stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เครื่องยนต์สองจังหวะ

ภาพการทำงานของเครื่องยนต์ 2 ช่วงชัก
เครื่องยนต์ 2 จังหวะ (อังกฤษ: Two-stroke engine ) คือเครื่องยนต์ที่ทำงาน 2 ช่วงชัก คือช่วงชักที่ 1 คือช่วงชักดูดกับอัด และ ช่วงชักที่ 2 คือช่วงชักระเบิดและคาย และเครื่องยนต์2 ช่วงชักจะไม่มีวาล์วเปิดปิดไอดีไอเสีย แต่จะใช้ลูกสูบเป็นตัวเปิดปิดไอดีไอเสียแทน ซึ่งเครื่องยนต์ 2 ช่วงชักจะทำงานรอบจัดกว่าเครื่องยนต์ 4 จังหวะ และการเผาไหม้ก็มีประสิทธิภาพด้อยกว่าสี่จังหวะ
ช่วงชักการทำงานของเครื่องยนต์ 2 ช่วงชัก

สามารถอธิบายโดยละเอียดได้ดังนี้
เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แบบถังกรวด

กรวดเชื้อเพลิงสำหรับการทำปฏิกิริยา
เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แบบถังกรวด (อังกฤษ: Pebble bed reactor (PBR)) เป็นเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ในยุคที่ 3+ จัดว่าเป็นเทคโนโลยีพลังงานนิวเคลียร์ที่ทันสมัยที่สุดในปัจจุบัน ซึ่งใช้เทคโนโลยีที่มีความปลอดภัยและประสิทธิภาพสูงมากขึ้นและมีต้นทุนถูกกว่าจากเครื่องปฏิกรณ์แบบทั่วไปที่ใช้น้ำเป็นสารหน่วงนิวตรอน และใช้เป็นสารระบายความร้อนด้วย ในขณะที่เครื่องปฏิกรณ์แบบถังกรวดใช้ pyrolytic graphite เป็นสารหน่วงนิวตรอน และใช้ก๊าซเฉื่อย เป็นสารระบายความร้อนที่มีอุณหภูมิสูงมาก ในการขับกังหันของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าโดยตรง ทำให้ไม่ต้องใช้ระบบเครื่องกำเนิดไอน้ำที่มีความซับซ้อน รวมทั้งเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพในการถ่ายเทพลังงาน โดยทำให้สัดส่วนของการผลิตไฟฟ้าต่อความร้อน มีค่าประมาณ 50% นอกจากนั้น ก๊าซจะไม่ละลายส่วนประกอบที่ปนเปื้อนรังสีออกมา และไม่ดูดกลืนนิวตรอนเหมือนกับการใช้น้ำ ดังนั้นแกนเครื่องปฏิกรณ์จึงมีของเหลวที่มีกัมมันตภาพรังสีในปริมาณที่น้อยกว่าแบบเดิมมาก จึงมีความเสี่ยงด้านผลกระทบทางรังสีที่น้อยลง และยังทำให้ต้นทุนต่ำกว่าเครื่องปฏิกรณ์แบบใช้น้ำมวลเบา
การออกแบบ

โรงไฟฟ้านิวเคลียร์แบบถังกรวด เป็นการรวมความก้าวหน้าทางวิศวกรรมนิวเคลียร์ 2 อย่างเข้าด้วยกัน คือ การใช้แกนเครื่องปฏิกรณ์แบบระบายความร้อนด้วยก๊าซ ที่เคยมีการทดลองมาแล้วในอดีต กับการออกแบบเชื้อเพลิงใหม่ ทำให้มีความซับซ้อนน้อยลง ขณะที่มีความปลอดภัยสูงขึ้น
เชื้อเพลิงนิวเคลียร์ยูเรเนียม ทอเรียม หรือพลูโตเนียม ที่เป็นสารประกอบออกไซด์หรือคาร์ไบด์ จะทำให้อยู่ในรูปเซรามิกส์ บรรจุอยู่ใน pyrolytic graphite ทรงกลมขนาดเล็ก ซึ่งจะทำหน้าที่เป็นสารหน่วงนิวตรอน ทรงกลมแต่ละก้อนจะเป็นเสมือนเครื่องปฏิกรณ์ขนาดจิ๋ว ที่มีความสมบูรณ์ในตัวเอง เมื่อแยกออกมาจากเครื่องปฏิกรณ์ตัวใหญ่ เมื่อนำเชื้อเพลิงทรงกลมขนาดเล็กเหล่านี้มารวมกันมากพอ ก็จะทำให้ปฏิกิริยานิวเคลียร์เกิดขึ้นต่อเนื่องถึงค่าวิกฤตได้
สิ่งที่นับเป็นความก้าวหน้าหลักของเครื่องปฏิกรณ์แบบถังกรวด คือการออกแบบให้สามารถควบคุมได้ด้วยตัวเอง เช่น เมื่อเครื่องปฏิกรณ์มีความร้อนสูงมากขึ้น นิวตรอนจะมีพลังงานสูงขึ้น และจะทำปฏิกิริยากับ ยูเรเนียม-235 ได้น้อยลง ทำให้เกิดปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิชชันน้อยลง ทำให้เชื้อเพลิงมีอุณหภูมิต่ำลง เป็นการควบคุมกำลังการผลิตของเครื่องปฏิกรณ์ได้เองตามธรรมชาติ
กรวดเชื้อเพลิง จะบรรจุอยู่ในถังหรือกระบอก และมีก๊าซเฉื่อย เช่น ก๊าซฮีเลียม ก๊าซไนโตรเจน ไหลเวียนผ่านช่องว่างระหว่างเม็ดเชื้อเพลิง เพื่อพาความร้อนออกไปจากแกนเครื่องปฏิกรณ์ ตามทฤษฎีแล้ว ก๊าซร้อนจะถูกส่งไปหมุนกังหันโดยตรง แต่ก๊าซเหล่านี้อาจมีกัมมันตภาพรังสีจากการทำปฏิกิริยากับนิวตรอนในเครื่องปฏิกรณ์ ดังนั้นจึงอาจส่งผ่านความร้อนไปที่ระบบแลกเปลี่ยนความร้อนเพื่อให้ความร้อนกับก๊าซอีกระบบหนึ่งเพื่อให้ปราศจากรังสีซะก่อน เช่นการนำไปผลิตไอน้ำ เป็นต้น โดยก๊าซที่ออกมาจากการขับกังหันของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าแล้วจะยังมีความร้อน ซึ่งความร้อนที่เหลือนี้เองอาจนำไปใช้ทำความอบอุ่นให้กับอาคารหรือโรงงงานเคมี หรือเพิ่มความร้อนให้กับเครื่องทำความร้อนได้ เป็นการใช้พลังงานอย่างเกิดประโยชน์สูงสุดแทนที่จะเสียเปล่า
ความก้าวหน้า

เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แบบถังกรวด สามารถระบายความร้อนด้วยก๊าซ มีความดันต่ำกว่า ภายในแกนเครื่องปฏิกรณ์จึงไม่ต้องมีระบบท่อ โดยสารระบายความร้อนสามารถไหลผ่านไปตามช่องว่างระหว่างเม็ดเชื้อเพลิง เนื่องด้วยสารระบายความร้อนไม่มีองค์ประกอบของไฮโดรเจน ดังนั้นระบบท่อจึงไม่มีความเปราะที่เกิดจากนิวตรอนและไฮโดรเจน ก๊าซที่ใช้ ส่วนใหญ่เป็นก๊าซฮีเลียม เนื่องจากไม่ค่อยเกิดปฏิกิริยากับนิวตรอน จึงมีประสิทธิภาพสูงกว่าและมีกัมมันตภาพรังสีต่ำกว่าน้ำ
สิ่งที่เป็นความก้าวหน้าของเครื่องปฏิกรณ์แบบถังกรวด เหนือเครื่องปฏิกรณ์แบบใช้น้ำมวลเบา คือการทำงานที่อุณหภูมิสูงกว่า เครื่องปฏิกรณ์สามารถส่งผ่านความร้อนให้ของไหล เพื่อไปขับกังหันก๊าซที่ความดันต่ำได้โดยตรง การทำงานที่อุณหภูมิสูง ทำให้กังหันเกิดพลังงานกลได้มากกว่าด้วยความร้อนที่เท่ากัน ระบบนี้จึงใช้เชื้อเพลิงน้อยกว่าด้วยกำลังไฟฟ้าที่ผลิตได้เท่ากัน
ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีอีกประการหนึ่ง คือ การออกแบบให้ควบคุมด้วยอุณหภูมิ ไม่ได้ควบคุมจากแท่งควบคุม เครื่องปฏิกรณ์จึงมีความซับซ้อนน้อยกว่า เนื่องจากไม่จำเป็นต้องปรับการเดินเครื่อง ตามการเปลี่ยนแปลงของความเข้มของนิวตรอน ซึ่งถ้าใช้การควบคุมด้วยอุณหภูมิ เครื่องปฏิกรณ์สามารถเปลี่ยนกำลังการเดินเครื่องได้อย่างรวดเร็ว โดยการปรับอัตราการไหลของสารระบายความร้อน การออกแบบให้ควบคุมด้วยสารระบายความร้อน จะทำให้ปรับกำลังการเดินเครื่องได้ประสิทธิภาพที่สูงขึ้น โดยการเปลี่ยนความหนาแน่นของสารระบายความร้อน หรือความจุความร้อน
ความก้าวหน้าอย่างอื่น ได้แก่ การใช้เชื้อเพลิงแบบเม็ด ซึ่งแตกต่างจากการออกแบบของเครื่องปฏิกรณ์แบบอื่น และอาจแตกต่างกันไปในเครื่องปฏิกรณ์แบบเดียวกัน ผู้ออกแบบยืนยันว่า เครื่องปฏิกรณ์ แบบถังกรวดบางรุ่นสามารถใช้ทอเรียม พลูโตเนียม และยูเรเนียมธรรมชาติที่ไม่มีการเสริมสมรรถนะได้ เช่นเดียวกับยูเรเนียมเสริมสมรรถนะ โดยอยู่ในโครงการพัฒนาเม็ดเชื้อเพลิงและเครื่องปฏิกรณ์ที่ใช้เชื้อเพลิงออกไซด์ผสม ซึ่งประกอบด้วยยูเรเนียมกับพลูโตเนียม ที่ได้จากอาวุธนิวเคลียร์ที่หมดอายุการใช้งานแล้ว
แผนภาพหลักการทำงานในภาษาอิตาลี
เครื่องยนต์สันดาปภายใน

ภาพเคลื่อนไหวแสดงการทำงานของเครื่องยนต์สี่จังหวะ 
1 ‐ ดูดไอดี
2 ‐ อัดไอดี
3 ‐ จุดระเบิด
4 ‐ คายไอเสีย
เครื่องยนต์สันดาปภายใน (อังกฤษ: internal combustion engine) เป็นเครื่องยนต์ซึ่งการสันดาปของเชื้อเพลิง (มักเป็นเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์)เกิดขึ้นกับตัวออกซิไดซ์ (มักเป็นอากาศ) ในห้องเผาไหม้ ในเครื่องยนต์สันดาปภายใน การขยายตัวของแก๊สอุณหภูมิและความดันสูงเกิดขึ้นจากการสันดาปทำให้เกิดแรงโดยตรงแก่บางส่วนประกอบของเครื่องยนต์ แรงนี้ตามแบบนำไปใช้กับลูกสูบ ใบพัดเทอร์ไบน์ หรือหัวฉีด แรงนี้เคลื่อนส่วนประกอบไประยะหนึ่ง โดยการเปลี่ยนพลังงานเคมีเป็นพลังงานกลที่มีประโยชน์
คำว่า เครื่องยนต์สันดาปภายใน มักหมายถึง เครื่องยนต์ที่การสันดาปนั้นเกิดขึ้นไม่ต่อเนื่อง เช่น ที่คุ้นเคยกันมากคือ เครื่องยนต์ลูกสูบสี่จังหวะและสองจังหวะ เช่นเดียวกับรุ่นดัดแปลง เช่น เครื่องยนต์ลูกสูบหกจังหวะ และเครื่องยนต์โรตารีวันเคิล เครื่องยนต์สันดาปภายในชั้นสองใช้การสันดาปต่อเนื่อง: กังหันแก๊ส เครื่องยนต์เจ็ต และเครื่องยนต์จรวดส่วนใหญ่ ซึ่งทั้งสามเป็นเครื่องยนต์สันดาปภายในบนหลักการเดียวกับที่ได้อธิบายไปข้างต้น เครื่องยนต์สันดาปภายในค่อนข้างแตกต่างจากเครื่องยนต์สันดาปภายนอก เช่น เครื่องยนต์ไอน้ำหรือสเตอร์ลิง ซึ่งพลังงานถูกส่งไปยังของไหลทำงาน ซึ่งไม่ประกอบด้วย หรือผสมกับ หรือเจือปนกับ ผลิตภัณฑ์การสันดาป ของไหลทำงานสามารถเป็นได้ทั้งอากาศ น้ำร้อน น้ำความดันสูง หรือกระทั่งโซเดียมในสถานะของเหลว ให้ความร้อนในหม้อน้ำบางชนิด
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Internal combustion engines
เครื่องยิงจรวดคัตยูชา

|  คัตยูช่า  |
| --- | --- |
เครื่องยิงจรวดคัตยูช่า บีเอ็ม-13 บน รถบรรทุกซีไอเอส-6,ณ พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์สงครามโลกครั้งที่สองแห่งชาติของประเทศยูเครน กรุงเคียฟ
ชนิด: จรวดหลายลำกล้อง
แหล่งกำเนิด: สหภาพโซเวียต
บทบาท
ประจำการ: พ.ศ. 2482–ปัจจุบัน
ผู้ใช้งาน: สหภาพโซเวียตและในที่อื่น
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง สงครามเกาหลี สงครามเวียดนาม สงครามยมคิปปูร์ สงครามอิรัก–อิหร่าน สงครามเลบานอน พ.ศ. 2549 สงครามกลางเมืองลิเบีย สงครามกลางเมืองซีเรีย สงครามกลางเมืองอิรัก (พ.ศ. 2557) สงครามกลางเมืองเยเมน (พ.ศ. 2558)
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: Georgy Langemak, Kostikov
บริษัทผู้ผลิต: Plant Comintern in Voronezh
ช่วงการผลิต: พ.ศ. 2484
แบบอื่น: บีเอ็ม-13, บีเอ็ม-8, บีเอ็ม-31, บีเอ็ม-14,  บีเอ็ม-21 แกรด, บีเอ็ม-24, บีเอ็ม-25, บีเอ็ม-27, บีเอ็ม-30
เครื่องยิงจรวดคัตยูชา (รัสเซีย: Катю́ша, สัทอักษรสากล: [kɐˈtʲuʂə] ( ฟังเสียง), อังกฤษ: Katyusha rocket launcher) เป็นประเภทของปืนใหญ่จรวดที่ผลิตโดยสหภาพโซเวียตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องมีความสามารถในการยิงใส่พื้นที่เป้าหมายได้เร็วกว่าปืนใหญ่ทั่วไปแต่มีความแม่นยำต่ำและต้องใช้เวลาในการบรรจุนานกว่าปืนใหญ่ทั่วไป มีความเปราะบางเมื่อเทียบกับปืนใหญ่ แต่มีราคาถูกสร้างง่ายในการผลิตและเข้ากับตัวถังรถบรรทุกได้หลากหลาย
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองคัตยูช่าเป็นปืนใหญ่อัตตาจรผลิตโดยสหภาพโซเวียตมักติดตั้งอยู่บนรถบรรทุก ความคล่องตัวนี้ทำให้คัตยูช่าสามารถขับเคลื่อนตัวเองได้ มีข้อดีอีกอย่างหนึ่งคือสามารถส่งระเบิดขนาดใหญ่ได้ในคราวเดียวและจากนั้นก็ขับหลบหนีก่อนที่จะเป็นเป้าโจมตีได้และถูกตรวจจับแบบเคาน์เตอร์-แบตเตอรี (การตรวจจับตำแหน่งการยิงปืนใหญ่) ได้
คัตยูชา เป็นชื่อเล่นของจรวด ซึ่งตั้งตามเพลงที่ได้รับความนิยมในกองทัพแดงในช่วงเวลานั้นคือ เพลงคัตยูชาของมีฮาอิล ซาร์คอฟสกี ที่กล่าวถึงหญิงสาวคิดถึงคนรักที่ไปรบในแดนไกล
เครื่องทดสอบแบตเตอรี่

เครื่องทดสอบแบตเตอรี่
เครื่องทดสอบแบตเตอรี่ (อังกฤษ: battery tester) คืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ใช้สำหรับตรวจสอบสถานะของ แบตเตอรี่ไฟฟ้า ตั้งแต่อุปกรณ์ที่ใช้ในการทดสอบประจุที่อยู่ในเซลล์และ/หรือแรงดันไฟฟ้าขาออก ไปจนถึงการทดสอบสภาพของแบตเตอรี่อย่างละเอียด เช่น ความสามารถในการสะสมประจุและข้อบกพร่องใด ๆ ที่อาจส่งผลต่อประสิทธิภาพและความปลอดภัยของแบตเตอรี่
เครื่องทดสอบแบตเตอรี่แบบง่าย

เครื่องทดสอบแบตเตอรี่ที่ง่ายที่สุดคือ แอมมิเตอร์กระแสตรง (DC) ซึ่งแสดงอัตราการประจุของแบตเตอรี่ โวลต์มิเตอร์กระแสตรง (DC) ก็สามารถใช้เพื่อประเมินอัตราการประจุของแบตเตอรี่ได้ หากทราบแรงดันไฟฟ้าตามชื่อ
เครื่องทดสอบแบตเตอรี่แบบรวม

มีเครื่องทดสอบแบตเตอรี่แบบรวมหลายประเภท แต่ละประเภทมีวิธีการทดสอบตามสภาพที่แตกต่างกันออกไป ขึ้นอยู่กับชนิดของแบตเตอรี่ที่กำลังทดสอบ เช่น การทดสอบ "421" สำหรับ แบตเตอรี่ตะกั่ว-กรด ของ แบตเตอรี่ยานยนต์ หลักการทั่วไปของเครื่องทดสอบเหล่านี้อยู่บนพื้นฐานของข้อเท็จจริงเชิงประจักษ์ว่า หลังจากจ่ายกระแสไฟฟ้าที่กำหนดเป็นระยะเวลาหนึ่ง แรงดันไฟฟ้าขาออกที่เกิดขึ้นจะแสดงสภาพโดยรวมของแบตเตอรี่ เมื่อเปรียบเทียบกับแบตเตอรี่ที่สมบูรณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Power Equipment Engine Technology by Edward Abdo
Automotive Technology: A Systems Approach by Jack Erjavec
Wharton on Dynamic Competitive Strategy edited by George S. Day, David J. Reibstein
The Entrepreneurial Mindset by Rita Gunther McGrath, Ian C. MacMillan Harvard Business Press, 2000
เครื่องผลิตออกซิเจนบนดาวอังคาร

| เครื่องทดลองผลิตออกซิเจนจากการใช้ทรัพยากรณ์บนดาวอังคาร |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของ มาร์ส 2020

ชื่ออื่น: ม๊อคซี่
ประเภท: การใช้ทรัพยากรณ์บนดาวดวงอื่น
ผู้ผลิต: นาซา,สถาบันเทคโนโลยีแห่งแคลิฟอร์เนีย,ห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น,สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์,หอดูดาวเฮย์สแตคก์

รายละเอียดทางวิศวกรรม
ขนาด: 24 × 24 × 31 cm
 

ประวัติการบิน
วันที่ส่งขึ้น: 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2563, 11:50:00 UTC
ฐานส่ง: แหลมคะแนเวอรัล, SLC-41
 
เครื่องทดลองผลิตออกซิเจนจากการใช้ทรัพยากรณ์บนดาวอังคาร (อังกฤษ: Mars Oxygen In-Situ Resource Utilization Experiment) หรือที่เรียกสั้นๆว่า ม็อกซี่ (อังกฤษ: MOXIE) เป็นอุปกรณ์ที่นาซาร่วมมือกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งแคลิฟอร์เนีย สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ และหอดูดาวเฮย์สแตคก์ ผลิตขึ้นเพื่อทดลองผลิตออกซิเจนบนดาวอังคาร เพื่อเตรียมการสำหรับส่งมนุษย์ไปดาวอังคารในอนาคต โดยอาศัยการดึงเอาแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ที่มีอยู่เป็นจำนวนมากบนดาวอังคารมาเปลี่ยนเป็นแก๊สออกซิเจนโดยการแยกด้วยไฟฟ้า โดยม็อกซี่ถูกติดตั้งไว้ที่ยานเพอร์เซอเวียแรนซ์
หลักการทำงาน

ม็อกซี่ ทำงานโดยการดูดเอาแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ที่มีอยู่เป็นจำนวนมากบนดาวอังคาร จากนั้นแยกแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ด้วยการใช้เซลล์ไฟฟ้าเคมี ได้เป็นแก๊สออกซิเจน และแก๊สคาร์บอนมอนอกไซด์ จากนั้นแก๊สออกซิเจนจะุถูกวิเคราะห์เพื่อหาความบริสุทธิ์ ก่อนจะถูกปล่อยขึ้นสู้ชั้นบรรยากาศของดาวอังคารพร้อมกับแก๊สคาร์บอนมอนออกไซด์และไอเสียอื่นๆ
ผลการทดลอง

ในวันที่ 20 เมษายน 2564 นาซาได้ประกาศว่า ม็อกซี่ สามารถผลิตออกซิเจนได้ 5.37 กรัม ในเวลา 1 ชั่วโมง จากที่คาดว่าจะสามารถผลิตได้สูงสุด 10 กรัมต่อชั่วโมง และหลังจากนั้นทางนาซาก็ได้ทดลองซ้ำอีกหลายรอบในสภาพอากาศที่แตกต่างกัน จนกระทั่งปี 2565 นาซาได้ประกาศว่า ม็อกซี่สามารถผลิตออกซิเจนได้ 50 กรัม ซึ่งสามารถใช้ในการหายใจได้ 100 นาที
กราฟผลการทดลองเมื่อปี 2564
เคมีโอลิมปิกระดับชาติ ประเทศไทย

การแข่งขันเคมีโอลิมปิกระดับชาติ (อังกฤษ: Thailand Chemistry Olympiad: TChO) เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันโอลิมปิกวิชาการระดับชาติของประเทศไทย เริ่มต้นจาก การแข่งขันเคมีโอลิมปิก สอวน. (POSN Chemistry Olympiad) ครั้งที่ 1 และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น  การแข่งขันเคมีโอลิมปิกระดับชาติ ในภายหลัง การแข่งขันจัดขึ้นปีละ 1 ครั้งและศูนย์ สอวน. ต่างๆทั่วประเทศเวียนกันเป็นเจ้าภาพ ภายใต้การสนับสนุนของมูลนิธิส่งเสริมโอลิมปิกวิชาการและพัฒนามาตรฐานวิทยาศาสตร์ศึกษาในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ (สอวน.)
ประวัติ

ก่อนหน้านี้ การคัดเลือกตัวแทนไปแข่งเคมีโอลิมปิกระหว่างประเทศดำเนินการโดยสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) โดยมีค่ายต่างๆจัดที่ สสวท. กรุงเทพมหานคร โดยใช้ข้อสอบกลางใช้สอบทั่วประเทศ รอบแรก เป็นข้อสอบแบบปรนัย รอบสอง เป็นข้อสอบแบบอัตนัย เพื่อคัดเลือกนักเรียนไปเข้าค่ายอบรม สสวท.ค่ายที่ 1 ต่อไป ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ได้มีการจัดตั้งโครงการโอลิมปิก สอวน. ขึ้นโดยให้แต่ละศูนย์คัดเลือกนักเรียนในพื้นที่รับผิดชอบโดยดำเนินการออกข้อสอบเอง จัดค่ายอบรม และคัดนักเรียนตัวแทนศูนย์ละ 3 คน เข้าสอบแข่งขันในรอบที่ 2 ของ สสวท.โดยไม่ต้องผ่านการสอบรอบแรก
แนวคิดเรื่องการจัดแข่งขันเคมีโอลิมปิกระดับชาติเริ่มต้นในปี พ.ศ. 2544 ได้มีการใช้ข้อสอบกลางที่ทุกศูนย์ร่วมกันออกสำหรับการคัดเลือกนักเรียน สอวน.ในค่ายที่ 2 ไปแข่งขันภาคปฏิบัติที่สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบังโดยเป็นข้อสอบแบบอัตนัย ขณะนั้นมีปัญหาคือศูนย์ภูมิภาคหลายๆแห่งไม่มีนักเรียนที่สอบผ่านข้อเขียนและข้อสอบภาคปฏิบัติเป็นข้อสอบที่นอกเหนือจากเนื้อหาที่ได้อบรมในหลักสูตรค่าย 1 และ 2 ของส่วนภูมิภาค ในปี พ.ศ. 2545-2547 จึงกลับไปใช้ระบบเดิม กล่าวคือ ให้แต่ละศูนย์ดำเนินการคัดเลือกตัวแทนศูนย์ละ 3 คน ไปแข่งขันกับนักเรียนที่สอบผ่านรอบแรกของ สสวท.ในภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ ณ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในขณะที่สาขาวิชาอื่นเริ่มต้นการแข่งขันระดับชาติ
การแข่งขันเคมีโอลิมปิกระดับชาติ เดิมเรียกว่า การแข่งขันเคมีโอลิมปิก สอวน. (อังกฤษ: POSN Chemistry Olympiad: POSN-ChO) จัดขึ้นประมาณเดือนพฤษภาคม-มิถุนายนของแต่ละปี การแข่งขันการแข่งขันเคมีโอลิมปิก สอวน.ครั้งแรกจัดขึ้นในปี พ.ศ. 2548 ที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก โดยใช้ภาษาไทยในการแข่งขัน ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น การแข่งขันเคมีโอลิมปิกระดับชาติ ครั้งที่ 5 (อังกฤษ: The Fifth Thailand Chemistry Olympiad: 5th TChO)
ในปี พ.ศ. 2555 มูลนิธิ สอวน. ได้เพิ่มนักเรียนนอกโครงการพิเศษ จำนวน 3 คน รวมทั้งสิ้น 99 คน มาสอบแข่งขันโดยใช้ข้อสอบมาตรฐานเดียวกัน ซึ่งออกโดยคณะกรรมการวิชาการกลางและมีอาจารย์พร้อมครูสังเกตการณ์ของแต่ละศูนย์ร่วมพิจารณาคัดเลือกข้อสอบ เกณฑ์การให้คะแนนตลอดจนประเมินผลและตัดสินผลการแข่งขันด้วยมาตรฐานเดียวกับการแข่งขันเคมีโอลิมปิกระหว่างประเทศ (International Chemistry Olympiad: IChO) จัดรางวัลให้เป็นเหรียญทอง เหรียญเงิน เหรียญทองแดง และประกาศเกียรติคุณ จากนั้นจึงคัดเลือกนักเรียนที่สอบผ่านเกณฑ์จำนวน 50 คน เพื่อเข้าค่ายเคมีโอลิมปิก ค่ายที่ 1 ของ สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) ต่อไป
กติกาและรูปแบบการแข่งขัน

การสอบใช้เวลา 2 วัน หนึ่งวันสำหรับการสอบภาคทฤษฎี และอีกหนึ่งวันสำหรับการสอบภาคปฏิบัติ เวลาที่ใช้สำหรับทำข้อสอบแต่ละภาคกำหนดให้ภาคละ 5 ชั่วโมง ข้อสอบภาคทฤษฎี จะมีเนื้อหาครอบคลุมสาขาต่าง ๆ ในวิชาเคมี ได้แก่ เคมีอนินทรีย์ เคมีอินทรีย์ เคมีเชิงฟิสิกส์ เคมีวิเคราะห์ และ ชีวเคมี ส่วนข้อสอบภาคปฏิบัติจะเน้นกระบวนการและทักษะเกี่ยวกับการทดลองในวิชาเคมี เดิมศูนย์ สอวน. ที่รับหน้าที่เป็นเจ้าภาพจะต้องจัดเตรียมข้อสอบตัวอย่าง (Preparatory Problems) ผู้ออกข้อสอบ ตรวจข้อสอบ และจัดทำข้อสอบสำหรับการแข่งขัน แต่ในปัจจุบันการเตรียมข้อสอบตัวอย่างและข้อสอบภาคทฤษฎีจะเป็นหน้าที่ของกรรมการวิชาการเคมีโอลิมปิก สอวน. สัดส่วนคะแนนของข้อสอบภาคทฤษฎี : คะแนนภาคปฏิบัติ เท่ากับ 60 : 40  ผู้ชนะจะได้รับรางวัลดีเยี่ยม (เหรียญทอง), ดีมาก (เหรียญเงิน), ดี(เหรียญทองแดง), ตามลำดับคะแนนที่ทำได้ ผู้แข่งขันที่ได้คะแนนรวมสูงสุด จะได้รับรางวัลพิเศษ นอกจากนี้ ศูนย์เจ้าภาพสามารถให้รางวัลพิเศษอื่นๆ ได้ตามที่เห็นสมควร
กติกาและรูปแบบการแข่งขัน > การแข่งขันเคมีโอลิมปิกระดับชาติ ครั้งที่ 17 ปี พ.ศ. 2564

การแข่งขันเคมีโอลิมปิกระดับชาติ ครั้งที่ 17 ปี พ.ศ. 2564 เดิมจะจัดแบบทั่วไป ณ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี จังหวัดนครราชสีมา แต่เนื่องจากมีการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา-2019 จึงได้ปรับการแข่งขันเป็นรูปแบบ การสอบเข้าถึงระยะไกล (Remote Access Exam) ณ สนามสอบศูนย์ สอวน. ต่าง ๆ ทั่วประเทศแทน และยกเลิกการสอบภาคปฏิบัติ
การแข่งขันเคมีโอลิมปิกระดับชาติในอนาคต

| TChO | เมืองที่จัดการแข่งขัน | ศูนย์เจ้าภาพ  | ปี พ> ศ.ที่จัดการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- |
การแข่งขันเคมีโอลิมปิกระดับชาติ
| 21 | กรุงเทพมหานคร | มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ | 2568 |
| 22 | พัทลุง | มหาวิทยาลัยทักษิณ | 2569 |
| 23 | กรุงเทพมหานคร | มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี | 2570 |
การแข่งขันเคมีโอลิมปิกระดับชาติที่ผ่านมา

| TChO | เมืองที่จัดการแข่งขัน | ศูนย์เจ้าภาพ | วันที่จัดการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- |
การแข่งขันเคมีโอลิมปิกระดับชาติ
| 20 | ขอนแก่น | มหาวิทยาลัยขอนแก่น | 13-17 พฤษภาคม 2567 |
| 19 | พิษณุโลก | มหาวิทยาลัยนเรศวร | 22-26 พฤษภาคม 2566 |
| 18 | นครปฐม | โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ | 24-28 กรกฎาคม 2565 |
| 17 | นครราชสีมา | มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี | 18-22 ธันวาคม 2564 |
| 16 | กรุงเทพมหานคร | มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ | 5-9 ธันวาคม 2563 |
| 15 | นครศรีธรรมราช | มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ | 10-14 มิถุนายน 2562 |
| 14 | อุบลราชธานี | มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี | 11-15 มิถุนายน 2561 |
| 13 | นครปฐม | มหาวิทยาลัยศิลปากร | 5-9 มิถุนายน 2560 |
| 12 | ชลบุรี | มหาวิทยาลัยบูรพา | 6-10 มิถุนายน 2559 |
| 11 | กรุงเทพมหานคร | มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ | 1-5 มิถุนายน พ.ศ. 2558 |
| 10 | สงขลา | มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ | 28 เมษายน - 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 |
| 9 | เชียงใหม่ | มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ | 26 เมษายน - 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 |
| 8 | กรุงเทพมหานคร | มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี | 4 -8 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 |
| 7 | สงขลา | มหาวิทยาลัยทักษิณ | 5-9 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 |
| 6 | กรุงเทพมหานคร | สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง | 26 - 30 เมษายน พ.ศ. 2553 |
| 5 | พิษณุโลก | มหาวิทยาลัยนเรศวร | 6 - 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 |
การแข่งขันเคมีโอลิมปิก สอวน.
| 4 | กรุงเทพมหานคร | มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ | 7 - 11  พฤษภาคม พ.ศ. 2551 |
| 3 | เชียงใหม่ | มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ | 28 เมษายน - 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 |
| 2 | ขอนแก่น | มหาวิทยาลัยขอนแก่น | 30 เมษายน - 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 |
| 1 | นครนายก | มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ | 9 -13 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 |
ศูนย์ สอวน.ที่เข้าร่วมการแข่งขัน

| ลำดับ | ศูนย์ สอวน>  |
| --- | --- |
1: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
2: มหาวิทยาลัยขอนแก่น
3: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
4: มหาวิทยาลัยทักษิณ
5: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี
6: มหาวิทยาลัยนเรศวร
7: มหาวิทยาลัยบูรพา
8: มหาวิทยาลัยศิลปากร
9: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
10: มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
11: มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
12: โรงเรียนเตรียมทหาร
13: โรงเรียนบดินทร์เดชา (สิงห์ สิงหเสนี)*
14: โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์
โดยธรรมนูญการแข่งขันกำหนดให้แต่ละศูนย์ฯสามารถส่งนักเรียนผู้แทนเข้าร่วมการแข่งขันได้ทั้งหมด 6 คน และอาจารย์ผู้แทนศูนย์ 2 คน ยกเว้นศูนย์กรุงเทพ (โรงเรียนบดินทร์เดชา (สิงห์ สิงหเสนี)) ที่สามารถส่งนักเรียนผู้แทนได้ 3 ทีม ทีมละ 6 คน รวม 18 คน และกรรมการทีมละ 2 คน รวม 6 คน
ดูเพิ่ม

เคมีโอลิมปิกระหว่างประเทศ
เครื่องกระทบ

เครื่องกระทบ (อังกฤษ: percussion instruments) เป็นการจัดประเภทเครื่องดนตรีสากล เครื่องดนตรีประเภทเครื่องกระทบนั้นหมายถึง เครื่องดนตรีที่เกิดเสียงดังขึ้นจากการตี กระทบการสั่น การเขย่า หรือ การเคาะ การตีอาจใช้ไม้ตีหรือใช้สิ่งหนึ่งกระทบเข้ากับอีกสิ่งหนึ่งเพื่อทำให้เกิดเสียง เครื่องประเภทนี้มักประกอบขึ้นด้วยวัสดุของแข็งหลายชนิด เช่น โลหะ ไม้ หรือ แผ่นหนังขึงตึง เครื่องประกอบจังหวะอาจมีชื่อเรียกเป็นคำอื่น เช่น เครื่องตี เครื่องประกอบจังหวะ เป็นต้น
ความเป็นมาของเครื่องกระทบ

ยุคหินเก่าตอนต้น มีการค้นพบเครื่องดนตรีหลายชนิดทั้งที่ทำให้เกิดเสียงโดยการเคาะ เป่า และขัดถู ส่วนเครื่องกระทบที่ค้นพบในยุคนี้ส่วนใหญ่จะเป็นการนำหนังสัตว์มาขึงกับตอไม้ที่เจาะกลวงตรงกลางและใช้กระดูกสัตว์ตี เรียกว่า กลองขึงหนัง
ยุคหินใหม่ตอนปลาย ค้นพบ Rattle เป็นการนำเศษก้อนหินหรือเปลือกหอยมาร้อยรวมกันแล้วเขย่าให้เกิดเสียง, ไซโลโฟน การนำเศษไม้หรือเศษกระดูกที่มีขนาดใกล้เคียงกัน นำมาเรียงจากใหญ่ไปหาเล็ก แล้วตีด้วยไม้หรือกระดูก, กลองขึงหนัง และไม้ตีชนิดต่างๆ
ยุคกลาง ดนตรีถูกจำกัดอยู่เพียงการร้องเพลงเพื่อศาสนาเท่านั้น ทำให้เครื่องดนตรีประเภทเครื่องกระทบไม่เป็นที่รู้จักกันมากนัก แต่จะพบในลักษณะที่เป็นของเล่น หรือเครื่องส่งสัญญาณต่างๆ เช่น กระดิ่ง หรือระฆัง
ยุคกลางตอนปลาย เพลงนอกศาสนาเริ่มมีถือกำเนิดขึ้น แต่เครื่องกระทบยังคงไม่ได้รับความนิยม ที่พอจะรู้จักและพบในช่วงนี้คือ กลองTabor (เป็นกลองขนาดเล็กที่ใช้ตีประกอบการเป่าขลุ่ย ที่ได้รับอิทธิพลจากตุรกี), แทมบูรีน (Tambourine) และกลองทิมปานี (Timpani) หรือเรียกว่า แคทเทิลดรัมส์ (Kettledrums) ซึ่งจะใช้ในราชสำนักและพิธีกรรมทางศาสนา ต่อมาปีค.ศ. 1670 มีการนำเครื่องกระทบเข้ามาใช้ในวงออร์เคสตรา โดยกลองทิมปานีได้รับการยอมรับมากที่สุด เครื่องกระทบจึงเริ่มมีบทบาทมากขึ้น
ยุคโรแมนติก เครื่องกระทบมีบทบาทมากขึ้น และได้รับการพัฒนาขึ้นด้วย โดยมีการเปลี่ยนแปลงให้มีหลายขนาด และหลายๆ เสียง เช่น แทมบูรีน, ไซโลโฟน, ระฆังราว (Tubular Bell), คัสทาเนท (Castanets) หรือกรับสเปน
ยุคสมัยใหม่ (Modern) ใยยุคนี้มีการปรับปรุงและก่อสร้างกลไกต่างๆ ให้กับเครื่องกระทบเพื่อตอบสนองการใช้งานของคีตกวี เช่น การเปลี่ยนเสียงของกลองทิมปานี
ศตวรรษที่ 20 กลองหนังถูกพัฒนาเป็นกลองชุด (Drums Set) และไซโลโฟน ได้รับการพัฒนาให้มีรูปแบบแตกต่างไปจากเดิมเรียกว่า ไวบราโฟน (Vibraphone) และมาริมบา (Marimba)
เครื่องกระทบในวงดนตรีประเภทต่างๆ > เครื่องกระทบในวงออร์เคสตรา

ในวงออร์เคสตรา เครื่องกระทบถือเป็นหนึ่งในสี่ส่วนประกอบอันได้แก่ เครื่องสาย เครื่องเป่าลมไม้ เครื่องเป่าลมทองเหลือง และเครื่องกระทบ เครื่องกระทบที่มักจะใช้ในวงออร์เคสตราได้แก่ ทิมปานี กลองสแนร์ กลองใหญ่ ฉาบ ไทรแองเกิล แทมแทม กลอกเคนสปีล ไซโลโฟน เซเลสทา และไชมส์ นอกจากนี้ ฝ่ายเครื่องกระทบยังรับผิดชอบการสร้างเสียงอื่นๆ เช่น คาวเบลล์ วูดบลอก และเครื่องดนตรีแปลกๆอีกหลายชนิด โดยทั่วไปนักเพอร์คัชชันจะถูกฝึกให้เล่นได้ทุกเครื่อง แต่นักทิมปานีมักจะเล่นทิมปานีเป็นหลักแม้ว่าจะถูกฝึกมาแบบนักเพอร์คัชชันก็ตาม นอกจากนักทิมปานี ผู้เล่นคนอื่นจะต้องพร้อมกับการเล่นทุกเครื่อง รวมถึงเครื่องดนตรีแปลกๆอย่างกลองบองโกหรือลูกซัด ในหนึ่งเพลงผู้เล่นอาจจะต้องเล่นมากกว่าหนึ่งเครื่องดนตรี ซึ่งหลายครั้งต้องเปลี่ยนระหว่างเครื่องอย่างรวดเร็ว หรือแม้แต่เล่นสองเครื่องในเวลาเดียวกัน
เครื่องกระทบในวงดนตรีประเภทต่างๆ > เครื่องกระทบในวงโยธวาทิต

เครื่องกระทบที่ใช้บรรเลงในวงโยธวาทิต จะถูกออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับการเล่นในขณะที่มีการเคลื่อนไหว คือจะมีส่วนที่ช่วยยึดติดเครื่องดนตรีกับร่างกาย และมีเสียงดัง เพราะการบรรเลงของวงโยธวาทิตมักจะอยู่กลางแจ้งภายนอกอาคาร และมีการแปลขบวนแถวด้วย
เครื่องกระทบที่นิยมนำมาใช้ในวงโยธวาทิต ได้แก่ กลองสแนร์ กลองเทเนอร์ เบสดรัม (กลองใหญ่) ฉาบ เป็นต้น ในวงโยธวาทิตมักมีการใช้เบสดรัม 4-5 ใบ โดยจะเรียกรวมกันว่า กลองคอร์ด ส่วนกลองสแนร์จะใช้ 3 ใบขึ้นไป เพื่อให้เสียงดัง และมีความหนักแน่น นอกจากนั้นยังมีการนำเฉพาะเครื่องกระทบที่อยู่วงโยธวาทิตมารวมวงรู้จักกันในชื่อดรัมไลน์
เครื่องกระทบแบบมีระดับเสียงในวงออร์เคสตรา โครเทล (บน) และกลอกเคนสปีล (ล่าง)
เครื่องกระทบในวงโยธวาทิต โดยเครื่องดนตรีจะติดกับตัวผู้เล่น
อาสนวิหารอัครบิดรแห่งบูคาเรสต์

ตัวอาสนวิหารเมื่อปี 2023
อาสนวิหารพระราชาคณะออร์ทอดอกซ์โรมาเนีย (โรมาเนีย: Catedrala Patriarhală) หรือ อาสนวิหารมหานคร (โรมาเนีย: Catedrala Mitropolitană) เป็นอาสนวิหารออร์ทอดอกซ์โรมาเนียตั้งอยู่บนเขามีโตรโปลีเอในบูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย ใกล้กับวังคณะผู้แทนของพระราชาคณะแห่งคริสตจักรออร์ทอดอกซ์โรมาเนีย ในฐานะโบสถ์ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของบูคาเรสต์ ในวันสำคัญทางคริสต์ศาสนา เช่น วันอาทิตย์ใบลาน จะมีศาสนิกชนจำนวนมากเดินทางมายังอาสนวิหารโดยสม่ำเสมอ พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ (Orthodox Divine Liturgy) ที่ประกอบในอาสนวิหารเป็นที่รู้จักเป็นพิเศษจากคณะขับร้องอากัปเปลลา ปัจจุบันอาสนวิหารได้รับการขึ้นทะเบียนอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของโรมาเนีย
ประวัติศาสตร์

จัวอาคารเริ่มต้นก่อสร้างในปี 1655 แล้วเสร็จในปี 1659 โดยดำริของเจ้าชายกอนซตันติน เชร์บัน ฟาซาดสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมบรังโกเวนเสก์ ภาพจิตรกรรมฝาผนังปูนเปียกของเดิมทั้งหมดถูกทำลายไปแล้ว ยกเว้นเพียงไอคอนของกอนซตันตินมหาราช และเฮเลนา พระราชมารดา นักบุญองค์อุปถัมภกของอาสนวิหาร ภาพปูนเปียกในปัจจุบันเป็นผลงานสร้างสรรค์ในปี 1923 โดยดีมีตรี เบลีซารี (Dimitrie Belizarie)
ในปี 1862 นายกรัฐมนตรีโรมาเนีย บาร์บู กาตาร์กิว ถูกลอบสังหารในรถเปิดประทุนขณะขับผ่านหน้าอาสนวิหาร
สมุดภาพ

โคมระย้าของอาสนวิหาร
หอระฆัง
โมเสกด้านนอก
ภาพปูนเปียกภายใน