stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ธงชาติอิตาลี
วิวัฒนาการ > ราชอาณาจักรอิตาลี

| --- | --- |


การใช้: ธงพลเรือน และ ธงเรือพลเรือน
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: ค.ศ. 1861 (ซาร์ดิเนีย ค.ศ. 1851)
ลักษณะ: ธงชาติอิตาลี กลางมีรูปตราอาร์มแห่งแคว้นซาวอยภายใต้มงกุฎ.
 


การใช้: ธงราชการ ธงเรือราชการ และ ธงนาวี
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: ค.ศ. 1861 (ซาร์ดิเนีย ค.ศ. 1851)
ลักษณะ: ธงสามสีอันเป็นธงชาติอิตาลี กลางมีโล่จากตราอาร์มแห่ง แคว้นซาวอย.
 


การใช้: ธงกองทัพ
สัดส่วนธง: 1:1
ประกาศใช้: ค.ศ. 1861 (ซาร์ดิเนีย ค.ศ. 1848)
ลักษณะ: ธงราชการราชอาณาจักรอิตาลี สัดส่วน 1:1
 
ระหว่าง ค.ศ. 1848 ถึง ค.ศ. 1861, ช่วงเวลาของสงครามประกาศอิสรภาพ และ การรวมชาติอิตาลี (ประกอบด้วย แคว้นเวเนโต, รัฐพระสันตะปาปา (โรม), เตรนตีโน และ ตรีเยสเต, ภายใต้การนำของ ขบวนการชาตินิยมอิตาลี (Italia irredenta), เป็นการรวบตัวรัฐต่างๆเข้าเป็นรัฐชาติสมัยใหม่ ในปีค.ศ. 1866, 1870, และ 1918 ตามลำดับ); ในช่วงเวลาดังกล่าวเรียกว่า การวมชาติอิตาลี, เป็นปฐมบทในการใช้, ธงสามสี เป็นสัญลักษณ์ในการเคลื่อนไหวต่อสู้เพื่ออิสรภาพ และ การสร้างรัฐชาติสมัยใหม่.
ธงแถบเขียว-ขาว-แดง, กลางมีรูปตราอาร์มแห่งแคว้นซาวอย ประกาศใช้ครั้งแรก ในฐานะธงกองทัพของกองทัพบก โดย กองทัพปิเยมอนต์แห่งราชอาณาจักรซาร์ดิเนียเมื่อ ค.ศ. 1848. ระหว่างการประกาศอิสรภาพของลอมบาร์ด-เวเนเชียน, โดยชารล์ส อัลเบิรต์แห่งซาร์ดิเนีย กล่าวว่า "... in order to show more clearly with exterior signs the commitment to Italian unification, We want that Our troops ... have the Savoy shield placed on the Italian tricolour flag." ตราอาร์มแห่งราชวงศ์ซาวอย กางเขนสีขาวบนอาร์มสีแดงภายในขอบสีน้ำเงิน, สีน้ำเงิน หมายถึง พระราชวงศ์ซาวอย, ทั้งนี้มิได้อ้างอิงตามหลักมุทราศาสตร์. ประกาศใช้อย่างเป็นทางการตามพระบรมราชโองการ  ค.ศ. 1851.
ธงพระอิสริยยศสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งซาร์ดิเนีย ค.ศ. 1834–1848
ธงพระอิสริยยศสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งอิตาลี ค.ศ. 1861-1870
ธงพระอิสริยยศสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งอิตาลี
ธงพระอิสริยยศมกุฎราชกุมาร
วิวัฒนาการ > รัฐฟาสซิสต์

| --- | --- |


การใช้: ธงราชการ และ ธงเรือราชการ
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: ค.ศ. 1943
ลักษณะ: ธงชาติอิตาลี.
 


การใช้: ธงกองทัพ และ ธงนาวี
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: ค.ศ. 1944
ลักษณะ: ธงชาติอิตาลี กลางธงมีรูปนกอินทรีสีเทาเข้มจับขวานมัดหวาย (fasci littori).
ข้อบังคับและธรรมเนียมปฏิบัติ > สีธง

| Description | Description | Number | RGB | CMYK | HSV | Hex |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Fern Green | 17-6153 TC | 0-146-70 | 100-0-52-43 | 149-100-057 | #009246 |
|  | Bright White | 11-0601 TC | 241-242-241 | 0-0-0-5 | 120-000-095 | #F1F2F1 |
|  | Flame Scarlet | 18-1662 TC | 206-43-55 | 0-79-73-19 | 365-079-081 | #CE2B37 |
ความหมายสีธง

การปรากฏความหมายของธงสามสีที่เป็นธงชาติอิตาลีในทุกวันนี้ เริ่มมีขึ้นครั้งแรกในธงชาติ สาธารณรัฐซิสปาดานา (อิตาลี: Repubblica Cispadana) เมื่อ ค.ศ. 1796 (พ.ศ. 2339) ซึ่งเป็นช่วงภายหลังจากการยกทัพเข้ามาในอิตาลีของกองทัพฝรั่งเศส ภายใต้การนำของนายพลนโปเลียน โบนาปาร์ต ในยุคนั้นสาธารณรัฐขนาดเล็กจำนวนมากถูกจัดตั้งขึ้นตามรูปแบบของพรรคจาโคแบงในประเทศฝรั่งเศส และเกือบทั้งหมดนั้นก็ใช้ธงของตัวเองที่มีลักษณะคล้ายธงสามสีของฝรั่งเศส ผิดกันแต่ว่ามีสีบางสีที่แตกต่างกันออกไป สำหรับสาธารณรัฐซิสปาดานานั้นเลือกใช้สีแดงกับสีขาว ซึ่งเป็นสีของธงประจำแคว้นมิลาน และสีเขียว ซึ่งเป็นสีของเครื่องแบบกองทหารแคว้นลอมบาร์เดีย
มีอยู่บางกลุ่มที่ให้นิยามความหมายของสีธงชาตินี้เป็นการเฉพาะว่า สีเขียวเป็นตัวแทนของที่ราบและหุบเขาอันเขียวขจีในประเทศอิตาลี สีขาวคือสีขาวหิมะบนเทือกเขาแอลป์ และสีแดงหมายถึงเลือดที่รินไหลในสงครามประกาศเอกราชอิตาลี  การให้คำนิยามธงชาติอิตาลีในอีกที่หนึ่ง ซึ่งมีความหมายค่อนข้างอยู่ในเชิงศาสนา โดยอิงจากคุณธรรม 3 อย่าง ในศาสนาคริสต์ (Theological virtues) กล่าวคือ สีเขียว หมายถึง ความหวังใจ (Hope) สีขาวหมาวถึง ความเชื่อมั่น (Faith) และสีแดงหมายถึงความรัก (Charity)
นอกจากนี้ การให้ความหมายสีธงที่ได้รับความนิยมทั่วไปอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งถูกนำมาใช้ในบางคราวโดยบรรดาผู้ที่ชื่นชอบในอาหารอิตาลี เป็นการนิยามจากสีเครื่องปรุงที่ปรากฏในอาหารอิตาลี เช่น สีแดงเป็นเครื่องหมายของมะเขือเทศ สีเขียวคือใบโหระพา และสีขาวเป็นสีของเนยแข็งขาวมอซซาเรลลา (mozzarella) สิ่งของเหล่านี้คือสิ่งสามารถพบได้ทั่วไปในอาหารอิตาลียอดนิยมอย่างพิซซ่าและลาซาญา
ดูเพิ่ม

ธงในประเทศอิตาลี
อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติอิตาลี ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ธงชาติอิตาลี
รัฐบัญญัติเลขที่ 671 ลงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2539 (อิตาลี)
ธงชาติอิตาลี จากเว็บไซต์สำนักประธานาธิบดีสาธารณรัฐอิตาลี
Centro Italiano Studi Vessillologici (อิตาลี)
ดวงตราไปรษณียากรที่ระลึก เนื่องในโอกาสครบรอบ 200 ปี ธงชาติอิตาลี
| ด ค กธงชาติของประเทศและดินแดนในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
ประเทศ:  กรีซ  โครเอเชีย  จอร์เจีย1  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส1  เดนมาร์ก  ตุรกี1  นครรัฐวาติกัน  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอนเตเนโกร  มอลโดวา  มอลตา  มาซิโดเนียเหนือ  โมนาโก  ยูเครน  เยอรมนี  รัสเซีย1  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  สหราชอาณาจักร นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  เวลส์  สกอตแลนด์  อังกฤษ  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน1  อิตาลี  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  ฮังการี 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  ทรานส์นีสเตรีย  คอซอวอ  อับฮาเซีย  นากอร์โน-คาราบัค  นอร์เทิร์นไซปรัส  เซาท์ออสซีเชีย 
องค์กรระหว่างประเทศ:  สหภาพยุโรป 
1. มีพื้นที่ทั้งในทวีปยุโรปและในทวีปเอเชีย
ปาโอโล ปาโอเลตตี

ปาโอโล ปาโอเลตตี (อิตาลี: Paolo Paoletti; 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1952 – 29 มีนาคม ค.ศ. 2020) เป็นอดีตนักกีฬารักบี้ยูเนียน, เจ้าหน้าที่การแข่งขันรักบี้ยูเนียน และนักแสดงละครเวทีชาวอิตาลี ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งฮุกเกอร์
ประวัติ

เขาเริ่มทำหน้าที่ร่วมกับสโมสรฟรัสกาตี ที่ซึ่งเขาได้รับการเปิดตัวในปี ค.ศ. 1969 โดยทำหน้าที่ร่วมกับสโมสรแห่งนี้กระทั่งปี ค.ศ. 1972 เขาได้ทำหน้าที่เป็นระยะเวลา 2 ปีกับสโมสรชีอูเอสเซ เจโนวา โดยทำได้เพียงแต้มเดียวในปีแรกสโมสรเปตราร์กาซึ่งเป็นแชมป์ของประเทศอิตาลี ครั้นในปี ค.ศ. 1974 ก็ได้ย้ายไปยังสโมสรเบรชชา ซึ่งมีส่วนช่วยให้ทีมดังกล่าว ครองแชมป์ของประเทศได้ในฤดูกาลแรก
เขาเริ่มทำหน้าที่ร่วมกับทีมชาติอิตาลีในลิสบอน ณ วันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1972 ในการแข่งขันชิงถ้วยสหพันธ์รักบี้สมัครเล่นนานาชาติกับทีมชาติโปรตุเกส และในต่อถัดมา เขาได้มีส่วนร่วมในรายการ ทัวร์ ภูมิภาคแอฟริกาใต้ช่วง ค.ศ. 1973 ซึ่งเป็นครั้งแรกของทีมในรายการใหญ่นอกทวีปยุโรป ปาโอเลตตีลงแข่งให้แก่ทีมชาติ 20 ครั้ง ครั้งสุดท้ายในปี ค.ศ. 1976 ในปาร์มาเมื่อครั้งที่พบกับทีมชาติโรมาเนีย ส่วนรายการ ทัวร์ อื่น ๆ ประกอบด้วย ค.ศ. 1974 ในประเทศอังกฤษ, ค.ศ. 1975 ในประเทศสกอตแลนด์ และ ค.ศ. 1976 ในประเทศเวลส์
หลังจากเกษียณจากการแข่งขันระดับอาชีพ เขาก็เริ่มทำหน้าที่เป็นผู้ตัดสินตั้งแต่ปี ค.ศ. 1982 ถึง 1992
ในปี ค.ศ. 2012 ปาโอเลตตีได้ร่วมแสดงละครเวทีเรื่อง ไฟน์ดิงเมอร์ด็อก ที่ดัดแปลงจากต้นฉบับภาษาอังกฤษของมาร์โก มักเร จากประเทศนิวซีแลนด์ ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวของคีธ เมอร์ด็อก อดีตผู้เล่นทีมออลล์แบล็ก หลังจากการเว้นช่วงในปี ค.ศ. 1972 จากรายการทัวร์เนื่องจากมีข้อพิพาทเมื่อทีมของเขาอยู่ในประเทศเวลส์ เขาไม่ได้กลับบ้านและหายตัวไปในประเทศออสเตรเลีย ทำให้ไม่สามารถเข้าถึงตัวได้เป็นเวลาหลายปี ซึ่งปาโอเลตตีได้รับบทเป็นตัวเอกของเรื่อง
เขาจากไปในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 2020 ที่กรอตตาเฟร์ราตา ซึ่งเขาได้รับการรักษาในโรงพยาบาล
รางวัล

ชิงแชมป์อิตาลี : 1 สมัย
ร่วมกับสโมสรเบรชชา: ฤดูกาล 1974–75
เกียรติประวัติ

ค.ศ. 1974 —  เมดาลยาดีบรอนโซวาโลเรอัตเลตีโก «สำหรับ 10 นัดในทีมชาติ (เอกสารสิทธิ 2750)»
9 มีนาคม ค.ศ. 2019 — โอวาเลโดโรกอนฟรอนดา เอฟเฟอีแอร์เร «สำหรับกิจกรรมด้านเทคนิคและกีฬาที่ผ่านการพิสูจน์มาแล้วสี่สิบปี»
แหล่งข้อมูลอื่น

Statistiche internazionali di Paolo Paoletti[ลิงก์เสีย], su espn.co.uk, ESPN Sports Media Ltd. (อังกฤษ)
ฟิลลัค

| ฟิลลัค |
| --- | --- |
Drava riverside
   ตราอาร์ม
Location of Villach within Carinthia
ฟิลลัคLocation within Austriaแสดงแผนที่Carinthiaฟิลลัคฟิลลัค (ออสเตรีย)แสดงแผนที่ออสเตรีย
พิกัด: 46°37′N 13°51′E﻿ / ﻿46.617°N 13.850°E﻿ / 46.617; 13.850
Country:  ออสเตรีย
State:  คารินเทีย
District: Statutory city
การปกครอง
 • Mayor: Günther Albel (SPÖ)
ความสูง: 501 เมตร (1,644 ฟุต)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
Postal code: 9500
Area code: 04242
ทะเบียนพาหนะ: VI
เว็บไซต์: villach.at
ฟิลลัค (เยอรมัน: Villach; สโลวีเนีย: Beljak, อิตาลี: Villaco) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ของรัฐคารินเทีย ประเทศออสเตรีย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำดราวา เป็นชุมทางรถไฟ สถานที่ท่องเที่ยวตากอากาศ มีอุตสาหกรรมกระดาษ เบียร์ บริเวณใกล้เคียงมีพุน้ำแร่ จากข้อมูลในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2006 มีประชากร 58,480 คน
ฟรันเชสโก มารีอา เดล มอนเต

| ฟรันเชสโก มารีอา เดล มอนเต |
| --- | --- |

เกิด: 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1549 เวนิส ประเทศอิตาลี
เสียชีวิต: 27 สิงหาคม ค.ศ. 1627 โรม ประเทศอิตาลี
การศึกษา: คาร์ดินัล
อาชีพ: นักบวช และนักสะสมศิลปะ
ฟรันเชสโก มารีอา บอร์โบเน เดล มอนเต (อิตาลี: Francesco Maria Borbone Del Monte; 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1549, เวนิส - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1627, โรม) เป็นนักบวชชาวอิตาลีที่มีตำแหน่งเป็นคาร์ดินัล เดล มอนเตเป็นนักการทูตและนักสะสมศิลปะคนสำคัญ ความสำคัญของเดล มอนเตอยู่ที่เป็นหนึ่งในผู้อุปถัมภ์การาวัจโจผู้เป็นจิตรกรยุคบาโรกคนสำคัญของอิตาลี และเป็นผู้สะสมศิลปะที่เป็นงานชิ้นสำคัญ ๆ ในยุคนั้น
ดูเพิ่ม

การาวัจโจ
ฟาโน

| ฟาโน |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Fano
Arch of Augustus
   ตราอาร์ม
Fano within the Province of Pesaro-Urbino
แผนที่แสดงที่ตั้งของฟาโน 
ฟาโนที่ตั้งของฟาโนในอิตาลี
พิกัด: 43°50′N 13°01′E﻿ / ﻿43.833°N 13.017°E﻿ / 43.833; 13.017
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: แคว้นมาร์เค
จังหวัด: จังหวัดปีซาโรและอูร์บีโน (PU)
Frazioni: Bellocchi, Camminate, Carignano, Carrara di Fano, Centinarola, Cuccurano, Falcineto, Fenile, Magliano, Marotta, Metaurillia, Ponte Sasso, Roncosambaccio, Rosciano, Sant'Andrea in Villis, Torrette di Fano, Tre Ponti
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Massimo Seri (PD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 121 ตร.กม. (47 ตร.ไมล์)
ความสูง: 12 เมตร (39 ฟุต)
ประชากร (31 ธันวาคม 2017)
 • ทั้งหมด: 60,978 คน
 • ความหนาแน่น: 500 คน/ตร.กม. (1,300 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Fanesi
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 61032
รหัสเขตโทรศัพท์: 0721
นักบุญองค์อุปถัมภ์: Saint Paternian
วันสมโภชนักบุญ: กรกฎาคม 10
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ฟาโน (อิตาลี: Fano) เป็นเมืองและเทศบาลในจังหวัดปีซาโรและอูร์บีโน แคว้นมาร์เค ประเทศอิตาลี เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของแคว้นรองจากอังโกนาและเปซาโร
↑  "Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011". สืบค้นเมื่อ 16 มีนาคม 2019.
↑  "Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018". สืบค้นเมื่อ 16 มีนาคม 2019.
พระราชวังกาแซร์ตา

| พระราชวังและสวนในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่คาแซร์ตา สะพานส่งน้ำที่วานวิเทลลี และกลุ่มอาคารซานลูชีโอ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
พระราชวังกาแซร์ตา
ประเทศ:  อิตาลี
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (ii) (ii) (iv)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2540 (คณะกรรมการสมัยที่ 21)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
พระราชวังกาแซร์ตา (อิตาลี: Reggia di Caserta; อังกฤษ: Royal Palace of Caserta) เป็นอดีตพระราชวังที่ประทับของพระมหากษัตริย์แห่งเนเปิลส์แห่งราชวงศ์บูร์บง ที่ตั้งอยู่ที่เมืองกาแซร์ตาในประเทศอิตาลี พระราชวังกาแซร์ตาเป็นหนึ่งในพระราชวังแบบบาโรกที่ใหญ่ที่สุดที่สร้างขึ้นในยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 18
“พระราชวังกาแซร์ตา” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997 ในฐานะที่ "งานชิ้นเลิศของยุคบาโรก ที่ใช้ทุกสิ่งทุกอย่างในการสร้างความลวงตาและพหุทัศน์ทางสถาปัตยกรรม"
การก่อสร้างพระราชวังกาแซร์ตาเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1752 สำหรับพระเจ้าชาลส์ที่ 7 แห่งเนเปิลส์ ผู้ทรงทำงานอย่างใกล้ชิดกับสถาปนิกลุยจี วันวีเตลลี เมื่อทอดพระเนตรเห็นแบบจำลองสำหรับพระราชวัง พระเจ้าชาลส์ก็ทรงเต็มตื้นไปด้วยพระอารมณ์ "ที่ฉีกพระหทัยจากพระอุระ" แต่พระองค์ก็มิได้มีโอกาสที่จะได้บรรทมในพระราชวังแม้แต่เพียงคืนเดียว พระเจ้าชาลส์ทรงสละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1759 เพื่อไปเป็นพระมหากษัตริย์สเปน โครงการดำเนินต่อมาโดยพระราชโอรสองค์ที่สามและผู้ครองเนเปิลส์ต่อมาพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 4 แห่งเนเปิลส์
ดูเพิ่ม

มรดกโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระราชวังกาแซร์ตา
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์โรม ทรัพย์สินของสันตะสำนักในนครดังกล่าวซึ่งได้รับสิทธิสภาพนอกอาณาเขต และซานปาโอโลฟูโอรีเลมูรา1  โบสถ์และคอนแวนต์ซานตามารีอาเดลเลกราซีเอของคณะดอมินิกันพร้อมด้วยจิตรกรรม "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ฟลอเรนซ์  เวนิสและทะเลสาบน้ำเค็ม  จัตุรัสดูโอโม ปิซา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานจีมิญญาโน  ซัสซีและอุทยานโบสถ์หินแห่งมาเตรา  นครวีเชนซาและคฤหาสน์แบบปัลลาดีโอแห่งแคว้นเวเนโต  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซีเอนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นาโปลี  เกรสปีดัดดา  แฟร์รารา นครแห่งสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโป  กัสเตลเดลมอนเต  ตรุลโลแห่งอัลเบโรเบลโล  โบราณสถานศิลปะคริสเตียนเริ่มแรกแห่งราเวนนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นครปีเอนซา  พระราชวังสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่กาแซร์ตา พร้อมด้วยอุทยาน สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี และกลุ่มอาคารซานเลอูโช  ที่ประทับของราชวงศ์ซาวอย  สวนพฤกษศาสตร์ (ออร์โตโบตานีโก) ปาโดวา  ปอร์โตเวเนเร, ชินเกวแตร์เร และหมู่เกาะ (ปัลมาเรีย, ตีโน และตีเนตโต)  อาสนวิหาร, ตอร์เรชีวีกา และปีอัซซากรันเด โมเดนา  พื้นที่โบราณคดีปอมเปอี, เฮอร์คิวเลเนียม และตอร์เรอันนุนซีอาตา  กอสตีเอราอามัลฟีตานา  พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต  วิลลาโรมานาเดลกาซาเล  ซูนูราฌีดีบารูมีนี  พื้นที่โบราณคดีและมหาวิหารอัครบิดรแห่งอากวีเลยา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์อูร์บีโน  อุทยานแห่งชาติชีเลนโตและวัลโลดีดีอาโน พร้อมด้วยแหล่งโบราณคดีไปส์ตูงและแวลิอา และแชร์โตซาดีปาดูลา  วิลลาอาดรีอานา (ตีโวลี)  นครเวโรนา  อัสซีซี มหาวิหารซานฟรันเชสโก และสถานที่อื่น ๆ ของคณะฟรันซิสกัน  วิลลาเดสเต ตีโวลี  เมืองสมัยบาโรกยุคปลายแห่งวัลดีโนโต (ซิซิลีตะวันออกเฉียงใต้)  ซากรีมอนตีแห่งปีเยมอนเตและลอมบาร์เดีย  วัลดอร์ชา  สุสานอิทรัสกันแห่งแชร์เวเตรีและตาร์กวีเนีย  ซีรากูซาและสุสานหินแห่งปันตาลีกา  เจโนวา : เลสตราเดนูโอเวและระบบของปาลัซซีเดย์รอลลี  ทางรถไฟสายรีเชียในภูมิทัศน์อัลบูลา / แบร์นีนา2  มันโตวาและซับบีโอเนตา  ชาวลองโกบาร์ดในอิตาลี ศูนย์กลางแห่งอำนาจ (ค.ศ. 568–774)  แหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยรอบเทือกเขาแอลป์3  คฤหาสน์และสวนของตระกูลเมดีชีในตอสคานา  ภูมิทัศน์ไร่องุ่นของปีเยมอนเต : ลันเก-โรเอโรและมอนแฟร์ราโต  อาคารศิลปะอาหรับ-นอร์มันแห่งปาแลร์โมกับอาสนวิหารเชฟาลุและอาสนวิหารมอนเรอาเล  งานป้องกันของสาธารณรัฐเวนิสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16–17 : สตาโตดาแตร์รา – สตาโตดามาร์ตะวันตก4  อีวเรอา นครอุตสาหกรรมแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20  เนินเขาไร่องุ่นไวน์โปรเซกโกแห่งโกเนลยาโนและวัลดอบบีอาเดเน  เมืองสปาใหญ่แห่งยุโรป5  ชุดภาพปูนเปียกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่ปาโดวา  มุขเสาเรียงแห่งโบโลญญา  วีอาอัปเปีย เรกีนาวิอารูง  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อีโซเลเอโอลีเอ (หมู่เกาะเอโอเลียน)  มอนเตซานจอร์โจ6  ป่าต้นบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป7  ทิวเขาโดโลไมต์  เขาเอตนา  คาสต์และถ้ำหินเกลือระเหยแห่งเทือกเขาแอเพนไนน์ตอนเหนือ  |  |
 หมายเหตุ 1ร่วมกับนครรัฐวาติกัน 2ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 3ร่วมกับฝรั่งเศส เยอรมนี สโลวีเนีย สวิตเซอร์แลนด์ และออสเตรีย 4ร่วมกับโครเอเชียและมอนเตเนโกร  5ร่วมกับเช็กเกีย เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี สหราชอาณาจักร และออสเตรีย) 6ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 7ร่วมกับอีก 17 ประเทศ
พระราชวังพระสันตะปาปา

| พระราชวังพระสันตะปาปา Palazzo Apostolico  (อิตาลี) |
| --- | --- |
ที่อยู่อาศัยอย่างเป็นทางการของพระสันตะปาปา
ภาพห้องชุดของพระสันตะปาปามองจากจัตุรัสเซนต์ปีเตอร์
th
ชื่ออื่น: พระราชวังซิกตุสที่ 5 พระราชวังวาติกัน พระราชวังอัครสมณทูต
ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: ที่อยู่อาศัยอย่างเป็นทางการ
ประเทศ:  นครรัฐวาติกัน
พิกัด: 41°54′13″N 012°27′23″E﻿ / ﻿41.90361°N 12.45639°E﻿ / 41.90361; 12.45639
เริ่มสร้าง: 30 เมษายน ค.ศ. 1589
พระราชวังพระสันตะปาปา (อังกฤษ: Papal Palace; ละติน: Palatium Apostolicum; อิตาลี: Palazzo Apostolico) เป็นที่ประทับของพระสันตะปาปา ประมุขแห่งคริสตจักรโรมันคาทอลิก ที่ตั้งอยู่ภายในนครรัฐวาติกัน อาคารที่นี้ยังมีอีกชื่อว่า พระราชวังอัครสมณทูต (Apostolic Palace) และ พระราชวังวาติกัน (Palace of the Vatican, Vatican Palace) โดยทางวาติกันเรียกอาคารนี้ว่า พระราชวังซิกตุสที่ 5 เพื่อเป็นเกียรติแด่สมเด็จพระสันตะปาปาซิกตุสที่ 5 ผู้สร้างพระราชวังส่วนใหญ่ที่เห็นในปัจจุบัน
ตัววังเป็นกลุ่มสิ่งก่อสร้างที่ประกอบด้วยห้องชุดของพระสันตะปาปา (Papal Apartments), สำนักงานของผู้บริหารนิกายโรมันคาทอลิก, ชาเปล, พิพิธภัณฑ์วาติกัน และหอสมุดวาติกัน ห้องต่างๆ มีด้วยกันทั้งหมดกว่า 1,000 ห้องโดยมีห้องที่สำคัญที่สุดคือห้องราฟาเอล และชาเปลซิสตินซึ่งมีเพดานจิตรกรรมฝาผนังที่มีชื่อที่เขียนโดยไมเคิล แอนเจโล
ที่พำนักอื่นของพระสันตะปาปาอยู่ที่วังแลเตอรันและที่ปราสาทกานโดลโฟ (Castel Gandolfo) นอกกรุงโรม วังวาติกันมามีความสำคัญกว่าวังแลเตอรันในคริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่ก็มาแพ้แก่วังควิรินัล (Quirinal Palace) อยู่ระยะหนึ่ง
ก่อน ค.ศ. 1871 วังควิรินัลเป็นที่ประทับทางการของพระสันตะปาปา หลังนครรัฐของพระสันตะปาปาถูกโค่นใน ค.ศ. 1870 พระมหากษัตริย์แห่งอิตาลีก็ยึดวังใน ค.ศ. 1871 และทำเป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์แทนที่ หลังยุบเลิกการปกครองโดยพระพระมหากษัตริย์ใน ค.ศ. 1946 วังควิรินัลก็กลายมาเป็นที่พำนักของประธานาธิบดีสาธารณรัฐอิตาลี
ดูเพิ่ม

ห้องราฟาเอล
ชาเปลซิสติน
พิพิธภัณฑ์วาติกัน
พระราชวังพระสันตะปาปาแห่งอาวินยอง
บรรณานุกรม

Levillain, Philippe (2002), Dictionnaire historique de la papauté, The Papacy: An Encyclopedia, vol. II (Illustrated ed.), Routledge, ISBN 0-415-92230-5, สืบค้นเมื่อ 20 December 2009
Morton, H.V. (2002), A Traveller in Rome (Reprint ed.), Da Capo Press, ISBN 0-306-81131-6, สืบค้นเมื่อ 20 December 2009
The Vatican: spirit and art of Christian Rome. New York: The Metropolitan Museum of Art. 1982. ISBN 0870993488.
| ด ค กจิตรกรรมฝาผนังในห้องราฟาเอล |
| --- | --- |
จิตรกรรม:  ทิพยทัศน์ของกางเขน  ยุทธการสะพานมิลเวียน  จักรพรรดิคอนแสตนตินอุทิศดินแดน  จักรพรรดิคอนแสตนตินรับศีลจุ่ม  การขับเฮลิโอโดรัสจากวัด  การปลดปล่อยนักบุญปีเตอร์  การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา  ปาฏิหาริย์ที่โบลเซนา  ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์  สำนักแห่งเอเธนส์  ภูเขาพาร์นาสสัส  คุณธรรมสามอย่าง  คำสัตย์ปฏิญาณของพระสันตะปาปาลีโอที่สาม  พิธีราชาภิเษกของชาร์เลอมาญ  เพลิงไหม้ในเมือง  ยุทธการออสเตีย 
จิตรกร:  ราฟาเอล  จานฟรานเชสโค เพ็นนิ  จุยลิโอ โรมาโน  ราฟาเอลลิโน เดล โคลเล 
 ห้องราฟาเอล  งานเขียนโดยราฟาเอล  จิตรกรรมฝาผนัง  ศิลปะเรอเนสซองซ์  วังพระสันตะปาปา  นครรัฐวาติกัน 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 2  ลัตเวีย
พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน

| --- | --- |
แบบเนินไมเคิลคาปิโตลิเนโดยไมเคิล แอนเจโลที่ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน แกะโดย Étienne Dupérac ค.ศ. 1568

ที่ตั้ง: เนเปิลส์
พิกัดภูมิศาสตร์: 41°53′35″N 12°28′57″E﻿ / ﻿41.89306°N 12.48250°E﻿ / 41.89306; 12.48250
เว็บไซต์: พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน
พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน (อิตาลี: Musei Capitolini; อังกฤษ: Capitoline Museums) เป็นกลุ่มพิพิธภัณฑ์ศิลปะและโบราณคดีที่ตั้งอยู่ที่เนเปิลส์ในประเทศอิตาลี “พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน” ตั้งอยู่ในพาลัซโซสามพาลัซโซรอบจตุรัสที่ผังที่ออกแบบโดยไมเคิล แอนเจโล ในปี ค.ศ. 1536 และสร้างต่อมาอีก 400 ปี ประวัติของพิพิธภัณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ.  เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 อุทิศงานสะสมบรอนซ์ให้แก่ประชาชนชาวโรมและตั้งอยู่บนเนินคาปิโตลิเน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมางานสะสมก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ที่รวมทั้งประติมากรรมโรมันโบราณ, ศิลปะจากยุคกลางและยุคเรอเนซองต์, งานสะสมอัญมณี, เหรียญ และอื่นๆ  ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์เป็นของและบริหารโดยรัฐบาลโรม
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน
พิพิธภัณฑ์วาติกัน

| --- | --- |


ก่อตั้ง: ค.ศ. 1506
ที่ตั้ง:  โรม
พิกัดภูมิศาสตร์: 41°54′23″N 12°27′16″E﻿ / ﻿41.90639°N 12.45444°E﻿ / 41.90639; 12.45444
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 4,310,083 (ค.ศ. 2008)
ผู้อำนวยการ: อันโตนิโอ เพาลุคชิ
เว็บไซต์: mv.vatican.va/StartNew_EN.html
พิพิธภัณฑ์วาติกัน (อิตาลี: Musei Vaticani; อังกฤษ: Vatican Museums) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในนครรัฐวาติกันในกรุงโรมในประเทศอิตาลี “พิพิธภัณฑ์วาติกัน” เป็นพิพิธภัณฑ์ที่แสดงศิลปะที่สะสมโดยวัดโรมันคาทอริกมาเป็นเวลาหลายร้อยๆ ปี 
เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1929 นครรัฐวาติกันและอิตาลีได้ลงนามสนธิสัญญายอมรับสถานะของนครรัฐวาติกันเป็นรัฐเอกราชมีอำนาจอธิปไตยของตนเอง
สมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ทรงก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ชาเปลซิสตินและห้องราฟาเอล (Stanze della Segnatura) เป็นส่วนหนึ่งที่ผู้เข้าชมพิพิธภัณฑ์จะได้เห็น
ดูเพิ่ม

งานสะสมของพิพิธภัณฑ์วาติกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิพิธภัณฑ์ในกรุงวาติกัน
ฟีลิปโป ตามัญญีนี

| ฟีลิปโป ตามัญญีนี |
| --- | --- |

ผู้สำเร็จราชการร่วมซานมารีโน
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2566 – 1 เมษายน พ.ศ. 2567ดำรงตำแหน่งร่วมกับ กาเอตาโน โตรอีนา
ก่อนหน้า: อาเลสซันโดร สการาโน อาเดเล ตอนนีนี
ถัดไป: Alessandro Rossi Milena Gasperoni
ดำรงตำแหน่ง 1 เมษายน พ.ศ. 2554 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2554ดำรงตำแหน่งร่วมกับ มารีอา ลุยซา แบร์ตี
ก่อนหน้า: โจวันนี ฟรันเชสโก อูโกลีนี อันเดรอา ซัฟเฟรานี
ถัดไป: กาบรีเอเล กัตตี มัตเตโอ โฟรีนี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1972-01-30) 30 มกราคม ค.ศ. 1972 (52 ปี) ซานมารีโน, ประเทศซานมารีโน
พรรคการเมือง: Sammarinese Christian Democratic Party
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยโบโลญญา

ฟีลิปโป ตามัญญีนี (อิตาลี: Filippo Tamagnini; เกิด 30 มกราคม พ.ศ. 2515) เป็นนักการเมืองชาวซานมารีโน ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมซานมารีโน ตั้งแต่เดือนเมษายนถึงตุลาคม พ.ศ. 2554 ร่วมกับ มารีอา ลุยซา แบร์ตี และดำรงตำแหน่งอีกครั้งร่วมกับกาเอตาโน โตรอีนาตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2566 ถึง 1 เมษายน พ.ศ. 2567
ฟรานเชสโก โมเซอร์

| ฟรานเชสโก โมเซอร์ |
| --- | --- |
โมเซอร์ในจีโรดีตาเลีย 2011
เกิด:  (1951-06-19) 19 มิถุนายน ค.ศ. 1951 (73 ปี) เตรนตีโน ประเทศอิตาลี
สัญชาติ: อิตาลี
ชื่ออื่น: Checco, The Sheriff
อาชีพ: นักจักรยาน
ฟรานเชสโก โมเซอร์ (อิตาลี: Francesco Moser) นักจักรยานชาวอิตาลี จากจังหวัดปกครองตนเองเตรนโต เป็นนักกีฬาที่มีชื่อเสียงในช่วงกลางทศวรรษ 1970 ถึง 1980 โดยชนะการแข่งขันหลายรายการในสเตจสั้นๆ รวมถึงชนะเลิศจีโรดีตาเลียในปี ค.ศ. 1984
เมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1984 โมเซอร์เป็นนักจักรยานคนแรกที่ทำลายสถิติโลกการแข่งขันจับเวลา 1 ชั่วโมงที่เม็กซิโกซิตี ซึ่งเอดดี เมิกซ์ ชาวเบลเยียมสร้างสถิติไว้เมื่อ 12 ปีก่อนหน้า โดยได้ระยะทาง 50.808 กิโลเมตร แต่สถิตินี้ไม่ได้รับการรับรองจากสหพันธ์จักรยานนานาชาติ (UCI) เนื่องจากโมเซอร์ใช้รถจักรยานที่ได้รับการออกแบบด้านอากาศพลศาสตร์มาเป็นพิเศษ โมเซอร์ยอมรับในภายหลังว่าได้ใช้สารกระตุ้นเพื่อช่วยให้สามารถทำลายสถิติของเมิกซ์ได้ แต่ในขณะนั้นยังไม่มีกฎห้ามการใช้สารกระตุ้นใดๆ
โมเซอร์ ได้รับฉายาว่า "Lo sceriffo" (The sheriff หรือ นายอำเภอ) โมเซอร์เชี่ยวชาญการแข่งขันในสเตจทางเรียบแบบไทม์ไทรอัล แต่ไม่ชำนาญการไต่ขึ้นภูเขา
สถิติรายการใหญ่

| Grand Tour | 1973 | 1974 | 1975 | 1976 | 1977 | 1978 | 1979 | 1980 | 1981 | 1982 | 1983 | 1984 | 1985 | 1986 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  Giro | 15 | 7 | - | 4 | 2 | 3 | 2 | WD | 21 | 8 | WD | 1 | 2 | 3 |
|  Tour | - | - | 7 | - | - | - | - | - | - | - | - | - | - | - |
|  Vuelta | - | - | - | - | - | - | - | - | - | - | - | 10 | - | - |
WD = Withdrew
ปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี

ปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี หรือ อิลโมรัซโซเน (อังกฤษ: Pier Francesco Mazzucchelli(ออกเสียง), หรือเรียกกันสั้นๆ ว่า อิตาลี: il Morazzone) (ค.ศ. 1573 - ค.ศ. 1626) เป็นจิตรกรและประติมากรชาวอิตาลีของยุคบาโรกตอนต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการสร้างศิลปะคริสต์ศาสนา
ประวัติ

มัซซุคเคลลีผู้เกิดที่โมรัซโซเนไม่ไกลจากเวเรเซในลอมบาร์ดีในประเทศอิตาลีเป็นบุตรของช่างหิน เมื่อไม่นานหลังจากที่เกิดมัซซุคเคลลีก็ถูกย้ายไปอยู่ที่กรุงโรม ในโรมมัซซุคเคลลีได้รับอิทธิพลจากเวนทูรา ซาลิมเบนี และ จูเซปเป เซซารี และเริ่มสร้างงานศิลปะแนวแมนเนอริสม์ มัซซุคเคลลีเขียนจิตรกรรมบนผ้าใบและจิตรกรรมฝาผนังชิ้นแรก “การชื่นชมของแมไจ” และ “การเยือนเอลิซาเบธ” ที่วัดซานซิลเวสโตรคาปิเตในปี ค.ศ. 1596
มัซซุคเคลลีกลับมายังมิลานในปี ค.ศ. 1597 ในลอมบาร์ดีมัซซุคเคลลีเขียนจิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลโรซาริโอในวัดซานวิตโตเรที่เวเรเซในปี ค.ศ. 1599 และสร้างงานศิลปะสื่อผสมที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดี เริ่มด้วยการตกแต่งชาเปล “การเดินขึ้นคาวารี” (ค.ศ. 1602-ค.ศ. 1606) ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล ที่มัซซุคเคลลีได้รับอิทธิพลจากโกเดนซิโอ เฟอร์รารี และเริ่มพัฒนางานที่เพิ่มความเป็นนาฏกรรมมากขึ้น ระหว่างปี ค.ศ. 1608 ถึงปี ค.ศ. 1609 มัซซุคเคลลีก็สร้างงานภายในชาเปล “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาเรเซเสร็จ ก่อนที่จะกลับมายังวาราลโลเพื่อสร้างชาเปล “พระเยซูปางทรมาน” (Ecce Homo) (ค.ศ. 1610-ค.ศ. 1613) และชาเปลสุดท้ายของชุด “Porziuncola” (ค.ศ. 1616-ค.ศ. 1620) ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์ตา งานจิตรกรรมฝาผนังอื่นที่เขียนก็ได้แก่ “Cappella della Buona Morte” (ชาเปลมรณะวิจิตร) ที่ซานโกเดนซิโอที่โนวารา และภาพประกาศกภายในมหาวิหารปิอาเชนซา ที่มาเขียนต่อจนเสร็จโดยจิตรกรโบโลนยาเกอร์ชิโนหลังจากที่มัซซุคเคลลีเสียชีวิตไปแล้ว
นอกจากนั้นแล้วมัซซุคเคลลีก็ยังสร้างฉากแท่นบูชาสำหรับคริสต์ศาสนสถานอีกหลายแห่งและภาพเขียนบนผ้าใบสำหรับงานสะสมส่วนบุคคล มัซซุคเคลลีร่วมสร้างงานกับจูลีโอ เชซาเร โพรคาชินี และ จิโอวานนี บาติสตา เครสพีในการเขียน “ภาพชุดนักบุญคาร์โล โบร์โรเมโอ” (Quadroni di San Carlo) ให้แก่มหาวิหารมิลาน ในบรรดาลูกศิษย์และผู้ได้รับอิทธิพลของมัซซุคเคลลีก็ได้แก่ฟรานเชสโค คาอิโร, จิโอวานนี สเตฟาโน ดาเนดี และ โจเซฟโฟ ดาเนดี, อิซิโดโร บิอังคิ, จิโอวานนี เพาโล เรชชิ และ จิโอวานนี บัตติสตา เรชชิ
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี
ศิลปะแมนเนอริสม์
ศิลปะบาโรก
ศิลปะคริสต์ศาสนา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี