การทุจริตทางการเมือง
ปัจจัยที่เอื้อต่อการทุจริต

การศึกษาหลายชิ้นพบว่าการทุจริตทางการเมืองมักจะก่อให้เกิดผลกระทบเป็นลูกโซ่ เมื่อมีการเปิดโปงการทุจริตในส่วนใดส่วนหนึ่ง มักจะนำไปสู่การค้นพบการทุจริตในส่วนอื่น ๆ เพิ่มเติม
มีการโต้แย้ง ว่าเงื่อนไขต่อไปนี้เอื้อต่อการทุจริต:
การขาดข้อมูล
การไม่มีกฎหมายที่รับรองสิทธิในการเข้าถึงข้อมูลสาธารณะ เป็นอุปสรรคสำคัญต่อการปราบปรุงการทุจริต ตัวอย่างเช่น ในอินเดีย พระราชบัญญัติสิทธิในการรับรู้ข้อมูลข่าวสารของอินเดีย ปี 2005 ได้ช่วยเปิดโปงการทุจริตในภาครัฐและกระตุ้นให้เกิดการปฏิรูป"
การขาดการรายงานข่าวเกี่ยวกับการสืบสวนคดีทุจริตในสื่อมวลชนท้องถิ่น
การจำกัดเสรีภาพในการแสดงออกและเสรีภาพของสื่อมวลชน
ระบบการบัญชีที่ไม่โปร่งใสและการขาดการควบคุมทางการเงิน
การไม่มีระบบการวัดและประเมินระดับการทุจริตอย่างเป็นระบบ ทำให้ยากต่อการติดตามความคืบหน้าในการป้องกันและปราบปรุงการทุจริต
ศูนย์กลางทางภาษี ซึ่งเก็บภาษีจากพลเมืองและบริษัทของตนเอง แต่ไม่ใช่จากประเทศอื่น ๆ และปฏิเสธที่จะเปิดเผยข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการจัดเก็บภาษีจากต่างประเทศ ทำให้เกิดการทุจริตทางการเมืองขนาดใหญ่ในต่างประเทศ[ต้องการอ้างอิง]
การขาดการควบคุมรัฐบาล
การขาดสังคมพลเมืองและ องค์การนอกภาครัฐ ที่ตรวจสอบรัฐบาล
ผู้มีสิทธิเลือกตั้งมักขาดข้อมูลและความรู้ที่เพียงพอเกี่ยวกับนโยบายและผลงานของนักการเมือง ทำให้การตัดสินใจเลือกตั้งขาดประสิทธิภาพ
ระบบราชการที่อ่อนแอ และขาดการปฏิรูป ทำให้เกิดช่องว่างให้เกิดการทุจริตและประพฤติมิชอบ
หลักนิติธรรมที่อ่อนแอ
นักกฎหมายที่อ่อนแอ
ความเป็นอิสระของตุลาการที่อ่อนแอ
การขาดกลไกคุ้มครองผู้เปิดโปงการทุจริต
โครงการรับผิดชอบของรัฐบาล
การขาดระบบการประเมินผลและการเปรียบเทียบที่มีประสิทธิภาพของภาครัฐ นั่นคือการประเมินขั้นตอนอย่างละเอียดอย่างต่อเนื่องและการเปรียบเทียบกับผู้อื่นที่ทำสิ่งที่คล้ายคลึงกัน ในรัฐบาลเดียวกันหรือรัฐบาลอื่นๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเปรียบเทียบกับผู้ที่ทำงานได้ดีที่สุด องค์กร Ciudadanos al Dia ของเปรูได้เริ่มวัดผลและเปรียบเทียบความโปร่งใส ต้นทุน และประสิทธิภาพในหน่วยงานราชการต่างๆ ในเปรู เป็นประจำทุกปีจะมอบรางวัลแนวปฏิบัติที่ดีที่สุดซึ่งได้รับความสนใจจากสื่ออย่างกว้างขวาง สิ่งนี้ได้สร้างการแข่งขันระหว่างหน่วยงานราชการเพื่อปรับปรุง
การใช้เงินสดในการทำธุรกรรมทางการเงินเป็นประจำ ทำให้การตรวจสอบและติดตามการใช้จ่ายเป็นไปได้ยากและเปิดช่องให้เกิดการทุจริต
การรวมศูนย์อำนาจในการบริหารจัดการงบประมาณ ตัวอย่างเช่น หากเงิน 1,000 ดอลลาร์ถูกยักยอกจากหน่วยงานท้องถิ่นที่มีเงินทุน 2,000 ดอลลาร์ จะสังเกตเห็นได้ง่ายกว่าจากหน่วยงานระดับชาติที่มีเงินทุน 2,000,000 ดอลลาร์ ดู หลักการแห่งการพึ่งพาตนเอง
โครงการลงทุนขนาดใหญ่ที่ขาดการตรวจสอบและติดตามผล
จ่ายเงินต่ำกว่าสัดส่วนของประชากรโดยเฉลี่ย
ระบบการขอใบอนุญาตที่ซับซ้อนและไม่โปร่งใส เช่น ใบอนุญาตนำเข้า ส่งเสริมการติดสินบนและเงินใต้โต๊ะ
การหมุนเวียนบุคลากรไม่บ่อยเพียงพอ อาจสร้างความสัมพันธ์ภายในและภายนอกรัฐบาล ซึ่งส่งเสริมและช่วยปกปิดการทุจริตและการเล่นพรรคเล่นพวก การหมุนเวียนเจ้าหน้าที่รัฐบาลไปยังตำแหน่งและพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่แตกต่างกันอาจช่วยป้องกันสิ่งนี้ได้ ตัวอย่างเช่น เจ้าหน้าที่ระดับสูงบางคนในหน่วยงานราชการของฝรั่งเศส (เช่น เหรัญญิก-ผู้จ่ายเงินทั่วไป) ต้องหมุนเวียนทุกๆ สองสามปี
การใช้เงินจำนวนมากในการรณรงค์ทางการเมือง โดยมีค่าใช้จ่ายเกินกว่าแหล่งเงินทุนทางการเมืองปกติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้รับทุนจากเงินของผู้เสียภาษี
การผูกขาดอำนาจทางการเมืองในครอบครัวเดียว การขาดกฎหมายที่ห้ามและจำกัดจำนวนสมาชิกในครอบครัวเดียวกันให้อยู่ในตำแหน่ง
การนำเทคโนโลยีมาใช้ในการให้บริการภาครัฐช่วยลดโอกาสในการเกิดการทุจริต ตัวอย่างเช่น การใช้อินเทอร์เน็ตเพื่อส่งข้อมูลที่จำเป็น เช่น ใบสมัครและแบบฟอร์มภาษี แล้วประมวลผลด้วยระบบคอมพิวเตอร์อัตโนมัติ ซึ่งอาจช่วยเร่งความเร็วในการประมวลผลและลดข้อผิดพลาดของมนุษย์โดยไม่ได้ตั้งใจ ดู รัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์
รายได้จากทรัพยากรธรรมชาติมหาศาลหากไม่ได้ถูกจัดการอย่างโปร่งใส (ดู คำสาปทรัพยากร)
สงครามและความขัดแย้งในรูปแบบอื่น ๆ สัมพันธ์กับการพังทลายของ ความมั่นคงของประชาชน
สภาพสังคม
กลุ่มคนที่เห็นแก่ตัวและ "เครือข่ายเด็กเก่า"
โครงสร้างทางสังคมที่เน้นครอบครัวและตระกูล มีประเพณีของ การเล่นพรรคเล่นพวก/การเลือกที่รักมักที่ชังเป็นที่ยอมรับ
เศรษฐกิจของขวัญ เช่น ระบบ blat ของสหภาพโซเวียต เกิดขึ้นใน เศรษฐกิจแบบวางแผนจากส่วนกลาง ของคอมมิวนิสต์
การขาด การรู้หนังสือ และ การศึกษา ในหมู่ประชากร
การเลือกปฏิบัติ และ การกลั่นแกล้ง บ่อยครั้งในหมู่ประชากร
ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของชนเผ่า ให้ผลประโยชน์แก่กลุ่มชาติพันธุ์บางกลุ่ม ตัวอย่างเช่น ในระบบการเมืองของอินเดีย เป็นเรื่องปกติที่ความเป็นผู้นำของพรรคระดับชาติและระดับภูมิภาคจะถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น สร้างระบบที่ ครอบครัวทางการเมือง ถือศูนย์กลางอำนาจ ตัวอย่างบางส่วนคือพรรค Dravidian ส่วนใหญ่ของอินเดียตอนใต้ และ ตระกูลเนห์รู-คานธี ของ พรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดีย ซึ่งเป็นหนึ่งในสองพรรคการเมืองหลักในอินเดีย
การขาดกฎหมายที่เข้มงวดซึ่งห้ามสมาชิกในครอบครัวเดียวกันลงสมัครรับเลือกตั้งและดำรงตำแหน่ง เช่นเดียวกับในอินเดีย ซึ่งการเลือกตั้งท้องถิ่นมักจะแข่งขันกันระหว่างสมาชิกในครอบครัวที่มีอำนาจเดียวกันโดยยืนอยู่ในพรรคตรงข้าม เพื่อที่ว่าใครก็ตามที่ได้รับเลือกตั้ง ครอบครัวนั้นๆ จะได้รับประโยชน์อย่างมาก