มหาวิทยาลัยเคนต์
ประวัติ

เดิมที เมืองแคนเทอร์เบอรียังไม่มีประชากรผู้ใหญ่วัยเรียนในระดับมหาวิทยาลัยมากนัก จึงยังไม่ต้องมีการสร้างมหาวิทยาลัยใหม่เพื่อรองรับนักศึกษา ผู้ใดต้องการศึกษาระดับอุดมศึกษาก็ให้ไปเมืองอื่น แต่ในเวลาต่อมาได้มีความต้องการศึกษาในระดับอุดมศึกษามากขึ้น ทำให้ในปี พ.ศ. 2490 มีการพิจารณาเรื่องจัดตั้งมหาวิทยาลัยขึ้น ณ เมืองแคนเทอร์เบอรี แต่มิได้มีการดำเนินการตามแผนใด ๆ  จนกระทั่งสิบปีให้หลัง ความต้องการที่จะมีมหาวิทยาลัยก็สูงขึ้นจากเดิม ทำให้ในปี พ.ศ. 2502 คณะกรรมการศึกษาธิการประจำจังหวัดเคนต์ได้เริ่มการก่อตั้งมหาวิทยาลัยขึ้น โดยจัดการลงมติให้ตั้งมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 ต่อด้วยการจัดหาที่ดินอันเป็นที่ตั้งใกล้ ๆ กับเมืองแคนเทอร์เบอรี พร้อมกับแจ้งทางสภาอำเภอให้รับทราบถึงการก่อสร้างและยินยอมให้ทางสภาจังหวัดเข้ามามีส่วนร่วม
หลังจากที่ได้ค้นหาที่ดินที่ตั้งที่เหมาะสมมาพอสมควรแล้ว ราวปี พ.ศ. 2505 คณะกรรมการการศึกษาจังหวัดจึงได้ตกลงเลือกที่ดินที่ไร่เบเวอร์ลีย์ (Beverley Farm) ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง ใช้เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัย นอกจากนี้คณะกรรมการฯ ยังได้เลือกชื่อมหาวิทยาลัยให้ใช้ชื่อ มหาวิทยาลัยเคนต์ ณ แคนเทอร์เบอรี (University of Kent at Canterbury) ด้วยเหตุที่ที่ตั้งของมหาวิทยาลัยส่วนหนึ่งอยู่ในเขตรับผิดชอบของสภาจังหวัดเคนต์ อีกส่วนอยู่ในเขตรับผิดชอบของสภาอำเภอแคนเทอร์เบอรี นอกจากนี้ยังช่วยลดความสับสนระหว่างชื่อของมหาวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยแคนเทอร์เบอรีซึ่งตั้งที่ประเทศนิวซีแลนด์ด้วย อักษรย่อ UKC ถูกใช้เป็นอักษรย่อประจำมหาวิทยาลัยนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา อย่างไรก็ตาม รัฐบาลสหราชอาณาจักรได้พิจารณาปรับปรุงเขตปกครองของอำเภอและจังหวัดต่าง ๆ เมื่อ พ.ศ. 2515 สมควรให้บริเวณที่ตั้งของมหาวิทยาลัยอยู่ในเขตอำเภอแคนเทอร์เบอรี มหาวิทยาลัยจึงได้ลดชื่อลงเหลือเพียง มหาวิทยาลัยเคนต์  ใช้อักษรย่อ UoK
หลังจากการเตรียมความพร้อมในเบื้องต้น สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่สองทรงตราพระราชบัญญัติจัดตั้งมหาวิทยาลัยขึ้นเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2508 มหาวิทยาลัยเริ่มรับนักศึกษาในภาคการศึกษาต้น (เดือนตุลาคม) ปีเดียวกันนั้นเอง พร้อมกันนั้นได้มีการแต่งตั้งเจ้าหญิงมารีนา ดัชเชสแห่งเคนต์ (Princess Marina, Duchess of Kent) เป็นนายกสภาคนแรกของมหาวิทยาลัย การดำเนินการของมหาวิทยาลัยจะแบ่งนักศึกษาออกเป็นคณะอาศัย (College) ซึ่งเป็นกลุ่มที่เปิดโอกาสให้นักศึกษาได้พักอาศัยด้วยกันและสามารถแลกเปลี่ยนความคิดแบบสหศาสตร์ร่วมกันได้ ถึงกระนั้นเมื่อรัฐบาลเปลี่ยนแปลงนโยบาย ก็ทำให้การรวมคณะอาศัยเป็นไปอย่างหลวม ๆ ปัจจุบันมหาวิทยาลัยมีคณะอาศัย 5 คณะ ได้แก่ ดาร์วิน เอเลียต เคนส์ รัทเทอร์ฟอร์ด และวูล์ฟ ทั้งหมดมีอนุสาสกประจำคณะคอยให้คำปรึกษา
ครั้นถึง พ.ศ. 2510 อาคารหลายแห่ถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อรองรับการขยายตัวของมหาวิทยาลัย จนต้องสร้างคร่อมอุโมงค์รถไฟสายแยกแคนเทอร์เบอรี-วิตสเตเบิล ซึ่งยุบเลิกไปแล้ว เนื่องจากอุโมงค์มีความไม่แข็งแรง ตลอดจนมีอาคารสูงทับ ทำให้อุโมงค์ถล่มลงในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2517 อาคารคอร์นวัลลิส (Cornwallis Building) ซึ่งอยู่ติดกันยุบตัวลงในอุโมงค์ จนมหาวิทยาลัยต้องขอรับเงินจากบริษัทประกันภัยมาทำลายตึกส่วนที่เสียหายและสร้างส่วนทดแทน หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าวมหาวิทยาลัยก็ยังคงสร้างสาธารณูปโภคต่าง ๆ หอพักปาร์กวูด และหอพักดาร์วิน ซึ่งเสร็จในปี พ.ศ. 2532
นอกเหนือจากที่ตั้งในเมืองแคนเทอร์เบอรีแล้ว มหาวิทยาลัยยังได้ขยายวิทยาเขตต่างอำเภอจำนวนหนึ่ง เช่น วิทยาเขตทันบริดจ์ (Tonbridge) ให้บริการการสอนด้านด้านการศึกษาต่อเนื่องสำหรับผู้ใหญ่ ทำให้มหาวิทยาลัยสามารถเข้าถึงผู้คนได้มากขึ้น นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยยังได้ร่วมมือกับมหาวิทยาลัยกรีนิช วิทยาลัยมิดเคนต์ และมหาวิทยาลัยแคนเทอร์เบอรีไครสต์เชิร์ช (Canterbury Christ Church University) จัดตั้งวิทยาเขตที่อำเภอเมดเวย์ (Medway)  รวมทั้งมหาวิทยาลัยเองก็มีวิทยาเขตที่กรุงบรัสเซลส์ ประเทศเบลเยี่ยม เปิดสอนด้านกฎหมายและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศอีกด้วย