stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอเค-102

|  เอเค-102  |
| --- | --- |
ชนิด: ปืนเล็กยาว
แหล่งกำเนิด:  รัสเซีย
บทบาท
ประจำการ: 1995–ปัจจุบัน
ผู้ใช้งาน: ดูประเทศผู้ใช้งาน
สงคราม: ความไม่สงบในจังหวัดอาเจะฮ์ ความขัดแย้งปาปัว ปฏิบัติการมาดาโกรายา ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: มีฮาอิล คาลาชนิคอฟ
ช่วงการออกแบบ: 1994
บริษัทผู้ผลิต: คาลาชนิคอฟ คอนเซิร์น
แบบอื่น: เอเค-104, เอเค-105
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 3.0 กก. (6.6 ปอนด์) ไม่มีกระสุน
ความยาว: 824 มม. (32.4 นิ้ว) ยืดพานท้าย  586 มม. (23.1 นิ้ว) พับพานท้าย
ความยาวลำกล้อง: 314 มม. (12.4 นิ้ว)

กระสุน: 5.56×45 มม. นาโต
ขนาดลำกล้องปืน: 5.56 มม.
การทำงาน: แรงดันแก๊ส ลูกเลื่อนหมุนตัว
อัตราการยิง: 600 นัด/นาที
ความเร็วปากกระบอก: 850 เมตร/วินาที (2,789 ฟุต/วินาที)
ระยะหวังผล: 500 เมตร (550 หลา)
ระบบป้อนกระสุน: แมกกาซีนความจุ 30 นัดแบบถอดได้
ศูนย์เล็ง: ศูนย์เปิด มีรางหางเหยี่ยวด้านข้างสำหรับการมองเห็น และศูนย์กลางคืน
เอเค-102 (อังกฤษ: AK-102) เป็นปืนเล็กยาวในตระกูลเอเค-100 รุ่นสั้นลงของปืนเล็กยาวเอเค-101 ซึ่งได้มาจากการออกแบบดั้งเดิมของเอเค-47 และผู้สืบทอดอย่างเอเค-74 การออกแบบของเอเค-102, เอเค-104 และเอเค-105 นั้นคล้ายคลึงกันมาก ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือขนาดลำกล้องปืนและแบบชนิดแมกกาซีนที่สอดคล้อง ซึ่งเอเค-102 บรรจุกระสุนปืน 5.56×45 มม. นาโต และได้รับการออกแบบมาเพื่อการส่งออกทั้งหมด
การออกแบบ

เมื่อเทียบกับเอเค 101 และเอเค 103 ซึ่งเป็นปืนเล็กยาวขนาดเต็มที่มีการออกแบบคล้ายกัน เอเค 102, 104, และ 105 นั้นมีลำกล้องปืนที่สั้นกว่า ซึ่งทำให้พวกมันอยู่ตรงกลางระหว่างปืนเล็กยาวขนาดเต็มและเอเคเอส 74ยู ที่กะทัดรัดกว่า ในขณะที่ปืนเอเค 10เอกซ์ นั้นมีลำกล้องปืนยาวกว่า, ลูกสูบที่ผบักดันด้วยแก๊สเต็มความยาว และแข็ง พานท้ายพอลิเมอร์พับข้างได้ ส่วนเอเคเอส 74ยู นั้นสั้นกว่า และลักษณะพานท้ายเป็นแต่เพียงโครง
โครงปืนเล็กยาวทำจากแผ่นเหล็กพับขึ้นรูป แมกกาซีนมีน้ำหนักเบา และทนทานกว่ารุ่นเก่า ทำจากไฟเบอร์กลาสเสริมความแข็งแรง พานท้ายส่วนก้นทำจากพลาสติก ทำให้มีน้ำหนักเบา มีความทนทานมากขึ้น และเป็นโพรง อนุญาตให้เก็บชุดเครื่องมือสนามไว้ด้านในได้[ต้องการอ้างอิง]
เอเค 102 ใช้ศูนย์เล็งเหล็กหลังที่มีรอยบากสามารถปรับพิกัดใน 100 เมตร (109 หลา) และเพิ่มจาก 100 เมตรเป็น 500 เมตร (109 หลาถึง 547 หลา) ศูนย์หน้าเป็นเสาที่ปรับสูงได้ในสนามรบ ส่วนการปรับแนวนอนทำโดยโรงงานหรือคลังแสงก่อนแจกจ่าย ทั้งนี้ เอเค 102 มีปลอกทวีแรงถอยที่มาจากเอเคเอส 74ยู
ซีรีส์เอเค 100 ผลิตโดยโรงงานอิซห์มาชในอิเซฟก์ ประเทศรัสเซีย
ประเทศผู้ใช้งาน

อินโดนีเซีย: ใช้โดยเหล่ากองพลน้อยเคลื่อนที่ของสำนักงานตำรวจแห่งชาติอินโดนีเซีย
มาเลเซีย: การใช้งานจำกัดโดยกำลังการสงครามพิเศษทางเรือของกองทัพเรือมาเลเซีย
ไทย: ใช้โดยกองอาสารักษาดินแดน
เอียน โซเมอร์ฮอลเดอร์

| เอียน โซเมอร์ฮอลเดอร์ |
| --- | --- |
โซเมอร์มอลเดอร์ในปี ค.ศ. 2015
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1978-12-08) 8 ธันวาคม ค.ศ. 1978 (46 ปี) เอียน โจเซฟ โซเมอร์ฮอลเดอร์ Covington, Louisiana, U.S.
คู่สมรส: นิกกี้ รีด (2015-ปัจจุบัน)
อาชีพ: นักแสดง นายแบบ โปรดิวเซอร์
ปีที่แสดง: 1988–ปัจจุบัน
เอียน โจเซฟ โซเมอร์ฮอลเดอร์ (อังกฤษ: Ian Joseph Somerhalder) เกิดเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1978 เป็นนักแสดงชายชาวอเมริกัน นายแบบ และโปรดิวเซอร์ เป็นที่รู้จักในบทบาท บูน คาร์ไลล์ ในซีรีส์เรื่อง อสุรกายดงดิบ และ ดามอน ซัลวาทอร์ ในซีรีส์เรื่อง เดอะแวมไพร์ ไดอารีส์
ประวัติ

โซเมอร์ฮอลเดอร์เกิดที่ โควิงตัน, รัฐลุยเซียนา เป็นบุตรชายของเอดน่าและโรเบิร์ต โซเมอร์ฮอลเดอร์ มารดาของเขามีอาชีพเป็นนักนวดบำบัด ส่วนบิดามีอาชีพเป็นผู้รับจ้างอิสระ เขาเป็นลูกคนกลางของครอบครัวโซเมอร์ฮอลเดอร์ เขามีพี่ชายชื่อ โรเบิร์ต กับน้องสาวชื่อว่า โรบิน เขาเข้าศึกษาที่ แมนเดวิล ไฮสคูล เอียนเริ่มเป็นนายแบบเด็กเมื่ออายุ 10 ปี จนถึงอายุ 13 ปี และเริ่มเป็นนักแสดงเมื่อตอนอายุ 17 ปี
ชีวิตส่วนตัว

โซเมอร์ฮอลเดอร์ได้คบกับ Nina Dobrev นักแสดงนำสาวที่แสดงด้วยกันในซีรีส์เรื่อง เดอะแวมไพร์ ไดอารีส์ เป็นเวลา 3 ปี และทั้งคู่ได้เลิกกันในปี 2013 หลังจากนั้นโซเมอร์ฮอลเดอร์ได้คบกับ Nikki Reed นักแสดงสาวจากหนังเรื่อง แวมไพร์ ทไวไลท์ ในกลางปี ค.ศ. 2014 และทั้งคู่ประกาศหมั้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 และแต่งงานในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 2015 ในปีเดียวกัน ที่ แมลิบู, รัฐแคลิฟอร์เนีย และมีลูกสาวด้วยกัน 1 คนด้วยชื่อว่า "โบดี้ โซลอิล โซเมอร์ฮอลเดอร์" (Bodhi Soleil Holmerhalder) เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 2017
แหล่งข้อมูลอื่น

Ian Somerhalder ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Somerhalder interview discussing his family history, career and new tele-film "Marco Polo", 2/28/08 เก็บถาวร 2016-01-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เอเชียนฮิปฮอปเฟสติวัล

Zeebra ในงานเอเชียนฮิปฮอปเฟสติวัล
เอเชียนฮิปฮอปเฟสติวัล (อังกฤษ: Asian Hiphop Festival) เป็นงานแสดงคอนเสิร์ตของศิลปินฮิปฮอปทั้งเอเชียและต่างประเทศ ไม่ว่าจะเป็น ประเทศไทย, มาเลเซีย, ฮ่องกง, ฟิลิปปินส์, ไต้หวัน,เกาหลี, ญี่ปุ่น และ อเมริกา จัดขึ้นวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2551 โดยต้นแนวความคิดมาจาก 3 หนุ่มวงไทยเทเนี่ยม ที่ได้ติดต่อเดินทางติดต่อศิลปิน  เริ่มจากประเทศมาเลเซีย, ฮ่องกง, ฟิลิปปินส์, ไต้หวัน,เกาหลี, ญี่ปุ่น และสุดท้ายที่ประเทศอเมริกา
เซาท์ไซด์ ในงานเอเชียนฮิปฮอปเฟสติวัล
สถานที่จัด จัดที่อิมแพ็ก เมืองทองธานี โซนแรกด้านนอกจัดเป็นฮิปฮอปเฟสติวัล นำเอาวัฒนธรรมฮิปฮอปจัดด้านหน้าไม่ว่าจะเป็น Culture, B-BOY, Street wear booth, Graffiti Show, New Rapper Stage ส่วน โซนที่สอง อิมแพ็ค อารีน่า ฮอล์ล เวทีคอนเสิร์ตการแสดงคอนเสิร์ตของ  Zeebra จากญี่ปุ่น, Master Plan จากเกาหลี, MC Hot Dog จากไต้หวัน, 24Herbs จากฮ่องกง, Joe Flizzow จากมาเลเซีย, Beatmathics จากฟิลิปปินส์, นาสจากอเมริกา และ วงไทยเทเนี่ยม จาก ประเทศไทย  เริ่มเปิดการแสดงตั้งแต่ 19.00 น.– 24.00 น
เอิร์ลแห่งดัมบาร์ตัน

| เอิร์ลแห่งดัมบาร์ตัน |
| --- | --- |
ตราอาร์มประจำพระอิสริยยศของเจ้าชายแฮร์รี
เจ้าชายแฮร์รี ดยุกแห่งซัสเซกซ์ เอิร์ลแห่งดัมบาร์ตันพระองค์ปัจจุบัน
สถาปนา: 9 มีนาคม ค.ศ. 1675
องค์แรก: จอร์จ ดักลาส
องค์ปัจจุบัน: เจ้าชายแฮร์รี
คู่สมรส: เมแกน ดัชเชสแห่งซัสเซกซ์
เอิร์ลแห่งดัมบาร์ตัน (อังกฤษ: Earl of Dumbarton) เป็นบรรดาศักดิ์ชั้นเอิร์ลพระราชทานในสก็อตแลนด์ พบการสถาปนาครั้งแรกเมื่อปีค.ศ. 1675 และครั้งล่าสุดเมื่อปีค.ศ. 2018 ในบรรดาศักดิ์ของสหราชอาณาจักร พระราชทานเป็นบรรดาศักดิ์รองให้แก่พระราชนัดดาของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ได้แก่ เจ้าชายแฮร์รีแห่งเวลส์ ในโอกาสงานเสกสมรส โดยมีอีกบรรดาศักดิ์คือ บารอนกิลคีล โดยประกาศเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 ผู้สืบตระกูลเอิร์ลแห่งดัมบาร์ตันในปัจจุบันคือพระโอรส พระนามว่า อาร์ชี เมานต์แบ็ตเทน-วินด์เซอร์
รายนาม/พระนาม > สถาปนาครั้งแรก ค.ศ. 1710

| เอิร์ล | พระฉายาลักษณ์ | พระราชสมภพ | อภิเษกสมรส | สวรรคต |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จอร์จ ดักลาส 1675—1692 |  | 1635 ปราสาทดักลาส บุตรชายของวิลเลียม ดักลาส มาร์ควิสที่ 1 แห่งดักลาส กับเลดีแมรี กอร์ดอน | แอนน์ วีทลีย์ บุตร 1 คน | 1692  แซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล ปารีส ฝรั่งเศส  อายุ 56 ปี |
| จอร์จ ดักลาส 1692—1749 |  | 1687 บุตรชายของจอร์จ ดักลาส เอิร์ลที่ 1 แห่งดัมบาร์ตัน กับแอนน์ วีทลีย์ | ไม่ได้สมรส | 1749  ดูแอ ฝรั่งเศส  อายุ 61 ปี |
รายนาม/พระนาม > สถาปนาครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018

| เอิร์ล | พระฉายาลักษณ์ | ตราอาร์ม | พระราชสมภพ | อภิเษกสมรส | สวรรคต |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เจ้าชายแฮร์รี ราชวงศ์วินด์เซอร์ 2018–ปัจจุบัน ดยุกแห่งซัสเซกซ์ และ บารอนกิลคีล (2018) |  |  | 15 กันยายน 1984 โรงพยาบาลเซนต์แมรี ลอนดอน พระโอรสในสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 กับไดอานา เจ้าหญิงแห่งเวลส์ | 19 พฤษภาคม 2018 เมแกน มาร์เคิล พระโอรส-ธิดา 2 พระองค์ |  –  พระชนมายุ 40 ปี 112 วัน |
รายนาม/พระนาม > ลำดับการสืบตระกูล

เจ้าชายแฮร์รี เอิร์ลแห่งดัมบาร์ตัน (ประสูติ ค.ศ. 1984)
(1) เจ้าชายอาร์ชีแห่งซัสเซกซ์ (ประสูติ ค.ศ. 2019)
ดูเพิ่ม

บรรดาศักดิ์อังกฤษ
รายชื่อตำแหน่งดยุกและขุนนางสืบตระกูลของหมู่เกาะอังกฤษ
| ด ค กบรรดาศักดิ์ในพระราชวงศ์อังกฤษ |
| --- | --- |
 พระมหากษัตริย์ พระราชสวามีและพระอัครมเหสี  เจ้าชาย  เจ้าหญิง  บรรดาศักดิ์ขุนนางในราชวงศ์  เจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งเวลส์  ดยุกและดัชเชสแห่งคอร์นวอลล์  ดยุกแห่งรอธซี  พระราชกุมารี  ดยุกและดัชเชสแห่งยอร์ก  ดยุกและดัชเชสแห่งกลอสเตอร์  ดยุกและดัชเชสแห่งเคนต์  ดยุกแห่งเคมบริดจ์  ดยุกและดัชเชสแห่งเอดินบะระ  ดยุกแห่งซัสเซกซ์ 
พ้นสมัยพระราชทาน:  สมเด็จพระราชชนนี  ดยุกแห่งออลบานี  ดยุกแห่งแคลเรนซ์  ดยุกและดัชเชสแห่งคัมบาร์ลันด์  ดยุกแห่งคอนน็อตและสแตรธเอิร์น  ดยุกแห่งวินด์เซอร์  ดยุกแห่งยอร์กและออลบานี  ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์และสแตรธเอิร์น  ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์และเทวิอ็อตเดล  ดยุกแห่งแคลเรนซ์และเซนต์แอนดรูวส์  ดยุกแห่งแคลเรนซ์และเอวอนเดล  ดยุกแห่งกลอสเตอร์และเอดินบะระ  ดยุกแห่งเคนต์และสแตรธเอิร์น 
 กษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร  ราชวงศ์อังกฤษ  ขุนนางอังกฤษ
เอิร์ลแห่งวอริก

| เอิร์ลแห่งวอริก |
| --- | --- |
ตราอาร์มประจำบรรดาศักดิ์
สถาปนา: ค.ศ. 1074
องค์แรก: เฮนรีเดอโบมอนท์ เอิร์ลที่ 1 แห่งวอริก
องค์ปัจจุบัน: กาย เดวิด เกรวิลล์ เอิร์ลที่ 9 แห่งวอริก
เอิร์ลแห่งวอริก (อังกฤษ: Earl of Warwick) เป็นตำแหน่งขุนนางสืบตระกูลอันมีเกียรติและมีอำนาจมากที่สุดตำแหน่งหนึ่งในเกาะอังกฤษที่ก่อตั้งขึ้นด้วยกันทั้งหมดสี่ครั้ง การก่อตั้งครั้งแรกก่อตั้งในปี ค.ศ. 1088 และเป็นตำแหน่งที่มักจะมีความสัมพันธ์กับปราสาทวอริก เอิร์ลแห่งวอริกคนแรกคือเฮนรีเดอโบมอนท์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 1 เพื่อเป็นรางวัลในการสนับสนุนสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งอังกฤษในการต่อต้านการกบฏ ค.ศ. 1088
ผู้ดำรงบรรดาศักดิ์ > เอิร์ลแห่งวอริกก่อตั้งครั้งที่ 1 (ค.ศ. 1088)

เฮนรีเดอโบมอนท์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 1 (ราว ค.ศ. 1048–ค.ศ. 1119)
โรเจอร์เดอโบมอนท์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 2 (ราว ค.ศ. 1102–ค.ศ. 1153) บุตรของเฮนรี
วิลเลียมเดอโบมอนท์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 3 (ก่อน ค.ศ. 1140 – ค.ศ. 1184) บุตรของโรเจอร์
เวเลอรันเดอโบมอนท์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 4 (ค.ศ. 1153–ค.ศ. 1204) บุตรของโรเจอร์
เฮนรีเดอโบมอนท์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 5 (ราว ค.ศ. 1195–ค.ศ. 1229) บุตรของเวเลอรัน
ทอมัสเดอโบมอนท์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 6 (ค.ศ. 1208–ค.ศ. 1242) บุตรของเฮนรี
มาร์กาเร็ตเดอโบมอนท์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 7 (เสียชีวิต ค.ศ. 1253) บุตรีของเฮนรีเดอโบมอนท์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 5
จอห์น มาร์แชล เอิร์ลแห่งวอริกที่ 7 (ตำแหน่งจากภรรยา) (เสียชีวิต ค.ศ. 1242)
จอห์น ดู เพลซิส เอิร์ลแห่งวอริกที่ 7 (ตำแหน่งจากภรรยา) (เสียชีวิต ค.ศ. 1263)
วิลเลียม มอดิท เอิร์ลแห่งวอริกที่ 8 (ราว ค.ศ. 1220–ค.ศ. 1268) หลานปู่ของเวเลอรัน
วิลเลียมเดอโบแชมพ์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 9 (ราว ค.ศ. 1240–ค.ศ. 1298) หลานทวดของเวเลอรัน
กายเดอโบแชมพ์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 10 (เสียชีวิต ค.ศ. 1315) บุตรของวิลเลียม (เอิร์ลแห่งวอริกที่ 9)
ทอมัสเดอโบแชมพ์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 11 (เสียชีวิต ค.ศ. 1369) บุตรของกาย
ทอมัสเดอโบแชมพ์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 12 (ราว ค.ศ. 1339–ค.ศ. 1401) บุตรของทอมัส (เอิร์ลแห่งวอริกที่ 11)
ริชาร์ดเดอโบแชมพ์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 13 (ค.ศ. 1382–ค.ศ. 1439) บุตรของทอมัส (เอิร์ลแห่งวอริกที่ 12)
เฮนรีเดอโบแชมพ์ ดยุคแห่งวอริกที่ 1 (ค.ศ. 1425–ค.ศ. 1446) บุตรของริชาร์ด
แอนน์เดอโบแชมพ์ เคานเทสแห่งวอริกที่ 15 (ค.ศ. 1443–ค.ศ. 1449) บุตรีของเฮนรี
แอนน์เดอโบแชมพ์ (ค.ศ. 1426–ค.ศ. 1492) บุตรีของริชาร์ด
ริชาร์ด เนวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 16 (ตำแหน่งจากภรรยา) (ค.ศ. 1428–ค.ศ. 1471) ("วอริกผู้สร้างกษัตริย์")
เอ็ดเวิร์ด แพลนทาเจเน็ท เอิร์ลแห่งวอริกที่ 17 (ค.ศ. 1475–ค.ศ. 1499) หลานปู่ของริชาร์ด (เอิร์ลแห่งวอริกที่ 16)
ผู้ดำรงบรรดาศักดิ์ > เอิร์ลแห่งวอริกก่อตั้งครั้งที่ 2 (ค.ศ. 1547)

จอห์น ดัดลีย์ ดยุคแห่งนอร์ทธัมเบอร์แลนด์ที่ 1, เอิร์ลแห่งวอริกที่ 1 (ค.ศ. 1501–ค.ศ. 1553)
จอห์น ดัดลีย์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 2 (เสียชีวิต ค.ศ. 1554)
แอมโบรส ดัดลีย์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 3 (ราว ค.ศ. 1529–ค.ศ. 1589)
ผู้ดำรงบรรดาศักดิ์ > เอิร์ลแห่งวอริกก่อตั้งครั้งที่ 3 (ค.ศ. 1618)

โรเบิร์ต ริช เอิร์ลแห่งวอริกที่ 1 (เสียชีวิต ค.ศ. 1619)
โรเบิร์ต ริช เอิร์ลแห่งวอริกที่ 2 (ค.ศ. 1587–ค.ศ. 1658)
โรเบิร์ต ริช เอิร์ลแห่งวอริกที่ 3 (ค.ศ. 1611–ค.ศ. 1659)
ชาร์ลส์ ริช เอิร์ลแห่งวอริกที่ 4 (ค.ศ. 1619–ค.ศ. 1673)
โรเบิร์ต ริช เอิร์ลแห่งวอริกที่ 5, เอิร์ลแห่งฮอลแลนด์ที่ 2 (ค.ศ. 1620–ค.ศ. 1675)
เอ็ดเวิร์ด ริช เอิร์ลแห่งวอริกที่ 6, เอิร์ลแห่งฮอลแลนด์ที่ 3 (ค.ศ. 1673–ค.ศ. 1701)
เอ็ดเวิร์ด เฮนรี ริช เอิร์ลแห่งวอริกที่ 7, เอิร์ลแห่งฮอลแลนด์ที่ 4 (ค.ศ. 1697–ค.ศ. 1721)
เอ็ดเวิร์ด ริช เอิร์ลแห่งวอริกที่ 8, เอิร์ลแห่งฮอลแลนด์ที่ 5 (ค.ศ. 1695–ค.ศ. 1759)
ผู้ดำรงบรรดาศักดิ์ > เอิร์ลแห่งวอริกก่อตั้งครั้งที่ 4 (ค.ศ. 1759) และ เอิร์ลบรุค (ค.ศ. 1746)

ฟรานซิส เกรวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 1, เอิร์ลบรุคที่ 1 (ค.ศ. 1719–ค.ศ. 1773)
จอร์จ เกรวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 2, เอิร์ลบรุคที่ 2 (ค.ศ. 1746–ค.ศ. 1816)
เฮนรี ริชาร์ด Greville เอิร์ลแห่งวอริกที่ 3, เอิร์ลบรุคที่ 3 (ค.ศ. 1779–ค.ศ. 1853)
จอร์จ กาย เกรวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 4, เอิร์ลบรุคที่ 4 (ค.ศ. 1818–ค.ศ. 1893)
ฟรานซิส ริชาร์ด ชาร์ลส์ เกรวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 5, เอิร์ลบรุคที่ 5 (ค.ศ. 1853–ค.ศ. 1924)
เลโอโพลด์ กาย ฟรานซิส เมย์นาร์ด เกรวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 6, เอิร์ลบรุคที่ 6 (ค.ศ. 1882–ค.ศ. 1928)
ชาร์ลส์ กาย ฟุลค เกรวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 7, เอิร์ลบรุคที่ 7 (ค.ศ. 1911–ค.ศ. 1984)
เดวิด โรบิน ฟรานซิส กาย เกรวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 8, เอิร์ลบรุคที่ 8 (ค.ศ. 1934–ค.ศ. 1996)
กาย เดวิด เกรวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 9, เอิร์ลบรุคที่ 9 (เกิด ค.ศ. 1957)
ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงคือบุตรชายของผู้ถือตำแหน่งปัจจุบัน ชาร์ลส์ ฟุลค เชสเตอร์ เกรวิลล์, ลอร์ดบรุค (เกิด ค.ศ. 1982)
ตราอาร์มของเอิร์ลแห่งวอริกที่ 11
ตราอาร์มของริชาร์ด เนวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริกที่ 16
เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท

| เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินขับไล่หลากบทบาท
ชาติกำเนิด:  สหรัฐอเมริกา
บริษัทผู้ผลิต: แมคดอนเนลล์ ดักลาส/โบอิง  นอร์ทธรอป
สถานะ: ปลดประจำการ(กองทัพเรือสหรัฐ)
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพเรือสหรัฐ กองนาวิกโยธินสหรัฐ กองทัพอากาศออสเตรเลีย กองทัพอากาศสเปน
จำนวนที่ผลิต: เอฟ/เอ-18เอ-ดี 1,480 ลำ
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: 7 มกราคม พ.ศ. 2526
เที่ยวบินแรก: 18 กันยายน พ.ศ. 2521
พัฒนาจาก: นอร์ทธรอป วายเอฟ-17
สายการผลิต: ซีเอฟ-18 ฮอร์เน็ท  เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท
เอฟ-18 ฮอร์เน็ท (อังกฤษ: F-18 Hornet) ของแมคดอนเนลล์ ดักลาส (ปัจจุบันคือโบอิง) เป็นเครื่องบินโจมตีหลากบทบาทหลากสภาพอากาศที่สามารถใช้บนเรือบรรทุกเครื่องบินและถูกออกแบบมาเพื่อการโจมตีทั้งภาคพื้นดินและภาคอากาศ มันถูกออกแบบในทศวรรษที่ 1970 ให้กับกองทัพเรือและกองนาวิกโยธินสหรัฐฯ ฮอร์เน็ทยังถูกใช้โดยกองทัพอากาศในหลายประเทศ มันถูกเลือกให้ใช้ทำการแสดงโดยบลูแองเจิลของกองทัพเรือสหรัฐฯ ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2529 ภารกิจหลักของมันคือเป็นเครื่องบินคุ้มกัน สร้างการป้องกันทางอากาศให้กับกองเรือ การข่มการป้องกันภัยทางอากาศของข้าศึก การสนับสนุนทางอากาศโดยใกล้ชิด และการสอดแนม ความหลากประโยชน์และความไว้ใจได้ของมันได้พิสูจน์ความมีค่าพอที่จะใช้บนเรือบรรทุกเครื่องบิน แม้ว่ามันถูกวิจารณ์ในความบกพร่องในเรื่องพิสัยและภาระบรรทุกเมื่อเทียบกับเครื่องบินสมัยเดียวกัน
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทคือการพัฒนาที่สำคัญของเอฟ/เอ-18 เพื่อทำหน้าที่เติมเต็มบทบาทของฮอร์เน็ทในกองทัพเรือสหรัฐฯ
การพัฒนา > ต้นกำเนิด

การพัฒนาของเอฟ/เอ-18 นั้นมาจากผลของเครื่องบินขับไล่ในโครงการทดลองของกองทัพเรือสหรัฐฯ โดยเพื่อจัดหาอากาศยานหลากหลายบทบาทมาแทนที่เอ-4 สกายฮอว์ค เอ-7 คอร์แซร์ 2 เอฟ-4 แฟนทอม 2 และเพื่อเพิ่มองค์ประกอบที่สมบูรณ์ให้กับเอฟ-14 ทอมแคท รองนายพลเรือเคนท์ ลีเป็นผู้นำในการสนับสนุนโครงการทดลองเครื่องบินขับไล่ที่นายทหารเรือมากมายต่อต้าน
ในเดือนสิงหาคมพ.ศ. 2516 สภาได้มีคำสั่งว่ากองทัพเรือมองหาทางเลือกที่มีราคาต่ำกว่าเอฟ-14 กรัมแมนเสนอเอฟ-14เอกซ์ที่ดัดแปลงมาจากเอฟ-14 ในขณะที่แมคดอนเนลล์ ดักลาสเสนอเอฟ-15 แต่ทั้งสองก็มีราคาที่แพงเท่ากับเอฟ-14 ในฤดูร้อนนั้นเองรัฐมนตรีกลาโหมได้สั่งให้กองทัพเรือประเมินคู่แข่งในโครงการเครื่องบินขับไล่ขนาดเบาของกองทัพอากาศ วายเอฟ-16ของเจเนรัล ไดนามิกส์และวายเอฟ-17ของนอร์ทธรอป  การแข่งขันของกองทัพอากาศเน้นไปที่เครื่องบินขับไล่กลางวันที่ไม่มีความสามารถในการจู่โจม ในเดือนพฤษภาคมพ.ศ. 2517 คณะกรรมการด้านอาวุธได้ย้ายทุนจำนวน 34 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากโครงการเดิมไปโครงการใหม่คือเครื่องบินขับไล่ของกองทัพเรือ โดยตั้งใจที่จะใช้เทคโนโลยีสูงสุดที่พัฒนามาเพื่อโครงการเครื่องบินขับไล่ขนาดเบา
การพัฒนา > การออกแบบใหม่ของวายเอฟ-17

ถึงแม้ว่าวายเอฟ-16 จะชนะการแข่งขันดังกล่าว กองทัพเรือก็สงสัยว่าอากาศยานนั้นที่มีเครื่องยนต์เดี่ยวและขนาดแคบน่าจะเหมาะกับการใช้งานบนเรือบรรทุกเครื่องบินมากกว่าและพวกเขาก็ปฏิเสธเอฟ-16 กองทัพเรือต่อสู้เพื่อและได้คำอนุญาตให้พัฒนาอากาศยานที่มีพื้นฐานมาจากวายเอฟ-17 เนื่องมาจากเครื่องบินขับไล่ขนาดเบาไม่ได้มีการออกแบบที่เน้นความต้องการเช่นเดียวกับโครงการเดิม ทางกองทัพเรือสอบถามแมคดอนเนลล์ ดักลาสและนอร์ทธรอปเพื่อทำการออกแบบอากาศยานลำใหม่โดยมีพื้นฐานมาจากวายเอฟ-17 อากาศยานลำใหม่มีชื่อว่าเอฟ-18 เลขาธิการกองทัพเรือได้ประกาศในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2520 ว่าชื่อของอากาศยานลำใหม่คือ"ฮอร์เน็ท"
ทั้งนอร์ทธรอปและแมคดอนเนลล์ ดักลาสตกลงที่จะแบ่งการผลิตเท่าๆ กันด้วยการที่แมคดอนเนลล์ ดักลาสเป็นผู้ทำงานขั้นสุดท้าย (20% ของทั้งหมด) แมคดอนเนลล์ ดักลาสสร้างปีก ตัวสมดุล และลำตัวด้านหน้า นอร์ทธรอปสร้างลำตัวส่วนกลางและส่วนท้าย แมคดอนเนลล์เป็นผู้ทำสัญญาหลักของเอฟ-18 สำหรับกองทัพเรือ นอร์ทธรอปจะเป็นผู้ทำสัญญาหลักและทำงานสุดท้ายทั้งหมดในเอฟ-18 สำหรับฐานบินบนบกซึ่งนอร์ทธรอปหวังว่าจะขายรุ่นนี้ในตลาดส่งออก
เอฟ-18 รู้จักในตอนแรกว่าเป็นแมคดอนเนลล์ ดักลาส แบบ 267 ดัดดัดแปลงมาจากวายเอฟ-17 ในขณะที่ยังมีส่วนที่เหมือนเดิมอยู่บ้าง สำหรับการใช้งานบนเรือบรรทุกเครื่องบินโครงสร้างด้านล่างและตะขอเกี่ยวถูกกทำให้แข็งแกร่งขึ้น ปีกที่พับได้และที่ยึดกับแท่นส่งถูกติดตั้งเข้าไป ล้อก็ถูกขยายด้วยเช่นกัน เพื่อให้ได้ตามความต้องการของกองทัพเรือแมคดอนเนลล์ได้เพิ่มความจุของถังเชื้อเพลิงอีก 2,020 กิโลกรัมและเชื้อเพลิงในปีกอีก 96 แกลลอน ปีกและตัวทำสมดุลถูกขยาย ส่วนโครงด้านหลังกว้างขึ้นอีก 4 นิ้ว การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เพิ่มน้ำหนักทั้งหมดเป็น 16,800 กิโลกรัม ระบบคอมพิวเตอร์ช่วยควบคุมของวายเอฟ-17 ถูกแทนที่ด้วยระบบแบบติจิตอลล้วนๆ
แผนเดิมมีส่วนเกี่ยวข้องกับรุ่นที่คล้ยคลึงมากที่สุดทั้งสิ้น 780 รุ่น เอฟ-18เอและเอ-18เอแบบที่นั่งเดี่ยวทีความแตกต่างในด้านการบิน ทีเอฟ-18เอแบบสองที่นั่งได้เติมเต็มการทำภารกิจเต็มที่ของเอฟ-18 ยกเว้นการลดลงของความจุเชื้อเพลิง ด้วยการออกแบบใหม่และการพัฒนาในด้านการบินและความหลากหลายในการทำงาน มันได้กลายเป็นการผสมของเอ-18เอและเอฟ-18เอเข้าด้วยกัน ในพ.ศ. 2523 อากาศยานเริ่มหมายถึงเอฟ/เอ-18เอและกลายเป็นชื่อทางการในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2527 ทีเอฟ-18เอถูกตั้งชื่อใหม่ว่าเอฟ/เอ-18บี
การพัฒนา > เอฟ-18แอลของนอร์ทธรอป

นอร์ทธรอปได้สร้างเอฟ-18แอลขึ้นเป็นอากาศยานส่งออก เนื่องมาจากการที่มันไม่แข็งแกร่งพอที่จะทำงานบนเรือบรรทุกเครื่องบินมันจึงถูกคาดว่าจะเบากว่าและทำงานดีกว่า และเป็นผู้แข่งขันที่แข็งแกร่งกว่าเอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอน น้ำหนักทั้งหมดของเอฟ-18แอลคือ 3,493 กิโลกรัมซึ่งเบากว่าเอฟ/เอ-18 เนื่องมาจากอุปกรณ์ในการลงจอดที่มีน้ำหนักน้อยกว่า การนำปีกแบบพับได้ออก ลดชิ้นส่วนที่มีน้ำหนักมาก และความจุเชื้อเพลิงที่น้อยลง ถึงแม้ว่าอากาศยานดังกล่าวมีตะขอเกี่ยวที่เบากว่า ความแตกต่างภายนอกที่เห็นได้ชัดคือการนำเอส"สแนคส์" (snags) ที่ปลายปีกออก มันยังคงมีระบบที่คล้ายคลึงกับเอฟ/เอ-18 แม้ว่าจะมีการเสนอให้เปลี่ยนแปลงก็ตาม มันไม่เหมือนกับเอฟ/เอ-18 ตรงที่เอฟ-18แอลนั้นไม่มีเชื้อเพลิงในปีกของมันและมันมีที่ติดตั้งอาวุธสามตำแหน่งใต้ปีกแต่ละข้าง
หุ้นส่วนระหว่างแมคดอนเนลล์ ดักลาสและนอร์ทธรอปขุ่นเคืองในการแข่งขันเพื่อขายรุ่นสำหรับส่งออก นอร์ทธรอปรู้สึกว่าแมคดอนเนลล์ ดักลาสจะนำเอฟ/เอ-18 เข้าลงการแข่งขันกับเอฟ-18แอล ในเดือนตุลาคมพ.ศ. 2522 นอร์ทธรอปได้ฟ้องแมคดอนเนนล์ในการใช้เทคโนโลยีของนอร์ทธรอปที่ใช้สร้างเอฟ-18แอลซึ่งเป็นการละเมิดข้อตกลง และข้อให้ทำการระงับการส่งออกฮอร์เน็ทของแมคดอนเนลล์ ดักลาส คดีถูกตัดสินในปีพ.ศ. 2528 เมื่อแมคดอนเนลล์ตกลงที่จะจ่ายเงินจำนวน 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อบรรลุสิทธิในการออกแบบ โดยปราศการยอมรับการกระทำผิด จากนั้นนอร์ทธรอปได้หยุดการทำงานกับเอฟ-18แอลและการสั่งซื้อส่วนมากก็เป็นเอฟ-16 หรือเอฟ/เอ-18
การออกแบบ

เอฟ/เอ-18 มีสองเครื่องยนต์ ปีกที่ตรงกลางลำตัว เป็นอากาศยานที่หลากหลายหน้าที่ มันมีการเคลื่อนไหวที่เป็นเลิศซึ่งเป็นผลจากแรงขับของมัน มันมีระบบควบคุมการบินแบบดิจิตอลและมีส่วนที่คล้ายปีกเสริมที่ด้านหน้าของปีกหลัก ส่วนที่คล้ายปีกเสริมนั้นทำให้ฮอร์เน็ทสามารถควบคุมได้ในขณะทำมุมชัน นี่ก็เพราะส่วนดังกล่าวจะสร้างกระแสลมวนที่ทรงพลังเหนือปีก เป็นการสร้างกระแสลมที่รุนแรงเหนือปีกซึ่งทำให้ปีกของฮอร์เน็ทนั้นให้แรงยกตัวได้มากกว่าหลายเท่าของน้ำหนักของเครื่องบิน  ดังนั้นฮอร์เน็ทจึงสามารถเลี้ยงแบบหักโค้งได้ในขณะที่ทำความเร็วสูง
ปีกแนวตั้งท้ายเครื่องที่ลาดเอียงเป็นอีกจุดเด่นหนึ่งในการออกแบบและมันทำให้ฮอร์เน็ทสามารถทำมุมได้มากซึ่งรวมทั้งปีกท้ายแนวนอนที่ใหญ่เกินตัว แฟลบ (ส่วนของปีกที่พับขึ้นลงได้) ขนาดยาว และโปรแกรมคอมพิวเตอร์ควบคุมการบินซึ่งเพิ่มการควบคุมการเคลื่อนไหวในระดับต่ำและการขยับหางเสือแทนที่จะเป็นการเคลื่อนที่ซ้ายขวาแบบธรรมดา
ฮอร์เน็ทเป็นหนึ่งในอากาศยานพวกแรกที่ใช้หน้าจอแบบหลากหลายซึ่งเพียงแค่การกดสวิตช์ก็ทำให้นักบินทำหน้าที่ได้ทั้งโจมตีและต่อสู้ ความสามารถนี้ทำให้มันมีความยืดหยุ่นเมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว มันเป็นอากาศยานแบบแรกของกองทัพเรือที่ทำงานร่วมกับระบบดิจิตอล
ฮอร์เน็ทยังมีชื่อเสียงด้วยการที่มันถูกออกแบบให้ดูแลรักษาง่ายและส่งผลให้มันใช้เวลาในการดูแลน้อยกว่าเอฟ-14 ทอมแคทและเอ-6 อินทรูเดอร์ มันใช้เวลาเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ตัวอย่างเช่น ในขณะที่การเปลี่ยนเครื่องยนต์ของเอ-4 สกายฮอว์คต้องนำส่วนหางของเครื่องบินออก แต่เครื่องยนต์ของฮอร์เน็ทนั้นมีจุดเชื่อมเพียงสามแห่งและสามารถนำออกได้โดยไม่ยาก ลูกเรือซ่อมแซมที่มีประสบการณ์จะสามารถเปลี่ยนเครื่องยนต์ของเอฟ/เอ-18 ได้ภายในสองสามชั่วโมง
เครื่องยนต์เอฟ404-จีอี-400 หรือเอฟ404-จีอี-402 ของเจเนรัล อิเลคทริคให้กำลังกับฮอร์เน็ทนั้นถูกออกแบบให้เชื่อถือได้และซ่อมแซมได้ง่าย มันมีอัตราการทำงานที่ดี ทนทานต่อทุกสภาพอากาศ และมันยากที่จะดับหรือติดไฟ เครื่องยนต์แพรทท์แอนด์วิทนีย์ ทีเอฟ30 ที่ให้กำลังกับเอฟ-14 ทอมแคทนั้นชอบดับและไหม้ไฟในสภาพการบินที่ปกติ
ช่องอากาศของเครื่องยนต์ตายตัวเหมือนกับเอฟ-16 ในขณะที่เอฟ-4 เอฟ-15 และเอฟ-15 เป็นรูปทรงเรขาคณิตหรือทางลาด รูปแบบเรขาคณิตทำให้เครื่องบินมีความเร็วสูงจนสามารถทลายกำแพงเสียงได้ ข้อจำกัดทางด้านความเร็วมีในการออกแบบของฮอร์เน็ท เพื่อทดแทนฮอร์เน็ทใช้ช่องระบายอากาศในเครื่องยนต์เพื่อลดจำนวนของอากาศที่จะเข้าไปในเครื่องยนต์ ในขณะที่มันไม่มีประสิทธิภาพเท่ากับแบบเรขาคณิต ช่องอากาศไหลเวียนนี้ก็มากพอที่จะทำความเร็วได้ถึง 2 มัคซึ่งเป็นความต้องการในการทำภารกิจ
เพราะว่ามันถูกออกแบบให้เป็นอากาศยานหลากหลายบทบาทขนาดเบาเพื่อทดแทนให้กับเครื่องบินพิเศษอย่างเอฟ-14และเอ-6 มันมีการกระจายของเชื้อเพลิงที่น้อยทำให้เกี่ยวข้องกับน้ำหนักตอนน้ำเครื่องขึ้นประมาณ 23% การกระจายของเชื้อเพลิงอยู่ที่ .23 อากาศยานส่วนใหญ่จะมีการกระจายอยู่ที่ระหว่าง .30 ถึง .35 สิ่งนี้ทำให้เอฟ/เอ-18 มักใช้ถังเชื้อเพลิงขนาด 330 แกลลอน
การออกแบบ > การเปลี่ยนแปลงแบบ

ในปีพ.ศ. 2533 กองทัพเรือสหรัฐฯ เผชิญหน้ากับความต้องการที่จะหาสิ่งมาแทนที่เอ-6 อินทรูเดอร์ อีเอ-6 โพรว์เลอร์ เอ-7 คอร์แซร์ 2 และเอฟ-14 ทอมแคท เพื่อตอบสนองทางกองทัพเรือได้มีการพัฒนาเอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท ถึงแม้ว่าจะชื่อคล้ายกันแต่มันก็ไม่ใช่รุ่นพัฒนาจากเอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท แต่เป็นโครงสร้างที่ใหม่และใหญ่กว่า ฮอร์เน็ทและซูเปอร์ฮอร์เน็ททำหน้าที่ในคลังแสงของเรือบรรทุกเครื่องบิน จนกระทั่งมีการเปิดตัวของเอฟ-35 ไลท์นิ่ง 2 ซึ่งจะเข้ามาแทนที่เอฟ/เอ-18เอ-ดี ฮอร์เน็ท
ประวัติการใช้งาน > สหรัฐอเมริกา > เข้าประจำการ

แมกดอนเนลล์ ดักลาสได้ผลิตเอฟ/เอ-18เอลำแรกในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2521 มันทำการบินครั้งแรกในวันที่ 18 พฤศจิกายน
ในเดือนมีนาคมพ.ศ. 2522 ร้อยโทจอห์น แพดเจทท์ได้กลายเป็นนักบินกองทัพเรือคนแรกที่บินเอฟ/เอ-18 จากนั้นเอฟ/เอ-18เอจำนวน 9 ลำและเอฟ/เอ-18บีจำนวน 2 ลำถูกนำไปพัฒนาระบบการบิน
ฮอร์เน็ทเริ่มเข้าประจำการในฝูงบินมากมายรวมทั้งในกองนาวิกโยธินเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2526 และในฝูงบินของกองทัพเรือในเดือนมีนาคมพ.ศ. 2526 เพื่อเข้าแทนที่เอฟ-4 เอ-7อีตามลำดับ รายงานตอนแรกจากกองบินนั้นเป็นที่น่าพอใจ มันระบุว่าฮอร์เน็ทเชื่อถือได้และแตกต่างจากรุ่นก่อนหน้ามันอย่างมากนั้นก็คือเอฟ-4
ฝูงบินผาดโผนบลู แองเจิลของกองทัพเรือสหรัฐฯ เปลี่ยนมาใช้เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ทในปีพ.ศ. 2529 เมื่อมันเข้ามาแทนที่เอ-4 สกายฮอว์ค บลู แองเจิลใช้เอฟ/เอ-18เอและบีในงานแสดงและงานอื่นๆ นักบินบลู แองเจิลต้องมีชั่วโมงบิน 1,350 ชั่วโมงและมีใบรับรองจากเรือบรรทุกเครื่องบิน แบบบีที่มีสองที่นั่งใช้เพื่อบุคคลสำคัญหรือทำการแสดงปกติได้หากจำเป็น
ประวัติการใช้งาน > สหรัฐอเมริกา > เข้าสู้รบ

เอฟ/เอ-18 ทำการรบครั้งแรกในเดือนเมษายนพ.ศ. 2529 เมื่อฝูงบินจากเรือยูเอสเอส คอรัล ซีทำภารกิจต่อสู้กับการป้องกันทางอากาศของลิเบียในปฏิบัติการไพรรีไฟร์ (Operation Prairie Fire) และเข้าโจมตีเมืองเบนกาซิของลิเบีย
ในสงครามอ่าวครั้งแรก เอฟ/เอ-18 ของกองทัพเรือสหรัฐฯ สองลำถูกทำลายและสูญเสียนักบิน ในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2534 ในวันแรกของสงคราม นาวาตรีสกอตต์ สไปเชอร์ถูกยิงตกและถูกแจ้งว่าสูญหาย เอฟ/เอ-18 อีลำที่บินโดยเรือโทโรเบิร์ต ดิวเยอร์ (ถูกแจ้งว่าถูกสังหารแต่ไม่พบศพ) สูญหายในทางเหนือของอ่าวเปอร์เซียหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจในอิรัก
นักบินเอฟ/เอ-18 ได้ชื่อจากการสังหารสองครั้งในช่วงสงครามอ่าว ทั้งสองครั้งเป็นเครื่องมิก-21 ในวันแรกของสงครามนักบินจากกองทัพเรือสหรัฐฯ เรือโทนิก มอนกิลโลและนาวาตรีมาร์ค ฟ็อกซ์ถุกส่งออกจากเรือ|ยูเอสเอส ซาราโตกาในทะเลแดงเพื่อเข้าทิ้งระเบิดสนามบินในทางใต้ของอิรัก ในขณะเดินทางพวกเขาพบว่ามิก-21 กำลังเข้ามาทางพวกเขา ฮอร์เน็ทยิงมิกสองลำตกและกลับเข้าสู่การทิ้งระเบิดก่อนกลับสู่เรือซาราโตกา  ความสามารถในการอยู่รอดของฮอร์เน็ทถูกทดสอบเมื่อฮอร์เน็ทถูกยิงใส่เครื่องยนต์ทั้งสองและบินเป็นระยะทาง 201 กิโลเมตรกลับฐาน มันถูกซ่อมแซมและบินได้อีกครั้งภายในไม่กี่วัน ตลอดสงครามอ่าวเอฟ/เอ-18 ทำการบิน 4,551 ครั้งโดยมี 10 ลำที่ได้รับความเสียหายและรวมทั้งสองลำที่ถูกยิงตก
เมื่อเอ-6 อินทรูเดอร์ถูกปลดประจำการในปีพ.ศ. 2534 บทบาทของมันถูกแทนที่ด้วยเอฟ/เอ-18 มันได้แสดงความหลากประโยชน์และความช่าเชื่อถือของมันในปฏิบัติการดีเซิร์มสตอร์มด้วยการยิงเครื่องบินรบของข้าศึกตกและตามาด้วยการทิ้งระเบิดใส่ศัตรูด้วยเครื่องบินลำเดิม มันได้ทำลายสถิติของอากาศยานในเรื่องการใช้ประโยชน์ ความน่าเชื่อถือ และการดูแลรักษา
ทั้งเอฟ/เอ-18เอ/ซีของกองทัพเรือและเอฟ/เอ-18เอ/ซี/ดีของนาวิกโยธินถูกใช้งานต่อในปฏิบัติการเซาท์เธิร์นวอชท์และเหนือบอสเนียและคอซอวอในปีพ.ศ. 2533 ฮอร์เน็ตของกองทัพเรือสหรัฐฯ ทำการบินในปฏิบัติการเอ็นดัวริงฟรีดอม ทั้งเอฟ/เอ-18เอ/ซี และเอฟ/เอ-18อี/เอฟที่ใหม่กว่าถูกใช้ในปฏิบัติการปลดปล่อยอิรัก เอฟ/เอ-18ซีหนึ่งลำตกเพราะยิงกันเองโดยขีปนาวุธเอ็มไอเอ็ม-104 เพเทรียตและอีกสองลำชนกันเหนืออิรักเมื่อปีพ.ศ. 2548 ในเดือนมกราคมพ.ศ. 2550 เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทสองลำของกองทัพเรือชนกันกลางอากาศและตกลงในอ่าวเปอร์เซีย