stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยูเอช-60 แบล็กฮอว์ก
ประวัติการใช้งาน > ตุรกี

ตุรกีได้ใช้ยูเอช-60 ในช่วงการสนับสนุนนาโต้ในอัฟกานิสถานและคาบสมุทรบอลข่าน ยูเอช-60 ยังถูกใช้โดยรัฐบาลเพื่อจัดการกับกลุ่มชาวเคิร์ดที่สร้างความรุนแรงตามแนวชายแดนอิรัก
แบล็กฮอว์กเป็นเฮลิคอปเตอร์ที่ทางตุรกีใช้มันอย่างกว้างขวาง ตุรกีเองทำโครงการที่พยายามจะสร้างเฮลิคอปเตอร์ของตนเองจำนวน 109 ลำ
ประวัติการใช้งาน > ประเทศอื่นๆ

สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้ร้องขอยูเอช-60เอ็ม 14 ลำผ่านทางการขายระหว่างประเทศ ในแพ็คเกจมีทั้งเลเซอร์และเรดาร์เตือนภัยเช่นเดียวกับระบบอาวุธ
รุ่นต่างๆ

ยูเอช-60 มีแบบมากมายแตกต่างกันไป กองทัพบกสหรัฐจะใช้รุ่นที่มีปีกติดอยู่ด้วยเพื่อบรรทุกถังเชื้อเพลิงหรืออาวุธเสริม แบบต่างๆ นั้นจะมีความสามารถแตกต่างกันไปและอุปกรณ์เฉพาะเพื่อทำหน้าที่แตกต่างกันไป
รุ่นต่างๆ > รุ่นทั่วไป

ยูเอช-60เอ แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นดั้งเดิมของกองทัพบกสหรัฐที่มีลูกเรือทั้งหมด 4 นาย และผู้โดยสารได้ 11 คน โดยมีเครื่องยนต์ที700-จีอี-700 เป็นขุมกำลัง มันเริ่มทำการผลิตตั้งแต่ปีพ.ศ. 2520-2532
ยูเอช-60ซี แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นดัดแปลงสำหรับภารกิจซี2
ซีเอช-60อี เป็นรุ่นที่มีจุดประสงค์ในการขนย้ายทหารของนาวิกโยธินสหรัฐ
ยูเอช-60แอล แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นเอที่มีเครื่องยนต์ที700-จีอี-701ซี มีกระปุกเกียร์ที่ทนทานและระบบควบคุมการบินที่ทันสมัย มันถูกผลิตตั้งแต่ปีพ.ศ. 2532-2550
ยูเอช-60เอ็ม แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นพัฒนาที่มีใบพัดพิเศษพร้อมเครื่องยนต์ที700-จีอี-701ดีโดยให้กำลังสูงสุด 2,000 แรงม้า มันมีกระปุกเกียร์ที่ทนทาน คอมพิวเตอร์ระบบจัดการยานพาหนะร่วม และห้องนักบินที่มีอุปกรณ์แบบใหม่ มันเริ่มทำการผลิตตั้งแต่ปีพ.ศ. 2549 สหรัฐมีแผนที่จะใช้รุ่นนี้แทนที่รุ่งดั้งเดิม
รุ่นต่างๆ > รุ่นพิเศษ

อีเอช-60เอ แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นที่มีระบบไฟฟ้าที่ก้าวหน้าและสถานีสำหรับระบบอิเลคทรอนิกสองสถานี
วายอีเอช-60บี แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นเอที่ดัดแปลงเพื่อใช้เรดาร์และระบบอิเลคทรอนิกอากาศพิเศษ เป็นรุ่นต้นแบบในการใช้ระบบล็อกเป้าจากระยะปลอดภัย
อีเอช-60ซี แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นเอที่ดัดแปลงมาเพื่ออุปกรณ์อิเลคทรอนิกพิเศษและเสาอากาศด้านนอก
อียูเอช-60แอล เป็นรุ่นดัดแปลงที่มีอุปกรณ์อิเลคทรอนิกพิเศษสำหรับภารกิจทางอากาศ
อีเอช-60แอล แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นอีเอช-60เอที่มีการพัฒนาอุปกรณ์มากมาย
ยูเอช-60คิว แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นเอที่ดัดแปลงมาเพื่อขนย้ายผู้ได้รับบาดเจ็บ
เอชเอช-60แอล เป็นรุ่นแอลที่มีอุปกรณ์ทางการแพทย์ อุปกรณ์ของมันมีทั้งรอก ระบบช่วยเหลือผู้ได้รับบาดเจ็บ ระบบควบคุมตามสภาพแวดล้อม ระบบออกซิเจน และที่นั่งพยาบาล
เอ็มเอช-60เอ แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นดัดแปลงในด้านระบบอิเลคทรอนิกอากาศ ระบบนำร่องที่แม่นยำ อินฟราเรด และความสามารถในการเติมเชื้อเพลิงทางอากาศ มันมีเครื่องยนต์ที700-จีอี-701 เป็นขุมกำลัง
เอ็มเอช-60เค แบล็กฮอว์ก เป็นแบบของสหรัฐที่ดัดแปลงมาเพื่อปฏิบัติการพิเศษ
เอ็มเอช-60แอล ไดเรกแอ็คชั่นเพเนเทรเตอร์ เป็นแบบของสหรัฐที่ดัดแปลงมาเพื่อปฏิบัติการพิเศษ มันสามารถติดตั้งอาวุธอย่างขีปนาวุธเฮลไฟร์ ปืนกลเอ็ม230 ขนาด 30 ม.ม. จรวดไฮดรา 70  และปืนเอ็ม134ดีที่จะติดตั้งอยู่ตรงประตู
เอชเอช-60เอ็ม เป็นแบบของสหรัฐที่มีอุปกรณ์ทางการแพทย์
ยูเอช-60เอ ราสคาล เป็นแบบดัดแปลงของนาซ่าสำหรับการทดลองระบบใบพัดซึ่งเป็นโครงการมูลค่า 25 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อใช้ในการศึกษาการเคลื่อนที่ของเฮลิคอปเตอร์ในโครงการพิเศษ
วีเอช-60ดี ไนท์ฮอว์ก เป็นแบบของนาวิกโยธินสหรัฐ มันยังถูกดัดแปลงเป็นรุ่นเอชเอช-60ดีเพื่อขนย้ายบุคคลสำคัญ มีเครื่องยนต์ที700-จีอี-401ซีเป็นขุมกำลัง
วีเอช-60เอ็น ไวท์ฮอว์ก เป็นแบบของนาวิกโยธินสหรัฐ มันคือรุ่นเอที่ถูกดัดแปลงโดยมีจุดเด่นคล้ายกับเอสเอช-60บี/เอฟ ซีฮอว์ก มันถูกใช้เพื่อขนย้ายประธานาธิบดี มันเข้าประจำการเมื่อปีพ.ศ. 2531 และมีทั้งสิ้น 9 ลำที่ทำการส่งมอบ
รุ่นต่างๆ > รุ่นส่งออก

ยูเอช-60เจ แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับกองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศของญี่ปุ่น มันยังมีอีกชื่อหนึ่งว่าเอส-70-12 ถูกผลิตภายใต้ใบอนุญาตโดนอุตสาหกรรมมิตซูบิชิ
ยูเอช-60เจเอ แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับกองกำลังป้องกันตนเองทางบกญี่ปุ่น ถูกผลิตภายใต้ใบอนุญาตโดนอุตสาหกรรมมิตซูบิชิ
เอเอช-60แอล อาร์เพียร์ 3 เป็นรุ่นส่งออกให้กับโคลัมเบียที่มีการพัฒนาระบบอิเลคทรอนิกอากาศ ระบบการยิง อินฟราเรด เรดาร์ จรวดขนาดเบา และปืนกล มันถูกนำไปพัฒนาโดยกองทัพอากาศโคลัมเบีย เอลบิท และซิคอร์สกี้
เอเอช-60แอล แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกที่ไม่ประสบความสำเร็จ โดยเดิมทีตั้งใจจะขายให้กับกองทัพออสเตรเลียในโครงการเอไออาร์87 ซึ่งคล้ายกับเอเอช-60แอล อาร์เพียร์3
ยูเอช-60พี แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับสาธารณรัฐเกาหลีซึ่งคล้ายกับยูเอช-60แอล
รุ่นต่างๆ > เอส-70เอ

รุ่นเหล่านี้เป็นรุ่นส่งออกของซิคอร์สกี้
เอส-70เอ-1 ดีเซิร์ทฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับซาอุดิอาระเบีย
เอส-70เอ-แอล1 ดีเซิร์ทฮอว์ก เป็นรุ่นอพยพทางอากาศให้กับซาอุดิอาระเบีย
เอส-70-5 แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับกองทัพอากาศฟิลิปปินส์
เอส-70เอ-9 แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับกองทัพบกออสเตรเลีย
เอส-70-11 แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับกองทัพอากาศจอร์แดน
S-70-12 แบล็กฮอว์ก เป็นแบบค้นหาและกู้ภัยสำหรับญี่ปุ่น มีอีกชื่อว่ายูเอช-60เจ
S-70-14 แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับบรูไน
S-70-16 แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นสำหรับการทดสอบเครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์/เทอร์โบเมก้า อาร์ทีเอ็ม 332
S-70-17 แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับตุรกี
ซิคอร์สกี้/เวสท์แลนด์ เอส-70-19 แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นที่สร้างขึ้นภายใต้ใบอนุญาตในสหราชอาณาจักรโดยเวสท์แลนด์ มันมีอีกชื่อว่าดับบลิวเอส-70
เอส-70-21 แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับอียิปต์
เอส-70-24 แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับเม็กซิโก
เอส-70-26 แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับโมรอกโก
เอส-70-27 แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับฮ่องกง
เอส-70เอ-42 แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับออสเตรีย
เอส-70เอ-43 แบล็กฮอว์ก เป็นรุ่นส่งออกให้กับกองทัพบกไทย
สำหรับรุ่นของซิคอร์สกี้-70 ให้ดูที่เอสเอช-60 ซีฮอว์ก เอชเอช-60 เพฟฮอว์ก และเอชเอช-60 เจย์ฮอว์ก
ประเทศผู้ใช้งาน

กองทัพออสเตรเลียมีเอส-70 จำนวน 34 ลำในประจำการ
กองทัพอากาศออสเตรียมีเอส-70เอ-42 แบล็คฮอว์ค 9 ลำ
กองทัพอากาศโคลัมเบียมียูเอช-60เอ/แอล 32 ลำและยูเอช-60แอล อาร์เพีย 3
กองทพับกโคลัมเบียมียูเอช-60เอ/แอล 34 ลำ (บวกอีก 15 ลำในการสั่งซื้อ)
กองตำรวจแห่งชาติ
กองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศของญี่ปุ่น
กองกำลังป้องกันตนเองทางน้ำของญี่ปุ่น
กองกำลังป้องกันตนเองทางบกของญี่ปุ่น
กองทัพโมรอกโคมียูเอช-60แอลจำนวน 2 ลำสำหรับบุคคลสำคัญในประจำการ
กองทัพอากาศเม็กซิโกได้รับยูเอช-60แอลจำนวน 6 ลำ
กองตำรวจกลาง
กองทัพบกไทยมียูเอช-60แอล แบล็คฮอว์คหรือเอส-70เอ-43(ได้รับการปรับปรุงเป็นยูเอช-60เอ็มแล้วทั้งหมด) จำนวน 12 ลำในประจำการ อยู่ ณ กองพันบินที่ 9 จังหวัดลพบุรี ซื้อเพิ่มจำนวน 4 ลำ
กองทัพบกสหรัฐฯ ใช้ยูเอช-60 แบล็คฮอว์ค
ประเทศผู้ใช้งาน > อดีตประเทศผู้ใช้งาน

กองทัพอากาศออสเตรเลียได้รับยูเอช-60แอล แบล็คฮอว์ค (เอส-70เอ-9) จำนวน 39 ลำ พวกมันถูกส่งให้กับกองทัพบกออสเตรเลียในปีพ.ศ. 2532
ดูที่ซิคอร์สกี้ เอส-70 สำหรับผู้ใช้ที่เป็นพลเมือง
รายละเอียดของยูเอช-60 แบล็คฮอว์ค

ลูกเรือ 4 นาย
ความจุ 2,640 ปอนด์สำหรับสินค้าภายใน รวมทั้งทหาร 14 นายและเปลหาม 6 อัน หรือ 8,000 ปอนด์ (ยูเอช-60เอ) และ 9,000 ปอนด์ (ยูเอช-60แอล) สำหรับสินค้าภายนอก
ความยาว 19.76 เมตร
ความกว้างลำตัว 2.36 เมตร
เส้นผ่าศูนย์กลางใบพัด 16.36 เมตร
ความสูง 5.13 เมตร
น้ำหนักเปล่า 4,819 กิโลกรัม
น้ำหนักพร้อมบรรทุก 9,980 กิโลกรัม
น้ำหนักสูงสุดตอนนำเครื่องขึ้น 10,660 กิโลกรัม
ขุมกำลัง เครื่องยนต์เทอร์โบชาฟท์ของเจเนรัล อิเลคทริกแบบที700-จีอี-701ซี กำลังขับเคลื่อนเครื่องละ 1,800 แรงม้า
ความเร็วสูงสุด 295 กิโลเมตร/ชั่วโมง
ความเร็วในการร่อน 278 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการรบ 592 กิโลเมตร
พิสัยในการเคลื่อนย้าย 2,220 กิโลเมตร
เพดานบินทำการ 19,000 ฟุต
อัตราการไต่ระดับ 700 ฟุต/นาที
อัตราน้ำหนักต่อการแรงผลัก 0.192 แรงม้า/ปอนด์
อาวุธ ปืนกลเอ็ม240เอชหรือเอ็ม134 ขนาด 7.62 ม.ม.สองกระบอก
ดูเพิ่ม

แบล็ก ฮอว์ก ดาวน์
ซิคอร์สกี้ เอส-70
เอชเอช-60 เพฟฮอว์ก
เอชเอช-60 เจย์ฮอว์ก
เอสเอช-60 ซีฮอว์ก
โบอิง-เวอร์ทอล วายยูเอช-61
ยูเอช-1 ไอโรควอยส์
มิล เอ็มไอ-8/มิล เอ็มไอ-7
เอ็นเอชไอ เอ็นเอช90
แหล่งข้อมูลอื่น

Black Hawk U.S Army fact file
Army Aviation Training Center (at Ft. Rucker) UH-60A Black Hawk page
Sikorsky Aircraft's BLACK HAWK page เก็บถาวร 2008-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
UH-60A, H-60, AH-60L and Sikorsky S-70 on GlobalSecurity.org
S-70A-42 Black Hawk of the Austrian Army
UTTAS program, origin of the Black Hawk
Military.com with data on range extending devices เก็บถาวร 2007-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
YUH-60A cutaway image on [[flightglobal.com
ยูเอช-60 แบล็คฮอว์คที่ติดตั้งปืนกลเอ็ม60 ในแอนนาจาฟที่อิรักเมื่อเดือนพฤษภาคมพ.ศ. 2548
ยูเอช-60 ของกองทัพบกสหรัฐฯ ในยุทธการโมกาดิชู
เอส-70เอ-9 แบล็คฮอว์คของกองทัพบกออสเตรเลีย

ห้องนักบินของยูเอช-60 แบล็กฮอว์กจากกองพันทหารม้าที่ 1 ของสหรัฐซึ่งกำลังบินออกจากค่ายทาจิในอิรักเมื่อปีพ.ศ. 2552
ศิลาจารึกซีอาน

ศิลาจารึกซีอาน (อังกฤษ: Xi'an Stele) หรือ ศิลาจารึกจิ่งเจี้ยว (จีน: 景教碑; พินอิน: Jǐngjiào bēi) หรือ "ศิลาจารึกเนสเตอร์" เป็นศิลาจารึกสมัยราชวงศ์ถัง สร้างขึ้นในปี 781 และจดบันทึกประวัติศาสตร์ 150 ปีของศาสนาคริสต์ในประเทศจีนในยุคแรก ศิลาจารึกนี้เป็นหินปูนความสูง 279 เซนติเมตร (9 ฟุต 2 นิ้ว) จารึกด้วยอักษรภาษาจีนและซีเรีย บรรยายถึงการมีอยู่ของชุมชนคริสต์ชนในหลายนครในจีนตอนเหนือ และแสดงให้เห็นว่าคริสตจักรตะวันออกได้รับการยอมรับโดยจักรพรรดิไท่ซงแห่งราชวงศ์ถัง ผ่านความพยายามของคณะมิชชันนารีอาโลเปนในปี 635 เนื้อความของจารึกระบุว่าอาโลเปนและคณะมิชชันนารีคริสต์ศาสนาแบบซีเรียเดินทางมายังจีนผ่านทางต่าฉิน (โรมันตะวันออก) ในปีที่เก้าในรัชสมัยของจักรพรรดิไท่ซง (คือปี 635) พร้อมทั้งเอกสารและรูปเคารพต่าง ๆ สงฆ์ในสังกัดคริสตจักรตะวันออกนามว่าอาดัม เป็นผู้พรรณาเนื้อความบนจารึกนี้
จารึกถูกฝังในปี 845 เป็นไปได้ว่าระหว่างการกดขี่ทางศาสนา ซึ่งไล่ล่าประหารชีวิตพุทธศาสนิกชนแต่ก็กระทบต่อคริสต์ศาสนิกชนเช่นกัน จารึกได้ถูกค้นพบอีกครั้งในสมัยราชวงศ์หมิงในปี 1625 ด้านหลังวัดชงเริน (Chongren Temple; 崇仁寺) นอกนครซีอาน ตามบันทึกของนักบวชคณะเยสุอิต อัลวาโร เซเมโด คนงานที่ค้นพบจารึกนี้ได้นำไปรายงานต่อผู้ว่าการเมืองทันที ต่อมาผู้ว่าได้เดินทางมายังพื้นที่ที่ขุดพบ แล้วมีคำสั่งให้ก่อสร้างฐานและหลังคาครอบ รวมถึงมอบหมายให้อารามพุทธแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ใกล้กันเป็นผู้ดูแล ปัจจุบัน จารึกจัดแสดงอยู่ที่ป่าจารึกในซีอาน ประเทศจีน
แหล่งข้อมูลอื่น

Henri Havret sj, La stèle chrétienne de Si Ngan-fou , Parts 1–3. เนื้อหาเต็มเข้าถึงได้จาก Gallica:
ตอน 1 (1895)
ตอน 2 (1897)
ตอน 3 (1902)
บางตอนสามารถพบได้บน on archive.org.
Carus, Paul; Wylie, Alexander; Holm, Frits (1909), The Nestorian Monument: An Ancient Record of Christianity in China, with Special Reference to the expedition of Frits V. Holm..., The Open court publishing company
Holm, Frits (2001), My Nestorian Adventure in China: A Popular Account of the Holm-Nestorian Expedition to Sian-Fu and Its Results, Volume 6 of Georgias reprint series, Gorgias Press LLC, ISBN 0-9713097-6-0. Originally published by: Hutchinson & Co, London, 1924.
Keevak, Michael (2008), The Story of a Stele: China's Nestorian Monument and Its Reception in the West, 1625-1916, ISBN 978-962-209-895-4
Stele text in English from researchers at Fordham University; actually 1855 translation of A. Wiley
Large photograph of a rubbing of the stele from University of Birmingham (scroll to bottom of page) เก็บถาวร 2009-04-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"The Jesus Messiah of Xi'an" ― translation and exposition of doctrinal passages in the stele text. From B. Vermander (ed.), Le Christ Chinois, Héritages et espérance (Paris: Desclée de Brouwer, 1998).
Photos of a replica of the Nestorian Stele in Xi-an; photos are of a replica located in Japan Japanese text.
SIR E. A. WALLIS BUDGE, KT.,  THE MONKS OF KUBLAl KHAN EMPEROR OF CHINA (1928) - contains reproductions of early photographs of the stele where it stood in the early 20th century (from Havret etc.)
Nestorian Stele – Inscription: A slice of Christian history from China. Australian Museum.
ศาสนาแบบอินเดีย

บทความนี้เกี่ยวกับศาสนาที่กำเนิดขึ้นในอนุทวีปอินเดีย สำหรับศาสนาที่ประชากรในสาธารณรัฐอินเดียในปัจจุบันนับถือ ดูที่ ศาสนาในประเทศอินเดีย
ประชากรโลกที่นับถือศาสนาอินเดีย
ศาสนาฮินดู (15%)
ศาสนาพุทธ (7.1%)
ศาสนาซิกข์ (0.35%)
ศาสนาเชน (0.06%)
อื่น ๆ (77.49%)
ศาสนาแบบอินเดีย (อังกฤษ: Indian religions) หรือ ธรรมิกศาสนา (อังกฤษ: Dharmic religions) คือศาสนาที่มีต้นกำเนิดในอนุทวีปอินเดีย ได้แก่ ศาสนาฮินดู ศาสนาเชน ศาสนาพุทธ และศาสนาซิกข์ ศาสนาเหล่านี้ถือว่าเป็นศาสนาตะวันออก แม้ศาสนาแบบอินเดียจะเกี่ยวพันกับประวัติศาสตร์อินเดีย แต่ก็ไม่ได้มีอยู่เฉพาะในอนุทวีปอินเดียเท่านั้น ยังได้แพร่หลายไปยังภูมิภาคอื่น ๆ ด้วย
ชาวฮารัปปาในอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุราว 3300-1300 ปีก่อนคริสต์ศักราชมีวัฒนธรรมแบบเมืองมาตั้งแต่ก่อนการเข้ามาของศาสนาพระเวท ชาวทราวิฑและตระกูลภาษาดราวิเดียนในอินเดียใต้ก็มีมาก่อนศาสนาพระเวทเช่นกัน
ประวัติศาสตร์นับจุดเริ่มต้นของศาสนาแบบอินเดียที่ศาสนาพราหมณ์ของชาวอินโด-อิหร่าน ซึ่งต่อมาได้รวบรวมคำสอนเป็นคัมภีร์พระเวท และเรียกยุคที่มีการเรียบเรียงคัมภีร์พระเวทว่ายุคพระเวท ซึ่งตรงกับช่วง 1750-550 ปีก่อนคริสต์ศักราช จากนั้นจึงเป็นยุคปฏิรูป ซึ่งได้พัฒนาศาสนาพราหมณ์มาเป็นศาสนาฮินดูในปัจจุบัน มีขบวนการสมณะเป็นขบวนการศาสนาที่เกิดขึ้นแยกจากสายพระเวทและดำรงอยู่คู่ขนานกันมา ศาสนาพุทธ ศาสนาเชน สำนักโยคะ ความเชื่อเรื่องสังสารวัฏ และโมกษะ ก็มีที่มาจากขบวนสมณะนี้ด้วย
ยุคปุราณะซึ่งตรงกับช่วง 200 ปีก่อนคริสต์ศักราชถึง ค.ศ. 500 และต้นยุคกลางซึ่งตรงกับ ค.ศ. 500-1,100 เป็นช่วงที่เกิดสำนักใหม่ ๆ ขึ้นในศาสนาฮินดู เช่น ขบวนการภักติ ลัทธิไศวะ ลัทธิศักติ ลัทธิไวษณพ จากนั้นจึงเข้าสู่ยุคอิสลามราว ค.ศ. 1,100-1,500 และคุรุนานักเทพตั้งศาสนาซิกข์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และแพร่หลายมากในภูมิภาคปัญจาบ
เมื่อถึงยุคที่จักรวรรดิอังกฤษเข้าปกครองอินเดีย กระแสการตีความศาสนาฮินดูใหม่เป็นตัวช่วยหนึ่งที่ทำให้เกิดกลุ่มเคลื่อนไหวเพื่อปลดปล่อยอินเดีย
ความเหมือนและความแตกต่าง

ตามแนวทางของ Tilak เราอาจศึกษาตีความศาสนาแบบอินเดียในส่วนของความเหมือนและความแตกต่าง ผู้ศึกษาจากตะวันตกมักเน้นไปที่ความแตกต่าง ในขณะที่นักวิชาการอินเดียเองมุ่งเน้นศึกษาส่วนที่เหมือนกัน
ความเหมือนและความแตกต่าง > ความเหมือน

ศาสนาฮินดู ศาสนาพุทธ ศาสนาเชน และศาสนาซิกข์ มีหลักการพื้นฐานบางอย่างร่วมกัน ซึ่งอาจตีความต่างออกไปโดนศาสนิกชนแต่ละกลุ่มและแต่ละปัจเจกบุคคล ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 19 ศาสนิกชนเหล่านี้มิได้ติดป้ายตนเองให้แตกต่างจากผู้อื่น หากแต่เห็นว่าตนเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวทางวัฒนธรรมที่แตกสาขาออกมาแต่ร่วมรากเดียวกัน
ความเหมือนและความแตกต่าง > ความต่าง

ศาสนาแบบอินเดียแต่ละศาสนามีความแตกต่างกัน และภายในแต่ละศาสนาก็มีความแตกต่างกันระหว่างนิกาย เช่น ธรรม ในศาสนาฮินดูหมายถึง หน้าที่ ในศาสนาเชน หมายถึง การทำความดี ส่วนศาสนาพุทธเรียกว่า พระธรรม หมายถึง คำสอนของพระพุทธเจ้า
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยศาสนา
"Census of India 2001: Data on religion". Government of India (Office of the Registrar General). สืบค้นเมื่อ 2007-05-28.
"Constitution of India". Government of India (Ministry of Law and Justice). สืบค้นเมื่อ 2007-05-28.
"International Religious Freedom Report 2006: India". United States Department of State. สืบค้นเมื่อ 2007-05-28.
แผนที่แสดงศาสนาอับราฮัม (สีชมพู) และศาสนาแบบอินเดีย (เหลือง)  ในแต่ละประเทศ
ศิลปะใต้ดิน
บรรณานุกรม

Mauro Tropeano. (2020) Lowbrow Art / Pop Surrealism (Le Origini / La Storia). ISBN 978-1-71-577565-0
Kirsten Anderson. (2005) Pop Surrealism: The Rise of Underground Art. ISBN 0-86719-618-1
Matt Dukes Jordan. (2005) Weirdo Deluxe: The Wild World of Pop Surrealism and Lowbrow Art. San Francisco: Chronicle Books. ISBN 0-8118-4241-X
Aaron Rose and Christian Strike. (2004). Beautiful Losers: Contemporary Art and Street Culture. ISBN 1-891024-74-4
Sherri Cullison. (2002) Vicious, Delicious, and Ambitious: 20th Century Women Artists. ISBN 0-76431-634-6 The women of Lowbrow.
Mark Ryden, Robert Williams, Joe Coleman, SHAG (Josh Agle), Niagara (artist), Stacy Lande, Todd Schorr, Camille Rose Garcia, Alex Pardee and Elizabeth McGrath.
Honerla,Elisabeth,2008,The Upset-Young Contemporary Art, published by Gestalten,Berlin,283 pages, ISBN 978-89955-221-8
Robert Williams' Juxtapoz magazine .
Raw Vision magazine covers outsider art and lowbrow art. It contains full color images and concise articles on non-mainstream artists.
Hi Fructose magazine, which debuted in 2005, focuses on lowbrow art.
Forno Magazine[1] also includes lowbrow art works associated with sexual themes.
Dangerous Ink Magazine[2] is a UK lowbrow magazine, exposing the movement to the British.
Beautiful/Decay Magazine[3] is a magazine that documents the convergence of fine art, graffiti, design, fashion, music, and other contemporary forms of art.
Tokion is a magazine with both Japanese and US editions.
Stirato[4] is an Italian lowbrow magazine, featuring interviews with, and work by, artist from around the world.
New Brow: the Rise of Underground Art
The Treasures of Long Gone John
แหล่งข้อมูลอื่น

'Juxtapoz' Art and Culture Magazine
Interview with Kirsten Anderson, editor of Pop Surrealism
2005 L.A. Weekly article on lowbrow
"The Lowbrow Art Sale" Weekly prints Article, every Tuesday On SFWeekly.com
'Creep Machine' underground art webzine
| ด ค กศิลปะและลัทธิทางศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ยุคกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 13):  เมรอแว็งเฌียง  การอแล็งเฌียง  ออตโทเนียน  ไบแซนไทน์  เคลต์  โรมาเนสก์  กอทิก  กอทิกนานาชาติ 
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 18:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ศตวรรษที่ 14-15)  จริตนิยม (ศตวรรษที่ 16)  บาโรก (ศตวรรษที่ 17)  โรโกโก - ลัทธิคลาสสิกใหม่ - จินตนิยม (ศตวรรษที่ 18) 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ศิลปะสถาบัน  สัจนิยม  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  สังเคราะห์นิยม  สัญลักษณ์นิยม  ลุ่มแม่น้ำฮัดสัน 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สมัยใหม่  บาศกนิยม  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธินามธรรม  กลุ่มศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  กลุ่มบรึคเคอ  ดาดา  คติโฟวิสต์  นวศิลป์  เวียนนาซีเซสชัน  สุนทรียนิยม  เบาเฮาส์  ลัทธิรูปทรงแนวใหม่  อลังการศิลป์  สมัยนิยม  อนาคตนิยม  อนุตรนิยม  ลัทธิเหนือจริง  Color Field  จุลนิยม  Lyrical Abstraction  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่  สมัยใหม่ยุคหลัง  มโนทัศนศิลป์  ศิลปะคนนอก  ศิลปะใต้ดิน  ศิลปะเชิงแนวคิด  กลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช  รูปลักษณ์นิยม 
ศิลปะ:  จิตรกรรม  ประติมากรรม  สถาปัตยกรรม  การถ่ายภาพ 
ศิลปิน:  จิตรกร  ประติมากร  สถาปนิก  ช่างภาพ
ศิลปศาสตร์

ศิลปศาสตร์ (อังกฤษ: liberal arts) หมายถึง การศึกษาที่มุ่งจะให้ความรู้ทั่วไป และทักษะเชิงปัญญา มิใช่วิชาชีพเฉพาะด้าน หรือความทักษะเชิงช่าง
เดิมนั้น คำว่า "ศิลปศาสตร์" เป็นศัพท์ภาษาสันสกฤต (ศิลฺป + ศาสฺตฺร) หมายถึง วิชาความรู้ทั้งปวง ในภายหลังใช้ในความหมายเดียวกับ Liberal Arts ในภาษาอังกฤษ ดังระบุคำนิยามไว้ข้างต้น
ในประวัติศาสตร์การศึกษาของตะวันตกนั้น ศิลปศาสตร์ 7 อย่าง อาจจำแนกได้เป็น 2 กลุ่ม คือ ไตรศิลปศาสตร์ (trivium) และ จตุรศิลปศาสตร์ (quadrivium)
การศึกษาในกลุ่ม ไตรศิลปศาสตร์ ประกอบด้วย 3 สาขาวิชา ได้แก่ ไวยากรณ์ ตรรกศาสตร์ และวาทศาสตร์ (rhetoric) ส่วนการศึกษากลุ่ม จตุรศิลปศาสตร์ ประกอบด้วย 4 สาขาวิชา ได้แก่ เลขคณิต เรขาคณิต ดนตรี และดาราศาสตร์) ศิลปศาสตร์นั้นถือเป็นหลักสูตรแกนของมหาวิทยาลัยสมัยกลาง
คำว่า liberal ในคำว่า liberal arts นั้น มาจากศัพท์ภาษาละตินว่า liberalis หมายถึง "เหมาะแก่เสรีชน" (ชนชั้นสูงด้านสังคมและการเมือง) ซึ่งตรงกันข้ามกันศิลปะการรับใช้หรือบริการ (servile arts) ในเบื้องต้นคำว่าศิลปศาสตร์ในแนวคิดของตะวันตก จึงเป็นตัวแทนของทักษะและความรู้ทั่วไป ที่จำเป็นต้องใช้ในหมู่ชนชั้นสูงในสังคม ขณะที่ศิลปะบริการนั้น เป็นตัวแทนของความรู้และทักษะของพ่อค้าผู้เชี่ยวชาญ ที่จำเป็นต้องรู้ในหมู่ผู้รับใช้ชนชั้นสูง หรือขุนนาง
ศิลปศาสตร์ 18 ประการ

ในสายวัฒนธรรมตะวันออก มีกล่าวถึงศิลปศาสตร์ 18 ประการ ดังนี้
สูติ ความรู้ทั่วไป
สัมมติ ความรู้กฎธรรมเนียมต่างๆ
สังขยา การคำนวณ
โยคยันตร์ การช่างยนต์
นีติ นีติศาสตร์
วิเสสิกา ความรู้การอันทำให้เกิดมงคล
คันธัพพา วิชานาฏศิลป์
คณิกา วิชาบริหารร่างกาย
ธนุพเพธา วิชายิงธนู
ปุราณา โบราณคดี
ติกิจฉา วิชาแพทย์
อิติหาสา ตำนานหรือประวัติศาสตร์
โชติ ดาราศาสตร์
มายา วิชาพิชัยสงคราม
ฉันทสา การประพันธ์
เกตุ วาทศิลป์
มันตา วิชามนต์
สัททา ไวยากรณ์
คณะศิลปศาสตร์ในประเทศไทย

คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (โครงการจัดตั้งคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์)
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตจักรพงษภูวนารถ
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์
สำนักวิชาศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้
สาขาวิชาศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
คณะศิลปศาสตร์ประยุกต์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
คณะศิลปศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
สำนักวิชาศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย
ปริญญาศิลปศาสตร์

ผู้เรียนจบปริญญาในสาขาวิชาใดก็ตามในกลุ่มศิลปศาสตร์ จะได้รับปริญญา มีชื่อดังต่อไปนี้
ปริญญาตรี คือ ศิลปศาสตรบัณฑิต ย่อ ศศ.บ.
ปริญญาโท คือ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ย่อ ศศ.ม. และ
ปริญญาเอก คือ ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต ย่อ ศศ.ด.
ดูเพิ่ม

มนุษยศาสตร์
ศิลปะเครื่องกล
อักษรศาสตร์
ศิลปะการใช้ตัวพิมพ์อาหรับ

ศิลปะการใช้ตัวพิมพ์อาหรับ คือศิลปะการใช้ตัวพิมพ์ ของอักษร หน่วยอักขระ หรือข้อความของชุดตัวอักษรอาหรับ เช่น ภาษาอาหรับ เปอร์เซีย หรืออูรดู ศิลปะการใช้ตัวพิมพ์อาหรับในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นผลพลอยได้ของอักษรละตินที่มีสัดส่วนและสุนทรียศาสตร์แบบซีเรียก (Syriac) และละติน ศิลปะการใช้ตัวพิมพ์อาหรับในสมัยนั้นบกพร่องในสามสิ่งเมื่อเทียบกับการเขียนภาษาอาหรับ นั่นคือ อักษรวิจิตร รูปแบบ และระบบ อักษรวิจิตรต้องใช้ทักษะการเขียนที่มีสุนทรียภาพในสไตล์บัญญัติที่เลือก เช่น naskh, nastaʿlīq หรือ ruqʿah ระบบหมายถึงหลักเกณฑ์ของอักษรที่ครอบคลุมกฎต่างๆ เช่น การจัดแนวนอน และการยืด
ลักษณะเฉพาะ > สไตล์อักษรวิจิตร

ฟอนต์คอมพิวเตอร์ของภาษาอาหรับบางแบบเป็นอักษรวิจิตร เช่น Arial, เคอเรียร์ นิว และไทมส์นิวโรมัน ฟอนต์เหล่นั้นดูราวกับว่าเขียนด้วยพู่กันหรือปากการูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า คล้ายกับ เชิงของอักษรละติน อันมีต้นกำเนิดมาจากการจารึกหิน ฟอนต์อื่นๆ เช่น Tahoma และ Noto Sans Arabic ใช้รูปแบบที่มีความหนาของเส้นในตัวอักษรคงที่ ซึ่งคล้ายกับอักษรละตินแบบไม่มีเชิงมากกว่า
ลักษณะเฉพาะ > ้เส้นบน

ในอดีต ข้อความภาษาอาหรับใช้เส้นบน (อังกฤษ: overline) เพื่อระบุการเน้น
ลักษณะเฉพาะ > ตัวเอียง

สไตล์อารบิกบางสไตล์ เช่น ดิวานี มีตัวอักษรที่เอียงลง เมื่อเขียนตัวอักษรจากขวาไปซ้าย
ลักษณะเฉพาะ > มุมฉาก

ไทป์เฟซอาหรับบางตัวมีมุมฉากเยอะเป็นพิเศษ เช่น Noto Kufi Arabic ส่วนไทป์เฟซอื่นๆ เช่น Tahoma และ Arial จะมีสไตล์ที่โค้งมนมากกว่า (ดูกราฟด้านล่าง) ฟอนต์ที่เน้นมุมฉากมักถูกเรียกว่า 'มีมุม' (angled) และฟอนต์ที่โค้งมนมักถูกเรียกว่า  'ลายมือ' (cursive)
เส้นบน (overline) ในข้อความจากคัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาเปอร์เซีย (ค.ศ. 1920)