stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โยฮัน ไกรฟฟ์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 โยฮัน ไกรฟฟ์ ในปี ค.ศ. 2013
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  แฮ็นดริก โยฮันเนิส ไกรฟฟ์
วันเกิด:  25 เมษายน ค.ศ. 1947(1947-04-25)
สถานที่เกิด:  อัมสเตอร์ดัม, เนเธอร์แลนด์
วันเสียชีวิต:  24 มีนาคม ค.ศ. 2016(2016-03-24) (68 ปี)
สถานที่เสียชีวิต:  บาร์เซโลนา, สเปน
ส่วนสูง:  1.80 m (5 ft 11 in)
ตำแหน่ง:  กองกลางตัวรุก / กองหน้า
สโมสรเยาวชน
1957–1964:  อายักซ์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1964–1973 |  อายักซ์ |  240 |  (190) |
| 1973–1978 |  บาร์เซโลนา |  143 |  (48) |
| 1979–1980 |  ลอสแอนเจลิสแอซเทกส์ |  27 |  (14) |
| 1980–1981 |  วอชิงตันดิโพลแมตส์ |  32 |  (12) |
| 1981 |  เลบันเต |  10 |  (2) |
| 1981–1983 |  อายักซ์ |  36 |  (14) |
| 1983–1984 |  ไฟเยอโนร์ด |  33 |  (11) |
| รวม |   |  520 |  (291) |
ทีมชาติ
| 1966–1977 |  เนเธอร์แลนด์ |  48 |  (33) |
จัดการทีม
1985–1988:  อายักซ์
1988–1996:  บาร์เซโลนา
2009–2013:  กาตาลุญญา
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
แฮ็นดริก โยฮันเนิส ไกรฟฟ์ (ดัตช์: Hendrik Johannes Cruijff; 25 เมษายน พ.ศ. 2490 – 24 มีนาคม พ.ศ. 2559) เป็นอดีตนักฟุตบอลทีมชาติเนเธอร์แลนด์ผู้ได้ชื่อว่าเป็นตำนานแห่งทีมชาติเนเธอร์แลนด์ เจ้าของฉายา "นักเตะเทวดา" หรือ "ผู้สง่างาม" (De Majestueuze) ในภาษาดัตช์
ในฟุตบอลโลก

จากนั้นเป้าหมายของไกรฟฟ์ก็คือ การพาเนเธอร์แลนด์คว้าแชมป์ฟุตบอลโลกในฟุตบอลโลก ปี ค.ศ. 1974 ที่เยอรมนีตะวันตก ซึ่งเนเธอร์แลนด์ (นำโดยรีนึส มีเคิลส์, โยฮัน ไกรฟฟ์ และบรรดานักฟุตบอลของอาเอฟเซ อายักซ์) เป็นเต็งหนึ่งของการแข่งขันครั้งนี้อย่างไม่ต้องสงสัย และก็มีทีท่าว่าจะเป็นได้จริงเมื่อเนเธอร์แลนด์เอาชนะได้ทั้งบราซิลแชมป์เก่าเมื่อคราวที่แล้ว และอาร์เจนตินา เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศกับเจ้าภาพเยอรมนีตะวันตกได้สำเร็จ ทว่าท้ายที่สุดกลับเป็นเยอรมนีตะวันตกที่ได้แชมป์ไปครองในที่สุด เมื่อสามารถพลิกเอาชนะไปได้ 2-1 จากการทำประตูของเพาล์ ไบรท์เนอร์ และแกร์ท มึลเลอร์ ทั้งที่เนเธอร์แลนด์เป็นฝ่ายทำประตูนำไปก่อนด้วยจากลูกยิงของโยฮัน เนสเกินส์
ต่อมาไกรฟฟ์ก็ยังคงเล่นให้กับทีมชาติในรอบคัดเลือก แต่ว่าเขากลับตัดสินใจที่จะไม่ไปเล่นฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายที่อาร์เจนตินา โดยให้เหตุผลว่า รับไม่ได้กับความเป็นเผด็จการของประเทศอาร์เจนตินา ซึ่งในครั้งนั้นเนเธอร์แลนด์ก็เป็นคู่ชิงชนะเลิศกับอาร์เจนตินาเจ้าภาพ และก็เป็นฝ่ายแพ้ไปอีกเหมือนเมื่อ 4 ปีก่อน
บั้นปลายชีวิตนักฟุตบอล

หลังจากนั้นไกรฟฟ์ก็ประกาศเลิกเล่นให้กับทีมชาติแบบถาวร ก่อนที่จะย้ายไปเล่นที่สหรัฐอเมริกากับลอสแอนเจลิสแอซเทกส์ ซึ่งในช่วงนั้นฟุตบอลลีกของสหรัฐอเมริกากำลังอยู่ในช่วงที่ได้รับความนิยมสูงสุด เนื่องจากมีนักฟุตบอลระดับโลกหลายรายไม่ว่าจะเป็นฟรันซ์ เบคเคนเบาเออร์ หรือเปเล่ เล่นอยู่ แต่ทว่าไกรฟฟ์ก็อยู่กับลีกนี้ได้ไม่นาน โดยในปี ค.ศ. 1981 เขากลับมาเล่นในสเปนอีกครั้งกับเลบันเต
และในปีถัดไกรฟฟ์ก็กลับมาเล่นให้กับทีมที่เขาเริ่มต้นอย่างอายักซ์ ซึ่งแม้ว่าวัยของเขาจะล่วงเลยมาถึง 34 ปี และเรี่ยวแรงจะไม่เหมือนเดิมแล้วก็ตาม แต่ว่าด้วยสไตล์การเล่นที่ปราดเปรียว ทำให้ไกรฟฟ์สามารถลงเล่นกับนักฟุตบอลรุ่นน้องได้อย่างสบาย ๆ เขานำทีมอายักซ์คว้าแชมป์ลีกได้อีกสองสมัย ก่อนที่จะย้ายไปร่วมทีมไฟเยอโนร์ดคู่ปรับร่วมลีก และเขาก็ตอกย้ำความเป็นผู้ชนะด้วยการคว้าแชมป์ลีกกับไฟเยอโนร์ดได้อีกต่างหาก ก่อนที่จะประกาศแขวนสตั๊ดไปในวัย 36 ปี
หลังแขวนสตั๊ดและเสียชีวิต

หลังแขวนสตั๊ด ไกรฟฟ์ก็หันไปเป็นผู้จัดการทีม โดยเป็นผู้จัดการทีมอาเอฟเซ อายักซ์, บาร์เซโลนา และฟุตบอลทีมชาติคาเทโลเนีย
ชีวิตส่วนตัว โยฮัน ไกรฟฟ์ แต่งงานกับแดนนี คอสเตอร์ ในปลายปี ค.ศ. 1968 มีลูก ๆ ด้วยกันทั้งหมด 3 คน โดยลูกชายคนสุดท้อง คือ ยอร์ดี ไกรฟฟ์ เคยเป็นผู้เล่นตำแหน่งกองกลางตัวรุกของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดแห่งอังกฤษอยู่ช่วงหนึ่งด้วย
ไกรฟฟ์เสียชีวิตในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2559 ด้วยโรคมะเร็งปอด ในวัย 68 ปี ที่บาร์เซโลนา ประเทศสเปน
โยฮัน ไกรฟฟ์ กับเนเธอร์แลนด์ ในปี ค.ศ. 1974
โยฮัน ไกรฟฟ์ ในปี ค.ศ. 2005
กิลวากีซีวานี

| กิลวา กีซีวานี |
| --- | --- |
มัสยิดใหญ่กิลวา
ประเภท: นิคม
ที่ตั้ง: อำเภอกิลวา แคว้นลินดี  แทนซาเนีย
พิกัด: 8°57′36″S 39°30′46″E﻿ / ﻿8.9600°S 39.5128°E﻿ / -8.9600; 39.5128
สร้างเมื่อ: 9th century
สถาปัตยกรรม: สวาฮีลี
ผู้ดูแล: กรมโบราณคดี กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและการท่องเที่ยว
เจ้าของ: รัฐบาลแทนซาเนีย

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: ซากโบราณของกิลวา กีซีวานี และโซโง มนารา
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์: iii
ขึ้นเมื่อ: 1981 (คณะที่ 5)
เลขอ้างอิง: 144
เขตยูเนสโก: แอฟริกา
เสี่ยงอันตราย: 2004–2014
 
 ป้อนข้อมูลไม่ถูกต้อง
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: ซากกิลวา กีซีวานี
ประเภท: วัฒนธรรม
 
 
ตำแหน่งที่ตั้งกิลวา กีซีวานีในแทนซาเนีย
กิลวา กีซีวานี (สวาฮีลี: Kilwa Kisiwani; “เกาะกิลวา”) เป็นเกาะ แหล่งโบราณสถาน และชุมชนหมู่บ้าน ตั้งอยู่ในเมืองกิลวามาโซโก อำเภอกิลวา แคว้นลินดี ทางใต้ของประเทศแทนซาเนีย
ในยุคกลาง สมัยที่เกาะกิลวารุ่งเรืองสูงสุด มีประชากรอาศัยอยู่มากกว่า 10,000 คน ทั้งเกาะกิลวาได้รับการประกาศเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 1981 ควบคู่กับแหล่งโบราณสถานโซโง มนารา ที่อยู่ใกล้กัน และได้รับการขึ้นทะเบียนแฟล่งโบราณคดีแห่งชาติของรัฐบาลแทนซาเนีย
เกาะกิลวาตั้งอยู่ที่ 9 องศา ใต้เส้นศูนย์สูตร เกาะมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 23 km (14 mi) และมีขนาดพื้นที่ 12 km2 (4.6 sq mi) ฝั่งตะวันตกเป็นปากแม่น้ำมาวูยี และทางตะวันออกเป็นมหาสมุทรอินเดีย
กีแยดอซือ

| กีแยดอซือ |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
กีแยดอซือ
พิกัด: 51°4′N 18°47′E﻿ / ﻿51.067°N 18.783°E﻿ / 51.067; 18.783
ประเทศ:  โปแลนด์
จังหวัด: วุช
เทศมณฑล: ปาแยนต์ชนอ
เทศบาล: จาวอชึน
ความสูง: 205 เมตร (673 ฟุต)
กีแยดอซือ (โปแลนด์: Kiedosy, ออกเสียง: [kʲɛˈdɔsɨ]) เป็นหมู่บ้านในเทศบาลจาวอชึน เทศมณฑลปาแยนต์ชนอ จังหวัดวุช ประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ห่างจากจาวอชึนไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 9 กิโลเมตร (6 ไมล์) ห่างจากปาแยนต์ชนอไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 18 กิโลเมตร (11 ไมล์) และห่างจากวุช เมืองหลักของจังหวัด ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 93 กิโลเมตร (58 ไมล์)
กิลามุบารัก

บทความนี้เกี่ยวกับป้อมปราการในภตินทา สำหรับป้อมปราการในปติอาลา ดูที่ กิลามุบารัก (ปฏิอาลา)
| กิลามุบารัก |
| --- | --- |
สิ่งก่อสร้างบางส่วนภายในกิลามุบารัก
ที่ตั้ง: พฐินทา รัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย
พิกัด: 30°12′29″N 74°56′15″E﻿ / ﻿30.20806°N 74.93750°E﻿ / 30.20806; 74.93750
ความสูง: 30 เมตร
สร้างเมื่อ: คริสต์ศตวรรษที่ 6
ตำแหน่งที่ตั้งกิลามุบารักในรัฐปัญจาบ
กิลามุบารัก (ปัญจาบ: ਕਿਲਾ ਮੁਬਾਰਕ; Qila Mubarak) เป็นโบราณสถานและป้อมปราการโบราณในใจกลางเมืองพฐินทา รัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย ปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานสำคัญแห่งชาติ และอยู่ภายใต้การดูแลของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย ที่นี่เคยเป็นสถานที่ซึ่งราซิยา สุลตานา สตรีคนแรกที่ขึ้นครองราชบัลลังก์รัฐเดลีถูกเผาทั้งเป็นหลังพ่ายแพ้ในการรบ ปรากฏหลักฐานอิฐที่ใช้สร้างเก่าแก่ถึงยุคกุษาณะ ในรัชสมัยของพระเจ้ากณิษกะ ผู้ซึ่งเข้าใจว่าเป็นผู้มีดำริให้สร้างป้อมนี้ขึ้นร่วมกับราชาดาบ (Raja Dab)
ป้อมปราการประกอบไปด้วยหอรบ (bastion) จำนวน 36 หอ ความสูงราว 118 ฟุต ซึ่งสามารถมองเห็นได้จากไกล ๆ
กีแยวบาซา

กีแยวบาซา
กีแยวบาซา (โปแลนด์: kiełbasa) เป็นไส้กรอกแบบดั้งเดิมในประเทศในยุโรปตะวันออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งโปแลนด์ ผลิตภัณฑ์นี้ทำจากเนื้อหมูหรือวัว แต่เดิมยังมีเนื้อสัตว์อื่น ๆ เช่น เนื้อไก่งวง, เนื้อไก่, เนื้อม้า, เนื้อแกะ, เนื้อวัวเป็นต้น คำว่า kiełbasa แปลว่า "ไส้กรอก" ในภาษาโปแลนด์ อาจจะมาจากวลีภาษาตุรกี kol basa ซึ่งแปลว่า "กดด้วยมือ" หรือ kül basa ซึ่งแปลว่า "กดด้วยเถ้า" หรือวลีภาษาฮีบรู כל בשר ซึ่งแปลว่า "เนื้อทุกชนิด"
กงก์

| กงก์ |
| --- | --- |
ทิวทัศน์กงก์
   ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: อ็อกซีตานี
จังหวัด: อาแวรง
เขต: รอแดซ
อำเภอ: Lot et Dourdou
พื้นที่1: 30.51 ตร.กม. (11.78 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)2: 243 คน
 • ความหนาแน่น: 8.0 คน/ตร.กม. (21 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 12076 /12320
สูงจากระดับน้ำทะเล: 221–663 m (725–2,175 ft)  (avg. 442 m หรือ 1,450 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
กงก์ (ฝรั่งเศส: Conques, ออกเสียง: [kɔ̃k]; อุตซิตา: Concas) เป็นอำเภอของเมืองรอแดซ จังหวัดอาแวรงในแคว้นมีดี-ปีเรเน เมืองกงก์ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ใต้ของประเทศฝรั่งเศส ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 มีการรวมอำเภอนี้เข้ากับเทศบาลใหม่Conques-en-Rouergue
ที่ตั้ง

กงก์ตั้งอยู่ตรงจุดที่แม่น้ำดูร์ดู (Dourdou) และแม่น้ำอุชมาบรรจบกัน ตัวหมู่บ้านตั้งอยู่บนเนินเขาในหุบเขาและเป็นเมืองที่มีถนนแคบและบ้านโบราณที่ยังคงรักษารูปทรงของเมืองในยุคกลางอย่างสมบูรณ์ ฉะนั้นรถคันใหญ่จึงไม่สามารถขับเข้าเมืองได้ การเข้าชมหมู่บ้านจึงต้องทำโดยการจอดรถไว้นอกใจกลางหมู่บ้านและเดิน กลุ่มผู้คนผู้ต้องการอนุรักษ์เมืองสามารถต่อต้านการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างใหม่สำเร็จในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ฉะนั้นตัวหมู่บ้านจึงแทบจะไม่มีสิ่งก่อสร้างที่สร้างระหว่าง ค.ศ. 1800 จนถึง ค.ศ. 1950 ซึ่งทำให้รักษารูปลักษณะของเมืองไว้ได้โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง ถนนได้รับการลาดยางแต่สายไฟถูกฝังใต้ดินเพื่อซ่อนไม่ให้เสียลักษณะ
แอบบีแซ็งต์-ฟัว

แอบบีแซ็งต์-ฟัว (Abbey Sainte-Foy) แห่งกงก์เป็นจุดพักจุดหนึ่งของนักแสวงบุญบนถนนเซนต์เจมส์ที่นำไปสู่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในประเทศสเปนปัจจุบัน การก่อสร้างสร้างบนฐานที่เดิมเป็นบาซิลิกาที่มีขนาดเล็กกว่า โดยมีแอ็บบอทโอโดริคเป็นผู้อำนวยการก่อสร้าง และสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1120 ลักษณะสถาปัตยกรรมเป็นแบบโรมาเนสก์ โดยใช้หินปูนที่มีในท้องถิ่นสลับกับหินชีสต์สีเทา หลังคาเป็นโดมขนาดใหญ่ตั้งอยู่บนจุดตัดที่ต่อมาพังทลายลงมา และมาสร้างใหม่ในคริสต์ศตวรรษที่ 15
สิ่งที่สำคัญที่สุดของแอบบีสำหรับนักแสวงบุญในยุคกลางคือองควัตถุของนักบุญเฟธ (St Faith) หรือ "นักบุญฟัว" ผู้พลีชีพเพื่อศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ชื่อของนักบุญมามีความสัมพันธ์กับวลี "Holy Faith" หรือ "ความศรัทธาอันศักดิ์สิทธิ์" กล่าวกันว่าในคริสต์ศตวรรษที่ 9 นักบวชจากกงก์ไปขโมยองควัตถุมาจากสำนักสงฆ์ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนักเพื่อจะหาวิธีสร้างความมั่งคั่งให้วัดจากการมาสักการะของนักแสวงบุญ วัดที่สร้างขึ้นมีจุดประสงค์สองประการ ประการหนึ่งก็เพื่อเป็นที่พำนักของนักแสวงบุญและประการที่สองเพื่อเป็นที่สำหรับนักบวชที่ใช้ทำพิธีทางศาสนาเจ็ดครั้งต่อวัน ฉะนั้นวัดจึงเป็นทั้งสักการะสถาน (shrine) สำหรับนักแสวงบุญและเป็นแอบบีสำหรับนักบวช ส่วนชาวเมืองก็มีวัดของตนเองอีกวัดหนึ่งที่อุทิศให้แก่นักบุญทอมัส เบ็คเค็ทซึ่งก็เป็นวัดโบราณเช่นกัน
ในปี ค.ศ. แอบบีแซ็งต์-ฟัวก็ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การ การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ ที่เป็นส่วนหนึ่งของมรดกโลกถนนเซนต์เจมส์ในฝรั่งเศส (World Heritage Sites of the Routes of Santiago de Compostela in France) สิ่งที่เด่นที่สุดของแอบบีคืองานแกะสลักหินอันละเอียดงดงามบนหน้าบันที่เป็นภาพการตัดสินครั้งสุดท้าย
ภาพ

แอบบีแซ็งต์-ฟัวจากด้านหลังที่ยังคงมีลักษณะสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แท้
มุขตะวันออก (ด้านหลัง) ของแอบบีแสดงลักษณะเป็นชาเปลดาวกระจาย
แอบบีแซ็งต์-ฟัวจากด้านเหนือสูงขึ้นมาจากเมืองยุคกลาง
ด้านหน้าหรือด้านตะวันตกของแอบบี เหนือทางเข้าเป็นงานสลักหินการตัดสินครั้งสุดท้าย
ด้านหน้าอีกมุมหนึ่ง
โลงหินรายหลังวัด
งานสลักหินการตัดสินครั้งสุดท้าย
รายละเอียดงานแกะสลักแสดงภาพนรก
ทางเดินกลาง
"หอตะเกียง" บนจุดตัด
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Conques web site from the Tourist Office; all the essential and accurate information to visit and to know about Conques
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
ไรน์ลันท์

ตราอาร์มของไรน์ลันท์
ไรน์ลันท์ (เยอรมัน: Rheinland; ฝรั่งเศส: Rhénanie; ดัตช์: Rijnland) เป็นชื่อทั่วไปที่ใช้เรียกดินแดนทั้งสองฝั่งของแม่น้ำไรน์ ในเยอรมนีตะวันตก หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิฝรั่งเศสในตอนต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ไรน์ลันท์เป็นแคว้นที่มีประชากรพูดภาษาเยอรมันเป็นส่วนใหญ่ ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนล่างของแม่น้ำไรน์ ซึ่งเคยถึงผนวกเข้ากับอาณาจักรปรัสเซีย กษัตริย์แห่งปรัสเซียได้เปลี่ยนชื่อแคว้นใหม่ว่า มณฑลไรน์ (หรือ Rhenish Prussia) หลังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ภาคตะวันตกของไรน์ลันท์ถูกยึดครองโดยกองทัพฝ่ายไตรภาคี ตามข้อตกลงในสนธิสัญญาแวร์ซาย เยอรมนีได้รับไรน์ลันท์คืนเมื่อปี 1936
ภูมิศาสตร์

ไรน์ลันท์นั้นตั้งอยู่ในภาคตะวันตกของเยอรมนี และมีอาณาเขตติดต่อกับประเทศฝรั่งเศส ลักเซมเบิร์ก เบลเยียม และเนเธอร์แลนด์ ลักษณะภูมิประเทศทางด้านใต้และด้านตะวันออกเป็นเขตเนินเขา และมีแม่น้ำไหลผ่าน แม่น้ำสองสายที่มีความสำคัญ คือ แม่น้ำไรน์และแม่น้ำมอแซล และทางเหนือมีอาณาเขตติดต่อกับแคว้นรูร์
ความเกี่ยวข้องกับการเมือง

มณฑลไรน์ได้ถูกจัดตั้งเมื่อปี 1824 โดยการรวมตัวกันของแคว้นไรน์ตอนล่างกับแคว้นจวูลิช-คลีฟส์-เบิร์ก มีเมืองหลวงอยู่ที่โคเบรนซ์ มีประชากรอยู่อาศัยประมาณ 8 ล้านคนในปี 1939 ในปี 1920 แคว้นซาร์ได้ถูกแยกออกมาจากมณฑลไรน์ และอยู่ใต้การกำกับดูแลของสันนิบาตชาติ จนกระทั่งกองกำลังสันนิบาติชาติถอนกำลังออกไปเมื่อปี 1935
ประวัติศาสตร์ > หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

หลังจากเยอรมนียอมจำนนในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง กองทัพพันธมิตรได้ทำการยึดครองไรน์ลันท์ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไรน์ ภายใต้บัญญัติของสนธิสัญญาแวร์ซาย การเข้ายึดครองจึงดำเนินต่อไป สนธิสัญญาดังกล่าวได้กำหนดให้แบ่งไรน์ลันท์ออกเป็นสามส่วน ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็น พื้นที่ที่จะคืนให้แก่เยอรมนีภายในห้าปี สิบปี และสิบห้าปีตามลำดับหลังจากการอนุมัติสนธิสัญญาดังกล่าว ซึ่งได้ทำการลงนามเมื่อปี 1920 ซึ่งหมายความว่าเยอรมนีจะได้รับดินแดนทั้งหมดคืนเมื่อปี 1935 แต่ในความเป็นจริงแล้ว กองทัพพันธมิตรได้ถอนตัวออกไปทั้งหมดก่อนปี 1930 ด้วยความปรารถนาดีต่อสาธารณรัฐไวมาร์ ซึ่งได้มีนโยบายประนีประนอมด้วย และเพื่อสนธิสัญญาโลคาร์โน
ทหารฝรั่งเศสซึ่งเข้ามายึดครองไรน์ลันท์นั้นขึ้นชื่อในเรื่องของความรุนแรงกับพลเรือนท้องถิ่น ฝรั่งเศสได้หาช่องโหว่ของสนธิสัญญาแวร์ซายและพยายามที่จะแยกไรน์ลันท์ออกจากเยอรมนีตลอดกาล โดยพยายามสร้างสาธารณรัฐไรน์ และทำการปกครองโดยรัฐบาลหุ่นเชิดของฝรั่งเศส รัฐบาลฝรั่งเศสยังได้สนับสนุนกลุ่มผู้ประท้วงแบ่งแยกดินแดนและการก่อจลาจล ซึ่งพยายามที่จะแยกตัวออกมาจากเยอรมนี ด้วยเหตุผลทางศาสนาและความคิดต่อต้านพวกปรัสเซีย แต่ว่าก็ไม่ประสบความสำเร็จ เนื่องจากมีกลุ่มผู้เข้าร่วมจำนวนน้อย
สนธิสัญญาแวร์ซายยังได้กำหนดเขตปลอดทหาร ซึ่งใช้เป็นรัฐกันชนระหว่างเยอรมนีฝ่ายหนึ่ง ฝรั่งเศส เบลเยี่ยมและลักเซมเบิร์ก (อาจรวมไปถึงเนเธอร์แลนด์ด้วย) อีกฝ่ายหนึ่ง ซึ่งหมายความว่า ห้ามมิให้มีกองทหารเยอรมันอยู่ในแคว้นไรนด์แลดน์ภายหลังจากที่กองทัพพันธมิตรถอนตัวไปแล้ว นอกเหนือจากนั้น สนธิสัญญายังให้อนุญาตกองทัพพันธมิตรสามารถกลับเข้ามายึดครองได้อีก ถ้าหากพบว่าเยอรมนีไม่รับผิดชอบต่อข้อตกลงในสนธิสัญญา
ในวันที่ 7 มีนาคม 1936 นาซีเยอรมนีทำการฝ่าฝืนสนธิสัญญาโลคาร์โนด้วยการเข้ายึดครองไรน์ลันท์ การรุกรานประสบความสำเร็จและใช้กำลังทหารเพียงเล็กน้อย (เป็นเพียงทหารขี่จักรยานเท่านั้น) ฝรั่งเศสไม่อาจตอบโต้การกระทำนี้ได้เนื่องจากความไร้เสถีนรภาพทางการเมืองภายในประเทศ ฮิตเลอร์นั้นเสี่ยงอย่างมากต่อการส่งทหารเข้าไปยังไรน์ลันท์ เขาถึงขนาดออกคำสั่งให้เตรียมถอยทัพในทันทีถ้าหากกองทัพฝรั่งเศสต่อต้าน แต่ด้านฝรั่งเศสนั้นก็ไม่ได้ตอบโต้แต่อย่างใด เนื่องจากอยู่ระหว่างช่วงการเลือกตั้งประธานาธิบดีคนใหม่ และยังไม่ต้องการทำสงครามกับเยอรมนีในขณะนี้
การเข้ามาของทหารเยอรมันนั้นได้รับการสนับสนุนจากประชากรพื้นเมืองบางส่วน เนื่องจากมีความรักชาติเยอรมันและได้รับความขมขื่นจากการตกอยู่ใต้การยึดครองของฝ่ายพันธมิตรจนกระทั่งถึงปี 1930 (จนถึงปี 1935 ในซาร์แลนด์)
ต่อมานาซีเยอรมนีได้สร้างแนวป้องกันที่ชื่อว่า ซิกฟรีด ซึ่งมีความยาวประมาณ 620 กิโลเมตรจากเนเธอร์แลนด์จนถึงสวิตเซอร์แลนด์ เพื่อเป็นการป้องกันการรุกรานของฝรั่งเศลและสัมพันธมิตร
ประวัติศาสตร์ > ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างปี 1944-1945 ได้มีการทัพสองครั้งได้เกิดขึ้นในไรน์ลันท์แห่งนี้
เป็นเวลาห้าเดือน ตั้งแต่เดือนกันยายน 1944 จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ 1945 กองทัพสหรัฐอเมริกาพยายามอย่างหนักที่จะยึดครองป่า Hurtgen ป่าหน้าทึบและพื้นที่ที่มีลักษณะเป็นหุบเขาลึกของป่า ทำให้เหล่าทหารราบจำเป็นต้องต่อสู้โดยปราศจากการสนับสนุนทางอากาศ ยานเกราะและปืนใหญ่ นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่คาดว่าทหารอเมริกันเสียชีวิตไปประมาณ 24,000 นาย
ต้นปี 1945 หลังจากการหยุดพักรบในช่วงฤดูหนาว กองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรในยุโรปตะวันตกได้กลับเข้าสู่การทำการรบอีกครั้งหนึ่งเพื่อจะเจาะผ่านแนวเยอรมันไปยังแม่น้ำไรน์ กองทัพแคนาดาสามารถเข้าสมทบกับกองทัพอังกฤษและสามารถเจาะผ่านไรน์ลันท์ได้ในช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ 1945 หลังจากเวลาผ่านไป กองทัพเยอรมันก็ถูกกวาดล้างออกไปจากฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไรน์
ในวันที่ 7 มีนาคม 1945 กองพลยานเกราะที่ 9 ของสหรัฐอเมริกาได้ยึดสะพานสุดท้านที่สามารถข้ามแม่น้ำไรน์ได้ที่ Remagen กองทัพที่สามของสหรัฐอเมริกาก็ได้ข้ามสะพานไปยังฝั่งตะวันออกก่อนที่กองทัพส่วนที่เหลือจะตามมาในสัปดาห์ที่สามของเดือนมีนาคม จนกระทั่งถึงเดือนเมษายน แม่น้ำไรน์ได้ถูกยึดครองโดยฝ่ายสัมพันธมิตร และการรบในไรน์ลันท์ก็สิ้นสุดลง
ดูเพิ่ม

อาลซัส-ลอแรน
แม่น้ำไรน์
อาณาเขตของไรน์ลันท์ (สีเขียว) ปี 1830 บนพรมแดนสมัยใหม่
กุสตาว ฮูซาก

| กุสตาว ฮูซาก |
| --- | --- |


เลขาธิการกลางแห่งพรรคคอมมิวนิสต์แห่งเชโกสโลวาเกีย
ดำรงตำแหน่ง 17 เมษายน 1969 – 17 ธันวาคม 1987
ก่อนหน้า: อเล็กซานเดอร์ ดุปเชค
ถัดไป: มิโลช ยาแก็ช
ประธานาธิบดีคนที่ 9 แห่งเชโกสโลวาเกีย
ดำรงตำแหน่ง 29 พฤษภาคม 1975 – 10 ธันวาคม 1989
ก่อนหน้า: ลุดวีก สโวโบดา
ถัดไป: วาตสลัฟ ฮาแว็ล
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 10 มกราคม ค.ศ. 1913(1913-01-10) Pozsonyhidegkút, Pozsony County, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี   (ปัจจุบันคือดูเบรากา, บราติสลาวา, สโลวาเกีย)
เสียชีวิต: 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991(1991-11-18) (78 ปี) บราติสลาวา, เชโกสโลวาเกีย   (ปัจจุบันคือสโลวาเกีย)
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์แห่งเชโกสโลวาเกีย
คู่สมรส: Dr. Magda Husáková-Lokvencová (1938-1966 จนเธอเสียชีวิต)  Viera Husáková-Čáslavská (1975-1977 จนเธอเสียชีวิต)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยคะมีเนียส
ลายมือชื่อ: 

กุสตาว ฮูซาก (สโลวัก: Gustáv Husák, เสียงอ่านภาษาเช็ก: [ˈɡustaːu̯ ˈɦusaːk]) เป็นนักการเมืองชาวสโลวัก ประธานาธิบดีแห่งเชโกสโลวาเกีย และเลขาธิการกลางแห่งพรรคคอมมิวนิสต์แห่งเชโกสโลวาเกีย สมัยที่เขาปกครองมีชื่อเรียกว่า สมัยปรับให้เป็นปกติ (Normalization) หลังจากปรากสปริง โดยในสมัยนี้ฮูซากปกครองประเทศอย่างเข้มงวดและใกล้ชิดกับทางมอสโกมากขึ้น ก่อนที่จะถูกขับออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีในเหตุการณ์การปฏิวัติกำมะหยี่
กูรุฟ

กูรุฟ (โปแลนด์: Kurów) เป็นหมู่บ้านทางตะวันออกเฉียงใต้ในประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ระหว่างปูวาวีกับลูบลิน ติดกับแม่น้ำกูรุฟกา และเป็นเมืองหลักของเทศบาลกูรุฟภายในจังหวัดลูบลิน มีประชากรประมาณ 2,811 คน (ข้อมูลปี พ.ศ. 2548)
กรานิต จากา
เกียรติประวัติ

บาเซิล
Swiss Super League: 2010–11, 2011–12
Swiss Cup: 2011–12
อาร์เซนอล
FA Cup: 2016–17, 2019–20
FA Community Shield: 2017, 2020
ไบเออร์ 04 เลเวอร์คูเซิน
บุนเดิสลีกา: 2023–24
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile at FC Basel เก็บถาวร 2012-01-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เยอรมัน)
Profile at Swiss Football League (เยอรมัน)
ข้อมูลของ กรานิต จากา ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของไบเออร์ 04 เลเวอร์คูเซิน  |
| --- | --- |
 1 ฮราเด็ตสกี (c)  3 อิงกาปิเอ  4 ทา  6 คอสซูนู  7 ฮอฟมันน์  8 อันดริช  9 Iglesias  10 เวียทซ์  12 ตาบซอบา  13 อาเธอร์  14 ชิก  17 โกวาร์ช  18 เอ็มบัมบา  19 เทลลา  20 กรีมัลโด้  22 โบนิเฟส  23 โลเช็ค  24 โฟซู-เมนซาห์  25 ปาลาซิโอส  30 ฟริมโปง  34 จากา  36 ลอมบ์  38 Izekor  ผู้จัดการ: อาลอนโซ
ไอนด์โฮเฟิน

| ไอนด์โฮเฟิน |
| --- | --- |
Municipality/City
เส้นขอบฟ้าของเมือง
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 51°26′N 5°28′E﻿ / ﻿51.433°N 5.467°E﻿ / 51.433; 5.467
ประเทศ: เนเธอร์แลนด์
จังหวัด: จังหวัดนอร์ทบราบันต์
การปกครอง
 • Mayor: Rob van Gijzel (PvdA)
พื้นที่(2006)
 • Municipality/City: 88.84 ตร.กม. (34.30 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 87.75 ตร.กม. (33.88 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 1.09 ตร.กม. (0.42 ตร.ไมล์)
ประชากร (01 มกราคม 2010)
 • Municipality/City: 217,192 คน
 • ความหนาแน่น: 2,407 คน/ตร.กม. (6,230 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 400,000 คน
 • รวมปริมณฑล: 720,000 คน
 : Source: CBS, Statline.
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
เว็บไซต์: http://www.eindhoven.eu/
ไอนด์โฮเฟิน (ดัตช์: Eindhoven) เป็นเทศบาลและเมืองในจังหวัดนอร์ทบราบรันต์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 5 ของประเทศและใหญ่ที่สุดในจังหวัดนอร์ทบราบันต์ เดิมทีตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำ ดมเมล (Dommel) และแม่น้ำเคนเดอร์ (Gender) ปัจจุบัน มีประชากร 231,469 คน (ค.ศ. 2019) แต่หากรวมเมืองข้างๆทั้งมหานครแล้วจะมีประชากรรวม 419,045 คน
ชื่อ

ชื่อของไอนด์โฮเฟิน อาจมาจากการผสมคำระหว่างคำว่า ไอนด์ (eind) ที่หมายถึงจุดสิ้นสุด และ โฮฟ (hove) ที่เป็นหน่วยวัดพื้นที่ขนาดราวๆ 14 เฮกเตอร์ ไอนด์เป็นคำที่มักใช้นำหน้าสถานที่และถนนต่างๆ ส่วนโฮฟเป็นหน่วยวัดพื้นที่ที่ได้รับความนิยมในสมัยโบราณโดยมักหมายถึงขนาดพื้นที่ที่เจ้าของที่ดินปล่อยเช่าให้กับบุคคลอื่น เช่นชาวนา และเป็นหน่วยที่ใช้กันมากในแถบเมืองโบราณที่ชื่อ วูนเซล (Woensel) ดังนั้น ชื่อเมืองไอนด์โฮเฟิน น่าจะหมายถึง พื้นที่โฮฟสุดท้ายของเมืองวูนเซล นั่นเอง
ประวัติ > คริสต์ศตวรรษที่ 13-15

บันทึกทางประวัติศาสตร์ชี้ว่าไอนด์โฮเฟินมีจุดเริ่มต้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1232 เมื่อ ดยุค เฮนดริค ที่ 1 แห่งบราบันต์ยกฐานะไอนด์โฮเฟินขึ้นเป็นเมือง ซึ่งในขณะนั้นเป็นเพียงแค่หมู่บ้านเล็กๆที่เป็นจุดบรรจบกันของแม่น้ำดมเมลและแม่น้ำเคนเดอร์ มีบ้านเรือนเพียง 170 หลังที่อยู่หลังกำแพงเมือง หลังจากยกระดับเป็นเมืองแล้ว เมืองสามารถมีตลาดนัดรายสัปดาห์ได้ ดึงดูดให้ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงเดินทางมายังไอนด์โฮเฟินเพื่อซื้อขายสินค้า กลายเป็นจุดส่งผ่านสินค้าที่สำคัญ ที่เชื่อมระหว่างแผ่นดินฮอลแลนด์และเมืองลีแอจ (ในเบลเยียม ปัจจุบัน)
ราวปี ค.ศ. 1388 ได้มีการสร้างกำแพงเมืองที่แข็งแรงขึ้นมาอีกชั้น แต่ไม่รอดพ้นกับการถูกปล้นและเผาเมืองในปี ค.ศ. 1486
ประวัติ > คริสต์ศตวรรษที่ 16-18

ไอนด์โฮเฟินได้รับการบูรณะซ่อมแซมขึ้นมาใหม่ แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1502 โดยมีกำแพงเมืองที่แข็งแรงขึ้น และปราสาทใหม่ แต่กลับถูกโจมตีอีกครั้งในปี ค.ศ. 1543 เพราะระบบการป้องกันเมืองไม่ได้รับการทำนุบำรุงเนื่องจากขาดงบประมาณ
ต่อมา ในปี ค.ศ. 1554 เกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ทำให้พื้นที่ราว 75 เปอร์เซ็นต์ของเมองได้รับความเสียหาย ก่อนที่จะถูกบูรณะขึ้นมาอีกครั้งด้วยความช่วยเหลือของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งราชวงศ์ออเรนจ์
ในช่วงสงครามปฏิวัติของดัตช์ ไอนด์โฮเฟินตกอยู่ในมือของชาวดัตช์และสเปนสลับไปมาหลายครั้ง ก่อนจะถูกทหารสเปนบุกยึดได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1583 และได้ทำลายกำแพงเมืองลงโดยสิ้นเชิง
แต่เมื่อเนเธอร์แลนด์ประกาศเอกราชได้สำเร็จ ราวๆ ค.ศ. 1629 ไอนด์โฮเฟินกลับไม่ได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งเนเธอร์แลนด์ ต่อมาเมื่อถูกฝรั่งเศสยึดครอง กองกำลังฝรั่งเศสได้ทำลายบ้านเมืองลงอย่างมาก ทำให้ไอนด์โฮเฟินกลายเป็นเพียงแค่เมืองรอง จนถึงช่วงปฏิวัติอุตสาหกรรม
ประวัติ > คริสต์ศตวรรษที่ 19

การปฏิวัติอุตสาหกรรมในช่วงศตวรรษที่ 19 นำมาซึ่งความเจริญรุ่งเรืองอย่างมากแก่ไอนด์โฮเฟิน มีการขุดคลอง สร้างถนน ทางรถไฟเพื่อเชื่อมต่อไอนด์โฮเฟินเข้ากับเมืองใหญ่อย่าง ติลบืร์ค เซร์โทเคนบอส เวนโล และเบลเยียม ระหว่าง ค.ศ. 1866 ถึง 1870
ในช่วงแรก อุตสาหกรรมที่สร้างรายได้ให้กับเมืองคือ ยาสูบและสิ่งทอ ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นอุตสาหกรรมหลอดไฟ เมื่อบริษัทฟิลิปส์ ยักษ์ใหญ่ในวงการการผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าจะเริ่มตั้งโรงงานผลิตหลอดไฟขึ้นในปี ค.ศ. 1891
การปฏิวัติอุตสาหกรรมทำให้จำนวนประชากรในไอนด์โฮเฟินเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเมื่อมีการสถาปนาราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ใน ค.ศ. 1815 ไอนด์โฮเฟินมีประชากรเพียง 2,310 คนเท่านั้น
ประวัติ > คริสต์ศตวรรษที่ 20

จำนวนประชากรของไอนด์โฮเฟินเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จาก 47,946 คนในปี 1920 เป็น 63,870 คนในปี 1925 และพุ่งขึ้นเป็น 103,030 คน ในปี 1935  อุตสาหกรรมที่เติบโตขึ้นทำให้ผู้ทำงานในโรงงานมีความต้องการบ้านที่อยู่อาศัยเพิ่มมากขึ้น จากที่เคยมีการพัฒนาจำกัดแค่ในรัศมีกำแพงเมืองในยุคกลาง ได้มีการสร้างบ้านขึ้นมาใหม่ในเขตเทศบาลโดยรอบ  ไม่ว่าจะเป็น วูนเซล (ทางเหนือ) ทงเคลเรอ (ทางตะวันออก) สตราตรัม (ทางตะวันออกเฉียงใต้) เคสเทล เอน บลาร์เธม (ทางตะวันตกเฉียงใต้) และสไตรป์ (ทางตะวันตก) รวมกลายเป็นนครบาลไอนด์โฮเฟินใหญ่ (Groot-Eindhoven) แต่คำว่าใหญ่ได้ถูกตัดทิ้งในภายหลัง
ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 อุตสาหกรรมยานยนต์ได้ก้าวเข้ามาสู่ไอนด์โฮเฟินหลังจากมีการตั้งบริษัทประกอบรถยนต์ฟานโดร์น (Van Doorne's Automobiel Fabriek หรือ DAF) ขึ้น ทำให้อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์และวิศวกรรม รวมทั้งยาสูบและสิ่งทอ กลายเป็นปัจจัยขับเคลื่อนเศรษฐกิจมาจนถึงราว ค.ศ. 1970
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ไอนด์โฮเฟินได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการโจมตีของกองทัพอากาศของอังกฤษและของเยอรมนี เมื่อสงครามสิ้นสุดลง ได้มีการบูรณะฟื้นฟูเมืองขึ้นมาอีกครั้งแต่สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ไม่ได้รับการซ่อมแซมเท่าไหร่หนัก แต่มักจะถูกทำลายและสร้างขึ้นมาเป็นอาคารสมัยใหม่ตามแผนบูรณะของเมืองเสียมากกว่า ทำให้ปัจจุบัน ไอนด์โฮเฟินมีมรดกทางประวัติศาสตร์หลงเหลืออยู่น้อย
ราวทศวรรษที่ 1970 ถึง 1990 มีการสร้างบ้านขึ้นมาจำนวนมากในเขตวูนเซล ส่งผลให้ไอนด์โฮเฟินกลายมาเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 5 ของเนเธอร์แลนด์ และมีแผนขยายพื้นที่อยู่อาศัยไปทางทาอาศยานแห่งเก่าทางตะวันตกของไอนด์โฮเฟินอีกด้วย ส่วนท่าอากาศยานแห่งใหม่ถูกย้ายไปยังพื้นที่ปัจจุบัน
ไรนุส มิเชลส์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 มิเชลส์ในปี 1984
ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด:  9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1928
สถานที่เกิด:  อัมสเตอร์ดัม,  เนเธอร์แลนด์
วันเสียชีวิต:  3 มีนาคม ค.ศ. 2005 (77 ปี 23 วัน)
สถานที่เสียชีวิต:  Aalst,  เบลเยียม
ส่วนสูง:  1.86 m (6 ft 1 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1946–1958 |  อายักซ์ อัมสเตอร์ดัม |  264 |  (122) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ไรนุส มิเชลส์ OON (ดัตช์: Rinus Michels; 9 กุมภาพันธ์ 1928 – 3 มีนาคม 2005) อดีตนักฟุตบอลและโค้ชชาวดัตช์ เจ้าของสมญานาม ท่านนายพล เขาลงเล่นให้กับ อายักซ์ อัมสเตอร์ดัม เพียงสโมสรเดียวนานถึง 12 ปีระหว่าง ค.ศ. 1946–1958 ก่อนจะมาเป็นโค้ชให้กับต้นสังกัดเก่าในภายหลังนอกจากนี้เขายังเป็นสมาชิกของฟุตบอลทีมชาติเนเธอร์แลนด์ ทั้งในฐานะผู้เล่นและผู้จัดการทีม โดยเขาคุมทีมชาติเนเธอร์แลนด์ถึง 4 ครั้ง เขาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในผู้จัดการทีมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
มิเชลส์มามีชื่อเสียงในฐานะโค้ชจากการคว้าแชมป์ ยูโรเปียนคัพกับอายักซ์ ในฤดูกาล 1970–71 และลาลิกากับบาร์เซโลนา และยังเป็นโค้ชให้กับฟุตบอลทีมชาติเนเธอร์แลนด์ถึง 4 ครั้งโดยเขาพาทีมชาติเนเธอร์แลนด์เข้ารอบชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก 1974 และคว้าแชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1988
เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้คิดค้นระบบสไตล์การเล่นที่เรียกว่าโททั่ลฟุตบอล ในช่วงทศวรรษที่ 70 มิเชลส์ได้รับการยกย่องให้เป็น โค้ชแห่งศตวรรษ โดย ฟีฟ่า เมื่อ ค.ศ. 1999 ในปี ค.ศ. 2007 หนังสือพิมพ์เดอะไทมส์ยกย่องให้มิเชลส์เป็น "ผู้จัดการทีมฟุตบอลหลังสงครามโลกครั้งที่สองที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" และสุดยอดโค้ชที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ฟุตบอล ตามการจัดอันดับของ ฟร็องส์ฟุตโบล ในปี 2019