stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เนชันนัลลีก
สนามแข่งขันในฤดูกาล 2018–19

| สโมสร | สนาม | ความจุ |
| --- | --- | --- |
| อัลเดอร์ช็อต ทาวน์ | เดอะ รีคริเอชัน กราวน์   (อัลเดอร์ช็อต, แฮมป์เชียร์) | 7,100 |
| บาร์โรว์ | โฮล์คเคอร์ สตรีท  (บาร์โรว์อินเฟอร์เนสส์, คัมเบรีย) | 4,414 |
| บอร์แรม วู้ด | มีโดว์ พาร์ก  (บอร์แฮม วู้ด, ฮาร์ตฟอร์ดเชียร์) | 4,502 |
| เบรนทรี ทาวน์ | เครสซิง โรด  (เบรนทรี, เอสเซกซ์) | 4,145 |
| บรอมลีย์ | เดอะ สเตเดียม  (บรอมลีย์, เกรเทอร์ลอนดอน) | 6,000 |
| ดาเกแนม แอนด์ เรดบริดจ์ | ชิกเวลล์ คอนสตรัคชัน สเตเดียม   (ดาเกแนม, เกรเทอร์ลอนดอน) | 6,078 |
| โดเวอร์ แอธเลติก | แครบเบิล แอธเลติก กราวน์  (โดเวอร์, เคนต์) | 6,500 |
| อีสต์ลีห์ | ซิลเวอร์เลค สเตเดียม  (อีสต์ลีห์, แฮมป์เชียร์) | 5,192 |
| ไฟลด์ | มิลล์ฟาร์ม   (โบโร ออฟ ไฟลด์, แลงคาเชียร์) | 6,000 |
| เกตส์เฮ้ด | เกตส์เฮ้ด อินเตอร์เนชันนัล สเตเดียม   (เกตส์เฮ้ด, ไทน์แอนด์เวียร์) | 10,000 |
| ฮาแวนต์ แอนด์ วอเตอร์ลูวิลล์ | เวสต์ ลีห์ พาร์ก   (ฮาแวนต์, แฮมป์เชียร์) | 5,300 |
| เลย์ตัน โอเรียนต์ | แมตช์รูม สเตเดียม   (เลย์ตัน, เกรเทอร์ลอนดอน) | 9,271 |
| ไมเดนเฮด ยูไนเต็ด | ยอร์ค โรด (ไมเดนเฮด, บาร์กเชียร์) | 4,218 |
| เมดสโตน ยูไนเต็ด | กัลลาเกอร์ สเตเดียม (เมดสโตน, เคนต์) | 3,030 |
| ซอลฟอร์ด ซิตี | มัวร์ เลน (เคอร์ซัล, ซอลฟอร์ด) | 5,106 |
| โซลิฮัลล์ มัวส์ | ออโตเมท เทคโนโลยี กรุ๊ป สเตเดียม (โซลิฮัลล์, เวสต์ มิดแลนด์) | 3,050 |
| ซัตตัน ยูไนเต็ด | แกนเดอร์ กรีน เลน  (ซัตตัน, เกรเทอร์ลอนดอน) | 5,013 |
| เร็กซ์แฮม | เรซคอต กราวน์  (เร็กซ์แฮม, เวลส์) | 10,771 |
สโมสรที่ชนะเลิศ

สำหรับสโมสรที่ชนะเลิศมากกว่าหนึ่งครั้ง ตัวเลขในวงเล็บ จะแสดงถึงจำนวนครั้งที่ชนะเลิศในปีนั้น
| ฤดูกาล | ชนะเลิศ | ชนะเพลย์ออฟ |
| --- | --- | --- |
| 1979–80 | อัลทริงแฮม |  |
| 1980–81 | อัลทริงแฮม (2) |  |
| 1981–82 | รันคอร์น เอฟซี (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น รันคอร์น ฮัลตัน ) |  |
| 1982–83 | เอนฟิลด์ |  |
| 1983–84 | เมดสโตน ยูไนเต็ด |  |
| 1984–85 | วีลด์สโตน |  |
| 1985–86 | เอนฟิลด์ (2) |  |
| 1986–87 | สการ์โบโร |  |
| 1987–88 | ลิงคอล์น ซิตี |  |
| 1988–89 | เมดสโตน ยูไนเต็ด (2) |  |
| 1989–90 | ดาร์ลิงตัน |  |
| 1990–91 | บาร์เน็ต |  |
| 1991–92 | โคลเชสเตอร์ ยูไนเต็ด |  |
| 1992–93 | วีคอมบ์ วันเดอร์เรอส์ |  |
| 1993–94 | คิดเดอร์มินสเตอร์ แฮริเออร์ส |  |
| 1994–95 | แมคเคิลส์ฟีลด์ ทาวน์ |  |
| 1995–96 | สตีเฟเนจ โบโร (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น สตีเฟเนจ เอฟซี ) |  |
| 1996–97 | แมคเคิลส์ฟีลด์ ทาวน์ (2) |  |
| 1997–98 | ฮาลิแฟกซ์ ทาวน์ |  |
| 1998–99 | เชลต์นัม ทาวน์ |  |
| 1999–00 | คิดเดอร์มินสเตอร์ แฮริเออร์ส (2) |  |
| 2000–01 | รัชเดน แอนด์ ไดมอนด์ |  |
| 2001–02 | บอสตัน ยูไนเต็ด |  |
| 2002–03 | โยวิล ทาวน์​ | ดองคัสเตอร์ โรเวอส์​ |
| 2003–04 | เชสเตอร์ ซิตี | ชริวส์บิวรี ทาวน์ |
| 2004–05 | บาร์เน็ต (2) | คาร์ไลล์ ยูไนเต็ด​ |
| 2005–06 | แอคคริงตัน สแตนลีย์ | เฮเรฟอร์ด ยูไนเต็ด |
| 2006–07 | ดาเกแนม แอนด์ เร้ดบริดจ์ | มอร์คัม |
| 2007–08 | อัลเดอร์ชอต ทาวน์ | เอ็กซิเตอร์ ซิตี |
| 2008–09 | เบอร์ตัน อัลเบียน | ทอร์คีย์ ยูไนเต็ด |
| 2009–10 | สตีเฟเนจ โบโร (2) | ออกซฟอร์ด ยูไนเต็ด |
| 2010–11 | ครอว์ลีย์ ทาวน์​ | เอเอฟซี วิมเบิลดัน |
| 2011–12 | ฟลีตวุด ทาวน์​ | ยอร์ก ซิตี |
| 2012–13 | แมนส์ฟิลด์ ทาวน์ | นิวปอร์ต เคาน์ตี |
| 2013–14 | ลูตัน ทาวน์ | เคมบริดจ์ ยูไนเต็ด |
| 2014–15 | บาร์เน็ต (3) | บริสตอล โรเวอส์ |
| 2015–16 | เชลต์นัม ทาวน์ (2) | กริมสบี ทาวน์ |
| 2016–17 | ลิงคอล์น ซิตี (2) | ฟอเรสต์กรีน โรเวอส์ |
| 2017–18 | แมคเคิลส์ฟีลด์ ทาวน์ (3) | ทรานเมียร์ โรเวอส์ |
| 2018–19 | เลย์ตัน​ โอเรียนท์ | ซอลฟอร์ด​ ซิตี​ |
| 2019–20 | บาร์โรว์ | แฮร์โรเกต ทาวน์ |
| 2020–21 | ซัตตัน ยูไนเต็ด | ฮาร์ทลีย์พูล |
^1  ไม่มีการเลื่อนชั้นจนถึงปี 1987
^2  ไม่ได้เลื่อนชั้นเนื่องจากสนามเหย้า ไม่ได้มาตรฐาน
^3  หลังจากคว้าตำแหน่งชนะเลิศในฤดูกาล 2001–02 และได้เลื่อนชั้น สโมสรบอสตัน ยูไนเต็ด กลับประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก และถูกตัด 4 คะแนน ในฤดูกาล 2002–03
^4  สโมสรในลีกมีมติยุติการแข่งขันก่อนสิ้นสุดฤดูกาลเนื่องจากการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด 19
ต่อมาในการแข่งขันฟุตบอลลีกทูฤดูกาล 2006–07 สโมสรบอสตัน ยูไนเต็ด ได้ถูกควบคุมทางการเงิน  ทำให้สมาคมฟุตบอลอังกฤษลงโทษตัด 10 คะแนนและถูกปรับตกชั้นถึง 2 ดิวิชัน จากฟุตบอลลีกทู สู่ลีก คอนเฟอเรนซ์ นอร์ท เมื่อจบฤดูกาล และถูกปรับตกชั้นอีกครั้ง ลงสู่ลีกสมัครเล่น นอร์ทเทิร์น พรีเมียร์ลีก หลังจบฤดูกาล 2008–09
ผู้ทำประตูสูงสุดประจำฤดูกาล

| ฤดูกาล | ผู้ทำประตูสูงสุด | สัญชาติ | จำนวนประตู | สโมสร |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1983–84 | พอล คัลปิน |  | 41 | นันอีตัน โบโร |
| 1984–85 | พอล คัลปิน |  | 36 | นันอีตัน โบโร |
| 1985–86 | คิม คาซีย์ |  | 36 | คิดเดอร์มินสเตอร์ แฮริเออร์ส |
| 1986–87 | คิม คาซีย์ |  | 38 | คิดเดอร์มินสเตอร์ แฮริเออร์ส |
| 1987–88 | สตีฟ นอร์ริส |  | 24 | เทลฟอร์ด ยูไนเต็ด |
| 1987–88 | ฟิลด์ ดาร์บีเชียร์ |  | 24 | สแตฟฟอร์ด เรนเจอส์ |
| 1987–88 | พอล เดวีส |  | 24 | คิดเดอร์มินสเตอร์ แฮริเออร์ส |
| 1988–89 | สตีฟ บัตเลอร์ |  | 26 | เมดสโตน ยูไนเต็ด |
| 1988–89 | มาร์ค กอลล์ |  | 26 | เมดสโตน ยูไนเต็ด |
| 1989–90 | รอบบี้ คุ้ก |  | 28 | เคตเทอริง |
| 1990–91 | แกรี บูลล์ |  | 30 | บาร์เน็ตต์ |
| 1991–92 | พอล คาร์เวลล์ |  | 29 | เร้ดบริดจ์ ฟอเรสต์ |
| 1991–92 | เทอร์รี ร็อบบินส์ |  | 29 | เวลลิง ยูไนเต็ด |
| 1992–93 | เดฟ ลีเวิร์ทธี |  | 32 | ฟาร์นโบโร |
| 1993–94 | พอล ดอบสัน |  | 25 | เกตส์เฮ้ด |
| 1994–95 | พอล ดอบสัน |  | 25 | เกตส์เฮ้ด |
| 1995–96 | แบรี เฮย์ลส์ |  | 29 | สตีเฟเนจ โบโร |
| 1996–97 | ลี ฮิวจ์ |  | 30 | คิดเดอร์มินสเตอร์ แฮริเออร์ส |
| 1997–98 | เจฟฟ์ ฮอร์สฟิลด์ |  | 30 | ฮาลิแฟกซ์ ทาวน์ |
| 1998–99 | คาร์ล อัลฟอร์ด |  | 26 | สตีเฟเนจ โบโร |
| 1999–00 | จัสติน แจ็กสัน |  | 29 | มอร์คัม |
| 2000–01 | ดวน ดาร์บี |  | 24 | รัชเดน แอนด์ ไดมอนส์ |
| 2001–02 | ดาริล แคลร์ |  | 24 | บอสตัน ยูไนเต็ด |
| 2001–02 | มาร์ค สตีน |  | 24 | ดาเกแนม แอนด์ เร้ดบริดจ์ |
| 2002–03 | พอล บาร์นส์ |  | 25 | ดอนคาสเตอร์ โรเวอส์ |
| 2003–04 | ดาริล แคลร์ |  | 29 | เชสเตอร์ ซิตี |
| 2004–05 | จูเลียโน กราซิโอลี |  | 29 | บาร์เน็ต |
| 2005–06 | แอนดี บิชอป |  | 23 | ยอร์ก ซิตี |
| 2006–07 | พอล เบนสัน |  | 28 | ดาเกแนม แอนด์ เร้ดบริดจ์ |
| 2007–08 | สจ๊วต ฟลีตวู้ด |  | 28 | ฟอเรสต์กรีน โรเวอส์ |
| 2008–09 | แอนดรูว์ มอร์แกน |  | 26 | ฟอเรสต์กรีน โรเวอส์ |
| 2009–10 | ริชาร์ด โบรดี |  | 26 | ยอร์ก ซิตี |
| 2010–11 | แมตต์ ทับส์ |  | 37 | ครอว์ลีย์ ทาวน์​ |
| 2011–12 | เจมี วาร์ดี |  | 31 | ฟลีตวูด ทาวน์ |
| 2012–13 | แมตต์ กรีน |  | 25 | แมนส์ฟิลด์ ทาวน์ |
| 2013–14 | อังเดร เกรย์ |  | 30 | ลูตัน ทาวน์ |
| 2014–15 | จอห์น อคินเด |  | 31 | บาร์เน็ต |
| 2015–16 | แดน โฮลมอน |  | 30 | เชลต์นัม ทาวน์ |
| 2015–16 | พาเดร็ก อามอนด์ |  | 30 | กริมสบี ทาวน์ |
| 2016–17 | ริกกี มิลเลอร์ |  | 40 | โดเวอร์ แอธเลติก |
| 2017–18 | แอนดี คุ้ก |  | 24 | ทรานสเมียร์ โรเวอส์ |
| 2017–18 | แดนนี โรว์ |  | 24 | เอเอฟซี ไฟลด์ |
| 2018–19 | แดนนี​ โรว์ |  | 26 | เอเอฟซี ไฟลด์ |
| 2019–20 | สก็อต ควิกลีย์ |  | 20 | บาร์โรว์ |
| 2020–21 | ไมเคิล ชีค |  | 21 | บรอมลีย์ |
เน็กไท

ตัวอย่างเน็กไท
เน็กไท (อังกฤษ: necktie) มีวิวัฒนาการมาจากคราแวต (cravat) โดยช่างตัดเสื้อชาวอเมริกัน Jesse Langsdorf ได้ออกแบบโดยการตัดผ้าเฉียง ๆ และจดสิทธิบัตรไว้ในปี ค.ศ. 1924 จนคริสต์ทศวรรษ 1950 เน็กไทได้รับความนิยมสูงสุดจนเป็นที่มาของประโยค a man wasn't fully dressed until he had put on his tie. (ผู้ชายยังแต่งตัวไม่เต็มที่ถ้าไม่ได้ผูกไท)
เน็กไทเริ่มกลายเป็นแฟชั่นในคริสต์ทศวรรษ 1970 โดย Ralph Lauren ห้องเสื้อชื่อดังแห่งอเมริกาได้ออกแบบเน็กไทที่มีความกว้าง 10 เซนติเมตร ในคริสต์ทศวรรษ 1980 มีการวาดและพิมพ์งานศิลปะของศิลปินลงบนเน็กไท
ถึงแม้ว่าเน็กไทจะได้รับความนิยมไปทั่วทุกมุมโลก แต่ชาวตะวันออกกลางไม่เคยสนใจวัฒนธรรมตะวันตกเลย ส่วนมากจะสวมเพียงเสื้อเชิ้ตและสูทหนึ่งตัวก็เป็นทางการแล้ว แม้แต่ประเทศโบลิเวียซึ่งอยู่ทางตอนกลางของทวีปอเมริกาใต้ก็ไม่ได้หลงใหลวัฒนธรรมตะวันตกทั้งหมด
ในปัจจุบันวิธีผูกเน็กไทที่นิยมตามแบบสากลซึ่งมีการใช้ในประเทศไทยมี 5 วิธี ได้แก่ ซิมเปิลนอต, ฟอร์อินแฮนด์นอต, ฮาล์ฟวินด์เซอร์นอต, ทราดิชันนัลวินด์เซอร์นอต และแพรตนอต (เชลบีนอต)
เนเวอร์ไมนด์

เนเวอร์ไมนด์ (อังกฤษ: Nevermind) เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่สองของวงร็อกอเมริกัน เนอร์วาน่า ออกจำหน่ายใน 24 กันยายน ค.ศ. 1991 ผลิตโดย Butch Vig เนเวอร์ไมนด์ ออกจำหน่ายในค่ายดีจีซีเรเคิดส์ นักร้องนำ เคิร์ต โคเบน ที่ค้นหาแนวดนตรีที่นอกเหนือไปจากขอบเขตของกรันจ์แบบซีแอตเทิล โดยพวกเขาได้รับอิทธิพลจากวงดนตรีอย่างพิกซีส์ และใช้แนวเพลงในแบบพลังดัง/ค่อย ของพวกเขา
พวกเขาไม่ได้คาดหวังกับความประสบความสำเร็จด้านยอดขายมาก ทั้งจากวงและค่ายเพลง แต่ เนเวอร์ไมนด์ ก็สร้างความประหลาดใจด้วยความสำเร็จในปลายปี ค.ศ. 1991 เพราะเหตุจากซิงเกิลแรกที่โด่งดังอย่าง "สเมลส์ไลก์ทีนสปิริต" และในเดือนมกราคม 1992 อัลบั้มนี้ขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตบิลบอร์ดแทนที่อัลบั้มของไมเคิล แจ็กสัน ชุด เดนเจอรัส และอาร์ไอเอเอยืนยันยอดขายแผ่นเสียงทองคำขาว 10 แผ่น (10 ล้านชุด) นอกจากนี้ เนเวอร์ไมนด์ ยังทำให้กระแสของอัลเทอร์เนทีฟร็อกกว้างขวางขึ้นสู่ผู้ฟัง นักวิจารณ์ต่างยกย่องว่าเป็น 1 ในอัลบั้มร็อกที่ดีที่สุดตลอดกาล
รายชื่อเพลง

เนื้อเพลงทั้งหมดประพันธ์โดยเคิร์ต โคเบน และเพลงทั้งหมดประพันธ์ทำนองโดยโคเบน, ยกเว้นเพลงที่ 1 และ 13 ประพันธ์ร่วมกับ คริสต์ โนโวเซลิชและเดฟ โกรล
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "สเมลส์ไลก์ทีนสปิริต" | 5:01 |
| 2. | "อินบลูม" | 4:14 |
| 3. | "คัมแอสยูอาร์" | 3:39 |
| 4. | "บรีด" | 3:03 |
| 5. | "ลิเทียม" | 4:17 |
| 6. | "พอลลี" | 2:57 |
| 7. | "เทอร์ริทอเรียลพิสซิงส์" () | 2:22 |
| 8. | "เดรนยู" | 3:43 |
| 9. | "เลาจ์แอกต์" | 2:36 |
| 10. | "สเตย์อเวย์" | 3:32 |
| 11. | "ออนอะเพลน" | 3:16 |
| 12. | "ซัมทิงอินเดอะเวย์" | 3:52 |
| 13. | "เอนด์เลสส์, เนทเลสส์" (เพลงซ่อน) | 6:43 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 49:07 |
หมายเหตุ
↑  มาร์ค ลาเนแกน อดีตนักร้องนำวง สกรีมมิงทรีส์ อ้างว่าเขาได้ประพันธ์เนื้อร้องโดยไม่ได้รับการลงเครดิตให้กับเพลง "ซัมทิงอินเดอะเวย์"
↑  
เพลงทั้งหมดในอัลบั้มที่วางจำหน่ายครั้งแรก ให้เครดิตคือเนอร์วานา แม้ว่าอัลบั้มที่วางจำหน่ายในภายหลังจะระบุไว้เป็นอย่างอื่น
↑  อินโทรของ "เทอร์ริทอเรียลพิสซิงส์" มี คริสต์ โนโวเซลิช ร้องเพลงคอรัสของเพลง "เก็ตทูเกเทอร์" โดยวง เดอะยังบลัดส์ ที่ประพันธ์โดย เชต พาวเวอร์ส อย่างประชดประชัน
↑  โคเบนไม่พอใจอย่างมากเมื่อพบว่าเพลง "เอนด์เลสส์, เนทเลสส์" ที่ไม่ได้รวมอยู่ในแผ่นซีดีชุดแรก จากนั้นเขาจึงเรียกร้องให้มีการนำเพลงนี้มาใส่ไว้ในแผ่นซีดีชุดถัดไป โดยเพลงดังกล่าวปรากฏอยู่ในแผ่นซีดีชุดต่อมา หลังจากผ่านไป 10 นาทีที่ไม่มีเสียงใด ๆ เลยหลังจากเพลง "ซัมทิงอินเดอะเวย์" ทำให้เพลงที่ 12 มีความยาวทั้งหมด 20:35 นาที อย่างไรก็ตาม เพลงนี้ไม่ได้รวมอยู่ในแผ่นไวนิล
แหล่งข้อมูลอื่น

เนเวอร์ไมนด์ ที่ยูทูบ
เน็ตฟลิกซ์แอนด์ชิล

ป้ายที่ถูกรอยขูดขีดเขียนบนด้านหน้าสำนักงานเน็ตฟลิกซ์ในลอสแกทัส, รัฐแคลิฟอร์เนีย
"เน็ตฟลิกซ์แอนด์ชิล" (อังกฤษ: Netflix and chill) เป็นศัพท์สแลงบนอินเทอร์เน็ต ใช้เป็นคำเชิญเพื่อดูเน็ตฟลิกซ์ด้วยกัน ซึ่งเป็นคำสละสลวยสำหรับการมีกิจกรรมทางเพศ ไม่ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของความสัมพันธ์แบบโรแมนติก หรือเพศสัมพันธ์ครั้งคราว หรือการเชิญชวนของกลุ่ม
นับตั้งแต่มีการบันทึกครั้งแรก พบว่ามีการใช้งานซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมทางเพศในทวิตเตอร์เมื่อปี ค.ศ. 2009 วลีดังกล่าวได้รับความนิยมในชุมชนทวิตเตอร์ และเว็บไซต์โซเชียลมีเดียอื่น ๆ เช่น เฟซบุ๊ก และไวน์ ในปี ค.ศ. 2015 "เน็ตฟลิกซ์แอนด์ชิล" กลายเป็นอินเทอร์เน็ตมีม และใช้กันในหมู่วัยรุ่นบนโซเชียลมีเดีย ซึ่งกลายเป็นคำอธิบายโดยทั่วไปว่าเป็น "กิจกรรมทางเพศ" โดยฟิวชัน
เนเวอร์เดอะเลส: รักนี้ห้ามไม่ได้

| เนเวอร์เดอะเลส: รักนี้ห้ามไม่ได้ |
| --- | --- |
ใบปิดประชาสัมพันธ์

ฮันกึล: 알고있지만,
 
ประเภท: โรแมนซ์
สร้างโดย: JTBC
เค้าโครงจาก: Nevertheless (เว็บตูน) โดย Jung Seo
เขียนโดย: จัง วอน
กำกับโดย: คิม กา-แรม
แสดงนำ: ฮัน โซ-ฮี ซง คัง
ผู้ประพันธ์เพลง: คิม แท-ซัง โจ คย็อง-ฮี
ประเทศแหล่งกำเนิด: เกาหลีใต้
ภาษาต้นฉบับ: เกาหลี
จำนวนตอน: 10 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: จู ซา-ฮย็อน ซู ซัง-คยุง
ผู้อำนวยการสร้าง: จัง อา-รึม ควอน มี-คยุง พัก ซ็อง-อึน คิม โบ-รึม
ผู้กำกับภาพ: มุน มัน-ฮวาน ชเว ย็อง-กี
ผู้ลำดับภาพ: ชิน ซึง-อา อี กา-ย็อง
บริษัทผู้ผลิต: Studio N Beyond J JTBC Studios
ออกอากาศ
เครือข่าย: JTBC
ออกอากาศ: 19 มิถุนายน ค.ศ. 2021 (2021-06-19) – ค.ศ. present (present)
เนเวอร์เดอะเลส: รักนี้ห้ามไม่ได้ (เกาหลี: 알고있지만,; อาร์อาร์: Algoitjiman,; แปล I Know But,; อังกฤษ: Nevertheless) เป็นละครทางโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ที่นำแสดงโดย ฮัน โซ-ฮี และซงคัง สร้างจากเว็บตูนยอดนิยมที่มีชื่อเดียวกัน ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกบนแนเวอร์เว็บตูน บอกเล่าเรื่องราวของคนสองคนที่ตกหลุมรักกันมากแต่กลับถูกเหยียดหยามความรักอันเนื่องมาจากความสัมพันธ์ในอดีตของพวกเขา ฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2564 ทางช่องเจทีบีซี และออกอากาศในวันเสาร์ เวลา 23:00 น. (ตามเวลาท้องถิ่น) แต่ละตอนจะเผยแพร่บนเน็ตฟลิกซ์ในเกาหลีใต้และต่างประเทศหลังจากออกอากาศทางโทรทัศน์
เรื่องย่อ

เรื่องราวเริ่มจาก ยูนาบี (ฮัน โซ-ฮี) สาวที่เพิ่งอกหักเพราะแฟนหนุ่มของเธอไปมีคนอื่น ทำให้เธอไม่เชื่อในความรักและโชคชะตาอีกต่อไป และเธอตั้งใจว่าจะไม่รักผู้ใดอีก ระหว่างที่กำลังเศร้าโศกเสียใจอยู่นั้น พัคแจออน (ซงคัง) ชายหนุ่มที่ไม่อยากจะมีความรักความสัมพันธ์กับใครอย่างจริงจัง ก็ได้เข้ามาในชีวิตของนาบีโดยบังเอิญ ทำให้ปณิธานและความตั้งใจของนาบีพังทลายลงในพริบตาราวกับต้องมนตร์ แม้ในตอนหลัง เธอจะรู้ว่าแจออนไม่ได้รักเธอเพียงแค่คนเดียว แต่ยังไงก็ตาม เธอก็ยังจะเชื่อว่ามันคือโชคชะตาที่นำพาทั้งคู่มาเจอกัน
นักแสดงนำ

พัก แจ-ออน รับบทโดย ซงคัง
ยู นา-บี รับบทโดย ฮัน โซ-ฮี
ยัง โด-ฮยอก รับบทโดย แช จง-ฮย็อบ
ยุน ซอล-อา รับบทโดย อี ยอล-อึม
โอ บิท-นา รับบทโดย ยัง ฮเย-จี
นัม คยู-ฮยอน รับบทโดย คิม มิน-กวี
ยุนซล รับบทโดย อี โฮ-ช็อง
ซอ จี-วาน รับบทโดย ยุน ซอ-อา
เน็กซัส 6

| --- | --- |

เน็กซัส 6
ตราสินค้า: กูเกิล / โมโตโรลา
ผู้พัฒนา: โมโตโรลา
ผู้ผลิต: โมโตโรลา
ซีรีส์: กูเกิล เน็กซัส
เครือข่ายที่รองรับ:  รายการ GSM: 850/900/1800/1900 เมกะเฮิรตซ์  CDMA: ไม่รองรับ WCDMA Bands: 1/2/4/5/6/8/9/19 LTE Bands: 1/3/5/7/8/9/19/20/28/41 CA DL: B3-B5, B3-B8  
เปิดตัวครั้งแรก: 15 ตุลาคม 2014
รุ่นก่อนหน้า: เน็กซัส 5
รุ่นถัดไป: เน็กซัส 6พี
รุ่นที่เกี่ยวข้อง: Moto X, เน็กซัส 9, เน็กซัส 5เอ็กซ์
รูปแบบ: สมาร์ตโฟน
ลักษณะการออกแบบ: จอสัมผัส
ขนาด: สูง 159.26 mm (6.270 in)   กว้าง 82.98 mm (3.267 in)   หนา 10.06 mm (0.396 in)
น้ำหนัก: 184 g (6.5 oz)
ระบบปฏิบัติการ: แอนดรอยด์ 5.0 "โลลิป๊อป" อัพเกรดเป็น 7.0 "นูกัต" ได้
ระบบบนชิป: Qualcomm Snapdragon 805
ซีพียู: 2.7 จิกะเฮิรตซ์ Quad-core Krait 450
จีพียู: Adreno 420
หน่วยความจำระบบ: 3 จิกะไบต์
หน่วยความจำ: 32 หรือ 64 จิกะไบต์
แบตเตอรี่: 3220 มิลลิแอมแปร์ต่อชั่วโมง แบตเตอรีฝังในเครื่อง ลิเทียมพอลิเมอร์
การป้อนข้อมูล: Multi-touch, จอสัมผัส, เซ็นเซอร์
จอแสดงผล: 5.96 in (151 mm) QHD AMOLED พร้อม Corning Gorilla Glass 3 2560×1440 พิกเซล (493 พิกเซลต่อนิ้ว)
กล้องหลัง: 13 ล้านพิกเซล OIS พร้อม แอลอีดี ริงแฟลชคู่
กล้องหน้า: 2 ล้านพิกเซล
การเชื่อมต่อ:  รายการ Micro USB 2.0 Bluetooth 4.1 NFC ช่องหูฟัง 3.5 มิลลิเมตร SlimPort GPS Accelerometer Gyroscope Magnetometer Ambient light sensor Barometer  
เน็กซัส 6 (อังกฤษ: Nexus 6; ชื่อรหัส Shamu) เป็นสมาร์ตโฟน ร่วมผลิตโดยกูเกิลและโมโตโรลา เป็นลำดับที่ 6 ในตระกูลกูเกิล เน็กซัส เปิดตัวเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2557 และจัดจำหน่ายพรีออเดอร์ในช่วงปลายเดือนตุลาคม เน็กซัส 6 เป็นสมาร์ตโฟนรุ่นแรกในตระกูลที่ผลิตโดยโมโตโรลา และเป็นรุ่นแรกใช้ระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ 5.0 "โลลิป๊อป"
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เน็กซัส 6
| ด ค กกูเกิล เน็กซัส |
| --- | --- | --- |
| สมาร์ตโฟน |  เน็กซัสวัน  เน็กซัสเอส  กาแลคซี เน็กซัส  เน็กซัส 4  เน็กซัส 5  เน็กซัส 6  เน็กซัส 5เอ็กซ์  เน็กซัส 6พี  |  |
| แท็บเล็ต |  เน็กซัส 7  รุ่นที่ 1  รุ่นที่ 2  เน็กซัส 10  เน็กซัส 9  |  |
| เครื่องเล่นสื่อดิจิตัล |  เน็กซัสคิว  เน็กซัสเพลเยอร์  |  |
เน็กซัส 5

| --- | --- |

เน็กซัส 5
ตราสินค้า: กูเกิล/แอลจี
ผู้พัฒนา: แอลจี อิเล็กทรอนิกส์
ผู้ผลิต: แอลจี อิเล็กทรอนิกส์
ซีรีส์: กูเกิล เน็กซัส
เครือข่ายที่รองรับ: 2G/3G/4G LTE  GSM: 850/900/1800/1900 เมกะเฮิรตซ์
เปิดตัวครั้งแรก: 31 ตุลาคม 2013
ยกเลิกการผลิต: 11 มีนาคม 2015
รุ่นก่อนหน้า: เน็กซัส 4
รุ่นถัดไป: เน็กซัส 6, เน็กซัส 5เอ็กซ์
รุ่นที่เกี่ยวข้อง: จี 2
รูปแบบ: สมาร์ตโฟน
ลักษณะการออกแบบ: จอสัมผัส
ขนาด: สูง 137.84 mm (5.427 in)   กว้าง 69.17 mm (2.723 in)   หนา 8.59 mm (0.338 in)
น้ำหนัก: 130 g (4.6 oz)
ระบบปฏิบัติการ: แอนดรอยด์ 4.4 "คิทแคท" อัปเกรดเป็น 6.0 มาร์ชเมลโลว์ได้
ระบบบนชิป: ควอลคอมม์ สแนปดรากอน 800
ซีพียู: 2.26 จิกะเฮิรตซ์ ควอด-คอร์ ไครท์ 400
จีพียู: อาดรีโน 330 450 เมกะเฮิรตซ์
หน่วยความจำระบบ: 2 จิกะไบต์
หน่วยความจำ: 16 หรือ 32 จิกะไบต์ (พื้นที่สำหรับใช้งาน 12 จิกะไบต์ และ 26.7 จิกะไบต์ ตามลำดับ)
แบตเตอรี่: 3.8 โวลต์ 2300 มิลลิแอมแปร์ต่อชั่วโมง, 8 วัตต์ต่อชั่วโมง   แบตเตอรีฝังในเครื่อง ลิเทียมพอลิเมอร์
การป้อนข้อมูล: มัลติทัช, จอสัมผัส, เซ็นเซอร์
จอแสดงผล: 4.95 in (126 mm) ไอพีเอส แอลซีดี พร้อม คอร์นิง กอริลลากลาส 3  1080×1920 พิกเซล (445 พิกเซลต่อนิ้ว)
กล้องหลัง: 8 ล้านพิกเซล OIS พร้อม แอลอีดีแฟลช
กล้องหน้า: 1.3 ล้านพิกเซล
เน็กซัส 5 (อังกฤษ: Nexus 5; ชื่อรหัส Hammerhead) เป็นสมาร์ตโฟน ร่วมผลิตโดยกูเกิลและแอลจี เป็นลำดับที่ 5 ในตระกูล กูเกิล เน็กซัส เปิดตัวเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2556 และวางจำหน่ายออนไลน์ผ่านทางกูเกิลเพลย์ สำหรับบางประเทศในวันเดียวกัน เน็กซัส 5 มีการปรับเปลี่ยนมาใช้พลาสติกแทน และใช้ระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ 4.4 คิทแคท เป็นรุ่นแรก
ในวันที่ 11 มีนาคม 2015 โฆษกของกูเกิลได้ประกาศยุติการขายเน็กซัส 5 บนกูเกิล เพลย์แล้ว เป็นเวลาสามเดือนหลังมีการยุติการผลิตรุ่นดังกล่าว
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เน็กซัส 5
| ด ค กกูเกิล เน็กซัส |
| --- | --- | --- |
| สมาร์ตโฟน |  เน็กซัสวัน  เน็กซัสเอส  กาแลคซี เน็กซัส  เน็กซัส 4  เน็กซัส 5  เน็กซัส 6  เน็กซัส 5เอ็กซ์  เน็กซัส 6พี  |  |
| แท็บเล็ต |  เน็กซัส 7  รุ่นที่ 1  รุ่นที่ 2  เน็กซัส 10  เน็กซัส 9  |  |
| เครื่องเล่นสื่อดิจิตัล |  เน็กซัสคิว  เน็กซัสเพลเยอร์  |  |
| ด ค กสมาร์ตโฟนโดย แอลจี |
| --- | --- | --- |
| จี ซีรีส์ |  แอลจี ออปติมัส จี  แอลจี จี2  แอลจี จี3  แอลจี จี4  แอลจี จี5  แอลจี จี6  แอลจี จี7 ทินคิว  |  |
| เน็กซัส |  เน็กซัส 4  เน็กซัส 5  เน็กซัส 5เอ็กซ์  |  |
เนบิวลา

สำหรับนิตยสาร ดูที่ เนบิวล่า (นิตยสาร)
เอ็นจีซี 604 (NGC 604) เป็นเนบิวลาที่อยู่ภายในแขนของดาราจักรเอ็ม 33 (M33) ในกลุ่มดาวสามเหลี่ยม อยู่ห่างจากโลก 2.7 ล้านปีแสง เนบิวลานี้เป็นบริเวณก่อตัวของดาวฤกษ์ดวงใหม่
เนบิวลานาฬิกาทราย (MyCn18) เป็นเนบิวลาดาวเคราะห์อายุน้อย อยู่ห่างจากโลกประมาณ 8,000 ปีแสง ภาพนี้ถ่ายด้วยกล้องถ่ายภาพที่ติดตั้งบนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลขององค์การนาซา
เนบิวลา (อังกฤษ: Nebula - มาจากภาษาละติน nebula (พหูพจน์ nebulae) หมายถึง "หมอก") เป็นกลุ่มเมฆหมอกของฝุ่น แก๊ส และพลาสมาในอวกาศ เดิมคำว่า "เนบิวลา" เป็นชื่อสามัญ ใช้เรียกวัตถุทางดาราศาสตร์ที่เป็นปื้นบนท้องฟ้าซึ่งรวมถึงดาราจักรที่อยู่ห่างไกลออกไปจากทางช้างเผือก (ตัวอย่างเช่น ในอดีตเคยเรียกดาราจักรแอนดรอเมดาว่าเนบิวลาแอนดรอเมดา)
ประเภทของเนบิวลา

เราอาจจำแนกเนบิวลาได้ตามลักษณะของการส่องสว่าง ดังนี้
ประเภทของเนบิวลา > เนบิวลาสว่าง

เนบิวลาสว่าง (Diffuse nebula) เป็นเนบิวลาที่มีลักษณะฟุ้ง มีแสงสว่างในตัวเอง แบ่งเป็น
ประเภทของเนบิวลา > เนบิวลาสว่าง > เนบิวลาเปล่งแสง

เนบิวลาเรืองแสง (อังกฤษ: Emission nebula) เนบิวลาเรืองแสงเป็นเนบิวลาที่มีแสงสว่างในตัวเอง เกิดจากการเรืองแสงของอะตอมของไฮโดรเจนที่อยู่ในสถานะไอออน ในบริเวณ H II region เนื่องจากได้รับความร้อนจากดาวฤกษ์ภายในเนบิวลา ซึ่งโดยทั่วไปแล้วก็คือดาวฤกษ์เกิดใหม่ที่เนบิวลานั้นสร้างขึ้นนั่นเอง การเรืองแสงนั้น เกิดขึ้นเนื่องจากอิเล็กตรอนอิสระกลับเข้าไปจับกับไอออนของไฮโดรเจน และคายพลังงานออกมาในช่วงคลื่นที่ต่างๆ โดยค่าความยาวคลื่น เป็นไปตามสมการ E=hc/λ เมื่อ E เป็นพลังงานที่อะตอมของไฮโดรเจนคายออกมา h เป็นค่าคงตัวของพลังค์ c เป็นความเร็วแสง และ λ เป็นความยาวคลื่น
เนื่องจากเนบิวลาเปล่งแสง จะเปล่งแสงในช่วงคลื่นที่เฉพาะตัวตามธาตุองค์ประกอบของเนบิวลา ทำให้มีสีต่างกัน และการวิเคราะห์สเปกตรัมของเนบิวลาชนิดนี้ จะพบว่าสเปกตรัมเป็นชนิดเส้นเปล่งแสง (Emission Lines) และสามารถวิเคราะห์ธาตุองค์ประกอบ หรือโมเลกุลที่เป็นส่วนประกอบของเนบิวลาได้อีกด้วย
เนบิวลาชนิดนี้ ส่วนใหญ่จะมีสีแดงจากไฮโดรเจน และสีเขียวจากออกซิเจน บางครั้งอาจมีสีอื่นซึ่งเกิดจากอะตอม หรือโมเลกุลอื่น ๆ ตัวอย่างเนบิวลาเปล่งแสงได้แก่ เนบิวลาสว่างใหญ่ในกลุ่มดาวนายพราน (M42 Orion Nebula) เนบิวลาอเมริกาเหนือในกลุ่มดาวหงส์ (NGC7000 North America Nebula) เนบิวลาทะเลสาบในกลุ่มดาวคนยิงธนู (M8 Lagoon Nebula) เนบิวลากระดูกงูเรือ (Eta-Carinae Nebula) เป็นต้น
ประเภทของเนบิวลา > เนบิวลาสว่าง > เนบิวลาสะท้อนแสง

เนบิวลาสะท้อนแสง (อังกฤษ: Reflection nebula) เนบิวลาสะท้อนแสงเป็นเนบิวลาที่มีแสงสว่างเช่นเดียวกับเนบิวลาเปล่งแสง แต่แสงจากเนบิวลาชนิดนี้นั้น เกิดจากการกระเจิงแสงจากดาวฤกษ์ใกล้เคียงที่ไม่ร้อนมากพอที่จะทำให้เนบิวลานั้นเปล่งแสง กระบวนการดังกล่าวทำให้เนบิวลาชนิดนี้มีสีฟ้า องค์ประกอบหลักของเนบิวลาชนิดนี้ที่ทำหน้าที่กระเจิงแสงจากดาวฤกษ์คือฝุ่นระหว่างดาว (Interstellar dust) การกระเจิงแสงของฝุ่นระหว่างดาวเป็นกระบวนการเดียวกับการกระเจิงแสงของฝุ่นในบรรยากาศซึ่งทำให้ท้องฟ้ามีสีฟ้า ตัวอย่างเนบิวลาสะท้อนแสง เช่น เนบิวลาในกระจุกดาวลูกไก่บริเวณดาวเมโรเป เนบิวลาหัวแม่มด (Witch Head Nebula) เนบิวลา M78 ในกลุ่มดาวนายพราน เป็นต้น เนบิวลาชนิดนี้บางครั้งก็พบอยู่เป็นส่วนหนึ่งของเนบิวลาเปล่งแสง เช่น เนบิวลาสามแฉก (Trifid Nebula) ที่มีทั้งสีแดงจากไฮโดรเจน สีเขียวจากออกซิเจน และสีฟ้าจากการสะท้อนแสง เป็นต้น
ประเภทของเนบิวลา > เนบิวลาดาวเคราะห์

เนบิวลาดาวเคราะห์ (อังกฤษ: Planetary nebula) เนบิวลาดาวเคราะห์เป็นส่วนหนึ่งของวิวัฒนาการในช่วงสุดท้ายของดาวฤกษ์มวลน้อย และดาวฤกษ์มวลปานกลาง เมื่อมันเข้าสู่ช่วงสุดท้ายของชีวิต ไฮโดรเจนในแกนกลางหมดลง ส่งผลให้ปฏิกิริยาเทอร์โมนิวเคลียร์ภายในแกนกลางยุติลงด้วย ทำให้ดาวฤกษ์เสียสมดุลระหว่างแรงดันออกจากความร้อนกับแรงโน้มถ่วง ทำให้แกนกลางของดาวยุบตัวลงเข้าหาศูนย์กลางเนื่องจากแรงโน้มถ่วงของตัวมันเอง จนกระทั่งหยุดเนื่องจากแรงดันดีเจนเนอเรซีของอิเล็กตรอน กลายเป็นดาวแคระขาว เปลือกภายนอกและเนื้อสารของดาวจะหลุดออก และขยายตัวไปในอวกาศ เป็นเนบิวลาดาวเคราะห์ซึ่งไม่มีพลังงานอยู่ แต่มันสว่างขึ้นได้เนื่องจากได้รับพลังงานจากดาวแคระขาวที่อยู่ภายใน เมื่อเวลาผ่านไปดาวแคระขาวก็จะเย็นตัวลง และเนบิวลาดาวเคราะห์ก็จะขยายตัวไปเรื่อยๆ จนกระทั่งจางหายไปในอวกาศ
เนบิวลาดาวเคราะห์ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับดาวเคราะห์ ชื่อนี้ได้มาจากลักษณะที่เป็นวงกลมขนาดเล็กคล้ายดาวเคราะห์เมื่อสังเกตจากกล้องโทรทรรศน์นั่นเอง
ตัวอย่างของเนบิวลาชนิดนี้ได้แก่ เนบิวลาวงแหวน ในกลุ่มดาวพิณ (M57 Ring Nebula) เนบิวลาดัมเบลล์ (M27 Dumbbell Nebula) เนบิวลาตาแมว (Cat’s eye Nebula) เนบิวลาเกลียว (Helix Nebula) เป็นต้น
ประเภทของเนบิวลา > ซากซูเปอร์โนวา

ซากซูเปอร์โนวา (อังกฤษ: Supernova remnant) สำหรับดาวฤกษ์มวลมากนั้น จุดจบของดาวจะรุนแรงกว่าดาวฤกษ์มวลน้อยและมวลปานกลางเป็นอย่างมาก ดาวจะสามารถจุดปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชันของธาตุที่หนักกว่าไฮโดรเจนและฮีเลียมได้ จนกระทั่งเกิดขี้เถ้าเหล็กขึ้นในในกลางของแกนดาวเหล็กเป็นธาตุที่มีความพิเศษ เนื่องจากไม่ว่าอุณหภูมิจะสูงเท่าใด ก็จะไม่สามารถฟิวชันเหล็กให้เป็นธาตุอื่นได้อีก เมื่อความดันที่แกนสูงขึ้นเกินกว่าแรงดันดีเจนเนอเรซีของอิเล็กตรอนจะต้านไหว อิเล็กตรอนทั้งหมดจะถูกอัดรวมกับโปรตอนกลายเป็นนิวตรอน และอนุภาคนิวตริโน ทำให้อิเล็กตรอนในแกนกลางหายไปจนเกือบหมด แรงดันดีเจนเนอเรซีของอิเล็กตรอนที่ทำให้แกนกลางคงสภาพอยู่ได้นั้นก็หายไปด้วย ทำให้แรงโน้มถ่วงอัดแกนกลางลงเป็นดาวนิวตรอนในทันที เกิดคลื่นกระแทกพลังงานสูงมาก กระจายออกมาในทุกทิศทาง ปลดปล่อยพลังงานออกมามากกว่าดาราจักรทั้งดาราจักร สาดผิวดาวและเนื้อสารออกไปในอวกาศด้วยความเร็วสูงมาก แรงดันที่สูงมากนี้ทำให้เกิดธาตุหนักเช่นทองคำขึ้นได้ เรียกการระเบิดครั้งสุดท้ายของดาวนี้ว่า ซูเปอร์โนวา
ซากที่เหลืออยู่ของแกนกลางจะประกอบไปด้วยนิวตรอนทั้งดวง เรียกว่า ดาวนิวตรอน ซึ่งมีความหนาแน่นสูงมาก ดาวนิวตรอนทั่วไปมีขนาดราว 10-20 กิโลเมตร แต่มีมวลเท่ากับดวงอาทิตย์ทั้งดวง เนื้อสารของดาวนิวตรอน 1 ช้อนชา มีมวลถึง 120 ล้านตัน แกนกลางนี้เข้าสู่สมดุลใหม่ จากแรงดันดีเจนเนอเรซีของนิวตรอน แต่ในบางกรณีที่ดาวฤกษ์มีมวลสูงมาก คือมากกว่า 18 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ เศษซากจากซูเปอร์โนวาจะตกกลับลงไปบนดาวนิวตรอน จนดาวนิวตรอนมีมวลเกินกว่า 3 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ ซึ่งเกินขีดจำกัดของดาวนิวตรอน ทำให้ดาวนิวตรอนยุบตัวลงกลายเป็น หลุมดำ
สำหรับซากของผิวดาวและเนื้อสารของดาวฤกษ์ที่ถูกสาดออกมาเนื่องจากซูเปอร์โนวานั้น จะเหลือเป็นซากซูเปอร์โนวา ซึ่งเปรียบเสมือนอนุสาวรีย์ของดาวฤกษ์มวลมาก
ตัวอย่างซากซูเปอร์โนวาที่สำคัญ ได้แก่ เนบิวลาปู (M1 Crab Nebula) ในกลุ่มดาววัว ซึ่งเป็นซากของซูเปอร์โนวาที่เกิดขึ้นหลายพันปีก่อน และถูกบันทึกไว้ในบันทึกของชาวจีน เนบิวลาผ้าคลุมไหล่ (Veil Nebula) ในกลุ่มดาวหงส์ ซากของซูเปอร์โนวาทีโค (SN1572 Tycho’s nova) ซากของซูเปอร์โนวาเคปเลอร์ (SN1640 Kepler’s nova) ซากของซูเปอร์โนวา SN1987A เป็นต้น
การศึกษาซากซูเปอร์โนวานั้น จะช่วยให้นักดาราศาสตร์สามารถคำนวณย้อนกลับเพื่อหาอายุของซากได้ ทำให้สามารถรู้เวลาที่เกิดซูเปอร์โนวาในอดีต จากการคำนวณความเร็วของคลื่นกระแทกได้อีกด้วย
ประเภทของเนบิวลา > เนบิวลามืด

เนบิวลามืด (อังกฤษ: Dark nebula) เนบิวลามืดมีองค์ประกอบหลักเป็นฝุ่นหนาเช่นเดียวกับเนบิวลาสะท้อนแสง แต่เนบิวลามืดนี้ไม่มีแหล่งกำเนิดแสงอยู่ภายในหรือโดยรอบ ทำให้ไม่มีแสงสว่าง เราจะสามารถสังเกตเห็นเนบิวลามืดได้เมื่อมีเนบิวลาสว่าง หรือดาวฤกษ์จำนวนมากเป็นฉากหลัง จะปรากฏเนบิวลามืดขึ้นเป็นเงามืดด้านหน้าดาวฤกษ์หรือเนบิวลาสว่างเหล่านั้น ตัวอย่างเนบิวลามืดที่มีฉากหลังเป็นเนบิวลาสว่าง เช่น เนบิวลารูปหัวม้าอันโด่งดังในกลุ่มดาวนายพราน (Horse Head Nebula) เป็นต้น และตัวอย่างของเนบิวลามืดที่มีฉากหลังเป็นดาวฤกษ์จำนวนมาก เช่น เนบิวลางู (B72 Snake Nebula) เป็นต้น
ฟิสิกส์ดาราศาสตร์ของเนบิวลา

บริเวณเอช 2 เป็นแหล่งกำเนิดดาวฤกษ์ ก่อตัวขึ้นเมื่อเมฆโมเลกุลเริ่มยุบตัวลงภายใต้ความโน้มถ่วงของตนเอง มักมีสาเหตุจากการระเบิดของซูเปอร์โนวาใกล้เคียง การชนของเมฆและฝุ่นเหล่านั้น บางครั้งก็อาจก่อให้เกิดดาวฤกษ์นับร้อย ๆ ดวง ดาวที่เกิดใหม่นี้จะทำให้แก๊สโดยรอบแตกตัวเป็นไอออน เป็นผลให้เกิดเนบิวลาเปล่งแสงในเวลาต่อมา
เนบิวลาชนิดอื่น ๆ เกิดจากดาวฤกษ์ที่ตายแล้ว ซึ่งหมายถึงดาวที่มีพัฒนาการไปถึงขั้นของการเปลี่ยนแปลงไปสู่ดาวแคระขาว มีการเป่าชั้นผิวด้านนอกของดาวออกไปโดยรอบจนเกิดเป็นเนบิวลาดาวเคราะห์ สำหรับโนวาและซูเปอร์โนวานั้น สามารถก่อให้เกิดเนบิวลาได้เช่นกัน เรียกว่าซากโนวาและซากซูเปอร์โนวาตามลำดับ