stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จ้าว จื่อฉี

| จ้าว จื่อฉี Zhao Ziqi |
| --- | --- |
ชื่อจีน: 赵子琪 (จีนตัวย่อ)
เชื้อชาติ: ฮั่น
เกิด:  (1976-06-17) มิถุนายน 17, 1976 (48 ปี) ปักกิ่ง, ประเทศจีน
อาชีพ: นักแสดง
ปีทำงาน: 2001 – ปัจจุบัน
คู่สมรส: ลู่ จินป๋อ
จ้าว จื่อฉี (จีน: 赵子琪 อักษรโรมัน: Zhao Ziqi) เป็นนักแสดงชาวจีน ซึ่งมีชื่อที่คนทั่วไปรู้จักคือ จ้าว หลิน (จีน: 赵琳 อักษรโรมัน: Zhao Lin)
ผลงานในการแสดง > ภาพยนตร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ปี | ชื่อละครโทรทัศน์ภาษาอังกฤษ | ชื่อละครโทรทัศน์ภาษาจีน | หมายเหตุ |
| 2005 | Mr. Yang Seeks A Wife | 《杨德财征婚》 |  |
| 2006 | My Long March | 《我的长征》 | He Zizhen |
| 2008 | The One Man Olympics | 《一個人的奧林匹克》 | Yao Kexiu |
ผลงานในการแสดง > ละครโทรทัศน์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ปี | ชื่อละครโทรทัศน์ภาษาอังกฤษ | ชื่อละครโทรทัศน์ภาษาจีน | หมายเหตุ |
| 2002 | The Wars of Gene | 《基因之战》 |  |
| 2003 | Farewell Vancouver | 《别了，温哥华》 | Ren Xiaoxue |
| 2004 | Return Shanghai Beach | 《重返上海滩》 |  |
| 2005 |  | 《花开有声》 |  |
| 2005 |  | 《录像带》 |  |
| 2005 |  | 《求婚》 |  |
| 2006 |  | 《血色残阳》 | Wuyi Taiyiping |
| 2006 |  | 《天下第一媒婆》 | Dong Mei Niang |
| 2006 | Bloody Hallowmas | 《派克式左轮》 |  |
| 2007 | Magistrate Yellow Jacket | 《县令黄马褂》 | Meng Dafeng |
| 2007 |  | 《廖家二女》 |  |
| 2007 |  | 《一一之吻》 |  |
| 2007 |  | 《婚内外》 |  |
| 2008 | Where is Our Youth Age / We Have Nowhere to place youth | 《我们无处安放的青春》 |  |
| 2008 |  | 《朋友的朋友是朋友》 |  |
| 2008 |  | 《北戴河，就是那片爱情海》 |  |
| 2008 |  | 《我们生活的年代》 |  |
| 2009 | My Youthfulness | 《我的青春誰做主》 | Zhao Qingchu |
| 2009 | Infernal Lovers | 《无间有爱》 | Qiao Xiaozhi |
| 2009 | Cheng Jia li Ye | 《成家立业》 |  |
| 2010 | Growing Through Life | 《摘星之旅》 | Fang Lijing |
| 2015 | Grow Up | 《長大》 | Lin Nianchu |
| 2015 | KUBA QIAOMA | 《酷爸俏妈》 | Su Shi |
| 2016 | Vive les femmes | 《太太万岁》 | Lanshan |
| 2016 | Mystery Kill | 《谜砂》 | Lin Bing |
| 2017 | In the Name of the People | 《人民的名义》 | Zhong Xiaoai |
| 2017 |  | 《中国刑警803英雄本色》 | Yan Yan |
| 2017 | The Pursuit of Happyness | 《幸福有配方》 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

จ้าว จื่อฉี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
央视网赵子琪首页[ลิงก์เสีย]
จ้าว จื่อฉี ที่ซินล่างบล็อก
จ้าว จื่อฉี ที่ซินล่างเวย์ปั๋ว (ในภาษาจีน)
จ้าว ปิ่ง

จ้าว ปิ่ง (จีนตัวย่อ: 赵昺; จีนตัวเต็ม: 趙昺; พินอิน: Zhào Bǐng; 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1272 – 19 มีนาคม ค.ศ. 1279) บางทีเรียก ซ่งตี้ปิ่ง (宋帝昺; "ปิ่งจักรพรรดิซ่ง") เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 18 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์ซ่ง (宋朝) แห่งจักรวรรดิจีน และเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์ซ่งใต้ (南宋朝) เสวยราชย์ราว 313 วันตั้งแต่ ค.ศ. 1278 จนสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1279
ประวัติ

จ้าว ปิ่ง เป็นโอรสองค์ที่ 17 ของจ้าว ฉี (趙禥) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตู้จง (宋度宗) กับนางอฺวี๋ (俞氏) สนมคนหนึ่งของจ้าว ฉี ซึ่งมีฐานันดรศักดิ์ "ซิงหรง" (修容) จ้าว ปิ่ง ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับจักรพรรดิองค์ก่อนหน้า คือ จ้าว เสี่ยน (趙㬎) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งกง (宋恭帝) และจ้าว ชื่อ (趙昰) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตฺวันจง (宋端宗) จ้าว ปิ่ง ได้รับฐานันดรศักดิ์ "ซิ่นหวัง" (信王) ใน ค.ศ. 1274 ภายหลังได้เลื่อนเป็น "กวั่งหวัง" (廣王)
วันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1276 ทัพมองโกลของราชวงศ์ยฺเหวียน (元朝) ภายใต้การนำของขุนพลปั๋วหยาน (伯顔) ตีหลินอัน (臨安) เมืองหลวงของราชวงศ์ซ่ง แตก และจับจ้าว เสี่ยน (จักรพรรดิซ่งกง) ไป แต่จ้าว ชื่อ กับจ้าว ปิ่ง หนีรอดไปด้วยความช่วยเหลือของขุนนางจาง ชื่อเจี๋ย (張世傑), เฉิน อี๋จง (陳宜中), ลู่ ซิ่วฟู (陸秀夫), หยาง เลี่ยงเจี๋ย (楊亮節), เหวิน เทียนเสียง (文天祥), และคนอื่น ๆ พวกเขาลี้ภัยมาถึงจินหฺวา (金華) แล้วยกจ้าว ชื่อ ขึ้นเป็น "เทียนเซี่ยปิงหม่าโตว-ยฺเหวียน-ชฺว่าย" (天下兵馬都元帥; "หัวหน้าใหญ่ของไพร่พลทั่วหล้า") และยกจ้าว ปิ่ง ขึ้นเป็น "ฟู่-ยฺเหวียน-ชฺว่าย" (副元帥; "หัวหน้ารอง") ทั้งถวายฐานันดรศักดิ์ "เว่ย์หวัง" (衛王) ต่อจ้าว ปิ่ง ครั้นวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1276 ก็ยกจ้าว ชื่อ วัยเจ็ดชันษา ขึ้นสืบราชสมบัติต่อจากจ้าว เสี่ยน ที่ถูกจับตัวไป ตั้งพิธีสถาปนาในฝูโจว (福州)
ขุนพลปั๋วหยานต้องการปราบปรามราชวงศ์ซ่งให้สิ้นซาก จึงนำทัพมารุกราน ขณะนั้น จ้าว ชื่อ ประชวรสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1278 กองทัพราชวงศ์ซ่งเสียขวัญกำลังใจ ทหารพากันหลบลี้ไปจากศึก ขุนนางลู่ ซิ่วฟู พาจ้าว ปิ่ง หนีไปถึงเหมย์เว่ย์ (梅蔚) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในฮ่องกง ณ ที่นั้น จ้าว ปิ่ง ได้รับการยกขึ้นเป็นจักรพรรดิสืบต่อจากจ้าว ชื่อ ใช้ชื่อรัชกาลว่า "เสียงซิ่ง" (祥興) แล้วไปตั้งกองทัพที่หยาเหมิน (崖門) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในนครเจียงเหมิน (江门市), เขตซินฮุ่ย (新会区), มณฑลกวั่งตง (广东省) เพื่อตีโต้มองโกล
มองโกลส่งขุนพลจาง หงฟ่าน (張弘範) นำทัพมาปราบปราม ส่วนทัพซ่งมีจาง ชื่อเจี๋ย เป็นผู้นำ สองฝ่ายรบกันในยุทธการหยาเหมิน (厓門戰役) ราชวงศ์ซ่งแพ้ ครั้นวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1279 เมื่อทราบว่า รบแพ้ ขุนนางลู่ ซิ่วฟู จึงอุ้มจ้าว ปิ่ง วัยเจ็ดชันษา ไปกระโจนลงน้ำถึงแก่ความตายด้วยกัน นับเป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์ซ่ง
มีการสร้างสุสานถวายจ้าว ปิ่ง ในท้องที่ชื่อวาน (赤湾), เขตหนานชาน (南山区), นครเชินเจิ้น (深圳市)
แกงรักษ์ชาติ

เชื่อกันว่า ก่อนทัพซ่งจะพ่ายแพ้ในยุทธการหยาเหมิน จ้าว ปิ่ง และคณะ หนีไปซ่อนในวัดที่เฉาโจว (潮州) ภิกษุรูปหนึ่งเอาแกงทำจากผักใบเขียว, เห็ดกินได้, และน้ำต้มกระดูก มาถวาย จ้าว ปิ่ง เสวยแล้วพอพระทัยมาก จึงประทานนามให้ว่า "แกงรักษ์ชาติ" (護國菜) เมื่อจ้าว ปิ่ง สิ้นพระชนม์แล้ว มีการปรุงอาหารดังกล่าวเพื่อแสดงความอาลัยต่อจ้าว ปิ่ง ในฐานะจักรพรรดิซ่งองค์สุดท้าย
ครอบครัว

บิดา: จ้าว ฉี (趙禥; ค.ศ. 1240–1274) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตู้จง (宋度宗)
มารดา: นางอฺวี๋ (俞氏) สนมคนหนึ่งของจ้าว ฉี ซึ่งมีฐานันดรศักดิ์ว่า "ซิงหรง" (修容)
กิ่งจังหวัดรูโมอิ

| กิ่งจังหวัดรูโมอิ 留萌振興局 |
| --- | --- |
กิ่งจังหวัด
ที่ตั้งของกิ่งจังหวัดรูโมอิในจังหวัดฮกไกโด
พิกัด: 43°56′05″N 141°39′21″E﻿ / ﻿43.934696°N 141.655972°E﻿ / 43.934696; 141.655972
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
จังหวัด:  ฮกไกโด
ศูนย์กลาง: รูโมอิ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,445.75 ตร.กม. (1,330.41 ตร.ไมล์)
ประชากร (28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023)
 • ทั้งหมด: 41,252 คน
 • ความหนาแน่น: 12 คน/ตร.กม. (31 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.rumoi.pref.hokkaido.lg.jp
กิ่งจังหวัดรูโมอิ (ญี่ปุ่น: 留萌振興局; โรมาจิ: Rumoi-shinkō-kyoku) เป็น 1 ใน 14 กิ่งจังหวัดของฮกไกโด จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1897
ประวัติศาสตร์

ประวัติความเป็นมาของกิ่งจังหวัดรูโมอิ เรียงตามปี ค.ศ.
1897 กิ่งจังหวัดมาชิเกะถูกจัดตั้งขึ้นพร้อมกับกิ่งจังหวัดอื่น ๆ อีก 18 กิ่งจังหวัดในฮกไกโด
1914 ศูนย์กลางถูกย้ายไปที่เมืองรูโมอิ และกิ่งจังหวัดมาชิเกะถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "กิ่งจังหวัดรูโมอิ"
1948 หมู่บ้านโทโยโตมิ (ปัจจุบันคือเมืองโทโยโตมิ) ถูกโอนไปขึ้นกับกิ่งจังหวัดโซยะ
2010 เมืองโฮโรโนเบะถูกโอนไปขึ้นกับกิ่งจังหวัดโซยะ
ภูมิศาสตร์

{{{annotations}}}
ภูมิศาสตร์ > นคร

นครรูโมอิ (ญี่ปุ่น: 留萌市; โรมาจิ: Rumoi-shi) (ศูนย์กลาง)
ภูมิศาสตร์ > เมืองและหมู่บ้าน

อำเภอเทชิโอะ (ญี่ปุ่น: 天塩郡 ; โรมาจิ: Teshio-gun )
เมืองเทชิโอะ (ญี่ปุ่น: 天塩町; โรมาจิ: Teshio-chō)
เมืองเอ็มเบ็ตสึ (ญี่ปุ่น: 遠別町; โรมาจิ: Enbetsu-chō)
อำเภอโทมามาเอะ (ญี่ปุ่น: 苫前郡 ; โรมาจิ: Tomamae-gun )
เมืองโทมามาเอะ (ญี่ปุ่น: 苫前町; โรมาจิ: Tomamae-chō)
เมืองฮาโบโระ (ญี่ปุ่น: 羽幌町; โรมาจิ: Haboro-chō)
หมู่บ้านโชซัมเบ็ตสึ (ญี่ปุ่น: 初山別村; โรมาจิ: Shosanbetsu-mura)
อำเภอมาชิเกะ (ญี่ปุ่น: 増毛郡 ; โรมาจิ: Mashike-gun )
เมืองมาชิเกะ (ญี่ปุ่น: 増毛町; โรมาจิ: Mashike-chō)
อำเภอรูโมอิ (ญี่ปุ่น: 留萌郡 ; โรมาจิ: Rumoi-gun )
เมืองโอบิระ (ญี่ปุ่น: 小平町; โรมาจิ: Obira-chō)
ภูมิศาสตร์ > เกาะ

เกาะเทอูริ (ญี่ปุ่น: 天売島; โรมาจิ: Teuri-tō)
เกาะยางิชิริ (ญี่ปุ่น: 焼尻島; โรมาจิ: Yagishiri-tō)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ตองตึง

| ยางพลวง> สถานะการอนุรักษ์ |
| --- | --- |
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Malvales
วงศ์:: Dipterocarpaceae
สกุล:: Dipterocarpus
สปีชีส์:: D.  tuberculatus
ชื่อทวินาม
Dipterocarpus tuberculatus Roxb.

ยางพลวง ชื่อวิทยาศาสตร์:  Dipterocarpus tuberculatus ชื่ออื่น: กุง (ปราจีนบุรี, อุบลราชธานี, อุดรธานี); เกาะสะแต้ว (ละว้า-เชียงใหม่); คลง (เขมร-บุรีรัมย์); คลอง (เขมร); คลุ้ง (ชาวบน-นครราชสีมา); ควง (พิษณุโลก, สุโขทัย); โคล้ง (เขมร-สุรินทร์); ตะล่าอ่ออาขว่า (กะเหรี่ยง-เชียงใหม่); ตึง, ตองตึง, ตึงขาว (ภาคเหนือ); พลวง (ภาคกลาง, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ); พลอง (ระยอง, ส่วย-สุรินทร์); ยาง, ยางพลวง (ภาคกลาง); ล่าเทอะ, แลเท้า (กะเหรี่ยง-ภาคเหนือ); สะเติ่ง (ละว้า-เชียงใหม่); สาละออง (กะเหรี่ยง-กาญจนบุรี) 
ภาษากะเหรี่ยงเรียก หล่าเคอะหล่า ไม้ยืนต้น ผลัดใบ กิ่งอ่อนมีร่องรอยแผลเป็นจากใบร่วงชัดเจน เปลือกต้นหนา สีน้ำตาลปนเทาอ่อน ใบเดี่ยว ยอดอ่อนมีหูใบสีแดงหุ้ม ดอกช่อออกตามซอกใบ กลีบเลี้ยงขนาดใหญ่ กลีบดอกเรียงซ้อนเป็นเกลียว สีชมพูเข้ม ตรงปลายกลีบ ผลมีปีกสองปีก เกิดจากกลีบเลี้ยง แข็ง ผลแก่ไม่แตก ใบใช้ห่อข้าวและตากแห้งใช้ทำตับมุงหลังคา เป็นไม้ที่นิยมใช้ทำฟืนในจังหวัดกำปงชนัง ประเทศกัมพูชา
ดอกแก้วกัลยา

ดอกแก้วกัลยา
ดอกแก้วกัลยา คือชื่อดอกไม้ชนิดหนึ่งซึ่งสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามดอกไม้ประดิษฐ์โดยคนพิการของศูนย์ส่งเสริมอาชีพและพัฒนาคนพิการ ทั้งยั้งทรงพระราชทานพระอนุญาตให้ใช้เป็นดอกไม้สัญลักษณ์ ของคนพิการ
ที่มาของชื่อ ดอกแก้วกัลยา

สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามดอกไม้ประดิษฐ์โดยคนพิการของศูนย์ส่งเสริมอาชีพและพัฒนาคนพิการ สภาสังคมสงเคราะห์ฯ ว่า "ดอกแก้วกัลยา" ทั้งทรงพระราชทานพระอนุญาตให้ใช้เป็นดอกไม้สัญลักษณ์ ของคนพิการ และมีพระดำรัสให้ฝึกอบรมวิชาชีพคนพิการเพื่อประดิษฐ์ดอกแก้วกัลยา ให้คนพิการมีรายได้เลี้ยงตัวเองและครอบครัว เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2547 ตามที่ศูนย์ส่งเสริมอาชีพฯ ได้มีหนังสือขอพระราชทานพระอนุญาต
ดอกแก้วกัลยาได้จดลิขสิทธิ์ 2 ฉบับ คือ

ในนามสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ และทรงมอบให้คณะกรรมการส่งเสริมอาชีพ ฯ เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์
ในนามศูนย์ส่งเสริมอาชีพและพัฒนาคนพิการ สภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
ดอกแก้วกัลยานั้นเป็นดอกไม้ในจินตนาการ มาจากดอกไม้ 2 ชนิดด้วยกันคือ ดอกแก้ว และดอกแก้วเจ้าจอม ที่มีกลีบดอกสีฟ้าคราม ซึ่งดอกแก้วทั้ง 2 ชนิดนี้เป็นดอกไม้ยืนต้นที่แข็งแรง ใบสวยงาม ออกดอกเป็นพวง ให้ความหมายเปรียบเทียบประดุจคนเราทุกคนมีน้ำใจเป็นหนึ่งเดียว เพราะฉะนั้นความหมายโดยรวมของดอกแก้วกัลยานั้นคือ ดอกไม้จากนางแก้ว ที่มีน้ำพระหฤทัยสดใส ให้แสงสว่างอบอุ่นกับมวลหมู่คนพิการในแผ่นดินไทย ดั่งน้ำพระหฤทัยจากองค์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
ตองสยาม

| ตองสยาม |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Malpighiales
วงศ์:: Euphorbiaceae
สกุล:: Macaranga
สปีชีส์:: M.  siamensis
ชื่อทวินาม
Macaranga siamensis 

ตองสยาม ชื่อวิทยาศาสตร์:  Macaranga siamensis เป็นไม้ยืนต้นที่มีใบขนาดใหญ่อยู่ในวงศ์ Euphorbiaceae ใบเดี่ยว มีหูใบขนาดใหญ่ ผลแก่แล้วแตกเป็นสองพู สีเหลือง ไม่มีหนาม เมล็ดกลม ออกดอกในเดือนกรกฎาคม – กันยายน เป็นไม้เบิกนำขึ้นในที่แล้งหรือหลังจากเกิดไฟป่า พบในพื้นที่สูงทางภาคตะวันออกและภาคตะวันตก พบครั้งแรกในประเทศไทยโดย S.J. Davies ที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ จังหวัดนครนายก เมื่อ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ชื่อสปีชีส์ตั้งเป็นเกียรติแก่ประเทศไทย
กุฎีเจริญพาศน์

| กุฎีเจริญพาศน์ |
| --- | --- |
Imam Barah Charoenpasana


ข้อมูลทั่วไป
สถาปัตยกรรม: ขนมปังขิง (ผสมผสานระหว่างไทย-ตะวันตก)
เมือง: ถนนอิสรภาพ แขวงวัดอรุณ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร
ประเทศ:  ประเทศไทย
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2328
การออกแบบและการก่อสร้าง
ผู้พัฒนาโครงการ: พระยาจุฬาราชมนตรี (อากาหยี่)
กุฎีเจริญพาศน์, กุฎีล่าง, กุฎีกลาง หรือ มัสยิดฮุซัยนียะฮ์ เป็นอิมามบาระฮ์ชีอะฮ์แห่งหนึ่งตั้งอยู่ริมคลองบางหลวง ถนนอิสรภาพ แขวงวัดอรุณ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร
ประวัติ

กุฎีเจริญพาศน์ เดิมเรียกว่า กุฎีล่าง สร้างโดยพระยาจุฬาราชมนตรี (อากาหยี่) ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ถือเป็นกุฎีแห่งที่สองของกรุงรัตนโกสินทร์ ส่วนกุฎีแห่งแรกคือกุฎีหลวง ซึ่งสร้างในรัชกาลเดียวกัน บุรพชนของชาวชีอะฮ์เชื้อสายเปอร์เซียในบริเวณกุฎีนี้มาจากเมืองโกม ประเทศอิหร่าน ถือเป็นสถานที่ตั้งถิ่นฐานอันเก่าแก่และในปัจจุบันก็ยังมีผู้สืบเชื้อสายอาศัยอยู่หนาแน่นกว่าที่อื่น ๆ ด้วยมีมัสยิดอีกสองแห่งที่อยู่ใกล้เคียงคือมัสยิดผดุงธรรมอิสลามและมัสยิดดิลฟัลลาห์ ด้วยเหตุนี้กุฎีล่างจึงมีอีกชื่อหนึ่งว่า "กุฎีกลาง" เพราะตั้งอยู่ระหว่างมัสยิดทั้งสอง และด้วยที่เป็นชุมชนชีอะฮ์ขนาดใหญ่ ผู้คนจึงเรียกชุมชนมุสลิมนี้อย่างรวม ๆ ว่า "พวกสามกะดีสี่สุเหร่า"
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการสร้างสะพานเจริญพาศน์ 33 ในวโรกาสที่พระองค์มีพระชนมายุครบ 33 พรรษา จึงได้ตั้งชื่อสะพานดังกล่าว เมื่อสะพานแล้วเสร็จ กุฎีล่างจึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อทางการเป็น "กุฎีเจริญพาศน์" ตามชื่อสะพานมาจนถึงปัจจุบัน
สถาปัตยกรรม

กุฎีเจริญพาศน์ เป็นเรือนมนิลาประดับด้วยไม้ฉลุ มีศิลปะแบบขนมปังขิง หลังคาประดับกระเบื้องโมเสกสีสันสดใส
พิธีแห่เจ้าเซ็น

เมื่อถึงเดือนมะหะหร่ำ จะมีพิธีที่ไทยเรียกว่า "พิธีเจ้าเซ็น" หรือ "แห่เจ้าเซ็น" ที่กระทำในสิบวันแรกของเดือน เพื่อระลึกถึงอิหม่ามฮุเซ็น หลานของนบีมุฮัมมัด ที่ถูกสังหารที่กัรบะลาอ์ ในพิธีจะมีการแห่ตุ้มบุด หรือ โต๊ะราบัด ซึ่งคือเครื่องจำลองคานหามบรรจุศพอิหม่ามฮุเซ็นมาแห่ และมีการแสดงความเสียใจด้วยการทุบอก เรียกว่า มะต่ำ พร้อมกับการขับโศลกเรียกว่า มะระเสี่ย มีการสวมเครื่องแต่งกายด้วยผ้าคลุมสีขาวเรียกว่า กัฟฟาหนี่ ซึ่งแทนผ้าห่อศพอิหม่ามฮุเซ็น นอกจากนี้ยังมีการแห่แหนสิ่งที่รำลึกถึงการตายของอิหม่าม รวมทั้งมีการเดินลุยไฟและการควั่นหัวเพื่อแสดงศรัทธา
ช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 ได้มีหมายรับสั่งให้นำพิธีกรรมดังกล่าวไปถวายให้ทอดพระเนตรในพระบรมมหาราชวังหน้าพระที่นั่งพุทไธศวรรย์ติดต่อกันถึงสองปี (ในปี พ.ศ. 2358 และ พ.ศ. 2359) และมีพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์ได้เสด็จชมพิธีดังกล่าวอยู่เสมอ ครั้งหลังสุดพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ, สมเด็จพระราชชนนีศรีสังวาลย์ และสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา ทอดพระเนตร ณ กุฎีเจริญพาศน์ เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2496
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ กุฎีเจริญพาศน์
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°44′19″N 100°29′16″E﻿ / ﻿13.738597°N 100.487817°E﻿ / 13.738597; 100.487817
ภายในกุฎี
ติณภพ ศรีสถิตย์

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  ติณภพ ศรีสถิตย์
วันเกิด:  16 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 (39 ปี)
สถานที่เกิด:  จังหวัดกาฬสินธุ์ ประเทศไทย
ส่วนสูง:  1.72 m (5 ft 7 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ราชนาวี
หมายเลข:  20
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| พ.ศ. 2552 |  ราชนาวี |   |   |
| พ.ศ. 2554 |  ระยอง เอฟซี |   |   |
| พ.ศ. 2555–ปัจจุบัน |  ราชนาวี |   |   |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2557
ติณภพ ศรีสถิตย์ ชื่อเล่น แคท เป็นนักฟุตบอลระดับอาชีพจากประเทศไทย ปัจจุบันเขาทำหน้าที่ให้แก่สโมสรฟุตบอลราชนาวีในการแข่งขันไทยพรีเมียร์ลีก
ประวัติ

ติณภพ ศรีสถิตย์ เคยทำหน้าที่ร่วมกับสโมสรฟุตบอลราชนาวีตั้งแต่ พ.ศ. 2552 โดยในการแข่งขันไทยพรีเมียร์ลีกของปีดังกล่าว เขาได้เป็นผู้มีส่วนช่วยให้ทีมของเขาเป็นฝ่ายชนะทีมสโมสรฟุตบอลศรีราชา บ้านบึง ตลอดจนเป็นผู้ทำหน้าที่ร่วมกับทีมสโมสรฟุตบอลราชนาวี ในการแข่งขันไทยพรีเมียร์ลีก 2553 รวมถึงทำหน้าที่ร่วมกับสโมสรฟุตบอลจังหวัดระยอง ในการแข่งขันเอไอเอส ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 ฤดูกาล 2011 ก่อนที่จะกลับเข้ามาทำหน้าที่เป็นนักฟุตบอลชุดหลักให้แก่ทีมสโมสรฟุตบอลราชนาวีอีกครั้ง ใน พ.ศ. 2555 ซึ่งในปีดังกล่าว เขาได้รับใบแดงเมื่อครั้งที่พบกับทีมสโมสรฟุตบอลแอร์ฟอร์ซ เอวิเอ
ทั้งนี้ ติณภพเป็นนักฟุตบอลผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งกองหน้า ซึ่งได้รับการกล่าวว่า เป็นผู้มีความโดดเด่นด้านความรวดเร็วและความคล่องตัว โดยในปี พ.ศ. 2556 เขาเป็นผู้ทำประตูชัยให้แก่สโมสรฟุตบอลราชนาวี เมื่อครั้งที่พบกับทีมสโมสรฟุตบอลระยอง ยูไนเต็ด ในการแข่งขันยามาฮ่า ลีกวัน 2013 ต่อมา ในวันที่ 16 มีนาคม ติณภพได้ทำหน้าที่ให้แก่สโมสรฟุตบอลราชนาวีในการแข่งขันรายการเดียวกัน โดยได้เสมอกับทีมสโมสรฟุตบอลบีบีซียูที่ 0 ประตูต่อ 0
ในปี พ.ศ. 2557 ติณภพเป็นผู้ทำประตูชัยให้แก่สโมสรฟุตบอลราชนาวี เมื่อครั้งที่พบกับสโมสรฟุตบอลศรีราชา บ้านบึง รวมถึงเป็นผู้ทำประตูชัย เมื่อครั้งที่พบกับสโมสรฟุตบอลจังหวัดเชียงใหม่
จอห์น ซ่ง

| ดร> จอห์น ซ่ง |
| --- | --- |
ดร.จอห์น ซ่ง เยี่ยมเมืองสิงคโปร์ ในปี ค.ศ. 1935
เกิด: 27 กันยายน ค.ศ. 1901 มณฑลฝูเจี้ยน จักรวรรดิชิง
เสียชีวิต: 18 สิงหาคม ค.ศ. 1944   (42 ปี 326 วัน) ปักกิ่ง ประเทศจีน
สัญชาติ: จีน
อาชีพ: นักเทศน์
ซ่ง ช่างเจี๋ย (จีนตัวย่อ: 宋尚节; จีนตัวเต็ม: 宋尚節; พินอิน: Sòng Shàng-Jíe; เวด-ไจลส์: Sung4 Shang4-Chieh2; 27 กันยายน 1901 – 18 สิงหาคม 1944) หรือ จอห์น ซ่ง (John Sung) เป็นผู้ประกาศข่าวประเสริฐนิกายโปรเตสแตนต์ชาวจีน ผู้มีบทบาทสำคัญในการนำการฟื้นฟูความเชื่อในหมู่ชาวจีนแผ่นดินใหญ่ ไต้หวัน และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในระหว่างปี ค.ศ. 1920-1940
เบื้องหลังชีวิตของ จอห์น ซ่ง

จอห์น ซ่ง เกิดเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1901 ในมณฑลมณฑลฝูเจี้ยน (Fujjian) ในภาคตะวันออกของจีนบิดาของท่านเป็นศิษยาภิบาล หรือครูสอนศาสนาคริสต์ในคริสตจักรเวสเลยันเมทอดิสต์ (American Wesleyan Methodist Church) จอห์น ซ่ง มีบทบาทช่วยเหลือพ่อในคริสตจักร บางครั้งก็มีโอกาสเทศนาแทนเมื่อบิดาป่วย ซึ่งด้วยบทบาทหน้าที่ดังกล่าวทำให้สมาชิกคริสตจักรเรียกเขาว่า "ศิษยาภิบาลตัวน้อย"
ในปี ค.ศ. 1920 จอห์น ซ่ง ได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยโอไฮโอเวสเลยัน (Ohio Wesleyan University) และต่อมาที่มหาวิทยาลัยโอไฮโอสเตต สหรัฐอเมริกา เขาได้จบปริญญาเอกทางเคมี เขาเป็นนักศึกษาดีเด่นของมหาวิทยาลัย ซึ่งผลงานการเขียนและค้นคว้าทางเคมียังคงปรากฏอยู่ในทุกวันนี้ในมหาวิทยาลัย แม้จะมีความสามารถสูงและมีโอกาสในการทำงานสูง แต่จอห์น ซ่ง ตัดสินใจทำงานรับใช้พระเยซูคริสต์และการอุทิศตัวเพื่องานของคริสตจักร ดังนั้นในปี ค.ศ. 1926 ได้เข้าศึกษาเทววิทยาใน Union Theological Seminary ในสหรัฐอเมริกา
การเปลี่ยนแปลงทางฝ่ายวิญญาณ

ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1927 จอห์น ซ่ง กล่าวว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์ได้เทลงมาบนเขา ซึ่งมีความหมายตามความเชื่อของคริสเตียนบางส่วนว่าเขาได้รับบัพติศมาในพระวิญญาณบริสุทธิ์ จอห์น ซ่ง กล่าวว่าเขาได้บังเกิดใหม่อีกครั้ง เขาใช้พระวรสารนักบุญลูกา บทที่ 23 อ้างถึงพระเมตตาของพระเจ้าและรู้สึกว่าพระเจ้าได้ให้อภัยความบาปผิดของเขา
จอห์น ซ่ง รู้สึกว่าตนเองได้รับแรงและมีความเข้มแข็งในการประกาศพระกิตติคุณมากขึ้น ดังนั้นเขาจึงประกาศเรื่องพระกิตติคุณกับเพื่อน ๆ และอาจารย์ในโรงเรียน เพื่อน ๆ และอาจารย์ในเซมินารีคิดว่าเขาดูมีความเชื่อที่เบี่ยงเบนมากเกินไปและอาจเครียดจากการเรียน จนกระทั่งเซมินารีส่งตัวเขาไปที่โรงพยาบาลประสาท (โรงพยาบาลเพื่อผู้ป่วยทางจิตใจ) เป็นเวลา 193 วัน และในช่วงเวลาดังกล่าวเขายังอ่านคัมภีร์ไบเบิลอย่างต่อเนื่อง 40 รอบ จนเขาคุ้นเคยกับพระคัมภีร์
กลับประเทศจีนและงานเทศนา

ในเดือน พฤศจิกายน ค.ศ. 1927 จอห์น ซ่ง กลับประเทศจีน เขาไม่ได้จบการศึกษาจากเซมินารี เขาโยนใบรับรองทางการศึกษา รางวัลต่าง ๆ จากการศึกษาที่เขาได้รับลงในทะเล ยกเว้นใบปริญญาเอก (ทางเคมี) เพื่อพ่อของเขา เขาทำเช่นนี้เพื่อแสดงถึงความมุ่งมั่นที่มีต่อพระเจ้า เริ่มต้นการเทศนาที่เขตมิ่นใต้ของมณฑลฝูเจี้ยน เป็นเวลา 3 ปี หัวข้อหลักในการเทศนาคือ ไม้กางเขนและพระโลหิตของพระคริสต์ การบังเกิดใหม่ทางฝ่ายจิตวิญญาณและการแบกไม้กางเขน ปี ค.ศ. 1930 จอห์น ซ่ง เข้าร่วมโรงเรียนพระคัมภีร์ในเซี่ยงไฮ้ ท่านเทศนาและมีชาวจีนหลายคนตัดสินใจเชื่อเรื่องของพระเยซู
การเทศนาที่ประเทศไทย

ในปี ค.ศ. 1938-1939 ท่านได้เดินทางมาเทศนาในเมืองไทย ท่านเดินทางครั้งแรกสู่เมืองไทยในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1938 ซึ่งคำเทศนาของท่านได้สร้างความประทับใจให้คริสเตียนชาวไทยและชาวจีนในไทย หลายคนกล่าวว่าหากผู้แปลคนใดลังเลใจในเรื่องที่จะแปลท่านจะไล่ลงจากเวทีทันที
ในช่วงเวลานี้ ดร.จอห์น ซ่ง ได้รู้จัก ศาสนาจารย์บุญมาก กิตติสาร เลขาธิการสภาคริสตจักรในประเทศไทย ทั้งสองมีความสนิทสนมกัน ดังนั้นในปี ค.ศ. 1939 ศจ.บุญมาก กิตติสาร ชวน ดร.จอห์น ซ่งกลับมาเมืองไทยอีก ท่านตระเวนเทศนาตามคริสตจักรแบ๊บติสส์และคริสตจักรสาธร อย่างไรก็ตามมีคณะกรรมการบริหารสภาคริสตจักรยังคงสงสัยในความเชื่อทางเทววิทยาของท่าน และมองว่าการฟื้นฟูที่เน้นอารมณ์ร่วมนี้ไม่เหมาะสมกับคริสตจักรในประเทศไทย ก่อให้เกิดความแตกแยกของมิชชันนารีในสังกัดคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียน (American Presbyterian Mission) คือ กลุ่มอนุรักษนิยมและกลุ่มหัวสมัยใหม อย่างไรก็ตามการฟื้นฟูที่เกิดขึ้นก็ทำให้คริสตจักรไทย (โดยเฉพาะคริสตจักรจีนในไทย) มีการเคลื่อนไหวและได้เพิ่มจำนวนสมาชิกในช่วงนั้น ชาวคริสเตียนส่วนหนึ่งเชื่อว่าการมาของ ดร.จอห์น ซ่ง ได้นำรูปแบบคาริสเมติกเข้ามาในคริสตจักรไทยและเป็นการวางพื้นฐานเพื่อการก่อตั้งและขยายกลุ่มคณะเพ็นเทคอสตอลในภายหลัง
บุคลิก

บางครั้งท่านไม่สามารถควบคุมตนเองได้ หลายคนว่าท่านหยาบคายและใจร้อน ตัดสินคนอื่นโดยไม่คิด อย่างไรก็ตามท่านสามารถพลีทุกสิ่งเพื่อความเชื่อที่มีต่อพระเยซูคริสต์ ท่านเป็นคนตรงไปตรงมา ท่านรักการประกาศและมักตื่นเต้นกับการเทศนา บางครั้งระหว่างการเทศนาก็กระโดดและร้องเพลงนาน 20-30 นาที ท่านมักจะมีอุปกรณ์ต่าง ๆ ประกอบคำเทศนาเสมอเช่นครั้งหนึ่งเคยใช้โรงศพประกอบด้วย คำเทศนาส่วนมากมักเรียกให้คนรู้สึกผิดเสียใจต่อบาป มุ่งเน้นที่ความเสียใจต่อบาป ท่านเป็นนักอธิษฐาน ท่านมักจะจดรายชื่อและอธิษฐานเพื่อผู้อื่นเป็นเวลานาน งานเทศนาของท่านทำให้ท่านอยู่ห่างจากครอบครัวและดูเหมือนไม่สนใจครอบครัวมากนัก
ถึงแก่กรรม

ดร.จอห์น ซ่งเสียชีวิตในวันที่ 18 สิงหาคม 1944 อายุ 42 ปี
จิตเวชศาสตร์

แผ่นโลหะบรอนซ์จารึกยันตระเกี่ยวกับอายุรเวทของอินเดียโบราณ อายุรเวทถือเป็นแขนงความรู้แรกที่มีการบันทึกเกี่ยวกับจิตเวชศาสตร์
จิตเวชศาสตร์ มาจากคำว่า จิต ที่แปลว่าจิตใจ รวมกับ เวชศาสตร์ ที่แปลว่า ศาสตร์ด้านการแพทย์ เมื่อรวมกันจึงหมายถึง การศึกษาทางด้านการแพทย์ที่เกี่ยวข้องกับอาการบกพร่องทางจิต ต่างกับ คำว่า จิตวิทยา ตรงที่ว่า จิต ที่แปลว่าจิตใจ รวมกับคำว่า วิทยา ที่มาจากวิทยาศาสตร์แทน ดังนั้น จิตวิทยาจึงเน้นเกี่ยวกับทฤษฎีทางจิตใจที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับทางด้านการแพทย์ บางคนอาจจะมีอาการทางจิตที่ผิดปกติชัดเจน เช่น อาการหูแว่ว หวาดระแวง พฤติกรรมเปลี่ยนแปลงไป หรือมีอาการวิตกกังวล ซึมเศร้าท้อแท้ จนรบกวนต่อการใช้ชีวิต ขณะที่บางคน อาจมีภาวะเครียด นอนไม่หลับ หรือต้องการคำปรึกษาเกี่ยวกับปัญหาในชีวิตบางอย่าง
อาการบกพร่องทางจิต มีความหมายตามแนวความคิดที่มีอยู่ในขณะนี้ว่า เป็นอาการที่เกิดจากความบกพร่องจากการทำงานของระบบประสาทของสมองมนุษย์ โดยมีสาเหตุมาจากกระบวนการพัฒนาสมองที่ถูกกำหนดจากยีน และสภาพแวดล้อม
ประวัติ

ในสมัยโบราณ ประมาณ 2,500 ปีที่แล้ว อาการบกพร่องทางจิตหรือประสาท ถูกมองว่าเกิดจากปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ คำอธิบายลักษณะนี้เกิดขึ้นในกรีกโบราณและอาณาจักรโรมัน และอาจรวมถึงในวัฒนธรรมต่าง ๆ ทั่วโลก งานเขียนชิ้นแรก ๆ ที่มีการบันทึกเกี่ยวกับอาการบกพร่องทางจิต ถูกเขียนเมื่อประมาณศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช โดย ฮิปโปเครติส ได้อธิบายไว้ว่าอาการบกพร่องทางจิตอาจมีสาเหตุมาจากความผิดปกติระบบการทำงานต่าง ๆ ของร่างกาย ส่วนในทางศาสนามีคำอธิบายว่าเป็นการทำงานของสิ่งชั่วร้ายที่อยู่ภายในจิตใจของผู้มีอาการบกพร่องทางจิต
สาขาทางจิตเวชศาสตร์

จิตเวชศาสตร์ทั่วไป คือ ศึกษาเกี่ยวกับ โรคทางจิตเวชที่พบในผู้ใหญ่ เช่น โรคสมองเสื่อม โรคซึมเศร้า โรคจิต
จิตเวชศาสตร์เด็กและวัยรุ่น ศึกษาเกี่ยวกับ โรคทางจิตเวชในเด็ก และ วัยรุ่น เช่น โรคสมาธิสั้น โรคออทิสติก
การศึกษาสาขาทางจิตเวชศาสตร์

จิตเวชศาสตร์ทั่วไป ต้องศึกษาให้จบปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต 6 ปีเสียก่อน จากนั้น จึงค่อยศึกษาต่อเฉพาะทางด้านจิตเวชศาสตร์ทั่วไปอีก 3 ปี
จิตเวชศาสตร์เด็ก และ วัยรุ่น ต้องศึกษาให้จบปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต 6 ปีเสียก่อน จากนั้น จึงค่อยศึกษาต่อเฉพาะทางด้านจิตเวชศาสตร์เด็ก และ วัยรุ่น  อีก 4 ปี
การรักษาทางจิตเวชศาสตร์

การรักษาด้วยยา ซึ่งมีหลายชนิด และยังมีการพัฒนาองค์ความรู้ในส่วนนี้อย่างต่อเนื่อง
การทำจิตบำบัด (psychotherapy) ซึ่งเป็นหนึ่งในเครื่องมือที่สำคัญที่สุดในการเป็นจิตแพทย์ คือ กระบวนการพูดคุยเพื่อช่วยให้ผู้ป่วยทำความเข้าใจถึงตัวตน ปัญหาและที่มา ซึ่งจะช่วยนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงตามหนทางที่ผู้ป่วยต้องการ
จริยศาสตร์

ดูเพิ่ม: การใช้จิตเวชศาสตร์โดยมิชอบทางการเมือง
1 2  "รู้จักแพทย์ประจำบ้านสาขาจิตเวชศาสตร์ (adult psychiatry) | คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล". med.mahidol.ac.th.
กีฬาเซปักตะกร้อในซีเกมส์ 2013

| เซปักตะกร้อ  ในซีเกมส์ 2013 |
| --- | --- |
สนาม: สนามกีฬาอาคารหวุ่นนาเตอิกดี
วันที่: 11 ธันวาคม ค.ศ. 2013 (2013-12-11) to 22 ธันวาคม ค.ศ. 2013 (2013-12-22)
2015 →
เซปักตะกร้อในซีเกมส์ 2013 จัดแข่งขันขึ้นที่ สนามกีฬาอาคารหวุ่นนาเตอิกดี ในกรุงเนปยีดอ ประเทศพม่า ระหว่างวันที่ 11–22 ธันวาคม 2556
ตารางสรุปเหรียญการแข่งขัน

เจ้าภาพ
| อันดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ไทย | 6 | 0 | 0 | 6 |
| 2 |  พม่า | 4 | 4 | 2 | 10 |
| 3 |  อินโดนีเซีย | 0 | 2 | 4 | 6 |
| 4 |  ลาว | 0 | 2 | 3 | 5 |
| 5 |  มาเลเซีย | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 5 |  เวียดนาม | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 7 |  กัมพูชา | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 7 |  บรูไน | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 9 |  ฟิลิปปินส์ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 9 |  สิงคโปร์ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| สรุปเหรียญรวม | สรุปเหรียญรวม | 10 | 10 | 19 | 39 |
ผลการแข่งขัน > ชาย > ทีมชุด > รอบคัดเลือก

| Rank | ทีม | W | L | MF | MA | MD | PTS |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ไทย | 3 | 0 | 9 | 0 | 9 | 6 |
| 2 |  อินโดนีเซีย | 2 | 1 | 4 | 5 | -1 | 5 |
| 3 |  พม่า | 1 | 2 | 3 | 6 | -3 | 4 |
| 4 |  มาเลเซีย | 0 | 3 | 2 | 7 | -5 | 3 |
| แมตช์ | ทีม 1 | ผล | ทีม 2 |
| --- | --- | --- | --- |
| MT1 |  อินโดนีเซีย | 2:1   (2:0, 0:2, 2:0) |  พม่า |
| MT2 |  มาเลเซีย | 0:3   (1:2, 0:2, 1:2) |  ไทย |
| MT3 |  มาเลเซีย | 1:2   (1:2, 1:2, 2:0) |  พม่า |
| MT4 |  อินโดนีเซีย | 0:3   (0:2, 0:2, 1:2) |  ไทย |
| MT5 |  พม่า | 0:3   (0:2, 0:2, 1:2) |  ไทย |
| MT6 |  อินโดนีเซีย | 2:1   (2:1, 2:0, 0:2) |  มาเลเซีย |
ผลการแข่งขัน > ชาย > ทีมเดี่ยว > รอบคัดเลือก

| ความหมายของสัญลักษณ์สี |
| --- | --- |
: แชมป์แต่ละกลุ่มและอันดับที่ 2 ของแต่ละกลุ่มจะได้ผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศ