stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทนง โพธิ์อ่าน
การหายตัวไป

ทนงมีกำหนดการที่จะเข้าร่วมการประชุมประจำปีขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) ที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในเดือนมิถุนายน พ.ศ.2534 เพื่อพูดเกี่ยวกับข้อจำกัดที่มีต่อกิจกรรมของสหภาพแรงงานไทย คณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.) ปฏิเสธไม่ให้ทนงเข้าร่วมการประชุม ก่อนที่ทนงจะหายตัวไป เขาก็บอกกภรรยาว่า “มีคนคอยตามอยู่ แต่ไม่ทราบว่าเป็นกลุ่มไหน เขาถูกข่มขู่และติดตามทุกฝีก้าว และสั่งเสียว่า ถ้าหายไป 3 วัน แสดงว่าถูกลักพาตัวไป หากไม่ติดต่อกลับมาภายใน 7 วัน”
เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2534 พบรถยนต์ว่างเปล่าของถนอมใกล้สำนักงานของเขาในเขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพฯ หลังจากที่เขาหายตัวไป ครอบครัวของเขากลัวเรื่องสุขภาพของทนง เนื่องจากเขาอายุ 55 ปี เพราะทนงเป็นโรคเบาหวาน หากเครียดมากต้องฉีดยาอินซูลินเป็นประจำ หากช่วยไม่ทันก็อาจช็อก
อิสรนิยม

ระวังสับสนกับ เสรีนิยม
อิสรนิยม หรือ อิสรเสรีนิยม (อังกฤษ: libertarianism หรือ libertarism) เดิมทีเป็นปรัชญาและขบวนการทางการเมืองซึ่งยึดถือเสรีภาพเป็นหลักศูนย์กลาง นักอิสรนิยมแสวงเสรีภาพทางการเมืองและอัตตาณัติสูงสุด เน้นย้ำปัจเจกนิยม เสรีภาพในการเลือก และการรวมกันเป็นสมาคมโดยสมัครใจ นักอิสรนิยมมีความกังขาอำนาจหน้าที่ (authority) และอำนาจรัฐเหมือนกัน แต่มีทัศนะต่างกันในขอบเขตการคัดค้านระบบเศรษฐกิจและการเมืองในปัจจุบัน อิสรนิยมหลายสำนักมีความเห็นต่างกันในเรื่องหน้าที่โดยชอบของรัฐและอำนาจของเอกชน โดยมักเรียกร้องให้จำกัดหรือยุบสถาบันทางสังคมแบบบีบบังคับ มีการแบ่งอิสรนิยมออกเป็นหมวดต่าง ๆ ตามทัศนะต่อสภาพของทรัพย์สินและทุน ปกติตามแนวซ้าย–ขวา หรือสังคมนิยม–ทุนนิยม
อิสรนิยมกำเนิดขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของการเมืองฝ่ายซ้าย เช่น คติต่อต้านอำนาจนิยม และนักสังคมนิยมต่อต้านรัฐอย่างนักอนาธิปไตย โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักอนาธิปไตยสังคม แต่มักใช้กับนักคอมมิวนิสต์/นักลัทธิมากซ์อิสรนิยม และนักสังคมนิยมอิสรนิยมมากกว่า นักอิสรนิยมเหล่านี้มุ่งเลิกทุนนิยมและไม่ให้เอกชนเป็นเจ้าของปัจจัยการผลิต หรืออย่างอื่น เพื่อจำกัดขอบเขตหรือผลลัพธ์ให้เหลือบรรทัดฐานทรัพย์สินสิทธิเก็บกิน แล้วสถาปนาความเป็นเจ้าของและการจัดการร่วมกันหรือสหกรณ์ โดยมองทรัพย์สินส่วนบุคคลว่าเป็นปัจจัยขัดขวางอิสรภาพและเสรีภาพ
ในเวลาต่อมาคำว่า "อิสรนิยม" ถูกนำมาใช้สื่อถึงอุดมการณ์ที่เน้นเสรีภาพทั้งในทางสังคมและเศรษฐกิจ โดย Murray Rothbard เป็นผู้ริเริ่มนำมาใช้ในลักษณะนี้ ปัจจุบันคำว่าอิสรนิยมจึงมักถูกใช้สื่อถึงอุดมการณ์แบบเสรีนิยมดั้งเดิมหรืออุดมการณ์อื่นที่ใกล้เคียงกัน มากกว่าที่จะเป็นสังคมนิยมแบบอิสรนิยมหรืออนาธิปไตยสังคมนิยม
เชิงอรรถ

↑  มาจากภาษาฝรั่งเศส: libertaire แปลว่า เสรีนิยม, ภาษาละติน: libertas แปลว่า เสรีภาพ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อิสรนิยม
"Libertarianism". สารานุกรมบริแทนนิกา.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่ 
Wikinews
Wikiquote
สาธารณรัฐประชาชนฮังการี

สาธารณรัฐประชาชนฮังการี (ฮังการี: Magyar Népköztársaság; รัสเซีย: Венгерская Народная Республика) เป็นรัฐสังคมนิยมแบบพรรคการเมืองเดียว ดำรงอยู่ระหว่างวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1949
ถึงวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1989
โดยประเทศในช่วงเวลานี้ถูกพรรคแรงงานสังคมนิยมฮังการีปกครองภายใต้อิทธิพลของสหภาพโซเวียต ตามการประชุมที่มอสโกใน ค.ศ. 1944 วินสตัน เชอร์ชิล และโจเซฟ สตาลิน ได้เห็นพ้องต้องกันว่าในภายหลังสงคราม ฮังการีจะถูกรวมอยู่ในเขตอิทธิพลสหภาพโซเวียต สาธารณรัฐประชาชนฮังการียังดำรงอยู่จนถึง ค.ศ. 1989 เมื่อกองกำลังฝ่ายต่อต้านได้นำพาจุดสิ้นสุดของลัทธิคอมมิวนิสต์ในประเทศฮังการี
สาธารณรัฐมีมุมมองว่าตนเองเป็นรัฐทายาทของสาธารณรัฐโซเวียตฮังการีที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1919 ซึ่งเป็นรัฐคอมมิวนิสต์แห่งแรกหลังจากการสถาปนาสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย (รัสเซียโซเวียต) สาธารณรัฐถูกกำหนดให้เป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนโดยสหภาพโซเวียตเมื่อคริสต์ทศวรรษ 1940 ในทางภูมิศาสตร์แล้ว สาธารณรัฐมีอาณาเขตติดกับโรมาเนียและสหภาพโซเวียต (ส่วนด้านยูเครนโซเวียต) ทางด้านตะวันออก ส่วนด้านตะวันตกเฉียงใต้ติดกับยูโกสลาเวีย (ส่วนด้านโครเอเชีย เซอร์เบีย และสโลวีเนีย) สำหรับทางด้านเหนือติดกับเชโกสโลวาเกีย และติดกับออสเตรียทางด้านตะวันตก
ผลสืบเนื่อง

รายงานจากโพล ค.ศ. 2020 ของ Policy Solutions ในประเทศฮังการี ชาวฮังการีร้อยละ 54 ระบุว่าผู้คนมีชีวิตที่ดีกว่าในสมัยคอมมิวนิวต์ ในขณะที่ร้อยละ 31 ระบุว่าผู้คนส่วนใหญ่มีชีวิตที่ดีกว่าตอนนั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Everyday communism – on life, books and women in communist Hungary, Hungary Review
History of the Revolutionary Workers Movement in Hungary: 1944–1962, an English-language Hungarian work published in 1972.
The CWIHP at the Woodrow Wilson Center for Scholars Collection on Hungary in the Cold War เก็บถาวร 2011-06-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โอลด์ ทิคโก้

| โอลด์ ทิคโก้ |
| --- | --- |
ต้นโอลด์ ทิคโก้ บนภูเขาฟูลูฟเยลเลต
thแผนที่ที่ตั้งของต้นโอลด์ ทิคโก้
ชนิด: Norway spruce (Picea abies)
ตำแหน่ง: ภูเขาฟูลูฟเยลเลต (Fulufjället), จังหวัดดาลาร์นา (Dalarna), ประเทศสวีเดน
พิกัด: 61°38′22″N 12°40′35″E﻿ / ﻿61.63931°N 12.67633°E﻿ / 61.63931; 12.67633
ความสูง: 5 m (16 ft 5 in)
วันที่เพาะเมล็ด: ประมาณ 7550 ปีก่อนคริสต์ศักราช
โอลด์ ทิคโก้ เป็นต้นสนพันธุ์ พีเซีย อาบีส์ (Norway spruce) อายุประมาณ 9,566 ปี ตั้งอยู่ในจังหวัดดาลาร์นา ประเทศสวีเดน โอลด์ ทิคโก้มีชื่อเสียงในฐานะ "ต้นไม้ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก" อย่างไรก็ตาม โอลด์ ทิคโก้เป็นต้นไม้ชนิดโคลนัล ที่สามารถงอกลำต้น กิ่งก้าน และรากใหม่ได้ตลอดระยะเวลานับพันปี แทนที่จะเป็นต้นเดี่ยวที่มีอายุมาก โอลด์ ทิคโก้ได้รับการยอมรับว่าเป็น Picea abies ที่มีอายุยืนที่สุดที่ยังคงมีชีวิตอยู่ และเป็นหนึ่งในต้นไม้ชนิดโคลนัลที่เก่าแก่ที่สุดที่มีการบันทึก
อายุของต้นไม้ต้นนี้ถูกกำหนดโดยการตรวจสอบอายุด้วยคาร์บอนจากชิ้นส่วนที่มีพันธุกรรมตรงกันซึ่งเก็บได้จากใต้ต้น เนื่องจากการตรวจสอบอายุต้นไม้โดยใช้วิธีเดนโดรโครโนโลยีไม่สามารถใช้กับต้นไม้ชนิดโคลนัลได้ ตัวลำต้นของต้นนี้คาดว่ามีอายุเพียงไม่กี่ศตวรรษ แต่ต้นไม้ยังคงมีชีวิตอยู่มาได้เป็นเวลายาวนานผ่านกระบวนการที่เรียกว่า การเลเยอร์ริ่ง (layering) (เมื่อกิ่งสัมผัสดินและเกิดรากใหม่) หรือการโคลนทางพืช (เมื่อส่วนลำต้นตายแต่ระบบรากยังคงมีชีวิตและสามารถงอกลำต้นใหม่)
การค้นพบและรายละเอียด

ระบบรากของต้นโอลด์ ทิคโก้ คาดว่ามีอายุประมาณ 9,566 ปี ทำให้เป็นต้น นอร์เวย์สปรูซ ที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดในโลก ปัจจุบันต้นนี้สูงประมาณ 5 เมตร (16 ฟุต) และตั้งอยู่บนภูเขาฟูลูฟเยลเลต (Fulufjället) ในจังหวัดดาลาร์นา ประเทศสวีเดน ตลอดเวลาหลายพันปี ต้นโอลด์ ทิคโก้ มีลักษณะเป็นพุ่มที่เติบโตแบบเตี้ยๆ หรือแบบ ครุมโฮลซ์ (krummholz) ซึ่งเกิดจากสภาพแวดล้อมที่รุนแรง อย่างไรก็ตาม ในศตวรรษที่ 20 ภาวะโลกร้อนทำให้ต้นโอลด์ ทิคโก้เจริญเติบโตขึ้นเป็นต้นไม้ขนาดใหญ่ขึ้น ผู้ค้นพบต้นไม้คู่นี้ ได้แก่ เลย์ฟ คุลมันน์ (ศาสตราจารย์ด้านภูมิศาสตร์กายภาพที่มหาวิทยาลัยอูเมโอ) และลิซ่า โอแบร์ก (นักวิทยาศาสตร์ด้านต้นไม้) ซึ่งตั้งชื่อเล่นให้ต้นไม้นี้ว่า "โอลด์ ทิคโก้" ตามชื่อสุนัขของพวกเขา
ต้นโอลด์ ทิคโก้รอดชีวิตมาได้ยาวนานด้วยการ โคลนนิงแบบไม่อาศัยเพศ ต้นไม้ที่เห็นในปัจจุบันยังคงเยาว์วัยเมื่อเทียบกับระบบรากที่เก่าแก่หลายพันปี โครงสร้างลำต้นที่มองเห็นอาจตายและงอกใหม่หลายครั้ง แต่ระบบรากยังคงอยู่และงอกลำต้นขึ้นใหม่ได้อีก ลำต้นมีอายุขัยประมาณหกร้อยปี และเมื่อลำต้นตาย จะมีลำต้นใหม่ขึ้นมาแทนที่ในที่สุด นอกจากนี้ ในช่วงฤดูหนาว กิ่งที่อยู่ใกล้พื้นดินอาจสัมผัสกับพื้นดินและงอกรากเพื่อเจริญเติบโตใหม่ในกระบวนการที่เรียกว่า การเลเยอร์ริ่ง (layering) หรือการงอกรากจากจุดที่กิ่งสัมผัสพื้น กระบวนการนี้ยังพบในต้นเรดวูด (Sequoia sempervirens) และซีดาร์ตะวันตก (Thuja plicata) ด้วย นักวิจัยกำหนดอายุของต้นโอลด์ ทิคโก้โดยใช้วิธี การตรวจหาอายุด้วยคาร์บอน-14 ซึ่งพบว่ารากบางส่วนมีอายุประมาณ 375, 5,660, 9,000 และ 9,550 ปี กระบวนการคาร์บอนเดทติ้งไม่สามารถบอกปีที่แน่นอนที่ต้นไม้เริ่มงอกได้ แต่จากการคำนวณแล้ว คาดว่าต้นโอลด์ ทิคโก้เริ่มงอกในช่วงประมาณ 7,550 ปีก่อนคริสต์ศักราช ทั้งนี้ อารยธรรมโบราณเริ่มมีการบันทึกประวัติศาสตร์ครั้งแรกในช่วงประมาณ 4,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช นักวิจัยพบกลุ่มต้นสปรูซอีกประมาณยี่สิบต้นที่มีอายุมากกว่าแปดพันปีในบริเวณเดียวกันนี้
การประมาณอายุของต้นโอลด์ ทิคโก้เกือบใกล้เคียงกับอายุสูงสุดของพื้นที่นี้ เนื่องจากธารน้ำแข็งที่ปกคลุมพื้นที่แถบฟูลูฟเยลเลตได้ละลายไปในช่วงประมาณหนึ่งหมื่นปีก่อน
หน่วยงานอนุรักษ์ธรรมชาติเคยพิจารณาว่าจะสร้างรั้วรอบต้นโอลด์ ทิคโก้เพื่อป้องกันจากการบุกรุกของคนหรือการตัดไม้เพื่อเป็นที่ระลึก
เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2024 มีรายงานว่า สตูดิโอศิลปะจากสตอกโฮล์ม Goldin+Senneby ได้สร้างห้องควบคุมอุณหภูมิในโรงพยาบาลแห่งใหม่ที่เมืองมาลเมอ ประเทศสวีเดน เพื่อเป็นที่จัดแสดงต้นอ่อนของโอลด์ ทิคโก้ โดยใช้กิ่งเล็ก ๆ จากยอดของต้นโอลด์ ทิคโก้ที่ถูกปลูกบนก้านของต้นสปรูซอื่น ทำให้เกิดต้นอ่อนที่มีดีเอ็นเอเหมือนกับโอลด์ ทิคโก้
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Old Tjikko
Parkar, Linda (December 8, 2018). "10 Oldest Trees in the World". TripYoda – Travel Guide. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 3, 2020. สืบค้นเมื่อ December 7, 2018.
ตัวอย่างของต้นไม้ที่มีการเติบโตแบบ ครุมโฮลซ์ (krummholz)
อัคคีภัยครั้งใหญ่ในกรุงโรม

อัคคีภัยครั้งใหญ่ในกรุงโรม (อังกฤษ: The Great Fire of Rome; ละติน: Magnum Incendium Romae) เกิดขึ้นในคืนวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 64 นักประวัติศาสตร์ แทซิทัส ได้สันนิษฐานว่าต้นตอของไฟมาจากกลุ่มร้านค้ารอบ Circus Maximus ซึ่งเป็นสนามแข่งรถม้า (Chariot Racing)  และเนื่องจากบ้านเรือนในกรุงโรมสมัยนั้นสร้างจากไม้ ไฟจึงลุกลามอย่างรวดเร็ว ชาวโรมเกือบจะควบคุมไฟได้หลังจากไฟไหม้ดำเนินมาถึงวันที่ห้า แต่ก็ไม่สามารถดับไฟได้สนิท ทำให้ไฟเริ่มโหมใหม่อีกรอบหนึ่ง ซูโทเนียส นักประวัติศาสตร์ชาวโรมันอีกคนหนึ่ง กล่าวว่า ไฟได้เผาผลาญกรุงโรมไปถึง 6 วัน 7 คืน พื้นที่ทั้งหมด 4 เขตจากทั้งหมด 14 เขตถูกไฟเผาจนพังย่อยยับ ส่วนอีก  7 เขตได้รับความเสียหายอย่างหนัก ไฟยังทำได้เผาทำลายสถานที่สำคัญอย่าง พระราชวังของจักรพรรดิเนโร วิหารแห่งจูปิเตอร์ และบางส่วนของเทวสถานแห่งเวสตา
อัคคีภัยและการสร้างกรุงโรมใหม่

ตามการบันทึกของแทซิทัส ซึ่งมีอายุ 9 ขวบในเหตุการณ์ดังกล่าว ระบุว่า ไฟได้ลุกลามอย่างรวดเร็วและลุกไหม้ติดต่อกันเป็นเวลานานห้าวัน ทำลายพื้นที่ 4 เขต และสร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับพื้นที่อีก 7 เขต ส่วน พลินิผู้อาวุโส นักประวัติศาสตร์อีกคนหนึ่งที่มีชีวิตอยู่ในช่วงที่เกิดอัคคีภัยครั้งใหญ่ ก็ได้กล่าวถึงอัคคีภัยครั้งนี้ด้วย ในขณะที่นักประวัติศาสตร์ชาวโรมันคนอื่น ๆ ไม่ได้กล่าวถึงอัคคีภัยครั้งนี้เลย ส่วนอีกบันทึกหนึ่งเกี่ยวกับขนาดของอัคคีภัยอยู่ในจดหมายของเซเนกา ที่ส่งไปยังพอลแห่งทาร์ซัส ว่า "บ้านเรือนกว่า 132 หลังคาเรือน และอาคารกว่าสี่ช่วงตึกถูกเผาทำลายภายในเวลาหกวัน และไฟเริ่มมอดลงในวันที่เจ็ด" บันทึกดังกล่าวยังระบุว่า อัคคีภัยครั้งนี้ได้เผาทำลายกรุงโรมไปน้อยกว่าหนึ่งในสิบของกรุงโรมทั้งหมด เนื่องจากกรุงโรมมีบ้านพักอาศัยส่วนตัวกว่า 1,700 หลังคาเรือน และห้องชุดกว่า 47,000 หน่วย
แหล่งข้อมูลอื่น

"Secrets of the dead": เก็บถาวร 2004-07-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน PBS series investigates clues that Nero circumvented the Roman Senate by burning Rome
Tacitus describes the great Fire: (อังกฤษ)
ไดซ์แวร์

ลูกเต๋า 5 ลูกที่แสดงเลข 41,256 ซึ่งหมายถึงคำว่า "monogram" ในรายการคำของมูลนิธิพรมแดนอิเล็กทรอนิกส์ (EFF)
ไดซ์แวร์ (อังกฤษ: Diceware) เป็นวิธีการสร้างพาสเฟรซ (วลีรหัสผ่าน) สร้างรหัสผ่าน 
หรือสร้างตัวแปรทางวิทยาการเข้ารหัสลับอื่น ๆ โดยใช้ลูกเต๋าธรรมดาเป็นตัวสร้างเลขสุ่ม
สำหรับคำแต่ละคำในพาสเฟรซ ก็จะต้องทอดลูกเต๋ามี 6 ด้าน 5 รอบ
ตัวเลข 1-6 ที่ได้จากการทอดแต่ละครั้ง ก็จะนำมารวมกันเป็นเลข 5 ตัว เช่น 43146
แล้วใช้เลขนั้นมาดูคำจากรายการ 
สำหรับรายการไดซ์แวร์ดั้งเดิม เลขนี้จะหมายถึงคำว่า munch
เมื่อสร้างคำหลายคำเป็นลำดับ ก็จะได้พาสเฟรซยาว ๆ ที่สร้างขึ้นโดยสุ่ม
ไดซ์แวร์จะมีรายการคำ 65 = 7,776 คำที่ต่าง ๆ กัน โดยมักเลือกคำที่สะกดและจำได้ง่าย 
รายการคำไม่จำเป็นต้องปกปิดหรือป้องกันโดยประการทั้งปวง 
เพราะความมั่นคงของไดซ์แวร์จะขึ้นอยู่กับจำนวนคำที่สร้างและกับจำนวนคำในรายการ
ปัจจุบันมีรายการคำที่ได้ทำไว้ในภาษาต่าง ๆ รวมทั้ง
ภาษาบาสก์, บัลแกเรีย, กาตาลา, จีน, เช็ก, 
เดนมาร์ก, ดัตช์, อังกฤษ, เอสเปรันโต, เอสโตเนีย,
ฟินแลนด์, ฝรั่งเศส, เยอรมัน, กรีก, ฮีบรู, 
ฮังการี, อิตาลี, ญี่ปุ่น, ละติน, มาวรี, 
นอร์เวย์, โปแลนด์, โปรตุเกส, โรมาเนีย, รัสเซีย, 
สโลวัก, สโลวีเนีย, สเปน, สวีเดน และตุรกี
ความแข็งแกร่งของพาสเฟรซคำนวณได้ง่าย คำแต่ละคำจะเพิ่มเอนโทรปีให้แก่พาสเฟรซ 12.9 บิตหรือ  \log _{2}(6^{5}) บิต
ดั้งเดิมในปี 1995 ผู้ประดิษฐ์ไดซ์แวร์คือ อาร์โนลด์ เรนโฮลด์ พิจารณาว่าผู้ใช้ทั่วไปควรจะใช้วลีที่มีอย่างน้อย 5 คำ (64.6 บิต) เป็นพาสเฟรซ
ต่อมาในปี 2014 จึงเริ่มแนะนำให้ใช้ 6 คำ (77.5 บิต)
ค่าคำนวณความแข็งแกร่งนี้ สมมุติว่าผู้โจมตีมีความรู้ 3 อย่างคือ รู้ว่าใช้ไดซ์แวร์ รู้รายการคำที่ใช้ และรู้จำนวนคำในพาสเฟรซ
เพราะถ้าผู้โจมตีมีข้อมูลน้อยกว่านี้ 
เอนโทรปีอาจจะเกิน 12.9 บิต/คำ
การคำนวณเอนโทรปีดังกล่าวสมมุติว่า ให้แยกคำแต่ละคำด้วยช่องว่างตามคำแนะนำของผู้ประดิษฐ์
แต่ถ้าจับคำมาติดกัน ค่าเอนโทรปีก็จะลดลงเล็กน้อย เพราะผลลัพธ์อาจจะซ้ำกัน 
เช่น ไดซ์แวร์ที่มีคำ 3 คำคือ "in put clammy" และ "input clam my" ก็จะเหมือนกันถ้าเอาช่องว่างออก
รายการมูลนิธิพรมแดนอิเล็กทรอนิกส์

มูลนิธิพรมแดนอิเล็กทรอนิกส์ (EFF) เผยแพร่รายการคำไดซ์แวร์ภาษาอังกฤษ 3 รายการในปี 2016 ซึ่งเน้นให้จำได้ง่ายและไม่ใช้คำที่ไม่ค่อยใช้ ที่เข้าใจยาก หรือที่มีปัญหาอย่างอื่น ๆ 
ข้อเสียอย่างหนึ่งของรายการเหล่านี้ก็คือคำแต่ละคำจะมีตัวอักษรมากกว่า
ตัวอย่างรายการคำ

ไฟล์ไดซ์แวร์ดั้งเดิมเป็นรายการคำ 7,776 คำ 
แต่ละคำจะมีค่าระบุตัวเลขของลูกเต๋าที่ทอด 5 ครั้ง 
เช่น
...
43136	mulct
43141	mule
43142	mull
43143	multi
43144	mum
43145	mummy
43146	munch
43151	mung
...
ตัวอย่างพาสเฟรซ

ตัวอย่างพาสเฟรซจากไดซ์แวร์ดั้งเดิมรวมทั้ง
dobbs bella bump flash begin ansi
easel venom aver flung jon call
ตัวอย่างพาสเฟรซจากไดซ์แวร์ที่ใช้รายการคำของมูลนิธิพรมแดนอิเล็กทรอนิกส์รวมทั้ง
conjoined sterling securely chitchat spinout pelvis
rice immorally worrisome shopping traverse recharger
แถบการ์ตูน XKCD #936 แสดงรหัสผ่านที่คล้ายกับที่สร้างด้วยไดซ์แวร์ แม้จะใช้รายการคำที่น้อยกว่า 
7,776 คำที่ปกติใช้กับไดซ์แวร์
ดูเพิ่ม

ความแข็งแกร่งของรหัสผ่าน
Random password generator
Brute-force attack
Key size discusses how many bits of key are considered "secure".
Hashcat
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Brodkin, Jon (2014-03-27). "Diceware passwords now need six random words to thwart hackers". Ars Technica. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-09-30. สืบค้นเมื่อ 2017-06-14.
↑  Antonov, Petar; Georgieva, Nikoleta (2020). "Security Analysis of Diceware Passphrases". Information & Security. 47 (2): 276–282. doi:10.11610/isij.4719. ISSN 0861-5160. S2CID 222234719.
1 2 3  
"Change Your Password: This New Word List Makes the Diceware Method User Friendly". Observer. 2016-09-22. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-10-06. สืบค้นเมื่อ 2016-12-04.
↑  
"EFF's New Wordlists for Random Passphrases". Electronic Frontier Foundation. 2016-07-19. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-06-28. สืบค้นเมื่อ 2016-12-04.
↑  "Diceware wordlist". world.std.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-12-05. สืบค้นเมื่อ 2016-12-04.
↑  "explanation of the webcomic and the differences with regular diceware". explainxkcd.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-12-19.
แหล่งข้อมูลอื่น

Levine, John R. (2000). "37". Internet Secrets (2nd ed.). Foster City, CA: Wiley. ISBN 0-7645-3239-1.
English diceware page has the complete description and word lists in several languages.
A client-side diceware multi-wordlist password generator with complete source code
Web-based diceware app that uses the cryptographically secure getRandomValues () function
English Diceware wordlist from the Electronic Frontier Foundation
diceware on GitHub
อาหารเคจัน

แซนด์วิชโพบอย อาหารขึ้นชื่อของนิวออร์ลีนส์
คอร์นเบรด อาหารพวกแป้งจานหลักของเคจัน
อาหารเคจัน หรือ อาหารเคเจิน (อังกฤษ: Cajun cuisine, ฝรั่งเศส: Cuisine cadienne, [kɥizin kadʒæ̃n]), (สเปน: Cocina acadia) เป็นรูปแบบอาหารที่วิวัฒนาการขึ้นมาโดยชาวเคเจิน–ชาวอะเคเดียรซึ่งถูกขับไล่จากอะเคเดียไปยังลุยเซียนาระหว่างศตวรรษที่ 18 อาหารเคเจินเป็นการผสมผสานของอาหารแอฟริกาตะวันตก, ฝรั่งเศส และสเปนเข้ากันกับอาหารแบบอะเคเดียน
มื้ออาหารแบบเคจันมักประกอบด้วยลักษณะอาหารสามหม้อ (three-pot affair) หนึ่งหม้อเป็นอาหารจานหลัก, หนึ่งหม้อเป็นข้าวสุก, ไส้กรอกที่ทำขึ้นพิเศษ หรือจานอาหารทะเล และหม้อสุดท้ายเป็นผักเท่าที่หาทานได้ เนื้อสัตว์ที่ปรากฏใช้ทั่วไปคือครอฟิช, กุ้ง, และไส้กรอกอังดุยล์ ในการประกอบอาหารปรากฏผักมีกลิ่นที่ใช้สามชนิดคือ พริกหยวกเขียว (piment doux), หอมใหญ่ และ เซเลรี เรียกรวมกันว่าเป็น "ตรีเอกานุภาพแห่งวงการอาหาร" ในอาหารเคเจินและอาหารครีโอลลุยเซียนา
ประวัติ

ชาวอะเคเดียนเป็นชาวฝรั่งเศสเจ้าอาณานิคมผู้อาศัยในแถบแคนาดาก่อนที่จะถูกขับไล่ในศตวรรษที่ 18 ออกจากพื้นที่อะเคเดียโดยชาวบริเตนระหว่างสงครามฝรั่งเศสและอินเดียนที่ซึ่งก่อกำเนิด le Grand Dérangement ขึ้น ชาวอะเคเดียนบางส่วนเดินทางมาตั้งรกรากในพื้นที่แถบรัฐลุยเซียนาในสหรัฐจนถึงปัจจุบัน
เนื่องจากสภาพอากาศในแถบลุยเซียนามีความแตกต่างอย่างมากจากพื้นที่อะเคเดียเดิม  ทำให้วิธีประกอบอาหารแบบดั้งเดิมถูกละทิ้งไปเนื่องจากความแตกต่างของวัตถุดิบที่มีอยู่ การปรับเปลี่ยนเข้ากับวัตถุดิบชุดใหม่ในพื้นที่ใหม่นี้เป็นต้นกำเนิดของธรรมเนียมอาหารเคเจินยุคคลาสสิก ซึ่งต่างกันกับอาหารเคเจินยุคใหม่ซึ่งเกี่ยวกันอย่างมากกับรูปแบบของพรูโดม
ดูเพิ่ม

อาหารนิวออร์ลีนส์
อาหารสหรัฐอเมริกา
เทศกาลในรัฐลุยเซียนา
อาหารครีโอลลุยเซียนา
อาหารอะเคเดียน
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef
สารานุกรมหย่งเล่อ

สารานุกรมภาษาจีน
สารานุกรมหย่งเล่อใน ค.ศ. 2014 จัดแสดงที่หอสมุดแห่งชาติจีน
สารานุกรมหย่งเล่อ ฉบับที่ 2262
หน้าหนึ่งจากเอกสารตัวเขียน 'สารานุกรมหย่งเล่อ'. หอสมุดเชสเตอร์ บีตตี
สารานุกรมหย่งเล่อ หรือ หย่งเล่อต้าเตี่ยน (จีนตัวเต็ม: 永樂大典; จีนตัวย่อ: 永乐大典; พินอิน: Yǒnglè Dàdiǎn; เวด-ไจลส์: Yung-lo Ta-tien) เป็นสารานุกรมภาษาจีนที่ส่วนใหญ่สูญหาย ซึ่งจักรพรรดิหย่งเล่อแห่งราชวงศ์หมิงโปรดให้จัดทำขึ้นใน ค.ศ. 1403 และเสร็จสิ้นใน ค.ศ. 1408 ประกอบด้วยม้วนเอกสารตัวเขียน 22,937 ม้วนหรือบท ใน 11,095 ฉบับ ปัจจุบันเหลือรอดน้อยกว่า 400 ฉบับ ที่ประกอบด้วยเนื้อหาประมาณ 800 บท (ม้วน) หรือร้อยละ 3.5 ของผลงานต้นฉบับ
สารานุกรมส่วนใหญ่สูญหายในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในระหว่างสงครามฝิ่นครั้งที่สอง กบฏนักมวย และการก่อความไม่สงบที่ตามมา ด้วยขอบเขตและขนาดที่แท้จริงของสารานุกรมนี้ ทำให้เป็นสารานุกรมทั่วไปที่ใหญ่ที่สุดในโลก จนกระทั่งเกือบ 6 ศตวรรษต่อมา วิกิพีเดียแซงหน้าสารานุกรมนี้ในช่วงปลาย ค.ศ. 2007
ภูมิหลัง

แม้ว่าจักรพรรดิหย่งเล่อทรงมีชื่อเสียงในด้านความสำเร็จทางทหาร พระองค์ก็ทรงเป็นปัญญาชนที่โปรดการอ่าน ความโปรดต่อการวิจัยของพระองค์นำไปสู่การพัฒนาแนวคิดการจัดหมวดหมู่งานวรรณกรรมให้เป็นสารานุกรมอ้างอิง เพื่อเก็บรักษาหนังสือหายากและทำให้การวิจัยง่ายขึ้น
การพัฒนา

ราชบัณฑิตกว่าสองพันคนได้ทำงานในโครงการดังกล่าวภายใต้การควบคุมของจักรพรรดิหย่งเล่อ โดยมีเนื้อหารวมกว่า 8,000 บท ตั้งแต่สมัยโบราณมาจนถึงราชวงศ์หมิงตอนต้น ซึ่งครอบคลุมเนื้อหาในหลายสาขาวิชา รวมไปถึงเกษตรกรรม ศิลปะ ดาราศาสตร์ การละคร ธรณีวิทยา ประวัติศาสตร์ วรรณกรรม การแพทย์ วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ ศาสนาและเทคโนโลยี เช่นเดียวกับรายละเอียดของปรากฏการณ์ธรรมชาติที่แปลกประหลาด สารานุกรมดังกล่าว ซึ่งเสร็จสิ้นใน ค.ศ. 1408 ที่นานกิงกั๋วจื่อเจี้ยน (南京國子監; มหาวิทยาลัยหนานจิง) ประกอบด้วยหนังสือกว่า 22,877 หรือ 22,937 บรรพ (ม้วนหนังสือ หรือบท) ในหนังสือ 11,095 เล่ม กินพื้นที่ 40 ลูกบาศก์เมตร และใช้อักษรจีนกว่า 3,700 ล้านตัวอักษร มันได้รับการออกแบบมาให้รวบรวมทุกเรื่องที่เคยเขียนมาเกี่ยวกับลัทธิขงจื๊อ ประวัติศาสตร์ ปรัชญา ศิลปะและวิทยาศาสตร์ ซึ่งเป็นการตรวจเทียบครั้งใหญ่ของการคัดข้อความและผลงานจากวรรณกรรมและความรู้ที่มีอยู่มหาศาลของจีน จักรพรรดิหย่งเล่อทรงพอพระทัยกับสารานุกรมฉบับสมบูรณ์มากจนพระองค์ตั้งชื่อสารานุกรมนี้ตามงรัชสมัยของพระองค์ และทรงเขียนคำนำยาวเน้นให้เห็นถึงความสำคัญของการอนุรักษ์ผลงานเป็นการส่วนพระองค์
หายสาบสูญ

สารานุกรมนี้จัดตั้งในเหวินหยวนเก๋อ (文淵閣) ในหนานจิง จนกระทั่งจักรพรรดิหย่งเล่อย้ายเมืองหลวงไปยังปักกิ่งใน ค.ศ. 1421 และตั้งหย่งเล่อต้าเตี่ยนในพระราชวังต้องห้าม ต่อมาใน ค.ศ. 1557 ในรัชสมัยจักรพรรดิเจียจิ้ง สารานุกรมรอดพ้นจากเพลิงไหม้ที่ทำลายพระราชวังไปสามแห่งในพระราชวังต้องห้ามอย่างหวุดหวิด จากนั้นพระองค์จึงโปรดให้มีการสำเนาใน ค.ศ. 1562 และเสร็จสิ้นใน ค.ศ. 1567 ภายหลังต้นฉบับสูญหายถาวร โดยมีข้อสันนิษฐานหลักถึงการสูญหาย 3 รูปแบบ แต่ยังไม่ได้รับข้อสรุป:
ถูกทำลายในสมัยราชวงศ์หมิงตอนปลาย ใน ค.ศ. 1644 หลี่ จื้อเฉิง ผู้นำกบฏ โค่นล้มราชวงศ์หมิงและยึดครองปักกิ่ง เมืองหลวงของราชวงศ์ ไม่กี่เดือนต่อมา เขาพ่ายแพ้ต่อพันธมิตรอู๋ ซานกุ้ยกับตัวเอ๋อร์กุ่น โดยขณะที่เขาถอนทัพออกจากปักกิ่ง เขาเผาพระราชวังต้องห้ามด้วย หย่งเล่อต้าเตี่ยน อาจถูกเผาทำลายในเพลิงไหม้นั้น
ถูกเผาพร้อมกับจักรพรรดิเจียจิ้ง ในช่วงที่ถวายพระเพลิงพระบรมศพจักรพรรดิเจียจิ้งใกล้เคียงกับช่วงที่สำเนาเอกสารตัวเขียนเกือบเสร็จสมบูรณ์ จักรพรรดิเจียจิ้งสวรรคตในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1566 แต่พระบรมศพถูกฝังในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1567 ซึ่งความเป็นไปได้ประการหนึ่งคือพวกเขากำลังรอให้เอกสาตัวเขียนเสร็จสมบูรณ์
ถูกเผาในเหตุเพลิงไหม้พระตำหนักเฉียนชิง
เอกสารตัวเขียนต้นฮบับของหย่งเล่อต้าเตี่ยนเกือบสูญหายทั้งหมดในช่วงปลายราชวงศ์หมิง ร้อยละ 90 ของเอกสารตัวเขียน 1567 ฉบับยังคงอยู่รอด จนกระทั่งสงครามฝิ่นครั้งที่สองในสมัยราชวงศ์ชิง จากนั้นการรุกรานปักกิ่งของอังกฤษ-ฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1860 ทำให้เอกสารตัวเขียนส่วนใหญ่ถูกเผาหรือปล้นสดมภ์ โดยททหารบริติชกับฝรั่งเศสนำเอกสารตัวเขียนส่วนใหญ่ไปเป็นของที่ระลึก
ใน ค.ศ. 1875 มีเพียง 5,000 บทที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ซึ่งน้อยกว่าครึ่งหนึ่งของต้นฉบับ แล้วลดหลงเหลือ 800 บทใน ค.ศ. 1894 จากในช่วงกบฏนักมวยและการครอบครองปักกิ่งของพันธมิตรแปดชาติใน ค.ศ. 1900 กองทัพฝ่ายพันธมิตรนำเอกสารตัวเขียนไปร้อยกว่าบท และมีหลายบทที่ถูกทำลายในเหตุเพลิงไหม้สถาบันฮ่านหลิน โดยเหลือเพียง 60 ฉบับเท่านั้นที่คงอยู่ที่ปักกิ่ง
สถานะปัจจุบัน

ชุดสะสมที่สมบูรณณ์ที่สุดตั้งอยู่ในหอสมุดแห่งชาติจีนที่ปักกิ่ง ซึ่งมี 221 ฉบับ รองลงมาอยู่ที่พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติในไทเป ซึ่งมี 62 ฉบับ
แหล่งข้อมูลอื่น

สารานุกรมแบบดิจิทัล:
221 chapters held by the National Library of China in Beijing (online via the World Digital Library)
49 chapters เก็บถาวร 2023-02-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน held by the British Library in London
9 chapters held by the Chester Beatty Library in Dublin
Davis, Donald G.; Cheng, Huanwen (1996). Destruction of Chinese books in the Peking Siege of 1900. 62nd IFLA General Conference. Beijing.
China to Digitalize World's Earliest Encyclopedia. People's Daily Online. April 2002 - aspirations, pending approval.
Biggest and Earliest Encyclopedia. chinaculture.org.
Experts Urge Collectors To Share World's Earliest Encyclopedia. china.org.cn. April 2002.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  เช็กเกีย
สมบัติการสลับที่

ตัวอย่างแสดงสมบัติการสลับที่ของการบวก (3 + 2 = 2 + 3)
ในคณิตศาสตร์ สมบัติการสลับที่ (อังกฤษ: commutativity) คือกระบวนการเปลี่ยนลำดับของบางสิ่ง โดยไม่ทำให้ผลลัพธ์สุดท้ายเปลี่ยนแปลง เป็นสมบัติเบื้องต้นของการดำเนินการทางคณิตศาสตร์หลายชนิด และการพิสูจน์หลายอย่างก็ขึ้นอยู่กับสมบัตินี้
สมบัติการสลับที่ของการดำเนินการพื้นฐาน เช่น การบวก หรือ การคูณของจำนวน ถูกสมมติขึ้นโดยไร้ข้อกังขามาเป็นเวลายาวนาน และสมบัตินี้ไม่เคยมีการตั้งชื่อหรือการให้เหตุผลจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่นักคณิตศาสตร์เริ่มจัดระเบียบแบบแผนของทฤษฎีต่าง ๆ ทางคณิตศาสตร์
การใช้ทั่วไป

สมบัติการสลับที่ (หรือกฎการสลับที่) เป็นสมบัติที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินการทวิภาคและฟังก์ชัน และในทางเดียวกัน ถ้าสมบัติการสลับที่มีอยู่สำหรับสมาชิกคู่หนึ่ง ภายใต้การดำเนินการทวิภาคที่แน่นอนแล้ว เราจะกล่าวได้ว่าสมาชิกสองตัวนั้นสามารถสลับที่ (commute) บนการดำเนินการดังกล่าว
ในทฤษฎีกรุปและทฤษฎีเซต เราจะเรียกโครงสร้างเชิงพีชคณิตว่าเป็นโครงสร้างสลับที่ได้ (commutative) เมื่อมีตัวดำเนินการที่แน่นอนทำให้เกิดสมบัติการสลับที่ ในสาขาทางคณิตศาสตร์ที่สูงขึ้นไป เช่นคณิตวิเคราะห์หรือพีชคณิตเชิงเส้น สมบัติการสลับที่ของการดำเนินการที่รู้จักเป็นอย่างดี (อย่างการบวกและการคูณของจำนวนจริงและจำนวนเชิงซ้อน) มักจะมีการใช้งานมาก (หรือสมมติขึ้นมา) ในการพิสูจน์ต่าง ๆ
นิยาม

คำว่า สลับที่ (commute) หรือ สลับที่ได้ (commutative) มีการใช้งานในหลายประเด็นดังนี้
กำหนดการดำเนินการทวิภาค ∗ บนเซต S เราจะกล่าวว่าการดำเนินการนั้น สลับที่ได้ ถ้าหาก
 \forall x,y\in S:x*y=y*x\,
ส่วนการดำเนินการที่ไม่เป็นไปตามเงื่อนไขด้านบน จะถือว่าเป็นการดำเนินการที่ สลับที่ไม่ได้ หรือ ไม่สลับที่ (non-commutative)
เราอาจกล่าวได้ว่า x สามารถ สลับที่ กับ y ภายใต้การดำเนินการ ∗ ถ้าหาก
 x*y=y*x\,
กำหนดฟังก์ชันทวิภาค f : A×A → B เราจะกล่าวว่าฟังก์ชันนั้น สลับที่ได้ ถ้าหาก
 \forall x,y\in A:f(x,y)=f(y,x)\,
ตัวอย่าง > การดำเนินการสลับที่ได้ในชีวิตประจำวัน

การใส่รองเท้าก็เหมือนกับการดำเนินการสลับที่ได้ เพราะไม่สำคัญว่าจะใส่รองเท้าข้างซ้ายหรือข้างขวาก่อน ผลสุดท้ายก็เหมือนกันคือได้ใส่รองเท้าทั้งสองข้าง
ในการแลกเปลี่ยนเงินตรา เราสามารถใช้ประโยชน์จากสมบัติการสลับที่ของการบวก ซึ่งไม่สำคัญว่าเราจะแลกเปลี่ยนอะไรก่อน ผลลัพธ์สุดท้ายก็จะรวมกันได้เท่าเดิม
ตัวอย่าง > การดำเนินการสลับที่ได้ในคณิตศาสตร์

ตัวอย่างการดำเนินการทวิภาคที่มีสมบัติการสลับที่ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีได้แก่
การบวกของจำนวนจริง สลับที่ได้เนื่องจาก
 y+z=z+y\quad \forall y,z\in \mathbb {R} 
ตัวอย่างเช่น 4 + 5 = 5 + 4 ซึ่งนิพจน์ทั้งสองข้างมีค่าเท่ากับ 9
การคูณของจำนวนจริง สลับที่ได้เนื่องจาก
 yz=zy\quad \forall y,z\in \mathbb {R} 
ตัวอย่างเช่น 3 × 5 = 5 × 3 ซึ่งนิพจน์ทั้งสองข้างมีค่าเท่ากับ 15
ตัวอย่างการดำเนินการอื่น ๆ เช่น การบวกและการคูณของจำนวนเชิงซ้อน การบวกของเวกเตอร์ อินเตอร์เซกชันและยูเนียนของเซต เป็นต้น