รายชื่อตอนในสาวเรียวกังหัวใจเกินร้อย
ตอน

| 8 | ฮะชิริดะซุ (วิ่งไป) 走り出す Run | 22 พฤษภาคม 2554 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|    ขณะที่โอะฮะนะฟังยุอินะเล่าว่า โรงแรมฟุกุยะมีแขกประหลาดเข้าพักและต่อมาก็ได้ลงในนิตยสารชื่อดัง ก็มีผู้เข้าพักโรงแรมคิสซุอิเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก เนื่องจากนะโกะกับโทรุไม่มีกะในวันนั้น ทำให้พนักงานที่ประจำอยู่ไม่พอบริการลูกค้า นางซุอิในฐานะบริกรเก่าจึงลงแรงอีกคน ทว่า ขณะทำงานได้พักหนึ่ง นางก็ให้รู้สึกปวดเจ็บที่ท้องถึงกับล้มลงและต้องนำส่งโรงพยาบาลโดยมีโอะฮะนะติดตามไปเฝ้าไข้ อย่างไรก็ดี นางสั่งให้โอะฮะนะกลับไปดูแลลูกค้าเป็นสำคัญ และบอกไล่หลังไปว่า ขอฝากสมุดเล่มหนึ่งที่ทิ้งไว้ในห้องทำงานของนางด้วย   เวลาเดียวกันนั้น โคอิชิโทรศัพท์หาโอะฮะนะเพื่อบอกว่า เขาเดินทางมาเยี่ยมหา แต่โอะฮะนะกำลังขึ้นรถไฟกลับไปคิสซุอิโอจึงได้ยินมิถนัด ที่โรงแรม ทะกะโกะกับพนักงานคนอื่น ๆ พูดคุยกันว่า ลูกค้าที่แห่เข้าพักจำนวนมากในครานี้น่าที่จะเป็น "แขกประหลาด" และเป็นนักเขียนบทความในนิตยสารดังคำยุอินะ จึงตกลงกันจะบริการลูกค้ากลุ่มนี้เป็นพิเศษยิ่งกว่ากลุ่มอื่น ฝ่ายโอะฮะนะเมื่อถึงโรงแรมแล้วได้เข้าไปดูสมุดที่ยายเอ่ยถึง ปรากฏว่า เป็นบันทึกของนางซุอิซึ่งสังเกตเกี่ยวกับความชอบหรือไม่ชอบของลูกค้าทุกคนที่เคยเข้าพักแล้วจดลงไว้ เผื่อว่าลูกค้ากลับมาอีกจะได้ปฏิบัติได้ต้องใจทั่วกัน โอะฮะนะอ่านแล้วก็ซาบซึ้งถึงหัวใจของผู้เป็นยายที่คาดหมายให้บริการอันดีแก่ลูกค้าโดยเสมอหน้ากัน จึงคัดค้านทะกะโกะกับพนักงานคนอื่นว่า ไม่ควรเอาใจแต่ลูกค้ากลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ด้วยจะทำให้ลูกค้าอีกกลุ่มหนึ่งด้อยค่าลง   เพื่อให้มีพนักงานพอรับรองลูกค้าได้ทั่วถึง โอะฮะนะจึงเรียกนะโกะมาช่วย แล้วออกติดตามหาโทรุซึ่งไปร่วมพิธีสมรสอยู่ในตัวเมือง |    ขณะที่โอะฮะนะฟังยุอินะเล่าว่า โรงแรมฟุกุยะมีแขกประหลาดเข้าพักและต่อมาก็ได้ลงในนิตยสารชื่อดัง ก็มีผู้เข้าพักโรงแรมคิสซุอิเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก เนื่องจากนะโกะกับโทรุไม่มีกะในวันนั้น ทำให้พนักงานที่ประจำอยู่ไม่พอบริการลูกค้า นางซุอิในฐานะบริกรเก่าจึงลงแรงอีกคน ทว่า ขณะทำงานได้พักหนึ่ง นางก็ให้รู้สึกปวดเจ็บที่ท้องถึงกับล้มลงและต้องนำส่งโรงพยาบาลโดยมีโอะฮะนะติดตามไปเฝ้าไข้ อย่างไรก็ดี นางสั่งให้โอะฮะนะกลับไปดูแลลูกค้าเป็นสำคัญ และบอกไล่หลังไปว่า ขอฝากสมุดเล่มหนึ่งที่ทิ้งไว้ในห้องทำงานของนางด้วย   เวลาเดียวกันนั้น โคอิชิโทรศัพท์หาโอะฮะนะเพื่อบอกว่า เขาเดินทางมาเยี่ยมหา แต่โอะฮะนะกำลังขึ้นรถไฟกลับไปคิสซุอิโอจึงได้ยินมิถนัด ที่โรงแรม ทะกะโกะกับพนักงานคนอื่น ๆ พูดคุยกันว่า ลูกค้าที่แห่เข้าพักจำนวนมากในครานี้น่าที่จะเป็น "แขกประหลาด" และเป็นนักเขียนบทความในนิตยสารดังคำยุอินะ จึงตกลงกันจะบริการลูกค้ากลุ่มนี้เป็นพิเศษยิ่งกว่ากลุ่มอื่น ฝ่ายโอะฮะนะเมื่อถึงโรงแรมแล้วได้เข้าไปดูสมุดที่ยายเอ่ยถึง ปรากฏว่า เป็นบันทึกของนางซุอิซึ่งสังเกตเกี่ยวกับความชอบหรือไม่ชอบของลูกค้าทุกคนที่เคยเข้าพักแล้วจดลงไว้ เผื่อว่าลูกค้ากลับมาอีกจะได้ปฏิบัติได้ต้องใจทั่วกัน โอะฮะนะอ่านแล้วก็ซาบซึ้งถึงหัวใจของผู้เป็นยายที่คาดหมายให้บริการอันดีแก่ลูกค้าโดยเสมอหน้ากัน จึงคัดค้านทะกะโกะกับพนักงานคนอื่นว่า ไม่ควรเอาใจแต่ลูกค้ากลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ด้วยจะทำให้ลูกค้าอีกกลุ่มหนึ่งด้อยค่าลง   เพื่อให้มีพนักงานพอรับรองลูกค้าได้ทั่วถึง โอะฮะนะจึงเรียกนะโกะมาช่วย แล้วออกติดตามหาโทรุซึ่งไปร่วมพิธีสมรสอยู่ในตัวเมือง |    ขณะที่โอะฮะนะฟังยุอินะเล่าว่า โรงแรมฟุกุยะมีแขกประหลาดเข้าพักและต่อมาก็ได้ลงในนิตยสารชื่อดัง ก็มีผู้เข้าพักโรงแรมคิสซุอิเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก เนื่องจากนะโกะกับโทรุไม่มีกะในวันนั้น ทำให้พนักงานที่ประจำอยู่ไม่พอบริการลูกค้า นางซุอิในฐานะบริกรเก่าจึงลงแรงอีกคน ทว่า ขณะทำงานได้พักหนึ่ง นางก็ให้รู้สึกปวดเจ็บที่ท้องถึงกับล้มลงและต้องนำส่งโรงพยาบาลโดยมีโอะฮะนะติดตามไปเฝ้าไข้ อย่างไรก็ดี นางสั่งให้โอะฮะนะกลับไปดูแลลูกค้าเป็นสำคัญ และบอกไล่หลังไปว่า ขอฝากสมุดเล่มหนึ่งที่ทิ้งไว้ในห้องทำงานของนางด้วย   เวลาเดียวกันนั้น โคอิชิโทรศัพท์หาโอะฮะนะเพื่อบอกว่า เขาเดินทางมาเยี่ยมหา แต่โอะฮะนะกำลังขึ้นรถไฟกลับไปคิสซุอิโอจึงได้ยินมิถนัด ที่โรงแรม ทะกะโกะกับพนักงานคนอื่น ๆ พูดคุยกันว่า ลูกค้าที่แห่เข้าพักจำนวนมากในครานี้น่าที่จะเป็น "แขกประหลาด" และเป็นนักเขียนบทความในนิตยสารดังคำยุอินะ จึงตกลงกันจะบริการลูกค้ากลุ่มนี้เป็นพิเศษยิ่งกว่ากลุ่มอื่น ฝ่ายโอะฮะนะเมื่อถึงโรงแรมแล้วได้เข้าไปดูสมุดที่ยายเอ่ยถึง ปรากฏว่า เป็นบันทึกของนางซุอิซึ่งสังเกตเกี่ยวกับความชอบหรือไม่ชอบของลูกค้าทุกคนที่เคยเข้าพักแล้วจดลงไว้ เผื่อว่าลูกค้ากลับมาอีกจะได้ปฏิบัติได้ต้องใจทั่วกัน โอะฮะนะอ่านแล้วก็ซาบซึ้งถึงหัวใจของผู้เป็นยายที่คาดหมายให้บริการอันดีแก่ลูกค้าโดยเสมอหน้ากัน จึงคัดค้านทะกะโกะกับพนักงานคนอื่นว่า ไม่ควรเอาใจแต่ลูกค้ากลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ด้วยจะทำให้ลูกค้าอีกกลุ่มหนึ่งด้อยค่าลง   เพื่อให้มีพนักงานพอรับรองลูกค้าได้ทั่วถึง โอะฮะนะจึงเรียกนะโกะมาช่วย แล้วออกติดตามหาโทรุซึ่งไปร่วมพิธีสมรสอยู่ในตัวเมือง |    ขณะที่โอะฮะนะฟังยุอินะเล่าว่า โรงแรมฟุกุยะมีแขกประหลาดเข้าพักและต่อมาก็ได้ลงในนิตยสารชื่อดัง ก็มีผู้เข้าพักโรงแรมคิสซุอิเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก เนื่องจากนะโกะกับโทรุไม่มีกะในวันนั้น ทำให้พนักงานที่ประจำอยู่ไม่พอบริการลูกค้า นางซุอิในฐานะบริกรเก่าจึงลงแรงอีกคน ทว่า ขณะทำงานได้พักหนึ่ง นางก็ให้รู้สึกปวดเจ็บที่ท้องถึงกับล้มลงและต้องนำส่งโรงพยาบาลโดยมีโอะฮะนะติดตามไปเฝ้าไข้ อย่างไรก็ดี นางสั่งให้โอะฮะนะกลับไปดูแลลูกค้าเป็นสำคัญ และบอกไล่หลังไปว่า ขอฝากสมุดเล่มหนึ่งที่ทิ้งไว้ในห้องทำงานของนางด้วย   เวลาเดียวกันนั้น โคอิชิโทรศัพท์หาโอะฮะนะเพื่อบอกว่า เขาเดินทางมาเยี่ยมหา แต่โอะฮะนะกำลังขึ้นรถไฟกลับไปคิสซุอิโอจึงได้ยินมิถนัด ที่โรงแรม ทะกะโกะกับพนักงานคนอื่น ๆ พูดคุยกันว่า ลูกค้าที่แห่เข้าพักจำนวนมากในครานี้น่าที่จะเป็น "แขกประหลาด" และเป็นนักเขียนบทความในนิตยสารดังคำยุอินะ จึงตกลงกันจะบริการลูกค้ากลุ่มนี้เป็นพิเศษยิ่งกว่ากลุ่มอื่น ฝ่ายโอะฮะนะเมื่อถึงโรงแรมแล้วได้เข้าไปดูสมุดที่ยายเอ่ยถึง ปรากฏว่า เป็นบันทึกของนางซุอิซึ่งสังเกตเกี่ยวกับความชอบหรือไม่ชอบของลูกค้าทุกคนที่เคยเข้าพักแล้วจดลงไว้ เผื่อว่าลูกค้ากลับมาอีกจะได้ปฏิบัติได้ต้องใจทั่วกัน โอะฮะนะอ่านแล้วก็ซาบซึ้งถึงหัวใจของผู้เป็นยายที่คาดหมายให้บริการอันดีแก่ลูกค้าโดยเสมอหน้ากัน จึงคัดค้านทะกะโกะกับพนักงานคนอื่นว่า ไม่ควรเอาใจแต่ลูกค้ากลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ด้วยจะทำให้ลูกค้าอีกกลุ่มหนึ่งด้อยค่าลง   เพื่อให้มีพนักงานพอรับรองลูกค้าได้ทั่วถึง โอะฮะนะจึงเรียกนะโกะมาช่วย แล้วออกติดตามหาโทรุซึ่งไปร่วมพิธีสมรสอยู่ในตัวเมือง |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |

| 9 | คิสซุอิโซโนะอิชิบังนะไงฮิ (วันเวลาอันยาวนานเหลือใจในโรงแรมคิสซุอิ) 喜翆荘の一番長い日 The Longest Day at Kissuisō | 29 พฤษภาคม 2554 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|    โคอิชิโดยสารรถไฟจากกรุงโตเกียวมาถึงเมืองยุโนะซะงิ ทว่า โอะฮะนะเข้าไปตามหาโทรุในตัวเมืองจึงคลาดกัน โคอิชิจึงตกลงจะพำนักที่โรงแรมคิสซุอิรอคอยโอะฮะนะกลับมา แต่โรงแรมเต็มเสียแล้ว เขาก็จำต้องนั่งรถไฟกลับกรุงโตเกียวเสียเดี๋ยวนั้น ฝ่ายโอะฮะนะนั้นติดตามหาโทรุจนพบ โทรุดีใจที่โอะฮะนะเห็นว่าเขาเป็นที่พึ่งได้ ก็ชวนเธอซ้อนจักรยานยนต์ขี่กลับไปคิสซุอิโดยไม่ชักช้า โอะฮะนะใช้หมวกนิรภัยของโทรุพลางเกิดความสงสัยขึ้นในใจว่า กลิ่นเหงื่อเส้นผมผู้ชายเป็นเช่นนี้ทุกคนหรือไม่   ครั้นแล้ว พนักงานส่วนใหญ่ก็ฝันฝ่าภารกิจเฉพาะหน้าครั้งนี้ไปได้ด้วยดี โดยให้บริการลูกค้าทั้งปวงเสมอหน้ากัน ยกเสียแต่ทะกะโกะและพวกที่คงตั้งมั่นให้บริการกลุ่มเป้าหมายของตนเป็นพิเศษเท่านั้น ความจริงปรากฏว่า ลูกค้ากลุ่มที่ทะกะโกะเล็งไว้นั้นเป็นลูกค้าทั่วไป ส่วนลูกค้าที่เป็นหญิงแต่งกายธรรมดาหาความผิดประหลาดมิได้กับมารดาของเธอนั้นต่างหากที่เป็นนักเขียนบทความลงนิตยสาร พวกเขาซาบซึ้งในคติพจน์ของโอะฮะนะในการบริการให้ดีโดยทั่วกัน จึงประเมินคิสซุอิโอลงนิตยสารว่าอยู่ในระดับดีเยี่ยม และที่สุด นางซุอิก็ได้กลับจากโรงพยาบาล |    โคอิชิโดยสารรถไฟจากกรุงโตเกียวมาถึงเมืองยุโนะซะงิ ทว่า โอะฮะนะเข้าไปตามหาโทรุในตัวเมืองจึงคลาดกัน โคอิชิจึงตกลงจะพำนักที่โรงแรมคิสซุอิรอคอยโอะฮะนะกลับมา แต่โรงแรมเต็มเสียแล้ว เขาก็จำต้องนั่งรถไฟกลับกรุงโตเกียวเสียเดี๋ยวนั้น ฝ่ายโอะฮะนะนั้นติดตามหาโทรุจนพบ โทรุดีใจที่โอะฮะนะเห็นว่าเขาเป็นที่พึ่งได้ ก็ชวนเธอซ้อนจักรยานยนต์ขี่กลับไปคิสซุอิโดยไม่ชักช้า โอะฮะนะใช้หมวกนิรภัยของโทรุพลางเกิดความสงสัยขึ้นในใจว่า กลิ่นเหงื่อเส้นผมผู้ชายเป็นเช่นนี้ทุกคนหรือไม่   ครั้นแล้ว พนักงานส่วนใหญ่ก็ฝันฝ่าภารกิจเฉพาะหน้าครั้งนี้ไปได้ด้วยดี โดยให้บริการลูกค้าทั้งปวงเสมอหน้ากัน ยกเสียแต่ทะกะโกะและพวกที่คงตั้งมั่นให้บริการกลุ่มเป้าหมายของตนเป็นพิเศษเท่านั้น ความจริงปรากฏว่า ลูกค้ากลุ่มที่ทะกะโกะเล็งไว้นั้นเป็นลูกค้าทั่วไป ส่วนลูกค้าที่เป็นหญิงแต่งกายธรรมดาหาความผิดประหลาดมิได้กับมารดาของเธอนั้นต่างหากที่เป็นนักเขียนบทความลงนิตยสาร พวกเขาซาบซึ้งในคติพจน์ของโอะฮะนะในการบริการให้ดีโดยทั่วกัน จึงประเมินคิสซุอิโอลงนิตยสารว่าอยู่ในระดับดีเยี่ยม และที่สุด นางซุอิก็ได้กลับจากโรงพยาบาล |    โคอิชิโดยสารรถไฟจากกรุงโตเกียวมาถึงเมืองยุโนะซะงิ ทว่า โอะฮะนะเข้าไปตามหาโทรุในตัวเมืองจึงคลาดกัน โคอิชิจึงตกลงจะพำนักที่โรงแรมคิสซุอิรอคอยโอะฮะนะกลับมา แต่โรงแรมเต็มเสียแล้ว เขาก็จำต้องนั่งรถไฟกลับกรุงโตเกียวเสียเดี๋ยวนั้น ฝ่ายโอะฮะนะนั้นติดตามหาโทรุจนพบ โทรุดีใจที่โอะฮะนะเห็นว่าเขาเป็นที่พึ่งได้ ก็ชวนเธอซ้อนจักรยานยนต์ขี่กลับไปคิสซุอิโดยไม่ชักช้า โอะฮะนะใช้หมวกนิรภัยของโทรุพลางเกิดความสงสัยขึ้นในใจว่า กลิ่นเหงื่อเส้นผมผู้ชายเป็นเช่นนี้ทุกคนหรือไม่   ครั้นแล้ว พนักงานส่วนใหญ่ก็ฝันฝ่าภารกิจเฉพาะหน้าครั้งนี้ไปได้ด้วยดี โดยให้บริการลูกค้าทั้งปวงเสมอหน้ากัน ยกเสียแต่ทะกะโกะและพวกที่คงตั้งมั่นให้บริการกลุ่มเป้าหมายของตนเป็นพิเศษเท่านั้น ความจริงปรากฏว่า ลูกค้ากลุ่มที่ทะกะโกะเล็งไว้นั้นเป็นลูกค้าทั่วไป ส่วนลูกค้าที่เป็นหญิงแต่งกายธรรมดาหาความผิดประหลาดมิได้กับมารดาของเธอนั้นต่างหากที่เป็นนักเขียนบทความลงนิตยสาร พวกเขาซาบซึ้งในคติพจน์ของโอะฮะนะในการบริการให้ดีโดยทั่วกัน จึงประเมินคิสซุอิโอลงนิตยสารว่าอยู่ในระดับดีเยี่ยม และที่สุด นางซุอิก็ได้กลับจากโรงพยาบาล |    โคอิชิโดยสารรถไฟจากกรุงโตเกียวมาถึงเมืองยุโนะซะงิ ทว่า โอะฮะนะเข้าไปตามหาโทรุในตัวเมืองจึงคลาดกัน โคอิชิจึงตกลงจะพำนักที่โรงแรมคิสซุอิรอคอยโอะฮะนะกลับมา แต่โรงแรมเต็มเสียแล้ว เขาก็จำต้องนั่งรถไฟกลับกรุงโตเกียวเสียเดี๋ยวนั้น ฝ่ายโอะฮะนะนั้นติดตามหาโทรุจนพบ โทรุดีใจที่โอะฮะนะเห็นว่าเขาเป็นที่พึ่งได้ ก็ชวนเธอซ้อนจักรยานยนต์ขี่กลับไปคิสซุอิโดยไม่ชักช้า โอะฮะนะใช้หมวกนิรภัยของโทรุพลางเกิดความสงสัยขึ้นในใจว่า กลิ่นเหงื่อเส้นผมผู้ชายเป็นเช่นนี้ทุกคนหรือไม่   ครั้นแล้ว พนักงานส่วนใหญ่ก็ฝันฝ่าภารกิจเฉพาะหน้าครั้งนี้ไปได้ด้วยดี โดยให้บริการลูกค้าทั้งปวงเสมอหน้ากัน ยกเสียแต่ทะกะโกะและพวกที่คงตั้งมั่นให้บริการกลุ่มเป้าหมายของตนเป็นพิเศษเท่านั้น ความจริงปรากฏว่า ลูกค้ากลุ่มที่ทะกะโกะเล็งไว้นั้นเป็นลูกค้าทั่วไป ส่วนลูกค้าที่เป็นหญิงแต่งกายธรรมดาหาความผิดประหลาดมิได้กับมารดาของเธอนั้นต่างหากที่เป็นนักเขียนบทความลงนิตยสาร พวกเขาซาบซึ้งในคติพจน์ของโอะฮะนะในการบริการให้ดีโดยทั่วกัน จึงประเมินคิสซุอิโอลงนิตยสารว่าอยู่ในระดับดีเยี่ยม และที่สุด นางซุอิก็ได้กลับจากโรงพยาบาล |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |

| 10 | บิเนสึ (เป็นไข้นิดหน่อย) 微熱 Slight Fever | 5 มิถุนายน 2554 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|    เหตุว่าพักผ่อนน้อยและตื่นเช้าตรู่มาทำงานต่อเนื่องกันเป็นเวลายาวนาน โอะฮะนะจึงจับไข้ล้มทรุดลงกองกับพื้นในเช้าวันหนึ่ง แพทย์สั่งให้งดงานและนอนพักผ่อนหนึ่งวันเต็มแล้วจะกลับเป็นปรกติเอง โทรุทราบก็เป็นกังวลยิ่ง มาอยู่เฝ้าไข้พร้อมปรุงข้าวต้มและเตรียมผลไม้มาให้ด้วย เป็นเหตุให้มิงโกะขุ่นเคืองใจเป็นอันมาก ฝ่ายโทรุนั้นเมื่อเห็นโอะฮะนะแม้อยู่ในสภาพป่วยแต่ก็มีความน่ารักตามธรรมชาติ ก็ใจเต้นหนัก มิอาจอยู่ด้วยกันสองต่อสองได้นาน จึงลากลับออกไปทำครัวดังเดิม   ระหว่างโอะฮะนะนอนหลับอยู่บนเตียงนั้นก็ให้ฝันประหลาดว่า อยู่ที่วัดหลักเมือง โคอิชิมาหาและบอกเธอให้กลับคืนไปกรุงโตเกียว ด้วยว่าหามีผู้ใดที่คิสซุอิต้องการเธอไม่ ในฝันนั้น เห็นเด็กหญิงซึ่งเป็นภูตจิ้งจอกประจำเมืองเฝ้าดูคนทั้งสองพูดคุยกันอยู่ห่าง ๆ ครั้นตื่นขึ้น โอะฮะนะนึกถึงถ้อยคำของโคอิชิแล้วก็เห็นจริงดังนั้น จึงพิมพ์ข้อความทางโทรศัพท์เคลื่อนที่กำลังจะส่งหาโคอิชิว่า เธอจะกลับบ้านในเร็ววัน แต่มิงโกะกับนะโกะเข้ามาเห็นและยืนยันเป็นขึงขังว่า จริงอยู่ว่าแต่ก่อนคิสซุอิไม่มีโอะฮะนะก็อยู่กันได้ ทว่า บัดนี้ โอะฮะนะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของคิสซุอิแล้ว ขาดเธอไปคิสซุอิย่อมไม่สมบูรณ์   ขณะนั้น โอะฮะนะพิษไข้กำเริบผล็อยหลับไป ในฝันนั้น เธอบอกโคอิชิที่วัดหลักเมืองว่า เธอต้องการอยู่ที่โรงแรมคิสซุอิต่อ โดยที่เด็กหญิงภูตจิ้งจอกยังคงเฝ้าชมพวกเขาสนทนากันตลอดความฝัน |    เหตุว่าพักผ่อนน้อยและตื่นเช้าตรู่มาทำงานต่อเนื่องกันเป็นเวลายาวนาน โอะฮะนะจึงจับไข้ล้มทรุดลงกองกับพื้นในเช้าวันหนึ่ง แพทย์สั่งให้งดงานและนอนพักผ่อนหนึ่งวันเต็มแล้วจะกลับเป็นปรกติเอง โทรุทราบก็เป็นกังวลยิ่ง มาอยู่เฝ้าไข้พร้อมปรุงข้าวต้มและเตรียมผลไม้มาให้ด้วย เป็นเหตุให้มิงโกะขุ่นเคืองใจเป็นอันมาก ฝ่ายโทรุนั้นเมื่อเห็นโอะฮะนะแม้อยู่ในสภาพป่วยแต่ก็มีความน่ารักตามธรรมชาติ ก็ใจเต้นหนัก มิอาจอยู่ด้วยกันสองต่อสองได้นาน จึงลากลับออกไปทำครัวดังเดิม   ระหว่างโอะฮะนะนอนหลับอยู่บนเตียงนั้นก็ให้ฝันประหลาดว่า อยู่ที่วัดหลักเมือง โคอิชิมาหาและบอกเธอให้กลับคืนไปกรุงโตเกียว ด้วยว่าหามีผู้ใดที่คิสซุอิต้องการเธอไม่ ในฝันนั้น เห็นเด็กหญิงซึ่งเป็นภูตจิ้งจอกประจำเมืองเฝ้าดูคนทั้งสองพูดคุยกันอยู่ห่าง ๆ ครั้นตื่นขึ้น โอะฮะนะนึกถึงถ้อยคำของโคอิชิแล้วก็เห็นจริงดังนั้น จึงพิมพ์ข้อความทางโทรศัพท์เคลื่อนที่กำลังจะส่งหาโคอิชิว่า เธอจะกลับบ้านในเร็ววัน แต่มิงโกะกับนะโกะเข้ามาเห็นและยืนยันเป็นขึงขังว่า จริงอยู่ว่าแต่ก่อนคิสซุอิไม่มีโอะฮะนะก็อยู่กันได้ ทว่า บัดนี้ โอะฮะนะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของคิสซุอิแล้ว ขาดเธอไปคิสซุอิย่อมไม่สมบูรณ์   ขณะนั้น โอะฮะนะพิษไข้กำเริบผล็อยหลับไป ในฝันนั้น เธอบอกโคอิชิที่วัดหลักเมืองว่า เธอต้องการอยู่ที่โรงแรมคิสซุอิต่อ โดยที่เด็กหญิงภูตจิ้งจอกยังคงเฝ้าชมพวกเขาสนทนากันตลอดความฝัน |    เหตุว่าพักผ่อนน้อยและตื่นเช้าตรู่มาทำงานต่อเนื่องกันเป็นเวลายาวนาน โอะฮะนะจึงจับไข้ล้มทรุดลงกองกับพื้นในเช้าวันหนึ่ง แพทย์สั่งให้งดงานและนอนพักผ่อนหนึ่งวันเต็มแล้วจะกลับเป็นปรกติเอง โทรุทราบก็เป็นกังวลยิ่ง มาอยู่เฝ้าไข้พร้อมปรุงข้าวต้มและเตรียมผลไม้มาให้ด้วย เป็นเหตุให้มิงโกะขุ่นเคืองใจเป็นอันมาก ฝ่ายโทรุนั้นเมื่อเห็นโอะฮะนะแม้อยู่ในสภาพป่วยแต่ก็มีความน่ารักตามธรรมชาติ ก็ใจเต้นหนัก มิอาจอยู่ด้วยกันสองต่อสองได้นาน จึงลากลับออกไปทำครัวดังเดิม   ระหว่างโอะฮะนะนอนหลับอยู่บนเตียงนั้นก็ให้ฝันประหลาดว่า อยู่ที่วัดหลักเมือง โคอิชิมาหาและบอกเธอให้กลับคืนไปกรุงโตเกียว ด้วยว่าหามีผู้ใดที่คิสซุอิต้องการเธอไม่ ในฝันนั้น เห็นเด็กหญิงซึ่งเป็นภูตจิ้งจอกประจำเมืองเฝ้าดูคนทั้งสองพูดคุยกันอยู่ห่าง ๆ ครั้นตื่นขึ้น โอะฮะนะนึกถึงถ้อยคำของโคอิชิแล้วก็เห็นจริงดังนั้น จึงพิมพ์ข้อความทางโทรศัพท์เคลื่อนที่กำลังจะส่งหาโคอิชิว่า เธอจะกลับบ้านในเร็ววัน แต่มิงโกะกับนะโกะเข้ามาเห็นและยืนยันเป็นขึงขังว่า จริงอยู่ว่าแต่ก่อนคิสซุอิไม่มีโอะฮะนะก็อยู่กันได้ ทว่า บัดนี้ โอะฮะนะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของคิสซุอิแล้ว ขาดเธอไปคิสซุอิย่อมไม่สมบูรณ์   ขณะนั้น โอะฮะนะพิษไข้กำเริบผล็อยหลับไป ในฝันนั้น เธอบอกโคอิชิที่วัดหลักเมืองว่า เธอต้องการอยู่ที่โรงแรมคิสซุอิต่อ โดยที่เด็กหญิงภูตจิ้งจอกยังคงเฝ้าชมพวกเขาสนทนากันตลอดความฝัน |    เหตุว่าพักผ่อนน้อยและตื่นเช้าตรู่มาทำงานต่อเนื่องกันเป็นเวลายาวนาน โอะฮะนะจึงจับไข้ล้มทรุดลงกองกับพื้นในเช้าวันหนึ่ง แพทย์สั่งให้งดงานและนอนพักผ่อนหนึ่งวันเต็มแล้วจะกลับเป็นปรกติเอง โทรุทราบก็เป็นกังวลยิ่ง มาอยู่เฝ้าไข้พร้อมปรุงข้าวต้มและเตรียมผลไม้มาให้ด้วย เป็นเหตุให้มิงโกะขุ่นเคืองใจเป็นอันมาก ฝ่ายโทรุนั้นเมื่อเห็นโอะฮะนะแม้อยู่ในสภาพป่วยแต่ก็มีความน่ารักตามธรรมชาติ ก็ใจเต้นหนัก มิอาจอยู่ด้วยกันสองต่อสองได้นาน จึงลากลับออกไปทำครัวดังเดิม   ระหว่างโอะฮะนะนอนหลับอยู่บนเตียงนั้นก็ให้ฝันประหลาดว่า อยู่ที่วัดหลักเมือง โคอิชิมาหาและบอกเธอให้กลับคืนไปกรุงโตเกียว ด้วยว่าหามีผู้ใดที่คิสซุอิต้องการเธอไม่ ในฝันนั้น เห็นเด็กหญิงซึ่งเป็นภูตจิ้งจอกประจำเมืองเฝ้าดูคนทั้งสองพูดคุยกันอยู่ห่าง ๆ ครั้นตื่นขึ้น โอะฮะนะนึกถึงถ้อยคำของโคอิชิแล้วก็เห็นจริงดังนั้น จึงพิมพ์ข้อความทางโทรศัพท์เคลื่อนที่กำลังจะส่งหาโคอิชิว่า เธอจะกลับบ้านในเร็ววัน แต่มิงโกะกับนะโกะเข้ามาเห็นและยืนยันเป็นขึงขังว่า จริงอยู่ว่าแต่ก่อนคิสซุอิไม่มีโอะฮะนะก็อยู่กันได้ ทว่า บัดนี้ โอะฮะนะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของคิสซุอิแล้ว ขาดเธอไปคิสซุอิย่อมไม่สมบูรณ์   ขณะนั้น โอะฮะนะพิษไข้กำเริบผล็อยหลับไป ในฝันนั้น เธอบอกโคอิชิที่วัดหลักเมืองว่า เธอต้องการอยู่ที่โรงแรมคิสซุอิต่อ โดยที่เด็กหญิงภูตจิ้งจอกยังคงเฝ้าชมพวกเขาสนทนากันตลอดความฝัน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |