stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลิงลม
พฤติกรรมและสถานะ

โดยที่ทุกชนิดนั้นกระจายพันธุ์อยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประเทศอินเดีย จนถึงหมู่เกาะต่าง ๆ ในอินโดนีเซีย มีพฤติกรรมอาศัยอยู่ตามลำพังตัวเดียว โดยปีนป่ายหากินตามต้นไม้ในเวลากลางคืน จับแมลง, สัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก และไข่นกกินเป็นอาหารหลัก  และมีผลไม้บางชนิดเป็นอาหารรองลงไป แต่ก็สามารถกินสัตว์ขนาดใหญ่ เช่น ค้างคาว หรือ นกที่หลับบนกิ่งไม้เป็นอาหารได้ด้วย ตัวผู้มักจะกินน้ำในปริมาณที่มาก และถ่ายปัสสาวะไว้ซึ่งมีกลิ่นรุนแรงมาก เพื่อประกาศอาณาเขต โดยลิงลมจะมีกระดูกสันหลังแบบพิเศษ และมีมือที่เก็บซ่อนนิ้วเพื่อให้จับเหยื่อและเคลื่อนที่ไปทั่วได้โดยไม่เป็นที่สังเกต นิ้วชี้ของขาหลังมีเล็บยาวปลายแหลมเห็นได้ชัด ขาหน้าและขาหลังสั้นแต่แข็งแรง นอกจากนี้ยังมีพิษที่มีสภาพคล้ายน้ำมันที่ซ่อนอยู่ในข้อศอก มีฤทธิ์ในการทำลายเนื้อเยื่อ ลิงลมจะใช้ผสมกับน้ำลายเมื่อกัด ซึ่งถือได้ว่าเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเพียงจำพวกเดียวที่มีพิษ พิษนี้มีความร้ายแรงถึงขนาดมีมนุษย์เสียชีวิตมาแล้วจากการถูกกัดในประเทศพม่า และไทย
ปัจจุบัน นักวิทยาศาสตร์ยังไม่ทราบถึงสาเหตุที่แท้จริงของการมีพิษนี้ แต่พิษนี้ใช้ประโยชน์ได้ในการล่าเหยื่อ หรืออาจจะใช้ประโยชน์ในการกำจัดปรสิตตามตัว เพราะลิงลมจะไม่มีเห็บหรือหมัดตามตัวเหมือนสัตว์ในอันดับไพรเมตจำพวกอื่น เคยมีข้อสันนิษฐานว่าลิงลมอาจจะได้พิษนี้มาจากแมลงหรือแมงมีพิษจำพวกต่าง ๆ ที่กินเป็นอาหาร เช่น มด และกิ้งกือ ซึ่งเป็นอาหารโปรดของลิงลม เพราะพบพิษลักษณะเดียวกันนี้ในมดและกิ้งกือ อีกทั้งยังมีความเป็นไปได้อีกว่า มีพิษไว้สำหรับสู้กับลิงลมเพศเดียวกันตัวอื่น โดยเฉพาะตัวผู้ เพื่อประกาศอาณาเขตและแย่งชิงคู่ครอง เพราะลิงลมจะต่อสู้กันเองด้วยการกัดและเหวี่ยงอย่างรุนแรง ซึ่งอาจบาดเจ็บสาหัสถึงขั้นตายได้
ลิงลมสถานะในปัจจุบัน อยู่ในสถานะที่ใกล้สูญพันธุ์แล้วในธรรมชาติ ด้วยความน่ารักจึงมักถูกจับไปเป็นสัตว์เลี้ยงบ่อย ๆ โดยผู้ขายหรือผู้เลี้ยงมักจะตัดเขี้ยวหรือฟันหน้าออกทั้งซี่บนและล่าง โดยที่เหลือรากฟันอยู่ เพื่อมิให้ถูกกัด ซึ่งลิงลมบางตัวอาจจะติดเชื้อจากขั้นตอนนี้ทำให้ตายได้ ซึ่งลิงลมถูกจัดเป็นสัตว์ป่าที่มีการลักลอบขายกันมากเป็นอันดับหนึ่ง ขณะที่บางพื้นที่มีการจับนำไปทำเป็นยาบำรุงตามความเชื่อ
ความเชื่อ

นอกเหนือจากความเชื่อที่ว่าเมื่อรับประทานแล้วจะเป็นยาบำรุงของชาวจีนแล้ว ชาวพื้นเมืองบนเกาะชวาตะวันออก มีคำสั่งสอนสืบต่อกันจากรุ่นสู่รุ่นว่า เมื่อเข้าไปในป่า จงหลีกเลี่ยงลิงลมเพราะเป็นสัตว์อันตราย เนื่องจากเป็นสัตว์ที่มีพิษร้ายและยังไม่มียาใดรักษา การครอบครองกระดูกลิงลมจะนำมาซึ่งโชคร้าย อีกทั้งยังมีการอาบใบมีดด้วยเลือดของลิงลมก่อนจะนำไปใช้เป็นอาวุธในการสงคราม เพราะจะทำให้ศัตรูเจ็บและไม่มียารักษา และมีนิทานพื้นบ้านเล่าว่า ภรรยาสามารถควบคุมผู้เป็นสามีได้ด้วยหัวกะโหลกของลิงลมที่แช่ไว้ในเหยือกน้ำอีกด้วย
ในพื้นที่ภาคกลางตอนบนของไทย มีการละเล่นพื้นบ้านแบบทรงเจ้าเข้าผีเรียกว่า "ผีลิงลม" โดยการเป็นการอัญเชิญผีลิงลมเข้าสิงร่างผู้ทรง ผู้ที่เข้าทรงนั้นจะมีความว่องไว สมชื่อลิงลม เป็นการละเล่นที่นิยมเล่นกันในช่วงเทศกาลสงกรานต์ นายพรานบางคนมีความเชื่อผิด ๆ ว่าลิงลมเป็นตัวนำโชคร้าย ถ้าเข้าป่าล่าสัตว์แล้วเห็นลิงลมจะไม่เห็นสัตว์อื่นให้ล่า ลิงลมจึงถูกยิงทิ้งด้วยความชิงชังเสียมาก[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Nycticebus ที่วิกิสปีชีส์
ลิงลมที่เอาแขนซุกใบหน้าไว้
การตัดเขี้ยวของลิงลมด้วยกรรไกรตัดเล็บธรรมดา
ลินเนิร์ด สกินเนิร์ด

| ลินเนิร์ด สกินเนิร์ด |
| --- | --- |
ลินเนิร์ด สกินเนิร์ด ในขณะแสดงคอนเสิร์ตที่คาร์ดิฟฟ์ปี 2010
ข้อมูลพื้นฐาน
รู้จักในชื่อ: สกินเนิร์ด
ที่เกิด: แจ็กสันวิลล์, ฟลอริดา, สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: เซาเทิร์นร็อก, ฮาร์ดร็อก, บลูส์ร็อก
ช่วงปี: 1964 - 77   1987 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: เอ็มซีเอ, แอตแลนติก, แคปริคอร์น, ซีเอ็มซีอินเตอร์เนชันแนล, แซนทัวรี, ยูนิเวอร์ซัล, โรดดรันเนอร์/ลาวด์แอนด์พราวด์

สมาชิก: แกรี รอซซิงตัน   ริคกี เมดล็อก   จอห์นนี ฟาน แซนต์   ไมเคิล คาร์เทลโลน   มาร์ค มาเทจคา   ปีเตอร์ คีย์ส   จอห์นนี คอลต์

เว็บไซต์: lynyrdskynyrd.com
ลินเนิร์ด สกินเนิร์ด ในปี 1977
ลินเนิร์ด สกินเนิร์ด (อังกฤษ: Lynyrd Skynyrd) เป็นวงร็อกสัญชาติอเมริกันจาก แจ็กสันวิลล์, ฟลอริดา, สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งขึ้นในปี 1964 วงได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางในฐานะศิลปินแนวเพลงเซาเทิร์นร็อกโดยเฉพาะในช่วงยุค 70 โดยมีซิงเกิลฮิตที่เป็นที่รู้จักหลายซิงเกิลอาทิเช่น "Sweet Home Alabama" และ "Free Bird" วงได้ออกสตูดิโออัลบั้มมาทั้งหมด 14 อัลบั้ม โดยในช่วงแรกก่อนวงจะแตกได้ออกสตูดิโออัลบั้มมาทั้งหมด 5 อัลบั้ม อัลบั้มแสดงสด 6 อัลบั้ม และอัลบั้มรวมเพลง 23 อัลบั้ม
เดิมทีวงได้ใช้ชื่อ มายแบ็กยาร์ด (My Backyard) ต่อมาก็ได้เปลี่ยนเรื่อยๆ คือ เดอะโนเบิลไฟว์ (The Noble Five) และ วันเปอร์เซนต์ (One Percent) จนกระทั่งเปลี่ยนมาเป็น ลินเนิร์ด สกินเนิร์ด จวบจนปัจจุบัน โดยคำว่า "ลินเนิร์ด สกินเนิร์ด" เป็นคำสแลงที่เพี้ยนมาจากการเรียกชื่อตรงๆของครูสอนวิชาพละคนหนึ่งนามว่า ลีโอนาร์ด สกินเนอร์ (Leonard Skinner) จากโรงเรียนมัธยมโรเบิร์ต อี.ลี (Robert E. Lee High School) ซึ่งเป็นโรงเรียนที่สมาชิกส่วนใหญ่กำลังศึกษาอยู่ ด้วยความเข้มงวดของสกินเนอร์เกี่ยวกับกฎระเบียบของโรงเรียนเรื่องการไว้ผมยาวมากเป็นพิเศษ ทำให้รอซซิงตันต้องดรอปจากโรงเรียนที่ยอมรับเรื่องกฎระเบียบผมไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรก็ดีในเวลาต่อมาพวกเขาก็เพิ่มระดับความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นเรื่อยๆ โดยมีครั้งหนึ่งที่เชิญสกินเนอร์ขึ้นเวทีตอนคอนเสิร์ตที่แจ็กสันวิลล์ของพวกเขาอีกด้วย
นอกจากนี้จากซิงเกิล "Free Bird" ซึ่งเป็นซิงเกิลที่โด่งดังจากการบรรเลงโซโล่ยาวปิดท้าย ในลักษณะฮาร์ดร็อก จนต่อมาประวิทย์ พงษ์ธนานิกร นักดนตรีชาวไทยก็ได้นำชื่อไปตั้งเป็นวงฟรีเบิร์ดส ซึ่งในเวลาต่อมาก็โด่งดังในยุค 80
ในช่วงที่สกินเนิร์ดกำลังเป็นที่นิยมอย่างขีดสุด ก็ได้เกิดอุบัติเหตุเครื่องบินตกปี 1977 ทำให้สมาชิกถึง 3 คนเสียชีวิตประกอบด้วย ร้องนำ รอนนี ฟาน แซนต์ มือกีตาร์/ร้อง สตีฟ เกนเนส และนักร้องประกอบ แคสซี เกนเน เป็นเหตุให้วงต้องแตกออกไปในที่สุด และความที่นิยมที่หายไปอีกด้วย แม้จะมีการรวมวงอีกรอบในปี 1987 ก็ตาม
วงได้รวมอีกครั้งในปี 1987 โดยมีนักร้องนำหลักคือ จอห์นนี ฟาน แซนต์ น้องชายของรอนนี ฟาน แซนต์ และสมาชิกที่สมาชิกรุ่นก่อตั้งที่เหลืออย่าง แกรี รอซซิงตัน นอกจากนี้ก็ได้มือกีตาร์ ริคกี เมดล็อก ที่เคยร่วมแต่งและบันทึกเสียงให้กับวงในช่วงปี 1971 - 1972 ได้กลับมาร่วมในปี 1996 และในเวลาต่อก็ได้มือกลอง ไมเคิล คาร์เทลโลน ที่ทำหน้าที่บันทึกและทัวร์ตั้งแต่ปี 1999 ลินเนิร์ด สกินเนิร์ดได้รับการยกเข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล ในวันที่ 13 มีนาคม 2006 ได้รับการจัดอันดับจากนิตยสารโรลลิงสโตนส์ในหัวข้อ "100 ศิลปินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล" ด้วยอันดับ 95 ในปี 2004
สมาชิกปัจจุบัน

แกรี รอซซิงตัน (Gary Rossington) – กีตาร์ (1964–77, 1979, 1987–ปัจจุบัน)
ริคกี เมดล็อก (Rickey Medlocke) – เสียงร้อง, กลอง, แมนโดลิน (1971–72), กีตาร์, ร้องประสานเสียง (1996–ปัจจุบัน)
จอห์นนี ฟาน แซนต์  (Johnny Van Zant) – ร้องนำ (1987–ปัจจุบัน)
ไมเคิล คาร์เทลโลน (Michael Cartellone) – กลอง (1999–ปัจจุบัน)
มาร์ค มาเทจคา (Mark Matejka) – กีตาร์, ร้องประสานเสียง (2006–ปัจจุบัน)
ปีเตอร์ คีย์ส (Peter Keys) – คีย์บอร์ด (2009–ปัจจุบัน)
จอห์นนี คอลต์ (Johnny Colt) – กีตาร์เบส (2012–ปัจจุบัน)
สตูดิโออัลบั้ม

(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)
Second Helping
Nuthin' Fancy
Gimme Back My Bullets
Street Survivors
Lynyrd Skynyrd 1991
The Last Rebel
Endangered Species
Twenty
Edge of Forever
Christmas Time Again
Vicious Cycle
God & Guns
Last of a Dyin' Breed
ลี แกรนต์

| ลี แกรนต์ |
| --- | --- |
ลี แกรนต์ในงานรอบปฐมทัศน์เรื่อง  F.I.S.T. ปี 1978
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1927-10-31) 31 ตุลาคม ค.ศ. 1927 (97 ปี) Lyova Haskell Rosenthal นิวยอร์กซิตี นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
คู่สมรส: Arnold Manoff (1951-1960) Joseph Feury (1962-ปัจจุบัน)
อาชีพ: นักแสดง/ผู้กำกับภาพยนตร์
ปีที่แสดง: 1950-2005
ลี แกรนต์ (อังกฤษ: Lee Grant) เกิดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1927 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานการแสดงภาพยนตร์ ละครเวที ละครโทรทัศน์ และกำกับภาพยนตร์ เธอเคยถูกบรรจุอยู่ในชื่อแบล็กลิสต์ ของสตูดิโอภาพยนตร์ของฮอลลีวูด ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 เธอเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง Detective Story และได้รับรางวัลออสการ์ในสาขาเดียวกันจากภาพยนตร์เรื่อง Shampoo ในปี ค.ศ. 1975
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1936–1940:  เกล ซันเดอร์การ์ด (1936)  อลิซ แบรดี (1937)  เฟย์ เบนเตอร์ (1938)  แฮตตี แม็กแดเนียล (1939)  เจน ดาร์เวล (1940) 
1941–1960:  แมรี แอสเตอร์ (1941)  เทเรซา ไรต์ (1942)  Katina Paxinou (1943)  เอเธล แบร์รีมอร์ (1944)  แอนน์ เรเวอร์ (1945)  แอน แบกซ์เตอร์ (1946)  เซเลสต์ โฮล์ม (1947)  แคลร์ ทรีเวอร์ (1948)  Mercedes McCambridge (1949)  โจเซฟิน ฮูล (1950)  คิม ฮันเตอร์ (1951)  กลอเรีย เกรแฮม (1952)  ดอนนา รีด (1953)  อีว่า มารี เซนต์ (1954)  โจ ฟาน ฟลีต (1955)  โดโรธี มาโลน (1956)  Miyoshi Umeki (1957)  เวนดี ฮิลเลอร์ (1958)  เชลลีย์ วินเตอส์ (1959)  เชอร์ลีย์ โจนส์ (1960) 
1961–1980:  ริตา โมรีโน (1961)  แพตตี้ ดยุกที่ (1962)  มาร์กาเร็ต รูเทอร์ฟอร์ด (1963)  Lila Kedrova (1964)  เชลลีย์ วินเตอส์ (1965)  แซนดี้ เดนนิส (1966)  เอสเตลล์ พาร์สันส์ (1967)  รูธ กอร์ดอน (1968)  โกลดี ฮอว์น (1969)  เฮเลน เฮส์ (1970)  คลอริส ลีชแมน (1971)  ไอลีน เฮ็คคาร์ต (1972)  เททัม โอนีล (1973)  อิงกริด เบิร์กแมน (1974)  ลี แกรนต์ (1975)  บีทรีซ สเตรท์ (1976)  วาเนสซา เรดเกรฟ (1977)  แมกกี สมิธ (1978)  เมริล สตรีป (1979)  แมรี สตีนเบอร์เกน (1980) 
1981–2000:  มอรีน สเตเปิลตัน (1981)  เจสซิกา แลงจ์ (1982)  ลินดา ฮันต์ (1983)  เพกกี แอชครอฟต์ (1984)  อันเจลิกา ฮัสตัน (1985)  ไดแอน ไวสต์ (1986)  โอลิมเปีย ดูคาคิส (1987)  กีนา เดวิส (1988)  เบรนดา ฟริกเกอร์ (1989)  วูปี โกลด์เบิร์ก (1990)  เมอร์ซิดีส รูห์ล (1991)  เมริซา โทเม (1992)  แอนนา แพควิน (1993)  ไดแอน ไวสต์ (1994)  มีรา ซอร์วีโน (1995)  จูเลียต บิโนช (1996)  คิม เบซิงเงอร์ (1997)  จูดี เดนช์ (1998)  แอนเจลีนา โจลี (1999)  มาร์เชอ เกย์ ฮาร์เดน (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เจนนิเฟอร์ คอนเนลลี (2001)  แคเธอรีน ซีตา-โจนส์ (2002)  เรเน เซลเวเกอร์ (2003)  เคต แบลนเชตต์ (2004)  เรเชล ไวสซ์ (2005)  เจนนิเฟอร์ ฮัดสัน (2006)  ทิลดา สวินตัน (2007)  เปเนโลเป กรุซ (2008)  โม'นิก (2009)  เมลิสซา ลีโอ (2010)  ออคตาเวีย สเปนเซอร์ (2011)  แอนน์ แฮททาเวย์ (2012)  ลูพีตา ญองอ (2013)  แพทริเชีย อาร์เคตต์ (2014)  อาลีเซีย วิคันเดอร์ (2015)  ไวโอลา เดวิส (2016)  แอลลิสัน แจนนีย์ (2017)  เรจินา คิง (2018)  ลอรา เดิร์น (2019)  ยุน ยอ-จ็อง (2020)  อารีอานา เดโบซ (2021)  เจมี ลี เคอร์ติส (2022)
ลิ้นยึด

ลิ้นยึด (อังกฤษ: Ankyloglossia)คือปัญหาสุขภาวะของมารดาและทารกที่เกิดขึ้นจากการที่ ทารกมีลิ้นยึด เป็นปัญหาให้ทารกดูดนมแม่ไม่ได้ เป็นปัจจัยหนึ่งซึ่งทำให้เกิดการหยุดเลี้ยงลูกด้วยนมแม่
การให้นมทารก
ลิ้นยึดทางสรีรวิทยา

ลิ้น มีบทบาทสำคัญมากในการดูดนมของทารก เมื่อมีลักษณะทางสรีรวิทยาที่ผิดปกติไป ที่เป็นการเปลี่ยนแปลงต่อการเคลื่อนไหวของลิ้น จะก่อให้เกิดการรบกวนและมีผลกระทบต่อกระบวนการซึ่งเป็นกลไกการดูดนมของทารก   ภาวะลิ้นยึด เป็นภาวะที่มีพังผืดยึดใต้ลิ้นดึงรั้งพังผืดที่ลิ้นทำให้ลิ้นไม่สามารถแลบ หรือยื่นออกมาได้ตามปกติ โรคและความรุนแรงของลิ้นยึด ขึ้นอยู่กับลักษณะพังผืด และตำแหน่งที่ยึดเกาะการประเมินภาวะลิ้นยึดให้สังเกตได้จากอาการดังต่อไปนี้
เมื่อทารกแลบลิ้น หรือยื่นลิ้นออกมา ปลายลิ้น อยู่หลังแนวเหงือก หรือแลบพ้นริมฝีปากล่างเล็กน้อย
เมื่อทารกแลบ หรือยื่นลิ้นออกมา ปลายลิ้นมีลักษณะเป็นรูปรอยหยัก หรือเป็นรูปหัวใจ  (heart shape)
พังผืดมีลักษณะ เป็นแผ่นหนา สั้น ตึง
พังผืด บางยาว ยึดเกาะถึงปลายลิ้น
เมื่อทารกร้อง ลิ้นไม่กระดกติดเพดานปาก
ทารกไม่สงบ ร้องกวน หลังจากดูดนมทั้งที่ทารกดูดนมแม่บ่อยครั้ง (ประมาณมากกว่า 8 ครั้ง ต่อวัน)
นอกว่านั้นยังอาจสังเกตได้จาก การอุจจาระ และปัสสาวะของเด็ก หลังจากให้นมแล้ว 3 วัน
กระบวนการ การดูดนมกับการใช้ลิ้นของทารกพบการขัดขวางการดูดนมจากการที่ทารกมีภาวะลิ้นยึด ทารกที่มีภาวะลิ้นยึด ลิ้นเมื่อดูดนมแม่จะถูกจำกัดการเคลื่อนไหว ทำให้ไม่สามารถแลบลิ้น กระดกลิ้นได้ตามปกติ ความสามารถของทารกในการแลบลิ้น หรือ ยื่นลิ้นออกมา เหนือริมฝีปากล่าง เพื่อนำลิ้นออกมาห่อหุ้มคัปปิ้ง  (cupping)  ใต้ลานหัวนมตรงส่วนที่รองรับ ไม่สามารถกระทำได้ ซึ่งเป็นเหตุให้เกิดภาวะแทรกซ้อน ทั้งต่อมารดา และทารก ตลอดจนทำให้ทารกพลาดโอกาส ในการได้รับน้ำนมแม่ ซึ่งเป็นอาหารเพียงอย่างเดียวใน 6 เดือนแรก ในด้านมารดา จะพบปัญหา เจ็บหัวนม หัวนมแตก เต้านมคัด ท่อน้ำนมอุดตัน ทำให้เกิดความเจ็บปวด เหนื่อยล้า อ่อนเพลีย และท้อใจ ที่จะเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ต่อไป  หากพบว่าทารกดูดนมมารดาได้น้อย เด็กร้องกวนเพราะไม่อิ่ม หงุดหงิด ดูดนมแม่บ่อยมาก แต่การเจริญ เติบโตช้า น้ำหนักลด  เป็นอาการที่แสดงว่า ทารกได้รับน้ำนมแม่ไม่พอเพียง ให้ปรึกษากุมารแพทย์ และทันตแพทย์ เพื่อรับการประเมินภาวะลิ้นยึด หากเป็นในระดับที่มาก อาจพิจารณา ให้ขลิบพังผืด เพื่อให้เด็กสามารถรับน้ำนมจากแม่ได้ตามปกติ
ลิม จุงเคือน

| ลิม จุงเคือน |
| --- | --- |
เกิด: 27 กันยายน พ.ศ. 2507 (60 ปี)
ลิม จุงเคือน  (อังกฤษ: Jung-Keun Lim) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2507 สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 4) แพ้ 5
เกียรติประวัติ

แชมป์เกาหลีใต้รุ่นไลท์ฟลายเวท (2532)
แชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวท
ชิง 22 ตุลาคม 2532 ชนะน็อค เด่น ชูวัฒนะ ยก 10 ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 25 มีนาคม 2533 ชนะน็อค มาซาโตะ ทานากะ ยก 4 ที่ ญี่ปุ่น
สละแชมป์
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 23 กรกฎาคม 2533 แพ้น็อค ฮุมเบอร์โต กอนซาเลซ ยก 5 ที่ สหรัฐ
ลินด์ซีย์ สตัลเซอร์

| ลินด์ซีย์ สตัลเซอร์> ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
ชื่อเต็ม: ลินด์ซีย์ แอน สตัลเซอร์
เกิด: 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 (40 ปี)  พีโอเรีย รัฐอิลลินอย สหรัฐ
ส่วนสูง: 185 ซม.
น้ำหนัก: 70 kg (150 lb)
กระโดดตบ: 311 ซม.
บล็อก: 295 ซม.
ข้อมูล
ตำแหน่ง: ตัวตีด้านนอก
สโมสรปัจจุบัน: แซนดีเอโกโมโจ
หมายเลข: 6
ลินด์ซีย์ แอน สตัลเซอร์ (อังกฤษ: Lindsay Ann Stalzer) เกิดวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 ที่รัฐอิลลินอย เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงชาวอเมริกัน ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งตัวตีด้านนอก ให้แก่สโมสรนครนนท์ 3BB
ประวัติ

สตัลเซอร์ เริ่มเล่นวอลเลย์บอลที่โรงเรียนมัธยมคีวานีในตำแหน่งบอลเร็วและเธอได้เปลี่ยนมาเล่นตำแหน่งตัวบุกแดนหลัง เธอจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแบรดลีย์ และเล่นให้กับทีมมหาวิทยาลัยเบรฟส์ หลังจากจบการศึกษาเธอลงเล่นให้กับทีมสโมสรกาแล ในประเทศฝรั่งเศส
ใน ค.ศ. 2008 เธอเล่นให้กับสโมสรวอลเลย์บอลซีตาเดลลา ในประเทศสเปน
ใน ค.ศ. 2013 เธอเล่นให้กับสโมสรวอลเลย์บอลในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ จากนั้นสตัลเซอร์ก็ย้ายมาเล่นให้กลับสโมสรเอ็มทีวี ชตุทท์การ์ท
และใน ค.ศ. 2015 เธอได้ทำหน้าที่ร่วมกับทีมสโมสรวอลเลย์บอลนครนนท์ 3BB ในการแข่งขันวอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีก 2015 ซึ่งเธอได้มีส่วนช่วยให้ทีมเป็นฝ่ายชนะทีมสโมสรวอลเลย์บอลบางกอกกล๊าสที่ 3-2 เซต
สังกัดสโมสร

กาแล (ค.ศ. 2008)
ซีตาเดลลา (ค.ศ. 2008)
นครนนท์ 3BB (ค.ศ. 2015)
โฟตอนทอร์นาโด (ค.ศ. 2016)
แซนดีเอโกโมโจ (ค.ศ. 2024–ปัจจุบัน)
แหล่งข้อมูลอื่น

Facebook Fan Page
Profil bei Allianz MTV Stuttgart
Profil bei der Bradley University (englisch)
การจมเรนโบว์วอร์ริเออร์

ภาพวาดของ Rainbow Warrior
การจมเรนโบว์วอร์ริเออร์ ชื่อรหัสว่า ปฏิบัติการซาตาน (ฝรั่งเศส: Opération Satanique) เป็นปฏิบัติการโดยฝ่ายปฏิบัติการของหน่วยสืบราชการลับต่างประเทศของฝรั่งเศส หน่วยอำนวยการความมั่นคงภายนอก (ฝรั่งเศส: Direction Générale de la Sécurité Extérieure, DGSE) ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 โดยมีเป้าหมายจมเรือธงของกองเรือกรีนพีซ ที่ชื่อ เรนโบว์วอร์ริเออร์ ในท่าออกแลนด์ ประเทศนิวซีแลนด์ เพื่อป้องกันมิให้เรือเข้าไปขัดขวางการทดลองอาวุธนิวเคลียร์ในเกาะโมรูโรอา
ฟืร์นังดู ปือไรรา ช่างภาพ จมน้ำเสียชีวิตจากเหตุจมเรือดังกล่าว เจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสสองคนถูกจับกุมโดยตำรวจนิวซีแลนด์ในข้อหาปลอมแปลงหนังสือเดินทางและเข้าเมืองผิดกฎหมาย ทั้งสองยังถูกตั้งข้อหาวางเพลิง สมคบเพื่อวางเพลิง ทำให้เสียทรัพย์โดยเจตนา และฆาตกรรม บางส่วนจากการต่อรองคำรับสารภาพ (plea bargain) พวกเขาถูกตัดสินว่าผิดจริงฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา และถูกตัดสินจำคุกสิบปี แต่รับโทษจริง ๆ เกินสองปีเล็กน้อย
กรณีอื้อฉาวดังกล่าวนำไปสู่การลาออกจากตำแหน่งของชาร์ล แอร์นูว์ (Charles Hernu) รัฐมนตรีกลาโหมฝรั่งเศส
เบื้องหลัง

ในคริสต์ทศวรรษ 1980 คณะกรรมาธิการพลังงานอะตอมและพลังงานทางเลือก (Commissariat à l'énergie atomique) กำลังพัฒนาหัวรบนิวเคลียร์สำหรับขีปนาวุธนำวิถีปล่อยจากเรือดำน้ำ M4 ซึ่งถูกทดสอบโดยการระเบิดใต้ดินในเกาะวงแหวนโมรูโรอาในเฟรนช์โปลินีเซีย
กรีนพีซคัดค้านการทดลองดังกล่าวและวางแผนจะนำเรือยอตไปยังเกาะวงแหวนดังกล่าวเพื่อประท้วง รวมทั้งการรุกล้ำอย่างผิดกฎหมายเข้าไปในเขตทหารของฝรั่งเศส เรนโบว์วอร์ริเออร์ไม่เคยเดินทางมายังนิวซีแลนด์มาก่อน แต่พรรคแรงงานนิวซีแลนด์ของเดวิด ลองงี คัดค้านการพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์และห้ามเรือติดอาวุธนิวเคลียร์หรือพลังงานนิวเคลียร์มิให้เทียบท่านิวซีแลนด์ ผลที่ตามมาคือ สหรัฐอเมริกากำลังอยู่ในกระบวนการถอนตัวจากข้อผูกมัดสนธิสัญญาป้องกันร่วมกันแอนซัส (ANSUS)
รัฐบาลฝรั่งเศสตัดสินใจว่า เพื่อจะหยุดแผนการประท้วง เรือธงของกรีนพีซจะต้องถูกจม ปฏิบัติการของซาตานมุ่งจะทำลายเรนโบว์วอร์ริเออร์เพื่อให้ใช้การไม่ได้ระหว่างที่กำลังจอดอยู่ในท่า และพยายามหลีกเลี่ยงมิให้เกิดความสูญเสีย ยี่สิบปีหลังเหตุการณ์ รายงานโดยหัวหน้าหน่วยสืบราชการลับฝรั่งเศสในขณะนั้น กล่าวว่า การโจมตีดังกล่าวได้รับการอนุมัติโดยประธานาธิบดีฝรั่งเศส ฟร็องซัว มีแตร็อง
การจมเรือ

เจ้าหน้าที่ขึ้นเรือและตรวจสอบเรือขณะที่กำลังเปิดให้เข้าชมแก่สาธารณะ เจ้าหน้าที่ DGSE คริสตีน กาบง (Christine Cabon) ซึ่งปลอมตัวเป็นนักสิ่งแวดล้อม อาสาสมัครกับสำนักงานกรีนพีซในออกแลนด์ กาบงเฝ้าจับตาการสื่อสารของเรนโบว์วอร์ริเออร์อย่างลับ ๆ รวบรวมแผนที่และตรวจสอบเครื่องมือใต้น้ำ เพื่อจัดหาข้อมูลที่จำเป็นต่อการจมเรือ หลังจากที่ได้เก็บรวบรวมข้อมูลที่จำเป็นแล้ว นักดำน้ำ DGSE สองคนใต้เรนโบว์วอร์ริเออร์แนบระเบิดหอยทาก (limpet mine) สองลูกและจุดระเบิดห่างกัน 10 นาที ระเบิดลูกแรกระเบิดขึ้นเมื่อเวลา 23.38 น. ทำให้เกิดรูขนาดใหญ่เทียบได้กับขนาดของรถทั่วไป เจ้าหน้าที่ตั้งใจจะให้ระเบิดลูกแรกทำให้เรือใช้การไม่ได้ เพื่อที่ทุกคนจะได้อพยพอย่างปลอดภัยลงจากเรือ เมื่อระเบิดลูกที่สองถูกจุดระเบิด อย่างไรก็ตาม ลูกเรือไม่ได้ตอบสนองต่อการระเบิดครั้งแรกอย่างที่เจ้าหน้าที่คาดหวัง ขณะที่มีการอพยพลงจากเรือในช่วงแรก ลูกเรือบางส่วนกลับขึ้นเรือมาเพื่อหาสาเหตุและถ่ายภาพความเสียหาย ช่างภาพชาวโปรตุเกส-ดัตช์ ฟืร์นังดู ปือไรรา กลับไปใต้ดาดฟ้าเรือเพื่อไปเอาเครื่องมือกล้องของเขา เมื่อเวลา 23.45 น. ระเบิดลูกที่สองระเบิดขึ้น ปือไรราจมน้ำเสียชีวิตหลังน้ำไหลเข้ามาในเรืออย่างรวดเร็ว และสมาชิกลูกเรือคนอื่นอีกสิบคนถูกอพยพอย่างปลอดภัยตามคำสั่งของกัปตันปีเตอร์ วิลคอกซ์ หรือถูกแรงระเบิดจนตกลงไปในน้ำโดยการระเบิดครั้งที่สอง เรนโบว์วอร์ริเออร์จมในอีกสี่นาทีต่อมา
เหตุการณ์อื้อฉาว

ปฏิบัติการของซาตานเป็นความหายนะทางการประชาสัมพันธ์ของฝรั่งเศสซึ่งเป็นพันธมิตรกับนิวซีแลนด์ ตอนแรกฝรั่งเศสปฏิเสธความเกี่ยวข้องและร่วมประณามว่าเป็นเหตุก่อการร้าย
หลังเหตุระเบิด การไต่สวนเหตุฆาตกรรมเริ่มต้นขึ้นโดยตำรวจนิวซีแลนด์ เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่สามารถหลบหนีออกนอกประเทศมาได้ ยกเว้นสองคนได้แก่ ร้อยเอก ดอมีนิก พรีเยอร์ และผู้บัญชาการ อาแล็ง มาฟาร์ ซึ่งปลอมตัวเป็นคู่สมรสและถือหนังสือเดินทางสวิตเซอร์แลนด์ ถูกระบุว่าอาจเป็นผู้ต้องสงสัยโดยตำรวจนิวซีแลนด์หลังตำรวจรวบรวมคำให้การของพยานผู้เห็นเหตุการณ์ ทั้งสองถูกจับกุมและต่อมาได้ถูกตั้งคำถามและสอบสวน และเอกลักษณ์ที่แท้จริงของพวกเขาถูกเปิดเผย พร้อมด้วยความรับผิดชอบของรัฐบาลฝรั่งเศส เจ้าหน้าที่ทั้งสองรับสารภาพว่าฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาและถูกตัดสินจำคุกสิบปีเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528
ฝรั่งเศสขู่ว่าจะห้ามนิวซีแลนด์ส่งสินค้าออกไปยังประชาคมเศรษฐกิจยุโรป หากยังไม่ปล่อยคนทั้งสอง นี้จะยังให้นิวซีแลนด์ ซึ่งพึ่งพาการส่งสินค้าเกษตรออกไปยังอังกฤษ ต้องได้รับความเสียหายทางเศรษฐกิจ
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2529 การตกลงทางการเมืองกับเดวิด ลองงี นายกรัฐมนตรีนิวซีแลนด์ และได้คาเบียร์ เปเรซ เด กูเอยาร์ เลขาธิการสหประชาชาติ เป็นอนุญาโตตุลาการ ฝรั่งเศสตกลงจะจ่ายเป็นเงิน 13 ล้านดอลลาร์นิวซีแลนด์และขอโทษ แลกกับการที่มาฟาร์และพรีเยอร์จะถูกกักตัวไว้ที่ฐานทัพฝรั่งเศสบนเกาะวงแหวนอาโอเป็นเวลาสามปี อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ทั้งสองกลับฝรั่งเศสในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2531 หลังอยู่บนเกาะน้อยกว่าสองปี มาฟาร์กลับสู่กรุงปารีส เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2530 เพื่อเข้ารับการรักษาทางการแพทย์ และปรากฏว่าถูกปล่อยตัวหลังเข้ารับการรักษา เขายังรับรัฐการอยู่ในกองทัพฝรั่งเศสและได้เลื่อนยศเป็นพันเอกใน พ.ศ. 2536 พรีเยอร์กลับสู่ฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 เพราะเธอตั้งครรภ์ ทำให้สามีของเธอได้รับอนุญาตให้อยู่กับเธอบนเกาะ เธอได้รับอิสระเช่นกัน และภายหลังได้เลื่อนยศ การย้ายเจ้าหน้าที่ทั้งสองจากอาโอโดยไม่กลับมาในภายหลังถูกตัดสินว่าขัดต่อความตกลง พ.ศ. 2539
ส่วนเจ้าหน้าที่คนอื่นอีกสามคนถูกจับกุมโดยตำรวจออสเตรเลียบนเกาะนอร์ฟอล์ก แต่ถูกปล่อยตัวไปเนื่องจากกฎหมายออสเตรเลียไม่อนุญาตให้จับกุมตัวไว้จนกว่าผลการทดสอบทางนิติเวชจะกลับมา ส่วนเจ้าหน้าที่คนที่หก ซึ่งเป็นผู้บัญชาการปฏิบัติการ ไม่เคยถูกจับกุมและไม่เคยถูกตั้งข้อหา เขายอมรับว่ามีส่วนเกี่ยวข้องระหว่างให้สัมภาษณ์แก่บริษัทกระจายเสียงของรัฐนิวซีแลนด์ใน พ.ศ. 2548
คณะกรรมการสืบสวนนำโดยแบร์นาร์ ทรีโก ลบล้างรัฐบาลฝรั่งเศสว่ามีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ โดยอ้างว่าเจ้าหน้าที่ที่ถูกจับกุมนั้น ผู้ยังไม่ได้ยอมรับสารภาพ เพียงแต่สืบกรีนพีซเท่านั้น เมื่อเดอะไทมส์และเลอมงด์ อ้างว่าประธานาธิบดีมีแตร็องอนุมัติการระเบิด รัฐมนตรีกลาโหมของฝรั่งเศสได้ลาออก และหัวหน้า DGSE ถูกไล่ออก นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส โลร็อง ฟาบียุส ยอมรับว่าเหตุระเบิดเป็นแผนของฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2528 เขาเรียกผู้สื่อข่าวมายังสำนักงานของเขา และอ่านแถลงการณ์ โดยยอมรับว่ามีการปกปิด มีข้อความตอนหนึ่งว่า "ความจริงนั้นโหดร้าย [...] เจ้าหน้าที่หน่วยสืบราชการลับฝรั่งเศสจมเรือลำนี้ พวกเขาปฏิบัติตามคำสั่ง"
ผลที่ตามมา

ด้วยความตื่นตัวต่อเหตุระเบิด กองเรือยอตเอกชนนิวซีแลนด์ได้แล่นไปยังโมรูโรอาเพื่อประท้วงการทดลองนิวเคลียร์ของฝรั่งเศส ส่วนการทดลองนิวเคลียร์ในแปซิฟิกของฝรั่งเศสถูกชะลอออกไป แม้จะมีการทดลองอีกหลายครั้งตามมาใน พ.ศ. 2538 ใน พ.ศ. 2530 ภายใต้แรงกดดันจากนานาชาติ รัฐบาลฝรั่งเศสจึงจ่ายเงิน 8.16 ล้านดอลลาร์สหรัฐแก่กรีนพีซ
เรนโบว์วอร์ริเออร์ถูกกู้ขึ้นมาเพื่อการตรวจสอบทางกฎหมาย คาดว่าเรือไม่สามารถซ่อมแซมได้และจมลงที่พิกัด 34°58′29″S 173°56′06″E﻿ / ﻿34.9748°S 173.9349°E﻿ / -34.9748; 173.9349 ในอ่าวมาตัวรี ใกล้กับหมู่เกาะคาวัลลี เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2530 เพื่อใช้ดำน้ำเรือจม (wreck diving) และเป็นที่อยู่อาศัยของปลา เสาเรือถูกนำออกไปและไปจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ทางทะเลดาร์กาวิลล์
ความล้มเหลวของพันธมิตรในโลกตะวันตกอย่างเช่นสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร ในการประณามเหตุการณ์ซึ่งอาจถูกมองได้ว่าเป็นเหตุแห่งสงครามต่อนิวซีแลนด์ของฝรั่งเศส ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงนโยบายต่างประเทศและกลาโหม นิวซีแลนด์วางตัวห่างจากอดีตพันธมิตร สหรัฐอเมริกา และสร้างความสัมพันธ์กับชาติขนาดเล็กในแปซิฟิกใต้ ขณะที่ยังคงความสัมพันธ์อันดีเยี่ยมกับออสเตรเลีย และในขอบเขตน้อยกว่า กับสหราชอาณาจักร
ดูเพิ่ม

คดีเรนโบว์วอร์ริเออร์
อนุสรณ์สถานการจมเรนโบว์วอร์ริเออร์ ณ Matauri Bay in Northland ประเทศนิวซีแลนด์
ลิล จอน

| ลิล จอน |
| --- | --- |
เดือนกันยายน 2007
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Jonathan Mortimer Smith
เกิด:  (1971-01-27) 27 มกราคม ค.ศ. 1971 (53 ปี)
ที่เกิด: แอตแลนตา, รัฐจอร์เจีย, สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: ครังก์ แร็ปคอร์ แร็ปร็อก ฮิปเฮาส์ เรกเกตัน ครังก์คอร์
อาชีพ: แร็ปเปอร์ นักร้อง โปรดิวเซอร์ ผู้ทำเหล้าองุ่น
เครื่องดนตรี: คีย์บอร์ด, เครื่องสังเคราะห์เสียง, Roland TR-808, ดรัมแมชชีน, แซมเพลอร์
ช่วงปี: ตั้งแต่ปี 1993
ค่ายเพลง: BME Recordings  Universal Republic Records TVT Records (2001-2008)  Sony Music (ปัจจุบัน)

เว็บไซต์: Official Website
โจนาธาน มอร์ติเมอร์ สมิธ (อังกฤษ: Jonathan Mortimer Smith) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ลิล จอน (อังกฤษ: Lil Jon) เกิดเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1971 เป็นนักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ โปรโมเตอร์และแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงในฐานะผู้บุกเบิกแนวเพลงย่อยฮิปฮอป "ครังก์" ผลงานเขาเป็นที่โดดเด่นในลักษณะการตะโกนคำอย่าง คำว่า "What?!","Hey!", "Yeah!", และ "Okay!" ที่มีการนำไปเลียนแบบโดยนักแสดงตลก เดฟ แชปเปล
ผลงาน

Snap Yo Fingers (แขกรับเชิญ E-40 และ Sean P) (2006) (#US 7  ปี 2006)
Drink (แขกรับเชิญ LMFAO) (2012)
Turn Down for What (ร่วมกับ DJ Snake) (2013) (#US 4  ปี 2014)
Bend Ova (แขกรับเชิญ Tyga) (2014)
Crunk Rock (2010)
Get Crunk, Who U Wit: Da Album (1997)
We Still Crunk!! (2000)
Put Yo Hood Up (2001)
Kings of Crunk (2002)
Crunk Juice (2004)
ลินดา ฮันต์

| ลินดา ฮันต์ |
| --- | --- |
ฮันต์เมื่อปี 2015
เกิด: ลิเดีย ซูซานนา ฮันต์  (1945-04-02) 2 เมษายน ค.ศ. 1945 (79 ปี) มอร์ริสทาวน์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐ
การศึกษา: สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก (ศ.บ.)
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1972–ปัจจุบัน
คู่สมรส: คาเรน ไคลน์ (สมรส 2008)
ลิเดีย ซูซานนา "ลินดา" ฮันต์ (อังกฤษ: Lydia Susanna "Linda" Hunt; เกิด 2 เมษายน ค.ศ. 1945) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เริ่มแสดงภาพยนตร์ครั้งแรกในเรื่อง ป็อปอาย (1980) จากนั้นรับบทเป็นผู้ชายชื่อ บิลลี กวาน ในภาพยนตร์เรื่อง ปีทมิฬแผ่นดินเพลิง (1982) ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมและกลายเป็นบุคคลแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์จากการแสดงเป็นตัวละครเพศตรงข้าม ฮันต์ยังปรากฏอยู่ในภาพยนตร์มากมาย รวมถึง ดูน สงครามล้างเผ่าพันธุ์จักรวาล (1984), สี่ยอดสิงห์แดนทมิฬ  (1985), ตำรวจเหล็ก ปราบเด็กแสบ (1990), โพคาฮอนทัส (1995), โพคาฮอนทัส 2 : ตำนานใหม่แห่งความรัก (1998) และ ชีวิต นิยาย กับยอดชายโลกมหัศจรรย์ (2006)
นอกจากภาพยนตร์ ฮันต์ยังประสบความสำเร็จทางโทรทัศน์และพากย์เสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเป็นผู้บรรยายสำหรับชุดวิดีโอเกมตำนานกรีซโบราณอย่าง ก็อดออฟวอร์ ตั้งแต่ปี 1997 ถึง 2002 เธอรับบทเป็นผู้พิพากษา โซอี ฮิลเลอร์ ในละครชุดเรื่อง เดอะแพรกทิส และผู้บัญชาการแชนนอลต์ ในละครวิทยาศาสตร์เรื่อง สเปซเรนเจอส์ ตั้งแต่ปี 2009 เธอรับบทเป็นเฮนเรียตตา "เฮตตี" แลงจ์ ในละครชุดของซีบีเอสเรื่อง เอ็นซีไอเอส:ลอสแอนเจลิส บทบาทนี้ทำให้เธอได้รับรางวัลทีนชอยซ์อะวอดส์สองรางวัล
ชีวิตช่วงแรก

ฮันต์เกิดเมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1945 ในมอร์ริสทาวน์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ พ่อของเธอชื่อ เรย์มอนด์ เดวี ฮันต์ (1902–1985) เป็นรองประธานของฮาร์เปอร์ฟิวเอลออย แม่ของเธอ เอลซี ดอยอิง ฮันต์ (1903–1994) เป็นครูสอนเปียโนที่โรงเรียนการดนตรีเวสต์พอร์ตและแสดงร่วมกับคณะนักร้องประสานเสียงของชุมนุมศาสนจักรเซากาทัก ในเวสต์พอร์ต รัฐคอนเนทิคัต ฮันต์มีพี่สาวหนึ่งคนชื่อ มาร์เชอ (เกิดปี 1940) เธอเข้าเรียนที่สถาบันศิลปะอินเตอร์โลเชน และสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนการละครแห่งกูดแมนที่สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยเดอโปล)
ชีวิตส่วนตัว

ฮันต์เริ่มคบหากับคาเรน ไคลน์ นักจิตบำบัด ตั้งแต่ปี 1978 ทั้งคู่สมรสกันในปี 2008
ครั้นเมื่อเข้าสู่วัยรุ่น ฮันต์ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นภาวะขาดฮอร์โมนการเจริญเติบโต ทำให้เธอมีส่วนสูงเพียง 4 ฟุต 9 นิ้ว (145 เซนติเมตร)