stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงเรียนสามโคก
ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนถือกำเนิดจาก ท่านพระครูถาวรกิจโกศล เจ้าอาวาสวัดป่างิ้ว มีความประสงค์ที่จะก่อตั้งโรงเรียนมัธยมวิสามัญรุ่น 4 โดยได้เชิญผู้ปกครองนักเรียนในอำเภอสามโคก และอำเภอใกล้เคียง มาประชุมที่วัดป่างิ้ว เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2503 เพื่อปรึกษาหารือกันจัดตั้งโรงเรียนมัธยม ภายในบริเวณวัดป่างิ้ว ซึ่งทางวัดยินดีให้ใช้ที่ดิน 12 ไร่ และให้สมทบก่อสร้างเป็นเงินจำนวน 14,620 บาท จังหวัดปทุมธานีได้มีคำสั่งให้เริ่มทำการสอนได้ ในวันที่ 26 พฤษภาคม 2503 โดยอาศัยชั้นบนอาคารเรียนประถมศึกษาของโรงเรียนวัดป่างิ้ว ในวันเปิดเรียนมีนักเรียนชายและหญิงรวม 9 คน นายสมทรง แรงกล้า ครูใหญ่โรงเรียนวัดป่างิ้วรักษาการแทนครูใหญ่ นายศักดา พวงดี ครูโรงเรียนนันทมุนีบำรุง มาช่วยสอนเป็นการภายใน
ต่อมาจังหวัดปทุมธานีได้มีคำสั่งแต่งตั้งนายสังเวียน จิตระยนต์ ครูโรงเรียนสตรีปทุมธานี “คณะราษฎร์บำรุง 3” มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่ ตั้งแต่วันที่ 5 มิถุนายน 2503 และได้มีประกาศกระทรวงศึกษาธิการให้เปิดชั้นเรียนขึ้น ณ วันที่ 4 พฤษภาคม 2503 ตามหนังสืออำเภอสามโคกที่ 1444/2503 ลงวันที่ 14 มิถุนายน 2503 เดิมนั้นเป็นโรงเรียนมัธยมวิสามัญตอนปลาย (ม.4-ม.6) สังกัดแผนกโรงเรียนส่วนภูมิภาคของโรงเรียนรัฐบาลกรมวิสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ใช้อักษรย่อ ปท.21 จัดการสอนแบบสหศึกษา
ต่อมาในปี 2507 คณะครูอาจารย์ ผู้ปกครองนักเรียน และท่านพระครูถาวรกิจโกศล เจ้าอาวาสวัดป่างิ้ว จัดหาเงินสมทบ จำนวน 100,000 บาท เพื่อจัดสร้างอาคารเรียนแบบ 216 โดยได้วางศิลาฤกษ์อาคารเรียนวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2507 โดยผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี นายพูนสวัสดิ์ กำลังงาน เป็นประธานพิธีต่อมาในปีงบประมาณ 2508 ได้รับเงินงบประมาณค่าที่ดินและสิ่งก่อสร้าง เป็นเงิน 200,000 บาท เพื่อต่อเติมก่อสร้างอาคารเรียน และได้สร้างเสร็จเรียบร้อยเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2508 และในวันที่ 8 มกราคม 2509 ได้จัดทำบุญอาคารเรียนใหม่และใช้เรียนตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา
โรงเรียนสามโคกได้โอนไปสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2552 พร้อมกับได้รับงบประมาณปี พ.ศ. 2553 เป็นค่าสร้างอาคารเรียน 7 ชั้น จำนวน 1 หลัง อาคารเรียน 4 ชั้น จำนวน 1 หลัง และอาคารอเนกประสงค์จำนวน 1 หลัง ทำพิธีวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2553 โดยมีนายชาญ พวงเพ็ชร์ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี เป็นประธานพิธีเปิดงาน
ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียน

ที่ตั้ง หมู่ที่ 3 ตำบลบ้านงิ้ว อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี 12160 โทร. 0-2979-8534 โทรสาร. 0-2979-8535 กด 0
ปรัชญา "สุวิชาโน ภวํ โหติ" (สุวิชาโน ภวัง โหติ) แปลว่า "ผู้รู้ดี เป็นผู้เจริญ"
คำขวัญโรงเรียน "วิชาการเยี่ยม เปี่ยมคุณธรรม เด่นล้ำวินัยห่างไกลยาเสพติด"
อัตลักษณ์ "คนดี มีคุณธรรม"
วิสัยทัศน์ โรงเรียนมาตฐานการแต่งการ กีฬาเด่น เน้นภาษา คุณธรรมและประเพณี มีความปลอดภัย ใส่ใจเศรษฐกิจพอเพียง ก้าวไกลวิชาการ สู่มาตรฐานอาเซียน
สีประโรงเรียน    แสด - น้ำเงิน
ต้นไม้ประจำโรงเรียน ต้นตะแบก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงเรียนสามโคก
โรงเรียนสามโคก ที่เฟซบุ๊ก
รายการประชิด

รายการประชิด (อังกฤษ: adjacency list) เป็นวิธีการของโครงสร้างแบบรายการของทฤษฎีกราฟ ซึ่งเป็นการใช้ลิสต์ในการเก็บข้อมูลของกราฟซึ่งเป็นโครงสร้างข้อมูลโดยวิธีการนี้จะใช้สำหรับการแก้ปัญหาของทฤษฎีกราฟ
ลักษณะการทำงาน > หลักการทำงาน

การทำงานของ Adjacency List สามารถแบ่งลักษณะการเก็บข้อมูลได้ 2 แบบตามการจำแนกชนิดของกราฟ คือ กราฟแบบมีทิศทาง (directed graph) และ กราฟแบบไม่มีทิศทาง (undirected graph) โดยสามารถใช้อัลกอริทึม การค้นหาแบบจำกัดความลึก(อังกฤษ : Depth-first Traversal) และ การค้นหาในแนวกว้าง(อังกฤษ : Breath-first Traversal) เพื่อค้นหาจุดที่เชื่อมต่อกันของกราฟ
ขั้นตอนการทำงานของรายการประชิด(Adjacency List)
กำหนดให้ Vertex หมายถึง โหนด
กำหนดให้ Edge หมายถึง เส้นเชื่อมของโหนด
เพิ่มข้อมูล Vertex และ Edge เข้ามาในโปรแกรม
ทำการวน Vertex และ Edge เพื่อสร้างทรัยขึ้นมา โดยใช้หลักการของลิงลิสต์
เช็ค Vertex แต่ละตัวว่า Edge เชื่อมต่อกันหรือไม่
ลักษณะการทำงาน > ตัวอย่างของกราฟไม่มีทิศทางและมีทิศทาง

กราฟไม่มีทิศทาง (Undirected graph)
| Vertex | Neighbors vertex | Neighbors vertex | Neighbors vertex |
| --- | --- | --- | --- |
| A | B |  |  |
| B | A | C | D |
| C | B | D |  |
| D | B | C |  |
กราฟแบบมีทิศทาง (Directed graph)
| Vertex | Neighbors vertex | Neighbors vertex | Neighbors vertex |
| --- | --- | --- | --- |
A: 
| B | A | C |  |
| C | B |  |  |
| D | A | B |  |
ขั้นตอนวิธี (Code) > ขั้นตอนโค้ด

class Vertex(โหนด):
def รับข้อมูล(n)
กำหนดชื่อของ Vertex จากข้อมูลที่ได้รับ n
กำหนดลิสต์ของ Vertex
def เพิ่ม Vertex จากข้อมูล(v)
if ไม่มี Vertex ในลิสต์ของ Vertex
เพิ่ม Vertex จากฟังก์ชันรับข้อมูล เข้าไปในลิสต์
จัดเรียง Vertex ที่อยู่ในลิสต์
class Graph(กราฟ):
กำหนดลิสต์ของ Vertex ใหม่
def เพิ่ม Vertex(v)
if Vertex มาจากคลาส Vertex และ Vertex ที่มาจากคลาส Vertex ไม่อยู่ในลิสต์ของ Vertex ใหม่
กำหนด Vertex ตัวแรก
รีเทิร์น True
else:
รีเทิร์น False
def เพิ่ม Edge(u,v)
if u อยู่ใน Vertex ใหม่ และ v อยู่ใน Vertex ใหม่
Vertex ใหม่ u = ฟังก์ชันเพิ่ม Vertex จากข้อมูล v
Vertex ใหม่ v = ฟังก์ชันเพิ่ม Vertex จากข้อมูล u
รีเทิร์น True
else:
รีเทิร์น False
def รีเทิร์นผลลัพธ์
กำหนดลิสต์ของผลลัพธ์
for key in ลิสต์ของ Vertex ใหม่ที่ key
เพิ่มเข้าไปในลิสต์ของผลลัพธ์
รีเทิร์น ลิสต์ของผลลัพธ์
ขั้นตอนวิธี (Code) > ตัวอย่างโค้ด(Code)

เขียนโดย ภาษาไพทอน(Python)
class Vertex:
    def __init__(self, n):
        self.name = n
        self.neighbors = list()

    def add_neighbor(self, v):
        if v not in self.neighbors:
            self.neighbors.append(v)
            self.neighbors.sort()


class Graph:
    vertices = {}

    def add_vertex(self, vertex):
        if isinstance(vertex, Vertex) and vertex.name not in self.vertices:
            self.vertices[vertex.name] = vertex
            return True
        else:
            return False

    def add_edge(self, u, v):
        if u in self.vertices and v in self.vertices:
            self.vertices[u].add_neighbor(v)
            self.vertices[v].add_neighbor(u)
            return True
        else:
            return False

    def print_graph(self):
        res = []
        for key in sorted(list(self.vertices.keys())):
            res.append(key + str(self.vertices[key].neighbors))
        return res
ขั้นตอนวิธี (Code) > ตัวอย่างเทสเคส(Test case)

เขียนโดย ภาษาไพทอน(Python)
Scinario1: Graph have 5 vertex is A, B, C, D and E
Given list of vertex edge is ["AB","BC","CD",DE","EA"]
When convert vertex list to list of result
Then return list of result
from AdjencencyList import*

def test_adjencency_list_1():
	g = Graph()
	for i in range(ord('A'), ord('F')):
		g.add_vertex(Vertex(chr(i)))

	edges = ['AB', 'BC', 'CD', 'DE', 'EA']
	for edge in edges:
		g.add_edge(edge[:1], edge[1:])

	result = ["A['B', 'E']", "B['A', 'C']", "C['B', 'D']", "D['C', 'E']", "E['A', 'D']"]
	assert g.print_graph() == result
ความเร็วในการทำงาน > Big O

จากตัวอย่างโค้ดด้านบน Big(O) ของคลาส Vertex คือ O(n) + O(n) = O(2n) = O(n) = O(1)และ Big(O) ของคลาส Graph คือ O(n) + O(n) + O(n) = O(3n) = O(n)
ความเร็วในการทำงาน > Big O > Best case

คือ คลาส Vertex เนื่องจากต้องมีการทำงานทุกครั้งที่ใส่ข้อมูลเข้าไป จึงมีความเร็วในการทำงานเป็น O(1)
ความเร็วในการทำงาน > Big O > Worst case

คือ คลาส Graph เนื่องจากต้องมีการทำงานทุกครั้งที่รับข้อมูลจากคลาส Vertex จึงมีความเร็วในการทำงานเป็น O(n)
ตัวอย่างกราฟไม่มีทิศทาง
ตัวอย่างกราฟแบบมีทิศทาง
จักรพรรดินีถ่วน เทียน

| จักรพรรดินีถ่วน เทียน |
| --- | --- |
ประสูติ: 4 มกราคม ค.ศ. 1769(1769-01-04) เว้ เจิ่น ถิ ดาง
สวรรคต: 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1846(1846-11-06) (77 ปี)
พระสวามี: จักรพรรดิซา ล็อง
พระราชบุตร: จักรพรรดิมิญ หมั่ง
ราชวงศ์: ราชวงศ์เหงียน (โดยการอภิเษก)
จักรพรรดินีถ่วน เทียน (เวียดนาม: Thuận Thiên, 4 มกราคม 1769 – 6 พฤศจิกายน 1846) จักรพรรดินีองค์ที่ 2 ของ จักรพรรดิซา ล็อง แห่ง เวียดนาม และพระราชมารดาของ จักรพรรดิมิญ หมั่ง
ฮเหวี่ยน เจิน

| ปรเมศวรี/ฮเหวี่ยน เจิน |
| --- | --- |
สมเด็จพระราชินีแห่งจามปา เจ้าหญิงแห่งด่ายเหวียด
พระราชินยานุสรณ์ในเมืองเว้
พระราชสมภพ: ค.ศ. 1289 ทังลง จักรวรรดิด่ายเหวียด
สวรรคต: ค.ศ. 1340 (ราว 50–51 พรรษา) เทียนบ๋าน จักรวรรดิด่ายเหวียด
คู่อภิเษก: พระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 (1306–1307)
ราชวงศ์: เจิ๊น (ประสูติ) จามปาที่ 11 (อภิเษกสมรส)
พระราชบิดา: เจิ๊น เญิน ตง
ศาสนา: พุทธ
พระนางปรเมศวรี (จาม: Paramecvari; ค.ศ. 1289–1340) หรือพระนามเดิม เจ้าหญิงฮเหวี่ยน เจิน (เวียดนาม: Huyền Trân Công chúa, 玄珍公主) เป็นเจ้าหญิงแห่งจักรวรรดิด่ายเหวียด พระราชธิดาในจักรพรรดิเจิ๊น เญิน ตง ที่ต่อมาได้อภิเษกสมรสเป็นพระมเหสีในพระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 แห่งอาณาจักรจามปา เรื่องราวของพระองค์ปรากฏทั้งในรูปแบบกวี งานศิลป์ ดนตรี และตามเมืองต่าง ๆ มักตั้งชื่อถนนสายหลักตามพระนามของพระองค์
พระราชประวัติ

พระนางปรเมศวรี หรือพระนามเดิม เจ้าหญิงฮเหวี่ยน เจิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1289 เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิเจิ๊น เญิน ตง (Trần Nhân Tông, 陳仁宗) ไม่ปรากฏนามพระมารดา และเป็นพระขนิษฐาต่างพระชนนีในจักรพรรดิเจิ๊น อัญ ตง (Trần Anh Tông, 陳英宗) ทั้งนี้เรื่องราวพระชนม์ชีพช่วงต้นของเจ้าหญิงไม่เป็นที่ปรากฏมากนัก
ต่อมาจักรพรรดิเจิ๊น เญิน ตง พระชนก สละราชสมบัติแก่เจิ๊น อัญ ตง ซึ่งเป็นเชษฐาต่างพระชนนีของฮเหวี่ยน เจิน เมื่อ ค.ศ. 1293 เพื่อบำเพ็ญพรตภายในอารามบนเขาแห่งหนึ่งในจังหวัดกว๋างนิญ หลังสละราชสมบัติ อดีตจักรพรรดิเจิ๊น เญิน ตง เสด็จเยือนอาณาจักรจามปานานถึงเก้าเดือนเมื่อ ค.ศ. 1301 ระหว่างนั้นพระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 หรือเอกสารเวียดนามเรียกว่า เจ๊ เมิน (Chế Mân, 制旻) ได้ถวายการต้อนรับพระราชอาคันตุกะเป็นอย่างดี ตลอดระยะเวลาการเสด็จเยือน ครั้นจะเสด็จนิวัตจักรวรรดิด่ายเหวียด เจิ๊น เญิน ตง ทรงให้สัตย์ว่าจะถวายพระราชธิดาเป็นมเหสีแก่พระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 เป็นการตอบแทนไมตรีจิตที่มีให้ แม้ว่าพระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 จะมีพระมเหสีอยู่แล้วคือ พระนางภาสกรเทวีและพระนางตาปาซีแห่งชวา หลังจากนั้นพระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 ส่งทูตเข้าไปยังจักรพรรดิแห่งด่ายเหวียดหลายครั้งเพื่อทวงสัญญาที่เคยให้กันไว้ ทว่าจักรพรรดิด่ายเหวียดทรงปฏิเสธ
ครั้น ค.ศ. 1306 พระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 เสนอที่จะมอบดินแดนจังหวัดโอและจังหวัดเล๊ เป็นสินสอด ในปีเดียวกันนั้นจักรพรรดิเจิ๊น อัญ ตง ทรงรับข้อเสนอดังกล่าว และมีพระราชานุญาตให้พระเจ้ากรุงจามเสกสมรสกับพระขนิษฐภคินีได้ เจ้าหญิงฮเหวี่ยน เจิน จึงได้รับพระนามใหม่ว่า "ปรเมศวรี" ในที่พระมเหสีพระเจ้าแผ่นดินจาม ส่วนจังหวัดโอและเล๊ถูกยกให้เป็นของแผ่นดินญวนในฐานะสินสอด (ปัจจุบันคือจังหวัดกว๋างบิ่ญ, กว๋างจิ และเถื่อเทียนเว้)
กระทั่งเดือนพฤษภาคมปีถัดมา พระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 เสด็จสวรรคต มกุฎราชกุมารแห่งจามปาส่งทูตไปแจ้งข่าวพร้อมกับถวายช้างเผือกแก่พระเจ้ากรุงญวน โดยทรงเชิญไปร่วมพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระศพ ซึ่งตามธรรมเนียมจาม พระมเหสีทั้งหมดจะถูกเผาไปด้วยทำนองเดียวกับประเพณีสตี จักรพรรดิเจิ๊น อัญ ตง มีพระราชโองการให้นายพลเจิ๊น คัก จุง (Trần Khắc Chung, 陳克終) เป็นตัวแทนเข้าร่วมในพระราชพิธีดังกล่าว แต่แท้จริงแล้วเขามีภารกิจชิงตัวเจ้าหญิงฮเหวี่ยน เจินกลับด่ายเหวียดโดยทางเรือ ซึ่งต้องใช้เวลาราวหนึ่งปี บางตำนานก็เล่าว่านายพลเจิ๊น คัก จุง ตกหลุมรักเจ้าหญิงผู้นิราศพระองค์นี้ ทั้งสองหายตัวไปด้วยกันและไม่มีใครพบเห็นอีก อย่างไรก็ตาม ไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ใด ๆ สนับสนุนเรื่องเล่านี้เลย
ชอน ไดช์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ชอน ไดช์ ในปี ค.ศ. 2013
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ชอน มาร์ก ไดช์
วันเกิด:   (1971-06-28) 28 มิถุนายน ค.ศ. 1971 (53 ปี)
สถานที่เกิด:  เคทเทอร์ริง, นอร์แทมป์ตันเชอร์, อังกฤษ
ส่วนสูง:  6 ft 0 in (1.83 m)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
สโมสรเยาวชน
1987–1989:  นอตทิงแฮมฟอเรสต์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1989–1990 |  นอตทิงแฮมฟอเรสต์ |  0 |  (0) |
| 1990–1997 |  เชสเตอร์ฟีลด์ |  231 |  (8) |
| 1997–1999 |  บริสตอลซิตี |  17 |  (0) |
| 1999 |  → ลูตันทาวน์ (ยืมตัว) |  14 |  (1) |
| 1999–2002 |  มิลล์วอลล์ |  69 |  (3) |
| 2002–2005 |  วอตฟอร์ด |  72 |  (0) |
| 2005–2007 |  นอร์แทมป์ตันทาวน์ |  56 |  (0) |
| รวม |   |  459 |  (12) |
จัดการทีม
2011–2012:  วอตฟอร์ด
2012–2022:  เบิร์นลีย์
2023–2025:  เอฟเวอร์ตัน
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ชอน มาร์ก ไดช์ (อังกฤษ: Sean Mark Dyche; เกิดวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1971) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ และเป็นอดีตผู้จัดการทีมของเอฟเวอร์ตันในพรีเมียร์ลีก
ช่วงสมัยที่เขายังเล่นฟุตบอลอาชีพ เขาลงเล่นในตำแหน่งกองหลัง และลงเล่นนัดแรกในปี ค.ศ. 1990 กับเชสเตอร์ฟีลด์ ซึ่งเขาเป็นกัปตัน และเขาได้ทำประตูในการแข่งขันเอฟเอคัพ รอบรองชนะเลิศ ต่อจากนั้น เขาได้ลงเล่นให้กับบริสตอลซิตี, ลูตันทาวน์, มิลล์วอลล์, วอตฟอร์ด และนอร์แทมป์ตันทาวน์ ในบรรดา 6 ทีมที่เขาลงเล่น เขาพาทีมเลื่อนชั้นได้ถึง 4 ทีม ต่อมาในปี ค.ศ. 2007 เขาได้เกษียณและมาจัดการทีมวอตฟอร์ด ต่อด้วยเบิร์นลีย์
ในช่วงที่เขาเป็นผู้จัดการทีมเบิร์นลีย์ เขาพาทีมเลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีกภายใน 3 ฤดูกาล
ชีวิตส่วนตัว

ไดช์เกิดที่เมืองเคทเทอร์ริงในนอร์แทมป์ตันเชอร์ พ่อของเขาเป็นที่ปรึกษาบริษัทบริติชสตีล เขามีน้องชาย 2 คน ภรรยาของเขาชื่อ "เจน" มีลูก 2 คน
เกียรติประวัติ > ผู้เล่น

เชสเตอร์ฟีลด์
ชนะเลิศรอบเพลย์ออฟ ฟุตบอลลีกเซคกันด์ดิวิชั่น: 1994–95
บริสตอลซิตี
รองชนะเลิศ ฟุตบอลลีกเซคกันด์ดิวิชั่น: 1997–98
มิลล์วอลล์
ชนะเลิศ ฟุตบอลลีกเซคกันด์ดิวิชั่น: 2000–01
นอร์แทมป์ตันทาวน์
รองชนะเลิศ ฟุตบอลลีกทู: 2005–06
เกียรติประวัติ > ผู้จัดการ

เบิร์นลีย์
ชนะเลิศ ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป: 2015–16
รองชนะเลิศ ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป: 2013–14
บุคคล
ผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมประจำเดือนของฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป (4): กันยายน ค.ศ. 2013, ตุลาคม ค.ศ. 2013, เมษายน ค.ศ. 2014, กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016
แหล่งข้อมูลอื่น

Dyche สถิติของ ชอน ไดช์ ที่ Soccerbase
| ด ค กสโมสรฟุตบอลเอฟเวอร์ตัน – ผู้จัดการทีม |
| --- | --- |
 Barclay (1888–89)  Molyneux (1889–1901)  Cuff (1901–18)  Sawyer (1918–19)  McIntoshs (1919–35)  Kellys (1936–48)  Britton (1948–56)  Buchan (1956–58)  Carey (1958–61)  Catterick (1961–73)  Egglestonc (1973)  Bingham (1973–77)  Burtenshawc (1977)  Lee (1977–81)  Kendall (1981–87)  Harvey (1987–90)  Gabrielc (1990)  Kendall (1990–93)  Gabrielc (1993–94)  Walker (1994)  Royle (1994–97)  Watsonc (1997)  Kendall (1997–98)  Smith (1998–2002)  มอยส์ (2002–13)  มาร์ติเนซ (2013–16)  Unsworthc (2016)  กุมัน (2016–17)  Unsworthc (2017)  อัลลาร์ไดซ์ (2017–18)  ซิลวา (2018–19)  เฟอร์กูสันc (2019)  อันเชลอตตี (2019–21)  เบนิเตซ (2021–22)  เฟอร์กูสันc (2022)  แลมพาร์ด (2022–23)  ไดช์ (2023–25)  เบนส์ & โคลแมนc (2025)  มอยส์ (2025–)  (s) = เลขานุการ; (c) = รักษาการ
| ด ค กสโมสรฟุตบอลวอตฟอร์ด – ผู้จัดการทีม |
| --- | --- |
 Goodall (1903–10)  Kent (1910–26)  Pagnam (1926–29)  McBain (1929–37)  Findlay (1938–47)  Bray (1947–48)  Hapgood (1948–50)  Gray (1950–51)  Green (1951–52)  Goulden (1952–55)  Paton (1955–56)  Goulden (1956)  McBain (1956–59)  Burgess (1959–63)  McGarry (1963–64)  Furphy (1964–71)  Kirby (1971–73)  Keen (1973–77)  Taylor (1977–87)  Bassett (1987–88)  Harrison (1988–90)  Lee (1990)  Perryman (1990–93)  โรเดอร์ (1993–96)  Taylor (1996)  Jackett (1996–97)  Taylor (1997–2001)  วีอัลลี (2001–02)  Lewington (2002–05)  Boothroyd (2005–08)  Mackay (2008)  ร็อดเจอส์ (2008–09)  Mackay (2009–11)  ไดช์ (2011–12)  โซลา (2012–13)  Sannino (2013–14)  การ์ซิอา (2014)  McKinlay (2014)  ยอกานอวิช (2014–15)  ซันเชซ โฟลเรส (2015–16)  มัซซารี (2016–17)  ซิลวา (2017–18)  กราเซีย (2018–19)  ซันเชซ โฟลเรส (2019)  มัลลินส์c (2019)  เพียร์สัน (2019–20)  มัลลินส์c (2020)  อีวิช (2020)  ซิสโก (2020–21)  รานีเอรี (2021–22)  ฮอดจ์สัน (2022)  เอ็ดเวิร์ด (2022)  Bilić (2022–23)  วิลเดอร์ (2023)  Ismaël (2023–24)  เคลเวอร์ลีย์c (2024–)
ฮวาลือ

| ฮวาลือ |
| --- | --- |
นครภายใต้จังหวัด (ชั้น 1)

ฮวาลือที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 20°15′14″N 105°58′30″E﻿ / ﻿20.25389°N 105.97500°E﻿ / 20.25389; 105.97500
ประเทศ:  เวียดนาม
จังหวัด: นิญบิ่ญ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 150.24 ตร.กม. (58.01 ตร.ไมล์)
ประชากร (พ.ศ. 2566)
 • ทั้งหมด: 319,125 คน
 • ความหนาแน่น: 2,100 คน/ตร.กม. (5,500 คน/ตร.ไมล์)
ฮวาลือ (เวียดนาม: Hoa Lư) เป็นเมืองหลักของจังหวัดนิญบิ่ญ ประเทศเวียดนาม อยู่ทางใต้ของฮานอย เป็นเมืองติดชายฝั่งทะเล ล้อมรอบด้วยยอดเขา 99 ยอด จึงถือกันว่าเป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์ คณะปฏิวัติของโฮจิมินห์ก็ได้เคยตั้งฐานทัพขึ้นที่นี่เป็นแห่งแรก ชื่อเดิมคือ นิญบิ่ญ (เวียดนาม: Ninh Bình) ก่อนปี 2024
องค์การบริหารช่วงเปลี่ยนผ่านแห่งสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก

องค์กรบริหารช่วงเปลี่ยนผ่านแห่งสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (อังกฤษ: United Nations Transitional Administration in East Timor, UNTAET) เป็นองค์กรที่ตั้งขึ้นเมื่อ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2542 เพื่อรับผิดชอบการบริหารงานก่อนจะมอบเอกราชให้ติมอร์ตะวันออก ปัญหาในติมอร์ตะวันออกเริ่มขึ้นเมื่ออินโดนีเซียเข้ายึดครองอาณานิคมของโปรตุเกสในติมอร์เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2518 สหประชาชาติไม่รับรองอำนาจของอินโดนีเซียเหนือดินแดนแห่งนี้ แต่ไม่มีผลต่อรัฐบาลซูฮาร์โต จนมาถึงรัฐบาลของฮาบิบีจึงได้ยอมให้ดินแดนนี้ปกครองตนเองแบบพิเศษและให้มีการลงประชามติว่าต้องการเป็นเอกราชหรือรวมเข้ากับอินโดนีเซียในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2542 การลงประชามติเกิดขึ้นเมื่อ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2542 โดยเกิดความรุนแรงจากกลุ่มที่ต้องการรวมเข้ากับอินโดนีเซียตลอดเวลา จนเมื่อมีการประกาศผลการลงประชามมติเมื่อ 4 กันยายน โดย 4 ใน 5 ต้องการเป็นเอกราช กลุ่มกองกำลังที่ต้องการรวมกับอินโดนีเซียได้ก่อการจลาจลจนสหประชาชาติต้องถอนคณะทำงานออกมา และได้มีมติในวันที่ 15 กันยายน ที่จะฟื้นฟูสันติภาพในติมอร์ตะวันออก โดยส่งกองกำลังนานาชาติเข้าสู่ติมอร์ตะวันออกเมื่อ 20 กันยายน จากนั้นจึงก่อตั้งองค์กรบริหารช่วงเปลี่ยนผ่านแห่งสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก และให้องค์กรบริหารช่วงเปลี่ยนผ่านแห่งสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออกเข้าสู่ติมอร์ตะวันออกเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2543 กองกำลังนานาชาติยุติบทบาทลงเมื่อ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543
ประเทศที่เข้าร่วมในการรักษาสันติภาพ กองกำลังนำโดยออสเตรเลีย ประเทศที่สนับสนุนได้แก่
นิวซีแลนด์
แอลจีเรีย
ฝรั่งเศส
อาร์เจนตินา
บราซิล
ชิลี
เดนมาร์ก
ฟีจี
ไอร์แลนด์
ญี่ปุ่น
มาเลเซีย
รัสเซีย
สิงคโปร์
เกาหลีใต้
ไทย
ฟิลิปปินส์
โปรตุเกส
สวีเดน
และสหราชอาณาจักร ส่วนสหรัฐอเมริกาสนับสนุนการเปลี่ยนผ่านไปสู่เอกราช
องค์กรบริหารช่วงเปลี่ยนผ่านแห่งสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออกได้จัดให้มีการเลือกตั้งสภาร่างรัฐธรรมนูญเมื่อ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2544 โดยพรรคเฟรติลินได้คะแนนมากที่สุด จากนั้นได้ร่างรัฐธรรมนูญซึ่งประกาศใช้เมื่อ 22 มีนาคม พ.ศ. 2545 สภาดังกล่าวได้กลายเป็นสภานิติบัญญัติชุดแรก การเลือกตั้งประธานาธิบดีเกิดขึ้นเมื่อ 14 เมษายน พ.ศ. 2545 โดยชานานา กุฌเมา ได้รับเลือก จากนั้น ติมอร์ตะวันออกได้เอกราชโดยสมบูรณ์เมื่อ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2545
เหรียญสหประชาชาติ

ประเทศที่ได้ไปปฏิบัติหน้าที่ติมอร์ตะวันออกในฐานะสมาชิกของสหประชาชาติ จะได้เหรียญสหประชาชาติทุกคน
แพรแถบเหรียญคณะผู้แทนสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก
เหรียญคณะผู้แทนสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก
แหล่งข้อมูลอื่น

Archived official website
The United Nations and East Timor - A Chronology
UNTAET Mission Summary
A Brief History of Australian Army Operations in East Timor, 1999-2005
Archived web-site of first Transitional Administration*
Goldstone, Anthony (2004). "UNTAET with Hindsight: The Peculiarities of Politics in an Incomplete State". Global Governance: 83–98.
Martin, Ian (2005). "The United Nations and East Timor: From Self-Determination to State-Building". International Peacekeeping. 12 (1): 125–145. doi:10.1080/1353331042000286595. {{cite journal}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |coauthors= ถูกละเว้น แนะนำ (|author=) (help); ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |month= ถูกละเว้น (help)
สถานีพญาไท

ภาพมุมสูง สถานีพญาไทของรถไฟฟ้าทั้ง 2 ระบบ
สถานีพญาไท (อังกฤษ: Phaya Thai station) เป็นสถานีรถไฟฟ้าในเขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร ในเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท, รถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงอ่อน
สถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท สถานีพญาไท

สถานีพญาไท (รหัส: N2) เป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสแบบยกระดับในเส้นทางสายสุขุมวิท ยกระดับเหนือถนนพญาไทในพื้นที่เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร สามารถเชื่อมต่อการเดินทางกับรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ที่สถานีพญาไทได้โดยตรง และในอนาคตจะเป็นจุดเชื่อมต่อกับระบบรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อนที่สถานีรถไฟพญาไท
สถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท สถานีพญาไท > ที่ตั้ง

ด้านทิศใต้ของทางแยกพญาไท (จุดตัดระหว่างถนนพญาไทกับถนนศรีอยุธยา) ในพื้นที่แขวงทุ่งพญาไทและแขวงถนนพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร ตัวสถานีอยู่คร่อมจุดตัดทางรถไฟสายตะวันออกและอยู่ใต้เส้นทางรถไฟฟ้าเชื่อมต่อท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
สถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท สถานีพญาไท > แผนผังสถานี

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
U3 ชานชาลา : 
U3 ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| U3 ชานชาลา  | ชานชาลา 1 | สายสุขุมวิท มุ่งหน้า เคหะฯ (ราชเทวี) |
| U3 ชานชาลา  | ชานชาลา 2 | สายสุขุมวิท มุ่งหน้า คูคต (อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ) |
U3 ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| U2 ชั้นขายบัตรโดยสาร  | ชั้นขายบัตรโดยสาร | ทางออก 1-5, ศูนย์บริการผู้โดยสาร ห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสาร, ร้านค้า  พญาไท, ศูนย์การแพทย์รามาธิบดีศรีอยุธยา |
| G ระดับถนน  | - | ป้ายรถประจำทาง, สำนักงานเขตราชเทวี, กรมปศุสัตว์, จุดหยุดรถไฟพญาไท โรงเรียนสันติราษฎร์วิทยาลัย, ศูนย์การศึกษาครบวงจร อาคารวรรณสรณ์  |
สถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท สถานีพญาไท > รูปแบบของสถานี

เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 170 เมตรเพื่อให้ตัวสถานีสามารถข้ามทางรถไฟสายตะวันออกที่อยู่ด้านล่างได้ ตัวสถานีมีความสูงสองชั้นประกอบด้วยชั้นชานชาลาและชั้นขายบัตรโดยสาร ซึ่งได้มีการแบ่งพื้นที่ตรวจบัตรโดยสารออกเป็นสองส่วน เพื่อเปิดทางออกที่ 5 สำหรับเชื่อมต่อกับสถานีพญาไทอีกแห่งของรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และเชื่อมเข้ากับทางออกที่ 1 (อาคารพญาไท พลาซ่า) เพื่ออำนวยความสะดวกให้ผู้โดยสารของรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ สามารถเดินข้ามไปถนนพญาไทฝั่งขาออกเมือง (ฝั่งมุ่งหน้าไปอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ) และอำนวยความสะดวกให้ผู้โดยสารจากถนนพญาไทฝั่งขาออกเมืองสามารถเดินข้ามไปยังตัวสถานีพญาไทได้ รวมทั้งมีประตูกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง
สถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท สถานีพญาไท > ทางเข้า-ออก

1 อาคารพญาไทพลาซ่า, อาคารเดอะ ยูนิคอร์น พญาไท (สะพานเชื่อม), จุดหยุดรถไฟพญาไทฝั่งใต้,คอนโดบ้านปทุมวัน,ร้าน HEAP (บันไดเลื่อน)
2 ที่ทำการไปรษณีย์ราชเทวี, กรมปศุสัตว์, จุดหยุดรถไฟพญาไทฝั่งเหนือ, ป้ายรถประจำทางไปราชเทวี
3 อาคารซี.พี.ทาวเวอร์ 3 (พญาไท), โรงเรียนสันติราษฎร์วิทยาลัย, สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม อาคารถนนศรีอยุธยา, ป้ายรถประจำทางไปสะพานเสาวนี-นางเลิ้ง
4 โรงแรมฟลอริดา, อาคารวรรณสรณ์, โรงแรม เดอะ สุโกศล กรุงเทพฯ, วังสวนผักกาด (ลิฟต์)
5   พญาไท, ศูนย์การแพทย์รามาธิบดีศรีอยุธยา (ผ่านทางเชื่อมอาคารของสถานีแอร์พอร์ต เรล ลิงก์)
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 3 หน้าธนาคารทหารไทยธนชาต สาขาพญาไท
สถานีรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ สถานีพญาไท

สถานีพญาไท เป็นสถานีรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์แบบยกระดับในเส้นทางสายซิตี้เชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ยกระดับเหนือทางรถไฟสายตะวันออกที่จุดตัดถนนพญาไท กรุงเทพมหานคร ใกล้กับทางแยกพญาไท สามารถเชื่อมต่อการเดินทางกับรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท ได้โดยตรงที่สถานีพญาไท และในอนาคตจะเป็นจุดเชื่อมต่อกับระบบรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงอ่อน
สถานีรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ สถานีพญาไท > ที่ตั้ง

อยู่บนแนวเส้นทางรถไฟทางไกลสายตะวันออก ที่ป้ายหยุดรถไฟพญาไท บริเวณจุดตัดถนนพญาไทด้านทิศตะวันออก ติดกับสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส พญาไท ห่างจากทางแยกพญาไทมาทางทิศใต้ประมาณ 100 เมตร ในพื้นที่แขวงถนนพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร สถานีข้างเคียงตามแนวเส้นทางคือสถานีราชปรารภ อยู่ห่างเพียงประมาณ 800 เมตร ซึ่งนับว่าเป็นช่วงระหว่างสถานีที่สั้นที่สุดในเส้นทางรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
สถานีพญาไทยังคงเป็นสถานีปลายทางรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ จนกว่าจะมีการเริ่มก่อสร้างส่วนต่อขยายพญาไท-ดอนเมือง ในโครงการรถไฟความเร็วสูงเชื่อม 3 สนามบินขึ้น โดยรถไฟฟ้าจะลดระดับลงไปอยู่ในระดับใต้ดินแบบคลองแห้ง แล้ววิ่งเลียบถนนสวรรคโลก แล้วยกระดับกลับไปอยู่ในระดับที่ 4 ที่เป็นความสูงปัจจุบันของโครงการ เพื่อเข้าสู่ชานชาลาที่ 14 ในสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์
สถานีรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ สถานีพญาไท > แผนผังสถานี

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
P ชานชาลา : 
P ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านขวา
| P ชานชาลา  | ชานชาลา 1 | สายซิตี้ มุ่งหน้า สุวรรณภูมิ |
| P ชานชาลา  | ชานชาลา 2 | สายซิตี้ มุ่งหน้า สุวรรณภูมิ |
P ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| C ชั้นขายบัตรโดยสาร  | ชั้นขายบัตรโดยสาร | ศูนย์บริการผู้โดยสาร ห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสาร, ร้านค้า  |
| I ชั้นเชื่อมต่ออาคาร  | - | ทางออก 1-2,  พญาไท, ศูนย์การแพทย์รามาธิบดีศรีอยุธยา |
| G ระดับถนน  | - | ป้ายรถประจำทาง, ลานจอดรถยนต์ |
สถานีรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ สถานีพญาไท > รูปแบบของสถานี

เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง ตัวสถานีมี 3 ชั้น ประกอบด้วยชั้นลอยซึ่งเชื่อมต่อสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส, ชั้นจำหน่ายตั๋ว และชานชาลาที่ชั้นบนสุด
สถานีรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ สถานีพญาไท > ทางเข้า-ออก

1  สถานีพญาไท, ศูนย์การแพทย์รามาธิบดีศรีอยุธยา (ทางเชื่อมอาคาร)
2 ถนนพญาไท, ป้ายหยุดรถไฟพญาไท
เวลาให้บริการ

| ปลายทาง> สายสุขุมวิท.ชานชาลาที่ 1 | ปลายทาง> สายสุขุมวิท.ชานชาลาที่ 1 | วัน> สายสุขุมวิท.ชานชาลาที่ 1 | ขบวนแรก> สายสุขุมวิท.ชานชาลาที่ 1 | ขบวนสุดท้าย> สายสุขุมวิท.ชานชาลาที่ 1 |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| E23 | เคหะฯ | ทุกวัน | 05.15 | 23.46 |  |  |

| E15 | สำโรง | ทุกวัน | – | 00.00 |  |  |
| ชานชาลาที่ 2 | ชานชาลาที่ 2 | ชานชาลาที่ 2 | ชานชาลาที่ 2 | ชานชาลาที่ 2 |  |  |
| N24 | คูคต | ทุกวัน | 05.57 | 00.16 |  |  |

| N9 | ห้าแยกลาดพร้าว | ทุกวัน | – | 00.29 |  |  |
สายซิตี้
ชานชาลาที่ 1 และ 2
| A1 | สุวรรณภูมิ | จันทร์ – ศุกร์ | 05.30 | 00.00 |  |  |
| A1 | สุวรรณภูมิ |  |  |  |  |  |
| A1 | สุวรรณภูมิ | เสาร์ – อาทิตย์ นักขัตฤกษ์ | 05.29 | 00.08 |  |  |
รถโดยสารประจำทาง

ถนนพญาไท มุ่งหน้า อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ รถขสมก. 36 54 1-7E 1-80E รถเอกชน สาย 29 34 34E 108 529 1-63 2-34
ถนนพญาไท มุ่งหน้า แยกราชเทวี รถขสมก. สาย 36 54 63ทางด่วน รถเอกชน สาย 17 34 34E 38 108 139 140 529 1-63 3-54