stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยเอดินบะระ
ประวัติ

เอดินบะระเป็นหนึ่งในสี่มหาวิทยาลัยเก่าแก่ของสกอตแลนด์ ซึ่งประกอบไปด้วย มหาวิทยาลัยเซนต์แอนดริวส์, มหาวิทยาลัยกลาสโกว์, มหาวิทยาลัยอเบอร์ดีน, และ มหาวิทยาลัยเอดินบะระ (เรียงตามความเก่าแก่จากมากไปน้อย) ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1583 ในช่วงแห่งการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของเมืองเอดินบะระ และนับเป็นมหาวิทยาลัยแรก ที่เงินทุนสนับสนุนมาจากสภาเมือง (แทนที่จะเป็นจากโบสถ์ดังเช่นมหาวิทยาลัยทั่วไปในสมัยนั้น). สาขาวิชาแรกที่เปิดสอนคือ กายวิภาคศาสตร์ และวิชาที่ต่อมาได้พัฒนากลายเป็นวิชาศัลยกรรม จากนั้นก็ได้ขยายการเรียนการสอนไปสู่สาขาอื่น ๆ อาคารหลังแรกของมหาวิทยาลัย คือ โอลด์คอลเลจ (Old College) ตั้งอยู่บนถนนเซาท์บริดจ์ บริเวณเมืองเก่า (โอลด์ทาวน์; Old town) ของเมือง (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของคณะนิติศาสตร์ และสำนักงานฝ่ายบริหารของมหาวิทยาลัย)
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยมีหลักสูตรครอบคลุมเกือบทุกสาขาวิชา ยกเว้นด้านเกษตรกรรม (วิทยาลัยเกษตรกรรมสก็อต  มีอาคารตั้งอยู่ในบริเวณวิทยาเขตคิงส์บิลดิ้งของมหาวิทยาลัย แต่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัย) และมีสำนักวิชาวิทยาการสารสนเทศที่ใหญ่มาก โดยเป็นหนึ่งในผู้นำของโลกในสาขานี้ โดยเฉพาะด้านปัญญาประดิษฐ์, ภาษาศาสตร์เชิงคำนวณ, ชีววิทยาระบบ, และวิทยาการคอมพิวเตอร์เชิงทฤษฎี
ที่ตั้ง

อาคารของมหาวิทยาลัยตั้งกระจายอยู่โดยรอบเมือง โดยมีสองวิทยาเขตใหญ่คือ จอร์จสแควร์ เป็นที่ตั้งของกลุ่มคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ และ คิงส์บิลดิ้ง เป็นที่ตั้งของกลุ่มคณะวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ นอกจากนี้ยังมีวิทยาเขตอื่น ๆ อีก ได้แก่ คณะเทววิทยา ที่ the Mound, คณะศึกษาศาสตร์ ที่ปลายถนนรอยัลไมล์, คณะสัตวแพทยศาสตร์ ที่ Summerhall ติดกับสวนสาธารณะ the Meadows, กลุ่มคณะแพทยศาสตร์ ที่ Little France, และ Pollock Halls ซึ่งเป็นกลุ่มอาคารหอพักนักศึกษา
ชื่อเสียง

การจัดอันดับมหาวิทยาลัยโดย เดอะการ์เดียน ปี 2008 ได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยเอดินบะระไว้ดังนี้
ที่ 1 ของ UK ทางด้านคอมพิวเตอร์
ที่ 1 ของ UK ทางด้านฟิสิกส์
ที่ 2 ของ UK ทางด้านการแพทย์
ที่ 2 ของ UK ทางด้านสัตวแพทย์
ที่ 7 ของ UK โดยภาพรวม
การจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลกโดย ไทมส์ไฮเออร์เอดูเคชันซัปพลีเมนต์ เมื่อปี ค.ศ. 2005 (The 2005 Times Higher Education Supplement [THES] World University Rankings) จัดอันดับมหาวิทยาลัยเอดินบะระดังนี้:
ที่ 16 ของโลก ด้านชีวเวช
ที่ 14 ของโลก จากมุมมองของผู้จ้างงาน
ที่ 27 ของโลก ด้านศิลปศาสตร์และมนุษยศาสตร์
ที่ 38 ของโลก ด้านวิทยาศาสตร์
ที่ 30 ของโลก โดยภาพรวม
การจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลกโดย มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ เจียวทง (The Academic Ranking of World Universities 2005 [ARWU]) จัดอันดับมหาวิทยาลัยเอดินบะระดังนี้:
ที่ 5 ของสหราชอาณาจักร
ที่ 9 ของยุโรป
ที่ 47 ของโลก
ปี ค.ศ. 2005 มหาวิทยาลัยได้รับเลือกจากหนังสือพิมพ์ซันเดย์ไทมส์ (สหราชอาณาจักร) เป็นมหาวิทยาลัยสกอตแลนด์แห่งปี (Sunday Times Scottish University of the Year)
ปี ค.ศ. 2006 หนังสือแนะนำมหาวิทยาลัยโดยหนังสือพิมพ์ไทมส์ (สหราชอาณาจักร) (The Times Good University Guide 2006) จัดอันดับมหาวิทยาลัยเอดินบะระเป็นอันดับที่ 5 ของสหราชอาณาจักรในภาพรวม และอันดับที่ 4 ในด้านคุณภาพการเรียนการสอน
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

เอดินบะระเป็นมหาวิทยาลัยที่มีศิษย์เก่าเป็นนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรมากรองจากออกซฟอร์ดและเคมบริดจ์
กอร์ดอน บราวน์ - นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร
เซอร์อาร์เทอร์ โคนัน ดอยล์ - ผู้ประพันธ์เชอร์ล็อก โฮมส์
โรเบิร์ต หลุยส์ สตีเวนสัน - ผู้แต่ง Treasure Island และ Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde
อเล็กซานเดอร์ แกรแฮม เบลล์ - ผู้ประดิษฐ์โทรศัพท์เครื่องแรกของโลก
ชาลส์ ดาร์วิน - นักธรรมชาติวิทยา ผู้เสนอทฤษฎีวิวัฒนาการ
โจเซฟ ลิสเตอร์ (Joseph Lister) - ศัลยแพทย์ผู้วางรากฐานการผ่าตัดแบบปลอดเชื้อ
เจมส์ เคลิร์ก แมกซ์เวลล์ (James Clerk Maxwell) - นักฟิสิกส์ บิดาแห่งทฤษฏีแม่เหล็กไฟฟ้า
วิลเลียม แรงไคน์ (William John Macquorn Rankine) - นักฟิสิกส์ผู้อุทิศผลงานสำคัญต่อเทอร์โมไดนามิคส์ อาทิ Rankine Cycle
เดวิด ฮูม (David Hume) - นักคิด นักปรัชญา และ นักเศรษฐศาสตร์ ที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งของยุโรป
David MacRitchie - นักโบราณคดี
Stella Rimington - อดีตผู้อำนวยการ MI5 (หน่วยรักษาความมั่นคงแห่งชาติ ของสหราชอาณาจักร)
Peter Roget - ผู้รวบรวมอภิธานศัพท์
วอลเตอร์ สกอตต์ (Sir Walter Scott) - นักเขียนและกวี
David Steel - หัวหน้าพรรคเสรีนิยม (British Liberal Party)
เจมส์ เฮกเตอร์ (James Hector) - นักธรณีวิทยา
แหล่งข้อมูลอื่น

สถาบันส่งเสริมการศึกษาต่อสกอตแลนด์
The University of Edinburgh มหาวิทยาลัยเอดินบะระ
Student newspaper เก็บถาวร 2020-09-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน   หนังสือพิมพ์นักศึกษาของมหาวิทยาลัย
| ด ค กมหาวิทยาลัยในกลุ่มกูอิงบรา |
| --- | --- |
 ออร์ฮูส  บาร์เซโลนา  แบร์เกน  โบโลญญา  บริสตอล  บูดาเปสต์  กูอิงบรา  เดอรัม  ดับลิน  เอดินบะระ  กอลเวย์  เจนีวา  เกิททิงเงิน  กรานาดา  กราซ  โกรนิงเงิน  ไฮเดิลแบร์ค  Iaşi  อิสตันบูล  เยนา  กรากุฟ  ไลเดิน  เลอเฟิน  Louvain-la-Neuve  ลียง  มงเปอลีเย  ปาโดวา  ปาวีอา  ปัวตีเย  ปราก  เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก  ซาลามังกา  ซีเอนา  ตาร์ตู  Turku I  Turku II  อุปซอลา  วิลนีอุส  เวือทซ์บวร์ค 
| ด ค กกลุ่มรัสเซล (Russell Group) |
| --- | --- |
 เบอร์มิงแฮม  บริสตอล  เคมบริดจ์  คาร์ดิฟฟ์  เดอรัม  เอดินบะระ  เอ็กซิเตอร์  กลาสโกว์  อิมพิเรียลคอลเลจลอนดอน  คิงส์คอลเลจลอนดอน  ลีดส์  ลิเวอร์พูล  วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์  แมนเชสเตอร์  นิวคาสเซิล  นอตทิงแฮม  ออกซฟอร์ด  ควีนส์  วิทยาลัยควีนแมรี  เชฟฟีลด์  เซาแทมป์ตัน  มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน  วอริก  ยอร์ก 
Teviot Row House อาคารสหภาพนักศึกษา ที่สร้างขึ้นมาเป็นการเฉพาะ  ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
มรรคาศักดิ์สิทธิ์

| --- | --- |
มรรคาศักดิ์สิทธิ์ Stations of the Cross
   พระเยซูสิ้นพระชนม์บนกางเขน (คริสต์ศตวรรษที่ 12) ที่หมายนี้อยู่ในมหาวิหารนักบุญราฟาเอลที่ Dubuque, ไอโอวา
มรรคาศักดิ์สิทธิ์ หรือ ทางสู่กางเขน (อังกฤษ: Stations of the Cross (ที่หมายสู่กางเขน) ; ละติน: Via Crucis (ทางสู่กางเขน) หรือ Via Dolorosa (ทางแห่งความเศร้า) หรือ เรียกง่ายๆ ว่า The Way - ทาง) คือภาพงานศิลปะศาสนาคริสต์บรรยายถึงช่วงเวลาสุดท้ายในชีวิตพระเยซู ตั้งแต่เดินทางสู่การตรึงกางเขนและหลังการตรึงกางเขน เรียกกันว่า “พระทรมานของพระเยซู”  ทำขึ้นเพื่อเป็นการระลึกถึงความทรมานและความเสียสละของพระองค์  ประเพณีนี้ปฏิบัติกันในนิกายโรมันคาทอลิก แองกลิคัน และ ลูเทอแรน  มรรคาศักดิ์สิทธิ์จะปฏิบัติเมื่อใดก็ได้แต่มักจะทำกันระหว่างเทศกาลมหาพรต โดยเฉพาะทุกค่ำวันศุกร์ระหว่างช่วงเวลานี้ และวันศุกร์ประเสริฐก่อนเทศกาลอีสเตอร์
ประวัติ

วัตถุประสงค์ของการตั้งมรรคาศักดิ์สิทธิ์ก็เพื่อให้ผู้มีศรัทธาได้เดินรำพึงธรรมตามรอยพระบาทของพระเยซูจนสิ้นพระชนม์ พิธีนี้เป็นที่นิยมกันในบรรดาคริสต์ศาสนิกชนโรมันคาทอลิกและอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ เฉพาะกลุ่มที่ปฏิบัติตามจารีตตะวันตก (Western Rite)
ที่หมายต่างของมรรคาศักดิ์สิทธิ์เป็นความพยายามที่จะสร้างเหตุการณ์วันที่พระเยซูถูกตรึงกางเขนจากถนนสายที่เชื่อกันว่าเป็นถนนที่พระเยซูเดินไปสู่ที่การถูกตรึงกางเขนที่กรุงเยรูซาเลม ปัจจุบันเรียกว่าถนนกางเขน (Via Crucis) หรือ ถนนโดโลโรซา พอถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 การตั้งที่มรรคาศักดิ์สิทธิ์ก็เริ่มเผยแพร่ไปสู่โบสถ์คาทอลิกในยุโรปตะวันตกแต่ก็ไม่ได้สร้างกันเต็มที่จนมาถึงทางสู่อาราม การติดตั้งที่หมายเหล่านี้มิได้ทำกันจนมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17
มรรคาศักดิ์สิทธิ์ บางครั้งจะใช้ติดตั้งภายในคริสต์ศาสนสถาน เป็นงานศิลปะสิ่งหนึ่งที่มักจะมองข้ามเมื่อเข้าชมโบสถ์ ส่วนใหญ่จะทำเป็นรูปขนาดประมาณหนึ่งตารางฟุตติดตั้งเป็นระยะๆบนผนังสองด้านที่นำไปสู่แท่นบูชาเอก แต่ละโบสถ์ก็จะมีรูปแบบแตกต่างกันไม่ว่าจะเป็นวัสดุที่ใช้ทำ หรือแบบศิลปะที่ใช้ทำ บางชุดจะเป็นงานที่มีฝีมือดีและคุณค่าสูง  นอกจะติดตั้งภายในโบสถ์แล้วบางครั้งก็จะตั้งเหมือนสักการสถานเป็นระยะๆก่อนจะถึงตัวคริสต์ศาสนสถานซึ่งมักจะเห็นได้จากทางสู่วัดแบบอาราม การติดตั้งที่หมายเหล่านี้มิได้ทำกันจนมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 นอกจากนั้นฉากจากมรรคาศักดิ์สิทธิ์ก็ยังใช้เป็นหัวข้อที่ใช้อย่างแพร่หลายในงานจิตรกรรมและประติมากรรม
แบบมรรคาศักดิ์สิทธิ์

ภาพหรือสิ่งก่อสร้างในชุดมรรคาศักดิ์สิทธิ์จะประกอบด้วยฉาก หรือ ที่หมาย 14 จุด แต่ละชุดจะคล้าย ๆ กัน มีแตกต่างกันบ้างก็เล็กน้อย  การจะเลือกอะไรที่หมายในชุดก็แล้วแต่ศรัทธาของผู้ใช้  ชุดมรรคาศักดิ์สิทธิ์ที่นิยมกันก็มี
| --- | --- |
 ชุดแรก พระเยซูถูกตัดสินประหารชีวิต  พระเยซูได้ไม้กางเขน  พระเยซูทรงล้มหนแรก  พระเยซูพบพระนางมารีย์พรหมจารี  ไซมอน แห่ง ไซรีน (Simon of Cyrene) ช่วยพระเยซูแบกไม้กางเขน  นักบุญเวโรนีกาซับพระพักตร์พระเยซู  พระเยซูทรงล้มหนที่สอง  พระเยซูพบสาธุชนสตรีแห่งเยรูซาเลม (pious women of Jerusalem)    พระเยซูทรงล้มหนที่สาม   พระเยซูถูกถอดพระภูษา   การตรึงพระเยซูที่กางเขน   พระเยซูสิ้นพระชนม์บนกางเขน   การอัญเชิญพระศพลงจากกางเขน   ร่างของพระเยซูถูกวางไว้ในที่ฝัง :  อีกชุดหนึ่ง พระเยซูตั้งพิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์  พระเยซูสวดมนต์ที่สวนเกทเสมนี (Gethsemane)  พระเยซูปรากฏตัวที่ศาลแซนเฮดริน (Sanhedrin)  พระเยซูถูกเฆี่ยนและใส่มงกุฏหนาม  พระเยซูทรงแบกไม้กางเขน  พระเยซูทรงล้มเพราะน้ำหนักของไม้กางเขน  ไซมอน แห่ง ไซรีนช่วยพระเยซูแบกไม้กางเขน  พระเยซูพบสาธุชนสตรีแห่งเยรูซาเลม  พระเยซูถูกตรึงด้วยตะปูบนกางเขน  พระเยซูยกโทษให้นักโทษสองคนที่ถูกร่วมตรึงกางเขนกับพระองค์  พระเยซูสั่งฝากแม่และนักบุญยอห์นต่อกัน  พระเยซูสิ้นพระชนม์บนกางเขน  ร่างของพระเยซูถูกวางไว้ในที่ฝัง  พระเยซูฟื้นจากความตาย
แบบมรรคาศักดิ์สิทธิ์ในปัจจุบัน

สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2เคยนำขบวนคริสต์ศาสนิกชนบนมรรคาศักดิ์สิทธิ์ทุก “วันศุกร์ประเสริฐ” ที่โคลอสเซียมเป็นประจำทุกปี แต่เดิมพระองค์เองจะเป็นผู้แบกไม้กางเขนจากที่หมายหนึ่งไปที่หมายหนึ่ง  แต่ระยะหลังพระองค์ได้แต่นั่งเป็นประธานพิธีที่เนินปาเลไทน์ (Palatine Hill) ขณะที่ผู้ร่วมทำพิธีคนอื่นแบกไม้กางเขนแทน ว่ากันว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนที่พระองค์จะสิ้นพระชนม์ก็ได้นั่งดูมรรคาศักดิ์สิทธิ์จากชาเปลส่วนพระองค์ที่วังวาติกัน
ทุกปีสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 จะทรงเชิญให้คนเขียนบทภาวนา (meditation texts) สำหรับที่หมายแต่ละที่หมายบนมรรคาศักดิ์สิทธิ์ ผู้เขียนหลายคนที่ทรงเชิญมิได้นับถือนิกายโรมันคาทอลิก และบางปีทีหมายที่ทรงเลือกในเส้นทางก็จะเปลี่ยนไปตามพระทัยซึ่งทำให้มีคาดกันว่าพระองค์จะเปลี่ยนมรรคาศักดิ์สิทธิ์ใหม่  เมื่อปีค.ศ. 2000 ทรงเขียนบทภาวนาด้วยพระองค์เองและใช้มรรคาศักดิ์สิทธิ์ตามประเพณีเดิม มรรคาศักดิ์สิทธิ์ของพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 ประกอบด้วย
| --- | --- |
 พระเยซูคร่ำครวญต่อพระบิดาในสวนเกทเสมนี  พระเยซูถูกทรยศและถูกจับ  พระเยซูถูกประณามที่ศาลแซนเฮดริน  นักบุญปีเตอร์หันหลังให้พระเยซู  พระเยซูถูกตัดสินประหารชีวิตโดยปิลาต  พระเยซูถูกเฆี่ยนและใส่มงกุฎหนาม  พระเยซูทรงแบกไม้กางเขน:  8.  ไซมอน แห่ง ไซรีนช่วยพระเยซูแบกไม้กางเขน  9.  พระเยซูพบสาธุชนสตรีแห่งเยรูซาเลม  10.  พระเยซูถูกตรึงด้วยตะปูบนกางเขน  11.  พระเยซูยกโทษให้นักโทษสองคนที่ถูกร่วมตรึงกางเขนกับพระองค์  12.  พระเยซูสั่งฝากแม่และนักบุญยอห์นต่อกัน   13.  พระเยซูสิ้นพระชนม์บนกางเขน  14.  ร่างของพระเยซูถูกวางไว้ในที่ฝัง
การฉลองมรรคาศักดิ์สิทธิ์

การฉลองมรรคาศักดิ์สิทธิ์มักจะทำกันทุกค่ำวันศุกร์ระหว่างเทศกาลมหาพรต โดยเฉพาะ “วันศุกร์ประเสริฐ”  ก่อนเทศกาลอีสเตอร์  การฉลองประกอบด้วยการร้องเพลงสวดและการสวดมนต์   เพลงสวดที่นิยมกันมากคือเพลงสวด (sequence) แบบที่เรียกกันว่า “Stabat Mater Dolorosa” ซึ่งเชื่อกันว่าริเริ่มเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดย สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 และ จาร์คคาโพเน ดา โทดี (Jacopone da Todi) หลวงพ่อจากรัฐอุมเบรีย (Umbria) ในประเทศอิตาลี Stabat Mater Dolorosa เป็นเพลงสวดที่บรรยายความโศกเศร้าของพระแม่มารีย์ตอนที่พระเยซูถูกตรึงกางเขน เมื่อถึงที่หมายแต่ละจุดบางทีก็จะมีการร้องเพลงสวดที่เรียกว่า  “Adoramus Te” สรรเสริญพระเยซู หรือบางทีก็ร้อง “Alleluia”
ในปัจจุบันมีผู้สนับสนุนให้เพิ่มฉากพระเยซูฟี้นจากความตายเป็นที่หมายที่ 15 เพราะถ้าพระเยซูไม่ฟี้นจากความตายพระองค์ก็ไม่สามารถทำภารกิจในการเป็นผู้ไถ่บาปของมวลมนุษย์ได้สำเร็จ  เหตุผลอันเดียวกันนี้เป็นเหตุผลที่ทำให้มีการฉลอง “อีสเตอร์ ทริดุม” (Easter Triduum หรือ Holy Triduum หรือ Paschal Triduum) ซึ่งเริ่มตั้งแต่ค่ำ “วันพฤหัสบดึศักดิ์สิทธิ์” (Holy Thursday) และไปจบเอาค่ำวันอาทิตย์อีสเตอร์ (Easter Sunday) บางครั้งการฉลองมรรคาศักดิ์สิทธิ์ก็จะทำเพื่อให้ระลึกถึงเวลาที่พระเยซูทรงฟื้นขึ้นจากความตายและเมื่อทรงขึ้นสวรรค์
ภาพยนตร์เรื่อง The Passion of the Christ สร้างโดย เมล กิบสัน ใช้มรรคาศักดิ์สิทธิ์เป็นโครงเรื่อง แต่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับที่หมายที่ 14 และที่หมายสุดท้ายการฝังพระเยซูเมื่อเทียบกับที่หมายอีก 13 ที่ ซึ่งอาจจะตีความหมายได้ว่าพระเยซูกำลังออกจากที่ฝังศพและจะฟี้นจากความในฉากสุดท้ายของภาพยนตร์
ดูเพิ่ม

ศาสนาคริสต์
พระเยซู
แหล่งข้อมูลอื่น

Way of the Cross (Catholic Encyclopedia) - มรรคาศักดิ์สิทธิ์
รายการการฉลองมรรคาศักดิ์สิทธิ์ของกรุงวาติกัน
มรรคาศักดิ์สิทธิ์ (คริสต์ศตวรรษที่ 19) (College of the resurrection) เก็บถาวร 2007-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - ภาพและบทสวดมนต์
มรรคาศักดิ์สิทธิ์ (Via Cruis: The Way of The Cross) เก็บถาวร 2007-07-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - คำบรรยาย ภาพจากเยรูซาเล็มและบทสวดมนต์
มรรคาศักดิ์สิทธิ์ของพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 ปี 1991 (New American Bible) เก็บถาวร 2007-06-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
งานภาพพิมพ์มรรคาศักดิ์สิทธิ์โดย  Albrecht Dürer และ Adrian Wiszniewski เก็บถาวร 2008-01-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระทรมานของพระเยซูในศิลปะ  (The Passion of Christ in Art)
มรรคาศักดิ์สิทธิ์  (Anglican Church of St. Martin's (โตรอนโต ประเทศคานาดา))  เก็บถาวร 2007-12-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - ภาพ
ประมวลภาพ

ถนนโดโลโรซา (Via Dolorosa) เยรูซาเล็ม ภาพถ่ายระหว่าง ค.ศ. 1898 และ 1946
ผู้ร่วมพิธีเดินตามรอยมรรคาศักดิ์สิทธิ์บนถนนโดโลโรซาเมื่อปี ค.ศ. 2006
ที่หมายที่ 1 และ  2  (คริสต์ศตวรรษที่ 19) ที่มหาวิหาร Sacré-Cœur ที่ปารีส
ไซมอน แห่ง ไซรีนช่วยพระเยซูแบกไม้กางเขน โดย Meister von Astorga
พระเยซูถูกเฆี่ยนและใส่มงกุฎหนาม ที่วาราลโล (Varallo) ประเทศอิตาลี
ที่หมายที่ 11 พระเยซูถูกตรึงกางเขนริมทางไม่ไกลจากโรทอันเดอโรท (Rot a. d. Rot) ประเทศเยอรมนี
พระเยซูบนกางเขนที่นครนิวยอร์ก
ที่หมายที่ 13 เอาร่างของพระเยซูลงจากกางเขน วัดเซ็นต์อือโทรป (St. Eutrope) ประเทศฝรั่งเศส
ที่หมายที่อารามฟูเอ็นซานตา ประเทศสเปน
นักบุญเวโรนีกาซับพระพักตร์พระเยซู
| ด ค กเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของพระเยซูจากพระวรสาร |
| --- | --- | --- |
|  ประสูติ  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  เสด็จหนีไปอียิปต์  รับบัพติศมา  ถูกทดลอง  เรียกอัครทูต  เทศนาบนภูเขา  ปาฏิหาริย์  ถูกปฏิเสธ  จำแลงพระกาย  เสด็จเข้ากรุงเยรุซาเลม  สรงน้ำมันหอมและเสวยอาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ทรงถูกจับ  พิพากษา  ให้การกับปอนติอุส ปิลาตุส  ถูกทรมาน  ถูกตรึงกางเขน  อัญเชิญลงจากกางเขน  บรรจุพระศพ  คืนพระชนม์แล้วขึ้นสวรรค์  เสด็จมาครั้งที่สอง  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  |  ประสูติ  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  เสด็จหนีไปอียิปต์  รับบัพติศมา  ถูกทดลอง  เรียกอัครทูต  เทศนาบนภูเขา  ปาฏิหาริย์  ถูกปฏิเสธ  จำแลงพระกาย  เสด็จเข้ากรุงเยรุซาเลม  สรงน้ำมันหอมและเสวยอาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ทรงถูกจับ  พิพากษา  ให้การกับปอนติอุส ปิลาตุส  ถูกทรมาน  ถูกตรึงกางเขน  อัญเชิญลงจากกางเขน  บรรจุพระศพ  คืนพระชนม์แล้วขึ้นสวรรค์  เสด็จมาครั้งที่สอง  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  |  |
ที่หมายที่ 10 - พระเยซูถูกเปลื้องเครื่องทรง ที่มหาวิหารซานติอาโก เดอ คอมโพสเตลล่า (Cathedral of Santiago de Compostela) ประเทศสเปน
ธีระ สูตะบุตร

| ศาสตราจารย์ธีระ สูตะบุตรม> ป.ช., ม.ว.ม., ต.จ.ว. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ดำรงตำแหน่ง 9 ตุลาคม พ.ศ. 2549 – 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 (1 ปี 120 วัน)
นายกรัฐมนตรี: พลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์
ก่อนหน้า: สุดารัตน์ เกยุราพันธุ์
ถัดไป: สมศักดิ์ ปริศนานันทกุล
อธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ดำรงตำแหน่ง 8 มิถุนายน พ.ศ. 2539 – 7 มิถุนายน พ.ศ. 2545 (5 ปี 364 วัน)
ก่อนหน้า: ศาสตราจารย์ ดร.กำพล อดุลวิทย์
ถัดไป: รองศาสตราจารย์ ดร.วิโรจ อิ่มพิทักษ์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 21 ธันวาคม พ.ศ. 2484 (82 ปี) ประเทศไทย
ศาสนา: พุทธ
คู่สมรส: สุนงนาท สูตะบุตร

ศาสตราจารย์ ธีระ สูตะบุตร นายกสภามหาวิทยาลัยเกริก อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาล พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ เป็นเจ้าของกิจการโรงเรียนพิชญศึกษา เกิดวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2484 เป็นบุตรนายหิรัญ สูตะบุตร อดีตอธิบดีกรมสรรพากร และนางเรณู สูตะบุตร อดีตอาจารย์ใหญ่โรงเรียนสมถวิลราชดำริ
ชีวิตส่วนตัว

สมรสกับ อาจารย์ ดร. สุนงนาท สูตะบุตร ผู้อำนวยการโรงเรียนพิชญศึกษา มีบุตรชื่อ เด็กหญิง ธนิดา สูตะบุตร (เสียชีวิตตั้งแต่ 3 ขวบ) ดร.หรินทร์ สูตะบุตร นักทรัพยากรบุคคลเชี่ยวชาญ สำนักพัฒนาบุคลากร สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร นาย ธีร์ภัทร สูตะบุตร อดีตผู้ช่วยรองนายกรัฐมนตรีด้านเศรษฐกิจ ซึ่งเสียชีวิตในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 อาจารย์ ดร.ธนัย สูตะบุตร รองผู้อำนวยการโรงเรียนพิชญศึกษา และนาย ธีรทัศ สูตะบุตร
การศึกษา

ศาสตราจารย์ ธีระ สูตะบุตร หรือที่รู้จักกันในนาม ศ.ดร.ธีระ สูตะบุตร สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และได้รับทุนรัฐบาลไปศึกษาต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา กระทั่งสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก สาขา Plant Pathology จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย
ในปี พ.ศ. 2560 ธีระ สูตะบุตร ได้รับปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (นวัตกรรมและเทคโนโลยีการเกษตร) จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
การทำงาน

ศ.ดร.ธีระ สูตะบุตร ได้รับราชการเป็นอาจารย์ที่ ภาควิชาโรคพืช คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2511 และได้รับการเลื่อนตำแหน่งตามลำดับ โดยได้ดำรงตำแหน่ง ศาสตราจารย์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2539 ถึง พ.ศ. 2545 ศ.ดร.ธีระ สูตะบุตร ได้ดำรงตำแหน่ง อธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อย่างต่อเนื่องถึงกว่า 6 ปี กระทั่งเกษียณอายุราชการเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2545 ในระหว่างที่ดำรงตำแหน่งอธิการ ศ.ดร.ธีระ สูตะบุตร ได้รับตำแหน่งประธานกรรมการบริหารกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย และได้เป็นผู้ที่มอบปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ให้กับนายไทเกอร์ วูดส์ ถึงโรงแรมที่พักด้วยตัวเอง
ภายหลังเหตุการณ์รัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549 ศ.ดร.ธีระ สูตะบุตร ในวัย 65 ปีได้รับเชิญเข้าร่วมรัฐบาลพล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ โดยได้ดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ภายหลังพ้นตำแหน่งรัฐมนตรีแล้ว ศ.ดร.ธีระ สูตะบุตร ได้กลับไปบริหารกิจการโรงเรียนเอกชนในย่านปากเกร็ดเป็นประธานโรงเรียนพิชญศึกษา ของตนเองโดยไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมือง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2534 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ต.จ.ว.)
พ.ศ. 2537 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2523 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 4 (ภ.ป.ร.4)
สัญญาต้องเป็นสัญญา

สัญญาต้องเป็นสัญญา หรือ สัญญาเป็นสิ่งที่ต้องปฏิบัติตาม (อังกฤษ: agreements must be kept; ละติน: pacta sunt servanda, พักตาซุนต์เซอร์วันดา) เป็นภาษิตภาษาละตินทางกฎหมาย ซึ่งเป็นหลักกฎหมายพื้นฐานสำหรับระบบซีวิลลอว์ (civil law system) และสำหรับวงการกฎหมายระหว่างประเทศ
ในความเข้าใจส่วนใหญ่ หลักกฎหมายดังกล่าวหมายควบคุมสัญญาของเอกชน โดยเน้นว่าข้อสัญญาที่ตกลงกันไว้นั้นเป็นประดุจกฎเหล็กเหนือคู่กรณีทั้งสองฝ่าย คู่สัญญาต้องกระทำการโดยสุจริตซึ่งกันและกันตามหลักสุจริต (good faith; bona fide) และการที่คู่สัญญาฝ่ายใดไม่ชำระหนี้ (obligation) ให้ลุล่วงไปนั้นชื่อว่า "ผิดสัญญา" (breach of the pact)
ส่วนในวงการกฎหมายระหว่างประเทศนั้น ถือกันดังที่บัญญัติไว้ในข้อ 26 แห่งอนุสัญญากรุงเวียนนาว่าด้วยกฎหมายสนธิสัญญา (Vienna Convention on the Law of Treaties) และข้อ 26 แห่ง อนุสัญญากรุงเวียนนาว่าด้วยกฎหมายสนธิสัญญาระหว่างรัฐกับองค์การระหว่างประเทศหรือระหว่างองค์การระหว่างประเทศ (Vienna Convention on the Law of Treaties between States and International Organizations or between International Organizations) ซึ่งมีข้อความเดียวกันว่า "สนธิสัญญาทุกรายที่มีผลใช้บังคับแล้ว ย่อมผูกพันภาคีแห่งสนธิสัญญารายนั้น และต้องได้รับการปฏิบัติโดยภาคีนั้นอย่างสุจริต" (Every treaty in force is binding upon the parties to it and must be performed by them in good faith.) โดยหลัก "สัญญาต้องเป็นสัญญา" นี้ส่งผลให้รัฐมีหน้าที่ต้องปฏิบัติการชำระหนี้ของตนโดยสุจริตและโดยไม่บกพร่อง
อย่างไรก็ดี ในกรณีที่สถานการณ์เปลี่ยนแปลงไปก็อาจทำให้ข้อสัญญาบางประการไม่อาจใช้บังคับได้ ซึ่งก็ต้องมีการตกลงแก้ไขกันต่อไป ทำให้เกิดข้อยกเว้นของหลัก "สัญญาต้องเป็นสัญญา" ดังกล่าว และข้อยกเว้นนี้เป็นไปตามภาษิตละตินที่ว่า "การเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์นำไปสู่การแก้ไขข้อสัญญา" (things thus standing; clausula rebus sic stantibus)
เชิงอรรถ

↑  สำนักงานราชบัณฑิยสภา. พจนานุกรมศัพท์รัฐศาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสภา. กรุงเทพฯ : สำนักงานราชบัณฑิยสภา. 2563
↑  Encyclopædia Britannica, 2009 : Online.
↑  Forvo, all the words in the world; 2009 : Online.
↑  Black's Law Dictionary, 2004 : Online.
วัดแม่พระราชินีแห่งสากลโลก กาญจนบุรี

| วัดแม่พระราชินีแห่งสากลโลก |
| --- | --- |
Beata Mundi Regina Parish


ที่ตั้ง: 45 ถนนเจ้าขุนเณร ตำบลบ้านเหนือ อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี
ประเทศ: ไทย
นิกาย: โรมันคาทอลิก
ประวัติ
ผู้ก่อตั้ง: พระคุณเจ้าเปโตร คาเร็ตโต
บุคคลที่เกี่ยวข้อง: ยอแซฟ ชุลี เยาวสังข์ (ผู้รับเหมาก่อสร้าง)
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: บาทหลวงอันเดรอา เช็กกาเรลลี
ปีสร้าง: พ.ศ. 2498
การปกครอง
มหานคร: กรุงเทพฯ
มุขมณฑล: ราชบุรี
นักบวช
มุขนายก: พระคุณเจ้าปัญญา กฤษเจริญ
อธิการโบสถ์: บาทหลวงกฤติเดช  รุจิรัตน์
ผู้ช่วย: บาทหลวงสุรินทร์ จารย์อุปการะ
วัดแม่พระราชินีแห่งสากลโลก กาญจนบุรี (ละติน: Beata Mundi Regina; อังกฤษ: Beata Mundi Regina Parish) หรือ วัดกาญจนบุรี เป็นโบสถ์คริสต์นิกายโรมันคาทอลิกแห่งหนึ่งในจังหวัดกาญจนบุรี ตั้งอยู่ใกล้กับสุสานทหารสัมพันธมิตรดอนรัก
ประวัติ

หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลสหราชอาณาจักรได้ซื้อที่ดินจากนายน้ำแท้ แต้มทอง จำนวน 17 ไร่เมื่อปี พ.ศ. 2489 เพื่อสร้างสุสานทหารสัมพันธมิตรดอนรักขึ้นเป็นอนุสรณ์สถานสำหรับเชลยศึกผู้วายชนม์ด้วยได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์ และเนเธอร์แลนด์ ต่อมาโจเซฟ เวลซิง (Joseph Welsing) ทูตเนเธอร์แลนด์ประจำพม่าในขณะนั้น ได้เขียนจดหมายถึงพระคุณเจ้าเปโตร คาเร็ตโต มุขนายกเขตมิสซังราชบุรี ขอให้สร้างอารามชีลับใกล้บริเวณสุสาน เพื่อจะได้มีผู้คอยสวดภาวนาแก่ผู้วายชนม์ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นหลานชายของนายเวลซิง ต่อมาพระคุณเจ้าเปโตรพิจารณาเสนอแก่นายเวลซิงว่าควรสร้างโบสถ์แทนอารามชีลับเพื่อให้คริสต์ศาสนิกชน ผู้นับถือศาสนาอื่น ๆ และนักท่องเที่ยวสามารถเข้าชมสุสานและภาวนาแก่ผู้ล่วงลับได้ นายเวลซิงจึงเห็นดีด้วยจึงบริจาคทรัพย์จำนวน 7,000 ดอลลาร์สหรัฐเพื่อซื้อที่ดินจำนวน 3 ไร่เศษสำหรับสร้างโบสถ์เล็ก ๆ หลังหนึ่ง โดยตั้งอยู่ด้านหลังสุสานทหารสัมพันธมิตรดอนรัก
โบสถ์เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2498 โดยมีคุณพ่ออันเดรอา เช็กกาเรลลีออกแบบให้เข้ากับสุสาน และยอแซฟ ชุลี เยาวสังข์เป็นช่างก่อสร้าง จนเสร็จสมบูรณ์ในปีถัดมา โดยนายเวลซิงขอให้จารึกชื่อเรยีนา (Regina) ซึ่งเป็นชื่อภรรรยาผู้ล่วงลับที่โบสถ์นี้ พระคุณเจ้าเปโตรจึงตั้งชื่อโบสถ์ว่าเบอาตา มุนดี เรยีนา (Beata Mundi Regina) อันเป็นสมัญญานามของพระนางมารีย์พรหมจารีแปลว่า "ราชินีแห่งสากลโลก"
เดิมวัดแม่พระราชินีแห่งสากลโลก กาญจนบุรีจะขึ้นอยู่กับวัดแม่พระมหาทุกข์ ท่าม่วง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2499 ถึง พ.ศ. 2538 เพราะไม่มีบาทหลวงประจำและมีศาสนิกชนไม่มากนัก กระทั่งในปี พ.ศ. 2538 ได้มีการจัดตั้งโรงเรียนดรุณากาญจนบุรี เขตมิสซังราชบุรีจึงได้จัดให้มีบาทหลวงอยู่ประจำ โบสถ์ได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2549
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัดแม่พระราชินีแห่งสากลโลก กาญจนบุรี
หมายห้ามออกนอกสาธารณรัฐ

หมายห้ามออกนอกสาธารณรัฐ (ละติน: ne exeat republica; เรียกโดยย่อว่า ne exeat) เป็นหมายที่ออกโดยศาลสูงสุดในประเทศที่ใช้กฎหมายระบบคอมมอนลอว์ เพื่อห้ามมิให้มีการเคลื่อนไหวไปจากเขตอำนาจศาล ซึ่งกลุ่มบุคคลหรือทรัพย์สินอันอยู่ระหว่างการพิพาท
ชื่อในภาษาละตินแปลตามตัวบทอักษรได้ว่า "ห้ามมิให้ผู้นั้นออกจากสาธารณรัฐเชียว" (อังกฤษ: let him not exit the republic)
ในปัจจุบัน หมายเช่นนี้ไม่เป็นที่แพร่หลายในสากลประเทศนัก อย่างไรก็ดี ประมวลกฎหมายรัษฎากรระหว่างประเทศแห่งสหรัฐอเมริกาคงให้อำนาจศาลออกหมายเช่นว่านี้อยู่
หนึ่งเดียวสู่ทั้งปวง ทั้งปวงสู่หนึ่งเดียว

ภาษิตถูกจารึกเป็นภาษาละตินอยู่บนโดมใหญ่ในทำเนียบแห่งสหพันธ์ของสวิตเซอร์แลนด์
หนึ่งเดียวสู่ทั้งปวง ทั้งปวงสู่หนึ่งเดียว (ละติน: Unus pro omnibus, omnes pro uno อังกฤษ: One for all, all for one) เป็นภาษิตละติน เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1618 ในการประชุมระหว่างกษัตริย์โบฮีเมีย, คริสตจักรคาทอลิก และคริสตจักรโปรเตสแตนต์ ซึ่งฝ่ายโปรเตสแตนต์ได้กล่าวในที่ประชุมตอนหนึ่งว่า "...ด้วยเกียรติและศักดิ์ศรี เราจักต้องหนักแน่นจากหนึ่งเดียวสู่ทั้งปวง ทั้งปวงสู่หนึ่งเดียว...หาไม่แล้วเราก็ต้องยอมจำนน" การประชุมครั้งนั้นทำให้เกิดเหตุบัญชรฆาต ณ ปราก
ภาษิตนี้ถูกจารึกไว้บนโดมใหญ่ในทำเนียบแห่งสหพันธ์ในปี ค.ศ. 1902 ตั้งแต่นั้นมาภาษิตนี้ก็กลายเป็นภาษิตประจำชาติของสวิสเซอร์แลนด์โดยพฤตินัย ภาษิตนี้ยังปรากฏเป็นภาษาฝรั่งเศสเช่นกันว่า Un pour tous, tous pour un เป็นภาษิตประจำสามทหารเสือ วรรณกรรมซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1844
สมาพันธรัฐอเมริกา

สมาพันธรัฐอเมริกา (อังกฤษ: Confederate States of America; ย่อ: CSA) มักเรียกว่า สมาพันธรัฐ (อังกฤษ: Confederate States; ย่อ: CS) เป็นรัฐบาลแยกตัวออกซึ่งสถาปนาใน ค.ศ. 1861 ภายในดินแดนของสหรัฐ โดยเจ็ดรัฐทาส (คือ รัฐที่อนุญาตความเป็นทาส) ทางใต้ซึ่งประกาศแยกตัวออกจากสหรัฐหลังการเลือกตั้งเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1860 ซึ่งอับราฮัม ลินคอล์นชนะ เจ็ดรัฐเหล่านี้สถาปนาชาติใหม่ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1861 ก่อนลินคอล์นเข้าดำรงตำแหน่งในเดือนมีนาคม หลังสงครามเริ่มขึ้นในเดือนเมษายน สี่รัฐอัปเปอร์เซาท์ (Upper South) ก็ประกาศแยกตัวออกและเข้าร่วมสมาพันธรัฐเช่นกัน ภายหลัง สมาพันธรัฐยอมรับอีกสองรัฐเข้าเป็นสมาชิก คือ รัฐมิสซูรีและรัฐเคนทักกี แม้สองรัฐนี้ไม่ได้ประกาศแยกตัวออกหรือถูกกำลังสมาพันธรัฐควบคุมอย่างเป็นทางการ
รัฐบาลสหรัฐ (สหภาพ) ปฏิเสธการแยกตัวออกและมองว่าสมาพันธรัฐมิชอบด้วยกฎหมาย สงครามกลางเมืองอเมริกาเริ่มขึ้นด้วยการเข้าตีค่ายซัมเทอร์ของสมาพันธรัฐใน ค.ศ. 1861 ซึ่งเป็นค่ายทหารบนท่าเรือชาร์ลสตัน รัฐเซาท์แคโรไลนา จนถึง ค.ศ. 1865 หลังการสู้รบอย่างหนัก ซึ่งส่วนใหญ่ในดินแดนสมาพันธรัฐ กำลังสมาพันธรัฐปราชัยและสมาพันธรัฐล่มสลายลง ไม่มีรัฐต่างประเทศใดรับรองสมาพันธรัฐเป็นประเทศเอกราช แต่อังกฤษและฝรั่งเศสให้สถานภาพคู่สงคราม