stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาคาไรม์
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
Crimean Karaite Association's page about Karaim Language เก็บถาวร 2019-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Karaim-Russian On-Line Dictionary
Spoken Karaim language project
Translation of Torah into Tatar (Karaite) language
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  อิสราเอล  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่
อัษฎาวุธ วัฒนางกูร

| นาวาอากาศตรีอัษฎาวุธ วัฒนางกูรป> ช., ป.ม., ท.จ.ว., ว.ป.ร.๓ |
| --- | --- |

รองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ สายมาตรฐานความปลอดภัยและพัฒนาทรัพยากรการบิน บริษัทการบินไทย
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2555 – 25 ตุลาคม พ.ศ. 2561
นายกรัฐมนตรี: ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
ผู้อำนวยการใหญ่ สายปฏิบัติการ บริษัทการบินไทย
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2555
นายกรัฐมนตรี: อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
ก่อนหน้า: ร.อ.ประวิตร ชินวัตร
ถัดไป: ร้อยโท อธิศักดิ์ พัดชื่นใจ
อธิบดี กรมมหาดเล็ก 904
ดำรงตำแหน่ง 25 ตุลาคม พ.ศ. 2561 – 14 มีนาคม พ.ศ. 2563
ถัดไป: พลอากาศเอก อำนาจ จีระมณีมัย
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 ตุลาคม พ.ศ. 2502 (65 ปี) กรุงเทพมหานคร
ศาสนา: พุทธ

นาวาอากาศตรี อัษฎาวุธ วัฒนางกูร อดีตอธิบดีกรมมหาดเล็ก 904 ประจำสำนักพระราชวังพิเศษ ตำแหน่งประเภทบริหาร ระดับสูง ราชการ บริหารส่วนกลาง สำนักพระราชวัง รองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ สนับสนุนการถวายบินแก่องค์ประธานศูนย์สนับสนุนการปฏิบัติการ อดีตรองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ สายมาตรฐานความปลอดภัยและพัฒนาทรัพยากรการบิน อดีตรองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ สายปฏิบัติการ บริษัทการบินไทย อดีต ผู้อำนวยการใหญ่ ฝ่ายพัฒนาทรัพยากรการบิน อดีต ผู้อำนวยการฝ่ายฝึกอบรมนักบิน บริษัทการบินไทย ร่วมงานกับบริษัท การบินไทยเมื่อ 4 กุมภาพันธ์ 2538 และดำรงตำแหน่งรองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ สายปฏิบัติการ บริษัทการบินไทยเมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553
นาวาอากาศตรี อัษฎาวุธ วัฒนางกูร เป็นบุตร เรืออากาศตรี อาชีพ วัฒนางกูร กับ นาวาอากาศเอกหญิง พูนศรี ทองปรีชา น้องชายของ ดร.อภิวัฒน์ วัฒนางกูร หรือ วรฑา วัฒนะชยังกูร อดีตคณบดีคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
เป็นนักเรียนเตรียมทหารรุ่น 18 โรงเรียนนายเรืออากาศรุ่นที่ 25 นักเรียนโรงเรียนสวนกุหลาบรุ่น 91 จบการศึกษาสูงสุดปริญญาโท สาขาวิศวกรรมโยธา HOCHSCHULE DER BUNDESWEHR MUENCHEN FEDERAL REPUBLIC OF GERMANY 
ดำรงตำแหน่งรองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ สายปฏิบัติการ บริษัทการบินไทย ต่อจาก เรืออากาศเอกประวิตร ชินวัตร ซึ่งเป็นรุ่นพี่นักเรียนโรงเรียนนายเรืออากาศรุ่นที่ 16 โรงเรียนเตรียมทหารรุ่นที่ 9 ลูกพี่ลูกน้อง ทักษิณ ชินวัตรอดีตนายกรัฐมนตรี สมรสกับ นางสาววนัสบดี พลอยทรัพย์ โดยรับพระราชทานน้ำสังข์จากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและ สมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินี เมื่อ  24 กันยายน 2567
ตระกูลวัฒนางกูร

นาวาอากาศตรีอัษฎาวุธ วัฒนางกูรเป็นหลานของ จอมพลอากาศ เฉลิมเกียรติ วัฒนางกูรอดีตผู้บัญชาการทหารอากาศ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและนาง พรรณี วัฒนางกูร ภรรยา จอมพลอากาศ เฉลิมเกียรติ วัฒนางกูร หนึ่งในผู้เสียชีวิตจากเหตุเครื่องบินตกที่ไต้หวัน
อีกทั้งเป็นอาของ นางสาวกวิตา วัฒนะชยังกูรและนายภาคิน วัฒนะชยังกูร บุตร ดร.อภิวัฒน์ วัฒนางกูร ซึ่งเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง เป็นอดีต คณบดีคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ และพิธีกรทางสถานีช่อง 7
กรรมการบริษัท

บริษัท วิทยุการบินแห่งประเทศไทย
บริษัท เชื้อเพลิงการบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน)
พระอาจารย์ในสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ

นาวาอากาศตรี อัษฎาวุธ วัฒนางกูร เป็นพระอาจารย์ในสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ ตั้งแต่ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายฝึกอบรมนักบิน เมื่อ พ.ศ. 2547 และเป็นนักบินผู้ช่วยในการทำการบินในเที่ยวบินมหากุศลไปเชียงใหม่ ในวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2550 TG8870/8871 และ TG8842/8843 ไปยังพุทธคยาประเทศอินเดีย 13 พฤษศจิกายน พ.ศ. 2553 และเป็นนักบินผู้ช่วย TG8866 จากกรุงเทพ ไปขอนแก่นใน วันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555
รองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ สายปฏิบัติการ บริษัทการบินไทย

รองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ สายปฏิบัติการ บริษัทการบินไทย เป็นตำแหน่งบริหารสูงสุดของกัปตันการบินไทย โดยตำแหน่งนี้จะเป็นตำแหน่งที่กัปตันอาวุโสของการบินไทยจะเป็นผู้ดำรงตำแหน่งเท่านั้น อาจถือว่าเทียบเท่าตำแหน่งหัวหน้านักบินบริษัทการบินไทย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2555 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2562 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.)
พ.ศ. 2562 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 10 ชั้นที่ ๓ (ว.ป.ร.๓)
พ.ศ. 2567 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
จักรวรรดินิยมอเมริกา

ฐานทัพสหรัฐทั่วโลก
จักรวรรดินิยมอเมริกา (อังกฤษ: American imperialism) เป็นคำเรียกของการการคุมนโยบายการทหาร,เศรษฐกิจ และ วัฒนธรรมโดยสหรัฐที่แผ่ขยายอำนาจ, ก่อตั้งและควบคุมรัฐบริวาร คำว่า จักรวรรดินิยมอเมริกาถูกใช้ครั้งแรกโดยประธานาธิบดีสหรัฐ เจมส์ เค. โพล์ก เมื่อสหรัฐเข้าร่วม สงครามเม็กซิโก–อเมริกา ในปี 1846, การผนวกแคลิฟอร์เนียและดินแดนตะวันตกตาม Treaty of Guadalupe Hidalgo และ Gadsden purchase.
แหล่งข้อมูลอื่น

"Imperial America" by Richard Hass, 2000
"Empire or Not? A Quiet Debate Over U.S. Role" by Thomas E. Ricks, 2001
"The Answer to Terrorism? Colonialism" by Paul Johnson, 2001
"The Need for a New Imperialism" by Martin Wolf, 2001
"The Case for American Empire" by Max Boot, 2001
"All Roads Lead to D.C." by Emily Eakin, 2002
"The Reluctant Imperialist: Terrorism, Failed States, and the Case for American Empire" by Sebastian Mallaby, 2002
"The New Liberal Imperialism" by Robert Cooper, 2002
"In Praise of American Empire" เก็บถาวร 2016-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Dinesh D'Souza, 2002
"Empire lite" เก็บถาวร 2017-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Michael Ignatieff, 2003
"America and The Tragic Limits of Imperialism" เก็บถาวร 2012-07-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Robert D. Kaplan, 2003
"An Empire in Denial: The Limits of US Imperialism" เก็บถาวร 2016-04-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Niall Ferguson, 2003
"In Defence of Empires" เก็บถาวร 2016-02-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Deepak Lal, 2003
| ด ค กจักรวรรดิอาณานิคม |
| --- | --- |
  อเมริกัน   ออสเตรีย-ฮังการี   เบลเยียม   บริติช  อังกฤษ   สกอตแลนด์   โจฬะ   เดนมาร์ก   ดัตช์   ฝรั่งเศส   เยอรมัน 
  อิตาลี   ญี่ปุ่น   นอร์เวย์   คณะเสนาธิปัตย์แห่งมอลตา   โอมาน   ออตโตมัน   โปแลนด์–ลิทัวเนีย  คูโรเนียน   โปรตุเกส   รัสเซีย   โซเวียต   สเปน   สวีเดน 
อาณานิคมในสมัยโบราณ
จักรวรรดิอาณานิคมเยอรมัน

| จักรวรรดิอาณานิคมเยอรมัน Deutsches Kolonialreich |
| --- | --- |
1884–1920
   ธงชาติ
อาณานิคมของเยอรมันและรัฐในอารักขาในปี 1914
สถานะ: จักรวรรดิอาณานิคม
เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: เบอร์ลิน
• สภาสูง: Hohenzollern
ประวัติศาสตร์:  

• ก่อตั้ง : 1884
• Herero Wars : 1904
• Signing of the สนธิสัญญาแวร์ซาย : 28 June 1919
• สิ้นสุด : 1920
 
รหัส ISO 3166: DE
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ:  รายการ  เยอรมนี  นาอูรู  ปาเลา  โตโก  แคเมอรูน  กาบอง  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  ชาด  สาธารณรัฐคองโก  นามิเบีย  ประเทศรวันดา  บุรุนดี  แทนซาเนีย  ปาปัวนิวกินี  จีน  ซามัว  โปแลนด์  รัสเซีย  ลิทัวเนีย  
จักรวรรดิอาณานิคมเยอรมัน (อังกฤษ: German colonial empire) เป็นดินแดนโพ้นทะเลของจักรวรรดินิยมเยอรมัน ซึ่งเยอรมันมีความพยายามในการสร้างอาณานิคมที่เริ่มมาตั้งแต่ก่อนหน้านั้โดยนครรัฐต่างๆ ในเยอรมนีไม่ประสบความสำเร็จเท่าใดนัก
เยอรมันมีอาณานิคมโพ้นทะเลอยู่ในทวีปแอฟริกา, เอเชีย และโอเชียเนีย
อาณานิคม

| ดินแดน | ระยะเวลา | พื้นที่ (circa) | ประเทศปัจจุบัน |
| --- | --- | --- | --- |
| แอฟริกาตะวันตกของเยอรมนี | 1896–1918 | 582,200 km²  |  แคเมอรูน  ไนจีเรีย  ชาด  กินี  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  กานา  โตโก |
| แอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนี | 1884–1918 | 835,100 km² |  นามิเบีย |
| นิวกินีของเยอรมนี | 1884–1918 | 247,281 km² |  ปาปัวนิวกินี  หมู่เกาะโซโลมอน  ปาเลา  ไมโครนีเชีย  นาอูรู  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา  หมู่เกาะมาร์แชลล์  ซามัว |
| แอฟริกาตะวันออกของเยอรมนี | 1891–1918 | 995,000 km² |  บุรุนดี  เคนยา  โมซัมบิก  รวันดา  แทนซาเนีย  ยูกันดา |
| ทั้งหมด |  | 2,659,581 km² |  |
ประวัติศาสตร์อาณานิคมของเยอรมัน รวมบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ  กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 4 พระองค์เจ้าชั้นเอก

อธิบดีกรมพระนครบาล
ดำรงตำแหน่ง: พ.ศ. 2419 - พ.ศ. 2429

ประสูติ: 15 มีนาคม พ.ศ. 2398
สิ้นพระชนม์: 8 ธันวาคม พ.ศ. 2440 (42 ปี)
หม่อม: หม่อมทองคำ ทวีวงศ์ ณ อยุธยา   หม่อมสุ่น ทวีวงศ์ ณ อยุธยา   หม่อมแส ทวีวงศ์ ณ อยุธยา   หม่อมเล็ก ทวีวงศ์ ณ อยุธยา   หม่อมผึ่ง ทวีวงศ์ ณ อยุธยา   หม่อมอันเส็ง ทวีวงศ์ ณ อยุธยา   หม่อมหรุ่ม ทวีวงศ์ ณ อยุธยา   หม่อมองุ่น ทวีวงศ์ ณ อยุธยา
พระบุตร: 15 พระองค์
ราชสกุล: ทวีวงศ์
ราชวงศ์: ราชวงศ์จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาตลับ ในรัชกาลที่ 4
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ หรือที่นิยมเรียกพระนามกันว่า กรมภู หรือ กรมภูธเรศ มีพระนามเดิมว่า พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าทวีถวัลยลาภ เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 24 ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาตลับ ประสูติเมื่อวันเสาร์ เดือน 4 ขึ้น 10 ค่ำ ปีเถาะสัปตศก จ.ศ. 1217 ตรงกับวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2398 (นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2399)
พระองค์ทรงรับราชการในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2419 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ทรงกรม สถาปนาขึ้นเป็น กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์  ต่อมาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นอธิบดีกรมพระนครบาล ต่อมาในปี พ.ศ. 2429 (จุลศักราช 1248) เนื่องจากสถานการณ์ที่มีโจรผู้ร้ายชุกชุม ราษฎรพากันตกใจหวั่นไหวไปทั่วทั้งพระนคร กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ ผู้บังคับการกรมพระนครบาลในขณะนั้น ทรงไม่สามารถจัดการปราบปรามโจรผู้ร้ายได้ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ ออกจากตำแหน่งผู้บังคับการกรมพระนครบาล และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นนเรศวรฤทธิ์ พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าสวัสดิโสภณ พระยาเทพประชุน และพระยาธรรมสารนิติวิชิตรภักดี ทั้ง 4 เป็นผู้มีอำนาจปรึกษาพร้อมกันบังคับการสิทธิขาด ในตำแหน่งที่เสนาบดี กรมพระนครบาล
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ ประทับอยู่ที่วังสะพานช้างโรงสี เหนือ (เรียกกันว่า วังเหนือ) ซึ่งเดิมเป็นวังที่ประทับของ กรมหมื่นสนิทนเรนทร์ และกรมหลวงสรรพศิลป์ปรีชา  โดยเป็นวังในกลุ่มของพระราชโอรสในรัชกาลที่ 4 ซึ่งมีอยู่ 3 วัง คือบริเวณที่ปัจจุบันเรียกกันว่า แพร่งนรา แพร่งสรรพศาสตร์ และแพร่งภูธร  ทั้ง 3 แพร่งได้ชื่อมาจากเสด็จในกรม 3 พระองค์ เจ้าของวัง คือ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ และกรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์  เมื่อกรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์สิ้นพระชนม์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้แบ่งพื้นที่ทำเป็นตึกแถว พระราชทานชื่อถนนย่านนั้นว่า แพร่งภูธร ตามพระนามของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ ทรงประชวรด้วยพระโรคอัมพาตมาช้านาน จนเมื่อวันพุธที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2440 เวลาค่ำเกือบ 1 ทุ่ม สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเยี่ยมพระอาการประชวรของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ และได้ทรงถามไถ่ถึงพระอาการประชวรด้วยความห่วงใย ก่อนจะเสด็จพระราชดำเนินกลับในเวลาเกือบ 2 ทุ่ม แต่หลังจากที่สมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวงเสด็จพระราชดำเนินกลับไปได้ไม่นานนัก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ก็สิ้นพระชนม์เมื่อเวลา 5 ทุ่มเศษ ในคืนวันเดียวกันนั้นเอง พระชันษาได้ 41 ปี ทรงเป็นต้นราชสกุล ทวีวงศ์
ในย่านถนนเจริญกรุง จะมีตลาดเก่าแก่ตลาดหนึ่งที่มีชื่อว่า ตลาดกรมภูธเรศ หรือที่ชาวบ้านเรียกกันติดปากว่า "ตลาดกรมภู"
พระโอรสและพระธิดา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ ทรงเป็นต้นราชสกุลทวีวงศ์ มีหม่อม 8 ท่าน ได้แก่
หม่อมทองคำ
หม่อมสุ่น
หม่อมแส
หม่อมเล็ก
หม่อมผึ่ง
หม่อมอันเส็ง
หม่อมหรุ่ม
หม่อมองุ่น
โดยมีพระโอรสธิดารวมทั้งหมด 14 พระองค์ เป็นชาย 6 พระองค์ และหญิง 8 พระองค์
| พระรูป | พระนาม | หม่อมมารดา | ประสูติ | สิ้นชีพิตักษัย | คู่สมรส |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 1. หม่อมเจ้าหญิงสุนทรารมณ์ | หม่อมทองคำ | 29 กันยายน พ.ศ. 2419 | 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2465 |  |
|  | 2. หม่อมเจ้าอุดมดิเรกลาภ | ที่ 1 ในหม่อมแส | 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2419 | 5 มิถุนายน พ.ศ. 2484 | หม่อมเฉื่อย (จารุจินดา)   หม่อมราชวงศ์หญิงลมุล (สุประดิษฐ์)   หม่อมอบ   หม่อมวรรณ   หม่อมหลวงหญิงพัวพันธ์ (ศิริวงศ์) |
|  | 3. หม่อมเจ้ากลาง |  | ไม่ทราบปี | ไม่ทราบปี |  |
|  | 4. หม่อมเจ้าหญิงทราบศิริมาน | หม่อมสุ่น | 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2421 | 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 |  |
|  | 5. หม่อมเจ้ากาญจนสังกาศ | หม่อมองุ่น | 19 ธันวาคม พ.ศ. 2422 | 15 สิงหาคม พ.ศ. 2495 | หม่อมเจ้าหญิงจันทนฉวี ทวีวงศ์   หม่อมเกษร   หม่อมจงจิตต์ (มัธยมจันทร์) |
|  | 6. หม่อมเจ้าชาติชูศักดิ์ | ที่ 1 ในหม่อมผึ่ง | 16 มีนาคม พ.ศ. 2425 | 11 มิถุนายน พ.ศ. 2454 | หม่อมพยอม (ประทีปะเสน) |
|  | 7. หม่อมเจ้าหญิงลักษณลาวรรณ |  | มีนาคม หรือ เมษายน พ.ศ. 2425 | 11 มิถุนายน พ.ศ. 2445 |  |
|  | 8. หม่อมเจ้าหญิงจันทนฉวี | หม่อมเล็ก | 8 เมษายน พ.ศ. 2426 | 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2475 | หม่อมเจ้ากาญจนสังกาศ ทวีวงศ์ |
|  | 9. หม่อมเจ้าหญิงพาณีอนงค์   (ท่านหญิงแจ๊ด) |  | 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2428 | 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 |  |
|  | 10. หม่อมเจ้าพงศ์ภูวนาถ | ที่ 2 ในหม่อมแส | 5 เมษายน พ.ศ. 2430 | 28 เมษายน พ.ศ. 2502 | หม่อมหลวงหญิงนัดดาดวง (สิงหรา)   หม่อมหลวงหญิงเกษสุดา (สิงหรา) |
|  | 11. หม่อมเจ้าชาย (ไม่ปรากฏพระนาม) |  | เมษายน พ.ศ. 2431 | 15 มิถุนายน พ.ศ. 2432 |  |
|  | 12. หม่อมเจ้าหญิงวิลาศกัญญา   (ท่านหญิงชี) | ที่ 2 ในหม่อมผึ่ง | 10 มกราคม พ.ศ. 2431 | ไม่ทราบปี |  |
|  | 13. หม่อมเจ้าหญิงกลาง |  | ไม่ทราบปี | ไม่ทราบปี |  |
|  | 14. หม่อมเจ้าหญิงเก๋ง | หม่อมอันเส็ง | ไม่ทราบปี | 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 |  |
พระนัดดา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงอดิศรอุดมเดช มีพระนัดดารวม 32 คน ดังนี้
หม่อมเจ้าอุดมดิเรกลาภ ทวีวงศ์ มีโอรสธิดา 7 คน ได้แก่
หม่อมราชวงศ์ทิพลาภ ทวีวงศ์ ที่ 1 ในหม่อมเฉื่อย
หม่อมราชวงศ์เขจรเจริญลาภ ทวีวงศ์ ในหม่อมราชวงศ์หญิงลมุล
หม่อมทวีวงศ์ถวัลยศักดิ์ (หม่อมราชวงศ์เฉลิมลาภ ทวีวงศ์) (นามเดิม: หม่อมราชวงศ์ภิรมย์เฉลิมลาภ) ที่ 2 ในหม่อมเฉื่อย
หม่อมราชวงศ์หญิงวิไลลาภ บุนนาค ในหม่อมวรรณ
หม่อมราชวงศ์หญิงพิมพ์พงษ์ อินวะษา ในหม่อมหลวงหญิงพัวพันธ์
หม่อมราชวงศ์หญิงภัทรา สิงหเสนี ที่ 3 ในหม่อมเฉื่อย
หม่อมราชวงศ์ดิลกลาภ ทวีวงศ์ ที่ 4 ในหม่อมเฉื่อย
หม่อมเจ้ากาญจนสังกาศ ทวีวงศ์ มีโอรสธิดา 10 คน ได้แก่
หม่อมราชวงศ์ทวีลาภ ทวีวงศ์ ที่ 1 ในหม่อมเจ้าหญิงจันทนฉวี
หม่อมราชวงศ์หญิงโสมสิริ ทวีวงศ์ ที่ 2 ในหม่อมเจ้าหญิงจันทนฉวี
หม่อมราชวงศ์ชำนาญ ทวีวงศ์ ในหม่อมเกษร
หม่อมราชวงศ์หญิงทวีศรี วรรณวัฒน์ ที่ 3 ในหม่อมเจ้าหญิงจันทนฉวี
หม่อมราชวงศ์ทวีศักดิ์ ทวีวงศ์ ที่ 4 ในหม่อมเจ้าหญิงจันทนฉวี
หม่อมราชวงศ์ทรงวิทย์ ทวีวงศ์ ที่ 1 ในหม่อมจงจิตต์
หม่อมราชวงศ์หญิงจิตวดี อินทรวิชะ ที่ 2 ในหม่อมจงจิตต์
หม่อมราชวงศ์วีรวุฒิ ทวีวงศ์ ที่ 3 ในหม่อมจงจิตต์
หม่อมราชวงศ์ถวัลย์ศักดิ์ ทวีวงศ์ ที่ 4 ในหม่อมจงจิตต์
หม่อมราชวงศ์หญิงลักษมี ชัวต์ ที่ 5 ในหม่อมจงจิตต์
หม่อมเจ้าชาติชูศักดิ์ ทวีวงศ์ มีธิดา 3 คน ได้แก่
หม่อมราชวงศ์หญิงพยุงศักดิ์ เกษมศรี
หม่อมราชวงศ์หญิงชูศักดิ์ ทวีวงศ์
หม่อมราชวงศ์หญิงสิบศักดิ์ ทวีวงศ์
หม่อมเจ้าหญิงจันทนฉวี ทวีวงศ์ มีโอรสธิดา 4 คน ได้แก่
หม่อมราชวงศ์ทวีลาภ ทวีวงศ์
หม่อมราชวงศ์หญิงโสมสิริ ทวีวงศ์
หม่อมราชวงศ์หญิงทวีศรี วรรณวัฒน์
หม่อมราชวงศ์ทวีศักดิ์ ทวีวงศ์
หม่อมเจ้าพงศ์ภูวนาถ ทวีวงศ์ มีโอรสธิดา 12 คน
หม่อมราชวงศ์หญิงพันธุปรีดี ทวีวงศ์
หม่อมราชวงศ์พันธุม ทวีวงศ์
หม่อมราชวงศ์พันธุ์ปรีชา ทวีวงศ์ ทั้ง 3 นี้ในหม่อมหลวงหญิงนัดดาดวง
หม่อมราชวงศ์หญิงสุดาพันธุ์ จงเกษม
หม่อมราชวงศ์สุตพันธุ์ ทวีวงศ์
หม่อมราชวงศ์หญิงศิริพันธุ์ หลิมละมัย
หม่อมราชวงศ์หญิงถนอมพันธุ์ แสงประดับ
หม่อมราชวงศ์วีระพันธุ์ ทวีวงศ์
หม่อมราชวงศ์สันติพงศ์ ทวีวงศ์
หม่อมราชวงศ์หญิงเปี่ยมพันธุ์ หุ่นแก้ว
หม่อมราชวงศ์หญิงวิมลพันธุ์ ทวีวงศ์
หม่อมราชวงศ์หญิงยุพาพันธุ์ สินธุพันธุ์ ทั้ง 9 นี้ในหม่อมหลวงหญิงเกษสุดา
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าทวีถวัลยลาภ
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าทวีถวัลยลาภ
พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ (ม.จ.ก.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2428 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2428 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
อาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศสวีเดน

| จักรวรรดิอาณานิคมสวีเดน Svenska kolonier |
| --- | --- |
1638–1878
   ธง     ตราอาร์มประจำประเทศ  
Map of the Swedish Empire with all of the territories that it possessed at different time periods shown together.
สถานะ: จักรวรรดิอาณานิคม
เมืองหลวง: สต็อกโฮล์ม
การปกครอง: สมบูรณาญาสิทธิราชย์
ประวัติศาสตร์:  

• ก่อตั้ง : 1638
• สิ้นสุด : 1878
 
ประชากร

• 1650 : 2200000
 
สกุลเงิน: ริกสดาลเลอร์
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ:  Countries today  สวีเดน  นอร์เวย์  ฟินแลนด์  รัสเซีย  เอสโตเนีย  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  กานา  สหรัฐ  เยอรมนี  โปแลนด์ 
สวีเดนมีอาณานิคมโพ้นทะเลในระหว่างปี1638-1663 และ ปี 1784-1878
รายชื่อ

อดีตอาณานิคมของสวีเดนในทวีปแอฟริกา :
สวีดิชโกลด์โคสต์ (1650–1663; เสียให้ เดนมาร์กและ จักรวรรดิดัทช์ รวมทั้ง เคปโคสต์ (1649–1663) ซึ่งประกอบด้วยดินแดนต่อไปนี้:
Fort Apollonia, ปัจจุบันคือ เบยิน: 1655-1657.
Fort Christiansborg/Fort Frederiksborg, ปัจจุบันคือ Osu: 1652-1658
Fort Batenstein, ปัจจุบันคือButri: 1649-1656.
Fort Witsen, ปัจจุบันคือ Takoradi: 1653-1658.
Carolusborg: เมษายน 1650 - มกราคม/กุมภาพันธ์ 1658, 10ธันวาคม 1660- 22 เมษายน 1663
อดีตอาณานิคมของสวีเดนในทวีปอเมริกา:
กัวเดอลุป (1813–1814 กลับคืนสู่ฝรั่งเศส)
แซ็ง-บาร์เตเลมี (1784–1878 ขายให้ฝรั่งเศส)
นิวสวีเดน (1638–1655 เสียให้กับดัตช์)
โตเบโก (1733; attempted settlement thwarted by natives)
จักรวรรดิแอซเท็ก

แอซเท็ก (อังกฤษ: Aztec Empire) เป็นคำที่หมายถึงกลุ่มชาติพันธ์ในทางตอนกลางของเม็กซิโกโดยเฉพาะกลุ่มที่พูดภาษานาวาตล์ (Nahuatl) ผู้มีอำนาจทางการเมืองและทางการทหารในบริเวณเมโสอเมริกา ในคริสต์ศตวรรษที่ 14, 15 และ 16 ในสมัยที่เรียกว่าปลายยุคคลาสสิกตอนหลังในลำดับเหตุการณ์ในเมโสอเมริกา (Mesoamerican chronology)
ส่วนใหญ่แล้ว “แอซเท็ก” มักจะหมายถึงเฉพาะชาวเตนอชตีตลัน (en:Tenochtitlan) ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่บนเกาะในทะเลสาบเท็กซ์โคโคที่เรียกตนเองว่า “เม็กซิกาเทน็อคคา” หรือ “โคลฮูอาเม็กซิกาเทน็อคคา”
บางครั้งคำนี้ก็รวมทั้งผู้ที่พำนักอาศัยของเตนอชตีตลันในนครรัฐพันธมิตรอีกสองเมือง Acolhua แห่ง เตซโกโก และ เทพาเน็คแห่งทลาโคพานที่รวมกันเป็นสามพันธมิตรแอซเท็ก (Aztec Triple Alliance) หรือที่เรียกกันว่า “จักรวรรดิแอซเท็ก”
กลุ่มกองกิสตาดอร์ หรือนักสำรวจดินแดนชาวสเปนนำโดย เอร์นัน กอร์เตส เข้ารุกรานและยึดครองจักรวรรดิแอซเท็ก จนกระทั่งล่มสลายในปี ค.ศ. 1521
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์สเปน
จักรวรรดิอินคา
การพิชิตจักรวรรดิแอซเท็กโดยสเปน
จักรวรรดิบัลแกเรีย

ซาร์กอนสตันตินที่ 1 และซารีนาไอรีนา
จักรวรรดิบัลแกเรีย (อังกฤษ: Bulgarian Empire, บัลแกเรีย: Българско царство) เป็นคำที่ใช้บรรยายสมัยประวัติศาสตร์บัลแกเรียในยุคกลางสองสมัยที่บทบาทสำคัญในยุโรปโดยเฉพาะในยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ ที่มักจะมีข้อขัดแย้งกับจักรวรรดิไบแซนไทน์ จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 และ จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 ถือว่าเป็นจักรวรรดิเดียวกันที่จักรวรรดิที่ 2 มาฟื้นฟูขึ้นหลังจากที่อยู่ภายใต้การปกครองของไบแซนไทน์อยู่ชั่วระยะหนึ่ง
จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1

บทความหลัก: จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1
จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 ก่อตั้งขึ้นจากการขยายดินแดนของเกรตบัลแกเรียไปยังทางตอนใต้ของแม่น้ำดานูบ และรุ่งเรืองระหว่างปี ค.ศ. 635 จนถึงปี ค.ศ. 1018 เมื่อไปตกอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์ จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 รุ่งเรืองทางด้านวัฒนธรรมและทางอำนาจมากที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 9 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 10 ภายใต้การปกครองของเจ้าชายบอริสที่ 1 และ ซาร์ซีแมออนที่ 1 แห่งบัลแกเรีย ที่บัลแกเรียกลายมาเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและการศึกษาของยุโรปสลาฟ และเป็นหนึ่งในบรรดารัฐที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป
จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2

บทความหลัก: จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2
จักรวรรดิบัลแกเรียยุคกลางมาได้รับการฟื้นฟูขึ้นเป็น จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 หลังจากการลุกขึ้นต่อต้านโดยขุนนางสองคนจากเตอร์นอวอ (Tarnovo), อาแซน (Ivan Asen I of Bulgaria) และ แปเตอร์ (Peter IV of Bulgaria) ในปี ค.ศ. 1185 ภายใต้การปกครองของซาร์อีวัน อาแซนที่ 2 ในครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 13 บัลแกเรียก็ฟื้นตัวขึ้นมามีอำนาจพอ ๆ กับสมัยแรกแต่ก็เพียงไม่นานเพราะความขัดแย้งภายในและการรุกรานจากต่างประเทศ จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 รุ่งเรืองต่อมาจนมาเสียแก่จักรวรรดิออตโตมันเมื่อออตโตมันขยายตัวเข้ามาในบอลข่านในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 ในปี ค.ศ. 1396 หรือปี ค.ศ. 1422
ในปี ค.ศ. 1878 รัฐบัลแกเรียก็ได้รับการฟื้นฟูขึ้นเป็นอาณาจักรที่ขึ้นกับจักรวรรดิออตโตมันในฐานะราชรัฐแห่งบัลแกเรีย (Principality of Bulgaria) ราชรัฐได้รับอิสรภาพจากออตโตมันและก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรบัลแกเรียในปี ค.ศ. 1908
แผนที่

จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 ในสมัยของจักรพรรดิซิเมียน
จักรวรรดิบัลแกเรีย
จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2
ในสมัยของ
ไอวาน อาเซนที่ 2
จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2
ราวปี ค.ศ. 1340
จักรวรรดิอาณานิคมฝรั่งเศส

จักรวรรดิอาณานิคมฝรั่งเศส (อังกฤษ: French colonial empire) ประกอบด้วยอาณานิคมโพ้นทะเล, รัฐในอารักขา และ รัฐบริวารที่อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลฝรั่งเศสในกรุงปารีส ซึ่งเริ่มต้นขึ้นในศตวรรษที่ 16 โดยจักรวรรดิอาณานิคมฝรั่งเศสถูกแบ่งออกเป็นสองยุค คือจักรวรรดิอาณานิคมฝรั่งเศสที่หนึ่ง ซึ่งสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1814 เมื่อนโปเลียนถูกถอดจากราชบัลลังก์ และเริ่มเข้าสู้ยุคจักรวรรดิอาณานิคมฝรั่งเศสที่ 2 อีกครั้งในปี 1830 เมื่อฝรั่งเศสเข้ายึดครองแอลจีเรีย และเริ่มเสื่อมถอยลงจากสงครามในเวียดนาม (1955) และแอลจีเรีย (1962) ซึ่งนำไปสู่การประกาศเอกราชจากฝรั่งเศสในอีกหลายๆประเทศภายหลังปี 1960[ต้องการอ้างอิง]
อาณานิคม

แอฟริกาตะวันตกของฝรั่งเศส
มอริเตเนีย
เซเนกัล
อัลเบลดา
เฟรนช์ซูดาน
เฟรนช์กินี
ไอวอรีโคสต์
อาณานิคมไนเจอร์ของฝรั่งเศส
อัปเปอร์วอลตาภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส
ฟรานซ์ดาโฮมี่
โตโกแลนด์ของฝรั่งเศส
แอฟริกากลางของฝรั่งเศส
กาบอง
แคเมอรูนของฝรั่งเศส
คองโกของฝรั่งเศส
อุบังกุย-ชารี
อาณานิคมชาดของฝรั่งเศส
แอฟริกาเหนือของฝรั่งเศส
แอลจีเรียของฝรั่งเศส
ดินแดนอารักขาตูนิเซียของฝรั่งเศส
โมร็อกโกของฝรั่งเศส
แอฟริกาตะวันออกของฝรั่งเศส
มาดากัสการ์ของฝรั่งเศส
คอโมโรส
อาณานิคมหมู่เกาะในมหาสมุทรอินเดีย
โซมาลีแลนด์ของฝรั่งเศส
ประชากรศาสตร์ > ประชากร ค.ศ. 1919 และ ค.ศ. 1940

|  |  1921  |  1926  |  1931  |  1936  |  1940  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่ | 39,140,000 | 40,710,000 | 41,550,000 | 41,500,000 | 41,835,000 |
| อาณานิคม, รัฐในอารักขา และดินแดนในอาณัติ | 55,556,000 | 59,474,000 | 64,293,000 | 69,131,000 | 68,888,000 |
| รวม | 94,696,000 | 100,184,000 | 105,843,000 | 110,631,000 | 110,723,000 |
| ร้อยละของประชากรโลก | 5.02% | 5.01% | 5.11% | 5.15% | 4.81% |
ที่มา: INSEE, SGF
จักรวรรดิโรมันตะวันตก

จักรวรรดิโรมันตะวันตก (อังกฤษ: Western Roman Empire) หมายถึงครึ่งตะวันตกของจักรวรรดิโรมันหลังจากการแบ่งโดยไดโอคลีเชียนในปี ค.ศ. 285 อีกครึ่งหนึ่งเป็นจักรวรรดิโรมันตะวันออกที่ปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่าจักรวรรดิไบแซนไทน์
โรมยุติความเป็นเมืองหลวงลงหลังจากการแบ่งแยก ในปี ค.ศ. 286 เมืองหลวงของจักรวรรดิโรมันตะวันตกย้ายไปตั้งอยู่ที่เมดิโอลานัม (ปัจจุบันคือมิลาน) และย้ายอีกครั้งไปยังราเวนนาในปี ค.ศ. 402
หลังจากการแยกตัวแล้ว จักรวรรดิโรมันก็รุ่งเรืองอยู่เป็นช่วง ๆ ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 5 หลังจากระบบการปกครองแบบของจักรพรรดิไดโอคลีเชียน และการรวมตัวโดยจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 และจักรพรรดิจูเลียนเดอะอโพลเตท จักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 1 ทรงเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายที่ทรงปกครองจักรวรรดิโรมันที่รวมตัวกัน แต่หลังจากการเสด็จสวรรคตของพระองค์ในปี ค.ศ. 395 จักรวรรดิโรมันก็แยกตัวกันอย่างเด็ดขาด จักรวรรดิโรมันตะวันตกสิ้นสุดลงเมื่อโรมิวลัส ออกัสตัสสละราชสมบัติโดยการบีบบังคับของโอเดเซอร์เมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 476 และอย่างเป็นทางการหลังจากการเสด็จสวรรคตของจักรพรรดิจูเลียส เนโพส (Julius Nepos) ในปี ค.ศ. 480
แม้ว่าจะได้รับการกู้คืนโดยจักรวรรดิโรมันตะวันออก จักรวรรดิโรมันตะวันตกก็มิได้ฟื้นตัวขึ้นอีก เมื่อจักรวรรดิโรมันตะวันตกล่มสมัยประวัติศาสตร์ของยุโรปก็เข้าสู่สมัยต่อมาที่เรียกว่ายุคกลางหรือที่เรียกกันว่ายุคมืด อุดมการณ์และชื่อของจักรวรรดิโรมันตะวันตกได้รับการรื้อฟื้นมาใช้เป็นจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จนกระทั่งมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1806