stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราชรัฐมุขนายกเรเกินส์บวร์ค
ประวัติ

นักบุญบอนิเฟซก่อตั้งมุขมณฑลเรเกินส์บวร์คขึ้นในปี ค.ศ. 739 เดิมอยู่ในกำกับของอาร์ชบิชอปแห่งซาลซ์บูร์ก ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 รัฐมุขนายกเรเกินส์บวร์คก็กลายเป็นรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในการปฏิรูปดินแดนในปี ค.ศ. 1803 รัฐนี้ก็รวมกับดินแดนต่าง ๆ เข้าเป็นรัฐอัครมุขนายกเรเกินส์บวร์คโดยมีคาร์ล เทโอดอร์ ฟอน ดัลแบร์ก (Karl Theodor von Dalberg) เป็นอาร์ชบิชอป ในปี ค.ศ. 1810 ราชรัฐเรเกินส์บวร์คก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรบาวาเรีย แต่ก็ยังรักษาฐานะเป็นมุขมณฑลอยู่ หลังจากดาลเบิร์กเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1817 เรเกินส์บวร์คก็ถูกลดฐานะลงเป็นมุขมณฑลที่ขึ้นกับอาร์ชบิชอปแห่งมึนเชินและไฟรซิง
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
เจ้าชายมุขนายก
รูด็อล์ฟ ชไตเนอร์

| รูด็อล์ฟ ชไตเนอร์ |
| --- | --- |

เกิด: รูด็อล์ฟ โยเซ็ฟ โลเร็นทซ์ ชไตเนอร์ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1861 มูรอกิราย จักรวรรดิออสเตรีย
เสียชีวิต: 30 มีนาคม ค.ศ. 1925 (64 ปี) ดอร์นัค ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ศิษย์เก่า: สถาบันเทคโนโลยีแห่งเวียนนา มหาวิทยาลัยร็อสท็อค

แนวทาง: ปรัชญาตะวันตก
ความสนใจหลัก: อภิปรัชญา, ญาณวิทยา, ปรัชญาในวิทยาศาสตร์, คุยหนิยม, ศาสนาคริสต์
แนวคิดเด่น: มนุษยปรัชญา, anthroposophical medicine, biodynamic agriculture, eurythmy, spiritual science, Waldorf education, holism in science
 ได้รับอิทธิพลจาก Helena Blavatsky, Franz Brentano, Fichte, Goethe, Eduard von Hartmann, Hegel, Kant, Schelling, Schiller, Karl Julius Schröer,. Silvio Gesell 
 เป็นอิทธิพลต่อ Owen Barfield, Saul Bellow, Andrej Belyj, Hugo Bergmann, Josef Beuys, Martin Buber, Daniel Nicol Dunlop, Wassily Kandinsky, Edouard Schuré, Albert Schweitzer, Richard Tarnas, Valentin Tomberg 
 
รูด็อล์ฟ โยเซ็ฟ โลเร็นทซ์ ชไตเนอร์ (เยอรมัน: Rudolf Joseph Lorenz Steiner) เป็นนักปรัชญา นักปฏิรูปสังคม และสถาปนิกชาวออสเตรีย เขามีชื่อเสียงขึ้นมาในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 จากการวิจารณ์แนวคิดและตีพิมพ์ผลงานด้านปรัชญาต่าง ๆ ผลงานชิ้นเด่นคือหนังสือ The Philosophy of Freedom เขากลายเป็นผู้ก่อตั้งองค์กรลับด้านเจตนิยมซึ่งต่อมาคือมนุษยปรัชญา แนวคิดขององค์กรนี้ได้รับอิทธิพลมาจากเทวปรัชญาและอุดมคติเยอรมัน
รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน

| นอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน   Nordrhein-Westfalen |
| --- | --- |
รัฐของเยอรมนี
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 51°28′41″N 7°33′18″E﻿ / ﻿51.47806°N 7.55500°E﻿ / 51.47806; 7.55500
ประเทศ: เยอรมนี
เมืองหลวง: ดึสเซลดอร์ฟ
การปกครอง
 • มุขมนตรี: Hannelore Kraft
 • จำนวนผู้แทนรัฐ: 6 (จาก 69)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 34,084.13 ตร.กม. (13,159.96 ตร.ไมล์)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 17,925,570 คน
 • ความหนาแน่น: 530 คน/ตร.กม. (1,400 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัส ISO 3166: DE-NW
จีดีพี (ตัวเงิน): € 541,07 พันล้าน (2008 ) [ต้องการอ้างอิง]
NUTS Region: DEA
เว็บไซต์: www.NRW.de
รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน (เยอรมัน: Nordrhein-Westfalen) หรือ รัฐนอร์ทไรน์-เวสต์ฟาเลีย (อังกฤษ: North Rhine-Westphalia) เป็นหนึ่งในสิบหกรัฐของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเยอรมนี มีพรมแดนติดกับประเทศเนเธอร์แลนด์และประเทศเบลเยียม อาณาเขตของรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินประกอบด้วยดินแดนฝั่งตะวันตกทางตอนเหนือของแม่น้ำไรน์ ถือเป็นรัฐที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศด้วยจำนวนประชากรกว่าสิบแปดล้านคน และมีขนาดเศรษฐกิจใหญ่เป็นอันดับหกของประเทศ
เมืองหลวงของรัฐคือดึสเซิลดอร์ฟ ในขณะที่เมืองใหญ่สุดในรัฐคือบ็อน ซึ่งเป็นเมืองหลวงเก่าของประเทศเยอรมนีตะวันตก
การปกครอง > ส่วนภูมิภาค

รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประกอบด้วยห้าส่วนภูมิภาค (Regierungsbezirke) เทียบเท่าจังหวัด ได้แก่:
ดึลเซิลดอร์ฟ (Düsseldorf)
เคิลน์ (Köln)
อานส์แบร์ค (Arnsberg)
เด็ทม็อลท์ (Detmold)
มึนส์เทอร์ (Münster)
การปกครอง > อำเภอ

บทความหลัก: รายชื่ออำเภอของประเทศเยอรมนี
รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประกอบด้วย 31 อำเภอ (Kreise) และ 23 นครนอกอำเภอ (kreisfreie Städte) ซึ่งมีเทศบาลท้องถิ่นทั้งหมด 396 แห่ง
ดูเพิ่ม

รัฐซัคเซิน
มรดกโลกในเยอรมนี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บหลักของรัฐ
ภูมิทัศน์รัฐ เก็บถาวร 2008-05-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บการท่องเที่ยว
ข้อมูลประวัติของรัฐ เก็บถาวร 2002-11-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การรวมดินแดนช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2[ลิงก์เสีย]
คลังภาพ เก็บถาวร 2011-07-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรัฐสหพันธ์ของประเทศเยอรมนี |
| --- | --- | --- |
| ธรารัฐ |  บาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค  ไบเอิร์น (บาวาเรีย)  บรันเดินบวร์ค  เฮ็สเซิน  นีเดอร์ซัคเซิน  เมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น  นอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน  ไรน์ลันท์-ฟัลทซ์  ซาร์ลันท์  ซัคเซิน  ซัคเซิน-อันฮัลท์  ชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์  ทือริงเงิน  |  |
| นครรัฐ |  เบอร์ลิน  เบรเมิน  ฮัมบวร์ค  |  |
รูด็อล์ฟ เช็งเคอร์

| รูด็อล์ฟ เช็งเคอร์ |
| --- | --- |
เช็งเคอร์เล่นอยู่กับวงสกอร์เปียนส์ใน ค.ศ. 1984
ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด:  (1948-08-31) 31 สิงหาคม ค.ศ. 1948 (76 ปี) ในฮิลเดิสไฮม์ เยอรมนี
แนวเพลง: เฮฟวีเมทัล, ฮาร์ดร็อก
เครื่องดนตรี: กีตาร์
ช่วงปี: ค.ศ. 1965–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: BMG

เว็บไซต์: the-scorpions.com
รูด็อล์ฟ เช็งเคอร์ (เยอรมัน: Rudolf Schenker) เกิดวันที่ 31 สิงหาคม 1948 ที่ฮิลเดิสไฮม์ ประเทศเยอรมนี เขาเป็นมือกีตาร์เยอรมันและสมาชิกผู้ก่อตั้งวงเฮฟวีเมทัล วงสกอร์เปียนส์ เขาเป็นมือกีตาร์และนักแต่งเพลงหลักของวง เขาตั้งวงเมื่อปี 1965 ในขณะที่เขาอายุ 17 ปี หลังจากเริ่มฝึกโดย Fender Stratocaster เขาเป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีในตำแหน่งกีตาร์ไฟฟ้าและกีตาร์โปร่งของวง
ในการให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับอัลบั้ม World Wide Live เขากล่าวว่าเป้าหมายของเขาไม่ได้ที่จะกลายเป็นมือกีตาร์ที่ดีที่สุดหรือเก่งที่สุด แต่ต้องการที่จะเป็นนักแต่งเพลงที่ดีที่สุด ในที่สุดวงสกอร์เปียนส์ก็ได้มือกีตาร์ฝีมือดีคือ Matthias Jabs มาเล่นโดยมีข้อแม้ว่าทุกเพลงที่เล่นจะต้องให้ตนเป็นผู้โซโลกีตาร์ เช่น เพลง "Wind of Change", "Always Somewhere", "Still Loving You", "As Soon as the Good Times Roll", "Through My Eyes" "Coast to Coast", "Big City Nights"
มิชชาเอล เช็งเคอร์ น้องชายของเขา ที่เป็นสมาชิกของวงสกอร์เปียนส์ตั้งแต่แรกเริ่ม ก่อนที่จะออกจากวงเพื่อไปเล่นกีตาร์ให้กับวงยูเอฟโอ ใน ค.ศ. 2000 เขาได้รับรางวัลเมืองที่เมืองฮันโนเฟอร์คือแผ่นเสียงทองคำอีกด้วย
ราพันเซล

สำหรับภาพยนตร์แอนิเมชันของดิสนีย์เมื่อปี 2553 ดู เจ้าหญิงผมยาวกับโจรซ่าจอมแสบ (Tangled)
ภาพประกอบสำหรับเทพนิยายพี่น้องตระกูลกริมม์
ราพันเซล (เยอรมัน: Rapunzel) เป็นเทพนิยายเยอรมันในงานสะสมที่พี่น้องตระกูลกริมม์รวบรวม ตีพิมพ์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1812 โดยเป็นส่วนหนึ่งของนิทานของเด็กและครัวเรือน (Children's and Household Tales) นิยายของพี่น้องตระกูลกริมม์เป็นการดัดแปลงของเทพนิยาย "ราพันเซล" โดย ฟรีดริช ชุลซ์ ซึ่งตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1790 ฉบับของชุลซ์อิงตาม แปร์ซีแน็ต (Persinette) โดย ชาร์แล็ต-โรซ เดอ กอม็อง เดอ ลา ฟอส (Charlotte-Rose de Caumont de La Force) ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1698 ซึ่งได้รับอิทธิพลจากนิทานก่อนหน้านั้นอีก คือ เปโตรซีเนลลา (Petrosinella) โดย จีอามบัตติสตา บาซีเล (Giambattista Basile) ซึ่งตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1634 อีกทอดหนึ่ง โครงเรื่องของราพันเซลถูกใช้และล้อในสื่อต่าง ๆ และบาทที่ขึ้นชื่อที่สุด ("Rapunzel, Rapunzel, let down your hair", ท. ราพันเซล ราพันเซล ปล่อยผมเจ้าลงมา) เป็นสำนวนในวัฒนธรรมสมัยนิยม
โครงเรื่อง

มีสามีและภรรยาโดดเดี่ยวคู่หนึ่ง อยากมีบุตรสักคน วันหนึ่ง พวกเขาทราบว่าภรรยาจะมีลูก สามีเป็นสุขมาก จนสัญญาว่าจะทำอะไรก็ได้ที่จะโปรดภรรยาเขา ทุกๆ วัน เมื่อยามที่ภรรยารอลูกเกิด เธอก็มองสวนงดงามของบ้านข้างๆ มันเป็นสวนของแม่มดที่มีพลังอำนาจมหาศาลตนหนึ่ง สวนนั้นเต็มไปด้วยดอกราพันเซล และภรรยาใคร่อยากทานสลัดแสนอร่อยที่ใช้ดอกนั้นเป็นวัตถุดิบหลัก แต่เธอและสามีเธอจน และดอกราพันเซลเป็นสิ่งที่ทำให้เธอนึกถึงความจนเสมอ เรื่องนี้ทำให้เธอเป็นทุกข์มาก สามีไม่สามารถทนมองภรรยาเขาเศร้า คืนนั้น เขาแอบเข้าไปในสวนของแม่มด และเด็ดเอาดอกราพันเซลมาส่วนหนึ่ง เขานำดอกไม้มาให้ภรรยาเขา เธอทานสลัดดอกราพันเซลของเธอ และโปรดมาก แต่ในไม่ช้า เธอก็ใคร่อยากได้อีก
ครั้งที่สอง สามีแอบเข้าไปในสวนนั้น แต่ครั้งนี้ แม่มดจับได้ สามีอ้อนวอนขออภัยโทษ โดยอ้างว่าที่ทำไปทำให้ภรรยาที่ตั้งครรภ์มีความสุข ซึ่งเธอใคร่สลัดดอกราพันเซล แม่มดไตร่ตรองสักพักหนึ่ง และบอกสามีว่าจะเด็ดเท่าไรก็ได้ แต่มีข้อแม้ว่าเมื่อภรรยาเขาคลอดลูก สามีต้องนำบุตรมามอบให้แทน สามีคิดว่าแม่มดคงจะลืม เขาเลยตอบตกลง แต่แม่มดไม่ได้ลืม เมื่อทารกเกิด เธอจะเอาไป แม่มดตั้งชื่อทารกว่า ราพันเซล และเลี้ยงเธอเหมือนกับลูกสาวตัวเอง
ราพันเซลเติบโตด้วยความสวยขึ้นทุกๆ ปี แม่มดคิดว่าราพันเซลต้องเป็นของของเธอผู้เดียว เธอจึงนำราพันเซลไปขังในหอคอยสูง ที่ไม่มีประตู หรือบันได แม่มดแอบขังลูกเลี้ยงเธอจากโลกภายนอกไว้เป็นปีๆ แม่มดระมัดระวังมากที่เธอไม่ยอมแม้กระทั่งสร้างบันไดที่ปีนได้ แม่มดใช้วิธีอื่นแทน โดยเรียก "ราพันเซล ราพันเซล ปล่อยผมเธอลงมา" ราพันเซลก็ย่อมจะปล่อยเปียสีทองของเธอลงมาจากหอสูง เพื่อให้แม่มดปีนขึ้นได้ ราพันเซลรู้สึกเหงา ที่ต้องอยู่ในหอคอยมาก เธอมีแค่นกทั้งหลายที่เป็นมิตรเธอและฟังเธอร้องเพลง
วันหนึ่ง เจ้าชายผู้หนึ่งได้ยินเสียงราพันเซลร้องเพลง เขาจึงขี่ม้าไปที่หอ และมองขึ้นที่โฉมงามในหน้าต่าง ความรักเกิดขึ้นในหัวใจเขา เจ้าชายกลับมาฟังราพันเซลร้องเพลงทุกๆ วัน เขาพยายามที่ค้นหาวิธีหนึ่งที่จะบอกเธอเรื่องความรักของเขา เมื่อเขารอ เขาได้ยินแม่มดเรียกราพันเซล และเห็นเธอปีนผมเปียขึ้น วันถัดไป เจ้าชายปลอมเสียงเรียกแบบแม่มดเจ้าชายปีนขึ้นไปข้างในหอ ราพันเซลตกใจ เธอไม่เคยเจอใครมาก่อนนอกจากแม่มด แต่เจ้าชายพูดกับเธอด้วยความอ่อนโยน เขาบอกเธอว่าเขาได้ตกหลุมรักกับเธอ ราพันเซลฟังด้วยหัวใจเธอ เธอยื่นมือเธอให้เจ้าชายในการสมรส เจ้าชายเยี่ยมราพันเซลทุกๆ บ่าย และมอบดอกกุหลาบให้ภรรยาเขาทุกครั้ง ทั้งสองวางแผนในการหลบหนีออกจากหอ ราพันเซลซ่อนแอบดอกกุหลาบทั้งหลาย โดยแยกดอกออกเป็นกลีบๆ ไว้ในชุดเธอ
วันหนึ่ง เมื่อแม่มดมาเยี่ยม กลีบดอกกุหลาบได้ร่วงหล่นออกมาจากชุดราพันเซล แม่มดเห็นและได้รับรู้การคบสู่ของเจ้าชาย แม่มดจึงตัดผมเปียราพันเซล และส่งเธอไปอยู่ในป่า คืนนั้น เมื่อเจ้าชายเรียก แม่มดปล่อยผมเปียราพันเซลลง ระหว่างที่เจ้าชายกำลังปีนขึ้น เขาได้พบว่าภรรยาเขาไม่อยู่แล้ว แม่มดจึงปล่อยผมเปียซึ่งทำให้เจ้าชายตกลงจากหอสูง
เจ้าชายร่วงตกลงบนขวากหนาม ที่ตำบาดเฉียดลูกตาของเขา ซึ่งทำให้ตาเขาบอด เมื่อไม่มีตาที่มองได้และภรรยาแสนรัก เขาได้ท่องไปที่ที่ความโชคร้ายจะพาไป หลายฤดูผ่านไป และแล้ววันหนึ่งฤดูใบไม้ผลิ เจ้าชายได้ยินเสียงผู้หญิงร้องเพลง เขาเดินตามเสียงเพลงนั้น เมื่อเขาผู้ที่ร่ำร้อง เขาก็ได้พบราพันเซลและเธอมีลูกสองคนแล้ว ซึ่งเป็นลูกของเขาทั้งสองนั้นเอง ราพันเซลได้คลอดฝาแฝดของเจ้าชายในป่าโดยลำพัง ราพันเซลร้องไห้ด้วยความสุข และน้ำตาเธอที่เปี่ยมไปด้วยรักแท้ได้รักษาตาของสามีเธอ อำนาจร้ายของแม่มดได้จบลง
ในที่สุด ครอบครัวได้หลุดจากความโศกเศร้าและความอ้างว้าง พวกเขาได้อาศัยอยู่ในราชอาณาจักรของเจ้าชาย และเติมเต็มชีวิตพวกเขาที่เหลือไปด้วยรักและเสียงหัวเราะ
รูด็อล์ฟ เคียร์ชชเลเกอร์

| รูด็อล์ฟ เคียร์ชชเลเกอร์ |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีออสเตรีย
ดำรงตำแหน่ง 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1974 – 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1986
หัวหน้ารัฐบาล: บรูไน ไครสกี   เฟรท ซีโนวัทซ์   ฟรันทซ์ วรานิทซ์คี
ก่อนหน้า: ฟรันทซ์ โยนัส
ถัดไป: ควร์ท วัลท์ไฮม์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 20 มีนาคม ค.ศ. 1915 นีเดอร์คัพเพิล อัปเปอร์ออสเตรีย จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
เสียชีวิต: 30 มีนาคม ค.ศ. 2000(2000-03-30) (85 ปี) เวียนนา ออสเตรีย
คู่สมรส: แฮร์มา เคียร์ชชเลเกอร์ (ค.ศ. 1940–2000)
บุตร: 2 คน

รูด็อล์ฟ เคียร์ชชเลเกอร์ (เยอรมัน: Rudolf Kirchschläger) เป็นนักการทูต นักการเมือง และผู้พิพากษาชาวออสเตรีย  เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีออสเตรียระหว่าง ค.ศ. 1974–1986
| ด ค ก ประธานาธิบดีออสเตรีย |
| --- | --- |
สาธารณรัฐที่ 1:  คาร์ล ซีตซ์  Michael Hainisch  วิลเฮ็ล์ม มิคลัส 
สาธารณรัฐที่ 2:  คาร์ล เร็นเนอร์  เทโอดอร์ เคอร์เนอร์  อาด็อล์ฟ แชร์ฟ  ฟรันทซ์ โยนัส  รูด็อล์ฟ เคียร์ชชเลเกอร์  ควร์ท วัลท์ไฮม์  โทมัส เคล็สทีล  ไฮนทซ์ ฟิชเชอร์  อเล็คซันเดอร์ ฟัน แดร์ เบ็ลเลิน 
รักษาการ:  Leopold Figl  จูเลียส ราบ  บรูไน ไครสกี
รีเอ็นท์ซี

ภาพจากองก์ที่ 4  รีเอ็นท์ซีถูกเนรเทศโดยสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 6 จากการแสดงในปี 1905
โรงอุปรากรแห่งเมืองเดรสเดน สถานที่แสดงรอบปฐมทัศน์
รีเอ็นท์ซี แดร์เล็ทซ์เทอแดร์ทรีบูเนิน (เยอรมัน: Rienzi, der Letzte der Tribunen, WWV 49)  บางครั้งเรียกสั้น ๆ ว่า รีเอ็นท์ซี เป็นอุปรากรภาษาเยอรมันความยาว 5 องก์ของริชชาร์ท วากเนอร์ สร้างจากนวนิยายภาษาอังกฤษ รีเอ็นซี ลาสต์ออฟเดอะโรมันทริบิวนส์ (ค.ศ. 1835) ของบารอนเอ็ดเวิร์ด บุลเวอร์-ลิตตัน (ค.ศ. 1803–1873) วากเนอร์ใช้เวลาแต่งอุปรากรชิ้นนี้เป็นเวลาสองปีเศษ ตั้งแต่ ค.ศ. 1838–1840 และแสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1842 ที่โรงอุปรากร Semperoper แห่งเมืองเดรสเดิน เป็นผลงานชิ้นที่สามของวากเนอร์ เป็นผลงานชิ้นแรกที่ประสบความสำเร็จ หลังจากล้มเหลวจากผลงานก่อนหน้ามาโดยตลอด
เหตุการณ์ในเรื่องเกิดขึ้นที่กรุงโรมในยุคกลาง กล่าวถึงชีวประวัติของโกลา ดี รีเอนโซ (ค.ศ. 1313–1354) นักการเมืองอิตาลีที่ไต่เต้าจากคนชั้นล่าง จนได้รับเลือกเป็นผู้แทนและวุฒิสมาชิกแห่งโรม และพยายามรวบรวมจักรวรรดิโรมันขึ้นมาใหม่
อุปรากรฉบับเต็มมีความยาวมากกว่า 6 ชั่วโมง เป็นผลงานที่สร้างความประทับใจให้กับอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ในวัยเด็ก และเป็นแรงบันดาลใจให้เขาหันมาเป็นนักการเมือง บางส่วนของผลงานชิ้นนี้ถูกนำมาใช้ในงานโฆษณาชวนเชื่อของพรรคนาซี โดยนำมาเปรียบเทียบกับการขึ้นสู่อำนาจของฮิตเลอร์ และการสถาปนาจักรวรรดิไรช์ที่สาม
แหล่งข้อมูลอื่น

โน้ตเพลงเสรีของ Rienzi ที่โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ (IMSLP)
Rienzi, Last of the Roman Tribunes (by Baron Edward Bulwer Lytton Lytton) ที่ โครงการกูเทนแบร์ก
MIDI recording of the overture
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติศิลปะ พิธีกรรม และประเพณีกาบอง

| --- | --- |
Musée national des Arts, Rites et Traditions du Gabon
ตราสัญลักษณ์ของพิพิธภัณฑ์
ทางเข้าพิพิธภัณฑ์ประดับด้วยตราอาร์ม 9 จังหวัดของกาบอง
th
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2506
ที่ตั้ง: 51 ถนนโอกุสแต็ง บูมา ลีเบรอวีล จังหวัดแอ็สตุแอร์ กาบอง
พิกัดภูมิศาสตร์: 0°23′04″N 9°26′47″E﻿ / ﻿0.38444°N 9.44639°E﻿ / 0.38444; 9.44639
ประเภท: พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
ผลงาน: ศิลปะแอฟริกา
ขนาดผลงาน: 2,500 ชิ้น
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 37,110 คน (พ.ศ. 2564)
ผู้จัดการ: ดาวี วีลิส กูมบี โอว็องกา (Davy Willis Koumbi Ovenga)
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติศิลปะ พิธีกรรม และประเพณีกาบอง (ฝรั่งเศส: Musée national des Arts, Rites et Traditions du Gabon, MNARTG) เป็นพิพิธภัณฑ์หลักของประเทศกาบอง ซึ่งเก็บรวบรวมชิ้นงานศิลปวัตถุแบบกาบองดั้งเดิมกว่า 2,500 ชิ้น
อาคารพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่ทำพิธีเปิดในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 ตั้งอยู่ในตัวเมืองลีเบรอวีล เลขที่ 51 ถนนโอกุสแต็ง บูมา ตรงข้ามกับอาคารหอการค้า
ประวัติ

ใน พ.ศ. 2503 กาบองให้การต้อนรับกลุ่มนักวิจัยชาวฝรั่งเศสจากสำนักงานวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคนิคโพ้นทะเล (Office de la Recherche Scientifique et Technique Outre-Mer, ORSTOM) ตามคำร้องขอของประธานาธิบดีเลอง อึมบา (Léon M'ba) ซึ่งต่อมาได้มีการจัดตั้งเป็นสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนา (Institut de recherche pour le développement, IRD) ซึ่งประกอบด้วยแอร์แบร์ เปเป (Herbert Pepper), ปีแยร์ ซาเล (Pierre Sallée) นักชาติพันธุ์ดนตรีวิทยา และหลุยส์ แปรัว (Louis Perrois) นักชาติพันธุ์วิทยา
พร้อมด้วยทีมนักวิจัยและล่ามชาวกาบองซึ่งรวมถึงเอลี เอโกกา อึมเว (Élie Ekoga Mvé), ฌ็อง-เดอ-ดีเยอ มูเบญา (Jean-De-Dieu Moubegna) และปัสกาล อ็องเบ (Pascal Hembe) เป้าหมายของพวกเขาคือการสร้างพื้นที่ซึ่งสามารถเก็บรักษาผลการวิจัยและเป็นที่รับรองภารกิจในการเผยแพร่วัฒนธรรม
พิพิธภัณฑ์เริ่มก่อตั้งในขนาดเล็ก บริเวณซึ่งเป็นที่พักอาศัยเดิมของแอร์แบร์ เปเป ในย่านมงตาญแซ็งต์ (Montagne Sainte) มีพิธีเปิดโดยประธานาธิบดีเลอง อึมบา เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2506
อย่างไรก็ตาม สิ่งสะสมยังคงมีเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้มีความต้องการพื้นที่ใหม่ พิพิธภัณฑ์จึงย้ายไปอยู่ใจกลางเมือง ในอาคารที่ทำการของรัฐเก่าโดยพิพิธภัณฑ์เปิดดำเนินการอีกครั้งเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 ภายใต้ชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะและประเพณี
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 พิพิธภัณฑ์ศิลปะและประเพณีได้อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักเลขาธิการกระทรวงวัฒนธรรมและศิลปะ และในปี พ.ศ. 2519 ได้เปลี่ยนสถานะเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติศิลปะและประเพณี
อาคารพิพิธภัณฑ์ใหม่

พิพิธภัณฑ์แห่งใหม่มีพื้นที่ 4,057 ตารางเมตร ประกอบด้วยห้องนิทรรศการถาวรและชั่วคราว สวนพฤกษศาสตร์ที่มีพืชท้องถิ่นประมาณร้อยชนิด ห้องเก็บสื่อภาพและเสียง (ห้องสมุดเทป) ห้องสมุด อาคารฝ่ายบริหาร ตลอดจนร้านค้าและร้านอาหาร
สิ่งสะสม

สิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยวัตถุทางชาติพันธุ์วรรณนา 2,500 ชิ้นที่รวบรวมตั้งแต่ พ.ศ. 2497 โดยแบ่งชุดสิ่งสะสมออกเป็น 16 รายการได้แก่ เครื่องจักสาน เครื่องครัว โลหวิทยา เครื่องดนตรี รูปปั้นขนาดเล็ก ประติมากรรมศิลาอึมบีกู (pierre de Mbigou) วัตถุโบราณคดี หีบวัตถุมงคล หน้ากาก ไม้เท้า การล่าสัตว์ เงินสินสอด เครื่องปั้นดินเผา การประมง เครื่องประดับ และเบ็ดเตล็ด
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีชุดสิ่งสะสมสื่อสารคดีที่รวบรวมผลงาน 2,627 รายการ และมีชุดสื่อภาพและเสียงที่ประกอบด้วยสิ่งบันทึกในด้านสุนทรียภาพ 4 สาขาได้แก่ นิทาน การเต้นรำ เพลง และเครื่องดนตรี จำนวน 1,114 รายการ
นิทรรศการ

2540: จิตวิญญาณแห่งป่าแตร์ดูว์กาบง (Terres du Gabon)
2548: หน้ากากศักดิ์สิทธิ์: การค้นพบหน้ากากของกาบอง
2557: พิธีกรรมและความเชื่อ
2562: กาบอง ดินแดนแห่งบวีตี (Bwiti), นิทรรศการภาพถ่ายของโอมาร์ บองโก ออนดิมบา (Omar Bongo Ondimba), นิทรรศการ AtWork 24 ผลงานสร้างสรรค์โดยนักสร้างสรรค์รุ่นใหม่ร่วมสมัย
15 เมษายน – 15 มิถุนายน 2564: รากแห่งความหวัง - ฌอร์ฌ อึมบูรู (Georges M'Bourou)
20 ธันวาคม – 30 มิถุนายน 2565: เส้นใยและรูปทรง: เครื่องจักสานกาบองทุกรูปแบบ
แหล่งข้อมูลอื่น

"De la virtualisation du patrimoine au musée-signe : exemples du Cameroun et du Gabon". erudit.org (ภาษาฝรั่งเศส). สืบค้นเมื่อ 4 มิถุนายน 2021.
"Retour à Libreville". monde-diplomatique.fr (ภาษาฝรั่งเศส). สืบค้นเมื่อ 4 มิถุนายน 2021.
ระบอบการเมือง

ในรัฐศาสตร์ ระบอบการเมือง (อังกฤษ: political system) หมายถึง ประเภทของการจัดองค์กรทางการเมือง ที่สามารถจำแนก สังเกต หรือประกาศได้โดยรัฐ
ระบอบการเมืองกำหนดกระบวนการในการตัดสินใจอย่างเป็นทางการของรัฐบาล โดยปกติจะประกอบด้วย ระบบกฎหมาย และระบบเศรษฐกิจ ระบบสังคม และระบบวัฒนธรรม ของรัฐบาล และระบบอื่น ๆ ที่เฉพาะเจาะจงของรัฐและรัฐบาล อย่างไรก็ตาม นี่เป็นมุมมองที่เรียบง่ายมากของระบบหมวดหมู่ที่ซับซ้อนกว่ามาก ซึ่งเกี่ยวข้องกับคำถามที่ว่าใครควรมีอำนาจ และรัฐบาลควรมีอิทธิพลต่อประชาชนและเศรษฐกิจอย่างไร
ประเภทหลักของระบอบการเมืองที่ได้รับการยอมรับคือ ประชาธิปไตย (democracies)
ระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จ และอีกระบบหนึ่งที่อยู่ระหว่างสองระบบนี้คือ ระบอบอำนาจนิยม ซึ่งมีระบอบลูกผสม (hybrid regimes) ที่หลากหลาย ระบบการจำแนกประเภทสมัยใหม่ยังรวมถึงราชาธิปไตย เป็นหน่วยงานอิสระหรือเป็นระบอบลูกผสมของสามระบบหลัก
คำจำกัดความ

ตามที่ เดวิด อิสตัน (David Easton) กล่าวไว้ว่า "ระบบการเมืองสามารถกำหนดให้เป็นปฏิสัมพันธ์ที่ค่านิยมต่าง ๆ ถูกจัดสรรอย่างเป็นทางการสำหรับสังคม" ระบบการเมืองหมายถึงกระบวนการที่กฎหมายถูกสร้างขึ้นและทรัพยากรสาธารณะถูกจัดสรรในสังคม และความสัมพันธ์ระหว่างผู้ที่มีส่วนร่วมในการตัดสินใจเหล่านี้
สังคมศาสตร์การเมือง

ความสนใจทางสังคมวิทยาในระบบการเมืองคือการหาว่าใครมีอำนาจภายในความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาลกับประชาชน และอำนาจของรัฐบาลถูกใช้อย่างไร ตามที่ศาสตราจารย์ ฮวน โฮเซ่ ลินซ์ (Juan José Linz) แห่งมหาวิทยาลัยเยลกล่าวว่า ปัจจุบันมีระบบการเมืองหลักอยู่สามประเภท ได้แก่ ประชาธิปไตย ระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จ และอีกระบบหนึ่งที่อยู่ระหว่างสองระบบนี้คือ ระบอบอำนาจนิยม (ซึ่งมีระบอบลูกผสม) ระบบการจำแนกประเภทสมัยใหม่อีกระบบหนึ่งรวมถึงราชาธิปไตย เป็นหน่วยงานอิสระหรือเป็นระบอบลูกผสมของสามระบบหลัก โดยทั่วไปแล้ว นักวิชาการจะอ้างถึง ระบอบเผด็จการ ว่าเป็นรูปแบบหนึ่งของระบอบอำนาจนิยมหรือระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จ
สังคมศาสตร์การเมือง > ประชาธิปไตย

ข้อมูลเพิ่มเติม: ประเภทของประชาธิปไตย
สังคมศาสตร์การเมือง > ระบอบราชาธิปไตย

ราชาธิปไตย (อังกฤษ: monarchy) เป็นรูปแบบการปกครองที่ตำแหน่งประมุขแห่งรัฐโดยปกติถืออยู่กระทั่งสวรรคตหรือสละราชสมบัติ โดยมากมักได้อำนาจมาโดยการสืบราชสมบัติในราชวงศ์เดียวกัน แต่ก็มีพระมหากษัตริย์ที่มาจากการเลือกตั้งหรือตั้งตนเป็นเจ้าด้วยเช่นกัน ขณะที่ในระบอบสาธารณรัฐ ประมุขของรัฐ (ซึ่งมักเรียกว่าประธานาธิบดี) โดยปกติมาจากการเลือกตั้ง และทำหน้าที่อยู่ในช่วงในเวลาที่แน่นอน เช่น 4 ปี 6 ปี เป็นต้น
การจัดประเภททางสังคมวิทยาและมานุษยวิทยาสังคม

นักมานุษยวิทยาทางสังคม โดยทั่วไปยอมรับระบบการปกครอง 4 ประเภท ซึ่ง 2 ประเภทไม่มีศูนย์กลางและ 2 ประเภทมีศูนย์กลาง
ระบบที่ไม่มีศูนย์กลาง:
สังคมกลุ่มเล็ก (Band society):
กลุ่มครอบครัวขนาดเล็ก ไม่ใหญ่กว่าครอบครัวขยายหรือตระกูล มีสมาชิกไม่เกิน 30-50 คน
กลุ่มเล็กสามารถเลิกกิจกรรมได้หากมีเพียงกลุ่มเล็ก ๆ เดินออกไป
เผ่า (Tribe):
โดยทั่วไปมีขนาดใหญ่กว่า ประกอบด้วยหลายครอบครัว มีสถาบันทางสังคมมากกว่า เช่น หัวหน้าหรือผู้เฒ่าผู้แก่
มีความมั่นคงกว่าสังคมกลุ่มเล็ก เผ่าหลายเผ่าแบ่งออกเป็นกลุ่มเล็ก ๆ
รัฐบาลที่มีศูนย์กลาง
หัวหน้าเผ่า (Chiefdom)
ซับซ้อนกว่าเผ่าหรือสังคมกลุ่มเล็ก และซับซ้อนน้อยกว่ารัฐหรืออารยธรรม
มีลักษณะเด่นคือความไม่เท่าเทียมกันอย่างแพร่หลายและการรวมอำนาจศูนย์กลาง
ตระกูล/ครอบครัวเดียวของชนชั้นสูงกลายเป็นชนชั้นปกครองของหัวหน้าเผ่า
หัวหน้าเผ่ายุคใหม่มีสองหรือสามระดับของลำดับชั้นทางการเมือง
"หน่วยการเมืองอิสระที่ประกอบด้วยหมู่บ้านหรือชุมชนจำนวนหนึ่งภายใต้การควบคุมอย่างถาวรของหัวหน้าสูงสุด"
รัฐเอกราช (Sovereign state)
รัฐที่มีประชากรถาวร อาณาเขตที่กำหนด รัฐบาลและความสามารถในการเข้าสู่ความสัมพันธ์กับรัฐอธิปไตยอื่น
ระบบการเมืองเหนือชาติ
ระบบการเมืองเหนือชาติถูกสร้างขึ้นโดยประเทศอิสระเพื่อบรรลุเป้าหมายร่วมกันหรือได้รับความแข็งแกร่งจากการก่อตั้งพันธมิตร
จักรวรรดิ
จักรวรรดิเป็นรัฐที่แพร่หลาย ประกอบด้วยผู้คนที่มีเชื้อชาติต่างกันภายใต้การปกครองเดียว มักมีความก้าวหน้าอย่างมากในด้านโครงสร้างทางการเมือง การสร้างและสร้างโครงสร้างพื้นฐานของเมือง และรักษาความสุภาพภายในชุมชนที่หลากหลาย เนื่องจากองค์กรที่ซับซ้อนของจักรวรรดิ จึงมักสามารถถือครองอำนาจส่วนใหญ่ในระดับสากลได้
ลีกส์ (Leagues)
เป็นองค์การระหว่างประเทศที่ประกอบด้วยรัฐมารวมตัวกันเพื่อจุดประสงค์ร่วมเดียว ในทางนี้ ลีกส์แตกต่างจากจักรวรรดิ เนื่องจากพวกเขาเพียงต้องการบรรลุเป้าหมายเดียว
มักมีการก่อตั้งลีกส์บนขอบเหวของการล่มสลายทางทหารหรือเศรษฐกิจ การประชุมและการพิจารณาคดีจะดำเนินการในสถานที่ที่เป็นกลาง โดยมีตัวแทนของทุกประเทศที่เกี่ยวข้องเข้าร่วม
ดูเพิ่ม

โครงสร้างการเมือง
หน่วยการเมือง
ระบบการลงคะแนน
อ่านเพิ่ม

Douglas V. Verney (15 April 2013). The Analysis of Political Systems. Routledge. ISBN 978-1-135-03477-1.
อัลมอนด์, กาเบรียล เอ. และคณะ ''การเมืองเปรียบเทียบวันนี้: มุมมองโลก'' (ฉบับที่เจ็ด) 2000. ISBN 0-316-03497-5
เฟอร์ริส, เคอร์รี และจิลล์ สไตน์ “The Real World An Introduction to Sociology” พิมพ์ครั้งที่ 3 นครนิวยอร์ก: WW Norton & Co, 2012 พิมพ์
"political system". Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica Inc., 2012. เว็บ. 02 ธ.ค. 2012.
แหล่งข้อมูลอื่น

Topic guide on political systems at Governance and Social Development Resource Centre
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  เยอรมนี  เช็กเกีย 2 
รายชื่อประเทศตามระบอบการปกครอง (ดูแหล่งข้อมูลในบทความ):

ระบบรัฐสภา: หัวหน้ารัฐบาลมาจากการเลือกตั้งหรือการเสนอชื่อโดยสภานิติบัญญัติและต้องรับผิดชอบต่อสภานิติบัญญัติ
  ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
  สาธารณรัฐระบบรัฐสภาที่มีประธานาธิบดีพิธีการ
  สาธารณรัฐแบบรัฐสภากับประธานาธิบดีบริหาร

ระบบประธานาธิบดี: หัวหน้ารัฐบาล (ประธานาธิบดี) มาจากการเลือกตั้งโดยประชาชนและอิสระจากสภานิติบัญญัติ
  ระบบประธานาธิบดี

ระบบผสม:
  สาธารณรัฐแบบกึ่งประธานาธิบดี: ประธานาธิบดีบริหารอิสระจากสภานิติบัญญัติ หัวหน้ารัฐบาลแต่งตั้งโดยประธานาธิบดีและต้องรับผิดชอบต่อสภานิติบัญญัติ
  สาธารณรัฐอิสระจากสภา: หัวหน้ารัฐบาล (ประธานาธิบดีหรือคณะผู้บริหาร) มาจากการเลือกตั้งโดยสภานิติบัญญัติ แต่ไม่ต้องรับผิดชอบต่อสภานิติบัญญัติ

  สาธารณรัฐแบบศาสนา: ผู้นำสูงสุดมีอำนาจบริหารและนิติบัญญัติอย่างมีนัยสำคัญ
  ระบอบประชาธิปไตยแบบมีพระมหากษัตริย์จำกัดอำนาจ: พระมหากษัตริย์มีอำนาจบริหารหรือนิติบัญญัติอย่างมีนัยสำคัญ
  สมบูรณาญาสิทธิราชย์: พระมหากษัตริย์มีอำนาจไม่จำกัด
  รัฐพรรคการเมืองเดียว: อำนาจเชื่อมโยงกับพรรคการเมืองเดียวตามรัฐธรรมนูญ
  คณะผู้ยึดอำนาจการปกครอง: คณะผู้บัญชาการทหารควบคุมรัฐบาล รัฐธรรมนูญถูกระงับ
  รัฐบาลเฉพาะกาล: ไม่มีพื้นฐานตามรัฐธรรมนูญสำหรับระบอบการปกครองปัจจุบัน

  ดินแดนภายใต้การปกครองและสถานที่ที่ไม่มีรัฐบาล

หมายเหตุ: แผนภูมินี้แสดงระบบการปกครองโดยนิตินัย (de jure) ไม่ใช่ระดับความเป็นประชาธิปไตยโดยพฤตินัย (de facto)
ด
ค
ก