stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กองทัพอวกาศสหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

Strategic Forces 115th Congress เก็บถาวร 2018-12-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Armed Service Republicans
20170622 Markup of HR2810 FY18NDAA — Strategic Forces (ID: 106134) U.S. House Armed Services Committee ที่ยูทูบ
H.R.2810 — National Defense Authorization Act for Fiscal Year 2018 — House version, United States Congress
S.1519 — National Defense Authorization Act for Fiscal Year 2018 — Senate version, United States Congress
Final Report on Organizational and Management Structure for the National Security Space Components of the Department of Defense เก็บถาวร 2019-12-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก กองทัพสหรัฐ |
| --- | --- |
กระทรวง:   กระทรวงกลาโหม   กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ 
ทบวง:   ทบวงทหารบก   ทบวงทหารเรือ   ทบวงทหารอากาศ 
เหล่าทัพ:   กองทัพบกสหรัฐ   เหล่านาวิกโยธินสหรัฐ   กองทัพเรือสหรัฐ   กองทัพอากาศสหรัฐ   กองทัพอวกาศสหรัฐ   ยามฝั่งสหรัฐ 
องค์กรสำคัญ:  คณะเสนาธิการร่วม  หน่วยบัญชาการรบรวม 
ส่วนกำลังสำรอง:  กำลังสำรอง ทหารบก  นาวิกโยธิน  ทหารเรือ  ทหารอากาศ  ยามฝั่ง  กองกําลังป้องกันชาติ ทหารบก  ทหารอากาศ
ปวยร์โตรีโก

| เครือรัฐปวยร์โตรีโก Estado Libre Asociado de Puerto Rico (สเปน) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    Coat of arms  
คำขวัญ: "Joannes est nomen eius" (ละติน) "จอห์นเป็นชื่อของเขา"
เพลงชาติ: "ลา โบริงเกญา" 

เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: ซานฮวน
ภาษาราชการ: ภาษาสเปน ภาษาอังกฤษ
การปกครอง: ดินแดนของสหรัฐอเมริกา

• ประธานาธิบดี : ดอนัลด์ ทรัมป์
• ผู้ว่าการ : เจนนอเฟอร์ กอนซาเลซ-โกลอน
 
เอกราช
พื้นที่
• รวม: 9,104 ตารางกิโลเมตร (3,515 ตารางไมล์)
• แหล่งน้ำ (%): 1.6
ประชากร
• ก.ค. 2548 ประมาณ: 3,916,632 (127)
• สำมะโนประชากร 2543: 3,808,610
• ความหนาแน่น: 418 ต่อตารางกิโลเมตร (1,082.6 ต่อตารางไมล์) (?)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2555 (ประมาณ)
• รวม: 127 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (72)
• ต่อหัว: 34,527 ดอลลาร์สหรัฐ (29)
จีนี (2011): 53.1 สูง
เอชดีไอ (2015): 0.845 สูงมาก · 40
สกุลเงิน: ดอลลาร์สหรัฐ (USD)
เขตเวลา: UTC-4 (AST)
• ฤดูร้อน (เวลาออมแสง): UTC-4 (ไม่มีเวลาออมแสง)
รหัสโทรศัพท์: 1-787 และ +1-939
โดเมนบนสุด: .pr
ปวยร์โตรีโก (สเปน: Puerto Rico, เสียงอ่านภาษาสเปน: [ˈpwe̞ɾto̞ ˈriko̞]) หรือชื่อทางการคือ เครือรัฐปวยร์โตรีโก (สเปน: Estado Libre Asociado de Puerto Rico) เป็นเครือรัฐของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ในภูมิภาคทะเลแคริบเบียน ทางทิศตะวันออกของสาธารณรัฐโดมินิกัน ปวยร์โตรีโกเป็นดินแดนที่เล็กที่สุดของเกรตเตอร์แอนทิลลีส มีพื้นที่รวมเกาะปวยร์โตรีโก เกาะเล็ก ๆ จำนวนหนึ่ง รวมทั้งกลุ่มเกาะ ได้แก่ โมนา เบียเกซ และกูเลบรา การเดินทางเข้าปวยร์โตรีโกนั้นต้องใช้วีซาของสหรัฐอเมริกา เพราะปวยร์โตรีโกถือเป็นดินแดน (territory) ของสหรัฐอเมริกา แม้จะไม่ถือว่าเป็นรัฐ (state) ก็ตาม
ประวัติศาสตร์ > การเข้ามาของชาวสเปน

ในปี 1509 สเปนเข้ามายึดครองเกาะปวยร์โตรีโก จนกระทั่งถึงปี 1898 จึงถูกยกให้สหรัฐอเมริกาหลังจากสเปนแพ้สงครามสเปน-สหรัฐอเมริกา
การแบ่งเขตการปกครอง

ปวยร์โตรีโกไม่มีหน่วยการปกครองลำดับแรกที่กำหนดโดยรัฐบาลสหรัฐฯ  แต่มี เทศบาล (municipios) 78 แห่งเป็นหน่วยการปกครองลำดับรอง (เกาะโมนาไม่มีฐานะเป็นเทศบาล แต่เป็นส่วนหนึ่งของเทศบาลมายาเกวซ) เทศบาลของปวยร์โตรีโกแบ่งย่อยออกเป็น เขต (barrios) และ แขวง (sectores) แต่ละแห่งมีนายกเทศมนตรีและสภาเทศบาลซึ่งมีการเลือกตั้งใหม่ทุก ๆ 4 ปี
เทศบาลแห่งแรก (เดิมเรียกว่า "เมือง") ของปวยร์โตรีโกคือเทศบาลซานฮวน จัดตั้งขึ้นในปี 1521 ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ก็ได้ตั้งเทศบาลใหม่ขึ้น ได้แก่ โกอาโม (1570) และซันเฮร์มัง (1570) จากนั้นเทศบาลอีก 3 แห่งก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ได้แก่ อาเรซีโบ (1614) อากวาดา (1692) และปอนเซ (1692)
การตั้งถิ่นฐานในปวยร์โตรีโกขยายตัวเพิ่มขึ้นในอีก 2 ศตวรรษถัดมา โดยเกิดเทศบาลขึ้นใหม่ 30 แห่งในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และอีก 34 แห่งแห่งเกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีเทศบาลเพียง 6 แห่งที่เพิ่งจัดตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเทศบาลแห่งใหม่ที่สุดคือ โฟลรีดา จัดตั้งขึ้นในปี 1971
เชิงอรรถ

↑  "Gross domestic product 2012, PPP", World Bank, accessed on 11 Aug 2013
↑  "GDP per capita, PPP (current international $)", World Development Indicators database, World Bank. Database updated on 8 May 2014. Accessed on 10 May 2014.
↑  "Household Income for States: 2010 and 2011" (PDF). U.S. Census Bureau. September 2012. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 28 May 2014. สืบค้นเมื่อ 16 May 2014.
↑  Fuentes-Ramírez, Ricardo R. (2017). "Human Development Index Trends and Inequality in Puerto Rico 2010–2015". Ceteris Paribus: Journal of Socio-Economic Research. 7. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 25 May 2017. สืบค้นเมื่อ 15 May 2017.
↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. ชื่อบ้านนามเมือง. [โปรแกรมประยุกต์]. 2559. สืบค้น 30 มีนาคม 2560.
แหล่งข้อมูลอื่น

รัฐบาลปวยร์โตรีโก เก็บถาวร 2015-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (สเปน)
Puerto Rico entry at The World Factbook
Application of the U.S. Constitution in U.S. Insular Areas เก็บถาวร 2020-02-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, November 1997
Puerto Rico State Guide, from the Library of Congress
U.N. Decolonization Committee's press release on what it deems as the colonial political status of Puerto Rico, June 14, 2007
เว็บไซต์การท่องเที่ยวปวยร์โตรีโกอย่างเป็นทางการ
BBC Territory profile
Encyclopaedia Britannica profile
Datos y Estadisticas de Puerto Rico y sus Municipios (In Spanish) เก็บถาวร 2014-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คู่มือการท่องเที่ยว Puerto Rico จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Wikimedia Atlas of Puerto Rico
| ด ค ก เขตทางการเมืองของสหรัฐ |
| --- | --- |
รัฐ:  คอนเนทิคัต  เคนทักกี  แคนซัส  แคลิฟอร์เนีย  โคโลราโด  จอร์เจีย  เซาท์แคโรไลนา  เซาท์ดาโคตา  เดลาแวร์  เท็กซัส  เทนเนสซี  นอร์ทแคโรไลนา  นอร์ทดาโคตา  นิวเจอร์ซีย์  นิวเม็กซิโก  นิวยอร์ก  นิวแฮมป์เชอร์  เนแบรสกา  เนวาดา  เพนซิลเวเนีย  ฟลอริดา  มอนแทนา  มิชิแกน  มินนิโซตา  มิสซิสซิปปี  มิสซูรี  เมน  แมริแลนด์  แมสซาชูเซตส์  ยูทาห์  โรดไอแลนด์  ลุยเซียนา  วอชิงตัน  วิสคอนซิน  เวสต์เวอร์จิเนีย  เวอร์จิเนีย  เวอร์มอนต์  ไวโอมิง  ออริกอน  อะแลสกา  อาร์คันซอ  อินดีแอนา  อิลลินอย  แอริโซนา  แอละแบมา  โอคลาโฮมา  โอไฮโอ  ไอดาโฮ  ไอโอวา  ฮาวาย 
เขตที่ตั้งรัฐบาลของสหพันธ์:  วอชิงตัน ดี.ซี. 
พื้นที่เกาะ:  กวม  ปวยร์โตรีโก  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  อเมริกันซามัว 
เกาะเล็กรอบนอก:  เกาะจาร์วิส  เกาะนาแวสซา  เกาะเบเกอร์  เกาะเวก  เกาะฮาวแลนด์  คิงแมนรีฟ  จอห์นสตันอะทอลล์  แพลไมราอะทอลล์  มิดเวย์อะทอลล์ 
เขตสงวนอินเดียน: รายชื่อเขตสงวนอินเดียน
เทศบาลของปวยร์โตรีโก
แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง

| แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง
พิกัด: 17°24′25.2″N 103°14′27.5″E﻿ / ﻿17.407000°N 103.240972°E﻿ / 17.407000; 103.240972
ประเทศ:  ไทย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iii)
อ้างอิง: 575
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2535 (คณะกรรมการสมัยที่ 16)
พื้นที่: 30 เฮกตาร์
พื้นที่กันชน: 760 เฮกตาร์
ที่ตั้งแหล่งโบราณคดีบ้านเชียงแสดงแผนที่จังหวัดอุดรธานีแหล่งโบราณคดีบ้านเชียง (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง เป็นแหล่งโบราณคดีสำคัญแห่งหนึ่ง อยู่ที่ตำบลบ้านเชียง (ในเขตเทศบาลตำบลบ้านเชียง) อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี ที่ทำให้รับรู้ถึงการดำรงชีวิตในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ย้อนหลังไปกว่า 5,000 ปี
เครื่องมือและอุปกรณ์ยุคโบราณ > ศิลปะเครื่องปั้นดินเผา

ศิลปะเครื่องปั้นดินเผาของบ้านเชียงนั้น สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ยุค ได้แก่
ภาชนะดินเผาสมัยต้น อายุ 5,600–3,000 ปี มีลายเชือกทาบ ซึ่งคาดกันว่าเป็นปอกัญชา ทั้งยังมีลายขูดขีด และมีการเขียนสีบ่า โดยพบวางคู่กับโครงกระดูก บางใบใช้บรรจุศพเด็ก และยังมีประเพณีการฝังศพ โดยการฝังสิ่งของเครื่องใช้ลงไปเช่น  ขวาน  ใบหอก เป็นต้น
ภาชนะดินเผาสมัยกลาง อายุ 3,000–2,300 ปี สมัยนี้เป็นสมัยที่เริ่มมีการขีดทาสีแดง
ภาชนะดินเผาสมัยปลาย อายุ 2,300–1,800 ปี เป็นยุคที่มีลวดลายที่สวยงามที่สุด ลวดลายพิสดาร สะท้อนให้เห็นถึงสภาพสังคมที่สงบสุข ก่อนที่จะกลายมาเป็นการเคลือบน้ำโคลนสีแดงขัดมัน
เครื่องมือและอุปกรณ์ยุคโบราณ > สำริด

ชาวบ้านเชียงโบราณนิยมทำเครื่องมือเครื่องใช้และเครื่องประดับจากสำริดในระยะแรก ก่อนที่จะได้รู้จักใช้การใช้เหล็ก ชาวพอลินีเชียมีหลักฐานว่านิยมใช้สำริดเช่นกัน เช่นใช้ทำเป็นกลองมโหระทึก
แหล่งมรดกโลก

แหล่งโบราณคดีบ้านเชียงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2535 ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 16 ที่เมืองแซนตาเฟ รัฐนิวเม็กซิโก สหรัฐ โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
ระเบียงภาพ

แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง
แผ่นจารึกแหล่งมรดกโลกในแหล่งโบราณคดีบ้านเชียง
แหล่งข้อมูลอื่น

แหล่งมรดกโลกบ้านเชียง
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร สุโขทัย  ศรีสัชนาลัย  กำแพงเพชร  นครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา  แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง  เมืองโบราณศรีเทพและโบราณสถานสมัยทวารวดีที่เกี่ยวข้อง  ภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี ภูพระบาท  วัดพระพุทธบาทบัวบาน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง ทุ่งใหญ่นเรศวร  ห้วยขาแข้ง  กลุ่มป่าดงพญาเย็น-เขาใหญ่ เขาใหญ่  ทับลาน  ปางสีดา  ตาพระยา  ดงใหญ่  กลุ่มป่าแก่งกระจาน แก่งกระจาน  กุยบุรี  ไทยประจัน  แม่น้ำภาชี  |  |
| กำลังพิจารณา |  วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร นครศรีธรรมราช  อนุสรณ์สถานแหล่งต่าง ๆ และภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเชียงใหม่ นครหลวงล้านนา  พระธาตุพนม และสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์และภูมิทัศน์ที่เกี่ยวข้อง  กลุ่มเทวสถานปราสาทพนมรุ้ง ปราสาทเมืองต่ำ และปราสาทปลายบัด  แหล่งอนุรักษ์ทะเลอันดามัน หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะระนอง  แหลมสน  หมู่เกาะสุรินทร์  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  สิรินาถ  ป่าชายเลนระนอง  สงขลาและชุมชนที่เกี่ยวเนื่องริมทะเลสาบสงขลา เมืองโบราณพังยาง พะโคะ และสีหยัง  เมืองโบราณสทิงพระ  เมืองป้อมค่ายซิงกอร่า ณ เขาแดงและแหลมสน  เมืองเก่าสงขลา ณ บ่อยาง  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก  ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ อุทยานแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
ปานามาซิตี

ทิวทัศน์กรุงปานามาซิตี มองจากเนินเขาเซร์โรอันซอง
ยอดโบสถ์การ์เมง (Iglesia del Carmen)
ในเขตกัสโกเวียโฮ (Casco Viejo)
กรุงปานามาซิตีสมัยใหม่ ผ่านอ่าวปานามา มองจากท่าเรือเก่าใกล้ตลาดสาธารณะ (Mercado Publico) ในเขตซันเฟลีเป  (กัสโกเวียโฮ)
ถนนที่เชื่อมระหว่างเกาะนาโอส เกาะเปรีโก และเกาะฟลาเมงโกเข้ากับแผ่นดินใหญ่ มีช่องทางจักรยานขนานไปกับถนน
ปานามาซิตี (อังกฤษ: Panama City) หรือ ซิวดัดเดปานามา (สเปน: Ciudad de Panamá) เป็นเมืองหลวงของประเทศปานามา ตั้งอยู่ทางฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ปากทางเข้าคลองปานามา ที่พิกัดภูมิศาสตร์ 8°58′N 79°32′W﻿ / ﻿8.967°N 79.533°W﻿ / 8.967; -79.533
ปานามาซิตีเป็นศูนย์กลางการเมือง การบริหาร และวัฒนธรรมของประเทศ ฮวน การ์โลส นาบาร์โรเป็นนายกเทศมนตรีคนปัจจุบัน ปัจจุบันกรุงปานามาซิตีมีจำนวนประชากร 708,738 คน รวมเขตนครหลวงทั้งหมดมี 1,063,000 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2011-02-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์ทางการสำนักงานการท่องเที่ยวปานามา
| ด ค กเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอเมริกา |
| --- | --- |
 2000 เมริดา  2001 อิกิเก  2002 มาเซยอ  2003 ปานามาซิตีกูรีชีบา  2004 ซันติอาโก  2005 กัวดาลาฮารา  2006 กอร์โดบา  2007 กุสโก  2008 บราซิเลีย  2009 อาซุนซิออน  2010 ซานโตโดมิงโก  2011 กีโต  2012 เซาลุยช์  2013 บาร์รังกิยา  2014 โกลิมา  2015 มายาเกวซ  2016 บัลดิเบีย  2017 เมริดา  2018 อันโซอาเตกิ (รัฐ)  2019 ซานมิเกลเดอาเยนเด  2020 ปุนตาอาเรนัส  2021 ซากาเตกัส (รัฐ)
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศทาจิกิสถาน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศทาจิกิสถานทั้งสิ้น 4 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 2 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แหล่งโบราณคดีกึ่งก่อนเมืองซารัซม์ |  | แคว้นซุฆด์ 39°30′28.2″N 67°27′36.2″E﻿ / ﻿39.507833°N 67.460056°E﻿ / 39.507833; 67.460056﻿ (Proto-urban site of Sarazm) | วัฒนธรรม: (ii), (iii) | 15.93; พื้นที่กันชน 141.9 | 2553/2010 |  | 1141 |
| เส้นทางสายไหม : ฉนวนซารัฟชอน-การากุม (ร่วมกับเติร์กเมนิสถานและอุซเบกิสถาน) |  | แคว้นซุฆด์ 39°29′12.8″N 67°37′05.2″E﻿ / ﻿39.486889°N 67.618111°E﻿ / 39.486889; 67.618111﻿ (Silk Roads: Zarafshan-Karakum Corridor) | วัฒนธรรม: (ii), (iii), (v) | 669.679; พื้นที่กันชน 1,750.042 | 2566/2023 |  | 1675 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุทยานแห่งชาติทาจิก(เทือกเขาปามีร์) |  | แคว้นปกครองตนเองเคอฮิสทอนีบาดัฆชอน และเขตภายใต้การบริหารของสาธารณรัฐ 38°33′51.1″N 73°05′30.7″E﻿ / ﻿38.564194°N 73.091861°E﻿ / 38.564194; 73.091861﻿ (Tajik National Park) | ธรรมชาติ: (vii), (viii) | 2,611,674 | 2556/2013 |  | 1252 |
| ป่าตูฆัยแห่งเขตสงวนธรรมชาติตีโกรวายาบัลคา |  | แคว้นฆัตลอน 37°12′07.3″N 68°20′29.8″E﻿ / ﻿37.202028°N 68.341611°E﻿ / 37.202028; 68.341611﻿ (Tugay forests of the Tigrovaya Balka Nature Reserve) | ธรรมชาติ: (ix) | 49,786; พื้นที่กันชน 17,672 | 2566/2023 |  | 1685 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศทาจิกิสถานมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 15 แห่ง ดังนี้
Mausoleum of "Amir Khamza Khasti Podshoh" (2542/1999)
The Site of Ancient Town of Takhti-Sangin (2542/1999)
The Site of Ancient Town of Baitudasht IV (2542/1999)
Mausoleum of "Khoja Mashkhad" (2542/1999)
Buddhistic cloister of Ajina-Tepa (2542/1999)
Mausoleum of "Hodja Nashron" (2542/1999)
The Site of Ancient Town of Pyanjekent (2542/1999)
Mausoleum of "Mukhammad Bashoro" (2542/1999)
The Site of Ancient Town of Shahristan (Kahkakha) (2542/1999)
Fann mountains (2549/2006)
Zakaznik Kusavlisay (2549/2006)
State reserve Dashti Djum (2549/2006)
Zorkul State Reserve (2549/2006)
Silk Roads Sites in Tajikistan (2556/2013)
Khulbuk – the capital of ancient Khuttal (2564/2021)
กองทัพบกสหรัฐ

| กองทัพบกสหรัฐ |
| --- | --- |
United States Army
ตราประจำกองทัพบกสหรัฐ
ประจำการ: 14 มิถุนายน ค.ศ. 1775 (1775-06-14) (249 ปี)
ประเทศ:  สหรัฐอเมริกา
รูปแบบ: กองทัพบก
บทบาท: การสงครามภาคพื้นดิน
กำลังรบ: 476,000 ทหารประจำการ (ปี2017)  343,000 กองกำลังรักษาดินแดน (ปี2017)  199,000 กำลังพลสำรอง (ปี2017)  1,018,000 กำลังพลรวม (ปี2017)  330,000 บุคลากรพลเรือน  4,406 อากาศยาน
กองบัญชาการ: เดอะเพนตากอน  เคานตีอาร์ลิงตัน, รัฐเวอร์จิเนีย​, สหรัฐ
คำขวัญ: This We'll Defend
สีหน่วย: ดำ, ทอง และขาว       
เพลงหน่วย: The Army Goes Rolling Along
วันสถาปนา: 14 มิถุนายน
ปฏิบัติการสำคัญ:  ดูรายชื่อ   สงครามปฏิวัติอเมริกา    สงคราม ค.ศ. 1812    สงครามเม็กซิโก–อเมริกา    สงครามกลางเมืองอเมริกา    สงครามอเมริกันอินเดียน    สงครามสเปน–อเมริกา    การเดินทัพเพื่อปลดปล่อยจีน    สงครามฟิลิปปินส์​–อเมริกา    การเดินทัพเม็กซิโก    สงครามโลกครั้งที่ 1        สงครามโลกครั้งที่ 2    สงครามเกาหลี  วิกฤตการณ์เลบานอน ค.ศ. 1958    สงครามเวียดนาม    สงครามกลางเมืองโดมินิกัน    การบุกครองเกรเนดา   การบุกครองปานามา    สงครามกลางเมืองโซมาเลีย    สงครามอ่าวเปอร์เซีย    สงครามคอซอวอ    สงครามต่อต้านการก่อการร้าย    สงครามในอัฟกานิสถาน    สงครามอิรัก   ยุทธการแก้ไขโดยธรรมชาติ  การปะทะ​ที่คัสฮัม  
เว็บไซต์: Army.mil
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการสูงสุด:  ประธานาธิบดี ดอนัลด์ ทรัมป์
รัฐมนตรีกลาโหม:  พลเอก ลอยด์ ออสติน
อธิบดีทหารบก:  ร้อยเอก ไรอัน แมคคาร์ที​
เสนาธิการ:  พลเอก เจมส์ ซี. แมคคอนวิลล์
รองเสนาธิการ:  พลเอก โจเซฟ เอ็ม. มาร์ติน
เครื่องหมายสังกัด
ธงประจำกองทัพ: 
สัญลักษณ์: 
ธงสนาม: 
กองทัพบกสหรัฐ (อังกฤษ: United States Army) เป็นเหล่าที่ใหญ่ที่สุดในกองทัพสหรัฐ และดำเนินการปฏิบัติการทางทหารบก เป็นหนึ่งในเจ็ดของเหล่าทัพสหรัฐ โดยถูกกำหนดให้เป็นกองทัพบกสหรัฐ ในรัฐธรรมนูญสหรัฐ มาตราที่ 2 หมวด 2 วรรค 1 ในฐานะที่เป็นเหล่าที่ใหญ่และอาวุโสที่สุดในกองทัพสหรัฐ เดิมทีกองทัพสหรัฐมีรากฐานมาจากกองทัพภาคพื้นทวีป สถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1775 เพื่อรบในสงครามปฏิวัติอเมริกา ก่อนที่สหรัฐจะรวมตัวเป็นประเทศ ภายหลังจากสงครามปฏิวัติอเมริกา สภาแห่งสมาพันธ์รัฐ ได้จัดตั้ง กองทัพบกสหรัฐ ขึ้นมาแทนกองทัพภาคพื้นทวีป เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1784 กองทัพบกสหรัฐนั้นคิดว่าตัวเองสืบเชื้อสายมากองทัพภาคพื้นทวีป และวันที่สถาปนาเริ่มต้นจากต้นกำเนิดของกองทัพในปี ค.ศ. 1775
ผู้บัญชาการทหารบกสหรัฐคือประธานาธิบดีสหรัฐ ผู้นำเหล่าทัพบกสหรัฐคือเสนาธิการทหารบกสหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

Army.mil – United States Army official website
Army.mil/photos – United States Army featured photos
GoArmy.com – official recruiting site
U.S. Army Collection เก็บถาวร 2013-07-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – Missouri History Museum
Finding Aids for researching the US Army เก็บถาวร 2010-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (compiled by the United States Army Center of Military History)
US-militaria.com เก็บถาวร 2012-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – The US Army during the Second World War
| ด ค ก กองทัพสหรัฐ |
| --- | --- |
กระทรวง:   กระทรวงกลาโหม   กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ 
ทบวง:   ทบวงทหารบก   ทบวงทหารเรือ   ทบวงทหารอากาศ 
เหล่าทัพ:   กองทัพบกสหรัฐ   เหล่านาวิกโยธินสหรัฐ   กองทัพเรือสหรัฐ   กองทัพอากาศสหรัฐ   กองทัพอวกาศสหรัฐ   ยามฝั่งสหรัฐ 
องค์กรสำคัญ:  คณะเสนาธิการร่วม  หน่วยบัญชาการรบรวม 
ส่วนกำลังสำรอง:  กำลังสำรอง ทหารบก  นาวิกโยธิน  ทหารเรือ  ทหารอากาศ  ยามฝั่ง  กองกําลังป้องกันชาติ ทหารบก  ทหารอากาศ
ความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก

| ความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก เอเปค |
| --- | --- |
  สัญลักษณ์ 
ที่ตั้งของเขตเศรษฐกิจ
ที่ทำการ:  สิงคโปร์
ประเภท: ความร่วมมือทางเศรษฐกิจ
รัฐสมาชิก: 21 เขตเศรษฐกิจ   ออสเตรเลีย  บรูไน  แคนาดา  ชิลี  จีน  ฮ่องกง  อินโดนีเซีย  ญี่ปุ่น  เกาหลีใต้  มาเลเซีย  เม็กซิโก  นิวซีแลนด์  ปาปัวนิวกินี  เปรู  ฟิลิปปินส์  รัสเซีย  สิงคโปร์  ไต้หวัน  ไทย  สหรัฐอเมริกา  เวียดนาม
ผู้นำ

• ประธาน :  โจ ไบเดน (2566)
• ผู้อำนวยการบริหาร : Rebecca Fatima Santa Maria
 
สถาปนา: พ.ศ. 2532
เว็บไซต์ www.apec.org
ความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก (อังกฤษ: Asia-Pacific Economic Cooperation) หรือ เอเปค (APEC) เป็นกลุ่มความร่วมมือทางเศรษฐกิจ ระหว่างเขตเศรษฐกิจในภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก
เอเปคก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2532 โดยมีจุดประสงค์ มุ่งเน้นความเจริญเติบโตและการพัฒนาที่ยั่งยืนของภูมิภาค และผลักดันให้การเจรจาการค้าหลายฝ่าย รอบอุรุกวัย ประสบผลสำเร็จ ขณะเดียวกัน เอเปคก็ต้องการถ่วงดุลอำนาจทางเศรษฐกิจของกลุ่มเศรษฐกิจต่าง ๆ โดยเฉพาะสหภาพยุโรป อีกด้วย
สิทธิประโยชน์ที่สมาชิกเอเปคให้แก่กัน จะมีผลต่อผู้ที่มิได้เป็นสมาชิกเอเปคด้วย
ภาค > สมาชิกในปัจจุบัน

ปัจจุบัน เอเปคมีสมาชิกทั้งสิ้น 21 เขตเศรษฐกิจ (20 ประเทศ 1 เขตเศรษฐกิจ) ประกอบด้วยประเทศมหาอำนาจทางการเมืองและเศรษฐกิจที่สำคัญ คือ สหรัฐ รัสเซีย จีน และญี่ปุ่น รวมทั้งสมาชิกอาเซียน และประเทศในอเมริกาเหนือและใต้ ซึ่งประกอบด้วย :
การประชุมประจำปี

| ครั้งที่ | ปี | เจ้าภาพ | เมือง | ประธาน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 6-7 พฤศจิกายน 1989 |  ออสเตรเลีย | แคนเบอร์รา | นายกรัฐมนตรีบ็อบ ฮอว์ก |
| 2 | 29-31 กรกฎาคม 1990 |  สิงคโปร์ | สิงคโปร์ | นายกรัฐมนตรีลี กวนยู |
| 3 | 12-14 พฤศจิกายน 1991 |  เกาหลีใต้ | โซล | ประธานาธิบดีโน แท-อู |
| 4 | 10-11 กันยายน 1992 |  ไทย | กรุงเทพมหานคร | นายกรัฐมนตรีอานันท์ ปันยารชุน |
| 5 | 19-20 พฤศจิกายน 1993 |  สหรัฐอเมริกา | ซีแอตเทิล | ประธานาธิบดีบิล คลินตัน |
| 6 | 15 พฤศจิกายน 1994 |  อินโดนีเซีย | โบโกร์ | ประธานาธิบดีซูฮาร์โต |
| 7 | 19 พฤศจิกายน 1995 |  ญี่ปุ่น | โอซากะ | นายกรัฐมนตรีโทมิอิ มูรายามะ |
| 8 | 25 พฤศจิกายน 1996 |  ฟิลิปปินส์ | ซูบิก | ประธานาธิบดีฟิเดล รามอส |
| 9 | 24-25 พฤศจิกายน 1997 |  แคนาดา | แวนคูเวอร์ | นายกรัฐมนตรีฌ็อง เครเตียง |
| 10 | 17-18 พฤศจิกายน 1998 |  มาเลเซีย | กัวลาลัมเปอร์ | นายรัฐมนตรีมาฮาดีร์ บิน โมฮามัด |
| 11 | 12-13 กันยายน 1999 |  นิวซีแลนด์ | ออกแลนด์ | นายกรัฐมนตรีเจนนี ชิปลีย์ |
| 12 | 15-16 พฤศจิกายน 2000 |  บรูไน | บันดาร์เซอรีเบอกาวัน | สมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านฮัสซานัล โบลเกียห์ |
| 13 | 20-21 ตุลาคม 2001 |  จีน | เซี่ยงไฮ้ | ประธานาธิบดีเจียง เจ๋อหมิน |
| 14 | 26-27 ตุลาคม 2002 |  เม็กซิโก | โลสกาโบส | ประธานาธิบดีวิเซนเต ฟ็อกซ์ |
| 15 | 20-21 ตุลาคม 2003 |  ไทย | กรุงเทพมหานคร | นายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตร |
| 16 | 20-21 พฤศจิกายน 2004 |  ชิลี | ซันติอาโก | ประธานาธิบดีริการ์โด ลากอส |
| 17 | 18-19 พฤศจิกายน 2005 |  เกาหลีใต้ | ปูซาน | ประธานาธิบดีโน มู-ฮย็อน |
| 18 | 18-19 พฤศจิกายน 2006 |  เวียดนาม | ฮานอย | ประธานาธิบดีเหงียน มิญ เจี๊ยต |
| 19 | 8-9 กันยายน 2007 |  ออสเตรเลีย | ซิดนีย์ | นายกรัฐมนตรีจอห์น โฮเวิร์ด |
| 20 | 22-23 พฤศจิกายน 2008 |  เปรู | ลิมา | ประธานาธิบดีอาลัน การ์ซิอา |
| 21 | 14-15 พฤศจิกายน 2009 |  สิงคโปร์ | สิงคโปร์ | นายกรัฐมนตรีลี เซียนลุง |
| 22 | 13-14 พฤศจิกายน 2010 |  ญี่ปุ่น | โยโกฮามะ | นายกรัฐมนตรีนาโอโตะ คัง |
| 23 | 11-12 พฤศจิกายน 2011 |  สหรัฐอเมริกา | โฮโนลูลู | ประธานาธิบดีบารัก โอบามา |
| 24 | 7-8 กันยายน 2012 |  รัสเซีย | วลาดีวอสตอค | ประธานาธิบดีวลาดีมีร์ ปูติน |
| 25 | 5-7 ตุลาคม 2013 |  อินโดนีเซีย | บาหลี | ประธานาธิบดีซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน |
| 26 | 10-11 พฤศจิกายน 2014 |  จีน | ปักกิ่ง | ประธานาธิบดีสี จิ้นผิง |
| 27 | 18-19 พฤศจิกายน 2015 |  ฟิลิปปินส์ | มะนิลา | ประธานาธิบดีเบนิกโน อากีโนที่ 3 |
| 28 | 19-20 พฤศจิกายน 2016 |  เปรู | ลิมา | ประธานาธิบดีเปโดร ปาโบล คูซินสกี |
| 29 | 10-11 พฤศจิกายน 2017 |  เวียดนาม | ดานัง | ประธานาธิบดีเจิ่น ดั่ย กวาง |
| 30 | 17-18 พฤศจิกายน 2018 |  ปาปัวนิวกินี | พอร์ตมอร์สบี | นายกรัฐมนตรีปีเตอร์ โอนีล |
| 31 | 16-17 พฤศจิกายน 2019 (ยกเลิก) |  ชิลี | ซันติอาโก | ประธานาธิบดีเซบัสเตียน ปิญเญรา |
| 31 | 20 พฤศจิกายน 2020 |  มาเลเซีย | กัวลาลัมเปอร์ (การประชุมทางไกล) | นายกรัฐมนตรีมุฮ์ยิดดิน ยัซซิน |
| 32 | 11-12 พฤศจิกายน 2021 |  นิวซีแลนด์ | ออกแลนด์ (การประชุมทางไกล) | นายกรัฐมนตรีจาซินดา อาร์เดิร์น |
| 33 | 18-19 พฤศจิกายน 2022 |  ไทย | กรุงเทพมหานคร | นายกรัฐมนตรีประยุทธ์ จันทร์โอชา |
| 34 | 15-17 พฤศจิกายน 2023 |  สหรัฐอเมริกา | ซานฟรานซิสโก | ประธานาธิบดีโจ ไบเดิน |
| 35 | 10-16 พฤศจิกายน 2024 |  เปรู | กุสโก | ประธานาธิบดีดินา โบลัวร์เต |
| 36 | 2025 |  เกาหลีใต้ | คย็องจู | ประธานาธิบดียุน ซ็อก-ย็อลคาดการณ์ |
การประชุมประจำปี > รูปภาพกลุ่มผู้นำในการประชุม

APEC Brunei 2000
APEC China 2001
APEC Thailand 2003
APEC Chile 2004
APEC South Korea 2005
APEC Vietnam 2006
APEC Australia 2007
APEC Peru 2008
APEC Singapore 2009
APEC Japan 2010
APEC United States 2011
APEC Russia 2012
APEC Indonesia 2013
APEC China 2014
APEC Philippines 2015
APEC Peru 2016
APEC Vietnam 2017
APEC Papua New Guinea 2018
ผู้นำประเทศในการประชุมปัจจุบัน

ออสเตรเลีย
 แอนโทนี แอลบานีส
บรูไน
 ฮัสซานัล โบลเกียห์
แคนาดา จัสติน ทรูโด
ชิลี กาบริเอล โบริช
จีน สี จิ้นผิง
ไต้หวัน มอร์ริส ชาง
ฮ่องกง จอห์น ลี
อินโดนีเซีย ปราโบโว ซูเบียนโต
ญี่ปุ่น ชิเงรุ อิชิบะ
เกาหลีใต้ ยุน ซ็อก-ย็อล
มาเลเซีย อันวาร์ อิบราฮิม
เม็กซิโก คลอเดีย เชมบัม
นิวซีแลนด์ คริส ฮิปกินส์
ปาปัวนิวกินี เจมส์ มาราปี
เปรู ดินา โบลัวร์เต
ฟิลิปปินส์ บองบอง มาร์กอส
รัสเซีย วลาดีมีร์ ปูติน
สิงคโปร์
 ลอว์เรนซ์ หว่อง
สหรัฐ
 ดอนัลด์ ทรัมป์
เวียดนาม
 เลือง เกื่อง
ไทย
 แพทองธาร ชินวัตร
ดูเพิ่ม

เขตการค้าเสรีอาเซียน (อาฟตา)
การประชุมรัฐมนตรีต่างประเทศเอเชีย-ยุโรป (อาเซม)
ความตกลงหุ้นส่วนเศรษฐกิจภาคพื้นแปซิฟิก (ทีพีพี)