โครงการเอ็มเคอัลทรา
การทดลองกับชาวอเมริกัน > แอลเอสดี

ในปี 1943 แอลเอสดีถูกสร้างขึ้นโดย อัลแบร์ท โฮฟมัน ที่ แซนดอซ แลบอราทอรีส์ ในบาเซิล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ผู้อำนวยการคนแรก ๆ ของ เอ็มเคอัลทรา เริ่มรับรู้ถึงการมีอยู่ของแอลเอสดีและต้องการที่จะใช้มันเพื่อ "ควบคุมจิตใจ" ในช่วงต้นทศวรรษ 1950 ซิดนีย์ ก๊อตต์ลิบ ผู้อำนวยการ เอ็มเคอัลทรา ได้จัดการให้ ซีไอเอ ซื้อแอลเอสดีทั้งหมดในราคา 240,000 เหรียญสหรัฐ ซึ่งในปี 2024 จะเท่ากับ 4,227,079 เหรียญสหรัฐ แอลเอสดีจำนวนนี้ทำให้ก๊อตต์ลิบสามารถทำการทดลองของเขาได้สำเร็จโดยการแพร่กระจายแอลเอสดีไปยังเรือนจำ โรงพยาบาล สถาบัน คลินิก และมูลนิธิต่าง ๆ เพื่อดูว่าประชาชนจะมีปฏิกิริยาอย่างไรต่อยาโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
ความพยายามในช่วงแรกของซีไอเอ มุ่งเน้นไปที่ แอลเอสดี-25 ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นสิ่งสำคัญในหลายโครงการของ เอ็มเคอัลทรา ซีไอเอ ต้องการทราบว่าพวกเขาสามารถทำให้สายลับ โซเวียต แปรพักตร์โดยไม่เต็มใจได้หรือไม่ และฝ่าย โซเวียต เองก็สามารถทำเช่นเดียวกันกับเจ้าหน้าที่ของ ซีไอเอ ได้หรือไม่
เอกสารที่ จอห์น ดี. มาร์คส์ ได้รับจาก ซีไอเอ ภายใต้ เสรีภาพในการเข้าถึงข้อมูล ในปี 1976 แสดงให้เห็นว่า ในปี 1953 ซีไอเอ พิจารณาซื้อ แอลเอสดี จำนวน 10 กิโลกรัม ซึ่งเพียงพอสำหรับการใช้ 100 ล้านโดส การเสนอซื้อมีวัตถุประสงค์เพื่อหยุดประเทศอื่น ๆ จากการควบคุมอุปทาน เอกสารดังกล่าวแสดงให้เห็นว่า ซีไอเอ ซื้อ แอลเอสดี จำนวนหนึ่งจาก แซนดอซ แลบอราทอรีส์ ในสวิตเซอร์แลนด์
เมื่อโครงการ เอ็มเคอัลทรา เริ่มต้นขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1953 การทดลองรวมถึงการให้ แอลเอสดี แก่ผู้ป่วยทางจิต นักโทษ ผู้ติดยา และโสเภณี - "คนที่ไม่สามารถตอบโต้ได้" ตามที่เจ้าหน้าที่หน่วยงานคนหนึ่งกล่าวไว้ ในกรณีหนึ่ง พวกเขาให้ แอลเอสดี แก่ผู้ป่วยทางจิตใน รัฐเคนทักกี เป็นเวลา 174 วัน พวกเขายังให้ แอลเอสดี แก่พนักงาน ซีไอเอ บุคลากรทางทหาร แพทย์ เจ้าหน้าที่รัฐบาลคนอื่น ๆ และประชาชนทั่วไปเพื่อศึกษาปฏิกิริยาของพวกเขา เป้าหมายคือการหายาที่จะทำให้สารภาพออกมาอย่างหมดเปลือกหรือล้างความคิดของผู้ถูกทดลองให้สะอาดหมดจดและตั้งโปรแกรมพวกเขาให้เป็น "หุ่นยนต์ตัวแทน" บุคลากรทางทหารที่ได้รับยาเปลี่ยนความคิดยังถูกคุกคามด้วยศาลทหารหากพวกเขาบอกใครเกี่ยวกับการทดลอง แอลเอสดี และยาอื่น ๆ มักถูกให้โดยที่ผู้ถูกทดลองไม่รู้หรือได้รับความยินยอม ซึ่งเป็นการละเมิด รหัสนูเรมเบิร์ก ที่สหรัฐฯ ตกลงที่จะปฏิบัติตามหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ปัจจุบันทหารผ่านศึกจำนวนมากที่ถูกทดลองกำลังหาทางเรียกร้องค่าเสียหายทางกฎหมายและทางการเงิน
ใน ปฏิบัติการเที่ยงคืนไคลแม็กซ์ ซีไอเอจัดตั้งซ่องโสเภณีหลายแห่งภายในบ้านพักหลบภัยของหน่วยงานในซานฟรานซิสโก เพื่อรวบรวมผู้ชายที่น่าจะอับอายเกินกว่าจะพูดคุยเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผู้ชายเหล่านี้ถูกให้ยา แอลเอสดี โดยที่ซ่องถูกติดตั้งกระจกทางเดียว และมีการถ่ายทำช่วงเวลาดังกล่าวเพื่อการรับชมและศึกษาในภายหลัง ในการทดลองอื่น ๆ ที่ผู้คนได้รับ แอลเอสดี โดยไม่รู้ตัว พวกเขาถูกสอบถามภายใต้แสงไฟจ้า โดยมีแพทย์อยู่เบื้องหลังคอยจดบันทึก พวกเขาบอกกับผู้เข้ารับการทดลองว่าจะขยาย "ทริป" ของพวกเขาออกไป หากพวกเขาปฏิเสธที่จะเปิดเผยความลับ ผู้ที่ถูกสอบถามนี้เป็นพนักงาน ซีไอเอ บุคลากรทางทหารของสหรัฐฯ และสายลับที่สงสัยว่าทำงานให้กับฝ่ายตรงข้ามใน สงครามเย็น การทดลองนี้ส่งผลให้เกิดความอ่อนแอในระยะยาวและการเสียชีวิตหลายราย ผู้ติด เฮโรอีน ถูกติดสินบนให้รับ แอลเอสดี ด้วยข้อเสนอ เฮโรอีน เพิ่มเติม
ตามคำเชิญของ วิค โลเวลล์ นักศึกษาปริญญาโทสาขาจิตวิทยาจากสแตนฟอร์ด ซึ่งเป็นคนรู้จักของ อัลเลน กินส์เบิร์ก เคน คีซีย์ อาสาเข้าร่วมในการศึกษาที่ได้รับทุนสนับสนุนจาก ซีไอเอ ภายใต้รหัส เอ็มเคอัลทรา, ที่โรงพยาบาลทหาร veterans' Hospital เมนโลพาร์ก  ซึ่งเขาทำงานเป็นผู้ช่วยในช่วงกลางคืน โครงการนี้ศึกษาผลกระทบของ ยาหลอนประสาท ยาคลายเครียด และยาบ้า, โดยเฉพาะ แอลเอสดี, ไซโลไซบิน, เมสคาลีน, โคเคน, เอเอ็มที และ ดีเอ็มที ที่มีต่อมนุษย์
สำนักงานความปลอดภัยใช้ แอลเอสดี ในการสอบสวน แต่ ซิดนีย์ ก๊อตต์ลิบ นักเคมีผู้กำกับดูแล เอ็มเคอัลตร้า มีความคิดอื่น ๆ : เขาคิดว่ามันสามารถใช้ในการปฏิบัติการลับได้ เนื่องจากผลกระทบของมันเกิดขึ้นชั่วคราว เขาจึงเชื่อว่ามันสามารถมอบให้กับเจ้าหน้าที่ระดับสูงได้ และด้วยวิธีนี้จะส่งผลต่อการประชุมที่สำคัญ การกล่าวสุนทรพจน์ ฯลฯ เนื่องจากเขาตระหนักว่ามีความแตกต่างในการทดสอบยาในห้องปฏิบัติการและการใช้ในการปฏิบัติการลับ เขาจึงริเริ่มการทดลองชุดหนึ่งโดยที่ แอลเอสดี ถูกมอบให้กับผู้คนในสถานที่ "ปกติ" โดยไม่มีการเตือน ในตอนแรก ทุกคนในฝ่ายบริการด้านเทคนิคได้ลองใช้มัน การทดลองทั่วไปเกี่ยวข้องกับคนสองคนในห้องที่พวกเขาสังเกตซึ่งกันและกันเป็นเวลาหลายชั่วโมงและจดบันทึก เมื่อการทดลองดำเนินไป ถึงจุดหนึ่งที่บุคคลภายนอกถูกวางยาโดยไม่มีคำอธิบายใด ๆ และการทริปกรดแบบเซอร์ไพรส์กลายเป็นอันตรายจากการทำงานในหมู่เจ้าหน้าที่ ซีไอเอ ปฏิกิริยาไม่พึงประสงค์มักเกิดขึ้น เช่น เจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่ได้รับยาในกาแฟตอนเช้าของเขา กลายเป็นโรคจิตและวิ่งข้าม วอชิงตัน ดี.ซี. เห็นสัตว์ประหลาดในรถทุกคันที่แล่นผ่านเขา การทดลองยังคงดำเนินต่อไปแม้หลังจาก แฟรงค์ โอลสัน นักเคมีของกองทัพบกที่ไม่เคยใช้ แอลเอสดี มาก่อน ถูกหัวหน้างาน ซีไอเอ ของเขาวางยาอย่างลับ ๆ และเก้าวันต่อมาก็พลัดตกจากหน้าต่างห้องพักโรงแรมในนิวยอร์กซิตี้ชั้น 13 จนเสียชีวิต ซึ่งคาดว่าเป็นผลมาจากภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรงที่เกิดจากยาเสพติด  ตามที่ สตีเฟ่น คินเซอร์ โอลสันได้เข้าหาผู้บังคับบัญชาของเขาเมื่อช่วงเวลาหนึ่งก่อนหน้านี้ โดยสงสัยในศีลธรรมของโครงการ และขอลาออกจาก ซีไอเอ
การเข้าร่วมของอาสาสมัครบางคนเป็นไปโดยสมัครใจ และในกรณีเหล่านี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะถูกเลือกให้เข้าร่วมการทดลองที่รุนแรงยิ่งขึ้น ยกตัวอย่างเช่น อาสาสมัครชาวแอฟริกันอเมริกันที่ติดยาเสพติดเจ็ดคน ที่ศูนย์วิจัยการติดยาเสพติด สถาบันสุขภาพจิตแห่งชาติ ใน รัฐเคนทักกี ได้รับ แอลเอสดี เป็นเวลา 77 วันติดต่อกัน
ต่อมานักวิจัยของ เอ็มเคอัลทรา ไม่ยอมรับแอลเอสดีเนื่องจากผลลัพธ์ที่คาดเดาไม่ได้  พวกเขาเลิกคิดไปเลยว่าแอลเอสดีคือ "ความลับที่จะไขจักรวาล" แต่มันก็ยังมีที่อยู่ในคลังแสงที่ปกปิดอยู่ อย่างไรก็ตาม ในปี 1962 ซีไอเอและกองทัพได้พัฒนายาหลอนประสาทชั้นยอดหลายชุด เช่น บีแซด ซึ่งคิดว่ามีความหวังมากกว่าในฐานะอาวุธควบคุมจิตใจ ส่งผลให้นักวิชาการและนักวิจัยเอกชนหลายคนถอนการสนับสนุน และการวิจัยแอลเอสดีก็มีความสำคัญน้อยลงไปโดยสิ้นเชิง