stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อทหารผ่านศึกคนสุดท้ายในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
รายชื่อทหารผ่านศึกคนสุดท้ายแบ่งตามประเทศ

| ประเทศ | ชื่อ | วันที่เสียชีวิต | อายุ |
| --- | --- | --- | --- |
|  อาร์มีเนีย | Senekerim Arakelian | 9 กันยายน 2000 | 98 ปี |
|  จักรวรรดิออสเตรีย | August Bischof | 4 มีนาคม 2006 | 105 ปี |
|  ออสเตรเลีย | จอห์น แคมป์เบล รอสส์ | 3 กรกฎาคม 2009 | 110 ปี |
|  เบลเยียม | Cyriel Barbary | 16 กันยายน 2004 | 105 ปี |
|  บราซิล | Waldemar Levy Cardoso | 13 พฤษภาคม 2009 | 108 ปี |
 ราชอาณาจักรบัลแกเรีย: 
|  แคนาดา | John Babcock | 18 กุมภาพันธ์ 2010 | 109 ปี |
|  จีน | Zhu Guisheng | 5 มีนาคม 2002 | 106 ปี |
|  Czechoslovakian Legions | Alois Vocásek | 9 สิงหาคม 2003 | 107 ปี |
|  สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 | Pierre Picault | 20 พฤศจิกายน 2008 | 109 ปี |
|  เยอรมนี | Erich Kästner | 1 มกราคม 2008 | 107 ปี |
 ราชอาณาจักรกรีซ: 
|  ราชอาณาจักรฮังการี | Franz Künstler | 27 พฤษภาคม 2008 | 107 ปี |
|  บริติชราช | Robert Francis Ruttledge | 12 มกราคม 2002 | 103 ปี |
|  อิตาลี | Delfino Borroni | 26 ตุลาคม 2008 | 110 ปี |
|  ญี่ปุ่น | Matsuda Chiaki | 6 พฤศจิกายน 1995 | 99 ปี |
|  มอนเตเนโกร | Danilo Dajković | 14 กันยายน 1993 | 98 ปี |
|  บริติชนิวฟันด์แลนด์ | Wallace Pike | 11 เมษายน 1999 | 99 ปี |
|  นิวซีแลนด์ | Bright Williams | 13 กุมภาพันธ์ 2003 | 105 ปี |
|  จักรวรรดิออตโตมัน | Yakup Satar | 2 เมษายน 2008 | 110 ปี |
|  Polish forces | Stanisław Wycech | 12 มกราคม 2008 | 105 ปี |
|  โปรตุเกส | José Ladeira | 5 พฤษภาคม 2003 | 107 ปี |
|  โรมาเนีย | Gheorghe Pănculescu | 9 มกราคม 2007 | 103 ปี |
|  รัสเซีย | Mikhail Krichevsky | 26 ธันวาคม 2008 | 111 ปี |
|  ราชอาณาจักรเซอร์เบีย | Aleksa Radovanović | 22 มิถุนายน 2004 | 103 ปี |
|  สยาม | ยอด สังข์รุ่งเรือง | 9 ตุลาคม 2003 | 106 ปี |
|  สหภาพแอฟริกาใต้ | Norman Kark | 30 มีนาคม 2000 | 102 ปี |
|  สหราชอาณาจักร | Florence Green | 4 กุมภาพันธ์ 2012 | 110 ปี |
|  สหรัฐ | Frank Buckles | 27 กุมภาพันธ์ 2011 | 110 ปี |
เชิงอรรถ

1 2 3  Accorded belligerent status at the Paris Peace Conference in 1919.
1 2  Austria and Hungary were component, technically sovereign, nations within the Austro-Hungarian Empire.
1 2 3 4 5  A self-governing Dominion under the British Empire.
↑  At the time of his death in 2001 at the age of 102, Paul Ooghe was widely believed to be the last surviving Belgian veteran of the conflict. Barbary, who had served in the Belgian army in the final months of the war and emigrated to the United States, was only subsequently recognised.
↑  Following the legal definition of a war veteran as a person having served for six months during the war years (for which Picault did not qualify), the French government officially recognized Lazare Ponticelli, who died on 12 March 2008, as the last poilu.
สกุลไทย

| สกุลไทย |
| --- | --- |

ประเภท: นิตยสารสตรี
นิตยสารราย: รายสัปดาห์
วันจำหน่ายฉบับแรก: 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497
บริษัท: บริษัท อักษรโสภณ จำกัด
ประเทศ: ประเทศไทย
ภาษา: ไทย
เว็บไซต์: เว็บไซต์ สกุลไทย
สกุลไทย เป็นนิตยสารสตรีชนิดรายสัปดาห์  ผลิตโดย บริษัท อักษรโสภณ จำกัด   ซึ่งดำเนินงานโดย นายประยูร ส่งเสริมสวัสดิ์ และ นายสันติ ส่งเสริมสวัสดิ์  ออกจำหน่ายฉบับแรกเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497 ความหนา 60 หน้า ราคาเล่มละ 3 บาท นางแบบหน้าปก คือ ปรุง ศิริพร มีบรรณาธิการบริหารคนแรกคือ นายลมูล อติพยัคฆ์ เป็นนิตยสารที่เป็นที่รู้จักดีในฐานะนิตยสารสำหรับผู้หญิง มีจุดเด่น คือ นวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น กฤษณา อโศกสิน, ว.วินิจฉัยกุล, โสภาค สุวรรณ, ศรีฟ้า ลดาวัลย์ รวมถึงเป็นที่ฝึกฝนของนักเขียนใหม่ที่ในขณะนั้นเพิ่งเริ่มต้นงานเขียนของตัวเอง เช่น สมชาย กรุสวนสมบัติ, กนกวลี พจนปกรณ์, ชมัยภร แสงกระจ่าง
สกุลไทย วางจำหน่ายฉบับสุดท้ายเมื่อเดือน 31 ตุลาคม พ.ศ. 2559 เป็นฉบับที่ 3237  จำหน่ายเล่มละ 55 บาท ขณะอายุได้ 62 ปี เนื่องจากสภาพสังคมและเทคโนโลยีที่เปลี่ยนแปลงไป ทำให้ค่าใช้จ่ายในการผลิตและยอดขายลดลง   โดยมี  นรีภพ สวัสดิรักษ์ เป็นบรรณาธิการ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ สกุลไทย เก็บถาวร 2006-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วัดเขาลังพัฒนา

| วัดเขาลังพัฒนา |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลคลองเกตุ อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเขาลังพัฒนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเกตุ อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี
วัดเขาลังพัฒนาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 แต่ไม่มีสิ่งปลูกสร้างและสิ่งอำนวยความสะดวกใด ๆ จึงได้ถูกปล่อยทิ้งร้างมานานกว่าร้อยปี จนถึงเมื่อ พ.ศ. 2547 พระครูสุนทรปรีชากิจ (พระอาจารย์แดงหรือพระอธิการปรีชาทานุวโรในสมัยนั้น) ได้ออกธุดงค์แสวงหาสถานที่ที่สงบวิเวก เหมาะสำหรับปฏิบัติธรรม ด้วยการแนะนำของพระอาจารย์สนธนา ซึ่งเป็นพระผู้ใหญ่ในท้องที่อำเภอโคกสำโรง
ท่านจึงนำพระอาจารย์แดงมายังวัดเขาลังพัฒนาเป็นครั้งแรก พ.ศ. 2548 วัดได้รับการพัฒนาจนเริ่มมีพระภิกษุเข้ามาจำพรรษาที่วัด บริเวณวัดได้พบกับโครงกระดูกมนุษย์และชิ้นส่วนเครื่องปั้นดินเผากว่า 2,500 ปี ซึ่งขุดพบในบริเวณวัด
ภายในวัดมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ได้แก่ รูปปั้นพญานาคสีดำขนาดใหญ่ ด้านในทางเดินจะเป็นสระน้ำที่มีน้ำไหลอยู่ตลอดทั้งปี คล้ายกับว่าเป็นแหล่งน้ำที่อาศัยของเหล่าพญานาค
วรวุฒิ ศรีสุภา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  วรวุฒิ ศรีสุภา
วันเกิด:   (1992-05-25) 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 (32 ปี)
สถานที่เกิด:  จังหวัดมุกดาหาร ประเทศไทย
ส่วนสูง:  1.80 m (5 ft 11 in)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  การท่าเรือ
หมายเลข:  36
สโมสรเยาวชน
2009–2010:  บีอีซี เทโรศาสน
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2010–2013 |  บีอีซี เทโรศาสน |  2 |  (0) |
| 2012–2013 |  → บางกอก (ยืมตัว) |  58 |  (0) |
| 2014 |  บางกอก |  34 |  (0) |
| 2015– |  การท่าเรือ |  71 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2018– |  ไทย |  0 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
วรวุฒิ ศรีสุภา (ชื่อเล่น ปอนด์; 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 —) หรือชื่อเดิม วรวุฒิ แก้วผูก เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวไทย ปัจจุบันเล่นตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับการท่าเรือในไทยลีก
เกียรติประวัติ

ไทยเอฟเอคัพ: 2562
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ วรวุฒิ ศรีสุภา เก็บถาวร 2018-06-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่เว็บไซต์สโมสรฟุตบอลการท่าเรือ
ข้อมูลของ วรวุฒิ ศรีสุภา ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลการท่าเรือ  |
| --- | --- |
 1 สมพร  3 อัซนาวี  4 ศุภนันท์  5 ปูโตร  6 เฉลิมศักดิ์  7 ปกรณ์  8 ธนบูรณ์  9 ณัฐวุฒิ  10 บดินทร์  14 ธีรศักดิ์  15 จตุรพัช  16 ชินวัฒน์  17 ฟานดี้  18 ปฐมพล  22 อามูริม  23 เควิน  26 ดูมบูยา  27 ธิติ  29 โมต้า  30 ชนินทร์  33 ชิมูระ  35 ฮันนี  36 วรวุฒิ  37 ชานุกูล  44 วรชิต  47 สิทธา  62 ชัยวัฒน์  88 ชยพิพัฒน์  89 พีรดนย์  99 ธนาสิทธิ์  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: รังสรรค์
วัดเขารูปช้าง (จังหวัดพิจิตร)

| วัดเขารูปช้าง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลดงป่าคำ อำเภอเมืองพิจิตร จังหวัดพิจิตร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเขารูปช้าง อยู่ตำบลดงป่าคำ ตามเส้นทางสายพิจิตร - ตะพานหิน ระยะทางประมาณ 15 กิโลเมตร มีเจดีย์แบบลังกาซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาที่มีหินสีขาวซ้อนกันมองดูคล้ายช้าง แต่เดิมเป็นเจดีย์เก่ามาก่อน และทางวัดได้ทำการปฏิสังขรณ์ใหม่เมื่อประมาณ 20 ปีมานี้ โดยประดับกระเบื้องเคลือบสีทองทั้งองค์ มีรั้วรอบองค์เจดีย์ สำหรับลานกว้างบนยอดเขา ทางวัดได้สร้างวิหารใหญ่ขึ้นหลังหนึ่งและมีเจดีย์เก่าอยู่องค์หนึ่งเป็นเจดีย์แบบลังกาทรงเหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอยุธยา มีตัวระฆังเป็นกลีบมะเฟืองแต่ยอดเจดีย์หักแล้ว นอกจากนั้นยังมีมณฑปแบบจตุรมุขหลังเก่าอยู่ใกล้กับโบสถ์หลังใหม่ ภายในมณฑปประดิษฐานพระพุทธบาทสำริด ที่ฝาผนังมีภาพเขียนเรื่องไตรภูมิพระร่วง
วัดเขารักษ์

| วัดเขารักษ์ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลดอนแสลบ อำเภอห้วยกระเจา จังหวัดกาญจนบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเขารักษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนแสลบ อำเภอห้วยกระเจา จังหวัดกาญจนบุรี
วัดเขารักษ์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2429 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2461 วัดมีพระปรางค์บนยอดเขารักษ์ มีตำนานเล่าว่า ครั้งหนึ่งมีเศรษฐีคนหนึ่งมีลูกสาวแสนสวยจึงหวงแหนลูกสาวมาก ไม่ยอมให้ชายหนุ่มมาติดต่อ โดยขังลูกสาวไว้บนยอดเขา เจ้าชายเมืองต่าง ๆ ต้องการได้ลูกสาวเศรษฐีไปเป็นคู่ครอง จึงพากันยกกองทัพมาเพื่อจะแย่งชิงต่อสู้กัน ดังปรากฏเป็นชื่อเขาต่าง ๆ เช่น เขาคลุกคลี เขาธนู เขาคันหอก ท้ายสุดลูกสาวเศรษฐีตัดสินใจกระโดดลงจากเขาเสียชีวิต เศรษฐีคนนั้นมีความโศกเศร้าเสียใจมาก จึงได้ก่อสร้างพระปรางค์ขึ้นบนยอดเขาและเรียกชื่อว่า เขารักษ์ หรือ เขาลูกรักษ์
พระปรางค์น่าจะสร้างขึ้นในสมัยก่อนอยุธยาถึงอยุธยาตอนต้น เป็นปรางค์ขนาดใหญ่ ศิลปะขอม สูง 15 เมตร ก่ออิฐฉาบปูน ยอดปรางค์เป็นกลีบขนุนมี 7 ชั้น มีซุ้มจตุรทิศประดิษฐานพระพุทธรูปประทับยืนแต่หักหายไป มีกำแพงแก้วล้อมรอบ ภายในกำแพงแก้วมีฐานโบราณสถาน ใบเสมาหินชนวนและเจดีย์รายทรงกลีบมะเฟือง 1 องค์ องค์ปรางค์คล้ายกับพระปรางค์วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ จังหวัดสุพรรณบุรี ซึ่งมีอายุอยู่ในสมัยอยุธยาตอนต้น ส่วนเจดีย์รายทรงกลีบมะเฟืองนั้นเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยก่อนอยุธยา มีบันไดคอนกรีตเป็นทางเดินขึ้นเขาทั้งหมด 357 ขั้น เป็นพระปรางค์องค์เดียวที่สร้างบนยอดเขา
วัดเขารูปช้าง (จังหวัดสงขลา)

| วัดเขารูปช้าง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดเขารูปช้าง, วัดถ้ำเขารูปช้าง
ที่ตั้ง: ตำบลปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระอธิการโฮชี ฉนฺทโก
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเขารูปช้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา ห่างจากตลาดปาดังเบซาร์ประมาณ 13 กิโลเมตร ปัจจุบันมีพระอธิการโฮชี ฉนฺทโก เป็นเจ้าอาวาสวัด ซึ่งเป็นชาวสิงคโปร์
วัดเขารูปช้าง หรือ วัดถ้ำเขารูปช้าง เริ่มสร้างเมื่อต้นปี พ.ศ. 2511 โดยเจ้าอาวาสรูปแรกพระมงคลญาณคุณ หรือ จวงเจีย ยสโร และศิษย์ยานุศิษย์จากประเทศสิงคโปร์ ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2536 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2541
สถาปัตยกรรมภายในวัดมีลักษณะจีนและไทย ตั้งอยู่บนเชิงเขาเทือกเขาแก้ว โดยเป็นที่นิยมในหมู่นักท่องเที่ยว ทั้งชาวไทยและต่างประเทศ มีบรรยากาศร่มรื่น มีบริเวณกว้างขวาง และมีลำธารน้ำไหลผ่าน มีถ้ำซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ เช่น พระพุทธรูปปางไสยาสน์ เจ้าแม่กวนอิม
เจดีย์จำลองจากพุทธคยา ประเทศอินเดีย สร้างจากหินอ่อน วัดเขารูปช้างมี 2 ชั้น ชั้นที่ 1 มีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ภายใน มีการปั้นเสาเป็นรูปมังกร ฝาผนังมีการวาดลวดลายงดงาม บริเวณรอบฝาผนังเจดีย์มีองค์พระขนาดไม่ใหญ่มากนักประดิษฐานเต็มทั้งสองฝั่งผนัง ชั้นที่ 2 มีบันไดขึ้นไป และด้านบนยังมีจุดชมวิว
วิกิพีเดียภาษาคอร์ซิกา

ภาพโลโกวิกิพีเดียภาษาคอร์ซิกา
วิกิพีเดียภาษาคอร์ซิกา เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาคอร์ซิกา ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาคอร์ซิกามีบทความมากกว่า 6,170 บทความ (2012)
แหล่งข้อมูลอื่น

(อังกฤษ) รายการวิกิพีเดียแบบสมบูรณ์
| ด ค กรายการวิกิพีเดียตามจำนวนบทความ |
| --- | --- |
2,000,000+:  อังกฤษ en  เซบัวโน ceb  สวีเดน sv  เยอรมัน de  ฝรั่งเศส fr  ดัตช์ nl 
1,000,000+:  รัสเซีย ru  อิตาลี it  สเปน es  โปแลนด์ pl  วาไร war  เวียดนาม vi  ญี่ปุ่น ja  จีน zh  อาหรับ ar  โปรตุเกส pt  ยูเครน uk 
500,000+:  เปอร์เซีย fa  กาตาลา ca  เซอร์เบีย sr  อาหรับอียิปต์ arz  นอร์เวย์ (บูกโมล) no  อินโดนีเซีย id 
200,000+:  เกาหลี ko  ฟินแลนด์ fi  ฮังการี hu  เช็ก cs  บอสเนีย-โครเอเชีย-มอนเตเนโกร-เซอร์เบีย sh  โรมาเนีย ro  จีนหมิ่นใต้ zh-min-nan  บาสก์ eu  ตุรกี tr  มลายู ms  เอสเปรันโต eo  อาร์มีเนีย hy  ฮีบรู he  บัลแกเรีย bg  เดนมาร์ก da  เชเชน ce  อาเซอร์ไบจานใต้ azb  สโลวัก sk  คาซัค kk  มีนังกาเบา min  โครเอเชีย hr  เอสโตเนีย et  ลิทัวเนีย lt 
100,000+:  เบลารุส be  กรีก el  สโลวีเนีย sl  กาลิเซีย gl  อังกฤษอย่างง่าย simple  อาเซอร์ไบจาน az  อูรดู ur  นีนอสก์ nn  ฮินดี hi  ไทย th  จอร์เจีย ka  อุซเบก uz  ละติน la  เวลส์ cy  ทมิฬ ta  โวลาปุก vo  อัสตูเรียส ast  มาซิโดเนีย mk  ลัตเวีย lv  ทาจิก tg 
50,000+:  มาลากาซี mg  อาฟรีกานส์ af  ตาตาร์ tt  เบงกอล bn  อุตซิตา oc  จีนกวางตุ้ง zh-yue  บอสเนีย bs  แอลเบเนีย sq  คีร์กีซ ky  เนวาร์ new  ตากาล็อก tl  เบลารุส (ทาราชคีวิตซา) be-x-old  เตลูกู te  มลยาฬัม ml  เบรอตาญ br  แซกซันล่าง nds  ปีเยมอนเต pms  ซุนดา su  สวาฮีลี sw  เฮติ ht  ลักเซมเบิร์ก lb  ชวา jv  มราฐี mr  สกอต sco  เวนิส vec  ปัญจาบตะวันตก pnb  ไอริช ga  ไซลีเซีย szl  บัชกอร์ต ba 
30,000+:  ไอซ์แลนด์ is  พม่า my  ฟรีเชียตะวันตก fy  ชูวัช cv  ลอมบาร์ด lmo  อารากอน an  ปัญจาบ pa  เนปาล ne  จีนอู๋ wuul  โยรูบา yo  บาวาเรีย bar 
20,000+:  อิดอ io  คุชราต gu  เคิร์ด ku  แอลิแมนนิก als  โซรานี ckb  กันนาดา kn  ซิซิลี scn  มณีปุระพิษณุปุระ bpy  อินเตร์ลิงกวา ia  เกชัว qu 
10,000+:  มองโกเลีย mn  เฌเม็ยติยา bat-smg  ซาซากิ diq  โอริยา or  สิงหล si  หมิ่นตะวันออก cdo  อีโลกาโน ilo  แกลิกสกอต gd  ยิดดิช yi  นาวาโฮ nv  อามารา am  นาโปลี nap  บูกิส bug  มิงเกรเลีย xmf  วอลลูน wa  Upper Sorbian hsb  ไมถิลี mai  สินธ์ sd  บาญูมาซัน map-bms  แฟโร fo  มอแซนแดรอน mzn  ลิมบืร์ค li  เอมีเลีย-โรมัญญา eml  ซาฮา sah  ออสซีเชีย os  สันสกฤต sa  ปาทาน ps  ฟรีเชียเหนือ frr  Central Bicolano hif  อาเจะฮ์ ace  จีนโบราณ zh-classical  Hill Mari  mrj  Meadow Mari  mhr 
5,000+:  ฮินดีฟีจี hif  จีนแคะ hak  ตารันโต roa-tara  กาปัมปางัน pam  เขมร km  ซามีเหนือ se  เมารี mi  จีนกั้น gan  พิหาร bh  คิเลกิ glk  นาวัตล์ nah  แซกซันล่างดัตช์ nds-nl  เฟลมิชตะวันตก vls  รูซิน rue  ทิเบต bo  โวโร fiu-vro  คอร์ซิกา co  ซาร์ดิเนีย sc  ลูรี irc  เติร์กเมน tk  เวปส์ vep  Kashubian csb 
3,000+:  แมน gv  โคมิ kv  ตาตาร์ไครเมีย crh  ซีแลนด์ zea  จีนโบราณ zh-classical  อัสสัม as  โซมาลี so  Saterland Frisian stq  คอร์นวอลล์ kw  อุดมูร์ต udm  Aymara ay  นอร์มัน nrm  รูมันช์ rm  Komi-Permyak koi  ลาดิโน lad  Interlingue ie  ฟรียูลี fur  มอลตา mt  ปีการ์ pcd  Guarani gn  ลีกูเรีย lij  Lower Sorbian dsb 
1,000+:  ลิงกาลา ln  เยอรมันเพนซิลเวเนีย pdc  ตองงา to  ซองคา dz  ฯลฯ
รายชื่ออาหารจากเต้าหู้

เต้าหู้มีต้นกำเนิดที่ประเทศจีนและเป็นอาหารมาตั้งแต่ราชวงศ์ฮั่น ซึ่งรวมแล้วมากกว่า 2,000 ปี เป็นอาหารที่ทำมาจากน้ำเต้าหู้ที่รวมตัวกันเป็นลิ่มน้ำนม  แล้วกดให้เป็นก้อนขาวที่มีความแข็งต่างกันตามแต่ชนิดของเต้าหู้ เต้าหู้ยังเป็นองค์ประกอบดั้งเดิมของอาหารในเอเชียตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ เช่น อินโดนีเซีย, ญี่ปุ่น, เกาหลี, สิงคโปร์, ไทย และเวียดนาม
รายชื่อเครื่องปรุงรส

ต่อไปนี้คือรายชื่อเครื่องปรุงรสที่มีเต้าหู้เป็นส่วนประกอบหลัก
| ชื่ออาหาร | ชื่อในภาษาท้องถิ่น | ชื่ออื่น | ภาพ | แหล่งกำเนิด | ชนิดของเต้าหู้ที่เป็นส่วนประกอบ | รายละเอียด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เต้าหู้ยี้ | 豆腐乳 หรือ 腐乳 | โต้วฟู่หรู่ |  | จีน |  | เต้าหู้ยี้ได้จากการหมักเต้าหู้กับเกลือและเครื่องปรุงแต่งรสต่าง ๆ และผ่านกรรมวิธีทุติยภูมิด้วยเชื้อรา ลักษณะเป็นก้อนเต้าหู้เนื้ออ่อนแน่น มีรสหลักเค็ม สีและรสชาติรองแตกต่างกันไปตามวัฒนธรรมท้องถิ่น สามารถนำมาใช้เป็นเครื่องปรุงรสในอาหารโดยตรงหรือนำไปประกอบการทำอาหาร |
วัดเขายี่สาร

| วัดเขายี่สาร |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลยี่สาร อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเขายี่สาร ตั้งอยู่ที่ตำบลยี่สาร อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นวัดที่ตั้งอยู่บริเวณภูเขาลูกเดียวของจังหวัด ภายในวัดมีวิหารพระพุทธบาท 4 รอย สร้างในสมัยอยุธยาตอนปลาย บานประตูเป็นไม้จำหลักเป็นรูปลายก้านขด กับลายสาน พระอุโบสถ มีลายปูนปั้นสวยงาม ส่วนบนยอดเขา เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ ที่พระบาทมีเพียง 9 นิ้ว ว่ากันว่า นิ้วที่ 10 อยู่ที่วัดใหญ่สุวรรณาราม จังหวัดเพชรบุรี เพราะที่นั่นมีพระพุทธรูปที่มีพระบาท 11 นิ้ว นับเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านให้ความนับถืออย่างมาก นอกจากนี้ในบริเวณวัด ยังมีพิพิธภัณฑ์บ้านยี่สาร ที่จัดแสดงวิถีชีวิตของชาวบ้านยี่สารอีกด้วย
วัดเขาย้อย

| วัดเขาย้อย |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดเขาย้อย, วัดถ้ำเขาย้อย
ที่ตั้ง: ตำบลเขาย้อย อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
ความพิเศษ: ถ้ำเขาย้อย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเขาย้อย หรือ วัดถ้ำเขาย้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาย้อย อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี
บริเวณวัดตั้งอยู่ที่เขาย้อยซึ่งมีถ้ำขนาดใหญ่อยู่ด้านล่าง 1 ถ้ำ ปากถ้ำหันไปทางทิศตะวันออก สิ่งก่อสร้างในถ้ำไม่มีประวัติแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่ก็ได้มีการบูรณะปรับปรุงมาโดยตลอด และบนยอดเขายังมีถ้ำอีก 1 ถ้ำ และเล่ากันมาว่า พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งทรงผนวชอยู่วัดราชาธิวาส พระองค์ได้เสด็จธุดงค์มาประทับแรมทรงเจริญสมณธรรมอยู่ในถ้ำเขาย้อยนี้ ภายในถ้ำมีพระพุทธไสยาสน์ 1 องค์ พระพุทธบาทจำลอง พระพุทธรูป (ข้างในและบริเวณผนังถ้ำด้านล่าง) และพระศรีอารยเมตไตรย(อยู่ในถ้ำบนยอดเขา)
วัดเขาย้อยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2471 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2476
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฏิพระสงฆ์ที่เป็นทรงเรือนไทย อุโบสถหลังใหม่ โดยบริเวณทางเข้าโบสถ์จะมีนาค 2 ตนที่บันไดทางเข้า นาคด้านซ้ายนั้นถือผ้าไตร ส่วนด้านขวาถือดอกบัว จิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถเป็นไม้แกะสลัก บอกเล่าเรื่องสัตว์ในป่าหิมพานต์ มีประติมากรรมปูนปั้นนูนต่ำโดยรอบจำนวนรวม 35 ภาพ โดยฝั่งทิศเหนือเป็นรูปการละเล่นของไทยสมัยโบราณ เช่น หัวล้านชนกัน รีรีข้าวสาร ชักกะเย่อ จำนวน 18 รูป ส่วนทิศใต้เป็นภาพประเพณีของไทย เช่น สงกรานต์ การก่อเจดีย์ทราย บวชนาค จำนวน 17 รูป
ยูซุ

สำหรับวงดนตรีญี่ปุ่น ดูที่ ยูซึ
| ยูซุ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Sapindales
วงศ์:: Rutaceae
สกุล:: Citrus
สปีชีส์:: C.  junos
ชื่อทวินาม
Citrus x junos Siebold ex Tanaka

ยูซุ (ญี่ปุ่น: ユズ; โรมาจิ: yuzu) เป็นผลของพืชชนิด Citrus x junos ซึ่งอยู่ในวงศ์ส้ม (Rutaceae) เอเชียตะวันออกอย่างญี่ปุ่นและเกาหลีเป็นแหล่งปลูกยูซุที่สำคัญ แต่ในปัจจุบันมีการปลูกยูซุในประเทศออสเตรเลีย สเปน อิตาลี และฝรั่งเศส
เชื่อว่ายูซุมีต้นกำเนิดทางตอนกลางของจีน และเป็นพันธุ์ผสมข้ามของส้มแมนดารินกับมะส้าน (Citrus cavaleriei) ภาษาเกาหลีเรียกยูซุว่า ยูจา (유자) โดยทั้งคำว่า ยูซุ และ ยูจา มาจากคำว่า โย่วจึ (柚子) ในภาษาจีนที่ปัจจุบันหมายถึงส้มโอ
ลักษณะ

ยูซุมีลักษณะคล้ายผลเกรปฟรูตขนาดเล็ก ผิวขรุขระ มีสีเหลืองถึงเขียวตามระดับความสุก มีกลิ่นหอม ผลยูซุมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 5.5–7.5 เซนติเมตร และอาจมีขนาดเท่าผลเกรปฟรูตทั่วไป (10 เซนติเมตรหรือมากกว่า)
ยูซุออกผลตามกิ่งก้านที่มีหนามแหลม ใบยูซุมีขนาดใหญ่และมีก้านใบลักษณะคล้ายใบเหมือนใบมะกรูด และมีกลิ่นหอม
ยูซุมีความคล้ายคลึงกับซูดาจิ (Citrus sudachi) อย่างมาก ซูดาจิเป็นพืชสกุลส้มที่มีถิ่นกำเนิดในจังหวัดโทกูชิมะ และเป็นพันธุ์ผสมข้ามระหว่างยูซุกับส้มแมนดาริน แต่แตกต่างที่รสชาติของผล และยูซุจะมีสีเหลืองเมื่อสุก
แหล่งกำเนิดและการกระจายตัว

ยูซุมีต้นกำเนิดบริเวณตอนบนของแม่น้ำแยงซีในประเทศจีน  จากนั้นจึงกระจายตัวเข้าไปในประเทศเกาหลีใต้และญี่ปุ่น ในช่วงราชวงศ์ถัง (ค.ศ.618-907) และช่วงต้นยุคอะสุกะ (ค.ศ.593-710) นอกจากนี้ในปีค.ศ.1980 มีการแลกเปลี่ยนความรู้เกี่ยวกับทำอาหารระหว่างเชฟระดับแนวหน้าของฝรั่งเศสและเชฟอาหารไคเซกิในโตเกียว ทำให้ ยูซุถูกนำไปใช้ประกอบการทำอาหารฝรั่งเศสตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
โครงสร้างทางเคมีที่สำคัญ

เนื่องจากยูซุเป็นพืชในวงศ์ส้ม (Rutaceae) โครงสร้างทางเคมีจึงคล้ายกัน โดยสารเคมีสำคัญที่พบในยูซุมีดังนี้
1.Nomilin
2.Obacunone
3.Ichangin glucoside
4.Limonin
5.Limonine glucoside
6.deacetylnomilin
ซึ่งสารเหล่านี้ล้วนเป็นสารให้ความขมซึ่งพบได้ทั่วไปในพืชวงศ์ส้ม นอกจากนี้ยูซุยังมีปริมาณวิตามินบี วิตามินอี ธาตุเหล็ก แมกนีเซียมแคลเซียม และสังกะสี ไม่ต่างจากส้มชนิดอื่นๆ
ประวัติศาสตร์การใช้งาน

ในยุคเอโดะ(1603-1868) มีการกล่าวถึงการนำยูซุมาลอยในอ่างน้ำร้อน เพื่อแช่ตัวในวันเหมายันของชาวญี่ปุ่น เพราะ เชื่อว่าจะช่วยให้เลือดไหลเวียนสะดวกและให้ความชุ่มชื้นกับผิว นอกจากนี้ยังเคยมีบันทึกว่ามีการนำยูซุมาเป็นส่วนผสมของยา
ประเทศที่ปลูกมากที่สุดในปัจจุบัน

ปัจจุบันประเทศญี่ปุ่นเป็นผู้นำของตลาดยูซุทั้งในบทบาทของผู้ผลิตรายใหญ่ที่สุดและผู้บริโภครายใหญ่ที่สุด โดยยูซุส่วนใหญ่ปลูกในจังหวัดโคจิ เอฮิเมะ โทคุชิมะ และเกาะเล็กๆอย่างชิโกกุ
การเก็บเกี่ยว

ยูซุเป็นผลไม้ที่ใช้เวลาปลูกนานถึง 20 ปี จึงจะสามารถเก็บเกี่ยวได้ ซึ่งยูซุจะออกผลมาให้เก็บเกี่ยวได้แค่ปีละ 1 ครั้งเท่านั้น โดยเมื่อถึงปีที่ยูซุพร้อมเก็บเกี่ยวให้สังเกตตามกิ่งจะเห็นดอกสีขาวขนาดเล็ก และยูซุจะพร้อมให้เก็บเกี่ยวในช่วงเดือนตุลาคม-ธันวาคม ในการเลือกผลยูซุที่จะเก็บให้เลือกเก็บผลที่ผิวเปลี่ยนเป็นสีเหลืองสดใสก่อน
การสกัด

การสกัดสารในยูซุมักนิยมใช้ส่วนของเมล็ดมาทำการสกัดโดยเมล็ดของยูซุจะแบ่งออกเป็น 3 ชั้น คือ Husk Shell Meal โดยที่แต่ละส่วนจะให้สารสกัดออกมาเป็นชื่อเดียวกันเพียงแต่มีตัวเลขต่อท้ายชื่อสารที่ต่างกัน ซึ่งการสกัดมีขั้นตอนต่างๆดังนี้
1.ใช้ส่วน Husk Shell หรือ Meal อย่างใดอย่างนึง 200 กรัม
2.นำมาแช่ใน 100% EtOH ปริมาณ 2 ลิตร เป็นเวลา 24 ชั่วโมง จากนั้นทำการปั่นเหวี่ยง 100 rpm 3 ครั้ง
3.จะได้สารที่ชื่อว่า Limonoid aglycone
4.หากนำกากที่เหลือไปทำการแช่ใน 100% Water ปริมาณ 2 ลิตร ที่อุณหภูมิ 100 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 2 ชั่วโมง จากนั้นทำการปั่นเหวี่ยง 400 rpm 3 ครั้ง
5.จะได้สารที่ชื่อว่า Limonoid glucoside
การใช้ประโยชน์ในปัจจุบัน

มีการผลิตยูซุภายในประเทศญี่ปุ่นประมาณ 27,000 ตัน (ค.ศ. 2016) ยูซุเป็นส่วนประกอบทั่วไปในอาหารญี่ปุ่น และเป็นส่วนประกอบสำคัญในพนซุและน้ำส้มสายชูยูซุ นอกจากนี้ยังใช้ทำยูซุโคโช ชายูซุ สุรา และของหวาน
ยูซุใช้ในอาหารเกาหลีหลายประเภท เช่น มาร์มาเลดยูจา-ช็อง (유자청), ชายูจา, พันช์ยูจา-ฮวาแช (유자화채) และเป็นส่วนประกอบในสลัด
กระทรวงเกษตรสหรัฐสั่งห้ามนำเข้ายูซุ ทั้งต้นและผลจากต่างประเทศ
สถานีนอร์ทแอฟเวนู

| นอร์ทแอฟเวนู |
| --- | --- |
มะนิลาเมโทร
สถานีนอร์ทแอฟเวนู
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: ถนนเอปีฟานีโอ เด ลอส ซันโตส บารังไกย์บาโกงปักอาซา เกซอนซิตี
เจ้าของ: กรมการขนส่งและสื่อสาร บริษัทระบขนส่งมะนิลา
สาย: เอ็มอาร์ที-3
ชานชาลา: ด้านข้าง
ทางวิ่ง: 2, 1 (ทางแยกไปศูนย์ซ่อมบำรุง)
โครงสร้าง
ประเภทโครงสร้าง: ยกระดับ
ทางเข้าออกสำหรับผู้พิการ: Yes
ข้อมูลอื่น
รหัสสถานี: NA
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ: 15 ธันวาคม ค.ศ. 1999
สถานีนอร์ทแอฟเวนู (อังกฤษ: North Avenue station) หรือ นอร์ท เป็นสถานีรถไฟฟ้าบนเส้นทางเอ็มอาร์ที-3 และเป็น 1 ใน 11 สถานียกระดับของเส้นทาง ตัวสถานีตั้งอยู่บริเวณจุดตัดถนนนอร์ท-ถนนเอปีฟานีโอ เด ลอส ซันโตสในเกซอนซิตี
สถานีนี้เป็นสถานีปลายทางฝั่งเหนือของเอ็มอาร์ที-3 ขบวนรถที่ตั้งต้นที่สถานีแห่งนี้จะให้บริการจนถึงสถานีทัฟต์แอฟเวนู นอร์ทแอฟเวนูยังมีศูนย์ซ่อมบำรุงรถไฟฟ้าซึ่งอยู่ใต้ดิน
แผนผังสถานี

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
L3 ชานชาลา: ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดด้านขวา
| L3 ชานชาลา | ชานชาลา A | ←สาย 3 สถานีปลายทาง |
| L3 ชานชาลา | ชานชาลา B | →สาย 3 มุ่งหน้า ศูนย์ซ่อมบำรุง ↗ หรือ สถานีทัฟต์แอฟเวนู → |
L3 ชานชาลา: ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดด้านขวา
| L3 | ชั้นจำหน่ายบัตรโดยสาร | ช่องตรวจบัตรโดยสาร, ห้องจำหน่ายบัตรโดยสาร, ร้านค้า, ทางเชื่อมไปยังทริโนมา |
| L2 | สะพานลอย |  |
| L1 | ระดับถนน | ทริโนมา, เวอร์ติสนอร์ท, โรงแรมโซโก |
ระเบียงภาพ

ทางเข้าสถานีที่เชื่อมต่อกับทริโนมา
รถไฟฟ้าขบวนหนึ่ง
ปลายทางรถไฟฟ้า
ดูเพิ่ม

มะนิลาเมโทร
| ด ค ก มะนิลาเมโทรเรล สาย 3 |
| --- | --- |
สาย 3 (ให้บริการในปัจจุบัน):  นอร์ทแอฟเวนู  เกซอนแอฟเวนู  คามูนิง  อาราเนตาเซ็นเตอร์–คูเบา  ซันโตลัน–อันนาโปลิส  ออร์ติกัส  ชอว์บูเลวาร์ด  โบนี  กูอาดาลูเป  บูเอนดีอา  อายาลา  มากัลลาเนส  ทัฟต์แอฟเวนู 
ดูเพิ่มเติม:  สตรองรีพับลิกทรานสิตซิสเตม  มะนิลาเมโทร  มะนิลาไลท์เรล 
14°39′08.8″N 121°01′55.8″E﻿ / ﻿14.652444°N 121.032167°E﻿ / 14.652444; 121.032167
สกุลโลโบคีลอส

| สกุลโลโบคีลอส |
| --- | --- |

ชนิด L. falcifer

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Cypriniformes
วงศ์:: Cyprinidae
วงศ์ย่อย:: Labeoninae
สกุล:: Lobocheilos Bleeker, 1853

ความหลากหลาย
[[#ชนิด|23 ชนิด]]
ชื่อพ้อง
 Lobocheilus van Hasselt, 1823
สกุลโลโบคีลอส เป็นสกุลของปลาน้ำจืดในสกุล Lobocheilos ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ในวงศ์ย่อยปลาเลียหิน (Labeoninae) เผ่า Banganini
มีลักษณะสำคัญ คือ ลำตัวค่อนข้างยาว ปากอยู่ด้านล่าง ริมปากทั้งบนและล่างเรียบ ปากล่างขยายเป็นแผ่นเนื้อหนาแผ่คลุมกระดูกขากรรไกร บนจะงอยปากมีรูเล็ก ๆ และมีตุ่มสิวเป็นกระจุกหรือเรียงกันเป็นแถว ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 8–10 ก้าน ก้านครีบเดี่ยวไม่เป็นหนามแข็ง มีหนวดที่มุมปาก 1 คู่ เป็นสกุลที่มีสมาชิกมาก ในประเทศไทยพบได้ถึง 12 ชนิด
การจำแนก

Lobocheilos bo (Popta, 1904)
Lobocheilos cornutus Smith, 1945
Lobocheilos cryptopogon (Fowler, 1935) – ปลาสร้อยหลังขน
Lobocheilos davisi (Fowler, 1937)
Lobocheilos delacouri (Pellegrin & Fang, 1940) – ปลาสร้อยลูกบัว
Lobocheilos erinaceus Kottelat & Tan, 2008
Lobocheilos falcifer (Valenciennes, 1842)
Lobocheilos fowleri (Pellegrin & Chevey, 1936)
Lobocheilos gracilis (Fowler, 1937) – ปลาสร้อยลูกบัว
Lobocheilos ixocheilos Kottelat & Tan, 2008
Lobocheilos kajanensis (Popta, 1904)
Lobocheilos lehat Bleeker, 1858
Lobocheilos melanotaenia (Fowler, 1935) – ปลาสร้อยดอกหมาก, ปลาสร้อยลูกบัว
Lobocheilos nigrovittatus Smith, 1945 – ปลาสร้อยลูกบัว
Lobocheilos ovalis Kottelat & Tan, 2008
Lobocheilos quadrilineatus (Fowler, 1935) – ปลาสร้อยปากวง, ปลาสร้อยลูกบัว
Lobocheilos rhabdoura (Fowler, 1934) – ปลาสสร้อยหลอด, ปลาสร้อยลูกบัว
Lobocheilos schwanenfeldii Bleeker, 1853
Lobocheilos tenura Kottelat & Tan, 2008
Lobocheilos terminalis Kottelat & Tan, 2008
Lobocheilos thavili Smith, 1945
Lobocheilos trangensis (Fowler, 1939)
Lobocheilos unicornis Kottelat & Tan, 2008
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Lobocheilos ที่วิกิสปีชีส์
รายชื่ออุทยานธรณีโลกในทวีปเอเชีย

| รายชื่ออุทยานธรณีเอเชียแปซิฟิก |
| --- | --- |
ภูมิภาคของอุทยานธรณีเอเชียแปซิฟิก
ที่ตั้ง: จีน, 41 แห่ง อินโดนีเซีย, 10 แห่ง อิหร่าน, 1 แห่ง ญี่ปุ่น, 9 แห่ง มาเลเซีย, 2 แห่ง ฟิลิปปินส์, 1 แห่ง เกาหลีใต้, 4 แห่ง ไทย, 2 แห่ง เวียดนาม, 2 แห่ง
อุทยานธรณีโลก คือสถานที่ที่องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) คัดเลือกเพื่อส่งเสริมและอนุรักษ์มรดกทางธรณีวิทยาของโลก ตลอดจนสนับสนุนการวิจัยและพัฒนาอย่างยั่งยืนของชุมชนที่เกี่ยวข้อง