาคม ค.ศ. 1476

ประสูติ: 15 กรกฎาคม 1455 โชซ็อน
สิ้นพระชนม์: 29 สิงหาคม ค.ศ. 1482 โชซ็อน
พระราชสวามี: พระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน
พระราชบุตร: ย็อนซันกุน
ราชวงศ์: Haman Yun
พระราชบิดา: Yun Ki-Gyeon
พระราชมารดา: Lady Shin of the Goryeong Shin clan
อดีตพระมเหสียุน (เกาหลี: 폐비윤씨; ฮันจา: 廢妃尹氏; อังกฤษ: Deposed Queen Lady Yun; 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1455 – 29 สิงหาคม ค.ศ. 1482) เดิมคือ พระนางเชฮ็อน (เกาหลี: 제헌왕후; ฮันจา: 齊獻王后; อังกฤษ: Queen Jeheon) เป็นทายาทรุ่นที่สิบเอ็ดธิดาของแม่ทัพยุน กวัน (윤관) เป็นพระมเหสีในพระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน อดีตดำรงตำแหน่งพระสนมและหลังจากพระนางคงฮเยพระมเหสีพระองค์แรกของพระเจ้าซ็องจงสิ้นพระชนม์ พระนางจึงได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นพระมเหสีกรุงโชซ็อน
พระราชประวัติ

อดีตพระนางยุน ทรงเป็นที่รู้จักในนามพระนางเชฮ็อนพระราชมารดาของเจ้าชายย็อนซัน และพระราชชายาในพระเจ้าซ็องจง เดิมทรงเป็นเพียงพระสนมแต่หลังจากพระนางคงฮเย ตระกูลฮัน สิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาท พระเจ้าซ็องจงจึงตั้งพระนางขึ้นเป็นพระมเหสีเพื่อความมั่นคงและสันติสุขของราชอาณาจักร
พระนางยุนเป็นผู้หญิงที่มีความงดงามเป็นเลิศ พระนางได้รับการอภิเษกกับพระเจ้าซ็องจงในปี ค.ศ. 1476 หลายเดือนต่อมาพระนางได้ให้ประสูติพระราชโอรสนามว่า อี ยุง ภายหลังได้รับการแต่งตั้งเป็น เจ้าชายย็อนซัน และขึ้นเป็นกษัตริย์ต่อจากพระราชบิดา 
พระมเหสีเชฮ๊อน ทรงเป็นสตรีที่เพียบพร้อมทุกด้าน และทรงดำรงในวิถีปฏิบัติแห่งฝ่ายใน แต่ในขณะเดียวกัน ทรงมีพระอุปนิสัยที่เถรตรง ยึดมั่นในกฎระเบียบ จึงทำให้เหล่าสนมนางใน ที่มักจะฝ่าฝืนกฎระเบียบไม่พอใจนัก ทำให้นางเหล่านี้ มันจะคอยกลั่นแกล้งพระนางตลอดเวลา โดยเฉพาะ สนมออมควีอิน และชองควีอิน
คืนหนึ่งในปี ค.ศ. 1479 พระนางทรงทะเลาะกับพระเจ้าซ็องจงจนทำให้เกิดรอยเล็บข่วนบนพระพักตร์ของพระเจ้าซ็องจง ซึ่งพระนางอินซูพระราชมารดาทอดพระเนตรเห็นรอยเหล่านั้นถึงแม้พระเจ้าซ็องจงจะทรงปกปิดไว้ทำให้พระนางอินซูทรงโกรธเป็นอย่างมากถึงกับสั่งปลดพระนางยุนออกจากตำแหน่งพระมเหสีและเนรเทศออกจากพระราชวังภายหลังถูกตัดสินประหารชีวิตโดยการประทานยาพิษในปี ค.ศ. 1482 ต่อมาหลังจากนั้นเจ้าชายย็อนซันได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าซ็องจงได้พยายามรื้อฟื้นคดีเพื่อคืนฐานะเดิมแก่พระมารดาและกวาดล้างผู้ที่มีส่วนข้องการสำเร็จโทษทำให้ราชสำนักวุ่นวายปั่นป่วน นอกจากนั้นทำตัวเสเพลไม่สนใจกิจบ้านเมือง จนในที่สุดเจ้าชายย็อนซันก็ถูกขุนนางก่อรัฐประหารจนถูกปลดจากบัลลังก์
แหล่งข้อมูลอื่น

제헌왕후 윤씨[ลิงก์เสีย] (เกาหลี)
| ก่อนหน้า |  | พระนางเชฮ็อน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระนางคงฮเย |  | พระมเหสีกรุงโชซ็อน   (ค.ศ. 1476 - 1479) |  | พระนางช็องฮย็อน |
พระราชบัญญัติการปกครองอินเดีย ค.ศ. 1858

| --- | --- |
รัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร
ชื่อเต็ม: An Act for the better Government of India
อ้างอิง: สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
วาระ
ได้รับพระบรมราชานุญาต: 2 สิงหาคม ค.ศ. 1858
เริ่มใช้เมื่อ: 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1858
พระราชบัญญัติการปกครองอินเดีย ค.ศ. 1858 (อังกฤษ: Government of India Act 1858) เป็นกฎหมายที่รัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักรตราขึ้นเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1858 รัฐบาลของไวเคานต์พาเมอร์สตันเสนอกฎหมายนี้ขึ้นหลังเกิดกบฏอินเดีย ค.ศ. 1857 กฎหมายฉบับนี้ถ่ายโอนอำนาจการปกครองอนุทวีปอินเดียจากบริษัทอินเดียตะวันออกมาขึ้นกับราชสำนักอังกฤษโดยตรง ทำให้พระมหากษัตริย์อังกฤษทรงสามารถแต่งตั้งสมาชิกรัฐบาลอินเดียและแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการไปปกครองอินเดีย
กฎหมายฉบับนี้ทำให้การปกครองของบริษัทในอินเดียสิ้นสุดลง และเป็นจุดเริ่มต้นบริติชราช โดยมีใจความสำคัญดังนี้
พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรจะทรงปกครองอินเดียผ่านทางรัฐมนตรีว่าการอินเดีย
ตั้งกระทรวงว่าการอินเดียขึ้น มีรัฐมนตรีเป็นผู้รับผิดชอบ
ตั้งสภาอินเดียขึ้น ประกอบด้วยสมาชิกผู้มีประสบการณ์เกี่ยวกับอินเดียจำนวน 15 นาย ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของรัฐมนตรี
ยกฐานะ "ผู้สำเร็จราชการอินเดีย" ขึ้นเป็น "อุปราชแห่งอินเดีย" ทำหน้าที่ปกครองอินเดียในฐานะผู้แทนสมเด็จพระราชินีนาถ
ให้อุปราชบริหารอินเดียโดยมีรัฐบาลอุปราชช่วยทั้งในด้านการบริหารและนิติบัญญัติ
นโยบายของรัฐบาลอังกฤษในการปกครองอินเดีย
รัฐบาลอังกฤษยอมรับข้อผูกพันระหว่างบริษัทอินเดียตะวันออกกับเจ้าพื้นเมืองอินเดียที่ทำกันไว้ก่อน
รัฐบาลจะเคารพในสิทธิ ศักดิ์ศรี และเกียรติยศของเจ้าพื้นเมืองอินเดียและจะเคารพในลัทธิและประเพณีของอินเดียโบราณด้วย
รัฐบาลอังกฤษจะไม่ขยายดินแดนในการปกครองของอังกฤษในอนุทวีปอินเดีย และไม่ล่วงล้ำดินแดนของผู้อื่น
รัฐบาลอังกฤษจะให้ความยุติธรรม เมตตากรุณา ให้เสรีภาพทางศาสนา และจะคอยควบคุมมิให้รัฐบาลอุปราชเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับศาสนา ความเชื่อ การประกอบพิธีกรรมทางศาสนา
ชาวอินเดียไม่ว่าเชื้อชาติหรือศาสนาใดจะได้รับการพิจารณาให้เข้ารับข้าราชการโดยเสรี จะได้รับความยุติธรรม หน้าที่ที่จะได้ทำขึ้นอยู่กับความรู้ ความสามารถ และความซื่อสัตย์
พระทรมานของพระเยซู

“การตรึงพระเยซูที่กางเขน” โดย ลูคัส ครานาค ราว ค.ศ. 1538
พระทรมานของพระเยซู (อังกฤษ: Passion of Jesus) เป็นศัพท์ทางเทววิทยาคริสเตียนที่บรรยายเหตุการณ์ความทุกข์ทรมานทั้งทางร่างกายและทางจิตใจของพระเยซูในช่วงเวลาก่อนที่จะทรงถูกพิจารณาคดี และถูกตัดสินให้ถูกประหารชีวิตโดยการตรึงกางเขน การตรึงพระเยซูที่กางเขนถือเป็นเหตุการณ์สำคัญที่เป็นหัวใจของความเชื่อในคริสต์ศาสนา
รากศัพท์ของคำว่า “Passion” มาจากภาษาละติน “passus” (ซึ่งมีรากมาจาก “pati, patior” ที่แปลว่า “ความทรมาน” ที่เกิดจากภายนอก) ,  เป็นคำที่เริ่มใช้ครั้งแรกในข้อเขียนทางคริสต์ศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 2 ที่บรรยายความทุกข์ทรมานของพระเยซู  แต่คำว่า “Passion” มามีความหมายกว้างขึ้นในสมัยต่อมา
ส่วนวลี “ความระทมของพระเยซู” (“Agony of Jesus”) มีความหมายเฉพาะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสวนเกทเสมนี -- “พระเยซูในสวนเกทเสมนี” ที่ทรงอธิษฐานสวดภาวนาในสวนก่อนที่จะทรงถูกจับ  “ความระทม” จึงหมายถึงสภาวะทางจิตใจ
ข้อเขียนในพระวรสารในสารบบที่บรรยายถึงพระมหาทรมานเรียกว่า  “Passion” หรือ  “พระทรมานของพระเยซู” พระวรสารอื่นที่บรรยายเหตุการณ์นี้ก็ได้แก่พระวรสารนักบุญเปโตร
ดูเพิ่ม

ชีวิตของพระเยซู
พระเยซู
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระทรมานของพระเยซู
MSN article - “ทำไมจึงเรียกว่า Passion?” เก็บถาวร 2004-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
“Passion” ที่ Biblical Art เก็บถาวร 2013-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของพระเยซูจากพระวรสาร |
| --- | --- | --- |
|  ประสูติ  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  เสด็จหนีไปอียิปต์  รับบัพติศมา  ถูกทดลอง  เรียกอัครทูต  เทศนาบนภูเขา  ปาฏิหาริย์  ถูกปฏิเสธ  จำแลงพระกาย  เสด็จเข้ากรุงเยรุซาเลม  สรงน้ำมันหอมและเสวยอาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ทรงถูกจับ  พิพากษา  ให้การกับปอนติอุส ปิลาตุส  ถูกทรมาน  ถูกตรึงกางเขน  อัญเชิญลงจากกางเขน  บรรจุพระศพ  คืนพระชนม์แล้วขึ้นสวรรค์  เสด็จมาครั้งที่สอง  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  |  ประสูติ  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  เสด็จหนีไปอียิปต์  รับบัพติศมา  ถูกทดลอง  เรียกอัครทูต  เทศนาบนภูเขา  ปาฏิหาริย์  ถูกปฏิเสธ  จำแลงพระกาย  เสด็จเข้ากรุงเยรุซาเลม  สรงน้ำมันหอมและเสวยอาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ทรงถูกจับ  พิพากษา  ให้การกับปอนติอุส ปิลาตุส  ถูกทรมาน  ถูกตรึงกางเขน  อัญเชิญลงจากกางเขน  บรรจุพระศพ  คืนพระชนม์แล้วขึ้นสวรรค์  เสด็จมาครั้งที่สอง  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  |  |
| ด ค กเทศกาลมหาพรต—ปัสกา/อีสเตอร์ |
| --- | --- |
ที่มา:  อาหารค่ำมื้อสุดท้าย  พระทรมาน  ตรึงกางเขน  คืนพระชนม์ 
การรำลึก:  เทศกาลมหาพรต วันพุธรับเถ้า สัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ วันอาทิตย์ใบลาน วันพฤหัสบดีศักดิ์สิทธิ์ วันศุกร์ประเสริฐ วันเสาร์ศักดิ์สิทธิ์ วันอาทิตย์ปัสกา วันจันทร์อีสเตอร์ 
ดูเพิ่ม:  ตรีวารปัสกา  อัฐมวารปัสกา  วันอังคารสารภาพบาป 
| ด ค กพระวรสารนักบุญมาระโก |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล (พันธสัญญาใหม่):  มาระโก 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16 
เหตุการณ์:  พระเยซูทรงรับบัพติศมา  การทดลอง  พันธกิจในกาลิลี  อุปมาเรื่องเมล็ดพืชที่งอกขึ้น  การทรงห้ามพายุ  การทรงเลี้ยงมหาชน  การทรงดำเนินบนน้ำ  การทรงรักษาคนโรคเรื้อน  การทรงจำแลงพระกาย  บัญญัติเอก  วิบัติยิ่งใหญ่  การชโลม  พระทรมาน  อาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ศาลของปีลาต  การตรึงที่กางเขน  การฝัง  อุโมงค์ฝังศพที่ว่างเปล่า  การคืนพระชนม์ 
วลี:  ผู้หลบหนีเปลือย  พระดำรัสของพระเยซูบนกางเขน 
บุคคล:  คายาฟาส  ซีโมนชาวไซรีน  ซีโมนเปโตร  โธมัส  ปอนทิอัสปีลาต  พระเยซู  ฟีลิป  มารีย์ชาวเบธานี  มารีย์ชาวมักดาลา  มารีย์ มารดาของพระเยซู  มารีย์ มารดาของยากอบ  ยอห์นผู้ให้บัพติศมา  ยูดาสอิสคาริโอท  โยเซฟชาวอาริมาเธีย  รูฟัส  เศเบดี  สะโลเม  อันดรูว์  เฮโรดอันทีพาส กลุ่มบุคคล ซานเฮดริน ฟาริสี สะดูสี สะมาริตัน 
สถานที่:  กาลิลี  คาเปอรนาอุม  ดาลมานูธา  ทะเลกาลิลี  นาซาเร็ธ  เบธไซดา  เบธานี  แม่น้ำจอร์แดน  ยูเดีย  เยรูซาเล็ม  สะมาเรีย 
เกี่ยวข้อง:  มาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร ยอห์น มาระโก  Textual variants  Marcan priority two-source hypothesis  three-source hypothesis  Intertextual production  Messianic Secret  พระวรสารนักบุญมาระโกลับ 
ในดนตรี:  St Mark Passion (attributed to Keiser)  St Mark Passion, BWV 247 (J. S. Bach)  La Pasión según San Marcos (Golijov)  St Mark Passion (N. Matthes) 
สำเนาต้นฉบับ:  พาไพรัส 45  84  88  137  Fayyum Fragment  Minuscule 2427 (forgery)  7Q5 (disputed) 
ต้นฉบับ:  Greek Text  Latin Vulgate  Wycliffe Version  King James Version  American Standard Version  World English Version
พระพุทธรูปแห่งเบเรนีกี

| พระพุทธรูปแห่งเบเรนีกี |
| --- | --- |
ภาพร่างของพระพุทธรูปแห่งเบเรนีกี
วัสดุ: หินอ่อนจากอานาโตเลีย
ขนาด: 71 เซนติเมตร
สร้าง: ราว ค.ศ. 100 (คริสต์ศวรรษที่ 2) อาจสร้างที่เมืองอะเล็กซานเดรีย
ที่อยู่ปัจจุบัน: ประเทศอียิปต์
 ที่ตั้งของสถานที่ค้นพบพระพุทธรูปแห่งเบเรนีกี
พระพุทธรูปแห่งเบเนรีกี (อังกฤษ: Berenike Buddha) คือชิ้นส่วนของพระพุทธรูปที่ค้นพบจากการขุดค้นทางโบราณคดีในเมืองเบเรนีกี ซึ่งเป็นเมืองท่าโบราณริมชายฝั่งทะเลแดง ปัจจุบันขึ้นกับประเทศอียิปต์ โดยคณะขุดค้นจากสหรัฐและโปแลนด์ได้ค้นพบชิ้นส่วนพระพุทธรูปดังกล่าวในเดือนมกราคม ค.ศ. 2018 และเดือนมกราคม ค.ศ. 2022 บริเวณลานด้านหน้าวิหารที่อุทิศแก่เทพีไอซิส ซึ่งสร้างในยุคโรมันตอนต้น ถือเป็นการค้นพบพระพุทธรูปยุคแรกที่สร้างนอกเขตประเทศอัฟกานิสถาน และยังแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างอารยธรรมอินเดียกับโรมันช่วงต้นคริสต์ศักราช
จากลักษณะของพระพุทธรูป สันนิษฐานว่าน่าจะถูกสร้างขึ้นในเมืองอะเล็กซานเดรียราวคริสต์ศตวรรษที่ 2 ขณะที่สตีเวน ไซด์บอทัม (Steven Sidebotham) ศาสตราจารย์สาขาประวัติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเดลาแวร์ และเป็นผู้อำนวยการโครงการขุดค้นทางโบราณคดีที่เบเรนีกีระบุว่า พระพุทธรูปมีอายุระหว่าง ค.ศ. 90 ถึง ค.ศ. 140 องค์พระถูกแกะสลักด้วยหินอ่อนจากแหล่งหินทางตอนใต้ของอิสตันบูล และอาจเป็นไปได้ว่าถูกแกะสลักขึ้นโดยคนพื้นเมืองเบเรนีกีเอง รอบพระเศียรมีการเปล่งรัศมีคล้ายประกายแสงอาทิตย์ องค์พระมีความสูง 71 เซนติเมตร และบริเวณพระบาทมีฐานดอกบัวรองรับอยู่ อย่างไรก็ตามชิ้นส่วนของพระพุทธรูป (ส่วนลำตัวและพระเศียร) ที่พบเมื่อ ค.ศ. 2019 พบว่าบางส่วนทำจากยิปซัมที่พบในเบเรนีกี
นอกจากการขุดค้นพบพระพุทธรูปแล้ว คณะโบราณคดียังค้นพบหลักฐานที่มีความสัมพันธ์กับอารยธรรมอินเดียโบราณ ได้แก่ คำจารึกภาษาสันสกฤตซึ่งลงวันที่ตรงกับรัชสมัยของจักรพรรดิฟิลิปชาวอาหรับ (ช่วง ค.ศ. 244 ถึง 249) และมีการค้นพบเหรียญของสาตวาหนะจากคริสต์ศตวรรษที่ 2
ดูเพิ่ม

พุทธศิลป์
เทอราพิวเท
ศาสนาพุทธและโลกโรมัน
พระราชบัญญัติปาปัวและนิวกินี พ.ศ. 2492

| พระราชบัญญัติปาปัวและนิวกินี พ> ศ. 2492 |
| --- | --- |

รัฐสภาแห่งออสเตรเลีย
 ชื่อยาว  พระราชบัญญัติเพื่ออนุมัติการวางดินแดนนิวกินีภายใต้ระบบทรัสตีระหว่างประเทศ เพื่อจัดหาให้กับรัฐบาลแห่งดินแดนปาปัวและดินแดนนิวกินี และเพื่อวัตถุประสงค์อื่น ๆ   
ผู้อนุมัติ: 25 มีนาคม 2492
วันเริ่มใช้: 1 กรกฎาคม 2492
วันยกเลิก: 9 กันยายน 2518
ผู้ยกเลิก
พระราชบัญญัติเอกราชปาปัวนิวกินี พ.ศ. 2518
สถานะ: ยกเลิก
พระราชบัญญัติปาปัวและนิวกินี พ.ศ. 2492 (อังกฤษ: Papua and New Guinea Act 1949) เป็นพระราชบัญญัติที่ผ่านโดยรัฐสภาแห่งออสเตรเลีย มาแทนที่พระราชบัญญัติปาปัว พ.ศ. 2448 และพระราชบัญญัตินิวกินี พ.ศ. 2463 และเปลี่ยนสถานะของดินแดนปาปัว และนิวกินี โดยการรวมการปกครองเข้าด้วยกันเป็นปาปัว และนิวกินี พระราชบัญญัตินี้กำหนดการปกครองท้องถิ่น แม้ว่าดินแดนจะยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของออสเตรเลีย พระราชบัญญัตินี้ถูกยกเลิกโดยพระราชบัญญัติเอกราชปาปัวนิวกินี พ.ศ. 2518 ซึ่งอนุญาตให้ปาปัวนิวกินี เป็นอิสระจากออสเตรเลีย
พระพิฆเนศ มหาเทพแห่งปัญญา 2

| พระพิฆเนศ มหาเทพแห่งปัญญา 2 |
| --- | --- |
กำกับ: Pankaj Sharma
อำนวยการสร้าง: Smita Maroo Pankaj Sharma
นักแสดงนำ: Ashar shaikh
ดนตรีประกอบ: Shamir Tandon Sanjay Dhakan Rajendra Mehra Vibha Singh Shabbir Ahmed
บริษัทผู้สร้าง: Shemaroo Entertainment Astute Media Vision 
ผู้จัดจำหน่าย: Buena Vista Pictures Distribution Pvt. Ltd
วันฉาย:   23 ตุลาคม ค.ศ. 2009 (2009-10-23) 
ประเทศ: อินเดีย
ภาษา: ฮินดี
ทำเงิน: Rs. 19.91 lakhs
พระพิฆเนศ มหาเทพแห่งปัญญา 2 (อังกฤษ: Bal Ganesh 2) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันชื่อดังของ บอลลีวู้ด ในเครือของ shemaroo กำกับภาพยนตร์โดย Pankaj Sharma เป็นภาพยนตร์ต่อจากภาคแรก คือ พระพิฆเนศ มหาเทพแห่งปัญญา ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อของภาพยนตร์เรื่อง พระพิฆเนศ มหาเทพแห่งปัญญา 3
เนื้อเรื่องย่อ

ภาพยนตร์เรื่อง พระพิฆเนศ มหาเทพแห่งปัญญา 2 เป็นเรื่องเกี่ยวกับวีรกรรมความกล้าหาญ การใช้สติปัญญาในการแก้ปัญหาของพระพิฆเนศในการเขียนหนังสือของฤๅษีตนหนึ่ง และเมื่อพระพิฆเนศทำผิด ท่านก็ได้รับการอบรมสั่งสอนจากพระแม่ปารวตี รวมทั้งบอกต้นกำเนิดของราชาหนู ข้ารับใช้และพาหนะคู่ใจของพระพิฆเนศด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
แผ่นดินไหวในจังหวัดคือทาฮ์ยา พ.ศ. 2554

| --- | --- |

อิสตันบูลอังการาสิมาฟ แผนที่แสดงศูนย์กลางแผ่นดินไหว
เวลาสากลเชิงพิกัด: 2011-05-19 20:15:24
รหัสเหตุการณ์ ISC: 602607377
USGS-ANSS: ComCat
วันที่ท้องถิ่น: 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
เวลาท้องถิ่น: 23:15:24
ขนาด: 5.8 Mw
ความลึก: 9.1 กิโลเมตร (6 ไมล์)
ศูนย์กลาง: 39°08′13″N 29°04′26″E﻿ / ﻿39.137°N 29.074°E﻿ / 39.137; 29.074
พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ:  ตุรกี
ความเสียหายทั้งหมด: ตึกถล่ม, หน้าต่างพังทลายลง
ระดับความรุนแรงที่รู้สึกได้: เมร์กัลลี VII
แผ่นดินไหวนำ: 1 (3.8 ML) 
แผ่นดินไหวตาม: 450+ (แรงสุด 4.6 ML) 
ผู้ประสบภัย: เสียชีวิต 2 คน และได้รับบาดเจ็บ 122 คน 
แผ่นดินไหวในจังหวัดคือทาฮ์ยา พ.ศ. 2554 เป็นแผ่นดินไหวความรุนแรง 5.8 แมกนิจูด ซึ่งเกิดขึ้นในแผ่นดินใกล้กับพื้นที่ที่มีประชากรอาศัยอยู่หนาแน่นทางตะวันตกของประเทศตุรกี เมื่อเวลา 23:15 น. ตามเวลาออมแสงยุโรปตะวันออก ของวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 มีจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวอยู่ทางตะวันออกของซีมัฟ เกิดขึ้นที่ระดับความลึกประมาณ 9.1 กิโลเมตร ซึ่งส่งผลทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงในพื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดคือทาฮ์ยา
แผ่นดินไหวครั้งนี้ก่อให้เกิดความตื่นตระหนกในหมู่ประชากรท้องถิ่น และกระแสไฟฟ้าถูกตัดขาดในหลายส่วนของเมืองซีมัฟ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเมืองได้รายงานตัวเลขผู้ได้รับบาดเจ็บไม่ทราบจำนวน และอาคารบางหลังได้รับความเสียหาย ในซีมัฟ มีหนึ่งคนเสียชีวิตหลังถูกบล็อกคอนกรีตกระแทก แผ่นดินไหวดังกล่าวเกิดขึ้นหลังแผ่นดินไหวนำขนาดอ่อน ๆ กว่า 450 ครั้ง โดยครั้งที่มีความรุนแรงสูงสุดนั้นวัดได้ 4.6 แมกนิจูด
พระนางมารีย์พรหมจารี

บทความนี้เกี่ยวกับพระแม่มารีย์ในความเชื่อของนิกายโรมันคาทอลิก สำหรับพระแม่มารีย์ในทัศนะทั่วไป ดูที่ มารีย์ (มารดาพระเยซู)
| พระนางมารีย์พรหมจารี |
| --- | --- |

พระมารดาพระเจ้า ราชินีสวรรค์  มารดาคริสตจักร
เกิด: 8 กันยายน (แม่พระบังเกิด)
เสียชีวิต: 15 สิงหาคม (แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์)
นิกาย: โรมันคาทอลิก  อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์  ออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์
คริสต์ศาสนิกชนโรมันคาทอลิกและออร์โธด็อกซ์เรียกนางมารีย์ (มารดาพระเยซู) ว่า พระนางมารีย์พรหมจารี (อังกฤษ: the Blessed Virgin Mary) เพราะเชื่อว่าพระแม่มารีย์เป็นพรหมจารีเสมอ และพระเยซูซึ่งเชื่อว่าเป็นพระบุตรพระเป็นเจ้าก็มารับสภาพมนุษย์ผ่านทางพระครรภ์ของพระแม่มารีย์ จึงทำให้พระแม่มารีย์มีสถานะเป็น "พระมารดาพระเจ้า" ด้วย คริสตจักรโรมันคาทอลิกได้รับรองความเชื่อนี้มาตั้งแต่สังคายนาเอเฟซัสครั้งที่หนึ่ง ในปี ค.ศ. 431 ในสภาสังคายนาสากลครั้งต่อ ๆ มา เช่น สังคายนาวาติกันครั้งที่สอง และพระสมณสาส์น "มารดาพระผู้ไถ่" ของสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ได้แสดงถึงความสำคัญของพระแม่มารีย์ว่าเป็นมารดาคริสตจักรด้วย
คริสตจักรโรมันคาทอลิกให้ความสำคัญกับพระแม่มารีย์อย่างมากในฐานะมารดาของพระเยซู การเคารพนับถือแม่พระแสดงออกมาในหลายรูปแบบ เช่น บทภาวนา กวีนิพนธ์ และงานศิลปะ พระสันตะปาปาหลาย ๆ พระองค์ก็ทรงส่งเสริมความเชื่อนี้มาตลอด จนทำให้ศาสนจักรคาทอลิกมีงานเฉลิมฉลองและมอบสถานะพิเศษแก่พระแม่มารีย์มากกว่าที่นิกายอื่น ๆ ในศาสนาคริสต์ทำมา
บทบาทของพระแม่มารีย์ที่ปรากฏในรูปความเชื่อ ความเคารพ และหลักมารียวิทยา ไม่ได้มาจากเฉพาะวาติกันเท่านั้น แต่ยังมาจากงานเขียนของนักบุญต่าง ๆ ความเชื่อของมวลชน และเรื่องการประจักษ์ของพระแม่มารีย์ตามสถานที่ต่าง ๆ ซึ่งทุกวันนี้สันตะสำนักยังคงดำเนินการพิสูจน์การประจักษ์เหล่านี้อยู่ การรับรองครั้งล่าสุดคือแม่พระประจักษ์ที่แซ็ง-เอเตียน-เลอ-เลา ซึ่งสันตะสำนักรับรองเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2008