stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โพคาฮอนทัส (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2538)
การตอบรับ > รางวัล

| รายชื่อรางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง> รางวัล | รายชื่อรางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง> สาขา | รายชื่อรางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง> ผู้ได้รับการเสนอชื่อ | รายชื่อรางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง> ผล | รายชื่อรางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง> อ้างอิง | รายชื่อรางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Academy Awards | Best Original Musical or Comedy Score | Music and Orchestral Score by Alan Menken;   Lyrics by Stephen Schwartz | ชนะ |  |  |
| Academy Awards | Best Original Song | "Colors of the Wind"   Music by Alan Menken;   Lyrics by Stephen Schwartz | ชนะ |  |  |
| Annie Awards | Best Animated Feature | Best Animated Feature | ชนะ |  |  |
| Annie Awards | Best Individual Achievement in Animation | Chris Buck (Supervising Animator for "Grandmother Willow") | เสนอชื่อเข้าชิง |  |  |
| Annie Awards | Best Individual Achievement in Animation | David Pruiksma (Supervising Animator for "Flit") | เสนอชื่อเข้าชิง |  |  |
| Annie Awards | Best Individual Achievement in Animation | Nik Ranieri (Supervising Animator for "Meeko") | ชนะ |  |  |
| Annie Awards | Best Achievement in Music | Composer: Alan Menken;   Lyricist: Stephen Schwartz | ชนะ |  |  |
| Annie Awards | Best Achievement in Production Design | Rasoul Azadani (Layout Artistic Supervisor) | เสนอชื่อเข้าชิง |  |  |
| Annie Awards | Best Achievement in Production Design | Michael Giaimo (Art Director) | ชนะ |  |  |
| Artios Awards | Outstanding Achievement in Animated Voice-Over Casting | Brian Chavanne and Ruth Lambert | ชนะ |  |  |
| ASCAP Film and Television Music Awards | Top Box Office Films | Stephen Schwartz | ชนะ |  |  |
| ASCAP Film and Television Music Awards | Most Performed Songs from Motion Pictures | "Colors of the Wind"   Music by Alan Menken;   Lyrics by Stephen Schwartz | ชนะ |  |  |
| BMI Film & TV Awards | Film Music Award | Alan Menken | ชนะ |  |  |
| Environmental Media Awards | Best Feature Film | Best Feature Film | ชนะ |  |  |
| Golden Globe Awards | Best Original Score – Motion Picture | Alan Menken | เสนอชื่อเข้าชิง |  |  |
| Golden Globe Awards | Best Original Song – Motion Picture | "Colors of the Wind"   Music by Alan Menken;   Lyrics by Stephen Schwartz | ชนะ |  |  |
| Golden Reel Awards | Best Sound Editing – Music (Animated) | Kathleen Fogarty-Bennett | ชนะ |  |  |
| Golden Screen Awards | Golden Screen Awards | Golden Screen Awards | ชนะ |  |  |
| Grammy Awards | Best Female Pop Vocal Performance | "Colors of the Wind" – Vanessa Williams | เสนอชื่อเข้าชิง |  |  |
| Grammy Awards | Best Musical Album for Children | Pocahontas Sing-Along – Various Artists | เสนอชื่อเข้าชิง |  |  |
| Grammy Awards | Best Song Written Specifically for a Motion Picture or for Television | "Colors of the Wind" – Alan Menken and Stephen Schwartz | ชนะ |  |  |
| Young Artist Awards | Best Family Feature – Musical or Comedy | Best Family Feature – Musical or Comedy | เสนอชื่อเข้าชิง |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ โพคาฮอนทัส (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2538)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Pocahontas (1995 film)
เว็บไซต์ทางการ
Pocahontas ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Pocahontas ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
Pocahontas ที่รอตเทนโทเมโทส์
Pocahontas: 10th Anniversary Edition DVD Review and Interview
Disney's Pocahontas: Conversations with Native American and Euro-American Girls – Report on focus groups conducted by Amy Aidman with girls ages nine to thirteen
ยุทธนาวีที่ซาลามิส

ยุทธนาวีที่ซาลามิส (กรีกโบราณ: Ναυμαχία τῆς Σαλαμῖνος, อักษรโรมัน: Naumachía tês Salamînos, เนามาเคีย แตส ซาลามินอส) เป็นยุทธนาวีระหว่างฝ่ายพันธมิตรนครรัฐกรีก ภายใต้การนำของเธมิสโตคลีส กับจักรวรรดิเปอร์เซีย ภายใต้จักรพรรดิเซอร์ซีสมหาราช เมื่อ ปีที่ 480 ก่อนคริสต์ศักราช โดยฝ่ายกรีกที่จำนวนเรือรบน้อยกว่าได้รับชัยชนะแบบเด็ดขาด ยุทธนาวีนี้เกิดขึ้นที่ช่องแคบระหว่างดินแดนใหญ่ของกรีซ กับเกาะซาลามิสในอ่าวซาโรนิค ใกล้กรุงเอเธนส์ และถือเป็นจุดสูงสุดของการบุกครองกรีซครั้งที่สองของเปอร์เซีย
ในการทัพรุกรานกรีกครั้งที่ 2 ของเปอร์เซีย กองกำลังเล็ก ๆ ของกรีก นำโดยทหารสปาร์ตา เข้าขวางทางเดินทัพของเปอร์เซียที่ช่องเขาเทอร์มอพิลี (Thermopylae) ในขณะที่กองกำลังพันธมิตรทางนาวี ประกอบด้วยกองเรือของเอเธนส์เป็นหลัก เข้าปะทะกองเรือเปอร์เซียน ที่ช่องแคบอาร์เตมีเซียม (Artemisium) ห่างออกไปไม่ไกล กองกำลังระวังหลังของกรีกถูกสังหารหมดสิ้นในยุทธการที่เทอร์มอพิลี ในขณะที่ฝ่ายพันธมิตรกรีกในยุทธนาวีที่อาร์เตมีเซียม ก็ได้รับความเสียหายหนัก และต้องถอยกลับไปเมื่อช่องเขาเทอร์มอพิลีเสียให้แก่ข้าศึก ทัพเปอร์เซียจึงสามารถเข้ายึดครองบีโอเชีย (อังกฤษ: Boeotia, กรีก: Βοιωτία, บอยยอเทีย) และแอตทิกาได้ เมืองเอเธนส์ถูกกองทัพเปอร์เชียเผาราบ ประชาชนต้องอพยพทิ้งเมือง แต่กำลังฝ่ายพันธมิตรกรีกสามารถเข้าป้องกันคอคอดคอรินท์ ซึ่งเชื่อมแอตทิกากับเพโลพอนนีสไว้ได้ ระหว่างนั้นทัพเรือของกรีกถูกถอยไปใช้เกาะซาลามิสเป็นฐานปฏิบัติการ
แม้ว่ากำลังทางนาวีของกรีกจะน้อยกว่าเปอร์เซียมาก แต่เธมิสโตคลีสแม่ทัพชาวเอเธนส์ สามารถล่อให้กองกำลังพันธมิตรเข้าทำศึกกับทัพเรือเปอร์เซียอีกครั้ง โดยหวังว่าชัยชนะจะป้องกันคาบสมุทรเพโลพอนนีสอันเป็นแผ่นดินใหญของกรีกไว้ได้  พระเจ้าเซอร์ซีสกษัตริย์เปอร์เซีย ทรงกระหายจะได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดเช่นกัน ทำให้ติดกับแผนลวงพรางของเธมิสโตคลีส ซึ่งล่อทัพเรือของเปอร์เซียให้ออกมาปิดกั้นทางเข้า-ออกของช่องแคบซาลามิส แต่ด้วยสภาพที่คับแคบของพื้นที่ ทัพเรือใหญ่ของเปอร์เซียไม่อาจแปรขบวนได้และตกอยู่ในสภาพขาดระเบียบ กองเรือพันธมิตรกรีกฉวยโอกาสจัดแถวเป็นแนวประจัญบานเข้าโจมตีและได้รับชัยชนะแบบพลิกความคาดหมาย
ยุทธนาวีที่ซาลามิสกลายเป็นการรบที่มีความสำคัญต่ออารยธรรมกรีกในระดับเดียวกับ ยุทธการที่มาราธอน และยุทธการที่เทอร์มอพิลี โดยเป็นจุดเปลี่ยนของสงครามกรีก-เปอร์เซีย  หลังยุทธการซาลามิส คาบสมุทรเพโลพอนนีสและอารยธรรมกรีก ก็ปลอดภัยจากการรุกรานของเปอร์เซีย ในขณะที่อาณาจักรเปอร์เซียต้องสูญเสียทรัพยากรมหาศาล ขวัญกำลังใจตกต่ำ และเสียความน่าเกรงขาม  หลังการศึกในยุทธการที่พลาตีอา (กรีก: Πλάταια) และยุทธการที่มิกาลี (กรีก: Μυκάλη) ทัพของเปอร์เซียก็ไม่เป็นภัยคุกคามอีกต่อไป ฝ่ายพันธมิตรกรีกจึงรุกกลับได้ และยังส่งผลให้อาณาจักรมาเซดอนลุกฮือเพื่อปลดแอกตนเองจากการปกครองของเปอร์เซีย โดยเธรซ หมู่เกาะในทะเลอีเจียน และไอโอเนีย จะทยอยหลุดจากความควบคุมของเปอร์เซียในอีกสามสิบปีต่อมา เนื่องจากการเกิดขึ้นของสันนิบาตดีเลียนภายใต้การนำโดยเอเธนส์
ยุทธนาวีที่ซาลามิสจึงนับว่าเป็นการเปลี่ยนสมการของอำนาจให้มาอยู่ที่ฝ่ายกรีก โดยลดอำนาจของจักรวรรดิเปอร์เซียในทะเลอีเจียนลงอย่างเฉียบพลัน พร้อม ๆ กับเป็นจุดเริ่มต้นของยุคแห่งความมั่งคั่ง และความเป็นมหาอำนาจทางทะเลของจักรวรรดิเอเธนส์
กำลังรบ > ฝ่ายกรีก

| เมือง | จำนวนเรือ | เมือง | จำนวนเรือ | เมือง | จำนวนเรือ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เอเธนส์ | 180 | โครินธ์ | 40 | Aegina | 30 |
| คัลซีส | 20 | เมการา | 20 | Sparta | 16 |
| Sicyon | 15 | Epidaurus | 10 | Eretria | 7 |
| Ambracia | 7 | Troezen | 5 | Naxos | 4 |
| Leucas | 3 | Hermione | 3 | Styra | 2 |
| Cythnus | 1 (1) | Ceos | 2 | Melos | (2) |
| Siphnus | (1) | Serifos | (1) | Croton | 1 |
| รวม | 371  หรือ 378 ลำ (5) |  |  |  |  |
จำนวนเหล่านี้เป็นเรือ trireme; จำนวนในวงเล็บเป็นเรือ penteconter (fifty-oared galleys)
กำลังรบ > ฝ่ายจักรวรรดิอะคีเมนิด

จำนวนที่เฮอรอโดทัสระบุไว้มีดังนี้:
| เชื้อชาติ | จำนวนเรือ | เชื้อชาติ | จำนวนเรือ | เชื้อชาติ | จำนวนเรือ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฟินิเชีย | 300 | อียิปต์ | 200 | ไซปรัส | 150 |
| Cilicia | 100 | ไอโอเนีย | 100 | Hellespontine Phrygia | 100 |
| Caria | 70 | Aeolia | 60 | Lycia | 50 |
| Pamphylia | 30 | Doria | 30 | Cyclades | 17 |
| รวม | 1207  |  |  |  |  |
ข้อมูล > สมัยโบราณ

Herodotus, The Histories Perseus online version
Aeschylus, extract from  The Persians เก็บถาวร 2013-01-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ctesias, Persica (excerpt in Photius's epitome)
Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica
Thucydides, History of the Peloponnesian War
Ephorus, Universal History
Plutarch, Themistocles
Cicero, On the Laws
ข้อมูล > สมัยใหม่

Blakesley, J. W. (1853) "On the Position and Tactics of the Contending Fleets in the Battle of Salamis (With a Map.)" in the Proceedings of the Philological Society.
Burn, A. R. (1985). "Persia and the Greeks" in The Cambridge History of Iran, Volume 2: The Median and Achaemenid Periods, Ilya Gershevitch, ed. Cambridge University Press.
Fehling, D. (1989). Herodotus and His "Sources": Citation, Invention, and Narrative Art. Translated by J.G. Howie. Leeds: Francis Cairns.
Finley, Moses (1972). "Introduction". Thucydides – History of the Peloponnesian War (translated by Rex Warner). Penguin. ISBN 0-14-044039-9.
Green, Peter (1970). The Year of Salamis, 480–479 BC. London: Weidenfeld and Nicolson (ISBN 0-297-00146-9).
Green, Peter (1998). The Greco-Persian Wars. Berkeley: University of California Press (hardcover, ISBN 0-520-20573-1) (paperback, ISBN 0-520-20313-5).
Hale, John R. (2009) Lords of the Sea. Viking Press. ISBN 978-0-670-02080-5
Hanson, Victor Davis (2001). Carnage and Culture: Landmark Battles in the Rise of Western Power. New York: DoubleDay, 2001 (hardcover, ISBN 0-385-50052-1); New York: Anchor Books (paperback, ISBN 0-385-72038-6).
Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (History of the Greek nation) vol Β, Εκδοτική Αθηνών (Editorial Athens) 1971.
Holland, Tom (2005). Persian Fire. London: Abacus (ISBN 978-0-349-11717-1).
Köster, A. J. (1934). Studien zur Geschichte des Antikes Seewesens. Klio Beiheft 32.
Lazenby, J. F. (1993). The Defence of Greece 490–479 BC. Aris & Phillips Ltd. (ISBN 0-85668-591-7).
Lee, Felicia R. (2006). A Layered Look Reveals Ancient Greek Texts The New York Times, 27 November 2006.
Morrison, John S., Coates, J.F. & Rankov, B.R. (2000) The Athenian Trireme: The History and Reconstruction of an Ancient Greek Warship Second Edition. Cambridge: CUP (ISBN 978-0521564564)
Pipes, David (1998). "Herodotus: Father of History, Father of Lies". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 27, 2008. สืบค้นเมื่อ 2008-01-18.
Smith, Jeffrey A. (2021). Themistocles: The Powerbroker of Athens. Pen & Sword Military. ISBN 978-1526790453.
Strauss, Barry (2004). The Battle of Salamis: The Naval Encounter That Saved Greece—and Western Civilization. New York: Simon and Schuster (hardcover, ISBN 0-7432-4450-8; paperback, ISBN 0-7432-4451-6).
แหล่งข้อมูลอื่น

Salamis at the Ancient History Encyclopedia
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef 
โอลิมเปียอัส, เรือที่สร้างขึ้นตามแบบของเรือสามแถวพาย (เรือไตรรีม) ของชาวเอเธนส์โบราณ
โมเดลเรือไตรรีม Trireme ของกรีก
กลุ่มรัฐบอลติก

| กลุ่มรัฐบอลติก |
| --- | --- |

ประเทศ:  เอสโตเนีย  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย
เขตเวลา: UTC+02:00
กลุ่มรัฐบอลติก (อังกฤษ: Baltic states; เอสโตเนีย: Balti riigid; ลัตเวีย: Baltijas valstis; ลิทัวเนีย: Baltijos valstybės) หรือ กลุ่มประเทศบอลติก (อังกฤษ: Baltic countries) เป็นชื่อรวมเรียกสามประเทศทางตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลบอลติก คือลิทัวเนีย ลัตเวีย และเอสโตเนีย ในระหว่าง ค.ศ. 1918–1920 ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
ประเทศเหล่านี้ได้รับเอกราชปกครองตนเองแบบสาธารณรัฐระหว่าง ค.ศ. 1918–1940 ต่อมาถูกผนวกเข้าเป็นสาธารณรัฐของสหภาพโซเวียต และเมื่อสหภาพโซเวียตมีอิทธิพลลดลงใน ค.ศ. 1991 ทั้งสามประเทศก็แยกออกไปปกครองตนเอง
ในบางครั้งกลุ่มรัฐบอลติกอาจรวมถึงฟินแลนด์และโปแลนด์เข้าไปด้วย
ผู้นำประเทศในกลุ่มรัฐบอลติก

ประธานาธิบดี
เอสโตเนีย
อาลาร์ การิส
ประธานาธิบดีเอสโตเนีย
ลัตเวีย
เอกิลส์ เลวิตส์
ประธานาธิบดีลัตเวีย
ลิทัวเนีย
กิตานัส เนาเซดา
ประธานาธิบดีลิทัวเนีย
นายกรัฐมนตรี
เอสโตเนีย
กายา กัลลัส
นายกรัฐมนตรีเอสโตเนีย
ลัตเวีย
กริชยานิส การิญส์
นายกรัฐมนตรีลัตเวีย
ลิทัวเนีย
อิงกริดา ชิโมนีเตีย
นายกรัฐมนตรีลิทัวเนีย
สถิติทั่วไป

รัฐเดี่ยว สาธารณรัฐทั้งสามประเทศ ซึ่งเข้าร่วมกับสหภาพยุโรปในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2004 มีเขตเวลาเดียวกัน (EET/EEST) และใช้สกุลเงินยูโร
|  | เอสโตเนีย | ลัตเวีย | ลิทัวเนีย | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ตราแผ่นดิน |  |  |  | — |
| ธง |  |  |  | — |
| เมืองหลวง | ทาลลินน์ | รีกา | วิลนีอัส | — |
| เป็นเอกราช | จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918 ฟื้นฟู 20 สิงหาคม ค.ศ. 1991 | จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 ฟื้นฟู 21 สิงหาคม ค.ศ. 1991 | จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918 ฟื้นฟู 11 มีนาคม ค.ศ. 1990 | — |
| ระบอบการเมือง | สาธารณรัฐระบบรัฐสภา | สาธารณรัฐระบบรัฐสภา | สาธารณรัฐระบบกึ่งประธานาธิบดี | — |
| รัฐสภา | Riigikogu | Saeima | Seimas | — |
| ประธานาธิบดีคนปัจจุบัน | อาลาร์ การิส | เอกิลส์ เลวิตส์ | กิตานัส เนาเซดา | — |
| ประชากร (2021) | 1,330,068 | 1,893,700 | 2,775,810 | 5,999,578 |
| พื้นที่ | 45,339 ตารางกิโลเมตร = 17,505 ตารางไมล์ | 64,589 ตารางกิโลเมตร = 24,938 ตารางไมล์ | 65,300  ตารางกิโลเมตร = 25,212 ตารางไมล์ | 175,228  ตารางกิโลเมตร = 67,656 ตารางไมล์ |
| ความหนาแน่น | 29 คน/ตารางกิโลเมตร = 76 คน/ตารางไมล์ | 30 คน/ตารางกิโลเมตร = 76 คน/ตารางไมล์ | 43 คน/ตารางกิโลเมตร = 111 คน/ตารางไมล์ | 34 คน/ตารางกิโลเมตร = 89 คน/ตารางไมล์ |
| พื้นที่น้ำ % | 4.56% | 1.5% | 1.35% | 2.23% |
| จีดีพี (บุคคล) รวม (2021) | 29.065 พันล้านยูโร | 31.351 พันล้านยูโร | 46.544 พันล้านยูโร | 106.960 พันล้านยูโร |
| จีดีพี (บุคคล) ต่อหัว (2021) | 21,924 ยูโร | 16,477 ยูโร | 18,911 ยูโร | 17,781 ยูโร |
| จีดีพี (พีพีพี) รวม (2021) | 41.262 พันล้านยูโร | 52.812 พันล้านยูโร | 88.935 พันล้านยูโร | 183.009 พันล้านยูโร |
| จีดีพี (พีพีพี) ต่อหัว (2021) | 32,865 ยูโร | 27,754 ยูโร | 34,316 ยูโร | 30,424 ยูโร |
| งบประมาณทางทหาร (2020) | 615 ล้านยูโร | 664 ล้านยูโร | 1.017 พันล้านยูโร  | 2.296 พันล้านยูโร |
| ดัชนีจีนี (2019) | 30.5 | 35.2 | 35.4 | — |
| เอชดีไอ (2019) | 0.882 (สูงมาก) | 0.854 (สูงมาก) | 0.869 (สูงมาก) | — |
| โดเมนระดับบนสุดของอินเทอร์เน็ต | .ee | .lv | .lt | — |
| รหัสโทรศัพท์ | +372 | +371 | +370 | — |
อ่านเพิ่ม > สื่อนานาชาติที่ผ่านการพิชญพิจารณ์

On the Boundary of Two Worlds: Identity, Freedom, and Moral Imagination in the Baltics (book series)
Journal of Baltic Studies, journal of the Association for the Advancement of Baltic Studies (AABS)
Lituanus, a journal dedicated to Lithuanian and Baltic art, history, language, literature and related cultural topics
The Baltic Course, International Internet Magazine. Analysis and background information on Baltic markets
Baltic Reports เก็บถาวร 5 ตุลาคม 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, English-language daily news website that covers all three Baltic states
The Baltic Review, the independent newspaper from the Baltics
The Baltic Times, an independent weekly newspaper that covers the latest political, economic, business, and cultural events in Estonia, Latvia and Lithuania
The Baltics Today[ลิงก์เสีย], news about The Baltics
แหล่งข้อมูลอื่น

The Baltic Sea Information Centre
vifanord – a digital library that provides scientific information on the Nordic and Baltic countries
Baltic states – The article about Baltic states on Encyclopædia Britannica.
Richter, Klaus: Baltic States and Finland, in: 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War.
แหล่งข้อมูลอื่น > สถิติทางการของรัฐบอลติก

Statistics Estonia
Statistics Latvia
Statistics Lithuania เก็บถาวร 2013-07-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA
อู้ตั่น

เลขาธิการสหประชาชาติคนที่ 3
| อู้ตั่น |
| --- | --- |
သန့်
อู้ตั่นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1963

เลขาธิการสหประชาชาติคนที่ 3
ดำรงตำแหน่ง 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1961 – 31 ธันวาคม ค.ศ. 1971
ก่อนหน้า: ด๊าก ฮัมมาร์เฮิลด์
ถัดไป: ควร์ท วัลท์ไฮม์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 22 มกราคม ค.ศ. 1909(1909-01-22) ป้านตะนอ บริติชพม่า บริติชราช
เสียชีวิต: 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1974(1974-11-25) (65 ปี) นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ
สาเหตุการเสียชีวิต: มะเร็งปอด
ที่ไว้ศพ: Kandawmin Garden Mausolea ย่างกุ้ง พม่า
เชื้อชาติ: พม่า
พรรคการเมือง: AFPFL (1947 – 1958)
คู่สมรส: Daw Thein Tin (died 1989)
บุตร: Maung Bo Tin Maung Thant Aye Aye Thant
บุพการี: Po Hnit Nan Thaung
ญาติ: Khant (น้องชาย) Thaung (น้องชาย) Tin Maung (น้องชาย) ตั่น-มหยิ่นอู้ (หลานชาย)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยย่างกุ้ง
ลายมือชื่อ: 

ตั่น (พม่า: သန့်; เอ็มแอลซีทีเอส: san.; ออกเสียง: [θa̰ɰ̃]; 22 มกราคม พ.ศ. 2452 – 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517) หรือที่เรียกร่วมกับคำนำหน้าชื่อว่า อู้ตั่น (ဦးသန့်) เป็นนักการทูตชาวพม่า และเป็นเลขาธิการองค์การสหประชาชาติใน ค.ศ. 1961 ถึง 1971 เป็นเวลา 10 ปีกับอีกหนึ่งเดือน
อู้ตั่นเสียชีวิตเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1974 ที่นครนิวยอร์ก สหรัฐ ด้วยโรคมะเร็งปอด รวมอายุได้ 65 ปี
ชีวิตช่วงต้น

ตั่นเป็นลูกคนแรกจากลูกชายสี่คนที่เกิดในป้านตะนอ บริติชพม่า จากครอบครัวเจ้าของที่ดินที่ร่ำรวยปานกลางและพ่อค้าข้าว Po Hnit พ่อของเขา ซึ่งจบการศึกษาที่โกลกาตา เป็นบุคคลเดียวในเมืองที่สามารถพูดภาษาอังกฤษได้คล่องแคล่ว โดยเป็นคนก่อตั้งสมาคมวิจัยพม่าและช่วยก่อตั้งหนังสือพิมพ์เดอะซัน (สุริยะ) ที่ย่างกุ้ง ถึงแม้ว่าสมาชิกครอบครัวของเขามีเชื้อสายพม่าและนับถือศาสนาพุทธ ตั่น-มหยิ่นอู้ (หลานชายของอู้ตั่น) รายงานว่า พ่อของตั่นมีบรรพบุรุษ "จากทั้งอินเดียและจีน พุทธและมุสลิม เช่นเดียวกันกับไทใหญ่และม้ง" พ่อของเขาหวังว่าลูกชายทั้งสี่จะจบในระดับปริญญา Khant, Thaung และ Tin Maung กลายมาเป็นนักการเมืองและนักวิชาการ
ตั่นมีส่วนร่วมในการตีพิมพ์หนังสือพิมพ์และวารสารบางวส่วนภายใต้นามปากกา "Thilawa" และแปลหนังสือหลายเล่ม ซึ่งรวมไปถึงเล่มหนึ่งของสันนิบาตชาติ เขาได้แรงบันดาลใจจากเซอร์สแตฟฟอร์ด คริปปส์, ซุน ยัตเซ็น และมหาตมา คานธี ในช่วงวิกฤตการเมืองพม่า ตั่นอยู่ตรงกลางระหว่างกลุ่มชาตินิยมกับกลุ่มจงรักภักดีต่ออังกฤษ
อ่านเพิ่ม

Bernard J. Firestone (2001). The United Nations under U Thant, 1961–1971. Metuchen, N.J: Scarecrow Press. ISBN 0-8108-3700-5.
Ramses Nassif (1988). U Thant in New York, 1961–1971: A Portrait of the Third UN Secretary-General. New York: St. Martin's Press. ISBN 0-312-02117-8.
Hanwong, L. (2014). ʻŪ than nai thāna lēkhāthikān ʻOngkān Sahaprachāchāt chāo ʻĒchīa khon rǣk [U Thant as the first Asian secretary-general of the United Nations]. In A. Khamson, T. Weerakietsoontorn & C. Khuntong (Eds.), Yō̜n phinit phūsāng prawattisāt ʻĒchīa Tawanʻō̜k Chīang Tai [Reflections on Makers of Southeast Asian History 2] (pp. 131–63). Bangkok: Reviews of Southeast Asian History and Culture Project (TRF). (in Thai)
U Thant (1978). View from the UN. Garden City, NY: Doubleday. ISBN 0-385-11541-5.
ลลิตา หาญวงศ์. “อูถั่นในฐานะเลขาธิการองค์การสหประชาชาติชาวเอเชียคนแรก.” ใน อรพินท์ คำสอน, ธิษณา วีรเกียรติสุนทร และชลธิชา ขุนทอง (บก.), ย้อนพินิจผู้สร้างประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 2. น. 131–63. กรุงเทพฯ: โครงการวิจัย “ปริทรรศน์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (สกว.), 2557.
แหล่งข้อมูลอื่น

U Thant papers เก็บถาวร 2022-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the United Nations Archives
Official UNSG biography from the United Nations website
| ก่อนหน้า |  | อู้ตั่น |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ด๊าก ฮัมมาร์เฮิลด์ |  |   เลขาธิการสหประชาชาติ คนที่ 3  (30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 – 31 ธันวาคม พ.ศ. 2514) |  | ควร์ท วัลท์ไฮม์ |
| ด ค กเลขาธิการแห่งสันนิบาตชาติและสหประชาชาติ |
| --- | --- | --- |
| สันนิบาตชาติ (1919–1945) |  เจมส์ เอริก ดรัมมอน  (สหราชอาณาจักร)  โฌแซ็ฟ อเวนอล  (ฝรั่งเศส)  ชอน เลสเตอร์  (เสรีรัฐไอริช)  |   |
| สหประชาชาติ (ตั้งแต่ 1945) |  แกลด์วิน เจบบ์1  (สหราชอาณาจักร)  ทริกเวอ ลี  (นอร์เวย์)  ด๊าก ฮัมมาร์เฮิลด์  (สวีเดน)  อู้ตั่น  (พม่า)  ควร์ท วัลท์ไฮม์  (ออสเตรีย)  ฆาบิเอร์ เปเรซ เด กูเอยาร์  (เปรู)  บุฏรุส บุฏรุส-ฆอลี  (อียิปต์)  โคฟี แอนนัน  (กานา)  พัน กี-มุน  (เกาหลีใต้)  อังตอนียู กูแตรึช  (โปรตุเกส)  |   |
| เกี่ยวข้อง |  สำนักเลขาธิการสหประชาชาติ  ผู้ช่วยเลขาธิการสหประชาชาติ  รองเลขาธิการสหประชาชาติ  บันทึกความทรงจำของเลขาธิการสหประชาชาติ  |   |
1 รักษาการเลขาธิการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  NARA  SNAC  IdRef 
ตั่นขณะศึกษาที่มหาวิทยาลัยย่างกุ้งใน ค.ศ. 1927
ยูรี จีร์คอฟ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 จีร์คอฟกับรัสเซียในปี ค.ศ. 2017
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ยูรี วาเลนตีนอวิช จีร์คอฟ
วันเกิด:   (1983-08-20) 20 สิงหาคม ค.ศ. 1983 (41 ปี)
สถานที่เกิด:  Tambov, สังคมนิยมรัสเซีย, สหภาพโซเวียต
ส่วนสูง:  1.80 m (5 ft 11 in)
ตำแหน่ง:  ปีกซ้าย / แบ็คซ้าย
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เซนิตเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก
หมายเลข:  18
สโมสรเยาวชน
1997–2001:  Spartak Tambov
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2001–2003 |  Spartak Tambov |  74 |  (26) |
| 2004–2009 |  ซีเอสเคเอ มอสโก |  139 |  (15) |
| 2009–2011 |  เชลซี |  29 |  (0) |
| 2011–2013 |  Anzhi Makhachkala |  46 |  (3) |
| 2013–2016 |  ดีนาโมมอสโก |  54 |  (4) |
| 2016– |  เซนิตเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก |  47 |  (2) |
ทีมชาติ
| 2004–2005 |  รัสเซีย อายุไม่เกิน 21 ปี |  9 |  (2) |
| 2005– |  รัสเซีย |  84 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ยูรี วาเลนตีนอวิช จีร์คอฟ (รัสเซีย: Ю́рий Валенти́нович Жирко́в; เกิด 20 สิงหาคม ค.ศ. 1983) เป็นนักฟุตบอลชาวรัสเซีย ปัจจุบันสังกัดสโมสรฟุตบอลเซนิตเซนต์ปีเตอส์เบิร์กและทีมชาติรัสเซีย โดยสามารถเล่นได้ทั้งตำแหน่งกองหลังและปีกฝั่งซ้าย
จีร์คอฟเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลกับสปาร์ตัคตัมบอฟ ก่อนที่จะย้ายไปเล่นในลีกสูงสุดให้กับซีเอสเคเอ มอสโกในปี ค.ศ. 2004 ต่อมาอีกห้าปี เขาย้ายไปเชลซีในพรีเมียร์ลีกด้วยค่าตัว 18 ล้านปอนด์ สองฤดูกาลถัดมา เขากลับไปที่รัสเซีย และย้ายไปเล่นให้กับอันจีมาคาชกาลา ต่อมาก็ย้ายไปดีนาโมมอสโกในปี ค.ศ. 2013 และอีกสามปีถัดมา เขาก็ย้ายไปร่วมทีมเซนิตเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ซึ่งเป็นสโมสรปัจจุบันของเขา
จีร์คอฟลงเล่นให้กับทีมชาติ 75 นัดนับตั้งแต่ ค.ศ. 2005 เขาเคยเข้าร่วมฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008 ซึ่งรัสเซียจบรอบรองชนะเลิศ เขาติดทีมยอดเยี่ยมของการแข่งขัน และได้รับรางวัลนักฟุตบอลแห่งปีของรัสเซีย เขายังติดทีมชาติในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012, ฟุตบอลโลก 2014 และฟุตบอลโลก 2018
การทำประตูทีมชาติ

| ลำดับ | วันที่ | สนาม | คู่แข่ง | ทำประตู | ผล | การแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 6 มิถุนายน 2014 | Lokomotiv Stadium, มอสโก, รัสเซีย |  โมร็อกโก | 1–0 | 2–0 | กระชับมิตร |
| 2. | 29 มีนาคม 2016 | สตาดเดอฟร็องส์, ปารีส, ฝรั่งเศส |  ฝรั่งเศส | 2–3 | 2–4 | กระชับมิตร |
เกียรติประวัติ

รัสเซียนพรีเมียร์ลีก: 2005, 2006
รัสเซียนคัพ: 2004–05, 2005–06, 2007–08, 2008–09
รัสเซียนซูเปอร์คัพ: 2004, 2006, 2007, 2009
ยูฟ่าคัพ: 2004–05
พรีเมียร์ลีก: 2009–10
เอฟเอคัพ: 2009–10
รัสเซียนคัพ: 2015–16
รัสเซียนซูเปอร์คัพ: 2016
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รอบรองชนะเลิศ: 2008
ทีมยอดเยี่ยมของฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป: 2008
นักฟุตบอลแห่งปีของรัสเซีย: 2008