stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอกราชไต้หวัน

ธงที่ถูกเสนอโดยแอบอ้างเป็นสาธารณรัฐไต้หวัน
เอกราชไต้หวัน (จีน: 台湾独立运动; จีน: 臺灣獨立運動; พินอิน: Táiwān dúlì yùndòng; เวด-ไจลส์: T'ai²-wan¹ tu²-li⁴ yün⁴-tung⁴; อังกฤษ: Taiwanese independence) เป็นความเคลื่อนไหวทางการเมืองเพื่อเรียกร้องเอกราชให้แก่สาธารณรัฐจีน (Republic of China) ที่ตั้งอยู่บนเกาะไต้หวันหรือที่เรียกโดยทั่วไปว่า ไต้หวัน มีวัตถุประสงค์เบื้องต้นเป็นการยกเลิกชื่อประเทศสาธารณรัฐจีนที่มีรากฐานมาตั้งแต่สมัยแผ่นดินใหญ่และเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐไต้หวัน  (Republic of Taiwan) อย่างเป็นทางการ กับทั้งเพื่อสร้างความมั่นคงให้แก่เอกลักษณ์ของชาติไต้หวัน ปฏิเสธและต่อต้านการรวมประเทศจีนไต้หวันเข้ากับสาธารณรัฐประชาชนจีนหรือที่เรียกโดยทั่วไปว่า ประเทศจีน ทั้งยังปฏิเสธแนวคิดหนึ่งประเทศ สองระบบ (one country, two systems) และความเป็นจีน รวมถึงเรียกให้นานาประเทศรับรองไต้หวันเป็นรัฐเอกราช ปัจจุบัน มีองค์การระหว่างประเทศเพียงแห่งเดียวที่รับรองเอกราชของไต้หวันอย่างเป็นทางการ คือ องค์การชาติและประชาชนซึ่งไร้ผู้แทน (Unrepresented Nations and Peoples Organization) และสิ่งที่น่าจะเป็นความสำเร็จเพียงหนึ่งเดียวอันเนื่องมาจากความเคลื่อนไหวนี้ คือ การได้มาซึ่งข้อมติสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่ 2758 อันว่าด้วยสถานะทางการเมืองของไต้หวัน
ในไต้หวันเอง ความเคลื่อนไหวข้างต้นได้รับการสนับสนุนจากพันธมิตรฟั่นลวี่ (แนวร่วมสีเขียว) ซึ่งประกอบด้วย พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า แต่ถูกพันธมิตรฟั่นหลัน (แนวร่วมสีคราม) ซึ่งนำโดยพรรคก๊กมินตั๋งต่อต้าน เพราะกลุ่มหลังนี้ประสงค์จะคงชื่อประเทศเป็น สาธารณรัฐจีนไว้เนื่องจากเป็นชื่อประเทศที่สืบมาตั้งแต่สมัยแผ่นดินใหญ่และคงไว้ซึ่งสถานะเดิมของสาธารณรัฐจีนตามที่ได้รับฉันทามติเมื่อ ค.ศ. 1992 แม้เป็นสถานะที่ค่อนข้างเคลือบคลุมก็ตาม หรือกลุ่มหลังนี้อาจต้องการให้ไต้หวันหลุดพ้นจากประเทศจีนอย่างช้า ๆ เพราะที่ผ่านมา ประเทศจีนอ้างว่ามีเอกราชเหนือไต้หวันทั้งยังอาศัยการคุกคามทางทหารเสมอ กลุ่มนี้จึงเห็นว่า การประกาศเอกราชเสียทีเดียวอาจนำไปสู่การประเชิญหน้าทางการยุทธระหว่างกองทัพสาธารณรัฐจีนกับกองทัพสาธารณรัฐประชาชนจีน และอาจเอื้ออำนวยให้ประเทศภายนอก เช่น สหรัฐอเมริกา และญี่ปุ่น สอดเข้าเกี่ยวข้องมากขึ้น
การใช้คำ "เอกราช" สำหรับไต้หวันนั้นอาจเป็นที่คลุมเครือ เป็นต้นว่า เมื่อผู้สนับสนุนความเคลื่อนไหวนี้กล่าวว่า เห็นชอบกับเอกราชไต้หวัน อาจหมายความว่า บุคคลเหล่านี้เห็นชอบกับความคิดให้สถาปนาสาธารณรัฐไต้หวันอย่างเป็นทางการ หรืออาจหมายความว่า บุคคลเหล่านี้เห็นว่า ปัจจุบัน ไต้หวันเป็นเอกราชอยู่แล้ว แต่สามารถเป็นไวพจน์ของสาธารณรัฐจีนได้ ซึ่งนับเป็นการบอกปัดการอ้างสิทธิของประเทศจีนโดยปริยาย ก็ได้
ตามประวัติศาสตร์แล้ว ในระหว่าง ค.ศ. 1683 ถึง ค.ศ. 1894 ทั้งไต้หวันและประเทศจีนมีชนชาติแมนจูปกครองเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเรียก จักรวรรดิชิง ครั้นเกิดสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1895 รัฐบาลชิงทำสนธิสัญญาชิโมโนเซกิ ยกไต้หวันให้เป็นประเทศราชของจักรวรรดิญี่ปุ่น ต่อมาเมื่อสิ้นสงครามโลกครั้งที่สองใน ค.ศ. 1945 กองทัพสาธารณรัฐจีนสามารถเข้าครอบครองจีนแผ่นดินใหญ่ไว้ได้เกือบทั้งหมด และได้ยึดไต้หวันกลับคืนไปจากญี่ปุ่น แต่เมื่อรัฐบาลสาธารณรัฐจีนซึ่งฝ่ายกั๋วหมินตั่ง (Kuomintang) จัดตั้งขึ้นนั้นพ่ายแพ้แก่ฝ่ายคอมมิวนิสต์จีนและถูกขับออกจากจีนแผ่นดินใหญ่ รัฐบาลกั๋วหมินตั๋งจึงเหลืออำนาจแต่ในดินแดนไต้หวันและเกาะข้างเคียง แล้วปกครองด้วยนโยบายต่อต้านคอมมิวนิสต์มาจนปัจจุบัน
เอ.เจ.พลาสท์

| --- | --- |
ประเภท: บรรจุภัณฑ์
อุตสาหกรรม: สินค้าอุตสาหกรรม
รูปแบบ: บริษัทมหาชน SET:AJ
ก่อตั้ง: 25 มีนาคม พ.ศ. 2530
สำนักงานใหญ่: 95 ถนนท่าข้าม แขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กทม.
ผลิตภัณฑ์: บรรจุภัณฑ์ชนิดอ่อนประเภทแผ่นฟิล์ม BOPP , BOPET , Metallized และ BOPA(Nylon) 
เว็บไซต์: http://www.ajplast.co.th
บริษัท เอ.เจ.พลาสท์ จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: A.J. PLAST PUBLIC COMPANY LIMITED ชื่อย่อ:AJ)  บริษัทประกอบธุรกิจเป็นผู้ผลิตและจำหน่ายแผ่นฟิล์ม ได้แก่ แผ่นฟิล์ม BOPP แผ่นฟิล์ม BOPET แผ่นฟิล์ม BOPA (Nylon) และแผ่นฟิล์ม METALLIZED ซึ่งนำไปใช้ในการแปรรูปเป็นบรรจุภัณฑ์ชนิดอ่อน เช่น ซองบรรจุอาหารและขนมขบเคี้ยว ซองบรรจุสิ่งของต่างๆ
ประวัติ

ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2530 เพื่อดำเนินการผลิตและจำหน่ายแผ่นฟิล์ม BOPP และได้ถูกแปรสภาพเป็นบริษัทมหาชนจำกัดเมื่อ 3 พฤษภาคม 2537 โดยโรงงานแห่งแรกตั้งอยู่เขตบางขุนเทียน กรุงเทพฯ ต่อมาได้ย้ายโรงงานไปตั้งอยู่ที่การนิคมอุตสาหกรรมแหลมฉบัง จังหวัดชลบุรี บริษัทได้ขยายสายการผลิตแผ่นฟิล์ม BOPP สายที่สอง และได้เพิ่มสายการผลิตแผ่นฟิล์ม BOPET  และขยายสายการผลิตแผ่นฟิล์ม METALLIZED เมื่อกลางปี 2544 และได้เพิ่มสายการผลิตแผ่นฟิล์ม BOPP สายที่สาม และแผ่นฟิล์ม METALLIZED สายที่สองเมื่อปลายไตรมาสที่สองและไตรมาสที่สามของปี 2546
บริษัทเพิ่มสายการผลิตแผ่นฟิล์ม BOPET สายที่สองในปลายปี 2547 และได้เพิ่มสายการผลิตแผ่นฟิล์ม BOPA (Nylon)เมื่อต้นปี 2549 ในปี 2551 ได้เพิ่มสายการผลิต BOPP สายที่สี่อีกหนึ่งสายการผลิตและในปี 2552 ได้ลงทุนเพิ่มในสายการผลิตแผ่นฟิล์ม METALLIZED สายที่สาม และเพิ่มสายการผลิตแผ่นฟิล์ม BOPA สายที่สองเมื่อไตรมาสแรกของปี 2554 และเพิ่มสายการผลิตแผ่นฟิล์ม BOPET สายที่สามเมื่อไตรมาสที่สองของปี 2555 และมีการขยายสายการผลิตแผ่นฟิล์ม BOPP สายที่ห้าในปี 2556
การประกอบธุรกิจ

บริษัทเป็นผู้ผลิตและจำหน่ายแผ่นฟิล์ม BOPP แผ่นฟิล์ม BOPET แผ่นฟิล์ม Metallized และแผ่นฟิล์ม BOPA (Nylon) ซึ่งเป็นแผ่นฟิล์มที่ใช้กันแพร่หลายใน อุตสาหกรรมบรรจุภัณฑ์ อุตสาหกรรมผลิตเทปคาสเซท อุตสาหกรรมอาหารชนิดน้ำและแช่แข็ง ซึ่งแผ่นฟิล์มทั้งสี่ประเภทนี้สามารถใช้ร่วมกันหรือทดแทนกันได้
ลักษณะผลิตภัณฑ์และสายการผลิต
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ชนิตผลิตภัณฑ์ | วัตถุดิบที่ใช้ผลิต | สายการผลิต | ปริมาณ/ปี | ประโยชน์และคุณลักษณะ |
| แผ่นฟิล์ม BOPP | ผลิตจากเม็ดพลาสติก Polypropylene | 3 สาย | 66,000 ตัน/ปี | ทำเป็นซองบรรจุของใช้ เช่น เสื้อผ้า ถุงเท้า ช่อดอกไม้ |
| แผ่นฟิล์ม BOPET | ผลิตจากเม็ดพลาสติก Polyester | 1 สาย | 31,000 ตัน/ปี | เป็นแผ่นฟิล์มที่ทนความร้อนได้สูง สามารถใช้กับตู้อบอาหารไมโครเวฟได้ |
| แผ่นฟิล์ม Metallized | ผลิตจากแผ่นฟิล์ม BOPP,BOPET,BOPA โดยฉาบด้วยโลหะ | 2 สาย | 10,800 ตัน/ปี | ทำให้ซองบรรจุภัณฑ์ มีสีสันที่แวววาว (Sparkling) |
| แผ่นฟิล์ม BOPA (Nylon) | ผลิตจากเม็ดพลาสติก Polyamide | 2 สาย | 18,000 ตัน/ปี | ซองบรรจุอาหารสำเร็จรูป อาหารเหลว น้ำผลไม้ ผลิตภัณฑ์ซักผ้า |
ผู้ถือหุ้นรายใหญ่

ข้อมูล ณ วันที่ 14 มีนาคม 2556
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ลำดับที่ | รายชื่อผู้ถือหุ้น | จำนวนหุ้นสามัญ | สัดส่วนการถือหุ้น |
| 1 | นาย ณรงค์ สุทธิสัมพัทน์ | 76,295,555 | 19.10% |
| 2 | นาง ศุลีมาศ สุทธิสัมพัทน์ | 52,622,222 | 13.17% |
| 3 | นาย กิตติภัต สุทธิสัมพัทน์ | 32,533,788 | 8.14% |
| 4 | น.ส. อจลา สุทธิสัมพัทน์ | 28,327,000 | 7.09% |
| 5 | นาย กิตติภัต สุทธิสัมพัทน์ | 23,204,054 | 5.81% |
เศรษฐกิจสร้างสรรค์ (ระบบเศรษฐกิจ)

เศรษฐกิจสร้างสรรค์ (อังกฤษ: Creative economy) เป็นการใช้ความคิดสร้างสรรค์ของบุคคลในการเพิ่มมูลค่าให้แนวคิด จอห์น ฮาวกินส์ พัฒนาแนวคิดนี้ในปี 2001 เพื่ออธิบายระบบเศรษฐกิจที่มูลค่าขึ้นอยู่กับคุณสมบัติเชิงจินตนาการใหม่ ๆ แทนที่จะใช้ทรัพยากรแบบเดิม เช่น ที่ดิน แรงงาน และทุน: เมื่อเปรียบเทียบกับอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ซึ่งจำกัดอยู่เฉพาะภาคส่วนใดภาคหนึ่ง คำนี้ใช้เพื่ออธิบายความคิดสร้างสรรค์ของทั้งเศรษฐกิจในภาพรวม
ผู้สังเกตการณ์บางคนเห็นว่า ความคิดสร้างสรรค์ เป็นคุณลักษณะเฉพาะของเศรษฐกิจที่พัฒนาแล้วในคริสต์ศตวรรษที่ 21 เช่นเดียวกับภาคการผลิตที่มีลักษณะเฉพาะในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
นิยามของเศรษฐกิจสร้างสรรค์

นิยามของเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในสมัยใหม่ยังคงพัฒนาอย่างต่อเนื่อง เมื่อจอห์น ฮาวกินส์ ทำให้คำว่า "เศรษฐกิจสร้างสรรค์" เป็นที่นิยมในปี 2001 เขานำคำดังกล่าวไปใช้กับศิลปะ สินค้าและบริการทางวัฒนธรรม ของเล่นและเกม และการวิจัยและพัฒนา รูปแบบเศรษฐกิจสร้างสรรค์ที่พบได้ทั่วไปที่สุดมีองค์ประกอบร่วมกันหลายอย่าง แบบจำลองความคิดสร้างสรรค์ของฮาวกินส์นั้นครอบคลุมทุกประเภท ไม่ว่าจะแสดงออกมาในงานศิลปะหรือการสร้างสรรค์นวัตกรรม รูปแบบวัฒนธรรมที่แคบกว่าจะเน้นไปที่ ศิลปะ การออกแบบ และ สื่อ และโดยปกติจะจำกัดเฉพาะอุตสาหกรรมที่มีการเสนอไว้ คำศัพท์ดังกล่าวหมายความถึงกิจกรรมทางเศรษฐกิจทั้งหมดที่ขึ้นอยู่กับความคิดสร้างสรรค์ของบุคคลเพื่อมูลค่าทางเศรษฐกิจ ไม่ว่าผลลัพธ์นั้นจะมีองค์ประกอบทางวัฒนธรรมหรือไม่ก็ตาม ในกรณีนี้ เศรษฐกิจสร้างสรรค์จะเกิดขึ้นทุกที่ที่ความคิดสร้างสรรค์ของแต่ละบุคคลเป็นแหล่งที่มาหลักของมูลค่า และเป็นสาเหตุหลักของธุรกรรม
มีหลายวิธีในการวัดผลเศรษฐกิจสร้างสรรค์ โดยสามารถใช้ตัวชี้วัดเดียวกันกับระบบเศรษฐกิจอื่น ๆ ได้ เช่น ผลผลิตของผู้ผลิต ค่าใช้จ่ายของผู้บริโภค การจ้างงาน และการค้า ธุรกิจยังใช้ข้อมูลการประเมินมูลค่า ห่วงโซ่มูลค่า ราคา และธุรกรรมด้วย มีตัวชี้วัดด้านทรัพย์สินทางปัญญาเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม การวัดสิ่งที่จับต้องไม่ได้ เช่น แนวคิด การออกแบบ แบรนด์ และแบบอย่าง ถือเป็นความท้าทาย นอกจากนี้ ลักษณะงานยังแตกต่างกัน จึงมีพนักงานไม่เต็มเวลาเป็นสัดส่วนสูง และมีธุรกรรมจำนวนมากที่ไม่เกี่ยวข้องกับการเงิน
รัฐบาลมีความล่าช้าในการปรับสถิติระดับชาติเพื่อจับรูปแบบใหม่ของการประกอบอาชีพ การผลิต และธุรกรรมที่สร้างสรรค์ ข้อมูลระดับประเทศเกี่ยวกับการจ้างงาน ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ และการค้า จึงมักเชื่อถือได้น้อย สหรัฐและสหราชอาณาจักรกำลังดำเนินการปรับสถิติระดับประเทศเพื่อให้สามารถวัดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของตนได้แม่นยำยิ่งขึ้น
ปัญหา

ฮอวกินส์เคยกล่าวไว้ว่า ปัญหาปัจจุบันของเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ได้แก่ สุนทรียศาสตร์ การสร้างคุณลักษณะเด่นชัด แบบจำลองธุรกิจ (ห่วงโซ่คุณค่า) เครือข่าย (ระบบ, นิเวศวิทยา) วัฒนธรรม (มูลค่าในตัวและมูลค่าเชิงอุปกรณ์) การศึกษาและการเรียนรู้ ทรัพย์สินทางปัญญา (กรรมสิทธิ์และโอเพนซอร์ส) การจัดการ ดิจิทัลและออนไลน์ นโยบาย การกำหนดราคา สถิติสาธารณะ (คำจำกัดความ) ซอฟต์แวร์ วิสาหกิจเริ่มต้น ภาษี การออกแบบชุมชนเมือง และการงาน
ประเทศไทย

ดูเพิ่ม: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน)
ดูเพิ่ม

ความคิดสร้างสรรค์
อุตสาหกรรมสร้างสรรค์
มวลชนสร้างสรรค์
เมืองสร้างสรรค์
เศรษฐกิจดิจิทัล
ทรัพย์สินทางปัญญา
เอกซ์บอกซ์ 360
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Microsoft Support for Xbox 360
Xbox development team blog
เอกซ์บอกซ์ 360 ที่เว็บไซต์ Curlie
เอกนาม

ในทางคณิตศาสตร์ เอกนาม (อังกฤษ: Monomial) คือ นิพจน์ที่สามารถเขียนให้อยู่ในรูปการคูณของค่าคงตัวกับตัวแปรตั้งแต่หนึ่งตัวขึ้นไป โดยที่เลขชี้กำลังของตัวแปรแต่ละตัวเป็นศูนย์หรือจำนวนเต็มบวก เช่น  2x
ในส่วนของพหุนามโลร็อง และ อนุกรมโลร็อง เลขชี้กำลังของตัวแปรสามารถเป็นจำนวนเต็มลบได้ และในอนุกรมปุยโซ (อังกฤษ: Puiseux series) เลขชี้กำลังของตัวแปรสามารถเป็นจำนวนตรรกยะได้
องค์ประกอบของเอกนาม

ดีกรี คือ ผลรวมเลขชี้กำลังของตัวแปรทั้งหมดในเอกนาม รวมทั้งเลขชี้กำลัง 1 สำหรับตัวแปรที่ไม่มีเลขชี้กำลังกำกับ เช่น ดีกรีของ  xyz^{2} คือ 1+1+2 = 4 สำหรับดีกรีของจำนวนเต็มที่ไม่เป็นศูนย์ คือศูนย์ เช่น ดีกรีของ -7 คือ 0
สัมประสิทธิ์ คือ ค่าคงตัวของเอกนาม สำหรับตัวแปรที่ไม่มีค่าคงตัวถือว่ามีสัมประสิทธ์เท่ากับ 1 เช่น สัมประสิทธิ์ของ  x^{3} คือ 1
เอกซ์เอ็มพีพี

เอกซ์เอ็มพีพี (อังกฤษ: XMPP: Extensible Messaging and Presence Protocol โพรโทคอลรับส่งและแสดงข้อความขยายได้) เดิมชื่อ แจบเบอร์ (อังกฤษ: Jabber) เป็นโพรโทคอลที่ใช้ในการส่งข้อความด่วน (instant messaging) ที่ใช้ภาษา XML เป็นหลัก ปัจจุบันใช้ในโปรแกรมส่งข้อความด่วน Google Talk รวมถึงโปรแกรมพูดคุยแบบ VoIP อย่าง Gizmo5
แหล่งข้อมูลอื่น

XMPP Standards Foundation
เอกธำมรงค์

| เอกธำมรงค์ |
| --- | --- |
ภาพจากการจินตนาการของศิลปิน
ปรากฏครั้งแรก: เดอะฮอบบิท (1937)
สร้างสรรค์โดย: เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน
ประเภทวรรณกรรม: จินตนิมิต
ข้อมูลในเรื่องราว
รูปแบบ: แหวนวิเศษ
ส่วนประกอบของเรื่องที่นำเสนอ: เซารอน (ผู้สร้าง)
จุดประสงค์: ล่องหน การเพิ่มพลัง ครอบงำ ควบคุม แหวนแห่งอำนาจ
ลักษณะและความสามารถเฉพาะ: แหวนทองคำธรรมดา คำจารึกเรืองแสงจะปรากฏขึ้นเมื่อแหวนถูกวางในเปลวไฟ สามารถเปลี่ยนขนาดได้ตามใจชอบ
แหวนเอกธำมรงค์ (อังกฤษ: The One Ring) หรือชื่ออื่น ๆ ว่า แหวนเอก แหวนประมุข แหวนแห่งอำนาจ (อังกฤษ: Ruling Ring) และ ยมทูตแห่งอิซิลดูร์ (อังกฤษ: Isildur's Bane) เป็นแหวนวิเศษในจินตนาการซึ่งเป็นองค์ประกอบในพล็อตหลักจากนิยายไตรภาคเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ (1954–55) ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน แหวนนี้ปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่องก่อนหน้าชื่อ เดอะฮอบบิท (1937) ในฐานะแหวนวิเศษที่ทำให้ผู้สวมล่องหนได้ โทลคีนเปลี่ยนมันให้กลายเป็นแหวนแห่งอำนาจที่มุ่งร้าย และเขียนส่วนของ เดอะฮอบบิท ใหม่เพื่อให้เข้ากับการเล่าเรื่องที่ขยายออกไป เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ บรรยายถึงภารกิจของ ฮอบบิท โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ เพื่อทำลายแหวนวงนี้
ผู้สร้างแหวนนี้คือ เซารอน ผู้เป็นจอมมาร สร้างขึ้นในยุคที่สอง โดยใส่พลังของตัวเองลงไปด้วย แหวนจะคอยทดสอบจิตใจทุกคนที่มันเห็น ผู้ที่ชนะใจตัวเองไม่ได้แหวนจะนำไปสู่ความตาย และทำให้คนดีอ่อนแอ แต่หากเป็นกลางจะเปลี่ยนเป็นปีศาจชั่วคราวแล้วกลับเป็นปกติก็จะมีอำนาจต้านแหวนได้ เนื่องจากเป็นแหวนที่มีอำนาจมากที่สุดในแหวนแห่งอำนาจ หลังจากสงครามที่เซารอนพ่ายแพ้ครั้งแรก แหวนตกไปอยู่ในมือของอิซิลดูร์, กอลลัม, บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ ก่อนที่โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ ผู้ถือแหวนคนสุดท้ายจะนำแหวนไปทำลายที่ภูเขามรณะ (แต่แท้จริง ๆ แล้วแซมไวส์ แกมจีเป็นผู้ถือแหวนคนสุดท้ายแต่อยู่ในระยะสั้นที่สุด เพราะหลังจากที่เข้าใจผิดว่าโฟรโดถูกแมงมุมยักษ์ชีล็อบฆ่าตาย แซมได้เอาแหวนเอกไปเพื่อไม่ให้ตกอยู่ในเงื้อมมือของเซารอน ต่อมาเมื่อช่วยโฟรโดแล้วก็เอาแหวนเอกมาคืนให้แก่โฟรโดตามเดิม)
จารึกบนแหวน

แหวนเอกธำมรงค์มีลักษณะเป็นแหวนทองเกลี้ยง มีอักขระเทงกวาร์ของพวกเอลฟ์จารึกไว้ในภาษาแบล็กสปีชหรือภาษาทมิฬแห่งมอร์ดอร์ อ่านได้ดังนี้
| แบล็กสปีช เขียนใน อักษรเทงกวาร์ | แบล็กสปีช (Romanised) | คำอ่าน | แปลภาษาอังกฤษ | แปลภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Ash nazg durbatulûk,    ash nazg gimbatul, Ash nazg thrakatulûk    agh burzum-ishi krimpatul. | แอช นาซ์ก ดูร์บาตูหลุก,    แอช นาซ์ก กิมบ์อัตทูล,    แอช นาซ์ก ธระคาตูหลุก,    อาก์ บูร์ซุมอีชฮี กริม์ปอัตทูล | One ring to rule them all,    one ring to find them, One ring to bring them all    and in the darkness bind them. | วงเดียวเพื่อครองพิภพ    วงเดียวเพื่อค้นพบจบหล้า    วงเดียวเพื่อสาปสิ้นทุกวิญญาณ์    พันธนาไว้ในความมืดมน)  |
คำจารึกนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทกลอนโบราณของพวกเอลฟ์ ซึ่งมีเนื้อความเต็มคือ
เอกซ์เอฟซีอี

| --- | --- |

ผู้ออกแบบ: โอลิเวียร์ โฟร์แดน (Olivier Fourdan)
นักพัฒนา: หลายคน
วันที่เปิดตัว: 1996; 29 ปีที่แล้ว (1996)

รุ่นเสถียร: 4.16    / 22 ธันวาคม 2020; 4 ปีก่อน (2020-12-22)
รุ่นทดลอง: 4.16    
 
ที่เก็บข้อมูล:  gitlab.xfce.org  
ภาษาที่เขียน: ภาษาซี (จีทีเคพลัส)
แพลตฟอร์ม: ระบบปฏิบัติการแบบยูนิกซ์
ประเภท: สิ่งแวดล้อมเดสก์ท็อป (desktop environment)
สัญญาอนุญาต: GNU GPL, GNU LGPL และ BSD License
เว็บไซต์: xfce.org
เอกซ์เอฟซีอี (อังกฤษ: Xfce) เป็นสิ่งแวดล้อมเดสก์ท็อป สำหรับลินุกซ์ และระบบปฏิบัติการเหมือนยูนิกซ์อื่นๆ ที่เสรีและต้นทางเปิด ได้รับการออกแบบมาให้ใช้ทรัพยากรต่ำและทำงานได้รวดเร็ว
ธูนาร์

ธูนาร์  (อังกฤษ: Thunar)  เป็นตัวจัดการไฟล์ของเอกซ์เอฟซีอี หน้าตาคล้ายกับตัวจัดการไฟล์ของกะโนม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
โอเฌเซ นิส

สโมสรกายบริหารโอลิมปิกนิสโกตดาซูร์ (lang|fr|Olympique Gymnaste Club Nice)(เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [ɔlɛ̃pik ʒimnast klœb nis]) หรือเรียกกันโดยทั่วไปว่า โอเฌเซ นิส (OGC Nice) 
หรือเพียงแค่ นิส (Gym) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ในเมืองนิส แคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1904 ปัจจุบันลงเล่นอยู่ในลีกเอิง ลีกสูงสุดของประเทศฝรั่งเศส มีสนามเหย้าคือ อลิอันซ์ริวีเอรา มีผู้จัดการทีมคือ ปาทริก วีเยรา และกัปตันทีมคือ ดังชี บงฟิง กอสตา ซังตุส ซึ่งเล่นอยู่ในตำแหน่งกองหลัง
นิส ก่อตั้งขึ้นภายใต้ชื่อ สโมสรกายบริหารนิส (Gymnaste Club de Nice) และเป็นหนึ่งในทีมสมาชิกก่อตั้ง ลีกสูงสุด ในฤดูกาล 1932–33 สโมสรได้แชมป์ลีกเอิงมาแล้วทั้งหมด 4 ครั้ง กุปเดอฟร็องส์ อีก 3 สมัย และทรอเฟเดช็องปียง อีก 1 สมัย นิส ประสบความสำเร็จมากที่สุดในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยมีผูจัดการทีม คือ นูมา อันดอยร์, วิลเลียม เบอร์รี่ และฌอง ลูเซียโน แชมป์สุดท้ายของพวกเขาคือแชมป์ กุปเดอฟร็องส์ ในปี 1997 หลังจากที่เอาชนะแก็งก็อง 4-3 ในการดวลจุดโทษในนัดชิงชนะเลิศ หลังจากเสมอกันใน 90 นาที 1-1 ได้สำเร็จ โดยสีเสื้อของนีซเป็นสีแดงและสีดำ
ในช่วงที่สโมสรประสบความสำเร็จในคริสต์ทศวรรษ 1950 นีซเป็นหนึ่งในสโมสรฝรั่งเศสกลุ่มแรกที่รวมผู้เล่นจากต่างชาติเข้าไว้ด้วยกันได้สำเร็จ ผู้เล่นที่มีชื่อเสียง ได้แก่ Héctor De Bourgoing, Pancho Gonzales, Victor Nurenberg และ Joaquín Valle ซึ่งเป็นผู้ทำประตูสูงสุดตลอดกาลของสโมสร
สนาม

จากปี คศ. 1927 ถึงปีค. ศ. 2013 นีซมีสนามเหย้าคือ Stade Municipal du Ray หรือโดยปกติจะเรียกสั้นๆเพียง Stade du Ray เท่านั้น สนามกีฬาแห่งนี้เป็นที่รู้จักกันอย่างเป็นทางการว่าStade Léo-Lagrange ซึ่งตั้งชื่อตามนักการเมืองชาวฝรั่งเศสที่ สนามได้ผ่านการบูรณะหลายครั้งล่าสุดในปี 1997 และมีความจุ 17,415 ที่นั้ง สนามกีฬาเป็นที่นิยมสำหรับแฟนๆที่อยู่ในใจกลางเมือง แต่ไม่สามารถรองรับความจุของผู้คนในเมืองได้ที่มีจำนวนมหาศาลอย่างเพียงพอ
นีซเริ่มมีความพยายามที่จะสร้างสนามกีฬาแห่งใหม่ขึ้นในปี 2002 ในความพยายามครั้งแรกสโมสรได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักจากนักการเมืองท้องถิ่นที่ตั้งคำถามถึงประโยชน์และรูปแบบของสนามกีฬา อย่างไรก็ตามข้อเสนอของสโมสรได้ผ่านการพิจารณาและเริ่มดำเนินการในเดือนกรกฎาคม
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

ลีกเอิง
ชนะเลิศ (4): 1950–51, 1951–52, 1955–56, 1958–59
ลีกเดอ
ชนะเลิศ (4): 1948–49, 1964–65, 1969–70, 1993–94
ช็องปียอนานาซียอนาล
ชนะเลิศ (2): 1984–85, 1988–89
กุปเดอฟร็องส์
ชนะเลิศ (3): 1951–52, 1953–54, 1996–97
กุปเดอลาลีก
รองชนะเลิศ (1): 2005–06
ทรอเฟเดช็องปียง
ชนะเลิศ (1): 1970
กุปชาร์ลดราโก
รองชนะเลิศ (1): 1958
กุปมออาแมดแซ็งก์
รองชนะเลิศ (1): 1976
ช็องปียอนาเดอฟร็องส์ดีซุอีต็อง
ชนะเลิศ (2): 2004, 2012
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

ลาตินคัพ
รองชนะเลิศ (1): 1952
ผู้เล่น > ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

ณ วันที่ 3 สิงหาคม 2022.
หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ผู้เล่นที่ถูกยืมตัว

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ทีมงานประจำสโมสร

เจ้าของ: กลุ่มนักลงทุนนานาชาติ : 
Chien Lee (ร้อยละ 25)
Alex Zheng (ร้อยละ 25)
Paul Conway (ร้อยละ 25)
Elliott Hayes (ร้อยละ 25)
ประธานสโมสร: ฌ็อง-ปีแยร์ รีแวร์
General Director: Patrick Governatori
Assistant General Director: Eric Dellacasa
Executive Director: Pascale Marrel
ผู้จัดการ: ลูเซียง ฟาฟวร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสโมสร (ฝรั่งเศส)
โอเฌเซ นิส ที่เฟซบุ๊ก
โอเฌเซ นิส ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กแชมเปียนลีกเอิง |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ 12 สมัย |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง (1985–86, 1993–94, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2017–18, 2018–19, 2019–20, 2021–22, 2022–23, 2023–24) |  |
| แชมป์ 10 สมัย |  แซ็งเตเตียน (1956–57, 1963–64, 1966–67, 1967–68, 1968–69, 1969–70, 1973–74, 1974–75, 1975–76, 1980–81) |  |
| แชมป์ 9 สมัย |  มาร์แซย์ (1936–37, 1947–48, 1970–71, 1971–72, 1988–89, 1989–90, 1990–91, 1991–92, 2009–10) |  |
| แชมป์ 8 สมัย |  มอนาโก (1960–61, 1962–63, 1977–78, 1981–82, 1987–88, 1996–97, 1999–2000, 2016–17) •  น็องต์ (1964–65, 1965–66, 1972–73, 1976–77, 1979–80, 1982–83, 1994–95, 2000–01) |  |
| แชมป์ 7 สมัย |  ลียง (2001–02, 2002–03, 2003–04, 2004–05, 2005–06, 2006–07, 2007–08) |  |
| แชมป์ 6 สมัย |  บอร์โด (1949–50, 1983–84, 1984–85, 1986–87, 1998–99, 2008–09) •  แร็งส์ (1948–49, 1952–53, 1954–55, 1957–58, 1959–60, 1961–62) |  |
| แชมป์ 4 สมัย |  นิส (1950–51, 1951–52, 1955–56, 1958–59) •  ลีล (1945–46, 1953–54, 2010–11, 2020–21) |  |
| แชมป์ 2 สมัย | ซอโช-มงเบลียาร์ (1934–35, 1937–38) • แซ็ต (1933–34, 1938–39) |  |
| แชมป์สมัยเดียว |  มงเปอลีเย (2011–12) • ล็องส์ (1997–98) • แอร์เซ ปารี (1935–36) • สทราซบูร์ (1978–79) • ลีลัว (1932–33) • รูแบ-ตูร์กวง (1946–47) • โอแซร์ (1995–96) |  |
เอกอัครราชทูต

ก่อนเอกอัครราชทูตเข้าดำรงตำแหน่งต้องให้รัฐผู้รับยอมรับอักษรสาส์นตราตั้งเสียก่อน ในภาพเป็นการมอบอักษรสาส์นตราตั้งของแฮร์รี ชวาร์ซ เอกอัครราชทูตแอฟริกาใต้ประจำสหรัฐ แก่ประธานาธิบดีจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช ก่อนเข้าดำรงตำแหน่งในปี 1991
เอกอัครราชทูต (อังกฤษ: ambassador) เป็นนักการทูตตำแหน่งสูงสุด ซึ่งจัดการแทนประเทศหนึ่ง ๆ และปกติมักได้รับการส่งไปยังอีกประเทศหนึ่ง ไปยังรัฐบาลต่างด้าว หรือไปยังองค์การระหว่างประเทศ
ในความหมายธรรมดา คำ "ทูต" (ambassador) หมายถึง บุคคลซึ่งรัฐบาลประเทศหนึ่งส่งไปประจำอีกประเทศหนึ่งเพื่อให้จัดการแทนตน และไม่ว่าบุคคลนั้นจะมีตำแหน่งใด โดยรัฐผู้รับ (host state) จะให้ทูตมีเขตอำนาจอยู่ในสถานเอกอัครราชทูต (embassy) ซึ่งตั้งอยู่ในดินแดนของรัฐผู้รับ และรัฐผู้รับจะให้ความคุ้มกันทางทูตแก่พัทธสีมา ที่ดิน ทรัพย์สิน บุคคล ฯลฯ ของสถานเอกอัครราชทูต
บางประเทศอาจแต่งตั้งบุคคลผู้เป็นที่เลื่อมใสกว้างขวางให้เป็นเอกอัครราชทูตประจำกระทรวง (ambassador-at-large) เพื่อให้จัดการเพียงบางอย่างโดยเฉพาะ หรือรับผิดชอบท้องที่อันจำกัด ขณะที่เอกอัครราชทูตมักมีอำนาจจัดการทั่วไป
สำหรับประเทศในเครือจักรภพ มักเรียกเอกอัครราชทูตว่า ข้าหลวงใหญ่ (high commissioner) และคณะผู้แทนทางทูตจะเรียก คณะข้าหลวงใหญ่ (high commission) แทน ส่วนเอกอัครราชทูตของสันตะสำนัก (Holy See) นั้นเรียก เอกอัครสมณทูต (nuncio)
เอกรงค์เทา

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เอกรงค์
“Battesimo Della Gente” หนึ่งในศิลปะเอกรงค์โดยอันเดรอา เดล ซาร์โตที่ใช้สีเทาและสีน้ำตาล (จิตรกรรมฝาผนังที่ฟลอเรนซ์ (ค.ศ. 1511-ค.ศ. 1526)
ศิลปะเอกรงค์ หรือ เอกรงค์เทา (อังกฤษ: grisaille) มาจากภาษาฝรั่งเศส “gris” ที่แปลว่าสีเทาเป็นคำที่ใช้สำหรับจิตรกรรมหรือศิลปกรรมที่เป็นเอกรงค์ (monochrome) หรือสีเดียวทั้งภาพที่มักจะเป็นระดับสีในกลุ่มสีเทาหรือสีน้ำตาลโดยเฉพาะที่ใช้ในการตกแต่ง หรือ เพื่อแสดงให้เห็นเหมือนเป็นภาพนูนหรือประติมากรรมนูน ศิลปะเอกรงค์บางชิ้นก็จะใช้ระดับเหลือบของสีที่กว้างกว่าที่กำหนดไว้เช่นในงานเขียนของอันเดรอา เดล ซาร์โตที่เห็นในภาพ หรืออาจจะเป็นงานสองสีเช่นหน้าต่างประดับกระจกสีที่เล่นสีเหลืองน้ำตาลเป็นต้น
ศิลปะเอกรงค์อาจจะเขียนโดยในการตกแต่งโดยตั้งใจเช่นการเขียนสีรองพื้นสำหรับการเขียนจิตรกรรมสีน้ำมัน หรือในการใช้เป็นหุ่นจำลองสำหรับให้ช่างแกะพิมพ์ บางครั้งรูเบนส์ก็จะให้ช่างเขียนร่างภาพเป็นเอกรงค์สำหรับให้ช่างแกะพิมพ์
การใช้เอกรงค์ไม่จำกัดอยู่แต่งเพียงในงานจิตรกรรมแต่อาจจะเป็นศิลปะในรูปแบอื่นๆ เช่นหน้าต่างประดับกระจกสี
ดูเพิ่ม

จิตรกรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศิลปะเอกรงค์
เศรษฐมิติ

เศรษฐมิติ (อังกฤษ: econometrics) เป็นการประยุกต์วิธีทางสถิติเพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ทางเศรษฐศาสตร์ด้วยหลักฐานเชิงประจักษ์ วิธีทางเศรษฐมิติถูกใช้เพื่อการทดสอบทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ การพยากรณ์ทางเศรษฐกิจ ไปจนถึงการประเมินผลนโยบายต่างๆ  เครื่องมือพื้นฐานของเศรษฐมิติที่ใช้กันทั่วไปมีพื้นฐานมาจากการวิเคราะห์การถดถอย โดยเฉพาะแบบจำลองการถดถอยเชิงเส้น ทฤษฎีเศรษฐมิติใช้ทฤษฎีสถิติศาสตร์และคณิตสถิติศาสตร์เพื่อประเมินและพัฒนาระเบียบวิธีทางเศรษฐมิติ นักเศรษฐมิติทดลองที่จะหาตัวประมาณค่าใหม่ๆ ที่มีคุณสมบัติทางสถิติที่เหมาะสม ซึ่งประกอบไปด้วย ความไม่เบี่ยงเบน ประสิทธิภาพ และความต้องกัน เศรษฐมิติประยุกต์ ใช้เศรษฐมิติเชิงทฤษฎีและข้อมูลในโลกความเป็นจริงในการประเมินทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ สร้างแบบจำลองทางเศรษฐมิติ วิเคราะห์ประวัติศาสตร์เศรษฐกิจ และการพยากรณ์
การจัดวิชาเศรษฐมิติเป็นสาขาวิชาในตัวเองและเรียกชื่อในภาษาอังกฤษว่า econometrics มีที่มาจากรากนาร์ ฟริสช์ ซึ่งเป็นผู้ร่วมก่อตั้งสมาคมเศรษฐมิติและเป็นบรรณาธิการคนแรกของวารสารอิโคโนเมทริคา
แบบจำลองพื้นฐาน: การถดถอยเชิงเส้น

เครื่องมือพื้นฐานของเศรษฐมิติคือแบบจำลองถดถอยเชิงเส้นหลายตัวแปร ในเศรษฐมิติสมัยใหม่ เครื่องมือทางสถิติอื่น ๆ มักถูกใช้อยู่บ่อยครั้ง แต่การถดถอยเชิงเส้นก็ยังถูกใช้เป็นจุดเริ่มของการวิเคราะห์อยู่เป็นประจำ การถดถอยเชิงเส้นเป็นวิธีประมาณค่าพารามิเตอร์ในแบบจำลอง การประมาณการถดถอยเชิงเส้นของตัวแปรสองตัวแปรสามารถแสดงได้ด้วยภาพเป็นเส้นที่ลากผ่านข้อมูล
ตัวอย่าง กฎของโอคุน (Okun's law) ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ระหว่างการเติบโตของ GDP และอัตราการว่างงาน ความสัมพันธ์นี้ถูกแทนที่ได้ด้วยการถดถอยเชิงเส้นซึ่งการเปลี่ยนแปลงของอัตราการว่างงาน ( \Delta \ {\text{Unemployment}}) เป็นฟังก์ชันของจุดตัดแกนตั้ง ( \beta _{0}) ค่าของอัตราการเติบโตของ GDP (Growth) คูณด้วยค่าสหสัมพันธ์ความชัน  \beta _{1} และค่าความคลาดเคลื่อน  \varepsilon  ดังนี้
\Delta \ {\text{Unemployment}} =  \beta _{0} +  \beta _{1}\ {\text{Growth}} +  \varepsilon
ค่าพารามิเตอร์   \beta _{0} and  \beta _{1} สามารถถูกประมาณการขึ้นได้ด้วยวิธีถดถอยเชิงเส้น  สมมติว่า  \beta _{1} ถูกประมาณค่าเท่ากับ −1.77 และ  \beta _{0} ถูกประมาณค่าเท่ากับ 0.83 หมายความว่าถ้าอัตราการเติบโตของ GDP เพิ่มขึ้นร้อยละ 1 อัตราการว่างงานคาดว่าจะลดลงร้อยละ 1.77  แบบจำลองนี้สามารถถูกทดสอบนัยสำคัญทางสถิติว่าการลดลงของอัตราการว่างงานมีความเกี่ยวพันธ์กับการเพิ่มของอัตราการเติบโตของ GDP หรือไม่ ได้ด้วยการทดสอบสมมติฐาน ถ้าค่าประมาณของ  \beta _{1} ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจาก 0 แล้ว จะถือว่าไม่มีหลักฐานที่รับรองว่าการเปลี่ยนแปลงของอัตราการเติบโตของ GDP และอัตราการว่างงานมีความสัมพันธ์กัน
ทฤษฎีทางเศรษฐมิติ

ทฤษฎีทางเศรษฐมิติจะใช้ทฤษฎีสถิติมาการประเมินและพัฒนาวิธีการทางเศรษฐมิติ นักเศรษฐมิติจะพยายามหาตัวประมาณการ (estimator) ที่มีคุณสมบัติทางสถิติที่ต้องการประกอบด้วยความไม่เอนเอียง (unbiasedness) ประสิทธิภาพ (efficiency) และความคงเส้นคงวา (consistency) ตัวประมาณการจะไม่เอนเอียงก็ต่อเมื่อค่าคาดหวังของพารามิเตอร์มีค่าเท่าค่าจริงของพารามิเตอร์ ตัวประมาณการจะมีประสิทธิภาพก็ต่อเมื่อตัวประมาณการมีค่าความคลาดเคลื่อนมาตรฐานน้อยกว่าตัวประมาณการที่ไม่เอนเอียงอื่นๆ ที่มีขนาดตัวอย่างเท่ากัน และตัวประมาณการจะมีความคงเส้นคงวาก็ต่อเมื่อตัวมาณการมีค่าเข้าหาค่าจริงของพารามิเตอร์มากขึ้นเมื่อขนาดตัวอย่างเพิ่มขึ้นกับ วิธีกำลังสองน้อยที่สุด หรือ Ordinary least squares (OLS) เป็นวิธีประมาณการที่มักจะถูกใช้อยู่บ่อยครั้งเนื่องจากให้ความเป็นตัวประมาณการที่ไม่เอนเอียงเชิงเส้นที่ดีที่สุด best linear unbiased estimator หรือ BLUE ภายใต้สมมติฐาน Gauss-Markov assumptions เมื่อสมมติฐานเหล่านี้ถูกละเมิดหรือมีความต้องการคุณสมบัติเชิงสถิติอื่นๆ เทคนิคการประมาณค่าอื่น เช่น  การประมาณด้วยวิธีความน่าจะเป็นสูงสุด วิธีการเชิงโมเมนต์ทั่วไป หรือวิธีการกำลังสองน้อยที่สุดแบบทั้วไป จะถูกนำมาใช้ ตัวประมาณค่าที่ใช้ความเชื่อก่อนหน้าได้รับการสนับสนุนจากผู้ที่ชอบในสถิติแบบเบย์ มากกว่าการใช้วิธีแบบดั้งเดิม หรือวิธีการเชิงความถี่