stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราโคจิ

| Aspergillus oryzae |
| --- | --- |

A. oryzae ที่เจริญบนข้าวสำหรับทำโคจิ

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
โดเมน:: Eukarya
อาณาจักร:: Fungi
หมวด:: Ascomycota
ชั้น:: Eurotiomycetes
อันดับ:: Eurotiales
วงศ์:: Trichocomaceae
สกุล:: Aspergillus
สปีชีส์:: A.  oryzae
ชื่อทวินาม
Aspergillus oryzae (Ahlburg) E. Cohn

ราโคจิ (kōji mold) หรือชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Aspergillus oryzae เป็นเชื้อราประเภทที่มีเส้นใย อยู่ในสกุล Aspergillus ซึ่งใช้ประโยชน์ในการหมักอาหาร โดยราชนิดนี้จะนิยมใช้ในอาหารจีนและอาหารญี่ปุ่นสำหรับการหมักซีอิ๊วจากถั่วเหลือง โดยเตรียมอยู่ในรูปของโคจิ ซึ่งเป็นหัวเชื้อที่ใช้เพื่อการหมัก นอกจากนั้นยังใช้กับกระบวนการ แซ็กคาริไฟ (กระบวนการเปลี่ยนแป้งให้เป็นน้ำตาล) ในข้าว ธัญพืช และมันฝรั่งในการทำเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เช่น หวงจิ่ว, สาเก, มักก็อลลี และ โชจู ซึ่งการนำ A. oryzae มาใช้นั้นมีมาตั้งแต่ 2,000 ปีที่ผ่านมา ซึ่งใช้ในการทำน้ำส้มสายชูที่หมักจากข้าว
ดร. เอย์จิ อิจิชิมะ จากมหาวิทยาลัยโทโฮกุ ได้เขียนถึงเชื้อรา A. oryzae ว่าเป็น “National Fungus” (ฟังไจแห่งชาติ) ในวารสารของสมาคมผู้ประกอบการเกี่ยวกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ประเทศญี่ปุ่น (The Journal of The Brewing Society of Japan) เพราะความสำคัญของมันไม่เพียงแต่สำหรับการผลิตสาเก แต่ยังสำหรับการทำโคจิมิโซะ ซอสถั่วเหลือง และส่วนประกอบอื่นๆ ของอาหารญี่ปุ่นพื้นบ้านแบบดั้งเดิม ซึ่งข้อเสนอของเขาได้รับการอนุมัติในที่ประชุมประจำปีของสมาคมปี 2006
“โคจิสีแดง” สร้างมาจาก Monascus purpureus
ประวัติโคจิ

300 ปีก่อนคริสตกาล – โคจิถูกนำมาใช้ครั้งแรกใน Zhouli (พิธีกรรมแห่งราชวงศ์โจว) ที่ประเทศจีน เป็นเหตุการณ์สำคัญที่นำมาซึ่งการพัฒนาความก้าวหน้าทางด้านอาหารของจีน ทำให้เกิดกรอบแนวคิดสำหรับสามเครื่องปรุงสำคัญที่หมักจากถั่วเหลือง คือ ซีอิ๊วและมิโซะ
คุณสมบัติในการทำเหล้าสาเกและการทดสอบ

คุณสมบัติของราสายพันธุ์ A. oryzae มีความสำคัญในกระบวนการเปลี่ยนแป้งให้เป็นน้ำตาล ซึ่งใช้ในการผลิตสาเก
Growth: เจริญอย่างรวดเร็วเมื่อขึ้นอยู่บนและในเมล็ดข้าว
Enzymes: สามารถผลิตเอนไซม์อะไมเลส (Amylase) (α-amylase และ Glucoamylase)
Aesthetics: กลิ่นหอม
Color: มีการผลิตของ Deferriferrichrome,  Flavins
จีโนม

จีโนมของ A. oryzae ถูกเผยแพร่ครั้งแรกโดยสมาคมของบริษัท เทคโนโลยีชีวภาพประเทศญี่ปุ่น ในปี 2005 ซึ่งประกอบด้วยแปดโครโมโซม โดยแต่ละโครโมโซมประกอบด้วย 37 ล้านคู่เบส และยังมีอีก 12,000 จำนวนที่คาดว่าเป็นยีน (Predicted Genes) จีโนมของ A. oryzae ใหญ่เป็นอันดับหนึ่งในสามของสายพันธุ์รา Aspergillus ใน A. oryzae มียีนชนิดพิเศษอยู่หลากหลายที่คาดว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเมแทบอลิซึมทุติยภูมิ สายพันธุ์ที่แยกได้ในปี 1950 เรียกว่า RIB40 หรือ ATTC 42149 ซึ่งเป็นแบบอย่างของสายพันธุ์ที่ใช้สำหรับต้มเหล้าสาเก
การใช้งานด้านเทคโนโลยีชีวภาพ

ผลิตสาร Resveratrol ซึ่งเป็นโพลีฟีนอลชนิดหนึ่ง สามารถผลิตได้จาก Glucoside piceid ที่ผ่านกระบวนการของการหมักโดย A. oryzae
รางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม

| รางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
ผู้ชนะล่าสุด ณัฏฐ์ กิจจริต   4 KINGS อาชีวะ ยุค 90 (2564)
รางวัลสำหรับ: นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมแห่งปี
ประเทศ:  ไทย
จัดโดย: สตาร์พิกส์
รางวัลแรก: พ.ศ. 2546 (19 ปี)
รางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม เป็นรางวัลที่จัดเป็นประจำทุกปีโดยนิตยสาร Starpics โดยเริ่มจัดเป็นครั้งแรกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 ผลรางวัลมาจากการลงคะแนนของผู้เขียนในนิตยสารถกเถียงและหาผู้ชนะผ่านการตัดสินที่มีความเห็นตรงกันมากที่สุด เพื่อเป็นเกียรติแก่นักแสดงชายที่แสดงบทสมทบในภาพยนตร์ไทยที่ทำผลงานได้ยอดเยี่ยม โดยในการประกาศรางวัลครั้งแรก เฉลิมพล ทิฆัมพรธีรวงศ์ ได้รับรางวัลจากการแสดงในภาพยนตร์ แฟนฉัน
ผู้ชนะรางวัลคนล่าสุดคือ ณัฏฐ์ กิจจริต จากบท โอ๋ ประชาชล ในภาพยนตร์เรื่อง 4 KINGS อาชีวะ ยุค 90
ร็อคแมน (วิดีโอเกม)

| ร็อคแมน |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: แคปคอม
ผู้จัดจำหน่าย: แคปคอม
ออกแบบ: โทคุโระ ฟุจิวะระ (เกม) เคอิจิ อินาฟุเนะ (ตัวละคร) มานามิ มัตสุมาเอะ และ โยชิฮิโร ซาคากุชิ (ดนตรี)
แต่งเพลง: Manami Matsumae 
ชุด: ร็อคแมน
เครื่องเล่น: แฟมิคอม, เพลย์สเตชัน, เวอร์ชวลคอนโซล
วางจำหน่าย: แฟมิคอม เวอร์ชวลคอนโซล 
แนว: เกมแอ็กชันผจญภัย/เกมแพลตฟอร์ม
รูปแบบ: เล่นคนเดียว
ร็อคแมน (ญี่ปุ่น: ロックマン; อังกฤษ: Rockman) หรือ เมก้าแมน (อังกฤษ: Mega Man) เป็นภาคแรกของวิดีโอเกมของเกมชุดร็อคแมน เป็นวิดีโอเกม ที่ผลิตและวางจำหน่ายโดยแคปคอม ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2530 และเป็นเกมแรกในซีรีส์ชุด ร็อคแมน มีจุดเด่นในด้านการเป็นเกมแอ๊คชั่นที่เล่นได้ทุกวัย และมีเอกลักษณ์ของเกมคือ ผู้เล่นจะสามารถเลือกได้ว่าจะสู้กับหัวหน้าตัวใดก่อน และเมื่อเอาชนะหัวหน้าของด่านนั้นๆ ได้แล้ว จะได้อาวุธของหัวหน้าตัวนั้นมา เพื่อใช้ปราบหัวหน้าด่านอื่นๆ ต่อไป
ต่อมาในปี พ.ศ. 2549 แคปคอมได้สร้างร็อคแมนภาคแรกออกมาอีกครั้งบนเครื่องเพลย์สเตชันพอร์ทเทเบิล ในชื่อ ร็อคแมนร็อคแมน (ญี่ปุ่น: ロックマンロックマン) หรือ เมก้าแมน พาวเวิร์ดอัพ (อังกฤษ: Mega Man Powered Up) โดยเปลี่ยนกราฟิกใหม่เป็นสามมิติ แต่ระบบการเล่นยังคงเดิม และเพิ่มบอสใหม่สองตัว ไทม์แมนและออล์แมน
ทางผู้ผลิตได้ออกแบบร็อคแมนให้ตัวละครพิเศษกว่าเกมส์อื่นๆ ในยุคนั้นคือ ตัวละครสามารถกะพริบตาได้
ตัวละคร

ร็อคแมน  หุ่นยนต์ที่สร้างโดย ดร.ไลท์ เพื่อสู้กับ ดร.ไวลี่
ดร. ไวลี่ ผู้ร้ายในเกมซึ่งมีเป้าหมายที่จะครองโลก ซึ่งเป็นหัวหน้าตัวสุดท้ายในเกม
ดร.ไลท์ ผู้สร้างร็อคแมน
โรล (Roll) น้องสาวของร็อคแมน ไม่มีบทบาทในเกมนี้
ขื่อตัวละครในเกมนี้ถูกตั้งให้เป็นแนวดนตรี เช่น ร็อคแอนด์โรล (Rock and Roll) และ บลูส์ (Blues) เป็นต้น อย่างไรก็ตาม ในภาคภาษาอังกฤษได้มีการเปลี่ยนชื่อตัวละคร ทำให้ไม่เป็นไปตามแนวคิดนี้
วิธีการเล่น

เมื่อเริ่มเกมร็อคแมน จะพบด่านให้เลือก 6 ด่าน แต่ละด่านจะมีหัวหน้า (Robot Master) ที่แตกต่างกัน หัวหน้าแต่ละตัวก็จะมีอาวุธพิเศษที่แตกต่างกันออกไป ผู้เล่นจะเลือกเล่นด่านใดก่อนก็ได้ เมื่อเอาชนะด่านทั้งหกได้แล้ว ด่านที่เจ็ดจะปรากฏขึ้นตรงกลาง แทนที่คำว่า "Stage Select, Press Start" ด่านนี้เป็นด่านสุดท้ายซึ่งประกอบด้วยด่านย่อยๆ ติดต่อกัน 4 ด่าน ถึงแม้ว่าบางด่านจะสั้นกว่าปกติ แต่หัวหน้าของแต่ละด่านก็ยากกว่าปกติด้วยเช่นกัน นอกจากนี้แล้ว ในด่านย่อยสุดท้าย ผู้เล่นจะต้องสู้กับหัวหน้า 6 ตัวที่เคยสู้ไปแล้วอีกครั้งหนึ่ง ตามลำดับที่กำหนด ก่อนที่จะเข้าไปกำจัด ดร.ไวลี่ ซึ่งเป็นหัวหน้าสุดท้ายของเกม
ร็อคแมนเป็นเกมแพลตฟอร์ม นั่นคือ ในแต่ละด่าน ผู้เล่นจะต้องควบคุมร็อคแมนไปตามเส้นทาง ผ่านศัตรูและอุปสรรคในรูปแบบต่างๆ และเมื่อไปถึงห้องสุดท้าย ร็อคแมนจะต้องสู้กับหัวหน้าของด่านนั้น หากเอาชนะได้ ร็อคแมนจะได้อาวุธของหัวหน้าตัวนั้น และสามารถนำอาวุธดังกล่าวไปใช้ได้ตลอดจนจบเกม
เมื่อเริ่มเกม ร็อคแมนจะมีอาวุธเพียงชนิดเดียวคือ ร็อคบัสเตอร์ (Rock Buster) ซึ่งสามารถยิงได้ไม่จำกัด แต่หากเคยเอาชนะหัวหน้าตัวใดไปแล้ว ก็สามารถนำอาวุธของหัวหน้าตัวนั้นมาใช้ได้ แต่อาวุธของหัวหน้าเหล่านี้จะมีจำนวนกระสุนจำกัด ซึ่งสามารถเติมกระสุนได้โดยเก็บไอเท็มอาวุธ อาวุธเหล่านี้อาจมีอยู่แล้วในด่าน หรืออาจได้จากการกำจัดศัตรู
ถึงแม้ว่าผู้เล่นจะสามารถเลือกเล่นด่านต่างๆ เรียงลำดับอย่างไรก็ได้ หัวหน้าตัวหนึ่งจะแพ้ทางกับอาวุธของหัวหน้าอีกตัวหนึ่ง เป็นทอดๆ ไป จึงทำให้ผู้เล่นนิยมเล่นเรียงตามลำดับหัวหน้าที่มีอาวุธข่มกัน ผู้เล่นจะต้องทดลองเองว่าหัวหน้าแต่ละตัวแพ้ทางกับอาวุธชนิดใด แต่หัวหน้าบางตัวก็สามารถใช้การสังเกตและการคาดเดาได้ เช่น ไฟร์แมน (ไฟ) แพ้อาวุธ ไอซ์ สแลชเชอร์ (น้ำแข็ง) นอกจากอาวุธที่ได้จากหัวหน้าทั้งหกแล้ว ยังมีอาวุธอีกอย่างหนึ่งคือ แม็กเน็ต บีม ที่ผู้เล่นจำเป็นจะต้องใช้ในด่านย่อยแรกของด่านสุดท้าย
อาวุธ

ร็อคแมนมีความสามารถในการนำอาวุธของหัวหน้าที่ปราบไปแล้วมาใช้ได้ นอกจากอาวุธที่ได้จากหัวหน้าต่างๆ แล้ว ยังมีอาวุธเพิ่มเติมอีกดังนี้
Rock Buster (อักษรย่อ P) เป็นอาวุธที่ติดตัวมาตั้งแต่แรก ยิงได้ไม่จำกัด ลักษณะเป็นกระสุนปืนเม็ดเล็กๆ ยิงติดต่อกันได้ทีละ 3 นัด
Magnet Beam (อักษรย่อ M) เก็บได้ในด่านของ Elecman โดยใช้อาวุธ Super Arm ยกหินที่ขวางทางอยู่ออกไป เป็นการยิงพื้นวิเศษเพื่อเหยียบได้ชั่วขณะก่อนที่จะหายไป
ในเวอร์ชัน NES การใช้ "Pause Trick" (การกดปุ่ม Select ย้ำๆ) เป็นข้อผิดพลาดของเกมที่ทำให้อาวุธต่างๆ (ยกเว้น Super Arm ของ Guts Man) ออกฤทธิ์ซ้ำๆ ทำให้สามารถจัดการกับหัวหน้าหลายตัวได้ง่ายขึ้น
ด่านและหัวหน้า

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
ด่านแรก
| รหัส | หัวหน้า | อาวุธ | อาวุธที่เป็นจุดอ่อน |
| DRN-003 | Cut Man (คัทแมน) | Rolling Cutter (C) เป็นการยิงใบมีดออกไปเป็นแนวโค้ง แล้วย้อนกลับมาที่เดิม | Super Arm |
| DRN-004 | Guts Man (กัทส์แมน) | Super Arm (G) ทำให้สามารถยกก้อนหินที่วางอยู่ตามที่ต่างๆ ขว้างออกไปเป็นอาวุธได้ | Hyper Bomb |
| DRN-005 | Ice Man (ไอซ์แมน) | Ice Slasher (I) ลักษณะเป็นลูกศรน้ำแข็ง สามารถแช่แข็งเป้าหมายได้ชั่วขณะ และแช่เสาเพลิงเป็นแท่นเหยียบได้ | Thunder Beam |
| DRN-006 | Bomb Man (บอมบ์แมน) | Hyper Bomb (B) เป็นการขว้างลูกระเบิดออกไป เมื่อรอสักพักก็จะระเบิดออก | Fire Storm |
| DRN-007 | Fire Man (ไฟร์แมน) | Fire Storm (F) เป็นการยิงลูกไฟออกไปด้านหน้า และจะมีไฟมาวิ่งล้อมรอบตัวอยู่ชั่วขณะ | Ice Slasher |
| DRN-008 | Elec Man (อิเล็กแมน) | Thunder Beam (E) เป็นการยิงไฟฟ้าออกไปสามทิศทาง | Rolling Cutter |
ด่านสุดท้าย (Fortress)
| ด่านที่ | หัวหน้า |  | อาวุธที่เป็นจุดอ่อน |
| 1 | Yellow Devil |  | Thunber Beam |
| 2 | Copy Robot (หุ่นเหมือนร็อคแมน) |  | Fire Storm, Thunder Beam, Hyper Bomb |
| 3 | CWU-01P |  | Super Arm |
| 4 | Wily Machine Number 1 (I) |  | Fire Storm |
|  | Wily Machine Number 1 (II) |  | Rolling Cutter |
ข้อเปรียบเทียบกับเกมอื่นในชุด

เกมแรกในชุด ร็อคแมน มีข้อแตกต่างจากเกมอื่นในชุดหลายประการ เกมนี้เป็นเกมเดียวที่มีด่านเริ่มต้นเพียง 6 ด่าน ในขณะที่เกมอื่นๆ ในชุดมี 8 ด่าน และร็อคแมนยังไม่มีความสามารถบางอย่างที่จะเพิ่มขึ้นมาในเกมหลังๆ เช่น สไลด์ (เริ่มมีใน ร็อคแมน 3) และชาร์จ Rock Buster (เริ่มมีในร็อคแมน 4) นอกจากนี้แล้ว ตัวเพิ่มพลังยังมีรูปแบบที่แตกต่างออกไป
ข้อเปรียบเทียบกับเกมอื่นในชุด > คะแนน

ร็อคแมน เป็นเพียงเกมเดียวในชุดที่มีตัวนับคะแนน เพราะในสมัยนั้น นิยมการเล่นเกมแข่งกันให้ได้คะแนนสูงๆ (ช่วงปี ค.ศ. 1980) อย่างไรก็ตาม การได้คะแนนไม่มีผลใดๆ ในเกมเลย ผู้เล่นจะไม่ได้อุปกรณ์พิเศษ ไม่ได้ชีวิตเพิ่ม นอกจากนี้แล้วยังไม่มีตารางคะแนนสูงสุด (High Score) ด้วย ดังนั้นในเกมถัดๆ มา จึงไม่มีตัวนับคะแนนอีก
หากผู้เล่นชีวิตหมดและเกมจบ คะแนนก็จะถูกลดเหลือศูนย์ นอกจากนี้ เกมนี้ยังเป็นเกมที่เล่นยาก เป็นไปได้น้อยที่จะเล่นจากต้นจนจบได้โดยไม่มี game over แม้แต่ครั้งเดียว ทำให้ผู้เล่นที่อยากได้คะแนนสูงต้องเริ่มตั้งแต่ต้นใหม่บ่อยครั้ง
ข้อเปรียบเทียบกับเกมอื่นในชุด > หนาม

ตั้งแต่ ร็อคแมน 2 เป็นต้นมา ถ้าร็อคแมนถูกโจมตีโดยศัตรู เขาจะกะพริบ และจะไม่เป็นอันตรายไปช่วงระยะหนึ่ง ผู้เล่นสามารถใช้ช่วงเวลานี้ในการโดนหนามโดยไม่เป็นอันตราย (โดยปกติถ้าโดนหนามจะตายทันที) แต่ทว่าใน ร็อคแมน ภาคนี้ ผู้เล่นจะตาย ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงกะพริบหรือไม่ก็ตาม ทำให้เกมยากมากยิ่งขึ้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Capcom official site, developers and publishers of Mega Man
ภาพปกเกมร็อคแมนในเวอร์ชันของคอมซึ่งมีบอสทั้งหกในแคปซูลที่ฉากหลัง
โรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด

| --- | --- |
ประเภท: เอกชน บัณฑิตวิทยาลัย โรงเรียนธุรกิจ
สถาปนา: 1908
สถาบันหลัก: มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
ได้รับการรับรอง: เอเอซีเอสบี อินเตอร์เนชั่นแนล
ทุนทรัพย์: US$3.8 พันล้าน (2020)
คณบดี: ศรีกันต์ ดาตาร์
อาจารย์: 244 (2020)
เจ้าหน้าที่: 1,989 (2020)
ผู้ศึกษา: 865 (732 เอ็มบีเอ)
ที่ตั้ง: ออลสตัน, แมสซาชูเซตส์, สหรัฐอเมริกา 42°22′02″N 71°07′21″W﻿ / ﻿42.36722°N 71.12250°W﻿ / 42.36722; -71.12250
วิทยาเขต: เมือง
เว็บไซต์: hbs.edu
โรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด (อังกฤษ: Harvard Business School: HBS) เป็นบัณฑิตวิทยาลัย โรงเรียนธุรกิจ ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเอกชน ไอวีลีก และ มหาวิทยาลัยวิจัย ตั้งอยู่ในออลสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ซึ่ง HBS เป็นเจ้าของสำนักพิมพ์ธุรกิจฮาร์วาร์ด ตีพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับธุรกิจ บทความด้านความเป็นผู้นำ กรณีศึกษา และ ฮาร์วาร์ด บิสซิเนส รีวิว นิตยสารธุรกิจเชิงวิชาการรายเดือน นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของห้องสมุดเบเกอร์/ศูนย์บลูมเบิร์ก ซึ่งเป็นห้องสมุดหลักของโรงเรียน
ประวัติ

โรงเรียนก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1908 ในขั้นต้นก่อตั้งโดยคณะมนุษยศาสตร์ ได้รับสถานะเป็นอิสระในปี ค.ศ. 1910 และกลายเป็นหน่วยงานบริหารแยกต่างหากในปี ค.ศ. 1913 คณบดีคนแรกคือ นักประวัติศาสตร์ เอ็ดวิน ฟรานซิส เกย์ (Edwin Francis Gay) (ค.ศ. 1867–1946) โยเกฟ (Yogev) (ค.ศ. 2001) อธิบายแนวคิดดั้งเดิมไว้ดังนี้:
โรงเรียนธุรกิจแห่งนี้เป็นผู้บุกเบิกการพัฒนาวิธีการสอนแบบวิธีสอนโดยใช้กรณีตัวอย่าง โดยได้รับแรงบันดาลใจจากแนวทางการศึกษาด้านกฎหมายที่ฮาร์วาร์ด โดยทั่วไปแล้ว กรณีศึกษาจะเป็นคำอธิบายเหตุการณ์จริงในองค์กรต่าง ๆ นักศึกษาจะได้รับบทบาทเป็นผู้จัดการ และต้องเผชิญกับปัญหาที่พวกเขาต้องวิเคราะห์และให้คำแนะนำ
ตั้งแต่เริ่มต้น โรงเรียนมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับโลกธุรกิจ ภายในเวลาไม่กี่ปีหลังจากก่อตั้ง ผู้นำธุรกิจหลายคนก็กลายเป็นศิษย์เก่า และได้จ้างศิษย์เก่าคนอื่น ๆ ให้ดำรงตำแหน่งเริ่มต้นในบริษัทของตน
เมื่อก่อตั้ง โรงเรียนรับเฉพาะนักศึกษาชาย หลักสูตรฝึกอบรมการบริหารงานบุคคล ซึ่งก่อตั้งขึ้นที่วิทยาลัยแรดคลิฟฟ์ ในปี ค.ศ. 1937 เป็นจุดเริ่มต้นของการฝึกอบรมธุรกิจสำหรับผู้หญิงที่ฮาร์วาร์ด HBS เข้ารับช่วงต่อการบริหารโครงการดังกล่าวจากแรดคลิฟฟ์ในปี ค.ศ. 1954 ในปี ค.ศ. 1959 ศิษย์เก่าหญิงของโครงการหนึ่งปี (ซึ่งในขณะนั้นรู้จักกันในชื่อโครงการ Harvard-Radcliffe ในสาขาบริหารธุรกิจ) ได้รับอนุญาตให้สมัครเข้าร่วมโครงการ MBA ของ HBS ในฐานะนักศึกษาปีที่สอง ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1962 คณะได้ลงคะแนนเสียงให้อนุญาตให้ผู้หญิงเข้าเรียนในหลักสูตร MBA โดยตรง ผู้หญิงกลุ่มแรกที่สมัครเข้าเรียนหลักสูตร MBA โดยตรงได้ลงทะเบียนเรียนในเดือนกันยายน ค.ศ. 1963
โรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ดมีบทบาทสำคัญในการก่อตั้งโรงเรียนธุรกิจแห่งแรกในสหราชอาณาจักร โดยเปิดสอนหลักสูตรหลักสูตรการบริหารจัดการขั้นสูง ระยะเวลาหกสัปดาห์ ร่วมกับเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่เดอรัม ในปี ค.ศ. 1964 แบงกอร์ ในปี ค.ศ. 1965 และที่สแตรธไคลด์ ในปี ค.ศ. 1966 นอกจากนี้ยังได้นำอาจารย์จากโรงเรียนธุรกิจที่ก่อตั้งใหม่ของอังกฤษเข้ามาดูวิธีการสอนที่ฮาร์วาร์ดผ่านโครงการครูสอนภาษาต่างประเทศ
ในปี ค.ศ. 2012–2013 ฝ่ายบริหารของ HBS ได้ดำเนินโครงการและแนวปฏิบัติใหม่ ๆ เพื่อปรับปรุงประสบการณ์ของนักศึกษาหญิงและรับสมัครอาจารย์หญิงเพิ่มมากขึ้น
ประวัติ > ศูนย์วิจัยนานาชาติ

HBS ได้จัดตั้งศูนย์วิจัยระดับโลกเก้าแห่งและสำนักงานประจำภูมิภาคสี่แห่ง และดำเนินงานผ่านสำนักงานในเอเชียแปซิฟิก (ฮ่องกง เซี่ยงไฮ้ สิงคโปร์) สหรัฐอเมริกา (ซานฟรานซิสโกเบย์แอเรีย แคลิฟอร์เนีย) ยุโรป (ปารีส เปิดทำการในปี ค.ศ. 2003) เอเชียใต้ (อินเดีย) ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ (ดูไบ อิสตันบูล เทลอาวีฟ) ญี่ปุ่น และละตินอเมริกา (มอนเตวิเดโอ เม็กซิโกซิตี้ เซาเปาโล)
อันดับ

แม่แบบ:Infobox business school rankings
ในปี ค.ศ. 2022 HBS ได้รับการจัดอันดับให้เป็นอันดับที่ห้าของประเทศโดย U.S. News & World Report อันดับที่สามของโลกโดย ไฟแนนเชียลไทมส์ และอันดับที่สองของโลกโดย การจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลกโดย QS
ชีวิตนักศึกษา

นักศึกษา HBS สามารถเข้าร่วมชมรมและองค์กรนักศึกษามากกว่า 90 แห่งในมหาวิทยาลัย สมาคมนักศึกษา (SA) เป็นช่องทางหลักระหว่างนักศึกษา MBA กับคณาจารย์/ฝ่ายบริหาร นอกจากนี้ นักศึกษา HBS ยังมีตัวแทนในระดับมหาวิทยาลัยโดยสภาบัณฑิตศึกษาฮาร์วาร์ด
การศึกษาสำหรับผู้บริหาร

ในปี ค.ศ. 2015 การศึกษาระดับผู้บริหารมีส่วนช่วยสร้างรายได้ 168 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากรายได้รวมของ HBS ที่ 707 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งรวมถึง:
โครงการการจัดการขั้นสูง เป็นโครงการพักค้างคืนเจ็ดสัปดาห์สำหรับผู้บริหารระดับสูง โดยมีเป้าหมายเพื่อ "เตรียมความพร้อมสำหรับการเป็นผู้นำระดับสูงสุด"
โครงการการจัดการทั่วไป เป็นโครงการอบรมเข้มข้นระยะเวลา 4 เดือน สำหรับผู้บริหารระดับสูงที่เป็นผู้จัดการทั่วไปหรืออยู่ในตำแหน่งดังกล่าวในองค์กรของตน
โปรแกรมพัฒนาภาวะผู้นำซึ่งเป็นทางเลือกแทนหลักสูตร Executive-MBA เป็นโปรแกรมพักค้างคืนระยะเวลา 7 เดือนเพื่อเร่งความก้าวหน้าในอาชีพการงานของผู้นำที่มีศักยภาพสูงและผู้บริหารรุ่นใหม่
โครงการจัดการเจ้าของ/ประธาน ประกอบด้วย "หน่วย" 3 หน่วย ครั้งละ 3 สัปดาห์ กระจายไปเป็นเวลา 2 ปี ทำการตลาดให้กับ "เจ้าของธุรกิจและผู้ประกอบการ"
Harvard Business School Online เปิดตัวในปี 2014 ในชื่อ HBX โดยนำเสนอโปรแกรมใบรับรองและข้อมูลประจำตัวที่ยืดหยุ่นซึ่งสอนโดยคณาจารย์ของ Harvard Business School และจัดส่งผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์
โครงการ Summer Venture in Management เป็นโครงการฝึกอบรมการจัดการระยะเวลา 1 สัปดาห์สำหรับนักศึกษาชั้นปีที่ 4 ขึ้นไป ซึ่งออกแบบมาเพื่อเพิ่มความหลากหลายและโอกาสในการศึกษาด้านธุรกิจ ผู้เข้าร่วมโครงการจะต้องได้รับการจ้างงานในช่วงฝึกงานภาคฤดูร้อน และได้รับการเสนอชื่อและได้รับการสนับสนุนจากองค์กรของตนจึงจะเข้าร่วมโครงการได้
หน่วยงานวิชาการ

คณาจารย์ของโรงเรียนแบ่งออกเป็น 10 หน่วยงานวิชาการ ได้แก่ การบัญชีและการจัดการ ธุรกิจ รัฐบาล และเศรษฐกิจระหว่างประเทศ การจัดการผู้ประกอบการ การเงิน การจัดการทั่วไป การตลาด การเจรจาต่อรอง องค์กร และตลาด พฤติกรรมองค์กร กลยุทธ์ และเทคโนโลยีและการจัดการการดำเนินงาน
อาคารต่าง ๆ

อาคารเก่าแก่ ได้แก่ มอร์แกนฮอลล์ ซึ่งสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1927 ตั้งชื่อตามเจ. พี. มอร์แกน และลีบเฮาส์ ซึ่งสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1940 ตั้งชื่อตามจอห์น แอล. โลบ ซีเนียร์ และบุตรชายของเขา (ทั้งสองออกแบบโดยแม็คคิม มีด และไวท์) และเบอร์เดนฮอลล์ ซึ่งสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1971 พร้อมหอประชุมขนาด 900 ที่นั่ง
ในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 2010 บริษัทในเครือทาทา และองค์กรการกุศลได้บริจาคเงิน 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สำหรับการก่อสร้างศูนย์บริหาร ศูนย์บริหารแห่งนี้ได้รับการตั้งชื่อว่า ทาทาฮอลล์ ตามชื่อของรัตน ทาทา (AMP, 1975) ประธานของบริษัท ทาทา ซันส์ ค่าก่อสร้างทั้งหมดคาดว่าอยู่ที่ 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทาทาฮอลล์ตั้งอยู่ทางมุมตะวันออกเฉียงเหนือของวิทยาเขต HBS สิ่งอำนวยความสะดวกแห่งนี้อุทิศให้กับหลักสูตรการศึกษาระดับผู้บริหารของโรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด อาคารสูงเจ็ดชั้น มีพื้นที่รวมประมาณ 150,000 ตารางฟุต ประกอบด้วยห้องนอนประมาณ 180 ห้องสำหรับนักศึกษา นอกเหนือจากพื้นที่ทางวิชาการและพื้นที่อเนกประสงค์
เครสจ์เวย์ ตั้งอยู่บริเวณฐานของอาคารเครสจ์ฮอลล์เดิม และตั้งชื่อตามเอสเอส เครสเก้ ในปี ค.ศ. 2014 เครสจ์ฮอลล์ถูกแทนที่ด้วยอาคารหลังใหม่ ซึ่งได้รับทุนสนับสนุนจากเงินบริจาค 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยครอบครัวของรูธ มู่หลาน ชู่เฉา ผู้ล่วงลับ ซึ่งลูกสาวทั้งสี่คนของเธอล้วนสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด ปัจจุบัน ลานบริหารระดับผู้บริหารประกอบด้วยอาคารแมคอาเthur เบเกอร์ และเมลลอนฮอลล์ (หอพัก) แมคคอลลัมและฮอว์ส (ห้องเรียน) เชาเซ็นเตอร์ และกลาส (ฝ่ายบริหาร)
อาคารส่วนใหญ่ของ HBS เชื่อมต่อกันด้วยระบบอุโมงค์ใต้ดินที่แยกตามรหัสสี ซึ่งเปิดให้คนเดินเท้าสัญจรได้ อุโมงค์ที่เปิดให้เฉพาะพนักงานซ่อมบำรุงเท่านั้น จะมีท่อไอน้ำไปยังส่วนอื่น ๆ ของวิทยาเขต และเชื่อมต่อเครสจ์กับโรงไฟฟ้าไอน้ำแบล็กสโตนในเคมบริดจ์ ผ่านทางเดินเท้าวีคส์
Weeks Footbridge crossing the Charles River at sunset with Harvard Business School on the left and Harvard Kennedy School on the right
อ่านเพิ่ม

Anteby, Michel. “การผลิตศีลธรรม: คุณค่าของความเงียบในการศึกษาของโรงเรียนธุรกิจ” (สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยชิคาโก 2556) มุมมองของคณาจารย์
Bridgman, T., Cummings, S & McLaughlin, C. (2016). การระบุกรณีใหม่: การทบทวนการพัฒนาวิธีการพิจารณากรณีใหม่สามารถช่วยให้เราคิดแตกต่างออกไปเกี่ยวกับอนาคตของโรงเรียนธุรกิจได้อย่างไร Academy of Management Learning and Education, 15(4): 724–741
Broughton, PD ''Ahead of the Curve: Two Years at the Harvard Business School'' (Penguin Press, 2008) บันทึกความทรงจำ
โคเฮน, ปีเตอร์. “พระกิตติคุณตามโรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด” (ดับเบิลเดย์, 1973)
โคเพลแลนด์ เมลวิน ที. ''และทำเครื่องหมายยุคสมัย: เรื่องราวของโรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด'' (1958)
Cruikshank, Jeffrey. ''Shaping The Waves: A History Of Entrepreneurship At Harvard Business School'' (สำนักพิมพ์ Harvard Business Review, 2005)
McDonald, Duff (2017). The Golden Passport: Harvard Business School, the Limits of Capitalism, and the Moral Failure of the MBA Elite. ISBN 978-0-06-234717-6.
สมิธ, โรเบิร์ต เอ็ม. “ระบบธุรกิจอเมริกัน: ทฤษฎีและการปฏิบัติของสังคมศาสตร์ กรณีศึกษาของโรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด 1920–1945” (สำนักพิมพ์ Garland, 1986)
Yogev, Esther. “Corporate Hand in Academic Glove: The New Management's Struggle for Academic Recognition—The Case of the Harvard Group in the 1920s,” ''American Studies International'' (2001) 39#1 ออนไลน์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI 2  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef 
ห้องสมุดเบเกอร์/ศูนย์บลูมในทะเล
รางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม

| รางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
ผู้ชนะล่าสุด ณปภา ตันตระกูล   อีเรียมซิ่ง (2563)
รางวัลสำหรับ: นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมแห่งปี
ประเทศ:  ไทย
จัดโดย: สตาร์พิกส์
รางวัลแรก: พ.ศ. 2546 (18 ปี)
รางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม เป็นรางวัลที่จัดเป็นประจำทุกปีโดยนิตยสาร Starpics โดยเริ่มจัดเป็นครั้งแรกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 ผลรางวัลมาจากการลงคะแนนของผู้เขียนในนิตยสารถกเถียงและหาผู้ชนะผ่านการตัดสินที่มีความเห็นตรงกันมากที่สุด เพื่อเป็นเกียรติแก่นักแสดงหญิงที่แสดงบทสมทบในภาพยนตร์ไทยที่ทำผลงานได้ยอดเยี่ยม โดยในการประกาศรางวัลครั้งแรก ศิริสิน ศิริพรสมาธิกุล ได้รับรางวัลจากการแสดงในภาพยนตร์ บุปผาราตรี
ผู้ชนะรางวัลคนล่าสุดคือ สุกัญญา มิเกล จากบท แม่ของดา อินทร ในภาพยนตร์เรื่อง 4 KINGS อาชีวะ ยุค 90
ดูเพิ่ม

รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
รางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
รางวัลคมชัดลึก อวอร์ด สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมประเภทภาพยนตร์
| ด ค กรางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ |
| --- | --- |
รางวัล:  ภาพยนตร์  ผู้กำกับภาพยนตร์  นักแสดงนำชาย  นักแสดงนำหญิง  นักแสดงสมทบชาย  นักแสดงสมทบหญิง  บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม 
งานประกาศรางวัล:  2546  2547  2548  2549  2550  2551  2552  2553  2554  2555  2556  2557  2558  2559  2560  2561  2562  2563 
| ด ค กรางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
2546–2551:  ศิริสิน ศิริพรสมาธิกุล (2546)  จารุภัส ปัทมะศิริ (2547)  มณีรัตน์ คำอ้วน (2548)  จินตหรา สุขพัฒน์ (2549)  ภัทรวรินทร์ ทิมกุล (2550)  โฟกัส จีระกุล (2551) 
2552–2562:  เดือนเต็ม สาลิตุล (2552)  อินทิรา เจริญปุระ (2553)  อริสสรา เลอมวณ (2554)  ศิรพันธ์ วัฒนจินดา (2555)  ธิติรัตน์ โรจน์แสงรัตน์ (2556)  อภิญญา สกุลเจริญสุข (2557)  ดวงใจ หิรัญศรี (2558)  อาภา ภาวิไล (2559)  จรินทร์พร จุนเกียรติ (2560)  สู่ขวัญ บูลกุล (2561)  แพรวา สุธรรมพงษ์ (2562)  ณปภา ตันตระกูล (2563)  สุกัญญา มิเกล (2564) 
มณีรัตน์ คำอ้วน ชนะจากภาพยนตร์ เพื่อนสนิท (2548)
โฟกัส จีระกุล ชนะจากภาพยนตร์ ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น (2551)
เดือนเต็ม สาลิตุล ชนะจากภาพยนตร์ ณ ขณะรัก (2552)
อินทิรา เจริญปุระ ชนะจากภาพยนตร์ นาคปรก (2553)
ศิรพันธ์ วัฒนจินดา ชนะจากภาพยนตร์ Home ความรัก ความสุข ความทรงจำ (2555)
อภิญญา สกุลเจริญสุข ชนะจากภาพยนตร์ ภวังค์รัก (2557)
รถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยาน (เอ็มทีอาร์)

รถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยาน (เอ็มทีอาร์) เส้นทางรถไฟฟ้าสายหนึ่งของระบบเอ็มทีอาร์ ในฮ่องกง เชื่อมต่อระหว่างใจกลางนครฮ่องกงกับท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (เป็นเส้นทางเดียวที่เชื่อมต่อ) โดยเส้นทางนี้ไม่ถูกนับว่าเป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินเหมือนเส้นทางอื่น ๆ ความถี่ในการเดินรถปกติทุก ๆ 10 นาที และกลางคืน 12 นาที ความเร็ว 130 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ใช้เวลาในการเดินทาง 24 นาที
สถานี

| สี | ชื่อสถานี> ภาษาไทย | ชื่อสถานี> ภาษาจีน | ภาพถ่าย | การเชื่อมต่อ | เปิดบริการ | เขต |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
รถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยาน (AEL)
|  | ฮ่องกง | 香港 |  | สายตงหย่ง‎ สายเฉวียนวัน‎ (กลาง) สายไอส์แลนด์‎ (กลาง) | 6 กรกฎาคม 1998; 26 ปีก่อน (1998-07-06) | กลางและตะวันตก |
|  | เกาลูน | 九龍 |  | สายตงหย่ง‎ สายถวนมา‎ (ออสติน) ฮ่องกงเกาลูนตะวันตก:         รถไฟความเร็วสูง ขบวนมุ่งหน้าจีนแผ่นดินใหญ่ | 6 กรกฎาคม 1998; 26 ปีก่อน (1998-07-06) | เยาจิมหมง |
|  | ชิงยี | 青衣 |  | สายตงหย่ง‎ | 6 กรกฎาคม 1998; 26 ปีก่อน (1998-07-06) | ไควซิง |
|  | ท่าอากาศยาน | 機場 |  |  ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง | 6 กรกฎาคม 1998; 26 ปีก่อน (1998-07-06) | ไอส์แลนด์ |
|  | เอเชียเวิลด์–เอ็กซ์โปร | 博覽館 |  | — | 20 ธันวาคม 2005; 19 ปีก่อน (2005-12-20) | ไอส์แลนด์ |
ดูเพิ่ม

เอ็มทีอาร์
การคมนาคมในฮ่องกง
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Website of Airport Express
ยศทหารเบลเยียม
ทหารบก (Land component) > ชั้นสัญญาบัตร > นายพล

พลเอก
ดัตช์ : Generaal 
ฝรั่งเศส : Général
พลโท
ดัตช์ : Luitenant-generaal 
ฝรั่งเศส : Lieutenant-général
พลตรี
ดัตช์ : Generaal-majoor 
ฝรั่งเศส : Général-major
พลจัตวา
ดัตช์ : Brigade-generaal 
ฝรั่งเศส : Général de brigade
ทหารบก (Land component) > ชั้นสัญญาบัตร > นายพัน

พันเอก
ดัตช์ : Kolonel 
ฝรั่งเศส : Colonel
พันโท
ดัตช์ : Luitenant-kolonel 
ฝรั่งเศส : Lieutenant-colonel
พันตรี
ดัตช์ : Majoor 
ฝรั่งเศส : Major
ทหารบก (Land component) > ชั้นสัญญาบัตร > นายร้อย

ร้อยเอก (พิเศษ)
ดัตช์ : Kapitein-commandant 
ฝรั่งเศส : Capitaine-commandant
ร้อยเอก
ดัตช์ : Kapitein 
ฝรั่งเศส : Capitaine
ร้อยโท
ดัตช์ : Luitenant 
ฝรั่งเศส : Lieutenant
ร้อยตรี
ดัตช์ : Onderluitenant 
ฝรั่งเศส : Sous-lieutenant
ทหารบก (Land component) > ชั้นประทวน

Chief warrant officer
ดัตช์ : Adjudant-majoor 
ฝรั่งเศส : Adjudant-major
Master warrant officer
ดัตช์ : Adjudant-chef 
ฝรั่งเศส : Adjudant-chef
Warrant officer
ดัตช์ : Adjudant 
ฝรั่งเศส : Adjudant
1st sergeant-major
ดัตช์ : 1ste sergeant-majoor 
ฝรั่งเศส : 1e sergent-major
1st master sergeant
ดัตช์ : 1ste sergeant-chef 
ฝรั่งเศส : 1e sergent-chef
1st sergeant
ดัตช์ : 1ste sergeant 
ฝรั่งเศส : 1e sergent
Sergeant
ดัตช์ : Sergeant 
ฝรั่งเศส : Sergent
ทหารบก (Land component) > อาสาสมัคร > นายสิบ และพลทหาร

สิบเอก (พิเศษ)
ดัตช์ : 1ste korporaal-chef 
ฝรั่งเศส : 1e caporal-chef
สิบเอก
ดัตช์ : Korporaal-chef 
ฝรั่งเศส : Caporal-chef
สิบโท
ดัตช์ : Korporaal 
ฝรั่งเศส : Caporal
สิบตรี
ดัตช์ : 1ste soldaat 
ฝรั่งเศส : 1er soldat
พลทหาร
ดัตช์ : Soldaat 
ฝรั่งเศส : Soldat