stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กล้วย เชิญยิ้ม
งานการเมือง

กล้วยได้หันมาเล่นการเมืองท้องถิ่นที่จังหวัดอุตรดิตถ์ บ้านเกิด เคยเป็นที่ปรึกษานายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุตรดิตถ์ และเป็นหนึ่งในคณะทำงานของนายไตรรงค์ สุวรรณคีรี และได้ประกาศตัวเป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดอุตรดิตถ์ ในนามพรรคประชาธิปัตย์ เมื่อ พ.ศ. 2553 และเป็นผู้สมัครในเขต 3 จังหวัดอุตรดิตถ์ ซึ่งประกอบด้วย อำเภอตรอน อำเภอลับแล และอำเภอพิชัย ในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2554
 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง โดยได้คะแนน 12,800 คะแนน แพ้ให้กับนายทนุศักดิ์ เล็กอุทัย จากพรรคเพื่อไทย
ในวันพฤหัสบดีที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 กล้วยได้ลาออกจากสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์และย้ายมาสมัครเป็นสมาชิก พรรคภูมิใจไทย และในปี พ.ศ. 2567 เขาได้สมัครเข้ารับเลือกเป็นสมาชิกวุฒิสภา แต่ไม่ได้รับการเลือกในระดับประเทศ
ผลงานภาพยนตร์

2533 หนุก รับบท เท็ดดี้ ตีสัม
2537 กองร้อยน๊อตหลุด รับบท กองร้อยทหาร
2538 นักเรียนวัยรุ่น รุ่น 95 รับบท ผู้อำนวยการโรงเรียน
2538 กอง100 501 ตอน ถึงใจจะแตกแต่ไม่แตกแถว รับบท กองร้อยทหาร
2538 ผีไม่มีหลุม รับบท ผู้ใหญ่
2538 ภูตพิศวาส รับบท ลุงอิน
2539 กลิ่นสีและทีแปรง รับบท สุริน
2539 กองพันทหารเกณฑ์+12 ตอน แนวรักริมฟุตบาท รับบท เจ้าพ่อ
2549 ลูกตลกตกไม่ไกลต้น รับบท คนขับรถตู้
2549 มากับพระ รับบท พระหลับ
2550 ครอบครัวตัวดำ รับบท เจ้าหน้าที่ธนาคาร
2550 อีส้ม สมหวัง รับบท โฆษกวัด
2551 บ้านผีปอบ 2008 รับบท ตาแหยม
2553 กองพันครึกครื้น ท.ทหารคึกคัก
2553 โยมผีพ่อ รับบท เจ้าอาวาสวัดในกรุงเทพฯ
2555 ต้มยำรำวง รับบท สมหวัง
2556 แหนมยโสธร รับบท ไส้ติ่ง
2556 แม่ รับบท แป๊ะฮ้อ
ผลงานภาพยนตร์ > ละครชุด

ปี พ.ศ. 2558 หลวงพี่ดิจิตอล (/ช่อง 8) รับบทเป็น
ปี พ.ศ. 2560 ร้อยป่าไว้ด้วยรัก (/ช่อง 3) รับบทเป็น กำนันคำ
ปี พ.ศ. 2561 My Hero วีรบุรุษสุดที่รัก 
 เส้นสนกลรัก (/ช่อง 3) รับบทเป็น ตาสวัสดิ์
ผลงานภาพยนตร์ > ละครเทิดพระเกียรติ

ปี พ.ศ. 2550 ตามรอยพ่อ (/ช่อง 5) รับบทเป็น
ปี พ.ศ. 2559 เราเกิดในรัชกาลที่ ๙ เดอะซีรีส์ (/ช่องวัน) รับบทเป็น
ผลงานภาพยนตร์ > ละครซิทคอม

2540 ระเบิดเถิดเทิง (ช่อง 5) (รับเชิญ)
2548 บุญดีผีคุ้ม รับบท จตุพร (รับเชิญ)
2545 - 2559 เฮง เฮง เฮง รับบท อาฮวด
2552 บางรักซอย 9 (เอ็กแซ็กท์-ซีเนริโอ/ช่อง 9) รับบท
2552 ผู้กองเจ้าเสน่ห์ (เอ็กแซ็กท์-ซีเนริโอ/ช่อง 3) รับบท
2555 ครอบครัวขำ (ช่อง 3) รับบท เพื่อนซี้อาแปะ
2557 ลูกพี่ลูกน้อง รับบท หมอไฝ ไทม์แมทชีน (รับเชิญ)
2558 รักล้นดอย รับบท ยะขิ่น
2559 - 2560 อาม่าอะพาร์ตเมนต์ รับบท ชำนาญ
2560 สูตรรักชุลมุน รับบท เชฟหลง (เชฟเทวดา) (รับเชิญ)
2561 ชะนีหนีคาน รับบท เปี๊ยก (พ่อของเปิ้ลกับเป้) (รับเชิญ)
2561 สภากาแฟ 4.0 รับบท ลุงปลง
2561 รักปรุงรส รับบทเป็น หลวงพ่อ
ผลงานภาพยนตร์ > ละครเวที

2553 มนต์รักสองฝั่งคลอง
ผลงานภาพยนตร์ > พิธีกรรายการโทรทัศน์

2537 - 2541 ขบวนการจี้เส้น ทางช่อง 7​
2540 - 2541 ฮา 7 ดาว ทางช่อง 7​
2544 ลูกทุ่งไทย ทางช่อง 9 อสมท.​
2557 ข่าวบ่ายคลายเครียด ทางฟ้าวันใหม่ ​
ผลงานภาพยนตร์ > อื่น ๆ

บันทึกการแสดงสดร่วมกับชาวคณะ ในรายการ จี้เส้นคอนเสิร์ต สร้างโดยบริษัท เอสทีวิดีโอ ใช้ชื่อชุดว่า ยกทีมฮากับน้ากล้วย
เล่นมิวสิควิดิโอเพลง เปาบุ้นจิ้นเผาศาล คู่กับ เพลิน พรหมแดน โดยน้ากล้วยรับบทเป็น เปาบุ้นจิ้น
เล่นมิวสิควิดิโอเพลง แบ่งสมบัติ โน้ต เชิญยิ้ม วนิดา แสงสุข
เล่นมิวสิควีดีโอเพลง ไม่เอาไม่พูด จตุรงค์ มกจ๊ก
เล่นมิวสิควิดิโอเพลง โรงเรียน โรงแรม โน้ต เชิญยิ้ม วนิดา แสงสุข
เคยออกอัลบั้มเพลงชุด "กล้วยน้ำว้าชุด ชุด ฮา..๕๐๐.."
เคยออกอัลบั้มเพลงชุด โน้ต เชิญยิ้ม,เต่า เชิญยิ้ม "ชุด คู่หู คู่ฮา" สังกัดท็อปไลน์ ไดมอนด์ (2536)
ร่วมร้องเพลง ขวานไทยใจหนึ่งเดียว - จัดทำขึ้นเพื่อปลุกจิตสำนึกให้คนไทยมีความรักสามัคคีเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
ผลงานภาพยนตร์ > คอนเสิร์ต

คอนเสิร์ต ชรินทร์ อิน คอนเสิร์ต ตอน ในฝัน...อัศจรรย์แห่งรัก (31 ตุลาคม - 2 พฤศจิกายน 2546)
คอนเสิร์ต ฅ อารมณ์ดีกับ 8 ปี ก่อนบ่ายคลายเครียด (2547)
คอนเสิร์ต ชรินทร์ อิน คอนเสิร์ต ตอน เดียวดาย...ในทะเลดาว (2547)
คอนเสิร์ต ร้อง เต้น เล่นละคร (19 พฤษภาคม 2550)
คอนเสิร์ต 1 ทศวรรษ ชรินทร์ อิน คอนเสิร์ต ตอน กล่อมแผ่นดิน (7 - 8 มีนาคม 2552)
คอนเสิร์ต ดวงจันทร์...กลางดวงใจ พุ่มพวง ดวงจันทร์ (7 มิถุนายน 2552)
คอนเสิร์ต ชรินทร์ อิน คอนเสิร์ต หมายเลข 11 เพชรพร่างกลางกรุง (13 - 14 มีนาคม 2553)
คอนเสิร์ต ชรินทร์ อิน คอนเสิร์ต หมายเลข 12 ปาฏิหาริย์รัก (20 - 21 สิงหาคม 2554)
คอนเสิร์ต ชรินทร์ อิน คอนเสิร์ต หมายเลข 13 โลกนี้คือละคร (26 - 27 ตุลาคม 2556)
คอนเสิร์ต ชรินทร์ อิน คอนเสิร์ต หมายเลข 14 ขอบฟ้าขลิบทอง (4 - 5 กรกฎาคม 2558)
คอนเสิร์ต ชรินทร์ อิน คอนเสิร์ต หมายเลข 15 คืนจันทร์กระจ่างฟ้า (2-3 กรกฎาคม 2559)
คอนเสิร์ต ชรินทร์ อิน คอนเสิร์ต หมายเลข 16 จากฟากฟ้าสุราลัย...สู่แดนดิน (24-25 มิถุนายน 2560)
คอนเสิร์ต จับมือกันไว้ตลกไทยไม่ทอดทิ้งกัน (2560)
คอนเสิร์ต 39 ปี เชิญยิ้ม (1-3 มีนาคม 2562)
คอนเสิร์ต ชรินทร์ อิน คอนเสิร์ต หมายเลข 20 มหากาพย์แห่งบทเพลง (11-12 มิถุนายน 2565)
คอนเสิร์ต ครบรอบ 1 ปี ไวพจน์ เพชรสุพรรณ (12 มกราคม 2566)
สมาชิกในคณะ กล้วย เชิญยิ้ม

ต๋อง ชวนชื่น (พ.ศ. 2538 - 2540)
เนงบา เชิญยิ้ม (พ.ศ. 2536 - 2544) (เสียชีวิต)
หน่อง เชิญยิ้ม หรือ นิ้งหน่อง เชิญยิ้ม (พ.ศ. 2536 - 2544)
อรชร เชิญยิ้ม (พ.ศ. 2542)
จิ้งจก เชิญยิ้ม หรือ เฮียหมู ในปัจจุบันนี้ (พ.ศ. 2536 - 2542)
แหล่งข้อมูลอื่น

ชีวประวัติ สุนทร คมขำ ที่ ฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
Kluay Chernyim  ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สมบูรณ์ วันไชยธนวงศ์

| สมบูรณ์ วันไชยธนวงศ์ม> ป.ช., ม.ว.ม..ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 1 ตุลาคม พ.ศ. 2480 (87 ปี) จังหวัดเพชรบุรี ประเทศไทย
พรรคการเมือง: รวมไทย (2530–2531)   เอกภาพ (2531–2534)   สามัคคีธรรม (2534–2535)  ชาติพัฒนา (2535–2538)   ชาติไทย (2538–2539)   ความหวังใหม่ (2539–2545)   ไทยรักไทย (2545–2550)   พลังประชาชน (2550–2551)   เพื่อไทย (2551–2554, 2561–2565)   ภูมิใจไทย (2554–2561, 2565—ปัจจุบัน)
คู่สมรส: อำพล วันไชยธนวงศ์
บุตร: นิมิต อทิตาธร อัครเดช สุธีระพงศ์

สมบูรณ์ วันไชยธนวงศ์ (เกิด 1 ตุลาคม พ.ศ. 2480) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงราย
ประวัติ

สมบูรณ์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากสาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช เขามีบุตร-ธิดา 7 คน ประกอบไปด้วย
นิมิต วันไชยธนวงศ์ อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี
ปิยะพร วันไชยธนวงศ์ (เสียชีวิตแล้ว)
อทิตาธร วันไชยธนวงศ์ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย
อัครเดช วันไชยธนวงศ์ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน
ธิติยา บล็องการ์
สุธีระพันธ์ วันไชยธนวงศ์
สุธีระพงศ์ วันไชยธนวงศ์ อดีตประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย
นอกจากนี้ นายสมบูรณ์ มีศักดิ์เป็นอาของ อดุลย์ วันไชยธนวงศ์ อดีต สส.แม่ฮ่องสอน และ รังสรรค์ วันไชยธนวงศ์ สส.เชียงราย
การเมือง

สมบูรณ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงรายครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 สังกัดพรรครวมไทย (ต่อมายุบรวมเป็นพรรคเอกภาพ และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคชาติพัฒนา
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 ได้รับเลือกตั้งในนามพรรคชาติไทย และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 สังกัดพรรคความหวังใหม่ หลังจากนั้นได้มีการยุบพรรคคความหวังใหม่เข้ารวมกับพรรคไทยรักไทย ของ ทักษิณ ชินวัตร ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 นายสมบูรณ์จึงได้ลงสมัครและได้รับเลือกตั้งในนามพรรคไทยรักไทย
ต่อมาเมื่อมีการยุบพรรคไทยรักไทย เขาและสมาชิกส่วนใหญ่จึงย้ายไปร่วมงานกับพรรคพลังประชาชน และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.แบบสัดส่วน แทนสมาชิกที่ลาออกไปเป็นรัฐมนตรี เมื่อปี พ.ศ. 2551
ในปี พ.ศ. 2554 นายสมบูรณ์ได้เข้าร่วมงานกับพรรคภูมิใจไทย และลงสมัคร ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 17 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
สมบูรณ์ เคยได้รับแต่งตั้งให้เป็นข้าราชการการเมืองในหลายตำแหน่ง อาทิ ผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในปี พ.ศ. 2538 ที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย (อนุสรณ์ วงศ์วรรณ) ในปี พ.ศ. 2539
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2544 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2541 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
ภาคพื้น

| ด ค กหน่วยทหารและ การจัดกำลังทหาร |
| --- | --- |
หน่วยรอง:  ชุดยิง / ชุด  Ø  หมู่  ●  ตอน / ชุดลาดตระเวน  ●● หมวด / กอง  ●●●  ชตัฟเฟิล  ●●●●  
หน่วย:  กองร้อย / กองร้อยปืนใหญ่ / ฝูงบิน ❘  กองพัน / กองพันทหารม้า / โคฮอร์ต ❘ ❘  กรม / กลุ่ม  ❘ ❘ ❘   
รูปขบวน:  กองพลน้อย / กลุ่ม / กองบิน ☓  กองพล / ลีเจียน ☓☓  กองทัพน้อย ☓☓☓  
หน่วย บัญชาการ:  กองทัพภาค / กองบัญชาการ ☓☓☓☓  หมู่กองทัพ / แนวรบ ☓☓☓☓☓  ภูมิภาค / ภาคพื้น ☓☓☓☓☓☓  
หน่วย เฉพาะกาล:  หน่วยแยก  การตรวจตรา  กองกำลังสนาม  กองกำลังเฉพาะกิจ  กลุ่มกองพลน้อย  หน่วยเคลื่อนที่เร็ว  หน่วยบัญชาการรบ  กรมผสม  กลุ่มกองพันยุทธวิธี  กลุ่มชุดรบ  กองทัพหมู่  ชุดรบ 
ภาคพื้น (อังกฤษ: theater หรือ theatre) ในการสงคราม เป็นพื้นที่ที่เกิดเหตุการณ์ทางทหารที่สำคัญหรือกำลังเกิดขึ้น ภาคพื้นอาจครอบคลุมพื้นที่น่านฟ้า พื้นที่ดิน และพื้นที่ทะเลทั้งหมดที่เกี่ยวข้องหรืออาจเกี่ยวข้องในการปฏิบัติการสงคราม
เขตสงคราม

เขตสงคราม (Theater of war) ในหนังสือ ว่าด้วยสงคราม ของ คาร์ล ฟ็อน เคลาเซอวิทซ์ ได้ให้คำจำกัดความของคำว่า Kriegstheater (แปลคำภาษาละตินเก่าในศตวรรษที่ 17 ว่า theatrum belli) ว่า:
หมายถึงส่วนหนึ่งของพื้นที่ที่เกิดสงครามซึ่งมีเขตแดนคุ้มครองและมีความเป็นอิสระในระดับหนึ่ง การคุ้มครองดังกล่าวอาจประกอบด้วยป้อมปราการหรือสิ่งกีดขวางทางธรรมชาติที่สำคัญที่ประเทศสร้างขึ้น หรืออาจแยกออกจากพื้นที่ส่วนที่เหลือในสงครามด้วยระยะห่างพอสมควรก็ได้ ส่วนดังกล่าวไม่ใช่เพียงส่วนหนึ่งของทั้งหมด แต่เป็นส่วนหนึ่งเล็ก ๆ ที่สมบูรณ์ในตัวมันเอง ดังนั้น จึงอยู่ในสภาวะที่การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในจุดอื่น ๆ ในศูนย์กลางสงครามมีอิทธิพลทางอ้อมและไม่โดยตรงต่อการเปลี่ยนแปลงนั้นมากนัก เพื่อให้เข้าใจเรื่องนี้ได้อย่างเหมาะสม เราอาจสันนิษฐานได้ว่ามีการรุกคืบในส่วนนี้ ขณะที่มีการล่าถอยในอีกส่วนหนึ่ง หรือกองทัพกำลังดำเนินการป้องกันในส่วนหนึ่ง ขณะที่กำลังรุกคืบในอีกส่วนหนึ่ง แนวคิดที่กำหนดไว้อย่างชัดเจนเช่นนี้ไม่สามารถนำไปใช้อย่างทั่วไปได้ แต่ใช้ที่นี่เพื่อระบุแนวแบ่งแยกเท่านั้น
ยุทธบริเวณ

ยุทธบริเวณ (Theater of operations, TO) เป็นพื้นที่ย่อยภายในเขตสงคราม เขตแดนของยุทธบริเวณ ถูกกำหนดโดยผู้บัญชาการที่ทำหน้าที่ควบคุมหรือให้การสนับสนุนการปฏิบัติการรบเฉพาะภายในยุทธบริเวณ
ยุทธบริเวณแบ่งออกเป็นทิศทางยุทธศาสตร์หรือภูมิภาคทางทหารขึ้นอยู่กับว่าเป็นช่วงสงครามหรือยามสงบ หน่วยบัญชาการรบรวมของกระทรวงกลาโหม (สหรัฐอเมริกา) มีหน้าที่รับผิดชอบกิจกรรมทางทหาร (การรบและนอกการรบ) ภายในพื้นที่รับผิดชอบ (Area of responsibility) ของตน
กองทัพโซเวียตและรัสเซีย

กองทัพโซเวียตและรัสเซียจัดหมวดหมู่พื้นที่ทางภูมิศาสตร์ขนาดใหญ่ เช่น พื้นที่ทางภูมิศาสตร์ของแผ่นดินใหญ่ที่มีพื้นที่ทางทะเล เกาะ ชายฝั่งที่อยู่ติดกัน และน่านฟ้า เป็นพื้นที่ที่เรียกว่า "ภาคพื้น" คำศัพท์ทางทหารในภาษารัสเซียสำหรับ "ภาคพื้น" คือ театр военных действий, teatr voennykh deistvii (แปลตรงตัวว่า "ภาคพื้นปฏิบัติการทางทหาร") ย่อว่า ТВД, TVD
การแบ่งเขตทางภูมิศาสตร์นี้ช่วยอำนวยความสะดวกในการวางแผนกลยุทธ์และการปฏิบัติการ ซึ่งช่วยให้สามารถปฏิบัติการทางทหารในแนวรบต่าง ๆ ได้ แนวรบได้รับการตั้งชื่อตามเขตพื้นที่ปฏิบัติการเดิม ตัวอย่างเช่น แนวรบตะวันตกเฉียงใต้ (จักรวรรดิรัสเซีย) (พ.ศ. 2457–2461) แนวรบยูเครนที่ 1 (พ.ศ. 2486–2488 ซึ่งสู้รบในยูเครน โปแลนด์ เยอรมนี และเชโกสโลวะเกีย) และแนวรบภาคเหนือ (สหภาพโซเวียต) (มิถุนายนถึงสิงหาคม พ.ศ. 2484) ในยามสงบ เนื่องจากไม่มีความเร่งด่วนในการกำหนดทิศทางเชิงกลยุทธ์ แนวรบจึงถูกเปลี่ยนให้เป็นภูมิภาคทหาร (มณฑล) ที่รับผิดชอบส่วนปฏิบัติการที่ได้รับมอบหมาย
ในปี พ.ศ. 2529 หนังสือ กำลังอำนาจทางทหารโซเวียต ของกระทรวงกลาโหมสหรัฐ ระบุพื้นที่ปฏิบัติการทางทหารภาคพื้นทวีป 10 แห่งและภาคพื้นมหาสมุทร 4 แห่ง อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่เป็นเพียงพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่ไม่มีกองกำลังหรือสำนักงานใหญ่ ได้แก่ อเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ แอฟริกา ออสเตรเลีย แอนตาร์กติกา มหาสมุทรอาร์กติก มหาสมุทรแอตแลนติก มหาสมุทรอินเดีย และแปซิฟิก พื้นที่อื่นอีก 4 แห่ง ได้แก่ ตะวันออกไกล ตะวันตก ตะวันตกเฉียงใต้ และใต้ ได้ระบุสำนักงานใหญ่ที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2522 และ 2527 ดูเหมือนว่าจะมีแผนที่จะจัดตั้งสำนักงานใหญ่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของกองบัญชาการทหารเลนินกราดตามคำสั่งของเจ้าหน้าที่มณฑลทหารเลนินกราด
ในรูปแบบที่ทันสมัยที่สุด กองบัญชาการสูงสุดของภาคพื้น ได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่เป็นครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 สำหรับตะวันออกไกล แฮร์ริสันเขียนไว้ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2020 ว่ากองบัญชาการใหม่นี้ครอบคลุมถึงมณฑลทหารตะวันออกไกลและมณฑลทหารทหารทรานส์ไบคาล สารานุกรมทหารอย่างเป็นทางการที่ตีพิมพ์หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต แฮร์ริสันกล่าวว่า ทัพเรือแปซิฟิกของโซเวียต กองทัพอากาศ และกองกำลังป้องกันทางอากาศยังอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกองกำลังใหม่นี้ในเชิงปฏิบัติการ และกองบัญชาการสูงสุด "ประสานงาน" กับกองทัพเวียดนาม ลาว กัมพูชา และมองโกเลีย สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่อูลัน-อูเด ใกล้กับทะเลสาบไบคาล บริษัท RAND กล่าวในปี พ.ศ. 2527 ว่ากองกำลังทางอากาศและภาคพื้นดินของโซเวียตในมองโกเลีย [อยู่ภายใต้มณฑลทหารทรานส์ไบคาล] และส่วนหนึ่งขอกองทัพบกมองโกเลียและกองทัพอากาศมองโกเลียก็อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาเช่นกัน ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2527 มีการจัดตั้งกองบัญชาการระดับสูงเพิ่มอีกสามแห่ง ได้แก่ กองบัญชาการภาคตะวันตก (บก.เลกนีซา), กองบัญชาการภาคตะวันตกเฉียงใต้ (บก.คีชีเนา) และกองบัญชาการภาคใต้ (บก.บากู)
กองทัพสหรัฐ

คำว่า ยุทธบริเวณ (Theater of operations, TO) ถูกกำหนดไว้ในคู่มือภาคสนามของอเมริกาว่าเป็นพื้นที่ทางบกและทางทะเลที่จะถูกบุกรุกหรือป้องกัน รวมถึงพื้นที่ที่จำเป็นสำหรับกิจกรรมการบริหารที่เกี่ยวข้องกับปฏิบัติการทางทหาร (แผนภูมิที่ 12) ตามประสบการณ์ของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง มักมองว่าเป็นผืนแผ่นดินขนาดใหญ่ซึ่งจะปฏิบัติการอย่างต่อเนื่องและแบ่งออกเป็นพื้นที่หลักสองแห่ง ได้แก่ เขตหน้า (combat zone) หรือพื้นที่การสู้รบ (area of active fighting) และเขตหลัง (communications zone) หรือพื้นที่ที่จำเป็นสำหรับการบริหารพื้นที่ปฏิบัติการ (administration of the theater) เมื่อกองทัพรุกคืบ ทั้งเขตเหล่านี้และพื้นที่ที่แบ่งออกไปจะเคลื่อนตัวไปข้างหน้าสู่พื้นที่ควบคุมทางภูมิศาสตร์แห่งใหม่
ดูเพิ่ม

ห้วงมิติการรบ
ภาคพื้นจีน พม่า อินเดีย
ยุทธบริเวณยุโรป
ภาคพื้นยุโรปในสงครามโลกครั้งที่สอง
หน่วยบัญชาการรบรวม
ภาคพื้นตะวันตกของสงครามกลางเมืองอเมริกา
รูปขบวนของกองทัพบกโซเวียต
กองบัญชาการภาคพื้น ของกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน
บรรณานุกรม

Harrison, Richard W. (July 2022). The Soviet Army's High Commands in War and Peace, 1941–1992. Casemate Academic. ISBN 9781952715112.
Holm, Michael (2015). "High Commands (Theatre Commands)".
Odom, William E. (1998). The Collapse of the Soviet Military. New Haven and London: Yale University Press.
Warner, Edward; Bonan; Packman (April 1984). Key Personnel and Organisations of the Soviet Military High Command (PDF). RAND Notes. RAND Corporation. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-05-31. สืบค้นเมื่อ 8 October 2022.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
หน่วยบัญชาการรบรวมของสหรัฐ
แผนภูมิที่ 12 - การจัดหน่วยของยุทธบริเวณตามที่กำหนดไว้ในหลักนิยมของกระทรวงสงคราม พ.ศ. 2483
อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี
ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง

ภายใต้การบัญชาการของกัปตัน เซอร์ เอ็ดการ์ บริตเทิน ควีนแมรีออกเดินทางครั้งแรกจากเซาแทมป์ตันในวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1936 เธอแล่นด้วยความเร็วสูงตลอดการเดินทางครั้งแรกส่วนใหญ่ไปยังนิวยอร์กจนกระทั่งหมอกหนาทึบทำให้ต้องลดความเร็วในวันสุดท้ายของการข้ามมหาสมุทร โดยมาถึงท่าเรือนิวยอร์กในวันที่ 1 มิถุนายน
การออกแบบของควีนแมรีถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าล้าสมัยเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับตัวเรือของนอร์ม็องดีที่ปฏิวัติวงการด้วยหัวเรือทรงคลิปเปอร์ที่เพรียวลม หากไม่นับท้ายเรือแบบเรือลาดตระเวนของเธอแล้ว เธอดูเหมือนเป็นรุ่นขยายของเรือรุ่นก่อน ๆ ของคูนาร์ดจากสมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง การออกแบบภายในของเธอ แม้ส่วนใหญ่จะเป็นแบบอาร์ตเดโค แต่ดูเหมือนจะถูกจำกัดและอนุรักษ์นิยมเมื่อเทียบกับเรือเดินสมุทรฝรั่งเศสที่ทันสมัยสุดขีด กระนั้น ควีนแมรีก็พิสูจน์แล้วว่าเป็นเรือที่ได้รับความนิยมกว่าคู่แข่งของเธอในแง่จำนวนผู้โดยสารที่บรรทุก
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1936 ควีนแมรีคว้าบลูริบบันด์จากนอร์ม็องดี ด้วยความเร็วเฉลี่ย 30.14 นอต (55.82 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 34.68 ไมล์ต่อชั่วโมง) ไปทิศตะวันตก และ 30.63 นอต (56.73 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 35.25 ไมล์ต่อชั่วโมง) ไปทิศตะวันออก ใน ค.ศ. 1937 นอร์ม็องดีได้รับการติดตั้งใบจักรชุดใหม่และทวงบลูริบบันด์คืน อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 1938 ภายใต้การบัญชาการของกัปตันรอเบิร์ต บี. เออร์วิง ควีนแมรีทวงคืนบลูริบบันด์ได้ในทั้งสองทิศทาง ด้วยความเร็วเฉลี่ย 30.99 นอต (57.39 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 35.66 ไมล์ต่อชั่วโมง) ไปทิศตะวันตก และ 31.69 นอต (58.69 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 36.47 ไมล์ต่อชั่วโมง) ไปทิศตะวันออก ซึ่งเป็นสถิติที่คงอยู่จนกระทั่งเสียให้กับแก่เอสเอส ยูไนเด็ดสเตตส์ (SS United States) ใน ค.ศ. 1952[ต้องการอ้างอิง]
ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง > ภายใน

อาเทอร์ โจเซฟ เดวิส จากบริษัทเมสเซอร์ มิวส์และเดวิส (Messrs, Mewes and Davis) และเบนจามิน วิสตาร์ มอร์ริส เป็นผู้ออกแบบพื้นที่ภายในเรือควีนแมรี สมาคมช่างฝีมือบรอมส์โกรฟ (Bromsgrove Guild) เป็นผู้สร้างส่วนตกแต่งภายในของเรือเป็นส่วนใหญ่  ขณะที่เอช.เอช. มาร์ติน แอนด์โค (H.H. Martyn & Co.) เป็นผู้สร้างบันได โถง และทางเข้าต่าง ๆ ในบรรดาสิ่งอำนวยความสะดวกที่มีอยู่บนเรือควีนแมรี เรือลำนี้มีสระว่ายน้ำในร่มสองแห่ง ร้านเสริมสวย ห้องสมุดและห้องเลี้ยงเด็กสำหรับผู้โดยสารทั้งสามชั้น ห้องดนตรี ห้องบรรยาย การเชื่อมต่อโทรศัพท์ไปยังทุกที่ในโลก สนามเทนนิสพายกลางแจ้ง และกรงสุนัข ห้องขนาดใหญ่ที่สุดบนเรือคือห้องอาหารหลักของชั้นเคบิน (แกรนด์ซาลอน) สูงสามชั้นและมีเสาขนาดใหญ่เป็นฐานรองรับ เรือมีห้องสาธารณะปรับอากาศจำนวนมาก สระว่ายน้ำชั้นเคบินมีความสูงเท่ากับสองชั้นของเรือ นี่เป็นเรือเดินสมุทรลำแรกที่มีห้องละหมาดสำหรับชาวยิวโดยเฉพาะ ส่วนหนึ่งของนโยบายที่แสดงให้เห็นว่าสายการเดินเรือของอังกฤษหลีกเลี่ยงการต่อต้านชาวยิวซึ่งเห็นได้ชัดในนาซีเยอรมนี
ห้องอาหารหลักของชั้นเคบินมีแผนที่ขนาดใหญ่ของการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก โดยมีเส้นทางคู่ขนานที่สื่อถึงเส้นทางฤดูหนาว/ฤดูใบไม้ผลิ (ลงไปทางใต้มากขึ้นเพื่อเลี่ยงภูเขาน้ำแข็ง) และเส้นทางฤดูร้อน/ฤดูใบไม้ร่วง ระหว่างการเดินทางข้ามมหาสมุทรแต่ละครั้ง แบบจำลองเรือควีนแมรีขนาดเล็กที่ขับเคลื่อนด้วยมอเตอร์จะเคลื่อนที่ไปตามภาพจิตรกรรมฝาผนังเพื่อแสดงความคืบหน้าของเรือตลอดเส้นทาง
เพื่อเป็นทางเลือกแทนห้องอาหารหลัก ควีนแมรีมีห้องอาหารเวรันดากริลล์ ((Verandah Grill)) สำหรับผู้โดยสารชั้นเคบินแยกต่างหาก ตั้งอยู่บนดาดฟ้าอาบแดด (Sun Deck) บริเวณท้ายเรือด้านบน เวรันดากริลลืเป็นร้านอาหารตามสั่ง (à la carte) สุดพิเศษที่รองรับผู้โดยสารได้ประมาณ 80 คนและถูกแปลงเป็นสตาไลต์คลับ (Starlight Club) ในเวลากลางคืน นอกจากนี้บนเรือยังมีอ็อบเซอร์เวชันบาร์ (Observation Bar) เลานจ์สไตล์อาร์ตเดโคที่มีวิวทะเลกว้างขวาง
ไม้จากภูมิภาคต่าง ๆ ของจักรวรรดิบริติชถูกนำมาใช้ในห้องสาธารณะและห้องพักส่วนตัวของเธอ ที่พักมีหลากหลาย ตั้งแต่ห้องโดยสาร (ชั้นหนึ่ง) ที่ตกแต่งครบครันและหรูหรา ไปจนถึงห้องโดยสารชั้นสามที่เรียบง่ายและคับแคบ ศิลปินที่คูนาร์ดว่าจ้างให้สร้างผลงานศิลปะตกแต่งภายในเรือใน ค.ศ. 1933 ได้แก่ เอ็ดเวิร์ด วัดสเวิร์ท และเอ. ดันแคน คาร์ส รวมทั้งอัลเจอร์นอน นิวตัน ผู้ซึ่งภาพวาด Evening on the Avon ของเขาแขวนอยู่ตรงข้ามกับภาพ Sussex ของเบอร์ทรัม นิโคลส์ในลองแกลเลอรี[ต้องการอ้างอิง]
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง

หลังส่งเจ้าสาวสงครามไปยังแคนาดา ควีนแมรีทำการเดินทางข้ามมหาสมุทรที่เร็วที่สุดเท่าที่เคยมีมา โดยกลับสู่เซาแทมป์ตันในช่วงต้น ค.ศ. 1946 ภายในเวลาเพียง 3 วัน 22 ชั่วโมง 42 นาทีด้วยความเร็วเฉลี่ย 31.9 นอต ระหว่างเดือนกันยายน ค.ศ. 1946 ถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1947 ควีนแมรีได้รับการปรับปรุงใหม่เพื่อให้บริการผู้โดยสาร โดยมีการติดตั้งเครื่องปรับอากาศและปรับปรุงการจัดวางที่พักให้รองรับผู้โดยสารได้ 711 คนในชั้นหนึ่ง (เดิมเรียกชั้นเคบิน) 707 คนในชั้นเคบิน (เดิมเรียกชั้นนักท่องเที่ยว) และ 577 คนในชั้นนักท่องเที่ยว (เดิมเรียกชั้นสาม) หลังได้รับการปรับปรุงใหม่ ควีนแมรีและควีนเอลิซาเบธก็ครองตลาดการขนส่งผู้โดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกในฐานะบริการด่วนรายสัปดาห์ด้วยเรือสองลำของคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ตลอดครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษ 1940 และต่อเนื่องไปจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1950 พวกเธอพิสูจน์แล้วว่าทำกำไรได้สูงมากสำหรับคูนาร์ด (บริษัทได้รับการเปลี่ยนชื่อในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1949)
วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1949 ควีนแมรีเกยตื้นนอกชายฝั่งแชร์บูร์ ประเทศฝรั่งเศส เธอถูกกู้ให้ลอยลำได้ในวันรุ่งขึ้น และกลับมาให้บริการตามปกติ
ใน ค.ศ. 1952 ควีนแมรีเสียบลูริบบันด์ที่ถือครองมานาน 14 ปีให้แก่เอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ (SS United States) ระหว่างการเดินทางครั้งแรกของเรือลำนั้น
ใน ค.ศ. 1958 การเริ่มต้นเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเชิงพาณิชย์ด้วยเครื่องบินไอพ่นได้เปิดศักราชใหม่ของการแข่งขันสำหรับเรือโดยสารอย่างสิ้นเชิง เมื่อเวลาเดินทางจากลอนดอนไปนิวยอร์กลดลงเหลือเพียง 7–8 ชั่วโมง ความต้องการเดินทางข้ามมหาสมุทรที่ใช้เวลาหลายวันก็ลดลงอย่างรวดเร็วและมาก ในบางเที่ยวเรือ โดยเฉพาะในฤดูหนาว ควีนแมรีเข้าเทียบท่าโดยมีลูกเรือมากกว่าผู้โดยสาร แม้ทั้งควีนแมรีและควีนเอลิซาเบธจะยังมีผู้โดยสารเฉลี่ยมากกว่า 1,000 คนต่อเที่ยวจนถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 ภายใน ค.ศ. 1965 กองเรือทั้งหมดของคูนาร์ดก็ดำเนินการด้วยภาวะขาดทุน
ด้วยความหวังจะหาเงินทุนมาสร้างเรือควีนเอลิซาเบธ 2 (Queen Elizabeth 2) ซึ่งอยู่ระหว่างการสร้างที่อู่ต่อเรือบราวน์ คูนาร์ดจึงจำนองเรือส่วนใหญ่ในกองเรือของตน ด้วยปัจจัยหลายประการประกอบกัน ได้แก่ อายุที่มากขึ้น ความสนใจของสาธารณชนที่ลดลง ความไม่มีประสิทธิภาพในตลาดใหม่ และผลกระทบที่เป็นอันตรายจากเหตุการณ์การประท้วงหยุดงานของลูกเรือทั่วประเทศ คูนาร์ดจึงประกาศว่าเรือควีนทั้งสองลำจะถูกปลดระวางและขาย มีผู้เสนอราคาซื้อเรือควีนแมรีหลายราย แต่ข้อเสนอจากเมืองลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย ที่ราคา 3.45 ล้านดอลลาร์สหรัฐ/1.2 ล้านปอนด์สเตอร์ลิง สูงกว่าข้อเสนอของพ่อค้าเศษเหล็กชาวญี่ปุ่น ควีนแมรีถูกนำเสนอในภาพยนตร์เรื่อง Assault on a Queen (1966) นำแสดงโดยแฟรงก์ ซินาตรา ในเดือนสิงหาคมนั้น ควีนแมรีทำการเดินทางข้ามมหาสมุทรไปทิศตะวันออกที่เร็วที่สุดนับตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1938 โดยใช้เวลา 4 วัน 10 ชั่วโมง 6 นาที ด้วยความเร็วเฉลี่ย 29.46 นอต (54.56 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
ควีนแมรีถูกปลดระวางใน ค.ศ. 1967 วันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1967 ควีนแมรีทำการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือครั้งที่ 1,001 และครั้งสุดท้าย โดยได้ขนส่งผู้โดยสารไปจำนวนกว่า 2,112,000 คนเป็นระยะทาง 3,792,227 ไมล์ (6,102,998 กิโลเมตร) ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันจอห์น เทรเชอร์ โจนส์ ผู้ซึ่งดำรงตำแหน่งกัปตันเรือมาตั้งแต่ ค.ศ. 1965 เธอแล่นออกจากเซาแทมป์ตันเป็นครั้งสุดท้ายในวันที่ 31 ตุลาคม พร้อมผู้โดยสาร 1,093 คนและลูกเรือ 806 คน หลังเดินทางรอบแหลมฮอร์น เธอก็มาถึงลองบีชในวันที่ 9 ธันวาคม ควีนเอลิซาเบธถูกปลดระวางใน ค.ศ. 1968 และควีนเอลิซาเบธ 2 เข้ามารับช่วงเส้นทางเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกใน ค.ศ. 1969
หลังปลดระวาง

ควีนแมรีจอดถาวรในลองบีชเพื่อใช้เป็นแหล่งท่องเที่ยว โรงแรม พิพิธภัณฑ์ และสถานที่จัดงาน
หลังปลดระวาง > เปิดเป็นแหล่งท่องเที่ยว

วันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1971 ควีนแมรีได้เปิดประตูต้อนรับนักท่องเที่ยว ในช่วงแรก มีเพียงบางส่วนของเรือเท่านั้นที่เปิดให้บริการแก่บุคคลทั่วไป เนื่องจากสเปเชียลตีเรสเตอรองต์ยังไม่เปิดสถานที่รับประทานอาหาร และ PSA ก็ยังไม่ได้ดำเนินการปรับปรุงห้องพักชั้นหนึ่งเดิมของเรือให้กลายเป็นโรงแรมเสร็จสิ้น ผลก็คือเรือจะเปิดเฉพาะวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น พิพิธภัณฑ์ทางทะเลของฌัคส์ กุสโต เปิดทำการในวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1971 โดยนิทรรศการที่วางแผนไว้เสร็จสิ้นไปแล้วถึงหนึ่งในสี่ ภายในทศวรรษนั้น พิพิธภัณฑ์ของกุสโตต้องปิดตัวลงเนื่องจากยอดขายบัตรต่ำและปลาหลายตัวที่เก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ตายหมด วันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ.1972 โรงแรมพีเอสเอ ควีนแมรี (PSA Hotel Queen Mary) ได้เปิดห้องพักแรกจำนวน 150 ห้อง สองปีต่อมา เมื่อห้องพักทั้งหมด 400 ห้องเสร็จสิ้น PSA ก็ได้นำไฮแอตต์โฮเท็ลส์ (Hyatt Hotels) เข้ามาบริหารจัดการโรงแรมซึ่งดำเนินกิจการตั้งแต่ ค.ศ. 1974 ถึง 1980 ในชื่อโรงแรมควีนแมรีไฮแอตต์ (Queen Mary Hyatt Hotel)
ภายใน ค.ศ. 1980 เป็นที่ชัดเจนว่าระบบที่มีอยู่นั้นไม่ได้ผล เรือลำนี้ขาดทุนนับล้านทุกปีให้กับเมืองเนื่องจากโรงแรม ร้านอาหาร และพิพิธภัณฑ์นั้นดำเนินการโดยผู้รับสัมปทานสามรายที่แยกจากกัน ขณะที่เมืองเป็นเจ้าของเรือและดำเนินการทัวร์นำเที่ยว จึงตัดสินใจว่าต้องการผู้ประกอบการเพียงรายเดียวที่มีประสบการณ์ด้านแหล่งท่องเที่ยว
แจ็ก แรเทอร์ เศรษฐีชาวท้องถิ่น ตกหลุมรักเรือลำนี้เนื่องจากเขาและโบนิตา แกรนวิลล์ ภรรยาของเขา มีความทรงจำดี ๆ มากมายเกี่ยวกับการล่องเรือลำนี้หลายครั้ง แรเทอร์ลงนามสัญญาเช่า 66 ปีกับลองบีชเพื่อดำเนินการทรัพย์สินทั้งหมด เขาทำหน้าที่ควบคุมดูแลการจัดแสดงเครื่องบินฮิวจ์ เอช-4 เฮอร์คิวลิส (H-4 Hercules) ที่มีชื่อเล่นว่าสพรูซกูส (Spruce Goose) หรือห่านต้นสน ซึ่งยืมมาในระยะยาว เครื่องบินขนาดใหญ่ ซึ่งจอดอยู่ในโรงเก็บเครื่องบินที่ลองบีชมานานหลายทศวรรษโดยที่สาธารณชนไม่มีโอกาสได้เห็น ได้รับการติดตั้งในโดมจีโอเดสิกขนาดใหญ่ติดกับเรือใน ค.ศ. 1983 ทำให้มีผู้เข้าชมเพิ่มมากขึ้น
แรเทอร์พอร์ตพรอเพอตีส์ (Weather Port Properties) ดำเนินกิจการสถานที่ท่องเที่ยวทั้งหมดหลังจากที่เขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1984 จนถึง ค.ศ. 1988 เมื่อบริษัทวอลต์ดิสนีย์ (Walt Disney Company) ซื้อหุ้นของเขาไป แรเทอร์ได้สร้างโรงแรมดิสนีย์แลนด์ใน ค.ศ. 1955 ในขณะที่วอลต์ ดิสนีย์ไม่มีเงินทุนเพียงพอที่จะสร้างโรงแรมเอง ดิสนีย์พยายามซื้อโรงแรมแห่งนี้มาเป็นเวลา 30 ปีแล้ว เมื่อพวกเขาประสบความสำเร็จในที่สุด พวกเขายังได้ครอบครองควีนแมรีด้วย สิ่งนี้ไม่เคยได้รับการทำการตลาดในฐานะทรัพย์สินของดิสนีย์ ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ควีนแมรีต้องดิ้นรนทางการเงิน ดิสนีย์ฝากความหวังที่จะพลิกสถานการณ์ให้กับพอร์ตดิสนีย์ รีสอร์ตขนาดใหญ่ที่วางแผนไว้บนท่าเรือที่อยู่ติดกัน โดยจะรวมถึงสถานที่ท่องเที่ยวที่รู้จักกันในชื่อ ดิสนีย์ซี (DisneySea) สวนสนุกที่เฉลิมฉลองมหาสมุทรของโลก ท้ายที่สุดแผนการนี้ก็ล้มเหลว ใน ค.ศ. 1992 ดิสนีย์ได้ยกเลิกสัญญาเช่าเรือเพื่อมุ่งเน้นไปที่การสร้างสิ่งที่จะกลายมาเป็นสวนสนุกดิสนีย์แคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์ (Disney California Adventure Park) แนวคิดของดิสนีย์ซีได้รับการนำมาใช้ใหม่ในอีกหนึ่งทศวรรษต่อมาในญี่ปุ่นในชื่อโตเกียวดิสนีย์ซี (Tokyo DisneySea) โดยมีเรือเดินทะเลที่สร้างขึ้นใหม่ที่มีรูปร่างคล้ายกับควีนแมรีซึ่งตั้งชื่อว่าเอสเอส โคลัมเบีย (SS Columbia) เป็นจุดเด่นของพื้นที่อเมริกันวอเตอร์ฟรอนต์ (American Waterfront)