stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สุชาติ เชาว์วิศิษฐ

| ร้อยเอกสุชาติ เชาว์วิศิษฐม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |
สุชาติ ใน พ.ศ. 2497 ตอนเรียนมัธยมกับ เฉลิมพันธ์ ศรีวิกรม์

รองนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 10 มีนาคม พ.ศ. 2547 – 5 ตุลาคม พ.ศ. 2547
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ดำรงตำแหน่ง 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 – 10 มีนาคม พ.ศ. 2547
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
ก่อนหน้า: สมคิด จาตุศรีพิทักษ์
ถัดไป: สมคิด จาตุศรีพิทักษ์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 21 เมษายน พ.ศ. 2483 อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย
เสียชีวิต: 22 ตุลาคม พ.ศ. 2552 (69 ปี) เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ไทยรักไทย (2543–2550) ชาติไทย (2550–2551)
คู่สมรส: รัตนา เชาว์วิศิษฐ
ลายมือชื่อ: 

ร้อยเอก สุชาติ เชาว์วิศิษฐ (21 เมษายน พ.ศ. 2483 – 22 ตุลาคม พ.ศ. 2552) อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลของ พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร
ประวัติ

เกิดเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2483 ที่จังหวัดเชียงใหม่ เป็นน้องชายของนายสุจินต์ เชาว์วิศิษฐ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ เจ้าของฉายา "ส.ส.ปลาทูเค็ม"  และนายสุรศักดิ์ เชาว์วิศิษฐ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร และมีน้องชายฝาแฝด คือ ร้อยโท สุชาย เชาว์วิศิษฐ อดีตประธานกรรมการบริหารธนาคารกรุงไทย
การศึกษา

ร้อยเอกสุชาติ เชาว์วิศิษฐ สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนอัสสัมชัญ ต่อมาปี พ.ศ. 2499 จบการศึกษาจาก SCHOOL LEAVING CERTIFICATE DIOCESAN BOY'S SCHOOL ประเทศฮ่องกง
ปี พ.ศ. 2502 จาก GCE A' LEVEL BRISTOL COLLEGE OF COMMERCE ประเทศอังกฤษ และสำเร็จการศึกษาปริญญาตรี ECONOMICS LONDON SCHOOL OF ECONOMICS AND POLITICAL SCIENCE ในปี พ.ศ. 2505
การทำงาน

ร้อยเอกสุชาติ เชาว์วิศิษฐ เริ่มรับราชการเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2509 สังกัดกองทัพบก ในตำแหน่ง ทส.เจ้ากรมการเงินทหารบก และโอนมาสังกัดกระทรวงการคลัง เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2515 ในตำแหน่ง วิทยากรโท สศค. และได้ดำรงตำแหน่งสำคัญๆ ในกระทรวงการคลังหลายตำแหน่ง อาทิ ผู้อำนวยการกองกลาง สำนักงานปลัดกระทรวงการคลัง ในปี 2521 ผู้อำนวยการกองอากร กรมสรรพากร และผู้อำนวยการโรงงานกระสอบ ปี 2523 สรรพากรเขต 3 ผู้อำนวยการกองนโยบายและแผน กรมสรรพากร รองอธิบดีกรมสรรพากร
ในปี พ.ศ. 2536 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองปลัดกระทรวงการคลัง อีก 2 ปีต่อมาเป็นอธิบดีกรมสรรพากร อธิบดีกรมธนารักษ์ ตำแหน่งละ 1 ปี และกลับมาเป็นอธิบดีกรมสรรพากรอีกครั้งหนึ่งในปี พ.ศ. 2540
ในรัฐบาลพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในปี พ.ศ. 2546 ต่อมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2547 ร้อยเอกสุชาติ เชาว์วิศิษฐ ก็ได้รับพระบรมราชโองการแต่งตั้งเป็น รองนายกรัฐมนตรี อีกตำแหน่งหนึ่ง
ชีวิตครอบครัว

ชีวิตครอบครัวสมรสกับนางรัตนา เชาว์วิศิษฐ
ถึงแก่อนิจกรรม

ร้อยเอก สุชาติ เชาว์วิศิษฐ เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งกล่องเสียง เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2552 มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2540 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
สถาบันอุดมศึกษานานาชาติ

สถาบันอุดมศึกษานานาชาติ หมายถึง สถาบันอุดมศึกษาที่จัดการศึกษาตามหลักสูตรนานาชาติและใช้ภาษาสากลในการเรียนการสอน โดยอาจจะเป็นสถาบันเอกเทศ หรือเป็นหน่วยหนึ่งของสถาบันอุดมศึกษา
รายชื่อสถาบันอุดมศึกษานานาชาติในประเทศไทย

| รายชื่อ | มหาวิทยาลัย |
| --- | --- |
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยขอนแก่น
วิทยาลัยวิทยาศาสตร์สาธารณสุข: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สถาบันบัณฑิตบริหารธุรกิจศศินทร์: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยทักษิณ
บัณฑิตวิทยาลัยร่วมด้านพลังงานและสิ่งแวดล้อม: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี
ศูนย์วิศวกรรมศาสตร์นานาชาติ คณะวิศวกรรมศาสตร์: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี

วิทยาลัยนานาชาติ: สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
วิทยาลัยนานาชาติปรีดี พนมยงค์: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
วิทยาลัยแพทยศาสตร์นานาชาติจุฬาภรณ์: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
สถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
วิทยาลัยการบินนานาชาติ: มหาวิทยาลัยนครพนม
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยนเรศวร
–: วิทยาลัยนานาชาติเซนต์เทเรซา
–: มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด
–: มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก
–: วิทยาลัยพุทธศาสนานานาชาติ
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยมหิดล
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยรังสิต
วิทยาลัยการภาพยนตร์ ศิลปะการแสดงและสื่อใหม่: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
–: มหาวิทยาลัยเว็บสเตอร์ (ประเทศไทย)
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, วิทยาเขตหาดใหญ่
วิทยาลัยนานาชาติยางพาราไทย-จีน: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, วิทยาเขตหาดใหญ่
คณะวิเทศศึกษา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, วิทยาเขตภูเก็ต
วิทยาลัยนานาชาติเพื่อศึกษาความยั่งยืน: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยศรีปทุม
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยศิลปากร
–: มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
วิทยาลัยนานาชาติ: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์
วิทยาลัยนานาชาตินวัตกรรมดิจิทัล[ลิงก์เสีย]: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
หมายเหตุ จัดเรียงตามชื่อมหาวิทยาลัย และตามชื่อคณะ
ดูเพิ่ม

คณะวิชา
| ด ค กสถาบันอุดมศึกษานานาชาติในประเทศไทย |
| --- | --- |
สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ:  การบินนานาชาติ นครพนม  นานาชาติ นเรศวร  การศึกษานานาชาติ รามคำแหง 
สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ:  เกษตรศาสตร์ เกษตรเขตร้อน (นานาชาติ)  บริหารธุรกิจบัณฑิต (นานาชาติ)  บริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาการตลาด (นานาชาติ)  ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารสำหรับชาวต่างประเทศ (นานาชาติ)  การจัดการการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการ (นานาชาติ)  เศรษฐศาสตร์การประกอบการ (นานาชาติ)  เศรษฐศาสตร์ (ภาษาอังกฤษ)  เคมีบูรณาการ (นานาชาติ)  วิทยาศาสตร์ชีวภาพและเทคโนโลยี (หลักสูตรนานาชาติ)  วิทยาการและเทคโนโลยีพอลิเมอร์ (นานาชาติ)  นวัตกรรมและเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเกษตร (นานาชาติ)  นานาชาติ ขอนแก่น  จุฬาลงกรณ์ วิทยาศาสตร์สาธารณสุข  บัณฑิตบริหารธุรกิจศศินทร์  นานาชาติ ทักษิณ  นานาชาติ เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง  นานาชาติ เทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ  ธรรมศาสตร์ นานาชาติปรีดี พนมยงค์  แพทยศาสตร์นานาชาติจุฬาภรณ์  เทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร  นานาชาติ มหิดล  วลัยลักษณ์ ทันตแพทยศาสตร์นานาชาติ  สัตวแพทยศาสตร์อัครราชกุมารี  นานาชาติ  นานาชาติเพื่อศึกษาความยั่งยืน ศรีนครินทรวิโรฒ  นานาชาติ ศิลปากร  สงขลานครินทร์ นานาชาติหาดใหญ่  นานาชาติสุราษฎร์ธานี 
มหาวิทยาลัยราชภัฏ: นานาชาติ สวนสุนันทา
สถาบันอุดมศึกษาเอกชน:  กรุงเทพ  ธุรกิจบัณฑิตย์  นานาชาติเซนต์เทเรซา  นานาชาติแสตมฟอร์ด  นานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก  พุทธศาสนานานาชาติ  รังสิต  นานาชาติ ศรีปทุม  บริติช ศรีปทุม  อัสสัมชัญ 
สถาบันอุดมศึกษาอิสระ:  เอไอที  ซีเอ็มเคแอล 
 รายชื่อ  หมวดหมู่  โครงการ  สถานีย่อย 
| ด ค ก คณะในมหาวิทยาลัยไทย |
| --- | --- |
วิทยาศาสตร์   และเทคโนโลยี: เกษตรศาสตร์ • ครุศาสตร์อุตสาหกรรม • เทคโนโลยี • เทคโนโลยีสารสนเทศ • ประมง • วิทยาศาสตร์ • วิศวกรรมศาสตร์ • สิ่งแวดล้อม
วิทยาศาสตร์สุขภาพ: กายภาพบำบัด • การแพทย์แผนไทย • ทันตแพทยศาสตร์ • เทคนิคการแพทย์ • แพทยศาสตร์ • พยาบาลศาสตร์ • เภสัชศาสตร์ • สหเวชศาสตร์ • สัตวแพทยศาสตร์ • สาธารณสุขศาสตร์
สังคมศาสตร์   และมนุษยศาสตร์: การท่องเที่ยวและการบริการ • นิติศาสตร์ • นิเทศศาสตร์ • บริหารธุรกิจและการบัญชี • มนุษยศาสตร์ • รัฐศาสตร์ • ศิลปกรรมศาสตร์ • ศึกษาศาสตร์ • เศรษฐศาสตร์ • สถาปัตยกรรมศาสตร์ • สังคมศาสตร์
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
เล่ากี๋ (หลิว ฉี)

บทความนี้เกี่ยวกับเล่ากี๋ที่เป็นบุตรชายของเล่าเปียว สำหรับเล่ากี๋ที่เป็นพระโอรสของเล่าเสี้ยน ดูที่ เล่ากี๋ (หลิว เฉียน)
| เล่ากี๋ (หลิว ฉี) |
| --- | --- |
劉琦

ข้าหลวงมณฑลเกงจิ๋ว (荊州刺史) (ในนาม)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 209
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
ก่อนหน้า: เล่าจ๋อง (ในฐานะเจ้ามณฑล)
ถัดไป: เล่าปี่ (ในฐานะเจ้ามณฑล)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ปรากฏ
เสียชีวิต: ค.ศ. 209
บุพการี: เล่าเปียว (บิดา) ต้านซี (มารดา)
อาชีพ: ขุนพล, ขุนนาง

เล่ากี๋ (เสียชีวิต ค.ศ. 209) หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลิว ฉี (จีนตัวย่อ: 刘琦; จีนตัวเต็ม: 劉琦; พินอิน: Liú Qí)  เป็นขุนพลและขุนนางที่มีชีวิตอยู่ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นบุตรชายคนโตของเล่าเปียวเจ้ามณฑลเกงจิ๋ว เล่ากี๋สนับสนุนและให้ที่หลบภัยแก่เล่าปี่ในขณะที่เล่าปี่หลบหนีจากกองกำลังของโจโฉหลังถูกตีแตกพ่ายในยุทธการที่สะพานเตียงปันเกี้ยว และร่วมสนับสนุนเล่าปี่และจิวยี่ในยุทธนาวีที่ผาแดง
ความขัดแย้งระหว่างพี่น้อง

แม้ว่าเล่ากี๋จะเป็นบุตรชายคนโตของเล่าเปียว แต่น้องชายของเขาคือเล่าจ๋อง ก็มีโอกาสที่ดีกว่าในการสืบทอดตำแหน่งของเล่าเปียว เพราะเขาแต่งงานกับหลานสาวของชัวฮูหยิน ภรรยาคนที่ 2 ของเล่าเปียว กลุ่มตระกูลชัวซึ่งมีสมาชิกรวมถึงชัวมอ น้องชายของชัวฮูหยิน และเตียวอุ๋น มีอิทธิพลต่อการบริหารเกงจิ๋วของเล่าเปียว ในขณะที่กลุ่มตระกูลชัวมีอิทธิพลมากขึ้น พวกเขากดดันให้เล่าเปียวแต่งตั้งเล่าจ๋องเป็นทายาทในตำแหน่งเจ้ามณฑลเกงจิ๋ว
หลังจากการเสียชีวิตของหองจอในยุทธการที่กังแฮเมื่อปี ค.ศ. 208 เล่ากี๋ได้อาสาเป็นเจ้าเมืองกังแฮ (ปัจจุบันคืออำเภอซินโจว เมืองอู่ฮั่น มณฑลหูเป่ย์) คนใหม่ ซึ่งอยู่ห่างจากซงหยงเมืองเอกของมณฑลเกงจิ๋วไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 250 กิโลเมตร บางแหล่งข้อมูลระบุว่าเล่ากี๋ขอให้เล่าเปียวแต่งตั้งตนเป็นเจ้าเมืองกังแฮเพื่อหลบหนีความขัดแย้งระหว่างพี่น้องหรือเขาอาจจะถูกตระกูลชัวบังคับให้ออกจากซงหยง ไม่ว่าในกรณีใด เล่ากี๋ก็ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้นำในการต่อสู้ขับไล่กองกำลังของซุนกวน ผู้ซึ่งเข้ายึดเมืองกังแฮหลังจากชัยชนะเหนือหองจอ
ไม่นานหลังจากที่เล่ากี๋ย้ายไปกังแฮ เล่าเปียวก็ถึงแก่อสัญกรรมอย่างกะทันหันในซงหยง และเล่าจ๋องก็สืบทอดตำแหน่งเจ้าเกงจิ๋วต่อจากเขา ต่อจากนี้ไปเล่ากี๋ปฏิบัติต่อเล่าจ๋องน้องชายของเขาเหมือนเป็นศัตรู และอาจโจมตีเขาหากกองทัพของโจโฉไม่มาถึงเสียก่อน
กองทัพของโจโฉยกมาจากทางเหนือ ไม่ไกลจากซงหยง เล่ากี๋หนีไปทางใต้ข้ามแม่น้ำแยงซี และเนื่องจากขาดกำลังทหารและการสนับสนุนทางการเมืองในการทำสงครามกับโจโฉ เล่าจ๋องจึงได้รับคำแนะนำจากที่ปรึกษาอาวุโส 15 คนให้ยอมจำนนและมอบอำนาจปกครองมณฑลเกงจิ๋วให้กับโจโฉ หลังจากนั้นไม่นานเล่าปี่ซึ่งค่อนข้างตกที่นั่งลำบากหลังจากพ่ายแพ้อย่างย่อยยับที่ยุทธการที่สะพานเตียงปันเกี้ยว ได้ข้ามแม่น้ำฮั่นซุยไปยังกังแฮพร้อมกับที่ปรึกษาที่ใกล้ชิดหลายสิบคน ขุนพล และประชาชนนับแสนคน และได้พบกับเล่ากี๋ เล่ากี๋นำกองทัพของเขาคุ้มกันเล่าปี่และผู้ติดตามกลับไปที่แม่น้ำฮั่นซุยเพื่อรวบรวมกองกำลังของเล่าปี่ที่กระจัดกระจายไปหลังจากยุทธการที่สะพานเตียงปันเกี้ยว
ยุทธนาวีที่ผาแดง

บทความหลัก: ยุทธนาวีที่ผาแดง
เล่ากี๋อ้างว่ามีกำลังพลประมาณ 10,000 นาย เป็นไปได้ว่ากองกำลังในพื้นที่ของเขามีขนาดเทียบได้กับกองกำลังที่สร้างขึ้นใหม่ของเล่าปี่รวมถึงกองเรือของกวนอู
ด้วยข้อมูลทางประวัติศาสตร์เพียงเล็กน้อยที่บันทึกไว้เกี่ยวกับยุทธนาวีที่ผาแดงกลายเป็นตำนานที่สั่งสมมาหลายศตวรรษ จึงยากที่จะพูดได้ว่ากองกำลังของเล่ากี๋มีบทบาทอย่างไรในยุทธนาวีครั้งนี้ แต่ด้วยกองกำลังผสมของซุนกวน เล่าปี่ และเล่ากี๋ต้องเผชิญหน้ากับกองทัพจำนวนมาก กองทหารของเขาจึงมีส่วนร่วมในการสู้รบ ซึ่งอาจอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาโดยตรงของเขา
หลังจากชัยชนะในยุทธนาวีครั้งนั้นเหนือโจโฉ เล่ากี๋ได้รับแต่งตั้งให้เป็นข้าหลวงมณฑลเกงจิ๋ว และสืบทอดตำแหน่งต่อจากบิดาของเขาในที่สุด แม้ว่าจะในนามก็ตาม เขาเสียชีวิตที่กังแฮภายในเวลาไม่กี่เดือนหลังจากได้รับการแต่งตั้ง หลังจากการเสียชีวิตของเล่ากี๋ เล่าปี่ก็ได้เข้ารับตำแหน่งเจ้ามณฑลเกงจิ๋ว
เล่าเปียว

| เล่าเปียว (หลิว เปี่ยว) |
| --- | --- |
劉表
ภาพวาดเล่าเปียวสมัยราชวงศ์ชิง

เจ้ามณฑลเกงจิ๋ว (荊州牧)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 192 (192) – ค.ศ. 208 (208)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
ขุนพลผู้พิทักษ์ทักษิณ (鎮南將軍)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 192 (192) – ค.ศ. 208 (208)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
ข้าหลวงมณฑลเกงจิ๋ว (荊州刺史)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 190 (190) – ค.ศ. 192 (192)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 142 อำเภอเกาผิง เมืองซันหยง (ปัจจุบันคือบริเวณใกล้กับอำเภอยฺหวีไถ มณฑลชานตง)
เสียชีวิต: ค.ศ. 208 (อายุ 66 ปี) ซงหยง
คู่สมรส: ต้านซี ชัวฮูหยิน
บุตร: เล่ากี๋ เล่าจ๋อง หลิว ซิว มารดาของหวัง เย่
ความสัมพันธ์: Liu Pan (nephew) Liu Hu (nephew)
อาชีพ: ขุนพล, ขุนนาง, ขุนศึก
ชื่อรอง: จิ่งเชิง (景升)
บรรดาศักดิ์: เฉิงอู่โหฺว (成武侯)

เล่าเปียว (จีนตัวย่อ: 刘表; จีนตัวเต็ม: 劉表; พินอิน: Liú Biǎo; ค.ศ. 142-208) ชื่อรอง จิ่งเชิง (景升) เป็นขุนนางและขุนศึกที่มีชีวิตอยู่ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เขาเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในการดำรงตำแหน่งเจ้ามณฑลเกงจิ๋ว (ครอบคลุมมณฑลหูเป่ย์และหูหนานในปัจจุบัน) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 192 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 208 นอกจากนี้เขายังเป็นสมาชิกของราชวงศ์ฮั่นผ่านทางบรรพบุรุษของเขาคือ เจ้าชายหลิวอวี่ พระราชโอรสองค์ที่ 5 ของจักรพรรดิฮั่นจิง เล่าเปียวถูกอธิบายว่าเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาและสูงกว่าแปดชี่ (1.86 เมตร)
ชีวิต

เมื่อราชวงศ์ฮั่นตะวันออกเผชิญหน้ากับกบฏโพกผ้าเหลืองในปี ค.ศ. 184 เล่าเปียวดำรงตำแหน่งเจ้ามณฑลเกงจิ๋ว (ครอบคลุมมณฑลหูเป่ย์และหูหนานในปัจจุบัน) ต่อมาเล่าเปียวเริ่มทำสงครามกับอ้วนสุด และซุนเกี๋ยน ซึ่งเป็นข้ารับใช้ของเขา ระหว่างยุทธการที่เซียงหยาง ซุนเกี๋ยนได้รับคำสั่งจากอ้วนสุดให้โจมตีเล่าเปียว เล่าเปียวแต่งตั้งให้หองจอบัญชาการกองกำลังต่อต้านซุนเกี๋ยน หองจอพ่ายแพ้ต่อซุนเกี๋ยนแต่ฝ่ายหลังถูกลูกธนูยิงเสียชีวิต ทำให้การสู้รบจบลงด้วยชัยชนะของกองกำลังของเล่าเปียว หลายปีต่อมา ลูกชายคนโตสองคนของซุนเกี๋ยนคือซุนเซ็กและซุนกวน ทำให้เล่าเปียวต้องพบกับปัญหาไม่จบสิ้นขณะที่พวกเขาพยายามล้างแค้นให้กับการตายของบิดา อย่างไรก็ตาม พวกเขามุ่งเป้าไปที่หองจอซึ่งเป็นขุนพลภายใต้เล่าเปียวแทนที่จะเป็นเล่าเปียว
ประมาณ ค.ศ. 200 หลังจากโจโฉได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดเหนืออ้วนเสี้ยวในยุทธการที่กัวต๋อ เล่าเปียวยังคงเป็นกลาง แม้จะเป็นขุนศึกเพียงคนเดียวที่สามารถต่อต้านอำนาจของขุนศึกทั้งสองได้ อย่างไรก็ตาม ในที่สุดเล่าเปียวก็ตัดสินใจให้ที่พักพิงแก่เล่าปี่ ซึ่งเป็นศัตรูของโจโฉและเป็นญาติสายเลือดเดียวกัน สิ่งนี้ทำให้เล่าเปียวตกเป็นเป้าหมายความโกรธแค้นของโจโฉในขณะที่เล่าปี่ก่อกบฏต่อโจโฉก่อนที่โจโฉจะทำสงครามกับอ้วนเสี้ยว หลังจากที่โจโฉรวมจีนตอนเหนือสำเร็จในปี ค.ศ. 208 เขาก็นำกองทัพขนาดใหญ่ลงใต้เพื่อพิชิตเกงจิ๋ว ด้วยความสัมพันธ์ที่ย่ำแย่ระหว่างเล่าเปียวและเล่าปี่อันเป็นผลมาจากการแทรกแซงของตระกูลของชัวมอทำให้ผู้คนของเล่าเปียวต้องเผชิญกับความยากลำบาก ยิ่งไปกว่านั้น กองทัพของซุนกวนได้ชัยชนะและสังหารหองจอในยุทธการที่กังแฮและท้ายที่สุดก็ทำลายแนวป้องกันของเล่าเปียวทางตะวันออก
ไม่นานหลังจากที่กองทัพหลักของโจโฉเริ่มบุกเกงจิ๋ว เล่าเปียวก็เสียชีวิตด้วยอาการป่วย  ผู้สืบทอดของเล่าเปียวซึ่งเป็นบุตรชายคนเล็กของเขาคือเล่าจ๋อง เลือกที่จะยอมจำนนแทนที่จะต่อต้านการรุกรานของโจโฉ บุตรชายคนโตของเล่าเปียวคือเล่ากี๋ ซึ่งไม่เห็นด้วยกับเล่าจ๋องได้เข้าร่วมกับเล่าปี่ที่หลบหนีซึ่งนำไปสู่ยุทธนาวีที่ผาแดง
ผลที่ตามมาของยุทธนาวีครั้งนั้นได้แบ่งเกงจิ๋วของเล่าเปียวออกเป็นสามส่วน เกงจิ๋วยังคงเป็นจุดสู้รบสำคัญตลอดปลายราชวงศ์ฮั่นและจนถึงยุคสามก๊ก เนื่องจากเป็นตำแหน่งทางยุทธศาสตร์ที่สำคัญระหว่างทั้งสามก๊ก โดยมีการต่อสู้หลายครั้งเพื่อปกครองเกงจิ๋ว
ดูเพิ่ม

ตัวละครในสามก๊ก
เล่ากี๋
เล่าจ๋อง
| ด ค กบุคคลสำคัญในยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น (ค> ศ. 189-220) |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  จักรพรรดิฮั่นหลิง (พระเจ้าเลนเต้)  จักรพรรดิฮั่นเซ่า (หองจูเปียน)  จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน (พระเจ้าเหี้ยนเต้/หองจูเหียบ) 
พระมเหสีและพระสนม:  พระนางตังไทฮอ  พระนางโฮเฮา  พระสนมอองบีหยิน  พระสนมถัง  พระนางฮกเฮา  พระสนมตังกุยฮุย  พระนางโจเฮา 
ผู้สำเร็จราชการ:  โฮจิ๋น  ตั๋งโต๊ะ  อ้องอุ้น  ลิฉุย  กุยกี  โจโฉ  โจผี 
ขุนศึก:  กองซุนก๋ง  กองซุนของ  กองซุนจ้าน  กองซุนตู้  กิมสวน  โกกัน  ขงมอ  ขงหยง  เค้าก๋อง  เงียมแปะฮอ  จางหอง  ฉกหยง  ชื่อเซี่ย  ซุนกวน  ซุนเกี๋ยน  ซุนเซ็ก  เต๊งหงวน  เตียวก๊ก  เตียวสิ้ว  เตียวหอม  เตียวฬ่อ  เตียวเอี๋ยง  เตียวเอี๋ยน  โตเกี๋ยม  เปาสิ้น  เปียนจาง  ม้าเฉียว  ม้าเท้ง  ลิโป้  เล่ากี๋  เล่าจ๋อง  เล่าเจี้ยง  เล่าเตา  เล่าปี่  เล่าเปียว  เล่าเอี๋ยน  หลิวสฺวิน  เล่าหงี  เล่าอิ้ว  หันซุย  อ้วนซง  อ้วนถำ  อ้วนสุด  อ้วนเสี้ยว  อ้วนอุ๋ย  อ้วนฮี  อองของ  อองลอง  เอียวฉิว  ฮันเหียน  ฮันฮก 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กองซุนอวด  กันหยง  กากุ๋ย  กาเซี่ยง  กัวเต๋า  กุยแก  เก๊งเหลียง  เก๊งอวด  เกียวก๊กโล  โกกัน  เขาเฉียว  เขาฮิว  งอสิด  จงฮิว  จิวยี่  จูกัดกิ๋น  จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง)  จูฮี  โจโก๋  ชีสิว  ชีซี  ซัวหยง  ซินเป๋ง  ซินผี  ซุนเขียน  ซุนฮก  ซุนฮิว  ซุยตำ  ตังสิน  ตันก๋ง  เต๊งไก๋  เตียนห้อง  เตียวกั๋ง  เตียวเจียว  เตียวเมา  เตียวสง  เตียวอุ๋น  เตียวเหียน  เทียหยก  บังทอง  บิต๊ก  บิฮอง  มอกาย  ม้าเลี้ยง  ลกซุน  ลิยู  ลิห้อม  ลู่คัง  เล่าจ๋อง  เล่าต้าย  เล่าฮก  โลซก  โลติด  สิมโพย  สุมาหลัง  สุมาหอง  สุมาจุ้น  สุมาอี้  หวดเจ้ง  อ๋องก้าย  อ้วนอิ๋น  อ้วนอุ๋ย  อองสิ้ว  อองซัน  อุยของ  เอียวสิ้ว  ฮองกี๋  ฮัวหิม  แฮหัวอัน 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กวนเป๋ง  กวนอู  กิเหลง  กำเหลง  กุยห้วย  เกียงขิม  โกซุ่น  โกลำ  เคาทู  ชัวมอ  งอเก๋ง  งออี้  งอหลัน  งักจิ้น  งันเหลียง  งิวขิ้ม  งิวฮู  งุยซก  เงียมหงัน  เงียมอี๋  จงป้า  จิวท่าย  จิวซุน  จิวอิ๋น  เจียวขิม  จูล่ง  จูตี  จูหวน  จูเหลง  จูเหียน  โจจิ๋น  โจเจียง  โจซุน  โจป้า  โจเมา  โจเสง  โจหยิน  โจหอง  โจฮิว  ชีเซ่ง  ซงเหียน  ซิหลง  ซีเอ๋ง  ซุนเกียว  ซุนเจ้ง  ซุนเซียง  ซุนเปิน  ซุนฟู่  โซหุย  ตังสิด  ตันเซ็ก  ตันบู  เตงฮอง  เตียนอุย  เตียวคับ  เตียวเจ  เตียวเลี้ยว  เตียวหยิม  เตียวหุย  เตียวอุ๋น  เตียวโอย  เทียเภา  ไทสูจู้  บังเต๊ก  บุนทิว  บุนเพ่ง  เบ้งตัด  เปาจิด  เปาสูหยิน  พัวเจี้ยง  ม้าต๋ง  ม้าเทียด  ม้าฮิว  ลิซก  ลิเงียม  ลิเตียน  ลิกอง  ลิบอง  ลิบ้อง  ลิต้าย  ลิอุยหอง  ลีถอง  เล่งโฉ  เล่งทอง  เล่ากี๋  เล่าชุน  เล่าผวน  เล่าเพ็ก  เล่าฮอง  เลียงหิน  เลียวฮัว  วัวเหลง  หมันทอง  หวนเตียว  หลันเป้ง  หองจอ  หันเซียม  อองเป๋ง  อ่องหอง  อิกิ๋ม  อิเขง  อินเล้  อุยก๋วน  อุยกาย  อุยเอี๋ยน  เอียวฮอง  ฮองตง  ฮองฮูสง  ฮันต๋ง  ฮันโฮ  ฮัวหยง  เฮาเฉีย  เฮาเสง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวเอี๋ยน 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  งอฮูหยิน  จาง ชุนหัว  ชัวฮูหยิน  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  ซุนฮูหยิน  ไต้เกี้ยว  บิฮูหยิน  เปียนสี  ปู้ฮูหยิน  ลิหลิงฉี  เสียวเกี้ยว  หวังอี้  อุ๋ยซี  เอียนสี 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  กวนลอ  เกียดเป๋ง  เกียนสิด  จางจ้งจิ่ง  เจียวก้าน  โจงั่ง  โจจู๋  โจฉอง  โจหิม  โจสิด  ชิวลี่จฺวี  ซุนของ  เตียนติ๋ว  ปื่งเหยฺวียน  เป๊กตุ้น  ยีเอ๋ง  สิบขันที  สุมาเต๊กโช  หลิวเป้า  อิเกียด  อุยสิง่าน  ฮัวโต๋
เล่ากี๋ (หลิว เฉียน)

อ๋องแห่งเสียงต๋ง
บทความนี้เกี่ยวกับเล่ากี๋ที่เป็นพระโอรสของเล่าเสี้ยน สำหรับเล่ากี๋ที่เป็นบุตรชายของเล่าเปียว ดูที่ เล่ากี๋ (หลิว ฉี)
เล่ากี๋ (ค.ศ. 252-262) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลิว เฉียน (จีน: 劉虔; พินอิน: Liú Qián) หรือ หลิว ฉฺวี (จีน: 劉璩; พินอิน: Liú Qú) เป็นเจ้าชายของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นพระโอรสองค์ที่ 7 และองค์สุดท้องของเล่าเสี้ยนจักรพรรดิลำดับที่ 2 และลำดับสุดท้ายของจ๊กก๊ก
พระประวัติ

ในปี ค.ศ. 259 เดือน 6 ของศักราชจิ่งเย่า (景耀; ค.ศ. 258-263) ปีที่ 2 เล่าเสี้ยนทรงแต่งตั้งเล่ากี๋เป็นอ๋องแห่งเสียงต๋ง (上黨王 ช่างต่างหวาง)
หลังการล่มสลายของจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 263 เล่ากี๋พร้อมด้วยเล่าเสี้ยนรวมถึงพระโอรสและพระญาติองค์อื่น ๆ ของเล่าเสี้ยนย้ายไปประทับที่ลกเอี๋ยง (洛陽 ลั่วหยาง) นครหลวงของรัฐวุยก๊ก ลูกหลานของเล่ากี๋ทั้งหมดเสียชีวิตในช่วงวิบัติหย่งเจียในปี ค.ศ. 311
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
พงศาวลีจ๊กก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
| ด ค กบุคคลสำคัญในจ๊กก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  เล่าปี่  เล่าเสี้ยน 
จักรพรรดินี:  งอซี  เตียวซี  จักรพรรดินีจาง 
เจ้าชายและเชื้อพระวงศ์:  เล่ากี๋  เล่าขำ  เล่าจ้อง  เล่าจ้าน  เล่ายอย  เล่าลี  เล่าสุน  เล่าเอ๋ง  เล่าเอียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  จูกัดเหลียง  เจียวอ้วน  ตั๋งอุ๋น  บิฮุย  เกียงอุย 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กวนหิน  กุยฮิวจี๋  ขับเจ้ง  เคาจู  เคาเจ้ง  จินปิด  จูเก่อ เฉียว  เจาจิ๋ว  เฉิน จือ  ตังควด  ตั๋งโห  ตันจิ๋น  ตันซิ่ว  เตาเขง  เตียวติด  เตียวเปา  โตบี  เบงกอง  บิสี  ม้าเชียว  ม้าเลี้ยง  ลิคี  ลิจวน  ลิหงี  ลิฮก  เล่าป๋า  เลี้ยงเขียน  เลี้ยงซี  เลี่ยว ลี่  ไลบิน  หยาง ซี่  หลี เหมี่ยว  อองเมา  อองเลี้ยน  อองฮู  อินเบก  อินเชียง  อีเจี้ย  เอี่ยงลอง  เอียวหู  เอียวหงี  เอียวฮอง  ฮวนเกี๋ยน  ฮุยโฮ 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กง ลู่  กัว ซิว  กัวหยง  กุอั๋น  โกเสียง  งอปั้น  งออี้  เงียมอู  จองอี้  เจียวปิน  เฉิน เต้า  จูกัดเจี๋ยม  จูกัดสง  เจียวสี  ตันเซ็ก  เตงจี๋  เตียวจูล่ง  เตียวหงี  เตียวหุย  เตียวอี้  เตียวเอ๊ก  เทียกี  ปองสิบ  ปอเฉียม  เปาเตียว  ม้าเจ๊ก  ม้าเฉียว  ม้าตง  ม้าต้าย  ลิเงียม  ลิหิม  ลิอ๋อง  ลิอิ๋น  เล่าตำ  เลียวฮัว  อองเป๋ง  อองหำ  อุยก๋วน  อุยเอี๋ยน  เอาเจ้  ฮั่ว อี้  เฮียงทง  แฮหัวป๋า 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  บิฮูหยิน  ยฺเหวียน ฝู  อุ๋ยซี  แฮหัวฮูหยิน 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  เบ้งเฮ็ก  สะโมโข
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2091

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2091 (ค.ศ. 1548) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 199 แห่งกรุงศรีอยุธยา เป็นปีที่ 140 แห่งราชวงศ์สุพรรณภูมิครั้งที่สอง และเป็นปีที่ 3 และเป็นปีสุดท้ายในรัชสมัยสมเด็จพระยอดฟ้า เป็นปีแรกและเป็นปีสุดท้ายในรัชสมัยขุนวรวงศาธิราช และเป็นปีแรกในรัชสมัยของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ นับเป็นปี ม.ศ. 1469 (ก่อนวันขึ้น 1 ค่ำ เดือนอ้าย) และ 1470 (หลังวันขึ้น 1 ค่ำ เดือนอ้าย) ในแบบปัจจุบัน
ภาพสมเด็จพระสุริโยทัย (กลาง) บนหลังช้างทรง ขับช้างเข้าระหว่างสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ (ขวาหลัง พระคชาธารมีฉัตร) และพระเจ้าแปร (ซ้าย) เป็นการเล่าตามประเพณีไทย จิตรกรรมโดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์
พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ กษัตริย์พม่าองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์ตองอูได้ยกกองทัพพม่ามาล้อมกรุงศรีอยุธยา
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์ :
สมเด็จพระยอดฟ้า (จนถึง ?)
ขุนวรวงศาธิราช (? – ?)
สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ (ตั้งแต่ ?)
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์: นางพระยาแม่อยู่หัวศรีสุดาจันทร์ (จนถึง ?)
พระมหาอุปราช: มหาอุปราช (? – ?)
เหตุการณ์ > เมษายน

14 ตุลาคม – สงครามคราวเสียสมเด็จพระสุริโยทัย: พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ กษัตริย์พม่าองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์ตองอูได้ทรงส่งกองทัพสามกองออกจากมะตะบันเพื่อเริ่มการบุกกรุงศรีอยุธยา กองทัพเลาะแม่น้ำอัตทะรันมุ่งด่านเจดีย์สามองค์ เข้าสู่อาณาจักรอยุธยาตามแม่น้ำแควน้อยถึงเมืองไทรโยค แล้วยกตัดแผ่นดินมุ่งแม่น้ำแควใหญ่ จากที่นั่น กองทัพล่องเรือมุ่งเมืองกาญจนบุรี
เมืองกาญจนบุรีเสียแก่พม่า พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้สั่งฆ่าล้างและเผาเมือง[ต้องการอ้างอิง]
ผู้เสียชีวิต > มิถุนายน

10 มิถุนายน – สมเด็จพระยอดฟ้า พระมหากษัตริย์ พระองค์ที่ 14 แห่งกรุงศรีอยุธยา (พระราชสมภพ พ.ศ. 2078)
ผู้เสียชีวิต > ไม่ทราบวัน

มหาอุปราช (จัน) พระมหาอุปราชแห่งกรุงศรีอยุธยา (ไม่ทราบปีพระราชสมภพ)
ขุนวรวงศาธิราช พระมหากษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา (พระราชสมภพ พ.ศ. 2046)
นางพระยาแม่อยู่หัวศรีสุดาจันทร์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งกรุงศรีอยุธยา และพระอัครมเหสีในขุนวรวงศาธิราช (ไม่ทราบปีพระราชสมภพ)
สุภัค ลิขิตกุล

| สุภัค ลิขิตกุล |
| --- | --- |
เกิด: 24 สิงหาคม พ.ศ. 2494 (73 ปี) สุภัค ลิขิตกุล กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: ดิเรก เอกวิริยะกุล (2520–ปัจจุบัน)
บุตร: 1 คน
อาชีพ: นางงาม นางแบบ นักแสดง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2516–2517
ผลงานเด่น: ผู้กองฉวีผ่อง - ผู้กองยอดรัก (2516)
สุภัค ลิขิตกุล (เกิด 24 สิงหาคม พ.ศ. 2494) เป็นนางงาม นางแบบ และนักแสดงชาวไทย พ.ศ. 2516 เธอก็ได้รับการทาบทามจาก จินตนา ไชยกุล ผู้อำนวยการสร้างของบริษัท ปัฐวิกรณ์แผนกภาพยนตร์ ให้เธอมาแสดงหนังในเรื่อง ผู้กองยอดรัก (2516) ร่วมแสดงกับสมบัติ เมทะนี ในเวลาไล่เลี่ยกันเธอก็มีผลงานเรื่องที่สอง ได้สร้างหนังแนวอภินิหารเรื่อง ท่าเตียน (2516) ผลงานการสร้างของ สมโพธิ แสงเดือนฉาย ในนามของบริษัทไชโยสโคป โดยแสดงคู่พระเอกดังยุคนั้น สมบัติ เมทะนี ผลงานเรื่องต่อ ๆ  อาทิ บริษัทศิลปสยามภาพยนตร์ โดย สุริยน ดวงทองดี ได้ทาบทามเธอมารับบท แม่นาคพระโขนง (2516) แสดงคู่กับยอดชาย เมฆสุวรรณ
สุภัค ลิขิตกุลเกิดที่บางลำพู เป็นบุตรีคนสุดท้องของ นายจำลอง และนางทองดี ลิขิตกุล ในจำนวนพี่น้อง 4 คน สุภัคเริ่มเข้ารับการศึกษาชั้นต้นที่โรงเรียนอนุบาลพรประสาท เรียนอยู่ที่นั่นได้ 2 ปี ก็เข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนราชินี ตั้งแต่ชั้นประถมปีที่ 1 เรื่อยมาจนถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6  เมื่อจบมาก็มาเรียนด้านภาษาอังกฤษและพิมพ์ดีดเพิ่มเติม ศึกษาด้านภาษาอังกฤษอยู่ 2 ปีก็ได้ทำงานเป็นดีไซน์ไทย เกี่ยวกับการออกแบบเครื่องแต่งกาย และเกี่ยวกับความงามของสตรี
สุภัคถูกเชิญชวนให้ไปประกวดนางงามเชียงใหม่ แต่ก็ไม่ตัดสินใจลงประกวด จากนั้นได้เดินแบบแฟชั่น มีช่างภาพหนังสือพิมพ์นำรูปของเธอไปลงในปกหน้าสีของหนังสือพิมพ์ "เดลิเมล์วันจันทร์" แล้วภาพของเธอก็ไปสะดุดเอากับบริษัทหนึ่งได้ทาบทามเธอมาทำงานที่บริษัท และได้มอบหมายให้เป็นนางแบบประจำของบริษัท กระทั่งได้มีการประกวดนางงามบางกอก หรือมิสบางกอก ก็ได้ติดต่อที่จะส่งสุภัคเข้าประกวด มิสบางกอก อันเป็นการประกวดนางงามเดียวกับนางสาวไทย ด้วยในยุคนั้นมีการเปลี่ยนแปลงชื่อในการประกวดหลายครั้ง มิสบางกอกก็เป็นการประกวดนางสาวไทยเช่นกัน ผลการประกวดนางสาวสุภัค ลิขิตกุลได้รับตำแหน่งนางงามที่น่องงามที่สุด และเธอได้รับเกียรติเป็นตัวแทนสาวไทยร่วมประกวดได้ตำแหน่งรองอันดับ 1 นางงามนานาชาติ 1971 ที่ลองบีช แคลิฟอร์เนีย ในสหรัฐอเมริกา
ในปลายปี พ.ศ. 2517 สุภัค ลิขิตกุลก็ได้ประกาศอำลาวงการแสดงไปอย่างกะทันหัน โดยหันเหทำอาชีพแอร์โฮสเตรส ของสายการบินแอร์สยาม แต่ก็ทำงานได้ไม่นานเท่าไร สายการบินก็เลิกกิจการไป จึงอยู่กับบ้าน และเธอได้พบรักกับชายหนุ่มนักธุรกิจคนหนึ่ง และประกาศหมั้นกับคุณดิเรก เอกวิริยะกุล ในปี พ.ศ. 2520 ทั้งสองได้แต่งงานกันเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 2520 ที่โรงแรมไฮแอทราม่า ทั้งสองได้ให้กำเนิดทายาทหนึ่งคนเป็นชายคือ ดิรุตติ์ เอกวิริยะกุล (โก้) กับลูกติดของคุณดิเรกอีกคนคือดิรัตน์ เอกวิริยะกุล
พระเจ้าสุปปพุทธะ

พระเจ้าสุปปพุทธะ เป็นกษัตริย์ปกครองกรุงเทวทหะ แห่งแคว้นโกลิยะ มีพระมเหสี นามว่า นางอมิตาเทวี แห่งกรุงกบิลพัสดุ์ แคว้นสักกะ พระองค์มีพระราชบุตร 2 พระองค์ องค์แรกเป็นพระราชโอรส มีพระนามว่า เจ้าชายเทวทัต ซึ่งคิดอิจฉาริษยากับพระพุทธเจ้ายิ่งนัก ส่วนพระองค์ที่ 2 เป็นพระราชธิดา มีพระนามว่า พระนางยโสธรา หรือ พิมพา ซึ่งเป็นพระชายาของเจ้าชายสิทธัตถะ ซึ่งต่อมาเจ้าชายสิทธัตถะได้ออกบวชและได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า