stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จอห์น บราวนิง

| จอห์น โมเสส บราวนิง BOL |
| --- | --- |
บราวนิงในปี ค.ศ. 1915
เกิด: 23 มกราคม ค.ศ. 1855(1855-01-23) อ็อกเดน ดินแดนยูทาห์
เสียชีวิต: 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1926(1926-11-26) (71 ปี) ลีแยฌ เบลเยียม
สัญชาติ: อเมริกัน
อาชีพ: ช่างปืน, ผู้ก่อตั้งบริษัทอาวุธปืนบราวนิง
คู่สมรส: เรเชล ทีซ ชิลด บราวนิง
บุตร: 10 คน รวมทั้งวาล เอ. บราวนิง
บิดามารดา: Jonathan Browning (บิดา) Elizabeth Caroline Clark (มารดา)
รางวัล: John Scott Medal (1905)  เครื่องราชอิสริยาภรณ์เลโอโปลด์ (1914)
ลายมือชื่อ

จอห์น โมเสส บราวนิง (23 มกราคม ค.ศ. 1855 – 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1926) เป็นนักออกแบบอาวุธปืนชาวอเมริกันที่ได้พัฒนาอาวุธปืนทหารและพลเรือนหลายชนิด กระสุน และกลไกปืน – ซึ่งอาวุธปืนดังกล่าวจำนวนมากยังคงใช้งานอยู่ทั่วโลก เขาได้ทำอาวุธปืนครั้งแรก เมื่ออายุ 13 ปี ในร้านขายปืนของพ่อ และได้รับรางวัลสิทธิบัตรอาวุธปืนกระบอกแรกของเขาที่ 128 เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1879 เมื่ออายุ 24 ปี เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักออกแบบอาวุธปืนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในศตวรรษที่ 19 และ 20 และเป็นผู้บุกเบิกการพัฒนาอาวุธปืนอัตโนมัติและกึ่งอัตโนมัติที่ทันสมัย
บราวนิงได้มีอิทธิพลต่อการออกแบบอาวุธปืนเกือบทุกประเภท เขาได้คิดค้น หรือทำการปรับปรุงส่วนที่สำคัญสำหรับปืนไรเฟิลและปืนลูกซองที่สามารถยิงด้วยแบบนัดเดี่ยว แบบคานเหวี่ยง และแบบการปั๊ม (Pump-action) เป็นที่ถกเถียงได้ว่า การมีส่วนร่วมที่สำคัญของเขาในพื้นที่ของอาวุธปืนแบบอัตโนมัติ เขาได้พัฒนาปืนพกแบบอัตโนมัติที่มีความน่าเชื่อถือและกระทัดรัดเป็นครั้งแรกโดยการประดิษฐ์ระบบลูกเลื่อนครอมรังเพลิง-ลำกล้อง(telescoping bolt) เมื่อได้ทำการประสานรวมของลูกเลื่อนและกระบอกห่อหุ้มเข้าไปในสิ่งที่เรียกว่า สไลค์ปืนพก การออกแบบระบบลูกเลื่อนครอมรังเพลิง-ลำกล้องของบราวนิงนั้นมักจะพบเห็นได้ในปืนพกกึ่งอัตโนมัติทุกกระบอกที่ทันสมัย เช่นเดียวกับอาวุธปืนแบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบที่ทันสมัยหลายกระบอก เขายังได้พัฒนาอาวุธปืนที่อัดบรรจุด้วยแก๊สขึ้นเป็นครั้งแรก ปืนกล โคลท์-บราวนิง โมเดล 1895 –ระบบที่เหนือชั้นกว่าการสะท้อนถอยหลังของระบบกลไกเพื่อเป็นมาตราฐานสำหรับการออกแบบอาวุธปืนที่บรรจุกระสุนด้วยตัวเองที่อำนาจการยิงที่สูงที่สุดในโลก เขายังได้มีส่วนสำคัญในการพัฒนาปืนใหญ่แบบอัตโนมัติ
การออกแบบที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของบราวนิง ได้แก่ ปืนพก เอ็ม1911 ปืนกล เอ็ม1917 ที่ระบายความร้อนด้วยน้ำ เอ็ม1919 ที่ระบายความร้อนด้วยอากาศ และปืนกลหนัก เอ็ม2 ปืนไรเฟิลอัตโนมัติบราวนิง และบราวนิง ออโต-5 – ปืนลูกซองแบบกึ่งอัตโนมัติรุ่นแรก อาวุธบางส่วนยังคงผลิตอยู่ มักจะมีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยในรายละเอียดและการตกแต่งที่ประกอบโดยบราวนิงและผู้ที่ได้รับใบอนุญาตของเขา ปืนของเขาเป็นอาวุธปืนที่ถูกเลียนแบบมากที่สุดในโลก
กีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014

แม่แบบ:เคอร์ลิงโอลิมปิกฤดูหนาว 2014
กีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 เป็นการแข่งขันกีฬาเคอร์ลิงในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 22 จัดขึ้นที่ศูนย์เคอร์ลิงคิวบ์น้ำแข็ง, ในครัสยานา โพลียานา, เมืองโซชี, ดินแดนครัสโนดาร์, สหพันธรัฐรัสเซีย ระหว่างวันที่ 10-21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557
รอบคัดเลือก

จะมีโควตาสูงสุด 100 ที่นั่งสำหรับนักกีฬาเพื่อแข่งขัน (ชาย 50 คนและหญิง 50 คน)
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูหนาว 2014
สรุปเหรียญรางวัล > ตารางสรุปเหรียญ

| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  แคนาดา (CAN) | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 2 |  สวีเดน (SWE) | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 2 |  สหราชอาณาจักร (GBR) | 0 | 1 | 1 | 2 |
| รวม (3 ประเทศ) | รวม (3 ประเทศ) | 2 | 2 | 2 | 6 |
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน

แคนาดา (10)
จีน (10)
เดนมาร์ก (10)
เยอรมนี (5)
สหราชอาณาจักร (10)
ญี่ปุ่น (5)
นอร์เวย์ (5)
รัสเซีย (10)
เกาหลีใต้ (5)
สวีเดน (10)
สวิตเซอร์แลนด์ (10)
สหรัฐ (10)
กีฬาเคอร์ลิงในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017 – ทีมชาย

| --- | --- |
กีฬาเคอร์ลิง – ทีมชาย ในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017
  
สนาม: สนามกีฬาเคอร์ลิงซัปโปะโระ
วันที่: 18–24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
← 2007: 2021 →
กีฬาเคอร์ลิงในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017 ประเภททีมชาย เป็นการแข่งขันกีฬาเคอร์ลิงที่จัดขึ้นในเมืองซัปโปะโระ, ประเทศญี่ปุ่น  กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 18–24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 โดยได้จัดขึ้นที่สนามกีฬาเคอร์ลิงซัปโปะโระ โดยครั้งนี้กีฬาเคอร์ลิงได้กลับมาแข่งขันอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้บรรจุเข้าแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2011 ที่กรุงอัสตานา และกรุงอัลมาเตอ ประเทศคาซัคสถาน 
ซึ่งกีฬาเคอร์ลิงในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017 ประเภททีมชาย มีประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 6 ประเทศ
ทีม

|  กาตาร์ |  เกาหลีใต้ |  คาซัคสถาน |  จีน |  ญี่ปุ่น |  จีนไทเป |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  คนโยน:  ตำแหน่งที่ 3:  ตำแหน่งที่ 2:  ผู้นำ:  ผู้เล่นหมุนเวียน: |  คนโยน:  ตำแหน่งที่ 3:  ตำแหน่งที่ 2:  ผู้นำ:  ผู้เล่นหมุนเวียน: |  คนโยน: วิกเตอร์ คิม  ตำแหน่งที่ 3:  ตำแหน่งที่ 2:  ผู้นำ:  ผู้เล่นหมุนเวียน: |  คนโยน:  ตำแหน่งที่ 3:  ตำแหน่งที่ 2:  ผู้นำ:  ผู้เล่นหมุนเวียน: |  คนโยน:  ตำแหน่งที่ 3:  ตำแหน่งที่ 2:  ผู้นำ:  ผู้เล่นหมุนเวียน: |  คนโยน:  ตำแหน่งที่ 3:  ตำแหน่งที่ 2:  ผู้นำ:  ผู้เล่นหมุนเวียน: |
จิโร วาตานาเบะ

| จิโร วาตานาเบะ |
| --- | --- |
เกิด: 16 มีนาคม พ.ศ. 2498 (69 ปี)
จิโร วาตานาเบะ (ญี่ปุ่น: 渡辺二郎; โรมาจิ: Watanabe Jirō) อดีตนักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 16 มีนาคม พ.ศ. 2498 ที่จังหวัดโอกายามะ เป็นอดีตแชมป์โลกรุ่น 115 ปอนด์ ของสองสถาบัน
ประวัติ

วาตานาเบะเกิดที่เมืองยากาเงะ อำเภอโอดะ จังหวัดโอกายามะ ในเวลาต่อมาครอบครัวได้ย้ายมาอาศัยที่โอซากะ วาตานาเบะเคยเป็นนักคาราเต้สายดำมาก่อน และเริ่มชกมวยสากลเมื่อ พ.ศ. 2522 ชกชนะรวดมาตลอดจน พ.ศ. 2524 จึงได้ชิงแชมป์โลกของสภามวยโลก รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวทแต่ไม่สำเร็จ แพ้คะแนน คิม ซุลโฮ วาตานาเบะกลับมาชกชนะรวดอีก 4 ครั้ง จึงได้ชิงแชมป์โลกของสมาคมมวยโลก รุ่นเดิมเมื่อ พ.ศ. 2525 ชนะคะแนน ราฟาเอล เปโดรซา นักมวยเจ้าของแชมป์ชาวปานามา เป็นน้องชายของเอวเซบิโอ เปโดรชา แชมป์โลก WBA รุ่นเฟเธอร์เวท
วาตานาเบะป้องกันตำแหน่งได้ 6 ครั้ง จึงหันมาชกเดิมพันตำแหน่งกับ พเยาว์ พูนธรัตน์ แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของสภามวยโลกในขณะนั้น แต่สมาคมมวยโลกไม่รับรอง ประกาศปลดวาตานาเบะออกจากตำแหน่ง ทำให้ เขาทราย แกแล็คซี่ได้ชิงแชมป์ที่ว่างกับเอวเซบิโอ เอสปินัล ในเวลาต่อมา
ผลการชกระหว่างวาตานาเบะกับพเยาว์ปรากฏว่าวาตานาเบะเป็นฝ่ายชนะคะแนนไปอย่างค้านสายตา ได้ครองแชมป์โลกของสภามวยโลก พเยาว์ขอแก้มืออีกครั้ง คราวนี้วาตานาเบะเป็นฝ่ายชนะทีเคโอในยกที่ 11 เพราะพเยาว์เตรียมตัวไปไม่ดีเท่าที่ควร หลังจากนั้นวาตานาเบะป้องกันตำแหน่งได้อีก 3 ครั้งก่อนจะเสียแชมป์ แพ้คะแนนฆิลเบร์โต โรมันไปอย่างขาดลอย เมื่อ พ.ศ. 2529 วาตานาเบะจึงประกาศแขวนนวมทันที
เกียรติประวัติ

แชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท
ชิง 8 เมษายน 2525 ชนะคะแนน ราฟาเอล เปโดรซา ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 29 กรกฎาคม 2525 ชนะอาร์ทีดี กุสตาโบ บายัส ยก 9 ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 11 พฤศจิกายน 2525 ชนะทีเคโอ โชจิ โอกูมะ ยก 12 ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 24 เมษายน 2526 ชนะน็อค ลุยซ์ อิบาเญซ ยก 8 ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 23 มิถุนายน 2526 ชนะคะแนน โรเบร์โต รามิเรซ ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 6 ตุลาคม 2526 ชนะโดยเทคนิค คว็อน ซุน-ชุน ยก 11 ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 15 มีนาคม 2527 ชนะทีเคโอ เซลโซ ชาเบซ ยก 15 ที่ ญี่ปุ่น
5 กรกฎาคม 2527 ถูกปลด
แชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท
ชิง 5 กรกฎาคม 2527 ชนะคะแนน พเยาว์ พูนธรัตน์ ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 29 พฤศจิกายน 2527 ชนะทีเคโอ พเยาว์ พูนธรัตน์ ยก 11 ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 9 พฤษภาคม 2528 ชนะคะแนน ฮูลิโอ โซโต โซลาโน ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 17 กันยายน 2528 ชนะน็อค คาซูโอะ คัตสึมะ ยก 7 ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 13 ธันวาคม 2528 ชนะน็อค ยุน ซุก-ฮวัน ยก 5 ที่ ญี่ปุ่น
เสียแชมป์ 30 มีนาคม 2529 แพ้คะแนน ฆิลเบร์โต โรมัน ที่ ญี่ปุ่น
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ  22 เมษายน พ.ศ. 2524  แพ้คะแนน คิม ชุลโฮ ที่เกาหลีใต้
ซิสเตอร์ปรินเซส

บทความนี้เกี่ยวกับซีรีส์เรื่องซิสเตอร์ปรินเซส สำหรับภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ ดูที่ ซิสเตอร์ปรินเซส (อะนิเมะ)
| --- | --- |
ซิสเตอร์ปรินเซส
หน้าปกหนังสือการ์ตูน ซิสเตอร์ปรินเซส
シスター・プリンセス
ชื่อภาษาอังกฤษ: Sister Princess
แนว: ตลก, ดรามา, โรแมนติก, ฮาเร็ม
มังงะ
เขียนโดย: ซากุระโกะ คิมิโนะ
สำนักพิมพ์: มีเดียเวิร์กส
เกม
ผู้พัฒนา: STACK
ผู้จัดจำหน่าย: มีเดียเวิร์กส
แนว: วิชวลโนเวล
แพลตฟอร์ม: เพลย์สเตชัน, ดรีมแคสต์
อนิเมะ
กำกับโดย: คิโยทากะ โอฮาตะ
สตูดิโอ: ZEXCS
อนิเมะ
Sister Princess: RePure
กำกับโดย: สีบาเมะ ชิมาโดยะ (เนื้อเรื่อง)   นางิสะ มิยาซากิ (ตัวละคร)
สตูดิโอ: ZEXCS
มังงะ
Sister Princess: 12 no Yakusoku
เขียนโดย: คิซึคุ อิจิคาวะ
สำนักพิมพ์: มีเดียเวิร์กส
ซิสเตอร์ปรินเซส (ญี่ปุ่น: シスター・プリンセス; โรมาจิ: Shisutā Purinsesu; ทับศัพท์: ทับศัพท์จาก Sister Princess) เป็นคอลัมน์หนึ่งในนิตยสารเด็งเงคิ G's แมกกาซีน ซึ่งนำเสนอในรูปแบบนวนิยายแนวบิโชโจะ แต่งเรื่องโดย ซากุระโกะ คิมิโนะ วาดภาพประกอบโดย นาโอโตะ เทนฮิโระ ลงตีพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2542 - 2546 ต่อมาได้มีการนำเรื่องนี้มาสร้างเป็นเกมสำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน และเกมบอยแอดวานซ์ รวมไปถึงสื่ออื่น ๆ เช่น ภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ และหนังสือการ์ตูน
ประวัติ

ซิสเตอร์ปรินเซสเป็นคอลัมน์นิยายที่ตีพิมพ์ในนิตยสารเด็งเงคิ G's แมกกาซีน ตีพิมพ์ครั้งแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2542 โดยตัวละครมีน้องสาวอยู่เพียง 9 คน เท่านั้น ซึ่งต่อมาได้เพิ่มตัวละครอีก 3 ตัว คือ ฮารุกะ โยทสีบะ และอาเรียในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2543 ซึ่งเนื้อเรื่องสำคัญจะเกี่ยวกับจดหมายที่น้องสาวเขียนบอกเล่าความรู้สึกถึงพี่ชายซึ่งแยกกันอยู่
ต่อมา บริษัทโซนีได้นำเรื่องซิสเตอร์ปรินเซสไปสร้างเป็นเกมเพลย์สเตชัน ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2544 ซึ่งเกมนี้ได้ขายดีเป็นอันดับสามของญี่ปุ่นในสัปดาห์แรกที่วางจำหน่าย นอกจากนี้ ยังได้มีการนำเรื่องนี้ไปสร้างเป็นอะนิเมะ จำนวน 26 ตอน ซึ่งออกฉายทางทีวีโตเกียว ตั้งแต่ 4 เมษายน - 6 ตุลาคม พ.ศ. 2541 โดยในอะนิเมะจะมีเนื้อหาที่แตกต่างจากในนิตยสารมาก
หลังจากนั้น ได้มีการสร้างเกมเพลย์สเตชันภาคใหม่ ใช้ชื่อว่า Sister Princess ~ Pure Story ~ ออกวางจำหน่ายเมื่อ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2544 และได้ทำการสร้างอะนิเมะภาคใหม่ขึ้นอีกครั้ง โดยใช้ชื่อว่า Sister Princess: RePure ซึ่งอ้างอิงเนื้อหาจากนิตยสารเป็นหลัก
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2546 ซิสเตอร์ปรินเซสได้ถูกนำออกจากนิตยสารเด็งเงคิ G's แมกกาซีน โดยมีคอลัมน์ใหม่คือ Futakoi มาแทนที่ ซึ่งหลังจากนั้นเรื่องนี้ก็ไม่ได้มีการนำมาสร้างต่อใด ๆ อีก
ตัวละคร > น้องสาว

น้องสาวทั้ง 12 คนของมินากามิ วาตารุ แต่ละคนจะใช้คำที่เรียกพี่ชายแตกต่างกันออกไป
วันเกิด: 23 กันยายน
ราศี: กันย์
ความสูง: 148 เซนติเมตร
วันเกิด: 7 มกราคม
ราศี: มังกร
ความสูง: 143 เซนติเมตร
วันเกิด: 19 ตุลาคม
ราศี: ตุลย์
ความสูง: 150 เซนติเมตร
วันเกิด: 20 ธันวาคม
ราศี: ธนู
ความสูง: 159 เซนติเมตร
วันเกิด: 15 สิงหาคม
ราศี: สิงห์
ความสูง: 132 เซนติเมตร
วันเกิด: 4 เมษายน
ราศี: เมษ
ความสูง: 148 เซนติเมตร
วันเกิด: 11 กุมภาพันธ์
ราศี: กุมภ์
ความสูง: 140 เซนติเมตร
วันเกิด: 9 กรกฎาคม
ราศี: กรกฎ
ความสูง: 152 เซนติเมตร
วันเกิด: 6 มีนาคม
ราศี: มีน
ความสูง: 157 เซนติเมตร
วันเกิด: 16 พฤษภาคม
ราศี: พฤษภ
ความสูง: 156 เซนติเมตร
วันเกิด: 21 มิถุนายน
ราศี: เมถุน
ความสูง: 149 เซนติเมตร
วันเกิด: 2 พฤศจิกายน
ราศี: พิจิก
ความสูง: 139 เซนติเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2008-03-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการของอะนิเมะ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการของอะนิเมะภาค RePure (ญี่ปุ่น)
Sister Princess แฟนไซต์ภาษาอังกฤษ (อังกฤษ)
Sister Princess : My Sweet Twelve Angels เก็บถาวร 2008-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน แฟนไซต์ภาษาไทย
จักรพรรดิอิโตกุ

| จักรพรรดิอิโตกุ   懿徳天皇 |
| --- | --- |

   จักรพรรดิญี่ปุ่น พระองค์ที่ 4
ครองราชย์    510 ปีก่อนคริสตกาล - 477 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: อันเน
ถัดไป: โคโช

พระราชสมภพ: 553 ปีก่อนคริสตกาล
สวรรคต: 477 ปีก่อนคริสตกาล
พระราชบิดา: จักรพรรดิอันเน
พระราชมารดา: ธิดานูนาโซโกนากัตสึ
จักรพรรดินี (โคโง): เจ้าหญิงอามาโตยตสึ
พระราชโอรส-ธิดา: จักรพรรดิโคโช
ช่วงเวลา: 
จักรพรรดิอิโตกุ (ญี่ปุ่น: 懿徳天皇; โรมาจิ: Itoku-tennō) หรือ โอโฮะ ยามาโตฮิโกะ ซูกิโตโมะ โนะ มิโกโตะ เป็นจักรพรรดิในตำนานองค์ที่ 4 ของญี่ปุ่น ตามที่ได้บันทึกไว้ใน รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น จักรพรรดิอิโตกุครองสิริราชสมบัติระหว่าง 510 ปีก่อนคริสตกาล - 477 ปีก่อนคริสตกาล
จักรพรรดิอิโตกุเป็นหนึ่งในเก้าจักรพรรดิที่นักประวัติศาสตร์กล่าวกันว่าเป็นจักรพรรดิในตำนาน
เรื่องเล่าในตำนาน

จักรพรรดิอิโตกุเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 หรือองค์ที่ 3 แต่เป็นพระราชโอรสองค์เดียวใน จักรพรรดิอันเน ที่มีพระชนมชีพเนื่องจากพระเชษฐาและพระราชอนุชาล้วนสิ้นพระชนม์หมด
เมื่อจักรพรรดิอันเนพระราชบิดาสวรรคตลงเมื่อ 511 ปีก่อนคริสตกาล จักรพรรดิอิโตกุจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมา
จักรพรรดิอิโตกุครองราชย์ได้ 33 ปีก่อนสวรรคตเมื่อ 477 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อพระชนมายุได้ 76 พรรษา
ดูเพิ่ม

รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
จักรพรรดิญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิอิโตกุ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิอันเน |  |   จักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น  (510 ปีก่อนค.ศ. - 477 ปีก่อน ค.ศ.) |  | จักรพรรดิโคโช |
จิโอวานนิ อันโตนิโอ อมาเดโอ

จิโอวานนิ อันโตนิโอ อมาเดโอ (ภาษาอังกฤษ: Giovanni Antonio Amadeo) (ราว ค.ศ. 1447 - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1522) เป็นประติมากร, สถาปนิกและวิศวกรสมัยเรอเนซองส์ตอนต้นคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16
อมาเดโอเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1447 ที่ ปาเวีย ในประเทศอิตาลี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 สิงหาคมหรือ28 สิงหาคม ค.ศ. 1522 ที่ มิลาน ในประเทศอิตาลี
ดูเพิ่ม

ศิลปะคริสต์ศาสนา
ประติมากรรม
ศิลปะเรอเนซองส์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จิโอวานนิ อันโตนิโอ อมาเดโอ
(อังกฤษ) จิโอวานนิ อันโตนิโอ อมาเดโอที่สารานุกรมคาทอลิก
การเปรียบเทียบยศทหารเรือชั้นสัญญาบัตรของทวีปเอเชีย

แผนภาพ การเปรียบเทียบยศทหารเรือชั้นสัญญาบัตรของทวีปเอเชีย (อังกฤษ: Comparative navy officer ranks of Asia) แสดงให้เห็นถึงรูปแบบยศทางทหารของกองกำลังทางเรือชั้นสัญญาบัตรแต่ละรัฐในทวีปเอเชีย
นายดาบ

| เทียบเท่า ยศเนโท | WO-5 | WO-5 | WO-4 | WO-4 | WO-3 | WO-3 | WO-2 | WO-2 | WO-1 | WO-1 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

 กองทัพเรือบังกลาเทศ ด ค ก: 
|  กองทัพเรือบังกลาเทศ ด ค ก | Honorary lieutenant | Honorary lieutenant | Honorary sub-lieutenant | Honorary sub-lieutenant | Master chief petty officer | Master chief petty officer | Senior chief petty officer | Senior chief petty officer | Chief petty officer  | Chief petty officer  |
 เหล่านาวิกโยธินสาธารณรัฐจีน ด ค ก: 
|  เหล่านาวิกโยธินสาธารณรัฐจีน ด ค ก |  |  |  |  |  |  |  |  | Warrant Officer (纯尉 Chunwèi)  | Warrant Officer (纯尉 Chunwèi)  |
|  กองทัพเรือสาธารณรัฐเกาหลี ด ค ก |  |  |  |  |  |  |  |  |   |   |
|  กองทัพเรือสาธารณรัฐเกาหลี ด ค ก |  |  |  |  |  |  |  |  | Jun-wi 준위 Warrant Officer  | Jun-wi 준위 Warrant Officer  |
 เหล่านาวิกโยธินสาธารณรัฐเกาหลี ด ค ก: 
|  เหล่านาวิกโยธินสาธารณรัฐเกาหลี ด ค ก |  |  |  |  |  |  |  |  | Jun-wi 준위 Warrant Officer  | Jun-wi 준위 Warrant Officer  |
 หน่วยยามฝั่งมัลดีฟส์ ด ค ก: 
|  หน่วยยามฝั่งมัลดีฟส์ ด ค ก | Chief Warrant Officer | Chief Warrant Officer | Warrant Officer Grade 4 | Warrant Officer Grade 4 | Warrant Officer Grade 3 | Warrant Officer Grade 3 | Warrant Officer Grade 2 | Warrant Officer Grade 2 | Warrant Officer Grade 1  | Warrant Officer Grade 1  |
 กองทัพเรือปากีสถาน ด ค ก: 
|  กองทัพเรือปากีสถาน ด ค ก |  |  |  |  | Master Chief Petty Officer | Master Chief Petty Officer | Fleet Chief Petty Officer | Fleet Chief Petty Officer | Chief Petty Officer  | Chief Petty Officer  |
 กองทัพเรือสาธารณรัฐสิงคโปร์ ด ค ก: 
|  กองทัพเรือสาธารณรัฐสิงคโปร์ ด ค ก | Chief warrant officer | Chief warrant officer | Senior warrant officer | Master warrant officer | First warrant officer | First warrant officer | Second warrant officer | Second warrant officer | Third warrant officer  | Third warrant officer  |
 กองทัพเรือประชาชนเวียดนาม ด ค ก: 
|  กองทัพเรือประชาชนเวียดนาม ด ค ก | Thượng tá Quân nhân Chuyên nghiệp | Thượng tá Quân nhân Chuyên nghiệp | Trung tá Quân nhân Chuyên nghiệp | Trung tá Quân nhân Chuyên nghiệp | Thiếu tá Quân nhân Chuyên nghiệp | Thiếu tá Quân nhân Chuyên nghiệp | Đại úy Quân nhân Chuyên nghiệp | Thượng úy Quân nhân Chuyên nghiệp | Trung úy Quân nhân Chuyên nghiệp | Thiếu úy Quân nhân Chuyên nghiệp |
| เทียบเท่า ยศเนโท | WO-5 | WO-5 | WO-4 | WO-4 | WO-3 | WO-3 | WO-2 | WO-2 | WO-1 | WO-1 |
ดูเพิ่ม

รายชื่อเปรียบเทียบเครื่องหมายยศทหาร
การเปรียบเทียบยศทหารเรือชั้นประทวนของทวีปเอเชีย
เครื่องหมายยศนายทหารชั้นประทวนและพลสมัครกองทัพเรือเนโท
การเปรียบเทียบยศทหารเกาหลี
ความถี่สูงสุด

| ความถี่สูงสุด |
| --- | --- |
ช่วงความถี่: 30 ถึง 300 GHz
ช่วงความยาวคลื่น: 10–1 มม.
ย่านความถี่ที่เกี่ยวข้อง:   K / L / M (เนโท)  Ka / V / W / มม. (IEEE) 
ย่านความถี่มิลลิเมตร (IEEE)
ช่วงความถี่: 110 ถึง 300 GHz
ช่วงความยาวคลื่น: 2.73 ถึง 1 มม.
ย่านความถี่ที่เกี่ยวข้อง: อีเอชเอฟ (IEEE)
ความถี่สูงสุด (อังกฤษ: Extremely high frequency: EHF) ย่อว่า อีเอชเอฟ เป็นการกำหนดของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU) สำหรับย่านความถี่วิทยุในสเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้าตั้งแต่ 30 ถึง 300 กิกะเฮิรตซ์ (GHz) มันอยู่ระหว่างย่านความถี่สูงยิ่งยวด (SHF) กับย่านฟาร์อินฟราเรด ซึ่งส่วนล่างคือย่านความถี่เทราเฮิร์ตซ์ คลื่นวิทยุในย่านความถี่นี้มีความยาวคลื่นตั้งแต่ 10 ถึง 1 มิลลิเมตร ดังนั้นจึงเรียกว่าย่านความถี่มิลลิเมตร (millimeter band) และการแผ่รังสีในย่านความถี่นี้เรียกว่าคลื่นมิลลิเมตร (millimeter wave) บางครั้งใช้ตัวย่อ MMW หรือ mmWave คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความยาวมิลลิเมตรถูกตรวจสอบครั้งแรกโดย จากาดิช จันทรา โบเซ ซึ่งสร้างคลื่นความถี่สูงถึง 60 GHz ระหว่างการทดลองในปี พ.ศ. 2437–2439
เมื่อเปรียบเทียบกับย่านความถี่ต่ำกว่า คลื่นวิทยุในย่านความถี่นี้มีการลดทอนบรรยากาศในระดับสูง โดยถูกดูดซับโดยก๊าซในชั้นบรรยากาศ การดูดซับจะเพิ่มขึ้นตามความถี่จนกระทั่งคลื่นถึงปลายบนสุดของแถบคลื่นจะลดลงจนเหลือศูนย์ภายในไม่กี่เมตร การดูดซับโดยความชื้นในบรรยากาศมีความสำคัญยกเว้นในสภาพแวดล้อมที่เป็นทะเลทราย และการลดลงจากฝน (เรนเฟด rain fade) ซึ่งถือเป็นปัญหาร้ายแรงแม้ในระยะทางสั้น ๆ อย่างไรก็ตาม ช่วงการแพร่กระจายที่สั้นช่วยให้สามารถใช้ความถี่ซ้ำได้น้อยกว่าความถี่ที่ต่ำกว่า ความยาวคลื่นสั้นช่วยให้สายอากาศขนาดปานกลางมีความกว้างของลำคลื่นน้อย ช่วยเพิ่มศักยภาพในการนำความถี่กลับมาใช้ใหม่ คลื่นมิลลิเมตรใช้สำหรับเรดาร์ควบคุมการยิงของกองทัพ เครื่องสแกนความปลอดภัยของสนามบิน เครือข่ายไร้สายระยะสั้น และการวิจัยทางวิทยาศาสตร์
ในการใช้งานคลื่นมิลลิเมตรรูปแบบใหม่ ช่วงความถี่บางช่วงใกล้กับด้านล่างสุดของย่านความถี่กำลังถูกใช้ในเครือข่ายโทรศัพท์มือถือหรือเครือข่าย 5 จี รุ่นใหม่ล่าสุด การออกแบบวงจรและระบบย่อยคลื่นมิลลิเมตร (เช่น สายอากาศ เครื่องขยายสัญญาณเสียง มิกเซอร์ และออสซิลเลเตอร์) รวมถึงยังนำเสนอความท้าทายอย่างสูงสำหรับวิศวกร เนื่องจากข้อจำกัดของเซมิคอนดักเตอร์และกระบวนการ ข้อจำกัดของโมเดล และปัจจัย Q ที่ไม่ดีของอุปกรณ์แบบพาสซีฟ
การแพร่กระจาย

คลื่นมิลลิเมตรแพร่กระจายโดยเส้นทางตามแนวสายตาเท่านั้น พวกมันจะไม่ถูกสะท้อนโดยชั้นบรรยากาศไอโอโนสเฟียร์รอบนอกและไม่ได้เคลื่อนที่ไปตามโลกเหมือนคลื่นดินเหมือนกับที่คลื่นวิทยุความถี่ต่ำกว่าทำ ที่ความหนาแน่นของพลังงานโดยทั่วไป พวกมันจะถูกปิดกั้นโดยการสร้างกำแพง และประสบปัญหาการลดทอนอย่างมากเมื่อผ่านใบไม้ การดูดซับโดยก๊าซในชั้นบรรยากาศเป็นปัจจัยสำคัญทั่วทั้งย่านความถี่และเพิ่มขึ้นตามความถี่ อย่างไรก็ตาม การดูดกลืนแสงนี้จะสูงสุดที่เส้นการดูดกลืนแสงเฉพาะบางเส้น โดยส่วนใหญ่เป็นออกซิเจนที่ 60 GHz และไอน้ำที่ 24 GHz และ 184 GHz ที่ความถี่ใน "หน้าต่าง" ระหว่างจุดสูงสุดของการดูดกลืนแสง คลื่นมิลลิเมตรจะมีการลดทอนของชั้นบรรยากาศน้อยกว่ามากและมีช่วงที่มากกว่า การใช้งานจำนวนมากจึงใช้ความถี่นี้ ความยาวคลื่นมิลลิเมตรนั้นมีขนาดเท่ากันกับเม็ดฝน ดังนั้นการตกตะกอนทำให้เกิดการลดทอนเพิ่มเติมเนื่องจากการกระเจิง (เรนเฟด rain fade) และการดูดซับ การสูญเสียพื้นที่ว่างและการดูดกลืนบรรยากาศในระดับสูงจำกัดการแพร่กระจายที่มีประโยชน์ไปเพียงไม่กี่กิโลเมตร ดังนั้นจึงมีประโยชน์สำหรับเครือข่ายการสื่อสารที่มีความหนาแน่นสูง เช่น เครือข่ายพื้นที่ส่วนบุคคลที่ปรับปรุงการใช้คลื่นความถี่ผ่านการนำความถี่กลับมาใช้ใหม่
คลื่นมิลลิเมตรแสดงลักษณะการแพร่กระจายแบบ "ออปติคอล" และสามารถสะท้อนและโฟกัสได้ด้วยพื้นผิวโลหะขนาดเล็กและเลนส์อิเล็กทริกที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 5 ถึง 30 เซนติเมตร (2 นิ้วถึง 1 ฟุต) เนื่องจากความยาวคลื่นของมันมักจะเล็กกว่าอุปกรณ์ที่ใช้ควบคุมมัน จึงสามารถใช้เทคนิคของเลนส์เชิงเรขาคณิตได้ การเลี้ยวเบนจะน้อยกว่าที่ความถี่ต่ำกว่า แม้ว่าขอบอาคารจะสามารถเลี้ยวเบนคลื่นมิลลิเมตรได้ก็ตาม ที่ความยาวคลื่นมิลลิเมตร พื้นผิวจะดูหยาบมากขึ้น ดังนั้นการสะท้อนแสงพร่าจึงเพิ่มขึ้น การแพร่กระจายหลายเส้นทาง โดยเฉพาะการสะท้อนจากผนังและพื้นผิวในอาคาร ทำให้เกิดการซีดจางอย่างรุนแรง การเปลี่ยนความถี่ด็อพเพลอร์อาจมีนัยสำคัญแม้ที่ความเร็วของคนเดินถนน ในอุปกรณ์พกพา ปัญหาการแชโดว์เนื่องจากร่างกายมนุษย์เป็นปัญหา เนื่องจากคลื่นทะลุเสื้อผ้าและความยาวคลื่นเล็กน้อยทำให้สะท้อนจากวัตถุโลหะขนาดเล็กได้ จึงถูกนำมาใช้ในเครื่องสแกนคลื่นมิลลิเมตรสำหรับการสแกนเพื่อรักษาความปลอดภัยในสนามบิน
การใช้งาน > การวิจัยทางวิทยาศาสตร์

ย่านความถี่นี้มักใช้ในดาราศาสตร์วิทยุและการรับรู้จากระยะไกล ดาราศาสตร์วิทยุภาคพื้นดินจำกัดอยู่เฉพาะในพื้นที่สูง เช่น ยอดเขาคิตต์และอาร์เรย์มิลลิเมตรขนาดใหญ่อาตาคามา (ALMA) เนื่องจากปัญหาการดูดกลืนแสงในชั้นบรรยากาศ
การรับรู้จากระยะไกลด้วยดาวเทียมใกล้ 60 GHz สามารถระบุอุณหภูมิในบรรยากาศชั้นบนได้โดยการวัดรังสีที่ปล่อยออกมาจากโมเลกุลออกซิเจนซึ่งเป็นฟังก์ชันของอุณหภูมิและความดัน การจัดสรรความถี่แฝงแบบไม่ผูกขาดของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศที่ 57–59.3 GHz ถูกใช้สำหรับการตรวจสอบบรรยากาศในการใช้งานด้านอุตุนิยมวิทยาและการตรวจจับสภาพอากาศ และมีความสำคัญสำหรับวัตถุประสงค์เหล่านี้เนื่องจากคุณสมบัติของการดูดซับออกซิเจนและการปล่อยก๊าซในชั้นบรรยากาศของโลก เซ็นเซอร์ดาวเทียมของสหรัฐที่ใช้งานได้ในปัจจุบัน เช่น Advanced Microwave Sounding Unit (AMSU) บนดาวเทียมนาซาหนึ่งดวง (Aqua) และดาวเทียม NOAA (15–18) สี่ดวง และเซ็นเซอร์ไมโครเวฟ/เครื่องสร้างภาพพิเศษ (SSMI/S) บนดาวเทียม F- 16 ของกระทรวงกลาโหมใช้ช่วงความถี่นี้
การใช้งาน > โทรคมนาคม

ในสหรัฐย่านความถี่ 36.0–40.0 GHz ใช้สำหรับลิงก์ข้อมูลไมโครเวฟความเร็วสูงที่มีใบอนุญาต และย่านความถี่ 60 GHz ใช้สำหรับลิงก์ข้อมูลระยะสั้นที่ไม่ต้องมีใบอนุญาต (1.7 กิโลเมตร) ที่มีอัตราการส่งข้อมูลสูงถึง 2.5 Gbit/s นิยมใช้ในพื้นที่ราบ
นอกจากนี้ ย่านความถี่ 71–76, 81–86 และ 92–95 GHz ยังใช้สำหรับลิงก์การสื่อสารที่มีแบนด์วิธสูงแบบจุดต่อจุดอีกด้วย ความถี่ที่สูงกว่าเหล่านี้ไม่ได้รับผลกระทบจากการดูดซึมออกซิเจน แต่ต้องมีใบอนุญาตการส่งสัญญาณในสหรัฐจาก คณะกรรมการกลางกำกับดูแลกิจการสื่อสารสหรัฐ (FCC) มีแผนสำหรับลิงก์ 10 Gbit/s ที่ใช้ความถี่เหล่านี้เช่นกัน ในกรณีของย่านความถี่ 92–95 GHz ช่วงความถี่เล็ก ๆ 100 MHz ได้ถูกสงวนไว้สำหรับการใช้งานวิทยุในอวกาศ โดยจำกัดช่วงที่สงวนไว้นี้ให้อยู่ที่อัตราการส่งข้อมูลต่ำกว่าสองสามกิกะบิตต่อวินาที
โดยพื้นฐานแล้วย่านความถี่นี้ยังไม่ได้รับการพัฒนาและมีความพร้อมสำหรับใช้ในผลิตภัณฑ์และบริการใหม่ ๆ ที่หลากหลาย รวมถึงเครือข่ายท้องถิ่นไร้สายแบบจุดต่อจุดความเร็วสูง และการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตบรอดแบนด์ WirelessHD เป็นอีกหนึ่งเทคโนโลยีล่าสุดที่ทำงานใกล้ช่วง 60 GHz ลักษณะสัญญาณ "เพนซิล-บีม pencil-beam" ที่มีทิศทางสูงช่วยให้ระบบต่างๆ ทำงานใกล้กันโดยไม่ก่อให้เกิดการรบกวน การใช้งานที่เป็นไปได้ ได้แก่ ระบบเรดาร์ที่มีความละเอียดสูงมาก
มาตรฐานวายฟาย IEEE 802.11ad และ IEEE 802.11ay ทำงานบนสเปกตรัม 60 GHz (ย่านความถี่วี) เพื่อให้ได้อัตราการถ่ายโอนข้อมูลสูงถึง 7 Gbit/s และอย่างน้อย 20 Gbit/s ตามลำดับ
การใช้ย่านความถี่คลื่นมิลลิเมตรรวมถึงการสื่อสารแบบจุดต่อจุด ลิงก์ระหว่างดาวเทียม และการสื่อสารแบบจุดต่อหลายจุด ในปี พ.ศ. 2556 มีการคาดเดาว่ามีแผนจะใช้คลื่นมิลลิเมตรในโทรศัพท์มือถือ 5 จี ในอนาคต นอกจากนี้ การใช้แถบคลื่นมิลลิเมตรสำหรับการสื่อสารด้วยยานพาหนะยังกลายเป็นโซลูชันที่น่าสนใจในการสนับสนุนการสื่อสารด้วยยานพาหนะ (กึ่ง) อัตโนมัติ
ความยาวคลื่นที่สั้นกว่าในย่านความถี่นี้ทำให้สามารถใช้สายอากาศที่มีขนาดเล็กกว่าเพื่อให้ได้ทิศทางที่สูงและอัตราขยายที่สูงเช่นเดียวกันกับสายอากาศที่ใหญ่กว่าในย่านความถี่ที่ต่ำกว่า ผลที่ตามมาทันทีของทิศทางที่สูงนี้ ควบคู่ไปกับการสูญเสียพื้นที่ว่างสูงที่ความถี่เหล่านี้ คือความเป็นไปได้ของการใช้ความถี่ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นสำหรับการใช้งานแบบจุดต่อหลายจุด เนื่องจากสามารถวางสายอากาศที่มีทิศทางสูงได้จำนวนมากขึ้นในพื้นที่ที่กำหนด ผลลัพธ์คือการใช้ความถี่ซ้ำมากขึ้น และความหนาแน่นของผู้ใช้ก็สูงขึ้น ความจุช่องสัญญาณที่ใช้งานได้สูงในย่านความถี่นี้อาจช่วยให้สามารถรองรับการใช้งานบางอย่างที่อาจใช้การสื่อสารด้วยไฟเบอร์ออปติกหรือการเชื่อมต่อที่สั้นมาก เช่น สำหรับการเชื่อมต่อระหว่างกันของแผงวงจร
การใช้งาน > ระบบอาวุธ

เรดาร์คลื่นมิลลิเมตรใช้ในเรดาร์ควบคุมการยิงระยะสั้นในรถถังและเครื่องบิน และระบบอาวุธต่อตีประชิด (CIWS) บนเรือรบกองทัพเรือเพื่อยิงขีปนาวุธที่พุ่งเข้ามา คลื่นที่มีความยาวคลื่นเพียงเล็กน้อยช่วยให้พวกมันสามารถติดตามกระแสกระสุนที่ส่งออกไปและเป้าหมายได้
กองทัพอากาศสหรัฐและเรย์เธียนได้พัฒนาระบบอาวุธต่อต้านบุคคลที่ไม่อันตรายถึงชีวิตที่เรียกว่า Active Denial System (ADS) ซึ่งปล่อยลำแสงวิทยุมิลลิเมตรที่มีความยาวคลื่น 3 มิลลิเมตร (ความถี่ 95 GHz) อาวุธดังกล่าวทำให้บุคคลในลำแสงรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง ราวกับว่าผิวหนังของพวกเขากำลังจะลุกเป็นไฟ รุ่นทหารมีกำลังส่ง 100 กิโลวัตต์ (kW) และรุ่นบังคับใช้กฎหมายขนาดเล็กที่เรียกว่า Silent Guardian ซึ่งพัฒนาโดยเรย์เธียนในเวลาต่อมามีกำลังส่ง 30 กิโลวัตต์