stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศิลปะเกี่ยวกับความตาย
สามัญวัฒนธรรมของการบรรจุ/ฝังศพ

บทความหลัก: การเก็บศพ
การฝังศพหรือบรรจุศพก็อาจจะเป็นภายใต้เนินทิวมิวลัส (Tumulus) หรือเนินดินหรือหินที่สร้างขึ้นเพื่อคลุมที่บรรจุศพของบุคคลสำคัญในหลายวัฒนธรรม หรืออาจจะบรรจุในโลงหิน หรือ โลงไม้ ถ้าเป็นมอโซเลียมก็จะเป็นสิ่งก่อสร้างที่ก่อสร้างโดยเฉพาะสำหรับเป็นที่บรรจุศพ แผ่นสตีลี (Stele) จะเป็นแผ่นหินที่เป็นที่หมายที่บรรจุหรือฝังศพที่ในปัจจุบันคือแผ่นหินสลักชื่อผู้ตาย (gravestone)  การฝังในเรือเป็นประเพณีที่นิยมทำกันในชุมชนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ตามฝั่งทะเลในยุโรป ขณะที่การฝังในรถม้านิยมทำกันโดยทั่วไปในยูเรเชีย สุสานใต้ดินเช่นตัวอย่างที่มีชื่อเสียงคือสุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม and สุสานใต้ดินแห่งโคมเอลโชคาฟาเป็นสุสานใต้ดินที่เชื่อมต่อกันด้วยทางเดิน ส่วนการฝังเป็นกลุ่มขนาดใหญ่เหนือดินเรียกว่าเนินเก็บศพ (necropolis) ส่วนอนุสาวรีย์ผู้ตาย (Cenotaph) ก็จะเป็นเพียงอนุสาวรีย์ที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ระลึกถึงผู้ตายโดยไม่มีร่างของผู้ตาย
สิ่งที่เกี่ยวข้องกับการทำศพก็ได้แก่ภาพเหมือนบรรพบุรุษที่นิยมกันในวัฒนธรรมต่างๆ ตั้งแต่โรมันโบราณไปจนถึงจีน ที่จะเก็บรักษาไว้ในบ้านของลูกหลานของผู้ตายแทนที่จะนำไปฝัง
ประวัติ > สมัยก่อนประวัติศาสตร์

วิธีการทำศพที่เก่าแก่ที่สุดตามหลักฐานทางโบราณคดีคือการก่อสร้างที่ฝังศพ โครงสร้างหิน (Megalith) ขนาดใหญ่ส่วนใหญ่แรกที่สุดสร้างห่างกันเพียงในช่วงไม่กี่ร้อยปีแต่กระนั้นก็ยังแสดงลักษณะรูปทรงที่แตกต่างกันออกไปมากและมีวัตถุประสงค์ที่ต่างกันไป โครงสร้างหินในคาบสมุทรไอบีเรียมีหลุมศพที่เมื่อตรวจสอบด้วยการเปล่งแสงความร้อน (Thermoluminescence) แล้วก็พบว่ามีอายุราว 4510 ปีก่อนคริสต์ศักราช ขณะที่ฝังศพบางแห่งเช่นที่ วงหินคาร์ยัคในบริตานีมีอายุราว 5000 ปีก่อนคริสต์ศักราช   คุณค่าทางด้านการเป็นอนุสรณ์แก่ผู้ตายของการสร้างโครงสร้างหินจะเห็นได้จากการสร้างที่เมื่อเวลาผ่านไปเนินก็จะสูงขึ้น และการก่อสร้างที่ตั้งแต่ต้นแล้วมีวัตถุประสงค์ที่จะให้เป็นงานชิ้นใหญ่ที่มีความสำคัญ วัตถุประสงค์ดังกล่าวสามารถทำได้โดยการสร้างที่บรรจุศพสำหรับผู้ใดผู้หนึ่งแต่เพียงผู้เดียว และล้อมรอบด้วยคูคันและทางระบายน้ำอันซับซ้อน การบรรจุศพบนดินอยู่บนพื้นฐานของความต้องการที่จะเป็นสถานที่สำหรับทำการสักการะร่วมกันโดยหมู่ชนที่เกี่ยวข้องกับการสักการะบรรพบุรุษ ซึ่งเป็นประเพณีที่เกิดขึ้นในหมู่ชนที่มีความก้าวหน้าทางการตั้งถิ่นฐานเป็นที่เป็นทาง และทำการเลี้ยงปศุสัตว์ และมีระบบความสัมพันธ์ทางสังคมที่ซับซ้อนขึ้น
เมื่อมาถึงสังคมของยุคหินและยุคสัมริดก็มีการฝังศพหรือบรรจุศพด้วยวิธีต่างๆ ที่รวมทั้งการสร้างเนินทิวมิวลัส และ เพิงหินขนาดใหญ่ ที่มักจะมีเครื่องปั้นดินเผาเป็นองค์ประกอบ ในยูเรเชียก็จะมีการสร้างเพิงหินที่ทำเป็นห้องบรรจุศพที่เดิมคลุมด้วยดินที่เดิมมีลักษณะเป็นเนิน แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไปดินและหินที่ใช้ก็จะถูกกัดกร่อนจนเหลือแต่โครงร่างที่ดูเหมือนเพิงตั้งอยู่เท่านั้น หินที่ใช้ในการก่อสร้างก็อาจจะมีการแกะสลักเป็นลวดลายเรขาคณิต (ลายสลักหิน) เช่น ลายถ้วยและวงแหวน (Cup and ring mark) นอกจากนั้นก็ยังมีการสร้างที่ฝังศพเป็นกลุ่ม ซึ่งยังคงยากต่อการเข้าใจถึงความหมาย การบรรจุศพโดยการใช้โกศ ที่บรรจุเฉพาะกระดูกภายในภาชนะที่ทำด้วยเครื่องปั้นดินเผาทั้งในที่เก็บศพอันหรูหราหรือเพียงลำพังก็เป็นที่แพร่หลายโดยทั่วไป และไม่จำกัดอยู่แต่เฉพาะในอารยธรรมเอิร์นฟิลด์ หรือในยูเรเชียเท่านั้น
ประวัติ > อียิปต์โบราณ

ศิลปะเกี่ยวกับความตายของอียิปต์มีความสัมพันธ์โดยตรงเกี่ยวกับความเชื่อในเรื่องชีวิตที่ยังคงดำเนินต่อไปหลังจากที่ตายไปแล้ว และการที่จะช่วยให้การเดินทางจากโลกนี้ไปยังโลกหน้าทำได้สำเร็จก็จะต้องรักษารูปลักษณ์และสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ของผู้ตายเอาไว้ หุบเขากษัตริย์ได้รับการสร้างขึ้นให้เป็นเนินสำหรับผู้ตาย (necropolis) สำหรับฟาโรห์และชนชั้นสูงตั้งแต่ราว 1500 ปีก่อนคริสต์ศักราช ต่อมาความสำคัญก็ได้ย้ายไปที่เนินธีบ (Theban Necropolis) ซึ่งเป็นที่ตั้งของมรณสถาน (Mortuary temple) และสุสานมาสตาบา ภาพเหมือนผู้ตายเริ่มพบกันตั้งแต่สมัยแรก แต่ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันว่าเป็นภาพเหมือนของอียิปต์โบราณจริงหรือไม่ จุดประสงค์ของการบรรจุศพก็เพื่อเฉลิมฉลองชีวิตของเจ้าของที่บรรจุศพ ให้สิ่งของที่จำเป็นต่อชีวิตหลังจากที่ตายไปแล้ว บรรยายพิธีฝัง และ สร้างสิ่งแวดล้อมที่เหมาะสำหรับการเกิดใหม่ของเจ้าของที่บรรจุศพ การทำศพของชาวอียิปต์ได้รับการจารึกไว้ในเอกสารเกี่ยวกับการศพที่อธิบายถึงวัตถุประสงค์ของประเพณีการฝังศพ นอกจากนั้นก็ยังมีการบรรจุศพโดยการอนุรักษ์เป็นมัมมี่เอาไว้ภายในโลงหลายชั้นพร้อมด้วยการรักษาอวัยวะภายในไว้ในผอบที่ตั้งไว้ไม่ไกลนัก
ผู้ที่มีฐานะต่ำต้อยกว่าก็จะสร้างศิลปะเกี่ยวกับความตายที่ใช้กันทั่วไป ที่รวมทั้งรูปปั้นชับตีผู้ที่จะเป็นผู้ทำงานที่ต้องการแทนผู้ตาย, หุ่นบีเติล และหนังสือมรณีที่เชื่อกันว่าจะช่วยพิทักษ์ตนเองได้เมื่อเสียชีวิตไปแล้ว ระหว่างราชอาณาจักรอียิปต์กลางก็เริ่มมีการใช้หุ่นดินเหนียวหรือไม้ขนาดเล็กที่จัดเป็นฉากชีวิตประจำวัน เพื่อไปดำเนินต่อไปเมื่อเสียชีวิตไปแล้ว
ดูเพิ่ม

ความตาย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศิลปะเกี่ยวกับความตาย
Islamic tombs and shrines, from the United States Naval academy
Handbook for identification and repair of monuments
เพิงหินพูบนาบรอนในไอร์แลนด์คลุมผู้ตายอย่างน้อย 22 คนจากสมัยหิน
เพิงหินกลันเทนที่เคาน์ตีคอร์คในไอร์แลนด์
หน้ากากผู้ตายเซอรามิคแบบอียิปต์
นีแกลส เปนต์เนอร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เปนต์เนอร์ขณะเล่นให้กับว็อลฟส์บวร์คพบกับอาร์เซนอล สโมสรเก่า ในรายการเอมิเรตส์คัพ 2015 ที่สนามเอมิเรตส์สเตเดียม
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  นีแกลส เปนต์เนอร์ (Nicklas Bendtner)
วันเกิด:   (1988-01-16) 16 มกราคม ค.ศ. 1988 (36 ปี)
สถานที่เกิด:  โคเปนเฮเกน, เดนมาร์ก
ส่วนสูง:  1.95 เมตร (6 ฟุต 5 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  นอตทิงแฮมฟอเรสต์
หมายเลข:  14
สโมสรเยาวชน
1992–1998:  Tårnby Boldklub
1998–2004:  Kjøbenhavns Boldklub
2004–2005:  อาร์เซนอล
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2005–2014 |  อาร์เซนอล |  106 |  (24) |
| 2006–2007 |  → เบอร์มิงแฮมซิตี (ยืม) |  42 |  (11) |
| 2011–2012 |  → ซันเดอร์แลนด์ (ยืม) |  28 |  (8) |
| 2012–2013 |  → ยูเวนตุส (ยืม) |  9 |  (0) |
| 2014–2016 |  ว็อลฟส์บวร์ค |  31 |  (3) |
| 2016– |  นอตทิงแฮมฟอเรสต์ |  0 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2004 |  เดนมาร์ก U16 |  3 |  (3) |
| 2004–2005 |  เดนมาร์ก U17 |  15 |  (6) |
| 2006 |  เดนมาร์ก U19 |  2 |  (1) |
| 2006 |  เดนมาร์ก U21 |  4 |  (2) |
| 2006– |  เดนมาร์ก |  72 |  (29) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 16:45, 31 สิงหาคม 2012 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 17 มิถุนายน 2012
นีแกลส เปนต์เนอร์ (เดนมาร์ก: Nicklas Bendtner; เกิด 16 มกราคม ค.ศ. 1988 ที่กรุงโคเปนเฮเกน) เป็นนักฟุตบอลชาวเดนมาร์ก เจ้าของฉายา "ลอร์ด"  เป็นนักฟุตบอลทีมชาติเดนมาร์ก และเป็นอดีตกองหน้าของอาร์เซนอล และว็อลฟส์บวร์ค ปัจจุบันเป็นผู้เล่นของนอตทิงแฮมฟอเรสต์ ในเดอะแชมเปียนชิป
ในฤดูกาล 2014–15 ทางอาร์เซนอลไม่ต่อสัญญาให้เปนต์เนอร์  และในที่สุดได้ย้ายไปสังกัดว็อลฟส์บวร์ค ในบุนเดิสลีกาของเยอรมนี โดยผ่านการเล่นให้กับอาร์เซนอลทั้งหมดทุกรายการ 108 นัด เป็นระยะเวลานาน 9 ปี
ในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 2016 ว็อลฟส์บวร์คประกาศว่าได้ยกเลิกสัญญากับเปนต์เนอร์ที่จะหมดในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 พร้อมมีผลบังคับใช้ทันที หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายได้ตกลงยกเลิกสัญญาเนื่องจากเปนต์เนอร์มีปัญหาด้านความประพฤติ โดยรวมเล่นให้กับว็อลฟส์บวร์คทั้งหมด 47 นัดยิงได้ 9 ประตู
ต่อมาในต้นเดือนกันยายน ปีเดียวกัน หลังจากไร้สังกัดมาหลายเดือน เปนต์เนอร์ก็ได้ย้ายมาสู่นอตทิงแฮมฟอเรสต์ ในระดับเดอะแชมเปียนชิป ของอังกฤษ เป็นระยะเวลา 2 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

Nicklas Bendtner's official website เก็บถาวร 2012-05-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Nicklas Bendtner's profile เก็บถาวร 2014-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Arsenal.com
Danish national team profile เก็บถาวร 2010-07-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน DBU.dk
PFA profile เก็บถาวร 2011-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Give Me Football
สถิติของ Nicklas Bendtner ที่ Soccerbase
โทนี จัดต์

โทนี จัดต์
ข้อมูลอย่างเป็นทางการ
ความทรงจำ
:
โทนี โรเบิร์ต จัดต์ (/dʒʌt/ jut; 2 มกราคม ค.ศ. 1948 – 6 สิงหาคม ค.ศ. 2010) เป็นนักประวัติศาสตร์อเมริกัน-อังกฤษ, ผู้เขียนเรียงความ และอาจารย์มหาวิทยาลัย มีความเชี่ยวชาญประวัติศาสตร์ยุโรป จัดต์ย้ายไปอยู่ที่กรุงนิวยอร์ก และดำรงตำแหน่งอาจารย์วิชายุโรปศึกษาที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก ร่วมกับเอริช มาเรีย เรอมาร์ค
บรรณานุกรม > หนังสือที่เขียน

Judt, Tony (1976). La reconstruction du parti socialiste : 1921-1926. Presses de la Fondation nationale des sciences politique.
Judt, Tony (1979). Socialism in Provence 1871-1914: A Study in the Origins of the Modern French Left. Cambridge University Press. ISBN 0-521-22172-2.
Judt, Tony (1989). Resistance and Revolution in Mediterranean Europe 1939-1948. Routledge. ISBN 0-415-01580-4.
Judt, Tony (1990). Marxism and the French Left: Studies on Labour and Politics in France 1830-1982. Clarendon. ISBN 0-19-821578-9.
Judt, Tony (1992). Past Imperfect: French Intellectuals, 1944-1956. University of California Press. ISBN 0-520-07921-3.
Judt, Tony (1996). A Grand Illusion?: An Essay on Europe. Douglas & McIntyre. ISBN 0-8090-5093-5.
Judt, Tony (1998). The Burden of Responsibility: Blum, Camus, Aron, and the French Twentieth Century. University of Chicago Press. ISBN 0-226-41418-3.
Deák, István; Gross, Jan T.; Judt, Tony (2000). The Politics of Retribution in Europe: World War II and its Aftermath. Princeton University Press. ISBN 1-4039-6393-2.
Judt, Tony & Lacorne, Denis (2004). Language, Nation, and State: Identity Politics In A Multilingual Age. Palgrave. ISBN 1-4039-6393-2.
Judt, Tony (2005). Postwar: A History of Europe Since 1945. Penguin Press. ISBN 1-59420-065-3.
Judt, Tony & Lacorne, Denis (2005). With Us or Against Us : Studies in Global Anti-Americanism. Palgrave. ISBN 0-230-60226-6.
Judt, Tony (2008). Reappraisals: Reflections on the Forgotten Twentieth Century. Penguin Press. ISBN 1-59420-136-6.
Judt, Tony (2010). Ill Fares the Land. Penguin Press. ISBN 1-59420-276-1.
Judt, Tony (2010). The Memory Chalet. London: William Heinemann. ISBN 978-0-434-02096-6.
Judt, Tony; Snyder, Timothy (2012). Thinking the Twentieth Century. London: Penguin Press. ISBN 978-1-59420-323-7.
Judt, Tony (January 22, 2015). When the Facts Change: Essays, 1995-2010. Penguin Press. p. 400. ISBN 1594206007.
ซันจญ์

ชื่อที่นักภูมิศาสตร์มุสลิมสมัยกลางใช้เรียกพื้นที่แอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้
ชายฝั่งสวาฮีลี
พื้นที่ที่ชาวบันตูอาศัยอยู่
ซันจญ์ (อาหรับ: زَنْج, คำคุณศัพท์: زنجي, ซันญี; จาก เปอร์เซีย: زنگ, อักษรโรมัน: Zang) เป็นชื่อที่นักภูมิศาสตร์มุสลิมสมัยกลางใช้เรียกทั้งบริเวณแอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้ (ส่วนใหญ่คือชายฝั่งสวาฮีลี) และผู้อยู่อาศัยชาวบันตู ศัพท์นี้ยังเป็นต้นตอของชื่อสถานที่แซนซิบาร์ ("ชายฝั่งซันญี") กับทะเลซันจญ์
รูปแปลงภาษาละติน ซินกีนุม (Zingium) ทำหน้าที่เป็นชื่อเก่าของพื้นที่ชายฝั่งประเทศเคนยาและแทนซาเนียในปัจจุบันที่แอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้ สถาปัตยกรรมของที่ตั้งถิ่นฐานในเมืองเชิงพาณิชย์เหล่านี้ในปัจจุบันเป็นหัวข้อการศึกษาสำหรับการผังเมือง พื้นที่ชายฝั่งจากพื้นที่แนวหลังที่ถูกพิชิต จนถึงโลกมหาสมุทรอินเดียเป็นแหล่งที่มาของงาสัตว์ ทองคำ และทาสมาหลายศตวรรษ
ศัพทมูลวิทยา

ซันจญ์ ในภาษาอาหรับหมายถึง "ประเทศคนผิวดำ" คำทับศัพท์แบบอื่น ๆ ได้แก่ Zenj, Zinj และ Zang Anthony Christie โต้แย้งว่าคำว่า zanj หรือ zang อาจไม่ได้มีต้นตอจากภาษาอาหรับ มีการบันทึกรูปภาษาจีน (僧祇 sēngqí) เร็วสุดถึง ค.ศ. 607 Christie โต้แย้งว่าคำนี้มีต้นตอจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ศัพท์ภาษาชวา jenggi หมายถึงชาวแอฟริกา โดยเฉพาะชาวแซนซิบาร์
เป็นที่รู้กันว่ากลุ่มชนออสโตรนีเซียเดินทางมาถึงมาดากัสการ์ประมาณ ค.ศ. 50–500 เนื่องจากเส้นทางที่เป็นไปได้เส้นทางหนึ่งคือกลุ่มชนออสโตรนีเซียจากอินโดนีเซียเดินทางข้ามมหาสมุทรอินเดียโดยตรงจากเกาะชวาถึงเกาะมาดากัสการ์ มีแนวโน้มว่าพวกเขาเดินทางผ่านมัลดีฟส์ที่หลักฐานแบบแปลนเรืออินโดนีเซียเก่าและเทคโนโลยีการประมงยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน
การแบ่งชายฝั่งแอฟริกาตะวันออก

นักภูมิศาสตร์ในอดีตแบ่งพื้นที่ชายฝั่งตะวันออกของแอฟริกาออกเป็นหลายภูมิภาคตามผู้อยู่อาศัยในแต่ละบริเวณ ข้อมูลอาหรับและจีนระบุถึงพื้นที่ทั่วไปที่ตั้งอยู่ทางใต้ของสามภูมิภาค ได้แก่ มิศร์ (อียิปต์), อัลฮะบะชะฮ์ (อะบิสซีเนีย) และบาร์บารา (โซมาเลีย) เป็น Zanj
ซันจญ์ตั้งอยู่ในแอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้และเป็นบริเวณที่มีกลุ่มชน Zanj ที่พูดภาษาบันตูอาศัยอยู่ พื้นที่หลักในการครอบครองของ Zanj ทอดยาวมาจากดินแดนทางใต้ของ Ras Kamboni ในปัจจุบันจนถึงเกาะเพมบาในแทนซาเนีย ทางใต้ของเพมบาคือที่ตั้งของซูฟาลาในบริเวณที่ปัจจุบันอยู่ในประเทศโมซัมบิก บริเวณที่ห่างไกลจากซูฟาลาคือดินแดนซ่อนเร้นวากวากที่อยู่ในโมซัมบิกเช่นกัน อัลมัสอูดี นักประวัติศาสตร์และนักภูมิศาสตร์ชาวอาหรับในคริสต์ศตวรรษที่ 10 กล่าวถึงซูฟาลาเป็นขอบเขตที่ไกลที่สุดของชาว Zanj และกล่าวถึงตำแหน่งกษัตริย์ในบริเวณนั้นด้วยศัพท์ภาษาบันตูว่า Mfalme
การกบฏซันจญ์

การกบฏซันจญ์เป็นชุดการก่อกำเริบที่เกิดขึ้นในช่วง ค.ศ. 869 ถึง 883 ใกล้นครบัสราในประเทศอิรักในปัจจุบัน ชาวซันจญ์หลายคนถูกนำมาเป็นทาสทหาร แต่หลายคนได้รับอิสรภาพและเลือกที่จะอยู่ในอิรักในฐานะคนเสรีและทำให้อิรักเป็นบ้านของตนเองร่วมกับชาวอาหรับที่ลุ่ม
M. A. Shaban อธิบายว่าการกบฏซันจญ์ไม่ใช่การก่อกบฏทาส แต่เป็นการก่อกบฏชาวอาหรับที่ได้รับการสนับสนุนจากผู้อพยพชาวแอฟริกาตะวันออกในอิรัก
แหล่งข้อมูลอื่น

African Revolts เก็บถาวร 2012-01-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Map of Tanganyika and Zanzibar in 1886 showing Zanj
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  İslâm Ansiklopedisi
ตราแผ่นดินของแคนาดา

| ตราแผ่นดินของแคนาดา |
| --- | --- |

ตราอาร์มรุ่นต่าง ๆ
ตราอาร์มย่อแห่งแคนาดา
รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: พระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ในฐานะพระประมุขสูงสุดแห่งแคนาดา
เริ่มใช้: พ.ศ. 2411 (ประกาศใช้ครั้งแรก) 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2464 (ประกาศใช้แบบตราปัจจุบัน)
เครื่องยอด: สิงห์ยืนหันหน้าสวมมงกุฎอิมพีเรียลสเตทบนหัวและยืนบนแพรประดับสีแดง-ขาว เหนือชุดเกราะนักรบส่วนศีรษะ เหนือมงกุฎแห่งแคนาดา.
แพรประดับ: ช่อเมเปิลสีแดง-ขาวและเออร์มิน
โล่: ช่องที่ 1 ช่องมุมบนซ้าย รูปสิงโตอังกฤษโบราณสีเหลือง 3 ตัวบนพื้นสีแดง แทนอังกฤษ  ช่องที่ 2 ช่องมุมบนขวา รูปสิงโตสกอตโบราณสีแดงในกรอบขอบลายสกอตสีแดงบนพื้นเหลือง แทนสกอต  ช่องที่ 3 ช่องกลางซ้าย รูปฮาร์พเกลลิคสีทองบนพื้นนำเงิน แทนไอร์แลนด์  ช่องที่ 4 ช่องกลางขวา รูปสัญลักษณ์ดอกลิลลีสีทอง 3 ดอกบนพื้นนำเงิน แทนฝรั่งเศส  ช่องที่ 5 ช่องล่างสุด รูปใบเมเปิ้ล 3 ใบใน 1 กิ่งบนพื้นสีขาว แทนแคนาดา
ประคองข้าง: สิงห์สีทอง ถือธงยูเนียนแจ็ก และยูนิคอร์นสีเงิน ถือธงดอกเฟลอร์เดอลีส์.
ฐานรองข้าง: กุหลาบ (กุหลาบทิวดอร์, กุหลาบขาวแห่งยอร์ก, กุหลาบแดงแห่งแลงคาสเตอร์), แชมร็อค และ ซิสเซิล.
คำขวัญ: ละติน: A Mari usque ad Mare (จากทะเลสู่ทะเล)
อิสริยาภรณ์: แพรริบบิ้นเครื่องราชอิสริยาภรณ์แคนาดา ภายในจารึกว่าละติน: Desiderantes Meliorem Patriam "they desire a better country."
การใช้: รัฐบาลแคนาดา ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร 
ตราแผ่นดินของแคนาดา (มีชื่อเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า ตราอาร์มแห่งแคนาดา หรือมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า ตราแผ่นดินของแคนาดา ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร) และ ใช้เป็นตราประจำพระประมุขสูงสุดแห่งแคนาดา ประกาศใช้อย่างเป็นทางการครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2411 โดยได้รับแรงบันดาลใจจากการออกแบบตราจากตราแผ่นดินของสหราชอาณาจักร พร้อมกับมีการปรับแก้ไขลักษณะบางอย่างของตราให้เหมาะสม
ประวัติ > ศควรรษที่ 19

ยุคแรกใช้ในช่วงปี พ.ศ. 2411-2464 เดิมตราแผ่นดินแบ่งเป็นโล่ 4 ช่อง เพื่อแสดงถึงจังหวัดทั้ง 4 คือ ออนตาริโอ ควิเบก โนวาสโกเชีย นิวบรันส์วิก แต่ละจังหวัดมีตราประจำจังหวัดคือ
ช่องที่ 1 ช่องมุมบนซ้าย  ออนตาริโอ รูปกากบาทเซนต์จอร์จสีแดงด้านบนโล่ และใบเมเปิลสีเหลือง3ใบใน1กิ่งบนพื้นโล่สีเขียว
ช่องที่ 2 ช่องมุมบนขวา ควิเบก รูปกากบาทเซนต์จอร์จสีขาวบนพื้นนำเงิน แต่ละช่องมีรูปสัญลักษณ์ดอกลิลลีสีขาววางตรงกลางช่อง
ช่องที่ 3 ช่องมุมล่างซ้าย โนวาสโกเชีย รูปกากบาทเซนต์แอนดรูว์สีน้าเงินบนพื้นขาว ตรงกลางกากบาทมีโล่รูปสิงโตสกอตโบราณสีแดงในกรอบขอบลายสกอตสีแดงบนพื้นเหลือง แทนสกอต
ช่องที่ 4 ช่องมุมล่างขวา  นิวบรันส์วิก รูปสิงโตอังกฤษโบราณสีเหลืองตัวเดียวบนพื้นสีแดงด้านบนโล่ และมีรูปเรือใบโบราณที่แล่นในทะเลบนพื้นท้องฟ้าสีเหลือง
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| พ.ศ. 2411-2413 | พ.ศ. 2413-2416 | พ.ศ. 2416-2439 | พ.ศ. 2439-2450 | พ.ศ. 2450-2464 |
ประวัติ > ศควรรษที่ 20

ในช่วง พ.ศ. 2464-2537 ได้เปลี่ยนตราใหม่เป็นตราอาร์มแบ่งเป็น 5 ช่อง ซึ่งแต่ละช่องมีความหมายดังนี้คือ
ช่องที่ 1 ช่องมุมบนซ้าย รูปสิงโตอังกฤษโบราณสีเหลือง 3 ตัวบนพื้นสีแดง แทนอังกฤษ
ช่องที่ 2 ช่องมุมบนขวา รูปสิงโตสกอตโบราณสีแดงในกรอบขอบลายสกอตสีแดงบนพื้นเหลือง แทนสกอต
ช่องที่ 3 ช่องกลางซ้าย รูปฮาร์พเกลลิคสีทองบนพื้นนำเงิน แทนไอร์แลนด์
ช่องที่ 4 ช่องกลางขวา รูปสัญลักษณ์ดอกลิลลีสีทอง 3 ดอกบนพื้นนำเงิน แทนฝรั่งเศส
ช่องที่ 5 ช่องล่างสุด รูปใบเมเปิ้ล 3 ใบใน 1 กิ่งบนพื้นสีขาว แทนแคนาดา แต่รูปแบบใบเมเปิลที่ใช้มีการเปลี่ยนแปลง 2 ครั้ง คือ ใน พ.ศ. 2465-2500 ใช้รูปใบเมเปิ้ลเป็นใบสีเขียว ต่อมาเปลี่ยนเป็นใบเมเปิ้ลเป็นใบสีแดงในช่วง พ.ศ. 2500-2537
ตราแผ่นดินของแคนาดาที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ เริ่มใช้มาตั้ง พ.ศ. 2537
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| ตราแผ่นดินแคนาดา พ.ศ. 2448 | ตราแผ่นดินแคนาดา พ.ศ. 2464-2500 | ตราแผ่นดินแคนาดา พ.ศ. 2500-2537 | ตราแผ่นดินแคนาดา พ.ศ. 2537 |
ความหมาย

| ราส่วนประกอบ | รายละเอียด | รูปภาพ |
| --- | --- | --- |
| มงกุฎราชาภิเษก | แบบมงกุฎราชาภิเษกที่ใช้เป็นเครื่องหมายยศนายทหาร (นายพัน และ นายพล) มงกุฎทิวดอร์ ที่ใช้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1902  เปลี่ยนเป็นมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ด ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1953 ในรัชสมัย สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ใช้เป็นสัญลักษณ์ปรากฏในตราสัญลักษณ์ ตราอาร์ม และ ตราราชการอื่นๆ. |  |
| เครื่องยอด | สิงโตสวมมงกุฎถือในเมเปิ้ลสีแดงบนยืนบนแพรประดับสีแดง-ขาว, ตราดังกล่าวนี้ใช้เป็นตราราชการของ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งแคนาดา. โดยปรากฎบนธงประจำตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์.  |  |
| แพรประดับ | ชุดเกราะนักรบส่วนศีรษะ ประกอบแพรประดับช่อเมเปิลสีแดง-ขาว และ เออร์มิน.  |  |
| โล่กลาง | ช่องที่ 1 ช่องมุมบนซ้าย รูปสิงโตอังกฤษโบราณสีเหลือง 3 ตัวบนพื้นสีแดง แทนอังกฤษ   ช่องที่ 2 ช่องมุมบนขวา รูปสิงโตสกอตโบราณสีแดงในกรอบขอบลายสกอตสีแดงบนพื้นเหลือง แทนสกอต  ช่องที่ 3 ช่องกลางซ้าย รูปฮาร์พเกลลิคสีทองบนพื้นนำเงิน แทนไอร์แลนด์  ช่องที่ 4 ช่องกลางขวา รูปสัญลักษณ์ดอกลิลลีสีทอง 3 ดอกบนพื้นนำเงิน แทนฝรั่งเศส ช่องที่ 5 ช่องล่างสุด รูปใบเมเปิ้ล 3 ใบใน 1 กิ่งบนพื้นสีขาว แทนแคนาดา.  |  |
| แถบแพรริบบิ้น | แพรริบบิ้นเครื่องราชอิสริยาภรณ์แคนาดา ภายในจารึกข้อความว่า desiderantes meliorem patriam, meaning "desiring a better country, ยกมาจาก จดหมายถึงชาวฮีบรู 11:16. . |  |
| คำขวัญ | a mari usque ad mare (จากทะเลสู่ทะเล), ยกมาจากหนังสือเพลงสดุดี 72:8. This phrase was suggested by Joseph Pope, then-Under Secretary of State, when the Arms were redesigned in 1921. The motto was originally used in 1906 on the head of the mace of the Legislative Assembly of Saskatchewan. In March 2006, the premiers of Canada's three territories called for the amendment of the motto to better reflect the vast geographic nature of Canada's territory, as Canada has coastlines on the Arctic, Atlantic, and Pacific Oceans. Two suggestions for a new motto are A mari ad mare ad mare (from sea to sea to sea) and A mari usque ad maria (from the sea to the other seas). |  |
| ประคองข้าง | ประคองข้างของตราแผ่นดินขแห่งแคนาดาได้รับอิทธิพลจากตราแผ่นดินของสหราชอาณาจักร. The English lion สิงห์โตสีทองแห่งอังกฤษ ถือธงยูเนียนแจ็ก .  และ ยูนิคอร์นสีเงินแห่งสกอตแลนด์ ถือธงดอกเฟลอร์เดอลีส์. ฉะนั้นยูนิคอร์นที่ใช้ในอิสริยาภรณ์จึงเป็นยูนิคอร์นที่ล่ามโซ่ เช่นเดียวกับยูนิคอร์นสองตัวที่ประคองข้างตราแผ่นดินของสกอตแลนด์. |  |
| ฐานรองข้าง | กุหลาบทิวดอร์ หมายถึง อังกฤษ และ เวลส์, ประกอบด้วย กุหลาบขาวแห่งยอร์ก และ กุหลาบแดงแห่งแลงคาสเตอร์. แชมร็อค, และ ซิสเซิล หมายถึง สกอตแลนด์ และ ไอร์แลนด์, ดอกเฟลอร์เดอลีส์ หมายถึงสัญลักษณ์ของราชวงศ์บูร์บงแห่งฝรั่งเศส ตั้งแต่ ศตวรรษที่ 12. |  |
ดูเพิ่ม

ธงชาติแคนาดา
โอแคนาดา
แหล่งข้อมูลอื่น

ตราแผ่นดินของแคนาดา อย่างสังเขป
| ด ค กตราแผ่นดินของประเทศต่าง ๆ |
| --- | --- |
ยุโรป: กรีซ · โครเอเชีย · เช็ก · ซานมารีโน · เซอร์เบีย · เดนมาร์ก · นอร์เวย์ · เนเธอร์แลนด์ · บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา · บัลแกเรีย · เบลเยี่ยม · เบลารุส · โปรตุเกส · โปแลนด์ · ฝรั่งเศส · ฟินแลนด์ · มอนเตเนโกร · มอลโดวา · มอลตา · มาซิโดเนีย · โมนาโก · ยูเครน · เยอรมนี · รัสเซีย · โรมาเนีย · ลักเซมเบิร์ก · ลัตเวีย · ลิกเตนสไตน์  · ลิทัวเนีย · นครรัฐวาติกัน · สเปน · สโลวีเนีย · สวิตเซอร์แลนด์  · สวีเดน · สหราชอาณาจักร (อังกฤษ สกอตแลนด์ เวลส์ ไอร์แลนด์เหนือ) · ออสเตรีย  · อันดอร์รา · อิตาลี · เอสโตเนีย · แอลเบเนีย · ไอซ์แลนด์  · ไอร์แลนด์  · ฮังการี
อเมริกาเหนือ: กัวเตมาลา · เกรเนดา · คอสตาริกา · คิวบา · แคนาดา · จาเมกา · เซนต์คิตส์และเนวิส · เซนต์ลูเชีย · เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ · ดอมินีกา · ตรินิแดดและโตเบโก · นิการากัว · บาร์เบโดส · บาฮามาส · เบลีซ · ปานามา · เม็กซิโก · สหรัฐอเมริกา · สาธารณรัฐโดมินิกัน · เอลซัลวาดอร์ · แอนติกาและบาร์บูดา · ฮอนดูรัส · เฮติ
อเมริกาใต้: กายอานา · เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช · โคลอมเบีย · ชิลี · ซูรินาม · บราซิล · โบลิเวีย · ปารากวัย · เปรู · เวเนซุเอลา · หมู่เกาะฟอล์กแลนด์ · อาร์เจนตินา · อุรุกวัย · เอกวาดอร์
เอเชีย: กัมพูชา · กาตาร์ · เกาหลีใต้ · เกาหลีเหนือ · คาซัคสถาน · คีร์กีซสถาน · คูเวต · จอร์เจีย · จอร์แดน · จีน (ไต้หวัน ฮ่องกง มาเก๊า) · ญี่ปุ่น · ซาอุดีอาระเบีย · ซีเรีย · ไซปรัส · ติมอร์-เลสเต · ตุรกี ·เติร์กเมนิสถาน · ทาจิกิสถาน · ไทย · เนปาล · บรูไน · บังกลาเทศ · บาห์เรน · ปากีสถาน · พม่า · ฟิลิปปินส์ · ภูฏาน · มองโกเลีย · มัลดีฟส์ · มาเลเซีย · เยเมน · ลาว · เลบานอน · เวียดนาม · ศรีลังกา · สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ · สิงคโปร์ · อัฟกานิสถาน · อาเซอร์ไบจาน · อาร์มีเนีย · อินเดีย · อินโดนีเซีย · อิรัก · อิสราเอล · อิหร่าน · อุซเบกิสถาน · โอมาน
แอฟริกา: กานา · กาบอง · กาบูเวร์ดี · กินี · กินี-บิสเซา · แกมเบีย · โกตดิวัวร์  · คอโมโรส · เคนยา · แคเมอรูน · จิบูตี · ชาด · ซิมบับเว · เซเชลส์ · แซมเบีย · โซมาเลีย · ซูดาน · เซเนกัล · เซียร์ราลีโอน · เซาตูเมและปรินซิปี · ตูนิเซีย · โตโก · แทนซาเนีย · นามิเบีย · ไนจีเรีย · ไนเจอร์ · บูร์กินาฟาโซ · บอตสวานา · บุรุนดี · เบนิน · มอริเชียส · มอริเตเนีย · มาลี · มาดากัสการ์ · มาลาวี · โมร็อกโก · โมซัมบิก · ยูกันดา · รวันดา · ลิเบีย · เลโซโท · ไลบีเรีย · สวาซิแลนด์ · สาธารณรัฐคองโก · สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก · สาธารณรัฐแอฟริกากลาง · สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ · อิเควทอเรียลกินี · อียิปต์ · เอธิโอเปีย · เอริเทรีย · แอลจีเรีย · แองโกลา
โอเชียเนีย: คิริบาส · ซามัว · ตองกา · ตูวาลู · นาอูรู · นิวซีแลนด์ · ปาปัวนิวกินี · ปาเลา · ฟิจิ · ไมโครนีเซีย · วานูอาตู · หมู่เกาะโซโลมอน · หมู่เกาะมาร์แชลล์  · ออสเตรเลีย
อุทยานแห่งชาติเออัว

| อุทยานแห่งชาติเออัว |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)

ที่ตั้ง: เกาะเออัว ประเทศตองงา
พิกัด: 21°24′06″S 174°54′27″W﻿ / ﻿21.40167°S 174.90750°W﻿ / -21.40167; -174.90750
พื้นที่: 4.51 km2 (2 sq mi)
จัดตั้ง: 1992
หน่วยราชการ: กระทรวงสิ่งแวดล้อมและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (กรมป่าไม้)
อุทยานแห่งชาติเออัวเป็นอุทยานแห่งชาติบนเกาะเออัว ประเทศตองงา อุทยานแห่งนี้เป็นอุทยานป่าไม้แห่งชาติเพียงแห่งเดียวของประเทศ ครอบคลุมพื้นที่ 4.51 km2 (2 sq mi)  อุทยานตั้งอยู่ทางตะวันออกของเกาะ ครอบคลุมด้วยพืชป่าดิบชื้นกว้าง 800 เมตร (2,625 ฟุต) ส่วนทางตะวันตกติดกับหน้าผาสูงชันที่ทอดยาวลงไปสู่มหาสมุทร ซึ่งมีถ้าเป็นจำนวนมาก อุทยานได้รับสถานะอุทยาแห่งชาติเมื่อ ค.ศ. 1992 และพื้นที่นี้ได้รับการปกป้องโดยองค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN)
เดอะบีเอ็มเจ

| --- | --- |

สาขาวิชา: แพทยศาสตร์
ภาษา: ภาษาอังกฤษ
บรรณาธิการ: พญ. ฟิโอนา ก็อดลี่
รายละเอียดการตีพิมพ์
ชื่อเดิม: Provincial Medical and Surgical Journal, British Medical Journal, BMJ
ประวัติการตีพิมพ์: 2383-ปัจจุบัน
ผู้พิมพ์: BMJ (สหราชอาณาจักร)
ความถี่ในการตีพิมพ์: รายสัปดาห์
การเข้าถึงแบบเปิด: ทันที บทความงานวิจัยเท่านั้น
สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์ อ้างอิงแหล่งที่มา ห้ามนำไปใช้เพื่อการค้า
ปัจจัยกระทบ: 17.445 (2557)
ชื่อย่อมาตรฐาน ISO 4 (alt) · Bluebook (alt1 · alt2) NLM (alt) · MathSciNet (alt )
ISO 4: BMJ
การจัดทำดรรชนี
CODEN: DXRA5
ISSN: 0959-8138 1756-1833 
LCCN: 97640199
JSTOR: 09598138
OCLC: 32595642
การเชื่อมโยง
 โฮมเพจของวารสาร  Online archive 
The BMJ เป็นวารสารการแพทย์รายสัปดาห์ที่มีการทบทวนโดยผู้รู้เสมอกัน
โดยเป็นวารสารการแพทย์ทั่วไปที่เก่าที่สุดวารสารหนึ่งในโลก
โดยดั้งเดิมเรียกว่า British Medical Journal ซึ่งย่อลงเหลือ BMJ ในปี 2531 และเปลี่ยนเป็น The BMJ ในปี 2557
เป็นวารสารที่ตีพิมพ์โดย BMJ Group ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของสมาคมการแพทย์อังกฤษ (British Medical Association)
หัวหน้าบรรณาธิการคนปัจจุบันคือ พญ. ฟิโอนา ก็อดลี่ ผู้ได้รับแต่งตั้งเมื่อปี 2548
อิทธิพล

ในปี 2557 ปัจจัยกระทบ (impact factor) ของวารสารอยู่ที่ 17.445
ซึ่งเป็นลำดับที่ 5 ในบรรดาวารสารการแพทย์ทั่วไป
ประวัติ

วารสารตีพิมพ์เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2383 ในชื่อ Provincial Medical and Surgical Journal และได้รับความสนใจจากแพทย์ทั่วโลกเนื่องจากการตีพิมพ์งานวิจัยดั้งเดิมที่ทรงอิทธิพลและรายงานเค้สคนไข้ที่ไม่เหมือนใคร
ในบทความหลักฉบับแรก บรรณาธิการได้ให้ข้อสังเกตว่า วารสาร "ได้รับโฆษณาสำหรับฉบับแรก เท่ากับวารสารการแพทย์ยอดนิยม (คือ เดอะแลนซิต) ทีได้ตีพิมพ์มาแล้ว 17 ปี"
จุดมุ่งหมายหลักของวารสารก็คือ ความก้าวหน้าของอาชีพ โดยเฉพาะนอกนครลอนดอน และการเผยแพร่ความรู้ทางการแพทย์
บรรณาธิการรุ่นแรกยังสนใจในการโปรโมตความอยู่ดีมีสุขของสาธารณชน และการธำรงรักษา "ผู้ปฏิบัติทางการแพทย์ โดยเป็นชนชั้นทางสังคม เพราะเหตุของการเรียนรู้ทางสติปัญญา เหตุความมีศีลธรรม และเหตุความสำคัญของหน้าที่ที่ตนได้รับ"
The BMJ เป็นวารสารที่ตีพิมพ์งานทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมที่จัดกลุ่มคนไข้โดยส่วนกลาง (centrally randomised controlled trial) งานแรก
วารสารยังตีพิมพ์บทความทรงอิทธิพลเกี่ยวกับผลของการสูบบุหรี่ต่อสุขภาพ
ต่อมะเร็งปอด และต่อเหตุความตายอื่น ๆ ที่เกี่ยวกับการสูบบุหรี่
โดยเป็นระยะเวลายาวนาน คู่แข่งเดียวที่มีของวารสารก็คือ เดอะแลนซิต (วารสารอันดับ 2 ตามปัจจัยกระทบ) ซึ่งอยู่ในสหราชอาณาจักรเหมือนกัน แต่เพราะเหตุแห่งโลกาภิวัตน์ วารสารได้เผชิญการแข่งขันที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะจากวารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์ (วารสารอันดับ 1) และ JAMA (วารสารอันดับ 3)