stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตุ่มรับรส
ตุ่มรับรส

ตุ่มรับรสที่ปุ่มลิ้นสามารถแยกแยะรสชาติต่าง ๆ ผ่านปฏิสัมพันธ์ที่มีกับโมเลกุลหรือไอออนต่าง ๆ
รสหวาน อุมะมิ และขม จะเริ่มจากการจับกันของโมเลกุลกับ G protein-coupled receptors ที่เยื่อหุ้มเซลล์ของเซลล์รับรส
ส่วนความเค็มและความหวานจะรู้ได้เมื่อโลหะแอลคาไลหรือไอออนไฮโดรเจน (ตามลำดับ) ไหลเข้าไปในตุ่มรับรส
รสพื้นฐานแต่ละรสจะมีหน่วยรับรสโดยเฉพาะ ๆ ซึ่งแสดงออกในเซลล์รับรสบางส่วนโดยเฉพาะ ๆ เป็นการแสดงว่า เซลล์รับรสอุมะมิ รสหวาน และรสขม เป็นเซลล์กลุ่มต่าง ๆ กัน
แต่ตุ่มรับรสซึ่งประกอบด้วยเซลล์รับรสเป็นสิบ ๆ ก็อาจมีเซลล์ที่รับรสพื้นฐานต่าง ๆ กันได้
ตุ่มรับรสประกอบด้วยเซลล์สามชนิด คือ เซลล์รับรส (gustatory cell) เซลล์ค้ำจุน (supporting/sustentacular cell) และเซลล์ต้นกำเนิด
เซลล์รับรสเป็นตัวรับสารเคมีรูปกระสวย/รูปกล้วยที่อยู่ในส่วนกลางของตุ่ม
แต่ละตัวจะมีนิวเคลียสรูปกลมขนาดใหญ่ใกล้ตรงกลางของเซลล์
ยอดของเซลล์จะเป็นใยขนละเอียด (microvilli) ซึ่งเรียกได้ว่า ขนรับรส (gustatory/taste hair) โดยอยู่ที่รูรับรส (taste pore) ซึ่งอยู่ที่ผิวเนื้อเยื่อของลิ้น และขนจะทำหน้าที่เป็นพื้นผิวให้หน่วยรับรสทำปฏิกิริยากับสารมีรสได้
ส่วนยื่นไปทางระบบประสาทกลางของเซลล์จะวิ่งไปทางส่วนลึกของตุ่ม และไปยุติที่ฐานเป็นปุ่มสองปุ่มหรือปุ่มเดียว
เซลล์รับรสเป็นเซลล์เยื่อบุผิว (epithelial cell) ไม่ใช่เซลล์ประสาท แต่ก็มีไซแนปส์กับใยประสาทที่ฐานและมีถุงไซแนปส์ (synaptic vesicle) เพื่อหลั่งสารสื่อประสาทแบบเร้าให้ใยประสาท
เส้นประสาทเป็นใยฝอยและไร้ปลอกไมอีลิน จะวิ่งเข้าไปในตุ่มรับรส โดยไปยุติเป็นปลายละเอียดระหว่างเซลล์รับรส ๆ
และเส้นประสาทเป็นใยฝอยอื่น ๆ ก็จะแตกสาขาระหว่างเซลล์ค้ำจุน ๆ แล้วยุติเป็นปลายละเอียด ๆ
แต่เส้นประสาทอย่างหลังนี่เชื่อว่าสำหรับส่งข้อมูลความรู้สึกอื่น ๆ ที่ไม่ใช่รส
ตุ่มรับรสจะมีอายุประมาณ 10 วัน
โดยเซลล์กำเนิดที่ฐานจะแบ่งตัวแล้วทดแทนเซลล์รับรสที่ตายนั้น
ส่วนเซลล์ค้ำจุนจะเรียงตัวเหมือนกับแผ่นไม้ที่ประกอบเป็นกำแพงรอบถังไม้ใส่ของเหลวโดยล้อมรอบตุ่มไว้
แต่ก็มีบางตัวที่พบภายในตุ่มในระหว่างเซลล์รับรส ๆ
แม้เซลล์ค้ำจุนจะมีรูปร่างเหมือนเซลล์รับรส แต่ก็ไม่มีขนรับรส ไม่มีถุงไซแนปส์ และไม่มีบทบาทในการรับรส
ดูเพิ่ม

แผนที่ลิ้น
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "taste bud", Lexitron พจนานุกรมไทย<=>อังกฤษ รุ่น 2.6, หน่วยปฏิบัติการวิจัยวิทยาการมนุษยภาษา, ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ, กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 2546, ตุ่มรับรส (ที่ลิ้น)
1 2 3 4 5 6 7  
Saladin 2010a, pp. 595 (611) harvnb error: no target: CITEREFSaladin2010a (help)
↑  
Buck & Bargmann 2013a, Taste Detection Occurs in Taste Buds, pp. 727-728 harvnb error: no target: CITEREFBuckBargmann2013a (help)
↑  "Taste Bud". Encyclopædia Britannica Online. 2009.
↑  Shier, David (2016). Hole's Human Anatomy and Physiology. New York: McGraw-Hill Education. ISBN 978-0-07-802429-0.
↑  Saladin 2010a, Physiology, pp. 595-597 (611-613) harvnb error: no target: CITEREFSaladin2010a (help)
↑  PMID 15272380 (PMID 15272380)
Citation will be completed automatically in a few minutes. 
Jump the queue  or expand by hand
↑  "10". Human Physiology: An integrated approach (5th ed.). Silverthorn. p. 354.
↑  Purves et al 2008a, Taste Perception in Humans, pp. 384-387 harvnb error: no target: CITEREFPurves_et_al2008a (help)
1 2  Buck & Bargmann 2013a, Each Taste Is Detected by a Distinct Sensory Transduction Mechanism and Distinct Population of Taste Cells, pp. 728-732 harvnb error: no target: CITEREFBuckBargmann2013a (help)
↑  PMID 16843606 (PMID 16843606)
Citation will be completed automatically in a few minutes. 
Jump the queue  or expand by hand
แหล่งข้อมูลอื่น

Scientists Explore the Workings of Taste Buds from National Public Radio's Talk of the Nation, July 22, 2005
http://kidshealth.org/kid/talk/qa/taste_buds.html For kids about taste buds!
http://www.newser.com/story/103744/your-lungs-have-their-own-taste-buds.html
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
อื่น ๆ:  Terminologia Anatomica
ศาสนาในประเทศญี่ปุ่น

| ผู้นับถือศาสนาในประเทศญี่ปุ่น (CIA World Factbook) |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| ชินโต | ชินโต |    | 70.5% | 70.5% |
| พุทธ | พุทธ |    | 67.2% | 67.2% |
| คริสต์ | คริสต์ |    | 1.5% | 1.5% |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 5.9% | 5.9% |
ที่มีจำนวนมากกว่า 100% เพราะชาวญี่ปุ่นหลายคนนับถือทั้งชินโตและศาสนาพุทธ
ศาสนาในประเทศญี่ปุ่น (งานวิจัยของเอ็นเอชเคใน ค.ศ. 2018)
ไม่มี (62%)
พุทธ (31%)
ชินโต (3%)
คริสต์ (1%)
อื่น ๆ (1%)
ไม่ระบุ (2%)
ศาสนาในประเทศญี่ปุ่น ส่วนใหญ่นับถือลัทธิชินโตกับศาสนาพุทธ ประมาณ 80% ทำพิธีชินโต สักการะบรรพบุรุษและคามิที่แท่นบูชาประจำบ้านกับศาลเจ้าชินโต ซึ่งมีจำนวนมากพอ ๆ กับศาสนาพุทธ การผสานระหว่างทั้งสอง เรียกโดยทั่วไปว่า ชินบุตสึ-ชูโง ก่อนที่จะมีรัฐชินโตในศตวรรษที่ 19 ในขณะที่ประชากรส่วนใหญ่นับถือชินโต มีแค่ 3% ที่ตอบในใบสอบถาม เพราะเข้าใจว่าบ่งบอกถึงลัทธิชินโต ประมาณสองในสามระบุเป็น "ไม่มีศาสนา" (無宗教, มูชูเกียว) และไม่ถือเป็นไม่มีศาสนา เพราะ มูชูเกียว กล่าวถึงศาสนาที่ดูปกติ "ธรรมดา" ในขณะที่ปฏิเสธการเข้าร่วมกับขบวนการที่ถูกกล่าวเป็นพวกต่างชาติหรือหัวรุนแรง.
ศาสนาหลัก > ลัทธิชินโต

ชินโต หรือ คามิโนะมิจิ คือศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมของชาวญี่ปุ่น ที่ประชาชนญี่ปุ่นส่วนใหญ่นับถือ  จอร์จ วิลเลียม ระบุว่าชินโตเป็นศาสนาที่เน้นการกระทำ โดยเฉพาะการปฏิบัติพิธีกรรมอย่างเคร่งครัดเพื่อเชื่อมโยงรากเหง้าของญี่ปุ่นโบราณ มีเอกสารทางศาสนา คือ โคจิกิ และ นิฮงโชกิ บันทึกและประมวลแนวทางการปฏิบัติตามธรรมเนียมชินโตเป็นครั้งแรกเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 8 ซึ่งเป็นการรวบรวมความเชื่อพื้นเมืองและเทวตำนานต่าง ๆ เอาไว้ หาใช่ลัทธิชินโตที่เป็นเอกภาพ กระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 21 ลัทธิชินโตมีศาลเจ้าเป็นของตนเอง ภายในประดิษฐานเทพเจ้าหลายพระองค์ เรียกว่า คามิ ซึ่งศาลเหล่านี้สร้างด้วยวัตถุประสงค์ที่หลากหลาย เช่น เป็นอนุสาวรีย์จากสงคราม การเกษตรกรรม และใช้เพื่อองค์กรศาสนาด้านอื่น ๆ ด้วย ศาสนิกชนมีความเชื่อที่หลากหลาย และมีธรรมเนียมปฏิบัติที่ต่างกันออกไปในแต่ละท้องถิ่น มีการใช้เครื่องแต่งกายและพิธีกรรมทางศาสนาที่ตกทอดมาแต่ยุคนาระ (ค.ศ. 710–794) และยุคเฮอัง (ค.ศ. 794–1185)
คำว่า "ชินโต" เดิมออกเสียงว่า ชินโด เป็นคำจากภาษาจีนว่า เฉินต่าว (จีน: 神道; พินอิน: shén dào) ประกอบด้วยคันจิสองตัวคือคำว่า ชิน (神) แปลว่า วิญญาณ หรือคามิ กับคำว่า โต (道) แปลว่า เส้นทางแห่งปรัชญาหรือการศึกษา ปรากฏชื่อ "ชินโด" ครั้งแรกในเอกสารยุคหลังคริสต์ศตวรรษที่ 6 ส่วน คามิ มีความหมายว่า "วิญญาณ" "แก่นแท้" หรืออาจแปลว่า "เทพเจ้า" อันหมายถึงพลังงานที่ก่อให้เกิดปรากฏการณ์ต่าง ๆ คามิปรากฏอยู่หลายรูปแบบ ตั้งแต่ หิน ต้นไม้ แม่น้ำ สัตว์ สถานที่ หรือแม้แต่มนุษย์ คามิกับมนุษย์ไม่อาจแยกออกจากกัน เพราะอาศัยอยู่บนโลกเดียวกัน และต่างมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนต่อกัน
ลัทธิชินโตถือเป็นศาสนาที่มีประชากรนับถือมากที่สุดในประเทศ มีประชากรราวร้อยละ 80 ปฏิบัติตนตามธรรมเนียมชินโต แต่มีประชากรน้อยมากที่ระบุตนเองว่าเป็นศาสนิกชนของชินโตในการสำรวจ เพราะชาวญี่ปุ่นเข้าศาลเจ้าชินโต และขอพรจากเทพเจ้าได้ โดยไม่ต้องเข้าร่วมองค์กรทางศาสนาใด ๆ ทั้งยังไม่มีพิธีกรรมเพื่อเข้าเป็นศาสนิกชนชินโตอย่างเป็นทางการ หากจะมีการนับก็จะประมาณการจากจำนวนผู้เข้าร่วมนิกายย่อยของลัทธิชินโตที่จัดตั้งใหม่แทน มีศาลเจ้าชินโต 100,000 แห่ง และมีนักบวชจำนวน 78,890 คน ทั่วประเทศญี่ปุ่น
ศาสนาหลัก > ศาสนาพุทธ

ศาสนาพุทธเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นครั้งแรก เมื่อ ค.ศ. 538 หรือ 552 โดยแพร่หลายมาจากอาณาจักรแพ็กเจ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเกาหลีใต้) กษัตริย์แพ็กเจส่งม้วนภาพพระพุทธเจ้าและพระสูตรบางส่วนให้แก่จักรพรรดิญี่ปุ่น จากนั้นศาสนาพุทธก็เผชิญการต่อต้านจากกลุ่มอนุรักษ์นิยมในช่วงระยะสั้น ๆ ราชสำนักญี่ปุ่นจึงให้การยอมรับศาสนาพุทธใน ค.ศ. 587 ในช่วงเวลานั้นรัฐยามาโตะมีอำนาจเหนือชนเผ่าต่าง ๆ มีความเชื่อเรื่องเทพบรรพชนและเทพจากธรรมชาติ ในช่วงเวลานั้นก็เริ่มมีชนกลุ่มอื่นอพยพเข้ามาบนหมู่เกาะญี่ปุ่น ได้แก่ คลื่นผู้อพยพจากคาบสมุทรเกาหลี ชนบนหลังม้าจากเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ และการรับวัฒนธรรมจีนแผ่นดินใหญ่ยุคราชวงศ์สุย ศาสนาพุทธให้การสนับสนุนอำนาจรัฐ และหล่อหลอมตนเองเข้ากับวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก คณะขุนนางญี่ปุ่นเริ่มสร้างวัดพุทธที่เมืองนาระ และเมืองเฮอัง (ปัจจุบันคือเกียวโต)
เมื่อรัฐบาลโชกุนมีอำนาจในคริสต์ศตวรรษที่ 12 มีการย้ายเมืองหลวงฝ่ายบริหารไปที่เมืองคามากูระ ศาสนาพุทธรูปแบบอื่น ๆ ก็เข้ามาเผยแผ่มากขึ้น โดยเฉพาะนิกายเซน ซึ่งเป็นนิกายที่ได้รับความนิยมมาก และในยุคฟื้นฟูเมจิเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีนโยบายยกลัทธิชินโตเป็นศาสนาประจำชาติ มีการแยกศาสนสถานของชินโตกับพุทธออกจากกัน ตามมาด้วยนโยบายกำจัดศาสนาพุทธอย่างเป็นระบบ หวังให้หมดไปจากแผ่นดินญี่ปุ่น เรียกว่า ไฮบุตสึคิชากุ
ค.ศ. 2018 มีพระภิกษุ นักพรต และผู้นำของศาสนาพุทธมากกว่า 355,000 รูป ซึ่งเพิ่มขึ้นจากเดิมคือจำนวน 40,000 รูป เมื่อ ค.ศ. 2000
สารานุกรม

LeFebvre, J. (2015). Christian Wedding Ceremonies: “Nonreligiousness” in Contemporary Japan. Japanese Journal of Religious Studies, 42(2), 185–203. http://nirc.nanzan-u.ac.jp/nfile/4454
LeFebvre, J. (2021). The Oppressor's Dilemma: How Japanese State Policy toward Religion Paved the Way for Christian Weddings. Journal of Religion in Japan. https://brill.com/view/journals/jrj/aop/article-1163-22118349-20210001/article-1163-22118349-20210001.xml
Earhart, H. Byron. Japanese Religion: Unity and Diversity, in The Religious Life of Man Series. Second ed. Encino, Calif.: Dickenson Publishing Co., 1974. ISBN 0-8221-0123-8
Inoue, Nobutaka et al. Shinto, a Short History (London: Routledge Curzon, 2003) online เก็บถาวร 2020-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Matsunaga, Daigan; Matsunaga, Alicia (1996), Foundation of Japanese Buddhism, Vol. 1: The Aristocratic Age, Los Angeles; Tokyo: Buddhist Books International. ISBN 0-914910-26-4
Matsunaga, Daigan, Matsunaga, Alicia (1996), Foundation of Japanese Buddhism, Vol. 2: The Mass Movement (Kamakura and Muromachi Periods), Los Angeles; Tokyo: Buddhist Books International. ISBN 0-914910-28-0
Picken, Stuart D. B. (1994). Essentials of Shinto an Analytical Guide to Principal Teachings. Westport, Conn.: Greenwood Press. ISBN 9780313369797.
Reader, Ian (1991). Religion in Contemporary Japan, Honolulu: University of Hawaii Press
Matsunami, Kodo (2004). "A guide to Japanese Buddhism" (PDF). Tokyo: Japan Buddhist Federation. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-02. สืบค้นเมื่อ 15 May 2021.
Shimazono, Susumu (2004): From Salvation to Spirituality: Popular Religious Movements in Modern Japan. Trans Pacific Press
Sims, Barbara (1989). Traces That Remain: A Pictorial History of the Early Days of the Bahá'í Faith Among the Japanese. Osaka, Japan: Japan Bahá'í Publishing Trust.
Staemmler, Birgit, Dehn, Ulrich (ed.): Establishing the Revolutionary: An Introduction to New Religions in Japan. LIT, Münster, 2011. ISBN 978-3-643-90152-1
Victoria Bestor, Theodore C. Bestor, Akiko Yamagata. Routledge Handbook of Japanese Culture and Society. Routledge, 2011. ASIN B004XYN3E4, ISBN 0415436494
John Breen, Mark Teeuwen. Shinto in History. Curzon Press, Richmond, Surrey, England, 2000. ISBN 0700711708
Steven Engler, Gregory P. Grieve. Historicizing "Tradition" in the Study of Religion. Walter de Gruyter, Inc., 2005. ISBN 3110188759. pp. 92–108
George Williams, Ann Marie B. Bhar, Martin E. Marty. Shinto. Religions of the World. Chelsea House, 2004. ISBN 0791080978
John Breen, Mark Teeuwen. A New History of Shinto. Blackwell, 2010. ISBN 1405155167
Earhart H. Religion in Japan: Unity and Diversity. Cengage Learning, 2013. ISBN 1133934811
Delmer Brown, John Whitney Hall. The Cambridge History of Japan, Volume 1. Cambridge University Press, 1993. ISBN 0521223520
Ikuo Higashibaba. Christianity in Early Modern Japan: Kirishitan Belief and Practice. Brill Academic Publishing, 2002. ISBN 9004122907
Craig, Edward (1998), Routledge Encyclopedia of Philosophy, Volume 7, Taylor & Francis, ISBN 978-0-415-07310-3
แหล่งข้อมูลอื่น

International Religious Freedom Report 2015: Japan, most recent International Religious Freedom Report by the United States Department of State's Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor
Fitzgerald, Tim (2003-07-10). "Religion and the Secular in Japan: Problems in History, Social Anthropology and the Study of Religion". Electronic Journal of Contemporary Japanese Studies.
Kavanagh, Christopher M. and Jong, Jonathan (2020). Is Japan Religious? 14(1), DOI 10.1558/jsrnc.39187, pp. 152–180, https://journals.equinoxpub.com/OLDJSRNC/article/view/39187
LeFebvre, J. (2015). Christian wedding ceremonies: “Nonreligiousness” in contemporary Japan. Japanese Journal of Religious Studies, 42(2), 185–203. http://nirc.nanzan-u.ac.jp/nfile/4454
LeFebvre, J. (2021). The Oppressor's Dilemma: How Japanese State Policy toward Religion Paved the Way for Christian Weddings. Journal of Religion in Japan. https://brill.com/view/journals/jrj/aop/article-1163-22118349-20210001/article-1163-22118349-20210001.xml
| ด ค กศาสนาในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจีย  จอร์แดน  จีน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ญี่ปุ่น  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไนดารุสซาลาม  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  เยเมน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  เซาท์ออสซีเชีย  ไต้หวัน  นอร์เทิร์นไซปรัส  นากอร์โน-คาราบัค  อับฮาเซีย 
เขตบริหารพิเศษ และเขตสังกัด:  เกาะคริสต์มาส  หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)  มาเก๊า  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  ฮ่องกง 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
ซิมแอ้นท์

| ซิมแอ้นท์ |
| --- | --- |
ผู้พัฒนา: Maxis Software Imagineer Co., Ltd. (SNES)
ผู้จัดจำหน่าย: Maxis Software
ออกแบบ: Justin McCormick, วิลล์ ไรต์
เครื่องเล่น: Amiga, DOS, SNES, Windows 3.x, Mac OS, NEC PC-9801
วางจำหน่าย: 1991 (DOS, Windows 3.x, Mac) 1992 (Amiga) 1993 (SNES)
แนว: Life simulation game
รูปแบบ: Single player
ซิมแอ้นท์ เป็นเกมปี 1991 ประเภทจำลองชีวิต บนเครื่องของคอมพิวเตอร์ พัฒนาโดย แมกซิส
ลักษณะของเกม

เกมนี้เป็นการจำลองชีวิตของฝูงมด เกมนี้ประกอบด้วย 3 โหมดคือ Quick Game Full Game และ Experimental Game มันถูกออกสำหรับ IBM PC Commodore Amiga Apple Macintosh และ ซูเปอร์แฟมิคอม  เวอร์ชันนินเทนโด ซึ่งบวกไปอีกแปด Scenario ซึ่งสถานการณ์เป็นเป้าหมายสูงสุดคือศัตรูที่ร้ายคือ มดแดง  ในเกมมีสถานการณ์อันตรายที่แตกต่างกัน
ในซิมแอ้นท์ที่ผู้เล่นจะรับบทเป็นมดในรังมดดำ ในที่สวนหลังบ้านแถบชานเมืองนี้ อาณาจักรมดดำต้องต่อสู้กับมดแดง เพื่อเป้าหมายสูงสุดในการครอบครองอาณาจักรมดในสวนหลังบ้าน และบุกเข้าไปในบ้าน ในที่สุดจะต้องถูกขับไล่จาก แมลงช้าง แมงมุม และ คนซึ่งเป็นเจ้าของบ้าน ในความเชื่อนี้ ซิมแอ้นท์  แตกต่างจากเกมจำลองชีวิตอื่นๆ ตรงที่ไม่มีจุดจบที่ชัดเจน  ผู้เล่นสามารถเล่นต่อไปเรื่อยๆ  โดยมีเป้าหมายในการขยายรังมด  และเอาชีวิตรอดจากภัยคุกคามต่างๆ
ลักษณะของเกม > โหมดการเล่น

โหมด Quick Game, Full Game และ Experimental Game
แต่ละโหมดจะมีความยากและเป้าหมายต่างกันไป  เช่น
โหมด Quick Game จะเป็นการเล่นแบบจบไปเร็วๆ
โหมด Full Game จะเป็นโหมดการเล่นเต็มรูป ที่คุณต้องจัดการและบริหารอยากสุดกำลัง
โหมด Experimental Game จะเปิดโอกาสให้ผู้เล่นทดลองปรับแต่งค่าต่างๆ ในเกมได้อย่างอิสระ
ลักษณะของเกม > ศัตรู

นอกจากมดแดงที่คุณกล่าวถึง  ยังมีศัตรูอื่นๆ อีก  เช่น  แมงมุม  กิ้งก่า  และนก  ซึ่งจะคอยคุกคามรังมดของเรา
ลักษณะของเกม > การควบคุม

ผู้เล่นสามารถควบคุมมดแต่ละตัว หรือกลุ่มมด  เพื่อสั่งให้ทำงานต่างๆ  เช่น  หาอาหาร  สร้างรัง  ต่อสู้กับศัตรู  และขนย้ายสิ่งของ
ความนิยม

ซิมแอ้นท์ ได้รับความนิยมอย่างมากในช่วงปี 1990  และได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในเกมจำลองชีวิตที่ดีที่สุด  แม้ว่ากราฟิกจะดูเรียบง่ายเมื่อเทียบกับเกมยุคใหม่  แต่ระบบการเล่นที่ซับซ้อนและท้าทาย  ยังคงทำให้เกมนี้เป็นที่จดจำของผู้เล่นหลายคน
ดูเพิ่ม

แมกซิส
แหล่งข้อมูลอื่น

SimAnt ที่ MobyGames
ชาเนล

| --- | --- |


ประเภท: มหาชน
อุตสาหกรรม: แฟชั่น
ก่อตั้ง: 1909; 115 ปีที่แล้ว (1909)
ผู้ก่อตั้ง: โกโก ชาเนล
สำนักงานใหญ่: ลอนดอน สหราชอาณาจักร
จำนวนที่ตั้ง: 500+
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก:  ลีน่า แนร์ (ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร)  เวอร์ฌินี วิอารด์ ผู้อำนวยการออกแบบ  Philippe Blondiaux รองประธานเจ้าหน้าที่บริหารด้านการเงิน  โอลิวิแยร์ โปลช์ ผู้เชี่ยวชาญน้ำหอม 
ผลิตภัณฑ์:  โอตกูตูร์  เสื้อผ้าสำเร็จรูป  น้ำหอม  เครื่องเพชรพลอย  เครื่องประดับแฟชั่น 
รายได้:  $ 11 พันล้าน (2018)
รายได้จากการดำเนินงาน: 6,407,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2566) 
รายได้สุทธิ: € 1.3 พันล้าน (2016)
เจ้าของ:   อะเลน เวิร์ตไทเมอร์  เจอราร์ด เวิร์ตไทเมอร์ 
พนักงาน: 1,270 (2010) 20,000 (2018)
เว็บไซต์: www.chanel.com
ชาเนล เอส.เอ. (ฝรั่งเศส: Chanel S.A.) เป็นบริษัทเอกชนเจ้าของคืออะเลน เวิร์ตไทเมอร์ และเจอราร์ด เวิร์ตไทเมอร์ ซึ่งเป็นหลานของปีแยร์ เวิร์ตไทเมอร์ ธุรกิจชาเนลเริ่มต้นขึ้นจากการทำศิลปะการตัดเย็บขั้นสูงหรือโอตกูตูร์ของกาเบรียล ชาเนลหรือโกโก ชาเนล ชาเนล เอส.เอ. เป็นบริษัทที่ทำธุรกิจโอตกูตูร์ เสื้อผ้าพร้อมใส่หรือเสื้อผ้าสำเร็จรูป สินค้าฟุ่มเฟือย และเครื่องประดับแฟชั่น โกโก ชาเนล มีทัศนติเกี่ยวกับรูปร่างของผู้หญิง เธอเชื่อว่าผู้หญิงควรใส่เสื้อผ้าให้เหมาะสมกับสรีระตัวเอง ในขณะสมัยนั้นแฟชั่นที่ได้รับความนิยมของผู้หญิงคือชุดรัดเอวคลอเซ็ท และกระโปรงบานสุ่ม สินค้าชาเนลในขณะนั้นได้รับการนำเสนอโดยนางแบบและนักแสดงหญิงอิเนส เดอ ลา เฟรซองจ์, กาทรีน เดอเนิฟว์, แครอล บูเก, วาเนสซา พาราดีส์, นิโคล คิดแมน, ออเดรย์ ตาตู, เคียรา ไนต์ลีย์ และมาริลิน มอนโร
เอกลักษน์ > โลโก้

เครื่องหมายการค้าของชาแนลประกอบด้วยตัวอักษรโรมันตัวซี (C) สองตัวที่เชื่อมต่อกัน หนึ่งหน้าซ้ายและหนึ่งหน้าขวา โลโก้ไม่ได้จดทะเบียนเป็นเครื่องหมายการค้าจนกว่าชาแนลร้านแรกจะก่อตั้งขึ้น ชาเนลจึงตกเป็นเป้าหมายของการปลอมแปลงเป็นจำนวนมาก โดยประเทศจีนเป็นผู้จัดจำหน่ายสินค้าที่สำคัญ กระเป๋าชาเนลรุ่นคลาสสิกแท้ขายได้ตั้งแต่ประมาณ 4,150 เหรียญสหรัฐ ในขณะที่ของปลอมมักมีราคาประมาณ 200 เหรียญสหรัฐ ดังนั้นเริ่มต้นในทศวรรษ 1990 กระเป๋าชาเนลแท้ทุกรุ่นจึงมีหมายเลขประจำทุกใบ
ผลิตภัณฑ์ > น้ำหอม

ในปี 1924 ปีแยร์ เวิร์ตไทเมอร์ได้ก่อตั้งบริษัทพาร์ฟูมส์ชาเนลขึ้นเพื่อผลิตและจำหน่ายน้ำหอมร่วมถึงเครื่องสำอาง นับตั้งแต่ก่อตั้งพาร์ฟูมส์ชาเนลได้มีผู้บริหาร 4 คน คือ
เออร์เนสต์ โบ (1920–1961)
เฮนรี โรเบิร์ต (1958–1978)
ฌัก โปลช์ (1978–2015)
โอลิวิแยร์ โปลช์ (2015–ปัจจุบัน)
ผลิตภัณฑ์ > เครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์ดูแลผิว

เครื่องสำอางเป็นผลิตภัณฑ์ของชาแนลที่สามารถเข้าถึงได้มากที่สุด โดยมีเคาน์เตอร์ในห้างสรรพสินค้าทั่วโลกรวมถึงแฮร์รอดส์ แกลเลอรีลาฟาแยต์ ฮัดสันเบย์ เดวิดโจนส์ ฯลฯ
ร้านค้า

ปัจจุบันชาเนล เอส.เอ. เปิดบริการร้านค้าประมาณ 310 แห่งทั่วโลก 94 แห่งในเอเชีย 70 แห่งในยุโรป 10 แห่งในตะวันออกกลาง 128 แห่งในอเมริกาเหนือ 1 แห่งในอเมริกากลาง 2 แห่งในอเมริกาใต้ และ 6 แห่งในโอเชียเนีย
ร้านค้า > ประเทศไทย

ชาเนลบูติกที่เปิดในประเทศไทยมีทั้งหมด 3 ร้าน ได้แก่ สยามพารากอน, เซ็นทรัล เอ็มบาสซี และบูติกชั่วคราวที่เอ็มสเฟียร์ (ย้ายมาจากเอ็มควอเทียร์ ซึ่งอยู่ระหว่างการปรับปรุง) นอกจากนี้ยังมีส่วนของเครื่องสำอางและน้ำหอม ที่เปิดให้บริการในห้างสรรพสินค้า, ร้านรวมเครื่องสำอาง และเปิดเป็นร้านแยกต่างหากที่ไอคอนสยาม, เมกาบางนา และเอ็มสเฟียร์
ทูตตราสินค้า

| โมเดล | สัญชาติ |
| --- | --- |
เนโอมี แคมป์เบลล์:  สหราชอาณาจักร
มารี-เฮเลน อาร์นอด์:  ฝรั่งเศส
เฟรจา เบฮา อีริคเซน:  เดนมาร์ก
Saskia de Brauw:  เนเธอร์แลนด์
อิเนส เดอ ลา เฟรซองจ์:  ฝรั่งเศส
คลาวเดีย ชิฟเฟอร์:  เยอรมนี
หลิว เหวิน:  จีน
ชู เพ:  จีน
หมิง ซี:  จีน
แอบบี ลี เคอร์ชอว์:  ออสเตรเลีย
ซาชา ปีโววารอฟวา:  รัสเซีย
ไฮดี เมาท์:  สหรัฐอเมริกา
Micaela Cardenas:  สหรัฐอเมริกา
ลิลลี โรส เดปป์:  ฝรั่งเศส
Sigrid Agren:  ฝรั่งเศส
แบ็บติส จีอาบิโคนี:  ฝรั่งเศส
Magda Laguinge:  อาร์เจนตินา
ลินดา อีวานเกลิสตา:  แคนาดา
Anja Rubik:  โปแลนด์
Kasia Struss:  โปแลนด์
นาตาชา โพลี:  รัสเซีย
Bianca Balti:  อิตาลี
Chiharu Okunugi:  ญี่ปุ่น
พัก ซูจู:  เกาหลีใต้
เจนนี คิม:  เกาหลีใต้
โทนี การ์น:  เยอรมนี
โจน สมอลส์:  ปวยร์โตรีโก
Kati Nescher:  เยอรมนี
ลินด์เซย์ เอลลิงสัน:  สหรัฐอเมริกา
Vlada Roslyakova:  รัสเซีย
โกโก โรชา:  แคนาดา
คริสตี เทอร์ลิงตัน:  สหรัฐอเมริกา
ลินด์ซีย์ วิกซ์สัน:  สหรัฐอเมริกา
แองเจลา ลินด์วอลล์:  สหรัฐอเมริกา
เจมมา วอร์ด:  ออสเตรเลีย
ลารา สโตน:  เนเธอร์แลนด์
สเตลลา เทนแนนต์:  สหราชอาณาจักร
คารา เดเลอวีน:  สหราชอาณาจักร
คริสเตน สจ๊วต:  สหรัฐอเมริกา
เกรซ อลิซาเบธ:  สหราชอาณาจักร
แอนนา อีเวอร์:  เยอรมนี
Luna Bijl:  เนเธอร์แลนด์
มาร์โก แคสเทลลี:  อิตาลี
จี-ดรากอน:  เกาหลีใต้
มาร์โก ร็อบบี:  ออสเตรเลีย
วิลโลว์ สมิท:  สหรัฐอเมริกา
ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์:  สหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
บูติกชาเนลที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
มัสยิดฟัยศ็อล

| มัสยิดฟัยศ็อล |
| --- | --- |
ชาห์ ฟัยศ็อล มัสยิด   فیصل مسجد
มัสยิดฟัยชัล มัสยิดแห่งชาติของประเทศปากีสถาน
ศาสนา
ศาสนา: นิกายซุนนี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: อิสลามาบาด,  ปากีสถาน
ที่ตั้งในประเทศปากีสถาน
พิกัดภูมิศาสตร์: 33°43′48″N 73°02′18″E﻿ / ﻿33.729944°N 73.038436°E﻿ / 33.729944; 73.038436
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: Vedat Dalokay
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: อิสลามร่วมสมัย
เริ่มก่อตั้ง: 1987
ค่าก่อสร้าง: 120 ล้าน USD
ลักษณะจำเพาะ
ความจุ: 300,000
หอคอย: 4
ความสูงหอคอย: 90 m (300 ft)
มัสยิดฟัยศ็อล, มัสยิดไฟซอล หรือ มัสยิดฟัยซัล (อังกฤษ: Faisal Mosque; อูรดู: فیصل مسجد, อักษรโรมัน: faisal masjid) เป็นมัสยิดในอิสลามาบาด ประเทศปากีสถาน ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขา Margalla Hills มัสยิดนี้ประกอบด้วยการออกแบบร่วมสมัย มีชั้นนอกของอาคาร 8 ด้านซึ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจากกระโจมเบดูอิน (Bedouin tent)  มัสยิดฟัยศ็อลเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของทั้งประเทศปากีสถานและของเมืองอิสลามาบาด และได้รับการเรียกขานว่าเป็นมัสยิดที่มีสถาปัตยกรรมร่วมสมัยที่มีอิทธิพลต่อสถาปัตยกรรมอิสลาม
การก่อสร้างมัสยิดเริ่มต้นขึเนในปี 1976 หลังการจัดสรรงบประมาณ $120 ล้าน ที่พระราชทานโดย สมเด็จพระราชาธิบดีฟัยชัลแห่งซาอุดิ ที่ซึ่งมัสยิดตั้งชื่อจากพระนามของพระองค์ งานออกแบบที่แปลกใหม่นี้เป็นผลงานของสถาปนิกชาวตุรกี Vedat Dalokay ซึ่งได้รับการคัดเลือกจากการประกวดในระดับนานาชาติ ด้วยลักษณะที่ขาดโดมแบบที่พบในมัสยิดทั่วไป มัสยิดฟัยศ็อลล้อมรอบด้วยหออะษานสูง 260ฟุต สี่หอ ภายในมัสยิดสามารถจุคนได้ 10,000 คน
ด้วยพื้นที่รวมทั้งหมดของมัสยิดอยู่ที่ 54,000 ตารางฟุต มัสยิดฟัยศ็อลจึงเป็นส่วนสำคัญของภูมิทัศน์เมืองอิสลามาบาด มัสยิดตั้งอยู่ที่ปลายด้านเหนือของถนนฟัยศ็อล (Faisal Avenue) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมือง เชิงเขาของ Margalla Hills ซึ่งเป็นส่วนเชิงเขาตอนปลายทางตะวันตกที่สุดของเทือกเขาหิมาลัย มัสยิดนี้เป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศปากีสถาน และเคยดำรงตำแหน่งมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในโลกตั้งแต่ปี 1986 ถึงปี 1993 จนกระทั่งโครงการมัสยิดขนาดใหญ่ต่าง ๆ ในประเทศซาอุดีอาระเบียสร้างสำเร็จ ในปัจจุบันมัสยิดฟัยศ็อลเป็นมัสยิดที่มีพื้นที่ความจุสูงที่สุดในโลกเป็นอันดับที่สี่
รางวัลและเกียรติยศ

รางวัลอะกา ข่าน เพื่อสถาปัตยกรรม (Aga Khan Award for Architecture) สำหรับสถาปนิกผู้ออกแบบมัสยิดฟัยศ็อล
ดูเพิ่ม

มัสยิดบาดชาฮี
สถาปัตยกรรมอิสลาม
รายชื่อมัสยิดที่ใหญ่ที่สุด
ราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ดแห่งอียิปต์

ราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ดแห่งอียิปต์ หรือที่เรียกว่า มณฑลอียิปต์ที่ 2 เป็นราชวงศ์ของจักรวรรดิเปอร์เซียแห่งราชวงศ์อะคีเมนิด ระหว่าง 343 ถึง 332 ปีก่อนคริสตกาล สถาปนาขึ้นโดยกษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 3 กษัตริย์แห่งเปอร์เซีย หลังจากการพิชิตอียิปต์และขึ้นครองราชย์เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์ในเวลาต่อมา และราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ดสิ้นสุดลงเมื่อกษัตริย์อเล็กซานเดอร์มหาราชทรงพิชิตอียิปต์
ช่วงเวลาของราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ดแห่งอียิปต์เป็นครั้งที่สองที่ผู้ปกครองชาวเปอร์เซียปกครองอียิปต์ ดังนั้นจึงเป็นที่มาของคำว่า "มณฑลอียิปต์ที่ 2" ก่อนการสถาปนาราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ด อียิปต์มีช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ได้รับเอกราช โดยราชวงศ์ของฟาโรห์ชาวพื้นเมืองจำนวน 3 ราชวงศ์ผลัดเข้ามาปกครอง (ราชวงศ์ที่ยี่สิบแปด, ยี่สิบเก้า และสามสิบ) ช่วงที่ชาวเปอร์เซียเข้ามาปกครองก่อนหน้านี้เรียกว่า "มณฑลอียิปต์ที่ 1" หรือราชวงศ์ที่ยี่สิบเจ็ดแห่งอียิปต์ (ระหว่าง 525–404 ปีก่อนคริสตกาล)
ประวัติราชวงศ์ > การดำเนินการทางทหารมายังอียิปต์ครั้งแรก

ในราว 351 ปีก่อนคริสตกาล กษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสทรงได้เริ่มดำเนินการทหารเพื่อตีอียิปต์คืนกลับมา หลังจากการก่อจลาจลในรัชสมัยกษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 2 ซึ่งเป็นพระราชบิดาของพระองค์ ในเวลาเดียวกัน การก่อจลาจลได้ปะทุขึ้นในเอเชียไมเนอร์ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากธีบส์ ซึ่งจะกลายเหตุการณ์รุนแรง กษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสทรงเคลื่อนทัพไปยังอียิปต์โดยระดมกองทัพจำนวนมหาศาลและไปรบกับฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 หลังจากนั้นหนึ่งปีแห่งการต่อสู้กับฟาโรห์แห่งอียิปต์ พระองค์ทรงพ่ายแพ้ให้กับฟาโรห์เนคทาเนโบด้วยการสนับสนุนของทหารรับจ้างที่นำโดยนายพลชาวกรีกดิโอฟานตุสและลามิอุส กษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสทรงถูกบังคับให้ล่าถอยและเลื่อนแผนการพิชิตอียิปต์คืนออกไป