stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สาธารณรัฐโดมินิกันในโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินดีสตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย
สหพันธ์เอธิโอเปียและเอริเทรีย

สหพันธ์เอธิโอเปีย-เอริเทรีย เป็นพันธมิตรระหว่างอดีตอาณานิคมเอริเทรียของอิตาลีกับจักรวรรดิเอธิโอเปีย ก่อตั้งขึ้นเนื่องจากการสละสิทธิ์และกรรมสิทธิ์ของอิตาลีในการครอบครองดินแดนในแอฟริกา ซึ่งรวมถึงดินแดนหรืออาณานิคมที่จัดตั้งขึ้นทั้งหมดซึ่งมีผลบังคับใช้โดยสนธิสัญญาปารีสปี 1947 ชะตากรรมของเอริเทรียขึ้นอยู่กับอุดมคติทางการเมือง สังคม และเศรษฐกิจมากมายของชาวเอริเทรีย ซึ่งมีตั้งแต่ฝ่ายซ้ายที่นิยมแยกตัวเป็นเอกราช กลุ่มอนุรักษ์นิยมที่นิยมระบอบจักรวรรดิของเอธิโอเปีย ในความพยายามที่จะประกาศเอกราชสูงสุดแก่เอริเทรียภายใต้รัฐธรรมนูญที่เอริเทรียดูแลจัดการและการเลือกตั้งของรัฐบาล โดยมติ 390 (A) ของสหประชาชาติได้วางแผนที่จะนำสวัสดิการดังกล่าวไปใช้กับบุคคลที่จะต้องบังคับใช้
ภูมิหลัง

เอริเทรียอยู่ภายใต้การควบคุมของอังกฤษในเดือนเมษายน 1941 และในปี 1949 และดำเนินการปกครองต่อไปจนถึงการปลดปล่อยสหพันธ์ในวันที่ 15 กันยายน 1952 พร้อมกับการลงนามในการยกเลิกอำนาจ หลังจากการปฏิบัติตามสนธิสัญญาสันติภาพกับอิตาลีซึ่งมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 15 กันยายน 1947 คณะกรรมาธิการสืบสวนทั้งสี่แห่งได้รับมอบหมายให้ทำการไต่สวนภายในในเอริเทรียเพื่อกำหนดวิธีการปกครองที่มีประสิทธิภาพสูงสุดหลังจากการแยกตัวกับอาณานิคมอิตาลี คณะกรรมาธิการดังกล่าวคิดขึ้นโดยประเทศมหาอำนาจในขณะนั้น ได้แก่ สหราชอาณาจักร สหภาพโซเวียต สหรัฐ และฝรั่งเศส ซึ่งถ้าไม่สามารถหาข้อสรุปร่วมกันได้ภายในระยะเวลาหนึ่งปี อ้างถึงที่อื่นสมัชชาใหญ่ได้กำหนดคณะกรรมาธิการแห่งสหประชาชาติสำหรับเอริเทรียเพื่อพิจารณาเพิ่มเติมในเดือนพฤศจิกายน 1947 โดยใช้การปรึกษาหารือและคำแนะนำของรัฐบาลระหว่างประเทศเกี่ยวกับสถานะของเอริเทรีย รายงานดังกล่าวนำเสนอในการประชุมสมัยที่ห้าของสหประชาชาติ ซึ่งสมัชชาใหญ่เห็นชอบ มติที่กำหนดโดยความคิดของพม่าและแอฟริกาใต้ตามสหพันธ์ระหว่างเอธิโอเปียและเอริเทรีย หลังจากเซสชันนี้ ร่างรัฐธรรมนูญของเอริเทรียบนพื้นฐานของการอ้างสิทธฺ์ในระบอบประชาธิปไตยจะถูกร่างและศึกษาและรับรองโดยสมัชชาเอริเทรียรวมถึงกฎหมายของรัฐบาลกลางที่จะรวมเป็นรัฐธรรมนูญของรัฐบาลกลาง ขั้นตอนสุดท้ายของการดำเนินการคือการได้รับสัตยาบันจากจักรพรรดิแห่งเอธิโอเปียทั้งจากรัฐธรรมนูญและกฎหมายของรัฐบาลกลาง นายเอดูอาร์โด อันเซ มาเตียนโซ กรรมาธิการ รายงานกลับไปยังสมัชชาใหญ่สมัยที่ 7 ในเดือนธันวาคม 1947 โดยได้รับคะแนนนิยมเป็นเอกฉันท์
การลุกฮือของพรรคการเมือง

ตั้งแต่ปี 1941 ถึง 1952 ฝ่ายบริหารของอังกฤษได้ทำหน้าที่แต่งตั้งผู้ปกครองระดับกลาง เนื่องจากผลประโยชน์ทางการเมืองและความเป็นอยู่ที่ดีทางเศรษฐกิจและสังคมของชาวเอริเทรียกำลังได้รับการประเมินว่าเป็นการบ่งชี้ที่เป็นอิสระมากขึ้น การเกิดขึ้นของพรรคการเมืองเริ่มต้นขึ้นเมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิฮัยเลอ ซึลลาเซที่ 1 กลับคืนสู่บัลลังก์เอธิโอเปียในเดือนพฤษภาคมปี 1941 ซึ่งมีผลทันทีที่เขาตัดสินใจเข้าซื้อกิจการของเอริเทรียและโซมาลีแลนด์ในรัฐเอธิโอเปีย มุมมองทางการเมืองนี้มีความหมายเหมือนกันกับองค์กรที่เรียกว่า 'Mahbar Feqri Hagar Eretra' (สมาคมเพื่อความรักแห่งดินแดนแห่งเอริเทรีย) ซึ่งจะกลายเป็นพรรคสหภาพในปี 1944 ชาวเอริเทรียส่วนใหญ่ในช่วงเวลานี้ไม่นิยมการจัดตำแหน่งของจักรพรรดิเอธิโอเปียและเอริเทรีย การเกิดขึ้นของพรรคสหภาพถูกท้าทายในอีกสองปีต่อมาด้วยการทำให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นของสันนิบาตมุสลิมในปี 1946 ซึ่งเกิดขึ้นอย่างมหาศาลตามมาจากส่วนตะวันตกของประเทศที่ส่วนใหญ่เป็นมุสลิม และส่วนเล็กๆ จากที่ราบสูงคริสเตียน การแบ่งกลุ่มจากสันนิบาตมุสลิมถูกสร้างขึ้นในปี 1947 และเป็นที่รู้จักในชื่อพรรคมุสลิมแห่งชาติแห่งมาสซาวา ต่อไปนี้คือองค์กรมุสลิมส่วนใหญ่อีกแห่งที่รู้จักกันในชื่อ New Eritrean Pro-Italy Party ซึ่งรักษาชุมชนชาวอิตาลีขนาดใหญ่ที่สนับสนุนอุดมการณ์ที่ว่าหากโรมต้องการยึดครองเอริเทรียอีกครั้ง อิตาลีจะช่วยเหลือในการได้รับเอกราช พรรคคริสเตียนส่วนใหญ่เกิดขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ 1948 ซึ่งรู้จักกันในชื่อพรรคเอริเทรียเสรีนิยมก้าวหน้าซึ่งต่อต้านสหภาพใด ๆ กับเอธิโอเปีย ในวันที่ 25 กรกฎาคม 1949 กลุ่มเอกราชได้รับการคิดค้นขึ้นและประกอบด้วยพรรคหลักทั้งหมดยกเว้นสหภาพแรงงาน พรรคการเมืองยังคงแยกสาขาออกจากพรรคเดิมเพื่อเป็นตัวแทนผลประโยชน์ที่ละเอียดยิ่งขึ้น และหลายพรรคแยกตัวออกไปจัดตั้งพรรคเอกพจน์ซึ่งเป็นตัวแทนของความทะเยอทะยานทางการเมืองที่โดดเด่น การเข้าร่วมกับพรรคการเมืองไม่ได้ถูกกำหนดให้เป็นพันธมิตรทางศาสนาอย่างเข้มงวดอีกต่อไปเช่นเดียวกับที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ อย่างไรก็ตาม พรรคต่างๆ มักจะแบ่งปันผลประโยชน์ร่วมกัน เช่น ภูมิภาค - บนพื้นที่สูงกับที่ลุ่ม - และความเชื่อ - มุสลิมกับคริสเตียน พรรคส่วนใหญ่ยังคงมีความรู้สึกต่อต้านสหภาพแรงงาน ซึ่งพบกับการข่มขู่และการแทรกแซงจากเอธิโอเปีย
สหพันธรัฐ

ในเดือนมีนาคม 1952 การเลือกตั้งดำเนินการโดยการลงคะแนนลับ สิทธิในการลงคะแนนถูกจำกัดไว้เฉพาะผู้ชายที่มีอายุมากกว่า 21 ปี ซึ่งมีเชื้อสายเอริเทรีย ซึ่งดำรงสถานะถิ่นที่อยู่เป็นเวลาอย่างน้อยหนึ่งปี ในทางกลับกัน ชาวอิตาโล-เอริเทรียและชาวเอริเทรียที่มีเชื้อชาติผสมกันถูกปฏิเสธการลงคะแนนเสียง[ต้องการอ้างอิง] พรรคสหภาพได้รับที่นั่ง 32 จาก 68 ที่นั่งจากเขตเลือกตั้ง เทดลา ไบรู จากพรรคสหภาพ กลายเป็นหัวหน้าผู้บริหารคนแรกของเอริเทรียพร้อมกับ อาลี ราไดจากสันนิบาตมุสลิมจังหวัดภาคตะวันตก (MLWP) ซึ่งกลายเป็นประธานสภาสมัชชาเอริเทรียแห่งใหม่ สภาเอริเทรียผ่านการแก้ไขรัฐธรรมนูญซึ่งกำหนดให้มีสภาเดียวซึ่งมีสภาเดียวเป็นเวลาสี่ปี การให้สัญชาติเอริเทรียแก่ชาวสหพันธรัฐตามกฎหมายเอริเทรีย การปฏิเสธสิทธิของผู้แทนจักรวรรดิเอธิโอเปียในการแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับร่างกฎหมาย การจัดตั้งภาษาตึกรึญญาและภาษาอาหรับ พร้อมด้วยภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการ- และการสร้างธงชาติเอริเทรีย การแก้ไขเหล่านี้ได้รับการให้สัตยาบันเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม 1952 มีการขึ้นภาษีและอากรศุลกากร และชาวเอริเทรียต้องจัดหาบัตรประจำตัวซึ่งมีมูลค่ามหาศาล นโยบายเศรษฐกิจที่จัดตั้งขึ้นหลังจากการก่อตั้งสหพันธ์ ชาติพันธุ์ที่เสียเปรียบอย่างมากโดยการรักษาการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจของพวกเขา รูปแบบความเป็นผู้นำของไบรู ทำให้เกิดการต่อต้านที่เพิ่มขึ้นจากชาวเอริเทรียและพรรคการเมืองที่เป็นปฏิปักษ์ ซึ่งบังคับให้เขาลาออกในเดือนกรกฎาคม 1955 ในปี 1954 เกิดการอัมรานิเซชั่นของประชากร ผู้ว่าการติเกรยันและอามฮารา และผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองอื่น ๆ ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งฝ่ายบริหาร เสรีภาพของสื่อลดลง และผู้บริหารส่วนกลางพยายามที่จะจ้างชาวคริสเตียนเอริเทรียที่พูดภาษากริญญาแทนชาวมุสลิม เนื่องจากประเทศนี้นับถือศาสนาคริสต์เป็นส่วนใหญ่ อัสฟาฮา โวลเดมิเชล ซึ่งได้รับความรู้สึกสนับสนุนสหภาพได้รับเลือกหลังจากการลาออกของไบรู โวลเดมิเชลเสนอการจัดตั้งฝ่ายบริหารของเอริเทรีย การนำธงชาติของเอธิโอเปียมาใช้ และการแนะนำของผู้บริหารและครูชาวเอธิโอเปียในเอริเทรีย ชาวเอริเทรียที่มีการศึกษาเปิดรับการเคลื่อนไหวได้รับแรงจูงใจให้ระดมพลเพื่อต่อต้านรัฐเอธิโอเปีย นักเรียนชาวเอริเทรียนเสียเปรียบเนื่องจากจำเป็นต้องเรียนภาษาอามาราและภาษาอังกฤษเพื่อให้ได้รับการศึกษาระดับมัธยมศึกษา แทนที่จะเรียนภาษาตึกรึญญาและภาษาอาหรับ ในปี 1956 ไอดริส โมฮัมเหม็ด อาเด็ม ชาวเอริเทรียที่เป็นมุสลิมได้รับเลือกให้เป็นประธานสมัชชาซึ่งก่อให้เกิดความสัมพันธ์แบบเผชิญหน้าระหว่างเอริเทรียและเอธิโอเปีย ความไม่เต็มใจของพรรคสหภาพและสันนิบาตมุสลิมในการประนีประนอมทำให้อาเด็มลาออกในฤดูใบไม้ร่วงปี 1957 ขณะที่การระดมพลของชาวเอริเทรียทำให้เกิดการแพร่หลายของขบวนการปลดปล่อยเอริเทรีย (ELM) ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากชาวคริสต์และชาวมุสลิมเช่นเดียวกัน หลงเหลือจากนโยบายเปิดเสรีทางเศรษฐกิจของเอธิโอเปีย ภายในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2503 ธงเอริเทรียถูกขับออกจากสภาและตราประทับและชื่อของรัฐบาลแทนที่ด้วย "การบริหารเอริเทรียภายใต้ฮัยเลอ ซึลลาเซ จักรพรรดิแห่งเอธิโอเปีย ระบบตุลาการที่กำหนดขึ้นภายใต้การควบคุมจากส่วนกลางและอำนาจชี้ขาดตกเป็นของทางการอาดดิสอาบาบา ในการเลือกตั้งครั้งล่าสุดที่จัดขึ้นในเอริเทรียในปี 1960 พรรคสหภาพได้ประกาศใช้ผู้บริหารที่ฝักใฝ่เอธิโอเปีย
ผลพวง

เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 1962 รัฐบาลเอธิโอเปียละเมิดเงื่อนไขของมติ 390 (A) ของสหประชาชาติ และผนวกเอริเทรียโดยสมัครใจเองเพื่อกำหนดให้เอริเทรียเป็นจังหวัด การประท้วงต่อต้านรัฐบาลเอธิโอเปียได้รับการยั่วยุอย่างจวนเจียนและการเคลื่อนไหวที่แสวงหาเอกราชที่สมบูรณ์และสมบูรณ์ที่สุดของเอริเทรียก็เกิดขึ้น ขบวนการนี้กลายเป็นที่รู้จักในชื่อ แนวร่วมปลดปล่อยเอริเทรีย (ELF) ซึ่งก่อตั้งโดยอาเด็ม ที่ถูกเนรเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

390 (V) – Eritrea: Report of the United Nations Commission for Eritrea; Report of the Interim Committee of the General Assembly on the Report of the United Nations Commission for Eritrea เก็บถาวร 2020-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
9°1.8′N 38°44.4′E﻿ / ﻿9.0300°N 38.7400°E﻿ / 9.0300; 38.7400
หัลทีราม

| --- | --- |

ประเภท: เอกชน
อุตสาหกรรม: อาหาร
ก่อตั้ง: 1937; 87 ปีที่แล้ว (1937) พิกาเนร์ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย
ผู้ก่อตั้ง: คงคา พิษาณ อัครวาล ("หัลทีรามจี")
สำนักงานใหญ่: นาคปุระ รัฐมหาราษฏระ, อินเดีย
ผลิตภัณฑ์: ของว่าง, ของหวาน, เครื่องดื่ม, อาหารแช่แข็ง, ขนมขบเคี้ยว
รายได้: ₹7,130 โคร (30.3 หมื่นล้านบาท) (2019)
เว็บไซต์: www.haldirams.com haldiram.com
หัลทีราม (อักษรโรมัน: Haldiram's) เป็นบริษัทอุตสาหกรรมอาหาร ผลิตและให้บริการร้านอาหาร, ขนมอินเดีย และ ของว่างอินเดีย สำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองนาคปุระ รัฐมหาราษฏระ บริษัทมีโรงงานผลิตสินค้าอยู่ในนาคปุระ, นิวเดลี, คุรคาว, หูคลี, รุทรปุระ และ โนยดา หัลทีรามยังมีหน้าร้านค้าปลีกเป็นสาขา และร้านอาหารหลายรูปแบบในปูเณ, นาคปุระ, รายปุระ, โกลกาตา, โนยดา และเดลี
ประวัติศาสตร์

หัลทีรามก่อตั้งขึ้นในปี 1937 โดยคงคา พิษาณ อัครวาล (Ganga Bishan Agarwal) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ "หัลทีรามจี" (Haldiram Ji) โดยแรกเริ่มก่อตั้งเป็นร้านค้าปลักขนมหวานและนามกีนแห่งหนึ่งในเมืองพิกาเนร์ รัฐราชสถาน
ต่อมา บริษัทได้เริ่มต้นการผลิตในระดับอุตสาหกรรม โดยโรงงานแห่งแรกตั้งอยู่ที่โกลกาตา และในปี 1970 ได้มีการตั้งโรงงานใหญ่ที่ชัยปุระ และอีกแห่งที่นิวเดลีในต้นทศวรรษ 1990s ในปี 2003 บริษัทเริ่มทำการตลาดจำหน่ายสินค้าอาหารสะดวกซื้อ ในปี 2014 บริษัทได้รับการจัดอันดับเป็นตราสินค้าที่ได้รับการเชื่อถือที่สุดของอินเดียเป็นอันดับที่ 55 ตามรายงาน Brand Trust Report โดย Trust Research Advisory บริษัทเติบโตขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง และในปี 2017 ได้กลายมาเป็นบริษัทผลิตของกินเล่นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เอาชนะทั้งคู่แบ่งในประเทศและคู่แข่งระดับนานาชาติ ปัจจุบัน สินค้าของบริษัทมีจำหน่ายในมากกว่า 80 ประเทศทั่วโลก
ผลิตภัณฑ์

หัลทีรามมีผลิตภัณฑ์มากกว่า 410 รายการ รวมถึงของกินเล่นและขนม ทั้งแบบตะวันตกและอินเดีย เช่น กุหลาบจามุน, ภุชิยาพิกาเนรี และ ปาปาดัม นอกจากนี้ บริษัทยังผลิตอาหารกึ่งสำเร็จรูป และนับตั้งแต่ทศวรรษ 1990s บริษัทยังเริ่มผลิตสินค้าที่มีส่วนผสมของมันฝรั่ง ภายใต้เครื่องจักรที่ผ่านการนำเข้ามาจากสหรัฐอเมริกา
ผลิตภัณฑ์ของหัลทีรามมีวางขายในร้านค้าปลีกตั้งแต่ร้านขนมปังไปจนถึงร้านขนมหวาน รวมถึงบนเว็ยไซต์ค้าปลีกหลายเจ้า ราคาของสินค้านั้นโดยทั่วไปต่ำกว่าผลิตภัณฑ์เดียวกันของเจ้าอื่น ๆ ในตลาดสหรัฐ หัลทีรามสามารถวางจำหน่ายได้แค่ผลิตภัณฑ์ขนมมันฝรั่งทอดจนถึงปี 2003 ผลิตภัณฑ์ของหัลทีรามมีวางจำหน่ายตามซุปเปอร์มาร์เก็ตอินเดียหลายแห่งในสหรัฐ และเป็นที่นิยมในบรรดาชาวอินเดียโพ้นทะเล
โฆษณา

หัลทีรามมีการโฆษณาและทำการตลาดเช่นเดียวกับบริษัทอุตสาหกรรมอาหารอื่น ๆ และในปี 2015 บริษัทได้ร่วมทุนผลิตภาพยนตร์บอลลีวูดในชื่อ Prem Ratan Dhan Payo ที่ซึ่งซองขนมของหัลทีรามกว่า 15 ล้านซองถูกพรินท์ติดไปกับตราของภาพยนตร์ ปัจจุบัน หัลทีรามยังคงขยับขยายแฟรนไชส์ของตัวเองอย่างต่อเนื่อง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองน้ำใส

องค์การบริหารส่วนตำบลหนองน้ำใส สามารถหมายถึง
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองน้ำใส อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองน้ำใส อำเภอวัฒนานคร จังหวัดสระแก้ว
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองน้ำใส อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น
สมเด็จพระราเมศวร

สำหรับพระราเมศวรพระองค์อื่น ดูที่ พระราเมศวร
| สมเด็จพระราเมศวร> พระเจ้ากรุงศรีอยุธยา (ครั้งที่ 1) |
| --- | --- |
ครองราชย์: พ.ศ. 1913 (1 ปี)
ราชาภิเษก: พ.ศ. 1913
ก่อนหน้า: สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1
ถัดไป: สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1
พระเจ้ากรุงศรีอยุธยา (ครั้งที่ 2)
ครองราชย์: พ.ศ. 1931 - พ.ศ. 1938 (7ปี)
ก่อนหน้า: สมเด็จพระเจ้าทองลัน
ถัดไป: สมเด็จพระเจ้ารามราชา

พระราชสมภพ: พ.ศ. 1883 พระราเมศวร
สวรรคต: พ.ศ. 1938 (56 พรรษา)
พระราชบุตร: สมเด็จพระรามราชาธิราช
ราชวงศ์: อู่ทอง
พระราชบิดา: สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1
สมเด็จพระราเมศวร (พ.ศ. 1883 - พ.ศ. 1938) เป็นพระมหากษัตริย์ไทย รัชกาลที่ 2 แห่งอาณาจักรอยุธยา เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1
พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ได้เพียง 1 ปีเท่านั้นก็สละราชสมบัติให้สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 ผู้เป็นพระมาตุลา และเสด็จขึ้นครองราชสมบัติอีกครั้งภายหลังการสำเร็จโทษสมเด็จพระเจ้าทองลัน พระราชโอรสของสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 ที่ครองราชสมบัติได้เพียง 7 วัน
แม้พระองค์จะทรงสำเร็จโทษพระเจ้าทองลันเพื่อชิงราชสมบัติ แต่ก็ทรงสร้างคุณูปการต่อกรุงศรีอยุธยาไว้หลายประการ ไม่ว่าจะด้านพระศาสนาหรือการสงคราม ซึ่งพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ที่ควรยกย่องเชิดชูพระเกียรติที่ทรงปกครองบ้านเมืองให้อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุขโดยที่ไม่มีเมืองต่าง ๆ มารุกราน พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ที่ทรงขยายอาณาเขตให้อาณาจักรอยุธยายิ่งใหญ่ พระองค์ยังทรงทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาอยู่ตลอดเวลา แม้เวลาส่วนมากจะทำศึกสงคราม
พระราชประวัติ

สมเด็จพระราเมศวร เสด็จพระราชสมภพในปี พ.ศ. 1883 เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 กับพระมเหสีซึ่งเป็นพระขนิษฐาของสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 หรือขุนหลวงพะงั่วจากรัฐสุพรรณภูมิ เพราะใน พระราชพงศาวดารฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ระบุเรื่องราวว่าสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 มีพระบรมราชโองการให้ขุนตำรวจไปเชิญสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 ช่วยสมเด็จพระราเมศวรไปรบกับกรุงกัมพูชาซึ่งในพงศาวดารใช้คำว่า "...ให้อัญเชิญท่านออกไปช่วยหลานท่าน..." เพราะในขณะนั้นการเกี่ยวดองทางเครือญาติจากการอภิเษกสมรสระหว่างสองเมือง ถือเป็นที่นิยมของผู้นำรัฐ ซึ่งสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 เอง ก็อภิเษกสมรสกับพระมหาเทวี ซึ่งเป็นพระขนิษฐาของกษัตริย์สุโขทัยเช่นกัน ส่วนประทีป ชุมพล ระบุว่า พระชนนีเป็นเจ้าหญิงจากเมืองละโว้ เดิมมีพระอิสริยยศเป็น สมเด็จพระเจ้าลูกเธอพระราเมศวร เมื่อสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 ทรงสถาปนากรุงศรีอยุธยา ได้โปรดเกล้าฯ ให้พระราเมศวรไปครองราชสมบัติในเมืองลพบุรี แต่จากความสัมพันธ์ระหว่างราชวงศ์ละโว้-อโยธยากับราชวงศ์สุพรรณภูมิซึ่งเกิดจากการอภิเษกสมรสนี้ เป็นจุดกำเนิดการชิงราชบัลลังก์กรุงอโยธยาระหว่างสองราชวงศ์
หลังจากสมเด็จพระรามาธิบดีเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 1913 พระองค์จึงเสด็จฯ จากเมืองลพบุรีมาเสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 2 แห่งกรุงศรีอยุธยา ขณะนั้นมีพระชนมพรรษาได้ 37 พรรษา แต่พระองค์ทรงครองราชสมบัติได้เพียงปีเดียว สมเด็จพระบรมราชาธิราชเจ้าก็ยกทัพจากเมืองสุพรรณบุรีเข้ามา พระองค์จึงออกไปรับเสด็จฯ เข้าพระนคร แล้วถวายราชสมบัติให้ครองกรุงศรีอยุธยาแทน ส่วนพระองค์กลับไปครองเมืองลพบุรีดังเดิม
ภายหลังสมเด็จพระบรมราชาธิราชเจ้าเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 1931 สมเด็จพระเจ้าทองลัน พระราชโอรสในสมเด็จพระบรมราชาธิราชเจ้า เสด็จขึ้นครองราชสมบัติกรุงศรีอยุธยาได้เพียง 7 วัน สมเด็จพระราเมศวรได้ยกพลจากเมืองลพบุรีมายึดกรุงศรีอยุธยา โปรดให้สำเร็จโทษสมเด็จพระเจ้าทองลัน ณ วัดโคกพระยา แล้วขึ้นครองราชสมบัติกรุงศรีอยุธยาเป็นครั้งที่ 2 ขณะมีพระชนมพรรษาได้ 49 พรรษา
ในปี พ.ศ. 1938 เย็นวันหนึ่งสมเด็จพระราเมศวรเสด็จไปพระที่นั่งมังคลาภิเษก ระหว่างทางมีวิญญาณของท้าวมล มาปรากฏนั่งขวางทางเสด็จอยู่แล้วหายไป พระองค์ก็สวรรคต สิริพระชนมพรรษา 56 พรรษา ทรงครองราชสมบัติรวม 2 ครั้งเป็นระยะเวลา 8 ปี โดยสมเด็จพระเจ้ารามราชา พระราชโอรสของพระองค์ได้สืบราชสมบัติ
พระราชกรณียกิจ > ราชการสงคราม

เมื่อปี พ.ศ. 1896 ขณะที่พระองค์ยังทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระเจ้าลูกเธอในสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 อยู่นั้น สมเด็จพระราชบิดาโปรดให้เชิญพระองค์ลงมาจากเมืองลพบุรีและตรัสว่าขอมแปรพักตร์ต้องปราบปรามเสีย จึงโปรดให้พระองค์ยกพล 5,000 ไปยังกัมพูชาธิบดี พระยาอุปราชพระราชโอรสในพระบรมลำพงษ์ราชา พระเจ้ากรุงกัมพูชาธิบดี ได้เข้าโจมตีทัพหน้าของกรุงศรีอยุธยาจนแตกพ่าย แล้วจึงเข้าปะทะกับทัพหลวงต่อ เมื่อความทราบถึงสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 พระองค์จึงมีพระราชโองการให้ขุนตำรวจออกไปเชิญสมเด็จพระบรมราชาธิราชเจ้าที่ประทับอยู่ ณ เมืองสุพรรณบุรี ขึ้นไปทำศึกช่วยพระราเมศวร การศึกดำเนินไปเป็นระยะเวลา 1 ปีโดยประมาณ จึงสามารถเอาชนะกรุงกัมพูชาธิบดีได้สำเร็จและได้กวาดต้อนชาวกัมพูชาธิบดีเข้ามาอยู่ยังกรุงศรีอยุธยาเป็นจำนวนมาก
หลังจากที่พระองค์เสด็จขึ้นครองราชสมบัติในครั้งที่ 2 แล้วนั้น พระองค์ทรงทำสงครามแผ่ขยายราชอาณาเขตกรุงศรีอยุธยาออกไปยังหัวเมืองทางตอนเหนือและแถบเมืองกัมพูชา ดังนี้
พระราชกรณียกิจ > ราชการสงคราม > สงครามกับเมืองเชียงใหม่

ในพระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) กล่าวว่า พ.ศ. 1927 พระองค์ทรงยกกองทัพขึ้นไปยังเมืองเชียงใหม่ ในชั้นแรกนั้นพระเจ้าเชียงใหม่ได้ขอสงบศึก โดยขอเวลา 7 วันแล้วจะนำเครื่องราชบรรณาการมาถวายเพื่อเจริญพระราชไมตรี ในการนี้มุขมนตรีนายทัพนายกองได้ปรึกษาหารือว่า อาจจะเป็นกลอุบายของพระเจ้าเชียงใหม่เพื่อจะได้เตรียมการรับมือกองทัพของกรุงศรีอยุธยา แต่พระองค์ตรัสว่าเมื่อเขาไม่รบแล้วเราจะรบนั้นดูมิบังควรและถึงแม้ว่าพระเจ้าเชียงใหม่จะไม่รักษาสัตย์ก็ใช่ว่าจะสามารถรอดพ้นจากทหารของกรุงศรีอยุธยาไปได้ เมื่อผ่านไป 7 วัน พระเจ้าเชียงใหม่ไม่ได้นำเครื่องราชบรรณาการมาถวาย พระองค์จึงยกกำลังเข้าตีเมืองเชียงใหม่ เจ้าเมืองเชียงใหม่ต้านไม่ได้จึงหนีออกไป แต่สามารถจับนักสร้างพระโอรสพระเจ้าเชียงใหม่ได้ พระองค์ทรงพระกรุณาให้นักสร้างขึ้นครองราชสมบัติอยู่ ณ เมืองเชียงใหม่ และได้กวาดต้อนผู้คนลงมาทางใต้โดยให้ไปอยู่ที่เมืองจันทบูร เมืองนครศรีธรรมราช เมืองพัทลุง และเมืองสงขลา
อย่างไรก็ตาม ศึกครั้งนี้ไม่ปรากฏในหลักฐานฝ่ายล้านนา และในขณะนั้นกรุงศรีอยุธยายังไม่สามารถผนวกดินแดนสุโขทัยไว้ได้ การยกทัพไปตีเมืองเชียงใหม่จึงไม่น่าจะเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในยุคนี้ และชื่อนักสร้างที่พระราชพงศาวดารว่าเป็นโอรสพระเจ้าเชียงใหม่ก็ไม่พบในหลักฐานล้านนา สันนิษฐานว่า ผู้ชำระพระราชพงศาวดารน่าจะนำเรื่องราวของสมเด็จพระราเมศวร (ซึ่งเป็นพระนามก่อนขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระเอกาทศรถ) ไปตีเชียงใหม่ในรัชกาลสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เมื่อปี พ.ศ. 2143 มาลงไว้ โดยแก้ศักราชเป็นพ.ศ. 1927 เนื่องจากเข้าใจผิดว่าสมเด็จพระราเมศวรที่กล่าวถึง คือ สมเด็จพระราเมศวร พระโอรสสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1
พระราชกรณียกิจ > ราชการสงคราม > สงครามกับเมืองกัมพูชาธิบดี

หลังจากที่เสด็จกลับจากการทำศึก ณ เมืองเชียงใหม่แล้ว พระองค์ได้ทรงทำศึกกับเมืองกัมพูชาธิบดีอีกครั้ง เนื่องจากพระยากัมพูชาได้ยกทัพมายังเมืองชลบุรีและกวาดต้อนผู้คนชาวเมืองจันทบุรีและเมืองชลบุรีไปยังเมืองกัมพูชาธิบดีประมาณ 6,000 - 7,000 คน ด้วยเหตุนี้ พระองค์จึงยกกองทัพไปยังเมืองกัมพูชาธิบดีอีกครั้ง โดยโปรดเกล้า ฯ ให้พระยาไชยณรงค์เป็นแม่ทัพหน้า เมื่อตีเมืองพระนครได้แล้ว พระยากัมพูชาได้ลงเรือหลบหนีไป แต่สามารถจับพระยาอุปราชพระราชโอรสของพระยากัมพูชาได้ และโปรดเกล้าฯ ให้พระยาไชยณรงค์อยู่รั้งเมืองกัมพูชาธิบดีพร้อมกำลังพล 5,000 คน ต่อมาญวนยกกำลังมารบ พระองค์จึงให้พระยาไชยณรงค์กวาดต้อนผู้คนมายังกรุงศรีอยุธยา
พระราชกรณียกิจ > ด้านพระพุทธศาสนา

หลังจากศึก ณ เมืองเชียงใหม่เสร็จสิ้น พระองค์เสด็จยังเมืองพิษณุโลก ในการนี้พระองค์เสด็จนมัสการพระพุทธชินราชและเปลื้องเครื่องต้นทำสักการบูชาสมโภช 7 วัน แล้วจึงเสด็จกลับกรุงศรีอยุธยา สำหรับการพระพุทธศาสนาภายในกรุงศรีอยุธยานั้น พระองค์โปรดให้สถาปนาพระมหาธาตุสูง 17 วา ยอดสูง 3 วา ณ บริเวณที่พระองค์ทอดพระเนตรเห็นพระบรมสารีริกธาตุแสดงปาฎิหารย์ โดยพระราชทานชื่อว่าวัดพระมหาธาตุ นอกจากนี้ พระองค์ยังโปรดให้สถาปนาวัดภูเขาทองขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1930
ดูเพิ่ม

รายพระนามพระมหากษัตริย์ไทย
| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระราเมศวร |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1  (ก่อนสมัยที่ 1) สมเด็จพระเจ้าทองลัน  (ก่อนสมัยที่ 2) |  |   พระเจ้ากรุงศรีอยุธยา (ราชวงศ์อู่ทอง)   ((สมัยที่ 1) พ.ศ. 1912 - พ.ศ. 1913 (สมัยที่ 2) พ.ศ. 1931 - พ.ศ. 1938) |  | สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1  (หลังสมัยที่ 1) สมเด็จพระเจ้ารามราชา  (หลังสมัยที่ 2) |
​
สโมสรวอลเลย์บอลชายนครนนท์

บทความนี้เกี่ยวกับทีมวอลเลย์บอลชาย สำหรับทีมวอลเลย์บอลหญิง ดูที่ สโมสรวอลเลย์บอลนครนนท์
สโมสรวอลเลย์บอลทรีบรอดแบนด์ นครนนท์–สวนดุสิต เป็นสโมสรวอลเลย์บอลชายตั้งอยู่ที่จังหวัดนนทบุรี, ประเทศไทย โดยทีมนี้เคยเข้าแข่งขันในวอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีก
เกียรติประวัติ

รองชนะเลิศ (1 สมัย): 2012–13
ชื่อก่อนหน้า

ค.ศ. 2012 – 2013 : สวนดุสิต–นครนนทบุรี
ค.ศ. 2013 – 2014 : ศรีสะเกษ–สวนดุสิต
ค.ศ. 2014 : ทรีบรอดแบนด์ นครนนท์–สวนดุสิต
รายชื่อผู้เล่นปัจจุบัน

ข้อมูล ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2014
| รายชื่อผู้เล่นฤดูกาล 2014–2015 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หมายเลข | ผู้เล่น | ตำแหน่ง | ส่วนสูง (ม.) |  |  |
| 1 |  จักรพงษ์ ทองกลาง | ตัวตบหัวเสา | 1.65 |  |  |
| 4 |  จักวรรดิ์ จันทร์เปีย | ตัวตบตรงข้าม | 1.80 |  |  |
| 5 |  จัตุพงษ์ เชิดชู | ตัวเซ็ต | 1.75 |  |  |
| 6 |  กันตพิญช์ ทองเชิญ | ตัวบล็อกกลาง | 1.77 |  |  |
| 7 |  บุญฤทธิ์ วันทรงธรรม | ตบหัวเสา | 1.85 |  |  |
| 8 |  เกียรติกูล ใจเสน | ตัวตบตรงข้าม | 1.73 |  |  |
| 9 |  ธรรมภัทร์ อนันตกาล | ตัวตบหัวเสา | 1.80 |  |  |
| 10 |  กิตตินนท์ นามขุนทด | ตัวบล็อกกลาง | 1.95 |  |  |
| 11 |  นเรศ อยู่พ่วง | ตบหัวเสา | 1.82 |  |  |
| 12 |  กิติศักดิ์ วงศ์คำจันทร์ | ตัวเซ็ต | 1.82 |  |  |
| 13 |  สมพร วรรณประภา | ตัวตบตรงข้าม | 1.80 |  |  |
| 14 |  ภูมินทร์ แต่งภูเขียว | ตัวบล็อกกลาง | 1.75 |  |  |
| 15 |  ณัฐภัทร พรหมมณี | ตัวบล็อกกลาง | 1.95 |  |  |
| 16 |  สรวิชย์ แท่งฉาว | ตัวตบตรงข้าม | 1.75 |  |  |
| 18 |  มนตรี พ่วงลิบ | ตัวรับอิสระ | 1.70 |  |  |
นักวอลเลย์บอลในอดีต

สราญจิต เจริญสุข
มนตรี แหวนประดับ
โชติวัฒน์ ติ้วสุวรรณ
ทรงวุฒิ ตะนะสร
สุรเชษฐ์ เกตแจ่ม
กำพล พึ่งสำราญ
วสันต์ ทองรักษ์
โกวิท อินธิแสง
ชุติพงษ์ ศุภกรโยธิน
อดิศักดิ์ พลชัย
พุฒิชัย ศาลางาม
พัฒนพงษ์ บุญพิทักษ์
เพชร เขียวคราม
อนุชัย ทองสิทธิ์
ภานุวัฒน์ จันตะ
ธรรมภัทร์ เกตุแจ่ม
ไกรสร กุคำลา
ภัทรภณ บัวผุด
สุทธิรักษ์ ภูพาที
ณัฐวุฒิ บุญคล้าย
จักรพงศ์ ทองกลาง
แหล่งข้อมูลอื่น

เฟซบุ๊คสโมสรวอลเลย์บอลนครนนท์ 3BB–สวนดุสิต