stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พายุเฮอริเคนไอรีน

พายุเฮอริเคนไอรีน (อังกฤษ: Hurricane Irene) เป็นพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติกมีพลัง ซึ่งสร้างความเสียหายอย่างกว้างขวางต่อหลายประเทศแถบแคริบเบียน และ
ปัจจุบันกำลังพัดขึ้นฝั่งตะวันออกของประเทศสหรัฐอเมริกาและชายฝั่งทะเลแอตแลนติกของประเทศแคนาดา พายุดังกล่าวเป็นพายุลูกที่เก้าที่ถูกตั้งชื่อ และเป็นพายุเฮอร์ริเคนลูกแรกและลูกใหญ่ในฤดู 2554 ไอรีนก่อตัวขึ้นจากคลื่นกระแสลมจากทะเลแอตแลนติกซึ่งระบุไว้ชัดเจน โดยแสดงสัญญาณก่อตัวทางตะวันออกของเลสเซอร์แอนทิลลิส ต่อมามีความกดอากาศหมุนเวียน และศูนย์กลางการหมุนของพายุหมุนแบบปิด ซึ่งทำให้ศูนย์เฮอร์ริเคนแห่งชาติเริ่มแนะนำต่อสาธารณะถึงพายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวในวันที่ 20 สิงหาคม ความกดอากาศก่อตัวขึ้นตามมาหลังพายุพัดผ่านหมู่เกาะลีวาร์ด และจนถึงวันที่ 21 สิงหาคม พายุได้พัดเข้าใกล้เกาะเซนต์ครอยมาก วันรุ่งขึ้น พายุไอรีนขึ้นฝั่งใกล้กับประเทศเปอร์โตริโก ซึ่งได้สร้างความเสียหายแก่ทรัพย์สินเป็นอันมาก
พายุเฮอร์ริเคนดังกล่าวทวีกำลังแรงขึ้นขณะที่พัดผ่านหมู่เกาะบาฮามาส กลายเป็นพายุเฮอร์ริเคนใหญ่ ขณะที่พัดผ่านนั้นก็ได้สร้างความเสียหายแก่หมู่เกาะดังกล่าวไปด้วย ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางมุ่งขึ้นเหนือ และไอรีนเลียบผ่านรัฐฟลอริดา โดยแถบพายุรอบนอกทำให้เกิดลมกำลังพายุหมุนเขตร้อน ปัจจุบัน พายุลูกดังกล่าวกำลังพัดเข้าสู่ชายฝั่งของรัฐนอร์ทแคโรไลนา และพยากรณ์ว่าจะขึ้นฝั่งภายใน 24 ชั่วโมง ตลอดเส้นทางการพัดผ่านของมัน ไอรีนสร้างความเสียหายใหญ่หลวง และทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยเจ็ดคน ความเสียหายทางการเงินประเมินไว้เบื้องต้นที่ 3,100 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
พายุเฮอริเคนไดแอน

พายุเฮอริเคนไดแอน (อังกฤษ: Hurricane Diane) เป็นพายุเฮอริเคนในมหาสมุทรแอตแลนติกที่ค่าเสียหายมากที่สุดในเวลานั้น หนึ่งในสามของพายุเฮอริเคนที่โดนนอร์ทแคโรไลนาในช่วงฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2498 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 7 สิงหาคมจากคลื่นเขตร้อนระหว่างเลสเซอร์แอนทิลลีสและกาบูเวร์ดี ไดแอนเริ่มย้ายไปทางตะวันตก-ตะวันตกเฉียงเหนือโดยมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในความรุนแรง แต่เริ่มรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากหันไปทางเหนือ-ตะวันออกเฉียงเหนือ เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พายุเฮอริเคนถึงความเร็วลมสูงสุดที่ 105 ไมล์ต่อชั่วโมง (165 กม./ชม.) ทำให้เป็นพายุเฮอริเคนระดับ 2 และค่อยๆอ่อนแรงลงหลังจากเลี้ยวกลับไปทางทิศตะวันตก ไดแอนทำให้เกิดดินถล่มใกล้วิลมิงตันในรัฐนอร์ทแคโรไลนาในขณะเป็นพายุโซนร้อนที่รุนแรงในวันที่ 17 สิงหาคม ห้าวันหลังจากที่พายุเฮอริเคนคอนนี่เข้ามาใกล้บริเวณเดียวกัน ไดแอนลดความรุนแรงลงหลังจากที่ย้ายไปอยู่ในแผ่นดินที่จุดที่สำนักงานพยากรณ์อากาศแห่งสหรัฐระบุว่าจะมีภัยคุกคามต่อการทำลายล้างลดลง พายุหมุนไปทางทิศเหนือ-ตะวันออกเฉียงเหนือ และน้ำอุ่นจากมหาสมุทรแอตแลนติกช่วยให้เกิดฝนตกชุกในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ไดแอนก็เข้าไปในมหาสมุทรแอตแลนติกทางตะวันออกเฉียงใต้ของมหานครนิวยอร์ก แล้วกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนในสองวันต่อมา และหายไปในวันที่ 23 สิงหาคม
แผนที่ทางเดินของพายุเฮอร์ริเคนไดแอนและสีตามมาตราเฮอร์ริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
วิสุทธ์ บุษยกุล

ศาสตราจารย์วิสุทธิ์ บุษยกุล
ศาสตราจารย์วิสุทธิ์ บุษยกุล  (เกิด: 8 พฤศจิกายน 2462, อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี; อนิจกรรม: 21 มกราคม 2554, กรุงเทพมหานคร (91 ปี 74 วัน)) บิดาเป็นชาวจังหวัดอุดรธานี มารดาเป็นชาวสมุทรสงคราม เนื่องจากบิดารับราชการในแผนกคลังจังหวัด เด็กชายวิสุทธิ์จึงต้องติดตามบิดาไปอยู่จังหวัดนครพนมตั้แต่อายุประมาณ 2-3ขวบ และได้เริ่มเรียนหนังสือที่โรงเรียนสกลราชวิทยานุกูล สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จึงได้ย้ายไปศึกษาต่อที่ โรงเรียนอุดรพิทยานุกูล จังหวัดอุดรธานี จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 8 ได้เข้ารับราชการเป็นครูประชาบาลเมื่อ พ.ศ. 2478
ขณะเรียนมัธยมมีความสนใจในภาษาอังกฤษและภาษาไทย ต่อมาได้ศึกษาภาษาฝรั่งเศสเพิ่มเติมและสอบได้วิชาครูประถม พ.ศ. 2480 จึงได้เข้าเป็นครูในโรงเรียนประจำจังหวัดสกลนคร ทำให้มีทุนทรัพย์พอจะหาทางศึกษาต่อระดับสูง ขณะนั้น มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง เป็นมหาวิทยาลัยเปิด สามารถสมัครเรียนได้โดยไม่ต้องมาเข้าเรียน อาจารย์วิสุทธิ์จึงได้สมัครเรียนวิชานิติศาสตร์ โดยอ่านตำราด้วยตนเองและลาเข้ามาสอบในกรุงเทพฯ ปีละครั้ง กระทั่งสอบได้ปริญญาธรรมศาสตร์บัณฑิต
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 อาจารย์วิสุทธิ์ได้เข้าร่วมกับขบวนการเสรีไทย และถูกส่งตัวไปอินเดียเพื่อฝึกการรับส่งวิทยุโทรเลขที่เมือง Poona ระหว่างอยู่ที่อินเดียได้พบเห็นวัฒนธรรมหลายประการ ทำให้เกิดความสนใจในเรื่องภาษาและศาสนาของชาวอินเดีย  ทว่าอยู่ที่อินเดียไม่นานนักสงครามก็ยุติจึงได้กลับประเทศไทย ปี พ.ศ. 2490 ได้เข้ารับราชการในกรมสรรพากรจนถึงปีต่อมาได้ลาอุปสมบท 1 พรรษาที่จังหวัดสกลนคร เมื่อลาสิกขาแล้ว ได้ตัดสินใจสอบแข่งขันชิงทุนการศึกษาไปศึกษาต่อยังต่างประเทศ  ปรากฏว่าสอบได้และได้รับทุนกระทรวงศึกษาธิการไปศึกษาต่อยังประเทศสหรัฐอเมริกาใน พ.ศ. 2492
ได้ศึกษาภาษาสันสกฤตที่ มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย เมืองฟิลาเดลเฟีย ได้ศึกษาด้านภาษาบาลี สันสกฤต นอกจากนี้ ยังสนใจศึกษาภาษาโบราณอื่น ๆ เช่น ภาษาอิหร่านและเปอร์เซียโบราณ ตลอดจนภาษาโขตานในเอเชียกลาง ระหว่างศึกษาและทำวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเกิดล้มป่วยต้องเข้ารับการรักษาและมีโรคแทรกซ้อน  จึงไม่สามารถศึกษาต่อจนจบปริญญาได้และต้องเดินทางกลับประเทศไทยในที่สุด เมื่อกลับมาแล้วได้เป็นอาจารย์ประจำคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ และศาสตราจารย์เกียรติคุณตามลำดับ
นอกจากนี้ศาสตราจารย์วิสุทธิ์ บุษยกุลดำรงตำแหน่งราชบัณฑิต สำนักศิลปกรรม ประเภทวรรณศิลป์ สาขาวิชาตันติภาษา
ศาสตราจารย์วิสุทธิ์ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554 ยังกรุงเทพมหานคร พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรพระราชทานพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรม 7 วัน ตั้งแต่วันที่ 22-28 มกราคม พ.ศ. 2554 ณ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร และทรงรับศพอยู่ในพระราชานุเคราะห์โดยตลอด
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2521 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2520 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2521 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 4 (ภ.ป.ร.4)
วรรณะที่ถูกกำหนดและชนเผ่าที่ถูกกำหนด

ระวังสับสนกับ ทลิต หรือ อาทิวาสี
แผนที่สัดส่วนวรรณะที่ถูกกำหนดแบ่งตามเขตการปกครองระดับบนของประเทศอินเดีย ข้อมูลตามสำมะโนปี 2011 โดยรัฐที่มีสัดส่วนวรรณะกำหนดมากที่สุดคือรัฐปัญจาบ (~32%) ในขณะที่พื้นที่เกาะและรัฐทางตะวันตกสามรัฐมีสัดส่วนที่ 0%
แผนที่สัดส่วนชนเผ่าที่ถูกกำหนดแบ่งตามเขตการปกครองระดับบนของประเทศอินเดีย ข้อมูลตามสำมะโนปี 2011 มิโซรัม กับ ลักษทวีป มีสัดส่วนประชากรเป็นชนเผ่ากำหนดมากที่สุด (~95%), ส่วนรัฐปัญจาบกับหรยาณาอยู่ที่ 0%
วรรณะที่ถูกกำหนด หรือ ผู้ด้อยโอกาสทางวรรณะ (อังกฤษ: Scheduled Caste ย่อว่า SC) และ ชนเผ่าที่ถูกกำหนด (อังกฤษ: Scheduled Tribes ย่อว่า ST) เป็นกลุ่มคนที่ได้รับการขึ้นทะเบียนอย่างเป็นทางการในประเทศอินเดีย ทั้งสองคำปรากฏในรัฐธรรมนูญอินเดีย และในสมัยเจ้าอาณานิคมอังกฤษ กลุ่มคนเหล่านี้ถูกเรียกว่า ชนชั้นระดับล่าง (อังกฤษ: Depressed Classes)
ในวรรณกรรมยุคใหม่ ชนชั้นที่ถูกกำหนด บางครั้งถูกเรียกแทนด้วยคำว่า ทลิต อันแปลว่า "ผู้แตกหัก" ในภาษามราฐี การใช้คำนี้ถูกทำให้เป็นที่นิยมโดยชายชาวทลิต บี อาร์ อัมเพทกร (1891–1956) นักเศรษฐศาสตร์, นักปฏิรูป และประธานร่างรัฐธรรมนูญอินเดีย ผู้นำทลิตในยุคต่อสู้เพื่อเอกราช อัมเพทกรเลือกใช้คำว่าทลิตแทนที่จะใช้คำที่มหาตมะ คานธีใช้ หริชน อันแปลว่า "คนของหริ" (หริในที่นี้หมายถึงพระวิษณุและอาจหมายถึงพระเจ้าโดยรวม)
วรรณะที่ถูกกำหนดและชนเผ่าที่ถูกกำหนดคิดเป็นประชากร 16.6% และ 8.6% ของประเทศอินเดียตามลำดับ (ข้อมูลจากสำมะโนปี 2011) ในรัฐบัญญัติฉบับแรกที่ว่าด้วยวรรณะและชนเผ่ากำหนดในปี 1950 ระบุวรรณะไว้ 1,108 วรรณะ และชนเผ่า 744 ชนเผ่า
นับตั้งแต่การได้รับเอกราช ทั้งสองกลุ่มชนได้รับสถานะรีเซิร์ฟพิเศษตามรัฐธรรมนูญ ซึ่งยืนยันการมีส่วนร่วมทางการเมืองให้กับกลุ่มชนเหล่านี้
Percent of scheduled tribes in India by tehsils by census 2011
อ่านเพิ่ม

Srivastava, Vinay Kumar; Chaudhury, Sukant K. (2009). "Anthropological Studies of Indian Tribes".  ใน Atal, Yogesh (บ.ก.). Sociology and Social Anthropology in India. Indian Council of Social Science Research/Pearson Education India. ISBN 9788131720349.
แหล่งข้อมูลอื่น

Ministry of Tribal Affairs
2001 Census of India – Tables on Individual Scheduled Castes and Scheduled Tribes
Dalit Indian Chamber of Commerce & Industry เก็บถาวร 2016-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Administrative Atlas of India – 2011
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
พายุเฮอริเคนไอโอตา

พายุเฮอริเคนไอโอตา (อังกฤษ: Hurricane Iota) เป็นเฮอริเคนในมหาสมุทรแอตแลนติกลูกล่าสุดที่มีความเร็วลมอยู่ในระดับ 5 และเป็นเฮอริเคนแอตแลนติกระดับ 5 ลูกที่สองที่ก่อตัวในเดือนพฤศจิกายนเท่าที่มีการบันทึกไว้ (อีกลูกคือเฮอริเคนคิวบา พ.ศ. 2475) ไอโอตาสร้างความเสียหายอย่างหนักแก่ภูมิภาคอเมริกากลางซึ่งเพิ่งถูกเฮอริเคนอีตาพัดถล่มเมื่อสองสัปดาห์ก่อน
ไอโอตาเป็นพายุหมุนเขตร้อนลูกที่สามสิบเอ็ด พายุที่ได้รับการตั้งชื่อลูกที่สามสิบ และเฮอริเคนลูกที่สิบสาม และเฮอริเคนใหญ่ลูกที่หกของฤดูเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2563 ซึ่งมีพายุเกิดขึ้นชุกเป็นประวัติการณ์ ไอโอตามีต้นกำเนิดจากคลื่นเขตร้อนที่เคลื่อนเข้าสู่ทะเลแคริบเบียนด้านตะวันออกในวันที่ 10 พฤศจิกายน คลื่นดังกล่าวเริ่มก่อตัวเป็นระบบในอีกไม่กี่วันถัดมาและพัฒนาเป็นดีเปรสชันเขตร้อนทางทิศเหนือของโคลอมเบียเมื่อถึงวันที่ 13 พฤศจิกายน ดีเปรสชันลูกนี้ทวีความรุนแรงขึ้นเป็น พายุโซนร้อนไอโอตา ในอีกหกชั่วโมงถัดมา ในช่วงแรกพายุได้รับผลกระทบจากลมเฉือน แต่การย้ายศูนย์กลางและลมเฉือนที่ผ่อนกำลังลงทำให้ไอโอตาสามารถทวีกำลังขึ้นเป็นเฮอริเคนในวันที่ 15 พฤศจิกายน หลังจากนั้นก็เพิ่มกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วและกลายเป็นเฮอริเคนระดับ 5 ในวันรุ่งขึ้น สถานการณ์นี้ทำให้ พ.ศ. 2563 เป็นฤดูกาลที่ห้าติดต่อกันนับตั้งแต่ พ.ศ. 2559 ที่มีเฮอริเคนระดับ 5 อย่างน้อยหนึ่งลูก หลังจากที่อ่อนกำลังลงเล็กน้อยเป็นเฮอริเคนระดับ 4 ไอโอตาได้ขึ้นฝั่งทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของนิการากัว กลายเป็นเฮอริเคนที่มีกำลังแรงที่สุดที่เคยขึ้นฝั่งที่นิการากัวในเดือนพฤศจิกายนเท่าที่มีการบันทึกไว้  จากนั้นไอโอตาก็อ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็วในขณะที่เคลื่อนตัวลึกเข้าไปในแผ่นดิน ก่อนที่จะสลายตัวไปในวันที่ 18 พฤศจิกายน
คลื่นเขตร้อนที่เป็นต้นกำเนิดของไอโอตาได้ก่อให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันในเกาะต่าง ๆ ในทะเลแคริบเบียน มีการออกประกาศเฝ้าระวังและคำเตือนเกี่ยวกับพายุหมุนเขตร้อนเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายนในบางพื้นที่ของโคลอมเบีย นิการากัว และฮอนดูรัส โดยสองประเทศหลังยังอยู่ระหว่างการฟื้นตัวจากความเสียหายที่อีตาเพิ่งก่อไว้เมื่อสองสัปดาห์ก่อน คลื่นเขตร้อนและไอโอตาได้นำพาฝนปริมาณมากไปยังพื้นที่บางส่วนของโคลอมเบีย ทำให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันและดินโคลนถล่ม น้ำขึ้นจากพายุรวมทั้งฝนที่ตกลงมาอย่างหนักในพื้นที่ส่วนใหญ่ของนิการากัวทำให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันที่ขยายเป็นวงกว้าง เหตุโคลนถล่มตามสถานที่ต่าง ๆ สร้างความเสียหายอย่างกว้างขวางและส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตหลายราย มีผู้เสียชีวิตจากไอโอตาอย่างน้อย 54 คน ซึ่งรวมถึง 21 คนในนิการากัว และ 16 คนในฮอนดูรัสในบรรดาประเทศต่าง ๆ มีผู้สูญหายมากถึง 41 คน
การวางแผนเพื่อการบรรเทาทุกข์ตามมาในไม่ช้า ได้แก่ การตั้งเต็นท์ การเปิดโรงพยาบาลชั่วคราว และการส่งอาหารและน้ำให้แก่ผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ ไฟฟ้าที่ดับหลายแห่งเริ่มกลับมาใช้ได้ภายในเวลาไม่กี่วันหลังการพัดถล่มของไอโอตา ต้นไม้ที่ล้มขวางทางและเส้นทางที่ถูกตัดขาดเป็นอุปสรรคต่องานกู้ภัยบางส่วน
จักรพรรดิไคกะ

จักรพรรดิไคกะ (ญี่ปุ่น: 開化天皇; โรมาจิ: Kaika-tennō) มีพระนามในโคจิกิว่า วากายามาโตะ เนโกฮิโกะ โอบิบิ โนะ มิโกโตะ (ญี่ปุ่น: 若倭根子日子大毘毘命; โรมาจิ: Wakayamato Nekohiko Ōbibi no Mikoto) และในนิฮงโชกิว่า วากายามาโตะ-เนโกฮิโกะ-โอบิบิ โนะ ซูเมรามิโกโตะ (ญี่ปุ่น: 稚日本根子彦大日日天皇; โรมาจิ: Wakayamato Nekohiko Ōbibi no Sumeramikoto) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นในตำนานองค์ที่ 9 ตามลำดับการสืบทอด นักประวัติศาสตร์รู้จักพระองค์ในฐานะ "จักรพรรดิในตำนาน" เนื่องจากข้อโต้แย้งการมีตัวตนของพระองค์ โดยในโคจิกิไม่มีข้อมูลใดเลยนอกจากพระนามและพงศาวลีของพระองค์ มีการอ้างว่ารัชสมัยของไคกะเริ่มต้นใน 158 ปีก่อน ค.ศ. หลังสวรรคตใน 98 ปีก่อน ค.ศ. พระราชโอรสองค์หนึ่งขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิซูจิง
ข้อมูลตามตำนาน

ในโคจิกิและนิฮงโชกิมีเพียงบันทึกพระนามและพงศาวลีของไคกะ ตามธรรมเนียม ชาวญี่ปุ่นยอมรับการมีตัวตนทางประวัติศาสตร์ของจักรพรรดิองค์นี้ และปัจจุบันมีการบำรุงรักษามิซาซากิหรือสุสานของไคกะ อย่างไรก็ตาม ไม่มีการค้นพบบันทึกร่วมสมัยหลงเหลืออยู่ที่ยืนยันมุมมองว่าบุคคลในประวัติศาสตร์องค์นี้ครองราชย์จริง ๆ ไคกะน่าจะพระราชสมภพในช่วง 208 ปีก่อน ค.ศ. โดยบันทึกเป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในจักรพรรดิโคเง็ง กับพระราชมารดานาม อุตสึชิโกเมะ ผู้เป็นพระราชธิดาใน โอยากูจิซูกูเนะ[ต้องการอ้างอิง] ก่อนที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ในช่วง 158 ปีก่อน ค.ศ. พระนามของพระองค์คือ เจ้าชายนิโกฮิโกะ โอ-ฮิบิ โนะ มิโกโตะ โคจิกิบันทึกว่าพระองค์ปกครองจากพระราชวังซาไกฮาระ-โนะ-มิยะ (ญี่ปุ่น: 軽之堺原宮; โรมาจิ: Sakaihara-no-miya) ที่คารุ ซึ่งภานหลังเป็นที่รู้จักในชื่อแคว้นยามาโตะ จักรพรรดิไคกะมีอัตรมเหสี (จักรพรรดินี) นาม อิกางาชิโกเมะ กับพระมเหสี 3 พระองค์ ซึ่งทั้งหมดให้กำเนิดพระราชโอรสธิดารวม 5 พระองค์ ไคกะครองราชย์จนกระทั่งสวรรคตใน 98 ปีก่อน ค.ศ. พระราชโอรสองค์ที่สองขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไป ชนรุ่นหลังตั้งพระนามพระราชโอรส/ผู้สืบทอดราชบัลลังก์หลังสวรรคตเป็น ซูจิง แลพถือเป็นจักรพรรดิองค์แรกที่นักประวัติศาสตร์กล่าวว่าอาจมีตัวตนจริง
ข้อมูลที่มีอยู่

การมีตัวตนของจักรพรรดิ 9 องค์แรกยังคงเป็นข้อพิพาทเรื่องจากข้อมูลในการยืนยันและศึกษามีไม่เพียงพอ ทำให้นักประวัติศาสตร์จัดให้ไคกะเป็น "จักรพรรดิในตำนาน" และถือเป็นพระองค์ที่ 8 ใน 8 จักรพรรดิที่ไม่มีตำนานเฉพาะที่เกี่ยวกับพระองค์ ส่วนพระนามไคกะ-เท็นโน ชนรุ่นหลังเป็นผู้ระบุให้หลังพระองค์สวรรคต ในขณะที่ไม่มีใครทราบสุสานจริงของไคกะ มีการให้ความเคารพที่ศาลเจ้าชินโต (มิซาซางิ) ที่นาระ สำนักพระราชวังหลวงจัดให้ที่ตั้งของสุสานไคกะมีชื่อทางการเป็น คาซูงะ โนะ อิซากาวะ โนะ ซากะ โนะ เอะ โนะ มิซาซางิ
อ่านเพิ่ม

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
Chamberlain, Basil Hall. (1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on April 12, May 10, and June 21, 1882; reprinted, May, 1919.  OCLC 1882339
Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01753-5;  OCLC 58053128
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิไคกะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิโคเง็ง |  |   จักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น  (158 ปีก่อนค.ศ. - 98 ปีก่อน ค.ศ.) |  | จักรพรรดิซูจิง |
สุสานหลวงของจักรพรรดิไคกะที่เมืองนาระ
วิหารท้าวจตุโลกบาล

วิหารท้าวจตุโลกบาล, วิหารเทพแห่งสวรรค์ หรือ เทียนหวังเตี้ยน (จีน: 天王殿; พินอิน: Tiānwángdiàn) เป็นองค์ประกอบในวัดพุทธแบบจีน โดยเป็นวิหารสำคัญหลังแรกในเขตซานเหมิน โดยเป็นที่ประดิษฐานเทวรูปของสี่ท้าวจตุโลกบาล ซึ่งประดิษฐานในลักษณะขนาบซ้ายและขวาของวิหาร สี่องค์นี้ประกอบด้วย ท้าวธตรฐ (持國天王; ทรงเสื้อผ้าสีขาวและเกราะ ในมือถือพิณ) ประจำทิศตะวันออก, ท้าววิรุฬหก (增長天王; ทรงเสื้อผ้าสีน้ำเงิน ในมือถือดาบ) ประจำทิศใต้, ท้าววิรูปักษ์ (廣目天王; ทรงเสื้อผ้าสีแดง บนแขนมีมังกรพัน) ประจำทิศตะวันตก และ ท้าวเวสสุวรรณ (多聞天王; ทรงเสื้อผ้าสีเขียว มือถือฉัตร) ประจำทิศเหนือ
นอกจากท้าวจตุโลกบาลทั้งสี่แล้ว ในวิหารมักประดิษฐานพระศรีอริยเมตไตรยตรงกลางวิหาร หันหน้าออกสู่ซานเหมิน หันหลังชนกับพระเวทโพธิสัตว์ ซึ่งหันหน้าออกสู่พระอุโบสถทางเหนือ โดยองค์พระศรีอริยเมตไตรยนิยมสร้างด้วยพุทธลักษณะเป็นชายร่างท้วมคล้ายกับพระสังกัจจายน์
แหล่งข้อมูลอื่น

Wang Guixiang (2016-06-17).  《中国汉传佛教建筑史——佛寺的建造、分布与寺院格局、建筑类型及其变迁》 [The History of Chinese Buddhist Temples] (ภาษาจีน). Beijing: Tsinghua University Press. ISBN 9787302427056.
Zhang Yuhuan (2014-06-01).  《图解中国佛教建筑、寺院系列》 (ภาษาจีน). Beijing: Contemporary China Publishing House. ISBN 9787515401188.
วิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้

| --- | --- |
School of Administrative Studies, Maejo University
ชื่อย่อ: วบศ. / SAS
คติพจน์: สร้างปัญญามหาชนเพื่อการเปลี่ยนแปลงแห่งยุคสมัย
สถาปนา: 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2547; 20 ปีก่อน (2547-05-21)
สังกัดการศึกษา: มหาวิทยาลัยแม่โจ้
คณบดี: สุริยจรัส เตชะตันมีนสกุล
ที่อยู่: 63 หมู่ 4 ตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ 50290
สี:   สีไพล
เว็บไซต์: www.sas.mju.ac.th

วิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ เป็นส่วนราชการเทียบเท่าคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยแม่โจ้ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ได้รับความเห็นชอบจากสภามหาวิทยาลัยแม่โจ้ให้จัดตั้งหน่วยงาน ตามประกาศสภา มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ที่ 5/2547 ทำหน้าที่ให้ความรู้เรื่องรัฐศาสตร์และการบริหารราชการ
ประวัติ

วิทยาลัยบริหารศาสตร์ ได้รับความเห็นชอบจากสภามหาวิทยาลัยแม่โจ้ให้จัดตั้งหน่วยงาน ตามประกาศสภา มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ที่ 5/2547 เรื่อง การแบ่งหน่วยงานของมหาวิทยาลัยแม่โจ้เป็นการภายใน ลงวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ให้เป็นหน่วยงานอิสระภายใต้การกำกับของมหาวิทยาลัยแม่โจ้ และสภามหาวิทยาลัย มีนโยบายในการทำงานเชิงรุก เพื่อการศึกษา วิจัย มุ่งเน้นการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาทางบริหารศาสตร์และสาขาวิชาที่เกี่ยวข้อง ส่งเสริมการวิจัย การให้บริการวิชาการแก่สังคม ส่งเสริมคุณธรรม และทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม โดยปัจจุบัน วิทยาลัยบริหารศาสตร์ได้จัดการเรียนการสอน 4 หลักสูตร คือ
หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารศาสตร์ หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ.2562
หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารสาธารณะ หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ.2562
หลักสูตรรัฐศาสตรบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์ หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ.2562
หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ.2565
นอกจากวิทยาลัยบริหารศาสตร์แล้ว สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ยังมีการเรียนการสอนในสาขาวิชารัฐศาสตร์อีก 2 แห่ง ได้แก่ สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้-แพร่ เฉลิมพระเกียรติ  และสาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้-ชุมพร แต่ปัจจุบันมีการขยายวิทยาเขตในการศึกษาทางด้านรัฐศาสตร์  อันได้แก่ แม่โจ้-แม่สะเรียง, แม่โจ้-แม่ฮ่องสอน, แม่โจ้พังงา-ภูเก็ต, แม่โจ้-ร้อยเอ็ด ซึ่งเป็นส่วนที่เพิ่มเติมจาก แม่โจ้-เชียงใหม่ แม่โจ้-แพร่ และแม่โจ้ - ชุมพร จะเน้นในการบริหารงานของภาครัฐโดยเพิ่มเติมส่วนที่ควรปฏิบัติเพิ่มเติมด้านการบริหารงานแบบเอกชน  จุดเน้นที่สำคัญคือ การบริหารงานส่วนท้องถิ่น  ซึ่งต่อไปถือเป็นส่วนที่เป็นฐานของการพัฒนาจังหวัด ประเทศ โดยสร้างความเจริญรุ่งเรืองแก่ประเทศ  และสร้างความเป็นอยู่ที่ดีแก่ประชาชนเป็นหลัก   ซึ่งภายในไม่กี่ปี  จะมีการเปิดรับสมัคร ปริญญาโท  รัฐประศาสนศาสตร์  ถือเป็นการครบส่วนการศึกษาในวิทยาลัยบริหารศาสตร์  ที่มีหลักสูตรการศึกษาในภาคอุดมดศึกษา  ตั้งแต่ปริญญาตรี โท และเอก
อัตลักษณ์

สิงห์ไพร
สัญลักษณ์ประจำวิทยาลัย
อัตลักษณ์ > สัญลักษณ์ประจำวิทยาลัย

สัญลักษณ์ประจำวิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ได้แก่
"สิงห์ไพร" 
ด้วยความที่ "สิงห์" ลูกแม่โจ้ จะต้องมีสีประจำสาขาวิชาตามธรรมเนียมปฏิบติของแวดวงนักปกครอง และเพื่อเป็นเกียรติ ขวัญ และกำลังใจของทั้งนักศึกษาและคณาจารย์ประจำสาขาวิชา จึงจำเป็นเรื่อง ที่ต้องคิด ในการนี้ รองศาสตราจารย์ ดร.เทพ พงษ์พาณิช อธิการบดี ได้กรุณาเลือกสีที่เหมาะสมให้กับสาขารัฐศาสตร์ คือ "สีไพล"  ซึ่งเกิดจากความผสมผสานจากสีประจำมหาวิทยาลัยแม่โจ้ คือ เขียวขาวเหลือง ทำให้ได้สีที่ไปทางโทน เหลืองอมเขียว อันเป็นสีเดียวกับแป้งมงคลที่ใช้เจิมหน้าผากนักศึกษาใหม่ ในรุ่งเช้าของวัน "คลอด" ซึ่งคณาจารย์ และพี่ศิษย์เก่า ต่างก็ใช้แป้งโทนเขียวอมเหลือง หรือ "สีไพล" ใช้เจิมหน้าผากของนักศึกษาทุกคน ซึ่งลูกแม่โจ้ถือว่า เป็นศิริมงคลแก่นักศึกษาใหม่ ทั้งยังเป็นการรับน้องใหม่เข้าสู่สังคมของมหาวิทยาลัยโดยสมบูรณ์แล้วนั้นเอง
และอธิการบดีได้กล่าวไว้ในที่ประชุมว่า สิงห์ไพร ที่ให้เป็นตัว ร.เรือ นั้น มาจากสิงห์ป่า สิงห์ที่อยู่ในป่า เหมาะสมที่จะเป็นสิงห์ลูกเกษตรแม่โจ้ ดังนั้น จึงขอให้ใช้คำว่า สิงห์ไพร ร.เรือ แทนคำว่า สิงห์ไพล ล.ลิง
อัตลักษณ์ > สีประจำคณะ

สีประจำวิทยาลัยการเมืองการปกครองคือ
สีไพล (เขียวอมเหลือง) หมายถึง สีแห่งป่า
หลักสูตรการศึกษา

| หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้> ปริญญาตรี | หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้> ปริญญาโท | หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้> ปริญญาเอก | หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้>  |
| --- | --- | --- | --- |
|  หลักสูตรรัฐศาสตรบัณฑิต (ร.บ.) สาขาวิชารัฐศาสตร์ หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต (รป.บ.) สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ |  หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต (รป.ม.) สาขาวิชาการบริหารสาธารณะ |  หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปด.บ.) สาขาวิชาบริหารศาสตร์ |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

วิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้
สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ จังหวัดเชียงใหม่ เก็บถาวร 2011-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้- แพร่เฉลิมพระเกียรติ  เก็บถาวร 2009-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กมหาวิทยาลัยแม่โจ้ |
| --- | --- | --- |
| วิทยาเขต | เชียงใหม่ · แพร่ เฉลิมพระเกียรติ · ชุมพร · อุตรดิตถ์ (โครงการ) |  |
| คณะ | บริหารธุรกิจ · วิทยาศาสตร์ · เทคโนโลยีการประมงและทรัพยากรทางน้ำ · ศิลปศาสตร์ · สถาปัตยกรรมศาสตร์ และการออกแบบสิ่งแวดล้อม · สารสนเทศและการสื่อสาร · ผลิตกรรมการเกษตร · วิศวกรรมและอุตสาหกรรมเกษตร · พัฒนาการท่องเที่ยว · เศรษฐศาสตร์ · สัตวศาสตร์และเทคโนโลยี · พยาบาลศาสตร์ · สัตวแพทยศาสตร์ |  |
| วิทยาลัย | วิทยาลัยบริหารศาสตร์ · วิทยาลัยพลังงานทดแทน · วิทยาลัยนานาชาติ · บัณฑิตวิทยาลัย |  |
| อื่น ๆ | สโมสรฟุตบอลแม่โจ้ ยูไนเต็ด |  |
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
วิหารบูรพาจารย์

วิหารบูรพาจารย์, ตำหนักปรมาจารย์ หรือ จู่ชือเตี้ยน (จีนตัวย่อ: 祖师殿; จีนตัวเต็ม: 祖師殿; พินอิน: Zǔshīdiàn) เป็นอาคารรองที่สำคัญที่สุดในวัดพุทธแบบจีน ภายในประดิษฐานปรมาจารย์แห่งสำนักพุทธต่าง ๆ ในจีน นอกจากนี้ยังสามารถพบในวัดพุทธอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออก เช่น ไคซันโด (開山堂) ในญี่ปุ่น โดยทั่วไปนิยมสร้างวิหารบูรพาจารย์ตั้งอยู่ทางซ้ายมือของพระอุโบสถ ปรมาจารย์ที่ประดิษฐานภายในวิหารโดยเฉพาะในวัดพุทธสำนักฉานมักประกอบด้วยพระโพธิธรรมประดิษฐานตรงกลาง, ปรมาจารย์ที่หก ภิกษุเว่ยหล่างทางซ้าย และ ปรมาจารย์ไป่จ้างหวยไหทางขวา
แหล่งข้อมูลอื่น

Wang Guixiang (2016-06-17).  《中国汉传佛教建筑史——佛寺的建造、分布与寺院格局、建筑类型及其变迁》 [The History of Chinese Buddhist Temples] (ภาษาจีน). Beijing: Tsinghua University Press. ISBN 9787302427056.
Zhang Yuhuan (2014-06-01).  《图解中国佛教建筑、寺院系列》 (ภาษาจีน). Beijing: Contemporary China Publishing House. ISBN 9787515401188.
วัคซีนโควิด-19 BBIBP-CorV ของซิโนฟาร์ม
การแพทย์

วัคซีนใช้ฉีดเข้ากล้ามเนื้อเดลทอยด์
ฉีดสองเข็มโดยเว้นระยะ และยังไม่มีหลักฐานให้ฉีดเป็นเข็มที่สาม
องค์การอนามัยโลกแนะนำให้เว้นระยะ 3-4 สัปดาห์ระหว่างโดส
การแพทย์ > ประสิทธิภาพ

งานศึกษาสถานการณ์จริงโดยวิธี test-negative analysis 
ในประเทศบาห์เรน (14 วันหลังได้โดสที่สอง) ระบุว่าวัคซีนมีประสิทธิภาพที่ 90% (95% CI, 88–91%)
สำหรับผู้หใญ่อายุระหว่าง 18-59 ปี
และที่ 91% (87–94%)
สำหรับผู้ใหญ่อายุ 60 ปีและยิ่งกว่า
แม้จะมั่นใจในประสิทธิศักย์ทั่วไปของวัคซีน แต่ผู้เชี่ยวชาญขององค์การอนามัยโลกก็มั่นใจน้อยเกี่ยวกับความปลอดภัยของวัคซีนสำหรับบุคคลที่มีโรคเกิดร่วมกัน (เช่นโรคประจำตัว) หญิงมีครรภ์ และคนชราเพราะมีอาสาสมัครเช่นนั้นน้อยในงานศึกษา
ในเดือนเมษายน 2021 งานศึกษาที่ศูนย์สาธารณสุขอาบูดาบีในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์พบว่า วัคซีนมีประสิทธิภาพป้องกันการติดโรคที่ต้องเข้า รพ. 93% ป้องกันการเข้าห้องไอซียู 95%
งานศึกษานี้ไม่มีผู้เสียชีวิตเพราะโควิดสำหรับผู้ที่ได้วัคซีนทั้งสองโดส
แต่ก็ไม่ชัดเจนว่ามีอาสาสมัครเป็นจำนวนเท่าไรในงานศึกษา
ในวันที่ 1 กรกฎาคม 2021 กระทรวงสาธารณสุขอาร์เจนตินารายงานว่าวัคซีนลดการเสียชีวิตประมาณ 62% หลังจากได้โดสแรก และ 84% หลังจากได้โดสที่สอง
วันที่ 22 กรกฎาคม 2021 สถาบันสาธารณสุขแห่ชาติของเปรูรายงานว่า วัคซีนลดการเสียชีวิต 94% โดยเป็นการวิเคราะห์ข้อมูลของคน 361,000 คน
ในวันที่ 29 กรกฎาคม ผลเบื้องต้นจากงานศึกษาที่ไม่ได้จัดกลุ่มโดยสุ่มระบุว่า ระดับแอนติบอดีที่วัดได้จะลดลงตามอายุ คือ จากประมาณ 90% สำหรับผู้มีอายุน้อยกว่า 50 ปี จนถึง 50% สำหรับผู้มีอายุเกิน 80 ปี ซึ่งแสดงนัยว่า วัคซีนมีประสิทธิภาพน้อยลงสำหรับคนสูงอายุ
การแพทย์ > ประสิทธิศักย์

[[|thumb|
คู่มือวัคซีนเป็นภาษาจีน
]]
ในเดือนพฤษภาคม 2021 ผลการทดลองทางคลินิกระยะที่ 3 ในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์และบาห์เรนที่ทบทวนโดยผู้รู้เสมอกันและตีพิมพ์ในวารสารแพทย์ JAMA 
แสดงว่าวัคซีนมีประสิทธิศักย์ต่อต้านการติดเชื้อโควิดทั้งแบบไม่แสดงอาการและแบบแสดงอาการ 74% (61–82%)
มีประสิทธิศักย์ต่อต้านการติดเชื้อที่แสดงอาการ 78% (95% CI, 65–86%) และต่อต้านการติดเชื้อแบบมีอาการรุนแรงเกือบเต็มร้อย (ไม่พบในกลุ่มที่ได้วัคซีน พบ 2 รายในกรณีที่ได้ยาหลอก)
มีอาสาสมัคร 12,726 คนที่ได้วัคซีน และ 12,737 คนที่ได้ยาหลอกในการทดลองนี้
ในเดือนธันวาคมปีก่อน กระทรวงสาธารณสุขของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้ประกาศผลการวิเคราะห์ในระหว่างการทดลองที่แสดงว่า วัคซีนมีประสิทธิศักย์ 86% ต่อต้านโรคโควิด-19 และมีประสิทธิศักย์เกือบเต็มร้อยในการป้องกันการติดเชื้อที่มีอาการปานกลางและรุนแรง