stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภารกิจอัลบานี
ภาพรวม

ภารกิจของกองพลพลร่มที่ 101 คือการยึดทางออกของถนนคันดินทั้ง 4 สาย หลังหาดยูทาห์, ทำลายฐานปืนใหญ่ของเยอรมันที่แซงก์มาแต็งเดอแวร์วีย์ (Saint-Martin-de-Varreville),  ยึดอาคารบริเวณใกล้เมซีแยรส์ ซึ่งเชื่อกันว่าถูกใช้เป็นที่พักและศูนย์บัญชาการของหน่วยทหารปืนใหญ่เยอรมัน, ยึดแนวแม่น้ำดูฟว์ใกล้ ลา แบร์แกตต์ ตรงข้ามเมืองการ็องตง (Carentan), ยึดสะพานข้ามแม่น้ำดูฟว์ที่ลาปอร์ ตรงข้ามเมืองแบร์วองส์ (Brevands), ทำลายสะพานข้ามแม่น้ำดูฟว์ที่แซงก์กงดูมงต์ (Sainte-Come-du-Mont) และวางแนวป้องกันรอบแม่น้ำดูฟว์
ในระหว่างขั้นตอนของภารกิจนั้น หน่วยจะต้องทำลายการสื่อสารของฝ่ายเยอรมัน, สร้างสิ่งกีดขวางการส่งกำลังบำรุงของฝ่ายเยอรมันรวมถึงวางแนวตั้งรับระหว่างหัวหาดและที่วาโลญส์ (Valognes), จัดตั้งพื้นที่ส่งกำลังบำรุงในขอบเขตของหน่วยที่เลฟอร์ช (les Forges) และเชื่อมแนวกับกองพลพลร่มที่ 82
กองกำลังของฝ่ายเยอรมันที่ทำการตั้งรับในปฏิบัติการครั้งนี้ประกอบด้วย กองพันที่ 3 ของกรมทหารเกรเนเดียร์ที่ 1058 (กองพลขนส่งทางอากาศที่ 91) ในบริเวณใกล้เคียงกับแซงก์ โกม ดู มงต์, กรมทหารเกรเนเดียร์ที่ 919 (กรมทหารราบที่ 709) หลังหาดยูทาห์, กรมทหารปืนใหญ่ที่ 191 (105 มม.โฮล์วิตเซอร์, กองพลขนส่งทางอากาศที่ 91) และกรมพลร่มที่ 6 ที่ถูกส่งไปที่การ็องตง (Carentan) ในวันดีเดย์
บรรยายสรุป

ภารกิจอัลบานีเป็นหนึ่งในสองปฏิบัติการกระโดดร่มร่วมกับ "ภารกิจบอสตัน" ที่ตามมาหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นเพื่อส่งกองพลพลร่มที่ 82 ในแต่ละภารกิจจะประกอบด้วยกรมพลร่มสามกรม จุดลงของกองกองพลพลร่มที่ 101 อยู่ทางตะวันออกและใต้ของ แซงก์ แมร์ เอกลิส กำหนดด้วยตัวอักษร A, C และ D จากเหนือถึงใต้ (จุดลง B เป็นจุดลงของกรมพลร่มที่ 501 ก่อนการเปลี่ยนจุดกระโดดในวันที่ 27 พฤษภาคม)
กรมพลร่มแต่ละกรมจะถูกขนส่งไปเป็นชุดละ 3 หรือ 4 (ในแต่ละขบวนจะประกอบด้วยเครื่องซี - 47 36, 45 หรือ 54 ลำ) รวมทั้งหมดสิบชุดหรือ 432 ลำเครือ่งบินแต่ละลำจะได้รับการพ่นสีในแต่ละชุดของตัวเอง (หมายเลขเหล่านี้มีไว้เพื่อช่วยเหลือพลร่มให้ขึ้นเครื่องได้อย่างถูกต้อง) และแปรขบวนเป็นรูปตัวอักษร "V" (เครื่องบินสามลำในแต่ละแถวและชุดละ 9 ลำ) แต่ละชุดถูกวางกำหนดเวลาให้ปล่อยพลร่มเป็นกลุ่มเหนือจุดปล่อยห่างกัน 6 นาทีโดยที่เครื่องแต่ละลำสามารถขนพลร่มได้ลำละ 15-18 นาย
การเตรียมการโดดก่อนการกระโดดร่มหลักได้ถูกเตรียมการโดยทีมพาร์ธไฟน์เดอร์ สามทีมซึ่งมาถึงจุดลงสามสิบนาทีก่อนกองกำลังหลักจะมาถึง เพื่อติดตั้งเครื่องส่งสัญญาณนำทางประกอบด้วย เครื่องส่งสัญญาณยูเรก้า และไฟสัญญาณบอกตำแหน่ง เพื่อนำทางเครื่องซี - 47 ไปถึงจุดปล่อยในความมืดได้
เพื่อให้เกิดความประหลาดใจ พลร่มได้บินผ่านเหนือนอร์มังดีในความสูงระดับต่ำจากทางทิศตะวันตก เครื่องบินในแต่ละชุดได้แยกตัวเมื่อเวลา 22.30 น. ของคืนวันที่ 5 มิถุนายน หลังจากนั้นได้บินข้ามทางตะวันตกเฉียงใต้ของช่องแคบอังกฤษ ในระดับความสูง 150 เมตรเหนือระดับน้ำทะเลเพื่อป้องกันการตรวจจับจากเรดาห์ของฝ่ายเยอรมัน ในขณะที่บินอยู่เหนือน้ำเครื่องบินทุกลำได้รับคำสั่งให้ดับไฟทุกดวงในเครื่องบิน เมื่อเครื่องบินมาถึงเรือนำทางรหัส "โฮโบเคน" (Hoboken) ที่บรรทุกเครื่องส่งสัญญาณยูเรกามาด้วย เครื่องบินแต่ละลำได้เลี้ยวซ้ายไปทางตะวันออกเฉียงใต้และบินเหนือหมู่เกาะในช่องแคบอังกฤษเพื่อไปถึงจุดหมายสุดท้ายคือ แหลมโกเต็นแต็งรหัส "โมลชูส์" (Muleshoe)
ขณะที่บินอยู่เหนือแหลมโกเต็นแต็งมีปัจจัยหลายอย่างที่ลดความแม่นยำในการนำทางไปสู่จุดปล่อยตัว เช่นกลุ่มเมฆหนาทางตะวันตกประมาณครึ่งนึงของแหลมที่ความสูง 1,500 ฟุตและหมอกในบริเวณพื้นดินเหนือจุดปล่อย และการยิงต่อต้านจากปืนต่อสู้อากาศยานของเยอรมัน สภาพอากาศที่ย่ำแย่ทำให้ฝูงบินแต่ละชุดแยกกันและการยิงต่อต้านจากภาคพื้นดินก็ทำให้ฝูงบินกระจัดกระจายมากขึ้นอีกด้วย อย่างไรก็ตามปัจจัยหลักที่ทำให้การกระโดดร่มมีข้อจำกัด ไม่ใช่ปัจจัยต่างๆที่กล่าวมาข้างต้น หากแต่เป็นการตัดสินใจที่จะกระโดดร่มในตอนกลางคืนต่างหาก
การจู่โจมในวันดีเดย์ > จุดปล่อย เอ (Drop Zone A)

พลร่มกองพลพลร่มที่ 101 "อินทรีโกญจนาท" ได้กระโดดออกจากเครื่องในช่วงเวลา 00.48 น. ถึง 01.40 น. ในวันที่ 6 มิถุนายน พลร่มระลอกแรกได้เดินทางมาถึงจุดปล่อย เอ (DZ A) ซึ่งอยู่เหนือสุด กลุ่มเมฆหนาไม่ได้เป็นสาเหตุทำให้รูปขบวนของฝูงบินแตกตัว แต่ระบบนำร่องและสัญญาณที่ขาดๆหายๆของเครื่องส่งสัญญาณยูเรก้าต่างหากที่เป็นสาเหตุ ถึงแม้ว่ากองพันที่ 2 ของกรมพลร่มที่ 502 จะกระโดดเป็นกลุ่มขนาดเล็ก แต่ก็โดดลงผิดจุด ในขณะที่ผู้บังคับการกองพันที่สอง พ.ท.สตีฟ เอ แชปเพียส กระโดดลงถูกจุดแต่แทบจะเป็นคนเดียวที่โดดถูกจุด พ.ท.สตีฟ และพลร่มที่รวมพลมาได้เข้ายึดฐานปืนใหญ่และคนพบว่าฐานปืนใหญ่นี้ถูกทำให้ใช้การไม่ได้แล้วจากการโจมตีทางอากาศ
พลร่มที่เหลือของกรมพลร่มที่ 502 (70 กลุ่มใน 80) กระโดดร่มแบบไร้ซึ่งรูปขบวนรอบๆ จุดปล่อยที่ถูกกำหนดไว้โดยหน่วยพาร์ธไฟน์เดอร์บริเวณใกล้ชายหาด ผู้บังคับการกองพันที่ 1 และ 3 (พ.ท.แพทริก เจ.แคซซิดี (1/502) และ พ.ท.โรเบิร์ท จี.โคล (3/502) ได้จัดตั้งหน่วยขนาดเล็กและปฏิบัติตามภารกิจที่ได้รับมอบหมายในวันดีเดย์ได้สำเร็จ หน่วยของ พ.ท.แคซซิดี ได้ยึดแซงก์มาแต็งเดอแวร์วีย์ (Saint-Martin-de-Varreville) สำเร็จในเวลา 06.30น. และได้ส่งหน่วยลาดตระเวณภายใต้การควบคุมของ ส.อ.แฮร์ริสัน ซี.ซัมเมอร์ส เข้ายึดเป้าหมาย "XYZ" ซึ่งเป็นค่ายทหารใกล้เมซีแยรส์ และตั้งแนวป้องกันตั้งแต่โฟการ์วีย์ (Foucarville) จนถึงเบอเซอวีย์ (Beuzeville) พ.ท.โคล และคณะเคลื่อนที่ในตอนกลางคืนจากบริเวณใกล้แซงต์แมร์เอกลีส (Sainte-Mère-Église) ไปที่ฐานปืนใหญ่ใกล้แวร์วีย์ (Varreville) หลังจากนั้นได้ทำการยึดถนนคันดินสายที่ 4 ซึ่งถูกป้องกันโดยการยิงจากปืนใหญ่เยอรมันหลังจากนั้น พ.ท.แคสซิดี ได้แจ้งกับ กองพลทหารราบที่ 4 ว่าถนนสายนี้ไม่สามารถใช้เป็นทางออกได้
ปืนใหญ่ของกองพลที่ถูกขนส่งมาทางอากาศ ไม่ได้ถูกใช้งานเท่าที่ควรและเป็นการขนส่งทางอากาศที่แย่ที่สุดในปฏิบัติการครั้งนี้ ปืนใหญ่เหล่านี้สูญหายไปเกือบหมดยกเว้นปืนใหญ่โฮล์วิตเซอร์ 1 กระบอกส่วนที่เหลือพลาดจุดปล่อยไปทางเหนือ 32 กม.
การจู่โจมในวันดีเดย์ > จุดปล่อย ซี (Drop Zone C)

การกระโดดระลอกสองได้กำหนดให้กรมพลร่มที่ 506 กระโดด ณ จุดปล่อย ซี (DZ C) ระยะ 1.6 ก.ม.ทางตะวันตกของแซงต์มารีดูมงต์ (Sainte-Marie-du-Mont) กลุ่มเมฆที่หนาและการยิงตอบโต้จากภาคพื้นดินในระยะ 16 ก.ม.ได้ทำให้เครื่องบิน 3 จาก 81 ลำหลงทางก่อนการกระโดดจะเริ่มต้นขึ้น เครื่องบินลำแรกนำโดย ร.ท.มาร์วิน เอฟ.เมียร์ จากฝูงบินขนส่งทางอากาศที่ 439 ถูกระดมยิง ร.ท.เมียร์ ได้ประคองเครื่องระหว่างที่พลร่มกำลังกระโดดออกจากเครื่องก่อนเครื่องจะตก วีรกรรมในครั้งนี้ทำให้เขาได้รับ "กางเขนสดุดีวีรกรรมอันโดดเด่น" (Distinguished Service Cross) กองพันที่ 1 ของกรมพลร่มที่ 506 นำโดย พ.ท.วิลเลียม แอล.เทอเนอร์ (ซึ่งเสียชีวิตในการรบในวันต่อมา) ได้กระโดดร่มลงในจุดปล่อย ซี อย่างแม่นยำส่วนที่เหลือ 2 ใน 3 รวมถึงผู้บังคับการกรมพลร่มที่ 506 พ.อ.รอเบิร์ต เอฟ. ซิงก์ ได้กระโดดลงห่างจากจุดที่กระโดดไว้ในระยะไม่เกินหนึ่งไมล์
กองพันที่ 2 ที่ควบคุมโดย พ.ท.โรเบิร์ต แอล.สเตรเยอร์ ส่วนใหญ่ได้กระโดดร่มห่างจากจุดที่กำหนดไว้คือทางตะวันตกของแซงต์แมร์เอกลีส (Sainte-Mère-Église) ในที่สุดกองพันที่ 2 ก็สามารถรวมพลได้บริเวณใกล้โฟการ์วีย์ (Foucarville) บริเวณส่วนเหนือสุดของพื้นที่เป้าหมายของกองพล ระหว่างทางกองพันได้พบกับการต่อต้านบริเวณทางเข้าหมู่บ้านเลอเชอแมง (le Chemin) ใกล้ ๆ โอเดียงวีย์ (Houdienville) จนถึงตอนบ่าย หลังจากนั้นพบว่ากรมทหารราบที่ 4 ได้ทำการยึดทางออกไว้แล้วในเวลาก่อนหน้านี้ กองพันที่ 3 ของกรมพลร่มที่ 501 ควบคุมโดย พ.ท.จูเลี่ยน เจ.อีเวลล์ (3/501) ได้ถูกกำหนดไว้ว่าจะต้องกระโดดลงในจุดปล่อย ซี เช่นกันได้กระจัดกระจายลงทั่วบริเวณจุดปล่อยแต่ก็สามารถยึดทางออกตามจุดประสงค์ได้ กองร้อยกองบังคับการกองพลรวมถึงผู้บังคับการกองพล พลตรี.แม๊กซ์เวลล์ ดี.เทเลอร์ ได้ไปถึงทางออกที่โปป์เปอวีย์ (Pouppeville) เมื่อเวลา 06.00 น. หลังจากนั้นได้มีการปะทะกับกองกำลังบางส่วนจากกรมทหารเกรเนเดียร์ที่ 1058 ของเยอรมันเป็นเวลาหกชั่วโมง กองร้อยกองบังคับการกองพลก็สามารถยึดทางออกจากหัวหาดมาได้ก่อนที่กองพลทหารราบที่ 4 จะมาถึง
บรรณานุกรม

Warren, J. C. (1956). Airborne Operations in World War II, European Theater (PDF). USAF Historical Studies. Maxwell AFB, Alabama: USAF Historical Division, Research Studies Institute Air University. ISBN 0-89126-015-3. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 24 June 2016. สืบค้นเมื่อ 15 June 2014.
Martin Wolfe (1993). Green Light! A Troop Carrier Squadron's War from Normandy to the Rhine. Washington: Center for Air Force History. ISBN 0812281438. This book may be found on-line.
Gordon A. Harrison (1951). "The Sixth of June". Cross-Channel Attack. Washington: United States Army Center of Military History. CMH Pub 7-4. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-02-26. สืบค้นเมื่อ 2022-01-06.
Maj. Roland G. Ruppenthal (1948). "The Airborne Assault and The Battle for Carentan (8–15 June)". Utah Beach to Cherbourg. Washington: United States Army Center of Military History. CMH Pub 100-12. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-09-16. สืบค้นเมื่อ 2022-01-06.
Regimental Unit Study No. 3 "506th Parachute Infantry in Normandy Drop" เก็บถาวร 2010-06-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, an official history by S.L.A. Marshall and the basis for his book Night Drop
German Order of Battle, a private site well-documented from German records of OB, strength, and casualties
"Battle to Control Carentan" John McManus, History Net
U.S. Airborne in Cotentin Peninsula / D-Day Etat des Lieux.
แหล่งข้อมูลอื่น

US Army map of area of operations Large scale topographical map depicts the 101st's area on the right half.
Map of German dispositions on 5 June 44 เก็บถาวร 2006-09-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The SNAFU Special - Official website of the C-47 #43-15073, used in the D-Day drops, later recovered and restored at D-Day site
D-Day : U.S. Airborne in Cotentin Peninsula
เครื่องซี - 47 ของกองขนส่งทางอากาศที่ 439 ที่ได้นำพลร่มกรมพลร่มที่ 506 (หรือ แบนด์ ออฟ บราเธอร์) ไปที่นอร์มังดี
นายพลไอเซนฮาวเออร์พูดกับ ร.อ.วอลเลซ ซี.สโตรเบล และทหารในกองร้อย อี กรมพลร่มที่ 502 ในวันที่ 5 มิถุนายน ป้ายที่แขวนไว้ที่คอของ ร.อ.สโตรเบล บ่งบอกว่าเขาเป็นผู้ควบคุมการกระโดดเครื่องหมายเลข 23 ของหน่วยขนส่งทางอากาศที่ 438
ความเป็นชาย

เฮราคลีส ผู้แสดงถึงความเป็นชายของชาวอพอลโล
A man flexing his biceps to show musculinity
ความเป็นชาย (อังกฤษ: masculinity) คือ คุณสมบัติ พฤติกรรมและบทบาทที่เกี่ยวข้องกับเด็กผู้ชายและผู้ชาย โดยสังคมเป็นผู้กำหนดต่างจากความหมายของเพศชาย มาตร่ฐานต่างกันไปตามวัฒนธรรมและยุคสมัย ทั้งเพศชายและเพศหญิงสามารถแสดงออกลักษณะและพฤติกรรมของผู้ชายได้
ลัษณะที่แสดงถึงความเป็นชายในสังคมตะวันตกได้แก่ ความกล้าหาญ พึงพาตนเอง ความรุนแรง และการกล้าแสดงออก ความเป็นลูกผู้ชาย(Machismo)เป็นรูปแบบหนึ่งของความเป็นชายที่เน้นพลังอำนาจและความเป็นชายโดยไม่คำนึงถึงผลกระทบและหน้าที่
ต้นหน

ต้นหนเรือกำลังอ่านแผนที่
ต้นหน คือ เจ้าหน้าที่ชี้ทิศทางเดินเรือทะเลหรือเดินอากาศยาน มีหน้าที่เบื้องต้นในการอยู่ประจำเรือทะเลหรืออากาศยานเพื่อหาตำแหน่งของยานพาหนะตลอดเวลา กับทั้งวางแผนการเดินทาง และให้คำแนะนำแก่ผู้บังคับการเรือหรือผู้บังคับการอากาศยาน เกี่ยวกับเวลาถึงที่หมายโดยประมาณระหว่างการเดินทางและให้หลีกเลี่ยงการใช้เส้นทางอันตราย นอกจากนี้ ต้นหนยังมีหน้าที่ดูแลรักษาแผนที่สมุทร วารสารการเดินเรือ อุปกรณ์การเดินเรือ รวมตลอดถึงอุปกรณ์อื่นทางอุตุนิยมวิทยาและอุปกรณ์สื่อสารทั้งปวง
สำหรับในกองทัพอากาศในปัจจุบัน ต้นหนมักจะได้รับหน้าที่ระบบอาวุธและบังคับร่วมขึ้นอยู่กับชนิด, แบบและรุ่นของเครื่องบิน
สำหรับกองทัพเรือไทย ต้นหนเรือคือนายทหารสังกัดพรรคนาวิน ส่วนยศนั้นขึ้นอยู่กับขนาดของเรือที่ประจำการ
คำ "ต้นหน" ยังเป็นคำโบราณมีความหมายว่า คนนำทาง
สงครามโกะซันเน็ง

สงครามโกะซันเน็ง (ญี่ปุ่น: 後三年合戦; โรมาจิ: Gosannen kassen) หรือที่รู้จักในชื่อว่า สงครามสามปีช่วงหลัง เกิดสงครามในช่วงปลายยุคค.ศ. 1080 ในประเทศญี่ปุ่น จังหวัดมุตซึบนเกาะฮนชู
ประวัติ

สงครามโกะซันเน็งเป็นสงครามที่ค่อนข้างยาวนานซึ่งในขณะเวลานั้นถือเป็นการแสดงอำนาจของแต่ละคน
สงครามโกะซันเน็งเกิดจากการมีความบาดหมางกันในตระกูลคิโยฮาระ (บางครั้งถูกเรียกว่า "คิโยวาระ") การสงบศึกถือเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก มินาโมโตะ โยชิ ซึ่งเป็นผู้ปกครองจังหวัดมุตซึใน ค.ศ. 1083 พยายามทำให้การต่อสู้ระหว่าง คิโยฮาระ โนะ มาซาฮิระ, อิเอฮิระ และ นาริฮิระ สงบลง
มินะโมโตะ โยชิสงบศึกไม่สำเร็จจึงต้องใช้กองกำลังของตนเพื่อสงบศึก ได้รับความช่วยเหลือจาก ฟูจิวาระ โนะ คิโยฮาระ ท้ายที่สุด อิเอฮาระ และ นาริฮิระ ถูกฆาตกรรม
ระหว่างการบุกคานาซาวะ (1086–1089) มินาโมโตะ โยชิ จะถูกลอบสังหารแต่โดยไหวพริบเขาเห็นนกแตกรังที่ต้นไม้ทำให้เขารู้ว่ามีคนอยู่
บรรณานุกรม

Turnbull, Stephen. (1998). 'The Samurai Sourcebook'. London: Cassell & Co.
สรรพเทวนิยม

เนบิวลาเกลียวมีชื่อเรียกทั่วไปว่า "ดวงตาแห่งพระเจ้า"
สรรพเทวนิยม (อังกฤษ: Pantheism) เป็นแนวคิดซึ่งเชื่อว่าเอกภพ (ธรรมชาติ) กับพระเป็นเจ้านั้นเป็นสิ่งเดียวกัน ดังนั้นผู้ที่เชื่อในสรรพเทวนิยมจึงไม่เชื่อในแนวคิดพระเจ้าที่เป็นตัวบุคคล มีรูปร่างแบบมนุษย์ (anthropomorphism) หรือพระผู้สร้าง สรรพเทวนิยมยังได้แสดงแนวคิดที่ว่า "พระเจ้า" นั้นควรถูกมองในวิถีทางที่เกี่ยวข้องกับเอกภพจึงจะดีที่สุด แม้ว่าจะมีความแตกต่างในสรรพเทวนิยมอยู่บ้าง แนวคิดหลักที่พบได้ในเกือบทุกแบบคือจักรวาลในฐานะที่รวบรวมเอกภาพและความศักดิ์สิทธิ์ของธรรมชาติ
ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 สรรพเทวนิยมได้รับการฟื้นคืนอีกครั้ง และได้รับการป่าวประกาศจากความตระหนักเกี่ยวกับระบบนิเวศที่เพิ่มมากขึ้นในสังคมและสื่อ สรรพเทวนิยมมักถูกประกาศว่าเป็น "เทววิทยา" เบื้องหลังของลัทธิเพกัน ในปี พ.ศ. 2518 เป็นปีก่อตั้งสมาคมสรรพเทวนิยมสากล อย่างไรก็ตามกลุ่มดังกล่าวยังคงมีขนาดเล็กมาก การก่อตั้งขบวนการสรรพเทวนิยมโลกอันมีลักษณะธรรมชาตินิยมในปี พ.ศ. 2542 โดยมีจดหมายกลุ่มและเครือข่ายสังคมมาก ทำให้กลุ่มได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางกว่ามาก
เดอะก็อดดีลูชันของริชาร์ด ดอว์คินส์ ได้ทำให้สรรพเทวธรรมชาตินิยมได้รับความเชื่อถือมากยิ่งขึ้นในหมู่ผู้ที่เชื่อว่าไม่มีพระเจ้า โดยอธิบายสรรพเทวนิยมว่า "อเทวนิยมที่น่าสนใจขึ้น" สันตะสำนักได้รับรองความสำคัญของสรรพเทวนิยมยิ่งขึ้นในสารพระสันตปาปาในปี พ.ศ. 2552 และแถลงการณ์วันขึ้นปีใหม่เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2553 ซึ่งวิจารณ์สรรพเทวนิยมที่ปฏิเสธว่ามนุษย์เหนือว่าธรรมชาติ และ "เห็นแหล่งการไถ่บาปของมนุษย์ในธรรมชาติ"
สรรพเทวนิยมแตกต่างจากสรรพัชฌัตเทวนิยม (panentheism) ซึ่งเชื่อว่าพระเจ้าปรากฏอยู่ทุกหนแห่งในจักรวาลและในทางทฤษฎีแล้วมีอยู่ "นอกเหนือจาก" หรือ "พ้น" จักรวาลในฐานะผู้สร้างและผู้ค้ำจุน ดังนั้น สรรพัชฌัตเทวนิยมจึงไม่ใช่อย่างเดียวกับสรรพเทวนิยม ซึ่งพระเจ้ากับจักรวาลนั้นเป็นสิ่งเดียวกัน และไม่มีส่วนใดของพระเจ้าอยู่แยกออกจากจักรวาล
ลำดับเหตุการณ์มะดีนะฮ์

นี่คือช่วงเวลาของประวัติศาสตร์เมืองมะดีนะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย
ก่อนศตวรรษที่ 20

6 ปีก่อนคริสตกาล - เมืองยัษริบก่อตั้งโดย "ชนเผ่ายิวสามเผ่า บนูนก็อยนูกอ บนูกุร็อยเซาะฮ์ และบนูนาดีร"
ค.ศ.622 / ฮ.ศ.0-1
ศาสดามุฮัมหมัดกับผู้อพยพ (มูฮาญีรูน) ฮิจเราะห์จากมักกะฮ์
สร้างมัสยิดกุบาอ์ และมัสยิดอันนะบะวี
เปลื่ยนชื่อเมืองจากยัษริบเป็น"มะดีนะฮ์"
สร้างสุสานอัล-บะกีอฺ
ค.ศ.623 - สร้างมัสยิด อัล-กิบละตัยน์ (มัสยิดสองกิบลัต)
ค.ศ.624 - สร้างบ้านของศาสดา
ค.ศ.627
มีนาคม–เมษายน: สงครามสนามเพลาะ
ร่างรัฐธรรมนูญในมะดีนะฮ์ (วันที่ใกล้เคียง)
ค.ศ.630 - มะดีนะฮ์และมักกะฮ์ "มีฐานะเป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาอิสลาม"
ค.ศ.632 / ฮ.ศ.11
8 มิถุนายน: มุฮัมหมัดเสียชีวิต
อะบูบักร์เป็นเคาะลีฟะฮ์ ก่อตั้งรัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดีน
ค.ศ.634 - อุมัรเป็นเคาะลีฟะฮ์
ค.ศ.639 - ก่อตั้งปฏิทินฮิจเราะห์
ค.ศ.644 - อุสมาน อิบนุ อัฟฟาน เป็นเคาะลีฟะฮ์
ค.ศ.656 - อะลีเป็นเคาะลีฟะฮ์และย้ายเมืองหลวงจากมะดีนะฮ์ไปที่กูฟะฮ์
ค.ศ.661 - ก่อตั้งรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ ย้ายเมืองหลวงจากมะดีนะฮ์ไปที่ดามัสกัส
ค.ศ.662 - มัรฺวาน อิบนุ อัล-ฮะกัม เป็นผู้ว่าการเมืองมะดีนะฮ์
ค.ศ.683 - มะดีนะฮ์ถูกบุกโดยกลุ่มอุมัยยะฮ์
ศตวรรษที่ 8 - ใช้กฎหมายชะรีอะฮ์ (กฎหมายอิสลาม) ในมะดีนะฮ์
ค.ศ.706 - อุมัร อิบนุ อับด์ อัล-อะซีซ เป็นผู้ว่าการเมืองมะดีนะฮ์
ค.ศ.707 - สร้างมัสยิดอันนะบะวีใหม่
ค.ศ.975 - สร้างกำแพงเมือง
ค.ศ.1162 - ขยายกำแพงเมือง
ค.ศ.1517 - อาณาจักรออตโตมันมีอำนาจ
ค.ศ.1804 - กลุ่มวะฮาบีย์มีอำนาจ
ค.ศ.1812 - พฤศจิกายน: สงครามแห่งมะดีนะฮ์; เตริกมีอำนาจ
ค.ศ.1837 - โดมมัสยิดอันนะบะวีถูกทาเป็นสีเขียว (โดมบนสุสานมุฮัมหมัด)
ค.ศ.1872 - มะดีนะฮ์เป็นส่วนหนึ่งของฮิญาซ วิลาเยดของออตโตมัน
ค.ศ.1896 - ก่อตั้งสายโทรศัพท์


[ต้องการอ้างอิง]
ศตวรรษที่ 20

ค.ศ.1908 - เริ่มทำการทางรถไฟสายฮิญาซ (ดามัสกัส-มะดีนะฮ์)
ค.ศ.1916 - เริ่มสงครามแห่งมะดีนะฮ์
ค.ศ.1919 - มกราคม: สิ้นสุดสงครามแห่งมะดีนะฮ์; ชาวอาหรับมีอำนาจ
ค.ศ.1925 - มะดีนะฮ์กลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศซาอุดีอาระเบีย
ค.ศ.1937 - ก่อตั้งโรงพยาบาลชาวอิตาลี-มุสลิม
ค.ศ.1953 - ขยายสุสานอัลบากีอฺ
ค.ศ.1955 - ขยายมัสยิด อัน-นาบาวี
ค.ศ.1961 - ก่อตั้งมหาวิทยาลัยอิสลามประจำเมืองมะดีนะฮ์
ค.ศ.1974
เปิดสนามบินโมฮัมหมัด
ประชากร:198,186 คน
ค.ศ.1985 - เริ่มทำการพิมพ์อัลกุรอ่านของกษัตริย์ฟะฮัด
ค.ศ.1986 - ก่อสร้างมัสยิดกุบาใหม่
ศตวรรษที่ 21

ค.ศ.2001 - 15 มีนาคม: กลุ่มเชเชนไฮแจ็คเครื่องบินรัสเซีย
ค.ศ.2003 - ก่อตั้งมหาวิทยาลัยตัยบะฮ์
ค.ศ.2006 - เปิดพิพิธภัณฑ์ทางรถไฟสายฮิญาซ
ค.ศ.2010 - ประชากร:1,180,770 คน
ค.ศ.2014
8 กุมภาพันธ์: ไฟไหม้โรงแรมในมะดีนะฮ์
มลพิษทางอากาศในมะดีนะฮ์มีค่าฝุ่นละอองสูงถึง 65 และ 153 สูงกว่าระดับที่แนะนำ
ค.ศ.2016 - 4 กรกฎาคม: มีเหตุระเบิดที่มัสยิดอันนะบะวี
ดูเพิ่ม

อัลมะดีนะฮ์
การยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดี

"ดีเดย์" เปลี่ยนทางมาที่นี่ บทความนี้เกี่ยวกับการบุกครองนอร์ม็องดีวันแรก ปฏิบัติการต่อ ๆ มาเขียนไว้ที่ การบุกครองนอร์ม็องดี สำหรับการใช้ดีเดย์เป็นศัพท์ทหารทั่วไป ดูที่ ดีเดย์ (ศัพท์ทหาร)
การยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดี หรือชื่อรหัสว่า ปฏิบัติการเนปจูน เป็นปฏิบัติการยกพลขึ้นบกเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1944 (เรียก ดีเดย์) ของการบุกครองนอร์ม็องดีของฝ่ายสัมพันธมิตรในปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ดระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นการบุกครองส่งทางทะเลที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ นับเป็นการเริ่มต้นการบุกครองยุโรปตะวันตกซึ่งถูกนาซีเยอรมนียึดครอง นำไปสู่การฟื้นฟูสาธารณรัฐฝรั่งเศส และมีส่วนต่อชัยชนะของฝ่ายสัมพันธมิตรในสงคราม
เริ่มการวางแผนปฏิบัติการใน ค.ศ. 1943 หลายเดือนก่อนการบุกครอง ฝ่ายสัมพันธมิตรดำเนินการลวงทางทหารอย่างมาก ชื่อรหัสว่า ปฏิบัติการบอดีการ์ด เพื่อลวงฝ่ายเยอรมนีให้เข้าใจผิดในวันที่และสถานที่การยกพลขึ้นบกหลักของฝ่ายสัมพันธมิตร ลมฟ้าอากาศในดีเดย์นั้นห่างไกลจากอุดมคติ แต่การเลื่อนออกไปจะหมายถึงความล่าช้าอย่างน้อยสองสัปดาห์ เพราะนักวางแผนการบุกครองตั้งเงื่อนไขเกี่ยวกับเฟสของดวงจันทร์ น้ำขึ้นลง และเวลาของวันซึ่งหมายความว่า มีไม่กี่วันในแต่ละเดือนเท่านั้นที่พิจารณาว่าเหมาะสม ฮิตเลอร์ตั้งจอมพล เออร์วิน รอมเมล ของเยอรมนีให้บังคับบัญชากองทัพเยอรมันและพัฒนาป้อมสนามตามกำแพงแห่งแอตแลนติกคอยการบุกครองของฝ่ายสัมพันธมิตร
มีการระดมทิ้งระเบิดทางอากาศและทะเล ตลอดจนการโจมตีส่งทางอากาศอย่างกว้างขวางก่อนการยกพลขึ้นบกสะเทินน้ำสะเทินบก ทหารส่งทางอากาศอังกฤษ อเมริกันและแคนาดา 21,000 นายลงสู่พื้นดินไม่นานหลังเที่ยงคืน กองพลทหารราบและยานเกราะฝ่ายสัมพันธมิตรเริ่มยกพลขึ้นบกตามชายฝั่งฝรั่งเศสเริ่มตั้งแต่ 6.30 น. ชายฝั่งนอร์ม็องดีเป้าหมายยาว 80 กิโลเมตรถูกแบ่งเป็นห้าส่วน ได้แก่ อ่าวยูทาห์, โอมาฮา โกลด์ จูโนและซอร์ด ลมแรงพัดพาหนะลำเลียงไปทางตะวันออกของตำแหน่งที่คาดหมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ยูทาห์และโอมาฮา ทหารที่ยกพลขึ้นบกถูกระดมยิงอย่างหนักจากที่ตั้งกำบังที่มองลงมาเห็นชายหาด และชายฝั่งถูกวางทุ่นระเบิดและเต็มไปด้วยสิ่งกีดขวางอย่างหลักไม้ แท่นสามขาโลหะและลวดหนาม ทำให้งานของทีมเก็บกวาดชายหาดยากและอันตราย กำลังพลสูญเสียหนักที่สุดที่โอมาฮา เพราะมีหน้าผาสูง ที่โกลด์ จูโนและซอร์ด หลายเมืองที่มีการป้องกันถูกกวาดล้างในการต่อสู้แบบบ้านต่อบ้าน และที่ตั้งปืนใหญ่หลักสองแห่งที่โกลด์ถูกรถถังพิเศษทำลาย
ฝ่ายสัมพันธมิตรไม่บรรลุเป้าหมายทั้งหมดในวันแรก คารองตอง แซ็ง-โลและบาโยยังอยู่ในการควบคุมของเยอรมนี และกว่าจะยึดก็องอันเป็นวัตถุประสงค์หลักได้ก็เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ในวันแรก มีเพียงสองหาด (จูโนและโกลด์) เท่านั้นที่เชื่อมถึงกัน และหัวสะพานทั้งห้าเชื่อมกันเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ทว่า ปฏิบัติการทำให้ได้ที่มั่นซึ่งฝ่ายสัมพันธมิตรค่อย ๆ ขยายในหลายเดือนต่อมา กำลังพลสูญเสียฝ่ายเยอรมันในดีเดย์อยู่ที่ราว 1หมื่นกว่านาย กำลังพลสูญเสียฝ่ายสัมพันธมิตรอยู่ที่อย่างน้อย 12,000 นาย โดยมีผู้เสียชีวิตที่ได้รับยืนยัน 4,414 นาย พิพิธภัณฑ์ อนุสรณ์สถานและสุสานสงครามในพื้นที่เป็นที่เยี่ยมชมของนักท่องเที่ยวจำนวนมากในแต่ละปี
เชิงอรรถ

↑   ประวัติศาสตร์อังกฤษทางการให้ตัวเลขประเมินทหารที่ยกพลขึ้นบกในดีเดย์ไว้ 156,115 นาย ประกอบด้วยทหารอเมริกัน 57,500 นาย และอังกฤษและแคนาดา 75,215 นายจากทะเล และทหารอเมริกัน 15,500 นายและอังกฤษ 7,900 นายจากอากาศ Ellis, Allen & Warhurst 2004, pp. 521–533
↑   การประเมินกำลังพลสูญเสียฝ่ายสัมพันธมิตรเดิมอยู่ที่รวม 10,000 นาย ในจำนวนนี้เสียชีวิต 2,500 นาย การวิจัยที่กำลังดำเนินการโดยอนุสรณ์สถานดีเดย์แห่งชาติยืนยันผู้เสียชีวิตที่ 4,414 นาย เป็นทหารอเมริกัน 2,499 นาย และ 1,915 นายจากชาติอื่น Whitmarsh 2009, p. 87
แหล่งข้อมูลอื่น

The Normandy Invasion at the US Army Center of Military History
Neptune Operations Plan
Naval details for Overlord at Naval-History.Net
Documents on World War II: D-Day, The Invasion of Normandy at the Dwight D. Eisenhower Presidential Library, Museum and Boyhood Home
Lt. General Omar Bradley FUSAG 12TH AG: June 6, 1944 D-Day Maps Omar Bradley D-Day Maps restored, preserved and Displayed at Historical Registry
Allied veterans remember D-Day
Naval History and Heritage Command
ภาพยนตร์สั้น Big Picture: D-Day Convoy to Normandy สามารถดาวน์โหลดได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
Complete Broadcast Day: D-Day (June 6, 1944) from CBS Radio News, available at the Internet Archive
D-Day to D plus 3 (33m19s) ที่ยูทูบ: US Department of Defense, Department of the Army footage from the US National Archives
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
นักบุญดันสตัน

| ดันสตัน |
| --- | --- |
“นักบุญดันสตัน”
เกิด: ราว ค.ศ. 909 บาลตันบะระ  ในอังกฤษ
เสียชีวิต: 19 พฤษภาคม ค.ศ. 988 แคนเทอร์เบอรี  ในอังกฤษ
นิกาย: โรมันคาทอลิก  อังกลิคัน  ออร์ทอดอกซ์ 
วันฉลอง: 19 พฤษภาคม
สัญลักษณ์: คนถือคีมช่างเหล็ก, คนมีนกพิลาบบินอยู่ใกล้ๆ, คนกับกองทัพทูตสวรรค์
องค์อุปถัมภ์: ช่างเหล็ก, ช่างทำกุญแจ, ช่างทอง, ช่างเงิน, นักดนตรี
นักบุญดันสตัน  (อังกฤษ: Dunstan) เป็นอธิการอารามกลาสเบอรี บิชอปแห่งเวิร์สเตอร์ บิชอปแห่งลอนดอน และอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี หลังมรณกรรมให้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 959 ท่านมีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์และปฏิรูปคริสตจักรในอังกฤษ ออสเบิร์นแห่งแคนเทอร์เบอรี ศิลปินและธรรมาจารย์ ผู้เขียนชีวประวัติของท่านกล่าวว่าท่านมีทักษะด้าน “การวาดภาพและเขียนหนังสือ” ซึ่งเป็นความสามารถตามปกติของนักบวชอาวุโสในสมัยนั้น ท่านยังเป็นมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เกิดเมื่อวันที่ ราว ค.ศ. 909   ที่เมืองบาลตันบะระในอังกฤษ และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 988
นอกจากหน้าที่ทางศาสนาแล้วดันสตันรับราชการเป็นเสนาบดีในพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษอยู่หลายพระองค์ ดันสตันเป็นนักบุญผู้เป็นที่นิยมกันในอังกฤษอยู่เกือบสองร้อยปีจากเรื่องราวของความสามารถต่างๆ ของท่าน  ที่รวมทั้งเรื่องที่สามารถปราบปีศาจร้ายได้
ดูเพิ่ม

นักบุญ
มหาราชวงศ์ ฉบับใหม่

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: Twinthin Taikwun Maha Sithu
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: မဟာရာဇဝင်သစ်
ประเภท: บันทึกเหตุการณ์
วันที่พิมพ์: ค.ศ. 1798
เรื่องก่อนหน้า: มหาราชวงศ์ 
เรื่องถัดไป: มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว 
มหาราชวงศ์ ฉบับใหม่ (မဟာရာဇဝင်သစ်) เป็นบันทึกเหตุการณ์พม่าที่แต่งจนแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1798 หรือ พ.ศ. 2341 ตรงกับปีที่ 17 ในรัชสมัยพระเจ้าปดุง กษัตริย์ลำดับที่ 6 แห่งราชวงศ์โก้นบอง ตีพิมพ์ครั้งแรกโดย ราชสำนักโก้นบอง เพื่อเพิ่มเติมและตรวจเช็คความแม่นยำของมหาราชวงศ์ พงศาวดารฉบับมาตรฐานที่มีมาตั้งแต่ครั้งราชวงศ์ตองอู โดยผู้เขียนคือ Twinthin Taikwun Maha Sithu ได้เก็บรวบรวมข้อเขียนและศิลาจารึกกว่า 600 ชิ้นทั่วพระราชอาณาจักรตั้งแต่ ค.ศ. 1785 ถึง ค.ศ. 1793
บรรณานุกรม

Aung-Thwin, Michael A. (2005). The Mists of Rāmañña: The Legend that was Lower Burma (illustrated ed.). Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 9780824828868.
Charney, Michael W. (2006). Powerful Learning: Buddhist Literati and the Throne in Burma's Last Dynasty, 1752–1885. Ann Arbor: University of Michigan.
Hall, D.G.E. (1961). Historians of South East Asia. London: Oxford University Press.
Kala, U (1720). Maha Yazawin Gyi (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2006, 4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
Royal Historical Commission of Burma (1829–1832). Hmannan Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2003 ed.). Yangon: Ministry of Information, Myanmar.
Thaw Kaung, U (2010). Aspects of Myanmar History and Culture. Yangon: Gangaw Myaing.
Woolf, Daniel (2011). A Global History of History (reissue, illustrated ed.). Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-69908-2.
แก๊งฉึกฉักไดโนเสาร์

| แก๊งฉึกฉักไดโนเสาร์ |
| --- | --- |
สร้างโดย: เคร็ก บาร์ทเล็ตต์
กำกับโดย: เคร็ก บาร์ทเล็ตต์ เทอร์รี อิซูมิ
พิธีกร: ดร. สกอตต์ ดี. แซมป์สัน
เสียงของ: ฟิลิป คอร์เลตต์ แคลร์ คอร์เล็ตต์ Erika-Shaye Gair อเล็กซานเดอร์ แมทธิว มารร์ เอียน เจมส์ คอร์เลตต์ นาตาชา คาลิส โคลิน เมอร์ด็อก เอลเลน เคนเนดี ฌอน โทมัส ลอว์รา มารร์
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: "Dinosaur Train"
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: "Dinosaur Train"
ผู้ประพันธ์เพลง: จิม แลง Mike Himelstein ไมเคิล ซิลเวอร์เชอร์
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหรัฐ  แคนาดา สิงคโปร์
ภาษาต้นฉบับ: อังกฤษ
จำนวนฤดูกาล: 5
จำนวนตอน: 100 (รายชื่อตอน)
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: เคร็ก บาร์ทเล็ตต์ ไบรอัน เฮนสัน ลิซา เฮนสัน Halle Stanford
ผู้อำนวยการสร้าง: Sue Bea Montgomery
ความยาวตอน: 28 นาที
บริษัทผู้ผลิต: Info-communications Media Development Authority สปาร์กีแอนิเมชัน เดอะจิม เฮนสัน คอมพะนี เฟเบิลวิชัน Snee-Oosh, Inc. (uncredited)
ออกอากาศ
เครือข่าย: พีบีเอส การ์ตูนิโต
ออกอากาศ: 7 กันยายน ค.ศ. 2009 (2009-09-07) – มิถุนายน ค.ศ. 2021 (2021-06)
แก๊งฉึกฉักไดโนเสาร์ (อังกฤษ: Dinosaur train) เป็นการ์ตูนสำหรับเด็กจากประเทศสหรัฐอเมริกา จัดทำโดยเคร็ก บาร์ทเล็ตต์ คนเดียวกันที่ผลิตเรื่องเฮ้ อาร์โนล!กับ เรดีเจ็ตโก! ในเรื่องนี้ได้มีการเล่าเรื่องถึงที-เร็กซ์ที่ชื่อว่า บัดดี้ ที่เลี้ยงโดยครอบครัวเทอราโนดอน แล้วผจญภัยทุกยุคที่เขาอยากจะไป และเรียนรู้เกี่ยวกับไดโนเสาร์ และสิ่งมีชีวิตทุกชนิด เรื่องนี้จัดจำหน่ายโดย The Jim Henson Company ร่วมกับ Media Development Authority, Sparky Animation, FableVision และ Snee-Oosh, Inc
ภาพรวม

ในเรื่องนี้จัดสถานที่อยู่ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ภายในนั้นมีป่า บึง ภูเขาไฟ และมหาสมุทรที่มีไดโนเสาร์ และสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ในยุคเดียวกัน โดยมีรางรถไฟที่มีรถไฟ รู้จักกันในชื่อ รถไฟไดโนเสาร์ (Dinosaur train)