stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ที่มาของประชากรลาว

ที่มาของประชากรลาว (Peopling of Laos) หมายถึงการที่กลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในลาวเกิดขึ้นเป็นชุมชนในประเทศลาวปัจจุบัน โดยเชื่อว่าประชากรลาวในปัจจุบันมีความเกี่ยวพันกับกลุ่มประชากรที่มีดีเอ็นเอในโครโมโซมวายแบบฮาโลกรุป O ซึ่งมีความใกล้เคียงกับชนกลุ่มน้อยในจีนเมื่อ 35,000 ปีที่ผ่านมา ซึ่งต่อมากลุ่มชนดังกล่าวได้แพร่กระจาย จนบางส่วนเข้ามาอยู่ในดินแดนที่เป็นประเทศลาวในปัจจุบัน
การมาถึงของชาวขมุ

กลุ่มชนที่พูดกลุ่มภาษาขมุจัดเป็นกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มแรก ๆ ที่มีหลักฐานว่าเข้ามาถึงดินแดนที่เป็นประเทศลาวในปัจจุบัน ต่อมาได้กลมกลืนไปกับกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาในกลุ่มภาษามอญ-เขมรที่เข้ามาภายหลัง รวมทั้งกลุ่มชนที่พูดภาษาไท เชื่อกันว่าชาวขมุเหล่านี้ อพยพจากจีนเข้าสู่ดินแดนที่เป็นประเทศลาวในทุกวันนี้เมื่ออย่างน้อย 4,000 ปีที่ผ่านมา กลุ่มชนนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของบรรพบุรุษที่พูดภาษาออสโตรเชียติกดั้งเดิม ที่มีบ้านเกิดตามแนวชายแดนจีนในปัจจุบันเมื่อราว 10,000 ปีที่ผ่านมา จากการวิเคราะห์ดีเอ็นเอในโครโมโซมวายแบบฮาโลกรุป O บรรพบุรุษเหล่านี้ มีต้นกำเนิดร่วมกับกลุ่มขนที่พูดภาษาจีน-ทิเบตดั้งเดิมและภาษาม้ง-เมี่ยนดั้งเดิม
จำนวนประชากรในกลุ่มที่พูดภาษากลุ่มขมุในลาว ได้แก่
ชาวขมุ 389,694 คน
ชาวเคือน 8,000 คน
ชาวมัล 23,193 คน
ชาวมลาบรีหรือผีตองเหลือง 24 คน บางครั้งเรียกชาวยัมบรี
ชาวโอดู
ชาวไพ 15,000 คน
ชาวซิญมุล 3,164 คนรวมชาวพองเคนียงและพวกด้วย
การอพยพมาตามแนวชายฝั่งของกลุ่มที่พูดภาษามอญ-เขมร

เช่นเดียวกับชาวขมุ กลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษากลุ่มมอญ-เขมร เป็นชนกลุ่มแรก ๆ ที่เข้ามาตั้งหลักแหล่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชนกลุ่มนี้คาดว่าแพร่กระจายเข้ามาในลาวในยุคโลหะ โดยมีเอกลักษณ์คือปลูกข้าว ตีโลหะ เลี้ยงสัตว์และพูดภาษากลุ่มมอญ-เขมร โดยเริ่มแพร่กระจายจากชายฝั่งตะวันออกไปตะวันตก แล้วจึงอพยพเข้าไปในแผ่นดิน คาดว่าขนกลุ่มนี้เข้าสู่ลาวทางตะวันตก โดยผ่านไทยและกัมพูชาเข้าไป
กลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษากลุ่มมอญ-เขมรในลาวได้แก่
ชาวอะเฮว 1,770 คนในแขวงจำปาศักดิ์
ชาวอาลัก 4,000 คนทางภาคใต้ของลาว
ชาวอะเรมประมาณ 500 คน
ชาวบอ 2,950 คน
ชาวบรู 69,000 คน
ชาวชัต 450 คนในแขวงคำม่วน
ชาวฮลังดวนในแขวงอัตตะปือ และบนที่ราบสูงกัสเซง
ชาวฮุง 2,000 คนในแขวงบอลิคำไซและแขวงคำม่วน
ชาวอิร 4,420 คนในแขวงสาละวัน
ชาวเจ๊ะห์ 8,013 คนในภาคใต้ของลาว
ชาวเจ็ง 7,320 คนในแขวงอัตตะปือ
ชาวกัสเซง 6,000 คนในภาคใต้ของลาว
ชาวกาตัง 107,350 คนในลาว
ชาวกะตู 14,700 คน
ชาวคลอร์ 6,000 คน
ชาวเขมร 10,400 คน
ชาวคัว 2,000 คน
ชาวกรี ชาวกุย 51,180 คน
ชาวลาแวหรือชาวเบรา
ชาวลาเว 12,750 คน
ชาวลาเว็น 40,519 คน
ชาวลาวี
ชาวมาเล็ง 800 คน
ชาวมอญ
ชาวแง 12,189 คน
ชาวเงือน
ชาวญาเฮือน
ชาวโอง
ชาวโอย
ชาวปาโกะห์
ชาวพอง
ชาวซาดัง
ชาวซาลัง
ชาวซาปวน
ชาวซิงมุน
ชาวมากอง
ชาวโสก
ชาวซู
ชาวซูเอย
ชาวตาเลียง
ชาวตะโอย
ชาวแท
ชาวตุม
ชาวเวียดนาม 76,000 คน
ชาวแยะ
การมาถึงของชาวปะหล่องจากพม่า

กลุ่มชนที่พูดภาษาในกลุ่มภาษาปะหล่อง เป็นชนพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เชื่อว่าจุดกำเนิดของชนเหล่านี้อยู่ในพม่าใกล้กับแนวชายแดนจีน ชาวปะหล่องมีความสัมพันธุ์ใกล้ชิดกับชาวขมุ โดยเป็นกลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกในพม่า กลุ่มชนที่พูดภาษากลุ่มปะหล่องในลาว ได้แก่
ชาวบิต 1,530 คน ยังเป็นที่โต้แย้งว่าเป็นชาวปะหล่องหรือชาวขมุ
ชาวกอน 1,000  คนในแขวงหลวงน้ำทา
ชาวสามเตา 2,359 คน
ชาวละเม็ต 16,740 คน
การอพยพของชาวไทจากจีน

การอพยพของกลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลไทจากเขตภูเขาทางเหนือเข้าสู่ดินแดนที่เป็นประเทศลาวในปัจจุบันเกิดขึ้นอย่างช้า ๆ โดยเข้ามาตามที่ราบลุ่มแม่น้ำทางเหนือ เข้ามาอาศัยในที่ราบลุ่ม และเข้ามาแทนที่หรืออยู่ร่วมกับกลุ่มชนที่พูดภาษาในตระกูลออสโตร-เอเชียติก ภาษาและวัฒนธรรมของชาวไทเป็นวัฒนธรรมที่โดดเด่นในประเทศไทยและลาวในปัจจุบัน จุดกำเนิดของกลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลขร้า-ไทมีต้นกำเนิดทางตอนใต้ของจีนและมีบรรบุรุษร่วมกับกลุ่มชนที่พูดภาษาออสโตรนีเซียนดั้งเดิม
กลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลขร้า-ไทในลาวได้แก่
ชาวลาว 3,000,000 คน
ชาวไทแดง
ชาวไทดำ
ชาวไทกะปง
ชาวไทเฮ
ชาวไทคัง 47,636 คน
ชาวไทขาว
ชาวกงสัต
ชาวกวน 2,500 คน
ชาวไทลาน
ชาวไทเมี่ยน
ชาวไทล้านนา
ชาวไทลอย
ชาวไทลอง
ชาวได 134,100 คน
ชาวไทอีสาน
ชาวไทเหนือ
ชาวนุง
ชาวย้อ
ชาวไทเปา
ชาวไทเปือง
ชาวพวน 106,099 คน
ชาวผู้ไท 154,400 คน
ชาวพูโก
ชาวเรียน
ชาวแสก
ชาวไทซัม
ชาวไทโย
ชาวไทเยน
ชาวย้อย
ชาวไทยภาคกลาง
ชาวจ้วง
ชาวไทใหญ่
ชาวยาง
การอพยพของชาวม้ง-เมี่ยนจากจีน

ชาวม้ง-เมี่ยนอพยพจากจีนเข้าสู่ลาวในช่วงเวลาที่กว้าง ยกเว้นชาวลูเมี่ยนที่อพยพจากจีนเข้าสู่เวียดนามในพุทธศตวรรษที่ 18 แล้วจึงเข้าสู่ลาว จุดกำเนิดของชาวม้งเมี่ยนคาดว่าอยู่ที่ Kweichow ในมณฑลยูนนาน เมื่อราว 2000 ปีที่แล้ว ชาวม้งกลุ่มต่าง ๆ ในลาวได้แก่
ชาวม้งดอ 169,800 คน
ชาวม้งจัวะ 145,600 คน
ชาวลูเมี่ยนหรือเย้า 20,250 คน
ชาวกิมมุน 4,500 คน
การอพยพอย่างต่อเนื่องของกลุ่มที่พูดภาษาจีน

การอพยพของชาวจีนเข้าสู่ลาวเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องมาหลายศตวรรษ โดยกลุ่มชาวจีนที่พบมากในลาวมักมาจากทางภาคใต้ของจีน
การอพยพของชาวโลโลจากทิเบตผ่านพม่า

กลุ่มชนที่พูดภาษากลุ่มโลโลนี้คาดว่าเป็นลูกหลานของชาวเกวียงโบราณในจีนตะวันตก ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของชาวทิเบต ชาวหน่าซีและชาวเกวียงในปัจจุบัน ชาวโลโลหรือชาวอี้อพยพมาจากทางตะวันออกเฉียงใต้ของทิเบตเข้าสู่เสฉวน ยูนนาน บางส่วนเข้าสู่พม่า และมายังลาว
กลุ่มชาติพันธุ์ในกลุ่มนี้ได้แก่
ชาวก้อหรือชาวอาข่า 58,000 คน
ชาวฮานี 1,122 คนในแขวงพงสาลี
ชาวกะดัว 5,000 คน
ชาวลาหู่ 8,702 คน
ชาวลาหู่ชิ 3,240 คน
ชาวพนา
ชาวผู้น้อย
ชาวซีลา
การอพยพของชาวกะโดจากจีน

นอกจากกลุ่มที่พูดภาษากลุ่มโลโลแล้ว ชาวกะโดเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษากลุ่มทิเบต-พม่าอีกกลุ่มหนึ่งในลาว มี 225 คนในแขวงพงสาลี คาดว่าอพยพมาจากจีน พูดภาษาในกลุ่มพม่า-ทิเบตเช่นเดียวกับชาวโลโล
แผนที่แสดงการกระจายของผู้พูดภาษาในตระกูลออสโตรเอเชียติกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ถั่วผี

| ถั่วผี |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: พืช (Plantae)
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
สกุล:: Macroptilium
สปีชีส์:: M.  lathyroides
ชื่อทวินาม
Macroptilium lathyroides (L.) Urb.

ถั่วผี (ชื่อวิทยาศาสตร์: Macroptilium lathyroides (L.) Urb.) เป็นไม้ล้มลุกและ เป็นพืชฤดูเดียว (annual) เมล็ดแก่ร่วงแล้วงอกเป็นต้นใหม่ในฤดูฝนต่อไป ทรงต้นเป็นกอพุ่มตั้งปลายยอดทอดอ่อนเล็กน้อย ตามลำต้นมีขน ลำต้นกลม ใบประกอบมีใบย่อย 3 ใบ ใบย่อยรูปไข่แกมรูปหอก ดอกช่อแบบติดดอกสลับ ก้านดอกสั้น ดอกแดงปนม่วง ฝักรูปทรงกระบอก ภายในมีเมล็ด 18-30 เมล็ด แตกได้ เมล็ดรูปขอบขนาน หรือสี่เหลี่ยม
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > ต้น

ความสูงของต้น 109.91- 136.73 เซนติเมตร ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางลำต้น 4.0- 8.3 มิลลิเมตร ลำต้นเหนียวและกลวงสีเขียวเข้ม ผิวลำต้นเป็นเส้นตามยาวมีขนสีน้ำตาลยาวประมาณ 2 มิลลิเมตรปกคลุมหนาแน่น ลูบจะสากมือ
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > ใบ

ใบมี 3 ใบย่อย มีก้านใบ (pinnately trifoliate) ใบย่อยเป็นแบบรูปใบหอกแกมขอบขนาน (oblong lanceolate) และมีแบบรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดปะปน (rhomboidal) โคนใบสอบเป็นรูปเกือบสามเหลี่ยม แผ่นใบเรียว ปลายใบแหลม (acute) ปลายใบมีติ่งหนามสั้น (macronate) ใบบนยาว 6.7- 6.8 เซนติเมตร กว้าง 3.1- 3.5 เซนติเมตร ใบคู่ข้างยาว 5.6- 6.2 เซนติเมตร กว้าง 2.8- 2.9 เซนติเมตร เส้นกลางใบ (mid rib) ด้านหลังนูนขึ้นเล็กน้อย เส้นใบ (vein) จัดเรียงตัวแบบร่างแห (reticulate) สีใบเขียวเข้ม หน้าใบมีขนสั้นๆ หลังใบมีขนปกคลุมหนาแน่นกว่าหน้าใบ ขอบใบหยักแบบขนครุย (ciliate) ผิวใบค่อนข้างนุ่ม ก้านใบยาว 3.25-5.81 เซนติเมตรมีขนคลุมปานกลาง หูใบ (stipule) เป็นแบบหนาม (spinous) สีเขียวยาวประมาณ 2 มิลลิเมตร โคนใบพองออกเล็กน้อย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > ดอก

ออกดอกช่วงเดือนเมษายน - ธันวาคม ดอกออกที่ซอกใบแบบช่อกระจะ (raceme) ช่อดอกรวม (inflorescence) ยาว 17.31- 25.25 เซนติเมตร ดอกเดี่ยวรูปดอกถั่วยาว 2.8- 3 เซนติเมตร กลีบดอกสีแดงเลือดหมู (crimson) ดอกออกจากจุดเดียวกันเป็นคู่ๆบนแกนช่อดอกรวม โคนดอกมีกลีบรองดอกรูปกรวยส่วนปลายสีแดงเข้มแยกเป็น 5 หยัก ส่วนโคนสีอ่อนกว่า
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > ฝัก

รูปฝักกลมมีรอยคอดตื้นๆ ฝักยาว 4.29- 7.5 เซนติเมตร กว้าง 0.26- 0.3 เซนติเมตร มี 4-6 ฝักต่อช่อ ในหนึ่งฝักมี 3-12
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > เมล็ด

เมล็ดรูปทรงกระบอกปลายตัดสีน้ำตาลดำ ฝักแก่แตกเป็นสองซีก
แหล่งที่พบและเก็บรวบรวมพันธุ์

พบขึ้นอยู่ทั่วไปในพื้นที่ว่างเปล่า ริมคูน้ำ คันนา สภาพดินเหนียว ดินเหนียวปนลูกรังและดินร่วนปนเหนียว พื้นที่มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 31 เมตร เช่น เขตพื้นที่ตำบลจันทึก อำเภอปากช่อง เขื่อนลำแซะ อำเภอครบุรี จังหวัดนครราชสีมา อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก อำเภอคอนสาร จังหวัดชัยภูมิ อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี (PC 029, PC 063, PC 069, PC 080, PC 248, SN 079, SN 106)
คุณค่าทางอาหาร

ต้นถั่วระยะมีดอก อายุประมาณ 50 วัน มีค่า โปรตีน 17.52 เปอร์เซ็นต์ เยื่อใยส่วน ADF 36.07 เปอร์เซ็นต์ NDF 48.22 เปอร์เซ็นต์ เฮมิเซลลูโลส 9.28 เปอร์เซ็นต์ เซลลูโลส 27.04 เปอร์เซ็นต์ ลิกนิน 9.01 เปอร์เซ็นต์ แทนนิน 0.49 เปอร์เซ็นต์ แคลเซียม 1.71 เปอร์เซ็นต์ ฟอสฟอรัส 0.40 เปอร์เซ็นต์ โปแตสเซียม 1.60 เปอร์เซ็นต์ มีค่าการย่อยได้ของวัตถุแห้ง (DMD) 46.59 เปอร์เซ็นต์ (โดยวิธี Nylon bag Technique)
การใช้ประโยชน์

เป็นแหล่งอาหารสัตว์ตามธรรมชาติสำหรับแทะเล็มของโค กระบือ
รูปภาพ

ต้นถั่วผี
ต้นถั่วผี
ใบของต้นถั่วผี
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Macroptilium lathyroides ที่วิกิสปีชีส์
ต้นถั่วผี
ใบต้นถั่วผี
ธงเรือราษฎร์

ธงเรือราษฎร์ มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ธงค้าขาย หรือ ธงเรือพาณิชย์, เป็นธงแสดงสัญชาติสำหรับเรือพลเรือน (เรือค้าขาย และ เรืออื่นๆที่เจ้าหน้าที่พลเรือนเป็นผู้บังคับการเรือ) หลายประเทศใช้ธงชาติของตนเองเป็นธงเรือราษฎร์ และ ธงนาวี สำหรับเรือรบ และ สถานที่ของกองทัพเรือ; ในบางโอกาศอาจใช้ธงทั้งสองประเภทสำหรับแสดงสัญลักษณ์ความเป็นชาติของประเทศนั้นๆ.
หลายประเทศมิได้แยกความแตกต่างระหว่างธงนาวี และ ธงพลเรือนสำหรับเรืออื่นๆทั่วไป (พาณิชยนาวี) เช่น สหรัฐอเมริกา และ ฝรั่งเศส ซึ่งใช้ธงชาติเป็นธงเรือ.
หลายประเทศมีการแยกประเภทธงระหว่าง ธงชาติสำหรับใช้บนแผ่นดิน กับ ธงชาติประจำเรือ (ธงเรือราษฎร์ และ ธงนาวี) ประเทศในกลุ่มเครือจักรภพแห่งประชาชาติ โดยใช้ระบบธงแสดงสัญชาติดังนี้ ยูเนียนแจ็ก ใช้บนแผ่นดิน ส่วนธงแสดงสัญชาติสีแดง สำหรับเรือพลเรือน, ธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน สำหรับเรือราชการในสังกัดของรัฐบาล และ ธงแสดงสัญชาติสีขาว มักใช้กับเรือที่มีชื่อว่า "เรือหลวง" (HMS) และ กองเรือยอตช์.
รูปแบบ

ธงเรือราษฎร์มีลักษณะการใช้แบบเดียวกับธงชาติ"ตามปกติ" โดยแบ่งรูปแบบได้ดังนี้.
รูปแบบ > ธงแสดงสัญชาติสีแดง > รัฐเอกราช

สหราชอาณาจักร
ออสเตรเลีย
บาฮามาส
บังกลาเทศ
ฟิจิ
กานา
อินเดีย
มาเลเซีย
มอริเชียส
นิวซีแลนด์
ไนจีเรีย
ปากีสถาน
ซาอุดีอาระเบีย
หมู่เกาะโซโลมอน
ศรีลังกา
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
รูปแบบ > ธงแสดงสัญชาติสีแดง > อาณานิคมโพ้นทะเล

เบอร์มิวดา
หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน
หมู่เกาะเคย์แมน
หมู่เกาะฟอล์กแลนด์
ยิบรอลตาร์
เกิร์นซีย์
เกาะแมน
เจอร์ซีย์
หมู่เกาะเติกส์และหมู่เกาะเคคอส
รูปแบบ > ธงที่ออกแบบให้แตกต่างจากธงชาติ

ธงเรือราษฎร์บางประเทศมีกหารออกแบบธงให้มีลักษณะเด่นที่แตกต่างจากธงชาติอย่างชัดเจน เช่น มอลตา และ ลักเซมเบิร์ก.
ธงชาติแอลเบเนีย
ธงแสดงสัญชาติพลเรือน
ธงชาติอิสราเอล
ธงแสดงสัญชาติพลเรือน
ลักเซมเบิร์ก
ธงแสดงสัญชาติพลเรือน
มอลตา
ธงแสดงสัญชาติพลเรือน
ธงชาติสิงคโปร์
ธงแสดงสัญชาติสีแดง
รูปแบบ > ธงที่ออกแบบมีลักษณะใกล้เคียงธงชาติ

เป็นที่รู้โดยทั่วไป ธงชาติอิตาลี (ธงเรือพลเรือน) มีการเพิ่มตราเครื่องหมายที่กลางธง หรือ ธงชาติโปแลนด์ มีภาพตราแผ่นดินอยู่กลางแถบสีขาว. ส่วนใหญ่จะอิงแบบจากธงชาติ โดยเพิ่มตราเครื่องหมายลงบนธง (e.g. โคลอมเบีย/เอกวาดอร์, อิตาลี/เม็กซิโก, เอล ซานวาดอร์/นิคารากัว) หรือธงสัญญาณอื่นๆ (e.g., โปแลนด์/ธงนำร่อง, มอลตา/ธงนำร่อง).
รูปแบบ > ธงที่อัตราส่วนมีลักษณะใกล้เคียงธงชาติ

ธงเรือของกลุ่มประเทศเครือจักรภพ ใช้อัตราส่วน 1:2 และ 3:5 สำหรับใช้เป็นธงชาติบนแผ่นดิน, บางประเทศเช่น โครเอเชีย สโลเวเนีย และ ฮังการี ใช้รูแปบบตรงกันข้มกับของสหราชอาณาจักร กล่าวคือ ธงเรือใช้อัตราส่วน 2:3 และ อัตราส่วน 1:2 สำหรับธงชาติบนแผ่นดิน. ส่วนฝรั่งเศส ใช้อัตราส่วนเดียวกับธงชาติ แต่แถบแดง-ขาว-น้ำเงินบนธง มีขนาดที่แตกต่างกัน.
ดูเพิ่ม

Civil and merchant ensigns
ธงอากาศยานพลเรือน
ปติตเฟลอแรเม

| --- | --- |
เพลงชาติของ เรอูว์นียง
ชื่ออื่น: P'tite fleur fanée English: Little Miss Wilted Flower
เนื้อร้อง: Georges Fourcade
ทำนอง: Jules Fossy

ตัวอย่างเสียง
ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
"ปติตเฟลอแรเม" (P'tite fleur aimée; "ดอกไม้แสนรัก") หรือที่รู้จักในชื่อ ปติตเฟลอร์ฟาเน (P'tite fleur fanée) เป็นเพลงที่รู้จักกันดีที่สุดจากเรอูว์นียง แม้ว่า "ลามาร์แซแยซ" เป็นเพลงชาติที่เป็นทางการ แต่ "ปติตเฟลอแรเม" ถือเป็นเพลงชาติท้องถิ่นอย่างไม่เป็นทางการ
เนื้อร้องได้เขียนขึ้นในภาษาครีโอลเรอูว์นียงโดยฌอร์ฌ ฟูร์กาด และดนตรีประพันธ์โดยฌูล ฟอซี
เนื้อร้อง

| เนื้อร้องภาษาครีโอลเรอูว์นียง | แปลภาษาไทย |
| --- | --- |
 Mi souviens mon Nénène adorée Le p'tit bouquet, vou la donne à moin Na longtemps que li l'est fané, Mi souviens, com' ça l'est loin. P'tit' fleur fanée P'tit' fleur aimée Di à moin toujours Kouk cek l'amour ? Mi marché dans la forêt, Y faisait bon, y faisait frais, Dan' z'herbes n'avait la rosée, Dan le ciel zoiseaux y chantait. P'tit' fleur fanée... Depuis ça, le temps la passé, Y reste plus qu'un doux souvenir, Quand mi pense, mon coeur l'est brisé, Tout ici ba, com' ça y doit finir. P'tit' fleur fanée...:
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟัง
ประเทศคิริบาสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016

ประเทศคิริบาส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติคิริบาสได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 3 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
นักกีฬาแบ่งตามชนิดกีฬา

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 1 | 1 | 2 |
|  ยกน้ำหนัก | 1 | 0 | 1 |
| รวม | 2 | 1 | 3 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ผลการแข่งขัน
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | ก่อนรองฯ> ผล | ก่อนรองฯ> อันดับ | รองฯ> ผล | รองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| John Ruuka | Men's 100 m | 11.65 | 6 | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |
| Karitaake Tewaaki | Women's 100 m | 14.70 | 8 | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |
ดูเพิ่ม

ประเทศคิริบาสในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016
ปทสังคหะ

คัมภีร์ปทสังคหะ เป็นคัมภีร์ไวยากรณ์บาลีประเภทไม่มีสูตร แต่เป็นคัมภีร์เนื้อหาแสดงประมวลบท การรวบรวมบทในภาษาบาลี 4 บท คือ นาม อาขยาต อุปสรรค และนิบาต แล้วนำมาอธิบายแจกแจงตามหลักภาษาโดยละเอียด เป็นผลงานของพระอาทิจจวงศ์  พระเถระชาวย่างกุ้ง ประเทศพม่า  ที่มีชีวิตอยู่ระหว่าง พ.ศ.2425-2494 ท่านเป็นพระเถระที่เชี่ยวชาญหลายภาษา เช่น ภาษาบาลี สันสกฤต และภาษาอังกฤษ เคยเดินทางไปเผยแผ่พระศาสนาในประเทศฝรั่งเศสและอิตาลี เป็นต้น ท่านได้รับการยกย่องว่ามีความสามารถทัดเทียมกับโบราณาจารย์ชาวพม่า 1 ใน 6 ท่าน ตั้งแต่สมัยพุกามเป็นต้นมา ท่านผู้แต่งคัมภีร์นี้เห็นว่า การศึกษาภาษาอย่างเป็นระบบ จะช่วยพัฒนาความรู้ของผู้เรียนเป็นอย่างดี จึงแต่งคัมภีร์นี้เป็นหลักสูตรการเรียนภาษาบาลี และรัฐบาลพม่าก็เคยบรรจุคัมภีร์นี้ไว้เป็นหลักสูตร ครั้งเมื่อยังเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษ
ความเป็นมา

คัมภีร์ปทสังคหะ แปลว่า "ประมวลบท" หมายถึง การรวบรวมบทในภาษาบาลีทั้ง 4 อย่าง คือ นาม อาขยาต อุปสรรค และนิบาต แล้วนำมาอธิบายแจกแจงบทตามหลักภาษาโดยละเอียด คัมภีร์ปทสังคหะ  แต่งเป็นคาถาเพื่อสะดวกต่อการท่องจำ ทำความเข้าใจ ลำดับขั้นตอนนำเสนอไม่ซับซ้อน มีลักษณะอาศัยปทมาลา จากคัมภีร์ต้นแบบ เช่น คัมภีร์กัจจายนะ ปทรูปสิทธิ และสัททนีติไวยากรณ์ เป็นต้น และอาศัยเนื้อความบางส่วนจากคัมภีร์กลุ่มสุโพธาลังการบ้าง คัมภีร์สัททัตเภทจินดา บ้าง
ผู้รจนาคัมภีร์

คัมภีร์รจนาโดยพระอาทิจจวงศ์ อดีตเจ้าอาวาสวัดอาทิจจวงศ์ เมืองย่างกุ้ง ประเทศสหภาพเมียนมาร์ ขณะแต่งคัมภีร์พำนักอยู่ ณ วัดอโศการาม จังหวัดมัณฑเลย์ แต่งจบในปี พ.ศ.2455 ขณะมีอายุ 30 ปี โดยท่านมีผลงานที่แต่งและเป็นที่รู้จักกันโดยในวงกว้าง คือ คัมภีร์ปทสังคหะ กัจจายนะสังคหะ มิลินทปัญหานิสสัย และศิลาจารึกเสาอโศก  โดยคัมภีร์ปทสังคหะ เขียนขึ้นตามการนิมนต์ของพระญาณธระ (พระแลดี สยาดอ) ในพุทธศักราช 2461  พระอาทิจจวงศ์ มีพรรษาครบ 17 พรรษา ได้เดินทางไปศึกษาอังกฤษและเผยแผ่พระศาสนายังประเทศอินเดีย ลังกา และอังกฤษ เนื่องจากเป็นคนมีพรสวรรค์ในด้านภาษา จึงสามารถศึกษาภาษาอื่นนอกจากภาษาบาลี สันสกฤต และอังกฤษ รวมไปถึงฮินดี เบงกอล คุรมุขี อูรดู และญี่ปุ่น หลังจากเดินทางไปเผยแผ่ศาสนาในประเทศยุโรป อาทิ ฝรั่งเศส และอิตาลี
พระเลดี สะยาดอ ผู้แนะนำให้พระอาทิจวงศ์ เขียนคัมภีร์ปทสังคหะ
ประเทศติมอร์-เลสเตในซีเกมส์ 2013

ประเทศติมอร์-เลสเต ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2013 ณ เนปยีดอ ย่างกุ้ง และมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า ในระหว่างวันที่ 11-22 ธันวาคม พ.ศ. 2556 (ค.ศ. 2013)
ตารางสรุปเหรียญ

| เหรียญ | กีฬา | ประเภท |
| --- | --- | --- |
| 1 ! ทอง | เค็นโป | หญิง |
ประเทศติมอร์-เลสเตในเอเชียนเกมส์ 2014

ประเทศติมอร์-เลสเต เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 17 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองอินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 19 กันยายน ถึง 4 ตุลาคม พ.ศ. 2557  คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศติมอร์-เลสเต ส่งนักกีฬา  คน เพื่อแข่งขัน  กีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศติมอร์-เลสเตได้รับ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในเอเชียนเกมส์ 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบ 1> ฮีท | รอบ 1> เวลา | รอบ 1> อันดับ | รองฯ> เวลา | รองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> เวลา | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Samuel Marçal dos Santos | 400 m | 1 | 53.78 | 30 | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |
ประเทศติมอร์-เลสเตในซีเกมส์ 2011

ประเทศติมอร์-เลสเต ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2011 ณ เมืองปาเล็มบัง จังหวัดสุมาตราใต้ และจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ในระหว่างวันที่ 11-22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 (ค.ศ. 2011)
ตารางสรุปเหรียญ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| เคมโป | 1 | 1 | 4 | 6 |
| เทควันโด | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม | 1 | 1 | 5 | 7 |
ประเทศคิริบาสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

ประเทศคิริบาส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012
ผลการแข่งขัน > กรีฑา > ประเภทชาย

| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> เวลา | รอบคัดเลือก> อันดับที่ | รอบสุดท้าย> เวลา | รอบสุดท้าย> อันดับที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Nooa Takooa | 100 เมตร | 11.53 | 7 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
ผลการแข่งขัน > กรีฑา > ประเภทหญิง

| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> เวลา | รอบคัดเลือก> อันดับที่ | รอบสุดท้าย> เวลา | รอบสุดท้าย> อันดับที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Kainguae David | 100 เมตร | 13.61 | 8 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
ผลการแข่งขัน > ยกน้ำหนัก

| นักกีฬา | รายการ | สแนตช์> สรุปผล | สแนตช์> อันดับ | คลีนแอนด์เจิร์ก> สรุปผล | คลีนแอนด์เจิร์ก> อันดับ | สรุปผลรวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| David Katoatau | <94 กก. | 140 | 17 | 185 | 16 | 325 | 17 |
แหล่งข้อมูลอื่น

london 2012.com - Kiribati - Athletes เก็บถาวร 2012-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่ลอนดอน สหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ  |  |
ปฏิญญามอสโก

ปฏิญญามอสโก ได้มีการลงนามระหว่างการประชุมมอสโก เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1943 ชื่ออย่างเป็นทางการของแถลงการณ์ดังกล่าวคือ "แถลงการณ์ของสี่ชาติเกี่ยวกับความมั่นคงทั่วไป" เอกสารดังกล่าวได้รับการลงนามโดยรัฐมนตรีต่างประเทศของรัฐบาลสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และสหภาพโซเวียต แถลงการณ์ดังกล่าวมีสี่ส่วนแยกจากกัน
แถลงการณ์ร่วมสี่ชาติ

ในส่วนแถลงการณ์ร่วมสี่ชาติ รัฐบาลสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร สหภาพโซเวียต และจีน  ตามที่แถลงการณ์โดยสหประชาชาติเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1942 และแถลงการณ์ถัดมา เพื่อคงความเป็นปรปักษ์กับชาติฝ่ายอักษะเหล่านี้ซึ่งประเทศทั้งสี่ต่างอยู่ในสภาวะสงครามจนกว่าประเทศเหล่านี้จะยอมลดอาวุธลงบนพื้นฐานของการยอมจำนนอย่างปราศจากเงื่อนไข ทั้งสี่ประเทศยังได้รับรองความจำเป็นที่จะจัดตั้งองค์การระหว่างประเทศทั่วไป (สหประชาชาติ) ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ บนแนวคิดของอธิปไตยที่เท่าเทียมกันของรัฐที่รักสันติทั้งหมด และเปิดโอกาสให้รัฐเหล่านี้ล้วนมีโอกาสสมัครเข้าเป็นสมาชิกได้ ไม่ว่าใหญ่หรือเล็ก เพื่อการธำรงรักษาสันติภาพและความมั่นคงระหว่างประเทศ
แถลงการณ์ส่วนที่เกี่ยวข้องกับอิตาลี

ในส่วนของแถลงการณ์ที่เกี่ยวข้องกับอิตาลีนั้น รัฐมนตรีต่างประเทศสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักรและสหภาพโซเวียต ได้ประกาศว่า ฟาสซิสต์และอิทธิพลของฟาสซิสต์นั้นควรจะถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์ และชาวอิตาลีควรจะได้รับทุกโอกาสในการจัดตั้งรัฐบาลและสถาบันอื่นโดยตั้งอยู่บนแนวคิดประชาธิปไตย
แถลงการณ์ส่วนที่เกี่ยวข้องกับออสเตรีย

ในส่วนของแถลงการณ์ที่เกี่ยวข้องกับออสเตรียนั้น รัฐมนตรีต่างประเทศสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักรและสหภาพโซเวียต ได้ประกาศว่าการผนวกออสเตรียของเยอรมนีนั้นไม่มีผลและเป็นโมฆะ ทั้งสี่ประเทศเรียกร้องให้มีการจั้ดตั้งออสเตรียเสรีภายหลังชัยชนะเหนือนาซีเยอรมนี
แถลงการณ์ว่าด้วยความอำมหิต

ส่วนสุดท้ายของแถลงปฏิญญามอสโกมีชื่อว่า แถลงการณ์ว่าด้วยความอำมหิต และได้รับการลงนามโดยประธานาธิบดีสหรัฐ แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร วินสตัน เชอร์ชิลล์ และผู้นำสูงสุดโซเวียต โจเซฟ สตาลิน พวกเขาหมายเหตุว่า "หลักฐานของความโหดร้าย การสังหารหมู่ และการประหารชีวิตหมู่อันเลือดเย็นซึ่งได้กระทำโดยกองทัพฮิตเลอร์ในหลายประเทศซึ่งถูกรุกรานและจากที่พวกเขากำลังถูกขับไล่ออกไปอย่างต่อเนื่อง" พวกเขาเห็นพ้องว่าชาวเยอรมันจะถูกส่งกลับไปยังประเทศที่พวกเขาก่ออาชญากรรมของตนขึ้น และ "ตัดสิน ณ ที่นั้นโดยประชาชนที่พวกเขาได้กระทำอย่างโหดเหี้ยมนั้น" ในกรณีของชาวเยอรมันซึ่งการกระทำความผิดทางอาญาไม่มีที่ตั้งชัดเจนนั้น พวกเขาจะถูกลงโทษโดยการตัดสินใจร่วมกันของรัฐบาลฝ่ายสัมพันธมิตร
แถลงการณ์ว่าด้วยความอำมหิตนั้นส่วนใหญ่ร่างขึ้นโดยวินสตัน เชอร์ชิลล์ และนำไปสู่การจัดตั้งคณะกรรมการที่ปรึกษายุโรป ซึ่งได้ร่างกฎบัตรลอนดอน
ปลาทรงเครื่อง (สกุล)

ระวังสับสนกับ ปลาทรงเครื่อง
| ปลาทรงเครื่อง |
| --- | --- |

ปลาทรงเครื่อง (E. bicolor)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้นใหญ่:: Osteichthyes
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Cypriniformes
วงศ์:: Cyprinidae
วงศ์ย่อย:: Labeoninae
เผ่า:: Garrini
สกุล:: Epalzeorhynchos Bleeker, 1855

ชนิด
 5 ชนิด
ชื่อพ้อง
 Epalzeorhynchus 
ปลาทรงเครื่อง (Epalzeorhynchos) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีลักษณะสำคัญทางอนุกรมวิธาน คือ เป็นปลาขนาดเล็ก รูปร่างเพรียวทรงกระบอก แบนข้างเล็กน้อย หัวเป็นทรงกรวย จะงอยปากมีติ่งเนื้อยื่นออกมาสองข้าง ปลายติ่งเนื้อนี้สามารถกระดิกได้ หนังที่จะงอยปากติดเป็นแผ่นเดียวกับริมฝีปากบน มีขอบหยักเป็นชายครุย และคลุมช่องปากในขณะที่หุบปาก มีหนวด 1-2 คู่ ช่องเหงือกแคบอยู่ค่อนไปทางท้อง เยื่อขอบกระดูกแก้มติดต่อกับกล้ามเนื้อคาง มีฟันที่คอ 3 แถว ครีบหลังสั้นไม่มีก้านครีบแข็ง จุดเริ่มของครีบหลังอยู่ล้ำหน้ากึ่งกลางลำตัว และมีก้านครีบแขงประมาณ 10-13 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 5 ก้าน
เป็นปลาที่มักหากินอยู่ตามพื้นท้องน้ำ โดยแทะเล็มกินตะไคร่น้ำ, สาหร่าย หรืออินทรียสารต่าง ๆ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและบริโภคกันเป็นปลาเศรษฐกิจ
ปลาในสกุลนี้มีความคล้ายคลึงกับปลาในสกุล Crossocheilus, Garra และ Labeo  มาก โดยถือว่าอยู่วงศ์ย่อยหรือเผ่าเดียวกัน