stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โคเปอร์

| โคเปอร์ กาโปดิสเตรีย |
| --- | --- |
เมือง

โคเปอร์ที่ตั้งเมืองโคเปอร์ในสโลวีเนีย
พิกัด: 45°33′N 13°44′E﻿ / ﻿45.550°N 13.733°E﻿ / 45.550; 13.733
ประเทศ:  สโลวีเนีย
ภูมิภาค: ชายฝั่งสโลวีเนีย
เทศบาล: โคเปอร์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: บอริส พอพอวิช
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 13 ตร.กม. (5 ตร.ไมล์)
ความสูง: 3 เมตร (10 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 24,996 คน
 • ความหนาแน่น: 1,928 คน/ตร.กม. (4,990 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02 (CEST)
รหัสพื้นที่: +386 (0)5

โคเปอร์ (สโลวีเนีย: Koper, ออกเสียง: [ˈkoːpəɾ]) หรือ กาโปดิสเตรีย (อิตาลี: Capodistria) เป็นเมืองทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศสโลวีเนีย ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลเอเดรียติกและเป็นเมืองท่าการค้าของประเทศสโลวีเนีย
ภาษาราชการคือภาษาอิตาลีและภาษาสโลวีน มีประชากรทั้งหมด 24,996 คน และมีเนื้อที่ 13 ตร.กม.
แหล่งข้อมูลอื่น

Municipality of Koper website
Koper–Capodistria. Slovenian Tourist Board.
Koper: Virtual Tour. Panoramas of Koper and surrounding area. Burger.si.
Koper maps and aerial photos เก็บถาวร 2019-08-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Geopedia.si.
ฅนเหล็ก 2029 ภาค 2

| ฅนเหล็ก 2029 ภาค 2 |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: เจมส์ คาเมรอน
เขียนบท:   เจมส์ คาเมรอน  วิลเลียม วิชเชอร์ 
อำนวยการสร้าง: เจมส์ คาเมรอน
นักแสดงนำ:   อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์  ลินดา แฮมิลตัน  รอเบิร์ต แพทริค 
กำกับภาพ: แอดัม กรีนเบิร์ก
ตัดต่อ:   คอนราด บัฟฟ์  มาร์ค โกลด์เบลตต์  ริชาร์ด เอ. แฮร์ริส 
ดนตรีประกอบ: แบรด ฟีเดล
บริษัทผู้สร้าง:   คารอลโกพิกเจอร์ส  แปซิฟิกเวสเทิร์นโปรดักชันส์  ไลต์สตอร์มเอนเทอร์เทนเมนต์  เลอ สตูดิโอคาแนล+ เอส. เอ.  
ผู้จัดจำหน่าย: ไตรสตาร์พิกเจอร์ส
วันฉาย:   1 กรกฎาคม ค.ศ. 1991 (1991-07-01) (ลอสแอนเจลิส)  3 กรกฎาคม ค.ศ. 1991 (1991-07-03) (สหรัฐ)  6 กรกฎาคม ค.ศ. 1991 (1991-07-06) (ไทย) 
ความยาว: 137 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 94–102 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 520.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ฅนเหล็ก 2029 ภาค 2 (อังกฤษ: Terminator 2: Judgment Day หรือ T2) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวโลดโผน นิยายวิทยาศาสตร์ ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1991 เป็นภาคต่อของเดอะ เทอร์มิเนเตอร์ กำกับโดย เจมส์ คาเมรอน นำแสดงโดย อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์, ลินดา แฮมิลตัน, โรเบิร์ต แพทริค และ เอ็ดเวิร์ด เฟอร์ลอง
ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ชนะเลิศ รางวัลออสการ์ ใน 4 สาขา ได้แก่ บันทึกเสียงยอดเยี่ยม, ลำดับเสียงยอดเยี่ยม, เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม และ แต่งหน้ายอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 64
เรื่องย่อ

สิบปีหลังจากซาราห์ คอนเนอร์ (รับบทโดย แฮมิลตัน) ทำลายหุ่นยนต์สังหาร T-800 ได้ในภาคแรก  ในปี ค.ศ. 1991 หุ่นยนต์สังหารรุ่นใหม่ รุ่น T-1000 (รับบทโดย แพทริค) ที่ก้าวหน้ากว่ารุ่นเดิม ถูกส่งย้อนเวลามาเพื่อสังหารจอห์น คอนเนอร์ ผู้นำฝ่ายกบฏต่อต้านหุ่นยนต์ในอนาคต ในวัยเก้าขวบ (รับบทโดย เฟอร์ลอง) ฝ่ายจอห์น คอนเนอร์ในอนาคต ก็ได้ส่งหุ่นยนต์สังหาร T-800 รุ่นเดียวกับในภาคแรก (รับบทโดย ชวาร์เซเน็กเกอร์) ที่ถูกยึดมาได้ และได้รับการตั้งโปรแกรมใหม่ ให้มีภารกิจคุ้มครองจอห์น และซาราห์ คอนเนอร์
ภาพยนตร์ย้อนให้เห็นว่า หลังจากเทอร์มิเนเตอร์ตัวแรกถูกทำลายไปในภาคแรก นักวิทยาศาสตร์สหรัฐได้พบเศษชิ้นส่วนไมโครโปรเซสเซอร์ที่หลงเหลืออยู่ และได้นำไปค้นคว้าเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์โดย ดร. ไมล์ เบนเนท ไดสัน (รับบทโดย มอร์ตัน) นักวิทยาการคอมพิวเตอร์ ผู้สร้างเครือข่ายคอมพิวเตอร์ SkyNet ซึ่งได้ก่อให้เกิดสงครามนิวเคลียร์ระหว่างสหรัฐอเมริกากับรัสเซีย เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1997
หลังจากให้กำเนิดจอห์น ซาราห์ คอนเนอร์ ซึ่งเดิมเป็นหญิงสาวที่อ่อนหวาน ได้กลายเป็นคนที่ก้าวร้าว ฝึกฝนการใช้อาวุธ  และพยายามลอบสังหาร ดร. ไดสัน พร้อมกับบอกใครต่อใครถึงระเบิดนิวเคลียร์ และหุ่นยนต์ลอบสังหารจากโลกอนาคต เมื่อถูกจับได้ ทำให้ถูกส่งตัวเป็นคนไข้โรงพยาบาลจิตเวช ในการดูแลของนายแพทย์ปีเตอร์ ซิลเบอร์แมน (รับบทโดย โบเอน)
เบื้องหลังและความสำเร็จ

เฟรนไชส์เดอะ เทอร์มิเนเตอร์ ภาคนี้ นับว่าเป็นภาคที่ประสบความสำเร็จที่สุด โดยภาคนี้นับว่าสร้างได้ง่ายกว่าภาคแรกมาก เนื่องจากทั้งทีมงานสร้างและนักแสดงประสบความสำเร็จอย่างงดงามมาแล้วจากภาคแรก โดย อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ กลับมาแสดงอีกครั้ง โดยรับบทหุ่นสังหาร T-800 ด้วยค่าตัว 20 ล้านเหรียญ และทำให้ ลินดา แฮมิลตัน นักแสดงสาวผู้รับบท ซาราห์ คอนเนอร์ ได้ร่วมงานกับเจมส์ คาเมรอน และทั้งคู่ก็ได้แต่งงานกันในเวลาต่อมา
ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมาก โดยขณะที่ออกฉายในสหรัฐอเมริกา ได้ฉายชนกับภาพยนตร์ฟอร์มใหญ่อีกเรื่องของปี คือ Robin Hood: Prince of Thieves ของวอร์เนอร์บราเธอร์ส แสดงนำโดย เควิน คอสเนอร์ ปรากฏว่า Terminator 2: Judgment Day ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม และทำให้ Robin Hood: Prince of Thieves กลายเป็นภาพยนตร์ที่ประสบความขาดทุนมากที่สุดเรื่องหนึ่งในขณะนั้น
ในส่วนของประเทศไทย ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกนำมาเข้าฉายโดย สหมงคลฟิล์ม (ปัจจุบันในชื่อ มงคลเมเจอร์ ในเครือ สหมงคลฟีล์ม) และทำให้สหมงคลฟิล์มได้กำไรอย่างมหาศาล ซึ่งมีส่วนทำให้บริษัทเข้มแข็งยั่งยืนมาจนถึงปัจจุบันในส่วนของภาพยนตร์ต่างประเทศ และเมื่อมีการออกเผยแพร่ในรูปแบบวีดีโอเทปก็มี 2 เวอร์ชัน คือ เวอร์ชันฉบับที่ฉายในโรงภาพยนตร์ และเวอร์ชันฉบับที่ผู้กำกับตัดต่อเอง (Director's cut) นับว่าเป็นเรื่องแรก ๆ เช่นเดียวกันในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

ฅนเหล็ก 2029 ภาค 2 ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Terminator 2: Judgment Day - Script
พิพิธภัณฑ์ราเม็งชินโยโกฮามะ

ศูนย์อาหารในนครโยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น
| พิพิธภัณฑ์ราเม็งชินโยโกฮามะ |
| --- | --- |
แผงขายราเม็งในชั้นล่างของพิพิธภัณฑ์

ข้อมูลร้านอาหาร
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2537
ประเภทอาหาร: ซุปบะหมี่ราเม็ง
เมือง: เขตโคฮากุ นครโยโกฮามะ
ประเทศ: ญี่ปุ่น
พิกัด: 35°30′36″N 139°36′52″E﻿ / ﻿35.509874°N 139.614537°E﻿ / 35.509874; 139.614537
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ราเม็งทงกตสึใส่กระเทียมดำและพริกดำจากแผงขายราเม็งในพิพฺิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์ราเม็งชินโยโกฮามะ (ญี่ปุ่น: 新横浜ラーメン博物館; โรมาจิ: Shin-Yokohama Rāmen Hakubutsukan) เป็นศูนย์อาหารที่เปิดทำการในปี พ.ศ. 2537  ตั้งอยู่ในย่านชินโยโกฮามะของเขตโคฮากุ นครโยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น
"พิพิธภัณฑ์" หรือที่เรียกอีกอย่างว่าเป็นศูนย์อาหารสร้างให้สำหรับซุปบะหมี่ราเม็งญี่ปุ่นโดยเฉพาะ ภายในพิพิธภัณฑ์มีการจำลองในขนาดย่อม ๆ ของกรุงโตเกียวในปี ค.ศ. 1958 ซึ่งเป็นปีที่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถูกคิดค้นขึ้น ภายในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยร้านราเม็งชื่อดังตั้งแต่คีวชูไปจนถึงฮกไกโด เช่นร้านอิเดะโชเต็ง, ชินาโซบายะ, เคยากิ, ริวชันไฮ, ฮาจิยะ, ฟูกูจัง และโคมูราซากิ ในปี พ.ศ. 2556 พิพิธภัณฑ์ได้เพิ่มสาขาของร้านอาหารอเมริกาชื่ออิเกเม็งฮอลลีวูดเข้ามาด้วย แต่ภายหลังปิดสาขาไปในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557
พิพิธภัณฑ์อยู่ในระยะที่สามารถเดินได้จากสถานีรถไฟชินโยโกฮามะและมีธีมแบบยุคโชวะ
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ
ถนนราเม็ง
แหล่งข้อมูลอื่น

Shin-Yokohama Ramen Museum, Tokyo Food Page
โจฮันเนสเบิร์ก

| โจฮันเนสเบิร์ก Johannesburg (อังกฤษ) eGoli  (ซูลู) |
| --- | --- |
นคร

   ธง ตรา
สมญา: Joburg; Jozi; Sauvageville, Egoli (City of Gold); Gauteng Maboneng (City of Lights); Joburg my Joburg, Joni; Africa's greatest City
คำขวัญ: Unity in Development
แผนที่แอฟริกาใต้แสดงตำแหน่งของเมืองโจฮันเนสเบิร์ก
โจฮันเนสเบิร์กตำแหน่งของเมืองโจฮันเนสเบิร์กแสดงแผนที่ประเทศแอฟริกาใต้โจฮันเนสเบิร์กโจฮันเนสเบิร์ก (แอฟริกา)แสดงแผนที่แอฟริกา
พิกัด: 26°12′16″S 28°2′44″E﻿ / ﻿26.20444°S 28.04556°E﻿ / -26.20444; 28.04556
ประเทศ:  แอฟริกาใต้
จังหวัด: จังหวัดเคาเต็ง
เทศบาล: นครโจฮันเนสเบิร์ก
สถาปนา: พ.ศ. 2429
การปกครอง
 • ประเภท: เทศบาลนคร
 • นายกเทศมนตรี: อูนนิส มักกินา (รักษาการ) (ANC)
พื้นที่
 • นคร: 1,644.98 ตร.กม. (635.13 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 3,357 ตร.กม. (1,296 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,753 เมตร (5,751 ฟุต)
ประชากร (2562)
 • นคร: 5,635,127 คน
 • ความหนาแน่น: 3,400 คน/ตร.กม. (8,900 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 8,000,000 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 2,400 คน/ตร.กม. (6,200 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 10,500,000 คน
เขตเวลา: UTC+2 (SAST)
รหัสไปรษณีย์ (ถนน): 2001
ตู้ไปรษณีย์: 2000
รหัสพื้นที่: 010 และ 011
จีดีพี: 76 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (2557)
จีดีพีต่อคน (PPP): 16,370 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (2557)
เว็บไซต์: www.joburg.org.za
โจฮันเนสเบิร์ก (อังกฤษ: Johannesburg, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /dʒoʊˈhænᵻsbɜːrɡ, -ˈhɑːn-/; เสียงอ่านภาษาอาฟรีกานส์: [juəˈɦanəsbœrχ]; ซูลูและโคซา: eGoli) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศแอฟริกาใต้ และเป็นเมืองหลวงของจังหวัดเคาเต็ง อันเป็นเขตที่มั่งคั่งและเป็นแหล่งเศรษฐกิจที่ใหญ่สุดของแอฟริกาใต้ เป็นเขตเมืองใหญ่ติดอันดับ 40 ของโลก และเป็นหนึ่งในสองเมืองระดับโลกของแอฟริกาที่เป็นที่รู้จักไปทั่วโลกนอกจากนี้โจฮันเนสเบิร์กยังเป็นเมืองใหญ่ที่สุดที่ตั้งอยู่บนดินแดนที่ไม่ถูกแวดล้อมด้วยทะเลสาบ แม่น้ำ และแหล่งน้ำอื่น ๆ อันเนื่องมาจากการอยู่บนที่สูงจึงมีหิมะตกเหมือนกับกรุงพริทอเรีย
ซอกเกอร์ซิตี (Soccer City) เป็นสนามกีฬาประจำเมืองโจฮันเนสเบิร์ก ใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010 ในนัดเปิดสนามและนัดชิงชนะเลิศอีกด้วย
เมืองพี่น้อง

เบอร์มิงแฮม, อังกฤษ
นิวยอร์ก, รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
เซาเปาลู, บราซิล
ซีอาน, จีน
นครโฮจิมินห์, เวียดนาม
วัฏจักรของน้ำ

A detailed diagram depicting the global water cycle. The direction of movement of water between reservoirs tends towards upwards movement through evapotranspiration and downward movement through gravity. The diagram also shows how human water use impacts where water is stored and how it moves.
น้ำ (อังกฤษ: water cycle)หรือชื่อในทางวิทยาศาสตร์ว่า หมายถึงการเปลี่ยนแปลงสถานะของน้ำระหว่าง ของเหลว ของแข็ง และแก๊ส ในวัฏจักรของน้ำนี้ น้ำจะมีการเปลี่ยนแปลงสถานะไป-กลับ จากสถานะหนึ่งไปยังอีกสถานะหนึ่งอย่างต่อเนื่องไม่มีสิ้นสุดภายในอุทกภาค (hydrosphere) เช่น การเปลี่ยนแปลงระหว่างชั้นบรรยากาศ น้ำพื้นผิวดิน ผิวน้ำ น้ำใต้ดิน และพืช กระบวนการเปลี่ยนแปลงนี้สามารถแยกได้เป็น 4 ประเภทคือ การระเหยเป็นไอ (evaporation), หยาดน้ำฟ้า (precipitation), การซึม (infiltration) และการเกิดน้ำท่า (runoff)
การระเหยเป็นไอ (evaporation) เป็นการเปลี่ยนแปลงสถานะของน้ำบนพื้นผิวไปสู่บรรยากาศ ทั้งการระเหยเป็นไอ (evaporation) โดยตรงจากการคายน้ำของพืช (transpiration) ซึ่งเรียกว่า การระเหยคายน้ำ (evapotranspiration)
หยาดน้ำฟ้า (precipitation) เป็นการตกลงมาของน้ำในบรรยากาศสู่พื้นผิวโลก  โดยละอองน้ำในบรรยากาศจะรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ และในที่สุดกลั่นตัวเป็นฝนตกลงสู่ผิวโลก รวมถึงหิมะและลูกเห็บ
การซึม (infiltration) จากน้ำบนพื้นผิวลงสู่ดินเป็นน้ำใต้ดิน อัตราการซึมจะขึ้นอยู่กับประเภทของดิน หิน และปัจจัยประกอบอื่นๆ  น้ำใต้ดินนั้นจะเคลื่อนตัวช้า  และอาจไหลกลับขึ้นบนผิวดิน หรือ อาจถูกกักอยู่ภายใต้ชั้นหินเป็นเวลาหลายพันปี โดยปกติแล้วน้ำใต้ดินจะกลับเป็นน้ำที่ผิวดินบนพื้นที่ที่อยู่ระดับต่ำกว่า ยกเว้นในกรณีของบ่อน้ำบาดาล
น้ำท่า (runoff) หรือน้ำไหลผ่าน เป็นการไหลของน้ำบนผิวดินไปสู่มหาสมุทร น้ำไหลลงสู่แม่น้ำและไหลไปสู่มหาสมุทร ซึ่งอาจจะถูกกักชั่วคราวตามบึงหรือทะเลสาบ ก่อนไหลลงสู่มหาสมุทร  น้ำบางส่วนกลับกลายเป็นไอก่อนจะไหลกลับลงสู่มหาสมุทร
แหล่งข้อมูลอื่น

คลังข้อมูลสภาพน้ำของประเทศไทย เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไฟสัญญาณ

ภาพแสดงไฟสัญญาณสีแดงบนปีกซ้ายของเครื่องบินสายการบินบริติชแอร์เวย์ โบอิง 757
ภาพแสดงไฟสัญญาณสีแดงบนปีกซ้ายของเครื่องบินสายการบินเซาท์แอฟริกันแอร์เวส์ โบอิง 747
ไฟสัญญาณ (อังกฤษ: Navigation light) คือ แหล่งกำเนิดแสงไฟสีติดตั้งอยู่บน เรือ อากาศยาน หรือ ยานอวกาศ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อแสดงตำแหน่งของยานพาหนะ ทิศทางที่กำลังเคลื่อนที่ไป และ สถานะของยานพาหนะนั้นๆ สำหรับตำแหน่งที่ติดตั้งบนยานพาหนะนั้นถูกกำหนดโดยข้อตกลงระหว่างประเทศ
ไฟสัญญาณเดินเรือ > ประวัติ

เมื่อปี ค.ศ. 1838 สหรัฐอเมริกาได้มีการกำหนดให้เรือจักรไอน้ำที่เดินเรือ ในช่วงเวลาระหว่างพระอาทิตย์ตกถึงพระอาทิตย์ขึ้นต้องติดตั้งและเปิดแสดงไฟสัญญาณหนึ่งดวงหรือมากกว่า โดยที่ไม่ได้มีข้อกำหนดถึงสีหรือตำแหน่งที่ติดตั้งเอาไว้ ต่อมาในปี ค.ศ. 1848 สหราชอาณาจักรได้มีการกำหนดให้เรือจักรไอน้ำต้องติดตั้งและแสดงไฟสัญญาณด้านข้างสีแดงและสีเขียว รวมถึงติดตั้งและแสดงไฟสัญญาณสีขาวบนยอดเสาเรือ หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1849 รัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกาได้เพิ่มกฎข้อบังคับเกี่ยวกับการแสดงไฟสัญญาณให้ครอบคลุมไปจนถึงเรือใบ
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1889 สหรัฐอเมริกาได้มีการจัดการประชุมนานาชาติทางทะเล (อังกฤษ: International Maritime Conference) เพื่อพิจารณากฎการเดินเรือสากลเพื่อป้องกันอันตรายจากอุบัติภัยการชนกันของเรือในทะเล ผลคือ กฎการเดินเรือจากการประชุมวอชิงตัน (อังกฤษ: Washington Naval Conference) ได้ถูกลงมติยอมรับโดยสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1890 และมีผลใช้ในระดับสากลเมื่อปี ค.ศ. 1897
สำหรับกฎการเดินเรือสากลเพื่อป้องกันอุบัติภัยการชนกันในทะเล (อังกฤษ: The International  Regulations for Preventing Collisions at Sea) ได้ถูกกำหนดขึ้นในปี ค.ศ. 1972 เพื่อบังคับให้มีการติดตั้งและแสดงไฟสัญญาณเดินเรือบนเรือหรือพาหนะทางทะเล
ไฟสัญญาณเดินเรือ > ไฟสัญญาณเดินเรือพื้นฐาน

เพื่อป้องกันอุบัติภัยในทะเล เรือหรือพาหนะทางทะเลต้องติดตั้งและแสดงไฟสัญญาณเดินเรือที่แสดงให้ทราบถึงประเภทและทิศทางสัมพันธ์ที่กำลังเดินทางไป เพื่อประกอบการตัดสินใจในการเดินเรือว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นหรือไม่
เรือหรือยานพาหนะทางทะเลต้องแสดงไฟสัญญาณทางกราบขวาเป็นสีเขียว โดยที่สามารถสังเกตเห็นได้ตั้งแต่หัวเรือไปทางกราบขวาจนถึง 112.5 องศานับจากหัวเรือ และไฟสัญญาณทางกราบซ้ายเป็นสีแดง โดยที่สามารถสังเกตเห็นได้ตั้งแต่หัวเรือไปทางกราบซ้ายจนถึง 112.5 องศานับจากหัวเรือ ไฟสัญญาณหัวเรือ คือไฟสัญญาณสีขาวที่สามารถสังเกตเห็นได้ในช่วงมุม 225 องศาโดยมีจุดกึ่งกลางอยู่ในทิศหัวเรือ สำหรับไฟสัญญาณสีขาวท้ายเรือ มีช่วงมุมที่สามารถสังเกตเห็นได้ 135 องศา(ดังรูป)
เรือโฮเวอร์คราฟต์ หรือเร็วเร็วต่างๆที่แล่นใกล้ฝูงชนสามารถติดตั้งไฟกระพริบสีเหลืองเพื่อเพิ่มทัศนะวิสัยทั้งกลางวันและกลางคืนให้สามารถเป็นที่สังเกตได้ง่ายขึ้น
ไฟสัญญาณเดินเรือ > ไฟสัญญาณเดินเรือบอกสถานะ

นอกเหนือจากไฟสัญญาณเดินเรือพื้นฐานดังที่กล่าวข้างต้น การใช้ไฟสัญญาณตามกฎการเดินเรือสากลเพื่อป้องกันอุบัติภัยการชนกันในทะเล (The International Regulations for Preventing Collisions at Sea) สามารถใช้เพื่อบอกสถานะและประเภทของเรือหรือยานพาหนะทางทะเลนั้น ๆ ได้ด้วย
ยกตัวอย่างเช่น
ในช่วงเวลากลางคืนหรือเมื่อทัศนวิสัยจำกัด เรือที่มีความยาวน้อยกว่า 50 เมตร ขณะจอดทอดสมออยู่ต้องแสดงสัญญาณไฟสัญญาณสีขาวที่สามารถมองเห็นได้รอบทิศทางหนึ่งดวง เรือที่มีความยาวตั้งแต่ 50 เมตรขึ้นไป ต้องแสดงไฟสัญญาณสีขาวที่สามารถมองเห็นได้รอบทิศทางหนึ่งดวงบริเวณหัวเรือ และอีกหนึ่งดวงบนเสาที่มีความสูงน้อยกว่าดวงแรกไปทางท้ายเรือ
ไฟสัญญาณอากาศยาน

สำหรับไฟสัญญาณอากาศยานมีความคล้ายคลึงกันกับไฟสัญญาณเดินเรือ กล่าวคือ ไฟสัญญาณสีแดงบนขอบปีกซ้ายด้านหน้า และไฟสัญญาณสีเขียวบนขอบปีกขวาด้านหน้า โดยที่ทั้งสองไฟสัญญาณมีมุมมองที่สามารถมองเห็นได้ 110 องศานับจากหัวอากาศยานไปทางด้านข้างของแต่ละด้าน ไฟสัญญาณสีขาวท้ายเครื่องบิน 140 องศา และไฟสัญญาณสีขาวทางด้านหลังของปีกทั้งสองข้างและบนหางเครื่องบิน (ดังรูป) โดยที่ไฟสัญญาณเหล่านี้เป็นไฟที่มีกำลังสูงในการส่องสว่างเพื่อป้องกันอันตรายจากอุบัติภัยการชนกันของเครื่องบิน
ไฟสัญญาณยานอวกาศ

ในปี ค.ศ. 2011 ได้มีการใช้ไดโอดเปล่งแสง (อังกฤษ: en:LED) เพื่อใช้งานสำหรับยานอวกาศ
ยานอวกาศ Cygnus ซึ่งเป็นยานอวกาศแบบไร้คนขับเพื่อใช้ในการขนส่งสิ่งของไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ ได้มีการติดตั้งไฟสัญญาณไดโอดเปล่งแสงประสิทธิภาพสูง 5 ดวง อันประกอบด้วย ไฟสัญญาณกระพริบสีแดงทางด้านซ้าย ไฟสัญญาณกระพริบสีเขียวทางด้านขวา ไฟสัญญาณกระพริบสีขาว 2 ดวงบนยอดของตัวยานอวกาศ และ ไฟสัญญาณกระพริบสีเหลืองอีก 1 ดวงทางด้านท้ายของตัวยานอวกาศ
ภาพแสดงไฟสัญญาณเดินเรือพื้นฐาน หมายเลข 2 แสดงภาพเมื่อผู้สังเกตหันหน้าเข้าหาหัวเรือ
1) ไฟสัญญาณอากาศยาน 
2) ไฟสัญญาณท้ายเครื่องบิน 
3) ไฟสัญญาณป้องกันอุบัติภัย 
4) ไฟแสดงสัญลักษณ์ชื่อสายการบิน
ไฟอมตะ

| ไฟอมตะ |
| --- | --- |
ประเภท: ดราม่า, โรแมนติก
สร้างโดย: มูลนิธิอมตะ บริษัท เจเอสแอลโกลบอลมีเดีย จำกัด
เค้าโครงจาก: หนังสือ ผมจะเป็นคนดี โดย วิกรม กรมดิษฐ์
เขียนโดย: บทประพันธ์ : วิกรม กรมดิษฐ์  บทโทรทัศน์ : ศัลยา
กำกับโดย: พิไลวรรณ บุญล้น
แสดงนำ: ชาคริต แย้มนาม ซอนย่า คูลลิ่ง นิรุตติ์ ศิริจรรยา อุทุมพร ศิลาพันธ์
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: จะเป็นคนดี - ปภัสศิลป์ คีตวงศ์วัชร์
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: ไฟอมตะ - ปภัสศิลป์ คีตวงศ์วัชร์
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ไทย
จำนวนตอน: 26 ตอน
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: กรุงเทพมหานคร กาญจนบุรี ไต้หวัน
ความยาวตอน: 60 นาที (ตอน)
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ทีวี
ออกอากาศ: 10 เมษายน พ.ศ. 2553 – 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
ไฟอมตะ (อักษรโรมัน: Fai Amata; อังกฤษ: Eternal Flame) เป็นละครโทรทัศน์แนวดราม่า เป็นบทประพันธ์ของ วิกรม กรมดิษฐ์ บทโทรทัศน์โดย ศัลยา กำกับการแสดงโดย พิไลวรรณ บุญล้น ผลิตโดย มูลนิธิอมตะ และ บริษัท เจเอสแอลโกลบอลมีเดีย จำกัด ออกอากาศทุกวันเสาร์–อาทิตย์ เวลา 20.30 - 21.30 น. ทาง สถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ทีวี นำแสดงโดย ชาคริต แย้มนาม, ซอนย่า คูลลิ่ง, นิรุตติ์ ศิริจรรยา, อุทุมพร ศิลาพันธ์ และนักแสดงชั้นนำอีกมากมาย เริ่มตอนแรกวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2553–24 กรกฎาคม 2553 พ.ศ. 2553 ได้รับรางวัล บทละครโทรทัศน์ดีเด่น จากเวทีรางวัลโทรทัศน์ทองคำ (ครั้งที่ 25) และยังเข้าชิงอีกหลายรายการ
รายชื่อนักแสดงและการสร้าง

| ปี | พ> ศ. 2553 |
| --- | --- |
สถานีออกอากาศ: ช่อง 9
ผู้สร้าง: มูลนิธิอมตะ บริษัท เจเอสแอลโกลบอลมีเดีย จำกัด
ผู้กำกับการแสดง: พิไลวรรณ บุญล้น
บทโทรทัศน์: ศัลยา
วันเวลาออกอากาศ: วันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.30 - 21.30 น.
อาทิตย์ (ฟ้ง): ชาคริต แย้มนาม
เคลลี่ เหยา: ซอนย่า คูลลิ่ง
ถุงฝัด: นิรุตติ์ ศิริจรรยา
เจี้ย: อุทุมพร ศิลาพันธ์
เหยา ปาปา: สมภพ เบญจาธิกุล
เหยา มามา: เดือนเต็ม สาลิตุล
ย่า: พิศมัย วิไลศักดิ์
ปู่: สอาด เปี่ยมพงษ์สานต์
ยาย: เฉลา ประสพศาสตร์
ลุงหยิ่น: รอง เค้ามูลคดี
ลุงเส้น: นาท ภูวนัย
นรี: สินิทรา บุญยศักดิ์
อินเดีย (สมจิตร): สโรชา วาทิตตพันธ์
วิวัฒน์  (ติ่ง): สุพจน์ จันทร์เจริญ
วิฑิต (ล้าน): อรรถพร ธีมากร
วิภาวี (แดง,สมใจ): ชาลิสา บุญครองทรัพย์
วิบูลย์: ทิน โชคกมลกิจ
: ชาคริต จตุพรวัฒนพนธ์
โนราห์: ชุติมา ทั่งศรี
สมหะทัย (นิด): เจมี่ บูเฮอร์
วิสุทธิ์ (ฝุก): ธนภัทร ฐิติพลาธิป
คุณเบญจมาศ: เนาวรัตน์ ซื่อสัตย์
เซี้ยม: สายธาร นิยมการณ์
รัตนา: ชนานา นุตาคม
เจ๊แอ๊ด: รัญญา  ศิยานนท์
อาเซ่กู๊: วาสิฏฐี ศรีโลฟุ้ง
ป้าเฮียง: นรินทร ณ บางช้าง
ตุ้นเหยิน: คืนสิทธิ์ สุวรรณวัฒที
เฉินเหลย: ถนอม สามโทน
ยม: แฮ็ค ชวนชื่น
ระเบียบ: วันวิสาข์ ดำขำ
จิตรกร: พิพัฒน์ วิทยาปัญญานนท์
ต้าอี้: สริยา อัศวเลิศพานิช (ใหม่)
ไข่เหวย เหยา: ชลนสร สัจจกุล
เปี๊ยก: ภุชิสสะ ศุภธนพัฒน์
ไถ่: ปานเวทย์ ไสยคล้าย
: ลักขณา วัธนวงส์ศิริ
: สุนันท์ษา จิรมณีกุล
: วรรธนะ กัมธรทิพย์
: ณฐอร อินทรสกุล
: พัทธวรรณ เจียมสกุลศักดิ์
อาทิตย์ (ติ้นฟ้ง) อายุ 11-16 ปี: ด.ช.กัณฐ์เอนก นัยนาประเสริฐ
ติ้นฟ้ง อายุ 5 – 10 ปี: ด.ช.ราชรัฐ บุญสุขขัง
ติ้นฟ้ง อายุ 3 – 4 ปี: ด.ช.ภูริวัต บุญมุสิโก
รายชื่อนักแสดงและการสร้าง > เพลงประกอบละคร

จะเป็นคนดี ศิลปิน รวมศิลปิน
จะเป็นคนดี ศิลปิน ปภัสศิลป์ คีตวงศ์วัชร์
ไฟอมตะ ศิลปิน ปภัสศิลป์ คีตวงศ์วัชร์
หลงทาง ศิลปิน ปภัสศิลป์ คีตวงศ์วัชร์
รางวัล

| ปี พ> ศ. | รางวัล | สาขา | โดย | ผล |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2553 | รางวัลโทรทัศน์ทองคำ (ครั้งที่ 25) | ละครดีเด่น | บริษัท เจเอสแอลโกลบอลมีเดีย จำกัด (โมเดิร์นไนน์ ทีวี) | เข้าชิง |
| 2553 | รางวัลโทรทัศน์ทองคำ (ครั้งที่ 25) | บทละครโทรทัศน์ดีเด่น | ศัลยา | ได้รับรางวัล |
| 2553 | รางวัลโทรทัศน์ทองคำ (ครั้งที่ 25) | นักแสดงนำชายดีเด่น | ชาคริต แย้มนาม | เข้าชิง |
| 2553 | รางวัลโทรทัศน์ทองคำ (ครั้งที่ 25) | นักแสดงสมทบชายดีเด่น | นิรุตติ์ ศิริจรรยา | เข้าชิง |
| 2553 | รางวัลโทรทัศน์ทองคำ (ครั้งที่ 25) | นักแสดงสมทบหญิงดีเด่น | อุทุมพร ศิลาพันธ์ | เข้าชิง |
| 2553 | รางวัลนาฏราช (ครั้งที่ 2) | ละครยอดเยี่ยม | บริษัท เจเอสแอลโกลบอลมีเดีย จำกัด (โมเดิร์นไนน์ ทีวี) | เข้าชิง |
| 2553 | รางวัลนาฏราช (ครั้งที่ 2) | ผู้กำกับยอดเยี่ยม | พิไลวรรณ บุญล้น | เข้าชิง |
| 2553 | รางวัลนาฏราช (ครั้งที่ 2) | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | ชาคริต แย้มนาม | เข้าชิง |
| 2553 | รางวัลนาฏราช (ครั้งที่ 2) | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | นิรุตติ์ ศิริจรรยา | เข้าชิง |
| 2553 | รางวัลนาฏราช (ครั้งที่ 2) | นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม | อุทุมพร ศิลาพันธ์ | เข้าชิง |
| 2553 | รางวัลนาฏราช (ครั้งที่ 2) | บทโทรทัศน์ยอดเยี่ยม | ศัลยา | เข้าชิง |
| 2553 | รางวัลนาฏราช (ครั้งที่ 2) | เพลงละครยอดเยี่ยม | ขับร้องโดย ปภัสศิลป์ คีตวงศ์วัชร์ | เข้าชิง |
| 2553 | รางวัลนาฏราช (ครั้งที่ 2) | กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม | ศรัณย์นนท์ ผันอากาษ | เข้าชิง |
| 2554 | รางวัลไนน์เอ็นเตอร์เทน อวอร์ดส์ ครั้งที่ 4 | นักแสดงชายแห่งปี | ชาคริต แย้มนาม (ละคร:ไฟอมตะ, เหนือเมฆ, โรงแรมผี, เป็นต่อ ภาพยนตร์:มายเบสท์ บอดี้การ์ด) | ได้รับรางวัล |
| 2554 | Asian Television Awards 2011 | Best Actor in a Supporting Role | นิรุตติ์ ศิริจรรยา | เข้าชิง |
แหล่งข้อมูลอื่น

ไฟอมตะ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เรื่องย่อ ไฟอมตะ : animategroup.com
เรื่องย่อ ไฟอมตะ : daradaily.com
ไฟอมตะ (2553) : youtube.com
ไฟอมตะ (2553) End Title 1 : youtube.com
ไฟนอลแฟนตาซี III

สำหรับเกมที่เรียกชื่อในอเมริกาเหนือว่า "ไฟนอลแฟนตาซี 3" ดูที่ ไฟนอลแฟนตาซี VI
โลโก้ไฟนอลแฟนตาซี III
ไฟนอลแฟนตาซี III (อังกฤษ: Final Fantasy III) (ญี่ปุ่น: ファイナルファンタジーIII; โรมาจิ: Fainaru Fantajī Surī) เป็นเกมเล่นตามบทละคร หนึ่งในเกมชุดไฟนอลแฟนตาซีถูกพัฒนาครั้งแรกและวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2533 โดยบริษัทสแควร์สำหรับเล่นในเครื่องเกมแฟมิคอม ตัวละครในเรื่องออกแบบโดยโยะชิทะกะ อะมะโนะ และเพลงออกแบบโดย โนะบุโอะ อุเอะมัตสึ เหมือนในภาคก่อนหน้า โดยก่อนหน้านี้ทางบริษัทได้มีโครงการที่จะพัฒนาเกมลงเครื่องวันเดอร์สวอนแต่ได้ถูกยกเลิกไป ต่อมาได้มีการพัฒนาอีกครั้งและวางจำหน่ายในปี 24 สิงหาคม พ.ศ. 2549 สำหรับเครื่องเกมนินเทนโด ดีเอส จากทางสแควร์เอนิกซ์ โดยในเกมที่ทำใหม่นั้นได้ปรับปรุงระบบภาพเป็นกราฟิกส์ 3 มิติ ทั้งหมด และมีระบบการเชื่อมต่อระบบวายฟายเพิ่มเข้ามา
การดำเนินเรื่องของเกมเกี่ยวกับเด็กกำพร้าสี่คนได้บังเอิญมาเจอกับคริสตัลในถ้ำแห่งหนึ่ง และได้รับคำชี้แนะของทางคริสตัลว่าแท้จริงแล้วพวกเขาคือนักรบแห่งแสงสว่าง ที่จะมาช่วยกู้โลกจากความมืด หลังจากนั้นเด็กทั้งสี่ได้ผจญภัยไปในโลกกว้าง และได้รับความช่วยเหลือจากคนอื่นตลอดการเดินทางเผื่อปราบมารร้ายซันเด และนำความสงบกลับคืนมาสู่โลก
ในสหรัฐอเมริกา ไฟนอลแฟนตาซี III มักจะถูกเรียกสับสนกับเกมไฟนอลแฟนตาซี VI ซึ่งเป็นเกมที่วางจำหน่ายในอเมริกาเป็นเกมลำดับที่ 3
ระบบเกม

ระบบเกมของภาค III นี้ระบบหลักของเกมจะคล้ายคลึงกับระบบของ ไฟนอลแฟนตาซี I และ ไฟนอลแฟนตาซี II ที่ระบบการต่อสู้จะผลัดกันโจมตีคนละหนึ่งตากับทางศัตรู ระบบการเลือกอาวุธและเครื่องป้องกันสำหรับผู้เล่นการใช้เวทมนตร์ร่วมต่อสู้จะเหมือนเดิม ส่วนความสามารถในการเลือกอาชีพของตัวละครพัฒนาขึ้นมาซึ่งแตกต่างจากภาค I ที่อาชีพตัวละครจะมีให้เลือกตอนต้นเกมและไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ โดยภาค III นี้ ตัวละครสามารถเปลี่ยนอาชีพได้ตลอดเวลาปรับเปลี่ยนตามรูปแบบการผจญภัยในที่ต่างๆ ระบบการเพิ่มประสบการณ์ในภาค III จะเป็นรูปแบบเดียวกับภาค I ซึ่งขาดหายไปในภาค II นั้นเอง โดยเมื่อระดับประสบการณ์ของตัวละครถึงจุดหนึ่ง ตัวละครจะมีการเพิ่มระดับตนเองทำให้มีความสามารถซึ่งรวมถึง พลังโจมตี พลังป้องกัน ความฉลาด เพิ่มขึ้น
เกมในภาค III เป็นเกมแรกที่มีการใช้เวทมนตร์เรียกสัตว์อสูรเข้ามาร่วมต่อสู้เป็นภาคแรก และมีใช้ต่อกันในอีกหลายภาคถัดมา อีกทั้งยังมี โมกลี ตัวละครเสริมที่ได้ปรากฏตัวเป็นครั้งแรก โดยที่สองตัวละครยอดนิยมนี้ยังได้ปรากฏตัวในไฟนอลแฟนตาซีอีกหลายภาคต่อมา
ไฟนอลแฟนตาซี III ใน ดีเอส

ไฟนอลแฟนตาซี III ได้มีการนำมาทำใหม่อีกครั้งสำหรับเครื่องนินเทนโดดีเอส โดยออกวางจำหน่ายในญี่ปุ่นเมื่อ 24 สิงหาคม 2549 และวางจำหน่ายในอเมริกาเหนือเมื่อ 14 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ก่อนที่จะนำมาพัฒนาให้กับทางดีเอสนั้น ทางบริษัทมีแนวคิดจะพัฒนาในเครื่องเพลย์สเตชัน 2 มาก่อน โดยการพัฒนาในครั้งนี้ ฮิโระมิจิ ทะนะกะ หนึ่งในผู้พัฒนาไฟนอลแฟนตาซีในรุ่นแฟมิคอมเดิมได้เป็นหัวหน้าในการพัฒนาหลัก ระบบที่พัฒนาขึ้นไม่เพียงแต่เปลี่ยนแปลงจากสองมิติเป็นสามมิติเท่านั้น ระบบยังได้พัฒนาการทำงานรับรองของเครื่องดีเอส ที่มีการใช้สไตลัสช่วยในการบังคับ ระบบแผนที่และทางวงกตใต้ดินได้ถูกพัฒนาเป็นสามมิติหมดโดยมีลักษณะที่ทำให้ใกล้เคียงกับแผนที่เดิมในภาคแฟมิคอม และมากกว่านั้นได้มีส่วนที่เป็นเนื้อเรื่องฉากเปิดและฉากปิดเพิ่มเข้ามา ระบบเกมคราวนี้พัฒนาโดยบริษัทเมทริกซ์ซอฟต์แวร์นำโดย โทะโมะยะ อะซะโนะ และขณะเดียวกันตัวละครหลักถูกออกแบบใหม่โดย อะกิฮิโกะ โยะชิดะ และได้มีชื่อของตัวละครแต่ละตัวรวมถึงประวัติที่เพิ่มเข้ามา
ไฟนอลแฟนตาซี III ใน ดีเอส > ข้อแตกต่างของ รุ่นแฟมิคอม และดีเอส

ระบบใหม่ที่เปลี่ยนในภาคดีเอส นี้ได้แก่ระบบกราฟิกส์ได้เปลี่ยนเป็น 3 มิติทั้งหมดและมีการปรับปรุงระบบกราฟิกส์หลายส่วน รวมถึงฉากต่อสู้ ฉากเริ่มต้น ฉากจบ และฉากพูดคุยระหว่างตัวละครกันเอง ตัวละครหลักของเกมได้มีการกำหนดชื่อและหน้าตารวมถึงประวัติส่วนตัวของแต่ละคน ระบบการเซฟเกมจะมีระบบใหม่เพิ่มขึ้นมา โดยมีระบบที่เรียกว่า "ควิกเซฟ" สำหรับการเซฟเกมที่ตำแหน่งไหนก็ได้ในเกมเมื่อเซฟเสร็จระบบจะปิดเกมให้อัตโนมัติ ระบบการเชื่อมต่อกับวายฟายที่เพิ่มขึ้นมา โดยเชื่อมต่อเข้ากับระบบ "ม็อกเน็ต" ที่ให้ผู้เล่นเกมสามารถส่งจดหมายหาผู้เล่นคนอื่นผ่านทางอินเทอร์เน็ตได้ และยังให้ผู้เล่นสามารถส่งจดหมายหาตัวละครตัวอื่นได้เช่นกัน โดยในส่วนนี้จะนำไปสู่เนื้อเรื่องย่อยที่ซ่อนอยู่ เช่นในการตามหาเครื่องรางที่หายไปขององค์หญิงซารา การตามหาโลหะในตำนานโอริคัลคุม และค้นหาดาบในตำนาน อัลทิมาเวพอน
ระบบอาชีพได้มีการเปลี่ยนแปลงให้อาชีพเริ่มต้นเป็นฟรีแลนเซอร์แทน ส่วนอัศวินหัวหอมที่เป็นอาชีพเริ่มต้นในภาคแฟมิคอมจะกลายเป็นอาชีพที่ซ่อนอยู่ โดยผู้เล่นจำเป็นต้องผ่านเงื่อนไขพิเศษ ถึงจะนำมาเล่นได้ ซึ่งในระหว่างเกมการได้มาอาชีพใหม่จากคริสตัลจะเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเพื่อปรับความสมดุลของเกมมากขึ้น ความสามารถในแต่ละอาชีพจะมีเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เช่นอาชีพนินจาจะไม่สามารถใช้อาวุธได้ทุกชนิดเหมือนภาคเดิม แต่จะใช้ได้เฉพาะดาบนินจา อาชีพแต่ละอาชีพจะมีระดับของตนเอง แทนที่ระบบการใช้ C ในภาคแฟมิคอม โดยเมื่อผู้เล่นเกมใช้อาชีพนั้นบ่อย อาชีพจะพัฒนาระดับขึ้น พลังโจมตีกับพลังป้องกันก็จะเพิ่มขึ้นตาม และเมื่อผู้เล่นพัฒนาระดับอาชีพถึงระดับที่ 99 ผู้เล่นก็จะได้อาวุธหรือเครื่องป้องกันพิเศษจากแต่ละอาชีพนั้น
รุ่นวันเดอร์สวอน ก่อนที่ถูกยกเลิก

ในปี 2543 ทางบันไดได้ออกวางจำหน่ายเครื่องวันเดอร์สวอนที่เป็นเกมมือถือสีออกมา และได้ทำสัญญากับทางสแควร์จะวางจำหน่ายเกมไฟนอลแฟนตาซี 3 ภาคแรกนั้น ซึ่งหนึ่งปีถัดมา ไฟนอลแฟนตาซี I และ ไฟนอลแฟนตาซี II ได้วางจำหน่าย แต่ภาค III นั้นยังไม่มีวี่แววว่าจะออกมาจนกระทั่งทางบันไดได้ยกเลิกเครื่องเกมวันเดอร์สวอน ภายหลังจากที่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ต่อมาเมื่อสแควร์ได้รวมบริษัทกับทางเอนิกซ์ ได้มีการประกาศว่ายังมีการพัฒนาเกมต่อโดยจะทำลงเครื่องเล่นเพลย์สเตชันหรือไม่ก็เกมบอยแอดวานซ์แทน และในที่สุดเกมได้ถูกพัฒนาลงเครื่องดีเอสในปี 2549