stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปราสาทปลายบัด
แหล่งข้อมูลอื่น

คุณค่าขององค์ประกอบทางภูมิทัศน์กลุ่มเทวสถานปราสาทพนมรุ้ง ปราสาทเมืองต่ำ และปราสาทปลายบัด จังหวัดบุรีรัมย์ จุลนาถ วรรณโกวิท ภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร สุโขทัย  ศรีสัชนาลัย  กำแพงเพชร  นครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา  แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง  เมืองโบราณศรีเทพและโบราณสถานสมัยทวารวดีที่เกี่ยวข้อง  ภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี ภูพระบาท  วัดพระพุทธบาทบัวบาน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง ทุ่งใหญ่นเรศวร  ห้วยขาแข้ง  กลุ่มป่าดงพญาเย็น-เขาใหญ่ เขาใหญ่  ทับลาน  ปางสีดา  ตาพระยา  ดงใหญ่  กลุ่มป่าแก่งกระจาน แก่งกระจาน  กุยบุรี  ไทยประจัน  แม่น้ำภาชี  |  |
| กำลังพิจารณา |  วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร นครศรีธรรมราช  อนุสรณ์สถานแหล่งต่าง ๆ และภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเชียงใหม่ นครหลวงล้านนา  พระธาตุพนม และสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์และภูมิทัศน์ที่เกี่ยวข้อง  กลุ่มเทวสถานปราสาทพนมรุ้ง ปราสาทเมืองต่ำ และปราสาทปลายบัด  แหล่งอนุรักษ์ทะเลอันดามัน หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะระนอง  แหลมสน  หมู่เกาะสุรินทร์  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  สิรินาถ  ป่าชายเลนระนอง  สงขลาและชุมชนที่เกี่ยวเนื่องริมทะเลสาบสงขลา เมืองโบราณพังยาง พะโคะ และสีหยัง  เมืองโบราณสทิงพระ  เมืองป้อมค่ายซิงกอร่า ณ เขาแดงและแหลมสน  เมืองเก่าสงขลา ณ บ่อยาง  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก  ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ อุทยานแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
ภาษากามาโย

| ภาษากามาโย |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศฟิลิปปินส์
ภูมิภาค: จังหวัดซูรีเกาเดลซูร์และจังหวัดดาเวาโอเรียนตัล
ชาติพันธุ์: ชาวกามาโย   Mandayas
จำนวนผู้พูด: 360,000  (2000 census)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลายู-พอลินีเชียฟิลิปปินฟิลิปปินตอนกลางมันซากันภาษากามาโย
รหัสภาษา
ISO 639-3: kyk
ภาษากามาโย  เป็นภาษาที่มีผู้พูดไม่มากนักใน เมืองบิสลิก ทางภาคใต้ของฟิลิปปินส์ อยู่ในตระกูลออสโตรนีเซียน กลุ่มย่อยวิซายัน
ฟาบิโอ มาร์ฟา

| ฟาบิโอ มาร์ฟา |
| --- | --- |
เกิด: 30 ตุลาคม พ.ศ. 2519
ฟาบิโอ มาร์ฟา (Fabio Marfa) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2519 ที่ จังหวัดเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 52 ครั้ง ชนะ 24(น็อค 12) เสมอ 4 แพ้ 24
ประวัติ

มาร์ฟาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 20 กันยายน พ.ศ. 2540 เสมอกับ เจอร์รี บัสโกลอก ที่ฟิลิปปินส์ หลังจากนั้น ชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยชกชนะน็อค เฟเดริโก คาตูไบ ยก 4 จากนั้นมาชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทในไทย แพ้น็อค พรสวรรค์ กระทิงแดงยิม ยก 6 เมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2545 จากนั้นไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่ ญี่ปุ่นเมื่อ 9 ธันวาคม ปีเดียวกัน แพ้คะแนน ทัตสุโอะ ฮายาชิดะ ที่ ญี่ปุ่น หลังจากนั้น มาร์ฟายังขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง เดินทางไปชกที่ญี่ปุ่นและอินโดนีเซียอีกหลายครั้ง รวมทั้งมาแพ้คะแนนไก่ชน ส.วรพิน เมื่อ พ.ศ. 2549 มาร์ฟาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทถึงสองครั้งแต่ไม่สำเร็จ โดยใน พ.ศ. 2549 แพ้น็อค ฟลอรันเต คอนเดส ยก 6 ไม่ได้แชมป์ และใน พ.ศ. 2550 แพ้คะแนน อาร์มัน เดอ ลาครูซ ไม่ได้แชมป์อีก หลังจากนั้น มาร์ฟาเริ่มชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ และได้ไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทที่ญี่ปุ่นเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2551 แพ้คะแนน โตชิกาสุ วากะ ไม่ได้แชมป์ มาร์ฟายังขึ้นชกอีกหลายครั้งแต่แพ้รวด หลังจากที่ชกแพ้คะแนน อาร์เทอร์ วีญานูเอวา เมื่อ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2552 แล้วก็แขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 27 กันยายน 2545 แพ้น็อค พรสวรรค์ ป.ประมุข ยก 6 ที่ อุตรดิตถ์
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 9 ธันวาคม 2545 แพ้คะแนน ทัตสุโอะ ฮายาชิดะ ที่ ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 15 มิถุนายน 2551 แพ้คะแนน โตชิคาสุ วากะ ที่ ญี่ปุ่น
มะกล่ำตาช้าง

| มะกล่ำตาช้าง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: ถั่ว Fabales
วงศ์:: ถั่ว Fabaceae
วงศ์ย่อย:: วงศ์ย่อยราชพฤกษ์ Caesalpinioideae
เคลด:: Mimosoid clade Mimosoid clade
สกุล:: Adenanthera Adenanthera L.
สปีชีส์:: Adenanthera pavonina
ชื่อทวินาม
Adenanthera pavonina L.

ชื่อพ้อง
   Adenanthera gersenii Scheff.  Adenanthera polita Miq.  Corallaria parvifolia Rumph. 
เมล็ด
ดอก
มะกล่ำตาช้าง, มะกล่ำต้น, มะแค้ก, หมากแค้ก, มะแดง, มะหัวแดง หรือ มะโหกแดง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Adenanthera pavonina) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Leguminasae วงศ์ย่อย Mimosoideae โคนต้นมีพูพอน ผิวเรียบ สีเทาอมน้ำตาล ใบประกอบแบบขนนกสองชั้น ใบย่อยรูปไข่ ดอกช่อแบบแตกแขนง เกสรตัวผู้สีเหลืองจำนวนมาก เห็นเป็นพู่ ผลเดี่ยว เป็นฝักแบน ยาวขดเป็นวง เมื่ออ่อนสีเขียวอ่อน สุกแล้วสีน้ำตาล เป็นผลแห้ง แตกตามตะเข็บ เมล็ดแบนสีแดง
เป็นพืชที่ตรึงก๊าซไนโตรเจน ใช้เป็นอาหารสัตว์ สมุนไพร และยังเป็นไม้ประดับได้  เนื้อไม้มีความแข็งแกร่งมากใช้ทำเรือและใช้ทำเครื่องเรือน มะกล่ำตาช้างเป็นพืชที่มีพิษ โดยเฉพาะส่วนเมล็ดสีแดงมีพิษสูงมาก หากรับประทานเข้าไป อาจทำให้เสียชีวิตได้ รากมีรสเปรี้ยว ใช้เป็นยาแก้ร้อนใน เมล็ดและใบแก้ริดสีดวงทวารหนัก ใช้เป็นยาเบื่อพยาธิ เมล็ดมะกล่ำ 1 เมล็ดใช้เทียบเป็นหน่วยกล่ำในมาตราชั่งตวงวัดโบราณ โดย 2 กล่อมเป็น 1 กล่ำ และ 2 กล่ำเป็น 1 ไพ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Adenanthera pavonina
Adenanthera pavonina
USDA Plants Profile: Adenanthera pavonina
Adenanthera pavonina L. Medicinal Plant Images Database (School of Chinese Medicine, Hong Kong Baptist University) (ในภาษาจีน) (ในภาษาอังกฤษ)
มัณฑนา นวลเจริญ. พรรณไม้ป่าชายหาด. ปทุมธานี. สำนักพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ 2552  หน้า 118
| ด ค กพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัด |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  กาซะลองคำ (เชียงราย)  ทองกวาว (เชียงใหม่)  กำลังเสือโคร่ง (น่าน)  สารภี (พะเยา)  ยมหิน (แพร่)  จั่น (แม่ฮ่องสอน)  กระเชา (ลำปาง)  ก้ามปู (ลำพูน)  สัก (อุตรดิตถ์) 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  มะหาด (กาฬสินธุ์)  กัลปพฤกษ์ (ขอนแก่น)  ขี้เหล็ก (ชัยภูมิ)  กันเกรา (นครพนม)  สาธร (นครราชสีมา)  กาฬพฤกษ์ (บุรีรัมย์)  พฤกษ์ (มหาสารคาม)  ตานเหลือง (มุกดาหาร)  กระบาก (ยโสธร)  กระบก (ร้อยเอ็ด)  สนสามใบ (เลย)  ลำดวน (ศรีสะเกษ)  อินทนิล (สกลนคร)  มะค่าแต้ (สุรินทร์)  ชิงชัน (หนองคาย)  พะยูง (หนองบัวลำภู)  ตะเคียนหิน (อำนาจเจริญ)  รัง (อุดรธานี)  ยางนา (อุบลราชธานี) 
ภาคกลาง:  ไทรย้อยใบแหลม (กรุงเทพมหานคร)  สีเสียดแก่น (กำแพงเพชร)  มะตูม (ชัยนาท)  สุพรรณิการ์ (นครนายก)  จันทน์ชะมดชนิด Mansonia gagei (นครปฐม)  เสลา (นครสวรรค์)  นนทรี (นนทบุรี)  ทองหลางลาย (ปทุมธานี)  หมัน (พระนครศรีอยุธยา)  บุนนาค (พิจิตร)  ปีบ (พิษณุโลก)  มะขาม (เพชรบูรณ์)  พิกุล (ลพบุรี)  โพทะเล (สมุทรปราการ)  จิกเล (สมุทรสงคราม)  พญาสัตบรรณ (สมุทรสาคร)  ตะแบกนา (สระบุรี)  มะกล่ำตาช้าง (สิงห์บุรี)  มะค่า (สุโขทัย)  มะเกลือ (สุพรรณบุรี)  มะพลับ (อ่างทอง)  สะเดา (อุทัยธานี) 
ภาคตะวันออก:  จัน (จันทบุรี)  อะราง (ฉะเชิงเทรา)  ประดู่ (ชลบุรี)  หูกวาง (ตราด)  โพ (ปราจีนบุรี)  กระทิง (ระยอง)  มะขามป้อม (สระแก้ว) 
ภาคตะวันตก:  ขานาง (กาญจนบุรี)  แดง (ตาก)  เกด (ประจวบคีรีขันธ์)  หว้า (เพชรบุรี)  โมกมัน (ราชบุรี) 
ภาคใต้:  ทุ้งฟ้า (กระบี่)  มะเดื่ออุทุมพร (ชุมพร)  ศรีตรังชนิด Jacaranda obtusifolia (ตรัง)  แซะ (นครศรีธรรมราช)  ตะเคียนชันตาแมว (นราธิวาส)  ตะเคียน (ปัตตานี)  เทพทาโร (พังงา)  พะยอม (พัทลุง)  ประดู่บ้าน (ภูเก็ต)  อโศกเหลือง (ยะลา)  อบเชย (ระนอง)  สะเดาเทียม (สงขลา)  กระซิก (สตูล)  เคี่ยม (สุราษฎร์ธานี) 
ต้นไม้ประจำจังหวัดนครปฐมคือจัน  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดบุรีรัมย์คือแปะ  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดยโสธรคือยางนา  · ต้นไม้ประจำจังหวัดสุโขทัยคือตาล  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดสุรินทร์คือกันเกรา  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดระนองคืออินทนิล  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดระยองคือประดู่  ·  จังหวัดบึงกาฬไม่มีพันธุ์ไม้มงคลพระราชทาน ต้นไม้ประจำจังหวัดคือสิรินธรวัลลี
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q2717414  Wikispecies: Adenanthera pavonina  APDB: 63766  BHL: 358403  EoL: 646813  EPPO: ADEPA  FNA: 200011864  GBIF: 2951846  GRIN: 1440  iNaturalist: 158007  IPNI: 317691-2  ITIS: 26447  IUCN: 18435896  NCBI: 3811  PfaF: pavonina Adenanthera pavonina  Plant List: ild-2  PLANTS: ADPA  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:317691-2  Tropicos: 13024741  uBio: 7430838
ภาษากาลาเทีย

บทความนี้เกี่ยวกับภาษาเคลต์ในอานาโตเลียที่สูญแล้ว สำหรับภาษากลุ่มอิตาลิกในปัจจุบันที่มีความเกี่ยวข้องกับภาษาโปรตุเกส ดูที่ ภาษากาลิเซีย
| ภาษากาลาเทีย |
| --- | --- |
ภูมิภาค: กาลาเทีย
สูญแล้ว: คริสต์ศตวรรษที่ 4 (น่าจะคริสต์ศตวรรษที่ 6)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  เคลต์เคลต์ภาคพื้นยุโรปกอลภาษากาลาเทีย
รหัสภาษา
ISO 639-3: xga
นักภาษาศาสตร์: xga
มณฑลกาลาเตียของโรมัน
ภาษากาลาเทีย เป็นภาษากลุ่มเคลต์ที่สูญแล้ว เคยใช้พูดในกาลาเทียที่อยู่ในอานาโตเลียตอนกลาง (ประเทศตุรกีฝั่งเอเชียในปัจจุบัน) เมื่อราวศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราชถึงอย่างน้อยในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ข้อมูลบางส่วนกล่าวแนะว่าในคริสต์ศตวรรษที่ 6 ยังคงมีผู้พูดภาษานี้อยู่ ภาษากาลาเทียมีความใกล้ชิดกับภาษากอล
หลักฐานที่เหลืออยู่ของภาษานี้เป็นคำสั้น ๆ ราว 120 คำ ส่วนมากที่เป็นชื่อเฉพาะลงท้ายด้วย-riks "กษัตริย์", บางส่วนลงท้ายด้วย -marus, กรรม -mari  "มหาราช", และชื่อเผ่าเช่น Ambitouti
มรสุมแห่งชีวิต

มรสุมแห่งชีวิต เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวพีเรียด-ดราม่า โดยสร้างจากวรรณกรรมอมตะของ พลตรี หลวงวิจิตรวาทการ นำมาดัดแปลงเป็นบทโทรทัศน์โดย จิตราภา และกำกับการแสดงโดย สยาม สังวริบุตร ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2543 - 23 เมษายน 2543
รายชื่อนักแสดง

ธีรภัทร์ สัจจกุล รับบท ภัสมา
พัชราภา ไชยเชื้อ รับบท ผุศณี
ยุทธพิชัย ชาญเลขา รับบท ทัศนัย
จักรกฤษณ์ คชรัตน์ รับบท ทศนาถ
บุณฑริก ทัศนารมย์ รับบท รัชนี
ไอศูรย์ ไมดาน รับบท จิมมี่
อรีย์สรวง นิลวรรณ รับบท จีรวรรณ
นวลปรางค์ ตรีชิต รับบท นงนาถ
สุวัจชัย สุทธิมา รับบท สุทัศน์
สุดารัตน์ เดชากุล รับบท ขวัญใจ
พงศ์ประยูร ราชอาภัย รับบท ฉัตร
วิยะดา อุมารินทร์ รับบท คุณนายลิ้นจี่
นีรนุช อติพร รับบท ทองพราว
ศักดิ์สิทธิ์ ทวีกุล รับบท เกียรติ
ชัยวรงค์ ช่างเกิด รับบท การิน
วันวิสาข์ ทรงศรีพิพัฒน์ รับบท แป๋ว
เจนเนตร นันทนาปราโมทย์ รับบท พรรณนภา
กมลพรรณ ทานตะวิริยะ รับบท ฉัตรประไพ
ณัฏฐนิชา พันธุมจินดา รับบท แจ๋ว
ราชิต ชูเมือง รับบท บุญคง
หยาดทิพย์ ราชปาล รับบท ผการัตน์
ฟูจิ ที-3

Japanese military trainer aircraft
| ที-3 |
| --- | --- |

ฟูจิ ที-3
หน้าที่: เครื่องบินฝึกชั้นประถม
ผู้ผลิต: ฟูจิเฮฟวี่อินดัสทรี
เที่ยวบินแรก: ค.ศ. 1978
สถานะ: ประจำการ
ผู้ใช้หลัก: กองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศญี่ปุ่น
การผลิต: 1978-1982
จำนวนที่ถูกผลิต: 50
พัฒนาจาก: ฟูจิ เคเอ็ม-2
พัฒนาเป็น: ฟูจิ ที-7
ฟูจิ ที-3 (T-3) เป็นเครื่องบินฝึกทางทหาร ใช้งานโดยกองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศญี่ปุ่น ผลิตโดยฟูจิเฮฟวี่อินดัสทรี ขึ้นบินครั้งแรกใน ค.ศ. 1978 ผลิตประจำการจำนวน 50 ลำ และถูกแทนที่โดย ฟูจิ ที-7
ข้อมูลจำเพาะ

ข้อมูลจาก Jane's Aircraft Recognition Guide, Jane's All the World's Aircraft, 1976-1977
ลักษณะทั่วไป
ลูกเรือ: 2
ความยาว: 8.04 m (26 ft 5 in)
ระยะระหว่างปลายปีกสองข้าง: 10 m (32 ft 10 in)
ความสูง: 3.02 m (9 ft 11 in)
พื้นที่ปีก: 16.5 m2 (178 sq ft)
Airfoil: root: NACA 23016.5; tip: NACA 23012
น้ำหนักเปล่า: 1,120 kg (2,469 lb)
น้ำหนักบินขึ้นสูงสุด: 1,510 kg (3,329 lb)
Powerplant: 1 × Lycoming IGSO-480 6 สูบแนวนอน ระบายความร้อนด้วยอากาศ เครื่องยนต์ลูกสูบ, 254 kW (341 hp)
ใบพัด: 3 ใบ รอบคงที่
สมรรถนะ
ความเร็วสูงสุด: 377 km/h (234 mph, 204 kn) at 4,875 m (15,994 ft)
ความเร็วที่เครื่องบินบินได้: 254 km/h (158 mph, 137 kn) at 2,440 m (8,005 ft)
Never exceed speed: 413 km/h (257 mph, 223 kn)
พิสัย: 1,038 km (645 mi, 560 nmi)
ความสูงที่เครื่องบินบินได้: 8,170 m (26,800 ft)
Rate of climb: 7.7 m/s (1,520 ft/min)
Wing loading: 91.5 kg/m2 (18.7 lb/sq ft)
พรีเซียส สุดยอดสมบัติล้ำค่าของโบเคนเจอร์

พรีเซียส เป็นชื่อสมบัติที่ปรากฏในโบเคนเจอร์ โดยพรีเซียสเป็นชื่อเรียกของ สมบัติล้ำค่าที่ประเมินค่ามิได้ และมีอานุภาพเหนือธรรมชาติ จนเป็นเหตุให้ผู้คนต่างใฝ่ฝันและหมายครอบครองสมบัติล้ำค่าเหล่านั้น จนเกิดการแย่งชิงและเป็นเหตุของการขัดแย้งในที่สุด
คุณสมบัติเด่นของพรีเซียส

พรีเซียส นั้นเป็นชื่อเรียกรวมของสมบัติล้ำค่า ไม่ได้เฉพาะเจาะจงจะเป็นรูปแบบไหนแต่อย่างใด
ที่มาของพรีเซียสแต่ละชิ้น มีที่มาต่างกัน แต่ถ้ามีเรื่องราวปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติของพรีเซียส จะได้รับการกำหนดให้เป็นพรีเซียสทันที
อานุภาพหรือปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติของพรีเซียส เมื่อได้รับการจับต้องจากบุคคลทั่วไปหรือผู้ครอบครอง โดยอานุภาพที่ปรากฏออกมาจากพรีเซียส ไม่ระบุว่าจะให้คุณหรือให้โทษแก่ผู้ครอบครอง
ปลาการ์ตูน

| ปลาการ์ตูน |
| --- | --- |

ปลาการ์ตูนส้มขาว (Amphiprion ocellaris)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: ปลาที่มีก้านครีบ Actinopterygii
เคลด:: Percomorpha Percomorpha
ไม่ได้จัดลำดับ:: Ovalentaria Ovalentaria
วงศ์:: วงศ์ปลาสลิดหิน Pomacentridae
วงศ์ย่อย:: Amphiprioninae Amphiprioninae Allen, 1975

สกุล
 Amphiprion Bloch & Schneider, 1801  Premnas Cuvier, 1816
ปลาการ์ตูน เป็นปลากระดูกแข็งขนาดเล็กที่อาศัยอยู่ในทะเล  จัดอยู่ในวงศ์ย่อย Amphiprioninae ในวงศ์ปลาสลิดหิน (Pomacentridae)
ลักษณะ

เป็นปลาที่มีสีสันสวยงาม โดยทั่วไปประกอบด้วยสีส้ม, แดง, ดำ, เหลือง และมีสีขาวผ่านกลางลำตัว 1-3 แถบ อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นชนิดเดียวกัน ก็จะมีสีแตกต่างกันเล็กน้อยเสมอ ซึ่งความแตกต่างนี้ทำให้จดจำคู่ได้ นอกจากนั้น แหล่งที่อยู่อาศัยที่แตกต่างกันทำให้เกิดการแปรผันด้วย ปลาการ์ตูนอยู่กันเป็นครอบครัว กินแพลงก์ตอนเป็นอาหาร เป็นปลาที่หวงถิ่นมาก มีเขตที่อยู่ของตนเอง
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย

พบอาศัยอยู่ตามแนวปะการังในบริเวณเส้นศูนย์สูตรทั่วโลก อาศัยอยู่ตามแนวปะการังกับดอกไม้ทะเล
อนุกรมวิธาน

ปลาการ์ตูนแบ่งออกได้เป็น 2 สกุล คือ Amphiprion และ Premnas ซึ่งมีอยู่เพียงชนิดเดียว
| ชื่อวิทยาศาสตร์ | ชื่อทั่วไป | เคลด | Complex |
| --- | --- | --- | --- |

สกุล Amphiprion:
| Amphiprion akallopisos | ปลาการ์ตูนอินเดียนแดง | A. akallopisos | Skunk |
| A. akindynos | Barrier reef anemonefish | Australian | A. clarkii |
| A. allardi | Allard's anemonefish | Indian | A. clarkii |
| A. barberi | Barber's anemonefish | A. ephippium  | A. ephippium |
| A. bicinctus | Two-band anemonefish | Indian | A. clarkii |
| A. chagosensis | Chagos anemonefish | Indian | A. clarkii |
| A. chrysogaster | Mauritian anemonefish | Indian | A. clarkii |
| A. chrysopterus | Orange-fin anemonefish | Monospecific lineage | A. clarkii |
| A. clarkii | ปลาการ์ตูนลายปล้อง | A. clarkii | A. clarkii |
| A. ephippium | ปลาการ์ตูนแดงดำ, ปลาสลิดหินส้ม | A. ephippium | A. ephippium |
| A. frenatus | ปลาการ์ตูนมะเขือเทศ | A. ephippium | A. ephippium |
| A. fuscocaudatus | Seychelles anemonefish | Indian  | Clarkii |
| A. latezonatus | Wide-band anemonefish | Monospecific lineage | Saddleback |
| A. latifasciatus | ปลาการ์ตูนมาดากัสการ์ | Indian | A. clarkii |
| A. leucokranos | White-bonnet anemonefish | Likely hybrid | Skunk |
| A. mccullochi | Whitesnout anemonefish | Australian | A. ephippium |
| A. melanopus | Red and black anemonefish | A. ephippium  | A. ephippium |
| A. nigripes | Maldive anemonefish | Indian | Skunk |
| A. ocellaris | ปลาการ์ตูนส้มขาว | Percula | Clownfish |
| A. omanensis | Oman anemonefish | Indian | A. clarkii |
| A. pacificus | ปลาการ์ตูนแปซิฟิก | A. akallopisos | Skunk |
| A. percula | ปลาการ์ตูนส้ม | Percula | Clownfish |
| A. perideraion | ปลาการ์ตูนอินเดียนแดงชมพู | A. akallopisos | Skunk |
| A. polymnus | ปลาการ์ตูนอานม้า | A. polymnus | Saddleback |
| A. rubrocinctus | Australian anemonefish | A. ephippium | A. ephippium |
| A. sandaracinos | ปลาการ์ตูนเหลือง | A. akallopisos | Skunk |
| A. sebae | ปลาการ์ตูนลายปล้องหางเหลือง | A. polymnus | Saddleback |
| A. thiellei | Thielle's anemonefish | Likely hybrid | Skunk |
| A. tricinctus | Three-band anemonefish | Clarkii | Clarkii |

สกุล Premnas:

| Premnas biaculeatus | ปลาการ์ตูนแดง | Percula | Maroon |

ปัจจุบัน ปลาการ์ตูนทั่วโลกพบทั้งหมด 30 ชนิด ในน่านน้ำไทยพบปลาการ์ตูน 7 ชนิด ทั้งด้านอ่าวไทยและอันดามันได้แก่ ปลาการ์ตูนส้มขาว (Amphiprion ocellaris), ปลาการ์ตูนอินเดียนแดง (A. akallopisos), ปลาการ์ตูนมะเขือเทศ (A. frenatus), ปลาการ์ตูนอานม้า (A. polymnus), ปลาการ์ตูนลายปล้อง (A. clarkii), ปลาการ์ตูนลายปล้องหางเหลือง (A. sebae)  และปลาการ์ตูนแดง (Premnas biaculeatus)
พฤติกรรม

ปลาการ์ตูนออกลูกเป็นไข่และสามารถเปลี่ยนเพศได้ ปลาการ์ตูนจะเปลี่ยนเพศเมื่อสิ่งแวดล้อมกำหนดบทบาทให้ โดยในระยะแรกเริ่มหลังจากที่ฟักออกจากไข่ยังไม่สามารถกำหนดได้ว่าเป็นเพศใด จนกว่าจะเป็นตัวเต็มวัยจึงจะปรากฏเป็นปลาเพศผู้ และในปลารุ่นเดียวกันที่มีขนาดใหญ่ที่สุดจะต้องเปลี่ยนแปลงเป็นปลาเพศเมีย โดยในสังคมของปลาการ์ตูนกลุ่มหนึ่ง ๆ จะมีปลาเพศเมียเพียงตัวเดียวเท่านั้น ตัวใหญ่ที่สุดในฝูง สีสันไม่สดใสมากนัก พฤติกรรมก้าวร้าว ส่วนปลาเพศผู้มีขนาดเล็กกว่า สีสันสวยงามกว่า จากปลาเพศผู้ เมื่อมีสิ่งเร้าจากภายนอกและภายในเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์ เทเลนฟาลอน (Telenephalon) จะส่งสัญญาณมาที่ทาลามัส (Thalamus) และไฮโปธาลามัส (Hypothalamus) ส่งคำสั่งไปยังต่อมใต้สมองให้หลั่งฮอร์โมนเฉพาะของเพศผู้ อวัยวะเป้าหมายส่วนที่ จะพัฒนาจนสามารถทำงานได้คืออัณฑะผลิตสเปิร์ม ส่วนตัวที่ใหญ่ ที่สุดจะมีพัฒนาการตรงกันข้าม ไฮโปธาลามัสจะส่งคำสั่งไปยังต่อมใต้สมองให้หลั่งฮอร์โมนเฉพาะของเพศเมีย อวัยวะเป้าหมายคือรังไข่ ผลิตไข่ และถ้าเพศเมียตายไป ปลาการ์ตูนเพศผู้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด แข็งแกร่งที่สุด จะเกิดการเปลี่ยนแปลงเพศทดแทนด้วยกลไกแบบหลังภายใน 4 สัปดาห์ โดยจะเพิ่มขนาดอย่างรวดเร็ว พร้อมสีสันสวยน้อยลง
และจากการศึกษาพบว่า ปลาการ์ตูนมีระบบชนชั้นภายในฝูง โดยตำแหน่งหัวหน้าฝูงจะเป็น ปลาเพศเมียตัวที่ใหญ่ที่สุด และลดหลั่นกันไปจนถึงตัวที่มีขนาดเล็กที่สุด อีกทั้งยังพบด้วยว่า แม้ว่าปลาการ์ตูนจะถือกำเนิดห่างไกลจากที่กำเนิดเท่าใด เมื่อเจริญเติบโตขึ้นหรือถึงฤดูผสมพันธุ์วางไข่ จะว่ายฝ่ากระแสน้ำกลับมาวางไข่ยังบริเวณเดิมที่กำเนิด โดยอาศัยการดมกลิ่นจากกลิ่นของพืชที่อยู่บริเวณนั้น ซึ่งปลาจะมีความจดจำลักษณะเฉพาะของกลิ่นได้
พฤติกรรม > ความสัมพันธ์กับดอกไม้ทะเล

ปลาการ์ตูนเป็นปลาที่มีลักษณะเฉพาะ คือ จะอาศัยอยู่ภายในดอกไม้ทะเลซึ่งมีเข็มพิษ แต่ไม่เป็นอันตรายกับปลาการ์ตูน เพื่อป้องกันตัว เป็นพฤติกรรมที่สัตว์ทั้งสองพึ่งพากัน ดอกไม้ทะเลมีหนวดยาวมากมายพลิ้วไหวไปตามกระแสน้ำ ส่วนร่างยึดติดกับโขดหินหรือปะการังเอาไว้ หนวดที่อ่อนนุ่มเป็นอวัยวะสำคัญที่ใช้หาอาหาร บริเวณปลายหนวดเต็มไปด้วยเข็มพิษจำนวนมหาศาล เมื่อมีปลาว่ายหลงผ่านมา ดอกไม้ทะเลจะใช้หนวดพิษทิ่มแทงเหยื่อให้เป็นอัมพาต แล้วใช้หนวดจับเข้าปาก จึงไม่มีปลาอื่นกล้าว่ายเข้าใกล้ดอกไม้ทะเล ยกเว้นเพียงปลาการ์ตูน ที่เที่ยวว่ายหากินสาหร่ายเล็ก ๆ อยู่รอบ ๆ ครั้นมีศัตรูมารบกวน มันจะรีบว่ายเข้าไปหลบซ่อนอยู่ในกอดอกไม้ทะเล
นอกจากนี้แล้ว จากการศึกษาล่าสุดพบว่า ในเวลากลางคืนที่ปริมาณออกซิเจนในน้ำลดน้อยลง ปลาการ์ตูนจะโบกครีบไปมาเพื่อให้เกิดกระแสน้ำไหลผ่านดอกไม้ทะเลเพื่อให้ออกซิเจนอีกด้วย
อันที่จริงแล้วปลาการ์ตูนก็ได้รับพิษเช่นกัน แต่รู้จักปรับตัวโดยใช้วิธีว่ายเข้าไปสัมผัสกับดอกไม้ทะเลทีละน้อย ๆ แล้วถอยออกมา ทำอยู่จนกระทั่งร่างกายสร้างเมือกขึ้นมาปกคลุมตัว ช่วยป้องกันเข็มพิษดอกไม้ทะเลได้ในที่สุด แต่ถ้าปลาการ์ตูนปราศจากเมือกอันนี้เมื่อใด ปลาก็จะถูกเข็มพิษของดอกไม้ทะเลทำร้าย จนตายในที่สุด
การเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและการเพาะพันธุ์

ปัจจุบันได้มีการเพาะพันธุ์ได้ตามศูนย์วิจัยต่าง ๆ ของกรมประมง  หรือฟาร์มของเอกชนทั่วไปเพื่อจำหน่าย โดยสถานที่แห่งแรกที่เพาะพันธุ์ปลาการ์ตูนได้สำเร็จและถือเป็นแหล่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก คือ สถาบันวิทยาศาสตร์ทางทะเล มหาวิทยาลัยบูรพา จังหวัดชลบุรี ของประเทศไทย ที่นำโดย ดร.วรเทพ มุธุวรรณ ผู้อำนวยการสถาบัน  โดยใช้วิธีการให้ปลาวางไข่กับแผ่นกระเบื้องเซรามิกในตู้เลียนแบบธรรมชาติ นับว่าได้ผลสำเร็จดี ซึ่งในปัจจุบัน ก็ยังคงวิจัยศึกษาและพัฒนาการเพาะเลี้ยงและขยายพันธุ์ให้ได้ผลดียิ่งขึ้นต่อไป
การเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและการเพาะพันธุ์ > การนำปลาที่เพาะพันธุ์ได้ไปปล่อยลงในแหล่งน้ำธรรมชาติ

ลูกปลาการ์ตูนบางส่วนที่หน่วยงานกรมประมงเพาะพันธุ์ได้ จะถูกนำไปปล่อยคืนในแหล่งน้ำธรรมชาติที่เหมาะสมซึ่งปลาการ์ตูนสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ โดยการปล่อยปลาการ์ตูน จะต้องมีการปรับสภาพให้ปลามีคุ้ยเคยกับแหล่งที่จะปล่อยปลาการ์ตูนเหล่านั้น เพื่อให้รอดพ้นจากกการถูกทำร้ายจากสัตว์น้ำชนิดอื่น และดำรงชีวิตต่อไปได้
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

ภาพยนตร์ นีโม...ปลาเล็ก หัวใจโต๊...โต ใน ค.ศ. 2003 และภาคต่อ ผจญภัยดอรี่ขี้ลืมใน ค.ศ. 2016 มีตัวละครหลักอย่างนีโม เมอร์ลินผู้เป็นพ่อ และคอรัลผู้เป็นแม่ ทั้งหมดเป็นปลาการ์ตูน ซึ่งอาจเป็นสายพันธุ์ A. ocellaris หลังภาพยนตร์ออกฉายทำให้มีความนิยมปลาการ์ตูนในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำมีมากขึ้น ทำให้เป็นภาพยนตร์แรกที่มีส่วนในการจับสัตว์ป่าเพิ่มขึ้น
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาเยอรมัน) Photo Gallery of Amphiprion ocellaris and their eggs เก็บถาวร 2021-03-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Monterey Bay Aquarium: Video and information
Clown Fish underwater photography gallery
Aquaticcommunity.com
Tolweb.org เก็บถาวร 2017-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q472616  Wikispecies: Amphiprioninae  iNaturalist: 343197  WoRMS: 714652 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ญี่ปุ่น 
ปลาการ์ตูนอินเดียนแดงชมพู (Amphiprion perideraion) ขณะอยู่กับดอกไม้ทะเล
มะกอกฝรั่ง

ระวังสับสนกับ มะกอกออลิฟ
| มะกอกฝรั่ง |
| --- | --- |

Spondia dulcis

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Sapindales
วงศ์:: Anacardiaceae
สกุล:: Spondias
สปีชีส์:: S.  dulcis
ชื่อทวินาม
Spondias dulcis L.

ผลมะกอกฝรั่งทั้งลูก หั่นตามขวางและเมล็ด
มะกอกฝรั่ง, มะกอกหวาน หรือ มะกอกดง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Spondias dulcis) เป็นไม้ยืนต้นเขตร้อนขนาดกลาง ใบประกอบ ดอกช่อ ดอกย่อยสีเหลืองอ่อน มีขนาดเล็ก ผลกลมรี สีเขียวเข้ม พอแก่สีจะอ่อนลง เนื้อมีรสมัน เปรียวอมหวาน ติดผลตลอดปี มีชื่อเรียกแตกต่างกันมากมาย เช่น พอมซิเทย์ (pomsitay) ในตรินิแดดและโตเบโก, ปอมซีแตร์ (pomme cythère) ในดอมินีกา, กัวเดอลุป และมาร์ตีนิก, มันซานาเดโอโร (manzana de oro) ในสาธารณรัฐโดมินิกัน, จูนพลัม (June plum) ในเบอร์มิวดาและจาเมกา, ยูปลอน (yuplón) ในคอสตาริกา, โฮโบอินดิโอ (jobo indio) ในเวเนซุเอลา, โกลเดนแอปเปิล (golden apple) ในบาร์เบโดสและกายอานา, กาฌา-มังกา (caja-manga) ในบราซิล, กว๋าก๊อก (quả cóc) ในเวียดนาม และ เกอดนดง (kedondong) ในอินโดนีเซีย
การใช้ประโยชน์

มะกอกฝรั่งนิยมกินเป็นผลไม้สดและใช้ทำน้ำมะกอกฝรั่ง ในมาเลเซียและอินโดนีเซียนิยมกินกับกะปิ เป็นส่วนผสมในโรจะก์ (อาหารพื้นเมืองของมาเลเซียและสิงคโปร์ คล้ายยำผลไม้หรือส้มตำผลไม้) ในฟิจิใช้ทำแยม ในซามัวและตองงาใช้ทำ otai ในชวาตะวันตกนำใบอ่อนไปทำ pepes ในเวียดนามนิยมรับประทานผลดิบ โดยหั่นเป็นชิ้นบาง กินกับเกลือ น้ำตาล พริกสดหรือกะปิ ในจาเมกา กินผลสดโดยนำไปคลุกเกลือ หรือทำเป็นน้ำผลไม้โดยเติมน้ำตาลและขิง
แหล่งข้อมูลอื่น

Morton, J. Ambarella. 1987. Center for New Crops & Plant Products. Purdue University
Thai Fruit Guide เก็บถาวร 2015-03-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฟูจิมิ (จังหวัดไซตามะ)

ฟูจิมิ (ญี่ปุ่น: 富士見市; โรมาจิ: Fujimi-shi) เป็นนครในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2023 ประมาณ 112,557 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Fujimi, Saitama
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ภาษากาตา โกโลก

| ภาษามือเบิงกาลา |
| --- | --- |
Kata Kolok
ประเทศที่มีการพูด: จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย
ภูมิภาค: หมู่บ้านหนึ่งทางเหนือของเกาะบาหลี
จำนวนผู้พูด: ผู้ใช้ภาษามือที่หูหนวก 40 คน  (2007) ผู้ใช้ภาษามือที่ได้ยิน 1,200 คน (2011)
ตระกูลภาษา: ภาษาโดดเดี่ยว
รหัสภาษา
ISO 639-3: bqy
ภาษากาตาโกโลก (อักษรโรมัน: Kata Kolok) มีอีกชื่อว่า ภาษามือเบิงกาลา และ ภาษามือบาหลี เป็นชื่อของภาษาสัญลักษณ์ในเกาะบาหลีตอนเหนือ ใช้ในการสื่อสารระหว่างคนหูหนวกกับคนปกติ ไม่มีความเกี่ยวข้องกับภาษาบาหลี ที่ใช้เป็นภาษาพูด และต่างจากภาษาสัญลักษณ์อื่นๆ คนหูหนวกที่ใช้ภาษานี้ จะสร้างวัฒนธรรมของตนเอง เช่นศิลปะป้องกันตัว และระบำคนหูหนวก