stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อี ซุน-ชิน
ปฏิกิริยาของรัฐบาลโชซ็อน

แม่ทัพอี ซุน-ชิน นอกจากจะสามารถถล่มกองทัพญี่ปุ่นได้แล้ว ยังเป็นผู้ที่รักและเคารพในตัวทหารหาญและครอบครัวยิ่ง เขาได้รับการสนับสนุนจากชาวบ้านจากทั้งผลงานในการป้องกันประเทศชาติ และความเป็นผู้โอบอ้อมอารีย์มีเมตตาต่อประชาชน ผู้ประสบภัยสงครามอีกด้วย ผู้คนเคารพยกย่องแม่ทัพอี ซุน-ชินยิ่ง และกล่าวถึงอี ซุน-ชิน มากกว่าตำแหน่งผู้บัญชาการทหารเรือที่เขาเป็น
ในทางกลับกัน พระเจ้าซอนโจกลับไม่ได้ทำอะไรเพื่อปกป้องราชอาณาจักรของพระองค์เลย ซ้ำร้ายไปกว่านั้น พระองค์ทรงล้มเหลวในการป้องกันขอบขัณฑสีมา และการแปรพระราชฐานหนีไปจากโซลโดยทันทีของพระองค์ ทำให้ภาพลักษณ์ของพระองค์ล่มสลายลง มีความเป็นไปได้ถึงความเชื่อว่า พระเจ้าซอนโจและราชสำนัก กลับมองชัยชนะของอี ซุน-ชินและการสนับสนุนในตัวเขาเป็นหอกข้างแคร่ ที่อาจจะทำให้เขาก่อกบฏได้ในภายหลัง เฉยเช่นที่ ลี ซองเกเคยก่อรัฐประหาร ยึดอำนาจมาจากราชวงศ์โครยอปราบดาภิเษกตนเองขึ้นเป็นพระเจ้าแทโจปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อนในปี พ.ศ. 1935 ด้วยความกลัวดังนี้ พระเจ้าซอนโจจึงทรงลงพระอาญาจองจำและทรมานอี ซุน-ชิน แต่ก็ได้ยู ซองลยองคอยช่วยกราบทูลคัดค้านโทษตายของอี ซุน-ชินไว้ถึง 2ครั้ง
ด้วยเหตุนี้ การพระราชทานรางวัลให้อี ซุน-ชิน จึงเกิดขึ้นหลังมรณกรรมของเขาเกือบทั้งหมด
ขุนนางในราชสำนักหลายคน มีส่วนสำคัญมากในการทำให้พระเจ้าซอนโจมีพระดำริต่ออี ซุน-ชินในแง่ลบ รัฐบาลโซซอนถูกดึงลงไปในวังวนแห่งการแก่งแย่งชิงดี, เกลียดชัง และแบ่งฝักแบ่งฝ่าย เหล่าขุนนางที่กลัวและเกลียดชังแม่ทัพผู้โดดเดี่ยว ทุ่มแรงกายแรงใจทำศึกเพื่อปกป้องประเทศชาติ ในขณะที่ราชสำนักกลับแตกแยกสับสน ด้วยวังวนของความอิจฉาริษยานี้ มีแผนการขัดขาอี ซุน-ชินมากมาย จนทำให้อี ซุน-ชินไม่สามารถต่อกรกับข้าศึกได้อย่างเต็มความสามารถ
นักประวัติศาสตร์เองก็ค้นพบว่า ในพงศาวดารโชซ็อนนั้น พระเจ้าซอนโจ ไม่ทรงเคยแสดงความเสียใจหรือตกใจต่อการตายของอี ซุน-ชินเลย
ความบิดเบี้ยวของราชสำนักโซซอนนี้ ดำเนินมาตลอดประวัติศาสตร์ราชวงศ์โชซ็อน ที่ส่งผลกระทบต่อสวัสดิภาพและความมั่นคงของประเทศชาติ จนมาสิ้นสุดในปี พ.ศ. 2453 เมื่อเกาหลีสูญเสียเอกราชให้จักรวรรดิญี่ปุ่น
เครื่องพิมพ์ดีดภาษาไทย

เครื่องพิมพ์ดีด "The Good Companion" ของ Imperial ที่ใช้แป้นพิมพ์เกษมณี ผลิตขึ้นใน ค.ศ. 1932 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1960
เครื่องพิมพ์ดีดที่มีความสามารถในการพิมพ์อักษรภาษาไทยได้รับการพัฒนาครั้งแรกโดย เอ็ดวิน เอช. แมคฟาร์แลนด์ ในปี 2434 โดยดัดแปลงจากเครื่องพิมพ์ดีดของ สมิธ พรีเมียร์ เครื่องพิมพ์ดีดรุ่นนี้ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางโดยเฉพาะการใช้งานในหน่วยงานราชการ แต่เครื่องพิมพ์ดีดรุ่นนี้ได้ยุติการผลิตลงในปี 2458 และแป้นพิมพ์รุ่นใหม่ได้รับการพัฒนาโดยพระอาจวิทยาคม (ยอร์ช บี. แมคฟาร์แลนด์) น้องชายของเอ็ดวิน รูปแบบแป้นพิมพ์ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ แป้นพิมพ์เกษมณี ที่เปิดตัวในปี 2474 กลายเป็นมาตรฐานที่ยังคงได้รับความนิยมแม้ว่าแป้นพิมพ์รุ่นใหม่อย่างแป้นพิมพ์ปัตตะโชติ ซึ่งเปิดตัวในปี 2508 จะได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากรัฐบาลแล้วก็ตาม แต่กลับไม่ได้รับความสนใจ
ประวัติศาสตร์ > เครื่องพิมพ์ดีดภาษาไทยเครื่องแรก

ภายหลังการเปิดตัวและแพร่หลายในโลกตะวันตกในคริสต์ทศวรรษ 1880 เครื่องพิมพ์ดีดภาษาไทยเครื่องแรกได้รับการพัฒนาโดย Edwin Hunter McFarland บุตรชายของ Samuel G. McFarland มิชชันนารีชาวอเมริกัน
เอ็ดวิน แมคฟาร์แลนด์ เสียชีวิตในปี 2438 ทิ้งธุรกิจเครื่องพิมพ์ดีดไว้ให้กับน้องชายของเขา คือ พระอาจวิทยาคม หรือ ยอร์ช บี. แมคฟาร์แลนด์ แพทย์ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าโรงเรียนราชแพทยาลัย โรงพยาบาลศิริราช ในปี 2440 ยอร์ชได้ก่อตั้งบริษัทตัวแทนจำหน่ายเครื่องพิมพ์ดีดของบริษัท Smith Premier ขึ้นบนถนนเจริญกรุง (ตรงหัวมุมสี่แยกอุณากรรณในบริเวณที่ปัจจุบันเรียกว่าวังบูรพา) และธุรกิจก็เจริญรุ่งเรือง โดยนำเข้าและขายได้หลายพันเครื่องในอีกไม่กี่ปีถัดมา
เส้นขนานที่ 38

เส้นขนานที่ 38 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 38 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 38 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
38° เส้นขนานที่ 38 องศาเหนือ: 38° เส้นขนานที่ 38 องศาใต้
เส้นขนานที่ 39

เส้นขนานที่ 39 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 39 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 39 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
39° เส้นขนานที่ 39 องศาเหนือ: 39° เส้นขนานที่ 39 องศาใต้
เตียวหิว

ขุนพลของรัฐง่อก๊ก (ค.ศ. 205-245)
| เตียวหิว (จาง ซิว) |
| --- | --- |
張休

ขุนพลเชิดชูยุทธ (揚武將軍 หยางอู่เจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 241 (241) – ค.ศ. 245 (245)
กษัตริย์: ซุนกวน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ป. ค.ศ. 205
เสียชีวิต: ป. ค.ศ. 245 (40 ปี) มณฑลเกาจิ๋ว
บุพการี: เตียวเจียว (บิดา)
ญาติ: จาง เฉิง (พี่ชาย)
อาชีพ: ขุนพล
ชื่อรอง: ชูซื่อ (叔嗣)
บรรดาศักดิ์: โหลวโหว (婁侯)

เตียวหิว (ป. ค.ศ. 205–245) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จาง ซิว (จีน: 張休; พินอิน: Zhāng Xiū) ชื่อรอง ชูซื่อ (จีน: 叔嗣; พินอิน: Shūsì) เป็นขุนพลของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ประวัติ

เตียวหิวเป็นบุตรชายคนรองของเตียวเจียว รัฐบุรุษผู้รับใช้ซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก หลังเตียวเจียวผู้บิดาเสียชีวิต เตียวหิวได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ "โหลวโหว" (婁侯) ของบิดา เพราะจาง เฉิง (張承) ที่เป็นพี่ชายของเตียวหิวมีบรรดาศักดิ์ของตนเองอยู่แล้ว
เมื่อเตียวหิวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่เมื่ออายุราว 19 ปี เตียวหิวพร้อมด้วยจูกัดเก๊ก, กู้ ถาน (顧譚) และเฉิน เปี่ยว (陳表) ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นข้าราชบริพารของซุนเต๋ง บุตรชายคนโตและทายาทของซุนกวน พวกเขาสั่งสอนความรู้ในตำราประวัติศาสตร์ฮั่นชูให้กับซุนเต๋ง เตียวหิวไม่เพียงสอนอย่างถูกต้องและเป็นระเบียบ แต่ยังเป็นกันเองและเป็นมิตร ซุนเต๋งจึงถือว่าเตียวหิวเป็นสหายสนิทและมักเชิญเตียวหิวมาร่วมงานเลี้ยงครั้งต่าง ๆ
ต่อมาเตียวหิวได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนายร้อยผู้ช่วยฝ่ายซ้าย (右弼都尉 โย่วปี้ตูเว่ย์) จักรพรรดิซุนกวนมักออกไปประพาสป่าล่าสัตว์อยู่บ่อยครั้งและเสด็จกลับมาช้าในเวลาเย็น เตียวหิวจึงเขียนฎีกาทูลเกล้าฯ ถวายซุนกวน แนะนำซุนกวนให้จัดการบริหารเวลาให้ดียิ่งขึ้น ซุนกวนทรงทำตามคำแนะนำของเตียวหิวและยังนำฎีกาที่เตียวหิวเขียนให้เตียวเจียวดูด้วย หลังจากซุนเต๋งสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 241 เตียวหิวได้ขึ้นเป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง) และได้รับมอบหมายหน้าที่เป็นแม่ทัพหน่วยยฺหวี่หลิน (羽林都督 ยฺหวี่หลินตูตู) และมีหน้าที่ตรวจสอบกิจการการทหาร ภายหลังเตียวหิวได้เลื่อนขั้นเป็นขุนพลเชิดชูยุทธ (揚武將軍 หยางอู่เจียงจฺวิน)
ในช่วงทศวรรษ 240 เกิดการต่อสู้แย่งชิงอำนาจระหว่างโอรสสองพระองค์ของซุนกวน คือซุนโฮผู้เป็นรัชทายาท และซุน ป้า (孫霸) ผู้เป็นอ๋องแห่งหลู่ (魯王 หลู่หวาง) เตียวหิวเป็นผู้สนับสนุนของซุนโฮ ในปี ค.ศ. 241 หลังจากเตียวหิวกลับจากยุทธการกับรัฐวุยก๊กที่เป็นรัฐอริของง่อก๊กที่เชฺว่เปย์ (芍陂; อยู่ทางใต้ของอำเภอโช่ว มณฑลอานฮุยในปัจจุบัน) ขุนพลง่อก๊กจวนจ๋องและเฉฺวียน จี้ (全寄) บุตรชายกล่าวหาเตียวหิว, กู้ ถาน และกู้ เฉิง (顧承) ในข้อหาสมคบกับข้าราชการชื่อเฉิน สฺวิน (陳恂) รายงานเท็จเกี่ยวกับความดีความชอบในยุทธการที่เชฺว่เปย์ ในปี ค.ศ. 245 เตียวหิวและพี่น้องกู้ถูกเนรเทศไปยังมณฑลเกาจิ๋ว ก่อนหน้านี้เตียวหิวมีเหตุบาดหมางกับซุน หง (孫弘) หัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ ซุน หงจึงถือโอกาสนี้กล่าวหาเตียวหิวเพิ่มเติม เป็นผลทำให้เตียวหิวได้รับคำสั่งจากซุนกวนให้ฆ่าตัวตาย เตียวหิวเสียชีวิตขณะอายุ 40 ปี
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
อุทยานแห่งชาติออบหลวง

| อุทยานแห่งชาติออบหลวง |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
ออบหลวง

ที่ตั้ง: อำเภอจอมทอง อำเภอฮอด อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่
พิกัด: 18°13′23″N 98°28′52″E﻿ / ﻿18.22306°N 98.48111°E﻿ / 18.22306; 98.48111
พื้นที่: 553 ตารางกิโลเมตร (346,000 ไร่)
จัดตั้ง: 4 ธันวาคม พ.ศ. 2534
ผู้เยี่ยมชม: 42,708 (2562)
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
อุทยานแห่งชาติออบหลวง เป็นอุทยานแห่งชาติแห่งหนึ่งในพื้นที่อำเภอจอมทอง อำเภอฮอด และอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ ตั้งอยู่ห่างจากตัวจังหวัดเชียงใหม่ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ราว 100 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 553 ตารางกิโลเมตร (345,625 ไร่) พื้นที่ส่วนใหญ่ของอุทยานเป็นภูเขาสลับซับซ้อนและสูงชัน มีอาณาเขตติดต่อกับอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ แหล่งน้ำหลักคือลำน้ำแม่แจ่ม ซึ่งมีลักษณะเป็นเกาะแก่งเมื่อไหลผ่านหุบเขา ในอุทยานมีป่าไม้อุดมสมบูรณ์ จำแนกได้หลายประเภท สามารถพบสัตว์ป่าได้หลายชนิด เช่น เลียงผา เสือ หมี เป็นต้น นอกจากนี้ภายในอุทยานแห่งชาติยังมีน้ำพุร้อน น้ำตก ถ้ำ และแหล่งโบราณคดียุคก่อนประวัติศาสตร์
ประวัติ

แรกเริ่มกรมป่าไม้ได้ทำการจัดตั้ง "วนอุทยานออบหลวง" ขึ้นในบริเวณอุทยานแห่งชาติในปัจจุบัน ตั้งแต่วันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2509 ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหางดง อำเภอฮอด และตำบลบ้านแปะ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ อยู่ในความดูแลของสำนักงานป่าไม้เขตเชียงใหม่ โดยกรมป่าไม้เห็นว่าบริเวณนี้มีสภาพภูมิประเทศที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ ประกอบด้วยโขดผา ลำน้ำที่ไหลผ่านหลืบเขาที่ชาวบ้านเรียกกันมาก่อนหน้านี้ว่า ออบหลวง ซึ่งเป็นภาษาท้องถิ่นแปลว่า ช่องแคบขนาดใหญ่ ตามลักษณะภูมิประเทศ ในอดีตพื้นที่ดังกล่าวเป็นสถานที่พักของคนงานบริษัทบอร์เนียว ซึ่งคอยเก็บไม้สักที่ลำเลียงมาตามลำน้ำแม่แจ่ม
ต่อมากรมป่าไม้ได้โอนวนอุทยานออบหลวงมาอยู่ในความดูแลของกองอุทยานแห่งชาติ สังกัดกรมป่าไม้ หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2531 กองอุทยานแห่งชาติได้ทำการสำรวจพื้นที่เพิ่มเติมรอบวนอุทยานเพื่อจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติ พื้นที่เพิ่มเติมรอบวนอุทยานประกอบด้วย ป่าจอมทอง ป่าแม่แจ่ม–แม่ตื่น และป่าแม่แจ่ม ทั้งหมดแต่เดิมเป็นป่าถาวรของชาติตามมติคณะรัฐมนตรี พ.ศ. 2509 จากนั้นได้ยกฐานะเป็นป่าสงวนแห่งชาติโดยเรียงลำดับเวลาดังนี้ ป่าแม่แจ่ม–แม่ตื่นเมื่อปี พ.ศ. 2509 ป่าจอมทองเมื่อปี พ.ศ. 2510 และป่าแม่แจ่มเมื่อปี พ.ศ. 2517 ป่าทั้งหมดมีสภาพสมบูรณ์ รวมพื้นที่ประมาณ 630 ตารางกิโลเมตร เมื่อทำการสำรวจเสร็จสิ้น กองอุทยานแห่งชาติได้รวมป่าข้างต้นทั้งหมดเข้ากับวนอุทยานฯและจัดตั้งเป็น อุทยานแห่งชาติออบหลวง เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2534 ถือเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 68 ของประเทศ
ภูมิศาสตร์ > ที่ตั้ง

อุทยานแห่งชาติออบหลวงมีพื้นที่ครอบคลุมตำบลดอยแก้ว ตำบลสบเตี๊ยะ ตำบลแม่สอย ตำบลบ้านแปะ อำเภอจอมทอง ตำบลกองแขก อำเภอแม่แจ่ม และตำบลหางดง ตำบลนาคอเรือ ตำบลบ่อหลวง อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ มีอาณาเขตติดต่อดังนี้
ทิศเหนือ – อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์
ทิศใต้ – จรดห้วยแม่ป่าไผ่ และเขตสหกรณ์นิคมแม่แจ่ม อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่
ทิศตะวันออก – จรดบ้านแม่สอย โครงการป่าสงวนแห่งชาติป่าจอมทองที่ 2 เขตสุขาภิบาลหางดง และเขตสหกรณ์นิคมแม่แจ่ม อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่
ทิศตะวันตก – จรดห้วยบง ตำบลบ่อหลวง อำเภอฮอด และห้วยอมขูด เขตสงวนป่าองค์การอุตสาหกรรมป่าไม้แม่แต่ม ตำบลกองแขก อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่
ภูมิศาสตร์ > ภูมิประเทศ

พื้นที่อุทยานแห่งชาติออบหลวงส่วนใหญ่เป็นภูเขาสูงชันและสลับซับซ้อน มีที่ราบน้อยมาก กลุ่มภูเขาวางตัวในแนวเหนือ–ใต้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาถนนธงชัย มีอาณาเขตติดต่อกับดอยอินทนนท์ พื้นที่อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางระหว่าง 280–1,980 เมตร ยอดเขาที่สูงที่สุดอยู่ทางตอนเหนือของพื้นที่ ภูเขาที่สำคัญได้แก่ ดอยผาดำ ดอยเลี่ยม ดอยปุยหลวง ดอยคำ เป็นต้น แหล่งน้ำที่สำคัญคือ ลำน้ำแม่แจ่ม ซึ่งเป็นเขตแบ่งอำเภอจอมทองและอำเภอฮอด ไหลผ่านกลางพื้นที่อุทยานแห่งชาติจากทิศตะวันตกไปตะวันออก เฉพาะในเขตอุทยานแห่งชาติมีความยาวประมาณ 27 กิโลเมตร แม่น้ำไม่คดเคี้ยวมาก ภูมิประเทศที่แม่น้ำไหลผ่านมีลักษณะเป็นหุบเขา ตลิ่งแม่น้ำในอุทยานแห่งชาติมีลักษณะเป็นเกาะแก่ง มีโขดหินขนาดใหญ่ เกิดจากการกัดเซาะของน้ำ แหล่งน้ำอื่นในอุทยานแห่งชาติได้แก่ ห้วยแม่แตะ ห้วยแม่เตี๊ยะ ห้วยแม่สอย ห้วยแม่แปะ ห้วยแม่จร ห้วยแม่หึด ห้วยแม่หลวง ห้วยแม่นาเปิน ห้วยแม่บัวคำ ห้วยแม่ลอน ห้วยบง ห้วยแม่ฮอด ห้วยทราย และห้วยแม่ป่าไผ่ บางส่วนไหลลงแม่น้ำแม่แจ่ม ซึ่งในที่สุดก็ลงมารวมกับแม่น้ำปิงทั้งหมด ถือเป็นต้นน้ำลำธารที่สำคัญของแม่น้ำปิงตอนล่าง
ภูมิศาสตร์ > ธรณีวิทยา

บริเวณออบหลวงเป็นหินแปรเกรดสูง มีขนาดต่าง ๆ กัน เกิดจากการแปรสัณฐานในช่วงยุคไทรแอสซิก (200–250 ล้านปีก่อน) หินที่เป็นองค์ประกอบของพื้นที่ได้แก่ หินแกรนิต แกรโนไดออไรท์ สลับกับหินบะซอลต์และหินตระกูลแกรนิตชนิดมิคมาไทด์ ซึ่งประกอบด้วย แร่ควอตซ์และเฟลด์สปาร์ จากยุคไทรแอสซิกและครีเทเชียส สำหรับท้องน้ำของลำน้ำแม่แจ่มมีเกาะแก่ง หินขนาดต่าง ๆ ริมฝั่งแม่น้ำบางช่วงมีหาดทราย เกิดจากน้ำพัดพาตะกอนมาสะสม นอกจากนี้ยังพบก้อนหินกลมประเภทกรวดท้องน้ำของหินควอร์ตไซต์ ควอตซ์ แจสเปอร์ เป็นต้น
นิเวศวิทยา > พืชพรรณ

ในอุทยานแห่งชาติออบหลวงสามารถพบป่าไม้ได้หลายประเภท แตกต่างตามระดับความสูง จำแนกได้ดังนี้
ป่าเต็งรัง – ครอบคลุมราว 70% ของพื้นที่อุทยานแห่งชาติ พบทั่วไปในบริเวณภูเขา ความสูงไม่เกิน 800 เมตร เช่น บริเวณที่ทำการอุทยานฯ พันธุ์ไม้สำคัญที่พบได้แก่ เหียง พลวง เต็ง รัง และมะขามป้อม มักประสบปัญหาไฟไหม้ป่าทุกปี โดยเฉพาะช่วงฤดูแล้ง
ป่าเบญจพรรณ – พบทั่วไปตั้งแต่ระดับความสูง 400–800 เมตร พบขึ้นอยู่ตามริมห้วยและริมหุบเขาสองฝั่งลำน้ำแม่แจ่ม พื้นที่น้ำตกแม่นาเปิน เป็นต้น พันธุ์ไม้สำคัญที่พบได้แก่ สัก ประดู่ แดง มะค่าโมง เก็ดแดง เก็ดดำ ขะเจ๊าะ ตะแบก รกฟ้า และไผ่ชนิดต่าง ๆ
ป่าดิบแล้ง – พบทั่วไปบริเวณไหล่เขาและหุบเขาใกล้ลำห้วย เช่น บริเวณห้วยแม่นาเปิน ห้วยแม่บัวคำ พันธุ์ไม้ที่พบได้แก่ กะบาก ยาง ตะเคียน มะค่าโมง แคหิน และปาล์มหลายชนิด
ป่าสนเขา – พบขึ้นอยู่ในระดับความสูงราว 800–1,000 เมตร เช่น ดอยป่ากล้วย ดอยเลี่ยม ดอยผาดำ อำเภอจอมทอง และดอยคำ ดอยหมู่ติง ดอยปุยหลวง อำเภอฮอด มีทั้งสนสองใบและสนสามใบ
ป่าดิบเขา – พบขึ้นกระจายอยู่ในระดับสูงเหนือป่าสนเขาขึ้นไป พันธุ์ไม้สำคัญที่พบได้แก่ ก่อเดือย ก่อแป้น ก่อเลือด มะขามป้องดง ยมหอม หว้า จำปีป่า เป็นต้น ไม้พื้นล่างที่พบได้แก่ เฟิน กล้วยไม้ดิน มอสชนิดต่าง ๆ
นิเวศวิทยา > สัตว์ป่า

ปัจจุบันมีสัตว์ป่าเหลืออยู่จำนวนน้อย เนื่องจากสภาพป่าส่วนใหญ่เป็นป่าเต็งรังและป่าเบญจพรรณ มีภูเขาสูงชันสลับซับซ้อน มีที่ราบและทุ่งหญ้าน้อย สัตว์ป่าที่สามารถพบเห็นได้ เช่น เลียงผา เสือ หมี กวางป่า หมูป่า เก้ง ชะนี ลิง ชะมด กระต่ายป่า นิ่ม ตะกวด นกประมาณสองร้อยชนิด เช่น นกกางเขนบ้าน นกกางเขนดง นกพญาไฟ นกเขาใหญ่ นกเขาเขียว นกดุเหว่า นกหัวขวาน นกกะปูด นกขุนทอง นกแก้ว เหยี่ยวรุ้ง นกยูง ไก่ฟ้า ไก่ป่า นกกระทา นกคุ่ม นกเขียวก้านตอง นกกระเต็น นกปรอดหัวโขน และนกกินแมลงหลายชนิด สัตว์เลื้อยคลานที่พบได้แก่ ตะกวด แย้ ในลำน้ำแม่แจ่มพบปลาชุกชุมและมีหลายชนิด ปลาที่สำคัญได้แก่ ปลาจิ้งจอก ปลาค้อ
แหล่งท่องเที่ยว > เชิงสุขภาพและผจญภัย

บ่อน้ำร้อนเทพพนม – ห่างจากออบหลวงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือราว 14 กิโลเมตร ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1088 เป็นบ่อน้ำร้อนธรรมชาติเกิดจากความร้อนใต้พิภพ น้ำมีความร้อนสูงถึง 99 องศาเซลเซียส บริเวณโดยรอบเป็นที่ราบราว 10 ไร่ มีลำห้วยโป่งไหลผ่าน
ลำน้ำแม่แจ่ม – มีกิจกรรมล่องแก่งเรือยาง มีสองระยะ คือ ระหว่างสะพานแม่นาเปิน–ท่าพระเสด็จ ระยะทางประมาณ 5 กิโลเมตร และระหว่างบ้านอมขูด–บ้านท่าเรือ ระยะทางประมาณ 8 กิโลเมตร
แหล่งท่องเที่ยว > เชิงธรรมชาติ

ออบหลวง – เป็นช่องแคบเขาขาดมีหน้าผาหินขนาบลำน้ำแม่แจ่ม หน้าผามีความสูงถึงระดับน้ำปกติประมาณ 32 เมตร ส่วนที่แคบสุด 2 เมตร ความยาวช่องแคบประมาณ 300 เมตร ตั้งอยู่ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 ช่องเเคบเขามีลำน้ำแม่แจ่มไหลกั้นตลอดสายจนจบแม่น้ำปิง เป็นเขตรอยต่อระหว่างอำเภอจอมทอง กับ อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่
น้ำตกแม่จอน – ส่วนหนึ่งของห้วยแม่จอนหลวง เขตตำบลบ้านแปะ อำเภอจอมทอง น้ำตกมีหน้าผาขนาดใหญ่ สูงราว 100 เมตร กว้าง 80 เมตร เป็นหินแกรนิตผสมหินแปรสีขาวเจือสีเทาอ่อน
น้ำตกแม่เตี๊ยะ – ส่วนหนึ่งของห้วยแม่เตี๊ยะ ในเขตตำบลดอยแก้ว อำเภอจอมทอง มีความสูงประมาณ 80 เมตร กว้าง 40 เมตร มีน้ำตลอดปี เข้าถึงได้โดยการเดินเท้าจากบ้านแม่เตี๊ยะประมาณ 8 กิโลเมตร
น้ำตกแม่บัวคำ – ส่วนหนึ่งของห้วยแม่บัวคำ เขตตำบลหางดง อำเภอฮอด สูงประมาณ 50 เมตร ลดหลั่นลงมาเป็นเพิงชั้น
ถ้ำตอง – ตั้งอยู่ในดอยผาเลียบ ตำบลบ้านแปะ อำเภอจอมทอง ปากถ้ำมีขนาดประมาณ 5×10 เมตร สูง 3 เมตร หน้าถ้ำมีห้วยแม่แปะไหลผ่าน ปัจจุบันบริเวณปากถ้ำถูกใช้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมของสำนักวิปัสสนาถ้ำตอง
ถ้ำตุ๊ปู่ – ในตำบลแม่สอย อำเภอจอมทอง เป็นถ้ำหินปูนขนาดเล็ก ปากถ้ำมีขนาดประมาณ 1×1.5 เมตร ภายในกว้างขวางมีรูปร่างค่อนข้างกลม มีหินงอกหินย้อยอยู่ทั่วไป
เส้นทางศึกษาธรรมชาติดอยคำ – มีระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร
แหล่งท่องเที่ยว > เชิงประวัติศาสตร์

เป็นหินขนาดใหญ่ชนิดแกรนิตชนิดมิคมาไทด์ทั้งแท่ง ปรากฏออกสีน้ำตาลดำ ขนาดยาว 300 เมตร สูง 80 เมตร มีลักษณะคล้ายช้างตัวใหญ่นอนหมอบอยู่ ห่างจากออบหลวงไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 400 เมตร บนยอดดอยเป็นจุดชมวิว สามารถมองเห็นน้ำตกแม่บัวคำ ออบหลวง และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 ด้านตะวันตกของดอยผาช้างมีเพิงผาคล้ายถ้ำ เรียกว่า "ถ้ำผาช้าง" คาดว่าเป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์สมัยก่อนประวัติศาสตร์ พบภาพเขียนรูปสัตว์และคนหลายภาพ เขียนด้วยสีขาวและสีแดงอมดำเข้ม กรมศิลปากรยืนยันว่าเป็นครั้งแรกที่พบภาพเขียนโบราณในพื้นที่ภาคเหนือตอนบน ซึ่งพบเมื่อปี พ.ศ. 2527 โดยนายสายันต์ ไพรชาญจิตร และนายประทีป เพ็งตะโก นักโบราณคดีของกองโบราณคดี สันนิษฐานว่าภาพเขียนมีอายุราว 7,500–8,500 ปี
เป็นเส้นทางเดินเท้าศึกษาธรรมชาติระยะทาง 1,200 เมตร ตั้งอยู่ในพื้นที่ตำบลบ้านแปะ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ จุดเริ่มต้นจากออบหลวง จากการสำรวจโดยกองโบราณคดี กรมศิลปากร ร่วมมือกับทีมวิจัยจากประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2527 ได้ขุดค้นพบโบราณวัตถุและหลักฐานทางโบราณคดีสมัยก่อนประวัติศาสตร์จำนวนมาก เช่น เครื่องมือหินกระเทาะทำจากหินกรวดท้องน้ำ แกนและสะเก็ดหิน ขวานหินขัด ชิ้นส่วนเครื่องประดับ ภาชนะสัมฤทธิ์ ภาชนะดินเผาลายเชือกทาบ ทั้งยังพบโครงกระดูกมนุษย์ในยุคสัมฤทธิ์ มีอายุระหว่าง 2,500–3,500 ปีก่อนคริสตกาล
แหล่งข้อมูลอื่น

อุทยานแห่งชาติออบหลวง เก็บถาวร 2016-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บไซต์ของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย 
บริเวณออบหลวง ด้านล่างคือลำน้ำแม่แจ่ม
ฮิจิ

| ฮิจิ 日出町 |
| --- | --- |
เมือง
ทิวทัศน์ใจกลางเมืองฮิจิ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของฮิจิ (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดโออิตะ
ฮิจิที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 33°22′N 131°32′E﻿ / ﻿33.367°N 131.533°E﻿ / 33.367; 131.533
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คีวชู
จังหวัด:  โออิตะ
อำเภอ: ฮายามิ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 73.32 ตร.กม. (28.31 ตร.ไมล์)
ประชากร (31 มีนาคม 2017)
 • ทั้งหมด: 28,524 คน
 • ความหนาแน่น: 390 คน/ตร.กม. (1,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+09:00 (JST)
เว็บไซต์: www.town.hiji.lg.jp
ฮิจิ (ญี่ปุ่น: 日出町; โรมาจิ: Hiji-machi) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอฮายามิ จังหวัดโออิตะ ประเทศญี่ปุ่น ณ เดือนมีนาคม 2017 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 28,524 คน มีความหนาแน่นของประชากร 390 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 73.32 ตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

ฮิจิตั้งอยู่ทางส่วนตะวันออกของจังหวัดโออิตะ และติดกับอ่าวเบ็ปปุ
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

เป็ปปุ
คิตสึกิ
อูซะ
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟคีวชู
สายหลักนิปโป: โองะ – ฮิจิ – โยโกกุ – บุงโงะ-โทโยโอกะ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางด่วน
ทางด่วนโออิตะ
ทางด่วนฮิงาชิคีวชู
ทางหลวงแผ่นดิน
ทางหลวงหมายเลข 10
ทางหลวงหมายเลข 213
ทางหลวงหมายเลข 500
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฮิจิ
เว็บไซต์เมืองฮิจิ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดโออิตะ |
| --- | --- | --- |
โออิตะ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โออิตะ  |  |
| นคร |  คูนิซากิ  คิตสึกิ  ไซกิ  ทาเกตะ  นากัตสึ  บุงโงตากาดะ  บุงโงโอโนะ  เบ็ปปุ  ยูฟุ  สึกูมิ  อูซะ  อูซูกิ  ฮิตะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้านแบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคูซุ คูซุ  โคโกโนเอะ  อำเภอฮายามิ ฮิจิ  อำเภอฮิงาชิกูนิซากิ ฮิเมชิมะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
เส้นขนานที่ 37

เส้นขนานที่ 37 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 37 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 37 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
37° เส้นขนานที่ 37 องศาเหนือ: 37° เส้นขนานที่ 37 องศาใต้
เลิฟเลตเตอร์

| เลิฟเลตเตอร์ |
| --- | --- |
ประเภท: Comedy, Romance, Game show
เสนอโดย: Kang Ho-dong
ประเทศแหล่งกำเนิด: South Korea
ภาษาต้นฉบับ: Korean
จำนวนฤดูกาล: 3
การผลิต
ความยาวตอน: 60 min per episode
ออกอากาศ
เครือข่าย: SBS
ออกอากาศ: 16 ตุลาคม ค.ศ. 2004 (2004-10-16) – 28 ตุลาคม ค.ศ. 2006 (2006-10-28)
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
Real Situation Saturday
เลิฟเลตเตอร์ เป็นรายการวาไรตี้โชว์และเกมโชว์ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ SBS เป็นรายการที่นำดารานักร้องของเกาหลีมาออกรายการเพื่อหาคู่โดยเล่นเกมแข่งกัน
ปัจจุบันได้ยุติการออกอากาศทางช่อง True X-Zyte 62 ไปแล้ว
รูปแบบ

รุ่นหนึ่ง: บันทึกแต่ละครั้งจะถูกแบ่งออกและออกอากาศเป็นสองตอนในสัปดาห์ติดต่อกัน ในระหว่างการแสดงเกมต่างๆที่เล่น ในตอนท้ายของส่วนที่ 1 ผู้เข้าพักของหญิงเลือกสองในการแข่งขันที่จะไปวันที่กับและส่วนที่เหลือจะเข้าสู่ค่ายฝึกอบรม ในตอนท้ายของส่วนที่ 2 จากผู้เข้าพักหญิงเลือก "คนที่สมบูรณ์แบบ" ของเธอและประกาศให้เป็นผู้ชนะที่ได้รับ "ชายที่สมบูรณ์แบบ" ขาและจูบที่แก้มจากแขก
การแข่งขัน

ผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านมารวมถึง:
ชินฮวา สมาชิก: เอริค , ลีมินวู , คิมดองวาน , ชินฮเยซอง , จุนจิน , แอนดี้
Shin Jung-hwan
สมาชิก: จุนเมียง Hoon
Min Kim Jong
ซุปเปอร์จูเนียร์ สมาชิก: ชีวอน , ฮันเกิง , ทงเฮ , ซองมิน
SS501 สมาชิก
Han Hyo Joo
ยอนแจ้
ถัง Jeon Hye
Gi แบ้ Seul
มินฮยอก Jang Woo
Ri Yoo
Tablo
Eum Hwang Jung
ลีมิ
Bi โซล
คังโฮดง
ตอน

วันที่ออกอากาศดั้งเดิม	 ฤดูกาล #	 ตอนที่ #	 ผู้เข้าแข่งขัน	 แขก	 วันที่ / ผู้ชายที่สมบูรณ์
16 ตุลาคม 2004	 # 1	 # 1
เอริค
มินอูลี
Dongwan คิม
เฮซองชิน
จินมิถุนายน
แอนดี้
Shin Jung-hwan
Hoon จุนเมียง
Kim Jung Eun	 วันที่: คิมดองวาน และ เอริค
23 ตุลาคม 2004	 # 1	 # 2	 ชายที่สมบูรณ์แบบ: ชินฮเยซอง
ความคิดเห็นที่:
6 พฤศจิกายน 2004	 # 1	 # 3
เอริค
มินอูลี
Dongwan คิม
จินมิถุนายน
แอนดี้
Shin Jung-hwan
จุนเมียง
ฮันกาอิน	 วันที่: Jun Jin และ เอริค
พฤศจิกายน 13, 2004	 # 1	 # 4	 ชายที่สมบูรณ์แบบ: จุนจิน
ความคิดเห็นที่: ชินฮเยซอง ไม่ได้อยู่ในทั้งสองตอน
1	 # 5
เอริค
มินอูลี
Dongwan คิม
เฮซองชิน
จินมิถุนายน
แอนดี้
Shin Jung-hwan
Hoon จุนเมียง
Kim Min Jung	 วันที่: ลีมินวู และ ชินเฮซอง
1	 # 6	 ชายที่สมบูรณ์แบบ: ชินฮเยซอง
ความคิดเห็นที่:
1	 # 7
เอริค
มินอูลี
Dongwan คิม
เฮซองชิน
จินมิถุนายน
แอนดี้
Shin Jung-hwan
Hoon จุนเมียง
Ha Ji Won	 วันที่: แอนดี้ และ เอริค
1	 # 8	 ชายที่สมบูรณ์แบบ: เอริค
ความคิดเห็นที่:
1	 # 9
เอริค
มินอูลี
Dongwan คิม
เฮซองชิน
จินมิถุนายน
แอนดี้
Shin Jung-hwan
Hoon จุนเมียง
Min Kim Jong
จุงฮันอึน	 วันที่: คิมดองวาน และ แอนดี้
1	 # 10	 ชายที่สมบูรณ์แบบ: คิมดองวาน
ความเห็น: Kim Jong Min ร่วมเป็นผู้เข้าแข่งขันอีก
1	 # 11
เอริค
มินอูลี
Dongwan คิม
เฮซองชิน
จินมิถุนายน
แอนดี้
Shin Jung-hwan
Hoon จุนเมียง
Min Kim Jong
ยาง Jang Shin	 วันที่: แอนดี้ และ Shin Jung-hwan
1	 # 12	 ชายที่สมบูรณ์แบบ: แอนดี้
ความเห็น: Jun Jin ก็สายการบันทึกจึงไม่ได้อยู่ในจุดเริ่มต้นของการแสดง
1	 # 13
เอริค
มินอูลี
Dongwan คิม
เฮซองชิน
จินมิถุนายน
แอนดี้
Shin Jung-hwan
Hoon จุนเมียง
Min Kim Jong
Han Ji Hye	 วันที่: ลีมินวู และ เอริค
1	 # 14	 ชายที่สมบูรณ์แบบ: ลีมินวู
ความคิดเห็นที่:
เครื่องพิมพ์ดีดภาษาญี่ปุ่น

นักพิมพ์ดีดใช้เครื่องพิมพ์ดีดภาษาญี่ปุ่น
เครื่องพิมพ์ดีดภาษาญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 和文タイプライター; โรมาจิ: wabun taipuraitā) ที่ใช้งานได้แบบแรกประดิษฐ์ขึ้นโดยเคียวตะ ซูงิโมโตะใน ค.ศ. 1915 โดยในเครื่องพิมพ์ดีดดั้งเดิมของเคียวตะใช้อักษรคันจิเพียง 2,400 ตัว จากทั้งหมดมากกว่าพันตัว เขารับสิทธิบัตรเครื่องพิมพ์ดีดที่คิดค้นใน ค.ศ. 1929 เครื่องพิมพ์ดีดของซูงิโมโตะเริ่มมีคู่แข่ง เมื่อชิมาดะ มิโนกิจิประดิษฐ์เครื่องพิมพ์ดีด Oriental ขึ้น
เครื่องพิมพ์ดีดภาษาญี่ปุ่นเทอะทะและใช้งานลำบาก ผู้พิมพ์ต้องค้นหาแล้วดึงอักษรที่ต้องการจากแถบอักษรโลหะขนาดใหญ่ ซึ่งต่างจากเครื่องพิมพ์ดีดภาษาอังกฤษที่อนุญาตให้ผู้พิมพ์กดแป้นพิมพ์อักษรอย่างรวดเร็ว เช่น ในการพิมพ์ประโยคหนึ่ง ผู้พิมพ์จะต้องหาและดึงสัญลักษณ์ประมาณ 22 ตัวจากแถบอักษรสามแบบ ทำให้การสร้างประโยคใช้เวลาพิมพ์นานกว่าแบบอักษรโรมัน ด้วยเหตุผลนี้ นักพิมพ์จึงต้องเข้ารับการฝึกอบรมเฉพาะทาง และการพิมพ์เอกสารไม่ถือเป็นหน้าที่ของพนักงานออฟฟิศทั่วไป
ดูเพิ่ม

เครื่องพิมพ์ดีดภาษาจีน
Japanese input method
แหล่งข้อมูลอื่น

A blog post about Japanese typewriters (includes pictures). Gatunka, 2009.