สมัยรีเจนซี
ภูมิหลังด้านกฎหมาย

พระเจ้าจอร์จที่ 3 (ค.ศ. 1738–1820) ขึ้นครองราชย์เป็น กษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่ เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1760 เมื่อพระองค์มีพระชนมายุ 22 พรรษา สืบราชสมบัติต่อจากพระเจ้าจอร์จที่ 2 พระอัยกาของพระองค์ พระเจ้าจอร์จที่ 3 ทรงเป็นผู้ตรากฎหมายเพื่อจัดให้มี ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เมื่อรัฐสภาผ่าน พระราชบัญญัติผู้สืบทอดราชบัลลังก์ส่วนน้อย ค.ศ. 1751 หลังจากการเสด็จสวรรคตของพระราชบิดา เฟรดเดอริก เจ้าชายแห่งเวลส์ เมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1751 พระเจ้าจอร์จกลายเป็น รัชทายาท เมื่อพระชนมายุ 12 พรรษา และเขาจะประสบความสำเร็จในฐานะผู้เยาว์หากพระอัยกาของเขาเสด็จสวรรคตก่อนวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1756 ซึ่งเป็นวันพระราชสมภพปีที่ 18 ของจอร์จ พระราชบัญญัตินี้กำหนดให้พระมารดา เอากุสทา เจ้าหญิงจอมพันปีแห่งเวลส์ ของพระองค์ได้รับการแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และปลดประจำการส่วนใหญ่เป็นการฉุกเฉิน แต่ไม่ใช่ทุกพระราชกรณียกิจ
ในปี ค.ศ. 1761 พระเจ้าจอร์จที่ 3 อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิง ชาร์ลอตต์แห่งเมคเลนบูร์ก-สเตรลิทซ์ และในช่วงหลายปีต่อมาทั้งคู่มีพระราชโอรสและพระราชธิดาถึง 15 พระองค์ (พระราชโอรส 9 พระองค์ และพระราชธิดา 6 พระองค์) พระองค์โตคือ เจ้าชายจอร์จ ประสูติเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1762 ในฐานะรัชทายาท พระองค์ทรงได้รับการขนานนามว่าเป็น เจ้าชายแห่งเวลส์ ภายหลังประสูติไม่นาน เมื่อถึงปี ค.ศ. 1765 เด็กทารกสามคนได้เป็นผู้นำในการสืบทอดตำแหน่ง และรัฐสภาได้ผ่านกฎหมายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์อีกครั้งเป็นกรณีฉุกเฉิน พระราชบัญญัติชนกลุ่มน้อยแห่งรัชทายาทในปี ค.ศ. 1765 กำหนดว่าหากมีความจำเป็น ให้สมเด็จพระราชินีชาร์ล็อตต์ หรือเจ้าหญิงเอากุสทาทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ พระเจ้าจอร์จที่ 3 มีอาการป่วยทางจิตเป็นเวลานานในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1788 รัฐสภาเสนอร่าง กฎหมายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ค.ศ. 1789 ซึ่งผ่าน สภาสามัญชน ก่อนที่ สภาขุนนาง จะอภิปรายเรื่องนี้ กษัตริย์ก็ทรงฟื้นคืนพระทัยและร่างพระราชบัญญัติก็ถูกถอนออก หากมีการผ่านกฎหมาย เจ้าชายแห่งเวลส์ก็จะได้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในปี ค.ศ. 1789
สุขภาพจิตของกษัตริย์ยังคงเป็นประเด็นที่น่ากังวล แต่เมื่อใดก็ตามที่พระองค์ทรงมีสติดี พระองค์จะทรงคัดค้านการดำเนินการใด ๆ ที่จะบังคับใช้พระราชบัญญัติผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ต่อไป ในที่สุด หลังจากการสิ้นพระชนม์ในวันที่ 2 ค.ศ.ิกายน ค.ศ. 1810 ลูกสาวคนเล็กของเขา เจ้าหญิงอเมเลีย เขาก็กลายเป็นวิกลจริตอย่างถาวร รัฐสภาผ่าน พระราชบัญญัติการดูแลของกษัตริย์ในระหว่างที่ทรงประชวร ฯลฯ ค.ศ. 1811 หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า พระราชบัญญัติผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ค.ศ. 1811 พระมหากษัตริย์ทรงถูกพักงานในฐานะประมุขแห่งรัฐ และเจ้าชายแห่งเวลส์เข้ารับตำแหน่งเป็นเจ้าชายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1811 ในตอนแรก รัฐสภาจำกัดอำนาจบางส่วนของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ แต่ข้อจำกัดดังกล่าวหมดลงหนึ่งปีหลังจากการผ่านพระราชบัญญัตินี้ ผู้สำเร็จราชการสิ้นสุดลงเมื่อพระเจ้าจอร์จที่ 3 สิ้นพระชนม์ในวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1820 และเจ้าชายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เถลิงถวัลยราชสมบัติในฐานะพระเจ้าจอร์จที่ 4
หลังจากที่พระเจ้าจอร์จที่ 4 สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1830 รัฐสภาก็ได้ผ่าน พระราชบัญญัติผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ อีกฉบับหนึ่ง พระเจ้าจอร์จที่ 4 สืบทอดต่อจาก พระเจ้าวิลเลียมที่ 4 น้องชายของเขา ราชินีอาเดิลไฮท์ ภรรยาของเขา มีอายุ 37 ปี และไม่มีบุตรที่ชอบด้วยกฎหมายที่ยังมีชีวิตอยู่ ทำให้รัชทายาทโดยสันนิษฐาน เจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งเคนต์ ซึ่งมีอายุ 17 ปี พระราชบัญญัติใหม่กำหนดให้พระราชมารดา วิกตอเรีย ดัชเชสแห่งเคนต์ เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในกรณีที่พระเจ้าวิลเลียมสิ้นพระชนม์ก่อนวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1837 ซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิดปีที่ 18 ของวิกตอเรียในวัยเยาว์ พระราชบัญญัตินี้อนุญาตให้อาเดิลไฮท์มีลูกอีก 1 คน ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังการเสียชีวิตของวิลเลียม หากสถานการณ์หลังเกิดขึ้น วิกตอเรียก็จะกลายเป็นราชินีชั่วคราวจนกว่ากษัตริย์องค์ใหม่จะประสูติ อาเดิลไฮท์ไม่มีลูกอีกต่อไป แม้กระทั่ง วิลเลียมเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1837 เพียง 4 สัปดาห์หลังจากวิกตอเรียอายุ 18 ปี