stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซิง
ประวัติ

วงซิงถือเป็นวงดนตรีที่มีความเปลี่ยนแปลงเรื่องของสมาชิก และแนวเพลงเป็นอย่างมาก นับตั้งแต่ วงซิงยุคแรก ประกอบไปด้วยสมาชิก 4 หนุ่ม คือ เควิ่น (วู ซองฮย็อน), มารุมีร์(คิม คีบ็อม), ยูเมะ (คิม ยองกยอง) และ ชอน ฮเยซ็อง  (Cheon Hye Sung) ซึ่งพวกเขาได้ออกซิงเกิลแรกในปี พ.ศ. 2549 ในชื่อ In Your Hands จนไดด้รับความนิยมมากและได้รับฉายาว่า เป็น "SG Wannabe รุ่นเด็ก"
จากนั้นในปลายเดือนกรกฎาคม ปี พ.ศ. 2550 มารุมีร์ ได้ประกาศลาออกจากวง ทำให้ต้นสังกัดเพิ่มสมาชิกใหม่อีก 2 คน คือ เซน (นัมจินฮย็อน) และ ยง จุนฮย็องหรือป๊อบปิ้นดราก้อน พร้อมออกซิงเกิลใหม่ "My Girl" ซึ่งเป็นแนวป๊อป ต่อมาช่วงปลายปี ชอน ฮเยซ็อง ได้ประกาศออกจากวง ทางค่ายจึงให้  ฮัสกี้ (วู ฮย็อนมิน) หนึ่งในสมาชิกวงย่อยในค่าย Xing Entertainment
ที่ชื่อว่า Singing in the rain เข้ามาแทน ก่อนจะมีผลงาน Xingstars ออกมาในช่วงคริสต์มาส
เดือนมกราคม พ.ศ. 2551 ยูเมะ ได้ประกาศลาออกจากวง ถัดมาอีกวันเดียว  ป๊อบปิ้นดราก้อน ก็ได้ลาออกจากวงตามเช่นกัน ทำให้ Xing Entertainment นำสมาชิกจาก Singing in the rain คือ ไวท์(ลี ซูฮุน), ยูน(คิม จีซาง) และ กอน (ชิน กวังชอล)เข้ามา พร้อมกับเปิดตัวสมาชิกใหม่คือ คีพารัง (จอน จีฮวาน) และออก Digital Single ที่มีชื่อว่า T-Express ซึ่งเป็นเพลงประกอบโฆษณาเครื่องเล่น Roller Coaster ของสวนสนุก Everland
ต่อมา เควิน ประกาศในไซเวิลด์ว่า "ตอนนี้เขาไม่ใช่สมาชิกในวง Xing อีกต่อไป" ทำให้สมาชิก วงซิงเหลือเพียง 6 คน จากนั้นทางต้นสังได้เพิ่มสมาชิกเข้าไปอีก 2 คน คือ ไรท์ซิ่ง (ปัก ฮย็อนชอล) และ โซล (ลี อินจุน) รวมเป็น 8 คน และได้ออกซิงเกิล Memorize จากนั้น เซน หัวหน้าวง ก็ได้ขอแยกตัวออกมา เพราะต้องไปศึกษาต่อต่างประเทศ ทำให้สมาชิกวงซิงเหลือเพียง 7 คน จากนั้นในต้นปี 2010 ก็มีการเปลี่ยนเปลงโดยสมาชิกเดิม 5 คน ได้แก่ ฮย็อนมิน, อินจุน, คารัม, เจย์ และ มิกะ ตั้งเป็นบอยแบนด์วงใหม่ในชื่อ เดอะบอส ส่วนสมาชิกที่เหลืออีก 2 คน ก็มีการเปลี่ยนแปลงโดยเป็นสมาชิกใหม่อีก  5 คน แทนที่ทั้งสองคนที่เหลืออยู่ ปัจจุบันวงซิงจึงมีสมาชิกทั้งหมด 5 คน คือ Kim Dong Geun, Kim Jin Wan, Hwang Doo Hwan, Jin Hyeon Jin and Kim Wan Chul
สมาชิก > สมาชิก รุ่นแรก ยุค 4 คน

เควิน
มารุเมอร์
ยูเมะ
ชอนฮเยซอง
สมาชิก > สมาชิก ยุค 5 คน

เควิน
ยูเมะ
ชอนฮเยซอง
เซน
ยง จุนฮย็อง
สมาชิก > สมาชิก ยุค 8 คน

เควิน
ชอนฮเยซอง
เซน
ไวท์
ยูน
กอน
คีพารัง
ไรซิ่ง
สมาชิก > สมาชิก ยุค 7 คน ล่าสุด

กอน
ไวท์
ฮัสกี้
ยุน
โซล
ไรซิ่ง
คีพาลัง
ซิงลิช

ระวังสับสนกับ ภาษาอังกฤษแบบสิงคโปร์ หรือ ภาษาซิมส์
ภาษาครีโอลที่พูดกันในประเทศสิงคโปร์
| ซิงลิช |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศสิงคโปร์
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ตระกูลภาษา: ครีโอล  ครีโอลอังกฤษซิงลิช
ระบบการเขียน: ละติน
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ป้ายโฆษณาหน้าร้านกาแฟที่ปูเลาอูบินที่มีซิงลิชแบบเกินจริง
ซิงลิช (อังกฤษ: Singlish; เป็นหน่วยคำควบของ Singapore กับ English) ในอดีตรู้จักกันในชื่อ ภาษาอังกฤษแบบพูดของสิงคโปร์ (Colloquial Singaporean English) เป็นถาษาครีโอลฐานอังกฤษที่มีต้นกำเนิดในประเทศสิงคโปร์ ซิงลิชเกิดขึ้นจากสถานการณ์การติดต่อทางภาษาระหว่างผู้พูดภาษาในเอเชียที่สิงคโปร์เป็นเวลานาน เช่น มลายู, กวางตุ้ง, อกเกี้ยน, จีนกลาง, แต้จิ๋ว และทมิฬ คำว่า Singlish สื่อถึงการผสมผสานระหว่างภาษาแสลงสิงคโปร์กับภาษาอังกฤษ และมีการบันทึกครั้งแรกในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970
ซิงลิชมีต้นกำเนิดจากการเข้ามาของชาวอังกฤษและการก่อตั้งการศึกษาภาษาอังกฤษในสิงคโปร์ องค์ประกอบของภาษาอังกฤษถูกกรองออกจากโรงเรียนและไปสู่ท้องถนนอย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดการพัฒนาภาษาพิดจินที่ผู้พูดที่ไม่ใช่ภาษาแม่พูดเป็นภาษากลางในการสื่อสารระหว่างผู้พูดภาษาต่าง ๆ มากมายที่ใช้ในสิงคโปร์ ซิงลิชโดยหลักพัฒนาขึ้นในกลุ่มชนชั้นแรงงานที่เรียนภาษาอังกฤษโดยไม่ได้เรียนในโรงเรียนเป็นการเฉพาะ ผสมกับภาษาแม่ของตนเข้าไปด้วย หลังจากนั้นไม่นาน ภาษาพิดจินใหม่นี้ก็รวมเข้ากับอิทธิพลสำคัญจากเปอรานากัน วิธภาษาจีนตอนใต้ มลายู และทมิฬ กลายเป็ยภาษาหลักตามท้องถนน เมื่อซิงลิงได้รับความนิยมมากขึ้น เด็ก ๆ เริ่มรับซิงลิชเป็นภาษาแม่ผ่านกระบวนการที่มีชื่อว่า creolization นั่นทำให้ซิงลิงกลายเป็นภาษาครีโอลที่สมบูรณ์ มั่นคง และเป็นอิสระ รับคำศัพท์ที่แข็งแกร่งขึ้น และไวยากรณ์ซับซ้อนขึ้น พร้อมกับสัทวิทยา วากยสัมพันธ์ หน่วยคำ และการรวมประโยคเป็นของตนเอง
หมายเหตุและอ้างอิง

↑  Yoon, David. "STANDARD ENGLISH AND SINGLISH: THE CLASH OF LANGUAGE VALUES IN CONTEMPORARY SINGAPORE" (PDF). La Trobe University. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 29 May 2015. Singaporean English or Singlish, as it is better known to the local populace, is an English creole that has long been a contesting issue between pro–Singlish and anti–Singlish proponents.
↑  "Chinese-based lexicon in Singapore English, and Singapore-Chinese culture" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 27 พฤศจิกายน 2010. สืบค้นเมื่อ 18 เมษายน 2010.
↑  "Events - Faculty of Linguistics, Philology and Phonetics" (PDF). www.ling-phil.ox.ac.uk.
↑  "Chinese-based lexicon in Singapore English, and Singapore-Chinese culture" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 27 พฤศจิกายน 2010. สืบค้นเมื่อ 18 เมษายน 2010.
↑  Lambert, James. 2018. A multitude of ‘lishes’: The nomenclature of hybridity. English World-wide, 39(1): 30. DOI: 10.1075/eww.38.3.04lam
↑  Gupta, Anthea Fraser (1994) The Step-tongue: Children's English in Singapore, Clevedon, UK: Multilingual Matters, p. 35.
↑  Ong, Kenneth Keng Wee (2017). "Textese and Singlish in multiparty chats". World Englishes. 36 (4): 5,17. doi:10.1111/weng.12245. Historically, Singlish has evolved from an English-based pidgin
↑  Napitupulu, Andi; Simanjuntak, Be. "Singapore English (Singlish)". Yuan Ze University: 3. {{cite journal}}: Cite journal ต้องการ |journal= (help)
↑  Wong, Tessa (6 August 2015). "The rise of Singlish" – โดยทาง www.bbc.co.uk.
↑  Wardhaugh (2002:56–57)
หมายเหตุและอ้างอิง > ข้อมูล

Fasold, Ralph W.; Connor-Linton, Jeff (2006). An Introduction to Language and Linguistics. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-84768-1.
Fox, Margalit (1999-09-12). "The Way We Live Now: 9-12-99: On Language; Dialects". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 2009-03-23.
O'Grady, William; Archibald, John; Aronoff, Mark; Rees-Miller, Janie (2001). Contemporary Linguistics. Boston: Bedford St. Martin's. ISBN 9780312247386.
Wardhaugh, Ronald (2002), "Pidgins and Creoles", An Introduction to Sociolinguistics (fourth ed.), Blackwell Publishing, pp. 57–86
แหล่งข้อมูลอื่น

The Coxford Singlish Dictionary @ Talkingcock.com
A Dictionary of Singlish and Singapore English
Singlish Books to Get Intimate with Locals
'Hover & Hear' pronunciations in a Standard Singapore English accent, and compare side by side with other English accents from around the World.
An Annotated Bibliography of Works on Singapore English เก็บถาวร 2021-03-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The NIE Corpus of Spoken Singapore English เก็บถาวร 2021-03-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Lim Siew Lwee Corpus of Informal Singapore Speech เก็บถาวร 2021-03-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วิสุทธชนวิลาสินี

วิสุทธชนวิลาสินี เป็นคัมภีร์อรรถกถาอธิบายความในอปาทาน แห่งขุททกนิกาย ในพระสุตตันตปิฎก แบ่งเป็น 2 ภาค คือ ภาคที่ 1 อธิบายความในพุทธวรรคและสีหาสนิยวรรคถึงเมตเตยยวรรค และวรรคที่ 2 อธิบายความในสีหาสนิยวรรคถึงเมตเตยยวรรค ภัททาลิวรรคถึงภัททิยวรรค และในเถริยาปทาน ผลงานของพระเถระ 5 รูป
ผู้แต่ง

คาดว่า คัมภีร์วิสุทธชนวิลาสินี เป็นผลงานของพระพุทธโฆสะ หรือพระพุทธโฆษจารย์ อย่างไรก็ตาม มีผู้เสนอว่า คัมภีร์นี้ไม่มีผู้แต่งที่ชัดเจน ทั้งนี้ ในส่วนเริ่มต้นคัมภีร์ ท่านผู้รจนามิได้เอ่ยถึงชื่อของท่าน แม้แต่พระเถรผู้อาราธนาให้รจนา ซึ่งผิดจากธรรมเนียมการแต่งอรรถกถาฉบับอื่น ๆ โดยในเนื้อความระบุแต่เพียงว่า ผู้รจนาแต่งโดยได้รับการอาราธนาจากพระเถระทั้งหลายที่ไม่ปรากฏนาม
เนื้อหา

ผู้รจนาคัมภีร์วิสุทธชนวิลาสินี ระบุไว้ในช่วงเกริ่นนำเนื้อความว่า การรจนาคัมภีร์อรรถกถานี้ ได้อาศัยนัยตามอรรถกถาของเก่า หรือ โปราณัฏฐกถา โดยเว้นข้อความที่คลาดเคลื่อนเสีย ใช้เฉพาะแต่เนื้อความพิเศษ มีความแปลก และดีที่สุดมาใช้ในการแต่งคัมภีร์อรรถกถานี้ เพื่อที่จะอธิบายว่า ใครกล่าวเนื้อความต่าง ๆ ของอปทาน (หรือ เรื่องราวแต่หนหลังของบุคคลสำคัญในพระพุทธศาสนา) อปทานเหล่านี้กล่าวไว้ที่ไหน และกล่าวอปทานเหล่านี้ไว้เมื่อไร
จุดประสงค์หลักของคัมภีร์วิสุทธชนวิลาสินี ก็คือการขยายความเนื้อหาที่ปรากฏในหมวดอปทาน ในแห่งขุททกนิกาย ในพระสุตตันตปิฎก อันมีเนื้อหาว่าด้วยพุทธประวัติของอดีตพระพุทธเจ้า ประวัติพระเถระ และพระเถรีองค์ต่าง ๆ โดยอรรถกถานี้จะให้ทั้งรายละเอียดเกี่ยวกับเจ้าของประวัตินั้น ๆ รวมถึงขยายความข้อธรรมที่ปรากฏในเนื้อหาช่วงนั้น ๆ
ตัวอย่างเช่น ในอรรถกถาทูเรนิทาน อันเป็นตอนต้น ๆ ของหมวดอปทาน ภาค 1 ว่าด้วยบุพกรรมที่เกื้อหนุนให้สุเมธดาบส ได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมมาพุทธเจ้าพระนามว่า พระโคตมพุทธเจ้า และมูลเหตุที่สุเมธดาบส ได้รับคำพยากรณ์จากพระพุทธเจ้าทีปังกร โดยอรรถกถาส่วนนี้มีการให้รายละเอียดถึงเรื่องราวชีวิตและจริยาวัตรของสุเมธดาบส เช่น การเดินจงกรม และบรรยายลักษณะของสมณสุข คือ ความสุขอันบังเกิดจากการออกบวช และคุณของการอยู่โคนต้นไม้ พร้อมกับระบุว่า ต้นไม้ตรัสรู้ของพระโคตมพุทธเจ้า ชื่อ อัสสัตถพฤกษ์ เป็นต้น นอกจากนี้ ยังมีการพรรณนาพุทธประวัติและพระลักษณะของอดีตพระพุทธเจ้าองค์ต่าง ๆ มีพระพุทธเจ้าทีปังกรจนถึงพระกัสสปพุทธเจ้า เช่นการพรรณนาว่า พระพุทธเจ้าทีปังกร มีพระวรกายสูง 80 ศอก อยู่ครองเรือนหมื่นปี จึงออกบวชตั้งความเพียรเพียง 10 เดือน จึงตรัสรู้
นอกจากนี้ ยังมีตัวอย่างในส่วนของประวัติในอดีตชาติของพระสาวก เช่น ในอรรถกถาสุภูติเถราปทาน หมวดอปทาน ภาค 2 ว่าด้วยบุพกรรมและประวัติในอดีตของพระสุภูติเถระ ได้มีการขยายความสาเหตุที่พระเถระได้บรรุอรหันตผลในสมัยพุทธกาลว่า ในอดีตชาตินั้นท่านเป็นดาบสชื่อนันทะ มีบริวาร 44,000 ได้ถวายอาสนะดอกไม้ และยืนกั้นฉัตรแด่พระปทุมุตตรพุทธเจ้า พระศาสดาดำริว่า ขอสักการะนี้ของดาบสทั้งหลายจงมีผลมาก แล้วเข้านิโรธสมาบัติตลอด 7 วัน ภิกษุหนึ่งแสนก็เข้านิโรธสมาบัติ ท่านตั้งความปรารถนาตำแหน่งเลิศภิกษุผู้เป็นทักขิไณยบุคคล และผู้อยู่โดยไม่มีกิเลส ต่อมาได้บวชอีก 500 ชาติ แม้ในสมัยพระกัสสปพุทธเจ้า ท่านก็ได้บวช อยู่ป่าบำเพ็ญคตปัจจาคตวัตร กระทั่งถึงสมัยพุทธกาลของพระโคตมพุทธเจ้า พระเถระถือกำเนิดเป็นน้องชายของอนาถบิณฑิกเศรษฐี ท่านไปพร้อมพี่ชายฟังธรรมแล้วบวช มีเมตตาฌานเป็นบาท บรรลุพระอรหันต์แล้ว เมื่อเที่ยวบิณฑบาต ท่านก็เข้าฌานแผ่เมตตาไปทุก ๆ บ้าน ออกจากฌานแล้วจึงรับอาหาร ดังนี้ เป็นต้น
บรรณานุกรม

คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2550). วรรณคดีบาลี. กรุงเทพฯ. กองวิชาการ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Charles Rockwell Lanman. (1909). Pali Book-Titles and Their Brief Designations. Proceedings of the American Academy of Arts and Sciences Volume 44.
ธีรวัส บำเพ็ญบุญบารมี. (2550). คัมภีร์พุทธศาสน์. โครงการธรรมศึกษาวิจัย.
พระไตรปิฎกฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย. วิสุทธชนวิลาสินี อรรถกถาอปทาน พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน เล่ม 8 ภาค 1
พระไตรปิฎกฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย. วิสุทธชนวิลาสินี อรรถกถาอปทาน พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน เล่ม 8 ภาค 2
รัฐวิสาหกิจไทย

ในราชอาณาจักรไทย รัฐวิสาหกิจ เป็นหน่วยงานประเภทหนึ่งของรัฐบาลไทย ที่มีสถานะเป็นองค์การที่รัฐเป็นเจ้าของ เป็นหน่วยงานธุรกิจที่รัฐเป็นเจ้าของ หรือเป็นบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ส่วนราชการ  องค์การ  หรือหน่วยงานธุรกิจที่รัฐเป็นเจ้าของอย่างใดอย่างหนึ่ง หรือหลายๆ อย่างเข้าไปมีทุนรวมอยู่ในบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนจำกัดนั้น โดยทุนดังกล่าวรวมกันแล้วต้องมากกว่าครึ่งหนึ่งของทุนทั้งหมดของบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนั้น
รัฐวิสาหกิจของไทย จะอยู่ในความดูแลของคณะกรรมการนโยบายรัฐวิสาหกิจ กระทรวงการคลัง
ประวัติ

ภายหลังจากการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา คณะราษฎรได้กลายเป็นชนชั้นปกครองใหม่ที่ควบคุมอำนาจทางการเมืองทางการทหารและทรัพยากรทั้งหมดของรัฐในฐานะที่เป็นผู้ควบคุมทุนของรัฐ และเป็นผู้ที่ออกกฎหมายต่างๆ เพื่อสนับสนุนให้เกิดความชอบธรรมแก่การจัดสรรทรัพยากรเหล่านั้น คณะราษฎรได้นำทุนของรัฐไปสร้างรัฐวิสาหกิจ และบริษัทกึ่งราชการขึ้นจำนวนหนึ่งโดยรัฐบาลเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ และอยู่ภายใต้การบริหารงานของข้าราชการที่มาจากคณะราษฎร หรือบุคคลที่ใกล้ชิดกับคณะราษฎร
การใช้ทรัพยากรทางการเงินของรัฐมาสร้างรัฐวิสาหกิจขึ้นนี้ คณะราษฎรได้สร้างรัฐวิสาหกิจทางการเงิน อันได้แก่ ธนาคารเอเชีย ธนาคารมณฑล และบริษัทไทยเศรษฐกิจประกันภัย รัฐวิสาหกิจทางอุตสาหกรรม อันได้แก่ บริษัทข้าวไทย บริษัทประมงไทย บริษัทเดินเรือไทย และบริษัทไทยเดินเรือทะเล ส่วนรัฐวิสาหกิจทางด้านพาณิชยกรรม ได้แก่ บริษัทค้าพืชผลไทย และบริษัทพืชกสิกรรม เป็นต้น รัฐวิสาหกิจต่างๆ เหล่านี้ไม่ว่าจะเป็นภาคการเงิน ประกันภัย การเดินเรือ หรือพาณิชยกรรม
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลจัดตั้งรัฐวิสาหกิจขึ้นเป็นจำนวนมากเพื่อบูรณะฟื้นฟูเศรษฐกิจ และสังคมให้เจริญก้าวหน้าเพื่อจัดทำกิจการที่เป็นสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐาน และกิจการที่มีผลโดยตรงต่อความมั่นคงของประเทศเพื่อดำเนินการด้านอุตสาหกรรม และพาณิชยกรรม เพื่อตอบสนองความต้องการในด้านอุปโภคบริโภคของประชาชนให้เพียงพอ เพื่อประกอบกิจการที่เกี่ยวข้องกับสงคราม เช่น เชื้อเพลิง เป็นต้น รวมทั้งเพื่อดำเนินกิจการที่เป็นการบริการประชาชนที่ภาคเอกชนยังไม่มีความพร้อมทั้งในด้านเงินทุนและความสามารถ มีการตรากฎหมายสำคัญฉบับหนึ่งในปี พ.ศ. 2496 เพื่อเปิดโอกาส ให้ฝ่ายบริหารจัดตั้งองค์กรหรือหน่วยงานขึ้นมาทำหน้าที่จัดทำบริการสาธารณะพระราชบัญญัติจัดตั้งองค์กรหรือหน่วยงานขึ้นมาทำหน้าที่จัดทำบริการสาธารณะ พระราชบัญญัติว่าด้วยการจัดตั้งองค์การของรัฐบาล พ.ศ. 2496 ที่ได้จัดตั้งหน่วยงานต่าง ๆ ขึ้นมาหลายแห่งซึ่งมีสถานภาพเป็นรัฐวิสาหกิจ ได้แก่ องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ องค์การแบตเตอรี่ องค์การแก้ว องค์การจัดการน้ำเสีย เป็นต้น
จากนั้นมาก็มีรัฐวิสาหกิจเกิดขึ้นอีกเป็นจำนวนมาก จนกระทั่งปัจจุบันมีรัฐวิสาหกิจที่กระทรวงการคลังเป็นผู้กำกับดูแล (ไม่รวม "บริษัทลูก" ของรัฐวิสาหกิจเหล่านี้) รวมทั้งสิ้น 56 แห่ง รัฐวิสาหกิจจัดตั้งขึ้นมาก็ด้วยเหตุผลหลายประการแตกต่างกันไป เช่น เหตุผลทางเศรษฐกิจ การคลัง ความมั่นคง ในบางกรณีอาจเป็นเหตุผลที่กล่าวมานี้หลายประการรวมกันก็เป็นได้ เหตุผลในการมีรัฐวิสาหกิจสามารถแยกเป็น 2 กรณี คือ เหตุผลทั่วไป และเหตุผลเฉพาะสำหรับประเทศไทย
คณะกรรมการรัฐวิสาหกิจไทยถูกเปลี่ยนตามการเมืองอยู่เสมอ เช่น ในปี พ.ศ. 2555 กลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พรทิพย์ ปักษานนท์, ไวพจน์ อาภรณ์รัตน์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการรัฐวิสาหกิจไทย, ภายหลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ทหารและตำรวจได้เป็นกรรมการรัฐวิสาหกิจไทยจำนวนมาก
เงื่อนไขการเป็นรัฐวิสาหกิจ

การที่องค์กรหนึ่งจะมีสถานะเป็นรัฐวิสาหกิจ ขึ้นอยู่กับการนิยามความของ "รัฐวิสาหกิจ" ในแต่ละกฎหมาย กล่าวคือ รัฐวิสาหกิจบางแห่งอาจจะมีสถานะเป็นรัฐวิสาหกิจตามความหมายของกฎหมายฉบับหนึ่ง แต่มิได้มีสถานะเป็นรัฐวิสาหกิจตามความหมายของกฎหมายอื่นได้
หลักการและเหตุผลการจัดตั้งรัฐวิสาหกิจ

รัฐวิสาหกิจไทย มีหลักการในการจัดตั้ง 7 ประการ คือ
เพื่อเป็นเครื่องมือในการดำเนินธุรกิจแทนรัฐ
เพื่อเป็นตัวอย่างแก่เอกชนในการดำเนินธุรกิจ
เพื่อความมั่นคงของประเทศ เช่น กิจการที่เป็นสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐาน ไฟฟ้า น้ำประปา รวมถึงยุทธปัจจัยในการสงคราม อาทิ องค์การแบตเตอรี่ องค์การแก้ว องค์การฟอกหนัง องค์การเชื้อเพลิง
เพื่อส่งเสริมสังคมและวัฒนธรรม
เพื่อจัดทำบริการสาธารณะ
เพื่อประโยชน์ในด้านการคลังและเสริมรายได้ให้แก่รัฐ
เพื่อควบคุมสินค้าอันตราย
ดูเพิ่ม

รายชื่อรัฐวิสาหกิจไทย
| ด ค กราชการของฝ่ายบริหารไทย |
| --- | --- | --- |
| ราชการส่วนกลาง |  กระทรวง  รัฐวิสาหกิจ  องค์การมหาชน  หน่วยงานรูปแบบพิเศษ  |  |
| ราชการส่วนภูมิภาค |  จังหวัด  อำเภอ/กิ่งอำเภอ  |  |
| ราชการส่วนท้องถิ่น |  องค์การบริหารส่วนจังหวัด  เทศบาลนคร  เทศบาลเมือง  เทศบาลตำบล  องค์การบริหารส่วนตำบล  กรุงเทพมหานคร  เมืองพัทยา  |  |
| ราชการในพระองค์ |  สำนักพระราชวัง  หน่วยบัญชาการถวายความปลอดภัยรักษาพระองค์  สำนักงานองคมนตรี  |  |
หมวดหมู่:การจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดินของไทย
แอสตันมาร์ติน

| --- | --- |

ISIN: GB00BFXZC448 
อุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมยานยนต์
ก่อตั้ง: 15 มกราคม 1913; 111 ปีก่อน (1913-01-15)
ผู้ก่อตั้ง: ลีโอเนล มาร์ติน โรเบิร์ต แบมฟอร์ด
สำนักงานใหญ่: เกย์ดอน (Gaydon), วาร์วิคเชอร์ (Warwickshire), อังกฤษ, สหราชอาณาจักร
บุคลากรหลัก: ลอว์เรนซ์ เอส. สโตรลล์ (ประธานกรรมการบริหาร) โทเบียส โมเออร์ส (CEO)
ผลิตภัณฑ์: รถยนต์หรู
ตราสินค้า: Aston Martin Lagonda
รายได้:  £997.3 million (2019)
รายได้จากการดำเนินงาน:  £5.4 million (2019)
รายได้สุทธิ:  £-104.4 million (2019)
เจ้าของ:  เดวิด ริชาร์ดส์
พนักงาน: 2,450 (2019)
บริษัทในเครือ: Aston Martin Racing Aston Martin F1 Team
เว็บไซต์: astonmartin.com astonmartinlagonda.com
แอสตันมาร์ติน (ชื่อเต็มของบริษัทคือ Aston Martin Lagonda Limited) เป็นชื่อบริษัทผลิตรถยนต์สปอร์ตหรูของสหราชอาณาจักร มีฐานการผลิตที่เมืองเกย์ดอน (Gaydon) ในอังกฤษ
ชื่อยี่ห้อแอสตันมาร์ตินนี้ ตั้งชื่อตามนามสกุลของลีโอเนล มาร์ติน (Lionel Martin) ผู้ก่อตั้งบริษัท และตามชื่อสถานที่ เนินแอสตัน (Aston Hill) ใกล้กับหมู่บ้านแอสตันคลินตัน (Aston Clinton) ในเมืองบักกิงแฮมเชอร์ (Buckinghamshire)
ตั้งแต่ พ.ศ. 2537 จนถึง พ.ศ. 2550 แอสตันมาร์ตินเป็นส่วนหนึ่งของ Premier Automotive Group ซึ่งเป็นกลุ่มกิจการของฟอร์ดมอเตอร์ และเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2550 ฟอร์ดได้ขายหุ้นแอสตันมาร์ตินให้กับกลุ่มนักลงทุน Investment Dar และ Adeem Investment จากคูเวต, เดวิด ริชาร์ดส์ ผู้บริหารของโปรไดรฟ์ และจอห์น ซินเดอร์ส (John Sinders) นักลงทุนชาวอังกฤษ รวมเป็นเงิน 479 ล้านปอนด์สเตอร์ลิง  หรือประมาณ 848 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยฟอร์ดเองจะยังคงถือหุ้นแอสตันมาร์ตินบางส่วน ซึ่งมีมูลค่า 77 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากราคาหุ้นทั้งหมด 925 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
นอกจากนี้ แอสตันมาร์ตินยังเป็นที่รู้จักในฐานะรถยนต์ของเจมส์ บอนด์ ในภาพยนตร์เจมส์ บอนด์หลายๆ เรื่อง
ประวัติ > การก่อตั้ง

แอสตันมาร์ตินก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2456 โดย ลีโอเนล มาร์ติน และโรเบิร์ต แบมฟอร์ด (Robert Bamford) โดยก่อนหน้านั้นหนึ่งปี ได้ตั้งบริษัท Bamford & Martin เพื่อจำหน่ายรถยนต์ที่ผลิตโดย ซิงเกอร์ (Singer) ในกรุงลอนดอน โดยนอกจากรถซิงเกอร์แล้ว ยังมีการให้บริการบำรุงรักษารถจีดับเบิลยูเค และรถคัลธอร์ป (Calthorpe) ด้วย
ลีโอเนล มาร์ติน ร่วมลงแข่งรถที่เนินแอสตัน ใกล้กับหมู่บ้านแอสตันคลินตัน และได้ตัดสินใจที่จะสร้างรถยนต์ขึ้นมาเอง รถยนต์คันแรกใช้ชื่อว่าแอสตันมาร์ติน สร้างโดยมาร์ติน โดยประกอบเครื่องยนต์ Coventry-Simplex แบบสี่สูบเข้ากับโครงรถ Isotta-Fraschini รุ่นปี พ.ศ. 2451 ต่อมาพวกเขาตั้งบริษัทขึ้นที่ Henniker Place ในเมืองเคนซิงตัน และผลิตรถยนต์คันแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2458  แต่สายการผลิตรถแอสตันมาร์ตินนั้นไม่ได้เกิดขึ้น เนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 และทั้งคู่เข้าร่วมรบกับกองทัพของอังกฤษ เครื่องจักรทั้งหมดจึงถูกขายให้กับ Sopwith Aviation Company
ประวัติ > หลังสงครามโลกครั้งที่ 1

หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งสงบลง ได้ก่อตั้งบริษัทขึ้นใหม่ที่ Abingdon Road ในเมืองเดิมคือเมืองเคนซิงตัน และได้มีการออกแบบรถขึ้นมาใหม่ในชื่อแอสตันมาร์ตินเหมือนเดิม แบมฟอร์ดถอนตัวจากบริษัทในปี พ.ศ. 2463 และได้รับการสนับสนุนทางการเงินจาก Count Louis Zborowski ในปี พ.ศ. 2465 ได้เริ่มมีการผลิตรถเพื่อใช้สำหรับแข่งขัน และได้มีการสร้างสถิติต่างๆ ขึ้นด้วยรถดังกล่าวที่สนามบรูกแลนด์ส
ต่อมาในปี พ.ศ. 2467 บริษัทเกิดล้มละลาย และเลดีชาร์นวูด (Lady Charnwood) เข้าซื้อกิจการ แต่ก็ล้มละลายอีกครั้งในปีถัดมา โรงงานของแอสตันมาร์ตินปิดตัวไปในปี พ.ศ. 2469 พร้อมกับการที่ลีโอเนล มาร์ติน ถอนตัวออกจากบริษัท
ในปีเดียวกัน บิล เร็นวิค, ออกุสตัส (เบิร์ท) เบอร์เทลลี และนักลงทุนอีกจำนวนหนึ่ง รวมทั้งเลดีชาร์นวูดด้วย ได้ร่วมกันเป็นหุ้นส่วนในบริษัท และเปลี่ยนชื่อบริษัทเป็นแอสตันมาร์ตินมอเตอร์ส และย้ายบริษัทไปยังที่ตั้งเดิมของ Whitehead Aircraft Limited works ในเมืองเฟลแธม (Feltham)
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2475 บริษัทมีปัญหาทางด้านการเงินอีกครั้ง และได้ L. Prideaux Brune เข้ามาร่วมลงทุน ก่อนที่บริษัทจะเป็นของเซอร์อาเธอร์ ซัทเธอร์แลนด์ ในปี พ.ศ. 2479
มีการผลิตรถแอสตันมาร์ตินประมาณ 700 คัน ก่อนเริ่มต้นสงครามโลกครั้งที่สอง และในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองนั้นมีการผลิตชิ้นส่วนเครื่องบินโดยแอสตันมาร์ติน
ประวัติ > ยุคของเดวิด บราวน์

บริษัท David Brown Limited ที่มีเดวิด บราวน์ เป็นเจ้าของบริษัท เข้าซื้อกิจการแอสตันมาร์ตินในปี พ.ศ. 2490 และในปีเดียวกันบริษัทของบราวน์ก็ได้ซื้อบริษัทรถยนต์ลากอนดา จึงได้นำทั้งสองบริษัทมาควบรวมกิจการกัน ซึ่งชื่อรถแอสตันมาร์ตินที่ใช้อักษร "DB" นี้ก็มีที่มาจากชื่อของบราวน์นั่นเอง
ในปี พ.ศ. 2493 บริษัทได้ออกรถรุ่น ดีบี2 และได้ผลิตรถรุ่นดีบี มาร์คทรีและรถแข่งรุ่น  ดีบี3 ในปี พ.ศ. 2500 จากนั้นในปีต่อมาก็ได้ผลิตรุ่น ดีบี4 ต่อจากนั้นก็ได้มีรุ่น ดีบี5 ในปี พ.ศ. 2506, ดีบี6 (พ.ศ. 2508-13) , ดีบีเอส และดีบีเอส วี8 (พ.ศ. 2510-15, ภายหลังจากการขายบริษัทของเดวิด บราวน์ จึงย่อชื่อรุ่นลงเป็นแอสตันมาร์ติน วี8)
ในปี พ.ศ. 2515 บริษัทมีปัญหาทางด้านการเงินอีก เดวิด บราวน์จึงขายกิจการแอสตันมาร์ตินออกไป ทำให้ไม่มีรถที่ชื่อรุ่นดีบีใดๆ อีก โดยจะเป็นรถชื่ออื่นแทน และหลังจากนั้นก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงผู้ถือหุ้นอยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งฟอร์ดเริ่มเข้าถือหุ้น
ประวัติ > ยุคของฟอร์ด

ฟอร์ดได้อำนาจควบคุมบริษัทแอสตันมาร์ตินในปี พ.ศ. 2534 และในปี พ.ศ. 2536 ก็มีการนำชื่อดีบีนี้มาใช้อีกครั้ง เป็นรุ่น ดีบี7
ในขณะที่แอสตันมาร์ตินเป็นกิจการของฟอร์ด ฟอร์ดได้นำเอาแอสตันมาร์ตินเข้าไปรวมอยู่ใน Premier Automotive Group ซึ่งเป็นกลุ่มธุรกิจของฟอร์ด
ประวัติ > ยุคปัจจุบัน

เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2550 กลุ่มนักลงทุนนำโดยเดวิด ริชาร์ดส์ ผู้บริหารของโปรไดรฟ์ (Prodrive) เข้าซื้อหุ้นในกิจการแอสตันมาร์ติน โดยฟอร์ดจะขายหุ้นของแอสตันมาร์ตินมูลค่า 479 ล้านปอนด์สเตอร์ลิง หรือ 848 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (มูลค่าหุ้นทั้งหมด 925 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยทางโปรไดรว์ไม่สามารถจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวได้ทั้งหมด  และแบ่งกันซื้อหุ้นกับจอห์น ซินเดอร์ส และบริษัทลงทุนสัญชาติคูเวตอีกสองบริษัท คือ Investment Dar และ Adeem Investment Co. ส่วนฟอร์ดจะยังคงถือหุ้นส่วนที่เหลือ มูลค่า 77 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
รถยนต์แอสตันมาร์ตินในวัฒนธรรมสมัยนิยม

ขณะที่เอียน เฟลมมิง แต่งนวนิยายเจมส์ บอนด์ เรื่องที่เจ็ด Goldfinger นั้น เขาได้แต่งให้บอนด์ใช้รถแอสตันมาร์ติน ดีบี มาร์คทรี แต่ในภาพยนตร์ จอมมฤตยู 007 (Goldfinger) นั้นได้ใช้รถแอสตันมาร์ติน ดีบี5 แทนที่ดีบี มาร์คทรี ที่เฟลมมิงแต่งไว้ หลังจากนั้นก็ได้มีรถแอสตันมาร์ตินปรากฏอยู่ในภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ หลายๆ ตอน รวมทั้งตอนพยัคฆ์ร้ายทวงแค้นระห่ำโลก (Quantum of Solace) ซึ่งเป็นตอนล่าสุดในขณะนี้อีกด้วย (ในบางตอนจะไม่มีรถแอสตันมาร์ตินปรากฏ โดยเจมส์ บอนด์ จะขับรถยี่ห้ออื่นแทน ทั้งนี้มักจะขึ้นอยู่กับสัญญาหรือข้อตกลงระหว่างบริษัทรถยนต์กับผู้ผลิตภาพยนตร์ ว่าจะได้ใช้รถใดในเรื่อง) นอกจากนี้ยังมีภาพยนตร์และสื่ออื่นๆ อีกด้วยเช่นกัน ที่มีรถแอสตันมาร์ตินปรากฏอยู่ เช่น ในภาพยนตร์ตลกเรื่องพยัคฆ์ร้าย ศูนย์ ศูนย์ ก๊าก (Johnny English) ซึ่งมีเนื้อเรื่องล้อเลียนเจมส์ บอนด์ และมีโรวัน แอตคินสัน แสดงเป็นตัวเอกของเรื่องนั้น ตัวเอกในเรื่องใช้รถแอสตันมาร์ติน รุ่นดีบี7 โดยรถคันดังกล่าวนั้น แท้จริงแล้วเป็นรถของแอตคินสันเอง
รถยนต์แอสตันมาร์ตินในปัจจุบัน > รถบนถนน

1934–1936 แอสตันมาร์ติน เมคทู
1950–1953 แอสตันมาร์ติน ดีบี2
1957–1959 แอสตันมาร์ติน ดีบี มาร์คทรี
1958–1963 แอสตันมาร์ติน ดีบี4
1963–1965 แอสตันมาร์ติน ดีบี5
1965–1969 แอสตันมาร์ติน ดีบี6
1967–1972 แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส
1969–1989 แอสตันมาร์ติน วี8
1977–1989 แอสตันมาร์ติน วี8 แวนเทจ
1994–2003 แอสตันมาร์ติน ดีบี7
2001–2007 แอสตันมาร์ติน แวนควิซ
2004–2016 แอสตันมาร์ติน ดีบี9
2005–2018 แอสตันมาร์ติน วี8 แวนเทจ
2007–2012 แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส วี12
2007–2018 แอสตันมาร์ติน วี12 แวนเทจ
2009–2012 แอสตันมาร์ติน วัน-77
2010–2020 แอสตันมาร์ติน ราพีด/ราพีด เอส
2011–2012 แอสตันมาร์ติน วิราจ
2011–2013 แอสตันมาร์ติน ซิกเนท, พื้นฐานมาจาก โตโยต้า IQ
2012–2013 แอสตันมาร์ติน วี12 ซากาโต้
2012–2018 แอสตันมาร์ติน แวนควิซ
2015–2016 แอสตันมาร์ติน วัลคัน
2016–2023 แอสตันมาร์ติน ดีบี11
2018–ปัจจุบัน แอสตันมาร์ติน แวนเทจ
2018–2024 แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส ซูเปอร์เลจเจรา
2020–ปัจจุบัน แอสตันมาร์ติน ดีบีเอกซ์
2021–ปัจจุบัน แอสตันมาร์ติน วาลคีรี
2023–ปัจจุบัน แอสตันมาร์ติน ดีบี12
2024–ปัจจุบัน แอสตันมาร์ติน แวนควิซ
2024–ปัจจุบัน แอสตันมาร์ติน วาลฮัลลา
รถยนต์แอสตันมาร์ตินในปัจจุบัน > รถรุ่นอื่นๆ

1944 แอสตันมาร์ติน อะตอม (รถต้นแบบ)
1961–1964 ลากอนดา ราพิด
1976–1989 แอสตันมาร์ติน ลากอนดา
1980 แอสตันมาร์ติน บูลด็อก (รถต้นแบบ)
1993 ลากอนดา Vignale (รถต้นแบบ)
2007 แอสตันมาร์ติน วี12 แวนเทจ อาร์เอส (รถต้นแบบ)
2007–2008 แอสตันมาร์ติน วี8 แวนเทจ เอ็น400
2009 แอสตันมาร์ติน ลากอนดา SUV (รถต้นแบบ)
2010 แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส คาร์บอน แบล็ค อิดิชัน
2010 แอสตันมาร์ติน วี12 แวนเทจ คาร์บอน แบล็ค อิดิชัน
2013 แอสตันมาร์ติน ราพิด เบอร์โทเน่ เจ็ท 2+2 (รถต้นแบบ)
2013 แอสตันมาร์ติน ซีซี100 สปีดสเตอร์ (รถต้นแบบ)
2015 แอสตันมาร์ติน ดีบี10 (รถต้นแบบ)
2015–2016 ลากอนดา ทาราฟ
2019 แอสตันมาร์ติน แวนควิช วิชัน (รถต้นแบบ)
2019 แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส จีที ซากาโต้
2020 แอสตันมาร์ติน วี12 สปีดสเตอร์
2021 แอสตันมาร์ติน วิคเตอร์
2023 แอสตันมาร์ติน วาลอร์
2024 แอสตันมาร์ติน วาเลียนท์
รถยนต์แอสตันมาร์ตินในปัจจุบัน > รถแข่ง

แอสตันมาร์ติน ดีบีอาร์1 (1956–1959)
แอสตันมาร์ติน ดีบีอาร์9 (2005–2008)
แอสตันมาร์ติน ดีบีอาร์เอส9 (2005–2008)
แอสตันมาร์ติน วี8 แวนเทจ เอ็น24 (2006–2008)
แอสตันมาร์ติน วี8 แวนเทจ แรลลี่ จีที (2006–2010)
แอสตันมาร์ติน วี8 แวนเทจ จีที2 (2008–2017)
แอสตันมาร์ติน วี8 แวนเทจ จีที4 (2008–2018)
แอสตันมาร์ติน ดีบีอาร์เอส1-2 (2009)
แอสตันมาร์ติน วี8 เอเอ็มอาร์-1 (2011)
แอสตันมาร์ติน แวนเทจ จีทีอี (2018–)
แอสตันมาร์ติน เอเอ็มอาร์21 (2021)
แอสตันมาร์ติน เอเอ็มอาร์22 (2022)
แอสตันมาร์ติน เอเอ็มอาร์23 (2023)
แอสตันมาร์ติน เอเอ็มอาร์24 (2024)
แอสตันมาร์ติน เมคทู รุ่นปี 1935
แอสตันมาร์ติน 2/4-Seater Sports รุ่นเครื่องยนต์ 2 ลิตร ปี 1937
แอสตันมาร์ติน ดีบี มาร์คทรี รุ่นปี 1958
แอสตันมาร์ติน วี8 จากภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ เรื่องพยัคฆ์ร้ายสะบัดลาย
แอสตันมาร์ติน ราพิด
แอสตันมาร์ติน ดีบี11
แอสตันมาร์ติน แวนเทจ
แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส ซูเปอร์เลจเจรา
แอสตันมาร์ติน ดีบี12
แอสตันมาร์ติน วาลฮัลลา