stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อินเบก
ประวัติ

อินเบกเป็นชาวอำเภอโปยเสีย (涪縣 ฝูเซี่ยน) เมืองจื่อถง (梓潼郡 จื่อถงจฺวิ้น) ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของนครเหมี่ยนหยาง มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน เวลานั้นผู้คนจำนวนมากในมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) ชื่นชอบงานเขียนร่วมสมัยมากกว่าบทกวีโบราณซึ่งไม่คุ้นเคย อินเบกเดินทางไปตะวันออกไปยังมณฑลเกงจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลหูเป่ย์และมณฑลหูหนานในปัจจุบัน) ร่วมกับหลี่ เหริน (李仁) ซึ่งมาจากบ้านเกิดเดียวกันกับอินเบก เพื่อไปเรียนบทกวีโบราณจากสุมาเต๊กโชและซงต๋ง (宋忠 ซ่ง จง; รู้จักในอีกชื่อว่า ซ่ง จ้งจื่อ 宋仲子) อินเบกกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญคัมภีร์ของลัทธิขงจื๊อ และเชี่ยวชาญประวัติศาสตร์ในคัมภีร์จั่วจฺว้าน (左傳) อินเบกเจริญรอยตามบัณฑิตรุ่นก่อนอย่างหลิว ซิน (劉歆) ผู้ใช้จั่วจฺว้าน ในการอธิบายขยายขวามคัมภีร์ชุนชิว และเจิ้ง จ้ง (鄭眾) กับเจี่ย ขุย (賈逵) ผู้เขียนอรรถาธิบายของจั่วจฺว้าน ผลงานของอินเบกได้รับความนิยมอย่างมากจนผู้อ่านไม่จำเป็นต้องอ้างไปถึงต้นฉบับหลังจากได้อ่านผลงานอรรถาธิบายของอินเบกแล้ว
ในปี ค.ศ. 214 หลังขุนศึกเล่าปี่ยึดครองมณฑลเอ๊กจิ๋วจากเล่าเจี้ยงผู้เป็นเจ้ามณฑล เล่าปี่ตั้งให้อินเบกเป็นขุนนางผู้ช่วยด้านการศึกษา (勸學從事 เชฺวี่ยนเสฺวฉงชื่อ) ในปี ค.ศ. 221 เล่าปี่สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิและก่อตั้งรัฐจ๊กก๊ก หลังจากเล่าปี่ตั้งให้เล่าเสี้ยนพระโอรสเป็นรัชทายาท อินเบกได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสารถีประจำองค์รัชทายาท (太子僕 ไท่จื่อผู) เป็นผู้สอนคัมภีร์จั่วจฺว้านและคัมภีร์ลัทธิขงจื๊อแก่เล่าเสี้ยน เล่าปี่สวรรคตในปี ค.ศ. 223 และเล่าเสี้ยนขึ้นสืบราชบัลลังก์ เล่าเสี้ยนแต่งตั้งให้อินเบกเป็นขุนนางผู้เสนอและทัดทาน (諫議大夫 เจี้ยนอี้ต้าฟู) ในราชสำนักจ๊กก๊ก ราวปี ค.ศ. 227 เมื่อจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีและผู้สำเร็จราชการแห่งจ๊กก๊กตั้งกองทัพรักษากาณ์อยู่ที่เมืองฮันต๋งเพื่อเตรียมสำหรับการทัพหลายครั้งต่อวุยก๊กที่เป็นรัฐอริของจ๊กก๊ก อินเบกได้รับการแต่งตั้งให้เป็นขุนนางผู้ประกอบพิธีบวงสรวงประจำกองทัพ (軍祭酒 จฺวินจี้จิ่ว) ภายใต้จูกัดเหลียง ในปี ค.ศ. 234 หลังจูกัดเหลียงเสียชีวิต อินเบกกลับไปยังเซงโต๋นครหลวงของจ๊กก๊กและได้ดำรงตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาราชวัง (太中大夫 ไท่จงต้าฟู) ไม่มีการระบุแน่ชัดว่าอินเบกเสียชีวิตในปีใดวันใด หลังอินเบกเสียชีวิต อิ่น จง (尹宗) ขึ้นสืบทอดตำแหน่งและขึ้นเป็นบัณฑิต (博士 ปั๋วชื่อ) ประจำราชสำนักจ๊กก๊ก
คำวิจารณ์

ตันซิ่วผู้เขียนชีวประวัติอินเบกในจดหมายเหตุสามก๊ก ให้ความเห็นเกี่ยวกับอินเบกว่า "อินเบกเชี่ยวชาญคัมภีร์จั่วจฺว้าน แม้ว่าจะไม่มีชื่อเสียงในด้านคุณธรรม แต่ก็ยังเป็นยอดบัณฑิตในเวลานั้น"
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
เจนจิรา จำเนียรศรี

| ลลดา จำเนียรศรี |
| --- | --- |
เกิด: 19 มิถุนายน พ.ศ. 2539 (28 ปี) เจนจิรา จำเนียรศรี ประเทศไทย
อาชีพ: นักแสดง, ยูทูบเบอร์
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2551 - ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: "ต้นข้าว"   จากภาพยนตร์ ฝัน หวาน อาย จูบ  (2008)   "แอร์"   จากภาพยนตร์ หลุดสี่หลุด (2011)
ฐานข้อมูล
IMDb
ลลดา จำเนียรศรี ชื่อเล่น เจน เกิดเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2539 เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เริ่มเป็นที่รู้จักจากการแสดงภาพยนตร์เรื่อง ฝัน หวาน อาย จูบ ตอน ฝัน และ หลุดสี่หลุด ตอน ฮู อา กง ปัจจุบันเจนจิรากำลังศึกษาคณะศิลปกรรมศาสตร์ เอกการแสดง มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2551 | ฝัน หวาน อาย จูบ ตอน "ฝัน" | ต้นข้าว |
| พ.ศ. 2554 | หลุดสี่หลุด ตอน "ฮู อา กง" | แอร์ |
| พ.ศ. 2555 | เด็กสาว (Bloom) | อ้อ |
| พ.ศ. 2556 | เกรียน ฟิคชั่น | ก้อย |
ผลงาน > ละคร/หนังสั้น

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2557 | เกรียนเฮ้าส์ เดอะซีรีส์ | ก้อย |
| พ.ศ. 2558 | TalkTalk Of The Town ตอน Please | จิ๊กกี๋ |
รางวัล

| ปี พ> ศ. | รางวัล | สาขา | ผล | ผลงานที่เข้าชิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2556 | สุพรรณหงส์ | นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง | เกรียน ฟิคชั่น |
ข้อมูลอ้างอิง

↑  เจนจิรา จำเนียรศรี
↑  วันวัยแหกโค้ง! เกรียนฟิคชั่น
↑  'เจ๊มะเดี่ยว' ดัน เกรียน ฟิคชั่น
↑  ซีรีส์วัยรุ่นไม่ธรรมดา เกรียน เฮาส์ เอาใจแฟนคลับชาวจีน ดูเกรียนเฮาส์ย้อนหลังได้ที่เว็บไซต์ youku[ลิงก์เสีย]
เพิ่มเติม

ลลดา จำเนียรศรีที่อินสตาแกรม
ช่องยูทูบของเจนจิรา
เว็บไซต์เฟสบุ๊คอย่างเป็นทางการ
เทศบาลตำบลท่างิ้ว

เทศบาลตำบลท่างิ้ว สามารถหมายถึง
เทศบาลตำบลท่างิ้ว อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง
เทศบาลตำบลท่างิ้ว อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
อุทยานวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิมผู่ถัว

| อุทยานวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิมผู่ถัว 普陀山观音文化园 |
| --- | --- |
ภายในศาลเจ้าแม่กวนอิม
ที่ตั้ง: โจวชาน มณฑลเจ้อเจียง​ ประเทศจีน​
ประเภท: อุทยานวัฒนธรรมทางพุทธศาสนา
ความพิเศษ: ศาลเจ้าแม่กวนอิมสิบเอ็ดเศียรพันมือ
จุดสนใจ: เจ้าแม่กวนอิมสิบเอ็ดเศียรพันมือ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
อุทยานวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิมผู่ถัว (จีน: 普陀山观音文化园; พินอิน: Pǔtuóshān Guānyīn Wénhuàyuán) ตั้งอยู่ในพื้นที่จุดชมทิวทัศน์จูเจียเจียน ไป๋ชาน บนเกาะจูเจียเจียน ทางใต้ของเขาผู่ถัว (เกาะผู่ถัว) ในเขตผู่ถัว โจวชาน ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 9 ตารางกิโลเมตร เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมประกอบด้วยวิทยาลัยพุทธศาสนาแห่งประเทศจีนเขาผู่ถัว ศาลเจ้าเจ้าแม่กวนอิม วัดต้าเป่ย์ลฺวี่ และประติมากรรมต่าง ๆ
ศาลเจ้าเจ้าแม่กวนอิม เป็นอาคารขนาดใหญ่แบบจีนร่วมสมัย พื้นที่ก่อสร้าง 61,900 ตารางเมตร รวมทั้งหมด 9 ชั้น เป็นห้องโถงรูปกลีบดอกบัวภายในประดิษฐานรูปปั้นไม้แกะสลักเจ้าแม่กวนอิมสิบเอ็ดเศียรพันมือขนาดใหญ่
โครงสร้าง

โครงการอุทยานวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิมผู่ถัวใช้เวลา 5 ปี โดยการออกแบบผสมผสานระหว่างวัสดุและเทคโนโลยีที่ทันสมัยเข้ากับสถาปัตยกรรมจีนโบราณและองค์ประกอบทางพุทธศาสนามหายาน โครงสร้างประกอบด้วยหินก่ออิฐ แผ่นทองแดง แก้ว กระเบื้องไททาเนียม อลูมิเนียมแผ่น และวัสดุอื่น ๆ เพื่อให้มีอายุใช้งานที่ยาวนาน โครงการวัฒนธรรมทางพุทธศาสนานี้เป็นหนึ่งในอุทยานวัฒนธรรมทางพุทธศาสนาที่ครอบคลุมพื้นที่ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
อาคารหลักของอุทยานวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิมผู่ถัวคือ ศาลาเจ้าแม่กวนอิม ซึ่งเป็นกลุ่มอาคาร ที่มีอาคารหลักหนึ่งหลังและอาคารรองสองหลัง ตามแนวคิดของพระโพธิสัตว์กวนอิม พระสุธนกุมาร และธิดาพญามังกร ความสูงของอาคารศาลเจ้าหลัก 97.9 เมตร พื้นที่ก่อสร้าง 61,900 ตารางเมตร รวมทั้งหมด 9 ชั้น เป็นห้องโถงรูปกลีบดอกบัวภายในประดิษฐานรูปปั้นไม้แกะสลักเจ้าแม่กวนอิมสิบเอ็ดเศียรพันมือขนาดใหญ่
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์

| เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์ |
| --- | --- |

เจ้าหญิงแห่งโมร็อกโก
ประสูติ: 14 มีนาคม พ.ศ. 2476 ราบัต ประเทศโมร็อกโก
สิ้นพระชนม์: 28 กันยายน พ.ศ. 2564 (88 ปี)
พระสวามี: มุฮัมมัด เชร์เคาวีย์ (พ.ศ. 2504–2545)
พระบุตร: สุลัยมาน เชร์เคาวีย์ อุมัร เชร์เคาวีย์ มะฮ์ดี เชร์เคาวีย์ รอบิยะฮ์ เชร์เคาวีย์
ราชวงศ์: อะลาวีย์
พระบิดา: สมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 5
พระมารดา: เจ้าหญิงลัลลา อับลา
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์ (14 มีนาคม พ.ศ. 2476 – 28 กันยายน พ.ศ. 2564) เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 5 กับเจ้าหญิงลัลลา อับลา พระชายาองค์ที่สอง และเป็นพระปิตุจฉาในสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 6 แห่งโมร็อกโก ทั้งนี้พระองค์ดำรงตำแหน่งเป็นองค์นายิกาของสภาเสี้ยววงเดือนแดงแห่งโมร็อกโก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2510
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์ เสกสมรสกับพลโทมุฮัมมัด เชร์เคาวีย์ (Muhammad Cherkaoui; พ.ศ. 2464–2545) อดีตเอกอัครราชทูตประจำประเทศฝรั่งเศส โดยงานเสกสมรสครั้งนั้นเป็นพิธีเสกสมรสหมู่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2504 โดยมีเจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์ และเจ้าหญิงลัลลา ฟาฏิมะฮ์ เสกสมรสกับพระภัสดาในงานเดียวกันนั้น
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์และพระสวามีพระบุตรด้วยกัน 4 คน ได้แก่
สุลัยมาน เชร์เคาวีย์ (Sulaiman Cherkaoui)
อุมัร เชร์เคาวีย์ (Omar Cherkaoui)
มะฮ์ดี เชร์เคาวีย์ (Mehdi Cherkaoui)
รอบิยะฮ์ เชร์เคาวีย์ (Rabia Cherkaoui)
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2564 ขณะพระชันษา 88 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

โมร็อกโก : เครื่องราชอิสริยาภรณ์ราชบัลลังก์ ชั้นสายสะพาย
เปราะหอม

| เปราะหอม |
| --- | --- |

ภาพวาดเมื่อปี 1805ใน The Botanical Magazine

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Zingiberales
วงศ์:: Zingiberaceae
วงศ์ย่อย:: Zingiberoideae
เผ่า:: Kaempferia
สกุล:: Kaempferia
สปีชีส์:: K.  galanga
ชื่อทวินาม
Kaempferia galanga L.

เปราะหอม ข่ามาราบา หอมเปราะ หรือ ว่านตีนดิน (ชื่อวิทยาศาสตร์:  Kaempferia galanga) เป็นพืชในวงศ์ Zingiberaceae พบตามที่โล่งในเกาะนิวกินี กระจายพันธุ์ใน อินโดนีเซีย จีนตอนใต้, ไต้หวัน, กัมพูชา และอินเดีย  เป็นไม้ล้มลุกอายุหลายปี ลำต้นเป็นเหง้าใต้ดินมีรากสะสมอาหาร ใบเดี่ยวแทงขึ้นมาจากเหง้า ไม่มีก้านใบ ใบอยู่ใกล้พื้นดิน มักมีเพียง 2 ใบ ท้องใบมีขน ใบกลมแผ่ออกตามแนวข้าง ช่อดอกออกระหว่างใบทั้งสอง ไม่มีก้านช่อดอก ริ้วประดับรูปใบหอก ดอกสีชมพูอ่อนหรือขาว มีจุดสีม่วง
เหง้ามีรสเผ็ดขม ใช้ขับลม แก้ลงท้อง แก้หวัดกระตุ้นอาการประสาทหลอน เหง้าใช้ประกอบอาหาร ชาวโอรังอัซลีในรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซียนำน้ำคั้นจากเหง้าใช้รักษาอาการปวดจากโรคกระเพาะอาหารและไอ
เจ้าหญิงริชิ

| เจ้าหญิงริชิ> จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่น |
| --- | --- |
จักรพรรดินี (โคโง): 20 เดือน 6 ปี เก็มปูกุ   (28 กรกฎาคม พ.ศ. 1776)
ชิกิเก็งมงอิง
ประกาศ: 13 เดือน 11 ปี เอ็งโอ   (9 ธันวาคม พ.ศ. 1782)

ประสูติ: ปี เค็งคีว ที่ 8   (พ.ศ. 1740)
สิ้นพระชนม์: 2 เดือน 1 ปี เค็งโช ที่ 3   (25 มกราคม พ.ศ. 1794) 
พระบิดา: เจ้าชายโมะริซะดะ
พระบุตร: จักรพรรดิชิโจ (พระโอรสบุญธรรม)
ด ค ก
เจ้าหญิงริชิ (ญี่ปุ่น: 利子内親王; โรมาจิ: Rishi-naishinnō ; 1740 – 25 มกราคม 1794) จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นพระธิดาใน เจ้าชายโมะริซะดะ หรือ โกะ-ทะกะกุระ-อิง และพระองค์ยังเป็นพระราชมารดาบุญธรรมใน จักรพรรดิชิโจ
พระราชวงศ์

พระบิดา :
เจ้าชายโมะริซะดะ
พระมารดา :
จิเมียวอิง ชินชิ
พระอนุชา :
จักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะ
พระขนิษฐา :
เจ้าหญิงคุนิโกะ
พระโอรสบุญธรรม :
จักรพรรดิชิโจ
อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย

| --- | --- |
วัดมหาธาตุ วัดใหญ่ใจกลางตัวเมืองเก่าสุโขทัย
ที่ตั้งของอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัยในจังหวัดสุโขทัยแสดงแผนที่จังหวัดสุโขทัยอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
ที่ตั้ง: ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย
ประเภท: อุทยานประวัติศาสตร์
ความเป็นมา
สมัย: สุโขทัย
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
ผู้ขุดค้น: กรมศิลปากร
สภาพ: ซากปรักหักพัง
ผู้บริหารจัดการ: กรมศิลปากร
การเปิดให้เข้าชม: ทุกวัน 06.30–19.30 น.
เว็บไซต์: finearts.go.th/sukhothaihistoricalpark

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เกณฑ์: วัฒนธรรม: (i), (iii)
ขึ้นเมื่อ: 1991
เป็นส่วนหนึ่งของ: เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร
เลขอ้างอิง: 574
 
 โบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย
ขึ้นเมื่อ: 2 สิงหาคม พ.ศ. 2504
 
 
อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย เป็นอุทยานประวัติศาสตร์แห่งหนึ่งของประเทศไทยภายใต้การดูแลของกรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม ครอบคลุมพื้นที่โบราณสถานกรุงสุโขทัย ศูนย์กลางการปกครองของอาณาจักรสุโขทัยซึ่งมีอำนาจอยู่บริเวณภาคเหนือตอนล่างของประเทศไทยในช่วงพุทธศตวรรษที่ 18–19 ตั้งอยู่ที่ตำบลเมืองเก่า (เขตเทศบาลตำบลเมืองเก่า) อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย ห่างจากตัวเมืองสุโขทัยปัจจุบัน (เขตเทศบาลเมืองสุโขทัยธานี) ไปทางทิศตะวันตกประมาณ 12 กิโลเมตร ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 (ถนนจรดวิถีถ่อง)
ผังเมืองสุโขทัยมีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีความยาวประมาณ 2 กิโลเมตร กว้างประมาณ 1.6 กิโลเมตร มีประตูเมืองอยู่ตรงกลางกำแพงเมืองแต่ละด้าน ภายในยังเหลือร่องรอยพระราชวังและวัดอีก 26 แห่ง วัดที่ใหญ่ที่สุดคือวัดมหาธาตุ อุทยานแห่งนี้ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์โดยกรมศิลปากรด้วยความช่วยเหลือจากยูเนสโก มีผู้เยี่ยมชมหลายแสนคนต่อปี ซึ่งสามารถเดินเท้าหรือขี่จักรยานเที่ยวชมได้
อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัยได้รับการประกาศคุ้มครองครั้งแรกตามประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 92 ตอนที่ 112 ลงวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2504 ต่อมาใน พ.ศ. 2519 โครงการฟื้นฟูอุทยานแห่งนี้ก็ได้รับการอนุมัติ และเปิดอย่างเป็นทางการในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2534[ต้องการอ้างอิง] ยูเนสโกได้ประกาศให้อุทยานแห่งนี้เป็นแหล่งมรดกโลกร่วมกับอุทยานประวัติศาสตร์ที่กำแพงเพชรและศรีสัชนาลัยภายใต้ชื่อว่า "เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร"
รายชื่อโบราณสถานในเขตอุทยาน

อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย มีโบราณสถานทั้งสิ้น 193 เเห่ง ได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแล้วจำนวน 58 แห่ง คือ
วัดมหาธาตุ
เนินปราสาท
วัดศรีสวาย
วัดสระศรี
วัดตระพังเงิน
หลักเมือง
วัดชนะสงคราม
วัดตระพังทอง
วัดใหม่
วัดตระกวน
วัดตระพังสอ
วัดซ่อนข้าว
ศาลตาผาแดง (ศาลพระเสื้อเมือง)
วัดมุมเมือง
วัดข้าวสาร
วัดกำแพงแลง
กำแพงเมืองและคูเมือง
วัดหนองปรือ
วัดศรีชุม
วัดอ้อมรอบ
วัดพระพายหลวง
วัดผีดิบ
วัดเตาทุเรียง
วัดสังฆาวาส
วัดคุ้งหวาย
วัดหินตั้ง
วัดลาวพันลำ
กลุ่มโบราณสถาน เตาเผาเครื่องเคลือบดินเผา
วัดตระพังนาค
วัดมุมลังกา
วัดอโสการาม
วัดตระพังน้ำชวด
วัดต้นจันทร์
วัดเชตุพน
วัดเจดีย์สี่ห้อง
วัดศรีพิจิตรกิรติกัลยาราม
วัดยายชี(ใต้)
วัดคลองป่าลาน
วัดตระพังช้าง
วัดโบสถ์
วัดอีฝ้าย
วัดหญ้ากร่อน
วัดช้างล้อม
วัดเจดีย์ยอดหัก
วัดตระพังทองหลาง
วัดเจดีย์สูง
วัดเกาะไม้แดง
วัดนครชุม
วัดสะพานหิน
วัดพระบาทน้อย
วัดป่ามะม่วง
วัดศรีโทน
วัดตึก
หอเทวาลัยเกษตรพิมาน
วัดมังกร
วัดเจดีย์งาม
วัดเขาพระบาทใหญ่
วัดช้างรอบ
รายชื่อโบราณสถานในเขตอุทยาน > สถานที่อื่นที่เกี่ยวข้อง

พระบรมราชานุสาวรีย์พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ รามคำแหง
สรีดภงค์ หรือ ทำนบพระร่วง
รูปภาพ

วัดตระพังทอง
พระอจนะ ภายในมณฑปวัดศรีชุม
วัดช้างล้อม
วัดพระพายหลวง
วัดศรีสวาย
วัดมหาธาตุ
วัดสระศรี
วัดตระพังเงิน
วัดตะพานหิน
สรีดภงค์หรือทำนบพระร่วง
ดูเพิ่ม

เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร
รายชื่ออุทยานประวัติศาสตร์ในประเทศไทย
| ด ค กอุทยานประวัติศาสตร์ในประเทศไทย |
| --- | --- |
 พระนครศรีอยุธยา  สุโขทัย  พนมรุ้ง  พระนครคีรี  ศรีสัชนาลัย  พิมาย  เมืองสิงห์  กำแพงเพชร  ภูพระบาท  ศรีเทพ  สด๊กก๊อกธม 
ระดับประเทศ : อุทยานแห่งชาติ ·  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ·  เขตห้ามล่าสัตว์ป่า  ระดับโลก : แหล่งมรดกโลกในไทย ·  ความทรงจำแห่งโลกของไทย ·  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย ·  พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย ·  พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย ·  อุทยานธรณีโลกในไทย
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร สุโขทัย  ศรีสัชนาลัย  กำแพงเพชร  นครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา  แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง  เมืองโบราณศรีเทพและโบราณสถานสมัยทวารวดีที่เกี่ยวข้อง  ภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี ภูพระบาท  วัดพระพุทธบาทบัวบาน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง ทุ่งใหญ่นเรศวร  ห้วยขาแข้ง  กลุ่มป่าดงพญาเย็น-เขาใหญ่ เขาใหญ่  ทับลาน  ปางสีดา  ตาพระยา  ดงใหญ่  กลุ่มป่าแก่งกระจาน แก่งกระจาน  กุยบุรี  ไทยประจัน  แม่น้ำภาชี  |  |
| กำลังพิจารณา |  วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร นครศรีธรรมราช  อนุสรณ์สถานแหล่งต่าง ๆ และภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเชียงใหม่ นครหลวงล้านนา  พระธาตุพนม และสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์และภูมิทัศน์ที่เกี่ยวข้อง  กลุ่มเทวสถานปราสาทพนมรุ้ง ปราสาทเมืองต่ำ และปราสาทปลายบัด  แหล่งอนุรักษ์ทะเลอันดามัน หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะระนอง  แหลมสน  หมู่เกาะสุรินทร์  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  สิรินาถ  ป่าชายเลนระนอง  สงขลาและชุมชนที่เกี่ยวเนื่องริมทะเลสาบสงขลา เมืองโบราณพังยาง พะโคะ และสีหยัง  เมืองโบราณสทิงพระ  เมืองป้อมค่ายซิงกอร่า ณ เขาแดงและแหลมสน  เมืองเก่าสงขลา ณ บ่อยาง  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก  ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ อุทยานแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
↑  รายชื่อโบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนแล้ว
สถานที่สำคัญในเขตอุทยานฯ: 1. พระบรมราชานุสาวรีย์พ่อขุนรามคำแหงมหาราช, 2. วัดมหาธาตุ, 3. พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ รามคำแหง, 4. วัดตระพังเงิน, 5. วัดศรีสวาย, 6. วัดตระพังทอง, 7. วัดสระศรี, 8. วัดชนะสงคราม, 9. วัดตระกวน, 10. ศาลตาผาแดง, 11. วัดพระพายหลวง, 12. เตาทุเรียงสุโขทัย, 13. วัดสังฆวาส, 14. วัดศรีชุม, 15. วัดช้างล้อม, 16. วัดตระพังทองหลาง, 17. วัดเจดีย์สูง, 18. วัดก้อนแลง, 19. วัดต้นจันทร์, 20. วัดเชตุพน, 21. วัดเจดีย์สี่ห้อง, 22. วัดศรีพิจิตรกิรติกัลยาราม, 23. วัดวิหารทอง, 24. วัดอโสการาม, 25. วัดมุมลังกา, 26. วัดตะพานหิน, 27. วัดอรัญญิก, 28. วัดช้างรอบ, 29. วัดเจดีย์งาม, 30. วัดถ้ำหีบ, 31. วัดมังกร, 
32. วัดพระยืน, 33. วัดป่ามะม่วง, 34. วัดตึก, 35. สรีดภงค์ หรือ ทำนบพระร่วง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ รามคำแหง
เทพนิมิตร ส.จิตรพัฒนา

เทพนิมิตร ส.จิตรพัฒนา สถิติการชก 18 ครั้ง ชนะ 16 (น็อค 6) แพ้ 2
เกียรติประวัติ

แชมป์ ABC รุ่นแบนตัมเวท
ชิง 30 มิถุนายน 2549 ชนะคะแนน จูน อีราแฮม (ฟิลิปปินส์)
มีนาคม 2550 สละแชมป์
ฮา ยุน-กย็อง

| ฮา ยุน-กย็อง |
| --- | --- |
ฮา ยุน-กย็อง ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2022
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1992-10-20) 20 ตุลาคม ค.ศ. 1992 (31 ปี) ประเทศเกาหลีใต้
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: ค.ศ. 2015–ปัจจุบัน
สังกัด: HODU&U Entertainment

ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 하윤경
อาร์อาร์: Ha Yun-gyeong 
เอ็มอาร์: Ha Yun-kyŏng 
 
ฮา ยุน-กย็อง (เกาหลี: 하윤경; เกิด 20 ตุลาคม ค.ศ. 1992) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ ซึ่งเป็นที่รู้จักจากบทบาท ฮอ ซ็อน-บิน ใน เพลย์ลิสต์ชุดกาวน์ (Hospital Playlist; ค.ศ. 2020–2021) และบทบาท ชเว ซู-ย็อน ใน อูยองอู ทนายอัจฉริยะ (Extraordinary Attorney Woo; ค.ศ. 2022)
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี ค> ศ. | ชื่อเรื่อง | บทบาท | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| 2015 | Socialphobia | ฮา-ย็อง / เร-นา |  |
| 2016 | Stay with Me | ฮา-ยุน |  |
| 2018 | Taklamakan | ซู-อึน |  |
| 2021 | Go Back | จี-ว็อน |  |
| 2022 | Gyeong-ah’s Daughter | ย็อน-ซู |  |
ผลงานการแสดง > ละครชุดที่ออกอากาศทางโทรทัศน์

| ปี ค> ศ. | ชื่อเรื่อง | บทบาท | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2018 | Matrimonial Chaos | ชู ซู-กย็อง |  |  |
| 2018 | Queen of Mystery 2 | คัง จู-ย็อน |  |  |
| 2020–2021 | เพลย์ลิสต์ชุดกาวน์ | ฮอ ซ็อน-บิน | ฤดูกาลที่ 1 และ 2 |  |
| 2021 | รุ่นพี่ ลิปนี้อย่าทาเลยครับ | แช ย็อน-ซึง |  |  |
| 2022 | O'PENing – What are you do in the office, Share? | วี ดา-อิน | ละครสั้น จบใน 2 ตอน; ฤดูกาลที่ 5 ตอนที่ 1–2 |  |
| 2022 | อูยองอู ทนายอัจฉริยะ | ชเว ซู-ย็อน |  |  |
| 2023 | See You In My 19th Life | ยุน โช-ว็อน |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

ฮา ยุน-กย็อง ที่ฮันซีเนมา
ฮา ยุน-กย็อง ที่โคเรียนมูวีเดตาเบส
ฮา ยุน-กย็อง ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อูล์ฟฮิลด์ โฮกุนสด็อทเทอร์

อูล์ฟฮิลด์ โฮกุนสด็อทเทอร์ (สวีดิช: Ulfhild, อังกฤษ: Wulfhild, Wolfhild) (ราวค.ศ. 1095 - ราวค.ศ. 1145) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน 2 ครั้ง (ราว ค.ศ. 1117 - 1125 และราว ค.ศ. 1134 - 1148) และทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก (ราว ค.ศ. 1130 - 1134) จากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าอิงเงอที่ 2 แห่งสวีเดน, พระเจ้านีลส์แห่งเดนมาร์ก และพระเจ้าสแวร์เกอร์ที่ 1 แห่งสวีเดน พระราชินีอูล์ฟฮิลด์ทรงมีบทบาทสำคัญในการเชื่อมโยงราชวงศ์นอร์ดิกในช่วงพระชนม์ชีพของพระนาง แต่ก็ไม่มีแหล่งข้อมูลที่เพียงพอที่มีการอธิบายบทบาทของพระนางโดยละเอียด พระนางทรงถูกบรรยายว่าเป็น เฟมเมอฟาตาล (สตรีอันตราย) ในสแกนดิเนเวียสมัยกลาง และยังทรงเป็นผู้อุปถัมภ์คริสตจักรคาทอลิกด้วย
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ

อูล์ฟฮิลด์มีชาติกำเนิดในนอร์เวย์ พงศาวดารชาวนอร์สชื่อ ฟากร์สกินนา ได้ระบุว่าพระนางเป็นธิดาของขุนนางชาวนอร์เวย์ชื่อ โฮกุน ฟินน์สัน จากตระกูลท็อตตา ชื่อของมารดาของพระนางไม่ถูกเปิดเผยมานานกว่าหลายศตวรรษ ในสมัยใหม่ มีการเสนอว่า มารดาของพระนางอาจจะเป็นอดีตพระราชินีนอร์เวย์และสวีเดนที่ชื่อว่่า พระราชินีมาร์กาเรธา เฟร็ดคูลลา พระราชธิดาในพระเจ้าอิงเงอที่ 1 แห่งสวีเดน แต่ข้อสมมติฐานนี้ไม่มีหลักฐานพิสูจน์ได้
พระโอรสธิดา

พระนางอูล์ฟฮิลด์อภิเษกสมรสสามครั้ง ครั้งแรกคือ กษัตริย์อิงเงอที่ 2 แห่งสวีเดน ในราวปีค.ศ. 1117 ครั้งที่สองคือ กษัตริย์นีลส์แห่งเดนมาร์ก ในราวปีค.ศ. 1130 และครั้งที่สามคือ กษัตริย์สแวร์เกอร์ที่ 1 แห่งสวีเดน ในราวปีค.ศ. 1134 ทรงมีพระราชโอรสสองพระองค์และพระราชธิดาสองพระองค์ ทั้งหมดประสูติแต่กษัตริย์สแวร์เกอร์
เจ้าหญิงเฮเลนา สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก (หายสาบสูญจากประวัติศาสตร์ในปีค.ศ. 1157) อภิเษกสมรสกับพระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์ก พระโอรสของพระราชินีรีเชซา หลังจากนั้นทรงเป็นนางชีในอารามวเรตา
เจ้าชายโยฮัน สแวร์เกอร์สัน (สิ้นพระชนม์ราว ค.ศ. 1152) ได้เป็นยาร์ล แต่ทรงถูกปลงพระชนม์โดยเหล่าชาวนาในช่วงปลายรัชกาลกษัตริย์สแวร์เกอร์
พระเจ้าคาร์ลที่ 7 แห่งสวีเดน (สวรรคต ค.ศ. 1167) ครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาที่ถูกลอบปลงพระชนม์ พระองค์ครองแผ่นดินแถบเกิตตาลันด์ และอาจถูกเรียกเป็นยาร์ล และทรงถือว่าเป็นรัชทายาทของพระราชบิดาและผู้สืบทอดราชวงศ์ สุดท้ายพระองค์ได้ครองราชบัลลังก์สวีเดน หลังจากทรงต่อสู้กับศัตรูของราชบัลลังก์ของพระองค์อย่างพระเจ้าอีริคที่ 9 แห่งสวีเดนและพระเจ้ามักนุสที่ 2 แห่งสวีเดน
เจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ด พระอธิการิณีแห่งอารามวเรตา (สิ้นพระชนม์ในปีค.ศ. 1204)
นักพงศาวลีวิทยาบางคนเชื่อว่าพระนางอูล์ฟฮิลด์เป็นพระมารดาใน ซูเน ซิค พระโอรสองค์สุดท้องในกษัตริย์สแวร์เกอร์ และเป็นบิดาในอิงกริด อีลวา แต่ยังเป็นที่ถกเถียง
เทศบาลตำบลท่าข้าม

เทศบาลตำบลท่าข้าม สามารถหมายถึงเทศบาลตำบลที่มีชื่อเดียวกันนี้ในเขตจังหวัดต่าง ๆ คือ
เทศบาลตำบลท่าข้าม อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา
เทศบาลตำบลท่าข้าม อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่
เทศบาลตำบลท่าข้าม อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง
เทศบาลตำบลท่าข้าม อำเภอชนแดน จังหวัดเพชรบูรณ์
เทศบาลตำบลท่าข้าม อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย
เปรียญ

เปรียญ (อ่านว่า ปะเรียน) บาเรียน  ก็เรียก เป็นคำใช้เรียกภิกษุสามเณรผู้ศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลีและสอบไล่ได้ตามหลักสูตรตั้งแต่ 3 ประโยคขึ้นไปจนถึง 9 ประโยค เรียกว่า พระเปรียญ หรือ พระเปรียญธรรม สามเณรเปรียญ หรือ สามเณรเปรียญธรรม มีอักษรย่อว่า ป. หรือ ป.ธ. (เทียบเท่ามัธยมศึกษา)
เปรียญ สันนิษฐานว่ามาจากคำว่า บาเรียน หรือ ปริญญา หมายถึง “พระที่ได้ศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติธรรมบาลี”  หรือ “พระนักเรียนบาลี” นั่นเอง ต่อมา สมเด็จพระมหาสมณเจ้ากรมพระยาวชิรญาณวโรรส ทรงเปลี่ยนคำว่า บาเรียน เป็น เปรียญ ปัจจุบันจึงใช้เรียกหลักสูตรการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลีของคณะสงฆ์ไทยว่า "หลักสูตรเปรียญ"
การเป็นเปรียญนั้นพระเจ้าแผ่นดินมีพระมหากรุณาธิคุณโปรดแต่งตั้ง จึงเรียกพระเปรียญอีกอย่างหนึ่งว่า พระมหา โบราณเรียกว่า พระมหาเปรียญ คำว่า มหา ใช้เรียกเฉพาะภิกษุเท่านั้น มิได้ใช้เรียกสามเณรเปรียญด้วย
ปัจจุบันเรียกพระภิกษุสามเณรที่สอบได้พระปริยัติธรรมตั้งแต่ เปรียญธรรม 3 ประโยคขึ้นไปว่า "พระมหาเปรียญ" หรือ "สามเณรเปรียญ"
 ภิกษุสามเณรเปรียญมีสิทธิใส่วุฒิการศึกษาต่อท้ายชื่อได้ เช่น พระมหาวุฒิ ป.6 หรือ ป.ธ.6 (อ่านเต็มว่า เปรียญ 6 ประโยคหรือเปรียญธรรม 6 ประโยค)
ศาลาที่ใช้สำหรับทำการเรียนการสอนว่า ศาลาการเปรียญ คือศาลาหรืออาคารที่พระภิกษุใช้เป็นที่เล่าเรียน
ดูเพิ่ม

เปรียญธรรม
พัดยศ
การสอบสนามหลวง
เจษฎากร เหมแดง

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
วันเกิด:  2 มีนาคม พ.ศ. 2529 (38 ปี)
สถานที่เกิด:  จังหวัดอุบลราชธานี
ส่วนสูง:  1.71 m (5 ft 7 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองหลัง,กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  อุบล ครัวนภัส
หมายเลข:  65
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2006–2013 |  ชลบุรี |  162 |  (3) |
| 2012 |  → วัวชน ยูไนเต็ด (ยืม) |  12 |  (0) |
| 2014–2016 |  บางกอกกล๊าส |  65 |  (1) |
| 2017 |  พีทีที ระยอง |  23 |  (0) |
| 2018 |  อุบล ยูไนเต็ด |  16 |  (0) |
| 2019 |  สีหมอก |  4 |  (0) |
| 2019 |  แอร์ฟอร์ซ ยูไนเต็ด |  12 |  (0) |
| 2020–2021 |  อุทัยธานี |  15 |  (0) |
| 2021– |  อุบล ครัวนภัส |  21 |  (2) |
ทีมชาติ
| 2012 |  ทีมชาติไทย |  1 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เจษฎากร เหมแดง ชื่อเล่น บัว เกิดวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2529 ที่จังหวัดอุบลราชธานี เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวไทย สังกัดอุบล ครัวนภัส ในตำแหน่ง กองหลังฝั่งขวาและกองกลางฝั่งขวา ถนัดเท้าขวา
เกียรติประวัติ > สโมสร

ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก (1): 2007
ไทยเอฟเอคัพ (1): 2010
ถ้วยพระราชทาน ก. (3): 2008, 2009, 2011
ไทยเอฟเอคัพ (1): 2014
แหล่งข้อมูลอื่น

เจษฎากร เหมแดง[ลิงก์เสีย] จากเว็บไซต์สโมสรฟุตบอลชลบุรี เอฟซี
เตียวโป้ (จาง เป่า)

บทความนี้เกี่ยวกับเตียวโป้ที่เป็นน้องชายของเตียวก๊กผู้นำกบฏโพกผ้าเหลือง สำหรับเตียวโป้ที่เป็นขุนศึกและเป็นเจ้าเมืองตองกุ๋น ดูที่ เตียวโป้ (เฉียว เม่า)
| เตียวโป้ (จาง เป่า) |
| --- | --- |
張寶
ภาพวาดเตียวโป้จากนวนิยายภาพสามก๊ก (ค.ศ. 1957)
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ค.ศ. 184

เตียวโป้ (เสียชีวิต ค.ศ. 184) หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า จาง เป่า (จีนตัวย่อ: 张宝; จีนตัวเต็ม: 張寶) ชาวเมืองกิลกกุ๋น (鉅鹿 จฺวี้ลู่) เป็นน้องชายคนรองของเตียวก๊ก เป็นหนึ่งในแกนนำของกบฏโพกผ้าเหลืองในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
ประวัติ

ในปีศักราชจงผิงปีทีี่ 1 (ค.ศ. 184) เตียวโป้ร่วมกับเตียวก๊กผู้พี่ชายในการก่อกบฏ เตียวโป้ได้รับการยกย่องจากลูกศิษย์ในลัทธิเต๋าไทแผง (太平道 ไท่ผิงเต้า) ขนานนามให้เป็นแตก๋งจงกุ๋น (地公將軍 ตี้กงเจียงจฺวิน) หรือขุนพลเจ้าแห่งแผ่นดิน
ในเดือน 12 ปีเดียวกัน ฮองฮูสงปราบกองกำลังของเตียวโป้ได้ที่โฉเหียง (下曲陽 เซี่ยชฺวีหยาง; ปัจจุบันคือบริเวณทางตะวันตกของอำเภอจิ้นโจฺว นครฉือเจียจวง มณฑลเหอเป่ย์) เตียวโป้ถูกสังหารในที่รบ
ในนิยายสามก๊ก

ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก เตียวโป้มีบทบาทในตอนที่ 2 ของนวนิยาย โดยได้นำกำลังเข้ารบกับเล่าปี่ที่อยู่ใต้การบังคับบัญชาของจูฮี เตียวโป้ได้เสกหุ่นฟางให้เป็นทหารเข้าโจมตีกองกำลังของเล่าปี่จนต้องหนีแตกไป ในการรบครั้งถัดมา เล่าปี่และจูฮีใช้อุบายสาดเลือดสัตว์ใส่หุ่นฟางเพื่อสลายมนต์ของเตียวโป้ เตียวโป้จึงหนีเข้าเมืองเยียงเซีย (陽城 หยางเฉิง) ไม่ยอมออกมารบอีก จูฮีนำกำลังล้อมเมืองเยียงเซียไว้ ลำแจ้ง (嚴政 เหยียนเจิ่ง) ผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งของเตียวโป้เห็นว่าอยู่ในภาวะคับขันจึงตัดสินใจสังหารเตียวโป้และออกมาสวามิภักดิ์ต่อจูฮี