stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พะโล้

| --- | --- |
หมูพะโล้ในไทย
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: จีน
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อสัตว์ต้มกับเครื่องพะโล้
รูปแบบอื่น: ห่าน เป็ด หมู ไข่ เต้าหู้
 ตำราอาหาร: พะโล้   สื่อ: พะโล้
พะโล้ เป็นการปรุงอาหารแบบจีนที่แพร่หลายไปทั่วประเทศจีน และได้แพร่หลายเข้ามาในประเทศไทยด้วย พะโล้ในภาษาไทยเป็นคำยืมจากภาษาจีนฮกเกี้ยน คำว่า 拍滷 ซึ่งอ่านว่า "พะล่อ" (phah-ló͘) ในภาษาจีนฮกเกี้ยน หรืออ่านว่า "พะโล่ว" (pah4 lou2) ในภาษาจีนแต้จิ๋ว ซึ่งหมายถึงขั้นตอนหนึ่งในการทำเนื้อพะโล้ ซึ่งเป็นการเคี่ยวน้ำตาลทรายแดงให้ละลายในกระทะ ใส่เกลือ ซีอิ๊ว เนื้อสัตว์หรือเครื่องปรุงอื่น ๆ ลงไป เคล้าให้ทั่ว พอสีสวยใส่เครื่องเทศ ใส่น้ำ แล้วเคี่ยวจนสุก ถ้าเป็นเป็ดหรือห่านจะเพิ่มตะไคร้และข่าด้วยเพื่อดับกลิ่นสาบ ลวกด้วยน้ำพะโล้ให้สีสวยแล้วจึงนำลงต้มในน้ำพะโล้ต่อ คำว่าโล่วในภาษาจีนแต้จิ๋วตรงกับหลู่ในภาษาจีนกลางซึ่งหมายถึงน้ำแกงสีเข้ม ใส่เครื่องเทศ เกลือ ซีอิ๊ว ใช้ปรุงเนื้อสัตว์ให้มีสีออกน้ำตาลอมแดง
พะโล้ในจีนแต่เดิมแบ่งเป็นพะโล้ภาคเหนือและพะโล้ภาคใต้ ส่วนของพะโล้ภาคใต้แบ่งเป็นพะโล้เสฉวน พะโล้กวางตุ้ง พะโล้แต้จิ๋ว พะโล้แคะ ซึ่งในกลุ่มนี้ พะโล้เสฉวนมีชื่อเสียงที่สุดโดยเฉพาะพะโล้ซี่โครงหมู พะโล้ในแต่ละเมืองมีเอกลักษณ์ต่างกันไป เช่น พะโล้ที่เมืองซูโจวรสหวานนำ ของมณฑลซานตงสีออกแดงและเค็มนำ ของเสฉวนหอมและเผ็ด และพะโล้แบบแต้จิ๋วที่เป็นพะโล้แดงและมีกลิ่นหอม
สูตรเครื่องเทศหรือเครื่องพะโล้มีได้หลายแบบ เครื่องพะโล้ที่นิยมใช้ได้แก่ อบเชย กานพลู โป๊ยกั้ก เปลือกส้มแมนดารินตากแห้ง เม็ดผักชี ยี่หร่า ใบเฉาก๊วย หล่อฮังก๊วย พริกไทย พริกเสฉวน ชะเอมเทศ ซังยิ้ง ใบเฮียวเฮียะ นอกจากนั้นจะใส่เครื่องปรุงอื่น ได้แก่ หอมแดง กระเทียม รากผักชี ข่า ขิงแห้ง กระวาน เปราะหอม เร่วหอม พะโล้ที่ดีจะปรุงให้ได้ 5 รสโดยใช้เครื่องเทศจีน 5 ชนิด (ผงห้าเครื่องเทศ)   พะโล้ที่ทำโดยคนไทยจะปรับให้ปรุงง่ายขึ้น ใส่เครื่องเทศจีนเพียงไม่กี่อย่าง และใส่ไม่มากนัก โดยมากนิยมใส่โป๊ยกั้กและอบเชย ในแต้จิ๋วนิยมทำห่านพะโล้และเป็ดพะโล้ โดยจะกินกับน้ำจิ้มที่ทำจากต้นกระเทียมสับใสน้ำส้มสายชู น้ำพะโล้ที่เหลือจากการต้มห่านและเป็ดจะนำไปต้มขาหมู เครื่องใน เลือด และเต้าหู้เป็นอย่างสุดท้าย
มีเชีย

| มีเชีย |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด:  (1978-07-07) 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1978 (46 ปี)
ที่เกิด: จังหวัดนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น
แนวเพลง: เจ-ป็อป, อาร์แอนด์บี
อาชีพ: นักร้อง
ช่วงปี: 1998 — ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: BMG Japan  1998 — 2002  Rhythmedia Tribe  2002 — 2007  BMG Japan  2007 — ปัจจุบัน

เว็บไซต์: Rhythmedia Misia Web
มีเชีย (MISIA; ญี่ปุ่น: ミーシャ; โรมาจิ: Mīsha; 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1978) เป็นนักร้องแนวอาร์แอนด์บี ซึ่งชื่อมีเชียของเธอก็มาจาก MISaki + ASIA
มีเชีย ค้นพบว่าตัวเองมีพรสวรรค์ทางด้านเสียงร้องขั้น Five-Octave ในชั้นเรียนดนตรีของพี่สาว จึงเริ่มเรียนร้องเพลงกับเทรนเนอร์ชาวอเมริกัน-แอฟริกัน 2 คนในด้านเพลง กอสเปลและอาร์แอนด์บี พออายุได้ 19 ปี มีเชีย ผ่านการออดิชั่นของ BMG (Japan) และออกอัลบั้มแรก ‘Mother Father Brother Sister’ ในวัย 20 ปี ในปี 1998 ซึ่งขึ้นถึงอันดับ 1 และทำให้เธอได้รับรางวัล Best New Artist of The Year และ Best Pop Album of The Year จาก Nihon Gold Disc Awards
ในปี 2000 มีเชียได้ร่วมงานกับวง Dreams Come True โดยการทำเพลงร่วมกับ Masato Nakamura นักร้องนำ ซึ่งเธอเป็นคนเขียนเนื้อร้องทั้งหมด จากผลงานทั้งหมดที่ผ่านมา ทำให้ มีเชีย เป็นนักร้องหญิงคนแรกของญี่ปุ่นที่ได้เล่นคอนเสิร์ตที่โดมหลัก 5 แห่งของญี่ปุ่นในปีเดียวกัน คือปี 2004และนี่คือผลงานระดับ Masterpiece ในอัลบั้มลำดับที่ 8 ‘Eighth World’ มีซิงเกิลแรก ‘Royal Chocolate Flush’
แหล่งข้อมูลอื่น

Rhythmedia Misia Web
มะตูมซาอุ

| มะตูมซาอุ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Sapindales
วงศ์:: Anacardiaceae
สกุล:: Schinus
สปีชีส์:: S.  terebinthifolia
ชื่อทวินาม
Schinus terebinthifolia Raddi

มะตูมซาอุ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Schinus terebinthifolia) หรือ มะตูมแขก หรือ สะเดาบาห์เรน เป็นไม้ประดับในวงศ์มะม่วง ลักษณะเป็นไม้ต้นหรือไม้พุ่มไม่ผลัดใบ สูง 7-10 เมตร ใบเป็นใบประกอบแบบขนนกชั้นเดียว มีใบย่อย 5-15 ใบ ใบย่อยรูปรีถึงใบหอก ขอบใบหยัก ขนาด 2-3.5 x 3-6 เซนติเมตร เมื่อขยี้ใบมีกลิ่นฉุน ดอกแยกเพศอยู่ต่างต้น ออกเป็นช่อยาวประมาณ 15 เซนติเมตร กลีบเลี้ยงสีเขียวรูปใบหอก 5 กลีบ กลีบดอกสีขาวรูปรี 5 กลีบ ผลเป็นผลเมล็ดเดี่ยวแข็ง เส้นผ่านศูนย์กลาง 4-5 มิลลิเมตร เมื่อแก่มีสีแดงเข็ม มีรสเผ็ดร้อน
มะตูมซาอุมีสองพันธุ์ ได้แก่
S. terebinthifolia var. acutifolia, ใบยาว 22 เซนติเมตร, มีใบย่อย 7-15 ใบ, ผลสีชมพู
S. terebinthifolia var. terebinthifolia, ใบยาว 17 เซนติเมตร, มีใบย่อย 5-13 ใบ, ผลสีแดง
มะตูมซาอุเป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาใต้ และเป็นพืชรุกรานในรัฐฟลอริดา สหรัฐ ใบกินเป็นผักแกล้ม ชาวอเมริกาใต้ใช้มะตูมซาอุเป็นยาแก้อักเสบ ต้านจุลินทรีย์และใช้ผลเป็นเครื่องเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มะตูมซาอุ
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Schinus terebinthifolia ที่วิกิสปีชีส์
ยามาโมโตะ

ยามาโมโตะ (ญี่ปุ่น: 山本) เป็นนามสกุลคนญี่ปุ่นที่นิยมใช้มากที่สุดอันดับ 9
ยามาโมโตะ อาจหมายถึง
อิโซโรกุ ยามาโมโตะ (จอมพลเรือในกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น)
ยามาโมโตะ คากูมะ
โคเฮ ยามาโมโตะ
ซายากะ ยามาโมโตะ
ชูโตะ ยามาโมโตะ
โนโซมิ ยามาโมโตะ (นักพากย์)
ยามาโมโตะ เก็นริวไซ ชิเงคุนิ ตัวละครจากเรื่องเทพมรณะ
จูลี่ ยามาโมโตะ ตัวละครจากเรื่องเบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยน
ยามาโมโตะ ทาเคชิ ตัวละครจากเรื่องครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น!
ลูลุ เด มอร์เชฟ ยามาโมโตะ ตัวละครจากเรื่องคาแรคเตอร์ผู้พิทักษ์
ยามาโมโตะ จุน ตัวละครจากเรื่องวัยมันส์คนพันธุ์ A
ยามาโมโตะ เมงุมิ ตัวละครจากเรื่องวัยมันส์คนพันธุ์ A
ยามาโมโตะ ทาเคโทระ ตัวละครจากเรื่องไฮคิว!! คู่ตบฟ้าประทาน
มหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม

สนามออกกำลังกายของมหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม
มหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม (Texas A&M University) หรือย่อว่า TAMU เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลตั้งอยู่ในเมือง คอลเลจสเตชัน ในรัฐเท็กซัส ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2419 (ค.ศ. 1876) ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลแห่งแรกของรัฐเท็กซัส ในปัจจุบัน (พ.ศ. 2562) มีนักศึกษาประมาณ 59,000 คน
อันดับมหาวิทยาลัย

เท็กซัสเอแอนด์เอ็ม มีชื่อเสียงในด้าน วิศวกรรมศาสตร์ และเกษตรศาสตร์ โดยมีอันดับที่จัดตามยูเอสนิวส์แอนด์เวิลด์รีพอร์ต ในปี พ.ศ. 2548 วิศวกรรมศาสตร์ อันดับที่ 14 โดยแบ่งเป็นสาขาย่อยดังนี้
วิศวกรรมการเกษตร (1)
วิศวกรรมปิโตรเลียม (1)
วิศวกรรมอุตสาหการ (7)
วิศวกรรมโยธา (10)
วิศวกรรมอากาศยาน (11)
วิศวกรรมเครื่องกล (17)
วิศวกรรมเคมี (19)
วิศวกรรมไฟฟ้า (19)
วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ (21)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม
สมาคมนักเรียนไทย ของมหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม
| ด ค กมหาวิทยาลัยในกลุ่มบิ๊กทเวลฟ์ |
| --- | --- | --- |
|  แคนซัส  แคนซัสสเตต  โคโลราโด  เนแบรสกา  เบย์เลอร์  เท็กซัส  เท็กซัสเอแอนด์เอ็ม  เท็กซัสเทค  มิสซูรี  โอคลาโฮมา  โอคลาโฮมาสเตต  ไอโอวาสเตต  |  แคนซัส  แคนซัสสเตต  โคโลราโด  เนแบรสกา  เบย์เลอร์  เท็กซัส  เท็กซัสเอแอนด์เอ็ม  เท็กซัสเทค  มิสซูรี  โอคลาโฮมา  โอคลาโฮมาสเตต  ไอโอวาสเตต  |  |
ยามาโมโตะ ยาเอะ

| ยามาโมโตะ ยาเอะ 山本 八重 |
| --- | --- |
ภาพวาดของยาเอะ
เกิด: 1 ธันวาคม ค.ศ. 1845(1845-12-01) ไอซุ จังหวัดมุตสึ ญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 14 มิถุนายน ค.ศ. 1932(1932-06-14) (86 ปี) เกียวโต ญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: นีจิมะ ยาเอะ (新島八重)
อาชีพ: พยาบาล
ยามาโมโตะ ยาเอะ (ญี่ปุ่น: 山本 八重; โรมาจิ: Yamamoto Yae, 1 ธันวาคม ค.ศ. 1845 - 14 มิถุนายน ค.ศ. 1932) หรือชื่อหลังแต่งงานคือ นีจิมะ ยาเอะ (ญี่ปุ่น: 新島 八重; โรมาจิ: Niijima Yae) เป็นสตรีที่มีช่วงชีวิตอยู่ในปลายยุคเอโดะหรือบากูมัตสึ จนถึงยุคเมจิ ชื่อของเธอบางครั้งยังถูกเรียกเป็น ยาเอโกะ (八重子) ด้วย
ยาเอะ เกิดเมื่อค.ศ. 1845 ที่ไอซุ (จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่นในปัจจุบัน) เป็นธิดาของซะมุไรยามาโมโตะ คมปาจิ (ญี่ปุ่น: 山本 権八; โรมาจิ: Yamamoto Konpachi) ผู้มีอาชีพเป็นครูสอนการยิงปืนอยู่ในไอซุ ตระกูลยามาโมโตะนี้อ้างการสืบเชื้อสายจากยามาโมโตะ คันซูเกะ (ญี่ปุ่น: 山本勘助; โรมาจิ: Yamamoto Kansuke) ทหารเอกคนสนิทของทาเกดะ ชิงเง็ง ยาเอะมีพี่ชายคือ ยามาโมโตะ คากูมะ (ญี่ปุ่น: 山本 覚馬; โรมาจิ: Yamamoto Kakuma) ในช่วงวัยเยาว์เธอมีความสนใจในการใช้อาวุธปืนซึ่งผิดแปลกไปจากสตรีในยุคสมัยเดียวกัน ต่อมาคากูมะผู้เป็นพี่ชายเดินทางไปศึกษาวิทยาการตะวันตกที่เมืองเอโดะ ได้แนะนำให้นางยาเอะรู้จักกับคาวาซากิ โชโนซูเกะ (ญี่ปุ่น: 川崎尚之助; โรมาจิ: Kawasaki Shōnosuke) ซึ่งเธอได้สมรสกับโชโนซูเกะเมื่อปี 1865
ในช่วงสงครามโบชิง (戊辰戦争) หลังจากที่เข้ายึดนครเอโดะได้แล้ว ทัพฝ่ายพระจักรพรรดิได้รุกคืบขึ้นมาทางเหนือ เข้าโจมตีเมืองไอซุอันเป็นฐานที่มั่นสำคัญของฝ่ายสนับสนุนโชกุน เกิดเป็นยุทธการไอซุ (会津戦争) ขึ้นในปี 1868 ยาเอะได้ตัดสินใจปลงผมแต่งตัวเป็นชายถือปืนเข้าร่วมรบในการปกป้องปราสาทไอซุวากามัตสึ (会津若松城) ในยุทธการครั้งนี้เมืองไอซุถูกทัพฝ่ายพระจักรพรรดิเข้ายึดครองในที่สุด คมปาจิบิดาของนางยาเอะเสียชีวิตในที่รบ และนายโชโนซูเกะผู้เป็นสามีถูกจับเป็นเชลยศึก
หลังจากสงครามแล้วยาเอะได้เดินทางไปยังเมืองเกียวโต เพื่อเยี่ยมและดูแลพี่ชายนายคากูมะซึ่งถูกกุมตัวในฐานะเชลยศึกอยู่ นางยาเอะได้พบกับนายนีจิมะ โจ (ญี่ปุ่น: 新島 襄; โรมาจิ: Niijima Jō หรือ Joseph Hardy Neesima) มิชชันนารีชาวญี่ปุ่น นางยาเอะเข้ารีตคริสต์ศาสนาและสมรสใหม่กับนีจิมะเมื่อค.ศ. 1876 ยาเอะได้ร่วมกับนายนีจิมะผู้เป็นสามีในการก่อตั้งมหาวิทยาลัยโดชิชะ (同志社大学)
นายนีจิมะผู้เป็นสามีคนที่สองเสียชีวิตลงเมื่อค.ศ. 1890 หลังจากนั้นยาเอะได้ผันตนเองมาสู่ด้านการพยาบาลและเข้าทำงานในสภากาชาดญี่ปุ่น (日本赤十字社) ในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง (日清戦争) นางยาเอะได้เข้าทำงานที่เมืองฮิโรชิมะในฐานะนางพยาบาลช่วยเหลือทหารญี่ปุ่นที่ได้รับบาดเจ็บในสงคราม ด้วยคุณงามความชอบทำให้นางยาเอะได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์รัตนมงกุฎ (宝冠章) จากสมเด็จพระจักรพรรดิเมจิเมื่อค.ศ. 1896 ในค.ศ. 1904 นางยาเอะได้เข้าช่วยเหลือทหารบาดเจ็บอีกครั้งในสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น
ยาเอะถึงแก่กรรมในปี 1932 ด้วยอายุ 86 ปี ที่เมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น
มะตาด

| มะตาด |
| --- | --- |

ใบและตาของมะตาดในโกลกาตา, รัฐเบงกอลตะวันตก, ประเทศอินเดีย


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Angiosperms
ชั้น:: Eudicots
อันดับ:: Dilleniales
วงศ์:: Dilleniaceae
สกุล:: Dillenia
สปีชีส์:: D.  indica
ชื่อทวินาม
Dillenia indica L.

มะตาด เป็นพืชในสกุลส้าน มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่อินเดีย บังกลาเทศ และทางตะวันออกของศรีลังกาจรดทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน (มณฑลยูนนาน) และเวียดนาม และทางตอนใต้ของไทยถึงมาเลเซีย และอินโดนีเซีย
มะตาดมีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีกดังนี้: ส้มปรุ ส้านกว้าง ส้านท่า ส้านใหญ่ (สุราษฎร์ธานี) ส้านป้าว (เชียงใหม่) แส้น (ตรัง, สงขลา)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

มะตาดเป็นไม้ไม่ผลัดใบ เป็นไม้พุ่มขนาดใหญ่หรือไม้ยืนต้นขนาดเล็กถึงขนาดกลางสูง 15 ม. ใบยาว 15-36 ซม. เส้นใบเห็นเด่นชัด ดอกมีขนาดใหญ่ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 15-20 ซม.มีกลีบดอก 5 กลีบ สีขาว มีเกสรตัวผู้สีเหลือง ผลกลมมีขนาดใหญ่ สีเหลืองแกมเขียว สามารถรับประทานได้ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 5-12 ซม. ประกอบด้วย 15 คาร์เพล แต่ละคาร์เพลมี 5 เมล็ด
ประโยชน์

มะตาดนอกจากปลูกไว้เพื่ออาศัยร่มเงาแล้ว ไม้จากต้นมะตาดสามารถนำมาทำฟืนได้ อีกทั้งผลยังนำมาประกอบอาหารได้อีกด้วย เช่น นำผลอ่อนมาแกงคั่ว เป็นต้น นอกจากนี้มะตาดยังเป็นยาสมุนไพร รากใช้เป็นยาถอนพิษจากแมลงกัดต่อย เปลือกและใบมีรสฝาดใช้เป็นยาสมานแผลได้ดี เมือกที่ผลมะตาดมีลักษณะเป็นวุ้น ช่วยเคลือบแผลในกระเพาะ ขับถ่ายสะดวก
มะตาด มี 2 ชนิดคือ มะตาดข้าวเจ้า เนื้อหยาบกระด้าง มีเส้นกากมาก ลูกสีเขียวอ่อน และมะตาดข้าวเหนียว เนื้อนิ่ม เส้นกากน้อย สีเขียวเข้ม รสเปรี้ยวอมฝาด ชาวมอญนิยมนำมะตาดข้าวเหนียวมาแกง ทั้งแกงส้มและแกงคั่ว
มูฟวาเบิลไทป์

มูฟวาเบิลไทป์
มูฟวาเบิลไทป์ (Movable Type) เป็นระบบบล็อกที่ได้รับความนิยมสูงอีกตัวนึง พัฒนาโดยภาษาโปรแกรม Perl CGI โดยบริษัท Six Apart และใช้งานในลักษณะโอเพนซอร์ซ
ยาลดไข้

พาราเซตามอลเป็นยาลดไข้ที่ใช้กันแพร่หลาย
ยาลดไข้คือยาที่มีผลช่วยลดไข้ ทำงานที่สมองส่วนไฮโปทาลามัส ยับยั้งกลไกเพิ่มอุณหภูมิร่างกายที่ปกติแล้วจะถูกกระตุ้นด้วยสารพรอสตาแกลนดิน เมื่อกลไกนี้ถูกยับยั้งแล้วร่างกายจะมีกลไกอื่นๆ ที่ปรับอุณหภูมิร่างกายให้ลดลง
ยาลดไข้จำนวนมากมีผลต่อร่ายกายมากกว่าแค่เพียงลดไข้ เช่น ยาลดไข้ในกลุ่มยาต้านการอักเสบที่ไม่ใช่สเตียรอยด์ (ไอบูโปรเฟน แอสไพริน เป็นต้น) มีผลทั้งลดไข้ แก้ปวด (analgesic) และลดการอักเสบ ในขณะที่พาราเซตามอลมีผลลดไข้และแก้ปวด แต่ไม่มีผลลดการอักเสบ
ยาว

ยาว อาจหมายถึง
ในทางวิทยาศาสตร์
ความยาว
ระยะทาง
การกระจัด
ปลายาว ชื่อวิทยาศาสตร์ Pangasius krempfi
ยาว อยุธยา (ปรีชา วงศ์รุ่ง) นักแสดงตลก
มีน

มีน อาจหมายถึง
ปลา
ราศีมีน กลุ่มดาวรูปปลา ราศีที่ 11 ในจักรราศี
ปลา
เดือนมีนาคม
แยกเมืองมีน
มีนาพร วงศ์โฆษวรรณ (มีน) นักดนตรีชาวไทย
มีน (วงดนตรี) วงดนตรีไทย
ค่าเฉลี่ย ศัพท์ทางสถิติ
ระดับน้ำทะเลปานกลาง ศัพท์ทางภูมิศาสตร์
ยามาโมโตะ คากูมะ

| ยามาโมโตะ คากูมะ |
| --- | --- |
ยะมะโมะโตะ คะกุมะ
เกิด: 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2371 ไอซุ,  ญี่ปุ่น
เสียชีวิต: (28 ธันวาคม พ.ศ. 2435 (64 ปี) โตเกียว,  ญี่ปุ่น
สัญชาติ:  ญี่ปุ่น
อาชีพ: ซะมุไร , นักการศึกษา , นักการเมือง
ยามาโมโตะ คากูมะ (ญี่ปุ่น: 山本 覚馬; โรมาจิ: Yamamoto Kakuma, 25 กุมภาพันธ์ 1828 – 28 ธันวาคม 1892) ซะมุไรชาวญี่ปุ่นในช่วงปลาย ยุคเอโดะ ซึ่งผันตัวมาเป็นนักการศึกษาและนักการเมืองใน ยุคเมจิ
ประวัติ

คะกุมะเกิดที่แคว้นไอซุหรือบริเวณ จังหวัดฟุกุชิมะ ในปัจจุบันเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1828 ซึ่งตระกูลยะมะโมะโตะได้อ้างว่าสืบเชื้อสายจากขุนศึกคนสำคัญของ ทะเกะดะ ชิงเง็น นามว่า ยามาโมโตะ คันซูเกะ ซึ่งคากูมะนับได้ว่าเป็นเด็กอัจฉริยะเลยทีเดียวเพราะสามารถอ่านออกเมื่ออายุเพียง 4 ปีและสามารถท่องจำบทกลอนภาษาจีนได้เมื่ออายุเพียง 5 ปีต่อมาใน ค.ศ. 1850 ขณะอายุได้ 22 ปีเขาถูกส่งไปยัง เอโดะ หรือ กรุงโตเกียว ในปัจจุบันเพื่อร่ำเรียนวิชากับ คัตสึ ไคชู ภายใต้การดูแลของ ซากูมะ โชซัง อาทิ รันกากุ หรือวิทยาการสมัยใหม่ของโลกตะวันตกและวิทยาการทางทหารสมัยใหม่ซึ่งคากูมะได้เดินทางกลับมายังไอซุเมื่อ ค.ศ. 1856 ขณะอายุได้ 28 ปีโดยได้เป็นผู้เผยแพร่ใน นิสชินคัง หรือโรงเรียนประจำแคว้นไอซุ
ใน ค.ศ. 1862 คากูมะได้สมัครเข้ารับราชการกับ ไดเมียว หรือเจ้าแคว้นแห่งแคว้นไอซุ มะสึไดระ คะตะโมะริ ในระหว่างที่คาตาโมริพำนักอยู่ใน เคียวโตะ ทำหน้าที่เป็น เคียวโตะ ชูโงโชกุ หรือผู้ดูแลรักษาความสงบเรียบร้อยในเคียวโตะ
ภาคภูมิ แจ้งโพธิ์นาค

| ภาคภูมิ แจ้งโพธิ์นาค |
| --- | --- |
เกิด: ภาคภูมิ แจ้งโพธิ์นาค 7 ตุลาคม พ.ศ. 2518 (48 ปี)
| สถิติเหรียญโอลิมปิก> มวยสากลสมัครเล่น.เอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
|  |  เอเชียนเกมส์ 1998 | เวลเตอร์เวท |
ภาคภูมิ แจ้งโพธิ์นาค ชื่อเล่น เอ็ม อดีตนักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทย เคยเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกมา 2 สมัย และเป็นอดีตนักมวยสากลอาชีพ
ประวัติ

ภาคภูมิเกิดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2518 ที่ตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ โดยเป็นลูกชายคนโตของนายยุทธภูมิ แจ้งโพธิ์นาค เจ้าของค่ายมวย "พันธุ์ยุทธภูมิ"   ฝึกมวยตั้งแต่อายุ 9 ขวบ เพราะได้รับแรงบันดาลใจจากทวี อัมพรมหา หรือ ขาวผ่อง สิทธิชูชัย นักมวยเหรียญเงินโอลิมปิกที่ลอสแอนเจลิส ปี พ.ศ. 2527  ขึ้นชกครั้งแรกได้เงินค่าตัว 100 บาท  เมื่อเติบใหญ่ขึ้นขึ้นชกเป็นประจำที่เวทีมวยสำโรง ในชื่อ "เอ็ม 16 บ.ข.ส." เหตุที่ใช้ชื่อเช่นนี้ เนื่องจากมีหมัดชุดที่รัวเป็นชุดเหมือนปืน เอ็ม.16 จนกลายเป็นมวยมีชื่อที่เวทีนั้น  และติดทีมชาติในระยะเวลาไม่นาน  แต่เมื่อได้ไปแข่งขันโอลิมปิกตามความฝันถึง 2 ครั้ง ติด ๆ กันไม่ประสบความสำเร็จ โดยในการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก ที่แอตแลนตา ซึ่งภาคภูมิติดทีมชาติเข้ามาเป็นคนสุดท้าย  ถึงแม้จะเป็นรุ่นใหญ่ที่สุด แต่กลับเป็นนักมวยที่มีประสบการณ์น้อยที่สุด และทำการขึ้นชกก่อนเป็นคนแรกและก็ตกรอบแรกไปก่อนเป็นคนแรกอีกเช่นกัน ต่อมาในโอลิมปิกที่ซิดนีย์ ภาคภูมิในรอบแรกสามารถเอาชนะมาได้ แต่ก็ตกรอบสอง จึงได้แขวนนวมยุติการชกในแบบสมัครเล่นไป หลังจากนั้นก็มีข่าวว่าจะหันไปเอาทีทางด้านเทควันโดแทน แต่ก็ไม่ได้ทำ  จากนั้นจึงได้เบนเข็มมาชกสากลอาชีพอยู่ไม่กี่ครั้ง แม้จะประสบความสำเร็จได้แชมป์สมาคมมวยแห่งทวีปเอเชีย (พีเอบีเอ) แต่ก็เลิกไป
ภาคภูมิ แจ้งโพธิ์นาค ถือว่าเป็นนักมวยที่มีหน้าตาดี จึงมีแฟน ๆ กีฬาชื่นชอบอยู่เป็นจำนวนหนึ่ง  จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ วิทยาลัยทองสุข และปริญญาโทด้านวิทยาศาสตร์การกีฬา จากคณะพลศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ  นิสัยส่วนตัวชอบการเล่นคอมพิวเตอร์ ปัจจุบันมีกิจการส่วนตัวคือ ร้านขายสัตว์เลี้ยง ย่านสวนหลวง ร.9 และยังเป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานีอีกด้วย และยังเป็นผู้ฝึกสอนมวยสากลสมัครเล่นให้กับนักกีฬาของมหาวิทยาลัยด้วย
ชื่อนักมวยอื่นๆ

เอ็ม16 บ.ข.ส. (มวยไทย)
เกียรติประวัติ

เหรียญทองชิงแชมป์ประเทศไทย ปี 2537
เหรียญทองกีฬากองทัพไทย ปี 2540,2541
เหรียญทองการแข่งขันชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ  ปี พ.ศ. 2540,2541,2542 พร้อมรางวัลนักชกยอดเยี่ยม ครั้งที่ 22 และ 23
ติดทีมชาติแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ที่เมืองแอตแลนตา สหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2539) (ตกรอบแรก)
เหรียญทองเพรสซิเด็นท์คัพ ที่ประเทศอินโดนีเซีย ปี 2540
เหรียญทองแมร์คัพ ที่ประเทศฟิลิปปินส์ ปี 2541
เหรียญทองกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 13 ที่กรุงเทพฯ ปี 2541
เหรียญทองชิงแชมป์เอเซีย ที่ประเทศอุซเบกิสถาน ปี 2542
เหรียญเงินมวยคาร์ดิ้งคัพ ที่ประเทศคิวบา ปี 2543
ติดทีมชาติแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ที่เมืองซิดนีย์ ออสเตรเลีย (พ.ศ. 2543) (ตกรอบสอง)
แชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวท (2547 - 2549)
ชิงแชมป์, 5 ธันวาคม 2546 ชนะน็อคยกที่ 7 เมเคเนปิ่ ทาชิซูวู ( แอฟริกาใต้) ที่ สนามหลวง
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 14 มิถุนายน 2547 ชนะคะแนน ฮัสซัน มาทุมล่าห์ ( แทนซาเนีย) ที่ จ.ชุมพร
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 17 กันยายน 2547 ชนะคะแนน โนนอย กอนซาเลซ ( ฟิลิปปินส์) ที่ จ.สุรินทร์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 30 พฤษภาคม 2548 ชนะน็อค คริสโตเฟอร์ ซาลูได (ฟิลิปปินส์) ยก 7 ที่ ช่อง 7 สี
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 24 ตุลาคม 2548 ชนะคะแนน ดอนดอน สุลต่าน (ฟิลิปปินส์) ที่ SJ เซ็นเตอร์เทนเมนท์
เสียแชมป์ 27 มกราคม 2549 แพ้คะแนน แอสตัน โซโลปอฟ ( ออสเตรเลีย) ที่ ออสเตรเลีย
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิครุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ 4 พ.ค. 2550 แพ้คะแนน ดาเนียล เกียเล (ออส) ที่ออสเตรเลีย
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติการชก
พิพิธภัณฑ์ตำรวจวิกทอเรีย

| --- | --- |

th
ที่ตั้ง: เมลเบิร์น รัฐวิกทอเรีย ออสเตรเลีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 37°49′21.0″S 144°57′14.8″E﻿ / ﻿37.822500°S 144.954111°E﻿ / -37.822500; 144.954111
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ตำรวจ
ผลงานสำคัญ: ชุดเกราะของแก๊งเคลลี
เจ้าของ: ตำรวจวิกทอเรีย
เว็บไซต์: www.policemuseum.vic.gov.au
พิพิธภัณฑ์ตำรวจวิกทอเรีย เป็นพิพิธภัณฑ์บังคับใช้กฎหมายที่ดำเนินการโดยหน่วยบริการทางประวัติศาสตร์ภายในตำรวจวิกทอเรีย พิพิธภัณฑ์ล้ำสมัยแห่งใหม่เปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชมอีกครั้งเมื่อวันจันทร์ที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2023 หลังจากใช้เวลาสร้างและพัฒนานานถึง 3 ปี
คอลเลกชันของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยโบราณวัตถุและสิ่งประดิษฐ์จากอาชญากรรมและตำรวจมานานกว่า 150 ปีในรัฐวิกทอเรีย รวมถึงหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์โดยสรุปที่ใช้ในการตัดสินลงโทษจูเลียน ไนต์ ผู้ทำการสังหารหมู่ที่ถนนฮอดเดิล ซากปรักหักพังจากเหตุระเบิดที่ถนนรัสเซลล์ของสำนักงานใหญ่ตำรวจ และหน้ากากแห่งความตายของฆาตกรที่ถูกประหารชีวิตเฟรเดอริก ดีมิง
ภาพระยะใกล้ของหมวกเหล็กของแดน เคลลี
ชุดเกราะของสตีฟ ฮาร์ต
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้ยึดแผ่นรองหลังของชุดเกราะของพรานป่าเน็ด เคลลี จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2002 ได้บริจาคชิ้นส่วนดังกล่าวให้กับหอสมุดแห่งรัฐวิกทอเรีย พร้อมกับชิ้นส่วนอื่น ๆ จากพิพิธภัณฑ์เมลเบิร์นและไซแอ็นซ์เวิกส์ เพื่อสร้างชุดเกราะของเคลลีให้สมบูรณ์ นอกจากนี้ นักประวัติศาสตร์เคน โอลดิส ได้ระบุสิ่งของบางชิ้นที่ระบุผิดว่าเป็นของเคลลี แต่จริง ๆ แล้วเป็นของสมาชิกคนอื่น ๆ ในแก๊งของเขา พิพิธภัณฑ์แห่งนี้จัดแสดงชุดเกราะของแก๊งเคลลีที่ใหญ่ที่สุดในออสเตรเลีย รวมถึงชุดเกราะที่แดน เคลลี และสตีฟ ฮาร์ต สมาชิกแก๊ง สวมใส่
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์ตำรวจวิกทอเรีย
มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน

บทความนี้เกี่ยวกับเครือข่ายวิชาการ สำหรับภาพยนตร์ ดูที่ มหาลัยเที่ยงคืน
มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน เป็นชื่อของเครือข่ายวิชาการและเว็บไซต์ที่นำเสนอการสนทนาแลกเปลี่ยนจากเครือข่ายวิชาการในชื่อเดียวกัน มีวัตถุประสงค์เพื่อให้ทุกคนสามารถเข้าถึงอุดมศึกษาได้โดยไม่จำกัดคุณวุฒิ[ต้องการอ้างอิง] ก่อตั้งโดยกลุ่มนักวิชาการซึ่งเกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เช่น นิธิ เอียวศรีวงศ์ นักประวัติศาสตร์และอดีตอาจารย์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มี สมเกียรติ ตั้งนโม เป็น "อธิการบดี" มหาวิทยาลัย
เว็บไซต์มหาวิทยาลัยเที่ยงคืนรวบรวมบทความทางวิชาการหลายสาขา ทั้งวิทยาศาสตร์ สังคมศาสตร์ และมนุษยศาสตร์ รวมทั้งมีกระดานข่าวสาธารณะให้แลกเปลี่ยนความคิดเห็น และส่วนสารานุกรมฟรีในเรื่องเกี่ยวกับลัทธิหลังสมัยใหม่ การนำเสนอคำศัพท์ใหม่ ๆ พร้อมคำอธิบายเพื่อทำความเข้าใจโลก และความคิดร่วมสมัย ทั้งด้านการเมือง เศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อม เนื้อหาในเว็บไซต์ไม่สงวนสิทธิ์ในการใช้ประโยชน์ทางวิชาการ โดยระบุไว้ในหน้าแรกของเว็บไซต์ว่า "ผู้ที่นำข้อมูลสารานุกรมฟรีไปใช้ประโยชน์ทางวิชาการ เผยแพร่ หรืออ้างอิง โดยต้องไม่เกี่ยวข้องกับธุรกิจ ได้รับความยินยอมจากผู้เรียบเรียง สำหรับการนำไปใช้ประโยชน์ตามที่ระบุไว้ กรุณาอ้างอิงแหล่งที่มาตามสมควร โดยระบุถึงเว็บไซต์ และ URL มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน www.midnightuniv.org" โดยมี สมเกียรติ ตั้งนโม ทำหน้าที่เป็นทั้งเว็บมาสเตอร์และบรรณาธิการเว็บไซต์
ประวัติ

เครือข่ายวิชาการในชื่อ "มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน" ก่อตั้งเมื่อปี 2540 ส่วนเว็บไซต์มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน เริ่มให้บริการตั้งแต่ปี 2541
เริ่มแรกใช้พื้นที่ฟรีของ GeoCities ให้บริการที่ที่อยู่ www.geocities.com/midnightuniv
ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้บริการพื้นที่เว็บของบริษัท Thaiis เนื่องจากพื้นที่เดิมไม่เพียงพอ โดยใช้ชื่อโดเมนว่า midnightuniv.org โดเมนนี้จดทะเบียนเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 2547
กรณีรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549

หลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 มหาวิทยาลัยเที่ยงคืนถูกนำเป็นประเด็นว่ามีการลิดรอนสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพในการแสดงออก และควบคุมสื่ออินเทอร์เน็ต โดยกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารได้ออกคำสั่งให้ปิดเว็บไซต์มหาวิทยาลัยเที่ยงคืนตั้งแต่เวลา 20.00 น. วันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2549 โดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า แต่ต่อมา เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2549 สมเกียรติ ตั้งนโม เว็บมาสเตอร์ของมหาวิทยาลัยเที่ยงคืน ได้ร้องต่อกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ (กสม.) โดยกล่าวว่าจากการหาข่าวในทางลับนั้น เรื่องการปิดเว็บไซต์ไม่เกี่ยวกับคปค. แต่อย่างใด การดำเนินการครั้งนี้เป็นการจัดการนอกคำสั่งของคนในกระทรวงไอซีทีซึ่งสมเกียรติก็ทราบว่าเป็นลูกน้องใคร "เพื่อเสี้ยมให้มหาวิทยาลัยเที่ยงคืนไปชนกับ คปค." ซึ่งทางมหาวิทยาลัยเที่ยงคืนไม่ตกเป็นเหยื่อของแผนการดังกล่าว จนวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2549 ตัวแทนกระทรวงไอซีที ได้แถลงยอมรับต่อศาลว่า ออกคำสั่งให้ปิดกั้นเว็บไซต์จริงตั้งแต่เวลา 19.00 น. ของวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2549 ถึงเวลา 15.00 น. ของวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2549 แต่หลังจากนั้นได้ยกเลิกการปิดกั้นเว็บไซต์เนื่องจากสถานการณ์ยึดอำนาจได้คลี่คลาย แต่ไม่ทราบว่าการยกเลิกการปิดกั้นนั้นได้คลายการล็อกเลขที่อยู่ไอพีทั้ง 30 เว็บไซต์ของ บริษัทไทยอิสครบถ้วนหรือไม่ เมื่อศาลรับทราบข้อเท็จจริงจากกระทรวงไอซีทีแล้ว จึงออกคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวให้กระทรวงไอซีทียกเลิกการบล็อกของเว็บไซต์ ม.เที่ยงคืนแล้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน
“ความรู้” ในแบบสมเกียรติ ตั้งนโม แห่ง ม.เที่ยงคืน โดย สมชาย ปรีชาศิลปกุล, 22 ก.ค. 2553
รายงานกรณีการปิดกั้นเว็บไซต์มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน โดย กองบรรณาธิการมหาวิทยาลัยเที่ยงคืน
ฉบับที่ 1, 22 ต.ค. 2549
ฉบับที่ 2 (การดำเนินคดี), 23 ต.ค. 2549
ฉบับที่ 3 (ข่าวและบทความบนหน้าหนังสือพิมพ์), 27 ต.ค. 2549
ฉบับที่ 4 (รายชื่อผู้ไม่เห็นด้วยกับการปิดกั้นเว็บไซต์), 28 ต.ค. 2549
ยามินี ราย

| ยามินี ราย |
| --- | --- |

เกิด: 11 เมษายน ค.ศ. 1887(1887-04-11) เบเลียทอร์ อำเภอบังกุระ รัฐเบงกอล บริติชราช
เสียชีวิต: 24 เมษายน ค.ศ. 1972(1972-04-24) (85 ปี) กัลกัตตา เบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย
สัญชาติ: อินเดีย
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยศิลปะแห่งรัฐ โกลกาตา
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกรรม
รางวัล: ปัทมภูษาณ (1954)
ยามินี ราย (เบงกอล: যামিনী রায়; Jamini Roy, 11 เมษายน 1887 – 24 เมษายน 1972) เป็นจิตรกรชาวอินเดีย ผู้ได้รับรางวัลเกียรติยศปัทมภูษาณจากรัฐบาลอินเดียในปี 1954 ยามินีได้รับการยกย่องในฐานะศิลปินที่ยิ่งใหญ่คนหนึ่งของอินเดีย และเป็นศิษย์คนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของอวนีนทรนาถ ฐากุร
ยามินีเติบโตมาในครอบครัวชนชั้นกลางที่รักศิลปะ เมื่ออายุได้สิบหกปี เขาถูกส่งไปเรียนที่วิทยาลัยศิลปะแห่งรัฐในโกลกาตา ในเวลานั้น อวนีนทรนาถ ฐากุร ผู้ริเริ่มศิลปะเบงกอล ดำรงตำแหน่งรองครูใหญ่ของสถาบัน เขาเรียนในวิชาภารวาดภาพสีน้ำมันแบบคลาสสิก และจบการศึกษาได้รับวุฒิบัตรวิจิตรศิลป์ในปี 1908 หลังจบการศึกษา เขาเริ่มต้นชีวิตศิลปินอาชีพในฐานะศิลปินรับจ้างวาดภาพเหมือนบุคคล เขาหยุดงานการในสายนี้โดยฉับพลันในต้นทศวรรษ 1920 เพื่อเบนเข็มไปศึกษาและทดลองงานศิลปะแบบใหม่ของตนเอง โดยเชาเลือกที่จะรับอิทธิพลของงานศิลปะแบบเบงกอล ซึ่งเป็นศิลปะพื้นถิ่นในบ้านเกิดเขา ยามินีเลือกจะค้นหาแรงบันดาลใจใหม่จากวัฒนธรรมของตนเอง เขาได้รับอิทธิพลอย่างมากจากศิลปะกาลีฆาฏ ซึ่งมีลักษณะเฉพาะคือเส้นตัดที่หนา เขาถอยห่างจากภาพเหมือนบุคคลและงานทิวทัศน์แบบอิมเพรชชั่นนิสม์ในช่วงปี 1921 ถึง 1924 และเริ่มทดลองกับงานเชียนที่มีอทิธิพลจากศิลปะท้องถิ่น โดยเริ่มต้นที่ชิ้นงานที่มีแรงบันดาลใจมาจากการร่ายรำของชาวสานตาล
บางครั้งเขาถูกเรียกว่าเป็น "จักรกลผลิตภาพเขียน" ตลอดช่วงชีวิตของเขา เขาผลิตภาพเขียนกว่า 20,000 ชิ้น หรือราว 10 ชิ้นต่อวัน ลูกค้าเป้าหมายของชิ้นงานของเขาคือกลุ่มชนชั้นกลางแม้ว่างานบางชิ้นของเขาจะเป็นที่ต้องการในกลุ่มคนรวย เขายังมีความยึดมั่นในผู้คนธรรมดา และเคยกล่าวว่าคนธรรมดาเดินดินสำคัญกว่ารัฐบาล เพราะคนเหล่านี้เป็นเสียงให้กับงานศิลปะของเขา
ในปี 1976 กระทรวงวัฒนธรรมของรัฐบาลอินเดียโดยกรมศึกษาโบราณคดีอินเดียยกย่องให้ยามินีเป็นหนึ่งใน "เก้าศิลปินชั้นครู" ("Nine Masters") ของอินเดีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile on Google Arts & Culture
Documentary by Films Division of India – Portrait of a Painter
Documentary by Virasat Art – The Art of Jamini Roy
Documentary by National Gallery of Modern Art – The Four Pioneers
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เนเธอร์แลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์  วิกตอเรีย  RKD Artists  ULAN 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
ภาคภูมิ วงศ์ภูมิ

| ภาคภูมิ วงศ์ภูมิ |
| --- | --- |
เกิด: 2521
อาชีพ: ผู้กำกับภาพยนตร์
ปีที่แสดง: 2547 - ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ (2547) แฝด (2550)
ฐานข้อมูล
IMDb
ThaiFilmDb
ภาคภูมิ วงศ์ภูมิ หรือ โอ๋ เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทยที่เป็นที่รู้จักจากภาพยนตร์เรื่อง ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณที่เขาร่วมงานกับบรรจง ปิสัญธนะกูล ผลงานที่แจ้งเกิดบรรจงในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์สยองขวัญหน้าใหม่ของไทยเนื่องภาพยนตร์เรื่อง ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณทำรายได้มากถึง 120 ล้าน หลังจากนั้นภาคภูมิได้มีผลงานภาพยนตร์สยองขัวญอีกมากมายที่เขาร่วมกำกับได้แก่ แฝดที่ร่วมงานกับบรรจงอีกครั้ง สี่แพร่งตอนเที่ยวบิน 224 ห้าแพร่งตอนรถมือสอง