stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลฟีออเรนตีนา
เอกลักษณ์ > ตราสโมสร

ตราสัญลักษณ์โดยทั่วไปของสโมสรคือตราประจำเมืองฟลอเรนซ์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ดอกลิลลีบนพื้นหลังสีขาว ตลอดประวัติศาสตร์ของสโมสร พวกเขามีการเปลี่ยนแปลงตราสัญลักษณ์หลายครั้ง ซึ่งทั้งหมดนี้จะปรากฏสัญลักษณ์ดอกลิลลีของเมืองฟลอเรนซ์ไว้ด้วยในทางใดทางหนึ่ง ตราแบบแรกไม่มีความซับซ้อนเท่าไรนัก เป็นเพียงตราประจำเมืองที่ปรากฏโล่สีขาวพร้อมสัญลักษณ์ดอกลิลลีอยู่ภายใน ต่อมาได้มีการออกแบบโทนสีให้ทันสมัยและดูสดใสยิ่งขึ้น ด้วยการเพิ่มสัญลักษณ์ลิลลีเป็นโทนสีแดง และในฤดูกาลที่สโมสรคว้าแชมป์เซเรียอา มีการตกแต่งสัญลักษณ์ดอกลิลลีให้ทับซ้อนกับสัญลักษณ์ธงอิตาลี เพื่อสื่อถึงทีที่เป็นแชมป์เก่า (Scudetto)
ตราสโมสรรูปแบบต่อมาที่เจ้าของทีมอย่าง ฟลาวิโอ ปอนเตลโล เปิดตัวในปี 1980 มีความโดดเด่นเป็นพิเศษ ซึ่งประกอบด้วยครึ่งหนึ่งของสัญลักษณ์ประจำเมืองฟลอเรนซ์ และครึ่งหนึ่งของตัวอักษร "F" สื่อถึงชื่อฟีออเรนตีนา และไม่เป็นที่นิยมเมื่อมีการเปิดตัว โดยเชื่อว่าเป็นการตัดสินใจด้วยเหตผลทางการธุรกิจ และเนื่องจากสัญลักษณ์นี้มีความคล้ายคลึงกับง้าวมากกว่าดอกลิลลี นับตั้งแต่อดีตจนถึงฤดูกาล 2022–23 เมื่อสโมสรเปิดตัวตราสัญลักษณ์ใหม่ที่เรียบง่ายและมีสไตล์ สัญลักษณ์เป็นรูปข้าวหลามตัดสองชั้นล้อมรอบด้วยสีทอง ด้านนอกมีพื้นหลังสีม่วง ตัวอักษร "AC" สีขาว และตัวอักษร "F" สีแดง แทนชื่อของสโมสร ด้านในเป็นสีขาวขอบทองและมีตราประจำเมืองฟลอเรนซ์สีแดง ตราสัญลักษณ์ที่เห็นในปัจจุบันได้มาจากการประมูลด้วยมูลค่ากว่า 2.5 ล้านยูโร ทำให้เป็นตราสโมสรที่มูลค่าสูงสุดในอิตาลี
เอกลักษณ์ > สี

ในช่วงแรกของการก่อตั้ง ผู้เล่นฟีออเรนตีนาสวมชุดแข่งขันสีแดงและสีขาวอย่างละครึ่ง ซึ่งมาจากสัญลักษณ์ดอกลิลลีประจำเมือง ชุดสีม่วงซึ่งเป็นที่รู้จักและโดดเด่นกว่านั้นถูกนำมาใช้ครั้งแรกใน ค.ศ. 1928 และมีการใช้นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทำให้เกิดชื่อเล่นว่า ลา วิโอลา ("เดอะเพอร์เพิล (ทีม)") และยังมีเรื่องเล่าว่าฟีออเรนตีนาได้ชุดสีม่วงมาโดยไม่ได้ตั้งใจ หลังจากเกิดอุบัติเหตุในการนำชุดสีแดงและสีขาวไปทำความสะอาดในแม่น้ำแล้วสีซีดเป็นสีม่วง
ทีมเยือนมักโดดเด่นด้วยสีขาวอยู่เสมอ บางฤดูกาลอาจมีสีแดงและสีม่วง และบางฤดูกาลก็เป็นสีขาวล้วน กางเกงขาสั้นเป็นสีม่วง บางครั้งอาจสวมชุดเหย้าพร้อมสวมกางเกงขาสั้นสีขาว ในฤดูกาล 1995–96 เป็นครั้งแรกที่ชุดเป็นสีแดงทั้งหมดโดยมีขอบสีม่วงและมีดอกลิลลีจำนวน 2 ดอกประดับบนไหล่ชุดแข่งขันชุดที่สามของสโมสรมักเป็นสีแดงล้วน มีบางครั้งที่เป็นสีเหลืองเช่น ฤดูกาล 1997–98, 1999–00 และ 2010–11 ส่วนใหญ่จะสวมใส่ในรายการโกปปาอิตาเลีย
สำหรับฤดูกาล 2017–18 และเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่สโมสรใช้ชุดแข่ง 5 ชุดในฤดูกาล ซึ่งประกอบด้วยชุดเหย้า 1 ชุด (สีม่วงล้วน) และชุดเยือนอีก 4 ชุด แต่ละชุดเป็นตัวแทนของโกมูเนแห่งประวัติศาสตร์ของเมืองฟลอเรนซ์: น้ำเงินล้วน (Santa Croce), ขาวล้วน (Santo Spirito), เขียวล้วน (San Giovanni) และแดงล้วน
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

เซเรียอา
ชนะเลิศ (2):  1955–56,  1968–69
โกปปาอีตาเลีย
ชนะเลิศ (6):  1939–40, 1960–61, 1965–66, 1974–75, 1995–96, 2000–01
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา
ชนะเลิศ (1): 1996
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
รองชนะเลิศ (1): 1956–57
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ
ชนะเลิศ (1): 1960–61
ยูฟ่าคัพ
รองชนะเลิศ (1): 1989–90
ยูฟ่าคอนเฟอเรนซ์ลีก
รองชนะเลิศ (2): 2022–23, 2023–24
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
อดีตผู้เล่นที่มีชื่อเสียง

| --- | --- |
  โรแบร์โต บัจโจ   ดุงกา   สเตฟาน เอฟเฟนแบร์ก   ไบรอัน เลาด์ดรูฟ   อังเดร แคนเชลสกีส์   ฮิเดะโตะชิ นะกะตะ   รุย กอชตา   กาเบรียล บาติสตูตา   ฟรันเชสโก ตอลโด   กริสเตียน วีเอรี   นูนู กอมิช   ลูกา โตนี   ปาโบล อัสวัลโด:   อาเดรียน มูตู   เอนรีโก กีเอซา   จัมเปาโล ปัซซีนี   จอร์โจ กีเอลลีนี   อัลแบร์โต จีลาร์ดีโน   มาร์ติน ยอร์เกนเซน   ฟาบรีซีโอ มิกโกลี   สเตวาน ยอเวทิช   อาเดม ลายิซ   วาลอน เบห์รามี   เซบัตเตียน เฟร์   มานูเอล ปัสกวัล   ดูชัน วลาคอวิช   ซุฟยาน อัมรอบัฏ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของแฟนคลับ เก็บถาวร 2019-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สโมสรฟุตบอลฟีออเรนตีนา ที่เฟซบุ๊ก
สโมสรฟุตบอลฟีออเรนตีนา ที่เฟซบุ๊ก
สโมสรฟุตบอลฟีออเรนตีนา ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กแชมเปียนเซเรียอา |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ 36 สมัย |  ยูเวนตุส (1905, 1925-26, 1930-31, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1934-35, 1949-50, 1951-52, 1957-58, 1959-60, 1960-61, 1966-67, 1971-72, 1972-73, 1974-75, 1976-77, 1977-78, 1980-81, 1981-82, 1983-84, 1985-86, 1994-95, 1996-97, 1997-98, 2001-02, 2002-03, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20) |  |
| แชมป์ 20 สมัย |  อินเตอร์มิลาน (1909-10, 1919-20, 1929-30, 1937-38, 1939-40, 1952-53, 1953-54, 1962-63, 1964-65, 1965-66, 1970-71, 1979-80, 1988-89, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2020-21, 2023-24) |  |
| แชมป์ 19 สมัย |  เอซี มิลาน (1901, 1906, 1907, 1950-51, 1954-55, 1956-57, 1958-59, 1961-62, 1967-68, 1978-79, 1987-88, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1995-96, 1998-99, 2003-04, 2010-11, 2021-22) |  |
| แชมป์ 9 สมัย |  เจนัว (1898, 1899, 1900, 1902, 1903, 1904, 1914-15, 1922-23, 1923-24) |  |
| แชมป์ 7 สมัย |  โตรีโน (1927-28, 1942-43, 1945-46, 1946-47, 1947-48, 1948-49, 1975-76) • โบโลญญา (1924-25, 1928-29, 1935-36, 1936-37, 1938-39, 1940-41, 1963-64) •  โปรแวร์เชลลี (1908, 1909, 1910-11, 1911-12, 1912-13, 1920-21, 1921-22) |  |
| แชมป์ 3 สมัย |  โรมา (1941-42, 1982-83, 2000-01) •  นาโปลี (1986-87, 1989-90, 2022-23) |  |
| แชมป์ 2 สมัย |  ลาซีโอ (1973-74, 1999-2000) •  ฟีออเรนตีนา (1955-56, 1968-69) |  |
| แชมป์สมัยเดียว |  เวโรนา (1984-85) •  ซัมป์โดเรีย (1990-91) •  คัลยารี (1969-70) • กาซาเล (1913-14) • โนเวเซ (1921-22) • สเปเซีย (1944) |  |
ผู้เล่นฟีออเรนตีนาฤดูกาล 1940–41
จิอันการ์โล อันโตนโญนี สถาปนาตนเองขึ้นมาเป็นผู้เล่นตัวหลักในทศวรรษ 1970 ต่อมาได้กลายเป็นขวัญใจของสโมสร
กาบริเอล บาติสตูตา ผู้เล่นคนสำคัญของสโมสรในทศวรรษ 1990 และเขามีสถานะเป็นตำนานของสโมสรจวบจนปัจจุบัน
เซซาเร ปรันเดลลี ผู้จัดการทีมที่คุมทีมยาวนานที่สุดของสโมสร (ค.ศ. 2005–2010, 2020–2021)
วินเชนโซ มอนเตลลาอดีตผู้จัดการทีมฟีออเรนตีนา ระหว่าง ค.ศ. 2012–2015 และ 2019
สนามกีฬาอาร์เตมีโอ ฟรังกี
ตราสัญลักษณ์สโมสร มักปรากฏสัญลักษณ์ดอกลิลลีประจำเมืองฟลอเรนซ์
ตราสัญลักษณ์ดั้งเดิมซึ่งใช้งานมายาวนานถึงปี 2022
กาบริเอล บาติสตูตา ในชุดแข่งสีม่วงอันเป็นเอกลักษร์ของทีม
การเชิดมังกร

การเชิดมังกร (จีนตัวย่อ: 舞龙; จีนตัวเต็ม: 舞龍; พินอิน: wǔ lóng อู่หลง) เป็นรูปแบบการเต้นรำที่สืบทอดมาและถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของวัฒนธรรมจีน เหมือนกับการเชิดสิงโต มักจะพบเห็นในการฉลองเทศกาลต่างๆ. การเต้นจะใช้ทีมเต้นต่อกันไปตามรูปร่างความยาวของมังกร ทีมเต้นจะมีการเคลื่อนไหวเลียนแบบการเคลื่อนไหวของแม่น้ำที่คดเคี้ยวไปมา
การเชิดมังกรมักจะจัดขึ้นในช่วงเทศกาลปีใหม่ของจีน (ตรุษจีน) มังกรจีนเป็นสัญลักษณ์ของประเทศจีน และพวกเขาเชื่อว่ามังกรจะนำความโชคดีมาให้กับผู้คน ฉะนั้นยิ่งเชิดมังกรระยะเวลานานมากขึ้นเท่าไหร่ก็จะนำความโชคดีมาให้ชุมชนมากขึ้น.  มังกรถูกเชื่อว่าเป็นผู้ที่มีคุณสัมบัติที่ประกอบด้วย พลังอันยิ่งใหญ่ ความสง่างาม ความอุดมสมบูรณ์ สติปัญญา และสิริมงคล. ลักษณะของมังกรมีทั้งความน่ากลัว และมีขนาดใหญ่ แต่มันก็มีความเมตตา ดังนั้นจึงถูกนำไปกลายเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจกษัตริย์  การเคลื่อนไหวแบบที่สืบทอดกันมาเป็นการแสดงถึงอำนาจและความสง่างามของมังกร
ประวัติ

ในช่วงของราชวงศ์ฮั่น รูปแบบการเชิดมังกรแบบต่าง ๆ ได้ถูกกล่าวถึง ในสมัยจีนโบราณ มังกรจีน คือผู้กำหนดการตกของฝน ตัวอย่างเช่น มังกร อิ้งหลง (Yinglong) ถูกยกย่องให้เป็นเทพแห่งฝน,  และเสินหลง (Shenlong) มีอำนาจในการกำหนดให้มีลมเท่าใด มีฝนเท่าใด ระบำฝนจะจัดขึ้นในช่วงเวลาหน้าแล้งซึ่งจะมีมังกรเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งด้วยเสมอ. ตามหนังสือที่เขียนขึ้นโดยต่ง จ้งซู (Dong Zhongshu) ในสมัยราชวงศ์ฮั่น มีชื่อหนังสือว่า ชุนชิวฝานลู่ ในส่วนที่เกี่ยวกับพิธีกรรมขอฝน จะมีการใช้มังกรที่ทำจากดินเหนียว และเด็ก ๆ และผู้ใหญ่ก็จะออกมาเต้น จำนวนมังกร ความยาวและสีสันของมังกรจะแตกต่างกันไปตามในแต่ละปีไม่เหมือนกัน. การบันเทิงที่เป็นที่นิยมที่สุดในช่วงของราชวงศ์ฮั่นก็คือ ไป่ซี่ (百戲) การแสดงวาไรตี้โชว์ที่เรียกว่า เซี่ยงเหริน (象人) จะมีการแต่งตัวรูปแบบหลากหลาย เช่น สัตว์ต่าง ๆ ปลา มังกร ในเรียงความบทกวีของจาง เหิง ที่ชื่อว่า ซีจิงฟู่ (西京賦) ได้มีการบันทึกการแสดงไว้หลากหลาย เช่น การแสดงที่มีการแต่งกายเป็นมังกรเขียวและเป่าขลุ่ย และปลามังกรแสดงการเปลี่ยนร่างเป็นมังกร การแสดงบางอย่างปรากฏให้เห็นบนเห็นแกะสลักสมัยราชวงศ์ฮั่น อุปกรณ์ประกอบฉากเป็นอะไรที่ยุ่งยากที่การเต้นสมัยใหม่ไม่สามารถนำมาใช้ได้ และนักแสดงต้องเป็นผู้ทำให้มังกรดูมีน้ำหนักเบา
มังกรในสมัยราชวงศ์ฮั่นก็ได้มีการกล่าวถึงในสมัยของราชวงศ์ถังและราชวงศ์ซ่งด้วยเหมือนกัน มังกรที่มีรูปร่าง คล้ายกับโคมมังกร (หลงเติง; 龍燈) ที่ใช้ในงานเทศกาลโคมไฟ พรรณนาอยู่ในการจัดงานของราชวงศ์ซ่งที่ชื่อว่า ตงจิงเมิ่งฮว๋าลวู่ โดยได้มีการสร้างมังกรจากแก้วและผ้า ข้างในบรรจุเทียนจำนวนมาก สำหรับโคมไฟมังกรอาจจะหิ้วเดินขบวนกันไปตามถนนในช่วงค่ำคืนของเทศกาลโคมไฟ ซึ่งอาจจะนำไปประยุกต์กับการเชิดสิงโตในรูปแบบปัจจุบันที่มักจะจัดกันในตอนกลางวัน ซึ่งไม่เป็นที่แน่ชัดว่าการเชิดสิงโตแบบสมัยใหม่เริ่มกำเนิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด ในสมัยปัจจุบัน รัฐบาลของสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้มีการปรับปรุง ประยุกต์ และประชาสัมพันธ์การเต้นรำแบบพื้นเมืองหลากหลายรูปแบบ ซึ่งเป็นส่วนที่ช่วยให้การเชิดสิงโตเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวางในประเทศจีน และสังคมชาวจีนทั่วโลก
จากความนิยมที่มีของการเชิดสิงโต ทำให้รูปแบบการเชิดสิงโตได้มีการพัฒนาออกมาหลากหลายรูปแบบแตกต่างกันไปตามภูมิภาคต่าง ๆ ของจีน ตัวอย่างเช่น ใน จ้านเจียง มณฑลกวางตุ้ง ส่วนลำตัวของมังกรจะประกอบด้วยนักแสดงจำนวนหลายสิบหลายร้อยต่อกัน และในมณฑลผู่เจียงและมณฑลเจ้อเจียง ลำตัวของมังกรจะใช้ไม้ทำ จำนวนรูปแบบการเชิดสิงโตมีอยู่มากกว่า 700 แบบ
โครงสร้างของมังกร

มังกรจะมีลำตัวที่ยาวคดเคี้ยวและมีเสาอยู่เป็นจำนวนมาก มีหัวและหาง  ตัวมังกรในแต่ละส่วนจะถูกนำมาต่อติดกันด้วยห่วงและต่อส่วนหัวและส่วนหางตรงส่วนท้ายสุด มังกรแบบดั้งเดิมสร้างจากไม้ มีห่วงไม้ไผ่อยู่ข้างใน ภายนอกห่อหุ้มด้วยผ้าสวยงาม อย่างไรก็ตามในยุคปัจจุบันจะใช้วัสดุที่เบาขึ้นเช่น อะลูมิเนียม และ พลาสติกมาแทนไม้และวัสดุที่หนัก
มังกรจะมีความยาวอยู่ที่ประมาณ 25 ถึง 30 เมตร สำหรับที่ใช้แสดงแบบผาดโผน และที่ใหญ่สุดก็จะยาวถึง 50 ถึง 70 เมตร สำหรับในงานเดินขบวนและเทศกาลฉลอง  ขนาดและความยาวจะขึ้นอยู่กับกำลังของคนที่แสดง กำลังเงิน วัตถุดิบ ทักษะความสามารถของนักแสดง และขนาดพื้นที่ที่ใช้แสดง. คณะขนาดเล็กจะไม่สามารถทำมังกรให้ยาวมากได้ เพราะมันจะต้องขึ้นอยู่กับกำลังของคนแสดง ราคาค่อนข้างแพง และ ต้องใช้ทักษะพิเศษ ซึ่งจะจัดการได้ค่อนข้างยากสำหรับคณะขนาดเล็ก.
ขนาดและความยาวปกติของมังกรแนะนำอยู่ที่ 112 ฟุต (34 เมตร) และจะมีการแยกเป็น 9 ส่วนใหญ่ๆ โดยที่ส่วนย่อยในแต่ละส่วนยาวประมาณ 14 นิ้ว ดังนั้นทั้งตัวจะมีประมาณ 81 ส่วนย่อย  มีมากมายที่อาจจะขยายไปถึง 15 ส่วน และมังกรบางตัวก็มียาวถึง 46 ส่วน  บางครั้ง ก็มีการแข่งสร้างมังกรในหมู่ชุมชนชาวจีนรอบโลก โดยพยายามสร้างให้ยาวที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตั้งแต่มีตำนานที่กล่าวว่ายิ่งมังกรยาวเท่าไหร่ก็จะยิ่งนำความโชคดีมาให้มากขึ้นเท่านั้น มังกรที่ยาวที่สุดที่มีบันทึกไว้ในปัจจุบันยาวกว่า 5 กิโลเมตร
ในประวัติศาสตร์ การเชิดมังกรจะมีการแสดงที่หลากหลายแตกต่างกันไป พร้อมด้วยรูปแบบ และสีสันของมังกรที่แตกต่างกันไปเหมือนกัน บางทีสีเขียวถูกเลือกให้เป็นสีหลักของมังกรเพราะสีเขียวเป็นสัญลักษณ์ของการเก็บเกี่ยวที่ดี สีอื่นๆ ได้แก่ สีเหลือง เป็นสัญลักษณ์ของกษัตริย์ที่น่าเกรงขาม สีทองและสีเงินเป็นสัญลักษณ์ของความเจิรญมั่งคั่ง รุ่งเรือง สีแดงเป็นตัวที่ทำให้เกิดความตื่นเต้น และส่วนหางมักจะประดับประดาด้วยสีเงินและประกายระยิบระยับ ซึ่งทำให้รู้สึกได้ถึงบรรยากาศแห่งความสนุกสนาน เนื่องจากการเชิดมังกรไม่ได้มีการแสดงทุกวัน ดังนั้นผ้าที่ห่อหุ้มตัวมังกรจะถูกทอดออกเพื่อเก็บรักษาไว้ก่อนที่จะมีการแสดงใหม่ในครั้งต่อไป
การแสดง

การเชิดมังกรแสดงโดยความสามารถของทีมที่จะต้องมีการเคลื่อนไหวของร่างกายนิ่งที่สุด.  การผสมผสานลำตัวแต่ละส่วนของมังกรในเวลาที่เหมาะสมและถูกต้องเป็นจุดสำคัญที่ทำให้การเชิดมังกรประสบความสำเร็จ. ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นแม้แต่จากนักแสดงคนเดียวจะมีผลต่อความล้มเหลวของการแสดงทั้งหมด. การเชิดมังกรที่จะประสบความสำเร็จ ส่วนหัวของมังกรจะต้องสามารถประสานลำตัวให้เข้ากับจังหวะของกลองให้ได้ดี. ในงานพระราชพิธีหรือขบวนพาเหรด ส่วนหัวของมังกรจะหนักประมาณ 12 จิน (14.4 กิโลกรัม, เกือบ 32 ปอนด์). ส่วนหางของมังกรก็มีบทบาทสำคัญในการแสดงซึ่งจะต้องเคลื่อนไหวไปตามการเคลื่อนไหวของส่วนหัว. ส่วนที่ 5 จะคือส่วนตรงกลางลำตัว ผู้แสดงจะต้องมีความตื่นตัวกับการเคลื่อนไหวแบบเวลาต่อเวลาเลย
รูปแบบการแสดงเชิดมังกร จะถูกออกแบบตามทักษะและประสบการณ์ของผู้แสดง  บางรูปแบบจะเรียกว่า "Cloud Cave", อ่างน้ำวน "Whirlpool", รูปแบบไท้เก๊ก T'ai chi , เกลียวเงิน"threading the money", ตามหาไข่มุก "looking for pearl", และมังกรล้อมรอบเสา "dragon encircling the pillar". การเคลื่อนไหวที่เรียกว่า มังกรไล่ลูกแก้ว "dragon chasing the pearl" เป็นการแสดงถึงว่ามังกรยังคงแสวงหาภูมิปัญญาความรู้อย่างต่อเนื่อง.
มังกรเคลื่อนไหวในรูปแบบของคลื่นเกิดจากการแกว่งประสานกันระหว่างแต่ละส่วนอย่างต่อเนื่อง การเคลื่อนไหวลักษณะคลื่นนี้ถือเป็นการเคลื่อนไหวขั้นพื้นฐานของมังกร
ส่วนการเคลื่อนไหวแบบอื่นที่ซับซ้อนและยากขึ้นก็ขึ้นอยู่กับการสร้างสรรค์ของแต่ละทีมเอง.
รูปแบบการแสดงแบบทั่วๆ ไปรวมทั้งการวิ่งหมุนวน
เพื่อทำให้ร่างกายของมังกรหันหลังและบิดตัวเองด้วย นี่เป็นเหตุให้นักแสดงจะต้องกระโดดข้ามผ่านส่วนลำตัวของมังกรเพื่อให้ได้ภาพที่สวยงาม รูปแบบขั้นสูงอื่นๆ
ได้แก่ การหมุดเป็นเกลียว และแสดงกายกรรม ซึ่งนักแสดงจะเหยียบบนขา
และไหล่ของแต่ละคนเพื่อให้การเคลื่อนไหวของมังกรสูงขึ้นเรื่อยๆ
การเป็นนักแสดงเชิดมังกรจะต้องประกอบด้วยองค์ประกอบและทักษะหลายอย่างด้วยกัน เป็นการผสมผสานของหลายๆ กิจกรรมเข้าด้วยกัน ผสมผสานระหว่างการฝึกฝนและความคิดของทีมนักกีฬา ละครเวที และศิลปะการแสดง. ทักษะพื้นฐานนั้นง่ายที่จะเรียนรู้  แต่อย่างไรก็ตาม หากจะเป็นนักแสดงที่มีความสามารถจะต้องผ่านการฝึกฝนการเคลื่อนไหวแบบที่ซับซ้อนจนเป็นธรรมชาติได้ ซึ่งไม่ได้เกิดจากทักษะส่วนตัวของคนๆ เดียว แต่จะต้องมุ่งเน้นไปที่การประสานการเคลื่อนไหวของทีมด้วย
การเชิดมังกรคู่ ไม่ค่อยเห็นในนิทรรศการตะวันตก เป็นการแสดงที่นักแสดงสองแถวพามังกรขึ้นสู่เสาสูงชะลูด การแสดงมังกรเก้าแถวก็หาดูยากเกิดจากความเชื่อที่ว่าเก้าเป็นเลขที่ดี ซึ่งการแสดงจะต้องใช้คนร่วมแสดงจำนวนมากจากหลายๆ คณะ ซึ่งจะจัดได้เฉพาะงานที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลระดับชาติหรือภูมิภาคเท่านั้น
การแสดง > การแข่งขัน

การแข่งขันการเชิดมังกรมีจัดขึ้นกันทั่วโลก.  ในการแข่งขันจะมีการเข้มงวดเรื่องกฎรูปแบบของลำตัวมังกรและกฎของการแสดง ดังนั้นมังกรที่เข้าร่วมแข่งขันจะถูกสร้างให้ดูบนเวทีแล้วประทับใจ มีความเร็วและความคล่องตัว ซึ่งทีมนักแสดงที่แสดงก็ใช้เทคนิคการแสดงแบบที่ยาก  มังกรที่ใช้แสดงเหล่านี้ หัวจะเล็กและเบากว่าธรรมดาทั่วไปเพื่อให้สามารถตวัดชักไปได้รอบๆ และจะต้องมีน้ำหนักน้อยกว่า 3 กิโลกรัม ชิ้นส่วนของลำตัวจะต้องเป็นอลุมิเนียมเบา ขอเกี่ยวและห่วงจะต้องเป็นท่อพีวีซีที่บางมากๆ การแสดงหนึ่งชุดจะใช้เวลาประมาณ 8-10 นาที.
ในปัจจุบัน มังกรเรืองแสงคือมังกรที่ทาด้วยสีเรืองแสง luminous paints ซึ่งจะเกิดการเรืองแสงภายใต้แบล็คไลท์ black light ก็ถูกนำมาใช้ในการแข่งขันเช่นกัน
ในวรรณคดี

วรรณคดีของลอว์เรนซ์ เฟอร์ลิงเฮททิ Lawrence Ferlinghetti's poem การเชิดมังกรที่ดีที่สุด "The Great Chinese Dragon", ได้ตีพิมพ์ในบทกวีของเขาในปี 1961 ชื่อว่า เริ่มต้นจากซานฟรานซิสโก  Starting from San Francisco ซึ่งบทกวีนี้มีแรงบันดาลใจมาจากการเชิดมังกร.  เกรกอรี่สตีเฟนสัน Gregory Stephenson กล่าวว่ามังกรเป็นตัวแทนที่แสดงถึงพลังและความลึกลับของชีวิต ได้เห็นความจริงที่ว่าจิตวิญญาณโปร่งแสงทุกที่ในโลกของวัสดุ" นวนิยายของเอิร์ลเลิฟเลซ ชื่อว่า "มังกรไม่สามารถเต้นรำ" ใช้รูปแบบการเต้นแบบคานิวัลในการสำรวจค้นหาการเปลี่ยนทางสังคมและประวัติศาสตร์ของอินเดียตะวันตก.
แหล่งข้อมูลอื่น

Lion Directory - Worldwide Lion & Dragon Dance Resource Centre เก็บถาวร 2010-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเทศกาลตรุษจีน |
| --- | --- | --- |
วัฒนธรรมจีน
| หัวข้อ |  เหนียน  การเชิดสิงโต  การเชิดมังกร  ภาพปีใหม่  อั่งเปา  มื้อเย็นรวมญาติ  ดอกไม้ไฟ  ประทัด  มังกรจีน  ฝู  |  |
| อาหาร |  ขนมเข่ง  ชุนปิ่ง  เกี๊ยว  โร่วกาน  หลัวฮั่นไจ  ถ้วยฟู  ฝาดฉ่อย  เกี๊ยวกวางตุ้ง  ข้าวหลาม  กั่ว  เม็ดบัว  พายสัปปะรด  ลูกพิราบ  โอ่วก้วย  ขนมผักกาด  ยฺหวีเชิง  เมล็ดแตง  ส้มแมนดาริน  ปลา  |  |
| อื่น ๆ |  ซีซีทีวีนิวเยียส์กาลา  ปฏิทินจีน  ชุน-ยฺวิ่น  สีในวัฒนธรรมจีน  |  |
โกลเดนวีก
The head of dragon dance costume
ขบวนพาเหรดเชิดมังกรในซีแอตเติล, ปี 1909
การแสดงการเชิดมังกรควบคู่ไปกับการแสดงเชิดสิงโตในงานพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อนปี 2008 ใน ซานฟรานซิสโกเดือนเมษายน
สมาชิกสมาคมเยาวชนจีนในเมลเบิร์น Melbourne แสดงในวันปีใหม่, ที่ Crown Casino, โชว์เทคนิคการหมุนเกลียวขั้นพื้นฐาน
เชิดมังกรไฟ
การแสดงเชิดมังกรคู่ที่เมืองฉงซิ่ง Chongqing, ในจีนเดือนกันยายนปี 2002 ช่วงฉลองวันชาติจีน China's National Day
ณัฏฐกันย์ อัมพรพงษ์

| ณัฏฐกันย์ อัมพรพงษ์ |
| --- | --- |
เกิด: 24 มิถุนายน พ.ศ. 2534 (33 ปี) ณัฏฐกันย์ อัมพรพงษ์ จังหวัดสมุทรสงคราม ประเทศไทย
ปีที่แสดง: 2559 - ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: นัชชา จาก นางฟ้าเปื้อนฝุ่น (2559)   มะลิ จาก ลูกหลง (2560)   จอย จาก เพชรร้อยรัก (2561)   ชด จาก บ่วงสไบ (2562)   เนมา จาก สมบัติมหาเฮง (2563)   เกษรา จาก ปางเสน่หา (2565)
สังกัด:  ช่อง 7 (2559 - 2566)
ณัฏฐกันย์ อัมพรพงษ์ ชื่อเล่น ปุ๊กปิ๊ก เป็นนักแสดงและนางแบบชาวไทยในสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 (เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2534) เกิดที่จังหวัดสมุทรสงคราม
ประวัติ

ณัฏฐกันย์ อัมพรพงษ์ ชื่อเล่น ปุ๊กปิ๊ก เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2534 เป็นนักแสดงและนางแบบชาวไทยเกิดที่อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ณัฏฐกันย์จบการศึกษาอุดมศึกษาปริญญาตรีคณะวิทยาลัยการแพทย์บูรณาการ สาขาบูรณาการสุขภาพ
เริ่มเข้าสู่วงการสายบันเทิงจากเวทีการประกวด Miss Grand Thailand 2015 เมื่อในปี 2559 และมีผลงานโฆษณาต่าง ๆ ภายหลังได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7และมีผลงานละครเรื่อง นางฟ้าเปื้อนฝุ่น, ลูกหลง, ว่าความตามรัก เป็นต้น ปัจจุบันรับงานละครเรื่อยมา
ในปี 2562 ณัฏฐกันย์มีผลงานละครเรื่อง บ่วงสไบ และเป็นที่รู้จักกันในบทบาท ชด ลูกสาวของป้าเมี้ยนรับบทโดย ต๋อง สาวิตรี สามิภักดิ์ โดยมีผู้ติดตามชมละครเรื่องนี้เป็นจำนวนมากและมีกระแสละครเรื่องนี้ให้การตอบรับเป็นจำนวนมากจึงทำให้ละครเรื่องนี้ประสบความสำเร็จไปด้วยดี
ปัจจุบันณัฏฐกันย์หมดสัญญากับทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 โดยมีผลงานละครเรื่อง สมบัติมหาเฮง เป็นเรื่องสุดท้าย
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2559 | นางฟ้าเปื้อนฝุ่น | นัชชา (นัช) |
| 2560 | ลูกหลง | มะลิ |
| 2560 | ว่าความตามรัก | หนิง |
| 2561 | เขยผู้ใหญ่ สะใภ้กำนัน | ส้มโอ |
| 2561 | เพชรร้อยรัก  | จอย |
| 2562 | บ่วงสไบ | ชด |
| 2563 | สมบัติมหาเฮง | เนมา |
| 2564 | ปล้นลอยฟ้า | ปูนา |
| 2565 | ปางเสน่หา | เกษรา |
| 2565 | คุ้งเสน่หา  | เนื้ออ่อน |
| 2566 | หงส์ในกรงกา | องค์อร |
*ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางช่องวัน 31
| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2566 | พระนคร 2410 | ปิ่น (รับเชิญ) |
แหล่งข้อมูลอื่น

ณัฏฐกันย์ อัมพรพงษ์ ที่อินสตาแกรม
| ก่อนหน้า |  | ณัฏฐกันย์ อัมพรพงษ์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| วรางคนาง วุฑฒยากร และ ณัฐชยกานต์ ปากหวาน |  | มิสแกรนด์ไรส์ซิงสตาร์  (2015)  (ร่วมกับ นรีดาว อิศรภักดี) |  | รวิสรา สวยสมเรียม   และ อแมนด้า ออบดัม |
เขตชาอุนสกี

เขตชาอุนสกี (รัสเซีย: Ча́унский райо́н; ชูคอต: Чаан район, Čaan rajon) เป็นเขตการปกครองที่ซึ่งเป็นหนึ่งในหกเขตของเขตปกครองตนเองชูคอตคาของประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่บนชายฝั่งทางตอนเหนือของชูคอตคา มีอาณาเขตติดกับเขตอีอุลตินสกีทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เขตอะนาดีร์สกีทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และติดกับเขตบิลิบินสกีทางทิศใต้และทิศตะวันตก พื้นที่ของเขตมีอยู่ที่ 67,091 ตารางกิโลเมตร (25,904 ตารางไมล์) ศูนย์กลางการบริหารของเขตอยู่ที่เมืองเปเวก  ประชากรของเขตมีอยู่ที่ 5,148 (การสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2010); 6,962 (สำมะโน ค.ศ. 2002); 32,167 (สำมะโน ค.ศ. 1989). ประชากรของเมืองเปเวกคิดเป็น 80.8% ของประชากรทั้งหมดของเขต
เขตชาอุนสกีมีพื้นที่ราบเรียบเมื่อเทียบกับเขตอื่น ๆ ในชูคอตคา[ต้องการอ้างอิง] ดินแดนภายในเขตชาอุนสกี ณ ปัจจุบันถูกเยือนหรือค้นพบโดยบุคคลที่ไม่ใช่ชนพื้นเมืองในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ชนพื้นเมืองในเขตนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวชุกคอต และคิดเป็นประมาณร้อยละ 15 ของประชากร
คลังภาพ

ตราอาร์มของเขตชาอุนสกี
ที่ตั้งของเขตชาอุนสกีภายในเขตปกครองตนเองชูคอตคา
เกาะหินโด่งในเขตชาอุนสกี
ดูเพิ่ม

อะนาดีร์
เขตอะนาดีร์สกี
เขตบิลิบินสกี
เขตอีอุลตินสกี
เขตปราวิเดนสกี
เขตชูคอตสกี
กลศาสตร์ท้องฟ้า

กลศาสตร์ท้องฟ้า (อังกฤษ: Celestial mechanics) เป็นสาขาวิชาหนึ่งของการศึกษาดาราศาสตร์ ที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่ของวัตถุท้องฟ้า โดยนำศาสตร์ของวิชาฟิสิกส์และกลศาสตร์ดั้งเดิม มาประยุกต์ใช้กับวัตถุทางดาราศาสตร์เช่น ดาวฤกษ์หรือดาวเคราะห์ เพื่อสร้างข้อมูลของตำแหน่งดาวขึ้น กลศาสตร์วงโคจร (Orbital mechanics หรือ astrodynamics) ก็เป็นสาขาย่อยสาขาหนึ่งในศาสตร์นี้ โดยมีเป้าหมายในการศึกษาเกี่ยวกับวงโคจรของดาวเทียมที่มนุษย์สร้างขึ้น
ประวัติของวิชากลศาสตร์ท้องฟ้า

กลศาสตร์ท้องฟ้าวิเคราะห์ยุคใหม่นั้นได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อกว่า 300 ปีที่ผ่านมากับคัมภีร์ Principia ของเซอร์ไอแซก นิวตันเมื่อปี 1687 ชื่อ "กลศาสตร์ท้องฟ้า" เป็นชื่อเรียกล่าสุดที่ใช้เมื่อไม่นานมานี้ นิวตันได้เขียนบรรยายไว้ว่า ฟิลด์ (สนาม) นั้นควรจะถูกเรียกว่า "กลศาสตร์ตรรกยะ" (rational mechanics) คำว่า "พลศาสตร์" ถูกนำมาใช้ต่อมาในภายหลังเพียงเล็กน้อยโดย ก็อทฟรีท วิลเฮ็ล์ม ไลบ์นิทซ์ (Gottfried Leibniz), และกว่าศตวรรษหลังจากสมัยของนิวตัน, ปีแยร์-ซีมง ลาปลัส (Pierre-Simon Laplace) ได้เสนอให้ใช้คำว่า "กลศาสตร์ท้องฟ้า" อย่างไรก็ตามก่อนที่การศึกษาถึงที่มาของปัญหาของตำแหน่งของดาวเคราะห์ที่เป็นที่รู้จักกันนั้นอาจจะย้อนกลับไปเป็นเวลากว่า 3,000 ปีหรือมากกว่านั้น ก่อนหน้าที่จะถึงสมัยของเคปเลอร์นั้น, จะมีการเชื่อมโยงหลักการที่เกี่ยวข้องเข้าด้วยกันเล็กน้อย ระหว่างการคาดการณ์เชิงปริมาณการของตำแหน่งของดาวเคราะห์ คือการใช้เทคนิคทางเรขาคณิตหรือการคำนวณทางตัวเลขและการอภิปรายร่วมสมัยจากสาเหตุทางกายภาพของการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์
ประวัติของวิชากลศาสตร์ท้องฟ้า > โยฮันเนส  เคปเลอร์

โยฮันเนส เคปเลอร์ (27 ธันวาคม 1571 – 15 พฤศจิกายน 1630) เป็นคนแรกที่ได้ทำการรวมเอาวิชาการทำนายทางเรขาคณิตดาราศาสตร์เข้าด้วยกันได้อย่างกลมกลืน ซึ่งมีความโดดเด่นมาจากตั้งแต่ปโตเลมี มาจนถึงนิโคเลาส์ โคเปอร์นิคัส ด้วยแนวคิดทางกายภาพสำหรับในการสร้างวิชาดาราศาสตร์สมัยใหม่ที่มีผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับสาเหตุปัจจัยที่มาที่ไปหรือเรียกกันว่า ฟิสิกส์ท้องฟ้า
ดูเพิ่ม

การวัดตำแหน่งดาว
การเดินเรือดาราศาสตร์
องค์ประกอบของวงโคจร
ดาวเทียม
แหล่งข้อมูลอื่น

Calvert, James B. (2003-03-28). "Celestial Mechanics". มหาวิทยาลัยเดนเวอร์. เก็บข้อมูลเมื่อ 2006-08-21.
| ด ค กสาขาวิชาหลักของการศึกษาดาราศาสตร์และฟิสิกส์ดาราศาสตร์ |
| --- | --- |
 จักรวาลวิทยา  ดาราศาสตร์ดาราจักรนอกระบบ  ดาราศาสตร์ดาราจักร  ดาราศาสตร์ดาวฤกษ์  วิทยาศาสตร์ดาวเคราะห์  การศึกษาดาวเคราะห์นอกระบบ  การวัดตำแหน่งดาว  โบราณดาราศาสตร์  ธรณีดาราศาสตร์  เคมีดาราศาสตร์  ชีววิทยาดาราศาสตร์ 
| ด ค กสาขาของวิชาฟิสิกส์ |
| --- | --- |
หมวดหมู่:  ฟิสิกส์ประยุกต์  ฟิสิกส์เชิงทดลอง  ฟิสิกส์ทฤษฎี 
ฟิสิกส์แบบดั้งเดิม:  กลศาสตร์ ดั้งเดิม นิวตัน  ลากรางจ์  แฮมิลตัน  วัตถุต่อเนื่อง ของแข็ง  ของไหล  ท้องฟ้า  สวนศาสตร์  ทัศนศาสตร์ เรขาคณิต  คลื่น  แม่เหล็กและไฟฟ้า (สมการของแมกซ์เวลล์)  อุณหพลศาสตร์  กลศาสตร์สถิติ (ความร้อนและสถานะของสาร) 
ฟิสิกส์สมัยใหม่:  กลศาสตร์สถิติ  แม่เหล็กและไฟฟ้า  กลศาสตร์ควอนตัม  สัมพันธภาพ พิเศษ  ทั่วไป  ฟิสิกส์นิวเคลียร์  ฟิสิกส์ของอนุภาค  ฟิสิกส์ของสารควบแน่น  ฟิสิกส์อะตอม โมเลกุล และทัศนศาสตร์ (เอเอ็มโอ) 
พิเศษ:  ฟิสิกส์ดาราศาสตร์และจักรวาลวิทยา  ฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์  ฟิสิกส์วิศวกรรม 
ฟิสิกส์กับสาขาอื่น ๆ  ของวิทยาศาสตร์:  ธรณีฟิสิกส์  วัสดุศาสตร์  ฟิสิกส์ของชั้นบรรยากาศ  ฟิสิกส์เศรษฐศาสตร์ [en]  ชีวฟิสิกส์ ชีวกลศาสตร์  ฟิสิกส์การแพทย์ [en]
ลัทธิขงจื๊อแบบเกาหลี

ชูกฺเยแดเจ พิธีกรรมแบบขงจื่อในฤดูใบไม้ร่วงที่เกาะเชจู ประเทศเกาหลีใต้
ลัทธิขงจื่อแบบเกาหลี เป็นรูปแบบของลัทธิขงจื่อที่ปรากฏและพัฒนาในประเทศเกาหลี  หนึ่งในอิทธิพลที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ปัญญาชนของเกาหลี คือ การนำแนวคิดขงจื่อมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากประเทศจีน
วันนี้มรดกของลัทธิขงจื่อยังคงเป็นรากฐานสำคัญของสังคมเกาหลี   การสร้างระบบคุณธรรม  วิถีชีวิต  ความสัมพันธ์ทางสังคมระหว่างคนแก่กับคนหนุ่มสาว  วัฒนธรรมชั้นสูง  อันเป็นพื้นฐานของระบบกฎหมายส่วนใหญ่  บางครั้งลัทธิขงจื่อในเกาหลีนั้นก็ถือว่าเป็นวิธีปฏิบัติที่ยึดครองประเทศด้วยกันโดยปราศจากสงครามกลางเมืองและความขัดแย้งภายในที่สืบทอดมาจากราชวงศ์โครยอ