stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หน่วยยามฝั่ง
ประเภทและบทบาทแบ่งตามประเทศ > ประเทศจีน

หน่วยยามฝั่งจีน (CCG) (จีน: 中国海警) ทำหน้าที่เป็นหน่วยงานประสานงานในการค้นหาและกู้ภัยทางทะเลในน่านน้ำอาณาเขตของสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 2013 โดยเป็นการรวมตัวกันของสี่หน่วยงาน ได้แก่: กองกำลังรักษาความมั่นคงสาธารณะชายแดนภายใต้กระทรวงพิทักษ์สันติราษฎร์, สำนักงานบริหารความปลอดภัยทางทะเลสาธารณรัฐประชาชนจีน, หน่วยเรือตรวจการณ์ทางทะเลสาธารณรัฐประชาชนจีน และหน่วยเรือตรวจประมงสาธารณรัฐประชาชนจีน ครั้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2018 ได้อยู่ภายใต้การนำของกองกำลังตำรวจติดอาวุธประชาชนจีน ซึ่งอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาโดยตรงของคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง (CMC)
ประเภทและบทบาทแบ่งตามประเทศ > ประเทศจีน > ฮ่องกง

ในฮ่องกง หน้าที่บังคับใช้กฎหมายดำเนินการโดยตำรวจน้ำของกองกำลังตำรวจฮ่องกง รวมถึงกรมศุลกากรและสรรพสามิต (กองบัญชาการท่าเรือและการเดินเรือของสาขาแนวพรมแดนและท่าเรือ) ส่วนศูนย์ประสานงานกู้ภัยทางทะเลฮ่องกง (HKMRCC) ประสานงานเรือค้นหาและกู้ภัย, อากาศยาน ตลอดจนทรัพยากรอื่น ๆ ของหน่วยบริการดับเพลิง, บริการด้านการบินของรัฐบาล, กรมเจ้าท่า และตำรวจน้ำ
ประเภทและบทบาทแบ่งตามประเทศ > ประเทศจีน > มาเก๊า

ในมาเก๊า ความรับผิดชอบของหน่วยยามฝั่งจะอยู่ภายใต้ขอบเขตอำนาจหน้าที่ของกรมศุลกากรมาเก๊า ซึ่งทำหน้าที่รับผิดชอบด้านการปฏิบัติหน้าที่ด้านหน่วยยามฝั่ง
ส่วนสำนักงานการเดินเรือและน่านน้ำ ซึ่งอยู่ภายใต้สำนักงานเลขานุการกรมการขนส่งและโยธาธิการ (มาเก๊า) ช่วยในการประสานงานการปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยในภูมิภาคนี้ โดยดำเนินการผ่านศูนย์ประสานงานค้นหาและกู้ภัย ซึ่งจัดตั้งขึ้นภายใต้ศูนย์ควบคุมการจราจรทางเรือแห่งมาเก๊า (มาเก๊าวีทีเอส)
แหล่งข้อมูลอื่น

Download records of service of the UK Coastguard 1816-1947
| ด ค กหน่วยยามฝั่ง |
| --- | --- |
แอฟริกา:   จิบูตี   อียิปต์   เคนยา   ลิเบีย  ไลบีเรีย   ไนจีเรีย  เซเชลส์   โซมาลีแลนด์ 
เอเชีย:   อาเซอร์ไบจาน   บังกลาเทศ  จีน  ยามฝั่ง   MSA   เฝ้าตรวจทางทะเล   อินเดีย  อินโดนีเซีย  บากัมลา   ยามฝั่งและทะเล   PSDKP   ญี่ปุ่น   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   พม่า  ปากีสถาน ยามฝั่ง  สำนักงานความมั่นคงทางทะเล   ฟิลิปปินส์   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ไต้หวัน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   สหภาพยุโรป   แอลเบเนีย  เบลเยียม   โครเอเชีย   ไซปรัส   ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  ฌ็องดาร์เมอรีทางทะเล  กิจการทางทะเล  หน่วยยามฝั่งศุลกากร   จอร์เจีย   เยอรมนี   กรีซ   ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์   อิตาลี   เนเธอร์แลนด์ ( แคริบเบียน)   นอร์เวย์  โปรตุเกส   โรมาเนีย  รัสเซีย  ยามฝั่ง   กำลังพิทักษ์ชายแดน  สเปน  หน่วยบริการเฝ้าตรวจศุลกากร   ยามพลเรือน   สวีเดน   ตุรกี   ยูเครน  สหราชอาณาจักร (ยามฝั่ง· กองกำลังชายแดน)  ไอล์ออฟแมน  เจอร์ซีย์ 
อเมริกาเหนือ:  บาร์เบโดส  เบลีซ  เบอร์มิวดา   แคนาดา  หมู่เกาะเคย์แมน   คอสตาริกา  เฮติ  จาเมกา   เม็กซิโก   ปานามา  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ตรินิแดดและโตเบโก  สหรัฐ  ยามฝั่ง   กำลังสนับสนุน   CBP 
โอเชียเนีย:  ออสเตรเลีย กองบัญชาการชายแดนทางทะเล  AMSA  นิวซีแลนด์ 
อเมริกาใต้:   อาร์เจนตินา   เอกวาดอร์  โคลอมเบีย   กายอานา   เปรู   ซูรินาม   เวเนซุเอลา 
 ยามชายแดน  ยามฝั่ง  ศุลกากร  หน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย ประเภท  หน่วยข่าวกรอง 
| ด ค กเหล่าทัพ |
| --- | --- |
 กองกำลังความมั่นคง  กองกำลังส่งทางอากาศ  กองกำลังอาสาสมัคร  กองทัพบก  กองทัพเรือ  กองทัพอวกาศ  กองทัพอากาศ  การป้องกันขีปนาวุธ  ป้องกันภัยทางอากาศ  ฌ็องดาร์เมอรี  นาวิกโยธิน  สารวัตรทหาร  หน่วยยามชายแดน  หน่วยยามฝั่ง  หน่วยรบพิเศษ 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  เช็กเกีย 
สถานีหน่วยยามฝั่งสหราชอาณาจักรที่เกอร์แวน ไอร์ไชร์ ประเทศสกอตแลนด์
สถานีช่วยชีวิตเคปแฮตเทอแรส รัฐนอร์ทแคโรไลนา ในการใช้งานตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19
เจ้าหน้าที่หน่วยยามฝั่งสหรัฐและแคนาดากำลังทำงานร่วมกัน
สถานีหน่วยยามฝั่งในมารีเอฮัมน์ โอลันด์
เรือตรวจการณ์กรานิชนาโปลิเซียของบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (หน่วย พี4)
เรือของบราซิลใช้เพื่อป้องกันพรมแดนของประเทศบราซิล
จันฟรังโก โซลา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 โซลาใน ค.ศ. 2018
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  จันฟรังโก โซลา
วันเกิด:   (1966-07-05) 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1966 (58 ปี)
สถานที่เกิด:  Oliena ประเทศอิตาลี
ส่วนสูง:  1.68 m (5 ft 6 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรเยาวชน
1980–1983:  Corrasi Oliena
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1984–1986 |  Nuorese |  31 |  (10) |
| 1986–1989 |  Torres |  88 |  (21) |
| 1989–1993 |  นาโปลี |  105 |  (32) |
| 1993–1996 |  ปาร์มา |  102 |  (49) |
| 1996–2003 |  เชลซี |  229 |  (59) |
| 2003–2005 |  คัลยารี |  74 |  (22) |
| รวม |   |  629 |  (193) |
ทีมชาติ
| 1991–1997 |  อิตาลี |  35 |  (10) |
จัดการทีม
2008–2010:  เวสต์แฮมยูไนเต็ด
2011–2012:  อิตาลี อายุไม่เกิน 16 ปี
2012–2013:  วอตฟอร์ด
2014–2015:  คัลยารี
2015–2016:  อัลอะเราะบี
2016–2017:  เบอร์มิงแฮมซิตี
2018–2019:  เชลซี (ผู้ช่วยผู้ฝึกสอน)
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
จันฟรังโก โซลา (อิตาลี: Gianfranco Zola; เกิด 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1966) เป็นอดีตนักฟุตบอลและผู้จัดการทีมชาวอิตาลี
ประวัติ

ในปี 2532 เล่นฟุตบอลให้กับทีมนาโปลี ในช่วงเวลาเดียวกับที่ดิเอโก มาราโดนา นักเตะชื่อดังชาวอาร์เจนตินา ยังอยู่กับทีมนาโปลี เขาเล่นให้กับนาโปลีอยู่นานถึง 4 ปี จากนั้นก็ย้ายมาอยู่กับทีมปาร์มา ทีมชั้นนำของอิตาลี และช่วยทำประตูให้ทีมปาร์มาคว้าแชมป์คัพวินเนอร์สคัพในปี 2537  เขาเล่นได้อย่างยอดเยี่ยม โดยเฉพาะลูกฟรีคิกหน้ากรอบเขตโทษ
โซลาถือเป็นราชาลูกฟรีคิกคนหนึ่งของโลกลูกหนังในขณะนั้นทีเดียว เขาเผยเคล็ดลับของการยิงลูกฟรีคิกว่า ฝีเท้าการยิงลูกฟรีคิกที่ยอดเยี่ยมดังที่เห็นนี้ ส่วนหนึ่งลอกเลียนแบบและศึกษาวิธีการยิงมาจากมาราโดนานั่นเอง
กระทั่งกลางฤดูกาล 2540 รืด คึลลิต ผู้จัดการทีมเชลซี ซื้อตัวโซลามาร่วมทีมด้วยค่าตัว 4.5 ล้านปอนด์ และเขาสามารถโชว์ฟอร์มได้อย่างยอดเยี่ยม จนกลายเป็นขวัญใจของแฟนบอลเชลซีอย่างรวดเร็ว เขาพาทีมคว้าถ้วยเอฟเอคัพ และสามารถคว้าตำแหน่งนักเตะต่างชาติยอดเยี่ยมของพรีเมียร์ลีกแม้จะเพิ่งเล่นได้แค่ครึ่งฤดูกาล
สำหรับการเล่นฟุตบอลให้กับทีมชาตินั้น ในช่วงฟุตบอลโลก 2537 ที่สหรัฐอเมริกา โซลาได้ลงเล่นในฐานะตัวสำรองของโรแบร์โต บัจโจ และได้ลงเล่นเพียง 12 นาทีในนัดพบไนจีเรีย ก่อนที่เขาจะได้รับใบแดงไล่ออกจากสนาม ต่อมาหลังจากบัจโจได้รับบาดเจ็บและฝีมือตก โซลาจึงได้ตำแหน่งตัวจริงในทีมชาติแทนที่บัจโจ แต่ในขณะเดียวกันเขาหลุดจากตำแหน่งตัวจริงในทีมเอซี มิลาน โซลาเป็นตัวหลักในแผงหน้าของทีมชาติอิตาลีและเชลซี และนำความสำเร็จมาสู่ต้นสังกัด โดยเฉพาะในทีมเชลซีนั้นโซลานำทีมผ่านเข้าสู่รอบลึก ๆ ของถ้วยเอฟ เอ คัพ อีกทั้งในพรีเมียร์ ลีกปี 2540 ก็ติดอยู่ในกลุ่มลุ้นแชมป์ หลังจากนั้นโซลาก็ย้ายเข้าสังกัดคัลยารี สโมสรฟุตบอลเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในอิตาลี และยังโชว์ฟอร์มเป็นขวัญใจของชาวอิตาลีเช่นเดิม
ปัจจุบันยุติทั้งการเล่นฟุตบอลและการเป็นผู้จัดการฟุตบอลแล้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ จันฟรังโก โซลา ที่ Soccerbase
จันฟรังโก โซลา สถิติอาชีพผู้จัดการ ที่ Soccerbase
Gianfranco Zola at Footballdatabase.com
จันฟรังโก โซลา ที่ TuttoCalciatori.net (ในภาษาอิตาลี)
"Profile at FIGC.it" (ภาษาอิตาลี). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 26 November 2002. สืบค้นเมื่อ 30 August 2009.
| ด ค กสโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ด – ผู้จัดการทีม |
| --- | --- |
 King (1902–32)  Paynter (1932–50)  Fenton (1950–61)  Greenwood (1961–74)  Lyall (1974–89)  Macari (1989–90)  Boycec (1990)  Bonds (1990–94)  เรดแนปป์ (1994–2001)  โรเดอร์ (2001–03)  Brookingc (2003)  พาร์ดิว (2003–06)  Curbishley (2006–08)  Keenc (2008)  โซลา (2008–10)  แกรนท์ (2010–11)  Keenc (2011)  อัลลาร์ไดซ์ (2011–15)  บีลิช (2015–17)  มอยส์ (2017–18)  เปเลกรินิ (2018–19)  มอยส์ (2019–24)  โลเปเตกี (2024–)  (c) = รักษาการ
| ด ค กสโมสรฟุตบอลวอตฟอร์ด – ผู้จัดการทีม |
| --- | --- |
 Goodall (1903–10)  Kent (1910–26)  Pagnam (1926–29)  McBain (1929–37)  Findlay (1938–47)  Bray (1947–48)  Hapgood (1948–50)  Gray (1950–51)  Green (1951–52)  Goulden (1952–55)  Paton (1955–56)  Goulden (1956)  McBain (1956–59)  Burgess (1959–63)  McGarry (1963–64)  Furphy (1964–71)  Kirby (1971–73)  Keen (1973–77)  Taylor (1977–87)  Bassett (1987–88)  Harrison (1988–90)  Lee (1990)  Perryman (1990–93)  โรเดอร์ (1993–96)  Taylor (1996)  Jackett (1996–97)  Taylor (1997–2001)  วีอัลลี (2001–02)  Lewington (2002–05)  Boothroyd (2005–08)  Mackay (2008)  ร็อดเจอส์ (2008–09)  Mackay (2009–11)  ไดช์ (2011–12)  โซลา (2012–13)  Sannino (2013–14)  การ์ซิอา (2014)  McKinlay (2014)  ยอกานอวิช (2014–15)  ซันเชซ โฟลเรส (2015–16)  มัซซารี (2016–17)  ซิลวา (2017–18)  กราเซีย (2018–19)  ซันเชซ โฟลเรส (2019)  มัลลินส์c (2019)  เพียร์สัน (2019–20)  มัลลินส์c (2020)  อีวิช (2020)  ซิสโก (2020–21)  รานีเอรี (2021–22)  ฮอดจ์สัน (2022)  เอ็ดเวิร์ด (2022)  Bilić (2022–23)  วิลเดอร์ (2023)  Ismaël (2023–24)  เคลเวอร์ลีย์c (2024–)
จูเซปเป เมอัซซา

จูเซปเป เมอัซซา (อิตาลี: Giuseppe Meazza; 23 สิงหาคม 1910 – 21 สิงหาคม 1979) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลและผู้เล่นชาวอิตาลี ตลอดอาชีพของเขา เขาเล่นให้แก่อินเตอร์มิลานเป็นหลักในคริสต์ทศวรรษ 1930 โดยทำได้ 242 ประตูจาก 365 นัดให้กับสโมสร และคว้าแชมป์เซเรียอา 3 สมัย รวมถึงโคปปาอิตาเลียด้วย หลังจากนั้นเขายังเล่นให้กับเอซีมิลานคู่แข่งร่วมเมืองของอินเตอร์เช่นเดียวกับยูเวนตุสที่เป็นคู่แข่งร่วมเมืองของตูริน นอกเหนือจากการเล่นกับวาเรเซและอาตาลันตา ในระดับทีมชาติ เขาพาอิตาลีคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 2 สมัยติดต่อกัน ใน ค.ศ. 1934 ที่บ้านเกิด และใน ค.ศ. 1938 ในฐานะกัปตันทีม ทำให้มีชื่อติดทีมออลสตาร์ เมอัซซาได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และได้รับการยกย่องจากหลาย ๆ คนในแวดวงกีฬาว่าเป็นผู้เล่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอิตาลี จูเซปเป ปริสโก และจันนี เบรรา ถือว่าเขาเป็นนักฟุตบอลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
เมอัซซาเป็น 1 ในผู้เล่นอิตาลีเพียง 4 คนที่คว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 2 สมัย ร่วมกับโจวันนี แฟร์รารี, กวีโด มาเซตตี และเอรัลโด มอนเซลโย หลังจากเขาแขวนสตั๊ด เขาทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมชาติอิตาลีและแก่สโมสรในอิตาลีหลายสโมสร รวมถึงสโมสรเก่าของเขาอย่างอินเตอร์และอาตาลันตา เช่นเดียวกับโปรปาเตรียและเบชิกทัชของตุรกี เขาเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของอิตาลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1952
เนื่องจากทักษะการยิงประตูที่มากมายและความสามารถในการสร้างสรรค์เกม เมอัซซาจึงได้รับสมญานามว่า อิลเจนิโอ ("อัจฉริยะ") จากสื่ออิตาลีตลอดอาชีพของเขา
แหล่งข้อมูลอื่น

จูเซปเป เมอัซซา ที่ FIFA (archived) (ในภาษาอังกฤษ)
จูเซปเป เมอัซซา ที่ FootballDatabase.eu (ในภาษาอังกฤษ)
จูเซปเป เมอัซซา ที่ National-Football-Teams.com (ในภาษาอังกฤษ)
จูเซปเป เมอัซซา ที่ Soccerbase.com (ในภาษาอังกฤษ)
จูเซปเป เมอัซซา ที่ WorldFootball.net (ในภาษาอังกฤษ)
จูเซปเป เมอัซซา ที่ Olympedia (ในภาษาอังกฤษ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิตาลี  สหรัฐ
ซันตามาเรียเดลโปโปโล

ด้านหน้าโบสถ์ซันตามาเรียเดลโปโปโล
ซันตามาเรียเดลโปโปโล (อิตาลี: Santa Maria del Popolo) เป็นโบสถ์ออกัสติเนียนที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในกรุงโรม ตั้งอยู่ทางด้านเหนือของปีอัซซาเดลโปโปโล ซึ่งเป็นจัตุรัสที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งของกรุงโรม อยู่ระหว่าง Porta Flaminia (หนึ่งในประตูของกำแพง Aurelian และเป็นจุดเริ่มต้นของ Via Flaminia ซึ่งเป็นเส้นทางสู่ Ariminum และเป็นเส้นทางสู่ทิศเหนือที่สำคัญที่สุดของโรมยุคโบราณ) และสวน Pincio
ในปี พ.ศ. 1642 สมเด็จพระสันตะปาปาปาสคาลที่ 2 โปรดให้สร้างวิหารเพื่อสักการะแด่พระแม่มารีขึ้นเหนือสุสานของตระกูล Domitia ด้วยเหตุที่ประชาชนชาวโรมได้บริจาคเงินสมทบทุนก่อสร้างวิหาร จึงได้ชื่อว่า เดล โปโปโล (del Popolo : แห่งประชาชน)  แต่แหล่งข้อมูลบางแหล่งระบุว่า ชื่อ "โปโปโล" นั้นมีที่มาจากคำในภาษาละตินคำว่า populus ซึ่งหมายถึง ต้นสน (Poplor) และอาจอ้างอิงถึงต้นไม้ที่ยืนต้นอยู่ในบริเวณใกล้เคียงนั้น ต่อมาช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 9 ทรงยกฐานะของวิหารแห่งนี้ให้เป็นโบสถ์ และประทานให้แก่คณะออกัสติเนียน ซึ่งเป็นคณะผู้ดูแลโบสถ์มาจนถึงปัจจุบัน
ช่วงปี พ.ศ. 2015-2020 Baccio Pontelli และ Andrea Bregno ได้รับมอบหมายจากสมาคม Lombards of Rome ให้บูรณะโบสถ์ซันตามาเรียเดลโปโปโลขึ้นใหม่ ผลจากการบูรณะครั้งนี้ส่งผลให้โบสถ์แห่งนี้เป็นตัวอย่างสำคัญของสถาปัตยกรรมยุคเรอเนสซองค์แบบอิตาลี ต่อมาในปี พ.ศ. 2198-พ.ศ. 2203 สมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 7 โปรดให้จานลอเรนโซ เบร์นินีปรับปรุงส่วนด้านหน้าของโบสถ์ เพื่อปรับเปลี่ยนจากโบสถ์เรอเนสซองค์ให้เป็นโบสถ์แบบบารอคที่มีความทันสมัยมากขึ้น
โดมของโบสถ์ซันตามาเรียเดลโปโปโล
ภายในโบสถ์เป็นที่ตั้งของวิหาร Cerasi ซึ่งเป็นบริเวณที่เก็บรักษาภาพเขียน 2 ภาพของคาราวัจโจ คือ Cruxifixion of St. Peter และ Conversion on the Way to Damascus รวมทั้งภาพ Assumption of the Virgin ของ Annibale Carracci และในบริเวณอื่นๆยังเป็นที่เก็บรักษาภาพเขียนปูนเปียกของ Pinturicchio รูปสลักของ  Andrea Bregno และจานลอเรนโซ เบร์นีนี (Habakkuk and the Angel และ Daniel and the Lion) และยังเป็นที่ตั้งของวิหารชิจิ ซึ่งเป็นวิหารส่วนตัวของนายธนาคาร อะกอสติโน ชิจ ออกแบบโดยราฟาเอล ซานตี ส่วนโดมเป็นภาพโมเสกประดับโดยราฟาเอลเป็นภาพของการสร้างโลก
หลังจากการปรับปรุงของเบร์นีนี โบสถ์แห่งนี้ได้กลายเป็นสถานที่ฝังศพที่เป็นที่นิยมในบรรดาคนรวยของกรุงโรม ในจำนวนนั้นมีสุสานของนายธนาคาร อะกอสติโน ชิจิ  และพระคาร์ดินัล  Savo Millini รวมอยู่ด้วย
Crucifixion of Saint Peter โดย คาราวัจโจ
Assumption of the Virgin Mary โดย Annibale Carracci
The conversion on the way to Damascus โดย คาราวัจโจ
จังหวัดอาลป์-มารีตีม

| จังหวัดอาลป์-มารีตีม Département des Alpes-Maritimes (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
จังหวัด
จากบนลงล่าง ซ้ายไปขวา: ทิวทัศน์ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนมองจากร็อกบรูน-กัป-มาร์แต็ง, อารามเลแร็งที่อีลแซ็งตอนอรา, แซ็ง-ดาลมัส-เลอ-แซลวาฌ, อาคารศาลากลางจังหวัดที่นิส และอุทยานแห่งชาติแมร์ก็องตูร์
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของจังหวัดอาลป์-มารีตีมในประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 43°50′N 7°10′E﻿ / ﻿43.833°N 7.167°E﻿ / 43.833; 7.167
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
แคว้น: พรอว็องซาลป์-โกตดาซูร์
เมืองหลัก: นิส
เมืองรอง: กรัส
การปกครอง
 • ประธานสภาจังหวัด: ชาร์ล-อ็องฌ์ ฌีเนซี (แอลแอร์)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4,299 ตร.กม. (1,660 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 1,086,219 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 20
 • ความหนาแน่น: 250 คน/ตร.กม. (650 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
หมายเลขจังหวัด: 06
เขต: 2
อำเภอ: 27
เทศบาล: 163
เว็บไซต์: www.departement06.fr
อาลป์-มารีตีม (ฝรั่งเศส: Alpes-Maritimes, ออกเสียง: [alp(ə)maʁitim]; อุตซิตา: Aups Maritims; อิตาลี: Alpi Marittime) เป็นจังหวัดในแคว้นพรอว็องซาลป์-โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส จังหวัดอาลป์-มารีตีมตั้งชื่อตามชื่อเทือกเขาแอลป์ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้สุดของฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 1,094,283 คน
อาลป์-มารีตีมเดิมก่อตั้งโดยออกุสตุส ซีซาร์เป็นตำบลทางทหารของโรมันโบราณเมื่อ 14 ปีก่อนคริสต์ศักราช และกลายเป็นจังหวัดโรมันเต็มตัวในคริสต์ศตวรรษที่หนึ่ง
ประชากร

ตอนที่นิสเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1860 เมืองนี้ยังคงมีขนาดเล็ก โดยมีประชากรน้อยกว่า 200,000 คน อย่างไรก็ตาม ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ประชากรเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจาก 300,000 คนในตอนต้นกลายเป็นมากกว่าล้านคน ประชากรส่วนใหญ่อยู่ในวัยชราเนื่องจากมีผู้เกษียณย้ายเข้ามาในพื้นที่นี้ ประชากรร้อยละ 90 อาศัยอยู่ในเขตเมือง เช่น อ็องติบ, กาน, กรัส, นิส และม็องต็อง
ด้วยจำนวนประชากร 1,083,310 คนใน ค.ศ. 2017 ทำให้อาลป์-มารีตีมเป็นจังหวัดที่มีประชากรมากเป้นอันดับที่ 20 ของประเทศ INSEE รายงานว่า เด็กที่เกิดใน ค.ศ. 2011 ที่จังหวัดอาลป์-มารีตีม มีพ่อแม่อย่างน้อยหนึ่งคนที่เกิดในต่างประเทศ (ไม่รวมเชื้อชาตื) ร้อยละ 39.5 โดยมีพ่อที่เกิดในแอฟริกาเหนือร้อยละ 15.4
ดูเพิ่ม

แคว้นพรอว็องซาลป์-โกตดาซูร์
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

Alpes-Maritimes ที่เว็บไซต์ Curlie
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์จังหวัด
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์สภาจังหวัด
(ในภาษาอังกฤษ) Musical traditions in the Alpes-Maritimes department
(ในภาษาอังกฤษ) About.com เก็บถาวร 2015-04-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Archeo-alpi-maritimi (ในภาษาฝรั่งเศส)
Alpes Maritimes, 1450–1550, Altar Pieces and Frescoes (ในภาษาฝรั่งเศส)
| ด ค กจังหวัดของประเทศฝรั่งเศส |
| --- | --- |
แผ่นดินแม่:  01 แอ็ง  02 แอน  03 อาลีเย  04 อาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์  05 โอตซาลป์  06 อาลป์-มารีตีม  07 อาร์แด็ช  08 อาร์แดน  09 อาเรียฌ  10 โอบ  11 โอด  12 อาแวรง  13 บุช-ดูว์-โรน  14 กาลวาโดส  15 ก็องตาล  16 ชาร็องต์  17 ชาร็องต์-มารีตีม  18 แชร์  19 กอแรซ  2A กอร์ส-ดูว์-ซูด  2B โอต-กอร์ส  21 โกต-ดอร์  22 โกต-ดาร์มอร์  23 เคริซ  24 ดอร์ดอญ  25 ดู  26 โดรม  27 เออร์  28 เออเรลัวร์  29 ฟีนิสแตร์  30 การ์  31 โอต-การอน  32 แฌร์  33 ฌีรงด์  34 เอโร  35 อีเลวีแลน  36 แอ็งดร์  37 แอ็งเดรลัวร์  38 อีแซร์  39 ฌูว์รา  40 ล็องด์  41 ลัวเรแชร์  42 ลัวร์  43 โอต-ลัวร์  44 ลัวรัตล็องติก  45 ลัวแร  46 ล็อต  47 ลอเตการอน  48 ลอแซร์  49 แมเนลัวร์  50 ม็องช์  51 มาร์น  52 โอต-มาร์น  53 มาแยน  54 เมอร์เตมอแซล  55 เมิซ  56 มอร์บีอ็อง  57 มอแซล  58 เนียฟวร์  59 นอร์  60 อวซ  61 ออร์น  62 ปาดกาแล  63 ปุย-เดอ-โดม  64 ปีเรเน-อัตล็องติก  65 โอต-ปีเรเน  66 ปีเรเน-ออรีย็องตาล  67 บา-แร็ง  68 โอ-แร็ง  69 โรน  70 โอต-โซน  71 โซเนลัวร์  72 ซาร์ต  73 ซาวัว  74 โอต-ซาวัว  75 ปารีส  76 แซน-มารีตีม  77 แซเนมาร์น  78 อีฟว์ลีน  79 เดอ-แซฟวร์  80 ซอม  81 ตาร์น  82 ตาร์เนการอน  83 วาร์  84 โวกลูซ  85 ว็องเด  86 เวียน  87 โอต-เวียน  88 โวฌ  89 อียอน  90 แตรีตัวร์เดอแบลฟอร์  91 เอซอน  92 โอดแซน  93 แซน-แซ็ง-เดอนี  94 วาล-เดอ-มาร์น  95 วาล-ดวซ 
โพ้นทะเล:  971 กัวเดอลุป  972 มาร์ตีนิก  973 เฟรนช์เกียนา  974 เรอูว์นียง  976 มายอต 
 หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส แคว้น จังหวัด เมือง เมืองแบ่งตามจังหวัด 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef
จักรพรรดิโลทาร์ที่ 1

| จักรพรรดิโลทาร์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์> จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิแฟรงค์ |
| --- | --- |
 โลแธร์ที่ 1
ราชวงศ์: กาโรแล็งฌีย็อง
ครองราชย์: จักรพรรดิ: ค.ศ. 817 - ค.ศ. 855 กษัตริย์อิตาลี: ค.ศ. 818 - ค.ศ. 855 กษัตริย์แฟรงเคียกลาง: ค.ศ. 840 - ค.ศ. 855
พระมเหสี: Ermengarde of Tours
ประสูติ: ค.ศ. 795
สวรรคต: 29 กันยายน ค.ศ. 855
จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิโลทาร์ที่ 1แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ฝรั่งเศส: Lothaire, เยอรมัน: Lothar, อิตาลี: Lotario, อังกฤษ: Lothair I) (ค.ศ. 795 – 29 กันยายน ค.ศ. 855) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี ระหว่างปี ค.ศ. 818 จนกระทั่งปี ค.ศ. 855 เและเป็นจักรพรรดิโรมันระหว่างปี ค.ศ. 817 จนกระทั่งปี ค.ศ. 855 และเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิแฟรงก์ระหว่าง ปี ค.ศ. 840 จนกระทั่งปี ค.ศ. 855
จักรพรรดิโลทาร์เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธาจากราชวงศ์กาโรแล็งฌีย็องและพระราชินีแอร์เมนการ์ดแห่งเฮสเบย์ (Ermengarde of Hesbaye) พระธิดาของอิงเกอร์มัน ดยุคแห่งเฮสเบย์ โลทาร์ทรงนำพระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ยพระเชษฐาและลุดวิกชาวเยอรมันในการปฏิวัติต่อต้านพระราชบิดาของพระองค์เองหลายครั้งในการประท้วงในการที่ทรงพยายามแต่งตั้งให้คาร์ลพระเศียรล้านพระอนุชาต่างพระมารดาขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิแฟรงก์คู่กับพระองค์ เมื่อจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธาเสด็จสวรรคตชาร์ลส์และหลุยส์ก็หันไปเป็นพันธมิตรกันในการต่อต้านโลทาร์ในสงครามกลางเมืองสามครั้งระหว่างปี ค.ศ. 840 จนถึงปี ค.ศ. 843) การต่อสู้ระหว่างพี่น้องกันเองนำไปสู่การแบ่งแยกจักรวรรดิแฟรงก์อันยิ่งใหญ่ที่ก่อตั้งขึ้นโดยจักรพรรดิชาร์เลอมาญพระอัยกาออกเป็นสามส่วน ซึ่งเป็นการวางรากฐานในการวิวัฒนาการของฝรั่งเศสและเยอรมันต่อมา
ชีวประวัติ

โลแธร์เป็นพระโอรสคนโตของจักรพรรดิหลุยส์ที่ 1 ผู้ศรัทธา และเป็นพระนัดดาของชาร์เลอมาญ โลแธร์ถูกแต่งตั้งเป็นกษัตริย์แห่งบาวาเรียหลังหลุยส์สืบทอดตำแหน่งต่อจากชาร์เลอมาญในปี ค.ศ. 814 และในปี ค.ศ. 817 พระองค์ถูกแต่งตั้งเป็นจักรพรรดิร่วม ภายใต้ ออร์ดินาติโอ อิมเปรี พระราชกฤษฏีกาที่ออกโดยหลุยส์ผู้ศรัทธาในปี ค.ศ. 817 เพื่อสร้างความเป็นหนึ่งเดียวให้กับจักรวรรดิหลังการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ พระอนุชาของโลแธร์ เปแป็งกับหลุยส์ชาวเยอรมัน ได้รับอาณาจักรเป็นของตนเอง คือ อากีแตนกับบาวาเรีย แต่ยังคงอยู่ภายใต้อำนาจทั่วไปของโลแธร์
พระองค์เป็นผู้ปกครองในอิตาลีตั้งแต่ปี ค.ศ. 822 และได้รับการสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิโดยพระสันตะปาปาปาสคาลในปี ค.ศ. 823 พระองค์ออก กองสติตูติโอ โรมานา เพื่อยืนยันว่าพระมหากษัตริย์ของจักรวรรดิมีอำนาจเหนือโรมและเรียกร้องให้พระสันตะปาปาถวายคำปฏิญาณแห่งความจงรักภักดี ในปี ค.ศ. 829 เมื่อหลุยส์ที่ 1 ที่ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของพระมเหสีคนที่สอง จูดิธ แก้ไข ออร์ดินาติโอ อิมปิรี ใหม่เพื่อมอบพื้นที่บางส่วนของจักรวรรดิที่ก่อนหน้านั้นเคยมอบให้โลแธร์ให้พระโอรสที่มีกับจูดิธ ชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้าน โลแธร์ถอยห่างออกจากการบริหารปกครองจักรวรรดิ พระองค์ก่อการปฏิวัติและบีบบังคับให้แต่ตั้งตนกลับมาเป็นจักรพรรดิร่วมอีกครั้งในปี ค.ศ. 830 แต่หลังจากนั้นไม่นานก็ถูกปลดออกจากตำแหน่งอีกครั้ง
ในปี ค.ศ. 833 ความไม่พอใจในการปกครองของหลุยส์ที่ 1 ผู้ศรัทธาทำให้พระโอรสสามคนของพระองค์ก่อการปฏิวัติ นำโดยโลแธร์ และโลแธร์เป็นฝ่ายปลดหลุยส์ออกจากตำแหน่งบ้าง ทว่าหลุยส์ได้อำนาจกลับคืนมาในปีต่อมา และการปกครองของโลแธร์ถูกกำจัดอยู่แค่ในอิตาลี
เมื่อเปแป็งสิ้นพระชนม์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 838 หลุยส์ที่ 1 ได้ทำการแบ่งจักรวรรดิใหม่อีกครั้ง นอกจากบาวาเรียกับพื้นที่รอบๆ ที่ตกเป็นของหลุยส์ชาวเยอรมัน จักรวรรดิถูกแบ่งให้กับโลแธร์กับชาร์ลส์ที่ 2 ผู้ศีรษะล้าน โดยที่โลแธร์ได้ส่วนแบ่งทางตะวันออกและมีตำแหน่งเป็นจักรพรรดิ แต่ไม่มีอำนาจเหนือเจ้าชายคนอื่นที่ได้รับส่วนแบ่งตาม ออร์ดินาติโอ อิมปิรี ในปี ค.ศ. 817
เมื่อหลุยส์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 840 โลแธร์อ้างสิทธิ์ชอบธรรมภายใต้ ออร์ดินาติโอ ในปี ค.ศ. 817 อีกครั้ง แต่พระอนุชาของพระองค์ หลุยส์กับชาร์ลส์ ปราบพระองค์ได้ที่สมรภูมิฟงเตอนัวในปี ค.ศ. 841 ตามสนธิสัญญาแวร์เดิง โลแธร์ได้ปกครองอาณาจักรตอนกลางของดินแดนของชาวแฟรงก์ ตั้งแต่ทะเลเหนือจนถึงอิตาลี ขณะที่หลุยส์ได้รับดินแดนทางตะวันออก ส่วนชาร์ลส์ได้รับอาณาเขตทางตะวันตก ตำแหน่งจักรพรรดิตกเป็นของโลแธร์
หลังยกการบริหารปกครองอิตาลีให้พระโอรสคนโต หลุยส์ที่ 2 ในช่วงต้นปี ค.ศ. 844 โลแธร์แบ่งอาณาจักรให้หลุยส์กับพระโอรสอีกสองคน โลแธร์กับชาร์ลส์ ในปี ค.ศ. 855 แล้วสละราชบัลลังก์ไปเป็นพระ
พระโอรส

พระองค์มีพระโอรสสามคนกับพระมเหสี เอียร์เมนการ์ดแห่งทัวร์ส์
หลุยส์ที่ 2 (ค.ศ. 825–875) กษัตริย์แห่งอิตาลี และจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แต่ไม่มีความรัก
โลแธร์ที่ 2 (ค.ศ. 835–869) กษัตริย์แห่งโลธาริงเกีย
ชาร์ลส์ (ค.ศ. 845–863) กษัตริย์แห่งโพรว็องซ์
แหล่งข้อมูล

https://www.britannica.com/biography/Lothar-I
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิแฟรงก์
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
| ด ค กจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| --- | --- | --- |
| จักรวรรดิการอแล็งเฌียง | คาร์ลที่ 1 มหาราช · ลูทวิชที่ 1 · โลทาร์ที่ 1 · ลูทวิชที่ 2 · คาร์ลที่ 2 · คาร์ลที่ 3 · กวีโด · แลมเบิร์ต · อาร์นัฟ · ลูทวิชที่ 3 · เบอร์เรนการ์ | ตราประจำพระองค์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ | ออทโทมหาราช · ออทโทที่ 2 · ออทโทที่ 3 · ไฮน์ริชที่ 2 · คอนราดที่ 2 · ไฮน์ริชที่ 3  · ไฮน์ริชที่ 4 · ไฮน์ริชที่ 5 · โลทาร์ที่ 3 · ฟรีดริชที่ 1 · ไฮน์ริชที่ 6 · ออทโทที่ 4 · ฟรีดริชที่ 2 · ไฮน์ริชที่ 7 · ลูทวิชที่ 4 · คาร์ลที่ 4 · ซิกิสมุนด์ · ฟรีดริชที่ 3 · มักซีมีเลียนที่ 1 · คาร์ลที่ 5 · แฟร์ดีนันด์ที่ 1 · มักซีมีเลียนที่ 2 · รูดอล์ฟที่ 2 · มัททีอัส · แฟร์ดีนันด์ที่ 2 · แฟร์ดีนันด์ที่ 3 · เลโอโปลด์ที่ 1 · โยเซฟที่ 1 · คาร์ลที่ 6 · คาร์ลที่ 7 · ฟรันซ์ที่ 1 · โยเซฟที่ 2 · เลโอโปลด์ที่ 2 · ฟรันทซ์ที่ 2 | ตราประจำพระองค์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
ซันโดร แปร์ตีนี

| สมาชิกวุฒิสภาตลอดชีพซันโดร แปร์ตีนี |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีอิตาลีคนที่ 7
ดำรงตำแหน่ง 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1978 – 29 มิถุนายน ค.ศ. 1985
นายกรัฐมนตรี: Giulio Andreotti ฟรันเชสโก กอสซีกา Arnaldo Forlani Giovanni Spadolini อามินโตเร ฟันฟานี เบ็ตตีโน กรักซี
ก่อนหน้า: โจวันนี เลโอเน
ถัดไป: ฟรันเชสโก กอสซีกา
ประธานสภาผู้แทนราษฎร
ดำรงตำแหน่ง 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1968 – 4 มิถุนายน ค.ศ. 1976
ก่อนหน้า: Brunetto Bucciarelli-Ducci
ถัดไป: Pietro Ingrao
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 25 กันยายน ค.ศ. 1896(1896-09-25) Stella แคว้นลีกูเรีย ราชอาณาจักรอิตาลี
เสียชีวิต: 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990(1990-02-24) (93 ปี) โรม แคว้นลัตซีโย อิตาลี
เชื้อชาติ: อิตาลี
พรรคการเมือง: PSU (ค.ศ. 1922–1930) PdA (ค.ศ. 1930–1945) PSI (ค.ศ. 1945–1990)
คู่สมรส: Carla Voltolina
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเจนัว
ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์: Sandro Pertini Foundation

อาเลสซันโดร "ซันโดร" แปร์ตีนี (อิตาลี: Alessandro "Sandro" Pertini; 25 กันยายน ค.ศ. 1896 – 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990) เป็นนักข่าวและนักการเมืองสังคมนิยมชาวอิตาลี เขาเป็นประธานาธิบดีคนที่ 7 แห่งสาธารณรัฐอิตาลี
| ด ค ก ประธานาธิบดีอิตาลี (รายนาม) |
| --- | --- | --- |
|  เอนรีโก เด นีโกลา  ลุยจี เอย์เนาดี  โจวันนี กรอนกี  อันโตนีโอ เซญญี  จูเซปเป ซารากัต  โจวันนี เลโอเน  ซันโดร แปร์ตีนี  ฟรันเชสโก กอสซีกา  ออสการ์ ลุยจี สกัลฟาโร  การ์โล อาเซลโย ชัมปี  จอร์โจ นาโปลีตาโน  แซร์โจ มัตตาเรลลา  |  เอนรีโก เด นีโกลา  ลุยจี เอย์เนาดี  โจวันนี กรอนกี  อันโตนีโอ เซญญี  จูเซปเป ซารากัต  โจวันนี เลโอเน  ซันโดร แปร์ตีนี  ฟรันเชสโก กอสซีกา  ออสการ์ ลุยจี สกัลฟาโร  การ์โล อาเซลโย ชัมปี  จอร์โจ นาโปลีตาโน  แซร์โจ มัตตาเรลลา  |  |
ช่องเขาก็อทฮาร์ท

| ช่องเขาก็อทฮาร์ท |
| --- | --- |
อิตาลี: Passo del San Gottardo เยอรมัน: Gotthardpass

ความสูง: 2,106 เมตร (6,909 ฟุต)
เดินทางผ่าน: ถนนแห่งชาติ 2   ถนนลาดยางเก่า   Gotthard Rail Tunnel   Gotthard Road Tunnel   อุโมงค์ฐานก็อทฮาร์ท
ที่ตั้ง: รัฐตีชีโน, สวิสเซอร์แลนด์
เทือกเขา: เทือกเขาแอลป์
พิกัด: 46°33′22.5″N 8°34′04″E﻿ / ﻿46.556250°N 8.56778°E﻿ / 46.556250; 8.56778
ที่ตั้งในสวิสเซอร์แลนด์
ช่องเขาก็อทฮาร์ท (เยอรมัน: Gotthardpass) เป็นช่องเขาในเทือกเขาแอลป์ ตั้งอยู่ในรัฐตีชีโน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เชื่อมต่อระหว่างภาคเหนือเข้ากับภาคใต้ของประเทศ โดยทอดตัวอยู่ระหว่างเมืองแอร์โลโล ในเขตพูดภาษาอิตาลีทางตอนใต้ ไปจนถึงเมืองอันเดอร์มัทท์ เมืองในเขตพูดภาษาเยอรมัน ถัดจากช่องเขาก็อทฮาร์ทไปคือช่องเขาเบลลินโซนา ซึ่งสามารถเชื่อมต่อไปถึงเมืองลูเซิร์น, บาเซิล และซือริช ช่องเขาก็อทฮาร์ทถือเป็นเส้นทางการสัญจรที่สำคัญในสวิตเซอร์แลนด์ เป็นที่ตั้งของสามอุโมงค์ก็อทฮาร์ท อันได้แก่ อุโมงค์รถไฟก็อทฮาร์ท (ค.ศ. 1882), อุโมงค์รถยนต์ก็อทฮาร์ท (ค.ศ. 1980) และอุโมงค์ฐานก็อทฮาร์ท (ค.ศ. 2016)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Gotthard pass
Cycling Elevation profiles for both sides on the old road
Free Pictures St. Gotthard Pass เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Gotthard, Switzerland