stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เพนท์เฮาส์ (นิตยสาร)

เพนท์เฮาส์ (อังกฤษ: Penthouse) เป็นนิตยสารรายเดือนสำหรับผู้ชายที่ตีพิมพ์ตั้งแต่ ค.ศ. 1965 ก่อตั้งโดยบ็อบ กุชชีโอเน นักธุรกิจชาวอเมริกัน ที่ประเทศอังกฤษ และวางจำหน่ายในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ฉบับเดือนกันยายน ค.ศ. 1969
ตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง เพนท์เฮาส์วางตัวเป็นคู่แข่งโดยตรงกับนิตยสารเพลย์บอย  วางตำแหน่งนิตยสารอยู่กึ่งกลางระหว่างเพลย์บอย กับฮัสเลอร์ คือเป็นหนังสือลามกระดับซอฟต์คอร์ ตีพิมพ์ภาพเปลือยที่เปิดเผยอวัยวะเพศสตรีและขนบริเวณอวัยวะเพศอย่างไม่โจ่งแจ้งนัก และแสดงภาพจำลองการร่วมเพศโดยไม่มีการสอดใส่  เพนท์เฮาส์มีบทความเกี่ยวกับการเมือง กีฬา แฟชั่น เทคโนโลยี และเรื่องตลกทางเพศ  นางแบบหน้ากลางของเพนท์เฮาส์แต่ละฉบับมีชื่อเรียกว่า "เพนท์เฮาส์ เพ็ท" (Penthouse pet)
เนื่องจากยอดขายนิตยสารตกต่ำในช่วงปลายทศวรรษ 1990 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 เพนท์เฮาส์ฉบับตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาเริ่มปรับระดับเป็นนิตยสารฮาร์ดคอร์ และตีพิมพ์ภาพการร่วมเพศอย่างโจ่งแจ้ง เริ่มตั้งแต่การตีพิมพ์ภาพจากเทปลับของพาเมลา แอนเดอร์สันกับสามี ทอมมี ลี รวมไปถึงการพยายามติดต่อบุคคลที่มีชื่อเสียงมาถ่ายภาพเปลือย เช่น โมนิกา ลูวินสกี  บริษัทแม่ของเพนท์เฮาส์ คือ เจเนอรัลมีเดีย อิงค์.ประกาศล้มละลายในปี ค.ศ. 2003
นิตยสารเพนท์เฮาส์ตีพิมพ์ในหลายประเทศ หลายภาษาทั่วโลก เช่น ฉบับตีพิมพ์ในออสเตรเลีย บัลแกเรีย เนเธอร์แลนด์ เยอรมนี กรีก นิวซีแลนด์ ฮังการี รัสเซีย สหราชอาณาจักร และฉบับภาษาไทย  เพนท์เฮาส์ฉบับภาษาไทยเริ่มตีพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2537 [ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Penthouse magazine web site
Official Penthouse web site
ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2014

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ: เวียดนาม
วันที่: 14–25 พฤษภาคม
ทีม: 8 (จาก 1 สมาพันธ์)
สถานที่: 2 (ใน 2 เมืองเจ้าภาพ)
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  ญี่ปุ่น (สมัยที่ 1st)
รองชนะเลิศ:  ออสเตรเลีย
อันดับที่ 3:  จีน
อันดับที่ 4:  เกาหลีใต้
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 17
จำนวนประตู: 67 (3.94 ประตูต่อนัด)
ผู้ชม: 45,250 (2,662 คนต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  ลี่ หยาง  พาร์ก อึน-ซุน (6 ประตู)
ผู้เล่นยอดเยี่ยม:  อายะ มิยามะ
← 2010 2018 → 
ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2014 (อังกฤษ: 2014 AFC Women's Asian Cup) เป็นการแข่งขันฟุตบอลหญิงของทีมชาติในสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟซี) และเพื่อทำการคัดเลือกทีมสู่การแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง 2015  การแข่งขันนี้จะมีขึ้น ณ วันที่ 14–25 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 ที่ประเทศเวียดนาม
รอบคัดเลือก

การแข่งขันรอบสุดท้ายจะมีการแข่งขันโดย 8 ทีม ซึ่งมี 4 ทีมที่ได้สิทธิเข้าแข่งขันโดยอัตโนมัติจากการครองตำแหน่งในปี 2010 ขณะที่ทีมอื่นจะได้รับการพิจารณาจากการแข่งขันผ่านรอบคัดเลือก
ทีมชาติเกาหลีเหนือได้รับโทษห้ามเข้าร่วมการแข่งขันเนื่องจากถูกตรวจพบสารต้องห้ามระหว่างการแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง 2011 ส่วนเวียดนามซึ่งเป็นเจ้าภาพจะต้องเล่นในรอบคัดเลือก โดยถ้าเวียดนามไม่ผ่านรอบคัดเลือกจะเลือกประเทศอื่นให้เป็นเจ้าภาพแทน
ออสเตรเลีย
จีน
ญี่ปุ่น
เกาหลีใต้
พม่า
ไทย
เวียดนาม
จอร์แดน
รอบแบ่งกลุ่ม

แปดทีมจะได้รับการแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มละสี่ทีม โดยแต่ละทีมจะต้องพบกับทีมในกลุ่มของตนหนึ่งครั้ง และสองอันดับแรกของแต่ละกลุ่มจะเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ ส่วนทีมที่ได้อันดับสามของทั้งสองกลุ่มจะเข้าแข่งขันเพื่อชิงอันดับห้าและผ่านการคัดเลือกเข้าสู่ฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย
รอบแบ่งกลุ่ม > กลุ่ม เอ

| ทีม |  Pld  |  W  |  D  |  L  |  GF  |  GA  |  GD  |  Pts  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ญี่ปุ่น | 3 | 2 | 1 | 0 | 13 | 2 | +11 | 7 |
|  ออสเตรเลีย | 3 | 2 | 1 | 0 | 7 | 3 | +4 | 7 |
|  เวียดนาม | 3 | 1 | 0 | 2 | 3 | 7 | –4 | 3 |
|  จอร์แดน | 3 | 0 | 0 | 3 | 2 | 13 | –11 | 0 |
14 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
17:15 น.
| เวียดนาม  | 3–1 |  จอร์แดน |
| --- | --- | --- |
| เหงียน ถิ มวน  18' เล ทู ทัญ เฮือง  36', 84' | รายงาน | ญบาเราะห์  34' |
ผู้ชม: 5,000 คน
ผู้ตัดสิน: พรรณิภา คำนึง (ไทย)
14 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
20:15 น.
| ออสเตรเลีย  | 2–2 |  ญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| ฟอร์ด  21' เดอ วันนา  64' | รายงาน | โพลคิงฮอร์น  71' (o.g.) โองิมิ  84' |
ผู้ชม: 2,000 คน
ผู้ตัดสิน: ฉิน เหลียง (จีน)
16 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
17:15 น.
| จอร์แดน  | 1–3 |  ออสเตรเลีย |
| --- | --- | --- |
| อัล-นาเบอร์  70' | รายงาน | กิลล์  35', 50' กอร์รี  66' |
ผู้ชม: 1,200 คน
ผู้ตัดสิน: รี ฮยัง-อก (เกาหลีเหนือ)
16 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
20:15 น.
| ญี่ปุ่น  | 4–0 |  เวียดนาม |
| --- | --- | --- |
| คาวาซูมิ  44', 87' คิริว  65' โองิมิ  69' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 1,200 คน
ผู้ตัดสิน: อาบีรามี อัปไบ ไนดู (สิงคโปร์)
18 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
19:15 น.
| เวียดนาม  | 0–2 |  ออสเตรเลีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | เล ถิ เทือง  42' (o.g.) กอร์รี  90' |
ผู้ชม: 3,000 คน
ผู้ตัดสิน: พรรณิภา คำนึง (ไทย)
18 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
19:15 น.
| ญี่ปุ่น  | 7–0 |  จอร์แดน |
| --- | --- | --- |
| คิระ  25', 90+3' นากาจิมะ  45+1', 75' ซากางูจิ  49', 81' อัลฮยาซัต  69' (o.g.) | รายงาน |  |
ผู้ชม: 800 คน
ผู้ตัดสิน: อาบีรามี อัปไบ ไนดู (สิงคโปร์)
รอบแบ่งกลุ่ม > กลุ่ม บี

| ทีม |  Pld  |  W  |  D  |  L  |  GF  |  GA  |  GD  |  Pts  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  เกาหลีใต้ | 3 | 2 | 1 | 0 | 16 | 0 | +16 | 7 |
|  จีน | 3 | 2 | 1 | 0 | 10 | 0 | +10 | 7 |
|  ไทย | 3 | 1 | 0 | 2 | 2 | 12 | –10 | 3 |
|  พม่า | 3 | 0 | 0 | 3 | 1 | 17 | –16 | 0 |
15 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
17:15 น.
| เกาหลีใต้  | 12–0 |  พม่า |
| --- | --- | --- |
| ชี โซ-ยุน  4' พาร์ก อึน-ซุน  17' (ลูกโทษ), 43' พาร์ก ฮี-ยอง  33' ช็อน คา-อึล  36', 40' (ลูกโทษ), 63' โซ โซ-ฮยุน  45+3', 61', 82' คว็อน ฮา-นุล  58' ยอ มิน-จี  76' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 300 คน
ผู้ตัดสิน: คาซีย์ เรเบลต์ (ออสเตรเลีย)
15 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
20:15 น.
| ไทย  | 0–7 |  จีน |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | หลี่ ตงน่า  6' หลี อิ่ง  8' ลี่ หยาง  16', 45+1', 64', 90+1' สวี่ เอี้ยนลู่  75' |
ผู้ชม: 300 คน
ผู้ตัดสิน: รีตา บินติ กานี (มาเลเซีย)
17 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
17:15 น.
| พม่า  | 0–3 |  จีน |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | เริ่น กุ้ยซิน  10' หมา เสี่ยวซวี่  60' ลี่ หยาง  87' |
ผู้ชม: 200 คน
ผู้ตัดสิน: ซาชิโกะ ยามางิชิ (ญี่ปุ่น)
17 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
20:15 น.
| ไทย  | 0–4 |  เกาหลีใต้ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | ชี โซ-ยุน  11' พาร์ก อึน-ซุน  12', 47', 84' |
ผู้ชม: 200 คน
ผู้ตัดสิน: กง ถิ สึ่ง (เวียดนาม)
19 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
19:15 น.
| เกาหลีใต้  | 0–0 |  จีน |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
ผู้ชม: 350 คน
ผู้ตัดสิน: คาซีย์ เรเบลต์ (ออสเตรเลีย)
19 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
19:15 น.
| ไทย  | 2–1 |  พม่า |
| --- | --- | --- |
| กาญจนา  27' ดวงนภา  59' | รายงาน | เย เย อู  45+1' |
ผู้ชม: 800 คน
ผู้ตัดสิน: รีตา บินติ กานี (มาเลเซีย)
รอบแพ้คัดออก > ตาราง

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ |  |  | รอบชิงชนะเลิศ | รอบชิงชนะเลิศ |  |


|  |   ญี่ปุ่น  (ต่อเวลา) |  2 |   |  |  |  |  |
|  |   จีน |  1 |   |  |  |  |  |
|  |   |  |   |  |  |  |  |

|  |   |   |   |   |   ญี่ปุ่น |  1 |  |
|  |   |   |   |   |   ออสเตรเลีย |  0 |  |

|  |  |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | ชิงอันดับสาม | ชิงอันดับสาม |  |
|  |  |  |   |  |  |  |  |
|  |   เกาหลีใต้ |  1 |   |  |   เกาหลีใต้ |  1 |  |
|  |   ออสเตรเลีย |  2 |   |  |   จีน |  2 |  |
เวลาท้องถิ่น (UTC+7).
รอบแพ้คัดออก > รอบเพลย์ออฟอันดับห้า

21 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
17:15 น.
|  ไทย | 2–1 |  เวียดนาม |
| --- | --- | --- |
| กาญจนา  48', 65' | รายงาน | เหงียน ถิ เตวี๊ยต ซุง  85' |
ผู้ชม: 18,000 คน
ผู้ตัดสิน: ซาจิโกะ ยามางิชิ (ญี่ปุ่น)
รอบแพ้คัดออก > รอบรองชนะเลิศ

22 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
17:15 น.
| ญี่ปุ่น  | 2–1 (ต่อเวลาพิเศษ) |  จีน |
| --- | --- | --- |
| ซาวะ  51' อิวาชิมิซุ  120+2' | รายงาน | หลี่ ตงน่า  80' (ลูกโทษ) |
ผู้ชม: 700 คน
ผู้ตัดสิน: พรรณิภา คำนึง (ไทย)
22 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
20:45 น.
| เกาหลีใต้  | 1–2 |  ออสเตรเลีย |
| --- | --- | --- |
| พาร์ก อึน-ซุน  53' (ลูกโทษ) | รายงาน | กอร์รี  47' เคลลอนด์-ไนต์  77' |
ผู้ชม: 700 คน
ผู้ตัดสิน: รีตา บินตี กานี (มาเลเซีย)
รอบแพ้คัดออก > ชิงอันดับสาม

25 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
16:45 น.
| เกาหลีใต้  | 1–2 |  จีน |
| --- | --- | --- |
| ยู ยุง-อา  80' | รายงาน | พาร์ก อึน-ซุน  3' (o.g.) ลี่ หยาง  90+3' |
ผู้ชม: 500 คน
ผู้ตัดสิน: ซาชิโกะ ยามางิชิ (ญี่ปุ่น)
รอบแพ้คัดออก > ชิงชนะเลิศ

25 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
20:15 น.
| ญี่ปุ่น  | 1–0 |  ออสเตรเลีย |
| --- | --- | --- |
| อิวาชิมิซุ  28' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 10,000 คน
ผู้ตัดสิน: ฉิน เหลียง (จีน)
รอบแพ้คัดออก > ทีมที่ผ่านคัดเลือก จาก ฟุตบอลโลกหญิง 2015 ทั้ง 5 ทีม

ทีมที่คัดเลือก 5 อันดับสูงสุด1 ใน 5 ทีม ฟุตบอลโลกหญิง 2015
อันดับดาวซัลโว

ลี่ หยาง
พาร์ก อึน-ซุน
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   แคทรีนา กอร์รี   โซ โซ-ฮยุน |   ช็อน คา-อึล |   กาญจนา สังข์เงิน   |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   เคต กิลล์   หลี่ ตงน่า   อาซูซะ อิวาชิมิซุ   นาโฮมิ คาวาซูมิ |   ชินัตสึ คิระ   เอมิ นากาจิมะ   มิซูโฮะ ซากางูชิ |   ยูกิ โองิมิ   ชี  โซ-ยุน   เล ทู ทัญ เฮือง   |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   ลิซา เดอ วันนา   เคตลิน ฟอร์ด   เอลิส เคลลอนด์-ไนต์   หลี อิ่ง   หมา เสี่ยวซวี่   เริ่น กุ้ยซิน   สวี่ เอี้ยนลู่ |   นานาเซะ คิริว   โฮมาเระ ซาวะ   สเตฟานี อัล-นาเบอร์   เมย์ซา ญบาเราะห์   คว็อน ฮา-นุล   พาร์ก ฮี-ยุง |   ยอ มิน-จี   ยู ยุง-อา   เย เย อู   ดวงนภา ศรีตะลา   เหงียน ถิ มวน   เหงียน ถิ เตวี๊ยต ซุง   |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   แคลร์ โพลคิงฮอร์น   เอนชิเราะห์ อัลฮยาซัต |   พาร์ก อึน-ซุน |   เล ถิ เทือง   |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site at The-AFC.com
Tournament at soccerway.com
| ด ค กฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ |
| --- | --- |
การแข่งขัน:  ฮ่องกง 1975  สาธารณรัฐจีน 1977  อินเดีย 1979  ฮ่องกง 1981  ไทย 1983  ฮ่องกง 1986  ฮ่องกง 1989  ญี่ปุ่น 1991  มาเลเซีย 1993  มาเลเซีย 1995  จีน 1997  ฟิลิปปินส์ 1999  จีนไทเป 2001  ไทย 2003  ออสเตรเลีย 2006  เวียดนาม 2008  จีน 2010  เวียดนาม 2014  จอร์แดน 2018  อินเดีย 2022 
รอบคัดเลือก:  2006  2008  2010  2014  2018  2022 
ผู้เล่น:  1975  1977  1979  1981  1983  1986  1989  1991  1993  1995  1997  1999  2001  2003  2006  2008  2010  2014  2018  2022 
|}
|}
เพชฌฆาต 007

ภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ ฉายเมื่อปี ค.ศ. 1963 กำกับโดย เทอเรนซ์ ยัง
| เพชฌฆาต 007 |
| --- | --- |
กำกับ: เทอเรนซ์ ยัง
บทภาพยนตร์: ริชาร์ด เมบอม 
ดัดแปลงโดย: โจฮันนา ฮาร์วูด
 
สร้างจาก: ฟรอมรัสเซีย, วิธเลิฟ โดย เอียน เฟลมมิง
อำนวยการสร้าง: แฮรรี ซอลต์ซแมน อัลเบิร์ต อาร์. บรอคโคลี
นักแสดงนำ: ฌอน คอนเนอรี
กำกับภาพ: เท็ด มัวร์
ตัดต่อ: ปีเตอร์ อาร์. ฮันต์
ดนตรีประกอบ: จอห์น แบร์รี (ดนตรีประกอบ) ไลโอเนล บาร์ต (เพลงประกอบ) มอนตี นอร์แมน ("บอนด์ ธีม")
บริษัทผู้สร้าง: อีออนโปรดักชันส์ 
ผู้จัดจำหน่าย: ยูไนเต็ดอาร์ตติสต์
วันฉาย:   10 ตุลาคม ค.ศ. 1963 (1963-10-10) (ลอนดอน)    11 ตุลาคม ค.ศ. 1963 (1963-10-11) (สหราชอาณาจักร) 
ความยาว: 115 นาที
ประเทศ: สหราชอาณาจักร สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 79 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
เพชฌฆาต 007 (อังกฤษ: From Russia with Love) เป็นภาพยนตร์แนวสายลับฉายเมื่อปี ค.ศ. 1963 เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สองใน ภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ ที่สร้างโดย อีออนโปรดักชันส์ และเป็นการรับบทบอนด์ครั้งที่สองของ ฌอน คอนเนอรี กำกับโดย เทอเรนซ์ ยัง อำนวยการสร้างโดย แฮรรี ซอลท์ซ์แมนและอัลเบิร์ต อาร์. บรอคโคลี และเขียนบทโดย ริชาร์ด เมบอมและโจฮันนา ฮาร์วูด ดัดแปลงจากนวนิยายชื่อเดียวกันของเอียน เฟลมมิง เมื่อปี ค.ศ. 1957 ในภาพยนตร์ บอนด์ถูกส่งตัวไปช่วยเหลือ ทาเทียนา โรมาโนวา เสมียนสถานกงสุลโซเวียตในตุรกีผู้ที่ต้องการแปรพักตร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่คิดโดยองค์การ สเปกเตอร์ เพื่อแก้แค้นบอนด์ที่สังหาร ดร. โน
หลัง พยัคฆ์ร้าย 007 ประสบความสำเร็จ ยูไนเต็ดอาร์ตติสต์ อนุญาตให้สร้างภาคต่อและเพิ่มทุนสร้างเป็นสองเท่านอกจากจะถ่ายทำในตุรกีแล้ว ฉากโลดโผนถ่ายทำในไพน์วูดสตูดิโอ, บักกิงแฮมเชอร์และในสกอตแลนด์ การถ่ายทำเกิดความล่าช้า เกินทุนสร้างและถูกเร่งสร้างให้เสร็จก่อนกำหนดฉายเดือนตุลาคม ค.ศ. 1963
เพชฌฆาต 007 ประสบความสำเร็จทั้งรายได้และคำวิจารณ์ โดยทำเงิน 79 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก จากทุนสร้าง 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และยังประสบความสำเร็จมากกว่าภาพยนตร์ พยัคฆ์ร้าย 007 และกลายเป็นภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์ในโรงภาพยนตร์ในช่วงทศวรรษ 1960
ภาพยนตร์ยังเป็นการเปิดตัวนักแสดง เดสมอนด์ เลเวลีน โดยรับบทเป็น คิว ซึ่งเขารับบทนี้เป็นเวลา 36 ปี (และภาพยนตร์สิบเจ็ดเรื่อง) จนถึง 007 พยัคฆ์ร้ายดับแผนครองโลก ในปี ค.ศ. 1999 และการแสดงครั้งสุดท้ายของ เปโดร อาร์เมนดาริซ ซึ่งเสียชีวิตจากการฆ่าตัวตายสี่เดือนก่อนภาพยนตร์จะฉาย
นักแสดง

ฌอน คอนเนอรี เป็น เจมส์ บอนด์, สายลับเอ็มไอ6 รหัส 007
ดาเนียลา บีอานคี เป็น ทาเทียนา โรมาโนวา, เสมียนประจำสถานกงสุลโซเวียตและคนรักของบอนด์ เฟลมมิงนำต้นแบบของโรมาโนวามาจาก คริสตีน แกรนวิลล์ สายลับของฝ่ายบริหารปฏิบัติการพิเศษอังกฤษในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
บทพูดของบีอานคีถูกพากย์เสียงทับโดย บาร์บารา เจฟฟอร์ด (ไม่มีชื่อในเครดิต)
เปโดร อาร์เมนดาริซ เป็น อาลี เคริม เบย์, หัวหน้าประจำสถานี ที ของเอ็มไอ 6 ในอิสตันบูล
ลอตเต เลนยา เป็น โรซา แคล็บบ์ (สเปกเตอร์ หมายเลข 3), อดีตพันเอกของ สเมอร์ช แปรพักตร์มาอยู่กับ สเปกเตอร์
รอเบิร์ต ชอว์ เป็น โดนัลด์ "เรด" แกรนต์, นักฆ่าที่ฉลาดหลักแหลมของสเปกเตอร์และเป็นหนึ่งในศัตรูหลักของบอนด์
เบอร์นาร์ด ลี เป็น เอ็ม, หัวหน้าหน่วยสืบราชการลับของอังกฤษ
ยูนิซ เกย์สัน เป็น ซิลเวีย เทรนช์, แฟนสาวกึ่งประจำของบอนด์
บทพูดของเกย์สันถูกพากย์เสียงทับโดย นิกกี ฟาน เดอ ซิล (ไม่มีชื่อในเครดิต)
วอลเทอร์ โกเทลล์ เป็น มอร์เซนี, หัวหน้าผู้ฝึกสอนของสเปกเตอร์บนเกาะสเปกเตอร์ โกเทลล์ได้แสดงเป็น นายพลโกกอล ในภาพยนตร์บอนด์เรื่องถัด ๆ มา
ฟรานซิส เดอ วูล์ฟฟ์ เป็น แวบรา, หัวหน้าเผ่ายิปซีใช้สำหรับทำงานสกปรกโดยเคริม เบย์
จอร์จ พาสเทลล์ เป็น พนักงานรถไฟโอเรียนต์เอกซ์เพรส
นาดเจ เรคิน เป็น แฟนสาวของเคริม
ลอยส์ แม็กซ์เวลล์ เป็น มิสมันนีเพ็นนี: เลขานุการของเอ็ม
อลิซา เกอร์ และ มาร์ทีน เบสวิก เป็น วิดา (สีเขียว) และ ซอรา (สีแดง), ตามลำดับ, สาวยิปซีสองคนที่ต่อสู้กันเพื่อแย่งผู้ชายคนเดียวกัน
วลาเดก ชีย์บอล เป็น โครนสตีน (สเปกเตอร์ หมายเลข 5), ปรมาจารย์หมากรุกชาวเชโกสโลวาเกียและสายลับของสเปกเตอร์
แอนโทนี ดอว์สัน เป็น เอิร์นส์ โบลเฟลด์ (สเปกเตอร์ หมายเลข 1), หัวหน้าและผู้บงการของสเปกเตอร์และศัตรูของบอนด์ ในภาพยนตร์มีชื่อในเครดิตเป็น "?" ดอว์สันเคยแสดงเป็น ศาสตราจารย์ เด็นต์ ใน พยัคฆ์ร้าย 007
บทพูดของดอว์สันถูกพากย์เสียงทับโดย เอริก พอห์ลแมนน์ (ไม่มีชื่อในเครดิต)
เฟรก แฮกเกอร์ตี เป็น คริเลนกู, นักฆ่าชาวบัลเกเรีย ทำงานให้กับโซเวียตใน บอลข่าน
เดสมอนด์ เลเวลีน เป็น พันตรี บูธรอยด์: หัวหน้าแผนกคิว หรือเรียกว่า "เจ้าหน้าที่อุปกรณ์"
หมายเหตุนักแสดง
นักแสดงเพิ่มเติม ได้แก่ เลลา (ลิซา กุยเลาต์) เป็น นักเต้นระบำหน้าท้องยิปซี, เนวิล เจสัน เป็น คนขับรถของเคริม เบย์, ปีเตอร์ เบย์ลิสส์ เป็น ผู้ตรวจการเบนซ์ สายลับรัสเซีย, นุสเรต อะแทร์ เป็น เมห์เม็ต, ลูกชายของเคริม เบย์และสายลับ และ ปีเตอร์ เมดเดน เป็น ยอดนักหมากรุกชาวแคนาดา แมกแอดัมส์ นักแสดงที่ไม่มีชื่อในเครดิต ได้แก่ ไมเคิลคัลเวอร์ และ อลิซาเบธ เคาน์เซลล์ คู่รักในเรือท้องแบน และ วิลเลียม ฮิลล์ เป็น กัปตัน แนช, สายลับอังกฤษที่ถูกฆ่าและถูกปลอมตัวเป็นเขาโดยเรด แกรนต์
แหล่งข้อมูลอื่น

เพชฌฆาต 007 ที่แค็ตตาล็อกสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน
เพชฌฆาต 007 ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เพชฌฆาต 007 ที่ทีซีเอ็มมูวีเดตาเบส
เพชฌฆาต 007 ที่ออลมูวี
เพชฌฆาต 007 ที่รอตเทนโทเมโทส์
เพชฌฆาต 007 ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
| ด ค กเจมส์ บอนด์ในภาพยนตร์ |
| --- | --- |
 รายชื่อ  การสร้าง  การแสดง 
อีออนโปรดักชันส์:  พยัคฆ์ร้าย 007 (1962)  เพชฌฆาต 007 (1963)  จอมมฤตยู 007 (1964)  ธันเดอร์บอลล์ 007 (1965)  จอมมหากาฬ 007 (1967)  007 เพชรพยัคฆราช (1971)  007 ยอดพยัคฆ์ราชินี (1969)  พยัคฆ์มฤตยู 007 (1973)  007 เพชฌฆาตปืนทอง (1974)  007 พยัคฆ์ร้ายสุดที่รัก (1977)  007 พยัคฆ์ร้ายเหนือเมฆ (1979)  007 เจาะดวงตาเพชฌฆาต (1981)  007 เพชฌฆาตปลาหมึกยักษ์ (1983)  007 พยัคฆ์ร้ายพญายม (1985)  007 พยัคฆ์สะบัดลาย (1987)  007 รหัสสังหาร (1989)  พยัคฆ์ร้าย 007 รหัสลับทลายโลก (1995)  007 พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย (1997)  007 พยัคฆ์ร้ายดับแผนครองโลก (1999)  ดาย อนัทเธอร์ เดย์ 007 พยัคฆ์ร้ายท้ามรณะ (2002)  007 พยัคฆ์ร้ายเดิมพันระห่ำโลก (2006)  007 พยัคฆ์ร้ายทวงแค้นระห่ำโลก (2008)  พลิกรหัสพิฆาตพยัคฆ์ร้าย 007 (2012)  องค์กรลับดับพยัคฆ์ร้าย (2015)  007 พยัคฆ์ร้ายฝ่าเวลามรณะ (2021) 
ไม่ได้สร้างโดยอีออนฯ:  ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007 (1967)  พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ (1983) 
ประวัติศาสตร์:  ทศวรรษ 1960  ทศวรรษ 1970  ทศวรรษ 1980  ทศวรรษ 1990  ทศวรรษ 2000 
นักแสดงและตัวละคร:  ตัวละครประจำ  นักแสดงประจำ  นักแสดงที่ได้รับคัดเลือกสำหรับบทเจมส์ บอนด์  สาวบอนด์ 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  เอกลักษณ์  เพลง  ฉากในลำกล้องปืน  สถานที่  บิกีนี่สีขาวของเออร์ซูลา แอนเดรส  "คาสิโนรอยัล" (ไคลแมกซ์!) 
 หนังสือ  หมวดหมู่  สถานีย่อย (ภาพยนตร์)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
ฟุตบอลโลกหญิง

| --- | --- |
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2534 (ค.ศ. 1991)
ภูมิภาค: นานาชาติ (ฟีฟ่า)
จำนวนทีม: 32 (รอบสุดท้าย)
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน:  สเปน (สมัยที่ 1)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด:  สหรัฐ (4 สมัย)
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
| --- | --- |
สเปน แชมป์ในปัจจุบัน
การแข่งขัน
 1991  1995  1999  2003  2007  2011  2015  2019  2023  2027  2031 
ฟุตบอลโลกหญิง (อังกฤษ: FIFA Women's World Cup) เป็นการแข่งขันฟุตบอลในระดับโลกสำหรับทีมชาติทีมหญิงเช่นเดียวกับ ฟุตบอลโลก จัดขึ้นครั้งแรกที่ประเทศจีน เมื่อปี พ.ศ. 2534 ทีมชนะเลิศการแข่งขันครั้งล่าสุดคือทีมชาติสเปน ที่ชนะในการแข่งขัน ฟุตบอลโลกหญิง 2023
ในการแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง 9 ครั้ง มีชาติที่ชนะในการแข่งขัน 5 ชาติ คือทีมชาติสหรัฐ ชนะ 4 ครั้ง, ทีมชาติเยอรมนี ชนะ 2 ครั้ง และ ทีมชาตินอร์เวย์, ทีมชาติญี่ปุ่น และทีมชาติสเปน ชนะ 1 ครั้ง
ประวัติ > ขยายเป็น 32 ทีม

ในช่วงเริ่มต้นการแข่งขันในปี ค.ศ. 1991 มีโควต้าในการแข่ง 12 ทีม ต่อมาได้มีการขยายเป็น 16 ทีมในปี ค.ศ. 1999 จากนั้นขยายเป็น 24 ทีมในปี ค.ศ. 2015 และขยายเป็น 32 ทีมในปี ค.ศ. 2023 โดยโควต้าของแต่ละทวีปในปัจจุบันมีดังนี้
เอเอฟซี : 5 ทีม
ซีเอเอฟ : 4 ทีม
คอนคาแคฟ : 4 ทีม
คอนเมบอล : 3 ทีม
โอเอฟซี : 1 ทีม
ยูฟ่า : 11 ทีม
ประเทศเจ้าภาพ : 1 ทีม
รายการเพลย์ออฟ : 3 ทีม
เจ้าภาพ

บทความหลัก: เจ้าภาพฟุตบอลโลกหญิง
การแข่งขัน

| ปี | เจ้าภาพ | ชนะเลิศ | คะแนน | รองชนะเลิศ | อันดับสาม | คะแนน | อันดับสี่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฟุตบอลโลกหญิง 1991 |  จีน |  สหรัฐ | 2–1 |  นอร์เวย์ |  สวีเดน | 4–0 |  เยอรมนี |
| ฟุตบอลโลกหญิง 1995 |  สวีเดน |  นอร์เวย์ | 2–0 |  เยอรมนี |  สหรัฐ | 2–0 |  จีน |
| ฟุตบอลโลกหญิง 1999 |  สหรัฐ |  สหรัฐ | 0–0 ซัดเดนเดธ  (5–4)  ลูกโทษ |  จีน |  บราซิล | 0–0 ซัดเดนเดธ  (5–4)  ลูกโทษ |  นอร์เวย์ |
| ฟุตบอลโลกหญิง 2003 |  สหรัฐ |  เยอรมนี | 2–1 ซัดเดนเดธ |  สวีเดน |  สหรัฐ | 3–1 |  แคนาดา |
| ฟุตบอลโลกหญิง 2007 |  จีน |  เยอรมนี | 2–0 |  บราซิล |  สหรัฐ | 4–1 |  นอร์เวย์ |
| ฟุตบอลโลกหญิง 2011 |  เยอรมนี |  ญี่ปุ่น | 2–2  (3–1)  ลูกโทษ |  สหรัฐ |  สวีเดน | 2–1 |  ฝรั่งเศส |
| ฟุตบอลโลกหญิง 2015 |  แคนาดา |  สหรัฐ | 5–2 |  ญี่ปุ่น |  อังกฤษ | 1–0 ซัดเดนเดธ |  เยอรมนี |
| ฟุตบอลโลกหญิง 2019 |  ฝรั่งเศส |  สหรัฐ | 2–0 |  เนเธอร์แลนด์ |  สวีเดน | 2–1 |  อังกฤษ |
| ฟุตบอลโลกหญิง 2023 |  ออสเตรเลีย  นิวซีแลนด์ |  สเปน | 1–0 |  อังกฤษ |  สวีเดน | 2–0 |  ออสเตรเลีย |
| ฟุตบอลโลกหญิง 2027 |  บราซิล |  |  |  |  |  |  |
การแข่งขัน > ผลการแข่งขันที่ผ่านมา

บทความหลัก: ทีมชาติที่ลงแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง
| ทีม | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | อันดับสาม | อันดับสี่ | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  สหรัฐ | 4 (1991, 1999, 2015, 2019) | 1 (2011) | 3 (1995, 2003, 2007) | - | 8 |
|  เยอรมนี | 2 (2003, 2007) | 1 (1995) | - | 2 (1991, 2015) | 5 |
|  นอร์เวย์ | 1 (1995) | 1 (1991) | - | 2 (1999, 2007) | 4 |
|  ญี่ปุ่น | 1 (2011) | 1 (2015) | - | - | 2 |
|  สเปน | 1 (2023) | - | - | - | 1 |
|  สวีเดน | - | 1 (2003) | 4 (1991, 2011, 2019, 2023) | - | 5 |
|  อังกฤษ | - | 1 (2023) | 1 (2015) | 1 (2019) | 3 |
|  บราซิล | - | 1 (2007) | 1 (1999) | - | 2 |
|  จีน | - | 1 (1999) | - | 1 (1995) | 2 |
|  เนเธอร์แลนด์ | - | 1 (2019) | - | - | 1 |
|  แคนาดา | - | - | - | 1 (2003) | 1 |
|  ฝรั่งเศส | - | - | - | 1 (2011) | 1 |
|  ออสเตรเลีย | - | - | - | 1 (2023) | 1 |
รางวัลฟุตบอลโลกหญิง

เมื่อจบการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายในแต่ละปี จะมีการจัดรางวัลให้กับทีมและผู้เล่นในด้านต่าง ๆ ในปัจจุบันมี 5 รางวัล
รางวัลบอลทองคำ สำหรับผู้เล่นยอดเยี่ยม พิจารณาจากการลงคะแนนของสมาชิกสื่อมวลชน และรางวัลบอลเงินและบอลทองแดง ให้กับผู้เล่นยอดเยี่ยมอันดับ 2 และ 3 ตามลำดับ
รางวัลรองเท้าทองคำ สำหรับผู้ทำประตูสูงสุดในฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายในแต่ละปี
รางวัลถุงมือทองคำ มอบให้กับผู้รักษาประตูยอดเยี่ยม ตัดสินโดยกลุ่มศึกษาด้านเทคนิคฟีฟ่า
รางวัลทีมที่เล่นขาวสะอาด สำหรับทีมเล่นที่มีสถิติการเล่นขาวสะอาดที่สุด นับจากระบบการให้คะแนนและเกณฑ์ของคณะกรรมการการเล่นอย่างขาวสะอาดของฟีฟ่า
รางวัลทีมที่น่าสนใจ หรือทีมที่เล่นได้สนุกที่สุด สำหรับทีมที่ให้ความบันเทิงกับผู้ชมมากที่สุดในการแข่งขันฟุตบอลโลก ตัดสินจากแบบสำรวจจากผู้ชม
การบันทึกและสถิติ > สุดยอดผู้ทำแต้มของระยะเวลาทั้งหมด

| อันดับ | ผู้เล่น | ประตู |
| --- | --- | --- |
| 1 |  Marta | 17 |
| 2 |  Birgit Prinz | 14 |
| 2 |  Abby Wambach | 14 |
| 4 |  Michelle Akers | 12 |
| 5 |  Cristiane | 11 |
| 5 |  Sun Wen | 11 |
| 5 |  Bettina Wiegmann | 11 |
| 8 |  Christine Sinclair | 10 |
| 8 |  Ann Kristin Aarones | 10 |
| 8 |  Carli Lloyd | 10 |
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลโลกหญิงอายุไม่เกิน 20 ปี
ฟุตบอลโลกหญิงอายุไม่เกิน 17 ปี
ฟุตบอลโลก
เพนแท็กซ์

| --- | --- |

ประเภท: บรรษัท (Corporation) (TYO: 7750)
อุตสาหกรรม: การถ่ายภาพ
ก่อตั้ง: โตเกียว, ญี่ปุ่น (พฤศจิกายน พ.ศ. 2462)
เลิกกิจการ: 31 มีนาคม พ.ศ. 2551
สำนักงานใหญ่: โตเกียว, ญี่ปุ่น
บุคลากรหลัก: ฟุมิโอะ อุราโนะ (ประธาน, CEO)
ผลิตภัณฑ์: กล้องถ่ายภาพ และอุปกรณ์ในการถ่ายภาพ; กล้องส่องทางไกล และกล้องโทรทรรศน์; กล้องนำวิถีทางการแพทย์; ผลิตภัณฑ์ภาชนะเซรามิคเพื่อการแพทย์; ผลิตภัณฑ์เพื่อการสื่อสารข้อมูล; ผลิตภัณฑ์ชิ้นส่วน; ผลิตภัณฑ์เพื่ออุตสาหกรรม; เลนส์แว่นตา
รายได้:  157.3 พันล้านเยน
พนักงาน: 1,661 คน (31 มีนาคม พ.ศ. 2548; ไม่รวมบริษัทลูกอื่น ๆ)
บริษัทแม่: Ricoh 
เว็บไซต์: www.pentax.com
เพนแท็กซ์ คอร์ปอเรชัน (อังกฤษ: Pentax Corporation) (ญี่ปุ่น: ペンタックス株式会社; โรมาจิ: Pentakkusu Kabushiki-gaisha) เป็นบริษัทสัญชาติญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2462 โดยชื่อที่ใช้ก่อตั้งคือ Asahi Optical Joint Stock Co. (ญี่ปุ่น: 旭光学工業合資会社; โรมาจิ: Asahi Kōgaku Kōgyō Gōshi-gaisha) โดยเป็นบริษัทที่ผลิตเลนส์ใช้ในงานเฉพาะ
ประวัติ

บริษัท Asahi Optical Joint Stock Co. ได้เปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น Asahi Optical Stock Co.of Tokyo,Japan ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2481 และเริ่มมีการผลิตเลนส์สำหรับอุตสาหกรรมการภ่ายภาพนิ่ง และภาพยนตร์ ต่อมา ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 Asahi Optical ใช้ระยะเวลาเป็นส่วนมากในการผลิตเครื่องมือเพื่อใช้สนับสนุนทางการทหาร จนกระทั่งสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 บริษัทได้ถูกสั่งให้หยุดการผลิตทั้งหมด และเริ่มต้นการผลิตใหม่ในปี พ.ศ. 2491 โดยการผลิตอุปกรณ์ทางการถ่ายภาพและการมองเห็นอีกครั้ง เช่น กล้องส่องทางไกล และเลนส์สำหรับกล้องถ่ายภาพแบบมาตรฐานให้กับ Konishiroku และ Chiyoda Kōgaku Seikō (ภายหลังเป็นบริษัทโคนิก้า และมินอลต้า ตามลำดับ) ต่อมาในปี พ.ศ. 2495 Asahi Optical ได้เปิดตัวกล้องถ่ายรูปของตนเองเป็นครั้งแรก คือ อาซาฮีเฟล็กซ์ (Asahiflex - และเป็นกล้องถ่ายภาพเลยส์เดี่ยว ขนาด 35 มม. เครื่องแรกของประเทศญี่ปุ่น) และกลายเป็นที่รู้จักทั่วไปด้วยสินค้าเกี่ยวกับการถ่ายภาพในเวลาต่อมา สินค้าด้านการถ่ายภาพของบริษัทได้ส่งออกไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ช่วงปี 1950 จนถึงช่วงกลางปี 1970 โดยบริษัทฮันนีเวลล์ คอร์ปอเรชัน (Honeywell Corporation) และใช้ชื่อสินค้า ฮันนีเวลล์ เพนแท็กซ์ (Honeywell Pentax) แทนที่ Asahi Pentax ที่เป็นชื่อของสินค้าที่ถูกกระจายออกไปที่อื่น ๆ ทั่วโลกนอกเหนือจากสหรัฐอเมริกา บริษัทได้เปลี่ยนแปลงชื่อบริษัทของตนเป็น เพนแท็กซ์ คอร์ปอเรชัน ในปี พ.ศ. 2545
เพนแท็กซ์ถือเป็นหนึ่งในบริษัทขนาดใหญ่ของโลกที่ผลิตอุปกรณ์ถ่ายภาพ ได้แก่ กล้องถ่ายภาพนิ่ง กล้องส่องทางไกล และเลนส์ใช้ในงานเฉพาะ รวมไปถึงผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ ในปี พ.ศ. 2547 เพนแท็กซ์มีพนักงานประมาณ 6,000 คน
ในปี พ.ศ. 2549 เพนแท็กซ์ถูกควบกิจการเข้ากับบริษัทโฮยา แต่กระบวนการดังกล่าวหยุดชะงักในช่วงเมษายน พ.ศ. 2550 อย่างไรก็ตาม การควบรวมเพนแท็กซ์ของโฮยาเสร็จสิ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 โฮยาได้ขายกิจการเพนแท็กซ์ให้แก่บริษัทริโกห์เป็นมูลค่ากว่า 10 พันล้านเยน (124.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ปัจจุบันกิจการเพนแท็กซ์ภายใต้การบริหารจัดการของริโคห์ใช้ชื่อว่า Ricoh Imaging Company Ltd.
เพย์โฟน (เพลง)

"เพย์โฟน" (อังกฤษ: Payphone) เป็นเพลงของวงดนตรีแนวป็อปร็อกอเมริกัน มารูนไฟฟ์ ร้องร่วมกับแรปเปอร์ชาวอเมริกัน วิซ คาลิฟา เพลงออกจำหน่ายวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 2012 เป็นซิงเกิลเปิดตัวสตูดิโออัลบั้มชุดที่สี่ โอเวอร์เอกซ์โพสต์ (ค.ศ. 2012) เพลงเขียนโดยแอดัม เลอวีน เบนนี บลังโก อัมมาร์ มาลิก โรโบป็อป เชลล์แบ็กและคาลิฟา แลโปรดิวซ์โดยบลังโก และเชลล์แบ็ก เพลงเป็นแนวป็อปบัลลาด และพูดถึงเรื่องความรักที่จบลง เพลงได้รับคำวิจารณ์ด้านดี นักวิจารณ์ยกย่องเมโลดีที่ฟังติดหูและเรียกว่าเป็น "ความสำเร็จจากวิทยุ" (a radio success) แต่บางคนติเรื่องบทบาทของคาลิฟา
มิวสิกวิดีโอทางการกำกับโดยแซมมวล เบเยอร์ แสดงเลอวีนที่กำลังกำจัดโจรปล้นธนาคารและพยายามจะเป็น "ฮีโร" ท่ามกลางห่ากระสุน เขาขโมยปืนจากโจรได้และก็กลายเป็นผู้มีความผิดเสียเอง ด้วยเหตุนี้ เขาจึงต้องหนีขบวนรถตำรวจด้วย ซึ่งเขาทำได้โดยแทบไม่ต้องพยายาม วิดีโอได้รับคำชมจากนักวิจารณ์ซึ่งกล่าวว่า เหมือนได้ชมภาพยนตร์แอ็กชันสั้น ๆ เรื่องหนึ่ง วิดีโอได้เข้าชิงรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ สาขา วิดีโอเพลงป็อปยอดเยี่ยม (Best Pop Video) แต่พ่ายให้กับเพลง "วอตเมกส์ยูบิวตีฟูล" ของวันไดเรกชัน
บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 เพลงเปิดตัวที่อันดับที่สาม และขึ้นสูงสุดที่อันดับที่สอง เพลงขายได้ 493,000 หน่วยในสัปดาห์แรก กลายเป็นสัปดาห์ที่ขายเพลงดิจิทัลของศิลปินกลุ่มได้มากที่สุด และเป็นสัปดาห์ที่ขายดีที่สุดอันดับที่ 11 จากทั้งหมด เพลงขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตของแคนาดาถึง 8 สัปดาห์ต่อเนื่อง เพลงยังขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตของสหราชอาณาจักร เป็นซิงเกิลแรกของวงที่ทำได้ "เพย์โฟน" เป็นเพลงที่ขายดีที่สุดอันดับห้าของปี ค.ศ. 2012 ด้วยยอดขาย 9.5 ล้านซิงเกิล