stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เสนีย์ มะดากะกุล
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

เสนีย์ มะดากะกุล ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 4 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 จังหวัดนราธิวาส สังกัดพรรคกิจสังคม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 จังหวัดนราธิวาส สังกัดพรรคกิจสังคม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 จังหวัดนราธิวาส สังกัดพรรคกิจประชาคม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 จังหวัดนราธิวาส สังกัดพรรคกิจประชาคม → พรรคเอกภาพ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2532 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2530 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
บิกโตเรีย เด มาริชาลาร์ อี บอร์บอน

| เอซเซเลนติซิมาเซญโญรา ดอญญา บิกโตเรีย เด มาริชาลาร์ อี บอร์บอน |
| --- | --- |
บิกโตเรีย เฟเดริกา โตโดส โลส ซานโตส เด มาริชาลาร์ อี บอร์บอน
เกิด: 9 กันยายน พ.ศ. 2543 (24 ปี) มาดริด ประเทศสเปน
บิดามารดา: อินฟันตาเอเลนา ดัชเชสแห่งลูโก ไฆเม เด มาริชาลาร์
| ธรรมเนียมยศของ บิกโตเรีย เด มาริชาลาร์ อี บอร์บอน |
| --- | --- |
ธงประจำตัว
การเรียน: The Most Excellent (ท่านหญิง)
การแทนตน: เกล้ากระผม/ดิฉัน
การขานรับ: Your Most Excellent  (ขอรับกระผม/เจ้าค่ะ)
บิกโตเรีย เด มาริชาลาร์ อี บอร์บอน (สเปน: Victoria de Marichalar y Borbón) เกิดเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2543 ณ มาดริด ประเทศสเปน เป็นพระธิดาคนเล็กในอินฟันตาเอเลนา ดัชเชสแห่งลูโก และไฆเม เด มาริชาลาร์ อดีตพระสวามี เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน กับสมเด็จพระราชินีโซเฟียแห่งสเปน พระราชภาคิไนยในสมเด็จพระราชาธิบดีเฟลิเปที่ 6 แห่งสเปน เธออยู่ในลำดับที่ 5 ในการสืบราชบัลลังก์สเปน โดยเธอมีพระบิดามารดาทูลหัวคือ
สมเด็จพระราชาธิบดีเฟลิเปที่ 6 แห่งสเปน
อานา เด มาริชาลาร์ อี บอร์บอน
ชื่อของเธอตั้งตามพระนามของวิกตอเรีย ยูจีนีแห่งบัทเทนแบร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน และมีชื่อกลางว่า โตโดส โลส ซานโตส ซึ่งเป็นธรรมเนียมของราชวงศ์บูร์บง
นิกัลยา ดุลยา

| นิกัลยา ดุลยา |
| --- | --- |
เกิด: 5 เมษายน พ.ศ. 2525 (42 ปี) นิกัลยา อับดุล
คู่สมรส: ดร. สุฟียัน สูเด็ง
อาชีพ: นางงาม นางแบบ นักแสดง
นิกัลยา ดุลยา มีชื่อจริงว่า นิกัลยา อับดุล (5 เมษายน พ.ศ. 2525) เป็นนางแบบและนักแสดงชาวไทย เริ่มทำงานในวงการบันเทิงด้วยการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง หลบผี ผีไม่หลบ ใน พ.ศ. 2546 และจากตำแหน่งมิสไทยแลนด์เวิลด์ ประจำปี 2547 นิกัลยาได้รับมงกุฏนางงามระดับประเทศเพียงผู้เดียวในประวัติศาสตร์นางงามระดับประเทศที่มาจากจังหวัดยะลา เธอยังเป็น 1 ใน 5 ตัวเก็งที่จะได้รับมงกุฏมิสเวิลด์จากเว็บไซต์โกลบัลบิวทีส์[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติ

นิกัลยา ดุลยา มีชื่อจริงว่า นิกัลยา อับดุล เป็นบุตรของนายโซะ กับนางต่วนแย อับดุล เธอมีพี่ชายและน้องชายอย่างละหนึ่งคน เธอสำเร็จการศึกษาในระดับอนุบาลจากโรงเรียนอนุบาลศรีบำรุง ระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนยะลาบำรุง ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนผดุงประชา และระดับ ปวช-ปวส. จากโรงเรียนผดุงประชาพาณิชยการ อำเภอเมือง จังหวัดยะลา
ก่อนที่จะเข้าศึกษาต่อที่กรุงเทพฯ ในระดับปริญญาตรี เอกการบัญชี คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ปริญญาโท บริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี และปริญญาบัณฑิต ป.บัณฑิตมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต
ชีวิตส่วนตัว

นิกัลยาสมรสกับ ดร. สุฟียัน สูเด็ง นักธุรกิจ ในพิธีแบบอิสลาม (นิก๊ะ) เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2555 ที่บ้านในอำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา และจัดฉลองพิธีมงคลสมรส (วาลีมะ) เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2556 ที่โรงแรม ซี.เอส. ปัตตานี. และวันที่ 20 มีนาคม 2556 ที่โรงเรียนภักดีวิทยา จังหวัดปัตตานี เธอมีบุตรสาว 1 คน ชื่อ ดารยา สูเด็ง และ บุตรชาย 1 คน ชื่อ ดาอีม สูเด็ง
ปัจจุบัน นิกัลยาอาศัยอยู่ที่จังหวัดปัตตานีและยะลาเป็นส่วนใหญ่ โดยงดรับงานแสดงทุกอย่าง แต่ยังรับงานอิเวนต์ งานพิธีกร งานเปิดตัวสินค้า และงานพรีเซ็นเตอร์ ที่ไม่ขัดกับหลักศาสนาอิสลาม ปัจจุบันเธอได้ผันตัวเองมาเป็นครูสอนหนังสือโรงเรียนภักดีวิทยา ในจังหวัดปัตตานีตามความฝันที่เคยตั้งใจไว้
และประกอบธุรกิจส่วนตัวกับสามีของเธอ
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | ค่ายที่ผลิต | รับบทเป็น |
| --- | --- | --- | --- |
| 2546 | หลบผี ผีไม่หลบ | โคลิเซี่ยม |  |
| ไม่ทราบปี | เสือ สิงห์ กระทิง แต๋ว |  |  |
| 2549 | โหน่งเท่ง นักเลงภูเขาทอง | เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ | คุณหญิงนวลจันทร์ |
ผลงาน > ละคร

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | รับบทเป็น |
| --- | --- | --- |
2551: รายากูนิง
| 2552 | ดอกบัวขาว | ชบา |
| 2552 | รหัสโลกันตร์ | ญาดา |
| 2553 | สอว. ห้อง 2 รุ่น 44 | นลิน |
| 2553 | อุมมี สวรรค์อยู่ใต้ฝ่าเท้ามารดา | ไลลา |
| 2554 | ลิลลี่สีกุหลาบ | ศุภนภา |
| 2554 | เสือสั่งฟ้า | ลออ |
| 2554 | จะบังลิมอ รักรออยู่ปลายทาง | คุณครู |
| 2554 | รอยต่อแห่งหัวใจ | เมริสา |
| 2555 | ลูกผู้ชายไม้ตะพด | ทิพย์ |
ผลงาน > มิวสิกวิดีโอ

เพลงเสี้ยววินาที - Vacation Brand (2552)
ผลงาน > โฆษณา

M-150 เวียดนาม
พรีอ
ภาพนิ่าร์ฟรี
พวิต
โปรโม
เครื่องภาพนิ่ง
ไพศาล ยิ่งสมาน

| ไพศาล ยิ่งสมาน |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 2 เมษายน พ.ศ. 2482 อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา ประเทศไทย
เสียชีวิต: 16 มกราคม พ.ศ. 2556 (73 ปี) โรงพยาบาลสงขลานครินทร์ จังหวัดสงขลา
คู่สมรส: จรูญ ยิ่งสมาน

ไพศาล ยิ่งสมาน (2 เมษายน พ.ศ. 2482 - 16 มกราคม พ.ศ. 2556) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยะลา 4 สมัย
ประวัติ

ไพศาล ยิ่งสมาน เกิดเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2482 เป็นบุตรของนายแวสามะ (ชื่อเดิม:อรุณ) และ นางแวสะลาเมาะ (ชื่อเดิม:นงเยาว์) ยิ่งสมาน มีพี่น้อง 4 คน โดยนายไพศาล เป็นบุตรคนที่ 2 สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษา จาก โรงเรียนเทพศิรินทร์ และเคยเข้าศึกษาที่ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นเวลา 2 ปี ก๋อนที่จบการศึกษาในระดับปริญญาตรี ที่คณะศิลปศาสตร์ สาขาวิชาภาษาอังกฤษ จากมหาวิทยาลัยไคโร ประเทศอียิปต์
การทำงาน

หลังจากสำเร็จการศึกษา ไพศาล ได้เข้าทำงานเป็นข้าราชการครูที่โรงเรียนคณะราษฎรบำรุง จังหวัดยะลา และโรงเรียนสอนศาสนาอิสลาม ตามลำดับ ก่อนที่จะลาออกมาทำธุรกิจส่วนตัว
งานการเมือง

ไพศาล เข้าสู่วงการการเมือง ด้วยการเป็นสมาชิกสภาจังหวัดยะลา เขตอำเภอเมือง เมื่อ พ.ศ. 2523 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน เดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคความหวังใหม่ และได้รับเลือกเรื่อยมารวม 4 ครั้ง
พ.ศ. 2554 ไพศาล ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 13 สังกัดพรรคมาตุภูมิ ก่อนที่จะไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากทางพรรค ได้รับเลือกแค่ที่นั่งเดียวเท่านั้น
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ไพศาล ยิ่งสมาน ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 4 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 จังหวัดยะลา สังกัดพรรคความหวังใหม่
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 จังหวัดยะลา สังกัดความหวังใหม่
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 จังหวัดยะลา สังกัดพรรคความหวังใหม่
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 จังหวัดยะลา สังกัดพรรคความหวังใหม่ → พรรคไทยรักไทย
งานการเมือง > ข้าราชการเมือง

ประจำสำนักนายกรัฐมนตรี พ.ศ. 2538
ถึงแก่อนิจกรรม

ไพศาล ยิ่งสมาน เสียชีวิตด้วยอาการน้ำท่วมปอด เมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2556 สิริอายุรวม 73 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2533 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
รุ่ง แก้วแดง

| รุ่ง แก้วแดงม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ดำรงตำแหน่ง 1 มีนาคม พ.ศ. 2548 – 19 กันยายน พ.ศ. 2549
นายกรัฐมนตรี: พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร
ก่อนหน้า: จำลอง ครุฑขุนทด สิริกร มณีรินทร์ สุธรรม แสงประทุม อารีย์ วงศ์อารยะ
ถัดไป: รศ.ดร.วรากรณ์ สามโกเศศ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 1 มิถุนายน พ.ศ. 2487 (80 ปี) ตำบลลำพะยา อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา
ศาสนา: พุทธ
คู่สมรส: ผ่องใส แก้วแดง

รุ่ง แก้วแดง (1 มิถุนายน พ.ศ. 2487 - ) นักการศึกษาชาวไทย อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลของพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร (11 มีนาคม พ.ศ. 2548 ถึง 19 กันยายน พ.ศ. 2549)
การศึกษา

รุ่ง แก้วแดง หรือ ดร.รุ่ง แก้วแดง สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาการศึกษา จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน  พ.ศ. 2511 ระดับปริญญาโท สาขารัฐประศาสนศาสตร์ จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ พ.ศ. 2521 และระดับปริญญาเอก สาขาบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2533
ดร.รุ่ง แก้วแดง ยังได้รับปริญญากิตติมศักดิ์ ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ในปี พ.ศ. 2542 อีกด้วย
ประวัติการทำงาน

ดร.รุ่ง แก้วแดง เริ่มรับราชการในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ จนก้าวหน้าในหน้าที่การงาน และได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสำคัญในกระทรวงหลายตำแหน่ง อาทิ รองเลขาธิการคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ เลขาธิการคณะกรรมการการศึกษาเอกชน รองปลัดกระทรวงศึกษาธิการ เลขาธิการคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ อธิบดีกรมการศึกษานอกโรงเรียน เลขาธิการคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ และตำแหน่งเลขาธิการสภาการศึกษา
ด้านงานการเมือง ดร.รุ่ง แก้วแดง ได้รับกรรมการในคณะกรรมการวิสามัญศึกษาปัญหาจังหวัดชายแดนภาคใต้ ในปี พ.ศ. 2533
และตำแหน่งผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในปี พ.ศ. 2547 และตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในปี พ.ศ. 2548 - พ.ศ. 2549 (พ้นจากตำแหน่งเนื่องจากการรัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549)
ผลงานสำคัญ

ผู้นำในการร่างพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 ซึ่งเป็นกฎหมายแม่บททางการศึกษาฉบับแรกที่นำไปสู่ "การปฏิรูปการศึกษา" ครั้งใหญ่ของประเทศไทย เพื่อให้คนไทยทุกคนได้รับการศึกษาที่มีคุณภาพมาตรฐานและอย่างต่อเนื่องตลอดชีวิต โดยพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2542
รางวัลเกียรติยศ

พ.ศ. 2533 - นักศึกษาดีเด่น สถาบันพัฒนบริหารศาสตร์ โดยสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
พ.ศ. 2535 - นักรัฐประศาสนศาสตร์ดีเด่น โดยสมาคมรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2536 - ศิษย์เก่าดีเด่น มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
พ.ศ. 2536 - บุคคลดีเด่นแห่งวงการศึกษาของชาติ สาขาการส่งเสริมวัฒนธรรมไทยโดยสมาคมศึกษานิเทศก์แห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2539 - นักบริหารดีเด่น โดยมูลนิธิเพื่อสังคมไทย
พ.ศ. 2542 - ผู้บริหารข้าราชการพลเรือนดีเด่น "ครุฑทองคำ" โดยสมาคมข้าราชการพลเรือนแห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2546 - รางวัลเชิดชูเกียรติยกย่องผู้ประพฤติปฏิบัติตนชอบด้วยความซื่อสัตย์สุจริต โดยสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.)
ผลงานเขียนทางวิชาการ

รีเอ็นจิเนียริ่งระบบราชการไทย (2538)
รีเอ็นจิเนียริ่งระบบราชการไทย ภาค 2 (2539)
ปฏิวัติการศึกษาไทย (2540)
กอล์ฟนักบริหาร (2541)
การศึกษาไทยในเวทีโลก รวมบทความทางการศึกษา (2541)
ครูสมพร : ครูสอนลิง (2542)
Learning from Monkeys (2543)
ประกันคุณภาพการศึกษา : ทุกคนทำได้ไม่ยาก (2544)
โรงเรียนนิติบุคคล (2546)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2533 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2521 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2536 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
จงรัก พลาศัย

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.จงรัก พลาศัย นายกสภามหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ อธิการบดีคนแรกของมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ อดีตผู้อำนวยการวิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส
การศึกษา

ผศ.ดร.จงรัก พลาศัย สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ครุศาสตรอุตสาหกรรมบัณฑิต (วิศวกรรมเครื่องกล) จากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเทเวศน์ กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2532 ระดับปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ พ.ศ. 2541 และระดับปริญญาเอก ด้านการศึกษา (Ed.D.) จากมหาวิทยาลัยบาเกียว ประเทศฟิลิปปินส์  ปี พ.ศ. 2551
การทำงาน

ผศ.ดร.จงรัก พลาศัย เริ่มรับราชการครู ประจำโรงเรียนเกษตรกรรมนราธิวาส เมื่อปี พ.ศ. 2519 ต่อมาในปี พ.ศ. 2525 จึงได้มารับตำแหน่งอาจารย์ ประจำวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ ในปี พ.ศ. 2526 เป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการวิทยาลัยสารพัดช่างนราธิวาส ต่อมา พ.ศ. 2539 เป็นผู้อำนวยการวิทยาลัยการอาชีพตากใบ และเป็นผู้อำนวยการวิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส ในปี พ.ศ. 2545 กระทั่งในปี พ.ศ. 2548 ได้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ขึ้น และยุบรวมเอาวิทยาลัยเทคนิคนราธิวาสเข้าเป็นหน่วยงานในสังกัด ดร.จงรัก พลาศัย จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 จนถึงปัจจุบัน
ผลงานโดดเด่น

ผศ.ดร.จงรัก พลาศัย เคยได้รับคัดเลือกเป็นข้าราชการผลงานดีเด่นของจังหวัดชายแดนภาคใต้ สาขาการบริหารนโยบาย ประจำปี 2546 โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้พระราชทานเกียรติบัตร ณ อาคารสิริกาญจนทักษิณ พระตำหนักทักษิณราชนิเวศน์ เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2546 และได้รับคัดเลือกจากกระทรวงวัฒนธรรม ให้เป็นผู้ทำคุณประโยชน์ต่อพระพุทธศาสนา ประเภทส่งเสริมและอนุรักษ์วัฒนธรรม มรดกไทยทางพระพุทธศาสนา โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้พระราชทานรางวัลเสาเสมาธรรมจักรเนื่องในวันวิสาขบูชาโลก ประจำปี 2547
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2555 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2558 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2546 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
อารีรัง

| อารีรัง คีตกานท์พื้นบ้านในสาธารณรัฐเกาหลี * |
| --- | --- |
  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมโดยยูเนสโก
ซง โซ-ฮี ขับร้องเพลง "อารีรัง"
ประเทศ:  เกาหลีใต้
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
สาขา: ธรรมเนียมและการแสดงออกทางมุขปาฐะ, ศิลปะการแสดง
เกณฑ์พิจารณา: R.1, R.2, R.3, R.4, R.5
อ้างอิง: 00445
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2012/2555 (คณะกรรมการสมัยที่ 7)
รายการ: ตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมและการสงวนรักษาที่ดี ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
| เพลงพื้นบ้านอารีรังในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี * |
| --- | --- |
  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมโดยยูเนสโก
หญิงคนหนึ่งกำลังบอกลาชายคนหนึ่งที่กำลังจะออกเดินทางผ่านช่องเขา เป็นฉากหนึ่งจากเทศกาลอารีรัง ในเกาหลีเหนือ
ประเทศ:  เกาหลีเหนือ
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
สาขา: ธรรมเนียมและการแสดงออกทางมุขปาฐะ, ศิลปะการแสดง, แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรม และงานเทศกาล
เกณฑ์พิจารณา: R.1, R.2, R.3, R.4, R.5
อ้างอิง: 00914
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2014/2557 (คณะกรรมการสมัยที่ 9)
รายการ: ตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมและการสงวนรักษาที่ดี ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
| --- | --- |
อารีรัง
ฮันกึล: 아리랑
อาร์อาร์: Arirang 
เอ็มอาร์: Arirang 
IPA: a.ɾi.ɾaŋ
คย็องกีอารีรัง
อารีรัง (เกาหลี: 아리랑) เป็นเพลงพื้นบ้านของชาวเกาหลี โดยเนื้อหาของเพลงนั้น จะเกี่ยวกับการเดินทางผ่านช่องเขา และมักจะเกี่ยวกับการจากลาจากคนรัก หรือสงคราม หากจะเทียบอารีรังกับร้อยแก้วแบบไทยแล้ว อาจเทียบได้กับนิราศ มีการประมาณว่าเพลงนี้มีอายุไม่ต่ำกว่า 600 ปี
อารีรังถูกรวมอยู่ในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโกสองครั้ง เกาหลีใต้ประสบความสำเร็จในการเสนอเพลงเพื่อรวมอยู่ในรายชื่อของยูเนสโกใน ค.ศ. 2012 นอกจากนี้เกาหลีเหนือยังประสบความสำเร็จในการเสนอเพลงเพื่อเข้าร่วมใน ค.ศ. 2014 และใน ค.ศ. 2015 คณะบริหารมรดกวัฒนธรรมแห่งชาติของเกาหลีใต้ ได้เพิ่มเพลงนี้ลงในรายการสมบัติทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่สำคัญ
ในปัจจุบันเพลงนี้มีการร้องทั้งในเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ โดยเป็นสัญลักษณ์ของความสามัคคีของประเทศที่แบ่งแยกกันตั้งแต่สงครามเกาหลี
ประวัติ > ต้นกำเนิดและศัพทมูลวิทยา

เชื่อกันว่า "อารีรัง" มีต้นกำเนิดที่ช็องซ็อน จังหวัดคังว็อน ศัพท์ "อารีรัง" ในปัจจุบันมีความหมายกำกวม แต่นักภาษาศาสตร์บางส่วนตั้งสันนิษฐานว่า "อารี" (아리) หมายถึง "สวยงาม" และ "รัง" (랑) สื่อถึง "ผู้เป็นที่รัก" หรือ "เจ้าบ่าว" ในภาษาเกาหลีโบราณ เมื่อนำสองคำมารวมกัน คำว่าอารีรังจึงมีความหมายว่า "ผู้เป็นที่รักของฉัน" ทฤษฎีนี้สนับสนุนตำนานของเพลง โดยได้รับเสียงสนับสนุนจากนักวิชาการอย่าง Shin Yong-ha ตามตำนานระบุง่า ชื่อเพลงมาจากเรื่องราวของชายโสดกับหญิงสาวที่ตกหลุมรักขณะเก็บดอก Camellia ใกล้ท่าเรือที่ Auraji (아우라지) ซึ่งเป็นแหล่งน้ำที่ได้ชื่อมาจากศัพท์ภาษาเกาหลีว่า "eoureojida" (어우러지다) ที่ความหมายใกล้เคียงสุดคือ "กลมเกลียว" หรือ "พบปะ" เช่น จุดที่แหล่งน้ำเชื่อมน้ำจากอำเภอพย็องชังกับSamcheokในแม่น้ำฮันมีชื่อเรียกว่า Auraji เนื้อเรื่องมีสองรูปแบบ:
ในรูปแบบแรก ชายโสดไม่สามารถข้าม Auraji เพื่อพบกับหญิงสาวได้เนื่องจากน้ำสูงเกิน จึงร่วมร้องเพลงแสดงความเศร้าโศก
ในรูปแบบที่สอง ชายโสดพยายามข้าม Auraji และจมน้ำ โดยร้องเพลงโศกเศร้าหลังสิ้นใจ
ศาสตราจารย์ Keith Howard รายงานว่า อารีรังมีต้นกำเนิดจากภูมิภาคภูเขาของช็องซ็อน จังหวัดคังว็อน และมีการกล่าวถึงเพลงนี้ครั้งแรกพบในเอกสารตัวเขียนใน ค.ศ. 1756 Academy of Korean Studies ก็มีมุมมองเดียวกันว่าเดิมทีอารีรังเป็นเพลงพื้นบ้านของช็องซ็อน ชาวเมืองช็องซ็อนบางส่วนสืบต้นตอเพลงพื้นบ้านของตนย้อนกลับไปในยุคโคกูรยอ
Yang Ju-dong (1903-1977) นักวิชาการวรรณกรรมชาวเกาหลีใต้ ตั้งสันนิษฐานว่า ศัพท์ "อารีรัง" มาจากการประสมระหว่างคำว่า "Ari" (아리) ในศัพท์เกาหลีเก่าดั้งเดิมที่มีอีกความหมายว่า "ยาว" กับ "ryeong" (領) อักษรฮันจาที่หมายถึง "เนินเขา"
ประวัติ > ข้อมูล

เพลงอารีรังหลาย ๆ เวอร์ชันนั้น เริ่มต้นด้วยการพรรณนาการเดินทาง โดยเนื้อหาของเพลงนั้นเกี่ยวกับตอนที่เดินทางผ่านช่องเขา อารีรังนั้นเป็นชื่อของช่องเขาแห่งหนึ่ง จึงถูกใช้เป็นชื่อเพลงด้วย อารีรังบางเวอร์ชันได้กล่าวถึงช่องเขามุนกย็องแซแจ ซึ่งเป็นช่องเขาหลักที่สำคัญสมัยราชวงศ์โชซ็อน อยู่ระหว่างถนนจากโซลไปยังจังหวัดคย็องซังทางตะวันออกเฉียงใต้
ช่องเขาหลายแห่งในเกาหลีนั้นมีชื่อว่าช่องเขาอารีรัง ช่องเขาอารีรังแห่งหนึ่งตั้งอยู่บริเวณเนินเขาทางภาคกลางของเกาหลี ทิศตะวันออกเฉียงเหนือของโซล เดิมมีชื่อว่าช่องเขาจช็องนึง และถูกเปลี่ยนชื่อในปี 1926 เพื่อเป็นที่ระลึกถึงการฉายภาพยนตร์อารีรัง ซึ่งเป็นภาพยนตร์เงียบที่ดีที่สุดของเกาหลี แต่เพลงอารีรังหลาย ๆ เวอร์ชันนั้นมีอายุเก่าแก่กว่าภาพยนตร์เรื่องนี้อีก
ประวัติ > โน้ตเพลง

Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
เนื้อเพลง

"อารีรัง" ทุกแบบจะมีสร้อยคล้ายกับ "อารีรัง, อารีรัง, อารารีโย (아리랑, 아리랑, 아라리요)" คำว่า "อารีรัง" เป็นแค่ทำนองและไม่มีความหมายที่ชัดเจนในภาษาเกาหลี แม้ว่าในรูปแบบต่าง ๆ จะมีเนื้อเพลงต่างกัน เนื้อเพลงส่วนใหญ่มีรูปแบบของความเศร้าโศก การพลัดพราก การพบกันใหม่ และความรัก
ตารางข้างล่างแสดงเนื้อเพลง "อารีรังมาตรฐาน" จากโซล สองแถวแรกคือสร้อย หลังจากนั้นจึงตามด้วยเนื้อร้องสามกลุ่ม ในตัวอักษรฮันกึล ถอดเป็นอักษรโรมันกับอักษรไทย และคำแปลทั้งภาษาอังกฤษและภาษาไทย
| ฮันกึล/โชซ็อนกึล | ฮันจา | ถอดเป็นอักษรโรมัน | แปลอังกฤษ |
| --- | --- | --- | --- |
| 아리랑, 아리랑, 아라리요...  아리랑 고개로 넘어간다. | 아리랑, 아리랑, 아라리요...  아리랑 고개로 넘어간다. | Arirang, arirang, arariyo...  Arirang gogaero neomeoganda. | Arirang, arirang, arariyo...  You are going over Arirang hill. |
| 나를 버리고 가시는 님은  십리도 못가서 발병난다. | 나를 버리고 가시는 님은  十里도 못가서 발病난다. | Nareul beorigo gasineun nimeun  Simnido motgaseo balbyeongnanda. | My love, if you abandon me  Your feet will be sore before you go ten ri. |
| 청천하늘엔 잔별도 많고,  우리네 가슴엔 희망도 많다. | 晴天하늘엔 잔별도 많고,  우리네 가슴엔 希望도 많다. | Cheongcheonhaneuren janbyeoldo manko,  Urine gaseumen huimangdo manta. | Just as there are many stars in the clear sky,  There are also many dreams in our heart. |
| 저기 저 산이 백두산이라지,  동지 섣달에도 꽃만 핀다. | 저기 저 山이 白頭山이라지,  冬至 섣달에도 꽃萬 핀다. | Jeogi jeo sani baekdusaniraji,  Dongji seotdaredo kkonman pinda. | There, over there, that mountain is Baekdu Mountain,  Where, even in the middle of winter days, flowers bloom. |
| ถอดเป็นอักษรไทย | แปลไทย |
| --- | --- |
อารีรัง อารีรัง อารารีโย...  อารีรัง โคแกโร นอมอกันดา: อารีรัง อารีรัง อารารีโย...  ฉันกำลังข้ามผ่านช่องเขาอารีรัง
นารึล พอรีโก คาชีนึน นีมึน  ชิมนีโด มดกาซอ พัลบย็องนันดา: เขาคนนั้น ที่ทิ้งฉันไว้(ที่นี่)  จะไม่เดินแม้ระยะทางเพียง 10 ลี้ ก่อนที่เท้าของเขาจะเจ็บ
ช็องช็องฮานือเรน พย็อลโด มันโค  อูรีเน คาซือเมน กุมโด มันทา: เช่นเดียวกับดาวมากมายในท้องฟ้า  หัวใจฉันก็มีความเศร้าโศกมากมายเช่นกัน
ชอกี ชอ ซานี แพ็กตูซานีราจี  ทงจี ซ็อดตาเรโด กนมัน พินดา: ภูเขาลูกนั้นคือภูเขาแพ็กดู  ที่ซึ่งมีดอกไม้ผลิบาน แม้ในวันสุดท้ายของฤดูหนาว
รูปแบบต่าง ๆ

อารีรังเก่า
มีรยังอารีรัง
ชินโดอารีรัง
คังว็อนโดอารีรัง
มี"อารีรัง"รูปแบบต่าง ๆ ประมาณ 3,600 แบบใน 60 ฉบับ ชื่อ"อารีรัง"ในรูปแบบที่ต่างกันส่วนใหญ่มักนำหน้าด้วยสถานที่กำเนิด
ในขณะที่ "ช็องซ็อนอารีรัง" โดยทั่วไปถือเป็นต้นฉบับของเพลงนี้ "บนโจอารีรัง" (แปลว่า อารีรังมาตรฐาน) จากโซลเป็นหนึ่งในฉบับยอดนิยมสุด โดยฉบับนี้มีชื่อเสียงจากการที่นำไปใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์อารีรังใน ค.ศ. 1926
อารีรังฉบับที่มีชื่อเสียงอันอื่น ๆ ได้แก่ "ชินโดอารีรัง" จากจังหวัดช็อลลาใต้ ภูมิภาคที่รู้จักกันในฐานะที่กำเนิดดนตรีพื้นเมืองเกาหลีอย่างpansoriกับsinawi และ "มีรยังอารีรัง" จากจังหวัดคย็องซังใต้
สถานะเป็นทางการ > ยูเนสโก

อารีรังบรรจุในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก ซึ่งได้รับการเสนอจากทั้งเกาหลีใต้ใน ค.ศ. 2012 และเกาหลีเหนือในปี ค.ศ. 2014
สถานะเป็นทางการ > เกาหลีใต้

คณะบริหารมรดกวัฒนธรรมแห่งชาติของเกาหลีใต้ได้เพิ่มอารีรัง ลงในรายการทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่สำคัญในปี ค.ศ. 2015
สถานะเป็นทางการ > กองทัพสหรัฐ

กองทหารราบที่ 7 ของกองทัพสหรัฐนำเพลงอารีรัง มาใช้เป็นเพลงมาร์ชอย่างเป็นทางการในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1956 หลังจากได้รับอนุญาตจากอี ซึง-มัน ประธานาธิบดีคนแรกของเกาหลีใต้ กองกำลังนี้ได้ประจำการในเกาหลีตั้งแต่ ค.ศ. 1950 ถึง 1953 ในระหว่างช่วงสงครามเกาหลี
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยดนตรี
เทศกาลอารีรัง
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  มิวสิกเบรนซ์ ผลงาน 
"อารีรัง"แบบสตริง บรรเลงวงดุริยางค์กองทัพบกสหรัฐ
"อารีรัง"แบบหมู่ บรรเลงวงดุริยางค์กองทัพบกสหรัฐ
Wikisource
ทัญฮว้า

| ทัญฮว้า Thành phố Thanh Hóa |
| --- | --- |
นคร (Class-1)
Thanh Hóa City
สมญา: Hạc Thành
ทัญฮว้า
พิกัด: 19°48′27″N 105°46′35″E﻿ / ﻿19.80750°N 105.77639°E﻿ / 19.80750; 105.77639
ประเทศ:  เวียดนาม
จังหวัด: ทัญฮว้า
Founded: 1994
การปกครอง
 • ประเภท: นครภายใต้จังหวัด
 • Party Secretary: Nguyễn Xuân Phi
 • President:: Đào Trọng Quy
 • Federal Council Chairman:: Nguyễn Xuân Phi
พื้นที่
 • นคร (Class-1): 146.77 ตร.กม. (22.3 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 6,145 ตร.กม. (2,373 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • นคร (Class-1): 614,500 คน
 • ความหนาแน่น: 2,965.8 คน/ตร.กม. (7,681 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+7 (UTC)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+7
รหัสพื้นที่: +84 (37)
เว็บไซต์: http://thanhhoacity.gov.vn
ทัญฮว้า (เวียดนาม: Thanh Hóa) เป็นเมืองหลักของจังหวัดทัญฮว้า, เวียดนาม เมืองนี้ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำหมา ห่างจากกรุงฮานอยเมืองหลวงของประเทศไปทางใต้ 150 กิโลเมตร ทัญฮว้ากลายเป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในชายฝั่งตอนกลางเหนือหลังจากการขยายในปี 2012 ซึ่งมีประชากรทั้งหมด 400,000 คน เมืองทัญฮว้าได้รับการยกระดับเป็นนครทัญฮว้าในปี 1994 และเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรม การศึกษา และความบันเทิงของจังหวัดทัญฮว้ามาเป็นเวลานาน
วิทวัจน์ สุนทรวิเนตร์

| วิทวัจน์ สุนทรวิเนตร์ |
| --- | --- |

เกิด: วิทวัส สุนทรวิเนตร์ 30 เมษายน พ.ศ. 2497 (70 ปี) จังหวัดยะลา ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
ชื่ออื่น: วีที
อาชีพ: ผู้ประกาศข่าว พิธีกร
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2528–2567
ตัวแทน: ช่อง 3 (2540–2567)   ช่อง 9 (2528–2531)
มีชื่อเสียงจาก: คืนนี้ที่ช่อง 9   ที่นี่กรุงเทพ  สี่ทุ่มสแควร์   ตีสิบ
คู่สมรส: วรรณณาส์ สุนทรวิเนตร์
บุตร: นัทธชา ดอว์น สุนทรวิเนตร์ ลีลา นลิล สุนทรวิเนตร์ นัทลี สุนทรวิเนตร์
วิทวัจน์ สุนทรวิเนตร์ นามเดิมสะกดว่า วิทวัส (เกิด 30 เมษายน พ.ศ. 2497) หรืออาจรู้จักในสมญา วีที เป็นพิธีกรชาวไทย มีชื่อเสียงจากรายการโทรทัศน์ประเภทสนทนาปากิณกะ (Variety Talk Show) เช่น ตีสิบ, สี่ทุ่มสแควร์, ที่นี่กรุงเทพฯ, คืนนี้ที่ช่อง 9, ขอเวลานอก เป็นต้น
ชีวิตส่วนตัว

วิจวัจน์สมรสกับวรรณณาส์ สุนทรวิเนตร์ มีบุตรสาวด้วยกัน 3 คน คือ ปอย - นัทธชา สุนทรวิเนตร์ (สมรสกับ จุฬวัสก์ ศุภพิพัฒน์), ป้อน - ลีลา สุนทรวิเนตร์ (สมรสกับชาคริต หาญศิริสวัสดิ์) และเป๊ะ - นัทลี สุนทรวิเนตร์
นอกจากนี้ วิจวัจน์ มีศักดิ์เป็นอาของ ณัฏฐา สุนทรวิเนตร์ นักออกแบบภายในบ้านชื่อดังและผู้บริหาร Double V Space
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | บทบาท | ออกอากาศ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2533 | คู่กรรม | ข้าราชการไทยที่มาในงานฉลองมงคลสมรสของโกโบริและอังศุมาลิน   (นักแสดงกิตติมศักดิ์) | ช่อง 7 |
| 2544 | สะใภ้ ไร้ศักดินา | พิธีกรรายการ ตีสิบ (นักแสดงรับเชิญ) | ช่อง 3 |
| 2546 | เพลงรักเพลงปีน | พิธีกรรายการ ตีสิบ (นักแสดงรับเชิญ) | ช่อง 3 |
ผลงาน > ภาพยนตร์

ลูกทุ่งชิกเนเจอร์ (2559)
ผลงาน > รายการโทรทัศน์ > รายการที่เป็นพิธีกรอยู่ในปัจจุบัน

ตีสิบเดย์  ออกอากาศทุกวันเสาร์ เวลา 15.00-16.00 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3 และย้อนหลังYoutube:2020 ENTERTAINMENT
รางวัลที่ได้รับ

พ.ศ. 2531 : รางวัลโทรทัศน์ทองคำ สาขาผู้ดำเนินรายการชายดีเด่น จากรายการคืนนี้ที่ช่อง 9
พ.ศ. 2560 : รางวัลโทรทัศน์ทองคำ สาขารางวัลเกียรติยศคนทีวี
ไพฑูรย์ ธัญญา

| ธัญญา สังขพันธานนท์ ท> ช., ท.ม., จ.ภ. |
| --- | --- |
เกิด: 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 (68 ปี) อำเภอบางแก้ว จังหวัดพัทลุง
นามปากกา: ไพฑูรย์ ธัญญา
อาชีพ: กวี, อาจารย์มหาวิทยาลัย
สัญชาติ: ไทย
คู่สมรส: ผศ. ดร.ลาวัณย์ สังขพันธานนท์
ไพฑูรย์ ธัญญา (เกิด 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2499) เป็นนามปากกาของ รองศาสตราจารย์ ดร.ธัญญา สังขพันธานนท์ เกิดที่ ต.ท่ามะเดื่อ อ.เขาชัยสน จังหวัดพัทลุง เป็นบุตรคนที่ 6 ในจำนวน 8 คน ของนายชู และนางคลี่ สังขพันธานนท์ บิดาเป็นครู นามสกุลเดิม คือ ชูแหละ สืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษมุสลิม
ปริญญาการศึกษาบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สงขลา (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยทักษิณ) ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ พิษณุโลก เคยเป็นครูสอนชั้นประถมศึกษา ที่โรงเรียนแถวบ้านเกิดและที่จังหวัดสุโขทัย ก่อนมาเป็นอาจารย์ที่ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง รองศาสตราจารย์ประจำภาควิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยนเรศวร จังหวัดพิษณุโลก
ปี พ.ศ. 2559 ได้รับเลือกจากสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย รับรางวัลวรรณกรรมแม่น้ำโขง ณ เมืองคุนหมิง สาธารณรัฐประชาชนจีนและได้รับการคัดเลือกเป็นศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์
นอกจากนี้ยังได้รับปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร