stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไอตอร์ การังกา
สถิติการเป็นผู้จัดการทีม

| ทีม | ตั้งแต่ | ถึง | สถิติ> คะแนน | สถิติ> ชนะ | สถิติ> เสมอ | สถิติ> แพ้ | สถิติ> เปอร์เซ็นต์การชนะ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| มิดเดิลส์เบรอ | 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 | 16 มีนาคม ค.ศ. 2017 | 171 | 80 | 42 | 49 | 046.8 |  |
| นอตทิงแฮมฟอเรสต์ | 8 มกราคม ค.ศ. 2018 | 11 มกราคม ค.ศ. 2019 | 52 | 16 | 19 | 17 | 030.8 |  |
| รวม | รวม | รวม | 223 | 96 | 61 | 66 | 043.0 | — |
แหล่งข้อมูลอื่น

BDFutbol profile
National team data
Athletic Bilbao profile
ไอตอร์ การังกา ที่ National-Football-Teams.com
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลกรานาดา  |
| --- | --- |
 1 R. Silva  2 Foulquier  3 Martínez  4 Gonalons  5 Martínez  6 Germán  7 Vadillo  8 Eteki  9 โซลดาโด  10 Puertas  11 Köybaşı  12 Azeez  13 Aarón  14 Vico  15 Neva  16 บ. ดิอัซ  17 Dias  18 Antoñín  19 Montoro  20 Vallejo  21 Herrera  22 D. Duarte  23 Machís  24 C. Fernández  Quini  Neyder  ผู้ฝึกสอน: การังกา 
| ด ค กสโมสรฟุตบอลมิดเดิลส์เบรอ – ผู้จัดการทีม |
| --- | --- |
 J. Robson (1899–1905)  Mackie (1905–06)  Aitken (1906–09)  Gunter (1909–10)  Walker (1910–11)  McIntoshs (1911–19)  Howie (1920–23)  Bamlett (1923–26)  McWilliam (1927–34)  Gillow (1934–44)  Jack (1944–52)  Rowley (1952–54)  Dennison (1954–63)  Carter (1963–66)  Anderson (1966–73)  Shepherdsonc (1973)  Charlton (1973–77)  Neal (1977–81)  Murdoch (1981–82)  Allison (1982–84)  Charltonc (1984)  Maddren (1984–86)  Rioch (1986–90)  Todd (1990–91)  Lawrence (1991–94)  ร็อบสัน (1994–2001)  Venables (2001)  McClaren (2001–06)  เซาท์เกต (2006–09)  สตรักคัน (2009–10)  Agnewc (2010)  Mowbray (2010–13)  Venusc (2013)  การังกา (2013–17)  Agnewc (2017)  มังก์ (2017)  พูลิส (2017–19)  วูดเกต (2019–20)  วอร์น็อก (2020–21)  วิลเดอร์ (2021–22)  แคร์ริก (2022–)  (s) = เลขาธิการ; (c) = รักษาการ
Eumillipes

สกุลของกิ้งกือ
| Eumillipes |
| --- | --- |

กิ้งกือเพศเมียซึ่งมี 330 ปล้องและ 1,306 ขา

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropoda
ชั้น:: Diplopoda Diplopoda
อันดับ:: Polyzoniida Polyzoniida
วงศ์:: Siphonotidae Siphonotidae
สกุล:: Eumillipes Eumillipes Marek, 2021

ชนิดต้นแบบ
 Eumillipes persephone Marek, 2021   
มุมมองส่วนท้องของปล้องส่วนหน้าและส่วนหัวเพศผู้ของตัวอย่าง Eumillipes persephone
Eumillipes เป็นสกุลของกิ้งกือในวงศ์ Siphonotidae ประกอบด้วยสปีชีส์เดียวคือ E. persephone พบในพื้นที่อีสเทิร์นโกลด์ฟิลด์ทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐออสเตรเลียตะวันตก สายพันธุ์นี้ถูกเก็บรวบรวมครั้งแรกในปี พ.ศ. 2563 โดยถูกค้นพบในหลุมเจาะสามหลุม โดยอาศัยอยู่ที่ความลึกระหว่าง 15 เมตร (49 ฟุต) ถึง 60 เมตร (200 ฟุต)
ศัพท์มูลวิทยา

ชื่อสกุล Eumillipes หมายถึง "กิ้งกือแท้" (หรือ "หนึ่งพันเท้าแท้") บ่งถึงมีขามากกว่า 1,000 ขา, ชื่อสายพันธุ์ persephone หมายถึงเทพธิดากรีกเปอร์เซฟอนี (กรีก: Περσεφόνη) ซึ่งเป็นราชินีแห่งยมโลก เพื่ออ้างอิงถึงการใช้ชีวิตใต้ดิน
คำอธิบาย

ได้รับการอธิบายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2564 กิ้งกือชนิดนี้มีความยาวสูงสุดได้ถึง 95 มิลลิเมตร (3.7 นิ้ว) และมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เซนติเมตร (0.39 นิ้ว) โดยมีส่วนลำตัว 198 ถึง 330 ปล้อง และมีขามากถึง 1,306 ขา ทำให้เป็นสายพันธุ์ที่มีขามากที่สุดในโลก และเป็นกิ้งกือชนิดแรกที่พบว่ามีมากกว่า 1,000 ขาขึ้นไป
มีลำตัวที่ยาวมากและส่วนหัวรูปกรวย มีหนวดหนาและใหญ่ผิดปกติ มันยังไร้ดวงตาอีกด้วย เนื่องจากวิถีชีวิตใต้ดินทำให้ไม่ต้องการดวงตา เปลือกภายนอกมีสีครีมอ่อน ไม่มีจุดสีคล้ำ มีแถบตามยาวและตามขวาง เช่นเดียวกับในสายพันธุ์ที่อาศัยอยู่บนพื้นดิน ส่วนแคปซูลหัวมีขนาดเล็กรูปกรวยเรียวยาวไปยังส่วนจมูก โปรโซไนต์และเมตาโซไนต์ของวงปล้องมีความกว้างเท่ากัน โปรโซไนต์ไม่แคบเหมือนในอันดับ Siphonophorida วงปล้องเรียบไม่มีโครงสร้างบนชั้นผิวหรือขนยาวเหมือนในอันดับ Siphonophorida ส่วนกระหม่อมมีขนยาวสองชุด หนวดมีความหนาและมีขนาดที่เท่ากัน ระหว่างหนวดคู่ที่ 3, 4 ไม่โค้งงออย่างมากเหมือนในวงศ์ Siphonorhinidae (อันดับ Siphonophorida) แผ่นปาก (gnathochilarium) ลดลงเหลือสามแผ่นแข็ง (sclerites): คาง (mentum), ส่วนยื่นจากขากรรไกร (stipe) ซ้ายและขวา ช่องเปิดโอโซปอร์ (ozopore) ตั้งอยู่ห่างจากขอบด้านข้างของแผ่นแข็งด้านบน (tergite) อยู่สองในสามของระยะห่างจากเส้นกึ่งกลางจากด้านข้างถึงขอบของ tergite ปล้องหาง (telson) มีวงแหวนรอบลิ้นปิดเปิดทวาร เล็บจากฐานของปล้องทาร์ซัส (tarsus) มีลักษณะยาวโค้งรูปตัวเอสซึ่งทำให้ความยาวของเล็บนั้นเพิ่มขึ้น
รูปร่างที่ยาว, ขาจำนวนมาก และสภาพไม่มีตา มีลักษณะวิวัฒนาการเบนเข้าร่วมกับกิ้งกือ Illacme plenipes และสายพันธุ์ที่เกี่ยวข้องที่พบในสหรัฐ ซึ่งมีการบันทึกว่ามีขามากถึง 750 ขา เชื่อกันว่าขาจำนวนมากจะช่วยในการเคลื่อนตัวในที่อยู่อาศัยใต้ดิน ทำให้สามารถเคลื่อนตัวเข้าไปในรอยแยกเล็ก ๆ ได้
มีความแตกต่างจากสมาชิกส่วนใหญ่ของอันดับ Polyzoniida โดยมีรูปร่างที่ยาวและบาง เนื่องจากสมาชิกของอันดับนั้นมักจะมีขนาดที่สั้นกว่า มีขาน้อยกว่าและลำตัวรูปร่างโดมที่แบนกว่า การรวมไว้ในลำดับนี้เกิดจากการวิเคราะห์ลำดับจีโนมซึ่งระบุว่ามีบรรพบุรุษร่วมกัน
ไม่ทราบรายละเอียดของอาหารและการดำรงชีวิต แต่คาดว่าอาจกินเห็ดราที่เติบโตบนรากของต้นไม้
อนุกรมวิธาน

สายพันธุ์นี้ได้รับการอธิบายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2564 โดยนักสัตววิทยาชาวอเมริกัน พอล มาเร็ก (Paul Marek) จากสถาบันโพลีเทคนิคและมหาวิทยาลัยแห่งรัฐเวอร์จิเนีย ที่เมืองแบล็กสเบิร์ก รัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา) สายพันธุ์ Eumillipes persephone ถูกกำหนดไว้ในสกุล Eumillipes ที่ตั้งขึ้นใหม่ และรวมอยู่ในวงศ์ Siphonotidae (ในอันดับ Polyzoniida) สกุลนี้ที่แตกต่างจากสกุลอื่น ๆ ของวงศ์ Siphonotidae ในลักษณะดังต่อไปนี้: อวัยวะสืบพันธุ์เพศผู้บริเวณส่วนหน้าของลำตัว (anterior gonopods) มีการดัดแปรอย่างมากโดยมีการเชื่อมต่อโปโดเมีย (podomere) ข้อที่ 3–4 และไม่เหมือนขาในจำพวกของเผ่า Siphonotini ส่วนปลายของอวัยวะสืบพันธุ์เพศผู้ (บริเวณขาคู่ที่ 9) เป็นส่วนยื่นแยกสองทางอย่างชัดเจน ไม่ใช่ส่วนยื่นเดียวเหมือนกับในสกุล Rhinotus และ Siphonoconus
แหล่งข้อมูลอื่น

"Tausendfüßer bricht Beinrekord - Forscher entdecken weltweit ersten Tausendfüßer mit mehr als tausend Beinen" [Millipede breaks leg record - researchers discover the world's first millipede with more than a thousand legs], scinexx.de, 17 ธันวาคม 2021 (ในภาษาเยอรมัน)
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน |
| --- | --- |
Eumillipes:  Wikidata: Q110154909  Wikispecies: Eumillipes  GBIF: 11611688  NCBI: 2904784  WoRMS: 1552303  ZooBank: A258F64E-0D4C-4941-BE20-0B5D78E1078E 
Eumillipes persephone:  Wikidata: Q110155010  Wikispecies: Eumillipes persephone  GBIF: 11855191  NCBI: 2884409  WoRMS: 1552306  ZooBank: 0AFB7037-E517-4D05-804B-D9AE1C7B3F47
กังปูกรังจี

| กังปูกรังจี |
| --- | --- |
เทศบาล
The Municipality of Campo Grande
Top left:Afonso Pena Street, Top right:Nacoes Indigenas Park, Center:View of Central Livre Exhibition Center and Centro area, Bottom left:Memorial of Indigenous Culture, Bottom right:View of Centro from Cemitero Memorial Park
   ธง ตรา
สมญา: Cidade Morena (Portuguese for "Swarthy City"), CG, Campão (Big Field)
คำขวัญ: "Poder, prosperidade e altruísmo"  (Portuguese)"Power, prosperity and altruism"
สถานที่ตั้งของเมืองกังปูกรังจี

ประเทศ:  บราซิล
รัฐ:  รัฐมาตูโกรซูดูซูว
ภาค: Center-West
Microregion: Campo Grande
Founded: 1899
การปกครอง
 • Mayor: Nelson Trad Filho (PMDB)
พื้นที่
 • เทศบาล: 8,096 ตร.กม. (3,126 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 154.5 ตร.กม. (59.7 ตร.ไมล์)
ความสูง: 592 เมตร (1,942 ฟุต)
ประชากร (2010)
 • เทศบาล: 787,204 (22th) คน
 • รวมปริมณฑล: 991,420 (20th) คน
เขตเวลา: UTC-4 (UTC−4)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-3 (UTC−3)
Postal Code: 79000-000
รหัสพื้นที่: +55 67
เว็บไซต์: capital.ms.gov.br
กังปูกรังจี (โปรตุเกส: Campo Grande) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐมาตูโกรซูดูซูว ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันตกของประเทศ เมืองมีประชากร 796,252 คน (ค.ศ. 2011)
ในอดีตเมืองมีตำแหน่งที่ตั้งเป็นทางผ่าน ที่นักเดินทางที่ต้องการไปเซาเปาลูหรือรัฐมีนัชเจไรช์ เพื่อไปทางเหนือสู่รัฐมาตูโกรซู ในต้นทศวรรษ 1900 เมื่อทางรถไฟสร้างเสร็จได้เชื่อมต่อเมืองกังปูกรังจีกับกูรุงบา เมืองใกล้ชายแดนโบลิเวีย สู่เมืองเบารู และเซาเปาลู จนต้นศตวรรษที่ 20 เมืองกองทัพบราซิลตะวันตกได้ตั้งกองบัญชากรที่เมืองนี้ ทำให้เมืองเป็นศูนย์กลางการทหารที่สำคัญ
ปัจจุบันเมืองมีวัฒนธรรมเป็นเอกลักษณ์ของตนเอง ที่ผสมผสานหลายเชื้อชาติเข้าด้วยกัน โดยเฉพาะจากกลุ่มผู้ลี้ภัยชาวญี่ปุ่นจากจังหวัดโอกินาวะ ตะวันออกกลาง อาร์มีเนีย โปรตุเกส เยอรมนี อิตาลี สเปน และปารากวัย รวมถึงการผสมผสานกับชาวเอเชียและชาวบราซิลผิวขาวจากภาคใต้และตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ
กองทัพโปรตุเกส

| กองทัพโปรตุเกส |
| --- | --- |
Forças Armadas
ตราราชการกองทัพโปรตุเกส
ธงประจำกองทัพโปรตุเกส
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1950
รูปแบบปัจจุบัน: ค.ศ. 1982
เหล่า:  กองทัพเรือ (Marinha Portuguesa)   กองทัพบก (Exército Português)   กองทัพอากาศ (Força Aérea Portuguesa)
กองบัญชาการ: EMGFA
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการทหารสูงสุด: ประธานาธิบดี อานีบัล กาวากู ซิลวา
Minister of National Defense: José P. Aguiar-Branco
Armed Forces General Chief of Staff: Artur Pina Monteiro
กำลังพล
อายุเริ่มบรรจุ: 18 - 27
ประชากร วัยบรรจุ: 2,435,042 ชาย, อายุ 18-49 (2005 est.), 2,405,816 หญิง, อายุ 18-49 (2005 est.)
ประชากร ฉกรรจ์: 1,952,819 ชาย, อายุ 18-49 (2005 est.), 1,977,264 หญิง, อายุ 18-49 (2005 est.)
ประชากรวัยถึงขั้น ประจำการทุกปี: 67,189 ชาย (2005 est.), 60,626 หญิง (2005 est.)
ยอดประจำการ: 32.875 (2012)
ยอดสำรอง: 210,930
ยอดกำลังนอกประเทศ: 423
รายจ่าย
งบประมาณ: €2.598 billion (2011)
ร้อยละต่อจีดีพี: 1.1% (2012)
อุตสาหกรรม
แหล่งผลิตในประเทศ: OGMA INDEP ENVC
แหล่งผลิตนอกประเทศ:  สหรัฐ  ฝรั่งเศส  สหราชอาณาจักร  เยอรมนี  อิตาลี  ออสเตรีย  อิสราเอล
บทความที่เกี่ยวข้อง
ประวัติ: ประวัติศาสตร์ทางทหารของโปรตุเกส
ยศ: ยศทหารในกองทัพโปรตุเกส
กองทัพโปรตุเกส (โปรตุเกส: Forças Armadas) ประกอบด้วยกองทัพเรือ (Marinha Portuguesa) กองทัพบก (Exército Português) และกองทัพอากาศ (Força Aérea Portuguesa)
ประธานาธิบดีเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดโดยตำแหน่ง (Comandante Supremo das Forças Armadas) ภายใต้การบริหารจัดการของฝ่ายบริหารผ่านกระทรวงกลาโหม (Ministério da Defesa Nacional).
กองทัพโปรตุเกส มีหน้าที่ปกป้องในอธิปไตยของชาติ และ ดินแดนโพ้นทะเล รวมถึงภารกิจรักษาสันติภาพของ องค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือ,สหภาพยุโรป และ สหประชาชาติ. การปราบปราบโจรสลัดในอ่าวเอเดน, วิกฤตการณ์ในอัฟกานิสถาน, รักษาสันติภาพของติมอร์-เลสเต, เลบานอน, คอซอวอ และ บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, ภารกิจทางอากาศของ ไอซ์แลนด์ และ กลุ่มประเทศบอลติก. รวมถึงการรักษาความสงบภายในบนหมู่เกาะมาเดรา และ อะโซร์ส.
ประวัติ > ต้นกำเนิด

เรื่องราวของสิ่งที่จะกลายเป็นกองกำลังโปรตุเกสปัจจุบันเริ่มต้นก่อนที่จะมีการจัดตั้งโปรตุเกสเป็นราชอาณาจักรอิสระ กองกำลังของชาวโปรตุเกส ภายใต้การนำของ ดี. อะฟอนโซ เฮนริค ต่อสู้กับแลนเนส จนกระทั่งได้รับเอกราชของโปรตุเกสโดยพระเจ้าแลนเนสอะฟอนโซที่ 7 และผ่านการลงนามในสนธิสัญญา Zamoa ในปีค.ศ. 1143 ในขณะเดียวกันการต่อสู้กับมัวร์สยังคงดำเนินต่อไป ขยายอาณาเขตของโปรตุเกสไปทางทิศใต้ในปีค.ศ. 1180 การรบครั้งแรกของกองทัพเรือโปรตุเกสเกิดขึ้นเมื่อกองเรือโปรตุเกสได้รับคำสั่งจาก ดี.ฟอส โรเฟโน(D. Fuas Roupinho) เอาชนะฝูงบินมุสลิมจากช่องแคบ Espichel
กองทัพเรือโปรตุเกสได้รับการสนับสนุนองค์กรถาวรในรัชสมัยของดีดีนิสโดยตั้งชื่อมานูเอลเปสซาน่าเป็นพลเรือเอกคนแรกของโปรตุเกสในปีค.ศ. 1317 กองกำลังภาคพื้นดินของโปรตุเกสยังคงเป็นกลุ่มของกองทหารม้ากองทหารระบบศักดินาและกองกำลังติดอาวุธประจำชาติซึ่งไม่ได้มีองค์กรถาวรซึ่งรวมตัวกันในกรณีสงครามเท่านั้น
กองกำลังภาคพื้นดินเริ่มที่จะมีองค์กรถาวรจากรัชสมัยของดี. เซบาสเตียนด้วยการจัดตั้งกฎหมายในปีค.ศ. 1570 กฎหมายจะถูกกู้คืนหลังจากการฟื้นฟูอิสรภาพในปีค.ศ. 1640 ภายใต้กรอบที่จะก่อให้เกิดกองทัพโปรตุเกสในปัจจุบัน
กองทัพอากาศโปรตุเกสปรากฏขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เมื่อในปีค.ศ. 1911 บริษัท การบินและอวกาศกองทัพได้ถูกก่อตั้งขึ้น หน่วยนี้ได้รับเครื่องบินทหารโปรตุเกสลำแรกในปีค.ศ. 1914 ในการบริการการบินทหารที่จัดตั้งขึ้น ซึ่งต่อมาก่อกำเนิดเป็นโรงเรียนสรรพาวุธทหารอากาศ และค.ศ. 1917 โรงเรียนนายเรืออากาศเป็นที่ยอมรับ
อย่างไรก็ตามจนถึงปีค.ศ. 1950 กองทัพโปรตุเกสไม่ได้อยู่ในฐานะเป็นองค์กรเดียวกัน  จนกว่าจะถึงตอนนั้นกองทัพและกองทัพเรือมีความเป็นอิสระจากกันโดยสิ้นเชิงโดยแต่ละกองทัพมีพันธกิจของตนเองและมีสายบังคับบัญชาแยกต่างหาก  Aeronautics ของทหารมีเอกราชที่ดีตั้งแต่ปีค.ศ. 1937 แต่ยังคงบูรณาการการปกครองเข้ากับกองทัพ ความพยายามในการออกคำสั่งทางทหารแบบรวมศูนย์และกองทัพจากทศวรรษ 1930 เข้ากับความขัดแย้งทางการเมืองของกองทัพและกองทัพเรือพยายามที่จะรักษาเอกราชของประเทศ ความขัดแย้งนี้จะไม่สามารถเอาชนะได้จนกว่าจะถึงปี 1950 หลังจากประสบการณ์ของสงครามโลกครั้งที่สองการเริ่มต้นของสงครามเย็นและการก่อตั้งของนาโต้ถูกรวบรวมขึ้น
กอโกแว็ง

| --- | --- |

ประเภท: ต้ม
แหล่งกำเนิด: ฝรั่งเศส
ส่วนผสมหลัก: เนื้อไก่ ไวน์ เห็ด อาจเพิ่มกระเทียมได้
 ตำราอาหาร: กอโกแว็ง   สื่อ: กอโกแว็ง
กอโกแว็ง (ฝรั่งเศส: coq au vin, ออกเสียง: [kɔkovɛ̃]) เป็นอาหารฝรั่งเศสประเภทต้มชนิดหนึ่ง โดยนำไก่ที่ทอดพอหนังตึงแล้วเคี่ยวกับซอสที่ทำจากหอมใหญ่ แคร์รอต เซเลอรี กระเทียม เห็ด มะเขือเทศ เหล้าคอนญัก ไวน์แดง ไทม์ และใบกระวาน เคี่ยวจนไก่นุ่ม
ประวัติ

ตำนานหลายแห่งของกอโกแว็งสืบไปได้ถึงสมัยกอลโบราณกับจูเลียส ซีซาร์ แต่ยังไม่มีการบันทึกสูตรอาหารนี้จนกระทั่งต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าก่อนหน้านั้น กอโกแว็งเป็นอาหารพื้นถิ่นที่มีมาช้านาน และ poulet au vin blanc ที่มีสูตรค่อนข้างคล้ายกัน ปรากฎในตำราอาหารฉบับ ค.ศ. 1864
กัสเตเลา (รัฐเซอารา)

| --- | --- |
ฌีกังชีดาโบอาวิสตา
สนามกัสเตเลาในปี พ.ศ. 2556
ข้อผิดพลาด Lua ใน มอดูล:Mapframe บรรทัดที่ 379: attempt to perform arithmetic on local 'lat_d' (a nil value)
ชื่อเต็ม: สนามกีฬาปลาซีดู อาเดรัลดู กัสเตลู
ที่ตั้ง: โฟร์ตาเลซา รัฐเซอารา ประเทศบราซิล
พิกัด: 3°48′26.16″S, 38°31′20.93″W
เจ้าของ: รัฐเซอารา
ผู้ดำเนินการ: รัฐเซอารา
ความจุ: 52,000 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 110 x 75 เมตร
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516
ปรับปรุง: พ.ศ. 2544 – พ.ศ. 2555
สถาปนิก: José Liberal de Castro  Gehard Ernst Borman  Reginaldo Mendes Rangel  Marcílio Dias de Luna  Ivan da Silva Britto
วิศวกรโครงสร้าง: Hugo Alcântara Mota
การใช้งาน
 เซอาราสปอร์ติงคลับ โฟร์ตาเลซาเอสปอร์ชีกลูบี เฟโรเวียรีอูอัตเลชีกูกลูบี
สนามกีฬาปลาซีดู อาเดรัลดู กัสเตลู (โปรตุเกส: Estádio Plácido Aderaldo Castelo) หรือรู้จักกันในชื่อ กัสเตเลา (Castelão) และ ฌีกังชีดาโบอาวิสตา (Gigante da Boa Vista) เป็นสนามฟุตบอลที่เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 ตั้งอยู่ในเมืองโฟร์ตาเลซา รัฐเซอารา ประเทศบราซิล สามารถจุผู้ชมได้ 60,326 คน โดยสนามนี้ รัฐเซอาราเป็นเจ้าของและผู้รับผิดชอบ และเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลเซอารา, โฟร์ตาเลซาเอสปอร์ชีกลูบี และเฟอร์รูวีอาเรียวแอตเลตีกูกลูเบ ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ปลาซีดู อาเดรัลดู กัสเตลู ผู้ว่าการรัฐเซอาราตั้งแต่วันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2509 ถึง 15 มีนาคม พ.ศ. 2514 และเป็นหนึ่งในผู้ผลักดันให้มีการก่อสร้างสนามแห่งนี้
กากาแรกู

กระดูกหัวของกากาแรกูที่สวนสัตว์เซาเปาลู
กากาแรกู (โปรตุเกส: Cacareco; 1954–1962) เป็นแรดดำตัวเมียในสวนสัตว์ของประเทศบราซิล เป็นที่รู้จักหลังจากได้รับคะแนนเสียงล้นหลามในลักษณะการลงคะแนนเสียงประท้วงในการเลือกตั้งสภานครเซาเปาลูปี 1958 เจ้าหน้าที่จัดการเลือกตั้งไม่ยอมรับการสมัครรับเลือกตั้งของกากาแรกู แต่กระนั้นกากาแรกูก็ได้รับคะแนนเสียงถึง 100,000 คะแนน ซึ่งสูงกว่าผู้สมัครทุกคนที่เหลือในการเลือกตั้งครั้งนั้นซึ่งมีผู้ออกมาลงคะแนนเสียงน้อยมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ในบราซิลยังคงมีการใช้ศัพท์ "การลงคะแนนเสียงกากาแรกู" (voto Cacareco) เมื่อกล่าวถึงการออกเสียงลงคะแนนประท้วงเรื่อยมาถึงปัจจุบัน
การสมัครรับเลือกตั้งของกากาแรกูยังเป็นต้นแบบให้เกิดพรรคแรดแห่งแคนาดาซึ่งนำโดยแรดชื่อกอร์เนลียุสที่ 1 แต่ในนาม
กองทัพใหญ่

| La Grande Armée ลา กรองด์ ดาร์เม (กองทัพใหญ่) |
| --- | --- |
ตราอินทรี สัญลักษณ์กองทัพใหญ่ของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1
ประเทศ: ฝรั่งเศส
กำลังรบ: จากช่วงที่มีกำลังพลมากที่สุดใน ค.ศ. 1812 ประมาณการว่ามีจำนวน 554,500 คน:  • ชาวฝรั่งเศสและชาวดัชต์ 300,000 คน  • ชาวโปล 95,000 คน  • ชาวอิตาลี 30,000 คน  • ชาวบาวาเรีย 24,000 คน  • ชาวซัคเซิน 20,000 คน  • ชาวเว็สท์ฟาเลิน 17,000 คน  • ชาวปรัสเซีย 20,000 คน  • ชาวออสเตรีย 35,000 คน  • ชาวสวิส 15,000 คน  • ชาวโครแอต 3,500 คน
ผู้อุปถัมภ์: จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส
คำขวัญ: Valeur et Discipline  (กล้าหาญและวินัย)
สีหน่วย: Le Tricolore (ธงไตรรงค์)
เพลงหน่วย: La Victoire Est a Nous (ชัยชนะเป็นของเรา)   La Marseillaise (ลามาร์แซแยส)
ปฏิบัติการสำคัญ:   สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สาม  สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สี่  สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่ห้า  สงครามคาบสมุทร  การทัพรัสเซีย  สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หก  สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่เจ็ด 
ผู้บังคับบัญชา
ผบ. สำคัญ: นโปเลียนที่ 1 ฌออากีม มูว์รา หลุยส์-อาแล็กซ็องดร์ แบร์ตีเย ฌ็อง-เดอ-ดีเยอ ซูลต์ ฌ็อง-บาติสต์ แบร์นาด็อต ฌ็อง ลาน หลุยส์-นีกอลา ดาวู มีแชล แน ฌ็อง-บาติสต์ แบซีแยร์ อ็องเดร มาเซนา
เครื่องหมายสังกัด
สัญลักษณ์: อินทรีจักรวรรดิฝรั่งเศส
กองทัพใหญ่ หรือ ลากร็องด์อาเม (ฝรั่งเศส: La Grande Armée; ออกเสียง: [gʀɑ̃d aʀme], ในภาษาอังกฤษมักแปลว่า "the Great Army" หรือ "the Grand Army") เป็นชื่อของกองทัพฝรั่งเศสในยุคสงครามนโปเลียน กองทัพนี้เริ่มเข้ามามีบทบาทในประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1805 เมื่อจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ได้ตั้งชื่อของกองทัพที่พระองค์ทรงรวบรวมจากชายฝั่งของประเทศฝรั่งเศสแถบช่องแคบอังกฤษเพื่อเตรียมการรุกรานเกาะบริเตนใหญ่ แต่แผนการดังการกลับล้มเหลวเนื่องจากการพ่ายแพ่ในยุทธนาวีทราฟัลการ์ ภายหลังพระองค์ได้ฟื้นฟูกองทัพใหญ่ขึ้นมาอีกครั้งทางด้านตะวันออกของประเทศ เพื่อเปิดฉากการรบต่อจักรวรรดิออสเตรียและจักรวรรดิรัสเซียในปีเดียวกัน
ยศทหารกองทัพใหญ่

จอมพลแห่งจักรวรรดิ (Maréchal d'Empire)
พลเอก (Général de division)
พลโท (Général de brigade)
พันเอก (Chef de brigade)
พันโท (Chef de bataillon)
ร้อยเอก (Capitaine)
ร้อยโท (Lieutenant)
ร้อยตรี (Sous-lieutenant)
แหล่งข้อมูลอื่น

French website displaying flags of the Grande Armée
Soldiers of Fortitude: The Grande Armee of 1812 in Russia เก็บถาวร 2019-04-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Major James T. McGhee
French Heavy and Light Cavalry (Lourde et Légère Cavalerie)
French article on Chappe telegraphs, Les Télégraphes Chappe, l'Ecole Centrale de Lyon เก็บถาวร 2011-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Uniforms of Napoleon's Guard
กงส์ต็องส์แห่งอาร์ล

| กงสต็องแห่งอาร์ล |
| --- | --- |
ภาพกงสต็องแห่งอาร์ลกำลังจำนนต่อพระเจ้าอ็องรีที่ 1 แห่งฝรั่งเศสผู้เป็นพระโอรส จากคริสต์ศตวรรษที่ 14
สมเด็จพระราชินีแห่งชาวแฟรงก์
ดำรงพระยศ: ค.ศ. 1001–1031

พระราชสมภพ: ค.ศ. 986 อาร์ล ราชอาณาจักรแฟรงก์
สวรรคต: 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1032 เมอเลิง ราชอาณาจักรแฟรงก์
ฝังพระศพ: มหาวิหารแซ็งต์เดอนีส์ ปารีส ราชอาณาจักรแฟรงก์
คู่อภิเษก: พระเจ้ารอแบร์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
พระราชบุตร: อูกเลอกร็องด์ พระเจ้าอ็องรีที่ 1 แห่งฝรั่งเศส อาแดลแห่งฝรั่งเศส รอแบร์ที่ 1 ดยุกแห่งบูร์กอญ
ราชวงศ์: โบโซนิด
พระราชบิดา: กีโยมที่ 1 เคานต์แห่งพรอว็องส์
พระราชมารดา: อาเดอแลด-บล็องช์แห่งอ็องฌู
กงส์ต็องส์แห่งอาร์ล (ฝรั่งเศส: Constance d'Arles) หรือ กงส์ต็องส์แห่งพรอว็องส์ (ฝรั่งเศส: Constance de Provence) เป็นธิดาของกีโยม เคานต์แห่งตูลูส (กีโยมที่ 1 เคานต์แห่งพรอว็องส์) ทรงเป็นพระมเหสีคนที่สามของพระเจ้ารอแบร์ที่ 2 ผู้ศรัทธาแห่งฝรั่งเศส และเป็นพระมารดาของพระเจ้าอ็องรีที่ 1 แห่งฝรั่งเศส, รอแบร์ที่ 1 ดยุคแห่งบูร์กอญ และอาแดล กาแป เคานเตสแห่งแฟลนเดอส์ (มารดาของมาทิลดาแห่งแฟลนเดอส์)
ประวัติ > วัยเยาว์

กงส์ต็องส์แห่งอาร์ลประสูติในปี ค.ศ. 986 โดยทรงเป็นธิดาของกีโยมที่ 1 เคานต์แห่งพรอว็องส์กับภรรยาคนที่สอง อาเดลาอีด-บล็องช์แห่งอ็องฌูซึ่งเป็นธิดาของฟูลก์ที่ 2 เคานต์แห่งอ็องฌู ทรงเป็นพี่น้องกับกีโยมที่ 2 เคานต์แห่งพรอว็องส์
ตามธรรมเนียมปฏิบัติในยุคนั้น เด็กผู้หญิงจะถูกตั้งชื่อตามมารดา, ย่า หรือยายของของตน กงส์ต็องส์ถูกตั้งชื่อตามย่าของตน คือ กงส์ต็องส์ เคานเตสแห่งพรอว็องส์ ภรรยาของโบซงที่ 2 เคานต์แห่งพรอว็องส์
ประวัติ > การสมรส

ในปี ค.ศ. 998 สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 5 ได้ตัดพระเจ้ารอแบร์ที่ 2 ผู้ศรัทธาแห่งฝรั่งเศสออกจากศาสนาและได้ประกาศให้การสมรสครั้งที่สองของพระองค์กับแบร์ตแห่งบูร์กอญ พระมเหสีคนที่สองเป็นโมฆะเนื่องจากเป็นญาติที่มีสายเลือดใกล้ชิดกันเกินไป อีกทั้งแบร์ตยังไม่มีพระโอรสธิดาให้พระองค์แม้ว่าจะอยู่กินกันมาตั้งแต่เมื่อครั้งที่พระองค์ได้ทิ้งโรซาลาแห่งอิตาลี พระมเหสีคนแรกในปี ค.ศ. 911 ต่อมาพระเจ้ารอแบร์ได้รับกงส์ต็องส์มาเป็นพระมเหสีคนที่สาม
การสมรสของกงส์ต็องส์กับพระเจ้ารอแบร์ที่ 2 ผู้ศรัทธาเกิดขึ้นราวปี ค.ศ. 1003 ทั้งคู่ก็มีพระโอรสพระธิดาด้วยกัน 4 พระองค์ คือ
อูก (ประสูติ ค.ศ. 1007) ได้ครองบัลลังก์ร่วมกับพระบิดาแต่สิ้นพระชนม์ก่อนพระบิดา
พระเจ้าอ็องรีที่ 1 (ประสูติ ค.ศ. 1008)
อาแดล เคานเตสแห่งโกร์บี (ประสูติ ค.ศ. 1009) สมรสครั้งแรกกับรีชาร์ที่ 3 ดยุคแห่งนอร์ม็องดี ต่อมาสมรครั้งที่สองกับเบาด์วินที่ 5 เคานต์แห่งแฟลนเดอส์
รอแบร์แห่งฝรั่งเศส ดยุคแห่งบูร์กอญ (ประสูติ ค.ศ. 1011)
ชีวิตสมรสของกงส์ต็องส์กับพระเจ้ารอแบร์เต็มไปด้วยการทะเลาะเบาะแว้ง ครอบครัวของแบร์ตต่อต้านกงส์ต็องส์ และพระองค์ถูกชิงชังจากการนำเครือญาติและธรรมเนียมปฏิบัติแบบพรอว็องส์มาใช้ในฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1007 อูกแห่งโบแว สหายของพระเจ้ารอแบร์พยายามเกลี้ยกล่อมให้พระองค์ทิ้งกงส์ต็องส์แต่ต่อมาโบแวถูกฆาตกรรม อาจจะโดยกงส์ต็องส์ที่ร้องขอให้อัศวิน 12 คนของฟูลก์ แนรา ญาติของพระองค์ทำการฆาตกรรม
ประวัติ > พระราชินีแห่งฝรั่งเศส

ความมากเล่ห์และความโหดเหี้ยมของกงสต็องส์ทำให้พระองค์ไม่เป็นที่รักของราชสำนัก พระเจ้ารอแบร์เองได้พยายามหลายครั้งเพื่อจะทิ้งพระองค์และรับแบร์ตกลับมาเป็นพระมเหสี ในปี ค.ศ. 1010 กษัตริย์ได้เดินทางไปโรมพร้อมกับแบร์ต อดีตพระมเหสีเพื่อขอหย่ากับกงส์ต็องส์และกลับมาสมรสกับแบร์ตอีกครั้ง ทว่าสมเด็จพระสันตะปาปาเซอร์จิอุสที่ 4 ไม่เห็นชอบกับการสมรสระหว่างผู้ร่วมสายโลหิตเดียวกันที่เคยถูกประณามจากสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 5 อีกทั้งพระเจ้ารอแบร์เคยทิ้งพระมเหสีมาแล้วถึงสองครั้ง คำขอของพระองค์จึงถูกปฏิเสธ หลังเดินทางกลับมาฝรั่งเศส แหล่งข้อมูลหนึ่งกล่าวว่าพระเจ้ารอแบร์ "รักพระมเหสีของพระองค์มากขึ้น" ขณะที่ราชสำนักได้แตกออกเป็นสองฝั่งคือฝั่งของกงส์ต็องส์กับฝั่งของแบร์ต
กงส์ต็องส์เร่งเร้าให้ทำการสวมมงกุฎให้อูกเลอกร็อง พระโอรสคนโตที่สุดท้ายได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์ร่วมกับพระบิดาในปี ค.ศ. 1017 แต่ภายหลังอูกได้เรียกร้องขอแบ่งปันอำนาจจากพระบิดามารดาและก่อกบฏต่อพระบิดาในปี ค.ศ. 1025 ทำให้กงส์ต็องส์โกรธจัดและดุด่าต่อว่าพระโอรส ภายหลังอูกได้คืนดีกับพระบิดามารดาแต่หลังจากนั้นไม่นานพระองค์ได้สิ้นพระชนม์ด้วยวัย 18 พรรษา การสูญเสียสร้างความเสียใจแก่สองสามีภรรยาเป็นอย่างมาก พระราชินีโศกเศร้ารุนแรงจนคนรอบข้างเป็นห่วงสภาพจิตใจของพระองค์
พระเจ้ารอแบร์กับกงสต็องเหลือพระโอรสที่ยังมีชีวิตอยู่อีกสองคน คือ อ็องรีกับรอแบต์ ซึ่งกงสต็องส์โปรดปรานคนหลังมากกว่าและต้องการให้ได้ครองราชย์เป็นกษัตริย์ต่อจากพระบิดา ทว่าพระสวามีของพระองค์กลับเลือกอ็องรีเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากตน แม้จะถูกคัดค้านจากพระมารดาและบิชอปฝ่ายที่สนับสนุนพระมารดา แต่อ็องรีได้รับการสนับสนุนจากดยุคแห่งนอร์ม็องดี, เคานต์แห่งอ็องฌู และเคานต์แห่งแฟลนเดอส์ พระองค์ก็ได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์ร่วมในปี ค.ศ. 1027
ต่อมาพระโอรสทั้งสองของพระเจ้ารอแบร์ได้ก่อกบฏโดยมีกงส์ต็องส์ให้การสนับสนุน ทั้งคู่ได้โจมตีและปล้นเมืองกับปราสาทที่เป็นของพระบิดา รอแบร์ผู้ลูกโจมตีบูร์กอญ ดัชชีที่พระบิดาเคยสัญญาว่าจะยกให้พระองค์แต่กลับไม่ยอมยกให้เสียที ส่วนอ็องรีได้ทำการปิดล้อมเดรอ สุดท้ายพระเจ้ารอแบร์ยอมรับข้อเสนอของพระโอรสทั้งสองและได้ทำข้อตกลงสันติภาพซึ่งคงอยู่ไปจนกษัตริย์สิ้นพระชนม์
พระเจ้ารอแบร์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1031 กงส์ต็องส์พยายามจะสังหารอ็องรีแต่ทำไม่สำเร็จ อ็องรีได้ขึ้นครองบัลลังก์ ทรงคืนดีกับรอแบร์ พระอนุชาและยกดัชชีบูร์กอญให้ หลังจากนั้นไม่นานกงส์ต็องส์ก็ล้มป่วย ทรงบาดหมางใจกับพระโอรสที่ยังมีชีวิตอยู่ทั้งสอง พระองค์ได้ยึดดินแดนที่เป็นสินเดิมติดตัวของตนคืนมาและไม่ยอมจำนนต่อพระโอรสทั้งสองจนพระเจ้าอ็องรีต้องหนีไปนอร์ม็องดี ที่นั่นรอแบร์ พระอนุชาของของพระเจ้าอ็องรีได้ให้ความช่วยเหลือพระองค์ในด้านอาวุธและกำลังทหาร กษัตริย์กลับมาทำการปิดล้อมพระมารดาที่ปัวส์ซีแต่พระนางได้หนีไปปงตวซ พระเจ้าอ็องรีได้ยึดเลอปุยแซและประกาศว่าจะสังหารชาวเมืองทุกคน กงส์ต็องจึงต้องยอมจำนนในท้ายที่สุด
ประวัติ > การสิ้นพระชนม์

กงส์ต็องส์สิ้นพระชนม์หลังจากไอจนหมดสติเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1032 ร่างของพระองค์ถูกฝังเคียงข้างพระเจ้ารอแบร์ผู้เป็นพระสวามีในมหาวิหารแซ็งต์-เดอนี
ภาพวาดของกงส์ต็องส์แห่งอาร์ลที่แสดงให้เห็นถึงอุนิสัยแข็งกร้าว คริสต์ศตวรรษที่ 11
หลุมฝังศพของรอแบร์ผู้ศรัทธากับกงส์ต็องส์แห่งอาร์ลที่แซ็ง-เดอนี
กัสกอญ

แผนที่กัสกอญแสดงอาณาบริเวณกว้าง ๆ โดยทั่วไป แผนที่อื่นอาจจะแสดงบริเวณที่แคบกว่า
กัสกอญ (ฝรั่งเศส: Gascogne) หรือ กัสกุญญอ (กัสกอญ: Gasconha) คืออาณาบริเวณทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศสปัจจุบันที่เป็นส่วนหนึ่งของ "จังหวัดกุยแยนและกัสกอญ" ก่อนการปฏิวัติฝรั่งเศส ความแตกต่างระหว่างกุยแยนและกัสกอญไม่ชัดแจ้งและบางครั้งก็เหลื่อมล้ำกันและบางครั้งกัสกอญก็เป็นส่วนหนึ่งของกุยแยน แต่โดยความหมายทั่วไปแล้ว กัสกอญตั้งอยู่ทางตะวันออกและทางใต้ของบอร์โด