stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศไนจีเรีย
การเมือง > การแบ่งเขตการปกครอง

ปัจจุบันประเทศไนจีเรียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 36 รัฐ และ 1 เขตปกครองพิเศษที่เรียกว่า เฟเดอรัลแคพิทอลเทร์ริทอรี (Federal Capital Territory: FCT) อันเป็นที่ตั้งของเมืองอาบูจา เมืองหลวงของไนจีเรีย รัฐของไนจีเรียทั้ง 36 รัฐ มีดังนี้
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  อาไบอา (Abia)  อาดามาวา (Adamawa)  อากวาอีโบม (Akwa Ibom)  อานามบรา (Anambra)  เบาชี (Bauchi)  บาเยลซา (Bayelsa)  เบนเว (Benue)  บอร์โน (Borno)  ครอสส์ริเวอร์ (Cross River)  เดลตา (Delta)  เอโบนยี (Ebonyi)  เอโด (Edo) |  เอกีตี (Ekiti)  เอนูกู (Enugu)  กอมเบ (Gombe)  อีโม (Imo)  จีกาวา (Jigawa)  คาดูนา (Kaduna)  คาโน (Kano)  คัตซีนา (Katsina)  เคบบี (Kebbi)  โคกี (Kogi)  ควารา (Kwara)  เลกอส (Lagos) |  นาซาราวา (Nasarawa)  ไนเจอร์ (Niger)  โอกูน (Ogun)  ออนโด (Ondo)  โอซูน (Osun)  โอโย (Oyo)  แพลโท (Plateau)  ริเวอส์ (Rivers)  โซโคโต (Sokoto)  ทาราบา (Taraba)  โยเบ (Yobe)  ซัมฟารา (Zamfara) |
การเมือง > กฎหมาย

รัฐธรรมนูญแห่งไนจีเรียถือเป็นกฎหมายสูงสุดโดยนิตินัย ไนจีเรียมีระบบกฎหมายที่แตกต่างกันสี่ระบบ ซึ่งรวมถึงกฎหมายอังกฤษ กฎหมายทั่วไป กฎหมายจารีตประเพณี และกฎหมายชะรีอะฮ์:
การเมือง > ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

นับตั้งแต่ได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1960 รัฐบาลไนจีเรียมุ่งเน้นไปที่ความเป็นเอกภาพของชาวแอฟริกาอันเป็นนโยบายหลักด้านการต่างประเทศ ไนจีเรียมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับอิสราเอลนับตั้งแต่ทศวรรษ 1960 ในฐานะผู้ให้การสนับสนุนการก่อสร้างอาคารรัฐสภาของไนจีเรีย นโยบายด้านการต่างประเทศของไนจีเรียถูกทดสอบในทศวรรษ 1970 หลังสิ้นสุดสงครามกลางเมือง ซึ่งรัฐบาลสนับสนุนการเคลื่อนไหวต่อต้านรัฐบาลชนกลุ่มน้อยผิวขาวในแอฟริกาใต้ ไนจีเรียให้การสนับสนุนพรรคสมัชชาแห่งชาติแอฟริกาด้วยท่าทีที่แข็งกร้าวต่อรัฐบาลแอฟริกาใต้ ไนจีเรียเป็นผู้ร่วมก่อตั้งสหภาพแอฟริกา และเป็นประเทศมีอิทธิพลสูงในแอฟริกาตะวันตก และทวีปแอฟริกา ไนจีเรียส่งเสริมความพยายาม และความร่วมมือระดับภูมิภาคในแอฟริกาตะวันตก โดยทำหน้าที่เป็นผู้นำประชาคมเศรษฐกิจรัฐแอฟริกาตะวันตก (ECOWAS) และ ECOMOG (โดยเฉพาะในช่วงสงครามกลางเมืองไลบีเรียและเซียร์ราลีโอน)
ภายหลังสิ้นสุดสงครามกลางเมือง ไนจีเรียมีส่วนร่วมในวิกฤตการณ์คองโกตามบัญชาของสหประชาชาติ และตามนโยบายหลักในการธำรงซึ่งเอกภาพในทวีปแอฟริกา ไนจีเรียยังสนับสนุนกลุ่มแอฟริกันอเมริกัน และกลุ่มสนับสนุนรัฐบาลตนเองหลายแห่งในทศวรรษ 1970 รวมถึงให้การสนับสนุนประเทศแองโกลา และขบวนการประชาชนเพื่อการปลดปล่อยแองโกลา และช่วยเหลือการต่อต้านรัฐบาลชนกลุ่มน้อยของโปรตุเกส, โมซัมบิกและโรดีเซีย ไนจีเรียเป็นสมาชิกเหนียวแน่นของขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006 มีการจัดการประชุมสุดยอดแอฟริกา-อเมริกาใต้ใอาบูจาเพื่อส่งเสริมความเป็นเอกภาพระหว่างภูมิภาค ไนจีเรียยังเป็นสมาชิกของศาลอาญาระหว่างประเทศ และ เครือจักรภพแห่งประชาชาติ แม้จะพ้นจากสมาชิกภาพเป็นการชั่วคราวใน ค.ศ. 1995 ในยุคเผด็จการอย่างซานิ อาชาชา
ไนจีเรียเป็นหนึ่งในประเทศที่มีบทบาทหลักในอุตสาหกรรมปิโตรเลียมระดับนานาชาติ ยาวนานตั้งแต่ทศวรรษ 1970 และยังคงความเป็นสมาชิกองค์การกลุ่มประเทศผู้ส่งน้ำมันออก ตั้งแต่กรกฎาคม ค.ศ. 1971 ปัจจุบันไนจีเรียคงสถานะประเทศผู้ผลิตและส่งออกปิโตรเลียมรายใหญ่ของโลก แม้ความสัมพันธ์กับประเทศพัฒนาแล้วอย่างสหรัฐและประเทศกำลังพัฒนาจะผันผวนในบางช่วงเวลา
นับตั้งแต่ทศวรรษ 2000 ความสัมพันธ์ทางการค้าระหว่างจีนและไนจีเรียได้เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัฐ มีการเพิ่มขึ้นของการค้าโดยรวมกว่า 10.3 พันล้านดอลลาร์ระหว่างทั้งสองประเทศตั้งแต่ ค.ศ. 2000 ถึง 2016 อย่างไรก็ตาม โครงสร้างของความสัมพันธ์ทางการค้าระหว่างจีน-ไนจีเรียได้กลายเป็นประเด็นทางการเมืองที่สำคัญสำหรับรัฐบาล การส่งออกของจีนคิดเป็นประมาณร้อยละ 80 ของปริมาณการค้าทวิภาคีทั้งหมด นำมาซึ่งความไม่สมดุลทางการค้า โดยตัวเลขการนำเข้าสินค้าจากประเทศจีนมายังไนจีเรีย น้อยกว่าตัวเลขการส่งออกถึง 10 เท่า ผู้เกี่ยวข้องแสดงความกังวลต่อเรื่องนี้ โดยเศรษฐกิจของไนจีเรียเริ่มพึ่งพาการนำเข้าสินค้าราคาถูกมากเกินไปเพื่อรักษาเศรษฐกิจของประเทศ ทว่ากลับส่งผลให้ศักยภาพอุตสาหกรรมของไนจีเรียลดลงอย่างชัดเจนภายใต้ข้อตกลงดังกล่าว
ไนจีเรียเป็นผู้ริเริ่มความคิดการใช้สกุลเงินร่วมกันของประเทศในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตกในสกุลเงิน "อีโค" (Eco) ซึ่งป้ัจจุบันแผนดังกล่าวถูกเลื่อนออกไปใน ค.ศ. 2025
การเมือง > กองทัพ

กองทัพไนจีเรียก่อตั้งขึ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1960 ประกอบด้วยกองทัพบก, กองทัพเรือ และกองทัพอากาศ ประธ่านาธิบดีมีอำนาจในฐานะผู้บัญชาการสูงสุด โดยใช้อำนาจตามรัฐธรรมนูญผ่านกระทรวงกลาโหม ซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการกองทัพและบุคลากร กองทัพไนจีเรียยังมีผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุดรองลงมาคือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ด้วยกำลังพลประจำการมากกว่า 223,000 นาย กองทัพไนจีเรียจึงถือเป็นหนึ่งในกองทัพที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในแอฟริกา ไนจีเรียมีทหารในบัญชาการจำนวน 143,000 นาย (กองทัพบก 100,000 นาย, กองทัพเรือ 25,000 นาย และกองทัพอากาศ 18,000 นาย) และกำลังพลอื่น ๆ อีก 80,000 นายใน ค.ศ. 2020 ตามข้อมูลของสถาบันระหว่างประเทศเพื่อการศึกษากลยุทธ์ ไนจีเรียใช้งบประมาณเพียงไม่ถึงร้อยละ 0.4 หรือ 1.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในด้านกลาโหมใน ค.ศ. 2017 โดยใน ค.ศ. 2022 รัฐบาลมีการจัดสรรงบประมาณ 2.26 กว่าพันล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับกองทัพไนจีเรีย ซึ่งมากกว่าหนึ่งในสามของงบประมาณด้านกลาโหมของเบลเยียม (5.99 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
เศรษฐกิจ > สถานการณ์เศรษฐกิจ

ไนจีเรียเองก็เป็นประเทศหนึ่งในแอฟริกาที่มีแหล่งทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ มีระบบการเงิน, กฎหมาย, สังคม, การคมนาคม และตลาดหลักทรัพย์ ที่พัฒนาเป็นอย่างดี นอกจากนี้ ไนจีเรียในฐานะประเทศที่มีอาณาเขตใหญ่เป็นอันอับสองของทวีปแอฟริกา ยังมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (อำนาจซื้อ) สูงเป็นอันดับที่ 30 ของโลก ในปี พ.ศ. 2555 และไนจีเรีย ยังเป็นคู่ค้ารายใหญ่ที่สุดอนุภูมิภาคซาฮาร่าของสหรัฐอเมริกา
ไนจีเรียเป็นสมาชิกขององค์กรความร่วมมือทางการค้าระหว่างประเทศต่างๆมากมาย หนึ่งในนั้นคือเป็นสมาชิกของกลุ่มประเทศผู้ส่งออกน้ำมัน โอเปค ซึ่งในทศวรรษที่ 1970 ที่เกิดการตื่นตัวด้านพลังงานน้ำมัน ไนจีเรียได้ก่อหนี้สาธารณะต่างประเทศไว้มากมายเพื่อลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญ จนกระทั่งเกิดภาวะน้ำมันล้นตลาดในทศวรรษที่ 1980 ที่ส่งผลให้ราคาน้ำมันตกต่ำทั่วโลก แม้ว่าไนจีเรียได้พยายามจะชำระหนี้เงินกู้ให้ทันตามกำหนด แต่ในที่สุดก็เกิดการผิดนัดชำระหนี้ ทั้งในส่วนของเงินต้นและดอกเบี้ย
เศรษฐกิจ > เกษตรกรรม

ใน ค.ศ. 2021 ประมาณ 23.4% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศมาจากภาคการเกษตร ป่าไม้ และการประมง ไนจีเรียเป็นผู้ผลิตมันสำปะหลังรายใหญ่ที่สุดของโลก พืชผลสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ ข้าวโพด, ข้าว, ข้าวฟ่าง, มันเทศ โกโก้เป็นสินค้าส่งออกทางการเกษตรที่สำคัญ และเป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์ที่ไม่ใช่ปิโตรเลียมที่สำคัญที่สุดของประเทศ ไนจีเรียยังเป็นหนึ่งในผู้ส่งออกยางธรรมชาติรายใหญ่ที่สุด 20 อันดับแรกของโลก โดยสร้างรายได้ 20.9 ล้านดอลลาร์ในปี 2019
ก่อนช่วงสงครามกลางเมืองไนจีเรีย และยุครุ่งเรื่องของอุตสาหกรรมน้ำมัน ไนจีเรียสามารถพึ่งพาตนเองทางอาหาร ผลิตภัณฑ์อาหารจากภาคเกษตรไม่เพียงพอต่อความต้องการในปัจุบัน สืบเนื่องจากการเติบโตอย่างรวดเร็วของจำนวนประชากร และไนจีเรียต้องพึ่งพาการนำเข้าอาหารจากต่างชาติเป็นส่วนใหญ่ มีการใช้จ่ายเงิน 6.7 พันล้านดอลลาร์ต่อปีสำหรับการนำเข้าอาหาร ซึ่งมากกว่ารายได้จากการส่งออกอาหารถึงสี่เท่า รัฐบาลไนจีเรียยังส่งเสริมการใช้ปุ๋ยอินทรีย์ในทศวรรษ 1970
การผลิตข้าวของไนจีเรียเพิ่มขึ้น 10% จากปี 2017/18 จนถึง 2021/22 เป็น 5 ล้านตันต่อปี แต่แทบจะไม่ทันกับความต้องการที่เพิ่มขึ้นได้ อัตราการนำเข้าข้าวจึงยังทรงตัวอยู่ที่ 2 ล้านตันต่อปี ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2019 ไนจีเรียปิดพรมแดนกับเบนินและประเทศเพื่อนบ้านอื่น ๆ เพื่อป้องกันการลักลอบนำข้าวเข้าประเทศซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามในการเพิ่มการผลิตในท้องถิ่น แม้ไนจีเรียจะมีศักยภาพในการส่งออกข้าวเปลือก แต่ในขณะเดียวกันประเทศนี้ยังต้องนำเข้าข้าวเปลือกจากต่างชาติซึ่งเป็นอาหารหลักของประเทศ - โรงสีข้าวในอิโมตา ใกล้กับเลกอส จัดตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อจัดการกับกระบวนการแปรรูป รวมถึงปรับปรุงสมดุลการค้าและตลาดแรงงาน และประหยัดต้นทุนที่ไม่จำเป็นสำหรับการขนส่งและการผ่านพ่อค้าคนกลาง จากข้อมูลเมื่อโรงงานเปิดดำเนินการอย่างเต็มรูปแบบในช่วงปลายปี 2022 คาดว่าจะมีอัตราการจ้างพนักงานกว่า 250,000 คน และมีศักยภาพผลิตข้าวถุงปริมาณ 50 กิโลกรัมได้ 2.5 ล้านถุงต่อปี
เศรษฐกิจ > พลังงาน

ไนจีเรียมีอัตราการใช้พลังงานสูงกว่าอัตราการผลิตพลังงานในประเทศ พลังงานส่วนใหญ่มาจากเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์ซึ่งคิดเป็น 73% ของการผลิตขั้นต้นทั้งหมด ส่วนที่เหลือมาจากไฟฟ้าพลังน้ำ (27%) นับตั้งแต่ได้รับเอกราช ไนจีเรียได้พยายามพัฒนาอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ในประเทศเพื่อพลังงาน ไนจีเรียเปิดเครื่องปฏิกรณ์วิจัยที่มีต้นกำเนิดจากจีนในปี 2004 ที่มหาวิทยาลัยอาหมัดูเบลโล และร้องขอการสนับสนุนจากทบวงการงานพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศเพื่อพัฒนาแผนการผลิตนิวเคลียร์สูงถึง 4,000 MWe ภายในปี 2027 ตามโครงการระดับชาติเพื่อการปรับใช้พลังงานนิวเคลียร์เพื่อการผลิตไฟฟ้า ประธานาธิบดี อูมารู ยาร์อาดัว เรียกร้องให้ประเทศหันมาใช้พลังงานนิวเคลียร์เพื่อตอบสนองความต้องการพลังงานที่เพิ่มขึ้น
ในปี 2017 ไนจีเรียได้ลงนามในสนธิสัญญาห้ามอาวุธนิวเคลียร์ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2015 ไนจีเรียเริ่มเจรจากับหน่วยงานด้านพลังงานปรมาณูแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย (Rosatom) เพื่อร่วมกันออกแบบ, ก่อสร้าง และดำเนินการโรงไฟฟ้านิวเคลียร์สี่แห่งภายใน ค.ศ. 2035 โดยโรงไฟฟ้าแห่งแรกจะเริ่มดำเนินการภายใน ค.ศ. 2025 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2015 ไนจีเรียได้คัดเลือกสถานที่สองแห่งสำหรับการวางแผนการก่อสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ทั้งรัฐบาลไนจีเรียและรัสเซียจะไม่เปิดเผยตำแหน่งสถานที่ดังกล่าว แต่เชื่อกันว่าโรงไฟฟ้านิวเคลียร์จะถูกสร้างขึ้นในรัฐอากวาอิโบม และรัฐโคกี
เศรษฐกิจ > การท่องเที่ยว

การท่องเที่ยวเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมที่สร้างรายได้ให้แก่ประเทศไนจีเรีย มีจุดเด่นในการท่องเที่ยวเชิงผจญภัย การทำกิจกรรม และการสำรวจธรรมชาติรวมถึงป่าฝน สะวันนา และน้ำตกจากการมีกลุ่มชาติพันธุ์จำนวนมาก และมีสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติอื่น ๆ อาบูจาเมืองหลวงยังเป็นที่ตั้งของสวนสาธารณะและพื้นที่สีเขียวหลายแห่ง มิลเลนเนียมพาร์คเป็นสวนสาธารณะที่ใหญ่ที่สุดในอาบูจา เปิดอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2003
ภายหลังจากโครงการปรับปรุงใหม่หลายโครงการซึ่งประสบความสำเร็จโดยฝ่ายบริหารของผู้ว่าการรัฐอย่างบาบาทุนเด แฟชอลา เลกอสก็ค่อย ๆ กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในภูมิภาค ปัจจุบันกำลังก้าวสู่การเป็นเมืองระดับโลก และเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางธุรกิจ และเป็นศูนย์รวมความเป็นอัตลักษณ์ของชาวแอฟริกันและประชากรผิวสี เลกอสมีหาดทรายสวยงามตั้งอยู่ริมมหาสมุทรแอตแลนติกรวมถึงหาดเอเลกุชี และหาดอัลฟา เลกอสมีโรงแรมหลากหลายตั้งแต่โรงแรมระดับ 3 ดาวถึง 5 ดาว เช่น โรงแรมเอโก, โรงแรมเฟเดอรัล พาเลซ รวมถึงสาขาของโรงแรงชื่อดังหลายแห่ง เช่น โรงแรมเชอราตัน และอินเตอร์คอนติเนนตัล
ประชากรศาสตร์ > ภาษา

มีการประมาณการว่า ภาษาอย่างน้อย 525 ภาษาถูกใช้ในไนจีเรีย โดยจาก 525 ภาษาเหล่านี้ ปัจจุบันมีแปดภาษาที่ตายไปแล้ว ในบางพื้นที่ของไนจีเรีย กลุ่มชาติพันธุ์ท้องถิ่นสามารถพูดได้มากกว่าหนึ่งภาษา ภาษาราชการของไนจีเรียคือภาษาอังกฤษ ได้รับเลือกเพื่อส่งเสริมความสามัคคีทางวัฒนธรรมและการใช้ภาษาของประเทศเนื่องจากอิทธิพลของการล่าอาณานิคมของอังกฤษซึ่งสิ้นสุดใน ค.ศ. 1960 ภาษาไนจีเรียนพิดจินถูกใช้ครั้งแรกโดยทาสชาวอังกฤษและแอฟริกัน เพื่ออำนวยความสะดวกในการค้าทาสในมหาสมุทรแอตแลนติกในช่วงปลายศตวรรษที่ 17 ได้เข้ามาแทนที่ภาษาพื้นเมืองของชาวไนจีเรียหลายภูมิภาคอย่างมีนัยสำคัญนับแต่นั้น ประชากรไนจีเรียจำนวนหนึ่งสื่อสารด้วยภาษาฝรั่งเศส อันเป็นผลมาจากจากประเทศโดยรอบซึ่งมีอิทธิพลครอบงำต่อการพูดภาษาอังกฤษในพื้นที่ชายแดนของไนจีเรีย และพลเมืองไนจีเรียบางคนสามารถใช้ภาษาฝรั่งเศสได้คล่องแคล่วในบริบทการทำงาน ภาษาฝรั่งเศสที่ถูกใช้ในไนจีเรียอาจผสมกับภาษาพื้นเมืองและภาษาอังกฤษบ้าง แตกต่างกันไปตามภูมิภาค
แม้ว่ากลุ่มชาติพันธุ์ส่วนใหญ่จะมักสื่อสารในภาษาของตน ทว่าภาษาอังกฤษซึ่งเป็นภาษาราชการก็ถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในบริบทการศึกษา การทำธุรกรรม และทางธุรกิจ และในบริบททางการ ภาษาอังกฤษเป็นภาษาแรกที่ถูกใช้ในกลุ่มชนชั้นสูงในเมืองของประเทศ และไม่มีการใช้เลยในบางพื้นที่ในชนบท ภาษาถิ่นอย่าง เฮาซา เป็นภาษาที่พูดกันอย่างแพร่หลายที่สุดในสามภาษาหลักที่พูดในประเทศไนจีเรีย และเนื่องจากประชากรส่วนใหญ่ของไนจีเรียอาศัยอยู่ในพื้นที่ชนบท ภาษาหลักในการสื่อสารในประเทศจึงยังเป็นภาษาพื้นเมือง ภาษาพิดจินมีสถานะเป็นหนึ่งใน ภาษากลาง โดยพฤตินัยในภูมิภาคต่าง ๆ
ประชากรศาสตร์ > ศาสนา

ประเทศไนจีเรียเป็นหนึ่งในสังคมที่มีพหุวัฒนธรรม รวมถึงความหลากหลายทางศาสนาสูง โดยศาสนาอิสลาม (ประชากรนับถือทางตอนเหนือเป็นส่วนใหญ่) และศาสนาคริสต์ (ทางตอนใต้เป็นส่วนใหญ่) เป็นศาสนาที่มีผู้นับถืออย่างกว้างขวางที่สุด ชาวไนจีเรียถูกแบ่งออกเป็นมุสลิมและคริสเตียนเกือบเท่า ๆ กัน โดยมีผู้นับถือศาสนาแอฟริกันดั้งเดิมและศาสนาอื่น ๆ บ้างส่วนน้อย อย่างไรก็ตาม ส่วนแบ่งของประชากรคริสต์ศาสนิกชนในไนจีเรียลดลงอย่างมาก อันเนื่องจากอัตราการเจริญพันธุ์ที่ต่ำกว่าเมื่อเทียบกับชาวมุสลิมในประเทศ เช่นเดียวกับในภูมิภาคอื่น ๆ ของทวีปแอฟริกาที่ศาสนาอิสลามและศาสนาคริสต์มีอิทธิพลครอบงำสังคม ศาสนาอื่น ๆ ที่สอดคล้องกับศาสนาหรือคำสอนของชาวแอฟริกันแบบดั้งเดิมพบเห็นได้ทั่วไป
อ้างอิงจากสำนักวิจัยพิว ระบุว่าใน ค.ศ. 2010 ประชากรไนจีเรียกว่า 49.3% แสดงตนว่าเป็นคริสเตียน และ 48.8% เป็นชาวมุสลิม และ 1.9% นับถือศาสนาพื้นเมืองและศาสนาอื่น ๆ (เช่น โบรีทางตอนเหนือ) หรือไม่นับถือศาสนาใด ๆ เลย อย่างไรก็ตาม ในรายงานที่เผยแพร่โดยสำนักดังกล่าว ระบุเพิ่มเติมว่าเมื่อ ค.ศ. 2015 ประชากรมุสลิมคาดว่าจะอยู่ที่ 50% และภายใน ค.ศ. 2060 ตามรายงานดังกล่าวชาวมุสลิมจะมีสัดส่วนประมาณ 60% ของการนับถือศาสนาในประเทศ การสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 ของคลังข้อมูลสมาคมศาสนายังรายงานด้วยว่า 48.8% ของประชากรทั้งหมดเป็นชาวคริสเตียนซึ่งมากกว่าประชากรมุสลิมเล็กน้อยที่ 43.4% ในขณะที่ 7.5% เป็นผู้นับถือศาสนาอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม การประมาณการเหล่านี้ยังไม่อาจเชื่อถือได้นัก เนื่องจากข้อมูลตัวอย่างส่วนใหญ่ได้รวบรวมจากเขตเมืองสำคัญทางตอนใต้ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวคริสต์
นอกจากนี้ จากการประมาณการโดยเดอะเวิลด์แฟกต์บุ๊ก ค.ศ. 2018 ชี้ให้เห็นว่า ประชากรชาวมุสลิมคิดเป็นสัดส่วน 53.5% ตามมาด้วยคริสเตียนอีก 45.9% (โรมันคาทอลิก 10.6% และโปรเตสแตนต์ 35.3% และคริสเตียนอื่น ๆ ) และ 0.6% เป็นผู้นับถือศาสนาอื่น ศาสนาอิสลามมีอิทธิพลครอบงำชาวไนจีเรียทางตะวันตกเฉียงเหนือ และไนจีเรียทางตะวันออกเฉียงเหนือตลอดหลายทศวรรษ (คานูรี ฟูลานี และกลุ่มอื่น ๆ) ทางทิศตะวันตก ชาวโยรูบาส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิม โดยมีชาวคริสเตียนเป็นชนกลุ่มน้อยรองลงมา นอกเหนือจากผู้ที่นับถือศาสนาดั้งเดิมเพียงไม่กี่คน ศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ และคริสต์ศาสนาที่เจริญในท้องถิ่นนั้นมีการฝึกฝนกันอย่างแพร่หลายในพื้นที่ภาคตะวันตก ในขณะที่นิกายโรมันคาทอลิกเป็นสาขาที่โดดเด่นกว่าในภูมิภาคไนจีเรียตะวันออกเฉียงใต้ เขตมิดเดิลเบลท์ แถบกลางของไนจีเรียประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์ และชนกลุ่มน้อยจำนวนมากที่สุดในประเทศ พบว่าส่วนใหญ่เป็นชาวคริสเตียนและสมาชิกของศาสนาดั้งเดิม โดยมีชนกลุ่มน้อยที่เป็นชาวมุสลิมอีกจำนวนมาก
ประชากรศาสตร์ > สาธารณสุข

การกำกับดูแลด้านสาธารณสุขในประเทศไนจีเรียเป็นความรับผิดชอบที่เกิดขึ้นพร้อมกันของรัฐบาลสามระดับในประเทศ และภาคเอกชน รัฐบาลไนจีเรียได้จัดระบบสาธาณสุขใหม่นับตั้งแต่โครงการริเริ่มบามาโกใน ค.ศ. 1987 ซึ่งส่งเสริมวิธีการในชุมชนอย่างเป็นทางการ ในการเพิ่มการเข้าถึงยารักษาโรค และบริการดูแลสุขภาพให้กับประชากร โดยมีการเก็บค่าใช้จ่ายส่วนหนึ่ง กลยุทธ์ใหม่ของรัฐบาลในการเพิ่มการเข้าถึงการดูแลสุขภาพตามชุมชน ส่งผลให้การให้บริการมีประสิทธิภาพและเท่าเทียมกันมากขึ้น กลยุทธ์แนวทางที่ครอบคลุมได้ขยายไปยังทุกด้านของการดูแลสุขภาพ โดยมีการปรับปรุงตัวบ่งชี้การดูแลสุขภาพในระยะหลัง
เกือบ 48% หรือกึ่งหนึ่งของประชากรทั้งหมดระบุว่า ตนเองหรือสมาชิกในครอบครัวอย่างน้อยหนึ่งรายเจ็บป่วยในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา มาลาเรียเป็นโรคติดเชื่อสำคัญที่คุกคามสาธารณสุขของประชากร คิดเป็น 88% ของอาการเจ็บป่วยทั้งหมด รวมถึงไข้รากสาดน้อยอีก 32% ภาวะความดันโลหิตสูงอยู่ในอันดับที่สามด้วยร้อยละ 8 และสำหรับการป่วยด้วยโรคมาลาเรีย พบว่าชาวไนจีเรีย 41% เลือกรักษาตัวที่โรงพยาบาล ในขณะที่ 22% ไปร้านขายยา 21% และ 11% รับการรักษาโดยใช้สมุนไพร อัตราการเกิดเอชไอวีในประเทศไนจีเรียต่ำกว่าประเทศอื่นในทวีปแอฟริกา เช่น บอตสวานาหรือแอฟริกาใต้ ซึ่งอัตราความชุกของการเกิดโรค (เปอร์เซ็นต์) อยู่ในเลขสองหลักโดยในปี 2019 พบว่าอัตราความชุกของเอชไอวีในประชากรผู้ใหญ่อายุ 15-49 ปีอยู่ที่เพียงร้อยละ 1.5 อย่างไรก็ตาม อัตราคาดหมายคงชีพเฉลี่ยของประชากรไนจีเรียอยู่ที่เพียง 54.7 ปี ซึ่งอยู่ในเกณฑ์ต่ำ ปัญหาหลักอีกหลายประการมาจากการสูบบุหรี่ และมลพิษในเมืองใหญ่ และระบบสาธารณสุขในพื้นที่ชนบท
ประชากรกว่า71% และ 39% สามารถเข้าถึงแหล่งน้ำที่ได้รับการปรับปรุง และสุขาภิบาลที่ดีขึ้นตามลำดับ ในปี 2019 อัตราการเสียชีวิตของทารกแรกเกิดอยู่ที่ 74.2 รายต่อ 1,000 ราย ซึ่งเป็นหนึ่งในประเทศที่อยู่ในอันดับท้าย ๆ ของโลก ใน ค.ศ. 2012 มหาวิทยาลัยไนจีเรียเปิดตัวโครงการใหม่สำหรับผู้บริจาคไขกระดูก เพื่อช่วยเหลือผู้ที่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว มะเร็งต่อมน้ำเหลือง หรือโรคเม็ดเลือดแดงรูปเคียวเพื่อรักษาช่วยชีวิต ไนจีเรียกลายเป็นประเทศที่สองในแอฟริกาที่ประสบความสำเร็จในการผ่าตัดดังกล่าว ระบบการดูแลสุขภาพของไนจีเรียต้องเผชิญกับการขาดแคลนแพทย์ที่เรียกว่าภาวะ "สมองไหล" อย่างต่อเนื่อง เนื่องจากการอพยพของแพทย์ชาวไนจีเรียผู้มีทักษะไปยังภูมิภาคอเมริกาเหนือและยุโรป ในปี 1995 มีแพทย์ชาวไนจีเรียประมาณ 21,000 คนปฏิบัติงานเฉพาะในสหรัฐเพียงประเทศเดียว ซึ่งใกล้เคียงกับจำนวนแพทย์ที่ทำงานในหน่วยงานบริการสาธารณะของไนจีเรีย การรักษาผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ไว้ถือเป็นหนึ่งในเป้าหมายหลักของรัฐบาล
ประชากรศาสตร์ > การศึกษา

การศึกษาในประเทศไนจีเรียอยู่ภายใต้การดูแลโดยกระทรวงศึกษาธิการ หน่วยงานท้องถิ่นมีหน้าที่รับผิดชอบในการดำเนินนโยบายการศึกษาสาธารณะที่ควบคุมโดยรัฐ และโรงเรียนของรัฐในระดับภูมิภาค ระบบการศึกษาแบ่งออกเป็น โรงเรียนอนุบาล, ประถมศึกษา, มัธยมศึกษา และอุดมศึกษา หลังจากการเฟื่องฟูของเศรษฐกิจจากการส่งออกน้ำมันในทศวรรษ 1970 การศึกษาในระดับอุดมศึกษาได้รับการปรับปรุงเพื่อที่จะเข้าถึงทุกภูมิภาคของไนจีเรีย 68% ของประชากรไนจีเรียสามารถอ่านออกเขียนได้ และอัตราการรู้หนังสือสำหรับเพศชาย (75.7%) สูงกว่าเพศหญิง (60.6%)
รัฐบาลไนจีเรียรับรองให้มีการศึกษาโดยไม่เสียค่าเล่าเรียนซึ่งได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาล แต่ไม่มีการบังคับเข้าเรียนในทุกระดับ และกลุ่มประชาบางกลุ่ม เช่น คนเร่ร่อน และผู้พิการ ไม่ได้รับบริการเท่าที่ควร เด็กชาวไนจีเรียเกือบ 10.5 ล้านคนที่มีอายุระหว่าง 5-14 ปีไม่ได้เข้าเรียนในโรงเรียน และมีเพียง 61% ของเด็กอายุ 6-11 ปีเท่านั้นที่เข้าโรงเรียนประถมศึกษาอย่างถาวร ระบบการศึกษาประกอบด้วยโรงเรียนประถมศึกษาซึ่งใช้เวลา 6 ปี, มัธยมศึกษาตอนต้นใช้เวลา 3 ปี, มัธยมศึกษาตอนปลาย 3 ปี และการศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย 4, 5 หรือ 6 ปีในระดับปริญญาตรีแล้วแต่สาขาวิชา รัฐบาลมีอำนาจควบคุมการศึกษาในมหาวิทยาลัยเป็นส่วนใหญ่ การศึกษาระดับอุดมศึกษาในประเทศไนจีเรียประกอบด้วยมหาวิทยาลัย (ภาครัฐและเอกชน) โรงเรียนโปลีเทคนิค, โมโนเทคนิค และวิทยาลัยการศึกษา ประเทศนี้มีมหาวิทยาลัยทั้งหมด 138 แห่ง โดยเป็นของรัฐบาลกลาง 40 แห่ง และเอกชน 59 แห่ง ไนจีเรียอยู่ในอันดับที่ 113 ในดัชนีนวัตกรรมระดับโลกในปี 2024
ประชากรศาสตร์ > อาชญากรรม

แม้ไนจีเรียจะปกครองโดยรัฐบาลพลเรือนที่มาจากการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยหลายทศวรรษ ทว่าการขาดเสถียรภาพทางการเมือง และการทุจริตส่งผลต่อการปราบปรามอาชญากรในประเทศตลอดหลายปี จากผลสำรวจพบว่ากว่า 68% ของประชากรรู้สึก "ไม่ปลอดภัย" ในการดำรงชีวิต และกว่า 77% ไม่ทราบหมายเลขโทรศัพท์เพื่อติดต่อเจ้าหน้าที่เมื่อเกิดเหตุร้าย จากการสำรวจข้างต้นยังพบว่า ชาวไนจีเรียจำนวนมากเกรงกลัวการถูกปล้นหรือจี้ชิงทรัพย์ (24%) หรือถูกลักพาตัว (24%) รวมทั้งตกเป็นเหยื่อของกลุ่มโจรติดอาวุธ หรือการลักเล็กขโมยน้อย (8%) หรือถูกทำร้ายจากความขัดแย้งระหว่างคนเลี้ยงสัตว์และเกษตรกร (8% เช่นกัน) อัตราการฆาตกรรมในไนจีเรียแตกต่างกันไปอย่างมากในแต่ละรัฐ เมืองใหญ่อย่างเลกอส, คาโน และอิบาดัน ดูเหมือนว่าจะปลอดภัยกว่าพื้นที่ชนบท คาโนมีสถิติด้านการฆาตรกรรมที่ดีกว่าสหราชอาณาจักร
วัฒนธรรม > เทศกาล

มีเทศกาล และงานฉลองประจำชาติมากมายในไนจีเรีย บางเทศกาลนั้นมีประวัติเกิดขึ้นตั้งแต่ก่อนการมาถึงของศาสนาหลักในสังคม ซึ่งล้วนแต่มีความหลากหลายทางชาติพันธุ์และวัฒนธรรม เทศกาลหลักของชาวมุสลิมและชาวคริสเตียนมักมีการเฉลิมฉลองในรูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์ในท้องถิ่น บริษัทพัฒนาการท่องเที่ยวไนจีเรียกำลังทำงานร่วมกับรัฐประเทศต่าง ๆ เพื่อยกระดับและเพิ่มมูลค่าให้แก่งานฉลองเทศกาลดั้งเดิมซึ่งอาจกลายเป็นแหล่งรายได้จากการท่องเที่ยวที่สำคัญ
วัฒนธรรม > แฟชั่น

อุตสาหกรรมแฟชั่นในไนจีเรียมีส่วนสำคัญต่อเศรษฐกิจของประเทศ เครื่องแต่งกายลำลองมักใช้สวมใส่ในโอกาสทั่วไป ในขณะที่สไตล์ที่เป็นทางการ และแบบดั้งเดิมพบเห็นได้ตามโอกาส ไนจีเรียไม่เพียงเป็นที่รู้จักในด้านสิ่งทอและเสื้อผ้าที่ทันสมัยเท่านั้น แต่ยังรวมถึงนักออกแบบแฟชั่นที่ได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติมากขึ้นอีกด้วย ประมาณการว่าอุตสาหกรรมแฟชั่นของไนจีเรียจะคิดเป็นสัดส่วนสูงถึง 15% ของตลาดในแอฟริกาใต้สะฮาราซึ่งมีมูลค่ารวม 31 พันล้านดอลลาร์ ไนจีเรียไม่เพียงเป็นที่รู้จักในเรื่องสิ่งทอ และเสื้อผ้าสำเร็จอันสะท้อนอัตลักษณ์ของวัฒนธรรมเท่านั้น พวกเขายังเป็นประเทศผู้ส่งออกนักออกแบบแฟชั่นจำนวนมากซึ่งพัฒนาเทคนิคและธุรกิจมากมายไปพร้อมกัน
วัฒนธรรม > ภาพยนตร์

อุตสาหกรรมภาพยนตร์ของประเทศเป็นที่รู้จักในชื่อ "Nollywood" (เกิดจากการหลอมคำระหว่าง Nigeria และ Hollywood) และปัจจุบันเป็นผู้ผลิตภาพยนตร์รายใหญ่อันดับสองของโลก แซงหน้าฮอลลีวูด และเป็นรองเพียงอินเดีย (Bolly Wood)
สตูดิโอภาพยนตร์ของไนจีเรียตั้งอยู่ในเมืองใหญ่อย่างเลกอส, กาโน และเอนูกู และเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจท้องถิ่นของเมืองเหล่านี้ โรงภาพยนตร์ไนจีเรียเป็นอุตสาหกรรมภาพยนตร์ที่ใหญ่ที่สุดของทวีปแอฟริกาทั้งในด้านมูลค่าและจำนวนภาพยนตร์ที่ผลิตต่อปี แม้ว่าภาพยนตร์ของไนจีเรียจะมีการผลิตมาตั้งแต่ทศวรรษ 1960 แต่อุตสาหกรรมภาพยนตร์ของประเทศได้รับความช่วยเหลือจากเทคโนโลยีการถ่ายทำและตัดต่อดิจิทัลที่มีราคาไม่แพง ภาพยนตร์ระทึกขวัญปี 2009 เรื่อง The Figurine มีอิทธิพลต่อการปฏิวัติวงการภาพยนตร์ไนจีเรียยุคใหม่ ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จอย่างกว้างขวางในด้านรายได้ และยังเข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติอีกด้วย
ภายในสิ้นปี 2013 มีรายงานว่าอุตสาหกรรมภาพยนตร์ทำรายได้สูงสุดเป็นประวัติการณ์ที่ 1.72 ล้านล้านวอน (4.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2014 อุตสาหกรรมนี้มีมูลค่า 853.9 พันล้านวอน (5.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ทำให้เป็นอุตสาหกรรมภาพยนตร์ที่มีมูลค่ามากเป็นอันดับสามของโลกรองจากสหรัฐและอินเดีย มีส่วนสนับสนุนเศรษฐกิจของไนจีเรียประมาณ 1.4% อัยเป็นผลจากการเพิ่มจำนวนภาพยนตร์คุณภาพที่ผลิต และวิธีการจำหน่ายอย่างเป็นทางการมากขึ้น
วัฒนธรรม > อาหาร

อาหารไนจีเรียได้รับอิทธิพลเช่นเดียวกับอาหารในชาติแอฟริกาตะวันตกทั่วไป ขึ้นชื่อในเรื่องความอุดมสมบูรณ์และความหลากหลายของวัตถุดิบ เครื่องเทศ สมุนไพร และเครื่องปรุงรสต่าง ๆ มากมายถูกนำมาใช้ร่วมกับน้ำมันปาล์มหรือ น้ำมัน และถั่วลิสงเพื่อก่อให้เกิดซอสและซุปที่มีรสชาติเข้มข้น ซึ่งมักจะปรุงด้วยพริกรสเผ็ด อาหารไนจีเรียเน้นการตกแต่งด้วยสีสัน ในขณะที่ขนมหรืออาหารว่างมักมีกลิ่นหอม สามารถพบเห็นได้ตามตลาดและร้านข้างทางทั่วไป กรรมวิธีการปรุงบาร์บีคิว หรือการทอดในน้ำมันยังพบเห็นได้มากและหลากหลาย อาหารที่เป็นที่รู้จักกันดีอย่าง ซูยา มักขายในเขตเมืองโดยเฉพาะในเวลากลางคืน
วัฒนธรรม > กีฬา

ฟุตบอลได้รับการยอมรับให้เป็นกีฬาที่เป็นที่นิยมที่สุด และมีสถานะเป็นกีฬาประจำชาติโดยพฤตินัย ไนจีเรียมีการแข่งขันฟุตบอลลีกเป็นของตนเองในชื่อ ไนจีเรียโปรเฟสชันนัลฟุตบอลลีก ทีมชาติไนจีเรียเป็นทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดทีมหนึ่งของทวีป ลงแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย 6 ครั้ง (ค.ศ. 1994, 1998, 2002, 2010, 2014 และ 2018) มีฉายาภาษาไทยคือทีม "อินทรีมรกต" หรือ Super Eagle ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1994 ไนจีเรียขึ้นถึงอันดับ 5 ของโลกซึ่งเป็นสถิติสูงสุดของชาติจากทวีปแอฟริกา ไนจีเรียชนะเลิศแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 3 สมัยจากการเข้าชิงชนะเลิศ 8 ครั้ง และเคยเป็นเจ้าภาพการแข่งขันฟุตบอลโลกรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี และรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี ไนจีเรียคว้าเหรียญทองในฟุตบอลชายโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 ด้วยการชนะอาร์เจนตินา และกลายเป็นชาติแรกของทวีปแอฟริกาที่ชนะเลิศฟุตบอลในกีฬาโอลิมปิก
ไนจีเรียยังมีส่วนร่วมในกีฬาอื่น ๆ เช่น บาสเกตบอล คริกเกต และกรีฑา ทีมบาสเกตบอลแห่งชาติไนจีเรียเคยเป็นข่าวพาดหัวในระดับนานาชาติ เมื่อเป็นชาติในแอฟริกาทีมแรกที่เอาชนะทีมชายสหรัฐอเมริกาได้ในช่วงหลายปีก่อนหน้านี้ ไนจีเรียผ่านเข้ารอบการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 โดยเอาชนะทีมชั้นนำของโลกที่เป็นที่ชื่นชอบอย่างกรีซและลิทัวเนียได้ ไนจีเรียเป็นบ้านของนักบาสเกตบอลที่ได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติจำนวนมากในลีกชั้นนำของโลก รวมถึงสหรัฐ, ยุโรป และเอเชีย ผู้เล่นเหล่านี้รวมถึง ฮาคีม โอลาจูวอน ผู้ได้รับการบรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศโดยสมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติซึ่งรู้กันในชื่อ NBA ลีกอาชีพของไนจีเรียพรีเมียร์ลีกได้กลายเป็นการแข่งขันบาสเกตบอลที่ใหญ่ที่สุดและมีผู้รับชมมากที่สุดในทวีปแอฟริกา การแข่งขันดังกล่าวออกอากาศทาง Kwese TV และมีผู้ชมเฉลี่ยมากกว่าหนึ่งล้านคน ทีมชาติหญิงและชายของไนจีเรียในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายหาดได้เข้าร่วมการแข่งขันวอลเลย์บอลชายหาดคอนติเนนตัลคัพ ค.ศ. 2018–2020