stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาคเสริม
เกี่ยวกับภาคเสริม

ราคาของภาคเสริมเมื่อเทียบกับเกมภาคหลักจะมีราคาถูกกว่า ทั้งนี้ การจะใช้ภาคเสริมนั้นจำเป็นต้องมีเกมภาคหลัก เนื่องจากเกมภาคเสริมโดยมากแล้วจะมีเพียงเนื้อหาที่เพิ่มมาจากเกมภาคหลักเท่านั้น เกมหลักบางเกมที่มีหลายภาคเสริม เมื่อมีการนำมาจำหน่ายในภายหลัง มักจะขายภาคเสริมที่เคยออกมาก่อนหน้านี้คู่ไปกับเกมภาคหลัก เช่น เดอะซิมส์ดีลักซ์ซึ่งขายเกมเดอะซิมส์ คู่กับ เดอะซิมส์ สร้างชีวิต ลิขิตฝัน ซึ่งทำให้เนื้อหาในเกมมีความหลากหลายกว่าเกมต้นฉบับสำหรับผู้เล่นใหม่ และเมื่อถึงเวลาที่เกมหมดอายุขัย ผู้สร้างเกมก็มักจะออกเวอร์ชัน "โกลด์" หรือ " คอมพลีท" (ในไทยมักใช้ว่า "ชุดนักสะสม") ซึ่งประกอบไปด้วยตัวเกมหลักและภาคเสริมของตัวเกมทุกภาคที่ออกมาสำหรับเกมนั้น
ภาคเสริมเอกเทศ

ภาคเสริมบางภาคไม่จำเป็นต้องมีเกมภาคหลักก็สามารถเล่นได้ เช่น ฮาล์ฟ-ไลฟ์ ภาคบลูชิฟต์ (Half-Life: Blue Shift) หรือโซนิคแอนด์นัคเคิลส์ (Sonic & Knuckles) ภาคเสริมของโซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก ในบางกรณี เกมภาคเสริมบางภาคอาจมีเกมภาคหลักบรรจุมาด้วย เช่น คอมมานด์ & คองเคอร์ 3: เคนแรธ สำหรับระบบปฏิบัติการวินโดวส์ จำเป็นต้องมี คอมมานด์ & คองเคอร์ 3: ไทบีเรียมวอร์ส ตัวหลักก่อนถึงจะเล่นได้ แต่สำหรับเครื่องเล่น เอกซ์บอกซ์ 360 ได้รวมสิ่งของจากภาคไทบีเรียมวอร์สภาคหลักมารวมกับภาคเสริมไว้แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องมีภาคหลักในการเล่น เป็นต้น
ภาพสุดท้ายของแวนโก๊ะ

| ภาพสุดท้ายของแวนโก๊ะ |
| --- | --- |

กำกับ: Dorota Kobiela Hugh Welchman
เขียนบท: Dorota Kobiela Hugh Welchman Jacek Dehnel
อำนวยการสร้าง: Hugh Welchman Ivan Mactaggart Sean Bobbitt
นักแสดงนำ:   Robert Gulaczyk  Douglas Booth  Jerome Flynn  Saoirse Ronan  Helen McCrory  Chris O'Dowd  John Sessions  Eleanor Tomlinson  Aidan Turner 
กำกับภาพ: Tristan Oliver
ตัดต่อ: Dorota Kobiela Justyna Wierszynska
ดนตรีประกอบ: คลินต์ แมนเซลล์
บริษัทผู้สร้าง: BreakThru Productions Trademark Films  
ผู้จัดจำหน่าย: Altitude Film Distribution (สหราชอาณาจักร) Next Film (โปแลนด์)
วันฉาย:   12 มิถุนายน ค.ศ. 2017 (2017-06-12) (Annecy)  6 ตุลาคม ค.ศ. 2017 (2017-10-06) (โปแลนด์)  13 ตุลาคม ค.ศ. 2017 (2017-10-13) (สหราชอาณาจักร) 
ความยาว: 95 นาที
ประเทศ: โปแลนด์ สหราชอาณาจักร
ทุนสร้าง: 5.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ภาพสุดท้ายของแวนโก๊ะ (อังกฤษ: Loving Vincent) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันแนวชีวิตและชีวประวัติ ออกฉาย พ.ศ. 2560 เล่าเรื่องของฟินเซนต์ ฟัน โคค ศิลปินชาวดัตช์ โดยเฉพาะช่วงเวลาก่อนเสียชีวิตของเขา เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันที่ทำจากภาพวาดตลอดทั้งเรื่องเป็นเรื่องแรก เขียนบทและกำกับโดยดอรอตา กอบีแยลา และฮิว เวลช์แมน ได้รับเงินทุนสนับสนุนการผลิตโดยสถาบันภาพยนตร์โปแลนด์ และอีกส่วนหนึ่งจากโครงการระดมทุนผ่านคิกสตาร์ตเตอร์
ทุกเฟรมของภาพยนตร์เรื่องนี้รวมแล้วกว่า 65,000 เฟรม เป็นภาพวาดบนผืนผ้าใบ ใช้เทคนิคคล้ายคลึงกับผลงานภาพวาดของฟัน โคค ซึ่งเป็นผลงานของคณะศิลปินรวมแล้ว 115 คน ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายครั้งแรกในเทศกาลภาพยนตร์แอนิเมชันนานาชาติอานซี พ.ศ. 2560 ได้รับรางวัลภาพยนตร์แอนิเมชันขนาดยาวยอดเยี่ยมจาก รางวัลภาพยนตร์ยุโรป ครั้งที่ 30 ซึ่งจัดในเบอร์ลิน
ภวังค์รัก

| ภวังค์รัก |
| --- | --- |
กำกับ: ลี ชาตะเมธีกุล
เขียนบท: ลี ชาตะเมธีกุล
อำนวยการสร้าง: โสฬส สุขุม อโนชา สุวิชากรพงศ์ โสฬส สุขุม อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล
นักแสดงนำ: อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม  เจนสุดา ปานโต  อภิญญา สกุลเจริญสุข  ประวิทย์ ฮันสเตน
กำกับภาพ: จรินทร์ เพ็งพานิชย์
ตัดต่อ: กมลธร เอกวัฒนกิจ  ลี ชาตะเมธีกุล
บริษัทผู้สร้าง: เวอร์ติคัล ฟิล์ม  
ผู้จัดจำหน่าย: คิก เดอะ แมชชีน ฟิล์ม  ฟาร์ ซัน ฟิล์ม
วันฉาย: 18 กันยายน พ.ศ. 2557
ความยาว: 99 นาที
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
"ภวังค์รัก" (อังกฤษ: Concrete Clouds) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวดราม่า ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2557 เขียนบทและกำกับโดย ลี ชาตะเมธีกุล นำแสดงโดย อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม, เจนสุดา ปานโต, อภิญญา สกุลเจริญสุข และประวิทย์ ฮันสเตน กำหนดออกฉายในวันที่  18 กันยายน พ.ศ. 2557
นักแสดง

อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม รับบท มัท
เจนสุดา ปานโต รับบท ทราย
อภิญญา สกุลเจริญสุข รับบท ปูเป้
ประวิทย์ ฮันสเตน รับบท นิค
แหล่งข้อมูลอื่น

ภวังค์รัก ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
2534–2550:  เวลาในขวดแก้ว (2534)  อนึ่ง คิดถึงพอสังเขป (2535)  คนแซ่ลี้ (2536)  กาลครั้งหนึ่งเมื่อเช้านี้ (2538)  โลกทั้งใบให้นายคนเดียว (2538)  เสียดาย 2 (2539)  2499 อันธพาลครองเมือง (2540)  รัก-ออกแบบไม่ได้ (2541)  นางนาก (2542)  มนต์รักทรานซิสเตอร์ (2544)  15 ค่ำ เดือน 11 (2545)  คืนบาป พรหมพิราม (2546)  โหมโรง (2547)  มหา'ลัยเหมืองแร่ (2548)  ก้านกล้วย (2549)  รักแห่งสยาม (2550) 
2551–2575:  วันเดอร์ฟูลทาวน์ (2551)  รักที่รอคอย (2552)  ชั่วฟ้าดินสลาย (2553)  ลัดดาแลนด์ (2554)  Home ความรัก ความสุข ความทรงจำ (2555)  ตั้งวง (2556)  ภวังค์รัก (2557)  ฟรีแลนซ์..ห้ามป่วย ห้ามพัก ห้ามรักหมอ (2558)  ดาวคะนอง (2559)  ฉลาดเกมส์โกง (2560)  มะลิลา (2561)  (2562) โควิด-19  ที่ตรงนั้น มีฉันหรือเปล่า (2563)  ร่างทรง (2564)  วันสุดท้าย..ก่อนบายเธอ (2565)  สัปเหร่อ (2566)
ภาพยนตร์โลดโผน

ภาพยนตร์โลดโผน หรือ ภาพยนตร์ต่อสู้ (อังกฤษ: action film, action movie) เป็นประเภทภาพยนตร์ที่ซึ่งตัวเอก (อาจมีคนเดียวหรือมากกว่านั้น) ถูกผลักดันเข้าสู่ชุดความท้าทายต่าง ๆ ได้แก่ ความรุนแรง การไล่ล่าอย่างบ้าคลั่ง การต่อสู้ระยะประชิด และการใช้ทักษะทางร่างกายในการต่อสู้ ภาพยนตร์โลดโผนมีแนวโน้มที่จะแสดงภาพตัวเอกที่มีเชาวน์ไวและกำลังดิ้นรนให้พ้นความยากลำบาก ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ที่อาจเป็นอันตรายต่อชีวิต ตัวร้าย หรือการไล่ล่า แต่โดยทั่วไปก็มักลงเอยด้วยชัยชนะของตัวเอก
แม้ว่าฉากโลดโผนจะเป็นส่วนประกอบที่ปรากฏในภาพยนตร์เรื่องต่าง ๆ มานาน แต่ประเภท "ภาพยนตร์โลดโผน" ก็เพิ่งจะเริ่มพัฒนาขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 ร่วมกับการเพิ่มขึ้นของฉากเสี่ยงอันตรายและผลพิเศษ (special effect) นี้เอง ทุกวันนี้ ความก้าวหน้าด้านกระบวนจินตภาพใช้คอมพิวเตอร์สร้างหรือซีจีไอ (computer-generated imagery, CGI) ทำให้ผู้ผลิตภาพยนตร์สามารถสร้างตอนโลดโผนและผลพิเศษทางภาพ (visual effect) อื่น ๆ ได้ถูกกว่าและง่ายกว่าในอดีตที่จำเป็นต้องอาศัยความเพียรของตัวแสดงเสี่ยงแทนเป็นหลัก อย่างไรก็ตาม ผู้ชมมักมีปฏิกิริยาคละเคล้ากันไปต่อภาพยนตร์โลดโผนที่มีปริมาณซีจีไอมากอย่างมีนัยสำคัญ โดยภาพยนตร์ที่ใช้แอนิเมชันในการสร้างเหตุการณ์ที่ไม่สมจริงและไม่น่าเชื่ออย่างยิ่งมักได้รับการวิพากษ์วิจารณ์บ่อยครั้ง
ภาพยนตร์แนวนี้มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับภาพยนตร์ผจญภัยและระทึกขวัญ (thriller film) และอาจมีองค์ประกอบของบันเทิงคดีแนวจารกรรมและจารกรรมอยู่ด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

IMDB Popular Action Titles เก็บถาวร 2012-08-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Welkos, Robert W. (November 26, 1996). "Wanted: Actor to Take Action". Los Angeles Times. สืบค้นเมื่อ 2010-12-17.
Taylor, John (April 1, 1991). "Hollywood's New Action Toys". New York Magazine. สืบค้นเมื่อ 2010-12-01.
ภาพนิ่ง

“ไวโอลินตัวเก่า” โดย วิลเลียม ฮาร์นเน็ทท์ (ค.ศ. 1886)
ภาพนิ่ง (อังกฤษ: Still life พหูพจน์ still lifes ) คืองานศิลปะที่มีเนื้อหาเป็นภาพของสิ่งที่ไม่มีชีวิตที่มักจะเป็นสิ่งที่พบรอบตัวที่อาจจะเป็นสิ่งธรรมชาติ (อาหาร, ดอกไม้, ไม้ขนาดเล็ก, หิน หรือ เปลือกหอย) หรือสิ่งที่ทำขึ้น (แก้วน้ำ, หนังสือ, แจกัน, เครื่องตกแต่งอัญมณี, เหรียญ หรืออื่นๆ) ในบรรยากาศที่จัดขึ้น การวาดภาพนิ่งมีมาตั้งแต่สมัยโบราณแต่มานิยมกันในศิลปะตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 17
ภาพนิ่งเปิดโอกาสให้ศิลปินมีโอกาสวางองค์ประกอบของภาพได้อย่างเต็มที่มากกว่าการเขียนภาพแบบอื่นๆ เช่นในจิตรกรรมภูมิทัศน์ หรือภาพเหมือน ภาพนิ่งโดยเฉพาะก่อนปี ค.ศ. 1700 มักจะเป็นภาพที่เกี่ยวกับศาสนาหรือเป็นอุปมานิทัศน์ที่เกี่ยวกับหัวเรื่องที่เขียน ภาพนิ่งสมัยใหม่แยกตัวจากการเป็นงานที่เป็นสองมิติมาเป็นสามมิติที่ใช้สื่อผสมที่อาจจะรวมทั้งวัตถุที่พบ, รูปถ่าย, คอมพิวเตอร์กราฟิก และวิดีโอและเสียง
ดูเพิ่ม

จิตรกรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ภาพนิ่ง
ภาพหลอนซ่อนรอยมรณะ

| ภาพหลอนซ่อนรอยมรณะ |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: คริสโตเฟอร์ โนแลน
บทภาพยนตร์: คริสโตเฟอร์ โนแลน
สร้างจาก: '"Memento Mori" โดย โจนาทาน โนแลน
อำนวยการสร้าง: ซูซาน ทอดด์ เจนนิเฟอร์ ทอดด์
นักแสดงนำ: กาย เพียร์ซ แคร์รี-แอนน์ มอสส์ โจ แพนโทเลียโน
กำกับภาพ: วอลลี ฟิสเตอร์
ตัดต่อ: โดดี ดอร์น
ดนตรีประกอบ: เดวิด จูลียาน
บริษัทผู้สร้าง: Summit Entertainment Team Todd  
ผู้จัดจำหน่าย: Newmarket
วันฉาย: 5 กันยายน 2000 (เวนิส) 16 มีนาคม 2001 (สหรัฐอเมริกา)
ความยาว: 113 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 39.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
ภาพหลอนซ่อนรอยมรณะ (อังกฤษ: Memento) เป็นภาพยนตร์อเมริกันในปี 2000 ในแนวระทึกขวัญ-จิตวิทยา เขียนบทและกำกับโดยคริสโตเฟอร์ โนแลน ดัดแปลงมาจากเรื่องสั้นของน้องชายของเขาที่ชื่อโจนาธาน โนแลน เรื่อง "Memento Mori" ภาพยนตร์นำแสดงโดยกาย เพียร์ช รับบทลีโอนาร์ด เชลบี ชายผู้สูญเสียความสามารถในการรับความจำใหม่ ๆ ในช่วงเปิดเรื่อง (ซึ่งเป็นตอนจบของเรื่อง) มีเนื้อหาที่บอกว่าลีโอนาร์ดฆ่าเท็ดดี้ (โจ แพนโทเลียโน) ในข้อหาข่มขืนและฆาตกรรมภรรยาเขา โดยได้ข้อมูลจากนาตาลี (แคร์รี-แอน มอส)
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีความโดดเด่นอย่างมากในโครงเรื่องและเรื่องราว เรื่องราวจะคลี่คลายออกเป็น 2 ส่วน อันหนึ่งเป็นสีและอีกอันหนึ่งเป็นภาพขาวดำ ส่วนภาพขาวดำเป็นเรื่องเล่าตามลำดับเวลา แสดงเนื้อหาว่าลีโอนาร์ดสนทนาทางโทรศัพท์กับใครบางคนในห้องโมเทล ในส่วนการสืบสวนของลีโอนาร์ดเป็นภาพสีที่จะเล่าเรื่องย้อนหลัง และตั้งแต่เริ่มต้น ผู้ดูจะไม่รู้เหตุการณ์ก่อนหน้า เช่นเดียวกับตัวลีโอนาร์ด โดยให้คนดูเกิดความสับสน จนเมื่อจบเรื่องจะเฉลยการสอบสวนทั้งหมดและเหตุการณ์ที่ทำให้เท็ดดี้เสียชีวิต
ภาพหลอนซ่อนรอยมรณะ ออกฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 2000 ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ได้รับเสียงตอบรับที่ดี เช่นเดียวกับเมื่อออกฉายที่โรงภาพยนตร์ในยุโรปในเดือนตุลาคม 2000 นักวิจารณ์ต่างชมเชยว่ามีเอกลักษณ์เฉพาะตัว กับโครงสร้างที่ไม่ได้เป็นเส้นตรงและเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องความทรงจำ การรับรู้ ความเศร้าโศก การหลอกตัวเอง และการแก้แค้น ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จบนตารางบ็อกซ์ออฟฟิส ได้รับรางวัลหลายรางวัล รวมถึงได้รับเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาบทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยมและตัดต่อยอดเยี่ยม
พายุไต้ฝุ่นมรกต (พ.ศ. 2552)
การถอนออกจากรายชื่อ

ดูเพิ่ม: รายชื่อพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิกที่ถูกถอนชื่อ
หลังจากที่พายุลูกนี้ได้ก่อให้เกิดความเสียหาย และคร่าชีวิตผู้คนไปเป็นจำนวนมาก จึงทำให้ชื่อ มรกต ถูกถอนออกจากรายชื่อพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิกอย่างเป็นทางการในภายหลัง คณะกรรมการไต้ฝุ่นได้เลือกชื่อ อัสนี เป็นชื่อแทนในรายชื่อพายุหมุนเขตร้อนเริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2554 และถูกใช้เป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2558
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยพายุหมุนเขตร้อน
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2552
รายชื่อของพายุมรกต
พายุไต้ฝุ่นเซาเดโลร์ พ.ศ. 2558 เป็นพายุไต้ฝุ่นที่มีเส้นทางที่คล้ายกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

พายุหมุนเขตร้อนระบบดิจิทัล (Digital Typhoon) ข้อมูลของพายุไต้ฝุ่นมรกต (0908)
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ข้อมูลเส้นทางของพายุไต้ฝุ่นมรกต (0908)
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาไทย (TMD) ข้อมูลเส้นทางของพายุไต้ฝุ่นมรกต (0908)
ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ข้อมูลเส้นทางของพายุไต้ฝุ่นมรกต (09W)
| ด ค กรายชื่อพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิกที่ถูกถอนชื่อ |
| --- | --- |
ก่อนพุทธทศวรรษ 2540:  ลูซิลล์ (พ.ศ. 2503)  โอฟีเลีย (พ.ศ. 2503)  คาเร็น (พ.ศ. 2505)  เบสส์ (พ.ศ. 2517)  เบสส์ (พ.ศ. 2525)  ไอค์ (พ.ศ. 2527)  รอย (พ.ศ. 2531)  ไมค์ (พ.ศ. 2533)  มิเรลล์ (พ.ศ. 2534)  เทลมา (พ.ศ. 2534)  โอมาร์ (พ.ศ. 2535) 
พุทธทศวรรษ 2540:  ฮวาเหม่ย์ (พ.ศ. 2544)  ชาทาอาน (พ.ศ. 2545)  รูซา (พ.ศ. 2545)  พงซ็อนฮวา (พ.ศ. 2545)  ยันยัน (พ.ศ. 2546)  อิมบูโด (พ.ศ. 2546)  แมมี (พ.ศ. 2546)  ซูดัล (พ.ศ. 2547)  เถ่งเถง (พ.ศ. 2547)  รานานิม (พ.ศ. 2547)  มัดสา (พ.ศ. 2548)  นาบี (พ.ศ. 2548)  หลงหวาง (พ.ศ. 2548)  จันจู (พ.ศ. 2549)  บิลิส (พ.ศ. 2549)  ซาวมาย (พ.ศ. 2549)  ซ้างสาน (พ.ศ. 2549)  ทุเรียน (พ.ศ. 2549) 
พุทธทศวรรษ 2550:  มรกต (พ.ศ. 2552)  เกดสะหนา (พ.ศ. 2552)  ป้าหม่า (พ.ศ. 2552)  ฟานาปี (พ.ศ. 2553)  วาชิ (พ.ศ. 2554)  บิเซนเต (พ.ศ. 2555)  บบพา (พ.ศ. 2555)  โซนามู (พ.ศ. 2556)  อูตอร์ (พ.ศ. 2556)  ฟิโทว์ (พ.ศ. 2556)  ไห่เยี่ยน (พ.ศ. 2556)  รามสูร (พ.ศ. 2557)  เซาเดโลร์ (พ.ศ. 2558)  มูจีแก (พ.ศ. 2558)  คปปุ (พ.ศ. 2558)  เมอโลร์ (พ.ศ. 2558)  เมอรันตี (พ.ศ. 2559)  ซาเระกา (พ.ศ. 2559)  ไหหม่า (พ.ศ. 2559)  นกเต็น (พ.ศ. 2559) 
พุทธทศวรรษ 2560:  ฮาโตะ (พ.ศ. 2560)  ไคตั๊ก (พ.ศ. 2560)  เท็มบิง (พ.ศ. 2560)  รุมเบีย (พ.ศ. 2561)  มังคุด (พ.ศ. 2561)  ยวี่ถู่ (พ.ศ. 2561)  เลกีมา (พ.ศ. 2562)  ฟ้าใส (พ.ศ. 2562)  ฮากีบิส (พ.ศ. 2562)  คัมมูริ (พ.ศ. 2562)  ฟานทอง (พ.ศ. 2562)  หว่องฟ้ง (พ.ศ. 2563)  หลิ่นฟา (พ.ศ. 2563)  โมลาเบ (พ.ศ. 2563)  โคนี (พ.ศ. 2563)  หว่ามก๋อ (พ.ศ. 2563)  โกนเซิน (พ.ศ. 2564)  คมปาซุ (พ.ศ. 2564)  ราอี (พ.ศ. 2564)  มาลากัส (พ.ศ. 2565)  เมกี (พ.ศ. 2565)  หมาอ๊อน (พ.ศ. 2565)  หีนหนามหน่อ (พ.ศ. 2565)  โนรู (พ.ศ. 2565)  นัลแก (พ.ศ. 2565)  ทกซูรี (พ.ศ. 2566)  เซาลา (พ.ศ. 2566)  ไห่ขุย (พ.ศ. 2566)
ภววิทยา (วิทยาการสารสนเทศ)

ภววิทยา (อังกฤษ: ontology information science) ในทางวิทยาการคอมพิวเตอร์และวิทยาการสารสนเทศ หมายถึง วิธีการบรรยายขอบเขตแนวคิดที่สนใจ หรือข้อกำหนดที่เกี่ยวกับแนวคิด โดยภววิทยาเป็นการสร้างโครงสร้างฐานความรู้หรือขอบเขตใดขอบเขตหนึ่งซึ่งมีแนวคิดและความเข้าใจตรงกันและใช้ในการนิยามตัวแบบ (model) ภายในขอบเขตขององค์ความรู้เพื่ออธิบายสิ่งที่เราสนใจ (domain) ให้ได้ใจความและถูกต้อง
ความหมาย

ภววิทยาโดยทั่วไปแล้วจะหมายถึงคำอธิบายที่ชัดเจน ของหลักการในการอธิบายถึงขอบเขต คุณสมบัติของแต่ละสิ่งก็จะอธิบายถึงคุณลักษณะของสิ่งนั้นๆ คือภาษาที่ใช้เป็นตัวอธิบายข้อมูลเชิงสัมพันธ์ หรือเรียกง่ายๆ ว่า “ข้อมูลที่ใช้อธิบายความหมายของข้อมูล”
ความสามารถของออนโทโลจี

ภววิทยาถูกสร้างขึ้นมาเพื่อจำกัดองค์ความรู้ (Knowledge) ของขอบเขตข้อมูลนั้น ๆ โดยมีความสามารถในการใช้ข้อมูลร่วมกัน สามารถนำข้อมูลกลับมาใช้ได้ และมีความสามารถในการถ่ายทอดคุณสมบัติ การนำออนโทโลยีมาใช้งานจึงเป็นทางเลือกหนึ่งในการแชร์ข้อมูล และแยกองค์ความรู้ออกจากฐานข้อมูล
ลักษณะ

ภววิทยาจะเน้นไปที่คลาส ซึ่งอธิบายถึงสิ่งนั้นในขอบเขตที่มันควรจะเป็น คือต้องใช้เทคโนโลยีออนโทโลยี จำแนกความรู้ออกมาแล้วจัดแยกหมวดหมู่ให้เป็นกลุ่ม ๆ แล้วแตกเป็นโครงสร้างข้อมูลแบบลำดับชั้น หมวดหมู่ เพื่อให้ผู้ใช้ หรือเครื่องคอมพิวเตอร์ประมวลผล อ่านและทำการวิเคราะห์ข้อมูลได้ง่ายขึ้น ช่วยให้กระบวนการต่างๆดำเนินไปได้เร็วขึ้น เพื่ออธิบายสิ่งเหล่านี้ให้มนุษย์และคอมพิวเตอร์ความเข้าใจได้ตรงกัน ในปัจจุบันได้กำหนดภาษามาตรฐานที่ใช้จำลองและออกแบบโครงสร้างของเอกสารเอกซ์เอ็มแอล โดยใช้นิยามแนวคิดให้อยู่ในรูปของกฎ คลาส ความสัมพันธ์ระหว่างคลาส และสมบัติของคลาส
ภววิทยาช่วยในการจำแนก
สิ่งเดียวกันแต่มีหลายชื่อ
ชื่อเดียวกันแต่อาจหมายถึงได้หลายสิ่ง
สิ่งเดียวที่มีโครงสร้างต่าง ๆ กัน
ความรู้ที่ยังไม่ได้รับการระบุให้ชัดเจน
ภววิทยามักจะอธิบายถึง
มีการจัดระดับชั้นของวัตถุ (object) อย่างไร เช่น คน, สัตว์, สิ่งของ
มีการจัดกลุ่มวัตถุ (class) อย่างไร เช่น คนหมายถึงคนทั้งหมด, ผู้บริหาร หมายถึงบางส่วนของคน
สมบัติของวัตถุ (attribute) เช่น คนมี 2 ขา
ความสัมพันธ์ระหว่างวัตถุ (relation) เช่น คนหายใจได้ คุยกันได้
สิ่งที่ทำให้คุณสมบัติหรือความสัมพันธ์ของเปลี่ยนไป (event)
ตัวอย่าง web ontology language

<owl11xml:SubClassOf>
    <owl11xml:OWLClass owl11xml:URI="#bicycle"/>
    <owl11xml:OWLClass owl11xml:URI="#vehicle"/>
  </owl11xml:SubClassOf>
  <owl11xml:EquivalentClasses>
    <owl11xml:OWLClass owl11xml:URI="#bus_driver"/>
    <owl11xml:ObjectIntersectionOf>
      <owl11xml:OWLClass owl11xml:URI="#person"/>
      <owl11xml:ObjectSomeValuesFrom>
        <owl11xml:ObjectProperty owl11xml:URI="#drives"/>
        <owl11xml:OWLClass owl11xml:URI="#bus"/>
      </owl11xml:ObjectSomeValuesFrom>
    </owl11xml:ObjectIntersectionOf>
  </owl11xml:EquivalentClasses>
  <owl11xml:SubClassOf>
    <owl11xml:OWLClass owl11xml:URI="#white_van_man"/>
    <owl11xml:ObjectAllValuesFrom>
      <owl11xml:ObjectProperty owl11xml:URI="#reads"/>
      <owl11xml:OWLClass owl11xml:URI="#tabloid"/>
    </owl11xml:ObjectAllValuesFrom>
  </owl11xml:SubClassOf>
ภาพยนตร์สั้น

ภาพยนตร์สั้น (อังกฤษ: Short film, หรือเรียกสั้น ๆ ว่า Short) เป็นประเภทของภาพยนตร์อย่างหนึ่งที่เหมือนกับภาพยนตร์ทั่วไป ที่เล่าเรื่องด้วยภาพและเสียงเฉกเช่นภาพยนตร์ความยาวปกติ เพียงแต่ว่าเป็นการเล่าเรื่องประเด็นสั้น ๆ หรือประเด็นเดียวให้ได้ใจความ  มาตรฐานของภาพยนตร์สั้น คือ มีความยาวเต็มที่ไม่เกิน 40 นาที
สำหรับในประเทศไทย ภาพยนตร์สั้นเรื่องแรกเกิดขึ้นในสมัยของรัชกาลที่ 5 เมื่อครั้งเสด็จประพาสยุโรป ความยาว 1 นาทีโดยช่างภาพของบริษัทลูมิแอร์ (Lumiere) ของฝรั่งเศส ผู้ผลิตและพัฒนากล้องถ่ายภาพยนตร์สำคัญรายหนึ่งของโลก
ปัจจุบัน ภาพยนตร์สั้นได้รับความสนใจและตื่นตัวอย่างมาก มีผู้สร้าง ผู้ผลิตหลายรายมากขึ้น และในการแจกรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 80 ในปี ค.ศ. 2012 ที่เป็นการแจกรางวัลให้แก่ภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 2011 ก็เป็นครั้งแรกด้วยที่มีการแจกรางวัลให้แก่ภาพยนตร์ประเภทนี้ด้วย โดยแบ่งออกเป็น 2 รางวัล คือ ภาพยนตร์สั้น (Live Action) และแอนิเมชั่นสั้น (Animated)
ผลงานภาพยนตร์สั้น

แหวนวิเศษ (2472)
กระเทยเป็นเหตุ (2498)
นิ้วเพชร (2501)
แอก (251..)
! (อัศเจรีย์) (2520)
ภาณายักษา (2535)
ศีล ๔ (2540)
คงกระพันชาติไทย (2541)
น้ำใต้ท้องเรือ (2542)
BUNZAI CHAIYO, EPISODE II : THE ADVENTURE OF IRON PUSSY (2542)
บ้านสีชมพู (2543)
กาล (2543)
แหวน (2544)
THE TREE (2545)
A SHORT JOURNEY (2546)
แหล่งข้อมูลอื่น

ชมรมภาพยนตร์สั้นประเทศไทย (ไทย)
เว็บไซต์ภาพยนตร์สั้น (อังกฤษ)
ภาพพิมพ์หิน

“ภาพพิมพ์หิน” ในหนังสือ “ศิลปะจากธรรมชาติ” โดย เอิร์นสท์ เฮิคเคิล
แท่นพิมพ์แบบพิมพ์หินสำหรับพิมพ์แผนที่ในมิวนิก
ภาพพิมพ์หิน หรือ กลวิธีพิมพ์หิน (อังกฤษ: Lithography) “Lithography” มาจากภาษากรีกว่า “λίθος” (lithos) ที่แปลว่า “หิน” สมาสกับคำว่า “γράφω” (graphο) ที่แปลว่า “เขียน” คือเทคนิคการพิมพ์ที่ใช้หินปูนพิมพ์หิน (lithographic limestone) หรือแผ่นโลหะที่มีผิวเรียบ เดิมเทคนิคการพิมพ์ใช้น้ำมันหรือไขมัน แต่ในสมัยใหม่ภาพสร้างขึ้นโดยการใช้พอลิเมอร์ทำปฏิกิริยากับแผ่นพิมพ์อะลูมิเนียม พื้นผิวที่ราบเรียบแบ่งออกเป็น
บริเวณซับน้ำ (Hydrophilic) ที่ซับฟิล์มหรือน้ำขณะที่ยังชื้น แต่ไม่ซับหมึก
บริเวณ ต้านน้ำ (Hydrophobic) ที่ซับหมึกเพราะเป็นบริเวณที่มีแรงดึงของผิว (surface tension) สูงกว่าบนบริเวณของภาพที่มันกว่าที่ยังคงแห้งเพราะน้ำจะไม่เกาะตัวในบริเวณที่มัน
กระบวนการทำภาพพิมพ์หินค่อนข้างจะแตกต่างกับการพิมพ์แกะลาย (Intaglio printmaking) ที่แผ่นพิมพ์จะได้รับการแกะหรือทำเป็นลายเช่นในการทำภาพพิมพ์มัชฌิมรงค์ (Mezzotint) ที่จะทำเป็นร่องให้ซับหมึก หรือในการทำภาพพิมพ์แกะไม้ และใช้หมึกที่ไม่ใช่หมึกกันน้ำทาบนผิวส่วนที่นูนที่เป็นตัวอักษรหรือภาพก่อนที่จะทำการพิมพ์
ภาพพิมพ์หินเป็นเทคนิคที่ประดิษฐ์ขึ้นโดยนักเขียนชาวบาวาเรีย อล็อยส์ เซอเนอเฟลเดอร์ ในปี ค.ศ. 1796 เพื่อใช้เป็นการลดต้นทุนในการพิมพ์งานศิลปะ ภาพพิมพ์หินสามารถใช้ในการพิมพ์ตัวอักษรหรืองานศิลปะบนกระดาษหรือวัสดุอื่นที่เหมาะสม หนังสือหรือหนังสือพิมพ์ที่พิมพ์เป็นจำนวนมากทั้งหมดในปัจจุบัน ใช้วิธีพิมพ์ที่เรียกว่า “offset lithography” นอกจากนั้นคำว่า “lithography” ก็ยังอาจจะหมายถึง photolithography ซึ่งเป็นเทคนิค microfabrication ที่ใช้ในการทำ integrated circuits และ microelectromechanical systems แม้ว่าเทคนิคที่ใช้จะใกล้เคียงกับการพิมพ์กัดกรด มากกว่าก็ตาม
ดูเพิ่ม

ศิลปะตะวันตก
การพิมพ์
ศิลปะสมัยใหม่
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ภาพพิมพ์หิน
Lithography and other printmaking definitions เก็บถาวร 2010-05-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Museum of Modern Art information on printing techniques and examples of prints
The Invention of Lithography เก็บถาวร 2005-02-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Aloys Senefelder, (Eng. trans. 1911)(a searchable facsimile at the University of Georgia Libraries; DjVu and layered PDF เก็บถาวร 2005-10-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน format)
Theo De Smedt's website, author of "What's lithography"
Extensive information on Honoré Daumier and his life and work, including his entire output of lithographs
Digital work catalog to 4000 lithographs and 1000 wood engravings
Detailed examination of the processes involved in the creation of a typical scholarly lithographic illustration in the 19th century
Nederlands Steendrukmuseum
Delacroix's Faust lithographs at the Davison Art Center, Wesleyan University เก็บถาวร 2010-06-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
A brief historic overview of Lithography. University of Delaware Library. Includes citations for 19th century books using early lithographic illustrations.
| ด ค กศิลปะและลัทธิทางศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ยุคกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 13):  เมรอแว็งเฌียง  การอแล็งเฌียง  ออตโทเนียน  ไบแซนไทน์  เคลต์  โรมาเนสก์  กอทิก  กอทิกนานาชาติ 
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 18:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ศตวรรษที่ 14-15)  จริตนิยม (ศตวรรษที่ 16)  บาโรก (ศตวรรษที่ 17)  โรโกโก - ลัทธิคลาสสิกใหม่ - จินตนิยม (ศตวรรษที่ 18) 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ศิลปะสถาบัน  สัจนิยม  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  สังเคราะห์นิยม  สัญลักษณ์นิยม  ลุ่มแม่น้ำฮัดสัน 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สมัยใหม่  บาศกนิยม  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธินามธรรม  กลุ่มศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  กลุ่มบรึคเคอ  ดาดา  คติโฟวิสต์  นวศิลป์  เวียนนาซีเซสชัน  สุนทรียนิยม  เบาเฮาส์  ลัทธิรูปทรงแนวใหม่  อลังการศิลป์  สมัยนิยม  อนาคตนิยม  อนุตรนิยม  ลัทธิเหนือจริง  Color Field  จุลนิยม  Lyrical Abstraction  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่  สมัยใหม่ยุคหลัง  มโนทัศนศิลป์  ศิลปะคนนอก  ศิลปะใต้ดิน  ศิลปะเชิงแนวคิด  กลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช  รูปลักษณ์นิยม 
ศิลปะ:  จิตรกรรม  ประติมากรรม  สถาปัตยกรรม  การถ่ายภาพ 
ศิลปิน:  จิตรกร  ประติมากร  สถาปนิก  ช่างภาพ
ภาพข่าวโลกแห่งปี

รางวัล ภาพข่าวโลกแห่งปี (อังกฤษ: World Press Photo of the Year) เป็นส่วนหนึ่งของรางวัลภาพถ่ายสื่อมวลชนโลก (World Press Photo Awards) ซึ่งจัดโดยมูลนิธิภาพข่าวโลก สัญชาติเนเธอร์แลนด์
รางวัลนี้ถือเป็นรางวัลที่ทรงเกียรติและเป็นที่ปรารถนาสูงสุดรางวัลหนึ่งในวงการการถ่ายภาพข่าว โดยจะมอบให้กับภาพที่ "... ไม่เพียงแต่เป็นภาพข่าวที่เป็นภาพรวมของปีนั้น ๆ เท่านั้น แต่ยังเป็นตัวแทนของปัญหา สถานการณ์ หรือเหตุการณ์ที่มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อวงการข่าว และแสดงให้เห็นถึงระดับการรับรู้ทางสายตาและความคิดสร้างสรรค์ที่โดดเด่น"
คณะกรรมการซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 10 คนยังเป็นผู้ตัดสินรางวัลเรื่องราวประกอบภาพประจำปี (World Press Photo Story of the Year) ให้กับเรื่องราวที่ประกอบด้วยภาพหลายภาพที่บอกเล่าประเด็นที่มีความเกี่ยวข้องทางสังคมที่โดดเด่นด้วยความเข้มข้นของภาพถ่ายและความสำคัญของเนื้อหา เจ้าของรางวัลหลักทั้งสองรางวัลจะได้รับรางวัลเงินสดมูลค่า 5,000 ยูโร
ภาพลวงตาเอ็บบิงก์เฮาส์

ภาพลวงตาเอ็บบิงก์เฮาส์มีวงกลมสีส้ม ๆ ที่มีขนาดเท่ากัน  แต่ว่า  วงกลมด้านขวากลับปรากฏใหญ่กว่า
ภาพลวงตาเอ็บบิงก์เฮาส์   (อังกฤษ: Ebbinghaus illusion)  หรือ  วงกลมทิตเชะเนอร์  (อังกฤษ: Titchener circles)  เป็นภาพลวงตาลวงการรับรู้เกี่ยวกับขนาดวัตถุ  มีชื่อตามนักจิตวิทยาชาวเยอรมันผู้ค้นพบ  คือ  เฮอร์แมนน์ เอ็บบิงก์เฮาส์  (ค.ศ. 1850–1909)  แต่เพราะว่านักจิตวิทยาชาวอังกฤษชื่อว่า  เอ็ดวารด์ ทิตเชะเนอร์  เป็นบุคคลที่กล่าวถึงภาพลวงตานี้ในตำราจิตวิทยาทดลอง  (experimental psychology)  และทำภาพนี้ให้เป็นที่รู้จักในหมู่ชนที่พูดภาษาอังกฤษ  ดังนั้น  ภาพลวงตานี้จึงมีชื่ออีกอย่างหนึ่งว่า  "วงกลมทิตเชะเนอร์" 
แบบของภาพที่รู้จักกันดีที่สุดก็คือ  ภาพมีวงกลมขนาดเท่ากันสองวงอยู่ติด ๆ กัน  วงกลมหนึ่งล้อมรอบด้วยวงกลมใหญ่ ๆ  ในขณะที่อีกวงกลมหนึ่งล้อมรอบด้วยวงกลมเล็ก ๆ
โดยเอาชุดวงกลมมาวางต่อกัน  วงกลมตรงกลางที่ล้อมรอบด้วยวงกลมใหญ่ ๆ ดูเล็กกว่าวงกลมที่ล้อมรอบด้วยวงกลมเล็ก ๆ
งานวิจัยเร็ว ๆ นี้เสนอว่า  องค์ประกอบสำคัญสองอย่างที่ทำให้เกิดการลวงก็คือ  ระยะทางของวงกลมที่ล้อมรอบจากวงกลมตรงกลาง  และความสมบูรณ์ของวงที่ล้อมรอบ  ภาพลวงตานี้จึงคล้ายกับภาพลวงตาอีกอย่างหนึ่งคือ  Delboeuf illusion
คือ  ถ้าวงกลมที่ล้อมรอบอยู่ใกล้วงกลมตรงกลาง  วงกลมตรงกลางดูใหญ่กว่า  และถ้าวงกลมล้อมรอบอยู่ไกล  วงกลมตรงกลางก็จะดูเล็กกว่า  โดยไม่สำคัญว่า  วงกลมตรงกลางและวงกลมล้อมรอบจะมีขนาดเล็กใหญ่ต่างกัน
ถึงแม้ว่า  ตัวแปรคือระยะทางจะเป็นองค์ประกอบสำคัญในการเห็นภาพลวง  แต่ว่าตัวแปรคือขนาดของวงกลมที่ล้อมรอบก็ยังเป็นตัวจำกัดว่า  วงกลมที่ล้อมรอบนั้นสามารถจะอยู่ชิดกับวงกลมตรงกลางได้ขนาดไหน  จึงทำให้งานวิจัยหลายงาน  สับสนตัวแปรสองอย่างนี้
ภาพลวงตาเอ็บบิงก์เฮาส์มีบทบาทสำคัญในข้อโต้แย้งเกี่ยวกับความมีอยู่ของทางสัญญาณสองทาง  (วิถีประสาทสองทาง)  เพื่อการรับรู้  (perception)  และเพื่อการกระทำ  (action)  ในระบบสายตา 
คือ มีการเสนอว่า  ภาพลวงตาเอ็บบิงก์เฮาส์ทำการรับรู้เกี่ยวกับขนาดให้บิดเบือน  แต่ไม่มีผลกับการกระทำ
งานวิจัยของนักประสาทวิทยาศาสตร์  เม็ลวิน กูดเดล์  แสดงว่า  เมื่อให้สัตว์ทดลองตอบสนองต่อวัตถุกลม ๆ ที่มีอยู่จริง ๆ  โดยจัดระเบียบเลียนแบบภาพลวง  ด้วยการจับวัตถุกลมที่ตรงกลาง  การปรับขนาดของมือเพื่อจับวัตถุนั้นเป็นไปอย่างเหมาะสม  ไม่ได้รับอิทธิพลจากการรับรู้ที่บิดเบือนนั้น  คือสัตว์ทดลองเห็นขนาดผิด  แต่กลับคว้าจับวัตถุได้เป็นปกติ 
แม้จะมีงานวิจัยอื่น ๆ ที่ยืนยันว่า  ภาพลวงตาที่หลอกขนาดเช่นภาพลวงตาเอ็บบิงก์เฮาส์  ไม่มีผลต่อการปรับขนาดของมือเพื่อจับวัตถุ  แต่ก็มีงานอื่น ๆ อีกที่แสดงว่า  ภาพลวงตามีผลต่อทั้งการรับรู้ และทั้งการกระทำ
งานวิจัยที่ใช้อุปกรณ์สร้างภาพในประสาท  (neuroimaging)  เสนอว่า  มีสหสัมพันธ์เชิงผกผัน  (inverse correlation) ระหว่างความไวของบุคคลต่อภาพลวงตาประเภทเดียวกับภาพลวงตาเอ็บบิงก์เฮาส์  (เช่น  Ponzo illusion) กับขนาดของคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิที่ต่าง ๆ กันไปในแต่ละบุคคล  คือคอร์เทกซ์ของบุคคลยิ่งใหญ่  ภาพก็มีประสิทธิภาพในการลวงตาน้อยลง  (และนัยตรงกันข้ามก็จริงด้วย) 
ส่วนงานวิจัยด้านช่วงพัฒนาการเสนอว่า  การลวงตานั้นอาศัยความไวต่อสิ่งแวดล้อม  (คือวัตถุที่อยู่แวดล้อม)
คือ  เมื่อทำการทดสอบกับเด็กวัย 10 ขวบและน้อยกว่านั้น  เทียบกับนักศึกษามหาวิทยาลัย  การลวงตาโดยเทียบขนาดเกิดขึ้นบ่อยครั้งในผู้ใหญ่ผู้มีความไวต่อสิ่งแวดล้อม  มากกว่าในเด็กน้อยผู้ไม่มีความไวต่อวัตถุที่แวดล้อม