stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายพระนามพระมหากษัตริย์โครเอเชีย
รัฐเอกราชโครเอเชีย

1941 - 1945: กองทัพนาซีได้ก่อตั้ง รัฐเอกราชโครเอเชีย ขึ้นเป็นรัฐหุ่นเชิด โดยดินแดนนี้เป็นดินแดนที่ฝ่ายอักษะยึดจากยูโกสลาเวียได้ และถูกปกครองโดย ขบวนการปฏิวัติโครเอเชียอุสตาซา นำโดย อันเท ปาเวลิช. ในเดือนพฤษภาคม 1941 ได้มีการจัดตั้งเป็นราชอาณาจักร (ภายใต้ข้อตกลงระหว่างอันเต ปาเวลิช และ เบนิโต มุสโสลินี). แล้วเชิญ เจ้าชายไอโมน ดยุกที่ 4 แห่งโอสตา ครองราชย์โดยใช้พระนามว่า "สมเด็จพระราชาธิบดีโทมิสลาฟที่ 2 แห่งโครเอเชีย" แต่พระองค์ก็ไม่เคยได้ปกครองโครเอเชียเลย และในที่สุด ก็ทรงถูกรัฐบาลอิตาลีบังคับให้ลงพระปรมาภิไธยสละราชสมบัติในปีค.ศ. 1943
รัฐเอกราชโครเอเชีย > ราชวงศ์ซาวอย-เอออสต้า

| พระรูป | พระนาม | เริ่ม | สิ้นสุด | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | โทมิสลาฟที่ 2 | 18 พฤษภาคม 1941 | 31 กรกฎาคม 1943 |  |
ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์โครเอเชีย > ราชสกุลฮับส์บูร์ก-ลอร์เรน ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์พระมหากษัตริย์โครเอเชีย

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| รูป | ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ | เริ่มอ้างสิทธิ์ | พ้นจากการอ้างสิทธิ์ |
|  | คาร์ลที่ 4 (Karlo IV.) | 16 พฤศจิกายน 1918 | 1 เมษายน 1922 |
|  | ออตโต | 1 เมษายน 1922 | 4 กรกฎาคม 2011 |
|  | คาร์ลที่ 5 (Karlo V.) | 4 กรกฎาคม 2011 | ปัจจุบัน |
ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์โครเอเชีย > ราชวงศ์คาราดอร์เดวิก ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์พระมหากษัตริย์ยูโกสลาเวีย

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| รูป | ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ | เริ่มอ้างสิทธิ์ | พ้นจากการอ้างสิทธิ์ |
|  | ปีเตอร์ที่ 2 (Petar II.) | 29 พฤศจิกายน 1945 | 30 พฤศจิกายน 1970 |
|  | อเล็กซานเดอร์ที่ 2 (Aleksandar II.) | 30 พฤศจิกายน 1970 | ปัจจุบัน |
ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์โครเอเชีย > ราชวงศ์ซาวอย-เอออสตา ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์พระมหากษัตริย์แห่งรัฐเอกราชโครเอเชีย

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| รูป | ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ | เริ่มอ้างสิทธิ์ | พ้นจากการอ้างสิทธิ์ |
|  | โทมิสลาฟที่ 2 | 31 กรกฎาคม 1943 | 29 มกราคม 1948 |
|  | ซวอนีเมียร์ที่ 2 | 29 มกราคม 1948 | 1 มิถุนายน 2021 |
|  | ไอโมน | 1 มิถุนายน 2021 | ปัจจุบัน |

ตราประจำตัวของประมุขโครเอเชีย
ศิลปะตะวันตก
ยุคของศิลปะตะวันตก

ศิลปะก่อนประวัติศาสตร์ (Pre-historic Art)
ศิลปะยุคอียิปต์ (Egypt Art)
ศิลปะยุคคลาสสิก (Classical Art)
ศิลปะกรีกโบราณ (Greek Art)
ศิลปะโรมันโบราณ (Roman Art)
ศิลปะเคลต์ (Celtic art)
ศิลปะคริสเตียนยุคแรก (Early Christian art and architecture)
ศิลปะไบเซนไทน์ (Byzentine Art)
ศิลปะโรมาเนสก์ หรือศิลปะนอร์มัน (ภาษาอังกฤษ: Romanesque art)
ศิลปะกอทิก (Gothic Art)
ศิลปะเรอแนซ็องส์ (Renaissance Art)
ศิลปะโรโกโก (Rococo Art)
ศิลปะยุคฟื้นฟู
ศิลปะบารอก (Baroque Art)
ศิลปะลัทธิคลาสสิกใหม่ หรือศิลปะฟื้นฟูกรีกโรมัน (Neo-Classical Art หรือ  Neoclassicism)
ศิลปะฟื้นฟูกอทิก (Neo-Gothic Art)
ศิลปะฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ (Neo-Renaissance)
ศิลปะลัทธิประทับใจ (Impressionism Art)
ศิลปะลัทธิประทับใจยุคหลัง (Post-Impressionism)
ศิลปะลัทธิประทับใจใหม่ (Neo-impressionism)
ศิลปะลัทธิประทับใจเรืองแสง (Luminism (Impressionism))
ศิลปะสมัยใหม่ (Modern art)
ศิลปะร่วมสมัย (Contemporary art)
ปรัชญาและลัทธิของศิลปะตะวันตก

สัจนิยมแนวสังคม (Social realism)
อนุตรนิยม (Suprematism)
มนุษยนิยม (Humanism)
จริตนิยม (Mannerism) - คริสต์ศตวรรษที่ 16
จินตนิยม (Romanticism) - คริสต์ศตวรรษที่ 18
ศิลปะตามหลักวิชา (Academic art) - คริสต์ศตวรรษที่ 19
สุนทรียนิยม (Aestheticism) - คริสต์ศตวรรษที่ 19
ลัทธิเริงรมณ์ (Decadent movement) - คริสต์ศตวรรษที่ 19
กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล (Pre-Raphaelite Brotherhood) - คริสต์ศตวรรษที่ 19
ลัทธิผสานจุดสี  (Pointillism)  - คริสต์ศตวรรษที่ 19
ศิลปะเรืองแสงแบบอเมริกัน (Luminism (American art style)) - คริสต์ศตวรรษที่ 19
สัจนิยม (Realism (arts)) - คริสต์ศตวรรษที่ 19
สังเคราะห์นิยม (Synthetism) - คริสต์ศตวรรษที่ 19
สัญลักษณ์นิยม (Symbolism) - คริสต์ศตวรรษที่ 19
ลัทธินามธรรม (Abstract) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม (Abstract Expressionism) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
ศิลปะสมถะ (Arte Povera) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
กลุ่มเบลาเออไรเทอร์ (Der Blaue Reiter) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
ศิลปะเชิงมโนทัศน์ (Concept art) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
ศิลปะเชิงแนวคิด (Conceptual art) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
ลัทธิเค้าโครง (Constructivism) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
ศิลปะเค้าโครง (Constructivism in arts)
สถาปัตยกรรมเค้าโครง (Constructivism in architecture)
อลังการศิลป์ (Art Deco) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
นวศิลป์ (Art Nouveau ) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
สถาบันเบาเฮาส์ (Bauhaus) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
สัจนิยมคลาสสิก (Classical Realism) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
บาศกนิยม (Cubism) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
กลุ่มเดอสไตล์ (De Stijl) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
คติโฟวิสต์ (Fauvism)
ศิลปะอัศจรรย์ (Fantastic art)
คติดาดา (Dada) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ (Expressionism) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
อนาคตนิยม (Futurism (art)) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
ศิลปะใต้ดิน (Lowbrow) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
จุลนิยม (Minimalism) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
นวยุคนิยม (Modernism) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
สัจนิยมใหม่ (New Realism) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
ลัทธิเหมือนภาพถ่าย (Photorealism) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
ศิลปะประชานิยม (Pop art) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
คตินิยมหลังสมัยใหม่ (Postmodernism) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
บรรพกาลนิยม (Primitivism) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
สัจนิยมแนวสังคมนิยม (Socialist Realism) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
รูปลักษณ์นิยม (Stuckism) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
ลัทธิเหนือจริง (Surrealism) - คริสต์ศตวรรษที่ 20
สโมสรฟุตบอลพีเคเอ็นเอส

สโมสรฟุตบอลบริษัทการพัฒนาแห่งรัฐเซอลาโงร์ (อังกฤษ: Selangor State Development Corporation Football Club) หรือ พีเคเอ็นเอส เป็นสโมสรฟุตบอลมาเลเซีย ตั้งอยู่ที่เมืองเปอตาลิงจายา รัฐเซอลาโงร์
ตั้งแต่ฤดูกาล 2020 สโมสรพีเคเอ็นเอสเปลี่ยนฐานะเป็นสโมสรสำรองของสโมสรฟุตบอลเซอลาโงร์ และใช้ชื่อสโมสรฟุตบอลเซอลาโงร์ 2
สนามเหย้า

| พิกัดภูมิศาสตร์ | ที่ตั้ง | สนาม | ความจุ | ช่วงปี |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 3°4′56.1″N 101°32′41.8″E﻿ / ﻿3.082250°N 101.544944°E﻿ / 3.082250; 101.544944 | ชาห์อาลัม | Petaling Jaya Stadium (–2015) สนามกีฬาชาห์อาลัม (2016–) | 80,372 ที่นั่ง | 2016–ปัจจุบัน |
เกียรติประวัติ > ในประเทศ

ดิวิชัน 2 /เปอร์ดานา 2 / ลีกาพรีเมียร์
ชนะเลิศ (1): 2011
รองชนะเลิศ (1): 2016
ดิวิชัน 3 / ลีกา เอฟเอเอ็ม
ชนะเลิศ (3): 1978, 1979, 2003
Piala FA
รองชนะเลิศ (1): 2016
แหล่งข้อมูล:
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2019-12-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เฟซบุ๊ค
หุพฬิ–ธารวาฑ

| หุพฬิ-ธารวาฑ |
| --- | --- |
นครคู่
ตามเข็มจากบน: มหาวิทยาลัยกรณาฏก, ป้อมธารวาฑ, สนามบินหุพลิ, จันทรมูเลศวรเทวสถาน
ประเทศ: อินเดีย
รัฐ: กรณาฏกะ
ประชากร
 • นครคู่: 943,857 คน
 • อันดับ: อินเดีย: 52 กรณาฏกะ: 2
 • รวมปริมณฑล: 943,857 คน
เขตมหานคร หุพฬิ (อักษรโรมัน: Hubli) และ ธารวาฑ (อักษรโรมัน: Dharwad) เป็นนครคู่ในรัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย ประกอบด้วยนครหุพฬิและธารวาฑ ถือเป็นเทศบาลที่ใหญ่ที่สุดอันดับสองของรัฐในแง่ของขนาดพื้นที่และประชากร รองจากเมืองหลวงรัฐ บังกาลอร์ หุพฬิ–ธารวาฑ เป็นเขตมหานครที่ใหญ่ที่สุดเป็นที่สองในรัฐ รองจากนครบังกาลอร์ ธารวาฑเป็นศูนย์กลางการปกครอง ส่วนหุพฬิซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ ห่างไป 20 กิโลเมตร เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจสำคัญของกรณาฏกะเหนือ รัฐบาลส่วนท้องถิ่นที่ดูแลคือองค์การบริหารเทศบาลหุพฬิ-ธารวาฑ (HDMC)
หมวกทรงอ่อนสีฟ้า

กองกำลังรักษาสันติภาพของไทยสวมหมวกทรงอ่อนสีฟ้าเพื่อแสดงตัวตนว่าปฏิบัติงานในภารกิจของสหประชาชาติในติมอร์-เลสเต
เจ้าหน้าที่รักษาสันติภาพชาวแคนาดาในปี พ.ศ. 2519 สวมหมวกเหล็กสีฟ้าอันเป็นเอกลักษณ์ของสหประชาชาติ
หมวกทรงอ่อนสีฟ้าของสหประชาชาติที่สวมใส่โดยหลุยส์ คาร์ริลโญ หัวหน้าสำนักงานตำรวจสหประชาชาติ
หมวกทรงอ่อนสีฟ้า หรือ หมวกเบเร่ต์ฟ้า (อังกฤษ: blue beret) เป็นหมวกทรงอ่อนที่ใช้โดยกองทหารต่าง ๆ (โดยปกติจะเป็นหน่วยพิเศษ) และองค์กรอื่น ๆ กองกำลังรักษาสันติภาพของสหประชาชาติมักถูกเรียกว่า หมวกเบเร่ต์ฟ้า หรือ หมวกเหล็กฟ้า (Blue Helmet) เนื่องจากการใช้งานหมวกทรงอ่อนหรือหมวกเหล็กสีฟ้าของพวกเขา ซึ่งรวมถึงทหาร เจ้าหน้าที่ตำรวจ และบุคลากรพลเรือน หมวกเหล็กฟ้าถูกใช้เป็นโลโก้ของกองกำลังรักษาสันติภาพของสหประชาชาติ
กองกำลังทหาร

กองการบินทหารบกออสเตรเลีย (Australian Army Aviation), กองกำลังป้องกันฐานบินกองทัพอากาศออสเตรเลีย (Royal Australian Air Force Airfield Defence Guards)
กองทัพบกเบลารุส (Belarusian Ground Forces)
โรงเรียนนายร้อยทหารบกบราซิล (Brazilian army cadets) (สีน้ำเงินเข้ม) และกองบัญชาการบินทหารบกบราซิล (Brazilian Army Aviation Command) (รอยัลบลู)
กองทัพอากาศแคนาดาและกองทัพบกแคนาดา รวมถึงหน่วยทหารปืนใหญ่ ทหารช่างไฟฟ้า ทหารช่างเครื่องกล และหน่วยทหารสื่อสาร (สีน้ำเงินเข้มเรียกว่า "อาร์มีบลู")
กองทัพอากาศฟินแลนด์ กองการบินทหารบก และวงดุริยางค์ทหาร ต่างก็ใช้หมวกทรงอ่อนสีฟ้า สีฟ้าอ่อนของสหประชาชาติสำหรับกองกำลังรักษาสันติภาพบางหน่วย สีน้ำเงินกรมท่าสำหรับกองทัพเรือฟินแลนด์
กองกำลังพิทักษ์ประธานาธิบดีกรีซ (ฟ้าอ่อน)
กองทัพบกกรีซ (สีน้ำเงินเข้ม) ยกเว้นกองกำลังยานเกราะ กองกำลังพิเศษ กองการบินทหารบก และกองกำลังเคลื่อนที่ทางอากาศ
กรมทหารอากาศเยอรมัน, กองพันป้องกันกองทัพเรือ, หน่วยพิเศษคอมมานโดนาวิกโยธิน, เจ้าหน้าที่เยอรมันของกองกำลังยุโรป และกองพลเยอรมัน/ดัตช์ที่ 1 และอื่นๆ  อีกมากมาย (สีน้ำเงินกรมท่า)
บุคลากรทางการแพทย์ของกองทัพบกเยอรมัน (สีน้ำเงินโคบอลต์)
กองกำลังเคลื่อนที่ทางอากาศคาซัคสถาน (Kazakhstani Airmobile Troops)
กองทัพเรือมาเลเซีย (Royal Malaysian Navy)
กองทัพบกมอลโดวา (Moldovan Ground Forces)
กองสารวัตรทหารนิวซีแลนด์ (Royal New Zealand Military Police)
ตำรวจกองทัพอากาศนิวซีแลนด์ (Royal New Zealand Air Force Police)
กองทหารช่างกองทัพบกปากีสถาน (Pakistan Army Corps Of Engineers)
ตำรวจอากาศ (Polícia Aérea) กองกำลังรักษาความปลอดภัยของกองทัพอากาศโปรตุเกส
กองทัพเรือโปรตุเกส (Portuguese Navy)
หน่วยปฏิบัติการพิเศษกองทัพอากาศมาเลเซีย (Royal Malaysian Air Force PASKAU)
ทหารรักษาพระองค์สเปน (Spanish Royal Guard)
กำลังทางอากาศโซเวียตและรัสเซีย (VDV)
กองทัพตุรกี บุคลากรที่สำเร็จหลักสูตรคอมมานโดและถูกมอบหมายให้ไปประจำกองพันคอมมานโดและกองบัญชาการฌ็องดาร์เมอรี
กองการบินทหารบก (Army Air Corps) และกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
กองกำลังรักษาสันติภาพแห่งสหประชาชาติ
กองกำลังรักษาความปลอดภัยกองทัพอากาศสหรัฐ (United States Air Force Security Forces)
กองกำลังตำรวจ

หน่วยตำรวจภารกิจพิเศษ (อาเซอร์ไบจาน) (Special Purpose Police Unit), กองกำลังภายในอาเซอร์ไบจาน (Internal Troops of Azerbaijan)
ตำรวจมาเลเซีย
กองกำลังปฏิบัติการทั่วไปตำรวจมาเลเซีย (Royal Malaysia Police General Operations Force)
กองกำลังปฏิบัติการทางทะเลของตำรวจมาเลเซีย (Royal Malaysia Police Marine Operations Force)
ฌ็องดาร์เมอรี (เซอร์เบีย) (Gendarmery), หน่วยตำรวจพิเศษ (เซอร์เบีย) (Special Police Units), กระทรวงกิจการภายใน (เซอร์เบีย)
กองกำลังองครักษ์ตำรวจความมั่นคงสาธารณะแห่งโปรตุเกส (Bodyguard Corps of the Public Security Police of Portugal)
องค์การอื่น ๆ

หมวกเบเร่ต์น้ำเงินแห่งชาติ กิจกรรมในโครงการ หน่วยตรวจตราทางอากาศฝ่ายพลเรือน (Civil Air Patrol) ของสหรัฐอเมริกา
หน่วยตรวจตราทางอากาศฝ่ายพลเรือน (Civil Air Patrol), สมาชิกที่สำเร็จการศึกษาจากหมวกเบเร่ต์น้ำเงินแห่งชาติ
สหภาพลาซารัส สมาชิกที่เป็นสมาชิกในเครื่องแบบที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ทั่วโลก
บลูเบเร่ต์ (วงดนตรี) วงดนตรีที่แสดงโดยสมาชิกทุกคนล้วนเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพรัสเซีย
UNEDU บลูเบเร่ต์ หน่วยงานช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมระหว่างประเทศ
หุพพัฬฬิ

| หุพฬิ |
| --- | --- |
นคร
หุพพัฬฬิ
ตามเข็มจากซ้ายบน: จันทรมูเลศวรเทวสถาน, สนาม KSCA, HD-BRTS, วงเวียนรานีเจนนัมมา, อินฟอสิสหุพฬิ, นครหุพฬิ
สมญา: บอมเบย์น้อย
หุพฬิแสดงแผนที่รัฐกรณาฏกะหุพฬิแสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
พิกัด:  15°21′0.78″N 75°08′15.45″E﻿ / ﻿15.3502167°N 75.1376250°E﻿ / 15.3502167; 75.1376250
ประเทศ:  อินเดีย
รัฐ: กรณาฏกะ
การปกครอง
 • นายกเทศบาล: สุธีร์ ซาราฟ
ความสูง: 671 เมตร (2,201 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • นคร: 943,857 (รวมกับธารวาท) คน
 • อันดับ: อินเดีย : 49 รัฐ : 2 (รวมกับธารวาท) 
 • รวมปริมณฑล: 943,857 (รวมกับธารวาท) คน
เขตเวลา: UTC+05:30 (IST)
Pincode(s): 580001 - 580064 (incl. Dharwad west end) 
รหัสพื้นที่: +91-0836
ทะเบียนพาหนะ: KA 25 (Navanagar RTO) KA 63 (Gabbur RTO)
เว็บไซต์: http://www.hdmc.mrc.gov.in
หุพฬิ (อักษรโรมัน: Hubli) หรือชื่อทางการ หุพพัฬฬิ (อักษรโรมัน: Hubballi) เป็นนครในรัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย เขตมหานครหุพฬิ-ธารวาท ซึ่งรวมกับธารวาท ถือเป็นเขตมหานครที่ใหญ่ที่สุดอันดับสองของรัฐ และใหญ่ที่สุดในกรณาฏกะเหนือ
หุยกัวโร่ว

หุยกัวโร่ว หรือ เนื้อหมูผัดซ้ำ (จีน: 回鍋肉; พินอิน: huíguōròu) เป็นอาหารจีนจากเสฉวน ส่วนผสมของอาหารจานนี้ประกอบไปด้วยเนื้อหมูที่ถูกนำไปเคี่ยวต้ม หั่นเป็นชื้น ๆ และนำไปผัด โดยปกติจะผัดด้วยผักต่าง ๆ เช่น ผักกาด พริกหยวน หัวหอมหรือต้นหอม และซอสซึ่งอาจจะรวมไปถึงเหล้าจีนซึ่งมาจากเช่าซิง ซอสฮอยซิน ซีอิ๊ว น้ำตาล ขิง พริกขี้หนู และซอสเต้าเจี้ยวเถียนเมี่ยนเจี้ยง
อาหารจานนี้มักมีความเกี่ยวข้องกับหยานเจียนโร่ว (จีน: 鹽煎肉; แปลตรงตัว: "หมูผัดเกลือ") ซึ่งมีรสชาติค่อนข้างจะดูคล้ายกันกับฮุ่ยกั๋วโร่ว แต่ด้วยขั้นตอนการปรุงอาหารที่ต่างกันออกไป
หม่อมราชวงศ์ปัทมนัดดา ยุคล

| หม่อมราชวงศ์ปัทมนัดดา ยุคล |
| --- | --- |
เกิด: 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 (61 ปี) หม่อมราชวงศ์ปัทมนัดดา ยุคล
อาชีพ: นักตัดต่อ/ลำดับภาพ
พระสุรัสวดี: ลำดับภาพยอดเยี่ยม พ.ศ. 2542 - เรื่องตลก 69
สุพรรณหงส์: ลำดับภาพยอดเยี่ยม พ.ศ. 2546 - คืนบาปพรหมพิราม
ชมรมวิจารณ์บันเทิง: ลำดับภาพยอดเยี่ยม พ.ศ. 2540 - ฝัน บ้า คาราโอเกะ พ.ศ. 2546 - เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล พ.ศ. 2546 - คืนบาปพรหมพิราม
ฐานข้อมูล
IMDb
หม่อมราชวงศ์ปัทมนัดดา ยุคล (9 กรกฎาคม พ.ศ. 2506  - ) นักตัดต่อ / นักลำดับภาพ
หม่อมราชวงศ์ปัทมนัดดา ยุคล มีชื่อเล่นว่า คุณหญิงนุ้ย เป็นธิดาคนโตของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล กับศริยา บุษปวณิช
ผลงาน

ฝัน บ้า คาราโอเกะ (2540)
เรื่องตลก 69 (2542)
สุริโยไท (2544)
มนต์รักทรานซิสเตอร์ (2544)
คืนบาปพรหมพิราม (2546)
โอเค เบตง (2546)
เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล (2546)
เดอะเลตเตอร์ จดหมายรัก (2547)
Invisible Waves คำพิพากษาของมหาสมุทร (2549)
เปนชู้กับผี (2549)
พลอย (2550)
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช  (2550)
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพแฟชั่น หม่อมราชวงศ์ปัทมนัดดา ยุคล เก็บถาวร 2008-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หน้ากากดอกซ่อนกลิ่น

| หน้ากากดอกซ่อนกลิ่น |
| --- | --- |
ประเภท: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: พ.ศ. 2536   ดาราวิดีโอ พ.ศ. 2552   ทีวีซีน 
เขียนโดย: บทประพันธ์ : แก้วเก้า  บทโทรทัศน์ : เอกลิขิต 
แสดงนำ: พ.ศ. 2536 วรุฒ วรธรรม สุวัจนี พานิชชีวะ อภิรดี ภวภูตานนท์ ชลิต เฟื่องอารมย์ ฉันทนา กิติยพันธ์ วัชรารัศมี สุนทรพนาเวช พ.ศ. 2552 อธิชาติ ชุมนานนท์ ศิรพันธ์ วัฒนจินดา ธัญญาเรศ เองตระกูล ชินทัพพ์ ศดิศสิทธินนท์ จารุณี สุขสวัสดิ์  คัคกิ่งรักส์ คิคคิคสะระณัง 
การผลิต
ความยาวตอน: พ.ศ. 2536     พ.ศ. 2552  
ออกอากาศ
เครือข่าย: พ.ศ. 2536  สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7  พ.ศ. 2552  ช่อง 3 
ออกอากาศ: พ.ศ. 2536   19 มีนาคม 2536 - 30 พฤษภาคม 2536   พ.ศ. 2552  27 กรกฎาคม 2552 - 1 กันยายน 2552  
หน้ากากดอกซ่อนกลิ่น เป็นละครโทรทัศน์ไทย ที่สร้างจากจากบทประพันธ์โดย แก้วเก้า เป็นเรื่องราวของการแก่งแย่งชิงมรดกของแสนภูมิ ถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7  ถึง 1 ครั้งในปี พ.ศ. 2536 และ พ.ศ. 2552 ได้กลับมารีเมคใหม่อีกครั้ง
ทางช่อง 3
สร้างครั้งแรกในปี พ.ศ. 2536 สร้างโดยบริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด กำกับการแสดงโดย มานพ สัมมาบัติ บทโทรทัศน์โดย เอกลิขิต นำแสดงโดย วรุฒ วรธรรม, สุวัจนี พานิชชีวะ, อภิรดี ภวภูตานนท์, ชลิต เฟื่องอารมย์, ฉันทนา กิติยพันธ์, วัชรารัศมี สุนทรพนาเวช ออกอากาศทุกวันศุกร์ และวันเสาร์ - วันอาทิตย์ เวลา 21.00 - 22.15 น.
ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 ทางช่อง 3 กลับนำมาสร้างอีกครั้งโดยบริษัท ทีวีซีน จำกัด เป็นผู้ผลิต นำแสดงโดย อธิชาติ ชุมนานนท์, ศิรพันธ์ วัฒนจินดา, ธัญญาเรศ เองตระกูล, ชินทัพพ์ ศดิศสิทธินนท์, จารุณี สุขสวัสดิ์, คัคกิ่งรักส์ คิคคิคสะระณัง ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.30 - 22.30 น.
ละครโทรทัศน์

| ปี | พ> ศ. 2536 | พ> ศ. 2552 |
| --- | --- | --- |
| สถานีออกอากาศ | ช่อง 7 | ช่อง 3 |
| ผู้จัดละคร | ดาราวิดีโอ | ทีวีซีน |
บทโทรทัศน์: เอกลิขิต
| ผู้กำกับการแสดง | มานพ สัมมาบัติ | อดุลย์ บุญบุตร |
บทบาท: นักแสดงหลัก
| แสนภูมิ | วรุฒ วรธรรม | อธิชาติ ชุมนานนท์ |
| ใบเตย | สุวัจนี พานิชชีวะ | ศิรพันธ์ วัฒนจินดา |
| มาลีวรรณ | อภิรดี ภวภูตานนท์ | ธัญญาเรศ เองตระกูล |
| สกัด | ชลิต เฟื่องอารมย์ | ณัฐนันท์ คุณวัฒน์ |
| ไขแสง | ฉันทนา กิติยพันธ์ | จารุณี สุขสวัสดิ์ |
| รมณีย์ (เรมี่) | วัชรารัศมี สุนทรพนาเวช | คัคกิ่งรักส์ คิคคิคสะระณัง |
บทบาท: นักแสดงสมทบ
| ใบตาล | วีระชัย หัตถโกวิท | สุรินทร คารวุตม์ |
| หมอวิเวก | อภิชาติ หาลำเจียก | วัชระ ปานเอี่ยม |
| หมอจอมขวัญ | ปิยะดา เพ็ญจินดา | อภิสรา ฉวีวงษ์ |
| นิคกี้ | กัมปนาท อั้งสูงเนิน | กานต์ มิเกลลี่ |
| สันต์ (พ่อแสนภูมิ) | สุเชาว์ พงษ์วิไล | สมมาตร ไพรหิรัญ |
| ชนะพร |  | บรมวุฒิ หิรัณยัษฐิติ |
| บัวลอย |  | แอนนี่ บรู๊ค |
| ป้าดำ |  | ปวันรัตน์ นาคสุริยะ |
| ลิซ่า | จามิน เหมพิพัฒน์ |  |
| สมทรง | รุ่งกานดา เบญจมาภรณ์ | ปรไพ สิโนทก |
| บุญเติม |  | ไกรลาศ เกรียงไกร |
| ลูบาบา |  | สุรเดช ทับทิมใส |
| ลุงอุ่ม |  | โอเลี้ยง คนหัวหมอ |
| ป้าแก่ |  | พิมพ์พรรณ บูรณะพิมพ์ |
| กำนันหาญ |  | ตึ๋ง พัทยา |
| แม็กซ์ |  | ธัญวิชญ์ เจนอักษร |
| หญิงอ้วน |  | กรุณา มอริส |
| สมพงษ์ |  | ไกรสีห์ แก้ววิมล |
| จอห์น |  | Jonathan  Samson |
สเกนต์

| สเกนต์ |
| --- | --- |
 มงกุฎสเกนต์, มงกุฎคู่แห่งอียิปต์
รายละเอียด
สำหรับ: อียิปต์
สเกนต์ (/ˈskɛnt/; กรีก ψχέντ) เป็นมงกุฎคู่ที่ผู้ปกครองในอียิปต์โบราณทรงสวมใส่ ชาวอียิปต์โบราณเรียกโดยทั่วไปว่า เซเคมติ (sḫm.ty) ซึ่งแปลว่า ผู้ทรงอำนาจทั้งสอง เป็นมงกุฎที่เป็นการรวมมงกุฎขาว (เฮดเจต) ของอียิปต์บนและมงกุฎแดง (เดชเรต) ของอียิปต์ล่าง
มงกุฎสเกนต์เป็นตัวแทนของพระราชอำนาจของฟาโรห์เหนืออียิปต์ที่เป็นปึกแผ่นทั้งหมด ซึ่งมีสัญลักษณ์สัตว์สองตัว คือ งูเห่าอียิปต์หรือที่เรียกว่า อูเรอุส ที่พร้อมที่จะโจมตี โดยเป็นสัญลักษณ์ของเทพีวาดเจต ซึ่งเป็นเทพีแห่งอียิปต์ล่าง และอีแร้งอียิปต์ ซึ่งเป็นตัวแทนของเทพีเนคเบต ผู้ที่ทรงปกครองอียิปต์บน ซึ่งสัญลักษณ์ทั้งสองก็จะติดอยู่ที่ด้านหน้าของมงกุฎสเกนต์ และเรียกสิ่งนั้นว่า สองสตรี
ประวัติ

การประดิษฐ์สร้างมงกุฎสเกนต์นั้น ซึ่งมีเกี่ยวข้องในช่วงสมัยราชวงศ์ที่หนึ่งของฟาโรห์เมเนส แต่ฟาโรห์พระองค์แรกที่ทรงเริ่มสวมมงกุฎคู่ คือ ฟาโรห์ดเจตจากราชวงศ์ที่หนึ่ง โดยปรากฏศิลาจารึกแสดงให้เห็นว่าเทพฮอรัสของพระองค์ทรงสวมมงกุฎดังกล่าว
รายพระนามผู้ปกครองบนศิลาปาแลร์โมนั้น ซึ่งขึ้นต้นด้วยพระนามของฟาโรห์จากอียิปต์ล่าง (ปัจจุบันคิดว่าเป็นตำนานผู้ปกครองครึ่งคนครึ่งเทพ) ซึ่งทรงสวมมงกุฏแดง แสดงถึงการรวมประเทศด้วยการมอบมงกุฎสเกนต์ให้กับราชวงศ์ที่หนึ่งและฟาโรห์ในสมัยต่อมาทั้งหมด ในทางกลับกัน ชิ้นส่วนของศิลาไคโรได้แสดงให้เห็นผู้ปกครองยุคก่อนประวัติศาสตร์ทรงสวมมงกุฎสเกนต์อยู่แล้ว
ด้านโบราณคดี

เช่นเดียวกับ กรณีของมงกุฎเดชเรต และมงกุฏเฮดเจต ไม่ปรากฏว่ามีมงกุฎสเกนต์ใดหลงเหลือมาถึงปัจจุบัน และเป็นที่ทราบมาจากเฉพาะจากรูปสลัก ภาพสลัก จารึก และนิทานโบราณเท่านั้น
ตำนานเทพปกรณัม

ในบรรดาเทพเจ้าที่บางครั้งก็สวมมงกุฏคู่ ได้แก่ เทพฮอรัส และเทพอาตุมหรือเทพรา ซึ่งทั้งสองเป็นทรงตัวแทนของฟาโรห์หรือทรงมีความสัมพันธ์พิเศษกับฟาโรห์
ระเบียงภาพ

เศษป้ายงาช้างที่แสดงให้เห็นภาพฟาโรห์เดนทรงสวมมงกุฏคู่ของอียิปต์บนและอียิปต์ล่าง ค้นพบในหลุมฝังพระบรมศพของฟาโรห์ที่อุมมุลกะอับ ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์
ฟาโรห์ปโตเลมีที่ 8 ทรงยืนอยู่ระหว่างเทพีวาดเจต (สัญลักษณ์ของอียิปต์ล่าง) และเทพีเนคเบต (สัญลักษณ์ของอียิปต์บน) ปรากฏบนภาพสลักบนผนังวิหารเอ็ดฟู ประเทศอียิปต์
พระธำมรงค์ของ ฟาโรห์ปโตเลมีที่ 6 ฟิโลเมตอร์ ทรงสวมมงกุฎคู่สเกนต์ เมื่อศตวรรษที่ 3 ถึง 2 ก่อนคริสตกาล ผู้ปกครองปโตเลมีจะทรงสวมมงกุฎสเกนต์ในอียิปต์เท่านั้นและสวมมงกุฎกรีกในดินแดนอื่น ๆ
รูปสลักส่วนพระเศียรทรงมงกุฎสเกนต์ของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3
เหยี่ยวฮอรัสสวมมงกุฎคู่
รูปสลักแห่งอเมนโฮเทปที่ 3 ทรงสวมมงกุฎสเกนต์
ศูนย์รวมสายพันธุ์กล้วย

ป้ายด้านหน้าสวน
ศูนย์รวมสายพันธุ์กล้วย เป็นแหล่งรวบรวมสายพันธุ์กล้วยขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง อยู่ในจังหวัดกำแพงเพชร ตั้งอยู่ในเขต พิพิธภัณฑสถานกำแพงเพชรเฉลิมพระเกียรติ (หรือ "พิพิธภัณฑ์เรือนไทย") ด้านหลังศาลากลางจังหวัดกำแพงเพชร และมีรั้วติดกับพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กำแพงเพชร มีการปลูกกล้วยไว้มากกว่า 200 ชนิด เปิดให้บริการทุกวัน โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ
ประวัติ

เมื่อเริ่มมีการจัดสร้างพิพิธภัณฑสถานจังหวัดกำแพงเพชร เฉลิมพระเกียรติ ในลักษณะเป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น โดยสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงประกอบพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ เมื่อ วันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 ทรงได้พระราชทานหน่อกล้วยไข่และกล้วยน้ำว้าแก่ผู้ว่าราชการจังหวัดกำแพงเพชร ซึ่งได้นำมาปลูกไว้ในพื้นที่ส่วนหนึ่งด้านหลังอาคารพิพิธภัณฑ์ ซึ่ง "มูลนิธิปริยัติศึกษา ญสส. ในพระสังฆราชูปถัมภ์" ได้จัดเตรียมไว้  แต่แปลงกล้วยเริ่มทรุดโทรมลงตามลำดับ
ด้วยเหตุนี้ มูลนิธิปริยัติศึกษา ญสส. ในพระสังฆราชูปถัมภ์ (โดยพระครูวิสุทธิธรรมภาณ) จึงได้ร่วมกับ "ชมรมรักษ์กล้วย" ฟื้นฟูแปลงกล้วยดังกล่าว และจัดทำโครงการอนุรักษ์พันธุ์กล้วยของไทยขึ้น โดยเริ่มต้นจากพื้นที่แปลงปลูกสวนที่กล่าวมาข้างต้น และได้เริ่มต้นโครงการอย่างเป็นทางการมาตั้งแต่ พ.ศ. 2544 ทั้งนี้ได้รับความช่วยเหลือและประสานงานจากหน่วยราชการหลายหน่วยด้วยกัน สำหรับงบประมาณดำเนินการนั้น มูลนิธิปริยัติศึกษา ญสส. ในพระสังฆราชูปถัมภ์ เป็นผู้รับผิดชอบ ทั้งนี้ได้เชิญนักวิชาการที่มีความเชี่ยวชาญมาร่วมดำเนินการอีกหลายท่าน ได้แก่
อาจารย์สมรรถชัย  ฉัตราคม  ประธานชมรมรักษ์กล้วย
ศาสตราจารย์เบ็ญจมาศ ศิลาย้อย ผู้เชี่ยวชาญเรื่องกล้วยแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ดร. วีระชัย ณ นคร ผู้อำนวยการสวนพฤกษศาสตร์ฯ เชียงใหม่
อาจารย์กัลยาณี สุวิทวัส จากสถานีวิจัยปากช่อง ม.เกษตรศาสตร์
ทั้งนี้ได้มีการเปิดป้ายโครงการในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2544 และในเดือนมกราคม ก็เปิดเป็นแหล่งศึกษาดูงาน และนับเป็นส่วนหนึ่งของโครงการท่องเที่ยวของจังหวัดกำแพงเพชรด้วย
โครงการดังกล่าวยังดำเนินต่อไปด้วยดี มีการรวบรวมพันธุ์กล้วยไว้ประมาณ 150 สายพันธุ์ และได้ปลูกเปรียบเทียบศึกษา
วัดเชตวัน

สำหรับวัดเชตวันแห่งอื่น ดูที่ วัดเชตวัน (แก้ความกำกวม)
| วัดเชตวันมหาวิหาร |
| --- | --- |
พระมูลคันธกุฏี ภายในวัดเชตวัน

ชื่อสามัญ: พระมูลคันธกุฏี วัดเชตวัน ในปัจจุบัน
ที่ตั้ง: สาวัตถี รัฐอุตตรประเทศ​ ประเทศอินเดีย​
ประเภท: อาราม
ความพิเศษ: วัดที่พระโคตมพุทธเจ้า​จำพรรษายาวนานที่สุด
จุดสนใจ: พระมูลคันธกุฎี, ต้นอานันทโพธิ์, สถูปอนาถบิณฑิกเศรษฐี, สถูปพระองคุลิมาลเถระ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเชตวันมหาวิหาร หรือ วัดพระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เป็นอาราม  (วัด) ที่สร้างโดยท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี มหาเศรษฐีแห่งเมืองสาวัตถี บนที่ตั้งของเชตวัน หรือสวนเจ้าเชต นอกเมืองสาวัตถี ซึ่งอนาถบิณฑิกเศรษฐีซื้อมาด้วยเงินมากถึง 18 โกฏิ (ตามการนับค่าเงินในสมัยนั้น)  วัดแห่งนี้นับว่าเป็นวัดและที่มั่นสำคัญในการเผยแพร่พระพุทธศาสนาในสมัยพุทธกาล และเป็นวัดที่พระพุทธเจ้าประทับจำพรรษามากที่สุดถึง 19 พรรษา วัดเชตวันมหาวิหารเป็นสถานที่เกิดเรื่องราวต่าง ๆ ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนามากมาย
ปัจจุบันวัดเชตวันมหาวิหารเหลือเพียงซากโบราณสถาน ได้รับการบูรณะจากทางราชการอินเดียเป็นอย่างดี ตั้งอยู่ทางใต้ของแม่น้ำราปติ (Rapti) หรือแม่น้ำอจิรวดีในสมัยพุทธกาล นอกกำแพงเมืองสาวัตถีไปทางทิศใต้ประมาณ 1 กิโลเมตร  ที่ ตำบลสะเหต (Saheth) รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย
วัดเชตวันในสมัยพุทธกาล

แผนที่
เดิมวัดเชตวันเป็นพระราชอุทยานสำหรับเสด็จประพาสของเจ้าเชต เจ้าชายในราชวงศ์โกศลแห่งเมืองสาวัตถี เป็นพระราชอุทยานร่มรื่นนอกตัวเมืองหลวง มีเนื้อที่ 80 ไร่ (32 เอเคอร์)
วัดเชตวันมหาวิหารมีอีกชื่อหนึ่งปรากฏในพระสูตรว่า "วัดพระเชตวัน อารามของบิณฑิกเศรษฐี" ที่เรียกเช่นนี้เพื่อให้ทราบว่าวัดนี้เป็นวัดที่อนาถบิณฑิกะสร้างถวายแต่ใช้ชื่อวัดของเจ้าของที่เดิม เพราะวัดแห่งนี้เดิมเป็นที่ของเจ้าเชต เศรษฐีเจ้าที่ดินในสมัยนั้น ซึ่งอนาถบิณฑิกะซื้อต่อมาด้วยราคาที่แพงมหาศาลถึง 18 โกฏิ (เจ้าเชตกำหนดให้นำเหรียญทองมาปูเต็มพื้นที่ ๆ ต้องการซื้อ) และซ้ำยังต้องใช้ชื่อวัดเป็นชื่อของเจ้าเชตอีกด้วย จึงทำให้วัดนี้ได้นามตามเจ้าของเดิม ในขณะที่อนาถบิณฑิกเศรษฐีเจ้าของที่ผู้สร้างวัดถวายไม่สามารถใส่ชื่อของตนไปในนามวัดได้ โดยวัดแห่งนี้อนาถบิณฑิกเศรษฐีได้สร้างถาวรวัตถุต่าง ๆ สิ้นเงินไปอีก 36 โกฏิ จึงทำให้การสร้างวัดแห่งนี้มีราคาถึง 54 โกฏิ
พระพุทธเจ้าได้เสด็จมาประทับจำพรรษาและบำเพ็ญพุทธกิจที่วัดแห่งนี้รวมถึง 19 พรรษา นับว่าเป็นวัดที่พระพุทธองค์ประทับจำพรรษานานที่สุด เนื่องจากสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่สัปปายะต่อการเผยแพร่พระพุทธศาสนา เพราะเมืองสาวัตถีในสมัยนั้นเป็นเมืองที่มั่งคั่ง สงบ และมีการอุปถัมภ์บำรุงเป็นอย่างดีจากพระเจ้าปเสนทิโกศล อนาถบิณฑิกเศรษฐี และประชาชนทั้งหลาย
วัดแห่งนี้เป็นสถานที่เกิดเรื่องราวและพระสูตรสำคัญ ๆ ในพระพุทธศาสนามากมายเช่น เรื่องของพระองคุลิมาล, นางปฏาจาราเถรี, พระนางกิสาโคตมีเถรี, การถวายอสทิสทาน, เรื่องพระพุทธองค์ทรงดูแลภิกษุไข้, พราหมณ์จูเฬกสาฏก, ทรงพยากรณ์สุบินนิมิต 16 ประการ, นางกาลียักษิณี, นางจิญมาณวิกา ถูกแผ่นดินสูบ, พระเทวทัตถูกแผ่นดินสูบ เป็นต้น ในส่วนพระสูตรนั้นมีจำนวนมาก ที่สำคัญ ๆ เช่น มหามงคลสูตร, ธชัคคสูตร, ทสธัมมสูตร, สาราณียธรรมสูตร, อหิราชสูตร, เมตตานสังสสูตร, คิริมานนทสูตร, ธัมมนิยามสูตร, อปัณณกสูตร, อนุตตริยสูตร, พลสูตร, มัคควิภังคสูตร, โลกธัมมสูตร, ทสนารถกรณธัมมสูตร, อัคคัปปทานสูตร, ปธานสูตร, อินทริยสูตร, อนริยสูตร และสัปปุริสธัมมสูตร โดยทั้งหมดทรงแสดง ณ วัดเชตวันแห่งนี้
วัดเชตวันหลังการปรินิพพาน

หลังพระพุทธเจ้าเสด็จปรินิพพาน วัดเชตวันได้รับการดูแลมาตลอด โดยเฉพาะมูลคันธกุฎีที่มีพระสงฆ์เฝ้าดูแลทำการปัดกวาดเช็ดถูปูลาดอาสนะและปฏิบัติต่อสถานที่ ๆ พระพุทธเจ้าเคยประทับอยู่ทุก ๆ แห่ง เหมือนสมัยที่พระพุทธองค์ทรงพระชนม์ชีพอยู่มิได้ขาด โดยมีการปฏิบัติเช่นนี้ติดต่อกันจวบจนเมืองสาวัตถีตกไปอยู่ในอำนาจของแคว้นมคธและเสื่อมความสำคัญลงและวัดแห่งนี้ได้ถูกทิ้งร้างไปหลังยุคกุษาณะในช่วงพุทธศตวรรษที่ 18 จากเมืองหลวงแห่งแคว้นเป็นชนบทเล็ก ๆ ที่ห่างไกล และสิ่งก่อสร้างถูกทิ้งกลายสภาพเป็นเนินดิน และชื่อของสาวัตถีได้ถูกลืมไปจากอินเดีย (กลายเป็นเพียงสาเหต-มาเหต โดยสาเหตเป็นที่ตั้งของซากวัดเชตวัน และมาเหตเป็นที่ตั้งของเมืองสาวัตถี)
จนมีการขุดค้นพบพุทธสถานและซากเมืองในช่วงหลัง ทำให้ปัจจุบันซากวัดแห่งนี้ได้รับการขุดค้นปรับแต่งเป็นอย่างดี ซึ่งต่างจากตัวเมืองสาวัตถีที่ไม่มีการบูรณะขุดค้นเท่าใดนัก จึงทำให้ปัจจุบันมีผู้มาจาริกแสวงบุญ ณ วัดเชตวันเป็นประจำ ปัจจุบันชาวบ้านแถบนี้เริ่มหันกลับมาเรียกตำบลแห่งนี้ว่าศราวัสตี (ภาษาสันสกฤต) เหมือนในสมัยก่อนบ้างแล้ว