stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ออลอะเบาต์แดตเบส
เบื้องหลังการทำงาน > การเขียนเพลง

ฉันเขียนเพลงนี้เพื่อตัวฉันเองเพราะฉันต้องต่อสู้กับมันตลอดไป และยิ่งเดี๋ยวนี้โซเชียลมีเดีย อินสตาแกรม และเซลฟี่ และแอปทั้งหมดนี้ที่พยายามจะทำให้คุณดูเพอร์เฟค... มันยากมากที่ผู้หญิงทุกวันนี้จะโตขึ้นไปกับสิ่งเหล่านั้น
—เทรนเนอร์กล่าวเกี่ยวกับเพลงในรายการทูเดย์
เพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" เริ่มต้นเขียนในช่วงระหว่างที่เทรนเนอร์เป็นนักแต่งเพลงและอยู่ในทริปแต่งเพลงที่ลอสแอนเจลิสหนึ่งสัปดาห์เพื่อเขียนเพลงให้ศิลปินคนอื่น เธอพบกับเควิน คาดิช โปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน และชักชวนเขาเขียนเพลง คาดิชบอกว่าตอนนั้นเหมือนกับวันนัดบอด พวกเขารู้สึกเหมือนมีพลังในการเขียน ทั้งสองเริ่มต้นโดยที่คาดิชทำจังหวะ และเทรนเนอร์แร็ปเนื้อเพลงท่อนแรกว่า "ชัดเจนแล้วนะว่าฉันไม่ได้ผอมแห้ง" (It's pretty clear I ain't no size 2.) ทำให้ทั้งสองได้ไอเดียในการแต่งเพลงให้คนหันมารักตัวเอง และเทรนเนอร์เสนอให้เพลงเกี่ยวกับเรื่องบั้นท้ายและหุ่นหนาบางด้วย ซึ่งเธอได้แรงบันดาลใจจากขนาดที่แตกต่างกันระหว่างส่วนบนและส่วนล่างของกีตาร์เบส พร้อมกับการที่เธอเคยประสบกับการต่อสู้ต่อภาพลักษณ์ทางร่างกายในช่วงวัยรุ่น ซึ่งคาดิชเห็นด้วยกับเธอเพราะเขาเคยประสบปัญหาคล้ายกับเธอ นอกจากนี้เทรนเนอร์ต้องการที่จะวิพากษ์วิจารณ์ในการใช้โปรแกรมอะโดบี โฟโตชอป หลังจากที่เธอเห็นภาพนางแบบได้รับการแก้ไขในรายการดิเอลเลนดีเจนเนอเรสโชว์ และวิจารณ์ต่ออุตสาหกรรมแฟชั่นที่ได้สร้างมาตรฐานของความงามที่ไม่สามารถเข้าถึงได้ ทั้งสองใช้เวลาในการแต่งเพลงทั้งหมด 40 นาที คาดิชเสนอชื่อเพลงในตอนแรกว่า "All Bass, No Treble" ซึ่งขณะนั้นเทรนเนอร์กำลังพูดว่า "I’m all about that Mexican food!" ทำให้ทั้งคู่ได้ท่อนฮุคว่า "ฉันน่ะคือเบส ไม่ใช่เทรเบิล" (I'm all about that bass, no treble) ทั้งสองได้นำสไตล์เพลง 1950 และดูวอป มาใช้กับเพลงนี้เพราะเทรนเนอร์เห็นว่าเป็นแนวเพลงที่ติดหูง่าย คาดิชปรับปรุงให้เป็นจังหวะทันสมัยและเทรนเนอร์ร้องแบบฟรีสไตล์ในท่อนแรก โดยเธอต้องการมี่จะเขียนเพลงซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนกับเพลง "โลลี่ป๊อป" ของเดอะ คอร์เดทส์ และเธอยังได้รับแรงบันดาลใจเพิ่มเติมจากเพลง "จัสต์เดอะเวย์ยูอาร์" ของบรูโน มาร์ส
เบื้องหลังการทำงาน > การบันทึกเสียง

หลังจากเทรนเนอร์และคาดิชเขียนเพลงเสร็จ พวกเขากังวลเกี่ยวกับโอกาสเชิงพาณิชย์ จึงได้เสนอให้ต่อหลายค่ายเพลงและศิลปิน เช่น บียอนเซ่ และอะเดล โดยทางค่ายเพลงนั้นชอบ แต่บอกว่าเพลงไม่ได้อยู่ในกระแสหลัก และให้ทำใหม่อีกครั้งเพราะเพลงไม่ใช่แนวป็อปตามสมัยและไม่ได้ใช้ซินธิไซเซอร์และออโต้ทูนในเพลง และเพลงมีคอรัสที่ใหญ่ไป ซึ่งเทรนเนอร์และคาดิชไม่ยอมรับคำแนะนำเหล่านี้ ทำให้เทรนเนอร์ตกลงที่จะร้องเพลงนี้เองตามข้อเสนะแนะของคาดิช เทรนเนอร์ได้บันทึกเสียงเดโมของเพลงนี้ และต่อมาเธอได้พบกับพอล ปอนติอุส นักคัดสรรและพัฒนาศิลปินทางค่ายเพลงอีพิกเรเคิดส์ เธอได้ร้องเพลงนี้ให้เขาฟัง หนึ่งสัปดาห์ถัดมาเขาได้ชักชวนเธอมาร้องให้แอล.เอ. เรด ประธานกรรมการและซีอีโอจากค่ายเพลงเดียวกัน ซึ่งเธอได้ร้องให้เรดฟังพร้อมกับเล่นอูกูเลเล ด้วยความตื่นเต้นในใจเธอ หลังจากนั้นเธอได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลงอีพิกเรเคิดส์ และเรดได้ตัดสินใจตัดเพลงนี้โดยเหมือนกับเดโมแต่ทำการมารเตอร์ริ่ง (audio mastering) เข้าไปด้วย
เพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" บันทึกเสียงที่แคร์เรจเฮาส์สตูดิโอ ในโนเลนส์วิลล์ รัฐเทนเนสซี สหรัฐอเมริกา บันทึกโดยคาดิช ซึ่งเขายังได้ผสมเสียง ออกแบบเสียง และวิศวกรรมเสียงเพลง ทำนองเพลงประกอบด้วยกีตาร์ไฟฟ้า เบส และกลองชุด เล่นโดยคาดิช และเปียโน, แบริโทน, แซกโซโฟน และแฮมมอนด์ออร์แกน เล่นโดยดาวิด บารอน เทรเนอร์ยังได้เพิ่มเสียงปรบมือและจังหวะเคาะเพิ่มเติ่มลงไปในเพลงด้วย ตัวเพลงได้รับการขึ้นมาสเตอร์โดยเดฟ คูช ที่เดอะมาสเตอริ่งพาเลส ในนครนิวยอร์ก, รัฐนิวยอร์ก
องค์ประกอบ

"ออลอะเบาต์แดตเบส" (2014)
ตัวอย่าง 18 วินาทีของเพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" เทรนเนอร์ร้องในระหว่างช่วงพรีคอรัส ซึ่งประกอบด้วยสแคทแทมโป จังหวะชวนส่ายสะโพก และสไตล์เพลงแนวโซล-ป็อปช่วง 1960s
เพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" เป็นเพลงบับเบิ้ลกัมป็อปและดูวอป เขียนในสัดส่วน 4/4 ในเครื่องหมายกำหนดจังหวะ (time signature) ด้วยกุญแจของเอเมเจอร์ในจังหวะซีเต็ม (common time) กับค่าเทมโป 132 เฮิร์ตซ์ต่อ 1 จังหวะ เพลงตามทางเดินคอร์ด (chord progression) โดยคอร์ด A–Bm–E–A ส่วนเสียงร้องของเทรนเนอร์นั้นอยู่ตั้งแต่โน้ต E3 ถึง C♯5 ในสไตล์เรโทรช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และ 1960 นักวิจารณ์ได้จำแนกแนวเพลงของเพลงนี้ได้หลาย ๆ แนวประกอบไปด้วย อาร์แอนด์บี, ฮิปฮอป, ทรอปิคอล คันทรี และร็อกแอนด์โรล ซึ่งเทรนเนอร์ยังได้นำแนวแคริบเบียนเร้กเก้มาใช้รวมกับเสียงแบ็กกราวน์และใช้เทคนิคในการแร็ป ตลอดทั้งช่วงพรีคอรัสและท่อนฮุคนั้นเป็นสไตล์โซล-ป็อปและกรู๊ฟ ในช่วงก่อนคริสต์ทศวรรษ 1960 รวมกับสแคทแทมโป (scatting tempo) จังหวะชวนส่ายสะโพก (shimmying melody) โดยในท่อนคอรัสนั้นเทรนเนอร์ร้องเนื้อเพลงคอรัสวนไปเรื่อย ๆ และมีเสียงแอดลิบในท่อนเอาท์โทรพร้อมกับเสียงเทรนเนอร์ที่ต่ำลงก่อนที่มีเสียงสะท้อนคำว่า "bass, bass, bass" จนจบท่อนคอรัส เสียงร้องในเพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" ได้รับการเปรียบเทียบกับวงประสานเสียงหญิงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และนักร้องวินเทจในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ได้แก่ เบ็ตตี เอเวอเรตต์, ดอริส เดย์, เอดีย์ กอร์เม และโรสแมรี คลูนีย์ และมีการกล่าวว่าทำนองเพลงนั้นเหมือนกับเพลง "แฮปปี้โมด" ของวงเกาหลีใต้ โคโยเต้
เนื้อหาของเพลงนั้นเปรียบเทียบได้กับเพลง "บิวติฟูล์" ของคริสตินา อากีเลรา ในรูปแบบที่ทันสมัยขึ้น ส่วนนักวิจาร์ณนั้นเปรียบเทียบให้เหมือนกับเพลงของอากีเลรา "เอนต์โนอัธเธอร์แมน" เนื้อหายังเกี่ยวกับทัศนคติต่อร่างกายในเชิงบวกซึ่งคล้ายกับเพลง "ทราย" ของโคลบี คาเลต์ และเพลง "ยูแอนด์ไอ (โนบอดี้อินเดอะเวิลด์)" ของจอห์น เลเจนด์ ตัวเพลงสื่อให้เห็นถึงทัศนคติที่มองว่ารูปร่างผอมได้รับการตีค่าสูงเกินไปในสังคม และส่งเสริมให้ยอมรับต่อรูปร่างและหุ่นต่าง ๆ ที่มีทั้งชายและหญิง จากเนื้อเพลงว่า "ทุก ๆ ตารางนิ้วของคุณนั้นดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า / ชัดเจนแล้วนะว่าฉันไม่ได้ผอมแห้ง แต่ฉันก็สามารถส่ายก้นอย่างที่ฉันควรจะทำ" (Every inch of you is perfect from the bottom to the top / It's pretty clear I ain't no size 2, but I can shake it, shake it like I'm supposed to do) ในท่อน "ฉันจะนำบั้นท้ายเธอกลับมา" (I'm bringing booty back) เปรียบเทียบได้กับเพลง "เซ็กซีแบ็ก" ของจัสติน ทิมเบอร์เลก โดยความหมายแฝงของเพลงทั้งหมดนั้นมีความใกล้เคียงกับหลายเพลง เช่น เพลง "วีอาร์ฮูวีอาร์" ของเคชา, เพลง "ฟักกิงเพอร์เฟกต์" ของพิงก์, เพลง "เบรฟ" ของซารา บาเรลเลส และเพลง "เบลอเร็ดไลน์" ของโรบิน ธิก เป็นต้น นอกจากนี้เพลงยังมีเนื้อหาเกี่ยวกับบั้นท้ายของผู้หญิงซึ่งเปรียบเทียบได้กับเพลง "เบบี้กอตแบ็ก" ของเซอร์มิกซ์อะลอต, เพลง "อนาคอนดา" ของนิกกี มินาจ และเพลง "บูทตี้" ของเจนนิเฟอร์ โลเปซ
รายชื่อแทร็ก

ซีดีซิงเกิล
"ออลอะเบาต์แดตเบส" – 3:07
"ไทเทิล" – 2:54
ดิจิทัลดาวน์โหลด
"ออลอะเบาต์แดตเบส" – 3:07
ดิจิทัลอีพี
"ออลอะเบาต์แดตเบส" – 3:07
"ไทเทิล" – 2:54
"เดียร์ฟิวเจอร์ฮัสแบนด์" – 3:04
"โคลสยัวร์อายส์" – 3:40
ผู้มีส่วนร่วมทำเพลง

รายชื่อผู้มีส่วนร่วมทำเพลงจาก ไทเทิล
บันทึกเสียงและวิศวกรรมเสียงที่แคร์เรจเฮาส์สตูดิโอ โนเลนส์วิลล์, เทนเนสซี
มาสเตอร์ที่เดอะมาสเตอริ่งพาเลส นครนิวยอร์ก, นิวยอร์ก
จัดจำหน่ายโดยค่ายบิ๊กเยลโลด็อกมิวสิค (ASCAP)
เมแกน เทรนเนอร์ – ร้องนำ, เขียนเพลง, เสียงปรบมือ, เพอร์คัชชัน
เควิน คาดิช – เขียนเพลง, โปรดิวเซอร์, ผลิตเสียงกลอง, กีตาร์ไฟฟ้า, เบส, ออกแบบเสียง, ผสมเสียง, บันทึกเสียง, วิศวกรรมเสียง
ดาวิด บารอน – เปียโน, แบริโทน, แซกโซโฟน, แฮมมอนด์ออร์แกน
เดฟ คูช – มาสเตอริ่ง
ประวัติการออกจำหน่าย

| ประเทศ | วันที่ | รูปแบบ | สังกัด | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เยอรมนี | 30 มิถุนายน 2014 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | อีพิก |  |
| สวิตเซอร์แลนด์ | 30 มิถุนายน 2014 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | อีพิก |  |
| ออสเตรีย | 30 มิถุนายน 2014 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | อีพิก |  |
| สหรัฐอเมริกา | 30 มิถุนายน 2014 |  ดิจิทัลดาวน์โหลด  สตรีมมิ่ง  | อีพิก |  |
| สหรัฐอเมริกา | 1 กรกฎาคม 2014 | เพลงวิทยุร่วมสมัย | อีพิก |  |
| สหราชอาณาจักร | 14 สิงหาคม 2014 | สตรีมมิ่ง | อีพิก |  |
| สหราชอาณาจักร | 28 กันยายน 2014 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | อีพิก |  |
| เยอรมนี | 3 ตุลาคม 2014 | ดิจิทัลอีพี | อีพิก |  |
| เยอรมนี | 3 ตุลาคม 2014 | ซีดีซิงเกิล | อีพิก |  |
| สวิตเซอร์แลนด์ | 3 ตุลาคม 2014 | ดิจิทัลอีพี | อีพิก |  |
| ออสเตรีย | 3 ตุลาคม 2014 | ดิจิทัลอีพี | อีพิก |  |
ดูเพิ่ม

เมแกน เทรนเนอร์
ไทเทิล (อีพี)
ไทเทิล (อัลบั้มเมแกน เทรนเนอร์)
| ก่อนหน้า |  | ออลอะเบาต์แดตเบส |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| "เชกอิตออฟ" โดย เทย์เลอร์ สวิฟต์ |  |   ซิงเกิลอันดับ 1 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 (สหรัฐอเมริกา)   (20 กันยายน ค.ศ. 2014 – 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 [8 สัปดาห์]) |  | "เชกอิตออฟ" โดย เทย์เลอร์ สวิฟต์ |
| "แบงแบง" โดย เจสซี เจ, อะรีอานา กรานเด และนิกกี มินาจ |  |   ซิงเกิลอันดับ 1 บนชาร์ตยูเคซิงเกิล  (11 ตุลาคม ค.ศ. 2014 – 26 ตุลาคม ค.ศ. 2014 [4 สัปดาห์]) |  | "ติงกิงเอาท์เลาด์" โดย เอ็ด ชีแรน |
แอล.เอ. เรด ทำให้เพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" เป็นซิงเกิลแรกของเทรนเนอร์ โดยได้คงเดโมไว้และเพิ่มกับทำการมารเตอร์ริ่งเข้าไปด้วย
ลีเมอร์หางวงแหวน

| ลีเมอร์หางวงแหวน |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
CITES Appendix I (CITES)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Primates
อันดับย่อย:: Strepsirrhini
อันดับฐาน:: Lemuriformes Gray, 1821
วงศ์:: Lemuridae
สกุล:: Lemur Linnaeus, 1758
สปีชีส์:: L.  catta
ชื่อทวินาม
Lemur catta Linnaeus, 1758


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
ชื่อพ้อง
 Genus: Prosimia Brisson, 1762  Procebus Storr, 1780  Catta Link, 1806  Maki Muirhead, 1819  Mococo Trouessart, 1878  Odorlemur Bolwig, 1960 Species: Maki mococo Muirhead, 1819
ลีเมอร์หางวงแหวน หรือ ลีเมอร์หางปล้อง (อังกฤษ: Ring-tailed lemur) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Lemur catta เป็นชนิดของลีเมอร์ที่รู้จักกันอย่างก้าวขวาง ลักษณะทั่วไปเหมือนลีเมอร์ แต่มีลักษณะเฉพาะที่สำคัญคือส่วนหางเป็นลายปล้องสลับขาวกับดำ ลีเมอร์หางวงแหวนถูกประเมินเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ตามบัญชีแดงไอยูซีเอ็นปี 2018
ลักษณะ

คือรูปร่างคล้ายลิง จมูกและปากยื่นคล้ายหมาจื้งจอก ดวงตากลมโต ขนตามร่างกายหนาและแน่น มีหางยาวเป็นพวงคล้ายกระรอก และมีลักษณะเฉพาะคือสีขน โดยบริเวณหลังหัวคลุมไปถึงหลัง และด้านนอกของขาหน้าและขาหลังมีสีเทาปนน้ำตาล ใบหูส่วนนอก หน้า คอ อก เชื่อมไปจนถึงจนถึงท้อง และด้านในของขาหน้าและขาหลังมีสีขาว รอบดวงตา ปลายจมูกและใบหูส่วนในเป็นสีดำ ส่วนหางเป็นลายปล้องสลับขาวกับดำชัดเจน โดยมีแถบขาวประมาณ 12 -13 แถบ แถบสีดำ 13 -14 แถบ ปลายหางเป็นแถบดำ น้ำหนัก 2.3-5.5 กิโลกรัม ความยาวจากปลายจมูกถึงโคนหาง 39 - 46 เซนติเมตร ความยาวหาง 56 - 63 เซนติเมตร
สภาพแวดล้อมและพฤติกรรม

ลีเมอร์หางวงแหวนเป็นสัตว์สังคม มักอยู่เป็นฝูงขนาดประมาณ 12 -25 ตัว สื่อสารระหว่างกันด้วยเสียงและกลิ่น อาศัยตามป่าเบญจพรรณ ป่าละเมาะ และป่าชายฝั่งแม่น้ำทางใต้และทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะมาดากัสการ์ โดยอาศัยในพื้นที่ๆ สูงกว่าลีเมอร์ชนิดอื่น ออกหากินตามพื้นป่าและบนต้นไม้ในเวลากลางวัน กินทั้งพืชและสัตว์ โดยกินผลไม้และยอดไม้เป็นส่วนใหญ่ และกินยังดอกไม้ เปลือกไม้ ยางไม้บางชนิด กิ้งก่า นก แมลง และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ เวลานั่งบนคบไม้จะปล่อยหางห้อยลงมา และเวลาเดินจะตั้งหางขึ้นโดยงอปลายหางคล้ายตะขอ อายุขัยเฉลี่ย 25-30 ปี ตัวผู้ลำดับสูงในฝูงมีโอกาสผสมพันธุ์กับตัวเมียหลายตัวมากกว่าตัวผู้ตัวอื่น โดยผสมพันธุ์ช่วงเดือนเมษายน ถึงมิถุนายน วงรอบปีละครั้ง ระยะตั้งท้อง 4-4.5 เดือน ออกลูกครั้งละ 1-2 ตัว และโตเต็มวัยเมื่ออายุ 2.5-3 ปี
ลัทธิสัญลักษณ์นิยม

“ความตายของคนขุดหลุมศพ” (La mort du fossoyeur) โดย คาร์ลอส ชวอบ เป็นภาพที่แสดงความตาย และ เทวดา, หิมะที่ยังใหม่, และการวางท่าของตัวแบบที่แสดงความต้องการในการแปรจากความเป็นปัจจุบันไปสู่ดินแดนอื่น (transfiguration)
การประชุมสุดยอด ผลงานชิ้นเอกของ Cesare Saccaggi จาก Tortona ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสัญลักษณ์ของอิตาลี
ลัทธิสัญลักษณ์นิยม (ภาษาอังกฤษ: Symbolism in arts) คือขบวนการทางศิลปะที่เกิดขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่มาจากฝรั่งเศสและเบลเยียมในการเขียนกวีนิพนธ์และการสร้างศิลปะอื่นๆ
ที่มา

ลัทธิสัญลักษณ์นิยมเป็นปฏิกิริยาต่อลัทธิธรรมชาตินิยม (Naturalism) และ ลัทธิสัจจะนิยม (Realism) เป็นขบวนการที่ต่อต้านขบวนการอุดมคตินิยมที่พยายามจับความเป็นจริงอย่างละเอียดละออและพยายามยกระดับความธรรมดาขึ้นมาเหนืออุดมการณ์ ขบวนการเหล่านี้สนับสนุนความคิดทางเจตภาพ (spirituality), ทางจินตนาการ และทางความฝัน ทางที่นำไปสู่สัญลักษณ์นิยมเริ่มด้วยปฏิกิริยา นักเขียนบางคนเช่นยอรีส-คาร์ล อุยสมองส (Joris-Karl Huysmans) เริ่มด้วยการเป็นนักธรรมชาตินิยมก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นนักสัญลักษณ์นิยม การเปลี่ยนแปลงของอุยสมองสมาจากความตื่นตัวในความสนใจทางศาสนาและทางเจตนิยม
ในวรรณคดีขบวนการมีรากฐานมาจาก “ดอกไม้แห่งความชั่วร้าย” (Les Fleurs du mal) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1857 โดยชาร์ลส์ โบเดอแลร์ (Charles Baudelaire). การวิวัฒนาการดำเนินต่อมาโดยสเตฟแฟน มาล์ลาร์เม (Stéphane Mallarmé) และพอล แวร์แลน (Paul Verlaine) ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1860 และ 1870 ต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1880 ขบวนการก็แสดงออกด้วยการออกคำแถลงอุดมการณ์และการสร้างความนิยมในหมู่นักเขียนในยุคนั้น งานของเอ็ดการ์ แอลเล็น โป (Edgar Allan Poe) ผู้โบเดอแลร์ชื่นชมและแปลงานเป็นภาษาฝรั่งเศส มีอิทธิพลต่อและเป็นแหล่งของภาพพจน์ต่างๆ สำหรับผู้ติดตามขบวนการนี้
สัญลักษณ์นิยมของศิลปะแตกต่างจากขบวนการทางวรรณกรรมตรงที่ สัญลักษณ์นิยมของศิลปะแตกมาจากทางด้านกอธิคของศิลปะจินตนิยม แต่จินตนิยมเป็นศิลปะที่เต็มไปด้วยอารมณ์และการมีปฏิกิริยาต่อสิ่งต่างๆ และสัญลักษณ์นิยมเป็นศิลปะที่คงที่และขลัง
ดูเพิ่ม

ศิลปะจินตนิยม
พีชคณิต

สมการกำลังสองแสดงถึงการแก้สมการ ax2 + bx + c = 0 โดยในแง่ของค่าสัมประสิทธิ์ a, b และ c ตัวแปร a ต้องไม่เท่ากับศูนย์
พีชคณิต เป็นหนึ่งในสาขาทั่วไปของคณิตศาสตร์ กล่าวโดยย่อคือการศึกษาเกี่ยวกับสัญกรณ์คณิตศาสตร์และกฎในการจัดการสัญกรณ์ในสูตร โดยเป็นสาขาที่เชื่อมโยงในคณิตศาสตร์เกือบทั้งหมด
คำว่า "พีชคณิต" เป็นคำศัพท์ภาษาสันสกฤต พบครั้งแรกในตำราคณิตศาสตร์ชื่อสิทธานตะ ศิโรมณิ ของนักคณิตศาสตร์อินเดียชื่อ ภาสกร หรือ ภาสกราจารย์ ส่วนในภาษาอังกฤษ แอลจีบรา (algebra) มาจากภาษาอาหรับคำว่า الجبر (อัลญับร์) แปลว่า การรวมกันใหม่ หรือการจัดกระดูก
ศัพทมูลวิทยา

ศัพท์ algebra ในภาษาอังกฤษมาจากคำว่า อัลญับร์ (อาหรับ: الجبر, อักษรโรมัน: al-jabr, แปลตรงตัว 'การรวมกันใหม่, การจัดกระดูก') ซึ่งมาจากชื่อหนังสืออิลมุลญับร์ วัลมุกอบะละฮ์ ("ศาสตร์แห่งการฟื้นฟูและความสมดุล") ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9 ของอัลคอวาริซมีย์ นักคณิตศาสตร์และนักดาราศาสตร์ชาวเปอร์เซีย ในผลงานนี้ คำว่า อัลญับร์ สื่อถึงการย้ายพจน์จากด้านหนึ่งของสมการไปอีกด้านหนึ่ง และคำว่า المقابلة อัลมุกอบะละฮ์ ("ความสมดุล") สื่อถึงการบวกพจน์ให้เท่ากันทั้งสองข้าง ในหนังสือที่แปลเป็นภาษาละตินย่อชื่อเรื่องเป็น algeber หรือ algebra ก่อนที่จะเข้าไปในภาษาอังกฤษช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ผ่านภาษาสเปน, อิตาลี หรือละตินสมัยกลาง เดิมคำนี้สื่อถึงขั้นตอนการผ่าตัดและจัดกระดูกที่หักหรือเคล็ด มีการบันทึกคำนี้ในความหมายทางคณิตศาสตร์ (ในภาษาอังกฤษ) ครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 16
อ่านเพิ่ม

Allenby, R. B. J. T. (1991). Rings, Fields and Groups. ISBN 0-340-54440-6.
Asimov, Isaac (1961). Realm of Algebra. Houghton Mifflin.
Euler, Leonhard (November 2005). Elements of Algebra. ISBN 978-1-899618-73-6. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-04-13.
Herstein, I. N. (1975). Topics in Algebra. ISBN 0-471-02371-X.
Hill, Donald R. (1994). Islamic Science and Engineering. Edinburgh University Press.
Joseph, George Gheverghese (2000). The Crest of the Peacock: Non-European Roots of Mathematics. Penguin Books.
O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F. (2005). "History Topics: Algebra Index". MacTutor History of Mathematics archive. University of St Andrews. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-03. สืบค้นเมื่อ 2011-12-10.
Sardar, Ziauddin; Ravetz, Jerry; Loon, Borin Van (1999). Introducing Mathematics. Totem Books.
แหล่งข้อมูลอื่น

Khan Academy: Conceptual videos and worked examples
Khan Academy: Origins of Algebra, free online micro lectures
Algebrarules.com: An open source resource for learning the fundamentals of Algebra
4000 Years of Algebra, lecture by Robin Wilson, at Gresham College, October 17, 2007 (available for MP3 and MP4 download, as well as a text file).
Pratt, Vaughan. "Algebra".  ใน Zalta, Edward N. (บ.ก.). Stanford Encyclopedia of Philosophy.
| ด ค กสาขาของวิชาคณิตศาสตร์ |
| --- | --- |
 ประวัติ เส้นเวลา  โครงร่าง  หัวข้อ  อภิธานศัพท์ 
รากฐาน:  ทฤษฎีเซต  คณิตตรรกศาสตร์ ทฤษฎีการพิสูจน์  ทฤษฎีโมเดล  ทฤษฎีการเวียนเกิด  ทฤษฎีแคทิกอรี  ทฤษฎีไทป์  ปรัชญาของคณิตศาสตร์ 
พีชคณิต:  พีชคณิตพื้นฐาน  พีชคณิตเชิงเส้น พีชคณิตเชิงหลายเส้น  พีชคณิตนามธรรม ทฤษฎีกรุป  ทฤษฎีกาลัว  พีชคณิตสลับที่  พีชคณิตสากล  พีชคณิตเชิงโฮโมโลยี 
คณิตวิเคราะห์:  แคลคูลัส  การวิเคราะห์เชิงจริง  การวิเคราะห์เชิงซ้อน  การวิเคราะห์เชิงฟังก์ชัน  การวิเคราะห์ฮาร์มอนิก  ทฤษฎีเมเชอร์‎  สมการเชิงอนุพันธ์ 
วิยุตคณิต:  คณิตศาสตร์เชิงการจัด  ทฤษฎีกราฟ  ทฤษฎีเกม  ทฤษฎีอันดับ 
เรขาคณิต:  เรขาคณิตจำกัด  เรขาคณิตเชิงพีชคณิต  เรขาคณิตเชิงอนุพันธ์  เรขาคณิตแบบยุคลิด  เรขาคณิตวิเคราะห์  เรขาคณิตวิยุต 
ทฤษฎีจำนวน:  เลขคณิต  ทฤษฎีจำนวนเชิงพีชคณิต  ทฤษฎีจำนวนเชิงวิเคราะห์  เรขาคณิตไดโอแฟนไทน์ 
ทอพอโลยี:  ทอพอโลยีทั่วไป  ทอพอโลยีเชิงพีชคณิต  ทอพอโลยีเชิงเรขาคณิต ทฤษฎีเงื่อน  ทอพอโลยีเชิงอนุพันธ์  ทฤษฎีโฮโมโทปี 
ประยุกต์:  ความน่าจะเป็น  สถิติศาสตร์  คณิตศาสตร์การเงิน  คณิตศาสตร์เคมี  คณิตศาสตร์จิตวิทยา  คณิตศาสตร์ชีววิทยา  คณิตศาสตร์ฟิสิกส์  คณิตศาสตร์เศรษฐศาสตร์  ทฤษฎีระบบควบคุม 
คณนา:  การวิเคราะห์เชิงตัวเลข  การหาค่าเหมาะที่สุด  ทฤษฎีการคำนวณ  พีชคณิตของคอมพิวเตอร์  วิทยาการคอมพิวเตอร์ 
อื่น ๆ:  ประวัติของคณิตศาสตร์  คณิตศาสตร์นันทนาการ  คณิตศาสตร์และศิลปะ  การสอนคณิตศาสตร์ 
   หมวดหมู่    สถานีย่อย 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่ 
ศัพท์ algebra มาจากชื่อหนังสือของมุฮัมมัด อิบน์ มูซา อัลคอวาริซมีย์
สโมสรฟุตบอลเฮลแลสเวโรนา

สโมสรฟุตบอลเฮลแลสเวโรนา หรือ เฮลแลสเวโรนา, เวโรนา, เฮลแลส (อิตาลี: Hellas Verona F.C.) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพอิตาลี ตั้งอยู่ที่เมืองเวโรนา แคว้นเวเนโต ปัจจุบันกำลังเล่นในเซเรียอา ซึ่งเวโรนาเคยคว้าแชมป์เซเรียอาในฤดูกาล 1984–85
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 สโมสรใช้สนามแข่งขันสตาดีโอ มาร์กันโตนีโอ เบนเตโกดี ซึ่งมีความจุ 39,211 ที่นั่ง โดยใช้สนามแห่งนี้ร่วมกับคู่ปรับร่วมเมืองอย่างกีเอโว สนามแห่งนี้เคยใช้จัดแข่งขันในฟุตบอลโลก 1990
สีประจำสโมสรคือสีเหลืองและสีน้ำเงิน ทำให้ได้รับฉายา gialloblu ("เหลือง-สีน้ำเงิน" ในภาษาอิตาลี) สีทั้งสองยังแสดงถึงตราประจำเมืองเวโรนาอีกด้วย ฉายาอื่น ๆ ได้แก่ Mastini (ชื่อสุนัขพันธุ์หนึ่ง) และ Scaligeri
ประวัติ

เวโรน่า ก่อตั้งขึ้นในปี 1903 โดยกลุ่มของนักเรียนโรงเรียนมัธยมสโมสรเป็นชื่อเฮลลาส (ภาษากรีกคำกรีซ ) ตามคำร้องขอของศาสตราจารย์คลาสสิก ณ.  ช่วงเวลาที่เล่นฟุตบอลอย่างจริงจังเฉพาะในเมืองใหญ่ ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลีส่วนใหญ่ของเวโรนา
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

เซเรียอา
ชนะเลิศ (1): 1984–85
เซเรียบี
ชนะเลิศ (3): 1956–57, 1981–82, 1998–99
โกปปาอีตาเลีย
รองชนะเลิศ (3): 1976, 1983, 1984
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
การแข่งขันระดับทวีป > ยูโรเปียนคัพ

| ฤดูกาล | รอบ | พบ | เหย้า | เยือน | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1985–86 | รอบแรก |  PAOK | 3–1 | 2–1 |  5–2  |
| 1985–86 | รอบสอง |  ยูเวนตุส | 0–0 | 0–2 |  0–2  |
การแข่งขันระดับทวีป > ยูฟ่าคัพ

| ฤดูกาล | รอบ | พบ | เหย้า | เยือน | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1983–84 | รอบแรก |  Red Star Belgrade | 1–0 | 3–2 |  4–2  |
| 1983–84 | รอบสอง |  Sturm Graz | 2–2 | 0–0 |  2–2 (ย) |
| 1987–88 | รอบแรก |  Pogoń Szczecin | 3–1 | 1–1 |  4–2  |
| 1987–88 | รอบสอง |  Utrecht | 2–1 | 1–1 |  3–2  |
| 1987–88 | รอบสาม |  Sportul Studenţesc | 3–1 | 1–0 |  4–1  |
| 1987–88 | รอบ 8 ทีมสุดท้าย |  แวร์เดอร์เบรเมิน | 0–1 | 1–1 |  1–2  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (อิตาลี)
| ด ค กแชมเปียนเซเรียอา |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ 36 สมัย |  ยูเวนตุส (1905, 1925-26, 1930-31, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1934-35, 1949-50, 1951-52, 1957-58, 1959-60, 1960-61, 1966-67, 1971-72, 1972-73, 1974-75, 1976-77, 1977-78, 1980-81, 1981-82, 1983-84, 1985-86, 1994-95, 1996-97, 1997-98, 2001-02, 2002-03, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20) |  |
| แชมป์ 20 สมัย |  อินเตอร์มิลาน (1909-10, 1919-20, 1929-30, 1937-38, 1939-40, 1952-53, 1953-54, 1962-63, 1964-65, 1965-66, 1970-71, 1979-80, 1988-89, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2020-21, 2023-24) |  |
| แชมป์ 19 สมัย |  เอซี มิลาน (1901, 1906, 1907, 1950-51, 1954-55, 1956-57, 1958-59, 1961-62, 1967-68, 1978-79, 1987-88, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1995-96, 1998-99, 2003-04, 2010-11, 2021-22) |  |
| แชมป์ 9 สมัย |  เจนัว (1898, 1899, 1900, 1902, 1903, 1904, 1914-15, 1922-23, 1923-24) |  |
| แชมป์ 7 สมัย |  โตรีโน (1927-28, 1942-43, 1945-46, 1946-47, 1947-48, 1948-49, 1975-76) • โบโลญญา (1924-25, 1928-29, 1935-36, 1936-37, 1938-39, 1940-41, 1963-64) •  โปรแวร์เชลลี (1908, 1909, 1910-11, 1911-12, 1912-13, 1920-21, 1921-22) |  |
| แชมป์ 3 สมัย |  โรมา (1941-42, 1982-83, 2000-01) •  นาโปลี (1986-87, 1989-90, 2022-23) |  |
| แชมป์ 2 สมัย |  ลาซีโอ (1973-74, 1999-2000) •  ฟีออเรนตีนา (1955-56, 1968-69) |  |
| แชมป์สมัยเดียว |  เวโรนา (1984-85) •  ซัมป์โดเรีย (1990-91) •  คัลยารี (1969-70) • กาซาเล (1913-14) • โนเวเซ (1921-22) • สเปเซีย (1944) |  |
ไร่ส้ม

| --- | --- |
ทุนจดทะเบียน: 1 ล้านบาท
อุตสาหกรรม: รับจ้างผลิตและสร้างสรรค์งานภาพยนตร์หรืองานวิทยุโทรทัศน์
ก่อตั้ง: 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547
เลิกกิจการ: 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 (18 ปี)
สำนักงานใหญ่: 264 ซอยลาดพร้าว 130 ถนนลาดพร้าว แขวงคลองจั่น เขตบางกะปิ กรุงเทพฯ
บุคลากรหลัก: สรยุทธ สุทัศนะจินดา
บริษัท ไร่ส้ม จำกัด เป็นนิติบุคคลผู้ประกอบธุรกิจ รับจ้างผลิต และสร้างสรรค์งานภาพยนตร์ หรืองานวิทยุโทรทัศน์ ในทุกรูปแบบ ก่อตั้งโดยสรยุทธ สุทัศนะจินดา
ประวัติ

บริษัท ไร่ส้ม จำกัด จดทะเบียนจัดตั้ง เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ด้วยทุนจดทะเบียน 1 ล้านบาท มีสรยุทธเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ในอัตราร้อยละ 99.9 สำนักงานเลขที่ 264 ซอยลาดพร้าว 130 ถนนลาดพร้าว แขวงคลองจั่น เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร มีผลงานที่สร้างชื่อเสียง จากการผลิตรายการโทรทัศน์ประเภทข่าวและเหตุการณ์ปัจจุบัน คือ เรื่องเล่าเช้านี้, จับเข่าคุย ทางไทยทีวีสีช่อง 3 และ คุยคุ้ยข่าว ทางช่อง 9
ประวัติ > การเงิน

เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2551 บริษัทฯ ได้แจ้งผลประกอบการต่อกรมพัฒนาธุรกิจการค้า กระทรวงพาณิชย์ ว่า ในปี พ.ศ. 2550 บริษัทฯ มีรายได้ 207.8 ล้านบาท กำไรสุทธิ 99.3 ล้านบาท และสินทรัพย์ 140.6 ล้านบาท, พ.ศ. 2549 มีรายได้ 323 ล้านบาท กำไรสุทธิ 86 ล้านบาท และสินทรัพย์ 104.9 ล้านบาท, และปี พ.ศ. 2548 มีรายได้ 251.8 ล้านบาท กำไรสุทธิ 132.7 ล้านบาท และสินทรัพย์ 134.8 ล้านบาท รวมรายได้สามปีย้อนหลัง เป็นเงิน 782.6 ล้านบาท รวมกำไรสุทธิ 318 ล้านบาท
นอกจากนี้ ยังมีหน่วยงานของรัฐอีกสองแห่ง เข้าซื้อเวลาโฆษณากับบริษัทฯ ในช่วงสองปีที่ผ่านมา รวมเป็นวงเงินทั้งสิ้น ประมาณ 35.7 ล้านบาท ดังนี้
กรมส่งเสริมการส่งออก กระทรวงพาณิชย์
จัดจ้างให้ประชาสัมพันธ์โครงการ ไทยแลนด์ เอ็กซ์พอร์ท ไฮไลท์ส เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2548 เป็นเงิน 1 ล้านบาท
จัดจ้างให้ประชาสัมพันธ์งานแสดงสินค้า ผ่านรายการเรื่องเล่าเช้านี้ เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 เป็นเงิน 5.9 ล้านบาท
ธนาคารออมสิน (สังกัดกระทรวงการคลัง)
จัดจ้างให้วางสื่อในรายการ เรื่องเล่าเช้านี้ และ เรื่องเล่าเสาร์-อาทิตย์ ระหว่างเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2550-พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 โดยทำสัญญาต่อเนื่อง 5 ครั้ง ครั้งละประมาณ 3 เดือน รวมเป็นเงิน 28.8 ล้านบาท โดยในครั้งหลังสุด ราวกลางเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 เป็นเงิน 9.6 ล้านบาท
บริษัท ชัดถ้อยชัดคำ จำกัด

บทความหลัก: ชัดถ้อยชัดคำ
จักรพันธุ์ โปษยกฤต

| จักรพันธุ์ โปษยกฤตต> จ.ว., จ.ภ. |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 16 สิงหาคม พ.ศ. 2486 (81 ปี)
บิดา: ชุบ โปษยกฤต
มารดา: สว่างจันทร์ โปษยกฤต
อาชีพ: อาจารย์, ศิลปิน
ศิลปินแห่งชาติ: สาขาทัศนศิลป์ - จิตรกรรม พ.ศ. 2543
จักรพันธุ์ โปษยกฤต (เกิด 16 สิงหาคม พ.ศ. 2486) เป็นจิตรกรไทยและมีผลงานจิตรกรรมไทย ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปี พุทธศักราช ๒๕๔๓ เจ้าของนามปากกา "ศศิวิมล"
ประวัติ

จักรพันธุ์ โปษยกฤต หรือที่รู้จักกันในนาม อาจารย์จักรพันธุ์ โปษยกฤต เกิดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2486 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของนายชุบ และนางสว่างจันทร์ โปษยกฤต ระยะแรกเข้าศึกษา ต่อที่โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย จากนั้นจึงเข้าศึกษาต่อที่คณะจิตรกรรมและประติมากรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร
ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปีพุทธศักราช 2543 ได้รับการยกย่องเป็น 1 ใน 52 นายช่างเอกในรอบ 200 ปี แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ อาจารย์จักรพันธุ์ เคยเป็นพระอาจารย์พิเศษถวายการสอนวิชาจิตรกรรมให้กับทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี และสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ  สยามบรมราชกุมารี ปัจจุบันได้ก่อตั้งมูลนิธิจักรพันธุ์ โปษยกฤต ซึ่งเป็นทั้งพิพิธภัณฑ์ มูลนิธิ สถานที่ทำงาน และโรงละครหุ่นกระบอก ขึ้นที่บริเวณบ้านพัก ถนนเอกมัย
อาจารย์จักรพันธุ์ โปษยกฤต เป็นศิลปินอิสระที่มีความเชี่ยวชาญด้านจิตรกรรมทั้งแบบไทยประเพณีและศิลปะร่วมสมัย มีเอกลักษณ์เป็นของตนเอง อีกทั้งผลงานอื่นๆ ได้แก่ งานพุทธศิลป์ ประเภทจิตรกรรมฝาผนังโบสถ์ เช่น โบสถ์วัดตรีทศเทพวรวิหาร วัดเขาสุกิม งานประติมากรรมไทย เช่น ประติมากรรมรูปเจ้าเงาะกับเด็กเลี้ยงควาย  จากเรื่องสังข์ทอง  พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย   ที่อุทยานพระบรมราชานุสรณ์พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย อำเภอ อัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม  งานหุ่นกระบอก เช่น หุ่นกระบอกเรื่องสามก๊ก ตอนโจโฉแตกทัพเรือ ตะเลงพ่าย งานซ่อมหุ่นวังหน้า เป็นต้น
การศึกษา

ในปี พ.ศ. 2504 ศึกษามัธยมศึกษาตอนปลาย ที่โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย  และ จากนั้นจึงเข้าศึกษาต่อที่ คณะจิตรกรรมและประติมากรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร จนปี พ.ศ. 2511 ได้รับปริญญา ศบ.(จิตรกรรม)จากคณะจิตรกรรมและประติมากรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร