stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เซซิล โรดส์
สิ่งสืบเนื่อง > อนุสรณ์

อนุสรณ์สถานโรดส์ ตั้งอยู่บนจุดที่โรดส์โปรดปรานบนยอดเดวิล เมืองเคปทาวน์ โดยหันหน้ามองไปทางทิศเหนือและตะวันออกสู่เส้นทางแหลมถึงไคโร ตั้งแต่ ค.ศ. 1910 ถึง ค.ศ. 1984 บ้านของโรดส์ในเคปทาวน์ที่ชื่อว่า Groote Schuur เคยเป็นที่พักอย่างเป็นทางการของนายกรัฐมนตรีแอฟริกาใต้ และต่อมาใช้เป็นที่พำนักของประธานาธิบดี
บ้านเกิดของโรดส์ถูกจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์ใน ค.ศ. 1938 ในชื่อ "พิพิธภัณฑ์อนุสรณ์โรดส์" ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ พิพิธภัณฑ์บิชอปส์สตอร์ตฟอร์ด (Bishops Stortford Museum) ส่วนกระท่อมในมิวเซนเบิร์ก (Muizenberg) ที่เขาถึงแก่กรรมนั้นเป็นแหล่งมรดกประจำจังหวัดเวสเทิร์นเคป ปัจจุบันกระท่อมดังกล่าวเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ภายใต้การดูแลของสมาคมอนุรักษ์ประวัติศาสตร์มิวเซนเบิร์ก และเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้ ภายในจัดแสดงสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับโรดส์มากมาย รวมถึงโต๊ะประชุมเดิมของบริษัทเดอเบียร์ส ซึ่งใช้ในการซื้อขายเพชรมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์[ต้องการอ้างอิง]
วิทยาลัยอุดมศึกษาโรดส์ หรือปัจจุบัน คือ มหาวิทยาลัยโรดส์ ที่ตั้งอยู่ในเมืองเกรแฮมส์ทาวน์ ก่อตั้งขึ้นตามชื่อของเขาโดยผู้จัดการทรัพย์สิน และก่อตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติรัฐสภาเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1904
พลเมืองคิมเบอร์ลีย์ จังหวัดนอร์เทิร์นเคป เลือกสร้างอนุสรณ์สถานเพื่อเชิดชูเกียรติของโรดส์ในเมืองของพวกเขา อนุสรณ์นี้เปิดตัวใน ค.ศ. 1907 โดยเป็นรูปปั้นทองสัมฤทธิ์น้ำหนัก 72 ตัน แสดงภาพโรดส์ขี่ม้า หันหน้าไปทางทิศเหนือ ถือแผนที่ในมือ และแต่งกายเหมือนเมื่อครั้งเขาพบกับชาวอึงเดเบเลหลังการกบฏ
เซซิล จอห์น โรดส์ ผู้ก่อตั้งประเทศโรดีเชีย (ปัจจุบันคือประเทศซิมบับเว) ได้เยือนเมืองนยังกา (Nyanga) บริเวณที่สูงทางตะวันออกของประเทศครั้งแรกใน ค.ศ. 1897 เขาประทับใจกับความงดงามของพื้นที่ และซื้อที่ดินรวม 40,000 เฮกตาร์ จากนั้นได้นำเข้าปศุสัตว์จากโมซัมบิกและพัฒนาแปลงปลูกแอปเปิลและผลไม้อย่างกว้างขวาง เมื่อเขาถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1902 โรดส์ได้มอบที่ดินส่วนใหญ่ให้แก่ประเทศชาติ ที่ดินเหล่านี้ปัจจุบันกลายเป็นอุทยานแห่งชาตินยังกา (Nyanga National Park) บ้านไร่ดั้งเดิมของโรดส์ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีเยี่ยมและปัจจุบันกลายเป็นโรงแรมโรดส์นยังกา (Rhodes Nyanga Hotel)
เชิงอรรถ > แหล่งข้อมูล > สารานุกรม

Domville-Fife, C.W. (1900). The encyclopedia of the British Empire the first encyclopedic record of the greatest empire in the history of the world. Bristol: Rankin. p. 89.
Farwell, Byron (2001). The Encyclopedia of Nineteenth-century Land Warfare: An Illustrated World View. W. W. Norton & Company. ISBN 978-0-393-04770-7.
Panton, Kenneth J. (2015). Historical Dictionary of the British Empire. London: Rowman & Littlefield. ISBN 978-0810878013.
เชิงอรรถ > แหล่งข้อมูล > บทความวารสาร

Brown, Richard (November 1990). "The Colossus". The Journal of African History. Cambridge University Press. 31 (3): 499–502. doi:10.1017/S002185370003125X. S2CID 197414114.
Gray, J.A. (1956). "A Country in Search of a Name". The Northern Rhodesia Journal. III (1): 75–78. สืบค้นเมื่อ 1 August 2014.
Gray, J.A. (1954). "First Records-? 6. The Name Rhodesia". The Northern Rhodesia Journal. II (4): 101–02. สืบค้นเมื่อ 1 August 2014.
Lowry, Donal (2004). "'The granite of the ancient North': race, nation and empire at Cecil Rhodes's mountain mausoleum and Rhodes House, Oxford".  ใน Wrigley, Richard; Craske, Matthew (บ.ก.). Pantheons: Transformations of a Monumental Idea. Ashgate. ISBN 978-0-7546-0808-0.
Mensing, Raymond C. (1986). "Cecil Rhodes's Ideas of Race and Empire". International Social Science Review. 61 (3): 99 – โดยทาง ProQuest.
Parry, Richard (1983). ""In a Sense Citizens, but Not Altogether Citizens...": Rhodes, Race, and the Ideology of Segregation at the Cape in the Late Nineteenth Century". Canadian Journal of African Studies. 17 (3).
Pietsch, Tamson (2011). "Many Rhodes: travelling scholarships and imperial citizenship in the British academic world, 1880–1940". History of Education. 40 (6): 723–39. doi:10.1080/0046760X.2011.594096. ISSN 0046-760X. S2CID 144672521.
Plumb, J. H. "Cecil Rhodes" History Today (June 1953) 3#6 pp 431–38.
Rotberg, Robert I. (2014). "Did Cecil Rhodes Really Try to Control the World?". The Journal of Imperial and Commonwealth History. 42 (3): 551–67. doi:10.1080/03086534.2014.934000. ISSN 0308-6534. S2CID 159787554.
เชิงอรรถ > แหล่งข้อมูล > บทความหนังสือพิมพ์

Blair, David (19 October 2004). "Racists on List of 'Great South Africans'". The Telegraph. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 January 2022. สืบค้นเมื่อ 18 July 2014.
Briggs, Simon (31 May 2009). "England on Guard as World Takes Aim in Twenty20 Stakes". The Daily Telegraph. London. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 January 2022. สืบค้นเมื่อ 13 June 2009.
Castle, Stephen (29 January 2016). "Oxford University Will Keep Statue of Cecil Rhodes". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 15 February 2016.
"Death of Mr. Rhodes". The Times. 27 March 1902. p. 7.
Laing, Aislinn (22 February 2013). "Robert Mugabe blocks Cecil John Rhodes Exhumation". The Telegraph. London. สืบค้นเมื่อ 1 April 2013.
"The Lottery of Life". The Independent. 5 May 2001. สืบค้นเมื่อ 26 January 2010.
เชิงอรรถ > แหล่งข้อมูล > เว็บไซต์

PBS: Empires; Queen Victoria; The Changing Empire; Characters : Cecil Rhodes
Godwin, Peter (11 January 1998). "Rhodes to Hell". Slate. สืบค้นเมื่อ 7 January 2007.
Biggar, Nigel (23 February 2016). "Rhodes, Race, and the Abuse of History". Standpoint. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 August 2019. สืบค้นเมื่อ 9 June 2016.
เชิงอรรถ > แหล่งข้อมูล > แหล่งข้อมูลปฐมภูมิ

Verschoyle, F. (1900). Cecil Rhodes: His Political Life and Speeches, 1881–1900. Chapman and Hall Limited.
เชิงอรรถ > แหล่งข้อมูล > ประวัติศาสตร์นิพนธ์และความทรงจำ

Galbraith, John S. (2008). "Cecil Rhodes and his 'cosmic dreams': A reassessment". The Journal of Imperial and Commonwealth History. 1 (2): 173–89. doi:10.1080/03086537308582371. ISSN 0308-6534.
McFarlane, Richard A. (2007). "Historiography of Selected Works on Cecil John Rhodes (1853–1902)". History in Africa. 34: 437–46. doi:10.1353/hia.2007.0013. S2CID 163034852.
Maylam, Paul (2005). The Cult of Rhodes: Remembering an Imperialist in Africa. New Africa Books. ISBN 978-0-86486-684-4.
Phimister, I.R. (2007). "Rhodes, Rhodesia and the Rand". Journal of Southern African Studies. 1 (1): 74–90. doi:10.1080/03057077408707924. ISSN 0305-7070.
Van Hartesveldt, Fred R. (2000). The Boer War: Historiography and Annotated Bibliography. Greenwood Publishing Group. pp. 6–. ISBN 978-0-313-30627-3.
von Tunzelmann, Alex (17 February 2016). "Rhodes Must Fall? A Question of When Not If". historytoday.com. สืบค้นเมื่อ 21 August 2017.
Ziegler, Philip (2008). Legacy: Cecil Rhodes, the Rhodes Trust and Rhodes Scholarship s. Yale University Press. ISBN 978-0-300-11835-3. online review
แหล่งข้อมูลอื่น

Cecil John Rhodes history
กฤตภาคจากหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ เซซิล โรดส์ ในหอจดหมายเหตุข่าวสารคริสต์ศตวรรษที่ 20 ของ ZBW
ภาพเหมือนของ Cecil John Rhodes ที่หอศิลป์ภาพเหมือนแห่งชาติ
เซซิล โรดส์ ประมาณ ค.ศ. 1900
ภาพเขียนโรดส์ โดย มอร์ติเมอร์ เมนเปส ใน ค.ศ. 1901
เหรียญเงิน 1 คราวน์เซาเทิร์นโรดีเชีย ซึ่งมีรูปสลักครึ่งตัวของเซซิล จอห์น โรดส์ นายกรัฐมนตรีอาณานิคมแหลม ผู้ทรงอิทธิพลในยุคอาณานิคม และผู้ที่ชื่อของเขาเป็นแรงบันดาลใจในการตั้งชื่อดินแดนเซาเทิร์นโรดีเชีย อยู่ในวงกลมตรงกลาง ด้านล่างมีโล่สามใบแทนดินแดนที่โรดส์มีบทบาทในการพัฒนา ได้แก่ (จากซ้ายไปขวา) นอร์เทิร์นโรดีเชีย, เซาเทิร์นโรดีเชีย, และนยาซาแลนด์ โดยมีหรีดสองข้างประดับด้วยแถบธงล้อมรอบโล่เหล่านี้
โรดส์เฮาส์ ณ เมืองออกซฟอร์ด ใน ค.ศ. 2004
อนุสรณ์สถานโรดส์ ณ ยอดเขาเดวิล (เคปทาวน์)
รูปปั้นโรดส์ในคิมเบอร์ลีย์
รูปปั้นครึ่งตัวที่จมูกเสียหายในอนุสรณ์สถานโรดส์ เมืองเคปทาวน์
เบธเลเฮม

| เบธเลเฮม بيت لحم‎ בֵּית לֶחֶם |
| --- | --- |
Municipality type A

เบธเลเฮมตำแหน่งของ เบธเลเฮม ในปาเลสไตน์
พิกัด:  31°42′11″N 35°11′44″E﻿ / ﻿31.70306°N 35.19556°E﻿ / 31.70306; 35.19556
รัฐ: รัฐปาเลสไตน์
เขตปกครอง: เบธเลเฮม
ก่อตั้ง: 1400 ปีก่อนคริสตกาล (ประมาณ)
การปกครอง
 • ประเภท: เมือง (จากปี ค.ศ. 1995)
 • นายกเทศมนตรี: Anton Salman
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 10.611 ตร.กม. (4.097 ตร.ไมล์)
ความสูง: 775 เมตร (2,543 ฟุต)
ประชากร (2007)
 • ทั้งหมด: 25,266 คน
 • ความหนาแน่น: 2,381.1 คน/ตร.กม. (6,167 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Bethlehemi
เขตเวลา: UTC+2 (Palestine Standard Time)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (Palestine Summer Time)
ความหมายของชื่อ: House of Meat (อาหรับ); House of Bread (ฮีบรูและแอราเมอิก)
เว็บไซต์: www.bethlehem-city.org
เบธเลเฮม (อังกฤษ: Bethlehem; /ˈbɛθlɪhɛm/; อาหรับ: بيت لحم Bayt Laḥmไฟล์:ArBethlehem.ogg, "บ้านแห่งเนื้อ"; ฮีบรู: בֵּית לֶחֶם
‎ Bet Leḥem, เสียงอ่านภาษาฮีบรู: [bet ˈleχem], "บ้านแห่งขนมปัง"; กรีกโบราณ: Βηθλεέμ; ละติน: Bethleem, แอราเมอิก: ܒܝܬ ܠܚܡ, Beit Lehem; อีกชื่อหนึ่งคือเอฟราธาห์, หมายถึง “ความอุดมสมบูรณ์” ) เป็นเมืองของปาเลสไตน์ที่ตั้งอยู่ที่เวสต์แบงค์ราว 8 กิโลเมตรทางตอนใต้ของกรุงเยรูซาเลม ที่มีประชากรราว 25,000 คน
เบธเลเฮมเป็นเมืองเอกของเขตปกครองเบธเลเฮม ขององค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ เศรษฐกิจหลักของเมืองขับเคลื่อนด้วยการท่องเที่ยวโดยเฉพาะในช่วงคริสต์มาสซึ่งชาวคริสต์จะเดินทางมาแสวงบุญเบธเลเฮม
เชื่อกันโดยผู้นับถือคริสต์ศาสนาว่าเป็นที่ประสูติของพระเยซูแห่งนาซาเรธ เป็นที่อยู่ของชุมชนคริสเตียนที่เก่าแก่ที่สุดในโลก แต่จำนวนประชากรก็ลดลงไปเป็นจำนวนมากจากการโยกย้ายออกจากเมือง
ภูมิอากาศ

เบธเลเฮมมีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน อากาศร้อนและแห้งในฤดูร้อนและฤดูหนาวมีอากาศอบอุ่นและชื้น ฤดูหนาวอุณหภูมิ (กลางเดือนธันวาคมถึงกลางเดือนมีนาคม) จะเย็นและมีฝนตก มกราคมเป็นเดือนที่หนาวที่สุดโดยมีอุณหภูมิอยู่ระหว่าง 1 ถึง 13 องศาเซลเซียส (33–55 ° F) ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนกันยายนอากาศอบอุ่นและมีแดด สิงหาคมเป็นเดือนที่ร้อนที่สุดมีอุณหภูมิสูงถึง 30 องศาเซลเซียส (86 ° F) เบธเลเฮม มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยปีละ 700 มิลลิเมตร (28 นิ้ว) โดย 70% จากช่วงระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนมกราคม
ความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยประจำปีของเบธเลเฮมคือ 60% และสูงสุดระหว่างเดือนมกราคมถึงกุมภาพันธ์ ขณะที่ระดับความชื้นต่ำสุดเกิดในเดือนพฤษภาคม น้ำค้างในเวลากลางคืนอาจเกิดขึ้นได้นานถึง 180 วันต่อปี เมืองนี้ได้รับอิทธิพลจากลมทะเลของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่เกิดขึ้นในช่วงกลางวัน อย่างไรก็ตามเบธเลเฮมได้รับผลกระทบจากคลื่นความร้อน, แห้ง ซึ่งประกอบด้วยทรายและฝุ่นละอองจากลม Khamaseen ซึ่งพัดจากทะเลทรายอาหรับในช่วงเดือนเมษายน, พฤษภาคมจนถึงกลางเดือนมิถุนายน
| ข้อมูลภูมิอากาศของเบธเลเฮม> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของเบธเลเฮม> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเบธเลเฮม> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของเบธเลเฮม> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเบธเลเฮม> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเบธเลเฮม> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเบธเลเฮม> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเบธเลเฮม> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเบธเลเฮม> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเบธเลเฮม> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเบธเลเฮม> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเบธเลเฮม> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเบธเลเฮม> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเบธเลเฮม> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 12 (54) | 13 (55) | 16 (61) | 22 (72) | 26 (79) | 28 (82) | 30 (86) | 30 (86) | 28 (82) | 26 (79) | 20 (68) | 14 (57) | 22.1 (71.8) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 5 (41) | 5 (41) | 7 (45) | 10 (50) | 14 (57) | 17 (63) | 19 (66) | 19 (66) | 17 (63) | 15 (59) | 11 (52) | 7 (45) | 12.2 (53.9) |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 12 | 11 | 9 | 4 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 3 | 7 | 11 | 59 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย | 1 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 3 |
แหล่งที่มา: myweather2.com
แหล่งข้อมูลอื่น

Bethlehem Municipality – เทศบาลเมืองเบธเลเฮม
Bethlehem University – มหาวิทยาลัยเบธเลเฮม
| ด ค กเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับ |
| --- | --- |
1996 ไคโร • 1997 ตูนิส • 1998 ชาร์จาห์ • 1999 เบรุต • 2000 ริยาด • 2001 คูเวตซิตี • 2002 อัมมาน • 2003 ราบัต • 2004 ซานา • 2005 คาร์ทูม •  2006 มัสกัต • 2007 แอลเจียร์ • 2008 ดามัสกัส • 2009 เยรูซาเลม • 2010 โดฮา • 2011 เซิร์ต • 2012 มานามา • 2013 แบกแดด • 2014 ตริโปลี • 2015 กงส์ต็องตีน  • 2016 สฟักซ์ • 2017 ลักซอร์ • 2018 อุจดา • 2019 พอร์ตซูดาน • 2020 เบธเลเฮม • 2021 อิรบิด • 2022 คูเวตซิตี • 2023 ตรีโปลี
| ด ค กสถานที่ในพันธสัญญาใหม่ที่เกี่ยวข้องกับพระเยซู |
| --- | --- |
กาลิลี:  คานา  คาเปอรนาอุม  โคราซิน  ทะเลกาลิลี  นาซาเร็ธ  นาอิน  เบธไซดา  ภูเขาจำแลงพระกาย  เยนเนซาเรท  อายโนน 
ยูเดีย:  กลโกธา  กับบาธา  เกทเสมนี  เบธฟายี  เบธเลเฮม  เบธานี  พระวิหารในเยรูซาเล็ม  ภูเขามะกอกเทศ  เยรีโค  สระเบธซาธา  เอมมาอูส 
อื่น ๆ:  เก-ราซา  ซีซารียา  ซีซารียาฟีลิปปี  ถนนสู่ดามัสกัส  ​่เบธาบารา  สิคาร์  อียิปต์  Umm Qais 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  นครรัฐวาติกัน 2 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่  Pleiades 
อื่น ๆ:  IdRef
พระเจ้าเฮโรดมหาราช
ดูเพิ่ม

พระมหากษัตริย์
จักรวรรดิโรมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระเจ้าเฮโรดมหาราช
| ด ค กพระมหากษัตริย์ที่ได้รับสมัญญานามมหาราช |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  พ่อขุนรามคำแหงมหาราช  สมเด็จพระนเรศวรมหาราช  สมเด็จพระนารายณ์มหาราช  สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช  พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช  พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช  พระเจ้าควังแกโทมหาราช  พระเจ้าเซจงมหาราช  พระเจ้าอโศกมหาราช  พระเจ้าอโนรธามังช่อมหาราช  พระเจ้าบุเรงนองมหาราช  พระเจ้าอลองพญามหาราช  จักรพรรดิเฉียนหลง  จิ๋นซีฮ่องเต้  เจงกิสข่านมหาราช  จักรพรรดิฮั่นอู่  จักรพรรดิคังซี  พระเจ้ากนิษกะ  พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 2  พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2  พระเจ้าชัยวรมันที่ 7  พระเจ้าฟ้างุ้มมหาราช  พระเจ้าไชยเชษฐามหาราช  พระเจ้าราชราช โจฬะที่ 1  จักรพรรดิอักบัร  พระเจ้าอวี่  จักรพรรดิเมจิ  มานูเอลมหาราช  สุลัยมานมหาราช 
ทวีปยุโรป:  อเล็กซานเดอร์มหาราช  นโปเลียนมหาราช  พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช  แคทเธอรีนมหาราชินี  ฟรีดริชมหาราช  ปีเตอร์มหาราช  พระเจ้าคนุตมหาราช  พระเจ้าอ็องรีมหาราช  พระเจ้าไทกราเนสมหาราช  เจ้าชายอีวานมหาราช  วลาดีมีร์มหาราช  คอนสแตนตินมหาราช  ธีโอโดเซียสมหาราช  จัสติเนียนมหาราช  ธีโอดอริคมหาราช  อ็อทโทมหาราช  พระเจ้าอัลฟอนโซมหาราช  เอลิซาเบธมหาราชินี  ทามาร์มหาราชินี 
ทวีปแอฟริกา:  ฟาโรห์แรเมซีสมหาราช  แอสเกียมหาราช  ราดามามหาราช 
ตะวันออกกลาง:  เฮโรดมหาราช  ไซรัสมหาราช  ดาไรอัสมหาราช  แอนทิโอคัสมหาราช  มิทริเดทีสมหาราช  ซาปูร์มหาราช  อับบาสมหาราช  เซิร์กซีสมหาราช  กาหลิบอูมัวร์  ชาห์กะรีมข่านมหาราช  ชาห์เรซามหาราช 
ทวีปอเมริกาเหนือ:  ม็อคเตซูมามหาราช  พาคัลมหาราช 
ทวีปอเมริกาใต้:  พาชาคูติมหาราช 
ทวีปโอเชียเนีย:  คาเมฮาเมฮามหาราช
การประหารทารกผู้วิมล

สำหรับศิลปกรรมที่สร้างขึ้นจากเหตุการณ์นี้ ดูที่ การประหารทารกผู้วิมล (ศิลปะ)
จิตรกรรม “ทารกผู้วิมล” (the Holy Innocents) โดยแมตเทโอ ดี จีโอวานนี (Matteo di Giovanni) ค.ศ. 1482 (พ.ศ. 2024)
การประหารทารกผู้วิมล (อังกฤษ: Massacre of the Innocents) เป็นประหารทารกครั้งใหญ่ หรือ มหาทารกฆาต โดยกษัตริย์เฮโรด เจ้าผู้ครองกรุงเยรูซาเลม ได้สั่งการให้ค้นหาและประหารทารกเพศชายผู้ไร้มลทินทั้งนครเบธเลเฮม ในช่วงเวลาที่มีการทำนายว่า กษัตริย์ของชาวยิว หรือ พระเยซู จะประสูติในนครแห่งนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้เขาเสียบัลลังก์ให้กับพระเยซูตามที่ประชาชนชาวยิวเชื่อในขณะนั้น
เหตุการณ์นี้มีบันทึกในพระวรสารนักบุญมัทธิว (อังกฤษ: Gospel of Matthew) บทที่ 2 ข้อ 13-16 ซึ่งเชื่อว่าเป็นผลงานการประพันธ์ของนักบุญมัทธิว ผู้ประกาศข่าวประเสริฐ (อังกฤษ: Matthew the Evangelist) และพระวรสารนักบุญเจมส์เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 2 แต่เนื่องจากไม่ปรากฏในบันทึกทางประวัติศาสตร์ คัมภีร์ไบเบิล และพระวรสารหรือพระกิตติคุณอื่นเลย พระอัตชีวประวัติส่วนใหญ่ของกษัตริย์เฮโรดจึงไม่นับเหตุการณ์ประหารทารกผู้วิมลว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงตามประวัติศาสตร์ แต่ถือเป็นตำนานอภินิหารเฉกเช่นบรรดาชีวประวัตินักบุญมากกว่า
สำหรับทารกที่ถูกประหารนั้น เชื่อกันว่ามีจำนวนมากกว่าหนึ่งหมื่นราย กระนั้น ฝ่ายหัวอนุรักษนิยมเชื่อว่าไม่ได้มากมายถึงเพียงนี้ อย่างไรก็ดี คริสตจักรคาทอลิกและออร์ทอดอกซ์ถือว่าทารกผู้ถูกประหารเหล่านี้เป็นนักบุญ จึงทำการฉลองทุกปีในวันที่ 28 ธันวาคมสำหรับชาวคาทอลิก และวันที่ 29 ธันวาคมสำหรับชาวออร์ทอดอกซ์ ในโอกาสดังกล่าวจะมีการอวยพรและการอธิษฐานให้ทารกตั้งแต่เจ็ดขวบลงมาเป็นพิเศษ ให้ได้รับความดูแลคุ้มครองจากเหล่านักบุญทารกผู้วิมล
ตามพระวรสารนักบุญมัทธิว

พระวรสารนักบุญมัทธิว (อังกฤษ: Gospel of Matthew) เป็นเอกสารที่คริสต์ศาสนิกชนนิรนามรายหนึ่งเขียนขึ้นระหว่าง ค.ศ. 80-85 เพื่อใช้เล่าพระธรรมให้ชาวยิวฟัง สองบทแรกของพระวรสารว่าด้วยพระประสูติกาลและช่วงทรงพระเยาว์ของพระเยซู แต่กลับเป็นเรื่องราวที่ไม่ปรากฏในพระคริสต์ธรรมใหม่เลย
ตามพระวรสารนักบุญมัทธิว ความว่า มีโหราจารย์ (อังกฤษ: Magi) กลุ่มหนึ่ง ได้รอนแรมตามดวงดาวจากทางตะวันออกมาถึงกรุงเยรูซาเลม เพื่อสืบหาผู้มีบุญซึ่งมาเกิดเป็น “กษัตริย์ของชาวยิว” ที่จะครองโลกชั่วนิรันดร พวกเขาคอยไต่ถามหาผู้มีบุญดังกล่าวไปทั่ว ข่าวนี้สร้างความประหวั่นพรั่นพรึงให้แก่กษัตริย์เฮโรดพระเจ้ากรุงเยรูซาเลมอย่างยิ่ง เพราะเวลานั้นไม่มีราชโอรสเกิดใหม่ในราชวงศ์ เช่นนั้นจะเป็นผู้ใดเล่า กษัตริย์เฮโรดก็ทรงเรียกประชุมบรรดาธรรมาจารย์และปุโรหิตเพื่อค้นดูว่า บุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็น “กษัตริย์ของชาวยิว” ผู้นั้นบังเกิดที่แห่งหนตำบลใด ได้ความว่า เกิด ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งในนครเบธเลเฮ็ม แคว้นยูเดีย ด้วยความที่ทรงเกรงว่า “กษัตริย์ของชาวยิว” นี้จะเป็นภยันตรายคุกคามความมั่นคงแห่งพระราชบัลลังก์ในภายภาคหน้า ก็มีพระราชประสงค์จะประหารทารกนั้นเสีย จึงทรงออกอุบายชี้แนะให้คณะโหราจารย์ไปสืบดูที่นครเบธเลเฮ็มแล้วขอให้กลับมาบอก เพื่อที่พระองค์จะได้เสด็จไปนมัสการทารกนั้นด้วยพระองค์เอง ฝ่ายคณะโหราจารย์ เมื่อพบและถวายเครื่องนมัสการที่เตรียมมาแด่ทารกน้อยเยซูแล้ว เทวทูตองค์หนึ่งได้มาปรากฏในความฝันและเตือนมิให้กลับไปเฝ้ากษัตริย์เฮโรดอีกเป็นอันขาด พวกเขาจึงใช้เส้นทางอื่นกลับสู่มาตุภูมิ
เมื่อคณะโหราจารย์กลับไปแล้ว เทวทูตองค์หนึ่งมาปรากฏแก่โยเซฟในความฝัน แจ้งให้โยเซฟพาพระเยซูกุมารพร้อมมารดาหนีไปยังประเทศอียิปต์โดยไม่ชักช้า และให้คอยอยู่ที่นั่นจนกว่าพระเจ้าจะแจ้งให้ทราบว่าควรทำอย่างไรต่อไป เพราะว่ากษัตริย์เฮโรดกำลังแสวงหาพระกุมารเพื่อประหารเสีย ดังนั้น โยเซฟจึงนำพาพระกุมารและมารดาหลบหนีไปในเวลากลางคืนโดยรอดปลอดภัย
ฝ่ายกษัตริย์เฮโรดทรงรอโหราจารย์อยู่นาน ก็ไม่กลับมาหาพระองค์สักที ก็ทรงพระพิโรธนัก มีพระราชโองการให้เจ้าหน้าที่ไปจับเด็กชายทุกคนในนครเบธเลเฮ็มและปริมณฑลที่มีอายุตั้งแต่สองปีลงมาประหารเสียให้สิ้น กษัตริย์เฮโรดทรงธำรงอยู่ในพระราชบัลลังก์ต่อมาอีกไม่นานก็เสด็จสวรรคต อาร์เคลาอัส (อังกฤษ: Archelaus) พระราชโอรสก็ครองราชย์สืบต่อมา
พระวรสารนักบุญมัทธิว บทที่ 2 ข้อ 13-16 บันทึกเหตุการณ์ช่วงนี้ว่า
เมื่อพวกโหราจารย์กลับไปแล้ว ทูตองค์หนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้ามาปรากฏแก่โยเซฟในความฝันและสั่งว่า “จงลุกขึ้น พาพระกุมารและมารดาหนีไปยังอียิปต์และอยู่ที่นั่นจนกว่าเราจะบอกให้กลับมา เพราะเฮโรดกำลังจะค้นหาพระกุมารเพื่อประหาร” 14 ในคืนนั้นโยเซฟจึงลุกขึ้นพามารีย์กับพระกุมารเดินทางไปยังอียิปต์ 15 และอยู่ที่นั่นจนเฮโรดสิ้นพระชนม์ ทั้งนี้เป็นไปตามที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสไว้ผ่านทางผู้เผยพระวจนะว่า “เราเรียกบุตรของเราออกจากอียิปต์”
พระวรสารนักบุญมัทธิว บทที่ 2 ข้อ 16 บันทึกเหตุการณ์ช่วงนี้ว่า
เมื่อเฮโรดตระหนักว่าพวกโหราจารย์หลอกพระองค์ พระองค์ก็กริ้วนัก จึงบัญชาให้ประหารเด็กผู้ชายทั้งปวงในเบธเลเฮมและละแวกใกล้เคียงที่มีอายุตั้งแต่สองขวบลงมา คะเนตามระยะเวลาที่ทราบจากพวกโหราจารย์
เชิงอรรถ

↑  Protoevangelium of James : Online.
↑   Paul L. Maier, 1998 : 170.
↑  Geza Vermes, The Nativity: History and Legend, London, Penguin, 2006, p22; E. P. Sanders, The Historical Figure of Jesus, Penguin, 1993, p.85
1 2  "Bible Gateway passage: มัทธิว 2 - Thai New Contemporary Bible". Bible Gateway (ภาษาอังกฤษ).
↑  Stephen L Harris|Harris, Stephen L., Understanding the Bible. Palo Alto: Mayfield. 1985. "Matthew" p. 272-285
↑  Funk, Robert W. and the Jesus Seminar. The acts of Jesus: the search for the authentic deeds of Jesus. HarperSanFrancisco. 1998. "Birth & Infancy Stories" p. 497-526.
↑  ราชบัณฑิตยสถาน, 2548 : 150-151.
↑  "Bible Gateway passage: มัทธิว 2 - Thai New Contemporary Bible". Bible Gateway (ภาษาอังกฤษ).
แหล่งข้อมูลอื่น

Catholic Encyclopedia: "Holy Innocents"
Images of the "Massacre of the Innocents"
The Holy Martyred 14,000 Infants
ฉลองนักบุญทารกผู้วิมล[ลิงก์เสีย]
| ด ค กเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของพระเยซูจากพระวรสาร |
| --- | --- | --- |
|  ประสูติ  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  เสด็จหนีไปอียิปต์  รับบัพติศมา  ถูกทดลอง  เรียกอัครทูต  เทศนาบนภูเขา  ปาฏิหาริย์  ถูกปฏิเสธ  จำแลงพระกาย  เสด็จเข้ากรุงเยรุซาเลม  สรงน้ำมันหอมและเสวยอาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ทรงถูกจับ  พิพากษา  ให้การกับปอนติอุส ปิลาตุส  ถูกทรมาน  ถูกตรึงกางเขน  อัญเชิญลงจากกางเขน  บรรจุพระศพ  คืนพระชนม์แล้วขึ้นสวรรค์  เสด็จมาครั้งที่สอง  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  |  ประสูติ  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  เสด็จหนีไปอียิปต์  รับบัพติศมา  ถูกทดลอง  เรียกอัครทูต  เทศนาบนภูเขา  ปาฏิหาริย์  ถูกปฏิเสธ  จำแลงพระกาย  เสด็จเข้ากรุงเยรุซาเลม  สรงน้ำมันหอมและเสวยอาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ทรงถูกจับ  พิพากษา  ให้การกับปอนติอุส ปิลาตุส  ถูกทรมาน  ถูกตรึงกางเขน  อัญเชิญลงจากกางเขน  บรรจุพระศพ  คืนพระชนม์แล้วขึ้นสวรรค์  เสด็จมาครั้งที่สอง  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  |  |
จิตรกรรมบนเอกสารโบราณสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 10
หอเอนปิซา

| หอเอนเมืองปิซา |
| --- | --- |
Torre pendente di Pisa
หอเอนเมืองปิซาในปีค.ศ.2013
ศาสนา
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
สถานะองค์กร: ใช้งาน
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ปิซา, อิตาลี
พิกัดภูมิศาสตร์: 43°43′23″N 10°23′47″E﻿ / ﻿43.72306°N 10.39639°E﻿ / 43.72306; 10.39639
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: Bonanno Pisano
รูปแบบ: โรมาเนสก์
ลงเสาเข็ม: 1173
เสร็จสมบูรณ์: 1372
ลักษณะจำเพาะ
ความสูงสูงสุด: 55.86 เมตร (183.3 ฟุต)
วัสดุ:  หินอ่อน  หิน 
เว็บไซต์
www.opapisa.it

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
บางส่วน: Piazza del Duomo, Pisa
เกณฑ์พิจารณา: Cultural: i, ii, iv, vi
อ้างอิง: 395
ขึ้นทะเบียน: 1987 (สมัยที่ 11th)
 
หอเอนเมืองปิซา
หอเอนเมืองปิซา (อิตาลี: Torre pendente di Pisa หรือ La Torre di Pisa; อังกฤษ: Leaning Tower of Pisa) ตั้งอยู่ที่เมืองปิซา ประเทศอิตาลี ในจัตุรัสเปียซซา เดล ดูโอโม (Piazza Del Duomo) เป็นหอระฆังของศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก มีลักษณะเป็นหอทรงกระบอก 8 ชั้น สร้างด้วยหินอ่อนสีขาว สูง 183.3 ฟุต (55.86 เมตร) น้ำหนักรวมประมาณ 14,500 ตัน มีบันไดรวมทั้งสิ้น 293 ขั้น เอียง 3.97 องศา ยอดของหอห่างจากแนวตั้งฉาก 3.9 เมตร
ประวัติ

เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1173 และสร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1350 ใช้เวลาสร้างประมาณ 175 ปี แต่การก่อสร้างนั้นมีการหยุดชะงักถึง 2 ครั้ง ครั้งแรกหยุดสร้าง เมื่อสร้างไปได้ถึงชั้น 3 เนื่องจากพื้นใต้ดินเป็นพื้นดินที่นิ่ม ทำให้หอมีการยุบตัว โดยตอนแรกหอเอนปิซาได้เอนไปทางทิศเหนือ และต่อมาในปี ค.ศ. 1272 จีโอแวนนี่ ดี สิโมน สร้างให้เอนกลับไปอีกด้านหนึ่งเพื่อให้เกิดความสมดุล โดยการสร้างถ่วงไปทางทิศใต้ แต่การก่อสร้างในครั้งนี้ ก็ต้องหยุดชะงักลงอีกครั้งเนื่องจากเกิดสงคราม ภายหลังได้มีการสร้างหอต่อขึ้นอีก ทำให้หอมีความสูงทั้งหมด 7 ชั้น ในปี ค.ศ. 1319 แต่หอเอนนี้ถูกสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1372  หลังจากนั้น ในปี ค.ศ. 1990-2001 หอเอนปีซาได้รับการปรับปรุงฐานให้แข็งแรงยิ่งขึ้น เพื่อป้องกันไม่ให้หอล้มลงมา และปัจจุบัน ในทุก ๆ 20 ปี หอจะเอนลง 1 นิ้ว(ไปทางทิศใต้) โดยมีการคาดเดาว่า หอจะล้มลงมาในปี ค.ศ. 2220 ถ้าหากไม่มีการป้องกันใด ๆ ปัจจุบันได้มีการคิดค้นสปริงลูกตุ้มไปถ่วงอีกฝั่ง เพื่อชะลอการถ่วงลงมานั่นเอง
สมุดภาพ

ประตูทางเข้าของหอ
ความทรงจำในการทดลองของ กาลิเลโอ กาลิเลอี
เสาหินภายนอก
ขั้นบันไดด้านในจากชั้นที่หกไปชั้นที่เจ็ด
ขั้นบันไดด้านในจากชั้นที่เจ็ดไปชั้นที่แปด(ชั้นบนสุด)
มุมมองจากชั้นบนสุด
กระดิ่งแอสซุนตา
กระดิ่งพัสควอเรคเคีย
หอเอนเมืองปิซ่า ในปี 2022
ดูเพิ่ม

จัตุรัสดูโอโมแห่งปิซา
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Website เก็บถาวร 2010-09-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Leaning Tower of Pisa Virtual reality movies
How the process of inclination was stopped เก็บถาวร 2007-09-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Pictures of Leaning structures เก็บถาวร 2007-08-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Piazza dei Miracoli digital media archive เก็บถาวร 2008-10-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (creative commons-licensed photos, laser scans, panoramas), data from a University of Ferrara/CyArk research partnership, includes 3D scan data from Leaning Tower.
Leaning Tower of Pisa ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
43°43′23″N 10°23′47″E﻿ / ﻿43.7231°N 10.3964°E﻿ / 43.7231; 10.3964
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  Structurae
ตำนานทอง

Legenda Aurea, 1290 circa, Biblioteca Medicea Laurenziana, Florence
ภาพนักบุญจอร์จ ฆ่ามังกรเป็นเรื่องหนึ่งที่รวบรวมในตำนานทอง
ภาพนักบุญคริสโตเฟอร์แบกพระเยซูข้ามแม่น้ำ โดยคอนราด วิทซ-หนึ่งในนักบุญในตำนานทอง
นักบุญมาร์กาเร็ตแห่งอันติโอก ดึงดูดความสนใจนายทหารโรมัน โดย ฌอง โฟเคท์ 
(Jean Fouquet) จากหนังสือวิจิตร (Illuminated manuscript)
“การพลีชีพของนักบุญไพรมัส และนักบุญเฟลิซิอานัส” จากตำนานทองของคริสต์ศตวรรษที่ 14
ภาพนักบุญอันดรูว์ผู้ที่ถูกตรึงกางเขนบนกางเขนเอ็กซ์-หนึ่งในนักบุญในตำนานทอง
ตำนานทอง (ละติน: Legenda Aurea) เป็นชีวประวัตินักบุญที่บุญราศียาโกโปแห่งวารัซเซรวบรวมขึ้นราวปี ค.ศ. 1260 ซึ่งกลายมาเป็นหนังสือขายดีติดอันดับในสมัยกลาง
Legenda Aurea, 1499.
หนังสือยอดนิยมในยุคกลาง

ตำนานทอง เดิมมีชื่อง่ายๆ ว่า “Legenda sanctorum” ซึ่งแปลว่า “ตำนานนักบุญ” และเป็นที่รู้จักกันในชื่อนั้น ปัจจุบันมีเหลือด้วยกันมากกว่าพันเล่ม และเมื่อมีการพิมพ์หนังสือราวปี ค.ศ. 1450 งานนี้ก็แพร่หลายมากขึ้นไม่แต่ในภาษาละตินเท่านั้นแต่ทั้งภาษาอื่น ๆ ในทวีปยุโรปด้วย และเป็นหนังสือเล่มแรกๆ ที่พิมพ์เป็นภาษาอังกฤษโดยวิลเลียม แค็กซ์ตัน (William Caxton) เมื่อปี ค.ศ. 1483