stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สาวน้อยคาเฟ่
ละครโทรทัศน์ปี พ.ศ. 2559 > รายชื่อนักแสดงและการสร้าง

| ปี | พ> ศ. 2559 |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สถานีออกอากาศ | สถานีโทรทัศน์ช่องพีพีทีวี |  |  |  |  |  |  |
| ผู้สร้าง | บริษัท มั่งมีศรีสุข โปรดักชั่น จำกัด |  |  |  |  |  |  |
| ผู้กำกับการแสดง | ณัชชานิษฐ์ จิรรุ่งโรจน์ |  |  |  |  |  |  |
| บทโทรทัศน์ | ฐา-นวดี สถิตยุทธการ |  |  |  |  |  |  |
| วันเวลาออกอากาศ | วันจันทร์–อังคาร เวลา 20.20 - 22.45 น. |  |  |  |  |  |  |
| สหรัฐ | ทวีฤทธิ์ จุลละทรัพย์ |  |  |  |  |  |  |
| ขวัญใจ | แคทรียา อิงลิช |  |  |  |  |  |  |
| เหินฟ้า | ธนบูรณ์ เทิดไตรสรณ์ |  |  |  |  |  |  |
| ขวัญตา (น้องสาวของขวัญใจ) | ไพลิน ก็งปาแร็ง |  |  |  |  |  |  |
| เฮียศาสตร์ (พ่อของสหรัฐ) | กัณพล ปรีดามาโนช |  |  |  |  |  |  |
| สีฟ้า (แม่ของสหรัฐ) | ศิรินทรา นิยากร |  |  |  |  |  |  |
| เจ๊สวย (เจ้าของคาเฟ่ทอร์นาโด) | ชลิต เฟื่องอารมย์ |  |  |  |  |  |  |
| ครูปิ๋ม (ครูสอนและออกแบบท่าเต้นและเป็นคนคอยดูแลนักร้องของคาเฟ่ ทอร์นาโด) | ตรีชฎา แสงอุทัย |  |  |  |  |  |  |
| เจ๊แต็ว (ช่างแต่งหน้าและพี่ชายของกำนันสุเทพ) | นิทัศน์ ธำรงค์ |  |  |  |  |  |  |
| ดวงดาว ทอร์นาโด | อาชิรญาน์ แก้วกัญญา |  |  |  |  |  |  |
| เชอรี่ คารามายด์ | ภัทรา อธิราษฎ์กุล |  |  |  |  |  |  |
| มะม่วงหาว | รุ้งลาวัณย์ โทนะหงษา |  |  |  |  |  |  |
| มะนาวโห่ | นวพร บุญมี |  |  |  |  |  |  |
| แอปเปิ้ล คารามายด์ | เศรษฐินันท์ กนิกาจิรานันท์ |  |  |  |  |  |  |
| ลูซี่ เทอร์โบ | เจษยา เวียงเกตุ |  |  |  |  |  |  |
| ไอ้หยิก (หลานของขวัญใจ) | มีดี รินรดามณี |  |  |  |  |  |  |
นักแสดงรับเชิญ
| ขวัญฤดี (น้าของขวัญใจ) | กรองแก้ว รัชตะวรรณ |  |  |  |  |  |  |
| กำนันสุเทพ (พ่อของขวัญใจและขวัญตา) | เอกพัน บรรลือฤทธิ์ |  |  |  |  |  |  |
| ขวัญจิต (แม่ของขวัญใจและขวัญตา) | ปิยะดา เพ็ญจินดา |  |  |  |  |  |  |
| จุ่ม (คนรับใช้บ้านเฮียศาสตร์) | วัลลภ ธีรทอง |  |  |  |  |  |  |
ละครโทรทัศน์ปี พ.ศ. 2559 > เพลงประกอบละคร

เพลง สาวน้อยคาเฟ่ - ขับร้องโดย แคทลียา อิงลิช
เพลง มามะ มาเลย - ขับร้องโดย แคทลียา อิงลิช
เพลง อย่าเลย - ขับร้องโดย แคทลียา อิงลิช
เพลง ดาวทอร์นาโด - ขับร้องโดย อาชิรญาน์ แก้วกัญญา
เพลง ชเวดากง (ขอให้ได้ขอให้โดน)  - ขับร้องโดย ตรีชฎา แสงอุทัย
เพลง สัตว์โลกผู้น่ารัก - ขับร้องโดย ดอกไม้ป่า
ลำดับรายการโทรทัศน์

| สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3: ละครวันศุกร์ - วันอาทิตย์ เวลา 20> 20 - 22.20 น. |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า | สาวน้อยคาเฟ่ | ถัดไป |
| อาญารัก (พ.ศ. 2543)  | สาวน้อยคาเฟ่ | น้ำใสใจจริง (พ.ศ. 2543)  |
| พีพีทีวี: ละครวันจันทร์ - วันอังคาร เวลา 20> 20 - 22.45 น. |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า | สาวน้อยคาเฟ่ | ถัดไป |
| สัญญาเมื่อสายัณห์ (พ.ศ. 2559)  | สาวน้อยคาเฟ่ | นางโชว์ (พ.ศ. 2559)  |
| พีพีทีวี: ละครวันเสาร์ - วันอาทิตย์ เวลา 13> 30 - 15.00 น. |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า | สาวน้อยคาเฟ่ | ถัดไป |
| มนต์รักสองฝั่งคลอง (พ.ศ. 2559)  | สาวน้อยคาเฟ่ | ตามรอยพ่อ (ละครเทิดพระเกียรติ) Return (จากพ.ศ. 2550)  |
อัลบั้มเพลงประกอบละคร สาวน้อยคาเฟ่
อฺวี้ซี

| อฺวี้ซี 玉溪市 |
| --- | --- |
นครระดับจังหวัด
เขตหงถ่า ปี ค.ศ. 2007
ที่ตั้งของอฺวี้ซีในมณฑลยูนนาน
พิกัด: 24°20′49″N 102°31′37″E﻿ / ﻿24.347°N 102.527°E﻿ / 24.347; 102.527
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: ยูนนาน
เขตที่ตั้งที่ทำการ: เขตหงถ่า
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 15,285 ตร.กม. (5,902 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 2,568,000 คน
 • ความหนาแน่น: 170 คน/ตร.กม. (440 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (มาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 653100
รหัสพื้นที่: 0877
รหัส ISO 3166: CN-YN-04
เว็บไซต์: www.yuxi.gov.cn
Yunnan e-Portal
อฺวี้ซี (จีน: 玉溪; พินอิน: Yùxī) เป็นนครระดับจังหวัดหนึ่งในทางตอนกลางของมณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน ศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เขตหงถ่า อฺวี้ซีห่างจากคุนหมิงไปทางทิศใต้ประมาณ 90 กิโลเมตร (56 ไมล์) กิโลเมตร
ประวัติศาสตร์

เมืองอฺวี้ซีก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 960 ในเวลานั้นมณฑลยูนนานยังไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของประเทศจีน เมืองอฺวี้ซีครั้งหนึ่งเคยเป็นพื้นที่ใจกลางของมณฑลยูนนานในสมัยก่อนราชวงศ์ฉิน (ก่อน 221 ปีก่อน ค.ศ.) ต่อมาในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (206 ปีก่อน ค.ศ. – ค.ศ. 24) ได้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลอี้ (อี้โจว) และได้เปลี่ยนแปลงเขตพื้นที่ทั้งแยกและรวมเรื่อยมา จนในปี ค.ศ. 1997 อฺวี้ซีได้กลายเป็นนครระดับจังหวัดของสาธารณรัฐประชาชนจีน
ภูมิศาสตร์

อฺวี้ซีตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลยูนนาน ห่างจากคุนหมิงซึ่งเป็นเมืองเอกของมณฑลไปทางใต้ประมาณ 90 กิโลเมตร (56 ไมล์) อฺวี้ซีตั้งอยู่บนที่ราบสูงยูนนาน–กุ้ยโจวเช่นเดียวกับพื้นที่ทางตอนกลางและทางตะวันออกของมณฑล ทั้งจังหวัดมีพื้นที่ 15,285 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 2.5 คน
ใกล้กับตัวเมืองอฺวี้ซีมีทะลเสาบฝู่เซียน ทะเลสาบน้ำจืดที่ลึกที่สุดอันดับ 2 ในประเทศจีน ที่ที่มีการค้นพบซากดึกดำบรรพ์โบราณ ซึ่งขณะนี้อยู่ในพิพิธภัณฑ์อฺวี้ซี นอกจากนี้ ยังมีทะเลสาบอื่น ๆ ในจังหวัด ได้แก่ ทะเลสาบซิงยฺหวิน ทะเลสาบฉี่ลู่ และทะเลสาบหยางจง
ประชากร

ตามข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2010 เมืองอฺวี้ซีมีประชากรทั้งหมด 2,303,511 คน แบ่งเป็นผู้ชาย 1,181,277 คน และผู้หญิง 1,122,234 คน โดยมีชาวฮั่น 1,560,279 คน คิดเป็น 67.73% ของประชากรทั้งเมือง
เขตปกครอง

อฺวี้ซีแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 2 เขต, 1 นคร, 3 อำเภอ, และ 3 อำเภอปกครองตนเอง โดยประกอบไปด้วย
| แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
  ทะเลสาบฝู่เซียน เขตหงถ่า เขตเจียงชวาน นครเฉิงเจียง อำเภอทงไห่ อำเภอหัวหนิง อำเภออี้เหมิน อำเภอเอ๋อซาน อำเภอซินผิง อำเภอหยวนเจียง 
| ชื่อ | อักษรจีน | พินอิน | ประชากร (ประมาณการ ค.ศ. 2003) | พื้นที่ (ตร.กม.) | ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.) |
| เขตหงถ่า | 红塔区 | Hóngtǎ Qū | 390,000 | 1,004 | 388 |
| เขตเจียงชวาน | 江川区 | Jiāngchuān Qū | 260,000 | 850 | 306 |
| นครเฉิงเจียง | 澄江市 | Chéngjiāng shì | 150,000 | 773 | 194 |
| อำเภอทงไห่ | 通海县 | Tōnghǎi Xiàn | 270,000 | 721 | 374 |
| อำเภอหัวหนิง | 华宁县 | Huáníng Xiàn | 200,000 | 1,313 | 152 |
| อำเภออี้เหมิน | 易门县 | Yìmén Xiàn | 170,000 | 1,571 | 108 |
| อำเภอปกครองตนเองชนชาติอี๋ เอ๋อซาน | 峨山彝族自治县 | Éshān Yízú Zìzhìxiàn | 150,000 | 1,972 | 76 |
| อำเภอปกครองตนเองชนชาติอี๋และไท ซินผิง | 新平彝族傣族自治县 | Xīnpíng Yízú Dǎizú Zìzhìxiàn | 270,000 | 4,223 | 64 |
| อำเภอปกครองตนเองชนชาติฮาหนี อี๋และไท หยวนเจียง | 元江哈尼族彝族傣族自治县 | Yuánjiāng Hānízú Yízú Dǎizú Zìzhìxiàn | 200,000 | 2,858 | 70 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Yuxi City Official Website เก็บถาวร 2009-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (en เก็บถาวร 2009-09-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
Yuxi Normal University
Hongta Group เก็บถาวร 2019-09-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ นนทบุรี

| สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ |
| --- | --- |


ประเภท: สวนสาธารณะขนาดใหญ่
ที่ตั้ง: ถนนศรีสมาน ตำบลบ้านใหม่ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี 11120
พื้นที่: 109 ไร่
เปิดตัว: 16 มีนาคม พ.ศ. 2536
ผู้ดำเนินการ: เทศบาลนครปากเกร็ด
สถานะ: ทุกวัน
สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ นนทบุรี คือ สวนสาธารณะเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี 80 พรรษา ลำดับที่ 11 ตั้งอยู่ที่หนองปรือ ตำบลบ้านใหม่ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี นับเป็นสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ที่อยู่ใกล้กรุงเทพมหานครมากที่สุด มีเนื้อที่ 109 ไร่  เป็นพื้นดิน 40 ไร่ พื้นน้ำ 69 ไร่ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ เสด็จมาทรงเป็นประธานเปิดสวนเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2536
หน่วยงานรับผิดชอบในการดูแลรักษา คือ เทศบาลนครปากเกร็ด ต้นไม้ประจำสวน คือ ประดู่บ้าน
ลักษณะของสวน

สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ นนทบุรี มีพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นน้ำ มีการสร้างเขื่อนคอนกรีตโดยรอบเพื่อจัดใช้ประโยชน์บนพื้นที่รอบ ๆ หนองน้ำ สวนโดยรอบจัดปลูกพรรณไม้ยืนต้นเพื่อให้ความร่มรื่น รวมทั้งมีการจัดปลูกไม้ดอกไม้ประดับ ไม้ล้มลุกและไม่ตัดพุ่มสลับสี เพื่อความสวยงาม นอกจากพรรณไม้เพื่อความสวยงามแล้ว ยังได้รวบรวมไม้ผลที่มีชื่อเสียงของนนทบุรีมาจัดปลูกไว้ด้วย เช่น ทุเรียนเมืองนนท์ มะปรางเมืองนนท์ และกระท้อนเมืองนนท์ เพื่อให้เยาวชนได้รู้จักไม้ผลซึ่งครั้งหนึ่งมีปลูกมากมายใน "สวนเมืองนนท์"
ภายในสวนยังมีสวนสุขภาพ มีจักรยานน้ำให้เช่าถีบออกกำลังกาย ถนนโดยรอบจัดสำหรับเป็นทางเดินและทางวิ่งเหยาะออกกำลังกายของประชาชน บรรยากาศที่สวยงามของสวนนี้อีกยามหนึ่งคือการชมพระอาทิตย์ยามอัสดงที่มีแสงสีส้มแดงสะท้อนผิวน้ำจนลับขอบฟ้า ครั้นเมื่อค่ำมืดลงก็ยังได้ชมแสงสีเหลืองจากทางด่วนนับเป็นบรรยากาศที่น่าดูอีกยามหนึ่งของสวนแห่งนี้
พระราชานุสาวรีย์

ภายในสวนมีพระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี โดยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ เสด็จเป็นประธานในพระราชพิธีเปิดเมื่อวันศุกร์ที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2536
ดูเพิ่ม

พรรณไม้เทิดพระเกียรติ
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ นนทบุรี
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°55′52″N 100°33′12″E﻿ / ﻿13.93114°N 100.55323°E﻿ / 13.93114; 100.55323
| ด ค กสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ |
| --- | --- |
 กาญจนบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชุมพร  เชียงราย  นครศรีธรรมราช  นนทบุรี  ปัตตานี  พระนครศรีอยุธยา  พังงา  พิจิตร  ร้อยเอ็ด  ศรีสะเกษ  สกลนคร 
 มูลนิธิสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์
ศิริน้อย ลูกพระกฤษณ์

ศิริน้อย ลูกพระกฤษณ์  นักมวยสากลชาวไทย สถิติการชก 4 ครั้ง แพ้ 4
ประวัติ

ศิริน้อยเคยชกมวยไทยมาก่อนที่จะชกมวยสากลอาชีพ แต่สถิติการชกของศิริน้อยที่มีบันทึกใน Boxrec.com มีเพียง 4 ครั้ง เริ่มจากชิงแชมป์ OPBF ที่ว่างในรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2503 แพ้น็อค ฮารุโอะ ซากาโมโต ยก 8 จากนั้น อีก 3 ปีต่อมา ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2506 แพ้น็อค มิตสุโนริ เซกิ ยก 3 ไม่ได้แชมป์ทั้งสองครั้ง จากนั้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2506 ศิริน้อยไปชกมวยสากลที่ญี่ปุ่น แพ้น็อค มันโซ กิกูชิ ยก 6 จากนั้นอีกสามปีต่อมา จึงขึ้นชกกับสเลมาลย์ อิทธิอนุชิต เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 ซึ่งศิริน้อยเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 3 จากนั้นก็ไม่ได้ชกมวยสากลอีกเลย
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2503 แพ้น็อค ฮารุโอะ ซากาโมโต ยก 8 ที่ ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2506 แพ้น็อค มิตสุโนริ เซกิ ยก 3 ที่ ญี่ปุ่น
ตำบลห้วยข้าวก่ำ

| ตำบลห้วยข้าวก่ำ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Huai Khao Kam
ตำบลห้วยข้าวก่ำที่ตั้งในจังหวัดพะเยา
พิกัด: 19°21′1″N 100°8′18″E﻿ / ﻿19.35028°N 100.13833°E﻿ / 19.35028; 100.13833
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: พะเยา
อำเภอ: จุน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 62 ตร.กม. (24 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 8,241 คน
 • ความหนาแน่น: 132.91 คน/ตร.กม. (344.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 56150
รหัสภูมิศาสตร์: 560201
เว็บไซต์: www.kaokum.go.th (ทต.ห้วยข้าวก่ำ)
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ห้วยข้าวก่ำ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอจุน จังหวัดพะเยา เป็นเขตเมืองที่มีผู้คนอาศัยอยู่หนาแน่นที่สุดของอำเภอจุน เป็นศูนย์กลางการค้า เศรษฐกิจ และการบริหารงานราชการภายในอำเภอ เนื่องจากเป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอจุน  และเป็นที่ตั้งของวัดและโรงเรียนมัธยมขนาดใหญ่ คือวัดห้วยข้าวก่ำและโรงเรียนจุนวิทยาคม ซึ่งเป็นโรงเรียนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในอำเภอ ทั้งพื้นที่ของตำบลห้วยข้าวก่ำอยู่ในเขตเทศบาลตำบลห้วยข้าวก่ำ
ที่มาของชื่อ

ห้วยข้าวก่ำ มีที่มาจากข้าวก่ำ (Purple Rice) ถือเป็นข้าวที่มีลักษณะเฉพาะ ข้าวสารมีสีม่วงเข้มจนเกือบดำทำให้บางพื้นที่เรียกข้าวเหนียวดำหรือข้าวสีนิล เมื่อนึ่งหรือต้มให้สุก จะเห็นเป็นสีม่วงสด สีม่วงของข้าวก่ำนี้ เกิดจากสาร Cyanindin 3-glucoside ในกลุ่มแอนโทไซยานิน (Anthocyanin) ถือเป็นสารที่มีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระที่มีคุณภาพสูง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลห้วยข้าวก่ำ เก็บถาวร 2020-07-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กตำบลในจังหวัดพะเยา |
| --- | --- | --- |
| อำเภอจุน |  จุน  ทุ่งรวงทอง  พระธาตุขิงแกง  ลอ  หงส์หิน  ห้วยข้าวก่ำ  ห้วยยางขาม  |  |
| อำเภอเชียงคำ |  เจดีย์คำ  เชียงบาน  ทุ่งผาสุข  น้ำแวน  ฝายกวาง  แม่ลาว  ร่มเย็น  เวียง  หย่วน  อ่างทอง  |  |
| อำเภอเชียงม่วน |  เชียงม่วน  บ้านมาง  สระ  |  |
| อำเภอดอกคำใต้ |  คือเวียง  ดงสุวรรณ  ดอกคำใต้  ดอนศรีชุม  บ้านถ้ำ  บ้านปิน  บุญเกิด  ป่าซาง  สว่างอารมณ์  สันโค้ง  หนองหล่ม  ห้วยลาน  |  |
| อำเภอปง |  ขุนควร  ควร  งิม  นาปรัง  ปง  ผาช้างน้อย  ออย  |  |
| อำเภอภูกามยาว |  ดงเจน  แม่อิง  ห้วยแก้ว  |  |
| อำเภอภูซาง |  เชียงแรง  ทุ่งกล้วย  ป่าสัก  ภูซาง  สบบง  |  |
| อำเภอเมืองพะเยา |  จำป่าหวาย  ท่าจำปี  ท่าวังทอง  บ้านต๋อม  บ้านต๊ำ  บ้านตุ่น  บ้านสาง  บ้านใหม่  แม่กา  แม่ต๋ำ  แม่นาเรือง  แม่ปืม  แม่ใส  เวียง  สันป่าม่วง  |  |
| อำเภอแม่ใจ |  เจริญราษฎร์  บ้านเหล่า  ป่าแฝก  แม่ใจ  แม่สุก  ศรีถ้อย  |  |
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดพะเยา |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  ดอกคำใต้  พะเยา  |  |
| เทศบาลตำบล |  งิม  จุน  เจริญราษฎร์  เชียงคำ  เชียงม่วน  ดงเจน  ท่าจำปี  ท่าวังทอง  ทุ่งรวงทอง  บ้านต๋อม  บ้านต๊ำ  บ้านถ้ำ  บ้านสาง  บ้านเหล่า  บ้านใหม่  ปง  ป่าแฝก  ฝายกวาง  แม่กา  แม่ใจ  แม่ปืม  แม่ยม  รวมใจพัฒนา  เวียง  เวียงลอ  ศรีถ้อย  สบบง  สันป่าม่วง  หงส์หิน  หนองหล่ม  หย่วน  ห้วยข้าวก่ำ  ห้วยลาน  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  ขุนควร  ควร  คือเวียง  งิม  จำป่าหวาย  เจดีย์คำ  เชียงบาน  เชียงแรง  ดงเจน  ดงสุวรรณ  ดอกคำใต้  ดอนศรีชุม  ทุ่งกล้วย  ทุ่งผาสุข  นาปรัง  น้ำแวน  บ้านตุ่น  บ้านปิน  บ้านมาง  ป่าซาง  ป่าสัก  ผาช้างน้อย  พระธาตุขิงแกง  ภูซาง  แม่นาเรือ  แม่ลาว  แม่สุก  แม่ใส  แม่อิง  ร่มเย็น  สระ  สันโค้ง  ห้วยแก้ว  ห้วยยางขาม  ออย  อ่างทอง  |  |
ขนมฝรั่งกุฎีจีน

| --- | --- |
ขนมฝรั่งที่กุฎีจีน พ.ศ. 2563
มื้อ: อาหารหลัก, อาหารว่าง
แหล่งกำเนิด: ประเทศไทย
ภูมิภาค: ชุมชนกุฎีจีนและชุมชนบ้านเขมร กรุงเทพมหานคร
ส่วนผสมหลัก: แป้งสาลี ไข่เป็ด น้ำตาล
 ตำราอาหาร: ขนมฝรั่งกุฎีจีน   สื่อ: ขนมฝรั่งกุฎีจีน
ขนมฝรั่ง หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ขนมฝรั่งกุฎีจีน เป็นขนมไทยอย่างหนึ่ง ที่มีประวัติยาวนานมาตั้งแต่กรุงธนบุรีเป็นราชธานี โดยเป็นขนมที่อยู่คู่กับชุมชนชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกส คือ ชุมชนกุฎีจีน ในเขตธนบุรี และชุมชนบ้านเขมร ในเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ซึ่งทั้งสองชุมชนนี้มีตำรับการทำขนมที่แตกต่างกันออกไปเล็กน้อย
ในประเทศกัมพูชามีขนมรูปแบบเดียวกัน เรียกว่า นมบารัง (เขมร: នំបារាំង, นํบารำง; แปลว่า ขนมฝรั่ง) ซึ่งเชื่อว่าตกทอดมาจากชาวโปรตุเกส
ประวัติ

ขนมฝรั่งกุฎีจีน เป็นขนมที่ได้รับอิทธิพลมาจากขนมโปรตุเกสเช่นเดียวกับขนมไทยหลายอย่าง เช่น ทองหยิบ, ทองหยอด, ฝอยทอง หรือลูกชุบ ตั้งแต่ยุคกรุงศรีอยุธยาตอนกลาง รัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยท้าวทองกีบม้า หรือ มารี กีมาร์  ตัวขนมเป็นตำรับของขนมแบบโปรตุเกส โดยใช้วัตถุดิบสามอย่าง คือ  แป้งสาลี, ไข่เป็ด และน้ำตาลทราย ตีให้ส่วนผสมเข้ากันจนขึ้นฟูและเทลงแม่พิมพ์ โดยไม่ผสมผงฟู, ยีสต์ หรือสารกันบูด จากนั้นโรยด้วยลูกเกด, ลูกพลับอบแห้ง, ฟักเชื่อม และน้ำตาลทราย ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากขนมของจีน โดยชาวจีนเชื่อว่าเมื่อรับประทานฟักเชื่อมแล้วจะก่อให้เกิดความร่มเย็น ส่วนน้ำตาลทรายจะเกิดความมั่งคั่งไม่รู้จบเหมือนกับน้ำตาลทรายที่นับเม็ดไม่ได้ ส่วนพลับอบแห้งและลูกเกด ก็เป็นผลไม้ที่มีราคาและมีคุณค่าทางอาหารอีกด้วย  แล้วจึงนำไปเทใส่แม่พิมพ์แล้วอบจนสุกโดยใช้วิธีอบแบบโบราณด้วยเตาถ่าน ขนมฝรั่งในชุมชนกุฎีจีนมีความกรอบนอก นุ่มใน
ขณะที่ขนมฝรั่งในชุมชนบ้านเขมร ซึ่งเป็นชุมชนโปรตุเกสอีกแห่ง ตัวเนื้อขนมปังจะมีความนิ่ม นุ่มฟู ไม่กรอบ โรยหน้าเพียงแค่ฟักแห้งกับลูกเกดเท่านั้น และไม่โรยน้ำตาลอย่างกุฎีจีน และจัดทำเฉพาะในช่วงเทศกาลสำคัญทางศาสนาภายในชุมชนของตนเท่านั้น
การจำหน่าย

เดิมทีขนมฝรั่งกุฎีจีนจะทำกันเฉพาะในช่วงเทศกาลสำคัญทางศาสนาและแจกจ่ายรับประทานกันเองในครอบครัวหรือชุมชนเชื้อสายโปรตุเกส เช่น คริสต์มาส ต่อมาเมื่อได้รับความนิยมและเป็นที่รู้จักกันมากขึ้น
จึงมีการทำออกมาขาย  จนมีคำร้องคล้องจองกันของผู้ค้า เมื่อนำขนมออกไปเร่ขายเพื่อดึงดูดความสนใจผู้ซื้อว่า "อ้อยจีนบางใหญ่ อ้อยไทยบางคูวัด ข้าวหลามตัดวัดระฆัง ขนมฝรั่งกุฎีจีน แม่เอ๊ย" อันบ่งบอกได้ถึงอดีตที่เคยรุ่งเรืองของอาหารพื้นถิ่นและการค้าขายในแถบนี้ ซึ่งในอดีตก็จะมีขายเฉพาะในช่วงปลายปีเท่านั้น อันตรงกับช่วงเทศกาลคริสต์มาส
ปัจจุบันที่ชุมชนกุฎีจีนเหลือร้านที่ทำและจำหน่ายขนมฝรั่งกุฎีจีนเพียงไม่กี่รายเท่านั้น
ชูการ์แอปเปิ้ล แฟรี่เทล

ซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น
| --- | --- |
ชูการ์แอปเปิ้ล แฟรี่เทล
หน้าปกไลต์โนเวลชูการ์แอปเปิ้ล แฟรี่เทล ฉบับภาษาไทย
シュガーアップル・フェアリーテイル (Shugā Appuru Fearī Teiru)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Sugar Apple Fairy Tale
แนว: จินตนิมิต
ไลต์โนเวล
เขียนโดย: มิริ มิกาวะ
วาดภาพโดย: อากิ
สำนักพิมพ์: คาโดกาวะโชเต็ง
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: อนิแม็ก
ในเครือ: คาโดกาวะบีนส์บุงโกะ
กลุ่มเป้าหมาย: หญิง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 31 มีนาคม พ.ศ. 2553 – 1 มีนาคม พ.ศ. 2567
จำนวนเล่ม: 20 (ญี่ปุ่น)   7 (ไทย) (หนังสือ)
มังงะ
เขียนโดย: มิริ มิกาวะ
วาดภาพโดย: อัลโต ยูกิมูระ
สำนักพิมพ์: ฮากูเซ็นชะ
นิตยสาร: ฮานะ โตะ ยูเมะ ออนไลน์
กลุ่มเป้าหมาย: โชโจะ
วางจำหน่ายตั้งแต่: พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 – ตุลาคม พ.ศ. 2557
จำนวนเล่ม: 2 (หนังสือ)
มังงะ
เขียนโดย: มิริ มิกาวะ
วาดภาพโดย: โยโซระ โนะ อุดง
สำนักพิมพ์: คาโดกาวะโชเต็ง
นิตยสาร: ยังเอช
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 – 4 ธันวาคม พ.ศ. 2566
จำนวนเล่ม: 4 (หนังสือ)
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: โยเฮ ซูซูกิ
เขียนบทโดย: เซชิ มินากามิ
ดนตรีโดย: ฮินาโกะ ซึบากิยามะ
สตูดิโอ: เจซีสตาฟ
ถือสิทธิ์โดย: มิวส์ คอมมิวนิเคชัน อเมริกาเหนือ ครันชีโรล
เครือข่าย: AT-X, โตเกียวเอ็มเอ็กซ์, ทีวีอาซาฮิ, SUN, KBS Kyoto
เครือข่ายภาษาไทย: มิวส์ ไทยแลนด์, ปีลีปีลี, อ้ายฉีอี้
ฉาย:  6 มกราคม พ.ศ. 2566  –  22 กันยายน พ.ศ. 2566
ตอน: 24 (รายชื่อตอน)
มังงะ
เขียนโดย: มิริ มิกาวะ
วาดภาพโดย: โคโนซากิ
สำนักพิมพ์: คาโดกาวะโชเต็ง
นิตยสาร: Flos Comic
กลุ่มเป้าหมาย: โชโจะ
วางจำหน่ายตั้งแต่: 4 สิงหาคม พ.ศ. 2566 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 1 (หนังสือ)
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
ชูการ์แอปเปิ้ล แฟรี่เทล (ญี่ปุ่น: シュガーアップル・フェアリーテイル; โรมาจิ: Shugā Appuru Fearī Teiru) เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่นแนวจินตนิมิต เขียนโดยมิริ มิกาวะ และวาดภาพประกอบโดยอากิ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็งในเครือคาโดกาวะบีนส์บุงโกะตั้งแต่เดือนมินาคม พ.ศ. 2553 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2567 รวม 20 เล่ม ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์อนิแม็ก
มังงะดัดแปลงวาดภาพโดยอัลโต ยูกิมูระ เผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์ฮานะ โตะ ยูเมะ ออนไลน์ของสำนักพิมพ์ฮากูเซ็นชะตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ถึงตุลาคม พ.ศ. 2557 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 2 เล่ม มังงะดัดแปลงชุดที่สองวาดภาพโดยโยโซระ โนะ อุดง ตีพิมพ์ในนิตยสารยังเอช นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็งตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564  ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอเจซีสตาฟ ออกอากาศในเดือนมกราคมถึงกันยายน พ.ศ. 2566
สื่อ > ไลต์โนเวล

ในประเทศไทยไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์อนิแม็ก และหนังสือไลต์โนเวลฉบับภาษาไทยแปลไทยโดยพรรณวิมล จิตราวิริยะกุล
| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายไทย | ISBN ไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  31 มีนาคม พ.ศ. 2553 | 978-4-04-455007-3 | กรกฎาคม พ.ศ. 2556 | 978-6-16-747696-4 |
| 2 |  31 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 | 978-4-04-455016-5 | ตุลาคม พ.ศ. 2556 | 978-6-16-337020-4 |
| 3 |  30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 | 978-4-04-455023-3 | มีนาคม พ.ศ. 2557 | 978-6-16-337046-4 |
| 4 |  31 มีนาคม พ.ศ. 2554 | 978-4-04-455044-8 | ตุลาคม พ.ศ. 2557 | 978-6-16-337111-9 |
| 5 |  30 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 | 978-4-04-455050-9 | มีนาคม พ.ศ. 2558 | 978-6-16-337139-3 |
| 6 |  30 กันยายน พ.ศ. 2554 | 978-4-04-455056-1 | ตุลาคม พ.ศ. 2559 | 978-6-16-337291-8 |
| 7 |  28 ธันวาคม พ.ศ. 2554 | 978-4-04-100091-5 | มีนาคม พ.ศ. 2561 | 978-6-16-337462-2 |
| 8 |  31 มีนาคม พ.ศ. 2555 | 978-4-04-100222-3 | — | — |
| 9 |  31 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 | 978-4-04-100402-9 | — | — |
| 10 |  29 กันยายน พ.ศ. 2555 | 978-4-04-100502-6 | — | — |
| 11 |  28 ธันวาคม พ.ศ. 2555 | 978-4-04-100637-5 | — | — |
| 12 |  30 มีนาคม พ.ศ. 2556 | 978-4-04-100769-3 | — | — |
| 13 |  1 กันยายน พ.ศ. 2556 | 978-4-04-100975-8 | — | — |
| 14 |  1 มกราคม พ.ศ. 2557 | 978-4-04-101159-1 | — | — |
| 15 |  1 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 | 978-4-04-101528-5 | — | — |
| 16 |  1 กันยายน พ.ศ. 2557 | 978-4-04-101527-8 | — | — |
| 17 |  1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 | 978-4-04-102331-0 | — | — |
| 18 |  28 ธันวาคม พ.ศ. 2565 | 978-4-04-113299-9 | — | — |
| 19 |  1 สิงหาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-04-113850-2 | — | — |
| 20 |  1 มีนาคม พ.ศ. 2567 | 978-4-04-113850-2 | — | — |
สื่อ > มังงะ

มังงะดัดแปลงวาดภาพประกอบโดยอัลโต ยูกิมูระ เผยแพร่ทางออนไลน์ผ่านเว็บไซต์ฮานะ โตะ ยูเมะ ออนไลน์ ของฮากูเซ็นชะ ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ถึงตุลาคม พ.ศ. 2557 มีการรวบรวมไว้เป็นเล่มทังโกบง ถึงเล่มที่ 2 มังงะที่ 2 ดัดแปลงและวาดภาพประกอบโดยโยโซระ โนะ อุดง เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะยังเอช แนวเซเน็ง ของคาโดกาวะโชเต็ง ตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 ถึงวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2566 มังงะดัดแปลงที่สามงานศิลปะโดยโคโนซากิ ได้รับการตีพิมพ์ออนไลน์ผ่านทางเว็บไซต์ Flos Comic ของคาโดกาวะโชเต็งตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2567
สื่อ > มังงะ > มังงะ ปี 2555

| # | วันที่ออกจำหน่ายญี่ปุ่น | ISBN ญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| 1 |  20 สิงหาคม พ.ศ. 2556 | 978-4-59-219771-3 |
| 2 |  20 ตุลาคม พ.ศ. 2557 | 978-4-59-219781-2 |
สื่อ > มังงะ > มังงะ ปี 2564

| # | วันที่ออกจำหน่ายญี่ปุ่น | ISBN ญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| 1 |  3 มิถุนายน พ.ศ. 2565 | 978-4-04-112484-0 |
| 2 |  28 ธันวาคม พ.ศ. 2565 | 978-4-04-113054-4 |
| 3 |  4 สิงหาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-04-113516-7 |
| 4 |  4 มีนาคม พ.ศ. 2567 | 978-4-04-114341-4 |
สื่อ > มังงะ > มังงะ ปี 2566

| # | วันที่ออกจำหน่าย | ISBN |
| --- | --- | --- |
| 1 |  17 มกราคม พ.ศ. 2567 | 978-4-04-683135-4 |
สื่อ > อนิเมะ

ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2564 มีการประกาศดัดแปลงชูการ์แอปเปิ้ล แฟรี่เทลเป็นอนิเมะ ภายหลังเผยว่าเป็นซีรีส์โทรทัศน์ ผลิตโดยสตูดิโอเจซีสตาฟ กำกับโดยโยเฮ ซูซูกิ เขียนบทโดยเซชิ มินากามิ ออกแบบตัวละครโดยฮารูโกะ อีซูกะ และแต่งดนตรีประกอบโดยฮินาโกะ สึบากิยามะ พาร์ทที่ 1 ออกอากาศในวันที่ 6 มกราคมถึงวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2566 ทางช่อง AT-X และเครือข่ายอื่น ๆ พาร์ทที่ 2 ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 กรกฎาคม ถึงวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2566 เพลงเปิดชื่อเพลงว่า "มิวสิคัล" (ミュージカル, Myūjikaru) ร้องโดยมิโนริ ซูซูกิ ส่วนเพลงปิดชื่อเพลงว่า "คานาเอรุ" (叶える, Kanaeru, แปลว่า "ทำให้สมปรารถนา") ร้องโดยซูมิเระ โมโรโฮชิ สำหรับพาร์ทที่ 2 เพลงเปิดคือ "Surprise" (サプライズ, Sapuraizu) โดย Rei Nakashima ส่วนเพลงปิดชื่อเพลงว่า "Door" โดยนาโอะ โทยามะ
คาลาชนีคอฟ (ภาพยนตร์)

| คาลาชนีคอฟ |
| --- | --- |

กำกับ: Konstantin Buslov
เขียนบท:   Anatoliy Usov  Sergei Bodrov  Aleksey Borodachyov 
อำนวยการสร้าง:   Konstantin Buslov  Sergei Bodrov 
นักแสดงนำ:   Yuri Borisov  Olga Lerman  Artur Smolyaninov  Eldar Kalimulin  Vitaliy Khaev  Valeriy Barinov  Anatoliy Lobotskiy 
กำกับภาพ: Levan Kapanadze
ตัดต่อ: Margarita Smirnova
ดนตรีประกอบ: Sergei Stern
บริษัทผู้สร้าง: R.B. Productions   Etalon-Film  
ผู้จัดจำหน่าย: Megogo Distribution
วันฉาย:   21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 (2020-02-21) (รัสเซีย) 
ความยาว: 110 นาที
ประเทศ: รัสเซีย
ภาษา: รัสเซีย
ทุนสร้าง: 200 ล้านรูเบิล
ทำเงิน: 117 ล้านรูเบิล   1,625,986 ดอลลาร์
คาลาชนีคอฟ  (รัสเซีย: Калашников) เป็นภาพยนตร์แนวชีวประวัติจากประเทศรัสเซียใน ค.ศ. 2020 ภาพยนตร์เล่าเกี่ยวกับโครงการชี้ชะตาของมีฮาอิล คาลาชนีคอฟ นักประดิษฐ์ในตำนาน และปืนเอเค 47 ปืนไรเฟิลจู่โจมคุณภาพสูงจากประสบการณ์ของเขา ภาพยนตร์กำกับโดย Konstantin Buslov ภาพยนตร์ฉายรอบปฐมทัศน์ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 โดย Megogo Distribution
การทดสอบที่ยากลำบากเกิดขึ้นกับนักออกแบบที่เรียนรู้ด้วยตนเองก่อนที่เขาจะตระหนักถึงความฝันของเขา คาลาชนีคอฟเป็นผู้บัญชาการรถถังในปี 1941 เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสใกล้แนวรบเบรียนสค์ และหลังจากนั้นเขาก็ไม่สามารถกลับไปที่สงครามโลกครั้งที่สองได้ ในขณะที่เขาอยู่ในโรงพยาบาล เขาฝันทำพิมพ์เขียวอาวุธชิ้นแรกในสมุดบันทึกและไม่หยุดตำหนิตัวเองที่อยู่ข้างหลัง เขาทำงานที่โรงงานทำการทดสอบครั้งแรกในสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค และเข้าร่วมการแข่งขันอาวุธมวลสหภาพ ร่วมกับนักออกแบบคนอื่น ๆ เขาสร้างอาวุธที่ทำให้เขาโด่งดังไปทั่วโลกคือปืนเอเค 47
แหล่งข้อมูลอื่น

คาลาชนีคอฟ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ผักตบชวา

| ผักตบชวา |
| --- | --- |

ผักตบชวา

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Liliopsida
ชั้น:: Commelinidae
อันดับ:: Commelinales
วงศ์:: Pontederiaceae
สกุล:: Eichhornia
สปีชีส์:: E.  crassipes
ชื่อทวินาม
Eichhornia crassipes (Mart.) Solms

ชื่อพ้อง
 Eichhornia crassipes (Mart.) Solms
ผักตบชวา เป็นไม้น้ำล้มลุกอายุหลายฤดู สามารถอยู่ได้ทุกสภาพน้ำ มีถิ่นกำเนิดในแถบลุ่มน้ำแอมะซอนในทวีปอเมริกาใต้ มีดอก สีม่วงอ่อน คล้ายช่อดอกกล้วยไม้ และแพร่พันธุ์ได้อย่างรวดเร็วจนกลายเป็นวัชพืชที่ร้ายแรงในแหล่งน้ำทั่วไป มีชื่อเรียกในแต่ละท้องถิ่นดังนี้: ผักปอด, สวะ, ผักโรค, ผักตบชวา, ผักยะวา, ผักอีโยก, ผักป่อง หรือ บัวลอย (พายัพ)
ประวัติ

ผักตบชวาถูกนำเข้ามาในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2444 ในสมัยรัชกาลที่ 5 โดยนำเข้ามาจากเกาะชวาในฐานะเป็นไม้ประดับสวยงาม  โดยขณะเสด็จประพาสหมู่เกาะอินเดียตะวันออกพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าเสาวภาผ่องศรี พระบรมราชินีนาถ เมื่อปี พ.ศ. 2439 สมเด็จพระนางเจ้าฯ ได้ทอดพระเนตรเห็นนางกำนัล ตลอดจนเจ้านายฝ่ายในของสุลต่านเกาะชวาได้ใช้ดอกของพืชชนิดนี้ทัดหู มีความสวยงามของสีม่วงอมฟ้าพร้อมกับมีดอกที่ใหญ่ จึงได้มีรับสั่งให้เก็บผักตบชวาจำนวน 3 เข่ง เพื่อนำมาปลูกไว้ในประเทศไทย พร้อมกับนำน้ำจากพื้นถิ่นกลับมาด้วยจำนวน 10 ปี๊บ เพื่อไม่ให้ผักตบชวาผิดน้ำ โดยขณะนั้นผักตบชวาก็เพิ่งถูกนำเข้าไปในเกาะชวาจากเนเธอร์แลนด์เจ้าอาณานิคม โดยแรกเริ่มใส่อ่างดินเลี้ยงไว้หน้าสนามวังสระปทุม  ผักตบชวาก็เจริญเติบโตงอกงามอย่างมากมาย ถึงแม้จะเปลี่ยนน้ำแล้วก็เติบโตได้ดีจนออกดอกเพียงระยะเวลาแค่ 1 เดือน และได้ทรงพระราชทานหน่อให้เจ้านายพระองค์อื่นและบรรดาข้าราชบริพารนำไปปลูกด้วย เพียงแค่ 6 เดือน ผักตบชวาก็แพร่กระจายพันธุ์จนเต็มวังสระปทุม ต้องนำไปปล่อยทิ้งไว้ที่คลองสามเสนหลังวัง พร้อมกับคลองอื่น ๆ เช่น คลองเปรมประชากร, คลองผดุงกรุงเกษม ในระยะแรกประชาชนชาวไทยก็ได้ใช้ดอกของผักตบชวามาทัดหูเพื่อความสวยงามบ้าง แต่หลังจากนั้นไม่นานก็เสื่อมความนิยมลง เหตุเพราะการแพร่กระจายพันธุ์อย่างรวดเร็ว