stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโนว์ไวต์
คำวิจารณ์ > สโนว์ไวต์

ในบทประพันธ์ของพี่น้องตระกูลกริมม์ มีตัวเอกชื่อ สโนว์ไวต์ ด้วยกัน 2 เรื่อง ได้แก่ เรื่องสโนว์ไวต์ และเรื่องสโนว์ไวต์กับดอกกุหลาบแดง แต่ทั้งนี้ตัวเอก ได้แก่ สโนว์ไวต์ในทั้งสองเรื่องนี้ มีบุคคลิก และลักษณะต่าง ๆ ที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน นอกจากนี้ ชื่อเรียกดั้งเดิมในภาษาเยอรมันเอง ก็มีความแตกต่างกัน โดยสโนว์ไวต์(กับคนแคระทั้งเจ็ด) มีชื่อภาษาเยอรมันว่า Schneewittchen เป็นภาษาเยอรมันสำเนียง โลเวอร์ซัคเซน ในขณะที่สโนว์ไวต์กับดอกกุหลาบแดงนั้น มีชื่อภาษาเยอรมันว่า Schneeweißchen ซึ่งเป็นสำเนียงทางการ แต่ทั้งสองคำต่างมีความหมายเดียวกัน
คำวิจารณ์ > ฉบับรัสเซีย

ในรัสเซียเอง ก็มีเรื่องเล่าที่คล้ายคลึงกันนี้ โดยมีชื่อว่า เรื่องเล่าของเจ้าหญิงกับอัศวินทั้งเจ็ด (The Tale of the Dead Princess and the Seven Knights) ซึ่งรวบรวมโดย อเล็กซานเดอร์ พุสกิน ในปี ค.ศ. 1833 ก็มีเนื้อหาเรื่องราวใกล้เคียงกับเรื่องสโนว์ไวต์ เพียงแต่เปลี่ยนตัวละครจากคนแคระมาเป็นอัศวินแทน
เค้าโครงเรื่อง

มีการสืบค้นว่าเค้าโครงเรื่องสโนว์ไวต์มีที่มาจากเรื่องจริง
เค้าโครงเรื่อง > มากาเร็ต แห่ง วาลเดก

มีผู้เทียบเรื่องสโนว์ไวต์ กับชีวประวัติของมากาเร็ต แห่งเมืองวาลเดก เด็กหญิงที่มีชีวิตอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 1533 - ค.ศ. 1554 เนื่องจากเธอมีองค์ประกอบหลาย ๆ อย่าง คล้ายคลึงกับสโนว์ไวต์ในเทพนิยาย อาทิ เธอเป็นหญิงสาวที่มีความงาม เป็นที่ต้องตาของคนทั่วไป นอกจากนี้เธอยังมีปัญหากับแม่เลี้ยงของเธออีกด้วย เธอเติบโตในเมืองวาลเดก ซึ่งที่นั่นมีการใช้แรงงานเด็กในการทำเหมือง และจะใช้คำว่า dwarf สำหรับเรียกแรงงานเด็กเหล่านี้ มากาเร็ตย้ายจากวาลเดก ไปยังกรุงบรัสเซลส์ เมื่ออายุได้ 16 ปี แน่นอนว่าเธอเป็นที่ต้องตาของบรรดาชายหนุ่มทั้งหลาย รวมไปถึง ฟิลิปป์ ที่สอง แห่งสเปน ก็ประสงค์ที่จะแต่งงานกับเธอ แต่ด้วยมากาเร็ตป่วยด้วยโรคบางประการ และเสียชีวิตลงเมื่ออายุ 21 ปี ว่ากันว่า ชีวิตของเธอน่าจะเป็นต้นแบบของเทพนิยายเรื่องนี้ เนื่องจากเป็นเรื่องราวของหญิงงามที่เสียชีวิตลงตั้งแต่เยาว์วัย น่าจะเป็นแรงบันดาลใจที่ดีสำหรับการแต่งเรื่องเล่าได้เป็นอย่างดี
เค้าโครงเรื่อง > มาเรีย โซเฟีย ฟอน เออเทล

เป็นอีกหนึ่งของบุคคลที่มีตัวตนจริงที่เชื่อว่าเป็นที่มาของสโนว์ไวต์ หญิงสาวคนหนึ่งในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 เธอเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของฟิลิป คริสตอฟ ฟอน เออเทล ผู้เป็นเจ้าของที่ดินและเป็นเจ้าของปราสาทแห่งหนึ่ง ที่เมืองโลห์อัมมาน แคว้นบาวาเรีย ทางตอนใต้ของเยอรมนี ซึ่งเป็นเมืองเล็ก ๆ แวดล้อมไปด้วยป่าและภูเขา  แม่ของเธอเสียชีวิตไปตั้งแต่เธอยังเด็ก พ่อของเธอแต่งงานใหม่กับ  คลอเดีย เอลิซาเบธ มาเรีย ฟอน ฟินนินเกน, เคาท์เตสแห่งรีเชนสไตน์ แต่ด้วยความที่เธอเป็นเด็กสาวอายุเพียง 14 ปี แต่มีความสวยงาม ทั้งผิวพรรณ, เรือนผม และพวงแก้ม นั่นทำให้แม่เลี้ยงคนใหม่ของเธอเกิดความอิจฉาและปฏิบัติต่อเธออย่างเย็นชา จึงเกิดเป็นความมึนตึงขึ้นระหว่างความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง วันหนึ่งเธอนอนป่วยอยู่ แต่ก็ไม่ได้รับการดูแลจากแม่เลี้ยง เธอจึงวิ่งหนีออกจากบ้าน ข้ามภูเขา 7 ลูกไปจนกระทั่งเจอคนแคระ ซึ่งเชื่อกันว่าที่มาของคนแคระนั้น คือ คนงานที่ทำงานในเหมืองบนภูเขารอบโลห์อัมมาน ซึ่งสภาพของเหมืองเป็นสถานที่แคบและต่ำมาก จึงต้องใช้คนที่มีรูปร่างเล็ก เธอได้ใช้ชีวิตอยู่กับเหล่าคนงานนั้น แม้ว่าในตอนท้ายเธอจะได้กลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่ปราสาทจนกระทั่งเสียชีวิตในวัยชรา เมื่ออายุกว่า 70 ก็ตาม แต่ทว่าทั้งชีวิตเธอก็ไม่มีความสุขอีกเลย และเธอก็ไม่ได้แต่งงานเลยตลอดทั้งชีวิต
ปัจจุบัน ปราสาทของเธอยังคงอยู่ที่เมืองโลห์อัมมาน และภายในนั้นก็มีกระจกขนาดใหญ่บานหนึ่ง ซึ่งเชื่อว่าเป็นที่มาของกระจกวิเศษในเรื่อง
อัลเฟรท น็อยมัน

| อัลเฟรท น็อยมัน |
| --- | --- |
อัลเฟรท น็อยมัน ที่ไฮฟา ราวปี 1960
เกิด: 26 มกราคม 1900 เวียนนา ออสเตรีย-ฮังการี
เสียชีวิต: 23 ตุลาคม 1968 รัฐเกแบ็ก ประเทศแคนาดา
คู่สมรส: เนโอมี น็อยมัน
บุตร: เอวา มารี น็อยมัน
อัลเฟรท น็อยมัน (เยอรมัน: Alfred Neumann; 26 มกราคม 1900 – 23 ตุลาคม 1968) เป็นสถาปนิกชาวอิสราเอล เกิดที่ออสเตรีย เป็นที่รู้จักจากผลงานออกแบบอาคารแบบมอเดิร์นนิสต์
ประวัติ

น็อยมันเกิดที่เวียนนา เป็นบุตรของซีคมุนท์ น็อยมัน (Siegmund Neumann) และแฮร์มีนา ฮิคเคิล (Hermina Hickl) ในปี 1910 ครอบครัวของน็อยมันย้ายไปอาศัยอยู่ที่บรึนหรือเบอร์โน (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเช็กเกีย) น็อยมันเข้าศึกษาด้านสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเทคนิคเยอรมันในเบอร์โน ในปี 1922 และเดินทางกลับไปยังเวียนนาเพื่อเข้าศึกษาที่วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ (Meisterschule für Architektur) ของสถาบันวิจิตรศิลป์เวียนนา โดยมีเพเทอร์ เบเรินส์ เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา ในเวลา 6 ปีนับจากนั้น เขาได้ทำงานทางสถาปัตยกรรมกับบริษัทต่าง ๆ ในปารีสและเบอร์ลิน รวมถึงเคยทำงานร่วมกับโอกุสต์ แปแร ในปี 1928 และ 1929 น็อยมันเดินทางไปทำงานเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ที่แอลเจียร์ เฟรนช์แอลจีเรีย
ในเดือนกุมภาพันธ์ 1945 น็อยมันถูกขับไล่จากบ้านในปรากไปยังค่ายกักกันนาซีเทเรเซียนชตัทในรัฐในอารักขาโบฮีเมียและมอเรเวีย หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง น็อยมันเดินทางกลับเบอร์โนและทำงานที่สถาบันสำรวจและผังเมืองชนบท (Provincial Study and Planning Institute) ของเชโกสโลวาเกีย ที่ซึ่งเขามีส่วนร่วมในโครงการจำนวนมากของประเทศ
ในปี 1949 น็อยมันอพยพไปอิสราเอลและทำงานอยู่ที่นั่น ก่อนจะแต่งงานในปี 1962 กับเนโอมี (Naomi) อดีตนักศึกษาของเขา
น็อยมันเสียชีวิตจากมะเร็งปอดขณะเดินทางไปเป็นอาจารย์พิเศษให้แก่มหาวิทยาลัยลาวาลในนครเกแบ็ก แคนาดา
ระเบียงภาพ

ศาลาว่าการเมืองบัตยัมที่บัตยัม, 1963, โดยน็อยมันกับ Zvi Hecker
โบสถ์ยิวที่มิทซเปรามอน, 1967,  โดยน็อยมันกับ Zvi Hecker
ดูบิเนอร์เฮาส์ (Dubiner House), 1963
อัลแบร์ท เบ็สเลอร์

อัลแบร์ท เบ็สเลอร์ (เยอรมัน: Albert Bessler; 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1905 – 4 ธันวาคม ค.ศ. 1975) เป็นนักแสดงชายชาวเยอรมัน เขาแสดงภาพยนตร์กว่า 40 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1942 ถึง ค.ศ. 1975 อัลแบร์ทเกิดที่เมืองฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี และเสียชีวิตที่เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี
ผลงานภาพยนตร์เด่น

Confess, Doctor Corda (1958)
The Last Witness (1960)
The Avenger (1960)
Brainwashed (1960)
Sweetheart of the Gods (1960)
The Strange Countess (1961)
The Squeaker (1963)
Scotland Yard vs. Dr. Mabuse (1963)
Piccadilly Zero Hour 12 (1963)
Creature with the Blue Hand (1967)
Derrick - Season 2, Episode 10: "Kamillas junger Freund" (1975)
แหล่งข้อมูลอื่น

Albert Bessler ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
"Albert Bessler". Find a Grave. สืบค้นเมื่อ 3 September 2010.
อาดเลอร์ฮอสท์

ปราสาทครันส์แบร์ค ด้านหลังของปราสาทคืออาคารอาดเลอร์ฮอสท์
อาดเลอร์ฮอสท์ หรือ ปราการอินทรี (เยอรมัน: Adlerhorst) เป็นบังเกอร์ในเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตั้งอยู่ในพื้นที่ชนบทของ Langenhain-Ziegenberg, Wiesental Wetterau และ Kransberg ในทิวเขาเทานุส รัฐเฮ็สเซิน
อาดเลอร์ฮอสท์ได้รับการออกแบบโดยอัลแบร์ท ชเปียร์ เพื่อใช้เป็นกองบัญชาการทหารหลักของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ แต่ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 ฮิตเลอร์ได้กำหนดให้จอมพล แฮร์มัน เกอริง ผู้นำแห่งกองทัพอากาศ ใช้เป็นกองบัญชาการของเขาระหว่างยุทธการที่บริเตน โดยฮิตเลอร์ได้ใช้สถานที่นี้เป็นกองบัญชาการในช่วงการรุกรานที่ป่าอาร์แดนระหว่างเดือนธันวาคม ค.ศ. 1944 ถึงเดือนมกราคม ค.ศ 1945 เท่านั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

"Adlerhorst". bkffm.siemavisuart.de. Retrieved 2011-04-10.
Irwin J. Kappes. "Hitler's Ultra-Secret Adlerhorst". militaryhistoryonline.com. Archived from the original on 16 May 2011. Retrieved 11 April 2011.
Ein dunkles Kapitel in der Geschichte des Schlosses (A Dark Chapter In The Castle's History). Usinger Anzeiger September 12, 2001 Archived July 21, 2007, at the Wayback Machine.
Speer, Albert (2001). Schlie, Ulrich, ed. Alles, was ich weiß. F.A. Herbig Verlagsbuchhandlung. ISBN 3-7766-2092-7.
อันเดร เชือร์เลอ

อันเดร ฮอสท์ เชือร์เลอ (เยอรมัน: André Horst Schürrle; เกิด 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1990) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวเยอรมัน เล่นในตำแหน่งกองหน้า เคยเป็นตัวแทนของทีมชาติเยอรมนีตั้งแต่ ค.ศ. 2010 ถึง 2017
โดยเชือร์เลอ ทำแฮตทริกในทีมชาติได้เป็นครั้งแรกในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 รอบคัดเลือก นัดที่ถล่มทีมชาติยิบรอลตาร์ 7-0
สถิติการทำประตู > สโมสร

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| สโมสรที่ลงเล่น | สโมสรที่ลงเล่น | สโมสรที่ลงเล่น | ลีก | ลีก | ถ้วย | ถ้วย | ระดับทวีป | ระดับทวีป | รวม | รวม |
| สโมสร | ลีก | ฤดูกาล | ลงเล่น | ทำประตู | ลงเล่น | ทำประตู | ลงเล่น | ทำประตู | ลงเล่น | ทำประตู |
| เยอรมนี | เยอรมนี | เยอรมนี | ลีก | ลีก | เดเอ็ฟเบ-โพคาล | เดเอ็ฟเบ-โพคาล | ยุโรป | ยุโรป | รวม | รวม |
| ไมนทซ์ 05 | บุนเดิสลีกา | 2009–10 | 33 | 5 | 1 | 0 | – | – | 34 | 5 |
| ไมนทซ์ 05 | บุนเดิสลีกา | 2010–11 | 33 | 15 | 1 | 0 | – | – | 34 | 15 |
| ไบเออร์ 04 เลเฟอร์คูเซิน | บุนเดิสลีกา | 2011–12 | 31 | 7 | 1 | 1 | 8 | 1 | 40 | 9 |
| ไบเออร์ 04 เลเฟอร์คูเซิน | บุนเดิสลีกา | 2012–13 | 22 | 6 | 2 | 1 | 6 | 2 | 30 | 9 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 119 | 33 | 5 | 2 | 14 | 3 | 138 | 38 |
สถิติการทำประตู > สถิติการทำประตูในนามทีมชาติ > ลงเล่นและทำประตูได้ในนามที่ชาติ

| ทีมชาติเยอรมนี> ปี | ทีมชาติเยอรมนี> ลงเล่น | ทีมชาติเยอรมนี> ประตู |
| --- | --- | --- |
| 2010 | 1 | 0 |
| 2011 | 10 | 5 |
| 2012 | 9 | 2 |
| 2013 | 1 | 0 |
| Total | 21 | 7 |
สถิติการทำประตู > สถิติการทำประตูในนามทีมชาติ > ประตูที่ยิงได้ในนามทีมชาติ

| ครั้งที่ | วันที่ | สถานที่ | คู่แข่ง | สกอร์ | ผล | รายการ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 29 พฤษภาคม 2011 | ไรน์เน็คคาร์สตาดิโอน, ซินส์ไฮม์, เยอรมนี |  อุรุกวัย | 2–0 | 2–1 | กระชับมิตร |
| 2. | 7 มิถุนายน 2011 | โตฟีกบาห์รามอฟสตาดิโอน, บากู, อาเซอร์ไบจาน |  อาเซอร์ไบจาน | 3–1 | 3–1 | ยูโร 2012 รอบคัดเลือก |
| 3. | 10 สิงหาคม 2011 | เมอร์เซเดส-เบนซ์ อารีนา, ชตุทการ์ท, เยอรมนี |  บราซิล | 3–1 | 3–2 | กระชับมิตร |
| 4. | 2 กันยายน 2011 | เฟลทินส์อาเรนา, เกลเซนเคียร์เชิน, เยอรมนี |  ออสเตรีย | 5–2 | 6–2 | ยูโร 2012 รอบคัดเลือก |
| 5. | 11 ตุลาคม 2011 | อีสพีริตอารีนา, ดึสเซลดอร์ฟ, เยอรมนี |  เบลเยียม | 2–0 | 3–1 | ยูโร 2012 รอบคัดเลือก |
| 6. | 26 พฤษภาคม 2012 | สเตเดียมจาคอปพาร์ค, บาเซิล, สวิตเซอร์แลนด์ |  สวิตเซอร์แลนด์ | 2–3 | 3–5 | กระชับมิตร |
| 7. | 31 พฤษภาคม 2012 | เรดบูลล์อารีนา, ไลพ์ซิจ, เยอรมนี |  อิสราเอล | 2–0 | 2–0 | กระชับมิตร |
แหล่งข้อมูลอื่น

André Schürrle เว็บไซต์ fussballdaten.de (เยอรมัน)
André Schürrle at transfermarkt
André Schürrle – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
Career stats เก็บถาวร 2010-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at ESPN Soccernet
สถิติของ André Schürrle ที่ Soccerbase
อันเดร เชือร์เลอ ที่ National-Football-Teams.com
เว็บไซต์ทางการ (เยอรมัน)
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติเยอรมนี – รอบรองชนะเลิศ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 |
| --- | --- | --- |
|  1 น็อยเออร์  2 มุสทาฟี  3 เฮ็คทอร์  4 เฮอเวอเดิส  5 ฮุมเมิลส์  6 เคดีรา  7 ชไวน์ชไตเกอร์ (c)  8 เออซิล  9 เชือร์เลอ  10 โพด็อลสกี  11 ดรัคส์เลอร์  12 เลโน  13 มึลเลอร์  14 จัน  15 ไวเกิล  16 ทา  17 โบอาเท็ง  18 โครส  19 เกิทเซอ  20 ซาเน  21 คิมมิช  22 แทร์ สเตเกิน  23 ก็อมเม็ส  ผู้ฝึกสอน: เลิฟ  |  1 น็อยเออร์  2 มุสทาฟี  3 เฮ็คทอร์  4 เฮอเวอเดิส  5 ฮุมเมิลส์  6 เคดีรา  7 ชไวน์ชไตเกอร์ (c)  8 เออซิล  9 เชือร์เลอ  10 โพด็อลสกี  11 ดรัคส์เลอร์  12 เลโน  13 มึลเลอร์  14 จัน  15 ไวเกิล  16 ทา  17 โบอาเท็ง  18 โครส  19 เกิทเซอ  20 ซาเน  21 คิมมิช  22 แทร์ สเตเกิน  23 ก็อมเม็ส  ผู้ฝึกสอน: เลิฟ  |  |
อัลแบร์ท โฮฟมัน

| อัลแบร์ท โฮฟมัน |
| --- | --- |
อัลแบร์ท โฮฟมัน ใน พ.ศ. 2536
เกิด: 11 มกราคม พ.ศ. 2449 บาเดิน สวิตเซอร์แลนด์
เสียชีวิต: 29 เมษายน พ.ศ. 2551 (102 ปี) บวร์คอิมไลเมินทาล สวิตเซอร์แลนด์
สัญชาติ: สวิตเซอร์แลนด์
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยซือริช
มีชื่อเสียงจาก: ผู้ค้นพบสารแอลเอสดี, ผู้ตั้งชื่อและสังเคราะห์ไซโลซิน (psilocin)
คู่สมรส: อนีทา โฮฟมัน (?–2550) (เธอเสียชีวิต)
บุตร: 4 คน
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมี
 
อัลแบร์ท โฮฟมัน เมื่ออายุ 100 ปี ใน พ.ศ. 2549
อัลแบร์ท โฮฟมัน (เยอรมัน: Albert Hofmann; 11 มกราคม พ.ศ. 2449 – 29 เมษายน พ.ศ. 2551) เป็นนักเคมีคนสำคัญของสวิตเซอร์แลนด์ ได้รับการขนานนามว่าเป็น "บิดาแห่งแอลเอสดี" เกิดที่เมืองบาเดินในสวิตเซอร์แลนด์ จบการศึกษาด้านเคมีจากมหาวิทยาลัยซือริช ขณะเรียนมีความสนใจเคมีที่เกี่ยวกับพืชและสัตว์ ซึ่งต่อมาได้นำไปสู่การค้นคว้าวิจัยงานสำคัญในโครงสร้างของสารที่มีอยู่ทั่วไปในสัตว์ คือ "ไคทิน" (สารหลักในเปลือกกุ้ง ปู และสัตว์ที่คล้ายกัน) ซึ่งเป็นหัวข้อวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกของโฮฟมัน
อัลแบร์ท โฮฟมัน ได้เข้าทำงานในแผนกเภสัช-เคมีในสถานีทดลองของบริษัทแซนดอส (ปัจจุบันคือบริษัทโนวาร์ติส) เมืองบาเซิล โดยทำการวิจัยพืชหัวที่ใช้ทำยา และเออร์กอตของพวกเห็ดรา เพื่อนำมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการสังเคราะห์และทำความบริสุทธิ์ให้กับตัวยาสำคัญที่จะนำมาใช้ทางเภสัชกรรม
อัลแบร์ท โฮฟมันเสียชีวิตด้วยภาวะหัวใจล้มในปี พ.ศ. 2551 ขณะมีอายุได้ 102 ปี
ชีวิตการทำงาน

งานค้นคว้าเกี่ยวกับกรดไลเซอร์จิกของโฮฟมันนำไปสู่การสังเคราะห์แอลเอสดี – 25 เมื่อ พ.ศ. 2481 ซึ่งในอีกห้าปีต่อมาหลังจากถูกลืม โฮฟมันก็ได้กลับมาค้นพบผลโดยความบังเอิญว่าสารแอลเอสดีเป็นตัวก่ออาการโรคจิต โดยโฮฟมันรับรู้ผลของอาการได้หลังจากการซึมของสารเข้าสู่ร่างกายของเขาทางปลายนิ้ว เมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2486 อีก 3 วันต่อมาในวันที่ 19 เมษายน (ต่อมาเรียกวันนี้กันว่า "วันจักรยาน" หลังจากที่โฮฟมันขี่จักรยานกลับบ้านภายใต้อิทธิพลของแอลเอสดี) โฮฟมันจงใจเสพสารนี้เป็นจำนวน 250 ไมโครกรัมและได้ประสบกับอิทธิพลของสารในระดับที่เข้มขึ้น หลังจากได้ทดลองกับตนเองอีกหลายครั้ง โฮฟมันจึงได้เขียนรายงานผลการทดลองนี้เมื่อวันที่ 22 เมษายน ปีเดียวกัน
โฮฟมันได้ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการแผนกผลิตภัณฑ์ธรรมชาติของบริษัทแซนดอสและได้ทำการทดลองสารหลอนประสาทที่พบในเห็ดเม็กซิกันและพืชชนิดอื่นที่ชนพื้นเมืองใช้เสพ ทำให้นำไปสู่การสังเคราะห์ไซโลไซบิน (psilocybin) ที่เป็นส่วนประกอบสำคัญของ "เห็ดวิเศษ" ดังกล่าว
นอกจากนี้ โฮฟมันยังสนใจในเมล็ดของต้นคริสต์มาสไวน์ (Turbina corymbosa) ซึ่งได้พบอย่างน่าแปลกใจว่าสารที่เป็นส่วนประกอบสำคัญของมล็ดพืชชนิดนี้มีความคล้ายคลึงกับแอลเอสดีเป็นอย่างมาก
ในปี พ.ศ. 2505 โฮฟมันและภริยาได้เดินทางไปเยือนเม็กซิโกตอนใต้เพื่อเสาะหาต้นไม้ชื่อ "เซจออฟเดอะดิไวเนอส์" (Salvia divinorum) แม้จะขออนุญาตนำกลับประเทศได้ แต่โฮฟมันก็ไม่สามารถแยกและบ่งชี้องค์ประกอบหลักทางเคมีที่สำคัญของพืชชนิดนี้ได้
โฮฟมันเรียกแอลเอสดีว่า "ยาแห่งจิตวิญญาณ" และหงุดหงิดจากการที่ประชาคมโลกพากันถือว่าสารนี้เป็นสิ่งต้องห้าม ทำให้สารนี้หายไปจากบนดินกลายเป็นสิ่งผิดกฎหมาย โฮฟมันกล่าวว่า "สารนี้ได้ถูกใช้ประโยชน์ในการวิเคราะห์ทางจิตอย่างระมัดระวังมานานถึง 10 ปี" ก่อนที่จะถูกกลุ่มเยาวชนยุคคริสต์ทศวรรษ 1960 มายึดไปใช้ในทางที่ผิด ทำให้สารนี้กลายเป็นสิ่งชั่วร้ายที่ถูกต่อต้าน แต่อย่างไรก็ดี โฮฟมันยอมรับว่าหากสารนี้ตกอยู่ในมือของคนไม่ดีก็มีอันตรายมากได้
โฮฟมันได้เขียนบทความทางวิทยาศาสตร์มากกว่า 100 บทความและหนังสืออีกหลายเล่มรวมทั้ง แอลเอสดี ลูกเจ้าปัญหาของข้าพเจ้า ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นอัตชีวประวัติและการบรรยายถึงการขี่จักรยานที่โด่งดังของตน
ในโอกาสครบอายุ 100 ปีเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2549 โฮฟมันกลับมาเป็นจุดเด่นของ การประชุมเอกสารัตถ์นานาชาติว่าด้วยแอลเอสดี เนื่องในวาระครบอายุ 100 ปีของอัลแบร์ท โฮฟมัน ในเมืองบาเซิลที่ทำให้สื่อต่าง ๆ ให้ความสนใจในการค้นพบแอลเอสดีของเขาอีกครั้งหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

มูลนิธิอัลแบร์ท โฮฟมัน
อัลแบร์ท โฮฟมัน บิดาแห่งแอลเอสดี: วารสารดิอินดิเพนเดนต์ เก็บถาวร 2007-12-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประวัติสังเขปของอัลแบร์ท โฮฟมัน
อาด็อล์ฟ แชร์ฟ

| อาด็อล์ฟ แชร์ฟ |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีออสเตรียคนที่ 6
ดำรงตำแหน่ง 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2500 – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508
ก่อนหน้า: เทโอดอร์ เคอร์เนอร์
ถัดไป: ฟรันทซ์ โยนัส
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 20 เมษายน พ.ศ. 2433 นิคค็อลส์บวร์ค มอเรเวีย   ออสเตรีย-ฮังการี
เสียชีวิต: 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 (74 ปี) เวียนนา ออสเตรีย
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
พรรคการเมือง: พรรคประชาธิปไตยสังคมออสเตรีย
คู่สมรส: ฮิลดา แชร์ฟ

อาด็อล์ฟ แชร์ฟ (เยอรมัน: Adolf Schärf; 20 เมษายน พ.ศ. 2433 – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508) เป็นประธานาธิบดีออสเตรียคนที่ 6 ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2500 จนถึงแก่อสัญกรรมเมื่อ พ.ศ. 2508 เขาเคยดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีใน พ.ศ. 2499 ก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีใน พ.ศ. 2500 และ พ.ศ. 2506
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์ (ร.ม.ภ.) (ประเทศไทย)
อาอุล

อาอัลยุคกลาง ทโซรี ในอินกุสเชติยา
อาอุล (อะดีเกยา: k'yazdh; เชเชน: evla; อิงกุช: eyla; จอร์เจีย: აულ; รัสเซีย: аул) เป็นรูปแบบหนึ่งของเมืองหรือหมู่บ้านที่มีป้อมปราการล้อมรอบ พบในแถบเทือกเขาคอเคซัส และรัฐอดีตโซเวียตในเอเชียกลาง คำว่าอาอุลมีที่มาจากคำเติร์ก แปลว่า "หมู่บ้าน" เช่นเดียวกับในคาซัคสถาน อาเวิล (คาซัค: ауыл / auyl) เป็นคำแปลว่า "หมู่บ้าน" และใช้ในบริบทของพรรคการเมืองของเกษตรกร
หมู่อาอุลในสวาเนที ประเทศจอร์เจีย ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโก
อามิช

| --- | --- |
ครอบครัวอามิชเดินทางด้วยรถม้าในเทศมณฑลแลงคัสเตอร์ รัฐเพนซิลเวเนีย
ศาสนิกชนรวม
373,620  (อามิชคณะเก่า ค.ศ. 2022)
ศาสดา
ยาคอบ อัมมันน์
ภูมิภาคที่มีศาสนิกชนจำนวนมาก
สหรัฐ (ส่วนมากอยู่ในรัฐอินดีแอนา โอไฮโอ เพนซิลเวเนีย; จำนวนสำคัญอยู่ในรัฐเคนทักกี มิสซูรี มิชิแกน นิวยอร์กและวิสคอนซิน; ส่วนน้อยอยู่ในรัฐอื่น ๆ) แคนาดา (ส่วนใหญ่อยู่ในรัฐออนแทรีโอ)
ศาสนา
แอนาแบ๊บติสต์
คัมภีร์
คัมภีร์ไบเบิล
ภาษา
ดัตช์เพนซิลเวเนีย, เยอรมันแบร์น, อเลมันน์ล่าง, เยอรมันอาลซัส, เยอรมันสูงอามิช, อังกฤษ
อามิช (/ˈɑːmɪʃ/; เยอรมันเพนซิลเวเนีย: Amisch; เยอรมัน: Amische) หรือรู้จักอย่างเป็นทางการว่า อามิชคณะเก่า (Old Order Amish) เป็นกลุ่มคริสตชนนิกายแอนาแบ๊บติสต์ดั้งเดิมที่มีต้นกำเนิดจากชาวเยอรมันสวิสและแคว้นอาลซัสในฝรั่งเศส พวกเขามีความใกล้ชิดกับกลุ่มเมนโนไนต์ซึ่งนับถือนิกายแอนาแบ๊บติสต์เช่นกัน อามิชเป็นที่รู้จักจากการดำเนินชีวิตที่เรียบง่าย สวมเสื้อผ้าธรรมดา ถือคติสันตินิยมคริสต์ รักษาระดับการแยกตัวจากโลกภายนอกและปรับตัวต่อเทคโนโลยีสมัยใหม่อย่างเชื่องช้า พวกเขาให้คุณค่ากับชีวิตชนบท การพึ่งพาตนเอง การทำงานด้วยแรงงาน ความถ่อมตนและน้อมรับพระประสงค์ของพระเจ้า (Gelassenheit)
ประวัติศาสตร์ของอามิชเริ่มจากการแตกแยกในนิกายแอนาแบ๊บติสต์เมนโนไนต์ของชาวสวิสและอาลซัสในสวิตเซอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1693 ที่นำโดยยาคอบ อัมมันน์ ผู้ติดตามอัมมันน์รู้จักต่อมาว่าอามิช ช่วงครึ่งหลังคริสต์ศตวรรษที่ 19 อามิชแบ่งออกเป็นอามิชคณะเก่ากับเมนโนไนต์อามิช ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ชาวอามิชและเมนโนไนต์จำนวนมากอพยพมาอยู่ที่เพนซิลเวเนีย ปัจจุบันอามิชคณะเก่า อามิชคณะใหม่ อามิชบีชีเก่ารวมถึงเมนโนไนต์คณะเก่ายังคงพูดภาษาดัตช์เพนซิลเวเนีย แม้ชาวอามิชคณะเก่าในเทศมณฑลแอดัมส์และแอลเลน รัฐอินดีแอนาจะใช้ภาษาย่อยอลามันน์ที่แตกต่างกัน 2 ภาษาย่อย ในปี ค.ศ. 2021 มีชาวอามิชคณะเก่าอาศัยอยู่ในสหรัฐมากกว่า 350,000 คนและในแคนาดาประมาณ 6,000 คน ปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ประชากรอามิชเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมาจากการไม่คุมกำเนิด
ชาวอามิชยังคงรักษาวัฒนธรรมส่วนใหญ่ของตน การเป็นสมาชิกเริ่มจากการเข้าพิธีบัพติศมาซึ่งทั่วไปอยู่ในช่วงอายุ 16–23 ปี พิธีนมัสการจะประกอบขึ้นทุกวันอาทิตย์ที่บ้านหรือโรงนา พวกเขามีข้อกำหนดที่เรียกว่า ออร์ดนุง (Ordnung) ซึ่งแตกต่างไปตามแต่ละชุมชน สมาชิกทุกคนจะตรวจสอบและชำระข้อกำหนดนี้ทุก ๆ สองปี ออร์ดนุง ครอบคลุมหลายด้านในชีวิตประจำวัน เช่น การห้ามหรือจำกัดการใช้ไฟฟ้า โทรศัพท์และรถยนต์ รวมถึงการแต่งกาย ชาวอามิชมักศึกษาเล่าเรียนในโรงเรียนห้องเดียวของตนและยุติการศึกษาในระบบเมื่อถึงเกรด 8 ชาวอามิชส่วนใหญ่ไม่ทำประกันเชิงพาณิชย์หรือประกันสังคม พวกเขามีแนวคิดไม่ต่อต้านและไม่ร่วมกองทัพเช่นเดียวกับกลุ่มแอนาแบ๊บติสต์ปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อามิช
"อามิช". ที่สารานุกรมบริแทนนิกา
อัลเทอพีนาโคเทค

| --- | --- |


ก่อตั้ง: ค.ศ. 1836
ที่ตั้ง: คุนสท์อาเรอาล, มิวนิก
พิกัดภูมิศาสตร์: 48°08′54″N 11°34′12″E﻿ / ﻿48.14833°N 11.57000°E﻿ / 48.14833; 11.57000
เว็บไซต์: อัลเทอพีนาโคเทค
อัลเทอพีนาโคเทค (เยอรมัน: Alte Pinakothek, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะเก่า") เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่คุนสท์อาเรอาล เมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี "อัลเทอพีนาโคเทค" ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1836
พิพิธภัณฑ์เดิมเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก่าที่สุดแห่งหนึ่งในโลกที่เป็นหนึ่งในสามพิพิธภัณฑ์ของกลุ่มพีนาโคเทค (Pinakothek) ได้แก่ "น็อยเออพีนาโคเทค" (Neue Pinakothek, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะใหม่") ที่แสดงงานสะสมงานที่สร้างตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 และ "พีนาโคเทคเดอร์โมแดร์เนอ" (Pinakothek der Moderne, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่") ที่แสดงงานสะสมศิลปะสมัยใหม่ ทั้งสามพิพิธภัณฑ์เป็นส่วนหนึ่งของ "คุนสท์อาเรอาล" (Kunstareal) หรือบริเวณพิพิธภัณฑ์ของมิวนิก
สิ่งก่อสร้าง

พระเจ้าลุดวิกที่ 1 แห่งบาวาเรีย มีพระราชโองการให้เลโอ ฟ็อน เคล็นเซอ (Leo von Klenze) สร้างสิ่งก่อสร้างใหม่สำหรับเป็นที่เก็บงานสะสมศิลปะของราชวงศ์วิทเทิลส์บัค (Wittelsbach) ในปี ค.ศ. 1826 พิพิธภัณฑ์ออกแบบเพื่อที่จะแสดงงาน "การตัดสินครั้งสุดท้าย" โดยเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ ซึ่งเป็นงานเขียนบนผืนผ้าใบที่ใหญ่ที่สุดที่เคยเขียนกันมา สิ่งก่อสร้างถือกันว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่สมัยใหม่ในเวลานั้นและเป็นตัวอย่างของการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ในเยอรมนีต่อมาหลังจากที่เปิดในปี ค.ศ. 1836 และเป็นแบบอย่างแก่หอศิลป์ใหม่ ๆ ในกรุงโรม, เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก, บรัสเซลส์ และคัสเซิล
พิพิธภัณฑ์ได้รับความเสียหายอย่างหนักในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ได้รับการก่อสร้างใหม่และเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้อีกครั้งในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 แต่การตกแต่งภายในอย่างหรูหรามิได้รับการสร้างใหม่
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์
งานสะสมของอัลเทอพีนาโคเทค
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อัลเทอพีนาโคเทค
สมุดภาพ

"นั่งในสวนฮันนีย์ซัคเคิล"
ราวปี ค.ศ. 
เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์
"แม่พระแห่งดอกคาร์เนชัน"
ค.ศ. 1478 - 1480 
เลโอนาร์โด ดา วินชี
"โทมนัสกับร่างพระเยซู"
ราว ค.ศ. 1490
ซันโดร บอตตีเชลลี
"พระแม่มารีเท็มปิ"
ค.ศ. 1508
ราฟาเอล
"ดินแดนแห่งความอุดมสมบูรณ์"
ราวปี ค.ศ. 1567
ปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ)
"เด็กกินองุ่นกับแตง"
ราวปี ค.ศ. 1645-1655
บาร์โตโลเม เอสเตบัน มูรีโย
"เช็ดพระบาทพระเยซู"
คริสต์ทศวรรษ 1440
ดีร์ก เบาตส์
"พระแม่มารีและพระบุตร"
ปี ค.ศ. 1522 
ลือกัส ฟัน ไลเดิน
อาดัม เอ็ลส์ไฮเมอร์

อาดัม เอ็ลส์ไฮเมอร์ (เยอรมัน: Adam Elsheimer; 18 มีนาคม ค.ศ. 1578 – 11 ธันวาคม ค.ศ. 1610) เป็นจิตรกรชาวเยอรมันที่ทำงานในกรุงโรม เอ็ลส์ไฮเมอร์เสียชีวิตเมื่ออายุได้เพียง 32 ปี แต่ก็เป็นจิตรกรผู้มีอิทธิพลในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพประวัติศาสตร์ จิตรกรรมภูมิทัศน์ และจิตรกรรมตู้ เอ็ลส์ไฮเมอร์มีอิทธิพลต่อจิตรกรคนอื่น ๆ เช่น เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์, แร็มบรันต์, ดาฟิด เตอเนียร์ส (ผู้ลูก) เป็นต้น เอ็ลส์ไฮเมอร์เขียนภาพเพียงไม่กี่ภาพและมักจะเป็นภาพเล็กที่เขียนบนแผ่นทองแดง และเป็นผู้คิดค้นวิธีใช้แสงต่าง ๆ และการเขียนจิตรกรรมภูมิทัศน์
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมยุคบาโรก
จิตรกรรมตู้
จิตรกรรมประวัติศาสตร์
จิตรกรรมภูมิทัศน์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาดัม เอ็ลส์ไฮเมอร์
ชีวประวัติของอาดัม เอ็ลส์ไฮเมอร์ที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ภาพเขียนของอาดัม เอ็ลส์ไฮเมอร์ที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
อาด็อล์ฟ ฮ็อยซิงเงอร์

| อาด็อล์ฟ ฮ็อยซิงเงอร์ |
| --- | --- |
Adolf Heusinger
ฮ็อยซิงเงอร์ในเครื่องแบบนายพลของเยอรมนีตะวันตก  ค.ศ. 1960

ประธานคณะกรรมการทหารแห่งเนโท
ดำรงตำแหน่ง ธันวาคม 1961 – 1 เมษายน 1964
ก่อนหน้า: ชาร์ล ปอล เดอ กูว์มง
ถัดไป: ชาร์ล ปอล เดอ กูว์มง
จเรทหารทั่วไปแห่งบุนเดิสแวร์
ดำรงตำแหน่ง 1 มิถุนายน 1957 – 31 มีนาคม 1961
ก่อนหน้า: ไม่มี (เป็นคนแรก)
ถัดไป: ฟรีดริช เฟิทช์
เสนาธิการกองทัพบก
รักษาการ
ดำรงตำแหน่ง 10 มิถุนายน 1944 – 21 กรกฎาคม 1944
ก่อนหน้า: ควร์ท ไซทซ์เลอร์
ถัดไป: ไฮนทซ์ กูเดรีอัน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 4 สิงหาคม ค.ศ. 1897(1897-08-04) ฮ็อลทซ์มินเดิน จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982(1982-11-30) (85 ปี) โคโลญ เยอรมนีตะวันตก
คู่สมรส: แกร์ดา ลูอีเซอ ครือเกอร์
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
สังกัด:  กองทัพบกจักรวรรดิเยอรมัน  ไรชส์แฮร์  กองทัพบกเยอรมัน  บุนเดิสแวร์
ประจำการ: 1915–1945   1955–1964
ยศ: พลโท (แวร์มัคท์) พลเอก (บุนเดิสแวร์)
ผ่านศึก: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สงครามโลกครั้งที่สอง

อาด็อล์ฟ บรูโน ไฮน์ริช แอ็นสท์ ฮ็อยซิงเงอร์ (เยอรมัน: Adolf Bruno Heinrich Ernst Heusinger) เป็นนายทหารเยอรมัน เคยดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายยุทธการของคณะเสนาธิการใหญ่กองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และเคยเป็นรักษาการเสนาธิการกองทัพบกเป็นระยะเวลาสั้น เขาเป็นหนึ่งในผู้ได้รับบาดเจ็บในความพยายามลอบสังหารฮิตเลอร์ เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1944
ภายหลังสงคราม เขาถูกแต่งตั้งเป็นหัวหน้าสำนักงานจัดทำแผนที่ทหาร และต่อมาได้เข้าประจำการในกองทัพเยอรมนีตะวันตกเมื่อปี 1955 โดยได้ดำรงตำแหน่งจเรทหารทั่วไปแห่งบุนเดิสแวร์ (Generalinspekteur) อันเป็นตำแหน่งสูงสุดสำหรับนายทหารเยอรมนีตะวันตก และต่อมาเป็นประธานคณะกรรมการทหารของเนโท