stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ระยะการทดลองทางคลินิก
แหล่งข้อมูลอื่น

ศ.น.พ. กัมมันต์ พันธุมจินดา; ผ.ศ.น.พ.ด.ร. ธนินทร์ อัศววิเชียรจินดา; ศ.น.พ.ด.ร. จิตร สิทธีอมร (พฤษภาคม 2011).  ศ.น.พ. พิเชฐ สัมปทานุกุล (บ.ก.). บทที่ 11 - การวิจัยแบบทดลองทางคลินิกเพื่อเปรียบเทียบคุณค่าของกระบวนการป้องกันหรือรักษาโรค. หลักการทำวิจัย : สู่ความสำเร็จในการปฏิบัติ. กทมฯ: ศูนย์วิทยาการวิจัยแพทยศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. pp. 122–138. ISBN 978-616-551-305-0.
รัฐสภาเซนต์คิตส์และเนวิส

| รัฐสภาเซนต์คิตส์และเนวิส  National Assembly  of Saint Kitts and Nevis |
| --- | --- |
สมัยที่ 8

ประเภท
ประเภท: ระบบสภาเดี่ยว 
ผู้บริหาร
พระมหากษัตริย์: สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2  ตั้งแต่ ค.ศ. 1983 
ผู้สำเร็จราชการ: เซอร์ แทปลีย์ ซีตัน  ตั้งแต่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2015 
ประธานสภา: แอนโทนี ไมเคิล เพอร์คินส์  ตั้งแต่ มิภุนายน ค.ศ. 2016 
โครงสร้าง
สมาชิก: 15 ที่นั่ง

กลุ่มการเมือง: ฝ่ายรัฐบาล (8)   PAM (4)    CCM (2)    NRP (1)    PLP (1) ฝ่ายค้าน (3)   SKNLP (3) อื่นๆ (4)   สมาชิกวุฒิสภา (3)    สมาชิกโดยตำแหน่ง (1) 
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้ง: ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด
การเลือกตั้งครั้งล่าสุด: 5 มิถุนายน ค.ศ. 2020
ที่ประชุม

ทำเนียบรัฐบาล 
เว็บไซต์
www.parliament.gov.kn
รัฐสภาเซนต์คิตส์และเนวิส (อังกฤษ: National Assembly of Saint Kitts and Nevis) คือสภานิติบัญญัติระบบสภาเดี่ยว เมื่อรวมด้วยพระมหากษัตริย์เซนต์คิตส์และเนวิสประกอบเป็นรัฐสภาแห่งสหพันธรัฐเซนต์คิตส์และเนวิส
รัฐสภาประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 14 หรือ 15 คน (ขึ้นอยู่กับสถานการณ์) โดยมี 11 คนมาจาการเลือกตั้งมีวาระคราวละ 5 ปีในแบบแบ่งเขตเลือกตั้งแบบมีผู้แทนคนเดียว เรียกว่า "ผู้แทน" (Representatives) สมาชิกอีก 4 คน เรียกว่า "สมาชิกวุฒิสภา" โดย 3 คนมาจากการแต่งตั้งโดยผู้สำเร็จราชการ และคนที่สี่คือ อัยการสูงสุด เป็นสมาชิกโดยตำแหน่ง (ex officio)
รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1983 บัญญัติให้มีสมาชิกวุฒิสภาอย่างน้อยสามคน หรือสี่คนหากอัยการสูงสุดไม่รวมอยู่ในวุฒิสมาชิกสามคนแรก โดยสามารถเพิ่มจำนวนได้โดยมติของสภาหากไม่มีจำนวนรวมเกินสองในสามของจำนวนผู้แทนทั้งหมด ยกเว้นในกรณีของอัยการสูงสุด วุฒิสมาชิกจำนวนสองคนได้รับการแต่งตั้งโดยผู้สำเร็จราชการซึ่งปฏิบัติตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี และอีกหนึ่งคนตามคำแนะนำของผู้นำฝ่ายค้าน
ตามรัฐธรรมนูญ รัฐสภามีบทบาทหน้าที่ผ่านกฎหมายเพื่อสันติภาพ ความเป็นระเบียบ และเพื่อการกำกับดูแลรัฐบาลที่ดีแห่งสหพันธรัฐ โดยไม่รวมถึงบทบาทที่รับผิดชอบโดยสภานิติบัญญัติเกาะเนวิส เมื่อกฎหมายได้รับการรับรองจากรัฐสภาแล้ว จะต้องได้รับพระบรมราชานุญาตโดยผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ การลงมติตามรัฐธรรมนูญจะต้องใช้คะแนนเสียงข้างมากพิเศษจำนวนสองในสามในสภา
รัฐสภาสั้น

รัฐสภาสั้น (อังกฤษ: Short Parliament; 13 เมษายน ค.ศ. 1640 – 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1640) เป็นชื่อของรัฐสภาแห่งอังกฤษรัฐสภาหนึ่งของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ที่มีอายุเพียงสามอาทิตย์ หลังจากที่พระเจ้าชาร์ลส์ทรงปกครองอังกฤษภายใต้สมัยการปกครองส่วนพระองค์ (Personal Rule) อยู่สิบเอ็ดปี พระองค์ก็เรียกประชุมรัฐสภาในปี ค.ศ. 1640 โดยการถวายคำแนะนำโดยทอมัส เวนท์เวิร์ธ เอิร์ลแห่งสตราฟฟอร์ดที่ 1 พระเจ้าชาร์ลส์ทรงถูกบังคับให้เรียกประชุมรัฐสภาเพื่อที่จะหาทุนในการสนับสนุนสงครามบาทหลวง (Bishops' Wars) ต่อสกอตแลนด์ แต่ก็เช่นเดียวกับรัฐสภาชุดก่อนหน้านั้นที่มีความสนใจในเสนอข้อเรียกร้องต่างๆ ที่เกี่ยวกับวิธีการปกครองของพระเจ้าชาร์ลส์อันไม่ยุติธรรมแทนที่จะสนใจกับการอนุมัติเงินในการทำสงคราม
จอห์น พิม (John Pym) สมาชิกรัฐสภาจากทาวิสสต็อคกลายเป็นผู้นำในการเรียกร้องและกล่าวสุนทรพจน์อย่างยืดยาวเมื่อวันที่ 17 เมษายนที่มีใจความว่านอกจากว่าพระเจ้าชาร์ลส์จะทรงยอมรับฟังข้อเรียกร้องต่างๆ สภาสามัญชนก็จะไม่ยอมออกเสียงสนับสนุนทุนการสงครามของพระองค์ ส่วนจอห์น แฮมพ์เด็น (John Hampden) พยายามชักชวนเป็นการภายในและเป็นสมาชิกของคณะกรรมการต่างๆ เก้าคณะกรรมการ พระเจ้าชาร์ลส์ทรงพยายามต่อรองโดยทรงเสนอว่าจะหยุดเก็บภาษีเรือ แต่ก็ยังไม่เป็นที่พอใจของรัฐสภา ขณะเดียวกันคำร้องต่างๆ ของการใช้อำนาจในทางที่ผิดก็หลั่งไหลเข้ามาจากทั่วประเทศ เมื่อทรงหมดความอดทนกับการกลับมาโต้แย้งของรัฐสภาที่ทิ้งไว้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1629 และการบิดเบือนสถานการณ์ที่เลวลงในสกอตแลนด์ พระเจ้าชาร์ลส์ก็ตัดสินพระทัยยุบรัฐสภาเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1640 หลังจากที่ประชุมกันได้เพียงสามอาทิตย์ “รัฐสภาสั้น” ตามมาด้วย “รัฐสภายาว”
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์อังกฤษ
รัฐสภาแห่งอังกฤษ
รัฐสภาแห่งเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์

| รัฐสภาแห่งเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  House of Assembly of Saint Vincent and the Grenadines (อังกฤษ) |
| --- | --- |
สมัยที่ 9

ประเภท
ประเภท: ระบบสภาเดี่ยว 
ผู้บริหาร
พระมหากษัตริย์: สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 
ผู้สำเร็จราชการ: เดมซูซาน ดูแกน 
ประธานสภา: โรแชลล์ ฟอร์เด, ULP  ตั้งแต่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 
โครงสร้าง
สมาชิก: 21 ที่นั่ง (+ ประธานสภา)

กลุ่มการเมือง: ฝ่ายรัฐบาล (10)   ULP (10) ฝ่ายค้าน (6)   NDP (6) วุฒิสมาชิก (6)   วุฒิสมาชิกฝ่ายรัฐบาล (4)    วุฒิสมาชิกฝ่ายค้าน (2) 
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้ง: ระบบคะแนนเสียงเหนือกว่าสำหรับสมาชิกรัฐสภา และวุฒิสมาชิกจากการแต่งตั้งโดยผู้สำเร็จราชการ
การเลือกตั้งครั้งล่าสุด: 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020
ที่ประชุม
 คิงส์ทาวน์
เว็บไซต์
www.assembly.gov.vc
รัฐสภาแห่งเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ (อังกฤษ: House of Assembly of Saint Vincent and the Grenadines) คือสภานิติบัญญัติระบบสภาเดี่ยวของเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ประกอบด้วยสมาชิกรวม 23 คน แบ่งเป็น 15 คนมาจากการเลือกตั้งแบบแบ่งเขตๆ ละหนึ่งคน โดยระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด สมาชิกจำนวน 6 คน เป็นวุฒิสมาชิกซึ่งมาจากการแต่งตั้งโดยผู้สำเร็จราชการ โดย 4 คนเป็นผู้แทนฝ่ายรัฐบาล และอีก 2 คนเป็นผู้แทนฝ่ายค้าน สมาชิกอีกหนึ่งคนคืออัยการสูงสุดซึ่งมาจากการแต่งตั้ง และประธานสภาจำนวนหนึ่งตำแหน่งซึ่งมาจากการลงมติเลือกตั้งในสภาโดยฝ่ายรัฐบาลร่วมกับฝ่ายค้าน
รัฐสภาแองกวิลลา

| รัฐสภาแองกวิลลา  House of Assembly of Anguilla (อังกฤษ) |
| --- | --- |
ชุดที่ 12

ประเภท
ประเภท: ระบบสภาเดี่ยว 
ผู้บริหาร
ประธานสภา: บาร์บารา เว็บสเตอร์-บอร์น  ตั้งแต่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 
รองประธานสภา: เมอร์ริก ริชาร์ดสัน  ตั้งแต่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2020 
มุขมนตรี: แอลลิส เว็บส์เตอร์, APM  ตั้งแต่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2020 
ผู้นำฝ่ายค้าน: คอรา ริชาร์ดสัน-ฮ็อดจ์, AUF  ตั้งแต่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 
โครงสร้าง
สมาชิก: 13 ที่นั่ง

กลุ่มการเมือง: ฝ่ายรัฐบาล (7)   APM (7) ฝ่ายค้าน (4)   AUF (4) โดยตำแหน่ง (2)   สมาชิกโดยตำแหน่ง (Ex officio) (2) 
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้ง: ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (7 ที่นั่ง) ระบบเสียงเดียวโอนไม่ได้ (4 ที่นั่ง)
การเลือกตั้งครั้งล่าสุด: 29 มิถุนายน ค.ศ. 2020
ที่ประชุม
 เดอะแวลลีย์
เว็บไซต์
gov.ai
รัฐสภาแองกวิลลา (อังกฤษ: House of Assembly of Anguilla) คือสภานิติบัญญัติระบบสภาเดี่ยวของแองกวิลลาซึ่งเป็นดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักรในทะเลแคริบเบียน ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 13 คน โดย 7 คนมาจากการเลือกตั้งแบ่งเขตเลือกตั้งเขตละหนึ่งคนใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด และอีก 4 คน "โดยรวม" จากประชากรทั้งหมดใช้การลงคะแนนแบบเสียงเดียวโอนไม่ได้) และ 2 คนซึ่งเป็นสมาชิกโดยตำแหน่ง (ex-officio members) ได้แก่อัยการสูงสุด และประธานสภาซึ่งมาจากการแต่งตั้งจากบุคคลจากภายนอกสภา
รัฐอันธพาล

รัฐอันธพาล (อังกฤษ: rogue state) เป็นคำที่ก่อให้เกิดการโต้แย้งที่ใช้โดยนักทฤษฎีระหว่างประเทศบางคน โดยหมายถึงรัฐที่พวกเขาพิจารณาว่าคุกคามต่อสันติภาพของโลก ซึ่งหมายความว่ารัฐเหล่านี้มีพฤติการณ์ตามเกณฑ์บางประการโดยเฉพาะ อย่างเช่น ปกครองโดยรัฐบาลอำนาจนิยมที่จำกัดสิทธิมนุษยชนอย่างรุนแรง ให้การสนับสนุนการก่อการร้าย และแสวงหาการเผยแพร่อาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง คำดังกล่าวถูกใช้บ่อยครั้งที่สุดโดยสหรัฐอเมริกา ถึงแม้ว่าบางครั้งอาจพบถูกใช้ในประเทศอื่นก็ตาม
รัฐอันธพาลแตกต่างจาก "รัฐที่ไม่เป็นที่ยอมรับของสังคมนานาชาติ" อย่างเช่น พม่าและซิมบับเว ซึ่งถูกกล่าวหาว่าละเมิดสิทธิมนุษยชนต่อประชากรของตัวเอง ในขณะที่ยังไม่ถูกพิจารณาว่าเป็นภัยคุกคามที่เห็นได้ชัดนอกเหนือจากพรมแดนของตน ถึงแม้ว่าคำดังกล่าวจะสามารถใช้เปลี่ยนกันได้
รัฐเคาะลีฟะฮ์ทั่วโลก

รัฐเคาะลีฟะฮ์ทั่วโลก (อังกฤษ: worldwide caliphate) เป็นแนวคิดรัฐบาลโลกของศาสนาอิสลามที่สนับสนุนโดยอะบู บักร์ อัลบัฆดาดี ผู้นำกลุ่มรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์ ในวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 2006 ทาง Daily Times ของปากีสถานรายงานว่าในการชุมนุมที่อิสลามาบาด องค์การทหาร Sipah-e-Sahaba Pakistan ได้เรียกร้องให้จัดตั้งรัฐเคาะลีฟะฮ์ทั่วโลก โดยเริ่มต้นที่ปากีสถาน ใน ค.ศ. 2014 บัฆดาดีอ้างว่าตนสร้างรัฐเคาะลีฟะฮ์ทั่วโลกได้สำเร็จ
ฮิซบุตตะฮ์รีร องค์กรทางการเมืองฝ่ายรวมอิสลาม เชื่อว่ามุสลิมทั้งหมดควรรวมตัวในรัฐเคาะลีฟะฮ์ทั่วโลก ซึ่งเป็นเรื่องที่จะ "ท้าทาย และสามารถครอบครองพวกตะวันตกได้ในที่สุด" เพราะพวกหัวรุนแรงมักก่อเหตุอาชญากรรมเพื่อแสวงหาเป้าหมายนี้ และประชากรส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบวิธีนี้
บริจิตต์ เกเบรียล (Brigitte Gabriel) โต้แย้งว่า เป้าหมายของรัฐเคาะลีฟะฮ์ทั่วโลกเป็นศูนย์กลางขององค์กรอิสลามหัวรุนแรง
รัฐบาลเงา

รัฐบาลเงา (อังกฤษ: Shadow Government) หรือ คณะรัฐมนตรีเงา (อังกฤษ: Shadow Cabinet) คือกลุ่มนักการเมืองอาวุโสที่เป็นกระบอกเสียงของฝ่ายค้าน ซึ่งในระบบการเมืองอังกฤษที่เรียกว่า ระบบเวสต์มินสเตอร์ ซึ่งอยู่ภายใต้การนำของผู้นำฝ่ายค้าน ที่ได้รวมตัวกันตั้งตนเป็น รัฐมนตรีเงา ประกบรัฐมนตรีตัวจริงของรัฐบาล และเมื่อฝ่ายพรรคฝ่ายค้านมีโอกาสได้เป็นรัฐบาล รัฐมนตรีเงามักได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรี ทำหน้าที่ความรับผิดชอบของรัฐมนตรีเงา คือการทำหน้าที่วิพากษ์วิจารณ์การทำงานของรัฐบาลและรัฐมนตรีจริง การออกหรือการแก้ไขกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการบริหารงาน ตลอดจนให้ข้อเสนอแนะเกี่ยวกับแนวนโยบายทางเลือกต่าง ๆ ต่อสาธารณะ
รัฐบาลเงาในประเทศต่าง ๆ

ในอังกฤษและแคนาดา พรรคฝ่ายค้านหลัก โดยเฉพาะคณะรัฐมนตรีเงา จะเรียกว่าเป็น ฝ่ายค้านผู้ภักดีในสมเด็จฯ (His Majesty's Loyal Opposition) เหตุที่ใช้คำว่า ผู้จงรักภักดี นั้นเนื่องจากถึงแม้บทบาทของฝ่ายค้านคือการติติงคัดค้าน รัฐบาลในสมเด็จฯ (His Majesty's Government) แต่ฝ่ายค้านไม่ปฏิเสธสิทธิ์ของพระมหากษัตริย์ในราชบัลลังก์ ดังนั้นฝ่ายค้านจึงไม่ปฏิเสธความชอบธรรมของรัฐบาลในสมเด็จฯ อย่างไรก็ตาม ในบางประเทศที่ใช้ระบบเวสต์มินสเตอร์ เช่น ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ จะเรียกฝ่ายค้านเพียงว่า ฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร โดยละเว้นการกล่าวถึงสมเด็จฯ พรรคการเมืองในระบอบรัฐสภาบางพรรค เช่น พรรคแรงงานของอังกฤษ และพรรคแรงงานออสเตรเลียจะมีการออกเสียงเลือกรัฐมนตรีเงาโดยการหย่อนบัตรคะแนนเลือกผู้สมควรเป็นรัฐมนตรีเงา จากนั้นหัวหน้าพรรคฝ่ายค้านจะเป็นผู้กำหนดขอบเขตการปฏิบัติหน้าที่ของรัฐมนตรีเงาที่ได้รับเลือก แต่สำหรับพรรคการเมืองในระบอบรัฐสภาในประเทศอื่นนอกเหนือจากนี้ให้อำนาจสิทธิ์ขาดแก่หัวหน้าพรรคฝ่ายค้านเป็นผู้เจาะจงเลือกแต่ผู้เดียวก็มี
ประเทศที่มีระบบรัฐบาลเงามีทั้งประเทศในเครือจักรภพที่ใช้การเมืองระบบเวสต์มินสเตอร์ เช่น ประเทศแคนาดา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ อินเดีย จาเมกา มาเลเซีย สิงคโปร์ และมอลตา ประเทศที่ใช้ระบอบกึ่งประธานาธิบดี เช่น ฝรั่งเศส ประเทศที่เปลี่ยนมาใช้การปกครองแบบรัฐสภา เช่น ญี่ปุ่น รวมทั้งประเทศประชาธิปไตยเกิดใหม่ เช่น โปแลนด์ ยูเครน คอซอวอ เป็นต้น
รัฐบาลเงาในประเทศไทย

ดูเพิ่ม: คณะรัฐมนตรีเงา (พรรคประชาธิปัตย์)
สำหรับประเทศไทย เริ่มมีการจัดตั้งคณะรัฐมนตรีเงาเป็นครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 เมื่อ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ผู้นำฝ่ายค้านจากพรรคประชาธิปัตย์ ประกาศจัดตั้งคณะรัฐมนตรีเงา เพื่อติดตามการทำงานของรัฐบาลผสมที่มีพรรคพลังประชาชนเป็นแกนนำ และมีนายสมัคร สุนทรเวชเป็นนายกรัฐมนตรี
รัฐสภาอังกฤษ

| รัฐสภาแห่งอังกฤษ  Parliament of England |
| --- | --- |
ตราแผ่นดิน ค.ศ. 1558–1603
ประเภท
ประเภท: ระบบสภาเดี่ยว (ค.ศ. 1215–1341 / ค.ศ. 1649–1657) ระบบสองสภา (ค.ศ. 1341–1649 / ค.ศ. 1657–1707)1 
องค์ประกอบ: สภาสูง: สภาขุนนาง (ค.ศ. 1341–1649 / ค.ศ. 1660–1707) สภาบรรดาศักดิ์ (ค.ศ. 1657–1660) สภาล่าง: สภาสามัญชน (ค.ศ. 1341–1707)
ประวัติ
สถาปนา: 15 มิถุนายน ค.ศ. 1215 (เฉพาะขุนนาง) 20 มกราคม ค.ศ. 1265 (ขุนนางและสามัญชนจากการเลือกตั้ง)
ยุบ: 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1707
ก่อนหน้า: คูเรีย เรจีส
ถัดมา: รัฐสภาบริเตนใหญ่
ผู้บริหาร
ลอร์ดชานเซลเลอร์: วิลเลียม คาวเปอร์1  ตั้งแต่ ค.ศ. 1705 
ประธานสภาสามัญชน: จอห์น สมิธ1  ตั้งแต่ ค.ศ. 1705 
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้งสภาขุนนาง: ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์จากพระมหากษัตริย์ หรือบรรดาศักดิ์สืบตระกูล
ระบบการเลือกตั้งสภาสามัญชน: ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด โดยจำกัดจำนวนผู้มีสิทธิออกเสียง1
ที่ประชุม

พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ เวสต์มินสเตอร์ ลอนดอน  อังกฤษ
หมายเหตุ
1ข้อมูลอ้างอิงจากรัฐสภาในปีค.ศ. 1707   ดูเพิ่ม: รัฐสภาสกอตแลนด์ รัฐสภาไอร์แลนด์
รัฐสภาอังกฤษ (อังกฤษ: Parliament of England) เป็นสถาบันฝ่ายนิติบัญญัติสูงสุดในราชอาณาจักรอังกฤษ รัฐสภาอังกฤษวิวัฒนาการมาจากสภาของต้นยุคกลางซึ่งมีหน้าที่ให้คำปรึกษาต่อพระมหากษัตริย์อังกฤษ การวิวัฒนาการทำให้อำนาจของรัฐสภาเพิ่มมากขึ้นในขณะที่อำนาจของพระมหากษัตริย์ลดน้อยลง เมื่อรัฐสภาอังกฤษและรัฐสภาสกอตแลนด์ลงนามในพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707 ซึ่งรวมราชอาณาจักรอังกฤษและราชอาณาจักรสกอตแลนด์เข้าด้วยกัน รัฐสภาอังกฤษและรัฐสภาแห่งสกอตแลนด์ก็ถูกยุบ รัฐสภาใหม่กลายเป็นรัฐสภาแห่งบริเตนใหญ่ และในที่สุดก็เป็นรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักรซึ่งเป็นรากฐานของระบบรัฐสภาของอังกฤษในปัจจุบัน ซึ่งทำให้ระบบรัฐสภาของสหราชอาณาจักรเป็นระบบรัฐสภาที่เก่าแก่ที่สุดในโลกจนได้รับสมญานามว่า “แม่แห่งรัฐสภา” ซึ่งเป็นระบบประชาธิปไตยที่เป็นรากฐานของมาตรฐานในการก่อตั้งระบบรัฐสภาทั่วโลก
ดูเพิ่ม

รัฐสภา
รัฐสภายาว
สภาขุนนาง
สภาสามัญชน
รัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Parliament of England
รัฐสภาไอซ์แลนด์

| รัฐสภาไอซ์แลนด์  Alþingi Íslendinga (ไอซ์แลนด์) |
| --- | --- |

ประเภท
ประเภท: ระบบสภาเดี่ยว 
ผู้บริหาร
ประธานสภา: Steingrímur J. Sigfússon, Left-Green Movement  ตั้งแต่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2017 
โครงสร้าง
สมาชิก: 63 ที่นั่ง

กลุ่มการเมือง: ฝ่ายรัฐบาล (38)   Independence Party (17)    Left-Green Movement (13)    Progressive Party (8) ฝ่ายค้าน (25)   Social Democratic Alliance (6)    People's Party (6)    Pirate Party (6)    Reform Party (5)    Centre Party (2) 
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้ง: ระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อ
การเลือกตั้งครั้งล่าสุด: 25 กันยายน ค.ศ. 2021
ที่ประชุม

Alþingishúsið  เรคยาวิก
เว็บไซต์
www.althingi.is
รัฐสภาไอซ์แลนด์ หรือ อัลทิงกิ (Alþingi Íslendinga, อังกฤษ: Parliament of Iceland) คือรัฐสภาแห่งไอซ์แลนด์ซึ่งถือเป็นรัฐสภาที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 930 ที่เมือง Þingvellir ห่างจากเรคยาวิก (ซึ่งต่อมากลายเป็นเมืองหลวงของไอซ์แลนด์) ไปทางทิศตะวันออกประมาณ 45 กิโลเมตร (28 ไมล์) ในภายหลังจากการร่วมประเทศกับนอร์เวย์ใน ค.ศ. 1262 อัลทิงกิยังคงมีการประชุมสภาที่ Þingvellir อยู่จนถึง ค.ศ. 1800 และยกเลิกไป ต่อมาใน ค.ศ. 1844 ได้มีพระราชบัญญัติให้นำสภากลับมาทำหน้าที่อีกครั้งหนึ่งแต่ย้ายที่ประชุมไปอยู่ที่เรคยาวิก สภานิติบัญญัติที่เป็นระบบสภาเดี่ยวนั้นถูกนำกลับมาใช้ใน ค.ศ. 1845 และต่อมาใน ค.ศ. 1874 ได้ปรับเป็นระบบสองสภาโดยมีสภาที่สามที่มีบทบาทสำคัญต่อมาจนถึงค.ศ. 1991 สภาอัลทิงกิได้กลับมาเป็นสภาเดี่ยวอีกครั้งหนึ่ง
รัฐสภาไอซ์แลนด์ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 63 คน ที่มาจากการเลือกตั้งทุก 4 ปี โดยระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อ ที่ทำการรัฐสภาปัจจุบัน คือ Alþingishúsið สร้างขึ้นในปีค.ศ. 1881 โดยก่อสร้างจากหินสกัดของไอซ์แลนด์
รัฐสภาแบร์โบน

รัฐสภาแบร์โบน (อังกฤษ: Barebone's Parliament, Nominated Assembly หรือ Parliament of Saints; 14 เมษายน ค.ศ. 1653 – 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1653) เป็นชื่อของรัฐสภาแห่งอังกฤษรัฐสภาหนึ่งที่เรียกประชุมครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1653 ที่เป็นความพยายามครั้งสุดท้ายของเครือจักรภพในการแสวงหาความมั่นคงของรัฐบาลก่อนที่จะแต่งตั้งให้โอลิเวอร์ ครอมเวลล์เป็น “เจ้าผู้พิทักษ์”  ผู้เป็นสมาชิกของ “รัฐสภาแบร์โบนส์” ทั้งหมดเป็นผู้ที่เสนอที่เสนอโดยโอลิเวอร์ ครอมเวลล์และสภานายทหาร (Army Council (1647)) ของกองทัพตัวแบบใหม่ (New Model Army) ที่ได้รับชื่อจากจากสมาชิกคนหนึ่งของนครหลวงลอนดอนที่เป็นคนขายหนังและนักเทศน์ที่เรียกกันว่า “เพรส-กอด แบร์โบน” (Praise-God Barebone) ประธานรัฐสภาคือเรเวอเรนด์ฟรานซิส รูส (Francis Rous) จำนวนสมาชิกมีดัวยกันทั้งหมด 140 คน: 129 จากอังกฤษ, 5 จากสกอตแลนด์ และ 6 ไอร์แลนด์
องค์การประชุมได้รับอิทธิพลจากแซนฮดริน (sanhedrin) ซึ่งเป็นสภาการปกครองของอิสราเอลโบราณ หลังจากเกิดความขัดแย้งภายในต่างๆ สมาชิกสภาก็ตัดสินใจยุบสภาเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1653 รัฐสภาก่อนหน้านั้นคือรัฐสภารัมป์ และรัฐสภาที่มาแทนคือรัฐสภาผู้พิทักษ์ชุดแรก (First Protectorate Parliament)
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์อังกฤษ
รัฐสภาแห่งอังกฤษ
รัฐสภาหมู่เกาะคุก

| รัฐสภาหมู่เกาะคุก  Parliament of the Cook Islands Pāremeta te Kuku Airani |
| --- | --- |
สมัยที่ 11

ประเภท
ประเภท: ระบบสภาเดี่ยว 
ผู้บริหาร
ประธาน: ทาอี ทูรา  ตั้งแต่ 22 มีนาคม ค.ศ. 2021 
รองประธาน: ทิงงิกา เอลิกานา  ตั้งแต่ 22 มีนาคม ค.ศ. 2021 
โครงสร้าง
สมาชิก: 24 ที่นั่ง

กลุ่มการเมือง: รัฐสภา   Democratic: 11 ที่นั่ง    CIP: 10 ที่นั่ง    อิสระ: 2 ที่นั่ง    OCI: 1 ที่นั่ง 
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้ง: ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด
การเลือกตั้งครั้งล่าสุด: 14 มิถุนายน ค.ศ. 2018
ที่ประชุม

ที่ทำการรัฐสภา  อาวารัว ราโรตองกา
เว็บไซต์
www.parliament.gov.ck
รัฐสภาหมู่เกาะคุก (อังกฤษ: Parliament of the Cook Islands, เมารีหมู่เกาะคุก: Pāremeta te Kuku Airani) คือสภานิติบัญญัติระบบสภาเดี่ยวของหมู่เกาะคุกซึ่งเป็นเขตปกครองตนเองของนิวซีแลนด์ โดยก่อตั้งในโอกาสได้เอกราชในการปกครองตนเองจากนิวซีแลนด์เมื่อปีึ ค.ศ. 1965
รัฐสภาประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 24 คน มาจากการเลือกแบบแบ่งเขตเลือกตั้งเขตละคนในระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด] มีวาระคราวละ 4 ปี โดยมีที่ทำการรัฐสภาที่อาวารัว เมืองหลวงของหมู่เกาะคุก บนเกาะราโรตองกา
หมู่เกาะคุกนั้นรับการปกครองระบบเวสต์มินสเตอร์มาใช้ โดยมีคณะรัฐมนตรี และนายกรัฐมนตรี ซึ่งจะต้องมาจากเสียงข้างมากในรัฐสภา
ประธานสภาคนปัจจุบันคือ ทาอี ทูรา และรองประธานสภา คือ ทิงงิกา เอลิกานา
แหล่งข้อมูลอื่น

Parliament of the Cook Islands เก็บถาวร 2016-03-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Standing Orders of the Cook Islands Parliament เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Constitution of the Cook Islands
รัตนโกสินทร์วิวแมนชัน

| รัตนโกสินทร์วิวแมนชัน Rattanakosin View Mansion |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: 64 ถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้า แขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร 10700
สถานะ:  เสร็จสมบูรณ์ 
เปิดตัว: พ.ศ. 2535
การใช้งาน: คอนโดมีเนียม
ความสูง
ชั้นสูงสุด: 128.35 เมตร
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 34 ชั้น
บริษัท
ผู้พัฒนา: สยามสินธร
รัตนโกสินทร์วิวแมนชัน (อังกฤษ: Rattanakosin View Mansion) เป็นคอนโดมีเนียมแฝดสูง 128 เมตร จำนวน 34 ชั้น ยูนิต 121 ห้อง ตั้งอยู่ 64 เชิงสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า แขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร อาคารได้เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อปี พ.ศ. 2535
รัตนโกสินทร์วิวแมนชัน เป็นที่จดจำในฐานะอาคารแฝดที่สูงโดดเด่นเหนือเขตบริเวณโดยรอบตลอดฝั่งธนบุรีและฝั่งพระนคร ซึ่งเป็นผลมาจากกฎหมายควบคุมอาคารสูงในขณะนั้นที่ไม่ครอบคลุมถึงฝั่งธนบุรี ในเวลาต่อมาอาคารก็ได้รับการวิจารณ์จากปัญหาการบดบังทัศนียภาพ (ทัศนะอุจาด) โดยเฉพาะทัศนียภาพบริเวณพระบรมมหาราชวัง ทำให้มีข่าวถึงการเวนคืนเพื่อลดความสูงอาคารลง หรือกรณีอนุมัติงบประมาณ 2 พันล้านเพื่อรื้ออาคารนี้ แต่ในที่สุดอาคารก็ไม่ได้ทุบลง และปัจจุบันยังคงเปิดเช่าและขาย โดยแต่ละยูนิต (280 ตารางเมตร) ตามราคาประเมิน สูงกว่า 12.5 ล้านบาท ส่วนค่าเช่าตกเดือนละประมาณ 7 หมื่นบาทต่อเดือน
รันดิสทาวน์

| "รันดิสทาวน์"> เพลงโดยเจย์-ซี, รีแอนนา และ คอนเย เวสต์.จากอัลบั้มThe Blueprint 3 |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 24 ก.ค. 2009 (Airplay)   11 ส.ค. 2009 (Digital download)   31 ส.ค. 2009 (UK CD release)
บันทึกเสียง: 2009
แนวเพลง: ฮิปฮอป
ความยาว: 4:34
ค่ายเพลง: Roc Nation, แอตแลนติกเรเคิดส์
ผู้ประพันธ์เพลง: S.C.Carter, K.West, E.Wilson, R.Fenty, A.Alata
โปรดิวเซอร์: Kanye West, No I.D.
รันดิสทาวน์ (อังกฤษ: Run This Town) เป็นเพลงในปี 2009 ร้องโดยนักดนตรีฮิปฮอปชาวอเมริกัน เจย์-ซี ร่วมด้วยนักร้องอาร์แอนด์บีชาวบาร์บาโดส รีแอนนา และศิลปินแร็ป คอนเย เวสต์ ที่ร่วมโปรดิวซ์เพลงนี้กับ No I.D. ออกเป็นซิงเกิลที่ 2 ของสตูดิโออัลบั้มชุด The Blueprint 3 หลังจากเพลงออกทางไอทูนส์ เมื่อ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2009 ก็กระโดดเข้าชาร์ตมาที่อันดับ 3 บนบิลบอร์ดฮอต 100  และกลายเป็นเพลงติดท็อป 10 เพลงที่ 11 ของริอานน่า ทำให้เธอเป็นศิลปินหญิงที่มีติดท็อป 10 มากที่สุดในทศวรรษ (2000-2009) ตามหลังบียอนเซ่ ภรรยาของเจย์-ซี ที่มี 12 เพลง และยังถือเป็นซิงเกิลท็อป 5 เพลงแรกของเจย์-ซีบน ชาร์ตท็อป 5 แร็ปซอง หลังจาก "Show Me What You Got" ในปี 2006
รัฐสภาศรีลังกา

| รัฐสภาแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาธิปไตย ศรีลังกา  ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ පාර්ලිමේන්තුව இலங்கை நாடாளுமன்றம் |
| --- | --- |
สมัยที่ 16

ประเภท
ประเภท: ระบบสภาเดี่ยว 
ผู้บริหาร
ประธานสภา: มหินทะ ยะภา อปภยะเสนา, SLPP  ตั้งแต่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2020 
เลขาธิการสภา: ธรรมิกา ดาษณยาค 
นายกรัฐมนตรี: มหินทะ ราชปักษะ, SLPP 
ผู้นำฝ่ายค้าน: สัจจะ เปรมทะสา, SJB 
โครงสร้าง
สมาชิก: 225

กลุ่มการเมืองใน รัฐสภา: ฝ่ายรัฐบาล   SLPFA (145)    EPDP (2)    TMVP (1)    SLFP (1)    NC (1) ฝ่ายค้าน   SJB (54)    TNA (10)    JJB (3)    TNPF (2)    UNP (1)    ACMC (1)    SLMC (1)    OPPP (1)    TMTK (1)    MNA (1) 
ระยะวาระ: 5 ปี
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้งรัฐสภา: ระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อเปิด
การเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาครั้งล่าสุด: 5 สิงหาคม ค.ศ. 2020
ที่ประชุม
ที่ทำการรัฐสภา  ศรีชยวรรธนปุระโกฏเฏ  ศรีลังกา
เว็บไซต์
www.parliament.lk
รัฐสภาแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาธิปไตยศรีลังกา (อังกฤษ: The Parliament of the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka, สิงหล: ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තුව Shri Lanka Parlimenthuwa, ทมิฬ: இலங்கை நாடாளுமன்றம் Ilaṅkai nāṭāḷumaṉṟam) คือองค์กรนิติบัญญัติสูงสุดแห่งประเทศศรีลังกา โดยมีอำนาจสูงสุดทางการเมืองและมีแบบแผนมาจากรัฐสภาสหราชอาณาจักร
รัฐสภาประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 225 คน เรียกว่า "สมาชิกรัฐสภา" (Members of Parliament) โดยมีที่มาจากการเลือกตั้งทั่วไปในระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อเปิด มีวาระคราวละ 5 ปี ประธานสภามีหน้าที่เป็นประธานการประชุมรัฐสภา
ประธานาธิบดีศรีลังกามีอำนาจในการเรียกประชุม ระงับการประชุม ปิดสมัยประชุม ยกเลิกการนิติบัญญัติ หรือแม้กระทั่งยุบสภาได้ โดยในกรณียุบสภานั้นสมารถทำได้ภายหลังจากระยะเวลา 2 ปีครึ่ง หรือหากมีสมาชิกรัฐสภาจำนวนสองในสามของทั้งหมดแสดงเจตจำนงต่อประธานาธิบดี โดยการใช้อำนาจของประธานาธิบดีในการระงับหรือยุบสภานั้นสามารถยื่นตรวจสอบได้กับศาลสูงสุดแห่งศรีลังกา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
6°53′12″N 79°55′07″E﻿ / ﻿6.8868°N 79.9187°E﻿ / 6.8868; 79.9187
| ด ค กสภานิติบัญญัติแห่งชาติระบบสภาเดียว |
| --- | --- |
สหพันธรัฐ:  คอโมโรส  เซนต์คิตส์และเนวิส  ไมโครนีเซีย  เวเนซุเอลา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อิรัก 
รัฐเดี่ยว:  กรีซ  กัวเตมาลา  กาตาร์  กานา  กาบูเวร์ดี  กายอานา  กินี  กินี-บิสเซา  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  แกมเบีย  คอสตาริกา  คิริบาส  คิวบา  คีร์กีซสถาน  คูเวต  โครเอเชีย  จอร์เจีย  จิบูตี  จีน  ชาด  ซานมารีโน  ซามัว  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ซูรินาม  เซเชลล์  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  เซเนกัล  เซอร์เบีย  เซาตูเมและปรินซีปี  เซียร์ราลีโอน  แซมเบีย  ไซปรัส  ดอมินีกา  เดนมาร์ก  ตองงา  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  ตูนิเซีย  ตูวาลู  โตโก  แทนซาเนีย  นครรัฐวาติกัน  นอร์ทมาซิโดเนีย  นอร์เวย์  นาอูรู  นิการากัว  นิวซีแลนด์  ไนเจอร์  บรูไน  บอตสวานา  บังกลาเทศ  บัลแกเรีย  บูร์กินาฟาโซ  เบนิน  ปานามา  ปาปัวนิวกินี  ปาเลสไตน์  เปรู  โปรตุเกส  ฟินแลนด์  ฟีจี  มองโกเลีย  มอนเตเนโกร  มอริเชียส  มอริเตเนีย  มอลโดวา  มอลตา  มัลดีฟส์  มาลาวี  มาลี  โมซัมบิก  โมนาโก  ยูกันดา  ยูเครน  เยเมน  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลาว  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  ลิเบีย  เลบานอน  วานูอาตู  เวียดนาม  ศรีลังกา  สโลวาเกีย  สวีเดน  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  สิงคโปร์  หมู่เกาะโซโลมอน  หมู่เกาะมาร์แชลล์  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิสราเอล  อิหร่าน  เอกวาดอร์  เอริเทรีย  เอลซัลวาดอร์  เอสโตเนีย  แองโกลา  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ฮอนดูรัส  ฮังการี 
ดินแดนในภาวะพึ่งพิง:  กรีนแลนด์  กวม  กือราเซา  เกิร์นซีย์  เจอร์ซีย์  ซินต์มาร์เติน  เซนต์เฮเลนา  แซ็ง-บาร์เตเลมี  แซ็ง-มาร์แต็ง  แซ็งปีแยร์และมีเกอลง  โทเคอเลา  นิวแคลิโดเนีย  รัฐเนแบรสกา  เฟรนช์พอลินีเชีย  มอนต์เซอร์รัต  มาเก๊า  มาเดรา  ยิบรอลตาร์  วาลิสและฟูตูนา  หมู่เกาะเคย์แมน  หมู่เกาะเติกส์และเคคอส  หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน  หมู่เกาะพิตแคร์น  หมู่เกาะฟอล์กแลนด์  หมู่เกาะแฟโร  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  หมู่เกาะโอลันด์  อะโซร์ส  อารูบา  แองกวิลลา  ฮ่องกง 
รัฐที่ไม่ได้รับการรับรองอย่างสมบูรณ์:  คอซอวอ  เซาท์ออสซีเชีย  ไต้หวัน  ทรานส์นีสเตรีย  นอร์เทิร์นไซปรัส  นากอร์โน-คาราบัค  นีวเว  สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี  หมู่เกาะคุก  อับคาเซีย 
อดีต:  เกาะนอร์ฟอล์ก  ซิซิลี  รัฐสิกขิม (ค.ศ. 1953–1975)  สกอตแลนด์  สมาพันธรัฐอเมริกา (ค.ศ. 1861–1862)  สาธารณรัฐสังคมนิยมเชโกสโลวัก (ค.ศ. 1948–1969)  สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ (ค.ศ. 1857–1902)  สาธารณรัฐไอริช (ค.ศ. 1919–1922) 
ดูเพิ่มเติม:  ระบบสองสภา  ระบบสามสภา  ระบบสี่สภา  สภานิติบัญญัติแบ่งตามประเทศ 
 สภานิติบัญญัติระบบสองสภา  สภาล่างแห่งชาติ  สภาสูงแห่งชาติ
รัม

รัมชนิดต่าง ๆ บนชั้นวางจำหน่าย
รัม (อังกฤษ: rum) เป็นสุราที่ผลิตมาจากอ้อยหรือกากน้ำตาลด้วยการหมักหรือการกลั่น พื้นที่หลักในการผลิตอยู่ที่หมู่เกาะฝั่งทะเลแคริบเบียนซึ่งปลูกอ้อยกันมาก และบางประเทศในอเมริกากลางและอเมริกาใต้
รัมแยกตามความนิยมเป็น 3 ชนิดด้วยกันคือ
รัมสีขาว (white rum) เป็นรัมที่มีสีใส บางชนิดไม่ต้องเก็บบ่ม บางชนิดต้องเก็บบ่มในถังไม้เพื่อให้กลิ่นรสดีขึ้น บางครั้งเรียกว่า silver rum เหมาะสำหรับนำไปผสมค็อกเทลที่ไม่ต้องการให้สีเปลี่ยน
รัมสีทอง (gold rum) เป็นรัมที่มีสีเหลืองใส ได้จากการเก็บบ่มไว้ในถังไม้เพื่อให้เกิดสี หรือผสมสี กลิ่น รสชาติ ด้วยคาราเมล ที่ได้จากการเคี่ยวน้ำตาล เป็นสีเหลืองทอง เพื่อให้ได้เหล้ารัมที่มีกลิ่น สี รสชาติมากขึ้นกว่าเดิม
รัมสีดำ (dark rum) เป็นรัมที่มีสีเกือบดำ ได้จากการเก็บบ่มไว้ในถังไม้เพื่อให้เกิดสี และผสมกับคาราเมลที่ได้จากการเคี่ยวน้ำตาลจนเป็นสีดำเกือบไหม้ จะได้กลิ่นและรสชาติมากขึ้น
เหล้ารัมนิยมนำไปผสมเป็นค็อกเทล ที่รู้จักกันมากคือกูบาลิเบร นอกจากนี้ยังนำไปผสมกับเครื่องดื่มชนิดอื่น ๆ เช่น น้ำผลไม้ต่าง ๆ โดยเฉพาะที่เรียกว่าพันช์ จะเป็นเครื่องดื่มที่เข้ากันได้ดีมากกับรัม
เหล้ารัมที่จำหน่ายจะมีดีกรีราว 40 ดีกรี แต่มีหลายชนิดผลิตให้มีดีกรีสูงมากถึง 75.5-80 ดีกรี หรือที่เขียนว่า 151 Proof เพื่อให้เครื่องดื่มผสมมีความแรงเพิ่มขึ้น
| ด ค กเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ |
| --- | --- |
เครื่องดื่มหมัก: เบียร์ · ไซเดอร์ · มีด · ไวน์ข้าว · สาเก · ไวน์ · กอญัก · สาโท
เครื่องดื่มกลั่น: บรั่นดี · ยิน · ลิเคียวร์ · รัม · เตกิลา · วอดก้า · วิสกี้ · โชจู · โซจู · สุราขาว
ไวน์เติมแอลกอฮอล์: มาเดราไวน์ · มาร์ซาราไวน์ · พอร์ตไวน์ · เชอร์รี่ · เวอร์มุธ