stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
หลักสูตร

| หลักสูตรที่เปิดสอนในมหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย ในพระสังฆราชูปถัมภ์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย> ระดับปริญญาตรี | หลักสูตรที่เปิดสอนในมหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย ในพระสังฆราชูปถัมภ์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย> ระดับปริญญาโท | หลักสูตรที่เปิดสอนในมหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย ในพระสังฆราชูปถัมภ์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย> ระดับปริญญาเอก |
| --- | --- | --- |
 หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต (ศษ.บ.) สาขาวิชาการสอนพระพุทธศาสนา หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศศ.บ.) สาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร:
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย เก็บถาวร 2017-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว๊บไซต์มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย เก็บถาวร 2018-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วัดโกตอง

| วัดโกตอง |
| --- | --- |
ကိုးသောင်းဘုရား
วัดโกตอง
ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: มเยาะอู้ รัฐยะไข่ พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 20°35′53″N 93°12′39″E﻿ / ﻿20.59815°N 93.21097°E﻿ / 20.59815; 93.21097
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้าตีกกา
เสร็จสมบูรณ์: ราว ค.ศ. 1554–1556
วัดโกตอง (พม่า: ကိုးသောင်းဘုရား kui:saung:bhu.ra: [kóðáʊɰ̃ pʰəjá] Koùthaùñ hpăyà) เป็นวัดพุทธที่ใหญ่ที่สุดในเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ประเทศพม่า ชื่อนี้มีความหมายว่า "วัดพระพุทธรูป 90,000 องค์" วัดนี้สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1554–1556 โดยพระเจ้าตีกกา (မင်းတိက္ခာ)
วัดสินวิเศษศรัทธาราม

| วัดสินวิเศษศรัทธาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสินวิเศษศรัทธาราม, วัดต้นมะม่วง
ที่ตั้ง: ตำบลบางคนที อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อโต
เจ้าอาวาส: พระครูอุดมสมุทรกิจ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสินวิเศษศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางคนที อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระครูอุดมสมุทรกิจ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดสินวิเศษศรัทธาราม เดิมชื่อ วัดต้นมะม่วง เนื่องด้วยเดิมพื้นที่ของวัดเป็นดงมะม่วง เจ้าของสวนมะม่วงได้ยกที่ดินบางส่วนสร้างวัด เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496
ภายในวัดมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่สิ่งสำคัญได้แก่ หลวงพ่อโต ซึ่งเป็นพระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัย นอกจากนี้ยังมีรูปหล่อหลวงพ่อเพชร และรูปหล่อหลวงพ่อทอง (อดีตเจ้าอาวาส) ประดิษฐานอยู่ภายในวัดด้วย และมีศาลาท่าน้ำของวัด 2 หลังเป็นทรงไทยหลังคาซ้อน 2 ชั้น
วัดมีพระเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อทอง มีเรื่องเล่าถึงความศักดิ์สิทธิ์ของท่าน ในด้านมหาอุด คงกระพันชาตรี โดยเฉพาะตะกรุดโทนของท่านด้วยนั้นเลื่องลือกันเป็นอันมาก
วัดสี่แยกราษฎร์บำรุง

| วัดสี่แยกราษฎร์บำรุง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสี่แยกราษฎร์บำรุง, วัดสี่แยก
ที่ตั้ง: ตำบลปลายโพงพาง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม 75110
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูใบฎีกา ชาญ ปญฺญาโพธิสุวณฺโณ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสี่แยกราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปลายโพงพาง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม มีเนื้อที่ 18 ไร่ 20 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูใบฎีกา ชาญ ปญฺญาโพธิสุวณฺโณ เป็นเจ้าอาวาส
วัดสี่แยกราษฎร์บำรุงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2300 และได้ร้างไปเป็นเวลานาน ผู้บริจาคที่ดินจำนวน 7 ไร่ 20 วา ได้สร้างวัดต่อมา คือ นายชื่น นางแสง จันทรรอด จัดสร้างเป็นสำนักสงฆ์ สร้างศาลาการเปรียญ 1 หลัง และกุฏิสงฆ์ เมื่อ พ.ศ. 2481 วัดมีคลองขนาบ 2 ด้าน ทิศใต้ติดกับคลองขุดเล็ก และทิศตะวันตกติดกับคลองบางแค วัดตั้งอยู่ตรงสี่แยกที่คลองทั้งสองตัดกัน จึงชื่อว่า วัดสี่แยก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2481
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถทรงไทยไม้สัก กุฏิสงฆ์ หอฉัน และกุฏิเจ้าอาวาสเรือนไม้ ทรงไทย ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัยประจำอุโบสถ เป็นพรประธาน และพระปั้นปางอุ้มบาตร สูงตั้งแต่พระบาทถึงพระเกตุ 180 เซนติเมตร
วัดสุนทรสถิต

| วัดสุนทรสถิต |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสุนทรสถิต, วัดสุนทรสถิตย์, วัดอำแพง
ที่ตั้ง: ตำบลอำแพง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสุนทรสถิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอำแพง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 3 งาน 98 ตารางวา
วัดสุนทรสถิตตั้งเมื่อ พ.ศ. 2425 เดิมชื่อว่า วัดอำแพง สันนิษฐานว่าเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย วัดอำแพงมีหลวงพ่อพลิกเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดสุนทรสถิต" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 18 เมตร ยาว 40 เมตร ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมซึ่งเปิดสอน เมื่อ พ.ศ. 2475 และศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัดซึ่งเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2526
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 18 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 40 เมตร หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 11 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้าง พ.ศ. 2519 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 14 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัยสมัยอู่ทอง จำนวน 3 องค์ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นประดิษฐานอยู่ในอุโบสถหลังเก่า หลวงพ่อดำ พระพุทธรูปปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถหลังใหม่ รูปหล่อหลวงปู่นิ่ม อยู่ในวิหารหน้าอุโบสถ (รูปที่ 2 และ 3) รูปหล่อหลวงพ่อเกษม (พระครูสาคร ธรรมสถิต) และรอยพระพุทธบาทจำลอง
วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี

| วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี |
| --- | --- |
แคร์ ไทล์วีในฐานะมิสแกรนด์เดนมาร์ก 2022
เกิด: มารีแอ วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี  (2003-11-13) 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2003 (21 ปี) เฮอร์เลฟ, เดนมาร์ก
ส่วนสูง: 1.78 เมตร (5 ฟุต 10 นิ้ว)
เป็นที่รู้จักจาก: มิสแกรนด์เดนมาร์ก 2022 มิสยูนิเวิร์สเดนมาร์ก 2024 นางงามจักรวาล 2024
ผู้ดำรงตำแหน่งการประกวดความงาม
สีผม: บลอนด์
สีตา: ฟ้า
รางวัล: มิสเดนมาร์ก 2021 (รองอันดับ 2) มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2022 (เข้ารอบ 20 คนสุดท้าย) นางงามจักรวาล 2024 (ชนะเลิศ)
มารีแอ วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี (เดนมาร์ก: Maria Victoria Kjær Theilvig) เป็นนางแบบและนางงามชาวเดนมาร์ก ผู้ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล 2024 เธอเป็นชาวเดนมาร์กคนแรกที่ชนะการประกวดนางงามจักรวาล และเป็นคนที่สองที่ชนะการประกวดนางงามนานาชาติบิ๊กโฟร์ ต่อจาก แคทารีนา สเวนซอน มิสเอิร์ธ 2001
ก่อนหน้านี้เธอได้รางวัลรองอันดับ 2 ในการประกวดมิสเดนมาร์ก 2021 และเป็นตัวแทนของประเทศเดนมาร์กเข้าร่วมประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2022 ณ จังหวัดชวาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย โดยเธอเข้ารอบ 20 คนสุดท้าย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี ที่อินสตาแกรม
Miss Universe official website
| ก่อนหน้า> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | ถัดไป> รางวัลและความสำเร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  เชย์นิส ปาลาซิโอส |  | นางงามจักรวาล  (2024) |  | อยู่ระหว่างดำรงตำแหน่ง |
| นีโกลีน แฮนเซิน |  | มิสยูนิเวิร์สเดนมาร์ก   (2024) |  | อยู่ระหว่างดำรงตำแหน่ง |
| นาทาชา คุน |  | มิสแกรนด์เดนมาร์ก   (2022) |  | ซีเลอ แอลปอร์ตเซิน |
| ด ค กผู้ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล |
| --- | --- |
คริสต์ทศวรรษ 1950:  อาร์มี คูเซลา (1952)  คริสตียาน มาร์แตล (1953)  มิเรียม สตีเวนสัน (1954)  ฮิลเลวี รอมบิน (1955)  แครอล มอร์ริส (1956)  กลาดิส เซนเดร์ (1957)  ลุซ มารินา ซูลัวกา (1958)  อากิโกะ โคจิมะ (1959) 
คริสต์ทศวรรษ 1960:  ลินดา เบเมนท์ (1960)  มาร์เลเนอ ชมิท (1961)  นอร์มา โนลัน (1962)  อีเอดา มาเรีย วาร์กัส (1963)  โครินนา โชเพย์ (1964)  อาภัสรา หงสกุล (1965)  มากาเรตา อาร์วิดสัน (1966)  ซิลเวีย ฮิชค็อก (1967)  มาร์ตา วัสกอนเซลุส (1968)  กลอเรีย ดีอัซ (1969) 
คริสต์ทศวรรษ 1970:  มาริซอล มาลาเรต (1970)  จอร์จีนา ริซก์ (1971)  เคอร์รี แอนน์ เวลส์ (1972)  มาร์กี โมแรน (1973)  อัมปาโร มูโญซ (1974)  อันเน มารี โพห์ตาโม (1975)  รีนา เมสซิงเงอร์ (1976)  จาแนลล์ คอมมิสซิออง (1977)  มาร์กาเร็ต การ์ดิเนอร์ (1978)  มาริตซา ซายาเลโร (1979) 
คริสต์ทศวรรษ 1980:  ชอว์น เวเทอร์ลี (1980)  อิเรเน ซาเอซ (1981)  แคเรน บอลด์วิน (1982)  ลอเรน ดาวนส์ (1983)  อีวอนน์ รือดิง (1984)  เดโบรา การ์ติ-เดว (1985)  บาร์บารา ปาลาซิโอส (1986)  เซซิเลีย โบลอกโก (1987)  ภรณ์ทิพย์ นาคหิรัญกนก (1988)  อันเจลา ฟิสเซอร์ (1989) 
คริสต์ทศวรรษ 1990:  มูนา กรุดท์ (1990)  ลูปิตา โฆเนส (1991)  มิเชล แม็กลีน (1992)  ดายานารา ตอร์เรส (1993)  ชุชมิตา เซน (1994)  เชลซี สมิท (1995)  อลิเซีย มาชาโด (1996)  บรุก ลี (1997)  เวนดี ฟิตซ์วิลเลียม (1998)  เอ็มพูเล คเว-ลาโกเบ (1999) 
คริสต์ทศวรรษ 2000:  ลารา ดัตตา (2000)  เดนิส กินโญเนส (2001)  ออกซานา โฟยโดโรวา/จัสติน ปาเสค (2002)  อาเมเลีย เบกา (2003)  เจนนิเฟอร์ ฮอว์กินส์ (2004)  นาตาลี เกลโบวา (2005)  ซูเลย์กา ริเบรา (2006)  ริโยะ โมริ (2007)  ดายานา เมนโดซา (2008)  เอสเตฟานิอา เฟร์นันเดซ (2009) 
คริสต์ทศวรรษ 2010:  ฆิเมนา นาบาร์เรเต (2010)  ไลลา ลอปึช (2011)  โอลิเวีย คัลโป (2012)  กาบริเอลา อิสเลร์ (2013)  เปาลินา เบกา (2014)  พีอา ววทซ์บัค (2015)  อีริส มีเตอนาร์ (2016)  เดมี-ลีห์ เนล-ปีเตอร์ (2017)  แคทรีโอนา เกรย์ (2018)  โซซีบีนี ทุนซี (2019) 
คริสต์ทศวรรษ 2020:  อันเดรอา เมซา (2020)  หรนาซ สันธู (2021)  อาร์บอนนีย์ เกเบรียล (2022)  เชย์นิส ปาลาซิโอส (2023)  วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี (2024) 
| ด ค กตัวแทนผู้เข้าประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2022 |
| --- | --- |
  อีซาแบลา เมนิง   วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี   กัลย์สุดา ชนาคีรี   อิงฟ้า วราหะ 
 ตัวแทนผู้เข้าประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24
วัดสุวรรณรัตนาราม (จังหวัดสมุทรสาคร)

| วัดสุวรรณรัตนาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสุวรรณรัตนาราม, วัดแคราย
ที่ตั้ง: เลขที่ 16 หมู่ที่ 4  ตำบลแคราย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร 74110
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระวิมล วิมโล
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสุวรรณรัตนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านแคราย 2 ตำบลแคราย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร มีเจ้าอาวาสคือ พระวิมล วิมโล
วัดสุวรรณรัตนารามหรือ วัดแคราย เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2505 โดยนายผวน อัชชะ ซึ่งเป็นกำนันตำบลแคราย ได้ขออนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2505 ส่วนนายปลิวและนางชื้น แก้วจิตร พร้อมด้วยบุตรธิดาได้ถวายที่ดินให้เป็นที่ทำบุญของชาวบ้าน ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 โดยใช้ชื่อวัดตามชื่อสกุลของผู้บริจาคที่ดิน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2507
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก เป็นอุโบสถเบญจรงค์ เนื่องจากอำเภอกระทุ่มแบนเป็นที่ตั้งของแหล่งหัตถกรรมศิลปะงานเบญจรงค์แหล่งใหญ่ของประเทศ ภายในประดิษฐานพระประธานซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 ศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 7 เมตร ยาว 33 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง และตึก 6 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 12 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร (ไชยา)

| พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร |
| --- | --- |

วัสดุ: สำริด
ความสูง: 63 เซนติเมตร (25 นิ้ว)
สร้าง: พุทธศตวรรษที่ 14
ช่วงเวลา/วัฒนธรรม: ศรีวิชัย
ค้นพบ: พ.ศ. 2448 วัดพระบรมธาตุไชยาราชวรวิหาร ตำบลเวียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ค้นพบโดย: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ
ที่อยู่ปัจจุบัน: พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร กรุงเทพมหานคร
พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร หรือ พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรปัทมปาณี เป็นประติมากรรมสำริดส่วนองค์ท่อนบนของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร ศิลปะศรีวิชัย ค้นพบที่อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันนี้เป็นของสะสมของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพระนคร และเป็นหนึ่งในประติมากรรมของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรที่สวยงามและเป็นที่รู้จักมากที่สุดในประเทศไทย
ลักษณะ

ตัวอย่างเทวรูปพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรองค์เต็ม มีการสันนิษฐานว่าหากอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ก็น่าจะมีลักษณะใกล้เคียงกับองค์ในภาพ
ลักษณะของประติมากรรมเป็นภาพครึ่งตัวบนตั้งแต่ส่วนเหนือสะดือของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรยืนเอียงกาย ใบหน้ากลมมน มีคิ้วสันนูนโค้ง จมูกโด่ง ปากจีบเป็นกระจับ และแววตาเหลือบมองลงต่ำ สวมเครื่องประดับศีรษะคาดว่าเป็นชฎามงกุฏ ส่วนยอดหักหายไป ประดับร่างกายด้วยสรอยประคำ, สร้อยคอ, ต้นแขนสวมพาหุรัด และผ้าเฉียงบ่าบนไหล่ด้านซ้าย คล้องทับด้วยสายยัชโญปวีตประดับหัวกวาง ประติมากรรมแตกหักสูญหายที่แขนขวาส่วนศอกลงไป
ข้อมูลจากกรมศิลปากรระบุว่าประติมากรรมนี่มีลักษณะคล้ายคลึงกับที่พบประดับบนประติมากรรม พระอคัสตยะ จากจันทิบานอน (Candi Banon) ศิลปะชวาภาคกลาง ประติมากรรมมีลักษณะศิลปะศรีวิชัยซึ่งได้รับอิทธิพลจากศิลปะอินเดียหลังคุปตะ-ปาละ โดยมีการตั้งข้อสันนิษฐานว่าประติมากรรมนี้ปั้นและหล่อขึ้นในไชยาหรือเมืองใดเมืองหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่ดินแดนที่ปัจจุบันคือประเทศไทยจนถึงเกาะชวา ในประเทศอินโดนีเซีย
ประวัติ

สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพเป็นผู้ทรงค้นพบประติมากรรมนี้ที่วัดพระบรมธาตุไชยา (บางแหล่งระบุว่าเป็นวัดเวียง) อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี เมื่อ พ.ศ. 2448 โดยพบที่บริเวณนอกกำแพงชั้นนอกทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตามที่ระบุไว้ในจดหมายระยะทางไปตรวจราชการแหลมมลายู ร.ศ. ๑๒๑ ของสมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ มานิต วัลลิโภดมสันนิษฐานว่าจุดที่พบอยู่ใกล้กับวิหารพระศิลาแดงสามองค์ซึ่งมีระบุสัญลักษณ์เป็นกล่องสี่เหลี่ยมไว้ในแผนผังของวัดที่ปรากฏในเอกสารดังกล่าว พุทธทาสภิกขุระบุว่าเมื่อกรมพระยาดำรงราชานุภาพ "ทอดพระเนตรเห็นตั้งแต่บนหลังช้าง ช้างยังไม่ทันจะทรุดตัวลงอย่างเรียบร้อย ท่านรีบลงมาอย่างกะว่าจะหล่นลงมา ตรงไปอุ้มรูปนี้ขึ้นด้วยพระองค์เอง" พร้อมนำถวายแด่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่กรุงเทพมหานคร ซึ่งพระองค์ "ทรงจ้องอย่างตื่นเต้น และตรัสด้วยความตื่นเต้นว่า 'อะไรของเธอ ๆ ดำรง'"
พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรนี้เก็บรักษาไว้ในพระบรมมหาราชวังนับจากนั้น และถูกนำมาเก็บเป็นของสะสมของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนครภายหลังพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานไว้ให้กับพิพิธภัณฑ์
กรมศิลปากรสันนิษฐานว่ารูปเคารพนี้อาจเป็นองค์เดียวกับพระโพธิ์สัตว์ปัทมปาณี ที่มีกล่าวถึงในจารึกวัดเสมาเมือง (หลักที่ 23) จากปี พ.ศ. 1318 เนื้อหาสรรเสริญพระเกียรติยศของกษัตริย์ศรีวิชัย คือ พระวิษณุที่๒ พระนามว่าพระศรีวิชเยนทรราชา ซึ่งตอนหนึ่งระบุว่าพระองค์สร้างปราสาทอิฐสามหลัง เพื่ออุทิศถวายแด่พระพุทธเจ้า 1 พระองค์และพระโพธิสัตว์ 2 พระองค์ คือพระวัชรปาณีโพธิสัตว์ (ผู้ถือวัชระ) และพระปัทมปาณีโพธิสัตว์ (ผู้ถือดอกบัว) โดยพระโพธิสัตว์ปัทมปาณีถือเป็นพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรที่มีผู้นับถือมากในศาสนาพุทธแบบมหายานและวัชรยาน ซึ่งแพร่หลายในชวากลางราวพุทธศตวรรษที่ 13 -14 ประติมากรรมชิ้นนี้จึงถือเป็นหลักฐานแสดงความสัมพันธ์กันระหว่างอาณาจักรศรีวิชัยในคาบสมุทรมลายูกับราชวงศ์ไศเลนทร์ในชวากลาง
ความสัมพันธ์กับพุทธทาสภิกขุ

ประติมากรรมพระโพธิสัตว์องค์นี้มักถูกนำไปเกี่ยวโยงกับพุทธทาสภิกขุและสวนโมกข์ของท่าน ดังที่ปรากฏเป็นประติมากรรมหลักและเป็น "เอกลักษณ์" ของสวนโมกข์
ในปี พ.ศ. 2486 สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพได้อาราธนาพระอินทปัญโญ (ฉายาเมื่อบวชของพุทธทาสภิกขุ) ให้เข้าเฝ้าฯ ที่วังวรดิศ เพื่อปรึกษาหารือเรื่องโบราณคดีเมืองไชยา โดยมีหลวงบริบาลบุรีภัณฑ์ (ป่วน อินทุวงศ์) เป็นผู้ประสานงาน และทรงแสดงพระโพธิสัตว์พระองค์นี้ให้แก่พระอินทปัญโญชมเป็นครั้งแรก พระอินทปัญโญมองด้วย "ความตกตะลึง [และ]ไม่เคยเห็นองค์ที่งามที่สุดขนาดนี้มาก่อน" ความงดงามของประติมากรรมนี้ทำให้ "จิต[...]สงบและรู้ถึงใบหน้าที่มีเมตตาธรรมอย่างเปี่ยมล้นจากรูปปั้น[นี้]" ท่านเคยปรารภถึงความงามไว้ว่า
ใบหน้าของรูปปฏิมาอวโลกิเตศวรนี้ แสดงอารมณ์สุทธิ ปัญญา เมตตา ขันติอย่างสมบูรณ์พร้อม ช่างน่าทึ่งจริงๆ เพราะจะดูเป็นคนบริสุทธิ์ทางจิตใจก็ได้ จะมองให้เห็นเป็นคนยอดทางปัญญาก็ได้ จะมองในทางมีเมตตาก็ได้ หรือจะมองว่ามีความอดทนเป็นเลิศก็ได้ เยี่ยมยอดจริงๆ ศิลปินที่ปั้นรูปปฏิมานี้ จะต้องเป็นคนที่มีจิตใจดีมาก จิตใจสงบมาก มีความรู้ทางธรรมสูงเป็นเลิศ และเป็นยอดศิลปินในทางปั้นด้วย ถึงจะทำหน้าที่นี้ได้
กล่าวกันว่าพระอินทปัญโญเกิดความสนใจในโบราณคดีและการศึกษาประวัติศาสตร์ของศรีวิชัยและคาบสมุทรภาคใต้ของไทยจากความประทับใจในครั้งนี้ จนต่อมาท่านได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ จังหวัดสุราษฎร์ธานี รวมถึงมีส่วนร่วมมากในกิจกรรมโบราณคดีและประวัติศาสตร์ในพื้นที่
ขณะก่อสร้างสวนโมกข์ พระอินทปัญโญได้ให้อดีตพระโกวิท เขมานันทะ เป็นผู้หล่อรูปปั้นจำลองของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรมาไว้ สาเหตุการนำมาตั้งนั้น ท่านระบุว่า "...[ให้]ตั้งไว้ในที่เห็นโดยง่าย พอคุณเป็นทุกข์อะไรขึ้นมาโกรธอะไรขึ้นมา มองหน้าอวโลกิเตศวรจะหาย เอาไปใช้แบบนี้ ดูหน้าแล้วสบายใจ"
วัดฟุ้งประชาธรรมาราม

| วัดฟุ้งประชาธรรมาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดฟุ้งประชาธรรมาราม, วัดดอนราว
ที่ตั้ง: เลขที่ 16 หมู่ที่ 7  ตำบลโรงเข้ อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร 74120
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดฟุ้งประชาธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านดอนราวใหม่ ตำบลโรงเข้ อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 28 ไร่ 2 งาน 43 ตารางวา
ประวัติ

วัดฟุ้งประชาธรรมารามหรือ วัดดอนราว ตั้งเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2516 โดยมีนางฟุ้ง จันทอง เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด เพราะเห็นว่าบริเวณนั้นขาดวัด ในระยะแรกบริจาคที่ดินจำนวน 10 ไร่ 1 งาน 53 ตารางวา ต่อมามีผู้บริจาคยกที่ดินเพิ่มให้และมีผู้มีศรัทธาซื้อเพิ่มอีก คณะกรรมการวัดและชาวบ้านเห็นพ้องต้องกันว่า เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่นางฟุ้งจึงขอตั้งชื่อวัดว่า "วัดฟุ้งประชาธรรมาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2520 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร และได้มีพระทองอยู่ แสงพยับ มารักษาการเป็นรูปแรก ตั้งแต่ พ.ศ. 2510–2511 วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2512
อาคารเสนาสนะ

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 7.20 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 18.40 เมตร ยาว 37.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ หอฉัน วิหารพระ หอระฆัง
งานประเพณี

ทางวัดได้จัดให้มีการทำบุญทั้ง 8 ค่ำ และ 15 ค่ำ มีการรักษาศีลอุโบสถ และจัดให้มีการแสดงธรรมเทศนาสอนประชาชน นอกจากนี้ยังมีการจัดงานในวันมาฆบูชา วันวิสาขบูชา วันอาสาฬหบูชา วันลอยกระทง วันขึ้นปีใหม่ วันพ่อแห่งชาติ วันตรุษจีน วันสงกรานต์ และวันสารท และยังเป็นสถานที่แข่งขันเรือประเพณีคลองวัดดอนราว
รายนามเจ้าอาวาส

พระทองอยู่ พ.ศ. 2510–2511
พระครูสาครวิริยคุณ พ.ศ. 2512–2522
พระครูสาครธรรมาภรณ์ พ.ศ. 2523–2529
พระครูกัลยาธรรมสาคร พ.ศ. 2530–
หม่อมเจ้าพันธุประวัติ เกษมสันต์

| หม่อมเจ้าพันธุประวัติ เกษมสันต์ |
| --- | --- |

ประสูติ: 14 เมษายน พ.ศ. 2430
สิ้นชีพตักษัย: 8 มิถุนายน พ.ศ. 2463 (33 ปี)
หม่อม: หม่อมหลวงเชื้อ เกษมสันต์
พระบุตร: 7 คน
ราชสกุล: เกษมสันต์
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพรหมวรานุรักษ์
พระมารดา: หม่อมราชวงศ์ละม้าย เกษมสันต์

ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  สยาม
แผนก/สังกัด: กองทัพบกสยาม
ประจำการ: พ.ศ. 2452 – พ.ศ. 2463
ชั้นยศ: พลโท
บังคับบัญชา: กองทัพน้อยทหารบกที่ 1 มณฑลทหารบกกรุงเทพ
 
นายพลโท หม่อมเจ้าพันธุประวัติ เกษมสันต์ (14 เมษายน พ.ศ. 2430 – 8 มิถุนายน พ.ศ. 2463) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพรหมวรานุรักษ์ ประสูติแต่หม่อมราชวงศ์ละม้าย เกษมสันต์ (ราชสกุลเดิม สุริยกุล)
ทรงสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยทหารบก และเสด็จไปทรงศึกษาวิชาทหารที่ประเทศเยอรมนีจนถึง พ.ศ. 2452 จึงเสด็จกลับมารับราชการทหารที่สยาม ทรงดำรงตำแหน่งแม่ทัพน้อยกองทัพที่ 1 ผู้บัญชาการมณฑลทหารบกกรุงเทพฯ ผู้ช่วยจเรการช่างทหารบก
หม่อมเจ้าพันธุประวัติเสกสมรสกับหม่อมหลวงเชื้อ เกษมสันต์ (ราชสกุลเดิม ดารากร) มีโอรสธิดา 7 คน หม่อมเจ้าพันธุประวัติสิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2463 ด้วยพระโรคไข้หวัดใหญ่ สิริชันษา 34 ปี ในการนี้พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานน้ำหลวงสรงศพ โดยโปรดเกล้าฯ ให้ นายพลโท พระยาประสิทธิ์ศุภการ (หม่อมหลวงเฟื้อ พึ่งบุญ) สมุหราชองครักษ์ เป็นผู้แทนพระองค์อัญเชิญน้ำหลวงสรงพระศพไปพระราชทาน พระโกศราชวงศ์ ชั้นแว่นฟ้ารอง 2 ชั้น ตั้งฉัตรเครื่อง 4 คัน กับทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานไตร 10 ไตร ผ้าขาวพับ 20 สดับปกรณ์ และให้มีพระสงฆ์สวดพระอภิธรรม รับพระราชทานฉันเช้า 4 รูป เพล 4 รูป กับเครื่องประโคมประจำศพ กลองชนะ 10 จ่าปี่ 1 จ่ากลอง 1 แตรงอน 2 แตรฝรั่ง 2 สังข์ 1 มีกำหนด 3 วัน
พระเกียรติคุณ

นายพลโท หม่อมเจ้าพันธุประวัติ เกษมสันต์ ทรงรับราชการในตำแหน่งผู้บัญชาการกองพลทหารบกที่ 2 และทรงดำรงตำแหน่งแม่ทัพกองทัพน้อยที่ 1 เป็นผู้มีความรู้หลักแหลม สามารถอำนวยการฝึกหัดสั่งสอนพลทหาร และฝึกฝนนายทหารให้มีความสามารถรุ่งเรืองในแบบแผนวิชาทหาร นับว่าเป็นหลักสำคัญในราชการทหารบกผู้หนึ่ง อนึ่งในการประกาศสงครามกับประเทศเยอรมนี ประเทศออสเตรีย และประเทศฮังการี ทรงเป็นผู้อำนวยการในเรื่องทหารบก ช่วยเจ้าหน้าที่พระนครบาลรักษาความสงบเรียบร้อยในพระนคร เป็นผู้รับผิดชอบในการควบคุมคนในชาติศัตรูตลอดตั้งแต่เวลาเริ่มต้นจนถึงเวลาเนรเทศออกนอกพระราชอาณาจักร ทรงเป็นที่ปรึกษาสำหรับเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี จึงทำให้หม่อมเจ้าพันธุประวัติได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี ชั้นที่ 2 มหาโยธิน (ม.ร.) เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2461
ตำแหน่ง

30 มีนาคม พ.ศ. 2454: ราชองครักษ์เวร
– รักษาราชการแทนในตำแหน่งผู้บัญชาการกองพลที่ 2 มณฑลนครชัยศรี
มิถุนายน พ.ศ. 2457: ผู้บัญชาการกองพลที่ 2 มณฑลนครชัยศรี
25 กันยายน พ.ศ. 2460: ราชองครักษ์พิเศษ
พระยศทางทหาร

21 กันยายน พ.ศ. 2450: นายร้อยตรี
5 กรกฎาคม พ.ศ. 2452: นายร้อยโท
– นายพันโท
26 เมษายน พ.ศ. 2457: นายพันเอก
1 สิงหาคม พ.ศ. 2457: เข้ารับพระราชทานสัญญาบัตรยศ
พ.ศ. 2459: นายพลตรี
31 กรกฎาคม พ.ศ. 2459: เข้ารับพระราชทานสัญญาบัตรยศทหาร
21 เมษายน พ.ศ. 2462: นายพลโท
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2462 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2460 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2460 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2461 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี ชั้นที่ 2 มหาโยธิน (ม.ร.)
พ.ศ. 2460 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มราชการแผ่นดิน (ร.ด.ม.(ผ))
พ.ศ. 2454 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
พ.ศ. 2457 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 3 (ว.ป.ร.3)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัชมังคลาภิเศก รัชกาลที่ 5 (ร.ม.ศ.5)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
วัดหอมศีล

| วัดหอมศีล |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลบางพลีน้อย อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อขาว
เจ้าอาวาส: พระครูสุคนธ์กิจจานุยุต
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหอมศีล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพลีน้อย อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ทางทิศใต้จดคลองชวดปรง ทิศตะวันออกจดคลองหอมสิน ทิศตะวันตกจดคลองชวดปรง ปัจจุบันพระครูสุคนธ์กิจจานุยุต ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดหอมศีลตั้งวัดเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 เมษายน 2530 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร เดิมเป็นวัดร้างมาก่อน ไม่ปรากฏว่าสร้างในสมัยใด ยกวัดร้างขึ้นเป็นวัดมีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2524 โดยการนำของพระครูสังฆรักษ์สำรวย คมฺภีธมฺโม (ยศฐานในขณะนั้น) ได้บูรณะเสนาสนะต่าง ๆ ทั้งกุฏิ ศาลา อุโบสถ ฌาปนสถานและสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ จนได้รับวิสุงคามสีมาและได้ทำการผูกพัทธสีมาอุโบสถที่สร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2530 ด้านการศึกษา ได้มีโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2525 วัดหอมศีลตั้งชื่อจากหมู่บ้าน ซึ่งหมู่บ้านหอมศีลมีอยู่ 2 จังหวัด คือ ฉะเชิงเทราและสมุทรปราการ มีคลองหอมสินกั้นกลาง วัดหอมศีลในจังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีชื่อว่า วัดสุคันธศีลาราม ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปเนื้อดินปั้น อายุประมาณ 200 ปี มีการบูรณะใหม่
จังหวัดอุตรดิตถ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุตรดิตถ์ พ.ศ. 2550 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2549 โดยแต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ภาพรวม > ผลการเลือกตั้งแบบสัดส่วน (รวมทั้งจังหวัดอุตรดิตถ์)

| พรรค | พรรค | คะแนนเสียง> จน. | คะแนนเสียง>  % | คะแนนเสียง> +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | พลังประชาชน | 117,595 | 51.03% | 19.36% |
|  | ประชาธิปัตย์ | 78,668 | 34.14% | 16.43% |
|  | อื่น ๆ | 34,178 | 14.83% | 2.93% |
| ผลรวม | ผลรวม | 230,441 | 100.00% | – |
คะแนนเลือกตั้งแบบสัดส่วนเปรียบเทียบจากผลคะแนนเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อเมื่อปี พ.ศ. 2548
คะแนนเลือกตั้งแบบสัดส่วนพรรคพลังประชาชนเปรียบเทียบจากผลรวมคะแนนเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อของพรรคพลังประชาชน (เดิม) และพรรคไทยรักไทย
ภาพรวม > ผลการเลือกตั้งแบบสัดส่วน (รายเขตเลือกตั้ง)

| เขตการเลือกตั้ง> เขตการเลือกตั้ง.เขตการเลือกตั้ง | พลังประชาชน> .คะแนนเสียง | พลังประชาชน> .% | ประชาธิปัตย์> .คะแนนเสียง | ประชาธิปัตย์> .% | อื่น ๆ> .คะแนนเสียง | อื่น ๆ> .% | ผลรวม> .คะแนนเสียง | ผลรวม> .% | ผลการเลือกตั้ง ส> ส.แบ่งเขต.ผลการเลือกตั้ง ส.ส.แบ่งเขต.ผลการเลือกตั้ง ส.ส.แบ่งเขต |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เขต 1 | 117,595 | 51.03% | 78,668 | 34.14% | 34,178 | 14.83% | 235,593 | 100.00% | พลังประชาชน ได้ที่นั่ง |
| เขต 1 | 117,595 | 51.03% | 78,668 | 34.14% | 34,178 | 14.83% | 235,593 | 100.00% | พลังประชาชน ได้ที่นั่ง |
| เขต 1 | 117,595 | 51.03% | 78,668 | 34.14% | 34,178 | 14.83% | 235,593 | 100.00% | พลังประชาชน ได้ที่นั่ง |
| ผลรวม | 117,595 | 51.03% | 78,668 | 34.14% | 34,178 | 14.83% | 230,441 | 100.00% |  |