stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประตูเทียนอัน
ประตู > ประวัติศาสตร์

ในสมัยราชวงศ์หมิง ประตูนี้มีชื่อเดิมว่า เฉิงเทียนเหมิน (จีนตัวเต็ม: 承天門; จีนตัวย่อ: 承天门; พินอิน: Chéngtiānmén) หรือ "ประตูรับอาณัติแห่งสวรรค์" ต่อมาได้ถูกทำลายและสร้างขึ้นใหม่หลายครั้ง เดิมสร้างขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 1420 โดยมีต้นแบบมาจากประตูชื่อเดียวกันของพระราชวังในนครหนานจิง ต่อมาได้ถูกเพลิงไหม้จากฟ้าผ่าในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1457 ต่อมาใน ค.ศ. 1465 จักรพรรดิเฉิงฮว่าได้มีพระราชโองการให้จื้อกุย (自圭) รัฐมนตรีกระทรวงโยธาธิการในขณะนั้นดำเนินการบูรณะขึ้นใหม่ ด้วยเหตุนี้รูปแบบจึงถูกปรับเปลี่ยนจากซุ้มประตูมาเป็นป้อมประตูดังที่เห็นในปัจจุบัน ประตูนี้ได้รับความเสียหายอย่างหนักอีกครั้งในช่วงสงครามปลายราชวงศ์หมิง เมื่อใน ค.ศ. 1644 กลุ่มกบฏที่นำโดยหลี่ จื้อเฉิงได้ทำการเผาทำลายประตูจนหมดสิ้น ภายหลังการสถาปนาราชวงศ์ชิงและการพิชิตดินแดนจีนของชนชาติแมนจู ประตูนี้ก็ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่อีกครั้ง โดยเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1645 และได้รับการตั้งชื่อใหม่ดังเช่นปัจจุบันเมื่อแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1651 ประตูนี้ได้รับการซ่อมแซมและปรับปรุงโครงสร้างใหม่ทั้งหมดในช่วง ค.ศ. 1969 ถึง 1970 ณ เวลานั้นประตูแห่งนี้มีอายุกว่า 300 ปีและอยู่ในสภาพทรุดโทรมอย่างหนัก สาเหตุหนึ่งมาจากการใช้งานอย่างหนักในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และ 1960 เนื่องจากประตูแห่งนี้เป็นสัญลักษณ์ประจำชาติ นายกรัฐมนตรีโจว เอินไหล จึงสั่งให้การบูรณะครั้งนี้เป็นความลับ ประตูทั้งหลังถูกหุ้มด้วยนั่งร้าน และโครงการนี้มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า "การบูรณะใหม่" การบูรณะครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อรักษาสภาพภายนอกของประตูให้คงเดิม ขณะเดียวกันก็เสริมความแข็งแรงให้โครงสร้างสามารถต้านแผ่นดินไหวได้ดีขึ้น และติดตั้งสิ่งอำนวยความสะดวกทันสมัย อาทิ ลิฟต์ ประปา และระบบทำความร้อน
ประตู > รายละเอียด

ประตูมีความยาว 66 เมตร (217 ฟุต) กว้าง 37 เมตร (121 ฟุต) และสูง 32 เมตร (105 ฟุต) เช่นเดียวกับประตูอื่นในพระราชวัง ประตูแห่งนี้ก็มีการตกแต่งหลังคาในวังหลวงที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะ
สิงโตคู่หนึ่งประจำอยู่เบื้องหน้าประตู และอีกคู่หนึ่งคอยเฝ้าสะพาน ในวัฒนธรรมจีนเชื่อกันว่าสิงโตสามารถปกป้องมนุษย์จากวิญญาณชั่วร้ายได้
หน้าประตูมีเสาหินสองต้นเรียกว่า หฺวาเปี่ยว (华表) แต่ละต้นมีสัตว์ประเภทหนึ่งที่เรียกว่า โห่ว (犼) ประดับอยู่บนยอด เดิมสิ่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นที่ให้สามัญชนได้ยื่นเรื่องร้องเรียนโดยการเขียนหรือติดคำร้องไว้ที่เสา อย่างไรก็ตาม ตัวอย่างที่ปรากฏหน้านครจักรพรรดินั้นมีไว้เพื่อประดับตกแต่งเพียงอย่างเดียว และสื่อถึงความยิ่งใหญ่ของราชวงศ์เท่านั้น
บนผนังด้านทิศตะวันตกและออกของประตูมีป้ายขนาดใหญ่ประดับอยู่ด้านละหนึ่งป้าย ด้านซ้ายมีข้อความว่า "สาธารณรัฐประชาชนจีนจงเจริญ" (中华人民共和国万岁; Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó wànsuì) ส่วนด้านขวามีข้อความว่า "ความสามัคคีของประชาชนโลกจงเจริญ" (世界人民大团结万岁; Shìjiè rénmín dà tuánjié wànsuì) ป้ายด้านขวาเคยมีข้อความว่า "รัฐบาลประชาชนกลางจงเจริญ" (中央人民政府万岁; Zhōngyāng Rénmín Zhèngfǔ wànsuì) ในพิธีก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน แต่ต่อมาได้มีการเปลี่ยนมาใช้ป้ายปัจจุบัน ป้ายทั้งสองถูกเปลี่ยนมาใช้อักษรจีนตัวย่อแทนตัวเต็มใน ค.ศ. 1964 การใช้สำนวนนี้มีความหมายเชิงสัญลักษณ์อันลึกซึ้ง เพราะคำที่ใช้เพื่ออวยพรให้มีอายุยืนยาวนั้นในอดีตเคยสงวนไว้เฉพาะสำหรับจักรพรรดิจีนเช่นเดียวกับนครจักรพรรดิ แต่ปัจจุบันเปิดโอกาสให้ประชาชนทั่วไปใช้ได้แล้ว
แท่นอัฒจันทร์ด้านหน้าใช้ในวันแรงงานสากล (1 พฤษภาคม) และวันชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน (1 ตุลาคม) ด้านหน้าอัฒจันทร์คือคูเมืองของนครจักรพรรดิซึ่งยังคงมีน้ำอยู่เต็ม แต่ปัจจุบันมีการประดับด้วยน้ำพุส่องสว่างเพื่อความสวยงาม
ในสมัยโบราณ ประตูเทียนอันถือเป็นประตูสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งเมื่อเข้าสู่นครหลวงปักกิ่งร่วมกับประตูหย่งติ้ง ประตูเฉียน และประตูจงหฺวา เมื่อเดินเข้าไปด้านใน ประตูที่อยู่ถัดไปคือ "ประตูตวน" ซึ่งมีการออกแบบเหมือนกับประตูเทียนอันทุกประการ ด้านหลังประตูนั้นคือทางเข้าด้านใต้ของพระราชวังต้องห้ามซึ่งมีชื่อเรียกว่าประตูอู่
ภาพเหมือน > ประวัติศาสตร์

ด้วยประตูแห่งนี้อยู่ในตำแหน่งด้านหน้าของพระราชวังต้องห้าม และเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์สำคัญหลายเหตุการณ์ได้เกิดขึ้นที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ประตูนี้จึงมีความสำคัญทางการเมืองอย่างมาก ใน ค.ศ. 1925  ขณะที่ประเทศจีนอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลชาตินิยม ได้มีการแขวนภาพเหมือนขนาดใหญ่ของซุน ยัตเซ็นหลังเขาถึงแก่อสัญกรรม ใน ค.ศ. 1945 มีการแขวนภาพเหมือนของเจียง ไคเชกเพื่อฉลองชัยชนะเหนือญี่ปุ่น
วันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1949 มีการแขวนภาพเหมือนของจู เต๋อและเหมา เจ๋อตงเพื่อเป็นการรำลึกถึงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง นับตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1949 วันก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็นต้นมา มีเพียงภาพเหมือนเหมาเท่านั้นที่ถูกแขวนไว้บนประตูนั้น ภาพนี้จะถูกเปลี่ยนใหม่เป็นประจำทุกปีก่อนถึงวันชาติ มีเพียงครั้งเดียวในวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1953 ที่ภาพดังกล่าวถูกแทนที่ชั่วคราวด้วยภาพของโจเซฟ สตาลิน เพื่อเป็นการรำลึกถึงการอสัญกรรม
ใน ค.ศ. 2011 อเล็กซานเดอร์ แพนน์ ฮัน-ทัง ประธานสมาคมอุตสาหกรรมและการค้าไต้หวันแห่งเอเชียแปซิฟิก ผู้มีความสนิทสนมกับประธานาธิบดีหม่า อิงจิ่วของไต้หวัน ได้เสนอให้มีการนำภาพของซุน ยัตเซ็นไปติดตั้งที่จัตุรัสเทียนอันเหมินเนื่องในโอกาสครบรอบ 100 ปีการก่อตั้งสาธารณรัฐจีน อย่างไรก็ตามข้อเสนอนี้ถูกปฏิเสธ
ภาพเหมือนของเจียง ไคเชกในสมัยสาธารณรัฐจีน (ก่อน ค.ศ. 1949)
ภาพเหมือนของโจเซฟ สตาลิน ถูกแสดงหลังจากเขาอสัญกรรมใน ค.ศ. 1953
ภาพเหมือนของเหมา เจ๋อตง โดยเกอ เสี่ยวกวง
ภาพเหมือน > เหตุการณ์

ภาพเหมือนนี้มีน้ำหนัก 1.5 เมตริกตัน (2 ชอร์ตตัน) และจะถูกแทนที่ด้วยภาพสำรองทันทีที่มีผู้กระทำการให้เสียหาย ใน ค.ศ. 1989 ผู้เห็นต่างสามรายรวมถึงยฺวี่ ตงยฺเว่ ได้ร่วมกันโจมตีภาพเหมือนด้วยไข่ไก่ระหว่างการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ยฺวี่ถูกศาลพิพากษาลงโทษจำคุกตลอดชีวิต แต่ได้รับการปล่อยตัวชั่วคราวภายหลังจากถูกคุมขังเป็นเวลา 17 ปีใน ค.ศ. 2006 วันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 ภาพเหมือนของเหมาถูกเพลิงไหม้ ชายว่างงานวัย 35 ปีจากเมืองอุรุมชีถูกจับกุมหลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว ภาพเหมือนได้รับความเสียหายประมาณร้อยละ 15 และได้รับการซ่อมแซมในภายหลัง วันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 2010 ผู้ประท้วงรายหนึ่งได้ก่อเหตุโยนหมึกใส่ขวดพลาสติกแล้วปาไปยังผนังบริเวณใกล้ภาพบุคคล และต่อมาได้ถูกเจ้าหน้าที่จับกุม[ต้องการอ้างอิง]
สัญลักษณ์ประจำชาติ

เนื่องจากมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ประตูเทียนอันจึงปรากฏอยู่บนตราแผ่นดินของสาธารณรัฐประชาชนจีน และยังปรากฏอยู่บนแบบของแสตมป์และเหรียญกษาปณ์ที่ออกโดยสาธารณรัฐประชาชนจีน
การเข้าถึง

ประตูเทียนอันเปิดให้ประชาชนเข้าชมทุกวันตั้งแต่เวลา 08:30 น. ถึง 17:00 น. ผู้เข้าชมต้องทำการจองตั๋วล่วงหน้าผ่านวีแชต (WeChat) อย่างน้อยหนึ่งวันก่อนวันเข้าชม ไม่สามารถซื้อตั๋วได้ในวันเข้าชมหรือจุดจำหน่ายตั๋ว ณ สถานที่
รถไฟใต้ดินปักกิ่งสาย 1 จอดที่สถานีเทียนอันเหมินตะวันตกและเทียนอันเหมินตะวันออกซึ่งตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกและตะวันออกของประตูเทียนอันตามลำดับ
รถประจำทางสาย 1, 2, 5, 52, 82, 120, 观光1, 观光2, 夜1, 夜2 และ夜17 จอดใกล้กับประตูเทียนอัน
เสาหิน (หฺวาเปี่ยว) สลักลวดลายมังกรและฟีนิกซ์ประดับตกแต่งอยู่หน้าประตูเทียนอัน
ตราแผ่นดินสาธารณรัฐประชาชนจีน
รถบัสสาย 1 วิ่งผ่านเทียนอันเหมิน
อรุณ ภาณุพงศ์

| ศาสตราจารย์พิเศษอรุณ ภาณุพงศ์ม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2531
นายกรัฐมนตรี: เปรม ติณสูลานนท์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 15 มีนาคม พ.ศ. 2465 อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง ประเทศไทย
เสียชีวิต: 28 ตุลาคม พ.ศ. 2564 (99 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย

ศาสตราจารย์พิเศษ อรุณ ภาณุพงศ์ เป็นสมาชิกฝ่ายไทยในศาลประจำอนุญาโตตุลาการ ณ กรุงเฮก อดีตปลัดกระทรวงการต่างประเทศ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ และอดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลพลเอก เปรม ติณสูลานนท์
ประวัติ

ศาสตราจารย์พิเศษ อรุณ ภาณุพงศ์ หรือ ศ.ดร.อรุณ ภาณุพงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2465 (นับแบบใหม่) ที่ตำบลเกาะหมาก อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ปริญญาธรรมศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2489 ระดับปริญญาโท ด้านกฎหมายระหว่างประเทศ และปริญญาโทด้านเศรษฐศาสตร์ จากประเทศฝรั่งเศส สำเร็จการศึกษาปริญญาเอก ด้านกฎหมาย จากประเทศฝรั่งเศส ในปี พ.ศ. 2496 ได้รับปริญญานิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2537
ดร.อรุณ ภาณุพงศ์ ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์พิเศษ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2539
นอกจากนั้น ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นกรรมการกฤษฎีกา ตั้งแต่ พ.ศ. 2525 ถึงปัจจุบัน และดำรงตำแหน่งประธานกรรมการกฤษฎีกา (คณะที่ 6,กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ)
การทำงาน

อรุณ ภาณุพงศ์ เข้ารับราชการในสังกัด กระทรวงการต่างประเทศ เคยประจำการที่สถานทูตไทยในประเทศฝรั่งเศส เคยดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตไทยประจำอินโดนีเซีย เอกอัครราชทูตไทยประจำสหภาพโซเวียต เอกอัครราชทูตไทยประจำสหรัฐอเมริกา และเอกอัครราชทูตไทยประจำฝรั่งเศส รวมทั้งเป็นปลัดกระทรวงการต่างประเทศ ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (ครม.41, 42) และเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี (ครม.44) ในรัฐบาลพลเอก เปรม ติณสูลานนท์
ศ.ดร.อรุณ ภาณุพงศ์ เคยปฏิบัติหน้าที่เป็นอาจารย์พิเศษ สอนวิชากฎหมายให้กับนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2523 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2522 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2529 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
พ.ศ. 2515 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
ครวญ สุทธานินทร์

| พลเอกครวญ สุทธานินทร์ม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
ดำรงตำแหน่ง 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 – 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518
นายกรัฐมนตรี: สัญญา ธรรมศักดิ์
ก่อนหน้า: ทวี จุลละทรัพย์
ถัดไป: ทวิช เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 18 มิถุนายน พ.ศ. 2442 อำเภอเมืองหลังสวน จังหวัดหลังสวน ประเทศสยาม
เสียชีวิต: พ.ศ. 2534
คู่สมรส: สังวาลย์ สุทธานินทร์

พลเอก ครวญ สุทธานินทร์ (18 มิถุนายน พ.ศ. 2442 - พ.ศ. 2534) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม อดีตแม่ทัพภาคที่ 2 อดีตแม่ทัพภาคที่ 3 และอดีตรองประธานวุฒิสภาคนที่ 2
ประวัติ

พล.อ. ครวญ สุทธานินทร์ เกิดเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2442 ที่ตำบลขันเงิน อำเภอเมืองหลังสวน จังหวัดหลังสวน (ปัจจุบันคืออำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร) เป็นบุตรของนายแคล้ว สุทธานินทร์ กับนางกิ้ม (สกุลเดิม สร้างแก้ว) มีน้องชาย 1 คน คือนายนวล สุทธานินทร์ สมรสกับคุณหญิงสังวาลย์ สุทธานินทร์ มีบุตรธิดา 2 คน รับบุตรบุญธรรม 1 คน  รวมมีบุตร 3 คน คือ
นางเครือวัลย์  สุทธานินทร์
นางเครือวงษ์  สุทธานินทร์
นายกฤษฎา  สุทธานินทร์
พล.อ. ครวญ สุทธานินทร์ จบการศึกษาที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก และจบหลักสูตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร พล.อ. ครวญ เคยดำรงตำแหน่งสำคัญต่าง ๆ เช่น เจ้ากรมยุทธศึกษาทหารบก แม่ทัพภาคที่ 2 แม่ทัพภาคที่ 3 นอกจากนี้ยังได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นนายทหารพิเศษ ประจำกองพันทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์ฯ
งานการเมือง

ในพ.ศ. 2517 พล.อ. ครวญ สุทธานินทร์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมในรัฐบาลนายสัญญา ธรรมศักดิ์ และพ้นจากตำแหน่งไปหลังมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2517 นอกนากนี้พล.อ. ครวญ สุทธานินทร์ ยังเคยได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 3และวุฒิสภาไทย ชุดที่ 4 และเป็นรองประธานวุฒิสภาคนที่ 2 ในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 3
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2503 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2497 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2510 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2492 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเท

ฝรั่งเศส :
พ.ศ. 2502 -  เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นกร็องตอฟีซีเย
เกาหลีใต้ :
พ.ศ. 2503 -  เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณฝ่ายทหาร ชั้นที่ 2 ประดับดาวทอง
เขต 7 (นครโฮจิมินห์)

| เขต 7 Quận 7 |
| --- | --- |
เขต
ที่ตั้งในนครโฮจิมินห์
พิกัด: 10°44′19″N 106°43′35″E﻿ / ﻿10.73861°N 106.72639°E﻿ / 10.73861; 106.72639
ประเทศ:  เวียดนาม
เทศบาลนคร: นครโฮจิมินห์
แขวง: 10 แขวง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 35.76 ตร.กม. (13.81 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 274,828 คน
 • ความหนาแน่น: 7,700 คน/ตร.กม. (20,000 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: quan7.hochiminhcity.gov.vn
เขต 7 (เวียดนาม: Quận 7) เป็นเขตของนครโฮจิมินห์ (เมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเวียดนาม) ในปี ค.ศ. 2010 เขตมีประชากร 274,828 คน และมีเนื้อที่ 35.76 ตารางกิโลเมตร
เขต 7 ได้รับการเชื่อมต่อกับเขต 2 ด้วยสะพานฟู้หมี ซึ่งเปิดให้ใช้ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2009
เขตการปกครอง

เขตแบ่งออกเป็น 10 แขวง (Phường)
แขวงบิ่ญถ่วน (Bình Thuận)
แขวงฟู้หมี (Phú Mỹ)
แขวงฟู้ถ่วน (Phú Thuận)
แขวงเตินฮึง (Tân Hưng)
แขวงเตินเกียง (Tân Kiểng)
แขวงเตินฟ็อง (Tân Phong)
แขวงเตินฟู้ (Tân Phú)
แขวงเตินกวี (Tân Quy)
แขวงเตินถ่วนดง (Tân Thuận Đông)
แขวงเตินถ่วนเต็ย (Tân Thuận Tây)
พัทยา เปี่ยมคุ้ม

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  พัทยา เปี่ยมคุ้ม
วันเกิด:  13 มิถุนายน พ.ศ. 2511 (56 ปี)
สถานที่เกิด:   ประเทศไทย
ตำแหน่ง:  กองกลาง
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
|  |  สโมสรฟุตบอลการท่าเรือไทย |   |   |
ทีมชาติ
|  |  ฟุตซอลทีมชาติไทย |  104 |  (79) |
จัดการทีม
2005–2006:  ชลบุรีบลูเวฟ
2007:  ฟุตซอลทีมชาติไทย
2008–2010:  ฟุตซอลทีมชาติเวียดนาม
2011–2012:  Lampang United Futsal
2012–2013:  Nakhon Ratchasima Futsal
2014–2015:  สุราษฎร์ธานี
2015:  ฟุตซอลทีมชาติสิงค์โปร์
2016–2019:  สุราษฎร์ธานี
2020–2021:  ห้องเย็นท่าข้าม
2022–2023:  ธรรมศาสตร์
2023-2024:  ฟาฟาเก้ บานัว
2024:  สุราษฎร์ธานี
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
พัทยา เปี่ยมคุ้ม หรือ โค้ชเอ๋ เป็นอดีตนักกีฬาสโมสรฟุตบอลการท่าเรือไทย และเป็นอดีตผู้ฝึกสอนฟุตซอลทีมชาติไทย โดยปัจจุบันเขาทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนสโมสรฟุตซอลห้องเย็นท่าข้าม ทั้งนี้ เขายังได้รับการยกย่องในฐานะผู้ฝึกสอนให้แก่ฟุตซอลทีมชาติเวียดนาม ที่สามารถเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศในระดับนานาชาติได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
ในปี พ.ศ. 2556 พัทยา ได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนฟุตซอลหญิงทีมชาติไทย โดยในการแข่งขันฟุตซอลในซีเกมส์ 2013 ที่จัดขึ้น ณ ประเทศพม่า ซึ่งทีมของเขาได้รับรางวัลเหรียญทอง
ประวัติ

พัทยา เปี่ยมคุ้ม เคยเล่นให้แก่ฟุตซอลทีมชาติไทยในการแข่งขันฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2000 และ 2004 ภายหลังจากการเล่นในระดับอาชีพแล้ว เขาเป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ฟุตซอลทีมชาติไทยและเวียดนาม โดยเป็นผู้ฝึกสอนทีมชาติไทยจนได้ตำแหน่งรองแชมป์เอเชียนอินดอร์เกมส์ 2007 และทีมชาติเวียดนามที่สามารถเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศในการแข่งขันระดับนานาชาติได้เป็นครั้งแรก
พัทยายังได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ฟุตซอลทีมชาติไทยในการแข่งขันฟุตซอลในซีเกมส์ 2011 ที่ซึ่งทีมชาติไทยได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันดังกล่าว และในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 พัทยาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนสโมสรฟุตซอลลำปางยูไนเต็ด ในการแข่งขันยูเอสเอ็มไทยแลนด์ฟุตซอลลีก 2011/12 ด้วยเช่นกัน
เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2555 พัทยาได้ร้องเรียนเรื่องไม่ได้รับความเป็นธรรมจากการถูกตัดสิทธิ์เข้ารับการอบรมผู้ฝึกสอนของรายการ เอเอฟซีฟุตซอลเลเวล 2 อย่างไรก็ตาม ทางฝ่ายประธานพัฒนาฟุตซอลแห่งชาติ ได้ชี้แจงว่าเอกสารไม่ครบดังที่กำหนดไว้ และได้พยายามติดต่อกับทางพัทยาแล้ว ในเดือนมิถุนายนของปีเดียวกันนี้ พัทยาได้ทำหน้าที่เป็นผู้คุมทีมสาระแนยูไนเต็ด ที่นำทีมโดยเกียรติศักดิ์ อุดมนาค ในการแข่งขันซูเปอร์สตาร์ลีก 2012 และเขายังได้ทำหน้าที่เป็นผู้คุมทีมโรงเรียนปทุมคงคา ในการแข่งขันฟุตซอลเจเพรส เพื่อสร้างเยาวชนจากโรงเรียนแห่งนี้ขึ้นมาร่วมกับทีมชุดใหญ่
เกียรติประวัติ

เหรียญทอง ฟุตซอลในซีเกมส์ 2007 ที่ประเทศไทย
เหรียญทอง ฟุตซอลในซีเกมส์ 2011 ที่ประเทศอินโดนีเซีย
เหรียญทอง ฟุตซอลในซีเกมส์ 2013 ที่ประเทศพม่า
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติสโมสรกีฬาราชประชา - Rajpracha Football Club เก็บถาวร 2013-03-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เขต 8 (นครโฮจิมินห์)

| เขต 8 Quận 8 |
| --- | --- |
เขต
ที่ตั้งในนครโฮจิมินห์
พิกัด: 10°43′24″N 106°37′40″E﻿ / ﻿10.72333°N 106.62778°E﻿ / 10.72333; 106.62778
ประเทศ:  เวียดนาม
เทศบาลนคร: นครโฮจิมินห์
แขวง: 16 แขวง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 19 ตร.กม. (7 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 418,961 คน
 • ความหนาแน่น: 22,000 คน/ตร.กม. (57,000 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: quan8.hochiminhcity.gov.vn
เขต 8 (เวียดนาม: Quận 8) เป็นเขตของนครโฮจิมินห์ (เมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเวียดนาม)
ในปี ค.ศ. 2010 เขตมีประชากร 418,961 คน และมีเนื้อที่ 19 ตารางกิโลเมตร เขตแบ่งออกเป็น 16 เขตย่อยขนาดเล็กซึ่งเรียกว่าแขวง (phường) มีจำนวนแขวง 1 ถึง แขวง 16
เขตการปกครอง

เขตแบ่งออกเป็น 16 แขวง
แขวง 1 (Phường 1)
แขวง 2 (Phường 2)
แขวง 3 (Phường 3)
แขวง 4 (Phường 4)
แขวง 5 (Phường 5)
แขวง 6 (Phường 6)
แขวง 7 (Phường 7)
แขวง 8 (Phường 8)
แขวง 9 (Phường 9)
แขวง 10 (Phường 10)
แขวง  11 (Phường 11)
แขวง 12 (Phường 12)
แขวง 13 (Phường 13)
แขวง 14 (Phường 14)
แขวง 15 (Phường 15)
แขวง 16 (Phường 16)
เกษม จาติกวณิช

| เกษม จาติกวณิชม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
ดำรงตำแหน่ง 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 – 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2522
นายกรัฐมนตรี: เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์
ก่อนหน้า: เพิ่ม ลิมปสวัสดิ์
ถัดไป: ประสิทธิ์ ณรงค์เดช
รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2522 – 3 มีนาคม พ.ศ. 2522
นายกรัฐมนตรี: เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 18 มีนาคม พ.ศ. 2467
เสียชีวิต: 17 ตุลาคม พ.ศ. 2553 (86 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: คุณหญิงชัชนี จาติกวณิช

เกษม จาติกวณิช อดีตประธานกรรมการบริษัท BTSC (รถไฟฟ้า BTS) ผู้ก่อตั้งและผู้ว่าการคนแรกของ การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) เคยดำรงตำแหน่งผู้บริหารรัฐวิสาหกิจพร้อมกันถึง 4 แห่งคือ ไทยออยล์, บางจากปิโตรเลียม, ปุ๋ยแห่งชาติ และเอเชียทรัสต์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม และรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ได้รับสมญานามจากสื่อมวลชน ว่า "ซูเปอร์เค" หรือ "ด็อกเตอร์เค"
ประวัติ

นายเกษม จาติกวณิช เกิดวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2467 เป็นบุตรคนที่ 3 ในจำนวนบุตรธิดา 8 คนของ พระยาอธิกรณ์ประกาศ (หลุย จาติกวณิช) อดีตอธิบดีกรมตำรวจ และองคมนตรีในรัชกาลที่ 7 สมรสกับ  คุณหญิงชัชนี จาติกวณิช (สกุลเดิม ล่ำซำ บุตรสาวนายโชติ ล่ำซำ และนางน้อม (อึ้งภากรณ์)) มีบุตร-ธิดา 4 คน
ประวัติการศึกษา

เริ่มเข้าเรียนชั้นประถมศึกษาที่ โรงเรียนอัสสัมชัญ ขณะที่กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยม 2 (เท่ากับประถมศึกษาปีที่ 6 ในปัจจุบัน) อายุได้ 12 ปี คุณพ่อได้ส่งไป เรียนต่อที่ โรงเรียนเซ็นต์สตีเฟ่น ฮ่องกง ได้เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับ นายพิชัย รัตตกุล อดีตรองนายกรัฐมนตรี จากนั้นได้เข้าศึกษาต่อที่ มหาวิทยาลัยฮ่องกง กระทั่งเกิด สงครามมหาเอเชียบูรพา ทำให้การเรียนต้องหยุดชะงักลง เมื่อสงครามสงบจึงได้เดินทางกลับมาศึกษาต่อ ด้านวิศวกรรมศาสตร์ สาขาไฟฟ้า และสาขาเครื่องกล ที่ คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนสำเร็จการศึกษาในปี พ.ศ. 2490 และเดินทางไปศึกษาต่อ ระดับปริญญาโท วิศวกรรมศาสตร์ สาขาไฟฟ้า ที่ มหาวิทยาลัยยูท่าห์ สหรัฐอเมริกา
การทำงานในยุคแรก

เมื่อสำเร็จการศึกษาได้กลับมาเข้ามารับราชการที่ กรมโรงงาน ซึ่งขณะนั้นมีหน้าที่ก่อสร้างเขื่อน ต่อมาหน้าที่การสร้างเขื่อน ได้โยกย้ายไปขึ้นกับ กรมชลประทาน ในสมัย จอมพล ป.พิบูลสงคราม ทำให้ เกษม จาติกวณิช ย้ายไปทำงานที่กรมชลประทาน งานแรกที่รับผิดชอบ คือ การสร้างเขื่อนยันฮี หรือ เขื่อนภูมิพล โดยต้องทำรายงานเพื่อเสนอขอกู้เงินจาก ธนาคารโลก จำนวนถึง 65 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ที่นับว่าสูงมากในสมัยนั้น และทำให้นายเกษมมีโอกาส ได้สะสมความรู้ในการบริหารโครงการ และบริหารการเงิน เป็นอย่างมาก
หลังเขื่อนภูมิพลก่อสร้างแล้วเสร็จ นายเกษมก็ได้ดำรงตำแหน่งรองผู้ว่าการไฟฟ้ายันฮี ต่อมาได้สร้าง โรงไฟฟ้าพระนครเหนือ ขึ้นที่ อ.บางกรวย จ.นนทบุรี ต่อมาเมื่อ การไฟฟ้ายันฮี กลายสภาพเป็น การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) เกษม จึงได้ดำรงตำแหน่งเป็น ผู้ว่าการ กฟผ. คนแรก
ในระหว่างเป็นผู้ว่าการ กฟผ. นายเกษมได้รับการทาบทามให้ไปดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาล สัญญา ธรรมศักดิ์ แต่นายเกษมได้ปฏิเสธโดยให้เหตุผลว่าตำแหน่งที่ กฟผ.สำคัญกว่า ต่อมาในรัฐบาลพล.อ.เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ นายเกษมได้รับแต่งตั้งให้เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม และในรัฐบาล เกรียงศักดิ์ 2 ได้รับแต่งตั้งเป็น รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในฐานะที่ปรึกษาของนายกรัฐมนตรี
หลังจากลาออกจาก กฟผ. นายเกษมได้ดำรงตำแหน่งผู้บริหารรัฐวิสาหกิจในคราวเดียวกันถึง 4 แห่งคือเป็น กรรมการอำนวยการไทยออยล์, ประธานกรรมการ บางจากปิโตรเลียม, ประธานกรรมการบริษัทปุ๋ยแห่งชาติ และประธานกรรมการและประธานกรรมการบริหาร แบงก์เอเชียทรัสต์
ผลงานโดดเด่นที่สุดของนายเกษมในการบริหาร 4 รัฐวิสาหกิจคือการบริหารไทยออยล์ จนกลายเป็นยักษ์ใหญ่ในวงการน้ำมันของภูมิภาคเอเชีย ที่เติบโตอย่างต่อเนื่อง และสามารถกู้เงินก้อนใหญ่เพื่อขยายกิจการ โดยไม่ต้องนำทรัพย์สินของ บริษัทไปค้ำประกัน ด้วยความเชื่อถือบรรดาเจ้าหนี้หลายราย  โดยช่วงเวลาที่เกษมเข้าบริหารงานไทยออยล์ตั้งแต่ปี 2528-2540 ได้นำพาไทยออยล์ขึ้นเป็นบริษัทน้ำมันระดับต้นๆ ของภูมิภาคเอเชีย กระทั่งนิตยสาร Far Eastern Economic Review ตั้งฉายาให้เกษมเป็น "Energy Tzar" (แปลเป็นไทยได้ว่า "จ้าวแห่งพลังงาน")
อย่างไรก็ตามเมื่อเกิดวิกฤติการณ์ทางเศรษฐกิจของไทยในปี พ.ศ. 2540 พร้อมๆ กับราคาน้ำมันโลกตกต่ำ ทำให้ไทยออยล์ได้รับผลกระทบอย่างหนัก จากการเปลี่ยนแปลงอัตราแลกเปลี่ยน ที่ทำให้หนี้ที่เป็นเงินตราต่างประเทศทวีจำนวนสูงขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อคิดเป็นเงินบาท และเกษมได้ลาออกจาก ไทยออยล์ ในช่วงสิ้นปี 2540 นี้เอง
การทำงานในยุคหลัง

ต่อมาในปี พ.ศ. 2533 ชื่อของ เกษม จาติกวณิช ที่หายไปช่วงหนึ่ง ได้กลับมาสู่กระแสข่าวอีกครั้งเมื่อได้ตอบรับคำเชิญของ นายคีรี กาญจนพาสน์ ดำรงตำแหน่งเป็น ประธานกรรมการบริษัท ระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) หรือ BTSC ในวัย 67 ปี
นายเกษมต้องรับภาระนำพา BTSC ฝ่ามรสุมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการต่อต้านจากชาวบ้านในพื้นที่ กรณีการใช้พื้นที่บริเวณสวนลุมพินีเป็นอู่จอดรถไฟฟ้า ที่ขยายตัวลุกลาม กลายเป็นอุปสรรคสำคัญที่สร้างความล่าช้าให้กับโครงการ และการต้องรับมือกับเหล่าบุคคลที่มีชื่อเสียงของประเทศที่ไม่เห็นด้วยกับโครงการในขณะนั้น ทั้ง ร้อยเอกเฉลิม อยู่บำรุง, พล.ต.ท สล้าง บุนนาค, นายบุญชู โรจนเสถียร และ คุณหญิงชดช้อย โสภณพนิช (ที่อยากให้สร้างเป็นรถไฟฟ้าใต้ดิน)
ระยะเวลาที่ยืดเยื้อเกินกำหนดของโครงการ และระยะทางที่ต้องสร้างเพิ่มขึ้นเกินกว่าแผนเดิม ได้สร้างปัญหาทางการเงินให้กับ BTSC อย่างใหญ่หลวง ซึ่งนายเกษมในฐานะที่เคยเจรจากับ ธนาคารโลก เพื่อขอกู้เงิน 65 ล้านดอลลาร์สหรัฐมาสร้างเขื่อนภูมิพลในอดีต สามารถทำให้ ธนาคารโลกยอมอนุมัติเงินกู้ให้กับโครงการรถไฟฟ้า BTS อีกทั้งยอมเข้าร่วมลงทุนในโครงการ โดยที่รัฐบาลไทยในขณะนั้นไม่ได้มีส่วนในการช่วยค้ำประกันใดๆทั้งสิ้น และเป็นปัจจัยให้โครงการรถไฟฟ้าสายแรกของไทยสามารถเปิดให้บริการต่อสาธารณะได้สำเร็จ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของระบบขนส่งมวลชนที่สำคัญของกรุงเทพมหานคร มาจนถึงปัจจุบัน
ถึงแก่อนิจกรรม

นายเกษมถึงแก่อนิจกรรมเมื่อเวลา 11.30 น. ในวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ณ โรงพยาบาลรามาธิบดี ด้วยโรคเบาหวาน โรคติดเชื้อ ประจวบกับความชรา อย่างสงบ โดยได้รับพระราชทานน้ำหลวงอาบศพวันที่ 18 ตุลาคม เวลา 17.30 น. พร้อมรับศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์เป็นเวลา 3 วัน  และพระราชทานเพลิงศพในวันที่ 25 ตุลาคม ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2526 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2522 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2519 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2528 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ)) สาขาวิศวกรรมศาสตร์และการบริหาร
สุรจิต จารุเศรนี

| พลเอกสุรจิต จารุเศรนีม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตร
ดำรงตำแหน่ง 9 กันยายน พ.ศ. 2502 – 8 ธันวาคม พ.ศ. 2506
นายกรัฐมนตรี: สฤษดิ์ ธนะรัชต์
ก่อนหน้า: สวัสดิ์ มหาผล
ดำรงตำแหน่ง 11 ธันวาคม พ.ศ. 2506 – 8 กันยายน พ.ศ. 2507
นายกรัฐมนตรี: ถนอม กิตติขจร
ถัดไป: พระประกาศสหกรณ์ (สดับ วีรเธียร)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2449
เสียชีวิต: 2 ตุลาคม พ.ศ. 2511 (62 ปี) เรือนจำกลางคลองเปรม อำเภอพระนคร จังหวัดพระนคร
คู่สมรส: คุณหญิง น้อมจิตร จารุเศรนี

พลเอก สุรจิต จารุเศรนี (1 กรกฎาคม พ.ศ. 2449 – 2 ตุลาคม พ.ศ. 2511) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตร ในรัฐบาลจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ และรัฐบาลจอมพล ถนอม กิตติขจร เป็นรัฐมนตรีที่ถูกศาลตัดสินจำคุกในคดีรับสินบนสัมปทานป่าไม้ ในขณะดำรงตำแหน่ง
ประวัติ

พลเอก สุรจิต รับราชการทหารในสังกัดกองทัพบก เคยโอนไปเป็นอธิบดีกรมโฆษณาการ (ชื่อในขณะนั้น) ในปี พ.ศ. 2493 และกลับมาดำรงตำแหน่งเจ้ากรมส่งกำลังบำรุงทหารบก ในปี พ.ศ. 2495 - 2497 จากนั้นกลับไปเป็นอธิบดีกรมประชาสัมพันธ์ ในปี พ.ศ. 2500-2506
พลเอก สุรจิต ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตร ในรัฐบาลจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ในปี พ.ศ. 2502 แทนนายสวัสดิ์ มหาผล ซึ่งถึงแก่อนิจกรรม และได้รับแต่งตั้งต่อเนื่องอีกวาระหนึ่ง ในรัฐบาลจอมพล ถนอม กิตติขจร ซึ่งเข้ามาทำหน้าที่หลังการถึงแก่อสัญกรรมของจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ในปี พ.ศ. 2506 แต่เขาก็ได้ลาออกจากตำแหน่งในเวลาต่อมา
คดีความ

ต่อมาเขาถูกตัดสินจำคุกในคดีเกี่ยวกับการรับสินบนการสัมปทานป่าไม้ โดยถูกนายสมฤกษ์ กิตติสุวรรณ พ่อค้าเพชรย่านสะพานหัน ฟ้องร้องว่า "เรียกสินบน" เพื่อแลกกับการได้รับอนุญาตให้เช่าที่ดินป่าสงวนแห่งชาติในจังหวัดยะลากว่า 100,000 ไร่ โดยเรียกรับผลประโยชน์ตอบแทนไร่ละ 25 บาทให้แก่ พล.อ.สุรจิต และค่าตอบแทนไร่ละ 15 บาท ให้แก่นางจำรูญ ศศิประภา แต่นายสมฤกษ์กลับไม่ได้รับอนุญาต จนทำให้พลเอก สุรจิต ต้องลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรี ศาลฎีกาพิพากษาให้พลเอกสุรจิต จำคุก 15 ปี จนกระทั่งเสียชีวิตในเรือนจำกลางคลองเปรมเนื่องจากหัวใจวาย และจำคุกภรรยาของเขาคือ คุณหญิงน้อมจิตร จารุเศรนี และเพื่อนภรรยาคือ นางจำรูญ ศศิประภา จำนวน 10 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พลเอก สุรจิต จารุเศรนี ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทยและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของต่างประเทศต่างๆ ดังนี้