stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำรวจแห่งชาติอาเซียน
กิจกรรมและปฏิบัติการร่วม > เครือข่ายนิติวิทยาศาสตร์ตำรวจอาเซียน

เครือข่ายนิติวิทยาศาสตร์ตำรวจอาเซียนได้รับการเสนอให้จัดตั้งในการประชุมหัวหน้าตำรวจอาเซียนครั้งที่ 33 ณ เมืองพัทยา ประเทศไทย โดยที่ประชุมได้มีมติให้ประเทศไทยโดยสำนักงานตำรวจแห่งชาติเป็นเจ้าภาพในการประชุมคณะทำงาน และประชุม "คณะทำงานนิติวิทยาศาสตร์อาเซียน ครั้งที่ 1” (1st ASEANAPOL Working Group meeting on the Need) ณ โรงแรมแมนดาริน กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 26-27 มีนาคม พ.ศ. 2557 และมีการสร้าง “เครือข่ายนิติวิทยาศาสตร์ตำรวจอาเซียน” (ASEAN Police Forensic Science Network: APFSN) และมีมติรับรองในการประชุมหัวหน้าตำรวจอาเซียนครั้งที่ 34 ณ กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์
กิจกรรมและปฏิบัติการร่วม > ระบบศูนย์ข้อมูลตำรวจอาเซียน

ระบบศูนย์ข้อมูลตำรวจอาเซียน (Electronic-ASEANAPOL Database System (e-ADS) เป็นระบบสำหรับแลกเปลี่ยนข้อมูลกันระหว่างหน่วยงานตำรวจที่มีความปลอดภัยสูง ซึ่งรุ่นแรกเริ่มใช้งานมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 และได้พัฒนาเพื่อยกระดับและเพิ่มประสิทธิภาพและใช้ชื่อว่า e-ADS 2.0 ในรุ่นต่อมา พัฒนาโดยบริษัท ST Electronics ซึ่งมีประสิทธิภาพสูงกว่ารุ่นแรก และมีเมนูใช้งานที่เพิ่มขึ้นสำหรับการสืบค้นและประสานงานระหว่างกันในการป้องกันและแก้ไขปัญหาอาชญากรรม ยาเสพติด การก่อการร้าย และอาชญากรรมไซเบอร์
สำนักเลขาธิการตำรวจอาเซียน

สำนักเลขาธิการตำรวจอาเซียน (ASEANAPOL Secretariat) มีที่ตั้งสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย บริหารงานโดยผู้แทนจากประเทศสมาชิกหมุนเวียนกันมาปฏิบัติหน้าที่ ประกอบไปด้วย ผู้อำนวยการบริหาร 1 ตำแหน่ง มีวาระคราวละ 2 ปี และผู้อำนวยการ 2 ตำแหน่ง มีวาระคราวละ 3 ปี โดยสำนักเลขาธิการตำรวจอาเซียนเริ่มดำเนินงานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2553
สำนักเลขาธิการตำรวจอาเซียน > กรรมการสำนักเลขาธิการตำรวจอาเซียน

กรรมการสำนักเลขาธิการตำรวจอาเซียนจะได้รับการแต่งตั้งในการประชุมหัวหน้าตำรวจอาเซียน โดยไการเสนอชื่อแบบหมุนเวียนตามลำดับตัวอักษร มีวาระการดำรงตำแหน่ง 2 ปี ผู้อำนวยการบริหารสำนักเลขาธิการจะต้องเป็นข้าราชการตำรวจอาวุโสตั้งแต่ระดับพลตำรวจจัตวาขึ้นไปหรือเทียบเท่า ผู้อำนวยการบริหารจะได้รับความช่วยเหลือจากผู้อำนวยการฝ่ายกิจการตำรวจ และผู้อำนวยการฝ่ายแผนและโครงการ ซึ่งจะเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจอาวุโสที่มียศพันตำรวจเอกขึ้นไปหรือเทียบเท่า
การประชุมหัวหน้าตำรวจอาเซียน

| การประชุมหัวหน้าตำรวจอาเซียน ASEANAPOL Conference |
| --- | --- |
สถานะ: ดำเนินการ
ประเภท: การประชุมทางกิจการตำรวจ
ความถี่: ประจำปี
ที่ตั้ง: หมุนเวียนการเป็นเจ้าภาพในประเทศสมาชิกอาเซียน
ประเดิม: พ.ศ. 2524 (อายุ 43 ปี)
เจ้าภาพครั้งแรก:  ตำรวจแห่งชาติฟิลิปปินส์
ล่าสุด: 41st ASEANAPOL Conference (ลาว) 16–20 ตุลาคม 2566
เหตุการณ์ก่อนหน้า: 40th ASEANAPOL Conference (กัมพูชา) 1–5 มีนาคม	2565
เหตุการณ์ถัดไป: 42nd ASEANAPOL Conference (พม่า)
ผู้เข้าร่วม:    ตำรวจแห่งชาติกัมพูชา   สำนักงานตำรวจแห่งชาติ   กองกำลังตำรวจบรูไน   กองกำลังตำรวจพม่า   ตำรวจแห่งชาติฟิลิปปินส์   ตำรวจมาเลเซีย   กระทรวงป้องกันความสงบ   กองกำลังความมั่นคงสาธารณะประชาชนเวียดนาม   กองกำลังตำรวจสิงคโปร์   ตำรวจแห่งชาติอินโดนีเซีย 
จัดโดย:   สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  สำนักเลขาธิการตำรวจอาเซียน 
การประชุมหัวหน้าตำรวจอาเซียน (ASEANAPOL Conference) เป็นกิจกรรมการประชุมในกิจการตำรวจของประเทศสมาชิกอาเซียน เริ่มขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2524 ณ กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์
การประชุมดังกล่าวจัดขึ้นในระดับพหุภาคี และประเทศซึ่งเป็นผู้สังเกตการณ์ของตำรวจอาเซียน และประเทศคู่เจรจาของอาเซียน เพื่อให้ประเทศสมาชิกได้หารือเกี่ยวกับการร่วมมือป้องกันอาชญากรรมข้ามชาติต่าง ๆ ทั้งการแลกเปลี่ยนข้อมูล วิธีการ และขั้นตอนปฏิบัติ
การประชุมหัวหน้าตำรวจอาเซียน > โครงสร้างการประชุม

การประชุมหัวหน้าตำรวจอาเซียน แบ่งออกเป็นหลายส่วน ได้แก่
การประชุมระดับระหว่างหัวหน้าคณะหัวหน้าตำรวจอาเซียน
การประชุมระดับระหว่างหัวหน้าคณะหัวหน้าตำรวจอาเซียน และหัวหน้าตำรวจประเทศคู่เจรจากับอาเซียน (จีน, เกาหลีใต้, ญี่ปุ่น, ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์)
การประชุมกลุ่มย่อย เอ - ซี (Commission A - C) ในประเด็นต่าง ๆ ดังนี้
กลุ่มย่อยเอ ในประเด็นปัญหาอาชญากรรมหลักส่วนของยาเสพติด การก่อการร้าย การค้าอาวุธผิดกฎหมาย การค้ามนุษย์ และอาชญากรรมทางทะเล
กล่มย่อยบี ในประเด็นปัญหาอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ เกี่ยวกับธนาคาร อาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ การปลอมแปลงบัตรเครดิต หนังสือเดินทาง และการฉ้อโกงระหว่างประเทศ
กลุ่มย่อยซี ในประเด็นการดำเนินงานด้านเครือข่ายอื่น ๆ เช่น ระบบศูนย์ข้อมูลตำรวจอาเซียน ความร่วมมือระหว่างประเทศในทางอาญา การแลกเปลี่ยนบุคลากรตำรวจ และการออกแถลงการร่วม
การประชุมคณะทำงานต่าง ๆ
กิจกรรมร่วมกันเพื่อเสริมสร้างความสัมพันธ์ เช่น การแข่งขันยิงปืน กีฬากอล์ฟ
การประชุมหัวหน้าตำรวจอาเซียน > ประเทศเจ้าภาพ

การประชุมหัวหน้าตำรวจอาเซียน ประกอบไปด้วยประเทศเจ้าภาพ ดังนี้
|  | ระหว่างวันที่ | ค> ศ. (พ.ศ.) | เมือง | ประเทศ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 21 - 23 ตุลาคม | 1981 (2524) | มะนิลา |  ฟิลิปปินส์ |  |
| 2 | 18 - 20 มิถุนายน | 1982 (2525) | พัทยา |  ไทย |  |
| 3 | 16 - 19 พฤศจิกายน | 1983 (2526) | จาการ์ตา |  อินโดนีเซีย |  |
| 4 | 21 - 24 พฤศจิกายน | 1984 (2527) | กัวลาลัมเปอร์ |  มาเลเซีย |  |
| 5 | 7 - 9 พฤศจิกายน | 1985 (2528) | สิงคโปร์ |  สิงคโปร์ |  |
| 6 | 11 - 13 พฤศจิกายน | 1986 (2529) | บันดาร์เซอรีเบอกาวัน |  บรูไน |  |
| 7 | 11 - 18 กันยายน | 1987 (2530) | มะนิลา |  ฟิลิปปินส์ |  |
| 8 | 14 - 16 พฤศจิกายน | 1988 (2531) | เชียงใหม่ |  ไทย |  |
| 9 | 1 - 6 พฤศจิกายน | 1989 (2532) | บาหลี |  อินโดนีเซีย |  |
| 10 | 25 - 28 กรกฎาคม | 1990 (2533) | กัวลาลัมเปอร์ |  กัมพูชา |  |
| 11 | 5 - 9 พฤษภาคม | 1991 (2534) | สิงคโปร์ |  สิงคโปร์ |  |
| 12 | 3 - 5 สิงหาคม | 1992 (2535) | บรูไน |  บรูไน |  |
| 13 | 19 - 21 เมษายน | 1993 (2536) | มะนิลา |  ฟิลิปปินส์ |  |
| 14 | 1 - 5 พฤษภาคม | 1994 (2537) | ภูเก็ต |  ไทย |  |
| 15 | 21 - 25 พฤษภาคม | 1995 (2538) | จาการ์ตา |  อินโดนีเซีย |  |
| 16 | 26 - 30 พฤษภาคม | 1996 (2539) | กัวลาลัมเปอร์ |  มาเลเซีย |  |
| 17 | 1 - 5 มิถุนายน | 1997 (2540) | สิงคโปร์ |  สิงคโปร์ |  |
| 18 | 24 - 27 พฤษภาคม | 1998 (2541) | บรูไน |  บรูไน |  |
| 19 | 26 - 28 เมษายน | 1999 (2542) | ฮานอย |  เวียดนาม |  |
| 20 | 8 - 10 พฤษภาคม | 2000 (2543) | ย่างกุ้ง |  พม่า |  |
| 21 | 23 - 25 พฤษภาคม | 2001 (2544) | เวียงจันทน์ |  ลาว |  |
| 22 | 28 - 30 พฤษภาคม | 2002 (2545) | พนมเปญ |  กัมพูชา |  |
| 23 | 8 - 12 กันยายน | 2003 (2546) | มะนิลา |  ฟิลิปปินส์ |  |
| 24 | 7 - 11 มิถุนายน | 2004 (2547) | เชียงใหม่ |  ไทย |  |
| 25 | 16 - 20 พฤษภาคม | 2005 (2548) | บาหลี |  อินโดนีเซีย |  |
| 26 | 22 - 26 พฤษภาคม | 2006 (2549) | กัวลาลัมเปอร์ |  มาเลเซีย |  |
| 27 | 2 - 7 มิถุนายน | 2007 (2550) | สิงคโปร์ |  สิงคโปร์ |  |
| 28 | 25 - 29 พฤษภาคม | 2008 (2551) | บันดาร์เซอรีเบอกาวัน |  บรูไน |  |
| 29 | 12 - 16 พฤษภาคม | 2009 (2552) | ฮานอย |  เวียดนาม |  |
| 30 | 24 - 28 พฤษภาคม | 2010 (2553) | พนมเปญ |  กัมพูชา |  |
| 31 | 31 พฤษภาคม - 2 มิถุนายน | 2011 (2554) | เวียงจันทน์ |  ลาว |  |
| 32 | 22 - 24 พฤษภาคม | 2012 (2555) | เนปยีดอ |  พม่า |  |
| 33 | 21 - 23 กุมภาพันธ์ | 2013 (2556) | พัทยา, ชลบุรี |  ไทย |  |
| 34 | 12 - 16 พฤษภาคม | 2014 (2557) | มะนิลา |  ฟิลิปปินส์ |  |
| 35 | 3 - 7 สิงหาคม | 2015 (2558) | จาการ์ตา |  อินโดนีเซีย |  |
| 36 | 24 - 29 กรกฎาคม | 2016 (2559) | กัวลาลัมเปอร์ |  มาเลเซีย |  |
| 37 | 12 - 14 กันยายน | 2017 (2560) | สิงค์โปร์ |  สิงคโปร์ |  |
| 38 | 3 - 5 กันยายน | 2018 (2561) | บรูไน |  บรูไน |  |
| 39 | 14 - 16 กันยายน | 2019 (2562) | ฮานอย |  เวียดนาม |  |
| 40 | 1 - 5 มีนาคม | 2022 (2565) | พนมเปญ |  กัมพูชา |  |
| 41 | 16 - 20 ตุลาคม | 2023 (2566) | เวียงจันทน์ |  ลาว |  |
| 42 |  | 2024 (2567) |  |  พม่า |  |
ดูเพิ่ม

สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
องค์การตำรวจอาชญากรรมระหว่างประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ตำรวจแห่งชาติอาเซียน ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
ตำรวจแห่งชาติอาเซียน ที่อินสตาแกรม
| ด ค กองค์การบังคับใช้กฎหมายระหว่างประเทศ |
| --- | --- |
 ตำรวจแอฟริกา  ตำรวจอเมริกา  ตำรวจอาเซียน  CARICC  ECOPOL (ECO)  Europol (EU)  Frontex (EU)  GCC-Pol (GCC)  ตำรวจสากล  SELEC
โปเกมอนเลเจนด์ อาร์เซอุส

| โปเกมอนเลเจนด์: อาร์เซอุส |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: เกมฟรีก
ผู้จัดจำหน่าย: บริษัท โปเกมอน จำกัด นินเท็นโด
ชุด: โปเกมอน
เครื่องเล่น: นินเท็นโด สวิตช์
วางจำหน่าย: ทั่วโลก: 28 มกราคม พ.ศ. 2565
แนว: เกมแอ็กชันเล่นตามบทบาท
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว
โปเกมอนเลเจนด์ อาร์เซอุส (ญี่ปุ่น: Pokémon LEGENDS アルセウス; โรมาจิ: Pokémon LEGENDS Arceus; อังกฤษ: Pokémon Legends: Arceus) เป็นวิดีโอเกมแนวแอ็กชันตามบทบาท พัฒนาโดยบริษัทเกมฟรีก จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและนินเท็นโด ตัวเกมวางจำหน่ายบนเครื่องนินเท็นโด สวิตช์ เมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2565 ตัวเกมเป็นส่วนหนึ่งของชุดวิดีโอเกม โปเกมอน รุ่นที่แปด โดยเป็นภาคก่อนของเกม โปเกมอน ไดมอนด์ และ เพิร์ล ที่วางจำหน่ายใน พ.ศ. 2549 โดยย้อนกลับไปยุคสมัยประมาณช่วงเอโดะและเมจิ ที่ภูมิภาคฮิซุย ก่อนจะถูกเรียกภูมิภาคว่า ชินโอ โดยมีโปเกมอนเริ่มต้นคือ โมคุโร ฮิโนอาราชิ และ มิจูมารุ ตัวเกมประกาศเปิดตัวโดยเป็นส่วนหนึ่งของการฉลองครบรอบ 25 ปีของโปเกมอน ควบคู่ไปกับการเปิดตัวเกม โปเกมอน บริลเลียนท์ไดมอนด์ และ ไชนิงเพิร์ล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อังกฤษ)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ไทย)
โปเกมอน บริลเลียนท์ไดมอนด์ และ ไชนิงเพิร์ล

| โปเกมอน บริลเลียนท์ไดมอนด์และไชนิงเพิร์ล |
| --- | --- |
กล่องเกมโปเกมอน บริลเลียนท์ไดมอนด์ที่จัดจำหน่ายในอเมริกาเหนือ
ผู้พัฒนา: ILCA
ผู้จัดจำหน่าย: บริษัท โปเกมอน จำกัด นินเท็นโด
กำกับ: ยูอิจิ อุเอดะ จุนอิจิ มะซุดะ
อำนวยการผลิต: Akira Kinashi Toyokazu Nonaka Takanori Sowa Kenji Endo Shunsuke Kohori
ออกแบบ: Jun Taniguchi
โปรแกรมเมอร์: Shinya Suda
ศิลปิน: Yasuko Takahashi Misato Takahashi
เขียนบท: จุนอิจิ มะซุดะ
แต่งเพลง: Shota Kageyama จุนอิจิ มะซุดะ
ชุด: โปเกมอน
เครื่องเล่น: นินเท็นโด สวิตช์
วางจำหน่าย: ทั่วโลก: 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564
แนว: วิดีโอเกมสวมบทบาท
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว, ผู้เล่นหลายคน
โปเกมอน บริลเลียนท์ไดมอนด์ และ ไชนิงเพิร์ล (ญี่ปุ่น: ポケットモンスター ブリリアントダイヤモンド・シャイニングパール; โรมาจิ: Pocket Monsters Brilliant Diamond & Shining Pearl; อังกฤษ: Pokémon Brilliant Diamond and Shining Pearl) เป็นวิดีโอเกมรีเมคที่เป็นการนำเกมโปเกมอน ไดมอนด์และเพิร์ลที่วางจำหน่ายใน พ.ศ. 2549 มากลับมาทำใหม่ พัฒนาโดยบริษัท ILCA และจัดจำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและนินเท็นโด สำหรับเกม โปเกมอน นี้มีการเปลี่ยนผู้พัฒนาครั้งแรกในรอบ 25 ปี เพราะแต่เดิมเกมฟรีก จะเป็นผู้พัฒนาโปเกมอนมาโดยตลอด ตัวเกมวางจำหน่ายทั่วโลกบนนินเท็นโด สวิตช์ ในวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 (เป็นส่วนหนึ่งของการฉลองครบรอบ 25 ปีของโปเกมอน)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อังกฤษ)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ไทย)
เจ้าหญิงแมรี แอดิเลดแห่งเคมบริดจ์

| ธรรมเนียมพระยศของ เจ้าหญิงแมรี แอดิเลด |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
การทูล: Her Royal Highness   (ฝ่าพระบาท)
การแทนตน: เกล้ากระหม่อม/เกล้ากระหม่อมฉัน
การขานรับ: Your Royal Highness   (เกล้ากระหม่อม/เพคะ)
เจ้าหญิงแมรี แอดิเลดแห่งเคมบริดจ์ หรือพระนามแบบเต็ม แมรี แอดิเลด วิลเฮลมินา เอลิซาเบธ (อังกฤษ: Princess Mary Adelaide of Cambridge; 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1833 - 27 ตุลาคม ค.ศ. 1897) ทรงเป็นสมาชิกพระองค์หนึ่งในพระราชวงศ์อังกฤษ โดยเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 ต่อมาพระองค์ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น ดัชเชสแห่งเท็ค  (Duchess of Teck) จากการอภิเษกสมรส
พระองค์เป็นพระชนนีของสมเด็จพระราชินีมาเรีย พระมเหสีในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 นอกจากนั้นยังเป็นหนึ่งในบรรดาพระบรมวงศ์พระองค์แรก ๆ ที่ทรงอุปถัมภ์การกุศลต่าง ๆ มากมาย
พระชนม์ชีพในวัยเยาว์

เจ้าหญิงแมรี แอดิเลดประสูติเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1833 ณ เมืองฮันโนเฟอร์ ประเทศเยอรมนี พระชนกของพระองค์คือ เจ้าชายอดอลฟัส ดยุกแห่งเคมบริดจ์ พระโอรสองค์เล็กของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 และ สมเด็จพระราชินีชาร์ล็อทเทอ ส่วนพระชนนีนั้นคือ ดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ (พระอิสริยยศเดิม เจ้าหญิงออกัสตาแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล) พระธิดาในเจ้าชายฟรีดริชที่ 3 ผู้ปกครองนครแห่งเฮ็สเซิน-คาสเซิล
เจ้าหญิงทรงเจริญพระชนม์ชีพในวัยเยาว์ที่เมืองฮันโนเฟอร์ ซึ่งพระชนกทรงปฏิบัติพระราชภารกิจในฐานะอุปราชแทนพระปิตุลาคือ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 และ สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 ความโปรดปรานอาหารและแนวโน้มของการเสวยมากเกินไปทำให้ทรงมีน้ำหนักตัวเกินอย่างน่าวิตก และเป็นผลให้ในเวลาต่อมา มีพระนามเรียกเล่นว่า "แมรีอ้วน" (Fat Mary)
หลังจากการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 ในปี ค.ศ. 1837 เจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งเคนต์ พระญาติชั้นที่หนึ่งของพระองค์เสวยราชสมบัติเป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งสหราชอาณาจักร อย่างไรก็ตาม กฎบัตรซาลลิคได้กันมิให้สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเสวยราชสมบัติในราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์ด้วย จึงทำให้ราชบัลลังก์ผ่านไปยังเจ้าชายแอ็นสท์ เอากุสท์ ดยุกแห่งคัมเบอร์แลนด์ ดังนั้นดยุคแห่งแคมบริดจ์จึงมิทรงจำเป็นต้องประทับในเมืองฮันโนเฟอร์อีกต่อไป และได้เสด็จกลับกรุงลอนดอนพร้อมกับครอบครัว โดยประทับอยู่ในพระราชวังเคนซิงตัน
ลี้ภัยในต่างแดน

ดยุกและดัชเชสแห่งเท็คทรงเลือกที่จะประทัยอยู่ในกรุงลอนดอนมากกว่าอยู่ในต่างประเทศ โดยส่วนใหญ่แล้วเป็นเพราะเจ้าหญิงแมรี แอดิเลดทรงเป็นคนหาเลี้ยงครอบครัวเท็คแต่เพียงผู้เดียว พระองค์ทรงได้รับเงินจำนวน 5000 ปอนด์ต่อปีอันเป็นเบี้ยหวัดจากรัฐสภาเพื่อสำหรับการปฏิบัติพระราชกรณียกิจ นอกจากนี้ดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ พระชนนียังได้ประทานเงินรายได้เสริมแก่เจ้าหญิงด้วย การขอเงินทุนเพิ่มเติมจากสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียได้รับการปฏิเสธมาตลอด แต่อย่างไรก็ตาม สมเด็จพระราชินีนาถได้พระราชทานห้องชุดในพระราชวังเคนซิงตันและพระตำหนักขาวเพื่อเป็นบ้านพักชนบทให้แก่ครอบครัวเท็ค
แม้ทรงมีเงินเบี้ยหวัดพอใช้จ่าย แต่เจ้าหญิงแมรี แอดิเลดทรงมีรสนิยมที่หรูหราและดำรงพระชนม์ชีพอย่างสุ่รุ่ยสุร่ายตามงานเลี้ยงสังสรรค์ พระกระยาหารและอาภรณ์ราคาแพง รวมถึงการเสด็จประพาสต่างประเทศบ่อย ๆ ไม่นานหนี้สินก็เพิ่มพูนมากขึ้นและครอบครัวเท็คจำต้องเสด็จออกนอกประเทศในปี ค.ศ. 1883 เพื่อหลบหลีกเจ้าหนี้ ทั้งสองพระองค์เสด็จยังเมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี และยังได้ประทับอยู่กับพระญาติในประเทศเยอรมนีและออสเตรียอีกด้วย ในช่วงแรก ทั้งสองเสด็จประพาสในพระนามว่า เคานต์และเคาน์เตสแห่งโฮเฮ็นชไตน์ แต่กระนั้น เจ้าหญิงแมรี แอดิเลดทรงต้องการจะเสด็จประพาสด้วยบรรดาศักดิ์ที่สูงกว่าและทรงเปลี่ยนกลับไปใช้พระอิสริยยศเดิมของพระองค์ ซึ่งทำให้ทรงได้รับความสนใจมากขึ้นและการบริการที่ดีขึ้น
ปลายพระชนม์ชีพ

ครอบครัวเท็คเสด็จกลับจากต่างประเทศเมื่อปี ค.ศ. 1885 และยังคงประทับอยู่ที่ตำหนักขาว พระราชอุทยานริชมอนด์ดังเดิม เจ้าหญิงแมรี แอดิเลดทรงเริ่มอุทิศพระวรกายให้กับพระกรณียกิจการกุศล โดยทรงเป็นองค์อุปถัภ์ขององค์กรเบอร์นาร์โด (Bernardo's) และมูลนิธิการกุศลเกี่ยวกับเด็กอื่น ๆ เช่นกัน
ในปี ค.ศ. 1891 เจ้าหญิงแมรี แอดิเลดทรงกระตือรือร้นที่จะให้เจ้าหญิงวิกตอเรีย แมรีแห่งเท็ค (ซึ่งทรงเป็นที่รู้จักว่า "เมย์") อภิเษกสมรสกับพระโอรสของเจ้าชายแห่งเวลส์ ต่อมาคือ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แต่อีกนัยหนึ่งคือ สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียทรงต้องการเจ้าสาวชาวอังกฤษสำหรับกษัตริย์ในอนาคต แต่แน่นอนว่าจะต้องมาจากลำดับชั้นและบรรพบุรุษซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ ไม่ใช่แค่หญิงสาวตระกูลผู้ดี"ระดับล่าง" พระธิดาของเจ้าหญิงแมรี แอดิเลดทรงมีคุณสมบัติตรงตามความต้องการ หลังจากได้รับความเห็นชอบจากสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย เจ้าหญิงเมย์ทรงหมั้นหมายกับเจ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์ ดยุกแห่งคลาเรนซ์และเอวอนเดล รัชทายาทอันดับที่สองแห่งราชบัลลังก์อังกฤษเมื่อปี ค.ศ. 1892 การสิ้นพระชนม์ของดยุกแห่งคลาเรนซ์อีกเพียงหกสัปดาห์ต่อมาเป็นเหมือนกับหายนะอันเลวร้าย แต่อย่างไรก็ตาม สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียทรงโปรดปรานเจ้าหญิงเมย์มากและโน้มน้าวให้เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งยอร์ค พระอนุชาในดยุกแห่งคลาเรนซ์และรัชทายาทในอันต่อไปแห่งราชบัลลังก์อังกฤษอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงแทน
การอภิเษกสมรสของเจ้าหญิงเมย์เข้าสู่ในลำดับชั้นสูงสุดของพระราชวงศ์ทำให้เกิดการพลิกฟื้นของโชคชะตาครั้งสำคัญของครอบครัวเท็ค ด้วยในวันหนึ่งพระธิดาจะทรงเป็นสมเด็จพระราชินี แต่โชคร้ายที่เจ้าหญิงแมรี แอดิเลดมิทรงเห็นพระธิดาเป็นสมเด็จพระราชินี เนื่องจากพระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1897 ณ พระตำหนักขาว พระราชอุทยานริชมอนด์ มณฑลเซอร์เรย์ ขณะมีพระชนมายุ 62 พรรษาเศษ พระศพฝังอยู่ในห้องใต้ดินของโบสถ์เซนต์จอร์จ ปราสาทวินด์เซอร์ เมืองวินด์เซอร์
พระอิสริยยศ

ค.ศ. 1833 - ค.ศ. 1866: เฮอร์รอยัลไฮเนส เจ้าหญิงแมรี แอดิเลดแห่งแคมบริดจ์ (Her Royal Highness Princess Mary Adelaide of Cambridge)
ค.ศ. 1866 - ค.ศ. 1871: เฮอร์รอยัลไฮเนส เจ้าหญิงฟรานซิสแห่งเท็ค (Her Royal Highness Princess Francis of Teck)
ค.ศ. 1871 - ค.ศ. 1897: เฮอร์รอยัลไฮเนส ดัชเชสแห่งเท็ค (Her Royal Highness The Duchess of Teck)
วิทยุทางทะเล ย่านความถี่วีเอชเอฟ

วิทยุมือถือทางทะเลแบบมาตรฐานย่ายววีเอชเอฟ บังคับให้มีใช้งานกับเรือเดินทะเลขนาดใหญ่ตามข้อบังคับของ GMDSS
วิทยุทางทะเล ย่านความถี่วีเอชเอฟ (อังกฤษ: Marine VHF radio) เป็นระบบรับส่งสัญญาณวิทยุแบบสองทางที่ใช้งานกันทั่วโลกบนเรือและพาหนะทางน้ำสำหรับสื่อสารด้วยเสียงแบบสองทิศทาง จากเรือถึงเรือ จากเรือถึงฝั่ง (เช่น กับนายท่าเรือ) และในบางกรณี จากเรือสู่อากาศยาน โดยใช้ช่องเอฟเอ็มในย่านคลื่นวิทยุย่านความถี่สูงมาก (วีเอชเอฟ) ในช่วงความถี่แบบรวม ๆ ระหว่าง 156 ถึง 174 MHz ซึ่งถูกกำหนดโดยสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศให้เป็น ย่านความถี่เคลื่อนที่ทางทะเลวีเอชเอฟ (VHF maritime mobile band)  ในบางประเทศมีการใช้ช่องสัญญาณเพิ่มเติม เช่น ช่อง L และ F สำหรับการเดินเรือเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ และการประมงในกลุ่มประเทศนอร์ดิก (ช่วงความถี่ 155.5–155.825 MHz) โดยจำกัดกำลังส่งอยู่ที่ 25 วัตต์ ทำให้มีระยะส่งอยู่ที่ประมาณ 100 กิโลเมตร (62 ไมล์; 54 ไมล์ทะเล)
เป็นระบบทั่วโลกของตัวรับส่งสัญญาณวิทยุแบบสองทางบนเรือและทางน้ำที่ใช้สำหรับการสื่อสารด้วยเสียงแบบสองทิศทางจากเรือถึงเรือ เรือถึงฝั่ง (เช่น กับนายท่าเรือ) และในบางกรณีจากเรือสู่เครื่องบิน ใช้ช่อง FM ในย่านความถี่วิทยุความถี่สูงมาก (VHF) ในช่วงความถี่ระหว่าง 156 ถึง 174 MHz ซึ่งรวมอยู่ด้วย ซึ่งกำหนดโดยสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศให้เป็นคลื่นความถี่เคลื่อนที่ทางทะเล VHF ในบางประเทศมีการใช้ช่องสัญญาณเพิ่มเติม เช่น ช่อง L และ F สำหรับเรือเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจและประมงในกลุ่มประเทศนอร์ดิก (ที่ 155.5–155.825 MHz) กำลังส่งจำกัดอยู่ที่ 25 วัตต์ ทำให้มีช่วงประมาณ 100 (62 ไมล์; 54 ไมล์ทะเล)
ชุดวิทยุย่านวีเอชเอฟ (ล่าง) และชุดวิทยุ DSC แบบ 70 ช่อง (บน)
วิทยุโทรศัพท์ทางทะเลย่านวีเอชเอฟยุคแรก (ช่วง ค.ศ. '76-89)
อุปกรณ์วิทยุทางทะเล ย่านความถี่วีเอชเอฟได้รับการติดตั้งบนเรือขนาดใหญ่ทุกลำและในเรือขนาดเล็กที่ใช้ออกทะเลส่วนใหญ่ นอกจากนี้ยังมีการใช้งานในลำน้ำและทะเลสาบโดยมีกฎระเบียบที่แตกต่างกันเล็กน้อย มันถูกใช้งานในจุดประสงค์ที่หลากหลาย ซึ่งรวมไปถึงการเดินเรือทางทะเลและการควบคุมการจราจร การเรียกขานเพื่อร้องขอการกู้ภัย และการสื่อสารกับท่าจอดเรือ ช่องทางเดินเรือ (Navigation Lock) สะพาน และท่าเทียบเรือ
ประวัติ

วิทยุทางทะเลเป็นการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีด้านวิทยุในเชิงพาณิชย์ครั้งแรก ซึ่งช่วยให้เรือสามารถที่จะติดต่อกับชายฝั่งและเรือลำอื่น ๆ ได้ และใช้ในการเรียกขานเพื่อขอความช่วยเหลือในกรณีฉุกเฉินได้ โดยกูลเยลโม มาร์โกนี ได้คิดค้นการสื่อสารทางวิทยุในคริสต์ทศวรรษที่ 1890 และบริษัทมาร์โกนีได้ติดตั้งสถานีโทรเลขไร้สายบนเรือตั้งแต่ประมาณปี พ.ศ. 2443 มาร์โกนีได้สร้างสถานีฝั่งไว้จำนวนหนึ่ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2447 ได้เริ่มต้นใช้งานระบบเรียกขอความช่วยเหลือด้วยรหัสมอร์สขึ้นเป็นครั้งแรก โดยใช้อักษร CQD ในการเรียกขานขอความช่วยเหลือ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2449 ได้มีการนำอักษร SOS มาใช้งานแทนตามข้อตกลงร่วมกันในการเดินทะเล เหตุการณ์สำคัญที่ได้ใช้งานการขอความช่วยเหลือด้วยวิทยุคือเหตุการณ์เรือ อาร์เอ็มเอส รีพับบลิคล่ม ในปี พ.ศ. 2452 ซึ่งสามารถช่วยเหลือผู้ประสบเหตุได้กว่า 1,500 คนในเหตุการณ์นั้น และการสื่อสารเพื่อช่วยเหลือเรือ อาร์เอ็มเอส ไททานิก ในปี พ.ศ. 2455 ที่ทำให้กิจการวิทยุทางทะเลเป็นที่รู้จักของสาธารณชน และพนักงานวิทยุทางทะเลถูกถือว่าเป็นวีรบุรุษในเหตุการณ์ครั้งนั้น โดยในปี พ.ศ. 2463 สหรัฐมีสถานีชายฝั่งจำนวน 12 แห่งตั้งทอดยาวไปตามชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกตั้งแต่บาร์ฮาร์เบอร์ รัฐเมน จนถึงแคปเมย์ รัฐนิวเจอร์ซีย์
เครื่องส่งสัญญาณวิทยุทางทะเลเครื่องแรกใช้ความถี่ช่วงคลื่นยาว ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง การกล้ำแอมพลิจูดได้รับการพัฒนาขึ้น และในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 อุปกรณ์วิทยุโทรเลขแบบสปาร์ค (spark radiotelegraphy) ถูกแทนที่ด้วยวิทยุโทรศัพท์แบบหลอดสูญญากาศที่ช่วยให้สามารถติดต่อสื่อสารด้วยเสียงได้ นอกจากนี้ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 ยังมีการค้นพบปรากฏการณ์การข้ามชั้นบรรยากาศหรือคลื่นฟ้า ซึ่งทำให้เครื่องส่งแบบหลอดสูญญากาศกำลังส่งต่ำที่ทำงานในแถบความถี่ช่วงคลื่นสั้นสามารถสื่อสารในระยะไกลได้
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ฝ่ายสัมพันธมิตรต้องการที่จะสกัดกั้นการตรวจจับการสื่อสารวิทยุจากฝ่ายเยอรมัน ในภารกิจคุ้มกันภายในมหาสมุทรแอตแลนติก อเมริกันและอังกฤษจึงใช้วิทยุสื่อสารย่านวีเอชเอฟในรูปแบบของ TBS (Talk-Between-Ships)
ประเภทของอุปกรณ์

ชุดของอุปกรณ์นั้นมีทั้งรูปแบบติดตั้งประจำที่และแบบพกพาได้ โดยปกติชุดประจำที่จะมีข้อดีคือมีแหล่งพลังงานที่เสถียรกว่า มีกำลังส่งที่สูงกว่า สายอากาศที่ใหญ่กว่าและมีประสิทธิภาพมากกว่า รวมไปถึงจอแสดงผลและปุ่นมที่ใหญ่ใช้งานง่าย ในขณะที่ชุดพกพา (โดยปกติจะเป็นเครื่องรับส่งวิทยุแบบมือถือย่านวีเอชเอฟที่กันน้ำ) สามารถพกพาได้บนเรือคายัคหรือบนเรือชูชีพได้ในกรณีฉุกเฉิน โดยมีแหล่งพลังงานในตัวและกันน้ำได้หากได้รับการรับรองตามมาตรฐานตามระบบแจ้งเหตุฉุกเฉินและเพื่อความปลอดภัยทางทะเลทั่วโลก (Global Maritime Distress and Safety Sytem: GMDSS) ซึ่งวิทยุวีเอชเอฟแบบพกพาบางรุ่นยังได้รับการรับรองให้ใช้งานเป็นวิทยุฉุกเฉินสำหรับใช้งานในสภาพแวดล้อมที่ต้องใช้อุปกรณ์ที่ปลอดภัยจากภายใน (Intrinsically Safe) เช่น บนเรือบรรทุกแก๊ส แท่นขุดเจาะน้ำมัน เป็นต้น
ประเภทของอุปกรณ์ > เสียงเท่านั้น

อุปกรณ์ที่ใช้ในการสื่อสารเท่านั้น เป็นอุปกรณ์แบบดั้งเดิมที่อาศัยเสียงของมนุษย์ในการเรียกและสื่อสาร อุปกรณ์แบบพกพาที่มีราคาต่ำส่วนใหญ่เป็นแบบใช้เสียงเท่านั้น แบบเดียวกับอุปกรณ์แบบประจำที่รุ่นเก่า
ประเภทของอุปกรณ์ > การเรียกอย่างจาเพาะเจาะจงโดยใช้วิธีดิจิตอล

อุปกรณ์เรียกอย่างจาเพาะเจาะจงโดยใช้วิธีดิจิตอล (Digital selective calling: DSC) เป็นส่วนหนึ่งของระบบแจ้งเหตุฉุกเฉินและเพื่อความปลอดภัยทางทะเลทั่วโลก (GMDSS) มีคุณสมบัติเหมือนกันกับอุปกรณ์แบบใช้เสียงเท่านั้น และยังมีคุณสมบัติเพิ่มเติมอื่น ๆ อีกหลายด้าน ประกอบไปด้วย
ความสามารถในการเรียกเรือลำอื่น ๆ โดยใช้สิ่งระบุตัวตนเฉพาะที่เรียกว่าเลขหมายระบุตัวตนในกิจการเคลื่อนที่ทางทะเล (MMSI) ซึ่งข้อมูลจะถูกส่งในรูปแบบดิจิทัลและชุดเครื่องรับสัญญาณจะแจ้งเตือนผู้ปฏิบัติงานเมื่อมีการตรวจพบการเรียกขานเลขหมาย MMSI ที่ตรงกับของตนเอง การเรียกจะถูกตั้งค่าอยู่ในช่อง 70 ของย่านวีเอชเอฟ ซึ่งอุปกรณ์ DSC จะมีการเปิดรับสัญญาณที่ถูกส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง และการพูดคุยสื่อสารด้วยเสียงจริง ๆ จะเกิดในช่องสื่อสารด้วยเสียงอื่นที่ได้รับแจ้งมาจากข้อมูลผ่านอุปกรณ์ DSC
ปุ่มแจ้งเหตุฉุกเฉิน จะส่งสัญญาณฉุกเฉินอัตโนมัติในรูปแบบดิจิทัลโดยระบุถึงข้อมูลของเรือที่ส่งสัญญาณและลักษณะของเหตุฉุกเฉินที่เกิดขึ้น
เครื่องรับสัญญาณจีพีเอสในตัวเครื่องหรือเครื่องรับส่งสัญญาณจีพีเอสแบบเชื่อมต่อแยกจากตัวเครื่องจะช่วยส่งตำแหน่งที่อยู่ของเรืออัตโนมัติพร้อมกับการส่งสัญญาณแจ้งเหตุฉุกเฉิน
เมื่อซื้ออุปกรณ์วิทยุ DSC ใหม่ ผู้ใช้งานจะได้รับบริการในการตั้งโปรแกรมเลขหมาย MMSI ของเรือที่จะใช้งานเครื่อง อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงเลขหมาย MMSI หลังการโปรแกรมในครั้งแรกอาจก่อให้เกิดปัญหาได้ และต้องใช้เครื่องมือพิเศษที่ใช้งานโดยผู้ถือกรรมสิทธิ์โดยเฉพาะ เพื่อป้องกันการเปลี่ยนแปลงเลขหมายหลังจากการโจรกรรมเรือ
ประเภทของอุปกรณ์ > ระบบสําแดงข้อมูลเรืออัตโนมัติ

เครื่องรับส่งสัญญาณขั้นสูงส่วนใหญ่จะรองรับระบบสําแดงข้อมูลเรืออัตโนมัติ (Automatic identification system: AIS) อุปกรณ์นี้จะอาศัยตัวรับสัญญาณจีพีเอสที่ติดตั้งอยู่ในอุปกรณ์รับส่งสัญญาณวิทยุย่านวีเอชเอฟหรืออุปกรณ์ต่อพ่วงภายนอกซึ่งตัวรับส่งสัญญาณจะได้รับตำแหน่งจากดาวเทียมและส่งข้อมูลดังกล่าวออกไปพร้อมกับรายละเอียดอื่น ๆ ของเรือ (เลขหมาย MMSI, สินค้าที่ขน, การกินน้ำลึกของเรือ, จุดหมายปลายทาง และข้อมูลอื่น ๆ) ไปยังเรือลำอื่นที่อยู่ใกล้เคียง ระบบ AIS จะทำงานในรูปแบบของเครือข่ายแบบตาข่าย (mesh network) และเรือที่มีอุปกรณ์ที่สมบูรณ์จะช่วยถ่ายทอดข้อความ AIS ของเรือลำอื่น ๆ ทำให้ช่วยขยายขอบข่ายของเครือข่ายขึ้นไปอีก อย่างไรก็ตาม เรือที่ใช้อุปกรณ์ระดับเริ่มต้นจะสามารถรับข้อมูลได้เท่านั้นหรือไม่สนับสนุนระบบการถ่ายทอดข้อความ
ข้อมูลระบบ AIS จะถูกส่งในช่อง 87B และช่อง 88B ในย่านวีเอชเอฟ ที่อัตราบอด 9,600 บิต/วินาที โดยใช้การมอดดูเลชั่นแบบ Gaussian minimum-shift keying (GMSK) และใช้รูปแบบของการมัลติเพล็กซ์แบบแบ่งเวลา
ประเภทของอุปกรณ์ > การส่งข้อความ

การใช้มาตรฐาน RTCM 12301.1 ทำให้สามารถรับและส่งข้อความในลักษณะเดียวกันกับ SMS ระหว่างเครื่องรับส่งสัญญาณย่ายวีเอชเอฟซึ่งเป็นไปตามมาตรฐานที่ระบุข้างต้น อย่างไรก็ตาม ในปี พ.ศ. 2562 มีเครื่องรับส่งสัญญาณเพียงไม่กี่รุ่นที่รองรับคุณสมบัตินี้ ซึ่งสถานีที่รับข้อความจะต้องปรับช่องให้ตรงกับสถานีที่ส่งสัญญาณจึงจะสามารถรับข้อความได้
ระเบียบข้อบังคับ

ในสหรัฐ บุคคลใด ๆ สามารถซื้อเครื่องวิทยุทางทะเล ย่านความถี่วีเอชเอฟได้อย่างถูกกฎหมายและใช้ในการสื่อสารได้โดยไม่ต้องขอใบอนุญาตพิเศษใด ๆ ตราบใดที่ผู้ใช้งานเหล่านั้นปฏิบัติตามระเบียบบางประการที่ถูกกำหนดเอาไว้ แต่ในประเทศอื่น ๆ จำนวนมาก ผู้ใช้งานจำเป็นจะต้องมีใบอนุญาตในการออกอากาศในความถี่ทางทะเลย่านวีเอชเอฟ
ในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ และบางประเทศในยุโรป ประกาศนียบัตรสื่อสารวิทยุระยะใกล้ (Short Range Certificate) เป็นข้อกำหนดพื้นฐานในการใช้งานเครื่องวิทยุทางทะเล ย่านความถี่วีเอชเอฟที่ถูกติดตั้งไว้ โดยปกติจะได้รับหลังการอบรมสองวันและผ่านการทดสอบของหลักสูตร โดยใบรับรองเหล่านี้มีไว้สำหรับผู้ปฏิบัติงานที่ใช้งานในทะเลสาบและในบริเวณชายฝั่ง ในขณะที่ประกาศนียบัตรสื่อสารวิทยุระยะไกล (Long Range Certificate) มักจะเหมาะกับผู้ปฏิบัติงานนอกชายฝั่ง เนื่องจากประกาศนียบัตรนี้ยังอนุญาตครอบคลุมถึงวิทยุย่าน HF และ MF เช่นเดียวกับระบบ Inmarsat ส่วนใบอนุญาตวิทยุสื่อสารทางทะเลขั้นต้นสามารถขอรับได้โดยไม่ต้องผ่านการทดสอบหลักสูตร