stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดพลับพลาชัย (กรุงเทพมหานคร)
อาคารเสนาสนะ

พระอุโบสถประดิษฐานพระประธาน พระพุทธมงคล ภายในพระอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังอยู่ ด้านข้างของพระอุโบสถมีวิหารขนาดเล็ก ภายในประดิษฐาน พระพุทธไตรรัตนนายก (หลวงพ่อโต ซำปอกง องค์จำลอง) และด้านหลังพระอุโบสถมีหอกลอง หอระฆัง และศาลเจ้าเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่บริเวณทางเข้าวัดจากด้านถนนไมตรีจิตต์
พระพุทธมงคล พระประธานในอุโบสถ
พระประธานและจิตรกรรมฝาผนัง
มุมด้านหน้าอุโบสถ
ภายในอุโบสถ
พระพุทธไตรรัตนนายก หรือ หลวงพ่อโตซำปอกง (จำลอง)
สถานที่ใกล้เคียง

วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
วัดบวกครกหลวง

วัดบวกครกหลวง
วัดบวกครกหลวงเป็นวัดขนาดเล็กในตำบลท่าศาลา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีวิหารแบบล้านนาที่ได้รับบูรณะครั้งใหญ่ในสมัยเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 9 (พ.ศ. 2454–2482)
จิตรกรรมฝาผนังวัดบวกครกหลวง

จุดเด่นของวัดบวกครกหลวงที่คนทั่วไปรู้จักอยู่ที่ภาพจิตรกรรมฝาผนังในวิหารวัดบวกครกหลวง ซึ่งเขียนเรื่องราวพุทธประวัติและชาดกในนิบาตหรือ เรื่องทศชาติชาดก จำนวน 14 ห้อง จิตรกรรมฝาผนังนี้เขียนบนผนังรอบ ๆ วิหารระหว่างช่องเสาเป็นเรื่องพุทธประวัติและชาดก ภาพแต่ละส่วนจะอยู่ในกรอบซึ่งเขียนเป็นลายล้อมกรอบด้วยลายสีน้ำเงิน แดง และขาว สำหรับเรื่องที่เขียนนั้นทางทิศเหนือเป็นภาพชาดก เรื่องมโหสถชาดก ส่วนทางทิศใต้เป็นเรื่องทศชาติชาดก (พระเจ้าสิบชาติ) จิตรกรรมดังกล่าวเป็นฝีมือช่างชาวไทใหญ่ที่ละเอียดประณีต และเป็นที่น่าสังเกตว่าจิตรกรรมฝาผนังในล้านนาจะไม่พบการเขียนภาพเรื่องทศชาติชาดกครบทั้ง 10 ชาติ หากเลือกมาเฉพาะเรื่องที่นิยมกันเท่านั้น ซึ่งที่วัดบวกครกหลวงก็เช่นกัน มีทั้งหมด 6 เรื่อง คือ เตมียชาดก สุวรรณสามชาดก เนมิราชชาดก มโหสถชาดก วิธูรบัณฑิตชาดก และเวสสันดรชาดก
ภาพจิตรกรรมฝาผนังวิหารวัดบวกครกหลวงมีลักษณะของภาพแสดงให้เห็นถึงลักษณะนิยมของท้องถิ่น ที่มีจุดเด่นที่เป็นภาพเขียนที่ใช้สีสันสดจัดจ้าน ท่าทีการเขียนภาพของช่างนิยมใช้พู่กันป้ายแต้มอย่างมีพละกำลังแฝงอยู่ภายในด้วย รอยพู่กันแสดงอารมณ์ที่ลิงโลด คึกคะนอง สนุกสนาน และปาดสีอย่างมันใจเด็ดเดี่ยว โดยเฉพาะบริเวณส่วนที่เป็นฉากธรรมชาติ เช่น เนินเขา โขดหิน และลำน้ำ ซึ่งโดยธรรมชาติแล้วสิ่งเหล่านี้ล้วนมีรูปร่างเป็นอิสระ เลื่อนไหล คดเคี้ยว เมื่อผนวกเข้ากับความต้องการของผู้วาดที่ใช้พู่กันและสีแท้ ๆ สดในอย่างอิสระแล้ว นับเป็นฉากธรรมชาติที่มีชีวิตชีวา ไม่ดูจืดชื้ดยิ่งนัก นอกจากนั้นแล้ว วิธีการเน้นความน่าสนใจของภาพจิตรกรรมฝาผนังวัดบวกครกหลวงคือ นิยมใช้กรอบรูปคล้ายภูเขา ระบายสีพื้นในด้วยสีดำ ขอบนอกเป็นแถบสีเทาและตัดเส้นด้วยสีดำ ส่วนเส้นนอกกรอบเลื่อนไหลล้อกับรูปนอกของตัวปราสาทด้วย
สำหรับสีที่ใช้ในจิตรกรรมฝาผนังวิหารวัดบวกครกหลวงนี้พอจะจำแนกได้ 6 กลุ่ม คือ กลุ่มสีคราม สีแดงชาด สีทอง สีเหลือง – น้ำตาล สีดำ และสีขาว 
ดังนั้นจิตรกรรมฝาผนังวัดบวกครกหลวงจึงถือเป็นงานฝีมือของช่างไทใหญ่ที่ได้ถ่ายทอดถึงชีวิตพื้นบ้านรูปแบบสถาปัตยกรรมและการแต่งกายแบบพม่าและไทใหญ่ไว้ด้วย เช่น ถ้าเป็นการแต่งกายของชาวบ้านจะมีลักษณะเป็นแบบคนพื้นเมือง แต่ถ้าเป็นเจ้าก็จะเป็นการแต่งกายแบบพม่าหรือไทใหญ่ รวมถึงข้าวของเครื่องใช้แบบชาวเมืองก็ยังมีให้เห็นอยู่ในภาพด้วย เช่น จุนโอ๊ก, ขันชี่ (ขันเงิน, ขันทอง) ซึ่งเป็นเครื่องใช้ของชาวล้านนา ผ้าซิ่นแบบคนเมือง หรือผ้าห่มคลุมตัวเวลาหนาวที่เรียกว่า ตุ้ม ด้วย ซึ่งลักษณะของจิตรกรรมฝาผนังวัดบวกครกหลวงนั้นจึงเป็นลักษณะพิเศษของจิตรกรรมล้านนา โดยอาจมีข้อแตกต่างหรือคล้ายกันกับจิตรกรรมที่ภาคกลางด้วย
ผนังที่ 9 ผนังเต็มห้องพุทธประวัติ ส่วนล่างของภาพด้านซ้ายเป็นภาพองคุลีมาลกำลังวิ่งไล่เพื่อจะทำร้ายพระพุทธเจ้า ด้านขวาเป็นตอนที่องคุลีมาลกลับใจออกบวช
ผนังที่ 10 ผนังเต็มห้องวิธุรชาดก พระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นวิธุรบัณฑิต บำเพ็ญสัจจบารมี ด้านบนมีภาพพุทธประวัติตอนประสูติแทรกอยู่
พระประธานในวิหาร
ภายในวิหาร
ศาสนาในประเทศอาเซอร์ไบจาน

ศาสนาในประเทศอาเซอร์ไบจาน (ประมาณการ)
หมายเหตุ: การนับถือศาสนาของชาวอาเซอร์ไบจานส่วนใหญ่เป็นเพียงในนาม จำนวนร้อยละของผู้ที่นับถือจริงอาจต่ำกว่ามาก
ชีอะฮ์ (57%)
ซุนนี (39%)
คริสต์ (3%)
อื่น ๆ (0%)
ไม่มี (0%)
มัสยิดบีบี-เฮย์แบตที่บากู ประเทศอาเซอร์ไบจาน
ศาสนาอิสลามเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในประเทศอาเซอร์ไบจาน แต่ประเทศนี้ถือเป็นประเทศที่ฆราวาสที่สุดในโลกมุสลิม โดยมีจำนวนผู้ที่นับถือศาสนาอิสลามประมาณ 96.9% (CIA, 2010) และ 99.2% (Pew Research Center, 2006) ส่วนใหญ่นับถือนิกายชีอะฮ์ (55-65%) ในขณะที่ส่วนน้อยนับถือนิกายซุนนี (35-45%) ความแตกต่างตามแบบดั้งเดิมไม่ได้รับการกำหนดไว้อย่างชัดเจน
มุสลิมนิกายชีอะฮ์ส่วนใหญ่นับถือตามสำนักญะอ์ฟะรี ส่วนมุสลิมนิกายซุนนีมักตามสำนักฮะนะฟีหรือชาฟิอี เนื่องจากนโยบายอเทวนิยมโซเวียตที่ดำรงมาหลายทศวรรษ ทำให้การนับถือศาสนาในประเทศอาเซอรืไบจานมักเป็นเพียงในนาม และอัตลักษณ์มุสลิมมีแนวโน้มที่จะขึ้นอยู่กับวัฒนธรรมและชาติพันธุ์มากกว่าศาสนา ชีอะฮ์เป็นนิกายที่แพร่หลายในภาคตะวันตก ภาคกลาง และภาคใต้ของประเทศ เดิมทีหมู่บ้านรอบบากูและภูมิภาคแลนแกรานถือเป็นฐานที่มั่นของชีอะฮ์ ในทางตรงกันข้าม ฝ่ายซุนนีเป็นนิกายแพร่หลายในภาคเหนือ
ประชากรส่วนที่เหลือนับถือศาสนาอื่นหรือไม่นับถือศาสนา แม้ว่าจะไม่ได้มีตัวแทนอย่างเป็นทางการก็ตาม ศาสนาหรือความเชื่อดั้งเดิมอื่น ๆ ที่มีผู้นับถือในประเทศหลายคนคือ คริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย (ที่นากอร์โน-คาราบัค) คริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์ และศาสนาคริสต์นิกายอื่น ๆ
อาเซอร์ไบจานเป็นรัฐฆราวาสเหมือนกับรัฐหลังสหภาพโซเวียตอื่นที่เคยอยู่ภายใต้สหภาพโซเวียต; รัฐธรรมนูญมาตราที่ 48 รับรองเสรีภาพทางศาสนา กฎหมายฉบับ ค.ศ. 1996 ระบุว่าชาวต่างชาติมีเสรีภาพทางความคิด แต่ปฏิเสธสิทธิต่อ "การดำเนินการโฆษณาชวนเชื่อทางศาสนา" เช่น การให้เทศน์ โดยมีความเสี่ยงต่อการจ่ายค่าปรับหรือเนรเทศออกนอกประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

Albanian-Udi Church reestablished
Vatican in Baku
North American Azerbaijani Network – an organization of over 90 groups and churches committed to seeing the Azerbaijani people reached with the gospel of Jesus Christ.
Charles, Robia: "Religiosity in Armenia, Georgia and Azerbaijan" in the Caucasus Analytical Digest No. 20
วัดหนองคันจาม

| วัดหนองคันจาม |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลบ้านพริก อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูโสภณอรรถสาร (สุชิน อตฺตสาโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหนองคันจาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านพริก อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก ปัจจุบันมี	พระครูโสภณอรรถสาร (สุชิน อตฺตสาโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดหนองคันจามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 เดิมเป็นเพียงสำนักสงฆ์ ต่อมา พ.ศ. 2456 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา มีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่า ในสมัยก่อน บริเวณดังกล่าวมีโขลงช้างป่าจำนวนมากเข้ามาอาศัยแหล่งน้ำบริเวณทุ่งหลังวัด เนื่องจากมีหนองน้ำขนาดใหญ่ จึงมีการใช้บ่วงสำหรับดักช้างเรียกกันว่า คันจาม เมื่อช้างลงกินน้ำที่หนองน้ำจะสะดุดคันจามที่ดักไว้ นอกจากนั้นยังมีพิธีคล้องช้างที่บริเวณหนองคันจาม มีกรมโขลงช้างเป็นผู้ดูแลจาม
อุโบสถหลังเดิม เป็นแบบก่ออิฐถือปูน โครงสร้างหลังคาเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้อง กระเบื้องว่าวแบบทำจากแม่พิมพ์ ลักษณะโครงหลังคาแบบลดหรือซ้อนกัน 2 ชั้น มีมุขทั้งด้านหน้าและด้านหลัง วัดมีเสาหงส์ขนาดใหญ่ เป็นโบราณวัตถุตั้งแต่สมัยอยุธยาเมื่อตอนพม่าเข้าครอบครอง ภายหลังได้รื้อถอนออกไป ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปสำริดปางมารวิชัย ศิลปะรัตนโกสินทร์ พระพุทธรูปทรงเครื่องใหญ่ พระพุทธรูปทรงเครื่องน้อย ซุ้มเรือนแก้วสำหรับครอบพระพุทธรูป ตู้พระธรรม หีบพระธรรม เครื่องถ้วยเบญจรงค์ เครื่องถ้วยจีน เครื่องถ้วยญี่ปุ่น และเครื่องถ้วยพม่า
วัดหนองจอก (กรุงเทพมหานคร)

| วัดหนองจอก |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ถนนเลียบวารี แขวงกระทุ่มราย เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร 10530
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูผาสุกิจโกวิท (โกวิท จารุวํโส)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหนองจอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงกระทุ่มราย เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร ทางทิศเหนือติดกับคลองแสนแสบ ทางทิศใต้ติดกับถนนเลียบวารี
วัดหนองจอกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2441 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2456 เดิมวัดมีที่ดิน 10 ไร่ 8 ตารางวา ภายหลังซื้อเพิ่มอีก 1 ไร่ 2 งาน 82 ตารางวา มีที่ดินตั้งวัดกับที่ธรณีสงฆ์จำนวน 6 โฉนด เนื้อที่ 68 ไร่ 1 งาน 56 ตารางวา โดยมีนายโม้ บุญรอด, นายช่วง บุญรอด และนายชื่น ดอกไม้ เป็นผู้ยกที่ดินประมาณ 6 ไร่ ให้และดำเนินการสร้างวัด ต่อมานายพิน ชูจันทร์ ที่ได้บริจาคที่ดินขาย 500 ไร่ ให้เป็นทุนก่อสร้างวัดจนเสร็จ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 22 เมตร เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2456 และผูกพัทธสีมาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2474 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูผาสุกิจโกวิท (โกวิท จารุวํโส) ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมต้งแต่ พ.ศ 2463 และมีโรงเรียนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตั้งอยู่บนที่ดินของวัด
อุโบสถแบบศิลปะไทยซุ้มประตูหน้าต่างลวดลายปูนปั้นหน้าบันแกะสลักลายไทย ประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอู่ทองและพระพุทธโสธรจำลอง
วัดมีการจัดงานประจำปีในช่วงกลางเดือน 3 หรือเดือนกุมภาพันธ์
รายนามเจ้าอาวาส

พระภิกษุสอน
พระภิกษุบุญ
พระภิกษุผล
พระภิกษุเชื้อ (จิ๊ด)
พระใบฎีกาหงษ์ (หงษ์วีณะ)
พระภิกษุตุ๊
พระภิกษุบัว
พระครูมีนนครธรรมภาณ (หงษ์)
พระครูมนูญศีลขันธ์ (ทอง)
พระครูวาปีคณารักษ์ (บุญมี)
พระครูบวรคุณาธาร (ไสว)
พระครูผาสุกิจโกวิท (โกวิท จารุวํโส)
รายการภาพธงประจำดินแดน
สาธารณรัฐประชาชนจีน > เขตบริหารพิเศษ

เขตบริหารพิเศษมาเก๊าแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
เขตบริหารพิเศษฮ่องกงแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
ราชอาณาจักรเดนมาร์ก > ดินแดนปกครองตนเอง

กรีนแลนด์
หมู่เกาะแฟโร
ราชอาณาจักรนอร์เวย์

ควีนม็อดแลนด์
(ดินแดนอ้างสิทธิ)
เกาะบูเว
เกาะปีเตอร์ที่หนึ่ง
(ดินแดนอ้างสิทธิ)
สฟาลบาร์
นิวซีแลนด์

โตเกเลา
รอสส์ดีเพนเดนซี
(ดินแดนอ้างสิทธิ)
* ธงอย่างไม่เป็นทางการ
ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ > ประเทศองค์ประกอบ

ประเทศกูราเซา
ประเทศซินต์มาร์เติน
ประเทศอารูบา
สาธารณรัฐฝรั่งเศส > เขตชุมชนโพ้นทะเล

นิมคมเขตชุมชนแซ็ง-บาร์เตเลมี
* ธงอย่างไม่เป็นทางการ
นิคมเขตชุมชนแซ็งปีแยร์และมีเกอลง
* ธงอย่างไม่เป็นทางการ
เขตชุมชนแซ็ง-มาร์แต็ง
* ธงอย่างไม่เป็นทางการ
เฟรนช์พอลินีเชีย
ดินแดนหมู่เกาะวอลิสและฟูตูนา
* ธงอย่างไม่เป็นทางการ
สาธารณรัฐฝรั่งเศส > เขตชุมชนพิเศษ

นิวแคลิโดเนีย
สาธารณรัฐฝรั่งเศส > ดินแดนโพ้นทะเล

เฟรนช์เซาเทิร์นและแอนตาร์กติกแลนดส์
สาธารณรัฐฝรั่งเศส > ดินแดนทรัพย์สินส่วนรัฐ

เกาะกลีแปร์ตอน
สาธารณรัฐฟินแลนด์ > เขตปกครองตนเอง

โอลันด์
เครือรัฐออสเตรเลีย > ดินแดนส่วนนอก

ดินแดนเกาะคริสต์มาส
ดินแดนหมู่เกาะคอรัลซี
ดินแดนหมู่เกาะโคโคส (คีลิง)
ดินแดนเกาะนอร์ฟอล์ก
ดินแดนหมู่เกาะแอชมอร์และคาร์เทียร์
ดินแดนแอนตาร์กติกาของออสเตรเลีย
(ดินแดนอ้างสิทธิ)
ดินแดนเกาะเฮิร์ดและหมู่เกาะแมกดอนัลด์
สหรัฐอเมริกา > ดินแดนมีการจัดระเบียบซึ่งไม่ได้ปกครองโดยระบบเทศบาล

กวม
เครือรัฐหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา
เครือรัฐปวยร์โตรีโก
หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ
สหรัฐอเมริกา > ดินแดนไม่มีการจัดระเบียบซึ่งปกครองโดยระบบเทศบาล

คิงแมนรีฟ
* ธงอย่างไม่เป็นทางการ
จอห์นสตันอะทอลล์
เกาะจาร์วิส
* ธงอย่างไม่เป็นทางการ
เกาะเซร์รานิยา
(ดินแดนอ้างสิทธิ)
เกาะนาแวสซา
บาโฮนูเอโบ
(ดินแดนอ้างสิทธิ)
เกาะเบเกอร์
* ธงอย่างไม่เป็นทางการ
มิดเวย์อะทอลล์
* ธงอย่างไม่เป็นทางการ
เกาะเวก
* ธงอย่างไม่เป็นทางการ
อเมริกันซามัว
เกาะฮาวแลนด์
* ธงอย่างไม่เป็นทางการ
สหรัฐอเมริกา > ดินแดนไม่มีการจัดระเบียบซึ่งไม่ได้ปกครองโดยระบบเทศบาล

แพลไมราอะทอลล์
* ธงอย่างไม่เป็นทางการ
สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ > ดินแดนภายใต้อธิปไตย

เขตเจ้าพนักงานศาลเกิร์นซีย์
เขตเจ้าพนักงานศาลเจอร์ซีย์
ไอล์ออฟแมน
สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ > ดินแดนโพ้นทะเล

หมู่เกาะเคย์แมน
เซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และตริสตันดากูนยา
เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช
หมู่เกาะเติกส์และเคคอส
บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี
บริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี
(ดินแดนอ้างสิทธิ)
เบอร์มิวดา
หมู่เกาะพิตแคร์น แฮนเดอร์สัน ดูซี และโอเอโน
หมู่เกาะฟอล์กแลนด์
มอนต์เซอร์รัต
ยิบรอลตาร์
หมู่เกาะเวอร์จิน (หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน)
แองกวิลลา
พื้นที่ฐานอำนาจอธิปไตยแห่งแอโครเทียรีและดิเคเลีย
ดูเพิ่ม

รายการภาพธงชาติของรัฐอธิปไตย
วัดพุลกุกซา

| ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซา * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก

พิกัด: 35°47′24″N 129°19′56″E﻿ / ﻿35.79000°N 129.33222°E﻿ / 35.79000; 129.33222
ประเทศ:  เกาหลีใต้
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: i, iv
อ้างอิง: 736
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2538 (คณะกรรมการสมัยที่ 19)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
วัดพุลกุกซา (เกาหลี: 불국사; ฮันจา: 佛國寺; อาร์อาร์: Bulguksa; เอ็มอาร์: Pulguksa) เป็นวัดในพระพุทธศาสนา ตั้งอยู่ที่จังหวัดคย็องซังเหนือ ประเทศเกาหลีใต้ เป็น 1 ในมรดกโลก ของเกาหลีใต้ วัดนี้ถือว่าเป็นผลงานชิ้นสุดยอดในยุคทองของพระพุทธศาสนาในอาณาจักรชิลลา
ประวัติศาสตร์

ในบันทึกของวัดบันทึกว่าวัดนี้เดิมเป็นวัดเล็ก ๆ สร้างในปี ค.ศ. 528 (พ.ศ. 1071) ในบันทึกสามก๊กแห่งเกาหลี กล่าวว่าวัดที่เห็นในปัจจุบันสร้างในรัชสมัยพระเจ้าคย็องด็อกแห่งราชอาณาจักรชิลลาในปี ค.ศ. 751 (พ.ศ. 1294) และมาสร้างสำเร็จในปี ค.ศ. 774 ตรงกับรัชสมัยพระเจ้าฮเยกง พร้อมกับพระราชทานชื่อวัดว่า "พุลกุกซา" แปลว่า "พุทธภูมิ"
ดูเพิ่ม

ถ้ำซกกุรัมและวัดพุลกุกซา - ชื่อที่ใช้จนทะเบียนเป็นมรดกโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

Bulguksa Official site
Korean National Heritage Online: Bulguksa เก็บถาวร 2006-06-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Oriental Architecture profile
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศเกาหลีใต้ |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซา  ชังกย็องพันจ็อนแห่งวัดแฮอินซา สถานที่เก็บแม่พิมพ์ไม้ของพระไตรปิฎกฉบับเกาหลี  ศาลเจ้าชงมโย  พระราชวังชังด็อก  ป้อมฮวาซ็อง  พื้นที่ประวัติศาสตร์แห่งคย็องจู  แหล่งดอลเมนแห่งโคชัง ฮวาซุน และคังฮวา  สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน  หมู่บ้านประวัติศาสตร์ฮาฮเวและยังดง  นัมฮันซันซ็อง  พื้นที่ประวัติศาสตร์แพ็กเจ  ซันซา พุทธอารามบนภูเขาในเกาหลี  ซอว็อน สถานศึกษาลัทธิขงจื๊อใหม่แห่งเกาหลี  มูนดินฝังศพคายา  |  |
| ทางธรรมชาติ |  เกาะภูเขาไฟเชจูและอุโมงค์ลาวา  แค็ดบ็อล ที่ลุ่มราบน้ำขึ้นถึงของเกาหลี  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
แผนที่ของอาคารหลัก
รายชื่อประเทศตามข้อมูลทางการทหาร

|  แอฟริกาใต้ | 3  | .24 | 157 | 0 | 0 | 0 | 0 | 4 | 0 | 0 | 2 | 50 | 11 | TC | 1 |  |
|  ซูดานใต้ | 0  | .0701 | 81 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2 | 14 | 0 | 0 |  |
|  สเปน | 13 |  | 327 | 1 | 3 | 0 | 5 | 6 | 0 | 0 | 2 | 188 | 24 | 0 | 3 |  |
|  ศรีลังกา | 1  | .59 | 62 | 0 | 1 | 0 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 13 | 11 | 0 | 0 |  |
|  ซูดาน | — | — | 465 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 59 | 40 | 0 | 1 |  |
|  ซูรินาม | — | — | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2 | 3 | 0 | 0 |  |
|  สวีเดน | 7  | .05 | 120 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 5 | 0 | 5 | 96 | 0 | 0 | 0 |  |
|  สวิตเซอร์แลนด์ | 5  | .74 | 134 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 56 | 0 | TC | 0 |  |
|  ซีเรีย | — | — | 11 | 0 | 3 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 0 | 184 | 20 | 0 | 0 |  |
|  ไต้หวัน | 13  | .9 | 565 | 0 | 9 | 0 | 4 | 22 | 0 | 0 | 4 | 478 | 96 | 0 | 1 |  |
|  ทาจิกิสถาน | 0  | .187 | 37 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 4 | 0 | 0 |  |
|  แทนซาเนีย | 0  | .827 | 45 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 17 | 1 | 0 | 0 |  |
|  ไทย | 6  | .99 | 420 | 1 | 3 | 0 | 0 | 7 | 7 | 0 | 0 | 160 | 7 | 0 | 0 |  |
|  ติมอร์-เลสเต | 0  | .0313 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |
|  โตโก | 0  | .107 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 10 | 4 | 0 | 0 |  |
|  ตรินิแดดและโตเบโก | 0  | .904 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 |  |
|  ตูนิเซีย | 1  | .14 | 84 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 23 | 0 | 0 | 0 |  |
|  ตุรกี | 11 |  | 4378 | 0 | 5 | 0 | 0 | 16 | 10 | 0 | 12 | 310 | 95 |  | 2 |  |
|  เติร์กเมนิสถาน | — | — | 654 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 55 | 10 | 0 | 0 |  |
|  ยูกันดา | 0  | .547 | 240 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 16 | 9 | 0 | 0 |  |
|  ยูเครน | 4  | .32 | 2123 | 0 | 1 | 0 | 0 | 1 | 1 | 0 | 0 | 125 | 35 | 0 | 0 |  |
|  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | 19  | .8 | 353 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | 7 | 0 | 0 | 193 | 28 | 0 | 3 |  |
|  สหราชอาณาจักร | 61  | .5 | 227 | 2 | 5 | 0 | 6 | 13 | 0 | 11 | 0 | 225 | 40 | 225 | 8 |  |
|  สหรัฐ | 738 |  | 6209 | 11 | 42 | 24 | 68 | 21 | 0 | 68 | 0 | 3761 | 867 | 6125 | 141 |  |
|  อุรุกวัย | 0  | .442 | 15 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | 15 | 4 | 0 | 0 |  |
|  อุซเบกิสถาน | — | — | 340 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 41 | 33 | 0 | 0 |  |
|  เวเนซุเอลา | — | — | 173 | 0 | 4 | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 | 1 | 84 | 9 | 0 | 1 |  |
|  เวียดนาม | 5  | .68 | 1379 | 0 | 7 | 0 | 0 | 0 | 12 | 0 | 8 | 72 | 0 | 0 | 1 |  |
|  เยเมน | — | — | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |
|  แซมเบีย | 0  | .387 | 30 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 21 | 5 | 0 | 0 |  |
|  ซิมบับเว | 0  | .0389 | 40 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 45 | 6 | 0 | 0 |  |
 รวม:
แหล่งข้อมูลอื่น

Global security website
World Military Guide
PRC official website เก็บถาวร 2012-08-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Indian Ministry of Defence
The World Fact Book - South Africa เก็บถาวร 2020-06-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรายชื่อประเทศตามการจัดอันดับ |
| --- | --- |
ภูมิศาสตร์และการปกครอง:  ตัวอักษร  ดินแดนและเมืองหลวง  พื้นที่  เขตการปกครอง  เขตการปกครองตามขนาดพื้นที่ 
ลักษณะประชากร:  จำนวนประชากร  ความหนาแน่นประชากร  อัตราการเกิด  อัตราการเสียชีวิต  จำนวนผู้ป่วยโรคเอดส์  ดัชนีการพัฒนามนุษย์ 
เศรษฐกิจ:  ค่าจีดีพี (ราคาตลาด)  ค่าจีดีพี (อำนาจซื้อ)  มูลค่าการส่งออก  กำลังในการซื้อ  งบประมาณแผ่นดิน  เงินทุนสำรองระหว่างประเทศ  ทองคำสำรอง 
โทรคมนาคม:  ผู้ใช้อินเทอร์เน็ต 
คมนาคมและการขนส่ง:  ทางรถไฟ  รถไฟความเร็วสูง 
การเมืองและการทหาร:  ความสงบสุข  การคอร์รัปชัน  ความเสี่ยงต่อการเป็นรัฐล้มเหลว  ข้อมูลทางการทหาร
วัดพุน้อย

| วัดพุน้อย |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดพุน้อย
ที่ตั้ง: หมู่ที่ 1  ตำบลชอนม่วง อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี รหัสไปรษณีย์ 15110
ประเภท: วัดราษฏร์
นิกาย: มหานิกาย
ความพิเศษ: เป็นวัดที่มีประวัติความเป็นมายาวนาน
จุดสนใจ: พิพิธภัณฑ์เรือไทย วัดพุน้อย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพุน้อย เป็นวัดใน ตำบลชอนม่วง อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี รหัสไปรษ์ณี 15110
ประวัติ

วัดพุน้อย  3 หมุ่ที่ 1 ตำบลชอนม่วง อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี แต่เดิม พุน้อยเป็นชื่อของ น้ำที่ผุดขึ้นมาคล้ายน้ำพุตลอดทั้งปี ไม่มีวันแห้ง จึงเป็นชื่อเรียกขานหมู่บ้านแห่งนี้ วันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2515 หมอเคลือบ และนางบุญมา เหมือนเอี่ยม ได้มอบถวายที่ดินจำนวน 6 ไร่  1 งาน 53 ตารางวา เพื่อสร้างวัดพุน้อย หลวงพ่อชื้น บุญยกาโม นำชาวบ้านพุน้อยร่วมก่อสร้าง ได้ 4 พรรษาท่านจึงมรณภาพ ต่อมา พ.ศ. 2519 หลวงปู่แบน จนฺทสโร มาอยู่จำพรรษา และได้ซื้อที่ดินเพิ่มอีก 15 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา จนกระทั่งท่านได้มรณภาพลงเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2543 หลวงปู่แบน จนังทสโร ท่านเป็นเจ้าอาวาสนั้น ได้ร่วมกับชาวบ้านพุน้อยพัฒนาวัดจนเจริญก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ทำให้วัดที่ไม่มีคนรู้จัก กลายเป็นวัดที่มีคนเชื่อถือเลือมใสศรัทธาเดินทางมากราบไหว้กันอย่างไม่ขาดสาย
ปัจจุบัน พระโสภณพัฒนคุณ (ทิน สุทินฺโน) เจ้าอาวาสวัดพุน้อย  ท่านยังคงสืบสานวิชาอาคม ที่รับจากหลวงปู่แบน จนฺงทสโร ในเรื่องเมตตามหานิยม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องการค้าขาย ที่หลวงปู่แบนได้สร้างเรือพุทธคุณขึ้นมา ซึ่งใครได้ไปบูชาจะประสบผลสำเร็จกันแทบทุกคน จึงมีพุทธศาสนิกชนเดินทางมาที่วัดพุน้อยกันอย่างเนืองแน่นในแต่ละวัน
สิ่งที่สร้างชื่อเสียงให้กับวัด

วัดพุน้อยนั้นมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์และเป็นที่เคาราพนับถือของชาวบ้านและพุทธศาสนิกชนทั่วประเทศก็คือการยกเรือ การสร้างเรือ เพื่อถวายแด่แม่ตะเคียนทองสำหรับคนที่ชอบการเสี่ยงทายมักจะได้เดินทางมาที่วัดพุน้อยได้ขอโชคลาภด้วยการบนบานขอให้ถูกหวย พร้อมกันนี้ก็จะนำผ้าไหมซึ่งตัดเป็นชุดไทยกับตัวหุ่น นำมาถวายแม่ตะเคียนทองเพื่อเป็นการแก้บน ทำให้ปัจจุบันวัดพุน้อยชุดผ้าไหมไทย มากมายหลายหลากสีและมีความสวยงามมีจำนวนนับเป็น หมื่นชุด จนทางวัดต้องสร้างห้อง ไว้เก็บโดยเฉพาะ สำหรับชุดผ้าไหมไทย
ดูเพิ่ม

ประวัติวัดพุน้อย ลพบุรี เก็บถาวร 2010-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทางขึ้นพระอุโบสถ
วัดหนองงูเหลือม (จังหวัดนครปฐม)

| วัดหนองงูเหลือม |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลหนองงูเหลือม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อสุพรรณรังษี
เจ้าอาวาส: พระปลัด มานพ ฐานมุตฺตโม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหนองงูเหลือม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองงูเหลือม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
วัดหนองงูเหลือม สร้างขึ้นด้วยความศรัทธาของชาวบ้านที่สนับสนุนช่วยกันก่อสร้างวัด ได้แก่ ประชาชนบ้านหนองแก ไร่นิคม ทัพนางชี หนองตะลุ หนองไผ่ล้อม และชาวหนองงูเหลือม ได้ร่วมกันจัดสร้างขึ้นเป็นสำนักสงฆ์ เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2513 ที่ดินเดิมที่ตั้งวัดเป็นของ นางใหม่ ผิวอ่อน, นายนำและนางมูล ครองระวะ, นายทองและนางทองดี ผิวอ่อน, นายสุดและนางปั้น บุตรศรีด้วง และ นายมั่นและนางเทียน พันธา รวมเนื้อที่ทั้งหมด 20 ไร่ 2 งาน ต่อมาตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานรับวิสุงคามสีมา เมื่อ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างขึ้นมาพร้อมกับการสร้างวัดหนองงูเหลือม เมื่อประมาณ พ.ศ. 2519 วิหารหลวงพ่อสุพรรณรังษีภายในประดิษฐาน หลวงพ่อสุพรรณรังษี หรือ หลวงพ่อใหญ่ เป็นประธานฝ่ายเทวดา เป็นพระพุทธปฏิมาสร้างด้วยศิลาในสมัยกรุงศรีอยุธยา
รายนามเจ้าอาวาส

พระครูวิสุทธิ์สารนิวิฐ (เหว่า) พ.ศ. 2517–2543
พระครูพิศิษฏ์สรการ พ.ศ. 2549–2551
พระปลัด มานพ ฐานมุตฺตโม พ.ศ. 2552
วัดพุทไธศวรรย์

| วัดพุทไธศวรรย์ |
| --- | --- |
   พระปรางค์ประธานวัดพุทไธศวรรย์

ชื่อสามัญ: วัดพุทไธศวรรย์
ที่ตั้ง: 15 หมู่ 8 ตำบลสำเภาล่ม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 13000
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ
นิกาย: เถรวาท มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระวชิรญาณ (อติโชติ ธมฺมวโร)
ความพิเศษ: โบราณสถาน
เวลาทำการ: ทุกวัน 08.30–16.30 น.
จุดสนใจ: พระปรางค์ประธาน วัดพุทไธศวรรย์
เว็บไซต์: putthaijatukam.com
หมายเหตุ: เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพุทไธศวรรย์ เป็นพระอารามหลวงตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันตก ในตำบลสำเภาล่ม อำเภอพระนครศรีอยุธยา ในสมัยกรุงศรีอยุธยา วัดพุทไธศวรรย์เป็นพระอารามหลวงที่ใหญ่โตและมีชื่อเสียงวัดหนึ่ง ปรากฏตามตำนานว่าสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พระเจ้าอู่ทอง) ทรงสร้างขึ้นในบริเวณที่ซึ่งเป็นที่ตั้งพลับพลาที่ประทับเมื่อทรงอพยพมาตั้งอยู่ก่อนสถาปนากรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ที่ตรงนี้มีชื่อปรากฏในพระราชพงศาวดารว่า "ตำบลเวียงเล็ก หรือ เวียงเหล็ก" ครั้นเมื่อสถาปนากรุงศรีอยุธยาแล้ว ถึง พ.ศ. 1896 จึงโปรดให้สร้างวัดนี้ขึ้นเป็นพระราชอนุสรณ์ ณ ตำบลซึ่งพระองค์เสด็จมาตั้งมั่นอยู่แต่เดิม และพระมหากษัตริย์องค์ต่อ ๆ มาก็คงจะได้โปรดให้สร้างถาวรวัตถุ เพิ่มเติมขึ้นอีกหลายอย่าง เมื่อเสียกรุงฯ ในปี พ.ศ. 2310 วัดพุทไธศวรรย์เป็นอีกวัดหนึ่งที่มิได้ถูกข้าศึกทำลายเหมือนวัดอื่น ๆ ทุกวันนี้จึงยังมีโบราณสถานไว้ชมอีกมากมาย
องค์ประกอบภายในวัด

ภายในวัดพุทไธศวรรย์ประกอบด้วย ปรางค์ประธานองค์ใหญ่ศิลปะแบบขอม ตั้งอยู่กึ่งกลางอาณาเขตพุทธาวาสบนฐานไพที ซึ่งมีลักษณะย่อเหลี่ยมมีบันไดขึ้น 2 ทาง คือ ทางทิศตะวันออก และทางทิศตะวันตก ส่วนทิศเหนือทิศใต้มีมณฑปสองหลังภายในพระมณฑปมีพระประธาน พระตำหนักสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์เป็นพระเถระชั้นผู้ใหญ่ประจำอยู่ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ตำหนักนี้อยู่ในสภาพค่อนข้างทรุดโทรมแต่ภายในผนังของตำหนัก มีภาพสีเกี่ยวกับเรื่องหมู่เทวดา นักพรต นมัสการพระพุทธบาท และเรือสำเภาตอนพระพุทธโฆสะไปลังกา ภาพเหล่านี้อยู่ในสภาพไม่ชัดเจนนัก นอกจากนี้ยังมีพระอุโบสถอยู่ทางด้านทิศตะวันตกของปรางค์ หมู่พระเจดีย์สิบสององค์ วิหารพระนอน และตำหนักท้าวจตุคามรามเทพ
ระเบียงภาพ

พระปรางค์มุมจากทิศตะวันตก
ระเบียงคต
ระเบียงคต
"พระพุทไธศวรรย์" พระพุทธรูปปางไสยาสน์
วัดพุทไธศวรรย์ มุมจากฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาเมื่อปี พ.ศ. 2520
วัดพุทไธศวรรย์ มุมจากฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาเมื่อปี พ.ศ. 2556
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดพุทไธศวรรย์
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
14°20′22″N 100°33′35″E﻿ / ﻿14.339444°N 100.559722°E﻿ / 14.339444; 100.559722
| ด ค กอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา |
| --- | --- | --- |
| ในเกาะเมือง |  วัดพระศรีสรรเพชญ์  พระราชวังโบราณ อยุธยา พระที่นั่งสรรเพชญมหาปราสาท  วัดมหาธาตุ  วัดราชบูรณะ  วิหารพระมงคลบพิตร  วัดพระราม  พระราชวังจันทรเกษม  วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร  วัดโลกยสุธาราม  วัดธรรมิกราช  วัดเสนาสนารามราชวรวิหาร  วัดสวนหลวงสบสวรรค์  กำแพงและป้อมปราการกรุงเก่า  |  |
| นอกเกาะเมือง |  วัดไชยวัฒนาราม  วัดพุทไธศวรรย์  วัดหน้าพระเมรุ  วัดใหญ่ชัยมงคล  วัดกษัตราธิราชวรวิหาร  วัดพนัญเชิงวรวิหาร  วัดกุฎีดาว  วัดดุสิดาราม  วัดภูเขาทอง  วัดพระยาแมน  หมู่บ้านโปรตุเกส  หมู่บ้านฮอลันดา  หมู่บ้านญี่ปุ่น  เพนียดคล้องช้าง  โบสถ์นักบุญยอแซฟ  |  |
| ส่วนอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง |  ปราสาทนครหลวง  พระราชวังบางปะอิน  พระนารายณ์ราชนิเวศน์  |  |
  หมวดหมู่:อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา
สงครามฉู่–ฮั่น

สงครามฉู่-ฮั่น (206–202 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นยุคสมัยที่ว่างกษัตริย์ในระหว่างราชวงศ์ฉู่กับราชวงศ์ฮั่น เกิดขึ้นเมื่อราชวงศ์ฉินล่มสลายในปีที่ 206 ก่อนคริสตกาล เซี่ยง อฺวี่ (項羽) ขุนศึกฉู่ จึงนำจักรวรรดิฉินไปรวมกับอาณาจักรทั้งสิบแปด ต่อมาอาณาจักรเหล่านี้แย่งชิงความเป็นใหญ่ซึ่งกันและกัน รัฐฉู่ตะวันตกกับรัฐฮั่นซึ่งมีกำลังมากได้เข่นเคี่ยวกัน รัฐฉู่ตะวันตกมีเซี่ยง อฺวี่ เป็นผู้นำ รัฐฮั่นมีหลิว ปัง (劉邦) เป็นผู้นำ ในช่วงนั้นรัฐที่เหลือรบรากันเองบ้าง ทำสงครามกับฉู่ตะวันตกหรือฮั่นบ้าง จนปีที่ 202 ก่อนคริสตกาล รัฐฮั่นมีชัยเหนือรัฐอื่นทั้งหมด จึงรวมแผ่นดินจีนเป็นหนึ่งอีกครั้งโดยมีราชวงศ์ฮั่นปกครอง และมีหลิว ปัง เป็นปฐมกษัตริย์