stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
3%
นักแสดง > นักแสดงหลัก

ฌูเวา มีแกล รับบท เอเซกิเอล (Ezequiel) (ฤดูกาลที่ 1–2)
บิอังคา ดอมปาราตู รับบท มิเชเล ซันตานา (Michele Santana) (ฤดูกาลที่ 1-4)
มีแชล โกมีส รับบท เฟร์นันดู การ์วัลยู (Fernando Carvalho) (ฤดูกาลที่ 1–2)
รูโดลฟู วาเล็งตึ รับบท ราฟาแอล โมเรย์รา (Rafael Moreira) (ฤดูกาลที่ 1-4)
ซินเธีย เซเน็ค รับบท โกลเรีย (Glória) (ฤดูกาลที่ 2–4)
วาเนซา โอลีเวย์รา รับบท โฌอานา โกเอลยู (Joana Coelho)
ราฟาแอล โลซานู รับบท มาร์กู อัลวารึช (Marco Álvares)
วิเวียเน โปร์ตู รับบท อลีเน (Aline) (ฤดูกาลที่ 1)
ซามูเอล เด อาซิส รับบท สิลาส (Silas) (ฤดูกาลที่ 2)
ไลลา การิน รับบท มาร์เซลา อัลวารึช (Marcela Álvares) (ฤดูกาลที่ 2–4)
บรูนู ฟากุนเดส รับบท อังแดร ซันตานา (André Santana) (ฤดูกาลที่ 2–4)
ทาอีส ลากู รับบท เอลีซา (Elisa) (ฤดูกาลที่ 2–4)
อมานดา มากัลไยส์ รับบท นาตาเลีย (Natália) (ฤดูกาลที่ 4)
เฟร์นันดู รูบรู รับบท ชาวีแอร์ (Xavier) (ฤดูกาลที่ 4)
นักแสดง > นักแสดงสมทบ

เมล ฟรอนโกเวียก รับบท ฌูเลีย (Júlia) (ฤดูกาลที่ 1)
เซร์ชีอู มัมเบร์ตี รับบท มาเตวช์ (Matheus) (ฤดูกาลที่ 1)
เซแซ มอตตา รับบท นาอีร์ (Nair)
เซลซู ฟราเตสชี รับบท ชายชรา (O Velho) (ฤดูกาลที่ 1–2)
ลูเซียนา ปาเอส รับบท คาสเซีย (Cássia) (ฤดูกาลที่ 1–2)
ดาร์ซียู เด โอลีเวย์รา รับบท อังโตนีอู (Antônio) (ฤดูกาลที่ 1–2)
ลูอานา ทานากะ รับบท อากาตา (Ágata) (ฤดูกาลที่ 1)
โรเบร์ตา คาลซา รับบท อีวานา (Ivana) (ฤดูกาลที่ 1–2)
รีตา บาตาตา รับบท เดนีเซ (Denise) (ฤดูกาลที่ 1, 4)
เลโอนาร์ดู การ์เซซ รับบท ดานีแยล (Daniel) (ฤดูกาลที่ 1)
คลาริสสา คิสเต รับบท ลูเซียนา (Luciana) (ฤดูกาลที่ 1)
ฌูลีอู ซิลแวรียู รับบท โอตาวียู (Otávio) (ฤดูกาลที่ 1)
ชียากู อามารัล รับบท อัลวารู (Álvaro) (ฤดูกาลที่ 1)
เซซาร์ โกอูวีอา รับบท เซซาร์ (César) (ฤดูกาลที่ 1)
เจรัลดู โรดรีกิส รับบท เจรัลดู (Geraldo) (ฤดูกาลที่ 1)
เอเดียนา โซซา รับบท กามีลา (Camila) (ฤดูกาลที่ 1)
เฟร์นันดา วาสคอนเซลลูส รับบท ไลส์ (Laís) (ฤดูกาลที่ 2)
มาเรีย ฟลอร์ รับบท ซามิรา (Samira) (ฤดูกาลที่ 2)
ซิลวียู กีนดาเน รับบท วีโตร์ (Vítor) (ฤดูกาลที่ 2)
มารีนา มาเตวช์ รับบท อาริเอล (Ariel) (ฤดูกาลที่ 2)
แลอู เบลมอนเต รับบท อาร์ตูร์ โมเรย์รา (Arthur Moreira) (ฤดูกาลที่ 3–4)
กิลแยร์มี ซาเนลลา รับบท ทาเดอู (Tadeu) (ฤดูกาลที่ 3)
ไคเก เด เฌซุส รับบท รีการ์ดู (Ricardo) (ฤดูกาลที่ 3)
ราฟาแอล ลอสซู รับบท โอตาวียู เบอร์นาเดส (Otávio Bernardes) (ฤดูกาลที่ 3)
เนย์ มาตูโกรซู รับบท เลโอนาร์ดู อัลวารึช (Leonardo Álvares) (ฤดูกาลที่ 3)
รางวัล

| ปี | รางวัล | สาขารางวัล | ผู้รับรางวัล / มีชื่อเสนอรับรางวัล | ผล | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2560 | รางวัลเฟนิกซ์ | โทรทัศน์: ละครโทรทัศน์ยอดเยี่ยม | 3% | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

3% ที่เน็ตฟลิกซ์
3% ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
3% ที่รอตเทนโทเมโทส์
3% ที่ฟิล์มอะฟินนีตี
3% ที่เดอะทีวีดีบี
นาซีจัมปูร์

| --- | --- |
นาซีจัมปูร์แบบบาหลีกับไข่และผัก
ชื่ออื่น: นาซีราเมซ
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: อาหารอินโดนีเซีย, อาหารมาเลเซีย, อาหารสิงคโปร์, อาหารบรูไน และภาคใต้ของไทย
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อนหรืออุณหภูมิห้อง
ส่วนผสมหลัก: ข้าวกับเครื่องเคียง
รูปแบบอื่น: แบบบาหลี แบบชาวจีน
ข้อมูลอื่น: เป็นที่นิยมในเนเธอร์แลนด์ด้วย
 ตำราอาหาร: นาซีจัมปูร์   สื่อ: นาซีจัมปูร์
นาซีจัมปูร์ (อินโดนีเซียและมลายู: nasi campur) หรือ นาซีเบอร์เลาก์ (nasi berlauk) เป็นอาหารประเภทข้าวที่วางเนื้อสัตว์ ผัก ถั่วลิสง ไข่ และข้าวเกรียบกุ้งไว้ด้านบน นาซีจัมปูร์กินกับเครื่องเคียงหลายอย่าง ทั้งผัก ปลา และเนื้อสัตว์ เป็นอาหารจานหลักในหลายพื้นที่ทั้งในอินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงคโปร์ และเนเธอร์แลนด์ ในจังหวัดโอกินาวะของญี่ปุ่นมีอาหารที่คล้ายกัน เรียกจัมปูรู
จุดกำเนิดและความหลากหลาย

สูตรของนาซีจัมปูร์มีความหลากหลายในแต่ละพื้นที่ซึ่งมีความแตกต่างกัน ดังนี้
ในชวาเรียกนาซีจัมปูร์ว่านาซีราเมิซ และมีรูปแบบที่หลากหลายทั่วทั้งเกาะ เครื่องปรุงที่พบบ่อยคือหมี่ทอด พบครั้งแรกในชวาตะวันตก
ในบาหลีเรียกอาหารจานนี้ว่านาซีจัมปูร์บาหลีหรือนาซีบาหลี ลักษณะพิเศษคือใช้เครื่องเทศผสมแบบบาหลีที่เรียกบาซาเกเน็ป นอกจากนั้น ยังใส่ทูนาย่าง เต้าหู้ทอด แตงกวา ผักโขม เต็มเป เนื้อวัว แกงผัก ข้าวโพด ซอสพริก นิยมห่อใบตองขาย
ชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน พบในจาการ์ตาในพื้นที่ที่มีชาวจีนอยู่หนาแน่น นิยมเรียกว่านาซีจัมปูร์ตียงโฮอา หรือนาซีจัมปูร์แบบจีน นิยมใส่เนื้อย่าง หมูอบกรอบ หมูหวาน และสะเต๊ะ กินกับซุปไก่แบบจีนหรือซายูร์อาซินซึ่งเป็นซุปกระดูกหมูแบบอินโดนีเซีย อาหารแบบนี้ไม่พบในที่อื่นนอกจาการ์ตา
รวมภาพ

นาซีจัมปูร์แบบของชาวจีน
นาซีจัมปูร์แบบบาหลี
นาซีจัมปูร์แบบบาหลีกับอายัมเบตูตูและผัก
นาซีจัมปูร์กับราวนจากซูราบายา
นาซีจัมปูร์กับซุปเนื้อควายในซูลาเวซีใต้
นาซีจัมปูร์ในซูลาเวซีใต้
นาซีจัมปูร์แบบชวากับไก่น้ำผึ้งและเต็มเป
ประชาธิปไตย (อัลบั้ม)

ประชาธิปไตย  เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 7 ของ คาราบาว ออกจำหน่ายในเดือน ธันวาคม พ.ศ. 2529 โดยทำขึ้นมาตามกระแสการเรียกร้องประชาธิปไตย โดยมีเพลงที่สะท้อนปัญหาประชาธิปไตยไว้ในชุด คือ ประชาธิปไตย และ ผู้ทน และยังมีบทเพลงอื่น ๆ ซึ่งล้วนเป็นบทเพลงที่มีคุณค่าต่อสังคมไทย โดยอัลบั้มชุดนี้เป็นชุดแรกที่ทางวงได้ทำมิวสิกวิดีโออย่างเป็นทางการขึ้น และมีเพลงดังที่มีการร้องต่ออยู่บ่อยครั้ง คือ เจ้าตาก ซึ่งได้รับรางวัลรองชนะเลิศสาขามิวสิกวิดีโอดีเด่นจากงานประกาศผลรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ครั้งที่ 1 และถือเป็นอัลบั้มชุดแรกของวงที่ได้รับรางวัลประเภทมิวสิกวิดีโออีกด้วย
รายชื่อเพลงในชุดนี้ตามลำดับ ได้แก่ ตาตี๋, ประชาธิปไตย, ผู้ทน, เจ้าตาก, พ่อ, ถึกควายทุย ภาค 7, วันเด็ก, มหาจำลอง รุ่น 7, มรดกเฮงซวย และ ค.ควาย ค.คน โดยเพลง ผู้ทน, วันเด็ก และ ค.ควาย ค.คน ถูก คณะกรรมการบริหารวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ หรือ กบว. สั่งห้ามออกอากาศ แต่เพลง ผู้ทน ได้มีการทำเป็นมิวสิกวิดีโอ โดยเปลี่ยนเนื้อร้องส่วนที่ห้ามแล้วสามารถออกอากาศได้
หน้าปกเทปอัลบั้มนี้เป็นภาพวาดหม้อข้าวตั้งอยู่บนเตาแบบจีน อันเป็นส่วนหนึ่งของเพลง เจ้าตาก พิมพ์ลงบนกระดาษแข็งเคลือบฟอยล์ ออกแบบโดย แอ๊ด - ยืนยง โอภากุล โดยไม่มีเนื้อเพลงหรือรายละเอียดไว้บนปกเลย จนเมื่อมีการผลิตเป็นซีดีโดย วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์ จึงมีการระบุอารัมภบท พร้อมกับเนื้อเพลงทั้งหมดด้วย
รายชื่อเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "ตาตี๋" | 4:15 |
| 2. | "ประชาธิปไตย" | 4:31 |
| 3. | "ผู้ทน" | 4:32 |
| 4. | "เจ้าตาก" | 4:51 |
| 5. | "พ่อ" | 4:00 |
| 6. | "ถึกควายทุย ภาค 7" | 4:43 |
| 7. | "วันเด็ก" | 5:19 |
| 8. | "มหาจำลอง รุ่น 7" | 5:30 |
| 9. | "มรดกเฮงซวย" | 3:45 |
| 10. | "ค.ควาย ค.คน" | 4:52 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 46:18 |
มิวสิควีดีโอ

ตาตี๋
ประชาธิปไตย
ผู้ทน
เจ้าตาก
การจัดจำหน่าย

| ปี | ค่าย | รูปแบบ |
| --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2529 | อามีโก้ | แผ่นเสียง |
| พ.ศ. 2529 | อามีโก้ | เทปคาสเซตต์ |
| พ.ศ. 2540 | กระบือ แอนด์ โค | แผ่นซีดี |
| พ.ศ. 2540 | กระบือ แอนด์ โค | เทปคาสเซตต์ |
| พ.ศ. 2546 | วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์ | แผ่นซีดี  (ปกครบรอบ 20 ปี คาราบาว) |
| พ.ศ. 2554 | วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์ | แผ่นซีดี (ปกครบรอบ 30 ปี คาราบาว) |
| พ.ศ. 2555 | วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์ | แผ่นเสียง (Remaster) |
| พ.ศ. 2556 | วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์ | แผ่นซีดี (Remaster) |
จังหวัดตราดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตราด พ.ศ. 2518 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2518 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 1 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2512 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

| --- | --- |
สัญลักษณ์และความหมาย
*: ส.ส.ระบบเขตเลือกตั้งที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
**: ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
†: ผู้สมัครที่ถูกตัดสิทธิ์
✔: ผู้สมัครที่เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว
( ): หมายเลขประจำตัวของผู้สมัคร
ตัวหนา: ผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้ง
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 1

เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดตราดทั้งจังหวัด
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ธรรมสังคม   | ประชุม รัตนเพียร (1)* | 9,975 |  |  |
|  | พลังใหม่   | มงคล หวนถนอม (3) | 9,018 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | เรืออากาศตรี ฉลาด วรฉัตร (4) | 5,038 |  |  |
|  | ชาติไทย  | สุจินต์ พิมพ์ทอง (2) | 3,783 |  |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี |  |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: ธรรมสังคม   ได้ที่นั่งจาก สหประชาไทย
ดูเพิ่ม

จังหวัดตราดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512
จังหวัดตราดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519
จังหวัดตราดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตราด พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 1 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

| --- | --- |
สัญลักษณ์และความหมาย
*: ส.ส.ระบบเขตเลือกตั้งที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
**: ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
†: ผู้สมัครที่ถูกตัดสิทธิ์
✔: ผู้สมัครที่เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว
( ): หมายเลขประจำตัวของผู้สมัคร
ตัวหนา: ผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้ง
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 1

เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดตราดทั้งจังหวัด
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ประชากรไทย  | ประชุม รัตนเพียร (1)✔ | 28,239 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | ธนิต ไตรวุฒิ (2) | 19,610 |  |  |
|  | กิจสังคม  | ชัยรัตน์ เจริญประสิทธิ์ (5) | 518 |  |  |
|  | ก้าวหน้า (พ.ศ. 2526)   | สุจินต์ พิมพ์ทอง (3) | 293 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | วิฑูรย์ กาญจนโรจน์ (4) | 114 |  |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี |  |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: ประชากรไทย  ได้ที่นั่งจาก ประชาธิปัตย์
ดูเพิ่ม

จังหวัดตราดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522
จังหวัดตราดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
การแต่งกายของพม่า

การแต่งกายของพม่า การแต่งกายของพม่านั้นมีรูปแบบที่หลากหลายขึ้นอยู่กับเชื้อชาติ, สภาพภูมิศาสตร์, สภาพภูมิอากาศ, ประเพณีวัฒนธรรมของผู้คนในแต่ละภูมิภาคของประเทศพม่า การแต่งกายที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางของชาวพม่าคือ โลนจี เป็นโสร่งแบบหนึ่งจัดเป็นการแต่งกายประจำชาติ สวมใส่ทั้งชายและหญิงทั่วประเทศ เสื้อผ้าพม่ายังมีความหลากหลายในแง่ของสิ่งทอสาน เส้นใย สี และวัสดุ เช่น ผ้ากำมะหยี่ ผ้าไหม ผ้าลูกไม้ ผ้ามัสลิน และผ้าฝ้าย
ประวัติ > สมัยพุกาม

ในสมัยพุกามแม้ว่าผ้าฝ้ายจะเป็นวัสดุสิ่งทอที่ใช้กันมากที่สุด แต่สิ่งทอนำเข้าอื่น ๆ เช่น ผ้าไหม ผ้าซาติน และกำมะหยี่ ก็ถูกนำมาใช้ในเครื่องแต่งกายของชาวพม่าเช่นกัน การค้าขายกับดินแดนใกล้เคียงมีมาตั้งแต่สมัยปยู และได้เสริมสร้างวัฒนธรรมทางวัตถุด้วยสิ่งทอนำเข้าที่ใช้สำหรับพิธีกรรมและการแต่งกาย ตัวอย่างเช่น มีนกะลาเซดี สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้านรสีหบดี ภายในบรรจุสิ่งของที่ทำด้วยผ้าซาตินและผ้ากำมะหยี่ซึ่งไม่ได้ผลิตในท้องถิ่น
กษัตริย์และเจ้าชายในสมัยพุกามสวมเสื้อคลุมที่เรียกว่า วุทโลน (ဝတ်လုံ), ดุยิน (ဒုယင်), และ โตยีน (သိုရင်း) เป็นเครื่องแต่งกายชั้นสูง ขณะที่การสวมผ้าเตี่ยวคล้ายโดติ เป็นเครื่องแต่งกายชั้นต่ำ สตรีชนชั้นสูงสวมเสื้อเกาะอกท่อนบนที่เรียกว่า ยีนซิ (ရင်စေ့) ทับเสื้อชั้นในสตรี ก่อนที่จะสวมชุดคลุมกายหลวม ๆ ซึ่งมีลักษณะคล้ายส่าหรีที่ยาวกว่าและกางเกงทรงหลวม ซึ่งได้รับความนิยมในสมัยพุกามตอนหลัง มีการปักทองและเงินตามยศทางสังคม เครื่องแต่งกายและลายดอกไม้คุณภาพสูงสวมใส่โดยชนชั้นสูงและชนชั้นปกครอง
ประวัติ > สมัยโก้นบอง

การแต่งกายถือเป็นวัฒนธรรมที่สำคัญของชีวิตในพม่าก่อนสมัยอาณานิคม นักเดินทางชาวต่างชาติรายงานว่ามีเครื่องทอผ้าในทุกครัวเรือน ซึ่งช่วยให้ผู้หญิงทุกคนสามารถทอเสื้อผ้าใช้ในชีวิตประจำวันของครอบครัวได้ วินเชนโซ ซันแกร์มาโน บาทหลวงชาวอิตาลีซึ่งประจำการอยู่ในอาณาจักรโก้นบอง ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 สังเกตว่าคนในท้องถิ่นแต่งกายงดงามและฟุ่มเฟือย พิธีเจาะหูสำหรับเด็กผู้หญิงถือเป็นพิธีกรรมสำคัญ ชาวบ้านเหล่านั้นประดับด้วยทองคำและเงิน รวมทั้งแหวนที่ตกแต่งด้วยอัญมณี สร้อยคอ กำไล และกำไลข้อเท้า เครื่องประดับเหล่านี้มาพร้อมกับเครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิม ประกอบด้วย ปาโซ ซึ่งสวมใส่โดยผู้ชาย และ ทะเมน ซึ่งสวมใส่โดยผู้หญิง ทั้งสองอย่างทำจากผ้าฝ้ายหรือผ้าไหม สวมรองเท้าแตะไม้หรือรองเท้าหนัง ชายและหญิงแต่งกายด้วยเครื่องแต่งกายที่ดีที่สุด รวมทั้งเสื้อคลุมที่มีการประดับเพื่อไปเยี่ยมชมเจดีย์และงานสำคัญอื่น ๆ
กฎหมายป้องกันความฟุ่มเฟือย ที่เรียกว่า ยาซาไกง์ กำหนดวิถีชีวิตและการบริโภคสำหรับชาวพม่าในสมัยราชวงศ์โก้นบอง ทุกอย่างตั้งแต่รูปแบบของที่พักอาศัยไปจนถึงเสื้อผ้าให้เหมาะสมกับสถานะทางสังคมของคน ๆ นั้น กฎระเบียบที่เกี่ยวข้องกับพิธีศพและโลงศพ รวมไปถึงการใช้รูปแบบการพูดต่าง ๆ ตามลำดับสถานภาพทางสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งกฎระเบียบการแต่งกายในเมืองหลวงของราชวงศ์เป็นสิ่งที่เข้มงวดและมีความซับซ้อนมากที่สุด กฎเกณฑ์ที่ควบคุมการแต่งกายและการประดับตกแต่งได้รับการปฏิบัติอย่างเคร่งครัดเพื่อเป็นแนวทางในการจัดลำดับชั้นทางสังคม
เครื่องหมายนกยูง ถูกสงวนไว้อย่างเคร่งครัดสำหรับราชวงศ์ เสื้อคลุมยาวประกบตัวถึงสะโพกอย่าง ไทง์มะเต้น ถูกสงวนไว้ให้ใส่สำหรับเจ้าหน้าที่ในราชสำนัก ผ้าที่มีดิ้นโลหะเลื่อมและงานปักจำกัดเฉพาะราชวงศ์ เจ้าหน้าที่ระดับสูง และเจ้าประเทศราช (เจ้าฟ้า) รองเท้ากำมะหยี่ถูกสงวนไว้สำหรับราชวงศ์และภรรยาขุนนางชั้นสูง การประดับด้วยอัญมณีและหินมีค่ามีการควบคุมด้วยเช่นเดียวกัน การใช้ ฮีนตะปะด้า (ဟင်္သပဒါး) สีย้อมสีชาดที่สกัดจากซินนาบาร์ ก็มีการควบคุม
การแต่งกายของราชสำนักพม่า
การแต่งกายของสตรีสมัยราชวงศ์
การแต่งกายของผู้ชายสมัยราชวงศ์
ประวัติ > สมัยอาณานิคม

การปกครองอาณานิคมนำไปสู่การล่มสลายของกฎหมายควบคุม ซึ่งต่างจากประเทศเพื่อนบ้านอินโดจีนของฝรั่งเศส ระบอบกษัตริย์ของพม่าถูกล้มล้างอย่างสิ้นเชิง ทำให้เกิดสุญญากาศทันทีสำหรับการสนับสนุนวัฒนธรรมทางวัตถุ สถาบันต่าง ๆ และจารีตประเพณี สมัยอาณานิคมเป็นจุดเริ่มต้นของคลื่น ผู้ดีใหม่ ที่ไม่ใช่ชนชั้นสูงเก่า มีการพยายามนำรูปแบบและการแต่งกายของชนชั้นสูงสมัยก่อนอาณานิคมมาใช้
ในช่วงสมัยอาณานิคมของอังกฤษ เสื้อผ้าได้รับความหมายใหม่ในชีวิตของชาวพม่า โดยเป็นการแสดงออกถึงการต่อต้านอาณานิคม เหล่าชาตินิยมชาวพม่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเสื้อผ้าแบบดั้งเดิมโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ยอโลนจี (ယောလုံချည်) รูปแบบหนึ่งของโลนจีจากแคว้นยอ และ ปีนนีไตโปนเอ้นจี (ပင်နီတိုက်ပုံအင်္ကျီ) เสื้อคลุมคอจีนสีเหลืองอมน้ำตาล ให้ความรู้สึกต่อต้านลัทธิล่าอาณานิคมและเสริมชาตินิยม ชาวพม่าที่สวมชุดลักษณะนี้ถูกตำรวจอังกฤษจับกุม การสวมเสื้อผ้า "แบบดั้งเดิม" ถูกมองว่าเป็นรูปแบบของการต่อต้านเชิงตั้งรับในหมู่ชาวพม่า ด้วยแรงบันดาลใจจากขบวนการสวาเดชีของ คานธี ชาวพม่าชาตินิยมยังได้รณรงค์คว่ำบาตรสินค้านำเข้า รวมทั้งเสื้อผ้า เพื่อส่งเสริมการบริโภคเสื้อผ้าที่ผลิตในท้องถิ่น
รูปแบบเสื้อผ้าก็มีการพัฒนาในสมัยอาณานิคมเช่นกัน รูปแบบเสื้อผ้า ตองเช ปาโซ และ ทะเมน หมดความนิยม มักนิยม โลนจี ที่เรียบง่ายและสวมใส่สะดวกกว่า โสร่งแบบผู้หญิง ทะเมน หรือ ทะบี (ထဘီ) สั้นลงไม่ยาวไปถึงเท้าถึงเพียงแต่ข้อเท้า และความยาวของผ้าซิ่นช่วงบนลดลงเปิดเผยรอบเอวมากขึ้น ช่วงนี้ยังได้เห็นการนิยมเสื้อมัสลินสำหรับสตรี เผยให้เห็นชุดภายในของสตรีที่เรียกว่า ซาบอลี (ဇာဘော်လီ) การปกครองของอังกฤษยังมีอิทธิพลต่อแฟชั่นทรงผมและการแต่งกาย เครื่องประดับแบบตะวันตก เช่น เข็มขัดและรองเท้าหนัง มักสวมใส่กับเครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิม การตัดผมทรงสั้นที่เรียกว่า โบเก (ဗိုလ်ကေ) ถูกแทนที่การไว้ผมยาวซึ่งเป็นเรื่องปกติในหมู่ผู้ชายชาวพม่า ในทำนองเดียวกันผู้หญิงเริ่มไว้ทรงผมเช่น อะเมาะ (အမောက်) ประกอบด้วยมวยผมแบบเรียบง่ายขดอยู่ด้านบนศีรษะ แทนการไว้มวยผมแบบดั้งเดิม (ဆံထုံး) การสักแบบพม่าดั้งเดิมก็ได้รับความนิยมลดลงเช่นเดียวกัน
ประวัติ > สมัยใหม่

หลังเอกราช ได้มีการเสริมบทบาทสำคัญของเสื้อผ้าให้เป็นอัตลักษณ์ประจำชาติพม่า ในขณะที่ประเทศอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พยายามที่จะปรับปรุงเสื้อผ้าสำหรับพลเมืองของตน (เช่น สยามที่ได้รับจากรัฐนิยม หรืออินโดนีเซียที่สนับสนุนให้ผู้ชายสวมกางเกงขายาวแทน โสร่ง) รัฐบาลพม่าได้สนับสนุนให้ทั้งชายและหญิงสวมใส่ โลนจี ในชีวิตประจำวัน การปราศรัย ปี พ.ศ. 2494 ในการประชุมวัฒนธรรมอินเดียพม่า นายกรัฐมนตรี อู้นุ กล่าวว่าการแต่งกายเป็นสัญลักษณ์เด่นประการหนึ่งของชาติ แนวคิดวิถีพม่าสู่สังคมนิยมยังส่งเสริมการสวมเครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิมพร้อมสนับสนุนเสื้อผ้าตะวันตก
ชุดประจำชาติ > โลนจี

บทความหลัก: โลนจี
ชุดประจำชาติของพม่าคือ โลนจี (လုံချည်, เสียงอ่านภาษาพม่า: [lòʊ̯ɰ̃.d͡ʑì]) โสร่งยาวถึงข้อเท้าสวมใส่ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย โลนจี ในรูปแบบใหม่เป็นที่นิยมในช่วงสมัยอาณานิคมของอังกฤษแทนที่ ปาโซ การแต่งกายแบบดั้งเดิมซึ่งสวมใส่โดยผู้ชาย และ ทะเมน ซึ่งสวมใส่โดยผู้หญิงก่อนสมัยอาณานิคม
ทะเมน ช่วงก่อนอาณานิคมมีรูปแบบลักษณะเป็นชุดยาว เรียกว่า เยตีน่า (ရေသီနား) จะเห็นได้ในยุคปัจจุบันเฉพาะเป็นเครื่องแต่งกายในงานแต่งงานหรือชุดเต้นรำ ในทำนองเดียวกัน ปาโซ ก่อนสมัยอาณานิคมมักสวมใส่ระหว่างการแสดงบนเวที รวมถึงการเต้นรำและการแสดงอะเญน ตลอดจนงานแต่งงานหรืองานสังคมชั้นสูง
ชุดประจำชาติ > ผ้าทออะเชะ

บทความหลัก: อะเชะ
ผ้าลวดลายพื้นเมืองพม่า เรียกว่า อะเชะ (အချိတ်, [ʔə.t͡ɕʰeɪ̯ʔ]) หรือ ลู่นตะยา อะเชะ (လွန်းတစ်ရာအချိတ်) มีลักษณะเป็นลายลอนคลื่นที่สลับซับซ้อนแถบแนวนอน ที่ประดับด้วยการออกแบบคล้ายลายอาหรับ ลู่นตะยา (လွန်းတစ်ရာ, [lʊ́ɰ̃.tə.jà]) ซึ่งแปลตรงตัวว่า "กระสวยร้อยอัน" สื่อถึงกระบวนการที่ต้องใช้เวลามาก มีราคาแพงและซับซ้อน ซึ่งต้องใช้กระสวย 50 ถึง 200 อัน แต่ละอันมีสีผ้าไหมที่ต่างกัน การทอผ้าต้องใช้แรงงานคนมาก โดยต้องใช้ช่างทออย่างน้อยสองคนจัดการกระสวยเพื่อให้ได้รูปแบบคล้ายเกลียวคลื่น
อะเชะ มักใช้เป็นสิ่งทอสำหรับ ปาโซ ของผู้ชาย และ ทะเมน ของผู้หญิง รูปแบบสีใน อะเชะ มักใช้สีที่ตัดกันเพื่อสร้างเอฟเฟกต์ ศิลปะเชิง 3 มิติ รูปแบบสำหรับผู้ชายมักเป็นลวดลายซิกแซก หรือลวดลายที่ประสานกันง่ายกว่า ในขณะที่สำหรับผู้หญิงจะผสมผสานลายเกลียวคลื่นเข้ากับการตกแต่งแบบอาหรับ เช่น ลวดลายดอกไม้หรือไม้เลื้อย
เมืองอมรปุระและวู่น-ดวี่น ยังคงเป็นศูนย์กลางการทอผ้า อะเชะ แบบดั้งเดิมในประเทศ แม้ว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาจะมีการเลียนแบบจากโรงงานที่มีราคาถูกกว่าจากจีน และ อินเดีย ได้ส่งผลกระทบต่ออุตสาหกรรมสิ่งทอแบบดั้งเดิมของพม่าอย่างมาก
การทอผ้า อะเชะ มีต้นกำเนิดที่อมรปุระ ใกล้กับเจดีย์ปะโท่ดอจี้ ชื่อ อะเชะ อาจมาจากชื่อของย่านที่ช่างทออาศัยอยู่ และเชะด้าน (လက်ချိတ်တန်း) คำนี้เคยถูกเรียกมาก่อน ไวก์ (ဝိုက်) ซึ่งหมายถึงลวดลายทอซิกแซก
แม้ว่าบางแหล่งอ้างว่ารูปแบบ อะเชะ ได้รับมาจากช่างทอผ้ามณีปุระช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 แต่ไม่มีสิ่งทอของมณีปุระที่เทียบเคียงลักษณะคล้ายกับ อะเชะ รูปแบบคล้ายคลื่นอาจได้รับแรงบันดาลใจจากลวดลายปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ (เช่น คลื่น เมฆ พืชและสัตว์พื้นเมือง) ลวดลาย อะเชะ พบได้ในเครื่องปั้นดินเผาที่มีอายุย้อนกลับไปถึงนครรัฐปยู เช่นเดียวกับภาพวาดฝาผนังของวัดที่มีอายุย้อนกลับไปถึงสมัยอาณาจักรพุกาม ของขวัญบรรณาการที่มอบให้กับราชสำนักพม่าอาจเป็นแหล่งบันดาลใจเพิ่มเติมด้วย สิ่งทอดังกล่าวได้รับความนิยมในสมัยราชวงศ์โก้นบอง ซึ่งมีกฎหมายป้องกันความฟุ่มเฟือย ควบคุมว่าใครสามารถสวมเสื้อผ้า อะเชะ ได้ รูปแบบ อะเชะ สวมใส่โดยราชวงศ์ เจ้าหน้าที่ และผู้ติดตามเท่านั้น
ชุดประจำชาติ > เสื้อคลุมไตปอน

สำหรับงานธุรกิจและโอกาสที่เป็นทางการ ชายชาวพม่า จะแต่งชุดเสื้อแจ๊คแก็ตแบบแมนจู ที่เรียกว่า ไตปอนเอ้นจี (တိုက်ပုံအင်္ကျီ, [taɪ̯ʔ.pòʊ̯ɰ̃]) ใส่ทับเสื้อเชิ้ตคอปกแบบจีน ชุดนี้เป็นที่นิยมสมัยอาณานิคม
ชุดประจำชาติ > ชุดสตรี เอ้นจี

ผู้หญิงพม่าสวมชุดสตรีที่เรียกว่า เอ้นจี (အင်္ကျီ, [ʔéɪ̯ɰ̃.d͡ʑì]) มีสองรูปแบบที่แพร่หลายคือ ยีนเซ (ရင်စေ့) จะติดกระดุมด้านหน้าและ ยีนโพน (ရင်ဖုံး) ติดกระดุมไว้ด้านข้าง สำหรับพิธีที่เป็นทางการและทางศาสนาผู้หญิงพม่ามักสวมผ้าคลุมไหล่
ชุดประจำชาติ > เสื้อคลุมไทง์มะเต้น

บทความหลัก: ไทง์มะเต้น
การแสดงออกอย่างเป็นทางการที่สุดของเครื่องแต่งกายประจำชาติพม่าสำหรับสตรี ได้แก่ เสื้อคลุมไร้กระดุมรัดรูปความยาวถึงสะโพกที่เรียกว่า ไทง์มะเต้น (ထိုင်မသိမ်း, เสียงอ่านภาษาพม่า: [tʰàɪɴməθéɪɴ]) บางครั้งอาจมีท่อนล่างบานและปักเลื่อม ไทง์มะเต้น ในภาษาพม่าแปลว่า "ไม่รวมกันขณะนั่ง" หมายถึงเสื้อคลุมรัดรูปที่ไม่ยับขณะนั่ง เสื้อคลุมนี้ได้รับความนิยมในหมู่ชนชั้นสูงสมัยราชวงศ์โก้นบอง และชนชั้นสูงในปัจจุบัน ปัจจุบันผู้หญิงมักสวมใส่เป็นชุดแต่งงาน หรือเป็นชุดเต้นรำแบบดั้งเดิม รวมถึงงานสังคมชั้นสูงในบางครั้ง ไทง์มะเต้น สวมทับเสื้อท่อนบนที่เรียกว่า ยีนคาน (ရင်ခံ, [jɪ̀ɴkʰàɴ]) ตามประวัติศาสตร์ ไทง์มะเต้น ยังมีชายที่ห้อยอยู่ทั้งสองข้างเรียกว่า กะละโหน่ (ကုလားနို့)
ชุดประจำชาติ > ก้องบ้อง

บทความหลัก: ก้องบ้อง
เครื่องแต่งกายประจำชาติของพม่าสำหรับผู้ชายประกอบด้วยผ้าโพกหัวที่เรียกว่า ก้องบ้อง (ခေါင်းပေါင်း, [ɡáʊ̯ɰ̃.báʊ̯ɰ̃]) ซึ่งสวมใส่สำหรับงานที่เป็นทางการ ในสมัยอาณานิคม ก้องบ้อง ถูกพัฒนาให้เป็นเครื่องแต่งกายสามัญของชายชาวพม่า การออกแบบ ก้องบ้อง สมัยใหม่เกิดขึ้นในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษ ​​1900 และเรียกว่า หม่องแจะตะเย (မောင့်ကျက်သရေ) เป็นก้องบ้องทำจากผ้าที่มีโครงหวาย สามารถสวมใส่ได้เช่นสวมหมวก
ชุดประจำชาติ > ญะพะนะ

บทความหลัก: ญะพะนะ
รองเท้าแตะกำมะหยี่สวมใส่ได้ทั้งสองเพศ เรียกว่า ญะพะนะ (ကတ္တီပါဖိနပ်‌) หรือ พะนะมัณฑะเลย์ เป็นรองเท้าที่สวมใส่เป็นทางการ
ชุดประจำชาติ > การแต่งกายตามภูมิภาค

กลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในพม่าทุกกลุ่มล้วนมีเสื้อผ้าและประเพณีสิ่งทอที่แตกต่างกัน
ภาพประกอบแสดงเสื้อผ้าในสมัยพุกาม
พระมหากษัตริย์และข้าราชบริพารชาวพม่าแต่งกายด้วยชุดพระราชพิธีในพิธีแรกนาขวัญ
ภาพครอบครัวชาวพม่าแต่งกายด้วยชุดพื้นเมืองในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20
หญิงชาวพม่าแต่งกายด้วยชุด ทะเมน ที่สวมใส่กันทั่วไปจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
นักดนตรีดีดซองเกาะ สวมเสื้อแบบดั้งเดิม อะเชะ ทะเมน
การแต่งกายของสตรีสมัยก่อนอาณานิคมในชุด ทะเมน
สมาชิกสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐของพม่า แต่งกายในชุดโลนจีอะเชะ
ภาพสมัยอาณานิคมผู้หญิงสวมชุด ยีนคาน (เสื้อท่อนบน), และ ไทง์มะเต้น (เสื้อคลุม)
นายพลอองซาน โพก ก้องบ้อง และสวม ไตปอน (เสื้อคลุม)
จังหวัดตราดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตราด กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 1 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

| --- | --- |
สัญลักษณ์และความหมาย
*: ส.ส.ระบบเขตเลือกตั้งที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
**: ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
†: ผู้สมัครที่ถูกตัดสิทธิ์
✔: ผู้สมัครที่เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว
( ): หมายเลขประจำตัวของผู้สมัคร
ตัวหนา: ผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้ง
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 1

เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดตราดทั้งจังหวัด
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดตราด> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ชาติพัฒนา (พ.ศ. 2535)   | ธนิต ไตรวุฒิ (1)* | 26,905 | 42.42 |  |
|  | พลังธรรม  | จิตราวดี วรฉัตร (3) | 24,279 | 38.28 |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | ธีระ สลักเพชร (4) | 9,846 | 15.52 |  |
|  | ความหวังใหม่  | ประเวช ทวีผล (2) | 2,394 | 3.77 |  |
| ผลรวม | ผลรวม | ผลรวม | 63,424 | 100.00 | — |

| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี |  |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: ชาติพัฒนา (พ.ศ. 2535)   ได้ที่นั่งจาก ชาติไทย
ดูเพิ่ม

จังหวัดตราดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
จังหวัดตราดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538