stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แคน2แผ่นดิน
เรื่องย่อ

แคน2แผ่นดิน เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสองพี่น้อง "เคนเพชร" (ชาคริต บุญสิงห์) และ "แคนชัย" (วิชญพงศ์ เอี่ยมสะอาด) ทายาทของ "เจ้าห่มเมือง" (พลรัตน์ รอดรักษา) แห่งรัฐเวียงฟ้า ที่ต้องพลัดพรากจากกัน ตั้งแต่เด็ก และกลายเป็นเด็กกำพร้าหลังจากที่พ่อแม่ถูกสังหารโดยทหารเอกและผู้นำคณะปฏิวัติ "หนานคำ" (ทัตพงศ์ พงศทัต) ในระหว่างการหลบหนี ก่อนสิ้นชีวิตเจ้าห่มเมืองได้มอบกุญแจแคนทองคำสำหรับเปิดประตูขุมสมบัติใต้น้ำให้แก่บุตรชายทั้งสองก่อนสั่งให้ทั้งสองข้ามแม่น้ำโขงไปฝั่งไทยโดยใช้เรือเล็ก ๆ ที่อยู่ริมฝั่ง แต่ถูก "ไชยะ" (สุรศักดิ์ โชติทินวัฒน์) ขัดขวาง เด็กน้อยทั้งสองพยายามขัดขืนแต่สุดท้าย "แคนชัย" ถูกฟาดจนสลบอยู่ในเรือที่ค่อย ๆ ลอยออกจากฝั่งและล่องตามน้ำไป ในขณะที่ "เคนเพชร" ถูกไชยะจับตัวไว้ได้
20 ปีต่อมา แคนชัยถูกครอบครัวของ "อานนท์" (เฉลิมพร พุ่มพันธ์วงศ์) และ "คำหล้า" (เบญทราย กียปัจจ์) รับไปเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมและเปลี่ยนชื่อเป็น "ระพิณ" ตามชื่อบุตรชายแท้ ๆ ของคำหล้าและอานนท์ที่เพิ่งเสียชีวิตไป ระพิณเติบโตไปรับราชการเป็นนายตำรวจน้ำดีมีความซื่อตรงต่อหน้าที่ ส่วนเคนเพชรผู้เป็นพี่ชาย ถูกไชยะเอาตัวส่งให้หัวหน้าหมู่บ้านผลิตยาเสพติดในรัฐเวียงฟ้าชื่อ "จูมะลี" (จักรธิป ทองทิพย์) ที่รับไปเลี้ยงและฝึกสอนให้เติบโตเป็นนักฆ่า
หลังจากที่ได้เรียนรู้ข้อมูลเกี่ยวกับถ้ำสมบัติจาก "ดร.วิทยา" นักการเมืองท้องถิ่น "วันชัย"  (พงศนารถ วินศิริ) และบุตรชาย "เนวิน" (นนทพันธ์ ใจกันทา) จึงมุ่งหน้าสู่รัฐเวียงฟ้าเพื่อตามหาสมบัติของเจ้าห่มเมือง ในขณะเดียวกันนายพลหนานคำก็ได้มอบหมายให้บุตรชาย "หานฟ้า" (ณรงค์ฤทธิ์ อุ่นบุรมย์) ลงพื้นที่หาแหล่งที่เก็บสมบัติของเจ้าห่มเมืองเช่นกัน โดยมีมาร์ค (ศุภวัฒน์ อ่ำประสิทธิ์) ผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดีและธรณีวิทยาเป็นหัวหน้าทีม แต่การที่จะเข้าไปในถ้ำสมบัติของเจ้าห่มเมืองได้นั้น จำเป็นต้องใช้กุญแจสำคัญและนั่นก็คือแคนทองคำ การค้นหาและช่วงชิงแคนทองคำจึงบังเกิดขึ้น
นักแสดง

| ละครโทรทัศน์> บทบาท | พ> ศ. 2566.นักแสดงหลัก |
| --- | --- |
เคน / เคนเพชร: ชาคริต บุญสิงห์
ร้อยตำรวจเอก ระพิณ เอี่ยมสะอาด (ผู้กองระพิณ) / แคนชัย: วิชญพงศ์ เอี่ยมสะอาด
พิมสาย ชวนันท์ (พิม): พรชดา วราพชระ
มินตะยา (มิน): รัญดภา มันตะลัมพะ
บทบาท: นักแสดงสมทบ
เนวิน อัศวกิจ: นนทพันธ์ ใจกันทา
แสนคำ / คำหมาน วงค์อิน: พลพจน์ พูลนิล
ไชยะ: สุรศักดิ์ โชติทินวัฒน์
บัวเงิน: พิณิชา กิจเกษมพงศา
วันชัย อัศวกิจ: พงศนารถ วินศิริ
นายพลหนานคำ: ทัตพงศ์ พงศทัต
ผู้กำกับวิวัฒน์: พิเชษฐ ศรีราชา
มาร์ค: ศุภวัฒน์ อ่ำประสิทธิ์
เจ้าห่มเมือง: พลรัตน์ รอดรักษา
อานนท์: เฉลิมพร พุ่มพันธ์วงศ์
จูมะลี: จักรธิป ทองทิพย์
หมวดพิเชษฐ์: ชาลี เนียรศิริ
พอใจ: สิทธิพงษ์ อิ่มเสถียร
หานฟ้า: ณรงค์ฤทธิ์ อุ่นบุรมย์
ดร.วิทยา: วรธนพจน์ ตันติวิริยจงกูร
สีบัว: สกุนตลา ปีกจตุรัส
คำหล้า: เบญทราย หุ่นน้อย
แก้วใจ: ศิราณี ญาณกิตติกานต์
เสือ: เลิศศรัณย์ วิญญาสุข
โจ เมาะตะมะ: โจอี้ เชิญยิ้ม
หม่องดำ: เกียรติพันธ์ ฉิมโฉม
คำพัน: จตุรงค์ โกลิมาศ
วันทา: พัฐจักร โกมาร
จ่าสิบตำรวจ ยง ถอนโพธิ์ (จ่ายง): สฤษดิ์ทอง ถอนโพธิ์
พรานคง: เรืออากาศโท จักรพงศ์ ภาคีชีพ
เมฆ: ชาลี กรีชัย
เหี้ยม: ธงชัย มาเม่น
บทบาท: นักแสดงรับเชิญ
อินทร วงค์อิน (เฒ่าอิน): เพชรฎี ศรีฤกษ์
ทองดี: ไอศูรย์ คงดี
อาชา: จักรภพ ชาติเชยแดง
บุญมา: พะเยาว์ นิ่มมา
พรานบุญ: นันทพล กมุทวณิช
ทหารนายพลหนานคำ: บรรทม เปี่ยมพงศ์สานต์
ทหารนายพลหนานคำ: แจ็ค บ่อนไก่
พันตำรวจเอก วาทิต ภูมิสุวรรณ (ผู้กำกับฤทธิ์): ธนะวรรธน์ ครองสุขศิริชัย
จ่าจั่ว: นรเทพ เชาวน์วิวัฒน์
มิ่งมั่น: โจ้ สิงห์เดี่ยว
ตากล้อง: โจ บางบอน
พยัคฆ์: พนา เบ็นซู
เพลงประกอบละคร

เพลง แคน2แผ่นดิน (เพลงเปิด) ขับร้องโดย : ท่านตู๋ ไดนาไมต์
เพลง คือเธอทุกอย่าง (เพลงปิด) ขับร้องโดย : เกิบ ณัฐพงศ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
สถานีสะพานพระนั่งเกล้า

สถานีสะพานพระนั่งเกล้า (อังกฤษ: Phra Nang Klao Bridge station; รหัส: PP08) เป็นสถานีรถไฟฟ้าแบบยกระดับในเส้นทางของรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม ตั้งอยู่ริมถนนรัตนาธิเบศร์ในพื้นที่อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี และเชื่อมต่อกับเรือด่วนเจ้าพระยาธงเขียวและเรือโดยสารสาธารณะ ไมน์ สมาร์ท เฟอร์รี่
ที่ตั้ง

สถานีสะพานพระนั่งเกล้าตั้งอยู่ริมถนนรัตนาธิเบศร์ ใกล้กับทางขึ้นสะพานพระนั่งเกล้าฝั่งตะวันออก ในพื้นที่ตำบลบางกระสอ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
รายละเอียด > สีสัญลักษณ์

ใช้สีม่วงตกแต่งบริเวณประตูกั้นชานชาลา ป้ายบอกทาง ป้ายชื่อสถานีทั้งบริเวณชานชาลาและบริเวณทางเข้า เพื่อบ่งบอกว่าเป็นสถานีในเส้นทางรถไฟฟ้าสายสีม่วง
รายละเอียด > รูปแบบ

เป็นแบบชานชาลาเกาะกลาง มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาสูงประมาณ 1.50 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา
รายละเอียด > ทางเข้า–ออก

มีทางขึ้นลง 3 แห่ง มีลิฟต์ 2 ทางขึ้น–ลง มีบันไดเลื่อนทุกทางขึ้น–ลง
1 ถนนนนทบุรี 1 (สนามบินน้ำ) / ซอยนนทบุรี 14 (พัฒนาการ), มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ, ศูนย์การแพทย์รัตนาธิเบศร์
2 ถนนนนทบุรี 1 (สนามบินน้ำ) / ซอยนนทบุรี 13/1, โรงพยาบาลพระนั่งเกล้า, วัดแจ้งศิริสัมพันธ์
3 สะพานพระนั่งเกล้า, แขวงทางหลวงนนทบุรี
รายละเอียด > แผนผัง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| U3 ชานชาลา | ชานชาลา 1 | สายสีม่วง มุ่งหน้า เตาปูน |
U3 ชานชาลา: ชานชาลาเกาะกลาง, ประตูรถจะเปิดทางด้านขวา
| U3 ชานชาลา | ชานชาลา 2 | สายสีม่วง มุ่งหน้า คลองบางไผ่ |
| U2 ชั้นขายบัตรโดยสาร  | ชั้นขายบัตรโดยสาร | ทางออก, ศูนย์บริการผู้โดยสาร, ห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสาร, ร้านค้า, ห้องน้ำ |
| G ระดับถนน  | – | ป้ายรถประจำทาง, ถนนรัตนาธิเบศร์, ท่าพระนั่งเกล้า, ที่จอดรถ, ห้องน้ำ |
รายละเอียด > สิ่งอำนวยความสะดวก

มีลิฟต์ 2 ตัว บริเวณทางขึ้น–ลงสถานีในฝั่งที่ 1 และ 3
มีบันไดเลื่อนทุกทางขึ้น–ลงของสถานี
รายละเอียด > เวลาให้บริการ

| ปลายทาง> สายฉลองรัชธรรม.ชานชาลาที่ 1 | ปลายทาง> สายฉลองรัชธรรม.ชานชาลาที่ 1 | วัน> สายฉลองรัชธรรม.ชานชาลาที่ 1 | ขบวนแรก> สายฉลองรัชธรรม.ชานชาลาที่ 1 | ขบวนสุดท้าย> สายฉลองรัชธรรม.ชานชาลาที่ 1 | สายฉลองรัชธรรม> ชานชาลาที่ 1 | สายฉลองรัชธรรม> ชานชาลาที่ 1 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| PP16 | เตาปูน | จันทร์–ศุกร์ | 05.46 | 23.03 |  |  |
| PP16 | เตาปูน |  |  |  |  |  |
| PP16 | เตาปูน | เสาร์–อาทิตย์ นักขัตฤกษ์ | 06.15 | 23.02 |  |  |
ชานชาลาที่ 2
| PP01 | คลองบางไผ่ | จันทร์–ศุกร์ | 06.17 | 23.43 |  |  |
| PP01 | คลองบางไผ่ |  |  |  |  |  |
| PP01 | คลองบางไผ่ | เสาร์–อาทิตย์ นักขัตฤกษ์ | 06.37 | 23.43 |  |  |
สถานที่ใกล้เคียง

สะพานพระนั่งเกล้า
ท่าพระนั่งเกล้า
วัดแจ้งศิริสัมพันธ์
วัดน้อยนอก
คลองบางกระสอ
โรงพยาบาลพระนั่งเกล้า
แขวงทางหลวงนนทบุรี
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
ศูนย์การแพทย์ รัตนาธิเบศร์
ตลาดสินทอง
รถโดยสารประจำทาง > ท่ารถเอ็มอาร์ทีท่าเรือพระนั่งเกล้า (สาย 63 114 191) > องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
รถโดยสารประจำทาง > ท่ารถเอ็มอาร์ทีท่าเรือพระนั่งเกล้า (สาย 63 114 191) > ถนนรัตนาธิเบศร์

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 64 (2) | กระทรวงพาณิชย์ | สะพานพระปิ่นเกล้า | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง | ขสมก. |  |
| 2-20 (134) (1) |  สถานีขนส่งผู้โดยสารจตุจักร (หมอชิต 2) | บัวทองเคหะ | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีครีม–น้ำเงิน | 1.มีรถให้บริการตลอดคืน |  |

รถเมล์ สาย 18, สาย 63, สาย 64 (รถครีมแดง), สาย 69, สาย 114, สาย 134, สาย 191, สาย 203, สาย 337, สาย 1-62, สาย 4-67
รถสองแถว สาย 1024ก (ตลาดนนทบุรี–ตลาดสดเทศบาลนครบางบัวทอง), รถสองแถว 1, รถสองแถว 1 (รถกระป๊อ), รถสองแถว 1053
รถตู้ปรับอากาศ ต.37
รถโดยสารประจำทาง > เรือโดยสาร

เรือด่วนเจ้าพระยาธงเขียว
เรือโดยสารสาธารณะ ไมน์ สมาร์ท เฟอร์รี่
เอสเอส มายาเกวซ

บทความนี้เกี่ยวกับเรือเอสเอส มายาเกวซ เอง สำหรับการกระทำเมื่อปี ค.ศ. 1975 ที่เกี่ยวข้องกับเรือลำนี้และผลที่ตามมา ดูที่ กรณีมายาเกวซ
| --- | --- |
มายาเกวซ ถูกโจมตีโดยเรือปืนเขมรแดง
ประวัติ
สหรัฐ
เข้าประจำการ: เมษายน ค.ศ. 1944
ปลดระวาง: ค.ศ. 1979
รหัสระบุ: หมายเลขไอเอ็มโอ: 5312044
ความเป็นไป: ทำให้เป็นเศษในปี ค.ศ. 1979
เอสเอส มายาเกวซ (อังกฤษ: SS Mayaguez) เป็นเรือคอนเทนเนอร์ธงสหรัฐ ที่ได้รับการจับตามองจากการถูกยึดโดยกองกำลังเขมรแดงของกัมพูชาเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1975 ซึ่งส่งผลให้เกิดการเผชิญหน้ากับสหรัฐเมื่อสิ้นสุดสงครามเวียดนาม
ประวัติการขึ้นทะเบียน

มายาเกวซได้รับการปล่อยลงน้ำครั้งแรกในเดือนเมษายน ค.ศ. 1944 ในฐานะเอสเอส ไวต์ฟอลคอน ซึ่งเป็นเรือขนส่งสินค้าซี2-เอส-เอเจ1 ของคณะกรรมาธิการการเดินเรือสหรัฐ ที่สร้างขึ้นโดยบริษัทต่อเรือนอร์ทแคโรไลนาของวิลมิงตัน รัฐนอร์ทแคโรไลนา
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง เรือถูกขายให้กับเกรซไลน์ และเปลี่ยนชื่อเป็นเอสเอส ซานตาเอเลียนา โดยการค้นหาการขนส่งเมล็ดกาแฟระบบตู้สินค้าจากประเทศเวเนซุเอลา ซึ่งในปี ค.ศ. 1960 เกรซมีซานตาเอเลียนา และซานตาเลโอนอร์ ซึ่งเป็นเรือที่สร้างขึ้นรูปเดียวกัน ที่ทำให้ยาวขึ้นและกว้างขึ้นโดยแมรีแลนด์ชิปบิลดิงและดรายด็อกคอมพานี รวมถึงแปลงเป็นธงเรือสหรัฐครั้งแรก โดยมีความจุ 382 ตู้คอนเทนเนอร์ที่ด้านล่างและอีก 94 ตู้บนดาดฟ้า ด้วยแผนการของเกรซไลน์ทำให้ผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากการต่อต้านของผู้ที่ทำงานขนของที่ท่าเรือทั้งเวเนซุเอลาและนิวยอร์ก เรือดังกล่าวถูกขายในปี ค.ศ. 1964 ไปยังซี-แลนด์เซอร์วิส ซึ่งเป็นสายงานคอนเทนเนอร์อเมริกัน และมันได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นเอสเอส ซี แล้วจึงเป็นเอสเอส มายาเกวซ (ตามชื่อเมืองมายาเกวซบนชายฝั่งตะวันตกของปวยร์โตรีโก) ในปี ค.ศ. 1965 ส่วนเรือที่สร้างขึ้นรูปเดียวกันของมันได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นแลนด์ แล้วจึงเป็นปอนเซ (ตามชื่อเมืองปอนเซบนชายฝั่งทางใต้ของปวยร์โตรีโก)
ในปี ค.ศ. 1967 ซี-แลนด์ เริ่มให้บริการตู้คอนเทนเนอร์ตามปกติภายใต้สัญญากับมิลิทารีซีทรานสปอร์ตเทชันเซอร์วิส (MSTS) เพื่อสนับสนุนกองกำลังอเมริกันในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยมายาเกวซเป็นหนึ่งในเรือซี-แลนด์ จำนวนมากที่ได้รับการจ้างงาน ส่วนปี ค.ศ. 1975 มายาเกวซทำการแล่นเรือตามเส้นทางปกติคือ ฮ่องกง – สัตหีบ ประเทศไทย – สิงคโปร์ ซึ่งในวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1975 ประมาณหนึ่งสัปดาห์หลังจากการล่มสลายของไซ่ง่อน มายาเกวซได้ออกจากฮ่องกงดังที่กล่าวกันว่าเป็นการเดินเรือตามปกติ
การถูกยึดและกู้คืน

บทความหลัก: กรณีมายาเกวซ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เอสเอส มายาเกวซ
กระทรวงเศรษฐกิจและการคลัง (กัมพูชา)

| --- | --- |
ក្រសួងសេដ្ឋកិច្ចនិងហិរញ្ញវត្ថុ Krasuang Seṭṭhakicc ning Hiraññavatthu กฺรสัวงเสฎฺฐกิจฺจ นิงหิรญฺญวตฺถุ
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 2536
เขตอำนาจ:  รัฐบาลกัมพูชา
สำนักงานใหญ่: พนมเปญ ประเทศกัมพูชา
รัฐมนตรี: Dr. Aun Pornmoniroth, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจและการคลัง
เว็บไซต์: http://www.mef.gov.kh
กระทรวงเศรษฐกิจและการคลัง (MEF; เขมร: ក្រសួងសេដ្ឋកិច្ចនិងហិរញ្ញវត្ថុ, ALA-LC: Krasuang Seṭṭhakicc ning Hiraññavatthu) กระทรวงนี้มีหน้าที่รับผิดชอบการบริหารนโยบายและกิจการด้านการเงินและเศรษฐกิจในประเทศกัมพูชา ตามเว็บไซต์ทางการ กระทรวงได้รับมอบหมายจากรัฐบาลกัมพูชาให้ปฏิบัติภารกิจด้านการให้คำแนะนำและการบริหารด้านเศรษฐกิจและการเงิน รัฐมนตรีที่รับผิดชอบกระทรวงเศรษฐกิจและการคลังในปัจจุบันคือ Aun Porn Moniroth ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556 สำนักงานรัฐมนตรีหลักตั้งอยู่ในกรุงพนมเปญ ในขณะที่สำนักงานสาขาของจังหวัดตั้งอยู่ในเมืองหลักของแต่ละจังหวัด
โครงสร้างการบริหารแบ่งออกเป็น 5 ระดับ ได้แก่ รัฐมนตรี รัฐมนตรีต่างประเทศ รองรัฐมนตรีต่างประเทศ เลขาธิการ และรองเลขาธิการ โดยมีหน้าที่รับผิดชอบในการบริหารงานในการจัดสรรงบประมาณ การสร้างนโยบาย การดำเนินการและการปรับปรุงนโยบายที่มีอยู่แล้วในแผนกที่ขยายออกไป ตลอดจนแผนกที่ขยายออกไปในสาขาของจังหวัด
หน่วยงานในสังกัด

การแบ่งหน่วยงานในกระทรวงประกอบไปด้วย:
สำนักงานนโยบายเศรษฐกิจและการคลังสาธารณะ (Economic and Public Finance Policy Department)
สำนักงานธุรการและการเงิน (Administration and Finance Department)
สำนักงานใหญ่สรรพากร (General Department of Taxation)
สำนักงานใหญ่ศุลกากรและสรรพสามิต (General Department of Customs and Excise)
สำนักงานการลงทุนและความร่วมมือ (Investment and Cooperation Department)
คลังแห่งชาติ (National Treasury)
สำนักงานรายได้ที่มิใช่ภาษีอากร (Non-tax Revenue Department)
สำนักงานอุตสาหกรรมการเงิน (Financial Industry Department)
สำนักงานงบประมาณ (Budget Department)
สำนักงานกิจการการเงิน (Financial Affairs Department)
สำนักงานการเงินท้องถิ่น (Local Finance Department)
สำนักงานตรวจสอบภายใน (Internal Audit Department)
สำนักงานทรัพย์สินของรัฐ (State Property Department)
สำนักงานจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ (Public Procurement Department)
สำนักงานบุคคล (Personnel Department)
สำนักงานกิจการกฎหมาย (Legal Affairs Department)
สำนักงานบูรณาการเศรษฐกิจและอาเซียน (Economic Integration and ASEAN Department)
สำนักงานเทคโนโลยีสารสนเทศ (Information Technology Department)
สำนักงานการตั้งถิ่นฐานใหม่ (Resettlement Department)
สถาบันเศรษฐศาสตร์และการเงิน (Economics and Finance Institute)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง 1945–1970

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง พ.ศ. 2488–2513
Ung Hy, พ.ศ. 2488
Penn Nouth, พ.ศ. 2488
Nhiek Tioulong, พ.ศ. 2488-2489
ซอน ซาน, พ.ศ. 2489-2490
Au Chhuen, พ.ศ. 2492-2493
Nhiek Tioulong, พ.ศ. 2494
แยม ซัมโบร์, พ.ศ. 2497
Pho Proeung, พ.ศ. 2498
Sam Sary, พ.ศ. 2498-2499
Huot Sam Ath, พ.ศ. 2499
San Yun, พ.ศ. 2500
Truong Cang, พ.ศ. 2500-2501
ซอน ซาน, พ.ศ. 2501-?
Touch Kim, พ.ศ. 2501
Truong Cang, พ.ศ. 2502
ซอน ซาน, พ.ศ. 2504-2505
Hou Youn, พ.ศ. 2505
Chai Thoul, พ.ศ. 2506-2509
Hing Kunthel, พ.ศ. 2509-2510
Touch Kim, พ.ศ. 2510-2511
Yem Sarong, พ.ศ. 2511-2512
Op Kim Ang, พ.ศ. 2512-2513
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังแห่งสาธารณรัฐเขมร

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังแห่งสาธารณรัฐเขมร พ.ศ. 2513-2518
Tim Nguon, พ.ศ. 2513
Sok Chhong, พ.ศ. 2513-2515
Ith Thuy, พ.ศ. 2515-2516
Khy Taing Lim, พ.ศ. 2516
Keo Mongkry, พ.ศ. 2516-2517
Khy Taing Lim, พ.ศ. 2517-2518
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจแห่งกัมพูชาประชาธิปไตย

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจแห่งกัมพูชาประชาธิปไตย พ.ศ. 2518–2522
Koy Thuon, พ.ศ. 2518-2519
Vorn Vet, พ.ศ. 2519-2522
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังและกัมพูชาประชาธิปไตยและรัฐกัมพูชา

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังแห่งกัมพูชาประชาธิปไตยและรัฐกัมพูชา พ.ศ. 2522–2536
Thiounn Thioum, พ.ศ. 2522-2524
Chan Phin, พ.ศ. 2524-2529
Chhay Than, พ.ศ. 2529-2536
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจและการคลัง

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจและการคลังตั้งแต่ พ.ศ. 2536
| ลำดับ | รูป | ชื่อ | วาระ | ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง | พรรค |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | สม รังสี (พ.ศ. 2492-) | 24 กันยายน 2536 – 24 ตุลาคม 2537 | 1 ปี 30 วัน | พรรคฟุนซินเปก |
| 2 |  | เขียด ชน (พ.ศ. 2477-) | 24 ตุลาคม 2537 – 23 กันยายน 2556 | 18 ปี 334 วัน | พรรคประชาชนกัมพูชา |
| 3 |  | อูน พันธ์มุนีรัตน์ (พ.ศ. 2508-) | 24 กันยายน 2556 - ปัจจุบัน | 11 ปี 117 วัน | พรรคประชาชนกัมพูชา |
ดูเพิ่ม

เศรษฐกิจกัมพูชา
ธนาคารแห่งชาติกัมพูชา
ประเทศกัมพูชาและธนาคารโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก กระทรวงของรัฐบาลกัมพูชา |
| --- | --- | --- |
|  กสิกรรม การป่าไม้ และการประมง  กิจการพลเรือน  พาณิชยกรรม  ธรรมการและศาสนา  วัฒนธรรมและวิจิตรศิลปะ  อบรม ยุวชน และกีฬา  เศรษฐกิจและการคลัง  สิ่งแวดล้อม  การต่างประเทศและความร่วมมือนานาชาติ  สุขาภิบาล  อุตสาหกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและนวัตกรรม  การข่าว  มหาดไทย  ยุติธรรม  แรงงานและการฝึกอาชีพ  การจัดการที่ดิน การผังเมือง และการก่อสร้าง  เหมืองแร่และพลังงาน  ประสานงานรัฐสภาและตรวจราชการแผ่นดิน  ป้องกันราชอาณาจักร  แผนการ  ไปรษณีย์และโทรคมนาคม  โยธาธิการและคมนาคม  การพัฒนาชนบท  กิจการสังคม ทหารผ่านศึก และการฟื้นฟูเยาวชน  การท่องเที่ยว  ทรัพยากรน้ำและอุตุนิยมวิทยา  กิจการสตรี  |  กสิกรรม การป่าไม้ และการประมง  กิจการพลเรือน  พาณิชยกรรม  ธรรมการและศาสนา  วัฒนธรรมและวิจิตรศิลปะ  อบรม ยุวชน และกีฬา  เศรษฐกิจและการคลัง  สิ่งแวดล้อม  การต่างประเทศและความร่วมมือนานาชาติ  สุขาภิบาล  อุตสาหกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและนวัตกรรม  การข่าว  มหาดไทย  ยุติธรรม  แรงงานและการฝึกอาชีพ  การจัดการที่ดิน การผังเมือง และการก่อสร้าง  เหมืองแร่และพลังงาน  ประสานงานรัฐสภาและตรวจราชการแผ่นดิน  ป้องกันราชอาณาจักร  แผนการ  ไปรษณีย์และโทรคมนาคม  โยธาธิการและคมนาคม  การพัฒนาชนบท  กิจการสังคม ทหารผ่านศึก และการฟื้นฟูเยาวชน  การท่องเที่ยว  ทรัพยากรน้ำและอุตุนิยมวิทยา  กิจการสตรี  |  |
| ด ค กสถาบันธุรกิจ ธนาคาร กลุ่มการค้า และ ออกญา ในประเทศกัมพูชา |
| --- | --- |
สถาบัน:  กระทรวงเศรษฐกิจและการคลัง  ตลาดหลักทรัพย์กัมพูชา  ธนาคารแห่งชาติกัมพูชา  เขตเศรษฐกิจพิเศษ  เศรษฐกิจกัมพูชา 
ธนาคาร:  ธนาคารเอซีลีดา  ธนาคารรอยัล ANZ  ธนาคารกัมพูชาเอเชีย  ธนาคารกัมพูชาพาณิชย์  ธนาคารแคมโบเดียนพับลิก  ธนาคารกานาดียา  ธนาคารเพื่อการลงทุนและพัฒนาแห่งกัมพูชา  ธนาคารโอเรียนเต็ล  ธนาคารพนมเปญพาณิชย์  พับลิค แบงก์ เบอร์ฮาด  ธนาคารวัตตะนาก 
กลุ่มการค้า:  ชิปมง  นากาคอร์ป  โสคิเม็กซ์  รอยัลกรุ๊ป 
ออกญา:  เจือง สุภาพ  คิธ เม้ง  ก๊ก อัน  เหล่า เหมิง ขิ่น  พัด สุภาภา  เมงลี่ จี ก๊วช  มง ฤทธี  สก กง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  กรีซ
โดราเอมอน ตอน ตำนานสุริยกษัตริย์ (ตำนานเทพสุริยา)

| โดราเอมอน ตอน ตำนานสุริยกษัตริย์ |
| --- | --- |
กำกับ: Tsutomu Shibayama
อำนวยการสร้าง: Hideki Yamakawa Kumi Ogura Masatoshi Osawa Yuka Takahashi
นักแสดงนำ: Nobuyo Ōyama Noriko Ohara
กำกับภาพ: Toshiyuki Umeda
ตัดต่อ: Hajime Okayasu
ดนตรีประกอบ: Katsumi Horii
บริษัทผู้สร้าง: Asatsu  
ผู้จัดจำหน่าย: Toho Company
วันฉาย: 4 มีนาคม ค.ศ. 2000 (ญี่ปุ่น)
ความยาว: 93 นาที
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภาษา: ภาษาญี่ปุ่น
ทำเงิน: 3.42 พันล้านเยน (29.0 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
โดราเอมอนเดอะมูฟวี่: ตำนานสุริยกษัตริย์ของโนบิตะ (ญี่ปุ่น: ドラえもん のび太の太陽王伝説; โรมาจิ: Doraemon Nobita no Taiyō'ō densetsu) เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว มีความยาวทั้งสิ้น 93 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 21 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2000 และเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 2002 (พ.ศ. 2545) โดยใช้ชื่อตอนว่า "โดเรม่อนตำนานสุริยกษัตริย์" (สะกดตามต้นฉบับ)
เรื่องย่อ

โดราเอมอนได้ใช้ "อุปกรณ์เวทีสารพัดนึก" เพื่อให้พวกโนบิตะได้ซ้อมแสดงละครเวทีโรงเรียนก่อนถึงวันแสดง แต่ทว่าเกิดขัดแย้งกันเองจึงเลิกซ้อมไป แต่ไจแอนท์เอาอุปกรณ์เวทีสารพัดนึกไปด้วย โดราเอมอนจึงใช้ช่องกาลเวลากับโมจิดักกาลเวลาเพี่อเอาของวิเศษคืน แต่เกิดเหตุขัดข้องทำให้ช่องกาลเวลาไปโผล่ที่ "อาณาจักรยามานะ" ทำให้โนบิตะได้พบกับเจ้าชายทีโอ (ที่หน้าตาเหมือนโนบิตะมากจนแทบจะแยกไม่ออก) ทั้งคู่จึงตกลงกันว่าจะสลับตัวกัน ให้โนบิตะไปเป็นทีโอ ส่วนทีโอไปเป็นโนบิตะ
ต่อมาพวกโนบิตะได้รู้เรื่องเกี่ยวกับเรดิน่า แม่มดชั่วร้ายที่ใช้เวตมนตร์ดำทำให้เกิดปัญหาต่อมายานะ ณ อาณาจักร มีโซอเมริกา (ปัจจุบันนี้คือ ประเทศเม็กซิโก) ทีโอจึงอยากจะเรียนรู้วิธีกำจัดเรดิน่า แต่แล้วก็เกิดปัญหาจนได้ เมื่อเรดิน่าได้จับตัวคุคุ เพื่อนสนิทของทีโอไปไว้ที่วิหารแห่งความมืด ทีโอจึงตามไปช่วยคุคุเพียงลำพัง แต่หารู้ไม่ว่านั่นเป็นกับดักของเรดิน่าที่จะใช้ทีโอเป็นเครื่องสังเวยในพิธีบูชายัญ โนบิตะและผองเพื่อนจึงเดินทางไปยังวิหารแห่งความมืดเพี่อไปช่วยทีโอและคุคุก่อนที่จะสายเกินไป
แหล่งข้อมูลอื่น

Doraemon The Movie 25th page (ญี่ปุ่น)
โดราเอมอน ตอน ตำนานสุริยกษัตริย์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กโดราเอมอน โดย ฟูจิโกะ เอฟ>  ฟูจิโอะ |
| --- | --- |
แฟรนไชส์:  มังงะ โดราเอมอนพลัส  แก๊งป่วนก๊วนโดราเอมอน  โดราเบส  อนิเมะ 
ตัวละคร:  โดราเอมอน  โนบิตะ  ชิซุกะ  ไจแอนท์  ซึเนโอะ  โดเรมี  ตัวละครรอง 
ภาพยนตร์:  ไดโนเสาร์ของโนบิตะ  นักบุกเบิกอวกาศ  ตะลุยแดนมหัศจรรย์  ผจญภัยใต้สมุทร  ท่องแดนเวทมนตร์  สงครามอวกาศ  สงครามหุ่นเหล็ก  เผชิญอัศวินไดโนเสาร์  ตำนานเทพนิยายไซอิ๋ว  ท่องแดนญี่ปุ่นโบราณ  ตะลุยดาวต่างมิติ  ตะลุยแดนอาหรับราตรี  บุกอาณาจักรเมฆ  ฝ่าแดนเขาวงกต  สามอัศวินในจินตนาการ  บันทึกการสร้างโลก  ผจญภัยสายกาแล็คซี่  ตะลุยเมืองตุ๊กตาไขลาน  ผจญภัยเกาะมหาสมบัติ  ตะลุยอวกาศ  ตำนานสุริยกษัตริย์  อัศวินแดนวิหค  ตะลุยอาณาจักรหุ่นยนต์  มหัศจรรย์ดินแดนแห่งสายลม  ท่องอาณาจักรโฮ่งเหมียว  ไดโนเสาร์ของโนบิตะ (2006)  ตะลุยแดนปีศาจกับ 7 ผู้วิเศษ  ตำนานยักษ์พฤกษา  นักบุกเบิกอวกาศ (2009)  สงครามเงือกใต้สมุทร  ผจญกองทัพมนุษย์เหล็ก ~ปีกแห่งนางฟ้า~  ผจญภัยในเกาะมหัศจรรย์  ล่าโจรปริศนาในพิพิธภัณฑ์ของวิเศษ  บุกดินแดนมหัศจรรย์ เปโกะกับ 5 สหายนักสำรวจ  ผู้กล้าแห่งอวกาศ  กำเนิดประเทศญี่ปุ่น  คาชิ-โคชิ การผจญภัยขั้วโลกใต้ของโนบิตะ  เกาะมหาสมบัติของโนบิตะ  สำรวจดินแดนจันทรา  ไดโนเสาร์ตัวใหม่ของโนบิตะ  สงครามอวกาศจิ๋วของโนบิตะ  ฟากฟ้าแห่งยูโทเปียของโนบิตะ  โลกแห่งซิมโฟนี่ของโนบิตะ 
ภาพยนตร์ 3DCG:  สแตนด์บายมี โดราเอมอน เพื่อนกันตลอดไป  สแตนด์บายมี โดราเอมอน เพื่อนกันตลอดไป 2 
วิดีโอเกม:  โดราเอมอน  โดราเอมง: เมกิว ไดซากุเซ็น  Giga Zombie no Gyakushū  Doraemon 3D Movie Maker  SOS! Otogi no Kuni  Nobita to Mittsu no Seireiseki  Nobita to Hikari no Shinden  Nobita no Machi SOS!  Makai no Dungeon  Doraemon no Quiz Boy 2  Minna de Asobō! Minidorando  Nobita's Dinosaur 2006 DS  Nobita no Shin Makai Daibouken DS  Doraemon Wii  Nobita and the Green Giant Legend DS  โดรางานะ  โดราเอมอนสตอรีออฟซีชัน 
  หมวดหมู่
เอสเอส เกรตเวสเทิร์น

| --- | --- |
เอสเอส เกรตเวสเทิร์น ในปี ค.ศ. 1838
ประวัติ
สหราชอาณาจักร
ชื่อ: เกรตเวสเทิร์น (Great Western)
ตั้งชื่อตาม: ทางรถไฟเกรตเวสเทิร์น
ผู้ให้บริการ: บริษัทเรือกลไฟเกรตเวสเทิร์น
เส้นทางเดินเรือ: บริสตอล – นิวยอร์ก
อู่เรือ: วิลเลียม แพตเตอร์สัน, บริสตอล, ประเทศอังกฤษ
ปล่อยเรือ: 26 มิถุนายน 1836
เดินเรือแรก: 19 กรกฎาคม 1837
สร้างเสร็จ: 31 มีนาคม 1838
Maiden voyage: 8 เมษายน 1838
หยุดให้บริการ: ธันวาคม 1846 ในลิเวอร์พูล
หมายเหตุ:  1839–40: ได้รับการปรับปรุงโครงสร้างเพื่อรองรับผู้โดยสารเพิ่มขึ้น  ดำเนินการเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปกลับจำนวน 45 เที่ยวก่อนจะถูกปลดระวาง 
ผู้ให้บริการ: รอยัลเมลสตีมแพ็กเกต
ส่งมอบเสร็จ: 24 เมษายน 1847
ความเป็นไป: แยกชิ้นส่วนในปี 1856
หมายเหตุ: ให้บริการขนส่งไปรษณีย์ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกระหว่างเซาแทมป์ตัน – เวสต์อินดีส์
ผู้ให้บริการ: รัฐบาลอังกฤษ
ส่งมอบเสร็จ: 1855
ความเป็นไป: ปลดระวางในเดือนตุลาคม 1856
หมายเหตุ: ปฏิบัติหน้าที่ขนส่งกำลังพลในสงครามไครเมีย
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือกลไฟล้อพายไม้โอก
ขนาด (ตัน)::  1,700 ตันกรอส
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  2,300 ตัน
ความยาว::  71.6 เมตร (234 ฟุต 11 นิ้ว), ต่อมา 76.8 เมตร (252 ฟุต 0 นิ้ว)
ความกว้าง::  17.59 เมตร (57 ฟุต 9 นิ้ว) รวมล้อพาย
ระบบพลังงาน::  เครื่องจักรไอน้ำก้านข้าง Maudslay 2 สูบ ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 73 1/2 นิ้ว  ช่วงชัก 7 ฟุต ทำงานที่ 12–15 รอบต่อนาที  กำลัง 750 hp (560 kW)
ระบบขับเคลื่อน::  2 × ล้อพาย
ความเร็ว::  8.5 นอต
ความจุ::  ผู้โดยสารชั้นหนึ่ง 128 คน + ผู้รับใช้ 20 คน
ลูกเรือ::  60 คน
เอสเอส เกรตเวสเทิร์น (อังกฤษ: SS Great Western) เป็นเรือกลไฟลำแรกของโลกที่ออกแบบมาสำหรับการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกโดยเฉพาะ มีลักษณะเด่นคือตัวเรือทำจากไม้ มีล้อพาย และมีเสากระโดง 4 ต้น เรือลำนี้เป็นเรือลำแรกของบริษัทเรือกลไฟเกรตเวสเทิร์น (Great Western Steamship Company) สร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 1838 และเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1837 ถึง 1839 ซึ่งเป็นปีที่เรือเอสเอส บริติชควีน (SS British Queen) เริ่มให้บริการ
เรือลำนี้ออกแบบโดยวิศวกรโยธาชาวอังกฤษ อิซัมบาร์ด คิงดอม บรูเนล เรือเกรตเวสเทิร์นได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าให้บริการได้อย่างน่าพอใจ และเป็นต้นแบบสำหรับเรือกลไฟล้อพายไม้ที่ประสบความสำเร็จในการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกทุกลำ เรือลำนี้สามารถทำลายสถิติการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเร็วที่สุด (Blue Riband) ได้จนถึงปี ค.ศ. 1843 เรือเกรตเวสเทิร์นให้บริการเดินเรือสู่นิวยอร์กเป็นระยะเวลา 8 ปีจนกระทั่งบริษัทเจ้าของประสบภาวะขาดทุนและต้องยุติกิจการ ต่อมาเรือลำนี้ได้ถูกขายให้แก่บริษัทรอยัลเมลสตีมแพ็กเกต (Royal Mail Steam Packet Company) และถูกปลดระวางในปี ค.ศ. 1856 หลังจากทำหน้าที่เป็นเรือขนส่งกำลังพลในช่วงสงครามไครเมีย
การออกแบบ

ในปี ค.ศ. 1836 อิซัมบาร์ด คิงดอม บรูเนล พร้อมด้วยทอมัส กัปปี มิตรสหายของเขา และกลุ่มนักลงทุนชาวบริสตอลได้ร่วมกันก่อตั้งบริษัทเรือกลไฟเกรตเวสเทิร์น (Great Western Steamship Company) เพื่อสร้างเส้นทางเดินเรือโดยใช้เรือกลไฟระหว่างเมืองบริสตอลและนิวยอร์ก แนวคิดการให้บริการเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกอย่างสม่ำเสมอตามตารางเวลานั้นได้รับการพิจารณาโดยกลุ่มบุคคลหลายกลุ่ม และในเวลาเดียวกัน บริษัทเรือกลไฟอังกฤษและอเมริกัน (British and American Steam Navigation Company) ซึ่งเป็นคู่แข่งก็ได้ก่อตั้งขึ้น การออกแบบเรือเกรตเวสเทิร์นได้จุดประกายความขัดแย้งจากเหล่านักวิจารณ์ที่โต้แย้งว่าเรือลำนี้มีขนาดใหญ่เกินไป หลักการที่บรูเนลเข้าใจคือ ความสามารถในการบรรทุกของเรือจะเพิ่มขึ้นตามปริมาตรลูกบาศก์ ในขณะที่แรงต้านทานน้ำจะเพิ่มขึ้นเพียงปริมาตรกำลังสองเท่านั้น นั่นหมายความว่าเรือขนาดใหญ่จะมีความประหยัดเชื้อเพลิงมากกว่า ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญอย่างยิ่งสำหรับการเดินทางไกลข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
เรือเกรตเวสเทิร์นเป็นเรือกลไฟไม้แบบล้อพายข้างทำจากเหล็ก และติดตั้งเสากระโดงสี่ต้นเพื่อใช้กางใบเรือเสริม ใบเรือไม่ได้ใช้เพียงเพื่อเป็นกำลังขับเคลื่อนเสริมเท่านั้น หากยังใช้ในการรักษาสมดุลของเรือในทะเลที่ปั่นป่วน อีกทั้งเพื่อให้แน่ใจว่าล้อพายทั้งสองจะยังคงจมอยู่ในน้ำอยู่เสมอ ทำให้เรือสามารถเคลื่อนที่เป็นเส้นตรงได้ ตัวเรือสร้างขึ้นจากไม้โอก (แหล่งข้อมูลบางแห่งระบุว่าเป็นไม้สนกดัญสก์ ซึ่งน่าจะหมายถึงไม้สนบอลติกที่ส่งออกจากเมืองกดัญสก์) โดยใช้วิธีการดั้งเดิม)[ต้องการอ้างอิง] เรือลำนี้เคยครองตำแหน่งเรือกลไฟขนาดใหญ่ที่สุดในโลกเป็นเวลาหนึ่งปี จนกระทั่งเรือเอสเอส บริติชควีน (SS British Queen) ของบริษัทเรือกลไฟอังกฤษและอเมริกันได้เริ่มให้บริการ
เรือเกรตเวสเทิร์นถูกสร้างขึ้น ณ อู่ต่อเรือแพตเตอร์สันแอนด์เมอร์เซอร์ (Patterson & Mercer) ในเมืองบริสตอล ประเทศอังกฤษ และได้ทำพิธีปล่อยเรือในวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1837 ในระหว่างพิธีปล่อยเรือ มีช่างต่อเรือรายหนึ่งเสียชีวิตเนื่องจากถูกท่อนไม้ขนาดใหญ่หล่นใส่จนกะโหลกศีรษะแตก หลังจากการปล่อยลงน้ำ เรือเกรตเวสเทิร์นได้แล่นไปยังกรุงลอนดอนและได้มีการติดตั้งเครื่องจักรไอน้ำชนิดก้านข้างสองเครื่อง ซึ่งผลิตขึ้นโดยบริษัทมอดส์เลย์ซันส์แอนด์ฟีลด์ (Maudslay, Sons and Field) โดยเครื่องจักรทั้งสองเครื่องนี้สามารถสร้างกำลังขับเคลื่อนได้ 750 แรงม้า ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1837 เรือเอกเจมส์ ฮอสเคน ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งกัปเรือลำใหม่ และในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1838 ก็ได้มีการประกาศโฆษณาการเดินเรือครั้งแรก