stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ธัญญภัสร์ ภัทรธีรชัยเจริญ
ผลงาน > คอนเสิร์ต

LOVE IS IN THE AIR : CHANNEL3 CHARITY CONCERT
พรหมลิขิต Fanmeet​ing จะชาตินี้ชาติไหนหัวใจคือเธอ
ผลงาน > มิวสิกวิดีโอ

เพลง น้องชาย - มาร์ค ปุณยวีร์
เพลง ไม่ใช่เพราะใคร - มาริว เบนซ์ AF12
เพลง ดีใจ - เอก ธเนศ feat. ป๊อด ธนชัย
เพลง ปาใส่หน้า - เอ๊ะ จิรากร
เพลง ความยุติธรรมใช้กับความรักไม่ได้ - P2K
ผลงาน > พิธีกร

พิธีกรรายการ วิกนี้สีชมพู (พ.ศ. 2558 / ช่อง 3)
ผู้ประกาศคั่นรายการของ ช่อง 3
ผลงาน > Premium Live

Cook with Love เสิร์ฟ with รัก กับ "ออกัสน้ำฟ้า" ร่วมกับ ออกัส วชิรวิชญ์ (3Plus Premium)
Funny Greeting with NAMFAH (3Plus Premium)
ผลงาน > การประกวด

Young Model 2013
Miss Gossip Girls 2014
แหล่งข้อมูลอื่น

namfahtype ที่อินสตาแกรม
namfahtype ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
namfahtype ที่ติ๊กต็อก
อีเอฟแอลคัพ

ระวังสับสนกับ อีเอฟแอลโทรฟี
| --- | --- |
โลโก้อีเอฟแอลคัพใช้ตั้งแต่ฤดูกาล 2017–18
ผู้จัด: อิงกลิชฟุตบอลลีก
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1960; 65 ปีที่แล้ว (1960) (ในชื่อ ฟุตบอลลีกคัพ) ค.ศ. 2016; 9 ปีที่แล้ว (2016) (ในชื่อ อีเอฟแอลคัพ)
ภูมิภาค:  อังกฤษ  เวลส์
จำนวนทีม: 92
ผ่านเข้าไปเล่นใน: ยูฟ่าคอนเฟอเรนซ์ลีก รอบเพลย์ออฟ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก (ผ่านการชนะเลิศพรีเมียร์ลีก)
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: นิวคาสเซิลยูไนเต็ด (สมัยที่ 1)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด: ลิเวอร์พูล (10 สมัย)
ผู้แพร่ภาพโทรทัศน์: สกายสปอร์ตส์ ไอทีวีสปอร์ต ไทยรัฐทีวี
เว็บไซต์: efl.com/competitions/carabao-cup
 อีเอฟแอลคัพ ฤดูกาล 2024–25
อิงกลิชฟุตบอลลีกคัพ (อังกฤษ: English Football League Cup) มักเรียกกันว่า ลีกคัพ (อังกฤษ: League Cup) และปัจจุบันรู้จักในชื่อ คาราบาวคัพ (อังกฤษ: Carabao Cup) ด้วยเหตุผลด้านผู้สนับสนุน เป็นการแข่งขันฟุตบอลแบบแพ้คัดออกประจำปีของสโมสรฟุตบอลชายในอังกฤษ การแข่งขันจัดโดย อิงกลิชฟุตบอลลีก (อีเอฟแอล) เปิดให้สโมสรใดก็ตามที่อยู่ในสี่ระดับสูงสุดของระบบลีกฟุตบอลอังกฤษ รวมทั้งหมด 92 สโมสร ประกอบด้วย พรีเมียร์ลีก ซึ่งเป็นลีกสูงสุด และการแข่งขันลีกของอิงกลิชฟุตบอลลีกทั้ง 3 ดิวิชัน (แชมเปียนชิป, ลีกวัน และลีกทู)
การแข่งขันจัดขึ้นครั้งแรกในฤดูกาล 1960–61 ในชื่อ ฟุตบอลลีกคัพ เป็นหนึ่งในสามการแข่งขันฟุตบอลระดับสูงสุดในประเทศของอังกฤษ ร่วมกับ พรีเมียร์ลีก และเอฟเอคัพ การแข่งขันจะสิ้นสุดลงในช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ ก่อนการแข่งขันสำคัญอีกสองรายการซึ่งจะสิ้นสุดในเดือนพฤษภาคม การแข่งขันได้รับการเสนอโดยลีกเพื่อตอบสนองต่อความนิยมที่เพิ่มมากขึ้นของฟุตบอลยุโรป และเพื่อใช้พลังอำนาจเหนือเอฟเอ นอกจากนั้นยังใช้ประโยชน์จากการติดตั้งไฟสปอตไลท์ ทำให้สามารถจัดการแข่งขันได้เหมือนเกมในช่วงเย็นวันธรรมดา หลังฟุตบอลลีกเปลี่ยนชื่อเป็นอิงกลิชฟุตบอลลีกใน ค.ศ. 2016 การแข่งขันก็เปลี่ยนชื่อเป็น อีเอฟแอลคัพ ตั้งแต่ฤดูกาล 2016–17 เป็นต้นไป
การแข่งขันจะจัดขึ้นทั้งหมด 7 รอบ โดยจะแข่งขันแบบนัดเดียวตลอด ยกเว้นรอบรองชนะเลิศ นัดชิงชนะเลิศจะจัดขึ้นที่สนามกีฬาเวมบลีย์ ซึ่งเป็นนัดเดียวของการแข่งขันที่จัดขึ้นที่สนามกลางและในช่วงสุดสัปดาห์ (วันอาทิตย์) สองรอบแรกจะถูกแบ่งเป็นโซนเหนือและใต้ และระบบบายตามระดับลีกจะช่วยให้ทีมที่มีอันดับสูงกว่า และทีมที่ยังแข่งขันอยู่ในระดับยุโรปเข้าแข่งขันในรอบถัด ๆ ไป ผู้ชนะเลิศจะได้รับถ้วยรางวัลอีเอฟแอลคัพ ซึ่งมีอยู่สามแบบ โดยแบบปัจจุบันเป็นแบบดั้งเดิม และผ่านเข้าไปแข่งขันในระดับยุโรป ได้แก่ ตั้งแต่ฤดูกาล 1966–67 จนถึง 1971–72 ผู้ชนะเลิศจะได้แข่งขันในอินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัพ, ตั้งแต่ฤดูกาล 1972–1973 จนถึง 2019–20 ได้แข่งขันในยูฟ่ายูโรปาลีก (อดีต ยูฟ่าคัพ) และตั้งแต่ฤดูกาล 2020–21 ได้แข่งขันในยูฟ่าคอนเฟอเรนซ์ลีก หากผู้ชนะเลิศผ่านเข้าไปแข่งขันในระดับยุโรปผ่านวิธีการอื่นเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล ตำแหน่งจะถูกส่งต่อไปยังทีมที่อยู่ในอันดับสูงสุดของพรีเมียร์ลีกที่ยังไม่ได้ผ่านเข้าไปแข่งขันในระดับยุโรป สโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในการแข่งขันคือลิเวอร์พูล โดยชนะเลิศรายการนี้สิบสมัย แชมป์ปัจจุบันคือ นิวคาสเซิลยูไนเต็ด โดยชนะลิเวอร์พูล 2–1 ในนัดชิงชนะเลิศ 2025 เป็นการชนะเลิศลีกคัพสมัยที่หนึ่งของพวกเขา
สถานะ

แม้ว่าลีกคัพจะเป็นหนึ่งในสี่ถ้วยรางวัลภายในประเทศที่ทีมในลีกอังกฤษสามารถคว้าได้ แต่ก็ถือว่ามีเกียรติน้อยกว่าแชมป์ลีกสูงสุดหรือเอฟเอคัพ ผู้ชนะเลิศลีกคัพจะได้รับเงินรางวัล 100,000 ปอนด์ (มอบโดยฟุตบอลลีก) ขณะที่รองชนะเลิศจะได้รับ 50,000 ปอนด์ ถือว่าไม่มีนัยสำคัญเท่าใดนักสำหรับทีมชั้นนำ เมื่อเทียบกับเงินรางวัล 2 ล้านปอนด์ของเอฟเอคัพ ซึ่งถูกบดบังด้วยรายได้จากโทรทัศน์ของพรีเมียร์ลีก (มอบให้ตามตำแหน่งสุดท้ายในลีกเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล) และการมีส่วนร่วมในรายการแชมเปียนส์ลีกที่ตามมา
บางสโมสรส่งทีมที่อ่อนแอกว่าลงแข่งขันหลายครั้ง ทำให้โอกาสในการสังหารยักษ์ของสโมสรใหญ่มีมากขึ้น หลายสโมสรในพรีเมียร์ลีก โดยเฉพาะอาร์เซนอล และแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดได้ใช้การแข่งขันเพื่อมอบประสบการณ์อันล้ำค่าให้กับผู้เล่นรุ่นเยาว์ในการแข่งขันเกมใหญ่ ด้วยเหตุนี้แฟน ๆ หลายคนจึงเริ่มเรียกการแข่งขันนี้อย่างเสียดสีว่า "ถ้วยมิกกีเมาส์"
อย่างไรก็ตาม อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ได้อธิบายเมื่อ ค.ศ. 2010 ว่าถ้วยรางวัลดังกล่าวคุ้มค่าที่จะคว้ามาครอง เป็นการตอบโต้ข้ออ้างของ อาร์แซน แวงแกร์ ที่ว่าการคว้าแชมป์ลีกคัพจะไม่ทำให้การรอคอยแชมป์ของเขาสิ้นสุดลง หลังจากช่วงเวลาแห่งความตกต่ำซึ่งอนาคตของการแข่งขันถูกตั้งคำถามอยู่เป็นประจำ ในปีที่ผ่านมามีการฟื้นคืนความเคารพต่อถ้วยรางวัล เนื่องจากสโมสรใหญ่ ๆ ในพรีเมียร์ลีกกลับมาครองการแข่งขันอีกครั้ง และธรรมชาติของการพัฒนาของการแข่งขันก็เริ่มถูกมองว่าเป็นผลดีสำหรับสโมสรที่เกี่ยวข้อง สโมสรใหญ่ในพรีเมียร์ลีก ได้แก่ แมนเชสเตอร์ซิตี (6), แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (5), ลิเวอร์พูล (5) และเชลซี (3) ชนะเลิศการแข่งขันรวมกัน 19 สมัย ตั้งแต่ ค.ศ. 2001 ถึง 2024
ประวัติ > การเปลี่ยนแปลงในยุคใหม่

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 21 หลังจากมีการปรับโครงสร้างฟุตบอลยุโรป โดยเฉพาะการแข่งขันสโมสรระหว่างประเทศ ได้แก่ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก, ยูฟ่ายูโรปาลีก และยูฟ่าคอนเฟอเรนซ์ลีก มีการพิจารณาที่จะถอดรางวัลการเข้าไปแข่งขันระดับยุโรปออกจากผู้ชนะเลิศลีกคัพ อังกฤษและฝรั่งเศสเป็นสมาชิกยูฟ่าเพียงสองประเทศเท่านั้นที่เสนอสิทธิ์ไปเล่นบอลยุโรปให้กับผู้ชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลถ้วยรายการที่สองจนถึงปี 2020 เมื่อกุปเดอลาลีกถูกระงับอย่างไม่มีกำหนด หมายความว่าอังกฤษเป็นสมาชิกยูฟ่าเพียงประเทศเดียวที่ได้รับสิทธิ์ ทำให้ลีกคัพยังคงได้รับความนิยม โดยเฉพาะกับแฟนบอลของสโมสรที่ประสบความสำเร็จในการแข่งขันฟุตบอลถ้วย เพราะเป็นโอกาสเดียวเท่านั้นในการผ่านเข้าไปเล่นในระดับยุโรป
ประวัติ > การสังหารยักษ์

การสังหารยักษ์ไม่ค่อยถูกจดจำเท่าไหร่ในลีกคัพ เมื่อเทียบกับในเอฟเอคัพ เนื่องจากไม่มีทีมนอกลีกและความจริงที่ว่าสโมสรใหญ่ ๆ มักจะส่งทีมที่ไม่มีประสบการณ์ลงสนามในรอบแรก ๆ อย่างไรก็ตาม มีเหตุการณ์พลิกผันที่จดจำอยู่บ้าง เช่น นัดชิงชนะเลิศของฤดูกาล 1966–67 เมื่อควีนส์พาร์กเรนเจอส์จากดิวิชัน 3 กลับมาชนะเวสต์บรอมมิชอัลเบียนจากลีกสูงสุด 3–2 จากการตามหลัง 2-0 ในครึ่งเวลาแรก และยังเป็นนัดชิงชนะเลิศนัดแรกที่จัดขึ้นที่สนามกีฬาเวมบลีย์ สองปีต่อมาในฤดูกาล 1968–69 สวินดันทาวน์จากดิวิชัน 3 ชนะอาร์เซนอล 3–1 หลังต่อเวลาพิเศษในนัดชิงชนะเลิศ ขณะที่ในฤดูกาล 1974–75 เชสเตอร์จากดิวิชัน 4 ชนะแชมป์เก่าของลีก ลีดส์ยูไนเต็ด 3–0 ในรอบสี่ ก่อนที่พวกเขาจะตกรอบในรอบรองชนะเลิศ
สการ์โบโร อดีตสโมสรจากลีกดิวิชัน 4 และตอนนี้ยุบไปแล้ว ชนะเชลซี ด้วยผลประตูรวม 4–3 เมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1989 สการ์โบโรยังชนะคอเวนทรีซิตี (จากลีกสูงสุดในเวลานั้น) ในรอบสองของฤดูกาล 1992–93 ด้วยผลประตูรวม 3–2 ก่อนที่พวกเขาจะตกรอบในรอบสี่ โดยแพ้ให้กับอาร์เซนอล 1–0
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด แพ้ในบ้าน 3–0 ให้กับยอร์กซิตีในนัดแรก แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดกลับมาชนะในนัดที่สองด้วยผลประตู 1–3 แต่พวกเขาก็ตกรอบด้วยผลประตูรวม 4–3 ในรอบสองของฤดูกาล 1995–96 (ยอร์กซิตีได้ทำความสำเร็จนี้ซ้ำอีกครั้งเมื่อพบกับเอฟเวอร์ตันในฤดูกาลถัดไป) แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดชนะเลิศเอฟเอพรีเมียร์ลีก และเอฟเอคัพ และไม่แพ้เกมเหย้าอีกเลยในฤดูกาลนั้น ในขณะที่ยอร์กเลี่ยงการตกชั้นไปยังดิวิชัน 3 (ระดับสี่) ได้อย่างหวุดหวิด
รูปแบบ

ลีกคัพเปิดให้สมาชิกทั้ง 92 สโมสรของพรีเมียร์ลีก และอิงกลิชฟุตบอลลีกเข้าร่วมได้ โดยการแข่งขันแบ่งออกเป็น 7 รอบ เพื่อให้เหลือ 32 สโมสรเมื่อถึงรอบสาม (ยกเว้นฤดูกาล 1961–62) การแข่งขันในทุก ๆ รอบ ยกเว้นนัดชิงชนะเลิศ จะมีการจับฉลากแบบสุ่ม ตั้งแต่ฤดูกาล 1996–97 สโมสรที่เข้าร่วมการแข่งขันระดับยุโรปในระหว่างฤดูกาลได้รับสิทธิ์บายเข้าสู่รอบสาม สโมสรที่เหลือในพรีเมียร์ลีกจะเข้าสู่รอบสอง และสโมสรในฟุตบอลลีกที่เหลือจะเข้าสู่รอบแรก หากจำนวนบายทำให้มีจำนวนสโมสรที่เข้ารอบเป็นเลขคี่ สโมสรอื่นอาจได้รับบาย (โดยปกติจะเป็นสโมสรที่มีอันดับสูงสุดของสโมสรที่ตกชั้นจากพรีเมียร์ลีกในฤดูกาลก่อน) หรืออาจมีการแข่งขันรอบเบื้องต้นระหว่างสองสโมสรที่เลื่อนชั้นมาจากเนชันนัลลีกในฤดูกาลก่อนหน้า (หรือหากมีเพียงสโมสรเดียวที่ได้รับการเลื่อนชั้น สโมสรนั้นจะต้องแข่งขันกับสโมสรที่อยู่ในอันดับต่ำที่สุดที่ไม่ตกชั้นจากฟุตบอลลีกในฤดูกาลก่อน) มีความจำเป็นที่ต้องมีรอบเบื้องต้นในการแข่งขันฤดูกาล 2002–03 และ 2011–12 ตั้งแต่ฤดูกาล 1995–96 สโมสรทั้งหมดได้เข้าสู่รอบสอง แม้ว่าบางสโมสรจะได้บายเข้าสู่รอบนั้นก็ตาม
การแข่งขันในทุกรอบจะเป็นแบบนัดเดียว ยกเว้นรอบรองชนะเลิศซึ่งเป็นแบบสองนัดนับตั้งแต่การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น นัดชิงชนะเลิศเป็นแบบสองนัดตั้งแต่ปี 1961 ถึง 1966 และเปลี่ยนเป็นแบบนัดเดียวตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา รอบแรกแข่งขันแบบสองนัดตั้งแต่ฤดูกาล 1975–76 ถึง 2000–01, และรอบสองแข่งขันแบบสองนัดตั้งแต่ฤดูกาล 1979–80 ถึง 2000–01 การแข่งขันแบบนัดเดียวจะมีการแข่งใหม่ตามความจำเป็นจนถึงฤดูกาล 1993–94 เมื่อมีการนำการดวลจุดโทษมาใช้เพื่อตัดสินนัดแข่งใหม่นัดแรก โดยการแข่งขันแบบนัดเดียวสุดท้ายที่ต้องแข่งใหม่เกิดขึ้นในฤดูกาล 1996–97
จนถึงฤดูกาล 1974–75 การแข่งขันแบบสองนัดที่ยังคงเสมอกันหลังจบการต่อเวลาพิเศษในนัดที่สองจะต้องแข่งใหม่ มีสามครั้งที่เสมอจนถึงการแข่งใหม่ในนัดที่สาม ระหว่างฤดูกาล 1975–76 และ 1979–80 หากเสมอกันก็ยังคงต้องแข่งใหม่ แต่จะใช้การดวลจุดโทษเพื่อตัดสินผลเสมอที่ไม่สามารถตัดสินได้หลังจากการแข่งใหม่ การแข่งใหม่หลังจากแข่งขันสองนัดในที่สุดก็ถูกยกเลิกในฤดูกาล 1980–81 โดยนำเอากฎประตูทีมเยือน และการดวลจุดโทษมาใช้แทน รอบรองชนะเลิศเป็นข้อยกเว้น โดยหากเสมอจะแข่งใหม่จนถึงฤดูกาล 1986–87 หลังจากนั้นจึงมีการนำกฎประตูทีมเยือนและการดวลจุดโทษมาใช้ รอบรองชนะเลิศจะแข่งขันแบบสองนัด จะใช้กฎประตูทีมเยือนหลังจากการต่อเวลาพิเศษเท่านั้น จนกระทั่งในฤดูกาล 2018–19 การต่อเวลาพิเศษถูกยกเลิกในทุกรอบยกเว้นนัดชิงชนะเลิศ และกฎประตูทีมเยือนถูกยกเลิกสำหรับรอบรองชนะเลิศ โดยผลเสมอกันจะต้องตัดสินด้วยการดวลจุดโทษ
รูปแบบ > นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขันนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลลีกคัพในหกฤดูกาลแรกจะแข่งขันแบบสองนัด โดยแข่งขันในแต่ละสนามเหย้าของผู้เข้าชิงชนะเลิศ ตั้งแต่ปี 1967 นัดชิงชนะเลิศจะแข่งขันแบบนัดเดียวที่สนามกีฬาเวมบลีย์ แม้ว่าจะมีการแข่งขันที่มิลเลนเนียมสเตเดียมในคาร์ดิฟฟ์ระหว่างปี 2001 ถึง 2007 หลังจากการรื้อถอนสนามกีฬาเวมบลีย์เก่า ระหว่างปี 1967 ถึง 1997 นัดชิงชนะเลิศที่จบลงด้วยผลเสมอหลังการต่อเวลาพิเศษจะแข่งขันใหม่อีกครั้งในสถานที่อื่นจนกว่าจะมีการตัดสินผู้ชนะ สถานที่ที่เคยจัดการแข่งใหม่ ได้แก่ สนามกีฬาฮิลส์โบโรในเชฟฟิลด์, โอลด์แทรฟฟอร์ด และเมนโรดในแมนเชสเตอร์ และวิลลาพาร์กในเบอร์มิงแฮม นัดชิงชนะเลิศที่ต้องแข่งใหม่สองครั้งคือปี 1977 ระหว่างแอสตันวิลลา และเอฟเวอร์ตัน
ตั้งแต่ปี 1998 นัดชิงชนะเลิศที่จบลงด้วยผลเสมอหลังการต่อเวลาพิเศษจะต้องตัดสินด้วยการดวลลูกโทษ นัดชิงชนะเลิศจะจัดขึ้นในช่วงปลายเดือนมีนาคมหรือต้นเดือนเมษายน จนกระทั่งฤดูกาล 1999–2000 นัดชิงชนะเลิศจะจัดขึ้นในช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์หรือต้นเดือนมีนาคม
ตั้งแต่ฤดูกาล 1989–90 ผู้เล่นยอดเยี่ยมในนัดชิงชนะเลิศลีกคัพจะได้รับรางวัลแอลัน ฮาร์เดเกอร์ ตั้งชื่อตาม แอลัน ฮาร์เดเกอร์ อดีตเลขาธิการฟุตบอลลีกผู้คิดริเริ่มฟุตบอลลีกคัพ จอห์น เทร์รี, เบน ฟอสเตอร์, แว็งซ็อง กงปานี และเฟอร์จิล ฟัน ไดก์ เป็นผู้เล่นเพียงกลุ่มเดียวที่ได้รับรางวัลมากกว่าหนึ่งครั้ง
ถ้วยรางวัล

ผู้ชนะเลิศจะได้รับถ้วยรางวัลอีเอฟแอลคัพ ซึ่งมีอยู่สามแบบ โดยแบบปัจจุบันเป็นแบบดั้งเดิม มีลักษณะเป็นแจกันสไตล์จอร์เจียนที่มีด้ามจับสามข้างพร้อมฐานรองแยกต่างหาก (เพิ่มในภายหลัง) ออกแบบและผลิตโดย แมปปินแอนด์เวบบ์ มีน้ำหนัก 2.976 กิโลกรัม และมีขนาด 27 เซนติเมตร ต่อ 20.5 เซนติเมตร มีมูลค่าประมาณ 20,000 ปอนด์ ถ้วยรางวัลถูกนำมาใช้จนถึงฤดูกาล 1980–81 ก่อนจะกลับมาใช้อีกครั้งนับตั้งแต่ฤดูกาล 1990–91 เหตุผลที่หยุดใช้คือการแนะนำผู้สนับสนุนการแข่งขันรายแรก ซึ่งก็คือ คณะกรรมการตลาดนม ที่เลือกมอบถ้วยรางวัลของตนเองในช่วงฤดูกาล 1981–82 ถึง 1985–86 ผู้สนับสนุนรายต่อไปคือ ลิตเติลวูดส์ เลือกที่จะมอบถ้วยรางวัลของตนเองตั้งแต่ฤดูกาล 1986–87 จนถึง 1989–90 ผู้สนับสนุนรายต่อมาก็กลับมาใช้ถ้วยรางวัลแบบดั้งเดิม
ผู้สนับสนุน

ตั้งแต่ ค.ศ. 1981 จนถึงปัจจุบัน (ยกเว้นตั้งแต่ ค.ศ. 1960 ถึง 1981 และฤดูกาล 2016–17) ลีกคัพตั้งชื่อการแข่งขันตามชื่อผู้สนับสนุน โดยให้มีชื่อเรียกต่าง ๆ ดังต่อไปนี้:
| ช่วงเวลา | ผู้สนับสนุน | ชื่อการแข่งขัน | ถ้วยรางวัล |
| --- | --- | --- | --- |
| 1960–1981 | — | ฟุตบอลลีกคัพ | ดั้งเดิม |
| 1981–1986 | คณะกรรมการตลาดนม | มิลค์คัพ | ออกแบบโดยผู้สนับสนุน |
| 1986–1990 | ลิตเติลวูดส์ | ลิตเติลวูดส์ชาเลนจ์คัพ | ออกแบบโดยผู้สนับสนุน |
| 1990–1992 | รัมเบโลวส์ | รัมเบโลวส์คัพ | ดั้งเดิม |
| 1992–1998 | โคคา-โคล่า | โคคา-โคล่าคัพ | ดั้งเดิม |
| 1998–2003 | เวอร์ทิงตันส์ | เวอร์ทิงตันคัพ | ดั้งเดิม |
| 2003–2012 | คาร์ลิง | คาร์ลิงคัพ | ดั้งเดิม |
| 2012–2016 | แคปิตอลวัน | แคปิตอลวันคัพ | ดั้งเดิม |
| 2016–2017 | — | อีเอฟแอลคัพ | ดั้งเดิม |
| 2017–2027 | คาราบาวแดง | คาราบาวคัพ | ดั้งเดิม |
การถ่ายทอดสด

สกายสปอร์ตส์ เป็นผู้ถ่ายทอดสดอีเอฟแอลคัพในสหราชอาณาจักรและสาธารณรัฐไอร์แลนด์จำนวน 15 นัดตลอด ค.ศ. 2024 พร้อมไฮไลต์จากหลายนัดทางช่อง ไอทีวีสปอร์ต เริ่มตั้งแต่ฤดูกาล 2022–23 การแข่งขันนี้รวมอยู่ในแพ็คเกจออกอากาศอีเอฟแอล ตั้งแต่ฤดูกาล 2024–25 ทุกนัดจะถ่ายทอดสดทางสกายสปอร์ตส์ และไอทีวีจะถ่ายทอดสดรอบรองชนะเลิศหนึ่งนัดและนัดชิงชนะเลิศ
สำหรับประเทศไทย พีพีทีวี เป็นผู้ถ่ายทอดสดอีเอฟแอลคัพตั้งแต่ฤดูกาล 2019–20 จนถึง 2021–22 ทรูไอดีในฤดูกาล 2022–23 และไทยรัฐทีวีตั้งแต่ฤดูกาล 2023–24
ผลงานแบ่งตามสโมสร

ดูเพิ่ม: รายชื่อนัดชิงชนะเลิศอีเอฟแอลคัพ
| สโมสร | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ฤดูกาลที่ชนะเลิศ | ฤดูกาลที่ได้รองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ลิเวอร์พูล | 10 | 5 | 1980–81, 1981–82, 1982–83, 1983–84, 1994–95, 2000–01, 2002–03, 2011–12, 2021–22, 2023–24 | 1977–78, 1986–87, 2004–05, 2015–16, 2024–25 |
| แมนเชสเตอร์ซิตี | 8 | 1 | 1969–70, 1975–76, 2013–14, 2015–16, 2017–18, 2018–19, 2019–20, 2020–21 | 1973–74 |
| แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 6 | 4 | 1991–92, 2005–06, 2008–09, 2009–10, 2016–17, 2022–23 | 1982–83, 1990–91, 1993–94, 2002–03 |
| เชลซี | 5 | 5 | 1964–65, 1997–98, 2004–05, 2006–07, 2014–15 | 1971–72, 2007–08, 2018–19, 2021–22, 2023–24 |
| แอสตันวิลลา | 5 | 4 | 1960–61, 1974–75, 1976–77, 1993–94, 1995–96 | 1962–63, 1970–71, 2009–10, 2019–20 |
| ทอตนัมฮอตสเปอร์ | 4 | 5 | 1970–71, 1972–73, 1998–99, 2007–08 | 1981–82, 2001–02, 2008–09, 2014–15, 2020–21 |
| นอตทิงแฮมฟอเรสต์ | 4 | 2 | 1977–78, 1978–79, 1988–89, 1989–90 | 1979–80, 1991–92 |
| เลสเตอร์ซิตี | 3 | 2 | 1963–64, 1996–97, 1999–2000 | 1964–65, 1998–99 |
| อาร์เซนอล | 2 | 6 | 1986–87, 1992–93 | 1967–68, 1968–69, 1987–88, 2006–07, 2010–11, 2017–18 |
| นอริชซิตี | 2 | 2 | 1961–62, 1984–85 | 1972–73, 1974–75 |
| เบอร์มิงแฮมซิตี | 2 | 1 | 1962–63, 2010–11 | 2000–01 |
| วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ | 2 | 0 | 1973–74, 1979–80 | — |
| นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | 1 | 2 | 2024–25 | 1975–76, 2022–23 |
| เวสต์บรอมมิชอัลเบียน | 1 | 2 | 1965–66 | 1966–67, 1969–70 |
| มิดเดิลส์เบรอ | 1 | 2 | 2003–04 | 1996–97, 1997–98 |
| ควีนส์พาร์กเรนเจอส์ | 1 | 1 | 1966–67 | 1985–86 |
| ลีดส์ยูไนเต็ด | 1 | 1 | 1967–68 | 1995–96 |
| สโตกซิตี | 1 | 1 | 1971–72 | 1963–64 |
| ลูตันทาวน์ | 1 | 1 | 1987–88 | 1988–89 |
| เชฟฟีลด์เวนส์เดย์ | 1 | 1 | 1990–91 | 1992–93 |
| สวินดอนทาวน์ | 1 | 0 | 1968–69 | — |
| ออกซฟอร์ดยูไนเต็ด | 1 | 0 | 1985–86 | — |
| แบล็กเบิร์นโรเวอส์ | 1 | 0 | 2001–02 | — |
| สวอนซีซิตี | 1 | 0 | 2012–13 | — |
| เวสต์แฮมยูไนเต็ด | 0 | 2 | — | 1965–66, 1980–81 |
| เอฟเวอร์ตัน | 0 | 2 | — | 1976–77, 1983–84 |
| เซาแทมป์ตัน | 0 | 2 | — | 1978–79, 2016–17 |
| ซันเดอร์แลนด์ | 0 | 2 | — | 1984–85, 2013–14 |
| โบลตันวอนเดอเรอส์ | 0 | 2 | — | 1994–95, 2003–04 |
| รอเทอรัมยูไนเต็ด | 0 | 1 | — | 1960–61 |
| รอชเดล | 0 | 1 | — | 1961–62 |
| โอลดัมแอทเลติก | 0 | 1 | — | 1989–90 |
| แทรนเมียร์โรเวอส์ | 0 | 1 | — | 1999–2000 |
| วีแกนแอทเลติก | 0 | 1 | — | 2005–06 |
| คาร์ดิฟฟ์ซิตี | 0 | 1 | — | 2011–12 |
| แบรดฟอร์ดซิตี | 0 | 1 | — | 2012–13 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ผลการแข่งขันอีเอฟแอลคัพ ค.ศ. Results 1960–1996. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation (RSSSF)
BBC News and RSSSF สำหรับข้อมูลผู้ชม
| ด ค กอีเอฟแอลคัพ |
| --- | --- |
ฤดูกาล:  1960–61  1961–62  1962–63  1963–64  1964–65  1965–66  1966–67  1967–68  1968–69  1969–70  1970–71  1971–72  1972–73  1973–74  1974–75  1975–76  1976–77  1977–78  1978–79  1979–80  1980–81  1981–82  1982–83  1983–84  1984–85  1985–86  1986–87  1987–88  1988–89  1989–90  1990–91  1991–92  1992–93  1993–94  1994–95  1995–96  1996–97  1997–98  1998–99  1999–2000  2000–01  2001–02  2002–03  2003–04  2004–05  2005–06  2006–07  2007–08  2008–09  2009–10  2010–11  2011–12  2012–13  2013–14  2014–15  2015–16  2016–17  2017–18  2018–19  2019–20  2020–21  2021–22  2022–23  2023–24  2024–25 
นัดชิงชนะเลิศ:  1961  1962  1963  1964  1965  1966  1967  1968  1969  1970  1971  1972  1973  1974  1975  1976  1977  1978  1979  1980  1981  1982  1983  1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  2024  2025 
 นัดชิงชนะเลิศ  รางวัลแอลัน ฮาร์เดเกอร์ 
| ด ค กฟุตบอลในสหราชอาณาจักร |
| --- | --- |
สหราชอาณาจักร:  ทีมชาติ  ทีมโอลิมปิก ชาย  ทีมโอลิมปิก หญิง  Nations Cup  บริติชโฮมแชมเปียนชิป  Rous Cup  British League Cup  Empire Exhibition Trophy  Football World Championship  Coronation Cup  Texaco Cup  Anglo-Scottish Cup  List of football matches between British national teams  List of football matches between British clubs in UEFA competitions  International Football Association Board  England–Scotland football rivalry  British clubs tours to South America 
อังกฤษ:  ทีมชาติ  สมาคมฟุตบอล  ประวัติฟุตบอล  ประวัติทีมชาติ  พรีเมียร์ลีก  อิงกลิชฟุตบอลลีก  เอฟเอคัพ  อีเอฟแอลคัพ  FA People's Cup 
สกอตแลนด์:  ทีมชาติ  สมาคมฟุตบอล  ประวัติฟุตบอล  ประวัติทีมชาติ  สกอตติชโปรเฟสชันนัลฟุตบอลลีก  สกอตติชคัพ  สกอตติชลีกคัพ 
เวลส์:  ทีมชาติ  สมาคมฟุตบอล  ประวัติทีมชาติ  คัมรีพรีเมียร์  เวลช์คัพ  เวลช์ลีกคัพ 
ไอร์แลนด์เหนือ:  ทีมชาติ  สมาคมฟุตบอล  ประวัติทีมชาติ  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ฟุตบอลลีก  ไอริชคัพ  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ฟุตบอลลีกคัพ 
สถิติ:  อังกฤษ  ไอร์แลนด์เหนือ  สกอตแลนด์ 
  หมวดหมู่ 
ออกซฟอร์ดยูไนเต็ดชนะเลิศฟุตบอลลีกคัพเมื่อ ค.ศ. 1986
การใช้ประโยชน์จากไฟสปอร์ตไลต์ในการแข่งขันฟุตบอลลีกคัพระหว่างเวสต์แฮมยูไนเต็ดกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดที่อัปตันพาร์กเมื่อ ค.ศ. 2010
การนำเสนอก่อนการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศ 2007 ระหว่างเชลซี และอาร์เซนอล ที่มิลเลนเนียมสเตเดียมในคาร์ดิฟฟ์
ถ้วยรางวัลลีกคัพจัดแสดงที่เบอร์มิงแฮม
สโมสรฟุตบอลการท่าเรือ

บทความนี้เกี่ยวกับสโมสรฟุตบอลการท่าเรือไทย สำหรับหน่วยงานรัฐวิสาหกิจ ดูที่ การท่าเรือแห่งประเทศไทย
สโมสรฟุตบอลการท่าเรือ (อังกฤษ: Port F.C.) เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศไทย โดยได้เข้ามาร่วมเล่นในไทยลีก ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 ซึ่งในอดีตสโมสรนี้มีชื่อว่า การท่าเรือแห่งประเทศไทย, การท่าเรือไทย และ สิงห์ท่าเรือ
ประวัติสโมสร > ยุคก่อนระบบฟุตบอลลีก

สโมสร ก่อตั้งเมื่อปี 2510 ในชื่อ สโมสรการท่าเรือแห่งประเทศไทย โดยเริ่มต้นจากพนักงานการท่าเรือฯ 3 ท่าน คือ อำพล สิงห์สุมาลี, สง่า บังเกิดลาภ และ พี่เดียร์ (นามสมมุติ) โดยในช่วงแรก ส่งทีมร่วมแข่งขันในฟุตบอลระดับเยาวชน และถ้วยน้อย ก่อนที่ในเวลาต่อมา พลตรี ประจวบ สุนทรางกูร ผู้อำนวยการการท่าเรือแห่งประเทศไทย (ในขณะนั้น) ได้ให้ความสำคัญ และเข้าร่วมดูแลสโมสร โดยมีโค้ชในยุคแรก คือ ทวิช นรเดชานนท์ และ ไพสิต คชเสนี
โดยเริ่มต้นส่งเข้าร่วมการแข่งขัน ถ้วยพระราชทาน ง. โดยชนะเลิศการแข่งขัน 3 สมัยติดต่อกันในปี 2510 - 2512 ทำให้ในปี 2513 จึงได้รับเชิญเข้าร่วมการแข่งขัน ถ้วยพระราชทาน ก. และได้ตำแหน่งชนะเลิศ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เข้าร่วมการแข่งขัน
ต่อมาในช่วงปี 2519 ถึง 2522 นับว่าเป็นช่วงที่ดีที่สุดของสโมสร โดยมี น.อ.ลาโภ อิศรางกูร ณ อยุธยา (ร.น.) ซึ่งเป็นผู้อำนวยการการท่าเรือแห่งประเทศไทย ในช่วงนั้นเป็นผู้ให้การสนับสนุนทีมท่าเรืออย่างเต็มกำลัง จนสามารถคว้าตำแหน่งชนะเลิศ ถ้วยพระราชทาน ก. ได้ 3 สมัย และชนะเลิศ ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนสคัพ ได้ในปี 2521-2523 (โดยในปี 2520 และ 2522 ได้ตำแหน่งชนะเลิศร่วมกัน) ขณะเดียวกันในการแข่งขันฟุตบอลกีฬาท่าเรือระหว่างประเทศ สโมสรก็ยังสามารถทำผลงานได้ตำแหน่งชนะเลิศ การแข่งขันฟุตบอลกีฬาท่าเรืออาเซียน 4 สมัยอีกด้วย
ต่อมาในปี 2534 สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ได้มีนโยบายในการที่จะจัดการแข่งขันฟุตบอลอาชีพ โดยให้สโมสรที่ลงทำการแข่งขันในระดับ ถ้วยพระราชทาน ก. เป็นทีมยืนในการแข่งขัน โดย สโมสร ต้องยกเลิกการส่งสโมสรเข้าร่วมแข่งขันใน ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ทุกประเภท เพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน ฟุตบอลลีกอาชีพในขณะนั้น (การแข่งขัน ไทยแลนด์เซมิโปรลีก)
ประวัติสโมสร > ยุคระบบฟุตบอลลีก

ต่อมาในปี 2539 ได้มีการจัดการแข่งขัน ไทยลีก ฤดูกาล 2539/40 ขึ้น โดยเป็นหนึ่งใน 18 สโมสรแรกที่ร่วมทำการแข่งขัน และทำผลงานโดยจบอันดับที่ 11 จาก 18 สโมสร
ต่อมาในปี 2552 หลังจากที่ได้มีการปรับโครงสร้างของลีกให้เป็นมืออาชีพ สโมสร ก็ต้องทำการจดทะเบียนเป็นนิติบุคคลด้วย โดยได้มีการจดทะเบียนในนาม บจก.สโมสรฟุตบอลการท่าเรือไทย โดยมี พิเชษฐ์ มั่นคง เป็นประธานสโมสร และในปีนั้น สโมสรสามารถชนะเลิศการแข่งขัน ไทยแลนด์ เอฟเอคัพ ได้โดยเอาชนะจุดโทษ สโมสรบีอีซี เทโรศาสน 5-4 ซึ่งเป็นการได้ตำแหน่งชนะเลิศครั้งแรกในรอบ 16 ปี โดยความสำเร็จครั้งสุดท้ายคือ ชนะเลิศ ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทาน ควีนสคัพ เมื่อปี 2536
ต่อมาในปี 2555 ได้มีการเปลื่ยนแปลงผู้บริหาร ทำให้มีการเปลื่ยนชื่อสโมสรเป็น สโมสรฟุตบอลสิงห์ท่าเรือ พร้อมกับเปลี่ยนทีมผู้ฝึกสอนและผู้บริหารทั้งหมด และได้ พล.ต.ท.คำรณวิทย์ ธูปกระจ่าง เป็นประธานกิตติมศักดิ์ (ในฐานะประธานคณะกรรมการการท่าเรือแห่งประเทศไทย) และ ทรง วงศ์วานิช เป็นประธาน
สโมสร โดยในปีนั้น สโมสร ซึ่งทำการแข่งขัน ดิวิชั่น 1 2556 ทำผลงานได้อย่างน่าประทับใจ โดยจบด้วยตำแหน่งรองชนะเลิศ ได้สิทธิ์เลื่อนชั้นไปแข่งขันไทยลีกอีกครั้ง
ต่อมาในปี 2557 ทางคณะกรรมการการท่าเรือแห่งประเทศไทยได้มีมติ นำสิทธิ์การบริหารคืน หลังจากที่ผู้บริหารชุดเดิม ได้คืนสิทธิ์ให้ โดยได้จัดตั้ง บจก.การท่าเรือ เอฟซี เข้ามาบริหารแทน เพื่อแข่งขันใน ไทยลีก 2558 โดยมี พล.ร.อ.อภิชาติ เพ็งศรีทอง เป็นประธานสโมสร และมี สมชาย ชวยบุญชุม เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอน ต่อมาช่วงก่อนเปิดเลกสอง นวลพรรณ ล่ำซำ ผู้จัดการทีม ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย ได้ร่วมทำสัญญาและเข้ามาบริหารสโมสร จึงได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น สโมสรฟุตบอลการท่าเรือ เมืองไทยประกันภัย รวมไปถึงเปลี่ยนตราสัญลักษณ์และฉายาใหม่เป็น อาชาท่าเรือ แต่ต่อมาในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน ได้ขอเปลี่ยนชื่อทีมใช้แบบเดิมในชื่อ สโมสรฟุตบอลการท่าเรือ แต่ผลงานของสโมสรกลับไม่ดี โดยตกชั้นในอันดับที่ 17 ของตาราง
ในฤดูกาล 2559 ที่สโมสรลงไปทำการแข่งขันในดิวิชั่น 1 สโมสรก็สามารถเลื่อนชั้นสู่ไทยลีกอีกครั้ง โดยจบด้วยอันดับที่ 3 โดยในปีนั้นมีการเปลื่ยนแปลงตราสโมสร โดยกลับมาใช้รูปสิงห์อีกครั้ง รวมไปถึงการกลับมาใช้ฉายา สิงห์เจ้าท่า อีกครั้ง
ประวัติสัญลักษณ์ของสโมสร
2510 – 2530
2531 – 2551
2552 (ใช้เพียงช่วงสั้นๆ)
2556 – 2557
2558
2559 – ปัจจุบัน
สถิติของสโมสร > ผลงานระดับทวีป

| ฤดูกาล | การแข่งขัน | รอบ | คู่แข่ง | เหย้า | เยือน | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1986–87 | ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรเอเชีย | รอบคัดเลือก |  เซอลาโงร์ | 0–1 | 0–1 | 0–2 |
| 1991–92 | ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรเอเชีย | รอบแบ่งกลุ่ม |   อัรร็อยยาน | 3–1 | อันดับที่ 3 |  |
| 1991–92 | ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรเอเชีย | รอบแบ่งกลุ่ม |  Mohammedan SC | 1–4 | อันดับที่ 3 |  |
| 1991–92 | ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรเอเชีย | รอบแบ่งกลุ่ม |  อัล ชะบาบ | 3–1 | อันดับที่ 3 |  |
| 2010 | เอเอฟซีคัพ | รอบแบ่งกลุ่ม |  เอสเอชบี ดานัง | 2–3 | 0–0 | อันดับที่ 2 |
| 2010 | เอเอฟซีคัพ | รอบแบ่งกลุ่ม |  ไทโป | 2–0 | 1–0 | อันดับที่ 2 |
| 2010 | เอเอฟซีคัพ | รอบแบ่งกลุ่ม |  เกย์ลัง ยูไนเต็ด | 2–2 | 1–0 | อันดับที่ 2 |
| 2010 | เอเอฟซีคัพ | รอบ 16 ทีมสุดท้าย |  ศรีวิชัย | 4–1 | 4–1 | 4–1 |
| 2010 | เอเอฟซีคัพ | รอบก่อนรองชนะเลิศ |  Al-Qadsia | 0–0 | 0–3 | 0–3 |
| 2020 | เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก | รอบคัดเลือกรอบที่ 2 |  เซเรส–เนกรอส | 0–1 | 0–1 | 0–1 |
| 2021 | เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก | กลุ่ม เจ |  คิตฉี | 1–1 | 0–2 | อันดับที่ 3 |
| 2021 | เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก | กลุ่ม เจ |  กว่างโจว | 3–0 | 5–1 | อันดับที่ 3 |
| 2021 | เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก | กลุ่ม เจ |  เซเรซโซ โอซากะ | 0–3 | 1–1 | อันดับที่ 3 |
| 2022 | เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก | รอบเพลย์ออฟ |  อุลซันฮุนได | 0–3 | 0–3 | 0–3 |
| 2023–24 | เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก | รอบเพลย์ออฟ |  เจ้อเจียง | 0–1 | 0–1 | 0–1 |
| 2024–25 | เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกทู | กลุ่ม เอฟ |  เจ้อเจียง | 1–0 | 2–1 | อันดับที่ 2 |
| 2024–25 | เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกทู | กลุ่ม เอฟ |  ไลออนซิตีเซเลอส์ | 1–3 | 2–5 | อันดับที่ 2 |
| 2024–25 | เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกทู | กลุ่ม เอฟ |  เปอร์ซิบบันดุง | 2–2 | 1–0 | อันดับที่ 2 |
| 2024–25 | เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกทู | รอบ 16 ทีมสุดท้าย |  ช็อนบุกฮุนไดมอเตอส์ | 0–4 | 0–1 | 0–5 |
สถิติของสโมสร > สถิติอื่น ๆ

ชนะในฟุตบอลถ้วยมากที่สุด - เอ็มบีเอฟ อัมพวา 1–22 การท่าเรือ (ช้าง เอฟเอคัพ 2564–65)
เกียรติยศสโมสร

| การแข่งขัน | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ปีที่ชนะเลิศ | ปีที่รองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ไทยลีก | 0 | 1 | – | 2542 |
| ไทยลีก 2 | 0 | 1 | – | 2556 |
| ฟุตบอลควีนสคัพ | 6 | 3 | 2520, 2521, 2522, 2523, 2530, 2536 | 2515, 2526, 2527 |
| ไทยแลนด์ เอฟเอคัพ | 3 | 1 | 2525, 2552, 2562 | 2537 |
| ไทยลีกคัพ | 1 | 1 | 2553 | 2554 |
| ไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพ | 0 | 1 | – | 2563 |
| ถ้วย ก | 8 | 1 | 2511, 2515, 2517, 2519, 2521, 2522, 2528, 2533 | 2553 |
| ถ้วย ข | 5 | 0 | 2513, 2519, 2522, 2526, 2535 |  |
| ถ้วย ค | 6 | 0 | 2512, 2517, 2520, 2521, 2523, 2524 |  |
| ถ้วย ง | 3 | 1 | 2510, 2511, 2512 |  |
| โปรวินเชียลลีก | 0 | 1 |  | 2549 |