stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดกำแพงเพชร
สัญลักษณ์ประจำจังหวัด

ตราประจำจังหวัด: รูปกำแพงมีเพชรฝังอยู่ในใบเสมา
ธงประจำจังหวัด: เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีพื้นสีอยู่ 3 สี คือ สีเหลือง สีแดง และสีเขียวใบไม้ มีรูปตราประจำจังหวัดกำแพงเพชรอยู่ตรงกลางแถบสีแดง
คำขวัญประจำจังหวัด: กรุพระเครื่อง เมืองคนแกร่ง พระแสงฯล้ำค่า ศิลาแลงใหญ่ กล้วยไข่หวาน น้ำมันลานกระบือ เลื่องลือมรดกโลก
ดอกไม้ประจำจังหวัด: ดอกพิกุล (Mimusops elengi)
ต้นไม้ประจำจังหวัด: สีเสียดแก่น (Acadia catechu)
ตราประจำจังหวัดกำแพงเพชร
ต้นสีเสียดแก่น ต้นไม้ประจำจังหวัดกำแพงเพชร
ดอกพิกุล ดอกไม้ประจำจังหวัดกำแพงเพชร
การเมืองการปกครอง

จังหวัดกำแพงเพชรมีรูปแบบการปกครองเช่นเดียวกับจังหวัดอื่นในประเทศไทย โดยจะแบ่งเป็นสองลักษณะ คือ การปกครองส่วนภูมิภาค และการปกครองส่วนท้องถิ่น
การเมืองการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

สำหรับการปกครองส่วนภูมิภาค ระดับจังหวัดจะมีผู้ว่าราชการจังหวัดเป็นผู้ควบคุมดูแลการบริหารราชการส่วนท้องถิ่นในจังหวัด โดยจังหวัดต่าง ๆ ประกอบด้วย "อำเภอ" ซึ่งมีนายอำเภอที่มาจากการแต่งตั้งเป็นผู้มีอำนาจในการควบคุมดูแลท้องที่ของอำเภอนั้น ๆ แล้วในแต่ละอำเภอก็จะมี "ตำบล" ซึ่งมีกำนันเป็นผู้ตรวจตราความสงบเรียบร้อยของตำบล และแต่ละตำบลก็จะมี "หมู่บ้าน" ซึ่งมีผู้ใหญ่บ้านที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชนของท้องที่นั้น ๆ เป็นผู้ปกครองหมู่บ้านปกครองและมีหน้าที่ในการเลือกผู้ใหญ่บ้านด้วยกันเองขึ้นมาเป็นกำนัน
โดยจังหวัดกำแพงเพชรแบ่งเขตการปกครองส่วนภูมิภาคออกเป็น 11 อำเภอ 78 ตำบล 823 หมู่บ้าน มีรายชื่ออำเภอดังนี้
| ลำดับ | ชื่ออำเภอ (ภาษาไทย) | ชื่ออำเภอ (อักษรโรมัน) | จำนวนตำบล | ประชากร (พ> ศ. 2566) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | เมืองกำแพงเพชร | Mueang Kamphaeng Phet | 16 | 207,335 |
| 2 | ไทรงาม | Sai Ngam | 7 | 49,697 |
| 3 | คลองลาน | Khlong Lan | 4 | 61,715 |
| 4 | ขาณุวรลักษบุรี | Khanu Woralaksaburi | 11 | 101,107 |
| 5 | คลองขลุง | Khlong Khlung | 10 | 67,553 |
| 6 | พรานกระต่าย | Phran Kratai | 10 | 69,717 |
| 7 | ลานกระบือ | Lan Krabue | 7 | 42,408 |
| 8 | ทรายทองวัฒนา | Sai Thong Wattana | 3 | 22,300 |
| 9 | ปางศิลาทอง | Pang Sila Thong | 3 | 30,014 |
| 10 | บึงสามัคคี | Bueng Samakkhi | 4 | 25,308 |
| 11 | โกสัมพีนคร | Kosamphi Nakhon | 3 | 27,794 |
การเมืองการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

สำหรับการปกครองส่วนท้องถิ่นระดับจังหวัด มีองค์การบริหารส่วนจังหวัดกำแพงเพชรเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของจังหวัดกำแพงเพชร โดยมีนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเป็นผู้ใช้อำนาจในการสั่งการหรือกำหนดนโยบายเพื่อบริหารราชการภายในจังหวัด ซึ่งมาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชนในเขตจังหวัด นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกำแพงเพชรคนปัจจุบัน คือ สุนทร รัตนากร จากกลุ่มกำแพงเพชรสามัคคี ซึ่งเข้าดำรงตำแหน่งภายหลังจากการเลือกตั้งโดยตรง พ.ศ. 2563 และมีสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดที่มาจากการเลือกตั้งในแต่ละอำเภอเป็นผู้ถ่วงดุลอำนาจฝ่ายบริหาร ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกทั้งหมด 30 คน
ส่วนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับพื้นฐานนั้น ได้แก่ "เทศบาล" และ "องค์การบริหารส่วนตำบล" ซึ่งเป็นการปกครองในรูปแบบกระจายอำนาจให้แก่ท้องถิ่น มีนายกเทศมนตรีหรือนายกองค์การบริหารส่วนตำบลที่มาจากการเลือกตั้งตามชุมชนหรือหมู่บ้านเป็นผู้ควบคุมดูแลท้องที่ของเขตการปกครองนั้น ๆ โดยจังหวัดกำแพงเพชรมีเทศบาลและองค์การบริหารส่วนตำบลทั้งหมด 89 แห่ง ประกอบด้วย เทศบาลเมือง 3 แห่ง, เทศบาลตำบล 22 แห่ง และองค์การบริหารส่วนตำบล 64 แห่ง ซึ่งรายชื่อเทศบาลทั้งหมดแบ่งตามอำเภอต่าง ๆ ในจังหวัดกำแพงเพชร ดังนี้
อำเภอเมืองกำแพงเพชร
เทศบาลเมืองกำแพงเพชร
เทศบาลเมืองหนองปลิง
เทศบาลตำบลคลองแม่ลาย
เทศบาลตำบลนครชุม
เทศบาลตำบลปากดง
เทศบาลตำบลเทพนคร
เทศบาลตำบลนิคมทุ่งโพธิ์ทะเล
อำเภอไทรงาม
เทศบาลตำบลไทรงาม
อำเภอขาณุวรลักษบุรี
เทศบาลเมืองปางมะค่า
เทศบาลตำบลขาณุวรลักษบุรี
เทศบาลตำบลสลกบาตร
อำเภอพรานกระต่าย
เทศบาลตำบลพรานกระต่าย
เทศบาลตำบลบ้านพราน
เทศบาลตำบลคลองพิไกร
เทศบาลตำบลเขาคีริส
อำเภอคลองขลุง
เทศบาลตำบลคลองขลุง
เทศบาลตำบลท่าพุทรา
เทศบาลตำบลท่ามะเขือ
เทศบาลตำบลวังยาง
อำเภอคลองลาน
เทศบาลตำบลคลองลานพัฒนา
อำเภอลานกระบือ
เทศบาลตำบลลานกระบือ
เทศบาลตำบลช่องลม
เทศบาลตำบลประชาสุขสันต์
อำเภอทรายทองวัฒนา
เทศบาลตำบลทุ่งทราย
อำเภอปางศิลาทอง
ไม่มีเทศบาล
อำเภอบึงสามัคคี
เทศบาลตำบลระหาน
อำเภอโกสัมพีนคร
ไม่มีเทศบาล
การศึกษา

จังหวัดกำแพงเพชร มีสถาบันการศึกษาหลากหลายแห่ง ตั้งแต่ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานจนถึงระดับอุดมศึกษา ดังนี้
การศึกษา > มัธยมศึกษา

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากำแพงเพชร
การศึกษา > ประถมศึกษา

บทความหลัก: รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดกำแพงเพชร
การศึกษา > อาชีวศึกษา

วิทยาลัยเทคนิคกำแพงเพชร
วิทยาลัยสารพัดช่างกำแพงเพชร
วิทยาลัยอาชีวศึกษาเทศบาลเมืองกำแพงเพชร
วิทยาลัยอาชีวศึกษาภักดีพณิชยการและเทคโนโลยี กำแพงเพชร
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีกำแพงเพชร
วิทยาลัยการอาชีพขาณุวรลักษบุรี
การศึกษา > อุดมศึกษา

มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร
มหาวิทยาลัยนเรศวร ศูนย์วิทยบริการกำแพงเพชร (โรงเรียนวัชรวิทยา)
มหาวิทยาลัยทักษิณ  วิทยาลัยการจัดการเพื่อการพัฒนา ศูนย์การศึกษากำแพงเพชร (โรงเรียนองค์การบริหารส่วนจังหวัดกำแพงเพชร กีฬา)
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ศูนย์การศึกษากำแพงเพชร (วัดนาควัชรโสภณ (วัดช้าง))
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (หน่วยวิทยบริการ วัดพระบรมธาตุ จังหวัดกำแพงเพชร)
วิทยาลัยสงฆ์กำแพงเพชร (กำลังดำเนินการ พื้นที่ก่อสร้างบริเวณตลาดคลองแม่ลาย)
การขนส่ง > รถยนต์

จากกรุงเทพมหานครสามารถเดินทางด้วยรถยนต์ มายังจังหวัดกำแพงเพชรได้หลายเส้นทาง คือ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 หรือถนนพหลโยธิน ผ่านมาจากพระนครศรีอยุธยา สิงห์บุรี จนถึงจังหวัดนครสวรรค์ แล้วไปทางทิศตะวันตก เรื่อยไปจนถึงทางแยกสลกบาตร ที่อำเภอขาณุวรลักษณบุรี คลองขลุง และจังหวัดกำแพงเพชร รวมระยะทางทั้งหมด 350 กิโลเมตร
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 115 (กำแพงเพชร-สากเหล็ก) ผ่านจากจังหวัดนครสวรรค์ แล้วขับตรงไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 117จนถึงทางแยกปลวกสูง ที่อำเภอวชิรบารมี จังหวัดพิจิตร แล้วเลี้ยวซ้ายไปจนถึงอำเภอไทรงาม และจังหวัดกำแพงเพชร รวมระยะทางทั้งหมด 398 กิโลเมตร
การขนส่ง > ทางหลวงแผ่นดิน

ทางหลวงสายสำคัญของจังหวัดกำแพงเพชรมีดังนี้
ทางหลวงแผ่นดินสายหลัก
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (ถนนพหลโยธิน) ในเขตจังหวัดกำแพงเพชร เริ่มจากรอยต่อจังหวัดนครสวรรค์กับอำเภอขาณุวรลักษบุรี-สลกบาตร-โค้งวิไล-คลองขลุง-ท่าพุทรา-ปากดง-คลองแม่ลาย-บ้านทุ่งเศรษฐี-นครชุม-แล้วไปเชื่อมต่อกับจังหวัดตากที่อำเภอโกสัมพีนคร
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 (ถนนกำแพงเพชร-สุโขทัย) ในเขตจังหวัดกำแพงเพชร เริ่มจากแยกนครชุม-วงเวียนต้นโพธิ์ (แยกเทศา)-ผ่านอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร-หนองปลิง (กำแพงเพชร)-พรานกระต่าย-แล้วไปเชื่อมต่อกับจังหวัดสุโขทัยที่ตำบลวังตะแบก อำเภอพรานกระต่าย
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 115 (ถนนกำแพงเพชร-สากเหล็ก) ในเขตจังหวัดกำแพงเพชร เชื่อมต่อจากถนนเจริญสุข (เทศบาลเมืองกำแพงเพชร)-สระแก้ว (กำแพงเพชร)-หนองเต่า-บ้านบ่อทอง-ทุ่งมหาชัย-แก้วสุวรรณ (วังพิกุล)-ไทรงาม-แล้วไปเชื่อมต่อกับจังหวัดพิจิตรที่ตำบลหนองไม้กอง อำเภอไทรงาม
การขนส่ง > ระยะทางจากตัวเมืองไปยังอำเภอต่าง ๆ

อำเภอพรานกระต่าย 26 กิโลเมตร
อำเภอโกสัมพีนคร 34 กิโลเมตร
อำเภอไทรงาม 43 กิโลเมตร
อำเภอลานกระบือ 45 กิโลเมตร
อำเภอคลองขลุง 46 กิโลเมตร
อำเภอคลองลาน 52 กิโลเมตร
อำเภอทรายทองวัฒนา 60 กิโลเมตร
อำเภอปางศิลาทอง 63 กิโลเมตร
อำเภอบึงสามัคคี 80 กิโลเมตร
อำเภอขาณุวรลักษบุรี 83 กิโลเมตร
งานประเพณี

ประเพณีนบพระ-เล่นเพลง
ประเพณีงานสารทไทย กล้วยไข่เมืองกำแพงเพชร
งานเทศกาลกินก๋วยเตี๋ยว เที่ยวเมืองกำแพงเพชร
งานแข่งขันเรือยาวประเพณีลำน้ำปิง จังหวัดกำแพงเพชร ชิงถ้วยพระราชทาน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
งานเทศกาลกินกุ้งก้ามกราม
สถานที่สำคัญ

อุทยานแห่งชาติคลองลาน
อุทยานแห่งชาติคลองวังเจ้า
อุทยานแห่งชาติแม่วงก์
อุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสนามเพรียง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กำแพงเพชร
ศูนย์วัฒนธรรมชนชาวเขา อำเภอคลองลาน
บุคคลที่มีชื่อเสียง

พระมหาโพธิวงศาจารย์ (ทองดี สุรเตโช) – พระราชาคณะเจ้าคณะรอง ราชบัณฑิต เจ้าอาวาสวัดราชโอรสารามราชวรวิหาร
แก้ว พงษ์ประยูร – นักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทย
คนึง ไทยประสิทธิ์ – นักการเมือง
จักรกริช แอลจียิม – นักมวย
ฉัตรชัย บุตรพรหม – นักฟุตบอลชาวไทย
ทศพล หิมพานต์ – นักร้อง
พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง – นักร้อง นักแสดง ผู้กำกับละครโทรทัศน์ ผู้กำกับภาพยนตร์
ไพรัช ธัชยพงษ์ – นักวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีไทย
มาลัย ชูพินิจ – นักเขียน นักหนังสือพิมพ์
รอง เค้ามูลคดี – นักแสดง
เรืองวิทย์ ลิกค์ – นักการเมือง
ลูกนก สุภาพร – นักร้อง
วราเทพ รัตนากร – นักการเมือง
สมาน ส.จาตุรงค์ – นักมวย
สมพร ยศ – นักฟุตบอลชาวไทย
อานนท์ บุษผา – นักฟุตบอลชาวไทย
ลาภิสรา อินทรสูต – นักร้อง นักแสดง พิธีกร
วัฒนา พลายนุ่ม – นักฟุตบอลทีมชาติไทย
ตากเพชร เลขาวิจิตร – พิธีกรและนักแสดงสังกัดช่อง 7HD
สุพัตรา ไพโรจน์ – นักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย
ดูเพิ่ม

รายชื่อวัดในจังหวัดกำแพงเพชร
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดกำแพงเพชร
พิพิธภัณฑสถานกำแพงเพชรเฉลิมพระเกียรติ
ศูนย์รวมสายพันธุ์กล้วย
รายชื่อห้างสรรพสินค้าในจังหวัดกำแพงเพชร
เครื่องฟอกอากาศ

เครื่องฟอกอากาศ (อังกฤษ: air purifier หรือ air cleaner) เป็นอุปกรณ์ที่กำจัดสารปนเปื้อนออกจากอากาศในห้องเพื่อปรับปรุงคุณภาพอากาศภายในอาคาร โดยทั่วไปแล้วอุปกรณ์เหล่านี้มักจำหน่ายในตลาดโดยอ้างว่ามีประโยชน์ต่อผู้ที่เป็นภูมิแพ้และโรคหืด รวมถึงสามารถช่วยลดหรือขจัดการสูบบุหรี่มือสองได้
เครื่องฟอกอากาศเชิงพาณิชย์ที่ผลิตขึ้นในระดับเล็กนั้นผลิตขึ้นทั้งในรูปแบบเครื่องแยกเดี่ยวหรือเครื่องขนาดใหญ่ที่สามารถติดตั้งเข้ากับเครื่องส่งลมเย็น (AHU) หรือไปยังหน่วยระบบปรับอากาศที่พบในอุตสาหกรรมทางการแพทย์, อุตสาหกรรม และเชิงพาณิชย์ เครื่องฟอกอากาศยังอาจใช้ในอุตสาหกรรมเพื่อกำจัดสิ่งสกปรกออกจากอากาศก่อนการดำเนินการ ซึ่งโดยทั่วไปจะใช้ตัวดูดซับสลับความดันหรือเทคนิคการดูดซับอื่น ๆ สำหรับสิ่งนี้
ประวัติ

ใน ค.ศ. 1830 ชาลส์ แอนโธนี ดีน ได้รับสิทธิบัตรสำหรับอุปกรณ์ที่ประกอบด้วยหมวกนิรภัยทองแดงพร้อมปลอกคอที่ยืดหยุ่นได้และเสื้อผ้าที่ติดอยู่ ท่อหนังยาวที่ติดอยู่ที่ด้านหลังของหมวกกันน็อคจะถูกใช้เพื่อส่งอากาศ โดยแนวคิดเดิมคือจะสูบลมโดยใช้เครื่องสูบลมคู่ ส่วนท่อสั้นช่วยให้อากาศหายใจสามารถระบายออกได้ เสื้อผ้าดังกล่าวจะต้องทำจากหนังหรือผ้าที่กันอากาศเข้า และรัดด้วยสายรัด กระทั่งในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1860 จอห์น สเตนเฮาส์ ได้ยื่นสิทธิบัตรสองฉบับเกี่ยวกับการนำคุณสมบัติการดูดซับของถ่านไม้มาใช้ในการฟอกอากาศ (สิทธิบัตร 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1860 และ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1867) ส่งผลให้สามารถสร้างเครื่องช่วยหายใจที่ใช้งานได้จริงเครื่องแรก
ใน ค.ศ. 1871 จอห์น ทินดอล ผู้เป็นนักฟิสิกส์ ได้เขียนเกี่ยวกับสิ่งประดิษฐ์ของเขา ซึ่งก็คือเครื่องช่วยหายใจสำหรับนักดับเพลิง ซึ่งเป็นผลมาจากการผสมผสานคุณสมบัติการป้องกันของเครื่องช่วยหายใจของสเตนเฮาส์เข้ากับเครื่องช่วยหายใจชนิดอื่น ๆ และสิ่งประดิษฐ์นี้ได้รับการอธิบายในภายหลังใน ค.ศ. 1875
กระทั่งในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 เฮปาฟิลเตอร์ได้รับการนำมาใช้ในเชิงพาณิชย์ในฐานะอุปกรณ์กรองอากาศที่มีประสิทธิภาพสูง หลังจากที่มีการนำมาใช้ในโครงการแมนแฮตตันของสหรัฐในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940 เพื่อควบคุมสารปนเปื้อนกัมมันตภาพรังสีในอากาศ
นอกจากนี้ มีรายงานว่าเฮปาฟิลเตอร์สำหรับใช้ในที่พักอาศัยตัวแรกได้ขายใน ค.ศ. 1963 โดยพี่น้องมันเฟรท และเคลาส์ ฮัมเมิส ในประเทศเยอรมนี ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทอินเซนแอร์ที่เป็นต้นแบบของบริษัทไอคิวแอร์[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

CADR.org เก็บถาวร 2022-02-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Information on Clean Air Delivery Rate by AHAM
DOE HEPA Filter Standards HEPA filter specifications for DOE contractors
Potera, C. (2011), Wood-Burning Stoves Get Help from HEPA Filters US National Institutes of Health
Indoor Air Quality (IAQ) by United States Environmental Protection Agency
Do-it-yourself (DIY) air cleaners: Evidence on effectiveness and considerations for safe operation by National Collaborating Centre for Environmental Health
Health Insurance do not cover Air Purifiers Air purifiers are not listed under Durable Medical Equipment
สื่อที่เกี่ยวข้องที่วิกิคอมมอนส์:
Building Air Quality - A Guide for Building Owners and Facility Managers
ทีโอดอร์ โรเซอเวลต์
วัยเด็ก

ทีโอดอร์ โรเซอเวลต์ เกิดเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2401 ที่รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา เขาเป็นบุตรคนที่ 2 ของ ทีโอดอร์ โรเซอเวลต์ ซีเนียร์ (หรือผู้พ่อ) กับนางมิทที บูลลอช เขามีพี่น้องไม่รวมตัวเขา 3 คนคือ แอนนา โควเลส โรเซอเวลต์ (พี่สาว) เอลเลียท บูลลอช โรเซอเวลต์ (น้องชาย) คอรินี โรเซอเวลต์ โรบินสัน (น้องสาว) ในวัยเด็กนั้น โรเซอเวลต์เป็นเด็กที่มีร่างกายอ่อนแอ และป่วยเป็นโรคหอบหืด ซึ่งในวัยเด็กโรเซอเวลต์ ซีเนียร์ พ่อของเขาได้มีอิทธิพลต่อตัวเขามาก ซึ่งเป็นแรงผลักดันและแรงบันดาลใจของเขาในเวลาต่อมา
โรเซอเวลต์เรียนจบจากมหาวิทยาลัยฮาวาร์ด ด้วยคะแนนที่ดีมาก เขาได้จบการศึกษาด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1 โรเซอเวลต์นับว่าเป็นนักอ่านตัวยง เขาชอบอ่านหนังสือแนวประวัติศาสตร์ อัตชีวประวัติ ปรัชญา วาทศิลป์ รวมถึงจดจำรายละเอียดต่าง ๆ ภายในหนังสือ ทำให้เกิดความรู้ความเข้าใจที่มากกว่าตำราเรียนที่มีอยู่ เขาชื่นชอบการเล่นกีฬามาก โดยเฉพาะการชกมวย ซึ่งโรเซอเวลต์ได้รับรางวัลรองชนะเลิศในการแข่งชกมวยของฮาวาร์ด โรเซอเวลต์ได้พยายามหัดเล่นกีฬาหลาย ๆ อย่าง เพื่อลบปมด้อยเรื่องสุขภาพร่างกายที่อ่อนแอในวัยเด็ก นอกจากนี้แล้ว เขายังมีความสนใจในโลกธรรมชาติเป็นอย่างมาก โดยชื่นชอบทั้งการล่าสัตว์และการจับแมลงอีกด้วย
ครอบครัว

โรเซอเวลต์แต่งงานครั้งแรกกับ แอไลส์ ฮาธาเวย์ ลี (29 กรกฎาคม ค.ศ. 1861 – 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1884) ในปี ค.ศ. 1880 ซึ่งเธอเสียชีวิตในอีก 4 ปีต่อมา โรเซอเวลต์และลีมีบุตรสาวด้วยกัน 1 คนชื่อ แอไลส์ ลี โรเซอเวลต์ ลองวอร์ธ โรเซอเวลต์แต่งงานอีกครั้งในปี ค.ศ. 1886 กับ เอดิธ เคอร์มิท คาโรว โรเซอเวลต์กับคาโรวมีบุตรด้วยกัน 5 คน เป็นบุตรชาย 4 คนและบุตรสาว 1 คนได้แก่
ทีโอดอร์ โรเซอเวลต์ จูเนียร์ (ชาย)
เคอร์มิท โรเซอเวลต์ (ชาย)
เอเธล คาโรว โรเซอเวลต์ เดอร์บี (หญิง)
ออร์ชิบัล์ด บูลลอช โรเซอเวลต์ (ชาย)
เคนทิน โรเซอเวลต์ (ชาย)
การทำงาน

โรเซอเวลต์ เป็นหนึ่งในประธานาธิบดีอเมริกาผู้มีชื่อเสียงและสำคัญมากที่สุดผู้หนึ่ง โรเซอเวลต์เป็นนักชาตินิยมหัวรุนแรงและเป็นผู้นำที่กระฉับกระเฉง การจัดการสำคัญของการบริหารของโรเซอเวลต์ก็เพื่อจะสร้างความเสมอภาคในเรื่องผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ เขาเชื่อว่าเขาควรเป็นตัวแทนประชาชนทุกคน ไม่ว่าจะเป็น ชาวนา ผู้ใช้แรงงาน และคนงานคอขาว หรือนักธุรกิจ โรเซอเวลต์เรียกชื่อโปรแกรมนี้ว่าการจัดการที่เสมอภาค ปีค.ศ. 1902 เขาชักชวนประเทศเยอรมันให้ตัดสินการโต้แย้งระหว่างอเมริกาและเวเนซุเอลา ในปี 1903 เขาได้คลองปานามา เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 ในปี 1914 ตอนแรกโรเซอเวลต์ปฏิเสธที่จะเข้าข้างฝ่ายใด แต่หลังจากสองสามเดือนผ่านไป เขาก็ตัดสินใจว่าผลประโยชน์ของอเมริกาและโลกต้องได้รับชัยชนะเหนือเยอรมันเป็นดีที่สุด ความสามารถโดยธรรมชาติของโรเซอเวลต์ผสมกับการประสบความสำเร็จอย่างสม่ำเสมอของเขา ทำให้เขาประสบความสำเร็จมากที่สุดในการแสดงความเป็นผู้นำด้านการควบคุม โรเซอเวลต์ผลักดันการอนุรักษ์ธรรมชาติ โดยเขายึดทฤษฎีที่ว่า 1. ทรัพยากรธรรมชาติเป็นของประชาชนทุกคน 2. การป่าไม้ที่ใช้กระบวนการทางวิทยาศาสตร์จะให้ปริมาณไม้สำหรับใช้ในการก่อสร้างอย่างสม่ำเสมอ 3. หมู่บ้านริมแม่น้ำควรได้รับการพัฒนาเป็นหน่วยรวม ปีค.ศ. 1905 เขาเสนอความช่วยเหลือเพื่อยุติสงครามระหว่างรัสเซีย– ญี่ปุ่น การเป็นกลางของเขาประสบผลสำเร็จและทำให้เขาได้รับรางวัลสันติภาพโนเบล ในทางตรงกันข้าม เขากลับยังส่งกองทหารอเมริกาเข้าร่วมสงครามโลกในปี 1917
การเมือง

ทีโอดอร์ โรเซอเวลต์ เป็นนักอนุรักษนิยม สนับสนุนการใช้กฎหมายก้าวหน้าเพื่อช่วยเหลือคนยากจน เขาดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ 25 และได้รับแต่งตั้งเป็นประธานาธิบปีคนที่ 26 ภายหลังการลอบสังหารประธานาธิบดี วิลเลียม แมกคินลีย์ ในปี ค.ศ. 1901 และได้รับเลือกตั้งอีกหนึ่งสมัย
ทีโอดอร์ โรเซอเวลต์ ลาออกจากพรรครีพับลิกัน และลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคก้าวหน้า (Progressive Party) ในปี ค.ศ. 1912 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ผู้ที่ชนะเลือกตั้ง คือ ประธานาธิบดี วูดโรว์ วิลสัน จากพรรคเดโมแครต
ทีโอดอร์ โรเซอเวลต์ ผลักดันให้โครงการขุดคลองปานามาสำเร็จในปี ค.ศ. 1903 (พ.ศ. 2446) เขาเป็น 1 ใน 4 ประธานาธิบดีสหรัฐที่รูปใบหน้าได้รับการสลักไว้ที่อนุสรณ์สถานแห่งชาติ เมานต์รัชมอร์ (Mount Rushmore) ชื่อของเขาได้ใช้เป็นชื่อเรือดำน้ำ และเรือบรรทุกเครื่องบิน
เดอะฮอกกี้นิวส์

นิตยสารฮอกกี้น้ำแข็งของแคนาดา ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1947
| --- | --- |

บรรณาธิการ: ไรอัน เคนเนดี
บรรณาธิการคนก่อน: บ็อบ แมกเคนซี (ค.ศ. 1982–1991) สตีฟ ดรายเดน (ค.ศ. 1991–2001) เจสัน เคย์ (ค.ศ. 2001–2021)
หมวดหมู่: กีฬา
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1947
บริษัท: เราสตันมีเดีย
ประเทศ: แคนาดา
เมือง: โทรอนโต รัฐออนแทรีโอ
ภาษา: อังกฤษ
เว็บไซต์: thehockeynews.com 
ISSN: 0018-3016
เดอะฮอกกี้นิวส์ (อังกฤษ: The Hockey News; อักษรย่อ: THN) เป็นนิตยสารฮอกกี้น้ำแข็งที่มีฐานอยู่ในประเทศแคนาดา ซึ่งนิตยสารเดอะฮอกกี้นิวส์ได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1947 โดยเคน แมกเคนซี กับวิล โคต และนับแต่นั้นมาก็กลายเป็นสิ่งพิมพ์ฮอกกี้ที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ นิตยสารดังกล่าวมีผู้อ่าน 225,000 รายต่อฉบับ[ต้องการอ้างอิง] ในขณะที่เว็บไซต์นิตยสารนี้มีผู้อ่านทั้งหมดสองล้านคน นับเป็นนิตยสารฮอกกี้ที่ขายดีที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ รวมถึงมีจำหน่ายแบบสมัครสมาชิกในทวีปอเมริกาเหนือ ตลอดจนจำหน่ายแบบดิจิทัลให้แก่ส่วนอื่น ๆ ของโลก นอกจากนี้ เดอะฮอกกี้นิวส์ยังมีจำหน่ายตามแผงหนังสือพิมพ์หลายแห่งทั่วทวีปอเมริกาเหนือเช่นกัน
ก่อนหน้านี้ เดอะฮอกกี้นิวส์เป็นเจ้าของโดยแทนสคอนทิเนนเทิลมีเดียกับทีวีเอ กรุป และถูกซื้อโดยเราสตันมีเดียเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2018
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เดอะฮอกกี้นิวส์
เว็บไซต์ทางการ
เดอะฮอกกี้นิวส์ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
เดอะฮอกกี้นิวส์ ที่อินสตาแกรม
เดอะฮอกกี้นิวส์ ที่เฟซบุ๊ก
เดอะฮอกกี้นิวส์ ที่ยูทูบ
หูตึงเหตุสูงอายุ

| หูตึงเหตุสูงอายุ (presbycusis) |
| --- | --- |
สาขาวิชา: โสตศอนาสิกวิทยา, อรรถบำบัด, เวชศาสตร์ผู้สูงอายุ
หูตึงเหตุสูงอายุ 
หรือ ประสาทหูเสื่อมตามอายุ
(อังกฤษ: presbycusis จากคำกรีกว่า πρέσβυς หรือ presbys แปลว่า เก่า + ἄκουσις หรือ akousis แปลว่า การได้ยิน)
เป็นผลต่อการได้ยินเนื่องกับความสูงวัย
เป็นการสูญเสียแบบค่อยเป็นค่อยไป กลับคืนสู่สภาพเดิมไม่ได้ เป็นทั้งสองข้างเท่า ๆ กัน เกี่ยวข้องกับอายุ เกิดจากการเสื่อมสภาพของคอเคลียหรือโครงสร้างซึ่งเกี่ยวข้องกันที่หูชั้นในหรือเส้นประสาทหู
โดยเด่นชัดมากที่สุดเมื่อเสียงมีความถี่สูง 
ถ้าเสียการได้ยินตามอายุแต่เกิดจากปัจจัยอื่นที่ไม่ใช่การสูงวัยตามปกติ (เช่น nosocusis และ sociocusis) ก็ไม่จัดเป็นหูตึงเหตุสูงอายุ 
แต่การแยกแยะผลกระทบของแต่ละสาเหตุต่อการได้ยินก็อาจทำได้ยาก
หูตึงเหตุสูงอายุมีเหตุผสมจากพันธุกรรม การสัมผัสกับสิ่งแวดล้อมสะสม และการเปลี่ยนแปลงทางพยาธิสรีรวิทยาที่เกี่ยวข้องกับอายุ
ในปัจจุบันยังไม่มีมาตรการป้องกัน แต่อาจรักษาได้ด้วยเครื่องช่วยฟังหรือการผ่าตัดฝังหูเทียม
หูตึงเหตุสูงอายุเป็นเหตุที่พบบ่อยของการเสียการได้ยิน
อุบัติการณ์ในสหรัฐอเมริกาอยู่ที่ 11% ในช่วงอายุ 44–54 ปี, 25% ในช่วง 55–64 ปี, และ 43% ในช่วง 65–84 ปี
เป็นโรคที่พบบ่อยเป็นอันดับสองรองจากโรคข้ออักเสบในผู้สูงอายุ
สัตว์มีกระดูกสันหลังหลายชนิด เช่น ปลา นก และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ไม่ประสบปัญหาหูตึงเหตุสูงอายุ 
เพราะสามารถสร้างเซลล์รับคลื่นเสียงในคอเคลียขึ้นมาใหม่ได้
ในขณะที่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมต่าง ๆ รวมถึงมนุษย์ได้สูญเสียสมรรถภาพทางพันธุกรรมในการสร้างเซลล์ขึ้นมาใหม่
อาการ

หูตึงเหตุสูงอายุ
อาการหลัก:
เสียงหรือคำพูดไม่ชัด หรือเบาลง
ต้องเพิ่มระดับเสียงโทรทัศน์ วิทยุ เพลง และแหล่งเสียงอื่น ๆ
มีปัญหาใช้โทรศัพท์
บอกทิศทางเสียงไม่ได้
เข้าใจคำพูดลำบาก โดยเฉพาะเสียงผู้หญิงและเด็ก
แยกแยะคำพูดเมื่อมีเสียงกวนได้ยาก (cocktail party effect)
อาการรอง:
ภาวะหูไวเกิน คือไวต่อระดับเสียงและความถี่บางอย่างมากเกินไป อันเป็นผลมาจากปรากฏการณ์ที่เรียกว่า recruitment
เสียงในหู คือมีเสียงดังวิ๊ง ๆ เสียงหึ่ง เสียงซ่า หรือเสียงอื่น ๆ ในหูเมื่อไม่มีเสียงจากภายนอก
แม้ปกติจะพบหลังอายุ 50 ปี แต่พบว่าอาจเริ่มเกิดตั้งต้นตั้งแต่อายุประมาณ 18 ปี 
มาตรฐานไอเอสโอ 7029 ระบุการเปลี่ยนแปลงของระดับเสียงขีดเริ่มได้ยินเนื่องกับอายุเท่านั้นในกลุ่มประชากรที่คัดกรองอย่างรอบคอบ (เช่น ไม่รวมผู้มีโรคหู การสัมผัสเสียงดัง เป็นต้น) โดยอ้างอิงการวิเคราะห์อภิมานของข้อมูลที่ได้ตีพิมพ์
อายุมีผลต่อความถี่สูงมากกว่าความถี่ต่ำ มีผลต่อผู้ชายมากกว่าผู้หญิง
ผลกระทบต้น ๆ คือ แม้แต่ผู้ใหญ่วัยหนุ่มสาวก็อาจเสียการได้ยินเสียงความถี่สูงยิ่งกว่า 15–16 กิโลเฮิรตซ์
แต่จะสังเกตเห็นได้ในช่วงปลายชีวิตเท่านั้น 
ผลจากอายุอาจรุนแรงขึ้นเพราะสัมผัสกับเสียงดังในสิ่งแวดล้อม ไม่ว่าจะเมื่อทำงานหรือในเวลาว่าง (การยิงปืน เพลง ฯลฯ) 
นี่คือการสูญเสียการได้ยินจากเสียงดัง (NIHL) ซึ่งต่างกับหูตึงเหตุสูงอายุ
ปัจจัยที่ทำให้รุนแรงขึ้นอีกอย่างคือการได้รับยาและสารเคมีที่เป็นพิษต่อหู
เมื่อเวลาผ่านไป จะได้ยินเสียงความถี่สูงยากยิ่งขึ้น มีผลต่อการรับรู้คำพูดโดยเฉพาะเสียงพูดชนิดเสียดแทรก (sibilant และ fricative) 
ผู้ป่วยมักจะเข้าใจคำพูดน้อยลง
เมื่อการเสียการได้ยินลุกลามไปถึงช่วง 2–4 กิโลเฮิรตซ์ ก็จะเข้าใจเสียงพยัญชนะยากขึ้น
มักจะเป็นกับหูทั้งสองข้าง
ผลต่อการสื่อสารขึ้นอยู่กับทั้งความรุนแรงและคู่สนทนา
ผู้สูงอายุที่หูตึงตามวัยมักแยกตัวจากสังคม มีอารมณ์ซึมเศร้า ความวิตกกังวล ความบอบบาง และความเสื่อมถอยทางความคิด
การเสื่อมถอยทางความคิดจะเสี่ยงเพิ่มขึ้นร้อยละ 7 ทุก ๆ 10 เดซิเบลของการสูญเสียการได้ยินจากค่าที่วัด ณ เบื้องต้น
ในการศึกษาของมหาวิทยาลัยจอนส์ ฮอปคินส์ที่เมืองบัลติมอร์ เครื่องช่วยฟังไม่ปรากฏว่ามีประโยชน์ในเรื่องนี้
เหตุ

การเปลี่ยนแปลงในหูชั้นใน หูชั้นกลาง และการเปลี่ยนแปลงที่ซับซ้อนตามเส้นประสาทจากหูไปยังสมองอาจมีผลต่อการได้ยิน
การสัมผัสกับเสียงดังเป็นเวลานานและภาวะทางการแพทย์บางอย่างก็มีบทบาทด้วยเช่นกัน
นอกจากนี้ งานวิจัยใหม่ยังชี้ว่า ยีนบางชนิดทำให้คนบางคนเสี่ยงสูญเสียการได้ยินตามอายุเพิ่มขึ้น
ปัจจัยเสี่ยงอื่น ๆ รวมถึงการสูญเสียการได้ยินจากเสียงดังที่มีอยู่ก่อนและการได้รับยาที่เป็นพิษต่อหู
พยาธิสรีรวิทยา

หูตึงเหตุสูงอายุมีรูปแบบปรากฏทางพยาธิวิทยา 4 แบบ คือ
ทางประสาทสัมผัส มีลักษณะพิเศษเป็นการเสื่อมของอวัยวะของคอร์ติ อวัยวะรับความรู้สึกสำหรับการได้ยิน ซึ่งอยู่ในท่อคอเคลีย ประกอบด้วยเซลล์ขนด้านในและด้านนอก ทั้งสองมีมัดขนที่เรียกว่า สเตอริโอซิเลีย (stereocilia) เซลล์ขนด้านนอกมีบทบาทสำคัญในการขยายเสียง การเสื่อมของเซลล์ขนที่เกี่ยวข้องกับอายุ มีลักษณะพิเศษเป็นการสูญเสียสเตอริโอซิเลีย, การฝ่อตัวของเซลล์ขน และการเสื่อมคุณสมบัติทางกลของเซลล์ขนด้านนอก ซึ่งชี้ว่าการเสื่อมถอยทางหน้าที่ของการแปลงสัญญาณทางกลและการขยายเสียงที่คอเคลีย เกิดขึ้นก่อนการสูญเสียเซลล์ขน และมีส่วนทำให้เสียการได้ยินตามอายุ การเสื่อมของเซลล์ขนเกี่ยวข้องกับกระบวนการทางอณูชีววิทยาสำคัญ ๆ รวมทั้งการควบคุมการถอดรหัส ความเสียหาย/การซ่อมแซมดีเอ็นเอ ออโตฟาจี (autophagy) และการตอบสนองการอักเสบ ตลอดจนกระบวนการที่เกี่ยวข้องกับรูปร่างและหน้าที่โดยเฉพาะของเซลล์ขน งานศึกษาปี 2020 ชี้ว่าสาเหตุหลักของหูตึงเหตุสูงอายุคือการสูญเสียเซลล์รับความรู้สึกในหูชั้นใน และสาเหตุหลักของการสูญเสียนี้คือการสัมผัสกับเสียงดัง
ทางประสาท มีลักษณะพิเศษเป็นการเสื่อมของเซลล์ Spiral ganglion เซลล์ส่งสัญญาณเสียงที่ตรงกลางของคอเคลีย
ทางหลอดเลือด/เมแทบอลิซีม มีลักษณะพิเศษเป็นการฝ่อของหลอดเลือดแดง stria vascularis รอบ ๆ คอเคลีย หลอดเลือดอยู่ที่ผนังด้านข้าง (lateral) ของคอเคลีย ประกอบด้วยปั๊มโซเดียม-โพแทสเซียม-ATPase ซึ่งทำหน้าที่ดำรงศักยะพัก (resting potential) ของเอนโดลิมฟ์ (น้ำในหูชั้นใน) เมื่ออายุมากขึ้น การสูญเสียหลอดเลือดฝอยก็จะทำให้รักษาศักย์ไฟฟ้าของเอนโดลิมฟ์ได้ยากขึ้น มีผลให้ศักย์ไฟฟ้าของคอเคลียลดลง
ทางการนำเสียงของคอเคลีย เพราะการแข็งตัวของเยื่อกั้นหูชั้นในทำให้เคลื่อนไหวได้น้อยลง แต่พยาธิสภาพเช่นนี้ยังไม่ได้พิสูจน์ว่ามีส่วนต่อหูตึงเหตุสูงอายุ
นอกจากนี้ยังมีอีกสองประเภท:
เหตุผสม
เหตุที่ไม่ชัดเจน
รูปกราฟของออดิโอแกรมจากการตรวจการได้ยินจะแยกการเสียการได้ยินเฉพาะความถี่สูง (เป็นปัญหาทางประสาทสัมผัส) และการเสียการได้ยินทั้งหมด (เป็นปัญหาทางหลอดเลือด)
โดยทั่วไป ออดิโอแกรมของหูตึงเหตุประสาทจะแสดงเส้นลาดเอียงลงในระดับปานกลางตามความถี่ที่สูงขึ้น โดยจะค่อย ๆ แย่ลงตามอายุ
คนไข้มักจะเสียการเข้าใจคำพูดไปอย่างมาก โดยเป็นเกินคาดกว่าค่าออดิโอแกรมที่วัดได้
ออดิโอแกรมของหูตึงเหตุสูงอายุเพราะระบบประสาทสัมผัส เชื่อว่าจะแสดงการสูญเสียความถี่สูงแบบลาดอย่างชันมาก โดยเป็นเลยออกไปเกินช่วงความถี่เสียงพูด 
และการตรวจของแพทย์ก็จะพบการเสียการได้ยิ่งอย่างช้า ๆ เกิดขึ้นกับหูทั้งสองข้าง โดยเป็นเหมือน ๆ กัน
การวินิจฉัย

การสูญเสียการได้ยินอาจจำแนกเป็นระดับเล็กน้อย ปานกลาง รุนแรง หรือรุนแรงมาก
เสียงบริสุทธิ์ที่ส่งนำทางอากาศโดยตรวจวัดค่าเริ่มได้ยินที่ความถี่ .25, .5, 1, 2, 4, 6 และ 8 กิโลเฮิรตซ์ มักใช้จำแนกระดับการสูญเสียการได้ยินของแต่ละหู
ค่าเริ่มได้ยินปกติอยู่ที่ 25 เดซิเบล แม้จะมีการเสนอว่าค่านี้สูงเกินไป โดย 15 เดซิเบลเป็นค่าที่เหมาะสมกว่า
การสูญเสียการได้ยินระดับเล็กน้อยมีขีดเริ่มได้ยินที่ 25–45 เดซิเบล ระดับปานกลางอยู่ที่ 45–65 เดซิเบล ระดับรุนแรงอยู่ที่ 65–85 เดซิเบล ระดับรุนแรงมากยิ่งกว่า 85 เดซิเบล
อาการเสียงในหูที่เกิดขึ้นในหูข้างเดียวต้องประเมินเพิ่มเติมเพื่อหาสาเหตุอื่น ๆ
นอกจากนี้ การมีเสียงดังซู่ ๆ ที่เกิดขึ้นพร้อมกับชีพจรอาจต้องตรวจด้วยภาพเพิ่มเพื่อคัดแยกโรคหลอดเลือด
การวินิจฉัย > การส่องตรวจหู

แพทย์ หรือแพทย์หู คอ จมูก หรือผู้ตรวจวัดการได้ยินอาจใช้กล้องส่องตรวจหูซึ่งสอดเข้าไปในหู เพื่อตรวจช่องหูภายนอกและแก้วหู
และยังช่วยให้ตรวจหูชั้นกลางผ่านเยื่อแก้วหูอันโปร่งแสงได้อีกด้วย
การวินิจฉัย > การตรวจแก้วหู

แพทย์ แพทย์หูคอจมูก หรือผู้ตรวจวัดการได้ยินอาจตรวจเยื่อแก้วหูและการทำงานของหูชั้นกลางด้วยเครื่องวัดเยื่อแก้วหู (tympanometer) ที่สอดเข้าไปในช่องหู
เป็นเครื่องมือที่ใช้แรงดันอากาศและคลื่นเสียง
ผลการตรวจเป็นกราฟ ทิมแพโนแกรม ที่แสดงปริมาตรของช่องหู ความดันในหูชั้นกลาง และความยืดหยุ่นของแก้วหู
การทำงานปกติของหูชั้นกลาง (ผลการตรวจประเภท A) ร่วมกับการสูญเสียการได้ยินอาจบ่งชี้ถึงหูตึงเหตุสูงอายุ
ผลการตรวจประเภท B และประเภท C บ่งชี้ถึงความผิดปกติในหู ซึ่งอาจมีผลต่อการได้ยิน
การวินิจฉัย > การตรวจทางห้องปฏิบัติการ

การตรวจทางห้องปฏิบัติการอาจรวมการตรวจเลือดหรือการตรวจซีรั่มเพื่อหาตัวบ่งชี้การอักเสบ เช่น ที่พบในโรคอักเสบเหตุระบบภูมิคุ้มกันโดยกำเนิด (autoinflammatory diseases)