stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พรรคเสรีประชาธิปไตย (สหราชอาณาจักร)

| พรรคเสรีประชาธิปไตย Liberal Democrats |
| --- | --- |
หัวหน้าพรรค: เซอร์ เอ็ด ดาเวย์
รองหัวหน้าพรรค: เดซี่ คูเปอร์
ประธานพรรค: ซัล บรินตัน, บารอนเนส บรินตัน
ผู้นำใน สภาขุนนาง: ริชาร์ด นิวบี้, บารอน นิวบี้
ก่อตั้ง: 3 มีนาคม 2531
รวมตัวกับ:   พรรคเสรีนิยม  พรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย 
ที่ทำการ: 8–10 Great George Street   London   SW1P 3AE
อุดมการณ์: เสรีนิยม  สังคมนิยมเสรี สนับสนุนสหภาพยุโรป
จุดยืน: กลาง กลาง-ซ้าย
กลุ่มระดับสากล: สมาคมพรรคเสรีนิยมสากล 
กลุ่มในภูมิภาค: พันธมิตรพรรคเสรีนิยมและประชาธิปไตยแห่งยุโรป 
สี:   สีเหลือง
สภาสามัญชน: 14 / 650 
สภาขุนนาง: 83 / 768 
สภากรุงลอนดอน: 2 / 25 
รัฐสภาสกอตแลนด์: 4 / 129 
สมัชชาแห่งชาติเวลส์: 1 / 60 
เว็บไซต์
www.libdems.org.uk 
การเมืองสหราชอาณาจักร   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคเสรีประชาธิปไตย (อังกฤษ: The Liberal Democrats) (ชื่อย่อ: Lib Dems) เป็นพรรคการเมืองแนว เสรีนิยม ใน สหราชอาณาจักร โดยมีที่นั่งสมาชิกในสภาสามัญชนอยู่ 11 คน มีสมาชิกในสภาขุนนางอยู่ 94 คน โดยเคยร่วมรัฐบาลผสมร่วมกับ พรรคอนุรักษนิยม ในปี 2553 ถึง 2558
โดยมีที่มาจากการยุบรวมพรรคระหว่าง พรรคเสรีนิยม ซึ่งมีบทบาททางการเมืองในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ในนามพรรควิกส์ กับ พรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย (SDP) ที่แยกตัวออกมาจาก พรรคแรงงาน โดยรวมตัวกันในปี 2531 โดยเป็นพรรคขนาดกลางค่อนใหญ่อันดับสามในการเมืองของสหราชอาณาจักร ก่อนที่ในปี 2553 จะมีบทบาทสำคัญในการเข้าร่วมรัฐบาลผสม โดยที่ นิค เคล็ก หัวหน้าพรรคในเวลานั้น ได้เจรจาเข้าร่วมเป็นรัฐบาลร่วมกัน กับ เดวิด แคเมอรอน โดยที่ภายหลัง เคล็ก ได้รับตำแหน่งเป็น รองนายกรัฐมนตรี ก่อนการเลือกตั้งในปี 2558 พรรคจะสูญเสียที่นั่งมากถึง 49 ที่นั่ง จาก 57 ที่นั่งในการเลือกตั้งเมื่อปี 2553
จุดยืนของพรรคนั้น จะค่อนไปทางสายกลาง ในการเมืองสหราชอาณาจักร แต่แนวทางและอุดมการณ์พรรคนั้น จะเน้นไปที่ เสรีนิยม และ ประชาธิปไตยสังคมนิยม
ฐานเสียงหลักของพรรคนั้นส่วนใหญ่จะเป็นชนชั้นกลาง และ มีการศึกษาดี ด้านพื้นที่ฐานเสียงหลัก จะอยู่ทางสกอตแลนด์ตอนเหนือ, ตะวันตกเฉียงใต้ของลอนดอนและอังกฤษ รวมไปถึง ตอนกลางของเวลส์ และมีพันธมิตรร่วมในไอร์แลนด์เหนือ คือ พรรคแนวร่วมแห่งไอร์แลนด์เหนือ ขณะเดียวกันก็ได้เข้าร่วมในองค์การภาคีการเมืองระหว่างประเทศ อย่าง ลีเบอร์รัล อินเตอร์เนชั่นเนล (ซึ่งมี พรรคประชาธิปัตย์ ของไทย เข้าร่วมเป็นสมาชิก) รวมไปถึง ภาคีพันธมิตรแห่งเสรีนิยมและประชาธิปไตยแห่งยุโรป ในรัฐสภายุโรปอีกด้วย
พรหมลิขิตเอย

1942 American drama film directed by Irving Rapper
| พรหมลิขิตเอย |
| --- | --- |
Theatrical release poster
กำกับ: Irving Rapper
บทภาพยนตร์: Casey Robinson
สร้างจาก: Now, Voyager 1941 novel โดย Olive Higgins Prouty
อำนวยการสร้าง: Hal B. Wallis
กำกับภาพ: Sol Polito
ตัดต่อ: Warren Low
ดนตรีประกอบ: Max Steiner
ผู้จัดจำหน่าย: Warner Bros.
วันฉาย:   22 ตุลาคม ค.ศ. 1942 (1942-10-22) (New York City)  31 ตุลาคม ค.ศ. 1942 (1942-10-31) (USA) 
ความยาว: 117 minutes
ประเทศ: United States
ภาษา: English
ทุนสร้าง: $877,000
ทำเงิน: $4,177,000 ในสหรัฐอเมริกา ($65.5 million in 2019 dollars) 
พรหมลิขิตเอย (อังกฤษ: Now, Voyager) เป็นภาพยนตร์เเนวโรเเมนติกดราม่า ออกฉายปี1942ที่ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์หลายรางวัล อาทิสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากนวนิยายของOlive Higgins Proutyซึ่งกำกับโดยIrving RapperและนำแสดงโดยBette DavisและPaul Henreid
ประโยคเด็ดในภาพยนตร์เรื่องนี้คือ "โอ้เจอร์รี่ที่รักอย่าเรียกขอพระจันทร์หน่อยเลย พวกเรามีดวงดาวเเล้ว" คือAFIได้รับเลือกให้เป็นภาพยนตร์อเมริกันที่ดีที่สุด 100 เรื่องในอันดับที่ 46
พรรคความเป็นปึกแผ่นแห่งชาติ (สิงคโปร์)

พรรคความเป็นปึกแผ่นแห่งชาติ (อังกฤษ: National Solidarity Party; จีนตัวย่อ: 国民团结党; จีนตัวเต็ม: 國民團結黨) เป็นพรรคฝ่ายค้านในสิงคโปร์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2530 และเข้าร่วมในพันธมิตรประชาธิปไตยสิงคโปร์เมื่อ พ.ศ. 2544 ก่อนจะถอนตัวออกมาใน พ.ศ. 2550 ปัจจุบันไม่มีสมาชิกพรรคได้รับเลือกตั้ง แต่สตีฟ เชีย อดีตเลขาธิการพรรคได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาแบบไม่ใช่สมาชิกตามรัฐธรรมนูญระหว่าง พ.ศ. 2544 – 2549 ซึ่งคัดเลือกจากผู้ไม่ได้รับการเลือกตั้งที่ได้คะแนนสูงสุด
ประวัติ

พรรคนี้ก่อตั้งโดยนักธุรกิจชนชั้นกลางในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2530 เข้าร่วมการเลือกตั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2531 ใน พ.ศ. 2544 พรรคนี้เป็นสมาชิกร่วมก่อตั้งพันธมิตรประชาธิปไตยสิงคโปร์ โดยร่วมกับพรรคยุติธรรมสิงคโปร์ พรรคประชาชนสิงคโปร์ และองค์การแห่งชาติสิงคโปร์เชื้อสายมลายู ประธานพันธมิตรคือ เชียม ซีตง ผู้นำพรรคประชาชนสิงคโปร์
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 เชียมได้รับเลือกตั้ง ส่วนเชียได้เป็นสมาชิกรัฐสภาแบบนอกรัฐธรรมนูญ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2549 เชียมได้รับเลือกตั้งอีกครั้ง ส่วนเชียได้เป็นสมาชิกแบบนอกรัฐธรรมนูญเช่นเดิม ต่อมา ใน พ.ศ. 2550 พรรคถอนตัวออกจากพันธมิตรประชาธิปไตยสิงคโปร์ เซบาสเตียน เตา ขึ้นมาเป็นผู้นำพรรคแทนสตีฟ เชีย
วัตถุประสงค์ทางการเมือง

นโยบายของพรรคคือสร้างประชาธิปไตยแบบหลายพรรคการเมือง เป็นกลุ่มการเมืองที่เคลื่อนไหวเพื่อสะท้อนถึงความต้องการและความกังวลของประชาชน เป็นเวทีที่เชื่อถือได้สำหรับประชาชนในการแสดงความคิดเห็นและความกังวลที่มีอิทธิพลต่อการเมืองของรัฐบาล
แหล่งข้อมูลอื่น

nsp.sg เก็บถาวร 2020-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหรัฐ

| พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหรัฐอเมริกา  |
| --- | --- |

ประธาน: John Bachtell
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1919 (1919)
ที่ทำการ: 235 W. 23rd Street, New York City, New York, 10011
หนังสือพิมพ์: พีเพิลส์เวิลด์
ฝ่ายเยาวชน: Young Communist League  (1920–2015)
สมาชิกภาพ:  ประมาณ 5,000 คน
อุดมการณ์: ยูโรคอมมิวนิสต์ สังคมนิยมเชิงวิทยาศาสตร์ มาร์กซิสต์-เลนินนิสต์
จุดยืน: ซ้ายจัด
กลุ่มระดับสากล: การประชุมพรรคคอมมิวนิสต์และพรรคแรงงานระหว่างประเทศ
ที่นั่งในวุฒิสถา: 0 / 100 
ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎร: 0 / 435 
Governorships: 0 / 50 
State Upper Houses: 0 / 1,972 
State Lower Houses: 0 / 5,411 
เว็บไซต์
www.cpusa.org
การเมืองสหรัฐ   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหรัฐอเมริกา (อังกฤษ: Communist Party of the United States of America; อักษรย่อ: CPUSA) เป็นพรรคการเมืองและพรรคคอมมิวนิสต์ของสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1919 หลังจากที่แยกตัวจาก พรรคสังคมนิยมอเมริกา โดยเป็นการร่วมกลุ่มของขบวนการแรงงานในสหรัฐอเมริกา
พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหรัฐอเมริกามีประวัติศาสตร์อันยาวนานและซับซ้อนซึ่งเชื่อมโยงกันอย่างใกล้ชิดกับขบวนการแรงงานอเมริกันและประวัติศาสตร์ของพรรคคอมมิวนิสต์ทั่วโลก พรรคมีอิทธิพลในการเมืองอเมริกันในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 และมีบทบาทสำคัญในขบวนการแรงงานจากยุคคริสต์ทศวรรษ 1920 ผ่านยุคคริสต์ทศวรรษ 1940 กลายเป็นที่รู้จักสำหรับการต่อต้านแนวคิตแบ่งแยกเชื้อชาติและการเหยียดผิว สมาชิกของพรรคเพิ่มขึ้นในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ แต่สมาชิกของพรรคคอมมิวนิสต์สหรัฐอเมริกาก็ลดลงเนื่องจากเหตุการณ์เช่น Red Scare และอิทธิพลของลัทธิมักคาร์ที ขณะที่การสนับสนุนสหภาพโซเวียตทำให้พรรคคอมมิวนิสต์ห่างเหินสหรัฐในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1960
พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหรัฐอเมริกาต่อต้านแนวคิดกลัสนอสต์ และ เปเรสตรอยคา ในสหภาพโซเวียต และเป็นผลจากเงินทุนสนับสนุนจากพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตที่สิ้นสุดลงในปี 1989 พรรคคอมมิวนิสต์สหรัฐอเมริกายังคงมุ่งมั่นที่จะสานอุดมการณ์มาร์กซิสต์-เลนินนิสต์
หนังสือเพื่มเติม

Arnesen, Eric, "Civil Rights and the Cold War at Home: Postwar Activism, Anticommunism, and the Decline of the Left," American Communist History  (2012), 11#1 pp 5–44
Zumoff, Jacob A. The Communist International and US Communism, 1919-1929. [2014] Chicago: Haymarket Books, 2015.
แหล่งข้อมูลอื่น

Communist Party Votes by States and Counties 1922-1946: Maps and charts showing the geography of party strength, detailing the number of votes for Communist Party candidates for each county and every electoral contest from 1922 to 1946.
CPUSA website, including a collection of FAQs
Young Communist League USA youth group
People's World weekly newspaper
พระคริสต์ผู้ทรงสรรพานุภาพ (ไซนาย)

พระคริสต์ผู้ทรงสรรพานุภาพ, อารามนักบุญแคเธอริน ไซนาย
รูปเคารพ พระคริสต์ผู้ทรงสรรพานุภาพ (อังกฤษ: Christ Pantocrator) ที่อารามนักบุญแคเธอรินบนคาบสมุทรไซนาย เป็นรูปเคารพสมัยบีแซนทีน สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 6 และถือเป็นภาพของพระเยซูคริสต์ที่เก่าแก่ที่สุดในฐานะพระผู้ทรงสรรพานุภาพ นักประวัติศาสตร์และนักวิชาการขำนวนมากถือว่ารูปเคารพภาพนี้เป็นชิ้นงานที่สำคัญและเป็นที่จดจำมากที่สุดในศาสตร์ของศิลปะบีแซนทีน และในศาสนาคริสต์อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์และคาทอลิกตะวันออก
เดิมทีเป็นที่เข้าใจกันว่าภาพนี้สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 13 เนื่องมาจากการวาดทับเกือบทั้งภาพในเวลานั้น กระทั่งในปี 1962 จึงเป็นที่ยอมรับกันใหม่ว่าภาพนี้สร้างขึ้นในกลางศตวรรษที่ 6 กระนั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดถึงวันที่สร้างสรรค์ภาพนี้ขึ้นมา เมื่ออารามนักบุญแคเธอรินถูกสถาปนาขึ้นโดยดำริของจักรพรรดิยุสตีเนียนที่หนึ่งระหว่างปี 548 ถึง 565 อารามได้รับการอุปถัมภ์โดยราชสำนักและจากตัวจักรพรรดิเอง ภาพเขียนนี้เป็นที่เชื่อว่าเป็นหนึ่งในของขวัญจากราชสำนักที่มอบให้แก่อาราม ด้วยเหตุนี้ จึงเป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าภาพเขียนนี้สร้างขึ้นในนครคอนซแตนตีโนเปิล ราชธานีของจักรวรรดิบีแซนทีน
เป็นที่ยอมรับกันเป็นส่วนใหญ่ว่ารูปเคารพภาพนี้แสดงภาพแทนภาวะทวิธรรมชาติของพระเยซูคริสต์ กล่าวคือแสดงรูปพระองค์ในฐานะปุถุชนและในฐานะพระเป็นเจ้า ซึ่งน่าจะได้รับอิทธิพลมาจากภายหลังการประชุมสภาสากลในศตวรรษก่อนหน้า ทั้งครั้งแรกที่เอเฟซุส และที่ชัลเซโดน ลักษณะทางขวาของพระเยซูในภาพ (ซ้ายมือของภาพ) แสดงถึงคุณลักษณะของพระองค์ในธรรมชาติที่เป็นปุถุชนหรือมนุษย์ ส่วนอีกฝั่งหนึ่งแสดงถึงคุณลักษณะธรรมชาติอันทรงสรรพานุภาพหรือเป็นพระเจ้า มือขวาเปิดออกในลักษณะให้พร ส่วนมือและแขนซ้ายกอดหนังสือวิวรณ์เล่มหนา
พรรคอิสลามแห่งมาเลเซีย

| พรรคอิสลามแห่งมาเลเซีย Parti Islam Se-Malaysia  ڤرتي اسلام س-مليسيا (PAS)  |
| --- | --- |

หัวหน้า: Nik Abdul Aziz Nik Mat (Spiritual Advisor)   Abdul Hadi Awang (President)
ก่อตั้ง: 4 เมษายน พ.ศ. 2499
ที่ทำการ: Kuala Lumpur, Malaysia
หนังสือพิมพ์: Harakah
ฝ่ายเยาวชน: Dewan Pemuda PAS
อุดมการณ์: อิสลามนิยม
กลุ่มระดับชาติ: Barisan Nasional (1974-78) Gagasan Rakyat (1989-1996) Barisan Alternatif (1999-2004)  Pakatan Rakyat (2008-present)
สี: ขาว, เขียว
Parliament:: 21 / 222 
เว็บไซต์
http://www.pas.org.my/
พรรคอิสลามแห่งมาเลเซีย หรือ พรรคปาส (อังกฤษ: Parti Islam Se-Malaysia) เป็นพรรคการเมืองในมาเลเซียที่นิยมแนวทางทางศาสนาอิสลาม พยายามต่อสู้เพื่อผลักดันให้รัฐธรรมนูญเพิ่มหลักการของศาสนาอิสลามเข้าไปด้วย พรรคนี้ประสบความสำเร็จในการทำให้สภานิติบัญญัติของรัฐกลันตัน อนุมัติให้ใช้กฎหมายอิสลามได้ใน พ.ศ. 2536
จุดกำเนิดของพรรคเริ่มจากการตั้งพรรคอิสลามมาลายาทั้งมวลเมื่อ พ.ศ. 2494 ซึ่งเป็นพรรคที่เคร่งศาสนาและมีอิทธิพลทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ พรรคปาสเข้าเป็นพันธมิตรกับบารีซัน นาซิยนนัลเมื่อ พ.ศ. 2516 แต่ถูกขับออกมาเมื่อ พ.ศ. 2520 หลังจากนันพรรคมีการเปลี่ยนผู้นำ เน้นนโยบายฟื้นฟูศาสนาอิสลามและจัดตั้งรัฐอิสลาม ทำให้ประนีประนอมกับกลุ่มที่ไม่ใช่มุสลิมได้ยาก และกลายเป็นคู่แข่งทางการเมืองของพรรคอัมโนที่เป็นพรรครัฐบาล
ผลจากคดีการจับกุมนายอันวาร์ อิบราฮิม ทำให้พรรคปาสได้รับความนิยมมากขึ้น สามารถควบคุมสภานิติบัญญัติของรัฐกลันตันและรัฐตรังกานูได้ในการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2542 และหัวหน้าพรรคคือนายฟัดซัล โนช์ได้เป็นผู้นำฝ่ายค้านในสภาสหพันธรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของพรรค เก็บถาวร 2007-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (มลายู)
Harakahdaily - akhbar PAS (มลายู)
พรรคสาธารณรัฐอาร์มีเนีย

| พรรคสาธารณรัฐอาร์มีเนีย Հայաստանի Հանրապետական Կուսակցություն |
| --- | --- |

ผู้ก่อตั้ง: อาชอต นาวาซาร์ดยัน
หัวหน้า: แซร์ฆ ซาร์กสยัน
โฆษก: เอดูวาร์ด ชาร์มาซานอฟ
รองหัวหน้าพรรค: วีเกน ซาร์กสยัน
ก่อตั้ง: 2 เมษายน 1990
แยกจาก: สหพันธ์การกำหนดอนาคตชาติ
ก่อนหน้า: กองทัพเอกราช
ที่ทำการ: เยเรวาน
สมาชิกภาพ: 140,000 (อ้างเอง, 2008)
อุดมการณ์: อนุรักษนิยมระดับชาติ ลัทธิเซฆัครอนิสต์ สนับสนุนรัสเซีย เต็นต์ใหญ่
จุดยืน: ขวา
กลุ่มระดับชาติ: ขบวนการฟื้นคืนบ้านเกิด (2020–2021) พันธมิตรข้าพเจ้ามีเกียรติ (2021)
กลุ่มระดับสากล: กลุ่มผู้นิยมสาธารณรัฐฝ่ายกลางนานาชาติ
กลุ่มในภูมิภาค: พรรคประชาชนยุโรป (สังเกตการณ์)
รัฐสภา: 4 / 107
เว็บไซต์
hhk.am
การเมืองอาร์มีเนีย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคสาธารณรัฐอาร์มีเนีย (อังกฤษ: Republican Party of Armenia; RPA, อาร์มีเนีย: Հայաստանի Հանրապետական Կուսակցություն, ՀՀԿ; Hayastani Hanrapetakan Kusaktsutyun, HHK) เป็นพรรคการเมืองในประเทศอาร์มีเนียที่มีจุดยืนอนุรักษนิยมระดับชาติ
พรรคนี้ถือเป็นพรรคการเมืองแรกในอาร์มีเนียหลังได้รับเอกราช ก่อตั้งในปี 1990 และขึ้นทะเบียนในปี 1991 ถือเป็นพรรคฝ่ายขวาที่ใหญ่ที่สุดของอาร์มีเนีย และอ้างว่ามีจำนวนสมาชิก 140,000 คนในช่วงที่เจริญสูงสุด พรรคเป็นผู้นำประเทศตั้งแต่ปี 1999 ถึง 2018 กระทั่งการเลือกตั้งปี 2021 ซึ่งกลายมาเป็นพรรคฝ่ายค้าน ส่วนหนึ่งของพันธมิตรข้าพเจ้ามีเกียรติ
ดิเอคอนอมิสต์ บรรยายถึงพรรคนี้ไว้ว่าเป็น "'พรรคขุมพลัง' สมัยหลังโซเวียตแบบที่พบทั่วไป สมาชิกส่วนใหญ่เป็นเจ้าหน้าที่รัฐระดับอาวุโส ข้าราชการ และคนมีเงินที่ต้องพึ่งพาคอนเน็กชั่นกับรัฐ" นักวิจารณ์การเมืองบรรยายลักษณะของพรรคว่าขาดอุดมการณ์
อุดมการณ์

อุดมการณ์อนุรักษนิยมระดับชาติของพรรคนั้นมีที่มาจากคติ เซฆาครอน ("ชาติ-ศาสนา") ลัทธิชาตินิยมอาร์มีเนียที่มีที่มาจากต้นศตวรรษที่ 20 ริเริ่มโดยกาเรกิน นัจเดฮ์ ซึ่งระบุว่าอัตลักษณ์ประจำชาติของอาร์มีเนียและของรัฐควรจะคงไว้ซึ่งความสำคัญของศาสนาสำหรับชาติพันธุ์อาร์มีเนียทั้งปวง วลีดังกล่าวมีความหมายว่า "คนแบกเผ่า" หรือ ผู้มีเผ่า (carrier of race) อันหมานถึงผู้เป็นตัวแทนและแบกรับแก่นแท้ทางชีวภาพและทางจิตวิญญาณของความเป็นอาร์มีเนียดั้งเดิม
พระคันธกุฎี

พระคันธกุฎี (บนเขาคิชฌกูฏ เมืองราชคฤห์)
คันธกุฎี หรือ พระมูลคันธกุฎี (อังกฤษ: Mulagandhakuti; แปลว่า กุฎีที่มีกลิ่นหอม)  เป็นชื่อเรียกสถานที่ประทับของพระพุทธเจ้าโดยเฉพาะ เรียกเต็มว่า "พระมูลคันธกุฎี" ในพุทธประวัติ เล่าว่าสถานที่ประทับของพระพุทธเจ้าทุกแห่งจะมีผู้นำของหอมนานาชนิดไม่ว่าจะเป็นไม้หอม ดอกไม้หอม เป็นต้น มาบูชาพระพุทธเจ้ามิได้ขาด โดยประดับไว้ภายในที่ประทับบ้าง วางเรียงรายอยู่โดยรอบบ้าง โดยมุ่งบูชาพระพุทธเจ้าด้วยกลิ่นหอมจึงปรากฏว่าหลังวัดที่ประทับจะมีดอกไม้ที่แห้งแล้วถูกนำไปทิ้งไว้เป็นกองใหญ่ด้วยมีจำนวนมาก
พระคันธกุฎีมิใช่จะมีกลิ่นหอมเท่านั้น ยังถูกสร้างขึ้นอย่างวิจิตรพิสดารเท่าที่มนุษย์จะทำกันได้ด้วยแรงศรัทธา
พรรคประชาธิปไตยประชาชน (ภูฏาน)

| พรรคประชาธิปไตยประชาชน  |
| --- | --- |

ประธาน: เชอริง ต๊อบเกย์
หัวหน้า: เชอริง ต๊อบเกย์
ก่อตั้ง: 24 มีนาคม ค.ศ. 2007
ที่ทำการ: ตรีซังแลม โมติธังตอนล่าง ทิมพู
อุดมการณ์: ลัทธินิยมสถาบันพระมหากษัตริย์ เสรีนิยม พิพัฒนาการนิยม
ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎร: 30 / 47 
เว็บไซต์
http://www.pdp.bt
การเมืองภูฏาน   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคประชาธิปไตยประชาชน (ภาษาซองคา : མི་སེར་དམངས་གཙོའི་ཚོགས་པ; อังกฤษ: People's Democratic Party; อักษรย่อ : PDP) เป็นหนึ่งในพรรคการเมืองที่สำคัญในประเทศภูฏาน โดยได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 2007 ประธานผู้ก่อตั้งพรรคนี้คือซังเงย์ เงดุบ ผู้เป็นอดีตนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรของรัฐบาลภูฏาน และมีผู้นำพรรคและเป็นผู้นำฝ่ายค้านในรัฐสภาคือเชอริง ต๊อบเกย์ ทั้งนี้ พรรคประชาธิปไตยประชาชนได้เสนอให้มีการสมัครลงทะเบียน ณ วันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 2007 และเป็นพรรคการเมืองแรกในประเทศภูฏานที่กระทำการดังกล่าว จากนั้น เมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2007 คณะกรรมการการเลือกตั้งของภูฏานได้ทำการจดทะเบียนพรรค และทางพรรคได้เสนอผู้สมัครสำหรับการเลือกตั้งทั่วไปในประเทศภูฏาน พ.ศ. 2551 ในทั้ง 47 เขตเลือกตั้ง
พรรคนี้ชนะเพียงสองใน 47 ที่นั่งของสภาผู้แทนราษฎร และเพียงภายใต้หนึ่งในสามของคะแนนเสียง ส่วนอีกฝ่ายที่ลงทะเบียนสำหรับการเลือกตั้ง นั่นคือพรรคสันติภาพและความรุ่งเรืองของภูฏาน ได้รับเลือก 42 ที่นั่ง โดยมากกว่าสองในสามของคะแนนเสียง และซังเงย์ เงดุบ ซึ่งเป็นประธานของพรรคประชาธิปัตย์ ประสบความล้มเหลวที่จะชนะที่นั่งในเขตเลือกตั้งของตัวเอง
ส่วนการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติแห่งชาติในประเทศภูฏาน พ.ศ. 2556 พรรคนี้ชนะที่ 32 ที่นั่ง ด้วย 54.88 เปอร์เซ็นต์ของคะแนนเสียง
ดูเพิ่ม

การเลือกตั้งทั่วไปในประเทศภูฏาน พ.ศ. 2551
แหล่งข้อมูลอื่น

People's Democratic Party website เก็บถาวร 2007-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
PDP President's website เก็บถาวร 2019-09-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มินนา ฟอน บาร์นเฮลม์

มินนา ฟอน บาร์นเฮลม์ (Minna von Barnhelm) เป็นละครตลกจาก กอตโธลด์อีเฟรมเลสซิง (Gotthold Ephraim Lessing) แบ่งเป็นห้าฉาก ละครนี้เกิดในช่วงสงครามเจ็ดปีและได้นำมาแสดงครั้งแรกในวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1767 ผลงานของ แลสซิ้งชิ้นนี้เป็นหนึ่งในละครตลกที่มีความสำคัญในวรรณกรรมเยอรมัน
เนื้อเรื่อง

ละครเรื่องนี้เริ่มหลังสงครามเจ็ดปี นายพลฟอน เทลฮายม์ (von Tellheim) ถูกปลดออกจากตำแหน่ง เนื่องจากมีข้อสงสัยว่านายพลทุจริตรับสินบนจากข้าศึกมา จึงมารอที่เบอร์ลินกับเด็กรับใช้ยูทส์ (Just) เพื่อรอรับการพิพากษา การถูกกล่าวหาว่า ในสงครามได้รับสินบนจากข้าศึก เพื่อที่ให้ข้าศึกที่แพ้ เสียค่าเสียหายน้อยที่สุดนั้น กินใจและทำให้เทลฮายม์เสียใจมาก เนืองจากเทลฮายม์เป็นคนที่สุจริต มีคุณธรรม และรักศักดิ์ศรีมาก การทำที่ทำให้ถูกกล่าวนี้เกิดขึ้น เพราะฟอนเทลฮายม์เห็นใจผู้พ่ายศึกและเรียกค่าเสียหายที่ต่ำที่สุด แม้ว่าเทลฮายม์เลือกอัตราต่ำที่สุด แต่ซัคเซน (Sachsen) ก็ไม่สามารถจ่ายได้ในขณะนั้น เทลฮายม์จึงออกเงินให้ก่อน หลังจากสงครามจบแล้วและเทลฮายม์ต้องการเอาพันธบัตรไปแลกกับกระทรวง ก็ถูกกล่าวหาทุจริต กระทรวงจึงยึดเงินและฟ้องเทลฮายม์ ด้วยเหตุนี้เทลฮายม์จึงขาดเงิน
มินนา ฟอน บาร์นเฮลม์ คู่หมั้นของเทลฮาย์ ซึ่งรู้จักกันในสงคราม ตามหาคู่หมั่นตัวเอง เนื่องจากว่าเทลฮายม์ไม่ได้กลับไปหาและไม่ทราบว่าเทลฮายม์ถูกข้อกล่าวหา เธอจึงเดินทางมาเบอร์ลิน เพื่อถามหาที่อยู่เทลฮายม์ที่กระทรวงกับลุงของเธอ แต่เกิดอุบัติเหตุกับรถม้า ลุงจึงให้มินนาเดินทางมาก่อน ซึ่งทำให้มินนากับเด็กรับใช้(เป็นเพื่อนตั้งแต่เด็ก)มาถึงเบอร์ลินก่อน พอมาถึงเบอร์ลินแล้ว ก็หาที่พัก แต่โรงแรมเต็มไปหมดทุกที่ มีเพียงโรงเตี๊ยมที่เดียวที่ว่าง แต่ห้องที่ใหญ่ๆและสวยๆหมดแล้ว แต่เถ้าแก่ย้ายผู้พักให้ จึงได้ห้องใหญ่
ภายหลังนี้เป็นการสรุปฉากเท่านั้น
เนื้อเรื่อง > ฉากที่ 1

ในขณะเดียวกัน เทลฮายม์ได้กลับมาโรงแรมที่พักและเนืองจากยังไม่ได้จ่ายค่าห้อง เถ้าแก่จึงย้ายให้ไปอยู่ห้องเล็กๆ ยูทส์เคืองเถ้าแก่มาก หาว่าเถ้าแก่หน้าเงินและว่าเถ้าแก่อย่างรุนแรง เถ้าแก่พยายามแก้ตัว โดยบอกว่าจะปล่อยให้ผู้เช่าใหม่อยู่ในห้องเล็กๆได้อย่างไร แต่เทลฮายม์กลับไม่ติดใจเท่าไหร่ สาเหตุที่เถ้าแก่ไม่ไล่เทลฮายม์ออกจากโรงแรมก็คือ ในขณะที่เก็บห้องได้พบเงินในจำนวนมาก ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเงินที่ลูกน้องฝากเทลฮายม์ไว้ ซึงเทลฮายม์ไม่ยอมใช้ ไม่นานต่อมาแม่ม่ายซึ่งมีลูกติดของผู้รับใช้เก่ามาหาเทลฮายม์ เพื่อมาชำระหนี้ตามคำสั่งเสียของสามีเธอ แม้ว่าเทลฮายม์มีปัญหาเรื่องเงิน แต่ก็ปฏิเสธที่จะรับเงิน โดยบอกว่าเทลฮายม์ต่างหากที่ติดหนี้สามีเธอและยังบอกเธอว่ากระทรวงยังต้องจ่ายเงินให้สามีเธออีก ให้เธอไปเรียกร้องได้
หลังจากที่แม่ม่ายไป ก็มีลูกน้องแวร์เนอร์ (Paul Werner)มาอีก ลูกน้องคนนี้ขายทรัพย์สินตัวเองหมด เพื่อไปทำสงคราม เนื่องจากเบื่อชีวิตธรรมดา เมื่อแวร์เนอร์ได้ยินปัญหาเรื่องเงินจากยูทส์ ก็ไปหาเทลฮายม์ เพื่อต้องการจะเอาเงินให้ยืม แต่เทลฮายม์ไม่ต้องการให้ช่วย แวร์เนอร์จึงโกหกเทลฮายม์ โดยบอกว่ายังติดหนี้สามีแม่ม่ายอยู่ ซึ่งคุยกับแม่ม่ายว่าให้เอามาจ่ายที่เทลฮายม์แทน ฉะนั้นให้รับเงินไปได้ แต่แวร์เนอร์ไม่รู้ว่าแม่ม่ายมาหาเทลฮายม์แล้ว จึงโดนจับโกหกได้ ซึ่งทำให้แทลฮายม์โกรธมาก
เนื้อเรื่อง > ฉากที่ 2

ในขณะเดียวกันมินนาก็ส่งเด็กรับใช้มาขอโทษและขอบคุณผู้เช่าของห้องก่อน เนื่องจากอุตสาห์สละห้องให้ เด็กร้บใช้ ฟรันซิสกา (Franziska) มาหาเถ้าแก่ เพื่อถามหาที่อยู่ ซึ่งเถ้าแก่ได้ชี้ไปยังยูทส์และบอกว่าเขาเป็นเด็กรับใช้ของเจ้าของห้อง ซึ่งในขณะนั้นนั่งอยู่ตรงนั้น ตอนนี้ผู้ชมถึงรู้ว่าคนที่ถูกเชิญย้ายห้องก็คือเทลฮายม์นั้นเอง ฟรันซิสกาถามยุทส์ แต่ยูทส์ไม่ยอมบอก ฟรันซิสกาจึงให้ฝากบอกคำขอบคุณ
หลังจากฟรันซิสกากลับมาที่ห้องแล้ว เถ้าแก่ก็ได้มาสอบถามข้อมูล ซึ่งเป็นระเบียบจากตำรวจในสมัยนั้น ภายหลังการสอบถามเถ้าแก่โชว์แหวนวงหนึ่งให้เห็น ซึ่งคล้ายกับแหวนของมินนามากที่เธอใส่อยู่ ซึ่งมีเทลฮายม์จำนำกับเถ้าแก่ไว้ก่อนหน้านั้น เพื่อชำระค่าห้อง มินนาเห็นว่าเป็นแหวนของคู่หมั้น จึงได้เก็บไว้และให้เถ้าแก่ไปตามคู่หมั้นเธอมา  แต่ยูทส์ไม่ยอมไปตาม แต่จะบอกให้แทลฮายม์ให้ทราบว่ามีคนอยากพบ
เทลฮายม์มาหาผู้ที่ขอบคุณตามมารยาท โดยไม่รู้ว่าผู้ที่ขอบคุณนั้นเป็นคู่หมั้นของตัวเอง เมื่อเจอแล้วก็กระโดดเข้าหา แต่สักพักก็ปฏิเสธ โดยอ้างว่าขาดความเหมาะสม เนื่องจากเขาเป็นคนจน คนพิการ(มือข้างขวาเป็นอัมพาตเพราะสงคราม)และออกไปจากห้อง
เนื้อเรื่อง > ฉากที่ 3

หลังจากแทลฮายม์ไป ซึ่งมินนาเองก็งง จึงเรียกเถ้าแก่มาสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น ซึ่งทราบเรื่องการโดนกล่าวหาแล้ว ยูทส์ก็เข้ามาในห้องเพื่อเอาจดหมายจากเจ้านายมาให้ ซึ่งแทลฮายม์อธิบายในจดหมายว่าทำไมขาดความเหมาะสม การสนทนาระหว่างยูทส์ทำให้ผู้ชมเห็นว่า แทลฮายม์เป็นคนที่ดี ต่อมาฟรันซิสกาก็เจอแวร์เนอร์ ซึ่งกำลังไปหาแทลฮายม์เพื่ออำลา ฟรันซิสกากับแวร์เนอร์คุยถูกคอกันมาก หลังจากคุยเสร็จแวร์เนอร์ปรับความใจกับแทลฮายม์และอำลา โดยแทลฮายม์สัญญาว่าถ้าหากขาดเงินอีก จะต้องเอ่ยปากยืมเงินแวร์เนอร์เป็นคนแรก ต่อมาฟรันซิสกาเอาจดหมาย ซึ่งมินนาเปิดอ่านแล้ว มาให้แทลฮายม์ โดยบอกแทลฮายม์ว่า มินนาไม่ได้อ่านจดหมายและสิ่งที่ต้องการพูดก็ให้บอกเธอโดยตรงและนัดเจอหน้าบ้านเวลาสามโมง
เนื้อเรื่อง > ฉากที่ 4

ระหว่างการนัดเจอกับแทลฮายม์ มีคนมาหาแทลฮายม์ ซึงนำข่าวมาบอกแทลฮายม์ว่ามีการพิจารณาว่าเข้าใจผิด แทลฮายม์พ้นโทษหมดทุกประการ ส่วนเงินที่เรียกร้องจะได้เต็มจำนวน เมื่อมินนาได้รับข่าวนี้ ก็ต้องการเอาคืนบ้าง โดยบอกแทลฮายม์ว่า เนื่องจากเธอไม่ยอมแต่งงานกับคนที่ลุงเธอเสนอและเธอรักแทลฮายม์คนเดียว แล้วนี้แทลฮายม์ก็ไม่รักเธออีก เธอจึงถูกตัดออกจากมรดก เธอจึงคืนแหวนมั้นที่เธอให้แทลฮายม์คืนให้แทลฮายม์ โดยที่แทลฮายม์ไม่รู้ว่าเป็นแหวนของตัวเอง
เนื้อเรื่อง > ฉากที่ 5

แทลฮายม์รู้สึกผิด จึงไม่สนใจเรื่องศักดิ์ศรีตัวเอง รีบไปยืมเงินจากแวร์เนอร์ เพื่อจะแต่งงานและใช้ชีวิตกับมินนา แวร์เนอร์ซึงทราบข่าวว่าแทลฮายม์จะได้เงินจากกระทรวงคืน บอกให้แทลฮายม์รู้ แทลฮายม์ไม่ต้องการรอจึงให้เอาเงินไปให้ยูทส์ เพื่อไปไถ่แหวนหมั้นที่เคยจำนำไว้ออกมา  ไม่นานฟรันซิสกาก็ได้เจอแทลฮายม์ ซึ่งฟรันซิสกาหาว่าแทลฮายม์ใจร้าย แม้แต่แหวนหมั้นก็ยังไม่ใส่เลย ซึงแทลฮายม์อ้างว่าลืมใส่  
แทลฮายม์มาพบมินนา เพื่อจะบอกว่าพ้นโทษแล้วและขอเธอแต่งงาน ขอให้เธอรับแหวนหมั้นนั้นคืน แต่มินนาไม่ยอมรับแหวนคืน จึงกลับไปเอาแหวนหมั้น
ซึงได้เจอยุทส์ ซึ่งรายงานว่าแหวนหมั้นที่เคยจำนำไว้ถูกมินนาไถ่ไปแล้ว ซึ่งทำให้แทลฮายม์คิดว่าที่มินนามานั้น มาเพื่อที่จะถอนหมั้นเฉยๆเลยโกรธ
ในขณะเดียวกันแวร์เนอร์มาหาแทลฮายม์ เพื่อเอาเงินมาให้ ซึ่งแทลฮายม์โกรธมินนา จึงปฏิเสธไม่รับเงินอีกคัร้ง ต่อมาแทลฮามย์ไปหามินนา เพื่อที่จะว่าเธอเรื่องที่จะถอนหมั้น ในขณะนั้นลุงของมินนาก็ได้เข้ามา ซึ่งแทลฮายม์คิดว่าลุงคนนั้นแย่มากที่รังแกมินนา จึงพยายามปกป้องมินนา แต่หลังจากลุงกล่าวว่าไม่รู้เรื่องตัดออกจากกองมรดกและมินนาเปิดโปรงเรื่องทั้งหมด ซึ่งบอกให้ดูแหวนของตนว่าเป็นแหวนของใคร แทลฮายม์ก็เข้าใจทุกอย่างและทั้งสองคนก็ได้กลับมาเป็นคู่เหมือนเดิม
การยกย่อง

หลังจากที่เริ่มแรกมีปัญหาในการนำแสดง เนื่องจากปัญหากับกรมเซ็นเซอร์ ละครชิ้นนี้ก็ได้แสดงไปทั่วประเทศที่ใช้ภาษาเยอรมัน เกอเธอได้ชมโดยกล่าวว่า " ein glänzendes Meteor. Es machte uns aufmerksam, daß noch etwas Höheres existierte, als wovon die damalige schwache literarische Epoche einen Begriff hatte.“ เหมือนดาวตกที่ประกาย ซึ่งทำให้เราเห็นว่า ยังมีอะไรที่สูงกว่ายุควรรณกรรมที่แย่ที่ผ่านมา(ความหมายโดยประมาณ)
การนำแสดง

ถึงทุกวันนี้ (ปี 2010) มินนา ฟอน บาร์นเฮลม์เป็นละครที่แสดงมากที่สุดในเยอรมัน ตั้งแต่เดือนมกราคม ปีค.ศ. 2005 สามารถชมได้ที่เบอร์ลิน นำแสดงโดยมาทิน่า เกแด็ก ( Martina Gedeck) ในบทมินนา อูลริค มาดเท็ส (Ulrich Matthes)ในบทแทลฮายม์
นอกจากนั้นยังมีการทำมิวสิคเคล (musical) ประพันธ์โดยมิคคาเอล วิลเด้นฮายน์ (Michael Wildenhain) วางแผนโดย คลาวส์ วากเนอร์ (Klaus Wagner)ดนตรีโดยคอนสตันทิน เวคเคอร์ (Konstantin Wecker) และ นิโคลัส เคมเมอร์(Nicolas Kemmer)นำแสดงครั้งแรกวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2000 ถึงวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 2001 ทั้งหมด 22 ครั้ง
ภาพยนตร์

1976 Minna von Barnhelm โดย Franz Peter Wirth นำแสดงโดย Reinhild Solf, Frank Hoffmann
1962 Minna von Barnhelm โดย Martin Hellberg
1957 Minna von Barnhelm of soldatengeluk โดย Max Douwes ประเทศฮอนแลดน์
1940 Das Fräulein von Barnhelm โดย Hans Schweikart
แหล่งข้อมูลอื่น

มินนา ฟอน บาร์นเฮลม์ (ฉบับเต็ม) (เยอรมัน)
ตีพิมพ์

Gotthold Ephraim Lessing: Minna von Barnhelm oder das Soldatenglück. Ein Lustspiel in fünf Aufzügen. Berlin 1767. DTV Deutscher Taschenbuch Verlag 1997. ISBN 3-423-02610-3
Gotthold Ephraim Lessing: Minna von Barnhelm. Stuttgart (Reclam) 1996. ISBN 3-15-000010-6
Gotthold Ephraim Lessing: Minna von Barnhelm. Husum (Hamburger Lesehefte) 2007. ISBN 978-3-87291-018-9
พรรคแรงงานออสเตรเลีย

| พรรคแรงงานออสเตรเลีย  |
| --- | --- |
ชื่อย่อ: ALP
หัวหน้า: แอนโทนี แอลบานีส
รองหัวหน้า: ริชาร์ด มาร์เลส
ผู้นำวุฒิสภา: เพนนี หว่อง
ประธาน: เวย์น สวอน
National Secretary: พอล เอริกสัน
คำขวัญ: "A Better Future"
ก่อตั้ง: สาขาเก่า: 1891; 133 ปีที่แล้ว (1891) Federal Caucus: 8 พฤษภาคม 1901; 123 ปีก่อน (1901-05-08)
ที่ทำการ: บาร์ตัน, ออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี
สถาบันนโยบาย: Chifley Research Centre
ฝ่ายเยาวชน: Australian Young Labor
ฝ่าย LGBT: Rainbow Labor
สมาชิกภาพ  (ปี 2020):  60,085
อุดมการณ์: ประชาธิปไตยสังคมนิยม
จุดยืน: ซ้ายกลาง
กลุ่มระดับสากล:   Progressive Alliance  Socialist International (1966–2014) 
Union affiliate: ACTU
พรรคพันธมิตร: Country Labor (2000–2021)
สี:   แดง
คณะปกครอง: National Executive
สาขาพรรค: ACT NSW NT Qld SA Tas Vic WA
สภาผู้แทนราษฎร: 78 / 151
วุฒิสภา: 26 / 76
รัฐบาลในรัฐ/ดินแดน: 7 / 8
สภาล่างในรัฐ/ดินแดน: 267 / 455
สภาสูงในรัฐ/ดินแดน: 65 / 155
เว็บไซต์
alp.org.au
การเมืองออสเตรเลีย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคแรงงาน (อังกฤษ: Australian Labor Party, ALP) เป็นพรรคการเมืองในประเทศออสเตรเลียฝ่ายซ้ายกลาง ซึ่งเป็นหนึ่งในสองพรรคใหญ่ในการเมืองออสเตรเลีย ร่วมกับพรรคเสรีนิยมแห่งออสเตรเลียที่อยู่ฝ่ายขวากลาง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ