stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คากูนิ

คากุนิ (ญี่ปุ่น: 角煮; โรมาจิ: kakuni) เป็น อาหารที่ทำจากส่วนผสมที่นำไปเคี่ยวกับเครื่องปรุงรส
ชื่อเรียกนี้ในภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่มักหมายถึงเนื้อหมูที่เคี่ยวในซอสถั่วเหลืองซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากหมูตงพัว ซึ่งเป็นอาหารจีน
ประวัติศาสตร์

บทความหลัก: หมูตงพัว
วิธีทำ

ทำโดยหั่นหมูสามชั้น ต้มสุกเป็นชิ้นพอดีคำ ใส่เครื่องปรุง และ ผักตามชอบ ต้มจนนิ่ม
เครื่องเทศและเครื่องปรุงรสที่ใช้จะแตกต่างกันไปตามภูมิภาคและผู้ที่ปรุง แต่มักจะปรุงรสด้วยส่วนผสมที่มีรสเค็มหวาน เช่น โชยุ มิโซะ มิริง สาเก โชจู อาวาโมริ น้ำตาล น้ำตาลทรายดำ เติมผักปรุงรส เช่น ต้นหอม และ ขิง เพื่อขจัดกลิ่นเมื่อต้มหรือรับประทานล่วงหน้า ในบางกรณีจะมีการเพิ่มขั้นตอน การทอด หรือนึ่ง ก่อนที่จะต้มเนื้อสัตว์ บางครั้งก็เพิ่มส่วนผสมอื่น ๆ เช่น หัวไชเท้า ต้องเคี่ยวเป็นเวลานานเพื่อให้นิ่ม แต่ทุกวันนี้มักจะปรุงโดยใช้หม้ออัดแรงดัน
นอกจากเนื้อปศุสัตว์แล้ว คากุนิซึ่งทำโดยการเคี่ยวปลาแดงขนาดใหญ่ เช่น ปลาทูน่าและปลาโอแถบ ในโชยุ ก็เป็นที่รู้จักกันดี อาหารเหล่านี้มีต้นกำเนิดในญี่ปุ่นซึ่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคากุนิซึ่งมีต้นกำเนิดจากเนื้อตงพัวดังที่กล่าวถึงข้างต้น
ประเภทตามท้องถิ่น

คากุนิเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะอาหารท้องถิ่นของคิวชู โดยเฉพาะในจังหวัดนางาซากิ เรียกว่า โทบานิ (東坡煮) ส่วนในอาหารโอกินาวะเรียกว่า ราฟุเต (ラフテー)
ประเภทตามท้องถิ่น > โทบานิ

โทบานิเป็นอาหารขึ้นชื่อของจังหวัดนางาซากิ ก่อนหมักหมูในซอสและเคี่ยวจะมีการต้มหนึ่งครั้งเพื่อขจัดไขมันส่วนเกิน
ประเภทตามท้องถิ่น > ราฟุเต

ราฟุเตเป็นอาหารท้องถิ่นของ จังหวัดโอกินาวะ  เดิมเป็นอาหารในราชสำนักของราชวงศ์ริวกิว ใช้หมูสามชั้นติดหนัง หากมีขนอยู่บนผิวหนัง ให้เผาด้วยเตาแล้วหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมขนาด 5 ซม. หลังจากลวก จากนั้นนำไปต้มด้วยไฟอ่อนเป็นเวลาหลายชั่วโมงในน้ำซุปที่ประกอบด้วยอาวาโมริ โชยุหรือ มิโซะ ดาชิของคมบุหรือคัตสึโอบุชิ และน้ำตาล หลังจากนั้นมันจะถูกทำให้เย็นลงและนำ น้ำมันหมู ที่แข็งตัวบนพื้นผิวของน้ำซุปออกแล้วต้มอีกครั้ง บางครั้งก็เพิ่มขิง เมื่อให้บริการ
เนื้อหมูตงพัว (อาหารเจ้อเจียง)
โทบานิ อาหารท้องถิ่นของคิวชู
ราฟุเต (อาหารโอกินาวะ)
ฟอร์เอเวอร์ยัง

| "ฟอร์เอเวอร์ยัง"> เพลงโดยแบล็กพิงก์.จากอีพีสแควร์อัป |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 15 มิถุนายน ค.ศ. 2018 (2018-06-15)
บันทึกเสียง: 2015
แนวเพลง: เคป็อป มูมบาห์ตัน
ความยาว: 3:59
ค่ายเพลง: วายจี จีนี
ผู้ประพันธ์เพลง: เท็ดดี ฟิวเจอร์เบานซ์
โปรดิวเซอร์: เท็ดดี ฟิวเจอร์เบานซ์

วิดีโอซ้อมเต้น
"ฟอร์เอเวอร์ยัง" ที่ยูทูบ
 
"ฟอร์เอเวอร์ยัง" (อังกฤษ: Forever Young) เป็นเพลงที่บันทึกเสียงโดยเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ แบล็กพิงก์ ถือเป็นแทร็กที่สองจากอีพีภาษาเกาหลีชุดแรก  สแควร์อัป ซึ่งออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน 2018 เพลงเขียนและผลิตโดยเท็ดดีและฟิวเจอร์เบานซ์ แรกเริ่มเพลงถูกบันทึกเมื่อปี 2015 ส่วนเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นถูกบรรจุอยู่ในอัลบั้มรวมเพลงภาษาญี่ปุ่นชุดแรก แบล็กพิงก์อินยัวร์แอเรีย (2018)
"ฟอร์เอเวอร์ยัง" ประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์เมื่อ สแควร์อัป ออกจำหน่าย โดยสามารถขึ้นอันดับที่สองบนแกออนดิจิทัลชาร์ตในเกาหลีใต้และขายได้มากกว่า 2.5 ล้านดิจิทัลดาวน์โหลด และยังเป็นเพลงที่สองของวงที่ได้รับการรับรองระดับทองคำขาวจากสมาคมลิขสิทธิ์เพลงเกาหลี (KMCA) ในญี่ปุ่น เพลงขึ้นสูงสุดที่อันดับ 36 บนเจแปนฮอต 100 และได้รับการรับรองระดับทองคำจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของญี่ปุ่น (RIAJ) สำหรับเพลงที่มียอดสตรีมมากกว่า 50 ล้านครั้งในประเทศ นอกจากนี้ เพลงยังติดห้าอันดับแรกในมาเลเซียและสิงคโปร์
การตอบรับเชิงวิจารณ์

"ฟอร์เอเวอร์ยัง" ได้รับการตอบรับเชิงบวกโดยทั่วไปจากนักวิจารณ์ เชส แม็กมัลเลน จาก เดอะ 405 เขียนว่า แม้ "วายจีจะเก็บเพลงนี้มานานหลายปีแล้ว", "[แต่]มันแทบจะไม่สำคัญเลย เมื่อกรูฟเริ่มดังขึ้น" และถือว่าเป็นแทร็กที่ดีที่สุดจาก สแควร์อัป โทนโกลว์ จัดเพลงให้อยู่อันดับที่ 11 ในรายชื่อ 50 อันดับเพลงเกาหลีแห่งปี 2018 โดยตั้งข้อสังเกตว่า "ฟอร์เอเวอร์ยัง" ประสบความสำเร็จเพราะ "พลังที่มีชีวิตชีวา" ถึงแม้องค์ประกอบจะมีความ "ตรงไปตรงมา" ก็ตาม ในปี 2019 รีอัน เดลี จาก เอ็นเอ็มอี จัดอันดับให้เป็นแทร็กที่ดีที่สุดอันดับสามของวง โดยให้ความเห็นว่าวงโอบรับแนวเพลงมูมบาห์ตัน โดยใช้จังหวะเฮาส์ที่ราวกับเลเซอร์และจังหวะเรเกตอนเพื่อสร้าง "รากฐานที่มีชีวิตชีวาและมีสีสัน" สำหรับบทเพลงที่ฉลองความเยาว์วัย ในทางตรงข้าม พาลเมอร์ ฮาสช์ จาก อินไซเดอร์ รู้สึกว่าแม้เพลงจะฟังติดหู แต่ก็ขาดการเชื่อมโยงบางอย่าง ส่งผลให้ "ตอนจบไม่น่าพอใจเท่าที่ควร"
ในงานประกาศผลรางวัลสิ้นปี "ฟอร์เอเวอร์ยัง" ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลศิลปินแห่งปี – ดิจิทัลมิวสิก (มิถุนายน) ที่งานแกออนชาร์ตมิวสิกอะวอดส์ ครั้งที่ 8 เคียงข้างซิงเกิลนำในอัลบั้ม สแควร์อัป อย่าง "ตู-ดู ตู-ดู" แต่ทั้งนี้เพลงหลังได้รับรางวัล
การรับรอง

| ประเทศ | การรับรอง | จำนวนหน่วยที่รับรอง/ยอดขาย |
| --- | --- | --- |
| South Korea (KMCA) | ทองคำขาว | 2,500,000** |
 *ตัวเลขยอดขายขึ้นกับการรับรองอย่างเดียว
ปี้ เฉิน

| ปี้ เฉิน |
| --- | --- |
畢諶

ปลัดรัฐโลก๊ก (魯相)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ราวปี ค.ศ. 195 (ราวปี ค.ศ. 195) – ?
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ปรากฏ
เสียชีวิต: ไม่ปรากฏ
อาชีพ: ข้าราชการ

ปี้ เฉิน เป็นข้าราชการภายใต้ขุนศึกโจโฉ ในช่วงปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
ประวัติ

ปี้ เฉินเป็นชาวเมืองตังเป๋ง (東平郡 ตงผิงจฺวิ้น; ครอบคลุมบางส่วนของ มณฑลชานตงและมณฑลเหอหนานในปัจจุบัน) ในมณฑลกุนจิ๋ว (เหยี่ยนโจฺว) ราวปี ค.ศ. 191 เมื่อโจโฉขึ้นมามีตำแหน่งเป็นเจ้ามณฑลกุนจิ๋ว ได้รับปี้ เฉินมารับราชการในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ผู้ช่วย (別駕 เปี๋ยเจี้ย)  ต่อมาในปี ค.ศ. 194 เมื่อโจโฉยกทัพไปทำศึกกับโตเกี๋ยมเจ้ามณฑลชีจิ๋ว (สฺวีโจฺว) ผู้ใต้บังคับบัญชาของโจโฉได้แก่ เตียวเมา ตันก๋ง และคนอื่น ๆ ได้ก่อกบฏต่อโจโฉในมณฑลกุนจิ๋วและแปรพักตร์เข้ากับลิโป้ขุนศึกอีกคนหนึ่ง สมาชิกในตระกูลของปี้ เฉินถูกผู้แปรพักตร์จับกุม เมื่อโจโฉยกกลับมากุนจิ๋วเพื่อปราบกบฏและยึดดินแดนของตนคืน ได้บอกกับปี้ เฉินว่า "ข้าอนุญาตให้ท่านไปเข้ากับฝ่ายกบฏได้ เพราะครอบครัวของท่านถูกจับเป็นตัวประกัน" ปิ้ เฉินคุกเข่าก้มคำนับและยืนยันความภักดีของตนที่มีต่อโจโฉ โจโฉประทับใจความจริงใจของปี้ เฉินมากจนน้ำตาไหล อย่างไรก็ตาม ปี้ เฉินกลับผิดสัญญาในภายหลังเมื่อไปเข้าร่วมกับลิโป้ ต่อมาเมื่อปลายปี ค.ศ. 195 โจโฉเอาชนะลิโป้และยึดดินแดนในมณฑลกุนจิ๋วคืนมาได้ทั้งหมด ปี้ เฉินถูกกองกำลังของโจโฉจับเป็นได้ หลายคนเกรงว่าปี้ เฉินจะถูกโจโฉสั่งประหารชีวิต แต่โจโฉให้อภัยปี้ เฉินโดยกล่าวว่า   "ผู้ที่แสดงความกตัญญูต่อบุคคลอันเป็นที่รักจะไม่จงรักภักดีต่อนายของตนได้อย่างไร นี่คือสิ่งที่ข้ากำลังมองหา" โจโฉจึงแต่งตั้งปี้ เฉินเป็นปลัด (相 เซียง) ของรัฐโลก๊ก (魯國 หลู่กั๋ว)
ชาฮัง

ชาฮังของภัตตาคารแห่งหนึ่งในนะฮะ จังหวัดโอะกินะวะ
การผัดชาฮัง
ข้าวผัดกิมจิโปะด้วยไข่ดาวยางมะตูม
ชาฮัง (ญี่ปุ่น: チャーハン/炒飯; โรมาจิ: Chāhan) เป็นข้าวผัดแบบญี่ปุ่น มีส่วนประกอบหลักคือข้าว ผัดเข้ากับส่วนผสมอื่น ๆ และทำให้สุกในกระทะ คาดว่าชาฮังเกิดขึ้นราวปี ค.ศ. 1860 จากชาวจีนอพยพที่เมืองท่าโคเบะ และพัฒนาจนกลายเป็นอาหารหลักภายในครัวเรือนญี่ปุ่น และมีในรายการอาหารชนิดนี้ตามภัตตาคารญี่ปุ่นบางแห่งนอกประเทศ
นอกจากนี้ยังมีการดัดแปลงชาฮังเข้ากับกิมจิ เรียกว่าข้าวผัดกิมจิ
ประวัติ

คาดกันว่า ชาฮัง เกิดขึ้นโดยชาวจีนอพยพที่เข้ามาทำงานที่เมืองท่าโคเบะช่วงปี ค.ศ. 1860 ในภาษาจีนจะเรียกข้าวผัดนี้ว่า "เฉ่าฟั่น" (炒飯) ในภาษาญี่ปุ่นแม้จะใช้ตัวคันจิสะกดแบบเดียวกัน แต่จะอ่านออกเสียงเป็น "ชาฮัง"
ส่วนประกอบและวิธีทำ

ชาฮังมีวิธีการทำอย่างข้าวผัดแบบทั่ว ๆ ไป ที่ปรุงสุกด้วยการผัดในกระทะ โดยมีข้าวเป็นส่วนส่วนประกอบหลัก และเพิ่มเติมส่วนประกอบอื่น ๆ ได้ตามชอบ จำพวกผักและเนื้อ เป็นต้นว่า กระเทียม, หัวหอม, เห็ดต่าง ๆ (โดยเฉพาะเห็ดหอม), เต้าหู้, เนื้อหมู, หมูสามชั้น หรืออาจผัดกับส่วนประกอบของอาหารทะเลก็ได้ อาทิ เนื้อปู, ไข่ปลา, แซลมอน, กุ้ง และปลาหมึก, ไข่คน, เนื้อบด, น้ำซุปหลัก (น้ำต้มเนื้อไก่) และอื่น ๆ ข้าวที่ใช้สำหรับผัดนั้นต้องเป็นข้าวที่สุกและหรือเป็นข้าวที่เหลืออยู่ โดยใช้น้ำมันคาโนลา, น้ำมันงา และน้ำมันทานตะวันในการผัด ปรุงรสด้วยซีอิ๊ว, ซอสหอยนางรม, น้ำมันงา, เกลือ, พริกไทย และเนื้อปลาโออบแห้งหรือหรือปลาทูน่าอบแห้ง อาจใช้ใบชิโซะมาแต่งกลิ่น และสาหร่ายทะเลมาตกแต่งก็ได้
ควรตั้งกระทะให้ร้อนก่อนที่จะทำชาฮัง และควรใช้ข้าวที่ยังอุ่น ๆ อยู่ เพราะวิธีการทั้งสองนั้นจะมิทำให้ข้าวนั้นติดกระทะ ส่วนข้าวที่จะลงไปผัดนั้นควรแห้งซึ่งทำได้ด้วยการแช่เย็นเสียก่อนเพื่อให้สะดวกต่อกระบวนการปรุงอาหาร
ความหลากหลาย

นอกจากนี้ยังมีการดัดแปลงชาฮังเข้ากับกิมจิอันเป็นส่วนประกอบหลัก เรียกว่าข้าวผัดกิมจิ มีรสชาติตั้งแต่รสอ่อนจนถึงรสจัด
ต่างประเทศ

ชาฮังมีอยู่ในรายการอาหารในภัตตาคารบางแห่งในประเทศฟิลิปปินส์และสหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

Gomoku Chahan Features Rice and Seasonal Ingredients. PBS.
| ด ค กอาหารและเครื่องดื่มญี่ปุ่น |
| --- | --- |
อาหารจานหลัก:  กีวดง  เกี๊ยวซ่า  แกงกะหรี่ คัตสึกาเร  ข้าว ข้าวกล้องงอก  ข้าวเหนียว  โจ๊ก  เซกิฮัง  โซซูอิ  ทากิโกมิโงฮัง  ข้าวฮายาชิ  ไข่อนเซ็ง  คากูนิ  คาราอาเงะ  คูชิกัตสึ  ชาบูชาบู  ชาฮัง  ชิราตากิ  ซาชิมิ ฟูงุ  ซูชิ ประวัติศาสตร์  ซูชิยั่งยืน  โซกิ ฟูงุ  ดมบูริ คัตสึดง  ชูกาดง  เท็กกาดง  เท็นชินดง  อูนาดง  โอยาโกดง  ทงกัตสึ  ทาโกยากิ  ทามาโงยากิ  เท็มปูระ  โทโกโรเต็ง  นาเบโมโนะ  นิกูจางะ  บะหมี่ โซบะ  โซบะโอกินาวะ โซกิ  โซเม็ง สลัดโซเม็ง  ราเม็ง กระดูกหมู  แกงกะหรี่มูโรรัง  คาโงชิมะ  ชัมปง  ฮิยาชิจูกะ  สึเกเม็ง  ยากิโซบะ  วุ้นเส้น  อูดง ยากิอูดง  โฮโต  เบ็นโต เคียราเบ็ง  จูบาโกะ  มากูโนอูจิ  วัปปาเมชิ  เอกิเบ็ง  มนจายากิ  ยากินิกุ  ยากิโตริ  สึกูดานิ  สึกูเนะ  สุกี้ยากี้  ออมไรซ์  โอโกโนมิยากิ  โอโกวะ  โอเซจิ  โอเด็ง  โอนิงิริ เท็มมูซุ  ฮิยามูงิ  ฮิรายาจี 
อาหารจานรอง:  การิ  ขนมปัง ขนมปังแกงกะหรี่  ขนมปังเมลอน  ยูดาเนะ  อัมปัง  โครกเกะ  ชิโอการะ  ซัตสึมาอาเงะ  ซุปมิโซะ  นัตโต  นามาซุ  นูกาซูเกะ  ทากูอัง  สึเกโมโนะ  อาเงดาชิโดฟุ  โอกาซุ 
เครื่องดื่ม:  กาแฟกระป๋อง บอส  จอร์เจีย  เก็มไมจะ  คาลพิส  ชา ประวัติศาสตร์  เกียวกูโระ  คาบูเซจะ  คูกิจะ  ชาเขียว  เซ็นจะ  บันจะ  มัตจะ  โฮจิจะ  ชาข้าวบาร์เลย์  โชจู อาวาโมริ  ฮาบูชุ  โพคารี่สเวท  ยาคูลท์  รามูเนะ  ลิโพวิตัน  สาเก โทโซะ  นิโงริ  เหล้าหวาน  อควาเรียส  โอโรนามินซี 
ขนม / ของหวาน:  คมเปโต  คารูกัง  คูซูโมจิ  ชิรูโกะ  เซ็มเบ อาราเระ  ดังโงะ ชิจิดังโงะ  คิบิดังโงะ  โดรายากิ  ไดฟูกุ  ไทยากิ  มันจู  โมจิ โกเฮโมจิ  อาเงโมจิ  อูอิโร  โยกัง  ลูกอมข้าวโบตัง  วางาชิ  วาราบิโมจิ  อามานัตโต 
ส่วนผสม / เครื่องปรุง:  โกโบ  คนเนียกุ  คมบุ  คัตสึโอบูชิ  คันซูริ  คาราชิ  คูซูโกะ  คูโรมิตสึ  ชิจิมิโตงาราชิ  ซอส โชยุ  ซอสทงกัตสึ  ซอสวุร์สเตอร์เชอร์  ทาเระ  พนซุ  ชตสึรุ  ซันโช  ดาชิ  ไดกง ไดคงซากูราจิมะ  เต้าหู้  ถั่วแดงกวน  เท็งกาซุ  น้ำมันงา  โนริ  เบนิโชงะ  ปลา คามาโบโกะ  ซูริมิ  เม็นไตโกะ / ทาราโกะ  โทบิโกะ  ปังโกะ  ผงชูรส  มายองเนส  มิโซะ  มิริง  เม็มมะ  เมียวงะ  ยูซุ ยูซูโกโช  วาซาบิ  หน่อไม้  เห็ด ชีตาเกะ  มัตสึตาเกะ  เห็ดเข็มทอง  อาโอโนริ  อูเมโบชิ  ฮิจิกิ 
อุปกรณ์:  มีด กีวโต  ซันโตกุ  ซาชิมิโบโช  เดบะโบโช  นากิริโบโช  นานางิบะ  มางูโระโบโช  มีดทำครัวญี่ปุ่น  อูซูบะโบโช  หม้อหุงข้าว 
รายชื่อ:  ของว่าง  ของหวานและขนมหวาน  เครื่องปรุง  ส่วนประกอบของซูชิและซาชิมิ  อาหารจาน ซุปและสตูว์  ราเม็ง 
ผลไม้:  ไชน์มัสแคต  แตงโมสี่เหลี่ยม  ยูบาริเมลอน  รูบีโรมัน 
เกี่ยวข้อง:  ขนบธรรมเนียมและมารยาท  ไคเซกิ  ชิมมิ  เท็ปปังยากิ  เทริยากิ  โทกูซังฮิง  อาหารโอกินาวะ  อูมามิ  โอมากาเซะ 
  หมวดหมู่
ฟรีดริช เอ็งเงิลส์

| ฟรีดริช เอ็งเงิลส์ |
| --- | --- |

เกิด: 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2363 บาร์เมิน, ราชอาณาจักรปรัสเซีย
เสียชีวิต: 5 สิงหาคม พ.ศ. 2438 (74 ปี) ลอนดอน, อังกฤษ, สหราชอาณาจักร

ยุค: เศรษฐศาสตร์สำนักมากซ์
แนวทาง: นักเศรษฐศาสตร์ชาวตะวันตก
สำนัก: เศรษฐศาสตร์สำนักมากซ์
ความสนใจหลัก: เศรษฐศาสตร์, เศรษฐศาสตร์การเมือง, ความน่าจะเป็น, ทฤษฎีการต่อสู้ของชนชั้น, ระบบทุนนิยม
แนวคิดเด่น: ผู้ร่วมก่อตั้งเศรษฐศาสตร์สำนักมากซ์กับคาร์ล มากซ์, วัตถุนิยมเชิงประวัติศาสตร์, ทฤษฎีสภาวะผิดปกติและการใช้หาประโยชน์อย่างไม่ถูกต้องกับคนงาน
 
ลายมือชื่อ

ฟรีดริช เอ็งเงิลส์ (เยอรมัน: Friedrich Engels, ออกเสียง: [ˈfʁiːdʁɪç ˈɛŋl̩s]) เป็นนักคิดนักเขียนชาวเยอรมัน และนักทฤษฎีสังคมนิยมวิทยาศาสตร์ เป็นเพื่อนร่วมงานและคู่คิดที่ใกล้ชิดของคาร์ล มากซ์ โดยร่วมกันวางรากฐานของอุดมการณ์คอมมิวนิสต์และลัทธิมากซ์ และมีบทบาทสำคัญในการปรับปรุงหลักการของลัทธิมากซ์ว่าด้วยวัตถุนิยมทางประวัติศาสตร์และวัตถุนิยมวิภาษวิธีให้ก้าวหน้าจนเป็นที่ยอมรับทั่วไปในขบวนการสังคมนิยม
ผลงาน

นอกจากการรวบรวมงานของมากซ์แล้ว เอ็งเงิลส์เองก็มีงานค้นคว้าเรื่องสำคัญของเขาเองออกเผยแพร่หลายเล่ม งานเขียนที่เด่นเลื่องชื่อ เช่น
Anti Duhring (พ.ศ. 2421)
Ludwig Feuerbach and the End of Classical German Philosophy (พ.ศ. 2427)
ผลงานสองเล่มนี้ วลาดีมีร์ เลนิน ผู้นำพรรคบอลเชวิค กล่าวยกย่องว่ามีความสำคัญระดับเดียวกับ แถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์
The Origin of the Family, Private Property and the State (พ.ศ. 2427)
Socialism: Utopian and Scientific (พ.ศ. 2435)
และงานค้นคว้าชิ้นสุดท้ายที่ไม่เสร็จสมบูรณ์คือ Dialectic of Nature ซึ่งต่อมาจัดพิมพืเผยแพร่ในปี พ.ศ. 2468
1 ปีหลังจากหนังสือ ทุน เล่มที่ 3 ออกเผยแพร่ เขาก็ถึงแก่กรรมในวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2438 ขณะอายุ 75 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

มาร์ก เอกสารอัตถชีวประวัติ
The Legend of Marx, or “Engels the founder” เก็บถาวร 2013-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โดย แม็กซิมิลเลียน รูเบล
Reason in Revolt: Marxism and Modern Science
Engels: The Che Guevara of his Day เก็บถาวร 2012-11-27 ที่ archive.today
The Brave New World: Tristram Hunt On Marx and Engels' Revolutionary Vision เก็บถาวร 2010-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
German Biography from dhm.de[ลิงก์เสีย]
แหล่งข้อมูลอื่น > ผลงานของเอ็งเงิลส์

The Marx & Engels Internet Archive ที่ Marxists.org
Marx and Engels in their native German language
ผลงานของ Friedrich Engels ที่โครงการกูเทินแบร์ค
Libcom.org/library Frederick Engels archive เก็บถาวร 2014-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ผลงานโดยฟรีดริช เอ็งเงิลส์ (ในเยอรมนี) ที่ Zeno.org
Pathfinder Press เก็บถาวร 2013-11-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Friedrich Engels, “On Rifled Cannon เก็บถาวร 2010-07-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน," articles from the New York Tribune, April, May and June, 1860, reprinted in Military Affairs 21, no. 4 (Winter 1957) ed. Morton Borden, 193-198.
ยากิโซบะฮิตะ

ยากิโซบะฮิตะ (ญี่ปุ่น: 日田やきそば; โรมาจิ: Hita yakisoba) เป็นยากิโซบะประเภทหนึ่งที่พบได้ใน เมืองฮิตะ จังหวัดโออิตะ
ภาพรวม

ยากิโซบะฮิตะแตกต่างจากยากิโซบะผัดทั่วไปตรงที่เส้นบะหมี่จะผัดบนกระทะที่มีน้ำมันเยอะ ๆ เพื่อให้เส้นบางส่วนแข็งพอที่จะย่างได้ เส้นบะหมี่มีความกรุบกรอบ
ปรุงรสด้วยซอสวุร์สเตอร์เชอร์ และส่วนผสมหลักคือ ถั่วงอก ต้นหอม และ เนื้อหมู
กล่าวกันว่าใน ทศวรรษ 1950 ผู้ก่อตั้งร้านอาหารโซฟุเร็ง ซึ่งเป็นเป็นร้านขึ้นชื่อในเมืองฮิตะขึ้นชื่อคิดหาทางทำบะหมี่ย่าง และได้สร้างสรรค์มันขึ้นมาผ่านการลองผิดลองถูก
จากนั้นแพร่หลายไปยังร้านราเม็ง ในเมืองฮิตะ และมีร้านมากกว่า 10 ร้าน รวมที่ให้บริการยากิโซบะนี้
ปัจจุบันมีร้านอาหารที่ให้บริการยากิโซบะฮิตะและยากิโซบะในแบบคล้ายกันนี้ไม่เพียงแต่ในเมืองรอบ ๆ เมืองฮิตะและ จังหวัดฟุกุโอกะ เท่านั้น แต่ยังไปถึง เขตเมืองใหญ่ในภูมิภาคอื่นอย่างในจังหวัดคานางาวะ จังหวัดไซตามะ จังหวัดไอจิ และ จังหวัดเกียวโต ด้วย
ยากิโซบะฮิตะของร้านโซฟุเร็ง (想夫恋)
เรลิก

เรลิก (อังกฤษ: relic) คือชิ้นส่วนร่างกายของนักบุญหรือบุคคลที่เป็นที่นับถือ หรือศาสนวัตถุโบราณอื่น ๆ ที่มีการเก็บรักษาไว้ให้ศาสนิกชนได้บูชา หรือเป็นเครื่องระลึกถึง ความเชื่อเกี่ยวกับเรลิกมีความสำคัญในหลายศาสนา เช่น ศาสนาพุทธ ศาสนาคริสต์ ศาสนาฮินดู ลัทธิเชมัน ฯลฯ
คำว่า relic มาจาก ภาษาละติน “reliquiae” แปลว่าสิ่งที่หลงเหลืออยู่ และคำว่า “reliquary” หมายถึงที่เก็บรักษาเรลิกซึ่งอาจเป็นหีบหรือตู้ หรือศาสนสถานสถานที่เช่นมหาวิหารหรือวัด
เรลิกในพุทธศาสนา

บทความหลัก: พระบรมสารีริกธาตุ
พุทธศาสนิกชนเรียกเรลิกของพระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า และพระอรหันต์ ว่าพระธาตุ หากเป็นพระธาตุของพระพุทธเจ้าจะเรียกว่าพระบรมสารีริกธาตุ (หรือพระบรมธาตุ) ของพระอรหันตสาวกเรียกว่าพระธาตุ
การบูชาพระธาตุปรากฏมาแต่ครั้งพุทธกาล ดังปรากฏพระพุทธวจนะตรัสว่าบุคคลที่ควรสร้างสถูปเพื่อเก็บอัฐิไว้เคารพบูชามี 4 จำพวกเรียกว่าถูปารหบุคคล ได้แก่
พระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระปัจเจกพุทธเจ้า
พระตถาคตสาวก
พระเจ้าจักรพรรดิ
นอกจากนี้เมื่อพระพุทธเจ้าปรินิพพานและถวายพระเพลิงพระสรีระแล้ว ก็มีการแบ่งพระบรมสารีริกธาตุให้เจ้าผู้ครองรัฐต่าง ๆ นำไปประดิษฐานยังเมืองของตน แสดงถึงความสำคัญของพระธาตุที่มีมาตั้งแต่สมัยพุทธกาล
ประวัติเรลิกในคริสต์ศาสนา

หลักฐานแรกที่กล่าวถึงเรลิกปรากฏใน “คัมภีร์ไบเบิลฉบับคิงเจมส์” (King James' Bible [en]) กล่าวถึงเรลิกและปาฏิหาริย์ว่า
เอกสารอีกฉบับหนึ่งที่เขียนไว้ใน “การเป็นมรณสักขีของโพลิคาร์ป” (Martyrdom of Polycarp) เมื่อระหว่างปี ค.ศ. 150 ถึงปี ค.ศ. 160 กล่าวถึงเรลิกของนักบุญโพลิคาร์ป (Polycarp) ตามเอกสาร กิจการของอัครทูต  19:11-12 กล่าวถึงผ้าเช็ดหน้าของนักบุญโพลิคาร์พว่า ได้รับอำนาจจากพระเยโฮวาห์ทำให้สามารถรักษาโรคภัยไข้เจ็บได้
ตำนานปาฏิหาริย์เกื่ยวกับเรลิกเริ่มมีกันมาตั้งแต่เริ่มมีมาตั้งแต่ยุคต้นของคริสต์ศาสนา แล้วนิยมแพร่หลายกันมากในยุคกลาง มีการรวบรวมเป็นหนังสือแบบที่เรียกว่า “วิทยานักบุญ” เช่น “ตำนานทอง”  หรืองานเขียนโดยซีซาร์แห่งไฮสเตอร์บาค (Caesar of Heisterbach) หนังสีอเหล่านี้เป็นที่นิยมและเสาะหากันมากในสมัยยุคกลาง
เรลิกของพระเยซูมีหลายอย่าง โดยชิ้นที่มีชื่อเสียงรู้จักกันแพร่หลายมาก เช่น
ผ้าห่อพระศพแห่งตูริน (Shroud of Turin) เชื่อกันว่าเป็นผ้าที่ใช้ห่อพระศพของพระเยซูเมื่อนำร่างลงมาจากกางเขน แต่เป็นที่ถกเถียงกันมาก เก็บรักษาที่ มหาวิหารเซนต์จอห์นแบพทิสต์ เมืองตูริน ประเทศอิตาลี
กางเขนจริง (True Cross) เชื่อกันว่าเป็นชิ้นไม้จากไม้กางเขนที่พระเยซูถูกตรึง ชิ้นไม้นี้เป็นที่เสาะหากันมากและมีการทำปลอมมากจนจอห์น คาลวิน (John Calvin) กล่าวเยาะว่าชิ้นไม้จากไม้กางเขนที่มีกันอยู่สมัยนั้นสามารถเอาไปสร้างเรือได้ทั้งลำ  อย่างไรก็ตาม เมื่อเอาชิ้นไม้จากไม้กางเขนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดที่มีอยู่ขณะนั้นมารวมกัน หนักเพียง 1.7 กิโลกรัม มีเนี้อที่ 0.04 ตารางเมตรเท่านั้น ถึงกระนั้น บางชิ้นเมื่อวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์แล้ว กลับพบว่ามาจาก ค.ศ. 1870
ความหมายของเรลิกในวัฒนธรรมโรมาโนคริสเตียน

ในคำนำประวัติของนักบุญเกรกอรีแห่งตูร์ (Gregory of Tours) เออร์เนส เบรอโอท (Ernest Brehaut) วิจัยมโนทัศน์ของโรมาโน-คริสเตียน (Romano-Christian) ซึ่งเน้นความสำคัญของเรลิก เบรอโอทวิจัยคำสองคำที่นักบูญเกรกอรีใช้เสมอ คือคำว่า “sanctus” และ “virtus” คำแรกหมายถึง “ศักดิ์สิทธิ์” และคำที่สองให้คำธิบายว่าเป็น
“กระแสที่กำจายออกมาจากบุคคลหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ คำสองคำนี้ไม่มีความหมายทางจริยธรรมในตัวเองและไม่มีผลในชีวิตใด ๆ ทั้งสิ้น [แต่]คำสองคำนี้มีความหมายทางศาสนาและเนื้อหาเป็นสิ่งเหนือธรรมชาติ ในทางปฏิบัติคำที่สอง [virtus] เป็นคำที่สำคัญกว่า คำนี้บรรยายอำนาจลึกลับที่กำจายออกมาจากสิ่งที่เหนือธรรมชาติและมีผลต่อสิ่งธรรมชาติ การกระจายของพลังนี้อาจเทียบได้กับความสัมผัสระหว่างสิ่งธรรมชาติและสิ่งที่เหนือธรรมชาติโดยที่ธรรมชาติซึ่งเป็นสิ่งที่ด้อยกว่าต้องแพ้ จุดสัมผัสและการยอมแพ้นี้คือปาฏิหาริย์ที่เราได้ยินกันบ่อย ๆ คุณค่าของความศักดิ์สิทธิ์และความลึกลับเป็นของจิตวิญญาณ และบางส่วนของผู้มีความศรัทธา และวัตถุ สิ่งเหล่านี้มีจิตวิญญาณที่มาจากผู้มีความศรัทธาและถ่ายทอดสู่วัตถุ”
ตรงกันข้ามกับคำว่า "virtus" คืออำนาจลึกลับที่มาจาก “สิ่งชั่วร้าย” (daemons) ที่ไม่ถูกต้อง ซึ่งถือกันว่าเป็นสิ่งที่เป็นปฏิปักษ์โดยตรงต่อ “virtus” สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้สามารถถูกทำลายได้โดย “virtus” ได้ คำว่า “virtue” นี้นักบูญเกรกอรีและนักเขียนคนอื่นกล่าวว่ามีความเกี่ยวข้องกับ ผึ ปีศาจ นักมายากล และผู้นอกศาสนา “virtus” ที่ผิดนั้นเห็นได้จากรูป หรือรูปปั้นของสิ่งต่าง ๆ ที่เป็นที่นับถือของชนนอกศาสนาคริสต์ บางครั้งเราจึงเห็นรูปปั้นเหล่านี้ถูกทำลายโดยคริสต์ศาสนิกชนในบางสมัย
เนื่องจากความเชื่อกันว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้มีอำนาจในการป้องกันสิ่งชั่วร้าย เรลิกจึงยังมีความนิยมและความสำคัญทางคริสต์ศาสนา ความศักดิ์สิทธิ์อันนี้อาจครอบคลุมไปถึงบริเวณที่มีวัตถุมงคลตั้งอยู่เช่นตัวเมือง เมื่อนักบุญมาร์ตินแห่งทัวร์เสียชีวิตเมื่อ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 397 หมู่บ้านระหว่างเมืองทัวร์ไปจนถึงปัวตีเย ต่างหวังได้ร่างของท่านมาเป็นสมบัติแต่เมืองทัวร์เป็นผู้ได้ไป บางครั้งความที่อยากเป็นเจ้าของทำให้มีการโขมยกันเช่นร่างของนักบุญนิโคลัสแห่งไมรา (St Nicholas of Myra) ตำนานหนึ่งว่ากะลาสีจากอิตาลีไปเอามาจากบาทหลวงออร์ทอดอกซ์ที่อาร์มีเนียหลังศึกแมนซิเคิท (Battle of Manzikert) เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 11 อีกตำนานหนึ่งกล่าวว่าวัตถุมงคลของท่านเกือบทั้งหมดถูกนำไปไว้ที่เมืองเวนิส หรือความชื่อที่ว่าเรลิกที่เรียกว่า “รูปเอเดสสา” (Image of Edessa) ซึ่งเป็นผืนผ้าที่มีรูปพระพักตร์ของพระเยซู สามารถปกป้องเมืองไม่ให้ศัตรูเข้าเมืองได้
การจัดระดับและการประกาศห้ามมีวัตถุมงคลในนิกายโรมันคาทอลิก

คริสต์ศาสนิกชนคาทอลิกชาวไทยเรียกเรลิกว่าพระธาตุ (ทั้งที่เรลิกนั้นเป็นของนักบุญไม่ใช่พระอรหันต์) และแบ่งเรลิกเป็นสามชั้น
เรลิกชั้นหนึ่ง คือวัตถุที่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับชีวิตของพระเยซู (รางหญ้า, กางเขน, อื่น ๆ) หรือชิ้นส่วนจากร่างของนักบุญ (กระดูก, ผม, แขน, อื่น ๆ)
ตามธรรมดาแล้ววัตถุมงคลจากนักบุญที่พลีชีพมีค่ากว่านักบุญที่มิได้พลีชีพ และส่วนของร่างกายแต่ละส่วนมีค่ามากน้อยต่างกัน เช่น แขนขวาของนักบุญสตีเฟนแห่งฮังการี (King St. Stephen of Hungary) มีความสำคัญมากกว่าส่วนอื่นของร่างกายเพราะเป็นสัญลักษณ์ของฐานะการปกครองของพระองค์ หัวของนักศาสนวิทยามีค่ามากที่สุดในบรรดาร่างกายส่วนอื่น เช่น หัวของนักบูญทอมัสอควินาถูกแยกจากร่างโดยพระที่สำนักสงฆ์ที่ฟอสซาโนวาเมื่อท่านสิ้นชีวิต หรือถ้านักบุญเดินทางบ่อยกระดูกเท้าอาจสำคัญ (ตามกฎสถาบันคาทอลิกในปัจจุบันห้ามแบ่งวัตถุมงคลที่ใช้ในคริสต์ศาสนพิธีจนไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นส่วนใดของร่างกาย)
เรลิกชั้นสอง คือ วัตถุที่นักบุญสวมใส่ (เช่น ถุงเท้า ถุงมือ หรือ เสื้อ) รวมทั้งสิ่งที่เป็นของนักบุญหรือสิ่งที่นักบุญใช้บ่อย เช่น กางเขน หรือ หนังสือ สิ่งที่สำคัญเป็นพิเศษต่อนักบุญมีค่ามากกว่าสิ่งอื่น
เรลิกชั้นสาม คือ วัตถุที่เคยสัมผัสเรลิกชั้นหนึ่งและสองมาแล้ว
อย่างไรก็ตาม มีประกาศห้ามซื้อขายหรือเคลื่อนย้ายตามประมวลกฎหมายพระศาสนจักรระบุไว้ว่า
มาตรา ๑๑๙๐ วรรค ๑  ห้ามขายพระธาตุศักดิ์สิทธิ์อย่างเด็ดขาด
วรรค ๒ พระธาตุที่เด่น และเช่นเดียวกัน พระธาตุอื่นๆ ที่ได้รับความเคารพอย่างสูงจากประชาชน ไม่สามารถถ่ายโอนให้ผู้อื่นได้อย่างถูกต้อง ไม่ว่าด้วยวิธีใดๆ ทั้งไม่สามารถเคลื่อนย้ายไปอย่างถาวร โดยมิได้รับอนุญาตจากสันตะสำนัก
ความสำคัญของเรลิกในคริสต์ศาสนายุคกลาง

ตั้งแต่เริ่มแรกเรลิกใช้เป็นสิ่งเพิ่มความใกล้ชิดระหว่างผู้มีความศรัทธาและความสำคัญกับพระเจ้า คริสต์ศาสนิกชนในยุคกลางมักเดินทางไปแสวงบุญตามสถานที่ที่เป็นของนักบวชศักดิ์สิทธิ์ ทำให้เรลิกกลายเป็นธุรกิจใหญ่ นักแสวงบุญแสวงหาเรลิกเพื่อนำกลับไปไว้ที่บ้านเพื่อการสักการะ เพราะในสมัยนั้นการอยู่ใกล้ชิดสิ่งที่เกี่ยวข้องกับบุคคลสำคัญทางศาสนาเป็นสิ่งสำคัญ (Brown, 89) ตามที่บรรยายไว้โดย อันเดร วอเชส์ (Andre Vauchez) ปลายสมัยยุคกลางว่า “ชนสามัญชอบมีนักบุญใกล้ชิดกับตัวเองตลอดเวลา” (Vauchez, 139) เมื่อซื้อหามาแล้วนักแสวงบุญสามารถสักการบูชาได้ตลอดเวลาโดยไม่ต้องเดินทางไกลหรือเบียดกับใคร
แนวคิดต่อเรลิกในคริสต์ศาสนา

แนวคิดแนวปฏิบัติเกี่ยวกับเรลิกไม่ใช่รูปเคารพ วัตถุมงคล หรือเครื่องราง ซึ่งต่างจากแนวคิดในศาสนาอื่น 
ชาวคริสต์ ไม่สร้างวัตถุมงคลขึ้นบูชาเอง (ไม่นับการทำเลียนแบบเพื่อหลอกลวง) และการกระทำต่อวัตถุมงคลที่หามาได้ ไม่บูชาสักการะ ไม่ทำพิธี และไม่ทำความเคารพ ต่อวัตถุมงคล บางยุคสมัยที่ผู้คนแสวงหาเป็นเครื่องรางอย่างกว้างขวาง และบางสมัยถูกห้ามอย่างจริงจัง
ประเด็นการห้ามสร้างหรือเคารพรูปเคารพปรากฏหลายครั้งในคัมภีร์ไบเบิล ทั้งจากพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ เช่น
" บรรดาผู้ที่เคารพก็เป็นศูนย์ และสิ่งที่เขาปีติยินดีนั้นก็ไม่เป็นประโยชน์ พยานของเขานั้นทั้งไม่เห็นและไม่รู้ เพื่อเขาจะต้องอับอาย ใครเล่าแต่งพระหรือหล่อรูปเคารพซึ่งไม่เป็นประโยชน์เลย
ดูเถิด เพื่อนทั้งสิ้นของเขาจะต้องอับอาย และช่างฝีมือนั้นก็เป็นแต่มนุษย์ ให้เขาชุมนุมกันทั้งหมด ให้เขายืนขึ้น เขาจะสยดสยอง เขาจะรับความอับอายด้วยกัน
ช่างเหล็กก็ทำงาน อยู่เหนือก้อนถ่านใช้เครื่องมือของเขา และทุบมันด้วยแขนแข็งแรงของเขาเอง เออ เขาหิวและกำลังของเขาอ่อนลง เขาไม่ได้ดื่มน้ำและอ่อนเปลี้ย
ช่างไม้ขึงเชือกวัด เขาเอาดินสอขีดไว้ เขาแต่งมันด้วยกบและขีดด้วยวงเวียน เขาแต่งรูปนั้นให้เป็นรูปคน ตามความงามของคนให้อยู่ในเรือน
เขาตัดต้นสนซีดาร์ลง หรือเขาเลือกต้นสนฉัตรหรือต้นก่อและปล่อยให้มันงอกขึ้นอย่างแข็งแรงท่ามกลางต้นไม้ในป่า เขาปลูกต้นเทพทาโร และฝนก็เลี้ยงมัน
และมันก็กลายเป็นพืชของคน เขาเอามันมาส่วนหนึ่งและให้อบอุ่นตัวเขา เออ เขาก่อไฟและปิ้งขนมปัง แล้วเขาเอามาทำพระองค์หนึ่งและนมัสการมันด้วย เออ เขาทำเป็นรูปแกะสลักและกราบรูปนั้น
เขาเผาในกองไฟครึ่งหนึ่ง บนครึ่งนี้เขาได้กินเนื้อ เขาย่างเนื้อ กินอิ่ม และเขาอบอุ่นตัวของเขาด้วย แล้วว่า 'เอ้อเฮอ ข้าอุ่นจัง ข้าได้ไฟแล้ว'
และที่เหลือนั้นเขาทำเป็นพระองค์หนึ่ง เป็นรูปเคารพของเขา และกราบลงนมัสการรูปนั้น และอธิษฐานต่อรูปนั้น และว่า 'ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ เพราะพระองค์เป็นพระเจ้าของข้าพระองค์'
เขาทั้งหลายไม่รู้ หรือเขาทั้งหลายไม่เข้าใจ เพราะตาของเขาถูกปิดหรือ เขาจึงเห็นอะไรไม่ได้ และจิตใจของเขาเล่าก็ถูกปิดหรือ เขาจึงเข้าใจไม่ได้
ไม่มีใครตรึกตรองเลย และไม่มีความรู้หรือมีการพินิจพิเคราะห์เลย ที่จะว่า ข้าเผามันเสียครึ่งหนึ่งในกองไฟ และข้าก็เอาถ่านมาปิ้งขนมปัง ข้าย่างเนื้อกินแล้ว
และควรที่ข้าจะเอาส่วนที่เหลือให้เป็นสิ่งน่าเกลียดน่าชังหรือ ควรข้าจะกราบลงต่อท่อนไม้ท่อนหนึ่งไหม
เขากินขี้เถ้า ใจที่หลอกหลอนนำเขาให้เจิ่น เขาช่วยกู้ตัวเขาเอง หรือพูดว่า 'ไม่มีความมุสาอยู่ในมือขวาของข้า' ก็ไม่ได้ "
แต่นักบุญเจอโรมค้านว่า
“เราไม่บูชา, เราไม่ชื่นชม เพราะเรากลัวว่าต้องน้อมตัวต่อสิ่งอื่นที่ไม่ใช้พระผู้สร้าง แต่เราบูชาเรลิกจากผู้พลีชีพเพื่อศาสนาเพื่อให้เราชี่นชมในตัวท่านที่เสียสละ”
เรลิกในงานวรรณกรรม

The Relic by Eca De Queiros, Dedalus Ltd, UK 1994. ISBN 0-94662-694-4
The Translation of Father Torturo by Brendan Connell, Prime Books, 2005. ISBN 0-80950-043-4
ระเบียงภาพ

หอกศักดิ์สิทธิ์ ที่ประเทศออสเตรีย
แขนของนักบุญเบลส (St. Blaise) ที่บรันสวิค ประเทศเยอรมนี
แขนของนักบุญจัสโต (St. Justo) ที่ Museo dell'Opera del Duomo เมืองฟลอเรนซ์
ร่างของนักบุญซิตา (St. Zita) ที่โบสถ์ซานเฟรดิอาโน เมืองลุคคา (Lucca) ประเทศอิตาลี
นิ้วหัวแม่มือขวาของนักบุญโทมัส อควีนาส ที่พิพิธภัณฑ์ที่โบสถ์ Sant'Eustorgio เมืองมิลาน ประเทศอิตาลี
ตู้เก็บเรลิก
ศีรษะนักบุญมาร์ติน ที่คอร์เรซ (Corrèze) ประเทศฝรั่งเศส
เรลิกนักบุญทอมัส เบ็คเค็ท (Thomas Becket) เมืองพาเลนเซีย (Palencia) ประเทศสเปน
กล่องเก็บเรลิก ประเทศฝรั่งเศส
ดูเพิ่ม

วัตถุมงคล
ตำนานทอง
หีบวัตถุมงคล
หีบสักการะ
การเคลื่อนย้ายวัตถุมงคล