stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กี เดอ โมปาซ็อง

| กี เดอ โมปาซ็อง |
| --- | --- |
ภาพถ่ายโดยนาดาร์
เกิด: อ็องรี เรอเน อาลแบร์ กี เดอ โมปาซ็อง 5 สิงหาคม ค.ศ. 1850(1850-08-05) ตูร์วีลซูว์ราร์ก นอร์ม็องดี ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1893(1893-07-06) (42 ปี) ปาซี ปารีส ฝรั่งเศส
ที่ฝังศพ: สุสานมงปาร์นัส ปารีส
นามปากกา: กี เดอ วาลมง, โฌแซ็ฟ พรูว์นีเย
อาชีพ: นักเขียนนวนิยาย, นักเขียนเรื่องสั้น, กวี
แนว: ธรรมชาตินิยม, สัจนิยม

ลายมือชื่อ: 
อ็องรี เรอเน อาลแบร์ กี เดอ โมปาซ็อง (ฝรั่งเศส: Henri René Albert Guy de Maupassant; 5 สิงหาคม ค.ศ. 1850 – 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1893) เป็นนักเขียนชาวฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 19 ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นปรมาจารย์ด้านเรื่องสั้นและเป็นตัวอย่างของสำนักวิชาธรรมชาติวิทยา การบรรยายภาพชีวิตมนุษย์ เทวลิขิต และพลังทางสังคมในรูปแบบที่ไม่แยแสและมักมองโลกในแง่ร้าย
โมปาซ็องได้รับคำปรึกษาจากกุสตาฟว์ โฟลแบร์  หลาย ๆ เรื่องสั้นของเขามีเรื่องราวเกิดขึ้นระหว่างสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียในคริสต์ทศวรรษ 1870 โดยบรรยายถึงความไร้ประโยชน์ของสงคราม และพลเรือนผู้บริสุทธิ์ที่ติดอยู่กับเหตุการณ์ที่อยู่นอกเหนือการควบคุม ซึ่งได้เปลี่ยนแปลงประสบการณ์พวกเขาไปอย่างถาวร เขาเขียนเรื่องสั้น 300 เรื่อง นวนิยาย 6 เล่ม หนังสือท่องเที่ยว 3 เล่ม และบทกวี 1 เล่ม เรื่องที่ตีพิมพ์ครั้งแรกของเขาชื่อ Boule de Suif (The Dumpling, 1880) อาจถือว่าเป็นผลงานที่โด่งดังที่สุดของเขา
กีเชราโมบิง

กีเชราโมบิง (โปรตุเกส: Quixeramobim) เป็นเมืองในรัฐเซอารา ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ อยู่ห่างจากเมืองกีซาดาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 48 กิโลเมตร
กี ลาร็อช

มินิเดรสผ้าขนสัตว์สีชมพูดอกไซคลาเมิน (cyclamen) ของกีลา ร็อช ค.ศ. 1968
กี ลาร็อช (ฝรั่งเศส: Guy Laroche, ออกเสียง: [ɡi laʁɔʃ]; 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1921 – 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989) เป็นนักออกแบบแฟชั่นชาวฝรั่งเศส และเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทชื่อเดียวกันคือ กี ลาร็อช (Guy Laroche)
ลาร็อชเกิดในเมืองลารอแชล และเริ่มต้นเส้นทางอาชีพจากการทำหมวก นับตั้งแต่ ค.ศ.  1949 ลาร็อชได้ทำงานให้กับฌ็อง เดแซ็ส และในที่สุดก็ได้เป็นผู้ช่วยของเขา ต่อมาใน ค.ศ. 1955 ลาร็อชได้เดินทางไปสหรัฐเพื่อค้นคว้าวิธีการผลิตเสื้อผ้าสำเร็จรูปวิธีใหม่ ๆ ใน ค.ศ. 1956 หรือ 1957 เขาได้ก่อตั้งสตูดิโอไฮแฟชั่นที่เลขที่ 37 ถนนแฟรงกลิน โรสเวลต์ ในปารีส ในคอลเลกชันแรกของเขาซึ่งได้รับเสียงตอบรับในทางบวกนั้น เขาได้นำเสนอสีที่สดใสขึ้นมาใหม่อีกครั้ง เช่น ชมพู, ส้ม, คอรัล, โทปาซ, เทอร์ควอยส์ ใน ค.ศ. 1961 เขาได้ย้ายออกไปยังพื้นที่ใหญ่กว่า เป็นทาวน์เฮาส์เลขที่ 29 ถนนมงแตญ ปารีส และเปิดบูทีกพร้อมนำเสนอคอลเลกชันเสื้อผ้าสำเร็จรูปคอลเลกชันแรกของเขา
ใน ค.ศ. 1966 ลาร็อชได้นำเสนอ ฟีดฌี น้ำหอมสำหรับสตรีชิ้นแรกของเขา, ได้ออกแบบเสื้อผ้าสำเร็จรูปสำหรับบุรุษ และเปิดร้านกีลาร็อชเมอซีเยอร์ (Guy Laroche Monsieur) นอกจากนี้เขายังผลิตน้ำหอมอื่น ๆ อีก เช่น Drakkar Noir (ค.ศ. 1982) และ Drakkar Dynamik (ค.ศ. 1999)
การ์ลุส เอดูวาร์ดู ปาร์เรย์รา

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  การ์ลุส เอดูวาร์ดู ปาร์เรย์รา
วันเกิด:  10 เมษายน พ.ศ. 2524 (43 ปี)
สถานที่เกิด:  บราซิล
จัดการทีม
ปี:  ทีม
2561–2562:  เชียงใหม่
2562:  เชียงราย ยูไนเต็ด (ผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิค)
2563:  เชียงใหม่ ยูไนเต็ด
2564–2565:  ขอนแก่น ยูไนเต็ด
2566:  Al-Qaisumah
2567:  CSE
2567:  ระยอง
การ์ลุส เอดูวาร์ดู ปาร์เรย์รา (โปรตุเกส: Carlos Eduardo Parreira; 10 เมษายน พ.ศ. 2524 −) เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนชาวบราซิล
สถิติการจัดการทีม

| สโมสร | วันที่เริ่มต้น | วันที่สิ้นสุด | บันทึก> P | บันทึก> W | บันทึก> D | บันทึก> L | บันทึก> Win % |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เชียงใหม่ | 4 มกราคม 2561 | 23 มิถุนายน 2562 | 16 | 3 | 3 | 10 | 018.75 |
| เชียงใหม่ ยูไนเต็ด | 16 มกราคม 2563 | 30 ตุลาคม 2563 | 11 | 7 | 4 | 0 | 063.64 |
| ขอนแก่น ยูไนเต็ด | 10 พฤษภาคม 2564 | 29 ตุลาคม 2565 | 46 | 14 | 11 | 21 | 030.43 |
| รวม | รวม | รวม | 73 | 24 | 18 | 31 | 032.88 |
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ การ์ลุส เอดูวาร์ดู ปาร์เรย์รา ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
กีโยม เลอ ฌ็องตี

กีโยม โฌแซ็ฟ อียาแซ็งต์ ฌ็อง-บาติสต์ เลอ ฌ็องตี เดอ ลา กาแลซีแยร์ (ฝรั่งเศส: Guillaume Joseph Hyacinthe Jean-Baptiste Le Gentil de la Galaisière, 12 กันยายน พ.ศ. 2268 - 22 ตุลาคม พ.ศ. 2335) เป็นนักดาราศาสตร์ชาวฝรั่งเศส เกิดในเมืองกูต็องส์ ตอนแรกเขาสนใจเรื่องศาสนา ต่อมาก็เบนเข็มทิศไปสนใจเรื่องดาราศาสตร์แทน เขาพยายามจะคำนวณระยะทางระหว่างโลกกับดวงอาทิตย์โดยใช้หลักการไตรแองกูเลชันวัดเส้นทางโคจรดาวศุกร์ผ่านดวงอาทิตย์ เลอ ฌ็องตี เดินทางจากฝรั่งเศสหนึ่งปีล่วงหน้าเพื่อสังเกตการโคจรที่อินเดีย แต่เหตุสุดวิสัยทำให้เขายังคงอยู่ในทะเลในวันที่เกิดการโคจรพาดผ่านซึ่งถือเป็นเรื่องเลวร้ายเพราะเครื่องมือที่ใช้วัดต้องอยู่กับที่ แต่ทะเลไม่เป็นเช่นนั้น เขายังไม่เสียใจ ยังคงเดินหน้าไปอินเดียเพื่อรอการพาดผ่านอีกครั้ง ในปี 1769 ซึ่งมีเวลาเตรียมตัวอีก 8 ปี เขาตรวจสอบเครื่องมือทั้งหมดจนพบว่าสมบูรณ์ จนในวันที่ 4 มิถุนายน 1769 อากาศแจ่มใส แต่พอดาวศุกร์เริ่มเคลื่อนเข้ามา เมฆกลับมาบังทำให้เขามองไม่เห็นอะไรเลย ด้วยความผิดหวังอย่างมาก เลอ ฌ็องตีจึงเก็บของเตรียมกลับบ้าน แต่เขากลับติดเชื้อที่ลำไส้ใหญ่ ต้องพักอีกเกือบปี ในที่สุดก็ขึ้นเรือ เรือเกือบล่มเพราะพายุ ในที่สุดก็กลับถึงบ้านหลังจากหายไป 11 ปีโดยไม่ได้อะไรเลย ญาติของเขาประกาศว่าเขาเป็นบุคคลที่เสียชีวิตแล้ว แล้วก็เอาทรัพย์สินของเขาไป ต่อมาเลอ ฌ็องตี ก็ตายอย่างสงบในปี 1792 นับเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่อุทิศตัวเพื่อวิทยาศาสตร์อย่างแท้จริง
กีมาไรช์

| กีมาไรช์ |
| --- | --- |
เมือง
Guimarães Castle
   ธง ตรา
กีมาไรช์
พิกัด: 41°27′N 8°18′W﻿ / ﻿41.450°N 8.300°W﻿ / 41.450; -8.300
Country:  โปรตุเกส
Region: Norte
Subregion: Ave
เขต: Braga
เทศบาล: Guimarães
เมือง: c.1096
การปกครอง
 • ประเภท: LAU
พื้นที่
 • พื้นดิน: 9.1 ตร.ไมล์ (23.5 ตร.กม.)
ประชากร (2001)
 • ทั้งหมด: 52,181 คน
 • ความหนาแน่น: 5,760 คน/ตร.ไมล์ (2,223.9 คน/ตร.กม.)
เดมะนิม: Vimaranenses
เขตเวลา: UTC0 (GMT)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+1 (BST)
รหัสพื้นที่: +351 (Portugal) 253 (City)
เว็บไซต์: www.cm-guimaraes.pt
กีมาไรช์ (โปรตุเกส: Guimarães) เป็นเมืองทางตอนเหนือของประเทศโปรตุเกส ในเขตบรากา มีประชากร 52,181 คน เป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญด้านประวัติศาสตร์ ศูนย์กลางของเมืองได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกจากยูเนสโก เป็นแหล่งท่องเที่ยวใหญ่ที่สำคัญในภูมิภาค เมืองเป็นที่ประสูติของพระเจ้าอาฟงซูที่ 1 กษัตริย์พระองค์แรกของโปรตุเกส
| ด ค กเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป |
| --- | --- |
 1985 เอเธนส์ 1986 ฟลอเรนซ์ 1987 อัมสเตอร์ดัม 1988 เบอร์ลินตะวันตก 1989 ปารีส 1990 กลาสโกว์ 1991 ดับลิน 1992 มาดริด 1993 แอนต์เวิร์ป 1994 ลิสบอน 1995 นครลักเซมเบิร์ก 1996 โคเปนเฮเกน 1997 เทสซาโลนีกี 1998 สต็อกโฮล์ม 1999 ไวมาร์ 2000 เรคยาวิก บาร์เกิน เฮลซิงกิ บรัสเซลส์ ปราก กรากุฟ ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา อาวีญง โบโลญญา 2001 รอตเทอร์ดาม โปร์ตู 2002 บรูช ซาลามังกา 2003 กราทซ์ ปลอฟดิฟ 2004 เจนัว ลีล 2005 คอร์ก 2006 แพทรัส 2007 นครลักเซมเบิร์ก ซีบิว 2008 ลิเวอร์พูล สตาวังเงอร์ 2009 ลินทซ์ วิลนีอัส 2010 เอ็สเซิน อิสตันบูล เปช 2011 ตุรกุ ทาลลินน์ 2012 มารีบอร์ กีมาไรช์ 2013 กอชิตเซ มาร์แซย์ 2014 อือมิยอ รีกา 2015 มงส์ เปิลแซ็ญ 2016 ซานเซบัสเตียน วรอตสวัฟ 2017 ออร์ฮูส แพฟอส 2018 วัลเลตตา เลวาร์เดิน 2019 ปลอฟดิฟ มาเตรา 2020–เมษายน 2021 ริเยกา กอลเวย์ 2022 เกานัส แอฌวลต์เซิชท์ นอวีซาด 2023 แว็สเปรม ตีมีชออารา เอเลฟซีนา 2024 ตาร์ตู บาทอิชเชิล บูเดอ 2025 นอวากอรีตซา / โกริตเซีย เค็มนิทซ์ 2026 โอวลุ เตรนชีน 2027 เลียปายา
กุสตาฟว์ โฟลแบร์

| กุสตาฟว์ โฟลแบร์ |
| --- | --- |
กุสตาฟว์ โฟลแบร์ ป. 1865
เกิด: 12 ธันวาคม ค.ศ. 1821(1821-12-12) รูอ็อง นอร์ม็องดี ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1880(1880-05-08) (58 ปี) ครัวแซ (ก็องต์เลอ), รูอ็อง, สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3
ที่ฝังศพ: สุสานอนุสรณ์รูอ็อง
อาชีพ: นักแต่งนวนิยาย
แนว: นวนิยายร้อยแก้ว
แนวร่วมในทางวรรณคดี: สัจนิยม, จินตนิยม
ผลงานที่สำคัญ: Madame Bovary Sentimental Education Salammbô The Temptation of Saint Anthony Three Tales Bouvard et Pécuchet

ลายมือชื่อ: 
กุสตาฟว์ โฟลแบร์ (ฝรั่งเศส: Gustave Flaubert; 12 ธันวาคม ค.ศ. 1821 – 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1880) เป็นนักประพันธ์ชาวฝรั่งเศส เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้นำด้านวรรณกรรมแบบสัจนิยมทั้งในประเทศและต่างประเทศ เขาเป็นที่รู้จักจากผลงานนวนิยาย Madame Bovary (1857) ซึ่งเป็นนวนิยายเปิดตัวเรื่องแรกของเขา รวมถึงผลงานเรื่อง Correspondence และเป็นที่รู้จักจากงานเขียนอันละเมียดละไมและมีสุนทรียภาพ
นักเขียนเรื่องสั้นที่มีชื่อเสียงอย่างกี เดอ โมปาซ็อง ได้รับคำปรึกษาจากโฟลแบร์
กัสปาร์ เดอ กอลีญี

| กัสปาร์ เดอ กอลีญี Gaspard de Coligny |
| --- | --- |
 กัสปาร์ เดอ กอลีญี
ขุนนางฝรั่งเศส
เกิด: 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1519
เสียชีวิต: 24 สิงหาคม ค.ศ. 1572 (53 ปี)
บิดา: กัสปาร์ที่ 1 เดอ กอลีญี
มารดา: หลุยส์ เดอ มงมอร็องซี
ภรรยา: ชาร์ล็อต เดอ ลาวาล
ขุนนางฝรั่งเศส - กษัตริย์ฝรั่งเศส - ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
กัสปาร์ เดอ กอลีญี, แซเญอร์เดอชาตียง (ฝรั่งเศส: Gaspard de Coligny, Seigneur de Châtillon; 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1519 - 24 สิงหาคม ค.ศ. 1572) เป็นขุนนางชาวฝรั่งเศส และผู้บังคับบัญชากองทัพเรือแห่งฝรั่งเศสผู้มีชื่อเสียงว่าเป็นอูเกอโนต์ผู้มีวินัยและผู้นำในสงครามศาสนาของฝรั่งเศส
ประวัติ > บรรพบุรุษ

กอลีญีถือกำเนิดมาในตระกูลขุนนางจากภูมิภาคเบอร์กันดี ตระกูลกอลีญีสืบเชื้อสายมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 และรับราชการภายใต้พระเจ้าหลุยส์ที่ 11 กัสปาร์ที่ 1 เดอ กอลีญี บิดาของกอลีญีหรือที่รู้จักกันในตำแหน่ง "มาร์แชลแห่งชาตียง" รับราชการในสงครามอิตาลีระหว่าง ค.ศ. 1494 จนถึง ค.ศ. 1516 สมรสในปี ค.ศ. 1514 และได้รับแต่งตั้งให้เป็นมาร์แชลแห่งฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1516 กัสปาร์ที่ 1 มีบุตรกับหลุยส์ เดอ มงมอร็องซีด้วยกันสามคน ได้แก่ ออแด เดอ กอลีญี, กัสปาร์ และฟร็องซัว เดอ กอลีญีแห่งอ็องเดอโล ทั้งสามคนมีบทบาทสำคัญในช่วงแรกของสงครามศาสนาของฝรั่งเศส
ประวัติ > เบื้องต้น

กอลีญีเกิดที่ชาตียง-ซูร์-ลวง เมื่อวันที่16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1519 เมื่อมีอายุได้ 22 ปี กอลีญีก็เข้ามาในราชสำนัก และทำความรู้จักกับฟร็องซัว ดุ๊กแห่งกีซ
ในการยุทธการในปี ค.ศ. 1543 กอลีญีแสดงความสามารถอย่างกล้าหาญและได้รับบาดเจ็บระหว่างการยึดมงเมดีและแบ็ง ในปี ค.ศ. 1544 กอลีญีก็ร่วมในรณรงค์ทางทหารในอิตาลีภายใต้ฟร็องซัวแห่งว็องโดม เคานต์แห่งอ็องเกียง และได้รับบรรดาศักดิ์เป็นขุนนางในยุทธการที่เชเรโซเล เมื่อกลับมาถึงฝรั่งเศส กอลีญีก็ได้เข้าร่วมในโครงการทางทหารหลายโครงการ และได้รับแต่งตั้งให้เป็นนายพันของกองทหารราบในเดือนเมษายน ค.ศ. 1547 จากการแสดงถึงความสามารถอันเป็นเยี่ยม และ ความมีประสิทธิภาพในการเป็นนักปฏิรูป ปีเดียวกันนั้นกอลีญีก็สมรสกับชาร์ล็อต เดอ ลาวาล (เสียชีวิต ค.ศ. 1568) เมื่อโคลด ดานโบ (1552) เสียชีวิตกอลีญีก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้บังคับบัญชากองทัพเรือแห่งฝรั่งเศสแทนที่ และได้รับหน้าที่ให้มีความรับผิดชอบในการป้องกันแซ็ง-ก็องแต็ง แม้ว่าจะทำการป้องกันอย่างเข้มแข็งแต่แซ็ง-ก็องแต็งถูกยึดได้ กอลีญีจึงถูกจำขังและถูกปล่อยตัวหลังจากทำการเสียค่าไถ่ไปเป็นจำนวน 50,000 คราวน์
ประวัติ > ผู้นำของฝ่ายโปรเตสแตนต์

เมื่อมาถึงช่วงนี้กอลีญีก็หันไปเป็นอูเกอโนต์หรือผู้ถือโปรเตสแตนต์โดยอิทธิพลของฟร็องซัวน้องชาย จดหมายฉบับแรกที่ทราบที่ฌ็อง กาลแว็ง เขียนถึงกอลีญีลงวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1558 กอลีญีสนับสนุนฝ่ายอูเกอโนต์อย่างลับ ๆ โดยการส่งกลุ่มหนึ่งลี้ภัยไปตั้งถิ่นฐานในบราซิลภายใต้การนำของเพื่อนในราชนาวีผู้บังคับบัญชากองทัพเรือนีกอลา ดูร็อง เดอ วีลแกญงในการตั้งอาณานิคมแอนตาร์กติกฝรั่งเศส (France Antarctique) ในรีโอเดจาเนโรในปี ค.ศ. 1555 แต่ในปี ค.ศ. 1567 ก็ถูกขับออกจากบราซิลโดยโปรตุเกส นอกจากนั้นแล้วกอลีญีก็พยายามที่จะก่อตั้งอาณานิคมที่ฟอร์ตแคโรไลน์ในฟลอริดาของสเปนที่นำโดยฌ็อง รีโบในปี ค.ศ. 1562 แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ ในปี ค.ศ. 1566 และ ค.ศ. 1570 ฟร็องซิสก์ และอ็องเดร ดาลแบญก็ให้ความร่วมมือกับกอลีญีในโครงการที่จะสร้างความสัมพันธ์กับดินแดนทางใต้ แม้ว่าจะลงทุนลงแรงสนับสนุนโครงการต่าง ๆ เหล่านี้ แต่โครงการก็ต้องมายุติลงเมื่อกอลีญีมาถูกสังหารในปี ค.ศ. 1572 ระหว่างการสังหารหมู่วันเซนต์บาโทโลมิว
หลังจากการเสด็จสวรรคตของพระเจ้าอ็องรีที่ 2 กอลีญีก็เข้าเป็นฝ่ายเดียวกับหลุยส์ เดอ บูร์บง เจ้าชายแห่งกงเดในฐานะผู้นำของฝ่ายอูเกอโนต์ และทำการเรียกร้องให้มีการยอมรับความต่างศาสนา และ การปฏิรูปต่างๆ ในปี ค.ศ. 1560 ระหว่างการประชุมของสภาชนชั้นสูง (Assembly of Notables) ที่ฟงแตนโบล ความเป็นปฏิปักษ์ระหว่างกอลีญีกับฟร็องซัว ดยุกแห่งกีซ ก็รุนแรงขึ้นจนถึงกับกลายเป็นการต่อสู้ เมื่อสงครามกลางเมืองเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1562 กอลีญีก็ตัดสินใจยกอาวุธหลังจากที่ได้ลังเลอยู่เป็นเวลานาน และพร้อมเสมอที่จะพยายามเจรจาต่อรอง ในการต่อสู้ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกอลีญีมิได้แสดงถึงความเป็นอัจฉริยะอันสามารถ แต่การกระทำของกอลีญีเป็นการกระทำที่แสดงถึงความมีวิจารณญาณและความอดทนอันมุ่มมั่น กอลีญีจึงถือกันว่าเป็น "le héros de la mauvaise fortune" หรือ "วีรบุรุษยามยาก"
ในปี ค.ศ. 1569 ความพ่ายแพ้และการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายแห่งกงเดในยุทธการที่ฌาร์นักทำให้เหลือกอลีญีเป็นผู้นำอยู่คนเดียวของกองทัพฝ่ายโปรเตสแตนต์ เมื่อได้รับชัยชนะที่อาร์แน-เลอ-ดุก กอลีญีก็ทำการตกลงสัญญาสันติภาพแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล (ค.ศ. 1570) จากนั้นก็ทำการสมรสเป็นครั้งที่สองกับฌาเกอลีน เดอ มงแบล เคาน์เทสแห่งอ็องทร์มงและกลับเข้าราชสำนักในปี ค.ศ. 1571 กอลีญีกลายเป็นคนโปรดของพระเจ้าชาร์ลที่ 9 ผู้เป็นพระมหากษัตริย์ผู้อ่อนแอและง่ายต่อการยุยง อย่างรวดเร็ว
กอลีญีพยายามหาวิธีที่จะลดอิทธิพลของพระราชมารดา และจากฝักฝ่ายของตระกูลกีซที่มีต่อพระเจ้าชาร์ลที่ 9 ลง กอลีญีถวายคำแนะนำให้ส่งกองทัพที่นำโดยคนของพระเจ้าชาร์ลเองที่ประกอบด้วยทหารจากทั้งที่เป็นโรมันคาทอลิกและโปรเตสแตนต์ไปยังเนเธอร์แลนด์ของสเปน ความโปรดปรานกอลีญีที่เพิ่มมากขึ้นของพระเจ้าชาร์ลและข้อเสนออันบ้าบิ่นของฝ่ายอูเกอโนต์ทำให้แคทเธอรีน เดอ เมดีชี พระราชมารดาของพระเจ้าชาร์ลทรงเพิ่มความหวาดระแวงยิ่งขึ้น
ประวัติ > การลอบสังหารและการสังหารหมู่

เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1572 กอลีญีถูกยิงกลางถนนโดยชายชื่อโมร์แวร์จากบ้านที่เป็นของตระกูลกีซ แต่กระสุนเพียงแต่ทำให้นิ้วมือขวาขาด แต่ไปโดนเอาที่ข้อศอกซ้าย ผู้พยายามลอบสังหารหลบหนีไปได้
นักประวัติศาสตร์มีความเห็นต่างกันว่าใครเป็นผู้จ้างให้โมร์แวร์พยายามสังหารกอลีญี แต่โดยทั่วไปแล้วก็เห็นกันว่ามีอยู่สามข้อที่อาจจะเป็นไปได้ คือ ตระกูลกีซ, แคทเธอรีน เดอ เมดีชี หรือเฟร์นันโด อัลบาเรซ เด โตเลโด ดุ๊กที่ 3 แห่งอัลบา ในนามของพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน เมื่อเกิดเหตุการณ์ขึ้น พระเจ้าชาร์ลก็ทรงส่งแพทย์ประจำพระองค์ไปดูแลกอลีญี และทรงไปเยี่ยมด้วยพระองค์เอง แต่พระราชินีแคทเธอรีนทรงกันไม่ให้ทั้งสองคนได้มีโอกาสได้สนทนากันเป็นการส่วนตัว
ในอาทิตย์เดียวกันในวาระการเสกสมรสระหว่างเจ้าหญิงมาร์เกอริตแห่งวาลัว พระราชธิดาในพระราชินีแคทเธอรีนและพระขนิษฐาในพระเจ้าชาร์ลกับพระเจ้าอ็องรีแห่งนาวาร์ ผู้เป็นโปรเตสแตนต์ ก็มีการหวาดระแวงกันว่าจะเกิดเหตุการณ์ร้ายจากฝ่ายโปรเตสแตนต์ที่ต้องการที่จะแก้แค้นเพราะการพยายามลอบสังหารกอลีญี
ในคืนวันที่ 24 สิงหาคม กอลีญีก็ถูกโจมตีทำร้ายที่บ้าน คนใช้ของดุ๊กแห่งกีซคนใหม่ ชาลส์ ดีอาโนวิตซ์ หรือที่รู้จักกันว่า "แบม" (Besme หรือ Bême) ใช้ดาบแทงเข้าไปที่ทรวงอกของกอลีญี และกระโดดหนีออกทางหน้าต่าง ในที่สุดกอลีญีก็เสียชีวิตขณะที่ฝ่ายกีซอีกคนหนึ่งตัดหัวกอลีญี
เมื่อกอลีญีเสียชีวิตลงแล้ว ฝ่ายโรมันคาทอลิกก็ดำเนินการไล่ฆ่าฝ่ายโปรเตสแตนต์ที่เดินทางเข้ามาร่วมงานเสกสมรสในปารีสที่ทำให้มีผู้เสียชีวิตไปเป็นจำนวนหลายพันคน ในเหตุการณ์ที่มาเรียกกันว่า "การสังหารหมู่วันเซนต์บาโทโลมิว"
เอกสารของกอลีญีถูกยึดและเผาโดยพระราชินีแคทเธอรีน ที่ปีแยร์ เดอ บูร์แดล อ้างว่ารวมทั้งหนังสือเกี่ยวกับประวัติของสงครามกลางเมืองที่เป็นงานเขียนที่ดีจากมุมมองที่เป็นกลางและควรค่าต่อการตีพิมพ์
การสมรสและบุตรธิดา

กับภรรยาคนแรกชาร์ล็อต เดอ ลาวาล (ค.ศ. 1530- ค.ศ. 1568):
หลุยส์ เดอ กอลีญี
ฟร็องซัว เดอ กอลีญี
ชาร์ล เดอ กอลีญี
กับภรรยาคนที่สอง ฌาเกอลีน เดอ มงแบล (ค.ศ. 1541-ค.ศ. 1588)
เบอาทริส เดอ กอลีญี
บรรณานุกรม

บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. {{cite encyclopedia}}: |title= ไม่มีหรือว่างเปล่า (help)
Jean du Bouchet, Preuves de l'histoire généalogique de l'illustre maison de Coligny (Paris, 1661)
François Hotman, Vita Colinii (1575), translated as La vie de messire Gaspar de Colligny Admiral de France, (1643; facsimile edition prepared by Émile-V. Telle (Geneva: Droz) 1987).
L. J. Delaborde, Gaspard de Coligny (1879-1882)
Erich Marcks, Gaspard von Coligny, sein Leben und das Frankreich seiner Zeit (Stuttgart, 1892)
H. Patry, "Coligny et la Papauté," in the Bulletin du protestantisme français (1902)
Arthur Whiston Whitehead, Gaspard de Coligny, Admiral of France (1904)
Charles Merki, L'Amiral de Coligny (1909).
J. Shimizu, Conflict of Loyalties: Politics and Religion in the Career of Gaspard de Coligny, Admiral of France, 1519-1572 (Geneva) 1970. Coligny's political motivations are stressed.
A Paris colloquy on Admiral de Coligny and his times in 1972 resulted in a volume of essays, Actes du colloque l'Amiral de Coligny et son temps (Paris) 1974.
GeneaNet Genealogical database
L'Amiral Coligny, Martyr Huguenot: Sermon par Alfred V. Wittmeyer bilingual commemorative sermon from 1925
Encyclopedia Britannica
กัสปาร์ เดอ กอลีญี โดยห้องเขียนภาพของ Jan Antonisz van Ravesteyn
"นายพลกอลีญีสร้างความประทับใจแก่ฆาตกร" โดย Joseph-Benoît Suvée
"ความตายของนายพลกอลีญี" จาก "Foxe's Book of Martyrs" ฉบับ ค.ศ. 1887 โดยโครนไฮม์
อนุสาวรีย์กัสปาร์ เดอ กอลีญี โดยกุสตาฟว์ โครก (ค.ศ. 1827- ค.ศ. 1905)
กิช

เมดิเตอร์เรเนียนกิช
กิช (ฝรั่งเศส: quiche; สัท.: /kiʃ/) หรือบางครั้งเรียกว่า คีช เป็นอาหารจานอบชนิดหนึ่งโดยมีส่วนประกอบหลักคือ ไข่ นม หรือ ครีม ถึงแม้ว่ากิชจะมีลักษณะคล้ายพายแต่กิชถูกจัดเป็นอาหารคาว โดยในกิชอาจมีส่วนประกอบอื่นเช่น เนื้อสัตว์ ผัก เนยแข็ง ได้
ถึงแม้ว่ากิชจะมีส่วนประกอบหลายอย่างคล้ายอาหารประเภทพาสตา แต่ไม่ถูกจัดว่าเป็นส่วนหนึ่งของพาสตา
ดูเพิ่ม

พาย
กำลังตำรวจความปลอดภัยสาธารณะแห่งมาเก๊า

| กองกำลังตำรวจรักษาความมั่นคงทางสาธารณะแห่งมาเก๊า Corpo de Policia de Segurança Pública 治安警察局 |
| --- | --- |

ข้อมูลองค์กร
ก่อตั้ง: 14 มีนาคม, ค.ศ. 1691
เจ้าหน้าที่: 4,101 คน
โครงสร้างเขตอำนาจ
เขตอำนาจในการปฏิบัติการ: มาเก๊า
ส่วนปกครอง: Macau Security Force
ลักษณะทั่วไป: ตำรวจ
สำนักงานใหญ่: Edifício Conforseg  Praceta de 1 de Outubro  Macau
 
ได้รับเลือกเป็นเจ้าหน้าที่รับผิดชอบ: Wong Sio Chak, Secretariat for Security
ผู้บริหารหน่วยงาน: Law Siu Peng, Superintendent General
เว็บไซต์
www.fsm.gov.mo/psp/por/main.html
กองกำลังตำรวจรักษาความมั่นคงทางสาธารณะแห่งมาเก๊า (จีน: 治安警察局; โปรตุเกส: Corpo de Policia de Segurança Pública de Macau, อักษรย่อ CPSP) เป็นกองกำลังตำรวจที่ไม่ได้มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับอาชญกรรม (อังกฤษ: non-criminal police department) แห่งมาเก๊า และเป็นหน่วยงานย่อยของกองกำลังรักษาความมั่นคงแห่งมาเก๊า เริ่มแรกรู้จักกันในนามว่า ตำรวจมาเก๊า (โปรตุเกส: Polícia de Macau) กองกำลังเปลี่ยนชื่อมาหลายครั้งก่อนที่จะมาใช้ชื่อนี้ PSP (อักษรย่อเดิมของกองกำลัง) ได้ให้วันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1691 เป็นวันก่อตั้ง
เนื่องจากภาพรวมของหนึ่งประเทศ สองระบบ (อังกฤษ: one country, two systems) ทำให้เจ้าหน้าที่จีนแผ่นดินใหญ่ (อังกฤษ: Mainland authorities) ไม่สามารถแทรกแซงเข้าการบังคับใช้กฏหมายของมาเก๊าได้ ส่งผลให้ CPSPM เป็นหน่วยงานอิสระไม่จำเป็นต้องขึ้นตรงกับกระทรวงรักษาความมั่นคงทางสาธารณะของจีนแผ่นดินใหญ่
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Site (อังกฤษ) (จีน) (โปรตุเกส)
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1956

| การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1956 |
| --- | --- |

วันและเวลา
รอบชิงชนะเลิศ: 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1956
เจ้าภาพ
สถานที่จัดงาน: โรงละครเคอร์ซาล ลูกาโน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
พิธีกร: โลเฮนกริน ฟิลิเปลโล
ผู้กำกับ: ฟรังโก มารัซซี
ผู้บริหารระดับสูง: รอล์ฟ ลีเบอร์แมน
สถานีโทรทัศน์เจ้าภาพ: องค์การแพร่สัญญาณวิทยุและโทรทัศน์แห่งสวิส (เอสอาร์จี เอสเอสอาร์) ราดิโอสวิสเซอราอิตาลิอานา (อาร์เอสไอ)
ประเทศที่เข้าร่วม
จำนวนประเทศที่เข้าร่วม: 14
ประเทศที่เข้าร่วมครั้งแรก:  เบลเยียม  ฝรั่งเศส  เยอรมนี  อิตาลี  ลักเซมเบิร์ก  เนเธอร์แลนด์  สวิตเซอร์แลนด์
 แผนที่ประเทศที่เข้าร่วม    ประเทศที่เข้าร่วมการประกวด 
การลงคะแนน
ระบบการลงคะแนน: คณะกรรมการสองคนจากแต่ละประเทศให้คะแนนเพลงระหว่างหนึ่งถึงสิบคะแนน
เพลงชนะเลิศ:  สวิตเซอร์แลนด์ "รีเฟรน"
การประกวดเพลงยูโรวิชัน → 1957
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1956 (อังกฤษ: Eurovision Song Contest 1956; ฝรั่งเศส: Concours Eurovision de la chanson 1956) เป็นการประกวดเพลงชิงชนะเลิศแห่งยุโรปครั้งที่หนึ่งซึ่งจัดขึ้นในเมืองลูกาโน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรป โดยมีเพลงที่เข้าประกวด 14 เพลง 7 ประเทศ(ประเทศละ 2 เพลง) โดยเพลงที่ชนะคือ รีเฟรน ขับร้องโดย ลิส อาเซีย ตัวแทนจากสวิตเซอร์แลนด์
ประวัติ

ระหว่างการประชุมของสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรปที่ประเทศโมนาโก ในปีพ.ศ. 2498 ก็ได้มีการพูดถึงเรื่องเทศกาลดนตรีซานเรโม ที่ประเทศอิตาลี ว่าถ้าเอามาทำเป็นของเราก็จะทำให้ทุกคนรู้จัก ซานเรโม มากขึ้นแต่ไม่เป็นอย่างนั้น
ทำเลที่จัดงาน

ลูกาโน
ทำเลที่ตั้งเมืองเจ้าภาพใน สวิตเซอร์แลนด์.
ทางอีบียู ได้เลือก Teatro Kursaal ในเมืองลูกาโน ทางตอนใต้ของสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งเป็นเมืองที่มีผู้พูดภาษาอิตาลีในสวิตเซอร์แลนด์ มากที่สุด เป็นสถานที่ประกวด
การออกอากาศ

สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติสวิต ภาคภาษาอิตาลี เป็นแม่ข่ายในการออกอากาศ โดยออกอากาศเป็นเวลา 1 ชั่วโมง 40 นาที โดยออกอากาศไปยังประเทศดังต่อไปนี้
เนเธอร์แลนด์
สวิตเซอร์แลนด์
เบลเยียม
เยอรมนีตะวันตก
ฝรั่งเศส
ลักเซมเบิร์ก
อิตาลี
ออสเตรีย
เดนมาร์ก
สหราชอาณาจักร
ประเทศที่เข้าร่วม

เนเธอร์แลนด์
สวิตเซอร์แลนด์
เบลเยียม
เยอรมนีตะวันตก
ฝรั่งเศส
ลักเซมเบิร์ก
อิตาลี
| หลายเลข | ประเทศ | ภาษา | ศิลปน | เพลง | คำแปลชื่อเพลงในภาษาอังกฤษ | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 01 |  เนเธอร์แลนด์ | ดัตช์ | เจ็ตตี้ พาร์ล | "De vogels van Holland" | The Birds of Holland | 2 |
| 02 |  สวิตเซอร์แลนด์ | เยอรมัน | ลิส อาเซีย | "Das alte Karussell" | The Old Carousel | 2 |
| 03 |  เบลเยี่ยม | ฝรั่งเศส | ฟุต เลคเลิร์ค | "Messieurs les noyés de la Seine" | The Drowned Gentlemen of the Seine | 2 |
| 04 |  เยอรมนี | เยอรมัน | วอลเตอร์ อันเดรียส ชวาร์ทซ | "Im Wartesaal zum großen Glück" | In The Good Luck Waiting Room | 2 |
| 05 |  ฝรั่งเศส | ฝรั่งเศส | มาเตร์ ออลเตอรี | "Le temps perdu" | Lost Time | 2 |
| 06 |  ลักเซมเบิร์ก | ฝรั่งเศส | มิเชล อาโนลด์ | "Ne crois pas" | Do Not Believe | 2 |
| 07 |  อิตาลี | อิตาลี | ฟรังกา ไรมอนดี้ | "Aprite le finestre" | Open the Windows | 2 |
| 08 |  เนเธอร์แลนด์ | ดัตช์ | คอร์รี่ บรอคเค่น | "Voorgoed voorbij" | Over Forever | 2 |
| 09 |  สวิตเซอร์แลนด์ | ฝรั่งเศส | ลิส อาเซีย | "Refrain" | Chorus | 1 |
| 10 |  เบลเยี่ยม | ฝรั่งเศส | โมนี่ มาร์ค | "Le plus beau jour de ma vie" | The Most Beautiful Day of my Life | 2 |
| 11 |  เยอรมนี | เยอรมัน | เฟรดดี้ ควินน์ | "So geht das jede Nacht" | That's How It Is Every Night | 2 |
| 12 |  ฝรั่งเศส | ฝรั่งเศส | ดานี่ โดเบอร์สัน | "Il est là" | He Is Here | 2 |
| 13 |  ลักเซมเบิร์ก | ฝรั่งเศส | มิเชล อาโนลด์ | "Les amants de minuit" | The Lovers of Midnight | 2 |
| 14 |  อิตาลี | อิตาลี | โทนินา โทลิเอลลี่ | "Amami se vuoi" | Love Me If You Want | 2 |
กิโยตีน

กีโยตีนในอังกฤษ
การประหารพระเจ้าหลุยส์ที่ 16
การประหาร พระราชินีมารี อ็องตัวแน็ต 16 ตุลาคม ค.ศ. 1793
โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง ผู้เสนอให้ประหารชีวิตโดยการตัดคอ แต่ตัวเขาไม่ใช่ผู้ประดิษฐ์กิโยตีน
กิโยตีน (ฝรั่งเศส: guillotine) เป็นชื่อเรียกของอุปกรณ์การประหารชีวิตของฝรั่งเศส ถูกประดิษฐ์ขึ้นในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสเพื่อใช้ตัดคอนักโทษ กิโยตีนประกอบโครงโดยส่วนมากจะเป็นไม้ ไว้สำหรับแขวนใบมีดรูปสี่เหลี่ยมคางหมู น้ำหนักประมาณ 40 กก. ใบมีดจะถูกแขวนไว้ในส่วนบนสุด ภายใต้ใบมีดจะเป็นส่วนที่ให้ผู้ถูกลงโทษวางศีรษะ เมื่อเชือกได้ถูกปล่อยหรือตัดลง ใบมีดที่หนักจะหล่นลงไม้ในระยะทางประมาณ 2.3 เมตร และตัดศีรษะผู้ถูกประหาร (ความสูงและน้ำหนักตามมาตรฐานกิโยตีนฝรั่งเศส)
ประเทศฝรั่งเศสได้ชื่อว่าเป็นประเทศแรกที่ใช้การประหารชีวิตด้วยกิโยตีน นายนีกอลา ฌัก แปลตีแย (Nicolas J. Pelletier) โจรปล้นสัญจรถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนเป็นคนแรกเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1792 ในช่วงเวลาใกล้เคียงกันในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 สหราชอาณาจักร มีเครื่องลงโทษลักษณะที่คล้ายกันชื่อกรงเหล็กตะแลงแกง และมีเครื่องลงโทษลักษณะคล้ายกันในประเทศอิตาลีและสวิตเซอร์แลนด์
นายแพทย์อ็องตวน หลุยส์ สมาชิกสมาคมศัลยศาสตร์ (Académie Chirurgical) เป็นบุคคลที่คิดค้นการทำงานของเครื่องกิโยตีน โดยเครื่องกิโยตีนตอนแรกได้ใช้ชื่อว่า ลูยซง (Louison) หรือลูยแซ็ต (Louisette) แต่ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "กิโยตีน" ตามชื่อของ ดร.โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง แพทย์ชาวฝรั่งเศสเป็นผู้เสนอแนะการประหารชีวิตโดยการตัดคอ ภายหลัง ดร.กิโยตีน ได้เปลี่ยนนามสกุล เนื่องจากไม่ต้องการใช้ชื่อสกุลเป็นคำเดียวกับวิธีการประหารชีวิต ทั้งนี้ก่อนการปฏิวัติฝรั่งเศส ผู้มีชื่อเสียงมักถูกตัดคอโดยดาบหรือขวาน ในขณะที่ชาวบ้านทั่วไปจะถูกแขวนคอ หรือวิธีการประหลาดต่าง ๆ ในช่วงของยุคกลาง (เช่น ถูกเผาหรือมัดกับล้อไม้) ในการตัดคอ มีหลายครั้งที่ตัดคอไม่สำเร็จในดาบแรก ทำให้เกิดความทรมานต่อผู้ถูกประหารชีวิต การใช้กิโยตีนจะทำให้ผู้ถูกประหารชีวิตเจ็บปวดน้อยที่สุด ในช่วงปฏิวัติฝรั่งเศส มีผู้ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนอย่างน้อย 20,000 คน โดยการประหารด้วยกิโยตีนถือเป็นที่สนใจของบุคคลทั่วไปเช่นกัน
กิโยตีนถือเป็นเครื่องประหารชนิดเดียวที่ถูกกฎหมาย จนกระทั่งยกเลิกกฎหมายประหารชีวิตในปี ค.ศ. 1881 อย่างไรก็ตาม ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ทวีปยุโรปได้ตกอยู่ภายใต้การยึดครองของนาซีเยอรมนี นาซีได้นำเครื่องกิโยตีนมาใช้ในการประหารชีวิตผู้ที่ต่อต้านระบอบนาซีในเยอรมนี บุคคลสุดท้ายที่ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนในฝรั่งเศสในที่สาธารณะ คือ ออยเกิน ไวด์มันน์ (Eugen Weidmann) อายุ 31 ปี ฆาตกรสังหาร 6 ศพชาวเยอรมัน โดยถูกตัดศีรษะเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1939 เวลา 16.32 น. ภายนอกคุกแซ็ง-ปีแยร์ (Saint-Pierre) ที่เมืองแวร์ซาย ส่วนบุคคลสุดท้ายที่ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนและเป็นผู้ถูกประหารชีวิตคนสุดท้ายในฝรั่งเศส คือ ฮามิดา จันดูบี (Hamida Djandoubi) อายุ 27 ปี ฆาตกรชาวตูนีเซียที่ลักพาตัว ทรมาน และสังหารเอลิซาเบธ บูสเกต์ อายุ 22 ปีโดยถูกตัดศีรษะที่ที่เรือนจำบัลเมต(Baumettes Prison) ในเมืองมาร์แซย์ เมื่อวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1977 เวลา 04:40 น.
แหล่งข้อมูลอื่น

รายละเอียดกิโยตีน เก็บถาวร 2005-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน รวมภาพ ประวัติ รายชื่อของกิโยตีน