stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำรวจนิวซีแลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

New Zealand Police
New Zealand Police – statistics
New Zealand Police Association
| ด ค กกองกำลังตำรวจแบ่งตามประเทศ |
| --- | --- |
แอฟริกา:  แอลจีเรีย  แองโกลา  เบนิน  บอตสวานา  บูร์กินาฟาโซ  บุรุนดี  แคเมอรูน  กาบูเวร์ดี  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  ชาด  คอโมโรส  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐคองโก  จิบูตี  อียิปต์  อิเควทอเรียลกินี  เอริเทรีย  เอสวาตินี  เอธิโอเปีย  กาบอง  แกมเบีย  กานา  แกมเบีย  กินี-บิสเซา  ไอวอรีโคสต์ (โกตดิวัวร์)  เคนยา  เลโซโท  ไลบีเรีย  ลิเบีย  มาดากัสการ์  มาลาวี  มาลี  มอริเตเนีย  มอริเชียส  โมร็อกโก  โมซัมบิก  นามิเบีย  ไนเจอร์  ไนจีเรีย  รวันดา  เซาตูแมอีปริงซีป  เซเนกัล  เซเชลส์  เซียร์ราลีโอน  โซมาเลีย  แอฟริกาใต้  ซูดานใต้  ซูดาน  แทนซาเนีย  โตโก  ตูนิเซีย  ยูกันดา  แซมเบีย  ซิมบับเว 
อเมริกา:  แอนทีกาและบาร์บิวดา  อาร์เจนตินา  บาฮามาส  บาร์เบโดส  เบลีซ  โบลิเวีย  บราซิล  แคนาดา  ชิลี  โคลอมเบีย  คอสตาริกา  คิวบา  ดอมินีกา  สาธารณรัฐโดมินิกัน  เอกวาดอร์  เอลซัลวาดอร์  กรีนแลนด์  กรีเนดา  กัวเตมาลา  กายอานา  เฮติ  ฮอนดูรัส  จาเมกา  เม็กซิโก  นิการากัว  ปานามา  ปารากวัย  เปรู  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ซูรินาม  ตรินิแดดและโตเบโก  สหรัฐ  อุรุกวัย  เวเนซุเอลา 
เอเชียและโอเชียเนีย:  อัฟกานิสถาน  ออสเตรเลีย  บาห์เรน  บังกลาเทศ  ภูฏาน  บรูไน  พม่า (เมียนมาร์)  กัมพูชา  จีน ฮ่องกง  มาเก๊า  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิหร่าน  อิรัก เคอร์ดิสถาน  อิสราเอล  ญี่ปุ่น  จอร์แดน  คาซัคสถาน  เกาหลีเหนือ  เกาหลีใต้  คูเวต  คีร์กีซสถาน  ลาว  เลบานอน  มาเลเซีย  มองโกเลีย  นาอูรู  เนปาล  นิวซีแลนด์  โอมาน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  ฟิลิปปินส์  กาตาร์  ซาอุดีอาระเบีย  สิงคโปร์  ศรีลังกา  ซีเรีย  ไทย  ทาจิกิสถาน  ตูวาลู  ติมอร์-เลสเต  เติร์กเมนิสถาน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อุซเบกิสถาน  เวียดนาม  เยเมน 
ยุโรป:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  สาธารณรัฐเช็ก  เดนมาร์ก  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  เยอรมนี  กรีซ  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  อิตาลี  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มอลตา  มอลโดวา  โมนาโก  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  มาซิโดเนียเหนือ  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน  สหราชอาณาจักร อังกฤษและเวลส์  สกอตแลนด์  ไอร์แลนด์เหนือ  ยิบรอลตาร์ 
รัฐที่ได้รับการรับรอง อย่างไม่สมบูรณ์:  อาร์ทซัค  คอซอวอ  ไซปรัสเหนือ  สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี  โซมาลีแลนด์  สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) 
ยุติปฏิบัติการ:  แอลเบเนีย (ฌ็องดาร์เมอรีแอลเบเนีย)  เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนีตะวันออก  ฟิลิปปินส์ INP  กองกำลังตำรวจฟิลิปปินส์  สาธารณรัฐประชาชนโปแลนด์  สภาพโซเวียต  ยูโกสลาเวีย (สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย) 
 ยามชายแดน  ยามฝั่ง  ศุลกากร  หน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย ประเภท  หน่วยข่าวกรอง
นีนา โซลไฮม์

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
ผู้ได้รับเหรียญรางวัล

รายการเหรียญรางวัล
ตัวแทนของ   นอร์เวย์ 
เทควันโด หญิง
โอลิมปิกฤดูร้อน
|  | ปักกิ่ง 2008 | + 67 กก. |
เวิลด์แชมเปี้ยนชิป
|  |  เชจู 2001  | เวลเธอร์เวท |
ยูโรเปี้ยนแชมเปี้ยนชิป
|  |  บอนน์ 2006  | เวลเธอร์เวท |
|  |  โรม 2008  | มิดเดิ้ลเวท |
นีนา โซลไฮม์ (นอร์เวย์: Nina Solheim; เกาหลี: 니나 솔헤임) มีชื่อในภาษาเกาหลีคือ โชมีซุน (เกาหลี: 조미선) เกิดวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1979 เป็นนักกีฬาเทควันโดชาวนอร์เวย์ ผู้ซึ่งเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน ค.ศ. 2004 กับค.ศ. 2008 โดยในปีค.ศ. 2004 เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันประเภทหญิงรุ่นน้ำหนัก +67 กก. เธอได้แพ้ หลอ เวย จากประเทศจีนภายหลังจากที่ได้รับบาดเจ็บที่หัวเข่า นอกจากนี้เธอได้รับเหรียญทองแดงจากรายการเวิลด์เทควันโดแชมเปี้ยนชิป 2001 ที่เมืองเจจู ประเทศเกาหลีใต้ และโซลไฮม์ได้รางวัลเหรียญทองรุ่นมิดเดิ้ลเวท (-72 กก.) ในรายการเวิลด์คัพ 2006 ที่กรุงเทพ ประเทศไทย และในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 เธอถูกเข้าตีโดย มาเรีย เอสปิโนซา ซึ่งเป็นชาวเม็กซิกัน และได้รับการอ้างเป็นเหรียญเงิน
โซลไฮม์ เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะนักกีฬาที่ประเทศนอร์เวย์ แม้ว่าเธอจะเกิดในประเทศเกาหลีใต้ แต่ในวัยเจ็ดเดือน เธอกับฝาแฝดของเธอที่มีชื่อว่าโมนาต่างได้รับเลี้ยงจากพ่อแม่บุญธรรมชาวนอร์เวย์ และเติบโตในเมืองนัมซุส ปัจจุบันเธออาศัยอยู่ในกรุงออสโล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ [ลิงก์เสีย]
ตราแผ่นดินของเบลเยียม

| ตราอาร์มของเบลเยียม |
| --- | --- |

ตราอาร์มรุ่นต่าง ๆ
ตราแผ่นดิน
ตราย่อใช้โดยรัฐบาลแห่งเบลเยียม
รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: พระมหากษัตริย์ สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม
เริ่มใช้: 17 มีนาคม ค.ศ. 1837
โล่: พื้นตราสีดำ, สิงโตยืนยกขาสองข้างหันข้างสีทอง (สิงโตเบลเยียม (Leo Belgicus))
ประคองข้าง: สิงโตสองตัวยืนยกขาสองข้างหันหน้าสีธรรมชาติ
คำขวัญ: ฝรั่งเศส: L'UNION FAIT LA FORCE ดัตช์: EENDRACHT MAAKT MACHT
อิสริยาภรณ์: เครื่องราชอิสริยาภรณ์เลโอโปลด์
ส่วนประกอบอื่น: มือแห่งความยุติธรรม, คทายอดสิงโต, หอกสองเล่มที่ปลายเป็นธงชาติเบลเยียม
ตราแผ่นดินของเบลเยียม (อังกฤษ: Coat of arms of Belgium) เป็นตราอาร์มของประเทศเบลเยียมที่เริ่มใช้เป็นตราประจำชาติเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1837 ตราแผ่นดินประกอบด้วยสิงโตเบลเยียม (Leo Belgicus) ตามมาตรา 193 (เดิมมาตรา 125) ของรัฐธรรมนูฐเบลเยียมที่ระบุว่า ชาติเบลเยียมใชสีแดง, เหลือง และ ดำเป็นสีประจำชาติ และตราอาร์มมีสิงโตเบลเยียมพร้อมด้วยคำขวัญ 'ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันนำมาซึ่งความแข็งแกร่ง' (UNITY MAKES STRENGTH) พระราชบัญญัติที่ออกเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1837 ระบุรูปทรงของตราอาร์มโดยบรรยายทั้งตรามหาลัญจกรณ์ และตราประทับของราชอาณาจักร
ตราใหญ่

นิยามของตราอย่างเป็นทางการ:
เหนือโล่เป็นหมวกเกราะเปิดกระบังมีพู่ประดับสีทอง ขอบสีดำ และเครื่องยอดเป็นมงกุฎ ด้านหลังโล่เป็นมือแห่งความยุติธรรมและคทายอดสิงโต สร้อยเครื่องราชอิสริยาภรณ์เลโอโปลด์ล้อมรอบโล่ ประคองข้างด้วยสิงโตสองตัวถือหอกที่ยอดเป็นธงชาติเบลเยียมสีแดง, เหลือง และ ดำ ใต้ฐานรองเป็นคำขวัญเป็นภาษาฝรั่งเศส: L'UNION FAIT LA FORCE หรือเป็นเป็นภาษาดัตช์: EENDRACHT MAAKT MACHT ('ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันนำมาซึ่งความแข็งแกร่ง') แถบคำขวัญเป็นพื้นสีแดงขอบเส้นขนานดำทั้งบนและล่าง ตัวอักษรของคำขวัญเป็นสีทอง ตั้งแต่ออกเป็นพระราชประกาศในปี ค.ศ. 1837 คำขวัญก็มิได้รับการแปลอย่างเป็นทางการ และมักจะใช้คำขวัญที่เป็นภาษาดัตช์ ตราที่บรรยายทั้งหมดอยู่ภายในเสื้อคลุมขนเออร์มินที่แต่งด้วยครุยและสายคาดที่มีปลายเป็นพู่ รวบยอดด้วยมงกุฎ ตอนบนสุดเหนือเสื้อคลุมเป็นแถบที่มีตราของจังหวัดเก้าจังหวัดที่ประกอบกันเป็นเบลเยียมในปี ค.ศ. 1837 ที่รวมทั้งอันท์เวิร์พ, ฟลานเดอร์สตะวันตก, ฟลานเดอร์สตะวันออก, ลีเยช, บราบองต์, เอโนต์, ลิมบวร์ก, ลักเซ็มเบิร์ก และ นาเมอร์
ตรามหาจลัญจกรณ์ใหญ่เป็นตราที่มิได้ใช้บ่อยครั้งนัก เมื่อใช้ก็จะใช้ในการประทับบนกฎหมายหรือสนธิสัญญาต่างประเทศ
เมื่อบราบองต์แบ่งแยกออกไปเป็นเฟล็มมิชบราบองต์, วอลลูนบราบองต์ และบรัสเซลส์ในปี ค.ศ. 1995 ตราอาร์มใหญ่ก็มิได้แสดงดินแดนจริงของเบลเยียม
ตราใหญ่ > ภาพตราอาร์ม

ตราอาร์มประจำพระองค์ สมเด็จพระราชาธิบดีเลออปอลที่ 1 1831-1865.
ตราประจำพระองค์ สมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 และ สมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1 1865-1921.
ตราอาร์มประจำพระองค์สมเด็จพระราชาธิบดีโบดวงแห่งเบลเยียม, สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม,สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม1921-2019.
ตราอาร์มประจำพระองค์ซึ่งได้ประกาศใช้ในปี 2019 ซึ่งเป็นตราอาร์มใน สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม.
ตราอาร์มประจำพระองค์  สมเด็จพระราชินีมาตีลด์แห่งเบลเยียม
ตราอาร์มประจำพระองค์ ใช้ในอดีตพระมหากษัตริย์ สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม
ตราอาร์มประจำพระองค์ ใช้ใน สมเด็จพระราชินีเปาลาแห่งเบลเยียม
ตราอาร์มอดีตสมเด็จพระราชินีนาถ
ตราอาร์มใช้ในดยุคแห่งบราบันต์
ตราอาร์มดัชเชสแห่งบราบันต์ ซึ่งใช้กับ เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ต ดัชเชสแห่งบราบันต์
ตราอาร์มเจ้าชายแห่งเบลเยียม
ตราอาร์มเจ้าหญิงแห่งเบลเยียม
ตราอาร์มที่ใช้ในเจ้าชายในเบลเยียม (อีกแบบหนึ่ง)
ตราอาร์มที่ใช้ในเจ้าหญิงในเบลเยียม (อีกแบบหนึ่ง)
ตราอาร์มประจำราชวงศ์เบลเยียม
ตราอาร์มแบบย่อประจำราชวงศ์
ดูเพิ่ม

ตราอาร์ม
นิยามของตรา
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กตราแผ่นดินของประเทศในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
กรีซ · คอซอวอ · โครเอเชีย · จอร์เจีย1 ·  เช็กเกีย · ซานมารีโน · เซอร์เบีย · ไซปรัส1 · เดนมาร์ก · ตุรกี2 · นครรัฐวาติกัน · นอร์เวย์ · เนเธอร์แลนด์ · บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา · บัลแกเรีย · เบลเยียม · เบลารุส · โปรตุเกส · โปแลนด์ · ฝรั่งเศส · ฟินแลนด์ · มอนเตเนโกร · มอลโดวา · มอลตา · มาซิโดเนีย · โมนาโก · ยูเครน · เยอรมนี · รัสเซีย2 · โรมาเนีย · ลักเซมเบิร์ก · ลัตเวีย · ลิกเตนสไตน์ · ลิทัวเนีย · สเปน · สโลวาเกีย · สโลวีเนีย · สวิตเซอร์แลนด์ · สวีเดน · สหราชอาณาจักร (นอร์เทิร์นไอร์แลนด์, เวลส์, สกอตแลนด์, อังกฤษ) · ออสเตรีย · อันดอร์รา · อาเซอร์ไบจาน1 · อาร์มีเนีย1 · อิตาลี · เอสโตเนีย · แอลเบเนีย · ไอซ์แลนด์ · ไอร์แลนด์ · ฮังการี
1. ทางภูมิศาสตร์อยู่ในทวีปเอเชีย แต่มักถูกจัดอยู่ในทวีปยุโรป เนื่องจากมีวัฒนธรรมที่คล้ายคลึงกัน; 2. มีพื้นที่ทั้งในทวีปยุโรปและในทวีปเอเชีย
ดัมดิน ซุคบาทาร์

| ดัมดิน ซุคบาทาร์ Дамдины Сүхбаатар |
| --- | --- |
ดัมดิน ซุคบาทาร์ ค.ศ. 1920-1922
เกิด: 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1893 อูลานบาตาร์ (คูเร) ราชวงศ์ชิง (มองโกเลีย)
เสียชีวิต: 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1923(1923-02-20) (30 ปี) มองโกเลีย
อาชีพ: ผู้นำทางทหาร, นักเคลื่อนไหวเพื่ออิสรภาพ
คู่สมรส: Yanjmaa Sukhbaatar
ดัมดิน ซุคบาทาร์ (มองโกเลีย: Дамдины Сүхбаатар; 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1893 - 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1923) เป็นผู้ก่อตั้งพรรคประชาชนมองโกเลีย และ ผู้บัญชาการกองทัพพลพรรคมองโกเลีย ในการปลดปล่อยอูลานบาตาร์ระหว่างการปฏิวัติมองโกเลียในปี ค.ศ. 1921 ในฐานะ "บิดาแห่งการปฏิวัติมองโกเลีย" และเป็นบุคคลสำคัญของชาติในฐานะนักต่อสู้เพื่อเอกราช
ประวัติพอสังเขป

- 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2436 ครอบครัวยากจนเกิดในตระกูลดัมดิน ตอนอายุ 14 เธอได้ศึกษาหาความรู้
- ในปี พ.ศ. 2454 เขามารับราชการทหารและทำงานเป็นผู้บัญชาการสรรพาวุธและยุทโธปกรณ์
- ในปี พ.ศ. 2461 เขาเข้าร่วมสงครามเพื่อประเทศของเขาและได้รับเกียรติจากนักสู้ผู้หนึ่งในผู้นำของการปฏิวัติประชาชนในปี พ.ศ. 2462 และมีบทบาทในความสัมพันธ์กับนักปฏิวัติรัสเซียโซเวียต
- ผู้แทนของรัฐสภาสมัยแรกของ MPP ในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2464
- ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2464 เขาเดินทางเยือนสหภาพโซเวียตและลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างสองประเทศและพบกับนายวลาดิมีร์ เลนิน
- ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2465 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่ทหาร
- 23 มีนาคม พ.ศ. 2466 ตอนอายุ 30 ปี เขาถูกฆ่าตาย
การปฏิวัติประชาชน

บทความหลัก: การปฏิวัติมองโกเลีย ค.ศ. 1921
เสียชีวิต

หลังการเสียชีวิต รัฐบาลมองโกเลียได้เปลี่ยนชื่อเมืองหลวงจาก คูเร เป็น อูลานบาตาร์ ("วีรบุรุษแดง") ต่อมาในปี ค.ศ. 1924 รัฐบาลมองโกเลียได้สถาปนาเครื่องอิสริยาภรณ์สูงสุดของมองโกเลียที่มีชื่อว่า เครื่องอิสริยาภรณ์ซุคบาทาร์ ร่างของซุคบาทาร์ ซึ่งเป็นวีรบุรุษผู้ทำการปฏิวัติได้รับการฝังร่าง ณ สุสานแห่งชาติอัลตัน-โอจีในปี ในปี ค.ศ. 1954 ทว่าในภายหลังได้มีการขุดเพื่อย้ายไปอยู่ที่สุสานซุคบาทาร์. ครั้นแล้วก็ได้มีการขุดศพของผู้ปกครองทั้งสองขึ้นอีกครั้งเพื่อทำพิธีเผา ก่อนที่จะมีการฝังเถ้าไว้ที่สุสานแห่งชาติ ในปี ค.ศ. 2005, โดยคณะนักบวชมหายาน
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์มองโกลเลีย
เครื่องอิสริยาภรณ์ซุคบาทาร์
จัตุรัสซุคบาทาร์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Damdin Sükhbaatar
Biography
Article เก็บถาวร 2009-06-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน about the 1921 revolution
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  โปแลนด์ 2 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef 
| [[วิกิพีเดีย:|ข้อมูลบุคคล]] |
| --- | --- |
ชื่อ: Sukhbaatar, Damdiny}
ชื่ออื่น: 
รายละเอียดโดยย่อ: Mongolian military leader
วันเกิด: February 2, 1893
สถานที่เกิด: present-day Mongolia
วันตาย: February 20, 1923
สถานที่ตาย: present-day Mongolia
แม่แบบ:ผู้นำมองโกเลีย
อนุสาวรีย์สถานที่กำเนิดของซุคบาทาร์
ซุคบาทาร์ (ทางขวา) กับภรรยาYanjmaa
ซุคบาทาร์ขณะกำลังขี่ม้า
ซุคบาทาร์ขณะเขียนหนังสือ
แถวหลังสุด จากซ้ายไปขวา:?,?, Rinchingiin Elbegdorj, Soliin Danzan, ดัมดิน ซุคบาทาร์, Ajvaagiin Danzan, Shumyatskii, ?, Bodoo
บาตาเวีย (เรือ ค.ศ. 1628)

บทความนี้เกี่ยวกับเรือ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ปัตตาเวีย
| --- | --- |

ประวัติ
สาธารณรัฐดัตช์
ตั้งชื่อตาม: ปัตตาเวีย, หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
เจ้าของ: บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (VOC)
สร้างเสร็จ: ค.ศ. 1628
Maiden voyage: 29 ตุลาคม ค.ศ. 1628
On board:: 341 คน  
Wrecked:: 4 มิถุนายน ค.ศ. 1629  
Location:: หมู่เกาะวัลลาบี, Houtman Abrolhos
ลักษณะเฉพาะ
ชั้น::  อีสต์อินเดียแมน
ขนาด (ตัน)::  650 ตัน
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  1,200 ตัน
ความยาว::  56.6 เมตร (186 ฟุต)
ความกว้าง::  10.5 เมตร (34 ฟุต)
ความสูง::  55 เมตร (180 ฟุต)
กินน้ำลึก::  5.1 เมตร (17 ฟุต)
แผนแล่นเรือ::  Full-rigged
Sail area:: 3,100 ตารางเมตร (33,000 ตารางฟุต)  
ความเร็ว::  5 นอต (9.3 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 5.8 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ยุทโธปกรณ์::  ปืนใหญ่เหล็กหล่อ 24 กระบอก
บาตาเวีย (ดัตช์: Batavia) เป็นเรือของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ สร้างในค.ศ. 1628 ที่เมืองอัมสเตอร์ดัมเพื่อเป็นเรือธงลำใหม่ของบริษัท บาตาเวีย ออกเดินทางไปยังเมืองปัตตาเวีย เมืองหลวงของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์เป็นครั้งแรกในปีนั้น แต่อัปปางที่หมู่เกาะ Houtman Abrolhos ทางชายฝั่งตะวันตกของออสเตรเลียในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1629
มีผู้โดยสาร 40 คนจมน้ำขณะว่ายไปยังเกาะหลังเรือแตก ฟรันซิสโก เปลเซิร์ต ผู้บัญชาการเรือตัดสินใจล่องเรือยาวไปยังปัตตาเวียกับลูกเรือบางส่วนเพื่อขอความช่วยเหลือ โดยให้เยโรนีมัส คอร์เนลิสคอยดูแล คอร์เนลิสส่งคนราว 20 คนไปยังเกาะใกล้เคียงโดยแสร้งให้ไปหาน้ำจืดแต่มีแผนจะทิ้งคนเหล่านี้ให้ตาย ก่อนตนเองจะก่อกบฏแล้วสังหารหมู่ผู้ที่ไม่ยอมอยู่ใต้อำนาจไปกว่าร้อยคน ผู้หญิงบางส่วนถูกเก็บไว้เป็นทาสทางเพศ ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นหญิงงามนาม ลูเครเชีย ยันส์ ซึ่งสงวนไว้ให้คอร์เนลิสคนเดียว
ขณะเดียวกันกลุ่มที่ถูกส่งไปค้นพบน้ำจืดอย่างไม่คาดฝัน และทราบเรื่องที่คอร์เนลิสก่อกบฏและฆ่าผู้คน กลุ่มคนเหล่านี้นำโดยวีบบี เฮย์สจึงตัดสินใจปราบคอร์เนลิส ทั้งสองฝ่ายสู้รบกันหลายครั้งจนกระทั่งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1629 เปลเซิร์ตกลับมาและทราบเรื่องที่เกิดขึ้น เขาทำการสอบสวนและประหารชีวิตคอร์เนลิสและพวกอีกหกคน กลายเป็นชาวยุโรปกลุ่มแรกที่ถูกประหารชีวิตตามกฎหมายในออสเตรเลีย ส่วนพวกของคอร์เนลิสอีกสองคนที่ทำผิดเล็กน้อยถูกปล่อยทิ้งในออสเตรเลียแผ่นดินใหญ่ กลายเป็นชาวยุโรปกลุ่มแรกที่อาศัยในออสเตรเลียอย่างถาวร จากผู้โดยสารกว่า 300 คน มีเพียง 122 คนที่รอดชีวิตจนถึงท่าเรือเมืองปัตตาเวีย
เหตุการณ์เรือ บาตาเวีย ถือเป็นหนึ่งในเรื่องสยองขวัญที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์การเดินเรือ และเป็นหัวข้อทางประวัติศาสตร์ที่มีการตีพิมพ์หลายครั้งนับตั้งแต่ครั้งแรกในค.ศ. 1647 บาตาเวีย เป็นอีกหนึ่งเรื่องเล่าเกี่ยวกับชาวยุโรปที่ติดต่อทวีปออสเตรเลีย นอกเหนือจากเรื่องการส่งนักโทษอังกฤษมาคุมขังที่นี่ สิ่งเกี่ยวข้องกับ บาตาเวีย อย่างท้ายเรือและโครงกระดูกผู้เสียชีวิตถูกเก็บรักษาที่พิพิธภัณฑ์ในเมืองฟรีแมนเทิล รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ขณะที่แบบจำลอง บาตาเวีย ถูกจอดเทียบท่าอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ในเมืองเลลีสตัด ประเทศเนเธอร์แลนด์
จังหวัดโกรนิงเงิน

| โกรนิงเงิน |
| --- | --- |
จังหวัดของเนเธอร์แลนด์
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: Grönnens Laid ("เพลงแห่งโกรนิงเงิน") 
ที่ตั้งของจังหวัดโกรนิงเงินในประเทศเนเธอร์แลนด์
พิกัด: 53°15′N 6°44′E﻿ / ﻿53.250°N 6.733°E﻿ / 53.250; 6.733
ประเทศ: เนเธอร์แลนด์
เมืองหลัก: โกรนิงเงิน
การปกครอง
 • King's Commissioner: มักซ์ ฟัน เดินแบร์ค (PvdA)
พื้นที่ (2010)
 • ทั้งหมด: 2,960 ตร.กม. (1,140 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 2,325 ตร.กม. (898 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 635 ตร.กม. (245 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 7
ประชากร (1 มกราคม 2014)
 • ทั้งหมด: 582,640 คน
 • อันดับ: ที่ 9
 • ความหนาแน่น: 200 คน/ตร.กม. (510 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: ที่ 8
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาฤดูร้อนยุโรปกลาง)
รหัส ISO 3166: NL-GR
เว็บไซต์: www.provinciegroningen.nl
โกรนิงเงิน (ดัตช์: Groningen) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของประเทศเนเธอร์แลนด์ มีเมืองหลวงชื่อเดียวกันคือเมืองโกรนิงเงิน จังหวัดโกรนิงเงินมีพรมแดนทางตะวันออกติดกับรัฐโลว์เออร์แซกโซนีของประเทศเยอรมนี ทางตอนใต้ติดกับจังหวัดเดรนเทอ ทางตะวันตกติดกับจังหวัดฟรีสลันด์ และทางเหนือติดกับทะเลวัดเดิน มีประชากร 585,881 คน (ค.ศ. 2019) และมีพื้นที่ 2960 ตารางกิโลเมตร
ในอดีต เคยเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรแฟรงก์ จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และสาธารณรัฐดัตช์ตามลำดับ ก่อนจะกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ในปัจจุบัน นอกจากนี้ ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 โกรนิงเงินเคยเป็นส่วนหนึ่งของสันนิบาตฮันเซอ ที่มีอิทธิพลในการค้าขายแถบทะเลบอลติกอีกด้วย
จังหวัดโกรนิงเงินมีเมืองหลวงชื่อเดียวกันคือเมืองโกรนิงเงิน มีพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่เกษตรกรรม มีท่าเรือริมทะเลมากมาย และเมื่อมีการค้นพบก๊าซธรรมชาติในปี ค.ศ. 1959 อุตสาหกรรมก๊าซและการแปรรูปได้มีบทบาทอย่างมากกับเศรษฐกิจและวิถีชีวิตของประชาชนในจังหวัด นอกจากนี้ ยังมีมหาวิทยาลัยโกรนิงเงินที่เก่าแก่และชื่อเสียงอีกด้วย
ประวัติศาสตร์

ประวัติศาสตร์ของจังหวัดโกรนิงเงินเริ่มต้นขึ้นจากการเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรฟรีเชีย ก่อนที่อาณาจักรจะพ่ายแพ้ให้กับราชอาณาจักรแฟรงก์ราวปี ค.ศ. 785 ชาร์เลอมาญ กษัตริย์ชาวแฟรงก์ได้ประกาศให้ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาประจำดินแดนที่ยึดครองใหม่นี้โดยให้ขึ้นตรงกับนักบุญลุดเกอร์
ราวศตวรรษที่ 11 เมืองโกรนิงเงินเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆในจังหวัดเดรนเทอ ซึ่งขึ้นตรงกับราชรัฐมุขนายกยูเทรกต์ และส่วนอื่นของจังหวัดตกเป็นของราชรัฐมุขนายกมึนสเตอร์ ในยุคกลาง โกรนิงเงินค่อนข้างมีเสรีภาพในการบริหารเมือง และราวศตวรรษที่ 14 ได้เข้าร่วมสันนิบาตฮันเซอ ที่มีอิทธิพลในการค้าแถบทะเลบอลติก  จนรุ่นเรืองสุดขีด แต่ในปี ค.ศ. 1514/15 โกรงนิงเงินตกเป็นส่วนหนึ่งของดัชชีแห่งเกลเดอร์ส และตกอยู่ใต้การปกครองของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คนับตั้งแต่ ค.ศ. 1536
ในช่วงสงคราม 80 ปีที่ชาวดัตช์ลุกฮือต่อต้านการปกครองของสเปน โกรนิงเงินได้ถูกปลดแอกจากกองทัพสเปนโดยชาวสาธารณรัฐดัตช์ในปี ค.ศ. 1594 และกลายเป็นจังหวัดหนึ่งของเนเธอร์แลนด์นับตั้งแต่นั้นมา
ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เนเธอร์แลนด์รวมทั้งโกรนิงเงินถูกยึดครองโดยพรรคนาซี เยอรมนี ก่อนจะได้รับการปลดปล่อยในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 จากผลการสู้รบในยุทธการโกรนิงเงิน
ภูมิศาสตร์

จังหวัดโกรนิงเงินตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเนเธอร์แลนด์ เป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 7 ของประเทศ มีพื้นที่ 2,960 ตารางกิโลเมตร แบ่งเป็นผืนบก 2,325 ตารางกิโลเมตรและผืนน้ำ 635 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ราวร้อยละ 80 เป็นพื้นที่เกษตรกรรม อีกร้อยละ 9 เป็นพื้นที่เมือง ร้อยละ 6 เป็นพื้นที่ธรรมชาติ ร้อยละ 3 เป็นพื้นที่โครงสร้างพื้นฐาน และอีกร้อยละ 2 เป็นพื้นที่สำหรับการพักผ่อน
ผืนดินในจังหวัดโกรนิงเงินค่อนข้างราบเรียบ พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล โดยจุดสูงสุดของจังหวัดคือ เขาฮัสเซอแบร์ก (Hasseberg) นั้นอยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเลเพียง 14.6 เมตรเท่านั้น
แหล่งก๊าซธรรมชาติของโกรนิงเงินเป็นแหล่งก๊าซที่ใหญ่เป็นอันดับ 8 ของโลก  มีการขุดเจาะตั้งแต่ ค.ศ. 1959 แต่มีรายงานว่าการขุดเจาะได้ส่งผลให้เกิดแผ่นดินไหวในจังหวัดอยู่เป็นประจำ บางครั้งรุนแรงถึงระดับ 3.6 ตามมาตราริกเตอร์  จึงเป็นปัญหาที่จังหวัดกำลังเผชิญอยู่ในปัจจุบัน
ทะเลวัดเดิน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกตั้งแต่ ค.ศ. 2009 ประกอบไปด้วยสันทรายและเกาะตามธรรมชาติที่ไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ 3 เกาะ นอกจากนี้ยังมีอุทยานแห่งชาติเลาเวอร์เมร์อยู่ภายในตัวจังหวัดตรงรอยต่อกับจังหวัดฟรีสลันด์อีกด้วย
จังหวัดโกรนิงเงินแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 20 เทศบาล โดยมีเมืองโกรนิงเงินมีประชากรมากที่สุด 231,299 คน รองลงมาคือ โอลดัมบต์ (ประชากร 38,129 คน) และสตัดสกานาล (ประชากร 31,789 คน)
เศรษฐกิจ

นอกจากเมืองโกรนิงเงินจะมีประชากรอยู่มากที่สุดเป็นอันดับ 6 ของประเทศแล้ว ยังเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของจังหวัดอีกด้วย มีหน่วยงานหลักได้แก่ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโกรนิงเงิน มหาวิทยาลัยโกรนิงเงิน เทศบาลเมืองโกรนิงเงิน ศูนย์บริการการศึกษา และบริษัทก๊าซยูนีเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่างบริษัทรอยัลดัตช์เชลล์ บริษัทเอ็กซอนโมบิล และรัฐเนเธอร์แลนด์
นอกจากนี้ บริเวณสามเหลี่ยมเอมส์ อันเป็นที่ตั้งของท่าเรือเดลฟ์ไซล์ และเอมส์ฮาเฟน ยังเป็นแหล่งเศรษฐกิจที่สำคัญของจังหวัด มีเรือบรรทุกสินค้าราว 11,589 จอดเทียบท่า (ค.ศ. 2015) คิดเป็นสินค้าราว 11,309,000 ตัน
วัฒนธรรม

โกรนิงเงินมีสำเนียงท้องถิ่นคือสำเนียงโกรนิงส์ ในตระกูลภาษาเยอรมันต่ำ และยังมีคนพูดภาษาฟรีเชียตะวันตกในบริเวณที่ติดกับจังหวัดฟรีสลันด์อีกด้วย แต่ทุกวันนี้ ชาวเมืองไม่นิยมพูดภาษาถิ่นเท่าไหร่นัก โดยเฉพาะในพื้นที่เมืองโกรนิงเงิน
วัฒนธรรม > อาหาร

อาหารดั้งเดิมของชาวโกรนิงเงินคือสตัมปอต ไส้กรอกแห้ง ซุปเครนท์เจอบราย ขนมโพฟเฟิร์ต และแพนเค้ก
วัฒนธรรม > กีฬา

จังหวัดโกรนิงเงินมีสโมสรฟุตบอลเพียงแห่งเดียวคือ เอฟซีโกรนิงเงิน ปัจจุบันเล่นในเอเรอดิวิซี นอกจากฟุตบอลแล้วยังมีสโมสรบาสเกตบอล วอลเลย์บอล และสปีดสเก็ตอีกด้วย
การศึกษา

การศึกษา มหาวิทยาลัยโกรนิงเงิน ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1614  และเป็นมหาวิทยาลัยวิจัยเพียงแห่งเดียวของจังหวัด มีนักศึกษาทั้งหมด 29,407 คนและบุคลากรมหาวิทยาลัย 5,238 คน (กันยายน ค.ศ. 2013) นอกจากนี้ยังมีสถาบันวิชาชีพขึ้นสูงฮันเซอ สเตนเดิน ตั้งอยู่ภายในเมืองโกรนิงเงินอีกด้วย
ดูเพิ่ม

โกรนิงเงิน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดโกรนิงเงิน
Website of the Province
Flag
Website of the Capital City
Alternative Website of the Capital City (Local Shops and Small Businesses)
Map of Groningen
Website of the University
Website of the Polytechnic
Map of Province เก็บถาวร 2005-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กจังหวัดในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- | --- |
|  เกลเดอร์ลันด์  โกรนิงเงิน  เซลันด์  เซาท์ฮอลแลนด์  เดรนเทอ  นอร์ทบราแบนต์  นอร์ทฮอลแลนด์  ฟรีสลันด์  เฟลโฟลันด์  ยูเทรกต์  ลิมบูร์ก  โอเฟอไรส์เซิล  |  เกลเดอร์ลันด์  โกรนิงเงิน  เซลันด์  เซาท์ฮอลแลนด์  เดรนเทอ  นอร์ทบราแบนต์  นอร์ทฮอลแลนด์  ฟรีสลันด์  เฟลโฟลันด์  ยูเทรกต์  ลิมบูร์ก  โอเฟอไรส์เซิล  |  |
| ด ค ก เครือราชรัฐบูร์กอญของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| --- | --- | --- |
| สิบเจ็ดมณฑล ในเนเธอร์แลนด์ |  อาร์ตัว (ถึง ค.ศ. 1659)  บราบันต์  เดรนเทอ1  ฟลานเดอร์ส  ฟรีสลันด์1  โกรนิงเงิน1  เกลเดอร์ส1  แอโน  ฮอลแลนด์1  ลิมบวร์ค  ลักเซมเบิร์ก  เมเชเลน  นาเมอร์  โอเฟอไรส์เซิล1  ยูเทรกต์1  เซลันด์1  ซุทเฟิน1  |  |
| เคาน์ตี |  บูร์กอญ2  |  |
| เสรีนคร |  เบอซ็องซง2  |  |
| รัฐบริวาร |  แอนต์เวิร์ป  เบรดา  |  |
 1 จนถึง ค.ศ. 1581  2 จนถึง ค.ศ. 1678 หมวดหมู่ ประวัติศาสตร์เนเธอร์แลนด์ รัฐสิ้นสภาพในประเทศเนเธอร์แลนด์ เครือราชรัฐบูร์กอญ รัฐในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
บิตอลา

| บิตอลา Битола |
| --- | --- |
เมือง
Širok Sokak street
   ธง Coat of arms
สมญา: Градот на конзулите "The City of Consuls"
คำขวัญ: Bitola, babam Bitola
บิตอลา
พิกัด: 41°01′55″N 21°20′05″E﻿ / ﻿41.03194°N 21.33472°E﻿ / 41.03194; 21.33472
ประเทศ: มาซิโดเนียเหนือ
Region: Pelagonia Statistical
Municipality: บิตอลา
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Nataša Petrovska (SDSM)
พื้นที่
 • เมือง: 422.39 ตร.กม. (163.09 ตร.ไมล์)
ความสูง: 576 เมตร (1,890 ฟุต)
ประชากร (2002)
 • เมือง: 74,550 คน
 • ความหนาแน่น: 180 คน/ตร.กม. (460 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล:  105,644 คน
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
Postal codes: 7000
รหัสพื้นที่: +389 (0)47
Car plates: BT
Climate: Cfb
เว็บไซต์: www.bitola.gov.mk
บิตอลา (อังกฤษ: Bitola /ˈbiːtoʊlə, -tələ/; มาซิโดเนีย: Битола [ˈbitɔɫa] ( ฟังเสียง)) เป็นนครทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศมาซิโดเนียเหนือ เมืองตั้งอยู่ทางแยกที่สำคัญที่เชื่อมภูมิภาคทางทิศใต้ของทะเลเอเดรียติกกับทะเลอีเจียนกับยุโรปกลาง และเป็นศูนย์กลางการปกครอง วัฒนธรรม อุตสาหกรรม การค้า และการศึกษา เป็นที่รู้จักในมาตั้งแต่สมัยจักรวรรดิออตโตมันในฐานะ "นครแห่งกงสุล" เนื่องจากมีสถานกงสุลของประเทศจากยุโรปหลายแห่ง
บิตอลาในยุคออตโตมันมีชื่อว่า Manastir หรือ Monastir ถือเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดเมืองหนึ่งของประเทศมาซิโดเนียเหนือ บิตอลาเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศ
ธรหรา

| หอคอยธรหรา |
| --- | --- |
Dharahara
หอคอยธรหรา

ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: ถูกรื้อถอน
ประเภท: หอคอย
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมกาฐมาณฑุ
เมือง: กาฐมาณฑุ
ประเทศ: ประเทศเนปาล
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2375
รื้อถอน: 25 เมษายน พ.ศ. 2558 (ถูกทำลาย)
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: ภีมเสน ถาปา
หอคอยธรหรา [ทะ-ระ-หะ-รา] (เนปาล: धरहरा) หรือ หอคอยภีมเสน เป็นหอคอยสูง 61.88 ม. (203.0 ฟุต) เป็นจำนวน 9 ชั้น ตั้งอยู่ในจัตุรัสดูร์บาร์ ในกรุงกาฐมาณฑุ ได้ถูกสร้างขึ้นในปี 1832 โดยนายภีมเสน ถาปา นายกรัฐมนตรีสมัยนั้น อาคารได้รับการจำแนกจากองค์การยูเนสโกว่าเป็นส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรมกาฐมาณฑุ สถาปัตยกรรมเฉพาะตัวของเมืองกาฐมาณฑุ
ภายในหอคอยประกอบด้วย บันไดวนแบบสไปรอล จำนวน 213 ขั้น โดยในชั้นที่ 8 เป็นส่วนระเบียงสามารถมองทิวทัศน์ได้โดยรอบเมืองกาฐมาณฑุ และมีเสาสัมฤทธิ์ ซึ่งสูง 5.2 ม. (17 ฟุต) ประดับในส่วนยอดของหอคอย หอคอยได้เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมภายในตั้งแต่ปี 2005 จนถึงวันที่อาคารถล่มในปี 2015
โครงสร้างส่วนใหญ่ของอาคารได้พังถล่มลงมา จากเหตุการณ์แผ่นดินไหวใหญ่ในเนปาล แต่ก็ยังมีส่วนฐานที่ยังหลงเหลืออยู่
ประวัติ

หอคอยธรหรา เป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงสุดในประเทศเนปาลและเป็นอดีตสูงอันดับ 2 เดิมหอคอยแรก ชื่อหอคอยภีมเสน (Bhimsen tower) ได้ถูกสร้างขึ้นก่อน 8 ปี ในปี 1824 ประกอบด้วย จำนวนชั้นความสูง 11 ชั้น ซึ่งสูงกว่าหอคอยธรหรา 2 ชั้น โดยหอคอยทั้งสองถูกสร้างขึ้นโดยภีมเสน ถาปา นายกรัฐมนตรีเนปาลสมัยนั้น เพื่อถวายให้แก่สมเด็จพระราชินีลลิตตริปุราสุนทรี (Lalit Tripura Sundari) ผู้ซึ่งเป็นหลานสาวของภีมเสน
ในปี 1834 ได้เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวใหญ่ในเนปาล หอคอยทั้ง 2 ก็สามารถรอดเหตุการณ์ครั้นนั้นมาได้ แต่หอคอยภีมเสนได้รับความเสียหายหนัก จนมาถึงเหตุการณ์แผ่นดินไหวใหญ่อีกครั้งในวันที่ 15 มกราคม 1934 หอคอยภีมเสนก็พังถล่มลงมา เหตุการณ์นี้ทำให้หอคอยเหลือเพียง 2 ชั้นจากเดิม 11 ชั้น ในเวลาต่อมา นายชุทธสัมเศร นายกรัฐมนตรีเนปาลสมัยนั้น ก็ได้สั่งให้ปรับปรุงหอคอยธรหราที่เสียหายบางส่วน ส่วนหอคอยภีมเสนก็ได้รื้อถอนไป สมเด็จพระราชินีลลิตตริปุราสุนทรีจึงได้พระราชทานชื่อให้หอคอยธรหรา เป็นหอคอยภีมเสนแทนหอคอยเดิมที่ถล่มไป
หอคอยธรหรา ส่วนหนึ่งได้ถูกสร้างเพื่อใช้เป็นหอสังเกตการณ์สำหรับกองทัพ เมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่สงบ ก็จะมีการส่งสัญญาณผ่านแตรเขาวัวจากด้านบนของหอคอย และประเพณีการเป่าแตรเขาวัวก็ยังคงมีให้เห็นจนถึงวันสุดท้ายที่หอคอยถล่มลงมา
ในวันที่ 25 เมษายน 2015 ก็ได้เกิดแผ่นดินไหวอีกครั้งในเนปาล ขนาด 7.8 แมกนิจูด มีจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหวจากเมืองลัมชุง ประเทศเนปาล ออกไป 29 กิโลเมตร เป็นเหตุให้อาคารถล่มลงมาทั้งหมดเหลือเพียงส่วนฐาน และร่างผู้เสียชีวิตภายในหอคอยกว่า 180 ศพในซากปรักหักพัง