stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปราสาทฮิเมจิ
สถาปัตยกรรม

ปราสาทฮิเมจิเป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์ของปราสาทญี่ปุ่น ด้วยมีลักษณะสถาปัตยกรรมและยุทโธปกรณ์ครบตามแบบของปราสาทญี่ปุ่น ทั้งฐานหินสูง กำแพงสีขาว และอาคารต่างๆในบริเวณปราสาทถือได้ว่าเป็นมาตรฐานตามแบบของปราสาทญี่ปุ่น และรอบๆปราสาทยังมีเครื่องป้องกันอีกมากมาย เช่น ช่องใส่ปืนใหญ่ รูสำหรับโยนหินออกนอกปราสาท
จุดเด่นของปราสาทอย่างหนึ่งคือ ทางเดินสู่อาคารหลักซึ่งสลับซับซ้อนราวกับเขาวงกต ทั้งประตูและกำแพงต่างๆในปราสาทได้รับการออกแบบมาอย่างดีเพื่อป้องกันศัตรูไม่ให้บุกรุกเข้าถึงโดยง่าย โดยทางเดินมีลักษณะเป็นวงก้นหอยรอบๆอาคารหลัก และระหว่างทางก็จะพบทางตันอีกมากมาย ระหว่างที่ศัตรูกำลังหลงทางอยู่นี้ก็จะถูกโจมตีจากข้างบนอาคารหลักได้โดยสะดวก แต่อย่างไรก็ตาม ปราสาทฮิเมจิก็ยังไม่เคยถูกโจมตีในลักษณะนี้เลย ระบบการป้องกันต่างๆจึงยังไม่เคยถูกใช้งาน
ประวัติ

เมื่อปี 1346 อากามัตสึ ซาดาโนริ ได้วางแผนที่จะสร้างปราสาทขึ้นที่เชิงเขาฮิเมจิที่ซึ่งอากามัตสึ โนริมุระ ได้สร้างวัดโชเมียวขึ้น หลังจากอากามัตสึเสียชีวิตในสงครามคากิตสึ ตระกูลยามานะได้เข้าครอบครองปราสาท แต่หลังจากสงครามโอนิน ตระกูลอากามัตสึก็ยึดปราสาทกลับมาได้อีกครั้ง
ปี 1580 โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ได้เข้ามาเป็นผู้ปกครองปราสาท และมีการสร้างหออาคารหลักสูง 3 ชั้น ดำเนินการโดยคูโรดะ โยชิตากะ
หลังจากสงครามเซกิงาฮาราปี ค.ศ. 1601 โทกูงาวะ อิเอยาซุได้ยกปราสาทฮิเมจิให้แก่อิเกดะ เทรูมาซะ อิเกดะได้ดำเนินการต่อเติมปราสาทเป็นเวลา 8 ปี จนเป็นรูปลักษณ์อย่างที่เห็นในปัจจุบัน ส่วนต่อเติมส่วนสุดท้าย คือ วงเวียนด้านตะวันตก เสร็จสมบูรณ์เมื่อปี 1618
เมื่อสิ้นสุดยุคเอโดะ ปราสาทฮิเมจิเป็นหนึ่งในสมบัติชิ้นสุดท้ายของไดเมียวโทซามะ ขณะนั้นปราสาทถูกปกครองโดยทายาทของซากาอิ ทาดาซูมิ จนกระทั่งเมื่อเข้าสู่ยุคเมจิใน ค.ศ. 1868 รัฐบาลใหม่ของญี่ปุ่นได้ส่งกองกำลังภายใต้การบังคับบัญชาของทายาทของอิเกดะ เทรูมาซะ เข้าบุกปราสาท และขับไล่ผู้ปกครองออกไป
ปราสาทฮิเมจิถูกทิ้งระเบิดใน ค.ศ. 1945 เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง แม้ว่าพื้นที่โดยรอบส่วนใหญ่จะถูกเผาทำลาย แต่ปราสาทยังคงตั้งอยู่ได้โดยแทบไม่เสียหาย
ตำนานเล่าขาน

ปราสาทฮิเมจิ ยังเป็นสถานที่ ๆ เป็นที่รู้จักกันดีในตำนานพื้นบ้านเกี่ยวกับผีที่ขึ้นชื่อ เรื่อง "ผีนับจาน" หรือซารายาชิกิ คือ เรื่องราวของโอกิกุ สาวใช้ของซามูไรผู้หนึ่งที่ทำจานล้ำค่าของตระกูลซามูไรแตก จึงถูกลงโทษด้วยการโยนร่างลงในบ่อน้ำ  โดยในเวลาค่ำคืนจะมีผู้ได้ยินเสียงผู้หญิงโหยหวนดังมาจากบ่อน้ำเป็นเสียงนับจานช้า ๆ จนครบเก้าใบ ซึ่งบ่อน้ำนี้ยังปรากฏมาจนถึงทุกวันนี้ แต่อย่างไรก็ตามตำนานนี้ยังมีการเล่าขานในลักษณะที่แตกต่างกันออกไป
มรดกโลกทางวัฒนธรรม

ปราสาทฮิเมจิขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 17 เมื่อ พ.ศ. 2536 ที่เมืองการ์ตาเฮนา ประเทศโคลอมเบีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

Himeji Castle Guide เก็บถาวร 2012-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Himeji castle website เก็บถาวร 2015-04-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (requires Macromedia Flash plugin)
Official UNESCO page for Himeji castle
Himeji Tourist Information・Worlds Cultural Heritege Himeji castle เก็บถาวร 2007-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  พุทธสถานในพื้นที่โฮรีวจิ  ปราสาทฮิเมจิ  อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ (นครเกียวโต, อูจิ และโอตสึ)  อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ  ศาลเจ้าชินโตอิตสึกูชิมะ  หมู่บ้านประวัติศาสตร์ชิรากาวาโงและโกกายามะ  อนุสรณ์สันติภาพฮิโรชิมะ (โดมปรมาณู)  ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก  แหล่งกูซูกุและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรรีวกีว  แหล่งศักดิ์สิทธิ์และเส้นทางจาริกแสวงบุญในทิวเขาคิอิ  เหมืองเงินอิวามิและภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรม  ฮิราอิซูมิ–สวนและโบราณสถานอย่างพุทธเกษตร  ฟูจิซัง สถานที่ศักดิ์สิทธิ์และแหล่งที่มาของความบันดาลใจทางศิลปะ  โรงงานทอผ้าโทมิโอกะและสถานที่ที่เกี่ยวข้อง  แหล่งการปฏิวัติอุตสาหกรรมเมจิของญี่ปุ่น-อุตสาหกรรมเหล็ก เหล็กกล้า การต่อเรือและเหมืองถ่านหิน  พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ (ส่วนหนึ่งของงานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่)  เกาะศักดิ์สิทธิ์โอกิโนชิมะและสถานที่ที่เกี่ยวข้องในภูมิภาคมูนากาตะ  แหล่งคริสเตียนลับในภูมิภาคนางาซากิ  กลุ่มโคฟุงโมซุ-ฟูรูอิจิ : เนินสุสานญี่ปุ่นโบราณ  แหล่งยุคก่อนประวัติศาสตร์โจมงในภาคเหนือของญี่ปุ่น  เหมืองทองเกาะซาโดะ  |  |
| ทางธรรมชาติ |  ยากูชิมะ  เทือกเขาชิรากามิ  ชิเรโตโกะ  หมู่เกาะโองาซาวาระ  เกาะอามามิโอชิมะ เกาะโทกูโนชิมะ ส่วนเหนือของเกาะโอกินาวะ และเกาะอิริโอโมเตะ  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
บ่อน้ำที่สิงสถิตย์ของวิญญาณโอกิกุ
ปลากดแดง

| ปลากดแดง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Siluriformes
วงศ์:: Ariidae
สกุล:: Nemapteryx
สปีชีส์:: N.  caelatus
ชื่อทวินาม
Nemapteryx caelata (Valenciennes, 1840)

ชื่อพ้อง
  Arius caelata   Cephalocassis coelatus   Tachysurus caelatus
ปลากดแดง (อังกฤษ: Engraved catfish) เป็นปลาหนังน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Nemapteryx caelata  ในวงศ์ปลากดทะเล   (Ariidae) มีรูปร่างอ้วนป้อม  หัวโตมีหนวด 6 เส้นอยู่รอบปาก ครีบไขมันเล็กมีจุดสีดำ ครีบหลังแหลมยาวเหมือนปลาเทพา ซึ่งเป็นปลาคนละสกุลและคนวงศ์กัน  ลำตัวมีสีเทา ครีบหางมีขนาดเล็ก
อาศัยอยู่เป็นฝูง ในชายฝั่งใกล้ปากแม่น้ำหรือป่าชายเลนของเอเชียตะวันออก พบได้ตั้งแต่อินเดีย, ปากีสถาน, บังกลาเทศ, พม่า, ไทย จนถึงชายทะเลอินโด-ออสเตรเลีย แต่ไม่พบในฟิลิปปินส์และออสเตรเลีย ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 40 เซนติเมตร นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยชื่อเฉพาะในวงการปลาสวยงามเรียกว่า "ปลากดเทพา" และยังมีชื่ออื่น เช่น "ปลากดหัวโม่ง"
ประเทศไลบีเรีย

6°30′N 9°30′W﻿ / ﻿6.500°N 9.500°W﻿ / 6.500; -9.500
| สาธารณรัฐไลบีเรีย Republic of Liberia (อังกฤษ) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: "The Love of Liberty Brought Us Here"       (ความรักแห่งเสรีภาพพาเรามาที่นี้)
เพลงชาติ: ออลเฮลไลบีเรียเฮล! 
ที่ตั้งของ ประเทศไลบีเรีย  (เขียวเข้ม)
เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: มอนโรเวีย 6°19′N 10°48′W﻿ / ﻿6.317°N 10.800°W﻿ / 6.317; -10.800
ภาษาราชการ: อังกฤษ
กลุ่มชาติพันธุ์  (2008): 20.3% Kpelle 13.4% Bassa 10% Grebo 8% Gio 7.9% Mano 6% Kru 5.1% Lorma 4.8% Kissi 4.4% Gola 4% Krahn 4% Vai 3.2% Mandinka 3% Gbandi 1.3% Mende 1.2% Sapo 0.8% Belle 0.3% Dey 0.6% อื่น ๆ 1.4% แอฟริกันอื่น ๆ 0.1% ไม่ใช่แอฟริกัน
ศาสนา  (2020): 86.2% คริสต์ 11.7% อิสลาม 1.4% ไม่มีศาสนา 0.7% อื่น ๆ
การปกครอง: รัฐเดี่ยว ระบบประธานาธิบดี สาธารณรัฐตามรัฐธรรมนูญ

• ประธานาธิบดี : โจเซฟ บูอาไก
• รองประธานาธิบดี : เจเรไมอาห์ คอง
• ประธานสภา : โจนาธาน เอฟ. คอฟฟา
• ประธานศาลสูงสุด : ซี-อา-เนียน ยูโอ
 
สภานิติบัญญัติ: สภานิติบัญญัติไลบีเรีย
• สภาสูง: วุฒิสภา
• สภาล่าง: สภาผู้แทนราษฎร
ก่อตั้งและเป็นเอกราชจากสมาคมอาณานิคมอเมริกัน

• ตั้งถิ่นฐาน : 7 มกราคม ค.ศ. 1822
• ประกาศเอกราช : 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1847
• ผนวกสาธารณรัฐแมรีแลนด์ : 18 มีนาคม ค.ศ. 1857
• สหรัฐยอมรับ : 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1862
• เป็นสมาชิกสหประชาชาติ : 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945
• รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน : 6 มกราคม ค.ศ. 1986
 
พื้นที่
• รวม: 111,369 ตารางกิโลเมตร (43,000 ตารางไมล์) (อันดับที่ 102)
• แหล่งน้ำ (%): 13.514
ประชากร
• 2021 ประมาณ: 5,214,030  (อันดับที่ 123)
• สำมะโนประชากร 2008: 3,476,608
• ความหนาแน่น: 40.43 ต่อตารางกิโลเมตร (104.7 ต่อตารางไมล์) (อันดับที่ 180)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2019 (ประมาณ)
• รวม: 6.468 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
• ต่อหัว: 1,413 ดอลลาร์สหรัฐ
จีดีพี (ราคาตลาด) : 2019 (ประมาณ)
• รวม: 3.221 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
• ต่อหัว: 704 ดอลลาร์สหรัฐ
จีนี (2016): 35.3 ปานกลาง
เอชดีไอ (2019):  0.480 ต่ำ · อันดับที่ 175
สกุลเงิน: ดอลลาร์ไลบีเรีย (LRD)
เขตเวลา: UTC  (เวลามาตรฐานกรีนิช)
รูปแบบวันที่: ดด/วว/ปปปป
ขับรถด้าน: ขวา
รหัสโทรศัพท์: +231
โดเมนบนสุด: .lr
ไลบีเรีย (อังกฤษ: Liberia) หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐไลบีเรีย (Republic of Liberia) เป็นประเทศที่อยู่ในเขตแอฟริกาตะวันตก ติดกับประเทศเซียร์ราลีโอนทางด้านทิศตะวันตก ประเทศกินีทางด้านทิศเหนือ และประเทศโกตดิวัวร์ทางด้านทิศตะวันออก มีเมืองหลวงชื่อมอนโรเวียปกครองโดยใช้ระบอบประชาธิปไตย
จากการสำรวจประชากรในปี 2008 มีประชากรอยู่ 3,476,608 คน และมีพื้นที่ครอบคลุม 111,369 ตร.กม. (43,000 ตร.ไมล์)
ประวัติศาสตร์

ไลบีเรียเป็นประเทศในแอฟริกาตะวันตกที่ก่อตั้งโดยคนผิวสีจากประเทศสหรัฐอเมริกา การอพยพของชาวแอฟริกันอเมริกัน ทั้งที่เป็นอิสระและเพิ่งได้รับอิสรภาพ ได้รับทุนและจัดการโดย American Colonization Society (ACS) อัตราการเสียชีวิตของผู้ตั้งถิ่นฐานเหล่านี้สูงที่สุดในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ที่บันทึกไว้อย่างแม่นยำ จากผู้อพยพ 4,571 คนที่มาถึงไลบีเรียระหว่างปี พ.ศ. 2363 ถึง พ.ศ. 2386 มีเพียง 1,819 คนเท่านั้นที่รอดชีวิต ในปี ค.ศ. 1846 โจเซฟ เจนกินส์ โรเบิร์ตส์ผู้ว่าการผิวสีคนแรกของไลบีเรียร้องขอให้สภานิติบัญญัติไลบีเรียประกาศเอกราช แต่ในลักษณะที่จะอนุญาตให้พวกเขาติดต่อกับ ACS ได้ สภานิติบัญญัติเรียกร้องให้มีการลงประชามติซึ่งไลบีเรียเลือกเอกราช เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2390 กลุ่มผู้ลงนาม 11 รายประกาศให้ไลบีเรียเป็นประเทศเอกราช ACS รวมถึงรัฐบาลของรัฐทางตอนเหนือหลายแห่งและการตั้งอาณานิคมในท้องถิ่นยังคงให้เงินและผู้อพยพในช่วงปลายทศวรรษ 1870 รัฐบาลสหรัฐฯ ปฏิเสธที่จะดำเนินการตามคำขอจาก ACS ให้ไลบีเรียเป็นอาณานิคมของอเมริกาหรือจัดตั้งอารักขาอย่างเป็นทางการเหนือไลบีเรีย แต่ได้ใช้ "อารักขาทางศีลธรรม" เหนือไลบีเรีย โดยเข้าแทรกแซงเมื่อภัยคุกคามปรากฏต่อการขยายอาณาเขตหรืออำนาจอธิปไตยของไลบีเรีย เมื่อได้รับเอกราชจากไลบีเรีย โรเบิร์ตได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีคนแรกของไลบีเรีย ไลบีเรียยังคงได้รับเอกราชตลอดช่วงแย่งชิงเพื่อแอฟริกาโดยมหาอำนาจอาณานิคมของยุโรปในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ขณะที่ยังคงอยู่ในขอบเขตอิทธิพลของอเมริกา ประธานาธิบดี วิลเลียม ฮาวเวิร์ด แทฟต์ ให้การสนับสนุนสหรัฐต่อไลบีเรียเป็นลำดับความสำคัญของนโยบายต่างประเทศของเขา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1920 เศรษฐกิจมุ่งเน้นไปที่การแสวงหาผลประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ อุตสาหกรรมยางโดยเฉพาะบริษัท Firestone ครองเศรษฐกิจ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2523 ไลบีเรียถูกควบคุมทางการเมืองโดยลูกหลานของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวแอฟริกัน - อเมริกันดั้งเดิมซึ่งรู้จักกันในนาม Americo-Liberians ซึ่งประกอบด้วยประชากรส่วนน้อย การโค่นล้มระบอบการปกครองของอเมริกา-ไลบีเรียอย่างรุนแรงในปีนั้นนำไปสู่สงครามกลางเมืองสองครั้งที่ทำลายล้างประเทศครั้งแรกตั้งแต่ปี 1989–1997 และครั้งที่สองตั้งแต่ ปี 1999–2003
ประวัติศาสตร์ > ประวัติศาสตร์ยุคแรก

นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าชนพื้นเมือง หลายคน ในไลบีเรียอพยพมาจากทางเหนือและตะวันออกระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 16 นักสำรวจชาวโปรตุเกสได้ติดต่อกับผู้คนในดินแดนซึ่งต่อมารู้จักกันในชื่อ "ไลบีเรีย" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1462 พวกเขาตั้งชื่อพื้นที่ว่า Costa da Pimenta (Pepper Coast) หรือ Grain Coast เนื่องจากมีพริกไทยมากมายซึ่งกลายเป็นที่ต้องการ ในการทำอาหารยุโรป
ในปี ค.ศ. 1602 ชาวดัตช์ได้จัดตั้งด่านการค้าที่แกรนด์เคปเมาท์แต่ได้ทำลายมันในอีกหนึ่งปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1663 ชาวอังกฤษได้ตั้งกระทู้ซื้อขายสินค้าบนชายฝั่งพริกไทย ไม่มีการตั้งถิ่นฐานที่รู้จักโดยชาวยุโรปอีกจนกระทั่งการมาถึงในปี พ.ศ. 2364 ของคนผิวดำจากสหรัฐอเมริกา
การแบ่งเขตการปกครอง

ประเทศไลบีเรียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 15 เทศมณฑล (counties) โดยแต่ละมณฑลจะแบ่งย่อยออกเป็น เขต (districts) ได้แก่
| เทศมณฑล | เมืองหลัก | ประชากร | พื้นที่ | ก่อตั้งเมื่อ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  โบมี | ทับแมนบูร์ก | 82,036 | 750 ตารางไมล์ (1,942 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 1984 |
|  บอง | กบาร์นกา | 328,919 | 3,387 ตารางไมล์ (8,772 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 1964 |
|  บาร์โพลู | โบพูลู | 83,758 | 3,741 ตารางไมล์ (9,689 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 2001 |
|  แกรนด์แบสซา | บิวแคนัน | 224,839 | 3,064 ตารางไมล์ (7,936 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 1839 |
|  แกรนด์เคปเมานต์ | รอเบิตส์พอร์ต | 129,055 | 1,993 ตารางไมล์ (5,162 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 1844 |
|  แกรนด์เกเดห์ | ซเวดรู | 126,146 | 4,048 ตารางไมล์ (10,484 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 1964 |
|  แกรนด์ครู | บาร์เคลย์วิลลี | 57,106 | 1,504 ตารางไมล์ (3,895 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 1984 |
|  โลฟา | วอยน์จามา | 270,114 | 3,854 ตารางไมล์ (9,982 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 1964 |
|  มาร์กีบี | คาคาตา | 199,689 | 1,010 ตารางไมล์ (2,616 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 1985 |
|  แมริแลนด์ | ฮาร์เปอร์ | 136,404 | 887 ตารางไมล์ (2,297 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 1857 |
|  มอนต์เซอร์ราโด | เบนสันวิลล์ | 1,144,806 | 737 ตารางไมล์ (1,909 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 1839 |
|  นิมบา | ซานนิควิลลี | 468,088 | 4,460 ตารางไมล์ (11,551 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 1964 |
|  ริเวอร์เซสส์ | ริเวอร์เซสส์ | 65,862 | 2,160 ตารางไมล์ (5,594 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 1985 |
|  ริเวอร์กี | ฟิชทาวน์ | 67,318 | 1,974 ตารางไมล์ (5,113 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 2000 |
|  ไซโน | กรีนวิลล์ | 104,932 | 3,914 ตารางไมล์ (10,137 ตารางกิโลเมตร) | ค.ศ. 1843 |
ต่างประเทศ > ความสัมพันธ์กับราชอาณาจักรไทย > ความสัมพันธ์ด้านการทูต

ประเทศไทยและสาธารณรัฐไลบีเรียได้สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างกัน เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510 ความสัมพันธ์ระหว่างกันราบรื่นมาโดยตลอด ประเทศไทยมอบหมายให้สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงดาการ์ มีเขตอาณารับผิดชอบไลบีเรีย ส่วนไลบีเรียมอบให้สถานเอกอัครราชทูตไลบีเรียประจำประเทศญี่ปุ่น มีเขตอาณาครอบคลุมประเทศไทย ทั้งนี้ ไลบีเรียเคยแต่งตั้งนายอภิชาติ ชโยภาส เป็นกงสุลกิตติมศักดิ์ไลบีเรียประจำประเทศไทย อย่างไรก็ตาม โดยที่ในปี พ.ศ. 2550 ไลบีเรียได้ยกเลิกกงสุลกิตติมศักดิ์ทั่วโลก จึงได้มีการถอดถอนกงสุลกิตติมศักดิ์ไลบีเรียประจำประเทศไทยเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2550
วัฒนธรรม > การมีคู่ครองหลายคน

หนึ่งในสามของหญิงชาวไลบีเรียในช่วงอายุ 15–49 แต่งงานโดยมีคู่ครองหลายคน โดยจารีตประเพณีอนุญาตให้ชายมีภรรยาสูงสุด 4 คน
วัฒนธรรม > ระบบการวัด

ไลบีเรียเป็นหนึ่งในสามประเทศที่ยังไม่ใช้ระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ (ระบบเมตริก) ส่วนอีกสองประเทศคือสหรัฐ และประเทศพม่า
รัฐบาลไลบีเรียเริ่มเปลี่ยนผ่านจากหน่วยตามธรรมเนียมของสหรัฐไปเป็นระบบเมตริก อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงยังคงค่อยเป็นค่อยไป โดยรายงานรัฐบาลใช้ทั้งหน่วยตามธรรมเนียมของสหรัฐกับหน่วยเมตริกควบกัน ใน ค.ศ. 2018 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์และอุตสาหกรรมไลบีเรียประกาศว่า รัฐบาลไลบีเรียแตรียมประกาศใช้ระบบเมตริก
อ่านเพิ่ม

Cooper, Helene, House at Sugar Beach: In Search of a Lost African Childhood (Simon & Schuster, 2008, ISBN 0-7432-6624-2)
Gilbert, Erik; Reynolds, Jonathan T (October 2003). Africa in World History, From Prehistory to the Present (Paperback ed.). Prentice Hall. ISBN 978-0-13-092907-5.
Greene, Barbara (March 5, 1991). Too Late to Turn Back. Penguin. ISBN 0-14-009594-2.
Greene, Graham (1936). Journey Without Maps. Vintage. ISBN 978-0-09-928223-5.
Hetherington, Tim (2009). Long Story Bit By Bit: Liberia Retold. New York: Umbrage. ISBN 978-1-884167-73-7.
Huffman, Alan (2004). Mississippi in Africa: The Saga of the Slaves of Prospect Hill Plantation and Their Legacy in Liberia Today. Gotham Books. ISBN 978-1-59240-044-7.
Kraaij, Fred; van der (2015). Liberia : From the Love of Liberty to Paradise Lost. African Studies Centre, Leiden. ISBN 978-90-54481447.
Lang, Victoria, To Liberia: Destiny's Timing (Publish America, Baltimore, 2004, ISBN 1-4137-1829-9). A fast-paced gripping novel of the journey of a young Black couple fleeing America to settle in the African motherland of Liberia.
Maksik, Alexander, A Marker to Measure Drift (John Murray 2013; Paperback 2014; ISBN 978-1-84854-807-7). A beautifully written, powerful & moving novel about a young woman's experience of and escape from the Liberian civil war.
Merriam Webster's Geographical Dictionary: 3rd Edition (Paperback ed.). Merriam Webster Inc., Springfield. 1997. ISBN 0-87779-546-0.
Mwakikagile, Godfrey, Military Coups in West Africa Since The Sixties, Chapter Eight: Liberia: 'The Love of Liberty Brought Us Here,' pp. 85–110, Nova Science Publishers, Inc., Huntington, New York, 2001; Godfrey Mwakikagile, The Modern African State: Quest for Transformation, Chapter One: The Collapse of A Modern African State: Death and Rebirth of Liberia, pp. 1–18, Nova Science Publishers, Inc., 2001.
Pham, John-Peter (April 4, 2001). Liberia: Portrait of a Failed State. Reed Press. ISBN 1-59429-012-1.
Sankawulo, Wilton, Great Tales of Liberia. Dr. Sankawulo is the compiler of these tales from Liberia and about Liberian culture. Editura Universitatii "Lucian Blaga", Sibiu, Romania, 2004. ISBN 9789736518386.
Sankawulo, Wilton, Sundown at Dawn: A Liberian Odyssey. Recommended by the Cultural Resource Center, Center for Applied Linguistics for its content concerning Liberian culture. ISBN 0-9763565-0-3
Shaw, Elma, Redemption Road: The Quest for Peace and Justice in Liberia (a novel), with a Foreword by President Ellen Johnson Sirleaf (Cotton Tree Press, 2008, ISBN 978-0-9800774-0-7)
Williams, Gabriel I. H. (July 6, 2006). Liberia: The Heart of Darkness. Trafford Publishing. ISBN 1-55369-294-2.
แหล่งข้อมูลอื่น

Chief of State and Cabinet Members เก็บถาวร 2020-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Liberia. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Liberia from UCB Libraries GovPubs.
ประเทศไลบีเรีย ที่เว็บไซต์ Curlie
Liberia profile from the BBC News.
Liberia profile เก็บถาวร 2016-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from the African Studies Centre Leiden Country portal เก็บถาวร 2016-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
"Liberia Maps", Perry–Castañeda Library, University of Texas at Austin.
Wikimedia Atlas of Liberia
| ด ค กสหภาพแอฟริกา |
| --- | --- |
 แอลจีเรีย  แองโกลา  เบนิน  บอตสวานา  บูร์กินาฟาโซ  บุรุนดี  กาบูเวร์ดี  แคเมอรูน  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  ชาด  คอโมโรส  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐคองโก  โกตดิวัวร์  จิบูตี  อียิปต์  อิเควทอเรียลกินี  เอริเทรีย  เอสวาตีนี  เอธิโอเปีย  กาบอง  แกมเบีย  กานา  กินี  กินี-บิสเซา  เคนยา  เลโซโท  ไลบีเรีย  ลิเบีย  มาดากัสการ์  มาลาวี  มาลี  มอริเตเนีย  มอริเชียส  โมร็อกโก  โมซัมบิก  นามิเบีย  ไนเจอร์  ไนจีเรีย  รวันดา  ซาห์ราวี เวสเทิร์นสะฮารา  เซาตูเมและปรินซีปี  เซเนกัล  เซเชลส์  เซียร์ราลีโอน  โซมาเลีย  แอฟริกาใต้  ซูดานใต้  ซูดาน  แทนซาเนีย  โตโก  ตูนิเซีย  ยูกันดา  แซมเบีย  ซิมบับเว 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส 2  3  BnF data 2  3  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ประชาชน:  Trove  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  IdRef 
Map of Liberia circa 1830
การแบ่งเขตการปกครองของประเทศไลบีเรียในปัจจุบัน
ปลากดทะเลหัวแข็ง

| ปลากดทะเลหัวแข็ง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 70> 6–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N        มาสทริเชียนยุคต้น-ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ปลากดทะเลในสกุล Arius ที่ไม่ทราบชนิด (Arius sp.) ในตลาดสด ที่จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Siluriformes
วงศ์:: Ariidae
วงศ์ย่อย:: Ariinae
สกุล:: Arius Valenciennes, 1840

ชนิดต้นแบบ
Pimelodus arius Hamilton, 1822
ชนิด
 ดูในเนื้อหา
ชื่อพ้อง
 ?Ariodes Müller & Troschel, 1849  Pseudarius Bleeker, 1862
ปลากดทะเลหัวแข็ง (อังกฤษ: Hardhead catfishes) เป็นสกุลของปลาน้ำเค็มและน้ำกร่อย ในวงศ์ปลากดทะเล (Ariidae) สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Arius (/อา-เรียส/)
ลักษณะสำคัญของปลาในสกุลนี้ ได้แก่ มีฟันที่เพดานปากอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม และมีจำนวนหนวดซึ่งมีอยู่ 3 คู่ ที่ริมฝีปากบน 1 คู่ ริมฝีปากล่าง 1 คู่ และที่คาง 1 คู่ รูจมูกอยู่ใกล้กัน
ปลาในสกุลนี้ แม้จะเป็นปลาทะเล แต่ก็มีหลายชนิดที่เข้ามาหากินและอาศัยอยู่ในพื้นที่น้ำจืดที่ห่างไกลทะเลมาก เช่น แม่น้ำสาละวิน ตัวผู้จะทำหน้าที่อมไข่ที่ผ่านการปฏิสนธิแล้ว จนกระทั่งฟักเป็นตัว การจำแนกชนิดกระทำได้จากการสังเกตจากรูปร่างและขนาดของหัว ตำแหน่งและรูปร่างของครีบบางครีบ และครีบท้องเปลี่ยนรูปเป็นอวัยวะพิเศษผิดไปจากเดิม
 พบกระจายพันธุ์ในชายฝั่งของแอฟริกาตะวันออกไปจนถึงเอเชียอาคเนย์
การจำแนก

Arius acutirostris Day, 1877
Arius africanus Günther, 1867
Arius arenarius (Müller & Troschel, 1849)
Arius arius (Hamilton, 1822)
Arius brunellii Zolezzi, 1939
Arius cous Hyrtl, 1859
Arius dispar Herre, 1926
Arius gagora (Hamilton, 1822)
Arius gigas Boulenger, 1911
Arius harmandi (Sauvage, 1880)
Arius heudelotii Valenciennes, 1840
Arius jatius (Hamilton, 1822)
Arius latiscutatus Günther, 1864
Arius leptonotacanthus Bleeker, 1849
Arius macracanthus Günther, 1864
Arius macrorhynchus (Weber, 1913)
Arius maculatus (Thunberg, 1792)
Arius malabaricus Day, 1877
Arius manillensis Valenciennes, 1840
Arius microcephalus Bleeker, 1855
Arius oetik Bleeker, 1846
Arius parkii Günther, 1864
Arius phrygiatus Valenciennes, 1840
Arius platystomus Day, 1877
Arius rugispinis Valenciennes, 1840
Arius subrostratus Valenciennes, 1840
Arius sumatranus (Anonymous [Bennett], 1830)
Arius venosus  Valenciennes, 1840
ปลากดหัวลิง

| ปลากดหัวลิง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Siluriformes
วงศ์:: Ariidae
สกุล:: Ketengus Bleeker, 1847
สปีชีส์:: K.  typus
ชื่อทวินาม
Ketengus typus Bleeker, 1847

ชื่อพ้อง
 Pimelodus pectinidens Cantor, 1849
ปลากดหัวลิง หรือ ปลากดหัวโต (อังกฤษ: Bigmouth sea-catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: Ketengus typus) เป็นปลาหนังขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากดทะเล (Ariidae)
จัดเป็นปลาขนาดเล็กในวงศ์นี้ชนิดหนึ่ง และเป็นเพียงชนิดเดียวในสกุล Ketengus มีส่วนหัวที่ใหญ่และปากที่กว้าง มีขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 25 เซนติเมตร
พบกระจายพันธุ์บริเวณปากแม่น้ำหรือใกล้ชายฝั่งที่เป็นน้ำกร่อยในภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น อินเดีย, หมู่เกาะอันดามัน, มาเลเซีย, อินโดนีเซีย และไทย
เป็นปลาที่กินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังและปลาขนาดเล็ก รวมถึงเกล็ดปลาชนิดอื่นเป็นอาหารอีกด้วย ในประเทศไทยถือว่าเป็นปลาที่หายาก อยู่ในเครือข่ายใกล้สูญพันธุ์
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ปราสาทคายร์นาร์วอน

| ปราสาทคายร์นาร์วอน  |
| --- | --- |
 Castell Caernarfon
ปราสาทคายร์นาร์วอน
พิกัด: 51°8′21″N 4°16′36″W﻿ / ﻿51.13917°N 4.27667°W﻿ / 51.13917; -4.27667
พื้นที่: เวลส์ สหราชอาณาจักร
ประวัติศาสตร์
สร้าง: ค.ศ. 1283-คริสต์ทศวรรษ 1330
สร้างโดย: พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ
ใช้ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 17
ปราสาทคายร์นาร์วอน (เวลส์: Castell Caernarfon) หรือ ปราสาทคาร์นาร์วอน (อังกฤษ: Caernarfon Castle) เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ที่เมืองคายร์นาร์วอน ภาคกุยเน็ดด์ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเวลส์ในสหราชอาณาจักร สร้างโดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ หลังจากที่ทรงได้รับชัยชนะต่อกุยเน็ดด์ในปี ค.ศ. 1283
เบื้องหลัง

พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ทรงสร้างปราสาทและเมืองล้อมรอบด้วยกำแพงหลายแห่งในเวลส์เพื่อใช้ในการควบคุมหลังจากที่ทรงยึดดินแดนจากราชรัฐเวลส์ในปี ค.ศ. 1283
ละเวลิน อัป กริฟฟิดด์ (Llywelyn ap Gruffudd) เจ้าชายแห่งเวลส์ ผู้ปฏิเสธสินบนจำนวนหนึ่งพันปอนด์ต่อปีและที่พำนักในอังกฤษเป็นการแลกเปลี่ยนกับการมอบอาณาจักรทั้งหมดให้แก่พระมหากษัตริย์อังกฤษทั้งหมด ถูกล่อลวงไปสังหารเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1282 พระอนุชาดาวิดด์ อัป กริฟฟิดด์ (Dafydd ap Gruffudd) คงต่อต้านฝ่ายอังกฤษต่อไปแต่ไปถูกจับที่ภูเขาเบราในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1283
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ทรงสร้างปราสาทคายร์นาร์วอนและปราสาทคอนุย (Conwy Castle) และต่อมาปราสาทโบแมริส (Beaumaris Castle) ในบริเวณที่เป็นตั้งของผู้ต่อต้านอังกฤษ และทรงสร้างปราสาทฮาร์เล็ค (Harlech Castle) ล้อมรอบบริเวณสโนว์โดเนีย (Snowdonia)
ที่ตั้งที่ทรงเลือกสำหรับการก่อสร้างปราสาทคายร์นาร์วอนเป็นจุดสำคัญทางยุทธศาสตร์ที่อยู่บนฝั่งแม่น้ำเซย็อนต์ที่ไหลลงสู่ช่องแคบเมไน และเป็นที่ตั้งเดิมของป้อมโรมันและต่อมาปราสาทเนิน ปราสาทสร้างใน ค.ศ. 1090 โดยฮิว เดฟรานชิส เอิร์ลที่ 1 แห่งเชสเตอร์ (Hugh d'Avranches, 1st Earl of Chester) เมื่อเริ่มก่อสร้างปราสาทขนาบสองข้างด้วยแม่น้ำและอีกด้านหนึ่งติดกำแพงเมืองคายร์นาร์วอน แต่ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 บริเวณแม่น้ำเซย็อนต์ถูกถมเพื่อขยายท่าเรือคายร์นาร์วอน ในปัจจุบันบริเวณนี้เป็นลานจอดรถ
การก่อสร้าง

การก่อสร้างปราสาทที่เห็นในปัจจุบันเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1283 หลังจากสโนว์โดเนียที่เป็นศูนย์กลางของราชอาณาจักรกุยเน็ดด์ถูกรุกรานโดยกองทัพใหญ่ และมายุติลงในปี ค.ศ. 1323 แต่ก็ยังสร้างไม่เสร็จแม้ในปัจจุบันก็ยังมีร่องรอยให้หลายจุดว่าเป็นบริเวณที่สร้างไว้เพื่อรับการต่อเติมต่อไป หลักฐานร่วมสมัยบ่งว่าค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างตกประมาณ 22,000 ปอนด์ – ซึ่งเป็นจำนวนเงินอันมหาศาลของสมัยนั้นเท่ากับรายได้ประจำปีของท้องพระคลังของพระมหากษัตริย์ ปราสาทเป็นปราสาทแบบปราสาทแนว (Linear castle) เป็นปราสาทที่ออกแบบอย่างซับซ้อนเมื่อเทียบกับปราสาทในอังกฤษ และกล่าวกันว่ากำแพงปราสาทเป็นกำแพงที่สร้างตามแบบกำแพงเมืองคอนสแตนติโนเปิล พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ทรงเคยเป็นทหารในสงครามครูเสดและทรงได้ไปเห็นปราสาทครูเสดต่าง ๆ ระหว่างที่เสด็จไปในสงครามที่ทรงนำกลับมาใช้เป็นแบบอย่างในการก่อสร้างปราสาทในเวลส์
ปราสาท

พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษประสูติที่ปราสาทนี้ระหว่างสมัยแรกของการก่อสร้างในปี ค.ศ. 1284
ในการก่อความไม่สงบในปี ค.ศ. 1294–1295 ปราสาทคายร์นาร์วอนถูกยึดโดยมาด็อก อัป ละเวลิน (Madog ap Llywelyn) แต่ถูกยึดคืนในปี ค.ศ. 1295 ในปี ค.ศ. 1403 ถึงปี ค.ศ. 1404 ปราสาทก็สามารถทนต่อการล้มของออไวน์ กลินดูร์ (Owain Glyndŵr) ได้ ระหว่างสงครามการเมืองอังกฤษปราสาทคายร์นาร์วอนใช้เป็นที่มั่นของทหารฝ่ายนิยมกษัตริย์ที่มายอมแพ้ต่อกองทหารฝ่ายรัฐสภาในปี ค.ศ. 1646
การใช้ในพระราชพิธี

ธรรมเนียมการแต่งตั้งมกุฎราชกุมารแห่งอังกฤษให้เป็นเจ้าชายแห่งเวลส์เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1301 เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษทรงได้รับชัยชนะต่อดินแดนเวลส์ พระองค์ก็พระราชทานตำแหน่งนี้ให้แก่เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดพระราชโอรส
ปราสาทได้รับการใช้อีกครั้งหนึ่งในปี ค.ศ. 1911 ในพระราชพิธีสถาปนาเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดพระราชโอรสในพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักรขึ้นเป็นเป็นเจ้าชายแห่งเวลส์ ผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8
ในปี ค.ศ. 1969 สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงทำพิธีสวมมงกุฎแก่เจ้าฟ้าชายชาลส์ เจ้าชายแห่งเวลส์เป็นเจ้าชายแห่งเวลส์
ดูเพิ่ม

ปราสาท