stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หออะซานแห่งญาม

| หออะซานและซากโบราณคดีแห่งญาม * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
หออะซานแห่งญามเมื่อปี 2012
พิกัด: 34°23′47.6″N 64°30′57.8″E﻿ / ﻿34.396556°N 64.516056°E﻿ / 34.396556; 64.516056
ประเทศ: อำเภอแชห์แรก, จังหวัดฆอร์,  อัฟกานิสถาน
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii) (iii) (iv)
อ้างอิง: 211
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2545 (คณะกรรมการสมัยที่ 26)
ที่ตั้งของหออะซานแห่งญาม ในประเทศอัฟกานิสถาน
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
หออะซานแห่งญาม (อังกฤษ: Minaret of Jam) เป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกในประเทศอัฟกานิสถานทางตะวันตก ตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกลและเข้าถึงยากของอำเภอแชห์แรก จังหวัดฆอร์ ริมแม่น้ำฮารี หออะซานนี้มีความสูง 65-เมตร (213-ฟุต) หรือบางแหล่งระบุว่า 62-เมตร (203-ฟุต) สร้างขึ้นในราวปี 1190 โดยใช้อิฐอบ และเป็นที่รู้จักการจัดเรียงอิฐที่วิจิตร, งานสตักโค และการตกแต่งกระเบื้องเคลือบสีสดใสและงดงาม ซึ่งแสดงลวดลายอักษรวิจิตรอิสลามในอักษรทั้งกูฟิก และ นักคี, ลวดลายเรขาคณิต และถ้อยคำจากอัลกุรอาน หออะซานแห่งญามขึ้นทะเบียนในปี 2002 ให้เป็นมรดกโลกที่อยู่ในภาวะอันตราย และยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน จากการกัดกร่อนรุนแรงและขาดการอนุรักษ์อย่างจริงจัง ในปี 2014 บีบีซีรายงานว่าหอตกอยู่ในภาวะอันตรายเสี่ยงต่อการถล่มได้ทุกเมื่อ
หับ โห้ หิ้น บางกอก

บริษัท หับ โห้ หิ้น บางกอก จำกัด (อังกฤษ: Hub Ho Hin Bangkok) เป็นบริษัทสื่อของไทยที่ทำงานด้านโฆษณาและการสร้างภาพยนตร์ เป็น 1 ใน 3 บริษัทผู้ร่วมก่อตั้งจีทีเอชร่วมกับจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่และไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ซึ่งเลิกกิจการไปในปี 2558 และเป็น 1 ใน 2 บริษัทผู้ร่วมก่อตั้งจีดีเอชร่วมกับจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
หับ โห้ หิ้น ก่อตั้งขึ้นในปี 2534 โดย จิระ มะลิกุล, ยงยุทธ ทองกองทุน, จินา โอสถศิลป์ และ ประเสริฐ วิวัฒนานันท์พงษ์ นิสิตเก่าคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยเริ่มแรกบริษัททำธุรกิจด้านการผลิตโฆษณาและเริ่มแตกแขนงไปสู่การผลิตภาพยนตร์ด้วยภาพยนตร์เรื่องแรกในปี 2543 เรื่องสตรีเหล็ก ซึ่งกำกับโดย ยงยุทธ และร่วมผลิตกับ ไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ และภาพยนตร์ของ จิระ ในปี 2545 เรื่อง 15 ค่ำ เดือน 11 ที่ผลิตร่วมกับบริษัท จีเอ็มเอ็ม พิคเจอร์ ผ่านบริษัทร่วมทุน หับ โห้ หิ้น ฟิล์มส์ (2545–2551) หลังจากความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่องแฟนฉัน ที่ทั้ง 3 บริษัทร่วมสร้างในปี 2546 จีทีเอชจึงได้ก่อตั้งขึ้นในฐานะบริษัทร่วมทุนซึ่งดำเนินมาจนถึงปี 2558 ปัจจุบัน หับ โห้ หิ้น ถือหุ้น 15% ในจีดีเอช โดย GMM Grammy ถือหุ้น 51% และศิลปินในสังกัดถือหุ้น 34%
หอยเบี้ยจักจั่น
ดูเพิ่ม

หอยเบี้ยแก้ตัวเล็ก
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปเปลือกหอยเบี้ยจักจั่นโรสเตรท
หัวหน้าห้อง

หัวหน้าห้อง (อังกฤษ: class president หรือ class representative) เป็นตำแหน่งของหัวหน้าองค์กรนักเรียนในห้องเรียน และเป็นผู้นำการประชุมของคณะกรรมการห้องหรือองค์กรภายในสภานักเรียน หัวหน้าห้องมักมาจากการเลือกตั้งโดยคณะเลือกตั้งที่ประกอบด้วยนักเรียนทุกคน ซึ่งการเลือกตั้งหัวหน้าห้องลักษณะดังกล่าวพบได้ทั่วไปในหลายประเทศในโลก เช่น สหรัฐ ฟิลิปปินส์ แคนาดา เกาหลีใต้และไทย
แม้ว่าหัวหน้าห้องจะมีความคล้ายคลึงเป็นอย่างมากกับตำแหน่งประธานนักเรียน แต่ข้อแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดระหว่างสองตำแหน่งคือ หัวหน้าห้องมักเป็นผู้แทนของห้องใดห้องหนึ่งในโรงเรียนโดยเฉพาะ ขณะที่ประธานนักเรียนเป็นผู้แทนและผู้นำขององค์กรนักเรียนในระดับโรงเรียน (บางโรงเรียนเรียกตำแหน่งนี้ว่า "ประธานสภานักเรียน") การศึกษาพบว่าโรงเรียนสหศึกษามีแนวโน้มที่จะมีหัวหน้าห้องเพศชายมากกว่าเพศหญิง
หน้าที่หลักของผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าห้องมักเกี่ยวข้องกับการทำงานกับนักเรียนร่วมห้องในการแก้ปัญหา และแจ้งผู้นำของโรงเรียนและสภานักเรียนเกี่ยวกับแนวความคิดต่าง ๆ ของห้องเรียน หัวหน้าห้องยังมีความรับผิดชอบในการนำการประชุม และจัดกิจกรรมของนักเรียน ระยะเวลาในการดำรงตำแหน่งหัวหน้าห้องมักมีวาระหนึ่งปี นักเรียนที่อยู่ในตำแหน่งมักมีตัวเลือกที่จะเข้ารับการเลือกตั้งในสมัยหน้าได้ นอกจากนี้หัวหน้าห้องของบางโรงเรียนยังมีหน้าที่ในการหาเงินทุนสำหรับกิจกรรมของห้องอีกด้วย นักเรียนในตำแหน่งนี้มักได้รับการมองว่าเป็นสมือนตัวแทนเสียงของนักเรียนในห้อง
หอสมุดแจ็กเกอร์

หอสมุดในเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้
| หอสมุดแจ็กเกอร์ |
| --- | --- |
หอสมุดดังที่ปรากฏในระหว่างการประท้วงใน ค.ศ. 2015
ประเทศ: แอฟริกาใต้
ประเภท: หอสมุดมหาวิทยาลัย
สถานที่ตั้ง: เคปทาวน์
พิกัด: 33°57′29″S 18°27′39″E﻿ / ﻿33.95806°S 18.46083°E﻿ / -33.95806; 18.46083
เว็บไซต์: www.specialcollections.uct.ac.za/jagger-reading-room
แผนที่
th
หอสมุดแจ็กเกอร์ (อังกฤษ: Jagger Library) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ห้องอ่านหนังสือแจ็กเกอร์ (อังกฤษ: Jagger Reading Room), ก่อนหน้านี้รู้จักกันในชื่อ ห้องสมุดทางยาวเจ. ดับเบิลยู. แจ็กเกอร์ (อังกฤษ: J. W. Jagger Linear Library) เป็นห้องอ่านหนังสือหลักของหอสมุดมหาวิทยาลัยเคปทาวน์
อาคารนี้สร้างขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 โดยตั้งชื่อตามเจ.ดับเบิลยู. แจ็กเกอร์ ผู้มีอุปการคุณหลักของหอสมุดมหาวิทยาลัยเคปทาวน์ โดยในตอนแรกทำหน้าที่เป็นหอสมุดหลัก จากนั้นเป็นศูนย์ให้ยืมชั่วคราว และเมื่อไม่นานมานี้ระหว่าง ค.ศ. 2000 ถึง 2011 เป็นห้องอ่านหนังสือของหอสมุดแอฟริกันศึกษา
ทางเข้าหอสมุดแจ็กเกอร์พร้อมดอกไม้ประดับใน ค.ศ. 1947
ภายใน ค.ศ. 1980 หอสมุดดังกล่าวได้เป็นส่วนหนึ่งของหอสมุดแปดแห่งที่มหาวิทยาลัยเคปทาวน์ และเป็นสำนักงานใหญ่ของบริการหอสมุดของมหาวิทยาลัย จากนั้นได้บรรจุหนังสือ 518,000 เล่มจาก 741,000 เล่มที่มีอยู่ในเครือข่ายหอสมุด และสามารถรองรับผู้อ่าน 1,280 คนในห้องอ่านหนังสือ
ส่วนใน ค.ศ. 2011 มหาวิทยาลัยได้เริ่มโครงการเพื่อฟื้นฟูหอสมุดแจ็กเกอร์ให้กลับสู่สภาพเดิม ทางเดินและระเบียงที่ติดตั้งใน ค.ศ. 1960 และ 1970 ถูกถอดออก และต่อมาได้รับการทาสี, ตกแต่งใหม่ รวมถึงได้รับการบูรณะองค์ประกอบดั้งเดิม ซึ่งกลายเป็นหอสมุดหลักของมหาวิทยาลัยเคปทาวน์อีกครั้ง
หอสมุดแห่งนี้ถูกทำลายบางส่วนจากเหตุเพลิงไหม้ที่ภูเขาโต๊ะ ค.ศ. 2021 อย่างไรก็ตาม ระบบตรวจจับไฟของห้องสมุดได้ยับยั้งการทำลายของที่สะสมไว้ทั้งหมด
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หอสมุดแจ็กเกอร์
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  VIAF
หวงเฟยหง (ภาพยนตร์ชุด)

| หวงเฟยหง |
| --- | --- |
ภาพยนตร์ DVD Box Set ชุด หวงเฟยหง 3 ภาคแรก
กำกับ: ฉีเคอะ (ภาค 1, ภาค 2, ภาค 3, ภาค 5) หยวน บัน ( ภาค 4 ) หง จินเป่า ( ภาค 6 )
เขียนบท: Tsui Hark (all) Leung Yiu Ming (I) Tang Pik Yin (I) Yun Kai Chi (I) Chan Tin-suen (II) Cheung Tan (II) Elsa Tang (IV)
อำนวยการสร้าง: ฉีเคอะ (ทุกภาค) เรย์มอน โชว (ภาค 2) ซี หยวน (ภาค 2, ภาค 3, ภาค 4, ภาค 5) Dick Tso (ภาค 6)
นักแสดงนำ: หลี่ เหลียนเจี๋ย (ภาค 1-3, ภาค 6) เจ้า เหวินจั๋ว (ภาค 4-5)
กำกับภาพ: เฉิน ถังเฉียน วิลสัน ชาน เดวิด ชอง แอนดรูว์ ลาม อาเทอร์ หว่อง บิล หว่อง หลิว เหว่ยเฉียง หง จินเป่า
ตัดต่อ: มาร์โก มัค แองจี้ แลม
ดนตรีประกอบ: เจมส์ หว่อง โรมิโอ ดิแอซ ริชาร์ด เหยือน จอห์นนี นโจ วิลเลียม หู เวย-ลี้ โลเวลล์ หลัว
บริษัทผู้สร้าง: Golden Harvest Film Workshop 
ผู้จัดจำหน่าย: Golden Harvest China Star Entertainment Win's Entertainment สหมงคลฟิล์ม (ไทย)
วันฉาย: 1991–1997
ความยาว: 657 นาที
ประเทศ: ฮ่องกง
ภาษา: จีนมาตรฐาน แมนดาริน
ภาพยนตร์ชุด หวงเฟยหง (อังกฤษ: Once Upon A Time In China Film Series) เป็นซีรีส์ภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ที่มีเนื้อหาออกแนวภาพยนตร์กำลังภายในหลายเรื่อง ที่มีจุดเริ่มต้นมาจากภาพยนตร์เรื่อง หวงเฟยหง ภาค 1  ภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ของฉีเคอะ ที่ออกฉายเมื่อ ค.ศ. 1991 นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย กวน จือหลิน และหยวนเปียว
ภาพยนตร์มีเนื้อหาเกี่ยวกับศึกสงครามจากเหล่าผู้รุกรานจากชาติตะวันตก และภายในจากการฉ้อราษฎร์บังหลวงของเหล่าขุนนางในราชสำนักในปี ค.ศ. 1875 หวงเฟยหงและพวกพ้องต้องเข้าต่อกรเหล่านักเลงหัวไม้ ที่รวมหัวกับนักค้าทาสหลอกคนจีนไปเป็นทาสที่อเมริกา ในขณะที่น้าสิบสามก็ถูกคนเหล่านั้นหลอกไปขึ้นเรือเพื่อเอาไปขายเป็นโสเภณีเช่นกัน
ภาพยนตร์เรื่อง หวงเฟยหง ภาค 1  สร้างชื่อเสียงให้กับทั้งฉีเคอะ หลี่ เหลียนเจี๋ย,จ้าว เหวินจั๋ว ในบท หวงเฟยหง และกวน จือหลิน ในบท น้าสิบสาม ต่อมา ฉีเคอะจึงกำกับภาพยนตร์ภาคต่ออีก 4 ภาค และ หง จินเป่าจึงได้กำกับภาพยนตร์ภาค 6 อันเป็นภาคจบ
เนื้อเรื่อง > หวงเฟยหง ภาค 1

บทความหลัก: หวงเฟยหง ภาค 1 ตอน หมัดบินทะลุเหล็ก
เนื้อเรื่อง > ภาค 2 ตอน ถล่มมารยุทธจักร

บทความหลัก: หวงเฟยหง ภาค 2 ตอน ถล่มมารยุทธจักร
เนื้อเรื่อง > ภาค 3 ตอน ถล่มสิงโตคำราม

บทความหลัก: หวงเฟยหง ภาค 3 ตอน ถล่มสิงโตคำราม
เนื้อเรื่อง > ภาค 4 ตอน บรมคนพิทักษ์ชาติ

บทความหลัก: หวงเฟยหง ภาค 4 ตอน บรมคนพิทักษ์ชาติ
เนื้อเรื่อง > ภาค 5 ตอน สยบจอมสลัด

บทความหลัก: หวงเฟยหง ภาค 5 ตอน สยบจอมสลัด
เนื้อเรื่อง > ภาค 6 ตอน พิชิตตะวันตก

บทความหลัก: หวงเฟยหง พิชิตตะวันตก
นักแสดง

| ตัวละคร> ชื่อ | ตัวละคร> ชื่อเล่น | ภาพยนตร์> ภาค 1 | ภาพยนตร์> ภาค 2 | ภาพยนตร์> ภาค 3 | ภาพยนตร์> ภาค 4 | ภาพยนตร์> ภาค 5 | ภาพยนตร์> ภาค 6 |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หวง เฟยหง |  | หลี่ เหลียนเจี๋ย | หลี่ เหลียนเจี๋ย | หลี่ เหลียนเจี๋ย | เจ้า เหวินจั๋ว | เจ้า เหวินจั๋ว | หลี่ เหลียนเจี๋ย |  |
| เส้าจุน | "น้าสิบสาม" | กวน จือหลิน | กวน จือหลิน | กวน จือหลิน |  | กวน จือหลิน | กวน จือหลิน | กวน จือหลิน |
| เหลียง ควน |  | หยวน เปียว | ม่อ เส้าชง | ม่อ เส้าชง | ม่อ เส้าชง | ม่อ เส้าชง |  |  |
| Kwai Geuk-Chat | "เจ็ดตีนผี" |  |  | หง เหยินเหยิน | หง เหยินเหยิน | หง เหยินเหยิน | หง เหยินเหยิน |  |
| หลิน ซื่อหรง | "หมูตอนหยง" | เคนท์ จาง |  |  |  | เคนท์ จาง |  |  |
| So Sai-man | "อาซู" | จาง กั๊วะโหย่ว |  |  |  | กัว จิ้นอัน | เพาเวอร์ ชาน |  |
|  | "น้าสิบสี่" |  |  |  | จีน หวัง | จีน หวัง |  |  |
| หวง ฉีอิง |  |  |  | เล่า ชุน | เล่า ชุน | เล่า ชุน |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

หวงเฟยหง ภาค 1 ตอน หมัดบินทะลุเหล็ก ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
หวงเฟยหง ภาค 2 ตอน ถล่มมารยุทธจักร ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
หวงเฟยหง ภาค 3 ตอน ถล่มมารสิงโตคำราม ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
หวงเฟยหง ภาค 4 ตอน บรมคนพิทักษ์ชาติ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
หวงเฟยหง 5 สยบจอมสลัด ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
หวงเฟยหง พิชิตตะวันตก ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
หอศิลป์แห่งชาติแห่งสกอตแลนด์

| --- | --- |


ก่อตั้ง: ค.ศ. 1859
ที่ตั้ง: เอดินบะระห์
พิกัดภูมิศาสตร์: 55°57′3″N 3°11′44″W﻿ / ﻿55.95083°N 3.19556°W﻿ / 55.95083; -3.19556
เว็บไซต์: หอศิลป์แห่งชาติแห่งสกอตแลนด์
หอศิลป์แห่งชาติแห่งสกอตแลนด์ (อังกฤษ: National Gallery of Scotland) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่เอดินบะระห์ในสกอตแลนด์ ในตัวตึกสิ่งก่อสร้างแบบฟื้นฟูคลาสสิกบนเนิน "The Mound" ตัวหอศิลป์ออกแบบโดยวิลเลียม เฮนรี เพลฟิลด์ (William Henry Playfair) หอศิลป์ทำการเปิดเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1859 เน้นการสะสมงานที่เป็นงานสะสมถาวรของหอศิลป์
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์
งานสะสมของหอศิลป์แห่งชาติแห่งสกอตแลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หอศิลป์แห่งชาติแห่งสกอตแลนด์
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ภาพเขียนในหอศิลป์แห่งชาติแห่งสกอตแลนด์
หัวหาดอากาศ

หัวหาดอากาศ (อังกฤษ: airhead) เป็นพื้นที่ในเขตแดนของข้าศึกหรือพื้นที่ที่ถูกคุกคามซึ่งถูกกำหนดไว้ เมื่อสามารถทำการยึดพื้นที่หัวหาดอากาศได้แล้ว จะทำให้กองกำลังทางอากาศสามารถให้การสนับสนุนโดยส่งกำลังทหารและยุทโธปกรณ์เพิ่มเติมได้ผ่านทางสะพานอากาศ ตลอดจนเป็นการวางแผนและเตรียมพื้นที่สำหรับปฏิบัติการในอนาคต โดยปกติแล้ว หัวหาดอากาศเป็นพื้นที่ที่จะถูกยึดในช่วงโจมตีของปฏิบัติการพลร่ม นอกจากนี้ หัวหาดอากาศยังสามารถเป็นพื้นที่ปฏิบัติการหรือจุดเติมเชื้อเพลิงสำหรับปฏิบัติการที่กินระยะเวลาไม่นานนัก
ตามปกติ หัวหาดอากาศสถาปนาขึ้นโดยการลงจอดของเฮลิคอปเตอร์หรือพลร่ม และบ่อยครั้งจำเป็นต้องเกิดขึ้นที่สนามบินแห่งใดแห่งหนึ่ง (เพื่อให้การขนส่งในภายหลังสามารถลงจอดได้) หรือที่จอดเฮลิคอปเตอร์หรือพื้นที่ซึ่งเครื่องร่อนสามารถเข้าถึงได้
ปฏิบัติการที่เกี่ยวข้องกับหัวหาดอากาศที่มีชื่อเสียง เช่น ยุทธการเกาะครีตและปฏิบัติการมาร์เก็ตการ์เดนระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
หอพลังลม

รูปแสดงการไหลขึ้นของอากาศผ่านกังหันผลิตไฟฟ้าด้านล่าง
หอพลังลม (อังกฤษ: Solar Updraft Tower) เป็นโรงไฟฟ้าพลังงานหมุนเวียนประเภทหนึ่งจากพลังงานดวงอาทิตย์ แสงจากดวงอาทิตย์ส่องมาที่โครงสร้างอันหนึ่งที่มีลักษณะเหมือนหอหรือปล่องไฟสูง (Chimney) ด้านล่างของโครงสร้างมีที่สะสมความร้อน หริอ Collector เป็นทางระบายอากาสเข้า พลังงานความร้อนที่สะสมใน collector นั้น ทำให้อากาศในหอหรือปล่องไฟลอยขึ้นตามทฤษฏีของชิมนีย์เอฟเฟค (Chimney effect) อากาศภายนอกด้านล่างจะไหลเข้ามาแทนที่ ผ่านกังหันผลิตไฟฟ้า ทำให้ผลิตไฟฟ้าได้ เนื่องจากต้องใช้พื้นที่มากในการก่อสร้าง อาจเหมาะสำหรับพื้นที่แห้งแล้งห่างไกล หรือที่ไม่สามารถทำการเกษตรได้
ส่วนประกอบสำคัญ

หอสูง (Tower or Chimney)
Collector มีลักษณะเหมือนกระโปรง สร้างเหนือพื้นดินราว 1.5-2 m หลังคาเป็นแก้วหรือพลาสติคใส และมีถาชนะใส่น้ำสีดำหรือสารดูดความร้อน เพื่อเก็บความร้อนในเวลากลางวัน ในเวลากลางคืนก็คายความร้อนออกมา ทำให้เกิดปรากฏการณ์เรือนกระจก ภายใต้ collector นี้ อาจใช้ประโยชน์อย่างอื่นได้ เช่นติดตั้งเซลล์แสงอาทิตย์ผลิตไฟฟ้าหรือพื้นดินสามารถใช้เพาะปลูกได้
กังหันผลิตไฟฟ้า
ต้นแบบ

สร้างที่ Manzanares ประเทศสเปน
| --- | --- |
ความสูง: 195 m
เส้นผ่าศูนย์กลางหอ: 5 m
เส้นผ่าศูนย์กลาง Collector: 244 m
หลังคา collector สูง: 1.85 m
กำลังการผลิต: 50 kw
ประสิทธิภาพ

หอพลังลมมีอัตราการเปลี่ยนรูปพลังงานต่ำกว่าการแปรรูปพลังงานจากดวงอาทิตย์แบบอื่น แต่สามารถชดเชยได้ ด้วยราคาต่อตารางเมตรในการเก็บพลังงานที่ต่ำกว่า
คำนวณได้ว่า ถ้าต้องการสร้างโรงไฟฟ้าขนาด 100 MW ต้องสร้างหอสูงถึง 1000 m มี collector เส้นผ่าศูนย์กลาง 5 km ด้วยพื้นที่ขนาดนี้ ถ้าติดตั้งเซลล์แสงอาทิตย์ จะผลิตไฟฟ้าได้ถึง 4000 MW
ความเป็นไปได้ทางการเงิน

หอพลังลมต้องการเงินลงทุนขั้นต้นสูง แต่ค่าดำเนินการต่ำ ค่าใช้จ่ายขั้นต้นประมาณเท่ากับโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่ 150 บาทต่อวัตต์ ขณะที่โรงไฟฟ้าพลังกังหันลมหรือแก๊สธรรมชาติใช้เงินลงทุนเพียง 51 บาทต่อวัตต์เท่านั้น ค่าดำเนินการของหอพลังลมมีแต่ดอกเบี้ยเป็นส่วนใหญ่ ค่าไฟฟ้าจะอยู่ที่ 17 บาทต่อกิโลวัตต์-ชม (ถ้ากู้ด้วยดอก 4% ระยะเวลา 20 ปี)
ภาพหอลมที่ Manzanes มองผ่านหลังคาโพลีเอสเตอร์ของ collector
หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทำเนียบขาว

| หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทำเนียบขาว |
| --- | --- |
White House Chief of Staff

ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน เจฟฟ์ ไซอ็องส์ ตั้งแต่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023
สำนักประธานาธิบดี สำนักทำเนียบขาว
รายงานต่อ: ประธานาธิบดี
ผู้แต่งตั้ง: ประธานาธิบดี
สถาปนา: 1946 (ผู้ช่วยประธานาธิบดี) 1961 (เสนาธิการทำเนียบขาว)
คนแรก: จอห์น อาร์. สตีลแมน
เว็บไซต์: The White House
หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทำเนียบขาว (อังกฤษ: White House Chief of Staff) เป็นตำแหน่งสูงสุดของสำนักงานบริหารของประธานาธิบดีสหรัฐ  ตำแหน่งนี้ถูกสถาปนาเมื่อปี 1946 โดยใช้ชื่อตำแหน่งว่า ผู้ช่วยประธานาธิบดี (Assistant to the President) ก่อนจะมาใช้ชื่อปัจจุบันตั้งแต่ปี 1961
หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทำเทียบขาวเป็นตำแหน่งทางการเมือง ซึ่งได้รับการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดี โดยไม่ต้องผ่านการรับรองจากวุฒิสภา ประธานาธิบดีมีอำนาจปลดหรือแต่งตั้งผู้ดำรงตำแหน่งนี้ตามอัธยาศัย โดยตำแหน่งนี้ถือเป็นตำแหน่งเจ้าหน้าที่ทางการเมืองที่อาวุโสที่สุด ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในตำแหน่งที่ทรงอำนาจและมีอิทธิพลมากที่สุด เพราะผู้ที่รับตำแหน่งนี้ต้องรับหน้าที่ติดต่อกับประธานาธิบดีสหรัฐฯ ทุกวัน รวมทั้งต้องควบคุมสำนักงานบริหารของประธานาธิบดีสหรัฐอีกด้วย
ในรัฐบาลของโจ ไบเดิน หัวหน้าเจ้าหน้าที่คนปัจจุบันคือ เจฟฟ์ ไซอ็องส์ โดยเข้ามารับตำแหน่งต่อจากรอน ไคลน์ เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023
หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.)

สำหรับสถานที่อื่นที่ชื่อเดียวกัน ดูที่ หอศิลป์แห่งชาติ
| หอศิลป์แห่งชาติ |
| --- | --- |
National Gallery of Art (NGA)


ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: พิพิธภัณฑ์
เมือง: วอชิงตัน ดี.ซี.
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1941
ผู้สร้าง: รัฐสภาคองเกรส
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: จอห์น รัสเซลล์ โป๊ป
เว็บไซต์
หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.)
National Gallery of Art
หอศิลป์แห่งชาติ  (อังกฤษ: National Gallery of Art) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติที่ตั้งอยู่ที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี.ในประเทศสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1938 โดยรัฐสภาคองเกรส พร้อมกับกองทุนสำหรับสิ่งก่อสร้างและงานศิลปะจำนวนพอสมควรที่อุทิศโดย แอนดรู ดับเบิลยู เมลลอน (Andrew W. Mellon) และงานศิลปะที่อุทิศโดย เลสซิง เจ โรเซ็นวอลด์ (Lessing J. Rosenwald), ศิลปะอิตาลีจากแซมูเอล เฮนรี เครสส์ (Samuel Henry Kress), ประติมากรรมและจิตรกรรมอีกมากกว่า 2,000 ชิ้น, และงานพอร์ซิเลนจากโจเซฟ อี ไวด์เนอร์ (Joseph E. Widener) การอุทิศงานศิลปะเช่นนี้ทำให้หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.) เป็นหอศิลป์ที่เป็นเจ้าของงานศิลปะที่ดีที่สุดที่หนึ่งในโลก
ดูเพิ่ม

งานสะสมของหอศิลป์แห่งชาติ, วอชิงตัน ดี.ซี.
พิพิธภัณฑ์
วอชิงตัน ดี.ซี.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.)
งานแสดงศิลปะที่หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.)
งานแสดงศิลปะออนไลน์ที่หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.) เก็บถาวร 2012-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กพิพิธภัณฑ์ในเครือสถาบันสมิธโซเนียน |
| --- | --- |
พิพิธภัณฑ์แอนนาคอสเตีย  ·  หอศิลป์อาเธอร์ เอ็ม แซ็คเคลอร์  ·  ตึกศิลปะและอุตสาหกรรม  ·  คูเปอร์-ฮิวอิท พิพิธภัณฑ์การออกแบบแห่งชาติ  ·    หอศิลป์ฟรีเออร์  ·  พิพิธภัณฑ์เฮอร์ชอร์นและสวนประติมากรรม  ·  พิพิธภัณฑ์ยานบินและยานอวกาศแห่งชาติ  ·    พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของชาวแอฟริกันอเมริกันแห่งชาติ  ·    พิพิธภัณฑ์ศิลปะแอฟริกันแห่งชาติ  ·  พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์อเมริกันแห่งชาติ  ·  พิพิธภัณฑ์อเมริกันอินเดียนแห่งชาติ  ·    พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาแห่งชาติ  ·  หอศิลป์ภาพเหมือนแห่งชาติ  ·  พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์แห่งชาติ  ·  ศูนย์เอส ดิลลัน ริพลีย์  ·    พิพิธภัณฑ์สมิธโซเนียนศิลปะอเมริกัน  ·  ตึกสถาบันสมิธโซเนียน  ·  สวนสัตว์สมิธโซเนียนแห่งชาติ   หอศิลป์แห่งชาติ (เกี่ยวข้องแต่บริหารโดยองค์การต่างหาก)
หออะซานกัซนี

| --- | --- |
หนึ่งในบรรดาหออะซานกัซนี ภาพเมื่อปี 2001
กัซนึแสดงที่ตั้งภายในประเทศอัฟกานิสถาน
ชื่ออื่น: หออะซาน Mas'ud ที่สาม, หออะซานบาห์ราม ชาห์
ที่ตั้ง: กัซนี ประเทศอัฟกานิสถาน
ภูมิภาค: จังหวัดกัซนี
พิกัด: 33°33′52.4″N 68°26′01.8″E﻿ / ﻿33.564556°N 68.433833°E﻿ / 33.564556; 68.433833
ประเภท: หออะซาน
ความสูง: 20 m (66 ft)
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: Masud III, Bahram-Shah of Ghazna
วัสดุ: อิฐ
สร้าง: ศตวรรษที่ 12
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
สภาพ: อยู่ในอันตราย
หออะซานกัซนี (อังกฤษ: Ghazni Minarets) เป็นหออะซานที่ตกแต่งอย่างวิจิตรสองหอในเมืองกัซนี ตอนกลางของประเทศอัฟกานิสถาน สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 12 และเป็นสิ่งก่อสร้างเดียวที่ยังคงเหลือของอดีตมัสยิดของบะห์ราม ชาห์ (Bahram Shah) ปัจจุบันทั้งสองหอตั้งอยู่กลางที่ราบเปิดกลางแจ้ง
ทั้งสองหอมีความสูง 20 เมต และสร้างขึ้นด้วยอิฐดินเหนียวเผา พื้นผิวตกแต่งด้วยลวดลายวิจิตรแสดงบทจากอัลกุรอานบนกระเบื้องเคลือบ ในทศวรรษ 1960s ทั้งสองหอถูกติดตั้งแผ่นโลหะไว้ และขาดการทำนุบำรุงอย่างหนัก นอกจากนี้ ลวดลายต่าง ๆ ยังอยู่ในภาวะอันตรายมาก เนื่องจากทั้งสองหออยู่ทางที่แจ้ง และถูกลม ฝน และหิมะกัดกร่อนเป็นระยะเวลานาน
ดูเพิ่ม

หออะซานแห่งญาม
รายชื่อหออะซานที่เก่าแก่ที่สุด
ป้อมปราการกัซนี
หออะซานมุซัลลอฮ์แห่งเฮราต

| --- | --- |
หออะซานมุซัลลอฮ์สามเสา ภาพจากปี 2005
เฮราตแสดงที่ตั้งภายในประเทศอัฟกานิสถาน
ชื่ออื่น: หออะซานมุซัลลอฮ์, หออะซานเฮราต
ที่ตั้ง: เฮราต, ประเทศอัฟกานิสถาน
ภูมิภาค: จังหวัดเฮราต
พิกัด: 34°21′33″N 62°11′10″E﻿ / ﻿34.359284°N 62.18608°E﻿ / 34.359284; 62.18608
ประเภท: หออะซาน
ส่วนหนึ่งของ: มุซซัลลอฮ์
ความสูง: 55 m (180 ft)
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: โกแฮร์แชดเบกุม แห่ง ตีมูริดเฮราต
สร้าง: 1417
ละทิ้ง: 1885
วัฒนธรรม: อิสลาม
เหตุการณ์: 1885: มุซซัลลอฮ์ถูกทำล่ย
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
สภาพ: ซากของ 5 หอซึ่งมีสภาพอยู่ในภาวะอันตราย
การเปิดให้เข้าชม: ใช่
หออะซานมุซัลลอฮ์แห่งเฮราต (อังกฤษ: Musalla Minarets of Herat) เป็นหออะซานที่อยู่ในสภาพทรุดโทรมจำนวน 5 หอในเมืองเฮราต ทางตะวันตกของประเทศอัฟกานิสถาน หออะซานเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของมุซัลลอฮ์ซึ่งสร้างขึ้นโดยโกแฮร์แชด เบกุม ในปี 1417
เสาแต่ละเสามีความสูงเสาละ 55 เมตร และเป็นซากที่หลงเหลือจากอดีตซึ่งเคยมีทั้งหมด 20 เสา หลังมุซัลลอฮ์ถูกจู่โจมและทำลายเมื่อปี 1885 เหลือเสาอยู่จำนวนเก้าเสา แต่ต่อมา สี่เสาได้พังทลายลงจากการขาดการดูแลอย่างหนัก ปัจจุบันจึงเหลือเพียงห้าเสาเท่านั้น
ดูเพิ่ม

หออะซานแห่งญาม
หออะซานแห่งกัซนี
หัวแร้ง

หัวแร้งไฟฟ้า
หัวแร้งแก็ส
หัวแร้ง (อังกฤษ: soldering iron) เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการบัดกรี โดยให้ความร้อนกับสารบัดกรี จนหลอมเหลวและไหลเข้าไปเชื่อมชิ้นงานโลหะเข้าด้วยกัน
หัวแร้ง มีส่วนประกอบเป็นปลายโลหะที่ให้ความร้อน และด้ามจับที่เป็นฉนวนความร้อน
โดยทั่วไปจะสร้างความร้อนด้วยไฟฟ้า (ใช้ไฟบ้านหรือไฟแบตเตอรี่ กับลวดความร้อน)
บางแบบจะใช้การเผาใหม้ของแก็ส (โดยมีถังแก็สขนาดเล็กอยู่ภายใน)
หรือแบบโบราณซึ่งหัวแร้งเป็นเพียงแท่งโลหะมีด้ามจับ โดยต้องนำไปเผาไฟก่อนใช้งาน
การใช้งานส่วนใหญ่ หัวแร้งจะใช้ในการประกอบ, เชื่อมต่อ, ติดตั้ง หรือซ่อมแซมอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ด้วยมือ
หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล

ร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม
หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรลและพิพิธภัณฑ์ (อังกฤษ: The Rock and Roll Hall of Fame and Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่บนชายหาดของทะเลสาบอีรี ในตัวเมืองคลีฟแลนด์ รัฐโอไฮโอ ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นพิพิธภัณฑ์สำหรับดนตรี วงการเพลง ประวัติศาสตร์วงการแผ่นเสียง ที่มีบันทึกเรื่องราวของศิลปินที่เป็นที่รู้จักที่สุด โปรดิวเซอร์ และบุคคลที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมดนตรี โดยมากมักแสดงเนื้อหาเกี่ยวกับร็อกแอนด์โรล พิพิธภัณฑ์เป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาในพื้นที่ North Coast Harbor
แหล่งข้อมูลอื่น

Rock and Roll Hall of Fame เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
41°30′30″N 81°41′44″W﻿ / ﻿41.508375°N 81.69550°W﻿ / 41.508375; -81.69550
| ด ค กร็อก |
| --- | --- | --- |
| หัวข้อหลัก |  ออลเทอร์นาทิฟร็อก  แอนาโทเลียนร็อก  อะรีนาร็อก  อาร์ตร็อก  บีตมิวสิก  บลูส์-ร็อก  บริติชอินเวชัน  แคนเทอร์บูรีซีน  เชลโลร็อก  คริสเตียนร็อก  คอเมดีร็อก  คันทรีร็อก  โฟล์กร็อก  แฟรตร็อก  ฟังก์ร็อก  การาจร็อก  แกลมร็อก  ฮาร์ดร็อก  ฮาร์ตแลนด์ร็อก  เฮฟวีเมทัล  อินสตรูเมนทัลร็อก  แจม  เคราต์ร็อก  ป็อปร็อก  พาวเวอร์ป็อป  โพรเกรสซิฟร็อก  ไซเคเดลิกร็อก  ผับร็อก (สหราชอาณาจักร)  ผับร็อก (ออสเตรเลีย)  พังก์ร็อก  แร็ปร็อก  ร็อกอะบิลลี  ร็อกแอนด์โรล  แซมบาร็อก  ซอฟต์ร็อก  เซาเทิร์นร็อก  สโตเนอร์ร็อก  เซิร์ฟร็อก  |  |
| ดูเพิ่ม |  ร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม  รายชื่อประเภทของดนตรีร็อก  ผลกระทบทางสังคมของดนตรีร็อก  |  |
  หมวดหมู่
หัวแหลมผาชัน

แลนส์เอนด์ ประเทศอังกฤษ
หัวแหลมผาชัน (อังกฤษ: headland หรือ head) เป็นธรณีสัณฐานชายฝั่ง เป็นจุดแผ่นดินที่ปกติและมักมีระยะตกชนซึ่งยื่นออกไปในแหล่งน้ำ หัวแหลมผาชันที่มีขนาดใหญ่พอสมควรมักเรียก แหลม (cape)
หัวแหลมผาชันและอ่าวมักตั้งอยู่บนแนวชายฝั่งเดียวกัน อ่าวมีแผ่นดินขนาบสามด้าน ส่วนหัวแหลมผาชันมีน้ำขนาบอยู่สามด้าน หัวแหลมผาชันและอ่าวเกิดบนแนวชายฝั่งไม่ร่วมแนว โดยที่แถบหินที่มีความต้านทานต่าง ๆ วิ่งตั้งฉากกับชายฝั่ง อ่าวเกิดในที่ที่มีการกร่อนของหินอ่อนแอ (ความต้านทานน้อย) เช่น ทรายและดินเหนียว เหลือแนวหินที่แข็งแรง (ความต้านทานสูงกว่า) เช่น หินชอล์ก หินปูน แกรนิต เกิดเป็นหัวแหลมผาชันหรือคาบสมุทร
หอยเต้าปูน

| หอยเต้าปูน |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: มอลลัสกา Mollusca
ชั้น:: หอยฝาเดียว Gastropoda
ชั้นย่อย:: Caenogastropoda Caenogastropoda
อันดับ:: Neogastropoda Neogastropoda
วงศ์ใหญ่:: Conoidea Conoidea
วงศ์:: หอยเต้าปูน Conidae Linnaeus, 1758

สกุล
 Asprella   Chelyconus   Conus   Floraconus   Leptoconus
หอยเต้าปูน  (อังกฤษ: Cone snail, Cone shell) จัดอยู่ในประเภทสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ไฟลัมมอลลัสคา ชั้นแกสโทรโพดา เป็นสัตว์นักล่า พบได้ตามแถบแนวปะการัง เปลือกมีสีสันสดใส และมีลวดลายสวยงาม ดึงดูดสายตา แต่มีบางสายพันธุ์ที่สีของหอยเต้าปูนจะซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อเยื่อพิเศษ ที่ยังไม่ทราบการทำงานที่แน่ชัด  (Periostracum) บางชนิดในแถบทะเลเขตร้อน จะมีขนาดที่ค่อนข้างใหญ่ มีมากกว่า 500 สปีชี่ส์ จัดเป็นสัตว์กินเนื้อ มักจะล่าหนอนทะเล ปลาเล็ก ๆ หอย หรือแม้กระทั่งหอยเต้าปูนด้วยกันเองเป็นอาหาร เนื่องจากเคลื่อนที่ได้ช้า จึงมีการพัฒนาอาวุธเฉพาะตัวขึ้นมาคือ เข็มพิษ (venomous harpoon) เพื่อใช้สำหรับล่าเหยื่อและทำให้เหยื่อหมดสติก่อนกลายเป็นอาหาร ที่มีความรวดเร็วสูง ซึ่งในสายพันธุ์ขนาดใหญ่ พิษของหอยเต้าปูนมีความรุนแรงมากพอที่จะฆ่าคนได้
ลักษณะทั่วไป

หอยเต้าปูนเป็นสัตว์ที่มีลำตัวอ่อนนุ่ม มีเปลือกห่อหุ้มอยู่ภายนอกร่างกาย เพื่อเป็นการป้องกันอันตราย จากสัตว์อื่น ๆ ในท้องทะเล มีเข็มพิษเป็นอาวุธ พิษของหอยเต้าปูนเป็นที่สนใจของนักวิทยาศาสตร์เป็นอย่างมาก เนื่องจากมีความซับซ้อนในโครงสร้างของพิษ อีกทั้งยังออกฤทธิหลากหลาย ทำให้ยากที่จะป้องกันได้ ซึ่งพัฒนาการนี้เองทำให้หอยเต้าปูนได้เปรียบสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น สามารถทำให้เหยื่อเป็นอัมพาตชนิดเฉียบพลันได้ภายใน 1/200 วินาที ความเร็วในการจู่โจมอยู่ที่ 1/4 วินาที
หอยเต้าปูนสายพันธุ์  Conus geographus ที่รู้จักกันชื่อ หอยบุหรี่ มีเข็มพิษที่ร้ายแรงมาก ถึงกับมีคำกล่าวว่า หากใครถูกเข็มพิษของชนิดนี้เข้า จะมีชีวิตอยู่ได้เพียงช่วงเวลา ของบุหรี่ 1 มวน ในสายพันธุ์ของเขตร้อนที่มีขนาดใหญ่ เข็มพิษจะสามารถเจาะทะลุถุงมือหรือชุดว่ายน้ำได้ พิษของมันจะทำให้ ปวด บวม ชา ในกรณีที่ร้ายแรง จะทำให้กล้ามเนื้อเป็นอัมพาต สายตาพร่ามัว ระบบหายใจล้มเหลว ปัจจุบันยังไม่มียาชนิดใดจะช่วยเยียวยาหรือรักษาพิษของหอยเต้าปูนได้
การพัฒนาตัวยาจากการสกัดพิษ

พิษของหอยเต้าปูนมีชื่อว่า โคโนทอกซิน (conotoxins) เป็นหนึ่งในพิษที่ร้ายแรงที่สุดเท่าที่เคยมีการค้นพบ ที่ออกฤทธิต่อระบบประสาท ในหอยเต้าปูนแต่ละตัว จะสามารถสร้างพิษ ที่แตกต่างกันได้กว่า 100 ชนิด ซึ่งในพิษนี้จะมีสายโปรตีน (peptide) ที่สามารถยับยั้ง สารสื่อประสาทที่สำคัญหลายตัว ของสิ่งมีชีวิตได้  เมื่อสกัดเอาสายโปรตีนบางตัวออกมา นำมาวิจัยพัฒนาต่อ เป็นยาต่อต้านอาการเจ็บปวด ซึ่งมันจะไปหยุดยั้งเฉพาะความเจ็บปวดบางอาการเท่านั้น โดยที่ไม่ทำลายความรู้สึกทั้งหมด ในปัจจุบันสิ่งที่ใช้ระงับอาการเจ็บปวดคือ มอร์ฟีน แต่จากการทดลองพบว่า ยาที่สกัดจากพิษของหอยเต้าปูน มีประสิทธิภาพมากกว่ามอร์ฟีนถึง 1000 เท่า อีกทั้งยังสามารถใช้ได้ในอาการเจ็บปวดบางกรณี ที่มอร์ฟีนไม่สามารถระงับได้อีกด้วย
ดูเพิ่ม

บทความเกี่ยวกับหอยเต้าปูนบนข่าว BBC
บทความ "หอยเต้าปูน จู่โจมสายฟ้าแลบ" บน NewScientist.com
คลิปวิดีโอแสดง หอยเต้าปูนจู่โจมปลาและกิน บน youtube
บทความจำแนกรายละเอียดพิษของหอยเต้าปูน เก็บถาวร 2010-02-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บทความพิษหอยเต้าปูนจาก  	National Institute of General Medical Sciences เก็บถาวร 2017-11-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้อมูล โคโนทอกซิน เพิ่มเติม เก็บถาวร 2009-03-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน