stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกษียรสมุทร

รูปปั้นตำนานกวนเกษียรสมุทร ที่ชั้นขาออก สนามบินสุวรรณภูมิ
เกษียรสมุทร เป็นทะเลของน้ำนมตามคติความเชื่อของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู เป็นวรรณกรรมมหาภารตยุทธและในภควัตปุราณะ ซึ่งเล่าเรื่องถึงครั้งที่พระอินทร์เสด็จลงมาบนโลกและได้พบกับฤๅษีทุรวาสที่รับดอกไม้สักการะจากพระแม่ปาราวตี แต่ฤๅษีเห็นว่าหากตนคล้องดอกไม้จากพระแม่คงจะไม่เหมาะสม จึงได้ถวายดอกไม้นั้นแก่พระอินทร์ เมื่อพระอินทร์รับแล้วก็ทรงมอบแก่พระชายาอีกต่อหนึ่ง แต่ด้วยกลิ่นของดอกไม้ทำให้พระชายามึนเมาจึงทิ้งไป ฤๅษีเห็นดังนั้นก็โกรธจึงสาปแช่งพระอินทร์และบริวารให้อ่อนกำลังลงและพ่ายแพ้ในสงคราม เมื่อสาปแช่งดังนี้แล้วฤๅษีก็เดินจากไป พลันกำลังของเทวดาก็ลดลงกึ่งหนึ่ง และเมื่ออสูรทราบข่าวพระอินทร์โดนสาปแช่งจึงได้ยกทัพไปตีสวรรค์ ทำให้พระอินทร์พ่ายแพ้ และเพื่อฟึ้นคืนกำลังจึงต้องทำการกวนเกษียรสมุทรให้เกิดน้ำอมฤตที่เมื่อดื่มกินจะเป็นอมตะและกำลังมากขึ้นกว่าที่เคยมี
พระนารายณ์ได้เสด็จมาเป็นองค์ประธานในการย้ายภูเขามันทรคีรี ซึ่งเป็นภูเขาที่เป็นแหล่งกำเนิดมณีนพรัตน์มาไว้เกษียรสมุทร แต่เนื่องจากเทวดาฝ่ายเดียวไม่สามารถกวนเกษียรสมุทรให้สำเร็จได้จึงต้องชักชวนอสูรมาด้วย โดยเทวดาออกอุบายว่าจะแบ่งน้ำอมฤตครึ่งหนึ่งให้
ในการกวนเกษียรสมุทร ได้ใช้ภูเขามันทรคีรีเป็นแกนกลาง โดยมีพระนารายณ์ประทับนั่งบนภูเขามัทรคีรี และได้แบ่งภาคของพระองค์ กลายเป็นเต่ากุรมะรองรับอยู่ใต้เขา ใช้พญานาควาสกุรีใช้ต่างเชือกพันรอบเขา โดยให้ฝ่ายเทวดาดึงที่ฝั่งหาง ให้ฝ่ายอสูรดึงที่ฝั่งหัว ทั้งสองฝ่ายก็ช่วยกันดึงไปมา ระหว่างที่กวนเกษียรสมุทร พญาวาสุกรีที่ถูกดึงไปมาก็เกิดเวียนหัวจึงสำรอกพิษร้ายกระเด็นไปโดนเหล่าอสูรเป็นที่ปวดแสบปวดร้อนจึงเป็นเหตุให้เหล่าอสูรมีหน้าตาผิวพรรณตะปุ่มตะป่ำนับแต่นั้นเป็นต้นมา
ระหว่างที่กวนเกษียรสมุทรดำเนินไปได้ 1,000 ปี ได้เกิดสิ่งมงคลออกมากจากสมุทร 14 สิ่ง ลอยออกมา ตามลำดับ ดังนี้
หม้อบรรจุพิษ หะราหระ
วัวกามเธนุ
ม้าอุจไฉศรพัส
ช้างเอราวัณ
เพชรเกาสตุภมณี
ต้นกัลปพฤกษ์
หอยสังข์
ธนูหริธนู
พระจันทร์เสี้ยว
พระลักษมี
พระนางวารุณี พร้อมสุราเมรัย
เหล่านางอัปสร
เทวะแพทย์ พระธันวันตริ
คนโถบรรจุน้ำอมฤต ที่เทวะแพทย์เป็นผู้ถือ
แต่เมื่อกวนจนได้น้ำอมฤตมาแล้วเทวดาก็ออกอุบายหลอกอสูรเพื่อให้พวกตนได้ดื่มน้ำอมฤตก่อน แต่ราหูได้แปลงตนเป็นเทวดาทำให้ได้ดื่มน้ำอมฤต แต่พระอาทิตย์กับพระจันทร์ทราบเรื่องจึงฟ้องพระนารายณ์ พระนารายณ์จึงขว้างจักรตัดราหูขาดเป็นสองท่อนแต่ไม่ตายเพราะได้ดื่มน้ำอมฤตทำให้เป็นอมตะแล้ว ราหูจึงโกรธแค้นพระอาทิตย์กับพระจันทร์เมื่อเจอกันครั้งใดก็จะอมพระอาทิตย์กับพระจันทร์ ซึ่งวรรณกรรมนี้ถูกถ่ายทอดมาเป็นความเชื่อดั้งเดิมของคนในบริเวณสุวรรณภูมิที่เชื่อว่าจันทรุปราคาและสุริยุปราคาเกิดจากราหูอมพระจันทร์และพระอาทิตย์เอาไว้ ความเชื่อในวรรณกรรมนี้ปรากฏให้เห็นได้เช่น บนผนังกำแพงคตของนครวัดและประติมากรรมชั้นขาออกของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
เกษมเสาวภา ซัคกาเรีย

| ท่านหญิง เกษมเสาวภา เกษมศรี |
| --- | --- |

เกิด: หม่อมเจ้าเกษมเสาวภา 8 มิถุนายน พ.ศ. 2457
เสียชีวิต: 29 มกราคม พ.ศ. 2545 (87 ปี)
คู่สมรส: เพียร์ ซัคกาเรีย
บิดามารดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นทิวากรวงศ์ประวัติ หม่อมแหวน เกษมศรี ณ อยุธยา
เกษมเสาวภา เกษมศรี (เดิม หม่อมเจ้าเกษมเสาวภา; 8 มิถุนายน พ.ศ. 2457 - 29 มกราคม พ.ศ. 2545) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นทิวากรวงศ์ประวัติ ประสูติแต่หม่อมแหวน เกษมศรี ณ อยุธยา (สกุลเดิม ปาณิกบุตร) มีโสทรเชษฐาและโสทรอนุชา 3 องค์ ได้แก่
หม่อมเจ้าอธิพรพงศ์ เกษมศรี สมรสกับหม่อมเกสรบุปผา เกษมศรี ณ อยุธยา (สกุลเดิม อาคมานนท์)
หม่อมเจ้าพระมงคลโยค เกษมศรี
หม่อมเจ้าบุญโศลกเกษม เกษมศรี สมรสกับหม่อมศรีสมบัติ เกษมศรี ณ อยุธยา (สกุลเดิม อาคมานนท์)
หม่อมเจ้าเกษมเสาวภา ได้ขอพระราชทานกราบบังคมทูลลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์ เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2479 เพื่อสมรสกับเพียร์ ซัคกาเรีย (ปราโมทย์ ศิขรินทร์) ต่อมาได้หย่าขาดและสมรสใหม่กับสุวัฒน์ ปราบณรงค์
เกษมเสาวภา เกษมศรี มีโอรสธิดา 3 คน ได้แก่
ปิยะ ศิขรินทร์
ขนิษฐา วณิชชานนท์
พงศ์ภากร ปราบณรงค์
เกษมเสาวภา เกษมศรี สิ้นชีพตักษัยเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2545 สิริชันษา 87 ปี นับเป็นหม่อมเจ้าองค์สุดท้ายแห่งราชสกุล เกษมศรี
เกษราภรณ์ สุตา

นาวาโทหญิง เกษราภรณ์ สุตา เป็นอดีตนักกีฬายกน้ำหนักหญิงทีมชาติไทย เกิดวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2514 ที่ตำบลปงเตา อำเภองาว จังหวัดลำปาง จบการศึกษาจากสถาบันการพลศึกษา จังหวัดเชียงใหม่
เคยได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันกีฬายกน้ำหนักประเภทต่าง ๆ อาทิ เหรียญทอง กีฬาแห่งชาติ ระหว่างปี พ.ศ. 2533–พ.ศ. 2536, เหรียญทอง การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2541, เหรียญทอง การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งเอเชีย ครั้งที่ 5 สาธารณรัฐประชาชนจีน, เหรียญทองแดง การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งเอเชีย ครั้งที่ 8 ประเทศเกาหลีใต้, เหรียญทองแดง เอเชียนเกมส์ 1998 กรุงเทพมหานคร
เกษราภรณ์ ถือเป็นนักกีฬาทีมชาติไทยหญิงคนแรกที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก โดยได้เหรียญทองแดง จากการแข่งขันยกน้ำหนักรุ่นไม่เกิน 58 กิโลกรัม ในโอลิมปิก 2000 ที่นครซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย โดยถือเป็นเหรียญรางวัลเหรียญแรกของกีฬายกน้ำหนักของไทยในการแข่งขันโอลิมปิก และเป็นนักกีฬาคนที่ 3 ของไทย ที่ได้รับเหรียญรางวัลในการแข่งขันครั้งนั้นด้วย (อีก 2 คน คือ วิจารณ์ พลฤทธิ์-เหรียญทอง มวยสากลสมัครเล่น และพรชัย ทองบุราณ-เหรียญทองแดง มวยสากลสมัครเล่น)
หลังจากนี้แล้ว เกษราภรณ์ก็ได้เลิกเล่นกีฬายกน้ำหนักไป โดยรับราชการเป็นทหารเรือ ยศทหารสัญญาบัตร "นาวาโทหญิง"
เกรทมาชินก้า

เกรทมาชินก้า (ญี่ปุ่น グレートマジンガー Gurēto Majingā) (อังกฤษ Great Mazinger) เป็นหนังสือการ์ตูนและรายการโทรทัศน์ซีรีส์แอนิเมชั่นญี่ปุ่น เกี่ยวกับหุ่นยนต์ต่อสู้ขนาดยักษ์ สร้างโดยบริษัทโกนาไก โดยต่อเนื่องมาจากการ์ตูนที่ประสบความสำเร็จเรื่องแรกคือ มาชินก้าแซด ซีรีส์ การ์ตูนเรื่องนี้ออกอากาศในญี่ปุ่นในปี 2517 โดยที่เกรทมาชินก้าเป็นตอนต่อของ มาชินก้า และออกอากาศทั้งสิ้นจำนวน 56 ตอน
เนื้อเรื่อง

เรื่องมุ่งเน้นไปที่ตัวละครที่ชื่อ เทดซูยะ ซูรูกิ (ญี่ปุ่น 剣 鉄也 Tsurugi Tetsuya) และเด็กกำพร้าที่ชื่อ เคนโซ คาบูโตะ (ญี่ปุ่น 兜 剣造 Kabuto Kenzō) ด้วยความคิดถึงคุณพ่อโคจิ คาบูโตะ ที่ตายใน มาชินก้าแซด เคนโซ จึงสร้างและแก้ไขปรับปรุง มาชินก้า จากวัสดุที่คุณพ่อเป็นคนคิดค้นขึ้นมาคือ โชโกกินแซด (ซุปเปอร์อัลลอยแซด) ให้มีความแข็งแรงขึ้น เพื่อต่อกรกับผู้เป็นภัยต่อมวลมนุษยชาติ คือ อาณาจักรมายซิเน นำทัพโดย เกรทเจนเนอรัลออฟดาคเนส และแม่ทัพ วอริเออร์บิชส์ เคนโซ ให้ เทดซูยะเป็นผู้ขับ เกรทมาชินก้า ซึ่งมีผู้ช่วยอีกคนหนึ่งเป็นเด็กผู้หญิงชื่อ จุนโฮโน (ลูกครึ่ง แอฟิริกันอเมริกัน) โดยใช้หุ่นยนต์อีกตัวหนึ่งคือ วีนัสเอ
ฮาร์วีย์ แอดัมส์

ฮาร์วีย์ แอดัมส์ (ค.ศ. 1893 - ค.ศ. 1960) เป็นนักแสดงอังกฤษ
ผลงาน

Clara Gibbings (1934)
It Isn't Done (1937)
Tall Timbers (1937)
Mr Chedworth Steps Out (1938)
His Majesty O'Keefe (1954)
Long John Silver (1954)
His Excellency (1958)
แหล่งข้อมูลอื่น

ฮาร์วีย์ แอดัมส์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Harvey Adams Australian theatre credits at AusStage
อำเภอคง

| อำเภอคง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Khong
คำขวัญ: ถิ่นหลวงปู่ ดูปรางค์เก่า ข้าวไหมแตง แหล่งหัตถกรรม งามล้ำชวนชม
แผนที่จังหวัดนครราชสีมา เน้นอำเภอคง
พิกัด: 15°26′29″N 102°19′43″E﻿ / ﻿15.44139°N 102.32861°E﻿ / 15.44139; 102.32861
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครราชสีมา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 454.7 ตร.กม. (175.6 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 79,354 คน
 • ความหนาแน่น: 174.52 คน/ตร.กม. (452.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 30260
รหัสภูมิศาสตร์: 3004
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอคง หมู่ที่ 8 ถนนเทศบาล 2 ตำบลเมืองคง อำเภอคง จังหวัดนครราชสีมา 30260
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
คง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา และเป็นหนึ่งในหลายอำเภอของจังหวัดที่มีทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือผ่าน
ประวัติศาสตร์

วันที่   1   มีนาคม   2481   แยกพื้นที่ตำบลเมืองคง ตำบลวังโพธิ์ และตำบลตาจั่น อำเภอบัวใหญ่ มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอคง ขึ้นกับอำเภอบัวใหญ่
พ.ศ. 2490 ได้ยกฐานะกิ่งอำเภอคงเป็น อำเภอคง
วันที่  1  สิงหาคม  2493   ตั้งตำบลหนองมะนาว แยกออกจากตำบลเมืองคง และตั้งตำบลบ้านปรางค์ แยกออกจากตำบลวังโพธิ์
วันที่   25   กุมภาพันธ์   2496   ได้โอนหมู่ที่ 2, 3, 6, 7, 9, 17 และ 18  (ในขณะนั้น) ของตำบลดอนตะหนิน อำเภอบัวใหญ่ มาขึ้นกับตำบลเมืองคง และโอนหมู่ที่ 8 (ในขณะนั้น) ของตำบลดอนตะหนิน   อำเภอบัวใหญ่ มาขึ้นกับตำบลตาจั่น
วันที่   24  กันยายน   2499   จัดตั้งสุขาภิบาลเมืองคงในท้องที่บางส่วนของตำบลเมืองคง
วันที่   30   กันยายน  2512   ตั้งตำบลคูขาด แยกออกจากตำบลเมืองคง
วันที่   30   กันยายน  2514  ตั้งตำบลโคกกระเบื้องและตำบลบ้านเหลื่อม แยกออกจากตำบลวังโพธิ์ และตั้งตำบลเทพาลัย แยกออกจากตำบลตาจั่น
วันที่  18   ตุลาคม   2519  ได้แยกพื้นที่ตำบลบ้านเหลื่อม ตำบลวังโพธิ์ และตำบลโคกกระเบื้อง ไปตั้งเป็นกิ่งอำเภอบ้านเหลื่อม ขึ้นกับอำเภอคง
วันที่  20  กันยายน  2522  ตั้งตำบลหนองบัว แยกออกจากตำบลบ้านปรางค์
วันที่  15   สิงหาคม  2523 ตั้งตำบลโนนเต็ง  แยกออกจากตำบลหนองมะนาว
วันที่   1    มกราคม  2531 ยกฐานะเป็นอำเภอบ้านเหลื่อม
วันที่  12  ตุลาคม  2531   ตั้งตำบลดอนใหญ่ แยกออกจากตำบลเมืองคง
วันที่  1   กรกฎาคม  2534   ตั้งตำบลขามสมบูรณ์ แยกออกจากตำบลตาจั่นและตำบลเทพาลัย
วันที่  24  กันยายน  2536   จัดตั้งสุขาภิบาลเทพาลัยในท้องที่บางส่วนของตำบลเทพาลัย
วันที่  25  พฤษภาคม  2542   ยกฐานะจากสุขาภิบาลเมืองคงและสุขาภิบาลเทพาลัย เป็นเทศบาลตำบลเมืองคงและเทศบาลตำบลเทพาลัยตามลำดับ
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอคงตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบ้านเหลื่อมและอำเภอบัวใหญ่
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอโนนแดงและอำเภอพิมาย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโนนสูงและอำเภอขามสะแกแสง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพระทองคำ และอำเภอเนินสง่า (จังหวัดชัยภูมิ)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอคงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 156 หมู่บ้าน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอคงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลเมืองคง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเมืองคง
เทศบาลตำบลเทพาลัย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเทพาลัย
องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองคง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองคง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลเมืองคง)
องค์การบริหารส่วนตำบลคูขาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคูขาดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเทพาลัย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเทพาลัย (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลเทพาลัย)
องค์การบริหารส่วนตำบลตาจั่น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาจั่นทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านปรางค์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านปรางค์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองมะนาว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองมะนาวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบัว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบัวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนเต็ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนเต็งทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดอนใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนใหญ่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลขามสมบูรณ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลขามสมบูรณ์ทั้งตำบล
เฉิน ซิวจุน

เฉิน ซิวจุน (เกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1986) เป็นนักกีฬาว่ายน้ำจากประเทศจีน เคยเข้าร่วมการแข่งขันประเทศจีนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 และเวิล์ด แชมป์เปี้ยนชิพส์ 2003
อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน

8°39′09″N 97°38′27″E﻿ / ﻿8.65250°N 97.64083°E﻿ / 8.65250; 97.64083
ทิวทัศน์เกาะสิมิลันหรือเกาะแปด
อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน ตั้งอยู่ในท้องตำบลเกาะพระทอง อำเภอคุระบุรี จังหวัดพังงา (ที่ทำการอุทยานตั้งอยู่ที่ตำบลลำแก่น อำเภอท้ายเหมือง) ครอบคลุมพื้นที่ 80,000 ไร่ หรือ 128 ตารางกิโลเมตร ประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติ เมื่อ 1 กันยายน พ.ศ. 2525 คำว่า สิมิลัน เป็นภาษามลายูแปลว่า เก้า หมู่เกาะสิมิลันเป็นหมู่เกาะเล็ก ๆ ในทะเลอันดามัน มี 9 เกาะ เรียงจากเหนือมาใต้คือ เกาะหูยง เกาะปายัง เกาะปาหยัน เกาะเมี่ยง เกาะปายู เกาะหัวกะโหลก เกาะสิมิลัน และเกาะบางู หมู่เกาะสิมิลัน ได้รับการยกย่องว่าเป็นหมู่เกาะที่มีความสวยงามทั้งบนบกและใต้น้ำ มีปะการังที่สวยงามหลายชนิด
สามารถดำน้ำได้ทั้งน้ำตื้นและน้ำลึก สามารถพบปลาที่หายาก เช่น วาฬ โลมา ปลาไหลมอเรย์ ช่วงเดือนที่น่าเที่ยวมากที่สุดคือช่วงเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนเมษายน นอกจากนั้นจะประกาศปิดเกาะ
สิ่งที่น่าสนใจ

​
ปัญหาและการอนุรักษ์

พื้นที่บริเวณโดยรอบของเกาะหนึ่ง สอง และสาม หรือ เกาะหูยง เกาะปายัง และเกาะปาหยันได้ถูกสงวนให้เป็นพื้นที่วางไข่ของเต่าทะเล และห้ามไม่ให้นักท่องเที่ยวขึ้นเกาะโดยเด็ดขาด นอกจากนี้แล้วในปี พ.ศ. 2543 ทางกรมป่าไม้ในขณะนั้นได้สั่งปิดกองหินแฟนตาซ ซึ่งเป็นกองหินที่เคยสวยงามติดอันดับหนึ่งในสิบของโลกลง เนื่องจากสภาพของกองหินที่ทรุดโทรมลงอย่างมาก จากปัญหาจำนวนนักท่องเที่ยวที่มากเกินไป
นอกจากนี้ปัญหาที่สำคัญของหมู่เกาะสิมิลันอีกประการหนึ่ง คือ ปัญหาการลักลอบจับปลาอย่างผิดกฎหมายจากจากชาวประมงในพื้นที่ โดยเฉพาะบริเวณเกาะบอน และเกาะตาชัยที่พบปัญหาการระเบิดปลาอยู่อย่างต่อเนื่อง โดยสาเหตุหลักของปัญหานี้ คือ ความห่างไกลของเกาะทั้งสองทำให้การดูแลไม่ทั่วถึง
ในปี พ.ศ. 2550 ทางกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ได้ประกาศจำกัดจำนวนนักท่องเที่ยวที่จะมาท่องเที่ยวในอุทยานแห่งชาติหลายแห่งรวมทั้งหมู่เกาะสิมิลัน
เครื่องยศเก้าประการ

รางวัลที่จักรพรรดิจีนพระราชทานให้ข้าราชการในประเทศจีนช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1-7
เครื่องยศเก้าประการ หรือ จิ่วชื่อ (จีนตัวย่อ: 九錫; จีนตัวเต็ม: 九锡; พินอิน: jiǔ cì) เป็นเครื่องยศที่พระจักรพรรดิจีนพระราชทานให้กับพระบรมราชวงศ์ และขุนนางชั้นสูงที่มีความดีความชอบเป็นกรณีพิเศษ เพื่อแสดงถึงการยกย่องสูงสุด
พระราชธรรมเนียมนี้เริ่มมีขึ้นในสมัยราชวงศ์โจว แต่ก็มิได้มีบันทึกอย่างเป็นทางการ ว่ามีผู้ใดได้รับพระราชทาน จนถึงสมัยราชวงศ์ฮั่นได้มีการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยผู้ได้รับพระราชทานคนแรกคือหวัง หมั่ง ตั้งแต่นั้นเครื่องยศเก้าประการจึงกลายมาเป็นสัญลักษณ์ของเหล่าขุนนางชั้นสูงที่มีอำนาจปกครองเบื้องหลังจักรพรรดิ ว่าตนได้ควบคุมจักรพรรดิไว้ได้อย่างเบ็ดเสร็จแล้ว และอาจจะแย่งชิงเอาราชบัลลังก์ไปเมื่อไรก็ได้ จะเห็นได้ว่าในประวัติศาสตร์ของประเทศจีนที่ผ่านมาตลอดหลายพันปี ไม่เคยมีการชิงราชบัลลังก์ใดๆ ที่ไม่ได้จัดตั้งให้ตนได้รับพระราชทานเครื่องยศเก้าประการก่อน และก็ไม่เคยมีผู้ที่ได้รับพระราชทานเครื่องยศเก้าประการแล้วจะไม่ทำการช่วงชิงราชบัลลังก์ในเวลาต่อมา ยกเว้นแต่ตอนที่โจผี พระราชทานเครื่องยศเก้าประการให้ซุนกวนในปี ค.ศ.220 เมื่อครั้งที่ซุนกวนยอมขึ้นต่อวุยก๊กช่วงสั้นๆ
เครื่องยศเก้าประการ มีดังนี้

ตามที่กล่าวไว้ใน คัมภีร์หลี่จี้ (礼记) เล่มที่ 8 สิ่งของเหล่านี้มีเพียงโอรสสวรรค์เท่านั้นที่ได้ใช้ และพระบรมราชวงศ์ ขุนนางผู้มีคุณธรรมเท่านั้น จึงจะได้รับพระบรมราชานุญาตให้ใช้ ซึ่งสิทธิพิเศษนี้เทียบเท่ากับของจักรพรรดิผู้เป็นโอรสแห่งสวรรค์
1. เชอหม่า (จีนตัวย่อ: 车马; จีนตัวเต็ม: 車馬; พินอิน: Chē Mǎ) หมายถึง พระอัศวราชรถ(รถม้า) สีทอง พร้อมด้วยม้าพระราชทาน ซึ่งอาจเป็นม้าสีดำ หรือม้าสีขาว และมีจำนวนตั้งแต่ 2 - 8 ตัว ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางประพฤติปฏิบัติอย่างเรียบง่ายถ่อมตัว มีกิริยาการเดินเหินที่ถูกต้องเหมาะสมดีแล้ว จึงสมควรไม่ต้องเดินเท้าอีกต่อไป
2. อีฝู่ (จีน: 衣服; พินอิน: Yīfú) หมายถึง ฉลองพระองค์ของจักรพรรดิ ซึ่งได้แก่ กุ่นเหมี่ยน (衮冕) ฉลองพระองค์ชั้นรอง และชื้อชี้ (赤舄) ฉลองพระบาทสีแดงคู่ ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางเขียนฎีกาได้อย่างถูกต้องและเหมาะสมตามจารีตประเพณีแล้ว จึงสมควรได้รับเพื่อเป็นการสวมใส่แสดงให้เห็นถึงการกระทำดีที่นำพาสันติสุขมาสู่ราษฎร
3. เล่อเจ๋อ (จีนตัวย่อ: 乐则; จีนตัวเต็ม: 樂則; พินอิน: Lè Zé) หมายถึง บทเพลงพระราชทาน เครื่องดนตรี หรือวงมโหรีพร้อมด้วยนักระบำหกแถว ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางมีความรักในหัวใจ จึงสมควรได้รับเพื่อถ่ายทอดต่อไปให้กับราษฎร
4. จูฮู่ (จีนตัวย่อ: 朱户; จีนตัวเต็ม: 朱戶; พินอิน: Zhū Hù) หมายถึง ประตูสีชาด (มีเพียงตระกูลที่ฐานะมั่งคั่งในสมัยโบราณเท่านั้นที่มี) ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางได้ดำรงรักษาและดูแลครอบครัวของตนไว้เป็นอย่างดีแล้ว จึงสมควรได้รับเพื่อแสดงให้เห็นว่าบ้านนั้นมีความแตกต่าง
5. น่าปี้ (จีนตัวย่อ: 纳陛; จีนตัวเต็ม: 納陛; พินอิน: Nà Bì)
หมายถึง บันไดลาด เพื่อใช้เดินขึ้นแท่นที่ว่าการในจวนที่ยกพื้นสูงขึ้น ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางมีการกระทำที่เหมาะสมดีงาม จึงสมควรได้รับเพื่อจะได้เดินขึ้นลงและรักษาความแข็งแกร่ง
6. หู่เปิน (จีนตัวย่อ: 虎贲; จีนตัวเต็ม: 虎賁; พินอิน: Hǔbēn)
หมายถึง ทหารองครักษ์ประจำตัว ซึ่งมีจำนวณประมาณ 300 นาย หรือ 100 นาย  นอกจากนี้ยังอาจหมายถึง หอกหรือง้าวอีกด้วย ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางมีความกล้าหาญ และมีเจตนาอันแน่วแน่ที่จะพูดแต่ความสัตย์ จึงสมควรได้รับการอารักขาคุ้มครอง
7. กงสื่อ (จีน: 宫矢; พินอิน: Gōng Shǐ)  หมายถึง คันศรและลูกศร ซึ่งมีสีชาด หรือสีดำ หรือทั้งสองสี และได้รับลูกศรจำนวน 100 - 1000 ดอก ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางมีสติสัปชัญญะและมโนธรรม กระทำตามสิ่งที่ถูกต้อง จึงสมควรได้รับเพื่อเป็นผู้แทนของรัฐบาลกลางในการปราบผู้ก่อกบฎ
8. ฟูเยฺว่ (จีน: 鈇鉞; พินอิน: Fū Yuè) หมายถึง ขวานศึกอาญาสิทธิ์ ซึ่งเป็นขวานทอง หรือขวานเงิน ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางมีความเข้มแข็ง มีสติปัญญา และมีความจงรักภักดีต่อราชบัลลังก์ จึงสมควรได้รับเพื่อปราบผู้ประพฤติมิชอบด้วยกฎหมาย และแสดงอำนาจทางการทหาร
9. จู้ช่าง (จีน: 秬鬯; พินอิน: Jù Chàng) หมายถึง นํ้าจัณฑ์หอมซึ่งทำจาก ข้าวฟ่างลูกเดือยดำ (เฮยชู๋:黑黍), ว่านนางคำ (หยู่จิน:郁金)พร้อมทั้งจอกสุรา และจอกหยกสำหรับการบวงสรวงเทพเจ้าและบรรพบุรุษ ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางมีความกตัญญูกตเวที จึงสมควรได้รับเพื่อใช้เซ่นไหว้บรรพบุรุษ
เหตุผลที่ใช้อักษร (錫)

อักษร ซี (錫) ในสมัยปัจจุบันแปลว่า "ดีบุก" แต่ในสมัยโบราณหมายถึง การมอบให้ ซึ่งสลับกับอักษร ชื่อ (賜) ในสมัยปัจจุบัน ดังนั้น การอ่านในสมัยใหม่ตามความหมายที่ถูกต้องควรเป็น จิ่วชื่อ (九賜) ไม่ใช่ จิ่วซี (九錫)
เกษรี ณรงค์เดช

เกษรี ณรงค์เดช (12 มกราคม พ.ศ. 2478 – 17 เมษายน พ.ศ. 2560) เป็นนักบัญชีและนักวิชาการชาวไทย เธอเป็นศาสตราจารย์ที่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รวมทั้งดำรงตำแหน่งคณบดีเช่นกัน เธอเป็นผู้มีส่วนสำคัญในการจัดตั้งสถาบันวิชาชีพบัญชีในประเทศไทยและกำหนดมาตรฐานวิชาชีพบัญชี เธอเป็นนายกสมาคมนักบัญชีและผู้ตรวจสอบบัญชีรับอนุญาตแห่งประเทศไทย ตลอดจนดูแลการเปลี่ยนผ่านสู่สภาวิชาชีพบัญชี ซึ่งก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2547 ตามพระราชบัญญัติวิชาชีพบัญชี พ.ศ. 2547 โดยเธอดำรงตำแหน่งประธานสภาดังกล่าวจนถึง พ.ศ. 2554
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2531 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2550 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ)) สาขาสังคมศาสตร์
พ.ศ. 2531 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดร้อยเอ็ด

หน้านี้รวบรวมรายชื่อโรงเรียนในจังหวัดร้อยเอ็ด โรงเรียนที่รวมรวมในหน้านี้ได้แก่สถานศึกษาที่เปิดสอนการศึกษาในระบบในระดับปฐมวัย (เตรียมอนุบาลและอนุบาล) ประถมศึกษา และมัธยมศึกษา ซึ่งอาจจะเปิดสอนเพียงระดับใดระดับหนึ่งเพียงระดับเดียว มากกว่าหนึ่งระดับ หรือทุกระดับ รายชื่อโรงเรียนที่แสดงในหน้านี้จะจำแนกโรงเรียนตามสังกัด และจำแนกโรงเรียนตามอำเภอที่ตั้ง
ภาพรวม

โรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดร้อยเอ็ดที่เปิดสอนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตพระขัติยะวงษา)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตสาเกตนคร)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตเมืองเกษปทุม)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตทุ่งกุลาทอง)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตเมืองแสนสามารถวิทย์)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตศิลาทอง)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตพัฒน์วิทย์)
 สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดร้อยเอ็ด
 สังกัดเทศบาลเมืองร้อยเอ็ด
จังหวัดร้อยเอ็ดมีโรงเรียนทั้งหมด 927 โรงเรียน โดยแบ่งตามสังกัดและอำเภอที่ตั้งดังนี้
| อำเภอ | สพฐ> .สพม. | สพฐ> .สพป. | สพฐ> .สศศ. | สพฐ> .รวม | อปท> .อปท. | สช> .สช. | สาธิต | อื่น ๆ | รวมทุกสังกัด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เมืองร้อยเอ็ด | 5 | 50 | - | 55 | 9 | 12 | - | - | 76 |
| เกษตรวิสัย | 4 | 58 | - | 62 | 2 | 2 | - | - | 66 |
| จตุรพักตรพิมาน | 3 | 49 | - | 52 | - | 1 | - | - | 53 |
| จังหาร | 2 | 30 | - | 32 | - | 1 | - | - | 33 |
| เชียงขวัญ | 2 | 20 | - | 22 | - | 2 | - | - | 24 |
| ทุ่งเขาหลวง | 1 | 18 | - | 19 | - | - | - | - | 19 |
| ธวัชบุรี | 4 | 41 | 2 | 47 | 1 | 1 | - | - | 49 |
| ปทุมรัตต์ | 2 | 42 | - | 44 | - | 1 | - | - | 45 |
| พนมไพร | 2 | 50 | - | 52 | 1 | 3 | - | - | 56 |
| โพธิ์ชัย | 2 | 32 | - | 34 | 2 | 4 | - | - | 40 |
| โพนทราย | 2 | 19 | - | 21 | - | - | - | - | 21 |
| โพนทอง | 6 | 64 | - | 70 | 1 | 8 | - | - | 79 |
| เมยวดี | 1 | 11 | - | 12 | - | 1 | - | - | 13 |
| เมืองสรวง | 2 | 17 | - | 19 | - | 1 | - | - | 20 |
| ศรีสมเด็จ | 2 | 22 | - | 24 | - | 3 | - | - | 27 |
| สุวรรณภูมิ | 6 | 74 | - | 80 | 4 | 5 | - | - | 89 |
| เสลภูมิ | 6 | 75 | - | 81 | 1 | 10 | 1 | - | 93 |
| หนองพอก | 3 | 33 | - | 36 | 2 | 4 | - | - | 42 |
| หนองฮี | 2 | 17 | - | 19 | - | - | - | - | 19 |
| อาจสามารถ | 3 | 58 | - | 61 | 1 | 1 | - | - | 63 |
| รวม | 60 | 780 | 2 | 842 | 24 | 60 | 1 | - | 927 |
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดร้อยเอ็ดจำแนกตามสังกัด

ในส่วนนี้จะจำแนกโรงเรียนในจังหวัดร้อยเอ็ดตามสังกัดของโรงเรียน ได้แก่
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) จังหวัดร้อยเอ็ดอยู่ในพื้นที่ของเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาร้อยเอ็ด และมีเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจำนวน 3 เขต
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.)
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน (สช.)
โรงเรียนสาธิตของมหาวิทยาลัย ซึ่งอยู่ในสังกัดของมหาวิทยาลัยนั้น ๆ
โรงเรียนสังกัดอื่น ๆ เช่น โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน โรงเรียนพระปริยัติธรรม และโรงเรียนกีฬาในสังกัดมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ เป็นต้น
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดร้อยเอ็ดจำแนกตามสังกัด > สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

จังหวัดร้อยเอ็ดมีโรงเรียนสังกัด สพฐ. จำนวน 842 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาร้อยเอ็ด (สพม.ร้อยเอ็ด) จำนวน 60 โรงเรียน และโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ดทั้ง 3 เขตจำนวน 780 โรงเรียนและโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 2 โรงเรียน"รายชื่อโรงเรียนเฉพาะความพิการ". สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-22. สืบค้นเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ 2563. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |access-date= (help)</ref>
เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาของจังหวัดร้อยเอ็ดแบ่งดังนี้
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ดเขต 1 (สพป.ร้อยเอ็ด เขต 1) ประกอบด้วยอำเภอเมืองร้อยเอ็ด อำเภอจตุรพักตรพิมาน อำเภอจังหาร อำเภอศรีสมเด็จ อำเภอธวัชบุรี อำเภอทุ่งเขาหลวง และอำเภอเชียงขวัญ
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ดเขต 2 (สพป.ร้อยเอ็ด เขต 2) ประกอบด้วยอำเภอสุวรรณภูมิ อำเภออาจสามารถ อำเภอปทุมรัตต์ อำเภอพนมไพร อำเภอโพนทราย อำเภอเมืองสรวง อำเภอเกษตรวิสัย และอำเภอหนองฮี
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ดเขต 3 (สพป.ร้อยเอ็ด เขต 3) ประกอบด้วยอำเภอโพนทอง อำเภอเมยวดี อำเภอหนองพอก อำเภอโพธิ์ชัย และอำเภอเสลภูมิ
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดร้อยเอ็ดจำแนกตามสังกัด > สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน > สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ดเขต 2

สพป.ร้อยเอ็ด เขต 2 มีพื้นที่ครอบคลุม 8 อำเภอทางตอนใต้ของจังหวัด ได้แก่อำเภอสุวรรณภูมิ อำเภออาจสามารถ อำเภอปทุมรัตต์ อำเภอพนมไพร อำเภอโพนทราย อำเภอเมืองสรวง อำเภอเกษตรวิสัย และอำเภอหนองฮี มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 335 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอสุวรรณภูมิ 74 โรงเรียน อำเภอเกษตรวิสัย 58 โรงเรียน อำเภออาจสามารถ 58 โรงเรียน อำเภอพนมไพร 50 โรงเรียน อำเภอปทุมรัตต์ 42 โรงเรียน อำเภอโพนทราย 19 โรงเรียน อำเภอเมืองสรวง 17 โรงเรียน และอำเภอหนองฮี 17 โรงเรียน
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดร้อยเอ็ดจำแนกตามสังกัด > สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน > สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ

จังหวัดร้อยเอ็ดมีโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 2 โรงเรียนได้แก่
| โรงเรียน | ตำบล | อำเภอ | ระดับชั้น |
| --- | --- | --- | --- |
| โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 63 | นิเวศน์ | ธวัชบุรี |  |
| โรงเรียนโสตศึกษาจังหวัดร้อยเอ็ด | นิเวศน์ | ธวัชบุรี |  |