stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชาลส์ ดิกคินส์
ผลงาน > เรื่องสั้น

A Child's Dream of a Star (1850)
Captain Murderer
The Christmas stories:
The Haunted Man and The Ghost's Bargain (1848)
A Christmas Tree (1850)
What Christmas is, as We Grow Older (1851)
The Poor Relation's Story (1852)
The Child's Story (1852)
The Schoolboy's Story (1853)
Nobody's Story (1853)
The Seven Poor Travellers (1854)
The Holly-tree Inn (1855)
The Wreck of the Golden Mary (1856)
The Perils of Certain English Prisoners (1857)
Going into Society (1858)
The Haunted House (1859)
A Message from the Sea (1860)
Tom Tiddler's Ground (1861)
Somebody's Luggage (1862)
Mrs Lirriper's Lodgings (1863)
Mrs Lirriper's Legacy (1864)
Doctor Marigold's Prescriptions (1865)
Mugby Junction (1866)
No Thoroughfare (1867)
George Silverman's Explanation
Holiday Romance
Hunted Down
The Lamplighter
The Signal-Man (1866)
Sunday Under Three Heads
The Trial for Murder
ผลงาน > ความเรียง (Essays)

In Memoriam W. M. Thackeray
ผลงาน > บทความ

A Coal Miner's Evidence
แหล่งข้อมูลอื่น

แหล่งข้อมูลออนไลน์
Charles Dickens Biography เก็บถาวร 2007-05-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Dickens Literature — Chapter-indexed, searchable versions of Dickens’ works
Charles Dickens HTML format of Dickens books
The Dickens Search Engine[ลิงก์เสีย] Search Dickens' books
A Charles Dickens Journal เก็บถาวร 2019-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Timeline of Dickens' Life
การวิเคราห์ที่สำคัญ
Appreciations and Criticisms of the Works of Charles Dickens by G. K. Chesterton
Charles Dickens' Themes เก็บถาวร 2016-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน An analysis of The Mystery of Edwin Drood and Nicholas Nickleby
Life of Charles Dickens, by Frank Marzials, at Project Gutenberg. 1887 publication with lengthy bibliography.
Charles Dickens: The Life of the Author[ลิงก์เสีย] a seminar by Kenneth Benson from the New York Public Library
อื่น ๆ
the Dickens Fellowship
Charles Dickens in south-west London Twickenham and Richmond
A Dickens web page with both original content and links to many other Dickens pages
Dickens’ Characters เก็บถาวร 2004-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน some of the estimated 989 characters in Dickens
Dickens’ London Map เก็บถาวร 2013-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Learn more about the London locations Dickens wrote about
A comprehensive Dickens page เก็บถาวร 2011-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
A genealogical tree of the Dickens family เก็บถาวร 2003-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Charles Dickens — Gad’s Hill Place Daily Dickens information!
Dickens Museum Situated in a former Dickens House, 48 Doughty Street, London, WC1
Dickens Birthplace Museum เก็บถาวร 2011-07-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Old Commercial Road, Portsmouth
Dickens House Museum 2 Victoria Parade, Broadstairs, Kent
the Dutch Dickens Museum 2, Onderstraat, Bronkhorst (Netherlands)
Broadstairs Dickens Festival
International Dickens Festival
Dickens Christmas Fair in San Francisco
Dickens or Bulwer?[ลิงก์เสีย] A quiz to tell the prose of Charles Dickens from that of the worst writer in history of letters
‘The Pride of Mankind’ เก็บถาวร 2006-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน A sequence of verses advertising Warren’s Boot Blacking — Dickens’ first known appearance in print
Free audiobook of A Christmas Carol at LibriVox
Free audiobook of The Signal-Man at LibriVox
Unabridged dramatic audio production of "A Christmas Carol" - RealAudio เก็บถาวร 2006-07-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
1991 audio interview with Peter Ackroyd, biographer of Charles Dickens. Interview by Don Swaim of CBS Radio - RealAudio เก็บถาวร 2013-03-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Charles Dickens ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Rochester local history เก็บถาวร 2004-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Uses of Eastgate House, Rochester เก็บถาวร 2004-01-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
History of the Dickens Statue
Charles Dickens by Pen and Pencil เก็บถาวร 2007-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน A scanned, full-text version of the 19th Century book on Charles Dickens' Life
ชาลส์ ดิกคินส์
ต้าอ๊ามี

| --- | --- |

มื้อ: อาหารหลัก
แหล่งกำเนิด: ไต้หวัน
ผู้สร้างสรรค์: ชาวไต้หวัน
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: เส้นบะหมี่, กุ้ง, ผัก, กระเทียม
 ตำราอาหาร: ต้าอ๊ามี   สื่อ: ต้าอ๊ามี
ต้าอ๊ามี (จีนตัวย่อ: 担仔面; จีนตัวเต็ม: 擔仔麵; เป่อ่วยยี: tàⁿ-á-mī) หรือ ต้านไจ่เมี่ยน/ต้านจื่อเมี่ยน (พินอิน: dànzǎimiàn/dànzǐmiàn) เป็นอาหารไต้หวันที่ทำจากเส้น รับประทานกับซุป
ภาพรวม

คำว่า 担仔/擔子 ในภาษาจีนฮกเกี้ยน และหมายถึงคานแบกพาดไหล่ มีลักษณะคล้ายกับต้านต้านเมี่ยนจากมณฑลเสฉวน ชื่อนี้มาจากการที่ขายครั้งแรกโดยการบรรทุกส่วนผสมและอุปกรณ์ต่าง ๆ บนคานแบกพาดไหล่
บะหมี่ชนิดนี้มีต้นกำเนิดมาจากเมืองไถหนาน แม้ว่าปัจจุบันเป็นที่รู้จักว่าเป็นอาหารถิ่นของไถหนาน แต่ก็ยังมีการรับประทานกันอย่างแพร่หลายในสถานที่อื่น ๆ เช่น ไทเป และเป็นรายการเมนูปกติในร้านอาหารไต้หวันในญี่ปุ่น
โดยทั่วไปจะใช้เส้นตรงเส้นบางปานกลางที่ทำจากแป้งสาลี และซุปราดด้วยเนื้อหมู กุ้งฝอย ผักชี และซอสกระเทียม มักเสิร์ฟในภาชนะขนาดเท่าชามข้าวญี่ปุ่น ขนาดและเนื้อสับคล้ายกับต้านต้านเมี่ยน แต่รสชาติของน้ำซุปแตกต่างไปและไม่เผ็ด
โดยทั่วไปแล้วเส้นต้าอ๊ามีจะมีปริมาณน้อยเมื่อเทียบกับราคา ปริมาณอาหารจะถูกปรับเปลี่ยนเพื่อไม่ให้เลี่ยน โดยคำนึงถึงสำนวนไต้หวันที่ว่า "食巧不食飽" (กินให้อร่อยไม่มีอิ่ม)
ราเม็งไต้หวัน ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะราเม็งท้องถิ่นของเมืองนาโงยะในประเทศญี่ปุ่น ได้ถูกคิดขึ้นโดยมีที่มาจากอาหารชนิดนี้
วัดโพธิ์ประทับช้าง

| วัดโพธิ์ประทับช้าง |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลโพธิ์ประทับช้าง อำเภอโพธิ์ประทับช้าง จังหวัดพิจิตร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
ผู้ก่อตั้ง: สมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี
เจ้าอาวาส: พระครูวิกรมสมาธิวัตร (จรัญ จนฺทสีโล)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพธิ์ประทับช้าง วัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลโพธิ์ประทับช้าง อำเภอโพธิ์ประทับช้าง จังหวัดพิจิตร
วัดโพธิ์ประทับช้างปรากฏหลักฐานใน พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับพระราชหัตถเลขา สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2242–2244 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ช่วงรัชสมัย สมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี หรือ สมเด็จพระเจ้าเสือ บริเวณสถานที่ประสูติของพระองค์ ต่อมาวัดได้ถูกทิ้งร้างไปจากนั้นจึงได้มีการฟื้นฟูวัดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งและพัฒนามาจนถึงปัจจุบัน
ภายในวัดมี หลวงพ่อโต หรือ หลวงพ่อยิ้ม อายุกว่า 300 ปีซึ่งชาวบ้านแถบนั้นให้ความเคารพนับถือเป็นอย่างมากเป็นพระประธานในอุโบสถ มีอุโบสถหลังเก่าของวัดที่อยู่มาตั้งแต่แรกสร้างวัด อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ตั้งอยู่บนฐานไพที มีมุขเด็จด้านหน้าและด้านหลัง ประตูตกแต่งสวยงามด้วยซุ้มยอดบุษบก นอกกำแพงแก้วด้านทิศใต้ มีเจดีย์รายอีก 1 องค์ สันนิษฐานกันว่าเป็นตำหนักพระเจ้าเสือ นอกจากนี้ยังมีศาลซึ่งประดิษฐานพระบรมรูปของสมเด็จพระเจ้าเสือ และรูปปั้นของพันท้ายนรสิงห์
ลำดับเจ้าอาวาส

พระครูธรรมรูจีราชมุนี 2244 - ? หลังจากนั้นวัดได้ถูกทิ้งร้างไปจากนั้นจึงได้ปรากฏนามเจ้าอาวาสอีกครั้งหนึ่งคือ
หลวงปู่จันทร์ 2491 - 2496
พระบก 2496 - 2505
หลวงปู่เขียว 2505 - 2505
พระแสวง 2505 - 2514
หลวงปู่ก่าย 2514 - 2515
พระอธิการประสิทธิ์ 2516 - 2517
พระอธิการน้อย 2517 - 2518
พระครูวิบูลย์ธรรมาภรณ์ (ประยูร คุทฺตาทโร) 2518 - 2551
พระครูวิกรมสมาธิวัตร (จรัญ จนฺทสีโล) 2552 - ปัจจุบัน
ปลาอายุ

บทความนี้เกี่ยวกับปลา สำหรับความหมายอื่น ดูที่ อายุ (แก้ความกำกวม)
| ปลาอายุ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มีข้อมูล  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Osmeriformes
อันดับย่อย:: Osmeroidei
วงศ์:: Plecoglossidae
สกุล:: Plecoglossus Temminck & Schlegel, 1846
สปีชีส์:: P.  altivelis
ชื่อทวินาม
Plecoglossus altivelis (Temminck & Schlegel, 1846)

ชนิดย่อย
 P. a. altivelis (Temminck & Schlegel, 1846)  P. a. chinensis Wu & Shan, 2005  P. a. ryukyuensis Nishida, 1988
ชื่อพ้อง
 Salmo altivelis Temminck & Schlegel, 1846 
ปลาอายุ (ญี่ปุ่น: アユ, 鮎, 年魚, 香魚; ชื่อวิทยาศาสตร์: Plecoglossus altivelis) เป็นปลากระดูกแข็งชนิดหนึ่ง จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้น ที่อยู่ในสกุล Plecoglossus และวงศ์ Plecoglossidae
ลักษณะและวงจรชีวิต

ปลาอายุมีความยาวเต็มที่ 70 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยเฉลี่ย 15 เซนติเมตร มีอายุสูงสุด 2 หรือ 3 ปี แต่โดยเฉลี่ยแล้วเพียง 1 ปีเท่านั้น จึงมักถูกเรียกในภาษาญี่ปุ่นว่า 年魚 (โรมาจิ: toshi-gyo) หมายถึง "ปลาหนึ่งปี"
ปลาอายุเป็นปลาที่สามารถพบได้ในแม่น้ำรวมถึงชายฝั่งของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเช่น จีน, ญี่ปุ่น, เกาหลี, ฮ่องกง, ตอนเหนือของเวียดนาม และพบได้ในบางพื้นที่ที่ไม่ติดกับทะเล เช่น ทะเลสาบบิวะ รวมถึงไต้หวัน ที่ถูกนำเข้า จัดว่าเป็นปลาที่มีความสำคัญของภูมิภาคแถบนี้ เป็นปลาที่อาศัยอยู่ในแถบชายฝั่งทะเล กินอาหารได้หลากหลายทั้งสาหร่าย, ครัสเตเชียน, แมลงน้ำ รวมถึงฟองน้ำ  สามารถกินสาหร่ายที่เกาะอยู่ตามโขดหินได้ด้วยฟันที่เป็นรูปเลื่อย  แต่เมื่อถึงฤดูวางไข่จะว่ายน้ำทวนขึ้นไปวางไข่ถึงแหล่งต้นน้ำในแถบหุบเขาหรือลำธาร เหมือนกับปลาแซลมอน ในช่วงนี้ปลาทั้งตัวผู้และตัวเมียจะมีสีสันสดใสกว่าปกติ ตัวผู้จะว่ายตามตัวเมียที่มองหาที่วางไข่ จากนั้นเมื่อตัวเมียเข้าประจำที่วางไข่ ตัวผู้จะเข้าไปฉีดสเปิร์มเพื่อปฏิสนธิ มักจะวางไข่ในจุดที่น้ำไหลแรงเพื่อให้ไข่ได้รับออกซิเจนอย่างเต็มที่ เมื่อวางไข่เสร็จ ลำตัวปลาจะเต็มไปด้วยบาดแผลและจะหมดแรงก่อนจะตายลงในที่สุด และจะตกเป็นอาหารแก่สัตว์อื่น
ที่ญี่ปุ่น ที่เมืองเซกิ รวมถึงเมืองกิฟุ ในจังหวัดกิฟุ มีประเพณีการจับปลาอายุด้วยการใช้นกกาน้ำที่แม่น้ำนางาระ โดยเป็นประเพณีที่มีมาอย่างยาวนานกว่า 1,300 ปีแล้ว เรียกว่า "เทศกาลอูไก" (鵜飼) จะมีในช่วงกลางปีของทุกปี จนได้รับฉายาว่า "ราชินีแห่งสายน้ำ" จัดเป็นอาหารที่ขึ้นชื่อของจังหวัดกิฟุ รวมถึงจังหวัดกุมมะ  ในส่วนของชื่อภาษาอังกฤษที่หมายถึง "ปลาหวาน" มาจากเนื้อที่มีรสชาติหวาน  โดยเป็นที่กล่าวขานกันว่ามีรสชาติหวานกลมกล่อมเหมือนแตงโม
การจำแนก

แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย (บ้างแบ่งออกได้เป็น 2 หรือบางแหล่งจัดรวมเป็นชนิดเดียวกันทั้งหมด โดยถือเป็นชื่อพ้องของกันและกัน)
P. a. altivelis (Temminck & Schlegel, 1846) (ปลาอายุ)
P. a. chinensis Wu &  Shan, 2005 (ปลาอายุจีน)
P. a. ryukyuensis Nishida, 1988 (ปลาอายุริวกิว) – ใกล้สูญพันธุ์
ระเบียงภาพ

ตัวยังไม่โตเต็มวัยของชนิด P. a. altivelis
วิดีโอตัวโตเต็มวัยชนิด P. a. altivelis
ปลาอายุย่างเกลือ ที่เรียกว่า 鮎の塩焼き (ayunoshioyaki)
ปลาอายุย่างเกลือ
ภาพวาดด้วยสีน้ำ
ปลาที่เกาหลี
ขณะว่ายทวนกระแสน้ำเชี่ยวขึ้นไปวางไข่
ชนิด P. a. ryukyuensis ซึ่งใกล้สูญพันธุ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Takeshima, Hirohiko; Iguchi, Kei-ichiro & Nishida, Mutsumi (2005): Unexpected Ceiling of Genetic Differentiation in the Control Region of the Mitochondrial DNA between Different Subspecies of the Ayu Plecoglossus altivelis.
Zool. Sci. 22(4): 401–410. doi:10.2108/zsj.22.401 (HTML abstract)
พระเจ้าชาร์ลที่ 8 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าชาร์ลที่ 8 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส
ครองราชย์: 30 สิงหาคม ค.ศ. 1483 - 7 เมษายน ค.ศ. 1498
ราชาภิเษก: 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1484 อาสนวิหารแร็งส์
ก่อนหน้า: หลุยส์ที่ 11
ถัดไป: หลุยส์ที่ 12

พระราชสมภพ: 30 มิถุนายน ค.ศ. 1470  พระราชวังอ็องบวซ ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
สวรรคต: 7 เมษายน ค.ศ. 1498  พระราชวังอ็องบวซ ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
พระราชบุตร: อานแห่งเบรอตาญ
ราชวงศ์: วาลัว
พระราชบิดา: พระเจ้าหลุยส์ที่ 11 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: ชาร์ล็อตต์แห่งซาวอย
พระเจ้าชาร์ลที่ 8 แห่งฝรั่งเศส (อังกฤษ: Charles VIII of France , ฝรั่งเศส: Charles VIII l'Affable) (30 มิถุนายน ค.ศ. 1470 - 7 เมษายน ค.ศ. 1498) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์วาลัว ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสระหว่างวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 1483 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1498 รัชสมัยของพระองค์เป็นรัชสมัยของการทำศึกในสงครามอิตาลีซึ่งเป็นสงครามใหญ่ของต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16
พระเจ้าชาร์ลที่ 8 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1470 ที่พระราชวังอ็องบวซในราชอาณาจักรฝรั่งเศส พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์เดียวที่เจริญพระชนม์เติบใหญ่ในพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 แห่งฝรั่งเศส และ พระราชินีชาร์ล็อตต์ พระเจ้าชาร์ลส์เสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาเมื่อพระชนมายุได้ 13 พระสุขภาพพลานามัยของพระองค์ไม่สมบูรณ์นักและทรงได้รับการบรรยายว่าไม่มีพระลักษณะนิสัยที่เหมาะสมกับการปกครองแผ่นดิน ระหว่างที่ยังทรงพระเยาว์หน้าที่การเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระองค์ตกไปเป็นของพระเชษฐภคินีอานแห่งฝรั่งเศส ดัชเชสแห่งบูร์บงผู้ทรงเป็นสตรีผู้มีความเฉลียวฉลาดและความสามารถที่ทรงได้รับการบรรยายโดยพระราชบิดาว่าทรงเป็น “ผู้ที่บ้าน้อยที่สุดในฝรั่งเศส” อานแห่งฝรั่งเศสและพระสวามี ปีแยร์ที่ 2 ดยุกแห่งบูร์บงทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระองค์จนปี ค.ศ. 1491
พระเจ้าชาร์ลที่ 8 ทรงเสกสมรสกับอานแห่งเบรอตาญธิดาของฟร็องซัวที่ 2 ดยุกแห่งเบรอตาญ เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1491
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์วาลัวส์
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
ชปีลแฟร์ไอนิกกุงกร็อยเทอร์เฟือร์ท

ชปีลแฟร์ไอนิกกุงกร็อยเทอร์เฟือร์ท (เยอรมัน: Spielvereinigung Greuther Fürth) เป็นสโมสรฟุตบอลเยอรมัน ตั้งอยู่ที่เมืองเฟือร์ทในรัฐบาวาเรีย ปัจจุบันแข่งขันในบุนเดิสลีกาซึ่งเป็นลีกสูงสุดของฟุตบอลเยอรมัน พวกเขาเลื่อนชั้นจากซไวเทอบุนเดิสลีกาในฤดูกาล 2020–21
สโมสรก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1903 ช่วงเวลาที่สโมสรประสบความสำเร็จมากที่สุดเกิดขึ้นในช่วงก่อนก่อตั้งบุนเดิสลีกาในทศวรรษ 1910 และ 1920 โดยสโมสรชนะเลิศเยอรมันแชมเปียนชิปสามครั้งในปี 1914, 1926, 1929 และจบอันดับที่สองในปี 1920 สโมสรได้แข่งขันในบุนเดิสลีกาครั้งแรกในฤดูกาล 2012–13 โดยเลื่อนชั้นจากซไวเทอบุนเดิสลีกาในฤดูกาลก่อนหน้า อย่างไรก็ตาม พวกเขาตกชั้นหลังจากที่ได้แข่งขันเพียงฤดูกาลเดียว และในวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 พวกเขาได้เลื่อนชั้นกลับสู่บุนเดิสลีกาเป็นครั้งที่สอง
คู่ปรับที่สำคัญของสโมสรคือแอร์สเทอ เอ็ฟเซ เนือร์นแบร์ค ซึ่งเคยผลัดกันคว้าแชมป์ในช่วงแรกที่มีการแข่งขันเยอรมันแชมเปียนชิป การพบกันของทั้งคู่มีชื่อเรียกว่า "ฟรังเคินแดร์บี"
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Website with chronicle
| ด ค กบุนเดิสลีกา |
| --- | --- |
สโมสรในฤดูกาล 2024–25:  เเอาคส์บวร์ค  ไบเออร์เลเวอร์คูเซิน  ไบเอิร์นมิวนิก  เฟาเอ็ฟเอ็ล โบคุม  โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์  ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท  เอ็สเซ ไฟรบวร์ค  แอร์สเทอร์ เอ็ฟเซ ไฮเดินไฮม์  1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์  โฮลสไตน์คีล  แอร์เบ ไลพ์ซิช  ไมนทซ์ 05  ซังคท์เพาลี  เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท  อูนีโอนแบร์ลีน  แวร์เดอร์เบรเมิน  เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค 
สโมสรที่เคยอยู่ในบุนเดิสลีกา:  เทเอ็สเฟา 1860 มึนเชิน  อะเลมันเนียอาเคิน  อาร์มีนีอาบีเลอเฟ็ลท์  บาเยอร์ 05 อือร์ดิงเงิน/คาเอฟเซอือร์ดิงเงิน 05  เบลา-ไวซ์ 90 แบร์ลีน  โบรุสเซียนอยน์เคียร์เชิน  ดาร์มชตัดท์ 98  ดึนาโมเดรสเดิน  ฟอร์ทูนาดึสเซิลดอร์ฟ  ไอน์ทรัคท์เบราน์ชไวค์  เอเนอร์จีคอทท์บุส  ฟอร์ทูนาเคิล์น  กร็อยเทอร์เฟือร์ท  ฮัมบัวร์เกอร์ เอ็สเฟา  ฮันโนเฟอร์ 96  ฮันซาร็อสท็อค  แฮร์ทา เบเอ็สเซ  เอ็ฟเซ 08 ฮ็อมบวร์ค  อิงก็อลชตัท  แอร์สเทอร์ เอ็ฟเซ ไคเซิร์สเลาเทิร์น  คาร์ลสรูห์เอสเซ  คิกเกอร์สออฟเฟินบาค  แอร์สเทอร์ เอ็ฟเซ เคิลน์  เฟาเอฟเบไลพ์ซิจ  ไมเดอร์ริเชอร์เอสเฟา/เอ็มเอสเฟาดุยส์บูร์ก  พรอยเซินมึนสเตอร์  แอร์สเทอร์ เอ็ฟเซ เนือร์นแบร์ค  โรท-ไวซ์ เอสเซิน  โรท-ไวซ์ โอเบอร์เฮาเซิน  เอ็สเซ พาเดอร์บอร์น 07  แอร์สเทอร์ เอ็ฟเซ ซาร์บรึคเคิน  ชัลเคอ 04  ชตุทการ์เทอร์คิคเคิร์ส  ทัสมาเนียแบร์ลีน  เทนนิสโบรุสเซียแบร์ลีน  เอสเอสเฟาอุล์ม 1846  อุนเทอร์ฮาคิง  วัลด์โฮฟมันไฮม์  วัทเทินไชด์ 09  วุพเพอร์ทาเลอร์เอสเฟา 
ฤดูกาล:  1963–64  1964–65  1965–66  1966–67  1967–68  1968–69  1969–70  1970–71  1971–72  1972–73  1973–74  1974–75  1975–76  1976–77  1977–78  1978–79  1979–80  1980–81  1981–82  1982–83  1983–84  1984–85  1985–86  1986–87  1987–88  1988–89  1989–90  1990–91  1991–92  1992–93  1993–94  1994–95  1995–96  1996–97  1997–98  1998–99  1999–2000  2000–01  2001–02  2002–03  2003–04  2004–05  2005–06  2006–07  2007–08  2008–09  2009–10  2010–11  2011–12  2012–13  2013–14  2014–15  2015–16  2016–17  2017–18  2018–19  2019–20  2020–21  2021–22  2022–23  2023–24  2024–25
สาธารณรัฐเชเชนแห่งอิชเคเรีย

สาธารณรัฐเชเชนแห่งอิชเคเรีย (/ɪtʃˈkɛriə/; เชเชน: Нохчийн Республик Ичкери, อักษรโรมัน: Nóxçiyn Respublik Içkeri; รัสเซีย: Чеченская Республика Ичкерия, อักษรโรมัน: Chechenskaya Respublika Ichkeriya), หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ อิชเคเรีย และรู้จักกันในชื่อ เชชเนีย เป็นรัฐโดยพฤตินัยที่ควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของอดีตสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตปกครองตนเองเชเชน-อินกูช
สงครามเชชเนียครั้งแรกในปี 1994-1996 ส่งผลให้กองกำลังแบ่งแยกดินแดนได้รับชัยชนะ หลังจากได้รับเอกราชโดยพฤตินัยจากรัสเซียในปี 1996 ได้ทำให้เกิดการลักพาตัวและความรุนแรงระหว่างกลุ่มก่อการร้ายในภูมิภาคซึ่งรัฐบาลไม่สามารถควบคุมได้ ในเดือนพฤศจิกายน 1997 อิชเคเรียได้รับการประกาศให้เป็นสาธารณรัฐอิสลาม และสงครามเชชเนียครั้งที่สองเริ่มต้นขึ้นในเดือนสิงหาคม 1999 โดยอิชเคเรียล่มสลายและต่อมาถูกบังคับให้ถอยกลับภายใต้การปกครองของรัสเซียในปี 2000 หลังจากนั้นไม่นาน การก่อความไม่สงบตามมา โดยยุติอย่างเป็นทางการในเดือนเมษายน 2009 หลังจากความขัดแย้งหลายปี นับตั้งแต่ทศวรรษ 2000 เป็นต้นมา หน่วยงานหลายแห่งอ้างว่าเป็นรัฐบาลพลัดถิ่นของอิชเคเรีย
ในเดือนตุลาคม 2022 พรรค Verkhovna Rada ของยูเครนลงมติรับรองสาธารณรัฐเชเชนแห่งอิชเคเรียว่า "ถูกยึดครองชั่วคราว" โดยรัสเซีย
จังหวัดเอริเทรีย

Province of Ethiopia (1962–1993)
จังหวัดเอริเทรีย (ทือกรึญญา: ኣውራጃ ኤርትራ, อาหรับ: مقاطعة إريتريا) เป็นจังหวัดทางตอนเหนือสุดของเอธิโอเปีย มีเมืองหลวงอยู่ที่แอสมารา เอริเทรียได้รับเอกราชในปี 1993 หลังสงครามอิสรภาพเอริเทรีย
ประวัติศาสตร์

ในอดีตภูมิภาคนี้เรียกว่า เมดรี บาห์รี (ดินแดนแห่งท้องทะเล) ชื่อของดินแดนนี้ถูกเปลี่ยนเป็นเอริเทรียหลังจากการสร้างอาณานิคมของอิตาลีในเอริเทรียในปี 1890 หลังจากการขยายการยึดครองของอิตาลีในพื้นที่ตั้งแต่ปี 1882 พรมแดนระหว่างเอริเทรียของอิตาลีและจักรวรรดิเอธิโอเปียถูกกำหนดไว้ในสนธิสัญญาวูแชเลในปี 1889 หลังจากที่อิตาลีพิชิตเอธิโอเปียในปี 1936 และตั้งอาณานิคมของแอฟริกาตะวันออกของอิตาลี เอริเทรียก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของเอริเทรีย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ดินแดนแห่งนี้ตกอยู่ภายใต้การยึดครองของกองทัพบริติชและอยู่ภายใต้การดูแลของสหประชาชาติในปี 1951 เมื่อวันที่ 15 กันยายน 1952 ดินแดนแห่งนี้กลายเป็นรัฐปกครองตนเองเอริเทรีย รวมกับจักรวรรดิเอธิโอเปียภายใต้อำนาจอธิปไตยของจักรพรรดิเอธิโอเปีย.
การปกครองตนเองถูกถอนออกเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 1962 หลังจากการเริ่มต้นของสงครามประกาศอิสรภาพของเอริเทรียในปี 1961 หลังจากการปฏิวัติเอธิโอเปียในปี 1974 จังหวัดนี้อยู่ภายใต้การปกครองของเดร์ก และต่อมาคือสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเอธิโอเปีย จังหวัดได้รับเอกราชทางนิตินัยภายใต้แนวร่วมปลดปล่อยประชาชนเอริเทรียในปี 1991 และถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการโดยเอธิโอเปียในปี 1993 กลายเป็นรัฐเอกราชของเอริเทรีย
สนามกีฬาเปตรอฟสกี

| --- | --- |


ชื่อเดิม: เลนิน สเตเดียม (1925–1992)
ที่ตั้ง: เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก, รัสเซีย
ความจุ: 21,405
ขนาดสนาม: 105 x 68 m
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: พฤษภาคม ค.ศ. 1924
ก่อสร้าง: 1924–1925
เปิดใช้สนาม: 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1925
ปรับปรุง: 1933, 1961, 1978, 1994
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลเซนิตเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก (ค.ศ. 1994–2017)
สนามกีฬาเปตรอฟสกี (Стадион «Петровский») เป็นสนามกีฬาคอมเพล็กซ์ ที่มีความซับซ้อนสนามกีฬาแห่งนี้ประกอบด้วยจำนวนของอาคารกีฬาหนึ่งในนั้นคือสนามกีฬาแกรนด์ซึ่งเป็นสนามเหย้าของ สโมสรฟุตบอลเซนิตเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กและสำหรับความเรียบง่ายโดยเรียกสนามเป็น เพร์ทรอฟสคาย สเตเดียม มีความจุ 21,405 ที่นั่ง นอกจากนี้ยังมีอีกสนามฟุตบอลสนามกีฬาไมเนอร์ (MSA) ของ เพร์ทรอฟสคาย ในปี 2008 ถูกใช้โดยหลายทีมที่แข่งขันในลีกอาชีพอย่าง สโมสรฟุตบอลดินาโมเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก, สโมสรฟุตบอลเซนิตทูเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก และ สโมสรฟุตบอลเซเวอร์มัวร์แมนซัค์ ตั้งอยู่บนฝั่งเปโตรกราดในภาคกลางของเซนต์ปีเตอร์ เพร์ทรอฟสคาย เกาะเกาะแห่งหนึ่งในแหลมมลายูแม่น้ำเนวาที่เชื่อมต่อกับที่อยู่ติดกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2007-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
FC Zenit Official Site
59°57′07″N 30°17′11″E﻿ / ﻿59.95194°N 30.28639°E﻿ / 59.95194; 30.28639
ช่อครามน้ำ

| ช่อครามน้ำ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ปลอดภัย  (NatureServe)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Commelinales
วงศ์:: Pontederiaceae
สกุล:: Pontederia
สปีชีส์:: P.  cordata
ชื่อทวินาม
Pontederia cordata L.

ช่อครามน้ำ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Pontederia cordata Linn., ชื่อสามัญ: Pickerelweed)เป็นพืชน้ำและพืชใบเลี้ยงเดี่ยวที่เป็นพืชพื้นเมืองในทวีปอเมริกาเหนือและทวีปอเมริกาใต้  พบในที่ลุ่มน้ำท่วมขังและบริเวณริมทะเลสาบตั้งแต่แคนาดาตะวันออกไปจนถึงทางใต้ของอาร์เจนตินา รูปร่างของใบมีได้หลากหลายทั้งระหว่างประชากร และภายในประชากรเดียวกัน
ช่อครามน้ำชนิดอื่นๆ

ช่อครามน้ำใบยาว(ชื่อวิทยาศาสตร์: Pontederia lanceolata)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Pontederia cordata
PLANTS Profile for Pontederia cordata
Pontederia cordata เก็บถาวร 2011-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Natural Resources Canada
Pontederia cordata Flowers in Israel
ดอกของช่อครามน้ำ
ดอกของช่อครามน้ำใบยาว
เดวิต

เดวิต (อังกฤษ: davit, ออกเสียง: /ˈdeɪ.vɪt/) คืออุปกรณ์ชนิดหนึ่งบนเรือที่มีลักษณะคล้ายปั้นจั่น ใช้สำหรับยกหรือหย่อนอุปกรณ์ต่าง ๆ เช่น เรือชูชีพ สมอเรือ
เรือที่แขวนไว้กับเดวิตแบบเวลินควอดรันต์ และถูกหมุนออกไปด้วยระบบกลไก
เดวิตมักนำมาใช้ในการหย่อนเรือชูชีพฉุกเฉินลงสู่ระดับที่คนสามารถขึ้นไปได้ เพื่อให้คนขึ้นไปบนเรือชูชีพ เดวิตสำหรับเรือชูชีพจะมีสายสลิง (ปัจจุบันทำจากลวด ในอดีตทำจากเชือกมะนิลา) ที่ใช้ในการหย่อนเรือชูชีพลงสู่ทะเล นอกจากนี้เดวิตยังสามารถใช้เป็นอุปกรณ์ความปลอดภัยสำหรับกรณีคนตกน้ำเพื่อดึงคนขึ้นมาจากน้ำได้อีกด้วย
การบำรุงรักษาและการใช้งานเดวิตอยู่ภายใต้การกำกับดูแลขององค์การทางทะเลระหว่างประเทศ (ไอเอ็มโอ) กฎระเบียบเหล่านี้มีหน่วยยามฝั่งของแต่ละประเทศเป็นผู้บังคับใช้
เซลเฮิสต์พาร์ก

| --- | --- |
Whitehorse Lane

th
ชื่อเต็ม: Selhurst Park Stadium
ที่ตั้ง: เซาธ์นอร์วูด, ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
พิกัด: 51°23′54″N 0°5′8″W﻿ / ﻿51.39833°N 0.08556°W﻿ / 51.39833; -0.08556
เจ้าของ: สโมสรฟุตบอลคริสตัลพาเลซ
ความจุ: 26,309 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 110 x 74หลา
พื้นผิว: หญ้า
ป้ายแสดงคะแนน: จัมโบตรอน
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: พ.ศ. 2465–2466
ก่อสร้าง: พ.ศ. 2467
เปิดใช้สนาม: สิงหาคม พ.ศ. 2467
ปรับปรุง: พ.ศ. 2526 และ พ.ศ. 2538
ต่อเติม: พ.ศ. 2507 และ พ.ศ. 2537
ทำลาย: อีโพลกก์
งบประมาณในการก่อสร้าง: 30,000 ปอนด์
สถาปนิก: อาร์ชีบาลด์เลตช์
วิศวกรโครงสร้าง: ฮัมเพรส์ออฟเคนซิงตัน
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลคริสตัลพาเลซ (ค.ศ. 1924–ปัจจุบัน) สโมสรฟุตบอลชาร์ลตันแอธเลติก (1985–1991) สโมสรฟุตบอลวิมเบิลดัน (1991–2003)
เซลเฮิร์ตพาร์ก (อังกฤษ: Selhurst Park) เป็นสนามฟุตบอล ตั้งอยู่ในเซาธ์นอร์วูด ซึ่งอยู่ในแถบชานเมืองลอนดอน ปัจจุบันเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลคริสตัลพาเลซ สามารถจุผู้ชมได้ 26,309 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

Stadium information เก็บถาวร 2008-07-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Crystal Palace FC official website
Stadium picture
| ด ค กสนามแข่งขันในพรีเมียร์ลีก |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กูดิสันพาร์ก  เคนิลเวิร์ทโรด  เครเวนคอตทิจ  ซิตีกราวด์  ซิตีออฟแมนเชสเตอร์  เซนต์เจมส์พาร์ก  เซลเฮิสต์พาร์ก  ดีนคอร์ต  ทอตนัมฮอตสเปอร์  เทิร์ฟมัวร์  บรามอลล์เลน  เบรนต์ฟอร์ดคอมมิวนิตีสเตเดียม  ฟัลเมอร์  มอลินิว  ลอนดอนสเตเดียม  วิลลาพาร์ก  สแตมฟอร์ดบริดจ์  เอมิเรตส์สเตเดียม  แอนฟีลด์  โอลด์แทรฟฟอร์ด 
อดีต:  เบ็ต365 สเตเดียม  Bloomfield Road  Boundary Park  คาร์ดิฟฟ์ซิตีสเตเดียม  แคร์โรว์โรด  County Ground  ดีดับเบิลยูสเตเดียม  อีวุดพาร์ก  Fratton Park  ฮิลส์โบโร  KCOM Stadium  เกิร์กลีส์  ลิเบอร์ตีสเตเดียม  ลอฟตัสโรด  มาเดสกีสเตเดียม  Oakwell  Portman Road  ไพรด์พาร์ก  ริเวอร์ไซด์  สเตเดียมออฟไลต์  เซนต์แอนดรูว์  University of Bolton Stadium  เดอะฮอว์ทอนส์  The Valley  Valley Parade  วิคาริจโรด  เวมบลีย์  คิงเพาเวอร์สเตเดียม  เซนต์แมรีส์สเตเดียม  เอลแลนด์โรด 
ถูกทำลาย:  Ayresome Park  Baseball Ground  บุลินกราวนด์  Burnden Park  The Dell  Filbert Street  ไฮบิวรี  Highfield Road  เมนโรด  Roker Park  ไวต์ฮาร์ตเลน