stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นูห์
ประวัติ > การสร้างเรือ

ตามคัมภีร์อัลกุรอาน วันหนึ่งนบีนูห์ได้รับพระวจนะจากอัลลอฮ์ซึ่งเขาได้รับแจ้งว่าไม่มีใครจะเชื่อวจนะในขณะนี้ นอกจากผู้ที่ยอมจำนนต่ออัลลอฮ์แล้ว ความคับข้องใจของนบีนูห์ต่อการต่อต้านผู้คนของท่านทำให้เขาทูลขอให้อัลลอฮ์อย่าทิ้งคนเลวแม้แต่คนเดียวไว้บนโลก แม้ว่าจะไม่มีข้อพิสูจน์ว่าพระเจ้าทรงตอบรับดุอาอ์ของท่าน อัลลอฮ์ทรงได้กำหนด ว่าจะเกิดน้ำท่วมใหญ่  และพระองค์สั่งให้นบีนูห์สร้างเรือ ซึ่งจะช่วยเขาและผู้ศรัทธาจากหายนะ อันน่าสะพรึงกลัวนี้ นบีนูห์ออกไปค้นหาวัสดุที่จะใช้สร้างเรือ เมื่อนบีนูห์เริ่มสร้างเรือ ผู้คนที่เห็นท่านในที่ทำงานหัวเราะเยาะท่านยิ่งกว่าเดิม ข้อสรุปของพวกเขาคือท่านเป็นคนบ้าอย่างแน่นอน – พวกเขาไม่สามารถหาเหตุผลอื่นใดได้ว่าทำไมผู้ชายถึงสร้างเรือขนาดใหญ่เมื่อไม่มีทะเลหรือแม่น้ำอยู่ใกล้ ๆ แม้ว่าตอนนี้นบีนูห์จะแก่มากแล้ว แต่ท่านยังคงทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจนกระทั่งในที่สุดเรือก็สร้างเสร็จ
ประวัติ > เชื้อสาย

ไม่ค่อยมีใครรู้จักประวัติส่วนตัวของนบีนูห์ อย่างไรก็ตามอิบน์ กะษีรบันทึกว่าท่านเป็นบุตรชายของลามัก และหลานชายของมัตตูชาลัค และเหลนชายของนบีอิดรีส (อ.ล.) ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้เฒ่าผู้แก่จากรุ่นของนบีอาดัม นบีนูห์ไม่ได้เป็นผู้นำของเผ่าหรือเป็นคนร่ำรวย แต่ก่อนที่จะถูกแต่งตั้งให้เป็นนบีเขาบูชาอัลลอฮ์อย่างซื่อสัตย์ และในถ้อยคำของอัลกุรอานเขาเป็น "ผู้ศรัทธาที่กตัญญูรู้คุณมากที่สุด"
นบีนูห์แต่งงานกับผู้หญิงที่ชื่อไม่ได้กล่าวถึงในอัลกุรอาน นักประวัติศาสตร์อิสลามบางคน เช่นอัฏเฏาะบารีย์ได้เสนอว่าชื่อภรรยาของโนอาห์คือ อุมซะเราะห์ บินต์ บะรอกีล แต่ไม่สามารถยืนยันได้ ชาวมุสลิมส่วนใหญ่เรียกเธอด้วยชื่อกลาง ของนางว่า นะอ์มะฮ์ นักวิชาการอิสลามยอมรับว่านบีนูห์มีบุตรชายสี่คนชื่อ ซาม, ฮาม, ยาฟิษ และยาม ตามคัมภีร์อัลกุรอาน ลูกชายคนหนึ่งของนบีนูห์เป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาที่เสแสร้งศรัทธาต่อหน้านบีนูห์และปฏิเสธที่จะขึ้นเรือ แต่เลือกที่จะปีนภูเขาที่เขาจมน้ำตายแทน เป็นที่ตกลงกันในหมู่นักวิชาการอิสลามส่วนใหญ่ว่า ยามเป็นคนที่จมน้ำ อีกสามคนยังคงศรัทธา
อัลกุรอานกล่าวว่าภรรยาของนบีนูห์ไม่ได้เป็นผู้ศรัทธาเหมือนท่าน ดังนั้นนางจึงไม่เข้าร่วมกับท่าน บุตรชายของนบีนูห์ไม่ได้ถูกกล่าวถึงอย่างชัดแจ้งในอัลกุรอานเว้นแต่ว่าบุตรชายคนหนึ่งอยู่ในหมู่ประชาชนที่ไม่ติดตามบิดาของตน ไม่ใช่ในหมู่ผู้ศรัทธา และด้วยเหตุนี้จึงถูกน้ำพัดหายไป นอกจากนี้ อัลกุรอานยังระบุถึงหายนะครั้งใหญ่ เพียงพอที่จะทำลายล้างกลุ่มชนของนบีนูห์แต่ยังช่วยท่านและคนรุ่นหลังของท่านให้รอด ภรรยาของนบีนูห์ (นะอ์มะฮ์) ถูกอ้างถึงในอัลกุรอานว่าเป็นหญิงชั่ว เมื่อพระเจ้าเน้นความคิดที่ว่าทุกคนอยู่เพื่อตนเองในวันพิพากษาและความสัมพันธ์ในชีวิตสมรสจะไม่ช่วยเหลือคุณเมื่อการตัดสินเกิดขึ้น อัลกุรอานกล่าวว่า:
อัลลอฮฺทรงยกอุทาหรณ์แก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาถึงภรรยาของนูห์ และภริยาของลูฏ นางทั้งสองอยู่ภายใต้การปกครองของบ่าวที่ดีทั้งสองในหมู่ปวงบ่าวของเรา แต่นางทั้งสองได้ทรยศต่อเขาทั้งสองให้พ้นจากการลงโทษของอัลลอฮ์ทุกประการใด จึงมีเสียงกล่าวขึ้นว่า เจ้าทั้งสองจงเข้าไปในไฟนรกพร้อมกับบรรดาผู้ที่เข้าไปในมัน
ในทางตรงกันข้าม มเหสีของฟาโรห์แห่งการอพยพ อาซียะฮ์ บินต์ มุซาฮิมและมัรยัม บินต์ อิมรอน พระมารดาของนบีอีซา ถูกเรียกว่าเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ดีที่สุด นี่เป็นการเพิ่มความคิดที่ว่าในวันสุดท้าย ทุกคนจะถูกตัดสินตามการกระทำของตนเอง
ดูเพิ่ม

เรื่องเล่าในพระคัมภีร์และอัลกุรอาน
มหากาพย์กิลกาเมช
ตำนานน้ำท่วมโลก
รายการ
มูฮัมหมัดในศาสนาอิสลาม
กฎเจ็ดข้อของโนอาห์
เรื่องราวของบรรดานบี
มะกอมอิบรอฮีม

สิ่งก่อสร้างที่มี มะกอม อยู่ด้านใน
มะกอมอิบรอฮีม (อาหรับ: مَـقَـام إِبْـرَاهِـيْـم แปลตรงตัว:ที่ยืนของอิบรอฮีม) เป็นหินที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับอิบรอฮีม, อิสมาอีล และการก่อสร้าง กะอ์บะฮ์ ที่ปัจจุบันอยู่ในมัสยิดใหญ่แห่งมักกะฮ์ในประเทศซาอุดีอาระเบีย รายงานจากธรรมเนียมของอิสลาม ภาพรอยเท้าบนหินมาจากเท้าของอิบรอฮีม รายงานจากหนึ่งในธรรมเนียมที่กล่าวว่า เมื่ออิบรอฮีมยืนบนหินในตอนที่กำลังสร้างกะอ์บะฮ์ โดยกำแพงนั้นสูงเกินไป อิบรอฮีมยืนบน มะกอม ซึ่งยกตัวขึ้นอย่างปาฏิหารย์เพื่อให้ดำเนินการสร้างต่อ และลดลงเพื่อให้อิสมาอีลนำหินไปให้เขา อีกธรรมเนียมหนึ่งคือ รอยเท้าปรากฏจากภรรยาของอิสมาอีลล้างหัวของอิบรอฮีม หรือในตอนที่อิบรอฮีมยืนบนมันเพื่อเรียกให้ผู้คนทำการแสวงบุญที่มักกะฮ์
ดูเพิ่ม

คาบสมุทรอาหรับ
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาอิสลาม
สารานุกรม

Kister, M.J. (1971). "Maqām Ibrāhīm: A Stone with an Inscription". Le Muséon. 84: 477–491.
มัสยิดยัลบุฆอ

| มัสยิดยัลบุฆอ جَامِع يَلْبُغَا |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ดามัสกัส ประเทศซีเรีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 33°30′48″N 36°17′54″E﻿ / ﻿33.5134°N 36.2982°E﻿ / 33.5134; 36.2982
สถาปัตยกรรม
รูปแบบ: มัมลูก
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1264
ลักษณะจำเพาะ
โดม: 1
หอคอย: 1
วัสดุ: หินปูน, หินบะซอลต์
มัสยิดยัลบุฆอ (อาหรับ: جَامِع يَلْبُغَا) เป็นมัสยิดที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบะเราะดา ดามัสกัส ประเทศซีเรีย สร้างขึ้นโดยพวกมัมลูกใน ค.ศ. 1264 หรือโดย ยัลบุฆอ อัลยะห์ยาวีใน ค.ศ. 1346–47 ในรัชสมัยอิบราฮิม พาชา (1832–1840) มัสยิดนี้ถูกแปลงเป็นโรงงานบิสกิต ก่อนที่จะถูกรื้อใน ค.ศ. 1974 เพื่อเปิดทางสำหรับการพัฒนาพื้นที่ใหม่ มัสยิดสมัยใหม่สร้างเสร็จในวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2014
ฟาฏิมะ อัลบุเดรี

| ฟาฏิมะ อัลบุเดรี |
| --- | --- |
เกิด: ฟาฏิมะ มุซา อัลบุเดรี แม่แบบ:Birth year เยรูซาเลม ปาเลสไตน์ในอาณัติ
เสียชีวิต: แม่แบบ:Death year อัมมาน ประเทศจอร์แดน
สัญชาติ: ชาวปาเลสไตน์
อาชีพ: นักจัดรายการวิทยุ
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1946–1983
นายจ้าง: เยรูซาเลมคอลลิง (ค.ศ. 1946–1948)
คู่สมรส: อิศอม ฮัมมัด (สมรส 1948; 2006)
บุตร: 2 คน
ฟาฏิมะ มุซา อัลบุเดรี (อาหรับ: فاطمة موسى البديري; อักษรโรมัน: Fatima Musa Al-Budairi; ค.ศ. 1923 – มิถุนายน ค.ศ. 2009) เป็นผู้จัดรายการวิทยุและภัณฑารักษ์ชาวปาเลสไตน์ เธอเริ่มต้นอาชีพนักวิทยุที่สถานีวิทยุเยรูซาเลมคอลลิง ซึ่งออกอากาศและผลิตรายการ รวมถึงทำงานในฐานะผู้ช่วยรายการสตรี และการวิเคราะห์ความเกี่ยวพันทางวรรณกรรม ตลอดจนนักจัดรายการวิทยุ นอกจากนี้ อัลบุเดรียังทำงานในประเทศซีเรีย, จอร์แดน และปาเลสไตน์ เธอยังทำงานให้แก่สำนักงานบรรเทาทุกข์และจัดหางานของสหประชาชาติสำหรับผู้ลี้ภัยปาเลสไตน์ในตะวันออกใกล้ และที่หอสมุดมหาวิทยาลัยจอร์แดน ซึ่งอัลบุเดรีได้รับการยอมรับจากศูนย์นักข่าวสตรีอาหรับ
ชีวิตในวัยเด็กและการศึกษา

เธอเกิดที่เยรูซาเลมใน ค.ศ. 1923 เชื้อสายของอัลบุเดรีสืบย้อนไปถึงตระกูลโบราณที่มีรากฐานมาจากเยรูซาเลม เธอเป็นลูกสาวของผู้พิพากษาชะรีอะฮ์ เชค มูซา อัลบุเดรี ซึ่งทำงานในเยรูซาเลม และถ่ายทอดความรู้ให้แก่นักเรียนที่มัสยิดอัลอักศอ ทั้งนี้ อัลบุเดรีได้รับการศึกษาที่วิทยาลัยครู เยรูซาเลม ซึ่งเธอสำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1941 เธอได้รับการศึกษาครั้งแรกในเบธเลเฮม จากนั้น ได้ไปสอนที่บ้านครูชนบทในรอมัลลอฮ์
อาชีพ

ในช่วงต้น ค.ศ. 1946 อัลบุเดรีได้ร่วมงานกับเจ้าหน้าที่สถานีวิทยุเยรูซาเลมคอลลิงในฐานะผู้ประกาศและโปรดิวเซอร์ โดยพ่อของเธอไม่ได้คัดค้านการเลือกอาชีพของเธอ อัลบุเดรีทำงานเป็นผู้ช่วยรายการสตรี และการวิเคราะห์ความเกี่ยวพันทางวรรณกรรม ตลอดจนการออกอากาศข่าว กระทั่งเธอออกจากการเป็นผู้ประกาศข่าวใน ค.ศ. 1947 ครั้นใน ค.ศ. 1949 อัลบุเดรีย้ายไปที่ดามัสกัสในลิแวนต์ และร่วมก่อตั้งเรดิโออัสซามกับสามีของเธอ แล้วเธอย้ายไปอยู่ที่รอมัลลอฮ์ใน ค.ศ. 1952 และได้รับการขอให้ออกอากาศข่าวทุกวันทางสถานีวิทยุในขณะที่ทำงานด้านการศึกษา ต่อมา อัลบุเดรีได้ย้ายไปอยู่ที่เบอร์ลินตะวันออกใน ค.ศ. 1957 โดยออกอากาศข่าวทางวิทยุเบอร์ลินอาหรับและวิทยุเยอรมันตะวันออกเป็นเวลาเจ็ดปี
เธอกลับมาที่รอมัลลอฮ์ใน ค.ศ. 1965 จากนั้น จึงย้ายไปอยู่ที่อัมมานในอีกสองปีต่อมา อัลบุเดรีทำหน้าที่เป็นภัณฑารักษ์ของห้องสมุดที่สำนักงานบรรเทาทุกข์และจัดหางานของสหประชาชาติสำหรับผู้ลี้ภัยปาเลสไตน์ในตะวันออกใกล้ระหว่าง ค.ศ. 1965 ถึง 1971 รวมทั้งต่อมาในแผนกการจำแนกหมวดหมู่ที่หอสมุดมหาวิทยาลัยจอร์แดนระหว่าง ค.ศ. 1978 ถึง 1983 เธอเข้าร่วมในการประชุมอาหรับและนานาชาติหลายครั้งด้วยประสบการณ์ทางวิชาชีพภายใต้การศึกษาที่หลากหลาย และเคยได้วิจัยเพื่อจุดประสงค์ของบทบาทสตรีอาหรับในสื่อ
ชีวิตส่วนตัว

อัลบุเดรีแต่งงานกับอิศอม ฮัมมัด ซึ่งเป็นกวี, นักจัดรายการวิทยุ และนักเขียนชาวปาเลสไตน์ระหว่าง ค.ศ. 1948 ถึง 2006 พวกเขามีลูกด้วยกันสองคนของชีวิตการแต่งงาน ครั้นต้นเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 เธอได้เสียชีวิตที่อัมมาน ซึ่งแม้ว่าอัลบุเดรีจะฝันถึงพิธีฝังศพในเยรูซาเลม แต่เธอกลับได้รับการฝังในอัมมานแทน
สิ่งสืบทอด

การประกาศข่าวมรณกรรมของหนังสือพิมพ์อัรรายระบุว่าเธอเป็น "สตรีชาวเยรูซาเลมที่น่ามหัศจรรย์" ส่วนไอดา อันนัจญาร์ ซึ่งเป็นนักเขียน กล่าวว่าอัลบุเดรีทำตัวเป็น “ผู้ประกาศข่าวการเมืองเพื่อเป็นผู้นำในหมู่สตรี รวมทั้งในงานนี้และเพื่อร่วมงานกับผู้ชาย” ขณะที่หนังสือพิมพ์อัดดัสตัวร์ตั้งข้อสังเกตว่าเธอเป็น "ผู้บุกเบิกสถานีวิทยุอาหรับ และเป็นกระแสเสียงผู้หญิงเพียงคนเดียวที่แข่งกับเสียงของผู้ชายทางวิทยุ" ตลอดจนอัลบุเดรีได้รับการยอมรับจากศูนย์นักข่าวสตรีอาหรับ
พอร์ตซูดาน

| พอร์ตซูดาน بور سودان Bar'uut |
| --- | --- |
นคร
ท่าเรือพอร์ตซูดาน
พอร์ตซูดานที่ตั้งในประเทศซูดาน
พิกัด: 19°37′N 37°13′E﻿ / ﻿19.617°N 37.217°E﻿ / 19.617; 37.217
ประเทศ:  ซูดาน
รัฐ: เรดซี
ประชากร (2023)
 • ทั้งหมด: 517,000 คน
พอร์ตซูดาน (อาหรับ: بور سودان, อักษรโรมัน: Būr Sūdān; อังกฤษ: Port Sudan; เบจา: Bar'uut) เป็นเมืองและท่าทางตะวันออกของซูดานริมทะเลแดง และเป็นเมืองหลักของรัฐเรดซี พอร์ตซูดานเป็นเมืองท่าหลักของซูดานและเป็นแหล่งที่มาทางการค้าระหว่างประเทศถึงร้อยละ 90 ประชากรโดยประมาณในพอร์ตซูดานจากสำมะโน ค.ศ. 2008 อยู่ที่ 394,561 คน
ในอดีตพอร์ตซูดานเคยเป็นศูนย์กลางกิจกรรมเชิงพาณิชย์ โดยเฉพาะในด้านอุตสาหกรรมการขนส่ง ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 พอร์ตซูดานกลายเป็นที่ลี้ภัยสำหรับผู้พลัดถิ่นภายในประเทศ
ประวัติ

พอร์ตซูดานจัดตั้งขึ้นในช่วง ค.ศ. 1905 ถึง 1909 โดยการบริหารงานของซูดานของอังกฤษ-อียิปต์เพื่อแทนที่ซะวากิน ท่าเรืออาหรับเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยปะการัง
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตซูดาน ประเทศซูดาน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด 1906–ปัจจุบัน).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตซูดาน ประเทศซูดาน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด 1906–ปัจจุบัน).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตซูดาน ประเทศซูดาน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด 1906–ปัจจุบัน).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตซูดาน ประเทศซูดาน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด 1906–ปัจจุบัน).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตซูดาน ประเทศซูดาน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด 1906–ปัจจุบัน).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตซูดาน ประเทศซูดาน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด 1906–ปัจจุบัน).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตซูดาน ประเทศซูดาน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด 1906–ปัจจุบัน).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตซูดาน ประเทศซูดาน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด 1906–ปัจจุบัน).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตซูดาน ประเทศซูดาน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด 1906–ปัจจุบัน).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตซูดาน ประเทศซูดาน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด 1906–ปัจจุบัน).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตซูดาน ประเทศซูดาน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด 1906–ปัจจุบัน).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตซูดาน ประเทศซูดาน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด 1906–ปัจจุบัน).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตซูดาน ประเทศซูดาน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด 1906–ปัจจุบัน).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพอร์ตซูดาน ประเทศซูดาน (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด 1906–ปัจจุบัน).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 37.0 (98.6) | 36.6 (97.9) | 40.0 (104) | 41.2 (106.2) | 47.0 (116.6) | 46.7 (116.1) | 48.0 (118.4) | 48.6 (119.5) | 46.1 (115) | 44.3 (111.7) | 39.0 (102.2) | 38.0 (100.4) | 48.6 (119.5) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 26.8 (80.2) | 27.0 (80.6) | 28.8 (83.8) | 31.4 (88.5) | 35.0 (95) | 38.5 (101.3) | 40.1 (104.2) | 40.2 (104.4) | 37.4 (99.3) | 33.4 (92.1) | 30.8 (87.4) | 28.8 (83.8) | 33.2 (91.8) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 23.3 (73.9) | 23.0 (73.4) | 24.3 (75.7) | 26.5 (79.7) | 29.3 (84.7) | 32.2 (90) | 34.1 (93.4) | 34.5 (94.1) | 32.1 (89.8) | 29.3 (84.7) | 27.3 (81.1) | 24.7 (76.5) | 28.4 (83.1) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 19.7 (67.5) | 19.0 (66.2) | 19.9 (67.8) | 21.6 (70.9) | 23.7 (74.7) | 25.9 (78.6) | 28.2 (82.8) | 28.9 (84) | 26.8 (80.2) | 25.3 (77.5) | 23.8 (74.8) | 21.3 (70.3) | 23.7 (74.7) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 10.0 (50) | 10.2 (50.4) | 10.0 (50) | 12.3 (54.1) | 17.4 (63.3) | 17.2 (63) | 20.0 (68) | 20.0 (68) | 18.9 (66) | 17.5 (63.5) | 17.5 (63.5) | 9.0 (48.2) | 9.0 (48.2) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 7.2 (0.283) | 0.9 (0.035) | 0.9 (0.035) | 0.2 (0.008) | 1.1 (0.043) | 0.2 (0.008) | 3.8 (0.15) | 1.4 (0.055) | 0.0 (0) | 13.9 (0.547) | 35.0 (1.378) | 10.0 (0.394) | 76.1 (2.996) |
| ความชื้นร้อยละ | 69 | 70 | 69 | 65 | 58 | 50 | 49 | 50 | 60 | 72 | 72 | 71 | 63 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย (≥ 0.1 mm) | 1.2 | 0.2 | 0.2 | 0.3 | 0.3 | 0.1 | 0.8 | 0.3 | 0.0 | 1.2 | 4.1 | 1.7 | 10.4 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 195.3 | 226.8 | 282.1 | 306.0 | 322.4 | 285.0 | 272.8 | 288.3 | 282.0 | 297.6 | 225.0 | 213.9 | 3,197.2 |
แหล่งที่มา 1: NOAA, Hong Kong Observatory,
แหล่งที่มา 2: Meteo Climat (record highs and lows)
ประชากร

| ปี | ประชากร |
| --- | --- |
1906: 4,289
1941: 26,255
1973: 132,632
1983: 209,938
1993: 305,385
2007 (est.): 489,275
2008 (est.): 517,338
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวซูดานเชื้อสายอาหรับ โดยรวมชาวเบจาพื้นเมือง และชนกลุ่มน้อยที่มาจากทวีปเอเชียและยุโรป
ข้อมูล

Arckell, A. J., UNESCO General History of Africa, History of Darfur 1200-1700 A.D. SNR.
Encyclopædia Britannica, "Port Sudan" (description), 2007, webpage: EB-PortSudan.[ลิงก์เสีย]
Michael R. T. Dumper; Bruce E. Stanley, บ.ก. (2008), "Port Sudan", Cities of the Middle East and North Africa, Santa Barbara, Cal.: ABC-CLIO, ISBN 9781576079195
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Port Sudan
| ด ค กเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับ |
| --- | --- |
1996 ไคโร • 1997 ตูนิส • 1998 ชาร์จาห์ • 1999 เบรุต • 2000 ริยาด • 2001 คูเวตซิตี • 2002 อัมมาน • 2003 ราบัต • 2004 ซานา • 2005 คาร์ทูม •  2006 มัสกัต • 2007 แอลเจียร์ • 2008 ดามัสกัส • 2009 เยรูซาเลม • 2010 โดฮา • 2011 เซิร์ต • 2012 มานามา • 2013 แบกแดด • 2014 ตริโปลี • 2015 กงส์ต็องตีน  • 2016 สฟักซ์ • 2017 ลักซอร์ • 2018 อุจดา • 2019 พอร์ตซูดาน • 2020 เบธเลเฮม • 2021 อิรบิด • 2022 คูเวตซิตี • 2023 ตรีโปลี
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
มัสยิดอัลคุละฟาอ์

| มัสยิดอัลคุละฟาอ์ มัสยิดอัลก็อศร์ |
| --- | --- |
อาหรับ: جامع الخلفاء; جامع القصر
มัสยิดอัลคุละฟาอ์ใน ค.ศ. 2014
ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
จารีต: อิสลามนิกายซุนนี
สถานะองค์กร: มัสยิด
สถานะ: ใช้งาน
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: แบกแดด ประเทศอิรัก
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: อับบาซียะฮ์
ผู้ก่อตั้ง: อัลมุกตะฟี
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 902
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 908
ลักษณะจำเพาะ
หอคอย: 1
ความสูงหอคอย: 34 เมตร (112 ฟุต)
มัสยิดอัลคุละฟาอ์ (อาหรับ: جامع الخلفاء) เป็นมัสยิดซุนนีในเมืองแบกแดด ประเทศอิรัก
มัสยิดนี้เริ่มสร้างขึ้นตามพระราชกระแสรับสั่งของเคาะลีฟะฮ์องค์ที่ 17 อัลมุกตะฟี (ค. 902 – 908) แห่งรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ ในฐานะมัสยิดกลางสำหรับพระราชวังที่แผ่ขยายไปทุกสารทิศซึ่งสร้างโดยพระองค์กับอัลมุอ์ตะฎิด พระราชบิดา ด้วยเหหตุนี้ มัสยิดนี้มักถูกเรียกกันในชื่อ มัสยิดอัลก็อศร์ (อาหรับ: جامع القصر) ซึ่งในภาษาอาหรับแปลตรงตัวว่า "มัสยิดของพระราชวัง" ต่อมา มัสยิดนี้ถูกขนานนามว่า มัสยิดของเคาะลีฟะฮ์ ซึ่งทำให้ได้ชื่อในปัจจุบันว่า อับคุละฟาอ์ มัสยิดนี้เป็นหนึ่งในแลนด์มาร์กทางประวัติศาสตร์ของเมืองแบกแดด และได้รับการกล่าวถึงในบันทึกการเดินทางของอิบน์ บะฏูเฏาะฮ์ ขณะไปที่แบกแดดใน ค.ศ. 1327
ส่วนที่โดดเด่นที่สุดของมัสยิดคือหอมินาเรตสูง 34-เมตร (112-ฟุต) ที่ยังคงมีรูปแบบเดิมจากสมัยอับบาซียะฮ์ และเป็นส่วนเดียวที่ยังหลงเหลือในปัจจุบัน โดยหอนี้ได้รับการตกแต่งใหม่ใน ค.ศ. 1960 อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน มันมีความเสี่ยงที่จะถล่มลงมาเนื่องจากการขาดการบำรุงรักษา ซึ่งมีการกล่าวหาว่าเกิดจากการแบ่งแยกนิกายระหว่างมัสยิดแบบซุนนีกับรัฐบาลส่วนใหญ่ของชีอะฮ์ เนื่องจากความเอียงของมินาเรต ทำให้ชาวบ้านเรียกมัสยิดนี้ว่า "อัลอะห์ดับ" (อาหรับ: الأحدب) แปลว่า "หลังโกง"
มัสยิดอัสซุนนะฮ์

มัสยิดอัสซุนนะฮ์ (อาหรับ: مسجد السُّنَّة) เป็นมัสยิดที่ออกแบบโดยฌ็อง-ฟร็องซัว เซวาโก (Jean-François Zevaco) ในรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ที่กาซาบล็องกา ประเทศโมร็อกโก ใน ค.ศ. 1966 ตัวมัสยิดได้แรงบันดาลใจมาจากโบสถ์นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีที่สร้างโดยออสการ์ นีเอไมเยร์ ที่ปังปุลยา เบโลโอรีซอนชี ประเทศบราซิล
มักรูฮ์

ในอภิธานศัพท์ศาสนาอิสลาม สิ่งที่เป็น มักรูฮ์ (อาหรับ: مكروه) คือสิ่งที่ไม่ค่อยชอบหรือเป็นการกระทำที่น่ารังเกียจ (แปลตรงตัวคือ "น่าเกลียดชัง" หรือ "น่ารังเกียจ") เป็นหนึ่งในห้าประเภท (อัลอะฮ์กามุลค็อมซะฮ์) ในกฎหมายอิสลาม – วาญิบ/ฟัรฎ์ (บังคับ), มุสตะฮับบ์/มันดูบ (แนะนำ), มุบาฮ์ (กลาง), มักรูฮ์ (ไม่ยอมรับ), ฮะรอม (ต้องห้าม) ถึงแม้ว่าการกระทำที่ มักรูฮ์ ไม่ได้เป็น ฮะรอม (ต้องห้าม) หรือต้องถูกลงโทษ บุคคลที่เลี่ยงจากสิ่งนี้จะได้รับผลบุญ
ตัวอย่าง

ตัวอย่างของสิ่งที่ถือว่าเป็น มักรูฮ์ ได้แก่ การใช้น้ำในการอาบน้ำละหมาดอย่างฟุ่มเฟือยที่รู้จักกันในชื่อว่า วุฎูอ์ และ ฆุสล์ การบริโภคกระเทียมก่อนไปมัสยิดหรือพบปะกับผู้คน และการหย่า
ตัวอย่างอาหารที่ถือเป็น มักรูฮ์ ของมุสลิมมัซฮับฮะนาฟีคือกุ้ง อย่างไรก็ตาม ในการแบ่งปันทัศนคติของมัซฮับฮะนะฟีเกี่ยวกับกุ้งว่าเป็นสัตว์น้ำ และถือว่าเป็นฮะลาลหรือไม่ ฮะนะฟีเชื่อว่าคุณควรเลี่ยงมันและหาอย่างอื่นกินถ้าเป็นไปได้
อีกตัวอย่างของ มักรูฮ์ ในศาสนาอิสลาม ได้แก่การพูดคำหยาบ, พูดขณะเอาน้ำละหมาด และพูดคุยหลังอีชา
ดูเพิ่ม

มุสตะฮับบ์
ภาษาอาหรับอ่าว

| ภาษาอาหรับอ่าว |
| --- | --- |
خليجي اللهجة الخليجية
ออกเสียง: [xɑˈliːdʒi]
ประเทศที่มีการพูด: บาห์เรน, กาตาร์, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และบางส่วนของซาอุดีอาระเบีย, อิหร่าน, โอมาน, คูเวต
จำนวนผู้พูด: 6.8 ล้านคน  (2016)
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  เซมิติกเซมิติกกลางอาหรับคาบสมุทรภาษาอาหรับอ่าว
ระบบการเขียน: ชุดตัวอักษรอาหรับ
รหัสภาษา
ISO 639-3: afb

อาหรับอ่าว (อาหรับ: خليجي เคาะลีญี สำเนียงท้องถิ่น: [xɑˈliːdʒi] หรือ اللهجة الخليجية อัลละฮ์ญะตุลเคาะลีญียะฮ์, สำเนียงท้องถิ่น: [(ɪ)lˈlæhdʒæ lxæˈliːdʒiːjæ]) เป็นภาษาอาหรับรูปแบบหนึ่งที่มีผู้พูดในอาระเบียตะวันออก รอบ ๆ ชายฝั่งอ่าวเปอร์เซีย เช่น คูเวต, บาห์เรน, กาตาร์, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, อิรักตอนใต้, ซาอุดีอาระเบียฝั่งตะวันออก, โอมานตอนเหนือ และในหมู่ชาวอิหร่านเชื้อสายอาหรับบางส่วน
ลักษณะสำคัญที่ทำให้ต่างจากสำเนียงของชาวเบดูอินอื่น ๆ คือมีคำยืมจากภาษาเปอร์เซียน้อย และการออกเสียง  k เป็น ch ("kalb" หมา, อ่านเป็น "chalb"); และบางครั้งออกเสียง  j เป็น  y (jeeb "นำมา" (เพศชาย), อ่านเป็น "yeeb")
ภาษาที่เป็นญาติใกล้ชิดกับภาษาในแถบอ่าวคือภาษาย่อยในคาบสมุทรอาหรับ เช่น ภาษาอาหรับนัจญ์ดี และภาษาอาหรับบาห์เรน ถึงแม้ว่าจะมีผู้พูดในพื้นที่ซาอุดีอาระเบียจำนวนมาก แต่ภาษาอาหรับอ่าวไม่ได้เป็นภาษาแม่ของชาวซาอุดีส่วนใหญ่ เนื่องจากประชากรส่วนใหญ่ของประเทศไม่ได้อาศัยอยู่ที่อาระเบียตะวันออก ในประเทศนี้มีผู้พูดภาษาอาหรับอ่าวประมาณ 200,000 คนจากประชากรมากกว่า 30 ล้านคน ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในจังหวัดตะวันออก
ชื่อ

ชื่อเต็มของภาษาย่อยนี้คือ อัลละฮ์ญะตุลเคาะลีญียะฮ์ (اللهجة الخليجية สำเนียงท้องถิ่น: [elˈlæhdʒæ lxɑˈliːdʒɪj.jæ]) สามรถแปลได้ว่า 'สำเนียงของอ่าว' อย่างไรก็ตาม ผู้คนทั่วไปเรียกภาษานี้ว่า เคาะลีญี (خليجي [xɑˈliːdʒi]) ซึ่งแปลตรงตัวว่า 'ของอ่าว'
ดูเพิ่ม

ภาษาอาหรับคาบสมุทร
ภาษาอาหรับ
อ่านเพิ่ม

AlBader, Yousuf B. (2015). Semantic Innovation and Change in Kuwaiti Arabic: A Study of the Polysemy of Verbs (วิทยานิพนธ์). University of Sheffield.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี 
รูปแบบภาษาอาหรับคาบสมุทร (ภาษาอาหรับอ่าวอยู่ในสีมะรูนเข้ม)
มะอ์มูล

| --- | --- |

ประเภท: ของหวาน
ภูมิภาค: ซาอุดีอาระเบีย, จอร์แดน, เลบานอน, รัฐปาเลสไตน์, ซีเรีย และทั่วโลกอาหรับ
ส่วนผสมหลัก: เซโมลินา, อินทผลัม, พิสตาชีโอหรือวอลนัต
 ตำราอาหาร: มะอ์มูล   สื่อ: มะอ์มูล
มะอ์มูล (อาหรับ: معمول [mɑʕmuːl] ( ฟังเสียง)) เป็นแป้งพายหรือคุกกี้อาหรับที่ทำมาจากอินทผลัม, ถั่ว เช่น พิสตาชีโอหรือวอลนัต และบางครั้งอาจใช้อัลมอนด์หรือมะเดื่อ
มะอ์มูลมักทำในไม่กี่วันก่อนคริสต์มาส, อีสเตอร์ หรืออีด แล้วเก็บไว้เสิร์ฟพร้อมกับกาแฟอาหรับกับช็อกโกแลตให้กับแขกที่มาในช่วงวันหยุด มันเป็นที่นิยมทั่วโลกอาหรับ โดยเฉพาะในแถบคาบสมุทรอาหรับ
ขนมเหล่านี้อาจทำเป็นคุกกี้รูปลูกบอล รูปโดม หรือแบน ซึ่งสามารถตกแต่งด้วยมือหรือทำในตู้ไม้อบพิเศษ มะอ์มูลที่โรยด้วยอินทผลัมเรียกว่า เมเนนัส และมักทำในรูปของขนมปังโรลมากกว่ารูปลูกบอลหรือคุกกี้
ศัพทมูลวิทยา

คำศัพท์ภาษาอาหรับของคำว่า มะอ์มูล (อาหรับ: معمول) มาจากกริยาภาษาอาหรับว่า อะมะละ แปลว่า “ทำ”
ดูเพิ่ม

กเลชะฮ์
โกะลอมเปะฮ์
โกะลูเจะฮ์
มะอ์มูร์
รายชื่อแป้งพาย
มะอ์มูล
ประเทศลิเบีย
ชื่อ

ในกรีกโบราณ ชื่อ "ลิเบีย" ใช้ในความหมายที่กว้างขวางกว่า คือ แอฟริกาเหนือทั้งหมดที่อยู่ทางตะวันตกของอียิปต์ และในบางกรณีก็ใช้อ้างถึงแอฟริกาทั้งทวีป  3 ส่วนของประเทศนี้ตามประเพณีคือตริโปลิเตเนีย (Tripolitania) เฟซซัน (Fezzan) และไซเรไนกา (Cyrenaica) ในวรรณคดีกรีก ไดโดอาศัยอยู่ในลิเบีย
ชื่อนี้ได้รับการนำมาใช้อีกครั้งในปี ค.ศ. 1934 สำหรับอาณานิคมลิเบียของอิตาลี โดยมาจากภาษากรีกโบราณ Λιβύη (Libúē )
ลิเบียได้รับเอกราชในปี 1951 ในฐานะสหราชอาณาจักรลิเบีย  และเปลี่ยนชื่อเป็นราชอาณาจักรลิเบีย  หลังจากการรัฐประหารที่นำโดยมูอัมมาร์ กัดดาฟี ในปี 1969 ชื่อของรัฐได้เปลี่ยนเป็นสาธารณรัฐอาหรับลิเบีย และเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการคือ "สาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบีย" ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2520 ถึง พ.ศ. 2529 และ "มหาสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบีย"ตั้งแต่ปี 1986 ถึง 2011
สภาถ่ายโอนอำนาจแห่งชาติซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2011 เรียกรัฐนี้ว่า "ลิเบีย" สหประชาชาติรับรองประเทศนี้อย่างเป็นทางการในชื่อว่าว่า "ลิเบีย" ในเดือนกันยายน 2011 ตามคำขอจากคณะผู้แทนถาวรลิเบียโดยอ้างถึงปฏิญญารัฐธรรมนูญชั่วคราวของลิเบียลงวันที่ 3 สิงหาคม 2011 ในเดือนพฤศจิกายน 2011 ISO 3166-1 ได้รับการแก้ไขเพื่อให้สะท้อนถึงชื่อประเทศใหม่ "ลิเบีย" ในภาษาอังกฤษ "Libye (la)" ในฝรั่งเศส.
ในเดือนธันวาคม 2017 คณะผู้แทนถาวรลิเบียประจำสหประชาชาติแจ้งให้สหประชาชาติทราบว่าต่อจากนี้ไปชื่ออย่างเป็นทางการของประเทศจะเรียกว่า "รัฐลิเบีย" และ "ลิเบีย" ยังคงเป็นชื่อรูปแบบย่ออย่างเป็นทางการ และประเทศนี้ยังคงถูกระบุภายใต้ "L" ตามลำดับตัวอักษร
ภูมิศาสตร์

ลิเบียมีพื้นที่ 1,759,540 ตารางกิโลเมตร (679,362 ตารางไมล์), ทำให้เป็นประเทศที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 16 ของโลกตามขนาด ลิเบียมีอาณาเขตทางเหนือติดกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทางตะวันตกติดกับตูนิเซียและแอลจีเรีย ทางตะวันตกเฉียงใต้ติดกับไนเจอร์ ทางใต้ติดกับชาด ทางตะวันออกเฉียงใต้ติดกับซูดาน และทางตะวันออกติดกับอียิปต์ ลิเบียอยู่ระหว่างละติจูด 19° และ 34°N และลองจิจูด 9° และ 26°E
โดย 1,770 กิโลเมตร (1,100 ไมล์), แนวชายฝั่งของลิเบียยาวที่สุดในบรรดาประเทศในแอฟริกาที่มีพรมแดนติดกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ส่วนของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทางเหนือของลิเบียมักเรียกว่าทะเลลิเบีย ภูมิอากาศส่วนใหญ่แห้งแล้งมากและมีลักษณะเหมือนทะเลทรายในธรรมชาติ อย่างไรก็ตาม ภูมิภาคทางเหนือมีสภาพอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียนที่ดีกว่า
ภูมินิเวศหกแห่งอยู่ภายในพรมแดนของลิเบีย: Saharan halophytics, ป่าไม้แห้งเมดิเตอร์เรเนียนและที่ราบกว้างใหญ่, ป่าไม้และป่าไม้เมดิเตอร์เรเนียน, ทุ่งหญ้าสเตปป์และป่าไม้ของทะเลทรายซาฮาราเหนือ, ป่าไม้ Tibesti-Jebel Uweinat montane xeric และป่า West Saharan montane xeric.
ภัยธรรมชาติมาในรูปแบบของซีรอคโคที่ร้อน แห้ง และเต็มไปด้วยฝุ่น (รู้จักกันในลิเบียว่า จิบลิ) นี่คือลมทางใต้ที่พัดจากหนึ่งถึงสี่วันในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง นอกจากนี้ยังมีพายุฝุ่นและพายุทราย โอเอซิสสามารถพบได้ทั่วลิเบีย ที่สำคัญที่สุดคือ Ghadames และ Kufra ลิเบียเป็นหนึ่งในประเทศที่มีแสงแดดจัดและแห้งแล้งที่สุดในโลกเนื่องจากมีสภาพแวดล้อมแบบทะเลทราย
ภูมิศาสตร์ > ทะเลทรายลิเบีย

ทะเลทรายลิเบีย ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของลิเบีย เป็นหนึ่งในสถานที่แห้งแล้งและมีแสงแดดส่องถึงมากที่สุดในโลก ในหลายสถานที่ หลายทศวรรษอาจผ่านไปโดยไม่เห็นฝนตกเลย และแม้แต่บนที่สูงก็แทบจะไม่มีฝนตกเกิดขึ้นทุกๆ 5-10 ปี ที่อุเวียนัต ข้อมูลเมื่อ 2006 ปริมาณน้ำฝนที่บันทึกครั้งสุดท้ายคือในเดือนกันยายน 1998
ในทำนองเดียวกัน อุณหภูมิในทะเลทรายลิเบียก็อาจรุนแรงมากเช่นกัน เมื่อวันที่ 13 กันยายน 1922 เมืองอาซิซิยาซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของตริโปลี ได้บันทึกอุณหภูมิอากาศไว้ที่ 58 องศาเซลเซียส (136.4 องศาฟาเรนไฮต์),ถือเป็นสถิติโลก อย่างไรก็ตาม ในเดือนกันยายน 2012 ตัวเลขสถิติโลกที่ 58 °C ถูกกำหนดว่าไม่ถูกต้องโดยองค์การอุตุนิยมวิทยาโลก
ทะเลทรายลิเบียมีโอเอซิสเล็กๆ ที่ไม่มีคนอาศัยอยู่กระจัดกระจายอยู่สองสามแห่ง ซึ่งมักจะเชื่อมโยงกับที่ลุ่มที่สำคัญ ซึ่งน้ำสามารถพบได้โดยการขุดลึกลงไปไม่กี่ฟุต ทางทิศตะวันตกมีกลุ่มโอเอซิสที่กระจัดกระจายอย่างกว้างขวางในบริเวณพื้นที่ลุ่มน้ำตื้นที่ไม่เชื่อมโยงกัน ได้แก่ กลุ่มคุฟรา ซึ่งประกอบด้วย Tazerbo, Rebianae และ Kufraนอกเหนือปัญหาแล้ว ความเรียบทั่วไปยังถูกขัดขวางโดยที่ราบและเทือกเขาหลายแห่งที่อยู่ใกล้ใจกลางทะเลทรายลิเบีย รอบๆ จุดบรรจบกันของพรมแดนอียิปต์-ซูดาน-ลิเบีย
เขตการปกครอง

| ภาษาอาหรับ | ปริวรรต | ประชากร (2549) | พื้นที่ (กม> 2) | หมายเลข  (บนแผนที่) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| البطنان | อัล บุตนัน | 159,536 | 83,860 | 1 |
| درنة | ดาร์นะห์ | 163,351 | 19,630 | 2 |
| الجبل الاخضر | อัล ยาบัล อัลอักดัร | 206,180 | 7,800 | 3 |
| المرج | อัล มาร์ย | 185,848 | 10,000 | 4 |
| بنغازي | เบงกาซี | 670,797 | 43,535 | 5 |
| الواحات | อัล วาฮัต | 177,047 |  | 6 |
| الكفرة | อัล คูฟระห์ | 50,104 | 483,510 | 7 |
| سرت | ซิร์ต/ซุร์ต | 141,378 | 77,660 | 8 |
| مرزق | มูรซัก | 78,621 | 349,790 | 22 |
| سبها | ซาบา | 134,162 | 15,330 | 19 |
| وادي الحياة | วาดี อัลฮายา | 76,858 | 31,890 | 20 |
| مصراتة | มิสซาตะห์ | 550,938 |  | 9 |
| المرقب | อัลมูร์คุบ | 432,202 |  | 10 |
| طرابلس | ตาราบูลุส | 1,065,405 |  | 11 |
| الجفارة | อัล ฟารา | 453,198 | 1,940 | 12 |
| الزاوية | อัล ซาวิยะห์ | 290,993 | 2,890 | 13 |
| النقاط الخمس | อัน นูกวัต อัล คาม | 287,662 | 5,250 | 14 |
| الجبل الغربي | อัล ยาบัล อัล คัรบี | 304,159 |  | 15 |
| نالوت | นาลุต | 93,224 |  | 16 |
| غات | ฆัต | 23,518 | 72,700 | 21 |
| الجفرة | อัล ยูฟระห์ | 52,342 | 117,410 | 17 |
| وادي الشاطئ | วาดี อัล ซาตี | 78,532 | 97,160 | 18 |