stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศนิวซีแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
ภาษามุนจี

| มุนจี |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: บาดักสถาน, อัฟกานิสถาน
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอิหร่านภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกเฉียงใต้ภาษากลุ่มปามีร์มุนจี
ระบบการเขียน: ไม่มี
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษามุนจี เป็นภาษากลุ่มปามีร์ใช้พูดในบาดักสถานในอัฟกานิสถาน ใก้เคียงกับภาษายิดคาที่ใช้พูดในปากีสถาน บริเวณนี้มีความสำคัญในการรุกรานอัฟกานิสถานของโซเวียต เพราะโซเวียตไม่อาจหยุดการการเคลื่อนย้ายกำลังคนและอาวุธผ่านช่องแคบโดราห์ที่เชื่อมระหว่างบาดักสถานกับชิตรัลในปากีสถานได้ ผู้พูดภาษามุนจีส่วนใหญ่อพยพข้ามแดนเข้าสู่ชิตรัลในระหว่างสงครามในอัฟกานิสถาน
ภาษามึน

| ภาษามึน |
| --- | --- |
Ng’men
ภูมิภาค: พม่า
จำนวนผู้พูด: 15,000  (2011)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  (ทิเบต-พม่า)กูกี-ชีนใต้ภาษามึน
รหัสภาษา
ISO 639-3: mwq
ภาษามึน (Mün language) หรือ ภาษามินดัต มีผู้พูดในพม่าทั้งสิ้น 30,000 คน (พ.ศ. 2534) ทางตะวันตกของทิวเขาชีน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขากูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน เขียนด้วยอักษรละติน เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
มหาพรหมราชินี

| มหาพรหมราชินี |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์ 
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Magnoliales
วงศ์:: Annonaceae
สกุล:: Mitrephora
สปีชีส์:: M.  sirikitiae
ชื่อทวินาม
Mitrephora sirikitiae Weerasooriya, Chalermglin & M.K.R. Sannders  4 สิงหาคม พ.ศ. 2547

มหาพรหมราชินี เป็นไม้วงศ์กระดังงา ชนิดใหม่ของโลก พบในประเทศไทยที่เขตอุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุรินทร์ จังหวัดแม่ฮ่องสอน สภาพนิเวศวิทยา พบในเขตป่าดิบเขา ที่สูงชัน ในระดับความสูงมากว่า 1,100 เมตร ที่มีสภาพลมแรง และอากาศหนาวเย็นจัดในฤดูหนาว ที่ความชื้นสัมพัทธิ์ค่อนข้างสูง ลักษณะของต้นมหาพรหมราชินีเป็นต้นไม้ขนาดเล็กสูงประมาณ 4-6 เมตร ลำต้นมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 15-30 เซ็นติเมตร ลำต้นมีสีน้ำตาล กิ่งอ่อนจะมีขนอ่อนปกคลุมอยู่ ใบเป็นรูปหอก กว้าง 4-9 เซนติเมตร ยาว 11-19 เซนติเมตร เนื้อใบหนา ผิวใบเรียบเป็นมันทั้งสองด้าน โค่นใบและปลายใบแหลม มีแขนงใบ 8-11 คู่
ระเบียงภาพ

ลักษณะดอกในมุมต่างๆ
มหาพรหมราชินี
มหาพรหมราชินี
มหาพรหมราชินี
ฟูซาโกะ คิตาชิรากาวะ

| ฟูซาโกะ คิตาชิรากาวะ |
| --- | --- |

เกิด: เจ้าหญิงฟูซาโกะ คาเนะโนะมิยะ 28 มกราคม พ.ศ. 2433 โตเกียว จักรวรรดิญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 11 สิงหาคม พ.ศ. 2517 (84 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
คู่สมรส: เจ้าชายนารูฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ (พ.ศ. 2452–2466)
บุตร: เจ้าชายนางาฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ มิเนโกะ ทาจิบานะ ซาวาโกะ ฮิงาชิโซโนะ ทาเอโกะ โทกูงาวะ
บิดามารดา: จักรพรรดิเมจิ ซาจิโกะ โซโนะ
ฟูซาโกะ คิตาชิรากาวะ (ญี่ปุ่น: 北白川房子; โรมาจิ: Kitashirakawa Fusako, 28 มกราคม พ.ศ. 2433 – 11 สิงหาคม พ.ศ. 2517) หรือพระนามเดิม เจ้าหญิงฟูซาโกะ คาเนะโนะมิยะ (ญี่ปุ่น: 周宮房子内親王; โรมาจิ: Kane-no-miya Fusako Naishinnō) เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิเมจิ ประสูติแต่พระสนมซาจิโกะ โซโนะ เสกสมรสกับเจ้าชายนารูฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ แต่ในปี ค.ศ. 1947 เจ้าหญิงถูกถอดฐานันดรศักดิ์เป็นสามัญชนเช่นเดียวกับเชื้อพระวงศ์ญี่ปุ่นหลายพระองค์
ประวัติ

ฟูซาโกะ คิตาชิรากาวะ เกิดเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1890 เป็นพระราชธิดาองค์ที่สิบเอ็ดของจักรพรรดิเมจิ กับพระสนมซาจิโกะ โซโนะ และมีบรรดาศักดิ์คือ คาเนะโนะมิยะ มีพระพี่น้อง 15 พระองค์ ในจำนวนนี้เป็นพระพี่น้องร่วมพระมารดาแปดพระองค์
เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2452 เจ้าหญิงฟูซาโกะเสกสมรสกับเจ้าชายนารูฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ พระโอรสของเจ้าชายโยชิฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ กับเจ้าหญิงโทมิโกะ ทั้งพระภัสดาถือเป็นผู้สืบทอดตระกูลคิตาชิรากาวะต่อจากพระบิดา เจ้าหญิงฟูซาโกะและเจ้าชายนารูฮิซะ มีพระโอรส-ธิดา ด้วยกันสี่พระองค์คือ
เจ้าชายนางาฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ (北白川宮永久王; 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2453 – 4 กันยายน พ.ศ. 2483) เสกสมรสกับซาจิโกะ โทกูงาวะ (徳川祥子) มีพระโอรสธิดาด้วยกันสองพระองค์
นางมิเอโกะ ทาจิบานะ (立花美年子; 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 – 10 มีนาคม พ.ศ. 2513) เสกสมรสกับไวเคานต์ทาเนกัตสึ ทาจิบานะ (立花種勝)
นางซาวาโกะ ฮิงาชิโซโนะ (東園佐和子; 21 ตุลาคม พ.ศ. 2456 – 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2544) เสกสมรสกับไวเคานต์โมโตฟูมิ ฮิงาชิโซโนะ (東園基文)
นางทาเอโกะ โทกูงาวะ (徳川多恵子; 15 มีนาคม พ.ศ. 2463 – 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497) เสกสมรสกับโยชิฮิซะ โทกูงาวะ (徳川圀禎)
เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ในชานกรุงปารีสเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2466 เป็นเหตุให้เจ้าชายนารูฮิซะ พระสวามีสิ้นพระชนม์ ส่วนเจ้าหญิงฟูซาโกะและเจ้าชายยาซูฮิโกะ อาซากะโนะมิยะได้รับบาดเจ็บสาหัส
ในช่วงที่สหรัฐอเมริกายึดครองญี่ปุ่นนั้น พระองค์และเชื้อพระวงศ์ทั้งหลายที่อยู่สายหลักของราชวงศ์เบญจมาศถูกถอดพระอิสริยยศเป็นสามัญชนเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2490 ในช่วงปัจฉิมวัยอดีตเจ้าหญิงฟูซาโกะได้ทำหน้าที่เป็นนักบวชหญิงของศาลเจ้าอิเซะ ก่อนที่จะเสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2517 สิริอายุได้ 84 ปี
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

28 มกราคม 1890 – 29 เมษายน พ.ศ. 2452 : เจ้าหญิงฟูซาโกะ คาเนะโนะมิยะ
29 เมษายน พ.ศ. 2452 – 14 ตุลาคม พ.ศ. 2490 : เจ้าหญิงฟูซาโกะ พระชายาในเจ้าชายนารูฮิซะ
14 ตุลาคม พ.ศ. 2490 – 11 สิงหาคม พ.ศ. 2517 : ฟูซาโกะ คิตาชิรากาวะ
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์รัตนมงกุฎ
เจ้าหญิงฟูซาโกะ (ซ้าย) และเจ้าหญิงมาซาโกะ (ขวา) ในภาพเจ้าหญิงฟูซาโกะทรงฉลองพระองค์ทหารหญิง
ภาษามือไทย

| ภาษามือไทย |
| --- | --- |

ประเทศที่มีการพูด:  ไทย
จำนวนผู้พูด: 10,000 หรือมากกว่านั้น  (1997)
ตระกูลภาษา: ครีโอลของ ภาษามืออเมริกัน (ตระกูลภาษามือฝรั่งเศส), ภาษามือกรุงเทพเก่าและภาษามือเชียงใหม่เก่า. อาจเกี่ยวข้องกับภาษามือเวียดนามและลาว
รหัสภาษา
ISO 639-3: tsq
ภาษามือไทย (Thai Sign Language หรือ ThSL) คือภาษามือทางการของประเทศไทย และใช้เป็นอย่างมากในประเทศไทย เทียบเป็น 20% ใน 56,000 คนหูหนวกก่อนรู้ภาษาที่ได้ไปที่โรงเรียน ภาษามือไทยได้ชื่อว่าเป็น "ภาษาทางการของประเทศไทยสำหรับคนหูหนวก" ในสิงหาคม พ.ศ. 2542 ในการลงนามโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในนามของรัฐบาลไทย
ภาษามือไทยมีความเกี่ยวข้องกับภาษามืออเมริกัน รวมถึงจัดอยู่กลุ่มเดียวกันอีกด้วย จากการสัมผัสของภาษาและการสร้างภาษาครีโอล จากการแนะนำโดยคนสอนภาษามือกับคนหูหนวกในปีคริสต์ทศวรรษ 1950  ภาษามือของคนหูหนวกเป็นภาษาที่มีระบบไวยกรณ์ โครงสร้างของตนเอง และมีความหลากหลายเช่นเดียวกับภาษาพูดของผู้ที่มีการได้ยิน โดยภาษามือแต่ละถิ่นมีความแตกต่างกันออกไปตามการใช้ เช่นเดียวกับภาษาพูดภาษาไทยที่มีภาษาถิ่นอย่างหลากหลาย นอกจากนี้ภาษามือตามความเข้าใจของคนทั่วไปมักเข้าใจว่าภาษามือเป็นภาษาสากล แต่ภาษามือไม่ได้มีลักษณะที่ใช้เหมือนกันเป็นสากล กล่าวคือ ภาษามือในแต่ละประเทศก็มีภาษามือของตัวเอง เช่น ภาษามืออเมริกัน ภาษามือจีน ภาษามือญี่ปุ่น เป็นต้น
พระยาเทพวิทุรพหุลศรุตบดี (บุญช่วย วณิกกุล)

| พระยาเทพวิทุรพหุลศรุตาบดี  (บุญช่วย วณิกกุล) |
| --- | --- |


อธิบดีศาลฎีกา
ดำรงตำแหน่ง 15 ธันวาคม พ.ศ. 2471 – พ.ศ. 2476
ก่อนหน้า: เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ (จิตร ณ สงขลา)
ถัดไป: พระยาศรีสังกร (ตาด จารุรัตน์)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
ดำรงตำแหน่ง 10 ธันวาคม พ.ศ. 2475 – 20 มิถุนายน พ.ศ. 2476
นายกรัฐมนตรี: พระยามโนปกรณ์นิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์)
ก่อนหน้า: ตนเอง  (ในฐานะเสนาบดี)
ถัดไป: พระยานิติศาสตร์ไพศาลย์ (วัน จามรมาน)
เสนาบดีกระทรวงยุติธรรม
ดำรงตำแหน่ง 29 มิถุนายน – 10 ธันวาคม พ.ศ. 2475
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
ก่อนหน้า: เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ (จิตร์ ณ สงขลา)
ถัดไป: ตนเอง  (ในฐานะรัฐมนตรี)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 15 มิถุนายน พ.ศ. 2432
เสียชีวิต: 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492 (60 ปี)
ศาสนา: พุทธ
บุพการี: แสง วณิกกุล (บิดา) ชื่น วณิกกุล (มารดา)

มหาอำมาตย์โท พระยาเทพวิทุรพหุลศรุตบดี  มีนามเดิมว่า  บุญช่วย วณิกกุล (15 มิถุนายน พ.ศ. 2432 - 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492) อดีตองคมนตรีในรัชกาลที่ 7 อดีตเสนาบดีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม และอดีตอธิบดีศาลฎีกา
ประวัติ

บุญช่วย วณิกกุล เป็นบุตรคนสุดท้องของนายแสงและนางชื่น วณิกกุล เริ่มต้นการศึกษาที่พระตำหนักสวนกุหลาบ ศึกษาต่อที่โรงเรียนราชวิทยาลัย สอบทุนเล่าเรียนหลวงได้เป็นที่ 1 เมื่อมีอายุเพียง 13 ปี 10 เดือน แต่ได้สละสิทธินั้นและสมัครเข้าเป็นนักเรียนกฎหมายของกระทรวงยุติธรรม เพื่อศึกษากฎหมายไทยเสียก่อน และได้ไปศึกษาวิชากฎหมายที่สำนักเกรย์สอินน์ (Gray’s Inn) ที่กรุงลอนดอน เมื่ออายุ 16 ปี พร้อมกับพระยามโนปกรณ์นิติธาดา และเจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ
บุญช่วย วณิกกุล จบการศึกษาสำนักเกรย์สอินน์ เป็นเนติบัณฑิตอังกฤษ เมื่อ พ.ศ. 2452 ด้วยคะแนนเกียรตินิยมชั้น 1 และเข้ารับราชการในกระทรวงยุติธรรม ตำแหน่งผู้พิพากษาในกองข้าหลวงพิเศษ และได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ ข้าหลวงพิเศษยุติธรรมและกรรมการศาลฎีกาตามลำดับ
ในปี พ.ศ. 2466 ท่านได้โอนไปดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมอัยการ ในสังกัดกระทรวงมหาดไทย และได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งอธิบดีศาลฎีกา เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2471
ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงยุติธรรม และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม ในคณะรัฐมนตรีพระยามโนปกรณ์นิติธาดา ต่อมาในวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2476 ท่านได้กราบถวายบังคมทูลขอลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีว่า พร้อมกับรัฐมนตรีในคณะคนอื่น ๆ ซึ่งได้กราบถวายบังคมทูลขอลาออกพร้อมกันทั้งคณะ
พระยาเทพวิทุรพหุลศรุตบดี ได้รับแต่งตั้งให้เป็นกรรมการร่างประมวลกฎหมาย เมื่อ พ.ศ. 2455 ต่อมาในปี พ.ศ. 2459 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นกรรมการชำระประมวลกฎหมาย และในปี พ.ศ. 2466
ในบั้นปลายชีวิต ท่านได้ดำรงตำแหน่งสมาชิกฝ่ายไทยในศาลประจำอนุญาโตตุลาการถาวร ณ กรุงเฮก และได้รับเลือกตั้งจากรัฐสภาให้เป็นตุลาการรัฐธรรมนูญจนกระทั่งถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492 สิริรวมอายุได้ 60 ปี 5 เดือน 3 วัน
ยศ

มหาอำมาตย์ตรี
23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2467 มหาอำมาตย์โท
ตำแหน่ง

– กรรมการศาลฎีกาชั่วคราว
8 มกราคม 2462 – กรรมการศาลฎีกา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2474 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2466 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2467 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2455 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
พ.ศ. 2469 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 3 (ป.ป.ร.3)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
พ.ศ. 2475 –  เหรียญเฉลิมพระนคร 150 ปี (ร.ฉ.พ.)
พระยาเพชรกำแหงสงคราม (มลิ ยุกตนันท์)

อำมาตย์โท พระยาเพชรกำแหงสงคราม (มลิ ยุกตนันท์) (5 ตุลาคม 2408 – 25 ธันวาคม 2482) เป็นขุนนางชาวไทย อดีตผู้ว่าราชการเมืองชุมพร, อดีตผู้ว่าราชการเมืองตะกั่วป่า และต้นตระกูลยุกตะนันท์
ประวัติ

อำมาตย์โท พระยาเพชรกำแหงสงคราม เกิดเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2408 บิดาชื่อ ยุก ยุกตนันท์ มารดาชื่อ หรุ่น ยุกตนันท์ จบการศึกษาจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย เมื่อจบการศึกษาได้เดินทางไปศึกษาต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับ คุณหญิงเพชรกำแหงสงคราม (เป้า วัชราภัย ยุกตะนันท์) น้องสาวของพระยาพิจารณาปฤชามาตย์ (สุหร่าย วัชราภัย) อดีตองคมนตรีสมัยรัชกาลที่ 6–7 และอดีตกรรมการศาลฎีกา
พระยาเพชรกำแหงสงครามถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 2482 ด้วยโรคชราที่บ้านตรอกเวท ถนนสีลม จังหวัดพระนคร สิริอายุได้ 74 ปี
รับราชการ

หลังจากเรียนจบจากสหรัฐอเมริกาก็ได้เข้ารับราชการเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก (โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า ในปัจจุบัน) เมื่อปี 2431 ในวันที่ 7 เมษายน 2432 ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรยศเป็น นายร้อยตรี มลิ จากนั้นในวันที่ 25 พฤศจิกายน 2435 ท่านได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเลื่อนยศเป็น นายร้อยโท มลิ ต่อมาได้โอนไปรับราชการที่กระทรวงมหาดไทยและได้เข้ารับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็น หลวงสวัสดิ์บุรีรมย์ ผู้ช่วยราชการเมืองสงขลา เมื่อวันที่ 13 มกราคม ศกเดียวกัน
ในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2440 ได้โปรดเกล้าฯ ให้กระทรวงมหาดไทยส่งสัญญาบัตรเลื่อนบรรดาศักดิ์ให้ท่านเป็น พระยาเพชรกำแหงสงคราม ผู้ว่าราชการเมืองชุมพร ถือศักดินา 3000 ต่อมาในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2443 ได้โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายท่านมาดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองตะกั่วป่าที่ว่างอยู่ ในปี 2446 ท่านได้เป็นเจ้ากรมสำรวจ ก่อนจะลาออกจากตำแหน่งในเดือนพฤษภาคมปี 2447 เนื่องจากโรคภัยเบียดเบียนขอพักรักษาตัว จากนั้นในปี 2449 หลังจากรักษาตัวจนหายดีแล้วก็ได้กลับเข้ารับราชการในตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองศรีโสภณแทน หลวงนราโยธี ที่โปรดให้กลับเข้ามารับราชการที่กรุงเทพฯ
ต่อมาเมื่อมีการยกฐานะอำเภอกบินทร์บุรี เมืองปราจีนบุรี ขึ้นเป็นเมืองกบินทร์บุรี ในปี 2450 ก็ได้โปรดเกล้าฯ ให้ท่านเป็นผู้ว่าราชการเมืองกบินทร์บุรี หลังจากนั้นในปี 2451 ท่านก็ล้มป่วยจึงได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองกบินทร์บุรีเพื่อพักรักษาตัวโดยมี พระภักดีเดชะ นายอำเภอประจันตคามมารักษาราชการแทน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พระยาเพชรกำแหงสงคราม (มลิ ยุกตนันท์) ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2440 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.)
พ.ศ. 2438 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์ช้างเผือก (บ.ช.)
พ.ศ. 2446 –  เหรียญทวีธาภิเศก (ท.ศ.)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ฝรั่งเศส :
พ.ศ. 2457 –  เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นเชอวาลีเย
ภาษามุนดารี

| ภาษามุนดารี |
| --- | --- |
मुंडारी, মুন্ডারি, ମୁଣ୍ଡାରୀ
คำว่า "มุนดารี" ในอักษรมุนดารีบานี
ประเทศที่มีการพูด: อินเดีย, บังกลาเทศ, เนปาล
ชาติพันธุ์: ชาวมุนดา และอื่นๆ
จำนวนผู้พูด: 1,661,656 คน  (2554)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  ภาษากลุ่มมุนดาภาษากลุ่มมุนดาเหนือKherwariภาษากลุ่มมุนดารีภาษามุนดารี
ระบบการเขียน: อักษรมุนดารีบานี, อักษรโอริยา, อักษรเทวนาครี, อักษรบางกอล, อักษรละติน
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  อินเดีย รัฐฌารขัณฑ์ 
รหัสภาษา
ISO 639-3: unr
ภาษามุนดารี เป็นภาษากลุ่มมุนดา ในตระกูลออสโตรเอเชียติก ใช้พูดในหมู่ชาวมุนดา ใกล้เคียงกับภาษาสันตาลี มีผู้พูดในอินเดียตะวันออก บังกลาเทศและเนปาล
| ด ค กภาษาทางการของประเทศอินเดีย |
| --- | --- |
ระดับสหภาพ:  ฮินดี  อังกฤษ 
ตามรัฐธรรมนูญอินเดีย:  กงกัณ  กันนาดา  กัศมีร์  คุชราต  โดกรี  เตลูกู  ทมิฬ  เนปาล  เบงกอล  โบโด  ปัญจาบ  มณีปุระ  มราฐี  มลยาฬัม  ไมถิลี  สันถาลี  สันสกฤต  สินธ์  อัสสัม  อูรดู  โอริยะ  ฮินดี 
ระดับรัฐ:  อังคิกา  โภชปุระ  ฉัตตีสครห์  กาโร  กูรุง  โฮ  Kamatapuri  Kharia  คาซี  Khortha  กอกบอรอก  Kurmali  Kurukh  เลปชา  ลิมบู  มคธ  มาคัร  มีโซ  มุนดารี  เนวาร์  Rai  รังปุระ  Sadri  เศรปา  สิกขิม  สุนุวาร์  ตามาง
พอยลา บราเอินด์

พอยลา บราเอินด์ (6 สิงหาคม ค.ศ. 1905 – 4 ตุลาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักแสดงหญิงชาวเยอรมัน
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

Die Alm an der Grenze (1951)
The Czar and the Carpenter (1956)
The Elephant in a China Shop (1958)
Love Now, Pay Later (1959)
The Serpent's Egg (1977)
แหล่งข้อมูลอื่น

พอยลา บราเอินด์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ฟูชิเซนนาเกิร์ล/เนเจอรัลนิโคอิชิเตะ

| "ฟูชิเซนนาเกิร์ล/เนเจอรัลนิโคอิชิเตะ"> เพลงโดยเพอร์ฟูม |
| --- | --- |
ด้านเอ: "ฟูชิเซนนาเกิร์ล" "เนเจอรัลนิโคอิชิเตะ"
วางจำหน่าย: 14 เมษายน พ.ศ. 2553
บันทึกเสียง: 2553
แนวเพลง: อีเล็กโทรป็อป, ดิสโก
ค่ายเพลง: โทคุมะ เจเปน คอมมิวนิเคชันส์
ผู้ประพันธ์เพลง: ยาสึทากะ นาคาตะ
โปรดิวเซอร์: ยาสึทากะ นาคาตะ
"ฟูชิเซนนาเกิร์ล/เนเจอรัลนิโคอิชิเตะ" (ญี่ปุ่น: 不自然なガール/ナチュラルに恋して; โรมาจิ: Fushizen na Girl/Natural ni Koishite) เป็นซิงเกิลแรกในปี พ.ศ. 2553 ของวง เพอร์ฟูม ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2553 ในรูปแบบซีดีและซีดี+ดีวีดี สำหรับมิวสิกวิดีโอเพลง "ฟูชิเซนนาเกิร์ล" กำกับโดย เซกิ คาซึอากิ ส่วนเพลง "เนเจอรัลนิโคอิชิเตะ" กำกับโดย โคดามะ ยูอิจิ
รายชื่อเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Fushizen na Girl" ((ญี่ปุ่น: 不自然なガール) "Artificial Girl") | 3:59 |
| 2. | "Natural ni Koishite" ((ญี่ปุ่น: ナチュラルに恋して) "Fall in Love Naturally") | 3:08 |
| 3. | "Fushizen na Girl" (Original Instrumental) | 3:57 |
| 4. | "Natural ni Koishite" (Original Instrumental) | 3:04 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ผู้กำกับ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Fushizen na Girl" | เซกิ คาซึอากิ | 4:00 |
ตำแหน่งในชาร์ตโอริกอน (ญี่ปุ่น)

| จันทร์ | อังคาร | พุธ | พฤหัสบดี | ศุกร์ | เสาร์ | อาทิตย์ | อันดับประจำสัปดาห์ | ยอดขาย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| - | 1 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 80,871 |
| 2 | 14 | 14 | 13 | 11 | 9 | 8 | 11 | 11,003 |
| 8 | 20 | 24 | 21 | 17 | 18 | 15 | 20 | 5,087 |
| 14 | 26 | 24 | 27 | 30 | 23 | 27 | 26 | 3,304 |
| 25 | - | - | - | - | 45 | - | 66 | 1,314 |
| 37 | - | - | - | - | - | - | 66 | 958 |
| - | - | - | - | - | - | - | 113 | 730 |
| - | - | - | - | - | - | - | 135 | 501 |
| - | - | - | - | - | - | - | 141 | 419 |
| - | - | - | - | - | - | - | 151 | 401 |
| - | - | - | - | - | - | - | 188 | 329 |
| - | - | - | - | - | - | - | 186 | 285 |
| - | - | - | - | - | - | - | ไม่ติดชาร์ตเป็นเวลา 1 สัปดาห์ | ไม่ติดชาร์ตเป็นเวลา 1 สัปดาห์ |
| - | - | - | - | - | - | - | 195 | 242 |
| - | - | - | - | - | - | - | ไม่ติดชาร์ตเป็นเวลา 1 สัปดาห์ | ไม่ติดชาร์ตเป็นเวลา 1 สัปดาห์ |
| - | - | - | - | - | - | - | 182 | 300 |
| - | - | - | - | - | - | - | ไม่ติดชาร์ตเป็นเวลา 1 สัปดาห์ | ไม่ติดชาร์ตเป็นเวลา 1 สัปดาห์ |
| - | - | - | - | - | - | - | 125 | 628 |
| - | - | - | - | - | - | - | 123 | 512 |
| - | - | - | - | - | - | - | 191 | 370 |
ยอดขายทั้งหมด: 107,254 (ซิงเกิลออฟเดอะเยียร์อันดับที่ 62)
แหล่งข้อมูลอื่น

Fushizen na Girl PV Preview (1:36) on Youtube (on Tokuma channel) (อังกฤษ)
พระเยซูทรงทำนายถึงการทรยศพระองค์

รายละเอียดงานกระจกสีบนหน้าต่างในอาสนวิหารมูแล็ง ประเทศฝรั่งเศส แสดงภาพยูดาส อิสคาริโอทหันหลังจากอาหารค่ำมื้อสุดท้าย
พระเยซูทรงทำนายถึงการทรยศพระองค์ 3 ครั้งในพันธสัญญาใหม่ รายงานเหล่านี้พบในพระวรสารในสารบบทั้ง 4 ฉบับ การทำนายนี้เกิดขึ้นในช่วงอาหารค่ำมื้อสุดท้ายในมัทธิว 26:24–25, มาระโก 14:18–21, ลูกา 22:21–23 และยอห์น 13:21–30
ก่อนหน้านั้น ในยอห์น 6:70 พระเยซูทรงเตือนอัครสาวกว่าหนึ่งในพวกเขาเป็น "มารร้าย" ในโองการถัดไป ผู้เขียนยืนยันว่าพระเยซูตรัสถึงยูดาส อิสคาริโอท
รายงานไบเบิล

ในพระวรสารนักบุญยอห์น การทำนายนำหน้าด้วยคำยืนยันในยอห์น 13:17–18 ว่าพระเยซูรู้ว่ายูดาส อิสคาริโอทจะทรยศพระองค์: "ในเมื่อพวกท่านทราบสิ่งเหล่านี้ หากพวกท่านปฏิบัติตามพวกท่านก็จะเป็นสุข “เราไม่ได้หมายถึงทุกคนในพวกท่าน เรารู้จักบรรดาผู้ที่เราเลือกสรร แต่ทั้งนี้เพื่อให้เป็นไปตามพระคัมภีร์ที่ว่า 'ผู้ที่รับประทานอาหารร่วมกับเรา ยังได้ทรยศหักหลังเรา'" บทสรรเสริญในยอห์น 13:17 ไม่ได้ชี้ไปยังยูดาสโดยตรง
ในมัทธิว 26:23–25 พระเยซูยืนยันผู้ที่ทรยศพระองค์ว่า:
“คนที่เอามือจิ้มลงในชามเดียวกันกับเรานั่นแหละ คือคนที่จะทรยศเรา บุตรมนุษย์จะต้องไปตามที่เขียนไว้เกี่ยวกับท่าน แต่วิบัติมีแก่คนที่ทรยศบุตรมนุษย์ ถ้าคนนั้นไม่ได้เกิดมาก็จะดีกว่า” ยูดาสคนที่ทรยศพระองค์ทูลว่า “พระอาจารย์ คือข้าพระองค์หรือ?” พระองค์ตรัสตอบเขาว่า “ท่านว่าถูกแล้ว”
ตำแหน่งรับบีที่ยูดาสเรียกพระเยซูเป็นสิ่งที่พบได้จำเพาะ เนื่องจากอัครสาวกแต่ละคนพูดว่า "พระองค์เจ้าข้า ไม่ใช่ข้าพระองค์แน่ใช่ไหม?" โดยใช้ตำแหน่ง พระองค์ (Kyrios) ยูดาสเรียกพระองค์ด้วยคำว่ารับบีอีกครั้งในมัทธิว 26:49 เมื่อเขาทรยศพระองค์ในตอนการจูบของยูดาส
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

ภาพ อาหารค่ำมื้อสุดท้าย โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี จิตรกรในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี วาดภาพช่วงเหตุการณ์หลังการทำนายของพระเยซู เฮเลน การ์ดเนอร์ นักประวัติศาสตร์ศิลปะ รายงานว่า งานศิลปะชิ้นนี้เป็นภาพวาดทางศาสนาที่มีการทำซ้ำมากที่สุดตลอดกาล
อาหารค่ำมื้อสุดท้าย โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี
มิก ทอมสัน

| Mick Thomson |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Mickael Gordon Thomson
เกิด:  (1973-11-03) 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1973 (50 ปี) ดิ มอยส์, ไอโฮวา, สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: Heavy metal alternative metal nu metal death metal
อาชีพ: Musician
เครื่องดนตรี: Guitar
ช่วงปี: 1993–present
ค่ายเพลง: Roadrunner
นักดนตรี
มิก ทอมสัน หรือ มิก กอร์ดอน ทอมสัน (อังกฤษ: Mick Gordon Thomson)  เป็นมือกีต้าร์ประจำวงสลิปน็อต เลขของเขาคือ เลข 7#  เขาเกิดวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516
ประวัติ

มิก ทอม สันเป็นมือกีต้าร์ ต่อจาก เครก โจนส์ เขาได้เป็น มือกีต้าร์นำ ในอัลบั้ม Slipknot-Iowa และเมื่อถึงอัลบั้มออลโฮฟอิสโกนเขาก็ได้เป็น มือจังหวะกีต้าร์แทนเพราะจิม รูตได้เป็นมือกีต้าร์นำแทนไปแล้วเขาได้เข้าวง สลิปน็อตมาในช่วงที่ทำอัลบั้ม Mate Feed Kill Repeat เป็นคนที่รักแมวมาก ก่อนที่เขาจะเข้าวง สลิปน็อตเขาได้เป็นครูสอน กีต้าร์ และยังเป็นหุ่นลองชุดและเขาก็เคยใส่ชุดของ โบพีฟ(ตัวละครจากเรื่อง ทอย สตอรี่) เขากับ Paul Gray เคยร่วมงานกับวง Body pit ก่อนจะเข้าวง Slipknot เขาเป็นแฟนคลับของ ภาพยนตร์ ซีรีส์แนวฆาตกรรมทางทีวี หน้ากากของเขาเป็นหน้ากาก ฮอกกี้ในสมัยที่ทำอัลบั้ม Mate Feet Kill Repeat ต่อมาได้ทำหน้ากากที่มี ลักษณะเหมือเหล็ก ต่อมาเขาก็ได้เปลี่ยนเป็นหน้ากากที่มีลักษณะเหมือนเหล็กแต่ทำจากหนัง
ผลงาน

สลิปน็อต
Slipknot 1998
Iowa 2001
Vol.3 2004
ออลโฮฟอิสโกน 2008
พอยต์ไฟฟ์ : เดอะเกรย์แชปเตอร์ 2014
Malevolent Creation
Doomsday X (2007) – "Deliver My Enemy"
Necrophagia
Deathtrip 69 (2011)
ภาษาอีวาตัน

| ภาษาอีวาตัน |
| --- | --- |
อีบาตัน
Chirin nu Ibatan
ประเทศที่มีการพูด: ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค: หมู่เกาะบาตาเนส
ชาติพันธุ์: ชาวอีวาตัน
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (33,000 อ้างถึง1996–2007)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มาลาโย-โพลีเนเซียฟิลิปปิน (?)บาตานิกภาษาอีวาตัน
ภาษาถิ่น: Ivasay Isamurung Babuyan                 
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ภาษาประจำภูมิภาคในประเทศฟิลิปปินส์
ผู้วางระเบียบ: Komisyon sa Wikang Filipino
รหัสภาษา
ISO 639-3: อย่างใดอย่างหนึ่ง: ivv – Ivatan ivb – Ibatan (Babuyan)
ที่ตั้งของภาษาอีวาตัน
ภาษาอีวาตัน หรืออีบาตัน เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซีย มีผู้พูดบนเกาะบาตาเนส ทางเหนือสุดของฟิลิปปินส์ เนื่องจากอยู่ใกล้ไต้หวัน จึงมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาพื้นเมืองในไต้หวัน มากกว่าภาษาในฟิลิปปินส์อื่นๆ แต่ไม่จัดอยู่ในภาษากลุ่มเกาะฟอร์โมซา
สัทวิทยา

|  | หน้า | กลาง | หลัง | หลัง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปิด | i |  | ɯ | u |
| เปิด |  | a |  |  |
/u/ สามารถออกเสียงต่ำเป็น [ʊ]
|  |  | ริมฝีปาก | ปุ่มเหงือก | เพดานปาก | เพดานอ่อน | เส้นเสียง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| นาสิก | นาสิก | m | n | ɲ | ŋ |  |
| หยุด/ กักเสียดแทรก | ไร้เสียง | p | t | tʃ | k | ʔ |
| หยุด/ กักเสียดแทรก | ออกเสียง | b | d | dʒ | ɡ | ʔ |
| เสียดแทรก | เสียดแทรก | v | s |  | ɣ | h |
| เปิด | เปิด |  | l | j | w |  |
| ลิ้นกระทบ | ลิ้นกระทบ |  | ɾ |  |  |  |
/h/ สามารถออกเสียงเป็นเสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน [x]
ระบบการเขียน

ภาษาอีวาตันใช้อักษรละติน เนื่องภาษานี้โดยหลักใช้เป็นภาษาพูดและไม่ค่อยพบเป็นภาษาเขียน ทำให้ไม่มีวิธีการเขียนภาษาที่สอดคล้องกันและนักเขียนแต่ละคนอาจเขียนไม่เหมือนกัน ทำให้กระทรวงศึกษาธิการเสนออักขรวิธีไว้ใช้ในโรงเรียนรัฐ โดยใช้อักษรละติน 26 ตัวกับอักษรพิเศษ 3 ตัว ch, ñ และ ng