stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กลุ่มทัพ A
ผู้บัญชาการกลุ่มทัพ A

| วันที่ | ผู้บัญชาการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| 26 ตุลาคม  1939 – 22 มิถุนายน 1941 | พลเอกอาวุโส/จอมพล แกร์ท ฟ็อน รุนท์ชเต็ท | เดิมคือกลุ่มทัพใต้ และเปลี่ยนชื่อเป็นกลุ่มทัพใต้เหมือนเดิม |
| 10 กรกฎาคม – 9 กันยายน 1942 | จอมพล วิลเฮ็ล์ม ลิสท์ | คือกลุ่มทัพใต้ที่ถูกแบ่งส่วนเป็นกลุ่มทัพ A และกลุ่มทัพ B |
| 10 กันยายน 1942 – 22 พฤศจิกายน 1942 | ขึ้นตรงต่อบกญ.ทบ. ในบัญชาของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ |  |
| 23 พฤศจิกายน 1942 – 30 มีนาคม 1944 | จอมพล เอวัลท์ ฟ็อน ไคลสท์ |  |
| 1 เมษายน – 24 กันยายน 1944 | พลเอกอาวุโส แฟร์ดีนันท์ เชอร์เนอร์ | กลุ่มทัพ A ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นกลุ่มทัพยูเครนใต้ |
| 24 กันยายน 1944 – 17 มกราคม 1945 | พลเอกอาวุโส โยเซ็ฟ ฮาร์เพอ | คือกลุ่มทัพยูเครนเหนือที่ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นกลุ่มทัพ A |
| 17 – 25 มกราคม 1945 | พลเอกอาวุโส แฟร์ดีนันท์ เชอร์เนอร์ | กลุ่มทัพ A เปลี่ยนชื่อเป็นกลุ่มทัพกลาง |
หน่วยในบัญชา

| เดือนปี | หน่วยในบัญชา |
| --- | --- |
พฤศจิกายน 1939: กองทัพที่ 16, กองทัพที่ 12
พฤษภาคม 1940: กองทัพที่ 16, กองทัพที่ 12, กองทัพที่ 4, กองทัพที่ 2, กลุ่มทัพยานเกราะของไคลส์
มิถุนายน 1940: กองทัพที่ 16, กองทัพที่ 12, กองทัพที่ 2, กลุ่มทัพยานเกราะของกูเดรีอัน
กรกฎาคม 1940: กองทัพที่ 6, กองทัพที่ 16, กองทัพที่ 9
สิงหาคม 1940: กองทัพที่ 9, กองทัพที่ 16
กันยายน 1940: กองทัพที่ 9, กองทัพที่ 16, ผบ.ทหารเยอรมันประจำเนเธอร์แลนด์
พฤศจิกายน 1940: กองทัพที่ 9, กองทัพที่ 16
พฤษภาคม 1941: กองทัพที่ 6, กองทัพที่ 17
สิงหาคม 1942: กองทัพยานเกราะที่ 1, กลุ่มทัพรูออฟ, กองทัพที่ 11
กันยายน 1942: กองทัพยานเกราะที่ 1, กลุ่มทัพรูออฟ, ผบ.ไครเมีย
มกราคม 1943: กองทัพยานเกราะที่ 1, กองทัพที่ 17, ผบ.ไครเมีย
กุมภาพันธ์ 1943: กองทัพที่ 17, ผบ.ไครเมีย
มีนาคม 1943: กองทัพที่ 17, ผบ.ไครเมีย, ผบ.ช่องแคบเคียร์ช
ตุลาคม 1943: กองทัพที่ 6, กองทัพที่ 17
มกราคม 1944: กองทัพโรมาเนียที่ 3, กองทัพที่ 17, ผบ.ทหารเยอรมันประจำทรานส์นีสเตรีย
มีนาคม 1944: กองทัพที่ 6, กองทัพโรมาเนียที่ 3, กองทัพที่ 17
ตุลาคม 1944: กองทัพยานเกราะที่ 4, กองทัพที่ 17, กลุ่มทัพไฮน์ริชิ
พฤศจิกายน 1944: กองทัพยานเกราะที่ 4, กองทัพที่ 17, กองทัพยานเกราะที่ 1
ธันวาคม 1944: กองทัพที่ 9, กองทัพยานเกราะที่ 4, กองทัพที่ 17, กองทัพยานเกราะ 1
มกราคม 1945: กองทัพที่ 9, กองทัพยานเกราะที่ 4, กองทัพที่ 17, กลุ่มทัพไฮน์ริชิ
กองทัพบกจักรวรรดิเยอรมัน

| กองทัพบกเยอรมัน Deutsches Heer |
| --- | --- |
ธงพระยศไกเซอร์
ปลดประจำการ: ค.ศ. 1919
ประเทศ:  เยอรมนี
ขึ้นต่อ: ไกเซอร์เยอรมัน
กำลังรบ: 13,500,000 นาย (สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง)
สีหน่วย: 
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย สงครามกลางเมืองซามัว Abushiri Revolt สงครามกลางเมืองซามัวครั้งที่ 2 กบฏนักมวย สงครามเฮเรโร สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ผู้บังคับบัญชา
จอมทัพ: จักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 1 จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 จักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2
ผบ. สำคัญ: จอมพล ฟ็อน ม็อลท์เคอ จอมพล ฟ็อน ชไตน์เม็ทซ์ จอมพล ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค พลเอกอาวุโส ฟ็อน เซคท์
กองทัพบกจักรวรรดิเยอรมัน (ค.ศ. 1871–1919) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า กองทัพบกเยอรมัน (เยอรมัน: Deutsches Heer) เป็นกองทัพบกของจักรวรรดิเยอรมันระหว่างปีค.ศ. 1871 ถึง 1918 เป็นกองทัพหลักที่มีบทบาทสำคัญในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ประวัติ

เมื่อราชอาณาจักรปรัสเซียเป็นแกนนำจัดตั้งสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ สนธิสัญญาได้กำหนดกองกำลังของสมาพันธ์เป็นสองเหล่าทัพชื่อว่า กองทัพสมาพันธรัฐ (Bundesheer) และ กองทัพเรือสมาพันธรัฐ (Bundesmarine) รัฐต่างๆต้องส่งมอบอำนาจทางทหารรวมถึงยุทธปัจจัยต่างๆให้แก่กองทัพปรัสเซียในยามศึกสงคราม เมื่อสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียปะทุขึ้นในปีค.ศ. 1870 นอกจากรัฐร่วมสมาพันธ์จะต้องเข้าร่วมสงครามด้วยแล้ว ยังได้ดึงเอารัฐอื่นนอกสมาพันธ์เข้ามาร่วมสงครามด้วย นั่นได้แก่ บาวาเรีย, เวือร์ทเทิมแบร์ค และบาเดิน
ต่อมาเมื่อรัฐธรรมนูญจักรวรรดิเยอรมันถูกร่างขึ้นในปีค.ศ. 1871 ก็ได้สถาปนากองทัพบกที่ชื่อว่า ไรชส์แฮร์ (Reichsheer) ขึ้นมา รัฐอื่นในจักรวรรดิต้องส่งมอบอำนาจบัญชากองทหารของตนให้แก่กองทัพปรัสเซีย มีเพียงทหารของบาวาเรีย, ซัคเซิน และเวือร์ทเทิมแบร์ค เท่านั้นที่มีสถานะเป็นกึ่งอิสระ รัฐทั้งสี่แห่งอย่างปรัสเซีย, บาวาเรีย, ซัคเซิน และเวือร์ทเทิมแบร์ค ต่างมีเสนาบดีการสงครามเป็นของตน อย่างไรก็ตาม หลังปีค.ศ. 1871 คำว่าไรชส์แฮร์ก็ไม่ได้รับความนิยมในเอกสารราชการ แต่ไปนิยมใช้คำว่า กองทัพบกเยอรมัน (Deutsches Heer) แทน
กองกำลังหลัก

ประกอบด้วยทหารราบ ทหารม้าซึ่งสมัยนั้นประกอบด้วย รถถังรุ่น A7Vเยอรมัน  สมัยสงครามโลกครั้งที่ 1 ทหารราบของจักรวรรดิเป็นทหารหลากหลายเชื้อชาติ ส่วนใหญ่เป็นทหารปรัสเซียหรือเยอรมัน โดยตรงด้านเยอรมันซึ่งฝ่ายมหาอำนาจกลางจะส่งทหารราบไปช่วยจักรวรรดิออสเตรีย - ฮังการีป้องชายแดนจากการรุกรานของฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่ 1 อย่าง อิตาลีและ เซอร์เบีย ฝ่ายมหาอำนาจกลาง มีกำลังพลน้อยกว่า นายกรัฐมนตรีอ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์คถูกจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2ทรงไล่ออกจากราชการ ทำให้ทหารฝ่ายมหาอำนาจเสียขวัญและใจ
ทหารราบจะให้ รถถัง เข้าโจมตีก่อนเพื่อป้องกันกระสุนจากปืนทุกๆกระบอก
↑  "Militair-Strafgesetzbuch vom 20. Juni 1872" in Gesetz-Sammlung für das Deutsche Reich, 1867 bis 1883, incl. Vol. 1. Berlin, 1884. p. 408. แม่แบบ:Inlang
กองพลยานเกราะที่ 1 แห่งเอ็สเอ็ส "เอ็สเอ็สองครักษ์ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์"

| กองพลยานเกราะที่ 1 แห่งเอ็สเอ็ส เอ็สเอ็สองครักษ์ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ |
| --- | --- |
1. SS-Panzerdivision Leibstandarte SS Adolf Hitler — 1. SS-PzDiv LSSAH —
เครื่องหมายหน่วย
ประจำการ: 9 พฤศจิกายน 1923 – 8 พฤษภาคม 1945
ประเทศ:  ไรช์เยอรมัน
เหล่า:  วัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
รูปแบบ: พันเซอร์
บทบาท: สงครามยานเกราะ
กำลังรบ: กองพล
ผู้อุปถัมภ์: อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
ปฏิบัติการสำคัญ: อันชลุสส์ เยอรมันยึดครองเชโกสโลวาเกีย สงครามโลกครั้งที่สอง:การบุกครองโปแลนด์ ยุทธการที่ฝรั่งเศส ยุทธการที่กรีซ ปฏิบัติการบาร์บารอสซา ยุทธการที่คาร์คอฟครั้งที่ 3 แนวรบด้านตะวันตก ปี ค.ศ.1943 ยุทธการที่คูสค์ แนวรบด้านตะวันตก ปี ค.ศ.1944 Operation Lüttich วงล้อมฟาเรส การรุกอาร์เดน แนวรบด้านตะวันออก ปี ค.ศ.1945
กองพลยานเกราะที่ 1 แห่งเอ็สเอ็ส "เอ็สเอ็สองครักษ์ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์" (เยอรมัน: 1. SS-Panzerdivision Leibstandarte SS Adolf Hitler) ในช่วงเริ่มต้นได้กลายเป็นผู้คุ้มกันส่วนตัวของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์,ได้มีหน้าที่ผิดชอบในการคุ้มครองคนของฟือเรอร์ สำนักงานและที่อยู่อาศัย ในช่วงแรกมีขนาดกรมทหาร จนในที่สุดก็ได้เติบโตจนกลายเป็นหน่วยขนาดกองพล
กองพลยานเกราะเอ็สเอ็สที่ 1 ได้เข้าร่วมรบในช่วงการบุกครองโปแลนด์ และได้ถูกรวมเข้ากับหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สพร้อมกับหน่วยเอ็สเอ็ส-เวอร์ฟือกุนจ์สทรูปเปอร์ (SS-VT) และหน่วยกำลังรบของหน่วยเอ็สเอ็ส-โทเทินคอฟเฟอร์แบนเดอ (SS-TV) ก่อนที่ปฏิบัติการบาร์บารอสซาในการรุกรานสหภาพโซเวียตจะเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1941 ในช่วงปลายของสงครามโลกครั้งที่สองก็ได้มีการเพิ่มขนาดจากกรมทหารไปยังกองพลพันเซอร์
สมาชิกของกองพลยานเกราะเอ็สเอ็สที่ 1 ได้กระทำทารุณโหดร้ายต่อผู้คนไปจำนวนมากและก่ออาชญากรรมสงคราม รวมทั้งการสังหารหมู่ที่มาลเมดีย์ พวกเขาได้สังหารเชลยศึกประมาณ 5,000 คนในช่วงปี ค.ศ. 1940-1945,ส่วนใหญ่อยู่แนวรบด้านตะวันออก
ผู้บัญชาการ

เอ็สเอ็ส-โอเบิร์ช-กรุพเพินฟือเรอร์ เซ็พ ดีทริช ระหว่าง 15 สิงหาคม 1938 –4 กรกฎาคม 1943
เอ็สเอ็ส-บริดาเดอฟือเรอร์ เทโอดอร์ เวียร์ช ระหว่าง 4 กรกฎาคม 1943 –20 สิงหาคม 1944
เอ็สเอ็ส-บริดาเดอฟือเรอร์ วิลเฮ็ล์ม โมนเคอ ระหว่าง 20 สิงหาคม 1944 –6 กุมภาพันธ์ 1945
เอ็สเอ็ส-บริดาเดอฟือเรอร์ อ็อทโท คุม ระหว่าง 6 กุมภาพันธ์ 1945 –8 พฤษภาคม 1945
ปฏิบัติการสิงโตทะเล

ปฏิบัติการสิงโตทะเลในการบุกเกาะอังกฤษ
ปฏิบัติการสิงโตทะเล (อังกฤษ: Operation Sealion), (เยอรมัน: Unternehmen Seelöwe)เป็นชื่อรหัสของนาซีเยอรมนีสำหรับการบุกสหราชอาณาจักรในระหว่างยุทธการที่บริเตนในสงครามโลกครั้งที่สอง.หลังจากฝรั่งเศสถูกยึดครอง,นาซีได้คาดการณ์ว่าอังกฤษต้องการแสวงหาข้อตกลงสันติภาพ,และการรุกรานได้รับการพิจารณาว่าเป็นทางเลือกสุดท้ายเท่านั้น ถ้ามีทางเลือกอื่นๆได้ล้มเหลวทั้งหมด.เท่าที่สุด,ปฏิบัติการในครั้งนี้จะต้องมีทั้งกองทัพอากาศและกองทัพเรือที่เหนือกว่าในการก้าวข้ามช่องแคบอังกฤษและลงจอดยกพลขึ้นบก.ทั้งที่เยอรมันเคยประสบความสำเร็จในช่วงแรกสงคราม.เรือบรรทุกจำนวนมากไม่เหมาะแก่การรวมพล.แต่ปฏิบัติการสิงโตทะเลถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด เมื่อวันที่ 17 กันยายน 1940 และไม่เคยปฏิบัติการ.โอเบอร์คอมมันโด แดร์ เวร์มัคท์หรือกองบัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพมีความเชื่อมั่นน้อยของความเป็นไปได้ของแผนการและนักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ได้เห็นว่ามีความเป็นไปได้เล็กๆน้อยๆของความสำเร็จ
กางเขนสเปน

กางเขนสเปนในรูปแบบทองแดงพร้อมด้วยดาบ
กางเขนสเปน(เยอรมัน: Spanien-Kreuz) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ที่มีความโดดเด่นของเยอรมนีเพื่อเป็นการปูนบำเหน็จให้กับทหารเยอรมันที่ได้เข้าร่วมในสงครามกลางเมืองสเปน ต่อสู้รบเพื่อนายพลฝ่ายชาตินิยม ต่อมาได้กลายเป็นผู้นำสเปน ฟรันซิสโก ฟรังโก
กางเขนเกียรติยศมารดาเยอรมัน

กางเขนแห่งเกียรติยศของมารดาเยอรมัน (เยอรมัน: Ehrenkreuz der Deutschen Mutter),ความหมายที่เรียกด้วยคำว่า Mutterehrenkreuz (กางเขนมารดาแห่งเกียรติยศ) หรือตัวอย่างเช่น Mutterkreuz (กางเขนมารดา) เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่ถูกทำขึ้นโดยรัฐบาลเยอรมันไรซ์เพื่อมอบเป็นเกียรติคุณแก่มารดาเยอรมันแห่งจักรวรรดิเยอรมัน (Reichsdeutsche) เพื่อตอบแทนบุณคุณพิเศษแก่ประเทศเยอรมัน หลังจากนั้นก็จะมีสิทธิเข้ารับเลือกในการเป็น Volksdeutsche (เชื้อชาติเยอรมัน) จากแม่ ตัวอย่างเช่น ออสเตรียและซูเดเทินลันด์ ซึ่งแต่ก่อนที่จะถูกจัดตั้งขึ้นในเยอรมันไรซ์
กองทัพเรือปรัสเซีย

| กองทัพเรือปรัสเซีย Preußische Marine |
| --- | --- |
ประจำการ: 1701–1867
ประเทศ:  ราชอาณาจักรปรัสเซีย
รูปแบบ: กองทัพเรือ
ปฏิบัติการสำคัญ: Pomeranian War, สงครามนโปเลียน, สงครามเชลวิก ครั้งที่ 1, สงครามปรัสเซีย-ออสเตรีย
เครื่องหมายสังกัด
ธงราชนาวี (1819–1850): 
ธงราชนาวี (1816–1819): 
กองทัพเรือปรัสเซีย (เยอรมัน: Preußische Marine) เป็นกองทัพเรือแห่งราชอาณาจักรปรัสเซีย. โดยมีรากฐานจากกองทัพเรือบรันเดินบวร์ค พระมหากษัตริย์ปรัสเซีย ได้ยกสถานะเป็นกองทัพเรือ เมื่อ ค.ศ. 1701. ปรัสเซีย และ บรันเดินบวร์ค อยู่ภายใต้การปกครองโดย ราชวงศ์โฮเฮนซอลเลิร์น. กองทัพเรือปรัสเซียมีพัฒนาการก้าวหน้าเป็นลำดับ ในปี ค.ศ. 1867 สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ ได้แยกตัวออกจากปรัสเซีย โดยจัดตั้ง นอร์ทดอยท์ บุนเดสมารีเนอ (Norddeutsche Bundesmarine).
เป็นเวลาหลายศตวรรษที่ปรัสเซียมีกองทัพบกเป็นกองกำลังหลัก แต่ยังไม่มีกองกำลังทางทะเล. รัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์ค เป๊นฐานรากของกองกำลังทางทะเลปรัสเซีย .
ดูเพิ่ม

กองทัพบกปรัสเซีย
ไรช์ฟลอตเต
ไคแซร์ลีเชอ มารีเนอ
ไรชส์มารีเนอ
ครีกซมารีเนอ
กองทัพเรือประชาชนแห่งชาติ
กองทัพเรือเยอรมัน
สันนิบาตนาวี (เยอรมนี)
บรรณานุกรม

Henning Krüger: Zwischen Küstenverteidigung und Weltpolitik. Die politische Geschichte der Preußischen Marine 1848 bis 1867 (Between coastal defence and world policy. The political history of the Prussian navy 1848 to 1867), Bochum 2008, ISBN 978-3-89911-096-8.
Gerhard Wiechmann: Die Königlich Preußische Marine in Lateinamerika 1851 bis 1867. Ein Versuch deutscher Kanonenbootpolitik in Übersee (The royal Prussian navy in Latin America 1851 to 1867. An attempt of German gunboat diplomacy in oversea), in: Sandra Carreras/Günther Maihold (ed.): Preußen und Lateinamerika. Im Spannungsfeld von Kommerz, Macht und Kultur, Münster 2004, p. 105-144.
Cord Eberspächer: Die deutsche Yangtse-Patrouille. Deutsche Kanonenbootpolitik in China im Zeitalter des Imperialismus 1900 - 1914 (The German Yangtse Patrol. German gunboat diplomacy in China in the age of imperialism), Bochum 2004.
Gerhard Wiechmann: Die preußisch-deutsche Marine in Lateinamerika 1866-1914. Eine Studie deutscher Kanonenbootpolitik (The Prussian-German Navy in Latin America 1866-1914. A study of German gunboat diplomacy 1866-1914), Bremen 2002, ISBN 3-89757-142-0.
| ด ค กกองทัพเรือเยอรมัน |
| --- | --- |
เยอรมันก่อนการรวมชาติ:  กองทัพเรือบรันเดินบวร์ค (16th century – 1701)  กองทัพเรือปรัสเซีย (1701–1867)  กองทัพเรือชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ (1848–1851)  กองทัพเรืออสเตรีย-ฮังการี (1786–1918) 
สมาพันธรัฐเยอรมัน:  กองเรือไรช์ (1848–1852)  กองเรือสมาพันธ์ (แผนการ) 
สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ:  กองทัพเรือสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (1867–1871) 
จักรวรรดิเยอรมัน:  กองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมัน (1871–1918) 
สาธารณรัฐไวมาร์:  ไรชส์มารีเนอ (1919–1935) 
นาซีเยอรมนี:  ครีคส์มารีเนอ (1935–45) 
เยอรมนีภายใต้การยึดครอง:  องค์การกวาดทุ่นระเบิดเยอรมัน (1945–1947)  German Mine Sweeping Formation Cuxhaven (1948–1951)  Labor Service Unit (B) (1951–1957)  Seegrenzschutz (1951–1956) (เยอรมนีตะวันตก)  Main Administration Sea Police (1950–1956) (เยอรมนีตะวันออก) 
เยอรมนีหลังสงครามฯ:  ด็อยท์เชอมารีเนอ (1956–ปัจจุบัน)  ฟ็อคส์มารีเนอ (1956–1990) (เยอรมนีตะวันออก) 
| ด ค กกองทัพเรือในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
รัฐเอกราช: กรีซ · คาซัคสถาน2 · โครเอเชีย · จอร์เจีย1 · เซอร์เบีย · ไซปรัส1 · เดนมาร์ก · ตุรกี2 · นอร์เวย์ · เนเธอร์แลนด์ · บัลแกเรีย · เบลเยียม · โปรตุเกส · โปแลนด์ · ฝรั่งเศส · ฟินแลนด์ · มอนเตเนโกร · มอลตา · ยูเครน · เยอรมนี · รัสเซีย2 · โรมาเนีย · ลัตเวีย · ลิทัวเนีย · สเปน · สโลวีเนีย · สวีเดน · สหราชอาณาจักร · อาเซอร์ไบจาน1 · อิตาลี · เอสโตเนีย · แอลเบเนีย · ไอซ์แลนด์ · ไอร์แลนด์
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์: อับฮาเซีย1 · ไซปรัสเหนือ1
รัฐสิ้นสภาพ: รัฐเอกราชโครเอเชีย · ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย · ราชอาณาจักรปรัสเซีย · ฝรั่งเศส (จักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง, ฝรั่งเศสเสรี) · ยูโกสลาเวีย (ราชอาณาจักร, สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยม, สหพันธ์สาธารณรัฐ) · เยอรมนี (สมาพันธ์รัฐเยอรมัน, สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ, จักรวรรดิเยอรมัน, สาธารณรัฐไวมาร์, นาซีเยอรมนี, เยอรมนีตะวันออก) · รัสเซีย (จักรวรรดิรัสเซีย, สหภาพโซเวียต) · ออสเตรีย-ฮังการี · จักรวรรดิออตโตมัน · อิตาลี (ราชอาณาจักรอิตาลี, สาธารณรัฐสังคมอิตาลี)
1. ทางภูมิศาสตร์อยู่ในทวีปเอเชีย แต่มักถูกจัดอยู่ในทวีปยุโรป เนื่องจากมีวัฒนธรรมที่คล้ายคลึงกัน; 2. มีพื้นที่ทั้งในทวีปยุโรปและในทวีปเอเชีย
การกระเจิงแบบมี

ปรากฏการณ์ทินดอลล์ซึ่งเกิดจากการกระเจิงแบบมีเป็นหลัก
การกระเจิงแบบมี (เยอรมัน: Mie-Streuung) เป็นปรากฏการณ์การกระเจิงของแสงโดยอนุภาคทรง กลมที่ใหญ่กว่าความยาวคลื่นของแสง เมื่อขนาดอนุภาคมีขนาดใหญ่มาก ผลลัพธ์การคำนวณของทั้งสองวิธี ได้แก่ การกระเจิงแบบมีและทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิตจะคล้ายกัน นอกจากนี้ การกระเจิงแบบเลี้ยวเบนจะใช้เมื่ออนุภาค (ตัวทำกระเจิง) มีขนาดใหญ่ตามความยาวคลื่น และ การกระเจิงแบบเรย์ลี จะใช้เมื่ออนุภาคมีขนาด 1/10 เท่าของความยาวคลื่นของแสงลงมา
ปรากฏการณ์นี้ได้รับการอธิบายอย่างละเอียดโดยกุสทัฟ มี ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ และในช่วงเวลาใกล้กันนั้นก็ยังได้ถูกอธิบายโดยลูทวิช โลเร็นทซ์ และเปเตอร์ เดอแบย์เอออีกด้วย ยิ่งอนุภาคมีขนาดใหญ่มากก็ยิ่งทำให้แสงมีการกระเจิงลดน้อยลง
การกระเจิงแบบนี้เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เมฆปรากฏเป็นสีขาว อนุภาคที่ประกอบขึ้นเป็นเมฆนั้นมีขนาดรัศมีประมาณระดับ 1 µm ถึง 10 µm ซึ่งทำให้สำหรับความยาวคลื่นของแสงที่ตามองเห็นได้ของแสงอาทิตย์อยู่ในช่วงการกระเจิงแบบมี ทำให้รังสีจากดวงอาทิตย์ ในช่วงที่มองเห็นได้จะกระจายไปเกือบเท่า ๆ กันในทุกช่วงความยาวคลื่น
กล้องโทรทรรศน์แบบเค็พเพลอร์

ระวังสับสนกับ กล้องโทรทรรศน์อวกาศเคปเลอร์
แผนภาพเส้นทางแสง
กล้องโทรทรรศน์แบบเค็พเพลอร์ (เยอรมัน: Kepler-Fernrohr) เป็นกล้องโทรทรรศน์หักเหแสงประเภทหนึ่ง
ประวัติการคิดค้น

ใน ปี ค.ศ. 1611 โยฮันเนิส เค็พเพลอร์ ได้เสนอวิธีการประดิษฐ์กล้องโทรทรรศน์โดยใช้เลนส์นูนเป็นเลนส์ใกล้ตา แต่เขาไม่ได้สร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง จากนั้นใน ปี ค.ศ. 1615 คริสท็อฟ ไชเนอร์ จึงได้สร้างกล้องโทรทรรศน์ตามที่เค็พเพลอร์ออกแบบไว้ขึ้นมาจริง และใช้ในการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์
โครงสร้าง

ทั้งเลนส์ใกล้วัตถุและเลนส์ใกล้ตาต่างใช้เป็นเลนส์นูนทั้งคู่
แม้ว่าภาพที่ได้จะกลับด้าน แต่ขอบเขตการมองเห็นจะไม่แคบเมื่อเทียบกับในกล้องโทรทรรศน์แบบกาลิเลโอ แม้ว่าจะเพิ่มกำลังขยายขึ้นก็ตาม เมื่อใช้เป็นกล้องโทรทรรศน์ในทางดาราศาสตร์ การที่ภาพกลับหัวไม่ใช่ข้อเสีย เนื่องจากสามารถปรับภาพให้ตั้งตรงได้โดยการใส่ปริซึม จึงใช้กันอย่างแพร่หลายในกล้องโทรทรรศน์ภาคพื้นดิน
เทียบกับกล้องโทรทรรศน์แบบอื่น

เมื่อขนาดของกล้องโทรทรรศน์เพิ่มขึ้น เลนส์ใกล้วัตถุก็หนาขึ้นและอัตราการส่องผ่านก็ยิ่งลดลง ดังนั้น ในกล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่นิยมใช้กล้องโทรทรรศน์แบบนิวตันซึ่งเป็นกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงมากกว่า
กางเขนอัศวินแห่งกางเขนเหล็ก

กางเขนอัศวินแห่งกางเขนเหล็ก (เยอรมัน: Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes) หรือเรียกอย่างสั้นว่า กางเขนอัศวิน (Ritterkreuz) เป็นบำเหน็จความชอบขั้นสูงสุดในกองกำลังทหารและกึ่งทหารของนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีการมอบบำเหน็จนี้อย่างแพร่หลายด้วยสารพัดเหตุผล เช่น การนำทัพที่ยอดเยี่ยมของผู้บัญชาการ หรือความกล้าหาญในสมรภูมิของนายทหารระดับล่าง บำเหน็จนี้จะถูกมอบให้แก่เจ้าหน้าที่ในสามเหล่าทัพของแวร์มัคท์ (แฮร์, ครีคส์มารีเนอ และลุฟท์วัฟเฟอ) ตลอดจนสมาชิกของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส, กองแรงงานไรช์, ฟ็อลคส์ชตวร์ม และบุคคลจากประเทศอื่นๆในฝ่ายอักษะ บำเหน็จนี้ถูกมอบกว่า 7,000 สำรับตลอดช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ฟือเรอร์และนายกรัฐมนตรีอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ สถาปนาบำเหน็จนี้เมื่อ 1 กันยายน ค.ศ. 1939 ในคราวที่เยอรมนีรุกรานโปแลนด์ กางเขนอัศวินโดยยึดเอาลักษณะตามแบบอย่างของกางเขนเหล็ก ซึ่งเป็นเครื่องหมายที่ใช้ในกองทัพเยอรมันมาตั้งแต่สมัยราชอาณาจักรปรัสเซีย ต่อมาในปีค.ศ. 1940 ได้มีการสถาปนาเพิ่มอีกหนึ่งชั้นคือ อัศวินติดใบโอ๊ก และต่อมาในค.ศ. 1941 ก็ได้มีการสถาปนาเพิ่มอีกสองขั้นคือ อัศวินติดใบโอ๊กคาดดาบ กับชั้น อัศวินติดใบโอ๊กคาดดาบประดับเพชร และมีการสถาปนาขั้นพิเศษขึ้นในปี ค.ศ. 1944 เรียกว่า อัศวินประดับใบโอ๊กคาดดาบประดับเพชรทอง
หอจดหมายเหตุแห่งชาติเยอรมันระบุว่ามีผู้ได้รับบำเหน็จนี้อย่างเป็นทางการรวม 7,161 ราย ในจำนวนนี้ถูกพิสูจน์แล้วว่าเป็นขั้นอัศวินและขั้นอัศวินประดับใบโอ๊กจำนวน 863 ราย, ขั้นอัศวินประดับใบโอ๊กคาดดาบจำนวน 147 ราย, ขั้นอัศวินประดับใบโอ๊กและดาบประดับเพชร จำนวน 27 ราย ส่วนขั้นเคลือบทองขั้นมีการมอบให้แก่บุคคลเดียวคือพันเอกฮันส์-อูลริช รูเดิล แห่งกองทัพอากาศ
| ชั้นของกางเขนอัศวินแห่งกางเขนเหล็ก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |


| กางเขนอัศวิน แห่งกางเขนเหล็ก (สถาปนา 1 ก.ย. 1939) | กางเขนอัศวินติดใบโอ๊ก แห่งกางเขนเหล็ก  (สถาปนา 3 มิ.ย. 1940) | กางเขนอัศวินติดใบโอ๊ก คาดดาบ  แห่งกางเขนเหล็ก  (สถาปนา 28 ก.ย. 1941) | กางเขนอัศวินติดใบโอ๊ก คาดดาบประดับเพชร  แห่งกางเขนเหล็ก  (สถาปนา 28 ก.ย. 1941) | กางเขนอัศวินติดใบโอ๊ก คาดดาบประดับเพชรทอง  แห่งกางเขนเหล็ก  (สถาปนา 29 ธ.ค. 1944) |  |  |
| Ritterkreuz   des Eisernen Kreuzes | Eichenlaub  zum Ritterkreuz  des Eisernen Kreuzez | Eichenlaub mit  Schwertern zum Ritterkreuz   des Eisernen Kreuzes | Eichenlaub mit  Schwertern und Brillanten zum Ritterkreuz  des Eisernen Kreuzes | Goldenes Eichenlaub mit  Schwertern und Brillanten  zum Ritterkreuz  des Eisernen Kreuzes |  |  |
การขจัดนาซี

คนงานทำการปลดป้ายถนนที่มีชื่อว่า "ถนนอดอล์ฟ ฮิตเลอร์" ออก
มาตรการขจัดระบอบนาซี (เยอรมัน: Entnazifizierung; อังกฤษ: Denazification) เป็นการเริ่มต้นของฝ่ายสัมพันธมิตรที่จะขจัดระบบนาซีในเยอรมนีและออสเตรียทั้งในสังคม วัฒนธรรม ข่าวสาร เศรษฐกิจ ตุลาการและการเมืองออกจากส่วนที่เหลือของอุดมการณ์ชาติสังคมนิยม(ระบอบนาซี) โดยเฉพาะได้ทำการปลดเหล่าสมาชิกของพรรคนาซีออกจากตำแหน่งและขจัดอำนาจอิทธิพลและทำการยุบหรือจัดการทำให้องค์กรอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับนาซีล่มสลาย โครงการขจัดความเป็นนาซีได้เปิดตัวภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลงและได้รับการรับรองโดยการประชุมพอสดัม
คำศัพท์ของ "denazification" เป็นคำแรกทางกริยาที่เป็นศัพท์ทางกฎหมาย ในปี ค.ศ. 1943 ในกระทรวงกลาโหมแห่งสหรัฐ เดอะเพนตากอน มีความตั้งใจที่จะนำมาใช้ในความหมายที่แคบด้วยการพาดพิงถึงระบบกฎหมายเยอรมันหลังสงคราม ไม่นานหลังจากนั้นมันก็ได้ใช้ความหมายทั่ว ๆ ไป
ไม่นานภายหลังจากโครงการได้เริ่มขึ้น และเนื่องจากเกิดเหตุสงครามเย็นขึ้น เหล่าอำนาจชาติตะวันตกโดยเฉพาะอย่างยิ่งสหรัฐเริ่มที่จะเลิกให้ความสนใจในโครงการ และได้เริ่มดำเนินการผ่อนผันมากขึ้นและเมินเฉย จนกระทั่งได้ถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1951 รัฐบาลสหรัฐได้เข้ามาไม่นานเพื่อดูโครงการที่ไร้ผลและสร้างสรรค์ นอกจากนี้ โครงการนี้ไม่เป็นที่นิยมอย่างมากมายในเยอรมนีและถูกต่อต้านโดยรัฐบาลใหม่แห่งเยอรมนีตะวันตกภายใต้การนำของคอนราด อเดเนาร์
อ่าววัลฟิส

| อ่าววัลฟิส Walvisbaai (อาฟรีกานส์) Walfischbucht or Walfischbai (เยอรมัน) Ezorongondo (Otjiherero) |
| --- | --- |
นคร
ภาพมุมสูงของอ่าววัลฟิส
   ธง ตราอาร์ม
สมญา: วัลฟิส, วัลฟิสบาย์
คำขวัญ: In utrumque paratus (ภาษาลาติน แปลว่า "เตรียมพร้อมเพื่ออย่างใดอย่างหนึ่ง")
อ่าววัลฟิส
พิกัด: 22°57′22″S 14°30′29″E﻿ / ﻿22.95611°S 14.50806°E﻿ / -22.95611; 14.50806
ประเทศ: นามิเบีย
ภาค: เอโรโง
สถาปนา: ทศวรรษ 1790s
การปกครอง
 • นายกเทศบาล: เทรฟีโน ฟอร์เบิส (IPC)
 • รองนายกเทศบาล: Saara Mutondoka (IPC)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,124 ตร.กม. (434 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 62,096 คน
เขตเวลา: UTC+2 (SAST)
| การขึ้นทะเบียน>  พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ |
| --- | --- |
ขึ้นเมื่อ: 23 สิงหาคม 1995
เลขอ้างอิง: 742
 
อ่าววัลฟิส (แปลว่า: อ่าววาฬ; อาฟรีกานส์: Walvisbaai; เยอรมัน: Walfischbucht หรือ Walfischbai) หรือ วัลฟิสเบย์ (อังกฤษ: Walvis Bay) เป็นนคร ในประเทศนามิเบีย และอ่าวที่ซึ่งนครนี้ตั้งอยู่ เมืองนี้มีขนาดใหญ่สุดเป็นอันดับสองของประเทศ และเป็นเมืองชายฝั่งที่ใหญ่ที่สุดของนามิเบีย พื้นที่นครมีขนาด 29 ตารางกิโลเมตร (11 ตารางไมล์)
อ่าวนี้เป็นแหล่งพักเรือเดินทะเลที่ปลอดภัยเนื่องมาจากลักษณะอ่าวซึ่งลึกโดยธรรมชาติ และมีแหลมทรายเพลิแกนพอยต์ (Pelican Point) กั้นอยู่ ทำให้อ่าวนี้เป็นอ่าวโดยธรรมชาติแห่งเดียวบนชายฝั่งของนามิเบีย น้ำทะเลของอ่าวยังอุดมไปด้วยแพลงก์ตอนและสัตว์น้ำทะเล อันดึงดูดวาฬเซาเติร์นไรต์ ซึ่งยังดึงดูดนักล่าวาฬ ตลอดจนเรือประมง
เจ้าอาณานิคมหลายรุ่นได้พัฒนาสถานที่นี้และทรัพยากรของอ่าวอันเป็นจุดยุทธศาสตร์นี้ขึ้นมาเป็นนิคมริมอ่าว มูลค่าของอ่าวนี้เกี่ยวเนื่องกันกับเส้นทางเดินทะเลรอบแหลมกูดโฮปได้กลายมาเป็นที่หมายตาของมหาอำนาจโลกมาตั้งแต่ปี 1485 ด้วยลักษณะที่ตั้งของนิคมที่แยกขาดออกจากส่วนอื่นของแผ่นดิน ประกอบกับความสำคัญและมูลค่าของอ่าวช่วยอธิบายประวัติศาสตร์การเมืองของอ่าววัลฟิสที่ซับซ้อน ในอดีต อ่าววัลฟิสถูกปกครองในฐานะดินแดนแยกจากที่เหลือของเขตแดนที่ปัจจุบันคือนามิเบีย ในปัจจุบันอ่าววัลฟิสยังเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญของนามิเบีย สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ เช่น เกาะนกซึ่งถมขึ้นมา ศูนย์กลางอุตสาหกรรมการเก็บเกี่ยวขี้นกกวาโน เนินทรายหมายเลข 7 เป็นต้น
สงครามอินโดจีน

บทความนี้เกี่ยวกับกลุ่มสงครามย่อยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่ พ.ศ. 2489 สำหรับความขัดแย้งระหว่างไทยและฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2483–2484 ดูที่ กรณีพิพาทอินโดจีน
| ด ค กสงครามอินโดจีน |
| --- | --- |
 ยุทธการ Masterdom ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง สงครามกลางเมืองลาว  สงครามกลางเมืองกัมพูชา ครั้งที่สาม สงครามกัมพูชา–เวียดนาม  เหตุปะทะชายแดนไทย–เวียดนาม  สงครามจีน–เวียดนาม  ความขัดแย้งจีน–เวียดนาม (1979–1991)  การก่อการกำเริบในลาว  การก่อการกำเริบของแนวร่วม FULRO ต่อเวียดนาม  ยุทธการบ้านร่มเกล้า 
สงครามอินโดจีน (อังกฤษ: Indochina Wars, เวียดนาม: Chiến tranh Đông Dương) เป็นสงครามย่อยหลายสงครามที่เกิดขึ้นทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1946 จนถึง 1989 ระหว่างชาวเวียดนามชาตินิยมกับฝรั่งเศส อเมริกา และจีน คำว่า "อินโดจีน" เดิมทีจะหมายถึงอินโดจีนของฝรั่งเศส ซึ่งรวมทั้งรัฐปัจจุบันของเวียดนาม ลาว และกัมพูชา การใช้ในปัจจุบันส่วนใหญ่หมายถึงภูมิภาคทางภูมิศาสตร์มากกว่าพื้นที่ทางการเมือง สงครามแบ่งออกเป็นสงครามย่อย 4 สงครามได้แก่
สงครามอินโดจีนครั้งที่ 1 (ในฝรั่งเศสเรียกว่า สงครามอินโดจีน ในเวียดนามเรียกว่า สงครามฝรั่งเศส) ที่เริ่มขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และดำเนินต่อมาจนถึงการพ่ายแพ้ของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1954 หลังจากการต่อต้านอันยาวนานกองกำลังเวียดมินห์ ในที่สุดก็ได้รับชัยชนะหลังกองทัพญี่ปุ่นและฝรั่งเศสยอมแพ้ทางตอนเหนือเมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลง ในช่วงสงครามโลกทางใต้ถูกครอบครองโดยกองกำลังของอังกฤษที่ฟื้นคืนการควบคุมอาณานิคมของสาธารณรัฐฝรั่งเศส ในสหประชาชาติและชาติพันธมิตรพร้อมกับอังกฤษและสหรัฐ ฝรั่งเศสได้ร้องขอที่จะกลับคืนสู่เวียดนามที่เป็นอาณานิคมของพวกเขาก่อนที่จะต้องลงเข้าร่วมในพันธมิตรนาโต้เพื่อต่อต้านการขยายอำนาจของโซเวียตที่เกินอาณาเขตของกลุ่มประเทศในสนธิสัญญาวอร์ซอในสงครามเย็น เวียดมินห์ที่เป็นคอมมิวนิสต์และชาตินิยมยังคงต่อสู้กับฝรั่งเศสต่อไป โดยได้รับการสนับสนุนจากจีนและสหภาพโซเวียต จนในที่สุดก็ผลักให้ฝรั่งเศสที่มีนาโต้คอยหนุนหลังต้องล่าถอยออกจากอินโดจีน
สงครามอินโดจีนครั้งที่ 2 (ฝั่งตะวันตกเรียกว่า สงครามเวียดนาม ในเวียดนามเรียกว่า สงครามอเมริกา) ที่เริ่มขึ้นเมื่อเกิดความขัดแย้งระหว่างรัฐบาลเวียดนามใต้ที่สนับสนุนโดยสหรัฐกับฝ่ายเหนือ ทั้งกองกำลังของเวียดกงและกองทัพเวียดนามเหนือปัจจุบันกลายเป็นกองทัพประชาชนเวียดนาม มันเริ่มขึ้นในปลายทศวรรษที่ 1950 และจบลงในปี ค.ศ. 1975 สหรัฐที่สนับสนุนฝรั่งเศสในสงครามครั้งแรกได้เข้าสนับสนุนรัฐบาลเวียดนามใต้เพื่อต่อกรกับเวียดกงและเวียดนามเหนือที่เป็นคอมมิวนิสต์ ฝ่ายเหนือได้รับการสนับสนุนทางทหารและเงินจากจีนและสหภาพโซเวียต นอกจากนั้นการต่อสู้ยังเกิดขึ้นในกัมพูชาระหว่างกองทัพที่สหรัฐสนับสนุนกับฝ่ายเขมรแดงที่เป็นคอมมิวนิสต์ (รู้จักกันในชื่อสงครามกลางเมืองกัมพูชา) และในลาวก็มีการต่อสู้ระหว่างรัฐบาลที่สหรัฐสนับสนุน กองทัพประชาชนเวียดนาม และขบวนการปะเทดลาวที่เป็นคอมมิวนิสต์ (รู้จักกันในชื่อสงครามกลางเมืองลาว)
สงครามกัมพูชา–เวียดนาม เป็นสงครามที่เกิดหลังจากสงครามอินโดจีนครั้งที่ 2 เมื่อเวียดนามได้เข้าบุกกัมพูชาและขับไล่การปกครองของเขมรแดงออกไป สงครามดำเนินตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1975 จนถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1989
สงครามอินโดจีนครั้งที่ 3 หรือสงครามเวียดนาม-จีน เป็นการต่อสู้ระยะสั้น ๆ ในเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 1979 ระหว่างสาธารณรัฐประชาชนจีนและสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม จีนได้เข้าบุกเวียดนามเพื่อเป็นการ "ลงโทษ" สำหรับการที่เวียดนามเข้าบุกกัมพูชา และถอนกำลังออกหนึ่งเดือนหลังจากนั้นเมื่อได้รับความสูญเสียอย่างมาก