สมัยวิกตอเรีย
ที่อยู่อาศัยและสาธารณสุข

ศตวรรษที่ 19 ของบริเตนเผชิญกับการเพิ่มขึ้นของประชากรอย่างมหาศาล ควบคู่ไปกับการขยายตัวของเมืองอย่างรวดเร็ว ซึ่งได้รับแรงผลักดันจากการปฏิวัติอุตสาหกรรม จากการสำรวจสำมโนประชากรปี 1901 พบว่ามากกว่า 3 ใน 4 ของประชากรอาศัยอยู่ในเขตเมือง ซึ่งเพิ่มขึ้นจาก 1 ใน 5 เมื่อเทียบกับศตวรรษก่อนหน้า นักประวัติศาสตร์ ริชาร์ด เอ. โซโลเวย์ เขียนว่า "บริเตนใหญ่กลายเป็นประเทศที่มีความเป็นเมืองมากที่สุดในตะวันตก" การเติบโตอย่างรวดเร็วของประชากรเมือง รวมถึงเมืองอุตสาหกรรมและเมืองการผลิตแห่งใหม่ ตลอดจนศูนย์กลางบริการต่างๆ เช่น เอดินบะระและลอนดอน การเช่าบ้านส่วนบุคคลจากเจ้าของบ้านเป็นรูปแบบที่อยู่อาศัยที่สำคัญ พี. เคมป์ กล่าวว่าโดยทั่วไปแล้ว วิธีนี้เป็นผลดีต่อผู้เช่า
ปัญหาความแออัด (overcrowding) เป็นปัญหาใหญ่ โดยมีผู้คน 7-8 คน อาศัยอยู่รวมกันในห้องเดียวเป็นเรื่องปกติ จนกระทั่งอย่างน้อยถึงช่วงทศวรรษ 1880 ระบบสุขาภิบาลยังไม่เพียงพอ เช่น ระบบประปาและการกำจัดน้ำเสีย สภาพแวดล้อมเหล่านี้ส่งผลกระทบต่อสุขภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสุขภาพของเด็กยากจน ยกตัวอย่างเช่น ทารกที่เกิดในเมืองลิเวอร์พูลในปี 1851 มีเพียง 45% เท่านั้นที่รอดชีวิตจนถึงอายุ 20 ปี สภาพแวดล้อมเลวร้ายเป็นพิเศษในลอนดอน ซึ่งประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และบ้านพักที่ไม่ได้รับการดูแลรักษาอย่างเหมาะสมและแออัดกลายเป็นสลัม เคลโลว์ เชสนีย์ บรรยายสถานการณ์ดังกล่าวไว้ว่า
สลัมที่น่ารังเกียจ บางแห่งกว้างใหญ่ไพศาล บางแห่งแคบจนน่าอึดอัด เป็นส่วนประกอบสำคัญของมหานคร... ในบ้านเก่าแก่ที่เคยสง่างาม มีผู้คนมากถึงสามสิบคนหรือมากกว่า อาศัยอยู่ในห้องเดียวกัน
ความหิวโหยและอาหารที่เลวร้าย เป็นสภาพความเป็นอยู่ทั่วไปในสหราชอาณาจักรช่วงยุควิคตอเรีย โดยเฉพาะในช่วงทศวรรษ 1840 ถึงแม้จะมีความอดอยากรุนแรงอย่างที่เกิดขึ้นในเหตุการณ์อดอยากครั้งใหญ่ของไอร์แลนด์ แต่ก็ถือเป็นกรณีพิเศษ ระดับความยากจนลดลงอย่างมีนัยสำคัญตลอดศตวรรษที่ 19 จากเกือบสองในสามของประชากรในปี 1800 เหลือต่ำกว่าหนึ่งในสามในปี 1901 อย่างไรก็ตาม บทวิเคราะห์ในช่วงทศวรรษ 1890 ชี้ให้เห็นว่าเกือบ 10% ของประชากรเมืองอาศัยอยู่ในสภาพสิ้นหวัง ขาดแคลนอาหารที่จำเป็นต่อการทำงานของร่างกาย ทัศนคติที่มีต่อคนยากจนมักจะไม่เห็นใจ และมักถูกกล่าวโทษว่าเป็นต้นเหตุของความยากจนของตนเอง ด้วยเหตุนี้ พระราชบัญญัติแก้ไขกฎหมายคนยากจน (Poor Law Amendment Act) ปี 1834 จึงถูกออกแบบมาเพื่อลงโทษพวกเขาโดยเจตนา และยังคงเป็นพื้นฐานของระบบสวัสดิการจนถึงศตวรรษที่ 20 ในขณะที่ผู้คนจำนวนมากมีแนวโน้มติดอบายมุข โดยเฉพาะสุรา แต่เบอร์นาร์ด เอ. คุก นักประวัติศาสตร์ ยืนยันว่าสาเหตุหลักของความยากจนในศตวรรษที่ 19 คือ ค่าแรงโดยทั่วไปของประชาชนส่วนใหญ่ต่ำเกินไป พอประทังชีวิตได้ในยามปกติ แต่ไม่สามารถเก็บออมไว้ใช้ยามขัดสน
แม้จะมีความแออัดในเมืองเป็นอุปสรรค แต่ระบบที่อยู่อาศัย การจัดการน้ำเสียและน้ำประปาได้รับการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง จนในที่สุด สหราชอาณาจักรก็มีระบบคุ้มครองสุขภาพประชาชนที่ก้าวหน้าที่สุดแห่งหนึ่งในโลก คุณภาพและความปลอดภัยของแสงสว่างภายในบ้านเรือนดีขึ้นตามลำดับ โดยในช่วงต้นทศวรรษ 1860 ตะเกียงน้ำมันกลายเป็นสิ่งที่นิยมใช้ ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1890 มีการใช้ตะเกียงแก๊ส และปลายยุคเริ่มมีไฟฟ้าเข้ามาใช้ในบ้านของคนร่ำรวย วงการแพทย์พัฒนาอย่างรวดเร็วตลอดศตวรรษที่ 19 มีการค้นพบทฤษฎีเชื้อโรคเป็นครั้งแรก แพทย์มีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางมากขึ้น จำนวนโรงพยาบาลเพิ่มขึ้น อัตราการเสียชีวิตโดยรวมลดลงประมาณ 20% อายุขัยของผู้หญิงเพิ่มขึ้นจากประมาณ 42 เป็น 55 ปี และผู้ชายจาก 40 เป็น 56 ปี ถึงกระนั้น อัตราการเสียชีวิตลดลงเพียงเล็กน้อย จาก 20.8 ต่อพันคนในปี 1850 เหลือ 18.2 ต่อพันคนในปลายศตวรรษ การขยายตัวของเมืองส่งเสริมการแพร่ระบาดของโรค และสภาพแวดล้อมที่สกปรกในหลายพื้นที่ยิ่งทำให้ปัญหารุนแรงขึ้น ประชากรของอังกฤษ สกอตแลนด์ และเวลส์ เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วตลอดศตวรรษที่ 19 ปัจจัยหลายอย่างส่งผลต่อการเพิ่มขึ้นนี้ เช่น อัตราการเกิดที่เพิ่มขึ้น (แม้จะลดลงในช่วงปลายศตวรรษ) การไม่มีโรคระบาดร้ายแรงหรือความอดอยากเกิดขึ้นบนเกาะบริเตนใหญ่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ภาวะโภชนาการที่ดีขึ้น และอัตราการตายโดยรวมที่ลดลง อย่างไรก็ตาม ประชากรของไอร์แลนด์ลดลงอย่างมาก ส่วนใหญ่เกิดจากการอพยพและความอดอยากครั้งใหญ่
พื้นที่ชุมชนแออัด เมืองกลาสโกว์ (1871)
อาคารที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นโรงทำงาน เมืองแลนฟิลลิน (Llanfyllin) สำหรับผู้ยากจนที่ได้รับเงินทุนจากรัฐบาล ดำเนินการตั้งแต่ปี 1838 ถึง 1930
ภาพถ่ายแม่ลูก โดย อัลเฟรด คาเปล-คิวร์ (ประมาณช่วงทศวรรษ 1850 หรือ 1860)