stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เพนกวินกาลาปาโกส

| เพนกวินกาลาปาโกส ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไพลสโตซีนถึงปัจจุบัน |
| --- | --- |

เพนกวินกาลาปาโกสเพศผู้ว่ายน้ำอยู่นอกชายฝั่งของเกาะอิซาเบลา ของหมู่เกาะกาลาปาโกส
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
อันดับ:: Sphenisciformes Sphenisciformes
วงศ์:: Spheniscidae Spheniscidae
สกุล:: Spheniscus Spheniscus Sundevall, 1871
สปีชีส์:: Spheniscus mendiculus
ชื่อทวินาม
Spheniscus mendiculus Sundevall, 1871


ขอบเขตของเพนกวินกาลาปาโกส
เพนกวินกาลาปาโกส (อังกฤษ: Galápagos penguin; ชื่อวิทยาศาสตร์: Spheniscus mendiculus) เป็นเพนกวินท้องถิ่นของหมู่เกาะกาลาปาโกส เป็นเพนกวินชนิดเดียวที่พบได้เหนือเส้นศูนย์สูตร น้ำเย็นของกระแสน้ำฮัมโบลต์และกระแสน้ำครอมเวลล์ทำให้เพนกวินชนิดนี้มีชีวิตอยู่ได้แม้จะอยู่ที่เส้นละติจูดเขตร้อน เพนกวินกาลาปาโกสเป็นหนึ่งในสกุลเพนกวินลาย ขณะที่สปีชีส์อื่นส่วนมากจะมีชีวิตอยู่แถบชายฝั่งของทวีปแอฟริกาและแผ่นดินใหญ่ของอเมริกาใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

Spheniscus mendiculus (หมวดหมู่)
แม่แบบ:ARKive
Galápagos penguins from the International Penguin Conservation website
BirdLife species factsheet
Penguin World: Galápagos penguin
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q206668  Wikispecies: Spheniscus mendiculus  ADW: Spheniscus_mendiculus  ARKive: hi  Avibase: ACAA25BF00481EA8  BioLib: 20965  BirdLife: 22697825  eBird: galpen1  GBIF: 5229383  iNaturalist: 3815  IRMNG: 10190143  ITIS: 174465  IUCN: 22697825  NCBI: 156760  WoRMS: 344001  Xeno-canto: Spheniscus-mendiculus
เพชรคัลลินัน

| --- | --- |
 เพชรคัลลินันดิบก่อนเจียระไน (บน) และเพชรคัลลินันทั้งเก้าชิ้นใหญ่ที่สุดหลังตัดแบ่ง (ล่าง)
น้ำหนัก: 3106.75 กะรัต (603.35 กรัม)
รูปแบบเหลี่ยมเพชร: หลายแบบ
สถานที่ค้นพบ:  แอฟริกาใต้
แหล่งกำเนิด: เหมืองพรีเมียร์ พริทอเรีย
วันที่ค้นพบ: 26 มกราคม ค.ศ. 1905
ผู้เจียระไน: Asscher Brothers
ผู้ค้นพบ: Premier Diamond Mining Co.
ผู้ครอบครอง: เม็ดที่ 1-2 ครอบครองโดย สำนักพระราชวังอังกฤษ และเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร, เม็ดที่ 3-9 ครอบครองโดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 เป็นการส่วนพระองค์
มูลค่าโดยประมาณ: มากกว่า 78,000 ล้านบาท
เพชรคัลลินัน (อังกฤษ: Cullinan diamond) เป็นเพชรคุณภาพอัญมณีดิบ (rough gem-quality) ขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยพบ หนัก 3,106.75 กะรัต (621.35 กรัม) มีความยาวประมาณ 10.5 ซม. (4.1 นิ้ว) ค้นพบเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1905 ในเหมืองพรีเมียร์ 2 ใกล้กับกรุงพริทอเรีย ประเทศแอฟริกาใต้ ซึ่งเพชรกาญจนาภิเษกที่ถูกค้นพบในปี พ.ศ. 2528 หนัก 545.67 กะรัต (109.13 กรัม) ก็จากเหมืองพรีเมียร์แห่งเดียวกัน
พลอยที่เจียระไนแล้วชิ้นใหญ่ที่สุดนั้นได้ชื่อว่า คัลลินัน 1 หรือดาวใหญ่แห่งแอฟริกา (Great Star of Africa) หนัก 530.4 กะรัต (106.1 กรัม) พลอยชิ้นนี้จึงเป็นเพชรขัดที่ใหญ่ที่สุดในโลก ปัจจุบัน คัลลินัน 1 ถูกติดไว้ที่ส่วนหัวของคทากางเขน (Sceptre with the Cross) ซึ่งเป็นคทาประจำพระมหากษัตริย์อังกฤษ เพชรชิ้นที่ใหญ่เป็นอันดับสองจากหินคัลลินัน ชื่อ คัลลินัน 2 หรือดาวเล็กแห่งแอฟริกา (Lesser Star of Africa) หนัก 317.4 กะรัต (63.5 กรัม) เป็นเพชรขัดใหญ่ที่สุดอันดับสี่ของโลก เพชรทั้งสองนี้อยู่ในเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร (Crown Jewels of the United Kingdom)
ประวัติ

เพชรคัลลินันค้นพบโดยทอมัส อีวาน พาวเวลล์ (Thomas Evan Powell) นักขุดซึ่งนำขึ้นมาจากเหมืองและมอบให้กับผู้จัดการ คือ เฟรเดอริก เวลส์ แห่งเหมืองพรีเมียร์ (Premier Mine) ในเมืองคัลลินัน ประเทศแอฟริกาใต้ เมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1905 เพชรนี้ถูกตั้งชื่อตามเซอร์ทอมัส คัลลินัน (Sir Thomas Cullinan) ซึ่งเป็นผู้ครอบครองเหมืองเพชรแห่งนี้
เซอร์วิลเลียม ครุกส์ (Sir William Crookes) เป็นผู้วินิจฉัยเพชรคัลลินันก่อนการตัดแบ่งและเจียระไน และพบว่าเพชรนี้มีคุณสมบัติพิเศษที่ความสว่างใส (clarity) แต่พบจุดสีดำอยู่ตรงกลาง สีสันของเพชรบริเวณรอบ ๆ จุดดำนั้นมีสีสันสวยงามและเปลี่ยนไปตามเครื่องมือที่ใช้วิเคราะห์ โดยเขาคิดว่าเกิดจากความเครียดภายในของอัญมณี ซึ่งพบได้ค่อนข้างยากในเพชร
จากนั้นเพชรดิบนี้ได้ถูกรัฐบาลของอาณานิคมทรานส์วาล (Transvaal Colony) ซื้อและนำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายแก่สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักรในวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระองค์.
ต่อมาเพชรดิบนี้ได้ถูกตัดแบ่งเป็นสามส่วนใหญ่ ๆ โดยบริษัท รอยัล แอสเชอร์ ไดมอนด์ จำกัด (Royal Asscher Diamond Company) แห่งอัมสเตอร์ดัม และต่อมาเป็น 9 ชิ้นกับเศษเล็ก ๆ เป็นจำนวนมาก ซึ่งในขณะนั้น เทคโนโลยีไม่ได้เอื้ออำนวยเพื่อรับประกันคุณภาพของการเจียระไนเพชรดังในปัจจุบัน ซึ่งการตัดแบ่งเพชรในสมัยนั้นถือว่าเป็นงานที่ยากลำบาก และเสี่ยงมาก จึงได้มีการออกแบบอย่างระมัดระวัง โดยทำรอยบากไว้ก่อนที่ความลึกครึ่งนิ้ว และจากนั้นได้สอดมีดที่ออกแบบมาพิเศษนั้น และทำการผ่าออกด้วยแรงมหาศาล ซึ่งทำให้เพชรดิบนี้ถูกแบ่งตรงจุดตำหนิพอดีซึ่งทั้งสองชิ้นนี้ได้แบ่งจุดตำหนิไปเท่า ๆ กัน
เพชรคัลลินันหลังจากการเจียระไน

เพชรคัลลินันนั้นถูกแบ่งเจียระไนเป็นทั้งหมด 9 เม็ดใหญ่ ๆ และอีก 96 เม็ดย่อย สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร ทรงมีพระบรมราชโองการให้ประดับเพชรคัลลินัน 1 และคัลลินัน 2 ไว้ที่คทากางเขน และมงกุฎอิมพีเรียลสเตต ตามลำดับ ที่เหลืออีก 7 เม็ด และเม็ดย่อยทั้ง 96 เม็ดนั้นยังอยู่ในกรรมสิทธิ์ของบริษัทเมสเซอร์ ไอ เจ แอสเชอร์ แห่งอัมส์เตอร์ดัม ซึ่งเป็นบริษัทที่ตัดแบ่งและเจียระไนเพชรคัลลินันทั้งหมด จนกระทั่งรัฐบาลแอฟริกาใต้]]นั้นขอซื้อไว้ทั้งหมด และสำนักข้าหลวงใหญ่แห่งสมาพันธ์แอฟริกาได้ทูลเกล้าฯถวายแด่สมเด็จพระราชินีแมรีเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1910
| ชื่อ | ขนาด (กะรัต) | ทรง | ประดับที่ |
| --- | --- | --- | --- |
| คัลลินัน 1 | 530.2 กะรัต | หยดน้ำ | ประดับอยู่ที่บริเวณยอดของพระคทากางเขน ซึ่งสามารถถอดออกมาเป็นเข็มกลัดประดับคู่กับคัลลินัน 2 ได้ |
| คัลลินัน 2 | 317.4 กะรัต | สี่เหลี่ยมผืนผ้า | ประดับไว้บริเวณฐานด้านหน้าของมงกุฎอิมพีเรียลสเตต ซึ่งใช้ทรงร่วมกับพระคทากางเขน |
| คัลลินัน 3 | 94.4 กะรัต | หยดน้ำ | เคยประดับอยู่เหนือลูกโลกบริเวณยอดมงกุฎพระราชินีแมรี ในปัจจุบันอยู่รวมกันกับคัลลินัน 4 บนเข็มกลัดประดับ |
| คัลลินัน 4 | 63.6 กะรัต | สี่เหลี่ยมจัตุรัส | เคยประดับบริเวณฐานด้านหน้าของมงกุฎพระราชินีแมรี ในปัจจุบันอยู่รวมกันกับคัลลินัน 3 บนเข็มกลัดประดับ |
| คัลลินัน 5 | 18.8 กะรัต | หัวใจ | ประดับตรงกลางของเข็มกลัดประดับคัลลินัน 5 ตัวเรือนทำจากแพลตตินัม ซึ่งเป็นส่วนประดับตรงกลางของแผงประดับหน้าอก ของชุดอัญมณีประดับเพชรและมรกตแห่งเดลี เดอร์บาร์ (The Diamond and Emerald Delhi Durbar Parure) |
| คัลลินัน 6 | 11.5 กะรัต | มาร์กีส (ทรงข้าวสาร) | ห้อยอยู่จากเข็มกลัดประดับซึ่งมีคัลลินัน 8 ประดับตรงกลางบนเรือนแพลตตินัมประดับเพชร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผงประดับหน้าอก ของชุดอัญมณีประดับเพชรและมรกตแห่งเดลี เดอร์บาร์ (The Diamond and Emerald Delhi Durbar Parure) |
| คัลลินัน 7 | 8.8 กะรัต | มาร์กีส (ทรงข้าวสาร) | ห้อยอยู่จากสร้อยพระศอเดลี เดอร์บาร์ (Delhi Durbar Necklace with Cullinan VII Pendant) ซึ่งทำจากมรกต 9 ชิ้นประดับเพชรคัลลินัน 7 บริเวณปลายฝั่งหนึ่ง คู่กับอีกปลายหนึ่งซึ่งเป็นมรกตขนาดใหญ่กว่า สร้อยพระศอนี้สร้างขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของชุดอัญมณีประดับเพชรและมรกตแห่งเดลี เดอร์บาร์ (The Diamond and Emerald Delhi Durbar Parure) สำหรับสมเด็จพระราชินีแมรี |
| คัลลินัน 8 | 6.8 กะรัต | เหลี่ยมขอบมน | ประดับตรงกลางของเข็มกลัดประดับ เรือนทำด้วยแพลตตินัม และห้อยด้วยคูลลินัน 6 ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่า จัดเป็นส่วนหนึ่งของแผงประดับหน้าอก ของชุดอัญมณีประดับเพชรและมรกตแห่งเดลี เดอร์บาร์ (The Diamond and Emerald Delhi Durbar Parure) |
| คัลลินัน 9 | 4.4 กะรัต | หยดน้ำ | ประดับอยู่บนพระธำมรงค์(แหวน) ของสมเด็จพระราชินีแมรี |
แบบจำลองจากแก้วของเพชรคัลลินันทั้ง 9 ชิ้น
เพกมาไทต์

เพกมาไทต์ (อังกฤษ: Pegmatite) เป็นหินอัคนีแทรกซอน (Intrusive igneous) มักปรากฏอยู่เป็นสายแร่ ทำให้มักเรียกเป็น "สายแร่เพกมาไทต์" (Pegmatite veins) ประกอบด้วยแร่หลักเพียงควอตซ์ และ เค-เฟลด์สปาร์ และอาจมีมัสโคไวท์, ไบโอไทต์, ทัวร์มาลีน หรือแร่อื่นอยู่บ้างเป็นส่วนประกอบรอง ผลึกแร่ในเพกมาไทต์โดยปกติแล้วจะมีขนาดใหญ่กว่า 2.5 เซนติเมตรแต่บางครั้งอาจมีขนาดใหญ่มากถึง 10 เซนติเมตรได้ ทั้งนี้เนื่องจากสารละลายร้อนมักมีความเข้มข้นน้อย (มีน้ำและไอมาก) และมีพื้นที่สำหรับการตกผลึกดีกล่าวคือมีช่องรอยแตก (fracture) ในหินทำให้สารละลายร้อนและไอค่อย ๆ ทำการตกผลึกช้า ๆ และมีเวลาเพียงพอให้เกิดการตกผลึกใหญ่ ๆ ได้
ส่วนประกอบ

เพกมาไทต์มีส่วนประกอบคล้ายกับส่วนประกอบหลักของหินแกรนิต ฉะนั้นเมื่อกล่าวถึงเพกมาไทต์ส่วนมากจะเข้าใจโดยปริยายว่าเป็น "แกรนิตเพกมาไทต์" แม้ว่ามันอาจเกิดได้ในหินอัคนีบาดาล (Plutonic igneous rock) อย่างอื่นบ้างเป็นส่วนน้อย การตกผลึกพร้อมกันช้า ๆ ของควอตซ์ และไมโครคลายน์ ทำให้ได้ลักษณะของผลึกประสานเสียบกันระหว่างสองแร่เป็นลักษณะเฉพาะตัวเรียกว่า "กราฟิกแกรนิต" (Graphic granite)
การเกิดสายแร่

สายแร่เพกมาไทต์นั้นเข้าใจว่ามีความเกี่ยวข้องกับการตกผลึกของหินหนืด (Magma) มวลมหาศาล นั่นคือเกี่ยวข้องกับหินอัคนีบาดาลด้วย โดยมีการตกผลึกที่ทำให้เกิดธาตุที่เป็นไอมากขึ้นเรื่อย ๆ ลงในส่วนที่เป็นของเหลวเช่น โบรอน ฟลูออรีน คลอรีน ฟอสฟอรัส และไอน้ำ การมีไอมากขึ้นทำให้ความข้น (หนืด) ของหินหนืดลดลง ทำให้สภาวะการตกผลึกดี ขนาดผลึกใหญ่ขึ้น ซึ่งในขณะการเป็นไอนั้นทำให้ความดันสูงขึ้นด้วยสามารถผลักดันสารละลายแทรกซอนเข้าไปในหินท้องที่ เป็นสายแร่ได้
การตกผลึกทีละครังของสารละลายที่เข้าไปในสายแร่ทำให้ได้เพกมาไทต์ที่มีลักษณะโซน (Zone) ของแร่ได้ โดยมีการตกผลึกที่ผนังสองข้างของรอยแตกก่อนแล้วสารละลายจึงแทรกเข้าไปตรงกลางเปิดช่องว่างให้กว้างขึ้นอีก และแร่รุ่นใหม่กว่าจึงงอกตกผลึกออกจากผนังช่องว่างเรียกว่า “วัค” หรือหากมีรูปทรงคล้ายลูกมะพร้าวเรียก "จีโอด"
ความสำคัญ

ความสำคัญของสายแร่เพกมาไทต์ คือ การที่มีธาตุอื่น ๆ ซึ่งมีธาตุรองอยู่เป็นจำนวนมากที่ยังคงหลงเหลือในสารละลายร้อนและจะมีโอกาสตกผลึกในสายแร่เพกมาไทต์นี้ ซึ่งแร่สำคัญเหล่านี้ได้แก่ เลพิโดไลท์ ทัวร์มาลีน เบริล สปอดโดมีน, แอมบลิโกไนท์ (Ambligonite), โทแพซ อะพาไทต์ และฟลูออไรต์ กลุ่มแร่หายากที่สามารถเกิดได้ในสายแร่เพกมาไทต์ ได้แก่ โคลัมไบต์ แทนทาไลท์ โมนาไซต์ โมลิบดีไนท์ และแร่ที่มีธาตุยูเรเนียม ประกอบอยู่ ซึ่งบางครั้งแร่หาหยากเหล่านี้บางครั้งมีขนาดผลึกใหญ่มากทำให้เป็นแร่เศรษฐกิจที่ดี
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.dmr.go.th/main.php?filename=min2%5Bลิงก์เสีย%5D
เพชรโฮป

| --- | --- |
เพชรโฮปในพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาสมิธโซเนียน
น้ำหนัก: 45.52 กะรัต (9.10 กรัม)
ลักษณะสีของเพชร: น้ำเงินเข้ม
รูปแบบเหลี่ยมเพชร: Antique cushion
สถานที่ค้นพบ: อินเดีย
แหล่งกำเนิด: เหมืองคอลเลอร์
วันที่ค้นพบ: ไม่ทราบ รูปแบบปัจจุบันพบบันทึกครั้งแรกในรายการสิ่งของของพ่อค้าอัญมณี แดเนียล เอเลียสัน ใน ค.ศ. 1812
ผู้เจียระไน: ไม่ทราบ เจียระไนใหม่จากเพชรน้ำเงินฝรั่งเศส เปลี่ยนรูปทรงเล็กน้อยโดย แฮร์รี วินสตัน ระหว่าง ค.ศ. 1949 และ 1958
ผู้ค้นพบ: ไม่ทราบ เจ้าของมีทั้ง ฌอง แบบติสต์ ทาเวิร์นเนียร์ พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส เฮนรี ฟิลิป โฮป
ผู้ครอบครอง: สถาบันสมิธโซเนียน
มูลค่าโดยประมาณ: 200-250 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
เพชรโฮป (อังกฤษ: Hope Diamond) เป็นเพชรขนาดใหญ่ หนัก 45.52 กะรัต (9.10 กรัม) สีน้ำเงินเข้ม ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาสมิธโซเนียนในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. เพชรโฮปมองด้วยตาเปล่าเห็นเป็นสีน้ำเงินเพราะมีธาตุโบรอนปริมาณเล็กน้อยอยู่ในโครงสร้างผลึก แต่จะเรืองแสงสีแดงเมื่ออาบแสงอัลตราไวโอเล็ต เพชรดังกล่าวจัดเป็นเพชรประเภท 2 บี และดังกระฉ่อนเพราะเล่าว่าเป็นเพชรต้องคำสาป มันมีประวัติศาสตร์บันทึกยาวนานโดยมีช่องว่างอยู่บ้างเมื่อมันได้เปลี่ยนมือหลายครั้งระหว่างทางจากอินเดียไปฝรั่งเศส ไปอังกฤษและสหรัฐอเมริกา เพชรโฮปได้รับการอธิบายว่าเป็น "เพชรที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก" และเป็นงานศิลปะที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดเป็นอันดับสองของโลก รองจากภาพโมนาลิซา
คุณสมบัติทางกายภาพ

น้ำหนัก เดือนธันวาคม ค.ศ. 1988 ห้องทดสอบพลอยของสถาบันอัญมณีวิทยาแห่งอเมริกาพิจารณาว่า เพชรนี้หนัก 45.52 กะรัต (9.10 กรัม)
ขนาดและรูปทรง เพชรนี้ได้รับการเปรียบเทียบขนาดและรูปทรงกับไข่นกพิราบ, ครึ่งลูกวอลนัต, เกาลัด ที่มี "ทรงลูกแพร์" มิติในแง่ความยาว ความกว้างและความลึกเป็น 25.60 มม. × 21.78 มม. × 12.00 มม. (1 นิ้ว × 7/8 นิ้ว × 15/32 นิ้ว)
สี ถูกอธิบายว่ามี "สีน้ำเงินออกเทาเข้มเป็นประกาย" (fancy dark greyish-blue), "สีน้ำเงินเข้ม" หรือสี "น้ำเงินออกเทาเงิน" (steely-blue) ตามที่ผู้เชี่ยวชาญเพชรสี สตีเฟน โฮเฟอร์ ชี้ เพชรสีน้ำเงินคล้ายกับโฮปสามารถแสดงโดยการวัดปริมาณสีให้ผลว่าสีเทากว่าไพลินสีน้ำเงิน (คือ มีความอิ่มตัวสีน้อยกว่า) ใน ค.ศ. 1996 ห้องทดสอบพลอยของสถาบันอัญมณีวิทยาแห่งอเมริกาตรวจสอบเพชร และ โดยใช้ระบบการวัดของตน จัดว่ามันเป็น สีน้ำเงินออกเทาเข้มสวยงาม โดยการมองเห็น ตัวดัดแปรสีเทา (มาสก์) นั้นเข้มมาก (สีคราม) เสียจนมันเกิดปรากฏการณ์ "เปื้อนหมึก" (inky) ปรากฏเป็นสีน้ำเงินออกดำในหลอดความร้อน ภาพถ่ายปัจจุบันของเพชรโฮปซึ่งอาศัยแหล่งแสงความเข้มสูงนั้นมีแนวโน้มจะทำให้ความสุกใสของอัญมณีมีมากที่สุด
ปลดปล่อยแสงเปล่งสีแดง เพชรนี้แสดงประเภทการเปล่งแสงแรงและสีเข้มผิดปกติ หลังอาบแสงอัลตราไวโอเล็ตคลื่นสั้น เพชรจะเรืองแสงสีแดงโชติช่วง (ปรากฏการณ์เปล่งแสงในความมืด) ซึ่งยังคงอยู่ขณะหนึ่งหลังปิดแหล่งแสง และคุณภาพแปลกอันนี้อาจช่วยโหมกระพือ "ชื่อเสียงการต้องสาปของมัน" แสงเปล่งสีแดงนั้นช่วยให้นักวิทยาศาสตร์ "พิมพ์ลายนิ้วมือ" เพชรสีน้ำเงิน ทำให้พวกเขา "แยกแยะของจริงออกจากของทำเลียนแบบ" แสงเปล่งสีแดงนั้นชี้ว่า มีของผสมโบรอนและไนโตรเจนแตกต่างกันอยู่ภายใต้เพชร
องค์ประกอบทางเคมี ใน ค.ศ. 2010 เพชรถูกนำออกจากชั้นแสดงเพื่อวัดองค์ประกอบทางเคมีอย่างเป็นวิทยาศาสตร์ หลังจากเจาะรูลึกหนึ่งนาโนเมตรแล้ว ผลขั้นต้นพบโบรอน ไฮโดรเจนและอาจมีไนโตรเจน ความเข้มข้นของโบรอนนั้นอยู่ในช่วงตั้งแต่ศูนย์ถึงแปดส่วนในล้านส่วน ตามข้อมูลของภัณฑารักษ์สมิธโซเนียน ดร. เจ็ฟฟรี โพสต์ ธาตุโบรอนอาจเป็นเหตุให้เพชรมีสีน้ำเงินหลังการทดสอบโดยใช้แสดงอินฟราเรดตรวจพบสเปกตรัมเคมีของเพชร
แหล่งข้อมูลอื่น

Smithsonian information
เพนกวินน้อย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Eudyptula minor ที่วิกิสปีชีส์
ข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
เพทรีออน

บริษัทระดมทุนอเมริกันที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2013
| --- | --- |

หน้าจอหน้าหลักของเพทรีออนในวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 2018
ประเภท: แพลตฟอร์มสมาชิก
ภาษาที่ใช้ได้: อังกฤษ
สำนักงานใหญ่: ซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐ
สร้างโดย: แจ็ก คอนตี ซัม ยัม
บุคคลสำคัญ: แจ็ก คอนตี (ซีอีโอ)
พนักงาน: 400 คน (2021)
ยูอาร์แอล: patreon.com
ลงทะเบียน: ต้องการ
ผู้ใช้: ลูกค้าที่ใช้งานรายเดือน 3 ล้านคน
เปิดตัว: 2 พฤษภาคม 2013; 11 ปีก่อน (2013-05-02)
สถานะปัจจุบัน: เปิดบริการ
เพทรีออน (อังกฤษ: Patreon, /ˈpeɪtriɒn/, /-ən/) เป็นแพลตฟอร์มสมาชิกสัญชาติอเมริกันที่ให้บริการทางธุรกิจแก่ผู้สร้างคอนเทนต์เพื่อดำเนินการบริการสมัครสมาชิก แอปนี้ช่วยให้ผู้สร้างและศิลปินรับรายได้รายเดือนผ่านการให้รางวัลและสิทธิพิเศษแก่สมาชิกของตน นอกเหนือจากค่าธรรมเนียมการดำเนินการชำระเงินแล้ว ทางเพทรีออนยังเรียกเก็บค่าคอมมิชชันจากรายได้ต่อเดือนของผู้สร้างครีเอเตอร์ 9 ถึง 12 เปอร์เซ็นต์
เพทรีออนมักถูกใช้ในยูทูบ, ช่างวิดีโอ, ศิลปินเว็บคอมมิก, นักเขียน, นักพ็อดแคสต์, นักดนตรี, ผู้สร้างเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ และผู้สร้างกลุ่มอื่น ๆ ที่โพสต์ลงโลกออนไลน์ทุกวัน แอปนี้อนุญาตให้ศิลปินรับเงินทุนโดยตรงเป็นประจำหรือต่องานศิลปะจากแฟน ๆ หรือผู้อุปถัมภ์ บริษัทนี้ก่อตั้งใน ค.ศ. 2013 โดยแจ็ก คอนตี นักดนตรี และซัม ยัม ผู้พัฒนา โดยฐานบริษัทตั้งอยู่ที่ซานฟรานซิสโก
ดูเพิ่ม

ลิเบอราเพย์
ออนลีแฟนส์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ฟูตานาริ

ฟูตานาริ (ญี่ปุ่น: 二成, 二形 หรือ ふたなり; โรมาจิ: Futanari; ทับศัพท์: ฟูตานาริ; "ทวิรูป") เป็นชื่อเรียกรูปแบบการ์ตูนญี่ปุ่น (อนิเมะและมังงะ) ที่มีตัวละครที่มีทั้งอวัยวะเพศหญิงและอวัยวะเพศชาย (อังกฤษ: hermaphrodite)
นอกเหนือจากประเทศญี่ปุ่นแล้ว คำนี้ยังถูกนำมาใช้เพื่ออธิบายเฮ็นไต เช่น เอโรเก มังงะ และ อนิเมะ ซึ่งรวมถึงตัวละครที่มีลักษณะทางเพศเบื้องต้นจากทั้งหญิงและชาย ในภาษาปัจจุบัน คำนี้มักจะใช้เพื่อกล่างถึงตัวละครที่มีรูปร่างโดยรวมเป็นผู้หญิง แต่มีอวัยวะเพศหลักทั้งหญิงและชาย (มีเต้านม องคชาต และ โยนี แต่อาจมีหรือไม่มีถุงอัณฑะก็ได้) ในภาษาอังกฤษมักเรียกคำนี้สั้นๆ ว่า futa
ที่มาทางประวัติศาสตร์

ศาสนาพื้นบ้านของญี่ปุ่นได้สร้างจินตนาการอันหลากหลายที่เกี่ยวข้องกับ ลักษณะทางเพศ เรื่องเล่าปากต่อปากแบบดั้งเดิมที่มีอายุหลายร้อยปีเป็นหลักฐานคร่าวๆ ว่ามีการเปลี่ยนแปลงเพศ และมีการใช้การเป็นตัวแทนของเพศเพื่อบูชาเทพเจ้าเช่น dōsojin ซึ่งบางครั้งก็มีเพศที่ไม่ชัดเจนไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง Gary Leupp กล่าวเพิ่มเติมว่าต้นกำเนิดอาจย้อนกลับไปถึงต้นกำเนิดของพุทธศาสนา เนื่องจากเทพเจ้าไม่จำเป็นต้องมีเพศที่ตายตัวหรือกำหนดได้
ในทำนองเดียวกัน ความเชื่อก็แพร่กระจายว่าบางคนสามารถเปลี่ยนเพศของตนได้ขึ้นอยู่กับ ข้างขึ้นข้างแรม คำว่า (ญี่ปุ่น: 半月; โรมาจิ: hangetsu) ที่แปลว่าพระจันทร์ครึ่งดวง  ถูกสร้างขึ้นเพื่ออธิบายสิ่งมีชีวิตดังกล่าว มีการสันนิษฐานว่าเสื้อผ้าแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น ซึ่งทำให้การแยกผู้ชายออกจากผู้หญิงยากขึ้น เช่นเดียวกับในวัฒนธรรมอื่นๆอาจมีอิทธิพลต่อการพัฒนานี้ เพื่อจำกัดไม่ให้ผู้หญิงเข้าถึงพื้นที่ต้องห้าม และเพื่อหลีกเลี่ยงการลักลอบขนของโดยซ่อนสิ่งของไว้ในกระเป๋าเข็มขัด จึงมอบหมายให้มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรวจร่างกาย บันทึกทางประวัติศาสตร์ระบุว่าทหารยามชอบพูดตลกเรื่องนี้ค่อนข้างบ่อย ส่งผลให้เกิดเรื่องราวต่างๆ มากมาย แม้กระทั่งบทกวี คำถามว่าความผิดปกติทางกายวิภาค เช่น คลิโตโรเมกาลี หรือ การพัฒนาทางกายภาพที่ผิดปกติ จะนำไปสู่การสันนิษฐานเหล่านี้หรือไม่ ยังคงเป็นคำถามเปิด
จนถึงปี 1644 เมื่อนักแสดง อนนากาตะ ถูกบังคับให้ตัดผมชายโดยไม่คำนึงถึงเพศที่พวกเขาแสดง นักแสดงที่เล่นเป็นตัวละคร เช่น นักรบหญิง ใช้ประโยชน์จากความสนใจในคุณสมบัติของฟูตานาริซึ่งเป็นเรื่องปกติในทั้งซามูไร และสังคมทั่วไป
ในอะนิเมะและมังงะ

เดิมที คำว่าฟูตานาริในภาษาญี่ปุ่นสามารถใช้กล่าวถึงตัวละครหรือบุคคลที่มีอยู่จริงที่มีลักษณะความเป็นชายและหญิง[ต้องการอ้างอิง] สิ่งนี้เปลี่ยนไปในคริสต์ทศวรรษ 1990 เมื่อตัวละครฟูตานาริที่วาดออกมาได้รับความนิยมมากขึ้นในอนิเมะและมังงะ ปัจจุบันคำนี้โดยทั่วไปหมายถึงตัวละครสมมุติที่เป็นผู้หญิงหรือดูมีลักษณะเพศหญิงที่มีทั้งอวัยวะเพศหญิงและอวัยวะเพศชาย (อังกฤษ: hermaphrodite) คำว่าฟูตานาริยังใช้เป็นเรียกประเภทเฉพาะในสื่อที่เกี่ยวข้องกับเฮ็นไต (อนิเมะหรือมังงะลามก) ที่มีตัวละครดังกล่าว
ในอะนิเมะและมังงะ > ที่มา

สื่อลามกคนข้ามเพศจากอเมริกาที่เปิดตัวในญี่ปุ่นมีอิทธิพลต่อผลงาน ฟูตานาริยุคแรก ๆ ซึ่งวาดโดยศิลปินรวมถึง คิตามิมากิ เค (Kitamimaki Kei) ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 บรรณาธิการ โยอิจิ เทราดะ ได้รวบรวมโดจินชิฟูตานาริในสิ่งพิมพ์ เช่น Shemale Collection มังงะฟูตานาริได้รับความนิยมในช่วงทศวรรษ 1990 และกลายเป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็ว โดยมีการผสมผสานกับประเภทอื่นหลายประเภท Hot Tails ของ Toshiki Yui ได้รับการอธิบายว่าเป็นตัวอย่างที่รู้จักกันดีที่สุดของสื่อประเภทนี้ในตะวันตก
ในอนิเมะที่มุ่งเป้าไปที่ผู้ชมในวงกว้าง โครงเรื่องที่มีการเบี่ยงเบนทางเพศหรือแต่งกายข้ามเพศ ได้รับความนิยมมาโดยตลอด ตัวอย่างได้แก่อนิเมะ เช่น รันม่า ½ ไอ้หนุ่มกังฟู, ผู้พิทักษ์สลับขั้ว และ Futaba-kun Change! (ซึ่งตัวละครหลักเปลี่ยนจากชายเป็นหญิง), และ I My Me! Strawberry Eggs (ซึ่งเน้นธีมการแต่งกายมากกว่า)[ต้องการอ้างอิง] ไลท์โนเวลซีรีส์และอนิเมะซีรีส์เทพจิ้งจอกจอมยุ่ง (ประจำบ้าน)นำเสนอเทพจิ้งจอกเพศหญิงที่มักปรากฏเป็นมนุษย์ผู้ชาย
ดูเพิ่ม

อักดิสติส
อรรธนาริศวร
เทพ Hermaphroditus
รีบิส
ภาวะเพศกำกวม
อวัยวะเพศชายเทียม
ภาวะกะเทยแท้
แหล่งข้อมูลอื่น

หิน (มี ชิเมนาวะ) แสดง dōsojin พบใกล้ คารูอิซาวะ จังหวัดนางาโนะ
ตัวอย่างภาพประกอบของฟูตานาริสองรูปแบบ: แบบหนึ่งมีถุงอัณฑะ (ขวา) และอีกแบบไม่มี (ซ้าย) ทั้งสองแบบมีหน้าอก องคชาต และช่องคลอด
ความแตกต่างระหว่างฟูตานาริ (ผู้หญิงหรือผู้ชายที่มีอวัยวะเพศทั้งสองชุด), สาวดุ้น (อังกฤษ: dickgirl) (ผู้หญิงที่มีอวัยวะเพศชายและถุงอัณฑะ), cuntboy (ผู้ชายที่มีช่องคลอด) และรูยาโออิ (อวัยวะที่สามระหว่างอวัยวะเพศชายและทวารหนัก)
เพนนี

เพนนี (อังกฤษ: penny) เป็นหน่วยเงินย่อยสุดในหลายประเทศทั่วโลก
เพนนีถูกผลิตครั้งแรกที่สหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1971
เหรียญเพนนีในประเทศกานา
ในสหราชอาณาจักร เหรียญเพนนีเริ่มผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1971 โดย 100 เพนนีมีค่า 1 ปอนด์สเตอร์ลิง
ในสหรัฐอเมริกา เหรียญเพนนีเรียกว่า เซนต์ (cent, ¢) โดย 100 เซนต์มีค่า 1 ดอลลาร์สหรัฐ
เพนกวินปีกขาว

| เพนกวินปีกขาว |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 Threatened (ESA)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Sphenisciformes
วงศ์:: Spheniscidae
สกุล:: Eudyptula
สปีชีส์:: E.  minor
สปีชีส์ย่อย:: E.  m. albosignata
Trinomial name
Eudyptula minor albosignata Finsch, 1874
ชื่อพ้อง
 Eudyptula albosignata  Eudyptula minor albosignata  Eudyptula minor minor มอร์พ albosignata
เพนกวินปีกขาว (อังกฤษ: White-flippered penguin; ชื่อวิทยาศาสตร์: Eudyptula minor albosignata) เป็นเพนกวินชนิดหนึ่ง
เพนกวินปีกขาวนั้นเป็นเพนกวินขนาดเล็ก มีความสูงประมาณ 30 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 1.5 กิโลกรัม แพร่กระจายพันธุ์และทำรังเฉพาะคาบสมุทรแบงค์ และเกาะโมทูนัว ใกล้กับภูมิภาคแคนเทอเบอรี่ ในนิวซีแลนด์ เท่านั้น
เพนกวินปีกขาว มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับเพนกวินน้อย (E. minor) หรือเพนกวินสีน้ำเงิน ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แตกต่างกันตรงกันที่มีปื้นสีขาวบนครีบที่เป็นเอกลักษณ์อยู่ 2 ปื้นเท่านั้น
เพนกวินปีกขาว เดิมเคยถูกจัดให้เป็นชนิดย่อยของเพนกวินน้อย จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2002 ได้มีการศึกษาทางดีเอ็นเอและไมโตคอนเดรีย พบว่ามีความแตกต่า่งกัน จึงถูกแยกชนิดออกมาต่างหาก แต่ทว่าตามข้อมูลส่วนใหญ่ยังคงจัดให้เป็นชนิดย่อยหรือชนิดเดียวกันกับเพนกวินน้อยอยู่
เพนกวินปีกขาว มีนิเวศวิทยาและพฤติกรรมที่เหมือนกับเพนกวินน้อย คือ ออกหากินในเวลากลางคืน โดยกินปลาเล็ก เช่น ปลาหลังเขีัยว, ปลาแอนโชวี่, หมึก และครัสเตเชียนต่าง ๆ ทำรังในถ้ำ, แหลมหรือหน้าผาติดทะเล วางไข่ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม-ธันวาคม แต่ช่วงที่วางไข่มากที่สุดคือ สิงหาคม-พฤศจิกายน ไข่จะถูกวางไว้ในโพรงที่ทำขึ้น รังจะถูกปกคลุมด้วยกิ่งไม้หรือใบไม้ ใช้ระยะฟักไข่นาน 33-39 วัน ลูกนกจะออกจากรัะงหลังจากฟักเป็นตัวประมาณ 55-65 วัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Roscoe, R. "White-Flippered Little (Blue) Penguin". Photovolcanica. สืบค้นเมื่อ 13 April 2008.
เพชรฟลอเรนไทน์

| --- | --- |
เพชรฟลอเรนไทน์
น้ำหนัก: 137.27 กะรัต (27.454 กรัม)
ลักษณะสีของเพชร: เหลืองสด
สถานที่ค้นพบ: ออสเตรีย
วันที่ค้นพบ: 1657
ผู้เจียระไน: Gabriel Tolkowsky
ผู้ค้นพบ: ฌอง แบบติสต์ ทาเวิร์นเนียร์
ผู้ครอบครอง: เฟอร์ดินันโด ที่ 2 เดอ เมดิชิ แกรนด์ดยุคแห่งทัสคานี
เพชรฟลอเรนไทน์ (อังกฤษ: Florentine Diamond) คือเพชรที่สาบสูญ มีต้นกำเนิดมาจากอินเดีย มีสีเหลืองอ่อนเหลือบเขียวจางๆ น้ำหนัก 137.27 กะรัต (27.454 กรัม) เพชรนี้ยังเป็นที่รู้จักอีกชื่อหนึ่งว่า เพชรทัสคานี ของแกรนด์ดยุคแห่งทัสคานี บ้างก็เรียกเพชรออสเตรีย และเพชรออสเตรียเหลือง
ประวัติตามจารึก

ตามบันทึกประวัติศาสตร์ ฌอง แบบติสต์ ทาเวิร์นเนียร์ อัญกรและนักเดินทางชาวฝรั่งเศสเป็นผู้พบเพชรนี้อยู่ท่ามกลางทรัพย์สมบัติของ เฟอร์ดินันโด ที่ 2 เดอ เมดิชิ แกรนด์ดยุคแห่งทัสคานี เมื่อปี ค.ศ. 1657 ต่อมาได้ตกไปอยู่ในเมืองฮับส์บูร์ก หลังจากที่ชาวตระกูลเมดิชิคนสุดท้ายสิ้นชีวิต เพชรตกทอดไปผ่านการแต่งงานระหว่าง ฟรานซิสที่ 3 สเตฟาน แห่งลอร์แรง กับจักรพรรดินี มาเรีย เทเรซา แห่งออสเตรีย เพชรถูกนำไปประดับบนมงกุฎแห่งฮับส์บูร์ก ในเวลานั้นเพชรนี้มีมูลค่าถึง 750,000 ดอลลาร์
หลังจากจักรวรรดิออสเตรียล่มสลายลงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เชื้อพระวงศ์ออสเตรียนำเพชรนี้หลบหนีลี้ภัยไปอยู่ในสวิตเซอร์แลนด์ ราวปี ค.ศ. 1918 เพชรถูกขโมยไปโดยผู้ใกล้ชิดกับพระราชวงศ์ และนำไปยังอเมริกาใต้พร้อมกับอัญมณีประดับมงกุฎชิ้นอื่นๆ หลังจากนั้นก็มีข่าวลือว่าเพชรถูกนำเข้าไปยังสหรัฐอเมริกาในราวคริสต์ทศวรรษ 1920 และถูกตัดแบ่งขายไป
รายการอ้างอิง

↑  http://famousdiamonds.tripod.com/florentinediamond.html
แหล่งข้อมูลอื่น

เพชรที่มีชื่อเสียง
เพนกวินชินสแตรป

| เพนกวินชินสแตรป |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Sphenisciformes
วงศ์:: Spheniscidae
สกุล:: Pygoscelis
สปีชีส์:: P.  antarcticus
ชื่อทวินาม
Pygoscelis antarcticus (Forster, 1781)

ชื่อพ้อง
 Pygoscelis antarctica (Forster, 1781)
เพนกวินชินสแตรป (อังกฤษ: chinstrap penguin; ชื่อวิทยาศาสตร์: Pygoscelis antarcticus) เป็นนกบินไม่ได้จำพวกเพนกวินชนิดหนึ่ง จัดเป็นเพนกวินในสกุลเพนกวินหางแปรงชนิดหนึ่ง
เพนกวินชินสแตรปมีลักษณะแตกต่างจากเพนกวินหางแปรงชนิดอื่น คือ บริเวณใต้คางจะเป็นเส้นเล็ก ๆ สีดำคาดผ่านเหมือนสายรัดคางของหมวกนักขี่ม้า อันเป็นที่มาของชื่อ โดยมีส่วนบริเวณใบหน้าไปจรดถึงท้องสีขาว และถึงแม้ว่าตีนจะเป็นพังผืดเหมือนตีนเป็ดและเพนกวินทั่วไป จึงเหมาะแก่การว่ายน้ำ แต่เพนกวินชินสแตรปก็สามารถเดินและกระโดดไปมาบนโขดหินได้อย่างคล่องแคล่ว
เพนกวินชินสแตรปมีความสูงได้ถึง 68 เซนติเมตร (27 นิ้ว) น้ำหนักได้ถึง 6 กิโลกรัม (13.2 ปอนด์) แต่น้ำหนักอาจจะลดลงเหลือแค่ 3 กิโลกรัม (6.6 ปอนด์) ได้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับวงจรการขยายพันธุ์ ตัวผู้จะมีขนาดและน้ำหนักมากกว่าตัวเมีย
เพนกวินชินสแตรปอาศัยอยู่ในทวีปแอนตาร์กติกาหรือมหาสมุทรใต้ มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงหรือเป็นอาณานิคม บางครั้งอาจร่วมฝูงปะปนไปกับเพนกวินชนิดที่ใกล้เคียงกัน เช่น เพนกวินอาเดลีหรือเพนกวินเจนทู วางไข่และกกไข่ที่โขดหินริมทะเลในจุดที่เป็นที่บังลม โดยรอคู่ที่ออกไปหาอาหารในทะเล
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pygoscelis antarcticus ที่วิกิสปีชีส์