stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จูลี แอนดรูส์

| จูลี แอนดรูส์ |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1935-10-01) 1 ตุลาคม ค.ศ. 1935 (88 ปี) จูเลีย เอลิซาเบท เวลส์
อาชีพ: นักร้อง นักแสดง
ปีที่แสดง: ค.ศ. 1945 - ปัจจุบัน
รางวัล
ออสการ์: Best Actress 1964 - Mary Poppins
เอมมี: Outstanding Variety, Music/Comedy Series 1973 - The Julie Andrews Hour Outstanding Nonfiction Series 2004 - Broadway: The American Musical
ลูกโลกทองคำ: Best Actress - Musical or Comedy 1965 - Mary Poppins 1966 - The Sound of Music 1983 - Victor/Victoria
แบฟตา: Best Album for Children 1965 - Mary Poppins
ฐานข้อมูล
IMDb
คุณหญิงจูลี่ เอลิซาเบท แอนดรูส์ (อังกฤษ: Dame Julia Elizabeth Andrews, DBE; เกิดวันที่ 1 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1935) เธอเป็นหนึ่งในนักแสดงหญิงเพียงไม่กี่คน ที่ถูกจัดอันดับว่าเป็น 1 ใน 10 นักแสดงหญิงที่ยอดเยี่ยมที่สุดของโลกตลอดกาล เธอเป็นนักร้อง นักแสดงชาวอังกฤษ ที่มีชื่อเสียงจากละครบรอดเวย์เรื่อง My Fair Lady (ชื่อไทย บุษบาริมทาง ปี 1956) และ Camelot (ปี 1960) และภาพยนตร์เพลง เรื่อง Mary Poppins (ชื่อไทย แมรี่ ป๊อปปินส์ ปี 1964) และ The Sound of Music (ชื่อไทย มนต์รักเพลงสวรรค์ ปี 1965) จูลี แอนดรูส์ ได้รับรางวัลการแสดงมากมาย ทั้งรางวัลออสการ์ รางวัลเอมมี รางวัลลูกโลกทองคำ รางวัลบาฟตา และอยู่ในวงการบันเทิงมากกว่า 70 ปี
จูลี่ เอลิซาเบท แอนดรูว์ส มีชื่อเดิมว่า จูลี่ เอลิซาเบท เวลส์ เกิดในครอบครัวนักแสดง ที่เซอร์เรย์ ประเทศอังกฤษ เข้าสู่วงการแสดงครั้งแรกเมื่ออายุ 10 ปี ในการแสดงของครอบครัว และเริ่มร้องเพลงโอเปร่าเมื่ออายุ 12 ปี ที่ลอนดอน
เธอเริ่มแสดงบรอดเวย์ ที่นิวยอร์กเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1954 ก่อนจะถึงวันเกิดอายุครบ 19 ปี และได้ร่วมการแสดงของบิง ครอสบี ในปีถัดมา ในปี ค.ศ. 1956 เธอได้รับบทนำในละครบรอดเวย์เรื่อง My Fair Lady (บุษบาริมทาง) ดัดแปลงจากบทประพันธ์ของ จอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ คู่กับ เร็กซ์ แฮริสัน รับบทซินเดอเรลลา ในละครโทรทัศน์ความยาว 60 นาที ของร็อดเจอร์ส และแฮมเมอร์สไตน์ แสดงสดทางสถานี ซีบีเอส ในปี ค.ศ. 1957 และละครบรอดเวย์เรื่อง Camelot ดัดแปลงจากตำนานเรื่องกษัตริย์อาเธอร์ รับบทราชินีกีเนเวียร์ คู่กับ ริชาร์ด เบอร์ตัน ในปี ค.ศ. 1960
เมื่อมีการนำ My Fair Lady มาสร้างภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1963 ปรากฏว่า วอร์เนอร์ บริษัทผู้สร้างตัดสินใจไม่ให้แอนดรูว์ส รับบทนำ เพราะคิดว่าเธอไม่มีชื่อเสียงเพียงพอ และเลือกให้ ออดรีย์ เฮปเบิร์น เป็นผู้แสดง โดยให้นักร้องอาชีพเป็นผู้ขับร้องเพลงแทน จูลี แอนดรูส์ หันไปแสดงภาพยนตร์เรื่อง Mary Poppins (แมรี่ ป๊อปปินส์) สร้างโดยดิสนีย์ เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกแทน ปรากฏว่าภาพยนตร์ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง จูลี แอนดรูส์ ได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ทั้งรางวัลออสการ์ และรางวัลลูกโลกทองคำ ในปีนั้น
ในปีต่อมา เธอได้รับบทนำในภาพยนตร์เรื่อง The Sound of Music ซึ่งเป็นภาพยนตร์เพลงที่ประสบความสำเร็จสูงสุด ขับร้องเพลงของริชาร์ด ร็อดเจอร์ส และออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 เธอได้รับการเสนอเข้าชิงรางวัลออสการ์ และได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ
ในปี ค.ศ. 1997 จูลี แอนดรูส์ ต้องงดการแสดงชั่วคราว เพื่อผ่าตัดเนื้องอกที่กล่องเสียง หลังการผ่าตัด เธอยังคงรับงานแสดงภาพยนตร์ รับบทใน The Princess Diaries และภาพยนตร์ภาคต่อ The Princess Diaries 2 : The Royal Engagement และพากย์เสียงในภาพยนตร์ เชร็ค ภาค 2 และ 3
แหล่งข้อมูลอื่น

Julie Elizabeth Andrews ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ชีวประวัติ จูลี แอนดรูส์ ที่ อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เจเน็ต เกย์เนอร์ (1928)  แมรี พิกฟอร์ด (1929)  นอร์มา เชียเรอร์ (1930)  มารี เดรสส์เลอร์ (1931)  เฮเลน เฮส์ (1932)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1933)  โกลแด็ต กอลแบร์ (1934)  เบตตี เดวิส (1935)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1936)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1937)  เบตตี เดวิส (1938)  วิเวียน ลีห์ (1939)  จิงเจอร์ รอเจอส์ (1940) 
1941–1960:  โจน ฟอนเทน (1941)  เกรียร์ การ์สัน (1942)  เจนนิเฟอร์ โจนส์ (1943)  อิงกริด เบิร์กแมน (1944)  โจน ครอว์ฟอร์ด (1945)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1946)  โลเรตตา ยัง (1947)  เจน ไวแมน (1948)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1949)  จูดี ฮอลิเดย์ (1950)  วิเวียน ลีห์ (1951)  เชอร์ลีย์ บูท (1952)  ออดรีย์ เฮปเบิร์น (1953)  เกรซ เคลลี (1954)  แอนนา มาญานี (1955)  อิงกริด เบิร์กแมน (1956)  โจแอนน์ วูดเวิร์ด (1957)  ซูเซิน เฮย์เวิร์ด (1958)  ซีมอน ซีญอแร (1959)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1960) 
1961–1980:  โซเฟีย ลอเรน (1961)  แอนน์ แบนครอฟต์ (1962)  แพตทริเซีย นีล (1963)  จูลี แอนดรูส์ (1964)  จูลี คริสตี (1965)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1966)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1967)  แคทารีน เฮปเบิร์น/บาร์บรา สไตรแซนด์ (1968)  แมกกี สมิธ (1969)  เกลนดา แจ็กสัน (1970)  เจน ฟอนดา (1971)  ไลซา มินเนลลิ (1972)  เกลนดา แจ็กสัน (1973)  เอลเลน เบอร์สติน (1974)  หลุยส์ เฟลตเชอร์ (1975)  เฟย์ ดันนาเวย์ (1976)  ไดแอน คีตัน (1977)  เจน ฟอนดา (1978)  แซลลี ฟิลด์ (1979)  ซิสซี สเปเซก (1980) 
1981–2000:  แคทารีน เฮปเบิร์น (1981)  เมริล สตรีป (1982)  เชอร์ลีย์ แม็กเลน (1983)  แซลลี ฟิลด์ (1984)  เจอรัลดีน เพจ (1985)  มาร์ลี แมตลิน (1986)  แชร์ (1987)  โจดี ฟอสเตอร์ (1988)  เจสซิกา แทนดี้ (1989)  เคที เบตส์ (1990)  โจดี ฟอสเตอร์ (1991)  เอ็มมา ทอมสัน (1992)  ฮอลลี ฮันเตอร์ (1993)  เจสซิกา แลงจ์ (1994)  ซูเซิน ซาแรนดอน (1995)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (1996)  เฮเลน ฮันต์ (1997)  กวินเน็ธ พัลโทรว์ (1998)  ฮิลารี สแวงก์ (1999)  จูเลีย โรเบิตส์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  แฮลลี เบร์รี (2001)  นิโคล คิดแมน (2002)  ชาร์ลิส โตรน (2003)  ฮิลารี สแวงก์ (2004)  รีส วิเธอร์สปูน (2005)  เฮเลน เมียร์เรน (2006)  มารียง กอตียาร์ (2007)  เคต วินสเล็ต (2008)  ซานดรา บุลล็อก (2009)  นาตาลี พอร์ตแมน (2010)  เมริล สตรีป (2011)  เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ (2012)  เคต แบลนเชตต์ (2013)  จูลีแอนน์ มัวร์ (2014)  บรี ลาร์สัน (2015)  เอมมา สโตน (2016)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2017)  โอลิเวีย โคลแมน (2018)  เรเน เซลเวเกอร์ (2019)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2020)  เจสซิกา แชสเตน (2021)  มิเชล โหย่ว (2022)  เอมมา สโตน (2023)
คริสต์ทศวรรษ 1770

| --- | --- |
คริสต์สหัสวรรษ:: 2
คริสต์ศตวรรษ:: 17 18 19
คริสต์ทศวรรษ:: 1740 1750 1760 คริสต์ทศวรรษ 1770 1780 1790 1800
คริสต์ศักราช:: 1770 1771 1772 1773 1774 1775 1776 1777 1778 1779
เหตุการณ์ > ค.ศ. 1775

โจเซฟ พริสต์ลีย์ นักเคมีชาวอังกฤษ ค้นพบออกซิเจน ซึ่งเป็นการยืนยันการค้นพบก่อนหน้านั้นโดย คาร์ล วิลเฮล์ม เชเลอ
การปฏิวัติอเมริกา : แพทริก เฮนรี กล่าวถ้อยคำ "ให้เสรีภาพแก่ข้าพเจ้า หรือมิฉะนั้นก็ให้ความตายแก่ข้าพเจ้า" (Give me liberty or give me death) เพื่อเรียกร้องอิสรภาพจากจักรวรรดิอังกฤษ
เหตุการณ์ > ค.ศ. 1777

ประเทศสหรัฐอเมริกาประกาศอิสรภาพ
ชวลิต อ่อนฉิม

| ชวลิต อ่อนฉิม |
| --- | --- |
เกิด: 29 กันยายน พ.ศ. 2488
ชวลิต อ่อนฉิม (Chawalit On-Chim) เกิดเมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2488 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวไทย ติดทีมชาติไทยเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2515 ที่ มึนเชน ในรุ่นฟลายเวท รอบแรก ได้บาย รอบสอง ชนะ เกด ชูเบต จากเยอรมันตะวันตก เมื่อ 30 สิงหาคมพ.ศ. 2515 รอบสาม แพ้ ลีโอ วับโวโกจาก ยูกันดาตกรอบเมื่อ 5 กันยายน พ.ศ. 2515
จีนเป็ง

| จีนเป็ง |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: อ๋อง บุ๋นหัว 21 ตุลาคม ค.ศ. 1924(1924-10-21) ซีเตียวัน เประ สหพันธรัฐมลายู บริติชมาลายา
เสียชีวิต: 16 กันยายน ค.ศ. 2013(2013-09-16) (88 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
เชื้อชาติ: มาลายา
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์มลายา
คู่สมรส: Lee Khoon Wah (สมรส 1942; เสียชีวิต 2008)
บุตร: Ong Boo Kok (ลูกชาย) ลูกสาวคนเดียว
ความสัมพันธ์: Lee Chong (หลานชาย)
ที่อยู่อาศัย: กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
อาชีพ: นักการเมือง, หัวหน้ากองโจร

ประกาศจับ "จีนเป็ง" ซึ่งรัฐบาลสหพันธรัฐมาลายาตั้งค่าหัวไว้ที่ 250,000 เหรียญสหรัฐฯ ในกรณีที่จับเป็นได้ ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ The Straits Times ฉบับวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1952 (พ.ศ. 2495)
จิน เป็ง หรือจีนเป็ง(Chin Peng;  陳平) มีชื่อจริงว่าอองบุนหัว (Ong Boon Hua; 王文華)เกิดเมื่อ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2467 เป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์มลายาซึ่งต่อต้านลัทธิจักรวรรดินิยม ด้วยการสู้รบแบบกองโจรระหว่างเหตุฉุกเฉินของมลายา  ต่อสู้กับกองทัพอังกฤษเพื่อก่อตั้งรัฐคอมมิวนิสต์ที่เป็นเอกราช และหลัง พ.ศ. 2509 เป็นการต่อสู้เพื่อเปลี่ยนมาเลเซียให้เป็นรัฐคอมมิวนิสต์ จนกระทั่งลงนามในข้อตกลงสันติภาพกับรัฐบาลมาเลเซียใน พ.ศ. 2532 จิน เปงเสียชีวิตที่กรุงเทพฯ เมื่ออายุ 88 ปี ก่อนเสียชีวิต เขาลี้ภัยในประเทศไทยโดยได้รับอนุญาตให้กลับเข้ามาเลเซียได้เพื่อลงนามในข้อตกลงเมื่อ พ.ศ. 2532
ชีวิตช่วงแรก

จิน เปงเกิดเมื่อ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2467 ในครอบครัวชนชั้นกลางในชื่อ ออง บุนหัวในหมู่บ้านริมทะเลเมืองซิเตียวัน รัฐเประ พ่อของเขามาที่เมืองนี้ใน พ.ศ. 2463 และทำธุรกิจซ่อมจักรยาน โดยได้รับความช่วยเหลือจากหุ้นส่วนในสิงคโปร์  เขาเข้าเรียนในโรงเรียนภาษาจีนในซิเตียวัน ต่อมา ใน พ.ศ. 2480 เขาเข้าร่วมในสมาคมสนับสนุนการต่อต้านศัตรูของชาวจีนซึ่งก่อตั้งเพื่อช่วยเหลือจีนต่อต้านการรุกรานของญี่ปุ่น ในเวลานั้น เขายังไม่ได้นิยมคอมมิวนิสต์ เขาเข้าร่วมกิจกรรมต่อต้านญี่ปุ่นในโรงเรียน เป็นผู้สนับสนุนซุน ยัตเซ็น จนราว พ.ศ. 2482 จึงหันมานิยมคอมมิวนิสต์
ใน พ.ศ. 2482 โรงเรียนที่เขาเรียนอยู่ปิดตัวเพราะขาดแคลนเงิน เขาจึงเข้าศึกษาในโรงเรียนของนิกายเมโทดิสต์ที่สอนเป็นภาษาอังกฤษ เมื่อออกจากโรงเรียน เขาสนใจกิจกรรมทางการเมืองมากขึ้นและกลายเป็นนักปฏิวัติในที่สุด ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2482 เขาเข้าร่วมในองค์กรต่อต้านญี่ปุ่น และเข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์มลายา ต่อมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2483 พรรคได้ส่งเขาไปยังอีโปะฮ์ในฐานะคณะกรรมการแห่งเประ และเป็นสมาชิกอย่างสมบูรณ์ในเดือนธันวาคม ต่อมาในต้นปี พ.ศ. 2484 สมาคมสนับสนุนการต่อต้านศัตรูของชาวจีนได้สลายตัว จิน เปงกลายเป็นคณะกรรมการระดับตำบลของพรรคในเประ ต่อมาในเดือนมิถุนายน เขาได้เป็นคณะกรรมการรัฐเประ
ขึ้นมามีบทบาท

จินเปงมีบทบาทมากในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งชาวจีนในมลายาจำนวนมากต่อสู้แบบกองโจรต่อต้านญี่ปุ่นโดยได้แบบอย่างมาจากพรรคคอมมิวนิสต์จีนซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อกองทัพประชาชนมลายาต่อต้านญี่ปุ่น  จิน  เปงเป็นผู้ประสานระหว่างกองทัพประชาชนและกองทัพอังกฤษในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
การรุกรานมลายาของญี่ปุ่นเริ่มขึ้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2484 โดยใน พ.ศ. 2485 จิน เปง เป็นหนึ่งในสามของเลขาธิการรัฐเประ ต่อมาต้นปี พ.ศ. 2486 คนที่อาวุโสกว่าเขาสองคนถูกญี่ปุ่นจับตัว การติดต่อกับศูนย์กลางของพรรคขาดหายไป เขาพยายามเดินทางไปกัวลาลัมเปอร์เพื่อเข้าพบไช เกอ หมิง ต่อมา ไลเตก ผู้นำพรรคได้ส่งคณะกรรมการคนอื่นไปแทนจิน เปง คือ ลี เซียวเปงให้ไปเป็นเลขาธิการของรัฐ แต่ลีถูกจับกุมระหว่างเดินทางไปสิงคโปร์ ดังนั้น หน้าที่ในการติดต่อกับกองทัพ 136 จึงตกเป็นของจิน เปง และจากการติดต่อระหว่างสงคราม ทำให้เขาได้รับเหรียญจากอังกฤษ เขาได้เป็นเลขาธิการทั่วไปของพรรค หลังจากนั้น ไล เตก ผู้นำพรรคทรยศ เขากลายเป็นผู้อาวุโสที่สุดที่รอดมาได้
สถานการณ์ฉุกเฉิน

ต่อมา ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2491 เขาได้ประกาศโครงการต่อสู้เพื่อต่อต้านจักรววรดินิยมอังกฤษ ฝ่ายบริหารอาณานิคมมลายาได้ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินเมื่อ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2491เพื่อรับมือกับการก่อกบฏของพรรคคอมมิวนิสต์   หลังจากสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ฆ่าผู้จัดการชาวยุโรป 3 คนที่ซูไงซีปุต พรรคถูกคว่ำบาตรในเดือนกรกฎาคม นักประวัติศาสตร์สิงคโปร์และผู้ต่อต้านคอมมิวนิสต์ส่วนใหญ่กล่าวว่าจิน เปงเป็นผู้สั่งฆ่า แต่จิน เปงปฏิเสธ จากนั้นจึงเกิดสงครามกลางเมืองที่เรียกว่าเหตุฉุกเฉินมลายา ใน พ.ศ. 2498 ทางพรรคถูกปราบปรามจนพ่ายแพ้ กองกำลังที่เหลือหนีมารวมกันที่ชายแดนไทย ในเดือนพฤศจิกายนของปีนั้น จีนเป็งเข้าร่วมในการเจรจาบาลิงกับมุขมนตรีมลายาและสิงคโปร์รวมทั้งตัวแทนจากไทย แต่การเจรจาล้มเหลว ข้อเสนอของจีนเป็งที่ต้องการให้พรรคคอมมิวนิสต์เป็นพรรคถูกกฎหมายถูกปฏิเสธ จน พ.ศ. 2503 จิน เปงถอนตัวมายังภาคใต้ของไทยและใช้เป็นฐานที่มั่นในการต่อสู้ต่อมา เขายังออกวิทยุกระจายเสียงในรายการเสียงแห่งการปฏิวัติมลายา ที่เป็นสถานีวิทยุใต้ดิน กระจายเสียงมาจากภาคใต้ของจีน ใน พ.ศ. 2513 หน่วยสู้รบแบบกองโจรของพรรคที่มีฐานในประเทศไทยแตกแยกกันเอง จิน เปงเดินทางไปยังจีนและประกาศไม่ยุ่งเกี่ยวด้วย
ใน พ.ศ. 2532 พรรคคอมมิวนิสต์ได้ลงนามสงบศึกที่หาดใหญ่เมื่อ 2 ธันวาคม โดยตัวแทนพรรคมี จิน เปง ราชิด ไมดิน และ อับดุลลอห์ ซีดี สมาชิกพรรคที่เป็นคนมาเลเซียจะได้รับอนุญาตให้กลับคืนสู่มาเลเซียได้
การกลับคืนสู่มาเลเซีย

จินเปงลี้ภัยในภาคใต้ของประเทศไทยและเคยไปบรรยายที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ ต้นปี พ.ศ. 2543 เขาขออนุญาตกลับสู่มาเลเซียแต่ศาลสูงปฏิเสธในวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ต่อมา ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2551 จิน เปงเสียโอกาสในการกลับคืนสู่มาเลเซีย เนื่องจากศาลต้องการให้เขาแสดงเอกสารยืนยันความเป็นพลเมือง จิน เปงกล่าวว่าสูติบัตรของเขาถูกตำรวจยึดไประหว่างการจับกุมเมื่อ พ.ศ. 2491 เขาได้พยายามเรียกร้องสิทธิในการกลับไปใช้ชีวิตในมาเลเซียตามสนธิสัญญา
เสียชีวิต

จิน เปงเสียชีวิตเมื่ออายุ 88 ปี ในโรงพยาบาลที่กรุงเทพฯเมื่อ 16 กันยายน พ.ศ. 2556 ร่างของเขาถูกเผาในกรุงเทพฯ แม้เขาต้องการให้ฝังในซิเตียวัน รัฐบาลมาเลเซียปฏิเสธไม่ให้นำร่างของเขาเข้าประเทศ โดยกล่าวว่าสิทธิตามสนธิสัญญาสิ้นสุดลงแล้วและเขาไม่มีสิทธิ์กลับมา ใน พ.ศ. 2549 ภาพยนตร์เชิงสารคดีเกี่ยวกับจิน เปง ในชื่อเรื่องคอมมิวนิสต์คนสุดท้าย ถูกคว่ำบาตรในมาเลเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Online Biography เก็บถาวร 2002-04-06 ที่ archive.today
Pathé Newsreel Jan 1956[ลิงก์เสีย]
senoipraaq เก็บถาวร 2010-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คุกลับ

ค่ายกักกันกัวตานาโมของสหรัฐ ในคิวบาที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นคุกลับอีกแห่งของสหรัฐ
คุกลับ (อังกฤษ: Black site) เป็นศูนย์กักกันลับที่ดำเนินการโดยรัฐ โดยนักโทษซึ่งไม่เคยถูกตั้งข้อหาก่ออาชญากรรมจะถูกจำคุกโดยไม่ได้รับกระบวนการยุติธรรมหรือคำสั่งศาล มักถูกปฏิบัติอย่างทารุณกรรมและถูกสังหาร โดยไม่มีสิทธิ์ในการประกันตัว
อาร์เจนตินา

ศูนย์กักขังลับหลายแห่งเปิดดำเนินการในอาร์เจนตินาระหว่างการปกครองแบบเผด็จการทหาร ซึ่งปกครองประเทศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2519 ถึง 2526 นักโทษหลายคน "หายตัวไป" ถูกทรมานและสังหาร รวมถึงสตรีมีครรภ์ที่ถูกฆ่าหลังคลอดและให้ทารกแก่ครอบครัวทหาร
จีน

คุกลับแพร่หลายในประเทศจีน และคุกลับของจีนถูกกล่าวหาว่ามีตั้งอยู่ในดูไบโดยอดีตผู้ถูกคุมขัง คุกลับในจีนมีอีกชื่อหนึ่งว่า "คุกดำ" (black jail)
อียิปต์

คุกลับถูกใช้อย่างกว้างขวางโดยหน่วยรักษาความปลอดภัยอียิปต์ ในช่วงวิกฤตการณ์อียิปต์ (พ.ศ. 2554-2557) ผู้ประท้วงหลายร้อยคนกล่าวหาว่ามีการทรมานในคุกลับเหล่านี้ หน่วยรักษาความปลอดภัยอียิปต์ยังดำเนินการคุกลับที่เกี่ยวข้องกับโครงการคุกลับเพื่อต่อต้านการก่อการร้ายของซีไอเอ
อิหร่าน

กลุ่มสิทธิได้บันทึกการละเมิดในศูนย์กักกันลับ แหล่งข่าวที่ซีเอ็นเอ็นอ้างถึงตั้งข้อสังเกตในปี พ.ศ. 2566 ว่าการทรมานในคุกลับดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นในระหว่างการประท้วงกรณีแมฮ์ซอ แอมีนี
อิสราเอล

ในช่วงสงครามอิสราเอล-ฮามาส มีรายงานว่าผู้ต้องขังชาวกาซานถูกส่งตัวจากฉนวนกาซาไปยังสเดเตมาน ซึ่งเป็นฐานทัพทหารที่ใช้เป็นคุกลับ มีการรายงานความรุนแรง การละเมิด และในบางกรณีมีผู้เสียชีวิต
รัสเซีย

ในเชชเนีย ชายเกย์อ้างว่าถูกทรมานในคุกลับโดยกองกำลังความมั่นคงเชเชน เกย์ในพื้นที่อื่น ๆ ของรัสเซียถูกลักพาตัวและถูกส่งตัวไปยังสถานที่ในเชชเนีย ซึ่งมีผู้ถูกทรมานมากกว่า 100 ราย และบางส่วนเสียชีวิต เจ้าหน้าที่ชาวเชเชนได้ขัดขวางความพยายามของเครือข่ายแอลจีบีทีรัสเซียในการช่วยชาวเกย์ในเชชเนียหลบหนีไปยังสถานที่ปลอดภัยในรัสเซีย และขัดขวางการสืบสวนของทัตยานา มอสคัลโควา กรรมาธิการสิทธิมนุษยชนแห่งเครมลิน แม้จะมีการประท้วงในเมืองใหญ่ ๆ ของรัสเซียเพื่อต่อต้านสถานการณ์ในเชชเนีย แต่วลาดิมีร์ ปูติน ซึ่งต้องการรักษาความสัมพันธ์อันดีกับคาดีรอฟ ก็ได้ปฏิเสธว่ามีการใช้การละเมิดกลุ่มรักร่วมเพศในเชชเนีย เชชเนียถือเป็นพื้นที่ที่มีการเกลียดชังกลุ่มรักร่วมเพศมากที่สุดในรัสเซีย โดยประชากร 95% นับถือศาสนาอิสลามนิกายออร์โธดอกซ์ (สุหนี่) ยังคงเป็นเขตเดียวของรัสเซียที่การรักร่วมเพศเป็นสิ่งผิดกฎหมายและมีโทษจำคุก
สหรัฐ

รัฐบาลสหรัฐใช้คุกลับที่ควบคุมโดยซีไอเอในสงครามต่อต้านการก่อการร้ายเพื่อกักขังนักรบของศัตรู ประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู บุช ของสหรัฐยอมรับการมีอยู่ของเรือนจำลับที่ดำเนินการโดยซีไอเอในระหว่างการปราศรัยเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2549 คำกล่าวอ้างว่ามีคุกลับเกิดขึ้นโดย เดอะวอชิงตันโพสต์ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2548 และก่อนหน้านี้โดยองค์กรพัฒนาเอกชนด้านสิทธิมนุษยชน
รายงานของสหภาพยุโรป (EU) ที่รับรองเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 โดยเสียงข้างมากของรัฐสภายุโรป (สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 382 คนลงคะแนนเห็นชอบ 256 คนคัดค้าน และงดออกเสียง 74 คน) ระบุว่าซีไอเอดำเนินการเที่ยวบิน 1,245 เที่ยว และไม่สามารถโต้แย้งหลักฐานหรือ ข้อเสนอแนะว่าศูนย์กักขังลับที่นักโทษถูกทรมานนั้นดำเนินการในโปแลนด์และโรมาเนีย หลังจากปฏิเสธข้อเท็จจริงนี้มานานหลายปี โปแลนด์ก็ยืนยันในปี พ.ศ. 2557 ว่าได้เป็นเจ้าของพื้นที่คุกลับดังกล่าว
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2555 สำนักงานอัยการสูงสุดของโปแลนด์ได้เริ่มดำเนินคดีสืบสวนสอบสวนซบิกเนียว เซียเมียทโคว์สกี้ อดีตหัวหน้าหน่วยข่าวกรองของโปแลนด์ เซียเมียทโคว์สกี้ถูกตั้งข้อหาอำนวยความสะดวกในการดำเนินการกักขังของซีไอเอที่ถูกกล่าวหาว่าตั้งอยู่ในโปแลนด์ ซึ่งผู้ต้องสงสัยชาวต่างชาติอาจถูกทรมานในบริบทของสงครามต่อต้านการก่อการร้าย ซึ่งเป็นไปได้ว่า เลสเซ็ค มิลเลอร์ นายกรัฐมนตรีโปแลนด์ระหว่างปี พ.ศ. 2544 ถึง พ.ศ. 2547 ก็อาจจะมีส่วนร่วมและรับรู้ด้วย
เรื่องราวของ United Press International ในปี พ.ศ. 2565 อ้างถึงอดีตประธานาธิบดีโปแลนด์ อาแล็กซันแดร์ กฟัชแญฟสกี โดยยอมรับในปี พ.ศ. 2557 ว่าประเทศของเขาได้จัดเตรียม "สถานที่เงียบสงบ" ให้ซีไอเอดำเนินการคุกลับเพื่อทรมานผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ก่อการร้ายในเหตุการณ์ 9/11
ในประเทศไทยมีการกล่าวหาว่าเคยมีคุกลับของซีไอเอตั้งอยู่ในพื้นที่ของรัฐบาลไทยที่เคยให้กองทัพสหรัฐใช้งานในจังหวัดอุดรธานี ซึ่งเกี่ยวข้องกับจีนา แฮสเปล ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองกลางสหรัฐซึ่งเคยเป็นผู้อำนวยการคุกลับในไทยที่มีชื่อว่า สถานกักกันเขียว (Detention Site Green) จากการเปิดเผยของคณะกรรมาธิการวิสามัญด้านข่าวกรองของวุฒิสภาสหรัฐ (SSCI) ซึ่งคาดว่าอยู่ในฐานทัพหลักของสหรัฐในอดีตในจังหวัดอุดรธานี แต่ไม่ระบุชัดเจน เช่น ฐานบินอุดรธานี ค่ายรามสูร
ดูเพิ่ม

การบังคับบุคคลให้สูญหาย
นักโทษการเมือง
เชลยศึก
อนุสัญญาว่าด้วยการต่อต้านการทรมาน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Black sites
จีนไทเปในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016

| จีนไทเป ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: TPE
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติจีนไทเป
ณ รีโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) – 18 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-18)
นักกีฬา: 13 คน  ใน 6 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: หลิน ซือ หุย
เหรียญ อันดับ 68:  ทอง 0 เงิน 1 ทองแดง 1 รวม 2 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
จีนไทเป เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติจีนไทเปเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 13 คนใน 6 ชนิดกีฬา
ผู้ได้รับเหรียญรางวัล

| เหรียญ | นีกกีฬา | ชนิดกีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| 2 เงิน | เฉิน หมิง-ชี หลิน เยิน-หุง | เทเบิลเทนนิส | ทีมชาย – รุ่น 4–5 | 000000002024-09-16-000016 ก.ย. |
| 3 ทองแดง | ซือ หุย-หลิน | Powerlifting | หญิง 79 กก. | 000000002024-09-12-000012 ก.ย. |
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  ยิงธนู | 1 | 1 | 2 |
|  กรีฑา | 1 | 1 | 2 |

| รวม | 2 | 2 | 4 |
กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้:
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หยาง ฉวน-ฮุย | Men's 100m T11 | 11.93 SB | 4 | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |
ดูเพิ่ม

จีนไทเปในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
จีนไทเปในพาราลิมปิก
จีนไทเปในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาจีนไทเปที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล ห่วง บุคคลชาย

| กีฬายิมนาสติก ใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- | --- |
นักกีฬายิมนาสติก รอบคัดเลือก
ยิมนาสติกสากล 
| รอบคัดเลือก | ชาย | หญิง |
| ทีมรวมอุปกรณ์ | ชาย | หญิง |
| บุคคลรวมอุปกรณ์ | ชาย | หญิง |
| ม้ากระโดด | ชาย | หญิง |
| ฟลอร์เอ็กเซอร์ไซส์ | ชาย | หญิง |
| ม้าหู | ชาย |  |
| ห่วง | ชาย |  |
| บาร์คู่ | ชาย |  |
| บาร์เดี่ยว | ชาย |  |
| บาร์ต่างระดับ |  | หญิง |
| คานทรงตัว |  | หญิง |
ยิมนาสติกลีลา 
| ทีมรวมอุปกรณ์ |  | หญิง |
| บุคคลรวมอุปกรณ์ |  | หญิง |
แทรมโพลีน 
| เดี่ยว | ชาย | หญิง |
ด ค ก
การแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล ห่วง บุคคลชาย เป็น 1 ใน 18 รายการแข่งขันยิมนาสติกที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 2 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่ศูนย์ยิมนาสติกอาริอาเกะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
ปฏิทินการแข่งขัน

เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9).
| วันที่ | เวลา | รอบ |
| --- | --- | --- |
| เสาร์, 24 กรกฎาคม 2021 | 10:00 14:30 19:30 | รอบคัดเลือก |
| จันทร์, 2 สิงหาคม 2021 | 17:00 | ชิงชนะเลิศ |
จูลีโอ เด ลา บาเซซ

| จูลีโอ เด ลา บาเซซ |
| --- | --- |
เกิด: ลา โอเดอ แซนูดิน บาเซซ   (La Ode Zaenudin Basez)
จูลีโอ เด ลา บาเซซ หรือ ลา โอเดอ แซนูดิน บาเซส (Julio de la Basez) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 34 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 8) เสมอ 5 แพ้ 14
ประวัติ

เด ลา บาเซซ เริ่มชกมวยสากลเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน มูฮัมมัด ราชมัน เด ลา บาเซซได้ขึ้นชกแก้มือกับราชมันในการชกครั้งต่อมาแต่ก็ทำได้แค่เสมอ เด ลา บาเซซขึ้นชกชนะอีก 1 ครั้ง ก็เดินทางมาชกในประเทศไทย แพ้คะแนนวันดี สิงห์วังชา และแพ้น็อคชัยเดช จ.เจริญ ยก 6 เมื่อกลับไปยังอินโดนีเซีย เด ลา บาเซซขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นมินิมัมเวท ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะคะแนน มูฮัมหมัด ราชมันไปได้เมื่อ 14 กันยายน พ.ศ. 2540 ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2542 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อคเออร์เด็น ชุลลันในยกที่ 8 ที่พัทยา เด ลา บาเซซขึ้นชิงแชมป์เป็นการแก้มือกับชุลลันอีกครั้งในอีก 4 เดือนต่อมาที่อินโดนีเซีย ก็ทำได้แค่เสมอกัน จากนั้น ไปชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC ที่รัสเซีย เมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2543 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค ดมิทรี คิริลอฟไป
หลังจากนั้นระหว่าง พ.ศ. 2543 – 2545 เด ลา บาเซซขึ้นชกชนะรวด จนได้มาชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นไลท์ฟลายเวทที่ ประเทศไทยเมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ หลังจากนั้น อีก 6 เดือนต่อมา มาชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิครุ่นซูเปอร์ฟลายเวทที่ นครราชสีมา ซึ่งเด ลา บาเซซเป็นฝ่ายแพ้คะแนนประมวลศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ หลังจากนั้น เด ลา บาเซซขึ้นชกแพ้และเสมอเป็นส่วนใหญ่ และหันมาใช้ชื่อจริงคือลา โอเดอ แซนูดิน บาเซสเป็นชื่อในการชกมวยตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2546 เด ลา บาเซซมีโอกาสได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2550 แต่ก็แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิมในยกที่ 3 เด ลา บาเซซได้ครองแชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2552 เมื่อชนะน็อค อาบี เมเตียมัน ยก 8 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้ ไมเคิล สปีด ซีฆาร์ลากี เมื่อ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2552 โดยเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 3 จากนั้นมาชิงแชมป์ในประเทศไทยอีก 2 ครั้งก็ไม่สำเร็จ ทั้งชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวท แพ้น็อค เทอดศักดิ์ ก่อเกียรติยิม ยก 3 เมื่อ 11 เมษายน พ.ศ. 2553 และชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 18 มีนาคม พ.ศ. 2554 แพ้น็อค ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 8 เด ลา บาเซซขึ้นชกครั้งล่าสุดเมือ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 เสมอกับ อัสมารินา ที่อินโดนีเซีย แล้วยังไม่ได้ขึ้นชกอีก