stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระอัญญาโกณฑัญญเถระ
ความสำคัญในพระพุทธศาสนา > ได้รับฟังปฐมเทศนา

พระพุทธองค์ ทรงประกาศพระสัพพัญญุตญาณแก่เหล่าปัญจวัคคีย์ โดยตรัสพระธรรมจักรกัปวัตนสูตร เป็นปฐมเทศนา ซึ่งเนื้อความในพระธรรมเทศนานี้ พระพุทธองค์ทรงตำหนิหนทางปฏิบัติอันไร้ประโยชน์ 2 ทาง ที่บรรพชิตไม่ควรเสพ คือ
กามสุขัลลิกานุโยค การปฏิบัติที่ย่อหย่อนเกินไป แสวงหาแต่กามสุขอันพัวพันหมกมุ่นแต่รูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัส ซึ่งเป็นสิ่งเลวทราม เป็นเหตุให้ตั้งบ้านเรือน เป็นกิจของคนกิเลสหนา มิใช่ของพระอริยะ มิใช่ทางตรัสรู้หาประโยชน์มิได้
อัตตกิลมถานุโยค การปฏิบัติตนให้ได้รับความลำบาก เคร่งครัดเกินไป กระทำตนให้ได้รับความทุกข์ทรมาน เป็นการกระทำที่เหนื่อยเปล่า ไม่มีประโยชน์ ไม่ใช่ทางแห่งความหลุดพ้น
จากนั้น พระพุทธองค์ตรัสชี้แนะวิธีปฏิบัติ แบบ “มัชฌิมาปฏิปทา”
คือ การปฏิบัติแบบกลาง ๆ ไม่ย่อหย่อนเกินไปแบบประเภทที่หนึ่ง และไม่ตึงเกินไป แบบประเภทที่สอง ดำเนินตามทางสายกลางซึ่งเป็นข้อปฏิบัติให้ถึงความดับทุกข์
เรียกว่า อริยอัฏฐังคิกมรรค คือทางอันประกอบด้วยองค์ 8 ประการ ได้แก่
สัมมาทิฏฐิ เห็นชอบ (ปัญญาเห็นในอริยสัจ 4)
สัมมาสังกัปปะ ดำริชอบ (ดำริออกจากกาม ไม่เบียดเบียน ไม่พยาบาท)
สัมมาวาจา เจรจาชอบ (เว้นจากวจีทุจริต 4)
สัมมากัมมันตะ ทำการงานชอบ (เว้นจากกายทุจริต 3)
สัมมาอาชีวะ เลี้ยงชีพชอบ (เว้นจากเลี้ยงชีพในทางที่ผิด)
สัมมาวายามะ เพียรชอบ (เพียรละความชั่วทำความดี)
สัมมาสติ ระลึกชอบ (ระลึกในสติปัฏฐาน 4)
สัมมาสมาธิ ตั้งจิตไว้ชอบ (เจริญฌานทั้ง 4)
เมื่อจบพระธรรมเทศนา ธรรมจักษุ คือ ดวงตาเห็นธรรมอันปราศจากธุลีมลทิน เกิดขึ้นแก่โกณฑัญญะว่า ​
“สิ่งใดสิ่งหนึ่งมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา สิ่งนั้นทั้งหมดมีความดับไปเป็นธรรมดา” ​
พระพุทธองค์ ทรงทราบว่า โกณฑัญญะได้ดวงตาเห็นธรรม เป็นพระโสดาบันบุคคลในพระพุทธศาสนาแล้ว จึงทรงเปล่งอุทานด้วยความพอพระทัยด้วยพระดำรัสว่า ​
“อญฺญาสิ วต โภ โกณฺฑญฺโญ อญฺญาสิ วต โภ โกณฺฑญฺโญ” ​
ซึ่งแปลว่า “โกณฑัญญะ ได้รู้แล้วหนอ โกณฑัญญะ ได้รู้แล้วหนอ” ​
ด้วยพระพุทธดำรัสนี้ คำว่า “อัญญา” จงเป็นคำนำหน้าชื่อของท่าน โกณฑัญญะ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จนเป็นที่รู้ทั่วกันว่า พระอัญญาโกณฑัญญะ ข้าพระพุทธเจ้า​
ความสำคัญในพระพุทธศาสนา > เป็นพระสงฆ์รูปแรกในพุทธศาสนา

เมื่อท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระโสดาบันแล้ว ท่านได้กราบทูลขออุปสมบท พระพุทธองค์ประทานการอุปสมบทให้ด้วยพระดำรัสว่า
“เธอจงเป็นภิกษุมาเถิด ธรรมอันเรากล่าวดีแล้ว เธอจงประพฤติพรหมจรรย์ เพื่อทำที่สุดทุกข์โดยชอบเถิด”
ด้วยพระวาจาเพียงเท่านี้ โกณฑัญญะ ก็สำเร็จเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา นับว่าเป็นพระสงฆ์รูปแรกในโลก และการอุปสมบทด้วยวิธีนี้เรียกว่า เอหิภิกขุอุปสัมปทา
วันต่อ ๆ มา ท่านที่เหลืออีก 4 คน ก็ได้บรรลุเป็นพระโสดาบัน และอุปสมบทด้วยกันทั้งหมด
พระพุทธองค์ทรงพิจารณาเห็นว่า พระปัจวัคคีย์ มีญาณแก่กล้า พอที่จะบรรลุธรรมเบื้องสูง ได้แล้ว จึงตรัสพระธรรมเทศนา “อนัตตลักขณสูตร” คือสูตรที่แสดงลักษณะแห่งเบญจขันธ์ว่าเป็นอนัตตาความไม่มีตัวตน โปรดพระปัญจวัคคีย์ เมื่อจบพระธรรมเทศนา ก็ได้บรรลุพระอรหัตผล เป็นพระอเสขบุคคลด้วยกันทั้งหมด
ความสำคัญในพระพุทธศาสนา > ได้รับยกย่องว่าเป็นเอตทัคคะด้านรัตตัญญู

พระอัญญาโกณฑัญญะ เมื่อออกพรรษาปวารณาแล้ว พระพุทธองค์ทรงส่งออกไปประกาศพระศาสนาพร้อมกับพระสาวกรุ่นแรก จำนวน 60 รูป ท่านได้เดินทางไปยังบ้านเดิมของท่าน ได้นำหลานชายชื่อ ปุณณมันตานี ซึ่งเป็นบุตรของ นางมันตานี ผู้เป็นน้องสาวของท่านมาบวช และได้มีชื่อว่า พระปุณณมันตานีบุตรเถระ
เพราะความที่ท่านเป็นพระเถระ ผู้มีอายุพรรษากาลมาก มีประสบการณ์มาก จึงได้รับยกย่องจากพระบรมศาสดา ในตำแหน่งเอตทัคคะ เป็นเลิศกว่าภิกษุ ทั้งหลายในด้าน ผู้รัตตัญญู หมายถึง ผู้รู้ราตรีนาน
บั้นปลายชีวิต

พระอัญญาโกณฑัญญะ เป็นพระเถระผู้เฒ่า ไม่ชอบคลุกคลีด้วยหมู่คณะ ชอบหลีกเร้นอยู่ในสถานที่อันสงบวิเวกตามลำพัง ในคัมภีร์มโนรถปูรณี และคัมภีร์ธุรัตวิลาสินี กล่าวไว้ตรง
กันว่า เป็นเวลา 12 ปี ก่อนที่ท่านจะนิพพานท่านได้กราบทูลลาพระบรมศาสดาไปจำพรรษา ณ ป่าหิมพานต์ ตามลำพัง
นอกจากต้องการความสงบดังกล่าวแล้ว ยังมีเหตุผลส่วนตัวของท่าน อีก 3 ประการคือ
ท่านไม่ประสงค์จะเห็นพระอัครสาวก คือ พระสารีบุตรเถระ และพระมหาโมคคัลลานเถระ ผู้เป็นกำลังสำคัญในการช่วยแบ่งเบาภาระของพระพุทธองค์ และกิจการพระศาสนาด้านต่าง ๆ ที่ต้องมาแสดงความเคารพนอบน้อมต่อพระผู้เฒ่าชราอย่างท่าน ซึ่งสังขารนับวันจะร่วงโรยและใกล้แตกดับเข้าไปทุกขณะ
ท่านได้รับความเหน็ดเหนื่อยอย่างมาก ที่ต้องคอยต้อนรับผู้ไปมาหาสู่ ซึ่งมีทั้งบรรพชิตและคฤหัสถ์ การอยู่ในเสนาสนะใกล้บ้านจึงไม่เหมาะสมสำหรับพระแก่ชราอย่างท่าน
ท่านเบื่อหน่ายในความดื้อรั้น ของพระสัทธิวิหาริกรุ่นหลัง ๆ ที่มักประพฤตินอกลู่นอกทาง ห่างไกลจากการบรรลุมรรคผล
ท่านได้อยู่จำพรรษา ในป่าหิมพานต์ บริเวณใกล้สระฉัททันต์ เป็นเวลานาน 12 ปี วันที่ท่านจะนิพพาน ท่านพิจารณาอายุสังขารแล้ว ได้มาเฝ้าพระพุทธองค์ เพื่อกราบทูลลานิพพาน ครั้นพระพุทธองค์ประทานอนุญาตแล้ว ท่านเดินทางกลับยังป่าหิมพานต์ และนิพพานในบรรณศาลาที่พักริมสระฉัททันต์นั้น
พระผู้มีพระภาคพร้อมด้วยพระสงฆ์สาวกจำนวนมาก ได้เสด็จไปทำฌาปนกิจศพให้ท่าน
กมล สีตกะลิน

| พลเรือเอกกมล สีตกะลินม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |

รองประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ดำรงตำแหน่ง 18 ธันวาคม พ.ศ. 2515 – 16 ธันวาคม พ.ศ. 2516ดำรงตำแหน่งร่วมกับ ทวี แรงขำ
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: พลเอก สำราญ แพทยกุล   ประภาศน์ อวยชัย
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม
ดำรงตำแหน่ง 17 มีนาคม พ.ศ. 2518 – 8 มกราคม พ.ศ. 2519
นายกรัฐมนตรี: หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช
ก่อนหน้า: พลเรือเอก ถวิล รายนานนท์   พลอากาศโท อุสาห์ ชัยนาม
ถัดไป: พลเอก ทวิช เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา
ผู้บัญชาการทหารเรือ
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2515 – 30 กันยายน พ.ศ. 2516
ก่อนหน้า: พลเรือเอก ถวิล รายนานนท์
ถัดไป: พลเรือเอก เชิดชาย ถมยา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 30 มีนาคม พ.ศ. 2455
เสียชีวิต: 24 สิงหาคม พ.ศ. 2544 (89 ปี)

พลเรือเอก กมล สีตกะลิน อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช อดีตรองประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2515 อดีตสมาชิกวุฒิสภา และอดีตผู้บัญชาการทหารเรือ
ประวัติ

พล.ร.อ. กมล สีตกะลิน เดิมชื่อ "โกมล" เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2455 ที่เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของนาวาเอก พระสาตราบรรง (บุญเต็ก สีตกะลิน) มีพี่น้อง 7 คน พล.ร.อ.กมล สมรสกับฉวีวรรณ ภีมะโยธิน บุตรีพระยารามกำแหง (ทองอยู่ ภีมะโยธิน) มีบุตรธิดา 4 คน
พล.ร.อ. กมล เคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 3 พ.ศ. 2511 ต่อมาในปี พ.ศ. 2515 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ และเขาได้รับเลือกเป็นรองประธานสภา คนที่ 2 แต่ก็ทำหน้าที่ได้มีนาน ภายหลัง วันมหาวิปโยค 14 ตุลาคม 2516 ได้มีสมาชิกลาออกไปถึง 288 คนจึงทำให้ไม่สามารถประชุมสภาได้สภาจึงสิ้นสุดลงเมื่อได้ประกาศ พระราชกฤษฎีกายุบสภานิติบัญญัติแห่งชาติ เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2516
ในปี พ.ศ. 2518 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหมของไทย ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช แต่ก็ดำรงตำแหน่งได้เพียง 10 เดือน ก็ถูกปรับให้พ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2513 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2509 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2512 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามอินโดจีน (ช.ส.)
พ.ศ. 2477 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2517 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2486 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ร.)
พ.ศ. 2488 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2497 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

อาร์เจนตินา :
พ.ศ. 2510 -  เครื่องอิสริยาภรณ์นายพลซาน มาร์ติน ผู้ปลดปล่อย ชั้นทวีติยาภรณ์
รหัสสากลประจำอุปกรณ์เคลื่อนที่

รหัสสากลประจำอุปกรณ์เคลื่อนที่ หรือไอมี (อังกฤษ: International Mobile Equipment Identity; IMEI, /aɪˈmiː/) หรือที่นิยมอ่านว่า อีมี เป็นเลขประจำตัว 15 หลัก สำหรับใช้กำกับอุปกรณ์เคลื่อนที่ อาทิ โทรศัพท์เคลื่อนที่ มักกำหนดตายตัวสำหรับโทรศัพท์เคลื่อนที่ชนิดทรีจีพีพี และไอเดน โดยพิมพ์ไว้ที่ฉลากกำกับตัวเครื่องด้านหลังแบตเตอรี่ หรืออาจจะดูผ่านทางหน้าจอโดยกด *#06# เลขไอมีสามารถใช้หยุดยั้งไม่ให้เครื่องโทรศัพท์ทำงานหากถูกลักขโมย ไม่ว่าจะเปลี่ยนซิมการ์ดหรือไม่ก็ตาม โดยเจ้าของโทรศัพท์ที่หายมีหน้าที่แจ้งต่อผู้ให้บริการเครือข่ายดำเนินการอายัด อย่างไรก็ตามในปัจจุบัน เลขมาตรฐานสากลประจำอุปกรณ์เคลื่อนที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ด้วยเทคนิคเฉพาะ แม้ว่าจะเป็นการกระทำผิดกฎหมายในบางประเทศ เช่น สหราชอาณาจักร ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการโปรแกรมซ้ำโทรศัพท์เคลื่อนที่ พ.ศ. 2545 ด้วยเหตุนี้ ปัจจุบันจึงนิยมใช้การยกเลิกซิมการ์ดเดิมและออกซิมการ์ดใหม่สำหรับนำไปใส่ลงในอุปกรณ์ทดแทนซึ่งไม่ยุ่งยากและได้ผลดีกว่า
เลขไอมีไม่ใช้ในการกำหนดเลขหมายโทรศัพท์หรือระบุตัวผู้ใช้บริการ ซึ่งเป็นหน้าที่ของรหัสสากลประจำผู้ใช้บริการอุปกรณ์เคลื่อนที่
โครงสร้างและรูปแบบของเลขไอมี และ ไอมีเอสวี (IMEI software version)

ตามมาตรฐานของทรีจีพีพี TS 23.003 และเอกสารของสมาคมจีเอสเอ็ม TS.06 เลขมาตรฐานสากลประจำอุปกรณ์เคลื่อนที่ มี 15 หลัก โดย 8 หลักแรกเป็นรหัสประจำรุ่นและแหล่งผลิต เรียกว่า Type Allocation Code ในจำนวน 8 หลักนี้ สองหลักแรกเป็นรหัสผู้แจ้ง (reporting body) ซึ่งมีหน้าที่รับแจ้งการผลิตโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ หกหลักหลังเป็นรหัสผู้ผลิตและรุ่น เลขมาตรฐานสากลฯ 6 หลักต่อมาเป็นรหัสเฉพาะเครื่อง ต่อท้ายด้วยรหัสตรวจสอบหรือเช็กซัม คำนวณโดยใช้ขั้นตอนวิธีของลุห์น (Luhn algorithm) ส่วนเลขมาตรฐานสากลประจำอุปกรณ์เคลื่อนที่แบบซอฟต์แวร์ มี 16 หลัก โดย 8 หลักแรกระบุรุ่นและแหล่งผลิตของอุปกรณ์  ส่วนที่เหลือเป็นรหัสเฉพาะเครื่อง
การตรวจเลขตรวจสอบ (หลักที่ 15) ทำได้โดยขั้นตอนวิธีของลุห์น ดังนี้
นับเลขขวาสุดเป็นหลัก แล้วเลื่อนไปทางซ้ายทีละหลัก
เอา 2 คูณหลักคู่ หลักคี่คงเลขไว้ตามเดิม
รวมเลขทั้งหมดเข้าด้วยกันแล้วเอา 10 หาร ถ้าลงตัวแสดงว่าเลขตรวจสอบถูกต้อง
ถ้าไม่ต้องการตรวจสอบแต่ต้องการคำนวณหาเลขตรวจสอบ ก็สามารถทำได้โดยให้เลขสุดท้ายเป็นตัวแปรไม่ทราบค่า
ตัวอย่างเช่น IMEI 49015420323751
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ไอมี | 4 | 9 | 0 | 1 | 5 | 4 | 2 | 0 | 3 | 2 | 3 | 7 | 5 | 1 | x |
| นับจากขวาไปซ้าย คูณ 2 ่ที่หลักคู่ | 4 | 18 | 0 | 2 | 5 | 8 | 2 | 0 | 3 | 4 | 3 | 14 | 5 | 2 | x |
บวกผลที่ได้เข้าด้วยกัน: 4 + (1 + 8) + 0 + 2 + 5 + 8 + 2 + 0 + 3 + 4 + 3 + (1 + 4) + 5 + 2 + x = 52 + x
จากตาราง หากต้องการให้ 52 + x หารด้วย 10 ลงตัว จะต้องให้ x = 8 ดังนั้นรหัสมาตรฐานสากลประจำอุปกรณ์เคลื่อนที่คือ 490154203237518
แหล่งข้อมูลอื่น

IMEI Allocation & Approval Guidelines โดย สมาคมจีเอสเอ็ม
วัดโพธิสมภรณ์

| วัดโพธิสมภรณ์ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดโพธิสมภรณ์
ที่ตั้ง: ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ
นิกาย: เถรวาท ธรรมยุตินิกาย
เจ้าอาวาส: พระราชสารโกศล (วงศ์ไทย สุภวํโส)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพธิสมภรณ์ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี  ชนิดสามัญ ตั้งอยู่บนถนนเพาะนิยม เลขที่ 22 ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี อยู่ทางทิศตะวันตกของหนองประจักษ์ มีเนื้อที่ทั้งหมด 40 ไร่
ประวัติ

วัดโพธิสมภรณ์ เริ่มสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ เมื่อปี พ.ศ. 2449 ปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 โดย มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) สมุหเทศาภิบาลมณฑลอุดร ได้พิจารณาเห็นว่าในเขตเทศบาลเมืองอุดรธานี มีเพียง “วัดมัชฌิมาวาส” วัดเดียวเท่านั้น สมควรที่จะสร้างวัดขึ้นอีกสักวัดหนึ่ง จึงได้ไปสำรวจดูสถานที่ทางด้านทิศใต้ของ “หนองนาเกลือ” ซึ่งเป็นหนองน้ำกว้างใหญ่อุดมไปด้วยเกลือสินเธาว์ มีปลาและจระเข้ชุกชุม (ต่อมาภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็น “หนองประจักษ์” เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม ผู้ก่อตั้งเมืองอุดรธานี) เห็นว่าเป็นทำเลที่เหมาะสมควรแก่การสร้างวัดได้เพราะเป็นที่ราบป่าละเมาะเงียบสงบดี ไม่ใกล้ไม่ไกลจากหมู่บ้านมากนักและอยู่ใกล้แหล่งน้ำ
เมื่อตกลงใจเลือกสถานที่ได้แล้ว มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) ก็ได้ชักชวนและนำพาราษฎรในหมู่บ้านหมากแข้งมาร่วมกันถากถางป่าจนพอควรแก่การปลูกกุฏิ ศาลาโรงธรรม สำหรับใช้เป็นที่บำเพ็ญบุญ และเป็นที่ประกอบพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาประจำปีของหน่วยราชการ ใช้เวลาสร้างอยู่ประมาณ 1 ปี ในระยะแรกชาวบ้านเรียกว่า “วัดใหม่” เพราะแต่เดิมมีเพียงวัดมัชฌิมาวาสซึ่งชาวบ้านเรียกว่า “วัดเก่า” ด้วยพบร่องรอยเป็นวัดร้างมาก่อน มีเจดีย์ศิลาแลงเก่าแก่และพระพุทธรูปหินขาวปางนาคปรก และได้กราบอาราธนา พระครูธรรมวินยานุยุต (หนู) เจ้าคณะเมืองอุดรธานี จากวัดมัชฌิมาวาสมาเป็นเจ้าอาวาสวัด
ในวันที่ 7 พฤษภาคม  พ.ศ. 2507 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้โปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาต
ประวัติ > การตั้งชื่อ

มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) ได้นำความขึ้นกราบทูลขอชื่อต่อ พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า (หม่อมเจ้าภุชงค์ ชุมพูนุท สิริวฑฺฒโน) สมเด็จพระสังฆราชเจ้าวัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม กรุงเทพฯ ได้ทรงประทานนามว่า “วัดโพธิสมภรณ์” เพื่อให้เป็นอนุสรณ์แก่ มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) ผู้สร้างวัดแห่งนี้
ลำดับเจ้าอาวาส

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ลำดับที่ | รายนาม | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ |
| 1 | พระครูธรรมวินยานุยุต (หนู) | พ.ศ. 2450 | พ.ศ. 2465 |
| 2 | พระธรรมเจดีย์ (จูม พนฺธุโล) | พ.ศ. 2466 | พ.ศ. 2505 |
| 3 | พระอุดมญาณโมลี (จันทร์ศรี จนฺททีโป) | พ.ศ. 2505 | พ.ศ. 2559 |
| 4 | พระเทพมงคลนายก (สิงห์ อินทปัญโญ) | พ.ศ. 2559 | พ.ศ. 2560 |
| 5 | พระราชสารโกศล (วงศ์ไทย สุภวํโส) | 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 | ปัจจุบัน |
ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัด

พระพุทธรูปทองสำริด เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย (หลวงพ่อพระพุทธรัศมี) หน้าตักกว้าง 1.55 เมตร สูง 2.30 เมตร อายุประมาณ 600 ปี สมัยสุโขทัย เป็นพระประธานในพระอุโบสถ และพระประธานองค์นี้ยังมีพระบรมสารีริกธาตุบรรจุไว้ในพระเศียรด้วย
พระพุทธรูปศิลาแลง เป็นพระพุทธรูปปางประทานพร สูง 95 เซนติเมตร กว้าง 24 เซนติเมตร สมัยลพบุรี อายุประมาณ 1,300 ปี ประดิษฐานอยู่หลังพระอุโบสถพระพุทธรูปองค์นี้ชาวเมืองอุดรให้ความเคารพนับถือเป็นอย่างมาก มักจะมีคนมากราบไหว้ขอพรอยู่เสมอ จนมีอีกชื่อหนึ่งว่า “พระขอ” ซึ่งหมายถึงหากเราขออะไรก็จะได้อย่างนั้นนั่นเอง
ต้นพระศรีมหาโพธิ์ เป็นต้นโพธิ์ที่รัฐบาลประเทศศรีลังกา มอบให้รัฐบาลไทย ในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี ได้นำมาปลูกไว้เมื่อปี พ.ศ. 2494
รอยพระพุทธบาทจำลอง ทำด้วยศิลาแลง อายุประมาณ 100 ปีเศษ
ตู้พระไตรปิฎกลายทองลดน้ำ สร้างในพระนามเจ้าฟ้ามหิดลอดุลยเดช กรมหลวงสงขลานครินทร์ เมื่อปี พ.ศ. 2472
พระบรมธาตุธรรมเจดีย์
พระครูโศภณธรรมาภรณ์ (จูม โชติโก)

| พระครูโศภนธรรมาภรณ์ (จูม โชติโก) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: หลวงปู่จูม, พ่อท่าน
ส่วนบุคคล
เกิด: พ.ศ. 2441 (89 ปี)
มรณภาพ: พ.ศ. 2530
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: เปรียญธรรม ๓ ประโยค
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดเวฬุวัน อุบลราชธานี
อุปสมบท: พ.ศ. 2462
พรรษา: 68
ตำแหน่ง: อดีตรองเจ้าคณะอำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี
พระครูโศภนธรรมาภรณ์ (จูม โชติโก) (2441-2530) อดีตเจ้าอาวาสวัดเวฬุวันและรองเจ้าคณะอำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี สานุศิษย์ผู้เคารพศรัทธานิยมเรียกนามท่านว่า “หลวงปู่จูมหรือพ่อท่าน” นับเป็นเถระผู้นำภารธุระทั้งด้านคันถธุระและวิปัสสนาธุระ ควบคู่กันอย่างเข้มข้นเต็มความสามารถโดยเฉพาะการพัฒนาการศึกษาสงฆ์และพัฒนาชุมชนท้องถิ่น ซึ่งเป็นการพัฒนาคนให้มีความสมบูรณ์ทั้งสติปัญญา ร่างกาย และจิตใจ ตลอดจนการบ่าเพ็ญตนให้เป็นประโยชน์ต่อสาธารณชนอย่างใหญ่หลวง เป็นแบบอย่างของพระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ และทรงไว้ซึ่ง ภูมิธรรม ภูมิปัญญา อย่างแท้จริง
ประวัติ

"พระครูโศภนธรรมาภรณ์" มีนามเดิม "จูม บุญพูล" เกิดเมื่อ เกิดวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2441 ตรงกับวันอังคาร ขึ้น 3 ค่ำ ปีจอที่บ้านไผ่ใหญ่ ตำบลไผ่ใหญ่ อำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี
อุปสมบท

อุปสมบทวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2462 ได้เข้าพิธีอุปสมบท ณ ที่วัดสว่างวนาราม (ซึ่งเป็นวัดอีกแห่งหนึ่งในหมู่บ้านไผ่ใหญ่) โดยมีเจ้าอธิการอุ่น จิตฺปญฺโญ เจ้าอาวาสวัดเวฬุวัน เป็นพระอุปัชฌาย์
วุฒิทางธรรม

สอบได้เปรียญธรรม 3 ประโยคและนักธรรมชั้นโทในส่านักเรียน วัดเบญจมบพิตร กรุงเทพมหานคร
หน้าที่การงาน > ด้านการศึกษา

พ.ศ. 2475 ครูสอนปริยัติธรรมส่านักเรียนวัดเบญจมบพิตร โดยได้รับแต่งตั้งจากพระพรหมมุนี (ปลด กิตฺติโสภโณ) เจ้าอาวาสวัดเบญจมบพิตร ต่อมาได้รับสถาปนาเป็นสมเด็จพระสังฆราช
พ.ศ. 2476 พระพรหมมุนี (ปลด กิตฺติโสภโณ) ในฐานะเจ้าคณะใหญ่หนเหนือ (ภายหลังได้รับสถาปนาเป็นสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 14 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ สถิต ณ วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม) ส่งให้ไปสอนที่สำนักเรียนวัดเมืองชุมแม่ต่ำ อำเภอพะเยา จังหวัดเชียงราย (ปัจจุบัน คือ จังหวัดพะเยา) เป็นเวลา 2 ปี
พ.ศ. 2478 กลับมาปิดสอนบาลีและนักธรรมวัดเวฬุวัน อ่าเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี ผลงานที่ท่านได้บากบั่นทุ่มเทให้กับการศึกษาที่สำนักเรียนวัดเวฬุวัน จนศิษย์สำนักเรียนวัดเวฬุวันได้ไปตั้งสำนักเรียนหรือเป็นพระสังฆาธิการเป็นจำนวนมาก เช่น
พระมหาพรหมา ญาณจารี “พระครูเขมราฐเมธี” วิทยฐานะนักธรรมเอก เปรียญธรรม 6 ประโยค วัดเหนือ อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี อดีตเจ้าคณะอำเภอเขมราฐ และได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญในราชทินนามที่ “พระศีลวิสุทธาจารย์” และดำรงตำแหน่งสุดท้ายเป็นที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดอุบลราชธานี มรณภาพเมื่อวันศุกร์ที่ 28 ตุลาคม 2554
พระมหาบุญเพ็ง สุจิตโต "พระครูสุจิตธรรมาจารย์" วิทยฐานะนักธรรมเอก เปรียญธรรม 6 ประโยค อดีตเจ้าคณะอ่าเภอม่วงสามสิบ ปัจจุบันมรณภาพแล้ว
หน้าที่การงาน > ด้านการปกครอง

อดีตเจ้าอาวาสวัดเวฬุวัน บ้านไผ่ใหญ่ ตำบลไผ่ใหญ่ อำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี
อดีตเจ้าคณะตำบลไผ่ใหญ่ อำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี ตำบลจิกดู่ ตำบลสร้างถ่อน้อย อำเภอหัวตะพาน จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบัน จังหวัดอำนาจเจริญ)
อดีตรองเจ้าคณะอำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี
สมณศักดิ์

พ.ศ. 2505 ได้รับพระราชทานแต่งตั้งสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรชั้นตรีที่พระครูโศภนธรรมาภรณ์
พ.ศ. 2512 ได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรชั้นโทในราชทินนามเดิม
พ.ศ. 2520 ได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรชั้นเอกในราชทินนามเดิม
ปัจฉิมวัย

บั้นปลายแห่งชีวิตของพระครูโศภนธรรมาภรณ์ ได้หันมาบำเพ็ญวิปัสสนากัมมัฏฐานอย่างจริงจัง โดยให้สร้างกุฏิกลางน้ำหลังเล็ก ๆ ขึ้นหนึ่งหลังที่หนองสวน เพื่อเป็นที่พำนักและปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน ท่านอาศัยจำพรรษาที่กุฏิหลังเล็กกลางน้ำมาตลอด จนกระทั่งมรณภาพด้วยโรคชราในปี พ.ศ. 2530 รวมอายุได้ 89 ปี 68 พรรษา
พัก อัน-ซู

| พลเอกพัก อัน-ซู |
| --- | --- |
박안수


เสนาธิการกองทัพบก
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  31 ตุลาคม พ.ศ. 2566
ประธานาธิบดี: ยุน ซ็อก-ย็อล
ก่อนหน้า: พัก จ็อง-ฮวัน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 (56 ปี) ช็องโด, จังหวัดคย็องซังเหนือ, เกาหลีใต้
ศิษย์เก่า: โรงเรียนนายร้อยทหารบกฮวารังแด
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  เกาหลีใต้
สังกัด:  กองทัพบกสาธารณรัฐเกาหลี
ประจำการ: พ.ศ. 2533 – ปัจจุบัน
ยศ:  พลเอก
หน่วย: เสนาธิการกองทัพบก

พลเอก พัก อัน-ซู (เกาหลี: 박안수; ฮันจา: 朴安洙;) (28 พฤษภาคม 2511) เป็นนายพลของกองทัพเกาหลีใต้ และปัจจุบันดำรงตำแหน่งเสนาธิการการทหารบก
อาชีพ > เสนาธิการการทหารบก

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2567 พักเดินทางไปสหรัฐอเมริกาเพื่อเข้าร่วมการประชุมการประชุมวิชาการกองทัพบกแปซิฟิก
อาชีพ > ผู้บัญชาการกฎอัยการศึก

ในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2567 พักได้รับการแต่งตั้งจากประธานาธิบดีของเกาหลีใต้ ยุน ซ็อก-ย็อล ให้เป็นผู้บัญชาการกฎอัยการศึก หลังจากที่ประธานาธิบดีประกาศใช้กฎอัยการศึกในวันเดียวกัน ภายใต้การนำของเขา กองบัญชาการกฎอัยการศึกได้ออกประกาศฉบับที่ 1 ซึ่งห้ามกิจกรรมทางการเมือง การนัดหยุดงาน และการเผยแพร่เอกสารที่สนับสนุนการ "โค่นล้มระบอบประชาธิปไตยเสรี"
ในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2567 กฎอัยการศึกได้รับการยกเลิกและกองบัญชาการกฎอัยการศึกถูกยุบ
ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2567 พักกล่าวกับสมาชิกสภานิติบัญญัติว่าเขาไม่ได้เขียนคำประกาศกฎอัยการศึก และก่อนที่จะอนุมัติร่างประกาศ เขาแค่แก้ไข "ข้อผิดพลาดเกี่ยวกับเวลาที่ระบุไว้" เขายังกล่าวว่าเขาไม่ทราบเรื่องการส่งทหารไปยังสมัชชาแห่งชาติ พักยังได้ยื่นอภินันทนาการลาออกให้กับประธานาธิบดียุน ซึ่งได้รับการปฏิเสธ
กฤช ปุณณกันต์

| พลเอกกฤช ปุณณกันต์ม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
ดำรงตำแหน่ง 1 มกราคม – 20 ตุลาคม พ.ศ. 2501
นายกรัฐมนตรี: จอมพล ถนอม กิตติขจร
ก่อนหน้า: พลเอก หลวงสวัสดิ์กลยุทธ์ (สวัสดิ์ ไกรฤกษ์)
ถัดไป: บุณย์ เจริญไชย
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตร
ดำรงตำแหน่ง 23 กันยายน – 26 ธันวาคม พ.ศ. 2500
นายกรัฐมนตรี: พจน์ สารสิน
ก่อนหน้า: พลอากาศโท เฉลิมเกียรติ วัฒนางกูร
ถัดไป: ชื่น ระวิวรรณ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 11 ตุลาคม พ.ศ. 2455 จังหวัดพระนคร
เสียชีวิต: 13 สิงหาคม พ.ศ. 2529 (73 ปี) กรุงเทพมหานคร
พรรคการเมือง: สหประชาไทย
คู่สมรส: คุณหญิงผุสสดี ปุณณกันต์
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ไทย
สังกัด: กองทัพบกไทย
ประจำการ: พ.ศ. 2474 - พ.ศ. 2516
ยศ:  พลเอก

พลเอก กฤช  ปุณณกันต์ (11 ตุลาคม พ.ศ. 2455 - 13 สิงหาคม พ.ศ. 2529) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตร ในรัฐบาลพจน์ สารสิน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาลถนอม กิตติขจร และอดีตผู้บัญชาการศูนย์การทหารม้า
ประวัติ

พล.อ.กฤช เป็นบุตรของร้อยเอก หลวงพลวินัยกิจ (อำไพ ปุณณกันต์) และ ทองดำ พลวินัยกิจ เป็นพี่ชายของพลเอก พงษ์ ปุณณกันต์ เคยเป็นอดีตผู้บัญชาการศูนย์การทหารม้า
พล.อ.กฤช ได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแต่งตั้ง ในปี พ.ศ. 2494 (สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 6) ถึงสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 8 พ.ศ. 2500
พล.อ.กฤช ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตร ในรัฐบาลนายพจน์ สารสิน ในปี พ.ศ. 2500 และลาออกพร้อมกันทั้งคณะรัฐมนตรีหลังการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 จากนั้นเขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร
พล.อ.กฤช เป็นอดีตอธิบดีกรมประชาสัมพันธ์ ระหว่างปี พ.ศ. 2506 - พ.ศ. 2516
ในปี พ.ศ. 2511 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 3 ต่อมาได้เข้าร่วมจัดตั้งและเป็นเป็นกรรมการบริหารพรรคสหประชาไทย ซึ่งมีจอมพล ถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม และ ผู้บัญชาการทหารสูงสุด เป็นหัวหน้าพรรค
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > ไทย

พ.ศ. 2507 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2503 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2512 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามอินโดจีน (ช.ส.)
พ.ศ. 2505 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
พ.ศ. 2477 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2489 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2489 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 8 ชั้นที่ 4 (อ.ป.ร.4)
พ.ศ. 2497 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พ.ศ. 2475 –  เหรียญเฉลิมพระนคร 150 ปี (ร.ฉ.พ.)
พ.ศ. ไม่ปรากฎ –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > ต่างประเทศ

ฟิลิปปินส์ :
พ.ศ. 2511 –  เครื่องอิสริยาภรณ์ซิกาตูนา ชั้นประถมาภรณ์
ประยูร จินดาศิลป์

| ประยูร จินดาศิลป์ม> ว.ม., ป.ช. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์
ดำรงตำแหน่ง 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 – 15 มกราคม พ.ศ. 2529
นายกรัฐมนตรี: เปรม ติณสูลานนท์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 25 มกราคม พ.ศ. 2469 จังหวัดเชียงใหม่
เสียชีวิต: 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 (86 ปี) จังหวัดเชียงใหม่
พรรคการเมือง: กิจสังคม

ประยูร จินดาศิลป์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ อดีตสมาชิกวุฒิสภา และอดีตเหรัญญิกพรรคกิจสังคม
ประวัติ

ประยูร จินดาศิลป์ เกิดเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2469 เป็นชาวจังหวัดเชียงใหม่ จบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา รุ่น 6 รุ่นเดียวกับเชาวน์ ณศีลวันต์, ณัฐ ภมรประวัติ, เติมศักดิ์ กฤษณามระ, ประกายเพชร อินทุโสภณ, ปรีดา พัฒนถาบุตร, สวัสดิ์ โชติพานิช และอนันต์ กรุแก้ว และระดับปริญญาตรี จากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่นที่ 7
การทำงาน

ประยูร จินดาศิลป์ ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา แทนพลเอก ทวิช เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา เมื่อปี พ.ศ. 2519 ต่อมาในปี พ.ศ. 2526 ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ ได้รับแต่งตั้งเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 จนกระทั่งได้ลาออกจากตำแหน่งพร้อมกับนายโกศล ไกรฤกษ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2529
ประยูร จินดาศิลป์ เคยร่วมงานการเมืองกับพรรคกิจสังคม และรับตำแหน่งเป็นเหรัญญิกพรรค
ถึงแก่อนิจกรรม

ประยูร จินดาศิลป์ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 อายุ 86 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2527 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
Nepenthes globosa

| Nepenthes globosa |
| --- | --- |

หม้อล่างของ Nepenthes globosa
สถานะการอนุรักษ์
Data Deficient 
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: พืช (Plantae)
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Caryophyllales
วงศ์:: Nepenthaceae
สกุล:: Nepenthes
สปีชีส์:: N.  globosa
ชื่อทวินาม
Nepenthes globosa Sh.Kurata in sched.

Nepenthes globosa มาจากภาษาละติน globosus แปลว่า "กลมคล้ายผลส้ม" เป็นพืชถิ่นเดียวพบได้ตามหมู่เกาะทางฝั่งทะเลอันดามันของประเทศไทย เช่นเกาะพระทองเป็นต้น มันมีบางส่วนที่คล้ายกับ N. rafflesiana และเหมือนกับ N. rowanae จาก Cape York, ออสเตรเลีย.
เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ"ไวกิ้ง" เนื่องมาจากลักษณะหม้อคล้ายเรือไวกิ้ง ณ ปัจจุบัน ถูกระบุให้เป็น var. หนึ่งของ Nepenthes mirabilis ชื่อว่า Nepenthes mirabilis var.globosa
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

เป็นไม้เลื้อยสูงประมาณ 2-6 เมตร ลำต้นกลมแดงใบเป็นรูปรี (elliptic) ใบเรียงตัวเป็นเกลียว (spiral) ใบหนา หม้อมีลักษณะเป็นทรงกลมหรือทรงป้าน ผนังหม้อหนา ดอกเป็นแบบช่อกระจะ (raceme) ออกดอกช่วงเดือนมิถุนายน-กุมภาพันธ์ ผล/ฝักเป็นรูปวงรีคล้ายแคปซูลและแตกเมื่อแก่ (Capsules)
แหล่งข้อมูลอื่น

Nepenthes globosa ในถิ่นที่อยู่ เก็บถาวร 2013-01-04 ที่ archive.today
ไวกิ้ง ไม้ของไทย ออสเตรเลีย หรือญี่ปุ่น เก็บถาวร 2009-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คลังภาพ : Nepenthes globosa[ลิงก์เสีย]
หม้อข้าวหม้อแกงลิงในเมืองไทย[ลิงก์เสีย]