stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อิทธิ พลางกูร
ผลงานเพลง > ศิลปินรับเชิญในอัลบั้ม

เล่นกีตาร์เบสในอัลบั้ม นกอิสระ ของ ฟรีเบิร์ดส (พ.ศ. 2529)
เล่นกีตาร์, เบส และ กลอง ในอัลบั้ม คนเล่นกล ของ คนด่านเกวียน (พ.ศ. 2529)
เรียบเรืยงดนตรี, เรียบเรืยงเสียงประสานในอัลบั้ม วันที่รอคอย ของ อ๊อด คีรีบูน (พ.ศ. 2530)
เล่นกีตาร์เบสในอัลบั้ม ไอ้โข่ง ของ คนด่านเกวียน (พ.ศ. 2530)
เรียบเรืยงดนตรีในอัลบั้ม รอบใหม่ ของ เรนโบว์ (พ.ศ. 2531)
เรียบเรืยงดนตรีในอัลบั้ม คนที่หวังดี ของ อ๊อด คีรีบูน (พ.ศ. 2531)
เรียบเรืยงดนตรีในอัลบั้ม ความทรงจำ หมายเลข 2 ของ เรนโบว์ (พ.ศ.2531)
เล่นกีตาร์ในอัลบั้ม ความหมายของผู้ชายคนหนึ่ง ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2532)
เล่นกีตาร์ในอัลบั้ม ภาพล่าสุด ของ อ๊อด คีรีบูน (พ.ศ. 2532)
ทำนองในอัลบั้ม เพื่อนคนเก่า ของ เรนโบว์ (พ.ศ. 2532)
โซโล่กีตาร์, คีย์บอร์ดในอัลบั้ม ลูกผู้ชาย ของ ฉัตรชัย เปล่งพานิช (พ.ศ. 2532)
เล่นกีตาร์ในอัลบั้ม เพลงพิสุทธิ์ ของ พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร (พ.ศ. 2533)
เล่นกีตาร์, คีย์บอร์ด และ เบส ในอัลบั้ม หัวใจไม่ได้เสริมใยเหล็ก ของ สรพงศ์ ชาตรี (พ.ศ. 2533)
เล่นกีตาร์, คีย์บอร์ด และ กลอง ในอัลบั้ม ความหมายที่ 2 เจตนายังเหมือนเดิม ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2533)
เรียบเรืยงดนตรีในเพลง ลองรัก, แอบชํ้า, น่ารัก, หลง ในอัลบั้ม ความหมายพิเศษ ความฝันมีชีวิต ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2533)
เล่นกีตาร์ในอัลบั้ม ลัดฟ้ามากับรุ้ง ของ เรนโบว์ (พ.ศ. 2533)
เล่นโซโล่กีตาร์ในเพลง บุบสลาย ในอัลบั้ม เขาพระวิหาร ของ อินโดจีน (พ.ศ. 2534)
เล่นกีตาร์, คีย์บอร์ด และ กลอง ในอัลบั้ม ความหมายที่ 3 เวทีนี้ไม่มีพี่เลี้ยง ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2534)
เรียบเรืยงดนตรีในอัลบั้ม เมื่อความรักเดินทาง ของ เรนโบว์ (พ.ศ. 2534)
เรียบเรืยงดนตรีในอัลบั้ม อาชาครินต์ ของ อาชาครินต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2535)
เรียบเรืยงดนตรีในอัลบั้ม รักเธอไม่รู้จบ ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2537)
เล่นกีตาร์ในอัลบั้ม หัวใจร้องเพลง ของ แหม่ม พัชริดา (พ.ศ. 2537)
เรียบเรืยงดนตรีในเพลง ชื่นรัก ในอัลบั้ม ร็อคอำพัน ของ ร็อคอำพัน (พ.ศ. 2537)
เล่นกีตาร์ในอัลบั้ม อาร์เอส อันปลั๊ก ดนตรีนอกเวลา ของ รวมศิลปิน (พ.ศ. 2537)
เรียบเรืยงดนตรีในเพลง ห่วงใย ในอัลบั้ม เกิดอีกทีต้องมีเธอ ของ ทัช ณ ตะกั่วทุ่ง (พ.ศ. 2538)
เรียบเรืยงดนตรีในเพลง เพราะรัก, รักคือรัก, รักแท้ ในอัลบั้ม เกาะสวาท หาดสวรรค์ ของ เต๋า & นุ๊ก (พ.ศ. 2539)
เรียบเรืยงดนตรีในอัลบั้ม รักเธอตลอดเวลา ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2540)
แต่งคำร้อง ทำนอง, เรียบเรืยงดนตรี, บันทึกเสียงดนตรี, ออกแบบการร้องในอัลบั้ม จับแพะชนแกละ ของ นายแกละ (พ.ศ. 2543)
ผลงานเพลง > โปรดิวเซอร์

ความหมายของผู้ชายคนหนึ่ง ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2532)
คนไม่เคย ของ เฟม (พ.ศ. 2532)
เพื่อนคนเก่า ของ เรนโบว์ (พ.ศ. 2532)
ภาพล่าสุด ของ อ๊อด คีรีบูน (พ.ศ. 2532)
ลูกผู้ชาย ของ ฉัตรชัย เปล่งพานิช (พ.ศ. 2532)
ความหมายที่ 2 เจตนายังเหมือนเดิม ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2533)
ความหมายพิเศษ ความฝันมีชีวิต ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2533)
ความหมายที่ 3 เวทีนี้ไม่มีพี่เลี้ยง ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2534)
อาชาครินต์ ของ อาชาครินต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2534)
ความหมายที่ 4 สงสัยใจสะเทิ้น ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2535)
ซึ้งก็สนแต่ขอซนก่อน ของ อาชาครินต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2535)
รักเธอเสมอใจ ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2536)
รักเธอไม่รู้จบ ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2537)
Touch V4 ของ ทัช ณ ตะกั่วทุ่ง (พ.ศ. 2538)
รักเธอตลอดเวลา ของ อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง (พ.ศ. 2540)
จับแพะชนแกละ ของ นายแกละ (พ.ศ. 2543)
รางวัล

รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ครั้งที่ 3 ประจำปี พ.ศ. 2531 มิวสิกวิดีโอดีเด่น จากเพลง เก็บตะวัน
พระแม่เปะริยาจจิ

| เจ้าแม่เปะริยาจจิ |
| --- | --- |
เทพีผู้ผดุงครรภ์ หมอตำแย
เทวรูปเจ้าแม่เปะริยาจจิ ณ หน้าบรรณ วัดศรีวีระมากาลีอัมมัน สิงค์โปร์
ส่วนเกี่ยวข้อง: พระเทวี, เทพพื้นเมืองในศาสนาฮินดู, พระแม่ษัษฏี (ความเชื่อของอินเดียเหนือ)
ที่ประทับ: เขาไกรลาส
มนตร์: โอม ศรี มาเตร นะมะ Om Śrī Mātre Namaha
อาวุธ: ตรีศูล, ดาบ, ปาศะ (เชือก)
พาหนะ: สิงโต
วัด: วัดศรีวิรัมกาลีอัมมัน(สิงค์โปร์), ศรีมริอัมมันมนเทียร สิงคโปร์
เทศกาล: นวราตรี, Pumsavana
คู่ครอง: พระศิวะ
พระแม่เปะริยาจจิ (Tamil: பெரியாச்சி, IAST: Periyāchī) เป็นเทวีในศาสนาฮินดู นางเป็นเทพีพื้นเมืองที่ถูกการผสานความเชื่อแบบพหุเทวนิยมของศาสนาฮินดูโดยอธิบายว่าเป็นหนึ่งในภาคหนึ่งของเจ้าแม่ศรีมหาอุมาเทวี นางเป็นที่รู้จักในนาม เปะริยาจจิ อัมมัน (อัมมัน ในภาษาทมิฬหมายถึง "มารดา") และบางครั้งอาจขนานนามของนางว่า เปะริยาจจิ กาลี อัมมัน เนื่องจากนางนั้นมีเทวลักษณะดุร้ายดังเช่นเจ้าแม่กาลี โดยทั่วนางได้รับการนับถือในฐานะเทพีผู้ผดุงครรภ์และการคลอดบุตร รวมถึงเทพีผู้เป็นหมอตำแย นางได้รับการยกย่องนับถือเป็นอย่างสูงในหมู่ชาวฮินดูในสิงคโปร์, มาเลเซีย และ เกาะเรอูว์นียง สำหรับในเทวสถานฮินดูในไทยมีการประดิษฐานเทวรูปพระเปะริยาจจิในวัดพระศรีมหาอุมาเทวีในฝั่งศาลพระเสื้อวัดด้านข้างศรียันตร์มหาลักษมี
เทพปกรณัม

ในสมัยราชวงค์ปาณฑยะ มีกษัตริย์นามครองนครนามว่า พระเจ้าวัลภราช (Tamil: வல்லலராஜன் ராஜா) อันทรงมีอุปนิสัยเบียดเบียนอาณาประชาราษฎร์เป็นนิจสินอาจิณ ซึ่งในขณะนั้นพระอัครมเหสีของพระองค์ทรงครรภ์โอรสของพระองค์อยู่และทรงได้รับการพยากรณ์ว่า บุตรของอัครมเหสีของพระองค์จะนำความมาสู่วิบัติพระองค์หากเท้าของโอรสของพระองค์สัมผัสพื้นปฐพี ทรงเสาะหาและได้ว่าจ้างหมอตำแยชรานางหนึ่งเป็นผู้อภิบาลผดุงครรภ์โดยที่ไม่ทราบว่านางหมอตำแยนั้นเป็นผู้ใด
หลังจากอัครมเหสีของพระองค์มีประสูติกาลโอรสของพระองค์อย่างปลอดภัยแล้วทรงไม่ปฏิบัติตามสัญญาที่ทรงตรัสไว้รวมถึงหมายจะสังหารนางหมอตำแยชรานางนี้ด้วย นางจึงกลับปรากฏเป็นพระเทพีอันเป็นทิพยฐานะอันแท้จริงของนาง และทำการสังหารกษัตริย์องค์นี้เสีย อัครมเหสีของกษัตริย์องค์นั้นจึงจะสังหารโอรสนั้นด้วย เนื่องจากนางนั้นคิดว่าว่าโอรสที่เกิดแก่นางนั้นคือต้นเหตุของสิ่งเลวร้ายทั้งหมดที่นางได้ประสบเจอ พระเทพีองค์จึงสังหารนางกษัตรีย์นี้ด้วยโดยฉีกอุทรของนางและบริโภคอันตะ (ลำไส้) ของนางเสีย และช่วยชีวิตทารกนี้ไว้ นางจึงได้รับกายกย่องในฐานะเทพีผู้พิทักษ์ทารกและสตรีมีครรภ์ กล่าวกันว่าทารกนี้เจริญวัยขึ้นมาภายใต้การดูแลของพระเทพีองค์นี้และต่อมาได้เป็นกษัตริย์แห่งปาณฑยะ
ประติมานวิทยา

พระเปะริยาจจิมักปรากฏทิพยรูปเป็นเทพีที่มีลักษณะดูดุร้าย มักมีแปดกร โดยปกติมักทรงเทพอาวุธและทารกในหัตถ์ของนาง และหัตถ์ที่เหลืออาจทรงตรีศูล บ่วงบาศก์ กลองฑมรุ (บัณเฑาะว์) พร้อมงู ดาบ และกปาละอันเต็มไปด้วยโลหิต โดยนางนั้นนั่งหรือยืนโดยบาทของนั้นเหยียบที่อุระกษัตริย์ และกำลังฉีกอุทรของนางกษัตรีย์ที่อยู่บนตักของนาง และพระโอรสของกษัตริย์ก็ถูกยกขึ้นในอีกหัตถ์หนึ่ง ถือกันว่ารูปลักษณ์ที่ดุร้ายของเทพีองค์นี้สามารถปัดเป่าวิญญาณชั่วร้ายและอวมงคลทั้งหลายได้
นิภาวรรณ ทวีพรสวรรค์

| นิภาวรรณ ทวีพรสวรรค์ |
| --- | --- |
เกิด: 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 (55 ปี)
อาชีพ: นักร้อง นักแสดง
ผลงานเด่น: แม่น้อยหน่า จากภาพยนตร์เรื่อง แฟนฉัน (2546)
นิภาวรรณ ทวีพรสวรรค์ (เกิด 9 กุมภาพันธ์ 2512) เป็นนักร้องและนักแสดงหญิงชาวไทย โด่งดังจากการร้องเพลง ใจเธอใจฉัน ในอัลบั้ม 18 กะรัต และบท แม่น้อยหน่า ในภาพยนตร์เรื่อง แฟนฉัน (2546)
ประวัติและอาชีพ

นิภาวรรณ ทวีพรสวรรค์ มีชื่อเล่นว่า ไก่ เกิดเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 เข้าสู่วงการจากการร่วมร้องเพลงในอัลบั้ม 18 กะรัต สังกัดค่ายนิธิทัศน์ โปรโมชั่น โดยเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้กับเธอมากที่สุดคือเพลง ใจเธอใจฉัน ที่ร้องคู่กับ ก้อ กอบกิจ ทับทิม จากนั้นจึงได้แสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือภาพยนตร์เรื่อง 18 กะรัต จากการกำกับของ ศุภักษร เมื่อปี พ.ศ. 2528 โดยก็ยังจับคู่กับ ก้อ กอบกิจ จากนั้นจึงมีผลงานภาพยนตร์ตามออกมาอีก 4 เรื่องคือ รักกันเล่น ๆ (ไม่เห็นเป็นไร) กะเหรี่ยงตกดอย กะเหรี่ยงลอยฟ้า และ กะชุ่มกะชวย ก่อนจะออกจากวงการเพื่อไปศึกษาต่อ ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 จึงได้กลับเข้าสู่วงการอีกครั้งโดยได้แสดงละครเรื่อง ตกกระไดหัวใจพลอยโจน ทาง ช่อง 3 โดยรับบทเป็น จอย ในปีถัดมาคือในปี พ.ศ. 2546 ได้ร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่อง แฟนฉัน ในบท แม่น้อยหน่า และมีผลงานเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
ด้านชีวิตครอบครัวได้แต่งงานและมีบุตรสาวฝาแฝด 2 คนคือ เดียร์-ญาตวี และ ดิว-ญาณวี โดย ดิว-ญาณวี ได้ก้าวเข้าสู่วงการตามรอยคุณแม่คือได้แสดงละครเรื่องแรกคือเรื่อง ยมทูตกับภูตสาว ทาง ช่อง 3 เอชดี โดยได้แสดงร่วมกับคุณแม่
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | แสดงเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2528 | 18 กะรัต | นิภาวรรณ (ไก่) |  |
| 2529 | รักกันเล่น ๆ (ไม่เห็นเป็นไร) |  |  |
| 2530 | กะเหรี่ยงตกดอย | มั้ม | แสดงคู่กับ สุรศักดิ์ วงษ์ไทย |
| 2531 | กะเหรี่ยงลอยฟ้า | มั้ม | ภาคต่อของ กะเหรี่ยงตกดอย |
| 2531 | กะชุ่มกะชวย |  |  |
| 2546 | แฟนฉัน | แม่น้อยหน่า |  |
| 2549 | เด็กหอ | แม่ของต้น |  |
| 2562 | ฮาร์ทบีท เสี่ยงนัก...รักมั้ยลุง | แม่น้ำหวาน |  |
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | แสดงเป็น | ช่อง |
| --- | --- | --- | --- |
| 2532 | ลมหายใจไม่เคยแพ้ |  | ช่อง 7 |
| 2545 | ตกกระไดหัวใจพลอยโจน | จอย | ช่อง 3 |
| 2556 | ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น | แม่ของเต้ย | จีเอ็มเอ็มวัน |
| 2557 | ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น 2 | แม่ของเต้ย | จีเอ็มเอ็ม แชนแนล |
| 2560 | คอร์สลัด พิสูจน์เลิฟ |  | ช่องวัน 31 |
| 2563 | คนละทีเดียวกัน | แม่ของที-เร็กซ์ | จีเอ็มเอ็ม 25 |
| 2564 | เด็กใหม่ 2 | แม่ของเจน | เน็ตฟลิกซ์ |
| 2564 | นาบี ฉันจะไม่รักเธอ | จูงใจ | จีเอ็มเอ็ม 25 |
| 2565 | ยมทูตกับภูตสาว | คุณบุษ | ช่อง 3 เอชดี |
| 2565 | พินัยกรรมกามเทพ |  | ดิสนีย์+ ฮอตสตาร์ |
| 2565 | พิศวาสฆาตเกมส์ | อัมพร | ช่อง 3 เอชดี |
| 2567 | สาธุ | แม่ของเกม | เน็ตฟลิกซ์ |
| 2567 | ดวงใจเทวพรหม ตอน ขวัญฤทัย | ครูแวว | ช่อง 3 เอชดี |
วังบริหาร (ซาตูมาเร)

| วังบริหาร |
| --- | --- |
Palatul administrativ
th
ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: สำนักงาน
ที่ตั้ง: ซาตูมาเร ประเทศโรมาเนีย
พิกัด: 47°47′20″N 22°52′23″E﻿ / ﻿47.78884°N 22.87308°E﻿ / 47.78884; 22.87308
เริ่มสร้าง: 1972
เปิดใช้งาน: 1984
เจ้าของ: นครซาตูมาเร
ความสูง
หลังคา: 97 m (318 ft)
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 18
พื้นที่แต่ละชั้น: 12,000 m2 (130,000 sq ft)
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: นิโกไล โปรุมเบสกู
วังบริหาร (โรมาเนีย: Palatul administrativ) เป็นอาคารสูง 97 เมตรในซาตูมาเร ประเทศโรมาเนีย ถือเป็นอาคารที่สูงที่สุดในทรานซิลวาเนียและสูงที่สุดอาคารหนึ่งในประเทศ ใช้งานเป็นอาคารที่ทำการของสภานครซาตูมาเร และสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์
ประวัติศาสตร์

ในทศวรรษ 1960 นครซาตูมาเรมีการพัฒนาสาธารณูปโภคครั้งใหญ่ภายใต้รัฐบาลคอมมิวนิสต์ โดยพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนียประสงค์จะก่อสร้างศูนย์กลางใหม่ให้กับนครซาตูมาเร โดยที่ตรงกลางเป็นอาคารที่จะมาเป็นจุดหมายตาใหม่ของเมือง อาคารเริ่มก่อสร้างในปี 1972 โดยมีสถาปนิกหลักคือนิโกไล โปรุมเบสกู จากยัช และลูโดวิก แกย์ ชาวเมืองซาตูมาเร เป็นผู้ช่วยสถาปนิก อาคารก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1984 โดยใช้แรงงานมากกว่า 1,000 คน
อาคารประกอบด้วยอาคารย่อยสามอาคารและอาคารสูงตรงกลางหนึ่งอาคาร ซึ่งมีความหมายแทนกลุ่มชาติพันธุ์ของเทศมณฑลซาตูมาเร อาคารขนาดเล็กกว่าทั้งสามแทนชาวโรมาเนีย, ชาวเยอรมัน และ ชาวฮังการี โดยมีอาคารใหญ่ตรงกลางเป็นสัญลักษณ์แทนการรวมกันเป็นหนึ่งของทั้งสามกลุ่มชาติพันธุ์
ปัจจุบันอาคารเป็นที่ทำการขององค์การรัฐบาลระดับท้องถิ่น ตั้งแต่สภานครซาตูมาเร สภาจังหวัด และสำนักงานวัฒนธรรม
วอลเลย์บอลชายทีมชาติโคลอมเบีย

| เหรียญรางวัล> วอลเลย์บอลชิงแชมป์อเมริกาใต้ |
| --- | --- | --- |
|  | 2013 กาโวฟรีโอ | ทีม |
วอลเลย์บอลชายทีมชาติโคลอมเบีย (สเปน: Selección masculina de voleibol de Colombia) เป็นทีมชาติของประเทศโคลอมเบีย เป็นส่วนหนึ่งในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติรวมถึงนัดกระชับมิตร
รางวัล > วอลเลย์บอลชิงแชมป์อเมริกาใต้

2013 – 3 ! เหรียญทองแดง
แหล่งข้อมูลอื่น

CSV เก็บถาวร 2022-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วัดกระจับพินิจ

| วัดกระจับพินิจ |
| --- | --- |
วัดกระจับพินิจ

ที่ตั้ง: เลขที่ 300 ซอยสมเด็จพระเจ้าตากสิน 22 ถนนสมเด็จพระเจ้าตากสิน แขวงบุคคโล เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร 10600
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกระจับพินิจ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบุคคโล เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
วัดกระจับพินิจสร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2367 ในสมัยรัชกาลที่ 3 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดใหม่กลางคลอง เนื่องจากวัดสร้างใหม่ระยะระหว่างกลางคลอง จนปี พ.ศ. 2467 คุณหลวงพินิจวิเทศภัณฑ์กับคุณนายกระจับได้ขอบูรณะซ่อมแซมอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ของวัด และได้ขนานนามวัดใหม่ว่า "วัดกระจับพินิจ" ตามนามของผู้บูรณปฏิสังขรณ์วัด
วัดกระจับพินิจได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2370 ได้ผูกพัทธสีมาราวปี พ.ศ. 2375 วัดได้มีการเปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2489 นอกจากนี้ยังได้ให้ราชการเปิดโรงเรียนระดับประถมศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานครภายในวัดด้วย
ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระประธานสมัยสุโขทัย และพระพุทธรูปองค์อื่นได้แก่ พระพุทธรูปปูนปั้น หน้าตัก 2 ศอก 1 องค์ และพระอานนท์เถระหล่อด้วยทองเหลือง หน้าตัก 2 ศอก
วฤนทาวันจันทโรทยมนเทียร

| วฤนทาวันจันทโรทยมนเทียร |
| --- | --- |
ภาพเรนเดอร์แสดงมนเทียรตามที่ออกแบบไว้
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: มถุรา
เทพ: พระกฤษณะ & พระราธา
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: วฤนทาวัน
รัฐ: อุตตรประเทศ
ประเทศ: อินเดีย
ที่ตั้งในรัฐอุตตรประเทศ
พิกัดภูมิศาสตร์: 27°34′04″N 77°38′42″E﻿ / ﻿27.567776°N 77.644932°E﻿ / 27.567776; 77.644932
สถาปัตยกรรม
ประเภท: สถาปัตยกรรมนคร ผสมผสาน สถาปัตยกรรมสมัยใหม่
ผู้สร้าง: ISKCON
เสร็จสมบูรณ์: 2024
ระดับความสูง: 213 m (699 ft)
เว็บไซต์
http://www.vcm.org.in/
วฤนทาวันจันทโรทยมนเทียร (ฮินดี: वृंदावन चन्द्रोदय मंदिर; Vrindavan Chandrodaya Mandir; วฤนฺทาวนฺ จนฺทโรทย มนฺทีร) เป็นมนเทียรภายใต้การก่อสร้างในวฤนทาวัน มถุรา ประเทศอินเดีย หากก่อสร้างเสร็จตามแปลนจะกลายเป็นสิ่งก่อสร้างทางศาสนาที่มีความสูงที่สุดในโลก ด้วยมูลค่าคาดการณ์ก่อสร้างที่ ₹300 โคร (1.3 พันล้านบาท) มนเทียรอยู่ภายใต้การบริหารของอิสก์คอน บังกาลอร์ ตามแปลนการก่อสร้าง อาคารจะมีความสูง 213 เมตร และ 70 ชั้น ในพื้นที่ราว 50,000 ตารางเมตร รวมถึงจะมีที่จอดรถและลานจอดเฮลิคอปเตอร์
การก่อสร้าง

มธูปัณฑิตทาสเคยพบปะประธานาธิบดีปรณัพ มุขรจีเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับการก่อสร้างอาคาร ในเดือนมีนาคม 2014 มุขยมนตรีรัฐอุตตรประเทศ อขิเลศ ยาดัฟ เดินทางมาเปิดตัวโครงการ และเมื่อ 16 พฤศจิกายน 2014 ประธานาธิบดี ปรณัพ มุขรจี เดินทางมาเคาะศิลาฤกษ์ของมนเทียร จนถึงปัจจุบัน มนเทียรยังคงอยู่ภายใต้การก่อสร้าง
ระเบียงภาพ

ภาพเรนเดอร์แสดงตอนกลางคืน
ภาพเรนเดอร์ด้านหน้า
ภาพเรนเดอร์ด้านหน้า
ภาพเรนเดอร์ด้านหน้า
ภาพพื้นที่ขณะก่อสร้าง
ภาพพื้นที่ขณะก่อสร้าง
ดูเพิ่ม

วิราตรามยัณมนเทียร โครงการก่อสร้างนครวัดขึ้นใหม่เป็นมนเทียรในอินเดีย
นันทมหรธาม
ซอฟต์บอล

แบตเตอร์ขณะอยู่ในท่าพร้อม
ซอฟต์บอล (อังกฤษ: softball แปลตามตัวว่า บอลนุ่ม) เป็นกีฬาประเภททีมที่ใช้ลูกบอลในการเล่น ลูกซอฟต์บอลมีขนาดเส้นรอบวง 11 ถึง 13 นิ้ว (ประมาณ 28-30.5 เซนติเมตร) ผู้ขว้างบอลเรียกว่าพิตเชอร์ (pitcher) ส่วนผู้เล่นฝ่ายรุกที่ตีบอลเรียกว่าแบตเตอร์ (batter) หรือตัววิ่ง แบตเตอร์จะตีบอลด้วยไม้ตีทรงกระบอกอ่อนนุ่มที่เรียกว่าแบต (bat) การทำคะแนนจะเกิดขึ้นเมื่อแบตเตอร์วิ่งผ่านจุดสี่จุดที่เรียงกันตามลำดับบนพื้นสนาม ที่เรียกว่าเบส (base) ซอฟต์บอลได้รับอิทธิพลโดยตรงมาจากเบสบอล (baseball) จนบางครั้งเราก็เรียกเบสบอลว่า ฮาร์ดบอล (hardball) (แปลตามตัวว่า บอลแข็ง)
สมาพันธ์ซอฟต์บอลนานาชาติ (International Softball Federation) เป็นผู้ควบคุมดูแลกีฬาและจัดการแข่งขันในระดับโลกทุกๆ 5 ปี
รูปแบบการเล่น

ซอฟต์บอลมีรูปแบบการเล่นมาตรฐานอยู่ 3 รูปแบบ: สโลว์พิตช์, ฟาสต์พิตช์, และ มอดิฟายด์พิตช์
ฟาสต์พิตช์ เป็นรูปแบบการเล่นในเชิงรับ พิตเชอร์เป็นผู้เริ่มเปิดการเล่น โดยการขว้างบอลออกไปด้วยความเร็วสูงสุด เพื่อให้แบตเตอร์ตีบอลได้ยาก แบตเตอร์จะถูกให้ออกจากสนามเป็นจำนวนมากเนื่องจากไม่สามารถตีลูกได้ คะแนนจะต่ำ พิตเชอร์ที่ดีจะถือเป็นผู้เล่นที่มีความสำคัญ
สโลว์พิตช์ เป็นรูปแบบการเล่นที่ทำให้แบตเตอร์มีโอกาสในการตีลูกที่มากขึ้น การเล่นแบบสโลว์พิตช์ยังมีอีกสองชนิด ซึ่งใช้ลูกบอลต่างขนาดกัน รูปแบบการเล่นที่ใช้ที่ลูกบอลขนาดใหญ่กว่าบางครั้งเรียกกันว่า ซูเปอร์สโลว์พิตช์ ถูกนำออกจากกฎกติกาของสมาพันธ์ซอฟต์บอลนานาชาติในปีพ.ศ. 2545 (ค.ศ. 2002) แต่ก็ยังมีการเล่นกันอยู่ในนัดที่แข่งแบบไม่เป็นทางการ
มอดิฟายด์พิตช์ เป็นรูปแบบการเล่นที่ไม่มีการกำหนดความเร็วในการขว้าง แต่อย่างไรก็ตามเทคนิคต่าง ๆ ก็ต้องเป็นไปตามกฎกติกาที่มีการวางเอาไว้
ในบทความนี้จะอ้างอิงถึงการเล่นแบบฟาสต์พิตช์ที่ผสมผสานกับมอดิฟายด์พิตช์ และอ้างอิงถึงการเล่นแบบสโลว์พิตช์ที่รวมถึงการเล่นโดยใช้ลูกบอลขนาดใหญ่ (16 นิ้ว)
สนาม

สนามที่ใช้ในการเล่นจะแบ่งเป็นสองส่วนคือ เขตแฟร์ (Fair territory)  และ เขตฟาวล์ (Foul territory)  เขตแฟร์ยังถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนคือ อินฟีลด์ (infield) , เอาต์ฟีลด์ (outfield) , รวมถึงบริเวณที่อยู่เหนือรั้วของเขตเอาต์ฟีลด์ด้วย
สนามแข่งขันถูกกำหนดไว้โดย เบสไลน์ (baselines)  สองเส้น หรือ ฟาวล์ไลน์ (foul lines)  ที่มาทำมุมกันที่ โฮมเพลต (home plate) . ความยาวขั้นต่ำของเบสไลน์จะถูกกำหนดตามประเภทของผู้เล่น รั่วซึ่งมีการล้อมไว้ระหว่างเบสไลน์ทั้งสองจะเป็นตัวบ่งบอกขนาดของสนาม รั้วนี้จะมีระยะห่างจากโฮมเพลตเท่ากันไม่ว่าจะวัดมาจากจุดใดบนรั้วก็ตาม
จุดที่อยู่ด้านหลังโฮมเพลตจะเรียกว่า แบกสต็อป (backstop) . ซึ่งจะมีระยะห่างจากโฮมเพลตประมาณ 25 ถึง 30 ฟุต (7.62 และ 9.14 เมตร)
โฮมเพลตนั้นทำมาจากยาง เป็นรูปทรงที่มีห้าด้าน คล้ายกับการผสมผสานกันระหว่างสี่เหลี่ยมผืนผ้าและสามเหลี่ยม กว้าง 17 นิ้ว (43 เซนติเมตร) ยาว 8.5 นิ้ว (22 เซนติเมตร) สามเหลี่ยมจะมีขนาดพอดีกับมุมของเส้นที่ไปเชื่อมกับเบสไลน์ โฮมเพลตเป็นมุมด้านหนึ่งของสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนที่มี เบส (bases)  อยู่ที่มุมของสี่เหลี่ยม เบสอื่นๆที่ไม่ใช่โฮมเพลตจะเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีขนาด 15 นิ้ว (38 เซนติเมตร) ทำจากเบาะมวยปล้ำหรือยาง และหนาไม่เกิน 5 นิ้ว (13 เซนติเมตร) เบสจะถูกรั้งไว้ให้อยู่กับที่เสมอ เบสจะถูกนับตามเข็มนาฬิกาเป็น เบสที่หนึ่ง เบสที่สอง และเบสที่สาม ด้านนอกเบสแรก (ซึ่งอยู่ในเขตฟาวล์) จะมี "ดับเบิลเบส (double base) " หรือ "เซฟตี้เบส (safety base) "อยู่ติดกันกับเบสแรกเพื่อขั้นกลางระหว่างเบสแมน (baseman) และตัววิ่ง ตัววิ่งจะวิ่งเข้าไปในเขตฟาวล์ที่อยู่ในส่วนของดับเบิลเบสหลังจากที่ตีบอล ระหว่างที่ทีมที่อยู่ภายในสนามกำลังขว้างบอลสู่เบสแรก ก่อนที่ตัววิ่งจะเข้าไปถึงเซฟตี้เบส แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกสนามที่จะมีเซฟตี้เบส และในสนามของผู้หญิงจะมีอยู่มากกว่าผู้ชาย ดับเบิลเบสนี้ต้องมีในการแข่งขันของสมาพันธ์ซอฟต์บอลนานาชาติ
เขตอินฟีลด์คือส่วนที่อยู่ภายในสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนและบริเวณที่ประชิดตัวกับอินฟิลเดอร์ (Infielder) เขตเอาต์ฟีลด์คือเขตที่อยู่ระหว่างเบสไลน์ รั้ว และอินฟีลด์ อินฟีลด์มักเป็นบริเวณที่ชื้นแฉะแต่เอาต์ฟีลด์จะมีการปลูกหญ้าในส่วนที่ใช้แข่งขัน
บริเวณจุดศูนย์กลางของวงกลมจะมีพิตชื่งเพลต (Pitching plate) เป็นแผ่นยางรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ในฟาสต์พิตช์ พิตชิงเซอร์เคิล (Pitching circle) จะมีเส้นผ่านศูนย์กลางยาว 8 ฟุต (2.44 เมตร) พิชชิ่งเซอร์เคิลจะอยู่รอบพิชชิ่งเพลต
ในสนามจะต้องมีช่วงบริเวณประมาณ 15 ถึง 12 ฟุต (5 และ 4 เมตร) จากรั้วเพื่อเตือนให้ผู้อยู่ในบริเวณนั้นระมัดระวังเรียกว่าวอร์นนิ่งแทรก (Warning track) แต่เกมที่เล่นในสนามใหญ่กว่าอาจไม่จำเป็นต้องมีวอร์นนิ่งแทรกหากรั้วสนามนั้นเป็นรั้วที่จัดขึ้นชั่วคราว
ในเขตฟาวล์ด้านนอกเบสไลน์จะมี โค้ชบ็อกซ์ (Coach's boxes) ซึ่งเป็นบริเวณของผู้ฝึกสอนอยู่สองจุด แต่ละจุดจะห่างจากเบสไลน์ 15 ฟุต (5 เมตร) ยาว 12 ฟุต (3 เมตร) บนเบสไลน์ทั้งสองเส้น
Softball field
สนาม > มาตรฐานความยาวของเบสไลน์

| ฟาสพิตช์เบสไลน์> ประเภทหญิง | ฟาสพิตช์เบสไลน์> ประเภทชาย | สโลว์พิตช์เบสไลน์> ประเภทหญิง | สโลว์พิตช์เบสไลน์> ประเภทชาย |
| --- | --- | --- | --- |
| 60ฟุต (18.29เมตร) | 60ฟุต (18.29เมตร) | 65ฟุต (19.81เมตร) | 65ฟุต (19.81เมตร) |
สนาม > ระยะการขว้างของฟาสต์พิตช์

| ประเภทผู้ใหญ่> ประเภทหญิง | ประเภทผู้ใหญ่> ประเภทชาย | ประเภทอายุต่ำกว่า 18 ปี> ประเภทหญิง | ประเภทอายุต่ำกว่า 18 ปี> ประเภทชาย | ประเภทอายุต่ำกว่า 15 ปี> ประเภทหญิง | ประเภทอายุต่ำกว่า 15 ปี> ประเภทชาย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 43ฟุต (13.11เมตร) | 46ฟุต (14.02เมตร) | 40ฟุต (12.19เมตร) | 46ฟุต (14.02เมตร) | 40ฟุต (12.19เมตร) หรือ 35ฟุต | 46ฟุต (14.02เมตร) |
สนาม > ระยะการขว้างของสโลว์พิตช์

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| ประเภทผู้ใหญ่ | ประเภทผู้ใหญ่ | ประเภทผู้ใหญ่ | ประเภทอายุต่ำกว่า 18 ปี | ประเภทอายุต่ำกว่า 18 ปี | ประเภทอายุต่ำกว่า 15 ปี | ประเภทอายุต่ำกว่า 15 ปี |
| ประเภทหญิง | ประเภทชาย | ประเภทนักศึกษา | ประเภทหญิง | ประเภทชาย | ประเภทหญิง | ประเภทชาย |
| 46ฟุต (14.02เมตร) | 50ฟุต (15.24เมตร) | 50ฟุต (15.24เมตร) | 46ฟุต (14.02เมตร) | 46ฟุต (14.02เมตร) | 46ฟุต (14.02เมตร) | 46ฟุต (14.02เมตร) |
อุปกรณ์การเล่น

อุปกรณ์ที่จำเป็นต้องใช้ในการเล่นซอฟต์บอล ประกอบด้วยอุปกรณ์ป้องกัน ไม้ตี ถุงมือ ลูกบอล หมวกป้องกันพร้อมตัวป้องกันใบหน้า และเสื้อผ้าสวมใส่
อุปกรณ์การเล่น > ลูกบอล

ขนาดของลูกบอลจะเปลี่ยนแปลงไปตามประเภทของการเล่น ขนาดมาตรฐานที่ใช้ในการแข่งขันนานาชาติคือ12 นิ้ว (30 เซนติเมตร) และ 11 นิ้ว (28 เซนติเมตร ลูกบอลมักถูกหุ้มด้วยหนังสีขาว2ชิ้นเย็บติดกันเป็นรูปทรงที่มีสัณฐานคล้ายเลขแปดและเย็บติดกันด้วยด้ายสีแดง แต่การหุ้มด้วยวัสดุอื่นก็สามารถทำได้เช่นกัน แกนกลางของบอลจะถูกหุ้มด้วยเส้นใยนุ่น ,ไม้ก๊อกกับยาง ,โพลียูรีเทน หรือวัสดุอื่นๆ ในปีค.ศ. 2002 (พ.ศ. 2545) ลูกซอฟต์บอลสีเหลืองสะท้อนแสง เป็นลูกบอลที่มองเห็นได้ง่ายก็ได้รับการยอมรับและใช้ในการแข่งขันมากขึ้น
อุปกรณ์การเล่น > ไม้ตี

ไม้ตีทำมาจากไม้เนื้อแข็ง เหล็ก หรือวัสดุอื่นๆที่ได้รับการรับรอง มีความยาวไม่เกิน 34 นิ้ว (86 เซนติเมตร) เส้นผ่านศูนย์กลาง 2.25 นิ้ว (6เซนติเมตร) และมีน้ำหนัก 38 ออนซ์ (1 กิโลกรัม)
อุปกรณ์การเล่น > ถุงมือ

ผู้เล่นฝ่ายรับทุกคนจะต้องสวมถุงมือที่ทำจากหนังหรือวัสดุที่ใกล้เคียงกัน ถุงมือนี้จะทำหน้าที่รัดนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ให้ติดกัน เบสแมนคนแรกและผู้รับลูกบอลจะต้องสวมมิตต์ มิตต์นั้นต่างจากถุงมือตรงที่มีที่รองอุ้งมือเสริมเข้ามาและไม่มีที่สวมนิ้วมือ ส่วนพิตเชอร์นั้นไม่ต้องสวมถุงมือ ถุงมือจะต้องไม่เป็นสีขาวหรือเทาซึ่งจะทำให้เกิดความสับสนกับแบตเตอร์ ถุงมือและมิตต์จะเป็นสีอื่นๆได้ทั้งหมด ถุงมือที่ใช้ในซอฟต์บอลจะมีขนาดใหญ่กว่าที่ใช้ในเบสบอล
อุปกรณ์การเล่น > ชุดแข่งขัน

แต่ละทีมจะมีชุดแข่งขันของตนเอง ชุดแข่งขันจะประกอบด้วย หมวกแก๊บ เสื้อแข่งขัน เสื้อชั้นใน และกางเกงขาสั้นเป็นองค์ประกอบมาตรฐาน
หมวกนั้นแทบจะเป็นอุปกรณ์คู่กายของผู้เล่นชาย ส่วนผู้เล่นหญิงต้องมีหมวกและมีกระบังหมวกและที่รัดศีรษะเพิ่มเข้ามา และหมวกทุกใบจะต้องมีสีเหมือนกัน ส่วนผู้เล่นที่ต้องสวมหมวกป้องกันจะไม่ต้องสวมหมวกนี้
ที่ด้านหลังของชุดจะต้องมีเลขอารบิกตั้งแต่ 0-99 ปรากฏอยู่ เช่นหมายเลขเช่น 2 หรือ 02 ส่วนชื่อของผู้เล่นจะมีหรือไม่มีก็ได้
เครื่องประดับยกเว้นสร้อยคอที่ใช้ในการแพทย์ไม่สามารถสวมใส่ในขณะลงแข่งขันได้
ผู้เล่นทุกคนจำเป็นต้องสวมรองเท้า และรองเท้าจำเป็นต้องมีหมุดหรือใบใต้รองเท้า หมุดใต้รองเท้าจะต้องมีความยาวไม่เกินสามในสี่นิ้ว (1.9 เซนติเมตร) จากพื้นรองเท้า หมุดหรือใบใต้รองเท้าจะต้องทำมาจากพลาสติกหรือวัสดุสังเคราะห์อื่นๆ หมุดหรือที่ทำจากเหล็กไม่ได้รับอนุญาตในการเล่นแบบสโลว์พิช
อุปกรณ์การเล่น > อุปกรณ์ป้องกัน

สำหรับผู้เล่นตำแหน่งแคชเชอร์ต้องสวมหน้ากาก หมวกกันน็อก สนับหน้าแข้ง เกราะตรงหน้าอก และหัวไหล่แต่สำหรับผู้เล่นฝ่ายรุกจะสวมหมวกกันน๊อคป้องกันศีรษะ
ประวัติ

ซอฟต์บอล เป็นกีฬาที่ถือกำเนิดขึ้นมาในประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นเวลานานแล้ว และเป็นที่นิยมกันทั่วประเทศ นับเป็นกีฬาประจำชาติอย่างหนึ่งของชาวอเมริกันประมาณครึ่งศตวรรษที่ผ่านมา ผู้เล่นเบสบอลต้องการที่จะเล่นเบสบอลต่อไปในฤดูหนาวด้วย จึงทำให้เกิดเบสบอลในร่มขึ้น แต่ก็ประสบปัญหา เพราะสนามในร่มที่ใหญ่ที่สุดเพียงใดก็ยังเล็กกว่าสนามเบสบอลกลางแจ้งทั่วไป จึงมีความจำเป็นต้องดัดแปลงลูกบอลให้ใหญ่พอดี เพื่อให้ตีไปได้ไกลเท่ากับลูกบอลขนาดธรรมดากฎกติกาต่างๆ ก็มีการเปลี่ยนแปลงเพื่อให้เหมาะสมที่จะเล่นในร่ม อย่างไรก็ตาม เบสบอลในร่มก็ไม่ได้รับความนิยมมากนัก ลักษณะทั่วไปของเกมและวิธีการเล่นส่วนใหญ่คล้ายคลึงกับเกมเบสบอลจึงเรียกได้อีกชื่อหนึ่งว่า เบสบอลในร่ม (Indoor Basebell) เพราะสามารถปรับปรุงให้เล่นในที่แคบหรือภายในห้องยิมฯ ได้ ต้นกำเนิดของการเล่นซอฟต์บอลอันเชื่อถือได้นั้น ตามบทความในหนังสือ Indoor Baseball Guide พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2449 โดย American Sports Publishing Company กล่าวไว้อย่างละเอียดว่า เกมเบสบอลในร่มได้กำเนิดขึ้นที่เมืองชิคาโก กล่าวคือ เมื่อปี พ.ศ. 2430 สมาชิกสโมสรแล่นเรือ ชื่อ Farragut Boat Club ได้นัดประชุมกันในโรงยิมฯ แห่งหนึ่งในเมืองนี้ เนื่องในเทศกาลขอบคุณพระเจ้า (Thanksgiving Day) พวกเด็กๆ ซึ่งติดตามบิดามารดามาด้วยในครั้งนี้ ต่างพากันเล่นอยู่ภายในโรงยิมฯ นอกห้องประชุม และได้เก็บเอานวมเก่าๆ (ใช้ชกมวย) ที่ทิ้งอยู่ภายในโรงยิมฯ ขว้างรับกันไปมารอบๆ ห้องอย่างสนุกสนาน ในขณะนั้นมีเด็กคนหนึ่งถือด้ามไม้กวาดเก่าๆ แล้วตีนวมกลับไปทางคนที่โยนมาให้ เขาทำเลียนแบบการตีลูกเบสบอลซึ่งเขาเคยได้เห็นการแข่งขันเกมนี้มาก่อนแล้ว ขณะนั้น George W. Hancock ซึ่งเป็นผู้นำทางสันทนาการในวันหยุดประจำโรงยิมฯ แห่งนี้ ขณะทำหน้าที่ควบคุมดูแลการเล่นของเด็ก ได้เกิดแนวความคิดใหม่ขึ้นมาโดยฉับพลัน จึงอุทานขึ้นว่า "Say, Boys, Let's play ball" ดังนั้นเขาและพวกเด็กๆ ได้ช่วยกันยกเบาะมวยปล้ำมาวางทำเป็นเบส หลังจากนั้นการเล่นก็เริ่มขึ้นอย่างมีชีวิตชีวา โดยใช้ด้ามไม้กวาดซึ่งหักออกเป็นสองท่อนขนาดยาวพอเหมาะทำเป็นไม้ตี ใช้นวมชกมวยเก่าๆ แทนลูกบอล และเบาะมวยปล้ำแทนเบส เย็นวันเสาร์ต่อมาอีกอาทิตย์หนึ่ง G.W. Hancock นัดให้เด็กเหล่านั้นมาร่วมเล่นกันอีกครั้ง ซึ่งในวันนี้เขาได้จัดเตรียมไม้ตีที่หุ้มด้วยยาง และลูกบอลใหญ่ที่นิ่มมากกว่าไว้ให้ พร้อมทั้งตั้งกติกาง่ายๆ บางข้อไว้ด้วย ครั้นเย็นของวันเสาร์ดังกล่าวตามนัดมาถึง นาย G.W. Hancock จึงจัดแบ่งออกเป็น 2 ฝ่าย และอ่านกติกาการเล่นพร้อมอธิบายวิธีเล่นให้ แล้วจึงเริ่มเล่นกันอย่างสนุกสนาน ต่อมา G.W. Hancock ได้แก้ไขกติกาการเล่นเกี่ยวกับลูกบอล และไม้ตีเพื่อไม่ให้เกิดความเสียหายแก่โรงยิมฯ ในที่สุดจึงเรียกเกมนี้ว่าเบสบอลในร่ม โดยใช้ลูกบอลที่มีน้ำหนักเบาขนาดเส้นรอบวง 16 นิ้ว และใช้ไม้ตี
ดูเพิ่ม

ซอฟต์บอลหญิงชิงแชมป์โลก
ซอฟต์บอลชายชิงแชมป์โลก
National Pro Fastpitch - การแข่งขันซอฟต์บอลหญิงอาชีพในสหรัฐ