stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตะกร้อไทยแลนด์ลีก 2549

| --- | --- |

ฤดูกาล: 2549
ทีมชนะเลิศ: แพร่
ตกชั้น: -
← 2548 2550 → 
ตะกร้อ ไทยแลนด์ ลีก 2549 เป็นการแข่งขันตะกร้อไทยแลนด์ลีกครั้งที่ 5 
รูปการแข่งขันเดิม
มีทีมเข้าร่วมการแข่งขันตะกร้อ ไทยแลนด์ ลีกทั้งหมด 8 ทีม โดยเริ่มแข่งขันครึ่งฤดูกาลแรกระหว่างวันที่ 29 เมษายน ถึง 10 มิถุนายน 2549 และครึ่งฤดูกาลหลังระหว่างวันที่  17 มิถุนายน ถึง 29 กรกฎาคม 2549  โดยแข่งในระบบเหย้าเยือนพบกันหมดเป็นจำนวนทีมละ 14 นัดระบบการแข่งขันตะกร้อ ไทยลีก ดิวิชั่น 1 แต่ละสโมสรสามารถส่งชื่อผู้เล่นตลอดฤดูกาลแข่งขันได้ไม่เกิน 18 คน ในการทำการแข่งขันแต่ละครั้ง จะส่งทีมลงทำการแข่งขันได้ 2 ทีม คือทีม ก. กับ ทีม ข. แต่ละทีมจะส่งรายชื่อลงทำการแข่งขันได้ไม่เกิน 5 คน ตัวจริง 3 คน ตัวสำรอง 2 คน เปลี่ยนตัวได้ 1 คน ในการทำการแข่งขันแต่ละครั้ง หากสามารถชนะได้ทั้ง 2 ทีม จะได้ 2 คะแนน ชนะทีมเดียวจะได้ 1 คะแนน แพ้ทั้ง 2 ทีม จะได้ 0 คะแนนการจัดลำดับบนตารางคะแนน ดังนี้
ทีมที่ได้คะแนนรวมสูงสุดเมื่อสิ้นสุดฤดูกาลเป็นทีมชนะเลิศ ส่วนทีมที่ได้คะแนนรองลงมาจะถูกจัดอันดับลดหลั่นกันตามคะแนนรวมที่ได้จนถึงทีมสุดท้าย ในกรณีที่มีทีมมากกว่า 1 ทีมขึ้นไป ได้คะแนนรวมเท่ากันเมื่อสิ้นสุดฤดูกาลให้ใช้เกณฑ์พิจารณาเรียงลำดับ ดังนี้
พิจารณาจากผลต่างของเซตได้ และเซตเสีย (Set Difference)
พิจารณาจากผลต่างของคะแนนได้ และคะแนนเสีย (Score Difference)
พิจารณาเฉพาะเซตได้ (Set For)
แข่งขันกันใหม่ 1 นัด เพื่อหาทีมชนะ หากผลการแข่งขันเสมอกันในเวลาปกติให้ตัดสินด้วยการเตะลูกโทษ ณ จุดเตะโทษ
ในกรณีที่พิจารณาตามเกณฑ์ดังกล่าวข้างต้นตามลำดับแล้วและได้เกณฑ์ตัดสินตามข้อหนึ่งข้อใดแล้วให้ยุติการพิจารณาข้อต่อไป
ทีมชนะเลิศปีนี้คือ แพร่
สนามเหย้าและสถานที่ตั้ง

| สโมสร | สถานที่สนามเหย้า | ที่ตั้ง | ความจุ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เชียงใหม่ | โรงยิมส์ 3 เทศบาล | อำเภอเมือง, เชียงใหม่ |  |  |
| นครปฐม | โรงยิมส์ศูนย์กีฬาเทศบาลนครปฐม | อำเภอเมือง, นครปฐม |  |  |
| นครสวรรค์ | โรงยิมส์ สนามกีฬากลาง | อำเภอเมือง, นครสวรรค์ |  |  |
| แพร่ | โรงยิมส์ สนามกีฬากลาง | อำเภอเมือง, แพร่ |  |  |
| มหาสารคาม | โรงยิมส์มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม | อำเภอเมือง, มหาสารคาม |  |  |

| ลพบุรี | โรงยิมส์มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี | อำเภอเมือง, ลพบุรี |  | ขึ้นชั้นมาจาก ดิวิชั่น 2 2548 |

| เลย | โรงยิมส์ สนามกีฬากลาง | อำเภอเมือง, เลย |  | ขึ้นชั้นมาจาก ดิวิชั่น 2 2548 |
| อุบลราชธานี | โรงยิมส์ สนามกีฬากลาง | อำเภอเมือง, อุบลราชธานี |  |  |

ลพบุรี
ที่ตั้งของสโมสรในการแข่งขันตะกร้อ ไทยแลนด์ ลีก 2549
ตารางคะแนน

| --- | --- |
(C): แชมป์เก่า
(PR): ทีมที่เลื่อนชั้นมา
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย

เรือของบรัษัทเป็ลนี เป็นเรือขนาดใหญ่ เชื่อมระหว่างเกาะต่าง ๆ ของอินโดนีเซีย
การขนส่งในอินโดนีเซีย มีกระจายอยู่ในเกาะกว่า 1,000 แห่งของประเทศ แต่เกาะที่มีปริมาณการขนส่งที่หนาแน่นที่สุดคือเกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย มีการขนส่งครบทุกรูปแบบ โดยที่มีมากที่สุดคือ ถนน มีครอบคลุมทั่วทั้งประเทศกว่า 437,759 กิโลเมตรในปี ค.ศ. 2008 ส่วนการขนส่งระบบราง มีเฉพาะในเกาะชวาและเกาะสุมาตรา การขนส่งทางทะเล เนื่องจากเป็นประเทศหมู่เกาะ จึงเป็นศูนย์การขนส่งทางทะเลที่สำคัญแห่งหนึ่ง โดยในแต่ละเกาะ จะมีเมืองท่าอย่างน้อย 1 แห่ง ส่วนการขนส่งทางแม่น้ำ พบได้ในสุมาตราตะวันออกและกาลีมันตัน และการขนส่งทางอากาศ มีสายการบินให้บริการมากมาย และมีท่าอากาศยานครอบคลุมทั่วประเทศ
เรือขนส่งสินค้า

เนื่องจากประเทศอินโดนีเซียเป็นประเทศหมู่เกาะขนาดใหญ่ จึงมีการขนส่งทางเรือในเกือบทุกส่วนของประเทศ ส่วนใหญ่มักจะเป็นเรือบรรจุกล่องสินค้ากับเรือขนส่งผู้โดยสาร เรือที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุด คือ เรือปีนีซีแบบดั้งเดิม ทำด้วยไม้ มักใช้ในการขนส่งสินค้าระหว่างหมู่เกาะสำคัญต่าง ๆ มีท่าเรือที่สำคัญได้แก่ ท่าเรือซุนดาเกอลาปาในจาการ์ตา และท่าเรือปาโอเตเรในมากัซซาร์
เรือข้ามฟากมีให้บริการตามเกาะหลักต่าง ๆ มักเดินเรือในระยะสั้นระหว่างเกาะสุมาตรา เกาะชวา และเกาะบาหลี เรือข้ามฟากมีให้บริการตลอดวัน นอกจากนี้ยังมีเรือข้ามฟากระหว่างประเทศ ไปยังมาเลเซีย (ช่องแคบมะละกา) และสิงคโปร์อีกด้วย
นอกจากนี้ยังมีเรือขนส่งผู้โดยสารไปยังพื้นที่ห่างไกล โดยเฉพาะหมู่เกาะทางตะวันออกของประเทศ คือเรือเป็ลนี ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 2-4 สัปดาห์
ในบางเกาะ ใช้แม่น้ำเป็นทางสัญจรหลัก เช่น ภูมิภาคกาลีมันตัน มีเรือยาวให้บริการตามแม่น้ำ เป็นต้น
การขนส่งทางน้ำ

อินโดนีเซียมีทางน้ำที่ใช้สัญจรได้ถึง 21,579 กิโลเมตร (ข้อมูลปี ค.ศ. 2005) ซึ่งครึ่งหนึ่งอยู่ในภูมิภาคกาลีมันตัน และอีกครึ่งหนึ่งอยู่บนเกาะสุมาตราและเกาะปาปัว ทางน้ำเป็นทางสัญจรหลักของผู้คนบนเกาะกาลีมันตันและเกาะปาปัวซึ่งมีระบบถนนที่ยังไม่ค่อยดีจะดีนัก ต่างจากเกาะชวาและเกาะสุมาตราซึ่งเป็นเกาะที่มีการพัฒนาสูง ประเทศอินโดนีเซียติดอันดับที่ 7 ในด้านประเทศที่มีทางน้ำยาวที่สุดในโลก
การขนส่งทางน้ำ > ท่าเรือ

เมืองท่าที่สำคัญได้แก่ เมืองจีลาจัป, จีเรอบน, จาการ์ตา, กูปัง, ปาเล็มบัง, เซอมารัง, ซูราบายา และมากัซซาร์ ท่าเรือส่วนใหญ่ดำเนินงานโดยบริษัทการท่าเรืออินโดนีเซีย ซึ่งจะแบ่งการบริหารเป็น 4 ส่วน โดยเริ่มจากส่วนที่ 1 ทางภาคตะวันตก ไปจนถึงส่วนที่ 4 ทางภาคตะวันออก
การขนส่งทางถนน

การขนส่งทางบก มียานพาหนะที่หลากหลายมาก รถโดยสารประจำทางส่วนใหญ่มีให้บริการบนเกาะสุมาตรา เกาะชวา เกาะบาหลี บางสายให้บริการแบบรถด่วน ไม่หยุดรับ-ส่งผู้โดยสารจนกว่าจะถึงสถานีปลายทาง ส่วนรถมินิบัส มีให้บริการระหว่างหมู่บ้านหรือเมืองเล็ก ๆ เท่านั้น
ในเมืองใหญ่ ๆ หลายแห่ง มีรถแท็กซี่วิ่งให้บริการ โดยเฉพาะในจาการ์ตาจะมีรถโดยสารประจำทางของโกปาจา และรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ ทรานส์จาการ์ตา ยานพาหนะอื่น ๆ อาทิเช่น รถตุ๊กตุ๊ก (บาจัจ) รถสามล้อ (เบอจะก์) ถูกห้ามในพื้นที่ส่วนใหญ่ของจาการ์ตา
ประเทศอินโดนีเซีย เป็นหนึ่งในประเทศที่มีการจราจรติดขัดที่สุดในโลก โดยเฉพาะในจาการ์ตาซึ่งขึ้นชื่อเรื่องการจราจรติดขัดที่สุด เนื่องจากมีปริมาณรถยนต์ที่ใช้งานมากกว่าปริมาณถนนที่มีอยู่
ทางหลวงสายหลักของประเทศ ได้แก่ ทางหลวงเอเชียสาย 2 และทางหลวงสายทรานส์-สุมาตรา
อินโดนีเซียมีถนนลาดยาง 213,649 กิโลเมตร ส่วนที่เหลืออีก 154,711 กิโลเมตร ไม่ได้ลาดยาง (สถิติปี ค.ศ 2002)
อินโดนีเซียมีทางหลวงอยู่หลายสาย ส่วนใหญ่จะเป็นทางหลวงแผ่นดินซึ่งมีอยู่ทั่วไปบนเกาะชวา เกาะสุมาตรา และบางส่วนเป็นทางพิเศษซึ่งทางพิเศษที่มีการเก็บค่าผ่านทางแพงที่สุด คือ ทางพิเศษจีปูลารัง ซึ่งเชื่อมระหว่างจาการ์ตา–บันดุง
ส่วนระบบขนส่งและจราจรอัจฉริยะ (ITS) ได้ถูกนำมาใช้งานครั้งแรกในปี ค.ศ. 2012
การขนส่งทางถนน > ทางหลวงแผ่นดิน

| ด ค ก ทางหลวงแผ่นดินในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
| เกาะบาหลี |  1  2  3  4  5  |  |
| เกาะชวา |  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  |  |
| เกาะสุมาตรา |  1  5  13  20  |  |
การขนส่งทางถนน > ทางพิเศษ

นี่คือ รายชื่อทางพิเศษในประเทศอินโดนีเซีย (จาลันโตล) บางส่วน
การขนส่งทางถนน > ทางพิเศษ > เกาะสุมาตรา

ทางพิเศษเบอลาวัน-เมดัน-ตันจุงโมราวา (ทางพิเศษเบิลเมอรา)
โครงการ
ทางพิเศษเมดัน-ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลานามู-เตอบิงติงกี ปัจจุบันก่อสร้างได้ร้อยละ 80 แล้ว ส่วนอีกร้อยละ 20 ที่เหลือ ติดปัญหาการเวนคืนที่ดิน
ทางพิเศษเมดัน-บินไจ
ทางพิเศษเปอกันบารู-กันดิส-ดูรี-ดูไม
ทางพิเศษปาเล็มบัง-อินดราลายา
ทางพิเศษเตองีเนเน็ง-บาบาตัน
การขนส่งทางถนน > ทางพิเศษ > เกาะซูลาเวซี

ทางพิเศษมากัซซาร์-ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่าน ฮาซานูดดิน
ทางพิเศษมากัซซาร์
โครงการ :
ทางพิเศษมานาโด-บีตุง
การขนส่งทางถนน > ทางพิเศษ > เกาะบาหลี

สร้างจากตันจุงเบอโนอาไปสิ้นสุดที่เซอรางัน มีระยะทาง 12.7 กิโลเมตร และมีทางวิ่งเฉพาะรถจักรยานยนต์ เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 2013 ก่อนการประชุมเอเปค
การขนส่งทางราง

บทความหลัก: การขนส่งระบบรางในประเทศอินโดนีเซีย
โครงข่ายรถไฟส่วนใหญ่จะอยู่บนเกาะชวา โดยบนเกาะชวา จะมีทางรถไฟสายหลักอยู่ 2 สาย และสายย่อยอีกหลายสาย มีให้บริการทั้งรถไฟโดยสารและรถไฟสินค้า นอกจากนี้ยังมีรถไฟชานเมืองวิ่งให้บริการในเขตกรุงจาการ์ตา เรียกว่า กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์ และอีกเมืองคือซูราบายา
ในปี ค.ศ. 2008 รัฐบาลมีโครงการก่อสร้างรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา แต่ยังไม่มีความคืบหน้าของโครงการจนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ เคยมีโครงการรถไฟฟ้ารางเดี่ยวในจาการ์ตา แต่ถูกยกเลิกในปี ค.ศ. 2004 และได้รับการฟื้นฟูอีกครั้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2013 มีกำหนดเปิดให้บริการในช่วงปี ค.ศ. 2016-2017 ส่วนการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนจาการ์ตา (MRT) กำลังก่อสร้าง และจะเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 2018
ส่วนบนเกาะสุมาตราแบ่งโครงข่ายรถไฟเป็น 3 ส่วน ได้แก่
สุมาตราเหนือ : รอบเมืองเมดัน
สุมาตราตะวันตก : จากเมืองปารียามัน ไปยังปาดัง
สุมาตราใต้และลัมปุง : จากเมืองลูบุกลิงเกาไปยังบันดาร์ลัมปุง
สายรถไฟล่าสุดของเกาะสุมาตรา คือ รถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานนานาชาติกูวาลานามู เขตเมืองเมดัน เริ่มให้บริการในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 ใช้เวลาในการเดินทาง 45 นาที
ส่วนบนเกาะกาลีมันตัน มีทางรถไฟขนถ่านหิน ระยะทาง 122 กิโลเมตร
ท่อน้ำมัน

ข้อมูลเมื่อปี ค.ศ 1989
ท่อน้ำมันดิบ 2,505 กิโลเมตร
ท่อปิโตรเลียม 456 กิโลเมตร
ท่อก๊าซธรรมชาติ 1,703 กิโลเมตร
การขนส่งทางอากาศ

การขนส่งทางอากาศในอินโดนีเซียมีอยู่ค่อนข้างมาก เพราะใช้เชื่อมต่อระหว่างเกาะต่าง ๆ พันเกาะของอินโดนีเซีย ช่วงปี ค.ศ. 2009-2013 มีผู้โดยสารใช้บริการขนส่งทางอากาศเพิ่มขึ้นร้อยละ 43 โดยเพิ่มจาก 59,384,362 คน ไปเป็น 85,102,827 คน
การขนส่งทางอากาศ > ท่าอากาศยาน

ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตาของจาการ์ตา เป็นสนามบินที่มีความสำคัญมากที่สุดในประเทศ แต่อย่างไรก็ตาม สนามบินส่วนใหญ่ของอินโดนีเซียยังอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยจะดีนัก ทำให้เป็นหนึ่งในประเทศที่มีความปลอดภัยด้านอากาศยานที่น้อยที่สุด อนึ่ง ประเทศอินโดนีเซียมีสนามบินทั้งหมด 676 แห่ง (ข้อมูลปี ค.ศ. 2012)
สนามบินที่มีทางวิ่งลาดยาง
มากกว่า 3,047 เมตร : 4 แห่ง
2,438 – 3,047 เมตร : 22 แห่ง
1,524 – 2,437 เมตร : 51 แห่ง
914 – 1,523 เมตร : 71 แห่ง
น้อยกว่า 914 เมตร : 37 แห่ง
สนามบินที่มีทางวิ่งไม่ลาดยาง
1,524 – 2,437 เมตร : 6 แห่ง
914 – 1,523 เมตร : 24 แห่ง
น้อยกว่า 914 เมตร : 462 แห่ง
การขนส่งทางอากาศ > ลานจอดเฮลิคอปเตอร์

อินโดนีเซียมีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ 76 แห่ง (ข้อมูลปี ค.ศ. 2012)
การขนส่งทางอากาศ > สายการบิน

สายการบินประจำชาติ :
การูดาอินโดนีเซีย
เมอปาตีนูซันตาราแอร์ไลน์ (ล้มละลายแล้ว)
สายการบินอื่น ๆ
รายชื่อสายการบินในประเทศอินโดนีเซีย
ดูเพิ่ม

กระทรวงคมนาคม (อินโดนีเซีย)
เส้นทางการเดินเรือในปี ค.ศ. 2006
เรือปีนีซีแบบดั้งเดิม ใช้ในการขนส่งสินค้าระหว่างเกาะต่าง ๆ ของอินโดนีเซีย
ท่าเรือเมอระก์ เป็นท่าเรือทางผ่านที่สำคัญระหว่างเกาะชวากับเกาะสุมาตรา
รถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ ทรานส์จาการ์ตา
รถแท็กซี่ในจาการ์ตา
โครงข่ายทางหลวงบนเกาะชวา
ทางพิเศษจีปูลารัง เป็นส่วนหนึ่งของทางพิเศษสายทรานส์ชวา
รถไฟระหว่างเมืองขบวนหนึ่ง กำลังเข้าสู่สถานีรถไฟกัมบีร์
รถไฟชานเมืองในจาการ์ตา
จุดหมายปลายทางในประเทศของสายการบินการูดาอินโดนีเซีย
อาคารผู้โดยสาร 3 ของท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา
Boeing 737-800 ของสายการบินการูดาอินโดนีเซีย ในลายปัจจุบัน ที่ท่าอากาศยานเพิร์ท
ช่องกกหู

| ช่องกกหู  (Mastoid foramen) |
| --- | --- |
กระดูกขมับ มุมมองจากด้านนอก (ช่องกกหูอยู่ด้านล่างทางซ้ายของภาพ)
ฐานของกะโหลกศีรษะ พื้นผิวด้านบน (กระดูกขมับแสดงด้วยสีชมพูด้านซ้ายของภาพ และช่องกกหูอยู่ทางซ้ายของภาพ)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: foramen mastoideum
TA98: A02.1.06.008
TA2: 649
FMA: 53159
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
พื้นผิวด้านนอกของกระดูกขมับ (temporal bone) ปรากฏรูของกะโหลกศีรษะจำนวนมาก หนึ่งในนั้นซึ่งมีขนาดใหญ่และอยู่กับขอบด้านหลังของกระดูกขมับคือ ช่องกกหู (mastoid foramen) ซึ่งเป็นทางผ่านของหลอดเลือดดำที่เข้าสู่ทรานสเวิร์ส ไซนัส (transverse sinus) และแขนงเล็กๆ ของหลอดเลือดแดงท้ายทอย (occipital artery) ที่เข้าสู่เยื่อดูรา (dura mater)
ความแปรผัน

ตำแหน่งและขนาดของช่องดังกล่าวมีความแปรผันในแต่ละบุคคลสูง ในบางคนอาจไม่มีช่องนี้ ในบางคนอาจพบอยู่ที่กระดูกท้ายทอย หรือในซูเจอร์ระหว่างกระดูกขมับและกระดูกท้ายทอย
ภาพอื่นๆ

มุมมองด้านล่างของฐานกะโหลกศีรษะ
แหล่งข้อมูลอื่น

Mastoid+foramen จากเว็บไซต์  eMedicine Dictionary
Roche Lexicon - illustrated navigator, at Elsevier 34257.000-1
Roche Lexicon - illustrated navigator, at Elsevier 34257.000-2
Akram Abood Jaffar: Personal website, Anatomical variations
กีฬาเขตแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 2

| --- | --- |

เจ้าภาพ:  เชียงใหม่
ทีมเข้าร่วม: 9 เขต
นักกีฬาเข้าร่วม: 1,700 คน
กีฬา: 16 ชนิดกีฬา
พิธีเปิด: 3 ธันวาคม 2511 (2511-12-03)
พิธีปิด: 9 ธันวาคม 2511 (2511-12-09)
← พระนคร 2510สงขลา 2512 →
กีฬาเขตแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 2 หรือ การแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 2 เป็นการแข่งขันกีฬาหลายชนิดระดับประเทศของประเทศไทย อยู่ภายใต้การดูแลขององค์การส่งเสริมกีฬาแห่งประเทศไทย  ในการแข่งขันครั้งนี้จังหวัดเชียงใหม่เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน จัดขึ้นเมื่อวันที่ 3 – 9 ธันวาคม พ.ศ. 2511 การแข่งขันครั้งนี้ มีนักกีฬาและเจ้าหน้าที่เข้าร่วมการแข่งขันประมาณ 1,700 คน มีการแข่งขันกีฬา 16 ชนิดกีฬา การแข่งขันครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่มีการแข่งขันกีฬาระดับประเทศในส่วนภูมิภาค ซึ่งประชาชนในจังหวัดภาคเหนือได้ให้ความสนใจและเข้าชมการแข่งขันเป็นจำนวนมาก ก่อให้เกิดการปลูกฝังความนิยมในการเล่นกีฬาให้แก่ประชาชนได้อย่างดีผลการแข่งขันปรากฏว่า มาตรฐานการกีฬาของภูมิภาคดีขึ้น
จังหวัดที่ร่วมแข่งขัน

กีฬาเขตแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 2  จัดระบบการแข่งขันออกเป็นตัวแทนเขต แต่ใช้หลักการแบ่งเขตการแข่งขันที่เปลี่ยนแปลงจากเดิม 5 เขต เป็น 9 เขต โดยถือตามเขตการปกครองของทางราชการ
ชัยนาท
ธนบุรี (กรุงเทพมหานครในปัจจุบัน)
นนทบุรี
ปทุมธานี
พระนคร (กรุงเทพมหานครในปัจจุบัน)
ลพบุรี
สิงห์บุรี
สระบุรี
อยุธยา
อ่างทอง
จันทบุรี
ฉะเชิงเทรา
ชลบุรี
ตราด
นครนายก
ปราจีนบุรี
ระยอง
สมุทรปราการ
ชัยภูมิ
นครราชสีมา
บุรีรัมภ์
ศรีสะเกษ
สุรินทร์
อุบล
กาฬสินธ์
ขอนแก่น
นครพนม
มหาสารคาม
ร้อยเอ็ด
เลย
สกลนคร
หนองคาย
อุดร
เชียงราย
เชียงใหม่ (เจ้าภาพ)
น่าน
แพร่
แม่ฮ่องสอน
ลำปาง
ลำพูน
กำแพงเพชร
ตาก
นครสวรรค์
พิจิตร
พิษณุโลก
เพชรบูรณ์
สุโขทัย
อุทัยธานี
อุตรดิตถ์
กาญจนบุรี
นครปฐม
ประจวบคีรีขันธ์
เพชรบุรี
ราชบุรี
สุพรรณบุรี
สมุทรสงคราม
สมุทรสาคร
กระบี่
ชุมพร
นครศรีธรรมราช
พังงา
ภูเก็ต
ระนอง
สุราษฎร์ธานี
ตรัง
นราธิวาส
ปัตตานี
พัทลุง
ยะลา
สตูล
สงขลา
ชนิดกีฬาที่ใช้ในการแข่งขัน

กีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 2 จัดการแข่งขันกีฬา 16 ชนิด ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา  แบดมินตัน  บาสเกตบอล  จักรยาน  |  มวยสากลสมัครเล่น  ฟุตบอล  เทนนิส  เซปัคตะกร้อ  |  ยิงปืน  เทเบิลเทนนิส  วอลเลย์บอล  ว่ายน้ำ  |  ยกน้ำหนัก  ยูโด  รักบี้ฟุตบอล  เรือใบ   |
ซุคฮอย ซู-47

| ซุคฮอย ซู-47 เบอคุต |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินทดสอบและสาธิตทางเทคโนโลยี
ชาติกำเนิด:  รัสเซีย
บริษัทผู้ผลิต: ซุคฮอย
สถานะ: ยกเลิกโครงการ
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศรัสเซีย
จำนวนที่ผลิต: 1 ลำ
ประวัติ
เที่ยวบินแรก: 25 กันยายน พ.ศ. 2540
ซุคฮอย ซู-47 เบอคุต (รัสเซีย: Су-47 Беркут - Golden Eagle) (นาโตใช้ชื่อรหัสว่า Firkin) เป็นเครื่องบินทดสอบและสาธิตทางเทคโนโลยีปีกลู่หน้า ที่ผลิตโดยบริษัท ซุคฮอย เอเวียชั่น คอร์ปอเรชั่น ของรัสเซีย
มันเปรียบได้กับเครื่องบินขับไล่ยุคที่ 4 มีความสามารถและสมรรถนะที่เทียบเท่าเครื่องบิน Su27 และ Su30 ของรัสเซีย พร้อมพิสัยการบิน 3300 กิโลเมตร มันมีจุดเด่นของมันคือปีกที่ลู่ไปด้านหน้า  ปีกที่ลู่ไปด้านหน้าจะช่วยในการบินโดยเฉพาะในขณะที่มุมเงยสูง (angles of attack) ซึ่งมีความ จำเป็น ในการต่อสู้ระยะประชิด และเสริมสร้างคุณสมบัติด้านอากาศพลศาสตร์ให้กับเครื่องในความเร็วต่ำกว่าเสียง และช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการบินใช้อาวุธที่ความเร็วสูงมากๆ เพื่อเพิ่มพิสัยให้เครื่องบิน
เนื่องจากมีผู้คนหลายคนนั้นคิดว่าเครื่องบินลำดังกล่าวเป็นเครื่องบินขับไล่หลากพหุบทบาท และมีความสามารถในด้านการตรวจจับได้ยากจากเรดาร์ ซึ่งนั่นไม่เป็นความจริงแต่อย่างใดเพราะเนื่องจาก ซู-47 นั้นเป็นเครื่องบินที่ทดสอบและสาธิตเทคโนโลยีเท่านั้นไม่มีคุณสมบัติในการตรวจจับได้ยากจากเรดาร์แต่อย่างใด
การพัฒนา

ซุคฮอย ซู-47  ซึ่งเดิมมีชื่อว่า S-37 ชื่อนี้ได้รับระหว่างการพัฒนา ก่อนที่จะมีชื่ออย่างเป็นทางการคือ ซู-47 นอกจากนี้ ซู-47 ยังมีชื่อเล่นอีกด้วยนั้นคือ เบอคุต (โกลเด้น อีเกิ้ล) แปลว่า อินทรีทอง
การออกแบบ

ซุคฮอย ซู-47 มีขนาดที่ใหญ่พอๆกับเครื่องบินรบขับไล่หลากบทบาท ซู-27 ของสหภาพโซเวียด จุดเด่นของ ซู-47 ก็คือมันมีปีกลู่ไปด้านหน้า ปีกที่ลู่ไปด้านหน้าจะช่วยในการบินโดยเฉพาะในขณะที่มุมเงยสูง (angles of attack) ซึ่งมีความ จำเป็น ในการต่อสู้ระยะประชิด และเสริมสร้างคุณสมบัติด้านอากาศพลศาสตร์ให้กับเครื่องในความเร็วต่ำกว่าเสียงและช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการบินใช้อาวุธที่ความเร็วเหนือเสียง และยังเพิ่มพิสัยให้เครื่องบิน ซึ่งในปัจจุบันยังไม่มีเครื่องบินรบที่มีปีกลู่ไปด้านหน้าแบบในประจำการในโลกเลย ซู-47 ได้ใช้วัสดุผสม (composite materials) เพื่อต่อต้านการบิดตัวของปีก ซึ่งจะทำให้ปีกขาดออกจากลำตัวได้ ซึ่งเกิดขึ้นกับปีกของเครื่องบินทั่วๆไป ที่เป็นแบบลู่ไปด้านหน้า เอส-37 เดิมเป็นชื่อที่ ใช้เรียก โดยบริษัท Sukhoi และอักษรตัวแรก ที่ขึ้นต้นด้วย อักษร " S " หมายถึงปีกลู่ไปด้านหน้า ในภาษารัสเซีย (Strelovidnoe krylo) และ Berkut หมายถึง golden eagle ในภาษารัสเซียเช่นกัน ซู-47 เป็นเครื่องบินทดสอบของบริษัท ซุคฮอย เอเวียชั่น คอร์ปอเรชั่น ซู-47 ประกอบด้วยปีกลู่ไปด้านหน้า ( FSW ) ปีกเล็ก และกระโดงหาง เอียงออกข้างนอกสองหาง มีระบบป้องกันการตรวจพบ และเทคโนโลยี การบังคับทิศทาง ของแรงขับของเครื่องยนต์
รายละเอียด

ผู้สร้าง ซุคฮอย
ประเภท เจ๊ตขับไล่ทดสอบและสาธิตทางเทคโนโลยี
นักบิน 1 นาย
ความยาว 22.6 เมตร
ความยาวจากปลายปีกหนึ่งสู่อีกปลายหนึ่ง 15.16 ถึง 16.7 เมตร
ความสูง 6.3 เมตร
พื้นที่ปีก 61.87 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 16,375 กิโลกรัม
น้ำหนักพร้อมอาวุธ 25,000 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 35,000 กิโลกรัม
ขุมกำลัง เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนแซทเทิร์น ไลยูก้า เอแอล-37 เอฟยู จำนวน 2 เครื่องยนต์
กำลังสูงสุดเครื่องละ 18700 ปอนด์
เมื่อใช้สันดาปท้ายให้กำลังเครื่องละ 32000 ปอนด์
ความเร็วสูงสุด 1717 กิโลเมตร/ชั่วโมง
ซูเปอร์ครูซ 1717 กิโลเมตร/ชั่วโมง เมื่อแรงขับปกติ 1400 กิโลเมตร/ชั่วโมง เมื่อแรงขับเต็ม
พิสัยทำการ 3300 กิโมเมตร
อัตราแรงขับต่อน้ำหนัก 1.17 (1.16 พร้อมกับเชื้อเพลิง)
อาวุธ
ปืนใหญ่อากาศ จีเอสเอช-30-1 ขนาด 30 ม.ม.
ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ
เค-74
อาร์-73
อาร์-77
อาร์-77พีดี
ขีปนาวุธอากาศสู่พื้น
เอ็ก-29ที
เอ็ก-29แอล
เอ็ก-31เอ
เอ็ก-31พี
เอ็ก-59เอ็ม
ระเบิด
เคเอบี-500
เคเอบี-1500
ดูเพิ่ม

ซุคฮอย ซู-7
ซุคฮอย ซู-9
ซุคฮอย ซู-11
ซุคฮอย ซู-15
ซุคฮอย ซู-17
ซุคฮอย ซู-24
ซุคฮอย ซู-27
ซุคฮอย ซู-30
ซุคฮอย ซู-34
ซุคฮอย ซู-35
ดีโม ผจญภัยเพลงรักแดนมหัศจรรย์

| ดีโม ผจญภัยเพลงรักแดนมหัศจรรย์ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์

ญี่ปุ่น: DEEMO サクラノオト -あなたの奏でた音が、今も響く-
เฮปเบิร์น: Deemo Sakura no Oto - Anata no Kanadeta Oto ga, Ima mo Hibiku
 
กำกับ: ชูเฮ มิตสึชิตะ
เขียนบท:   จุนอิจิ ฟูจิซากุ  บุนโอ ฟูจิซาวะ 
สร้างจาก: ดีโม
นักแสดงนำ:   อายานะ ทาเกตัตสึ  อาการิ คิโต  อาการิ นิบุ  อายาเนะ ซากูระ  กากุ ฮามาดะ 
แอนิเมเตอร์:   โปรดักชั่น ไอ.จี  ซิกนัล. เอ็มดี 
บริษัทผู้สร้าง: โพนีแคนยอน 
วันฉาย: 22 ตุลาคม พ.ศ. 2564 (เทศกาลภาพยนตร์แอนิเมชันนานาชาติพูช็อน) 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 (ญี่ปุ่น) 29 มิถุนายน พ.ศ. 2565 (ไทย)
ความยาว: 89 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
ดีโม ผจญภัยเพลงรักแดนมหัศจรรย์ (ญี่ปุ่น: DEEMO サクラノオト -あなたの奏でた音が、今も響く-; โรมาจิ: Deemo Sakura no Oto - Anata no Kanadeta Oto ga, Ima mo Hibiku) เป็นภาพยนตร์อนิเมะญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2564 ผลิตโดยสตูดิโอโปรดักชั่น ไอ.จี และซิกนัล. เอ็มดี สร้างอิงจากเกม ดีโม เกมจังหวะบนมือถือของไต้หวันที่พัฒนาโดย Rayark เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ประเทศญี่ปุ่นในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 และเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ประเทศไทยในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565
นักพากย์

อายานะ ทาเกตัตสึ รับบท อลิช
อาการิ คิโต รับบท the Masked Lady
อาการิ คิโต รับบท Sania
อายาเนะ ซากูระ รับบท Rosalia
โคเฮ มัตสึชิตะ รับบท Hans
นาโอมิ วาตานาเบะ รับบท Fragrant Sachet
กากุ ฮามาดะ รับบท Mirai
อิเซ โองาตะ รับบท Nutcracker
โคอิจิ ยามาเดระ รับบท Professor Valensky
การเข้าฉาย

ดีโม ผจญภัยเพลงรัก แดนมหัศจรรย์ ฉายครั้งแรกในเทศกาลภาพยนตร์แอนิเมชันนานาชาติพูช็อนครั้งที่ 23 เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2564 เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 เข้าฉายในประเทศไต้หวันในวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2565 และเข้าฉายในประเทศไทยในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2565
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ดีโม ผจญภัยเพลงรักแดนมหัศจรรย์ (ภาพยนตร์) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
ท่าอากาศยานซุนช็อน

ท่าอากาศยานซุนช็อน เป็นท่าอากาศยานกองทัพที่จังหวัดพย็องอันใต้ ประเทศเกาหลีเหนือ
องค์ประกอบ

ท่าอากาศยานมีรันเวย์ทางเดี่ยวสภาพพื้นผิวคอนกรีตที่ 15/33 รันเวย์มีขนาด 8150 x 157 ฟุต (2484 x 48 เมตร) รันเวย์มีเส้นทางขนาดยาวและยังมีลานจอดเครื่องบิน 2 ลานจอด ในเส้นทางแรกจะนำเครื่องบินเก็บไว้ที่ชั้นใต้ดิน ท่าอากาศยานนี้เป็นที่ตั้งของกองทหารโจมตีที่ 55 ซึ่งมีมิโคยัน มิก-29 และ ซุกฮอย ซู-25
ท่าอากาศยานซางะ

ท่าอากาศยานซางะ (ญี่ปุ่น: 佐賀空港; โรมาจิ: Saga-kūkō) เป็นท่าอากาศยานท้องถิ่นระดับ 3 ตั้งอยู่ในเขตคาวาโซเอะ เมืองซางะ จังหวัดซางะ ประเทศญี่ปุ่น
สายการบินและจุดหมายปลายทาง

ออลนิปปอนแอร์เวย์ - (โอซากะ-อิตามิ, โตเกียว-ฮาเนดะ)
ตะกร้อไทยแลนด์ลีก 2552

| --- | --- |

ฤดูกาล: 2552
ทีมชนะเลิศ: นครปฐม
ตกชั้น: -
← 2551 2553 → 
ตะกร้อ ไทยแลนด์ ลีก 2552 เป็นการแข่งขันฟุตบอลไทยลีกครั้งที่ 8 
รูปการแข่งขันเดิม
มีทีมเข้าร่วมการแขง่ขันตะกร้อ ไทยแลนด์ ลีกทั้งหมด 8 ทีม โดยจะทำการแข่งขันในช่วงเดือกุมภาพันธ์ - พฤษภาคม โดยแข่งในระบบเหย้าเยือนพบกันหมดเป็นจำนวนทีมละ 14 นัด ซึ่งการแข่งขันแตละนัดทำการแข่งกัน 2 ทีม คือ ทีม ก. และ ทีม ข. หากชนะทั้งสองทีม ถือว่าเป็นผู้ชนะในนัดนั้น แต่ถ้าชนะหนึ่งทีมแพ้หนึ่งทีม ถือว่า เสมอ(โดยไม่จำนวนเซตได้เสีย) โดยผู้ชนะจะได้ 2 แต้ม, เสมอ ได้ 1 แต้ม, แพ้ ไม่ได้แต้ม การจัดอันดับ ดังนี้
ทีมที่ได้คะแนนรวมสูงสุดเมื่อสิ้นสุดฤดูกาลเป็นทีมชนะเลิศ ส่วนทีมที่ได้คะแนนรองลงมาจะถูกจัดอันดับลดหลั่นกันตามคะแนนรวมที่ได้จนถึงทีมสุดท้าย ในกรณีที่มีทีมมากกว่า 1 ทีมขึ้นไป ได้คะแนนรวมเท่ากันเมื่อสิ้นสุดฤดูกาลให้ใช้เกณฑ์พิจารณาเรียงลำดับ ดังนี้
พิจารณาจากผลต่างของเซตได้ และเซตเสีย (Set Difference)
พิจารณาจากผลต่างของคะแนนได้ และคะแนนเสีย (Score Difference)
พิจารณาเฉพาะเซตได้ (Set For)
แข่งขันกันใหม่ 1 นัด เพื่อหาทีมชนะ หากผลการแข่งขันเสมอกันในเวลาปกติให้ตัดสินด้วยการเตะลูกโทษ ณ จุดเตะโทษ
ในกรณีที่พิจารณาตามเกณฑ์ดังกล่าวข้างต้นตามลำดับแล้วและได้เกณฑ์ตัดสินตามข้อหนึ่งข้อใดแล้วให้ยุติการพิจารณาข้อต่อไป
ทีมชนะเลิศปีนี้คือ นครปฐม
สนามเหย้าและสถานที่ตั้ง

| สโมสร | สถานที่สนามเหย้า | ที่ตั้ง | ความจุ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กรุงเทพธน | โรงยิมส์ ม.กรุงเทพธนบุรี , | ทวีวัฒนา, กรุงเทพมหานคร |  |  |
| เชียงใหม่ | โรงยิมส์ 3 โรงยิมส์ 3 สนามกีฬาสมโภชเชียงใหม่ 700 ปี | แม่ริม , เชียงใหม่ |  |  |
| ชลบุรี-พัทยา | โรงยิมส์โรงเรียนเมืองพัทยา 7 | เมืองพัทยา (บางละมุง), ชลบุรี |  |  |
| นครปฐม | โรงยิมส์โรงเรียนเทศบาล 1 วัดพระงาม | อำเภอเมือง, นครปฐม |  |  |
| นครราชสีมา | ห้อง EVENT HALL ศูนย์การค้าคลังพลาซ่า ชั้น 7 | อำเภอเมือง, นครราชสีมา |  |  |
| แพร่ | โรงยิมส์ สนามกีฬา อบจ.แพร่ | อำเภอเมือง, แพร่ |  |  |
| เลย-ถิรไทย | โรงยิมส์ สถาบันการพลศึกษา | ภูกระดึง, เลย |  |  |
| ศรีสะเกษ | โรงยิมส์ สถาบันการพลศึกษา | อำเภอเมือง, ศรีสะเกษ |  |  |

ที่ตั้งของสโมสรในการแข่งขันตะกร้อ ไทยแลนด์ ลีก 2552
ตารางคะแนน

| ลำดับ | ทีม | แข่ง | ชนะ | เสมอ | แพ้ | แต้ม | เซตได้ | เซตเสีย | +/- | คะแนนได้ | คะแนนเสีย | +/- |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  นครปฐม | 14 | 8 | 5 | 1 | 21 | 46 | 19 | +27 | 1263 | 1058 | +205 |
| 2 |  นครราชสีมา | 14 | 5 | 8 | 1 | 18 | 42 | 28 | +14 | 1312 | 1197 | +115 |
| 3 |  กรุงเทพธน | 14 | 5 | 7 | 2 | 17 | 39 | 28 | +11 | 1213 | 1192 | +21 |
| 4 |  เลย-ถิรไทย | 14 | 4 | 8 | 4 | 14 | 33 | 36 | -3 | 1253 | 1283 | -30 |
| 5 |  ชลบุรี-พัทยา | 14 | 3 | 6 | 5 | 12 | 31 | 38 | -7 | 1247 | 1248 | -1 |
| 6 |  เชียงใหม่ | 14 | 2 | 7 | 5 | 11 | 25 | 41 | -16 | 1114 | 1256 | -142 |
| 7 |  แพร่ | 14 | 2 | 6 | 6 | 10 | 29 | 40 | -11 | 1215 | 1275 | -60 |
| 8 |  ศรีสะเกษ | 14 | 1 | 7 | 6 | 9 | 25 | 41 | -16 | 1121 | 1229 | -108 |
ข้อมูลล่าสุด วันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
| --- | --- |
(C): แชมป์เก่า
(PR): ทีมที่เลื่อนชั้นมา
ดีโล บราวน์

| D'Lo Brown |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Accie Julius Connor
เกิด:  (1970-10-22) ตุลาคม 22, 1970 (53 ปี) Burlington, New Jersey, U.S.
การศึกษา: University of Maine
คู่สมรส: Jennifer Connor (สมรส 2001)
บุตร: 2
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: A.C. Corner A.C. Connor Ace the Animal Ace Brown D'Lo Brown
ส่วนสูง: 6 ฟุต 3 นิ้ว (191 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 268 ปอนด์ (122 กิโลกรัม)
มาจาก: Chicago, Illinois, United States
ฝึกหัดโดย: Al Snow Larry Sharpe
เปิดตัว: 1994
แอกกี จูเลียส คอนเนอร์ (Accie Julius Connor; 22 ตุลาคม ค.ศ. 1970) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันของWWEในชื่อ ดีโล บราวน์ (D'Lo Brown) เป็นอดีตแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล 1 สมัย และแชมป์ยุโรป 4 สมัย