stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ท่าอากาศยานนานาชาติแม่สอด
ประวัติ > การปรับปรุงพัฒนาหลังจากเป็นท่าอากาศยานนานาชาติ

เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ท่าอากาศยานแม่สอดได้ประกาศเป็นท่าอากาศยานศุลกากร ทำให้สามารถรับเที่ยวบินจากต่างประเทศได้ และต่อมาได้ต่อเติมและปรับปรุงอาคารที่พักผู้โดยสาร พื้นที่ศุลกากร ด่านตรวจคนเข้าเมือง และด่านควบคุมโรคพร้อมสายพานลำเลียงกระเป๋า งบประมาณทั้งสิ้น 1,980,000 บาท
ในปีพ.ศ. 2556 ท่าอากาศยานแม่สอดได้ซ่อมปรับปรุงอาคารที่พักผู้โดยสาร งบประมาณ 2,975,000 บาท โดยได้ปรับปรุงขยายทางวิ่ง (รันเวย์) ให้มีความยาวมากขึ้น จากเดิม 1,500 เมตร เป็น 2,100 เมตร เพื่อให้สามารถรองรับเครื่องบินขนาดโบอิง 737 และแอร์บัส เอ320 และขยายพื้นที่จอดเครื่องบิน ให้สามารถจอดเครื่องบินขนาดดังกล่าวได้ 3 ลำในเวลาเดียวกัน รวมถึงการก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ โดยแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2562 และกรมท่าอากาศยานมีแผนที่จะใช้ท่าอากาศยานแม่สอดเป็นฐานการบินในการเชื่อมต่อไปยังประเทศเพื่อนบ้าน อาทิ จีน เวียดนาม และลาว
อาคารสถานที่ > อาคารผู้โดยสาร

อาคารผู้โดยสารหลังใหม่ มีพื้นที่ทั้งหมด 16,750 ตารางเมตร สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 600 คนต่อชั่วโมง หรือ 1,700,000 คนต่อปี มีทั้งหมด 2 ชั้น โดยมีรายละเอียดดังนี้
ชั้น 1 - บริเวณขายตั๋ว บริเวณตรวจบัตรโดยสาร ห้องอาหาร โถงผู้โดยสารขาเข้าและสายพานรับกระเป๋า และบริการรถเช่า
ชั้น 2 - โถงผู้โดยสารขาออก และสำนักงานท่าอากาศยาน
ลานจอดอากาศยานมีขนาด 60x180 เมตร และ 85x180 เมตร สามารถรองรับเครื่องบินขนาดโบอิง 737 จำนวน 3 ลำ และ เอทีอาร์ 72 จำนวน 2 ลำ
ท่าอากาศยานแม่สอด มีลานจอดรถยนต์รองรับได้ 165 คัน
อาคารสถานที่ > ทางวิ่ง (รันเวย์) และทางขับ (แท็กซี่เวย์)

ทางวิ่งของท่าอากาศยานนานาชาติแม่สอดมี 1 เส้น ความกว้าง 45 เมตร พร้อมไหล่ทางวิ่งข้างละ 7.5 เมตร และความยาว 1,500 เมตร (อยู่ระหว่างการขยายเป็น 2,100 เมตร) พร้อมพื้นที่ปลอดภัยปลายทางวิ่ง (blastpads) ขนาดกว้างข้างละ 60 และ 90 เมตร และความยาวข้างละ 60 เมตร
ทางขับของท่าอากาศยานนานาชาติแม่สอดมี 3 เส้น ขนาด 23x150 เมตร 1 เส้น และ ขนาด 23x178 เมตร 2 เส้น
รายชื่อสายการบิน > รายชื่อสายการบินที่ให้บริการ

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| นกแอร์ | กรุงเทพ-ดอนเมือง | ภายในประเทศ |
รายชื่อสายการบิน > รายชื่อสายการบินที่เคยให้บริการ

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง | ปีที่ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| เดินอากาศไทย | อำเภอเมืองตาก (ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง) | พ.ศ. 2473-2484 | ภายในประเทศ |
| เดินอากาศไทย | อำเภอเมืองตาก, เชียงใหม่ | พ.ศ. 2505-2513, พ.ศ. 2527-2531 | ภายในประเทศ |
| การบินไทย | กรุงเทพฯ-ดอนเมือง,  อำเภอเมืองตาก,  เชียงใหม่ |  | ภายในประเทศ |
| แอร์อันดามัน | กรุงเทพฯ-ดอนเมือง | พ.ศ. 2545 | ภายในประเทศ |
| ภูเก็ตแอร์ไลน์ | กรุงเทพฯ-ดอนเมือง | พ.ศ. 2548 | ภายในประเทศ |
| แอร์ฟินิกซ์ | กรุงเทพฯ-ดอนเมือง | พ.ศ. 2551 | ภายในประเทศ |
| พีบีแอร์ | กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ | พ.ศ. 2552 | ภายในประเทศ |
| กานต์แอร์ | กรุงเทพฯ-ดอนเมือง, เชียงใหม่ |  | ภายในประเทศ |
| นกมินิ | เชียงใหม่ |  | ภายในประเทศ |
| นกมินิ | ย่างกุ้ง, มะละแหม่ง |  | ระหว่างประเทศ |
| นกแอร์ | ย่างกุ้ง |  | ระหว่างประเทศ |
| วิสดอมแอร์เวย์ | ท่าอากาศยานเชียงใหม่ |  | ภายในประเทศ |
| แอร์เคบีแซด | ย่างกุ้ง |  | ระหว่างประเทศ |
สถิติ > ข้อมูลสถิติการขนส่งทางอากาศ

| ปี (พ> ศ.) | ผู้โดยสาร | ความเปลี่ยนแปลง | จำนวนเที่ยวบิน | คาร์โก้ (ตัน) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2544 | 31,686 |  | 868 | 60.68 |
| 2545 | 24,151 |  32.78% | 1,065 | 20.73 |
| 2546 | 16,225 |  32.82% | 627 | 11.16 |
| 2547 | 19,975 |  23.11% | 779 | 5.57 |
| 2548 | 16,225 |  18.77% | 626 | 6.33 |
| 2549 | 18 |  99.89% | 4 | 0.00 |
| 2550 | 71 |  294.44% | 13 | 0.00 |
| 2551 | 479 |  574.65% | 23 | 0.00 |
| 2552 | 1,827 |  281.42% | 106 | 0.00 |
| 2553 | 1,853 |  1.42% | 172 | 0.00 |
| 2554 | 12,854 |  593.69% | 794 | 0.00 |
| 2555 | 34,212 |  166.16% | 1,451 | 0.00 |
| 2556 | 87,454 |  155.62% | 3,620 | 0.00 |
| 2557 | 96,330 |  10.15% | 2,285 | 0.00 |
| 2558 | 144,598 |  50.11% | 2,664 | 3.34 |
| 2559 | 174,612 |  20.76% | 2,769 | 22.48 |
| 2560 | 180,094 |  3.14% | 3,056 | 0.068 |
| 2561 | 193,329 |  7.35% | 3,038 | 0.00 |
| 2562 | 197,132 |  1.97% | 2,863 | 0.003 |
| 2563 | 77,503 |  60.68% | 1,532 | 0.133 |
การเดินทางสู่ท่าอากาศยาน

ท่าอากาศยานนานาชาติแม่สอดตั้งอยู่ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 (เขตแดนไทย/พม่า–มุกดาหาร) ในบริเวณ อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก และมีลานจอดรถยนต์ความจุประมาณ 165 คันหน้าอาคารผู้โดยสารหลังใหม่
ที่ท่าอากาศยานมีบริการรถเช่าอยู่หลายบริษัท
จังหวัดสงขลาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

| --- | --- |
สัญลักษณ์และความหมาย
*: ส.ส.ระบบเขตเลือกตั้งที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
**: ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
†: ผู้สมัครที่ถูกตัดสิทธิ์
✔: ผู้สมัครที่เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว
( ): หมายเลขประจำตัวของผู้สมัคร
ตัวหนา: ผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้ง
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 1

เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสงขลา, อำเภอรัตภูมิ, อำเภอสทิงพระ, อำเภอระโนด, กิ่งอำเภอกระแสสินธุ์, กิ่งอำเภอควนเนียง และกิ่งอำเภอสิงหนคร
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดสงขลา> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดสงขลา> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดสงขลา> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดสงขลา> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดสงขลา> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดสงขลา> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ประชาธิปัตย์   | อำนวย สุวรรณคีรี (1)* | 53,049 | 18.18 | – |
|  | ประชาธิปัตย์   | สงบ ทิพย์มณี (3)* | 52,582 | 18.02 | – |
|  | ประชาชน (พ.ศ. 2531)   | นิกร จำนง (5) | 47,634 | 16.33 |  |
|  | ประชาชน (พ.ศ. 2531)   | สุรใจ ศิรินุพงศ์ (4)* | 45,597 | 15.63 |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | อดิศักดิ์ ละอองมณี (2) | 29,658 | 10.16 |  |
|  | ประชาชน (พ.ศ. 2531)   | วีระ สุพัฒนกุล (6)✔ | 25,055 | 8.59 |  |
|  | พลังธรรม  | เจริญ สรเสณี (8) | 19,624 | 6.73 |  |
|  | พลังธรรม  | อนรรฆ แสงเดช (7) | 9,722 | 3.33 |  |
|  | พลังธรรม  | ยอดชาย โทธรัตน์ (9) | 8,850 | 3.03 |  |
| ผลรวม | ผลรวม | ผลรวม | 291,771 | 100.00 | — |

| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี | 291,771 |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: ประชาธิปัตย์   รักษาที่นั่ง
: ประชาธิปัตย์   รักษาที่นั่ง
: ประชาชน (พ.ศ. 2531)   ได้ที่นั่งจาก ประชาธิปัตย์
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 2

เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอหาดใหญ่, กิ่งอำเภอนาหม่อม และ กิ่งอำเภอบางกล่ำ
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดสงขลา> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดสงขลา> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดสงขลา> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดสงขลา> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดสงขลา> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดสงขลา> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ประชาธิปัตย์   | ไสว พัฒโน (3)* | 38,482 |  |  |
|  | กิจสังคม  | จ่าสิบตรี อนันต์ เรืองกูล (7)✔ | 32,350 |  |  |
|  | ราษฎร (พ.ศ. 2529)   | พันโท พิศาล วัฒนวงษ์คีรี (11) | 17,971 |  |  |
|  | ประชาชน (พ.ศ. 2531)   | นฤชาติ บุญสุวรรณ (1)* | 16,273 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | มนู ดวงสุวรรณ (4) | 11,930 |  |  |
|  | พลังธรรม  | ครื้น อรัญดร (5) | 9,227 |  |  |
|  | ประชาชน (พ.ศ. 2531)   | สงบ บุญเลิศ (2) | 6,879 |  |  |
|  | พลังธรรม  | อุทัย ศรีไหม (6) | 5,109 |  |  |
|  | ชาติไทย  | สมมุ่ง ณ สงขลา (9) | 3,901 |  |  |
|  | กิจสังคม  | สมจิต คารวนันท์ (8) | 1,291 |  |  |
|  | ก้าวหน้า (พ.ศ. 2526)   | ลิขิต เปรมใจชน (13) | 919 |  |  |
|  | ชาติไทย  | หอม ชูมณี (10) | 723 |  |  |
|  | ราษฎร (พ.ศ. 2529)   | หมัดยุสุบ หีมสุหรี (12) | 716 |  |  |
|  | ก้าวหน้า (พ.ศ. 2526)   | ลือชัย ริยาพันธ์ (14) | 201 |  |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี |  |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: ประชาธิปัตย์   รักษาที่นั่ง
: กิจสังคม  ได้ที่นั่งจาก ประชาธิปัตย์
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 3

เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสะเดา, อำเภอจะนะ, อำเภอนาทวี, อำเภอเทพา และอำเภอสะบ้าย้อย
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดสงขลา> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดสงขลา> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดสงขลา> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดสงขลา> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดสงขลา> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดสงขลา> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ประชาธิปัตย์   | ไตรรงค์ สุวรรณคีรี  (1)* | 41,047 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | สมนเล๊าะ โปขะรี (2)* | 31,690 |  |  |
|  | ประชากรไทย  | สะเบต หลีเหร็ม (5) | 22,345 |  |  |
|  | ประชาชน (พ.ศ. 2531)   | วิชิต วิเศษสุวรรณภูมิ (3)* | 16,103 |  |  |
|  | ประชาชน (พ.ศ. 2531)   | ดาบตำรวจ สมบัติ ปัญญาพฤกษ์ (4) | 13.219 |  |  |
|  | พลังธรรม  | พลตำรวจตรี สุวิชช สายสุพรรณ (7) | 7,335 |  |  |
|  | กิจประชาคม   | สิบตำรวจเอก มานะ มิ่งมุฮัมวงศ์ (9) | 6,909 |  |  |
|  | พลังธรรม  | ก่อเกียรติ ทิพยนุกูล (8) | 3,264 |  |  |
|  | เกษตรอุตสาหกรรมไทย | เฉลิม หนูสอน (14) | 1,207 |  |  |
|  | ประชากรไทย  | ชำนาญ ใจสงัด (6) | 420 |  |  |
|  | กิจประชาคม   | สันติ สุขประเสริฐ (10) | 304 |  |  |
|  | ก้าวหน้า (พ.ศ. 2526)   | วิทยา หะยีหมัด (11) | 96 |  |  |
|  | ก้าวหน้า (พ.ศ. 2526)   | ไพฑูรย์ ดุกชูแสง (12) | 90 |  |  |
|  | เกษตรอุตสาหกรรมไทย | สามารถ เกตตะพันธ์ (13) | 62 |  |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี |  |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: ประชาธิปัตย์   รักษาที่นั่ง
: ประชาธิปัตย์   รักษาที่นั่ง
ดูเพิ่ม

จังหวัดสงขลาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
จังหวัดสงขลาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
มังงะ

ตัวอย่างมังงะที่มีวิกิพีตังเป็นตัวละครหลัก
มังงะ (ญี่ปุ่น: 漫画; โรมาจิ: manga) เป็นคำภาษาญี่ปุ่นสำหรับเรียกการ์ตูนช่อง สำหรับภายนอกประเทศญี่ปุ่น คำนี้ถูกใช้เรียกการ์ตูนช่องที่มาจากญี่ปุ่น มังงะพัฒนามาจากอุคิโยเอะและจิตรกรรมตะวันตก และเริ่มคงรูปแบบที่เป็นอยู่ในปัจจุบันตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
มังงะที่ได้รับความนิยมสูงมักถูกนำไปสร้างเป็นอนิเมะ ละครโทรทัศน์ เนื้อหาของมังงะเหล่านั้นมักถูกดัดแปลงเพื่อให้เหมาะสมต่อการแพร่ภาพทางโทรทัศน์และเพื่อให้ถูกรสนิยมของผู้ชมทั่วไปยิ่งขึ้น
ประวัติ

คำว่า มังงะหรือคำว่า Manga แปลตรงตัวว่า "ภาพตามอารมณ์" ถูกใช้อย่างกว้างขวางเป็นครั้งแรกหลังจากจิตรกรอุคิโยเอะชื่อโฮคุไซตีพิมพ์หนังสือชื่อโฮคุไซมังงะในคริสต์ศตวรรษที่ 19 อย่างไรก็ดีนักประวัติศาสตร์บางกลุ่มเห็นว่ามังงะอาจมีประวัติยาวนานกว่านั้น โดยมีหลักฐานคือภาพจิกะ (แปลตรงตัวว่า "ภาพตลก") ซึ่งเป็นที่นิยมในศตวรรษที่ 12 มีลักษณะหลายประการคล้ายคลึงกับมังงะในปัจจุบัน อาทิ การเน้นเนื้อเรื่อง และการใช้เส้นที่เรียบง่ายแต่สละสลวย เป็นต้น
มังงะพัฒนามาจากการผสมผสานศิลปะการวาดภาพแบบอุคิโยเอะกับจิตรกรรมตะวันตก ความพยายามของญี่ปุ่นที่จะพัฒนาตัวเองให้ทันกับมหาอำนาจตะวันตกในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ผลักดันให้ญี่ปุ่นนำเข้าวัฒนธรรมตะวันตกหลาย ๆ รูปแบบ รวมทั้งการจ้างศิลปินตะวันตกมาสอนศิลปินญี่ปุ่นเกี่ยวกับองค์ประกอบพื้นฐานทางศิลปะ เช่น เส้น รูปทรง และสี ซึ่งการวาดภาพแบบอุคิโยเอะไม่ให้ความสำคัญเนื่องจากคิดว่าความรู้สึกโดยรวมของภาพสำคัญกว่า อย่างไรก็ดี มังงะที่เป็นที่รู้จักกันในปัจจุบันเริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองหลังจากที่รัฐบาลญี่ปุ่นถูกสหรัฐอเมริกาบังคับให้เปิดเสรีภาพแก่สื่อมวลชน
ในศตวรรษที่ 21 คำว่ามังงะเปลี่ยนความหมายเดิมมาหมายถึงหนังสือการ์ตูน อย่างไรก็ดีคนญี่ปุ่นมักใช้คำนี้เรียกหนังสือการ์ตูนสำหรับเด็ก ส่วนหนังสือการ์ตูนทั่วไปใช้คำว่า コミックス (คอมิกส์) ซึ่งเป็นคำทับศัพท์ของ comics ในภาษาอังกฤษ ในประเทศที่พูดภาษาอังกฤษ มังงะ (manga) ถูกใช้เรียกหนังสือการ์ตูนจากประเทศญี่ปุ่น ส่วนในประเทศไทยการใช้คำว่ามังงะยังไม่เป็นที่แพร่หลายนัก
มังงะมีความสำคัญวัฒนธรรมญี่ปุ่นและได้รับการยอมรับจากคนญี่ปุ่นว่าเป็นวิจิตรศิลป์และวรรณกรรมรูปแบบหนึ่ง มังงะในปัจจุบันถูกวิพากษ์วิจารณ์จากกลุ่มอนุรักษนิยมทั้งในญี่ปุ่นและต่างประเทศอย่างกว้างขวางว่ามีความรุนแรงและเนื้อหาทางเพศปะปนอยู่มาก อย่างไรก็ดี ประเทศญี่ปุ่นก็ยังไม่มีกฎหมายจัดระเบียบมังงะ เว้นแต่กฎหมายคลุมเครือฉบับหนึ่งที่กล่าวทำนองว่า "ห้ามผู้ใดจัดจำหน่ายสื่อที่ขัดต่อความดีงามของสังคมจนเกินไป" เท่านั้น นักวาดการ์ตูนในญี่ปุ่นจีงมีเสรีภาพที่จะเขียนมังงะที่มีเนื้อหาทุกแนวสำหรับผู้อ่านทุกกลุ่ม
ลักษณะเฉพาะตัวของมังงะ

รูปในมังงะส่วนใหญ่จะเน้นเส้นมากกว่ารูปทรงและการให้แสงเงา การจัดช่องภาพจะไม่ตายตัวเหมือนการ์ตูนสี่ช่องหรือการ์ตูนช่องในหนังสือพิมพ์ การอ่านมังงะจะอ่านจากขวาไปซ้ายตามวิธีเขียนหนังสือแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น เป็นที่น่าสังเกตว่าตัวละครในมังงะมักจะดูเหมือนคนตะวันตกหรือไม่ก็มีนัยน์ตาขนาดใหญ่ ความใหญ่ของตากลายมาเป็นลักษณะเด่นของมังงะและอนิเมะตั้งแต่ยุคปี 1960 เมื่อเทะซึกะ โอะซะมุ ผู้เขียนเรื่องแอสโตรบอยซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นบิดาของมังงะในปัจจุบัน เริ่มวาดตาของตัวละครแบบนั้น โดยเอาแบบมาจากตัวการ์ตูนของดิสนีย์ อย่างไรก็ดี ไม่ใช่ว่านักเขียนการ์ตูนทุกคนจะวาดตัวละครให้มีตาใหญ่เสมอไป
มังงะนั้นจะถูกแยกจาก comic อย่างเด่นชัดเพราะเป็นการเขียนเทคนิกการถ่ายทำภาพยนตร์ (cinematic style) โดยผู้เขียนจะทำการเขียนภาพระยะไกลระยะใกล้ระยะประชิด เปลี่ยนมุมมองและตัดต่อเนื้อหาเรื่องราวอย่างฉับไวโดยใช้เส้น speed เพิ่มความเร็ว
การตีพิมพ์มังงะ

หนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ในญี่ปุ่นจะตีพิมพ์มังงะหลาย ๆ เรื่องพร้อมกัน โดยแต่ละเรื่องจะมีประมาณ 10 ถึง 40 หน้าต่อฉบับ หนังสือเหล่านี้มักจะตีพิมพ์โดยใช้กระดาษคุณภาพต่ำและมีจำนวนหน้าตั้งแต่ 200 ถึง 850 หน้า นอกจากนี้บางครั้งยังตีพิมพ์การ์ตูนจบในตอนและการ์ตูนสี่ช่อง มังงะเรื่องหนึ่ง ๆ อาจจะถูกตีพิมพ์อยู่หลายปีถ้าหากได้รับความนิยมสูง นักเขียนการ์ตูนส่วนใหญ่จะเริ่มต้นด้วยการเขียนการ์ตูนจบในตอนก่อนเพื่อสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง ซึ่งถ้าได้รับความนิยมก็จะได้เขียนมังงะเรื่องยาวต่อไป
หลังจากที่มังงะเรื่องหนึ่ง ๆ ถูกตีพิมพ์ไปได้ระยะหนึ่ง สำนักพิมพ์ก็จะรวบรวมมาตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ญี่ปุ่น: ทังโคบง) โดยใช้กระดาษคุณภาพสูง เป็นประโยชน์ต่อผู้ที่ต้องการไล่ตามมังงะเรื่องที่กำลังตีพิมพ์อยู่หรือผู้ที่ไม่สะดวกกับการซื้อหนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ มังงะที่มีชื่อเสียงอาจจะถูกรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูน "ฉบับพิเศษ" ซึ่งอาจมีปกแข็ง พิมพ์ด้วยหมึกสามสี หรือมีจำนวนตอนมากกว่าหนังสือการ์ตูนรวมเล่มทั่วไป โดยมีนักสะสมเป็นกลุ่มเป้าหมาย นอกจากนี้มังงะเก่า ๆ ยังถูกนำมาตีพิมพ์ใหม่ด้วยกระดาษคุณภาพต่ำลงและจำหน่ายในราคาเล่มละประมาณ 100 เยนเพื่อแข่งกับมังงะมือสอง
มังงะโดยหลักแล้วจะแบ่งออกเป็นประเภทตามเพศและอายุของกลุ่มเป้าหมาย กล่าวคือหนังสือการ์ตูนสำหรับเด็กผู้ชาย (โชเน็น) และสำหรับเด็กผู้หญิง (โชโจะ) จะมีรูปหน้าปกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดและไม่วางขายบนชั้นหนังสือเดียวกัน
นักเขียนการ์ตูนบางคนจะเพิ่มหน้าพิเศษเรียกว่า โอมาเกะ (แปลตรงตัวว่า "ของแถม") ลงในหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม โอมาเกะมักจะเล่าการออกแบบตัวละครและฉาก มีภาพร่างมังงะ หรือไม่ก็เป็นมังงะหรือข้อเขียนอีกเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับมังงะในเล่มเลย
โดจินชิคือมังงะที่ตีพิมพ์อย่างไม่เป็นทางการโดยผู้ติดตามมังงะ โดจินชิส่วนมากจะเขียนขึ้นโดยนำตัวละครและเนื้อเรื่องจากมังงะที่วางขายอยู่ในตลาดมาแต่งเติม หรือไม่ก็เขียนเนื้อเรื่องขึ้นมาใหม่แต่ยังใช้ตัวละครเดิมอยู่ ปัจจุบันในญี่ปุ่นมีบริษัทรวบรวมโดจินชิของมังงะ อนิเมะ หรือเกมที่มีชื่อเสียงมาตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูน และมีร้านการ์ตูนจำนวนหนึ่งที่ขายแต่โดจินชิ คอมิเก็ตเป็นเทศกาลขายตรงโดจินชิขนาดใหญ่ที่จัดขึ้นปีละสองครั้ง โดยมีศิลปินเข้าร่วมงานถึงกว่า 10,000 กลุ่มและมีผู้เข้าชมงานแต่ละครั้งไม่ต่ำกว่า 400,000 คน
ประเภทของมังงะ

ประเภทของมังงะที่จะกล่าวถึงต่อไปนี้สามารถนำไปใช้กับอนิเมะ, ละครโทรทัศน์และเกมได้ด้วย
ประเภทของมังงะ > ตามกลุ่มเป้าหมาย

เด็ก
โชโจะ เด็กวัยรุ่นหญิง
โชเน็น เด็กวัยรุ่นชาย
โจะเซ (หรือ เรดิโคมิ) ผู้หญิง
เซเน็น ผู้ชาย
ประเภทของมังงะ > ตามเนื้อหา

ดูเพิ่ม: แนวการ์ตูน
ประเภทของมังงะ > ตามรูปแบบ

โชเน็นไอ
ยะโอะอิ
โชโจะไอ
ยุริ
โลลิคอน
มังงะที่มีชื่อเสียง > โชเน็น

ดราก้อนบอล
เซนต์เซย่า
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
สแลมดังก์
ซามูไรพเนจร
วันพีซ
ราชันย์แห่งภูต
เทพอสูรจิ้งจอกเงิน
นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
แขนกล คนแปรธาตุ
เทพมรณะ
เดธโน้ต
จีทีโอ
กินทามะ
มังงะที่มีชื่อเสียง > โชโจะ

นานะ
รหัสลับ เซเลอร์วี
เซเลอร์มูน
มาร์มาเลดบอย
สาวแกร่งแรงเกินร้อย (ฮานะโยริดังโงะ)
ปริศนาพิทักษ์โลก (พลีสเซฟมายเอิร์ธ)
อูเทนะ พลิกฟ้าตามหารัก (เรฟโวลูชันนารีเกิร์ลอุเทน่า)
AYA ตำนานนางฟ้า (อายาชิ โนะ เซเรส)
เรื่องธรรมดาของเธอกับฉัน (คาเรชิ คาโนโจะ โน จิโจ)
เสน่ห์สาวข้าวปั้น
สับขั้วมาลุ้นรัก (ฮานะซาคาริ โนะ คิมิทาจิ เอะ)
X พลังล้างโลก
มังงะที่มีชื่อเสียง > เซเน็น

3x3 Eyes
อากิร่า ไม่เหมือนคน
เบอร์เซิร์ก
เบลดออกดือิมมอร์ทอล
โกสอินเดอะเชล
โคซุเระโอกามิ
มอนสเตอร์
เฮลซิง
ดูเพิ่ม

การ์ตูนญี่ปุ่น
อนิเมะ
เกมคอมพิวเตอร์
โดจินชิ
คอสเพลย์
คอมิกส์
แหล่งข้อมูลอื่น

มังงะ ที่เว็บไซต์ Curlie
manga ได้ที่ ghost
คู่มือการท่องเที่ยว Anime and manga in Japan จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  เกาหลี 
↑  "GHOST MANGA โกสต์มังงะ อ่านมังงะฟรี - มังงะเกาหลี มังงะจีน มังงะญี่ปุ่นแปลไทย มังงะเกาหลี แปลไทย มังงะโรแมนติก มังงะแอคชั่น แปลไทย มังงะจีนแปลไทย มังงะต่างโลก". GHOST MANGA โกสต์มังงะ.
คำว่า "มังงะ" ถูกใช้อย่างกว้างขวางเป็นครั้งแรกหลังจากจิตรกรอุคิโยเอะชื่อโฮคุไซตีพิมพ์หนังสือชื่อโฮคุไซมังงะในคริสต์ศตวรรษที่ 19
วิธีอ่านมังงะแบบญี่ปุ่น
ยูรี กาการิน

นักบินอวกาศชาวโซเวียต มนุษย์คนแรกในอวกาศ
| ยูรี กาการิน |
| --- | --- |
Юрий Гагарин
กาการินที่เฮลซิงกิ ค.ศ. 1961
เกิด: ยูรี อะเลคเซเยวิช กาการิน 9 มีนาคม ค.ศ. 1934(1934-03-09) คลูชิโน สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย สหภาพโซเวียต
เสียชีวิต: 27 มีนาคม ค.ศ. 1968(1968-03-27) (34 ปี) โนวอสโยโลโว สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย สหภาพโซเวียต
สาเหตุเสียชีวิต: เครื่องบินตก
สุสาน: สุสานกำแพงเครมลิน มอสโก
สัญชาติ: รัสเซีย
อาชีพ: นักบิน, นักบินอวกาศ
คู่สมรส: Valentina Goryacheva (สมรส 1957)
รางวัล:   วีรชนแห่งสหภาพโซเวียต  เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน  นักบิน-นักบินอวกาศแห่งสหภาพโซเวียต 

อาชีพในอวกาศ
นักบินอวกาศโซเวียต
ยศ: นาวาอากาศเอก (Polkovnik), กองทัพอากาศ
อยู่บนอวกาศ: 1 ชั่วโมง 48 นาที
การคัดเลือก: กลุ่มกองทัพอากาศที่ 1
ภารกิจ: วอสตอค 1
 
 
ลายมือชื่อ

นาวาอากาศเอก ยูรี อเลคเซเยวิช กาการิน (รัสเซีย: Юрий Алексеевич Гагарин; 9 มีนาคม ค.ศ. 1934 – 27 มีนาคม ค.ศ. 1968) เป็นนักบินและนักบินอวกาศชาวโซเวียตที่กลายเป็นมุษย์คนแรกที่เดินทางไปยังอวกาศ เขาเดินทางในแคปซูลวอสตอค 1 โดยโคจรรอบโลกหนึ่งรอบในวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1961 เนื่องด้วยการบรรลุความสำเร็จครั้งสำคัญในการแข่งขันอวกาศ ทำให้เขากลายเป็นผู้มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ และได้รับรางวัลกับตำแหน่งหลายตำแหน่ง ซึ่งรวมถึงรางวัลสูงสุดของชาติ วีรชนแห่งสหภาพโซเวียต
กาการินเกิดที่หมู่บ้านคลูชิโน และในวัยเด็กทำงานเป็นช่างหล่อในโรงงานเหล็กที่ Lyubertsy ภายหลังจึงเข้าร่วมกองทัพอากาศโซเวียตในฐานะนักบินและประจำการที่ฐานทัพอากาศ Luostari ใกล้ชายแดนนอร์เวย์ ก่อนจะได้รับเลือกเป็นนักบินอวกาศร่วมกับคนอื่น ๆ อีก 5 คนในโครงการอวกาศโซเวียต
วอสตอก 1 เป็นการบินอวกาศเพียงครั้งเดียวของกาการิน แต่เขาทำหน้าที่เป็นลูกเรือสำรองสำหรับภารกิจโซยุซ 1 ซึ่งจบลงด้วยอุบัติเหตุร้ายแรง ทำให้วลาดีมีร์ โคมารอฟ เพื่อนและนักบินอวกาศร่วมของเขา เสียชีวิต ด้วยความกลัวว่าวีรบุรุษแห่งชาติอาจถูกฆ่า ทำให้ทางการโซเวียตห้ามไม่ให้กาการินเข้าภารกิจสำรวจอวกาศอื่น ๆ อีกต่อไป หลังฝึกบินที่สถาบันวิศวกรรมกองทัพอากาศจูคอฟสกีสำเร็จในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1968 เขาได้รับอนุญาตให้บินกับอากาศยานธรรมดา กาการินเสียชีวิตใน 5 สัปดาห์ต่อมาจากการฝึกบิน MiG-15 กับครูการบิน Vladimir Seryogin แล้วตกลงใกล้เมือง Kirzhach
ชีวิตช่วงต้น

กาการินเกิดในวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1934 ที่หมู่บ้านคลูชิโน แคว้นสโมเลนสค์ สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย ใกล้ Gzhatsk (เปลี่ยนชื่อเป็นกาการินใน ค.ศ. 1968 หลังจากเขาเสียชีวิต) พ่อแม่ทำงานในนารวม โดย Aleksey Ivanovich Gagarin ทำงานเป็นช่างไม้ ส่วน Anna Timofeyevna Gagarina ทำงานเป็นเกษตรกรผู้เลี้ยงโคนม ยูรีเป็นลูกคนที่สามจากลูกทั้งสี่คน โดยวาเลนติน พี่ชายของเขา เกิดใน ค.ศ. 1924 โดยช่วยดูแลวัวในฟาร์มตอนที่ยูรีเกิด โซยา ผู้เป็นพี่สาว เกิดใน ค.ศ. 1927 ช่วยดูแล "ยูรา" กับลูกคนสุดท้องชื่อ บอริส ที่เกิดใน ค.ศ. 1936
ดูเพิ่ม

คืนยูรี
วันนักบินอวกาศ
หนังสือเพิ่มเติม

Cole, Michael D. (1995). Vostok 1: First Human in Space. Springfield, NJ: Enslow. ISBN 0-89490-541-4.
Jenks, A. L. (2019). The Cosmonaut Who Couldn’t Stop Smiling: The Life and Legend of Yuri Gagarin (NIU Series in Slavic, East European, and Eurasian Studies). DeKalb: Northern Illinois University Press.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ภาพหลายรูปจากแหล่งข้อมูลภายนอก |
| --- | --- |
Memorial to Gagarin and Seregin at crash location
 Memorial obelisk photo
 Memorial obelisk closeup photo
 พิกัด 56°02′48″N 39°01′35″E﻿ / ﻿56.04664°N 39.0265°E﻿ / 56.04664; 39.0265
Obituary by Associated Press, published on The New York Times, 28 March 1968
"Gagarin, Yuri Alekseyevich". Astronautix.com. สืบค้นเมื่อ January 2, 2023.
Caterina, Gianfranco (9 March 2020). "Gagarin in Brazil: reassessing the terms of the Cold War domestic political debate in 1961". Revista Brasileira de Política Internacional. 63 (1): 16. doi:10.1590/0034-7329202000104.
Newsreel footage of Yuri Gagarin at Net-Film Newsreels and Documentary Films Archive
First Orbit, 2011 feature film on YouTube by First Orbit
First Man in Space: Yuri Gagarin, short film on YouTube by Roscosmos
ยูรี กาการิน มีให้โหลดฟรีที่ อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์ [อื่นๆ]
ยูรี กาการิน มีให้โหลดฟรีที่ อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์ [อื่นๆ]
Photo gallery by KP.ru
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส 2  BnF data 2  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส  รัสเซีย 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์  ULAN 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  NARA  SNAC  IdRef 
บ้านครอบครัวกาการินที่คลูชิโน
รายชื่อคณะศึกษาศาสตร์ในประเทศไทย

สำหรับรายชื่อสถาบันวิชาด้านครุศาสตร์อุตสาหกรรม ดูที่ รายชื่อคณะครุศาสตร์อุตสาหกรรมในประเทศไทย
รายชื่อสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย ที่เปิดสอนวิชาด้านศึกษาศาสตร์หรือครุศาสตร์
กลุ่มสถาบันเทางามสัมพันธ์

การศึกษาบัณฑิต (กศ.บ) จะเป็นปริญญาบัตรที่สืบเนื่องมาด้วยประวัติความสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัยที่เคยเป็น "วิทยาลัยวิชาการศึกษา" และเป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒในทุกภูมิภาค ที่ได้ทำกิจกรรมร่วมกัน ทำคุณประโยชน์ให้กับประเทศชาติ ซึ่งล้วนแสดงให้เห็นถึงความเป็นเลือดของนิสิตศึกษาศาสตร์ที่ล้วนมีของสถาบันซึ่งเป็นสีเทาร่วมกัน ซึ่งมีด้วยกัน 6 มหาวิทยาลัยด้วยกัน ดังนี้
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (เทา-แดง)
มหาวิทยาลัยทักษิณ (เทา-ฟ้า)
มหาวิทยาลัยบูรพา (เทา-ทอง)
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (เทา-เหลือง)
มหาวิทยาลัยนเรศวร (เทา-แสด)
มหาวิทยาลัยพะเยา (ม่วง-ทอง)
กลุ่มสถาบันไม้เรียวเกมส์

คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
กลุ่มสถาบันกระดานดำสัมพันธ์

คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร