stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาเดรียนู กอร์เรยา
เกียรติประวัติ > ระดับทีมชาติ

โกปาอาเมริกา: 2004
ฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์โลก: 2003
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา  |
| --- | --- |
 1 แทร์ สเตเกิน  2 กูบาร์ซี  3 บัลเด  4 อาราอูโฆ  5 มาร์ติเนซ  6 กาบิ  7 ตอร์เรส  8 เปดริ  9 แลวันดอฟสกี  11 ราฟีญา  13 เปญญา  14 ตอร์เร  15 เครสเตินเซิน  16 เฟร์มิน  17 กาซาโด  18 บิกตอร์  19 ยามัล  20 โอลโม  21 เดอ โยง  23 กูนเด  24 การ์ซิอา  25 ชแชนส์นือ  ผู้จัดการ: ฟลิค
อาสนวิหารตูล

|  อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งตูล |
| --- | --- |
ทางเข้าหลักด้านหน้าฝั่งทิศตะวันตก

48°40′31″N 5°53′40″E﻿ / ﻿48.67528°N 5.89444°E﻿ / 48.67528; 5.89444
ที่ตั้ง: ตูล จังหวัดเมอร์เตมอแซล
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
สถานะ: อาสนวิหาร
เหตุการณ์: ระเบียงคดสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: กอทิก
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 1561
ความสูงอาคาร: 62 เมตร (203 ฟุต)  (หอระฆัง)
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ (ค.ศ. 1840)
อาสนวิหารตูล (ฝรั่งเศส: Cathédrale de Toul) เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งตูล (Cathédrale Saint-Étienne de Toul) เป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญสเทเฟน (ปฐมมรณสักขี) ตั้งอยู่ในเขตเมืองเก่าของตูล จังหวัดเมอร์เตมอแซล ในแคว้นกร็องแต็สต์ ประเทศฝรั่งเศส เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลน็องซี-ตูลร่วมกับอาสนวิหารแม่พระรับสารและนักบุญซีฌแบร์แห่งน็องซี
อาสนวิหารแห่งนี้เป็นหนึ่งตัวอย่างของอาคารกอทิกที่สวยงามและสมบูรณ์ โดยเฉพาะหน้าบันทางเข้าทิศตะวันตก อีกทั้งยังเป็นงานสถาปัตยกรรมชิ้นเอกแบบกอทิกแบบฟล็องบัวย็องซึ่งรวมถึงระเบียงคดแบบกอทิก ซึ่งถือว่าเป็นระเบียงคดแห่งที่ใหญ่ที่สุดอันดับสองในประเทศฝรั่งเศส นอกจากนั้นยังมีชาเปลแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยาอีก 2 แห่งด้วย
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1840 (รายชื่อครั้งที่ 1)
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม

หอคู่บริเวณหน้าบันหลักนั้นสูง 65 เมตร บริเวณกลางโบสถ์ยาว 98 เมตร สูงถึงระดับเพดานโค้ง 32 เมตร และแขนกางเขนกว้าง 56 เมตร
ถึงแม้ว่าการก่อสร้างของอาสนวิหารจะกินเวลารวมกว่า 3 ศตวรรษ แต่ก็ยังแสดงให้เห็นถึงความกลมกลืนทางสถาปัตยกรรม (ยกเว้นส่วนหน้าบันทางเข้า) งานก่อสร้างที่เสร็จในช่วงแรก (คริสต์ศตวรรษที่ 13) ได้แก่บริเวณร้องเพลงสวด แขนกางเขน บริเวณกลางโบสถ์ช่วงเสาสุดท้าย (ก่อนถึงจุดตัดกลางโบสถ์) บริเวณซุ้มทางเดินข้างช่วงแรก และวิหารคด ซึ่งองค์ประกอบหนึ่งที่สำคัญมากเป็นอันดับแรกในการก่อสร้างแขนกางเขน ได้แก่การประดับประดาหน้าต่างด้วยงานกระจกสีและหน้าต่างกุหลาบ ซึ่งช่วยยกระดับของความสูงของผนังบริเวณแขนกางเขนให้สูงและโอ่อ่าขึ้น ซึ่งงานกระจกสีแบบนี้ได้ถูกนำไปใช้ในการก่อสร้างในส่วนของบริเวณหน้าบันฝั่งทางเข้าหลัก (ทิศตะวันตก) ของอาสนวิหารแม็สในอีกหนึ่งราวร้อยปีต่อมา ซึ่งเหมือนกันกับในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่มีการปรับปรุงส่วนแขนกางเขนให้เหมือนกับที่มหาวิหารนักบุญบิเซนเตแห่งแม็ส
ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 บริเวณกลางโบสถ์อีกสี่ช่วงเสาที่เหลือได้เสร็จสิ้นลง ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 หน้าบันหลักแบบกอทิกฟล็อมบัวย็องอันวิจิตรตระการตาได้เสร็จพร้อมกันกับบริเวณกลางโบสถ์สองช่วงเสาแรกที่ต่อกัน
ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ได้มีการต่อเติมชาเปลแบบฟื้นฟูศิลปวิทยาบริเวณทางเดินข้างฝั่งทิศเหนือ และอีกแห่งทางทิศใต้ ได้แก่ "ชาเปลแห่งนักบุญ" (la chapelle de Tous-les-Saints) ซึ่งกลายเป็นที่ฝังศพของฌ็อง ฟอร์แฌ นักบวชผู้เป็นอนุศาสนาจารย์และผู้นำร้องเพลงสวดประจำเคนัน อีกหนึ่งแห่งได้แก่ "ชาเปลแห่งมุขนายก" (la chapelle des Évêques) ที่ประกอบด้วยเพดานเรียบแบบมีหลุม และคานโค้งแบบเรียบ ๆ ซึ่งถูกปิดมานานกว่า 50 ปีเพื่อรอการบูรณะซ่อมแซม
สถิติสำคัญ

ความยาวรวม (จากบริเวณร้องเพลงสวดจนถึงหน้าบันหลักฝั่งทิศตะวันตก) 89.81 เมตร (294.7 ฟุต)
ทางเดินกลางยาว 52.58 เมตร (172.5 ฟุต)
บริเวณกลางโบสถ์มีความสูงต่างกัน ตั้งแต่ 29.23 เมตร (95.9 ฟุต) (บริเวณช่วงเสาแรก) จนถึง29.60 เมตร (97.1 ฟุต)
บริเวณทางเดินข้างสูง 16.77 เมตร (55.0 ฟุต)
บริเวณแขนกางเขนยาว 47.78 เมตร (156.8 ฟุต) และกว้าง 16.45 เมตร (54.0 ฟุต) (บริเวณทิศเหนือ)
บริเวณหน้าบันหลักกว้าง 37 เมตร (121 ฟุต) และสูง 40 เมตร (130 ฟุต)
หอคู่สูง 62 เมตร (203 ฟุต) และปลายยอดหลังคาที่ไม่เคยสร้างเสร็จ (ตามแผนจะมีความสูงถึง 90 เมตร (300 ฟุต))
บริเวณร้องเพลงสวดสูงสุด 28.23 เมตร (92.6 ฟุต)
ประวัติ

นักประวัติศาสตร์สันนิษฐานว่าอาสนวิหารนี้ถูกสร้างบนที่เดิมที่เคยเป็นบริเวณวัดในสมัยโรมโบราณ ซึ่งต่อมาถูกทำลายลงโดยกองทัพชาวฮัน
ประวัติ > กลุ่มอาสนวิหาร

อาสนวิหารแห่งแรกสร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่นักบุญสเทเฟนและพระแม่มารีย์ คาดว่าสร้างช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 5 มีลักษณะเป็นหมู่วิหารจำนวน 3 แห่ง แห่งหนึ่งอุทิศให้แก่พระแม่มารี อีกแห่งให้แก่นักบุญสเทเฟน และแห่งที่สามแก่นักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมาซึ่งใช้เป็นหอล้างบาป
ประวัติ > อาสนวิหารโรมาเนสก์

ระหว่างปี ค.ศ. 963–967 มุขนายกเฌราร์แห่งตูล ดำเนินการสร้างอาสนวิหารแบบโรมาเนสก์บนบริเวณที่ตั้งของกลุ่มอาสนวิหารทั้งสามเดิม ซึ่งครานี้จะสร้างเหลือเพียงแค่อาคารเดียว ซึ่งต่อมาระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 และ 12 ก็ได้มีการบูรณะปรับปรุงตามอย่างวิหารแบบโรมันแถบลุ่มแม่น้ำไรน์ (ตัวอย่างสำคัญได้แก่ บริเวณร้องเพลงสวด 2 แห่งตรงข้ามกันซึ่งขนาบข้างด้วยหอทั้งสอง)
ประวัติ > งานบูรณะเป็นแบบกอทิก

การบูรณะเปลี่ยนแปลงทางสถาปัตยกรรมเริ่มในปี ค.ศ. 1221 เริ่มในสมัยของมุขนายกเอิดที่ 2 แห่งซอร์ซี (ค.ศ. 1219–1228) โดยดำเนินการทั้งหมดกว่าจะเสร็จสมบูรณ์ใช้เวลากว่า 300 ปี โดยเริ่มจากการรื้อถอนอาสนวิหารแบบโรมาเนสก์หลังเดิมทีละส่วนเพื่อการต่อเติมกลับในแบบสถาปัตยกรรมกอทิก เริ่มจากบริเวณร้องเพลงสวดก่อน และขนาบด้วยหอสูงทั้งสองด้านผสมผสานกันอย่างกลมกลืนกันตามแบบสถาปัตยกรรมกอทิกบนฐานเดิมแบบโรมาเนสก์ (คล้ายกับที่อาสนวิหารแวร์เดิง) บริเวณร้องเพลงสวดบูรณะเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 1235  การก่อสร้างบริเวณแขนกางเขนและบริเวณกลางโบสถ์ห้าช่วงเสาสุดท้ายกินเวลาระหว่างปี ค.ศ. 1331–1400 พร้อมกับการรื้อถอนของบริเวณกลางโบสถ์เดิมแบบโรมาเนสก์
บริเวณระเบียงคดสร้างโดยปีแยร์ แปรา พร้อมกับซุ้มประตูทางเข้าหลักฝั่งทิศตะวันตก และถูกระงับการก่อสร้างอันเนื่องมาจากสงครามระหว่างดัชชีบูร์กอญกับดัชชีลอแรน
ประวัติ > ระเบียงคด

งานก่อสร้างเริ่มขึ้นราวปี ค.ศ. 1240 โดยเริ่มจากซุ้มทางเดินด้านทิศตะวันออก ในแบบสถาปัตยกรรมกอทิกแบบแรยอน็อง ซึ่งประกอบด้วยบานหน้าต่างที่กว้าง เปิดโล่ง และตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีการระบายน้ำฝนจากหลังคาผ่านทางระบบรางระบายน้ำจากหลังคาลงไปที่รูปปั้นการ์กอยล์ ซึ่งในสมัยนั้นถือว่าเป็นเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยมาก ซึ่งได้ถูกศึกษาโดยเออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก งานก่อสร้างทั้งหมดเสร็จสิ้นลงในช่วงก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 13 และต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ห้องสวดมนต์ก็ได้ถูกย้ายไปอยู่บริเวณทางเดินฝั่งทิศเหนือของระเบียงคด ซึ่งเป็นส่วนที่ตรงกันข้ามกับบริเวณกลางโบสถ์ของอาสนวิหาร และปิดกั้นด้วยบานกระจกสีขนาดใหญ่ซึ่งสามารถมองเห็นทะลุถึงสวนตรงกลางได้
ระเบียงคดแห่งนี้เป็นระเบียงคดแบบกอทิกที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองในประเทศฝรั่งเศส ด้วยความยาวถึง 65 เมตร ในบริเวณซุ้มทางเดินฝั่งทิศตะวันออกที่มี 10 ช่วงหน้าต่าง (วัดจากทางเข้าหลักจากด้านนอกมาจรดกับซุ้มประตูที่เชื่อมเข้ามาบริเวณตัวอาคารอาสนวิหาร) บริเวณซุ้มทางเดินฝั่งทิศใต้มีความยาว 40 เมตร แบ่งเป็น 6 ช่วงหน้าต่าง และฝั่งทิศตะวันตก 52 เมตร 8 ช่วงหน้าต่าง ซึ่งโดยปกติแล้วระเบียงคดแบบกอทิกจะมีขนาดเล็กกว่าแบบโรมาเนสก์ ซึ่งในกรณีนี้ถือเป็นการปรับตัวของสถาปัตยกรรมตามแบบกอทิกที่ลงตัวบนฐานแบบโรมาเนสก์อย่างกลมกลืน ซึ่งขนาดความใหญ่โตของระเบียงคดแห่งนี้ได้แสดงให้เห็นถึงขนาดและความสำคัญของมุขนายกในมุขมณฑลที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุคกลาง
อาสนวิหารอาลบี

| อาสนวิหารนักบุญเซซีลีอาแห่งอาลบี Cathédrale Sainte-Cécile d'Albi |
| --- | --- |
ภาพอาสนวิหารอาลบี
ศาสนา
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
จังหวัด: มุขมณฑลอาลบีในภาคคริสตจักรตูลูซ
ภูมิภาค: แคว้นมีดี-ปีเรเน
จารีต: ละติน
สถานะองค์กร: อาสนวิหาร
หน่วยงานกำกับดูแล: Jean Legrez
สถานะ: เปิดใช้งาน
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: Place Sainte-Cécile, อาลบี ประเทศฝรั่งเศส 
พิกัดภูมิศาสตร์: 43°55′43″N 2°08′35″E﻿ / ﻿43.928492°N 2.142945°E﻿ / 43.928492; 2.142945
สถาปัตยกรรม
ประเภท: โบสถ์
รูปแบบ: โรมาเนสก์, กอทิก
ลงเสาเข็ม: 1282
เสร็จสมบูรณ์: 1480
ลักษณะจำเพาะ
ความยาว: 113.5 เมตร (372.4 ฟุต)
ความกว้าง: 35 เมตร (114.8 ฟุต)
ความสูงสูงสุด: 78 เมตร (255.9 ฟุต)
วัสดุ: อิฐแดง 
 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อทางการ: อาสนวิหารนักบุญเซซีลีอาแห่งอาลบี
ที่ตั้ง: ยุโรป
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: (ii), (iv), (vi)
ขึ้นทะเบียน: 2010 (สมัยที่ 34th)
 
อาสนวิหารอาลบี (ฝรั่งเศส: Cathédrale d'Albi) หรือชื่อทางการคือ อาสนวิหารนักบุญเซซีลีอาแห่งอาลบี (Cathédrale Sainte-Cécile d'Albi) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่มีฐานะเป็นอาสนวิหาร ประจำตำแหน่งอัครมุขนายกแห่งอาลบี ตั้งอยู่ที่เมืองอาลบีในประเทศฝรั่งเศส สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบกอทิก
มีการอ้างว่าอาสนวิหารนี้เป็นอาคารอิฐที่สูงที่สุดในโลกอาสนวิหารอาลบีร่วมกับเมืองเก่าอาลบีในนาม นครมุขนายกแห่งอาลบี ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกเมื่อ ค.ศ. 2010
ประวัติ

อาสนวิหารปัจจุบันเป็นอาสนวิหารที่สร้างบนคริสต์ศาสนสถานเก่า คริสต์ศาสนสถานแรกสร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 และในปี ค.ศ. 666 ก็ถูกทำลายไปในเพลิงไหม้ หลักฐานที่บันทึกไว้ในปี ค.ศ. 920 กล่าวถึงคริสต์ศาสนสถานในชื่อนักบุญเซซีลีอาซึ่งเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์นักดนตรี ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ก็มาสร้างแทนด้วยสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ที่เป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำด้วยหิน
อาสนวิหารแบบกอทิกที่เห็นอยู่ในปัจจุบันสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1282 ถึงปี ค.ศ. 1480 ระหว่างกรณีนอกรีตของแอลบิเจนเซียนและสงครามครูเสดอันทารุณที่เป็นสงครามเพื่อกำจัดแอลบิเจนเซียนที่มีผู้สูญเสียชีวิตไปเป็นจำนวนมาก หลังจากการนองเลือดแล้วลักษณะรูปทรงของอาสนวิหารที่โดดเด่นอย่างป้อมปราการก็เป็นเครื่องเตือนถึงอำนาจของความศรัทธาของคริสเตียน
องค์ประกอบ

อาสนวิหารสร้างแบบสถาปัตยกรรมกอทิกตอนใต้ โดยเฉพาะการมีหอระฆังที่มาสร้างในปี ค.ศ. 1492 ที่สูง 78 เมตร และทางเข้าโดยดอมีนิก เดอ ฟลอร็องส์ที่สร้างราวปี ค.ศ. 1392
ภายในอันหรูหราแพรวพราวตัดกับความเกลี้ยงเกลาขึงขังของอย่างสถาปัตยกรรมทางยุทธศาสตร์ภายนอก บริเวณร้องเพลงสวดกลางสำหรับสมาชิกของลัทธิล้อมรอบด้วยฉากกางเขน ที่ตกแต่งด้วยประติมากรรมพหุรงค์และรายละเอียดอื่น ๆ ภายใต้ออร์แกนเป็นจิตรกรรมฝาผนังภาพ "การตัดสินครั้งสุดท้าย" โดยจิตรกรเฟลมมิชไม่ทราบนาม เดิมเป็นภาพขนาด 200 ตารางเมตร แต่ตอนกลางมาถูกรื้อทิ้ง จิตรกรรมฝาผนังบนเพดานเป็นจิตรกรรมฝาผนังแบบเรอเนสซองซ์อิตาลีที่เก่าแก่ที่สุดและมีขนาดใหญ่ที่สุดในฝรั่งเศส
ออร์แกนสร้างโดยศิลปินคริสต็อฟ มุชแรลในคริสต์ศตวรรษที่ 18
ระเบียงภาพ

ซุ้มทางเข้าแบบกอทิก
เพดาน
ออร์แกนและเพดาน
ออร์แกน
รายละเอียดของเพดาน
รายละเอียดของฉากกางเขน
แท่นเทศน์
ประติมากรรมจูดิธ
ประติมากรรมของนักบุญเซซีลีอา
บรรณานุกรม

Sire, Marie-Anne (2013). Cathédrale Saint-Cécile d'Albi (ภาษาฝรั่งเศส). Centre des monuments nationaux, Éditions du patrimoine. ISBN 978-2-7577-0263-5.
อาเดอแลด-บล็องช์แห่งอ็องฌู

| อาเดอแลด-บล็องช์แห่งอ็องฌู |
| --- | --- |

เกิด: ค.ศ. 940
เสียชีวิต: ค.ศ. 1026 อาวีญง
สุสาน: อารามมงต์แมฌูร์
คู่สมรส: เอเตียง ไวส์เคานต์แห่งเจโวด็อง แรมง เคานต์แห่งตูลูส พระเจ้าหลุยส์ที่ 5 แห่งฝรั่งเศส กีโยมที่ 1 เคานต์แห่งพรอว็องส์
บิดามารดา: ฟุลค์ที่ 2 เคานต์แห่งอ็องฌู แจร์แบร์จ
อาเดอแลด-บล็องช์แห่งอ็องฌู (ฝรั่งเศส: Adélaïde-Blanche d'Anjou) (ค.ศ. 940 – ค.ศ. 1026) เป็นเคานเตสคู่สมรสแห่งเจโวด็องและฟอเรซ์, เคานเตสคู่สมรสแห่งตูลูส, เคานเตสคู่สมรสแห่งพรอว็องส์ และพระราชินีคู่สมรสแห่งอากีแตน เธอเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งเจโวด็องในคริสตทศวรรษ 960 ในช่วงที่บุตรชายยังอยู่ในวัยเยาว์ และเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งพรอว็องส์ตั้งแต่ ค.ศ. 994 ถึง ค.ศ. 999 ในช่วงที่บุตรเลี้ยงยังอยู่ในวัยเยาว์
ประวัติ

เธอเกิดในปี ค.ศ. 940 และอาศัยอยู่ในดินแดนฝรั่งเศสที่ไม่ได้เป็นของพระมหากษัตริย์ เธอเป็นบุตรสาวของฟุลค์ที่ 2 เคานต์แห่งอ็องฌู (หรือฟุลค์ผู้ดีงาม) กับแจร์แบร์จ และเป็นน้องสาวของจูฟเฟรย์เสื้อคลุมเทา เธอเป็นรุ่นที่สามของราชวงศ์อ็องฌูแว็ง อินเกลเกอร์ ทวดของเธอซึ่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 888 เป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์อ็องฌูแว็ง
อาเดอแลด-บล็องช์แต่งงานครั้งแรกกับเอเตียง ไวส์เคานต์แห่งเจโวด็อง ในตอนนั้นเธอมีอายุไม่เกิน 15 ปี ส่วนเขาแก่กว่าเธอมาก ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันสี่คน บุตรชายสามคนมีชีวิตรอดจนถึงวัยผู้ใหญ่ หลังเอเตียงเสียชีวิต เธอแต่งงานใหม่กับแรมง เคานต์แห่งตูลูส ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันหนึ่งคน ต่อมาในปี ค.ศ. 982 หลังเป็นม่ายครั้งที่สอง เธอแต่งงานกับหลุยส์ พระโอรสของพระเจ้าโลแธร์แห่งฝรั่งเศส ทั้งคู่ได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์และพระราชินีแห่งอากีแตน ทำให้เธอยกระดับฐานะจากไวส์เคานเตสเป็นเคานเตสและเป็นพระราชินีในท้ายที่สุด แต่โชคร้ายที่การแต่งงานครั้งนี้เป็นการแต่งงานที่ไม่มีความสุข ทั้งคู่มีอายุแตกต่างกันมาก หลุยส์พระชนมายุ 15 พรรษา ส่วนอาเดอแลด-บล็องช์อายุเกิน 40 ปี ท้ายที่สุดการแต่งงานถูกประกาศให้เป็นโมฆะ ทั้งคู่ไม่มีบุตรด้วยกันและอยู่ด้วยกันไม่นาน เธอแต่งงานครั้งที่สี่ในปี ค.ศ. 984 กับกีโยมที่ 1 เคานต์แห่งพรอว็องส์ ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันสี่คน เคานต์แห่งพรอว็องส์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 994 หลังบวชเป็นพระที่อาวีญงได้ไม่นาน ว่ากันว่าเธอแต่งงานอีกครั้งเป็นครั้งที่ห้า แต่มีหลักฐานไม่มากพอจะพิสูจน์ได้ว่าเธอแต่งงานอีกครั้งจริงๆ
ในปี ค.ศ. 1010 พระเจ้ารอแบต์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศสเดินทางไปโรมพร้อมกับอูเดส์ที่ 2 เคานต์แห่งบลัวส์เพื่อขอให้การแต่งงานของพระองค์กับกงสต็องส์แห่งอาร์ลส์ พระมเหสีคนที่สองซึ่งเป็นบุตรสาวของอาเดอแลด-บล็องช์กับกีโยมที่ 1 ถูกประกาศให้เป็นโมฆะ แต่สมเด็จพระสันตะปาปาเซอร์จิอุสที่ 4 ซึ่งสหายของเคานต์อ็องฌูแว็งสนับสนุนการแต่งงานครั้งนี้
อาเดอแลด-บล็องช์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1026 ด้วยอายุประมาณ 86 ปี เธออาจจะเสียชีวิตในอาวีญง ร่างของเธอถูกังในวิหารมงต์แมฌูร์ใกล้กับอาร์ลส์ ซึ่งในเวลานั้นถูกมองว่าเป็นสถานที่ฝังศพของคนในครอบครัวของเคานต์แห่งพรอว็องส์
การแต่งงานและบุตร

เธอแต่งงานครั้งแรกในปี ค.ศ. 955 กับเอเตียง ไวส์เคานต์แห่งเจโวด็อง ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน คือ
กีโยม (ค.ศ. 955–975)
ปงส์ ไวส์เคานต์แห่งเจโวด็อง เสียชีวิตหลังวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1011
แบตร็องต์ ไวส์เคานต์แห่งเจโวด็อง
อัลโมดิสแห่งเจโวด็อง
เธอแต่งงานครั้งที่สองในปี ค.ศ. 975 กับแรมงที่ 3 เคานต์แห่งตูลูส ซึ่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 978 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันอย่างน้อยหนึ่งคน คือ
กีโยมที่ 3 เคานต์แห่งตูลูส
เธอแต่งงานครั้งที่สามกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 5 แห่งฝรั่งเศส (ในตอนนั้นยังไม่เป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศส) ทั้งคู่ได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งพระราชินีแห่งอากีแตน แต่การแต่งงานลงเอยด้วยการถูกประกาศให้เป็นโมฆะ
เธอแต่งงานครั้งที่สี่ในปี ค.ศ. 984 กับกีโยมที่ 1 เคานต์แห่งพรอว็องส์ ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน คือ
กีโยมที่ 2 เคานต์แห่งพรอว็องส์
กงสต็องส์แห่งอาร์ลส์ ต่อมาแต่งงานกับพระเจ้ารอแบต์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
แอร์ม็องการ์ด แต่งงานกับรอแบต์ที่ 1 เคานต์แห่งอูแวร์ญ
โตตา-อาเดอแลด
อาสนวิหารแม็ส

|  อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งแม็ส |
| --- | --- |
อาสนวิหาร

49°4′16.32″N 6°6′11.52″E﻿ / ﻿49.0712000°N 6.1032000°E﻿ / 49.0712000; 6.1032000
ที่ตั้ง: แม็ส มอแซล
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
สถานะ: อาสนวิหาร
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: กอทิก  ฟื้นฟูกอทิก
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 1550
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ (ค.ศ. 1930)
อาสนวิหารแม็ส (ฝรั่งเศส: Cathédrale de Metz) หรือมีชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งแม็ส (Cathédrale Saint Étienne de Metz) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกและที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลแม็ส ตั้งอยู่ที่เมืองแม็ส จังหวัดมอแซล แคว้นกร็องแต็สต์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญสำคัญคือนักบุญสเทเฟน
ห้องเก็บสมบัติของอาสนวิหารได้สะสมของมีค่ามานานนับพันปี โดยเป็นของสะสมของมุขมณฑลแม็สที่รวมถึงผ้าคลุมแท่นบูชาและสิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ ที่ใช้ในพิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์
อาสนวิหารแม็สถือเป็นหนึ่งในอาสนวิหารที่มีโถงทางเดินโบสถ์ที่สูงที่สุดแห่งหนี่งของโลก และยังมีชื่อเล่นว่า "โคมไฟแห่งพระผู้เป็นเจ้า" (La Lanterne du Bon Dieu) อันเนื่องมาจากมีโครงสร้างหน้าต่างที่เป็นงานกระจกสีมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก คิดเป็นพื้นที่ถึง 6,496 ตารางเมตร ซึ่งงานกระจกสีเหล่านั้นล้วนเป็นงานสร้างสรรค์ของศิลปินงานกระจกสีต่าง ๆ ทั้งในยุคกอทิกและสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา อาทิ แฮร์มันน์ ฟ็อน มึนส์เทอร์, เตออบาลแห่งลิกไซม์ และวาล็องแต็ง บุช, ศิลปินแห่งยุคจินตนิยม ได้แก่ ชาร์ล-โลร็อง มาเรชาล, ศิลปินนามธรรม ได้แก่ รอเฌ บีเซียร์, ศิลปินบาศกนิยม ได้แก่ ฌัก วียง และรวมถึงศิลปินนวยุคนิยม ได้แก่ มาร์ก ชากาล
อาสนวิหารแม็สได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1930
สถาปัตยกรรม

อาสนวิหารถูกสร้างขึ้นด้วยหินปูนสีเหลืองนวลที่พบได้ทั่วไปแถบภูมิภาคนั้น เรียกหินปูนประเภทนี้ว่า "หินปูนโฌมง" โดยสร้างเป็นแบบกอทิกแรยอน็อง ซึ่งยังคงแบบการก่อสร้างเหมือนวิหารแบบกอทิกทั่วไป โดยมีแขนกางเขนที่ขนาดเล็กกว่า และมีชาเปลขนาดเล็กตั้งอยู่รายรอบภายในทางเดินด้านข้าง แต่ยังมีสิ่งที่แตกต่างเด่นชัดเกิดขึ้นที่ไม่เหมือนการสร้างอาสนวิหารเหมือนแห่งอื่น ๆ นั่นคือ ทิศในการสร้างวิหารได้เปลี่ยนเป็นหันหน้าทางทิศเหนือ และตะวันออกเฉียงเหนือ แทนการหันหน้าทางทิศตะวันตกและตะวันออกเหมือนทั่ว ๆ ไป อันเนื่องมากจากสภาพทางภูมิศาสตร์ของหุบเขามอแซล อีกสิ่งหนึ่งที่แตกต่าง คือ ประตูทางเข้าหลักของอาสนวิหาร ซึ่งโดยปกติแล้วอาสนวิหารแบบกอทิกมักจะมีถึง 3 ประตูใหญ่ ขนาบด้วยหอระฆังทั้งสองข้าง และเหนือประตูกลางจะเป็นที่ตั้งของหน้าต่างกุหลาบ แต่ที่อาสนวิหารแห่งนี้ประกอบด้วยประตูทางเข้าใหญ่แค่เพียงหนึ่งประตู มีลักษณะเป็นมุขทางเข้า ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก และยังมีประตูทางเข้าเล็กด้านหน้าอีกประตูซึ่งตั้งอยู่เฉียง ๆ ด้านข้างทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของโถงทางเข้า ซึ่งในกรณีปกติ ประตูทางเข้ามักจะตรงกับโถงทางเดินโบสถ์และบริเวณร้องเพลงสวดเสมอ
ผนังของโถงทางเดินโบสถ์รับน้ำหนักโดยครีบยันลอยที่ความสูงถึง 41.41 เมตร จึงทำให้เป็นโถงทางเดินโบสถ์ที่สูงที่สุดแห่งหนึ่งของโลก โดยความสูงนี้ยังตัดกับความเตี้ยของทางเดินด้านข้างที่มีความสูงเพียง 14.30 เมตร เพื่อเน้นให้เห็นถึงความสูงของโถงทางเดินโบสถ์มากขึ้นไปอีก ข้อดีอีกอย่างหนึ่งคือ มีพื้นที่สำหรับการประดับกระจกสีที่มีขนาดทั้งกว้างและสูงกว่าปกติ ซึ่งตลอดอายุของอาสนวิหารนี้ ได้มีการปรับเปลี่ยนทางสถาปัตยกรรมมาตลอดรวมถึงยุคนีโอคลาสสิก และฟื้นฟูกอทิก
สถาปัตยกรรม > ลำดับการก่อสร้าง

ค.ศ. 984 – ค.ศ. 1040
เริ่มก่อสร้างมหาวิหาร (basilica) แบบออตโตเนียน ทับบนสักการสถานโบราณซึ่งอุทิศให้กับนักบุญสเทเฟน
ค.ศ. 1180 – ค.ศ. 1207 งานก่อสร้างชาเปลในรูปแบบสถาปัตยกรรมกอทิกยุคต้นบริเวณฝั่งตะวันตกของมหาวิหาร
ค.ศ. 1220 – เริ่มการก่อสร้างอาสนวิหารในแบบสถาปัตยกรรมกอทิกภายในโครงสร้างของมหาวิหารเดิม และการก่อสร้างทางเดินข้าง
ค.ศ. 1265 – ค.ศ. 1285 การก่อสร้างระเบียงเหนือทางเดินข้างและหอระฆังทั้งสอง
ค.ศ. 1285 – ค.ศ. 1290 การสร้างหน้าบันฝั่งตะวันตกบริเวณฐานของชาเปลในแบบกอทิกในศตวรรษที่ 12
ค.ศ. 1290 – การก่อสร้างเพดานโค้งและครีบยันลอยเพื่อรับน้ำหนัก
ค.ศ. 1300 – ค.ศ. 1330s งานก่อสร้างชาเปลพระแม่ (Lady Chapel)
ค.ศ. 1380 – งานก่อสร้างทางเชื่อมบริเวณชาเปลกอทิกเดิมกับโถงทางเดินโบสถ์
ค.ศ. 1384 – งานหน้าบันกระจกสีบริเวณทางเข้าอาสนวิหารทิศตะวันตกและหน้าต่างกุหลาบ โดยแฮร์มันน์ ฟ็อน มึนส์เทอร์
ค.ศ. 1478 – ค.ศ. 1483 งานประดับยอดของอาสนวิหาร
ค.ศ. 1486 – ค.ศ. 1490s งานก่อสร้างแขนกางเขนฝั่งทิศเหนือ
ค.ศ. 1504 – งานหน้าบันกระจกสีบริเวณแขนกางเขนทิศเหนือ โดยเตออบาลแห่งลิกไซม์
ค.ศ. 1490 – ค.ศ. 1500s งานก่อสร้างบริเวณร้องเพลงสวดแบบกอทิกและมุขตะวันตก
ค.ศ. 1504 – ค.ศ. 1520s งานก่อสร้างแขนกางเขนฝั่งทิศใต้ และงานหน้าบันกระจกสีโดยวาล็องแต็ง บุช
ค.ศ. 1761 – ค.ศ. 1764 การปรับปรุงทางสถาปัตยกรรมครั้งใหญ่แบบนีโอคลาสสิก โดยฌัก-ฟร็องซัว บลงแดล
ค.ศ. 1889 – ค.ศ. 1903 การก่อสร้างหน้าบันทางเข้าฝั่งทิศตะวันตกให้เป็นสถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูกอทิก
ค.ศ. 1958 – ค.ศ. 1960 ติดตั้งงานกระจกสีโดยมาร์ก ชากาล
องค์ประกอบทางสถาปัตยกรรม

ส่วนประกอบภายนอกของอาสนวิหาร
หน้าบันฝั่งทางเข้าหลัก
อาสนวิหารจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ และหอระฆังสูง 69 เมตร (226 ฟุต)
ส่วนบริเวณร้องเพลงสวดมองจากทิศเหนือ
ส่วนประกอบภายนอกของอาสนวิหาร
ด้านในของอาสนวิหารมีความยาวถึง 123.2 เมตร (404 ฟุต)
แผนผังแสดงตำแหน่งองค์ประกอบสำคัญของอาสนวิหารแม็ส
| ตำแหน่ง | องค์ประกอบ | แผนผังของอาสนวิหาร |
| --- | --- | --- |
| 1 | มุขตะวันตก |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 2 | มุขทางเข้า |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 3 | หน้าบันประตู (Portal of the Virgin) |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 4 | โถงทางเข้าโบสถ์ |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 5 | ชาเปลด้านข้าง (Blessed Sacrament Chapel) |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 6 | ยอดหลังคา หอคอย Mutte |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 7 | ชาเปลพระแม่ (Lady Chapel) |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 8 | ทางเดินข้าง |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 9 | ออแกน |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 10 | แขนกางเขนฝั่งทิศใต้ |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 11 | ทางเข้าบริเวณคริพท์ |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 12 | ชาเปลบริเวณมุขโค้งด้านสกัด |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 13 | จรมุข |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 14 | มุขโค้งด้านสกัด (Chevet) |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 15 | มุขฝั่งตะวันออก |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 16 | ชาเปลบริเวณมุขโค้งด้านสกัด |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 17 | แขนกางเขนฝั่งทิศเหนือ |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 18 | ทางเดินข้าง |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 19 | หอระฆัง Capitulum |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 20 | เทียนพิธี |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 21 | แขนกางเขน |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 22 | บริเวณจุดตัดกลางโบสถ์ |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 23 | แท่นบูชา |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 24 | แท่นอ่าน |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 25 | บริเวณร้องเพลงสวด (choirstalls) |  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25  |
| 26 | แกน | องค์ประกอบหมายเลข 1, 2, 4, 13, 14, 15, 19, 21, 22, 23, และ 25 จัดว่าเป็นแกนตามแนวทิศใต้-ตะวันตกเฉียงใต้ และเหนือ-ตะวันออกเฉียงเหนือตามลำดับ วัดจากด้านนอกของอาสนวิหาร มีความยาวทั้งสิ้นถึง 136 เมตร (446 ฟุต). |
อาเดลีแลนด์

| อาเดลีแลนด์ Terre Adélie (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
   ธงชาติ
คำขวัญ: เสรีภาพ เสมอภาค ภราดรภาพ
เพลงชาติ: ลามาร์แซแยซ

เมืองหลวง: สถานีดูมง ดูร์วีล
ภาษาราชการ: ฝรั่งเศส
รัฐบาล

• ประธานาธิบดี : แอมานุแอล มาครง
• ผู้บริหาร : Pascal Bolot
• Head of District : Arnaud Quiniou
 
อาเดลีแลนด์ (อังกฤษ: Adélie Land) หรือ แตร์อาเดลี (ฝรั่งเศส: Terre Adélie) เป็นส่วนหนึ่งของฝั่งทวีปแอนตาร์กติการะหว่าง  136° E (ไม่ไกลจากแหลมปูร์กัวปาที่พิกัด 66°12′S 136°11′E﻿ / ﻿66.200°S 136.183°E﻿ / -66.200; 136.183) และ 142° E (ไม่ไกลจากแหลมแอลเดนที่พิกัด 66°48′S 142°02′E﻿ / ﻿66.800°S 142.033°E﻿ / -66.800; 142.033) ที่มีชายฝั่งทะเลยาว 350 กิโลเมตรและลึกเข้าอีก 2,600 กิโลเมตรยังศูนย์กลางที่ขั้วโลกใต้ อาเดลีเป็นหนึ่งในห้าเขตของดินแดนตอนใต้และแอนตาร์กติกาของฝรั่งเศส พื้นที่ 432,000 ตารางกิโลเมตรของอาเดลีแลนด์ส่วนใหญ่ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง
ตั้งแต่วันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1956 ฝรั่งเศสก็ได้ก่อตั้งสถานีค้นคว้าทางวิทยาศาสตร์อย่างถาวรที่ดำเนินงานโดยชาวฝรั่งเศสที่สถานีดูมง ดูร์วีลที่พิกัด 66°40′S 140°01′E﻿ / ﻿66.667°S 140.017°E﻿ / -66.667; 140.017 โดยมีนักวิชาการ 33 คนระหว่างฤดูหนาว และเพิ่มจำนวนขึ้นเป็น 78 คนระหว่างฤดูร้อน สถานีแรกสร้างขึ้นที่ปอร์มาร์แตงเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1950 ที่พิกัด 66°49′04″S 141°23′39″E﻿ / ﻿66.81778°S 141.39417°E﻿ / -66.81778; 141.39417 แต่ถูกเพลิงไหม้เมื่อคืนวันที่ 22 ถึง 23 มกราคม ค.ศ. 1952
ดูเพิ่ม

ดินแดนโพ้นทะเลฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาเดลีแลนด์
| ด ค กดินแดนห่างไกลของประเทศในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
ดินแดนภายใต้อำนาจอธิปไตยของชาติในยุโรป แต่ตั้งอยู่ใกล้กับหรือตั้งอยู่บนทวีปอื่นที่ไม่ใช่ยุโรป
เดนมาร์ก: กรีนแลนด์
เนเธอร์แลนด์: กือราเซา  ·  แคริบเบียนเนเธอร์แลนด์ (ซาบา · ซินต์เอิสตาซียึส · โบแนเรอ)  ·  ซินต์มาร์เติน  ·  อารูบา
นอร์เวย์: ควีนมอดแลนด์  ·  เกาะบูเว  ·  เกาะปีเตอร์ที่ 1
โปรตุเกส: มาเดรา  ·  อะโซร์ส
ฝรั่งเศส:  กัวเดอลุป  ·  เกาะกลีแปร์ตอน  ·  แซ็งปีแยร์และมีเกอลง  ·  แซ็ง-บาร์เตเลมี  ·  แซ็ง-มาร์แต็ง  ·  นิวแคลิโดเนีย  ·  เฟรนช์เกียนา  ·  เฟรนช์เซาเทิร์นและแอนตาร์กติกแลนดส์ (เกาะแซ็ง-ปอล · เกาะอัมสเตอร์ดัม · หมู่เกาะกระจายในมหาสมุทรอินเดีย · หมู่เกาะแกร์เกแลน · หมู่เกาะครอแซ · อาเดลีแลนด์)  ·  เฟรนช์พอลินีเชีย  ·  มายอต  ·  มาร์ตีนิก  ·  เรอูว์นียง  ·   วอลิสและฟูตูนา 
สเปน: กานาเรียส  · เซวตา  ·  ปลาซัสเดโซเบรานิอา (เปญญอนเดเบเลซเดลาโกเมรา · เปญญอนเดอาลูเซมัส · หมู่เกาะชาฟารินัส)  ·  เมลียา
สหราชอาณาจักร:  เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช  ·  เซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และตริสตันดากูนยา  ·  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  ·  บริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี  ·  เบอร์มิวดา  ·  มอนต์เซอร์รัต  ·  หมู่เกาะเคย์แมน  ·  หมู่เกาะเติกส์และหมู่เกาะเคคอส  ·  หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน  ·  หมู่เกาะพิตแคร์น  ·  หมู่เกาะฟอล์กแลนด์  ·  แองกวิลลา 
อิตาลี: เกาะปันเตลเลรีอา  ·   หมู่เกาะเปลาเจ (เกาะลัมปีโอเน • เกาะลัมเปดูซา • เกาะลีโนซา)
อาเมียง

| อาเมียง |
| --- | --- |
  บริเวณแซ็งเลอในอาเมียง
ประเทศ: ฝรั่งเศส
เขต: อาเมียง
สหเทศบาล: อาเมียงและปริมณฑล
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2008–2014) : ฌีล เดอมายี (พรรคสังคมนิยม)
ประชากร1: 135,501 คน
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 80021 /80000
เว็บไซต์: http://www.amiens.fr/
2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
อาเมียง (ฝรั่งเศส: Amiens) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดซอมในแคว้นปีการ์ดีในประเทศฝรั่งเศส เมืองอาเมียงตั้งอยู่ทางเหนือของฝรั่งเศส ราว 120 กิโลเมตรทางตอนเหนือของกรุงปารีส
สถานที่สำคัญ

มหาวิหารอาเมียง