stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เฉิ่นหยาง

| นครเฉิ่นหยาง 沈阳市 |
| --- | --- |
นครระดับจังหวัด และนครระดับกิ่งมณฑล
สถานที่ต่าง ๆ ในนครเฉิ่นหยาง

ที่ตั้งของนครเฉิ่นหยาง ภายในมณฑลเหลียวหนิง
นครเฉิ่นหยางที่ตั้งของใจกลางเมืองในมณฑลเหลียวหนิงแสดงแผนที่มณฑลเหลียวหนิงนครเฉิ่นหยางนครเฉิ่นหยาง (จีนตะวันออก)แสดงแผนที่จีนตะวันออกนครเฉิ่นหยางนครเฉิ่นหยาง (ประเทศจีน)แสดงแผนที่ประเทศจีน
พิกัด (จัตุรัสชื่อฝู / 市府广场): 41°48′17″N 123°26′02″E﻿ / ﻿41.8047°N 123.4340°E﻿ / 41.8047; 123.4340
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: เหลียวหนิง
ศูนย์กลางการปกครอง: เขตหุนหนาน
หน่วยย่อยระดับอำเภอ: 13
การปกครอง
 • ประเภท: นครระดับกิ่งมณฑล
 • องค์กร: สภาประชาชนเทศบาลนครเฉิ่นหยาง
 • เลขาธิการพรรค: Zhang Lei
 • ประธานสภาประชาชน: Fu Zhongwei
 • นายกเทศมนตรี: Wang Xinwei
 • ประธานสภาปรึกษาการเมือง: Han Dongtai
พื้นที่
 • นครระดับจังหวัด และนครระดับกิ่งมณฑล: 12,869 ตร.กม. (4,969 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 3,658.2 ตร.กม. (1,412.4 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 4,222.2 ตร.กม. (1,630.2 ตร.ไมล์)
ความสูง: 55 เมตร (180 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนปี 2020)
 • นครระดับจังหวัด และนครระดับกิ่งมณฑล: 9,070,093 คน
 • ความหนาแน่น: 700 คน/ตร.กม. (1,800 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 7,490,125 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 2,000 คน/ตร.กม. (5,300 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 8,192,848 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 1,900 คน/ตร.กม. (5,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (มาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 110000
รหัสพื้นที่: 24
รหัส ISO 3166: CN-LN-01
อักษรนำหน้าป้ายทะเบียน: 辽A
GDP (2017): CNY 586.5 พันล้าน (USD 86.87 พันล้าน)
 - ต่อหัว: CNY 70,722 (USD 10,475)
ดอกไม้: Rosa rugosa
ต้นไม้: Pinus tabuliformis
เว็บไซต์: www.shenyang.gov.cn
เฉิ่นหยาง (จีนตัวย่อ: 沈阳; จีนตัวเต็ม: 瀋陽; พินอิน: Shěnyáng) เดิมชื่อ มุกเดน (แมนจู: ) หรือ เฟิ่งเทียน (พินอิน: Fèngtiān) เป็นเมืองหลวงของมณฑลเหลียวหนิง ทางตะวันออกเฉียงเหนือของสาธารณรัฐประชาชนจีน มีพื้นที่ 12,924 ตารางกิโลเมตร และประชากร 7.2 ล้านคน ในเขตเมืองมีพื้นที่ 7,400 ตารางกิโลเมตร และประชากร 5.53 ล้านคนในอดีตเคยเป็นราชธานีของอาณาจักรโฮ่วจินหรือราชวงศ์ชิงก่อนที่จะย้ายมายังปักกิ่ง
เขตการปกครอง

ปัจจุบัน เฉิ่นหยางแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 10 เขต (ในตัวเมืองและชานเมือง), 1 นครบริวาร และ 2 อำเภอ (ในชนบท)
| แผนที่ | แผนที่ | แผนที่ | แผนที่ | แผนที่ | แผนที่ |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   เขตเหอผิง เขตเฉิ่นเหอ เขตต้าตง เขตหวงกู เขตเถี่ยซี เขตซูเจียถุน เขตหุนหนาน เขตใหม่เฉินเป่ย์ เขตยฺหวีหง※ ※ เขตเหลียวจง อำเภอคังผิง อำเภอฝ่าคู่ นครซินหมิน   |   เขตเหอผิง เขตเฉิ่นเหอ เขตต้าตง เขตหวงกู เขตเถี่ยซี เขตซูเจียถุน เขตหุนหนาน เขตใหม่เฉินเป่ย์ เขตยฺหวีหง※ ※ เขตเหลียวจง อำเภอคังผิง อำเภอฝ่าคู่ นครซินหมิน   |   เขตเหอผิง เขตเฉิ่นเหอ เขตต้าตง เขตหวงกู เขตเถี่ยซี เขตซูเจียถุน เขตหุนหนาน เขตใหม่เฉินเป่ย์ เขตยฺหวีหง※ ※ เขตเหลียวจง อำเภอคังผิง อำเภอฝ่าคู่ นครซินหมิน   |   เขตเหอผิง เขตเฉิ่นเหอ เขตต้าตง เขตหวงกู เขตเถี่ยซี เขตซูเจียถุน เขตหุนหนาน เขตใหม่เฉินเป่ย์ เขตยฺหวีหง※ ※ เขตเหลียวจง อำเภอคังผิง อำเภอฝ่าคู่ นครซินหมิน   |   เขตเหอผิง เขตเฉิ่นเหอ เขตต้าตง เขตหวงกู เขตเถี่ยซี เขตซูเจียถุน เขตหุนหนาน เขตใหม่เฉินเป่ย์ เขตยฺหวีหง※ ※ เขตเหลียวจง อำเภอคังผิง อำเภอฝ่าคู่ นครซินหมิน   |   เขตเหอผิง เขตเฉิ่นเหอ เขตต้าตง เขตหวงกู เขตเถี่ยซี เขตซูเจียถุน เขตหุนหนาน เขตใหม่เฉินเป่ย์ เขตยฺหวีหง※ ※ เขตเหลียวจง อำเภอคังผิง อำเภอฝ่าคู่ นครซินหมิน   |  |
| ชื่อ | จีนตัวย่อ | ฮั่นยฺหวี่พิอิน | ประชากร (2014) | พื้นที่ (ตร.กม.) | ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.) |  |
ตัวเมือง
| เขตเฉิ่นเหอ | 沈河区 | Shěnhé Qū | 716,417 | 60 | 12,037 |  |
| เขตเหอผิง | 和平区 | Hépíng Qū | 645,399 | 59 | 10,849 |  |
| เขตต้าตง | 大东区 | Dàdōng Qū | 689,576 | 100 | 6,887 |  |
| เขตหวงกู | 皇姑区 | Huánggū Qū | 817,288 | 66 | 12,349 |  |
| เขตเถี่ยซี | 铁西区 | Tiěxī Qū | 907,091 | 286 | 3,171 |  |
ชานเมือง
| เขตหุนหนาน | 浑南区 | Húnnán Qū | 324,074 | 734 | 442 |  |
| เขตซูเจียถุน | 苏家屯区 | Sūjiātún Qū | 428,859 | 782 | 548 |  |
| เขตใหม่เฉินเป่ย์ | 沈北新区 | Shěnběi Xīnqū | 320,370 | 884 | 362 |  |
| เขตยฺหวีหง | 于洪区 | Yúhóng Qū | 435,333 | 499 | 872 |  |
| เขตเหลียวจง | 辽中区 | Liáozhōng Qū | 532,900 | 1,645 | 324 |  |
นครบริวาร
| นครซินหมิน | 新民市 | Xīnmín Shì | 690,703 | 3,297 | 210 |  |
ชนบท
| อำเภอคังผิง | 康平县 | Kāngpíng Xiàn | 352,434 | 2,167 | 163 |  |
| อำเภอฝ่าคู่ | 法库县 | Fǎkù Xiàn | 447,952 | 2,281 | 196 |  |
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยประเทศจีน
รายชื่อนครในประเทศจีนเรียงตามจำนวนประชากร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลนครเฉิ่นหยาง เก็บถาวร 2017-09-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA
พริกตาบัสโก

| พริกตาบัสโก |
| --- | --- |
ต้นและผลพริกตาบัสโก (สุกและยังไม่สุก)
สกุล: Capsicum
ชนิด: Capsicum frutescens
พันธุ์ปลูก: 'Tabasco'

ระดับความเผ็ด:  มาก (hot)
มาตราสกอวิลล์: 30,000–50,000 SHU
 
พริกตาบัสโก (สเปน: chile tabasco) เป็นพันธุ์ปลูกพันธุ์หนึ่งของพริกชนิด Capsicum frutescens มีถิ่นกำเนิดในเม็กซิโก เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดจากการเป็นวัตถุดิบในซอสตาบัสโกและพริกตาบัสโกดองน้ำส้มสายชู ชื่อพันธุ์พริกตั้งตามชื่อรัฐตาบัสโกของเม็กซิโก
เช่นเดียวกับพันธุ์ปลูกพันธุ์อื่น ๆ ของพริกชนิด C. frutescens ต้นพริกตาบัสโกมีการเจริญเติบโตเป็นพุ่ม โดยในการเพาะปลูกในเชิงพาณิชย์จะมีการตัดแต่งกิ่งเพื่อให้ต้นพริกแข็งแรงขึ้น ผลพริกมีลักษณะเรียว ยาวประมาณ 4 เซนติเมตร เริ่มแรกมีสีเขียวอมเหลืองอ่อน ๆ จากนั้นจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองและส้ม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงสดเมื่อสุกแก่ พริกตาบัสโกมีความเผ็ดร้อนอยู่ในระดับ 30,000 ถึง 50,000 ตามมาตราสกอวิลล์ เช่นเดียวกับพันธุ์อื่น ๆ ของพริกชนิด C. frutescens ผลพริกตาบัสโกจะยังคงชี้ขึ้นเมื่อสุก แทนที่จะห้อยลงอย่างพริกชนิดอื่นบางชนิด
ต้นพริกตาบัสโกส่วนใหญ่ติดเชื้อไวรัสโมเสกยาสูบในคริสต์ทศวรรษ 1960 พันธุ์ที่มีความทนทานต่อโรค (ตาบัสโกใบเขียว) ไม่ได้รับการนำมาปลูกจนกระทั่งประมาณคริสต์ทศวรรษ 1970
เวชปฏิบัติอิงหลักฐาน

สมาคมเภสัชศาสตร์มะเร็งวิทยาแห่งแคนาดา
ตัวอย่างของการให้น้ำหนักลำดับขั้นหลักฐานทางการแพทย์
คำว่า เวชปฏิบัติอิงหลักฐาน
(อังกฤษ: Evidence-based medicine ตัวย่อ EBM) เป็นแบบการแพทย์ที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อทำการวินิจฉัยตัดสินใจให้ดีที่สุด  โดยเน้นการใช้หลักฐานจากงานวิจัยที่มีการออกแบบและการดำเนินการที่ดี
แม้ว่าการแพทย์ที่อาศัยวิทยาศาสตร์ (คือไม่ใช่การแพทย์ทางเลือกเป็นต้น) ทั้งหมดล้วนแต่ต้องอาศัยหลักฐานทางประสบการณ์ (empirical evidence)
แต่ว่า  EBM เข้มงวดยิ่งกว่านั้น  คือมีการจัดระดับหลักฐานโดยกำลังของวิธีการสืบหาหลักฐาน (epistemologic strength)
และมีการกำหนดว่า  หลักฐานที่มีกำลังที่สุด (คือที่มาจากงาน meta-analysis, งานปริทัศน์เป็นระบบ, และงานวิจัยแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม) เท่านั้นที่จะใช้เป็นคำแนะนำ (ในการรักษา) ที่เข้มแข็งน่าเชื่อถือที่สุดได้
ส่วนหลักฐานจากงานที่มีกำลังอ่อนประเภทอื่น (เช่นงานศึกษาแบบมีกลุ่มควบคุมเป็นต้น)  จะใช้เป็นคำแนะนำ (ในการรักษา) แบบอ่อนเท่านั้น
ศัพท์ภาษาอังกฤษว่า "Evidence-based medicine" ดั้งเดิม  (เริ่มใช้ในปี ค.ศ. 1992)  ใช้หมายถึงวิธีการสอนวิชาการทางแพทย์  และวิธีเพื่อเพิ่มคุณภาพการวินิจฉัยตัดสินใจของแพทย์แต่ละบุคคล ๆ 
หลังจากนั้น  คำก็เริ่มใช้กินความหมายมากขึ้นและรวมถึงวิธีการที่มีมาก่อนแล้ว  คือวิธีการที่เน้นใช้หลักฐานในการแนะนำแนวทางและนโยบายทางการแพทย์ที่ใช้กับทั้งชุมชน (เช่นคำว่า  "evidence-based practice policies"  แปลว่า  นโยบายการปฏิบัติอาศัยหลักฐาน) 
ต่อจากนั้นอีก  คำก็กินความมากขึ้น  หมายถึงวิธีที่ใช้ในการวินิจฉัยตัดสินใจในการแพทย์ทุกระดับ  และแม้ในวิชาการสาขาอื่น ๆ อีกด้วย  โดยเรียกใช้คำที่กว้างขึ้นว่า  evidence-based practice  (ตัวย่อ EBP แปลว่า การปฏิบัติอาศัยหลักฐาน)
ไม่ว่าจะเกี่ยวกับการศึกษาทางการแพทย์  การวินิจฉัยตัดสินใจในคนไข้รายบุคคล  แนวทางและนโยบายทางการแพทย์ที่ใช้กับทั้งกลุ่มชน  หรือการให้บริการทางสุขภาพโดยทั่ว ๆ ไป
EBM สนับสนุนว่า  โดยมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
การตัดสินใจและนโยบายการปฏิบัติ  ควรจะอาศัยหลักฐาน ไม่ใช่เพียงแค่อาศัยความเชื่อของแพทย์รักษา  ผู้เชี่ยวชาญ  หรือผู้บริหารเท่านั้น
คือ  เป็นแบบการปฏิบัติเพื่อให้มั่นใจได้ว่า  ความคิดเห็นของแพทย์รักษา  ซึ่งอาจจะจำกัดโดยความรู้ที่ไม่ทันสมัย  หรือโดยความเอนเอียง
มีการบูรณาการด้วยความรู้ที่มีอยู่ทั้งหมดจากสิ่งเผยแพร่ทางวิทยาศาสตร์  เพื่อให้ได้ข้อปฏิบัติที่ดีที่สุด (best practice) และนำไปใช้ได้
EBM โปรโหมตระเบียบวิธีที่เป็นรูปนัย (formal) และชัดแจ้ง (explicit) ในการวิเคราะห์หลักฐาน  เพื่อให้เป็นข้อมูลกับผู้มีอำนาจตัดสินใจ
EBM สนับสนุนโปรแกรมการศึกษาเพื่อสอนข้อปฏิบัติของ EBM ต่อนักศึกษาแพทย์  แพทย์รักษา  และผู้กำหนดนโยบาย
พื้นเพ  ประวัติ  และนิยาม

ในความหมายที่กว้างที่สุด  EBM  หมายถึงการใช้ระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์ในการวินิจฉัยตัดสินใจการรักษาพยาบาล
แพทย์มีประวัติยาวนานเกี่ยวกับการทำงานวิจัยพื้นฐาน (basic research) และงานวิจัยทางคลินิก (clinical research) กลับไปในประวัติไกลที่สุดอย่างน้อยถึงสมัยของนักปราชญ์ชาวเปอร์เซียคือแอวิเซนนา 
แต่ว่า  จนกระทั่งถึงเร็ว ๆ นี้  การนำผลงานวิจัยมาใช้ในการวินิจฉัยตัดสินใจทางการแพทย์มักจะขึ้นอยู่กับบุคคล (โดยเป็นอัตวิสัย)
โดยเป็นทักษะที่เรียกว่า  "ความเห็นทางคลินิก" (clinical judgment) และ "ศิลปะทางการแพทย์" (the art of medicine)
วิธีที่สืบกันมาในการวินิจฉัยตัดสินใจเกี่ยวกับคนไข้รายบุคคล  ขึ้นอยู่กับแพทย์แต่ละคนที่จะตัดสินใจว่า  หลักฐานงานวิจัยไหน  ถ้ามี  ควรจะพิจารณา
และจะนำเข้ามาผสมผสานกับความคิดเห็นของตนและองค์ประกอบอื่น ๆ ได้อย่างไร
ในกรณีที่เป็นข้อกำหนดระดับชุมชน  แนวทางและนโยบายมักจะจัดตั้งขึ้นโดยคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญ
แต่ว่า  ก็ยังไม่มีกระบวนการที่เป็นรูปนัย  ในการกำหนดระดับขอบเขตผลงานวิจัยที่ควรจะพิจารณา
หรือในการรวมหลักฐานเข้ากับความเชื่อของบุคคลากรของคณะกรรมการ
โดยมีข้อสมมุติที่ไม่ได้ทำให้ชัดแจ้งว่า ผู้มีอำนาจตัดสินใจและผู้กำหนดนโยบายจะรวมหลักฐานเช่นนั้นเข้ากับความคิดเห็นของตนอย่างเหมาะสม
ขึ้นอยู่กับองค์ประกอบต่าง ๆ ของตนเช่น  ระดับวิชาการศึกษา  ประสบการณ์  และการศึกษาติดตามผลงานใหม่ ๆ ในสิ่งเผยแพร่ที่เกี่ยวข้อง
พื้นเพ  ประวัติ  และนิยาม > เหตุผลทางคลินิก

เริ่มตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 มีจุดอ่อนหลายอย่างที่เริ่มปรากฎชัด  ในการตัดสินวินิจฉัยทางการแพทย์ที่สืบต่อกันมาเช่นนี้
น.พ.วิทยาการระบาดชาวอเมริกันผู้มีชื่อเสียงอัลแวน ไฟน์สไตน์  เขียนหนังสือเรื่อง Clinical Judgment (การวินิจฉัยทางคลินิก) ในปี ค.ศ. 1967 ที่เน้นเรื่องการคิดหาเหตุผลทางคลินิก  และได้กำหนดความเอนเอียงหลายอย่างที่มีอิทธิพลต่อการวินิจฉัย 
ในปี ค.ศ. 1972 น.พ.ชาวสกอตแลนด์อาร์ชี่ คอเครน พิมพ์หนังสือ Effectiveness and Efficiency (ประสิทธิผลและประสิทธิภาพ) ซึ่งกำหนดปัญหาการไร้ผลการทดลองแบบมีกลุ่มควบคุม  ที่สนับสนุนวิธีการรักษาแบบต่าง ๆ ที่เชื่อกันว่าได้ผล 
ในปี ค.ศ. 1973 ศาสตราจารย์ของวิทยาลัยดาร์ตมัธ น.พ.จอห์น เว็นน์เบอร์ก  เริ่มพิมพ์งานถึงวิธีการหลากหลายที่แพทย์ใช้ไม่เหมือนกัน (ในประเทศสหรัฐอเมริกา) ขึ้นอยู่กับท้องถิ่น 
ตลอดจนถึงช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 น.พ.เดวิด เอ็ดดี้  ได้พรรณนาถึงความผิดพลาดในการคิดหาเหตุผลทางคลินิก  และช่องว่างที่มีในหลักฐาน ในกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 น.พ. อัลแวน ไฟน์สไตน์  ศาสตราจารย์ น.พ. เดวิด แซ็คเก็ตต์และคณะ ได้เผยแพร่ตำราทางวิทยาการระบาด  ซึ่งแปลงวิธีการทางวิทยาการระบาด  ใช้เป็นวิธีการตัดสินวินิจฉัยของแพทย์รายบุคคล 
ในปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1980 กลุ่มนักวิจัยของบริษัทไม่ใช่เพื่อผลกำไร RAND Corporation แสดงว่า  วิธีการรักษาเป็นจำนวนมากที่แพทย์ทำ  เป็นวิธีการที่ไม่เหมาะสมเมื่อเทียบกับมาตรฐานของผู้เชี่ยวชาญในสาขาเดียวกัน 
งานวิจัยต่าง ๆ เหล่านี้  เพิ่มความรู้เกี่ยวกับจุดอ่อนของการตัดสินวินิจฉัยทางการแพทย์  ทั้งในระดับการรักษาคนไข้เป็นรายบุคคล  และในระดับชุมชน
และนำไปสู่ระเบียบวิธีที่อาศัยหลักฐานเป็นสำคัญ
คำว่า  "evidence-based medicine" ที่ใช้กันในปัจจุบัน  มีสองความหมาย  คือมีการปฏิบัติเป็นสองสาขา
ตามประวัติกาลที่เริ่มใช้แล้ว  ความหมายแรกหมายถึงระเบียบวิธีให้มีการตรวจสอบอย่างชัดแจ้งของประสิทธิภาพการรักษา  เมื่อมีการกำหนดแนวทางการปฏิบัติทางคลินิก (clinical practice guidelines) และนโยบายระดับชุมชน (population-level policies) อย่างอื่น ๆ 
ความหมายที่สองหมายถึงการสอนระเบียบวิธีทางระบาดวิทยาในการศึกษาแพทย์  และในการตัดสินวินิจฉัยคนไข้รายบุคคล
พื้นเพ  ประวัติ  และนิยาม > แนวทางการปฏิบัติทางคลินิกและนโยบายระดับชุมชน

คำว่า "evidence-based" (ที่ไม่มี medicine ต่อท้าย  แปลว่า  อาศัยหลักฐาน) เริ่มใช้เป็นครั้งแรกโดย น.พ.เดวิด เอ็ดดี้ ในเรื่องนโยบายระดับชุมชน  เช่นแนวทางการปฏิบัติทางคลินิก  และความคุ้มครองตามสัญญาประกันสุขภาพที่บริษัทให้ในการใช้เทคโนโลยีการแพทย์ใหม่ ๆ
ในปี ค.ศ. 1987 คุณหมอเริ่มใช้คำว่า "evidence-based" ในเวิ้ร์กฉ็อปและคู่มือที่ทำตามมอบหมายของสมาคมสภาการแพทย์เฉพาะทาง (Council of Medical Specialty Societies) เพื่อสอนระเบียบวิธีที่เป็นรูปนัย  ในการออกแบบแนวทางการปฏิบัติทางคลินิก
คู่มือนั้นเกิดการเผยแพร่อย่างแพร่หลายแม้ไม่ได้พิมพ์เป็นหนังสือที่วางตลาดขายทั่วไป  และในที่สุดก็ได้รับการพิมพ์เป็นหนังสือโดยวิทยาลัยแพทย์อเมริกัน (American College of Medicine) ในปี ค.ศ. 1992 
ส่วนในงานพิมพ์เผยแพร่  คุณหมอเริ่มใช้คำว่า "evidence-based" เป็นครั้งแรกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1990 ในบทความของ Journal of the American Medical Association (วารสารสมาคมแพทย์อเมริกัน) (JAMA) ที่คุณหมอได้กำหนดหลักการออกแบบแนวทางการปฏิบัติทางคลินิก  และนโยบายระดับชุมชน
ซึ่งคุณหมออธิบายไว้ว่า
กำหนดหลักฐานที่มีอยู่อย่างชัดแจ้งเกี่ยวข้องกับนโยบาย  และผูกนโยบายนั้นไว้กับหลักฐาน
ปักหลักนโยบายหนึ่ง ๆ อย่างจงใจ  ไม่ใช่กับข้อปฏิบัติที่ใช้ในปัจจุบันหรือความเชื่อของผู้เชี่ยวชาญ  แต่กับหลักฐานการทดลอง
นโยบายนั้นต้องสอดคล้องกับและได้รับการสนับสนุนจากหลักฐาน
หลักฐานที่เกี่ยวข้องกันต้องมีการสืบหา  กำหนด  และวิเคราะห์
ผู้กำหนดนโยบายต้องทำการตัดสินว่า  นโยบายนั้นเหมาะสมกับหลักฐานหรือไม่
(และ) ต้องมีการบันทึกเหตุผล (นั้น)
คุณหมอได้กล่าวถึงนโยบาย  "อาศัยหลักฐาน"  ในบทความอื่น ๆ ที่พิมพ์ใน JAMA ในต้นปี ค.ศ. 1990 
โดยเป็นส่วนของชุดบทความ 28 บทความ  ที่พิมพ์ใน JAMA ในระหว่างปี ค.ศ. 1990-1997 เกี่ยวกับระเบียบวิธีเชิงรูปนัย (formal method) ในการออกแบบแนวทางการปฏิบัติและนโยบายระดับชุมชน
พื้นเพ  ประวัติ  และนิยาม > การแพร่ขยายไปในองค์กรต่าง ๆ

สาขาทั้งสองของ EBM ได้มีการแพร่ขยายไปอย่างรวดเร็ว
ในปี ค.ศ. 1980 สมาคมมะเร็งอเมริกัน (American Cancer Society) ได้เริ่มยืนยันให้ทำงานเกี่ยวกับแนวทางการปฏิบัติและนโยบาย  โดยมีหลักฐานเพื่อยืนยันอิทธิผล 
ในปี ค.ศ. 1984 USPSTF (คณะทำงานเฉพาะกิจเพื่อการบริการป้องกัน [ทางสุขภาพ] ประเทศสหรัฐอเมริกา) ซึ่งเป็นคณะกรรมการอิสระของกระทรวงสาธารณสุขสหรัฐอเมริกา  เริ่มการกำหนดแนวทางปฏิบัติเพื่อการแทรงแซงป้องกันเพื่อสุขภาพโดยใช้หลักอาศัยหลักฐาน  
ในปี ค.ศ. 1985 กลุ่มประกันสุขภาพ Blue Cross Blue Shield Association เริ่มบังคับใช้กฎเกณฑ์ที่เข้มงวดอาศัยหลักฐาน  ในการจ่ายค่าคุ้มครองสุขภาพสำหรับเทคโนโลยีการแพทย์ใหม่ ๆ
เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987 สมาคมแพทย์เฉพาะทางต่าง ๆ เช่น  วิทยาลัยแพทย์อเมริกัน (American College of Medicine)  และองค์กรสุขภาพอื่น ๆ เช่น  สมาคมหัวใจอเมริกัน (American Heart Association) ได้กำหนดแนวทางการปฏิบัติที่อาศัยหลักฐานเป็นจำนวนมาก
ในปี ค.ศ. 1991 Kaiser Permanente ซึ่งเป็น managed care organization ที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา  เริ่มใช้แนวทางปฏิบัติอาศัยหลักฐาน 
ในปี ค.ศ. 1991 ริชาร์ด สมิธ  เขียนบทบรรณาธิการใน BMJ เริ่มไอเดียของการใช้นโยบายอาศัยหลักฐานในสหราชอาณาจักร
ในปี ค.ศ. 1993 Cochrane Collaboration เริ่มสร้างเครือข่ายบุคคลากรใน 13 ประเทศเพื่อทำงานปริทัศน์แบบเป็นระบบ (systematic review) และตั้งแนวทางการปฏิบัติแบบเป็นระบบ (systematic guideline) 
ในปี ค.ศ. 1997 สำนักงานวิจัยและคุณภาพการรักษาสุขภาพ  (Agency for Healthcare Research and Quality ตัวย่อ AHRQ) ของกระทรวงสาธารณสุขสหรัฐอเมริกา
ได้ก่อตั้งศูนย์การปฏิบัติอาศัยหลักฐาน (Evidence-based Practice Centers) เพื่อทำรายงานเกี่ยวกับหลักฐาน  และทำการประเมินเทคโนโลยี  เพื่อสนับสนุนการพัฒนาแนวทางปฏิบัติ 
ในปีเดียวกัน  AHRQ ได้ร่วมกับสมาคมแพทย์อเมริกัน (AMA) และสมาคมผู้ขายประกันสุขภาพ America's Health Insurance Plans ได้จัดตั้งฐานข้อมูล National Guideline Clearinghouse ที่เก็บเอกสารเกี่ยวกับแนวทางการปฏิบัติทางคลินิกและนโยบายอาศัยหลักฐาน 
ใน ปี ค.ศ. 1999 องค์กร National Institute for Clinical Excellence (NICE) ที่กำหนดแนวทางการปฏิบัติทางการแพทย์เป็น 4 ประเด็น ก็ได้จัดตั้งขึ้นในสหราชอาณาจักร
ในด้านการศึกษาการแพทย์  ได้มีการจัดโปรแกรมสอน EBM ในมหาวิทยาลัยแพทย์ในประเทศแคนาดา สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร ออสเตรเลีย และประเทศอื่น ๆ 
งานวิจัยในปี ค.ศ. 2009 ในสหราชอาณาจักรพบว่า  เกิดกว่าครึ่งของมหาวิทยาลัยแพทย์ในสหราชอาณาจักรมีโปรแกรมการสอนเกี่ยวกับ EBM
แม้ว่าจะมีความแตกต่างระหว่างระเบียบวิธีและเรื่องที่สอนเป็นอย่างมาก
และโปรแกรมการสอน EBM นั้นถูกจำกัดโดยเวลาที่มีของหลักสูตรการแพทย์  ผู้สอนที่รับการฝึกแล้ว  และเครื่องมือหนังสือที่ใช้ในการสอน 
มีการพัฒนาโปรแกรมต่าง ๆ เป็นจำนวนมากที่ช่วยแพทย์ปฏิบัติให้เข้าถึงหลักฐานต่าง ๆ ได้ดีขึ้น
ยกตัวอย่างเช่น  ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 บริษัท UpToDate ได้รับจัดตั้งขึ้นเพื่อพัฒนาซอฟต์แวร์ที่ช่วยแพทย์ในการตัดสินวินิจฉัยการพยาบาลให้กับคนไข้ 
ในปี ค.ศ. 1993 Cochrane Center เริ่มตีพิมพ์เผยแพร่งานปริทัศน์เกี่ยวกับหลักฐานทางแพทย์ 
ฺในปี ค.ศ. 1995 บริษัท BMJ Publishing Group ซึ่งตีพิมพ์ BMJ ได้เริ่มนิตยสารประจำทุก 6 เดือนชื่อว่า
Clinical Evidence (หลักฐานทางคลินิก) 
ที่เผยแพร่สาระสำคัญอย่างย่อ ๆ เกี่ยวกับหลักฐานปัจจุบันที่มี  ในเรื่องปัญหาสำคัญทางคลินิกเพื่อแพทย์รักษา 
ตั้งแต่นั้นมา  ก็มีโปรแกรมอื่น ๆ อีกมากมายที่เกิดขึ้นเพื่อทำการเข้าถึงหลักฐานของแพทย์ให้ง่ายขึ้น
พื้นเพ  ประวัติ  และนิยาม > ข้อปฏิบัติในปัจจุบัน

คำว่า evidence-based medicine ปัจจุบันใช้หมายถึงทั้งโปรแกรมที่ใช้ในการออกแบบแนวทางการปฏิบัติอาศัยหลักฐาน
และโปรแกรมที่ใช้สอนแพทยศาสตร์อาศัยหลักฐาน
โดยปี ค.ศ. 2000 คำว่า  evidence-based medicine  เป็นคำที่ใช้อย่างครอบคลุมโดยเน้นหลักฐานในการตัดสินวินิจฉัยทั้งในระดับชุมชนและคนไข้รายบุคคล
ในปีต่อ ๆ มา  คำว่า  evidence-based ก็ได้ขยายกว้างออกไปในเขตอื่น ๆ ของวงการแพทย์
ยกตัวอย่างเช่น  evidence-based health services หมายถึงการบริการทางสุขภาพ  ที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อปรับปรุงระดับสมรรถภาพของผู้มีอำนาจตัดสินใจเกี่ยวกับการบริการด้านสุขภาพให้ดีขึ้น  และเพื่อเพิ่มระดับการใช้งานของ EBM ในระดับองค์กรและสถาบัน 
นอกจากนั้นแล้ว   แนวคิดนี้ก็เริ่มขยายออกไปนอกวงการรักษาพยาบาล
ยกตัวอย่างเช่น  ในสุนทรพจน์รับตำแหน่งประธานราชสมาคมสถิติศาสตร์ (Royal Statistical Society) ในปี ค.ศ. 1996
ประธานเอเดรียน สมิธเสนอว่า  ควรจะเริ่มใช้นโยบายอาศัยหลักฐานในเรื่องการศึกษา  การจำขังนักโทษ  การทำงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจ  และในหน่วยอื่น ๆ ของรัฐ
สาขาต่าง ๆ ของ evidence based medicine ล้วนแต่เน้นความสำคัญในการใช้หลักฐาน  จากผลงานวิจัยรูปนัยเข้ากับนโยบายและการตัดสินวินิจฉัยทางการแพทย์
แต่ว่า  ก็ยังมีความแตกต่างกันว่า  หลักฐานว่ามีประสิทธิผลต้องมีคุณภาพดีแค่ไหนก่อนที่จะมีการใช้ในแนวทางการปฏิบัติ และในนโยบายความคุ้มครองตามสัญญาประกันสุขภาพ
และก็ต่างกันในระดับที่นำมาใช้ได้เพื่อการตัดสินวินิจฉัยในรายบุคคล
ดังนั้น  แนวทางการปฏิบัติและนโยบายอาศัยหลักฐาน  อาจจะไม่ง่ายที่จะใช้ร่วมกับการแพทย์ตามประสบการณ์  ที่โน้มไปทางการตัดสินวินิจฉัยทางคลินิกตามจริยธรรม  และอาจนำมาซึ่งความขัดแย้ง  ความแข่งขัน  และ "วิกฤติการณ์" ที่ไม่ได้ตั้งใจ
ผู้นำทางความรู้  (knowledge leader)  ที่มีประสิทธิผลมากที่สุด (คือผู้จัดการขององค์กร  และแพทย์ผู้นำทางคลินิก) จะใช้ความรู้ที่เปิดกว้างเกี่ยวกับการบริหาร  เพื่อการตัดสินใจ  ไม่ได้ใช้แต่หลักฐานรูปนัยเท่านั้น 
แนวทางปฏิบัติอาศัยหลักฐานอาจจะเป็นมูลฐานของ governmentality (คือการปกครองที่แบ่งออกเป็นผู้ปกครอง-ผู้รับการปกครอง) ในระบบสาธารณสุข
ซึ่งอาจจะนำไปสู่การปกครองควบคุมในระบบที่มีความเหินห่างระหว่างผู้ปกครอง-ผู้รับการปกครอง
ข้อจำกัดและข้อวิจารณ์

แม้ว่า  จะมีการพิจารณาว่า  EBM  เป็น gold standard (มาตรฐานทอง) ของการแพทย์ทางคลินิก
แต่การใช้ EBM ก็ยังมีขอบเขตจำกัดและข้อวิจารณ์ 
ซึ่งก็ยังเป็นเรื่องที่แก้ไม่ได้แม้ว่าจะได้มีการศึกษาและอภิปรายเกินกว่า 2 ศตวรรษแล้ว 
ยกตัวอย่างเช่น
EBM สนับสนุนการใช้งานวิจัยเชิงปริมาณ (quantitative research) โดยเฉพาะจากการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม (randomized controlled trial ตัวย่อ RCT) ดังนั้น  ผลที่ได้อาจจะไม่เข้ากับสถานการณ์การรักษาพยาบาลทั้งหมด
อุดมคติของ EBM (คือสำหรับประเด็นปัญหาทางคลินิกที่จำกัดและชัดเจนทุกปัญหาซึ่งอาจจะมีเป็นแสน ๆ จะมีคำตอบจากงาน meta-analysis และงานปริทัศน์แบบทั้งระบบ ของ RCT) มีข้อจำกัดว่า งานวิจัย (โดยเฉพาะ RCT) มีค่าใช้จ่ายสูง ดังนั้น ตามความเป็นจริงแล้วซึ่งก็จะเป็นเช่นเดียวกันต่อไปในอนาคต ประเด็นปัญหาใน EBM ก็จะมีอุปสงค์ (demand คือความต้องการคำตอบสำหรับประเด็นปัญหาหนึ่ง) มากกว่าอุปทาน (supply คือคำตอบที่ได้จากงานวิจัยที่พึงประสงค์เหล่านั้น) และอย่างดีที่สุดที่มนุษย์จะทำได้ก็คือ หาคำตอบตามลำดับความจำเป็นของปัญหานั้น ๆ
เพราะ RCT มีค่าใช้จ่ายสูง  ลำดับความจำเป็นที่ให้กับประเด็นงานวิจัย  ก็จะมีผลประโยชน์ของผู้สนับสนุนทางการเงินเข้ามาเกี่ยวข้อง
การพิมพ์เผยแพร่ผลของ RCT มักจะล่าช้า
มีความล่าช้าระหว่างเวลาที่ RCT ได้รับการเผยแพร่  กับเวลาที่ใช้ข้อมูลนั้นได้จริง ๆ ในการรักษาพยาบาล
กลุ่มประชากรเป็นบางส่วนมักจะไม่ค่อยได้รับความสนใจในงานวิจัย (เช่น  ชนกลุ่มน้อยโดยเผ่าพันธุ์  และผู้มีอาการโรคหลาย ๆ อย่างพร้อมกัน [Comorbidity])
หลักฐานไม่ทั้งหมดจาก RCT สามารถเข้าถึงได้  นอกจากนั้นแล้ว  ประสิทธิผลของการรักษาที่รายงานใน RCT อาจต่างจากที่ได้จากการรักษาจริง ๆ
ผลงานวิจัยที่ได้รับการเผยแพร่  อาจจะไม่สามารถเป็นตัวแทนของผลงานวิจัยทั้งหมดในประเด็นปัญหา (คืองานวิจัยทั้งที่มีการเผยแพร่และไม่มีการเผยแพร่) หรืออาจจะเชื่อถือไม่ได้เพราะว่ามีสถานการณ์และตัวแปรในการทดลองที่แตกต่างกัน
แม้ว่า  EBM  จะใช้ได้ในระดับชุมชน  แต่แพทย์ผู้รักษายังสามารถใช้ประสบการณ์ส่วนตัวในการตัดสินว่าจะรักษาคนไข้ได้อย่างไร  นักวิชาการท่านหนึ่งให้คำแนะนำว่า "ความรู้ที่ได้จากการทดลองทางคลินิกไม่ได้ตอบปัญหาของแพทย์รักษาโดยตรงว่า วิธีการไหนจะมีผลดีที่สุดต่อคนไข้ที่อยู่ต่อหน้า"  และเสนอว่า  EBM  ไม่ควรที่จะลดค่าของประสบการณ์ทางคลินิก (ของแพทย์)  ส่วนนักวิชาการอีกท่านหนึ่งกล่าวว่า  "การปฏิบัติตามแพทย์ศาสตร์อาศัยหลักฐานหมายถึง  การประมวลความชำนาญทางคลินิกของ (แพทย์)รายบุคคล  กับหลักฐานทางคลินิกภายนอกที่ดีที่สุดที่ได้มาจากงานวิจัยแบบเป็นระบบ (systematic research)"
การปราศจากโครงสร้างทางความคิดที่ง่าย ๆ และรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน  ที่สามารถรวมข้อมูลใหม่ ๆ เข้าได้  (Hypocognition) สามารถกีดขวางการใช้ EBM ได้
วิธีประเมินการสอน EBM

วิธีทดสอบสองวิธีคือ Berlin questionnaire (แบบสอบถามเบอร์ลิน) และ Fresno Test (การทดสอบเฟรซโน) 
เป็นวิธีการที่แสดงผลได้ตรงที่สุด 
และได้มีการใช้แล้วในสถานการณ์หลายรูปแบบ
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยแพทยศาสตร์
วิทยาการระบาด
แพทยศาสตร์
บรรณานุกรม

Doi, S.A.R. (2012). Understanding evidence in health care: Using clinical epidemiology. South Yarra, VIC, Australia: Palgrave Macmillan. ISBN 978-1-4202-5669-7.
Grobbee, D.E.; Hoes, Arno W. (2009). Clinical Epidemiology: Principles, Methods, and Applications for Clinical Research. Jones & Bartlett Learning. ISBN 978-0-7637-5315-3.
Howick, Jeremy H. (2011). The Philosophy of Evidence-based Medicine. Wiley. ISBN 978-1-4051-9667-3.
Katz, David L. (2001). Clinical Epidemiology & Evidence-Based Medicine: Fundamental Principles of Clinical Reasoning & Research. Sage. ISBN 978-0-7619-1939-1.
Stegenga, Jacob (2018). Care and Cure: An Introduction To Philosophy of Medicine. University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-59517-7.
แหล่งข้อมูลอื่น

Centre for Evidence-based Medicine at the University of Oxford.
Evidence-Based Medicine ที่เว็บไซต์ Curlie
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอำไพ

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอำไพ |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 2 พระองค์เจ้าชั้นเอก
ประสูติ: พ.ศ. 2342
สิ้นพระชนม์: สมัยรัชกาลที่ 3
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาทองอยู่
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอำไพ (หรือ พระองค์เจ้าอไภย[ระบุข้อมูลทางบรรณานุกรมไม่ครบ]) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 27 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยกับเจ้าจอมมารดาทองอยู่
พระองค์เจ้าอำไพ ประสูติพ.ศ. 2342 ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 3 ทรงผนวชอยู่วัดอรุณราชวราราม พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาเป็นพระราชาคณะ และทรงพระราชทาน ตาลปัตรแฉกงาปรุ ลักษณะอย่างพัดด้ามจิ้ว รูปกลมมนอย่างพัดหน้านาง ยอดพัด และส้นพัด แกะลายบัว เหมือนพัดแฉก ให้ทรงถือ ต่อมาพระองค์ลาผนวช และสิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3 พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดกัลยาณมิตร วันอาทิตย์ที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2384[ระบุข้อมูลทางบรรณานุกรมไม่ครบ]
พระอิสริยยศ

หม่อมเจ้าอำไพ (พ.ศ. 2342 - พ.ศ. 2352)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าอำไพ (พ.ศ. 2352 - พ.ศ. 2367)
พระน้องยาเธอ พระองค์เจ้าอำไพ (พ.ศ. 2367 - พ.ศ. 2384)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอำไพ (พ.ศ. 2384 - ปัจจุบัน)
บ่มีวันจาก

| บ่มีวันจาก |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: แมตตี โด
เขียนบท: คริสโตเฟอร์ ลาร์เซิน
อำนวยการสร้าง:   แมตตี โด  จัสติน ดีเมิน  คริสโตเฟอร์ ลาร์เซิน  อันนิค มาเนิร์ท  อาบี รัสโตกี  ดวงมะนี โสลิพัน 
นักแสดงนำ:   ยานนะวุดทิ จันทะลังสี  วิลุนา เพ็ดมะนี  ปอ สีลัดสา  นุดนะพา ส้อยดาลา 
กำกับภาพ: แมตทิว มาคาร์
ตัดต่อ: โซอาร์ มีแชล
ดนตรีประกอบ: แอนโทนี วีเดิน
วันฉาย:   4 กันยายน ค.ศ. 2019 (2019-09-04) (เวนิส) 
ประเทศ: ประเทศลาว
ภาษา: ภาษาลาว
บ่มีวันจาก (ลาว: ບໍ່ມີວັນຈາກ; อังกฤษ: The Long Walk) เป็นภาพยนตร์ดรามาลาวที่กำกับโดยแมตตี โด ภาพยนตร์ฉายรอบปฐมทัศน์ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ครั้งที่ 76 และเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโต 2019
นักแสดง

ยานนะวุดทิ จันทะลังสี
วิลุนา เพ็ดมะนี
ปอ สีลัดสา
นุดนะพา ส้อยดาลา
จันสะหมอน อินอุดม
แบรนดอน ฮาชิโมโตะ
แหล่งข้อมูลอื่น

บ่มีวันจาก ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
รถไฟใต้ดินเปียงยาง

| --- | --- |
รถไฟใต้ดินเปียงยาง
โชซ็อนกึล: 평양 지하철도
ฮันจา: 平壤 地下鐵道
อาร์อาร์: Pyeongyang Jihacheoldo 
เอ็มอาร์: P'yŏngyang Chihach'ŏldo 
รถไฟใต้ดินเปียงยาง (MTR) (เกาหลี: 평양 지하철 P'yŏngyang Chihach'ŏl) เป็นระบบรถไฟใต้ดินของเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ มี 2 เส้นทาง ได้แก่
สายช็อลลิม่า (천리마선) สถานีปูฮัง (부흥) - สถานีปันกุนโบล (붉은별)
สายเฮียวกซิน (혁신선) สถานีควังบก (광복) - สถานีรักว็อน (락원) ทั้งสองเส้นทาง มีจุดเชื่อมต่อกันที่สถานีชอนู  (전우)
และมีผู้โดยสารประมาณ 300,000 - 700,000 คนต่อวัน