stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โจอี สเตฟาโน
ประวัติ

สเตฟาโนเกิดและเติบโตที่เมืองเชสเตอร์, รัฐเพนซิลเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา กระทั่งคุณพ่อของเขาได้เสียชีวิตลงตอนเขาอายุ 15 ปี ทำให้เขาได้เริ่มใช้ยาเสพติดและถูกส่งเข้าบำบัดการรักษาถึง 6 เดือน หลังจากเขาได้รับการบำบัดนั้นเขาได้ตัดสินใจไปเป็นนายแบบ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1989 เขาได้มีโอกาสไปเจอกับ Tony Davis คนที่พาเขาเข้าสู่วงการภาพยนตร์ลามกเกย์
โดยเขาได้เริ่มทำงานในวงการภาพยนตร์ลามกเกย์ให้กับ Chi Chi Larue ในระหว่างที่เขาไปเที่ยวที่ลอสแอนเจลิส และจากภาพลักษณ์ในภาพยนตร์ของเขาที่ดูเป็นฝ่ายรับที่มีลักษณะที่ยั่วยวนทำให้เขาเริ่มมีชื่อเสียง จนภาพลักษณ์ของเขาไปสะดุดตาเข้ากับมาดอนนา ศิลปินชาวสหรัฐโดยเธอได้ยื่นขอเสนอและให้เขามาถ่ายแบบในหนังสือรูปภาพของเธอที่มีชื่อว่า “Sex” ในปี ค.ศ.1992 จากทั้งหมดทำให้เขามีชื่อเสียงในวงการภาพยนตร์ลามกเกย์เป็นอย่างมาก แต่ทั้งนี้ครอบครัวของเขากลับไม่ได้รับรู้กับอาชีพที่เขากำลังทำอยู่ โดยจากคำบอกเล่าของพี่สาวของเขาได้รับรู้เพียงว่าเขาได้ไปประกอบอาชีพเป็นนายแบบเท่านั้น ซึ่งเธอก็ได้มาทราบทีหลังว่าเขาเป็นนักแสดงภาพยนตร์ลามกเกย์
ตลอดช่วงเวลาชีวิตของสเตฟาโนนั้นได้มีข่าวลือในเรื่องของความสัมพันธ์ว่าเขากำลังคบหาดูใจกับนักแสดงในวงการภาพยนตร์ลามกเกย์ด้วยกัน โดยในปีค.ศ. 1990 เขาได้มีโอกาสให้สัมภาษณ์กับ Jesse Cagle และ Rick X เกี่ยวกับการคบหาดูใจกับคนในอุตสาหกรรมเดียวกันร่วมกับ David Geffen คนที่พยายามจะช่วยเขาในการเลิกใช้ยาเสพติด นอกจากนี้เขายังมีข่าวลือว่าเขามีได้รับเชื้อเอชไอวี ซึ่งข่าวลือดังกล่าวนี้เขาไม่เคยออกมายอมรับหรือมีผลทางการแพทย์ชิ้นใดออกมายืนยัน
ในช่วงชีวิตการทำงานของสเตฟาโน เขาได้มีโอกาสไปเป็นนักเต้นที่ Gaiety Theatre ซึ่งเป็นโรงละครการแสดงเปลืองผ้าผู้ชายในนครนิวยอร์ก ในช่วงทศวรรษ 1980 และต้นทศวรรษ 1990 โดยเขาถือเป็นนักเต้นที่มีชื่อเสียงมากที่สุดอีกหนึ่งคนในโรงละครแห่งนี้ และตลอดระยะเวลาในวงการภาพยนตร์ลามกเกย์ของเขาทั้ง 5 ปีเขาได้เล่นภาพยนตร์ลามกเกย์ 58 เรื่อง และได้เล่นมิวสิกวิดีโอของมาดอนนา 2 เพลง
การเสียชีวิต

ตลอดเส้นทางอาชีพของเขา เขามักจะมีปัญหาเกี่ยวกับการใช้สารเสพติดและได้เข้ารับการบำบัด ซึ่งมีช่วงหนึ่งที่เขาสามารถลาขาดจากสารเสพติดได้ถึง 4 เดือน แต่ในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ.1994 ก็ได้มีคนพบร่างของเขาที่โรงแรมแห่งหนึ่งในฮอลลีวูด จากผลการชันสูตรพบว่าเขาเสียชีวิตจากการใช้สารเสพติดเกินขนาดมากกว่าหนึ่งตัว โดยเขาได้เสียชีวิตขณะอายุเพียง 26 ปี
ร่างของเขาถูกฝังไว้ใกล้กับคุณพ่อของเขาที่สุสาน the Immaculate Heart of Mary Cemetery ที่เมืองลินวูด, รัฐเพนซิลเวเนีย
ในทางบันเทิงคดี

ในปีค.ศ.1996 หนังสืออัตชีวประวัติของเขาที่มีชื่อว่า Wonder Bread and Ecstasy: The Life and Death of Joey Stefano ได้ถูกออกมาโดยหนังสือเล่มนี้เขียนโดย Charles Isherwood
เรื่องราวของได้ถูกนำมาใช้ในการแสดงพูดคนเดียวของ Barry Lowe โดยใช้ชื่อตอนว่า Homme Fatale: The Fast Life and Slow Death of Joey Stefano
ในปี ค.ศ.2010 Chad Darnell ได้ทำภาพยนตร์โดยอิงมาจากอัตชีวประวัติของเขา ซึ่งภาพยนตร์ได้ใช้ชื่อว่า X-Rated
และในปี ค.ศ.2015 David Bret ก็ได้ทำการเขียนหนังสืออัตชีวประวัติของเขาเล่มที่สองที่มีชื่อว่า Joey Stefano: The Life, Loves & Legacy of the Prince of Passion
รางวัลที่ได้รับ

1990 XRCO Award – Newcomer
1995 AVN Award – Gay Video Performer of the Year
1997 AVN Hall of Fame
แหล่งข้อมูลอื่น

โจอี สเตฟาโน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โจอี สเตฟาโน ที่ Adult Film Database
โจอี สเตฟาโน ที่ Internet Adult Film Database
โจรสลัด

ภาพวาดการโจมตีเรือของเคราดำ โจรสลัดที่มีชื่อเสียงในยุคสมัยใหม่ (วาดในปี ค.ศ. 1920)
โจรสลัด (อังกฤษ: Pirate, Buccaneer) คือบุคคลที่ปล้นหรือโจรกรรมในทะเล หรือบางครั้งตามชายฝั่งหรือท่าเรือต่าง ๆ โจรสลัดในปัจจุบันจะแตกต่างกับโจรสลัดในอดีตที่มีลักษณะเฉพาะคือจะมีผ้าคาดหัว ใช้ดาบใบกว้างหรือปืนพกและเรือโจรสลัดขนาดใหญ่ ในปัจจุบันโจรสลัดนิยมใช้เรือเร็ว และใช้ปืนกลแทนที่ดาบ
เป้าหมายส่วนใหญ่ที่โจรสลัดเลือกคือเรือสินค้าและเรือโดยสาร สำหรับรูปแบบที่ใช้ในการบุกเข้าปล้นมีทั้งชูธงหลอกล่อเป้าหมายว่าเป็นเรือสินค้าบ้าง เรือของกองทัพหรือของศาสนจักรบ้าง หรือแม้กระทั่งใช้กำลังบุกเข้าโจมตีโดยตรงเลยก็มี
โจรสลัดในปัจจุบัน

ในปัจจุบันชายฝั่งและทะเลในอเมริกาใต้และทะเลเมดิเตอเรเนียน ยังคงมีโจรสลัดที่ปล้นผู้อื่น โดยชายฝั่งของสหรัฐอเมริกา และชายฝั่งของทะเลแคริบเบียน เริ่มลดน้อยลงเนื่องจากมีการป้องการจากกองกำลังรัฐบาล ค่าเสียหายที่เกิดจากโจรสลัดปล้นในปัจจุบัน คาดว่าประมาณ 5-6.5 แสนล้านบาทต่อปีทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย จุดที่อยู่ระหว่างช่องแคบมะละกา และประเทศสิงคโปร์ ซึ่งมีเรือพาณิชย์ผ่านประมาณ 50,000 ลำต่อปี
ซึ่งโจรสลัดที่ออกปล้นในแถบนี้ ได้ให้สัมภาษณ์ว่า ปฏิบัติการปล้นจะใช้เรือเล็กเร็วเทียบขนานเรือใหญ่แล้วปีนขึ้นเรืออย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ด้วยความชำนาญ ซึ่งบางครั้งลูกเรือใหญ่ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ในขณะที่บางคนจะบริกรรมคาถาซึ่งเชื่อว่าจะช่วยในการกำบังกายได้ด้วย และควบคุมลูกเรือทั้งหมดให้อยู่ในจุดเดียวกัน ขณะที่บุคคลสำคัญ เช่น กัปตัน หรือต้นหนจะถูกกักตัวไว้เพื่อเรียกค่าไถ่ ในบางครั้งอาจจะแค่ปล้นทรัพย์อย่างเดียว ส่วนตัวบุคคลหากไม่จำเป็นแล้ว อาจมีการสังหารทิ้งศพลงทะเล
นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 สำนักงานพาณิชยนาวีระหว่างประเทศ รายงานการปล้นของโจรสลัดในช่องแคบมะละกาและบริเวณใกล้เคียงว่ามีถึง 258 ครั้ง โดยมีลูกเรือกว่า 200 คนถูกจับเป็นตัวประกันและ 8 คนเสียชีวิต
ในประเทศไทย ฝั่งบริเวณทะเลอันดามัน ยังคงมีโจรสลัดอยู่ ซึ่งใช้เรือเร็วปล้นเรือสินค้าของผู้คนที่แล่นเรือผ่าน โดยในบางครั้งจะเก็บค่าคุ้มครอง หรือจ่ายเงินค่าผ่านทางแทน
โจรสลัดในยุคปัจจุบันมักใช้เรือเล็กแต่มีอุปกรณ์ที่ทันสมัย ทั้งโทรศัพท์ดาวเทียม, จีพีเอส, ระบบโซนาร์ ในช่วงเดือนมกราคม-เดือนกันยายน ปี ค.ศ. 2009 มีสถิติเรือสินค้าที่แล่นในแถบอ่าวเอเดน และนอกชายฝั่งของโซมาเลีย  ได้ถูกโจรสลัดโจมตีถึง 306 ลำ ซึ่งในบางครั้ง โจรสลัดจะไม่สนใจสินค้าที่บรรทุกมา แต่จะมุ่งฉกฉวยทรัพย์สมบัติของผู้โดยสาร ตลอดจนตู้เซฟของเรือที่เก็บเงินก้อนใหญ่ไว้สำหรับเป็นค่าใช้จ่าย บางครั้งจะไล่ลูกเรือไป แล้วนำเรือเข้าฝั่งไปแปลงโฉมเป็นเรือลำใหม่เพื่อขายหรือใช้ต่อไป  หรือกระทำการอุจอาจกว่านั้น คือ คุมตัวเจ้าหน้าที่ระดับบริหารของเรือไว้แล้วเรียกค่าไถ่ เพื่อหวังจะได้ค่าตอบแทนระดับสูง
จากการประเมินในปี ค.ศ. 2011 ระบุว่า อนาคตจะมีเรือโจรสลัดโซมาเลีย เพิ่มขึ้นปีละ 400 ลำ โดยมีสิ่งจูงใจก็คือ มูลค่าจากการปล้นที่สูงถึง 8,000 ดอลลาร์สหรัฐ เฉพาะปี ค.ศ. 2010 ปีเดียว ซึ่งเฉลี่ยแล้วรายได้โจรสลัดโซมาเลียแต่ละคนอยู่ราวปีละ 80,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 2,400,000 บาท) สูงกว่ารายได้เฉลี่ยของชาวโซมาเลียทั่วไปถึง 150 เท่า
ซึ่งในปี ค.ศ. 2010 และ ค.ศ. 2011 มีการร่วมมือกันของหลายชาติในสหประชาชาติ รวมถึงไทยด้วย ในการส่งกองทัพเรือปฏิบัติการร่วมกัน ในชื่อ ปฏิบัติการปราบปรามโจรสลัดโซมาเลีย ซึ่งกองทัพเรือไทยก็มีส่วนร่วมในปฏิบัติการครั้งนี้ด้วย
โจรสลัดในอดีต

ประวัติศาสตร์ของโจรสลัด สามารถย้อนหลังได้ถึง  1,400 ปีก่อนคริสต์ศักราช เมื่อในบริเวณทะเลเอเจียน และทะเลเมดิเตอเรเนียน มีชนพื้นเมือง 2 ชนชาติ คือ อิลลีเรียน  และ ไทร์เรเนียน ที่ปล้นเรือสินค้าของชาวฟีนีเชียน  เป็นประจำ และจับเอาเด็กทั้งชายและหญิงไปขายเป็นทาสอีกด้วย
ราว 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช โจรสลัดอิลลีเรียนซึ่งอาศัยอยู่ทางตะวันตกของคาบสมุทรบอลข่าน ได้ขยายอิทธิพลไปในทะเลเอเดรียติก ซึ่งทำให้อาณาจักรโรมันทนไม่ไหว ในปี 168 ก่อนคริสต์ศักราช กองทัพโรมันจึงยกกำลังไปปราบดินแดนอิลลีเรียจนราบคาบ และยึดเป็นเมืองขึ้นทำให้ขบวนการโจรสลัดสงบลงชั่วขณะ
กระทั่ง 100 ปี ก่อนคริสต์ศักราช  ได้มีแหล่งโจรสลัดชุมนุมอยู่แถบชายฝั่งอนาโตเลีย คอยดักปล้นเรือสินค้าโรมันทางตะวันออกของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และในปีที่ 75 ก่อนคริสต์ศักราช ก็ได้กระทำการอุกอาจ โดย โจรสลัดชาวซิลิเชีย เมื่อจับเอาจูเลียส ซีซาร์ นักการเมืองและกงสุลผู้มีอำนาจใหญ่แห่งโรมัน ขณะที่กำลังแล่นเรือข้ามทะเลเอเจียนเพื่อเอาตัวไปเรียกค่าไถ่ โดยประสงค์เรียกจากโรมันเป็นจำนวนทองคำ 20 ทาเลนท์  แต่ซีซาร์มิได้หวั่นไหวแม้ตกเป็นเชลย  พร้อมกับได้ทักท้วงว่าค่าตัวของตนเองนั้นอย่างน้อยก็ต้อง 50 ทาเลนท์ขึ้นไป เหล่าโจรสลัดจึงเปลี่ยนเป็นเรียกค่าไถ่ 50 ทาเลนท์ พอได้รับค่าไถ่แล้วก็ปล่อยซีซาร์เป็นอิสระ ซีซาร์เมื่อกลับไปยังโรมแล้วจัดกองทัพเรือออกไล่ล่าโจรสลัด  และลงโทษด้วยวิธีการตรึงกางเขน
ในยุคต่อมา ก็ยังคงมีโจรสลัดปฏิบัติการปล้นอยู่เป็นครั้งเป็นคราว แต่มาโด่งดังในช่วงศตวรรษที่ 8 และ 12 เมื่อชนเผ่าไวกิ้ง จากสแกนดิเนเวีย แล่นเรือเข้ามาปล้นรุกรานทั่วแถบชายฝั่งตะวันตกของยุโรป แล้วก็ยังระรานตลอดลงไปถึงแอฟริกาเหนือ ย่านทะเลบอลติก และลามตามแม่น้ำไปถึงยุโรปตะวันออกจรดทะเลดำ  กับอ่าวเปอร์เซีย ด้วยว่าอำนาจทางการเมืองของยุโรปขณะนั้นยังไม่รวมตัวเป็นพลังที่พอจะต้านทานได้
ส่วนยุคทองของโจรสลัดในทะเลแคริบเบียนอยู่ในช่วงประมาณ คริสต์ทศวรรษ 1560-คริสต์ทวรรษ 1720 โดยยุคที่โจรสลัดชุกชุมที่สุดได้แก่ช่วง คริสต์ทศวรรษ 1640-คริสต์ทศวรรษ 1680
ซึ่งสัญลักษณ์ของโจรสลัดที่เป็นที่รับรู้กันดี คือ ธงสีดำผืนใหญ่ที่มีรูปกะโหลกและกระดูกไขว้สีขาว
โจรสลัดในอดีต > โจรสลัดที่มีชื่อเสียง

คาเลโก แจ็ก
จอลลี โรเจอร์
เอ็ดเวิร์ด อิงก์แลนด์
เคราดำ
เคราแดง หรือ เฮย์เรดดิน บาร์บารอสซา
กำเหลง
จาง เป๋าจ่าย
เจิ้ง เฉิงกง
อามาโร่ ปาร์โก้
โจรสลัดในสื่อต่างๆ

ลักษณะของโจรสลัดได้ถูกมาสร้างเป็นตัวละครในวรรณกรรม ภาพยนตร์ การ์ตูน  ต่างๆ (โดยเฉพาะในแนวแฟนตาซี) โดยมีลักษณะต่างๆ ดังนี้
ใส่เสื้อผ้าสีสด
มีผ้าปิดตาข้างนึง
ขาเป็นขาปลอม
มือเป็นตะขอ
ตุ้มหูทอง
มีผ้าคาดผม
มีนกแก้วเป็นสัตว์เลี้ยง
ใช้ดาบใบกว้าง
ลักษณะเฉพาะตัวเหล่านี้แสดงถึงลักษณะของโจรสลัดในยุคทอง โดยโจรสลัดมักจะสูญเสียอวัยวะ (เช่น ขา,แขน, มือ,ตา) ในการต่อสู้ และมักจะไม่เลี้ยงสัตว์ไว้ในเรือเนื่องจากเรื่องอาหาร แต่จะหาสัตว์ที่มาจากต่างถิ่นเป็นสัญลักษณ์ของตัวเอง
โจรสลัดในสื่อต่างๆ > สื่อต่างๆ เกี่ยวกับโจรสลัด

ภาพยนตร์ - Pirates of the Caribbean / สลัดตาเดียวกับเด็ก 200 ตา / ปืนใหญ่จอมสลัด / โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ตอน ผจญภัยเกาะมหาสมบัติ (1998)
การ์ตูน - วันพีซ เต็มพิกัดสลัดจอมลุย
Kaizoku Sentai Gokaiger ขบวนโจรสลัด  โกไคเจอร์
วรรณกรรม - ปีเตอร์แพน (กัปตันฮุก) / เกาะมหาสมบัติ โดย โรเบิร์ต หลุยส์ สตีเวนสัน / ใต้ทะเลสองหมื่นโยชน์ โดย ฌูล แวร์น / โจรสลัดแห่งตะรุเตา โดย พอล อดิเร็ก
ดูเพิ่ม

การกระทำอันเป็นโจรสลัดในโซมาเลีย
ลักษณะของโจรสลัดในการ์ตูน
โจเอล เอสคอล

| โจเอล เอสคอล |
| --- | --- |
เกิด: 27 ตุลาคม พ.ศ. 2524
โจเอล เอสคอล (อังกฤษ: Joel Escol) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2524 สถิติการชก 28 ครั้ง ชนะ 8 (น็อค 5) เสมอ 3 แพ้ 17
ประวัติ

เอสคอลขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2545 เสมอกับ ออร์ลัน เอนริเกวซ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จากนั้น ได้มาชกในไทยเป็นครั้งแรกเมื่อ 22 เมษายน พ.ศ. 2548 และเป็นการชิงแชมป์   IBF แพนแปซิฟิกที่ว่างในรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท ซึ่งเอสคอลเป็นฝ่ายชนะน็อค ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 6 ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค ฟ้าสั่ง ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 2 เสียแชมป์ไป จากนั้น เอสคอลขึ้นชกแพ้เป็นส่วนใหญ่มีชกชนะน็อค รอลลี ญีโน ยก 3 เมื่อพ.ศ. 2557 เพียงครั้งเดียวเท่านั้น และไม่ได้ขึ้นชกชิงแชมป์ใดๆอีก หลังจากที่ชกแพ้น็อค จอห์น มาร์ก อะโปลินาริโอ ยก 1 เมื่อ 11 มกราคม พ.ศ. 2558
เกียรติประวัติ

แชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท
ชิง 22 เมษายน 2548 ชนะน็อค ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 6 ที่ กทม.
เสียแชมป์ 13 กรกฎาคม 2548 แพ้น็อค ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย ยก 2 ที่ สมุทรปราการ
โจแอนน์ มิสซิงแฮม

| โจแอนน์ มิสซิงแฮม |
| --- | --- |

ชื่อเต็ม: โจแอนน์ มิสซิงแฮม (Joanne Missingham)
ภาษาจีน: 黑嘉嘉
วันเกิด:  (1994-05-26) 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1994 (30 ปี)
ครูผู้สอน: โจว เค่อผิง หลิน เชิ่งเสียน หวูไข่ เหริ่น หยุนเชิง
อันดับ: 7 ดั้ง
ส่วนเกี่ยวพัน: วิทยาลัยหมากรุกจีน มูลนิธิหมากรุกจีนไต้หวัน
| เหรียญรางวัล> ตัวแทนของ   จีนไทเป.หมากล้อม หญิง.เอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
|  | กว่างโจว 2010 | ทีมหญิง |
โจแอนน์ มิสซิงแฮม (อังกฤษ: Joanne Missingham) หรือชื่อจีน เฮย์ เจียเจีย (จีน: 黑嘉嘉; 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1994 – ) เป็นนักกีฬาหมากล้อมอาชีพระดับ 7 ดั้ง ชาวไต้หวัน และมีส่วนร่วมในการแข่งขันหมากล้อมในเอเชียนเกมส์ 2010 ประเภททีมหญิง
ประวัติ

โจแอนน์ มิสซิงแฮม เกิดที่เมืองบริสเบน รัฐควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลีย และได้ย้ายไปอยู่ที่ประเทศไต้หวันเมื่อเธออายุ 4 ปี และเริ่มเล่นกีฬาหมากล้อมเมื่ออายุได้ 6 ปี สองปีต่อมา เธอได้รับการจัดอันดับ 1 ดั้งในระดับมือสมัครเล่น เธอยังคงมีความก้าวหน้าในการเล่นหมากล้อมอย่างต่อเนื่อง จากนั้นในปี ค.ศ. 2005 เธอได้ย้ายไปยังแซนดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย และในภายหลัง เธอประสบความสำเร็จโดยการเป็นแชมป์หมากล้อมในปี ค.ศ. 2006 ส่วนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2009 เธอได้ผ่านการแข่งขันเพื่อคัดตัวแทนนักกีฬาสำหรับการแข่งขันหมากล้อมในเอเชียนเกมส์ 2010 ด้วยผลการแข่ง ชนะ 8, แพ้ 2 ในการแข่งขันรอบคัดเลือก ก่อนที่เธอจะได้รับการเลื่อนอันดับสู่ระดับ 5 ดั้งในวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2011 สำหรับการแสดงผลงานของเธอในรายการปิงเซิ่งคัพ 2010
แหล่งข้อมูลอื่น

围棋吧「黑嘉嘉」[ลิงก์เสีย] (จีน)
台灣棋院－黑嘉嘉 (จีน)
黑嘉嘉晉升職業五段新聞稿 (จีน)
go.org.nz－Joanne Missingham (อังกฤษ)
โจนแห่งเคนต์

| โจนแห่งเคนต์ |
| --- | --- |
เคาน์เตสแห่งเคนต์

เจ้าหญิงแห่งเวลส์
ดำรงพระยศ: 1361–1376
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: แอนน์ เนวิลล์

ประสูติ: 29 กันยายน 1326/1327 พระราชวังวูดสต็อก ออกซฟอร์ดเชอร์ อังกฤษ
สิ้นพระชนม์: 7 สิงหาคม 1385 (พระชนมายุ 57/58 พรรษา) ปราสาทวอลลิงฟอร์ด, บาร์กเชอร์ อังกฤษ
ฝังพระศพ: 27 มกราคม 1386 Greyfriars, Stamford ลิงคอล์นเชอร์ อังกฤษ
คู่อภิเษก:   ธอมัส ฮอลแลนด์, เอิร์ลที่ 1 แห่งเคนต์ (สมรส 1340; เสียชีวิต 1360)  วิลเลียม มอนตากู เอิร์ลที่ 2 แห่งซอลส์บรี (สมรส 1340/41; หย่า 1349)  เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายดำ (เสกสมรส 1361; สิ้นพระชนม์ 1376) 
พระราชบุตร among others:   ธอมัส ฮอลแลนด์ เอิร์ลที่ 2 แห่งเคนต์  จอห์น ฮอลแลนด์ ดยุคที่ 1 แห่งเอ็กซิเตอร์  โจน ฮอลแลนด์ ดัชเชสแห่งเบรอตาญ  เอ็ดเวิร์ดแห่งอ็องกูแลม  พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์: แพลนแทเจเนต
พระบิดา: เอ็ดมันด์แห่งวูดสต็อก เอิร์ลที่ 1 แห่งเคนต์
พระมารดา: มาร์กาเร็ต เวก บารอนเนสเวกที่ 3 แห่งลิดเดลล์
โจน เคาน์เตสแห่งเคนต์ (อังกฤษ: Joan, Countess of Kent; 29 กันยายน ค.ศ. 1326/1327 – 7 สิงหาคม ค.ศ. 1385) หรือ สาวน้อยผู้งดงามแห่งเคนต์ (อังกฤษ: The Fair Maid of Kent) เป็นพระราชมารดาในพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ และเป็นพระชายาของเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายดำ พระราชโอรสและทายาทของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3
วัยเยาว์

โจนประสูติที่พระราชวังวูดสต็อกเมื่อวันที่ 28 หรือ 29 กันยายน ค.ศ. 1328 โดยทรงเป็นพระบุตรองค์ที่สามหรือสี่ของเอ็ดมันด์แห่งวูดสต็อก พระราชโอรสของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ที่เกิดจากพระมเหสีคนที่สอง คือ พระนางมาร์เกอรีตแห่งฝรั่งเศส พระราชธิดาของพระเจ้าฟีลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส มารดาของโจนคือมาร์กาเร็ต เวก บารอนเนสเวกที่ 3 แห่งลิดเดลล์ซึ่งเป็นชายาคนที่สองของเอ็ดมันด์
เอ็ดมันด์เป็นผู้สนับสนุนที่ภักดีต่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษผู้เป็นพระเชษฐาต่างมารดา พระองค์จึงไม่ถูกกับอีซาแบลแห่งฝรั่งเศส พระราชินีของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 (ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเอ็ดมันด์) และโรเจอร์ มอร์ติเมอร์ เอิร์ลที่ 1 แห่งมาร์ช คนรักของพระนางซึ่งต่อมาทั้งคู่ได้ร่วมมือกันถอดพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ลงจากบัลลังก์และให้พระราชโอรสน้อย (และลูกพี่ลูกน้องลำดับที่หนึ่งของโจน) ขึ้นครองบัลลังก์เป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 โดยมีมอติเมอร์และพระราชินีอีซาแบลเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน หลังพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 สวรรคตอย่างปริศนาในที่คุมขัง สองผู้สำเร็จราชการแผ่นดินได้สั่งตัดหัวบิดาของโจนด้วยข้อหากบฏ เนื่องจากในตอนที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ยังมีชีวิต เอ็ดมันด์ได้ร่วมวางแผนเพื่อช่วยพระเชษฐาออกมาจากที่คุมขัง
หลังเอ็ดมันด์ถูกประหารชีวิต ชายาของพระองค์กับลูกๆ (ซึ่งหนึ่งในนั้นคือโจนที่ขณะนั้นมีอายุไม่ถึง 2 ปี) ถูกคุมตัวในปราสาทอารันเดล จอห์น บุตรคนที่สี่และน้องชายของโจนเกิดหลังบิดาถูกประหารชีวิตได้หนึ่งเดือน เคาน์เตสม่ายแห่งเคนต์กับลูกๆ ต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบาก แต่ความเป็นอยู่ของครอบครัวที่ดีขึ้นเมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 บรรลุนิติภาวะ ทรงหลุดพ้นจากอำนาจควบคุมของมอร์ติเมอร์และขึ้นปกครองบ้านเมืองอย่างเต็มตัว กษัตริย์ได้รับครอบครัวเอ็ดมันด์ผู้เป็นพระปิตุลามาอยู่ในการดูแล อีกทั้งพระราชินีฟีลีปา พระมเหสีของพระองค์ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องลำดับที่สองของโจน โดยทั้งคู่ต่างเป็นลูกหลานของพระเจ้าฟีลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส โจนกับพี่น้องเติบโตในราชสำนัก ในครัวเรือนของพระราชินี
การสมรสครั้งแรก

เมื่อเริ่มเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น โจนเป็นที่หมายตาของชายมากมาย เธอมีดีทั้งรูปโฉมและสติปัญญา ทั้งยังเติบโตในครัวเรือนเดียวกันกับพระราชบุตรคนแรกๆ ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 คือ เอ็ดเวิร์ดผู้เป็นพระราชโอรสและทายาท กับสองพระราชธิดา คือ อิซาเบลลาและโจน
ในปี ค.ศ. 1340 ขณะมีพระชนมายุได้ 12 พรรษา โจนแอบสมรสอย่างลับๆ กับธอมัส ฮอลแลนด์วัย 26 ปี โดยไม่ได้ขอพระบรมราชานุญาตกษัตริย์ ซึ่งตามหลักแล้วด้วยลำดับฐานะของเธอจะต้องได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตก่อนจึงจะสมรสได้ หลังสมรสได้ไม่นานฮอลแลนด์ต้องเดินทางไปทวีปใหญ่เพื่อร่วมทำศึกกับแฟลนเดอส์และฝรั่งเศส ในช่วงฤดูหนาวถัดมา (ค.ศ. 1340 หรือ ค.ศ. 1341) ระหว่างที่ฮอลแลนด์ยังอยู่ต่างแดน ครอบครัวของโจนได้จับเธอสมรสกับวิลเลียม มอนตาคิวต์ บุตรชายและทายาทของเอิร์ลที่ 1 แห่งซอลส์บรี โจนวัย 13 ปีไม่ได้แย้งอะไรและได้สมรสกับมอนตาคิวต์ที่มีอายุเท่ากันกับเธอ ภายหลังโจนได้บอกว่าเธอไม่สามารถเปิดเผยได้ว่าตนเองสมรสอยู่แล้วกับธอมัส ฮอลแลนด์ เนื่องจากกลัวว่าจะทำให้ฮอลแลนด์ถูกประหารชีวิตด้วยข้อหากบฏ ทั้งนี้เธออาจถูกเกลี้ยกล่อมว่าการสมรสครั้งแรกของเธอไม่ถูกต้องตามกฎหมาย บิดาของมอนตาคิวต์ถึแก่กรรมในปี ค.ศ. 1344 สามีของโจนได้ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นเอิร์ลที่ 2 แห่งซอลส์บรี
ในปี ค.ศ. 1348 ฮอลแลนด์กลับมาจากการทำศึกในฝรั่งเศสและได้เป็นมหาดเล็กรับใช้เอิร์ลแห่งซอลส์บรี ต่อมาเขากระอักกระอ่วนเมื่อรู้ว่าตนเองกำลังรัชใช้ชายที่สมรสกับภรรยาของตน การสมรสของฮอลแลนด์กับโจนก็ถูกเปิดเผยเมื่อเขาสารภาพเรื่องการสมรสอย่างลับๆ ของตนต่อกษัตริย์และยื่นคำร้องต่อสมเด็จพระสันตะปาปาเพื่อขอตัวภรรยาคืน โดยอ้างว่าโจนถูกบังคับให้สมรสกับเอิร์ลแห่งซอลส์บรีทั้งที่เธอสมรสกับเขาอยู่ก่อนแล้วและการสมรสของทั้งคู่ถูกทำให้สมบูรณ์แล้ว โจนถูกเอิร์ลแห่งซอลส์บรีคุมตัวราวกับนักโทษ กระทั่งในปี ค.ศ. 1349 สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 6 ได้ประกาศให้การสมรสของโจนกับเอิร์ลแห่งซอลส์บรีเป็นโมฆะและให้เขาคืนตัวเธอให้ธอมัส ฮอลแลนด์
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1352 โจนได้สืบทอดตำแหน่งเป็นเคาน์เตสที่ 4 แห่งเคนต์และบารอนเนสเวกที่ 5 แห่งลิดเดลต่อจากจอห์น น้องชายที่ถึงแก่กรรม ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1353 ฮอลแลนด์ได้รับแต่งตั้งเป็นเอิร์ลแห่งเคนต์โดยสิทธิ์ของภรรยา
ตลอดชีวิตสมรส 11 ปี ธอมัส ฮอลแลนด์กับโจนมีบุตรด้วยกัน 5 คน คือ
เอ็ดมันด์ ฮอลแลนด์ (เกิด ค.ศ. 1352 หรือ 1354) ถึงแก่กรรมตั้งแต่ยังเด็ก
ธอมัส ฮอลแลนด์ เอิร์ลที่ 2 แห่งเคนต์ สมรสกับอลิซ ธิดาของริชาร์ด ฟิต์อลัน เอิร์ลที่ 10 แห่งอารันเดล
จอห์น ฮอลแลนด์ ดยุคที่ 1 แห่งเอ็กซิเตอร์ ได้รับแต่งตั้งเป็นดยุคแห่งเอ็กซิเตอร์โดยพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ซึ่งเป็นน้องชายต่างบิดา จอห์นได้สมรสกับเอลิซาเบธแห่งแลงคัสเตอร์ ธิดาของจอห์นแห่งกอนท์กับบลานช์แห่งแลงคัสเตอร์ แต่ถูกประหารชีวิตในปี ค.ศ. 1400 เนื่องจากมีส่วนร่วมในแผนการลอบสังหารพระเจ้าเฮนรีที่ 4 เพื่อให้น้องชายได้กลับคืนสู่บัลลังก์
โจน ฮอลแลนด์ (เกิด ค.ศ. 1356) สมรสกับฌ็องที่ 4 ดยุคแห่งเบรอตาญ (หลังเธอถึงแก่กรรม เขาสมรสใหม่กับฆัวนาแห่งนาวาร์ ว่าที่พระราชินีคู่สมรสของพระเจ้าเฮนรีที่ 4)
ม็อด ฮอลแลนด์ (เกิด ค.ศ. 1359) สมรสครั้งแรกกับอูกแห่งกูร์เตอเนย์ และสมรสครั้งที่สองกับแวเลอร็องที่ 3 แห่งลักแซมเบิร์ก เคานต์แห่งลิงญี
เจ้าหญิงม่ายแห่งเวลส์

ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1370 หรือต้นปี ค.ศ. 1371 พระราชวงศ์เผชิญกับโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่เมื่อเอ็ดเวิร์ดน้อยแห่งอ็องกูแลมสิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคไข้กาฬโรค การสิ้นพระชนม์ของพระโอรสองค์โตสร้างความเสียพระทัยอย่างมากแก่เจ้าชายดำ พระองค์ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเจ้าชายแห่งอากีแตนได้เนื่องจากทรงประชวร พระสุขภาพของพระองค์ย่ำแย่จนแพทย์ประจำพระองค์แนะนำให้เสด็จกลับอังกฤษซึ่งขณะนั้นกาฬโรคกำลังระบาด
ในวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1376 หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันครบรอบวันคล้ายวันประสูติปีที่ 46 เอ็ดเวิร์ดแห่งวูดสต็อก เจ้าชายแห่งเวลส์ เจ้าชายดำ สิ้นพระชนม์บนพระแท่นบรรทมในพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ ริชาร์ด พระโอรสของเอ็ดเวิร์ดกับโจนได้ขึ้นเป็นรัชทายาทลำดับที่หนึ่งของผู้เป็นพระอัยกาตามสิทธิของบุตรหัวปี หนึ่งปีต่อมาพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 เสด็จสวรรคตในวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1377 ริชาร์ดได้ขึ้นครองบัลลังก์เป็นพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎในเดือนต่อมาด้วยพระชนมายุ 10 พรรษา
เมื่อกลายเป็นพระราชชนนีของกษัตริย์ โจนทรงมีอิทธิพลอย่างมากอยู่หลังฉาก เป็นที่รู้กันว่าพระนางคืออำนาจที่อยู่หลังบัลลังก์ในช่วงต้นรัชสมัยของกษัตริย์น้อย พระนางยังทรงเป็นพระชายาม่ายผู้เป็นที่เคารพและทรงเกียรติในสายตาประชาชน ตัวอย่างเช่น เมื่อครั้งที่พระนางเสด็จกลับลอนดอนหลังเสด็จไปแสวงบุญที่แท่นบูชาธอมัส เบ็กเก็ตในอาสนวิหารแคนเทอร์บรีในปี ค.ศ. 1381 ระหว่างทางได้ทรงเจอกับวัต ไทเลอร์และฝูงชนที่รวมตัวกันก่อกบฏในแบล็กฮีธ โจนทรงไม่เพียงแต่ไม่ได้รับอันตรายใดๆ แต่ยังทรงได้รับจุมพิตถวายความเคารพและได้รับการคุ้มกันตลอดการเดินทางที่เหลือ
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1382 พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 อภิเษกสมรสกับแอนน์แห่งโบฮีเมีย พระราชธิดาของจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และกษัตริย์แห่งโบฮีเมีย
การสิ้นพระชนม์

เซอร์จอห์น ฮอลแลนด์เป็นบุตรชายที่เกิดจากการสมรสครั้งแรกของโจน เอลิซาเบธ ภรรยาของเขาเป็นธิดาของจอห์นแห่งกอนท์ พระปิตุลาของกษัตริย์ ในปี ค.ศ. 1385 เซอร์จอห์น ฮอลแลนด์ออกทำศึกในสกอตแลนด์ร่วมกับกษัตริย์ ระหว่างนั้นได้เกิดการมีปากเสียงขึ้นระหว่างเขากับราล์ฟ สตาฟฟอร์ด บุตรชายของเอิร์ลที่ 2 แห่งสตาฟฟอร์ดซึ่งเป็นคนโปรดของพระราชินีแอนน์แห่งโบฮีเมีย จอห์น ฮอลแลนด์ได้สังหารสแตฟฟอร์ดและเข้าไปขอการคุ้มภัยที่สถานศักดิ์สิทธิ์ของนักบุญจอห์นแห่งเบเวอร์ลีย์ เมื่อกษัตริย์เสด็จกลับอังกฤษ ฮอลแลนด์ถูกตัดสินประหารชีวิต โจนอ้อนวอนพระบุตรชายอยู่สี่วันเพื่อขอให้ไว้ชีวิตพระเชษฐาต่างบิดา ในวันที่ห้า (ซึ่งอยู่ในเดือนสิงหาคม แต่ไม่รู้วันที่แน่นอน) พระนางก็สิ้นพระชนม์ที่ปราสาทวอลลิงฟอร์ด วันต่อมาพระเจ้าริชาร์ดได้พระราชทานอภัยโทษให้แก่ฮอลแลนด์
โจนถูกฝังเคียงข้างพระสวามีคนแรกที่เกรย์ไฟอาร์สในเมืองสแตมฟอร์ดในลิงคอล์นเชอร์ตามพระประสงค์ของพระนางในพินัยกรรม แม้เจ้าชายดำ พระสวามีองค์ที่สามของพระนางจะสร้างโบสถ์น้อยไว้ให้พระชายาในชั้นใต้ดินของอาสนวิหารแคนเทอร์บรี (ซึ่งเป็นที่ฝังร่างเจ้าชายดำ) ในนั้นมีพระรูปนูนต่ำรูปพระพักตร์ของพระนางบนเพดาน ว่ากันว่าพระรูปนูนต่ำอีกภาพซึ่งอยู่ตรงทางเดินในวิหารเหนือก็เป็นพระรูปของพระนางเช่นกัน
บรรณานุกรม

Barber, Richard (2004). "Joan, suo jure countess of Kent, and princess of Wales". Oxford Dictionary of National Biography (online) (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/14823. (ต้องรับบริการหรือเป็นสมาชิกหอสมุดสาธารณะสหราชอาณาจักร)
Goodman, Anthony, (2017) Joan, the Fair Maid of Kent: A Fourteenth-Century Princess and her World, The Boydell Press, Woodbridge ISBN 978 1 78327 176 4
Lawne, Penny, (2015) Joan of Kent: The First Princess of Wales, Amberley Publishing, Gloucestershire
Stamp, A.E.; Salisbury, E.; Atkinson, E.G. & O'Reilly, J.J. (1921). Calendar of Inquisitions Post Mortem, volume 10: Edward III, 1352–1361. London: His Majesty's Stationery Office. hdl:2027/umn.31951t001412556. ISBN 9781843834793.
Tait, James (1892). "Joan". Dictionary of National Biography. 29: 392–393.
The Times Kings & Queens of The British Isles by Thomas Cussans (page 92); ISBN 0-00-714195-5
Wentersdorf, Karl P. (1979). "The clandestine marriages of the Fair Maid of Kent". Journal of Medieval History. 5 (3): 203–231. doi:10.1016/0304-4181(79)90037-X.
| ด ค กเจ้าหญิงแห่งเวลส์ |
| --- | --- |
 โจนแห่งเคนต์ (1904–1919)  แอนน์ เนวิลล์ (2013–2014)  เจ้าหญิงแคเธอรีนแห่งอารากอน (2204–2205)  เจ้าหญิงคาโรลีเนอแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค (2257–2270)  เอากุสทาแห่งซัคเซิน-โกทา-อัลเทินบวร์ค (2279-2294)  เจ้าหญิงคาโรลีเนอแห่งเบราน์ชไวค์ (2338–2363)  เจ้าหญิงอะเล็กซันดราแห่งเดนมาร์ก (2406–2444)  เจ้าหญิงวิกตอเรีย แมรีแห่งเท็ก (2444–2453)  เลดีไดอานา สเปนเซอร์ (2524–2539)  คามิลลา แชนด์*  (2548–2565)   แคเธอริน มิดเดิลตัน (2565–ปัจจุบัน) 
* ใช้พระอิสริยยศ ดัชเชสแห่งคอร์นวอลล์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เนเธอร์แลนด์ 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
โจเซฟ แพกซ์ตัน

เซอร์โจเซฟ แพกซ์ตัน
เซอร์โจเซฟ แพกซ์ตัน (อังกฤษ: Sir Joseph Paxton; 3 สิงหาคม พ.ศ. 2346 - 8 มิถุนายน พ.ศ. 2408) นักจัดภูมิทัศน์และสถาปนิกชาวอังกฤษ เกิดใกล้เมืองวอเบิร์น เบดฟอร์ดไชร์ สหราชอาณาจักร เป็นบุตรของชาวนา
ชีวิตการทำงานยุคต้น

แพกซ์ตันทำงานเป็นช่างจัดสวนอยู่กับดยุกแห่งเดวอนไชร์ที่ชิสวิกและแชตส์เวิร์ธ ที่ซึ่งแพกซ์ตันได้ทำการปรับปรุงสวนเดิมและสร้างเรือนกระจกสำหรับปลูกบัว เขาได้แสดงความสามารถด้านทักษะในงานจนได้รับเลื่อนเป็นหัวหน้าสวนที่นั่น  ในระหว่าง พ.ศ. 2386-2387 แพกซ์ตันได้ออกแบบสวนสาธารณะแห่งแรกที่เบอร์เกนเฮดใกล้ลิเวอร์พูล นับเป็นสวนสาธารณะแห่งแรกของอังกฤษและของโลกที่สร้างด้วยเงินภาษีอากร
วังแก้วเจียรนัย

เซอร์ โจเซฟ แพกซ์ตันเป็นนักคิด ได้ออกแบบอาคารด้วยกระจก เหล็กหล่อและระบบหน่วยพิกัด (module) ขนาดใหญ่ที่ยาวถึง 549 เมตร ที่มีชื่อเสียงเป็นที่กล่าวขวัญถึงความล้ำยุคเป็นครั้งแรกในงานนิทรรศการโลก ที่กรุงลอนดอน เมื่อ พ.ศ. 2394 ที่รู้จักกันในชื่อ "วังแก้ว" ซึ่งต่อมาถูกรื้อไปประกอบใหม่ที่ไซเดนแฮมเมื่อ พ.ศ. 2397 และถูกไฟไหม้เสียหายเมื่อปี พ.ศ. 2479
งานระยะหลังๆ

เซอร์ โจเซฟ แพกซ์ตันมีชื่อเสียงว่า เป็นผู้มีบทบาทในด้านการออกแบบและสร้างสวนอังกฤษแบบโรแมนติก ต่อจาก ฮัมฟรีย์ เรพตัน (Humphy Repton) และคบหาสนิทสนมกับ เจ. ซี. ลูดอน (J. C. Loudon) นักเขียนเกี่ยวกับพืชพรรณและภูมิทัศน์ผู้มีชื่อเสียงในยุคนั้น แพกซ์ตันได้เป็นผู้แทนราษฎรอยู่ระยะหนึ่ง และได้ออกแบบบ้านธรรมดาในชนบทหลายหลัง แต่งานออกแบบที่โด่งดังของแพกซ์ตันได้แก่สวนสาธารณะเบอร์เกนเฮดขนาด 300 ไร่ ดังกล่าว ที่ผนวกสวนอังกฤษแบบภูมิทัศน์ชนบท ให้เข้ากับความต้องการของสังคมในสมัยนั้น ก่อนการออกแบบสวนสาธารณะเซนทรัลปาร์กที่นิวยอร์ก เฟรเดอริก ลอว์ ออล์มสเตด ชาวอเมริกัน ผู้ได้ชื่อว่าเป็นบิดาแห่งภูมิสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ได้มาเยี่ยมและชื่นชมสวนแห่งนี้ และได้นำไปเขียนบทความเรียกร้องให้นครนิวยอร์กสร้างสวนสาธารณะสมัยใหม่เมื่อกลับสหรัฐฯ
เซอร์โจเซฟ แพกซ์ตันได้ออกแบบสวนอีกหลายแห่ง ได้แก่ สวนสาธารณะ "ปรินซ์" ที่ลิเวอร์พูล (พ.ศ. 2385) "เคลวินโกรพ" ในควีนส์ ปาร์ก ที่กลาสโกว์ (พ.ศ. 2395) และ "แบกซ์เตอร์ปาร์ก" ที่ดันดี (พ.ศ. 2406) นอกจากนี้ แพกซ์ตันยังเป็นที่ปรึกษาในการซ่อมสร้างเซนต์เจมส์ปาร์ก และไฮด์ปาร์กในกรุงลอนดอน และได้มีโอกาสร่วมออกแบบเมืองอีเดนซอร์ซึ่งเป็นเมืองใหม่ยุคแรกๆ ของอังกฤษ
แพกซ์ตันเกษียณจากแชทสเวิร์ทเมื่อท่านดยุกถึงแก่อสัญกรรมเมื่อ พ.ศ. 2401 แต่ก็ยังทำงานต่อไปอีกหลายงาน และใช้ชีวิตอยู่กับซาห์ราที่คฤหาสก์แชทส์เวิร์ท แพกซ์ตันถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 2408 รวมอายุได้ 64 ปี