stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอวันโด
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของวันโด (1981–2010, ภาวะสุดขั้ว 1971–ปัจจุบัน)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของวันโด (1981–2010, ภาวะสุดขั้ว 1971–ปัจจุบัน)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวันโด (1981–2010, ภาวะสุดขั้ว 1971–ปัจจุบัน)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของวันโด (1981–2010, ภาวะสุดขั้ว 1971–ปัจจุบัน)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวันโด (1981–2010, ภาวะสุดขั้ว 1971–ปัจจุบัน)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของวันโด (1981–2010, ภาวะสุดขั้ว 1971–ปัจจุบัน)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวันโด (1981–2010, ภาวะสุดขั้ว 1971–ปัจจุบัน)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของวันโด (1981–2010, ภาวะสุดขั้ว 1971–ปัจจุบัน)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวันโด (1981–2010, ภาวะสุดขั้ว 1971–ปัจจุบัน)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวันโด (1981–2010, ภาวะสุดขั้ว 1971–ปัจจุบัน)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของวันโด (1981–2010, ภาวะสุดขั้ว 1971–ปัจจุบัน)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวันโด (1981–2010, ภาวะสุดขั้ว 1971–ปัจจุบัน)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของวันโด (1981–2010, ภาวะสุดขั้ว 1971–ปัจจุบัน)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของวันโด (1981–2010, ภาวะสุดขั้ว 1971–ปัจจุบัน)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 17.8 (64) | 19.2 (66.6) | 23.0 (73.4) | 27.6 (81.7) | 31.8 (89.2) | 31.7 (89.1) | 36.2 (97.2) | 36.9 (98.4) | 34.0 (93.2) | 29.9 (85.8) | 24.4 (75.9) | 20.2 (68.4) | 36.9 (98.4) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 6.1 (43) | 7.9 (46.2) | 11.8 (53.2) | 17.3 (63.1) | 21.4 (70.5) | 24.6 (76.3) | 27.5 (81.5) | 29.2 (84.6) | 26.1 (79) | 21.2 (70.2) | 14.8 (58.6) | 9.0 (48.2) | 18.1 (64.6) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 2.6 (36.7) | 3.9 (39) | 7.5 (45.5) | 12.7 (54.9) | 17.1 (62.8) | 20.7 (69.3) | 24.3 (75.7) | 25.7 (78.3) | 22.2 (72) | 16.9 (62.4) | 10.7 (51.3) | 5.1 (41.2) | 14.1 (57.4) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -0.4 (31.3) | 0.5 (32.9) | 3.8 (38.8) | 8.6 (47.5) | 13.3 (55.9) | 17.6 (63.7) | 21.8 (71.2) | 23.1 (73.6) | 19.2 (66.6) | 13.3 (55.9) | 7.1 (44.8) | 1.8 (35.2) | 10.8 (51.4) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -9.2 (15.4) | -10.7 (12.7) | -6.9 (19.6) | -0.9 (30.4) | 5.1 (41.2) | 9.9 (49.8) | 16.5 (61.7) | 13.9 (57) | 11.0 (51.8) | 2.1 (35.8) | -2.9 (26.8) | -10.2 (13.6) | −10.7 (12.7) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 34.2 (1.346) | 52.8 (2.079) | 95.5 (3.76) | 119.2 (4.693) | 135.4 (5.331) | 243.0 (9.567) | 285.7 (11.248) | 243.6 (9.591) | 182.1 (7.169) | 56.5 (2.224) | 57.2 (2.252) | 27.4 (1.079) | 1,532.7 (60.343) |
| ความชื้นร้อยละ | 67.0 | 66.4 | 66.4 | 67.5 | 73.0 | 80.0 | 85.6 | 82.2 | 76.5 | 69.5 | 68.6 | 67.9 | 72.5 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 0.1 mm) | 8.2 | 7.5 | 9.7 | 9.0 | 9.5 | 11.3 | 13.5 | 11.6 | 9.0 | 5.9 | 7.6 | 7.3 | 110.1 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย | 7.2 | 4.6 | 1.5 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.4 | 4.8 | 18.5 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 149.1 | 156.9 | 181.0 | 203.6 | 206.5 | 159.0 | 145.7 | 183.2 | 166.1 | 203.8 | 163.0 | 149.0 | 2,066.7 |
แหล่งที่มา: อุตุนิยมวิทยาเกาหลี (เปอร์เซ็นต์แสงแดดและวันที่หิมะตก)
เมืองแฝด

อำเภอวันโดเป็นเมืองแฝดกับ
เขตคังดง ประเทศเกาหลีใต้
เขตโนว็อน ประเทศเกาหลีใต้
เขตย็อนซู ประเทศเกาหลีใต้
ชอนัน ประเทศเกาหลีใต้
หรงเฉิง มณฑลชานตง ประเทศจีน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อำเภอวันโด (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กจังหวัดช็อลลาใต้ |
| --- | --- | --- |
อำเภอมูอัน (เมืองหลวง)
| นคร |  ควังยัง  ซุนช็อน  นาจู  มกโพ  ยอซู  |  |
| อำเภอ |  คกซ็อง  คังจิน  คูรเย  โคฮึง  ชังซ็อง  ชังฮึง  ชินโด  ชินอัน  ทัมยัง  โพซ็อง  มูอัน  ย็องกวัง  ย็องอัม  วันโด  ฮวาซุน  ฮัมพย็อง  แฮนัม  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
34°19′N 126°45′E﻿ / ﻿34.317°N 126.750°E﻿ / 34.317; 126.750
เมืองวันโด
อามะจัง สาวน้อยแห่งท้องทะเล

ซีรีส์ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น
| อามะจัง สาวน้อยแห่งท้องทะเล |
| --- | --- |
ประเภท: ละครโทรทัศน์
เขียนโดย: คังกูโร คูโด
กำกับโดย: สึโยชิ อิโนอูเอะ เทรูยูกิ โยชิดะ โทกิ คาจิวาระ
แสดงนำ: เรนะ โนเน็ง เคียวโกะ โคอิซูมิ โทชิโนริ โอมิ เท็ตตะ ซูงิโมโตะ เอริ วาตานาเบะ ฮิโรโกะ ยากูชิมารุ เคโซ คานิเอะ โนบูโกะ มิยาโมโตะ
บรรยายโดย: โนบูโกะ มิยาโมโตะ เรนะ โนเน็ง เคียวโกะ โคอิซูมิ
ผู้ประพันธ์เพลง: โอโตโมะ โยชิฮิเดะ
ประเทศแหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ภาษาต้นฉบับ: ญี่ปุ่น
จำนวนตอน: 156
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: เค คูรูเบะ ฮิโรชิ คาชิ
ความยาวตอน: 15 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: เอ็นเอชเค
ออกอากาศ: 1 เมษายน พ.ศ. 2556 – 28 กันยายน พ.ศ. 2556
อามะจัง สาวน้อยแห่งท้องทะเล (ญี่ปุ่น: あまちゃん; โรมาจิ: Amachan) เป็นซีรีส์ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2556 จนถึงวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2556 เขียนบทโดยคังกูโร คูโด และแสดงนำโดยเรนะ โนเน็งในบทอามาโนะ อาคิ นักเรียนมัธยมปลายหญิงจากเกียวโตผู้ย้ายมาอยู่ชายฝั่งซันริกุในภูมิภาคโทโฮกุและกลายมาเป็นอามะหรือนักดำน้ำหญิง ภายหลังเธอกลายมาเป็นไอดอลท้องถิ่น และกลับไปโตเกียวเพื่อพยายามจะกลายเป็นไอดอลที่แท้จริง ก่อนที่ในท้ายที่สุดจะกลับมายังโทโฮกุเพื่อช่วยฟื้นฟูชุมชมหลังเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ พ.ศ. 2554 ละครโทรทัศน์ อามะ สาวน้อยแห่งท้องทะเล เป็นอาซาโดระลำดับที่ 88 ของเอ็นเอชเค ซึ่งไม่เพียงประสบความสำเร็จด้านเรตติงแต่ยังนำผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจมาสู่ภูมิภาคโทโฮกุ และถือว่าเป็นปรากฏการณ์ทางสังคม ละครชนะเลิศรางวัลกาแลกซีในสาขารายการโทรทัศน์ยอดเยี่ยมในปี พ.ศ. 2556
ละครโทรทัศน์ อามะ สาวน้อยแห่งท้องทะเล ออกอากาศในประเทศไทยทางช่องไทยพีบีเอสตั้งแต่วันที่ 12 มิถุนายนถึง 3 ธันวาคม พ.ศ. 2559
แหล่งข้อมูลอื่น

อามะจัง สาวน้อยแห่งท้องทะเล ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อำเภอวังสามหมอ

| อำเภอวังสามหมอ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Wang Sam Mo
คำขวัญ: เมืองผักหวาน อุทยานวังใหญ่ น้ำใสไหลหลาก มากด้วยปูปลา ประเพณีล้ำค่า ภูผาป่าสมบูรณ์
แผนที่จังหวัดอุดรธานี เน้นอำเภอวังสามหมอ
พิกัด: 16°56′59″N 103°25′43″E﻿ / ﻿16.94972°N 103.42861°E﻿ / 16.94972; 103.42861
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: อุดรธานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 727.3 ตร.กม. (280.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 58,538 คน
 • ความหนาแน่น: 80.48 คน/ตร.กม. (208.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 41280
รหัสภูมิศาสตร์: 4110
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอวังสามหมอ ตำบลวังสามหมอ อำเภอวังสามหมอ จังหวัดอุดรธานี 41280
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
วังสามหมอ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอศรีธาตุ อำเภอวังสามหมอ ตั้งชื่อตามจำนวนหมอปราบจระเข้ 3คนในตำนานพื้นบ้าน อำเภอวังสามหมอ อยู่ห่างจากตัวอำเภอเมืองอุดรธานีไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 108 กิโลเมตร
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอวังสามหมอมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอไชยวาน และอำเภอส่องดาว อำเภอวาริชภูมิ (จังหวัดสกลนคร)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอนิคมน้ำอูน อำเภอกุดบาก (จังหวัดสกลนคร) อำเภอคำม่วง และอำเภอสามชัย (จังหวัดกาฬสินธุ์)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสามชัย อำเภอหนองกุงศรี อำเภอท่าคันโท อำเภอสามชัย (จังหวัดกาฬสินธุ์)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอศรีธาตุและอำเภอไชยวาน
ประวัติ

เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2518 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลหนองกุงทับม้า ตำบลบะยาว และตำบลหนองหญ้าไซ ออกจากการปกครองของอำเภอศรีธาตุ รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังสามหมอ จนกระทั่งเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอวังสามหมอ จนถึงปัจจุบัน
วันที่ 30 กันยายน 2518 แยกพื้นที่ตำบลหนองกุงทับม้า ตำบลบะยาว และตำบลหนองหญ้าไซ อำเภอศรีธาตุ มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังสามหมอ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอศรีธาตุ
วันที่ 27 พฤศจิกายน 2522 ตั้งตำบลผาสุก แยกออกจากตำบลบะยาว
วันที่ 13 กรกฎาคม 2524 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอวังสามหมอ อำเภอศรีธาตุ เป็น อำเภอวังสามหมอ
วันที่ 18 ตุลาคม 2526 จัดตั้งสุขาภิบาลหนองกุงทับม้า ในท้องที่บางส่วนของตำบลหนองกุงทับม้า
วันที่ 10 ตุลาคม 2529 ตั้งตำบลคำโคกสูง แยกออกจากตำบลหนองหญ้าไซ ตั้งตำบลวังสามหมอ แยกออกจากตำบลหนองกุงทับม้า
วันที่ 21 พฤษภาคม 2542 เปลี่ยนแปลงชื่อสุขาภิบาลหนองกุงทับม้า เป็น สุขาภิบาลวังสามหมอ
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลวังสามหมอ เป็นเทศบาลตำบลวังสามหมอ ด้วยผลของกฎหมาย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอวังสามหมอแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 72 หมู่บ้าน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  | หนองกุงทับม้า |  |  | (Nong Kung Thap Ma) |  |  | 11 หมู่บ้าน |  |
| 2. |  | หนองหญ้าไซ |  |  | (Nong Ya Sai) |  |  | 09 หมู่บ้าน |  |
| 3. |  | บะยาว |  |  | (Ba Yao) |  |  | 12 หมู่บ้าน |  |
| 4. |  | ผาสุก |  |  | (Phasuk) |  |  | 18 หมู่บ้าน |  |
| 5. |  | คำโคกสูง |  |  | (Kham Khok Sung) |  |  | 09 หมู่บ้าน |  |
| 6. |  | วังสามหมอ |  |  | (Wang Sam Mo) |  |  | 13 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอวังสามหมอประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลวังสามหมอ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลวังสามหมอ
เทศบาลตำบลลำพันชาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังสามหมอ (นอกเขตเทศบาลตำบลวังสามหมอ)
เทศบาลตำบลผาสุก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลผาสุกทั้งตำบล
เทศบาลตำบลหนองหญ้าไซ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหญ้าไซทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบะยาว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบะยาวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกุงทับม้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกุงทับม้าทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคำโคกสูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำโคกสูงทั้งตำบล
อักษรน่าซี

| อักษรตงปา และ อักษรกีบา  |
| --- | --- |

ชนิด:  อักษรภาพ  และ อักษรพยางค์
ช่วงยุค: ประมาณ พ.ศ. 1543 (ค.ศ. 1000)–ปัจจุบัน
ภาษาพูด: ภาษาน่าซี
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรน่าซีคืออักษรที่ใช้เขียนภาษาน่าซีมีสามแบบได้แก่
อักษรตงปา

บทความหลัก: อักษรตงปา
อักษรตงปาประกอบด้วยสัญญลักษณ์ 1,400 ตัวโดย 90% เป็นพิกโตแกรม ประดิษฐ์โดยกษัตริย์มัวเบา อซอง เมื่อราว พ.ศ. 1800 ใช้ในการอ่านออกเสียงหนังสือทางศาสนาและและการรักษาโรคของหมอผี การใช้ภาษาน่าซีและอักษรตงปาถูกขัดขวางในช่วงที่เปลี่ยนการปกครองเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ เมื่อ พ.ศ. 2492 และถูกควบคุมเข้มงวดยิ่งขึ้นในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม พ.ศ. 2503 – 2512 หนังสือจำนวนมากถูกเผาทำลาย ในปัจจุบันมีหมอผีที่ยังอ่านอักษรตงปาได้ราว 60 คน ทั้งหมดอายุมากกว่า 70 ปี ที่อายุน้อยที่สุดคือ 30 ปี
ในการฟื้นฟูอักษรนี้ขึ้นใหม่ ผู้ใช้อักษรนี้ได้ที่มีอายุน้อยจะถูกเชิญให้ไปสอนในโรงเรียน หนังสือพิมพ์ในช่วงพ.ศ. 2530 พิมพ์ด้วยอักษรตงปาและอักษรละติน เพื่อเพิ่มความสามารถในการอ่านออกเขียนได้ของชาวน่าซี หนังสือมากกว่า 30 เล่มถูกตีพิมพ์ ความพยายามนี้ประสบความสำเร็จมากในช่วงแรกโดยใน พ.ศ. 2525 มีชาวน่าซี 200 คน สามารถอ่านภาษาน่าซีที่เขียนด้วยอักษรละติน และเพิ่มเป็น 1,700 คน เมื่อ พ.ศ. 2528 รัฐบาลจีนค่อยๆเลิกการสอนภาษาน่าซีในราว พ.ศ. 2531 – 2532 ในปัจจุบันเริ่มกลับมาสอนอีกครั้งหนึ่ง
อักษรกีบา

อักษรเกอปา (哥巴文) มีโครงสร้างใกล้เคียงกับอักษรจีน ประกอบด้วยสัญลักษณ์ที่มาจากภาษาจีนและคิดขึ้นเอง รวมทั้งสัญลักษณ์จากอักษรตงปา  ตัวอย่างหนังสือที่เขียนด้วยอักษรนี้มีน้อยและเข้าใจได้น้อย เขียนในแนวนอนจากซ้ายไปขวา การอ่านออกเสียงไม่แน่นอนขึ้นกับผู้ใช้
อักษรละติน

อักษรละตินสำหรับภาษาน่าซี มีพื้นฐานมาจากพินอินของอักษรจีน เริ่มใช้เมื่อ พ.ศ. 2500 และปรับปรุงใหม่เมื่อ พ.ศ. 2527
อักษรกีบา
อำเภอวังหิน

| อำเภอวังหิน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Wang Hin
คำขวัญ: วังหินถิ่นธรรมชาติ ประวัติศาสตร์เมืองเก่า ศรีนครลำดวน มากล้วนหอมแดง รวมแหล่งอารยธรรม  วีรกรรมตากะจะบ้านดวนใหญ่ ผ้าใหมมัดหมี่ คนดีวังหิน
แผนที่จังหวัดศรีสะเกษ เน้นอำเภอวังหิน
พิกัด: 14°56′54″N 104°13′48″E﻿ / ﻿14.94833°N 104.23000°E﻿ / 14.94833; 104.23000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ศรีสะเกษ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 237.619 ตร.กม. (91.745 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 50,536 คน
 • ความหนาแน่น: 212.68 คน/ตร.กม. (550.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 33270
รหัสภูมิศาสตร์: 3316
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอวังหิน หมู่ที่ 19 ตำบลบุสูง อำเภอวังหิน จังหวัดศรีสะเกษ 33270
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
วังหิน  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษ ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกของจังหวัด ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม เป็นอำเภอที่มีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 ซึ่งเป็นถนนสายสำคัญของจังหวัดศรีสะเกษผ่าน
ประวัติ

อำเภอวังหิน จัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2530 ประกอบด้วยตำบลบุสูง ตำบลดวนใหญ่ ตำบลบ่อแก้ว ตำบลศรีสำราญ และตำบลธาตุ และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2536
ที่มาของชื่ออำเภอวังหิน ได้ชื่อมาจากวังน้ำว่า  “วังหิน”    เดิมอำเภอวังหินนั้น  ขึ้นอยู่กับการปกครองอำเภอเมืองศรีสะเกษ  ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอ   วังหิน  ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย  เมื่อวันที่  ๙  มีนาคม  ๒๕๓๐  โดยอำเภอวังหินแยกการปกครอง    จากอำเภอเมืองศรีสะเกษ  โดยตั้งชื่อตามห้วงน้ำใกล้ที่ตั้งกิ่งอำเภอ  ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของห้วยคล้าเรียกว่า “วังหิน”
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอวังหินตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภออุทุมพรพิสัยและอำเภอเมืองศรีสะเกษ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองศรีสะเกษและอำเภอพยุห์
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอไพรบึงและอำเภอขุขันธ์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอปรางค์กู่และอำเภออุทุมพรพิสัย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอวังหินแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 126 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | บุสูง |  | (Bu Sung) |  | 22 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 5. | ศรีสำราญ |  | (Si Samran) |  | 13 หมู่บ้าน |
| 2. | ธาตุ |  | (That) |  | 16 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 6. | ทุ่งสว่าง |  | (Thung Sawang) |  | 15 หมู่บ้าน |
| 3. | ดวนใหญ่ |  | (Duan Yai) |  | 18 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 7. | วังหิน |  | (Wang Hin) |  | 11 หมู่บ้าน |
| 4. | บ่อแก้ว |  | (Bo Kaeo) |  | 19 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  | 8. | โพนยาง |  | (Phon Yang) |  | 12 หมู่บ้าน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอวังหินประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลบุสูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบุสูงทั้งตำบล
เทศบาลตำบลวังหิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังหินทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลธาตุ  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลธาตุทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดวนใหญ่  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดวนใหญ่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อแก้ว  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อแก้วทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลศรีสำราญ  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีสำราญทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งสว่าง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งสว่างทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโพนยาง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพนยางทั้งตำบล
อักษรโอริยา

| อักษรโอริยา  |
| --- | --- |

ชนิด:  อักษรสระประกอบ 
ช่วงยุค: ประมาณ ค.ศ. 1060–ปัจจุบัน
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา 
ภาษาพูด: ภาษาโอริยา, ภาษาสันสกฤต, ภาษากุย, ภาษาสันถาลี, ภาษาโฮ, ภาษาฉัตตีสครห์
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: อักษรโปรโต-ซิแนติก[a]อักษรฟินิเชีย[a]อักษรแอราเมอิก[a]อักษรพราหมีอักษรกลิงคะอักษรโอริยา
ISO 15924
ISO 15924: Orya (327), ​Oriya (Odia)
ยูนิโคด
ยูนิโคดแฝง: Oriya
ช่วงยูนิโคด: U+0B00–U+0B7F
[a] ยังไม่เป็นที่ยอมรับในระดับสากล
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรโอริยา (Oriya alphabet) พัฒนามาจากอักษรกลิงคะที่มาจากอักษรพราหมีอีกทอดหนึ่ง พบจารึกภาษาโอริยาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 1594 เขียนด้วยอักษรกลิงคะ ความโค้งงอของอักษรเกิดจากการเขียนบนใบลาน อักษรนี้ยังใช้เขียนภาษาสันสกฤตและภาษาอื่นๆในรัฐโอริศาได้ด้วย
ใช้เขียน

ภาษาโอริยา ซึ่งมีผู้พูดราว 31 ล้านคน ในรัฐโอริศา เบงกอลตะวันตก และคุชราตในอินเดีย ใกล้เคียงกับภาษาเบงกอลและภาษาอัสสัม
ยูนิโคด

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
โอริยา Unicode.org chart (PDF)
|   | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | A | B | C | D | E | F |
| U+0B0x |   | ଁ | ଂ | ଃ |   | ଅ | ଆ | ଇ | ଈ | ଉ | ଊ | ଋ | ଌ |   |   | ଏ |
| U+0B1x | ଐ |   |   | ଓ | ଔ | କ | ଖ | ଗ | ଘ | ଙ | ଚ | ଛ | ଜ | ଝ | ଞ | ଟ |
| U+0B2x | ଠ | ଡ | ଢ | ଣ | ତ | ଥ | ଦ | ଧ | ନ |   | ପ | ଫ | ବ | ଭ | ମ | ଯ |
| U+0B3x | ର |   | ଲ | ଳ |   | ଵ | ଶ | ଷ | ସ | ହ |   |   | ଼ | ଽ | ା | ି |
| U+0B4x | ୀ | ୁ | ୂ | ୃ | ୄ |   |   | େ | ୈ |   |   | ୋ | ୌ | ୍ |   |   |
| U+0B5x |   |   |   |   |   |   | ୖ | ୗ |   |   |   |   | ଡ଼ | ଢ଼ |   | ୟ |
| U+0B6x | ୠ | ୡ | ୢ | ୣ |   |   | ୦ | ୧ | ୨ | ୩ | ୪ | ୫ | ୬ | ୭ | ୮ | ୯ |
| U+0B7x | ୰ | ୱ | ୲ | ୳ | ୴ | ୵ | ୶ | ୷ |   |   |   |   |   |   |   |   |
อักษรไซปรัส

อักษรไซปรัส คาดว่าพัฒนามาจากอักษรไลเนียร์เอ ซึ่งยังไม่ทราบต้นกำเนิดที่แน่นอน ใช้ในช่วง 257 ปีก่อนพุทธศักราช - พ.ศ. 343
ลักษณะ

เขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน ไม่มีช่องว่างระหว่างคำ ออกเสียงหนึ่งอักษรเป็นหนึ่งพยางค์
ใช้เขียน

ภาษากรีกสำเนียงไซปรัส ใช้ในประเทศไซปรัส
ภาษาอื่นๆที่ยังถอดความไม่ได้
ยูนิโคด

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ไซปรัส Unicode.org chart (PDF)
|   | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | A | B | C | D | E | F |
| U+1080x | 𐠀 | 𐠁 | 𐠂 | 𐠃 | 𐠄 | 𐠅 |   |   | 𐠈 |   | 𐠊 | 𐠋 | 𐠌 | 𐠍 | 𐠎 | 𐠏 |
| U+1081x | 𐠐 | 𐠑 | 𐠒 | 𐠓 | 𐠔 | 𐠕 | 𐠖 | 𐠗 | 𐠘 | 𐠙 | 𐠚 | 𐠛 | 𐠜 | 𐠝 | 𐠞 | 𐠟 |
| U+1082x | 𐠠 | 𐠡 | 𐠢 | 𐠣 | 𐠤 | 𐠥 | 𐠦 | 𐠧 | 𐠨 | 𐠩 | 𐠪 | 𐠫 | 𐠬 | 𐠭 | 𐠮 | 𐠯 |
| U+1083x | 𐠰 | 𐠱 | 𐠲 | 𐠳 | 𐠴 | 𐠵 |   | 𐠷 | 𐠸 |   |   |   | 𐠼 |   |   | 𐠿 |
อักษรไคดา

อักษรไคดา
อักษรไคดา (ญี่ปุ่น: カイダー字; โรมาจิ: Kaidā ji; โยนางูนิ: カイダーディー) หรือ อักษรไคดะ (ญี่ปุ่น: カイダ字; โรมาจิ: Kaida ji; โยนางูนิ: カイダディ) เป็นชุดอักษรภาพที่เคยใช้ในหมู่เกาะยาเอยามะซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศญี่ปุ่น
ชื่อ ไคดา เป็นคำในภาษาโยนางูนิ เนื่องจากมีการศึกษาอักษรภาพชุดดังกล่าวบนเกาะโยนางูนิเป็นส่วนใหญ่ นอกจากนี้ยังพบการใช้ชุดอักษรนี้ในบริเวณส่วนอื่นของหมู่เกาะยาเอยามะด้วย โดยเฉพาะบนเกาะทาเกโตมิ ซึ่งถูกใช้เป็นประกาศการเสียภาษีที่เกี่ยวข้องกับการเรียกเก็บภาษีรัชชูปการ (poll tax) บนหมู่เกาะยาเอยามะที่ขณะนั้นถูกแคว้นซัตสึมะที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเกาะคีวชูปกครองอยู่
ศัพทมูลวิทยา

ซูโด โทชิอิชิ (須藤利一) ตั้งสมมติฐานว่าคำว่า "ไคดา" ของภาษาโยนางูนินี้มาจากคำว่า "คาริยะ" (仮屋) ในภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน ที่แปลว่า "ข้าราชการ" ที่หมายถึงกลุ่มข้าราชการที่มาจากแคว้นซัตสึมะ ซึ่งภาษายาเอยามะได้ยืมไปใช้เรียกขุนนางดังปรากฏในสำเนียงอิชิงะกิปัจจุบันว่า คารยา (Karja) ส่วนในภาษาญี่ปุ่นมาตรฐานจะมีเสียง /j/ ขณะที่ภาษาโยนางูนิกลายเป็นเสียง /d/ และเสียง /r/ จะปรับลงหากมีสระ จากคำว่า "คาริยะ" จึงกลายเป็นคำว่า "ไคดา" จากทฤษฎีนี้จะแสดงให้เห็นถึงความเกี่ยวเนื่องกันระหว่างระบบภาษีกับการใช้ชุดอักษรภาพดังกล่าว
ประวัติ

หลังจากที่แคว้นซัตสึมะมีชัยเหนืออาณาจักรรีวกีว หลังจากนั้นจึงมีการสำรวจดินแดนโอกินาวะในปี ค.ศ. 1609 และหมู่เกาะยาเอยามะในปี ค.ศ 1611 หลังจากนั้นแคว้นซัตสึมะจึงได้มีการบังคับให้อาณาจักรรีวกีวส่งบรรณาการไปให้แก่แคว้น และเริ่มมีการตั้งภาษีรัชชูปการขึ้นในหมู่เกาะยาเอยามะในปี ค.ศ. 1640 โดยต้องส่งภาษีนั้นไปยังเมืองอิชิงากิ ที่ ๆ จะมีการคำนวณสิ่งของโดยใช้วิธีที่เรียกว่า วาราซัง (ภาษายาเอยามะเรียกว่า บาราซัน) ซึ่งใช้ฟางมัดเป็นปมสำหรับนับหรือคำนวณตัวเลขเช่นเดียวกับกีปูของชาวอินคา ภาษีที่ถูกส่งมาตามจำนวนที่กำหนดไว้ในแต่ละครัวเรือนจะถูกบันทึกไว้บนแผ่นไม้ที่เรียกว่า อิตาฟูดะ หรือ ฮังซัตสึ (板札) ซึ่งจะถูกเขียนด้วยอักษรภาพไคดาเพื่อแจงแก่ชาวบ้านในหมู่เกาะอันห่างไกลที่ยังไม่รู้หนังสือ
จากการศึกษาของซูโด โทชิอิชิพบมุขปาฐะของชาวโยนางูนิกล่าวว่า บรรพบุรุษที่นับขึ้นไป 9 รุ่นของตระกูลเคดางูซูกุ (Kedagusuku) ที่ชื่อมาเซะ (Mase) เป็นผู้สอนอักษรภาพไคดาและวาราซังออกสู่สาธารณะ ซึ่งซูโดคาดว่า หากเกิดขึ้นจริงก็น่าจะเกิดขึ้นช่วงหลังศตวรรษที่ 17 ส่วนใน ยาเอยามะเรกิชิ (Yaeyama rekishi) ซึ่งเป็นเอกสารช่วงศตวรรษที่ 19 ได้อ้างถึงโอฮามะ เซกิ (Ōhama Seiki) ว่าเป็นบุคคลที่ปรับปรุงอักษรภาพที่ใช้เขียนลงอิตาฟูดะให้สมบูรณ์ยิ่งกว่าก่อน ซึ่งจากอักษรภาพในอิตาฟูดะช่วงก่อนศตวรรษที่ 19 นั้นยังพบข้อบกพร่องอยู่
อิเกะมะ เรโซ (池間栄三) ว่าทั้งอักษรภาพไคดาและวาราซังมีประสิทธิภาพพอที่จะสามารถใช้เป็นข้อมูลของทางการได้ จนกระทั่งมีการยกเลิกภาษีรัชชูปการในปี ค.ศ. 1903 กอปรกับพระราโชบายของรัฐบาลเมจิที่ส่งเสริมการศึกษาทั่วประเทศเพื่อลดอัตราการไม่รู้หนังสือ การใช้อักษรไคดาจึงยุติลง กระนั้นยังพบการใช้อักษรไคดาในศิลปะพื้นบ้าน เสื้อยืด และผลิตภัณฑ์อื่น ๆ เชิงพาณิชย์บนเกาะโยนางูนิและทาเกโตมิ หากแต่มิได้รับการอนุรักษ์ในเชิงวัฒนธรรมเพื่อรักษาระบบการเขียนนี้อย่างใด
ลักษณะ

อักษรไคดา ประกอบด้วย
สินค้าพื้นฐาน ได้แก่ ข้าว, ข้าวฟ่าง, ถั่ว, วัว, แกะ, แพะ, ปลา และสิ่งทอ
การนับ ได้แก่ ข้าวหนึ่งถุง (俵), ข้าวหนึ่งกระบวย (斗), ข้าวหนึ่งกล่อง (升) และข้าวครึ่งถุง
สัญลักษณ์ที่ใช้แสดงครัวเรือน เรียกว่า ดาฮัง (dāhan)
ส่วนการนับเลขมีลักษณะใกล้เคียงกับเลขซูชูมะ (sūchūma) ของหมู่เกาะโอกินาวะและมิยาโกะ ซึ่งคาดว่าน่าจะมีรากฐานจากตัวเลขซูโจว
งานวิจัย

บุคคลแรกที่ทำการศึกษาอักษรภาพไคดาคือกิซูเกะ ซาซาโมริ (Gisuke Sasamori) ซึ่งได้ทำการคัดลอกสำเนาอักษรภาพไคดาจากตำราสั้น ๆ จากหลาย ๆ เล่มลงในหนังสือ การสำรวจหมู่เกาะทะเลใต้ (ญี่ปุ่น: 南島探検; โรมาจิ: Nantō Tanken) ที่ตีพิมพ์จากบันทึกส่วนตัวของเขาขณะใช้แรงงานหนักบนเกาะโอกินาวะเมื่อปี ค.ศ. 1893 ส่วนยาซูซาดะ ทาชิโระ (Yasusada Tashiro) ได้ทำการสะสมการนับเลขระบบต่าง ๆ ในหมู่เกาะโอกินาวะและมิยาโกะ ก่อนบริจาคให้พิพิธภัณฑ์โตเกียวในปี ค.ศ. 1887 ซึ่งบทความการนับเลขแบบซูชูมะของเบซิล แชมเบอร์เลน (Basil Chamberlain) ชาวสหราชอาณาจักร เมื่อปี ค.ศ. 1898 คาดว่ามีการอ้างอิงมาจากของสะสมของทาชิโระด้วย
ในปี ค.ศ. 1915 คิอิชิ ยามูโระ (矢袋喜一) นักคณิตศาสตร์ ได้ทำการรวบรวมตัวอย่างอักษรไคดา, วาราซัง และภาษาถิ่นที่ใช้นับตัวเลข ตีพิมพ์ในหนังสือ คณิตศาสตร์รีวกีวโบราณ (琉球古来の数学) ของเขา แม้ว่ายามูโระจะไม่ได้เข้ามายังเกาะโยนางูนิด้วยตนเอง แต่ในงานเขียนของเขาได้ระบุว่าอักษรภาพไคดายังคงถูกใช้จนถึงช่วงปี ค.ศ. 1880 ส่วนทาดาโอะ คาวามูระ (Tadao Kawamura) นักมานุษยวิทยา ที่ทำการศึกษาด้านมานุษยวิทยาบนหมู่เกาะได้ตั้งข้อสังเกตว่า "ก่อนหน้านี้ไม่นานนัก พวกเขายังใช้ [อักษรไคดา] อยู่" และเขาแสดงให้เห็นว่ามีการใช้อักษรไคดาในการส่งบรรจุหีบห่อ และการศึกษาของซูโด โทชิอิชิ (須藤利一) แสดงให้เห็นการใช้อักษรไคดาสำหรับการทำธุรกรรม และเขาได้นำเสนอด้านนิรุกติศาสตร์ของอักษรภาพนี้ด้วย
ตัวอย่างอักษรไคดาของซาซาโมริในปี 1893
หมู่เกาะยาเอยามะ
อุทยานแห่งชาติแม่เมย

อุทยานแห่งชาติแม่เมย เป็นอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย ในการดูแลของหน่วยงานกองอุทยานแห่งชาติ กรมป่าไม้ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ตั้งอยู่ที่ ตำบลแม่สอง อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก บริเวณที่มีแม่น้ำเมยซึ่งกั้นระหว่างประเทศไทยและประเทศพม่า เป็นเขตด้านทิศตะวันตกเกือบ 50 กิโลเมตร โดยก่อตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติตามพระราชกฤษฎีกากำหนดบริเวณ เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2542 มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 115,800 ไร่ หรือ 185.28 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศ ส่วนมากเป็นภูเขาสลับซับซ้อนมีที่ราบน้อยมาก ความสูงเฉลี่ยที่ 680 เมตร จากระดับน้ำทะเล จุดสูงสุด 1,250 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง ปกคลุมไปด้วยป่าไม้ที่ค่อนข้างสมบูรณ์ แต่ไม้ใหญ่มีน้อย ทั้งยังเป็นต้นน้ำของลำน้ำสำคัญอย่าง ลำน้ำแม่อุสุ ลำน้ำแม่สลิดหลวง และแม่น้ำเมย
สฺวิน อี่

ขุนนางของวุยก๊กและราชวงศ์จิ้น (เสียชีวิต ค.ศ. 274)
| สฺวิน อี่ |
| --- | --- |
荀顗

ราชครูประจำองค์รัชทายาท (太子太傅 ไท่จื่อไท่ฟู่) (รักษาการ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 266 (266) – ค.ศ. 274 (274)
กษัตริย์: สุมาเอี๋ยน
เสนาบดีกลาโหม (太尉 ไท่เว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 266 (266) – ค.ศ. 274 (274)
กษัตริย์: สุมาเอี๋ยน
เสนาบดีมหาดไทย (司徒 ซือถู)
ดำรงตำแหน่ง 266
กษัตริย์: สุมาเอี๋ยน
เสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง)
ดำรงตำแหน่ง 30 มิถุนายน ค.ศ. ค.ศ. 264 (ค.ศ. 264) – ค.ศ. 265 (265)
กษัตริย์: โจฮวน
ก่อนหน้า: หวาง เสียง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ต้นคริสต์ทศวรรษ 200
เสียชีวิต: 19 มิถุนายน ค.ศ. 274
คู่สมรส: ไม่ทราบ
บุพการี: ซุนฮก (บิดา)
อาชีพ: ขุนนาง
ชื่อรอง: จิ่งเชี่ยน (景倩)
สมัญญานาม: คางกง (康公)
บรรดาศักดิ์: หลินหฺวายกง (臨淮公)

สฺวิน อี่ (จีน: 荀顗; พินอิน: Xún Yǐ; ต้นคริสต์ทศวรรษ 200 - 19 มิถุนายน ค.ศ. 274) ชื่อรอง จิ่งเชี่ยน (จีน: 景倩; พินอิน: Jǐngqiàn) เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน หลังการล่มสลายของวุยก๊ก สฺวิน อี่ยังคงรับราชการต่อไปกับราชวงศ์จิ้นซึ่งแทนที่วุยก๊กในปี ค.ศ. 266 สฺวิน อี่เป็นบุตรชายคนที่ 6 ของซุนฮก (荀彧 สฺวิน ยฺวี่)
ภูมิหลังครอบครัวและประวัติช่วงต้น

บ้านเกิดตามบรรพบุรุษของสฺวิน อี่คือในเมืองเองฉวน (穎川郡 อิ่งชฺวานจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครสฺวี่ชาง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน) สฺวิน อี่เกิดในตระกูลตระกูลซุน (荀 สฺวิน) ซึ่งเป็นตระกูลทรงอิทธิพล โดยสฺวิน อี่เป็นบุตรชายคนที่ 6 ของซุนฮก (荀彧 สฺวิน ยฺวี่) รัฐบุรุษที่มีชื่อเสียงในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและเป็นที่ปรึกษาของขุนศึกโจโฉ เมื่อสฺวิน อี่อยู่ในวัยเยาว์ ตันกุ๋นผู้เป็นพี่เขย (ตันกุ๋นสมรสกับพี่สาวของสฺวิน อี่) ชื่นชมสฺวิน อี่อย่างมาก ก่อนสฺวิน อี่เข้าสู่วัยรุ่น ก็มีชื่อเสียงในเรื่องความกตัญญู ความรอบรู้ ความมองการณ์ไกล และความละเอียดรอบคอบ