stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สนธิสัญญาควบคุมอาวุธบนพื้นสมุทร

| สนธิสัญญาว่าด้วยการห้ามจัดวางอาวุธนิวเคลียร์และอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูงอื่น บนพื้นสมุทร และพื้นมหาสุมทร กับทั้งใต้ดินแห่งพื้นสมุทรและพื้นมหาสุทรดังกล่าว |
| --- | --- |
ประเทศที่ให้สัตยาบันและลงนามสนธิสัญญา    เข้าร่วม   ลงชื่อในสนธิสัญญา แต่ยังไม่ได้ให้สัตยาบัน   ไม่ได้เข้าร่วม
วันลงนาม: 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1971
วันมีผล: 18 พฤษภาคม 1972
เงื่อนไข: 22 ประเทศให้สัตยาบัน (รวมถึงรัฐอาณานิคม)
ผู้ลงนาม: 84
ภาคี: 94 (ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ.2014)
ผู้เก็บรักษา: รัฐบาลสหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร และสหภาพโซเวียต
ภาษา: อังกฤษ, ฝรั่งเศส, รัสเซีย, สเปน และจีน
ข้อความทั้งหมด
 Seabed Arms Control Treaty ที่ วิกิซอร์ซ
สนธิสัญญาควบคุมอาวุธบนพื้นสมุทร (อังกฤษ: Seabed Arms Control Treaty) หรือ สนธิสัญญาพื้นสมุทร (อังกฤษ: Seabed Treaty) เป็นความตกลงพหุภาคีระหว่างสหรัฐอเมริกา สหภาพโซเวียต สหราชอาณาจักร และอีก 84 ประเทศ ซึ่งห้ามจัดวางอาวุธนิวเคลียร์ หรือ "อาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง" บนพื้นสมุทร (seabed) ใกล้จากแนวชายฝั่ง 12 ไมล์ (22.2 กม.) สนธิสัญญาดังกล่าวเปิดโอกาสให้ประเทศผู้ลงนามสังเกตการณ์ "กิจกรรม" พื้นสมุทรทั้งหมดของประเทศผู้ลงนามรายอื่นที่อยู่นอกเหนือเขต 12 ไมล์ เพื่อยืนยันการปฏิบัติตาม
สนธิสัญญาดังกล่าวมีชื่อเต็มว่า "สนธิสัญญา ว่าด้วยการห้ามจัดวางอาวุธนิวเคลียร์และอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูงอื่น บนพื้นสมุทร และพื้นมหาสุมทร กับทั้งใต้ดินแห่งพื้นสมุทรและพื้นมหาสุทรดังกล่าว" (Treaty on the Prohibition of the Emplacement of Nuclear Weapons and other Weapons of Mass Destruction on the Sea-Bed and the Ocean Floor and in the Subsoil Thereof)
เช่นเดียวกับสนธิสัญญาแอนตาร์กติก สนธิสัญญาอวกาศ และสนธิสัญญาเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์ สนธิสัญญาควบคุมอาวุธบนพื้นสมุทรนี้มุ่งห้ามนำความขัดแย้งระหว่างประเทศและอาวุธนิวเคลียร์เข้าสู่ดินแดนที่ปลอดสิ่งดังกล่าวอยู่ตราบบัดนี้ อย่างไรก็ตาม การบรรลุความตกลงเกี่ยวกับพื้นท้องทะเลนี้ได้เกี่ยวข้องกับปัญหาที่ไม่ได้เจรจากันในการวางกรอบอีกสองความตกลงข้างต้น
สนธิสัญญาดังกล่าวเปิดให้ลงนามในวอชิงตัน ดี.ซี., ลอนดอน และมอสโก เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1971 และมีผลบังคับใช้เมื่อวนัที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 เมื่อสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และสหภาพโซเวียต และอีกมากกว่า 22 ประเทศ ได้รับมอบสัตยาบันสาร
ดูเพิ่ม

องค์การพื้นสมุทรระหว่างประเทศ (International Seabed Authority)
แหล่งข้อมูลอื่น

ตัวบทแห่งสนธิสัญญา
Seabed Arms Control Treaty, Federation of American Scientists
Treaty on the Prohibition of the Emplacement of Nuclear Weapons and other Weapons of Mass Destruction on the Sea-Bed and the Ocean Floor and in the Subsoil Thereof, United States Department of State
Signatories list
↑  "Treaty on the Prohibition of the Emplacement of Nuclear Weapons and Other Weapons of Mass Destruction on the Sea-Bed and the Ocean Floor and in the Subsoil Thereof". United Nations Office for Disarmament Affairs. สืบค้นเมื่อ 2015-02-13.
สนับแข้ง

สนับแข้งในกีฬาฟุตบอล
สนับแข้ง (อังกฤษ: shin guard หรือ shin pad) เป็นอุปกรณ์ที่ใช้สวมใส่ป้องกันแข้งของนักกีฬา โดยปกติใช้ในกีฬาฟุตบอล เบสบอล ฮอกกีน้ำแข็ง ฮอกกีสนาม ลาคลอสส์ รักบี้ คริกเกต และอื่น ๆ มีอยู่ในข้อบังคับให้สวมใส่ในกติการกีฬาหลายชนิดหรือสวมโดยสมัครใจโดยผู้มีส่วนร่วมเพื่อป้องกันการบาดเจ็บ
สถาบันเทคโนโลยียานยนต์มหาชัย

| --- | --- |

ชื่อย่อ: สทม./MIAT
คติพจน์: บัณฑิตเทคโนโลยีที่มีคุณภาพ
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
สถาปนา: 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 (12 ปี)
นายกสภาฯ: ดร.ดิเรก วรรณเศียร
อธิการบดี: ดร.ภักดี ฐานปัญญา
ผู้ศึกษา: 146 คน
ที่ตั้ง: 64/1 หมู่ที่ 4 ถนนพระราม 2 ตำบลบางน้ำจืด อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร 74000
สี: ██ สีส้มแสด
เว็บไซต์: www.miat.ac.th
สถาบันเทคโนโลยียานยนต์มหาชัย (อังกฤษ: Mahachai Institute of Automotive Technology) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย ดำเนินการโดยบริษัท พี.เอ็ม.ที.เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด ก่อตั้งขึ้นโดยได้รับอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 เป็นสถาบันอุดมศึกษาที่เน้นการเรียนการสอนด้านยานยนต์
ประวัติ

สถาบันเทคโนโลยียานยนต์มหาชัย เป็นสถาบันอุดมศึกษาในเครือฐานปัญญา เอ็ดดูเคชั่น กรุ๊ป  โดยได้รับอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการให้จัดการศึกษาในระดับปริญญา เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 ตั้งอยู่บนพื้นที่ 11 ไร่ บริเวณหมู่ที่ 4 ถนนพระราม 2 ตำบลบางน้ำจืด อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร
ปัจจุบันมี ดร.ภักดี ฐานปัญญา เป็นอธิการบดี
หลักสูตร > ระดับปริญญาตรี

สาขาวิชาเทคโนโลยียานยนต์
สาขาวิชาเทคโนโลยีการจัดการ
วิชาเอกการจัดการธุรกิจ
วิชาเอกการจัดการธุรกิจยานยนต์
วิชาเอกการจัดการอุตสาหกรรม
สาขาวิชาการบัญชี
สาขาวิชาการจัดการธุรกิจสมัยใหม่
หลักสูตร > ระดับประกาศนียบัตร

หลักสูตรพ่นสีรถยนต์
สนธิสัญญาไม่เสมอภาค

สนธิสัญญาไม่เสมอภาค (อังกฤษ: unequal treaty) เป็นชื่อที่ชาวจีนตั้งให้กับชุดสนธิสัญญา ที่ลงนามระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ระหว่างจีน (ส่วนใหญ่หมายถึง ราชวงศ์ชิง ) กับมหาอำนาจตะวันตกต่าง ๆ (โดยเฉพาะ จักรวรรดิอังกฤษ ฝรั่งเศส จักรวรรดิเยอรมัน สหรัฐอเมริกาและจักรวรรดิรัสเซีย) และจักรวรรดิญี่ปุ่น  ข้อตกลงซึ่งมักบรรลุหลังจากความพ่ายแพ้ทางทหารหรือการข่มขู่จะรุกรานทางทหาร โดยมีเงื่อนไขที่ได้ประโยชน์ฝ่ายเดียว โดยกำหนดให้จีนต้องยกดินแดน จ่ายค่าปฏิกรรมสงคราม เปิดท่าเรือตามสนธิสัญญา ยกเลิกอำนาจการกำหนดภาษีศุลกากรด้วยตนเอง และการให้สิทธิสภาพนอกอาณาเขตแก่พลเมืองต่างชาติ
ด้วยกระแสชาตินิยมจีนและการต่อต้านจักรวรรดินิยมที่เพิ่มขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1920 ทั้งพรรคก๊กมินตั๋งและพรรคคอมมิวนิสต์จีนใช้แนวคิดนี้เพื่ออธิบายถึงประสบการณ์ของจีนในการสูญเสียอำนาจอธิปไตย ระหว่างปี 1840 ถึง 1950 คำว่า "สนธิสัญญาไม่เสมอภาค" นั้นมีความเกี่ยวข้องกับแนวคิดของ"ศตวรรษแห่งความอัปยศอดสู"ของจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการต้องยอมยกดินแดนให้เป็นเขตเช่าแก่มหาอำนาจต่างชาติ และการสูญเสียอำนาจการตั้งภาษีศุลกากรผ่านท่าเรือตามสนธิสัญญา
ญี่ปุ่นและเกาหลียังใช้คำนี้เพื่ออ้างถึงสนธิสัญญาหลายฉบับที่ส่งผลให้สูญเสียอำนาจอธิปไตยในระดับที่แตกต่างกันไป
สนธิสัญญาเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สนธิสัญญากรุงเทพฯ (แก้ความกำกวม)
สนธิสัญญาเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อังกฤษ: Southeast Asian Nuclear-Weapon-Free Zone Treaty - SEANWFZ) หรือ สนธิสัญญากรุงเทพฯ พ.ศ. 2538 เป็นสนธิสัญญาระงับอาวุธนิวเคลียร์ระหว่าง 10 รัฐสมาชิกสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ได้แก่ บรูไน กัมพูชา อินโดนีเซีย มาเลเซีย พม่า สิงคโปร์ ไทย ลาว ฟิลิปปินส์ และเวียดนาม สนธิสัญญาดังกล่าวเปิดให้ลงนามที่การประชุมสนธิสัญญาในกรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2538 และมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2540 และกำหนดให้ประเทศภาคีห้ามพัฒนา ผลิตหรือได้มาซึ่ง ครอบครองหรือควบคุมเหนืออาวุธนิวเคลียร์
เขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์ดังกล่าว หมายถึงดินแดนของรัฐภาคี ตลอดจนไหล่ทวีปและเขตเศรษฐกิจจำเพาะของรัฐภาคี "ดินแดน" หมายถึงดินแดนทางบก แหล่งน้ำภายใน ทะเลอาณาเขต น่านน้ำหมู่เกาะ ก้นทะเล ตลอดจนใต้ดินดังกล่าวและน่านฟ้าเหนือดินแดนด้วย
สนธิสัญญาฯ ยังมีพิธีสาร ซึ่งมีใจความว่า รัฐอาวุธนิวเคลียร์ห้ารัฐซึ่งรับรองโดยสนธิสัญญาไม่แพร่ขยายอาวุธนิวเคลียร์ กล่าวคือ จีน สหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส รัสเซียและสหราชอาณาจักร (ห้าสมาชิกถาวรของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ) การรับรองสนธิสัญญา และไม่มีส่วนละเมิดสนธิสัญญาโดยรัฐภาคี ไม่มีรัฐอาวุธนิวเคลียร์ใดลงนามในพิธีสารนี้xxxxxxxxxxxxxxxxx
เบื้องหลัง

รากฐานในการจัดทำสนธิสัญญาเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (SEANWFZ) เริ่มขึ้นตั้งแต่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 เมื่อห้ารัฐผู้ก่อตั้งสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อันประกอบด้วย อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ และไทย ประชุมกันที่กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย และลงนามแถลงการณ์ว่าด้วยเขตสันติภาพ เสรีภาพและความเป็นกลาง (ZOPFAN) ของอาเซียน เป้าหมายหนึ่งของอาเซียนยังเป็นการจัดทำ SEANWFZ
อย่างไรก็ดี จากบรรยากาศทางการเมืองในเวลานั้น รวมทั้งการแข่งขันระหว่างสมาชิกและความขัดแย้งในภูมิภาค และสงครามเย็น เป็นผลให้มีความเป็นไปได้น้อยที่จะจัดทำ SEANWFZ และข้อเสนอจัดตั้งพื้นที่ปลอดนิวเคลียร์อย่างเป็นทางการได้ล่าช้ามากระทั่งคริสต์ทศวรรษ 1990 หลังสงครามเย็นสิ้นสุดไปและความขัดแย้งได้รับการตกลงกันแล้ว รัฐสมาชิกได้เริ่มความพยายามจัดตั้งเขตปลอดนิวเคลียร์อีกครั้ง หลังการเจรจาและการทำสนธิสัญญาให้แล้วเสร็จโดยคณะทำงานอาเซียน สนธิสัญญา SEANWFZ ได้ลงนามโดยหัวหน้ารัฐบาลของ 10 รัฐสมาชิกอาเซียนเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2538 สนธิสัญญามีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2540 หลังทุกประเทศให้สัตยาบัน ยกเว้นประเทศฟิลิปปินส์ ก่อนจะมามีผลใช้บังคับอย่างสมบูรณ์เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2544 หลังฟิลิปปินส์ให้สัตยาบัน ซึ่งมีผลห้ามอาวุธนิวเคลียร์ทั้งหมดในภูมิภาค
สนธิสัญญาสันติภาพปารีส (ค.ศ. 1783)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สนธิสัญญาปารีส
| --- | --- |
แผนที่แสดงทวีปอเมริกาเหนือภายหลังจากสนธิสัญญาสันติภาพ (ค.ศ. 1783)
ประเภท:  ทวิภาคี  สนธิสัญญาสันติภาพ 
บริบท: เพื่อยุติสงครามปฏิวัติอเมริกา
วันลงนาม: 3 กันยายน ค.ศ. 1783 (1783-09-03)
ที่ลงนาม: ปารีส, ฝรั่งเศส
วันมีผล: 25 พฤศจิกายน 1783
เงื่อนไข: ให้สัตยาบันโดยบริเตนใหญ่และฝรั่งเศส - เนเธอร์แลนด์ร่วมลงนามภายหลังในปีค.ศ. 1784
ผู้ลงนาม: ดยุกแห่งแมนเชสเตอร์ แดเนียล เฮลส์ ฝรั่งเศส: เคานต์ เดอ แวร์แฌน  สเปน:  เคานต์แห่งอารันดา เนเธอร์แลนด์  (20 พ.ค. 1784)  ดัตช์: มาธีอุส เลสตีฟนอน และ เจอราร์ด แบรนต์เซน
ภาคี: บริเตนใหญ่  ฝรั่งเศส   สเปน   เนเธอร์แลนด์
ผู้ให้สัตยาบัน:  ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่    สหรัฐอเมริกา    ราชอาณาจักรฝรั่งเศส    ราชอาณาจักรสเปน    สาธารณรัฐดัตช์
ภาษา:  อังกฤษ  ฝรั่งเศส  สเปน  ดัตช์ 
สนธิสัญญาสันติภาพปารีส (อังกฤษ: The Peace Treaty of Paris) ค.ศ. 1783 เป็นกลุ่มสนธิสัญญาที่ยุติสงครามปฏิวัติอเมริกา ที่ลงนามเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1783 โดยมีตัวแทนคือ พระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งบริเตนใหญ่ ลงนาม ณ กรุงปารีส ร่วมกับตัวแทนจากสหรัฐอเมริกา โดยเป็นส่วนหนึ่งของ สนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1783) ในขณะที่สนธิสัญญาอีกสองฉบับที่ลงนาม ณ พระราชวังแวร์ซาย ระหว่างผู้แทนพระองค์ของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส และพระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งสเปน โดยเรียกกันว่าสนธิสัญญาแวร์ซาย (ค.ศ. 1783) โดยในวันก่อนหน้าการลงนาม ได้มีการลงนามรับรองสนธิสัญญาล่วงหน้าแล้วระหว่างตัวแทนรัฐบาลของสาธารณรัฐดัตช์ แต่สนธิสัญญาฉบับสุดท้ายที่ยุติสงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ครั้งที่สี่นั้นก็ยังไม่ได้ลงนามกันจนกระทั่งวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1784
ดูเพิ่ม

สงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ครั้งที่สี่
สงครามปฏิวัติอเมริกา
สนธิสัญญาว่าด้วยความช่วยเหลือซึ่งกันและกันฝรั่งเศส-โซเวียต

สนธิสัญญาให้ความช่วยเหลือระหว่างกันระหว่างฝรั่งเศส-โซเวียต 
(อังกฤษ: Franco-Soviet Treaty of Mutual Assistance) เป็นสนธิสัญญาสองฝ่ายระหว่างทั้งสองประเทศ มีเป้าหมายที่จะจำกัดวงของการรุกรานจากเยอรมนีในปี ค.ศ. 1935 สนธิสัญญานี้เป็นไปตามนโยบายของ  หลุยส์ บาร์ธู รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศของฝรั่งเศส แต่เขาถูกลอบสังหารเสียก่อนที่การเจรจาจะสำเร็จผล  ผู้สืบทอดตำแหน่งของเขาคือ ปิแอร์ ลาวาล เกิดความสงสัยเกี่ยวกับความจำเป็นและประโยชน์ที่จะได้จากการตกลงเป็นพันธมิตรกับสหภาพโซเวียต อย่างไรก็ตาม หลังจากมีการประกาศฟื้นฟูกองทัพเยอรมันในเดือนมีนาคม 1935 รัฐบาลฝรั่งเศสก็กดดันให้เขาต้องฝืนใจเจรจากับสหภาพโซเวียตให้สำเร็จ
เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 1935 ฝรั่งเศสและสหภาพโซเวียตได้ข้อสรุปในการลงนามในสนธิสัญญาให้ความช่วยเหลือระหว่างกัน ปิแอร์ ลาวาล ได้ยึดหลักปลอดภัยไว้ก่อนเพื่อให้ความมั่นใจว่าข้อตกลงของทั้งสองฝ่ายนั้นจะตรงกันอย่างแน่นอนกับข้อตกลงของสันนิบาตชาติและสนธิสัญญาโลคาร์โน การให้การสนับสนุนกันทางทหารนั้นจะได้รับในทันทีที่ส่งสนธิสัญญาดังกล่าวให้กับสันนิบาตชาติ และความเห็นพ้องต้องกันกับชาติอื่นๆ ที่ลงนามในสนธิสัญญาโลคาร์โน ประสิทธิภาพของสนธิสัญญาดังกล่าวนั้นได้ถูกบ่อนทำลายโดยการยืนกรานปฏิเสธของรัฐบาลฝรั่งเศสที่จะยอมรับเงื่อนไขของสัญญา ซึ่งทั้งสองฝ่ายสามารถเข้าไปมีส่วนร่วมกับเหตุการณ์กับเยอรมนี
หลังจากสนธิสัญญาดังกล่าว ได้มีการเปรียบเทียบว่าสนธิสัญญาดังกล่าวนั้นเป็นมากกว่าภัยทางการทูตต่อเยอรมนีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ผู้สังเกตการณ์ได้กล่าวว่าแนวรบทั้งสองด้านจะไม่ส่งผลกระทบต่อเยอรมนีไม่มากนัก และควรที่จะดำเนินการต่อด้วยนโยบายต่างประเทศที่รุนแรง ชาติในสนธิสัญญาโลคาร์โนส่วนใหญ่รู้สึกว่ามันเป็นการกระทำที่จะลากพวกเขาไปสู่ความพินาศ และการเข้าสู่สงครามกับเยอรมนีนั้นจะเป็นประโยชน์ต่อสหภาพโซเวียตเอง  และฮิตเลอร์ยังได้ใช้สาเหตุดังกล่าวในการยึดครองไรน์แลนด์ หลังจากที่เยอรมนีเสียเปรียบอย่างมากจากสนธิสัญญาแวร์ซาย
เนื้อหา

มาตราที่ 1
ในกรณีที่ฝรั่งเศสหรือสหภาพโซเวียตนั้นได้รับผลกระทบจากความขัดแย้งจากรัฐอื่นๆ ภายในทวีปยุโรป ฝรั่งเศสและสหภาพโซเวียตจะให้ความร่วมมือระหว่างกัน ในความพยายามที่จะดำรงรักษาเนื้อหาในมาตราที่ 10 ของสนธิสัญญาสันนิบาตชาติ
มาตราที่ 2
ในกรณีที่เกิดเหตุการณ์อย่างที่ได้อธิบายไว้ในมาตราที่ 15 วรรค 7 ของสนธิสัญญาสันนิบาตชาติ ฝรั่งเศสและสหภาพโซเวียตจะช่วยเหลือกันในกรณีที่เกิดความขัดแย้งในมหาสมุทรแปซิฟิก และยังคงอยู่ในฐานะผู้ไม่รุกรานของรัฐยุโรป ทั้งสองประเทศก็จะให้ความช่วยเหลือระหว่างกัน
มาตราที่ 3
การพิจารณาความจริงที่ว่า ตามบทบัญญัติในมาตราที่ 16 ของสนธิสัญญาแห่งสันนิบาตชาติ สมาชิกทุกประเทศซึ่งเข้าสู่สงครามดังที่ได้บัญญัติไว้ในมาตราที่ 12 มาตราที่ 13 หรือมาตราที่ 15 ของสนธิสัญญา คือ  ipso facto ซึ่งได้รับการพิจารณาว่าเป็นการกระทำเพื่อการทำสงครามกับประเทศอื่นๆ ซึ่งเป็นสมาชิก ฝรั่งเศสและสหภาพโซเวียต และมอบความช่วยเหลือให้แก่ประเทศที่ถูกโจมตีตามที่ได้บัญญัติไว้ในมาตราที่ 16 ของสนธิสัญญาแห่งสันนิบาติชาติ การบังคับนี้ยังรวมไปถึงฝรั่งเศสหรือสหภาพโซเวียตด้วย ตามบทบัญญัติในมาตราที่ 17 วรรค 1 และ 3 ของสนธิสัญญาแห่งสันนิบาตชาติ
Protocole de Signature
มาตราที่ 1
เป็นที่เข้าใจกันว่าผลที่ตามมาเนื่องจากบทบบัญญัติในมาตราที่ 3 นั้นจะบังคับให้คู่สัญญาได้มอบความช่วยเหลือระหว่างกันในทันทีทันใด ตามที่ได้บัญญัติไว้ในมาตราที่ 16 ของสนธิสัญญาแห่งสันนิบาตชาติ
สนามกีฬาพระราชวังสนามจันทร์

สนามกีฬาพระราชวังสนามจันทร์ (อังกฤษ: Sanam Chan Palace Sports Stadium) เป็นสนามกีฬาในจังหวัดนครปฐม ซึ่งจะอยู่ในพระราชวังสนามจันทร์ ถูกใช้ในการแข่งขันฟุตบอล และเป็นสนามของ นครปฐม ยูไนเต็ด สนามนี้สามารถบรรจุคนได้ถึง 6,000 คน
13°49′14″N 100°02′55″E﻿ / ﻿13.820515°N 100.048519°E﻿ / 13.820515; 100.048519
สถาบันการบินพลเรือน

| --- | --- |
Civil Aviation Training Center
ตราสัญลักษณ์ของสถาบัน
ชื่อเดิม: ศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย
ชื่อย่อ: สบพ. / CATC
คติพจน์: ทนฺโต เสฏฺโฐ มนุสฺ เสสุ   ในหมู่มนุษย์ คนประเสริฐ คือคนที่ฝึกแล้ว   A Trained Person is an Excellent Person
ประเภท: รัฐวิสาหกิจ
สถาปนา: 4 มิถุนายน พ.ศ. 2504; 63 ปีก่อน (2504-06-04)
สังกัดการศึกษา: กระทรวงคมนาคม
สังกัดวิชาการ: สำนักวิชาและกองวิชา  5 ดูในบทความ  หน่วยงานสนับสนุน  6 ดูในบทความ 
งบประมาณ: 285,006,500 บาท (พ.ศ. 2568)
ประธาน: พลเอก ดิเรก ดีประเสริฐ
ผู้ว่าการ: ภัคณัฏฐ์ มากช่วย
ที่ตั้ง: เลขที่ 1032/355 ถนนพหลโยธิน แขวงจอมพล เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร 10900 ท่าอากาศยานหัวหิน (สนามบินบ่อฝ้าย)  ตำบลหัวหิน อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ท่าอากาศยานขอนแก่น (อาคารเดิม)   ตำบลบ้านเป็ด อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
วิทยาเขต: ศูนย์ฝึกการบิน  2 ดูในบทความ 
สถาบันการบินพลเรือน (อังกฤษ: Civil Aviation Training Center) เดิมชื่อ "ศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย" เป็นหน่วยงานประเภทรัฐวิสาหกิจ สังกัดกระทรวงคมนาคม และเป็นสถาบันสมทบของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี โดยมีหน้าที่ในการอบรมและผลิตบุคลากรด้านการบินทั้งระดับภายในประเทศและระหว่างประเทศ ตามมาตรฐานระดับสากลที่องค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ (International Civil Aviation Organization : ICAO) กำหนดไว้ ปัจจุบัน พลเอก ดิเรก ดีประเสริฐ เป็นประธานกรรมการ
โดยตำแหน่งหัวหน้าสถานศึกษาเรียกว่า "ผู้ว่าการสถาบันการบินพลเรือน" ในปัจจุบัน ผู้ว่าการสถาบันการบินพลเรือน คือ นางสาวภัคณัฏฐ์ มากช่วย รองผู้ว่าการได้แก่ พันจ่าอากาศเอก พันศักดิ์ เนินทราย
ผู้ที่สำเร็จการศึกษาจะมีความรู้ความสามารถในการเข้าไปปฏิบัติงานในหน่วยงานด้านการบินทั้งภาครัฐและภาคเอกชน ในตำแหน่งงานต่าง ๆ เช่น นักบิน ช่างซ่อมบำรุงอากาศยาน เจ้าหน้าที่ควบคุมการจราจรทางอากาศ เจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการในท่าอากาศยาน เป็นต้น
ประวัติ

สถาบันการบินพลเรือนก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2504 ภายใต้โครงการความร่วมมือระหว่างกองทุนพิเศษสหประชาชาติ (United Nations Special Fund :UNSF) องค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ (International Civil Aviation Organization : ICAO) และรัฐบาลไทย โดยใช้ชื่อว่า ศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย มีองค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศเป็นผู้ดำเนินการ ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนากิจการด้านบินในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกให้เจริญรุดหน้าทันกับภูมิภาคอื่น ๆ
ในปี พ.ศ. 2509 เมื่อหมดระยะเวลาของโครงการ (5ปี พ.ศ. 2504-2508) รัฐบาลไทยได้รับมอบศูนย์ฝึการบินพลเรือนในประเทศไทยมาดำเนินการในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2509 โดยให้มีฐานะเป็นสถานฝึกอบรมโดยมีกรมการบินพาณิชย์ (สำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย และ กรมท่าอากาศยาน ในปัจจุบัน) เป็นผู้รับผิดชอบ
ในปี พ.ศ. 2530 รัฐบาลได้มีพระราชกฤษฎีกาแบ่งส่วนราชการกรมการบินพาณิชย์ใหม่ โดยได้จัดตั้งศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยให้มีฐานะเป็นหน่วยงานระดับกอง ในกรมการบินพาณิชย์ กระทรวงคมนาคม
ในปี พ.ศ. 2535 รัฐบาลได้ตราพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน แปรสภาพศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย เป็น สถาบันการบินพลเรือน รัฐวิสาหกิจ สังกัดกระทรวงคมนาคม
ในปี พ.ศ. 2536 สถาบันการบินพลเรือน ได้รับโอนกิจการศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยของกรมการบินพาณิชย์มาดำเนินการ เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2536 และได้รับทุนประเดิมตามพระราชกฤษฎีกาการจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน โดยได้รับจาก บริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน) จำนวน 100,000,000 บาท บริษัท วิทยุการบินแห่งประเทศไทย จำกัด จำนวน 25,000,000 บาท และการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย (บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) ในปัจจุบัน) จำนวน 25,000,000 บาท เป็นเงินจำนวนทั้งสิ้น 150,000,000 บาท
การจัดหน่วยงาน > สำนักผู้ว่าการ

เป็นหน่วยงานที่ขึ้นตรงต่อผู้ว่าการ โดยมีผู้อำนวยการสำนักผู้ว่าการเป็นหัวหน้าหน่วยงาน ประกอบด้วยส่วนงานทั้งสิ้น 7 แผนก ดังต่อไปนี้
แผนกเลขานุการ
แผนกธุรการ
แผนกทรัพยากรบุคคลและสวัสดิการ
แผนกนโยบาลและแผนงาน
แผนกนิติการ
แผนกจัดหา
แผนกอาคารสถานที่
การจัดหน่วยงาน > ฝ่ายบริหาร

เป็นหน่วยงานภายใต้การกำกับดูแลของรองผู้ว่าการฝ่ายบริหาร ประกอบด้วยส่วนงานทั้งสิ้น 3 สำนัก ดังนี้
สำนักการเงินการคลัง (Finance Bureau)
แผนกบัญชี
แผนกการเงิน
แผนกงบประมาณ
แผนกพัสดุ
สำนักเทคโนโลยีสารสนเทศการบิน (Aviation Information Techonlogy Bureau)
แผนกพัฒนาสารสนเทศและเครือข่าย
แผนกผลิตและพัฒนาสือการศึกษา
แผนกบริการโสตทัศนูปกรณ์
สำนักวิจัยและพัฒนาธุรกิจการบิน (Aviation Business Resech and Development Bureau)
แผนกประชาสัมพันธ์
แผนกการตลาด
แผนกวิจัยและพัฒนา
การจัดหน่วยงาน > ฝ่ายวิชาการ

เป็นหน่วยงานภายใต้การกำกับดูแลของรองผู้ว่าการฝ่ายวิชาการ มีหน้าที่ทำการฝึก อบรม หลักสูตรภาคพื้นและหลักสูตรฝึกอบรมทุกหลักสูตร โดยแบ่งความรับผิดชอบตามกองวิชาต่าง ๆ ประกอบด้วยส่วนงานทั้งสิ้น 1 สำนัก และ 5 กองวิชา ดังนี้
สำนักวิชาการ (Academic Affairs Bureau) มีรองผู้ว่าการฝ่ายวิชาการเป็นหัวหน้าหน่วยงาน
แผนกมาตรฐานการศึกษา
แผนกบริการการศึกษา
แผนกกิจการนักศึกษา
แผนกทะเบียนและวัดผล
กองวิชาช่างอากาศยาน (Aircraft Maintenance Training Division)  มีหน้าที่รับผิดชอบการเรียนการสอนและการฝึกอบรมของหลักสูตรนายช่างภาคพื้นดิน (Aircraft Maintenance Engineer (AMEL) License) เทียบเท่าระดับอนุปริญญาใน 2 สาขาวิชา สาขาวิชาช่างเครื่องบิน วิชาเอกเครื่องยนต์แก๊สเทอร์ไบน์ (Aeroplane Mechanic - B1.1, B1.2) และสาขาวิชาช่างเอวิโอนิกส์ (Avionics Mechanic - B2) ซึ่งทั้ง 2 สาขาวิชาจัดการเรียนการสอนตามมาตรฐานระดับอนุปริญญา, ข้อกำหนดของสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย (กพท.) และองค์การความปลอดภัยด้านการบินแห่งสหภาพยุโรป (EASA) ภายใต้มาตราฐาน ICAO โดยมีผู้อำนวยการกองช่างอากาศยานเป็นหัวหน้าหน่วยงาน
กองวิชาอิเล็กทรอนิกส์การบิน (Avionics Division)  มีหน้าที่รับผิดชอบการเรียนการสอนและการฝึกอบรมของหลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์การบิน และหลักสูตรการบำรุงรักษาเครื่องสื่อสารการบิน โดยมีผู้อำนวยการกองวิชาอิเล็กทรอนิกส์การบินเป็นหัวหน้าหน่วยงาน
กองวิชาบริการการบิน (Aeronautical Service Division)  มีหน้าที่รับผิดชอบการเรียนการสอนและการฝึกอบรมของหลักสูตรเทคโนโลยีการบินบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการจราจรทางอากาศ โดยมีผู้อำนวยการกองวิชาบริการการบินเป็นหัวหน้าหน่วยงาน
กองวิชาบริหารการบิน (Aviation Management Division)  มีหน้าที่รับผิดชอบการเรียนการสอนและการฝึกอบรมของหลักสูตรเทคโนโลยีการบินบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการท่าอากาศยาน และสาขาวิชาการจัดการการขนส่งสินค้าทางอากาศ โดยมีผู้อำนวยการกองวิชาบริหารการบินเป็นหัวหน้าหน่วยงาน
กองวิชาภาษาอังกฤษเทคนิคการบิน (Aviation Technical English Division)  มีหน้าที่รับผิดชอบการเรียนการสอนวิชาภาษาอังกฤษเทคนิคการบิน และวิชาอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง ให้กับหลักสูตรภาคพื้นและหลักสูตรฝึกอบรมทุกหลักสูตร โดยมีผู้อำนวยการกองวิชาภาษาอังกฤษเทคนิคการบินเป็นหัวหน้าหน่วยงาน
การจัดหน่วยงาน > ศูนย์ฝึกการบิน

ตั้งอยู่ที่ท่าอากาศยานหัวหิน (ชื่อเดิม สนามบินบ่อฝ้าย) อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เป็นหน่วยงานที่ขึ้นตรงต่อผู้ว่าการ มีหน้าที่ทำการฝึก อบรม หลักสูตรภาคอากาศทุกหลักสูตร โดยมีผู้อำนวยการศูนย์ฝึกการบินเป็นหัวหน้าหน่วยงาน ประกอบด้วยส่วนงานทั้งสิ้น 2 กอง ดังนี้
กองฝึกบิน (Flight Training Division)
แผนกฝึกบินเครื่องบิน
แผนกฝึกบินเฮลิคอปเตอร์
แผนกวิชาภาคพื้น
แผนกฝึกบินจำลอง
แผนกมาตรฐานการบิน
แผนกนิรภัยการบินและภาคพื้น
กองซ่อมบำรุงอากาศยาน (Aircraft Maintenance Division)
แผนกควบคุมมาตรฐานการซ่อม
แผนกซ่อมอากาศยานในลานจอด
สถานีซ่อมบำรุงอากาศยาน
คณะกรรมการและคณะผู้บริหาร > คณะกรรมการสถาบันการบินพลเรือน

คณะกรรมการชุดปัจจุบัน มีทั้งสิ้น 11 ท่าน ดังต่อไปนี้
ประธานกรรมการ
ประธานกรรมการสถาบันการบินพลเรือน : พลเอก ดิเรก ดีประเสริฐ
กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ
กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ : นายเชิดศักดิ์ หิรัญสิริสมบัติ
กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ : พลอากาศเอก พิธพร กลิ่นเฟื่อง
กรรมการผู้แทนส่วนราชการและรัฐวิสาหกิจ
กรรมการผู้แทนกองทัพอากาศ : พลอากาศเอก วินัย เปล่งวิทยา
กรรมการผู้แทนบริษัท วิทยุการบินแห่งประเทศไทย จำกัด : นายอภินันท์ วรรณางกูร
กรรมการผู้แทนบริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) : เรืออากาศโท ณรงค์ชัย ถนัดช่างแสง
กรรมการผู้แทนกระทรวงคมนาคม : นายสัมพันธ์ พงศ์ไทย
กรรมการผู้แทนกระทรวงการคลัง : นางอัจฉราพร เหมาคม
กรรมการผู้แทนบริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน) : เรืออากาศโท อธิศักดิ์ พัดชื่นใจ
กรรมการผู้แทนกรมการบินพลเรือน : นายเสรี จิตต์โสภา
กรรมการและเลขานุการ (ผู้ว่าการ โดยตำแหน่ง)
กรรมการและเลขานุการ : พลเรือตรี ปิยะ อาจมุงคุณ
คณะกรรมการและคณะผู้บริหาร > คณะผู้บริหารสถาบันการบินพลเรือน

ผู้บริหารระดับสูง
ผู้ว่าการสถาบันการบินพลเรือน : นางสาวภัคณัฏฐ์ มากช่วย
รองผู้ว่าการฝ่ายวิชาการ : พันจ่าอากาศเอก พันศักดิ์ เนินทราย
สำนักผู้ว่าการ
ผู้อำนวยการสำนักผู้ว่าการ : นาย ฐปนพงศ์ พุทธศิริ
ฝ่ายบริหาร
รักษาการผู้อำนวยการสำนักการเงินการคลัง : นางสาวภัคณัฐฐ์ มากช่วย
ผู้อำนวยการสำนักเทคโนโลยีสารสนเทศการบิน : นางสาวพิไลพร ปูนวิภากุล
ผู้อำนวยการสำนักวิจัยและพัฒนาธุรกิจการบิน : นางสาววรินทร เลี่ยมนาค
ฝ่ายวิชาการ
ผู้อำนวยการกองวิชาอากาศยานและเครื่องยนต์ : นายวิโรจน์ น้อยวิไล
ผู้อำนวยการกองวิชาอิเล็กทรอนิกส์การบิน : ดร. กนก สารสิทธิธรรม
ผู้อำนวยการกองวิชาบริการการบิน : นาวาอากาศตรี จินตวัชร์ เพชรเรียง
ผู้อำนวยการกองวิชาบริหารการบิน : ดร. วราภรณ์ เต็มแก้ว
ผู้อำนวยการกองวิชาภาษาอังกฤษเทคนิคการบิน : ดร. นปภา นคฤทธภพ
ศูนย์ฝึกการบิน หัวหิน
ผู้อำนวยการศูนย์ฝึกการบิน : นาวาอากาศโท อภิชาติ วาทะวัฒนะ
ผู้อำนวยการกองฝึกบิน :  นาวาอากาศเอก ระทิน อินเทวา
ผู้อำนวยการกองซ่อมบำรุงอากาศยาน : นาย เจน หน่อท้าว