stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้ากนิษกะ
ข้อมูล

Falk, Harry (2001): "The yuga of Sphujiddhvaja and the era of the Kuṣâṇas." In: Silk Road Art and Archaeology VII, pp. 121–136.
Falk, Harry (2004): "The Kaniṣka era in Gupta records." In: Silk Road Art and Archaeology X (2004), pp. 167–176.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kanishka I
| ด ค กพระมหากษัตริย์ที่ได้รับสมัญญานามมหาราช |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  พ่อขุนรามคำแหงมหาราช  สมเด็จพระนเรศวรมหาราช  สมเด็จพระนารายณ์มหาราช  สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช  พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช  พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช  พระเจ้าควังแกโทมหาราช  พระเจ้าเซจงมหาราช  พระเจ้าอโศกมหาราช  พระเจ้าอโนรธามังช่อมหาราช  พระเจ้าบุเรงนองมหาราช  พระเจ้าอลองพญามหาราช  จักรพรรดิเฉียนหลง  จิ๋นซีฮ่องเต้  เจงกิสข่านมหาราช  จักรพรรดิฮั่นอู่  จักรพรรดิคังซี  พระเจ้ากนิษกะ  พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 2  พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2  พระเจ้าชัยวรมันที่ 7  พระเจ้าฟ้างุ้มมหาราช  พระเจ้าไชยเชษฐามหาราช  พระเจ้าราชราช โจฬะที่ 1  จักรพรรดิอักบัร  พระเจ้าอวี่  จักรพรรดิเมจิ  มานูเอลมหาราช  สุลัยมานมหาราช 
ทวีปยุโรป:  อเล็กซานเดอร์มหาราช  นโปเลียนมหาราช  พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช  แคทเธอรีนมหาราชินี  ฟรีดริชมหาราช  ปีเตอร์มหาราช  พระเจ้าคนุตมหาราช  พระเจ้าอ็องรีมหาราช  พระเจ้าไทกราเนสมหาราช  เจ้าชายอีวานมหาราช  วลาดีมีร์มหาราช  คอนสแตนตินมหาราช  ธีโอโดเซียสมหาราช  จัสติเนียนมหาราช  ธีโอดอริคมหาราช  อ็อทโทมหาราช  พระเจ้าอัลฟอนโซมหาราช  เอลิซาเบธมหาราชินี  ทามาร์มหาราชินี 
ทวีปแอฟริกา:  ฟาโรห์แรเมซีสมหาราช  แอสเกียมหาราช  ราดามามหาราช 
ตะวันออกกลาง:  เฮโรดมหาราช  ไซรัสมหาราช  ดาไรอัสมหาราช  แอนทิโอคัสมหาราช  มิทริเดทีสมหาราช  ซาปูร์มหาราช  อับบาสมหาราช  เซิร์กซีสมหาราช  กาหลิบอูมัวร์  ชาห์กะรีมข่านมหาราช  ชาห์เรซามหาราช 
ทวีปอเมริกาเหนือ:  ม็อคเตซูมามหาราช  พาคัลมหาราช 
ทวีปอเมริกาใต้:  พาชาคูติมหาราช 
ทวีปโอเชียเนีย:  คาเมฮาเมฮามหาราช 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี
พระเจ้าเว็นท์เซิลแห่งชาวโรมัน

| พระเจ้าเว็นท์เซิลแห่งชาวโรมัน Wenceslaus, King of the Romans>  |
| --- | --- |
 พระเจ้าเว็นท์เซิลแห่งชาวโรมัน
ราชวงศ์: ลักเซมเบิร์ก
ครองราชย์: ค.ศ. 1376 - 16 สิงหาคม ค.ศ. 1419
ประสูติ: 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1361
สวรรคต: 16 สิงหาคม ค.ศ. 1419
พระเจ้าเว็นท์เซิลแห่งชาวโรมัน (เยอรมัน: Wenzel, เช็ก: Václav, อิตาลี: Venceslao, อังกฤษ: Wenceslaus, King of the Romans หรือ Wenceslas) (26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1361 – 16 สิงหาคม ค.ศ. 1419) ได้รับคัดเลือกเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมันในปี ค.ศ. 1376 โดยการสืบสายพระโลหิต และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1378 ได้เป็นพระมหากษัตริย์โบฮีเมียในพระปรมาภิไธย "พระเจ้าเว็นท์เซิลที่ 4 แห่งโบฮีเมีย" นับเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 3 ของโบฮีเมียและเป็นองค์ที่สองของเยอรมนีที่มาจากราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก ในปี ค.ศ. 1400 ทรงถูกถอดจากราชสมบัติพระมหากษัตริย์เยอรมัน แต่ยังทรงครองราชบัลลังก์โบฮีเมียต่อมาจนเสด็จสวรรคต
เว็นท์เซิลเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในปี ค.ศ. 1373 จักรพรรดิคาร์ลทรงให้เว็นท์เซิลได้รับตำแหน่งเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งรัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์ค และต่อมาในปี ค.ศ. 1376 ก็ทรงจัดให้ได้รับการเลือกตั้งเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมันโดยเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกอีกห้าพระองค์ ขณะที่ผู้คัดเลือกอีกสองตำแหน่ง (บรันเดินบวร์คและราชอาณาจักรโบฮีเมีย) ถือโดยพระองค์เองและพระราชโอรส
ข้อมูลเพิ่มเติม

ประวัติศาสตร์เยอรมนี
รายพระนามกษัตริย์และจักรพรรดิเยอรมัน
| ด ค กพระเจ้าแผ่นดินเยอรมัน |
| --- | --- | --- |
| อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก ในจักรวรรดิการอแล็งเฌียง (843–911) |  ลูทวิชที่ 2  คาร์โลมัน  ลูทวิชที่ 3  คาร์ลที่ 3  อาร์นุลฟ  ลูทวิชที่ 4  |  |
| อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก (911–962) |  คอนราดที่ 1  ไฮน์ริชที่ 1  ออทโทที่ 1  |  |
| ราชอาณาจักรเยอรมนี ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (843–1806) |  ออทโทที่ 1  ออทโทที่ 2  ออทโทที่ 3  ไฮน์ริชที่ 2  คอนราดที่ 2  ไฮน์ริชที่ 3  ไฮน์ริชที่ 4  ไฮน์ริชที่ 5  โลทาร์ที่ 3  คอนราดที่ 3  ฟรีดริชที่ 1  ไฮน์ริชที่ 6  ฟิลิป  ออทโทที่ 4  ฟรีดริชที่ 2  คอนราดที่ 4  รูดอล์ฟที่ 1  อดอล์ฟ  อัลเบร็คท์ที่ 1  ไฮน์ริชที่ 7  ลูทวิชที่ 4  คาร์ลที่ 4  เวนสเลาส  รูเปิร์ต  ซีกิสมุนด์  อัลเบร็คท์ที่ 2  ฟรีดริชที่ 3  มักซีมีเลียนที่ 1  คาร์ลที่ 5  แฟร์ดีนันด์ที่ 1  มักซีมีเลียนที่ 2  รูดอล์ฟที่ 2  มัททีอัส  แฟร์ดีนันด์ที่ 2  แฟร์ดีนันด์ที่ 3  เลโอโปลด์ที่ 1  โยเซฟที่ 1  คาร์ลที่ 6  คาร์ลที่ 7  ฟรันซ์ที่ 1  โยเซฟที่ 2  เลโอโปลด์ที่ 2  ฟรันทซ์ที่ 2  |  |
| สมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ (1806–1813) |  นโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมัน (1815–1848) |  ฟรันทซ์ที่ 1 แห่งออสเตรีย  แฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย  |  |
| จักรวรรดิเยอรมัน (1848/1849) |  อาร์ชดยุกโยฮันน์แห่งออสเตรีย (สำเร็จราชการ)  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมัน (1850–1866) |  ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย-ฮังการี  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (1867–1871) |  วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย  |  |
| จักรวรรดิเยอรมัน (1871–1918) |  วิลเฮ็ล์มที่ 1  ฟรีดริชที่ 3  วิลเฮ็ล์มที่ 2  |  |
| อ้างสิทธิ |  วิลเฮ็ล์มที่ 2  วิลเฮ็ล์มที่ 3  ลุยส์ แฟร์ดีนันด์  เกออร์ค ฟรีดริช  |  |
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 แห่งเดนมาร์ก

| พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์
ครองราชย์: 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1648 – 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1670
ราชาภิเษก: 23 กุมภาพันธ์ 1648
ก่อนหน้า: พระเจ้าคริสเตียนที่ 4
ถัดไป: พระเจ้าคริสเตียนที่ 5

พระราชสมภพ: 18 มีนาคม ค.ศ. 1609(1609-03-18) ฮาเดอร์สเลฟ, เดนมาร์ก
สวรรคต: 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1670(1670-02-09) (60 ปี) โคเปนเฮเกน, เดนมาร์ก
คู่อภิเษก: โซฟี อมาเลีย แห่งบรันสวิก-ลือเนบูร์ก
พระราชบุตร: พระเจ้าคริสเตียนที่ 5 เจ้าหญิงอันนา โซฟีแห่งเดนมาร์ก เจ้าหญิงเฟรเดอริกา อมาเลียแห่งเดนมาร์ก เจ้าหญิงวิลเฮลมินา เอิร์นชไตน์แห่งเดนมาร์ก เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งคัมเบอร์แลนด์ เจ้าหญิงอูลริกา เอลนอราแห่งเดนมาร์ก เจ้าชายอูลริก เฟรเดอริกแห่งเดนมาร์ก
ราชวงศ์: โอลเดนบูร์ก
พระราชบิดา: พระเจ้าคริสเตียนที่ 4
พระราชมารดา: อันน์ แคเทอริน แห่งบรันเดินบวร์ค
ศาสนา: ลูเทอแรน
| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: Hans Majestæt  (ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Deres Majestæt  (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 แห่งเดนมาร์ก (เดนมาร์ก: Frederik III) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ระหว่าง ค.ศ. 1648 จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1670 ทรงเป็นพระราชโอรสองค์รองในพระเจ้าคริสเตียนที่ 4 แต่หลังพระเชษฐาเสด็จสิ้นพระชนม์ในค.ศ. 1647 ก็ทำให้พระองค์กลายเป็นรัชทายาทลำดับที่หนึ่งแทน หลังจากที่ทรงครองราชย์แล้ว พระองค์ได้ริเริ่มปกครองด้วยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชในเดนมาร์ก-นอร์เวย์ใน ค.ศ. 1660 และได้รับรองทางกฎหมายในปี ค.ศ. 1665 ซึ่งปรากฏเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์นิพนธ์ตะวันตก พระองค์ยังมีรับสั่งให้สร้างพระบัลลังก์แห่งเดนมาร์ก ซึ่งตามตำนานแล้วระบุว่าบังลังก์นี้สร้างขึ้นจากเขาของยูนิคอร์นทั้งที่จริงถูกสร้างขึ้นจากงาของนาร์วาล นอกจากนี้
พระองค์เป็นกษัตริย์ที่มีอิทธิพลเหนือบรรดาขุนนาง และทรงทำสงครามสองครั้งกับสวีเดน ซึ่งสงครามกับสวีเดนครั้งแรก (1657–58) ทรงได้รับความพ่ายแพ้ แต่ก็สามารถกอบกู้ชื่อเสียงมาได้เมื่อมีชัยในสงครามกับสวีเดนครั้งที่สอง (1658–60) ซึ่งพระองค์ได้ใช้ความนิยมนี้ ในการยกเลิกระบอบราชาธิปไตยโดยเลือกตั้งเป็นระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ทำให้พระองค์มีพระราชอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในการปกครอง ซึ่งเดนมาร์กใช้ระบอบการปกครองนี้ไปจนถึง ค.ศ. 1848
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Frederick III of Denmark
The Royal Lineage เก็บถาวร 2015-03-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the website of the Danish Monarchy
Frederik III at the website of the Royal Danish Collection
Lex Regia (Konge-Lov)
| ด ค กพระมหากษัตริย์ไอซ์แลนด์ |
| --- | --- |
ภายใต้นอร์เวย์ (1262–1814):  โฮกุนที่ 4  มักนุสที่ 6  อีริกที่ 2  โฮกุนที่ 5  มักนุสที่ 7  โฮกุนที่ 6  โอลาฟที่ 4  มาร์กาเร็ตที่ 1  พระเจ้าอีริกที่ 3  คริสโตเฟอร์ที่ 1  คาร์ลที่ 1  คริสเตียนที่ 1  ฮันส์ที่ 1  คริสเตียนที่ 2  เฟรเดอริกที่ 1  คริสเตียนที่ 3  เฟรเดอริกที่ 2  คริสเตียนที่ 4  เฟรเดอริกที่ 3  คริสเตียนที่ 5  เฟรเดอริกที่ 4  คริสเตียนที่ 6  เฟรเดอริกที่ 5  คริสเตียนที่ 7  เฟรเดอริกที่ 6 
ภายใต้เดนมาร์ก (1814–1918):  เฟรเดอริกที่ 6  คริสเตียนที่ 8  เฟรเดอริกที่ 7  คริสเตียนที่ 9  เฟรเดอริกที่ 8  คริสเตียนที่ 10 
ราชอาณาจักรไอซ์แลนด์ (1918–1944):  คริสเตียนที่ 10
พระเจ้าฮาร์ธาคนุต
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรอังกฤษ
ราชอาณาจักรเดนมาร์ก
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าฮาร์ธาคนุต |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าคนุตมหาราช |  |   พระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก (ยุคไวกิง)   (ค.ศ. 1035 – ค.ศ. 1042) |  | สมเด็จพระเจ้าแม็กนัสที่ 1 |
| สมเด็จพระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุต |  |   พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ  (ราชวงศ์เดนมาร์ก)   (ค.ศ. 1040 – ค.ศ. 1042) |  | สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ |
| ด ค กพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  ค.ศ. 927–1066:  แอเทลสแตน  เอ็ดมันด์ที่ 1  เอเดรด  เอ็ดวี  เอ็ดการ์ผู้รักสงบ  เอ็ดเวิร์ดมรณสักขี  แอเธลเรดที่ 2 ผู้ไม่พร้อม  สเวน ฟอร์กเบียร์ด  เอ็ดมันด์ที่ 2 ผู้ทนทาน  คนุตมหาราช  ฮาโรลด์ที่ 1 แฮร์ฟุต  ฮาร์ธาคนุต  เอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี  ฮาโรลด์ที่ 2 กอดวินสัน  เอ็ดการ์ เอเธลลิง 
ราชอาณาจักรอังกฤษ  ค.ศ. 1066–1649:  วิลเลียมที่ 1 ผู้พิชิต  วิลเลียมที่ 2 รูฟัส  เฮนรีที่ 1  สตีเฟน  มาทิลดา  เฮนรีที่ 2อ  เฮนรียุวกษัตริย์  ริชาร์ดที่ 1 ใจสิงห์  จอห์นอ  หลุยส์  เฮนรีที่ 3อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 1อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 2อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 3อ  ริชาร์ดที่ 2อ  เฮนรีที่ 4อ  เฮนรีที่ 5อ  เฮนรีที่ 6อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 4อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 5อ  ริชาร์ดที่ 3อ  เฮนรีที่ 7อ  เฮนรีที่ 8อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 6อ  เจน เกรย์อ  แมรีที่ 1อ ร่วมกับฟิลิปอ  เอลิซาเบธที่ 1อ  เจมส์ที่ 1สอ  ชาลส์ที่ 1สอ 
เจ้าผู้อารักขาแห่ง เครือจักรภพอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ค.ศ. 1653–1659:  โอลิเวอร์ ครอมเวลล์  ริชาร์ด ครอมเวลล์ 
ราชอาณาจักรอังกฤษ ค.ศ. 1660–1707:  ชาลส์ที่ 2สอ  เจมส์ที่ 2สอ  วิลเลียมที่ 3สอ และ แมรีที่ 2สอ  แอนน์สอ 
 อ เป็นพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์ด้วย  ส เป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ด้วย  ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วย ตัวเอียง
พระเจ้าอัคนิมิตร

| พระเจ้าอัคนิมิตร Agnimitra |
| --- | --- |
กษัตริย์รัชกาลที่ 2 แห่งราชวงศ์ศุงคะ
ครองราชย์: 149–141 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: พระเจ้าปุษยมิตรศุงคะ
ถัดไป: พระเจ้าวสุชเยษฐา
พระราชบุตร: พระเจ้าวสุชเยษฐา พระเจ้าวสุมิตร
พระราชบิดา: พระเจ้าปุษยมิตรศุงคะ
พระราชมารดา: พระนางเทวามาลา
พระเจ้าอัคนิมิตร (อักษรโรมัน: Agnimitra สันสกฤต: अग्निमित्रः) (ค. 149 – 141 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์องค์ที่สองของ ราชวงศ์ศุงคะ ปกครองทางตอนเหนือของ อินเดีย พระองค์เป็นรัชทายาท และขึ้นครองราชย์ต่อจาก พระเจ้าปุษยมิตรศุงคะ พระราชบิดา ในปี 149 ก่อนคริสตกาล ใน Vayu Purana และ Brahmanda Purana ระบุว่าพระองค์ครองราชย์ได้เพียง 8 ปี
บรรพบุรุษ และชีวิตในวัยเยาว์

อ้างอิงจาก Mālavikāgnimitram เขียนโดย กาลิทาส (Act IV, Verse 14), เป็นของตระกูล Baimbika ( Baimbika-kula ) ในขณะที่ ปุรณะ กล่าวถึงเขาว่าเป็น ศุงคะ ในรัชกาลของพระราชบิดา ระบุว่าพระองค์ทรงดำรงตำแหน่งมหาอุปราช
พระองค์มีพระมเหสีสามพระองค์ คือ พระนางธารินี (พระมารดาของ พระเจ้าวสุมิตร), พระนางอิรวตี, และพระนางมาลวิกา (องค์หญิงแห่งวิทรรภะ)
แหล่งข้อมูลอื่น

List of rulers of Magadha on Bruce Gordon's
"Regnal Chronologies".
พิพิธภัณฑสถานแห่งรัฐประวัติศาสตร์อุซเบกิสถาน

| --- | --- |
Oʻzbekiston tarixi davlat muzeyi

ที่ตั้งในอุซเบกิสถาน
ที่ตั้ง: ทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถาน
พิกัดภูมิศาสตร์: 41°18′41″N 69°16′10″E﻿ / ﻿41.311403°N 69.269362°E﻿ / 41.311403; 69.269362
เว็บไซต์: historymuseum.uz
พิพิธภัณฑสถานแห่งรัฐประวัติศาสตร์อุซเบกิสถาน (อุซเบก: Oʻzbekiston tarixi davlat muzeyi) หรือชื่อเดิมคือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเตอร์กิสถาน เป็นพิพิธภัณฑ์ในกรุงทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถาน ในสมัยโซเวียต พิพิธภัณฑ์นี้มีชื่อว่าพิพิธภัณฑ์เลนิน (Lenin muzeyi)
จุดเด่นของพิพิธภัณฑ์คือภาพเขียนหินปูนแสดงภาพของพระพุทธเจ้าซึ่งพบที่ฟายอซเตปาใกล้เมืองเตร์มึส
พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 2 แห่งโบฮีเมีย

| พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 2 แห่งโบฮีเมีย |
| --- | --- |
พระราชลัญจกรของพระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 2
พระมหากษัตริย์โบฮีเมีย
ครองราชย์: 23 ธันวาคม ค.ศ. 1253 – 26 สิงหาคม ค.ศ. 1278
ราชาภิเษก: ค.ศ. 1261, ปราก
ก่อนหน้า: พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 1
ถัดไป: พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2

ประสูติ: ป. ค.ศ. 1233 Městec Králové โบฮีเมีย
สวรรคต: 26 สิงหาคม ค.ศ. 1278 (ป. 44–45 พรรษา) Dürnkrut ออสเตรีย
ฝังพระศพ: อาสนวิหารนักบุญวิตุส
ชายา: มาร์กาเรตแห่งออสเตรีย คูนีกุนดาแห่งสลาโวเนีย
พระราชบุตร อื่น ๆ...: คูนีกุนเดอแห่งโบฮีเมีย พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2 แห่งโบฮีเมีย มิกูลัชที่ 1 แห่งทรอปเปา (นอกสมรส)
ราชวงศ์: Přemyslid
พระราชบิดา: พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 1 แห่งโบฮีเมีย
พระราชมารดา: คูนีกุนเดอแห่งโฮเอินชเตาเฟิน
พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 2 แห่งโบฮีเมีย (เช็ก: Přemysl Otakar II.; ราว ค.ศ. 1233 – 26 สิงหาคม ค.ศ. 1278) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมียผู้ทรงครองราชสมบัติต่อจากพระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 1 ผู้เป็นพระราชบิดาใน ค.ศ. 1253 และครองราชย์ต่อมาจนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1278 พระราชโอรสคือพระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2 ทรงเป็นผู้สืบราชสมบัติต่อจากพระองค์
พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 2 ทรงเป็นดยุกแห่งออสเตรียระหว่าง ค.ศ. 1251 จนถึง ค.ศ. 1276 ดยุกแห่งสไตเรียระหว่าง ค.ศ. 1260 จนถึง ค.ศ. 1276, ดยุกแห่งคารินเทียระหว่าง ค.ศ. 1269 จนถึง ค.ศ. 1276 และดยุกแห่งคาริโอลาระหว่าง ค.ศ. 1269 จนถึง ค.ศ. 1276
พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 2 เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของพระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 1 และคูนีกุนเดอแห่งโฮเอินชเตาเฟิน
สมรสและพระราชโอรสธิดา

ณ วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 1252 พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 2 ทรงสมรสกับมาร์กาเรตแห่งออสเตรีย พระนางแก่กว่าพระองค์ 26 พรรษา และการที่ทั้งคู่ไม่สามารถให้กำเนิดโอรสธิดาทำให้การแต่งงานของทั้งสองเป็นโมฆะ จากนั้นในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1261 โอตาการ์สมรสกับคูนีกุนดาแห่งสลาโวเนีย ทั้งคู่น่าจีมีโอรสธิดา 4 พระองค์:
เฮนรี (1262–1263)
คูนีกุนเดอ (มกราคม ค.ศ. 1265 – 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1321) สมรสกับบอแลสวัฟที่ 2 แห่งมาซอเวีย
อักเนส (5 กันยายน ค.ศ. 1269 – 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1296) สมรสกับรูดอล์ฟที่  ดยุกแห่งออสเตรีย
พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2 (17 กันยายน ค.ศ. 1271 – 21 มิถุนายน ค.ศ. 1305)
โอตาการ์ยังมีบุตรและธิดาเพิ่มเติมอีก 2 คน คนที่สำคัญที่สุดคือ บุตรหัวปี มิกูลัช พระสันตะปาปาในขณะนั้นไม่ยอมรับเขาเป็นทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงของราชสำนักโบฮีเมีย แต่มีการยกที่ดินศักดินาของดัชชีโอปาวาให้ใน ค.ศ. 1269
ข้อมูล

Engel, Pál (2005). Realm of St. Stephen: A History of Medieval Hungary. I.B. Tauris.
Gladysz, Mikolaj (2012). The Forgotten Crusaders: Poland and the Crusader Movement in the Twelfth and Thirteenth Century. Brill.
Haverkamp, Alfred (1988). Medieval Germany 1056–1273. แปลโดย Braun, Helga; Mortimer, Richard. Oxford University Press.
Kuthan, Jiří (1996). Přemysl Ottokar II (ภาษาเยอรมัน). แปลโดย Cemus, Petronilla; Reinerova, Lenka; Sedmidubska, Ursel. Bohlau Verlag Wien.
Sedlar, Jean W (1994). East Central Europe in the Middle Ages, 1000–1500. Vol. III. University of Washington Press.
Tucker, Spencer C., บ.ก. (2010). A Global Chronology of Conflict: From the Ancient World to the Modern Middle East. Vol. I. ABC-CLIO.
Veszpremy, Laszlo; Schaer, Frank, บ.ก. (1999). Deeds of the Hungarians. Central European University Press.
อ่านเพิ่ม

Parrott, Cecil (1966). "Otakar Premysl, King of Bohemia". History Today. 16 (11): 765–72.
Ochab, Jeremi K.; Škvrňák, Jan; Škvrňák, Michael (2022). "Detecting Ottokar II's 1248–1249 uprising and its instigators in co-witnessing networks". Historical Methods: A Journal of Quantitative and Interdisciplinary History.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 2 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef
พรรคคอมมิวนิสต์ฮังการี

| พรรคคอมมิวนิสต์ในฮังการี (1918–1919; 1922–1943)พรรคสังคมนิยมฮังการี (1919)พรรคแรงงานสังคมนิยมคอมมิวนิสต์ฮังการี (1919)พรรคสันติภาพ (1943–1944)พรรคคอมมิวนิสต์ฮังการี (1944–1948)  |
| --- | --- |
ตราประจำพรรคระหว่างปี 1944 จนถึง 1948
ผู้นำพรรคคนแรก: เบลอ กุน
ผู้นำพรรคคนสุดท้าย: มาจาช ราโกชี
ก่อตั้ง: 24 พฤศจิกายน 1918
ถูกยุบ: 22 กรกฎาคม 1948
ถัดไป: แอ็มเดเป
อุดมการณ์: คอมมิวนิสต์ ลัทธิมากซ์–เลนิน ลัทธิสตาลิน
จุดยืน: ซ้ายจัด
กลุ่มระดับชาติ: กลุ่มซ้าย
กลุ่มระดับสากล: โคมินเทิร์น (1919–1943) โคมินฟอร์ม (1947–1948)
สี:   แดง
สภา (มิถุนายน 1945): 166 / 498
สภา (พฤศจิกายน 1947): 100 / 364
ธงประจำพรรค

การเมืองฮังการี   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคคอมมิวนิสต์ฮังการี (ฮังการี: Magyar Kommunista Párt, ชื่อย่อ MKP) ช่วงเริ่มแรกรู้จักกันในชื่อ พรรคคอมมิวนิสต์ในฮังการี (ฮังการี: Kommunisták Magyarországi Pártja, ชื่อย่อ KMP) เป็นพรรคการเมืองสายคอมมิวนิสต์ในประเทศฮังการีที่ดำรงอยู่ในช่วงระหว่างสงครามและในช่วงสั้น ๆ ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุด
พรรคก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 1918 ในชื่อ "พรรคคอมมิวนิสต์ในฮังการี" และอยู่ในอำนาจในช่วงเดือนมีนาคมจนถึงสิงหาคม 1919 เมื่อ เบลอ กุน ได้สถาปนาสาธารณรัฐโซเวียตฮังการีที่มีอายุสั้น รัฐบาลคอมมิวนิสต์ถูกกองทัพโรมาเนียโค่นล้มในเวลาต่อมา กุนจึงลี้ภัยไปเวียนนา และต่อมาตัวเขาพร้อมด้วยสมาชิกคอมมิวนิสต์คนอื่น ๆ ได้ย้ายไปยังมอสโก และพรรคเริ่มมีจำนวนสมาชิกน้อยลงเรื่อย ๆ ในทุก ๆ ปี ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง พรรคได้เปลี่ยนชื่อเป็น "พรรคสันติภาพ" แต่เพียงไม่กี่เดือนต่อมา ในปี 1944 พรรคได้ใช้ชื่อใหม่ซึ่งจะคงอยู่จนถึงปี 1948 ภายหลังสงคราม พรรคเริ่มมีอำนาจมากขึ้นและจำนวนสมาชิกก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว นำไปสู่การที่ มาจาช ราโกชี ได้กวาดล้างพรรคการเมืองอื่น ๆ ในประเทศ เว้นแต่พรรคประชาธิปไตยสังคมนิยมฮังการี (ซึ่งมีอุดมการณ์ร่วมกัน) เพื่อก่อตั้งรัฐพรรคการเมืองเดียว ในปี 1948 พรรคได้รวมเข้ากับพรรคประชาธิปไตยสังคมนิยมเพื่อก่อตั้ง "พรรคประชาชนแรงงานฮังการี" ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นพรรครัฐบาลต่อไปของฮังการี พรรคยังเป็นสมาชิกของโคมินเทิร์นและโคมินฟอร์มอีกด้วย
การก่อตั้งและช่วงปีแรก

พรรคคอมมิวนิสต์ฮังการี (KMP) ถูกก่อตั้งขึ้นในชื่อ "พรรคคอมมิวนิสต์ในฮังการี" ในช่วงปลายปี 1918 โดย เบลอ กุน อดีตนักข่าวผู้ต่อสู้เพื่อจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หลังจากการใช้เวลาอยู่ในค่ายเชลยศึกในรัสเซีย กุนและบรรดาเพื่อนของเขาได้ก่อตั้งกลุ่มคอมมิวนิสต์ซึ่งจะเป็นรากฐานของพรรคในอนาคตที่กรุงมอสโกในเดือนตุลาคม 1918 สมาชิกกลุ่มแรกได้กลับมายังฮังการีในเดือนพฤศจิกายน และในวันที่ 24 ได้มีการก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์อย่างเป็นทางการ พรรคคอมมิวนิสต์ใช้ชื่อว่า "พรรคคอมมิวนิสต์ในฮังการี" (ฮังการี: Kommunisták Magyarországi Pártja) แทนที่จะใช้ชื่อ "พรรคคอมมิวนิสต์ฮังการี" เนื่องจากชนชั้นทางสังคมส่วนใหญ่เป็นคนงานในโรงงานในบูดาเปสต์ ซึ่งไม่ใช่ชาติพันธุ์ชาวฮังการี และมีชาวฮังการีเป็นเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้นในพรรคที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ ในขั้นต้น กลุ่มยังมีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับพรรคประชาธิปไตยสังคมนิยมฮังการี อย่างไรก็ตาม ความไม่มั่นคงทางการเมืองของรัฐบาลภายใต้การนำของ มิฮาย กาโรยี และความนิยมที่เพิ่มขึ้นของขบวนการบอลเชวิค ทำให้พรรคประชาธิปไตยสังคมนิยมต้องการเป็นพันธมิตรกับพรรคคอมมิวนิสต์ สำหรับพรรคประชาธิปไตยสังคมนิยม การเป็นพันธมิตรกับพรรคคอมมิวนิสต์ไม่เพียงแต่เพิ่มจุดยืนของตนกับผู้คนทั่วไปเท่านั้น แต่ยังทำให้พรรคเชื่อมโยงกับพรรคคอมมิวนิสต์รัสเซียที่มีอำนาจมากขึ้นอีกด้วย เนื่องจากกุนมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับบอลเชวิครัสเซีย
หลังจากการประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐโซเวียตฮังการีในเดือนมีนาคม 1919 กุนได้เริ่มดำเนินการให้อุตสาหกรรมเอกชนเป็นของรัฐทั้งหมด ได้มีการเริ่มโครงการนารวมขนาดใหญ่ นอกจากนี้ เขายังได้ดำเนินการเพื่อทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศกับมหาอำนาจไตรภาคีกลับสู่สภาวะปกติ มีความพยายามทวงคืนดินแดนบางส่วนของฮังการีที่สูญเสียไปในการเจรจาหลังสงครามกลับคืนมา เป็นระยะเวลา 133 วัน ที่สาธารณรัฐโซเวียตฮังการีดำรงอยู่ พรรคคอมมิวนิสต์มุ่งเน้นไปที่การพยายามแก้ไขความวุ่นวายทางเศรษฐกิจที่แพร่กระจาย อันเป็นผลมาจากความพ่ายแพ้ของฮังการีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เป็นที่น่าเสียดายที่นโยบายทางเศรษฐกิจของกุนได้สร้างอัตราเงินเฟ้อที่สูงขึ้นและทำให้เกิดการขาดแคลนอาหารทั่วประเทศ ฝ่ายต่อต้านที่นำโดย มิกโลช โฮร์ตี เริ่มแข็งแกร่งขึ้น และในเดือนมิถุนายน ได้เกิดความพยายามในการรัฐประหาร ทำให้พรรคคอมมิวนิสต์เริ่มกวาดล้างฝ่ายตรงข้ามอย่างรุนแรงโดยตำรวจลับ สาธารณรัฐโซเวียตสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 1919 หลังจากกองทัพฮังการีพ่ายแพ้สงครามต่อโรมาเนีย เมื่อกองทัพโรมาเนียเข้ารุกบูดาเปสต์ กุจึงลี้ภัยไปยังเวียนนา และยอมให้พรรคคอมมิวนิสต์มอบอำนาจให้แก่พรรคประชาธิปไตยสังคมนิยม
ประวัติการเลือกตั้ง > การเลือกตั้งสภานิติบัญญัติแห่งชาติ

| ปีที่เลือกตั้ง | ผู้นำ | จำนวนที่นั่ง | พันธมิตร | ลำดับที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1944 | มาจาช ราโกชี | 166 / 498 | FKGP–MKP–MSZDP–NPP–PDP | 1 |
| 1945 | มาจาช ราโกชี | 70 / 409 | FKGP–MKP–MSZDP–NPP | 3 |
| 1947 | มาจาช ราโกชี | 100 / 411 | FKGP–MKP–MSZDP–NPP | 1 |
ผู้นำ

เบลอ กุน (1918–1936)
ยาโนช กาดาร์ (1943–1944)
มาจาช ราโกชี (1944–1948)
สมาชิกหลัก

แอร์เนอ แกเรอ
เบลอ กุน
อิมแร นอจ
โยแฌ็ฟ โปกาญ
ลาซโล รอยก์
มาจาช ราโกชี
ลาซโล รูดอช
ติโบร์ ซอมูแอลี
อีโลนอ ดูซซีนสกา
ดูเพิ่ม

พรรคแรงงานสังคมนิยมฮังการี
ประวัติศาสตร์ฮังการี
สาธารณรัฐประชาชนฮังการี
บรรณานุกรม

Crampton, R.J. Eastern Europe in the Twentieth Century - And After, 2nd Ed. Routledge Press, 1994.
Kenez, Peter Hungary from the Nazis to the Soviets: The Establishment of the Communist Regime in Hungary, 1944-1948, Cambridge University Press, 2006
Kovrig, Bennett. Communism in Hungary: From Kun to Kadar. Hoover Institution Press. Stanford, 1979
Molnár, Miklós From Béla Kun to János Kádár: Seventy Years of Hungarian Communism, Berg Publishers, 1990
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 2 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ 2  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef 
ตราประจำพรรคคอมมิวนิสต์ในฮังการี
พิพิธภัณฑสถานแห่งรัฐประวัติศาสตร์เตมือร์

| --- | --- |
Temuriylar tarixi davlat muzeyi
ที่ตั้งในอุซเบกิสถาน
ก่อตั้ง: 18 ตุลาคม ค.ศ. 1996 (1996-10-18)
ที่ตั้ง: ทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถาน
พิกัดภูมิศาสตร์: 41°18′49″N 69°16′44″E﻿ / ﻿41.31361°N 69.27889°E﻿ / 41.31361; 69.27889
ประเภท: ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม
พิพิธภัณฑสถานแห่งรัฐประวัติศาสตร์เตมือร์ (อุซเบก: Temuriylar tarixi davlat muzeyi) เป็นพิพิธภัณฑ์ในกรุงทาชเคนต์ เมืองหลวงของประเทศอุซเบกิสถาน เปิดให้บริการในปี 1996 โดยมีเนื้อหาของพิพิธภัณฑ์อุทิศแก่เรื่องราวของอะมีรเตมือร์ ขุนศึกในประวัติศาสตร์
ในปี 1991 อุซเบกิสถานได้รับเอกราช และเกิดกระแสในการรื้อฟื้นมรดกทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของชาติ รวมถึงบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์อย่างอะมีรเตมือร์ ขุนศึกและนักปฏิวัติผู้รวมอำนาจจักรวรรดิ ในสมัยของเขาถือเป็นยุคทองของจักรวรรดิเตมือร์
อดีตประธานาธิบดีอิสลอม แกรีมัฟ สนับสนุนการเฉลิมฉลองเตมือร์โดยการเชื่อมโยงความสำเร็จของขุนศึกเตมือร์เข้ากับรูปแบบการปกครองของเขาเอง รวมถึงประกาศให้ปี 1996 เป็นปีแห่งอะมีรเตมือร์ และจัดงานเฉลิมฉลองครบรอบ 660 ปีของเตมือร์อย่างยิ่งใหญ่ทั่วประเทศ ซึ่งนำไปสู่การก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ซึ่งเกี่ยวกับเตมือร์และจักรวรรดิเตมือร์ขึ้นในย่านใจกลางเมืองหลวงทาชเคนต์
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน

| พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 |
| --- | --- |
ภาพวาดจากเอกสารลิแบร์เฟวดอรูงมายอร์ในคริสตศตวรรษที่ 12
กษัตริย์แห่งอารากอน
ครองราชย์: 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1164 – 25 เมษายน ค.ศ. 1196
รัชกาลก่อนหน้า: เปโตรนิยาแห่งอารากอน
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าเปโดรที่ 2 แห่งอารากอน
ประสูติ: 1–25 มีนาคม ค.ศ. 1157 อูเอสกา ราชอาณาจักรอารากอน
สิ้นพระชนม์: 25 เมษายน ค.ศ. 1196 (39 พรรษา)
ฝังพระศพ: อารามปุบแบล็ต
พระมเหสี: ซันชาแห่งกัสติยา พระราชินีแห่งอารากอน
พระบุตร: กุนส์ตันซาแห่งอารากอน พระเจ้าเปโดรที่ 2 แห่งอารากอน อัลโฟนส์ที่ 2 เคานต์แห่งพรอว็องส์
ราชวงศ์: บาร์เซโลนา
พระบิดา: ราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา
พระมารดา: เปโตรนิยาแห่งอารากอน
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 (สเปน: Alfonso II; กาตาลา: Alfons II; อารากอน: Alifonso II; ค.ศ. 1152–1196) มีพระสมัญญานามว่า ผู้ไม่นอกใจ (สเปน: el Casto; กาตาลา: el Cast; อารากอน: o Casto) และ นักขับลำตรูบาดู (สเปน: el Trovador; กาตาลา: el Trobador; อารากอน: o Trobador) ทรงเป็นกษัตริย์แห่งอารากอนตั้งแต่ ค.ศ. 1164 โดยดำรงตำแหน่งเคานต์แห่งบาร์เซโลนาในฐานะ เคานต์อัลโฟนส์ที่ 1 (กาตาลา: Alfons I) ตั้งแต่ ค.ศ. 1162
อัลโฟนส์เป็นบุตรชายของราโมน บารังเกที่ 4 พระองค์สืบทอดตำแหน่งเคานต์แห่งบาร์เซโลนาต่อจากบิดาและสืบทอดตำแหน่งผู้ปกครองแห่งอารากอนต่อจากพระมารดา ทำให้ทั้งสองดินแดนรวมกันเป็นหนึ่งเดียวภายใต้ราชวงศ์บาร์เซโลนา ชาวอารากอนมีความเกี่ยวข้องกับฝรั่งเศสมากขึ้นในรัชสมัยของพระองค์ อย่างไรก็ดีการพิชิตเตรูเอลในปี ค.ศ. 1171 นำไปสู่การพิชิตบาเลนเซีย และนำไปสู่การทำสนธิสัญญากาโซลากับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยา พันธมิตรของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1179 ซึ่งกำหนดพื้นที่ที่สามารถทำเรกองกิสตาได้ของทั้งสองอาณาจักร ตามพินัยกรรมของพระองค์ พระเจ้าอัลฟอนโซได้ทำตามธรรมเนียมแบบสเปนในการแบ่งราชอาณาจักร ทำให้พรอว็องส์ถูกแยกออกมาจากราชบัลลังก์อารากอน