stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สาธารณรัฐประชาธิปไตยจอร์เจีย

สาธารณรัฐประชาธิปไตยจอร์เจีย (DRG; จอร์เจีย: საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა sakartvelos demokratiuli respublika) เป็นสาธารณรัฐจอร์เจียแห่งแรกที่สถาปนาขึ้น ดำรงอยู่ระหว่างเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1918 จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1921 สาธารณรัฐก่อตั้งขึ้นในช่วงระหว่างการปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ. 1917 ซึ่งนำไปสู่การล่มสลายของจักรวรรดิรัสเซียและการประกาศเอกราชของดินแดนที่เคยอยู่ภายใต้การปกครองของเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก สาธารณรัฐประชาธิปไตยจอร์เจียมีการปกครองที่ตรงกันข้ามกับบอลเชวิครัสเซียอย่างสิ้นเชิง โดยเป็นระบบการเมืองหลายพรรคที่นำโดยพรรคประชาธิปไตยสังคมนิยมจอร์เจีย (เมนเชวิค)
ในช่วงแรกของการก่อตั้ง สาธารณรัฐมีสถานะเป็นรัฐในอารักขาของจักรวรรดิเยอรมัน อย่างไรก็ตาม ภายหลังจากการพ่ายแพ้ของเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ประเทศได้ถูกกองกำลังทหารของอังกฤษเข้ายึดครองบางส่วน ซึ่งเป็นกองกำลังทหารที่ทางการอังกฤษส่งมาเพื่อตอบโต้การรุกรานของบอลเชวิค ถึงกระนั้นกองทัพอังกฤษได้ออกจากดินแดนจอร์เจียในปี ค.ศ. 1920 อันเนื่องมาจากสนธิสัญญามอสโก ซึ่งรัสเซียได้ยอมรับอิสรภาพของจอร์เจียเพื่อแลกกับการที่สาธารณรัฐจะไม่เป็นปรปักษ์ต่อรัสเซีย ในขณะนี้มหาอำนาจยุโรปตะวันตกไม่ได้เข้าแทรกแซงจอร์เจียแล้ว จึงทำให้ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1921 กองทัพแดงบอลเชวิคได้เข้ารุกรานประเทศจอร์เจีย นำไปสู่การพ่ายแพ้และการล่มสลายของสาธารณรัฐในเดือนมีนาคมของปีเดียวกัน และทำให้จอร์เจียกลายเป็นสาธารณรัฐโซเวียต รัฐบาลจอร์เจียที่นำโดยนายกรัฐมนตรี โน โจร์ดาเนีย ได้ลี้ภัยไปประเทศฝรั่งเศสและจัดตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นขึ้น โดยยังคงได้รับการยอมรับจากฝรั่งเศส, สหราชอาณาจักร, เบลเยียม, และโปแลนด์ว่าเป็นรัฐบาลจอร์เจียที่ถูกต้องตามกฎหมายจนถึงประมาณทศวรรษที่ 1930 เมื่ออำนาจของสหภาพโซเวียตและกระบวนการทางการเมืองในยุโรปเพิ่มมากขึ้น
ถึงแม้ว่าสาธารณรัฐจะดำรงอยู่เพียงระยะเวลาสั้น ๆ แต่ยังคงเป็นแรงบันดาลใจสำหรับประเทศจอร์เจียยุคใหม่ เนื่องจากมรดกของประชาธิปไตยและพหุนิยม สาธารณรัฐประชาธิปไตยจอร์เจียเป็นหนึ่งในประเทศแรก ๆ ของทวีปยุโรปที่ให้สิทธิสตรีในการออกเสียงลงคะแนนตามที่บัญญัติไว้ตามรัฐธรรมนูญของจอร์เจีย ซึ่งถือเป็น “เรื่องผิดปกติในรัฐธรรมนูญของประเทศยุโรปส่วนใหญ่ในขณะนั้น” ผู้หญิงหลายคนที่มีภูมิหลังแตกต่างกันได้รับเลือกเข้ารัฐสภาจอร์เจีย โดยเป็นผู้แทนของชาติพันธุ์ทั้งเก้า รวมทั้งชาวเยอรมัน, ชาวรัสเซีย, ชาวอาร์เมเนีย, ชาวอาเซอร์ไบจาน, และชาวยิวด้วย สาธารณรัฐได้ส่งเสริมให้มีการก่อตั้งมหาวิทยาลัยคุณภาพแห่งแรกของจอร์เจีย เนื่องจากทางรัฐบาลได้ตระหนักถึงความต้องการอันยาวนานตั้งแต่สมัยจักรวรรดิรัสเซีย และเป็นที่ชื่นชมของปัญญาชนจอร์เจียรุ่นต่าง ๆ จนถึงปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สาธารณรัฐประชาธิปไตยจอร์เจีย
สงครามอิตาลี

สงครามอิตาลี หรือ มหาสงครามอิตาลี (อังกฤษ: Italian Wars หรือ Great Italian Wars หรือ Great Wars of Italy)  เป็นสงครามที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกันระหว่างปี ค.ศ. 1494 จนถึงปี ค.ศ. 1559 ผู้เข้าร่วมสงครามในช่วงต่าง ๆ ก็ได้แก่นครรัฐอิตาลี (Italian city-states) ต่าง ๆ ส่วนใหญ่, อาณาจักรพระสันตะปาปา รัฐสำคัญต่าง ๆ ในยุโรปตะวันตกที่รวมทั้งฝรั่งเศส, สเปน, จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์, ราชอาณาจักรอังกฤษ และ ราชอาณาจักรสกอตแลนด์ นอกจากนั้นก็ยังรวมจักรวรรดิออตโตมัน
สาเหตุเบื้องต้นของสงครามเกิดจากความขัดแย้งระหว่างตระกูลต่าง ๆ ในการปกครองอาณาจักรดยุคแห่งมิลาน และ ราชอาณาจักรเนเปิลส์ แต่ความขัดแย้งก็บานปลายอย่างรวดเร็วจนกลายไปเป็นความขัดแย้งโดยทั่วไปในอำนาจการปกครองดินแดนต่างของผู้เกี่ยวข้อง และทวีความรุนแรงและความยุ่งเหยิงมากขึ้นฝ่ายต่าง ๆ ที่เข้าร่วมทำสัญญาสร้างพันธมิตรระหว่างกัน, ละเมิดข้อตกลงการเป็นพันธมิตร, สร้างพันธมิตรซ้อน และ เปลี่ยนข้าง ที่เกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอ
ที่มา

หลังจากสงครามลอมบาร์ดีระหว่างอาณาจักรดยุคแห่งมิลานและสาธารณรัฐเวนิสสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1454 ตอนเหนือของอิตาลีก็ตกอยู่ในภาวะที่สงบสุขในระหว่างสมัยการปกครองของโคสิโม เดอ เมดิชิ และ ลอเรนโซ เดอ เมดิชิ ใน ฟลอเรนซ์ ยกเว้นก็แต่ระหว่างสงครามเฟอร์ราราระหว่างปี ค.ศ. 1482 ถึงปี ค.ศ. 1484 จนกระทั่งฝรั่งเศสเริ่มทำการขยายดินแดนเข้ามาทางตอนเหนือของอิตาลี ในช่วงนั้นสเปนก็ทำความตกลงกับฝรั่งเศสในสนธิสัญญาบาร์เซโลนาในปี ค.ศ. 1493 ว่าจะดำรงความเป็นกลางขณะที่ฝรั่งเศสดำเนินรุกรานอิตาลี เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับรูซียง และ แซร์ดาญ (Cerdagne) ที่ฝรั่งเศสมอบให้สเปน
สงครามแบ่งออกเป็นช่วงๆ ช่วงที่สำคัญก็ได้แก่:
สงครามอิตาลี (ค.ศ. 1494-1498)
สงครามอิตาลี (ค.ศ. 1499-1504)
สงครามสหพันธ์คัมแบร
สงครามอิตาลี (ค.ศ. 1521-1526)
สงครามสหพันธ์คอนญัค
สงครามอิตาลี (ค.ศ. 1536-1538)
สงครามอิตาลี (ค.ศ. 1542-1546)
สงครามอิตาลี (ค.ศ. 1551-1559)
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์อิตาลี
บุคคลในสงครามอิตาลี
สกูบี้-ดู ผจญภัยไซเบอร์สเปซ

| สกูบี้-ดู ผจญภัยไซเบอร์สเปซ |
| --- | --- |

กำกับ: จิม สเตนส์ทรัม
เขียนบท: มาร์ก ทูรอสซ์
อำนวยการสร้าง: เดวิส ดอย โจเซฟ บาร์เบรา จีน แมคเคอร์ดี แคธรีน เพจ
นักแสดงนำ: สกอตต์ อินเนส แฟรงก์ เวลเกอร์ เกรย์ ดีไลล์ บี. เจ. วอร์ด โจ อลาสคีย์ ทอม เคน บ็อบ เบอร์เกน ไมค์กี เคลลีย์ แกรี สเตอร์กิส
ตัดต่อ: โจ กัลล์
ดนตรีประกอบ: หลุยส์ เฟเบรี ริชาร์ด วุล์ฟ
บริษัทผู้สร้าง: วอร์เนอร์บรอเธอส์. แอนิเมชัน ฮานา-บาร์เบราโปรดักชันส์ 
ผู้จัดจำหน่าย: วอร์เนอร์โฮมวิดีโอ
วันฉาย:   9 ตุลาคม ค.ศ. 2001 (2001-10-09) 
ความยาว: 89 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
สกูบี้-ดู ผจญภัยไซเบอร์สเปซ (อังกฤษ: Scooby-Doo and the Cyber Chase) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันหนังแผ่นแนวนวนิยายการ์ตูนวิทยาศาสตร์ ลึกลับในปี ค.ศ. 2001 และเป็นภาพยนตร์ชุดที่สี่ของซีรีส์ สกูบี้-ดู โดยมีเรื่องราวเกี่ยวกับวัยรุ่นสี่คน แชกกี, เฟรดดี, แดฟนี, เวลมา และสุนัขพันธุ์เกรตเดนสีน้ำตาล สกูบี้-ดู ที่ถูกดูดเข้าไปในเกมซึ่งอิงจากการไขปริศนาของพวกเขา และจะกลับสู่โลกได้ก็ต่อเมื่อพวกเขาผ่านด่านในเกมทั้งหมด โดยมีไวรัสคอมพิวเตอร์มาขัดขวางในแต่ละด่าน
วิดีโอเกมจากภาพยนตร์เรื่องนี้ ใช้ชื่อว่า สกูบี้-ดู ผจญภัยไซเบอร์สเปซ เช่นเดียวกับภาพยนตร์ ตัวเกมจัดจำหน่ายโดยบริษัททีเอชคิวในปี ค.ศ. 2001 ในระบบเพลย์สเตชันและเกมบอยอัดวานซ์
ผู้ให้เสียงพากย์

สกอตต์ อินเนส พากย์เสียงเป็น สกูบี้-ดู, แชกกี โรเจอส์, ไซเบอร์สกูบี้-ดู, ไซเบอร์แชกกี และครีปเปอร์
แฟรงก์ เวลเกอร์ พากย์เสียงเป็น เฟรด โจนส์, ไซเบอร์เฟรด และนักรบในสมัยโรมัน
เกรย์ ดีไลล์ พากย์เสียงเป็น แดฟนี เบลกและไซเบอร์แดฟนี
บี. เจ. วอร์ด พากย์เสียงเป็น เวลมา ดิงค์ลีย์และไซเบอร์เวลมา
โจ อลาสคีย์ พากย์เสียงเป็น เจ้าหน้าที่เวมบลีย์
ทอม เคน พากย์เสียงเป็น เอริก ชเตาเฟิน
บ็อบ เบอร์เกน พากย์เสียงเป็น ศาสตราจารย์คอฟแมน
ไมค์กี เคลลีย์ พากย์เสียงเป็น บิล แม็กเลอมอร์
แกรี สเตอร์กิส พากย์เสียงเป็น ไวรัสคอมพิวเตอร์
เกล็น ชาดิกซ์ พากย์เสียงเป็น ปีศาจน้ำมันดิน
ไมเคิล แบรนดอน พากย์เสียงเป็น โครงกระดูก
แหล่งข้อมูลอื่น

สกูบี้-ดู ผจญภัยไซเบอร์สเปซ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สกูบี้-ดู ผจญภัยไซเบอร์สเปซ ที่ออลมูวี
สกูบี้-ดู ผจญภัยไซเบอร์สเปซ ที่รอตเทนโทเมโทส์
ศูนย์ประชุมพีช

| --- | --- |


ที่ตั้ง: พัทยา, ประเทศไทย
เจ้าของ: รอยัล คลิฟ โฮเต็ลส์ กรุ๊ป
ชนิด: ศูนย์แสดงสินค้าและการประชุมสัมมนา
ความจุ: 8000 คน
ขนาดสนาม: 6,943 ตร.ม.
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: พ.ศ. 2543 / ค.ศ. 2000
ปรับปรุง: ปี พ.ศ. 2551
ต่อเติม: ปี พ.ศ. 2551
เว็บไซต์
PEACH website
ศูนย์ประชุมพีช (อังกฤษ: Pattaya Exhibition and Convention Hall หรือ PEACH)ศูนย์แสดงสินค้าและการประชุมสัมมนาครบวงจร มาตรฐานระดับนานาชาติขนาดใหญ่แห่งหนึ่งของประเทศไทย ตั้งอยู่ภายในอาณาบริเวณของ รอยัล คลิฟ โฮเต็ลส์ กรุ๊ป พัทยา ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ศูนย์ประชุมพีชได้รับความไว้วางใจให้เป็นสถานที่จัดงานแสดงสินค้า และการประชุมสัมมนาครั้งสำคัญ ระดับประเทศและระดับนานาชาติมากมาย ตั้งแต่การประชุมสัมมนาทางการเมือง ตลอดจนงานแสดงนิทรรศการอย่างงานมหกรรมโฆษณาภาคพื้นเอเชียแปซิฟิก (AdFest) เป็นต้น.
ประวัติ

ในอดีตที่ผ่านมา ด้วยความพร้อมทางด้านพื้นที่ที่มีความกว้างขวาง และสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ รอยัล คลิฟ โฮเต็ลส์ กรุ๊ป จึงได้รับเกียรติให้เป็นสถานที่จัดการประชุมครั้งสำคัญระดับประเทศเรื่อยมา อาทิ การประชุมการเจรจาสันติภาพในกัมพูชา(เขมรสามฝ่าย) การประชุมร่างรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 เป็นต้น โดยต่อมาความก้าวหน้าของธุรกิจการจัดประชุมสัมมนา การจัดประชุมผสมผสานการท่องเที่ยวเพื่อเป็นรางวัล การประชุมและแสดงสินค้านานาชาติ หรือที่เรียกว่า อุตสาหกรรมไมซ์ (MICE - Meetings Incentives Conventions Exhibitions) มีการเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในประเทศไทย ศูนย์ประชุมพีช จึงถูกสร้างขึ้นเพื่อยกระดับและสร้างจุดขายให้เมืองท่องเที่ยวริมฝั่งทะเลอย่างเมืองพัทยาให้เป็นเมืองที่ทันสมัยเหมาะสม สำหรับการประชุมสัมมนาและแสดงสินค้านานาชาติในทุกรูปแบบ ศูนย์ประชุมพีช ซึ่งเป็นอาคารกว้างขวางโอ่โถงและทันสมัย พร้อมทัศนียภาพอันงดงามของทัองทะเล เริ่มเปิดบริการตั้งแต่ ปี 1999 โดยได้รับเกียรติจาก ฯพณฯ พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นประธานในพิธีเปิดอย่างเป็นทางการ
ลักษณะเด่น

ศูนย์ประชุมพีช สร้างขึ้นโดยเน้นการสร้างตัวตึกให้กลมกลืนกับพื้นที่ลาดเอียงของหน้าผา ท่ามกลางบรรยากาศร่มรื่นของแมกไม้นานาพันธุ์ และทัศนียภาพอันงดงามของชายฝั่งทะเลอ่าวไทย ในปี 2551 ศูนย์ประชุมพีชได้ดำเนินการต่อเติมขยายอาคารเป็น 6 ชั้น เพิ่มพื้นที่ส่วนห้องโถงใหญ่จากเดิม 4,851 ตรม. เป็น 6,943 ตรม. ทำให้ศูนย์ประชุมมีพื้นที่กว้างขวางโอ่โถงและทันสมัย หากจัดที่นั่งแบบเธียเตอร์ สามารถรองรับผู้เข้าร่วมงานได้กว่า 8,000 คน และหากเป็นแบบจัดเลี้ยงจะสามารถรองรับผู้ร่วมงานได้ถึง 3,640 คน ทั้งนี้ศูนย์ประชุมพีชสามารถปรับเปลี่ยนได้ตามต้องการด้วยฉากกั้นแบ่งเป็น 4 โซน หรือเป็นห้องโถงย่อย 9 ห้อง พร้อมด้วยห้องประชุมเล็กอีก 18 ห้อง ซึ่งมีพื้นที่ใช้สอยระหว่าง 90 – 286 ตรม..
งานสำคัญที่ผ่านมา

15th ASIAN CONGRESS OF CARDIOLOGY 2004
SIXTH GENERAL ASSEMBLY OF Association of Asian Parliaments for Peace (AAPP) 2005
55TH ANNUAL CONFERENCE OF Pacific Asia Travel Association (PAC 06) 2006
67TH SKÅL WORLD CONGRESS 2006
35TH WORLD CONGRESS OF The International College of Surgeons 2006
ICCA CONGRESS AND EXHIBITION 2007
15th ACA 2007- THE 15th ASIAN CONGRESS OF ANESTHESIOLOGISTS 2007
1ST GLOBAL INDUSTRY LEADERS' FORUM 2008
Lions Clubs International DGE SEMINAR 2008
Toyota Motor (THAILAND) 2008
MONEY EXPO Pattaya 2009
ASEAN SUMMIT 2009
แหล่งข้อมูลอื่น

Pattaya Exhibition and Convention Hall
Royal Cliff Beach Resort
| ด ค กศูนย์ประชุมและศูนย์แสดงสินค้าในประเทศไทย |
| --- | --- |
กรุงเทพมหานคร และปริมณฑล:  หอประชุมกองทัพเรือ  ไบเทคบุรี  พารากอน ฮอลล์  ศูนย์ประชุมในเครือเซ็นทรัล  ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย  ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์  อิมแพ็ค เมืองทองธานี  มหิดลสิทธาคาร  ทรู ไอคอน ฮอลล์  ยูโอบีไลฟ์  วัน แบงค็อก ฟอรัม 
ภูมิภาคอื่น:  ศูนย์ประชุมและแสดงสินค้านานาชาติเชียงใหม่  ศูนย์ประชุมและแสดงสินค้านานาชาติขอนแก่น  ศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์  ศูนย์ประชุมอเนกประสงค์กาญจนาภิเษก มหาวิทยาลัยขอนแก่น  ศูนย์ประชุมเฉลิมพระเกียรติ ในโอกาสฉลองพระชนมายุ 5 รอบ 2 เมษายน 2558 มหาวิทยาลัยมหาสารคาม  ศูนย์ประชุมพีช 
Conference at PEACH
ศูนย์คมนาคมครบวงจรหงเฉียว

สถานีรถไฟซ่างไห่หงเฉียว ซึ่งเป็นส่วนประกอบหลักของศูนย์
ศูนย์คมนาคมครบวงจรหงเฉียว (จีน: 虹桥综合交通枢纽; พินอิน: Hóngqiáo Zònghé Jiāotōng Shūniǔ; อังกฤษ: Hongqiao Comprehensive Transportation Hub) เป็นศูนย์ระบบการขนส่งผู้โดยสารขนาดใหญ่ ที่ตั้งอยู่ในเขตชานเมืองทางตะวันตกในเขต ฉางหนิง และ หมิ่นหัง ของ เซี่ยงไฮ้ ศูนย์คมนาคมครบวงจรหงเฉียวประกอบด้วย ท่าอากาศยานนานาชาติซ่างไห่หงเฉียว สถานีรถไฟความเร็วสูงหงเฉียว รถไฟใต้ดิน รถโดยสารประจำทาง รถแท็กซี่ และสถานีแม็กเลฟที่วางแผนไว้สำหรับการใช้งานในอนาคต
ศูนย์คมนาคมหงเฉียวเป็นศูนย์คมนาคมครบวงจรแห่งแรกในประเทศจีน และจะมีการสร้างลักษณะเดียวกันตามมาในเมืองอื่นอีก รวมทั้ง หางโจว กว่างโจว  และ เซินเจิ้น
ประวัติศาสตร์

ก่อนหน้าการสร้างศูนย์คมนาคมขนส่งแบบเชื่อมโยงต่างระบบลักษณะนี้ ท่าอากาศยานนานาชาติซ่างไห่หงเฉียวได้รับการต่อเติมและปรับปรุงใหม่ในปี พ.ศ.2507 ให้เป็นท่าอากาศหลักของเซี่ยงไฮ้ ต่อมาในปี พ.ศ.2548 ความคิดของการรวมศูนย์ระบบการขนส่งให้เป็นศูนย์คมนาคมครบวงจรหงเฉียวนี้ ถูกหยิบยกอย่างเป็นทางการโดยกระทรวงการรถไฟของจีนและเทศบาลนครเซี่ยงไฮ้
บริษัทจัดการลงทุนซ่างไห่หงเฉียว (Shanghai Rainbow Investment Corp.) ก่อตั้งขึ้นในปี 2549 โดยรัฐบาลเซี่ยงไฮ้เพื่อเป็นนิติบุคคลที่ได้รับอนุญาตแต่เพียงผู้เดียวในการดูแลโครงการก่อสร้างและพัฒนาของศูนย์คมนาคมครบวงจรหงเฉียว และวางแผนให้ศูนย์แห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนโครงสร้างพื้นฐานของงานเอ็กซ์โป 2010 ศูนย์นี้แล้วเสร็จสมบูรณ์ก่อนสิ้นปี 2552 (ปี ค.ศ. 2009) และนำไปใช้ในงานเอ็กซ์โป 2010 ในปี 2553
ประเภทการขนส่ง > ทางอากาศ

ท่าอากาศยานนานาชาติซ่างไห่หงเฉียวให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศ และเที่ยวบินภูมิภาคสู่ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้เป็นหลัก ในปี 2559 ท่าอากาศยานให้บริการผู้โดยสาร 40,460,135 คน ทำให้เป็นท่าอากาศยานที่พลุกพล่านอันดับ 7 ในประเทศจีน และเป็น อันดับที่ 45 ของโลก
ประเภทการขนส่ง > รถไฟความเร็วสูง

สถานีรถไฟเซี่ยงไฮ้หงเฉียวเป็นหนึ่งในสามสถานีรถไฟหลักของเซี่ยงไฮ้ และเป็นสถานีรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย ให้บริการรถไฟความเร็วสูงระหว่างเมืองไปยังเมืองใหญ่ทั้งหมดของจีน เส้นทางรถไฟที่สำคัญและเป็นที่รู้จักมากที่สุดได้แก่ เส้นทางรถไฟความเร็วสูงระหว่างเมืองเซี่ยงไฮ้ - นานกิง, เส้นทางรถไฟความเร็วสูงเซี่ยงไฮ้ - หางโจว (ส่วนแรกของ เส้นทางรถไฟความเร็วสูงเซี่ยงไฮ้ - คุนหมิง ) และ เส้นทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง - เซี่ยงไฮ้
ประเภทการขนส่ง > ระบบรถไฟใต้ดินเซี่ยงไฮ้

ขณะนี้มีรถไฟใต้ดินสามสายที่ให้บริการในศูนย์แห่งนี้ คือ รถไฟใต้ดินสาย 2, สาย 10 และ สาย 17
รถไฟใต้ดินเซี่ยงไฮ้สาย 2  เป็นเส้นทางสายตะวันออก - ตะวันตกเชื่อมศูนย์คมนาคมหงเฉียวไปยังย่านเมืองเก่าหวงผู่ ย่านการเงินลู่จาจุ่ย (Lujiazui) สวนอุตสาหกรรมไฮเทคจางเจียง และ ท่าอากาศยานนานาชาติเซี่ยงไฮ้ผู่ตง
รถไฟใต้ดินเซี่ยงไฮ้สาย 10  เป็นเส้นทางสายตะวันตกเฉียงใต้ - ตะวันออกเฉียงเหนือที่เชื่อมต่อไปยังเขตที่อยู่อาศัยหนาแน่นของ หยางผู่ และ หงโข่ว ผ่านตัวเมืองเซี่ยงไฮ้
รถไฟใต้ดินเซี่ยงไฮ้สาย 17 เชื่อมต่อปลายทางสาย 10 ไปทางทิศตะวันตกเพื่อให้บริการพื้นที่ชานเมืองเซี่ยงไฮ้ ในเขต ชิงผู่
| สาย | สถานีปลายทาง    ( เขตที่ตั้ง ) | สถานีปลายทาง    ( เขตที่ตั้ง ) | รูปแบบการบริการ | ความยาว    กม>  | สถานี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2 | สถานีฉูจิงตะวันออก   ( ชิงผู่ ) | ท่าอากาศยานนานาชาติซ่างไห่ผู่ตง  ( ผู่ตง ) | ชั่วโมงเร่งด่วน: สถานีฉูจิงตง ↔ สถานีถังเจิ้น เส้นทางปกคิ: สถานีฉูจิงตง ↔ ถนนกว่านหลาน เส้นทางระยะสั้น: สถานีถนนซงหง ↔ ถนนกว่านหลาน   เส้นทางส่วนชานเมือง: สถานีถนนกว่านหลาน ↔ ท่าอากาศยานนานาชาติซ่างไห่ผู่ตง  | 63.8 | 30 |
| 10 | สถานีซินเจียงว่านเฉิน   ( หยางผู่ ) | สถานีรถไฟซ่างไห่หงเฉียว ( หมิ่นหัง ) | สถานีซินเจียงว่านเฉิน  ↔ สถานีรถไฟหงเฉียว  สถานีซินเจียงว่านเฉิน ↔ สถานีถนนหังจง | 35.4 | 31 |
| 10 | สถานีซินเจียงว่านเฉิน   ( หยางผู่ ) | สถานีถนนหังจง ( หมิ่นหัง ) | สถานีซินเจียงว่านเฉิน  ↔ สถานีรถไฟหงเฉียว  สถานีซินเจียงว่านเฉิน ↔ สถานีถนนหังจง | 35.4 | 31 |
| 17 | สถานีรถไฟซ่างไห่หงเฉียว    ( หมิ่นหัง ) | สถานีตงฟางลฺวี่โจว  ( ชิงผู่ ) | สถานีรถไฟหงเฉียว ↔ สถานีตงฟางลฺวี่โจว  เส้นทางระยะสั้น: สถานีรถไฟหงเฉียว ↔ สถานีถนนเตี้ยนชานหู | 35.3 | 13 |
ประเภทการขนส่ง > พาหนะอื่น

มีบริการรถประจำทางและบริการแท็กซี่ภายในอาคารผู้โดยสารของ สนามบิน และ สถานีรถไฟ
ถนนยกระดับสร้างขึ้นเพื่อให้บริการเชื่อมต่อทางถนนไปยังสถานที่ต่างๆในเซี่ยงไฮ้ และเมืองใกล้เคียง
ศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาค

ศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาค (อังกฤษ: Regional Specialized Meteorological Center, ย่อว่า RSMC) เป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบการเผยแพร่ข้อมูล คำแนะนำ และคำเตือนทางอุตุนิยมวิทยาในภูมิภาคที่ตนเองตั้งอยู่ ได้รับการยอมรับโดยความเห็นพ้องที่องค์การอุตุนิยมวิทยาโลกในฐานะส่วนหนึ่งของหน่วยงานการเฝ้าระวังสภาพอากาศโลก
พายุหมุนเขตร้อน

ศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษศูนย์หนึ่ง ๆ เป็นผู้รับผิดชอบตรวจหาพายุหมุนเขตร้อนในภูมิภาคที่ตนเองรับผิดชอบ และเผยแพร่ข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับบริเวณความกดอากาศต่ำที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน รวมทั้งตำแหน่ง การเคลื่อนที่ และความรุนแรงของบริเวณความกดอากาศเหล่านั้น โดยมีศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษดังกล่าว 6 ศูนย์ รวมกับศูนย์เตือนภัยพายุหมุนเขตร้อน (Tropical Cyclone Warning Center, ย่อว่า TCWC) ในระดับภูมิภาคอีก 6 ศูนย์ ทั้งหมดทำหน้าที่ออกประกาศเตือนภัยพายุหมุนเขตร้อนเป็นการสาธารณะ และช่วยเหลือหน่วยงานทางอุตุนิยมวิทยาและอุทกวิทยาของประเทศต่าง ๆ ในการเตรียมข้อมูลเตือนภัยสำหรับประเทศของตน นอกจากนี้ ศูนย์ฯ ทุกศูนย์ยังรับผิดชอบการตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนเมื่อพายุเหล่านั้นก่อตัวเป็นพายุโซนร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของตน (ยกเว้นศูนย์ฯ เรอูว์นียง และศูนย์ฯ เวลลิงตัน)
ศูนย์เฮอร์ริเคนแห่งชาติ (National Hurricane Center, NHC) ของสหรัฐอเมริกาเป็น ศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาค ไมแอมี รับผิดชอบการติดตามการเคลื่อนที่ของพายุหมุนเขตร้อนภายในแอ่งแอตแลนติกและแอ่งแปซิฟิกตะวันออก
ศูนย์เฮอร์ริเคนแปซิฟิกกลาง (Central Pacific Hurricane Center, CPHC) ของสหรัฐอเมริกาเป็น ศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาค โฮโนลูลู รับผิดชอบจัดหาดาวเทียมถาวรสำหรับแอ่งแปซิฟิกตะวันตกและแอ่งแปซิฟิกใต้ และการเตือนภัยพายุหมุนเขตร้อนสำหรับแอ่งแปซิฟิกกลางและแอ่งแปซิฟิกตะวันออกในกรณีที่ศูนย์เฮอร์ริเคนแห่งชาติกำลังมีภาระมากในแอ่งแอตแลนติกหรือไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ด้วยกรณีใด ๆ ก็ตาม
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (Japan Meteorological Agency, JMA) เป็น ศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาค โตเกียว รับผิดชอบการออกคำเตือนในแอ่งแปซิฟิกตะวันตก
กรมอุตุนิยมวิทยาอินเดีย (India Meteorological Department, IMD) เป็น ศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาค นิวเดลี รับผิดชอบการติดตามการเคลื่อนที่ของพายุหมุนเขตร้อนในแอ่งมหาสมุทรอินเดียเหนือ
เมเตโอ-ฟร็องส์ เรอูว์นียง (Météo-France La Réunion, MFR) ของฝรั่งเศสเป็น ศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาค เรอูว์นียง รับผิดชอบการออกคำเตือนและการติดตามการเคลื่อนที่ของพายุหมุนเขตร้อน อย่างไรก็ตาม การตั้งชื่อกับระบบพายุหมุนเขตร้อนนั้นถูกโอนไปเป็นหน้าที่ของศูนย์บริการสภาพอากาศของมอริเชียสและมาดากัสการ์
ภายในภูมิภาคออสเตรเลีย มีศูนย์เตือนภัยพายุหมุนเขตร้อน 5 ศูนย์เป็นผู้รับผิดชอบการตั้งชื่อและการติดตามการเคลื่อนที่ของพายุหมุนเขตร้อน โดยศูนย์ 3 ศูนย์ในจำนวนนี้ดำเนินงานและตั้งอยู่ในสำนักงานสาขาของ สำนักอุตุนิยมวิทยาออสเตรเลีย (Bureau of Meteorology) ที่เมืองเพิร์ท, ดาร์วิน และบริสเบน และใช้รายชื่อพายุระดับชาติรายชื่อเดียวกัน ส่วนอีก 2 ศูนย์ตั้งอยู่ที่กรุงพอร์ตมอร์สบีของปาปัวนิวกินี และกรุงจาการ์ตาของอินโดนีเซีย
ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ กรมอุตุนิยมวิทยาฟีจี (Fiji Meteorological Service, FMS) เป็น ศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาค นันจี รับผิดชอบการตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนในแอ่งนี้ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม สำนักงานบริการอุตุนิยมวิทยานิวซีแลนด์ (Meteorological Service of New Zealand, MetService) ซึ่งเป็น ศูนย์เตือนภัยพายุหมุนเขตร้อน เวลลิงตัน ทำหน้าที่ออกพยากรณ์อากาศในพื้นที่ใต้ละติจูดที่ 25 องศาใต้ลงไป
ดูเพิ่ม

พายุหมุนเขตร้อน
องค์กรอุตุนิยมวิทยาโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์เฮอร์ริเคนแห่งชาติสหรัฐอเมริกา - มหาสมุทรแอตแลนติกเหนือและแปซิฟิกตะวันออก
ศูนย์เฮอร์ริเคนแปซิฟิกกลาง เก็บถาวร 2011-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - มหาสมุทรแปซิฟิกกลาง
สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น - มหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ
กรมอุตุนิยมวิทยาอินเดีย - อ่าวเบงกอลและทะเลอาหรับ
เมเตโอ-ฟร็องส์ ลาเรอูว์นียง - มหาสมุทรอินเดียใต้จากแอฟริกาถึงเส้นเมริเดียนที่ 90 องศาตะวันออก
กรมอุตุนิยมวิทยาฟีจี - มหาสมุทรแปซิฟิกใต้ทางตะวันออกของเส้นเมริเดียนที่ 160 องศาตะวันออก, ทางเหนือของเส้นขนานที่ 25 องศาใต้
ศูนย์พายุหมุนเขตร้อนและภูมิภาคในความรับผิดชอบ
ยอดคนเหนือพิภพจักรวาล

| อินฮิวแมนส์ Inhumans |
| --- | --- |
ประเภท:   แอคชัน  ผจญภัย  Science fiction  ซูเปอร์ฮีโร  ดรามา 
สร้างโดย: Scott Buck
เค้าโครงจาก: อินฮิวแมนส์ โดย สแตน ลี แจ็ก เคอร์บี
แสดงนำ:   Anson Mount  Serinda Swan  เคน เหลียง  Eme Ikwuakor  Isabelle Cornish  Ellen Woglom  Iwan Rheon 
ผู้ประพันธ์เพลง: Sean Callery
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหรัฐ
ภาษาต้นฉบับ: อังกฤษ
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 8 (รายชื่อตอน)
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   Roel Reiné (1x01-02 only)  Alan Fine  สแตน ลี  Joe Quesada  Jim Chory  Jeph Loeb  Scott Buck 
ผู้อำนวยการสร้าง: Jean Higgins
สถานที่ถ่ายทำ: Kalaeloa, Hawaii
ผู้กำกับภาพ: Jeff Jur
ผู้ลำดับภาพ:   Radu Ion  Kristina Hamilton-Grobler  Lauren Schaffer  Jesse Ellis  Tim Mirkovich  Robert Ivison 
ความยาวตอน: 42 นาที
บริษัทผู้ผลิต:   ABC Studios  มาร์เวลเทเลวิชัน  Devilina Productions 
ออกอากาศ
เครือข่าย: เอบีซี
ออกอากาศ: 29 กันยายน ค.ศ. 2017 (2017-09-29) – 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 (2017-11-10)
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
ละครชุดทางโทรทัศน์ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
ยอดคนเหนือพิภพจักรวาล (อังกฤษ: Marvel's Inhumans) เป็นละครชุดทางโทรทัศน์สัญชาติอเมริกันที่สร้างโดย Scott Buck สำหรับสถานีเอบีซี โดยอิงจากเผ่าพันธ์ุในมาร์เวลคอมิกส์ที่ใช้ชื่อเดียวกัน เหตุการณ์รวมอยู่ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) และเชื่อมโยงกับละครชุดโทรทัศน์อื่น ๆ  ของแฟรนไชส์ ผลิตโดย ABC Studios และมาร์เวลเทเลวิชันร่วมกับ Devilina Productions และได้รับการสนับสนุนทางการเงินจาก IMAX Entertainment ในข้อตกลงที่ทำให้ซีรีส์นี้มีการฉายรอบปฐมทัศน์ในโรงภาพยนตร์ บักรับหน้าที่เป็นผู้ควบคุมในซีรีส์
ซีรีส์นี้มีศูนย์กลางอยู่ที่ Black Bolt ซึ่งแสดงโดย Anson Mount และสมาชิกคนอื่น ๆ ของ Inhuman Royal Family ร่วมแสดงโดย เซรินดา สวาน, เคน เหลียง, อีมี อิกวูเกอร์, อิสซาเบล คอร์นิช, เอลเลน วอกลอม และ อิแวน โรน มาร์เวลสตูดิโอส์ประกาศให้ภาพยนตร์ Inhumans ในปี ค.ศ. 2014 เป็นส่วนหนึ่งของภาพยนตร์ระยะสามของพวกเขา โดยสายพันธุ์นี้ได้รับการแนะนำให้รู้จักสู่ MCU ในละครชุดเรื่อง ชี.ล.ด์. ทีมมหากาฬอเวนเจอร์ส ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกลบออกจากแผนผังของมาร์เวลสตูดิโอส์ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2016 และซีรีส์ Inhumans ได้รับการประกาศในเดือนพฤศจิกายนว่าจะถ่ายทำบางส่วนโดยใช้กล้อง IMAX บักเข้าร่วมซีรีส์ในเดือนตุลาคม และเมาท์เข้าร่วมในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 การถ่ายทำเกิดขึ้นตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงมิถุนายน ค.ศ. 2017 ที่สนามบิน Naval Air Station Barbers Pointเดิม ใน Kalaeloa ฮาวายและสถานที่ต่าง ๆ บนเกาะ Oahu
อินฮิวแมนส์เปิดตัวบนหน้าจอไอแมกซ์ เมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2560 ซึ่งเป็นซีรีส์ทีวีไลฟ์แอ็กชันเรื่องแรกที่ทำเช่นนี้ การฉายภาพยนตร์ใช้เวลาสองสัปดาห์ก่อนที่ซีรีส์จะฉายทางช่องเอบีซี ในวันที่ 29 กันยายนและฉายไปแปดตอน โดยสรุปในวันที่ 10 พฤศจิกายน ซีรีส์นี้ได้รับบทวิจารณ์ที่ไม่เป็นที่พอใจและเรตติ้งทางโทรทัศน์ที่ต่ำและถูกยกเลิกโดยเอบีซีในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2561
ยูเอสเอส จอห์น เอฟ. เคนเนดี (CVN-79)

Gerald R. Ford-class aircraft carrier
| --- | --- |
ยูเอสเอส จอห์น เอฟ. เคนเนดี ในเดือนตุลาคม 2019
ประวัติ
สหรัฐอเมริกา
ชื่อ:  ไทย : ยูเอสเอส จอห์น เอฟ เคนเนดี  อังกฤษ : USS John F. Kennedy 
ตั้งชื่อตาม: จอห์น เอฟ. เคนเนดี
อู่เรือ: ฮันติงตัน อิงกัลส์ อินดัสทรีส์
มูลค่าสร้าง: 11,341 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ปล่อยเรือ: 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2015
เดินเรือแรก: 29 ตุลาคม ค.ศ. 2019
สนับสนุนโดย: แคโรไลน์ เคนเนดี
Christened: 7 ธันวาคม ค.ศ. 2019
รหัสระบุ: CVN-79
คำขวัญ: อุทิศตนด้วยความกล้าหาญ
สถานะ: กำลังติดตั้งอุปกรณ์
สัญลักษณ์: 
ลักษณะเฉพาะ
ชั้น::  เจอรัลด์ อาร์. ฟอร์ด
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  ประมาณ 100,000 ลองตัน (100,000 ตัน) (บรรทุกเต็มพิกัด)
ความยาว::  1,106 ฟุต (337 เมตร)
ความกว้าง::  134 ฟุต (41 เมตร) (เส้นน้ำลึก)  256 ฟุต (78 เมตร) (ดาดฟ้าบิน)
กินน้ำลึก::  39 ฟุต (12 เมตร)
ระบบพลังงาน::  2 × เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ A1B
ระบบขับเคลื่อน::  4 × ใบจักร
ความเร็ว::  เกิน 30 นอต (56 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 35 ไมล์ต่อชั่วโมง)
พิสัยเชื้อเพลิง::  ไม่จำกัดระยะทาง 20–25 ปี
อัตราเต็มที่::  4,660
ระบบตรวจการและปฏิบัติการ::  เรดาร์มัลติฟังก์ชัน (MFR) AN/SPY-3 คลื่นความถี่ X AESA  เรดาร์ค้นหาพื้นที่ (VSR) AN/SPY-6 คลื่นความถี่ S AESA
ยุทโธปกรณ์::  อาวุธปล่อยผิวพื้นสู่อากาศ:  2 × แท่นปล่อย อาร์ไอเอ็ม-162 อีเอสเอสเอ็ม  2 × แท่นปล่อย อาร์ไอเอ็ม-116 โรลลิงแอร์เฟรม  ปืน:  3 × Phalanx CIWS  4 × ปืนกล .50 คาลิเบอร์ (12.7 มม.) M2 Browning
อากาศยาน::  80+
อุปกรณ์สนับสนุนการบิน::  ดาดฟ้าบินขนาด 1,092 × 256 ฟุต (333 × 78 เมตร)
ยูเอสเอส จอห์น เอฟ. เคนเนดี (CVN-79) (อังกฤษ: USS John F. Kennedy) เป็นเรือบรรทุกอากาศยานลำที่ 2 ในชั้นเจอรัลด์ อาร์. ฟอร์ด ของกองทัพเรือสหรัฐ ปล่อยลงน้ำเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 2019 และตั้งชื่อใหม่เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2019 เป็นเรือลำที่สองที่ได้รับการตั้งชื่อตามประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาคนที่ 35 จอห์น เอฟ. เคนเนดี
สกูบี้-ดู

| สกูบี้-ดู |
| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์แฟรนไชส์ตั้งแต่ปี 1997
สร้างโดย: โจ รูบี เคน สเพียส์
งานต้นฉบับ: สกูบี้-ดู นายอยู่ไหน! (1969–70)
เจ้าของ: วอร์เนอร์บราเธอส์
ปี: 1969–ปัจจุบัน
สื่อสิ่งพิมพ์
การ์ตูน: ดูที่ รายชื่อการ์ตูน
ภาพยนตร์และโทรทัศน์
ภาพยนตร์: ดูที่ รายชื่อภาพยนตร์
ภาพยนตร์สั้น: ดูที่ รายชื่อขนาดสั้น
ละครโทรทัศน์: ดูที่ รายชื่อละครชุด
รายการโทรทัศน์พิเศษ: ดูที่ รายชื่อรายการโทรทัศน์พิเศษ
เกม
วิดีโอเกม: ดูที่ รายชื่อวิดีโอเกม
เสียง
เพลงประกอบ: ดิอัลติเมตคอลเลกชัน สกูบี้-ดู
เว็บไซต์ทางการ
เว็บไซต์ทางการ
สกูบี้-ดู (อังกฤษ: Scooby-Doo) เป็นแฟรนไชส์การ์ตูนเคลื่อนไหวอเมริกัน ประกอบด้วยซีรีส์โทรทัศน์แอนิเมชันหลายซีรีส์ ซึ่งผลิตตั้งแต่ปี 1969 จนถึงปัจจุบัน ซีรีส์ดั้งเดิม สกูบี้-ดู นายอยู่ไหน! ผลิตให้ฮันนา-บาร์เบรา โดยนักเขียนโจ รูบีและเคน สเพียส์ในปี 1969 ซีรีส์เช้าวันเสาร์นี้นำแสดงโดยวัยรุ่นสี่คน คือ เฟรด โจนส์, แดฟนี เบลก, เวลมา ดิงค์ลีย์ และนอร์วิล "แชกกี" โรเจอส์ และพาสุนัขพันธุ์เกรตเดนสีน้ำตาลชื่อ สกูบี้-ดู ไปด้วย ผู้ไขปริศนาเกี่ยวข้องกับสิ่งที่น่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติผ่านการกระทำชวนหัวและความผิดพลาดต่าง ๆ
ในปี 2013 ทีวีไกด์จัดอันดับ สกูบี้-ดู เป็นการ์ตูนทีวียอดเยี่ยมตลอดกาลอันดับห้า
ตัวละครหลัก

บทความหลัก: ตัวละครในเรื่อง สกูบี้-ดู