stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศบาห์เรน
วัฒนธรรม > วันหยุด

| วันที่ | ภาษาอังกฤษ | ภาษาอาหรับ | ความหมาย |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 มกราคม | New Year's Day | رأس السنة الميلادية | วันปีใหม่สากล |
| 1 พฤษภาคม | Labour Day | يوم العمال | วันแรงงาน |
| 16 ธันวาคม | National Day | اليوم الوطني | วันชาติ |
| 17 ธันวาคม | Accession Day | يوم الجلوس |  |
| 1 มุฮัรร็อม | Islamic New Year | رأس السنة الهجرية | วันขึ้นปีใหม่ของชาวมุสลิม เดือนแรกของปฏิทินฮิจเราะห์หรือปฏิทินอิสลาม เป็นเดือนที่มุสลิมชีอะฮ์ไว้อาลัยต่ออิหม่ามฮุซัยน์ หลานตาศาสนทูตมุฮัมมัด |
| 9, 10 มุฮัรร็อม | Day of Ashura | عاشوراء | วันระลึกถึงการพลีชีพของอิหม่ามฮุสเซน |
| 12 เราะบีอุลเอาวัล | Prophet Muhammad's birthday | المولد النبوي | เป็นการระลึกถึงวันเกิดของท่านศาสดามูฮัมหมัด ซึ่งเฉลิมฉลองกันส่วนใหญ่ในโลกมุสลิม |
| 1, 2, และ 3 เชาวาล | Little Feast | عيد الفطر | ระลึกถึงการสิ้นสุดของเดือนรอมฎอน |
| 9 ษุลฮิจญ์ญะฮ์ | Arafat Day | يوم عرفة | การรำลึกถึงการเทศนาครั้งสุดท้ายของมูฮัมหมัดและการสิ้นสุดข้อความของศาสนาอิสลาม |
| 10, 11, 12, และ 13 ษุลฮิจญ์ญะฮ์ | Feast of the Sacrifice | عيد الأضحى | รำลึกถึงความเต็มใจของอิบราฮิมที่จะเสียสละลูกชายของเขา เรียกอีกอย่างว่างานฉลองใหญ่ (ฉลองตั้งแต่วันที่ 10 ถึง 13) |
บรรณานุกรม

Baynes, T. S., บ.ก. (1878), "Bahrein" , Encyclopædia Britannica, vol. 3 (9th ed.), New York: Charles Scribner's Sons, p. 240
Cole, Juan R. I. (1987). "Rival Empires of Trade and Imami Shiism in Eastern Arabia, 1300–1800". International Journal of Middle East Studies. 19 (2): 177–203. doi:10.1017/s0020743800031834. ISSN 0020-7438. JSTOR 163353. S2CID 162702326.
Holdich, Thomas Hungerford (1911). "Bahrein Islands" .  ใน Chisholm, Hugh (บ.ก.). สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 3 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. p. 212.
Larsen, Curtis (1983). Life and Land Use on the Bahrain Islands: The Geoarcheology of an Ancient Society. University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-46906-5.
Mojtahed-Zadeh, Pirouz (1999). Security and Territoriality in the Persian Gulf: A Maritime Political Geography. Routledge. ISBN 978-0-7007-1098-0.
บทความนี้รวมข้อความจากงานที่มีเนื้อหาเสรี (free content)  ลิขสิทธิ์ภายใต้ CC BY-SA IGO 3.0 ข้อความนำมาจาก UNESCO Science Report: towards 2030, ??, UNESCO, UNESCO Publishing.
แหล่งข้อมูลอื่น

Official government portal
Kingdom of Bahrain, Ministry of Foreign Affairs website
Bahrain entry at The World Factbook
ประเทศบาห์เรน แหล่งข้อมูลบนเครือข่ายเว็บจัดทำโดย GovPubs ที่หอสมุดมหาวิทยาลัยโคโลราโด โบลเดอร์
ประเทศบาห์เรน ที่เว็บไซต์ Curlie
Bahrain profile from the BBC News
Wikimedia Atlas of Bahrain
คู่มือการท่องเที่ยว ประเทศบาห์เรน จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Key Development Forecasts for Bahrain from International Futures
| ด ค กประเทศที่มีกษัตริย์เป็นประมุขแห่งรัฐ |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  กัมพูชา  กาตาร์ (*)  คูเวต (⁂)  จอร์แดน (⁂)  ซาอุดีอาระเบีย (*)  ญี่ปุ่น  ไทย  บรูไน (*)  บาห์เรน (*)  ภูฏาน  มาเลเซีย (!)  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (*)  โอมาน (*) 
ทวีปแอฟริกา:  โมร็อกโก  เลโซโท  เอสวาตินี (*) 
ทวีปยุโรป:  เดนมาร์ก  นครรัฐวาติกัน (*!)  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  เบลเยียม  โมนาโก  ลักเซมเบิร์ก  ลีชเทินชไตน์  สเปน  สวีเดน  อันดอร์รา (!) 
โอเชียเนีย:  ตองงา 
เครือจักรภพ:  เกรเนดา  แคนาดา  จาเมกา  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ตูวาลู  นิวซีแลนด์  บาฮามาส  เบลีซ  ปาปัวนิกินี  สหราชอาณาจักร  หมู่เกาะโซโลมอน  ออสเตรเลีย  แอนทีกาและบาร์บิวดา 
 * สมบูรณาญาสิทธิราชย์  ⁂ ราชาธิปไตยกึ่งภายใต้รัฐธรรมนูญ   ! ราชาธิปไตยที่มีการเลือกตั้ง 
| ด ค กองค์การความร่วมมืออิสลาม (โอไอซี) |
| --- | --- |
รัฐสมาชิก:  อัฟกานิสถาน  แอลเบเนีย  แอลจีเรีย  อาเซอร์ไบจาน  บาห์เรน  บังกลาเทศ  เบนิน  บูร์กินาฟาโซ  บรูไน  แคเมอรูน  ชาด  คอโมโรส  จิบูตี  อียิปต์  กาบอง  แกมเบีย  กินี  กินี-บิสเซา  กายอานา  อินโดนีเซีย  อิหร่าน  อิรัก  โกตดิวัวร์  จอร์แดน  คูเวต  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  เลบานอน  ลิเบีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  มาลี  มอริเตเนีย  โมร็อกโก  โมซัมบิก  ไนเจอร์  ไนจีเรีย  โอมาน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  กาตาร์  ซาอุดีอาระเบีย  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน  โซมาเลีย  ซูดาน  ซูรินาม  ทาจิกิสถาน  ตุรกี  ตูนิเซีย  โตโก  เติร์กเมนิสถาน  ยูกันดา  อุซเบกิสถาน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  เยเมน 
รัฐที่ถูกระงับ:  ซีเรีย 
รัฐสังเกตการณ์:  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  นอร์เทิร์นไซปรัส  รัสเซีย  ไทย 
| ด ค กพันธมิตรหลักนอกเนโทของสหรัฐ |
| --- | --- |
สมาชิกปัจจุบัน:   เกาหลีใต้   กาตาร์   คูเวต   โคลอมเบีย   จอร์แดน   ญี่ปุ่น   ตูนิเซีย   ไต้หวัน (พฤตินัย)   ไทย   นิวซีแลนด์   บราซิล   บาห์เรน   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   โมร็อกโก   ออสเตรเลีย   อาร์เจนตินา   อิสราเอล   อียิปต์ 
อดีตสมาชิก:   อัฟกานิสถาน (ค.ศ. 2012–2021) 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI 2  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส 2  3  BnF data 2  3  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  นครรัฐวาติกัน 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  NARA  IdRef  İslâm Ansiklopedisi 
สมเด็จพระราชาธิบดีฮะมัด บิน อีซา อาล เคาะลีฟะฮ์ พระมหากษัตริย์ของประเทศบาห์เรน
ดอนัลด์ ทรัมป์ ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาเยือนประเทศบาห์เรนในปี 2017
เรือ RBNS Sabha ของกองกำลังป้องกันตนเองบาห์เรน
กรุงมานามา เมืองหลวงของประเทศ
เครื่องบินแอร์บัส เอ 320-200 ของสายการบินกัล์ฟแอร์
รถพยาบาล IHB
ฟุตบอลทีมชาติบาห์เรน (ชุดสีแดง) ในการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกโซนเอเชีย พบกับทีมชาติออสเตรเลีย
การแต่งกายของผู้ชายตามวัฒนธรรมอาหรับ
วัดฮินดูในกรุงมานามา
เขตพิเศษไชยสมบูรณ์

เขตพิเศษไชยสมบูรณ์ (ลาว: ເຂດພິເສດໄຊສົມບູນ สะกด เขดพิเสดไซสมบูน; อังกฤษ: Xaisomboun) เป็นเขตการปกครองในประเทศลาว แต่ถูกยุบเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2549 ตามดำรัสนายกรัฐมนตรี (คำสั่งนายกรัฐมนตรี) เลขที่ 10/ນຍ. ลงวันที่ 13 มกราคม 2549 โดยเมืองท่าโทมถูกรวมกับแขวงเชียงขวาง และเมืองไชยสมบูรณ์ถูกรวมกับแขวงเวียงจันทน์
การแบ่งเขตการปกครอง

| รหัสเมือง | เมือง (ไทย) | เมือง (ลาว) | เมือง (อังกฤษ) |
| --- | --- | --- | --- |
| 18-01 | ไชยสมบูรณ์ | ໄຊສົມບູນ | Xaisomboun |
| 18-02 | ท่าโทม | ທ່າໂທມ | Thathom |
| 18-03 | ฮ่ม (ร่ม) | ຮົ່ມ | Hom |
| 18-04 | ร้องชาน | ລ້ອງຊານ | Longsane |
| 18-05 | พูน (ร่ม) | ພູນ | Phun |
| ด ค ก แขวงของประเทศลาว |
| --- | --- |
นครหลวง:  นครหลวงเวียงจันทน์ 
แขวง:  คำม่วน  จำปาศักดิ์  เชียงขวาง  ไชยบุรี  ไชยสมบูรณ์  เซกอง  บอลิคำไซ  บ่อแก้ว  พงสาลี  เวียงจันทน์  สาละวัน  สุวรรณเขต  หลวงน้ำทา  หลวงพระบาง  หัวพัน  อัตตะปือ  อุดมไซ 
เขตการปกครองในอดีต:  เขตพิเศษเชียงฮ่อน-หงษา  เขตพิเศษไชยสมบูรณ์  แขวงเซโดน  แขวงบริคัณฑ์  แขวงวาปีคำทอง  แขวงสีทันดร  แขวงหัวของ
ตำบลดอนมะเกลือ

| ตำบลดอนมะเกลือ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Don Makluea
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: อู่ทอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 23.25 ตร.กม. (8.98 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,396 คน
 • ความหนาแน่น: 189.08 คน/ตร.กม. (489.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 72220
รหัสภูมิศาสตร์: 720906
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลดอนมะเกลือ |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อบต.ดอนมะเกลือที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลดอนมะเกลือ
พิกัด: 14°15′17.5″N 99°57′51.7″E﻿ / ﻿14.254861°N 99.964361°E﻿ / 14.254861; 99.964361
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: อู่ทอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 23.25 ตร.กม. (8.98 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,396 คน
 • ความหนาแน่น: 189.08 คน/ตร.กม. (489.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06720914
ที่อยู่ที่ทำการ: หมู่ 2 ตำบลดอนมะเกลือ อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี 72220
เว็บไซต์: srapanglan.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ดอนมะเกลือ เป็นตำบลในอำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลดอนมะเกลือ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบ้านดอน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลหัวโพธิ์ และตำบลศรีสำราญ (อำเภอสองพี่น้อง)
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลศรีสำราญ (อำเภอสองพี่น้อง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลสระพังลาน
ประวัติ

พื้นที่ตำบลดอนมะเกลือ เดิมชื่อ "ตำบลหัวข่อย" ตั้งเป็นตำบลในปี พ.ศ. 2476 ปี พ.ศ. 2492 นายสนิท วิไลจิตต์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้พิจารณาเปลี่ยนแปลงชื่อท้องที่ของตำบลหัวข่อย เนื่องจากศูนย์กลางของตำบลมีหมู่บ้านดอนมะเกลือ ซึ่งเป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่และชุมนุมชนหนาแน่น สมควรเปลี่ยนชื่อให้ตรงกับท้องที่ความเป็นจริง จึงเปลี่ยนชื่อตำบลหัวข่อย เป็นชื่อ "ตำบลดอนมะเกลือ"
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลดอนมะเกลือแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านหัวข่อย
หมู่ที่ 2 บ้านดอนมะเกลือ
หมู่ที่ 3 บ้านดอนมะเกลือ
หมู่ที่ 4 บ้านดอนมะเกลือ
หมู่ที่ 5 บ้านดอนมะเกลือ
หมู่ที่ 6 บ้านทุ่งกระเจ็ด
หมู่ที่ 7 บ้านนอกนา
หมู่ที่ 8 บ้านกอไฮดอนแค
หมู่ที่ 9 บ้านท่าตะเกียง
หมู่ที่ 10 บ้านเลียบราง
หมู่ที่ 11 บ้านสะแกลาย
หมู่ที่ 12 บ้านดอนมะเกลือ
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลดอนมะเกลือเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดอนมะเกลือ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลดอนมะเกลือมี 12 หมู่บ้าน พื้นที่ 23.25 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,484 คน และ 778 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลดอนมะเกลืออยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดอนมะเกลือ
อัรฎุลฟุรอตัยน์

| --- | --- |
أرض الفراتين
เพลงชาติของ อิรัก
ชื่ออื่น: "อัรฎุลฟุรอตัยน์วะฏ็อน" "ดินแดนสองแม่น้ำ"
เนื้อร้อง: ชะฟีก อัลกะมาลี [ar]
ทำนอง: วะลีด ฆุลมียะฮ์, ค.ศ. 1981
รับไปใช้: 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1981
เลิกใช้: 2003
ก่อนหน้า: "วาลละฮ์ซะมานยาซิลาฮี"
ถัดไป: "เมาฏินี"

ตัวอย่างเสียง
ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
"อัรฎุลฟุรอตัยน์" (อาหรับ: أرض الفراتين, แปลตรงตัว 'ดินแดนยูเฟรติส') มีอีกชื่อว่า "ดินแดนสองแม่น้ำ" เป็นเพลงชาติอิรักในสมัยพรรคบะอษ์ของประธานาธิบดีซัดดัม ฮุสเซน ประพันธ์เนื้อร้องโดย ชะฟีก อัลกะมาลี และทำนองโดย วะลีด จอร์จ ฆุลมียะฮ์ (Walid Georges Gholmieh)
ประวัติ

เดิมเพลงนี้ได้มีการประกาศใช้เป็นเพลงชาติเมื่อ พ.ศ. 2522 ต่อมาเมื่อประธานาธิบดีซัดดัม ฮุสเซน พ้นจากอำนาจใน พ.ศ. 2546 รัฐบาลอิรักชุดใหม่ก็ได้เลือกเอาเพลง เมาฏินี มาใช้เป็นเพลงชาติแทน อย่างไรก็ตาม เพลงนี้ก็ยังคงใช้เป็นเพลงชาติอิรักกันอย่างกว้างขวางต่อไป แม้เพลงนี้จะไม่ได้รับการรับรองจากทางการอิรักก็ตาม
แหล่งข้อมูลอื่น

"Ardulfurataini Watan" (in MP3 format)
"Ardulfurataini Watan" (in MIDI format)
"Ardulfurataini Watan" (in MIDI format)
Coldstream Guards performance
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  มิวสิกเบรนซ์ ผลงาน 
ฉบับ ค.ศ. 1983
ฉบับ ค.ศ. 1985
เจิ้ง

| เจิ้ง |
| --- | --- |

การออกเสียง: Zhèng (ภาษาจีนกลาง) Cheang (มาเก๊า)  Tay, Tee, Teh or The (ภาษาฮกเกี้ยน, ภาษาแต้จิ๋ว) Dang or Dhang (ภาษาฝูโจฺว)
ภาษา: จีน
ที่มา
ความหมาย: ชื่อของรัฐโบราณในมณฑลเหอหนาน
ชื่ออื่น ๆ
แบบต่าง ๆ: Chung, Jung, Jeong (ภาษาเกาหลี) แซ่แต้ (ภาษาไทย) Trịnh (ภาษาเวียดนาม)
เจิ้ง (จีนตัวย่อ: 郑; จีนตัวเต็ม: 鄭; พินอิน: Zhèng; เวด-ไจลส์: Cheng4, [ʈʂə́n] ( ฟังเสียง)) หรือ แต้ ตามภาษาแต้จิ๋วและฮกเกี้ยน เป็นนามสกุลหนึ่งของชาวจีน และเป็นสกุลเดียวกับประเทศที่รับวัฒนธรรมจีนโดยออกเสียงตามสำเนียงของตน ในภาษาเวียดนามว่า จิ่ญ (เวียดนาม: Trịnh; จื๋อโนม: 鄭) ภาษาเกาหลีว่า ช็อง (เกาหลี: 정; ฮันจา: 鄭; อาร์อาร์: Jeong; เอ็มอาร์: Chŏng) และภาษาญี่ปุ่นว่า เท (ญี่ปุ่น: 鄭; โรมาจิ: Tei)
ในประเทศจีน ได้มีการจัดอันดับนามสกุลที่มีผู้ใช้มากที่สุด 100 อันดับ ผลสำรวจพบว่ามีผู้ใช้นามสกุล เจิ้ง เป็นอันดับที่ 21 หรือคิดเป็นร้อยละ 10 ของประชากร โดยในยุคราชวงศ์ถัง คนในตระกูลเจิ้งส่วนใหญ่มีฐานะดีและทรงอิทธิพล
ในฮ่องกงและไต้หวัน นามสกุลดังกล่าวได้สะกดด้วยอักษรโรมันเป็น Cheng หรือ Tcheng ในฮ่องกงบ้างสะกดว่า Chang ในมาเลเซียสะกดว่า Cheang หรือ Teh ในสิงคโปร์สะกดว่า Tay และในอินโดนีเซียสะกดว่า The
ส่วนในประเทศไทยสันนิษฐานว่ามีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา เมื่อครั้งที่ชาวจีนที่ใช้นามสกุลเจิ้งหรือนามสกุลแต้ได้มาตั้งรกรากและมีครอบครัวในเมืองไทย โดยหนึ่งในนั้นคือ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ซึ่งพระราชสกุลเดิมคือแซ่แต้สืบแต่บิดา แต่ในปัจจุบันลูกหลานของผู้ใช้นามสกุลแต้ ส่วนมากได้เปลี่ยนเป็นนามสกุลให้เป็นไทย แต่จะขึ้นต้นด้วย เต และ เตชะ ตัวอย่างนามสกุลที่มีชื่อเสียงในประเทศไทย เช่น เตชะไพบูลย์ เตชะรัตนประเสริฐ เตชะมนตรีกุล และอื่น ๆ ยังเป็นนามสกุลที่มีคนใช้มากที่สุดเป็นอันดับ 8 ของประเทศไทย 25,922 คน
ฮุซัยน์ อิบน์ อะลี

| ฮุซัยน์ อิหม่ามของชาวมุสลิม |
| --- | --- |
الحسين ابن علي

เกิด: 10 ตุลาคม ค.ศ. 625(625-10-10)   (3 ชะอ์บาน ฮ.ศ.4) มะดีนะฮ์
เสียชีวิต: 10 ตุลาคม ค.ศ. 680(680-10-10) (55 ปี)   (10 มุฮัรรอม ฮ.ศ.61) กัรบะลาอ์, รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์
สาเหตุเสียชีวิต: ถูกตัดศีรษะในยุทธการที่กัรบะลาอ์
สุสาน: มัสยิดที่กัรบะลาอ์, กัรบะลาอ์, ประเทศอิรัก 32°36′59″N 44°1′56.29″E﻿ / ﻿32.61639°N 44.0323028°E﻿ / 32.61639; 44.0323028
มีชื่อเสียงจาก: เป็นหลานชายของมุฮัมหมัด, ยุทธการที่กัรบะลาอ์ และอิหม่าม
ตำแหน่ง:  รายการ Sayyid al-Shohada  (ภาษาอาหรับหมายถึงเจ้าแห่งผู้พลีชีพ) ash-Shahīd (ภาษาอาหรับหมายถึงผู้พลีชีพ) as-Sibt (ภาษาอาหรับหมายถึงหลานชาย) ar-Rashīd (ภาษาอาหรับหมายถึงผู้นำที่ถูกต้อง) al-Mubārak (ภาษาอาหรับหมายถึงผู้ได้รับพร) at-Tayyib (ภาษาอาหรับหมายถึงผู้บริสุทธ์) Sayyidush Shuhadā (ภาษาอาหรับหมายถึงเจ้าแห่งผู้พลีชีพ) al-Wafī (ภาษาอาหรับหมายถึงผู้ซื่อสัตย์) Üçüncü Ali   (ภาษาตุรกีหมายถึงอะลีที่ 3) 
วาระ: ค.ศ.670–680
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อน: (อิหม่ามชีอะฮ์) ฮะซัน อิบน์ อะลี
ผู้สืบตำแหน่ง: (อิหม่ามชีอะฮ์) อะลี อิบน์ ฮุซัยน์ ซัยนัลอาบิดีน
ปัจจามิตร: ยาซิดที่ 1
คู่สมรส: Shahr Banu bint Yazdegerd III (จักรพรรดิอาณาจักรแซดซานิดคนสุดท้าย)  Umme Rubāb   Umme Laylā 
บุตร:  รายการ 'Alī Zayn al-'Ābidīn, Sakīnah (Mother: Shahr Banu) 'Alī al-Akbar, Fāṭimah aṣ-Ṣughrá (Mother: Laylā) Sukaynah and, 'Alī al-Aṣghar (Mother: Rubāb) 
บิดามารดา: อะลี (บิดา) ฟาฏิมะฮ์ (มารดา)
ญาติ: ครอบครัวต้นไม้ของฮุซัยน์ อิบน์ อะลี  รายการ มุฮัมมัด (ตา)  ฮะซัน (พี่ชาย)  ซัยนับ (น้องสาว)  อุมมุกัลซุม (น้องสาว)  มุหซิน (น้องชาย)  อับบาส (พี่ชายฝาแฝดของพ่อ)  อบูฏอลิบ (ปู่ตา)  
ฮุซัยน์ อิบน์ อะลี อิบน์ อะบี ฏอลิบ (อาหรับ: حسين بن علي بن أﺑﻲ طالب‎; อังกฤษ: Hussein ibn ‘Alī ibn Abī Ṭālib) เกิดปี ฮ.ศ. 4 เป็นบุตรของอิมามอะลี (อ) กับท่านหญิงฟาฏิมะหฺ บุตรีนบีมุฮัมมัด เป็นน้องชายของอิมามฮะซัน
ประวัติ

นบีมุฮัมมัดรัก ฮะซัน และ ฮุซัยน์ หลานทั้งสองคนนี้มากและมักกล่าวเสมอว่า "เขาทั้งสองคือลูกของฉัน" "ลูกของฉันทั้งสองคือ อิมามทั้งในยามนั่งและยามยืน" ทั้งในยามนั่งและยามยืนหมายถึง การดำรงตำแหน่งผู้นำและการยืนหยัดต่อสู้กับศัตรูของศาสนา และ "ฮะซันและฮุซัยน์เป็นหัวหน้าชายหนุ่มแห่งสรวงสวรรค์"
หลังจากอิมามฮะซันเสียชีวิตแล้ว อิมามฮุซัยน์ น้องชายของท่านได้ขึ้นรับตำแหน่งอิมามแทน ตามคำสั่งเสียของพี่ชาย อิมามฮุซัยน์ได้ทำหน้าที่ในการชี้นำประชาชนและยืนหยัดต่อสู้กับความเลยร้ายของ มุอาวิยะหฺ บุตรอะบูซุฟยาน
มุอาวิยะหฺ ตาย 9 ปี 6 เดือนต่อมา เขาได้เปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองแบบคอลีฟะหฺเป็นระบอบการปกครองแบบราชาธิปไตย โดยตั้งตนเองขึ้นเป็นกษัตริย์และได้แต่งตั้งให้ ยะซีด บุตรชายเป็นมกุฎราชกุมาร ยะซีดชอบดื่มสุรา เล่นการพนัน ผิดประเวณี และมีใจคอโหดร้าย เมื่อขึ้นปกครองก็ได้มีคำสั่งให้เจ้าเมืองมะดีนะหฺไปเจรจากับอิมามฮุซัยน์ให้ยอมใหคำสัตยาบันแก่ตน ถ้าอิมามฮุซัยน์ ปฏิเสธก็ให้ฆ่าทิ้งเสีย อิมามฮุซัยน์ขอถ่วงเวลาเรื่องสัตยาบัน และในคืนนั้นเอง อิมามฮุซัยน์และสมาชิกในครอบครัว พร้อมด้วยศรัทธาชนกลุ่มหนึ่ง ได้ออกเดินทางจากนครมะดีนะหฺไปยังนครมักกะหฺ อิมามฮุซัยน์พักอยู่ที่มักกะหฺได้ 2-3 เดือนก็ทราบข่าวว่ายะซีดไม่ยอมลดละที่จะหาทางสังหารท่านให้ได้หากไม่ยอมให้คำสัตยาบัน ในเวลานั้นประชาชนจากนครกูฟะหฺ อิรัก ได้ส่งจดหมายหลายพันฉบับถึงท่าน เพื่อเชิญชวนให้ไปเป็นอิมามในอิรัก ซึ่งในอดีตเคยเป็นศูนย์กลางการปกครองของบิดาและพี่ชาย พวกเขาสัญญาว่าจะให้ความช่วยเหลือท่านในการต่อสู้กับพวกอุมัยยะหฺ
ยุทธการที่กัรบะลาอ์

อิมามฮุซัยน์ได้ตัดสินใจปฏิเสธการให้สัตยาบันต่อยะซีดและเลือกความตายเพื่อสานต่ออุดมการณ์แห่งอิสลาม หลังจากนั้นท่านและครอบครัว พร้อมด้วยศรัทธาชนกลุ่มหนึ่งได้เดินทางออกจากมักกะหฺเพื่อมุ่งหน้าไปยังนครกูฟะหฺ ในระหว่างการเดินทาง ท่านได้อธิบายเจตนารมณ์ในการเดินทางแก่ผู้ร่วมขบวนการ และสุดท้ายท่านอิมามได้ตัดสินใจแจ้งให้ผู้ร่วมขบวนการฟังว่า การเดินทางไปครั้งนี้อาจจะไม่มีใครรอดชีวิตกลับมา เมื่อถึงกัรบะลาอ์ ซึ่งอยู่ห่างจากกูฟะหฺประมาณ 70 กม. อิมามฮุซัยน์ได้เผชิญหน้ากับกองทัพของยะซีดที่สกัดกั้นทางไว้ กองคาราวานของอิมามฮุซัยน์ถูกทหารยะซีดจำนวนมากมายล้อมกรอบและถูกปิดเส้นทางเอาน้ำดื่ม จนทำให้กองคาราวานของอิมามฮุซัยน์ต้องทนกระหายน้ำท่ามกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุเป็นเวลาหลายวัน ในสภาพการเช่นนั้นอิมามมีทางเลือกอยู่สองทางคือ ยอมใหคำสัตยาบันหรือยอมตาย
ในวันที่ 10 มุฮัรรอม ปี ฮ.ศ. 61 ตรงกับวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 1223 อิมามฮุซัยน์และครอบครัวได้ร่วมกันต่อสู้กับกองทหารที่มีจำนวนพลสามหมื่นคนตั้งแต่เช้าจนถึงเวลาบ่าย ซึ่งในการต่อสู้ครั้งนี้ชีวิตของท่าน ลูกชาย น้องชาย หลานชาย อา และสาวกบางคนของท่าน รวมแล้วประมาณ 132 คนได้เสียชีวิตจนหมดสิ้น ยกเว้นอิมามซัยนุลอาบิดีน บุตรชายคนหนึ่งของท่านที่ไม่สามารถออกรบได้ เพราะป่วยอยู่ในขณะนั้น จึงรอดชีวิตจากเหตุการณ์ดังกล่าวแต่เหตการณ์ในครั้งนั้นก็ได้ทำให้ศาสนาอิสลามคงอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้
อับบาส บุตรของ อิมามอะลี(อ)น้องชายอิมามฮุซัยน์ ได้ขออนุญาตครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่ออาสาออกไปรบแต่ท่านอิมามฮุซัยน์ก็มิให้ออกรบเพราะท่านรักน้องชายของท่านมาก แต่ท่านอิมาม(อ)ก็อนุญาตให้ออกไปเอาน้ำจากฝั่งกองทัพยะซีด อับบาสควบม้าฝ่ากองทัพศัตรูจนถึงแม่น้ำฟุรอต (ยูเฟรติส) อับบาสตักน้ำใส่ถุงน้ำเพื่อนำกลับ โดยตัวเองไม่ได้ดื่ม แต่ก็ถูกทหารสกัดกั้น อับบาสต่อสู้จนตกจากหลังม้า ถูกม้าของเหล่าศัตรูเหยียบย่ำจนสิ้นชีพ
หลังจากเหล่าบุรุษในกองคาราวานอิมามฮุซัยน์ถูกสังหาร กองทหารของยะซีดได้ยึดทรัพย์สินและจับกุมลูกหลานของอิมามฮุซัยน์ ซึ่งส่วนมากเป็นเด็กและสตรีไปเป็นเชลยร่วมเดินทางไปพร้อมกับศีรษะของท่านอิมามฮุซัยน์ไปยังกูฟะหฺ และจากกูฟะหฺมุ่งหน้าไปยังนครดามัสคัส ซีเรีย
ในบรรดาเชลยเหล่านั้นมีท่านอิมามซัยนุลอาบิดีน และซัยนับ น้องสาวของอิมามฮุซัยน์ ร่วมอยู่ด้วย ซัยนับได้กล่าวคำปราศรัยท่ามกลางผู้คนที่เนีองแน่นในกูฟะหฺและในห้องประชุมของ อิบนุซิยาด ผู้ปกครองกูฟะหฺในเวลานั้น เมื่อไปถึงซีเรียทั้งสองได้กล่าวคำปราศรัยตอบโต้ยะซีดและพรรคพวก เป็นคำปราศรัยที่ได้รับการบันทึกไว้จนถึงวันนี้
อาชูรออ์ พิธีไว้อาลัยอิมามฮุซัยน์

ชาวชีอะหฺไว้อาลัยฮุซัยน์และรำลึกโศกนาฏกรรมดังกล่าว ทุก ๆ วันที่ 10 มุฮัรรอม ที่เรียกว่า วันอาชูรออ์
ชนมุสลิมในประเทศไทยมีการทำขนมวันอาชูรออ์ ซึ่งจากการศึกษาประวัติศาสตร์ความเป็นมา พบว่าขนมวันอาชูรออ์ (บูโบร์ซูรอ) เป็นประเพณีชีอะหฺที่ผู้คนในภูมิภาคนี้รับและสืบทอดมาจากบรรพชนในอดีต
การไว้อาลัยสิบวันแรกของเดือนมุฮัรรอมของแขกเจ้าเซ็นในประเทศไทยเป็นที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา
มัสยิดอิหม่ามฮุซัยน์
อำเภอกาบัง

| อำเภอกาบัง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Kabang
คำขวัญ: แหล่งต้นน้ำใหญ่ ชื่นใจธรรมชาติ ไม้กวาดดอกหญ้า จำปาดะพันธุ์ดี
แผนที่จังหวัดยะลา เน้นอำเภอกาบัง
พิกัด: 6°25′39″N 101°1′9″E﻿ / ﻿6.42750°N 101.01917°E﻿ / 6.42750; 101.01917
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ยะลา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 451.0 ตร.กม. (174.1 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 25,627 คน
 • ความหนาแน่น: 56.82 คน/ตร.กม. (147.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 95120
รหัสภูมิศาสตร์: 9507
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอกาบัง หมู่ที่ 5 ตำบลกาบัง อำเภอกาบัง จังหวัดยะลา 95120
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
กาบัง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดยะลา ทางภาคใต้ของประเทศไทย
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอกาบังตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสะบ้าย้อย (จังหวัดสงขลา)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอยะหา
ทิศใต้ ติดต่อกับรัฐเกอดะฮ์ (ประเทศมาเลเซีย)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสะบ้าย้อย (จังหวัดสงขลา)
ประวัติ

อำเภอกาบัง ได้รับการจัดตั้งโดยแยกพื้นที่การปกครองสองตำบลของอำเภอยะหา คือ ตำบลกาบังและตำบลบาละ เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2534 ตามประกาศของกระทรวงมหาดไทยวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2533 เป็น กิ่งอำเภอกาบัง และได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็น อำเภอกาบัง เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2540 โดยมีผลตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคม ปีเดียวกัน
ที่มาของชื่อ

คำว่า กาบัง หรือ กาแบ (ยาวี: كاب; รูมี: Kabae, Kabe) เป็นภาษามลายูพื้นเมืองที่เรียกพันธุ์ไม้คล้ายกับเงาะ ซึ่งก็คือเงาะพันธุ์หนึ่ง แต่แตกต่างตรงที่ผลของพรรณไม้ชนิดนี้มีลักษณะกลม ใหญ่ ขนเกรียน ดูขรุขระ ไม่มีขนมากเหมือนเงาะ
บ้างว่ามาจากคำว่า ฆามแบ (มลายู: Gambe) แปลว่า ต้นสีเสียด
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอกาบังแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 2 ตำบล 19 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | กาบัง |  |  |  | (Kabang) |  |  |  | 8 หมู่บ้าน |  |
| 2. | บาละ |  |  |  | (Bala) |  |  |  | 11 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอกาบังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลกาบัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกาบังทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบาละ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบาละทั้งตำบล
ประชากร

ประชากรส่วนมากประมาณร้อยละ 73 เป็นชาวไทยเชื้อสายมลายู มีมัสยิดทั้งหมด 16 แห่ง  และอีกร้อยละ 17 เป็นชาวไทยพุทธ ซึ่งมีวัดสองแห่งคือ วัดบาละและวัดคชศิลาวนาราม ส่วนมากมีอาชีพเกษตรกรรม เช่น ปลูกยางพารา ทำสวนผลไม้ และปลูกพืชไร่
แหล่งข้อมูลอื่น

6°22′00″N 100°58′31″E﻿ / ﻿6.36658°N 100.97534°E﻿ / 6.36658; 100.97534
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ อำเภอกาบัง
แผนที่ จาก มัลติแมป โกลบอลไกด์ หรือ กูเกิลแผนที่
ภาพถ่ายทางอากาศ จาก เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
ภาพถ่ายดาวเทียม จาก วิกิแมเปีย
เครื่องอิสริยาภรณ์ซิกาตูนา

| เครื่องอิสริยาภรณ์ซิกาตูนา |
| --- | --- |

ประเภท: เครื่องอิสริยาภรณ์หกชั้น
วันสถาปนา: 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
จำนวนสำรับ: ไม่จำกัดจำนวน
ผู้สมควรได้รับ: ผู้กระทำคุณประโยชนืแก่ประเทศฟิลิปปินส์ หรือชาวต่างประเทศที่ทำประโยชน์ด้านการทูต
สถานะ: ยังมีการมอบ
ผู้สถาปนา: เอลปิดิโอ กีริโน
ประธาน: ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์
ลำดับเกียรติ
สูงกว่า: กางเขนควรีซอน
รองมา: เครื่องอิสริยาภรณ์กาบาเลียซียัง
เสมอ: เครื่องอิสริยาภรณ์ลาคันดูลา เครื่องอิสริยาภรณ์เกียรติยศแห่งฟิลิปปินส์
เครื่องอิสริยาภรณ์ซิกาตูนา (ฟิลิปปินส์: Orden ni Sikatuna, อังกฤษ: Order of Sikatuna) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ของประเทศฟิลิปปินส์ มอบให้กับผู้กระทำคุณความดีและทำคุณประโยชน์แก่ประเทศฟิลิปปินส์ และมีการมอบแก่ทั้งชาวฟิลิปปินส์และชาวต่างชาติ นอกจากนี้ ยังมอบให้เพื่อเจริญสัมพันธไมตรีทางด้านการทูตอีกด้วย เครื่องอิสริยาภรณ์นี้สร้างขึ้นโดยเอลปิดิโอ กีริโน ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์คนที่ 6 เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 เครื่องอิสริยาภรณ์นี้มีการมอบเรื่อยมาตั้งแต่แรกก่อตั้งจนกระทั่งได้ระงับไปในสมัยของประธานาธิบดีดิออสดาโด มากาปากัล และได้มีการมอบขึ้นอีกครั้งในสมัยของประธานาธิบดีเฟอร์ดินานด์ มาร์กอส และในปี พ.ศ. 2546 ในยุคประธานาธิบดีกลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย เครื่องอิสริยาภรณ์ชิ้นนี้ได้บรรจุในบัญญัติเครื่องอิสริยาภรณ์ฟิลิปปินส์ มาตรา 236 หรือที่รู้จักกันดีในชื่อว่า ระเบียบเกียรติยศแห่งฟิลิปปินส์ ซึ่งเป็นกฎหมายเกี่ยวกับการมอบเครื่องอิสริยาภรณ์ของฟิลิปปินส์
ลำดับชั้น

เครื่องอิสริยาภรณ์มีทั้งหมด 6 ชั้น ดังต่อไปนี้
| แพรแถบย่อเครื่องอิสริยาภรณ์ (พ> ศ.2496 - พ.ศ. 2546) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เบญจมาภรณ์ | จัตุรถราภรณ์ | ตริตาภรณ์ | ทุติยาภรณ์ | ประถมาภรณ์ | ชั้นสายสร้อย |
ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 ยังคงไว้ทั้งสิ้น 6 ชั้น แต่มีการปรับปรุงแพรแถบย่อขึ้นใหม่ ดังนี้
| แพรแถบย่อเครื่องอิสริยาภรณ์ (ตั้งแต่ปี พ> ศ. 2546) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เบญจมาภรณ์ | จัตุรถาภรณ์ | ตริตาภรณ์ | ทุติยาภรณ์ | ประถมาภรณ์ | ชั้นสายสร้อย |
เขตผู้ว่าราชการมะอาน

เขตผู้ว่าราชการของประเทศจอร์แดน
| เขตผู้ว่าราชการมะอาน محافظة معان |
| --- | --- |
เขตผู้ว่าราชการ
เพตราเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก และเป็นหนึ่งในนิว7วันเดอส์ออฟเดอะเวิลด์
ที่ตั้งเขตผู้ว่าราชการมะอานในประเทศจอร์แดน
ประเทศ: จอร์แดน
เมืองหลัก: มะอาน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 32,832 ตร.กม. (12,677 ตร.ไมล์)
ประชากร (2012)
 • ทั้งหมด: 121,400 คน
 • ความหนาแน่น: 3.7 คน/ตร.กม. (9.6 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: GMT +2
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): +3
รหัสพื้นที่: +(962)3
เมือง: 54.9%
ชนบท: 45.1%
ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (2017): 0.693 กลาง · ที่ 12
มะอาน (อาหรับ: معان) เป็นหนึ่งในเขตผู้ว่าราชการของประเทศจอร์แดน ตั้งอยู่ทางภาคใต้ของอัมมาน เมืองหลวงของประเทศ โดยมีมะอานเป็นเมืองหลัก เขตผู้ว่าราชการนี้มีพื้นที่มากที่สุดในประเทศ
ประชากรศาสตร์

จำนวนประชากรของอำเภอต่าง ๆ จากสำมะโนมีดังนี้
| อำเภอ | พื้นที่ ตารางกิโลเมตร | ประชากร (สำมะโน ค> ศ. 1994) | ประชากร (สำมะโน ค> ศ. 2004) | ประชากร (สำมะโน ค> ศ. 2015) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เพตรา (อัลบิตรออ์) | 240 | 22,459 | 23,840 | 19,828 |
| อัลฮุซัยนียะฮ์ | 528 | 6,472 | 8,310 | 17,323 |
| อัชชูบัก | 383 | 9,881 | 11,087 | 19,279 |
| เกาะเศาะบะฮ์มะอาน | 31,680 | 40,858 | 51,016 | 87,652 |
| เขตผู้ว่าราชการมะอาน | 32,832 | 79,670 | 94,253 | 144,082 |
อำเภอ

กระทรวงมหาดไทยได้แบ่งเขตผู้ว่าราชการมะอานออกเป็น 4 อำเภอ ภายใต้มาตรา 7 ของระบบการแบ่งหน่วยการบริหารใน ค.ศ. 2000 อำเภอหลักแบ่งออกเป็น 5 ตำบล
ประวัติศาสตร์เวียดนาม
ชนเผ่าเวียดนามโบราณ

จากการวิจัยของโรงพยาบาลแซ็ง-ลูยในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ในการเปรียบเทียบชาวเวียดนามกับชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงพันธุกรรมของประชากรอันใกล้ชิดด้วยวิธีการต่าง ๆ โดยมีตัวแสดงเอกลักษณ์เจ็ดประการที่ไม่ซ้ำกัน ผลลัพธ์บ่งชี้ว่าเวียดนามเป็นชาติพันธุ์สืบมาจากการผสมของชาวจีนและไทย-ลาว
ชนเผ่าตระกูลไท-ลาว เป็นชนเผ่าที่ถือเป็นเครือญาติกับชนเผ่าเวียดนามโบราณ นักมานุษยวิทยาที่สถาบันวิจัยชนเผ่าที่ฮานอย ถือว่า ไทย-ลาว เป็นชนเผ่าไทเผ่าหนึ่งที่นับได้ว่าเป็นเผ่าเดียวกันกับชนเผ่าเวียดโบราณ โดยมีการสันนิษฐานชาวเวียดโบราณอาจจะมีการที่ใช้ภาษาตระกูลภาษาขร้า-ไทที่ใกล้เคียงกัน อาจมีการแต่งกาย ความเชื่อ ที่คล้ายคลึงกัน ชาวเวียดโบราณนั้นเกิดจากการผสมผสานของหลายชนเผ่ามี ชาวจิงจากบริเวณตอนใต้ของมณฑลกวางสีของจีน และชาวไท-ลาว
ก่อนที่ชาวเวียดจะถูกจีนยึดครองซึ่งทำให้ชาวเวียดจะสูญเสียวัฒนธรรมอันเป็นเอกลักษณ์ของตนไป ชาวจีนที่เข้ามาปกครองเวียดนามได้ใช้นโยบายกลืนชาติ บังคับให้ชาวเวียดนามแต่งกายแบบจีน ใช้ภาษาจีนเป็นภาษาราชการ เขียนตัวอักษรจีน ซึ่งเวียดนามได้พัฒนาอักษรเป็นของตัวเองหรือ จื๋อโนม แต่ก็ยังปรากฏคำศัพท์บางคำที่ใกล้เคียงภาษาไทยและภาษาลาวอยู่บ้าง