การใช้เวทมนตร์คาถาในยุโรป
เชิงอรรถ

↑  Collins, Derek (2001). "Theoris of Lemnos and the Criminalization of Magic in Fourth-Century Athens". The Classical Quarterly. 51 (2): 477–493. doi:10.1093/cq/51.2.477.
↑  Collins, Derek (2001). "Theoris of Lemnos and the Criminalization of Magic in Fourth-Century Athens". The Classical Quarterly. 51 (2): 486. doi:10.1093/cq/51.2.477.
↑  Julius Paulus, "Sent.", V, 23, 17
1 2  Hutton, Ronald. The Pagan Religions of the Early British Isles.
1 2  "The Canon Episcopi". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-12-06. สืบค้นเมื่อ 2020-12-28.
↑  Kieckhefer, Richard (1989). Magic in the Middle Ages. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 116–119, 151–175. ISBN 978-0-521-78576-1.
↑  Bailey, Michael D. (2002). "The Feminization of Magic and the Emerging Idea of the Female Witch in the Late Middle Ages". Essays in Medieval Studies. 19: 125–126. doi:10.1353/ems.2003.0002. S2CID 56263203.
↑  Cohn, Norman (1975). Europe's inner demons : an enquiry inspired by the great witch-hunt (1a reimpr. ed.). London: Chatto. ISBN 978-0-435-82183-8.
↑  Bailey, Michael D. (1996). "The Medieval Concept of the Witches' Sabbath". Exemplaria. 8 (2): 419–439. doi:10.1179/exm.1996.8.2.419.
↑  Z., Grace. "Witchcraft: The Beginnings". University of Chicago. สืบค้นเมื่อ 21 March 2017.
↑  Kors and Peters, eds. page 42.
↑  Kathleen Kamerick, "Tanglost of Wales: Magic and Adultery in the Court of Chancery circa 1500". Sixteenth Century Journal 44#1 (2013) pp25-45.
↑  Parkin, Sally (2006). "Witchcraft, women's honour and customary law in early modern Wales". Social History. 31 (3): 295–318. doi:10.1080/03071020600746636. S2CID 143731691.
↑  Lolis, Thomas (2008). "The City of Witches: James I, the Unholy Sabbath, and the Homosocial Refashioning of the Witches' Community". CLIO. 37 (3): 322–337.
↑  L. Henderson (2016). Witchcraft and Folk Belief in the Age of Enlightenment: Scotland, 1670–1740. Palgrave Macmillan UK. pp. 330–31. ISBN 9781137313249.
↑  Barnett, Bernard (1965). "Witchcraft, Psychopathology and Hallucinations". British Journal of Psychiatry. 3 (474): 439–45. doi:10.1192/bjp.111.474.439. PMID 14327542.
1 2  Baroja, Julio C., (1964) The World of the Witches. University of Chicago Press.
1 2  Lewin, Louis. (1964) Phantastica, Narcotic and Stimulating Drugs: Their Use and Abuse. E.P. Dutton, New York.
1 2  Hesse, Erich. (1946) Narcotics and Drug Addiction. Philosophical Library of New York.
1 2  Glanvil, Joseph. 1681. Saducismus Triumphatus. London
1 2 3  Harner, Michael J., ed. (1973) "The Role of Hallucinogenic Plants in European Witchcraft" in Hallucinogens and Shamanism. Oxford University Press. Library of Congress: 72-92292. p. 128–50
↑  Murray, Margaret. 1962. The Witch-Cult in Western Europe. Oxford University Press.
↑  Boguet, Henry (transl. Ashwin, E. Allen). 1929. An Examen of Witches.
↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-28. สืบค้นเมื่อ 2021-01-19.
เดฟีซีออนของสมัยกรีกโบราณ ปัจจุบันอยู่ที่เมืองอีแกซ์ จังหวัดบุช-ดูว์-โรน ฝรั่งเศส
ภาพวาดเฟรสโกใยุคแรก ๆ ของนักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป ในศตวรรษที่ 6 ณ ลาเทอรัน กรุงโรม
เนื้อหาในคานอน เอพิสโคปี ในโคโลญ ต้นฉบับของ เดเครตุม บูร์ชาร์ดี ราวค.ศ. 1020
มัลเลอุส มาเลฟีคารุม มีอิทธิพลในการพิจารณาคดีแม่มดในศตวรรษที่ 17 ของยุโรป
ภาพวาดแม่มด คาดว่าเป็นการทรมานต่อหน้าพระพักตร์ของพระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ ภาพจากหนังสือ เดโมโนโลกี ที่พระองค์พระราชนิพนธ์ขึ้น (ค.ศ. 1597) ก่อนที่จะทรงครองราชบัลลังก์อังกฤษ
ผลของต้นเบลลาดอนนา
ภาพวาดโดย มาร์ติน ฟาน มาเอเล ชื่อ วันสะบาโตของแม่มด วาดประกอบหนังสือฉบับตีพิมพ์ในปี 1911 ลา ซอร์เซรี ของฌูล มิเชเลต์
ภาพประกอบของ "ชาววัลเดนเชียน" ใน เลอเชมปีญงเดสดาม โดย มาร์ติน เลอ ฟร็องซ์ ราว ค.ศ. 1451
วันสะบาโตของแม่มด จากตำนานที่เขียนโดยโยฮัน ยาค็อบ วิก
ภาพวาดโดยวิลเลียม ริมเมอร์ เกี่ยวกับนางแม่มดทั้งสามจากนิยายของวิลเลียม เชกสเปียร์ เรื่อง แม็คเบ็ธ