stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยอก โซธอท
ลักษณะ

ยอก โซธอทมีฉายาว่า ผู้แอบแฝง ณ ธรณีประตู (The Lurker at the Threshold) กุญแจและประตู (The Key and the Gate) ผู้อยู่พ้น (Beyond One) ผู้เปิดทาง (Opener of the Way) และ ทั้งหมดในหนึ่งเดียว และ หนึ่งเดียวในสรรพสิ่ง (The All-in-One and the One-in-All) เป็นเอาเตอร์ก็อดซึ่งเป็นตัวแทนของมิติและเวลาทั้งมวล แต่ไม่สามารถปรากฏกายในจักรวาลส่วนที่เรียบง่ายซึ่งมนุษย์อาศัยอยู่ได้ ซึ่งเรื่องนี้ระบุไว้ในเรื่อง Through the Gates of the Silver Key (พ.ศ. 2477)โดยเลิฟคราฟท์และอี. ฮอฟแมน ไพรซ์
ยอก โซธอทสามารถรับรู้ได้ถึงสรรพสิ่งในอดีต ปัจจุบัน และ อนาคต ผู้ที่ทำให้ยอก โซธอทพึงพอใจจะได้รับความรู้มากมาย แต่การรับความรู้จากยอก โซธอทมากเกินไปจะนำมาซึ่งความหายนะของคนคนนั้น นักประพันธ์บางคนยังระบุไว้ว่าผู้ที่จะเรียนรู้จากยอก โซธอทต้องแลกด้วยการสังเวยชีวิตหรือการยอมเป็นข้ารับใช้ของยอก โซธอทไปตลอดกาล
ใน Rerum Supernatura จากเกมเล่นตามบทบาท Call of Cthulhuได้ลงความเห็นไว้ว่าชื่อของยอก โซธอทอาจจะมีที่มาจากภาษาอาหรับ "อัชูซ่าซา ญาญิอฺ" (يجيء الشذاذ) หมายถึง "ผู้พิกลที่เคิบคลาน"
เมื่อปรากฏกาย ยอก โซธอทจะมีรูปลักษณ์เป็นฟองสบู่หลากสีหลากขนาด ยอก โซธอทเป็นเอาเตอร์ก็อดเพียงตนเดียวที่มีอำนาจเทียบได้กับอซาธอทและมีสติปัญญามากกว่า ยิบ ทสตลล์ ผู้เฝ้ามองสรรพสิ่ง ยอก โซธอทยังเป็นคู่ของชุบ นิกกูรัธ ซึ่งทั้งคู่ได้ให้กำเนิด นุกและเยบ ความเหลวไหลแฝด ซึ่งนุกนั้นเป็นผู้ให้กำเนิดคธูลูและฮัสเทอร์ นอกจากนั้น ในเรื่อง The Dunwich Horror (พ.ศ. 2472) ยอก โซธอทได้ให้กำเนิดทายาทฝาแฝดกับสาวกมนุษย์ในตระกูลเวทลีย์ โดยแฝดคนแรก วิลเบอร์ เวทลีย์ นั้นเป็นมนุษย์ที่มีร่างกายพิสดาร ส่วนแฝดอีกคนเป็นสัตว์ประหลาดล่องหน
ผู้บริหารระดับสูง

ผู้บริหารระดับสูง (อังกฤษ: Senior management, executive management, upper management หรือ management) โดยทั่วไปคือบุคคลที่อยู่ในระดับสูงสุดของการจัดการองค์การที่มีงานประจำวันในการจัดการองค์การนั้น บางครั้งอาจเป็นบริษัทหรือบรรษัท
ภาพรวม

ผู้จัดการที่เป็นผู้บริหารมีอำนาจบริหาร ที่ได้รับมอบอำนาจจากคณะกรรมการบริษัท และ/หรือ ผู้ถือหุ้น โดยทั่วไป มีความรับผิดชอบในระดับที่สูงขึ้น เช่น คณะกรรมการบริษัท และผู้ที่เป็นเจ้าของบริษัท (ผู้ถือหุ้น) แต่พวกเขามุ่งเน้นไปที่การจัดการบุคลากรระดับสูงหรือผู้บริหาร แทนกิจกรรมประจำในแต่ละวันของธุรกิจ ฝ่ายบริหารโดยทั่วไปประกอบด้วยประธานเจ้าหน้าที่ผลิตภัณฑ์ของบริษัท และ/หรือหน่วยงานทางภูมิศาสตร์ และผู้บริหารสายงาน เช่น ประธานเจ้าหน้าที่การเงิน ประธานเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ และประธานเจ้าหน้าที่กลยุทธ์ ในการจัดการโครงการ ผู้บริหารระดับสูงเป็นผู้อนุมัติงบประมาณของโครงการ
ผู้บริหารสูงสุด

ผู้บริหารสูงสุด (อังกฤษ: Top management; TMT) เป็นรูปแบบเฉพาะที่โดยทั่วไปประกอบด้วยผู้จัดการระดับสูงบางคนในบริษัท อย่างไรก็ตาม ไม่มีคำจำกัดความที่ชัดเจนว่าผู้บริหารสูงสุดขององค์กรคืออะไร มันถูกรวบรวมโดย ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร (CEO) เพื่อทำงานเฉพาะ  ในการทำงานนี้ โดยทั่วไปจะมีความรับผิดชอบสูงและมีอิสระมากกว่าทีมประเภทอื่น
งานที่เป็นไปได้ ได้แก่ :
ตรวจสอบให้แน่ใจว่าองค์กรมีประสิทธิภาพและประสบความสำเร็จ โดยรับผิดชอบในการดำเนินการตามกลยุทธ์ที่เหมาะสม ซึ่งองค์กรสามารถปรับตัวได้
การจัดการความต้องการของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียอย่างมีประสิทธิภาพ
ให้คำจำกัดความที่ชัดเจนว่าอะไรคือประสิทธิผลและความสำเร็จ
สร้างความมั่นใจว่าการดำเนินการตามกลยุทธ์และการกำหนดเป้าหมายของทรัพยากรไปสู่ความสำเร็จ
ทบทวนว่าการกระทำของพวกเขาเกี่ยวข้องกับเป้าหมายโดยรวมขององค์กรหรือไม่
วิธีรวบรวมผู้บริหารสูงสุดมาทำงานร่วมกันเป็นทีมอาจแตกต่างอย่างมากจากทีมอื่น สิ่งนี้มีพื้นฐานมาจากความจริงที่ว่าผู้จัดการระดับสูงประสบความสำเร็จในฐานะปัจเจกบุคคล ซึ่งมักจะนำไปสู่การมุ่งเน้นไปที่วัตถุประสงค์ของทีมตามหน้าที่มากกว่าที่จะทำงานร่วมกันเพื่อเป้าหมายร่วมกัน ผู้บริหารสูงสุดประกอบด้วยผู้จัดการระดับสูงจากสายงานต่างๆ ของบริษัท ดังนั้นพวกเขาจึงมักมีความเชี่ยวชาญด้านต่าง ๆ กัน ความหลากหลายและความแตกต่างในทีมสามารถส่งผลดีต่อการทำงานเป็นทีม อย่างไรก็ตาม ยังมีผลกระทบด้านลบที่ต้องเอาชนะในฐานะทีม เช่น การไม่ให้คุณค่ากับความคิดเห็นและมุมมองที่แตกต่างกัน ประธานเจ้าหน้าที่บริหารที่จำลองพฤติกรรมการให้คุณค่าและทำให้มั่นใจว่าทีมมีทั้งจุดมุ่งหมายที่ชัดเจนและวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนสามารถทำเช่นนั้นได้ สิ่งนี้ยังช่วยลดผลกระทบจากการจัดหมวดหมู่ทางสังคม เนื่องจากทำให้สมาชิกในทีมมุ่งเน้นไปที่เป้าหมายร่วมกันมากกว่าความขัดแย้ง
การแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างกระบวนการทำงานมีความสำคัญสำหรับผู้บริหารสูงสุดเช่นเดียวกับทีมประเภทอื่นๆ  ทั้งหมด เพื่อให้ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทีมจำเป็นต้องเข้าใจวิธีการสื่อสาร แบ่งปันข้อมูล กำหนดเป้าหมาย แสดงความคิดเห็น จัดการความขัดแย้ง มีส่วนร่วมในการวางแผนร่วมกันและประสานงานกับงาน และแก้ไขปัญหาร่วมกัน ประธานเจ้าหน้าที่บริหารมีบทบาทสำคัญในการทำให้ทีมทำเช่นนั้นได้ เขาหรือเธอต้องรับผิดชอบในการโค้ชทีมและสะท้อนผลงานของพวกเขา ในการวิจัยของพวกเขาในปี 2005 ชิมเช็กและเพื่อนร่วมงาน พบว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การวางแนวทางแบบรวมหมู่ของประธานเจ้าหน้าที่บริหาร มีอิทธิพลเชิงบวกต่อพฤติกรรมการทำงานเป็นทีม การวางแนวทางแบบส่วนรวม หมายถึง การที่ประธานเจ้าหน้าที่บริหารเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาส่วนตัวของเขา ตามความสนใจและเป้าหมายของกลุ่ม เน้นการแบ่งปันและความร่วมมือภายในทีม และปรับปรุงกระบวนการทำงานเป็นทีมที่เกี่ยวข้องกับงาน เช่น การรวบรวม การประมวลผล และการตีความข้อมูลเชิงกลยุทธ์ สิ่งนี้จะช่วยเพิ่มกระบวนการที่เรียกว่าการรวมพฤติกรรมซึ่งพัฒนาโดยแฮมบริก (1994)  มันอธิบายถึงระดับที่กลุ่ม ซึ่งในที่นี้คือผู้บริหารสูงสุด มีส่วนร่วมในปฏิสัมพันธ์ระหว่างกันและส่วนรวม
แฮมบริกแบ่งแนวคิดนี้ออกเป็นสามส่วน:
ระดับของพฤติกรรมในการทำงานร่วมกันภายในทีม
ปริมาณและคุณภาพของข้อมูลที่แลกเปลี่ยนกัน
เน้นการตัดสินใจร่วมกัน
ผู้บริหารสูงสุดสามารถเผชิญกับความยากลำบากหลายประการ ซึ่งส่วนใหญ่มาจากมุมมองเชิงปัจเจกนิยมและความคิดเห็นที่รุนแรง ดังนั้นจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งที่ทีมจะต้องทำงานผ่านความขัดแย้งเหล่านี้ สร้างบรรยากาศแห่งความปลอดภัย รักษาวิสัยทัศน์และพันธกิจของพวกเขาไว้ในใจ และสร้างสภาพแวดล้อมการทำงานที่เหมาะสมสำหรับตนเองและองค์กร
ดูเพิ่ม

โรงเรียนธุรกิจ
ชื่อตำแหน่งในบริษัท
การศึกษาระดับผู้บริหาร
การจัดการสายงาน
ผู้บริหารระดับกลาง
ผู้ช่วยสหโภชน์

| --- | --- |
ผู้ช่วยสหโภชน์ทำงานร่วมกับหัวหน้าคนครัวและหัวหน้าสหโภชน์อย่างใกล้ชิด
ข้อมูลทั่วไป
ชื่ออื่น: คนงานครัว, บริกร, พนักงานส่งของ, พนักงานเสิร์ฟ, สหโภชน์ทั่วไป
ฝ่าย: ฝ่ายสหโภชน์
รายงานต่อ: หัวหน้าสหโภชน์, หัวหน้าคนครัว
หน้าที่: คนจัดการอาหาร, ทำความสะอาด, จัดสต๊อก
ความต้องการ: เอกสารรับรองการเป็นลูกเรือพาณิชย์ หรือเทียบเท่า
การเข้ายามเรือ
ยามเรือ: ไม่
ผู้ช่วยสหโภชน์ (อังกฤษ: steward's assistant: SA) คือลูกเรือระดับเริ่มต้นที่ไม่มีใบอนุญาตในฝ่ายสหโภชน์ของเรือเดินทะเล ตำแหน่งนี้เรียกอีกอย่างว่า สหโภชน์ (steward คำศัพท์ทั่วไปบนเรืออังกฤษ) คนงานครัว, บริกร, พนักงานส่งของ, พนักงานเสิร์ฟ หรือสหโภชน์ทั่วไป (General Steward: GS)
บทบาทของผู้ช่วยสหโภชน์ประกอบไปด้วยการจัดของ การทำความสะอาด และการช่วยเตรียมและเสิร์ฟอาหาร
ผู้ช่วยสหโภชน์มักจะช่วยสหโภชน์โดยนำสิ่งของต่าง ๆ เช่น อาหาร ผ้าปูที่นอน และภาชนะต่าง ๆ ออกไป และตรวจสอบว่าสิ่งของเหล่านั้นไปถึงที่ที่ต้องการหรือไม่ ผู้ช่วยสหโภชน์จะเข้าไปช่วยทำการตรวจนับสินค้าคงคลังโดยเกี่ยวข้องกับการดำเนินงานในห้องเก็บของ นอกจากนี้ ผู้ช่วยสหโภชน์ยังรับผิดชอบผ้าปูที่นอนของเรือ ไม่ใช่แค่คัดแยก นับ และจัดเก็บเท่านั้น แต่ยังแจกจ่ายให้กับลูกเรือด้วย
ผู้ช่วยสหโภชน์เป็นผู้จัดการอาหาร และอาจจะมองเห็นได้ชัดเจนที่สุดในขณะที่ช่วยหัวหน้าคนครัวนั้นทำหน้าที่เสิร์ฟอาหาร ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับเรือ อาจรวมถึงรับคำสั่งและส่งอาหารไปยังโต๊ะต่าง ๆ ในห้องรับประทานอาหารของเรือและห้องรับรองของนายประจำเรือ ผู้ช่วยสหโภชน์มักจะจัดเตรียม "อาหารกลางวันตอนกลางคืน" ให้กับเจ้าหน้าที่เฝ้ายามที่เตรียมจะเริ่มเวรยามดึก รวมถึงจัดและเก็บโต๊ะด้วย
ห้องครัว ห้องเก็บของ และบริเวณรับประทานอาหารของเรือเป็นที่รู้กันว่าทำความสะอาดและถูกสุขอนามัยได้ยาก กิจกรรมนี้ทำให้ผู้ช่วยของสหโภชน์ยุ่งอยู่ตลอดเวลา ผู้ช่วยสหโภชน์ต้องทำความสะอาดห้องอาหารของเรือและห้องรับรองของนายประจำเรือ รวมถึงอุปกรณ์ในทั้งสองส่วน ซึ่งรวมถึงการทำความสะอาดดาดฟ้าด้วยการกวาดและขัดถู ผู้ช่วยสหโภชน์จะทิ้งขยะและทำความสะอาดถังขยะ งานอื่น ๆ อาจรวมถึงการละลายน้ำแข็งและทำความสะอาดตู้เย็น ทำความสะอาดงานไม้และงานเคลือบเงา และขจัดคราบไขมันและรอยนิ้วมือจากสี
ผู้ช่วยสหโภชน์อาจต้องรับผิดชอบงานทำความสะอาดอื่น ๆ เช่น บันไดและทางเดิน ห้องซักรีด พื้นที่แช่เย็น ห้องเก็บของ ตู้เก็บผ้าปูที่นอน สำนักงานบนเรือ ห้องวิทยุ และพื้นที่อื่น ๆ ที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลโดยฝ่ายสหโภชน์ ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับเรือและลูกเรือ ผู้ช่วยสหโภชน์อาจต้องรับผิดชอบในการจัดเตียงสองชั้นและห้องทำความสะอาด ห้องน้ำ และห้องอาบน้ำของนายประจำเรือและคนอื่น ๆ
เพื่อที่จะทำงานเป็นผู้ช่วยสหโภชน์ในกองทัพเรือพาณิชย์ของสหรัฐอเมริกา บุคคลนั้นจะต้องมีเอกสารรับรองการเป็นลูกเรือพาณิชย์ที่ออกโดยยามฝั่งสหรัฐ เนื่องจากอนุสัญญาและข้อตกลงระหว่างประเทศ ผู้ช่วยสหโภชน์ทุกคนที่ล่องเรือไปต่างประเทศจะต้องมีเอกสารรับรองจากประเทศของตนเช่นกัน
ดูเพิ่ม

อาชีพและยศของคนประจำเรือ
แหล่งข้อมูลอื่น

United States Coast Guard Merchant Mariner Licensing and Documentation web site
US Department of Labor Job Description
ภาษาอิตาลี

| ภาษาอิตาลี |
| --- | --- |
italiano
ออกเสียง: [itaˈljaːno]
ภูมิภาค: อิตาลี และประเทศอื่น 29 ประเทศ
จำนวนผู้พูด: 60–80 ล้านคน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อิตาลิกโรมานซ์อิตาลี-ตะวันตกอิตาลี-แดลเมเชียภาษาอิตาลี
ระบบการเขียน: อักษรละติน (ชุดตัวอักษรอิตาลี) อักษรเบรลล์อิตาลี
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: อิตาลี สหภาพยุโรป สวิตเซอร์แลนด์ ซานมารีโน นครรัฐวาติกัน เทศมณฑลอิสเตรีย (โครเอเชีย)ชาด เอริเทรีย ไนเจอร์ บูร์กินาฟาโซ
ผู้วางระเบียบ: อักกาเดเมียเดลลากรุสกา
รหัสภาษา
ISO 639-1: it
ISO 639-2: ita
ISO 639-3: ita
  ภาษาหลัก   อดีตภาษาราชการ, ตอนนี้เป็นภาษาที่สอง   ชุมชนที่มีผู้พูดภาษาอิตาลีขนาดใหญ่
ภาษาอิตาลี (อิตาลี: italiano หรือ lingua italiana; อังกฤษ: Italian) เป็นภาษาในกลุ่มภาษาโรมานซ์,โดยส่วนใหญ่ภาษาอิตาลีเป็นภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาละตินมากที่สุดในภาษากลุ่มโรมานซ์ด้วยกัน, ภาษาอิตาลีเป็นภาษาทางการในอิตาลี, สวิตเซอร์แลนด์, ซานมารีโน, นครรัฐวาติกัน และอิสเตรียตะวันตก (ในสโลวีเนียและโครเอเชีย), เคยมีสถานะเป็นภาษาทางการของแอลเบเนีย, มอลตา และโมนาโก ซึ่งมีการพูดภาษานี้กันอย่างกว้างขวางรวมทั้งอดีตอาณานิคมแอฟริกาตะวันออกของอิตาลีและแอฟริกาเหนือของอิตาลี มีการพูดภาษาอิตาลีในกลุ่มผู้อพยพชาวอิตาลีขนาดใหญ่ในอเมริกาและออสเตรเลีย, มีสถานะเป็นภาษาทางการของชนกลุ่มน้อยในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, สโลวีเนีย, โครเอเชีย และ โรมาเนีย
ผู้รู้ภาษาอิตาลีในสหภาพยุโรป
ดูเพิ่ม

การทับศัพท์ภาษาอิตาลี
บรรณานุกรม

Ashby, Patricia (2011), Understanding Phonetics, Understanding Language series, Routledge, ISBN 978-0340928271
Bertinetto, Pier Marco; Loporcaro, Michele (2005). "The sound pattern of Standard Italian, as compared with the varieties spoken in Florence, Milan and Rome". Journal of the International Phonetic Association. 35 (2): 131–151. doi:10.1017/S0025100305002148. S2CID 6479830.
Canepari, Luciano (1992), Il MªPi – Manuale di pronuncia italiana [Handbook of Italian Pronunciation] (ภาษาอิตาลี), Bologna: Zanichelli, ISBN 978-88-08-24624-0
Berloco, Fabrizio (2018). The Big Book of Italian Verbs: 900 Fully Conjugated Verbs in All Tenses. With IPA Transcription, 2nd Edition. Lengu. ISBN 978-8894034813.
Palermo, Massimo (2015). Linguistica italiana. Il Mulino. ISBN 978-8815258847.
Simone, Raffaele (2010). Enciclopedia dell'italiano. Treccani.
Hall, Robert A. Jr. (1944). "Italian phonemes and orthography". Italica. American Association of Teachers of Italian. 21 (2): 72–82. doi:10.2307/475860. JSTOR 475860.
Ladefoged, Peter; Maddieson, Ian (1996). The Sounds of the World's Languages. Oxford: Blackwell. ISBN 978-0-631-19815-4.
Prifti, Elton (2014). "Enèrgeia in trasformazione: elementi analitici di linguistica migrazionale". Zeitschrift für romanische Philologie. 130 (1): 1–22. doi:10.1515/zrp-2014-0001. S2CID 142121342.
Recasens, Daniel (2013), "On the articulatory classification of (alveolo)palatal consonants" (PDF), Journal of the International Phonetic Association, 43 (1): 1–22, doi:10.1017/S0025100312000199, S2CID 145463946, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-05-06, สืบค้นเมื่อ 2019-03-21
Rogers, Derek; d'Arcangeli, Luciana (2004). "Italian". Journal of the International Phonetic Association. 34 (1): 117–121. doi:10.1017/S0025100304001628.
M. Vitale, Studi di Storia della Lingua Italiana, LED Edizioni Universitarie, Milano, 1992, ISBN 88-7916-015-X
S. Morgana, Capitoli di Storia Linguistica Italiana, LED Edizioni Universitarie, Milano, 2003, ISBN 88-7916-211-X
J. Kinder, CLIC: Cultura e Lingua d'Italia in CD-ROM / Culture and Language of Italy on CD-ROM, Interlinea, Novara, 2008, ISBN 978-88-8212-637-7
Treccani Italian Dictionary (iso) (ภาษาอิตาลี). it – โดยทาง archive.org. (with a similar list of other Italian-modern languages dictionaries)
แหล่งข้อมูลอื่น

Salvatore Battaglia (1961–2002). "Grande dizionario della lingua italiana. Prototipo edizione digitale". UTET.
Il Nuovo De Mauro (ในภาษาอิตาลี)
ภาษาอิตาลี ที่เว็บไซต์ Curlie
Swadesh list in English and Italian
Italian proverbs
"Learn Italian", BBC
| ด ค กภาษาราชการในสหภาพยุโรป |
| --- | --- |
 กรีก  โครเอเชีย  เช็ก  ดัตช์  เดนมาร์ก  บัลแกเรีย  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอลตา  เยอรมัน  โรมาเนีย   ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  สเปน  สโลวัก  สโลวีเนีย  สวีเดน  อังกฤษ  อิตาลี  เอสโตเนีย  ไอริช  ฮังการี 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA
กุตุบมีนาร์

| กุตุบมีนาร์ |
| --- | --- |
มีนาร์ในเดลี ประเทศอินเดีย
พิกัด: 28°31′28″N 77°11′07″E﻿ / ﻿28.524355°N 77.185248°E﻿ / 28.524355; 77.185248
ความสูง: 72.5 เมตร (238 ฟุต)
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมอิสลาม

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์: 4
ขึ้นเมื่อ: 1993 (คณะกรรมการมรดกโลกชุดที่ 17)
เลขอ้างอิง: 233
ประเทศ:  อินเดีย
ทวีป: เอเชีย
การก่อสร้าง: เริ่มใน ค.ศ. 1199 โดยกุตบุดดีน อัยบัก  / เสร็จประมาณ ค.ศ. 1220 โดยลูกเขยอิลตุตมิช
 
 
ตำแหน่งที่ตั้งกุตุบมีนาร์ในประเทศอินเดีย
กุตุบมีนาร์, กุตับมีนาร์ หรือ กุตบ์มีนาร์ เป็นหออะษานที่ตั้งอยู่ในหมู่โบราณสถานกุตุบ แหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ตั้งอยู่ในเขตเมหราวลี ในเดลี ประเทศอินเดีย กุตุบมีนาร์มีความสูง 73 เมตร หรือเทียบเท่าอาคารสูง 5 ชั้น โดยมีฐานบนดินเส้นผ่านศูนย์กลาง 14.3 เมตร และ บนยอดสุดเส้นผ่าศูนย์กลาง 2.7 เมตร ประกอบด้วยบันไดวน 379 ขั้น
สถาปัตยกรรม

รูปแบบของหอคอยนั้นลอกแบบมาจากหออะษานแห่งญาม ในประเทศอัฟกานิสถาน ผสมผสานเข้ากับศิลปะท้องถิ่นโดยการเพิ่มระฆังบนพวงมาลัยและขอบทรงดอกบัวเข้าไปในงานแกะสลัก จารึกจำนวนมากในภาษาพาร์โส-อารบิก และอักษรนครีในแต่ละส่วนของหอคอยนั้นแสดงให้เห็นถึงประวัติการก่อสร้างและการบูรณะ หออะษานและหอคอยหลายแห่งสร้างขึ้นโดยได้รับแรงบันดาลใจจากกุตุบมีนาร์ เช่น จันทมีนาร์ และ มินิกุตุบมีนาร์
บรรณานุกรม

Blair, Sheila S.; Bloom, Jonathan M. (1996). The Art and Architecture of Islam 1250-1800. Yale University Press. ISBN 978-0-300-06465-0.
Harle, James C. (1994). The Art and Architecture of the Indian Subcontinent. Yale University Press. ISBN 978-0-300-06217-5.
Ettinghausen, Richard; Grabar, Oleg; Jenkins, Marilyn (2003). Islamic Art and Architecture 650-1250: 2nd Edition. Yale University Press. ISBN 978-0-300-08869-4.
แหล่งข้อมูลอื่น

Qutub Minar
Archaeological Survey of India | Qutb Minar and its Monuments, Delhi
Qutb Minar Ticket
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades  Structurae 
อื่น ๆ:  İslâm Ansiklopedisi
พิพิธภัณฑ์พรมเติร์กเมน

| --- | --- |
พรมทอมือที่ใหญ่ที่สุดในโลกภายในพิพิธภัณฑ์
th
ก่อตั้ง: 24 ตุลาคม 2537 (2537-10-24)
ที่ตั้ง: อาชกาบัต เติร์กเมนิสถาน
พิกัดภูมิศาสตร์: 37°56′26″N 58°22′40″E﻿ / ﻿37.9406°N 58.3779°E﻿ / 37.9406; 58.3779
ประเภท: พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
พิพิธภัณฑ์พรมเติร์กเมน (เติร์กเมน: Türkmen Milli haly muzeýi) หรือ พิพิธภัณฑ์พรมแห่งชาติ เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ตั้งอยู่เลขที่ 5 ถนนโกร็อกลี ในกรุงอาชกาบัต ประเทศเติร์กเมนิสถาน
พิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2537 มีคอลเลกชันพรมเติร์กเมนที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาพิพิธภัณฑ์ โดยมีคอลเลกชันพรมเติร์กเมนตั้งแต่ยุคกลางจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 รวมถึงพรมมากกว่า 1,000 ผืนจากคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 นอกเหนือจากคอลเลกชันพรมโบราณมากมายแล้ว ยังมีส่วนที่เกี่ยวกับพรมชูวาล คูร์จุน ทอร์บา และอืน ๆ
บริเวณชั้น 1 ของพิพิธภัณฑ์มีพรมเตกเกและสาริก พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ขึ้นชื่อจากพรมเตกเกขนาดใหญ่ พรมเตกเกหนึ่งผืนมีขนาด 193 ตารางเมตร² และหนัก 1 ตัน ผลิตโดยคนประมาณ 40 คนใน พ.ศ. 2484 เพื่อใช้ปูม่านให้กับโรงละครบอลชอยในกรุงมอสโก พรมอีกผืนหนึ่งสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2544 โดยมีขนาดใหญ่กว่า โดยมีขนาด 301 ตารางเมตร² และยาว 14 คูณ 21.2 เมตร โดยสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึง 10 ปีเอกราชของเติร์กเมนิสถานจากสหภาพโซเวียต พรมได้รับการบันทึกว่าเป็นพรมทอมือที่ใหญ่ที่สุดในโลกจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ พรมผืนหนึ่งซึ่งผลิตใน พ.ศ. 2511 เป็นตัวแทนของชนเผ่าทั้งหมดในเติร์กเมนิสถาน โดยผสมผสานสไตล์ต่าง ๆ เข้าด้วยกันเพื่อแสดงถึงความเป็นหนึ่งเดียว พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีพรมที่อุทิศให้กับประธานาธิบดีซาปาร์มือรัต นือยาซอว์ พรมบางผืนที่จัดแสดงเป็นแบบสองด้าน ซึ่งมักจะมีการออกแบบที่แตกต่างกันในแต่ละด้าน
ชตวร์มทีเกอร์

|  Sturmmörserwagen 606/4 mit 38 cm RW 61  |
| --- | --- |
ชตวร์มทีเกอร์ ได้รับการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์รถถังคูบินกาในรัสเซีย
ชนิด: ปืนใหญ่จู่โจมหนัก
แหล่งกำเนิด: นาซีเยอรมนี
บทบาท
ประจำการ: สิงหาคม ค.ศ. 1944–1945
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: Alkett
ช่วงการออกแบบ: 1943–1944
บริษัทผู้ผลิต: Alkett
ช่วงการผลิต: ตุลาคม ค.ศ. 1943 – มกราคม ค.ศ. 1945
จำนวนที่ผลิต: 18 คัน (ด้วยการใช้ฐานรถถังทีเกอร์ 1 ที่สร้างขึ้นใหม่)
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 68 ตัน (75 short ton; 67 long ton)
ความยาว: 6.28 m (20 ft 7 in)
ความกว้าง: 3.57 m (11 ft 9 in)
ความสูง: 2.85 m (9 ft 4 in)
ลูกเรือ: 5   driver   machine gunner / radio operator   loader   2nd loader   commander / gunner

เกราะ: max. 150 mm (superstructure front, at 47° from vertical)   min. 62 mm
อาวุธหลัก: 380 mm RW 61 rocket launcher L/5.4   (14 rounds)
อาวุธรอง: 100 mm grenade launcher   (using SMi 35 leaping mines)[ต้องการอ้างอิง]   7.92 mm (0.312 in) MG 34 machine gun
เครื่องยนต์: Maybach HL230 P45 V-12, water-cooled gasoline 700 PS (690 hp, 515 kW)
กำลัง/น้ำหนัก: 10.77 PS/tonne
กันสะเทือน: torsion-bar
พิสัยปฏิบัติการ: 120 km (75 mi)
ความเร็วสูงสุด: 40 km/h (25 mph)
ชตวร์มทีเกอร์ (เยอรมัน: Sturmtiger; ว่า "ทีเกอร์จู่โจม") เป็นปืนใหญ่จู่โจมสัญชาติเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่สองที่ถูกสร้างขึ้นบนฐานของรถถังทีเกอร์ 1 และติดตั้งอาวุธด้วยปืนครกซึ่งขับเคลื่อนด้วยจรวดขนาด 380 มม. (380mm rocket-propelled mortar) ชื่ออย่างเป็นทางการของภาษาเยอรมันคือ Sturmmörserwagen 606/4 mit 38 cm RW 61 ภารกิจหลักคือการสนับสนุนการยิงด้วยอาวุธหนักสำหรับหน่วยทหารราบที่ต่อสู้ภายในเขตเมือง มีรถถังไม่กี่คันที่ถูกผลิตขึ้นได้ต่อสู้รบในการก่อการกำเริบวอร์ซอ ยุทธการตอกลิ่ม และยุทธการที่ไรชส์วัลท์ ยานพาหนะรบคันนี้ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่ออย่างเป็นทางการต่าง ๆ ซึ่งชื่อเรียกว่า ชตวร์มทีเกอร์ กลายเป็นที่นิยมมากที่สุด
การเดินมรณะบาตาอัน

เส้นทางของการเดินมรณะ ส่วนตั้งแต่ซันเฟอร์นันโดถึงกาปัสเป็นรถราง
การเดินมรณะบาตาอัน (อังกฤษ: Bataan Death March, ฟิลิปปินส์: Martsa ng Kamatayan sa Bataan, ญี่ปุ่น: バターン死の行進; โรมาจิ: Batān Shi no Kōshin) เป็นการที่กองทัพจักรรวรรดิญี่ปุ่นเคลื่อนย้ายเชลยศึกชาวฟิลิปปินส์และอเมริกัน 60,000–80,000 คนโดยใช้กำลังหลังยุทธการที่บาตาอันนานสามเดือนในประเทศฟิลิปปินส์ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง  เชลยศึกชาวฟิลิปปินส์  2,500–10,000 คน และชาวอเมริกัน 100–650 คนเสียชีวิตก่อนไปถึงที่หมายที่ค่ายโอดอนเนล (Camp O'Donnell) ยอดผู้เสียชีวิตรายงานไม่ตรงกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งยอดของเชลยศึกชาวฟิลิปปินส์ เพราะนักประวัติศาสตร์ไม่สามารถกำหนดได้ว่าเชลยศึกกลมกลืนไปกับประชากรพลเรือนและหลบหนีไปได้มากเท่าใด การเดินดังกล่าวตั้งต้นจากเทศบาลมาริวีลีส จังหวัดบาตาอัน ไปยังนครซันเฟอร์นันโด จังหวัดปัมปังกา ผู้รอดชีวิตถูกบรรทุกโดยรถไฟกล่อง (box train) จากซันเฟอร์นันโด และถูกนำตัวไปยังค่ายโอดอนเนลในกาปัส จังหวัดตาร์เลช
การเดินยาว 128 กิโลเมตรนี้มีการละเมิดทางกายและการฆ่าอย่างกว้างขวาง และส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตสูงมากทั้งต่อเชลยและพลเรือน และภายหลังคณะกรรมาธิการทหารฝ่ายสัมพันธมิตรตัดสินให้เป็นอาชญากรรมสงครามของญี่ปุ่น
ธรรมนูญว่าด้วยบรรพชิต

ธรรมนูญว่าด้วยบรรพชิต กำหนดให้บรรพชิตคาทอลิกในฝรั่งเศส ต้องกล่าวปฏิญาณความภักดีต่อประเทศ
ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส ธรรมนูญว่าด้วยบรรพชิต (ฝรั่งเศส: Constitution civile du clergé) เป็นกฎหมายที่ผ่านสภาเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1790 และได้รับการลงพระปรมาภิไธยโดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 เมื่อวันที่ 24 สิงหาคมของปีเดียวกัน เพื่อบังคับใช้เหนือบรรพชิตคาทอลิกทั้งหมดในฝรั่งเศส
กฎหมายฉบับนี้ยุบสังฆมณฑลทั่วประเทศจาก 135 แห่งเหลือเพียง 84 แห่ง ยุบสมณศักดิ์ของบรรพชิตให้เหลือน้อยลง กำหนดให้บรรพชิตทั้งหมดในประเทศคือผู้รับเงินเดือนจากรัฐ ดังนั้น บรรพชิตทุกระดับชั้นจะต้องกล่าวปฏิญาณความภักดีต่อประเทศและจะปฏิบัติตามรัฐธรรมนูญฝรั่งเศส ทั้งยังอนุญาตให้บรรพชิตทิ้งคำปฏิญาณออกมาใช้ชีวิตเป็นฆราวาส โดยกำหนดให้แต่ละเทศบาลเป็นผู้กำกับดูแลคณะสงฆ์ในแต่ละท้องถิ่น
อัตราผู้ปฏิญาณตามธรรมนูญฯในแต่ละจังหวัดของฝรั่งเศส ค.ศ. 1791
กฎหมายฉบับนี้สร้างความไม่พอใจต่อพระสันตะปาปาอย่างมาก ในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1791 สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 6 ประกาศเนื้อหาในธรรมนูญดังกล่าวขัดกับหลักศาสนาที่ว่าต้องภักดีต่อพระเจ้าองค์เดียว หากบรรพชิตคนใดยังไม่ปฏิญาณ ก็จงยืนกรานไม่ปฏิญาณต่อไป หากใครปฏิญาณไปแล้ว ก็จงถอนคำปฏิญาณภายในสี่สิบวัน คณะสงฆ์ฝรั่งเศสจึงแตกเป็นสองกลุ่มคือ กลุ่มปฏิญาณ และกลุ่มไม่ปฏิญาณ
ก่อนหน้าที่กฎหมายฉบับนี้จะถูกตราขึ้น คณะสงฆ์คาทอลิกในฝรั่งเศสเผชิญกับการเบียดเบียนหลายประการแล้ว อาทิ ยกเลิกการถวายทศางค์, ศาสนสถานคาทอลิกทั้งหมดในฝรั่งเศสถูกยึดเป็นทรัพย์สินของรัฐ
ศาลยุติธรรม (ประเทศไทย)

| ราชอาณาจักรไทย ศาลยุติธรรม |
| --- | --- |
Court of Justice
ตราสัญลักษณ์
th
สถาปนา: 21 เมษายน พ.ศ. 2425; 142 ปีก่อน (2425-04-21)
อำนาจศาล: ประเทศไทย
ที่ตั้ง: เลขที่ 55 อาคารสำนักงานศาลยุติธรรม ถนนรัชดาภิเษก แขวงจอมพล เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร 10900
พิกัด: 13°48′59″N 100°34′30″E﻿ / ﻿13.816320849745578°N 100.575010423255°E﻿ / 13.816320849745578; 100.575010423255
คติพจน์: ศาลยุติธรรม เป็นสถาบันที่อำนวยความยุติธรรม เพื่อให้สังคมสงบสุข เป็นธรรม และเสมอภาคโดยยึดหลักนิติธรรม
วิธีได้มา: คัดเลือกโดยคณะกรรมการตุลาการศาลยุติธรรม
ที่มา: พระธรรมนูญศาลยุติธรรม พ.ศ. 2543
จำนวนตุลาการ: 5,247 คน (พ.ศ. 2566)
งบประมาณต่อปี: 22,677,201,300 บาท (พ.ศ. 2568)
ประเภทของศาล: ศาลยุติธรรม
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ประธานศาลฎีกา
ปัจจุบัน: ชนากานต์ ธีรเวชพลกุล
ตั้งแต่: 1 ตุลาคม พ.ศ. 2567
ประธานศาลอุทธรณ์
ปัจจุบัน: อดิศักดิ์ ตันติวงศ์
ตั้งแต่: 1 ตุลาคม พ.ศ. 2567
ศาลยุติธรรม เป็นศาลที่มีอำนาจพิพากษาคดีความที่เกิดขึ้นในประเทศไทยทั้งหมด ยกเว้นคดีที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยหรือกฎหมายไทยบัญญัติให้อยู่ในอำนาจของศาลอื่น มี 3 ชั้น คือ ศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์ และศาลฎีกา
โครงสร้างศาลยุติธรรม

ศาลยุติธรรมทั้ง 3 ชั้น มีจำนวนรวม 274 ศาล และ 9 สาขา
ศาลชั้นต้น มีจำนวน 262 ศาล (9 สาขา) แบ่งเป็น 3 หมวดหลัก คือ
ไม่สังกัดสำนักงานอธิบดีผู้พิพากษาประจำภาค 1 - 9 อาทิ ศาลแพ่ง ศาลแพ่งกรุงเทพใต้ ศาลแพ่งธนบุรี ศาลอาญา ศาลอาญากรุงเทพใต้ ศาลอาญาธนบุรี ศาลจังหวัด ศาลแขวง และศาลยุติธรรมอื่นที่พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลนั้นกำหนดให้เป็นศาลชั้นต้น เช่น ศาลเยาวชนและครอบครัว ศาลแรงงาน ศาลภาษีอากร ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ ศาลล้มละลาย
ศาลแพ่ง เป็นศาลยุติธรรมชั้นต้นซึ่งมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งทั้งปวงและคดีอื่นใดที่มิได้อยู่ในอำนาจของศาลยุติธรรมอื่น ศาลแพ่งมีเขตตลอดท้องที่กรุงเทพมหานคร นอกจากท้องที่ที่อยู่ในเขตของศาลแพ่งกรุงเทพใต้ ศาลแพ่งธนบุรี ศาลจังหวัดมีนบุรี และศาลยุติธรรมอื่นตามที่พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลนั้นกำหนดไว้ ในกรณีที่มีการยื่นฟ้องคดีต่อศาลแพ่ง และคดีนั้นเกิดขึ้นนอกเขตของศาลแพ่ง ศาลแพ่งอาจใช้ดุลพินิจยอมรับไว้พิจารณาพิพากษาหรือมีคำสั่งโอนคดีไปยังศาลยุติธรรมอื่นที่มีเขตอำนาจ
ศาลอาญา เป็นศาลชั้นต้นซึ่งมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีอาญาทั้งปวงในเขตท้องที่กรุงเทพมหานคร นอกจากท้องที่ที่อยู่ในเขตของศาลอาญากรุงเทพใต้ ศาลอาญาธนบุรี และศาลจังหวัดมีนบุรี แต่บรรดาคดีที่เกิดขึ้นนอกเขตอำนาจศาลอาญานั้นจะยื่นฟ้องต่อศาลอาญาก็ได้ ทั้งนี้อยู่ในดุลพินิจของศาลอาญาที่จะไม่ยอมรับพิจารณาพิพากษาคดีใดคดีหนึ่งที่ยื่นฟ้องเช่นนั้นก็ได้ เว้นแต่คดีนั้นจะโอนมาตามบทบัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ที่ทำการศาลอาญาตั้งอยู่ที่ ถนนรัชดาภิเษก แขวงจอมพล เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร
สังกัดสำนักงานอธิบดีผู้พิพากษาประจำภาค 1 - 9
ศาลจังหวัด จำนวน 111 ศาล
ศาลแขวง จำนวน 39 ศาล
ศาลชำนัญพิเศษที่อยู่ในสังกัด ได้แก่ ศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัด จำนวน 76 ศาล
ศาลสาขา จำนวน 9 ได้แก่
ศาลจังหวัดสีคิ้ว สาขาปากช่อง
ศาลจังหวัดมหาสารคาม สาขาพยัคฆภูมิพิสัย
ศาลจังหวัดน่าน สาขาปัว
ศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย
ศาลจังหวัดเชียงราย สาขาเวียงป่าเป้า
ศาลจังหวัดพิษณุโลก สาขานครไทย
ศาลเยาวชนและครอบครัวกลาง สาขามีนบุรี
ศาลแรงงานภาค 1 สาขาพระนครศรีอยุธยา
ศาลแรงงานภาค 2 สาขาระยอง
ศาลอุทธรณ์ ได้แก่ ศาลอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค และศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ มีจำนวน 11 ศาล ประกอบไปด้วย
ศาลอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์ภาค 1
ศาลอุทธรณ์ภาค 2
ศาลอุทธรณ์ภาค 3
ศาลอุทธรณ์ภาค 4
ศาลอุทธรณ์ภาค 5
ศาลอุทธรณ์ภาค 6
ศาลอุทธรณ์ภาค 7
ศาลอุทธรณ์ภาค 8
ศาลอุทธรณ์ภาค 9
ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ
ศาลฎีกา ซึ่งเป็นศาลยุติธรรมสูงสุด
ศาลฎีกา ในประเทศไทยที่มีอยู่เพียงศาลเดียว