stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดซีกีฮอร์

| จังหวัดซีกีฮอร์ |
| --- | --- |
จังหวัด
น้ำตกคัมบูกาไฮ
   ธง ตรา
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: กิตนางคาบีซายาอัน
ก่อตั้ง: 17 กันยายน ค.ศ. 1971
เมืองหลัก: ซีกีฮอร์
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Zaldy Villa (LP)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Mei Ling Quezon
 • Representative: Ramon Vicente Rocamora
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 337.49 ตร.กม. (130.31 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 79 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขามาลาบาโฮก): 628 เมตร (2,060 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 95,984 คน
 • อันดับ: 79 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 280 คน/ตร.กม. (740 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 29 จาก 81
 • เลือกตั้งได้: 68,988 คน (ค.ศ. 2,016)
เดมะนิม: Siquijodnon
เขตการปกครอง
 • นคร: 0
 • เทศบาล: 6
 • Districts: Lone district of Siquijor
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานฟิลิปปินส์)
รหัสไปรษณีย์: 6225–6230
PSGC: 076100000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)35
ระดับรายได้: ระดับที่ 5
ภูมิอากาศ: มรสุมเขตร้อน
เว็บไซต์: www.siquijor.gov.ph
จังหวัดซีกีฮอร์ (เซบัวโน: Lalawigan sa Siquijor, ฟิลิปปินส์: Lalawigan ng Siquijor) เป็นจังหวัดระดับที่ 5 ในภูมิภาคกิตนางคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักชื่อเดียวกันกับชื่อจังหวัด อยู่ใกล้กับเกาะเซบูทางทิศเหนือ เกาะเนโกรสทางทิศตะวันตก เกาะโบโฮลทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และใกล้กับเกาะมินดาเนาทางทิศใต้ ในยุคอาณานิคม ชาวสเปนเคยเรียกเกาะแห่งนี้ว่า เกาะแห่งไฟ จังหวัดแห่งนี้มีชื่อเสียงในด้านธรรมเนียมที่แปลกประหลาด ทำให้มีนักท่องเที่ยวมาเยี่ยมเยือนที่นี่มากขึ้นทุกปี
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว จังหวัดซีกีฮอร์ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Siquijor island - information
การท่องเที่ยวกาตาร์

| --- | --- |
Qatar Tourism Authority
สัญลักษณ์ของประเทศกาตาร์
ภาพรวมหน่วยงาน
ต้นสังกัดหน่วยงาน: รัฐกาตาร์
เว็บไซต์: https://www.visitqatar.qa
องค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวประเทศกาตาร์(อาหรับ: الهيئة العامة للسياحة, อังกฤษ: Qatar Tourism Authority) เป็นหนึ่งในหน่วยงานของรัฐบาลกาตาร์ซึ่งทำหน้าที่รับผิดชอบในการกำหนดและบริหารจัดการระเบียบ ข้อบังคับและกฎหมายต่าง ๆ ที่มีความเกี่ยวข้องกับการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวในประเทศกาตาร์  กระทรวงนี้ทำหน้าที่รับผิดชอบดูแลสิ่งดึงดูดใจทางการท่องเที่ยว และการอำนวยความสะดวกแก่นักท่องเที่ยวเพื่อขยายและเพิ่มความหลากหลายให้กับอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของประเทศกาตาร์ ตลอดจนสร้างบทบาทของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวให้ส่งผลต่อ GDP ของประเทศและเพื่อการเติบโตของประเทศในอนาคตและการพัฒนาทางสังคม
งานของ QTA  ถูกกำหนดทิศทางโดยยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวแห่งชาติ 2030 (QNTSS)   เผยแพร่เมื่อ เดือนกุมภาพันธ์ 2014 โดยเนื้อหาระบุถึงแผนพัฒนาของอุตสาหกรรมที่จะดำเนินการในอนาคต
การได้รับยกเว้นการตรวจลงตราวีซ่า

กลุ่มประเทศความร่วมมืออ่าวอาหรับ (บาห์เรน คูเวต โอมาน ซาอุดีอาระเบียและสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์) ไม่จำเป็นต้องใช้วีซ่าเพื่อเข้าประเทศกาตาร์
วีซ่าสำหรับเยี่ยมเยือน

รายชื่อ 34 ประเทศด้านล่างได้รับการยกเว้นการขอวีซ่าก่อนเข้าประเทศ และสามารถรับการยกเว้นวีซ่าได้เมื่อเดินทางมาถึงประเทศกาตาร์ การยกเว้นวีซ่ามีระยะเวลา 180 วัน ตั้งแต่วันที่ออกเอกสารและ แต่ผู้ถือสิทธิ์มีสิทธิ์อยู่ในประเทศกาตาร์เป็นเวลา 90 วัน ระหว่างทั้งการเดินทางแบบเที่ยวเดียวและหลายเที่ยว
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  1. ออสเตรีย 2. บาฮามาส 3. เบลเยียม 4. บัลกาเรีย 5. โครเอเชีย 6. ไซปรัส 7. สาธารณรัฐเช็ก 8. เดนมาร์ก 9. เอสโตเนีย 10. ฟินแลนด์ 11. ฝรั่งเศส 12. เยอรมนี |  13. กรีซ 14. ฮังการี 15. ไอซ์แลนด์ 16. อิตาลี 17. ลัตเวีย 18. ลีชเทินชไตน์ 19. ลิทัวเนีย 20. ลักเซมเบิร์ก 21. มาเลเซีย 22. มอลตา 23. เนเธอร์แลนด์ 24. นอร์เวย์ |  25. โปแลนด์ 26. โปรตุเกส 27. โรมาเนีย 28. เซเชลส์ 29. สโลวาเกีย 30. สโลวีเนีย 31. สเปน 32. สวีเดน 33. สวิตเซอร์แลนด์ 34. ตุรกี |
รายชื่อ 46 ประเทศด้านล่างได้รับการยกเว้นการขอวีซ่าก่อนเข้าประเทศ และสามารถรับการยกเว้นวีซ่าได้เมื่อเดินทางมาถึงประเทศกาตาร์ การยกเว้นวีซ่ามีระยะเวลา 30 วัน ตั้งแต่วันที่ออกเอกสารและ แต่ผู้ถือสิทธิ์มีสิทธิ์อยู่ในประเทศกาตาร์เป็นเวลา 30 วัน ระหว่างทั้งการเดินทางแบบเที่ยวเดียวและหลายเที่ยว และจะสามารถขยายความยกเว้นดังกล่าวต่อไปได้อีก 30 วัน
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  1. อันดอร์รา 2. อาร์เจนตินา 3. ออสเตรเลีย 4. อาเซอร์ไบจาน 5. เบลารุส 6. โบลิเวีย 7. บราซิล 8. บรูไน 9. แคนาดา 10. ชิลี 11. จีน 12. โคลอมเบีย 13. คอสตาริกา 14. คิวบา 15. เอกวาดอร์ 16. จอร์เจีย |  17. กายอานา 18. ฮ่องกง 19. อินเดีย 20. อินโดนีเซีย 21. ไอร์แลนด์ 22. ญี่ปุ่น 23. คาซัคสถาน 24. เลบานอน 25. มาซิโดเนีย 26. มัลดีฟส์ 27. เม็กซิโก 28. มอลโดวา 29. โมนาโก 30. นิวซีแลนด์ 31. ปานามา 32. ปารากวัย |  33. เปรู 34. รัสเซีย 35. ซานมารีโน 36. สิงคโปร์ 37. แอฟริกาใต้ 38. เกาหลีใต้ 39. ซูรินาม 40. ไทย 41. ยูเครน 42. สหราชอาณาจักร 43. สหรัฐอเมริกา 44. อุรุกวัย 45. นครรัฐวาติกัน 46. เวเนซุเอลา |
วีซ่าสำหรับนักท่องเที่ยวประเทศกาตาร์

นักท่องเที่ยวที่มายังประเทศกาตาร์ด้วยสายการบินใด ๆ ก็ตามสามารถขอวีซ่าท่องเที่ยวประเทศกาตาร์ทางออนไลน์ได้ โดยในการส่งคำขอของคุณ จำเป็นต้องดำเนินการดังนี้:
กรอกแบบฟอร์มออนไลน์ให้สมบูรณ์
อัปโหลดเอกสารที่จำเป็น (รวมถึงสแกนพาสปอร์ตและรูปถ่ายส่วนตัว)
เตรียมข้อมูลการจองสายการบิน
ชำระเงินออนไลน์โดยใช้บัตรเครดิตที่ถูกต้อง
นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาประเทศกาตาร์ด้วยสายการบินกาตาร์แอร์เวย์ (Qatar Airways), สามารถดำเนินการขอวีซ่านักท่องเที่ยวให้กับผู้โดยสารที่เดินทางและนักท่องเที่ยวที่ติดตามมาด้วยที่มีหมายเลขการจองเดียวกันได้
วีซ่าเดินทางผ่านประเทศกาตาร์

ผู้โดยสารทุกประเทศที่เดินทางผ่านประเทศกาตาร์ด้วยสายการบินกาตาร์แอร์เวย์ (Qatar Airways) มีสิทธิ์ได้รับยกเว้นวีซ่าผ่านทาง สูงสุด 96 ชม แต่อย่างไรก็ตาม มีข้อตกลงและเงื่อนไขบางประการ ดังนั้นข้อตกลงวีซ่าจึงอยู่ภายใต้ดุลยพินิจของกระทรวงมหาดไทยของประเทศกาตาร์ .
วีซ่าเยี่ยมเยือนสำหรับผู้พักอาศัยในกลุ่มประเทศความร่วมมืออ่าวอาหรับ

ผู้พักอาศัยในกลุ่มประเทศความร่วมมืออ่าวอาหรับ ผู้ที่ได้การรับรองทางด้านอาชีพพร้อมทั้งผู้ติดตาม สามารถขอรับวีซ่าเยี่ยมเยือนสำหรับผู้พักอาศัยในกลุ่มประเทศความร่วมมืออ่าวอาหรับ เมื่อมาถึงยังประเทศกาตาร์ได้ ในการขอรับวีซ่าแบบเข้าออกครั้งเดียวนั้นจะเสียค่าธรรมเนียมจำนวน 100 เรียลกาตาร์ (QAR) จ่ายด้วยบัตรเครดิต  ได้รับสิทธิ์ 30 วัน และมีสิทธิ์ต่ออายุเพิ่มได้สามเดือน นักท่องเที่ยวที่ต้องการขอรับประโยชน์จากวีซ่าประเภทนี้อาจถูกร้องขอให้แสดงเอกสารรับรองทางด้านอาชีพตั้งแต่เดินทางเข้าประเทศกาตาร์
แหล่งอ้างอิง

↑  "Strategy 2030". องค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวประเทศกาตาร์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-10-05. สืบค้นเมื่อ 2017-10-15.
↑  The Report: Qatar 2015. Oxford Business Group. 2015. ISBN 1910068276.
จังหวัดกาวบั่ง

| จังหวัดกาวบั่ง Tỉnh Cao Bằng |
| --- | --- |
จังหวัด

สมญา: ที่ราบสูง
ที่ตั้งของจังหวัดกาวบั่งในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 22°40′N 106°0′E﻿ / ﻿22.667°N 106.000°E﻿ / 22.667; 106.000
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
เมืองหลัก: กาวบั่ง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6,724.6 ตร.กม. (2,596.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 530,341 คน
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: ตั่ย หนุ่ง เย้า ม้ง ญวน ฮวา และซ้านจัย
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 26
รหัส ISO 3166: VN-04
เว็บไซต์: www.caobang.gov.vn
กาวบั่ง (เวียดนาม: Cao Bằng) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม มีพรมแดนติดกับจังหวัดห่าซาง จังหวัดเตวียนกวาง จังหวัดบั๊กกั่น และจังหวัดหลั่งเซิน ภายในประเทศเวียดนาม นอกจากนี้ยังมีพรมแดนระหว่างประเทศร่วมกันกับเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงของประเทศจีน จังหวัดครอบคลุมพื้นที่ 6,724.6 ตารางกิโลเมตร และใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 530,341 คน
เขตการปกครอง

จังหวัดกาวบั่งแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 12 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครกาวบั่ง | Cao Bằng | 73,549 |
| อำเภอกว๋างเวียน | Quảng Uyên | 38,078 |
| อำเภอเงวียนบิ่ญ | Nguyên Bình | 39,654 |
| อำเภอจ่าหลิญ | Trà Lĩnh | 21,746 |
| อำเภอจุ่งคั้ญ | Trùng Khánh | 48,955 |
| อำเภอถักอาน | Thạch An | 29,820 |
| อำเภอทงนง | Thông Nông | 23,884 |
| อำเภอบ๋าวเลิม | Bảo Lâm | 65,025 |
| อำเภอบ๋าวหลัก | Bảo Lạc | 54,420 |
| อำเภอฝุกฮหว่า | Phục Hoà | 22,852 |
| อำเภอหะลาง | Hạ Lang | 25,439 |
| อำเภอห่ากว๋าง | Hà Quảng | 34,157 |
| อำเภอฮหว่าอาน | Hoà An | 52,762 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการจังหวัดกาวบั่ง เก็บถาวร 2006-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
การก่อการกำเริบคอมมิวนิสต์ในประเทศมาเลเซีย (ค.ศ. 1968–1989)

การก่อการกำเริบคอมมิวนิสต์ในประเทศมาเลเซีย (อังกฤษ: Communist insurgency in Malaysia) หรือรู้จักกันว่า วิกฤตการณ์มาลายาครั้งที่สอง (อังกฤษ: Second Malayan Emergency; มลายู: Perang Insurgensi Melawan Pengganas Komunis หรือ Perang Insurgensi Komunis และ Darurat Kedua) เป็นการขัดกันทางอาวุธที่เกิดขึ้นในประเทศมาเลเซียตั้งแต่ปี ค.ศ. 1968 ถึง 1989 ที่เกี่ยวข้องกับพรรคคอมมิวนิสต์มลายา (MCP) และกองกำลังรักษาความปลอดภัยแห่งรัฐบาลกลางมาเลเซีย
หลังจากสิ้นสุดวิกฤตการณ์มาลายาในปี ค.ศ. 1960 กองทัพปลดปล่อยชนชาติมาลายาเชื้อสายจีนส่วนใหญ่, กองกำลังติดอาวุธของพรรคคอมมิวนิสต์มลายา ได้ถอยกลับไปที่ชายแดนมาเลเซีย-ไทย ซึ่งได้มีการจัดกลุ่มใหม่และฝึกสำหรับการโจมตีรัฐบาลมาเลเซียในอนาคต การก่อความไม่สงบเริ่มขึ้นเมื่อพรรคคอมมิวนิสต์มลายาเข้าโจมตีกองกำลังความมั่นคงในโกรฮ์–เบตง ทางตอนเหนือของมาเลเซียตะวันตก ในวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1968 ความขัดแย้งยังสอดคล้องกับความตึงเครียดที่เกิดขึ้นใหม่ระหว่างชาติพันธุ์มาเลย์กับจีนในมาเลเซียตะวันตกและสงครามเวียดนาม
ในขณะที่พรรคคอมมิวนิสต์มลายาได้รับการสนับสนุนอย่างจำกัดจากประเทศจีน การสนับสนุนนี้สิ้นสุดลงเมื่อกรุงกัวลาลัมเปอร์และปักกิ่งสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1974 ในปี ค.ศ. 1970 พรรคคอมมิวนิสต์มลายาประสบการแตกความสามัคคีซึ่งนำไปสู่การเกิดขึ้นของสองกลุ่มแยก ได้แก่ พรรคคอมมิวนิสต์แห่งมลายา–ลัทธิมากซ์-ลัทธิเลนิน (CPM–ML) และคณะปฏิวัติ (CPM–RF) แม้จะพยายามทำให้พรรคคอมมิวนิสต์มลายาดึงดูดความสนใจมาเลย์ก็ตาม ซึ่งองค์กรถูกครอบงำโดยกลุ่มเชื้อสายจีนตลอดสงคราม แทนที่จะประกาศ "สถานการณ์ฉุกเฉิน" อย่างที่อังกฤษเคยทำมาก่อน รัฐบาลมาเลเซียตอบโต้การก่อความไม่สงบด้วยการนำเสนอนโยบายหลายประการรวมถึงโครงการความมั่นคงและการพัฒนา (KESBAN), รูกุนเตตังกา (เพื่อนบ้านเฝ้าระวัง) และเหล่าเรลา (กลุ่มอาสาสมัครประชาชน)
การก่อความไม่สงบสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1989 เมื่อพรรคคอมมิวนิสต์มลายาได้ลงนามในข้อตกลงสันติภาพกับรัฐบาลมาเลเซียที่หาดใหญ่ในภาคใต้ของประเทศไทย สิ่งนี้ใกล้เคียงกับการล่มสลายของระบอบคอมมิวนิสต์กลุ่มตะวันออก นอกจากการต่อสู้บนคาบสมุทรมลายูแล้ว การก่อความไม่สงบของพรรคคอมมิวนิสต์อื่นก็เกิดขึ้นในรัฐซาราวักของมาเลเซียในเกาะบอร์เนียว ซึ่งได้รวมเข้าด้วยกันเป็นสหพันธรัฐมาเลเซียเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1963
ดูเพิ่ม

วิกฤตการณ์มาลายา
การก่อการกำเริบคอมมิวนิสต์ในประเทศไทย
พรรคคอมมิวนิสต์มลายา
บรรณานุกรม

Nazar Bin Talib (2005). Malaysia's Experience In War Against Communist Insurgency And Its Relevance To The Present Situation In Iraq (PDF) (วิทยานิพนธ์ Working Paper). Marine Corps University. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 June 2011. สืบค้นเมื่อ 6 January 2013.
Peng, Chin (2003). My Side of History. Singapore: Media Masters. ISBN 981-04-8693-6.
Navaratnam, A. (2001). The Spear and the Kerambit: The Exploits of VAT 69, Malaysia's Elite Fighting Force, 1968–1989. Kuala Lumpur: Utusan Publications and Distributions. ISBN 967-61-1196-1.
อ่านเพิ่ม

Central Intelligence Agency, OPI 122 (National Intelligence Council), Job 91R00884R, Box 5, NIE 54–1–76, Folder 17. Secret. Reproduced at "Doc. 302: National Intelligence Estimate 54–1–76: The Outlook for Malaysia". US Department of State: Office of the Historian. สืบค้นเมื่อ 8 January 2013.
Maidin, Rashid (2009). The Memoirs of Rashid Maidin: From Armed Struggle to Peace. Petaling Jaya, Selangor: Strategic Information and Research Development Centre. ISBN 978-983-3782-72-7.
Chan, Francis; Wong, Phyllis (16 September 2011). "Saga of communist insurgency in Sarawak". The Borneo Post. สืบค้นเมื่อ 10 January 2013.
Corbett, Robin (1986). Guerilla Warfare: from 1939 to the present day. London: Orbis Book Publishing Corporation. ISBN 0-85613-469-4.
Cheah Boon Kheng (2009). "The Communist Insurgency in Malaysia, 1948–90: Contesting the Nation-State and Social Change" (PDF). New Zealand Journal of Asian Studies. University of Auckland. 11 (1): 132–52. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 20 December 2019. สืบค้นเมื่อ 5 January 2013.
Sia, Andrew (29 November 2009). "Rise and Fall of Communism in Malaysia". The Star. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 4, 2011. สืบค้นเมื่อ 6 January 2013.
จังหวัดดาเวาโอกซีเดนตัล

| จังหวัดดาเวาโอกซีเดนตัล Lalawigan ng Davao Occidental (ฟิลิปปินส์) Province of Davao Occidental (อังกฤษ) |
| --- | --- |
จังหวัด

ที่ตั้งจังหวัดดาเวาโอกซีเดนตัลในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: ดาเบา
ก่อตั้ง: 28 ตุลาคม ค.ศ. 2013
เมืองหลัก: มาลีตา
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Claude Bautista
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Franklin Bautista
 • Representative: Lorna Bautista-Bandigan
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,163.45 ตร.กม. (835.31 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 57 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาลาตีอัน): 1,612 เมตร (5,289 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 316,342 คน
 • อันดับ: 65 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 150 คน/ตร.กม. (380 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 59 จาก 81
เขตการปกครอง
 • เทศบาล:  5  Don Marcelino   Jose Abad Santos   มาลีตา   Santa Maria   Sarangani  
 • บารังไกย์: 105
 • Districts: Lone District of Davao Occidental
เขตเวลา: UTC+8 (PHT)
ภาษา: ฟิลิปีโน Davawenyo อังกฤษ
เว็บไซต์: davaooccidental.gov.ph
ดาเวาโอกซีเดนตัล (ฟิลิปปินส์: Davao Occidental) หรือ คันลูรังดาเบา (Kanlurang Dabaw) เป็นจังหวัดลำดับที่ 81 ของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ในเขตดาเบา เกาะมินดาเนา เมืองศูนย์กลางคือเมืองมาลีตา ติดกับอ่าวดาเบาทางทิศตะวันออก และมีการใช้น่านน้ำทางทิศใต้ร่วมกับจังหวัดซูลาเวซีเหนือของประเทศอินโดนีเซีย
การเลือกตั้งครั้งแรกภายในจังหวัด เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 2016
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดดาเวาโอกซีเดนตัล
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดดาเวาโอกซีเดนตัล ที่โอเพินสตรีตแมป
Republic Act No. 10360: "Charter of the Province of Davao Occidental" เก็บถาวร 2013-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จังหวัดท้ายเงวียน

| จังหวัดท้ายเงวียน Tỉnh Thái Nguyên |
| --- | --- |
จังหวัด
แม่น้ำกงในเขตจังหวัดท้ายเงวียน
สมญา: ที่สูงอันยิ่งใหญ่
ที่ตั้งของจังหวัดท้ายเงวียน (สีแดง) ในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 21°40′N 105°50′E﻿ / ﻿21.667°N 105.833°E﻿ / 21.667; 105.833
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ตะวันออกเฉียงเหนือ
เมืองหลัก: ท้ายเงวียน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,534.45 ตร.กม. (1,364.66 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 1,286,751 คน
 • ความหนาแน่น: 360 คน/ตร.กม. (940 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม, ตั่ย, หนุ่ง, ซ้านสี่ว, ม้ง, ซ้านจัย, ฮวา, เย้า
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 280
รหัส ISO 3166: VN-69
เว็บไซต์: http://www.thainguyen.gov.vn/
ท้ายเงวียน (เวียดนาม: Thái Nguyên) เป็นจังหวัดหนึ่งทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในเขตภูเขาตอนในของประเทศ มีพื้นที่ 3,534.45 ตารางกิโลเมตร ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 1,286,751 คน จังหวัดท้ายเงวียนเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ 8 กลุ่ม แสดงให้เห็นถึงความหลากหลายทางชาติพันธุ์ของประชากรในจังหวัดนี้
ด้วยภูมิอากาศที่เอื้ออำนวยและความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรแร่ธาตุ จังหวัดท้ายเงวียนจึงมีศักยภาพที่ดีในการพัฒนาอุตสาหกรรมสำหรับนักลงทุนจากทั้งภายในและภายนอกประเทศ จังหวัดนี้ยังมีชื่อเสียงในฐานะศูนย์กลางการศึกษาที่สำคัญ เนื่องจากเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยต่าง ๆ จำนวน 21 แห่ง มากเป็นอันดับ 3 ของประเทศ นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมการผลิตชา โดยมีพื้นที่ปลูกชาประมาณ 16,000 เฮกตาร์ (เป็นรองเพียงจังหวัดเลิมด่ง) ซึ่งให้ผลผลิตประมาณ 100,000 ตันต่อปี และนำไปผลิตใบชาอบแห้งได้ประมาณ 25,000 ตันต่อปี ชาที่ผลิตจากจังหวัดนี้ถือว่าเป็นชาที่ดีที่สุดในเวียดนาม
เขตการปกครอง

จังหวัดท้ายเงวียนแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 2 นคร 1 เมือง และ 6 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครท้ายเงวียน | Thái Nguyên | 340,403 |
| นครซงกง | Sông Công | 69,382 |
| เมืองโฝเอียน | Phổ Yên | 196,378 |
| อำเภอด่งฮี้ | Đồng Hỷ | 92,421 |
| อำเภอดั่ยตื่อ | Đại Từ | 171,703 |
| อำเภอดิ่ญฮว้า | Định Hóa | 89,288 |
| อำเภอฟู้เลือง | Phú Lương | 102,292 |
| อำเภอฟู้บิ่ญ | Phú Bình | 156,804 |
| อำเภอหวอญาย | Võ Nhai | 68,080 |
งูเห่าอียิปต์

| งูเห่าอียิปต์ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes
วงศ์:: Elapidae
สกุล:: Naja
สกุลย่อย:: Uraeus
สปีชีส์:: N.  haje
ชื่อทวินาม
Naja haje (Linnaeus, 1758)


  สถานที่กระจายพันธุ์
ชื่อพ้อง
 Coluber haje Linnaeus, 1758  Vipera haje Daudin, 1803  Naja haje Merrem, 1820
งูเห่าอียิปต์ (อังกฤษ: Egyptian cobra; อาหรับ: كوبرا مصرية; ชื่อวิทยาศาสตร์: Naja haje) งูพิษประเภทงูเห่าชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae)
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อวิทยาศาสตร์ Naja haje คำว่า Naja ที่เป็นชื่อสกุลนั้น มาจากภาษาสันสกฤตอันเป็นภาษาในกลุ่มอินโด-ยูโรเปียน คือ คำว่า "นาคะ" (nāgá;  नाग) ซึ่งหมายถึง "งู" โดยคาโรลัส ลินเนียส และคำว่า haje ที่ใช้เป็นชื่อชนิดนั้น มาจากภาษาอาหรับคำว่า "เฮยา" (hayya; حية) หมายถึง "งูขนาดเล็ก" หรือตามคัมภีร์อัลกุรอานหมายถึง "งูพิษ"
ลักษณะและพฤติกรรม

งูเห่าอียิปต์ มีสีเทา-น้ำตาลและจะพัฒนาไปจนเกือบจะเป็นสีดำเมื่อแก่มากขึ้น งูในวัยอ่อนมีสีเหลืองเหมือนทรายโดยมีแถบลายสีดำบนคอ มีลักษณะเด่นคือ มีแม่เบี้ยที่บริเวณหัว มีหัวขนาดใหญ่ซึ่งหัวจะถูกกดลงด้วยจมูกที่กว้าง รอบคอจะมีแถบลายกว้าง ๆ คอสามารถมีขนาดกว้างได้ถึง 18 เซนติเมตร มีดวงตากลมโตสีดำ งูตัวผู้มีความยาวได้ถึง 1.5–2 เมตร ซึ่งใหญ่กว่างูตัวเมีย
งูเห่าอียิปต์ พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทวีปแอฟริกา ตั้งแต่แอฟริกาเหนือ จนถึงแอ่งคองโก ในแอฟริกากลาง, แอฟริกาตะวันออก และแอฟริกาตะวันตก พบได้ในเคนยาและแทนซาเนีย และคาบสมุทรอาหรับ
งูเห่าอียิปต์ เป็นสัตว์ที่ตื่นตัวและออกหากินในเวลากลางคืน เริ่มตั้งแต่เริ่มพลบค่ำ โดยทำรังในบริเวณกองดินหรือจอมปลวก หรือกระทั่งในท้องทุ่ง ด้วยความที่เป็นสัตว์เลือดเย็น จึงต้องอาบแดดเพื่อรับความอบอุ่นจากแสงแดดในบริเวณที่เป็นที่อยู่อาศัย เพื่อที่จะล่าถอยได้อย่างรวดเร็วเมื่อพบกับอันตราย โดยทั่วไปแล้ว งูเห่าอียิปต์เป็นสัตว์ที่ไม่จู่โจมผู้อื่นก่อนหากไม่ถูกรังควาญหรือยั่วยุก่อน เป็นสัตว์ที่กินสัตว์อื่นเป็นอาหาร เช่น สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ, สัตว์เลื้อยคลาน, สัตว์ปีกหรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบางชนิดขนาดเล็ก รวมถึงงูพิษด้วยกันบางชนิดด้วย
ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ งูตัวเมียจะวางไข่ประมาณ 8 ถึง 20 ฟอง โดยปกติจะวางไข่บนกองดินของจอมปลวก ระยะเวลาการกกไข่อยู่ที่ประมาณ 60 วัน ลูกงูที่เพิ่งออกมาจากไข่จะมีความยาว 20–35 เซนติเมตร และทำการลอกคราบหลังจาก 7 ถึง 12 วัน ลูกงูที่เพิ่งออกมาจากไข่จะเริ่มกินอาหารหลังจากลอกคราบ
ในวัฒนธรรม

งูเห่าอียิปต์ เป็นงูในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า จึงมีเขี้ยวพิษสองซี่ขนาดใหญ่ฝังตัวอยู่บริเวณด้นหน้าของปาก พร้อมกับในปากประกอบด้วยฟันแหลมคมและขากรรไกรที่แข็งแรง มีพิษร้ายแรงถึงแก่ชีวิต มีฤทธิ์ทำลายระบบประสาท โดยพิษจะโจมตีระบบประสาทส่วนกลาง โดยแผลที่โดนกัดจะมีสองรู การกัดของจะสร้างความเจ็บปวดเป็นอย่างมากแต่รอยกัดจะไม่แสดงถึงอาการบวมน้ำหรือเลือดออกอย่างรุนแรง
ในวัฒนธรรมของอียิปต์โบราณ งูเห่าอียิปต์เป็นสัญลักษณ์ของการเป็นเจ้าแผ่นดิน ดังจะเห็นรูปหัวงูเห่าแผ่แม่เบี้ยปรากฏบนมงกุฎของฟาโรห์ และเป็นสัตว์สัญลักษณ์ของเมเรตเซเกอร์ เทพีผู้ปกป้องหุบเขากษัตริย์ ที่มีพระเศียรเป็นรูปงูเห่าอียิปต์ และเชื่อกันว่า เป็นงูเห่าชนิดที่คลีโอพัตราใช้ฆ่าตัวตายอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Naja haje ที่วิกิสปีชีส์
จังหวัดตีโมกเลเต

| จังหวัดตีโมกเลเต |
| --- | --- |
จังหวัด
อ่าวโซโกด
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: ซีลางังคาบีซายาอัน
ก่อตั้ง: 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1959
เมืองหลัก: มาอาซีน
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Christopher Yap (PDP-Laban)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Jessica Marie Escaño-Pano (PDP-Laban)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,798.61 ตร.กม. (694.45 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 65 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขานาโคโลด): 948 เมตร (3,110 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 421,750 คน
 • อันดับ: 62 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 230 คน/ตร.กม. (610 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 40 จาก 81
เขตการปกครอง
 • นคร: 1 (มาอาซีน)
 • เทศบาล:  18  Anahawan   Bontoc   Hinunangan   Hinundayan   Libagon   Liloan   Limasawa   Macrohon   Malitbog   Padre Burgos   Pintuyan   Saint Bernard   San Francisco   San Juan   San Ricardo   Silago   Sogod   Tomas Oppus  
 • บารังไกย์: 500
 • Districts: Lone District of Southern Leyte
เขตเวลา: UTC+8 (PHT)
รหัสไปรษณีย์: 6600–6618
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)53
รหัส ISO 3166: PH
ภาษา: เซบัวโน (สำเนียงโบโฮล) ไบไบ Waray กินาบาลีอัน ตากาล็อก อังกฤษ
เว็บไซต์: www.southernleyte.gov.ph
จังหวัดตีโมกเลเต (เซบัวโน: Habagatang Leyte, ฟิลิปปินส์: Timog Leyte) เป็นจังหวัดในเขตซีลางังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือมาอาซีน ตีโมกเลเตเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเลเตก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งจังหวัดใหม่ ตีโมกเลเตมีพื้นที่ครอบคลุมถึงเกาะลีมาซาวา สถานที่ซึ่งเชื่อว่ากันว่าเป็นแหล่งกำเนิดโรมันคาทอลิกในฟิลิปปินส์ จังหวัดนี้มีประชากรน้อยเป็นอันดับที่สองของภูมิภาค โดยมีประชากร 421,750 คนในปี ค.ศ. 2015 ลักษณะทางภูมิศาสตร์ของจังหวัดตีโมกเลเตมักจะมีปัญหาอยู่บ่อยครั้ง อาทิ อุทกภัยจากแม่น้ำซูบังดากู และโคลนถล่ม ซึ่งโคลนถล่มครั้งที่ร้ายแรงที่สุดเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2006
จังหวัดตีโมกเลเตมีการขนส่งระหว่างเกาะที่ดี โดยมีเรือข้ามฟากเชื่อมต่อไปยังเมืองลีโลอันและจังหวัดซูรีเกาเดลนอร์เต ซึ่งตั้งอยู่บนเกาะมินดาเนา ตัวจังหวัดยังมีชื่อเสียงในด้านการผลิต เส้นใยอาบาคาอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว จังหวัดตีโมกเลเต จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดตีโมกเลเต
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดตีโมกเลเต ที่โอเพินสตรีตแมป
Local Governance Performance Management System เก็บถาวร 2016-04-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ
จังหวัดกว๋างนิญ

ระวังสับสนกับ จังหวัดกว๋างบิ่ญ
| จังหวัดกว๋างนิญ Tỉnh Quảng Ninh |
| --- | --- |
จังหวัด
อ่าวหะล็อง
สมญา: ความสงบที่มั่นคง
ที่ตั้งของจังหวัดกว๋างนิญในประเทศเวียดนาม (สีแดง)
พิกัด:  21°15′N 107°20′E﻿ / ﻿21.250°N 107.333°E﻿ / 21.250; 107.333
ประเทศ: เวียดนาม
ภูมิภาค: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
เมืองหลัก: หะล็อง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6,102.3 ตร.กม. (2,356.1 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 1,320,324 คน
ประชากรศาสตร์
 • ชาติพันธุ์: เวียดนาม, ตั่ย, เย้า, ซ้านจัย, ซ้านสี่ว, ฮวา
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสพื้นที่: 203
รหัส ISO 3166: VN-13
เว็บไซต์: quangninh.gov.vn
กว๋างนิญ (เวียดนาม: Quảng Ninh) เป็นจังหวัดริมชายฝั่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเวียดนาม เป็นที่ตั้งของแหล่งมรดกโลกอ่าวหะล็อง จังหวัดนี้มีเมืองหลักคือหะล็อง ร้อยละ 80 ของพื้นที่จังหวัดเป็นภูเขาที่มีดิน น้ำ และแร่ธาตุอุดมสมบูรณ์ ปริมาณถ่านหินส่วนใหญ่ของประเทศก็มาจากจังหวัดนี้ อ่าวหะล็องมีเกาะทั้งหมด 1,969 เกาะ แต่มีเพียง 989 เกาะเท่านั้นที่มีชื่อเรียก จังหวัดนี้มีเนื้อที่
6,102.4 ตารางกิโลเมตร ประชากร 1,320,324 คนใน ค.ศ. 2019
เขตการปกครอง

จังหวัดกว๋างนิญแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 นคร 2 เมือง และ 12 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครหะล็อง | Hạ Long | 270,054 |
| นครเกิ๋มฝา | Cẩm Phả | 190,232 |
| นครม้องก๊าย | Móng Cái | 108,553 |
| นครอวงบี๊ | Uông Bí | 120,982 |
| เมืองกว๋างเอียน | Quảng Yên | 145,920 |
| เมืองดงเจี่ยว | Đông Triều | 171,673 |
| อำเภอโกโต | Cô Tô | 6,285 |
| อำเภอเดิ่มห่า | Đầm Hà | 41,217 |
| อำเภอเตียนเอียน | Tiên Yên | 50,830 |
| อำเภอบาแจ๋ | Ba Chẽ | 22,103 |
| อำเภอบิ่ญเลียว | Bình Liêu | 31,637 |
| อำเภอเวินโด่น | Vân Đồn | 46,616 |
| อำเภอหายห่า | Hải Hà | 61,566 |
| อำเภอฮหว่าญโบ่ | Hoành Bồ | 52,656 |
ดูเพิ่ม

ทะเลจีนใต้