stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระไชยสงคราม (เจ้าคำลือ)
โอรส/ธิดา

พระไชยสงคราม (เจ้าคำลือ) ทรงมีชายา 2 คน มีโอรส-ธิดา 4 คน ดังนี้
เจ้านางของ (ไม่มีบุตร)
เจ้านางอิ่นแก้ว มีโอรส-ธิดา 4 คน ดังนี้
เจ้าจอมแปง (เจ้านางของได้ขอไปอุปการะที่พะเยา)
เจ้าเทพรส รสเข้ม (ฝาแฝดเจ้าจอมแปง) สมรสกับเจ้าสีมา (ธิดาพระวังขวา (เจ้าวังขวาเฒ่า) กับเจ้าปิ่นแก้ว) นางมูล ,นางสุนา ,ภรรยาบ้านเหล่า และภรรยาบ้านร้องกวาง มีบุตร-ธิดา ดังนี้
เจ้าหนานหมื่น รสเข้ม สมรสกับเจ้าศรีวรรณา มีบุตร-ธิดา ดังนี้
เจ้าน้อยสม รสเข้ม
เจ้าน้อยคำมูล รสเข้ม
เจ้าหนานสิงห์ รสเข้ม
เจ้าหนานเครื่อง รสเข้ม
เจ้าเกี๋ยง รสเข้ม
เจ้าบัวจีน นันทะ
เจ้าบัวหอม รสเข้ม
เจ้าตี้ แผ่นทอง
ส.อ.เจ้าสุด รสเข้ม
เจ้าบุ รสเข้ม สมรสกับเจ้าเมือง มีธิดาบุญธรรม คือ
เจ้าคำเมา มหายศปัญญา
เจ้าน้อยแสน รสเข้ม สมรสกับนางดำ มีบุตร ดังนี้
นายหนานปั๋น รสเข้ม
เจ้าน้อยหนู รสเข้ม สมรสกับนางศรีคำ
เจ้าขันคำ สมรสกับเจ้าน้อยบุญทวงศ์ และเจ้าน้อยไชยลังกา มีธิดา ดังนี้
เจ้าสร้อย
เจ้ามอน อุตรพงศ์ สมรสกับเจ้าน้อยตุ้ย อุตรพงศ์
เจ้าน้อยหวัน รสเข้ม
เจ้าน้อยศรี รสเข้ม
เจ้าน้อยตุ่น รสเข้ม สมรสกับนางบัวไหล มีบุตร-ธิดา ดังนี้
นายแง่ม รสเข้ม
นางคำเกี้ยว ปินตากุล
นางฟองจันทร์ กลิ่นจันทร์
นายสิงห์ทอง รสเข้ม
ส.ท.ลิ่น รสเข้ม
นางบัวนิ่ง สังแก้ว
นางบัวลอย อินทนนท์
นางบัวเลียว เวียงธรรม
นางคำปัน สุวรรณ
นายสงกรานต์ รสเข้ม
นายหนานสุนันต๊ะ รสเข้ม (เกิดจากนางมูล) สมรสกับนางดี ศิริพันธุ์
นายหนานแก้วเมืองมา รสเข้ม (เกิดจากสุนา) สมรสกับนางบัวคลี่ ,นางพริ้ง และนางพลอย
นางมอน นามเมือง(เกิดจากนางสุนา)
นางอ้น รสเข้ม (เกิดจากภรรยาบ้านเหล่า)
นางเบาะ รสเข้ม (เกิดจากภรรยาบ้านเหล่า)
ธิดาไม่ทราบชื่อ (เกิดจากภรรยาบ้านร้องกวาง)
เจ้าสามผิว (ผิวเปลี่ยนตามเวลา เช้า กลางวัน เย็น) ถึงแก่กรรมด้วยโรคท้องร่วงขณะอายุได้ 13 ปี ที่กรุงเทพฯ
เจ้าบัวไหล เสกสมรสกับเจ้าพิริยเทพวงษ์ มีราชโอรส-ธิดา ดังนี้
เจ้ากาบคำ สมรสกับพระยาอุปราช (เจ้าน้อยเสาร์ วราราช) มีบุตร-ธิดา ดังนี้
ขุนวีระราชภักดี (เจ้าน้อยอินทวงศ์ วราราช) สมรสกับ เจ้าลูน อิ่นคำลือ
เจ้าพลอยแก้ว อุตรพงศ์ สมรสกับ เจ้าน้อยชื่น อุตรพงศ์
เจ้าทิพย์เนตร อารีราษฏร์ สมรสกับ พันตำรวจตรีหลวงอารีราษฏร์
เจ้าเวียงชื่น สมรสกับพระยาราชวงศ์ (เจ้าน้อยบุญศรี บุตรรัตน์ ) มีบุตร-ธิดา ดังนี้
เจ้าอินทร์คุ้ม บุตรรัตน์ สมรสกับ เจ้าน้อยไชยวงศ์ ศรีจันทร์แดง
เจ้าอินทร์สม บุตรรัตน์
เจ้าตาวคำ ศรุตานนท์ สมรสกับ หลวงนุภาณศิษยานุสรรค์
เจ้าสุพรรณวดี สมรสกับเจ้าราชดนัย (เจ้าน้อยยอดฟ้า ณ น่าน) มีธิดา ดังนี้
เจ้าสร้อยฟ้า โลหะพจน์พิลาศ สมรสกับ รองอำมาตย์โทขุนโลหะพจน์พิลาศ
เจ้าวิลาวัณย์ ณ น่าน
เจ้ายวงคำ สมรสกับพระไชยสงคราม (จอน เตมียานนท์) มีบุตร-ธิดา ดังนี้
เจ้าทิพย์เกษร เตมียานนท์ สมรสกับ พระยาประชาศรัยสรเดช (ถาบ ผลนิวาศ)
เจ้าดารารัศมี เตมียานนท์
เจ้ามณีนพรัตน์ เตมียานนท์
เจ้ายวงแก้ว สมรสกับพระยามานิตย์ราชมนัส และนายมาร์ติน มีบุตร ดังนี้
เจ้าชาลี เทพวงศ์ (เกิดจากนายมาร์ติน) สมรสกับนางบัวเหลียว
เจ้าหอมนวล สมรสกับพระยาราชเดชดำรง (ผล ศรุตานนท์) มีบุตร-ธิดา ดังนี้
เจ้าผลิ ศรุตานนท์ สมรสกับ นางสุดสวาท กุสุมารทัต
เจ้าหวลกลิ่น เดชาติวงศ์ สมรสกับ หลวงเดชาติวงศ์วราวัฒน์ (หม่อมหลวงกรี เดชาติวงศ์)
เจ้าเผด็ต ศรุตานนท์ สมรสกับ เจ้าศรีพรรณ หัวเมืองแก้ว
เจ้าอินทร์แปลง เทพวงศ์ สมรสกับสมรสกับนางจ้อย ,เจ้าคำเกี้ยว วงศ์พระถาง ,เจ้าเทพเกสร ณ น่าน และนางจันทร์ รัตนภาพ มีบุตร ดังนี้
เจ้าอินทร์เดช เทพวงศ์ หรือ นายโชติ แพร่พันธุ์  (เกิดจากนางจ้อย) สมรสกับ นางจรัส แพร่พันธุ์
เจ้าอินทร์ศร เทพวงศ์ (เกิดจากเจ้าเทพเกสร) สมรสกับ นางคำป้อ เทพวงศ์
เจ้าอินทร์ทรงรัศมี เทพวงศ์ (เกิดจากเจ้าเทพเกสร)  สมรสกับ นางอุไร เทพวงศ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2429 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก (จ.ช.)
พระปิงคิยเถระ

| พระปิงคิยเถระ> ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
ชื่อเดิม: ปิงคิยมาณพ
สถานที่เกิด: เมืองสาวัตถี
วิธีบวช: เอหิภิกขุอุปสัมปทา
สถานที่บรรลุธรรม: ปาสาณเจดีย์
ปรินิพพาน: ก่อนพระพุทธเจ้า
สถานที่นิพพาน: ไม่ทราบ
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: สาวัตถี
วรรณะเดิม: พราหมณ์
การศึกษา: จบไตรเพท
หมายเหตุ
อดีต 1 ใน 16 ศิษย์ของพราหมณ์พาวรี
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระปิงคิยเถระ เป็นศิษย์ของพราหมณ์พาวรีที่ถูกส่งมาทูลถามปัญหาทั้ง 16 ต่อพระพุทธเจ้า ณ ปาสาณเจดีย์ โดยมีอชิตมาณพเป็นหัวหน้าคณะศิษย์ทั้ง  16 ของพราหมณ์พาวรี ต่อมาทั้งหมดได้บรรลุธรรมและอุปสมบทเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการช่วยพระพุทธเจ้าเผยแพร่พระพุทธศาสนา โดยนับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญของพระพุทธศาสนา
ประวัติ

ดูได้ที่ พาวรีพราหมณ์
บั้นปลายชีวิต

ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาไม่ระบุว่าท่านดับขันธปรินิพพานที่ใด แต่ท่านคงดำรงขันธ์อยู่พอสมควรแก่กาลจึงดับขันธปรินิพพาน
ดูเพิ่ม

พระอสีติมหาสาวก
พาวรีพราหมณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ 84000
เว็บไชต ธรรมะ เกตเวย์ เก็บถาวร 2009-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประเทศศรีลังกาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

| ประเทศศรีลังกา ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: SRI
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกศรีลังกา
ณ โตเกียว, ญี่ปุ่น 24 สิงหาคม ค.ศ. 2021 (2021-08-24) – 5 กันยายน ค.ศ. 2021 (2021-09-05)
นักกีฬา: 9 คน  ใน 4 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศศรีลังกา จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศศรีลังกาได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 9 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 4 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 2 | 0 | 2 |

| รวม | 2 | 0 | 2 |
กรีฑา

| นักกีฬา | รายการ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> คะแนน | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ดิเนช ไปรยันฐา เฮราธ | Men's Javelin Throw F46 |  |  |  |
| ดูลาน โกดิถุวักกู่ | Men's Javelin Throw F64 |  |  |  |
ดูเพิ่ม

ประเทศศรีลังกาในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติศรีลังกาในพาราลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาศรีลังกาที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

โตเกียว 2020 เก็บถาวร 2016-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   ทีมนักกีฬาผู้ลี้ภัย   นักกีฬารัสเซีย
ฟาโรห์เซเคมเค็ต

เซเคมเคต เป็นผู้ปกครองแห่งอียิปต์โบราณ (ฟาโรห์) จากราชวงศ์ที่สามในช่วงสมัยราชอาณาจักรเก่า รัชสมัยของพระองค์เชื่อกันว่าเริ่มตั้งแต่ประมาณ 2648 ปีก่อนคริสตกาล จนถึง 2640 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์ยังเป็นที่รู้จักในพระนามประสูติตามธรรมเนียมในเวลาต่อมาของพระองค์ว่า ดโจเซอร์-เตติ และในพระนามกรีกว่า ทีเรอิส (โดยมาเนโธ ซึ่งมีที่มามาจากพระนาม เตติ ในบันทึกพระนามแห่งอไบดอส) เซเคมเคตอาจจะเป็นพระอนุชาหรือพระราชโอรสพระองค์โตของฟาโรห์ดโจเซอร์ ไม่ค่อยปรากฏข้อมูลเกี่ยวกับฟาโรห์พระองค์นี้มากนัก เนื่องจากพระองค์ทรงปกครองได้เพียงไม่กี่ปี อย่างไรก็ตาม พระองค์ทรงโปรดให้สร้างพีระมิดขั้นบันไดขึ้นที่ซักกอเราะฮ์ และจารึกหินที่มีชื่อเสียงไว้ที่วะดิ มาฆาเราะฮ์ (คาบสมุทรไซนาย)
ฟาโรห์เซเนดจ์

เซเนดจ์ (หรือเรียกว่า เซเนด และเซธีเนส) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในช่วงสมัยราชวงศ์ตอนต้น ซึ่งอาจจะทรงปกครองในช่วงราชวงศ์ที่สองแห่งอียิปต์ โดยสถานะทางประวัติศาสตร์ของพระองค์นั้นยังไม่แน่ชัด พระนามของพระองค์ปรากฏอยู่ในบันทึกพระนามกษัตริย์ที่เขียนขึ้นในช่วงสมัยราเมสเซส ถึงแม้ว่าจะมีการเขียนในรูปแบบที่แตกต่างกันคือ ในขณะที่บันทึกพระนามแห่งอไบดอสได้เลียนแบบพระนามรูปแบบโบราณ ส่วนบันทึกพระนามแห่งตูรินและบันทึกพระนามแห่งซักกอเราะฮ์ ได้เขียนพระนามเป็นพระนามที่มีสัญลักษณ์อักษรอียิปต์โบราณรูปห่านที่ถูกถอนขนออก
ไม่ทราบว่าฟาโรห์เซเนดจ์ทรงปกครองอียิปต์ยาวนานแค่ไหน แต่ในบันทึกพระนามแห่งตูรินได้ระบุว่าพระองค์ทรงครองราชย์ยาวนานถึง 70 ปี ส่วนแมนิโธ ซึ่งเป็นนักประวัติศาสตร์ชาวอียิปต์โบราณได้กล่าวว่าฟาโรห์ เซธีเนส (ซึ่งเป็นพระนามของพระองค์ในภาษากรีก) ทรงปกครองเป็นระยะเวลานานถึง 41 ปี
พระเจ้าเอเธล์เรดแห่งเวสเซกซ์

| เอเธลเร็ด |
| --- | --- |
เอเธลเร็ดในม้วนวงศ์วานของกษัตริย์อังกฤษในช่วงต้นศตวรรษที่ 14
กษัตริย์แห่งเวสเซ็กซ์
ครองราชย์: ค.ศ. 866–871
ก่อนหน้า: เอเธลเบิร์ท
ถัดไป: อัลเฟรด

ประสูติ: ราวค.ศ.834 เวสเซ็กซ์ อังกฤษ
สวรรคต: 23 เมษายน ค.ศ.871 วิตช์แฮมพ์ตัน ดอร์เซ็ต
ฝังพระศพ: วิมบอร์น
ชายา: วูล์ฟธริธ
พระราชบุตร: เอเธลวาลด์ เอเธลเฮล์ม
ราชวงศ์: เวสเซ็กซ์
พระราชบิดา: เอเธลวูล์ฟ
พระราชมารดา: ออสเบอร์
เอเธลเร็ดที่ 1 (ภาษาอังกฤษ Aethelred I หรือ Ethelred I, ภาษาแองโกลแซ็กซัน Æþelræd) สืบทอดตำแหน่งของพระเชษฐา เอเธลเบิร์ท รัชสมัยของเอเธลเร็ดคือหนึ่งในสงครามกับพวกเดนท์ที่ยาวนาน อิวาร์ผู้ไร้กระดูกกับน้องชาย แฮล์ฟดัน ที่ยึดดับลินเป็นฐานที่มั่นโจมตีและยึดครองยอร์กในปีค.ศ.866 ที่ซึ่งกลายเป็นอาณาจักรไวกิ้ง (ยอร์วิช) พวกเดนท์เดินทัพลงใต้และยึดครองน็อตติ้งแฮม ในปีค.ศ.869 พวกเขาแล่นเรือสู่อีลต์แองเกลีย ที่ซึ่งพวกเขาได้ปลงพระชนม์กษัตริย์ท้องถิ่น เอ็ดมุนด์ เวสเซ็กซ์ในตอนนั้นถูกข่มขวัญและเอเธลเร็ดกับพระอนุชา อัลเฟรด ได้ต่อสู้ในสมรภูมิที่ยาวนานต่อเนื่องกับชาวเดนท์ อิวาร์, แฮล์ฟดัน และกุธรุน ที่เรดิ้ง, แอชดาวน์ และเบซิ่ง ช่วงปีค.ศ.870-871 พวกเดนท์ชิงทรัพย์และปล้นสะดมตลอดการเดินทางออกนอกเมือง การสู้รบครั้งสำคัญครั้งต่อมาคือที่เมเรทุนในแฮมพ์เชียร์ ซึ่งเป็นสมรภูมิที่ไม่ปรากฏผลชี้ขาด เอเธลเร็ดบาดเจ็บสาหัสในสมรภูมิและสวรรคตเนื่องจากบาดแผลที่วิตแชมพ์ตัน ใกล้กับวิมบอร์น ที่ๆพระองค์ถูกฝัง
พระชนม์ชีพช่วงต้น

เอเธลเร็ดประสูติราวปีค.ศ.834 และเช่นเดียวกับพระราชบิดา เอเธลวูล์ฟ พระองค์เป็นชายที่ศรัทธาในศาสนาอย่างแรงกล้า และถูกเลี้ยงดูมาอย่างเคารพศรัทธาในศาสนามากโดยพระราชมารดา ราชินีออสเบอร์
การขึ้นครองราชย์

เอเธลเร็ดสืบทอดแผ่นดินที่ถูกปล้นสะดมอย่างโหดเหี้ยมโดยการโจมตีของพวกไวกิ้งป่าเถื่อนที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวต่อจากพระเชษฐา เอเธลเบิร์ท ในปีค.ศ.866 พวกเดนท์เริ่มลงหลักปักฐานในอังกฤษและในปีค.ศ.870 ได้ยึดเอาอำนาจควบคุมยอร์กไป เอเธลเร็ดทำการต่อสู้กับพวกเขาด้วยกองกำลังที่สร้างขึ้นมาใหม่
ครอบครัว

สายสัมพันธ์ฉันท์พันธมิตรทางราชวงศ์ที่ตระกูลเวสเซ็กซ์มีกับเมอร์เซียถูกทำให้แข็งแกร่งขึ้น เบิร์กเร็ด กษัตริย์แห่งเมอร์เซียได้อภิเษกสมรสกับเอเธลสวิธ ธิดาของเอเธลวูล์ฟแห่งเวสเซ็กซ์ พระอนุชาของเอเธลเร็ด อัลเฟรด สร้างสายสัมพันธ์แห่งพันธมิตรขึ้นมาใหม่อีกครั้งเมื่อทรงรับญาติลำดับแรกของพระองค์ เอลสวิธ มาเป็นพระชายา ตัวเอเธลเร็ดเองอภิเษกสมรสกับวูล์ฟริด้าช่วงราวสองปีหลังจากการขึ้นเสวยราชสมบัติในบัลลังก์แห่งเวสเซ็กซ์ พวกพระองค์ให้กำเนิดโอรสสองคน เอเธลวาลด์ ที่เกิดราวปีค.ศ.868 กับเอเธลเฮล์ม ที่ไม่รู้วันเกิด
การรุกรานของไวกิ้ง

ในปีก่อนการขึ้นเสวยราชสมบัติของเอเธลเร็ด กองทัพไวกิ้งขนาดใหญ่ได้ขึ้นฝั่งในอีสต์แองเกลีย ภายใต้การนำของแฮล์ฟดัน รักน่าร์สันและอิวาร์ผู้ไร้กระดูก หลังจากนั้นไม่กี่เดือนก็เดินทัพขึ้นนอร์ธัมเบรีย ยึดเมืองยอร์ก ตำนานวีรชนของชาวนอร์สเชื่อมโยงว่าพวกไวกิ้งต้องการเอาคืนเอลล์ ผู้นำของนอร์ธัมเบรียที่สวรรคตอย่างสยองขวัญด้วยน้ำมือของพวกเขา เพื่อแก้แค้นที่ทรงมีพระบัญชาให้โยนหัวหน้าของชนเผ่าไวกิ้ง รักน่าร์ ล็อดบร็อค ลงไปในบ่องูพิษเมื่อยี่สิบปีก่อน
ลูกชายของรักน่าร์ อิวาร์, แฮล์ฟดัน และฮิงก้า ทำการประหารเอลล์ด้วยวิธีของไวกิ้งที่รู้จักกันในชื่ออินทรีกระพือปีกหรืออินทรีเลือด ซึ่งเป็นวิธีที่เหยื่อจะถูกกดหน้าลงกับพื้นและซี่โครงจะถูกแยกออกจากกระดูกสันหลัง ซี่โครงจะถูกดึงออกมาทำให้เป็นปีกสองข้าง
พวกเดนท์ตั้งผู้ปกครองของตนเองในนอร์ธัมเบรียก่อนจะข้ามชายแดนเข้าสู่เมอร์เซีย มุ่งหน้าสู่มณฑลและยึดเมืองน็อตติ้งแฮม พระเจ้าเบิร์กเร็ดแห่งเมอร์เซียขอความช่วยเหลือจากพระญาติของพระองค์ เอเธลเร็ดและอัลเฟรด พวกพระองค์ตอบสนองด้วยความกระตือรืนร้น กรีธาทัพเข้าสู่เมอร์เซีย แต่พวกเดนท์ได้เมืองไปอยู่ในครอบครองแล้ว
ในปีค.ศ.869 กองทัพไวกิ้งที่ดูเหมือนว่าจะไม่ยอมหยุดง่ายๆเข้าสู่อีสต์แองเกลีย กษัตริย์ย่อยของมณฑล เอ็ดมุนด์ ต่อต้านพวกเขาอย่างกล้าหาญแต่ชาวอีสแองเกลียก็พ่ายแพ้และกษัตริย์ของพวกเขาถูกจับเป็นเชลยขณะกำลังหนีไปเมืองฮ็อกเซิน ในซัฟฟอล์ก ถูกล่ามโซ่และตีตรวน เอ็ดมุนด์ถูกสังหารอย่างทารุณด้วยวิถีปฏิบัติที่ป่าเถื่อน เชื่อกันว่าเขาถูกสังเวยแด่เทพเจ้าไวกิ้ง โอดิน เขาพบกับจุดจบอย่างทรงเกียรติและกล้าหาญและต่อมาได้รับการยกย่องเป็นนักบุญสำหรับความศรัทธาในคาทอลิกที่แน่วแน่ อารามราบเป็นหน้ากลอง พระถูกสังหารโหด และการปล้นสะดมขยายวงกว้าง
ในปีค.ศ.870 พวกไวกิ้งสานต่อความสำเร็จในนอร์ธัมเบรียของตน เตรียมโจมตีอาณาจักรเวสเซ็กซ์ พวกเขาเผชิญหน้ากับกองทัพของแซ็กซันภายใต้เอเธลเร็ดกับอัลเฟรดที่สมรภูมิแอชดาวน์ กองทัพของแซ็กซันปิดกั้นถนนเก่าแก่ที่ทอดลงใต้ไปบาร์กเชียร์ด้วยป้อมเนินยุคเหล็กบนเนินไวท์ฮอร์ส ตรงจุดที่ชาวแซ็กซันรู้จักในชื่อ Nachededorne หรือหนามที่เปลือยเปล่า พงศาวดารแองโกลแซ็กซัน แหล่งข้อมูลหลักของยุค อ้างว่าจุดนั้นคือแอชดาวน์ ในที่สุดเอเธลเร็ดก็ได้รับชัยชนะเหนือพวกไวกิ้งในสมรภูมิแบบยึดฐานที่มั่นอันขมขื่นและนองเลือดที่ดำเนินยาวนานถึงช่วงพลบค่ำ ทิ้งซากศพของเหล่าผู้นำไวกิ้งมากมายไว้เกลื่อนสนามรบ
เป็นเวลาหลายศตวรรษที่เข้าใจกันว่าไวท์ฮอร์สความยาว 325 ฟุตถูกตัดไหล่เขาเพื่อฉลองให้กับชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ของเอเธลเร็ด แต่ปัจจุบันได้รู้แล้วว่ามันเก่าแก่กว่านั้น ทว่าชัยชนะครั้งนี้ไม่ได้นำมาซึ่งข้อได้เปรียบที่ยั่งยืนและความขัดแย้งยังคงดำเนินต่อไป
การสวรรคตและการสืบสันติวงศ์

ผู้รุกรานชาวไวกิ้งจู่โจมอีกครั้ง การกระทบกระทั่งเล็กๆน้อยๆดำเนินต่อไป และสมรภูมิที่ไม่ปรากฏผลชี้ชัดคือการต่อสู้ที่บาซิ่ง เอเธลเร็ดที่ได้รับการสนับสนุนอย่างจงรักภักดีจากพระอนุชา อัลเฟรด ปฏิเสธที่จะยอมจำนน ธงนกเรเวนของพวกไวกิ้งและมังกรของเวสเซ็กซ์ถูกโบกสะบัดอีกครั้งที่เมเรทุนที่เชื่อกันว่าเป็นได้ทั้งมาร์เด็นใกล้เดวิเซสหรือมาร์ตินในแฮมพ์เชียร์ ในการขัดแย้งที่ดุเดือดที่ตามมา พวกเดนท์เป็นฝ่ายชนะ เอเธลเร็ดสวรรคตหลังจากนั้นไม่นานที่วิมบอร์นจากบาดแผลที่ได้รับในสงคราม ตามที่บันทึกหนึ่งบอกมา พระองค์สวรรคตอย่างทรมาน ทรงมีพระชนมพรรษาไม่เกินสามสิบในตอนที่สวรรคตและถูกฝังใกล้วิมบอร์นมินสเตอร์
เอเธลเร็ดถูกโต้แย้งหลังจากที่ตายไปแล้วว่าไม่ใช่นักบุญ แม้พระองค์จะมีโอรสสองพระองค์แต่ก็ได้รับการสืบสันตติวงศโดยพระอนุชา อัลเฟรด ที่เป็นที่รู้จักในประวัติศาสตร์ในฐานะมหาราช ลูกหลานของพระองค์ถูกยึดบัลลังก์ไปอีกครั้งในศตวรรษที่ 11  แฮโรลด์ที่ 2 ที่ขึ้นครองบัลลังก์ในปีค.ศ.1066 และถูกปลงพระชนม์ที่เฮสติ้งส์เป็นหลานชายของวูล์ฟน็อธ ซิลด์ ข้าราชบริพารของซัสเซ็กส์ ที่ตัวเขาเองเป็นลูกของเหลนของโอรสของเอเธลเร็ด เอเธลเฮล์ม
แหล่งข้อมูล

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สมเด็จพระเจ้าเอเธล์เรด แห่งเวสเซ็กซ์
Timeline for King Aethelred I (866 - 871)
Ethelred I
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าเอเธล์เรดแห่งเวสเซกซ์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าเอเธล์เบิร์ทแห่งเวสเซ็กซ์ |  |   กษัตริย์แห่งเวสเซกซ์  (ราชวงศ์เวสเซกซ์)   (ค.ศ. 866 – ค.ศ. 871) |  | พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 4 พระองค์เจ้าชั้นเอก

ประสูติ: 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2400
สิ้นพระชนม์: 29 มีนาคม พ.ศ. 2417 (17 ปี)
พระบุตร: หม่อมเจ้าชาย (ไม่ปรากฏพระนาม)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: สมเด็จพระปิยมาวดี ศรีพัชรินทรมาตา
นายร้อยตรี พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย (22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2400 – 29 มีนาคม พ.ศ. 2417) เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่สมเด็จพระปิยมาวดี ศรีพัชรินทรมาตา เป็นพระโสทรเชษฐาในสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวี, สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า, สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และเป็นพระมาตุลาในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระประวัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย ประสูติเมื่อวันอาทิตย์ เดือน 3 แรม 13 ค่ำ ปีมะโรง อัฐศก จุลศักราช 1218 ตรงกับวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2399 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2400) เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ที่ประสูติแต่สมเด็จพระปิยมาวดี ศรีพัชรินทรมาตา (เจ้าคุณจอมมารดาเปี่ยม) พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานพระนาม อุณากรรณ เนื่องจากเมื่อเจ้าจอมมารดาเปี่ยมเข้ามาอยู่ในวัง ได้เล่นละครเรื่องอิเหนาเป็นตัวอุณากรรณ (นางบุษบาปลอมตัวเป็นชาย) พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย มีพระโสทรกนิษฐภคินีและพระโสทรอนุชารวม 5 พระองค์ ได้แก่
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ
สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวี
สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า
สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงซื้อที่ดินบริเวณต้นถนนเจริญกรุง เพื่อสร้างวังพระราชทานแก่พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย แต่เสด็จสวรรคตเสียก่อน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงโปรดเกล้าฯ ให้พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชยเสด็จไปประทับที่วังเก่าของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูบดีราชหฤทัย อยู่ริมแม่น้ำใกล้กับป้อมมหาฤกษ์ บริเวณโรงเรียนราชินี และสร้างวังใหม่ให้บนที่ดินพระราชทาน เมื่อปี พ.ศ. 2413 เรียกกันว่าวังสะพานถ่าน พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชยประทับอยู่ที่วังนี้ไม่นานก็สิ้นพระชนม์ และวังนี้ตกทอดมาสู่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ เมื่อพระองค์เจ้าเทวัญอุไทยวงศ์ทรงย้ายไปประทับที่วังเทวะเวสม์ ในสมัยรัชกาลที่ 6 วังนี้ได้อยู่ในความดูแลของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ และได้รื้อวังสร้างเป็นตลาดขายอาหาร ชื่อว่า ตลาดบำเพ็ญบุญ และเป็นโรงเรือนให้เช่าแสดงมหรสพ (ปัจจุบันคือ ศูนย์การค้าดิโอลด์สยามพลาซา)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย ทรงรับราชการเป็นนายร้อยตรีทหารมหาดเล็ก สิ้นพระชนม์เมื่อวันอาทิตย์ เดือน 5 ขึ้น 12 ค่ำ ปีระกา เบญจศก จุลศักราช 1235 ตรงกับวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2416 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2417) สิริพระชันษา 17 ปี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชยมีพระโอรส 1 องค์ คือ
หม่อมเจ้าชาย (ไม่ปรากฏพระนาม) ประสูติเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2416 และสิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2417 ขณะชันษาเพียง 1 ปี
ด้วยเหตุนี้ เมื่อครั้งสมัยรัชกาลที่ 6 ที่มีการพระราชทานนามสกุลแก่พระราชวงศ์ จึงไม่มีการพระราชทานนามสกุลให้กับสายสกุลของพระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย เนื่องจากไม่มีผู้ที่สืบสกุลหลงเหลือแล้ว
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2400 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2411 : พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย
1 ตุลาคม พ.ศ. 2411 – 29 มีนาคม พ.ศ. 2416 : พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย
23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 : พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย
พระเกียรติยศ > พระยศ

| นายร้อยตรี พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย |
| --- | --- |
รับใช้: กรมทหารมหาดเล็ก
ชั้นยศ:  ร้อยตรี
พระเกียรติยศ > พระยศ > พระยศทหาร

นายร้อยตรี
พงศาวลี

พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย (ขวาสุด) ทรงฉายพร้อมกับพระโสทรอนุชาและพระโสทรกนิษฐภคินี คือ (จากซ้าย) พระองค์เจ้าสว่างวัฒนา, พระองค์เจ้าสุนันทากุมารีรัตน์, พระองค์เจ้าเทวัญอุไทยวงศ์
พระปุณณชิเถระ

| พระปุณณชิเถระ> ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
สถานที่เกิด: เมืองพาราณสี
สถานที่บวช: ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน
วิธีบวช: เอหิภิกขุอุปสัมปทา
สถานที่บรรลุธรรม: ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: พาราณสี
บิดา: ผู้เป็นเศรษฐีชาวเมืองพาราณสี
วรรณะเดิม: แพศย์
สถานที่รำลึก
สถานที่: ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระปุณณชิเถระ เป็นพระภิกษุสาวกเอตทัคคะของพระพุทธเจ้า นับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญในพระพุทธศาสนาในสมัยต้นพุทธกาล
พระปุณณชิเถระ เป็นพระสงฆ์กลุ่มแรก ๆ ในพระพุทธศาสนา โดยท่านเป็นพระสงฆ์ผู้เป็นสหายของพระยสเถระ เมื่อท่านบวชแล้วได้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการเผยแพร่พระพุทธศาสนาในช่วงต้นพุทธกาล
ชาติภูมิ

พระปุณณชิเถระ เป็นบุตรแห่งเศรษฐีชาวเมืองพาราณสี ท่านเป็นสหายของยสกุลบุตร ซึ่งต่อมาบวชเป็นพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา ท่านทราบข่าวว่ายสกุลบุตรออกบวชจึงคิดว่าพระธรรมวินัยของเพื่อนเราคงไม่เลวทราม จึงไปชักชวนสหายพาไปหาพระยสะเพื่อออกบวช พระยสะจึงพาไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า ทรงสั่งสอนจนบรรลุเป็นพระอรหันต์ และไดส่งท่านเป็นพระสาวกรุ่นแรก ๆ ไปช่วยเผยแพร่พระพุทธศาสนา ท่านนับเป็นผู้มีส่วนสำคัญในการเผยแพร่พระพุทธศาสนาในช่วงต้นพุทธกาล
บั้นปลายชีวิต

ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาไม่ระบุว่าท่านดับขันธปรินิพพานที่ใด แต่ท่านคงดำรงขันธ์อยู่พอสมควรแก่กาลจึงปรินิพพาน
ดูเพิ่ม

พระอสีติมหาสาวก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ 84000
เว็บไชต ธรรมะ เกตเวย์ เก็บถาวร 2009-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเอตทัคบุคคล (ในศาสนาของพระโคตมพุทธเจ้า) |
| --- | --- | --- |
| ภิกษุ |  พระอัญญาโกณฑัญญะ  พระอุรุเวลกัสสปะ  พระสารีบุตร  พระมหาโมคคัลลานะ  พระปุณณมันตานีบุตร  พระกาฬุทายี  พระนันทะ  พระราหุล  พระอุบาลี  พระภัททิยกาฬิโคธาบุตร  พระอนุรุทธะ  พระอานนท์  พระโมฆราช  พระปิณโฑลภารทวาชะ  พระมหากัจจายนะ  พระสีวลี  พระโสณกุฏิกัณณะ  พระมหากัสสปะ  พระราธเถระ  พระลกุณฏกภัททิยเถระ  พระทัพพมัลลบุตร  พระพากุละ  พระวักกลิ  พระมหากัปปินะ  พระอุปเสนะ  พระขทิรวนิยเรวตะ  พระสุภูติ  พระพาหิยะ  พระวังคีสะ  พระโสณโกฬิวิสะ  พระโสภิตะ  พระนันทกะ  พระกังขาเรวตะ  พระมหาปันถกะ  พระจูฬปันถกะ  พระกุณฑธานะ  พระรัฐปาละ  พระกุมารกัสสปะ  พระมหาโกฏฐิตะ  พระสาคตะ  พระปิลินทวัจฉะ  |  |
| ภิกษุณี |  พระมหาปชาบดีโคตมีเถรี  พระเขมาเถรี  พระอุบลวรรณาเถรี  พระปฏาจาราเถรี  พระนันทาเถรี  พระธรรมทินนาเถรี  พระโสณาเถรี  พระสกุลาเถรี  พระภัททากุณฑลเกสาเถรี  พระภัททกาปิลานีเถรี  พระภัททากัจจานาเถรี  พระกีสาโคตมีเถรี  พระสิงคาลมาตาเถรี  |  |
| อุบาสก |  ตปุสสะ ภัลลิกะ  อนาถบิณฑิกเศรษฐี  จิตตคฤหบดี  หัตถกคฤหบดี  พระเจ้ามหานามะ  อุคคคฤหบดี  อุคคตคฤหบดี  สูรอัมพัฏฐอุบาสก  ชีวกโกมารภัจจ์  นกุลบิดาคฤหบดี  |  |
| อุบาสิกา |  นางสุชาดา  นางวิสาขา  นางขุชชุตตรา  นางสามาวดี  นางอุตตรานันทมารดา  พระนางสุปปวาสา  นางสุปปิยา  นางกาติยานี  นางกาฬีกุรรฆริกา  นางนกุลมารดาคหปตานี  |  |
| ดูเพิ่ม |  พระอสีติมหาสาวก  เอตทัคคะ  |  |
ยุทธการที่แซ็ง-โล

แม่แบบ:Campaignbox Normandy
ยุทธการที่แซ็ง-โล เป็นหนึ่งในสามครั้งของการรบในยุทธการประเทศรั้วต้นไม้ ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงระหว่างวันที่ 7-19 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 ช่วงก่อนปฏิบัติการคอบรา เมืองแซ็ง-โลได้ตกเป็นของเยอรมันในปี ค.ศ. 1940 และภายหลังการบุกครองนอร์ม็องดี ฝ่ายอเมริกันได้ตั้งเป้าหมายที่เมืองแห่งนี้ ตามหน้าที่ของมันเป็นทางแยกเชิงยุทธศาสตร์ การทิ้งระเบิดของฝ่ายอเมริกันได้สร้างความเสียหายอย่างหนัก(มากถึง 95% ของเมืองที่ถูกทำลาย) และจำนวนความสูญเสียที่สูงขึ้นซึ่งก่อให้เกิดมรณสักขีเมืองแห่งนี้ที่ถูกเรียกว่า "เมืองหลวงซากปรักหักพัง" ซึ่งเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในรายงานข่าวโดย Samuel Beckett
ยุทธการที่แบร็สต์

แม่แบบ:Campaignbox Normandy
ยุทธการที่แบร็สต์ เป็นการสู้รบบนแนวรบด้านตะวันตกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ส่วนหนึ่งของแผนการของฝ่ายสัมพันธมิตรในการบุกครองแผ่นดินใหญ่ทวีปยุโรป ได้เรียกร้องให้เข้ายึดท่าเรือที่ให้อำนวยสะดวก ในคำสั่งเพื่อให้ความมั่นใจว่าจะสามารถส่งมอบวัสดุสงครามจำนวนมหาศาลที่จำเป็นในการซับพลายต่อกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรที่กำลังเข้ารุกได้ทันเวลา ได้มีการคาดการณ์ว่า 37 กองพลของฝ่ายสัมพันธมิตรที่อยู่ในทวีปยุโรปในเดือนกันยายน ค.ศ. 1944 จะต้องใช้ซับพลายจำนวน 26,000 ตันในแต่ละวัน ท่าเรือหลักที่กองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรได้คาดหวังที่จะเข้ายึดครองและพวกเขาจะสามารถใช้งานได้คือเมืองแบร็สต์ ทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส