stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเทพวิมลญาณ (ถาวร จิตฺตถาวโร)
การศึกษา

หลังจากบรรพชาอุปสมบทแล้ว ท่านได้จบการศึกษาต่างและได้รับปริญญากิตติมศักดิ์ดังนี้ดังนี้
พ.ศ. 2512 สอบได้นักธรรมชั้นเอก
พ.ศ. 2519 สอบได้เปรียญธรรม 3 ประโยค จากสำนักเรียนวัดปทุมวนาราม
พ.ศ. 2520 จบชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จากศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนวัดสัมพันธวงศ์
พ.ศ. 2524 จบชั้นปริญญาตรี หลักสูตรอักษรศาสตรบัณฑิต (ภาษาสันสกฤตและภาษาฮินดี) มหาวิทยาลัยสัมปูรณานันท์ สันสกฤต ประเทศอินเดีย
พ.ศ. 2534 ได้รับปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
พ.ศ. 2551 ได้รับปริญญาศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาพุทธศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
พ.ศ. 2553 ได้รับปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาการบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์
ปฏิบัติธรรม

นอกจากศึกษาพระปริยัติธรรมแล้ว ท่านยังปฏิบัติธรรมกับครูบาอาจารย์หลายรูปในสายพระป่าของพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต เช่น หลวงปู่ขาว อนาลโย หลวงปู่ฝั้น อาจาโร พระธรรมวิสุทธิมงคล (บัว ญาณสมฺปนฺโน) พระราชมุนี (โฮม โสภโณ)
ในพรรษาที่ 8 ท่านได้ตั้งปณิธานว่าจะไม่ลาสิกขาบท และอุทิศชีวิตต่อพระรัตนตรัย จากนั้นท่านจึงจาริกไปถ้ำสระแก้ว เขาฉกรรจ์ จังหวัดสระแก้ว ตั้งใจบำเพ็ญเพียรอย่างอุกฤษฏ์โดยทำสมาธิ และไม่ฉันภัตตาหารและไม่พูดจาตลอด 7 วัน คือตั้งแต่เวลา 21.30 น. ของวันที่ 1 กรกฎาคม ถึงเวลา 10.00 น. ของวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 ท่านได้บันทึกผลการปฏิบัติไว้ว่า
ได้ในสิ่งที่ไม่เคยได้ เห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็น เกิดปีติเอิมอิ่ม จิตใจชุ่มชื่นเบิกบานเย็นสบาย จิตมีอำนาจ
สมณศักดิ์

ธันวาคม พ.ศ. 2532 เป็นพระครูสัญญาบัตรฐานานุกรมในสมเด็จพระมหามุนีวงศ์ (สนั่น จนฺทปชฺโชโต) ที่ พระครูปลัดสัมพิพัฒนเมธาจารย์ ศาสนภารธุราทร ธรรมยุติกคณิสสร สังฆานุนายก
5 ธันวาคม พ.ศ. 2536 เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ ฝ่ายวิปัสสนาธุระ ที่ พระภาวนาพิสาลเถร
5 ธันวาคม พ.ศ. 2538 เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ ฝ่ายวิปัสสนาธุระ ที่ พระพิสาลพัฒนาทร
5 ธันวาคม พ.ศ. 2546 เป็นพระราชาคณะชั้นราช ฝ่ายวิปัสสนาธุระ ที่ พระราชพิพัฒนาทร บวรศาสนกิจ ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
5 ธันวาคม พ.ศ. 2555 เป็นพระราชาคณะชั้นเทพ ฝ่ายวิปัสสนาธุระ ที่ พระเทพวิมลญาณ สีลาจารดิลก สาธกวิปัสสนาธุราทร ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
มรณภาพ

พระเทพวิมลญาณ มรณภาพเนื่องจากเลือดออกในสมอง ณ โรงพยาบาลตำรวจ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2558 เวลา 01.19 น. สิริอายุได้ 63 ปี 228 วัน พรรษา 42 ศพตั้งบำเพ็ญกุศล ณ ศาลาพระราชศรัทธา วัดปทุมวนารามราชวรวิหาร พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงรับศพไว้ในพระบราราชานุเคราะห์ 7 วัน มีพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมเวลากลางคืน มีกำหนด 7 คืน
การดำเนินการก่อสร้างศาลาพระราชศรัทธา

“ศาลาพระราชศรัทธา วัดปทุมวนารามราชวรวิหาร” นั้น จัดสร้างขึ้นตามพระราชปรารภของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เมื่อครั้งเสด็จฯ ถวายผ้าพระกฐินเป็นการส่วนพระองค์ ณ วัดปทุมวนารามราชวรวิหาร เมื่อวันพุธที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2533 ได้เสด็จฯ ทอดพระเนตรสถานที่ปฏิบัติธรรมชั่วคราว หรือ ศาลามุงจาก ซึ่งพระครูปลัดสัมพิพัฒนเมธาจารย์ (ถาวร จิตตถาวโร) ใช้ดำเนินการอบรมสั่งสอนธรรมปฏิบัติแก่พุทธศาสนิกชนอยู่ในขณะนั้น  จึงทรงมีพระราชปรารถว่า ‘สมควรสร้างอาคารอันเป็นถาวรวัตถุขึ้น เพื่อให้ผู้มีจิตศรัทธาได้ใช้ศึกษาและปฏิบัติ จากพระราชปรารภนั้นเอง คณะศิษยานุศิษย์ในพระครูปลัดสัมพิพัฒนเมธาจารย์ (ถาวร จิตตถาวโร) และพุทธศาสนิกชนผู้มีจิตศรัทธาจึงได้ร่วมกันสนองพระราชดำริ โดยจัดตั้ง “มูลนิธิศาลาพระราชศรัทธา” ขึ้น และจัดสร้างพระพุทธรูปบูชา “พระเสริมจำลอง” รวมทั้ง พระกริ่งนวปทุม, พระกริ่งไพรีพินาศ, พระชัยวัฒน์, พระเสริมจำลองเนื้อผง และเหรียญสิริจันโท เพื่อสมนาคุณแก่ผู้มีจิตศรัทธาบริจาคทรัพย์ ในการสมทบทุนสร้างศาลาพระราชศรัทธา โดยได้รับพระบรมราชานุญาต ให้อัญเชิญ ‘ตรา ภปร.’ ประดิษฐานไว้ที่หน้าบันศาลา ทั้ง 2 ด้าน และที่ผ้าทิพย์องค์พระพุทธรูปพระเสริมจำลอง ซึ่งอัญเชิญเป็นพระประธาน ตลอดจนวัตถุมงคลต่าง ๆ พร้อมกันนั้น ทรงมีพระมหากรุณาธิคุณเสด็จฯ ประกอบพิธีเจิมป้ายและเปิด “ศาลาพระราชศรัทธา” ด้วยพระองค์เองในวันพฤหัสบดี ที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2536 โดยอยู่ในการดูแลและการบริหารงานของมูลนิธิศาลาพระราชศรัทธา, มูลนิธิถาวรจิตฺตถาวโร-วงศ์มาลัย นับจากนั้นศาลาพระราชศรัทธาก็ได้ทำหน้าที่ของพุทธสถานกลางกรุงที่เผยแผ่พระธรรมคำสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แก่พุทธศาสนิกชนที่อาศัยอยู่กลางกรุงเทพฯ มาโดยตลอด พุทธศาสนิกชนที่ไปฟังเทศน์และปฏิบัติธรรมในทุกวัน จะมีโรงทานสำหรับรับประทานอาหารทั้งมื้อเช้าและเที่ยงและยังมีอาหารมื้อเย็นแก่ผู้ที่ปฏิบัติงานภายใต้อุปถัมภ์อีกด้วย  กระทั่งถึงวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2561 มูลนิธิศาลาพระราชศรัทธา และมูลนิธิถาวรจิตฺตถาวโร-วงศ์มาลัย จึงได้สิ้นสุดสัญญาเช่าพื้นที่กับสำนักทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ จึงได้ย้ายที่ทำการไปยัง วัดป่าศรีถาวรนิมิต เลขที่ 133 หมู่ที่ 8 บ้านบุ่งแข้ ตำบลหนองแสง อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก ปัจจุบันศาลาพระราชศรัทธาอยู่ในการดูแล และการบริหารงานของ วัดปทุมวนารามราชวรวิหาร กรุงเทพฯ  โดยหลังจากที่ปิดปรับปรุงไประยะหนึ่ง ขณะนี้ได้เปิดดำเนินกิจกรรมทางพระพุทธศาสนาเพื่อให้พุทธศาสนิกชนเข้ากราบไหว้บูชาพระและปฏิบัติธรรมได้ตามปรกติแล้ว
แหล่งรวบรวมคติธรรมคำสอน

Facebook Page พระเทพวิมลญาณ:ถาวรจิตตถาวโร
YouTube Channel  พระเทพวิมลญาณ
พันจ่าอากาศ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
ยศทหารที่พบทั่วไป
| ทหารบก | ทหารเรือ | ทหารอากาศ |
นายทหารชั้นสัญญาบัตร
| จอมพล | จอมพลเรือ | จอมพลอากาศ |
| พลเอก | พลเรือเอก | พลอากาศเอก |
| พลโท | พลเรือโท | พลอากาศโท |
| พลตรี | พลเรือตรี | พลอากาศตรี |
| พลจัตวา | พลเรือจัตวา | พลอากาศจัตวา |
| พันเอก | นาวาเอก | นาวาอากาศเอก |
| พันโท | นาวาโท | นาวาอากาศโท |
| พันตรี | นาวาตรี | นาวาอากาศตรี |
| ร้อยเอก | เรือเอก | เรืออากาศเอก |
| ร้อยโท | เรือโท | เรืออากาศโท |
| ร้อยตรี | เรือตรี | เรืออากาศตรี |
นายทหารชั้นประทวน
| จ่าสิบเอก | พันจ่าเอก | พันจ่าอากาศเอก |
| จ่าสิบโท | พันจ่าโท | พันจ่าอากาศโท |
| จ่าสิบตรี | พันจ่าตรี | พันจ่าอากาศตรี |
พลอาสาสมัครและทหารเกณฑ์ 
| สิบเอก | จ่าเอก | จ่าอากาศเอก |
| สิบโท | จ่าโท | จ่าอากาศโท |
| สิบตรี | จ่าตรี | จ่าอากาศตรี |
| พลทหาร | พลทหารเรือ | พลทหารอากาศ |
พันจ่าอากาศแห่งกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
พันจ่าอากาศ (อังกฤษ: flight sergeant โดยทั่วไปเรียกโดยย่อว่า Flt Sgt, F/Sgt, FSGT หรือ ที่ใช้งานโดยกองทัพอากาศสหราชอาณาจักรคือ, FS) เป็นยศอาวุโสของนายทหารชั้นประทวนในกองทัพอากาศสหราชอาณาจักรและกองทัพอากาศอื่น ๆ อีกหลายแห่งที่ใช้โครงสร้างยศของกองทัพอากาศแยกจากเหล่าทัพทั้งหมดหรือบางส่วน เทียบเท่ากับจ่าเสนาธิการ (staff sergeant) หรือจ่ารักษาธงหน่วย (colour sergeant) ในกองทัพบกสหราชอาณาจักร จ่ารักษาธงหน่วยในราชนาวิกโยธิน และพันจ่า (chief petty officer) ในราชนาวี และมีรหัสยศเนโทอยู่ที่ OR-7 ในกองทัพอากาศ พันจ่าอากาศมียศสูงกว่าหัวหน้าช่างเทคนิคและต่ำกว่านายดาบ
ประวัติ

ตำแหน่งนี้ใช้งานครั้งแรกในกองบินหลวง (Royal Flying Corps: RFC) ในปี พ.ศ. 2455 และส่งต่อไปยังกองทัพอากาศตั้งแต่ช่วงก่อตั้งในปี พ.ศ. 2461 พันจ่าอากาศของกองบินหลวงจะประดับใบพัดสี่ใบระหว่างบั้งและมงกุฎ
ในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2489 ลูกเรือพันจ่าอากาศได้รับการแต่งตั้งยศใหม่เป็นลูกเรือชั้น 1 (aircrew I) และแทนที่บั้งด้วยดาวหกแฉกสามดวงในหรีด และมีนกอินทรีและมงกุฎประดับอยู่ อย่างไรก็ตาม เครื่องหมายดังกล่าวไม่เป็นไม่เป็นที่นิยมมากนัก และในปี พ.ศ. 2493 กองทัพอากาศได้เปลี่ยนกลับไปใช้ยศและเครื่องหมายแบบเก่า แม้ว่าพันจ่าอากาศลูกเรือจะประดับนกอินทรีระหว่างบั้งและมงกุฎก็ตาม
ระหว่างปี พ.ศ. 2493 ถึง พ.ศ. 2507 ตำแหน่งหัวหน้าช่างเทคนิคเทียบเท่ากับพันจ่าอากาศเอกและถูกจัดไว้สำหรับช่างเทคนิค แต่ปัจจุบันหัวหน้าช่างเทคนิคอยู่ในยศชั้นต้น (แต่ยังคงจัดสำหรับช่างเทคนิคเท่านั้น) แม้ว่าตามการเทียบยศของเนโทจะอยู่ในระดับเดียวกันก็ตาม
การใช้งานปัจจุบัน

นอกเหนือจากกองทัพอากาศสหราชอาณาจักรแล้ว ยศพันจ่าอากาศยังถูกใช้โดยกองทัพอากาศในเครือจักรภพหลายแห่ง รวมถึงกองทัพอากาศออสเตรเลีย, กองทัพอากาศนิวซีแลนด์, กองทัพอากาศศรีลังกา, กองทัพอากาศแอฟริกาใต้ และกองทัพอากาศซิมบับเว นอกจากนี้ยังใช้ในอดีตกองทัพอากาศโรดีเซียนอีกด้วย ในแคนาดา นับตั้งแต่การรวมกองทัพแคนาดาในปี พ.ศ. 2511 ตำแหน่งนี้ถูกแทนที่ด้วยนายดาบ
ในกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร เครื่องหมายยศคือสามบั้งชี้ลงอยู่ด้านล่างของมงกุฎ
พันจ่าอากาศยังใช้ในองค์กรนักเรียนนายร้อยหลายแห่งทั่วโลก เช่น นักเรียนนายร้อยอากาศของกองทัพอากาศ นักเรียนนายร้อยกองทัพอากาศออสเตรเลีย และนักเรียนนายร้อยอากาศแคนาดา
การใช้งานปัจจุบัน > กองทัพอากาศไทย

"พันจ่าอากาศ" หมายถึง ยศสามระดับในกองทัพอากาศไทย คือ พันจ่าอากาศตรี ตัวย่อ พ.อ.ต. (flight sergeant third class: Fs.3) เทียบเท่ากับจ่าสิบตรีในกองทัพบกไทย และพันจ่าตรีในกองทัพเรือไทย พันจ่าอากาศโท ตัวย่อ พ.อ.ท. (flight sergeant second class: Fs.2) เทียบเท่ากับจ่าสิบโทในกองทัพบกไทย และพันจ่าโทในกองทัพเรือไทย และพันจ่าอากาศเอก ตัวย่อ พ.อ.อ. (flight sergeant first class: Fs.1)  เทียบเท่ากับจ่าสิบเอกในกองทัพบกไทย และพันจ่าเอกในกองทัพเรือไทย
เครื่องหมายยศ

กองทัพอากาศออสเตรเลีย
Sáirsint eitleoige
กองทัพอากาศไอริช
กองทัพอากาศเคนยา
Flait sarjan
กองทัพอากาศมาเลเซีย
กองทัพอากาศนิวซีแลนด์
กองทัพอากาศแอฟริกาใต้
กองทัพอากาศศรีลังกา
Sajenti Kuruka
กองทัพอากาศแทนซาเนีย
กองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
ลูกเรือพันจ่าอากาศ
กองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
กองทัพอากาศซิมบับเว
กองทัพอากาศไทย
ฟาโรห์โฮเทปเซคเอมวี

โฮเทปเซเคมวี เป็นพระนามฮอรัสของฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในช่วงสมัยราชวงศ์ตอนต้น ซึ่งทรงเป็นผู้สถาปนาราชวงศ์ที่สองแห่งอียิปต์ โดยไม่ทราบระยะเวลาที่แน่นอนในการครองราชย์ของพระองค์ บันทึกพระนามแห่งตูรินได้บันทึกไว้ว่าพระองค์ไม่น่าจะทรงครองราชย์ที่เป็นไปได้ถึง 95 ปี ในขณะที่แมนิโธ ซึ่งเป็นนักประวัติศาสตร์ชาวอียิปต์โบราณระบุว่ารัชสมัยของฟาโรห์ "โบโธส" นั้นยาวนานถึง 38 ปี นักไอยคุปต์ถือว่าข้อความทั้งสองเป็นการตีความที่ผิดหรือเกินจริง โดยที่กำหนดให้ฟาโรห์โฮเทปเซเคมวีทรงครองราชย์เป็นระยะเวลา 25 หรือ 29 ปี
ฟุตซอลหญิงชิงแชมป์โลก

การแข่งขันฟุตซอลหญิงโลก (อังกฤษ : Women's Futsal World Tournament) เป็นการแข่งขันฟุตซอลหญิงระหว่างประเทศที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ภายใต้การควบคุมของฟีฟ่า จัดขึ้นทุกๆ ปี
ความสำเร็จ

| ประเทศ | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | อันดับที่ 3 | อันดับที่ 4 | รอบรองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  บราซิล | 5 (2010, 2011*, 2012, 2013, 2014) |  |  |  |  |
|  โปรตุเกส |  | 3 (2010, 2012*, 2014) | 1 (2011) | 1 (2013) |  |
|  สเปน |  | 2 (2011, 2013*) | 2 (2012, 2014) |  | 1 (2010*) |
|  รัสเซีย |  |  | 1 (2013) | 2 (2011, 2012) | 1 (2010) |
|  คอสตาริกา |  |  |  | 1 (2014*) |  |
ทีมที่ผ่านเข้ารอบฟุตซอลหญิงชิงแชมป์โลก

1st — แชมป์
2nd — รองแชมป์
3rd — ที่ 3
4th — ที่ 4
SF — รอบรองชนะเลิศ
— เจ้าภาพ
| ทีม |  2010 |  2011 |  2012 |  2013 |  2014 | ปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  แองโกลา |  | 8 |  |  |  | 1 |
|  อาร์เจนตินา |  | 6 |  |  |  | 1 |
|  บราซิล | 1st | 1st | 1st | 1st | 1st | 5 |
|  คอสตาริกา |  |  | 8 | 8 | 4th | 3 |
|  กัวเตมาลา | 8 |  |  |  | 5 | 2 |
|  อิหร่าน |  |  | 7 | 5 |  | 2 |
|  ญี่ปุ่น | 5 | 5 | 6 | 7 | 6 | 5 |
|  มาเลเซีย |  |  | 10 | 9 |  | 2 |
|  โปรตุเกส | 2nd | 3rd | 2nd | 4th | 2nd | 5 |
|  รัสเซีย | SF | 4th | 4th | 3rd | 7 | 5 |
|  สเปน | SF | 2nd | 3rd | 2nd | 3rd | 5 |
|  ไทย | 7 |  |  |  |  | 1 |
|  ยูเครน |  |  | 5 | 6 |  | 2 |
|  เวเนซุเอลา | 6 | 7 | 9 |  |  | 3 |
| รวม | 8 | 8 | 10 | 9 | 7 |  |
ทีมที่เข้าร่วมแบ่งตามปี

| ปี | ทีมที่เข้าร่วม |
| --- | --- |
2010:  บราซิล,  กัวเตมาลา,  ญี่ปุ่น,  โปรตุเกส,  รัสเซีย,  สเปน,  ไทย,  เวเนซุเอลา
2011:  แองโกลา,  อาร์เจนตินา
2012:  คอสตาริกา,  อิหร่าน,  มาเลเซีย,  ยูเครน
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลโลกหญิง
ฟุตซอลโลก
ฟุตซอลคนหูหนวกโลก
รถไฟใต้ดินปักกิ่ง สาย 15

| รถไฟใต้ดินปักกิ่ง สาย 15 |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดให้บริการ
ปลายทาง: สถานีวั่งจิงตะวันตก สถานีเฟิ่งป๋อ
จำนวนสถานี: 13
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดิน
ระบบ: รถไฟใต้ดินปักกิ่ง
ผู้ดำเนินงาน: Beijing Mass Transit Railway Operation Corp., Ltd
ผู้โดยสารต่อวัน: 207,600 คน
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 20.2 กิโลเมตร
รางกว้าง: 1,435 mm รางมาตรฐาน
ระบบจ่ายไฟ: รางที่สาม
รถไฟใต้ดินปักกิ่ง สาย 15 (จีนตัวย่อ: 北京地铁15号线; จีนตัวเต็ม: 北京地鐵15號線; พินอิน: běijīng dìtiě shíwǔhào xiàn) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าทางตอนเหนือในระบบรถไฟใต้ดินปักกิ่ง ปัจจุบันมีระยะทาง 20.2 กิโลเมตร 13 สถานี อยู่ระหว่างการก่อสร้างส่วนต่อขยาย
รายชื่อสถานี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| สถานี | สถานี | เชื่อมต่อ | เขตที่ตั้ง |

| สถานีวั่งจิงตะวันตก | 望京西 |  13  | เขตเฉาหยาง |
| สถานีวั่งจิง | 望京 |  | เขตเฉาหยาง |
| สถานีชุนเก้อจวง | 崔各庄 |  | เขตเฉาหยาง |
| สถานีหม่าเฉวียนอิ๋ง | 马泉营 |  | เขตเฉาหยาง |
| สถานีซุนเหอ | 孙河 |  | เขตเฉาหยาง |
| สถานีศูนย์นิทรรศการนานาชาติจีน | 国展 |  | เขตซุ่นอี้ |
| สถานีฮวาหลีขั่น | 花梨坎 |  | เขตซุ่นอี้ |
| สถานีโฮ่วซาอี้ว์ | 后沙峪 |  | เขตซุ่นอี้ |
| สถานีหนันฝ่าซิ่น | 南法信 |  | เขตซุ่นอี้ |
| สถานีสือเหมิน | 石门 |  | เขตซุ่นอี้ |
| สถานีซุ่นอี้ | 顺义 |  | เขตซุ่นอี้ |
| สถานีเฟิ่งป๋อ | 俸伯 |  | เขตซุ่นอี้ |
สมุดภาพ

widths="160px"
ภาพระหว่างการก่อสร้าง ค.ศ. 2009
สถานีวั่งจิง
สถานีหม่าเฉวียนอิ๋ง
สถานีวั่งจิงตะวันตก
สถานีซุ่นอี้
สถานีหนันฝ่าซิ่น
สถานีสือเหมิน
สถานีชุนเก้อจวง
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Beijing Subway Website เก็บถาวร 2008-10-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรถไฟใต้ดินปักกิ่ง |
| --- | --- |
เส้นทางที่เปิดให้บริการ:   1  -  สายบาตง    2    4  -  สายดาซิง    5    6    7    8    9    10    11    13    14    15    16    17    19    สายยีจวง  (สาย 24)   สายฝังซาน  (สาย 25)   Yanfang  (สาย 25 ใต้)   สายเอส 1  (สาย 26)   สายชางปิง  (สาย 27)   สายด่วนท่าอากาศยาน  (สาย 34)   ท่าอากาศต้าซิง  (สาย 35) 
เส้นทางที่กำลังก่อสร้าง:   1  (ปรับปรุงใหม่)   3  (ระยะ 1)   6  (ส่วนใต้)   12   โครงการแยกสาย 13 ( 13A  &  13B )   17  (ส่วนกลาง)   Pinggu  (สาย 22)   28  (CBD Line)   ท่าอากาศต้าซิง  (ส่วนเหนือ)   M101  
เส้นทางโครงการ:   1  (สายแยก)   7  (ระยะ 3)   11  (ระยะ 2)   15  (ระยะ 2)   17  (สายแยก)   19  (ส่วนขยายและสายแยก)   20  (ระยะ 1)   Lijin  (สาย 25 ระยะ 3)   S6  (ระยะ 1) 
ดูเพิ่ม:  สถานี  ระบบรถไฟฟ้า
พลังงานความร้อนใต้พิภพ

ไอน้ำพุ่งขึ้นมาจากโรงไฟฟ้าพลังงานความร้อนใต้พิภพใน Nesjavellir ประเทศไอซ์แลนด์
พลังงานความร้อนใต้พิภพ หรือ พลังงานอุณหธรณี เป็นการนำเอาพลังงานความร้อนที่อยู่ใต้ดินขึ้นมาใช้ ความร้อนดังกล่าวอยู่ในแกนกลางของโลกเกิดขึ้นมาตั้งแต่โลกกำเนิดขึ้น อุณหภูมิอาจสูงถึง 5,000 องศาเซลเซียส ความร้อนดังกล่าวทำให้น้ำที่เก็บกักอยู่ในโพรงหิน ร้อนมีอุณหภูมิอาจสูงถึง 370 องศาเซลเซียส  ความดันภายในโลก ดันน้ำขึ้นมาผิวดิน กลายเป็นไอ ลอยขึ้นไปบนชั้นบรรยากาศ แล้วตกลงมาเป็นฝนหรือหิมะ แล้วไหลกลับลงไปใต้ดินนำความร้อนขึ้นมาอีก พลังงานนี้จึงถูกเรียกว่า พลังงานหมุนเวียน เราสูบน้ำร้อนนี้ขึ้นมาใช้ให้ความอบอุ่นแก่บ้านเรือนในประเทศหนาว ละลายหิมะตามถนนหนทาง ปรุงอาหาร ให้ความร้อนในเรือนกระจกเพื่อปลูกผักสวนครัว และที่จะกล่าวถึงมากที่สุดในหัวข้อนี้ ก็คือ การนำมาผลิตกระแสไฟฟ้า
ประวัติ

พลังงานความร้อนใต้พิภพ คือ พลังงานความร้อนที่เก็บกักอยู่ใต้ผิวโลกโดยความร้อนที่เกิดขึ้นภายในโลกส่วนใหญ่เกิดจากการสลายตัวของสารกัมมันตภาพรังสีที่มีเวลาครึ่งชีวิตยาวเช่น ยูเรเนียม ทอเรียม และโพแทสเซียม ที่สะสมในเปลือกโลก อุณหภูมิใต้ผิวโลกจะขึ้นตามความลึกกล่าวคือยิ่งลึกลงไปอุณภูมิยิ่งสูงขึ้น พลังงานความร้อนใต้พิภพที่สะสมอยู่ใต้เปลือกโลกมีค่ามหาศาล แต่มีส่วนน้อยเท่านั้นที่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ด้วยเทคโนโลยีที่มีในปัจจุบัน เพราะระดับความลึกที่สุดที่สามารถเจาะลงไปใต้ผิวโลกได้ ประมาณ 10 กิโลเมตรเท่านั้น พลังงานความร้อนที่สะสมใต้ผิวโลก ที่ระดับความลึก 10 กิโลเมตร ขึ้นมามีค่าประมาณ จูล พลังงานจำนวนนี้สามารถเดินโรงไฟฟ้าขนาด 20 เมกะวัตต์ จำนวน 1 ล้านโรงในระยะเวลา 10,000 ปี แต่ในการพัฒนานำพลังงานความร้อนใต้พิภพมาใช้ประโยชน์ ถูกจำกัดด้วยสภาพทางธรณีวิทยา โดยแหล่งพลังงานความร้อนใต้พิภพจะต้องตั้งอยู่ในบริเวณที่มีความเหมาะสม ทางธรณีวิทยา ที่น้ำจากพื้นดินสามารถซึมลงไปในเปลือกโลก เพื่อรับความร้อนจากหินร้อน แล้วไหลกลับขึ้นมาสู่ผิวโลกได้ การประยุกต์นำพลังงานความร้อนใต้พิภพมาใช้ประโยชน์ได้มีการพัฒนามาเป็นลำดับเริ่ม จากการพัฒนานำไอน้ำร้อนจากหลุมเจาะมาใช้ในรูปของความร้อนโดยตรง และพัฒนามาผลิตกระแสไฟฟ้า โดยได้มีการพัฒนาโรงไฟฟ้าแห่งแรกในปี คริสต์ศักราช 1904 ที่เมืองลาร์เดอเรลโล ประเทศอิตาลี และมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องในประเทศต่างๆที่มีแหล่งพลังงานความร้อนใต้พิภพ เช่นประเทศญี่ปุ่น นิวซีแลนด์และสหรัฐอเมริกา สำหรับประเทศไทยแหล่งพลังงานความร้อนใต้พิภพ มีกระจายอยู่ทั่วไปโดยส่วนใหญ่ อยู่ในภาคเหนือของประเทศ
การเกิดพลังงานความร้อนใต้พิภพ

พลังงานความร้อนใต้พิภพหมายถึงการใช้งานความร้อนด้านในของโลกแกนของโลกนั้นร้อนมากถึง 5500 องศาเซลเซียส จากการประมาณการ ที่พื้นผิว 3 เมตรด้านบนสุดของโลกก็มีอุณหภูมิใกล้เคียง 10- 26 องศาเซลเซียส อย่างสม่ำเสมอตลอดทั้งปี นอกจากนี้กระบวนการทางธรณีวิทยาที่แตกต่าง ทำให้ในบางที่มีอุณหภูมิสูงกว่าในที่แหล่งเก็บน้ำร้อนจากความร้อนใต้ดินอยู่ใกล้ผิวโลก น้ำร้อนนั้นสามารถส่งผ่านท่อโดยตรงไปยังที่ที่ต้องการใช้ความร้อนนี่เป็นวิธีการหนึ่งที่ความร้อนใต้พิภพสามารถใช้ทำน้ำร้อนในการทำความร้อนให้กับบ้านทำให้เรือนกระจกอุ่นขึ้นและแม้แต่ลายหิมะบนถนน แม้ในสถานที่ที่ไม่มีแหล่งเก็บความร้อนใต้พิภพที่สามารถเข้าถึงได้โดยง่าย เครื่องปั๊มความร้อนจากพื้นดินสามารถส่งความร้อนสู่พื้นผิวและรูอาคารได้สิ่งนี้เป็นไปได้ในทุกแห่งนอกจากนี้เนื่องจากอุณหภูมิใต้ดินนั้นเกือบคงที่ตลอดทั้งปีทำให้ระบบเดียวกันนี้ช่วยส่งความร้อนให้อาคารในฤดูหนาวจึงทำให้ความเย็นในอาคาร มีอุณหภูมิเหมือนอาคารในฤดูร้อนได้
แหล่งกักเก็บพลังงานความร้อนใต้พิภพ

แบ่งลักษณะของแหล่งพลังงานความร้อนใต้พิภพไว้ 4 ลักษณะคือ
1 แหล่งที่เป็นไอน้ำ(Steam sources) เป็นแหล่งพลังงานความร้อนใต้พิภพที่อยู่ใกล้กับแหล่งหินหลอมเหลวในระดับตื้น ทำให้น้ำในบริเวณนั้นได้รับพลังงานความร้อนสูงจนกระทั่งเกิดการเดือดเป็นไอน้ำร้อนแหล่งพลังงานนี้จะมีลักษณะเป็นไอน้ำมากกว่าร้อยละ 95 มีอุณหภูมิของไอน้ำร้อนสูงเฉลี่ยกว่า 240 องศาเซลเซียส สามารถใช้ผลิตกระแสไฟฟ้าได้ดีที่สุดเพราะนำเอาไอน้ำไปหมุนใบพัดเครื่องกำเนิดไฟฟ้าได้โดยตรงเช่นที่ เกรย์เซอร์ฟิลด์ (The geyser field) ซึ่งอยู่ในตอนเหนือของสหรัฐอเมริกา และที่ลาร์เดอเรลโล(Larderello) ในประเทศอิตาลี เป็นต้น
2 แหล่งที่เป็นน้ำร้อนซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นน้ำเค็ม (Hot brine sources) เป็นแหล่งพลังงานความร้อนที่พบเห็นได้ทั่วไปมีลักษณะเป็นน้ำเค็มร้อน โดยมีอุณหภูมิต่ำกว่า 180 องศาเซลเซียสและบางแหล่งหรืออาจมีก๊าซธรรมชาติเป็นส่วนประกอบอยู่ซึ่งเป็นแหล่งน้ำที่น่าสนใจมากเพราะสามารถแยกก๊าซธรรมชาติออกมาใช้ประโยชน์ได้อีกทางหนึ่งแหล่งความร้อนใต้พิภพลักษณะนี้พบมากที่สุดในโลก เช่นที่ เซอร์โรพรีโต(Cero prieto) ในประเทศเม็กซิโก และฮัตชูบารู(Hatchubaru)ในประเทศญี่ปุ่น เป็นต้น
3 แหล่งที่เป็นหินร้อนแห้ง (Hot dry rock) เป็นแหล่งที่สะสมพลังงานความร้อนในรูปของหินเนื้อแน่นโดยไม่มีน้ำร้อนหรือไอน้ำเกิดขึ้นเลยแหล่งลักษณะนี้จะมีค่าการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิตามความลึกเกินกว่า 40 องศาเซลเซียสต่อกิโลเมตร ดังนั้นในการนำมาใช้ประโยชน์จะต้องมีการอัดน้ำลงไปเพื่อให้น้ำได้รับพลังงานความร้อนจากหินร้อนก่อนจากนั้นจึงทำการสูบน้ำร้อนขึ้นมาใช้ในการผลิตไฟฟ้า
4 แหล่งที่เป็นแมกมา (Molten magma) แมกมาหรือลาวาเหลวเป็นแหล่งพลังงานความร้อนที่มีค่าสูงสุดในบรรดาแหล่งพลังงานความร้อนที่กล่าวมาโดยมีอุณหภูมิสูงกว่า 650 องศาเซลเซียสส่วนใหญ่จะพบในแหล่งใต้ภูเขาไฟ ในปัจจุบันยังไม่สามารถนำมาใช้ผลิตไฟฟ้าได้แต่ยังอยู่ในระหว่างการศึกษาและวิจัยความเป็นไปได้ที่จะนำมาใช้ในการผลิตไฟฟ้าการประยุกต์ใช้พลังงานความร้อนจากใต้พิภพจากแหล่งต่างที่ได้กล่าวมาแล้วนั้น โดยแท้จริงแล้วการนำเอาพลังงานความร้อนมาใช้ประโยชน์มิใช่เพียงแค่การผลิตไฟฟ้าเท่านั้นแต่ยังมีการใช้พลังงานความร้อนจากใต้พิภพเพื่อประโยชน์ด้านอื่นๆอีกหลายด้าน ซึ่งมีความเหมาะสมในการประยุกต์ใช้พลังงานความร้อนจากใต้พิภพจะขึ้นอยู่กับอุณหภูมิ
การผลิตกระแสไฟฟ้า

ตัวเลขเมื่อปี 2010 รายงานว่า มี 24 ประเทศ ที่ผลิตไฟฟ้าจากความร้อนใต้พิภพ โดยมีปริมาณการผลิตรวมกัน 10,959.7 MW (ประเทศไทย 0.3 MW มีโรงเดียวที่ อ.ฝาง จ.เชียงใหม่ มาตั้งแต่ปี 2533) มีอัตราเจริญเติบโตที่ 20% ต่อปี คาดว่าในปี 2015 จะมีการผลิตไฟฟ้าได้ถึง 18,500 MW เนื่องจาก มีปัญหาในบางพื้นที่ สหรัฐเป็นผู้ผลิตสูงสุด โดยมีกำลังการผลิตที่ 3,086 MW อันดับสอง ได้แก่ ฟิลิปปินส์ ที่ 1,904 MW ซึ่งเป็น 27% ของพลังงานที่ใช้ในประเทศทั้งหมด
เทคโนโลยีในการผลิตไฟฟ้า

หลักการเบื้องต้นก็คือ นำน้ำร้อนที่มีอุณหภูมิสูงมากๆขึ้นมา แยกสิ่งเจือปนออก แล้วทำให้ความดันและอุณหภูมิลดลง ได้ไอน้ำ เอาแรงอัดของไอน้ำไปหมุนกังหันเพื่อผลิตไฟฟ้า ไอน้ำที่ออกมาจากกังหันจะถูกทำให้เย็นลง แล้วนำไปใช้ประโยชน์อย่างอื่นก่อนปล่อยลงแหล่งน้ำธรรมชาติ หรือปล่อยกลับลงไปใต้ดินใหม่ เทคนิคของแต่ละโรงไฟฟ้า อาจใช้เทคโนโลยีที่ซับซ้อนกว่านี้ ก็เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการผลิตให้สูงกว่า 20% เช่น ให้ไอน้าถ่ายเทความร้อนให้สารอย่างไอโซบิวทีน ที่มีจุดเดือดต่ำกว่า เป็นต้น
เศรษฐศาสตร์การลงทุน

ประสิทธิภาพในการผลิตไฟฟ้าจากพลังงานใต้พิภพได้อยู่ไม่เกิน 23% เพราะอุณหภูมิของของเหลวนำความร้อนไม่สูงถึงจุดสูงสุด ด้วยข้อจำกัดด้านเทอร์โมไดนามิคส์ ดังนั้น การออกแบบขนาดกำลังไฟฟ้าของโรงไฟฟ้าต้องให้สูงกว่าความต้องการใช้จริง เช่นถ้ามีความต้องการ 23 MW อาจต้องออกแบบโรงไฟฟ้าให้มีกำลังการผลิตถึง 100 MW เป็นต้น ก็เหมือนการผลิตไฟฟ้าด้วยพลังงานทดแทนอย่างอื่น คือต้นทุนในการผลิตไฟฟ้าจะสูง จำเป็นที่ต้องได้รับการช่วยเหลือจากภาครัฐถึงจะมีความเป็นไปได้ทางด้านการลงทุน แต่มีข้อดีกว่าพลังงานลมและพลังงานแสงอาทิตย์ เพราะแหล่งผลิตพลังงานต้นทุนคือน้ำร้อน ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวแปรหลากหลาย เช่นการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลหรือสภาพอากาศ ประสิทธิภาพการผลิตจึงอาจทำได้สูงถึง 96% ของกำลังการผลิตจริง ตามรูปประกอบ
ผลกระทบ

น้ำที่ใช้ในกระบวนการผลิต มี 2 ส่วนคือ น้ำร้อนที่สูบขึ้นมา กับน้ำที่ใช้หล่อเย็นที่สูบมาจากแหล่งน้ำตามธรรมชาติ  การสูบน้ำร้อนขึ้นมาใช้จากใต้ดินมากเกินไป เคยทำให้เกิดปัญหาดินทรุดขึ้นในบริเวณโรงไฟฟ้าบางแห่ง จึงต้องมีการเติมน้ำลงไปในดินให้สมดุลกัน
ถ้าน้ำหล่อเย็นมีปริมาณไม่เพียงพอ หรือ น้ำร้อนที่ระบายสู่แหล่งน้ำธรรมชาติ มีอุณหภูมิสูงเกินไป อาจเป็นอันตรายต่อสัตว์น้ำและระบบนิเวศน์ท้องถิ่น
บ่อน้ำร้อนบางแห่งอาจมีปริมาณไอน้ำน้อยหรือไม่มีเลยในบางฤดู ชุมชนที่ต้องพึ่งไฟฟ้าอาจมีไฟฟ้าไม่พอใช้ได้
บ่อน้ำร้อนบางแห่งอาจมีสารเคมีที่มีพิษกับสิ่งแวดล้อมปะปนมากับน้ำร้อน การนำน้ำร้อนนี้ไปใช้ทางการเกษตรอาจเป็นอันตรายกับผู้บริโภคได้  สารเคมีเช่นสารซัลเฟอร์ เมื่อผสมกับไอน้ำกลายเป็นกรดซัลฟูริค เมื่อตกลงมาเป็นฝน ก็จะกลายเป็นฝนกรดได้
แหล่งข้อมูลอื่น

การผลิตไฟฟ้าจากพลังงานความร้อนใต้พิภพ โดย กฟผ เก็บถาวร 2015-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เปรียบเทียบความสามารถในการผลิตกับพลังงานไฟฟ้าที่ผลิตได้จริง
ยางซิลิโคน

ยางซิลิโคน (silicone rubber) เป็นวัสดุซิลิโคนที่มีลักษณะคล้ายยางสังเคราะห์ที่ใช้งานเฉพาะอย่างและราคาสูง เป็นได้ทั้งสารอินทรีย์และอนินทรีย์ เนื่องจากโมเลกุลมีโครงสร้างของสายโซ่หลักประกอบด้วย ซิลิกอน (Si) กับออกซิเจน (O) และมีหมู่ข้างเคียงเป็นสารพวกไฮโดรคาร์บอน ซึ่งต่างจากพอลิเมอร์ชนิดอื่น ๆ ทำให้ยางซิลิโคน ทนทานต่อความร้อนได้สูง ทนทานต่อการกัดกร่อน และยังสามารถออกสูตรยางให้ทนทานความร้อนได้สูงประมาณ 300°C ยางซิลิโคนมีช่องว่างระหว่างโมเลกุลที่สูงและมีความทนทานต่อแรงดึงต่ำ เนื่องจากมีแรงดึงดูดระหว่างโมเลกุลต่ำมาก
การประยุกต์ใช้งาน

เนื่องจากยางซิลิโคนเป็นยางที่มีราคาค่อนข้างสูง เพราะฉะนั้นการใช้งานก็จะใช้สำหรับงานเฉพาะ หรือเป็นชิ้นส่วนเล็ก ๆ เช่น ใช้กับผลิตภัณฑ์เครื่องกลต่าง ๆ ที่ใช้ในอุณหภูมิสูงหรือต่ำ ทำอวัยวะเทียมทางการแพทย์ เครื่องอุปโภคบริโภคที่เน้นความสะอาดเป็นหลัก เป็นต้น
ลาซารัสแห่งเบธานี

| ลาซารัสแห่งเบธานี |
| --- | --- |
พระคริสต์ทรงฟื้นคืนชีพลาซารัส เอเธนส์ คริสต์ศตวรรษที่ 12–13
ผู้เสียชีวิตสี่วัน, พระสหายของพระคริสต์
นับถือ ใน: อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ ออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ โรมันคาทอลิก คาทอลิกตะวันออก แองกลิคันคอมมิวเนียน ลูเทอแรน อิสลาม
วันฉลอง:  คริสต์จักรตะวันออก: วันเสาร์ลาซารัส; 17 มีนาคม; 17 ตุลาคม  คริสต์จักรตะวันตก: 29 กรกฎาคม 
สัญลักษณ์: บางครั้งยกตำแหน่งเป็นอัครทูต บางครั้งเป็นบิชอป ในฉากที่มีการฟื้นคืนชีพ มักวาดเป็นคนที่คลุมชุดห่อศพมัดแน่น ซึ่งดูเหมือนผ้าห่อตัว
นักบุญลาซารัสแห่งเบทธานี (รูปแผลงเป็นละตินจากภาษาแอราเมอิก: אלעזר, Elʿāzār, cf. ฮีบรู เอลิเอซาร์, "พระเจ้าทรงช่วย") เรียกแบบศักดิ์สิทธิ์ตามอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์เป็น ลาซารัสผู้ชอบธรรม ที่เสียชีวิตสี่วัน เป็นนักบุญในคริสต์ศาสนาเป็นหัวเรื่องของปาฏิหาริย์อันสำคัญที่ทรงปฏิบัติโดยพระเยซูในพระวรสารนักบุญจอห์นที่กล่าวว่าพระเยซูทรงชุบชีวิตของนักบุญลาซารัสสี่วันหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้ว นิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์และนิกายโรมันคาทอลิกบรรยายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่ได้รับการชุบชีวิตที่ต่างกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Lazarus Is Resurrected (from Jehovah's Witnesses Official Website)
Lazarus Is Raised from the Dead (from The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints)
Lazarus Reanimated เก็บถาวร 2022-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (from the Brick Testament)
The Raising of Lazarus and the Bodily Resurrection - Dr. Charles P. Baylis (from Dallas Theological Seminary)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  โปแลนด์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie
รถไฟใต้ดินปักกิ่ง สาย 5

| รถไฟใต้ดินปักกิ่ง สาย 5 |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
ปลายทาง: สถานีเทียนทงย่วนเหนือ สถานีซ่งเจียจวง
จำนวนสถานี: 23
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดิน
ระบบ: รถไฟใต้ดินปักกิ่ง
ผู้ดำเนินงาน: 北京市地铁运营有限公司 (Beijing Mass Transit Railway Operation Corp., Ltd)
ศูนย์ซ่อมบำรุง: เทียนทงย่วนเหนือ, ซ่งเจียจวง
ขบวนรถ: DKZ13 แบบ B (6 ตู้โดยสาร)
ผู้โดยสารต่อวัน: 847,500 (เฉลี่ยปี 2014)   1,163,000 (สูงสุดปี 2016)
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 7 ตุลาคม ค.ศ. 2007
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 27.6 กิโลเมตร
รางกว้าง: 1,435 มิลลิเมตร (4 ฟุต 8 1⁄2 นิ้ว)
ระบบจ่ายไฟ: รางที่สาม กระแสตรง 750 โวลต์
ความเร็ว: 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
รถไฟใต้ดินปักกิ่ง สาย 5 (จีน: 北京地铁5号线; พินอิน: běijīng dìtiě wǔhào xiàn) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าแนวเหนือ-ใต้สายแรกของรถไฟใต้ดินปักกิ่ง ระยะทาง 27.6 กิโลเมตร ในแนวเส้นตรง เปิดให้บริการวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2007 สีประจำเส้นทางเส้นทางคือสีริชมะรูน