stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พิธีศักดิ์สิทธิ์
นิยามทั่วไป

Concise Dictionary of Religion ของ Hexam ระบุว่า Sacrament คือ "พิธีกรรมที่พระเจ้าหรือเทพเจ้ามีส่วมร่วมกระทำ" แต่ในศาสนาคริสต์ คำนี้มีนัยะเฉพาะเจาะจงกว่านี้
"หนังสือคำสอนพระศาสนจักรคาทอลิก" นิยามศีลศักดิ์สิทธิ์ไว้ว่า "ศีลศักดิ์สิทธิ์เป็นเครื่องหมายทรงประสิทธิภาพของพระหรรษทาน ที่พระคริสตเจ้าทรงตั้งขึ้นและได้มอบแก่พระศาสนจักร ซึ่งโดยทางศีลศักดิ์สิทธิ์นี้ พระศาสนจักรก็ได้รับชีวิตพระ จารีตที่แลเห็นได้ ซึ่งเป็นส่วนประกอบของศีลศักดิ์สิทธิ์ แสดงและทำให้พระหรรษทานนั้นเป็นปัจจุบัน ศีลศักดิ์สิทธิ์ก่อให้เกิดผลในบรรดาผู้ซึ่งรับไว้โดยมีท่าทีที่เหมาะสม" ฝ่ายนิกายแองกลิคันระบุใน Book of Common Prayer ว่าพิธีศักดิ์สิทธิ์คือ "เครื่องหมายที่แสดงให้เห็นได้ถึงพระคุณฝ่ายจิตวิญญาณภายใน ซึ่งพระคริสต์ได้ทรงประทานแก่เราผู้ที่พระองค์ได้สถาปนาไว้เอง เพื่อเป็นวิธีการให้เราได้รับพระคุณนั้นและเป็นคำสัญญายืนยันพวกเรา"
นิกายโรมันคาทอลิก อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ สอนว่าศีลศักดิ์สิทธิ์มี 7 ประการ คริสตจักรโมันคาทอลิกถือว่าศีลศักดิ์สิทธิ์นั้นหมายรวมถึงพระคริสต์และคริสตจักรด้วย นิกายแองกลิคันสอนว่า "พิธีศักดิ์สิทธิ์ที่พระคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราได้สถาปนาไว้ตามพระกิตติคุณคือพิธีบัพติศมาและพิธีมหาสนิท" และสอนว่า "อีกห้าพิธีกรรมที่มักเรียกกันว่าพิธีศักดิ์สิทธิ์ อันได้แก่ พิธียืนยันความเชื่อ พิธีสารภาพบาป พิธีสถาปนา พิธีสมรส และพิธีเจิมครั้งสุดท้ายนั้น ไม่ต้องนับว่าเป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์แห่งพระกิตติคุณ"
นิกายโรมันคาทอลิก

บทความหลัก: ศีลศักดิ์สิทธิ์
ศีลศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับการรับรองจากศาสนจักรคาทอลิกมีอยู่ 7 ศีล ดังต่อไปนี้คือ
ศีลล้างบาป (Baptism) เป็นการล้างบาปกำเนิดและบาปทุกอย่างที่ติดตัวมาก่อนหน้านั้น เพื่อให้กลับไปเป็นบุตรของพระเจ้าและเป็นสมาชิกของคริสตจักร มีสิทธิและหน้าที่อย่างคริสตชนทุกประการ
ศีลมหาสนิท (Eucharist) เป็นการแสดงความเป็นหนึ่งเดียวกันของเหล่าคริสตชนและความสนิทสัมพันธ์กับพระเจ้าผ่านการระลึกถึงการสิ้นพระชนม์และการคืนพระชนม์ของพระเยซู
ศีลอภัยบาป (Penance) เป็นการสารภาพความผิดและชดใช้โทษบาป เพื่อให้ตนได้กลับไปคืนดีกับพระเจ้าและคริสตจักร
ศีลกำลัง (Confirmation) เป็นการเสริมสร้างการเติบโตฝ่ายจิตวิญญาณ ทำให้ได้รับพระพรเจ็ดประการของพระจิต และพร้อมที่จะอุทิศตนรับใช้คริสตจักร
ศีลสมรส (Matrimony) เป็นการแสดงตนต่อพระเจ้าและคริสตจักรว่าทั้งสองจะใช้ชีวิตร่วมกันเป็นสามีภรรยาอย่างซื่อสัตย์
ศีลเจิมคนไข้ (Anointing of the Sick) เป็นการช่วยให้ผู้ป่วยได้รับความรอด
ศีลอนุกรม (Holy Orders) เป็นการบวชในคริสตจักรเพื่ออุทิศตนเป็นผู้รับใช้พระเจ้า ด้วยการอภิบาลปกครอง ทำให้ศักดิ์สิทธิ์ และอบรมสั่งสอนชุมชนคริสตชน
พิพิธภัณฑ์ชาซีลอน

| --- | --- |

ที่ตั้งในศรีลังกา
ก่อตั้ง: 1 ธันวาคม ค.ศ. 2001 (2001-12-01)
ที่ตั้ง: หันตานะ กัณฏิ ประเทศศรีลังกา
พิกัดภูมิศาสตร์: 7°16′7″N 80°37′57.58″E﻿ / ﻿7.26861°N 80.6326611°E﻿ / 7.26861; 80.6326611
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ชา
เจ้าของ: สมาคมผู้เพาะปลูกชาและคณะกรรมการชาแห่งประเทศศรีลังกา
เว็บไซต์: www.ceylonteamuseum.com
พิพิธภัณฑ์ชาซีลอน (อังกฤษ: Ceylon Tea Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ชาที่ตั้งอยู่ในอดีตโรงงานผลิตชาหันตานะ ซึ่งสร้างขึ้นในปี 1925 ตั้งอยู่ห่างไป 3 km (1.9 mi) ทางตอนใต้ของนครกัณฏิ
เทือกเขาหันตานะเป็นหนึ่งในพื้นที่แรก ๆ ที่การเพาะปลูกชาเป็นไปสำเร็จหลังความพยายามเพาะปลูกกาแฟไม่ประสบผลเท่าที่ควรในศรีลังกา ในปี 1959 สถาบันวิจัยชาแห่งซีลอนได้จัดตั้งสถานีย่อยบนที่ดินในหันตานะ
พิพิธภัณฑ์ชาซีลอนตั้งขึ้นในวันที่ 9 มกราคม 1998 ภายใต้การนำของคลิฟเฟิร์ด รัตวัตเต ประธานคณะกรรมการชาแห่งศรีลังกา และเปิดให้บริการสู่สาธารณะในวันที่ 1 ธันวาคม 2001
อาคารที่ตั้งพิพิธภัณฑ์เดิมทีเป็นโรงงานชาความสูงสี่ชั้นซึ่งถูกทิ้งร้างมานานกว่าสิบปี การดำเนินงานตกแต่งภายในใหม่ในปี 2001 เป็นผลงานของสมาคมผู้เพาะปลูกชาและคณะกรรมการชาศรีลังกา ภายในมีนิทรรศการซึ่งบรรยายเรื่องราวซึ่งรวมถึงผู้ริเริ่มการปลูกชาในศรีลังกา เช่น เจมส์ เทย์เลอร์ และ ธอมัส ลิปตัน ชั้นแรกของอาคารยังมีจัดแสดงเครื่องมือ เครื่องจักร และอุปกรณ์จากศตวรรษที่ 19 ชั้นสองเป็นหอสมุดและพิพิธภัณฑ์ ชั้นสามเป็นร้านค้า ส่วนชั้นบนสุดเป็นร้านอาหารและร้านน้ำชา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บทางการ
พิธีเปิด

พิธีตัดริบบิ้น มักใช้กรรไกรขนาดใหญ่
พิธีเปิด (อังกฤษ: Opening ceremony, Grand opening) หรือ พิธีตัดริบบิ้น (อังกฤษ: Ribbon-cutting ceremony) ถือเป็นการเปิดอย่างเป็นทางการของสถานที่ที่สร้างขึ้นใหม่หรือการเริ่มต้นกิจกรรม พิธีเปิดในกิจกรรมขนาดใหญ่ เช่น การแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ฟุตบอลโลก และรักบี้ชิงแชมป์โลก อาจมีผู้เข้าร่วมหลายพันคนและมีผู้ชมทั่วโลก การแข่งขันดังกล่าวมักมี พิธีปิด (อังกฤษ: Closing ceremony) เมื่อสิ้นสุดกิจกรรม
พิธีเปิดสระว่ายน้ำ พ.ศ. 2484
ในกรณีของสถานประกอบการที่จับต้องได้ ก่อนหน้าพิธีเปิดอาจจะมี "การเปิดอย่างไม่เป็นทางการ" (อังกฤษ: Soft opening, Soft launch) ซึ่งสถานประกอบการจะเริ่มดำเนินการโดยมีการประชาสัมพันธ์เพียงเล็กน้อย เพื่อให้มีการทดสอบการปฏิบัติงาน ขั้นตอน และสิ่งอำนวยความสะดวก
ดูเพิ่ม

การวางศิลาฤกษ์
พิธีการโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

การวางแผนตัดริบบิ้นหรือพิธีวางศิลาฤกษ์
พิพิธภัณฑ์ของสะสมในพระองค์

| --- | --- |
三の丸尚蔵館
ทางเข้าในพระราชวังหลวงโตเกียว
ที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ของสะสมในพระองค์ในญี่ปุ่น
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1993
ที่ตั้ง: 1-1 Chioyoda, Chiyoda-ku, Tokyo, Japan 100-0001
พิกัดภูมิศาสตร์: 35°41′11″N 139°45′33″E﻿ / ﻿35.686302°N 139.759247°E﻿ / 35.686302; 139.759247
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ศิลปะ
ขนาดผลงาน: ราว 9,500 ชิ้น
เจ้าของ: สำนักพระราชวัง
ขนส่งมวลชน: Ōtemachi Station (Tokyo), Tokyo Metro Toei Subway
เว็บไซต์: (ญี่ปุ่น)
พิพิธภัณฑ์ของสะสมในพระองค์ (ญี่ปุ่น: 三の丸尚蔵館; โรมาจิ: ซันโนะมะรุ-โชโซกัง, อังกฤษ: Museum of the Imperial Collections) เป็นพิพิธภัณฑ์เก็บรวบรวมของสะสมในสมเด็จพระจักรพรรดิและราชวงศ์ญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณพระราชอุทยานฝั่งตะวันออกของพระราชวังหลวงโตเกียว ไม่มีค่าเข้าชม
ระหว่างการเปลี่ยนช่วงรัชสมัยโชวะเป็นเฮเซได้เกิดความคิดที่จะจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ของสะสมในพระองค์ขึ้นมา ในปี 1989 ราชวงศ์ญี่ปุ่นได้บริจาคสมบัติราว 6,000 ชิ้นแก่รัฐบาลญี่ปุ่นในปีนั้น ผลงานจำนวนมากเป็นฝีมือของศิลปินหลวงในพระราชสำนัก พิพิธภัณฑ์ได้ถูกก่อสร้างและเริ่มเปิดดำเนินการในปี 1993 ซึ่งต่อมา พิพิธภัณฑ์ก็ได้ถูกเติมเต็มด้วยการบริจาคของสมาชิกราชวงศ์อย่าง เจ้าชายยะซุฮิโตะ เจ้าชิชิบุ ในปี 1996 และ สมเด็จพระจักรพรรดินีโคจุง พระพันปีหลวง ในปี 2001
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Museum of the Imperial Collections
Imperial Household Agency | The Museum of the Imperial Collections
พินอคคิโอ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2483)

| พินอคคิโอ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: ผู้กำกับดูแล  เบน ชาร์ปสตีน  แฮมิลตัน ลุสค์ ผู้กำกับฉาก  บิล รอเบิร์ตส์  นอร์แมน เฟอร์กูสัน  แจ็ก คินนีย์  วิลเฟรด แจ็กสัน  ที. ฮี 
เนื้อเรื่อง: เทด เซียร์ส ออตโต อิงแลนเดอร์ เวบบ์ สมิท วิลเลียม คอตเทรลล์ โจเซฟ ซาโบ เออร์ดแมน เพนเนอร์ ออเรลิอุส บัตตังเลีย
สร้างจาก: ปิน็อกกีโอ โดย การ์โล กอลโลดี
อำนวยการสร้าง: วอลต์ ดิสนีย์
นักแสดงนำ:   คลิฟฟ์ เอ็ดเวิร์ดส์  ดิกกี โจนส์  คริสเตียน รูบ  วอลเตอร์ แคตเล็ตต์  ชาร์ลส์ จูเดลส์  เอเวลิน เวนาเบิล  แฟรงกี ดาร์โร 
ดนตรีประกอบ: ลีห์ ฮาร์ไลน์ พอล เจ. สมิท
บริษัทผู้สร้าง: วอลต์ดิสนีย์โปรดักชันส์ 
ผู้จัดจำหน่าย: อาร์เคโอเรดิโอพิกเชอส์
วันฉาย:   7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 (1940-02-07) (โรงละครเซ็นเตอร์)    23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 (1940-02-23) (สหรัฐ) 
ความยาว: 88 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 2.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 164 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
พินอคคิโอ (อังกฤษ: Pinocchio) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกันแนวละครเพลงและแฟนตาซี ฉายเมื่อ ค.ศ. 1940 สร้างโดย วอลต์ดิสนีย์โปรดักชันส์ จากนวนิยายเด็กอิตาลีเมื่อ ค.ศ. 1883 เรื่อง ปิน็อกกีโอ โดย การ์โล กอลโลดี พินอคคิโอ เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องที่สองที่สร้างโดยดิสนีย์ โดยสร้างหลังจาก สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด (1937) ประสบความสำเร็จ
ภาพยนตร์เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ เจปเปตโต ช่างแกะสลักไม้ชาวอิตาลีวัยชรา เขาแกะสลักหุ่นกระบอกไม้แล้วตั้งชื่อว่า พินอคคิโอ หุ่นกระบอกนี้ถูกปลุกให้มีชีวิตโดยนางฟ้าสีน้ำเงิน โดยบอกเขาว่าเขาจะกลายเป็นเด็กจริง ๆ ได้ ถ้าเขาพิสูจน์ตัวเองว่า "กล้าหาญ, จริงใจและไม่เห็นแก่ตัว" ความพยายามของพินอคคิโอในการเป็นเด็กชายตัวจริงนั้นเกี่ยวข้องกับการเผชิญหน้ากับตัวละครที่น่ารังเกียจมากมาย ตัวละครหลัก จิมินี คริกเกต อิงจาก จิ้งหรีดพูดได้ อายุ 100 ปี จากหนังสือต้นฉบับ ผู้ซึ่งเตือนพินอคคิโอถึงความเย่อหยิ่งของเขา จิ้งหรีดพูดได้ถูกพินอคคิโอฆ่า ก่อนที่จะกลับมาเป็นผีหลังจากนั้นไม่นาน
ภาพยนตร์ดัดแปลงโดยศิลปินสตอรีบอร์ดหลายคนจากหนังสือของกอลโลดี การสร้างภาพยนตร์ได้รับการดูแลโดย เบน ชาร์ปสตีนและแฮมิลตัน ลุสค์ และฉากต่าง ๆ ในภาพยนตร์กำกับโดย นอร์แมน เฟอร์กูสัน, ที. ฮี, วิลเฟรด แจ็กสัน, แจ็ก คินนีย์และบิล รอเบิร์ตส์ พินอคคิโอ เป็นความสำเร็จที่แปลกใหม่ในด้านแอนิเมชันเอฟเฟกต์ มีการเคลื่อนไหวที่สมจริงของยานพาหนะ, เครื่องจักรและองค์ประกอบทางธรรมชาติ เช่น ฝน, ฟ้าผ่า, ควัน, เงาและน้ำ พินอคคิโอ ฉายในโรงภาพยนตร์โดย อาร์เคโอเรดิโอพิกเชอส์ เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940
พินอคคิโอ เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์ โดยได้รับรางวัลในสาขาเพลง, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยมและเพลงดั้งเดิมยอดเยี่ยม ด้วยเพลง "เวนยูวิชอะพอนอะสตาร์" ภาพยนตร์ทำเงินได้ไม่ดีเมื่อตอนฉายครั้งแรก เนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้ตัดขาดจากตลาดต่างประเทศอย่างยุโรปและเอเชีย แต่สุดท้ายภาพยนตร์ก็ทำกำไรในการฉายซ้ำเมื่อ ค.ศ. 1945 พินอคคิโอ ถือเป็นหนึ่งในภาพยนตร์แอนิเมชันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยสร้างมา โดยได้รับเรตติง 100% บนเว็บไซต์ รอตเทนโทเมโทส์ ภาพยนตร์และตัวละครยังคงแพร่หลายในวัฒนธรรมประชานิยม โดยยังปรากฏอยู่ในดิสนีย์พาร์กและสื่อความบันเทิงรูปแบบอื่น ๆ พินอคคิโอ ได้รับการบรรจุใน หอทะเบียนภาพยนตร์แห่งชาติ ในฐานะที่ภาพยนตร์ "มีวัฒนธรรม, ประวัติศาสตร์, หรือ มีความสุนทรีย์อย่างมีนัยสำคัญ" เมื่อ ค.ศ. 1994
เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2015 ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงเป็นคนแสดงเข้าสู่การพัฒนาอย่างเป็นทางการ ภาพยนตร์เริ่มถ่ายเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2021 กำหนดฉายวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 2022 บนดิสนีย์+
บรรณานุกรม

Barrier, Michael (1999). Hollywood Cartoons : American Animation in Its Golden Age: American Animation in Its Golden Age. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-802079-0.
พิพิธภัณฑ์ปัฏนา

| --- | --- |

พิพิธภัณฑ์ปัฏนาแสดงแผนที่ประเทศอินเดียพิพิธภัณฑ์ปัฏนา (รัฐพิหาร)แสดงแผนที่รัฐพิหาร
ก่อตั้ง: 3 เมษายน ค.ศ. 1917 (1917-04-03)
ที่ตั้ง: พุทธมรรค ปัฏนา รัฐพิหาร
พิกัดภูมิศาสตร์: 25°36′45″N 85°07′59″E﻿ / ﻿25.61250°N 85.13306°E﻿ / 25.61250; 85.13306
ประเภท: โบราณคดี, ธรรมชาติ
ผลงานสำคัญ: ประติมากรรมโลหานีปุระ
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 800,119 (2007)
ผู้อำนวยการ: เจพีเอ็น สิงห์
พิพิธภัณฑ์ปัฏนา (อังกฤษ: Patna Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์รัฐของรัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เปิดให้บริการในปี 1917 ในสมัยบริติชราชเพื่อเก็บสะสมและจัดแสดงโบราณวัตถุที่พบในบริเวณโดยรอบของปัฏนา ตัวอาคารสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมโมกุลและราชปุตผสมผสาน ปัจจุบันของสะสมบางส่วนของพิพิธภัณฑ์ได้ถูกโอนย้ายไปยังพิพิธภัณฑ์พิหาร
สถาบันวิจัยเคพี ชยสวัล (KP Jayaswal Research Institute, KPJRI) ซึ่งจัดตั้งโดยรัฐบาลรัฐพิหารขึ้นเพื่อทำการค้นคว้าในสาขาประวัติศาสตร์และโบราณคดี มีสำนักงานอยู่ที่อาคารพิพิธภัณฑ์ปัฏนา
แนวคิดในการจัดสร้างพิพิธภัณฑ์เริ่มมีขึ้นในปี 1912 หลังรัฐพิหารกับเบงกอลแยกตัวออกจากกัน  บรรดาของสะสมต่าง ๆ เดิมทีจัดแสดงอยู่ที่อาคารศาลสูงปัฏนาก่อนจะย้ายมาที่อาคารพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่เมื่อปี 1929 อาคารพิพิธภัณฑ์เริ่มสร้างในปี 1925 ตั้งอยู่บนถนนปัฏนา-คยา (ปัจจุบันคือถนน พุทธมรรค) อาคารมีความสูงสองชั้น ผลงานออกแบบโดยราย บะฮาดูร์ พิษณุ สวรูป (Rai Bahadur Bishnu Swarup) ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1928
พิธีสารมอนทรีออล

| --- | --- |
วันลงนาม: 16 กันยายน 1987
ที่ลงนาม: มอนทรีออล
วันมีผล: 1 มกราคม 1989 ถ้า 11 ชาติได้ให้สัตยาบันแล้ว
เงื่อนไข: ให้สัตยาบัน 20 ชาติ
ผู้ลงนาม: 46
ผู้ให้สัตยาบัน: 197 (สมาชิกสหประชาชาติทั้งหมด รวมทั้งนีวเว หมู่เกาะคุก สันตะสำนัก และสหภาพยุโรป)
ผู้เก็บรักษา: เลขาธิการสหประชาชาติ
ภาษา:   อาหรับ  จีน  อังกฤษ  ฝรั่งเศส  รัสเซีย  สเปน 
หลุมโอโซนที่ใหญ่ที่สุดของทวีปแอนตาร์กติกที่บันทึกเมื่อกันยายน 2006
พิธีสารมอนทรีออลว่าด้วยสารทำลายชั้นบรรยากาศโอโซน (อังกฤษ: Montreal Protocol on Substances That Deplete the Ozone Layer) คือสนธิสัญญาสากลที่กำหนดขึ้นเพื่อควบคุม, ยับยั้ง และรณรงค์ให้ลดการผลิตและการใช้สารทำลายชั้นบรรยากาศโอโซน เพื่อรักษาชั้นบรรยากาศโอโซนที่เริ่มจะสูญสลายไปเนื่องจากสารเหล่านี้ โดยพิธีสารได้เปิดให้ประเทศต่างๆ ลงนามเป็นประเทศภาคีสมาชิกในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2530 (1987) และเริ่มใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2532 (ค.ศ. 1989) เป็นต้นมา ตั้งแต่นั้นมา ได้มีการแก้ไขปรับปรุงพิธีสาร 5 ครั้งด้วยกัน ครั้งแรก ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เมื่อ พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990), ครั้งที่สอง ณ กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก เมื่อ พ.ศ. 2535 (1992), ครั้งที่สาม ณ กรุงเวียนนา สาธารณรัฐออสเตรีย เมื่อ พ.ศ. 2538 (ค.ศ. 1995), ครั้งที่สี่ ณ เมืองมอนทรีออล ประเทศแคนาดา เมื่อ พ.ศ. 2540 (ค.ศ. 1997) และครั้งที่ห้า ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน เมื่อ พ.ศ. 2542 (ค.ศ. 1999) เนื่องจากมีการนำไปใช้อย่างกว้างขวาง ทั้งได้รับเสียงสนับสนุนและชื่นชมจากนานาประเทศและหลาย ๆ องค์กร พิธีสารมอนทรีออลจึงได้รับการยกย่องให้เป็นตัวอย่างการร่วมมือกันระหว่างประเทศในการแก้ไขปัญหาในระดับนานาชาติ
ข้อสัญญาและจุดประสงค์

สนธิสัญญานี้มุ่งไปที่การจำกัดการใช้กลุ่มสารประกอบประเภทไฮโดรคาร์บอน-ฮาโลเจนซึ่งพบว่ามีส่วนสำคัญในการทำลายชั้นบรรยากาศโอโซน โดยสารทำลายชั้นโอโซนทั้งหมดนี้มีส่วนผสมของคลอรีนหรือโบรมีนประกอบอยู่ด้วย (ในขณะที่สารที่ประกอบด้วยฟลูออรีนเท่านั้นจะไม่ทำลายชั้นโอโซน) สนธิสัญญาได้จำแนกสารทำลายชั้นโอโซนออกเป็นกลุ่มๆ โดยแบ่งเป็นตารางเวลาที่ระบุถึงจำนวนปีที่การผลิตสารเหล่านี้จะต้องยุติลงและหมดสิ้นลงไปในที่สุด
จุดประสงค์ของสนธิสัญญานี้ได้ระบุไว้ในข้อสัญญาพิธีสาร โดยบรรดาประเทศที่ลงนามในพิธีสารได้แถลงว่า
บรรดาประเทศที่ลงนามในสัญญายังยินยอมที่จะดำเนินการจำกัดการผลิตและการใช้ผลิตภัณฑ์ที่มีสารคลอโรฟลูโอโรคาร์บอน (CFC) ประกอบอยู่ด้วยรวมไปถึง
ส่วนในสารชนิดอื่นๆ ที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มสารประเภทที่ 1 ของ Annex A (เช่น สารฮาลอน 1211, 1301, 2402; สาร CFC 13, 111, 112 ฯลฯ) และสารเคมีบางชนิดที่ต้องการมาตรการเฉพาะในการจำกัดการใช้และการผลิต (เช่น คาร์บอนเตตระคลอไรด์) นั้นจะถึงกำหนดยุติการใช้และผลิตช้ากว่ากลุ่มสารข้างต้น โดยคาดว่าจะสามารถยุติการใช้ได้ภายใน พ.ศ. 2553 ในขณะที่การยุติการใช้สาร HCFC ที่มีผลต่อสภาพแวดล้อมน้อยกว่าเพิ่งเริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2539 โดยคาดว่าจะสามารถหยุดการใช้และการผลิตสารนี้ได้อย่างสมบูรณ์ภายใน พ.ศ. 2573
มีข้อยกเว้นให้กับการใช้สารเหล่านี้ในกรณีที่เป็น "การใช้ที่สำคัญยิ่งยวด" และยังไม่สามารถหาตัวทดแทนได้ เช่นยาแบบพ่นเพื่อรักษาอาการหอบหืดและความผิดปกติอื่นๆ ของระบบทางเดินหายใจ เป็นต้น
สารประกอบที่อยู่ในกลุ่มสารประเภทที่ 1 ของ Annex A ได้แก่
CFCl3 (CFC-11)
CF2Cl2 (CFC-12)
C2F3Cl3 (CFC-113)
C2F4Cl2 (CFC-114)
C2F5Cl (CFC-115)
ประวัติ

หลังจากการยอมรับอนุสัญญาเวียนนาเพียง 2 เดือน ได้มีการตีพิมพ์บทความรายงานการสำรวจทวีปแอนตาร์คติคของคณะสำรวจชาว
อังกฤษที่มี ดร.โจ ฟาร์แมน เป็นหัวหน้าคณะ ในรายงานได้เปิดเผยถึงปริมาณโอโซนที่ลดลงอย่างน่าวิตกในฤดูใบไม้ผลิ จนเกิดลักษณะ
ที่เรียกว่า “หลุมโอโซน” (Ozone Hole) ขึ้นเหนือทวีปแอนตาร์คติคซึ่งลักษณะการเกิดหลุมโอโซนดังกล่าวนี้ได้ถูกตรวจพบ
โดยดาวเทียมสำรวจของประเทศสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2523 แต่มิได้มีการนำข้อมูลมาพิจารณาเนื่องจากความเข้าใจผิดว่า
ข้อมูลที่พบโดยบังเอิญนั้นเกิดจากความผิดพลาดของเครื่องมือและอุปกรณ์ แม้ในขณะนั้นสาเหตุของการเกิดหลุมโอโซนยังไม่เป็นที่แน่ชัด
แต่ก็ได้มีการตั้งข้อสงสัยว่าสาร CFC อาจเป็นต้นเหตุของการเกิดหลุมโอโซน
| ด ค กมลพิษ |
| --- | --- |
มลพิษทางอากาศ:  การลดลงของโอโซน  คลอโรฟลูออโรคาร์บอน  ดัชนีคุณภาพอากาศ  ฝนกรด  ฝุ่นละออง  ฝุ่นควัน  ละอองลอย  หมอกควัน 
มลพิษทางน้ำ:  คุณภาพน้ำ  น้ำเสีย  ถังบำบัดน้ำเสีย  การรั่วไหลของน้ำมัน  การปนเปื้อนของยาและผลิตภัณฑ์ดูแลสุขภาพ 
มลพิษทางดิน:  การบำบัดสารมลพิษทางชีวภาพ  ยาฆ่าแมลง  สารฆ่าศัตรูพืชและสัตว์  การบําบัดโดยพืช 
การปนเปื้อนกัมมันตรังสี:  ผลผลิตจากฟิชชัน  ฝุ่นรังสีนิวเคลียร์  การบำบัดกากกัมมันตรังสีทางชีวภาพ  พิษจากรังสี 
มลพิษอื่น:  ความเสื่อมโทรมของที่ดิน  มลพิษทางเสียง  มลพิษทางแสง  ปรากฏการณ์เกาะความร้อน  มลพิษจากวัสดุนาโน  มลพิษทางทัศนียภาพ  ขยะอวกาศ 
การตอบสนอง:  การผลิตที่สะอาด  อุตสาหกรรมเชิงนิเวศ  ทำเนียบการปลดปล่อยและเคลื่อนย้ายมลพิษ  หลักการผู้ก่อมลพิษเป็นผู้จ่าย  การลดของเสียให้น้อยที่สุด  แนวคิดขยะเหลือศูนย์ 
ข้อตกลงระหว่างรัฐ:  อนุสัญญาบาเซิล  พิธีสารอนุสัญญาว่าด้วยมลพิษข้ามแดนระยะยาว  พิธีสารเกียวโต  MARPOL 73/78  พิธีสารมอนทรีออล  OSPAR  อนุสัญญารอตเตอร์ดาม  อนุสัญญาสตอกโฮล์ม  อนุสัญญาเวียนนา
พิพิธภัณฑ์ยิว เบอร์ลิน

| --- | --- |
Jüdisches Museum Berlin

อาคารคอลเลอเฌียนเฮาส์ (Kollegienhaus, สร้างปี 1735) ทางซ้าย และ ลีเบอสไคด์-เบา (Libeskind-Bau, สร้างปี 1992)
th
ก่อตั้ง: 2001
ที่ตั้ง: คร็อยซ์แบร์ค เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี
พิกัดภูมิศาสตร์: 52°30′07″N 13°23′42″E﻿ / ﻿52.502°N 13.395°E﻿ / 52.502; 13.395
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ยิว
ผู้อำนวยการ: เฮทที แบร์ค
สถาปนิก: ดาเนียล ลีเบอสไคด์
เว็บไซต์: www.jmberlin.de/en
พิพิธภัณฑ์ยิว เบอร์ลิน (อังกฤษ: Jewish Museum Berlin, Jüdisches Museum Berlin) เป็นพิพิธภัณฑ์ยิวตั้งอยู่ในเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี เปิดให้บริการในปี 2001 และถือเป็นพิพิธภัณฑ์ยิวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปยุโรป ด้วยพื้นที่ใช้สอย 3,500 ตารางเมตร (38,000 ตารางฟุต) พิพิธภัณฑ์จัดแสดงประวัติศาสตร์ของชาวยิวในเยอรมนีนับตั้งแต่ยุคกลางมาจนถึงยุคปัจจุบัน ตัวพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยสามอาคาร ในจำนวนนี้มีสองอาคารที่สร้างขึ้นมาใหม่และเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิก ดาเนียล ลีเบอสไคด์ พิพิธภัณฑ์มีของสะสม หอสมุด และหอจดหมายเหตุที่เก็บรวบรวมและบอกเล่าเรื่องราวของประวัติศาสตร์ชาวยิวในเยอรมนี
ในปี 2012 ได้มีการสร้างสถาบันดับเบิลยู ไมเคิล บลูเมินทัล แห่งพิพิธภัณฑ์ยิว เบอร์ลิน ขึ้น ตัวอาคารออกแบบโดยลีเบอสไคด์เช่นกัน ภายในสถาบันประกอบไปด้วยหอจดหมายเหตุ, หอสมุด, ส่วนงานการศึกษาพิพิธภัณฑ์, โถงบรรยาย และ "สวนผู้ลี้ภัย" (Diaspora Garden)
พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในเขตที่อดีตเป็นเบอร์ลินตะวันตก และประกอบด้วยสองอาคาร คือ อาคารเก่าสถาปัตยกรรมบาโรก "คอลเลอเฌียนเฮาส์" (Kollegienhaus) อดีตใช้งานเป็นคัมเมอร์เฌริตช์ และเคยใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์เบอร์ลิน และอาคารหลังใหม่ สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบคติรื้อสร้างใหม่ ผลงานออกแบบโดยลีเบอสไคด์ อาคารหลังใหม่นี้มีขนาดพื้นที่ 15,000 m2 (160,000 sq ft) สร้างด้วยแปลนรูปซิกแซ็ก หักงอ และไม่มีทางเชื่อมติดต่อกับอาคารหลังเก่าบนดิน มีแต่ทางเดินใต้ดินเชื่อมกัน ชั้นใต้ดินของอาคารมีโถงทางเดินเอียง ๆ สามทางที่เชื่อมต่อกัน ลักษณะคล้ายกันกับอาคารแรกของลีเบอสไคด์ ซึ่งคือ เฟลีกซ์ นูซเบาม์ เฮาส์ อย่างเห็นได้ชัด ทางสามทางนี้ยังแบ่งต่อเป็นพื้นที่สามส่วนที่แทนสามความหมาย "แกนสามแกน" นี้แทนความหมายของวิถีชีวิตสามทางของชาวยิวในเยอรมนี คือ คงอยู่ต่อในประวัติศาสตร์ของเยอรมนี, อพยพออกจากเยอรมนี และ ฮอโลคอสต์
พิซซาฮาวายเอียน

| --- | --- |
พิซซาฮาวายเอียนกับสับปะรด
ประเภท: พิซซา
แหล่งกำเนิด: ประเทศแคนาดา
ภูมิภาค: แชทัม รัฐออนแทรีโอ
ส่วนผสมหลัก: แป้งพิซซา, ซอสมะเขือเทศ, มอซซาเรลลา, สับปะรด, แฮม
 ตำราอาหาร:    สื่อ: พิซซาฮาวายเอียน
พิซซาฮาวายเอียน (อังกฤษ: Hawaiian pizza) เป็นพิซซาที่มีต้นกำเนิดมาจากประเทศแคนาดา ซึ่งท็อปปิ้งแบบดั้งเดิมมีทั้งสับปะรด, ซอสมะเขือเทศ, ชีส และแฮม หรือเบคอน
ประวัติ

แซม ปาโนปูลอส ชาวแคนาดาที่ได้อพยพมาจากประเทศกรีกได้ทำการคิดค้นพิซซาฮาวายเอียนครั้งแรก ณ แซทเทิลไลท์เรสเทอรองตส์ในแชทัม, รัฐออนแทรีโอ, ประเทศแคนาดา ในปีค.ศ. 1962 โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากประสบการณ์การเตรียมอาหารจีน ซึ่งมีรสชาติที่เปรี้ยวหวาน เขาได้ทำการทดลองโดยการทำการเพิ่มสับปะรด, แฮม, เบคอน และท็อปปิ้งอย่างอื่น ซึ่ง ณ ตอนแรกการเพิ่มท็อปปิ้งดังกล่าวก็ยังไม่ได้รับความนิยมมากนัก
หลังจากการเพิ่มสับปะรดลงในพิซซารูปแบบดั้งเดิมซึ่งมีทั้งซอสมะเขือเทศ และชีส ร่วมกับแฮมหรือเบคอน พิซซาของเขาเริ่มเป็นที่นิยมในระดับชุมชน ก่อนที่ในที่สุดพิซซาดังกล่าวก็ได้กลายเป็นหนึ่งในเมนูหลักของร้านพิซซาทั่วโลก ซึ่งชื่อของเมนูชนิดนี้ไม่ได้มีแรงบันดาลใจมาจากรัฐฮาวาย, สหรัฐ ปาโนปูลอสได้ออกมาเปิดเผยว่าเขาได้เลือกใช้คำว่า ฮาวายเอียน เพราะเป็นชื่อยี่ห้อของสับปะรดกระป๋องที่เขาใช้ ณ เวลานั้น
ในประเทศเยอรมนี พิซซาฮาวายเอียนได้ถูกคิดค้นโดยใช้องค์ประกอบหลักคือแฮม, สับปะรด กับชีส และเป็นเมนูที่มีชื่อว่าโทสต์ฮาวาย อาหารชนิดนี้ได้ถูกนำเสนอครั้งแรกในรายการทำอาหารของประเทศเยอรมนีในปีค.ศ. 1955 และในปีค.ศ. 1957 "พิซซาฮาวายเอียน" ที่มีองค์ประกอบคือสับปะรด, มะละกอ และพริกหยวกเขียวหั่น แต่ไม่มีแฮม หรือเบคอน ได้ถูกปรากฏในพอร์ตแลนด์, รัฐออริกอน ในปีค.ศ. 1960 ได้มีตอนหนึ่งใน The Adventures of Rocky and Bullwinkle and Friends ได้มีการอ้างถึง "พิซซาสับปะรด"
ชีสที่ใช้โดยส่วนมากในพิซซาฮาวายเอียนนั้นส่วนมากจะเป็นมอซซาเรลลา ในร้านอาหารบางแห่งสหรัฐนั้นนิยมใช้ซอสบาร์บีคิว และหมูฉีก ร่วมกับสับปะรดและชีส ซึ่งเป็นทางเลือกแทนที่จะทำในรูปแบบดั้งเดิมซึ่งจะใช้ซอสมะเขือเทศ, แฮม หรือเบคอน
ในวัฒนธรรมสื่อ

ในปีค.ศ. 2014 นิตยสารไทม์ ได้จัดให้พิซซาฮาวายเอียนเป็นอันดับที่หนึ่งของการจัดอันดับ "13 พิซซาที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดตลอดกาล" จากความคิดเห็นเกี่ยวกับพิซซาฮาวายเอียนที่มักจะทำให้เกิดความแตกแยก และการแบ่งฝ่าย ซึ่งถึงแม้จะมีหลายคนที่อร่อยกับรสชาติ แต่หลายคนก็ไม่ชอบเมนูดังกล่าวเป็นอย่างมากอันเนื่องมาจากความหวานของสับปะรดซึ่งอยู่บน "ส่วนประกอบของพิซซาแบบเค็ม"
นอกจากนี้จอห์น กรีน ซึ่งเป็นนักเขียนชาวอเมริกันได้ออกมาให้ความคิดเห็นสะท้อนเกี่ยวกับต้นกำเนิดและความหลากหลายของอาหารชนิดนี้ว่าไม่ใช่สิ่งประดิษฐ์ที่ถูกคิดค้นโดยชาวแคนาดา แต่เป็นชาวกรีกที่เข้ามาตั้งถิ่นฐาน ได้รับแรงบันดาลใจมาจากอาหารจีนโดยการนำผลไม้จากทวีปอเมริกาใต้มาใส่ในอาหารอิตาเลียน ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมหาศาลในประเทศออสเตรเลีย
ผลสำรวจ

จากผลสำรวจในประเทศออสเตรเลียผลว่าพิซซาฮาวายเอียนเป็นหน้าที่นิยมที่สุดในปีค.ศ. 1999 โดยกินส่วนแบ่งในร้อยละ 15 จากยอดขายของพิซซาทั้งหมด
ในปีค.ศ. 2015 จากการทบทวนร้านอาหารสั่งกลับบ้านในสหราชอาณาจักรผ่านการจัดส่งทางจัสอีต พบว่าพิซซาฮาวายเอียนเป็นหน้าพิซซ่าที่มียอดขายมากที่สุด และจากผลสำรวจของแฮร์รีสโพลล์ในปี ความ.ศ. 2016 ในกลุ่มตัวอย่างผู้ใหญ่ชาวอเมริกันพบว่าสับปะรดเป็นท็อปปิ้งที่ไม่ชอบน้อยที่สุดซึ่งมีผลคะแนนมากกว่าปลาแอนโชวีและเห็ด
และจากการสำรวจของยูโกลบว์ออมนิบัสในปีค.ศ. 2019 ร้อยละ 12 ของชาวอเมริกันที่กินพิซซามีความคิดเห็นว่าสัปปะรดเป็นหนึ่งในสามของท็อปปิ้งบนพิซซาที่ชอบมากที่สุด ในขณะที่ร้อยละ 24 ของชาวอเมริกันที่กินพิซซามีความคิดเห็นว่าสับปะรดเป็นหนึ่งในสามของท็อปปิ้งบนพิซซาที่ไม่ชอบมากที่สุด แต่อย่างไรก็ตามสัปปะรดไม่ใช่ท็อปปิ้งคนอเมริกันไม่ชอบมากที่สุด โดยวัตถุดิบอื่นที่ชาวอเมริกันไม่ชอบบนพิซซามากที่สุดคือปลาแอนโชวีและมะเขือยาว
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิซซาฮาวายเอียน
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์คอมพิวเตอร์

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์คอมพิวเตอร์ (อังกฤษ: Computer History Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี 1996 ที่เมืองเมาน์เทนวิว ,รัฐแคลิฟอร์เนีย ,สหรัฐอเมริกา พิพิธภัณฑ์ที่อุทิศตนเพื่ออนุรักษ์และนำเสนอเรื่องราวและสิ่งประดิษฐ์ของยุคสารสนเทศ และสำรวจการปฏิวัติคอมพิวเตอร์และผลกระทบต่อสังคม
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
: San Francisco Bay Area
: เทคโนโลยีสารสนเทศ
เว็บไซต์ทางการ
Computer History Museum ที่ยูทูบ
https://www.facebook.com/computerhistory
37°24′52″N 122°04′37″W﻿ / ﻿37.414371°N 122.076817°W﻿ / 37.414371; -122.076817
พิพิธภัณฑ์บริติช

| --- | --- |


Location within central London
ก่อตั้ง: 7 มิถุนายน 1753; 271 ปีก่อน (1753-06-07)
ที่ตั้ง: ถนนเกรทรัสเซิล, ลอนดอน WC1B 3DG, ประเทศอังกฤษ, สหราชอาณาจักร
พิกัดภูมิศาสตร์: 51°31′10″N 0°07′37″W﻿ / ﻿51.5195°N 0.1269°W﻿ / 51.5195; -0.1269
ขนาดผลงาน: approx. 8 million objects
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 6,239,983 (2019)  Ranked 1st nationally, 
ประธานกรรมการ: ริเชิร์ด ลามเบิร์ท
ผู้อำนวยการ: ฮาร์ทวิก ฟิสเชอร์
ขนส่งมวลชน:  แม่แบบ:Lus; แม่แบบ:Lus; แม่แบบ:Lus; แม่แบบ:Lus;
เว็บไซต์: britishmuseum.org 

พื้นที่: 807,000 sq ft (75,000 m2) ใน  แกลเลอรี 94 ส่วน
 
เกรทคอร์ทเป็นพื้นที่ที่พัฒนาในปี 2001 ล้อมรอบรีดดิงรูม
บริทิชมิวเซียม (อังกฤษ: British Museum) ในย่านบลูมส์บรีของลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นสถาบันสาธารณะที่ตั้งขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่ประวัติศาสตร์มุนษย์, ศิลปะ และ วัฒนธรรม ของสะสมถาวรของพิพิธภัณฑ์มีจำนวนราวแปดล้านชิ้นและเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่มีของสะสมมากที่สุดในโลก และครอบคลุมมากที่สุดในประวัติศาสตร์ ซึ่งได้มาจากการเก็บรวบรวมนับตั้งแต่สมัยของจักรวรรดิอังกฤษ เป็นต้นมา ทำให้พิพิธภัณฑ์สามารถบอกเล่าความเป็นมาของมนุษยชาติได้ตั้งแต่อดีต บริทิชมิวเซียมเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เปิดแก่สาธารณะแห่งแรกของโลก
พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นในปี 1753 โดยส่วนใหญ่ได้มาจากของสะสมของแพทย์และนักวิทยาศาสตร์ชาวไอริช เซอร์ฮานส์ สโลน และเปิดสู่สาธารณะเป็นครั้งแรกในปี 1759 ในมอนทากูเฮาส์ ที่ตั้งของอาคารพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบัน ในปัจจุบันมีสถาบันสาขาของพิพิธภัณฑ์มากมาย โดยสถาบันแรกที่แยกสาขาออกมาคือ พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ในปี 1881.
ความเป็นเจ้าของของพิพิธภัณฑ์เหนือโบราณวัตถุที่มีชื่อเสียงที่สุดบางชิ้นที่ได้มาจากประเทศอื่นยังคงเป็นที่ถกเถียงในระดับสากล โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กรณีของงานสลักหินอ่อนเอลกิน จากกรีซ, ศิลารอเซตตา จากอียิปต์ และทองสัมฤทธิ์เบนิน จากราชวงศ์เบนิน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลักของบริติช มิวเซียม เก็บถาวร 2006-04-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
ลำดับเหตุการณ์ในประวัติของบริติช มิวเซียม จากเว็บไซต์หลัก (อังกฤษ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อาร์เจนตินา  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โปแลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  Te Papa (New Zealand)  ULAN 
ประชาชน:  Trove 2  3  4 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef 
↑  Sculptures and applied art are in the Victoria and Albert Museum; the British Museum houses earlier art, non-Western art, prints and drawings. Art of a later date is at Tate Modern. The National Gallery holds the National Collection of Western European Art. Tate Britain holds British Art from 1500 onwards.
พิพิธภัณฑ์สงครามเชิงสะพานข้ามแม่น้ำแคว

พิพิธภัณฑ์สงครามเชิงสะพานข้ามแม่น้ำแคว
พิพิธภัณฑ์สงครามเชิงสะพานข้ามแม่น้ำแคว (อังกฤษ: Kanchanaburi World War II Museum) เป็นสถานที่เก็บรักษาสิ่งที่เป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง อันได้แก่ อาวุธ ยุทโธปกรณ์ต่าง ๆ โครงกระดูกของเชลยศึกสงคราม และภาพถ่ายเหตุการณ์ในสมัยนั้น นอกจากนี้บางส่วนยังจัดทำเป็นหอศิลป์ เก็บรวบรวมสิ่งของต่าง ๆ เช่น แสตมป์ ไปรษณีย์บัตรโบราณ เพชร พลอย และเครื่องประดับ พิพิธภัณฑ์สงครามเชิงสะพานข้ามแม่น้ำแควอยู่ห่างจากตัวเมืองไปตามทางหลวงหมายเลข 323 ประมาณ 4 กิโลเมตร แยกซ้ายประมาณ 400 เมตร อยู่ติดกับสะพานข้ามแม่น้ำแคว