stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิกิพีเดียภาษาจีน

| --- | --- |

ภาพจับหน้าจอ หนัาหลักของวิกิพีเดียภาษาจีน
ประเภท: สารานุกรมออนไลน์
ภาษาที่ใช้ได้: ภาษาจีน ทั้งแบบอักษรจีนตัวเต็มและอักษรจีนตัวย่อ บทความสามารถเขียนได้ทั้งสองแบบ โดยจะแสดงในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง เนื่องจากมีระบบแปลงตัวอักษรในนั้น
เจ้าของ: มูลนิธิวิกิมีเดีย
ยูอาร์แอล: zh.wikipedia.org
เชิงพาณิชย์: ไม่ใช่ (รับบริจาค)
ลงทะเบียน: ไม่จำเป็น
เปิดตัว: 11 พฤษภาคม 2001; 23 ปีก่อน (2001-05-11)
สถานะปัจจุบัน: เปิดบริการ แต่ถูกแบนในจีนแผ่นดินใหญ่
วิกิพีเดียภาษาจีน (จีนตัวเต็ม: 中文維基百科; จีนตัวย่อ: 中文维基百科; พินอิน: Zhōngwén Wéijī Bǎikē) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาจีน (ในรูปภาษาจีนกลาง) ดำเนินการโดยมูลนิธิวิกิมีเดีย และเริ่มเปิดบริการในวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2001
วิกิพีเดียภาษาจีนถูกบล็อกในจีนแผ่นดินใหญ่ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015 ถึงกระนั้น วิกิพีเดียภาษานี้ยังคงเป็นหนึ่งในสิบเว็บวิกิพีเดียภาษาต่าง ๆ ที่มีผู้มีส่วนร่วมมากที่สุด (และมีผู้ใช้ที่ยังคงทำงานมากเป็นอันดับ 8 ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2021) โดยมาจากไต้หวัน, ฮ่องกง, มาเก๊า, สิงคโปร์, มาเลเซีย และชาวจีนโพ้นทะเลจำนวนมาก
ประเทศไต้หวันและฮ่องกงมีส่วนร่วมในวิกิพีเดียภาษาจีนมากที่สุด
วิกิพีเดียภาษาชูวัช

| --- | --- |

ภาพจับหน้าจอ หน้าหลักของวิกิพีเดียภาษาชูวัชในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2556
ประเภท: สารานุกรมออนไลน์
ภาษาที่ใช้ได้: ภาษาชูวัช
สำนักงานใหญ่: ไมแอมี รัฐฟลอริดา
เจ้าของ: มูลนิธิวิกิมีเดีย
ยูอาร์แอล: cv.wikipedia.org
เชิงพาณิชย์: ไม่
ลงทะเบียน: ไม่จำเป็น
วิกิพีเดียภาษาชูวัช (ชูวัช: Чӑваш Википедийӗ) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาชูวัช ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 โดยบทความที่ 50,000 สร้างขึ้นเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิพีเดียภาษาชูวัช (ในภาษาชูวัช)
| ด ค กรายการวิกิพีเดียตามจำนวนบทความ |
| --- | --- |
2,000,000+:  อังกฤษ en  เซบัวโน ceb  สวีเดน sv  เยอรมัน de  ฝรั่งเศส fr  ดัตช์ nl 
1,000,000+:  รัสเซีย ru  อิตาลี it  สเปน es  โปแลนด์ pl  วาไร war  เวียดนาม vi  ญี่ปุ่น ja  จีน zh  อาหรับ ar  โปรตุเกส pt  ยูเครน uk 
500,000+:  เปอร์เซีย fa  กาตาลา ca  เซอร์เบีย sr  อาหรับอียิปต์ arz  นอร์เวย์ (บูกโมล) no  อินโดนีเซีย id 
200,000+:  เกาหลี ko  ฟินแลนด์ fi  ฮังการี hu  เช็ก cs  บอสเนีย-โครเอเชีย-มอนเตเนโกร-เซอร์เบีย sh  โรมาเนีย ro  จีนหมิ่นใต้ zh-min-nan  บาสก์ eu  ตุรกี tr  มลายู ms  เอสเปรันโต eo  อาร์มีเนีย hy  ฮีบรู he  บัลแกเรีย bg  เดนมาร์ก da  เชเชน ce  อาเซอร์ไบจานใต้ azb  สโลวัก sk  คาซัค kk  มีนังกาเบา min  โครเอเชีย hr  เอสโตเนีย et  ลิทัวเนีย lt 
100,000+:  เบลารุส be  กรีก el  สโลวีเนีย sl  กาลิเซีย gl  อังกฤษอย่างง่าย simple  อาเซอร์ไบจาน az  อูรดู ur  นีนอสก์ nn  ฮินดี hi  ไทย th  จอร์เจีย ka  อุซเบก uz  ละติน la  เวลส์ cy  ทมิฬ ta  โวลาปุก vo  อัสตูเรียส ast  มาซิโดเนีย mk  ลัตเวีย lv  ทาจิก tg 
50,000+:  มาลากาซี mg  อาฟรีกานส์ af  ตาตาร์ tt  เบงกอล bn  อุตซิตา oc  จีนกวางตุ้ง zh-yue  บอสเนีย bs  แอลเบเนีย sq  คีร์กีซ ky  เนวาร์ new  ตากาล็อก tl  เบลารุส (ทาราชคีวิตซา) be-x-old  เตลูกู te  มลยาฬัม ml  เบรอตาญ br  แซกซันล่าง nds  ปีเยมอนเต pms  ซุนดา su  สวาฮีลี sw  เฮติ ht  ลักเซมเบิร์ก lb  ชวา jv  มราฐี mr  สกอต sco  เวนิส vec  ปัญจาบตะวันตก pnb  ไอริช ga  ไซลีเซีย szl  บัชกอร์ต ba 
30,000+:  ไอซ์แลนด์ is  พม่า my  ฟรีเชียตะวันตก fy  ชูวัช cv  ลอมบาร์ด lmo  อารากอน an  ปัญจาบ pa  เนปาล ne  จีนอู๋ wuul  โยรูบา yo  บาวาเรีย bar 
20,000+:  อิดอ io  คุชราต gu  เคิร์ด ku  แอลิแมนนิก als  โซรานี ckb  กันนาดา kn  ซิซิลี scn  มณีปุระพิษณุปุระ bpy  อินเตร์ลิงกวา ia  เกชัว qu 
10,000+:  มองโกเลีย mn  เฌเม็ยติยา bat-smg  ซาซากิ diq  โอริยา or  สิงหล si  หมิ่นตะวันออก cdo  อีโลกาโน ilo  แกลิกสกอต gd  ยิดดิช yi  นาวาโฮ nv  อามารา am  นาโปลี nap  บูกิส bug  มิงเกรเลีย xmf  วอลลูน wa  Upper Sorbian hsb  ไมถิลี mai  สินธ์ sd  บาญูมาซัน map-bms  แฟโร fo  มอแซนแดรอน mzn  ลิมบืร์ค li  เอมีเลีย-โรมัญญา eml  ซาฮา sah  ออสซีเชีย os  สันสกฤต sa  ปาทาน ps  ฟรีเชียเหนือ frr  Central Bicolano hif  อาเจะฮ์ ace  จีนโบราณ zh-classical  Hill Mari  mrj  Meadow Mari  mhr 
5,000+:  ฮินดีฟีจี hif  จีนแคะ hak  ตารันโต roa-tara  กาปัมปางัน pam  เขมร km  ซามีเหนือ se  เมารี mi  จีนกั้น gan  พิหาร bh  คิเลกิ glk  นาวัตล์ nah  แซกซันล่างดัตช์ nds-nl  เฟลมิชตะวันตก vls  รูซิน rue  ทิเบต bo  โวโร fiu-vro  คอร์ซิกา co  ซาร์ดิเนีย sc  ลูรี irc  เติร์กเมน tk  เวปส์ vep  Kashubian csb 
3,000+:  แมน gv  โคมิ kv  ตาตาร์ไครเมีย crh  ซีแลนด์ zea  จีนโบราณ zh-classical  อัสสัม as  โซมาลี so  Saterland Frisian stq  คอร์นวอลล์ kw  อุดมูร์ต udm  Aymara ay  นอร์มัน nrm  รูมันช์ rm  Komi-Permyak koi  ลาดิโน lad  Interlingue ie  ฟรียูลี fur  มอลตา mt  ปีการ์ pcd  Guarani gn  ลีกูเรีย lij  Lower Sorbian dsb 
1,000+:  ลิงกาลา ln  เยอรมันเพนซิลเวเนีย pdc  ตองงา to  ซองคา dz  ฯลฯ
วันดี สิงห์วังชา

| วันดี สิงห์วังชา |
| --- | --- |
เกิด: อ้อน ดูวิเศษ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 (44 ปี)
วันดี สิงห์วังชา มีชื่อจริงว่า อ้อน ดูวิเศษ เกิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์  พ.ศ. 2523 ที่จังหวัดอุดรธานี มีสถิติการชกทั้งหมด 62 ครั้ง ชนะ 53 (น็อค 11) เสมอ 1 แพ้ 8
ประวัติ

วันดี มีศักดิ์เป็นหลานชายของวันวิน จ.เจริญ (วันวินเป็นน้า) ซึ่งเคยชิงแชมป์โลกในรุ่นมินิฟลายเวท ของสหพันธ์มวยโลก (WBF) เมื่อปี พ.ศ. 2537 ที่จังหวัดสมุทรปราการ ที่ถือว่าเป็นการจัดรายการชิงแชมป์ครั้งแรกในประเทศไทยของสถาบัน WBF
วันดีเริ่มชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ชนะน็อค สันติชัย ช.ศรีประวิทย์ ยก 4 จากนั้น ชกชนะมาเป็นส่วนใหญ่จนได้รับการสนับสนุนให้ชิงแชมป์เงารุ่นมินิฟลายเวท IBF ชนะคะแนน โรแลนโด ทูยูกอน เมื่อ พ.ศ. 2539 ได้แชมป์มาครอง ก่อนจะไปเสียแชมป์ที่อินโดนีเซียเมื่อ พ.ศ. 2540 หลังจากรัตนพล ส.วรพินเสียแชมป์โลก วันดีได้ไปอยู่ภายใต้การสร้างสรรค์ของสหสมภพ ศรีสมวงศ์ จนได้ชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2541 ชนะคะแนน ร็อกกี้ หลิน ที่ ญี่ปุ่น และได้เป็นแชมป์ตัวจริงหลัง ริคาร์โด โลเปซสละตำแหน่ง เมื่อได้แชมป์โลก วันดี ถือว่าเป็นนักมวยไทยที่ได้แชมป์โลกขณะอายุน้อยที่สุด คือ 18 ปี (ในปี พ.ศ. 2558 แสตมป์ กระทิงแดงยิม ได้แชมป์ในรุ่นฟลายเวทขณะที่อายุ 17 ปี 6 เดือน แต่เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล)
วันดีชกป้องกันแชมป์โลกได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น ก็เสียแชมป์โลกให้กับโฮเซ่ อันโตนีโอ อคิวเร จากเม็กซิโกไปเมื่อ พ.ศ. 2543 รวมทั้งเจ้าตัวมีปัญหาเจ็บเข่าเรื้อรังจนต้องผ่าตัด วันดียังคงชกมวยสากลเรื่อยมาโดยมีนริศ สิงหวังชาเป็นผู้สนับสนุน จน พ.ศ. 2549 จึงได้ชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC และคว้าแชมป์มาครองได้ แต่พอได้รับการสถาปนาเป็นแชมป์จริง และไปป้องกันแชมป์ครั้งแรกที่ญี่ปุ่น วันดีก็ถูกปลดเพราะทำน้ำหนักไม่ได้ แต่ยังขึ้นชกนอกรอบ ชนะคะแนน มูเน็ตสึกุ คาโยะ ผู้ท้าชิงชาวญี่ปุ่นไปได้
หลังจากเสียแชมป์โลกไปแล้ว วันดียังคงชกมวยสากลมาอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่มีโอกาสได้ชิงแชมปฺ์โลกอีกเลย ได้ครองแชมป์ WBC รุ่นฟลายเวท เมื่อ พ.ศ. 2551 และแชมป์ WBO เอเชียรุ่นฟลายเวทเมื่อ พ.ศ. 2552 แต่ก็เป็นการครองแชมป์ในช่วงสั้นๆ และยังชกแพ้คะแนน เพชรบางบอน ก่อเกียรติยิม นักมวยสากลรุ่นน้องอีกด้วย วันดีขึ้นชกมวยสากลครั้งสุดท้ายเมื่อ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 แพ้น็อค เร็กซ์ โช ยก 4 ที่ ฮ่องกงในการชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท จากนั้น วันดีก็แขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

แชมป์เงา IBF รุ่นมินิฟลายเวท (2539 - 2540)
ชิง 13 กรกฎาคม 2539 ชนะคะแนน โรแลนโด ทูยูกอน ( ฟิลิปปินส์) ที่ สนามกีฬาสมโภชเชียงใหม่ 700 ปี จ.เชียงใหม่
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 19 ตุลาคม 2539 ชนะคะแนน ไฟซัล อักบาร์ ( อินโดนีเซีย) ที่ สนามกีฬา อำเภอบางพลี จ.สมุทรปราการ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 16 พฤศจิกายน 2539 ชนะคะแนน โบนิฟาซิโอ เทราโด (ฟิลิปปินส์) ที่ ศูนย์การค้าเซียร์รังสิต จ.ปทุมธานี
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 15 ธันวาคม 2539 ชนะคะแนน โจโจ้ ไอดานิโอ (ฟิลิปปินส์) ที่ สนามกีฬากลาง จ.เชียงราย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 31 พฤษภาคม 2540 ชนะคะแนน โรเจลริโอ ลาปิอัน (ฟิลิปปินส์) ที่ หมู่บ้านการ์เด้นฮิลล์ บึงสามพราน จ.เพชรบูรณ์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 16 กรกฎาคม 2540 ชนะคะแนน อัล ทาราโซน่า (ฟิลิปปินส์) ที่ เวทีมวยช่อง 7 สี พหลโยธิน เขตจตุจักร
เสียแชมป์ 30 สิงหาคม 2540 แพ้คะแนน ไฟซัล อักบาร์ (อินโดนีเซีย) ที่ สนามกีฬาเคตาจาร์ สุราบายา
แชมป์โลก WBC รุ่นสตอร์วเวท (2541 - 2543)
ชิง 23 สิงหาคม 2541 ชนะคะแนน ร็อคกี้ หลิน ( จีนไทเป) ที่ อารีนา โยโกฮามะ คานางาวะ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 4 พฤษภาคม 2542 ชนะน็อค ยก 12 ยาซึโอะ โทคิมิตสุ ( ญี่ปุ่น) ที่ มิซูชิมะ กรีนแลนด์ยิม โอกายามะ
เสียแชมป์ 11 กุมภาพันธ์ 2543 แพ้คะแนน โฮเซ อันโตนีโอ อากิเร ( เม็กซิโก) ที่ หมู่บ้านมหาชัยวิลล่า จ.สมุทรสาคร
แชมป์เงา WBC รุ่นไลท์ฟลายเวท (2547 - 2549)
ชิง, 9 กันยายน. 2547 ชนะน็อค ยก 8 เออร์เนสโต้ รูบิลล่าร์ (ฟิลิปปินส์) ที่ จ.ชุมพร
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 16 พฤศจิกายน 2547 เสมอกับ จูน อาร์ลอส (ฟิลิปปินส์) ที่ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี
สละตำแหน่งเพื่อก้าวไปชิงแชมป์โลก WBC รุ่นไลท์ฟลายเวท
แชมป์เฉพาะกาล WBC รุ่นไลท์ฟลายเวท (2549)
ชิง, 18 กรกฎาคม. 2549 ชนะคะแนน ฮวนนิโต้ รูบิลล่าร์ (ฟิลิปปินส์) ที่ เดอะมอลล์ บางกะปิ เขตบางกะปิ.
ป้องกันตำแหน่ง แต่ทำน้ำหนักไม่ผ่าน แชมป์จึงว่าง, 9 ตุลาคม. 2549 ชนะคะแนน มูเน็ตซึกุ คาโยะ (ญี่ปุ่น) โครากูเอ็งฮอล โตเกียว
แชมป์ ABC รุ่นฟลายเวท
ชิง 19 พฤศจิกายน 2550 ชนะคะแนน เฟอร์นานโด ลูมากัด (ฟิลิปปินส์) ที่ เดอะมอลล์ งามวงศ์วาน
สละแชมป์
แชมป์ ABC รุ่นฟลายเวท
ชิง 29 พฤษภาคม 2551 ชนะน็อค โรแลนด์ ลาตูมี (อินโดนีเซีย) ที่ สวนลุมไนท์บาซาร์ เขตปทุมวัน
สละแชมป์
แชมป์ WBO Asia Pacific รุ่นฟลายเวท
ชิง 11 สิงหาคม 2552 ชนะคะแนน บริซ เรย์ (ฟิลิปปินส์) ที่ บางแค กรุงเทพมหานคร
สละแชมป์
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBF รุ่นจูเนียร์แบนตั้มเวท เมื่อ 30 มีนาคม. 2546 แพ้คะแนน ปีเตอร์ คัลชอร์ ( สหราชอาณาจักร) ที่ เวมบลีย์ ลอนดอน
ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิครุ่นฟลายเวท เมื่อ 13 มิถุนายน. 2546 แพ้น็อค ยก 4 วิค ดาร์ชิเนียน ( อาร์มีเนีย) ที่ ออเบิร์น อาร์เอสเอล คลับ ซิดนีย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์
ชิงแชมป์ WBO โอเรียนทัลรุ่นฟลายเวท เมื่อ 28 พฤษภาคม 2552 แพ้น็อคยกที่ 2 มาร์วิน ซอนโซน่า (ฟิลิปปินส์) ที่ เซบูซิตี้ เมืองเซบู ประเทศฟิลิปปินส์
ชิงแชมป์เงา WBC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 31 กรกฎาคม 2553 แพ้น็อคยกที่ 2 ซิลเวสเตอร์ โลเปซ (ฟิลิปปินส์) ที่ เมโทร มานิลา ประเทศฟิลิปปินส์
ชิงแชมป์ WBC Asia Continental รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 12 พฤษภาคม 2554 แพ้คะแนนโดยทางเทคนิคยกที่ 8 เพชรบางบอน ก่อเกียรติยิม ที่ อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ชิงแชมป์ WBC Asia Continental รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 28 พฤษภาคม 2556 แพ้น็อค ยก 4 เร็กซ์ โซ ( ฮ่องกง) ที่ ศูนย์แสดงสินค้า และ นิทรรศการแห่งชาติ
ชื่อในการชกมวยชื่ออื่น

วันดี จ.เจริญ
ดูเพิ่ม

| ด ค กแชมเปียนโลกชาวไทย (เฉพาะ 4 สถาบันหลัก) |
| --- | --- |
เดอะริง:  โผน กิ่งเพชร  ชาติชาย เชี่ยวน้อย  เวนิส บ.ข.ส.  สด จิตรลดา  พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์  ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย 
สภามวยโลก:  โผน กิ่งเพชร  ชาติชาย เชี่ยวน้อย  เวนิส บ.ข.ส.  แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์  เนตรน้อย ศ.วรสิงห์  พเยาว์ พูลธรัตน์  สด จิตรลดา  สามารถ พยัคฆ์อรุณ  นภา เกียรติวันชัย  เมืองชัย กิตติเกษม  สมาน ส.จาตุรงค์  ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์  ฉัตรชัย สาสะกุล  วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น  วันดี สิงห์วังชา  เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม  พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์  อีเกิล เด่น จุลพันธ์  โอเล่ห์ดง ศิษย์เสมอชัย  สุริยัน ศ.รุ่งวิสัย  คมพยัคฆ์ ป.ประมุข  ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย  วันเฮง มีนะโยธิน  เพชรมณี ก่อเกียรติยิม 
สมาคมมวยโลก:  โผน กิ่งเพชร  ชาติชาย เชี่ยวน้อย  เบิกฤกษ์ ชาติวันชัย  เขาทราย แกแล็คซี่  เขาค้อ แกแล็คซี่  ชนะ ป.เปาอินทร์  แสน ส.เพลินจิต  ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ  วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น  หยกไท ศิษย์ อ.  พิชิต ช.ศิริวัฒน์  ศรพิชัย พิษณุราชันย์  ยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง  ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่  พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม  สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์  เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต  ขวัญไทย ศิษย์หมอเส็ง  พรสวรรค์ ป.ประมุข  เทพฤทธิ์ สิงห์วังชา  น็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท 
องค์กรมวยโลก:  รัตนชัย ส.วรพิน  ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่ 
สหพันธ์มวยนานาชาติ:  สมุทร ศิษย์นฤพนธ์  เมืองชัย กิตติเกษม  ฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ  พิชิต ศิษย์บางพระจันทร์  รัตนพล ส.วรพิน  สมาน ส.จาตุรงค์  อำนาจ รื่นเริง 
| ด ค กแชมป์เงาชาวไทย |
| --- | --- |
สภามวยโลก:  ร็อคกี้ ส.จิตรลดา  ช่อ ห้าพลัง  นภา เกียรติวันชัย  อัศวิน ศ.ดุสิต  ศรีคูณ ณ ราชวัตร  สมิง เกียรติเพชร  ศักดา ส.ภักดี  ต่อศักดิ์ ศศิประภายิม  ฉัตรชัย สาสะกุล  จ้าวสิงห์ทอง นครหลวงโปรโมชั่น  วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น  นภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัย  ซัดดัม เกียรติยงยุทธ  แสนเมืองเลย ก่อเกียรติยิม  ประเวศน์ ศักดิ์เมืองแกลง  วันเฮง มีนะโยธิน  แท่งทอง เกียรติทวีสุข  พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ 
องค์กรมวยโลก:  ฤทธิชัย เกียรติประภัสร์ 
สหพันธ์มวยนานาชาติ:  รัตนพล ส.วรพิน  เอกวิทย์ สิงห์ชัชวาลย์  รัตนชัย ส.วรพิน  วันดี สิงห์วังชา  สมศักดิ์ สิงห์ชัชวาลย์  ฟ้าประกอบ รักเกียรติยิม  ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย
ลิเกฮูลู

ลิเกฮูลู หรือ ดิเกฮูลู  เป็นการละเล่นพื้นบ้านของชาวมลายูมุสลิมภาคใต้ของไทย ขึ้นบทเป็นเพลงประกอบดนตรีและจังหวะตบมือ
ที่มา

มีผู้ให้ที่มาของดิเกฮูลูเอาไว้หลายสำนวน ในที่นี้จะขอหยิบยกออกมา 2 สำนวน กล่าวคือ หนึ่ง ตามสำนวนที่รับรู้กันโดยทั่วไป มีผู้รู้บางท่านได้ศึกษาไว้ว่าดิเก (Dikir) มีรากศัพท์มาจากคำว่าซี เกร์ ซึ่งเป็นภาษาอาหรับ หมายถึงการอ่านทำนองเสนาะ ส่วนคำว่าฮูลู แปลว่าใต้หรือทิศใต้ รวมความแล้วหมายถึงการขับบทกลอนเป็นทำนองเสนาะจากทางใต้ ท่านผู้รู้ยังได้กล่าวไว้อีกว่า ลิเกฮูลูน่าจะเกิดขึ้นเริ่มแรกที่อำเภอรามัน ซึ่งไม่ทราบแน่ว่าผู้ริเริ่มนี้คือใคร ข้อสนับสนุนก็คือชาวปัตตานีเรียกคนในอำเภอรามันว่าคนฮูลู ในขณะที่คนมาเลเซียเรียกศิลปะนี้ว่า "ลิเกปารัต" ซึ่งปารัต แปลว่าเหนือ จึงเป็นที่ยืนยันได้ว่า ดิเกฮูลู หรือดิเกปารัตนี้มาจากทางเหนือของมาเลเซียและทางใต้ของปัตตานี ซึ่งก็คือบริเวณอำเภอรามัน จังหวัดยะลา
และสำนวนที่สอง จากการศึกษาของประพนธ์ เรืองณรงค์ ในหนังสือ "บุหงาปัตตานี คติชนไทยมุสลิมชายแดนภาคใต้" คำว่าลิเก หรือลิเก ในพจนานุกรม Kamus Dewan พิมพ์โดยสมาคมภาษาและหนังสือประเทศมาเลเซียเรียกลิเกเป็นดิเกร์เป็นศัพท์เปอร์เซีย มีสองความหมายคือ เพลงสวดสรรเสริญพระเจ้า ปกติเป็นการขับร้องเนื่องในเทศกาลวันกำเนิดพระนะบีมุฮัมมัด ชาวมุสลิมเรียกงานเมาลิด เรียกการสวดดังกล่าวนี้ว่า "ดิเกเมาลิด"
นอกจากนี้ดิเกยังหมายถึงกลอนเพลงโต้ตอบ นิยมเล่ากันเป็นกลุ่มหรือเป็นคณะ โดยมีไม้ไผ่มาตัดท่อนสั้นแล้วหุ้มกาบไม้ข้างหนึ่งทำให้เกิดเสียงดัง แล้วร้องรำทำเพลงขับแก้กันตามประสาชาวป่า (ว่ากันว่าไม้ไผ่หุ้มกาบไม้นี้ได้กลายเป็นบานอ หรือรือปานา หรือรำมะนาที่ใช้กันมาจนทุกวันนี้)
ประพนธ์ เรืองณรงค์ ได้ให้ความเห็นในเรื่องนี้ว่า ดิเกน่าจะมาจากความหมายที่สอง คือกลอนเพลงโต้ตอบ นิยมเล่นกันเป็นหมู่คณะ ซึ่งเป็นการร้องเพลงลำตัดภาษาอาหรับ ที่เรียกว่า "ซีเกร์มีรฮาแบ" การร้องเป็นภาษาอาหรับ ถึงแม้จะไพเราะแต่คนไม่เข้าใจ จึงนำเอาเนื้อเพลงภาษาพื้นเมือง ซึ่งก็คือภาษายาวีตีเข้ากับรำมะนา จึงกลายเป็นดิเกฮูลูมาตราบเท่าปัจจุบัน
และการแสดงประเภทนี้น่าจะมีขึ้นครั้งแรก ณ ท้องที่เหนือลำน้ำอันเป็นต้นกำเนิดแม่น้ำปัตตานี ซึ่งชาวบ้านเรียกฮูลู หรือทิศฮูลู (ฝ่ายใต้ลำน้ำเรียกฮิเล) ตรงทิศฮูลูเป็นแหล่งกำเนิดฮูลูนั้น เข้าใจว่าคือท้องที่อำเภอมายอ จังหวัดปัตตานี และอำเภอบันนังสตา อำเภอเบตง จังหวัดยะลา
ดิเกฮูลูแต่ละคณะจะมีสมาชิกประมาณ 10 กว่าคน เป็นชายล้วน เป็นผู้ขับร้องต้นเสียง 1-3 คน ที่เหลือจะเป็นลูกคู่ และอาจมีนักร้องภายนอกวงมาสมทบร่วมสนุกอีกก็ได้
บทกลอนที่ใช้ขับร้องนั้น เรียกเป็นภาษามลายูท้องถิ่นว่าปันตน หรือปาตง เวลาแสดงใช้ขับกลอนโต้ตอบ ไม่ได้แสดงเป็นเรื่องราวดังเช่นการละเล่นพื้นบ้านอย่างอื่น เช่น มะโย่ง หรือมโนห์รา
การแต่งกาย

การแต่งกายของผู้เล่นดิเกฮูลู สมัยก่อนมักแต่งชุดอย่างชาวบ้านทั่วไปคือ โพกหัว สวมเสื้อคอกลม นุ่งโสร่ง บางครั้งเหน็บขวานไว้ข่มขวัญคู่ต่อสู้ ต่อมามีการแต่งกายแบบเล่นสิละ (ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวของชาวใต้) คือนอกจากจะนุ่งกางเกงขายาวธรรมดาเหมือนแต่เดิม ก็นุ่งผ้าโสร่งซอเกตลายสวยสดทับข้างนอกสั้นเหนือเข่าเข้าไปอีกชั้นหนึ่ง พร้อมกับมีผ้าลือปักคาดสะเอว นอกนั้นก็สวมเสื้อคอกลมมีผ้าโพกศีรษะเหมือนเดิม ปัจจุบันนิยมแต่งกายแบบสมัยนิยม หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับการออกแบบของแต่ละคณะให้มีสีสันสดใสสะดุดตา
เวทีแสดง

จะยกพื้นประมาณ 1 เมตร เปิดโล่งไม่มีม่าน ไม่มีฉาก ลูกคู่จะขึ้นไปนั่งล้อมวง ร้องรับและตบมือโยกตัวให้เข้ากับจังหวะดนตรี ส่วนผู้ร้องหรือผู้โต้กลอนจะลุกขึ้นยืนข้าง ๆ วงลูกคู่ ถ้ากรณีมีการประชันกัน แต่ละคณะจะขึ้นไปอยู่บนเวทีด้วยกัน แต่ล้อมวงแยกกันพอสมควร การแสดงก็ผลัดกันร้องทีละรอบทั้งรุกทั้งรับ เป็นที่ครึกครื้นแก่ผู้ชม
ดนตรีดิเกฮูลูประกอบด้วยรำมะนาอย่างน้อย 2 ใบ ใช้ตีดำเนินจังหวะในการแสดง ฆ้อง 1 วง เป็นเครื่องกำกับจังหวะ ตีสม่ำเสมอประกอบการแสดง นอกจากนี้ยังมีเครื่องดนตรีที่ใช้ประกอบและเป็นที่นิยมกันว่ามีส่วนทำให้สนุกสนานกันมากยิ่งขึ้น เช่น ขลุ่ย ลูกแซก แต่จังหวะที่ใช้เป็นประเพณีในการเล่นคือ การตบมือ
วัดหนามแดง

วัดหนามแดง อาจหมายถึง
วัดหนามแดง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดหนามแดง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
วัดลำเหย (จังหวัดนครปฐม)

| วัดลำเหย |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดลำเหย, วัดโพธิ์ชายนา
ที่ตั้ง: ตำบลลำเหย อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดลำเหย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำเหย อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 80 ตารางวา
วัดลำเหยเริ่มสร้างวัดวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2347 เดิมมีชื่อว่า วัดโพธิ์ชายนา สร้างอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของหมู่บ้านหนองบอนเดี๋ยวนี้ ตามคำบอกเล่าของคนเฒ่าคนแก่บอกว่าเหตุที่วัดเดิม มีชื่อว่าวัดโพธิ์ชายนานั้น เพราะบริเวณรอบ ๆ ที่สร้างวัดมีแต่ที่นาล้อมรอบและที่เป็นนานั้นมีแต่ต้นโพธิ์ ขึ้นอยู่ตามชายนามาก จึงได้ชื่อนี้มา ต่อมาได้มีการย้ายที่ตั้งวัดมายังที่ตั้งปัจจุบัน ไม่ทราบว่าย้ายมาสถานที่ใหม่ในสมัยเจ้าอาวาสรูปใด สาเหตุที่ย้ายวัด เนื่องจากที่ตั้งเดิมเป็นทุ่งนาเป็นที่ราบต่ำเมื่อถึงหน้าน้ำป่าหรือน้ำปีก็จะไหลหลากท่วมทุกปีจึงย้ายวัดมาสร้างในสถานที่ใหม่ มายังที่ดอน แล้วเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดลำเหย" เหตุที่เปลี่ยนชื่อ เพราะ ในสมัยก่อนนั้นเมื่อถึงหน้าน้ำปีมา น้ำจะไหลหลากเจิ่งนองท่วมท้องนา ไหลไปตามลำคลองใหญ่ชื่อว่า คลองวังไทรแล้วไหลเข้าสู่คลองตำลึง ไหลผ่านไปตามทุ่งนา และตามลำรางเรื่อยมาจนถึงข้างหลังโรงเรียนวัดลำเหย พอมีน้ำปีก็จะไหลเอ่อขึ้นไปยังทุ่งหนองบอนเป็นที่สุดไม่ได้ไหลไปที่ไหนได้อีกแล้วน้ำจะขังอยู่ทุ่งหนองบอน ไม่นานเพราะทุ่งหนองบอน เป็นเขตสุดของไหลน้ำนี้ ก็จะย้อนกลับมาอยู่ที่ลำรางข้างโรงเรียน เพราะลำรางนี้เป็นที่ต่ำมาก น้ำก็ขังอยู่ที่ลำรางนี้น้ำจะไม่ไหลไปไหนได้อีกแล้วน้ำที่ลำรางนี้ก็จะถูกธรรมชาติจากแดดบ้าง ลมบ้าง แผดเผาพัดพาให้น้ำในลำรางให้ค่อย ๆ แห้งระเหยหมดไปในที่สุด จึงเป็นเหตุให้ชื่อว่า "วัดลำเหย" โดยคำว่า "เหย" มาจากคำว่า น้ำระเหย
วัดลำเหยสร้างอุโบสถหลังแรกจนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2449 ไม่ปรากฏหลักฐานว่าเจ้าอาวาสรูปใดเป็นผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2536 ในสมัยพระครูนันทสิริคุณ (สุด นนฺทโก) เป็นเจ้าอาวาส มีการสร้างวัตถุมงคล ที่โด่งดัง ด้านแคล้วคลาด ปลอดภัย เมตตา
รายนามเจ้าอาวาส

พระอาจารย์พูด ทาบ้านฆ้อง
พระอาจารย์คุด (ไม่ทราบนามสกุล)
พระอาจารย์อินทร์ นาคมี
เจ้าอธิการจอน นุ่มกัลยา
เจ้าอธิการปาน เพ็ชรรัตน์
พระอธิการผิน สุคนฺโท
พระครูนันทสิริคุณ (สุด นนฺทโก)
วัดลำลูกบัว

| วัดลำลูกบัว |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลลำลูกบัว อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสันติธรรมานันท์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดลำลูกบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำลูกบัว อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม
เดิมหมู่บ้านลำลูกบัวไม่มีวัดให้พุทธศาสนิกชนได้บำเพ็ญกุศล หากจะประกอบศาสนกิจต้องเดินทางไปยังวัดสามง่ามหรือวัดตะโกสูงซึ่งอยู่ห่างถึง 4–5 กิโลเมตร ด้วยเหตุนี้ นายหว่างและนางเผื่อน บุตรศรี และกำนันฉาย อำไพจิตร (ขุนกรีกลเกษตร) ได้ร่วมใจกันถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด ในระยะแรกเริ่มสร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาก่อน เป็นศาลาหลังคามุงแฝกกว้างขวางพอสมควร ด้านหน้าเป็นที่บำเพ็ญกุศล ด้านหลังกั้นให้พระสงฆ์พักอยู่อาศัย ได้นิมนต์หลวงตาโตมาจำพรรษาและปกครองวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 วัดได้รับพัฒนาเรื่อยมา จนได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2472 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2480
เสนาสนะและสิ่งก่อสร้างภายในวัดได้แก่ อุโบสถหลังใหม่มีช่อฟ้า ใบระกา เริ่มสร้างเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2532 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2538 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2535 ศาลาการเปรียญทรงไทยสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2538  เมรุสร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 และศาลปู่ขาว มณฑปสามพี่น้อง พระครูพัฒนาภินันท์ อดีตเจ้าอาวาสวัดลำลูกบัว นำพระพุทธรูปจำลองวัดไร่ขิง หลวงพ่อโสธรและหลวงพ่อวัดบ้านแหลม เป็นที่ประดิษฐาน ส่วนปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหล่อด้วยโลหะ หน้าตักกว้าง 1 เมตร และพระประธานประจำอุโบสถหลังใหม่ เป็นพระพุทธชินราชจำลอง หน้าตักกว้าง 89 นิ้ว พร้อมด้วยพระอัครสาวก
รายนามเจ้าอาวาส

หลวงตาโต
พระอาจารย์เล็ก ตรีมาลา
พระอาจารย์เคี้ยง แซ่ตั้ง
หลวงตายัน
พระผัน
พระอยู่ สามบุญลือ
พระอาจารย์แม้น ทองดอนเหมือน
พระอาจารย์แหวน
พระเคล้า พ.ศ. 2491
พระครูพัฒนาภินันท์ (สวิง ฐานงฺกโร) พ.ศ. 2492–2548
พระครูสันติธรรมานันท์ พ.ศ. 2550
วัดหนามแดง (จังหวัดฉะเชิงเทรา)

| วัดหนามแดง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลหนามแดง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูพิพิธสารกิจวิมล
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหนามแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนามแดง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีพื้นที่ทั้งหมด 27 ไร่ มีพระครูพิพิธสารกิจวิมล เป็นเจ้าอาวาส
วัดหนามแดงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2414 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2472 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 80 เมตร ยาว 160 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ที่ตั้งวัดมีคลองขวางและคลองวังปลานักไหลผ่าน ที่มาของชื่อเนื่องจากในท้องที่นี้เมื่อร้อยกว่าปีก่อนมีต้นไม้ที่เมื่อหนามยังอ่อนจะมีสีแดงสดและทั้งต้นจะมีหนามแหลมคม ชาวบ้านให้ชื่อว่า ต้นหนามแดง (หรือต้นมะนาวโห่) จึงได้นำมาตั้งเป็นชื่อตำบล และต่อมานายหลำ และอำแดงวัน ได้บริจาคที่ดินบริเวณแห่งนี้ให้สร้างวัด และตั้งชื่อว่า "วัดหนามแดง" ตามชื่อตำบล
อุโบสถประดิษฐานพระพุทธชินราชศิลปะสุโขทัย มีภาพวาดจิตรกรรมฝาผนังด้วยสีน้ำอะครีลิค แสดงพุทธประวัติพระพุทธเจ้าประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานรวม 39 ภาพ ที่จำลองรูปแบบการวาดมาจากวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก ภายในวัดเป็นที่ประดิษฐานของหลวงพ่อสองพี่น้อง อีกทั้งบริเวณวัดยังเป็นที่ตั้ง พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดหนามแดง ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์เก็บของเก่า รวบรวมเครื่องมือเครื่องใช้ในชุมชนสมัยโบราณ เช่น เรือต่าง ๆ เกวียนโบราณ
วัดหน่อพุทธางกูร

| วัดหน่อพุทธางกูร |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดหน่อพุทธางกูร, วัดมะขามหน่อ
ที่ตั้ง: ตำบลพิหารแดง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหน่อพุทธางกูร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพิหารแดง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี
วัดหน่อพุทธางกูร เดิมชื่อว่า วัดมะขามหน่อ เพราะมีต้นมะขามใหญ่อยู่ จากการขุดแต่งพบว่าอุโบสถเก่าของวัดนี้สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย แล้วมาบูรณะครั้งใหญ่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เล่าสืบต่อกันมาว่าละแวกวัดนี้เคยเป็นนิวาสถานเดิมของพระเพทราชาแห่งราชวงศ์บ้านพลูหลวง วัดนี้บูรณะโดยชาวลาวที่โดนกวาดต้อนมาเมื่อคราวกบฏเจ้าอนุวงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2369 บริเวณที่มีฐานอุโบสถเก่าอยู่ก่อน ต่อมาขุนพระพิมุขข้าหลวงในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงได้สร้างวัดขึ้นมาโดยให้ชื่อว่า "วัดมะขามหน่อ" กระทั่งในสมัยพระครูสุวรรณวรคุณ (คำ จนทโชโต) เป็นเจ้าอาวาส จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดหน่อพุทธางกูร"
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ อุโบสถเก่าเป็นอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าก่ออิฐถือปูนขนาด 3 ห้อง ด้านหน้ามีมุขยื่นออกมามีเสารองรับอยู่ 4 ต้น หน้าบันและส่วนประดับต่าง ๆ เป็นไม้จำหลักงดงาม หลังคามุงกระเบื้องดินเผาปลายมน ฐานอาคารแอ่นโค้งเป็นรูปท้องเรือสำเภา ตามแบบนิยมสมัยอยุธยาตอนปลาย ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง วาดขึ้นโดยนายคำ ช่างหลวงชาวเวียงจันทน์ที่ถูกกวาดต้อนเมื่อคราวกบฏเจ้าอนุวงศ์ เขียนราว พ.ศ. 2391 โดยภาพจิตรกรรมที่วาดนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับพุทธประวัติ ทศชาติชาดก พระเจดีย์จุฬามณี และเทพชุมนุม กรมศิลปากรทำการบูรณะอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2550–2551 และอนุรักษ์ภาพจิตรกรรมฝาผนังในปีเดียวกัน
วัดหนานผู่ถัว

วัดหนานผู่ถัว
วัดหนานผู่ถัว(Nanputuo Temple) วัดเก่าแก่สมัยราชวงศ์ถัง ใหญ่มากในเมืองเซียะเหมิน นมัสการพระโพธิสัตว์ กวนอิมปางพันมือ เพื่อความเป็นสิริมงคล ซึ่งในทุก ๆ ปีชาวพุทธทั่วโลก จะหลั่งไหลกันมาสักการะอย่างไม่ขาดสาย
วัดหนองใหญ่ (จังหวัดชลบุรี)

| วัดหนองใหญ่ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหนองใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี
วัดหนองใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2449  มีเรื่องเล่าว่า วัดหนองใหญ่สร้างมาตั้งแต่ก่อนกรุงศรีอยุธยาแตก โดยมีพระผู้ใหญ่องค์หนึ่งชื่อท่าน เจ้าคุณใหญ่ หนีออกจากกรุงศรีอยุธยามากับมหาดเล็กสองผัวเมียมีชื่อว่า ตาเพ่งกับยายมูล สองตายายนี้เป็นมหาดเล็กของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช โดยหนีมาทางเรือและได้นำเอาระฆังมาด้วย 1 ลูกแล้วมาแยกกันโดยท่านเจ้าคุณใหญ่ แล้วขึ้นฝั่งที่คลองปึกโบสถ์แล้วทำมาหากินอยู่ที่นาเกลือ ส่วนอท่านเจ้าคุณใหญ่ได้เดินทางมาพบวัดร้างแห่งหนึ่ง จึงได้สร้างวัดนี้ขึ้นชื่อ "วัดหนองใหญ่" เพราะว่าวัดนี้ตั้งอยู่ในที่ต่ำมีหนองใหญ่น้ำท่วมบริบูรณ์ ท่านได้สร้างอุโบสถไม้ หอระฆังที่ท่านำระฆังติดตัวมาด้วย ต่อมาเมื่อมีพระมาอยู่อาศัยด้วยหลายรูป ท่านก็ได้แต่งตั้งให้ท่านพระอาจารย์จันทร์เป็นเจ้าอาวาสแทนท่านและท่านก็ได้ย้ายไปสร้างวัดใหม่ที่ชื่อ วัดหนองเกตุใหญ่ ซึ่งท่านก็นำระฆังติดตัวไปด้วย ต่อมาพระครูตู่ เตชะปัญโญ ได้รับการแต่งตั้งมาเป็นเจ้าอาวาสวัดหนองใหญ่ ได้บูรณะถาวรวัตถุ ต่อมาเกิดน้ำท่วมทำให้อุโบสถชำรุด จึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ ภายหลังได้มีการยกอุโบสถหลังนี้ให้สูงขึ้นเพราะบริเวณวัดเป็นที่ต่ำ มีน้ำท่วมบ่อย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2512
วัดหนองใหญ่ประดิษฐานหลวงพ่อโสธรองค์ใหญ่ที่สุดในโลก โดยก่อสร้างมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 ขนาดหน้าตักกว้าง 10 เมตร สูง 14 เมตร ตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ โดยตั้งอยู่บนฐานสูงจากพื้นประมาณ 14 เมตร บันไดทางขึ้นมี 2 ด้าน เป็นบันไดเงินและบันไดทอง ประดับตกแต่งด้วยพญานาคสีเขียวทองมรกตอยู่บนบริเวณราวบันได ฝั่งละ 2 รูป ปากทางขึ้นบันได มีรูปปั้นท้าวเวสสุวรรณยืนเฝ้าบันไดข้างละ 1 องค์