stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกาะเช็กล้าปก๊อก
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (ปกติและสูงสุดใน ค> ศ. 1998–ปัจจุบัน).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (ปกติและสูงสุดใน ค> ศ. 1998–ปัจจุบัน).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (ปกติและสูงสุดใน ค> ศ. 1998–ปัจจุบัน).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (ปกติและสูงสุดใน ค> ศ. 1998–ปัจจุบัน).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (ปกติและสูงสุดใน ค> ศ. 1998–ปัจจุบัน).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (ปกติและสูงสุดใน ค> ศ. 1998–ปัจจุบัน).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (ปกติและสูงสุดใน ค> ศ. 1998–ปัจจุบัน).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (ปกติและสูงสุดใน ค> ศ. 1998–ปัจจุบัน).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (ปกติและสูงสุดใน ค> ศ. 1998–ปัจจุบัน).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (ปกติและสูงสุดใน ค> ศ. 1998–ปัจจุบัน).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (ปกติและสูงสุดใน ค> ศ. 1998–ปัจจุบัน).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (ปกติและสูงสุดใน ค> ศ. 1998–ปัจจุบัน).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (ปกติและสูงสุดใน ค> ศ. 1998–ปัจจุบัน).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (ปกติและสูงสุดใน ค> ศ. 1998–ปัจจุบัน).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 27.2 (81) | 29.6 (85.3) | 31.4 (88.5) | 33.5 (92.3) | 34.6 (94.3) | 36.6 (97.9) | 38.3 (100.9) | 37.7 (99.9) | 36.0 (96.8) | 34.2 (93.6) | 33.4 (92.1) | 29.6 (85.3) | 38.3 (100.9) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 19.4 (66.9) | 20.9 (69.6) | 23.5 (74.3) | 27.2 (81) | 30.3 (86.5) | 32.0 (89.6) | 33.0 (91.4) | 32.9 (91.2) | 32.0 (89.6) | 29.8 (85.6) | 25.8 (78.4) | 21.2 (70.2) | 27.3 (81.1) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 16.3 (61.3) | 17.8 (64) | 20.2 (68.4) | 24.0 (75.2) | 27.2 (81) | 29.0 (84.2) | 29.8 (85.6) | 29.6 (85.3) | 28.7 (83.7) | 26.5 (79.7) | 22.5 (72.5) | 18.0 (64.4) | 24.13 (75.44) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 13.7 (56.7) | 15.3 (59.5) | 17.7 (63.9) | 21.6 (70.9) | 24.7 (76.5) | 26.6 (79.9) | 27.2 (81) | 26.9 (80.4) | 26.2 (79.2) | 24.1 (75.4) | 19.9 (67.8) | 15.2 (59.4) | 21.59 (70.87) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 2.9 (37.2) | 6.0 (42.8) | 7.7 (45.9) | 12.2 (54) | 17.5 (63.5) | 20.4 (68.7) | 23.6 (74.5) | 23.5 (74.3) | 20.2 (68.4) | 15.9 (60.6) | 8.8 (47.8) | 4.8 (40.6) | 2.9 (37.2) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 29.6 (1.165) | 34.2 (1.346) | 65.8 (2.591) | 155.5 (6.122) | 246.6 (9.709) | 426.2 (16.78) | 272.5 (10.728) | 335.5 (13.209) | 214.5 (8.445) | 38.4 (1.512) | 41.8 (1.646) | 41.2 (1.622) | 1,901.8 (74.874) |
| ความชื้นร้อยละ | 67 | 73 | 74 | 76 | 75 | 76 | 74 | 75 | 71 | 65 | 65 | 61 | 71 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย (≥ 0.5 mm) | 3.3 | 4.7 | 6.7 | 8.3 | 12.4 | 16.5 | 15.3 | 13.6 | 9.8 | 3.6 | 3.7 | 3.8 | 101.7 |
แหล่งที่มา: Hong Kong Observatory
แหล่งข้อมูลอื่น

Delineation of area of existing village Chek Lap Kok (Tung Chung) for election of resident representative (2019 to 2022) (Chek Lap Kok New Village)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ภูมิศาสตร์ :  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
อำเภอกะเปอร์

| อำเภอกะเปอร์ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Kapoe
คำขวัญ: กะเปอร์เมืองธรรมะ สักการะหลวงพ่อเบี้ยว ท่องเที่ยวเกาะค้างคาว หาดทรายยาวบางเบน ป่าชายเลนล้ำค่า สูงเสียดฟ้าเขาโชงโดง
แผนที่จังหวัดระนอง เน้นอำเภอกะเปอร์
พิกัด: 9°35′7″N 98°35′46″E﻿ / ﻿9.58528°N 98.59611°E﻿ / 9.58528; 98.59611
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ระนอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 657.688 ตร.กม. (253.935 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 21,981 คน
 • ความหนาแน่น: 33.42 คน/ตร.กม. (86.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 85120
รหัสภูมิศาสตร์: 8503
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอกะเปอร์ ถนนเพชรเกษม ตำบลกะเปอร์ อำเภอกะเปอร์ จังหวัดระนอง 85120
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
กะเปอร์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดระนอง
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอกะเปอร์ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองระนอง และอำเภอพะโต๊ะ (จังหวัดชุมพร)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าชนะ อำเภอท่าฉาง และอำเภอวิภาวดี (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสุขสำราญ
ทิศตะวันตก ติดต่อกับทะเลอันดามัน
ประวัติ

คำว่า "กะเปอร์" เป็นคำประสมจากคำสองคำคือ "กะ" ไม่มีความหมาย ส่วนคำว่า "เปอร์" เป็นชื่อคน ซึ่งเป็นหญิงหม้ายชาวมลายูผู้ซึ่งอพยพมาตั้งถิ่นฐาน ณ บริเวณที่ตั้งตำบลกะเปอร์ในปัจจุบันเป็นคนแรก ชาวบ้านจึงตั้งชื่อว่า "อำเภอกะเปอร์" ส่วนอีกข้อสันนิษฐานหนึ่งก็คือ มาจากคำว่า "กราเปอร์" แปลว่า คลองเปอร์ แล้วจึงกร่อนเป็น "กะเปอร์" ในปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอกะเปอร์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 ตำบล 34 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) | แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ม่วงกลวง | Muang Kluang | 4 | 4,482 |   |
| 2. | กะเปอร์ | Kapoe | 10 | 7,659 |   |
| 3. | เชี่ยวเหลียง | Chiao Liang | 7 | 2,014 |   |
| 4. | บ้านนา | Ban Na | 8 | 3,453 |   |
| 5. | บางหิน | Bang Hin | 5 | 4,465 |   |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอกะเปอร์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลกะเปอร์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลกะเปอร์
องค์การบริหารส่วนตำบลม่วงกลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลม่วงกลวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกะเปอร์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะเปอร์ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลกะเปอร์)
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเชี่ยวเหลียงและตำบลบ้านนาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางหิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางหินทั้งตำบล
สถานที่ท่องเที่ยว

เขาพ่อตาโชงโดง
น้ำตกสายรุ้งละอองดาว
บ้านอ่าวเคย
บ้านไร่ไออรุณ
หาดบางเบน
คลองลัดโนด บ้านแหลมนาว
คลองบางปรุ
อุทยานวังมัจฉา
↑  "ระบบสารสนเทศเพื่อการบริหาร". stat.bora.dopa.go.th.
ภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันตก

| ภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันตก |
| --- | --- |
ܐܪܡޑܬ Aramîth, آرامي Ārāmī
ประเทศที่มีการพูด: ซีเรีย
ภูมิภาค: เขตภูเขาในรอยต่อกับเลบานอน : หมู่บ้านMa'loula, Bakh'a and Jubb'adin.
จำนวนผู้พูด: 15,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  ภาษากลุ่มเซมิติกภาษากลุ่มเซมิติกกลางภาษาแอราเมอิกแอราเมอิกตะวันตกภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันตก
รหัสภาษา
ISO 639-2: arc
ISO 639-3: amw
ภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันตก เป็นภาษาแอราเมอิกใหม่ที่ใช้พูดในซีเรียตะวันตก เป็นสำเนียงของภาษาแอราเมอิกตะวันตกสำเนียงเดียวที่เหลืออยู่ ส่วนภาษาแอราเมอิกใหม่ที่เหลืออื่น ๆ อยู่ในกลุ่มตะวันออก คาดว่าภาษานี้อาจเป็นส่วนที่เหลืออยู่ของสำเนียงยุคกลางตะวันตกที่เคยใช้พูดในหุบเขาดอโรนเตสในพุทธศตวรรษที่ 15 ปัจจุบันใช้พูดในหมู่บ้านมาอัลโออูลา (ภาษาอาหรับ: معلولة‎) บาคอา (ภาษาอาหรับ: بخعة‎) และ จุบบาดิน (ภาษาอาหรับ: جبّعدين‎) ที่อยู่ทางเหนือของดามัสกัสไป 60 กม. โดยสำเนียงของหมู่บ้านบาคอามีลักษณะอนุรักษนิยมที่สุด โดยได้รัยบอิทธิพลจากภาษาอาหรับน้อย ส่วนสำเนียงของหมู่บ้านจุบบาดินเปลี่ยนไปมากที่สุด กลุ่มชนเหล่านี้เคยนับถือศาสนาคริสต์ก่อนการเข้ามาของศาสนาอิสลาม ปัจจุบันเหลือเพียงหมู่บ้านมาอัลโออูลาเท่านั้นที่ยังนับถือคริสต์ นอกนั้นเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลามหมดแล้ว
สะพานพระราม 4

| สะพานพระราม 4 |
| --- | --- |
สะพานพระราม 4
เส้นทาง: ถนนแจ้งวัฒนะ, ถนนชัยพฤกษ์
ข้าม: แม่น้ำเจ้าพระยา
ที่ตั้ง: อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
ชื่อทางการ: สะพานพระราม 4
ผู้ดูแล: กรมทางหลวงชนบท
รหัส: ส.005
เหนือน้ำ: สะพานนนทบุรี
ท้ายน้ำ: สะพานคู่ขนานสะพานพระนั่งเกล้า
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานคานคอนกรีตอัดแรงรูปกล่อง
ความยาว: 278.00 เมตร
ความกว้าง: 40.00 เมตร
ความสูง: 5.60 เมตร
ประวัติ
วันเริ่มสร้าง: 1 ธันวาคม พ.ศ. 2546
วันเปิด: 8 ธันวาคม พ.ศ. 2549
สะพานพระราม 4 เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา เชื่อมการคมนาคมระหว่างพื้นที่ตำบลบางตะไนย์กับตำบลปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด ทางตอนเหนือของจังหวัดนนทบุรี โดยสร้างเป็นส่วนต่อจากสะพานลอยรถข้ามห้าแยกปากเกร็ดตามแนวถนนแจ้งวัฒนะ ยกระดับเหนือถนนแจ้งวัฒนะย่านกลางเมืองปากเกร็ด ข้ามแม่น้ำตรงด้านเหนือของเกาะเกร็ด แล้วเชื่อมต่อกับถนนชัยพฤกษ์ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำ
สะพานแห่งนี้สร้างขึ้นตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่อำเภอปากเกร็ด อำเภอบางบัวทอง อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี พ.ศ. 2540 โดยเป็นส่วนหนึ่งของโครงการก่อสร้างสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณห้าแยกปากเกร็ดและถนนเชื่อมต่อ เพื่ออำนวยความสะดวกและความรวดเร็วแก่การคมนาคม การขนส่ง และการจราจร กรมทางหลวงชนบทได้เริ่มดำเนินการก่อสร้างถนนตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2546 ระหว่างนั้น พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณห้าแยกปากเกร็ดแห่งนี้ว่า สะพานพระราม 4 เพื่อเป็นพระบรมราชานุสรณ์แห่งการรำลึกถึงพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กรมทางหลวงชนบทจึงได้ออกแบบและตกแต่งภูมิทัศน์ของสะพานตามแบบสถาปัตยกรรมในสมัยรัชกาลที่ 4 ให้สอดคล้องกับชื่อที่ได้รับพระราชทาน
เมื่อการก่อสร้างแล้วเสร็จ กรมทางหลวงชนบทจึงเปิดใช้สะพานพร้อมกับถนนชัยพฤกษ์ (ถนนเชื่อมต่อแนวตะวันออก-ตะวันตก) อย่างไม่เป็นทางการตั้งแต่วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2549 และพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้งดำรงพระราชอิสริยยศสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์พร้อมด้วยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศมิ์ พระวรชายาฯ (ในขณะนั้น) ไปทรงเป็นประธานในพิธีเปิดสะพาน เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2551
ข้อมูลทั่วไป

วันที่ทำการก่อสร้าง : วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2546
วันเปิดการจราจร : วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2549
บริษัทที่ทำการก่อสร้าง : Taisei-Sino-Thai Joint Venture
ราคาก่อสร้างเฉพาะส่วนสะพานและถนนเชื่อมต่อแนวตะวันออก-ตะวันตก (สัญญาที่ 1) : 1,511,722,429.91 บาท
แบบของสะพาน : สะพานคานคอนกรีตอัดแรงรูปกล่อง (prestressed concrete box-girder bridge)
ความสูงช่องเรือลอด : 5.60 เมตร
ความยาวของสะพาน : 278.00 เมตร (กลางสะพาน 134 เมตร ช่วงริมตลิ่งสองข้าง ข้างละ 72 เมตร)
จำนวนช่องทางจราจร : 6 ช่องทางจราจร
ความกว้างสะพาน : 40.00 เมตร
ดูเพิ่ม

ถนนชัยพฤกษ์
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สะพานพระราม 4
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°54′57″N 100°29′38″E﻿ / ﻿13.915802°N 100.493875°E﻿ / 13.915802; 100.493875
| สะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาในปัจจุบัน |
| --- | --- | --- | --- |
| เหนือน้ำ สะพานนนทบุรี  | สะพานพระราม 4  | ท้ายน้ำ สะพานคู่ขนานสะพานพระนั่งเกล้า  |  |
| ด ค กจุดข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา |
| --- | --- | --- |
| จังหวัดนครสวรรค์ |  สะพานเดชาติวงศ์  สะพานตะเคียนเลื่อน  สะพานชุมชนตานิว-มณีวงศ์  สะพานสมเด็จพระวันรัต (เฮง เขมจารี)  |  |
| จังหวัดอุทัยธานี |  สะพานมโนรมย์ 1  |  |
| จังหวัดชัยนาท |  สะพานมโนรมย์ 1  สะพานธรรมจักร  สะพานศรีธรรมจักร  สะพานชัยนาท  เขื่อนเจ้าพระยา  สะพานสรรพยา  |  |
| จังหวัดสิงห์บุรี |  สะพานอินทร์บุรี  สะพานบางระจัน  สะพานอนุสรณ์ 100 ปี สิงห์บุรี (หลวงพ่อแพ 99)  สะพานพรหมบุรี  |  |
| จังหวัดอ่างทอง |  สะพานพระมหาพุทธพิมพ์ 1  สะพานอ่างทอง  สะพานเลี่ยงเมืองอ่างทอง  สะพานป่าโมก  |  |
| จังหวัดพระนครศรีอยุธยา |  สะพานจุฬามณี  สะพานอยุธยา-ภูเขาทอง  สะพานกษัตราธิราช  สะพานอโยธยา  สะพานเกาะเรียน  สะพานเกาะเกิด  สะพานเชียงราก 2  |  |
| จังหวัดปทุมธานี |  สะพานเชียงราก 2  สะพานปทุมธานี 1  สะพานปทุมธานี 2  สะพานนนทบุรี 3  |  |
| จังหวัดนนทบุรี |  สะพานนนทบุรี 3  สะพานพระราม 4  สะพานคู่ขนานสะพานพระนั่งเกล้า  สะพานพระนั่งเกล้า  สะพานรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม  สะพานมหาเจษฎาบดินทรานุสรณ์  สะพานพระราม 5  สะพานพระราม 7 4  สะพานรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงอ่อน 4  |  |
| กรุงเทพมหานคร |  สะพานพระราม 7 4  สะพานรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงอ่อน 4  สะพานพระราม 6  สะพานทางพิเศษประจิมรัถยา  สะพานรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล  สะพานเกียกกาย  สะพานกรุงธน  สะพานพระราม 8  สะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า  อุโมงค์รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล  สะพานปฐมบรมราชานุสรณ์  สะพานพระปกเกล้า  สะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช  สะพานพระราม 3  สะพานกรุงเทพ  สะพานพระราม 9  สะพานทศมราชัน  สะพานภูมิพล 1 5  |  |
| จังหวัดสมุทรปราการ |  สะพานภูมิพล 1 5  สะพานภูมิพล 2  สะพานกาญจนาภิเษก  |  |
ตัวเอียง: กำลังก่อสร้าง/ยังไม่เปิดใช้งาน 1เชื่อมระหว่างจังหวัดอุทัยธานีกับจังหวัดชัยนาท; 2เชื่อมระหว่างจังหวัดปทุมธานีกับจังหวัดพระนครศรีอยุธยา; 3เชื่อมระหว่างจังหวัดปทุมธานีกับจังหวัดนนทบุรี; 4เชื่อมระหว่างจังหวัดนนทบุรีกับกรุงเทพมหานคร; 5เชื่อมระหว่างกรุงเทพมหานครกับจังหวัดสมุทรปราการ 
สะพานพระราม 4 ทางด้านขวามือคือ วัดบ่อ
พระคเณศ

| พระพิฆเนศ |
| --- | --- |
เทพเจ้าแห่งการเริ่มต้นใหม่, ความสำเร็จ และสติปัญญา พระผู้ขจัดอุปสรรค
เทวรูปพระพิฆเนศ ศิลปะชวา พุทธศตวรรษที่ 15-16 จัดแสดงที่ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
ชื่อในอักษรเทวนาครี: गणेशः
ชื่อในการทับศัพท์ภาษาสันสกฤต: Gaṇeśa
ส่วนเกี่ยวข้อง: เทพ, พระพรหม (คณปัตยะ), สคุณพรหมัน (ปัญจยาตนบูชา), พระอิศวร
ที่ประทับ: เขาไกรลาส (เคียงพระศิวะและพระปารวตี), คเนศโลก
มนตร์: โอม ศรี คเณศายะ นะมะหะ โอม คัง คณปัตเย นะมะหะ (Oṃ Shri Gaṇeśāya Namaḥ Oṃ Gaṃ Gaṇapatye Namaḥ)
อาวุธ: ปรศุ (ขวาน), ปาศ (บาศ), อัณกุศ (ประตักช้าง)
สัญลักษณ์: โอม, ขนมโมทกะ
พาหนะ: หนู
คัมภีร์: คเนศปุราณะ, มุทคลปุราณะ, คณปติอัฐรวศีรษะ
เพศ: บุรุษ
เทศกาล: คเนศจตุรถี
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: พุทธิ (ปัญญา) ฤทธิ (ความเจริญ) สิทธิ (ความสำเร็จ)
บิดา-มารดา: พระศิวะ (บิดา) พระปารวตี (มารดา)
พี่น้อง: พระขันทกุมาร (พระเชษฐา) ศาสฐา (พระอนุชา)
พระคเณศ (สันสกฤต: गणेश ทมิฬ: பிள்ளையார் อังกฤษ: Ganesha) ชาวไทยนิยมเรียกว่า พระพิฆเนศ (विघ्नेश) พระนามอื่นที่พบ เช่น พระพิฆเณศวร พระพิฆเณศวร์ หรือ คณปติ เป็นเทวดาในศาสนาฮินดูที่ได้รับการเคารพบูชาอย่างแพร่หลายที่สุดพระองค์หนึ่ง พบรูปแพร่หลายทั้งในประเทศอินเดีย, เนปาล, ศรีลังกา, ฟีจี, ไทย, บาหลี, บังคลาเทศ นิกายในศาสนาฮินดูทุกนิกายล้วนเคารพบูชาพระคเณศ ไม่ได้จำกัดเฉพาะในคาณปัตยะเท่านั้น และการบูชาพระคเณศยังพบในพุทธและไชนะอีกด้วย
พระลักษณะที่โดดเด่นจากเทพองค์อื่น ๆ คือพระเศียรเป็นช้าง เป็นที่เคารพกันโดยทั่วไปในฐานะของเทพเจ้าผู้ขจัดอุปสรรค, องค์อุปถัมภ์แห่งศิลปวิทยาการ วิทยาศาสตร์ และศาสตร์ทั้งปวง และทรงเป็นเทพเจ้าแห่งความฉลาดเฉลียวและปัญญา ในฐานะที่พระองค์ยังทรงเป็นเทพเจ้าแห่งการเริ่มต้น ในบทสวดบูชาต่าง ๆ ก่อนเริ่มพิธีการหรือกิจกรรมใด ๆ ก็จะเปล่งพระนามพระองค์ก่อนเสมอ ๆ
สันนิษฐานกันว่าพระคเณศน่าจะปรากฏขึ้นเป็นเทพเจ้าครั้งแรกในราวคริสต์ศตวรรษที่ 1 ส่วนหลักฐานยืนยันว่ามีการบูชากันย้อนกลับไปเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 4–5 สมัยอาณาจักรคุปตะ ถึงแม้พระลักษณะจะพัฒนามาจากเทพเจ้าในพระเวทและยุคก่อนพระเวท เทพปกรณัมฮินดูระบุว่าพระคเณศทรงเป็นพระบุตรของพระศิวะและพระปารวตี พระองค์พบบูชากันอย่างแพร่หลายในทุกนิกายและวัฒนธรรมท้องถิ่นของศาสนาฮินดู พระคเณศทรงเป็นเทพเจ้าสูงสุดในนิกายคาณปัตยะ คัมภีร์หลักของพระคเณศเช่น คเณศปุราณะ, มุทคลปุราณะ และ คณปติอรรถวศีรษะ นอกจากนี้ยังมีสารานุกรมเชิงปุราณะอีกสองเล่มที่กล่าวเกี่ยวกับพระคเณศ คือ พรหมปุราณะ และ พรหมันทปุราณะ
นอกจากนั้นพระพิฆเนศ ยังเป็นที่เคารพนับถือของ ศาสตร์ในด้านศิลปิน และศิลปะต่างๆ สังเกตได้จากในพิธีต่างๆจะมีการอัญเชิญพระพิฆเนศ มาร่วมเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ที่คอยประสิทธิ์ประศาสตร์พรให้กับผู้ร่วมพิธีอีกด้วย
ศัพทมูลและพระนามอื่น ๆ

พระพิฆเนศมีพระนามและฉายาอื่น ๆ ที่ใช้เรียก เช่น "คณปติ" (Ganapati, Ganpati) และ "พระวิฆเนศวร" หรือ "พระวิฆเนศ" (Vighneshwara) มักเติมคำแสดงความเคารพแบบฮินดู "ศรี" ไว้นำหน้าพระนามด้วย เช่น "พระศรีฆเนศวร" (Sri Ganeshwara)
คำว่า "คเณศ" นั้นมาจากคำประสมภาษาสันสกฤตคำว่า "คณะ" (gaṇa) แปลว่ากลุ่ม ระบบ และ "อิศ" (isha แปลงเสียงเป็น เอศ) แปลว่า จ้าว คำว่า "คณ" นั้นสามารถใช้นิยาม "คณะ" คือกองทัพของสิ่งมีชีวิตกี่งเทวะที่เป็นหนึ่งในผู้ติดตามของพระศิวะ ผู้ทรงเป็นพระบิดาของพระพิฆเนศ แต่โดยทั่วไปนั้นคือความหมายเดียวกันกับ "คณะ" ที่ใช้ในภาษาไทย แปลว่าประเภท ชั้น ชุมชน สมาคมหรือบรรษัท มีนักวิชาการบางส่วนที่ตีความว่า "พระคณ" จึงอาจแปลว่าพระแห่งการรวมกลุ่ม พระแห่งคณะคือสิ่งทั้งปวงที่เกิดขึ้น ธาตุต่าง ๆ ส่วนคำว่า "คณปติ" (गणपति; gaṇapati) มาจากคำสันสกฤตว่า "คณ" แปลว่าคณะ และ "ปติ" แปลว่า ผู้นำ แม้คำว่า "คณปติ" จะพบครั้งแรกในฤคเวทอายุกว่าสองพันปีก่อนคริสตกาล ในบทสวด 2.23.1 นักวิชาการยังถกเถียงกันอยู่ว่าคำนี้หมายถึงพระคเณศพระองค์เดียวหรือไม่ ในอมรโกศ (Amarakosha) ปทานุกรมสันสกฤตโบราณ ได้ระบุพระนามของพระคเณศดังนี้ "วินยกะ" (Vinayaka), "วิฆนราช" (Vighnarāja ตรงกับ "วิฆเนศ" ในปัจจุบัน), "ทไวมาตุระ" (Dvaimātura ผู้ซึ่งมีสองมารดา),  "คณาธิป" (Gaṇādhipa ตรงกับ คณปติ และ คเณศ ในปัจจุบัน), เอกทันต์ (Ekadanta งาเดียว), "เหรัมพะ", "ลัมโพทร" (Lambodara ผู้ซึ่งมีท้องกลมเหมือนหม้อ) และ "คชานนะ" (Gajānana)
"วินายกะ" (विनायक; vināyaka) ก็เป็นอีกพระนามหนึ่งที่พบทั่วไป โดยพบในปุราณะต่าง ๆ และในตันตระของศาสนาพุทธ โบสถ์พราหมณ์ 8 แห่งที่โด่งดังในรัฐมหาราษฏระที่เรียกว่า "อัศตวินายก" (Ashtavinayaka) ก็ได้นำพระนามนี้มาใช้ในการตั้งชื่อเช่นกัน ส่วนพระนาม "วิฆเนศ"(विघ्नेश; vighneśa) และ "วิฆเนศวร"(विघ्नेश्वर; vighneśvara) แปลว่า "จ้าวแห่งการกำจัดอุปสรรค" แสดงให้เห็นถึงการยกย่องให้ทรงเป็นเทพเจ้าแห่งการเริ่มต้นและกำจัดอุปสรรค (วิฆนะ) ในศาสนาฮินดู
ในภาษาทมิฬนิยมเรียกพระนาม "ปิลไล" (Pillai; ทมิฬ: பிள்ளை) หรือ "ปิลไลยาร์" (Pillaiyar; பிள்ளையார்) เอ.เค. นเรน (A.K. Narain) ระบุว่าทั้งสองคำนี้ต่างกันที่ ปิลไล แปลว่า "เด็ก" ส่วน ปิลไลยาร์ แปลว่า "เด็กผู้สูงศักดิ์" ส่วนคำอื่น ๆ อย่าง "ปัลลุ" (pallu), "เปลละ" (pell), "เปลลา" (pella) ในตระกูลภาษาดราวิเดียน สื่อความถึง "ทนต์" คือฟันหรือในที่นี้หมายถึง งา อนิตา ไรนา ฐาปน (Anita Raina Thapan) เสริมว่ารากศัพท์ของ "ปิลเล" (pille) ใน "ปิลไลยาร์" น่าจะมาจากคำที่แปลว่า "ความเยาว์ของช้าง" ซึ่งมาจากคำภาษาบาลี "ปิลลกะ" (pillaka) แปลว่า ช้างเด็ก
ในภาษาพม่าเรียกพระคเณศว่า "มะฮาเปนแน" (Maha Peinne; မဟာပိန္နဲ, ออกเสียง: [mə.hà pèɪ̯ɰ̃.nɛ́]) ซึ่งมาจากภาษาบาลี "มหาวินายก" (Mahā Wināyaka (မဟာဝိနာယက) และในประเทศไทยนิยมใช้พระนาม "พระพิฆเนศ" รูปเคารพและการกล่าวถึงของพระคเณศที่เก่าแก่ที่สุดในแถบภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นี้พบในส่วนที่ปัจจุบันคือประเทศอินโดนีเซีย ส่วนประเทศไทย กัมพูชา และเวียดนาม เริ่มพบการบูชาพระคเณศตั้งแต่ราวศตวรรษที่ 7–8 ซึ่งเลียนแบบจากลักษณะที่พบเคารพบูชาในอินเดียเมื่อราวศตวรรษที่ 5 ในศาสนาพุทธแบบสิงหลของชาวศรีลังกา พระองค์ทรงเป็นที่รู้จักด้วยพระนาม คณเทวิโย (Gana deviyo) และได้รับการบูชาเช่นเดียวกับพระพุทธเจ้า, พระวิษณุ, พระขันธกุมาร และเทพเจ้าองค์อื่น ๆ
ประติมานวิทยา

พระคเณศถือว่าได้รับความนิยมมากในศิลปะอินเดีย และมีพระลักษณะที่หลากหลายไปตามเวลา ต่างจากในเทพฮินดูส่วนใหญ่ มีพระลักษณะทรงยืน ร่ายรำ ทรงเอาชนะอสูรร้าย ประทับกับพระบิดาและมารดาในลักษณะพลคณปติ (พระคเณศวัยเยาว์) หรือประทับบนบัลลังก์ รายล้อมด้วยพระชายา
รูปเคารพของพระคเณศเริ่มพบทั่วไปในหลายส่วนของประเทศอินเดียในศตวรรษที่ 6 รูปปั้นจากช่วงศตวรรษที่ 13 เป็นรูปแบบของรูปปั้นพระพิฆเนศที่สร้างในช่วงปี 900–1200 หลังจากที่พระพิฆเนศได้รับการยอมรับเป็นเทพเจ้าเอกเทศอย่างมั่นคงและมีนิกายของพระองค์ (คาณปตยะ) พระลักษณะที่พบในระยะนี้เริ่มเป็นลักษณะทางประติมานวิทยาที่พบทั่วไปของพระคเณศบางประการ และมีรูปปั้นที่ลักษณะคล้ายกันมากที่ปอล มาร์ติน-ดูบอสต์ (Paul Martin-Dubost) ประมาณอายุไว้ที่ราวปี 973–1200 นอกจากนี้ยังพบรูปปั้นคล้ายกันซึ่งประทปติยะ ปาล (Pratapaditya Pal) ระบุอายุว่ามาจากศตวรรษที่ 12 พระคเณศทรงมีพระเศียรเป็นช้าง และทรงมีพระอุทร (ท้อง) โต ทรงมีสี่กร และทรงงาที่หักในหัตถ์ขวา อีกหัตถ์หนึ่งทรงชามขนม รูปแบบที่ซึ่งพระคเณศทรงหันงวงอย่างชัดเจนไปทางหัตถ์ซ้ายที่ทรงขนม เป็นพระลักษณะหนึ่งที่ถือว่าเก่าแก่พอควร ส่วนรูปสลักที่เก่าแก่กว่านี้ที่พบในถ้ำเอลโลราแห่งหนึ่งในลักษณะเดียวกันนี้วัดอายุได้ประมาณศตวรรษที่ 7 รายละเอียดของหัตถ์อีกข้างของพระองค์นั้นยากที่จะคาดคะเนได้ว่าทรงสิ่งใด ในรูปแบบมาตรฐานนั้น พระคเณศมักทรงขวานปราศุหรือประดักช้างในพระหัตถ์บน และทรงบ่วงบาศ ในอีกพระหัตถ์บนส่วนรูปที่พระองค์ทรงถือศีรษะมนุษย์นั้นพบน้อยมาก
อิทธิพลของการจัดเรียงองค์ประกอบทางประติมานวิทยาดั้งเดิมนี้ยังพบได้ในรูปพระคเณศแบบร่วมสมัย ในปางสมัยใหม่ปางหนึ่งเปลี่ยนเพียงหัตถ์ล่างจากทรงบาศหรือทรงงาที่หักเป็นทรงทำอภัยมุทรา นอกจากนี้ยังพบลักษณะการจัดเรียงในสี่หัตถ์นี้ในรูปแบบที่พระคเณศทรงร่ายรำเช่นกัน ลักษณะทรงร่ายรำนี้ถือว่าได้รับความนิยมสูงเช่นเดียวกัน
ประติมานวิทยา > พระลักษณะทั่วไป

พระลักษณะของพระคเณศที่มีพระเศียรเป็นช้างนั้นพบมาตั้งแต่ในศิลปะอินเดียยุคแรก ๆ ปกรณัมในปุราณะเล่าคำอธิบายมากมายถึงที่มาของพระเศียรที่ทรงเป็นช้าง นอกจากนี้ยังพบพระลักษณะ "พระเหรัมภะ" คือปางห้าเศียร และปางอื่น ๆ ที่มีจำนวนพระเศียรหลากหลายเช่นกัน คัมภีร์บางส่วนระบุว่าพระองค์ประสูติมาพร้อมกับพระเศียรที่เป็นช้าง แต่ส่วนใหญ่ระบุว่าทรงได้รับพระเศียรนี้ในภายหลัง ความเชื่อหนึ่งที่นิยมแพร่หลายมากที่สุดคือ พระปารวตีเป็นผู้สร้างพระคเณศจากดินเหนียวเพื่อปกป้องพระองค์เอง แล้วพระศิวะก็ทรงตัดพระเศียรของพระคเณศออกเมื่อพระองค์เข้าแทรกระหว่างพระศิวะและพระปารวตี และประทานพระเศียรช้างให้แทนพระเศียรเดิม ส่วนรายละเอียดการยุทธ์ต่าง ๆ และว่าพระเศียรช้างที่นำมาแทนนั้นมาจากที่ใดนั้นแตกต่างกันไปตามเอกสารต่าง ๆ อีกความเชื่อหนึ่งระบุว่าพระคเณศประสูติจากเสียงพระสรวลของพระศิวะ แต่ด้วยพระลักษณะของพระคเณศที่ประสูติออกมานั้นเป็นที่ล่อตาล่อใจเกินไป จึงทรงประทานพระเศียรใหม่ที่เป็นช้าง และพระอุทร (ท้อง) อ้วนพลุ้ย
พระนามที่เกิดขึ้นในภายหลังที่สุดคือ "เอกทันต์" หรือ "เอกทนต์" (งาเดียว) มาจากพระลักษณะที่ทรงมีงาเพียงข้างเดียว อีกข้างนั้นแตกหัก บางพระรูปที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นปรากฏทรงถืองาที่หัก ความสำคัญของลักษณะ "เอกทันต์" สะท้อนออกมาในมุทกลปุราณะ ซึ่งระบุว่าการจุติครั้งที่สองของพระองค์มีพระนามว่า "เอกทันต์" ส่วนพระลักษณะของพระอุทรพลุ้ยนั้นถือเป็นลักษณะที่โดดเด่นและพบปรากฏตั้งแต่ในศิลปะยุคคุปตะ (ศตวรรษที่ 4 ถึง 6) พระลักษณะนี้มีความสำคัญมากจนในมุทกลปุราณะระบุพระนามที่ทรงกลับชาติมาเกิดตามพระลักษณะนี้ถึงสองพระนาม คือ "ลัมโภทร" (ท้องห้อยเหมือนหม้อ), "มโหทร" (ท้องใหญ่) พระนามทั้งสองมาจากคำภาษาสันสกฤต "อุทร" ที่แปลว่าท้อง ใน "พรหมันทปุราณะ" ระบุว่าพระนาม "ลัมโภทร" มาจากการที่จักรวาลทั้งปวง อดีต ปัจจุบัน และอนาคต (ไข่จักรวาล หรือ "พรหมาณทัส") สถิตอยู่ในพระองค์ พบ 2 ถึง 16 พระกร พระรูปส่วนใหญ่ของพระองค์มีสี่พระกร ซึ่งพบระบุทั่วไปในปุราณะต่าง ๆ พระรูปในยุคแรก ๆ ปรากฏสองพระกร ส่วนปางที่ทรงมี 14 และ 20 พระกรพบในอินเดียกลางช่วงศตวรรษที่ 9 และ 10 นอกจากนั้นยังพบพญานาคประกอบอยู่กับเทวรูปโดยทั่วไป มีหลากหลายรูปแบบ ซึ่งในคเณศปุราณะระบุว่าพระองค์ทรงพันวาสุกิรอบพระศอ บางครั้งมีการแสดงภาพของงูหรือนาคในลักษณะของด้ายศักดิ์สิทธิ์ (วัชณโยปวีตะ; yajñyopavīta) คล้องรอบพระอุทร, ทรงถือในพระหัตถ์, ขดอยู่ที่เข่า หรือประทับเป็นบัลลังก์นาค ในบางงานศิลป์ปรากฏพระเนตรที่สามบนพระนลาฏ (หน้าผาก) บ้างปรากฏรอยขีดเจิม (ติลัก) สามเส้นในแนวนอน ในคเณศปุราณะมีกำหนดทั้งติลักและจันทร์เสี้ยวบนพระนลาฏ  ลักษณะนี้ปรากฏในปาง "พาลจันทร์" (Bhalachandra - ดวงจันทร์บนหน้าผาก) มักบรรยายว่าสีพระวรกายพระองค์เป็นสีแดง สีพระวรกายมีความสัมพันธ์กับบางปาง ปางทำสมาธิตรงกับสีพระวรกายต่าง ๆ มีหลายตัวอย่างใน "ศรีตัตตวนิธิ" ตำราประติมานวิทยาฮินดู เช่น สีขาวสื่อถึงปาง "เหรัมภะ คณปติ" และ "รินะ โมจนะ คณปติ" (Rina-Mochana-Ganapati; พระคณปติผู้ทรงหลุดพ้นจากโซ่ตรวนที่ตรึงไว้) ส่วน "เอกทันตคณปติ" จะมีสีพระวรกายน้ำเงินเมื่อทรงทำสมาธิ
ประติมานวิทยา > พาหนะ

รูปพระคเณศยุคแรก ๆ ยังไม่ปรากฏว่าทรงวาหนะ (พาหนะของเทพเจ้า) มุทคลปุราณะระบุว่าในพระชาติที่เสวยแปดพระชาติ พระองค์ทรงใช้หนูในห้าพระชาติ ส่วนอีกสามพระชาติทรงใช้วกรตุนทะ (สิงโต), วิตกะ (นกยูง) และเศศะ (นาคราช) ส่วนในคเณศปุราณะระบุว่าในสี่พระชาติ พระชาติ โมโหตกล ทรงใช้สิงโต, พระชาติ มยูเรศวร ทรงใช้นกยูง, พระชาติ ธุมรเกตุ ทรงใช้ม้า และ พระชาติคชนณะ ทรงใช้หนู ในศาสนาไชนะมีปรากฏพระพาหนะเป็นทั้งหนู ช้าง เต่า แกะ และนกยูง
พระคเณศมักแสดงในลักษณะทรงหรือห้อมล้อมด้วยหนู มาร์ติน-ดูบอสต์ (Martin-Dubost) ระบุว่าหนูเริ่มปรากฏเป็นวาหนะหลักของพระคเณศในรูปปั้นที่พบแถบอินเดียกลางและอินเดียตะวันตกตั้งแต่ศตวรรษที่ 7 ที่เริ่มพบหนูประดับอยู่เคียงพระบาทของพระคเณศ หนูในฐานะพาหนะของพระคเณศปรากฏในงานเขียนครั้งแรกใน มัตสยปุราณะ และต่อมาพบในพรหมานันทะปุราณะละคเณศปุราณะ ซึ่งระบุว่าพระคเณศมีหนูเป็นวาหนะในการจุติในชาติสุดท้ายของพระองค์ ในคณปติอรรถวศีรษะไดัระบุถึงบทสวดที่ระบุว่าพระคเณศทรงมีหนูอยู่บนธงของพระคเณศ พระนามทั้งมูษกสาหนะ (Mūṣakavāhana; มีหนูเป็นพาหนะ) และอาขุเกตน (Ākhuketana; ธงหนู) ปรากฏในคเณศสหัสรนาม
มีการตีความหนูไว้หลายแบบ ไกรมส์ (Grimes) ระบุว่า "ส่วนใหญ่ (ถ้าไม่ใช่ทั้งหมด) มักตีความหนูของพระคณปติไปในทางลบ ว่าเป็น ตโมคุณ (tamoguṇa) เช่นเดียวกับเป็นความปรารถนา" ตามแนวคิดนี้ไมเคิล วิลค็อกสัน (Michael Wilcockson) ระบุว่าหนูเป็นสัญลักษณ์ของผู้ประสงค์เอาชนะความปรารถนาและลดความเห็นแก่ตัว ส่วนกริษัน (Krishan) ชี้ให้เห็นว่าหนูเป็นสัตว์ชอบทำลาย และเป็นภัยต่อผลผลิตทางการเกษตร คำสันสกฤตว่า มูษกะ (mūṣaka) ที่แปลว่าหนูนั้นมาจากรากคือ มูษ (mūṣ) ที่แปลว่าการลักขโมย จึงสำคัญต้องปราบหนูที่เป็นสัตว์รังควานจอมทำลาย หรือเรียกว่าเป็น วิฆน (มาร) ที่ต้องเอาชนะ ทฤษฎีนี้ระบุว่าการแสดงพระคเณศว่าทรงเป็นจ้าวของหนูแสดงว่าพระองค์ทรงเป็น วิฆเนศวร (จ้าวแห่งอุปสรรค) และเป็นหลักฐานสำหรับความเป็นไปได้ของบทบาทเป็นครามเทวดา (เทพเจ้าหมู่บ้าน) ของชาวบ้านซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักมากขึ้น มาร์ติน-ดูบอสต์ชี้ให้เห็นว่าหนูยังเป็นสัญลักษณ์ที่เสนอว่าพระคเณศแทรกซึมไปอยู่ในทุกที่แม้ในที่ลับที่สุดได้ดุจหนู
บทบาท > ผู้ขจัดอุปสรรค

พระนาม พระพิฆเนศวร (Vighneshvara) หรือ วิฆนราช (Vighnaraja, ภาษามราฐี – วิฆนหรรตา (Vighnaharta)) แปลว่า "จ้าวแห่งอุปสรรค" (the Lord of Obstacles) ทั้งในมุมทางโลกและทางวิญญาณ พระองค์เป็นที่บูชาทั่วไปในฐานผู้ปัดเป่าอุปสรรค แม้เดิมว่าพระองค์ยังเป็นผู้สร้างอุปสรรคต่าง ๆ ให้เกิดขึ้นในเส้นทางของผู้ที่จำต้องทดสอบ ดังนั้นพระองค์จึงเป็นที่เคารพบูชาเป็นเริ่มก่อนการเริ่มสิ่งใหม่ พอล คอร์ทไรธ์ (Paul Courtright) ระบุว่า “ธรรมะ” และเหตุผลสำคัญของพระคเณศคือการสร้างและกำจัดอุปสรรค
นักวิชาการ กริษัน (Krishan) ชี้ให้เห็นว่าบางพระนามของพระคเณศสะท้อนบทบาทอันหลากหลายของพระองค์ที่มีพัฒนาการตามเวลา ธวลิกร (Dhavalikar) ยกตัวอย่างการขึ้นเป็นเทพเจ้าอย่างรวดเร็วของพระคเณศในบรรดาเทพเจ้าฮินดู การเกิดขึ้นของคณปัตยะ (Ganapatyas) และการเปลี่ยนจากการเน้นพระนามว่า วิฆนกรรตา (vighnakartā, ผู้สร้างอุปสรรค) เป็น วิฆนหรรตา (vighnahartā, ผู้กำจัดอุปสรรค) อย่างไรก็ตามทั้งสองบทบาทยังสำคัญต่อพระลักษณะของพระองค์