stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาดเลอร์ทาค

อาดเลอร์ทาค (เยอรมัน: Adlertag) หรือ วันนกอินทรี เป็นชื่อที่ใช้เรียกวันแรกของ "ปฏิบัติการอินทรีขย้ำ" (เยอรมัน: Unternehmen Adlerangriff) ซึ่งได้เป็นรหัสนามของปฏิบัติการทางทหารโดยกองทัพอากาศเยอรมัน(ลุฟท์วัฟเฟอ)ของนาซีเยอรมนีเพื่อทำลายกองทัพอากาศหลวงของอังกฤษ(RAF) โดยเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940 ฝ่ายสัมพันธมิตรต้องพบความปราชัยในยุโรปตะวันตกและสแกนดิเนเวีย แทนที่จะหันไปทำข้อตกลงกับเยอรมนี อังกฤษได้ปฏิเสธการทาบทามทั้งหมดเพื่อเจรจาสันติภาพ
ในช่วงยุทธการที่บริเตน ฮิตเลอร์ได้ออกคำสั่งที่ 16 กับกองทัพเยอรมัน(เวร์มัคท์) ให้เตรียมความพร้อมสำหรับการรุกรานสหราชอาณาจักร ปฏิบัติการครั้งนี้ถูกเรียกรหัสนามว่า  ปฏิบัติการสิงโตทะเล (เยอรมัน: Unternehmen Seelöwe)  ก่อนที่จะดำเนินการครั้งนี้ เยอรมันจำเป็นต้องครองน่านฟ้าให้ได้เสียก่อน  ลุฟท์วัฟเฟอจะต้องทำลายกองทัพอากาศหลวงของอังกฤษเพื่อป้องกันไม่ให้อังกฤษโจมตีหมู่เรือยกพลขึ้นบกของเยอรมัน หรือให้การป้องกันแก่กองเรือของราชนาวีอังกฤษที่หมายจะสกัดกั้นการยกพลขึ้นบกทางทะเลของเยอรมัน เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ฮิตเลอร์ได้ออกคำสั่งให้ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งลุฟท์วัฟเฟอ จอมพล แฮร์มันน์ เกอริงและกองบัญชาการสูงสุดกองทัพอากาศเยอรมัน (OKL) ด้วยคำสั่งที่ 17 เพื่อเปิดฉากการจู่โจมทางอากาศ
เป้าหมายที่สำคัญคือ กองบัญชาการเครื่องบินขับไล่ของกองทัพอากาศอังกฤษ ซึ่งถ้าทำสำเร็จจะทำให้อังกฤษสูญเสียศักยภาพการครองน่านฟ้าทันที ทั้งนี้ตลอดช่วงเดือนกรกฏาคมและต้นเดือนสิงหาคม แม้เยอรมันจะมีความพร้อมออกปฏิบัติการอาดเลอร์ทาคทุกเมื่อ แต่วันปฏิบัติการกลับถูกเลื่อนออกไปหลายครั้งเนื่องจากสภาพอากาศที่ไม่เอื้ออำนวย ในที่สุดก็สามารถออกปฏิบัติการได้ในวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1940 การโจมตีของเยอรมันในวันดังกล่าว ได้ก่อให้เกิดเสียหายอย่างหนักและทั้งชีวิตและทรัพย์สินในภาคพื้นดิน อย่างไรก็ตาม เนื่องด้วยการข่าวกรองและการสื่อสารที่ย่ำแย่ ฝ่ายเยอรมันไม่ได้ประสบความสำเร็จในการทำลายอำนาจการครองน่านฟ้าของอังกฤษมากนัก
เกอริงได้ให้สัญญากับฮิตเลอร์ว่า อาดเลอร์ทาคและอาดเลอร์กริฟจะบรรลุผลตามที่ต้องการภายในไม่กี่วันหรือในสัปดาห์ที่เป็นอย่างช้า หมายความว่าจะเป็นจุดเริ่มต้นของจุดจบของกองบัญชาการเครื่องบินขับไล่ของกองทัพอากาศอังกฤษ แต่อาดเลอร์ทาคและปฏิบัติการครั้งต่อๆมากลับล้มเหลว เยอรมันไม่สามารถทำลายกองทัพอากาศหลวงอังกฤษและไม่สามารถครองน่านฟ้าอังกฤษได้ ทำให้ปฏิบัติการสิงโตทะเลต้องถูกเลื่อนออกไปเรื่อยๆ
อันโทน บรุคเนอร์

| อันโทน บรุคเนอร์ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด: 4 กันยายน ค.ศ. 1824 อันส์เฟ็ลเดิน จักรวรรดิออสเตรีย
เสียชีวิต: 11 ตุลาคม ค.ศ. 1896 เวียนนา จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
แนวเพลง: คลาสสิก
อาชีพ: คีตกวี, นักทฤษฎีดนตรี, นักออร์แกน
อันโทน บรุคเนอร์ (เยอรมัน: Anton Bruckner) เป็นคีตกวี, นักทฤษฎีดนตรี และนักออร์แกนชาวออสเตรีย
ประวัติ > ชีวิตวัยเด็ก

อันโทน บรุคเนอร์ เกิดเมื่อค.ศ. 1824 ในหมู่บ้านอันส์เฟ็ลเดิน (Ansfelden) ทางตอนเหนือของประเทศออสเตรีย เด็กชายบรุคเนอร์เป็นบุตรคนโตของครอบครัว บิดาเป็นครูใหญ่ของโรงเรียนประจำหมู่บ้าน มารดาเป็นนักร้องประสานเสียง เขาเริ่มเรียนหนังสือเมื่ออายุหกขวบที่โรงเรียนของบิดา และเป็นนักเรียนที่ขยันมากจนได้เลื่อนชั้นเรียนก่อนเพื่อนในวัยเดียวกัน นอกจากนี้ บิดายังสอนออร์แกนให้แก่เด็กชายด้วย
เนื่องจากบ้านที่พวกเขาอยู่เป็นบ้านประจำตำแหน่งครูใหญ่ เมื่อบิดาของเขาเสียชีวิตจากวัณโรคในค.ศ. 1837 ครอบครัวจึงต้องย้ายออก มารดาจึงนำเขาไปฝากกับอารามซังคท์ฟลอรีอาน (Sankt Florian) และได้เป็นนักร้องเพลงสวด นอกจากจะได้เรียนการร้องเพลงสวดแล้ว เขายังได้เรียนไวโอลินและออร์แกนเพิ่มเติม บรึคเนอร์มีพรสวรรค์จนได้เล่นออร์แกนใหญ่ของอาราม และบางครั้งมีโอกาสเล่นประกอบงานพิธีกรรม ออร์แกนดังกล่าวจึงถูกเรียกว่า "บรึคเนอร์ออร์แกน"
ประวัติ > ครูสอนหนังสือ

แม้บรุคเนอร์มีพรสววรค์ด้านดนตรี แต่แล้วมารดาก็ส่งเขาเข้าโรงเรียนพระที่เมืองลินทซ์ในค.ศ. 1841 หลังจบการศึกษาจากโรงเรียนพระด้วยผลการเรียนยอดเยี่ยม บรุคเนอร์ถูกส่งเป็นผู้ช่วยสอนที่หมู่บ้านวินด์ฮาค (Windhaag) ด้วยค่าจ้างต่ำเตี้ยเรี่ยดินและถูกผู้บังคับบัญชากลั่นแกล้งเสมอ แต่กระนั้นก็ไม่เคยบ่นหรือต่อต้าน อุปนิสัยเจียมเนื้อเจียมตัวของบรุคเนอร์ถือเป็นลักษณะเด่นที่สุดของเขาตลอดช่วงชีวิต เขาอยู่ที่เมืองนี้สองปีจนถึงอายุ 19 และทำหน้าที่สอนวิชาที่ไม่เกี่ยวกับดนตรีเลย พระสงฆ์ทรงสมณศักดิ์รับรู้ความยากลำบากของบรุคเนอร์ จึงย้ายเขาไปเป็นผู้ช่วยสอนที่เมืองคร็อนชตอร์ฟ (Kronstorf) บรุคเนอร์มีความสุขทีเดียวกับที่ทำงานใหม่ เขาได้เป็นลูกศิษย์ของคีตกวีเซเน็ตตี ทักษะด้านการแต่งเพลงของเขาพัฒนาขึ้นมากขณะอาศัยอยู่ในเมืองนี้
ค.ศ. 1845 บรุคเนอร์กลับมาที่ซังคท์ฟลอรีอานและสอบได้เป็นครูผู้ช่วยประจำโรงเรียนในหมู่บ้านหนึ่งใกล้ซังคท์ฟลอรีอาน ต่อมาในค.ศ. 1848 เขาได้รับตำแหน่งเพิ่มเติมเป็นนักออร์แกนประจำซังคท์ฟลอรีอาน
ประวัติ > ประพันธ์เพลง

บรึคเนอร์เรียนรู้การประพันธ์เพลงด้วยตนเองเป็นส่วนใหญ่ เขาเริ่มประพันธ์เพลงอย่างจริงจังในค.ศ. 1861 ขณะมีอายุ 37 ปี แล้วอาศัยการศึกษาหาความรู้จากนักดนตรีนามว่าอ็อทโท คิทซ์เลอร์ ที่อ่อนกว่าเก้าปี ผลงานเพลงชิ้นแรกๆของบรึคเนอร์ (เช่น Symphony in F minor, March in D minor และ Overture in G minor) ล้วนถูกประพันธ์ขึ้นในช่วงที่เขายังศึกษาหาความรู้อยู่
ค.ศ. 1868 บรุคเนอร์ตัดสินใจเป็นครูวิชาทฤษฎีดนตรีที่โรงเรียนสอนดนตรีในกรุงเวียนนา และมีโอกาสสร้างสรรค์ผลงานซิมโฟนีหลายชิ้น ผลงานซิมโฟนีของเขาในเวลานั้นได้รับผลตอบรับในทางลบ ถูกมองว่า "เถื่อน" และ "เลอะเทอะ" ต่อมาในค.ศ. 1875 เขารับตำแหน่งอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเวียนนา โดยรวมแล้ว บรุคเนอร์ไม่ค่อยมีความสุขในเวียนนา การดนตรีของเวียนนาในเวลานั้นตกอยู่ใต้อิทธิพลการตีฝีปากของนักวิจารณ์ดนตรีนามว่าฮันส์ลิค (Hanslick) ประกอบกับเวลานั้น วงการดนตรีแบ่งเป็นสองขั้วระหว่างวากเนอร์กับบรามส์ การที่บรุคเนอร์เลือกข้างวากเนอร์ ทำให้ฮันส์ลิคกลายเป็นศัตรูโดยไม่ตั้งใจ
บรุคเนอร์ใช่ว่าไร้แรงหนุน นักวิจารณ์ดนตรีและวาทยกรหลายคนพยายามช่วยนำเสนอผลงานของบรุคเนอร์สู่สาธารณะ ซึ่งก็สามารถทำให้ชื่อของบรุคเนอร์ได้รับการยอมรับมากขึ้น บรุคเนอร์ถือเป็นคีตกวีที่มีความใจกว้างอย่างมาก ขณะที่ชื่อของเขายังไม่มีชื่อเสียง เขายอมให้บรรดาผู้หวังดีนำซิมโฟนีของเขาไปตัดทอนแก้ไขและนำออกแสดงตามใจชอบ เพื่อให้ชื่อของเขาเป็นที่แพร่หลาย
อัลโซชปราคซาราทุสทรา (ชเตราส์)

ต้นฉบับจดหมาย ลายมือของนีทเช ถึง Heinrich Köselitz เพื่อนสนิท ระบุว่าจะตั้งชื่อหนังสือว่า Also sprach Zarathustra
โน้ตเพลงของชเตราส์
อัลโซชปราคซาราทุสทรา (เยอรมัน: Also sprach Zarathustra; อังกฤษ: Thus Spoke Zarathustra, Op. 30) เป็นซิมโฟนิกโพเอ็มโดยริชชาร์ท ชเตราส์ แต่งขึ้นในปี ค.ศ. 1896 โดยได้แรงบันดาลใจมาจากวรรณกรรมภาษาเยอรมัน Also sprach Zarathustra  ของฟรีดริช นีทเชอ   ออกแสดงครั้งแรกที่แฟรงเฟิร์ต โดยชเตราส์เป็นผู้อำนวยเพลงด้วยตนเอง
ชเตราส์แบ่งงานดนตรีออกเป็น 9 ส่วน โดยตั้งชื่อแต่ละส่วนตามชื่อบทในวรรณกรรมต้นฉบับของนีทเชอ ได้แก่
Einleitung (Introduction)
Von den Hinterweltlern (Of the Backworldsmen)
Von der großen Sehnsucht (Of the Great Longing)
Von den Freuden und Leidenschaften (Of the Joys and Passions)
Das Grablied (The Grave-Song)
Von der Wissenschaft (Of Science)
Der Genesende (The Convalescent)
Das Tanzlied (The Dance Song)
Nachtwandlerlied (Song of the Night Wanderer)
ดนตรีบรรเลงช่วงเบิกโรง (fanfare) จากซิมโฟนิกโพเอ็มชิ้นนี้มีชื่อว่า "Sunrise" หรือ "Dawn" เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในวัฒนธรรมสมัยนิยม หลังจากสแตนลีย์ คูบริก นำมาใช้ในภาพยนตร์ 2001 จอมจักรวาล ในปี ค.ศ. 1968  โดยปรากฏอยู่ในภาพยนตร์ 3 ครั้ง แต่ละครั้งจะสื่อถึงวิวัฒนาการครั้งสำคัญของมนุษยชาติ หลังจากได้สัมผัสกับหินดำ คือ จากลิงเอปเป็นมนุษย์, การเข้าสู่ยุคอวกาศ, และความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีขั้นสูง  นอกจากนั้นยังนิยมใช้เป็นเพลงเปิดตัวนักกีฬา ทีมกีฬา หรือศิลปินหลายคน เช่น เอลวิส เพรสลีย์ นำมาใช้เปิดก่อนขึ้นเวทีแสดงในช่วงทศวรรษ 1970   หรือ ริก แฟลร์ นักมวยปล้ำทีเอ็นเอ ก็ใช้เป็นเพลงเปิดตัวก่อนเข้าสนาม
แหล่งข้อมูลอื่น

Also Sprach Zarathustra, opening movement. Semyon Bychkov, conductor.
Public domain edition of score, hosted at Musopen
อัลแบร์ท ชแปร์

| อัลแบร์ท ชแปร์ |
| --- | --- |
Albert Speer
ชแปร์ในปี ค.ศ. 1933

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุทธภัณฑ์และผลิตกรรมสงคราม
ดำรงตำแหน่ง 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 – 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1945
ประธานาธิบดี:   อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (ฟือเรอร์)  คาร์ล เดอนิทซ์ 
หัวหน้ารัฐบาล:   อดอล์ฟ ฮิตเลอร์  ลุทซ์ กราฟ ชเวรีน ฟ็อน โครซิค (นายกรัฐมนตรี) 
ก่อนหน้า: ฟริทซ์ ท็อท
ถัดไป: คาร์ล เซาเออร์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: แบร์ท็อลท์ ค็อนราท แฮร์มัน อัลแบร์ท ชแปร์ 19 มีนาคม ค.ศ. 1905(1905-03-19) มันไฮม์ บาเดิน เยอรมนี
เสียชีวิต: กันยายน 1, 1981(1981-09-01) (76 ปี) ลอนดอน สหราชอาณาจักร
เชื้อชาติ: เยอรมนี
พรรคการเมือง: พรรคกรรมกรชาติสังคมนิยมเยอรมัน
คู่สมรส: มาร์กาเรเทอ เวเบอร์ (ค.ศ. 1928–1981, ชแปร์เสียชีวิต)
บุตร:   อัลแบร์ท ชแปร์ จูเนียร์  ฮิลเดอ ชรัม  ฟริทซ์ ชแปร์  มาร์เกรท นิสเซิน  อาร์น็อลท์ ชแปร์  แอ็นสท์ ชแปร์ 
ศิษย์เก่า:   สถาบันเทคโนโลยีคาลส์รูเออ  มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแห่งมิวนิก  มหาวิทยาลัยเทคนิคแห่งเบอร์ลิน 
วิชาชีพ: สถาปนิก, เจ้าหน้าที่รัฐบาล, นักเขียน
ลายมือชื่อ: 

แบร์ท็อลท์ ค็อนราท แฮร์มัน อัลแบร์ท ชแปร์ (เยอรมัน: Berthold Konrad Hermann Albert Speer; 19 มีนาคม ค.ศ. 1905 – 1 กันยายน ค.ศ. 1981) เป็นสถาปนิกชาวเยอรมัน เป็นหัวหน้าสถาปนิกของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ก่อนได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุทธภัณฑ์และผลิตกรรมสงครามของนาซีเยอรมนี ชแปร์ยอมรับผิดในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค ทำให้ได้รับฉายา "นาซีผู้กล่าวคำขอโทษ" (the Nazi who said sorry) อย่างไรก็ตาม ชแปร์กล่าวอ้างว่าไม่รู้เห็นเกี่ยวกับฮอโลคอสต์ แม้ภายหลังจะมีหลักฐานแน่ชัดว่าเขาทราบเรื่องนี้จากจดหมายส่วนตัวที่เขียนในปี ค.ศ. 1971 และเผยแพร่สู่สาธารณะในปี ค.ศ. 2007
ชแปร์เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1905 ที่เมืองมันไฮม์ เป็นบุตรคนที่สองจากทั้งหมดสามคนของอัลแบร์ท ฟรีดริช ชแปร์ และลูอีเซอ มาทิลเดอ วิลเฮ็ลมีเนอ (นามสกุลเดิม ฮ็อมเมิล) เดิมชแปร์อยากเป็นนักคณิตศาสตร์ แต่ต่อมาเปลี่ยนมาเรียนสถาปัตยกรรมศาสตร์ตามบิดาและปู่ โดยเข้าเรียนที่สถาบันเทคโนโลยีคาลส์รูเออ ก่อนจะย้ายไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเทคนิคมิวนิกและย้ายไปเรียนอีกครั้งที่มหาวิทยาลัยเทคนิคแห่งเบอร์ลิน หลังจากนั้นเขาทำงานเป็นผู้ช่วยของไฮน์ริช เท็สเซอโน ในปี ค.ศ. 1928 ชแปร์แต่งงานกับมาร์กาเรเทอ เวเบอร์
ชแปร์เข้าร่วมพรรคนาซีในปี ค.ศ. 1931 ความสามารถด้านสถาปัตยกรรมของชแปร์ทำให้เขาเป็นที่รู้จักและเป็นส่วนหนึ่งของคนใกล้ตัวฮิตเลอร์ ชแปร์มีส่วนในการออกแบบและสร้างทำเนียบนายกรัฐมนตรีไรช์ ลานที่ใช้จัดการชุมนุมที่เนือร์นแบร์ค นอกจากนี้ชแปร์ยังรับผิดชอบแผนสร้างเบอร์ลินใหม่ของฮิตเลอร์ ในปี ค.ศ. 1942 ฮิตเลอร์แต่งตั้งให้ชแปร์เป็นรัฐมนตรีกระทรวงสรรพาวุธ ระหว่างปี ค.ศ. 1942–1944 การผลิตอาวุธยุทโธปกรณ์ของฝ่ายเยอรมันภายใต้การทำงานของชแปร์เพิ่มขึ้นอย่างมาก
หลังสงครามสิ้นสุด ชแปร์ถูกนำตัวขึ้นพิจารณาคดีและได้รับโทษจำคุก 20 ปีในข้อหาบังคับใช้แรงงาน ชแปร์ถูกคุมขังที่เรือนจำชปันเดาในเบอร์ลินตะวันตกและได้รับการปล่อยตัวในปี ค.ศ. 1966 หลังพ้นโทษ ชแปร์ออกผลงานอัตชีวประวัติคือ Inside the Third Reich และ Spandau: The Secret Diaries ที่เล่าถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฮิตเลอร์ ชแปร์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1981 ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อัลแบร์ท ชแปร์
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ อัลแบร์ท ชแปร์
| ด ค กจำเลยสำคัญในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค |
| --- | --- |
ถูกตัดสินประหารชีวิต:  มาร์ทีน บอร์มัน1  ฮันส์ ฟรังค์  วิลเฮ็ล์ม ฟริค  แฮร์มัน เกอริง2  อัลเฟรท โยเดิล  แอ็นสท์ คัลเทินบรุนเนอร์  วิลเฮ็ล์ม ไคเทิล  โยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ  อัลเฟรท โรเซินแบร์ค  ฟริทซ์ เซาเคิล  อาร์ทัวร์ ไซส์-อินควาร์ท  ยูลีอุส ชไตรเชอร์ 
จำคุก (ระยะเวลา):  คาร์ล เดอนิทซ์ (10 ปี)  วัลเทอร์ ฟุงค์ (จำคุกตลอดชีวิต)  รูด็อล์ฟ เฮ็ส (จำคุกตลอดชีวิต)  ค็อนสตันทีน ฟ็อน น็อยราท (15 ปี)  เอริช เรเดอร์ (จำคุกตลอดชีวิต)  บัลดัวร์ ฟ็อน ชีรัค (20 ปี)  อัลแบร์ท ชแปร์ (20 ปี) 
พ้นผิด:  ฮันส์ ฟริทเชอ  ฟรันทซ์ ฟ็อน พาเพิน  ฮยัลมาร์ ชัคท์ 
ไม่มีคำวินิจฉัย:  กุสทัฟ ครุพ ฟ็อน โบเลิน อุนท์ ฮัลบัค3  โรแบร์ท ไล4 
 1 เป็นการพิจารณาคดีลับหลังจำเลย พบร่างที่กรุงเบอร์ลินในปี 1972 และระบุรูปพรรณได้ในปี 1998; ยืนยันว่าได้ฆ่าตัวตายในวันที่ 2 พฤษภาคม 1945  2 ฆ่าตัวตายในวันที่ 15 ตุลาคม 1946 ก่อนการพิจารณาคดีเริ่ม  3 พบว่าไม่พร้อมรับการพิจารณาคดี  4 ฆ่าตัวตายในวันที่ 25 ตุลาคม 1945
อัลแบร์ท เค็สเซิลริง

| อัลแบร์ท เค็สเซิลริง |
| --- | --- |
อัลแบร์ท เค็สเซิลริง
ชื่อเล่น: อัลแบร์ทอมยิ้ม ลุงอัลแบร์ท
เกิด: 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1885(1885-11-30) มาคท์ชเต็ฟท์, ราชอาณาจักรบาวาเรีย, จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1960(1960-07-16) (74 ปี) บาทเนาไฮม์, รัฐเฮ็สเซิน, เยอรมนีตะวันตก
รับใช้:  เยอรมนี (ถึง ค.ศ. 1918)  เยอรมนี (ถึง ค.ศ. 1933)  ไรช์เยอรมัน (ถึง ค.ศ. 1945)
แผนก/สังกัด: กองทัพบก (1904–1922) ไรชส์แวร์ (1922–1933) ลุฟท์วัฟเฟอ (1933–1945)
ประจำการ: 1904–1945
ชั้นยศ:  จอมพล
บังคับบัญชา: กองบิน 1 กองบิน 2 บก.เขตใต้ กองทัพกลุ่ม C บก.เขตตะวันตก
บำเหน็จ: กางเขนอัศวินประดับใบโอ๊คและดาบประดับเพชร
อัลแบร์ท เค็สเซิลริง (เยอรมัน: Albert Kesselring; 30 พฤศจิกายน 1885 – 16 กรกฎาคม 1960) เป็นจอมพลชาวเยอรมันแห่งกองทัพอากาศลุฟท์วัฟเฟอ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ในอาชีพทหารที่มีมาในสงครามโลกทั้งสองครั้ง เค็สเซิลริงได้กลายเป็นหนึ่งในผู้บัญชาการที่มีพรสวรรค์มากที่สุดของนาซีเยอรมนี และเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับการยกย่องมากที่สุด เป็นหนึ่งในนายทหารที่ได้รับรางวัลเหรียญกางเขนเหล็กกางเขนอัศวินประดับด้วยใบโอ๊กและดาบประดับเพชร มีชื่อเล่นว่า "อัลแบร์ทอมยิ้ม" (Smiling Albert) โดยฝ่ายสัมพันธมิตร และ "ลุงอัลแบร์ท" โดยทหารของเขา เขาเป็นหนึ่งในนายพลที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองด้วยทหารระดับชั้นต่ำกว่าสัญญาบัตร (rank and file)
เค็สเซิลริงได้เข้าร่วมกองทัพบาวาเรียในฐานะเจ้าหน้าที่นักเรียนทหาร และได้ปฏิบัติหน้าที่ในแผนกปืนใหญ่ เขาได้จบการฝึกเป็นผู้คอยสังเกตการณ์บอลลูนใน ค.ศ. 1942 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาได้ปฏิบัติหน้าที่ในการรบทั้งแนวรบด้านตะวันตกและแนวรบด้านตะวันออกและได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนายพลเสนาธิการ แม้ว่าจะไม่ได้เข้าไปศึกษาที่วิทยาลัยการสงคราม (War Academy) เค็สเซิลริงยังคงอยู่ในกองทัพหลังสงครามแต่ได้ถูกปลดประจำการใน ค.ศ. 1933 เพื่อไปเป็นหัวหน้าแผนกการบริหารที่ไรชส์ค็อมมิสซารีอาทเพื่อการบิน (Reich Commissariat for Aviation) ที่เขาได้มีส่วนร่วมในการจัดตั้งโรงงานอุตสาหกรรมการบินและการวางรากฐานสำหรับกองทัพอากาศลุฟท์วัฟเฟอ ได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าของพนักงาน ตั้งแต่  ค.ศ. 1936 ถึง 1938
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้บัญชาการกองทัพอากาศในการรุกรานโปแลนด์และฝรั่งเศส ยุทธการที่บริเตน และปฏิบัติการบาร์บารอสซา ด้วยฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดทางตอนใต้ เขาได้เป็นผู้บัญชาการเยอรมันในภูมิภาคทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งได้รวมถึงปฏิบัติการในแอฟริกาเหนือ เค็สเซิลริงได้ดำเนินการป้องกันอย่างเด็ดเดียวต่อการมาของกองทัพสัมพันธมิตรในอิตาลีจนกระทั่งเขาได้รับบาดเจ็บในอุบัติเหตุในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1944 ในการทัพสุดท้ายของสงคราม เขาได้บัญชาการกองกำลังเยอรมันในแนวรบด้านตะวันตก เขาได้รับความเคารพจากฝ่ายสัมพันธมิตรศัตรูของเขาสำหรับความสำเร็จทางการทหารของเขา แต่ความเชื่อถือของเขาได้ถูกทำลายลงโดยการสังหารหมู่โดยทหารภายใต้คำสั่งของเขาในอิตาลี
ภายหลังสงคราม เค็สเซิลริงได้ถูกนำตัวขึ้นศาลในข้อหาอาชญากรสงครามและตัดสินโทษด้วยการประหารชีวิต คำตัดสินนั้นเวลาต่อมาได้ถูกเปลี่ยนเป็นจำคุกตลอดชีวิต ด้วยเหตุการณ์ทางการเมืองและสื่อมวลชนได้ทำให้เขาได้รับการปล่อยตัวใน ค.ศ. 1952 ด้วยเหตุผลทางสุขภาพ เขาได้เป็นหนึ่งในจอมพลเพียงสามคนที่ได้เผยแพร่บันทึกความทรงจำของเขา ส่วนแรกมีชื่อว่า Soldat bis zum letzten Tag ("เป็นทหารจนถึงวันสุดท้าย") และส่วนที่สอง Gedanken zum Zweiten Weltkrieg ("ความคิดเกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่สอง")
ยศทหาร

กุมภาพันธ์ 1904 : นักเรียนทำการนายร้อย (Fähnrich)
สิงหาคม 1906 : ร้อยตรี (Leutnant)
ตุลาคม 1913 : ร้อยโท (Oberleutnant)
พฤษภาคม 1916 : ร้อยเอก (Hauptman)
เมษายน 1925 : พันตรี (Major)
กุมภาพันธ์ 1930 : พันโท (Oberstleutnant)
ตุลาคม 1932 : พันเอก (Oberst)
ตุลาคม 1934 : พลตรี (Generalmajor)
เมษายน 1936: พลโท (Generalleutnant)
กรกฎาคม 1937: พลเอกทหารนักบิน (General der Flieger)
แต่งตั้งข้ามยศนี้: พลเอกอาวุโส (Generaloberst)
กรกฎาคม 1940: จอมพล (Generalfeldmarschall)
อัลแบร์ท ลิพเพิร์ท

อัลแบร์ท ลิพเพิร์ท (เยอรมัน: Albert Lippert; ค.ศ. 1901–1978) เป็นนักแสดงบนเวทีและโทรทัศน์ชาวเยอรมัน เขายังเป็นผู้จัดการด็อยท์เชิสเชาชปีลเฮาส์ระหว่าง ค.ศ. 1948–1955
ผลงานเด่น

Cruiser Emden (1932)
A Prussian Love Story (1938)
Liberated Hands (1939)
Twilight (1940)
The Rothschilds (1940)
The Girl from Barnhelm (1940)
The Red Terror (1942)
Doctor Crippen (1942)
Tonelli (1943)
Orient-Express (1944)
แหล่งข้อมูลอื่น

อัลแบร์ท ลิพเพิร์ท ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อัลเฟรท แวร์เนอร์

| อัลเฟรท แวร์เนอร์ |
| --- | --- |

เกิด: 12 ธันวาคม ค.ศ. 1866 มูว์ลูซ อาลซัส
เสียชีวิต: 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1919(1919-11-15) (52 ปี) ซือริช สวิตเซอร์แลนด์
สัญชาติ: สวิส
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยซือริช สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช
มีชื่อเสียงจาก: โครงสร้างสารประกอบเชิงซ้อนของโลหะทรานซิชัน
รางวัล: รางวัลโนเบลสาขาเคมี (ค.ศ. 1913)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมีอนินทรีย์
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยซือริช
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: อาร์ทัวร์ รูด็อล์ฟ ฮันช์, มาร์แซแล็ง แบร์เตอโล
 
อัลเฟรท แวร์เนอร์ (เยอรมัน: Alfred Werner; 12 ธันวาคม ค.ศ. 1866 – 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 1919) เป็นนักเคมีชาวสวิส ดำรงตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ประจำมหาวิทยาลัยซือริช ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี ค.ศ. 1913 จากการเสนอโครงสร้างสารประกอบเชิงซ้อนของโลหะทรานซิชัน แวร์เนอร์วางรากฐานของเคมีโคออร์ดิเนชัน (coordination chemistry) สมัยใหม่ เขาเป็นนักเคมีอนินทรีย์คนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบลและเป็นนักเคมีอนินทรีย์เพียงผู้เดียวที่ได้รับรางวัลดังกล่าวก่อน ค.ศ. 1973
อัลเฟรท ชมิท

โปสเตอร์ซึ่งมีภาพของอัลเฟรด ชมิท ในสถานีแห่งหนึ่งของรถไฟใต้ดินแฟรงก์เฟิร์ต
อัลเฟรท ชมิท (เยอรมัน: Alfred Schmidt, ออกเสียง: [ʃmɪt]; 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1931 ที่เบอร์ลิน – 28 สิงหาคม ค.ศ. 2012 ที่ฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์) เป็นนักปรัชญาชาวเยอรมัน
ผลงานสำคัญ

Der Begriff der Natur in der Lehre von Karl Marx. Frankfurt am Main: Europäische Verlagsanstalt, 1962. (English translation: The Concept of Nature in Marx. Translated by Ben Fowkes. London: NLB, 1971, ISBN 0-902308-41-6.)
Geschichte und Struktur. Fragen einer marxistischen Historik. München: Hanser, 1971, ISBN 3-446-11504-8. (English translation: History and structure. An essay on Hegelian-Marxist and structuralist theories of history. Translated by Jeffrey Herf. Cambridge, Massachusetts: MIT Press, 1981, ISBN 0-262-19198-9.)
Herbert Marcuse and Alfred Schmidt: Existenzialistische Marx-Interpretation. Frankfurt am Main: Europäische Verlagsanstalt, 1973, ISBN 3-434-20055-X.
Emanzipatorische Sinnlichkeit. Ludwig Feuerbachs anthropologischer Materialismus. München: Hanser, 1973, ISBN 3-446-11652-4. (Spanish translation: Feuerbach, o, La sensualidad emancipada. Translated by Julio Carabaña. Madrid: Taurus, 1975, ISBN 84-306-1129-0.)
Zur Idee der Kritischen Theorie. Elemente der Philosophie Max Horkheimers. München: Hanser, 1974, ISBN 3-446-11863-2.
Die Kritische Theorie als Geschichtsphilosophie. München: Hanser, 1976, ISBN 3-446-12201-X.
Drei Studien über Materialismus. Schopenhauer. Horkheimer. Glücksproblem. München: Hanser, 1977, ISBN 3-446-12460-8.
Kritische Theorie, Humanismus, Aufklärung. Philosophische Arbeiten. Stuttgart: Reclam, 1981, ISBN 3-15-009977-3.
Goethes herrlich leuchtende Natur. Philosophische Studie zur deutschen Spätaufklärung. München: Hanser, 1984, ISBN 3-446-14141-3.
Die Wahrheit im Gewande der Lüge. Schopenhauers Religionsphilosophie. München; Zürich: Piper, 1986, ISBN 3-492-10639-0.
Entstehungsgeschichte der humanitären Freimaurerei. Deistische Wurzeln und Aspekte. Ed. by Klaus-Jürgen Grün and Thomas Forwe. Leipzig: Salier-Verlag, 2014, ISBN 978-3-943539-40-0 (posthumous).
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:DNB-Portal
Ein Hauch von Melancholie (Der Spiegel, 5 June 1972)
Lorenz Jäger: Zum Tode von Alfred Schmidt: Begriffene Natur (FAZ.Net, 29 August 2012)
Rudolf Walther: Im Dienste der Aufklärung. Der Frankfurter Philosoph Alfred Schmidt ist gestorben (taz, 31 August 2012)
Stefan Gandler: Alfred Schmidt, filósofo, albacea de la teoría crítica (El País, Madrid, 22 September 2012)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
อาด็อล์ฟ ชเตร็คเคอร์

| อาด็อล์ฟ ชเตร็คเคอร์ |
| --- | --- |

เกิด: 21 ตุลาคม ค.ศ. 1822(1822-10-21) ดาร์มชตัท เยอรมนี
เสียชีวิต: พฤศจิกายน 7, 1871(1871-11-07) (49 ปี) เวือทซ์บวร์ค เยอรมนี
สัญชาติ: เยอรมัน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยกีเซิน
มีชื่อเสียงจาก: การสังเคราะห์กรดอะมิโนแบบชเตร็คเคอร์
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมี
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยกีเซิน มหาวิทยาลัยคริสเทียเนีย มหาวิทยาลัยทือบิงเงิน มหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: ยุสทุส ฟ็อน ลีบิช
 
การสังเคราะห์กรดอะมิโนแบบชเตร็คเคอร์
อาด็อล์ฟ ชเตร็คเคอร์ (เยอรมัน: Adolph Strecker; 21 ตุลาคม ค.ศ. 1822 – 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1871) เป็นนักเคมีชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองดาร์มชตัท เป็นบุตรของลูทวิช ชเตร็คเคอร์ เรียนที่โรงเรียนในเมืองดาร์มชตัท ก่อนจะเรียนต่อด้านวิทยาศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยกีเซิน หลังเรียนจบ ชเตร็คเคอร์กลับไปเป็นครูที่ดาร์มชตัท ก่อนจะทำงานเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์และอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยกีเซิน ในปี ค.ศ. 1850 ชเตร็คเคอร์คิดค้นวิธีสังเคราะห์กรดอะมิโนจากสารกลุ่มแอลดีไฮด์หรือคีโทน ต่อมาเขาเดินทางไปดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยคริสเทียเนีย (มหาวิทยาลัยออสโลในปัจจุบัน) ในนอร์เวย์ และดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยทือบิงเงินในปี ค.ศ. 1860 เขาศึกษาสารหลายชนิดจนทำให้สุขภาพย่ำแย่ ต่อมาในปี ค.ศ. 1870 ชเตร็คเคอร์ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค แต่เสียชีวิตที่นั่นในหนึ่งปีต่อมา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาด็อล์ฟ ชเตร็คเคอร์
สโนว์ไวต์

ภาพวาดสโนว์ไวต์ในโลงศพแก้ว ของ ธีโอดอร์ ฮอสมัน
สโนว์ไวต์ หรือ เจ้าหญิงหิมะขาว (เยอรมัน: Schneewittchen; Schneeweißchen, อังกฤษ: Snow White) เป็นชื่อของเทพนิยายอันโด่งดังในยุโรป และเป็นที่รู้จักกันทั่วโลก รวมไปถึงประเทศไทยด้วยเช่นกัน เทพนิยายเรื่องนี้ตั้งชื่อขึ้นตามตัวเอกของเรื่อง โดยดังเดิมเป็นนิทานพื้นบ้านของยุโรป ได้รับการเล่าขานกันมาต่าง ๆ กัน แต่เทพนิยายเรื่องสโนว์ไวต์ที่เรารู้จักกันดีที่สุด มาจากบทประพันธ์ในภาษาเยอรมันของ พี่น้องตระกูลกริมม์ โดยพี่น้องตระกูลกริมม์ได้เพิ่มตัวละครส่วนประกอบที่ทำให้เรื่องราวน่าสนใจยิ่งขึ้น เช่น กระจกวิเศษ และ คนแคระทั้งเจ็ด เป็นต้น ต่อมาเมื่อปี ค.ศ. 1937 ทางดิสนีย์ได้ดัดแปลงเทพนิยายเรื่องนี้ในรูปแบบภาพยนตร์การ์ตูน โดยใช้ชื่อว่า สโนว์ไวต์กับคนแคระทั้งเจ็ด เหตุที่ทางดิสนีย์เลือกใช้ชื่อนี้ เพื่อไม่ให้เกิดความสับสนกับเทพนิยายของพี่น้องตระกูลกริมม์ เรื่องสโนว์ไวต์กับดอกกุหลาบแดง โดยในการเขียนบทภาพยนตร์เรื่อง สโนว์ไวต์กับคนแคระทั้งเจ็ด เป็นครั้งแรกที่มีการตั้งชื่อให้แก่คนแคระทั้งเจ็ด
เทพนิยายเรื่องสโนว์ไวต์ในภาษาอื่น ๆ มีบทบาทที่แตกต่างกัน เช่น ในบางชาติได้แต่งบทให้คนแคระทั้งเจ็ดเป็นโจร หรือให้ราชินีพูดคุยกับดวงอาทิตย์ หรือดวงจันทร์ แทนกระจกวิเศษ เป็นต้น ในบทประพันธ์ฉบับอัลบาเนีย รวบรวมโดย โยฮันน์ จอร์จ ฟอน ฮาห์น และตีพิมพ์เป็นภาษากรีก และภาษาอัลบาเนีย เมื่อปี ค.ศ. 1864 สโนว์ไวต์อาศัยอยู่กับมังกร 40 ตัว และสโนว์ไวต์หลับไปเพราะใส่แหวนที่ต้องมนต์สะกด ด้วยเหตุนี้ เรื่องสโนว์ไวต์จึงถูกจัดรวมอยู่ในกลุ่มเทพนิยายรหัส 709 ซึ่งเป็นเทพนิยายที่ตัวเอกของเรื่องหลับไปเพราะสวมแหวนทั้งสิ้น ส่วนต้นแบบของเรื่องสโนว์ไวต์ที่แท้จริงนั้นยังไม่สามารถหาของสรุปได้ แต่คาดว่าน่าจะเป็นเทพนิยายที่ถูกแต่งขึ้นในช่วงยุคกลาง (ราวคริสต์ศตวรรษที่ 11-14)
เนื้อเรื่อง

สโนว์ไวต์คือเจ้าหญิงแสนงามผู้ถูกราชินีใจร้ายกลั่นแกล้งให้ทำงานหนักเพราะเกรงว่าสโนว์ไวต์จะงดงามกว่านาง (หลังจากพ่อแม่ที่ตายไป) ทุกวันราชินีจะเฝ้าถามกระจกวิเศษว่าใครงามเลิศในปฐพี และกระจกก็จะตอบกลับว่าพระนางงดงามที่สุด แต่ทว่าสิ่งที่พระนางกลัวที่สุดก็เกิดขึ้นเมื่อสไวต์ได้กลายเป็นหญิงผู้งดงามที่สุดในปฐพี
ด้วยความริษยาราชินีเรียกนายพรานเข้าเฝ้าและบังคับให้เขาฆ่าสโนว์ไวต์ทิ้งแล้วควักเอาหัวใจใส่กล่องมายืนยันพระกับนาง แต่ทว่านายพรานไม่อาจทำร้ายเจ้าหญิงได้ เขาปล่อยเธอไปและนำหัวใจหมูมาให้ราชินีแทน
สโนว์ไวต์วิ่งหนีเข้าไปในป่าทึบ ต้นไม้ทุกต้นดูราวกับมีชีวิต มันยื่นกิ่งออกมาฉุดรั้งสโนว์ไวต์เอาไว้ เธอรู้ตัวอีกทีก็มานอนร้องไห้อยู่กลางป่า ฝูงสัตว์พากันมุงดูเธอราวกับเป็นสิ่งประหลาด บัดนี้ชีวิตของสโนว์ไวต์ไม่ได้มืดมนอีกแล้วเธอร้องเพลงอยู่กับเพื่อนสัตว์ป่าของเธอ พวกมันพาเธอไปขอที่พักแรมในป่า สโนว์ไวต์พบกระท่อมหลังเล็ก เธอจึงถือวิสาสะเข้าไปทำความสะอาดที่นั่นและทำอาหารไว้ เผื่อว่าเจ้าของกระท่อมจะเห็นใจและให้เธอพักด้วย และเผลอหลับไปที่นอกบ้าน คนแคระตัวเล็กๆทั้งเจ็ดคนเดินกลับมาจากทำงานที่เหมืองและพบว่าบ้านตนมีผู้บุกรุกจึงเข้าไปดูว่าเป็นใคร แล้วก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นหญิงสาวแสนงามนามสโนว์ไวต์และอนุญาตให้เธออยู่ด้วย
ที่พระราชวังราชินีถามกระจกเพื่อให้แน่ใจว่าตนงดงามที่สุด พระนางถึงกับโกรธจัดเมื่อรู้ว่าสโนว์ไวต์ยังไม่ตายโดยอาศัยอยู่กับพวกคนแคระที่กระท่อมในป่า พระนางวิ่งลงไปที่คุกใต้ดินและปรุงยาพิษเพื่อกำจัดสโนว์ไวต์ด้วยพระองค์เอง แอปเปิ้ลสีแดงสดถูกนำมาเคลือบด้วยยาพิษ ยาพิษที่เมื่อสโนว์ไวต์กินแล้วจะต้องหลับเป็นตายไม่มีสิ่งใดปลุกนางจากนิทราได้เว้นไว้แต่จุมพิตแรกแห่งรักแท้
ราชินีปลอมตัวเป็นหญิงชราแม่ค้าเร่ ทำทีไปขายแอปเปิ้ลให้สโนว์ไวต์ นางใช้มารยาหลอกให้สโนว์ไวต์กินแอปเปิ้ลจนสำเร็จและหลบหนีไป พวกคนแคระกลับมาดูสโนว์ไวต์และแต่ไม่อาจฝังร่างเธอได้ พวกเขาสร้างโลงแก้วบรรจุร่างสโนว์ไวต์เอาไว้และมาเยี่ยมเธอทุกวัน
วันหนึ่งเจ้าชายรูปงามผ่านมาพบสโนว์ไวต์และจุมพิตสโนว์ไวต์และแล้วคำสาปก็สูญสลายไป เจ้าชายพาสโนว์ไวต์ขี่ม้าขาวไปที่ปราสาทของพระองค์แล้วทั้งคู่ก็ครองรักกันอย่างมีความสุข ตลอดกาล
คำวิจารณ์ > พี่น้องตระกูลกริมม์

ในบทประพันธ์ของพี่น้องตระกูลกริมม์ ในการตีพิมพ์ครั้งที่ 1 นั้น เรื่องของสโนว์ไวต์ เป็นเรื่องความอิจฉาของแม่ ที่มีต่อลูกสาวของตนเอง และมีรายละเอียดปลีกย่อยบางประการที่แตกต่างจากการตีพิมพ์ในครั้งต่อ ๆ มา ซึ่งมีการเปลี่ยนบทจากแม่แท้ ๆ เป็นแม่เลี้ยงแทน ทั้งนี้คาดว่าน่าจะปรับแต่งเรื่องเพื่อให้เนื้อหาอ่อนลง เพื่อให้เป็นนิทานสำหรับเด็ก
นอกจากนี้ ยังมีการวิจารณ์ว่า การเขียนบทให้สโนว์ไวต์หลับ และตื่นขี้นมาอีกครั้ง เป็นการเปรียบเทียบกับคำสอนของคริสต์ศาสนา เรื่องการฟื้นคืนชีพในยุคสุดท้ายอีกด้วย