stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไป๋ อฺวี้ถัง
ในนวนิยาย

ไป๋ จิ่นถัง (白錦堂) พี่ชายของไป๋ อฺวี้ถัง เป็นผู้โอบอ้อมแต่เสียชีวิตก่อนวัยอันควร ไป๋ อฺวี้ถัง จึงท่องเที่ยวไปจนถึงเกาะสุญญตา (陷空島) และได้เป็นพี่น้องร่วมสาบานกับบุคคลสี่คน เรียงตามลำดับอายุคือ
หลู ฟาง (盧方) ฉายา "หนูทะลวงฟ้า" (鑽天鼠)
หาน จาง (韓彰) ฉายา "หนูดำดิน" (徹地鼠)
สฺหวี ชิ่ง (徐慶) ฉายา "หนูทลายผา" (穿山鼠)
เจี่ยง ผิง (徐慶) ฉายา "หนูตะลุยบาดาล" (翻江鼠)
ไป๋ อฺวี้ถัง ฉายา "หนูขนแพร"
ห้าคนเรียกตัวเองว่า "ห้าหนู" และยกให้หลู ฟาง เป็นพี่ใหญ่และหัวหน้ากลุ่ม ออกร่อนเร่ไปทั่วเพื่อกระทำกิจอันกล้าหาญ แต่เมื่อได้ทราบข่าวว่า จักรพรรดิซ่งเหรินจง (宋仁宗) ประทานสมญา "แมวหลวง" (御貓) ให้แก่จั่น เจา (展昭) ผู้มีฉายาว่า "จอมยุทธ์ใต้" (南俠) และตั้งจั่น เจา เป็นราชองครักษ์พกดาบขั้น 4 (御前四品帶刀護衛) ไป๋ อฺวี้ถัง ก็โกรธ เพราะเห็นว่า การตั้งแมวหลวงเป็นการหยามหน้าตนซึ่งเป็นหนู จึงบุกเข้าพระนครเปี้ยนเหลียง (汴梁) หรือปัจจุบัน คือ ไคเฟิง (開封) ไปสร้างความปั่นป่วนในที่ต่าง ๆ รวมถึงพระราชวัง, จวนเจ้าเมืองเปา เจิ่ง (包拯), และจวนราชครูผัง จี๋ (龐籍) เพื่อให้จั่น เจา ในฐานะราชองครักษ์ ออกติดตามจับกุมตน จะได้ประลองฝีมือกัน
ไป๋ อฺวี้ถัง ใช้กับดักจับตัวจั่น เจา ได้ แต่เจี่ยง ผิง หนูตะลุยบาดาล มาช่วยแก้ไขได้ทัน ไป๋ อฺวี้ถัง ยอมมอบตัวต่อทางการอย่างขัดมิได้ และจักรพรรดิซ่งเหรินจงประทานอภัยโทษให้แก่เขา ทั้งตั้งเขาไปช่วยเหลือหยาน ฉาซ่าน (顏查散) ในการปราบกบฏเซียงหยางหวัง (襄陽王)
ไป๋ อฺวี้ถัง บุกเข้าไปถึงตำหนักเซียงหยางหวัง ได้สังหารลูกน้องของเซียงหยางหวังดังรายนามต่อไปนี้
หลี่ จี๋ (李集) ฉายา "เสือหน้าเขียว" (青面虎)
สฺหวี ฉ่าง (徐敞) ฉายา "ผีห่าน้อย" (小瘟癀)
หลิง กวาง (靈光) ฉายา "ดาวตกไกลโพ้น" (過度流星)
จาง หฺวา (張華) ฉายา "ไท่ ซุ่ย ขี้โรค" (病太歲)
แต่ไป๋ อฺวี้ถัง ทะนงตนว่ากล้าแกร่งไม่มีใครเทียม ประมาทเลินเล่อจนติดกับดักและตายอยู่ในตำหนักนั้น นับเป็นจอมยุทธ์คนแรกที่เสียชีวิตในเรื่อง
การประเมินค่า

ปรัชญาเมธีหู ชื่อ (胡適) กล่าวชมว่า ไป๋ อฺวี้ถัง เป็นตัวละครที่มีชีวิตชีวาที่สุดในนวนิยาย ทั้งบุคลิกภาพหลายอย่างที่น่าตำหนิทำให้ไป๋ อฺวี้ถัง เป็นผู้อาจหาญอย่างเหลือเชื่อ และเหนือกว่าผู้กล้าที่ยึดถือคุณธรรมเต็มเปี่ยมเสียอีก
ส่วน Cao Zhengwen กล่าวว่า ตัวละครนี้พรรณนาได้เหมือนมีชีวิตจริง แสดงว่า ผู้แต่งสามารถบริหารจัดการบุคลิกภาพสองขั้วของตัวละครได้เก่งกาจนัก
ในภาพยนตร์

ในภาพยนตร์ นักแสดงชายกว่ายี่สิบคนเคยรับบทไป๋ อฺวี้ถัง คนที่มีชื่อเสียง ได้แก่ ฟู่ เชิง (傅聲), เฉียน เสี่ยวหาว (錢小豪), กู้ กวานจง (顾冠忠), ซุน ซิ่ง (孫興), เจียว เอินจฺวิ้น (焦恩俊), ถัง เหวินหลง (唐文龍), เฉิน ฮ่าวหมิน (陳浩民), และเฉิน เสี่ยว (陳曉)
ในภาพยนตร์ตลกเรื่อง เหลาฉู่อ้ายช่างเมา (老鼠愛上貓) เมื่อ ค.ศ. 2003 นักแสดงหญิงจาง ปั๋วจือ (張栢芝) รับบทเป็นไป๋ อฺวี้ถัง
บรรณานุกรม

Wang, David Der-wei (1997). Fin-de-siècle Splendor: Repressed Modernities of Late Qing Fiction, 1849–1911. Stanford University Press. ISBN 0-8047-2845-3.
ยุคควอเทอร์นารี

ยุคควอเทอร์นารี (อังกฤษ: Quaternary) เป็นยุคปัจจุบันและใหม่ที่สุดในบรรดายุคทั้งสามของมหายุคซีโนโซอิกในธรณีกาล เป็นยุคถัดจากยุคนีโอจีน กินเวลาตั้งแต่ 2.588 ± 0.005 ล้านปีก่อนจนถึงปัจจุบัน แบ่งออกเป็นสองสมัย ได้แก่ สมัยไพลสโตซีน (2.588 ล้านปีถึง 1.17 หมื่นปีก่อน) และ สมัยโฮโลซีน (1.17 หมื่นปีก่อนถึงปัจจุบัน แม้ว่าจะมีการเสนอสมัยที่สาม หรือ แอนโทรโปซีน ขึ้นแล้วแต่ยังไม่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการโดย ICS)
ยุคควอเทอร์นารีมักถูกนิยามโดยวัฏจักรการเจริญเติบโตและการสลายตัวของทวีปพืดน้ำแข็ง ที่มีความเกี่ยวข้องกับวัฏจักรมิลานโควิชและการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศและสิ่งแวดล้อมที่เกี่ยวข้องที่เกิดขึ้น
ประวัติการวิจัย

ในปี ค.ศ. 1759 โจวันนี อาร์ดุยโน เสนอว่าชั้นหินทางธรณีวิทยาในภาคเหนือของประเทศอิตาลีสามารถแบ่งออกได้เป็นหมวดหินหรือ "ลำดับ" ที่ต่อเนื่องกันสี่ชั้น (อิตาลี: quattro ordini) คำว่า "ควอเทอร์นารี" ถูกนำมาใช้โดยจูล เดนวยเยในปี ค.ศ. 1829 สำหรับตะกอนแอ่งแม่น้ำแซนในประเทศฝรั่งเศส ซึ่งอายุน้อยกว่าหินยุคเทอร์เทียรีอย่างชัดเจน
ยุคควอเทอร์นารีเป็นยุคถัดมาจากยุคนีโอจีนและดำเนินมาต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน ครอบคลุมช่วงเวลาของยุคธารน้ำแข็งซึ่งถูกจัดเป็นสมัยไพลสโตซีนและช่วงเวลาคั่นยุคน้ำแข็งในปัจจุบันนั่นคือสมัยโฮโลซีน
จุดเริ่มต้นของยุคควอเทอร์นารีเริ่มต้นขึ้นในยุคธารน้ำแข็งในซีกโลกเหนือเมื่อประมาณ 2.6 ล้านปีก่อน ในช่วงก่อนปี ค.ศ. 2009 สมัยไพลสโตซีนถูกกำหนดอายุไว้ที่ 1.805 ล้านปีก่อนจนถึงปัจจุบัน ดังนั้น ก่อนปี ค.ศ. 2009 สมัยไพลสโตซีนจึงหมายรวมเอาส่วนหนึ่งของช่วงเวลาที่ถูกจัดเป็นสมัยไพลโอซีนในปัจจุบันนี้ด้วย
นักลำดับชั้นหินยุคควอเทอร์นารีมักทำงานร่วมกับส่วนงานย่อยในภูมิภาคต่าง ๆ กระทั่งในช่วงปี ค.ศ. 1970 คณะกรรมาธิการการลำดับชั้นหินสากล (ICS) พยายามสร้างธรณีกาลมาตรฐานหนึ่งเดียวขึ้นโดยใช้การอ้างอิงกับจุดและแหล่งชั้นหินแบบฉบับขอบทั่วโลก (GSSP) ซึ่งทำให้สามารถใช้ในระดับสากลได้ การแบ่งย่อยของควอเทอร์นารีถูกอิงตามการลำดับชั้นหินตามชีวภาพแทนที่ภูมิอากาศบรรพกาล
สิ่งนี้ทำให้เกิดปัญหากับฐานอ้างอิงของสมัยไพลสโตซีนที่ถูกเสนอว่า 1.805 ล้านปีก่อน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานหลังจากการเริ่มต้นของยุคธารน้ำแข็งใหญ่ในซีกโลกเหนือ จากนั้นคณะกรรมาธิการการลำดับชั้นหินสากลจึงเสนอให้ยกเลิกการใช้ชื่อควอเทอร์นารีไปอย่างสิ้นเชิง แต่ไม่เป็นที่ยอมรับในสหภาพเพื่อการวิจัยควอเทอร์นารีสากล (International Union for Quaternary Research หรือ INQUA)
ในปี ค.ศ. 2009 มีการตัดสินให้ยุคควอเทอร์นารีเป็นยุคที่ใหม่ที่สุดของมหายุคซีโนโซอิก โดยมีฐานอ้างอิงที่ 2.588 ล้านปีก่อนและควบรวมไปถึงหินช่วงอายุเจลาเซียน ซึ่งเดิมถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของสมัยไพลโอซีน ยุคนีโอจีนเข้าไว้ด้วย
แอนโทรโปซีนถูกเสนอให้เป็นยุคที่สามในฐานะหมุดหมายของผลกระทบที่เกิดจากมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมโลก โดยเริ่มต้นจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมหรือประมาณ 200 ปีก่อน แอนโทรโปซีนยังไม่ได้ถูกนิยามอย่างเป็นทางการโดยคณะกรรมาธิการการลำดับชั้นหินสากล แต่กำลังมีการทำงานเกี่ยวกับการเสนอเพื่อการสร้างสมัยหรือกึ่งยุค
ธรณีวิทยา

ช่วงเวลา 2.6 ล้านปีของยุคควอเทอร์นารีแสดงถึงเวลาที่ยอมรับว่ามนุษย์ปรากฏตัวขึ้น ในช่วงเวลาทางธรณีวิทยาสั้น ๆ นี้ การกระจายตัวของทวีปมีการเปลี่ยนแปลงค่อนข้างน้อยเนื่องจากการแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค ทำให้บันทึกทางธรณีวิทยาของยุคควอเทอร์นารีได้รับการเก็บรักษาไว้อย่างละเอียดกว่าในช่วงก่อนหน้านั้น
การเปลี่ยนแปลงทางภูมิศาสตร์ที่สำคัญในยุคนี้ ได้แก่ การเกิดช่องแคบบอสพอรัสและสกาเกร์รักในช่วงยุคน้ำแข็ง ทำให้ทะเลดำและทะเลบอลติกกลายเป็นทะเลสาบน้ำจืด ตามด้วยการเกิดน้ำท่วม (และกลายเป็นทะเลน้ำเค็มอีกครั้ง) จากการเพิ่มสูงขึ้นของระดับน้ำทะเล การเกิดน้ำบ่าในช่องแคบอังกฤษเป็นครั้งคราวเกิดเป็นสะพานแผ่นดินเชื่อมระหว่างบริเตนและยุโรปแผ่นดินใหญ่ การหายไปเป็นครั้งคราวของช่องแคบเบริงทำให้เกิดสะพานแผ่นดินระหว่างทวีปเอเชียและทวีปอเมริกาเหนือ และเกิดน้ำท่วมฉับพลันเป็นครั้งคราวในสแกบแลนด์ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอเมริกาโดยน้ำจากธารน้ำแข็ง
การขยายขนาดของอ่าวฮัดสัน เกรตเลกส์ และทะเลสาบใหญ่อื่นของทวีปอเมริกาเหนือเป็นผลจากการจัดโครงสร้างใหม่ของหินฐานทวีปแคนาดาตั้งแต่ยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้าย แนวชายฝั่งต่าง ๆ ที่แตกต่างกันปรากฏขึ้นมาตามเวลาของยุคควอเทอร์นารี
ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศเป็นหนึ่งในการเปลี่ยนสภาพโดยธารน้ำแข็งเป็นครั้งคราวกับการเคลื่อนของมวลแผ่นธารน้ำแข็งไปไกลจากขั้วโลกจนถึงละติจูด 40 องศา เกิดการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ขึ้นในพื้นที่ตอนเหนือในช่วงสิ้นสุดสมัยไพลสโตซีน สัตว์ต่าง ๆ เช่น แมวเขี้ยวดาบ ช้างแมมมอธ แมสโตดอน กลิปโตดอนท์ ฯลฯ ได้สูญพันธุ์ทั่วโลก ส่วนสัตว์อื่น เช่น ม้า อูฐ และเสือชีตาห์อเมริกาได้สูญพันธุ์ไปจากทวีปอเมริกาเหนือ
ภูมิอากาศ > การเปลี่ยนสภาพโดยธารน้ำแข็งยุคควอเทอร์นารี

การเปลี่ยนสภาพโดยธารน้ำแข็งเกิดขึ้นอย่างซ้ำ ๆ ในระหว่างยุคน้ำแข็งควอเทอร์นารี โดยคำว่ายุคน้ำแข็งควอเทอร์นารีเป็นคำที่บัญญัติขึ้นโดยชิมเปอร์ในปี ค.ศ. 1839 ซึ่งเริ่มต้นพร้อมกับการเริ่มต้นของยุคควอเทอร์นารีเมื่อประมาณ 2.58 ล้านปีก่อนและต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
ภูมิอากาศ > การเปลี่ยนสภาพโดยธารน้ำแข็งยุคควอเทอร์นารี > ยุคน้ำแข็งสุดท้าย

ในปี ค.ศ. 1821 อิกนาซ เวเนตซ์ วิศวกรชาวสวิสนำเสนอบทความซึ่งเขาชี้ว่ามีร่องรอยของธารน้ำแข็งในบริเวณที่ห่างจากเทือกเขาแอลป์พอสมควร ความคิดนี้ได้รับการโต้แย้งจากลุยส์ แอเกสซิส นักวิทยาศาสตร์ชาวสวิสอีกคน แต่เมื่อพยายามที่จะพิสูจน์และหักล้างข้อเสนอดังกล่าว กลับลงเอยด้วยการยืนยันสมมติฐานดังกล่าวของเวเนตซ์ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมสถาบันของเขา ปีต่อมาแอเกสซิสยกสมมติฐานยุคธารน้ำแข็งใหญ่ที่ส่งผลกระทบในระยะยาวขึ้น แนวคิดนี้ทำให้เขามีชื่อเสียงในระดับนานาชาติและนำไปสู่การตั้งทฤษฎีธารน้ำแข็งขึ้น
ต้องขอบคุณความละเอียดของธรณีวิทยา ซึ่งปรากฏให้เห็นแล้วว่ามีการเคลื่อนตัวและถอยกลับของธารน้ำแข็งอยู่หลายช่วง และอุณหภูมิโลกในอดีตก็แตกต่างจากปัจจุบันมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งวัฏจักรมิลานโควิชของมิลูทิน มิลานโควิชซึ่งอิงกับหลักฐานที่แสดงว่าความแปรผันของการแผ่รังสีที่มาจากดวงอาทิตย์เป็นปัจจัยพื้นฐานที่ควบคุมภูมิอากาศของโลก
ในช่วงเวลานี้ ธารน้ำแข็งจำนวนมากได้รุกและถอยออกไปจากพื้นที่ส่วนใหญ่ของทวีปอเมริกาเหนือและทวีปยุโรป บางส่วนของทวีปอเมริกาใต้และเอเชีย และทั้งหมดของทวีปแอนตาร์กติกา ทะเลสาบเกรตเลกส์ก่อตัวขึ้นและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่เจริญขึ้นในส่วนต่าง ๆ ของทวีปอเมริกาเหนือและทวีปยูเรเซียที่ไม่ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง แต่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเหล่านี้สูญพันธุ์ไปหมดแล้วตอนสิ้นสุดยุคน้ำแข็งเมื่อประมาณ 11,700 ปีก่อน มนุษย์ยุคใหม่วิวัฒนาการขึ้นเมื่อประมาณ 315,000 ปีก่อน ซึ่งในระหว่างยุคควอเทอร์นารี สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม พืชดอก และแมลงเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีอิทธิพลบนแผ่นดิน[ต้องการอ้างอิง]
ภาพในจินตนาการศิลปินของโลกในช่วงธารน้ำแข็งสูงสุดสุดท้าย
พระราชปฏิญญาพระคุณการุญ

พระราชปฏิญญาพระคุณการุญ (อังกฤษ: Royal Declaration of Indulgence) เป็นคำประกาศของพระเจ้าชาลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ซึ่งทรงพยายามที่จะขยายเสรีภาพทางศาสนาไปยังกลุ่มโปรเตสแตนต์นอกรีตและกลุ่มโรมันคาทอลิกในแว่นแคว้น ด้วยการงดเว้นการบังคับตามกฎหมายอาญาที่ลงโทษผู้ตีตนออกจากคริสตจักรอังกฤษ พระเจ้าชาลส์ทรงออกประกาศนี้เมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1672
ประกาศฉบับนี้เป็นที่โต้แย้งอย่างยิ่ง และเซอร์ออร์แลนโด บริดจ์แมน (Sir Orlando Bridgeman) บุตรชายของบิชอปรูปหนึ่ง ต้องพ้นจากตำแหน่งขุนนางผู้รักษามหาลัญจกร (Lord Keeper of the Great Seal) เพราะทำใจไม่ได้ที่จะประทับมหาลัญจกรของแผ่นดินลงในประกาศที่เขาเห็นว่า เป็นคุณต่อชาวคาทอลิกมากเกินไป
ใน ค.ศ. 1673 รัฐสภาแควาเลียร์ (Cavalier Parliament) บีบให้พระเจ้าชาลส์ทรงถอนประกาศและดำเนินการตามพระราชบัญญัติการทดสอบ (Test Acts) ฉบับแรกแทนประกาศฉบับนี้ พระราชบัญญัติดังกล่าวกำหนดให้ทุกคนที่เข้ารับราชการในอังกฤษต้องไม่นับถือคำสอนคาทอลิกเรื่องการแปรสาร (transubstantiation) และต้องเข้ารีตเป็นแองกลิคัน
เมื่อผู้สืบราชสมบัติต่อจากพระเจ้าชาลส์ คือ พระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ซึ่งเปิดเผยพระองค์อย่างโจ่งแจ้งว่า ทรงเป็นคาทอลิก พยายามจะออกประกาศทำนองเดียวกัน คือ ประกาศพระคุณการุญ (Declaration of Indulgence) ก็กลายเป็นอีกหนึ่งมูลเหตุที่นำไปสู่การปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ซึ่งเป็นผลให้พระองค์ทรงหลุดจากบัลลังก์
วงศ์ตะแบก

| วงศ์ตะแบก |
| --- | --- |

Lythrum salicaria

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Myrtales
วงศ์:: Lythraceae J.St-Hil.

Genera
 31 (27); ดูสปีชีส์
วงศ์ตะแบก หรือ Lythraceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกมีสมาชิก 620 สปีชีส์ มีไม้พุ่มและไม้ยืนต้น อยู่ใน 31 สกุล สกุลส่วนใหญ่ได้แก่ Cuphea (275 spp.), Lagerstroemia (56), Nesaea (50), Rotala (45), and Lythrum (35). พืชในวงศ์ตะแบกแพร่กระจายไปทั่วโลก ส่วนใหญ่อยู่ในเขตร้อน
รวมภาพ

Crape myrtle
Crape myrtle - กลีบดอกโผล่ออกมาจากวงกลีบเลี้ยง
Lythrum salicaria
Cuphea ignea
Cuphea nudicostata
ทับทิม
พืชในสกุลRotala
สกุล

วงศ์ตะแบกมีสมาชิก 31 สกุลอยู่ในวงศ์ย่อย 5 วงศ์ย่อย:
Subfamily Lythroideae Juss. ex Arn. 1832 = 'Lythraceae sensu stricto', 27 สกุล:
Adenaria
Ammania
Capuronia
Crenea
Cuphea
Decodon
Didiplis
Diplusodon
Galpinia
Ginoria
Haitia
Heimia
Hionanthera
Koehneria
Lafoensia
Lagerstroemia
Lawsonia
Lourtella
Lythrum
Nesaea
Pehria
Pemphis
Physocalymma
Pleurophora
Rotala
Tetrataxis
Woodfordia
วงศ์ย่อย Punicoideae (Horan. 1834) S. A. Graham, Thorne & Reveal 1998 = 'Punicaceae', 1 สกุล:
Punica
วงศ์ย่อย Sonneratioideae (Engl. & Gilg 1924) S. A. Graham, Thorne & Reveal 1998, 1 สกุล:
Sonneratia
วงศ์ย่อย Duabangoideae (Takht. 1986) S. A. Graham, Thorne & Reveal 1998 = 'Duabangaceae', 1 สกุล:
Duabanga
วงศ์ย่อย Trapoideae Voigt 1845 = 'Trapaceae', 1 สกุล:
Trapa
ดูเพิ่ม

Little S. A., Stockey R. A., and Keating, R. C. (2004). "Duabanga-like leaves from the Middle Eocene Princeton chert and comparative leaf histology of Lythraceae sensu lato". American Journal of Botany. 91 (7): 1126–1139. doi:10.3732/ajb.91.7.1126. PMID 21653468.{{cite journal}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
Carr, Gerald. "Lythraceae". University of Hawaii. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-05. สืบค้นเมื่อ 2008-12-20.
Lythraceae เก็บถาวร 2005-04-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in L.Watson and M.J.Dallwitz (1992 onwards). The families of flowering plants: เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน descriptions, illustrations, identification, information retrieval.
ป้อมปราการตัลอะฟัร

| ป้อมปราการตัลอะฟัร |
| --- | --- |
Telafer Kalesi
ตัลอะฟัร ประเทศอิรัก 
ป้อมปราการตัลอะฟัรใน ค.ศ. 2007
พิกัด: 36°22′32″N 42°27′16.7″E﻿ / ﻿36.37556°N 42.454639°E﻿ / 36.37556; 42.454639
ประเภท: ป้อมปราการ
ข้อมูล
ควบคุมโดย: อิรัก
เปิดสู่ สาธารณะ: ไม่
สภาพ: ซากปรักหักพัง
ประวัติศาสตร์
สร้าง: คริสต์ศตวรรษที่ 16
สร้างโดย: จักรวรรดิออตโตมัน
ผลลัพธ์: ไอซิลทำลายทิ้งใน ค.ศ. 2015
การต่อสู้/สงคราม: ยุทธการที่ตัลอะฟัร (ค.ศ. 2005) ยุทธการที่ตัลอะฟัร (ค.ศ. 2017)
ป้อมปราการตัลอะฟัร (ตุรกี: Telafer Kalesi) เป็นป้อมปราการในนครตัลอะฟัร เขตผู้ว่าการนิเนเวห์ ประเทศอิรัก ป้อมปราการนี้สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิออตโตมัน แม้ว่าจะมีส่วนหลงเหลือที่มีอายุถึงสมัยอัสซีเรียก็ตาม
หลังการบุกครองอิรัก ค.ศ. 2003 ป้อมนี้ทำหน้าที่เป็นสำนักงานนายกเทศมนตรี เทศบาล และตำรวจของเมืองตัลอะฟัร และยังใช้เป็นฐานทัพสหรัฐในยุทธการที่ตัลอะฟัรเมื่อ ค.ศ. 2005 ตัลอะฟัรตกเป็นของรัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์ (ไอซิล) ในเดิอนมิถุนายน ค.ศ. 2014 และพวกก่อการร้ายใช้ป้อมนี้เป็นเรือนจำสตรีและเด็กหญิงที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับสมาชิกกลุ่มไอซิล
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2014 ไอซิลระเบิดกำแพงทางเหนือและตะวันตก ก่อให้เกิดความเสียหายมาก พวกก่อการร้ายยังขุดค้นซากปรักหักพังบางส่วนภายในป้อมปราการด้วย โดยอาจเป็นการค้นหาโบราณวัตถุเพื่อนำมาขาย อธิบดียูเนสโก อิรินา บอกอวาประณามการทำลายล้างป้อมปราการอย่างรุนแรง กองทัพอิรักเข้ายึดป้อมนี้อีกครั้งในยุทธการยึดตัลอะฟัรคืนใน ค.ศ. 2017
ยาลดความอ้วน

ยา โอลิทสแตท (เซนิคาล) เป็นยาที่รู้จักกันแพร่หลายในการนำมาใช้รักษาภาวะโรคอ้วน และยา ไซบูทรามีน (เมริเดีย) ซึ่งถูกถอนการใช้เมื่อเร็ว ๆ นี้เนื่องมาจากมีอาการข้างเคียงต่อระบบหัวใจและหลอดเลือด
ยาลดความอ้วน หรือยาลดน้ำหนัก เป็นสารที่มีผลทางเภสัชวิทยา ซึ่งจะลด หรือ ควบคุมน้ำหนัก ยากลุ่มนี้จะเปลี่ยนแปลงหนึ่งในกระบวนการพื้นฐานของร่างกายมนุษย์, การควบคุมน้ำหนัก, โดยการเปลี่ยนแปลงทั้งความอยากอาหาร, หรือ การดูดซึมพลังงาน. รูปแบบการรักษาหลัก ๆ สำหรับผู้ที่มี น้ำหนักเกิน และ อ้วน เป็นเรื่องวเฉพาะบุคคล แต่จะยังคงเป็นการ ควบคุมอาหาร และ การออกกำลังกาย.
มียาเพียงตัวเดียวเท่านั้นที่ใช้เป็นยาลดความอ้วน ได้แก่ ยาโอลิสแตท (เซนิคาล) ซึ่งได้รับการรับรองจากองค์กร FDA ในการใช้ระยะยาว. ยาจะลดการดูดซึมไขมันที่บริเวณลำไส้โดยยับยั้งการทำงานของเอนไซม์ ไลเปซจากตับอ่อน ยาตัวที่ 2 คือ ยาไรโมนาแบนท์ (อะคอมเพลีย), จะออกฤทธิ์โดยยับยั้งการทำงานของระบบเอ็นโดคานาบินอยด์. ยาตัวนี้พัฒนามาจากความรู้ที่ว่าผู้ที่สูบ กัญชา จะหิวบ่อย, ซึ่งจะต้องหาอาหารว่างรับประทานอยู่เรื่อย ๆ ยาตัวนี้ได้รับการรับรองให้ใช้รักษาภาวะโรคอ้วนในยุโรปแต่ไม่ได้รับการรับรองให้รักษาภาวะโรคอ้วนในสหรัฐอเมริกาและแคนาดาเนื่องจากยังเป็นกังวลเรื่องของความปลอดภัย. ในเดือนตุลาคม 2008 ตัวแทนจำหน่ายยาในประเทศทางยุโรป ได้เสนอว่าการขายยาไรโมนาแบนท์มีความเสี่ยงมากกว่าประโยชน์ที่ได้รับ.  และยาถูกเพิกถอนทะเบียนในตลาดทั่วโลกในปี 2008 เนื่องจากผลข้างเคียงทางจิตเวชที่ร้ายแรง
ยาไซบูทามีน (เมริเดีย), ซึ่งจะออกฤทธิ์โดยยับยั้งการเก็บกลับสารสื่อประสาทในสมอง ทำให้มีสารสื่อประสาทเพิ่มขึ้นจึงมีผลทำให้ความอยากอาหารลดลง ได้ถูกถอนออกจากประเทศสหรัฐอเมริกาและแคนาดาแล้วในเดือนตุลาคม 2010 เนื่องจากมีผลต่อระบบหลอดเลือดและหัวใจ.
เนื่องจากอาการ อาการข้างเคียงที่อาจเกิดขึ้น, จึงแนะนำว่ายาที่ใช้รักษาภาวะโรคอ้วนนั้นจะต้อง สั่งโดยแพทย์ เพื่อจะใช้ในกลุ่มผู้มี ภาวะโรคอ้วน ซึ่งคาดว่าจะได้ประโยชน์จากการรักษามากกว่าที่จะให้เกิดความเสี่ยงจากการมีภาวะน่ำหนักเกิน.
ปัจจุบันยาลดน้ำหนักได้หันมาหาการพัฒนายาในกลุ่ม GLP1 analogue แทนซึ่งออกฤทธิ์ในลำไส้และสมอง ยานี้เดิมใช้รักษาโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ต่อมาได้ขยายข้อบ่งชี้ไปที่การรักษาโรคอ้วน โดยยาตัวแรกในกลุ่มนี้ที่วางตลาดคือ Liraglutide ซึ่งได้รับการอนุมัติให้ใช้ใน European Union ปี 2009 และสหรัฐอเมริกาในปี 2010.
กลไกการออกฤทธิ์

ยารักษาภาวะโรคอ้วน จะออกฤทธิ์ ตามกลไกข้อหนึ่งหรือหลายข้อต่อไปนี้ :
กดศูนย์ควบคุมความอยากอาหาร. สารแคทิโคลามีน และอนุพันธุ์ (เช่น เฟนเทอร์มีน และ ยาที่มี สารแอฟเฟตามีน รวมอยู่ด้วย) เป็นสารที่ทำหน้าที่หลักในการกดศูนย์ควคุมนี้, แม้แต่ยาในกลุ่มอื่น ๆ ได้แก่ ยาต้านอาการซึมเศร้า และยาปรับอามรมร์ก็จะมีผลเล็กน้อยในการกดความอยากอาหารด้วย (ดูหัวข้อ: บิวโพรไพโอน และ โทพิราเมท). ในอนาคต ยาที่ออกฤทธิ์ยับยั้งตัวจับ ตัวจับแคนาบินอยด์ อาจมีผลต่อการกดความอยากอาหารด้วย.
เพิ่มกระบวนการ เมตาบอลิสม ของร่างกาย
ออกฤทธิ์โดยตรงต่อกระบวนการดูดซึมสารอาหารของร่างกาย. ตัวอย่างเช่น, โอลิทแสตท (ที่รู้จักกันในชื่อของเซนิคาล และ แอลไล) จะยับยั้งการสลายของไขมัน ดังนั้นจึงป้องกันการดูดดซึมของไขมัน. อาหารเสริมไฟเบอร์ที่มีจำหน่ายทั่วไป ได้แก่ กลูโคมาแนน และ กัวกัม ได้ถูกนำมาใช้ในการยับยั้งการย่อยอาหารและทำให้การดูดซึมพลังงานลดลงด้วย
ยากลุ่มทำให้เบื่ออาหาร ในเบื้องต้นได้ถูกนำมาใช้ในการกดความอยากอาหาร, แต่ยากลุ่มนี้ส่วนใหญ่จะมีฤทธิ์เป็น สารกระตุ้น ด้วย (เช่นเด็กเซอดรีน), และ จะทำให้ผู้ป่วยนำไปใช้ผิดวัตถุประสงค์ในการที่จะนำมากดความอยากอาหาร (เช่น. ดิจ๊อกซิน).
ประวัติ

ในศตวรรษที่ 2 ได้มีความพยายามครั้งแรกในการที่จะผลิตสารที่ใช้ในการลดน้ำหนัก โดยแพทย์ชาวกรีกชื่อ โซลานุส จาก อีฟีซุส, เขาได้สั่งยาน้ำที่มีฤทธิ์เป็น ยาระบาย และยาถ่าย, รวมทั้งการนวดโดยใช้ความร้อน, และการออกกำลังกาย. แม้จะผ่านมาเป็นพันปีสิ่งเหล่านี้ยังคงเป็นวิธีหลักที่ใช้ในการรักษาให้น้ำหนักลด. จนกระทั่งมาถึงปี 1920 - 1930 ได้มีการเปลี่ยนแปลงและมีแนวทางการรักษาใหม่เกิดขึ้น. จาการรักษาที่มีประสิทธิภาพในกลุ่มที่มี ภาวะพร่องฮอร์โมนไฮโปไธรอยด์, ฮอร์โมนไธรอยด์ กลายมาเป็นการรักษาภาวะโรคอ้วนที่เป็นที่รู้จักกันดีในกลุ่มผู้ป่วยยูไธรอยด์.ยากลุ่มนี้ให้ผลดี แต่จะผลทำให้เกิดภาวะฮอร์โมนไธรอยด์สูงเกิน, เช่น หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ และ การนอนหลับยาก. 2, 4-ไดไนโตรฟรีนอล (ดีเอ็นพี) ถูกสร้างขึ้นในปี 1933 ; ซึงทำงานโดย แยก กระบวนการทางชีวภาพของ อ๊อกซิเดทีฟ pฟอสโฟรีเลชั่น ใน ไมโตคอนเดีย, ซึ่งเป็นสาเหตุให้มีการผลิตความร้อนแทนการสร้างพลังงาน เอทีพี อาการข้างเคียงที่สำคัญส่วนใหญ่ได้แก่ ความรู้สึกอบอุ่นอยู่ตลอดเวลา, เหงื่อออกบ่อย ๆ. การได้รับยาเกินขนาด, อาการข้างเคียงที่พบน้อย คือ ภาวะอุณหภูมิในร่างการสูง จนทำให้เกิดเป็นอันตรายได้ ในปลายปี 1938 ได้มีการยกเลิกการใช้สาร ดีเอ็นพีเนื่องจาก FDA ได้ออกมาบังคับให้โรงงานหยุดการผลิต และถอนยาตัวนี้ออกจากตลาด.
ยาแอมเฟตามีน (ในตลาดรู้จักกันในชื่อของ เบ็นเซอดรีน) กลายมาเป็นที่รู้จักกันแพร่หลายในการนำมาใช้ลดน้ำหนักระหว่างปลายปี 1930s during the late 1930s. ยากลุ่มนี้เบื้องต้นทำหน้าที่ในการกดความอยากอาหาร, และมีข้อดีอื่น ๆ อีก เช่น เพิ่มความว่องไวหรือตื่นตัว .การใช้ยาแอมเฟตามีนได้เพิ่มขึ้นในมศวรรษต่อ ๆ มา, ซึ่งรวมถึง โอบิทรอล และยาที่ทำอยู่ในรูปแบบยาเม็ดหลายสี. ยาเหล่านี้จะเป็นการรวมหลาย ๆ ยาเม็ดเข้าด้วยกัน ซึ่งช่วยในการลดน้ำหนัก โดยรับประทานวันละ 1 ครั้ง . สูตรทั่ว ๆ ไปที่ใช้จะประกอบไปด้วยยากระตุ้น ได้แก่ ยาแอมเฟตามีน และไธรอยด์ฮอร์โมน, ยาขับปัสสาวะ, ยาหัวใจดิจิทาลิส, ยาระบาย, และในบางครั้งจะมียากลุ่ม บาร์บิทูเรท เพื่อจะลดอาการข้างเคียงของยาที่กระตุ้น ในปี 1967/1968 จำนวนการตายของผู้ป่วยจากการรับประทานยาลดน้ำหนักได้ทำให้มีการออกกฏบังคับใช้ยากลุ่มนี้ในท้องตลาด.ในปี 1979 จากการที่ FDA ห้ามใช้ยาแอมเฟตามีน ในตอนนั้นยาแอมเฟตามีนถูกนำมาใช้เพื่อควบคุมอาหารโดยนำมาทำเป็นรูปแบบยาเม็ด.
ในขณะเดียวกัน, ยาเฟนเทอมีน ได้รับการยอมรับจาก FDA .ในปี 1959 และยาเฟนฟูรามีน ในปี 1973. ยาทั้ง 2 ตัวนี้ไม่มีการใช้แพร่หลายมากไปกว่าตัวเก่า ๆ จนกระทั่งในปี 1992 มีงานวิจัย รายงานว่า การใช้ยา 2 ตัวนี้ร่วมกัน จะลดน้ำหนักได้ 10 % ซึ่งน้ำหนักจะคงที่ มากกว่า 2 ปี ยาเฟน-เฟน ได้เกิดขึ้นและมีการสั่งใช้อย่างแพร่หลายในการลดน้ำหนัก. ยาเด็กเฟนฟูรามีน (รีดักซ์) ถูกพyฒนาขึ้นมากลางปี 1990 โดยถูกนำมาใช้แทนยาเฟนฟูรามีนเนื่องจากมีอาการข้างเคียงน้อยกว่า และได้รับรองให้เป็นยาที่ใช้ได้ในปี 1996. อย่างไรก็ตาม, ก็มีหลักฐานว่า การใช้ยา 2 ตัวร่วมกันทำให้เกิดภาวะ โรคลิ้นหัวใจ ได้มากถึง 30 % ของผู้ที่รับประทานยา, ซึ่งเป็นผลให้มีการถอนยา เฟน-เฟน และยาเด็กเฟนฟูรามีน ออกจากท้องตลาด ในเดือนกันยายน 1997.
ยาอีฟีดรา ได้ถูกถอนออกจากท้องตลาดของประเทศสหรัฐอเมริกาในปี 2004 เนื่องจากยามีผลเพิ่มความดันโลหิตสูงและสามารถทำให้เกิดโรคหลอดเลือดสมองแตกและทำให้ตายได้.
ยาลดความอ้วนร่วมสมัย

ผู้ป่วยบางคนพบว่า การควบคุมอาหาร และ การออกกำลักาย เป็นสิ่งที่ทำไม่ได้; สำหรับผู้ป่วยกลุ่มนี้, ยาลดความอ้วนจะเป็นที่พึ่งสุดท้าย. การสั่งยาลดน้ำหนัก บางครั้งจะประกอบไปด้วย ยากระตุ้น ซึ่งแนะนำให้ใช้เพียงช่วงระยะเวลาสั้น ๆ และ นั่นเป็นข้อจำกัดที่ในกลุ่มผู้ที่ต้องการลดน้ำหนักซึ่งจะต้องใช้ระยะเวลาในการลดดน้ำหนักยาวนานหลายเดือนหรือหลายปี[ต้องการอ้างอิง]
ยาลดความอ้วนร่วมสมัย > โอลิสแตท

โอลิทสแตท (เซนิคาล) ลดการดูดซึมไขมันที่บริเวณลำไส้เล็กโดยยับยั้งการทำงานของเอ็นไซม์ไลเปซจากตับอ่อน. อาการข้างเคียงจากการใช้ยาโอลิทสแตทที่พบได้บ่อย ได้แก่ การเคลื่อนของไขมันผ่านทางลำไส้ทำให้ถ่ายอุจจาระเป็นมัน (สะเทียทอเรีย).แต่ถ้ารับประทานอาหารที่มีไขมันน้อยลง อาการเหล่านี้จะดีขึ้น. เบื้องต้นยาตัวนี้จะสั่งได้เฉพาะแพทย์เท่านั้น ยาตัวนี้เคยได้รับการยอมรับจาก FDA และจัดให้เป็นยาที่หาซื้อได้ทั่วไป ในเดือนกุมภาพันธ์ 2007 . .ในวันที่ 26 พฤษภาคม 2010, องค์การอาหารและยาของประเทศสหรัฐอเมริกา ได้มีการทบทวน และ ให้เพิ่มข้อความบนเอกสารกำกับยาในเรื่องของความปลอดภัย เกี่ยวกับยาเซนิคาล ว่า มีการรายงานว่ามีการเกิดพิษและเป็นอันตรายอย่างรุนแรงกับตับ ซึ่งพบได้น้อย โดยพบการรายงานการเกิดพิษกับตับจำนวน 13 รายจากการใช้ยาเซนิคาลทั้งหมด 40 ล้านคน
ยาลดความอ้วนร่วมสมัย > โลคาเซริน

โลคาเซริน เบลวิก ได้รับการยอมรับในวันที่ 28 มิถุนายน 2012 ให้สามารถใช้รักษาภาวะโรคอ้วนในกลุ่มผู้ป่วยที่มีโรคร่วม. น้ำหนักเฉลี่ยที่ลดได้จากการศึกษาพบว่ามีรายงานอยู่, แต่อาการข้างเคียงที่พบได้บ่อย คือ พบว่าเกิดเป็นเนื้องอก.[ต้องการอ้างอิง]
จากส่วนหนึ่งของการศึกษาซึ่งทำโดยอารีนา ฟาร์มาซูติคอล และต่อมาได้เสนอเพื่อขอให้ FDA ตรวจสอบ:
At the end of Year 1 of the BLOOM trial, using Intent-to-Treat with Last Observation Carried Forward analysis (ITT-LOCF), the proportion of patients achieving at least 5% body weight loss in the lorcaserin group (47.5%) was more than twice that achieved by the placebo group (20.3%). Nearly three times as many patients achieved at least 10% weight loss in the lorcaserin group (22.6%) than in the placebo group (7.7%). Lorcaserin patients who completed the first year of the trial according to the protocol lost an average of 8.2% of their baseline weight, or approximately 18 pounds, at the end of Year 1 as compared to approximately 7 pounds in the placebo group. In Year 2, patients who continued to take lorcaserin were significantly better able to maintain their Year 1 weight loss than those who were switched to placebo.
In Year 1, lorcaserin caused significant decreases in waist circumference, BMI, glycemic parameters, high-sensitivity C-reactive protein, and fibrinogen levels compared to placebo. Total cholesterol, LDL cholesterol and triglyceride levels at Year 1 were significantly lower in the lorcaserin group than in the placebo group. Lorcaserin did not increase heart rate or blood pressure; rather, heart rate, systolic blood pressure and diastolic blood pressure decreased slightly but significantly with lorcaserin treatment compared to placebo. Quality of life, measured by the Impact of Weight on Quality of Life-Lite questionnaire, improved in both treatment groups, with a greater improvement in the lorcaserin group than in the placebo group.
At the end of Year 1, 55.4% of patients in the lorcaserin group and 45.1% of patients in the placebo group remained enrolled in the study, and 7.1% and 6.7% of patients, respectively, discontinued the study due to an adverse event. Among the most frequent adverse events reported with lorcaserin were headache (18.0% vs. 11.0%, lorcaserin vs. placebo); dizziness (8.2% vs. 3.8%); and nausea (7.5% vs. 5.4%). The rates of serious adverse events were similar in both treatment groups. The rates of depression and the incidence of anxiety and suicidal thoughts were low in both treatment groups. Lorcaserin caused no significant increase compared to placebo in the incidence of new cardiac valvulopathy.
ยาลดความอ้วนร่วมสมัย > ไซบูทรามีน

ไซบูทรามีน (รีดักติล หรือ เมริเดีย) เป็นยาที่ทำให้ เบื่ออาหาร หรือกดความอยากอาหาร, ลดความต้องการของการอยากรับประทานอาหาร. ไซบูทรามีน อาจเพิ่มความดันโลหิตสูง และเป็นสาเหตุให้ปากแห้ง ท้องผูก ปวดศีรษะ และนอนไม่หลับ
ในอดีต, ประเทศสหรัฐอเมริกาได้ทำการบันทึกไว้ว่า ยาเมริเดียนเป็นยาที่ใช้รักษาภาวะโรคอ้วนที่มีอันตรายน้อย. ศาลแขวงของสหรัฐอเมริกาของอำเภอในภาคเหนือของรัฐโอไฮโอต้องยกฟ้องคดี จำนวน 113 ราย ที่ยื่นฟ้องว่ายาไม่ได้ผลในการรักษา แต่พบว่าไม่มีข้อมูล หรือหลักฐานสนับสนุนมากพอ.
ไซบูทรามีน ได้ถูกถอนออกจากตลาดของประเทศสหรัฐอเมริกา,  อังกฤษ ยุโรป,  ออสเตรเลีย,  แคนาดา,  ฮ่องกง  และ โคลัมเบีย. ความเสี่ยนงของยาตัวนี้ (กล้ามเนื้อหัวใจตาย แบบไม่คุกคาม และโรคหลอดเลือดสมองแตก) พบการรายงานว่ามีมากกว่าข้อดี.