stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สรพงศ์ ชาตรี
ผลงานการแสดงภาพยนตร์ > พ.ศ. 2540–2549

18 ฝน คนอันตราย รับบท ตำรวจเลว
โก๊ะตี๋ วีรบุรุษอารามบอย รับบท พ่อโจอี้
สตางค์ รับบท จ้อน
สุริโยไท รับบท หมื่นราชเสน่หา (นอกราชการ)
พรางชมพู กะเทยประจัญบาน รับบท จ่าเริง
ลมเยาวราช
ตะเคียน รับบท กำนันวิทยา
บิวตี้ฟูล บ๊อกเซอร์ รับบท พี่ชาติ
ชู้ รับบท เชิง
พยอม รับบท พ่อ
เขาชนไก่ รับบท จ่าไท
ผลงานการแสดงภาพยนตร์ > พ.ศ. 2550–2559

ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๑ องค์ประกันหงสา รับบท พระมหาเถรคันฉ่อง
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๒ ประกาศอิสรภาพ รับบท พระมหาเถรคันฉ่อง
ปืนใหญ่จอมสลัด รับบท กระเบนขาว
องค์บาก 2 รับบท เชอนัง
ภูเก็ต รับบท พงษ์
ซามูไร อโยธยา รับบท พระครู
องค์บาก 3 รับบท เชอนัง (รับเชิญ)
โคตรสู้ โคตรโส รับบท จ่าแร่ม
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๓ ยุทธนาวี รับบท พระมหาเถรคันฉ่อง
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๔ ศึกนันทบุเรง รับบท พระมหาเถรคันฉ่อง
คนโขน รับบท ครูหยด
ความรัก ศรัทธา ปาฏิหาริย์ 2 เรื่อง Water Over Wine ธรรมชาติบำบัด รับบท ลุงหมอ
ม้ง สงครามวีรบุรุษ รับบท ผู้พันเกรียงไกร
กฤษฎาภินิหาร รับบท จ่าแก้ว
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๕ ยุทธหัตถี รับบท พระมหาเถรคันฉ่อง
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๖ อวสานหงสา รับบท พระมหาเถรคันฉ่อง
อาปัติ รับบท คนบ้า
พันท้ายนรสิงห์ รับบท พระพิชัย
ผลงานการแสดงภาพยนตร์ > พ.ศ. 2560–2564

เปรต อาบัติ รับบท ชาตรี
ความหวังแห่งศรัทธา รับบท พี่เอก
เรื่อง ผี เล่า
ผลงานการแสดงภาพยนตร์ > งานพากย์

ทอย สตอรี่, ทอย สตอรี่ 2, ทอย สตอรี่ 3, ทอย สตอรี่ ตอน หนังสยองขวัญ และ ทอย สตอรี่ 4 พากย์เป็น วู้ดดี้
หน่วยจารชนพิทักษ์จักรวาล 2 พากย์เป็น เจ้าหน้าที่เค
ไอ้แมงมุม 3 พากย์เป็น ฟลินต์ มาร์โก/แซนด์แมน
ผลงานการแสดงภาพยนตร์ > ภาพยนตร์ฮอลลีวูด

ชั่วฟ้าดินสลาย (2537) รับบทเป็น ทิพย์
โฆษณา

สรพงษ์ข้ามถนน (2525)
เครื่องดื่ม ฉลาม (2533)
เครื่องดื่มบำรุงกำลัง SHARK ฉลามบุก (2540)
ผลงานเพลง

มกราคม พ.ศ. 2533 - อัลบั้ม หัวใจไม่ได้เสริมใยเหล็ก สังกัด อาร์เอสโปรโมชั่น
ธันวาคม พ.ศ. 2533 - อัลบั้ม เล็ดสะโก สังกัด อาร์เอสโปรโมชั่น
สิงหาคม พ.ศ. 2536 - อัลบั้ม คนกันเอง สังกัด นิธิทัศน์โปรโมชั่น
พ.ศ. 2538 - อัลบั้ม ขาดคนอีสานแล้วจะรู้สึก
พ.ศ. 2540 - อัลบั้ม หัวใจเดาะ (นำเพลงของ สุรพล สมบัติเจริญ มาร้องใหม่) สังกัด APS INTERMUSIC
ผลงานเพลง > อัลบั้มร่วมกับศิลปินคนอื่น

พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 - Song Boom โพดำ
พ.ศ. 2534 - ไทยป๊อป คาราโอเกะ
พ.ศ. 2534 - ฮอทคาราโอเกะ
ธันวาคม พ.ศ. 2534 - ขั้ว 9
มิถุนายน พ.ศ. 2535 - หมากรุก
พ.ศ. 2537 - ตวงสิทธิ์-สรพงศ์-พลอยรวมฮิต
23 กุมภาพันธ์ - 18 ตุลาคม พ.ศ. 2538 - ลูกทุ่งดารา ชุด 1-2
พ.ศ. 2539 - 15 ปี อาร์เอส โปรโมชั่น ชุด 1
พ.ศ. 2541 - สวรรค์บ้านทุ่ง
กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 - ลืมได้ไง ชุด 1
มีนาคม พ.ศ. 2551 - Love History ชุด 1
กันยายน พ.ศ. 2552 - Time Machine Project รุ่นใหญ่ใจติดดิน
กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 - ลูกทุ่งที่คิดถึง
กันยายน พ.ศ. 2553 - Good Old Day ชุด 1
เมษายน พ.ศ. 2554 - RS Best Collection ขาโจ๊ะ
ตุลาคม พ.ศ. 2554 - โจ๊ะเว้ยเฮ้ย
เมษายน พ.ศ. 2555 - Good Old Day Vol.2
กรกฎาคม พ.ศ. 2555 - Best Retro
สิงหาคม พ.ศ. 2555 - Best Retro เท้าไฟ
พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 - หัวใจปลายปากกา เราสามคน
กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 - หัวใจปลายปากกา รอยร้าว
กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 - มนต์รักลูกทุ่ง
มีนาคม พ.ศ. 2556 - ขบวนการ 3 ช่า โป๊ง โป๊ง ชึ่ง
กรกฎาคม พ.ศ. 2556 - Good Old Day คืนสู่เหย้า
พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 - ซูเปอร์ 3 ช่า ปะทะ ซูเปอร์รีมิกซ์
พ.ศ. 2557 - หรรษาปาร์ตี้ปีใหม่ไทย
พ.ศ. 2557 - ราชันย์ 3 ช่า มหาโจ๊ะ
ตุลาคม พ.ศ. 2557 - เพลงของเสือ
ผลงานเพลง > คอนเสิร์ต

โลกดนตรี สรพงศ์ ชาตรี (พ.ศ. 2533)
7 สี คอนเสิร์ต สรพงศ์ ชาตรี (พ.ศ. 2533)
คอนเสิร์ต เน็คไทใยเหล็ก อริสมันต์ & สรพงศ์ (9 เมษายน - 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2533)
รายการ 7 สีคอนเสิร์ต ปีใหม่ 2534 (29 ธันวาคม พ.ศ. 2533)
คอนเสิร์ต ลอยกระทงโต้รุ่ง (2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534)
คอนเสิร์ต 60 ปี ธรรมศาสตร์ (26 กันยายน พ.ศ. 2536)
คอนเสิร์ต เพื่อคนไทย จากใจ โอสถสภา (ตุลาคม พ.ศ. 2536)
คอนเสิร์ต พระเอ๊ก..พระเอก (15 พฤษภาคม พ.ศ. 2547)
รางวัลที่ได้รับและถูกเสนอชื่อเข้าชิง > รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี

| ปีที่ | ชื่อเรื่อง | สาขา | ผลรางวัล |
| --- | --- | --- | --- |
| 2517-18 ครั้งที่ 1 | เขาชื่อกานต์ | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2518-19 ครั้งที่ 2 | สัตว์มนุษย์ | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | ชนะ |
| 2520 ครั้งที่ 3 | ชีวิตบัดซบ | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | ชนะ |
| 2522 ครั้งที่ 4 | ไผ่แดง | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2524 ครั้งที่ 5 | ถ้าเธอยังมีรัก | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2525 ครั้งที่ 6 | ไอ้ผาง ร.ฟ.ท. | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2526 ครั้งที่ 7 | มือปืน | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | ชนะ |
| 2527 ครั้งที่ 8 | อิสรภาพของทองพูน | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2528 ครั้งที่ 9 | จับตาย | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2529 ครั้งที่ 10 | บ้าน | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2530 ครั้งที่ 11 | พลอยทะเล | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2536 ครั้งที่ 17 | มือปืน 2 สาละวิน | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | ชนะ |
| 2537 ครั้งที่ 18 | เสียดาย | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2539 ครั้งที่ 20 | เสียดาย 2 | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | ชนะ |
รางวัลที่ได้รับและถูกเสนอชื่อเข้าชิง > รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ

| ปีที่ | ชื่อเรื่อง | สาขา | ผลรางวัล |
| --- | --- | --- | --- |
| 2521 ครั้งที่ 1 | รอยไถ | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2523 ครั้งที่ 2 | จ้าวพายุ | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2524 ครั้งที่ 3 | ถ้าเธอยังมีรัก | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | ชนะ |
| 2526 ครั้งที่ 5 | มือปืน | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | ชนะ |
รางวัลที่ได้รับและถูกเสนอชื่อเข้าชิง > รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์

| ปีที่ | ชื่อเรื่อง | สาขา | ผลรางวัล |
| --- | --- | --- | --- |
| ครั้งที่ 1 พ.ศ. 2534 | คนเลี้ยงช้าง | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 3 พ.ศ. 2536 | มือปืน 2 สาละวิน | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 4 พ.ศ. 2537 | เสียดาย | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 6 พ.ศ. 2539 | เสียดาย 2 | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 12 พ.ศ. 2545 | พรางชมพู กะเทยประจัญบาน | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 13 พ.ศ. 2546 | บิวตี้ฟูล บ๊อกเซอร์ | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 18 พ.ศ. 2551 | องค์บาก 2 | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | ชนะ |
| ครั้งที่ 18 พ.ศ. 2551 | ปืนใหญ่จอมสลัด | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 27 พ.ศ. 2560 | - | สุพรรณหงส์เกียรติยศ | ชนะ |
รางวัลที่ได้รับและถูกเสนอชื่อเข้าชิง > รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง

| ปีที่ | ชื่อเรื่อง | สาขา | ผลรางวัล |
| --- | --- | --- | --- |
| ครั้งที่ 1 ประจำปี พ.ศ. 2533 | คนเลี้ยงช้าง | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 4 ประจำปี พ.ศ. 2536 | มือปืน 2 สาละวิน | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 10 ประจำปี พ.ศ. 2544 | สุริโยไท | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 11 ประจำปี พ.ศ. 2545 | พรางชมพู กะเทยประจัญบาน | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 12 ประจำปี พ.ศ. 2546 | บิวตี้ฟูล บ๊อกเซอร์ | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 17 ประจำปี พ.ศ. 2551 | องค์บาก 2 | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | ชนะ |
| ครั้งที่ 24 ประจำปี พ.ศ. 2558 | อาปัติ | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
รางวัลที่ได้รับและถูกเสนอชื่อเข้าชิง > คมชัดลึก อวอร์ด

| ปีที่ | ชื่อเรื่อง | สาขา | ผลรางวัล |
| --- | --- | --- | --- |
| 2547 (ครั้งที่2) | ชู้ | สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมประเภทภาพยนตร์ | ชนะ |
| 2551(ครั้งที่6) | องค์บาก 2 | สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมประเภทภาพยนตร์ | ชนะ |
| 2554(ครั้งที่9) | คนโขน | สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมประเภทภาพยนตร์ | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2554(ครั้งที่9) | คู่เดือด | สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมประเภทละครโทรทัศน์ | ชนะ |
| 2558(ครั้งที่13) | ตะวันตัดบูรพา | สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมประเภทละครโทรทัศน์ | เสนอชื่อเข้าชิง |
รางวัลที่ได้รับและถูกเสนอชื่อเข้าชิง > Starpics Awards

| ปีที่ | ชื่อเรื่อง | สาขา | ผลรางวัล |
| --- | --- | --- | --- |
| ครั้งที่ 1 ประจำปี พ.ศ. 2546 | บิวตี้ฟูล บ๊อกเซอร์ | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 4 ประจำปี พ.ศ. 2549 | ชู้ | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2551 | องค์บาก 2 | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | ชนะ |
| ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2551 | ปืนใหญ่จอมสลัด | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| ครั้งที่ 13 ประจำปี พ.ศ. 2558 | อาปัติ | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
รางวัลที่ได้รับและถูกเสนอชื่อเข้าชิง > รางวัลสมาคมผู้กำกับภาพยนตร์ไทย

| ปีที่ | ชื่อเรื่อง | สาขา | ผลรางวัล |
| --- | --- | --- | --- |
| ครั้งที่ 5 ประจำปี พ.ศ. 2558 | อาปัติ | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
รางวัลที่ได้รับและถูกเสนอชื่อเข้าชิง > รางวัลโทรทัศน์ทองคำ

| ปีที่ | ชื่อเรื่อง | สาขา | ผลรางวัล |
| --- | --- | --- | --- |
| ครั้งที่ 26 ประจำปี พ.ศ. 2554 | คู่เดือด | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
รางวัลที่ได้รับและถูกเสนอชื่อเข้าชิง > รางวัลเมขลา

| ปีที่ | ชื่อเรื่อง | สาขา | ผลรางวัล |
| --- | --- | --- | --- |
| ครั้งที่ 13 ประจำปี พ.ศ. 2536 | บัลลังก์เมฆ | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
รางวัลที่ได้รับและถูกเสนอชื่อเข้าชิง > รางวัลนาฏราช

| ปีที่ | ชื่อเรื่อง | สาขา | ผลรางวัล |
| --- | --- | --- | --- |
| ครั้งที่ 1 ประจำปี พ.ศ. 2552 | ชิงชัง | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2524 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์มงกุฎไทย (บ.ม.)
พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
ความสัมพันธ์กับต่างชาติสมัยกรุงธนบุรี

สำหรับรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ดูที่ อาณาจักรธนบุรี
ความสัมพันธ์กับต่างชาติสมัยกรุงธนบุรี
เรือใบบรรทุกทรัพยากร ทำการจิ้มก้องเพื่อยืนยันทำการค้าความสัมพันธ์ระหว่างสยาม–จีน
พระบรมราชานุสาวรีย์ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
ความสัมพันธ์กับต่างชาติสมัยกรุงธนบุรี ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียง 15 ปีของอาณาจักรธนบุรี
พม่า

ความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับพม่าในสมัยกรุงธนบุรี จะปรากฏในรูปของความขัดแย้ง การทำสงคราม โดยไทยเป็นฝ่ายตั้งรับการรุกรานของพม่า หลังจากได้รับเอกราช ต้องทำสงครามกับพม่าถึง 9 ครั้ง ส่วนใหญ่พม่าเป็นฝ่ายปราชัยเพราะยุทธภูมิของเราได้เปรียบเป็นอย่างมาก
ความขัดแย้งนั้น เกิดขึ้นตลอดรัชกาล โดยเริ่มจากการรบครั้งแรกที่โพธิ์สามต้นเป็นต้นไปรวม 10 ครั้ง
ครั้งที่ 1 พ.ศ. 2310
เป็นการรบกับพม่าที่ค่ายโพธิ์สามต้น ก่อนหน้าที่จะสถาปนากรุงธนบุรี ไทยชนะ
ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2310
เป็นการรบพม่ากันที่บางกุ้ง เขตแดนระหว่างเมืองสมุทรสงครามกับราชบุรี ไทยสามารถขับพม่าออกไปได้
ครั้งที่ 3 พ.ศ. 2313
รบกับพม่าครั้งพม่าตีเมืองสวรรคโลก ไทยสามารถตีแตกไปได้
ครั้งที่ 4 พ.ศ. 2313
เป็นการรบกับพม่าเมื่อฝ่ายไทยยกไปตีนครเชียงใหม่ครั้งแรก แต่ไม่สำเร็จ เนื่องจากขาดเสบียง
ครั้งที่ 5 พ.ศ. 2315
รบกับพม่าเมื่อพม่ายกทัพมาตีเมืองพิชัยครั้งแรก โปสุพลา แม่ทัพยกทัพไปช่วยเมืองเวียงจันทน์รบกับหลวงพระบาง ขากลับแวะตีเมองพิชัย แต่ไม่สำเร็จ ไทยชนะ
ครั้งที่ 6 พ.ศ. 2316
พม่ายกมาตีเมืองพิชัย ครั้งที่ 2 แต่พม่าตีไม่สำเร็จ พระยาพิชัย ได้วีรกรรม พระยาพิชัยดาบหัก
ครั้งที่ 7 พ.ศ. 2317
รบกับพม่าเมื่อไทยยกไปตีเมืองเชียงใหม่ครั้งที่ 2 ผลปรากฏว่า กองทัพไทยชนะ ยึดนครเชียงใหม่กลับจากพม่าได้ เพราะชาวล้านนาออกมาสวามิภักดิ์กับไทย สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ทรงแต่งตั้งให้ พระยาจ่าบ้าน เป็น พระยาวิเชียรปราการ ปกครองนครเชียงใหม่ พระยากาวิละ ซึ่งเป็นต้นราชวงศ์กาวิละ ปกครองนครลำปาง และ พระยาลำพูน เป็น พระยาวัยวงศา ปกครองเมืองลำพูน การครั้งนี้จึงได้ เชียงใหม่ ลำปาง ลำพูน และ น่าน กลับมาเป็นของไทย
ครั้งที่ 8 พ.ศ. 2318
เป็นการรบกับพม่าที่บางแก้ว ราชบุรี สมเด็จพระเจ้าตากสินตรัสว่า ในขณะเดินทัพ อย่าให้ผู้ใดแวะบ้านเรือนเด็ดขาด แต่ พระยาโยธา ขัดรับสั่งแวะเข้าบ้าน เมื่อพระองค์ทรงทราบ พระองค์พิโรธ ทรงตัดศีรษะพระยาโยธาด้วยพระหัตถ์พระองค์เอง และนำศีรษะไปประจารที่ป้อมวิชัยประสิทธิ์ พม่าสู้ไม่ได้แตกทัพไป
ครั้งที่ 9 พ.ศ. 2319
เป็นการรบกับพม่า เมื่อครั้งอะแซหวุ่นกี้ตีเมืองเหนือ เป็นสงครามที่ใหญ่มาก อะแซหวุ่นกี้เป็นผู้นำที่เชี่ยวชาญศึก มีอัธยาศัยสุภาพ ส่วนทางด้านฝ่ายไทยนั้น มี เจ้าพระยาจักรี (ทองด้วง) และ เจ้าพระยาสุรสีห์พิษณุวาธิราช (บุญมา) ในการครั้งนี้พม่ายกพลมา 30,000 คน เข้าล้อมเมืองพิษณุโลก อีก 5,000 คน ล้อมเมืองสุโขทัย ส่วนเมืองพิษณุโลกมีพลประมาณ 10,000 คน เท่านี้น สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงยกทัพไปช่วย และในที่สุดอะแซหวุ่นกี้ต้องยกทัพกลับ เนื่องจากพระเจ้าแผ่นดินพม่าสวรรคต กองทัพพม่าส่วนที่ตามไปไม่ทันจึงถูกกองทัพทหารจับ
ครั้งที่ 10 พ.ศ. 2319
เป็นการรบกับพม่าที่เชียงใหม่ พระเจ้าจิงกูจาโปรดให้เกณฑ์ทัพพม่ามอญ 6,000 คน ยกมาตีเชียงใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2319 พระยาวิเชียรปราการได้พิจารณาแลเห็นว่า นครเชียงใหม่ไม่มีพลมากมายขนาดที่จะว่าป้องกันเมืองได้ จึงให้ประชาชนพลเรือนอพยพลงมาอยู่ที่เมืองสวรรคโลก สมเด็จพระเจ้าตากสินจึงโปรดเกล้า ให้พระยาสุรสีห์คุมกองทัพเมืองเหนือขึ้นไปสมทบกองกำลังพระยากาวิละ เจ้าเมืองนครลำปาง ยกไปตีเมืองเชียงใหม่คืนสำเร็จ และทรงให้นครเชียงใหม่เป็นเมืองร้างถึง 15 ปี จนถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์จึงได้ฟื้นฟูใหม่
กัมพูชา

กัมพูชาเป็นเมืองขึ้นของไทยมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ครั้งกรุงศรีอยุธยาแตก กัมพูชาก็ตั้งตนเป็นอิสระ แต่ครั้นเวลาล่วงมา 2 ปี กัมพูชาก็เกิดจลาจลขึ้น สมเด็จพระนารายณ์ราชา (นักองตน) กษัตริย์กัมพูชาในขณะนั้นเกิดการแย่งอำนาจกันขึ้นกับ สมเด็จพระรามราชา (นักองนน) พระมหาอุปราช พระนารายณ์ราชาขอกำลังจากญวนมาช่วยปราบ สมเด็จพระรามราชาสู้ไม่ได้ จึงหนีมาขอความช่วยเหลือจากไทย
ครั้งแรกสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงเห็นโอกาสอันดีที่จะได้กัมพูชามาเป็นเมืองประเทศราชของไทย จึงทรงพระกรุณาโปรดฯให้ส่งพระราชสาสน์ไปยังสมเด็จพระนารายณ์ราชา โดยมีใจความว่า บัดนี้ กรุงศรีอยุธยาได้กลับเข้าสู่ภาวะปกติแล้ว ให้กรุงกัมพูชาจัดส่งต้นไม้เงินต้นไม้ทองพร้อมเครื่องราชบรรณาการเข้ามาถวายตามราชประเพณีดั้งเดิม แต่กัมพูชาตอบปฏิเสธ โดยอ้างว่า สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีมิใช่เชื้อสายพระมหากษัตริย์อยุธยา สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงกริ้วมาก จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ พระยาอภัยรณฤทธิ์ (ทองด้วง) และ พระยาอนุชิตราชา (บุญมา) เป็นแม่ทัพใหญ่ไปตีเมืองเสียมราฐ กับให้พระยาโกษาธิบดี เป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองพระตะบองอีกทัพหนึ่ง ขณะที่ไทยตีได้เมืองเสียมราฐ พระตาบอง โพธิสัตว์ และกำลังจะเข้าตีเมือง พุทไธเพชร (บันทายเพชร) นั้น กัมพูชาก็ได้ปล่อยข่าวว่า สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชสวรรคตแล้วที่เมืองนครศรีธรรมราชระหว่างเสด็จตีเมืองนครฯ กองทัพไทยจึงต้องยกทัพกลับไปกรุงธนบุรี
ครั้งถึงปี พ.ศ. 2314 หลังจากปราบชุมนุมทั้งหมดเสด็จแล้ว ก็ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ไปตีกัมพูชาอีกครั้ง มี เจ้าพระยาจักรี (ทองด้วง) เป็นแม่ทัพใหญ่ยกออกไปทางเมืองปราจีนบุรี พาสมเด็จพระรามราชาไปด้วย สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงคุมทัพเรือ มีพระยาโกษาธิบดี เป็นแม่ทัพหน้าทะเล ยกเข้าไปตีเมือง กำพงโสม บันทายมาศ และ พนมเปญ ได้ตามลำดับ ในขณะที่ทัพบกได้เมือง พระตะบอง โพธิสัตว์ บริบูรณ์ และ พุทไธเพชร ซึ่งทำให้กัมพูชาตกมาเป็นของไทยตามเดิม
ส่วนสมเด็จพระนารายณ์ราชา หลังจากทรงพ่ายศึก จึงได้หนีไปพึ่งญวน แต่ต่อมากลับขอคืนดีด้วย สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช จึงได้ทรงสถาปนา พระรามราชา ขึ้นเป็นกษัตริย์ของกัมพูชา ให้ พระนารายณ์ราชา เป็นพระมหาอุปโยราช และ นักองธรรม เจ้านายอีกองค์หนึ่งเป็น เป็น พระมหาอุปราช
ครั้นต่อมาในปี พ.ศ. 2323 กัมพูชาเกิดจลาจลขึ้นมาอีก เพราะมีคนแอบฆ่าพระมหาอุปราช พระมหาอุปโยราชก็ได้เป็นโรคสิ้นชีวิดลงเสียอีกองค์หนึ่ง ทำให้เหล่าขุนนางระแวงซึ่งกันและกัน โดยเข้าใจว่าสมเด็จพระรามราชาเป็นผู้บงการฆ่าเจ้านายทั้ง 2 จึงสมคบคิดกันกอกบฏขึ้น จับสมเด็มพระรามราชาไปถ่วงน้ำเสีย และอัญเชิญให้ นักองเอง พระชนมายุได้เพียง 4 พรรษา พระโอรสในพระมหาอุปโยราชขึ้นครองราชย์แทน โดยมี ฟ้าทะละหะ (มู) ขุนนางผู้ใหญ่ เป็นผู้สำเร็จราชการ
หลังจากนั้น กัมพูชาได้หันไปพึ่งญวนอีก สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (ทองด้วง) ถืออาญาสิทธิ์เป็นแม่ทัพใหญ่ เจ้าพระยาสุรสีห์ เป็นแม่ทัพหน้า และ เจ้าฟ้ากรมขุนอินทรพิทักษ์ ซึ่งเป็นสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอพระองค์ใหญ่ เป็นกองหนุนร่วมเสด็จไปปราบด้วย แต่ขณะที่กองทัพไทยกำลังจะตีกัมพูชาอยู่นั้น ก็มีข่าวว่า ได้เกิดการกบฏในกรุงธนบุรี สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก ซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่จึงต้องเลิกทัพกลับไปปราบกบฏที่กรุงธนบุรี
ล้านช้าง

สมัยล้านช้างแตกพักพวก
ในสมัยนั้น อาณาจักรล้านช้าง ได้แบ่งเป็น 3 อาณาจักรได้แก่ หลวงพระบาง เวียงจันทน์ และ จำปาศักดิ์
สาเหตุ เนื่องจากล้านช้างมีปัญหาภายในราชวัง ล้านช้างได้แตกพักพวก จึงเกิดมี 3 อาณาจักร ที่ขัดแย้งกัน ทำให้อาณาจักร ล้านช้างอ่อนกำลังลง
พระเจ้าตากสินได้ท่า ก็เลยหาข้ออ้างทำศึกกับล้านช้าง การทำศึกเกิดขึ้นจากการทำศึก 2 ครั้ง ดังนี้
การตีเมืองจำปาศักดิ์ในปี พ.ศ. 2319 สาเหตุเนื่องจากพระยานางรอง (คาดว่าเมืองนครนายก) เกิดขัดใจกับ เจ้าเมืองนครราชสีมา จึงคิดกบฏต่อไทย ไปขอขึ้นกับ เจ้าโอ เจ้าเมืองจำปาศักดิ์ สมเด็จพระเจ้าตากสินจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ เจ้าพระยาจักรีไปปราบ เจ้าเมืองนางรองถูกจับประหารชีวิต ทำให้เมืองจำปาศักดิ์ เมืองอัตตะปือ และ ดินแดนตอนใต้ของประเทศลาวตกลงมาเป็นของไทย หลังจากจบศึก สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงพระกรณาโปรดเกล้าฯให้ เจ้าพระยาจักรี เป็น สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก พิลึกมหึมา ทุกนัคราระเดช นเรศวรราชสุริยวงศ์ ดำรงตำแหน่งสมุหนายก นับเป็นการพระราชทานยศสูงที่สุดเท่าที่เคยมี
การตีเมืองเวียงจันทน์ในปี พ.ศ. 2321 พระวอ เสนาบดีของ เจ้าสิริบุญสาร เกิดวิวาทกับเจ้าสิริบุญสาร เจ้าผู้ครองนครเวียงจัทน์ พระวอจึงหนีมาอยู่ที่ ตำบลดอนมดแดน จังหวัดอุบลราชธานี และ ขอสวามิภักดิ์ต่อไทย เจ้าสิริบุญสารได้ส่งกองทัพมาปราบ และจับพระวอฆ่าเสีย สมเด็จพระเจ้าตากสินจึงทรงส่ง สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก และ พระยาสุรสีห์ เป็นแม่ทัพยกไปตีเมืองเวียงจันทน์ ขณะที่ไทยยกทัพไปนั้น เจ้าร่มขาว เจ้าผู้ครองหลวงพระบางมาขอสวามิภักดิ์ต่อไทย และส่งกองทัพมาช่วยตีเวียงจันทน์ด้วย เจ้าสิริบุญสารสู้ไม่ได้จึงหลบหนีไป สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกจึงได้อัญเชิญ พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร กับ พระบาง ซึ่งประดิศฐานอยู่ที่เวียงจันทน์กลับมากรุงธนบุรีด้วย
ล้านช้างก็เลยกลายเป็นประเทศราชของไทย
ล้านนา

ไทยพยายามขับไล่พม่าออกไปจากล้านนาได้สำเร็จ แต่ไม่สามารถรักษาล้านนาไว้ได้ เพราะเมื่อทัพกรุงธนบุรีออกจากล้านนา ทัพพม่าก็เข้ามาคุกคามล้านนาอีก สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีคงทรงพิจารณาเห็นว่าล้านนาเป็นเมืองซึ่งพม่าใช้เป็นฐานทัพเสมอ ทุกครั้งที่พม่ายกทัพมาตีเมืองไทย ทุกครั้งที่พม่ามารบไทย ก็ใช้ล้านนาเป็นคลังเสบียงอาหาร จึงต้องทรงยกทัพไปตีเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2317 หลังจากนั้นล้านนาก็เป็นอิสระ โดยมีกรุงธนบุรีคุ้มกันอยู่
มลายู

หัวเมืองมลายู ได้แก่ เมืองปัตตานี ไทรบุรี กลันตัน และ ตรังกานู เคยเป็นเมืองขึ้นของไทยมาตลอดสมัยกรุงศรีอยุธยา เพิ่งมาแยกตัวเมื่อกรุงศรีอยุธยาแตก เมื่อปี พ.ศ. 2310 ส่วนเมืองปัตตานี และ ไทรบุรี ในตอนต้นสมัยกรุงธนบุรีนั้น ยังสวามิภักดิ์อยู่ เพิ่งมาแข็งข้อทีหลัง สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงตีได้เมืองนครศรีธรรมราช สงขลา พัทลุง แต่มิได้ยกทัพไปตีเมืองมลายู มีแต่คิดอุบายให้เจ้าพระยานครศรีธรรมราชไปยืมเงินเมืองปัตตานี และไทรบุรี สำหรับที่จะซื้อเครื่องศัตราวุธเมืองละ 1 ชั่ง เพื่อหยั่งท่าทีพระยาไทรบุรี และ พระยาปัตตานี ดูว่าจะทำประการใด แต่ทั้งสองเมืองไม่ยอมให้ขอยืม สมเด็จพระเจ้าตากสินก็มิได้ทรงยกทัพไปตี เพราะทรงพิจารณาเห็นว่า ขณะนั้นเป็นการเกินกำลังของพระองค์ที่จะยกทัพไปปราบ จึงปล่อยให้หัวเมืองมลายูเป็นอิสระจากพวกพม่า
จีน

หลังจากเสียกรุงศรีอยุธยา การติดต่อการค้าไทยกับจีนได้อยุดชะงักลง แต่ก็ได้มาเริ่มใหม่ เมื่อจีนยอมรับเครื่องราชบรรณาการจากกรงธนบุรี ปีพ.ศ. 2324 สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงส่งราชทูตไปกรุงปักกิ่ง โดยมี เจ้าพระยาศรีธรรมาธิราช เป็นหัวหน้าราชทูต
ความสัมพันธ์ด้านการค้าระหว่างไทยกับจีนเริ่มต้นจากการค้าข้าวเป็นสำคัญ ต่อมาได้ขยายเพิ่มขึ้น โดยประเทศจีนได้ส่งสินค้าพื้นเมืองจากแต้จิ๋วมาขาย ที่สำคัญ คือ เครื่องลายคราม ผ้าไหม ผักดอง และเสื่อ เป็นต้น เที่ยวกลับก็จะซื้อสินค้าจากไทย อาทิ ข้าว เครื่องเทศ ไม้สัก ดีบุก ตะกั่ว กลับไปยังเมืองจีนด้วย เช่นกัน
นอกจากนั้น ในปี พ.ศ. 2320 ได้มีหนังสือจีน ฉบับหนึ่งในสมัยราชวงศ์ ไต้เชงแห่งแผ่นดิน จักรพรรดิเฉียนหลง ปีที่ 42 ได้บันทึกไว้ว่า "สินค้าของไทยมี อำพัน ทอง ไม้หอม งาช้าง กระวาน พริกไทย ทองคำ หินสีต่าง ๆ ทองคำก้อน ทองคำทราย พลอยหินต่างๆ และตะกั่วแข็ง เป็นต้น"
ฮอลันดา

ปี พ.ศ. 2313 ชาวฮอลันดาจากเมืองปัตตาเวีย (จาการ์ตา) และ พวกแขกเมืองตรังกานู ได้เข้าเฝ้าฯ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช เพื่อถวายปืนคาบศิลาจำนวน 2,200 กระบอก และ ต้นไม้เงินต้นไม้ทอง
อังกฤษ

ในปี พ.ศ. 2319 มีพ่อค้าชาวอังกฤษจากเกาะปีนังชื่อ ร้อยเอก ฟรานซิส ไลท์ (Francis Light) หรือชาวไทยเรียกว่า กปิตันเหล็ก ซึ่งไทยได้ติดต่อซื้อปืนนกสับ จำนวน 1,400 กระบอก มาสู้กับพม่า พร้อมกับสิ่งของเครื่องราชบรรณาการต่างๆ ต่อมามีการแลกเปลี่ยนพระราชสาส์นกัน และเมื่อ พ.ศ. 2320 นายยอร์จ สแตรตัน ผู้สำเร็จราชการแห่งมัทราสในขณะนั้นได้ส่งสาส์นพร้อม กับดาบทองคำประดับพลอย มาถวายสมเด็จพระเจ้าตากสิน ส่วนร้อยเอกกปิตันเหล็ก ได้รับพระราชทานยศว่า พระยาราชกปิตันซิกม่าปอมนิ
โปรตุเกส

ในปี พ.ศ. 2322 แขกมัวร์จากเมือง สุราต ในประเทศอินเดีย ได้นำสินค้าเข้ามาขายในกรุงธนบุรี และไทยได้ส่งสำเภาหลวงไปค้าขายที่อินเดียด้วย
เปาบุ้นจิ้น

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เปาบุ้นจิ้น (แก้ความกำกวม)
| เปา เจิ่ง |
| --- | --- |
包拯
ภาพเปา เจิ่ง ที่เผยแพร่ในช่วงต้นราชวงศ์หมิง ปัจจุบันเก็บรักษา ณ Freer Gallery of Art วอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 5 มีนาคม ค.ศ. 999(999-03-05) เหอเฝย์, จักรวรรดิซ่ง   (ปัจจุบัน คือ เฝย์ตง, อานฮุย)
เสียชีวิต: 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1062(1062-07-03) (63 ปี) ไคเฟิง, จักรวรรดิซ่ง   (ปัจจุบัน คือ ไคเฟิง, เหอหนาน)
ที่ไว้ศพ: สุสานแห่งหลูหยาง, เหอเฝย์, อานฮุย   31°51′27.17″N 117°17′56.39″E﻿ / ﻿31.8575472°N 117.2989972°E﻿ / 31.8575472; 117.2989972
คู่สมรส: ดู ครอบครัว
บุตร: ดู ครอบครัว
ชื่อเต็ม: ชื่อสกุล: เปา (包)   ชื่อ: เจิ่ง (拯)   ชื่อรอง: ซีเหริน (希仁)   ชื่อเมื่อเสียชีวิตแล้ว: เซี่ยวซู่ (孝肅)

เปา เจิ่ง ในภาษาจีนมาตรฐาน (จีน: 包拯; พินอิน: Bāo Zhěng) หรือ เปาจิ้น ในภาษาฮกเกี้ยน (เป่อ่วยยี: Pau Chín; 5 มีนาคม ค.ศ. 999 – 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1062) วรรณกรรมเรียก เปา เหวินเจิ่ง ในภาษาจีนมาตรฐาน หรือ เปาบุ้นจิ้น ในภาษาฮกเกี้ยน (包文拯) เป็นข้าราชการชาวจีนในรัชสมัยจักรพรรดิเหรินจงแห่งราชวงศ์ซ่งของจักรวรรดิจีน ตลอดเวลา 25 ปีที่รับราชการนั้น เปา เจิ่ง แสดงออกซึ่งความซื่อสัตย์สุจริตและเป็นกลางอย่างเสมอหน้า ในระหว่าง ค.ศ. 1057 ถึง 1058 เขาได้เป็นผู้ว่าการนครไคเฟิง เมืองหลวงของราชวงศ์ซ่ง และได้ริเริ่มการเปลี่ยนแปลงหลายประการในระบบราชการเพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่ปวงชนผู้เดือดร้อน ทำให้เขาได้รับยกย่องจนกลายเป็นตำนาน ในช่วงชีวิตราชการของเขา เขายังได้รับฉายาว่า เปาชิงเทียน (包青天; "เปาผู้ทำให้ฟ้ากระจ่าง") เพราะได้ช่วยเหลือคนธรรมดาสามัญให้รอดพ้นจากการฉ้อราษฎร์บังหลวง
ปัจจุบัน เปา เจิ่ง ได้รับการสดุดีในจีนแผ่นดินใหญ่ให้เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมของความยุติธรรม เรื่องราวชีวิตของเขาได้รับการดัดแปลงเป็นวรรณกรรมแนวสืบสวนสอบสวนและกำลังภายในมาแต่โบราณ ซึ่งได้รับความนิยมมาตราบทุกวันนี้ ในตำนานกระแสหลัก เปา เจิ่ง มักได้รับการพรรณนาว่า เป็นตุลาการ ใบหน้าดำคล้ำ มีรูปจันทร์เสี้ยวอยู่บนหน้าผาก ในบางมณฑลของจีน เปา เจิ่ง ยังได้รับการเชิดชูบูชาเป็นเทวดา
ในประวัติศาสตร์ > ต้นชีวิต

เปา เจิ่ง เกิดในครอบครัวบัณฑิตแห่งหลูโจว (廬州) ครอบครัวของเขาเป็นชนชั้นกลาง แม้บิดามารดาสามารถส่งเสียให้เขาเล่าเรียนได้ตลอดรอดฝั่ง แต่ก่อนเขาจะเกิด มารดาของเขาต้องสะสมทุนรอนด้วยการขึ้นเขาไปเก็บฟืนมาขายอยู่พักใหญ่ เนื่องจากเปา เจิ่ง เติบโตขึ้นในท่ามกลางสังคมชั้นล่างซึ่งเป็นพลเมืองหลักของประเทศ เขาจึงรับรู้และเข้าใจปัญหาของคนชั้นล่างเป็นอย่างดี
ครั้น ค.ศ. 1028 อายุได้ 29 ปี เปา เจิ่ง สอบขุนนางชั้นสูงสุดผ่าน ได้เป็นราชบัณฑิตชั้นจิ้นชื่อ (進士) และได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าการเทศมณฑลจิ้นชาง (建昌县) แต่เขาขอผัดออกไปก่อน เพื่อกลับบ้านเกิดไปดูแลบิดามารดาผู้ชรา
เวลานั้น หลิว ยฺวิน (刘赟) ผู้ว่าการหลูโจวซึ่งมีชื่อเสียงว่า เป็นกวีเอกและขุนนางใจซื่อมือสะอาด แวะเวียนมาหาเขาเป็นประจำ ทั้งสองถูกคอกัน และเปา เจิ่ง ได้รับอิทธิพลเรื่องการมีใจกรุณาต่อราษฎรมาจากหลิว ยฺวิน
ในประวัติศาสตร์ > ชีวิตราชการ > ผู้ว่าการเทียนฉาง

เมื่อบิดามารดาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1038 และปลงศพตามประเพณีแล้ว เปา เจิ่ง กลับมารับใช้แผ่นดิน เริ่มแรกเขาได้เป็นผู้ว่าการนครเทียนฉาง (天长市) ซึ่งไม่ไกลจากหลูโจวบ้านเกิด มีบันทึกว่า ครั้งนั้น ชาวนาผู้หนึ่งมาร้องทุกข์ว่า วัวของตนถูกลอบตัดลิ้น เปา เจิ่ง จึงสั่งให้เขากลับบ้านไปฆ่าวัวนั้นทิ้งเสีย แต่อย่าแพร่งพรายให้ผู้ใดทราบ ตามกฎหมายสมัยนั้น การฆ่าปศุสัตว์เป็นสิ่งต้องห้าม เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากทางราชการ ชาวนาผู้นั้นเมื่อได้รับอนุญาตก็กลับไปฆ่าวัวตามคำสั่ง วันต่อมา ชายอีกผู้หนึ่งมาฟ้องว่า ชาวนาข้างบ้านลอบฆ่าวัว เปา เจิ่ง ตบโต๊ะตวาดว่า ลักลอบตัดลิ้นวัวเขาแล้วยังมาฟ้องกล่าวหาเขาอีก ชายผู้นั้นตกใจที่เปา เจิ่ง ล่วงรู้ความจริง ก็รับสารภาพว่า ตนผิดใจกับชาวนามาแต่เดิมแล้ว จึงกลั่นแกล้งตัดลิ้นวัวเขา เขาจะได้จำใจฆ่าวัวนั้นทิ้ง และจะได้มีความผิดฐานฆ่าปศุสัตว์
ในประวัติศาสตร์ > ชีวิตราชการ > ผู้ว่าการตฺวันโจว

ใน ค.ศ. 1040 เปา เจิ่ง ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ว่าการตฺวันโจว (端州) ซึ่งเป็นแหล่งขึ้นชื่อด้านผลิตจานฝนหมึก เปา เจิ่ง ตรวจสอบพบว่า ผู้ว่าการคนก่อน ๆ มักขูดรีดจานฝนหมึกจำนวนมากจากราษฎร เมื่อทำราชการอยู่ที่นี่ เปา เจิ่ง จึงใช้จานฝนหมึกเพียงอันเดียว โดยกล่าวว่า ความจำเป็นมีเท่านั้น ครั้น ค.ศ. 1043 เขาต้องย้ายไปท้องที่อื่น ประชาชนรักใคร่ก็นำจานฝนหมึกมามอบให้เป็นของขวัญมากมาย เปา เจิ่ง ไม่รับไว้เลย และโยนจานฝนหมึกที่ใช้ประจำอยู่นั้นทิ้งลงสู่แม่น้ำกวางตุ้ง ไม่ยอมพกไปด้วยแม้แต่อันเดียว