stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เดอนี ซาซู-อึนแกโซ

| เดอนี ซาซู-อึนแกโซ |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีสาธารณรัฐคองโก
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  25 ตุลาคม 1997
นายกรัฐมนตรี: อีซีดอร์ อึมวูบา กลีมองต์ มูอัมบา Anatole Collinet Makosso
ก่อนหน้า: ปัสกาล ลีซูบา
ดำรงตำแหน่ง 8 กุมภาพันธ์ 1979 – 31 สิงหาคม 1992
นายกรัฐมนตรี: หลุยส์ ซีลแว็ง กอมา อ็องฌ์ เอดัวร์ ปูนกี อาลฟงส์ ปออาตี-ซุชลาตี ปีแยร์ มูซา หลุยส์ ซีลแว็ง กอมา อ็องเดร มีลงโก
ก่อนหน้า: ฌ็อง-ปีแยร์ ติสแตร์ ชีกายา (รักษาการ)
ถัดไป: ปัสกาล ลีซูบา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1943-11-23) 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943 (80 ปี) เอดู, แอฟริกาศูนย์สูตรของฝรั่งเศส (ปัจจุบัน คองโก-บราซาวีล)
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
พรรคการเมือง: พรรคแรงงานคองโก
คู่สมรส: อ็องตัวแน็ต ซาซู อึนแกโซ

เดอนี ซาซู-อึนแกโซ (ฝรั่งเศส: Denis Sassou Nguesso; เกิด 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943) เป็นนักการเมืองชาวคองโกและประธานาธิบดีสาธารณรัฐคองโก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1997 ก่อนหน้านี้เขาเคยเป็นประธานาธิบดีระหว่างปี ค.ศ. 1979 ถึงปี ค.ศ. 1992 ระหว่างช่วงแรกของการเป็นประธานาธิบดี เขาเป็นผู้นำพรรคแรงงานคองโกซึ่งเป็นพรรคการเมืองเดียวเป็นเวลา 12 ปี ภายใต้แรงกดดันจากนานาชาติ เขานำการเมืองหลายพรรคมาใช้ในปี ค.ศ. 1990 และถูกปลดจากอำนาจบริหารในปี ค.ศ. 1991 ในการประชุมแห่งชาติและกลายเป็นประมุขแห่งรัฐแบบพิธีการ เขาลงเลือกตั้งในการเลือกตั้งประธานาธิบดีปี ค.ศ. 1992 แต่พ่ายแพ้ได้อันดับที่สาม
ซาซู-อึนแกโซ เป็นผู้นำฝ่ายค้านห้าปีก่อนกลับสู่อำนาจระหว่างสงครามกลางเมืองครั้งที่สอง (ค.ศ. 1997-1999) ซึ่งกองกำลังกบฏขับไล่ประธานาธิบดีปัสกาล ลีซูบา (Pascal Lissouba) หลังจากช่วงเวลาเปลี่ยนผ่าน เขาชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีปี ค.ศ.  2002 ซึ่งมีการเข้าร่วมของฝ่ายค้านเพียงเล็กน้อย เขาได้รับการเลือกตั้งอีกสมัยในการเลือกตั้งประธานาธิบดีปี ค.ศ.  2009 รัฐธรรมนูญใหม่ที่ผ่านโดยประชามติในปี ค.ศ. 2015 ทำให้ซาซู-อึนแกโซอยู่ต่อได้อีกสมัย เขาได้รับการเลือกตั้งอีกสมัยในการเลือกตั้งประธานาธิบดีปี ค.ศ. 2016 ด้วยคะแนนเสียงส่วนใหญ่ในรอบแรก
เดฟาร์ฌ

| เดฟาร์ฌ |
| --- | --- |
เกิด: ฝรั่งเศส
ถึงแก่กรรม: ค.ศ. 1690
เดฟาร์ฌ (ฝรั่งเศส: Desfarges; ถึงแก่กรรม ค.ศ. 1690) เป็นนายทหารชาวฝรั่งเศสยศนายพลช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีบทบาทสำคัญในช่วงการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2231 ตรงกับปลายรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
เดฟาร์ฌนำกองทหาร 2 กองพัน (636 นาย) และเรือรบอีก 5 ลำมาพร้อมกับคณะทูตฝรั่งเศสคณะที่ 2 มายังสยาม ซึ่งคณะทูตได้เข้าเฝ้าสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ภายใต้การนำของราชทูตซีมง เดอ ลา ลูแบร์ และโกลด เซเบอแร ดูว์ บูแล ที่ออกเดินทางจากฝรั่งเศสมายังสยามเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1687 เดฟาร์ฌตั้งกองกำลังทหารที่มะริดและบางกอก ถ้าจำเป็นกรณีถูกโจมตี
การบุกขึ้นฝั่งของกองกำลังของเดฟาร์ฌที่บางกอกและการบุกขึ้นฝั่งของกองกำลังภายใต้การบัญชาของดูว์ บรูว์อ็อง นายทหารคนสนิทของเดฟาร์ฌ ที่มะริดทำให้เกิดกระแสการเคลื่อนไหวแนวชาตินิยมขั้นรุนแรงภายใต้การนำของพระเพทราชา เจ้ากรมพระคชบาลซึ่งเป็นขุนนางคนสนิทของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช และจบสิ้นลงแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเมื่อเกิดการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2231 เมื่อสมเด็จพระนารายณ์มหาราชเสด็จสวรรคต ออกญาวิชาเยนทร์ (คอนสแตนติน ฟอลคอน) ถูกประหารชีวิต และพระเพทราชาขึ้นสืบราชบัลลังก์
บรรณานุกรม

Lach, Donald F. (1998) Asia in the Making of Europe University of Chicago Press ISBN 0-226-46765-1
Smithies, Michael (2002), Mission Made Impossible: The Second French Embassy to Siam, 1687 Silkworm Books, Thailand ISBN 974-7551-61-6
Smithies, Michael (2002), Three Military Accounts of the 1688 "Revolution" in Siam, Itineria Asiatica, Orchid Press, Bangkok, ISBN 974-524-005-2
Smithies, Michael (1999), A Siamese embassy lost in Africa 1686, Silkworm Books, Bangkok, ISBN 974-7100-95-9
Tate, D. J. M. (1979) The Making of Modern South-East Asia, Oxford University Press
เตออฟีลูโอโตนี

สถานที่ตั้งของเมืองเตออฟีลูโอโตนีในรัฐมีนัชเจไรช์
เตออฟีลูโอโตนี (โปรตุเกส: Teófilo Otoni) เป็นเมืองตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐมีนัชเจไรช์ ประเทศบราซิล มีประชากร 126,895 คน ในปี ค.ศ. 2007 และมีพื้นที่ 3,253.4 กม²
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว

| เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ล้านช้างร่มขาว |
| --- | --- |
 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว ชั้นประถมาภรณ์ 
ประเภท: 6
วันสถาปนา: 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1909
ประเทศ:  ลาว
สถานะ: ยกเลิกเนื่องจากราชอาณาจักรสิ้นสภาพ
ผู้สถาปนา: พระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวงศ์
ประธาน: พระมหากษัตริย์ลาว
ล้มเลิก: ค.ศ. 1975
ลำดับเกียรติ
สูงกว่า: ไม่มี
รองมา: เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎขัตติยาภรณ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว (ลาว: ອິສະຣິຍາພອນລ້ານຊ້າງຮົ່ມຂາວ อิดสะริยาพอนล้านซ้างฮ่มขาว, อังกฤษ: Order of the Million Elephants and the White Parasol, ฝรั่งเศส: L'Ordre royal du Million d’Éléphants et du Parasol blanc) เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดแห่งราชอาณาจักรลาว
ประวัติ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว สถาปนาเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1909 โดย พระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวงศ์ เดิมจำกัดการพระราชทานไว้สำหรับชาวลาวเท่านั้น ต่อมาได้มีการประกาศพระบรมราชโองการ ลงวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1923 แก้ไขให้สามารถพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้แก่ผู้ที่ปฏิบัติราชการในฝ่ายทหารหรือฝ่ายพลเรือนเป็นเวลา 10 ปี ในประเทศฝรั่งเศส อินโดจีนของฝรั่งเศส และบรรดาอาณานิคมอื่นของประเทศฝรั่งเศสได้ โดยข้าหลวงใหญ่แห่งอินโดจีนฝรั่งเศสหรือเรสิดังต์สุเปริเยร์แห่งลาวเป็นผู้ทูลเกล้าฯ ถวายรายชื่อผู้สมควรจะได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ดังกล่าวเพื่อทรงลงพระปรมาภิไธยและพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์
เมื่อประเทศลาวได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1954 แล้ว ก็ยังคงมีการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้อย่างต่อเนื่องมาโดยตลอด จนกระทั่งเมื่อเกิดการล้มล้างรัฐบาลพระราชอาณาจักรลาวและสถาปนาสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวขึ้นแทนที่ในปลายปี ค.ศ. 1975 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้จึงถูกล้มเลิกและไม่มีการพระราชทานอีกต่อไป
ลักษณะและชั้นตรา

ดวงตราของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว ประกอบด้วยรูปเศียรช้างสามเศียรสีขาว (ช้างเอราวัณ) มีปกกระพองสีแดงที่ศีรษะ เบื้องล่างมีลวดลายหางนกยูงลงยาสีเขียวล้อมรอบด้วยลายช่อสีทอง เหนือศีรษะช้างสามเศียรมีรูปเศวตฉัตรเจ็ดช้นรองรับด้วยรูปโล่เขนสี่อัน เหนือเศวตฉัตรเป็นรูปแพรแถบสีแดงขอบสีทอง ชายแพรแถบม้วนเป็นลายเกลียวสีทอง บรรจุข้อความ "ล้านช้างร่มขาวหลวงพระบาง" (ລ້ານຊ້າງຮົ່ມຂາວຫຼວງພຼະບາງ)
แพรแถบของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว เป็นแพรแถบพื้นสีแดง ขอบแพรแถบเป็นแถบสีเหลือง 2 ริ้ว ถัดจากแถบสีเหลืองชั้นในเป็นลวดลายเรขาคณิตสีเหลืองต่อเนื่องกันตามแนวยาว
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาวแบ่งเป็นหกชั้น มีลำดับเกียรติตามลำดับชั้นสูงสุดถึงต่ำสุดดังนี้ :
เป็นชั้นตราลำดับสูงสุด สำหรับองค์พระเจ้ามหาชีวิตและประมุขรัฐต่างประเทศ ประกอบด้วยดวงตรา สายสะพาย สายสร้อย และดารา สายสะพายใช้สะพายจากบ่าขวาลงมาทางซ้าย ดาราใช้ประดับที่อกเสื้อด้านซ้าย
ประกอบด้วยดวงตรา สายสะพาย และดารา สายสะพายใช้สะพายจากบ่าขวาลงมาทางซ้าย ดาราใช้ประดับที่อกเสื้อด้านซ้าย
ประกอบด้วยดวงตราพร้อมแพรแถบสำหรับห้อยคอเสื้อ และดาราสำหรับประดับที่อกเสื้อด้านซ้าย
ลักษณะเช่นเดียวกับชั้นทุติยาภรณ์ แต่ไม่มีดาราประดับอกเสื้อ
ประกอบด้วยดวงตรากับแพรแถบขนาดย่อม กลางแพรแถบติดแพรดอกกุหลาบลวดลายเดียวกับแพรแถบห้อยดวงตรา ใช้สำหรับประดับที่อกเสื้อด้านซ้าย
ประกอบด้วยดวงตรากับแพรแถบขนาดย่อม ไม่ติดแพรดอกกุหลาบ ใช้สำหรับประดับที่อกเสื้อด้านซ้าย
| แพรแถบย่อ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ประถมาภรณ์ | ทุติยาภรณ์ | ตริตาภรณ์ | จตุรถาภรณ์ | เบญจมาภรณ์ |
สมาชิกราชอิสริยาภรณ์และคนไทยที่ได้พระราชทาน > สมาชิกราชอิสริยาภรณ์

ราชอาณาจักรเนปาล :
สมเด็จพระเจ้ามเหนทรพีรพิกรมศาหเทวะ  (ค.ศ. 1955–1972) (ค.ศ. 1970)
สมเด็จพระราชินีรัตนาราชยลักษมีเทวีศาหะ (ค.ศ. 1960-1972) (1970)
สมเด็จพระราชาธิบดีพีเรนทรพีรพิกรมศาหเทวะ (ค.ศ. 1972–2001) ขณะดำรงพระอิสริยศมกุฎราชกุมาร (ค.ศ. 1970)
สมเด็จพระราชินีไอศวรรยาแห่งเนปาล (ค.ศ. 1972-2001) ขณะดำรงพระอิสริยศมกุฎราชกุมารี (ค.ศ. 1970)
ราชอาณาจักรไทย :
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช (ค.ศ. 1963)
สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ (ค.ศ. 1963)
ราชอาณาจักรกัมพูชา :
พระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ (ค.ศ. 1927-1941)
พระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต (ค.ศ. 1955-1960) (ค.ศ. 1955)
พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ (ค.ศ. 1941-1955) / (ค.ศ. 1993-2004)
รัฐเวียดนาม :
สมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย (ค.ศ. 1926-1945)
สาธารณรัฐฝรั่งเศส :
ชาร์ล เดอ โกล
ฌ็อง เดอ ลัทร์ เดอ ตาซีญี
สมาชิกราชอิสริยาภรณ์และคนไทยที่ได้พระราชทาน > คนไทยที่ได้พระราชทาน > ชั้นประถมาภรณ์

พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนครสวรรค์ศักดิพินิต
จอมพล แปลก พิบูลสงคราม
จอมพล ผิน ชุณหะวัณ
จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์
จอมพล ถนอม กิตติขจร
จอมพล ประภาส จารุเสถียร
จอมพลเรือ หลวงยุทธศาสตร์โกศล
พล.อ. ไสว ไสวแสนยากร
พล.อ. เดช เดชประดิยุทธ
พล.ต.อ. ประเสริฐ รุจิรวงศ์
พล.อ.อ. ทวี จุลละทรัพย์
สมาชิกราชอิสริยาภรณ์และคนไทยที่ได้พระราชทาน > คนไทยที่ได้พระราชทาน > ชั้นทุติยาภรณ์

พล.ร.อ. ถวิล รายนานนท์
ม.จ.วงษ์มหิป ชยางกูร
พล.อ. บุญชัย บำรุงพงศ์
พล.อ. ฉลาด หิรัญศิริ
พล.อ. สายหยุด เกิดผล
พล.อ. สุรกิจ มัยลาภ
พล.อ.อ. บุญชู จันทรุเบกษา
สมาชิกราชอิสริยาภรณ์และคนไทยที่ได้พระราชทาน > คนไทยที่ได้พระราชทาน > ชั้นตริตาภรณ์

พล.ท. บุศรินทร์ ภักดีกุล
ศ. ม.ล.ปิ่น มาลากุล
ระเบียงภาพ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว ชั้นทุติยาภรณ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว ชั้นตริตาภรณ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว ชั้นจัตุรถาภรณ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว ชั้นเบญจมาภรณ์
ดาราเครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว สำหรับชั้นประถมาภรณ์และชั้นทุติยาภรณ์
เกียรติบัตรสำหรับผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์
เดียป

| เดียป |
| --- | --- |
เทศบาล
ทิวทัศน์ย่านกลางเมืองเดียป
   ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: นอร์ม็องดี
จังหวัด: แซน-มารีตีม
เขต: เดียป
อำเภอ: เดียป-1 และ 2
สหเทศบาล: เรฌียงเดียปวซ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2017-2020) : นีกอลา ล็องกลัว (พรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส)
พื้นที่1: 11.67 ตร.กม. (4.51 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม 2560)2: 29,080 คน
 • ความหนาแน่น: 2,500 คน/ตร.กม. (6,500 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 76217 /76200
สูงจากระดับน้ำทะเล: 5–70 m (16–230 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
เดียป (ฝรั่งเศส: Dieppe) เป็นเมืองและเทศบาลชายฝั่งทะเลในเขตเดียป จังหวัดแซน-มารีตีม แคว้นนอร์ม็องดี ทางภาคเหนือของประเทศฝรั่งเศส ณ วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2560 ในเขตเทศบาลเมืองนี้มีจำนวนประชากร 29,080 คน
เดียปเป็นเมืองท่าริมช่องแคบอังกฤษตรงปากแม่น้ำอาร์ก มีชื่อเสียงเรื่องหอยพัด และมีบริการเรือข้ามฟากไปยังนิวเฮเวินในอังกฤษ นอกจากนี้ยังมีหาดกรวดยอดนิยม ปราสาทสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15 และโบสถ์นักบุญยากอบและนักบุญเรมี
เจ้าหญิงนิทรา

เจ้าหญิงนิทรา ภาพประกอบโดย กุสทาฟ ดอเร ใน ค.ศ. 1867
เจ้าหญิงนิทรา หรืออีกชื่อหนึ่งว่า สาวงามนิทราในป่าไพร (อังกฤษ: Sleeping Beauty; ฝรั่งเศส: La Belle au Bois dormant) คือเทพนิยายโบราณ ฉบับแรกซึ่งเป็นภาษาฝรั่งเศส พิมพ์ใน ค.ศ. 1697 โดยชาร์ล แปโร หรือ "กุหลาบป่าน้อย" (อังกฤษ: Little Briar Rose; เยอรมัน: Dornröschen) โดยพี่น้องตระกูลกริมม์
สำนวนแปโร

ส่วนประกอบพื้นฐานของฉบับแปโรมี 2 ส่วน คือ
สำนวนแปโร > ส่วนที่ 1

ในงานเฉลิมฉลองการประสูติของเจ้าหญิงองค์หนึ่ง มีนางฟ้าสิบสองตนเสก ความงาม ปัญญา และ ความสามารถในดนตรี มอบให้เป็นของขวัญวันประสูติของเจ้าหญิง  แต่เมื่อนางฟ้าทั้งหลายเสกให้พรเจ้าหญิงเสร็จสรรพ นางฟ้าองค์ที่สิบสามผู้ที่โกรธแค้นที่ตนไม่ได้รับการเชิญก็โผล่มาในงาน และด้วยความแค้นอาฆาต นางจึงเสกคำสาปให้เป็นของขวัญประสูติ คำสาปนั้นคือ เมื่อเจ้าหญิงเติบใหญ่เป็นสาว พระนางจะถูกเข็มปั่นด้ายทิ่มนิ้วและสิ้นพระชนม์ทันที  เมื่อนางฟ้าใจร้ายจากไปจากงาน นางฟ้าผู้ที่ยังไม่ได้ให้พรพระนางก็ตัดสินใจแก้คำสาป แต่เธอมิสามารถถอนได้ทั้งหมด ส่วนที่แก้ได้คือ แทนที่พระนางจะสิ้นพระชนม์เมื่อโดนเข็มตำ ความตายจะกลายเป็นการหลับนอนแทน พระนางจะต้องบรรทมไปถึง 100 ปี จนกว่าจะมีเจ้าชายผู้เป็นรักแท้มาจุมพิต
พระราชบิดา (กษัตริย์) ของพระนาง ได้สั่งให้ราษฎรเลิกใช้และทำลายเข็มปั่นด้ายทั้งหมดในราชอาณาจักร และถ้ามีผู้ขัดขืน ผู้นั้นจะได้รับการลงทัณฑ์ด้วยการประหารชีวิต  แต่เมื่อเจ้าหญิงอายุ 15 หรือ 16 ปี พระนางก็ได้มาเจอหญิงชราผู้หนึ่ง ผู้ที่ไม่ได้รับข่าวการทำลายเข็มปั่นด้าย  ด้วยความประหลาดตาของพระนาง พระนางจึงสนพระทัยอยากลองปั่นด้ายขึ้นมาทันที  ในที่สุด เจ้าหญิงก็ถูกเข็มปั่นด้ายทิ่มแทงนิ้วพระหัตถ์และกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ตามคำสาปของนางฟ้าใจร้าย  นางฟ้าใจดีทั้งหลายก็ได้กลับมา พวกเธอเสกให้ทุกคนในวังหลับหมดไปพร้อมกับเจ้าหญิง (ถ้าเจ้าหญิงตื่นเมื่อไร คนในวังก็จะตื่นเมื่อนั้น) และพวกเธอก็เสกให้ต้นงิ้วที่มีหนามมากมายขึ้นรอบ ๆ วัง เพื่อไม่ให้มีใครเข้ามาได้
หนึ่งร้อยปีผ่านมา มีเจ้าชายผู้ที่ได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับเจ้าหญิงนิทรานี้ ตัดสินใจฝ่าฟันป่าขวากหนามเข้าไปหาเจ้าหญิง ด้วยความอยากพิสูจน์ว่าเรื่องราวของเจ้าหญิงเป็นเรื่องจริงหรือไม่  เมื่อเจ้าชายได้เข้าไปในวังของเจ้าหญิงนิทรา เจ้าชายก็รู้ทันทีเลยว่า เรื่องเล่านั้นเป็นเรื่องจริง เจ้าชายจึงได้บรรจงจุมพิตเจ้าหญิง ซึ่งทำให้พระนางเสด็จขึ้นจากบรรทมมาทันที หลังจากนั้นทุกคนในวังก็ตื่นพร้อม ๆ กันกับเจ้าหญิง
สำนวนแปโร > ส่วนที่ 2

เมื่ออภิเษกสมรสอย่างลับ ๆ โดยบาทหลวงที่เพิ่งฟื้นตื่น เจ้าชายจอห์นก็ยังไปเยี่ยมเจ้าหญิงอยู่ ซึ่งพระนางได้มีบุตร 2 พระนางให้เจ้าชาย มีชื่อว่า โลรอร์ (ฝรั่งเศส: L'Aurore แปลว่า เช้ามืด) และ เลอ ชูร์ (ฝรั่งเศส: Le Jour แปลว่า วัน) ซึ่งเจ้าชายเก็บเรื่องนี้เป็นความลับจากพระมารดาของเขา ผู้ที่มีเชื้อสายยักษ์ไททัน เมื่อเจ้าชายได้ขึ้นครองบัลลังก์ พระองค์ก็พาบุตรและพระชายาไปที่นครหลวงของพระองค์ ซึ่งในไม่ช้าพระองค์ได้ออกจากนครหลวง โดยให้พระมารดาเป็นผู้สำเร็จราชการ ในขณะที่พระองค์ไปทำศึกกับกษัตริย์เพื่อนบ้าน ผู้มีนามว่า จักรพรรดิ์คองทาลาบุทท์
มารดาราชินียักษ์ส่งราชินีสาว และลูกของพระนางไปที่เรือนที่แยกตัวจากวัง ซึ่งอยู่ในป่า และได้สั่งให้พ่อครัวหลวงของเธอไปที่นั่น เพื่อที่จะเอาบุตรชายของพระนางสาวมาเป็นอาหารค่ำ โดยให้ปรุงด้วยซอสโรเบิร์ท (มัสตาร์ดสีน้ำตาลของฝรั่งเศส)  พ่อครัวหลวงผู้นั้นสงสารเลยใช้เนื้อลูกแกะแทน ซึ่งทำให้ราชินียักษ์โปรดโดยไม่รู้ว่าเป็นเนื้อลูกแกะ จากมื้อนี้เธอก็ได้ให้คำสั่งอีกว่าอยากรับประทานลูกสาวของพระนางสาว แต่พ่อครัวหลวงก็แอบเอาลูกแกะมาแทนเหมือนเดิมด้วยซอสโรเบิร์ทรสเลิศ  เมื่อนางยักษีได้สั่งให้พ่อครัวหลวงนำพระนางสาวมาเป็นอาหารมื้อต่อไป พระนางสาวจึงอาสาเสนอมอบคอพระนางให้พ่อครัวเชื่อด โดยที่คิดว่าพระนางจะได้ไปอยู่กับบุตรทั่ง 2 ที่พระนางคิดว่าตายไปแล้ว  มีการกลับมารวมกันใหม่แบบลับที่เศร้าโศกในบ้านของพ่อครัวหลวง โดยขณะที่มารดาราชินียักษ์กำลังรับประทานเนื้อกวางตัวเมียกับซอสโรเบิร์ทอย่างเอร็ดอร่อย  ในไม่ช้านางยักษีก็รู้ความลับ และเธอก็เตรียมอ่างที่เต็มไปด้วยงูพิษและสัตว์ร้ายอื่นๆ ในสนามหลวง  กษัตริย์รีไวล แอกเกอร์แมนได้กลับจากการสำรวจนอกกำแพงมาพอดีกับหน่วยสำรวจกับในขณะเวลาที่นางยักษ์ไททันกำลังดำเนินการนี้ และเมื่อนางโดนจับได้ในการกระทำชั่ว เธอก็กระโดดชนกำแพงชิน่า และบาดเจ็บสาหัสฟื้นตัวไม่ได้เสียชีวิต และทุกๆ คนก็อยู่กันอย่างมีความสุขตลอดนิรันดร
ดูเพิ่ม

เจ้าหญิงนิทรา (ภาพยนตร์ ค.ศ. 1959)
แหล่งข้อมูลอื่น

Perrault's version discussed by Waller Hastings in "The sleeping beauty in the woods" เก็บถาวร 2007-02-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Perrault's version also discussed by Waller Hastings in "Sol, Luna, e Talia" เก็บถาวร 2007-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Audio of The Sleeping Beauty Part Two (The Queen Ogre) at Storynory
Sleeping beauty in the woods, by Perrault, 1870 illustrated scanned book via Internet Archive
Sleeping Beauty (by Charles Perrault), audio version (ฝรั่งเศส)
เดิงแกร์ก

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ดันเคิร์ก (แก้ความกำกวม)
| เดิงแกร์ก |
| --- | --- |
เทศบาล
ศาลากลางเมืองและท่าเรือเดิงแกร์ก
   ธง ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: โอดฟร็องส์
จังหวัด: นอร์
เขต: เดิงแกร์ก
อำเภอ: เดิงแกร์ก-1   เดิงแกร์ก-2   กร็องด์-แซ็งต์
สหเทศบาล: เดิงแกร์ก
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2557–2563) : Patrice Vergriete
พื้นที่1: 43.89 ตร.กม. (16.95 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม 2560)2: 87,353 คน
 • ความหนาแน่น: 2,000 คน/ตร.กม. (5,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 59183 /59140, 59240, 59640
สูงจากระดับน้ำทะเล: 0–17 m (0–56 ft)  (avg. 4 m หรือ 13 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
เดิงแกร์ก (ฝรั่งเศส: Dunkerque, ออกเสียง: [dœ̃kɛʁk] ( ฟังเสียง)), ดืงแกร์เกอ (เฟลมิช: Duunkerke) หรือ ดันเคิร์ก (อังกฤษ: Dunkirk) เป็นเมืองและเทศบาลในจังหวัดนอร์ แคว้นโอดฟร็องส์ ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางเหนือสุดของประเทศโดยห่างจากชายแดนประเทศเบลเยียมประมาณ 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์) และมีอ่าวจอดเรือที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศ ประชากรในเขตเทศบาลเดิงแกร์ก ณ วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2560 มีจำนวน 87,353 คน
เจ้าชายปีแยร์ ดยุกแห่งวาเลนตินัว

| เจ้าชายปีแยร์ |
| --- | --- |
ดยุกแห่งวาเลนตินัว
ประสูติ: 24 ตุลาคม ค.ศ. 1895(1895-10-24) Château de Kerscamp, จังหวัดมอร์บีอ็อง, ประเทศฝรั่งเศส เคานต์ปีแยร์ มารี ซาเวียร์ ราฟาเอล อันโทเนีย ไมเชอ เดอ โปลีเนียค
สวรรคต: 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1964(1964-11-10) (69 ปี) โรงพยาบาลอเมริกัน, Neuilly-sur-Seine, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
ฝังพระศพ: Chapel of Peace, ประเทศโมนาโก
คู่อภิเษก: เจ้าหญิงชาร์ลอตต์ ดัชเชสแห่งวาเลนตินัว (สมรส 1920; หย่า 1933)
พระราชบุตร: เจ้าหญิงอองตัวแนตแห่งโมนาโก เจ้าชายแรนีเยที่ 3 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก
ราชวงศ์: โปลีเนียค (ตอนประสูติ) กรีมัลดี (ตอนสมรส)
พระราชบิดา: เคานต์แม็กเซียน เดอ โปลีเนียค
พระราชมารดา: ซูซันนา เดอ ลา ตอร์เร อี มีเออร์
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
เจ้าชายปีแยร์ ดยุกแห่งวาเลนตินัว (อังกฤษ: Prince Pierre, Duke of Valentinois; พระนามตอนประสูติ: เคานต์ปีแยร์ มารี ซาเวียร์ ราฟาเอล อันโทเนีย ไมเชอ เดอ โปลีเนียค (ฝรั่งเศส: Count Pierre Marie Xavier Raphaël Antoine Melchior de Polignac)) เป็นพระราชบิดาในเจ้าชายแรนีเยที่ 3 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก
พระประวัติ

เจ้าชายปีแยร์ ทรงมีพระนามเดิมว่า เคานต์ปีแยร์ เดอ โปลีเนียค ประสูติเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2438 เป็นโอรสของเคานต์แม็กเซียน เดอ โปลีเนียค และ ซูซานนา เดอ ลา ทอรี วา มีเลอร์ โดยเขาเป็นหลานชายของนักการเมืองฝรั่งเศส โดยต่อมาเขาทำงานในด้านของศิลปะดนตรีและวัฒนธรรมของโมนาโก และเป็นคณะกรรมการโอลิมปิกอีกด้วย
เษกสมรส

พระองค์ทรงเษกสมรสกับเจ้าหญิงชาร์ลอตต์ ดัชเชสแห่งวาเลนตินัว พระราชธิดานอกสมรสเพียงพระองค์เดียวของเจ้าชายหลุยส์ที่ 2 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก เมื่อวันที่ 18 มีนาคมตามศาสนา และวันที่ 19 มีนาตม พ.ศ. 2463 เป็นพระราชพิธีตามพระราชอัธยาศัย โดยเจ้าชายหลุยส์ โดยรับพระราชทานพระอิสริยยศให้เป็น เจ้าชายแห่งโมนาโก ดยุกแห่งวาเลนตินัว และเป็นพระราชวงศ์กรีมัลดี ทั้ง 2 มีพระราชบุตรดังนี้
เจ้าหญิงอองตัวแนตแห่งโมนาโก
เจ้าชายแรนีเยที่ 3 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก
โดยชีวิตเษกสมรสของทั้ 2 ไม่ได้มีความสุขเลย โดยพระองค์ได้ไปพบรักใหม่กับพยาบาลชาวอิตาลี ทั้ง 2 ทรงหย่าเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2476 ซึ่งบางแห่งเล่ากันว่า เป็นเพราะพระราชประสงค์ของเจ้าชายหลุยส์ที่ 2 ที่ทรงมีข้อแม้ว่าหากทรงหย่า ก็จะไม่ปลดออกจากพระอิสริยยศ เจ้าชายปีแยร์จึงทรงยอม
สิ้นพระชนม์

พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507 โดยพระโรคมะเร็ง ในโรงพยาบาลกลางกรุงปารีส สิริพระชันษา 69 ชันษา
โดยนิตยาสารของฝรั่งเศสได้เผยแพร่ข่าวพระศพของเจ้าชายว่า ในงานพระศพของพระองค์นั้นได้รับการถวายพระเกียรติอย่างมาก และตามประเพณีอย่างถูกต้องและสง่างาม
พระอิสริยยศ

24 October 1895 – 18 March 1920: Count Pierre de Polignac (เคานต์ ปีแยร์ เดอ โปลีเนียค)
18 March 1920 – 20 March 1920: Pierre Grimaldi (ปีแยร์ กรีมัลดี)
20 March 1920 – 1 August 1922: His Serene Highness Prince Pierre of Monaco, Duke of Valentinois (ฮิสเซอรีนไฮเนส เจ้าชายปีแยร์แห่งโมนาโก ดยุกแห่งวาเลนตินัว)
1 August 1922 – 10 November 1964: His Serene Highness Prince Pierre of Monaco (ฮิสเซอรีนไฮเนส เจ้าชายปีแยร์แห่งโมนาโก)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

โมนาโก: Grand Cross of the Order of Saint-Charles
ฝรั่งเศส: เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ชั้นกร็องตอฟีซีเย
อิตาลี: เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสาธารณรัฐอิตาลีชั้นกางเขนใหญ่
ข้อมูล

Scheijen, S. (2009). Diaghilev: A Life. London: Profile Books. p. 151-152. ISBN 9780199751495.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  RISM  IdRef
เตาบาแต

| Município de Taubaté เตาบาแต |
| --- | --- |

   ธง ตรา
คำขวัญ: Per aspera pro Brasilia  All sacrifice for Brazil
สถานที่ตั้งในรัฐเซาเปาลูและบราซิล
พิกัด: 23°01′30″S 45°33′20″W﻿ / ﻿23.02500°S 45.55556°W﻿ / -23.02500; -45.55556
ประเทศ: บราซิล
ภาค: ตะวันออกเฉียงใต้
รัฐ: เซาเปาลู
การปกครอง
 • Mayor: José Bernardo Ortiz Júnior (PSDB)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 625.9 ตร.กม. (241.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2008)
 • ทั้งหมด: 278,724 (2,010) คน
 • ความหนาแน่น: 436.8 คน/ตร.กม. (1,131 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-3 (UTC−3)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-2 (UTC−2)
Postal code: 12000-000
รหัสพื้นที่: +55 12
เว็บไซต์: www.taubate.sp.gov.br
เตาบาแต (โปรตุเกส: Taubaté) เป็นเมืองขนาดกลางในรัฐเซาเปาลู ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศบราซิล ตั้งอยู่บนจุดยุทธศาสตร์ โดยอยู่ระหว่างเมืองสำคัญของบราซิล 2 เมืองคือ เซาเปาลู (123 กม.) กับรีโอเดจาเนโร (280 กม.) เมืองมีประชากรอยู่ราว 3 แสนคน และได้กลายเป็นเมืองอุตสาหกรรม มีสาขาย่อยของบริษัทมาตั้งอยู่หลายบริษัท เช่น โฟล์กสวาเกน อัลส์ทอม ฟอร์ดมอเตอร์ แอลจี ฯลฯ
เตอัทร์เดเซเรมอนี

| --- | --- |


ที่ตั้ง: อาลแบร์วีล, ประเทศฝรั่งเศส
ความจุ: 35,000
พื้นผิว: น้ำแข็ง
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: 5 สิงหาคม, ค.ศ. 1989
เปิดใช้สนาม: 29 ธันวาคม, ค.ศ. 1991
ทำลาย: 24 กุมภาพันธ์, ค.ศ. 1992
การใช้งาน
โอลิมปิกฤดูหนาว 1992
เตอัทร์เดเซเรมอนี (ฝรั่งเศส: Théâtre des Cérémonies) เป็นสนามกีฬาชั่วคราว ตั้งอยู่ที่เมืองอาลแบร์วีล ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นสนามกีฬาหลักของกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 1992 ที่ฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพ
เตเรซีนา

| เตเรซีนา |
| --- | --- |
เทศบาล
The Municipality of Teresina
ยามค่ำคืนของเมือง
   ตราอาร์ม
สมญา: Capital do Sol e da Luz (Capital of Sun and Light), Cidade Verde (Green City) and THE.
คำขวัญ: Omnia in Charitate
สถานที่ตั้งของเมืองเตเรซีนาในรัฐปีเอาอี
เตเรซีนาสถานที่ตั้งในบราซิล
พิกัด:  05°05′20″S 42°48′07″W﻿ / ﻿5.08889°S 42.80194°W﻿ / -5.08889; -42.80194
ประเทศ:  บราซิล
ภาค: ตะวันออกเฉียงเหนือ
รัฐ:  รัฐปีเอาอี
ก่อตั้ง: 16 สิงหาคม 1852
การปกครอง
 • Mayor: Firmino Filho (PSDP)
พื้นที่
 • เทศบาล: 1,680 ตร.กม. (650 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 1,755 ตร.กม. (677 ตร.ไมล์)
ประชากร (2007)
 • เทศบาล: 893,246 คน
 • ความหนาแน่น: 456.8 คน/ตร.กม. (1,183 คน/ตร.ไมล์)
 : (est)
เขตเวลา: -3
Postal Code: 64000-000
รหัสพื้นที่: +55 86
Demonym: teresiense
เว็บไซต์: Teresina, Piauí
เตเรซีนา (โปรตุเกส: Teresina) เป็นเมืองหลวงและเทศบาลที่มีประชากรมากที่สุดของรัฐปีเอาอี ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตอนเหนือ-กลาง ของรัฐ อยู่ห่างจากชายฝั่ง 366 กม. เป็นเมืองหลวงของรัฐในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเมืองเดียวที่ไม่ติดกับชายฝั่งบนมหาสมุทรแอตแลนติก มีประชากร 814,439 คน เตเรซีนาเป็นเมืองใหญ่อันดับ 19 ของบราซิล และเป็นเมืองหลวงใหญ่เป็นอันดับ 15 ของประเทศ เมืองก่อตั้งขึ้นเมื่อ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1852 ในชื่อ Vila Nova do Poty  เป็นเมืองแรกที่มีการออกแบบผังเมืองของประเทศ
เซาลุยช์

| เซาลุยช์ |
| --- | --- |
เทศบาล
เทศบาล São Luís do Maranhão
ซ้าย: พระราชวัง Leõnes (Palácio dos Leões) ที่จัตุรัสจักรพรรดิเปดรูที่ 2, ศูนย์ประวัติศาสตร์เซาลุยซ์ที่ Boa Ventura, หุ่นที่หาด Calhau ใกล้ Avenue of Litoranea, ขวา: ภาพ Centro กับแม่น้ำ Bacana, Parque Ecologico da Lagua da Jansen [pt] และพื้นที่อยู่อาศัย, ภาพพาโนรามาตอนกลางคืนที่ Ponta do Farol (ทั้งหมดจากบนลงล่าง)
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของเซาลุยซ์
เซาลุยช์ที่ตั้งในประเทศบราซิล
พิกัด: 2°31′42″S 44°18′16″W﻿ / ﻿2.52833°S 44.30444°W﻿ / -2.52833; -44.30444
ประเทศ:  บราซิล
ภาค: ตะวันออกเฉียงเหนือ
รัฐ:  มารันเญา
ก่อตั้ง: 8 กันยายน ค.ศ. 1612
ตั้งชื่อจาก: พระเจ้าหลุยส์ที่ 9
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: เอดูวาร์ดู ไบรด์ (PODE)
พื้นที่
 • เทศบาล: 827.141 ตร.กม. (319.360 ตร.ไมล์)
ความสูง: 4 เมตร (12 ฟุต)
ประชากร (ประมาณ ค.ศ. 2020)
 • เทศบาล: 1,108,975 คน
 • ความหนาแน่น: 1,183.4 คน/ตร.กม. (3,064.9 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 1,227,659 คน
เขตเวลา: UTC-3 (UTC-3)
รหัสไปรษณีย์: 65000-001 ถึง 65109-999
รหัสพื้นที่: +55 98
เอชดีไอ (2010): 0.768  – สูง
เว็บไซต์: www.saoluis.ma.gov.br
เซาลุยช์ (โปรตุเกส: São Luís, สำเนียงบราซิล: [sɐ̃w luˈis]) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐมารันเญา ประเทศบราซิล เมืองตั้งอยู่บนเกาะเซาลุยช์ เมืองมีประชากร 1,108,975 คน (ค.ศ. 2020) และเขตมหานครมีประชากร 1,605,305 คน เป็นเมืองใหญ่อันดับ 15 ของบราซิล เมืองมีท่าเรือที่สำคัญ 2 แห่งคือ ท่าเรือมาเดย์ราและท่าเรืออีตากี