stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เสือดาวอามูร์
ลักษณะทั่วไป

เสือดาวอามูร์มีลักษณะเด่นที่เป็นเอกลักษณ์ต่างจากเสือดาวชนิดอื่นตรงที่มีขนซึ่งฟูและดกกว่าเสือดาวอื่น ๆ นอกจากนี้เสือดาวอามูร์ยังเปลี่ยนแปลงสีขนและผิวหนังตามฤดูกาล แม้จะไม่ถึงกับผลัดสีขนขาวสนิทเหมือนกระต่าย หรือ จิ้งจอก แต่ก็มีความแตกต่างที่สามารถสังเกตได้ชัดเมื่อเปลี่ยนฤดูกาล  โดยขนบนตัวของมัน จะยาวและหนาแน่นเมื่ออุณหภูมิเปลี่ยน ความยาวของเส้นผมที่ด้านหลังอยู่ที่ 20–25 มม. (0.79–0.98 นิ้ว) ในฤดูร้อน และยาวถึง 70 มม. (2.8 นิ้ว) ในฤดูใบไม้ผลิ
ในขณะที่สีขนของมันจากสีเหลืองสดเข้มในช่วงฤดูร้อนและใบไม้ผลิ  จะจางลงกลายเป็นสีเหลืองอ่อนในช่วงฤดูหนาว
เสือดาวอามูร์มีความแตกต่างของขนาดระหว่างตัวผู้และตัวเมียค่อนข้างน้อย โดยเสือดาวเพศผู้ ความยาวประมาณ 107–136 เซนติเมตร หางยาว 80–90 เซนติเมตร หนัก 32–48 กิโลกรัม ในขณะที่เสือเพศเมียนั้นหนัก 25–42 กิโลกรัม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ  Panthera pardus orientalis
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Panthera pardus orientalis ที่วิกิสปีชีส์
IUCN/SSC Cat Specialist Group: Panthera pardus in Asia เก็บถาวร 2018-06-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน and short portrait P. pardus orientalis เก็บถาวร 2023-05-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ALTA Amur Leopard Conservation
The Tigris Foundation: dedicated to the conservation of the Amur leopard
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q192967  Wikispecies: Panthera pardus orientalis  ARKive: panthera-pardus-orientalis  EoL: 1253182  GBIF: 5219440  iNaturalist: 147734  ITIS: 726471  MSW: 14000258  NCBI: 9692
หลุยส์-มารีแห่งออร์เลอ็อง สมเด็จพระราชินีแห่งเบลเยียม

| หลุยส์-มารีแห่งออร์เลอ็อง |
| --- | --- |
หลุยส์ มารี เตแรซ ชาร์ล็อต อิซาแบล

สมเด็จพระราชินีแห่งชาวเบลเยียม
ดำรงพระยศ: 9 สิงหาคม ค.ศ. 1832 - 11 ตุลาคม ค.ศ. 1850
ถัดไป: มารี เฮนเรียตแห่งออสเตรีย

พระราชสมภพ: 3 เมษายน ค.ศ. 1812  ปาแลร์โม, ราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง
สวรรคต: 11 ตุลาคม ค.ศ. 1850  (พระชนมายุ 38 พรรษา) อูสเตนด์, ประเทศเบลเยียม
พระราชสวามี: สมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งเบลเยียม
พระราชบุตร: หลุยส์ ฟิลิป มกุฎราชกุมารแห่งเบลเยียม สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 เจ้าชายฟิลิป เคานท์แห่งฟลานเดอร์ จักรพรรดินีชาร์ลอตแห่งเม็กซิโก
ราชวงศ์: ซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา (โดยอภิเษก) ออร์เลอ็อง (โดยพระราชสมภพ)
พระราชบิดา: พระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: มารีอา อะเมเลียแห่งเนเปิลส์และซิซิลี
ลายพระอภิไธย: 
| ธรรมเนียมพระยศของ หลุยส์-มารีแห่งออร์เลอ็อง สมเด็จพระราชินีแห่งเบลเยียม |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: Her Majesty The Queen Consort (ใต้ฝ่าละอองพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Majesty The Queen Consort (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
หลุยส์แห่งออร์เลอ็อง  (พระนามเต็ม: หลุยส์ มารี เตแรซ ชาร์ล็อต อิซาแบล, ประสูติ: 3 เมษายน ค.ศ. 1812, สวรรคต: 11 ตุลาคม ค.ศ. 1850) ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งออร์เลอ็อง และสมเด็จพระราชินีแห่งชาวเบลเยียม พระอัครมเหสีพระองค์ที่สองในสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งเบลเยียม ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์เบลเยียม
พระองค์ทรงเป็นพระบรมอรรคราชบรรพบุรุษของพระมหากษัตริย์ของเบลเยียมพระองค์ปัจจุบัน สมเด็จพระราชาธิบดีฟิลิป, ผู้อ้างสิทธิในบัลลังก์อิตาลี (เจ้าชายแห่งเนเปิลส์), แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก และเจ้าชายชาร์ล นโปเลียน ประมุของค์ปัจจุบันของราชวงศ์โบนาปาร์ต
พระราชประวัติ

เสด็จพระราชสมภพ ณ ปาแลร์โม, ราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง เมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1812 ทรงเป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ของพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส กับพระนางมารีอา อะเมเลียแห่งเนเปิลส์และซิซิลี ในขณะที่ยังทรงพระเยาว์ ทรงได้รับการปลูกฝังทางศาสนาและทางการศึกษาอย่างชนชั้นสูงจากทางฝ่ายพระราชชนนีและพระมาตุจฉา (เจ้าหญิงอะเดเลดแห่งออร์เลอ็อง) ซึ่งทรงสนิทสนมกับพระองค์เป็นอย่างดี
ทางฝ่ายพระราชบิดานั้น พระองค์เป็นผู้สืบตระกูลของฟิลิปป์ เอกาลีเต, ฟิลิปป์ที่ 2 ดยุคแห่งออร์เลอองส์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระเจ้าหลุยส์ที่ 15, และพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 กับฟิลิปที่ 1 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง ซึ่งทั้งสองพระองค์ทรงเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13  ส่วนทางฝ่ายพระราชมารดานั้น สืบตระกูลมาจากจักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา และแคทเธอรีน เดอ เมดิชิ เมื่อพระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส พระองค์มีพระชนมายุ 18 พรรษา ตามฐานันดรศักดิ์จึงทำให้พระองค์กลายเป็น "เจ้าหญิงแห่งออร์เลอ็อง"
เจ้าหญิงแห่งออร์เลอ็อง ทรงอภิเษกกับสมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งเบลเยียม ณ ปราสาทกงปิแยร์น ในฝรั่งเศส และเนื่องจากพระคู่หมั้นนั้นทรงนับถือนิกายโปรเตสแตนท์ (ในขณะนั้น) งานอภิเษกจึงจัดขึ้นตามธรรมเนียมของทั้งสองนิกาย
พระองค์ทรงเป็นพระภรรยาเจ้าและพระราชมารดาที่สมบูรณ์แบบ พระองค์ได้กลายเป็นผู้ที่น่าเลื่อมใสในราชสำนักเบลเยียมต่อมาอันเนื่องมาจากพระราชอัธยาศัยและพระสิริโฉมของพระองค์ สมเด็จพระราชินีหลุยส์มารี เสด็จสวรรคตด้วยวัณโรค ที่อูสเตนด์ เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1850 พระบรมศพนั้นได้ประดิษฐานอยู่เคียงข้างพระราชสวามีที่สุสานหลวงภายในโบส์พระแม่แห่งลาเคิน
พระราชโอรส/ธิดา

หลุยส์ ฟิลิป มกุฎราชกุมารแห่งเบลเยียม (24 กรกฎาคม ค.ศ. 1833 - 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1834) สิ้นพระชนม์เมื่อยังทรงพระเยาว์
สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 (9 เมษายน ค.ศ. 1835 - 17 ธันวาคม ค.ศ. 1909)
เจ้าชายฟิลิป เคานท์แห่งฟลานเดอร์ (24 มีนาคม ค.ศ. 1837 - 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1905)
พระโอรสนั้นต่อมาสืบราชสมบัติต่อจากสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 เป็นสมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1
เจ้าหญิงชาร์ลอตแห่งเบลเยียม (7 มิถุนายน ค.ศ. 1840 - 19 มกราคม ค.ศ. 1927) พระจักรพรรดินีในสมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซีมีเลียนที่ 1 แห่งเม็กซิโก
พระอิสริยยศ

3 เมษายน ค.ศ. 1812 – 9 สิงหาคม ค.ศ. 1830: เจ้าหญิงหลุยส์ มารี เตแรส ชาร์ล็อต อิซาแบลแห่งออร์เลอ็อง
9 สิงหาคม ค.ศ. 1830 – 9 สิงหาคม ค.ศ. 1832: เจ้าหญิงหลุยส์ มารีแห่งฝรั่งเศส
9 สิงหาคม ค.ศ. 1832 – 11 ตุลาคม ค.ศ. 1850: สมเด็จพระราชินีแห่งชาวเบลเยียม
บรรณานุกรม

(ฝรั่งเศส) Mia Kerckvoorde (2002). Louise d’Orléans, reine oubliée, 1812-1850. Paris: Duculot. ISBN 2-8011-0949-5.
(ฝรั่งเศส) Madeleine Lassère (2006). Louise, reine des Belges. 1812-1850. Paris: Perrin. ISBN 2-262-02366-2.
| ก่อนหน้า |  | หลุยส์-มารีแห่งออร์เลอ็อง สมเด็จพระราชินีแห่งเบลเยียม |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เพิ่งสถาปนาราชวงศ์ |  |   สมเด็จพระราชินีแห่งเบลเยียม  (9 สิงหาคม ค.ศ. 1832 — 11 ตุลาคม ค.ศ. 1850) |  | มารี เฮนเรียตแห่งออสเตรีย |
| ด ค กสมเด็จพระราชินีแห่งเบลเยียม |
| --- | --- |
 เจ้าหญิงหลุยส์-มารีแห่งออร์เลอ็อง (1832–1850)  อาร์ชดัชเชสมารี เฮนรีทเทอแห่งออสเตรีย (1865–1902)  ดัชเชสเอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย (1909–1934)  เจ้าหญิงอัสตริดแห่งสวีเดน (1934–1935)  ดอญญา ฟาเบียวลา เด โมรา อี อารากอน (1960–1993)  ดอนนาเปาลา รุฟโฟ ดี คาลาเบรีย (1993–2013) 
 มาตีลด์ เคาน์เตสแห่งดูว์เดอแกม ดาโก (2013–ปัจจุบัน) 
| ด ค กเจ้าหญิงแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาจากการเสกสมรส |
| --- | --- |
รุ่นที่ 1:  ดัชเชสมาเรียแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค  Princess Maria Antonia Koháry de Csábrág*  เจ้าหญิงหลุยส์-มารีแห่งออร์เลอ็อง 
รุ่นที่ 2:  เจ้าหญิงเล็กซานดรีนแห่งบาเดิน  สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร  สมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกส  เจ้าหญิงคลิเมนไทน์แห่งออร์เลอ็อง  อาร์ชดัชเชสมารี เฮนรีทเทอแห่งออสเตรีย**  เจ้าหญิงมารีแห่งโฮเฮนซอลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน** 
รุ่นที่ 3:  เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งเดนมาร์ก***  แกรนด์ดัชเชสมาเรีย อเล็กซานดรอฟนาแห่งรัสเซีย***  เจ้าหญิงลูอิสมาร์กาเร็ตแห่งปรัสเซีย***  เจ้าหญิงเฮเลนาแห่งวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์***  เจ้าหญิงหลุยส์แห่งเบลเยียม  เจ้าหญิงลีโอปอลดินาแห่งบราซิล  ดัชเชสเอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย** 
รุ่นที่ 4:  เจ้าหญิงมาเรียแห่งเท็ค***  เจ้าหญิงอเล็กซานดรา ดัชเชสที่ 2 แห่งไฟฟ์***  เจ้าหญิงวิกตอเรียแอดิเลดแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์-กลึคส์บวร์ค***  อาร์ชดัชเชสคาโรไลน์มารีแห่งออสเตรีย  เจ้าหญิงมาทิลด์แห่งบาวาเรีย 
รุ่นที่ 5:  เคาน์เตสวิกตอเรีย-ลูอีสแห่งโซล์มส์-เลาบัค 
รุ่นที่ 6:  คาริน ดาเบลชไตน์ 
รุ่นที่ 7:  เคลลี รอนเด์สต์เวดต์^ 
 *เจ้าหญิงแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์จนถึง ค.ศ. 1826  **ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งเบลเยียมจากการเสกสมรสด้วย  ***ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรจากการเสกสมรสด้วย  ^ไม่มีฐานันดรศักดิ์โดยกำเนิด
หวัง ฉาง

หวัง ฉาง (อังกฤษ: Wang Chang; จีน: 王昶; พินอิน: Wáng Chǎng; เกิด 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2001) เป็นนักกีฬาแบดมินตันชาวจีน เขาเป็นแชมป์ประเภทชายคู่ในการแข่งขันเยาวชนชิงแชมป์โลก และแชมป์การแข่งขันเยาวชนชิงแชมป์เอเชียสองครั้ง ร่วมกับ ตี้ จื่อเจี้ยน เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติจีนที่ชนะใน สุธีรมานคัพ 2023 และร่วมกับ เหลียง เว่ยเคิง ได้รับเหรียญทองแดงในการแข่งขันแบดมินตันชิงแชมป์โลก 2023 ในประเภทชายคู่ หวังและเหลียงทำสถิติอันดับโลกสูงสุดที่อันดับ 1 เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2023
ความสำเร็จ > โอลิมปิก

ชายคู่
| ปี | สถานที่แข่งขัน | คู่หู | คู่แข่ง | คะแนน | ผลการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2024 | อารีนาพอร์เตเดอลาชาแปล, ปารีส, ฝรั่งเศส |  เหลียงเว่ยเคิง |  หลี่หยาง  หวังฉีหลิน | 17–21, 21–18, 19–21 |  เงิน |
ความสำเร็จ > ชิงแชมป์โลก

ชายคู่
| ปี | สถานที่แข่งขัน | คู่หู | คู่แข่ง | คะแนน | ผลการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2023 | รอยัลอารีนา, โคเปนเฮเกน, เดนมาร์ก |  เหลียงเว่ยเคิง |  คิมแอสทรัป  แอนเดอร์สสคารัปรัสมุสเซน | 21–17, 18–21, 19–21 |  ทองแดง |
ความสำเร็จ > ชิงแชมป์เอเชีย

ชายคู่
| ปี | สถานที่แข่งขัน | คู่หู | คู่แข่ง | คะแนน | ผลการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2024 | ศูนย์กีฬาโอลิมปิกหนิงปัว, หนิงปัว, จีน |  เหลียงเว่ยเคิง |  โก๊ะซื่อเฟย  นูร์อิซซุดดิน | 21–17, 15–21, 21–10 |  ทอง |
แหล่งข้อมูลอื่น

หวัง ฉาง ที่ BWFbadminton.com (ในภาษาอังกฤษ)
หวัง ฉาง ที่ BWF.tournamentsoftware.com (ในภาษาอังกฤษ) (alternate link)
หวัง ฉาง ที่ Olympics.com
Wang Chang at the Paris 2024 Summer Olympics
เสฺวียนอู่

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เจ้าพ่อเสือ
เทวรูปเฮี้ยนเที้ยนซ่งเต่ขนาดมหิมา ศิลปะแบบประเพณีจีนในปัจจุบัน ณ ทะเลสาบปทุมมา เขตซู่หยิง เกาสฺยง ประเทศไต้หวัน
เสฺวียนอู่ (玄武) หรือ เสฺวียนตี้ (จีน: 玄帝; พินอิน: Xuándì), หรือเป็นที่รู้จักในนาม เจินอู่ (真武 "วีระสัจจะบดี" หรือ "ไกรสุระสัตยะบดี") หรือ เจินอู่ต้าตี้ (真武大帝 "วีระเทพยอธิราชบดี" หรือ "สัตยะเทวอธิราชบดี") เป็นเทวดาในศาสนาพื้นเมืองเดิมของจีนและได้รับการยกย่องเป็นเทพบดีชั้นผู้ใหญ่ในลัทธิเต๋า และได้รับการนับถือว่าเป็นเทวบดีผู้ทรงอานุภาพ อันสามารถควบคุมธาตุและพลังเวทมนตร์ได้ พระองค์ได้ชื่อว่าเป็นเทพเจ้าแห่งทิศเหนือเหอตี้ (黑帝 "นิกกาฬอธิราช") และเป็นที่เคารพนับถือในฐานะบรรพจารย์ของศิลปะการยุทธ์รณรงค์ พระองค์ได้รับการยกย่องสรรเสริญอย่างยิ่งในหมู่ชาวมณฑลเหอเป่ย์ มณฑลเหอหนาน, แมนจูเรีย และ มองโกเลีย
ในหมู่ชาวไทยเชื้อสายจีนมักออกนามทับศัพท์พระองค์ว่า เจ้าพ่อเสือ ซึ่งเป็นนามของเทพเสือในศาสนาชาวบ้านจีนซึ่งมีหลายองค์ตามพื้นที่ท้องถิ่นต่าง ๆ และอีกหนึ่งเป็นนามของเทพารักษ์ในศาสนาพื้นเมืองท้องถิ่นของไทยอันมีมากมายหลากหลายองค์ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งเป็นการยืมนามของเทพารักษ์องค์นี้มาทับศัทพ์จากภาษาจีนอันเป็นนามเดิมของพระองค์ เช่นเดียวกับในกรณีของ เจ้าแม่ทับทิม อันเป็นเทพารักษ์นารีในศาสนาพื้นเมืองท้องถิ่นของไทยอันมีมากมายหลากหลายองค์ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ที่หมู่ชาวไทยเชื้อสายจีนทับศัทพ์ในภาษาไทยสำหรับเรียก ม่าจ้อโป๋ จุ้ยบ้วยเนี้ย และ เจ้าแม่ไท้ฮัว (ไท้วาโผ่) (泰华聖娘) ซึ่งเป็นเทพนารีคนละองค์แต่ใช้นามเดียวกันและกรณีของก่ำเทียนไต่เต่อันได้รับการขนานนามว่า เจ้าพ่อเขาตก ซึ่งเป็นนามของเทพารักษ์ในศาสนาพื้นเมืองท้องถิ่นของไทยอันมีหน้าที่รักษาพระพุทธบาท ณ เขาสัจจพันธ์คีรีซึ่งใช้ในนามเดียวกัน เช่นกัน
ดูเพิ่ม

เจ้าพ่อเสือ
ก่ำเทียนไต่เต่
เตียวฮู้เทียนซือ
เรืองวิทย์ ลิกค์

| เรืองวิทย์ ลิกค์ม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 – 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539
นายกรัฐมนตรี: บรรหาร ศิลปอาชา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 (84 ปี) อำเภอคลองลาน จังหวัดกำแพงเพชร ประเทศไทย
พรรคการเมือง: พลังประชารัฐ
คู่สมรส: ปราณี ลิกค์ (โชติรัชต์กุล)
บุตร: ไผ่ ลิกค์   ภูผา ลิกค์

นายกองเอก เรืองวิทย์ ลิกค์ (เกิด 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2483) อดีตรัฐมนตรีหลายกระทรวง อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดกำแพงเพชร 8 สมัย ชาวกำแพงเพชรรู้จักกันในนามผู้แทนราษฎร "ใจถึง พึ่งได้ พบง่าย ใช้คล่อง"
ประวัติ

นายเรืองวิทย์ ลิกค์ เกิดเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 เป็นบุตรคนที่ 2 ของจำนวนพี่น้อง 4 คน ของ มร.ลิกค์ และบุญรอด (ล่ำซำ) ลิกค์ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 8 แผนกวิทยาศาสตร์ จากวิทยาลัยบางแสน จังหวัดชลบุรี ระดับปริญญาตรี คณะวิทยาศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี มีบุตรชายเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ได้แก่ นาย ไผ่ ลิกค์
เรืองวิทย์ เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จในด้านการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ และเป็นเกษตรกรที่มีชื่อเสียงจากการทำฟาร์มพ่อพันธุ์โคขุนที่นำเข้ามาจากต่างประเทศ
การเมือง

สมาชิกสภาจังหวัดกำแพงเพชร
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกำแพงเพชร 8 สมัย
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม คณะรัฐมนตรีคณะที่ 48 ของไทย
รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรีคณะที่ 51 ของไทย
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย คณะรัฐมนตรีคณะที่ 52 ของไทย
ประธานกรรมาธิการการเงิน การคลัง การธนาคารและสถาบันการเงิน สภาผู้แทนราษฎร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
ยศอาสารักษาดินแดน

รับพระราชทานสัญญาบัตรยศ "รักษาดินแดนยิ่งชีพ" ตำแหน่งนายกองเอก กองบัญชาการกองอาสารักษาดินแดน กระทรวงมหาดไทย
งานด้านสังคม

นายกสภามหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร
ประธานชมรมคุ้มครองผู้บริโภคจังหวัดกำแพงเพชร
ร่วมก่อตั้งโรงเรียนเรืองวิทย์พิทยาคม อำเภอพรานกระต่าย จังหวัดกำแพงเพชร
วัดกิ่งแก้ว

| วัดกิ่งแก้ว |
| --- | --- |
วัดกิ่งแก้ว

ชื่อสามัญ: วัดกิ่งแก้ว
ที่ตั้ง: เลขที่ 23 หมู่ที่ 13 ซอยกิ่งแก้ว 23 ถนนกิ่งแก้ว ตำบลราชาเทวะ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ 10540
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกิ่งแก้ว เป็นวัดสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 13 บ้านวัดกิ่งแก้ว ตำบลราชาเทวะ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ บนพื้นที่ 18 ไร่ 3 งาน 84  ตารางวา
ประวัติ

วัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2428 ไม่ทราบผู้สร้าง เดิมชื่อว่า วัดกิ่งไผ่ ต่อมาหม่อมแก้วได้มาทำนุบำรุงและบูรณะพัฒนาวัด จึงได้ขนานนามวัดใหม่ว่า "วัดกิ่งแก้ว" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2429 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 21 เมตร ยาว 30 เมตร และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534
วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2467  นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษา สถานีอนามัยและห้องสมุดสำหรับประชาชนขึ้นในที่วัดนี้ด้วย
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถกว้าง 13 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2465 มีกุฏิสงฆ์ลักษณะอาคารไม้ทรงไทย จำนวน 20 หลัง สร้าง พ.ศ. 2507 มีวิหารก่ออิฐถือปูนทรงไทยมีหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องซ้อนกัน 2 ชั้น ศาลาท่าน้ำ ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน อาคารเรียนพระปริยัติธรรม
สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ หน้าตึกกว้าง 5 ศอกเศษ ปางมารวิชัย เจดีย์ 1 องค์ อยู่ด้านหน้าอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงระฆังมีซุ้มพระพุทธรูปประดิษฐานทั้ง 4 ทิศ นอกจากนี้มีหลวงพ่อสว่างอรุณเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย 1 องค์ และพระบรมสารีริกธาตุ ประดิษฐานอยู่ที่วิหาร
รายนามเจ้าอาวาส

พระอาจารย์อิ่ม อินฺทสโร
พระครูกรุณาวิหารี (เผือก ปญฺญาธโร) พ.ศ. 2442–2501 (อดีตเจ้าคณะตำบลราชาเทวะ)
พระครูศีลคุณาธาร (สิน พรฺหมฺธโร)  พ.ศ. 2502 - พ.ศ. 2537 (อดีตเจ้าคณะตำบลราชาเทวะ)
พระครูวิมลกิจจานุกิจ (แจ่ม กิตฺติปญฺโญ) พ.ศ. 2537 - พ.ศ. 2543 (อดีตเจ้าคณะตำบลราชาเทวะ)
พระศรีรัตนเมธี (บุญส่ง กลฺยาโณ) นธ.เอก ป.ธ.9 (พ.ศ. 2543 - ปัจจุบัน)  ตำแหน่งปกครองคณะสงฆ์ - เจ้าคณะอำเภอบางพลี - เจ้าอาวาสวัดกิ่งแก้ว
เมืองดงละคร

| --- | --- |
ทางเข้าเมืองดงละคร

ที่ตั้ง: ตำบลดงละคร, จังหวัดนครนายก, ประเทศไทย
พิกัด: 14°09′35.7″N 101°10′01.2″E﻿ / ﻿14.159917°N 101.167000°E﻿ / 14.159917; 101.167000
ประเภท: โบราณสถาน
ความเป็นมา
วัสดุ: อิฐ และศิลาแลง
สร้าง: พุทธศตวรรษที่ 14
ละทิ้ง: พุทธศตวรรษที่ 19
สมัย: ทวารวดี
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
ขุดค้น: พ.ศ. 2515
ผู้ขุดค้น: กรมศิลปากร

 โบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: ดงละคร (เมืองโบราณดงละคร)
ขึ้นเมื่อ: 8 มีนาคม พ.ศ. 2478
เป็นส่วนหนึ่งของ: โบราณสถานในจังหวัดนครนายก
เลขอ้างอิง: 0000880
 
 
เมืองโบราณดงละคร เป็นเมืองโบราณสมัยทวาราวดี ตั้งอยู่ในเขตตำบลดงละคร อำเภอเมือง จังหวัดนครนายก ห่างจากตัวจังหวัดนครนายกไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 5 กิโลเมตร จุดสูงสุดของเมืองอยู่ที่เนินดินทางด้านทิศตะวันออก สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 34 เมตร
เมืองโบราณดงละครเป็นเมืองรูปไข่เกือบกลม มีคูน้ำและคันดินโดยรอบ มีเนื้อที่ประมาณ 3,000 ไร่ และมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 700-800 เมตร เดิมมีแนวกั้นเป็นคันดินสองชั้นแต่ปัจจุบันเหลือเพียงชั้นนอกชั้นเดียว คันดินชั้นนอกมีความสูงกว่าคันดินชั้นใน แต่คันดินชั้นในมีความหนามากกว่า ลักษณะการสร้างเมืองนั้นติดกับแม่น้ำนครนายกสายเดิม ซึ่งติดต่อกับชายฝั่งทะเลได้ เหมาะแก่การค้าขายทางทะเล และยังสามารถทำการเกษตรได้โดยรอบ เป็นลักษณะเดียวกับเมืองโบราณสมัยทวาราวดีในบริเวณใกล้กันของประเทศไทย คาดว่ามีผู้อยู่อาศัยในช่วงพุทธศตวรรษที่ 12-18 และอยู่ในเครือข่ายการค้าขายทางทะเลในสมัยโบราณ
เมืองโบราณดงละคร ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติ ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 52 ตอนที่ 75 เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478
ที่มาและตำนาน > ที่มาของชื่อเมือง

แต่เดิมชาวบ้านเรียกเมืองนี้ว่าเมืองลับแล ส่วนชื่อเมืองว่าดงละครนั้นไม่ทราบที่มาแน่ชัด บางแห่งกล่าวว่า เวลากลางคืน ได้ยินเสียงดนตรีวงมโหรีแว่วมาจากในเมืองกลางป่า คล้ายกับมีการเล่นละครในวัง จึงเรียกว่าดงละคร หมายถึงมาเล่นละครในดง ส่วนอีกแห่งก็กล่าวว่า เดิมเมืองนี้น่าจะเรียกว่า ดงนคร หมายถึงนครที่อยู่ในดง แต่นานเข้าจึงเรียกเพี้ยนกลายเป็น ดงละคร แต่อย่างไรก็ตาม ไม่มีข้อสรุปที่ชัดเจนเกี่ยวกับที่มาของชื่อเมืองดงละครนี้
เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสเมืองปราจีนบุรี ได้มีพระบรมราชาธิบายเกี่ยวกับเมืองดงละครไว้ว่า เป็นเมืองที่สร้างขึ้นโดยเจ้าแผ่นดินขอมโบราณซึ่งเป็นสตรี หรืออาจเรียกว่าราชินีแห่งแผ่นดินขอมโบราณนั่นเอง โดยเมื่อราชินีองค์นี้ขึ้นครองแผ่นดินขอม ได้เฟ้นหาชายรูปงามจากแคว้นต่างๆ เพื่อเป็นคู่ครอง โดยได้พบชายชาวขอมสองคนก่อน จึงได้รับเลี้ยงไว้ แต่ต่อมาได้พบกับชายอีกคนจากแผ่นดินขอมเก่า (ปัจจุบันเป็นแผ่นดินไทย) ราชินีขอมพอพระทัยในชายผู้นี้มากจึงอยากจะรับเลี้ยงไว้อีกคน แต่ชายสองคนก่อนไม่ยอม ราชินีขอมจึงสร้างเมืองใหม่ชายอีกคนคือเมืองดงละครซึ่งอยู่ใกล้กับอาณาจักรขอม แต่ต่อมาราชินีขอมองค์นั้นก็ได้ประชวรและสิ้นพระชนม์ไป ไม่ได้มีราชบุตรสืบพระวงศ์ต่อไป ซึ่งต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวก็ได้พระราชทานพระราชวินิจฉัยไว้เมื่อครั้งเสด็จประพาสมณฑลปราจีนบุรีไว้ว่าเมืองนี้เป็นที่ประทับของพระเจ้าแผ่นดินโบราณ
นายนิคม มุสิกะคามะ อดีตอธิบดีกรมศิลปากร สันนิษฐานต่อโดยประมวลจากพระบรมราชาธิบาย สรุปได้ความว่า เมืองดงละคร น่าจะสร้างหลังจากบริเวณนี้อยู่ในอาณาจักรไทยแล้ว แต่สร้างโดยคนขอม เนื่องจากพบหลักฐานหลายอย่างซึ่งเป็นศิลปะขอมในเมืองดงละคร เช่น คันฉ่องสำริด เทวรูปสำริดนุ่งผ้าศิลปะแบบเดียวกับที่นครวัด เป็นต้น
สรุปว่า เมืองดงละคร เป็นเมืองสมัยทวาราวดี ได้รับอิทธิพลวัฒนธรรมจากทั้งทวาราวดีและขอม มีอายุตั้งแต่สมัยพุทธศตวรรษที่ 12-16
การล่มสลาย

ภายหลังพุทธศตวรรษที่ 18 คาดว่ามีการเปลี่ยนเส้นทางการไหลของแม่น้ำนครนายกซึ่งแต่เดิมไหลผ่านทางทิศตะวันตกของเมืองดงละคร กลายเป็นไหลอย่างปัจจุบันนี้ ทำให้เมืองที่เคยเจริญกลับไม่ได้รับความนิยมเพราะขาดน้ำ ทำให้เมืองดงละครกลายเป็นเพียงเมืองเล็กๆ มีประชากรอยู่ไม่กี่คน เพราะคนส่วนใหญ่ย้ายไปตั้งถิ่นฐานใหม่ตามการไหลของแม่น้ำ เป็นเมืองนครนายกในปัจจุบันนี้
ในช่วงที่เสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 คาดว่าชาวบ้านได้ย้ายเมืองหนีไปอยู่บริเวณเขาใหญ่เพื่อหนีการรุกรานของพม่า ทำให้เมืองร้างไปอีก
ช่วงต้นรัตนโกสินทร์ มีพวกลาวพวน ลาวเวียง และมอญ มาตั้งถิ่นฐานบริเวณนี้ โดยยึดอาชีพทำนาเป็นหลัก ซึ่งมักมีช้างป่าลงมากินข้าวในนาเสมอๆ แต่ต่อมาชาวบ้านย้ายมาอยู่เยอะเข้า ช้างป่าเลยหนีไปอยู่ที่บริเวณเขาใหญ่แทน
การขุดแต่งทางโบราณคดี

หลังจากเมืองดงละครโบราณได้ล่มสลายไป ต่อมาก็ได้มีชาวบ้านเข้ามาอยู่อาศัยในบริเวณนี้ โดยมากมีอาชีพทำการเกษตร ซึ่งระหว่างทำการเกษตรมีการขุดดิน ชาวบ้านก็ได้ขุดพบของโบราณเรื่อยมา จนกระทั่งในปี 2515ได้มีการขุดแต่งเมืองโบราณดงละครอย่างเป็นทางการโดยนักวิชาการ โดยนายพิสิฐ เจริญวงศ์ ซึ่งเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยศิลปากรในขณะนั้นได้ดำเนินการขุดแต่งและอนุรักษ์เมืองนี้มาเป็นลำดับ และได้พบหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่แสดงถึงการอยู่อาศัยของผู้คนในยุคพุทธศตวรรษที่ 13-15 เช่น พระพิมพ์เนื้อเงิน ศิลปะแบบทวาราวดี เครื่องปั้นดินเผา เครื่องเคลือบสีน้ำตาล เครื่องถ้วยจีนสมัยราชวงศ์ถังและซ้อง รวมทั้งลูกปัดแก้วหลายสี ลูกปัดแบบลูกตา (eye beads) ลูกปัดสลับสี (mosaic beads) ลูกปัดหินคาร์เนเลียน และอะเกต
ภาชนะดินเผาบางชิ้น มีนักวิชาการบางท่านให้ความเห็นไว้ว่าเป็นของเปอร์เซีย ลักษณะเป็นเครื่องเคลีอบสีฟ้าอ่อน คาดว่ามาจากเมืองชีราฟของอิหร่าน และเมืองบาสราของอิรัก ซึ่งเครื่องปั้นดินเผาลักษณะเดียวกันนี้เคยพบที่แหลมโพธิ์ อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี แสดงให้เห็นว่า เมืองดงละครน่าจเป็นทางผ่านของการค้าจากทางภาคใต้
นอกจากนี้ ยังมีการขุดพบโบราณวัตถุทำจากควอตซ์ ซึ่งมีแหล่งแร่ควอตซ์อยู่บริเวณเขาแก้ว อำเภอบ้านนา ห่างจากดงละครราว 20 กิโลเมตร และพบกำไลสำริด 2 วง คาดว่าจะมาจากเมืองลพบุรี นอกจากนี้ยังพบขวานหินขัดจำนวนมากที่ผลิตจากหินแอนดีไซต์และหินไรโอไลต์ ซึ่งมีแหล่งผลิตที่บ้านห้วยกรวด จังหวัดกระบี่ จึงสันนิษฐานว่าเมืองดงละครน่าจะเป็นทางผ่านในการค้าขายผ่านมาจากทางใต้ก็ได้
ความสำคัญ

เมืองดงละคร เคยเป็นเมืองท่าที่สำคัญในสมัยโบราณช่วงพุทธศตวรรษที่ 13-18 โดยเป็นเมืองทางผ่านในการติดต่อค้าขายระหว่างจีน อินเดีย และเปอร์เซีย ซึ่งมีการซื้อขายสินค้าแลกเปลี่ยนวัตถุดิบกัน โดยในส่วนของตัวเมืองดงละครเอง ได้รับอิทธิพลจากขอม โดยขุดพบโบราณวัตถุพวกกำไลและพระพุทธรูปสำริดศิลปะแบบบายน เครื่องปั้นดินเผา และลูกปัดต่างๆ
โบราณสถาน > โบราณสถานหมายเลข 1

อยู่ในเขตชั้นนอกของตัวเมืองดงละคร ห่างประตูเมืองชั้นในทางทิศเหนือ 250 เมตร ลักษณะเป็นกำแพงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 12 เมตร มีทางเข้าอยู่ทางทิศใต้ ภายในมีแท่นตั้งสำหรับวางรูปเคารพอยู่ 2 แท่น (คาดว่าเดิมมี 3 แท่น) โดยในการขุดแต่งเมื่อปี 2531-2532 และในการบูรณะเมื่อปี 2536 พบโบราณวัตถุที่สำคัญดังต่อไปนี้
เศียรพระพุทธรูปกะไหล่ทอง ศิลปะสมัยทวาราวดี
แผ่นทองคำขนาดเล็ก
เมล็ดข้าวสารดำ
ชิ้นส่วนภาชนะ คาดว่าเป็นหม้อแบบมีสัน ศิลปะทวาราวดี
คันฉ่องสำริด อายุราวพุทธศตวรรษที่ 18
สันนิษฐานว่าโบราณสถานแห่งนี้เป็นศาสนสถาน สร้างขึ้นก่อนพุทธศตวรรษที่ 18 ใช้เป็นที่ประกอบศาสนกิจของชาวดงละครสมัยโบราณ
โบราณสถาน > โบราณสถานหมายเลข 2

อยู่ในเขตชั้นนอกของตัวเมืองดงละคร ห่างประตูเมืองชั้นในทางทิศเหนือ 250 เมตร ลักษณะเป็นแนวกรอบศิลาแลงกว้าง 3.7 เมตร ยาว 4 เมตร ตรงกลางขุดพบสถูปศิลาแลงรูปทรงกระบอกขนาดใหญ่ซ้อนกัน 2 ชั้น โดยในการขุดแต่งเมื่อปี 2532 พบโบราณวัตถุที่สำคัญดังนี้
พระพุทธรูปและแม่พิมพ์ ทำด้วยดินเผา ศิลปะทวาราวดี
เครื่องประดับ เช่น แหวน กำไล ตุ้มหู ทำด้วยสำริด แหวนทำด้วยหินสีต่างๆ
ลูกปัดแก้ว ลูกปัดหิน ประมาณ 2,000 เม็ด
หินแกะลาย คาดว่าเป็นตราประทับ รูปปู รูปช้าง
สันนิษฐานว่า อาจเป็นสถูปใช้บรรจุกระดูกของบุคคลสำคัญในเมืองนี้ในสมัยโบราณ หรืออาจเป็นสถูปที่ใช้ในการวางศิลาฤกษ์ เพราะพบของมีค่าหลายอย่างฝังปนอยู่ ลักษณะเดียวกับการฝังลูกนิมิตในปัจจุบัน
โบราณสถาน > คูน้ำคันดิน

ได้มีการขุดคูเมืองเพื่อป้องกันข้าศึก โดยขุดคูผันน้ำจากแม่น้ำนครนายกสายเดิมเข้ามา แต่เนื่องจากแม่น้ำนครนายกได้เปลี่ยนทิศทางการไหลไปแล้ว คูเมืองเดิมจึงตึ้นเขินกลายเป็นแอ่งดินที่มีต้นไม้ขึ้นอยู่แทน
ใช้เป็นกำแพงเมือง มีความสูงประมาณ 30 เมตร เดิมมี 2 ชั้น ปัจจุบันเห็นได้แต่ชั้นนอก ชั้นในไม่เหลือร่องรอยให้เห็นได้ชัดแล้ว
โบราณสถาน > สระน้ำ

ที่ประตูเมืองทั้ง 4 ทิศ จะมีสระน้ำอยู่ ปัจจุบันเห็นได้แต่ทางทิศเหนือที่ขุดแต่งแล้ว และทางทิศตะวันออก แต่ทางทิศตะวันออกจะมีต้นไม้ขึ้นปกคลุมจำนวนมาก ไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนนัก
คาดว่าสระน้ำนี้มีไว้ให้ชำระล้างร่างกายให้สะอาดก่อนเข้าเมือง และป้องกันไม่ให้ข้าศึกเอาซุงมากระทุ้งประตูเมืองได้
โบราณสถาน > บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์

บ่อน้ำนี้ตั้งอยู่ในแนวของแม่น้ำนครนายกสายเก่าซึ่งปัจจุบันเปลี่ยนทิศทางการไหลไปแล้ว บ่อนี้คาดว่าเป็นบ่อที่ขุดเอาศิลาแลงไปใช้สร้างโบราณสถานต่างๆ ในเมืองดงละครสมัยโบราณ ต่อมาได้ถูกทิ้งร้างไปพร้อมกับการล่มสลายของเมืองดงละคร จนกระทั่งปี 2533 มีการเปิดโรงเจสว่างอริยธรรมสถาน มีเรื่องเล่าว่าทางโรงเจได้เชิญร่างทรงมาประทับ ร่างทรงได้มายังบ่อน้ำนี้และให้น้ำไปประกอบพิธี ตั้งแต่นั้นชาวบ้านก็ได้นำน้ำจากบ่อไปกินบ้าง อาบบ้าง เชื่อว่าเป็นสิริมงคงและทำให้หายจากโรคได้ ซึ่งชาวบ้านหลายคนก็ยืนยัน แต่ก็ไม่ได้มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์มายืนยัน
อย่างไรก็ตาม ในปี 2542 ทางสำนักพระราชวังได้นำน้ำจากบ่อนี้ไปประกอบพิธีในพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษาครบ 6 รอบ ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ
โบราณสถาน > เมืองชั้นใน

อยู่ในเมืองชั้นใน พบร่องรอยของเจดีย์สมัยทวาราวดี คาดว่ามีอายุประมาณ 1,000 ปี โดยจากการสำรวจและขุดแต่งเมื่อปี 2539-2540 พบว่าเป็นโบราณสถานที่ถูกรบกวน เหลือเพียงฐานก่อด้วยศิลาแลงเท่านั้น จากการสันนิษฐานคาดว่าเป็นเจดีย์ทรงระฆังคว่ำและมีปล้องไฉนซ้อนขึ้นไปข้างบน และพบชิ้นส่วนจารึกคาถาเยธฺมมาฯ บนภาชนะดินเผา
สันนิษฐานว่า โบราณสถานแห่งนี้สร้างในช่วงพุทธศตวรรษที่ 15 เป็นอย่างช้า เพราะเป็นช่วงที่พระพุทธศาสนาแบบเถรวาทได้รับความนิยม และคงอยู่ต่อมาถึงช่วงพุทธศตวรรษที่ 18 ซึ่งประชาชนหันมานับถือพระพุทธศาสนาแบบมหายาน เพราะพบหลักฐานคือ เศียรพระพุทธรูปแบบนาคปรก และคาดว่าในบริเวณนี้ น่าจะมีการสร้างอาคารด้วยไม้ขึ้นมาทับบริเวณที่เป็นเจดีย์เดิม เพราะได้ขุดพบหลุมเสาอาคาร และเครื่องถ้วยดินเผาสังคโลก แต่สุดท้ายเมืองนี้ก็ได้ทิ้งร้างไปในที่สุด
แต่ภายหลังจากการขุดแต่งเมื่อปี พ.ศ. 2540 ทางกรมศิลปากรได้กลบปากหลุมบริเวณนี้ไปแล้ว
การเดินทางและการเข้าชม

จากกรุงเทพมหานคร ให้เดินทางมาที่รังสิต และเลี้ยวเข้าถนนรังสิต-นครนายก ขับไปจนถึงแยกสามสาว ให้เลี้ยวขวาขับไปตามทาง ผ่านเขื่อนนายก ข้ามคลองชลประทาน จนกระทั่งถึงวัดดงละคร จะมีป้ายให้เลี้ยวขวาเข้าไปยังเขตเมืองโบราณ
เมืองโบราณดงละครเปิดให้เข้าชมทุกวัน ตั้งแต่เวลา 08.00-16.00 น. หากต้องการวิทยากรแนะนำ ให้ติดต่อวิทยากรท้องถิ่นซึ่งตั้งบ้านเรือนอยู่ใกล้กับโบราณสถาน โดยจะมีป้ายบอกข้อมูลอยู่ตามตำแหน่งของโบราณสถาน
ในเมืองดงละครดูเป็นป่ารกชัฎ อาจเป็นที่มาของชื่อดงนคร แล้วเพี้ยนเป็นดงละครในภายหลัง
ตัวอย่างเครื่องปั้นดินเผาที่ขุดพบในบริเวณเมืองโบราณดงละคร
โบราณสถานหมายเลข 1 บริเวณทางขวาของภาพในเงาไม้ จะเห็นแท่นอยู่ 2 อัน
โบราณสถานหมายเลข 2
คูเมืองเก่าของเมืองโบราณดงละคร