stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์
พระกรณียกิจ > การสหกรณ์ไทย

ทรงดำริให้จัดสร้างสหกรณ์วัดจันทร์ สหกรณ์แห่งแรกของไทย
พระนิพนธ์

ในด้านงานพระนิพนธ์ ทรงเป็นกวีเอก ในการนิพนธ์ร้อยกรองและร้อยแก้วมากมายหลายเรื่อง ทรงใช้พระนามแฝงว่า "น.ม.ส." ย่อมาจากตัวอักษรท้ายพระนามเดิม รัชนี แจ่ม จรัส ทรงมีผลงานตีพิมพ์ (บางส่วน) ได้แก่
พ.ศ. 2447 - สงครามญี่ปุ่น กับ รัสเซีย 2 เล่ม
พ.ศ. 2448 - จดหมายจางวางหร่ำ ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์รายเดือน "ทวีปัญญา" ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
พ.ศ. 2453 - สืบราชสมบัติ
พ.ศ. 2459 - พระนลคำฉันท์ และ ตลาดเงินตรา
พ.ศ. 2461 - นิทานเวตาล พิมพ์ครั้งแรก เพื่อแจกในงานพระราชทานเพลิงศพ หม่อมพัฒน์ รัชนี
พ.ศ. 2465 - กนกนคร
พ.ศ. 2467 - ความนึกในฤดูหนาว
พ.ศ. 2469 - ปาฐกถา เล่ม 1 พิมพ์แจกในงานพระราชทานเพลิงศพ เจ้าจอมมารดาเลี่ยม
พ.ศ. 2472 - ปาฐกถา เล่ม 2
พ.ศ. 2473 - ประมวญนิทาน น.ม.ส. รวบรวมจากหนังสือ ลักวิทยาและทวีปัญญา
พ.ศ. 2473 - กลอนและนักกลอน
พ.ศ. 2474 - เห่เรือ ทูลเกล้าถวายพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ในพระราชพิธีทรงเปิดสะพานปฐมบรมราชานุสรณ์ เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2475
พ.ศ. 2474 - บทร้อง"อโหกุมาร" - ทรงนิพนธ์ด้วยสยามวิเชียรฉันท์8 ประทานให้เป็นบทร้องประจำโรงเรียนเทพศิรินทร์
พ.ศ. 2474 - กาพย์เรื่องศรีธนนชัย
พ.ศ. 2474 - คำทำนาย
พ.ศ. 2475 - ฉันท์สดุดีสังเวยสมโภชพระมหาเศวตฉัตร
พ.ศ. 2477 - เครื่องฝึกหัดเยเตลแมนในออกซฟอร์ดและเคมบริดจ์
พ.ศ. 2477 - สักรวาไปรษณีย์
พ.ศ. 2478 - นิทานกลอนพาไป
พ.ศ. 2480 - เสภาสภา
พ.ศ. 2480 - สักรวาชุด (สักรวาคราเลือกตั้ง สักรวาชุดชายสามโบสถ์ และสักวาชุดของครูเทพ)
พ.ศ. 2480 - โคลงนิทานกันโชกรามเกียรติ์
พ.ศ. 2480 - โคลงไหว้ครู
พ.ศ. 2481 - ปฤษาณาเถลิงศก
(ไม่ทราบปีที่พิมพ์ แต่ทรงนิพนธ์ช่วงก่อนและระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2) - ยุคกลางในยุโรป หรือ นิทานชาลมาญ
พ.ศ. 2487 - สามกรุง - พระนิพนธ์สุดท้ายในกรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ ขณะนั้นพระองค์ประชวรต้อกระจก ทรงให้ หม่อมเจ้าหญิงวิภาวดี รังสิต (พระธิดาในกรม) จดตามคำบอกของพระองค์
ครอบครัว

พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ได้ทำพิธีอาวาหะมงคลกับหม่อมพัฒน์ (สกุลเดิม บุนนาค) บุตรีของเจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) และท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2444 มีพระโอรส-ธิดาหกองค์ ครั้นเมื่อหม่อมพัฒน์ถึงแก่กรรมแล้ว พระองค์จึงเสกสมรสใหม่กับหม่อมเจ้าพรพิมลพรรณ รัชนี (พระนามเดิม หม่อมเจ้าพิมลพรรณ วรวรรณ) พระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2462 มีพระโอรส-ธิดาด้วยกันสององค์
จันทร์เจริญ รัชนี (พ.ศ. 2445–2515) นามปากกา จ.จ.ร.
ศะศิเพลินพัฒนา บุนนาค
หม่อมเจ้าจันทร์จิรายุวัฒน์ รัชนี (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2453 – 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534) นามปากกา พ. ณ ประมวญมารค
หม่อมเจ้ารัชนีพัฒน์พิทยาลงกรณ์ รัชนี
ศะศิธรพัฒนวดี บุนนาค (18 มิถุนายน พ.ศ. 2457 – 28 มิถุนายน พ.ศ. 2549) เสกสมรสกับวิลาศ บุนนาค มีบุตรสี่คน
หม่อมเจ้าจันทร์พัฒน์โมลีจุฑาพงศ์ รัชนี (12 มิถุนายน พ.ศ. 2459 – 8 มิถุนายน พ.ศ. 2535)
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิภาวดีรังสิต (20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2463 – 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520) นามปากกา ว. ณ ประมวญมารค เสกสมรสกับหม่อมเจ้าปิยะรังสิต รังสิต มีพระธิดาสองคน
หม่อมเจ้าภีศเดช รัชนี (20 มกราคม พ.ศ. 2465 – 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2565) นามปากกา ภ. ณ ประมวญมารค เสกสมรสกับหม่อมราชวงศ์ดัชรีรัช หรือดัชรีรัชนา (ราชสกุลเดิม วรวรรณ) มีโอรส-ธิดาสามคน
หม่อมเจ้าจันทร์จิรกาล รัชนี
หม่อมเจ้าชาย
หม่อมเจ้าจันทร์จรัส รัชนี (ไม่มีข้อมูล – 28 ธันวาคม พ.ศ. 2450)
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ |
| --- | --- |
ตราประจำพระองค์
การทูล: ฝ่าพระบาท
การแทนตน: เกล้ากระหม่อม/หม่อมฉัน
การขานรับ: เกล้ากระหม่อม/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

10 มกราคม พ.ศ. 2420 – 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 : พระบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารัชนีแจ่มจรัส
15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 – 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 : พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารัชนีแจ่มจรัส
11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 – 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2488 : พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2459 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2456 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2455 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2463 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญศารทูลมาลา (ร.ศ.ท.)
พ.ศ. 2457 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 2 (ว.ป.ร.2)
พ.ศ. 2469 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 3 (ป.ป.ร.3)
พ.ศ. 2436 –  เหรียญรัชฎาภิเศกมาลา (ร.ศ.)
พ.ศ. 2440 –  เหรียญประพาสมาลา (ร.ป.ม.)
พ.ศ. 2440 –  เหรียญราชินี (ส.ผ.)
พ.ศ. 2446 –  เหรียญทวีธาภิเศก (ท.ศ.)
พ.ศ. 2450 –  เหรียญรัชมงคล (ร.ร.ม.)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัชมังคลาภิเศก รัชกาลที่ 5 (ร.ม.ศ.5)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
พ.ศ. 2475 –  เหรียญเฉลิมพระนคร 150 ปี (ร.ฉ.พ.)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

อิตาลี :
พ.ศ. 2458 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎอิตาลี ชั้นที่ 1
พระเกียรติยศ > พระสมัญญานาม

พระบิดาแห่งการสหกรณ์ไทย
พระเกียรติยศ > พระยศ

| พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ |
| --- | --- |
รับใช้: กองเสือป่า
ชั้นยศ: นายกองตรี
พระเกียรติยศ > พระยศ > พระยศพลเรือน

มหาอำมาตย์ตรี
มหาอำมาตย์โท
พระเกียรติยศ > พระยศ > พระยศเสือป่า

นายหมู่ตรี
นายหมู่โท
นายหมู่ใหญ่
นายกองตรี
สถานที่อันเนื่องด้วยพระนาม

ตึกพิทยาลงกรณ คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
อาคารพิทยาลงกรณ์ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยแม่โจ้
โรงเรียนพิทยาลงกรณ์พิทยาคม แขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

| โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |
| --- | --- |
Triam Udom Suksa School of the Northeast
ตราพระเกี้ยว   สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน
ที่ตั้ง
121 หมู่ 12 ถนนนิตโย บ้านโคกสว่าง ตำบลสว่างแดนดิน อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร 47110
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ต.อ. / TUNE
ประเภท: โรงเรียนสังกัด สพฐ.   โรงเรียนประเภทสหศึกษา   โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ
คติพจน์: ความเป็นเลิศทางวิชาการและคุณธรรม
ก่อตั้ง: โรงเรียนสว่างศึกษา   พ.ศ. 2502 (66 ปี)   โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ   1 มิถุนายน พ.ศ. 2542 (25 ปี)
รหัส: 1047540664
ผู้อำนวยการโรงเรียน: ดร.ประจักษ์ เข็มใคร
ครู/อาจารย์: 116 คน
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษาตอนปลาย
จำนวนนักเรียน: 2,508 คน   ปีการศึกษา 2565
ภาษาที่ใช้เป็นสื่อการสอน: ภาษาที่มีการเรียนการสอนในโรงเรียน  ภาษาไทย  ภาษาอังกฤษ  ภาษาจีน  ภาษาเกาหลี   ภาษาญี่ปุ่น   ภาษาฝรั่งเศส
ห้องเรียน: 78 ห้อง
วิทยาเขต: สว่างแดนดิน
สี:   ชมพู
เพลง: ปิ่นหทัย
สังกัด: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 23   สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน   กระทรวงศึกษาธิการ
คติพจน์: นิมิตฺตํ สาธุ รูปานํ กตญฺญู กตเวทิตา   (ความกตัญญูกตเวที เป็นเครื่องหมายของคนดี)
ต้นไม้ประจำโรงเรียน: ราชพฤกษ์
สหวิทยาเขต: สว่างศึกษา
เว็บไซต์: http://www.tune.ac.th
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (อังกฤษ: Triam Udom Suksa School of the Northeast) (อักษรย่อ : ต.อ.) ตั้งอยู่ที่ อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร  เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาที่เปิดสอนเฉพาะระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.ปลาย)
ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ  เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 23 (สกลนคร)    เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาที่เปิดสอนเฉพาะระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย เดิมสังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ปัจจุบันสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ   ตั้งอยู่เลขที่ 121 หมู่ที่ 12 ตำบลสว่างแดนดิน อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เดิมชื่อ “โรงเรียนสว่างศึกษา” ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2502 โดยความเอื้อเฟื้อของ หลวงปริวรรตวรพิจิตร สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนครสมัยนั้น ครูใหญ่คนแรก  คือ นายประมวล  อุปพงษ์ วันที่ 1 สิงหาคม 2506  นายนิรัตน์  วิภาวิน  ดำรงตำแหน่งครูใหญ่ และในปีนี้ได้ เปลี่ยนชื่อโรงเรียน เป็น “โรงเรียนสว่างศึกษา” ในปี พ.ศ. 2541 กรมสามัญศึกษา  กระทรวงศึกษาธิการ  มีนโยบายกระจายคุณภาพไปสู่ภูมิภาค เพื่อเปิดโอกาสให้นักเรียนในต่างจังหวัด มีคุณภาพทัดเทียมกับโรงเรียน   ที่มีชื่อเสียงในกรุงเทพมหานคร   จึงประกาศจัดตั้งโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาขึ้นทั้ง 4 ภาค   ซึ่งมีการจัดการเรียนการสอนแบบเดียวกันกับโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา วันที่ 1 มิถุนายน  2542  กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศเปลี่ยนชื่อ “โรงเรียนสว่างศึกษา”  เป็น “โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ” ได้ดำเนินการรับนักเรียนและเปิดทำการเรียนการสอน ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ตั้งแต่ปีการศึกษา 2542 เป็นต้นมา ปัจจุบันโรงเรียนมีพื้นที่ 57 ไร่  2  งาน  84ตารางวา
หลักสูตรที่เปิดสอน

วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์-เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม(SMTE)
วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์-เทคโนโลยี(SMT)
วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์
วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์(ศึกษาศาสตร์-ครุศาสตร์)
วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์(วิศวกรรมศาสตร์)
วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์(วิทยาศาสตร์สุขภาพ)
วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์(Pre Cadet : ทหาร/ตำรวจ)
M-EP Class room
ภาษาอังกฤษ-คณิตศาสตร์
ภาษาอังกฤษ-คณิตศาสตร์-ภาษาจีน
ภาษาอังกฤษ-คณิตศาสตร์-ภาษาเกาหลี
ภาษาอังกฤษ-คณิตศาสตร์-ญี่ปุ่น
ภาษาอังกฤษ-คณิตศาสตร์-ฝรั่งเศส
ภาษาอังกฤษ-คณิตศาสตร์(นิติศาสตร์-รัฐศาสตร์)
ภาษาอังกฤษ-คณิตศาสตร์(ศึกษาศาสตร์-ครุศาสตร์)
ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียน

| ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนสว่างศึกษา> ลำดับ | ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนสว่างศึกษา> รายนาม | ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนสว่างศึกษา> วุฒิการศึกษา | ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนสว่างศึกษา> ระยะเวลาการดำรงตำแหน่ง | ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนสว่างศึกษา> ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | นายประมวล  อุปพงษ์ | ป.ป., พ.ม. | พ.ศ. 2502 - 2506 | ครูใหญ่ |
| 2 | นายนิรัตน์  วิภาวิน | ป.ป., พ.ม. | พ.ศ. 2506 - 2512 | ครูใหญ่ |
| 2 | นายนิรัตน์  วิภาวิน | ป.ป., พ.ม. | พ.ศ. 2513 - 2521 | อาจารย์ใหญ่ |
| 2 | นายนิรัตน์  วิภาวิน | ป.ป., พ.ม. | พ.ศ. 2521 - 2529 | ผู้อำนวยการ |
| 3 | นายบุญธรรม  กัลยาบาล | พ.ม., กศ.บ. | พ.ศ. 2529 - 2533 | ผู้อำนวยการ |
| 4 | นายสมบูรณ์  ลาดศิลา | ศศ.บ., ค.บ. | พ.ศ. 2533 - 2534 | ผู้อำนวยการ |
| 5 | นายบุญเลิศ  สาขามุละ | ค.บ. | พ.ศ. 2534 - 2535 | ผู้อำนวยการ |
| 6 | นายแสง  ชานัย | กศ.บ., ศศ.ม. | พ.ศ. 2535 - 2541 | ผู้อำนวยการ |
| 7 | นายวันชัย  วิเศษโพธิศรี | กศ.บ., ค.ม. | พ.ศ. 2541 - 2542 | ผู้อำนวยการ |
| ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ> ลำดับ | ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ> รายนาม | ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ> วุฒิการศึกษา | ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ> ระยะเวลาการดำรงตำแหน่ง | ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ> ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | นายวันชัย  วิเศษโพธิศรี | กศ.บ., ค.ม., Ed.D. | พ.ศ. 2542 - 2547 | ผู้อำนวยการ |
| 2 | นายประทวน  วิไลศิลป์ | กศ.บ. | พ.ศ. 2547 - 2548 | ผู้อำนวยการ |
| 3 | นายเลอพงษ์  อุทธา | กศ.บ., กศ.ม. | พ.ศ. 2548 - 2555 | ผู้อำนวยการ |
| 4 | ว่าที่ร้อยตรีชัยเดช  บุญรักษา | กศ.บ., กศ.ม. | พ.ศ. 2555 - 2559 | ผู้อำนวยการ |
| 5 | ว่าที่ร้อยตรีดร.สุกิจ ศรีพรหม | ค.บ., ศษ.บ., ศศ.ม., ศษ.ด. | พ.ศ. 2559 - 2566 | ผู้อำนวยการ |
| 6 | นายประจักร์ เข็มใคร |  | พ.ศ. 2566 - ปัจจุบัน | ผู้อำนวยการ |
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา |
| --- | --- |
สัญลักษณ์: พระเกี้ยว • ต้นจามจุรี
วิทยาเขต: ปทุมวัน • พิษณุโลก • สกลนคร • นครศรีธรรมราช • สุวินทวงศ์
กิจกรรม: กีฬาประเพณีเตรียมอุดม-เตรียมทหาร • กีฬา 5 พระเกี้ยว
บุคคลสำคัญ: หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
| ด ค กโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| กรุงเทพมหานคร | เตรียมอุดมศึกษา |  |
| ภาคเหนือ |  เตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ  น่านประชาอุทิศ  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  เตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ  เตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า นครราชสีมา  ศรีธวัชวิทยาลัย  อุดรพัฒนาการ  |  |
| ภาคกลาง |  เตรียมทหาร  ทวารวดี  พิบูลวิทยาลัย  มหิดลวิทยานุสรณ์  สาธิตนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล  |  |
| ภาคตะวันออก | กำเนิดวิทย์ |  |
| ภาคตะวันตก | เทศบาลเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี |  |
| ภาคใต้ | เตรียมอุดมศึกษา ภาคใต้ |  |
หมวดหมู่
แกรนด์ดัชชีอ็อลเดินบวร์ค

แกรนด์ดัชชีอ็อลเดินบวร์ค  (เยอรมัน: Groß Herzogtum Oldenburg หรือ โฮลชไตน์-อ็อลเดินบวร์ค)  เป็นแกรนด์ดัชชีภายในสมาพันธรัฐเยอรมัน สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ และจักรวรรดิเยอรมัน ซึ่งประกอบด้วยดินแดน 3 แห่งที่แยกจากกันอย่างห่างไก ได้แก่ อ็อลเดินบวร์ค ออยทิน และเบียร์เคินเฟลด์ อยู่ในอันดับที่สิบในบรรดารัฐเยอรมันและมีสิทธิลงคะแนนเสียงหนึ่งเสียงในบุนเดิสราทและมีสมาชิกสามคนในไรชส์ทาค
ประวัติศาสตร์

แกรนด์ดัชชีอ็อลเดินบวร์คก่อตั้งขึ้นในค.ศ. 1815 โดยรวมดินแดนเก่าของดัชชีอ็อลเดินบวร์คเข้ากับราชรัฐบีร์เคนเฟลด์ แม้ว่าอ็อลเดินบวร์คจะได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นแกรนด์ดัชชีในการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา แต่แกรนด์ดยุกสองพระองค์แรกยังคงใช้พระอิสริยยศเพียงแค่ "ดยุก" เท่านั้น จนกระทั่งค.ศ. 1829 เมื่อออกัสต์ แกรนด์ดยุกแห่งอ็อลเดินบวร์คขึ้นครองราชย์ พระองค์จึงเริ่มใช้พระอิสริยยศเป็น "แกรนด์ดยุก" แม้ว่าพระองค์จะปกครองแบบพ่อปกครองลูก แต่เหล่าแกรนด์ดยุกยังไม่ได้มอบรัฐธรรมนูญให้แก่ประชาชนของตน จนกระทั่งการปฏิวัติ ค.ศ. 1848 บีบบังคับให้ต้องมีการเปลี่ยนแปลง
การปฏิวัติในยุโรป

อ็อลเดินบวร์คไม่สามารถรอดพ้นจากการปฏิวัติ ค.ศ. 1848 ที่แผ่ขยายไปทั่วยุโรปได้ แต่ก็ไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงใดๆ เกิดขึ้น ในปี ค.ศ. 1849 ออกัสต์ แกรนด์ดยุกแห่งอ็อลเดินบวร์คได้พระราชทานรัฐธรรมนูญที่มีลักษณะเสรีนิยมแก่ราษฎรของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1863 ปีเตอร์ที่ 2 แกรนด์ดยุกแห่งอ็อลเดินบวร์ค ครองราชย์หลังการสิ้นพระชนม์ของ   ออกัสต์ แกรนด์ดยุกแห่งอ็อลเดินบวร์คพระราชบิดาของพระองค์ มีแนวโน้มที่จะเรียกร้องสิทธิ์ในดัชชีชเลสวิชและฮ็อลชไตน์ที่แต่ท้ายที่สุดในปี ค.ศ. 1867 พระองค์ก็ละทิ้งการเรียกร้องดังกล่าวเพื่อเอื้อประโยชน์ให้กับราชอาณาจักรปรัสเซีย และได้รับค่าชดเชยเพียงเล็กน้อย ในปี ค.ศ. 1866 พระองค์ได้อยู่ฝั่งปรัสเซียเพื่อต่อต้านจักรวรรดิออสเตรียระหว่างสงครามออสเตรีย-ปรัสเซียและเข้าร่วมสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ ในปีค.ศ. 1871 แกรนด์ดัชชีกลายเป็นรัฐของจักรวรรดิเยอรมัน
อ็อลเดินบวร์คยังคงมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขจนกระทั่งการปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1918–1919 เมื่อแกรนด์ดยุก องค์สุดท้าย ฟรีดริช ออกัสต์ที่ 2 สละราชสมบัติ และอ็อลเดินบวร์คก็กลายเป็นรัฐในสาธารณรัฐไวมาร์ในฐานะเสรีรัฐอ็อลเดินบวร์ค
รูปภาพ

ปราสาทอ็อลเดินบวร์ค
ปราสาทออยติน
ตราอาร์มของแกรนด์ ดยุกแห่งอ็อลเดินบวร์ค
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ
| ด ค ก รัฐสมาชิกในสมาพันธรัฐเยอรมัน (ค> ศ. 1815–1866) |
| --- | --- | --- |
| จักรวรรดิ |  ออสเตรีย  |  |
| ราชอาณาจักร |  ปรัสเซีย  บาวาเรีย (ไบเอิร์น)  ซัคเซิน  ฮันโนเฟอร์  เวือร์ทเทิมแบร์ค  |  |
| นครรัฐผู้คัดเลือก |  เฮ็สเซิน  |  |
| แกรนด์ดัชชี |  บาเดิน  เฮ็สเซิน  ลักเซมเบิร์ก  เมคเลินบวร์ค ชเวรีน  ชเตรลิทซ์  อ็อลเดินบวร์ค  ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัค  |  |
| ดัชชี |  อันฮัลท์ แบร์นบวร์ค1  เดสเซา1  เคอเทิน2  เบราน์ชไวค์  ฮ็อลชไตน์  ลิมบวร์ค3  นาซอ  ซัคเซิน อัลเทนบวร์ค4  โคบวร์ค-ซาลเฟลด์5  โคบวร์ค-โกทา4  โกทา-อัลเทนบวร์ค5  ฮิลด์บวร์คเฮาเซิน5  เลาเอินบวร์ค  ไมนิงเงิน  |  |
| ราชรัฐ |  เฮ็สเซิน-ฮอมบวร์ค  โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น เฮ็คคิงเงิน6  ซิกมาริงเงิน6  ลิกเตนสไตน์  ลิพเพอ  รอยส์ เอลเดอร์  จูเนียร์  ชอมบวร์ค-ลิพเพอ  ชวาร์ซบวร์ค รูโดลชตัดท์  ซอนเดิร์สเฮาเซน  วัลเดค-พืร์มอนท์  |  |
| นครรัฐ |  เบรเมิน  ฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์  ฮัมบวร์ค  ลือเบค  |  |
 1 รวมกับอันฮัลท์ตั้งแต่ ค.ศ. 1863  2 จนถึง ค.ศ. 1847  3 ตั้งแต่ ค.ศ. 1839  4 ตั้งแต่ ค.ศ. 1826  5 จนถึง ค.ศ. 1826  6 จนถึง ค.ศ. 1850 
| ด ค ก รัฐและดินแดนในจักรวรรดิเยอรมัน |
| --- | --- | --- |
| ราชอาณาจักร |  ปรัสเซีย (พร็อยเซิน)  บาวาเรีย (ไบเอิร์น)  ซัคเซิน  เวือร์ทเทิมแบร์ค  |  |
| แกรนด์ดัชชี |  บาเดิน  เฮ็สเซิน  เมคเลินบวร์ค-ชเวรีน  เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์  โอลเดินบวร์ค  ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค  |  |
| ดัชชี |  อันฮัลท์  เบราน์ชไวค์  ซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค  ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา  ซัคเซิน-ไมนิงเงิน  |  |
| ราชรัฐ |  ชอมบวร์ค-ลิพเพอ  ชวาร์ซบวร์ค-รูโดลชตัดท์  ชวาร์ซบวร์ค-ซอนเดิร์สเฮาเซิน  ลิพเพอ  รอยส์เอลเดอร์ไลน์  รอยส์ยูเนียร์ไลน์  วัลเดค-พืร์มอนท์  |  |
| นครรัฐ |  เบรเมิน  ฮัมบวร์ค  ลือเบค  |  |
| อื่น ๆ |  อาลซัส-ลอแรน  อาณานิคมเยอรมัน  |  |
พระราชวังต้องห้าม
ชื่อ

ชื่อ "พระราชวังต้องห้าม" นั้นแปลมาจากชื่อในภาษาจีนว่า จื่อจิ้น เฉิง (จีน: 紫禁城; พินอิน: Zǐjīnchéng แปลตามตัวอักษรได้ว่า "เมือง ต้องห้าม สีม่วง") ชื่อ จื่อจิ้น เฉิง ปรากฏขึ้นอย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1576 สำหรับในภาษาอังกฤษเรียกพระราชวังนี้ว่า เมืองต้องห้าม (Forbidden City) หรืออีกชื่อหนึ่งคือ พระราชวังต้องห้าม (Forbidden Palace)
ชื่อ จื่อจิ้น เฉิง เป็นชื่อที่มีความสำคัญหลายระดับ คำว่า จื่อ หรือ "สีม่วง" อ้างอิงถึงดาวเหนือ ซึ่งจีนโบราณเรียกดาวดวงนี้ว่า ดาวจื่อเว่ย และในดวงจีนแบบดั้งเดิมถือว่าเป็นสรวงสวรรค์ที่ประทับของเง็กเซียนฮ่องเต้ โดยดาวจื่อเว่ย(ดาวเหนือ)นี้อยู่ตรงกลาง วงล้อมจื่อเว่ย (จีน: 紫微垣; พินอิน: Zǐwēiyuán) โดยมีดาวบริวารต่างๆรายล้อมดาวจื่อเว่ย(ดาวเหนือ)อยู่ภายในวงล้อมดังกล่าว ถือเป็นราชอาณาจักรของเง็กเซียนฮ่องเต้และพระบรมวงศานุวงศ์ของพระองค์ พระราชวังต้องห้ามถือเป็นที่ประทับของจักรพรรดิ (ฮ่องเต้) บนแผ่นดิน ซึ่งเป็นโลกคู่กัน คำว่า จิ้น หรือ "ต้องห้าม" อ้างอิงถึงความจริงที่ว่าไม่มีผู้ใดที่สามารถผ่านเข้าออกพระราชวังได้ โดยมิได้รับพระบรมราชานุญาตจากสมเด็จจักรพรรดิ ส่วนคำว่า เฉิง หมายถึง "เมือง"
ในทุกวันนี้ สถานที่แห่งนี้เป็นที่รู้จักโดยทั่วไปว่า กู้กง (จีน: 故宫; พินอิน: Gùgōng) ซึ่งหมายถึง "พระราชวังเก่า" ส่วนพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่บนอาคารเหล่านี้รู้จักในชื่อ "พิพิธภัณฑ์พระราชวัง" (จีน: 故宫博物院; พินอิน: Gùgōng Bówùyùan)
โครงสร้างและสถาปัตยกรรม

พระราชวังต้องห้ามเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีความกว้างจากเหนือถึงใต้ 961 เมตร และจากตะวันออกถึงตะวันตก 753 เมตร ประกอบด้วยอาคารที่หลงเหลืออยู่ 980 องค์ พร้อมด้วยห้อง 8,886 ห้อง ซึ่งตามตำนานบอกว่ามีห้องจำนวน 9,999 ห้องรวมถึงห้องขนาดเล็กที่เป็นทางผ่านด้วย ซึ่งจำนวนนี้อยู่บนตำนานปากเปล่าและไม่ได้รับการสนับสนุนจากหลักฐานด้านการสำรวจแต่อย่างใด พระราชวังต้องห้ามถูกออกแบบมาเพื่อเป็นศูนย์กลางทางอำนาจในสมัยโบราณ เป็นกำแพงเมืองแห่งปักกิ่ง พระราชวังนี้ถูกปิดล้อมด้วยพื้นที่ขนาดใหญ่ที่ก่อเป็นกำแพง เรียกว่า นครหลวง (Imperial City) นครหลวงนี้เป็นลำดับชั้นการปิดล้อมจากพระราชวังชั้นใน ไปยังพระราชวังชั้นนอก
พระราชวังต้องห้ามนั้นยังคงมีความสำคัญในโครงการเทศบาลของปักกิ่ง แกนแนวกลาง เหนือ–ใต้ที่เหลืออยู่ในแกนกลางของปักกิ่ง แกนนี้ขยายออกไปทางใต้จนถึงประตูเทียนอันเหมินไปยังจตุรัสเทียนอันเหมิน ซึ่งเป็นลานประชาชนของสาธารณรัฐประชาชนจีน และยาวไปจนถึงประตูหย่งติ้ง ส่วนทางด้านเหนือขยายไปจนถึงเนินเขาจิ่งชาน ถึงหอระฆังและกลอง แกนนี้ไม่ได้ขยายไปในแนวเหนือใต้ตรง ๆ แต่มีความเอียงเล็กน้อยสององศา การศึกษาเชื่อว่าแกนนี้ถูกออกแบบในสมัยราชวงศ์หยวนเพื่อให้สอดคล้องกับแหล่งแซนาดู ซึ่งเป็นเมืองหลวงแห่งอื่นของอาณาจักร
นักวิชาการด้านสถาปัตยกรรมมีความเห็นว่า หากพิจารณาด้านจังหวะการจัดวางอาคารบนเส้นแกนกลาง จะพบว่าแนวคิดเบื้องหลังประตูต้าชิงคือการเลือกใช้วิธีกดลงแล้วค่อยยกขึ้น หรือทำให้ดูเรียบง่ายก่อนแล้วกระตุ้นอารมณ์ภายหลัง ให้ความรู้สึกเหมือนค่อย ๆ ก้าวไปสู่พระราชวังอันยิ่งใหญ่งดงามและน่าเกรงขาม เมื่อคณะทูตจากต่างแดนมาถวายบรรณาการ ตามระเบียบพระราชพิธีจะต้องผ่านประตูต้าชิงเพื่อเข้าไปเฝ้า โดยต้องเดินประมาณ 1,500 เมตร ผ่านทั้ง 5 ประตู ข้ามลานจตุรัสหลายลานไปจนถึงจตุรัสหน้าพระที่นั่งไท่เหอ สิ่งเหล้านี้เป็นอิทธิพลจากคติ "โอรสสวรรค์จะต้องมี 5 ประตู 3 เขตพระราชฐาน" ของพระราชวังตามขนบดั้งเดิมของจีน ซึ่งประกอบไปด้วย 5 ประตู ได้แก่ ประตูเทียนอัน ประตูตวน ประตูอู่ ประตูไท่เหอ
และประตูเฉียนชิง และ 3 เขตพระราชฐาน คือ เขตพระราชทานชั้นนอก เขตพระราชฐานชั้นกลาง และเขตพระราชฐานชั้นใน
โครงสร้างและสถาปัตยกรรม > กำแพงและประตูวัง

พระราชวังต้องห้ามล้อมรอบด้วยกำแพงเมืองสูง 7.9 เมตร และลึก 6 เมตรจาก 52 เมตรของคูเมืองกว้าง กำแพงมีความกว้าง 8.62 เมตรที่บริเวณฐานกำแพง และค่อย ๆ เรียวลงไปจนถึงยอดกำแพง ซึ่งมีความกว้าง 6.66 เมตร กำแพงเหล่านี้ทำหน้าที่ทั้งเป็นกำแพงป้องกันและกำแพงกันดินให้กับพระราชวัง พวกมันถูกสร้างขึ้นมาจากแกนดินอัด และปูผนังด้วยอิฐอบพิเศษสามชั้นในทั้งสองด้าน โดยใช้การฉาบปูนลงไปในร่องเล็ก ๆ
ที่มุมทั้งสี่ของกำแพงเป็นที่ตั้งของป้อม (E) ที่มีหลังคาอันวิจิตรประณีต ซึ่งมีซี่หลังคาจำนวน 72 ซี่ เป็นการคัดลอกแบบของพลับพลาขององค์ชายเติ้งและหอคอยหวางเห้อที่ปรากฏในจิตรกรรมแบบราชสำนักซ่ง ป้อมเหล่านี้เป็นส่วนที่มองเห็นได้ชัดเจนที่สุดของพระราชวังจากราษฎรที่อยู่ภายนอกกำแพง ประเพณีความเชื่อของผู้คนจึงยึดติดกับป้อมเหล่านี้ ตามตำนานหนึ่งกล่าวว่า ช่างฝีมือไม่สามารถจัดวางมุมของป้อมให้เข้ากันได้ หลังจากที่ถูกรื้อถอนเพื่อบูรณะในยุคเริ่มแรกของราชวงศ์ชิง และมันถูกสร้างขึ้นใหม่หลังจากที่มีการแทรกแซงของเซียนช่างไม้ชื่อ หลู่ปัน
กำแพงถูกล้อมรอบด้วยประตูในทุก ๆ ด้าน ประตูที่อยู่ทางใต้สุดคือประตูอู่เหมิน (A) ทางเหนือคือประตูประตูเสินอู่เหมิน (B) ซึ่งหันหน้าเข้าหาสวนจิ่งชาน ทางตะวันออกสุดคือ "ประตูตงหวาเหมิน" (D) และทางตะวันตกสุดคือ "ประตูซีหวาเหมิน (C) ประตูทั้งหมดของพระราชวังต้องห้ามมีการประดับตกแต่งด้วยหมุดประตูทองคำ 9 แถว ยกเว้นประตูตงหวาเหมินที่มีเพียง 8 แถว
ประตูอู่เหมินมีปีกอยู่ทั้งสองข้าง ทำให้เกิดเป็นด้านของสี่เหลี่ยมทั้งสามด้าน ประตูนี้มีช่องประตูทั้งหมดห้าช่อง ช่องประตูตรงกลางเป็นทางเสด็จพระราชดำเนินของสมเด็จพระจักรพรรดิ ซึ่งมีการทำเครื่องหมายด้วยหินซึ่งเป็นแกนกลางของพระราชวังต้องห้ามและนครโบราณปักกิ่ง ตลอดแนวจากประตูจงหวาเหมินทางใต้ไปจนถึงจิ่งชานทางเหนือ มีเพียงฮ่องเต้เท่านั้นที่จะสามารถทรงพระดำเนินหรือทรงนั่งผ่านเส้นทางนี้ได้ ยกเว้นสมเด็จพระจักรพรรดินีในพระราชวโรกาสงานพระราชพิธีราชาภิเษกสมรส และบัณฑิตที่สอบผ่านการสอบขุนนาง
โครงสร้างและสถาปัตยกรรม > เขตพระราชฐานชั้นใน

เขตพระราชฐานชั้นในเป็นส่วนที่แยกออกจากเขตพระราชฐานชั้นนอกโดยลานรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ตั้งฉากกับแกนหลักของพระนครต้องห้าม เป็นที่ประทับขององค์ฮ่องเต้และพระบรมวงศานุวงศ์ของพระองค์ ในสมัยราชวงศ์ชิง สมเด็จพระจักรพรรดิจะทรงประทับและทรงงานเกือบเฉพาะแค่ในเขตพระราชฐานชั้นในเท่านั้น โดยจะเสด็จออกยังเขตพระราชฐานชั้นนอกเพียงแค่เฉพาะในการพระราชพิธีเท่านั้น
องค์ประกอบพระราชฐานฝ่ายในทั้งหมดนี้เป็นที่มาของท้องฟ้าและดินรวมกันเป็นหนึ่ง (พระตำหนักหลัก 2 หลัง เฉียนชิงกงและคุนหนิงกง) ตงอู๋สั่วและซีอู๋สั่ว ตั้งอยู่ฝั่งละ 5 กลุ่ม เป็นสัญลักษณ์ของ 10 กิ่งฟ้า (ธาตุหยาง) ส่วนตงลิ่วกงและซีลิ่งกง ตั้งอยู่ฝั่งละ 6 กลุ่มคือ 12 ก้านดิน (ธาตุหยิน) เป็นสัญลักษณ์ของอักษร "คุน" บนยันต์ 8 ทิศ ก่อให้เกิดภาพของสวรรค์และพื้นดินผสานกันอย่างสมบูรณ์
โครงสร้างและสถาปัตยกรรม > เขตพระราชฐานชั้นใน > หมู่พระตำหนักฝั่งตะวันตก

เรียกว่า "ซีลิ่วกง" มี 6 ตำหนักดังนี้
ตำหนักไท่จี๋ (ไท่จี๋เตี้ยน) หรือ ตำหนักอัครธุวมณฑล (太極殿)
ตำหนักฉางชุน (ฉางชุนกง)หรือ ตำหนักวสันตนิรันดร์ (長春宮)
ตำหนักเสียนฝู (เสียนฝูกง) หรือ พระที่นั่งสกลสุขสันต์ (咸福宮)
ตำหนักหย่งโช่ว (หย่งโซ่วกง) หรือ ตำหนักอายุนิรันดร์ (永壽宮)
ตำหนักอี้คุน (อี้คุนกง) หรือ ตำหนักโลกาสรรเสริญ (翊坤宮)
ตำหนักฉู่ชิ่ว (ฉู่ซิ่วกง) หรือ ตำหนักธำรงสรรพกัญญา (儲秀宮)
โครงสร้างและสถาปัตยกรรม > เขตพระราชฐานชั้นใน > หมู่พระตำหนักฝั่งตะวันออก

เรียกว่า "ตงลิ่วกง" มี 6 ตำหนักดังนี้
ตำหนักจิ่งเหริน (จิ่งเหรินกง) หรือ ตำหนักมหากรุณา (景仁宮)
ตำหนักเฉิงเฉียน (เฉิงเฉียนกง) หรือ ตำหนักสวรรค์กรุณา (承乾宮)
ตำหนักจงชุ่ย (จงชุ่ยกง) หรือ ตำหนักสุธไธสม (鐘粹宮)
ตำหนักเหยียนสี่ (เหยียนสี่กง) หรือ ตำหนักเจียรปรีดา (延禧宮)
ตำหนักหย่งเหอ (หย่งเหอกง) หรือ ตำหนักบรรสารนิรันดร์ (永和宮)
ตำหนักจิ่งหยาง (จิ่งหยางกง) หรือ ตำหนักมหาโอภาส (景陽宮)
และถัดไปทางด้านทิศเหนือมีหมู่พระตำหนักอีกฝั่งละ 5 หมู่ มีลักษณะคล้ายกันทุกหลัง มีบ่อน้ำส่วนตัว ตัวอาคารแบ่งออกเป็น 3 ส่วน มีลานกว้างอยู่ส่วนหน้าและส่วนกลาง มีหลังคาแบบอิ้งซาน มุงกระเบื้องสีเหลือง มีการตกแต่งเรียบง่าย ไม่หรูหรา บ่งบอกว่า องค์ชายเหล่านี้ ไม่ค่อยเป็นโปรดปราน หากเป็นองค์ชายรัชทายาทจะประทับที่ ตำหนัก"อี้ชิ่งกง" หรือไม่ก็ประทับกันที่ หมู่พระตำหนัก"หนานซ่านสั่ว"ในเขตพระราชฐานชั้นกลางกับเหล่าองค์ชายที่กำเนิดจากพระสนมชั้นสูง หากองค์ชายมีพระชันษาครบ 15  ปีหรืออภิเษกสมรสแล้ว ต้องออกจากตำหนักไปอยู่นอกวัง แต่สมัยจักรพรรดิคังซียังคงให้รัชทายาทประทับร่วมกับองค์ชายองค์อื่นได้ต่อไป แม้จะมีพระชันษาเกิน 15  ปีแล้วก็ตาม บางรัชสมัยตำหนักเหล่านี้ก็เคยเป็นที่พักของเหล่าพระสนมศักดิ์ต่ำที่มิค่อยมีบทบาทในราชสำนัก
เรียกว่า "ตงอู๋สั่ว" มี 5 ตำหนัก ได้แก่
หรูอี้ก่วน
โซ่วเย่าฝาง
จิ้งซื่อฝาง เป็นตำหนัก 1 ใน 5 ของ "ตงอู๋สั่ว" ในอดีตเคยเป็นที่ประทับของเหล่าองค์ชายที่ยังไม่มีพระชันษาอายุครบ 15 ปี ส่วนเหล่าพระธิดาเมื่อแรกประสูติก็ให้ประทับรวมกับพระมารดาได้จนกว่าจะหย่านม หลังจากนั้นให้ย้ายไปประทับในหมู่พระตำหนัก "ซีอู๋สั่ว"จนกว่าจะอภิเษกสมรส
ซื่อจื๋อคู่
กู๋ต่งฝาง
เรียกว่า "ซีอู๋สั่ว" ในอดีตมี 5 ตำหนักเช่นกัน ต่อมาสมัยจักรพรรดิเฉียนหลงเปลี่ยนเป็น หมู่พระตำหนัก "ฉงฮว๋ากง" และ "พระราชอุทยานเจี้ยนฝูกง"
โครงสร้างและสถาปัตยกรรม > ความเชื่อทางศาสนา

ความเชื่อทางศาสนาเป็นส่วนสำคัญของชีวิตในราชสำนัก ในราชวงศ์ชิง พระที่นั่งคุนหนิง ถูกใช้เป็นสถานที่ในการพระราชพิธีแบบเชมัน ในขณะเดียวกันศาสนาประจำชนชาติจีนอย่าง เต๋า ก็ยังมีบทบาทสำคัญตลอดทั้งราชวงศ์หมิงและชิง มีศาลเจ้าในลัทธิเต๋าอยู่สองศาล ศาลหนึ่งอยู่ภายในพระราชอุทยานหลวงและอีกศาลหนึ่งอยู่บริเวณส่วนกลางของเขตพระราชฐานชั้นใน
อีกศาสนาหนึ่งในสมัยราชวงศ์ชิงคือศาสนาพุทธ จึงปรากฏวัดและศาลเจ้ากระจายอยู่ทั่วทั้งเขตพระราชฐานชั้นใน รวมถึงศาสนาพุทธแบบทิเบตด้วย พุทธศาสนศาสตร์ยังแพร่หลายไปในการตกแต่งอาคารหลายหลังด้วย ในบรรดาอาคารเหล่านั้น พลับพลาพิรุณมาลา (Pavilion of the Rain of Flowers) เป็นหนึ่งในอาคารที่สำคัญที่สุด ซึ่งเป็นพลับพลาที่ประดิษฐานพระพุทธรูป พุทธสัญลักษณ์ และแมนดาลาจำนวนมาก ซึ่งมีไว้เพื่อการพิธีทางศาสนา