stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดินีเซี่ยวเหอรุ่ย พระพันปีหลวง
พระราชประวัติ

จักรพรรดินีเซี่ยวเหอรุ่ย ประสูติในราชสกุลแมนจู สกุล หนิวฮูลู่ พระบิดาของพระนางทรงดำรงพระยศเป็น กงหวัน   (恭阿拉) ซึ่งทำหน้าที่อยู่หมวดกพระราชพิธีในช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง
พระนางหนิวฮูลู่ เข้าถวายตัวเป็นราชบริจาริกาและได้รับการสถาปนาเป็นพระวรชายาองค์ที่สองของมกุฎราชกุมารหย่งเยี๋ยน (顒琰)   พระโอรสองค์ที่สิบห้าของจักรพรรดิเฉียนหลง ในปี ค.ศ.1793 พระนางมีพระประสูติกาลพระราชธิดาองค์ที่เจ็ดขององค์ชายหย่งเยี๋ยน และพระโอรสสองพระองค์ คือองค์ชายหมินกีและหมินเสียน ในปี ค.ศ. 1796 จักรพรรดิเฉียนหลง ทรงสละราชสมบัติและโดยทรงขึ้นดำรงตำแหน่งเป็น พระบิดาหลวง หรือ จักพรรดิสูงสุด (จีน: 太上皇帝-ไท่ซั่งหวง) อย่างไรก็ตามแม้จะสละราชบัลลังค์แล้วแต่อำนาจที่แท้จริงยังคงอยู่กับพระองค์ มกุฎราชกุมารหย่งเยี๋ยน ได้รับการเสวยราชย์สมบัติต่อมาเป็น  สมเด็จพระจักรพรรดิเจียชิ่ง พระนางหนิวหนิวฮูลู่ในฐานะพระวรชายาองค์ที่สองของ มงกุฏราชกุมารได้รับการสถาปนาเป็น พระมเหสี  (จีน: 贵妃-กุ้ยเฟย) ต่อมาเมื่อสมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ยทรงพระประชวรและสิ้นพระชนม์หลังจากที่ทรงพระยศสมเด็จพระจักรพรรดินีได้เพียงหนึ่งปี พระนางหนิวฮูลู ในฐานะที่มีพระยศอาวุโสสูงสุดในบรรดาพระมเหสี ได้รับการเลื่อนยศของ พระอัครมเหสี (จีน: 皇贵妃-หวงกุ้ยเฟย) จักรพรรดิเจียชิ่งทรงอยากจะสถาปนาพระนางขึ้นเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีองค์ต่อมา แต่ในขณะนั้นจะต้องรอจนกว่าระยะเวลาการไว้ทุกข์สำหรับสมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ย สิ้นสุดลงก่อน จนในปี ค.ศ. 1799 จักรพรรดิเฉียนหลง เสด็จสวรรคตอีก ดังนั้นการสถาปนาพระยศของพระนางจึงถูกเลื่อนออกไปจน ค.ศ. 1801
พระนางหนิวฮูลู ทรงถวายการอภิบาลดูแลรักษา  องค์ชายหมินเหนียงพระโอรสองค์ที่สองของสมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ย พระนางทรงถวายการอภิบาลดูแลรักษา องค์ชายหมินเหนียงเป็นอย่างดียิ่ง และทรงในรับความเคารพนับถือ จาก  องค์ชายหมินเหนียงเป็นอย่างดี ในฐานะพระราชมารดาเลี้ยงต่อมาเมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิเจียชิ่งสวรรคตในปี ค.ศ. 1820 ก่อนที่สิ้นพระชนม์ทรงทำพระราชพินัยกรรมการแต่งตั้งมกุฎราชกุมาร และได้เก็บไว้กับพระนางหนิวฮูลู่ ซึ่งขณะนั้นทรงพระยศเป็น หวงไทเฮา แล้ว และพระนางหนิวฮุลู่ทรง มีพระราชเสาวนีย์ว่าองค์ชายหมินเหนียง จะเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อมา ก่อนที่จะประกาศอย่างเป็นทางการของราชสำนักออก พระนางมีพระราชเสาวนีย์ให้นางพระกำนัลคนสนิทของพระนางนำพระบรมราชโองการไปให้ องค์ชายหมินเหนียงซึ่งขณะนั้นทรงประทับอยู่ ณ พระราชวังพักร้อน เมืองเฉิงเต๋อในเวลานั้น องค์ชายหมินเหนียง รีบกลับไปยังเมืองหลวงปักกิ่งและเสวยราชย์ราชสมบัติเป็นจักรพรรดิเต้ากวง และ จักรพรรดิเต้ากวงทรงสถาปนา พระนางหนิวฮูลู่หวงไทเฮา เป็น สมเด็จพระพันปีหลวงกงฉือ (恭慈皇太后)
ในปี ค.ศ.1836 สมเด็จพระพันปีหลวงกงฉือทรงจัดฉลองวันคล้านวันประสูติครบรอบ 60 ปีของพระนาง จักรพรรดิเต้ากวง ทรงสร้างเครื่องทรงราชกกุธภัณฑ์มมากมายมหาศาลถวายแด่พระนางเป็นอย่างดี และเมื่อ 10 เมษายน ค.ศ.1838 สมเด็จพระพันปีหลวงกงฉือและจักรพรรดิเต้ากวง เสด็จไปคำนับบรรพกษัตริย์ที่สุสานราชวงศ์ชิงฝ่ายตะวันออกเป็น 13 วัน สมเด็จพระพันปีหลวงกงฉือทรงทิวงคต ในปี 29 ของจักรพรรดิเต้ากวง ซึ่งเทียบได้กับประมาณ เดือนมกราคม 1850 ในปฏิทินคริตศักราช ทรงได้รับการเฉลิมพระนามหลังเสด็จสวรรคตแล้วว่า สมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวเหอรุ่ย พระพันปีหลวง และพระศพถูกฝังที่แยกต่างหากอยู่ใกล้กับสุสานชางหลิง ในสุสานราชวงศ์ชิงฝ่ายตะวันตก
พระนามที่ได้รับการสถาปนาหลังเสด็จสิ้นพระชนม์

พระอิริยายศหลังสิ้นพระชนม์เต็มคือ:
Empress Xiaohegongcikangyu'anchengqinshunrenzhengyingtianxishengrui (孝和恭慈康豫安成钦顺仁正应天熙圣睿皇后)
พระโอรส-ธิดาที่ประสูติแด่พระนาง

องค์ชายหมินข่าย (惇恪亲王绵恺; 1795-1838) พระโอรสองค์ที่สาม ในสมเด็จพระจักรพรรดิเจียชิ่ง
องค์ชายหมินซิน (瑞怀亲王绵忻; 1805-1828) พระโอรสองค์ที่สี่ ในสมเด็จพระจักรพรรดิเจียชิ่ง
พระราชธิดาไม่ทราบพระนาม  (1793-1795) พระธิดาองค์ที่เจ็ดในสมเด็จพระจักรพรรดิเจียชิ่ง
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิเจียชิ่ง
จักรพรรดิเต้ากวง
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินีเซี่ยวเหอรุ่ย พระพันปีหลวง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ย |  |   จักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิชิง  (ราชวงศ์ชิง)    |  | สมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวเซิ่นเฉิง |
| สมเด็จพระพันปีหลวงฉงชิ่ง |  |   พระพันปีหลวงแห่งจักรวรรดิชิง   |  | สมเด็จพระพันปีหลวงคังฉิน   |
จักรพรรดิอันโดรนิคอสที่ 2 พาลาโอโลกอส

| อันโดรนิคอสที่ 2 พาลาโอโลกอสΑνδρόνικος Β' Παλαιολόγος |
| --- | --- |
ภาพจิตรกรรมฝาผนังที่สำนักสงฆ์ใน Serres ของจักรพรรดิอันโดรนิคอสที่ 2
ประสูติ: 25 มีนาคม ค.ศ. 1259 กรุงคอนสแตนติโนเปิล
สวรรคต: 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1332 กรุงคอนสแตนติโนเปิล
พระราชบิดา: จักรพรรดิมิคาเอลที่ 8 พาลาโอโลกอส
จักรพรรดิอันโดรนิคอสที่ 2 พาลาโอโลกอส (อังกฤษ: 'Andronikos II Palaiologos หรือ Andronicus II Palaeologus ', กรีก: Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος) (25 มีนาคม ค.ศ. 1259 – 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1332) อันโดรนิคอสที่ 2 พาลาโอโลกอสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ของราชวงศ์พาลาโอโลกอส ผู้ทรงครองราชย์เป็นจักรพรรดิร่วมกับพระราชบิดาจักรพรรดิมิคาเอลที่ 8 พาลาโอโลกอส​ ระหว่างปี ค.ศ. 1272 ถึงปี ค.ศ. 1282, ร่วมกับจักรพรรดิมิคาเอลที่ 9 พาลาโอโลกอส ระหว่างปี ค.ศ. 1294 ถึงปี ค.ศ. 1320 และระหว่างปี ค.ศ. 1320 ถึงปี ค.ศ. 1328 ด้วยพระองค์เอง อันโดรนิคอสที่ 2 เป็นพระราชโอรสองค์โตของจักรพรรดิมิคาเอลที่ 8 พาลาโอโลกอสและธีโอดอรา ดูคาอินา วาทัทซินาและทระเป็นพระราชนัดดาของจอห์นที่ 3 ดูคาส วาตัทซีส
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิไบแซนไทน์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิอันโดรนิคอสที่ 2 พาลาโอโลกอส
จักรพรรดิอาร์กาดิอุส

จักรพรรดิอาร์กาดิอุส หรือ ฟลาวิอุส อาร์กาดิอุส  (อังกฤษ: 'Arcadius; ชื่อเต็ม: Flavius Arcadius') (ค.ศ. 377 – 1 พฤษภาคม ค.ศ. 408) อาร์กาดิอุสมีตำแหน่งเป็นออกัสตัสภายใต้พระราชบิดาระหว่างวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 393 จนถึงปี ค.ศ. 395 เมื่อทรงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ แห่ง จักรวรรดิโรมันตะวันออก จนกระทั่งเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 408 โดยมีพระอนุชาจักรพรรดิโฮโนริอัสเป็นจักรพรรดิ แห่ง จักรวรรดิโรมันตะวันตก
อาร์กาดิอุสเสด็จพระราชสมภพในสเปน เป็นพระราชโอรสองค์โตของจักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 1 และเอเลีย ยูโดเซีย และเป็นพระเชษฐาของโฮโนริอัส จักรพรรดิธีโอโดเซียสทรงประกาศแต่งตั้งให้อาร์กาดิอุสเป็น “ออกัสตัส” และผู้ร่วมราชบัลลังก์ในการปกครองครึ่งตะวันออกของจักรวรรดิในเดือนมกราคม ค.ศ. 393 และให้โฮโนริอัสเป็น “ออกัสตัส” และผู้ร่วมราชบัลลังก์ในการปกครองครึ่งตะวันตกของจักรวรรดิ
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิไบแซนไทน์
จักรวรรดิโรมัน
จักรวรรดิโรมันตะวันตก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิอาร์กาดิอุส
จักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

| จักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| --- | --- |

ครองราชย์: โรมันอันศักดิ์สิทธิ์: ค.ศ. 1198 - ค.ศ. 1215 เยอรมนี: ค.ศ. 1198 - ค.ศ. 1215 อิตาลี: ค.ศ. 1208 - ค.ศ. 1215
รัชกาลก่อนหน้า: สมเด็จพระจักรพรรดิไฮนริคที่ 6 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
รัชกาลถัดไป: สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ประสูติ: ค.ศ. 1175
สวรรคต: 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1218
สมเด็จพระจักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ราชวงศ์: เวลฟ
พระราชบิดา: ไฮน์ริคที่ 12 ดยุคแห่งบาวาเรีย
พระราชมารดา: มาทิลดา แพลนทาเจเน็ท
สมเด็จพระจักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (อังกฤษ: Otto IV, Holy Roman Emperor) (ค.ศ. 1175 หรือ ค.ศ. 1176 - 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1218) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์เวลฟ ระหว่างปี ค.ศ. 1198 แต่ถูกปลดจากตำแหน่งในปี ค.ศ. 1215  อ็อทโทเป็นพระราชโอรสในไฮน์ริคที่ 12 ดยุคแห่งบาวาเรีย และ มาทิลดา แพลนทาเจเน็ท เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1218
พระอิสริยยศ

สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ค.ศ. 1198 - ค.ศ. 1215)
พระมหากษัตริย์แห่งเยอรมนี (ค.ศ. 1198 - ค.ศ. 1215)
พระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี (ค.ศ. 1208 - ค.ศ. 1215)
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์เวลฟ
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
รายพระนามกษัตริย์และจักรพรรดิเยอรมัน
| ด ค กพระเจ้าแผ่นดินเยอรมัน |
| --- | --- | --- |
| อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก ในจักรวรรดิการอแล็งเฌียง (843–911) |  ลูทวิชที่ 2  คาร์โลมัน  ลูทวิชที่ 3  คาร์ลที่ 3  อาร์นุลฟ  ลูทวิชที่ 4  |  |
| อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก (911–962) |  คอนราดที่ 1  ไฮน์ริชที่ 1  ออทโทที่ 1  |  |
| ราชอาณาจักรเยอรมนี ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (843–1806) |  ออทโทที่ 1  ออทโทที่ 2  ออทโทที่ 3  ไฮน์ริชที่ 2  คอนราดที่ 2  ไฮน์ริชที่ 3  ไฮน์ริชที่ 4  ไฮน์ริชที่ 5  โลทาร์ที่ 3  คอนราดที่ 3  ฟรีดริชที่ 1  ไฮน์ริชที่ 6  ฟิลิป  ออทโทที่ 4  ฟรีดริชที่ 2  คอนราดที่ 4  รูดอล์ฟที่ 1  อดอล์ฟ  อัลเบร็คท์ที่ 1  ไฮน์ริชที่ 7  ลูทวิชที่ 4  คาร์ลที่ 4  เวนสเลาส  รูเปิร์ต  ซีกิสมุนด์  อัลเบร็คท์ที่ 2  ฟรีดริชที่ 3  มักซีมีเลียนที่ 1  คาร์ลที่ 5  แฟร์ดีนันด์ที่ 1  มักซีมีเลียนที่ 2  รูดอล์ฟที่ 2  มัททีอัส  แฟร์ดีนันด์ที่ 2  แฟร์ดีนันด์ที่ 3  เลโอโปลด์ที่ 1  โยเซฟที่ 1  คาร์ลที่ 6  คาร์ลที่ 7  ฟรันซ์ที่ 1  โยเซฟที่ 2  เลโอโปลด์ที่ 2  ฟรันทซ์ที่ 2  |  |
| สมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ (1806–1813) |  นโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมัน (1815–1848) |  ฟรันทซ์ที่ 1 แห่งออสเตรีย  แฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย  |  |
| จักรวรรดิเยอรมัน (1848/1849) |  อาร์ชดยุกโยฮันน์แห่งออสเตรีย (สำเร็จราชการ)  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมัน (1850–1866) |  ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย-ฮังการี  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (1867–1871) |  วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย  |  |
| จักรวรรดิเยอรมัน (1871–1918) |  วิลเฮ็ล์มที่ 1  ฟรีดริชที่ 3  วิลเฮ็ล์มที่ 2  |  |
| อ้างสิทธิ |  วิลเฮ็ล์มที่ 2  วิลเฮ็ล์มที่ 3  ลุยส์ แฟร์ดีนันด์  เกออร์ค ฟรีดริช  |  |
| ด ค กจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| --- | --- | --- |
| จักรวรรดิการอแล็งเฌียง | คาร์ลที่ 1 มหาราช · ลูทวิชที่ 1 · โลทาร์ที่ 1 · ลูทวิชที่ 2 · คาร์ลที่ 2 · คาร์ลที่ 3 · กวีโด · แลมเบิร์ต · อาร์นัฟ · ลูทวิชที่ 3 · เบอร์เรนการ์ | ตราประจำพระองค์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ | ออทโทมหาราช · ออทโทที่ 2 · ออทโทที่ 3 · ไฮน์ริชที่ 2 · คอนราดที่ 2 · ไฮน์ริชที่ 3  · ไฮน์ริชที่ 4 · ไฮน์ริชที่ 5 · โลทาร์ที่ 3 · ฟรีดริชที่ 1 · ไฮน์ริชที่ 6 · ออทโทที่ 4 · ฟรีดริชที่ 2 · ไฮน์ริชที่ 7 · ลูทวิชที่ 4 · คาร์ลที่ 4 · ซิกิสมุนด์ · ฟรีดริชที่ 3 · มักซีมีเลียนที่ 1 · คาร์ลที่ 5 · แฟร์ดีนันด์ที่ 1 · มักซีมีเลียนที่ 2 · รูดอล์ฟที่ 2 · มัททีอัส · แฟร์ดีนันด์ที่ 2 · แฟร์ดีนันด์ที่ 3 · เลโอโปลด์ที่ 1 · โยเซฟที่ 1 · คาร์ลที่ 6 · คาร์ลที่ 7 · ฟรันซ์ที่ 1 · โยเซฟที่ 2 · เลโอโปลด์ที่ 2 · ฟรันทซ์ที่ 2 | ตราประจำพระองค์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
จักรพรรดินีเซี่ยวอี๋ฉุน

| จักรพรรดินีเสี้ยวอี้ชุน |
| --- | --- |
พระมเหสีหลิง

จักรพรรดินีจีน (สถาปนาหลังสวรรคต) 
ก่อนหน้า: จักรพรรดินีเซี่ยวเซี่ยนตวน
ถัดไป: จักรพรรดินีเซี่ยวมู่เฉิง

ประสูติ: 23 ตุลาคม 1727 เจียงซู จักวรรดิชิง
สวรรคต: 28กุมภาพันธ์  1775 ( 47 พระชันษา) พระราชวังต้องห้าม ปักกิ่ง   มหาจักรวรรดิชิง
คู่อภิเษก: จักรพรรดิเฉียนหลง
ศาสนา: ศาสนาพุทธ
พระสาทิสลักษณ์พระมเหสีหลิงขณะทรงสำราญพระอิริยาบถกับองค์ชายหยงเหยี๋นพระราชโอรส
จักรพรรดินีเสี้ยวอี้ฉุน (จีน: 孝儀純皇后อังกฤษ: Empress_Xiaoyichun')  หรือที่รู้จักกันในไทยขณะทรงพระยศเป็นพระมเหสีว่า "พระมเหสีหลิง" จากภาพยนตร์ชื่อดังเรื่อง องค์หญิงกำมะลอ เป็นพระมเหสีในจักรพรรดิเฉียนหลง และเป็นพระราชมารดาในจักรพรรดิเจียชิ่ง
พระราชประวัติ

พระนางกำเนิดในราชสกุลเว่ยจียา หรือ เว่ย ซึ่งเป็นสกุลจากกองธงฮั่น เดิมที พระนางทรงเป็นนางสนองพระโอษฐ์ในพระนางฟู่ฉาฮองเฮา 
แต่เนื่องด้วยพระนางเป็นสตรีที่งดงามทั้งกิริยา วาจา การวางตัว บวกกับมีพระพักตร์ที่งดงาม สะสวย ทำให้จักรพรรดิเฉียนหลง
ที่มักเสด็จมาที่ตำหนักฉางชุนของสมเด็จพระจักรพรรดินีบ่อย ๆ ทรงเกิดความพอพระทัยในตัวของพระนาง จึงรับสั่งให้เข้าเฝ้าถวายองค์ 
และแต่งตั้งให้เป็นพระสนมหลิง (หลิงกุ้ยเหริน)
ปีต่อมาจึงอวยฐานันดรศักดิ์ขึ้นเป็นพระสนมเอกหลิง (หลิงผิน) ถัดมาอีกสามปีก็ถูกเลื่อนขึ้นเป็นพระชายาหลิง (หลิงเฟย) ถัดมาอีกสิบปีเลื่อนเป็นสมเด็จพระอัครเทวีหลิง (หลิงกุ้ยเฟย) และถัดมาอีกสิบสองปีตำแหน่งสุดท้ายของพระชนม์ชีพที่ได้รับคือพระอัครราชเทวีในองค์จักรพรรดิหลิงอี้ (หลิงอี้หวงกุ้ยเฟย)
และหลังจากที่จักรพรรดินีจี้ ทรงสิ้นพระชนม์ จักรพรรดิเฉียนหลงก็ไม่ได้ตั้งใครขึ้นเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีอีกเลย หน้าที่ควบคุมดูแลฝ่ายในทั้งหมดจึงตกอยู่ที่พระอัครราชเทวีในองค์จักรพรรดิ  (หลิงอี้หวงกุ้ยเฟย) เมื่อสิ้นรัชกาลเฉียนหลง องค์ชายหย่งเอี๋ยน ซึ่งเป็นพระโอรสลำดับที่สิบห้าในจักรพรรดิเฉียนหลงและประสูติจากหลิงอี้หวงกุ้ยเฟย ได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเจี่ยชิ่ง ทรงมีปมในพระทัยที่ว่า ที่พระมารดาของพระองค์ไม่ได้ขึ้นเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีเพราะว่าพระนางมีชาติกำเนิดที่เป็นชาวฮั่น ซึ่งตามกฏมลเฑียรบาลราชวงศ์ชิงกำหนดไว้ว่าห้ามสตรีจีนเป็นใหญ่เหนือสตรีแมนจู ทำให้จักรพรรดิเจียชิ่งเกิดความคับข้องพระทัยมาโดยตลอดพระองค์จึงเปลี่ยนราชสกุลของพระมารดาที่เป็นสกุลฮั่นจาก เว่ย เป็น เว่ยจียา และเลื่อนพระมารดาจากพระอัครราชเทวีในองค์จักรพรรดิให้เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีโดยให้ทรงพระนามว่า สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี้ยวอี้ชุน
มีเรื่องเล่ากันว่า เมื่อคราวขุนศึกซุนเตี้ยนอิงผู้สังกัดกับกองกำลัง​ของเจียง ไคเช็ค นำกำลังบุกเข้าปล้นสุสานอวี้หลิงซึ่งเป็นที่ฝังพระบรมศพของจักรพรรดิเฉียนหลง​ เมื่อกองกำลังได้ทำการระเบิดผนึกประตู​ที่ปิดตายออกก็เข้าไปทำการรื้อค้นเอาทรัพย์สิน​มีค่าออกไปโดยโยนพระบรมศพพระบรมอัฐิของจักรพรรดิเฉียนหลง​ไปทิ้งไว้บนพื้นโถงห้อง ทำให้เมื่อเวลาฝนตกก็ทำให้พระสุสานเกิดน้ำท่วมขังและโคลนตมก็ไหลเข้ามาท่วมพระบรมศพเสียหายมาก คราวนั้นเมื่อจักรพรรดิ​ผู่อี๋(ตอนนั้นเป็นกษัตริย์​แห่งแมนจูเรียภายใต้อาณัติแห่งญี่ปุ่น)​ทราบข่าว ก็พิโรธหนักถึงกับรีบเสด็จมาตรวจดูพระสุสานบรรพชนของพระองค์​ทันที เมื่อเสด็จเข้าไปก็พบความกระจัดกระจาย​จากการปล้นรื้อค้นเกลื่อนกลาดอนาถแก่พระทัย แต่ก็ทรงต้องสนเท่ห์​เมื่อทอดพระเนตรเห็นพระศพของจักรพรรดินีเสี้ยวอี้ฉุน(พระมเหสีหลิง)​นั้นไม่เน่าเปื่อยผุพังลงแต่อย่างใด ยังคงสภาพอัตลักษณ์​ของพระองค์​ได้อย่างชัดเจนแม้จะผ่านเวลาไปมากกว่า120ปี(นับตั้งแต่ฝังพระบรมศพจนถึงวันที่ผู่อี๋เข้าไปพบ)​ แต่เมื่อภายหลังกลุ่มผู้ที่เข้าไปทำการบูรณะพระสุสานก็มีการเชิญพระศพออกมาชำระใหม่ก็เกิดปฏิกิริยากับอากาศภายนอกทำให้พระศพนั้นย่อยสลายเหลือแต่โครงไปแล้วนั่นเอง
จักรพรรดิอ็อทโทที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

| อ็อทโทที่ 2 |
| --- | --- |

จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ครองราชย์: 7 พฤษภาคม 973 – 7 ธันวาคม 983
ก่อนหน้า: อ็อทโทที่ 1
ถัดไป: อ็อทโทที่ 3
กษัตริย์แห่งอิตาลี
ครองราชย์: 25 ธันวาคม 980 – 7 ธันวาคม 983
ก่อนหน้า: อ็อทโทที่ 1
ถัดไป: อ็อทโทที่ 3
กษัตริย์แห่งเยอรมนี
ครองราชย์: 26 พฤษภาคม 961– 7 ธันวาคม 983
ก่อนหน้า: อ็อทโทที่ 1
ถัดไป: อ็อทโทที่ 3

ประสูติ: ค.ศ. 955 ซัคเซิน, ราชอาณาจักรเยอรมนี
สวรรคต: 7 ธันวาคม ค.ศ. 983 (ชันษา 28) กรุงโรม, จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
คู่อภิเษก: เธโอฟานู
พระราชบุตร: Adelheid I, Abbess of Quedlinburg   Sophie I, Abbess of Gandersheim   Matilda, Countess Palatine of Lotharingia   Otto III, Holy Roman Emperor
ราชวงศ์: อ็อทโท
พระราชบิดา: อ็อทโทที่ 1 มหาราช
พระราชมารดา: อะเดไลเดอแห่งอิตาลี
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
จักรพรรดิอ็อทโทที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (อังกฤษ: Otto II, Holy Roman Emperor ) (ค.ศ. 955 - 7 ธันวาคม ค.ศ. 983) เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์อ็อทโท ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 967 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 983 พระองค์เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิอ็อทโทที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และ อเดลัยเดแห่งอิตาลี
อ็อทโทที่ 2 ทรงได้รับการเลี้ยงดูและการศึกษาจากบรูโน อาร์ชบิชอปแห่งโคโลญพระปิตุลา และวิลเลียม อาร์ชบิชอปแห่งไมนทซ์ พี่น้องต่างมารดา ในระยะแรกพระองค์ก็ทรงครองราชบัลลังก์ร่วมกับพระราชบิดา และทรงได้รับเลือกที่เวิร์มสให้เป็นพระเจ้าแผ่นดินของเยอรมนีในปี ค.ศ. 961 และทรงเข้าทำพิธีราชาภิเษกที่มหาวิหารอาเคินเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 961 และเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 967 พระองค์ก็ทรงได้รับราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิร่วมกับพระราชบิดาโดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 13.
อ็อทโทที่ 2 ทรงเสกสมรสกับธีโอฟานู (Theophanu) พระราชนัดดาของจักรพรรดิจอห์นที่ 1แห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออกเมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 972 หลังจากที่ทรงเข้าร่วมในการรณรงค์ร่วมกับพระราชบิดาในอิตาลีแล้วอ็อทโทก็เสด็จกลับเยอรมนีและทรงเป็นจักรพรรดิโดยพระองค์เองหลังจากการเสด็จสวรรคตของพระราชบิดาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 973 โดยไม่มีผู้ใดคัดค้าน
อ็อทโททรงดำเนินนโยบายเดียวกับพระราชบิดาในการสร้างเสริมความมั่นคงของจักรวรรดิในเยอรมนีและขยายอำนาจลึกเข้าไปในอิตาลี
พระอิสริยยศ

จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ค.ศ. 967 - ค.ศ. 983)
พระมหากษัตริย์แห่งเยอรมนี (ค.ศ. 961 - ค.ศ. 983)
พระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี (ค.ศ. 973 - ค.ศ. 983)
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์อ็อทโท
จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
รายพระนามกษัตริย์และจักรพรรดิเยอรมัน
| ด ค กพระเจ้าแผ่นดินเยอรมัน |
| --- | --- | --- |
| อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก ในจักรวรรดิการอแล็งเฌียง (843–911) |  ลูทวิชที่ 2  คาร์โลมัน  ลูทวิชที่ 3  คาร์ลที่ 3  อาร์นุลฟ  ลูทวิชที่ 4  |  |
| อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก (911–962) |  คอนราดที่ 1  ไฮน์ริชที่ 1  ออทโทที่ 1  |  |
| ราชอาณาจักรเยอรมนี ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (843–1806) |  ออทโทที่ 1  ออทโทที่ 2  ออทโทที่ 3  ไฮน์ริชที่ 2  คอนราดที่ 2  ไฮน์ริชที่ 3  ไฮน์ริชที่ 4  ไฮน์ริชที่ 5  โลทาร์ที่ 3  คอนราดที่ 3  ฟรีดริชที่ 1  ไฮน์ริชที่ 6  ฟิลิป  ออทโทที่ 4  ฟรีดริชที่ 2  คอนราดที่ 4  รูดอล์ฟที่ 1  อดอล์ฟ  อัลเบร็คท์ที่ 1  ไฮน์ริชที่ 7  ลูทวิชที่ 4  คาร์ลที่ 4  เวนสเลาส  รูเปิร์ต  ซีกิสมุนด์  อัลเบร็คท์ที่ 2  ฟรีดริชที่ 3  มักซีมีเลียนที่ 1  คาร์ลที่ 5  แฟร์ดีนันด์ที่ 1  มักซีมีเลียนที่ 2  รูดอล์ฟที่ 2  มัททีอัส  แฟร์ดีนันด์ที่ 2  แฟร์ดีนันด์ที่ 3  เลโอโปลด์ที่ 1  โยเซฟที่ 1  คาร์ลที่ 6  คาร์ลที่ 7  ฟรันซ์ที่ 1  โยเซฟที่ 2  เลโอโปลด์ที่ 2  ฟรันทซ์ที่ 2  |  |
| สมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ (1806–1813) |  นโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมัน (1815–1848) |  ฟรันทซ์ที่ 1 แห่งออสเตรีย  แฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย  |  |
| จักรวรรดิเยอรมัน (1848/1849) |  อาร์ชดยุกโยฮันน์แห่งออสเตรีย (สำเร็จราชการ)  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมัน (1850–1866) |  ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย-ฮังการี  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (1867–1871) |  วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย  |  |
| จักรวรรดิเยอรมัน (1871–1918) |  วิลเฮ็ล์มที่ 1  ฟรีดริชที่ 3  วิลเฮ็ล์มที่ 2  |  |
| อ้างสิทธิ |  วิลเฮ็ล์มที่ 2  วิลเฮ็ล์มที่ 3  ลุยส์ แฟร์ดีนันด์  เกออร์ค ฟรีดริช  |  |
| ด ค กจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| --- | --- | --- |
| จักรวรรดิการอแล็งเฌียง | คาร์ลที่ 1 มหาราช · ลูทวิชที่ 1 · โลทาร์ที่ 1 · ลูทวิชที่ 2 · คาร์ลที่ 2 · คาร์ลที่ 3 · กวีโด · แลมเบิร์ต · อาร์นัฟ · ลูทวิชที่ 3 · เบอร์เรนการ์ | ตราประจำพระองค์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ | ออทโทมหาราช · ออทโทที่ 2 · ออทโทที่ 3 · ไฮน์ริชที่ 2 · คอนราดที่ 2 · ไฮน์ริชที่ 3  · ไฮน์ริชที่ 4 · ไฮน์ริชที่ 5 · โลทาร์ที่ 3 · ฟรีดริชที่ 1 · ไฮน์ริชที่ 6 · ออทโทที่ 4 · ฟรีดริชที่ 2 · ไฮน์ริชที่ 7 · ลูทวิชที่ 4 · คาร์ลที่ 4 · ซิกิสมุนด์ · ฟรีดริชที่ 3 · มักซีมีเลียนที่ 1 · คาร์ลที่ 5 · แฟร์ดีนันด์ที่ 1 · มักซีมีเลียนที่ 2 · รูดอล์ฟที่ 2 · มัททีอัส · แฟร์ดีนันด์ที่ 2 · แฟร์ดีนันด์ที่ 3 · เลโอโปลด์ที่ 1 · โยเซฟที่ 1 · คาร์ลที่ 6 · คาร์ลที่ 7 · ฟรันซ์ที่ 1 · โยเซฟที่ 2 · เลโอโปลด์ที่ 2 · ฟรันทซ์ที่ 2 | ตราประจำพระองค์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
จักรวรรดิการโกฏ

จักรวรรดิการโกฏ (อังกฤษ: Karkota Dynasty; ประมาณ ค.ศ. 625 − 855) เป็นจักรวรรดิที่มีอาณาเขตเหนือหุบเขากัศมีร์และตอนเหนือบางส่วนของอนุทวีปอินเดียในระหว่างศตวรรษที่ 7-8 เป็นยุคสมัยที่มีการขยับขยายทางการเมือง มีความเจริญมั่งคั่งทางเศรษฐกิจ และการที่กัศมีร์ได้กลายมาเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและการศึกษา
จักรพรรดิแห่งการโกฏได้ก่อสร้างโบสถ์พราหมณ์บูชาพระวิษณุมากมายในเขตแดนของตน ในขณะเดียวกันก็ได้เปิดกว้างในศาสนาพุทธเจริญเฟื่องฟูในเขตแดนตนเช่นกัน ดังที่พบสถูป เจดีย์ และพุทธวิหารมากมายในซากของราชธานีแห่งการโกฏ มารฑันตสูรยมนเทียรที่ตั้งอยู่ที่อำเภออนันตนาคในปัจจุบัน สร้างขึ้นโดยจักรพรรดิลลิตาทิตยะแห่งการโกฏ ซึ่งถือเป็นโบสถ์พราหมณ์บูชาพระอาทิตย์ (สูรยมนเทียร) ที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในอินเดีย และเป็นหนึ่งในศาสนสถานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเวลานั้น
จักรวรรดิการโกฏสิ้นสุดเมื่ออวันติวรมันก้าวขึ้นสู่บัลลังก์แห่งกัศมีร์ในปี 865 และสถาปนาจักรวรรดิปุตปาละขึ้น
จักรพรรดิเกลาดิอุส กอทิกุส

จักรพรรดิเกลาดิอุส กอทิกุส หรือ จักรพรรดิเกลาดิอุสที่ 2  (อังกฤษ: 'Claudius Gothicus; ชื่อเต็ม: Marcus Aurelius Claudius') (10 พฤษภาคม ค.ศ. 213 – มกราคม ค.ศ. 270) เกลาดิอุส กอทิกุสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันผู้ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิกาลลิเอนัสในปี ค.ศ. 268 จนเสด็จสวรรคตในเดือนมกราคม ค.ศ. 270 โดยมีจักรพรรดิควินทิลลัสเป็นผู้ครองราชย์ต่อมา
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิโรมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิเกลาดิอุส กอทิกุส
จักรพรรดิฮอโนริอุส

พระรูปปั้นของจักรพรรดิฮอโนริอุส
จักรพรรดิฮอโนริอุส หรือ เฟลวิอัส ฮอโนริอุส  (อังกฤษ: 'Honorius; ชื่อเต็ม: Flavius Honorius') (9 กันยายน ค.ศ. 384 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 423) ฮอโนริอุสเป็นจักรพรรดิราชวงศ์ธีโอโดเชียนแห่งจักรวรรดิโรมันผู้ครองราชย์ระหว่างวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 393 จนถึงปี ค.ศ. 395 และของจักรวรรดิโรมันตะวันตกตั้งแต่ปี ค.ศ. 395 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 423 จักรพรรดิฮอโนริอุสเป็นพระราชโอรสองค์รองของจักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 1 กับพระมเหสีองค์แรกเอเลีย ฟลาซซิลลา และเป็นพระอนุชาของจักรพรรดิอาร์เคดิอัสแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์หรือจักรวรรดิโรมันตะวันออก
จักรพรรดิฮอโนริอุสเป็นพระจักรพรรดิที่อ่อนแอ ราชบัลลังก์ของพระองค์ได้รับการปกป้องโดยจอมทัพเฟลวิอัส สติลิโคผู้เป็นผู้ปกครองฮอโนริอุสเมื่อยังทรงพระเยาว์ และพ่อตาเมื่อเจริญพระชนมายุขึ้น แม้ว่าจะมีเฟลวิอัส สติลิโคเป็นผู้พิทักษ์จักรวรรดิก็ยังอ่อนแอลงและหลังจากการประหารชีวิตชองสติลิโค จักรวรรดิก็อยู่ในสภาวะที่แทบจะล่ม และต่อมาโยอันเนสก็ได้ครองราชย์ต่อจากเขาเป็นเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะถูกปลดโดยธีโอโดซีอุสที่ 2 และตั้งวาเลนติเนียนที่ 3 เป็นจักรพรรดิโรมันตะวันตก
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิโรมันตะวันตก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิฮอโนริอุส
พระพักตร์จากบานพับกงสุล
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล

| เซอร์ จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล Bt PRA |
| --- | --- |
John Everett Millais
ภาพเหมือนตนเอง ค.ศ. 1881
เกิด: 8 มิถุนายน ค.ศ. 1829(1829-06-08) เซาแทมป์ตัน อังกฤษ
เสียชีวิต: 13 สิงหาคม ค.ศ. 1896(1896-08-13) (67 ปี) เคนซิงตัน ลอนดอน อังกฤษ
สุสาน: มหาวิหารเซนต์พอล 51°30′49″N 0°05′53″W﻿ / ﻿51.513611°N 0.098056°W﻿ / 51.513611; -0.098056
สัญชาติ: บริติช
การศึกษา: ราชสถาบันศิลปะ
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกรรม, ภาพวาดเส้น ภาพพิมพ์
ผลงานเด่น: โอฟิเลีย, พระเยซูในโรงช่างของพ่อ
ขบวนการ: กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล
คู่สมรส: ยูฟิเมีย เกรย์ (สมรส 1855)
บุตร: 8 คนรวมทั้ง จอห์น กิลล์ มิเล
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล หรือ เซอร์จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล บาโรเนตที่ 1, PRA (อังกฤษ: John Everett Millais หรือ Sir John Everett Millais, 1st Baronet, PRA) (8 มิถุนายน ค.ศ. 1829 – 13 สิงหาคม ค.ศ. 1896) เป็นจิตรกรและนักวาดภาพประกอบของกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล ชาวอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรม, ภาพวาดเส้น และภาพพิมพ์ เขาเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล
เบื้องต้น

จอห์น เอเวอเรตต์ มิเลเกิดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1829 ที่เมืองเซาแทมป์ตันในอังกฤษ ในครอบครัวที่มีหน้ามีตาจากเจอร์ซีย์ ความสามารถทางศิลปะของมิเลทำให้ได้รับเข้าศึกษาในราชสถาบันศิลปะ เมื่อมีอายุได้เพียง 11 ปี ขณะที่ศึกษาอยู่ที่นั่นมิเลก็ได้ทำความรู้จักกับวิลเลียม โฮลแมน ฮันท์ และดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ ผู้ร่วมกันก่อตั้งขบวนการศิลปะแนวใหม่ที่เรียกตัวเองว่า "กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล" หรือที่เรียกย่อ ๆ ว่า "PRB" (Pre-Raphaelite Brotherhood) ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1848 ที่บ้านของมิเล ถนนเกาเออร์ริม จตุรัสเบดฟอร์ด ในกรุงลอนดอน
งานแบบก่อนราฟาเอล

ภาพ "พระเยซูในโรงช่างของพ่อ" (Christ in the House of His Parents) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1850 เป็นภาพที่สร้างความขัดแย้งอย่างรุนแรง เพราะมิเลวาดพระเยซูอย่างคนชั้นแรงงานที่กำลังทำงานในโรงช่างไม้ที่เลอะเทอะของพ่อ งานชิ้นต่อ ๆ มาก็สร้างความขัดแย้งเช่นกันแต่ไม่มีภาพใดเท่ากับภาพนี้ แต่มิเลมาได้รับความสำเร็จและความนิยมอย่างแพร่หลายในภาพ "อูกโน" (A Huguenot) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1852 ซึ่งเป็นภาพของคู่หนุ่มสาวที่จำจะต้องจากกันเพราะความขัดแย้งทางศาสนา ซึ่งกลายมาเป็นหัวใจของหัวเรื่องของภาพอีกหลายภาพที่มิเลเขียน
งานสมัยต้น ๆ ของมิเลเต็มไปด้วยรายละเอียดและมักจะเน้นความงามและความซับซ้อนของธรรมชาติของโลก ในภาพเช่น "โอฟิเลีย" (Ophelia) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1852 มิเลสร้างภาพที่ผสมผสานแน่นไปด้วยรายละเอียดของสิ่งธรรมชาติต่าง ๆ ที่ได้รับคำบรรยายว่าเป็นเขียนภาพแบบ "จิตรกรรมสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ" (pictorial eco-system)
ลักษณะการเขียนแบบนี้ได้รับการสนับสนุนโดยนักวิจารณ์ศิลป์ จอห์น รัสคิน ผู้เป็นผู้ปกป้องศิลปะแบบก่อนราฟาเอลจากผู้ต่อต้าน ความสัมพันธ์กับรัสคินทำให้มิเลได้ทำความรู้จักกับเอฟฟี เกรย์ (Effie Gray) ภรรยาของรัสคิน หลังจากที่ได้พบกันเอฟฟีก็มานั่งเป็นแบบให้ในภาพ "คำสั่งปล่อย" (The Order of Release) ในขณะที่เขียนภาพสองคนก็ตกหลุมรักกัน แม้ว่าเอฟฟีจะแต่งงานกับรัสคินมาหลายปีแต่ทั้งสองก็ยังมิได้มีความสัมพันธ์กันฉันสามีภรรยา บิดามารดาของเอฟฟีสังหรณ์ว่ามีอะไรที่ไม่ปกติจึงฟ้องขอให้การแต่งงานเป็นโมฆะ (annulment) ในปี ค.ศ. 1856 หลังจากที่การแต่งงานกับรัสคินเป็นโมฆะ เอฟฟีกับมิเลก็สมรสกันและมีบุตรธิดาด้วยกันแปดคนรวมทั้ง จอห์น กิลล์ มิเล (John Guille Millais) นักธรรมชาติวิทยาผู้มีชื่อเสียงและจิตรกรเขียนภาพชีวิตป่า