stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จเด็ศ จันทรา
ประวัติ

จเด็ศเกิดเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2525 ที่ตำบลบางกระทุ่ม อำเภอบางกระทุ่ม จังหวัดพิษณุโลก ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่ตำบลบ้านคลอง เป็นบุตรของนายปรีชาศักดิ์ จันทรา กับนางนิตยา จันทรา มีพี่ชายคือ นายเจนวิทย์ จันทรา
จเด็ศสำเร็จการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม ระดับปริญญาตรี สาขาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยนเรศวร และระดับปริญญาโท สาขาบริหารเชิงกลยุทธ์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ปัจจุบันกำลังศึกษาในระดับปริญญาเอก สาขาการจัดการ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ
การทำงาน

จเด็ศเริ่มเข้าทำงานหลังจบการศึกษาในระดับปริญญาตรี โดยเป็นพนักงานในธนาคารกรุงศรีอยุธยา รวมถึงพนักงานสินเชื่อในธนาคารกรุงเทพ ต่อมาเป็นพนักงานพัฒนาธุรกิจ (สินเชื่อ) ในธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร จากนั้นจึงลาออกมาเปิดบริษัทเพื่อประกอบธุรกิจส่วนตัว
การทำงาน > ตำแหน่ง

คณะกรรมการตรวจสอบและติดตามการบริหารงานตำรวจ สถานีตำรวจภูธรเมืองพิษณุโลก พ.ศ. 2559 –  พ.ศ. 2563
คณะกรรมการตรวจสอบและติดตามการบริหารงานตำรวจ จังหวัดพิษณุโลก พ.ศ. 2564 -  พ.ศ. 2566
มูลนิธิร่วมกตัญญูจังหวัดพิษณุโลก
ที่ปรึกษาผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 6
ที่ปรึกษาผู้บัญชาการตำรวจภูธรจังหวัดพิษณุโลก
การเมือง

ก่อนลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จเด็ศเคยดำรงตำแหน่งที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ของนายกเทศมนตรีตำบลกำแพงดิน อำเภอสามง่าม จังหวัดพิจิตร
จเด็ศเริ่มมีบทบาทในการเมืองระดับประเทศครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 โดยลงสมัครรับเลือกตั้งในเขต 3 จังหวัดพิษณุโลก สังกัดพรรคเพื่อไทย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยพ่ายแพ้ให้กับ พงษ์มนู ทองหนัก จากพรรครวมไทยสร้างชาติ ต่อมาจเด็ศได้รับการแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงท่องเที่ยวและกีฬา และได้รับการเลือกตั้งให้เป็นกรรมการบริหารพรรคเพื่อไทยชุดปัจจุบัน จากนั้นขยับมาเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม
ต่อมาในวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2567 ภายหลังจากศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยยุบพรรคก้าวไกล และตัดสิทธิ์กรรมการบริหารพรรค จำนวน 11 คน เป็นเวลา 10 ปี ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ ปดิพัทธ์ สันติภาดา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 1 ทำให้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรว่างลงไปโดยปริยาย จึงต้องจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 1 แทนตำแหน่งที่ว่าง ในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2567 โดยจเด็ศ อดีตผู้สมัครเขต 3 ในรอบที่แล้ว ซึ่งเป็นกรรมการบริหารพรรคเพื่อไทยอยู่ในขณะนั้น ได้ลาออกจากตำแหน่งกรรมการบริหารพรรคเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2567 เพื่อให้พรรคเพื่อไทยส่งลงสมัครรับเลือกตั้งในเขต 1 โดยมีคู่แข่งคือ ณฐชนน ชนะบูรณาศักดิ์ จากพรรคประชาชน และครั้งนี้จเด็ศได้รับเลือกตั้ง
การเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

จเด็ศ จันทรา ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก เขต 1 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2567 สังกัดพรรคเพื่อไทย
ไก่ฟ้าสีเลือด

| ไก่ฟ้าสีเลือด |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Galliformes
วงศ์:: Phasianidae
วงศ์ย่อย:: Phasianinae
สกุล:: Ithaginis Wagler, 1832
สปีชีส์:: I.  cruentus
ชื่อทวินาม
Ithaginis cruentus (Hardwicke, 1821)

ชื่อพ้อง
 Ithaginis cruentatus
ไก่ฟ้าสีเลือด (อังกฤษ: Blood pheasant; ชื่อวิทยาศาสตร์: Ithaginis cruentus) เป็นนกชนิดหนึ่ง จำพวกไก่ฟ้า จัดอยู่ในวงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา (Phasianidae) จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Ithaginis
ไก่ฟ้าสีเลือดมีขนาดลำตัวเหมือนไก่ป่าขนาดเล็ก  มีความยาวประมาณ 43 เซนติเมตร มีจะงอยปากที่แข็งแรง มีขนปกคลุมลำตัวรุงรังสีเทา แต่ที่หน้าอกเป็นสีแดงสดเหมือนเลือดไหลซึมไปทั่วเส้นขน อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ ในตัวผู้จะมีส่วนใบหน้าและหัวเป็นสีแดง ขณะที่ตัวเมียจะเป็นสีน้ำตาลทึม ๆ
พบกระจายพันธุ์ตามแถบเทือกเขาสูงตามแนวเทือกเขาหิมาลัยในหลายประเทศ เช่น ภูฐาน, เนปาล, ธิเบต, ตอนเหนือของอินเดีย, ตอนเหนือของพม่า และภาคตะวันตกของจีน มีพฤติกรรมมักชอบอาศัยในป่าสนผสมและในพื้นที่อยู่ใกล้กับยอดเขาที่มีหิมะหรือน้ำแข็งปกคลุม มีการอพยพย้ายถิ่นตามฤดูกาล โดยพบได้ในที่ ๆ ระดับความสูงที่สูงขึ้นในช่วงฤดูร้อน และด้วยปริมาณหิมะที่เพิ่มขึ้นในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวจะย้ายไปอยู่ในระดับพื้นที่ ๆ ต่ำกว่า
ไก่ฟ้าสีเลือด เป็นนกประจำรัฐสิกขิม ของอินเดีย และเป็นนกประจำชาติของคาซัคสถาน
ภาพวาดของตัวผู้และตัวเมีย
ชนิดย่อย

แบ่งออกได้เป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้ดังนี้
I. c. affinis (CW Beebe, 1912) - รัฐสิกขิมของอินเดีย
I. c. beicki (Mayr & Birckhead, 1937) - ทางตอนเหนือของภาคของจีน
I. c. berezowskii (Bianchi, 1903) - ภูเขาทางตอนเหนือของจีน
I. c. clarkei (Rothschild, 1920) - ภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีน
I. c. cruentus (Hardwicke, 1821)  - ภาคเหนือของเนปาลจนถึงภาคตะวันตกเฉียงเหนือของภูฐาน
I. c. geoffroyi (Verreaux, 1867) - ภาคตะวันตกของจีนจนถึงภาคตะวันออกเฉียงใต้ของธิเบต
I. c. kuseri (Beebe, 1912)  -  ทางตอนเหนือของรัฐอัสสัมในอินเดียและภาคตะวันออกเฉียงใต้ของธิเบต
I. c. marionae (Mayr, 1941)  - ภูเขาทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีนและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของพม่า
I. c. michaelis (Bianchi, 1903) -  ทางเหนือของภาคกลางของจีน
I. c. rocki (Riley, 1925) - ภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีน
I. c. sinensis (David, 1873) - ภาคกลางของจีน
I. c. tibetanus (ECS Baker, 1914) -  ภาคตะวันออกของธิเบตและภาคใต้ของธิเบต
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ithaginis cruentus ที่วิกิสปีชีส์
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

| จักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| --- | --- |

ครองราชย์: ค.ศ. 1155 - 10 มิถุนายน ค.ศ. 1190
รัชกาลก่อนหน้า: สมเด็จพระจักรพรรดิโลธาร์ที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
รัชกาลถัดไป: จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 6 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ประสูติ: ค.ศ. 1122
สวรรคต: 10 มิถุนายน ค.ศ. 1190 (อายุ 67 ปี)
พระอัครมเหสี: เบียทริซแห่งเบอร์กันดี จักรพรรดินีโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระราชบุตร: จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 6 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และองค์อื่นๆ
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ราชวงศ์: โฮเอินชเตาเฟิน
พระราชบิดา: เฟรดเดอริคที่ 2 ดยุกแห่งชวาเบีย
พระราชมารดา: จูดิธ
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์, จักรพรรดิฟรีดริช บาร์บาร็อสซา หรือ จักรพรรดิฟรีดริชพระมัสสุแดง (อังกฤษ: Frederick I, Holy Roman Emperor หรือ Frederick I Barbarossa; ค.ศ. 1122 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 1190) ฟรีดริชทรงได้รับเลือกให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเยอรมนีเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1152 และทรงเข้าพระราชพิธีราชาภิเษกที่อาเคินเมื่อวันที่ 9 มีนาคม; ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลีในพิธีราชาภิเษกที่ปาวีอาใน ค.ศ. 1154 และในที่สุดก็ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โดยทรงได้รับการสวมมงกุฎจากสมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 4 เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1155 สองปีต่อมา คำว่า sacrum ("ศักดิ์สิทธิ์") ปรากฏเป็นครั้งแรกในเอกสารที่เกี่ยวข้องกับจักรวรรดิของเขา ต่อมาเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1178 พระองค์ก็ทรงได้รับการสมมงกุฎให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเบอร์กันดี
ก่อนที่จะได้ทรงได้รับเลือกให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเยอรมนีฟรีดริชทรงเป็นดยุกแห่งชวาเบีย ระหว่างปี ค.ศ. 1147 ถึงปี ค.ศ. 1152 ในพระนาม "ฟรีดริชที่ 3" ต่อจากพระราชบิดาเฟรเดอริกที่ 2 ดยุกแห่งชวาเบียแห่งราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน พระราชมารดาคือจูดิธธิดาของไฮน์ริชที่ 9 ดยุกแห่งบาวาเรีย จากตระกูลเวลฟ์ซึ่งเป็นตระกูลสำคัญอีกตระกูลหนึ่งของเยอรมนี ฉะนั้นฟรีดริชจึงทรงสืบเชื้อสายมาจากตระกูลผู้นำของเยอรมนี ซึ่งทำให้เป็นที่ยอมรับในตำแหน่งเจ้านครรัฐผู้คัดเลือก (Prince-elector) ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
นักประวัติศาสตร์ถือว่าฟรีดริชเป็นหนึ่งในจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคกลาง พระองค์มีคุณลักษณะที่ทำให้ผู้คนร่วมสมัยมองว่าพระองค์แทบจะเป็นมนุษย์เหนือธรรมชาติ (Superhuman) ได้แก่ การมีพระพลานามัยสมบูรณ์แข็งแรงตลอดช่วงชีวิต ความทะเยอทะยาน ทักษะอันยอดเยี่ยมในการบริหารจัดการ ความเฉียบแหลมในสนามรบ และสายตาอันแหลมคมทางการเมือง ผลงานของพระองค์ต่อสังคมและวัฒนธรรมในยุโรปกลาง รวมถึงการฟื้นฟูกฎหมายโรมัน (Corpus Juris Civilis) ซึ่งช่วยสร้างสมดุลอำนาจกับอำนาจของสันตะปาปาที่มีอิทธิพลเหนือรัฐเยอรมันมาตั้งแต่สิ้นสุดข้อพิพาท Investiture Controversy
ฟรีดริชทรงได้รับพระฉายานามว่า บาร์บารอสซ่า (Barbarossa) ที่แปลว่า "พระมัสสุแดง" จากการที่พระองค์ทรงมีบทบาทสำคัญในอิตาลีตอนเหนือ โดยเฉพาะในสงครามกับเมืองรัฐอิตาลี เช่น มิลาน และ สมาคมลอมบาร์ด (Lombard League) พระฉายานามนี้จึงมักถูกใช้โดยชาวอิตาลีในยุคนั้น เพื่อบรรยายถึงลักษณะเด่นทางกายภาพของพระองค์ (เคราสีแดง) และถูกจดจำในภาษาอิตาลีมากกว่า
ต้นชีวิต

ไม่มีใครรู้วันประสูติที่แท้จริงของฟรีดริชที่ 1 หรือฉายาคือ บาร์บาร็อสซา (มาจากภาษาอิตาลี แปลว่า "เคราแดง") แม้ทั่วไปแล้วจะระบุปีประสูติของพระองค์ว่าเป็นปี ค.ศ. 1122 หรือ 1123 บิดาของพระองค์คือฟรีดริชที่ 2 ดยุคแห่งสวาเบีย ส่วนมารดาคือจูดิธ บุตรสาวของไฮน์ริชที่ 9 ดยุคแห่งบาวาเรียหรือไฮน์ริชดำ บิดาของบาร์บาร็อสซาเป็นชาวโฮเอินชเตาเฟิน ขณะที่มารดาเป็นชาวเวล์ฟ สองราชวงศ์ชั้นนำในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นศัตรูกันมาช้านาน
ในช่วงสงครามครูเสดครั้งที่สอง บาร์บาร็อสซาติดตามพระปิตุลา พระเจ้าคอนรัดที่ 3 แห่งเยอรมนี ไปดินแดนตะวันออก สุดท้ายสงครามครูเสดกลายเป็นหายนะ และผู้ทำครูเสดซึ่งรวมถึงชาวเยอรมันทำได้ไม่ดีนักในการเดินทางทางทหาร ที่ดอริเลออน ชั่วพริบตาเดียว กองทัพของพระเจ้าคอนรัดถูกชาวตุรกีซุ่มโจมตีและพ่ายแพ้ยับเยิน อย่างไรก็ดีบาร์บาร็อสซาได้ประสบการณ์ทางทหารจากการสู้รบครั้งนี้ รวมถึงความเชื่อมั่นจากพระปิตุลา
การขึ้นครองราชย์

ปี ค.ศ. 1152 ตอนที่พระเจ้าคอนรัดนอนอยู่บนเตียงสิ้นพระชนม์ พระองค์มอบตราประจำตัวจักรพรรดิให้บาร์บาร็อสซา และแสดงออกถึงความต้องการที่จะให้พระภาติยะสืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์ โดยมีเจ้าชายบิชอปแห่งบัมแบร์กซึ่งเป็นอีกคนที่อยู่ที่เตียงสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าคอนรัดเป็นสักขีพยาน พระโอรสวัย 6 พรรษของคอนรัดที่ไม่ได้สืบทอดเป็นกษัตริย์ต่อจากพระบิดาได้รับแต่งตั้งเป็นดยุคแห่งสวาเบีย นอกจากจะได้รับประกาศชื่อให้เป็นผู้สืบทอดของพระเจ้าคอนรัด การอ้างสิทธิ์ในบัลลังก์ของบาร์บาร็อสซายังได้รับการยอมรับจากความสายสัมพันธ์ทางสายเลือดที่มีต่อตระกูลโฮเอินชเตาเฟินและตระกูลเวล์ฟ ในตอนที่ขึ้นครองบัลลังก์ บาร์บาร็อสซาหมายจะฟื้นฟูจักรวรรดิให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้งเหมือนในสมัยชาร์เลอมาญ เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย กษัตริย์คนใหม่เดินทางไปทั่วอาณาจักรเพื่อพบปะเจ้าชายประจำท้องถิ่น และเพื่อรวมเหล่าเจ้าชายให้เป็นหนึ่งเดียวกันภายใต้พระองค์
จักรพรรดิโรมันอันศักดิสิทธิ์

สิ่งหนึ่งของชาร์เลอมาญที่บาร์บาร็อสซาได้มาครอบครองคือตำแหน่ง "จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์" ในปี ค.ศ. 1153 สนธิสัญญาคอนสตานซ์ระหว่างบาร์บาร็อสซากับพระสันตะปาปายูจีนที่ 3 ได้ข้อสรุป โดยหลักๆ สนธิสัญญากำหนดให้บาร์บาร็อสซาได้รับการสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แลกกับการให้ความช่วยเหลือพระสันตะปาปาต่อกรกับศัตรูชาวนอร์มันในซิซิลี ในปี ค.ศ. 1155 บาร์บาร็อสซาได้รับการสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จากผู้สืบทอดตำแหน่งของพระสันตะปาปายูจีน พระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 4 จากนั้นก็เดินทางกลับเยอรมนี พระองค์พบว่ามีความขัดแย้งภายในเกิดขึ้นในช่วงที่พระองค์ไม่อยู่ จึงใช้มาตราเพื่อให้อาณาจักรกลับมาเป็นระเบียบเรียบร้อย
ความสัมพันธ์กับพระสันตะปาปา

แม้จะได้รับการสวมมงกุฎจากพระสันตะปาปา แต่ความสัมพันธ์ระหว่างบาร์บาร็อสซากับพระสันตะปาปากลับตึงเครียดขึ้น ด้วยประเด็นที่ว่าจักรพรรดิควรเป็นไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินของพระสันตะปาปา หรือพระสันตะปาปาควรเป็นไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินของจักรพรรดิ บาร์บาร็อสซาย่อมต้องคิดว่าพระสันตะปาปาควรเป็นไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินของจักรพรรดิ ส่วนพระสันตะปาปาก็มีมุมมองที่ตรงกันข้าม สุดท้ายเรื่องนี้ก็ส่งผลให้บาร์บาร็อสซาถูกพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 ตัดขาดจากศาสนา เพื่อเป็นการตอบโต้ บาร์บาร็อสซาหันไปสนับสนุนอยู่เบื้องหลังผู้อ้างตนเป็นพระสันตะปาปาอย่างต่อเนื่อง
สุดท้ายในปี ค.ศ. 1176 บาร์บาร็อสซาสงบศึกกับพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์และการตัดขาจากศาสนาถูกยกเลิกหลังการสู้รบของบาร์บาร็อสซากับสหพันธ์ลอมบาร์ดในอิตาลีเหนือ อย่างไรก็ดีการเคลื่อนไหวของบาร์บาร็อสซาในหลายปีต่อมาทำให้ความสัมพันธ์กับพระสันตะปาปาเกิดรอยร้าวอีกครั้ง แต่กระนั้นเมื่อมีการเรียกทำสงครามครูเสดครั้งที่สาม บาร์บาร็อสซาตอบสนองทันทีโดยการระดมทหาร 15,000 นาย และออกเดินทางไปดินแดนตะวันออก ทว่าครั้งนี้ชะตาไม่ได้ลิขิตให้จักรพรรดิผู้ชราแล้วไปถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ในปี ค.ศ. 1190 บาร์บาร็อสซาจมน้ำสิ้นพระชนม์ในแม่น้ำซาเลฟในอานาโตเลียตะวันออกเฉียงใต้ อ้างอิงตามบันทึกส่วนหนึ่ง จักรพรรดิจมน้ำสิ้นพระชนม์ขณะกำลังพยายามข้ามแม่น้ำ ขณะที่บันทึกอีกหลายฉบับอ้างว่าทรงกระโดดลงไปในแม่น้ำจนตัวแข็งและจมน้ำสิ้นพระชนม์ อีกกรณีหนึ่ง มีการโทษว่าน้ำหนักของเกราะคือต้นเหตุทำให้จมน้ำสิ้นพระชนม์
พระโอรสธิดา

การอภิเษกสมรสครั้งแรกของฟรีดริชที่ 1 กัยอาเดลไฮด์แห่งฟูบวร์กไม่มีพระโอรสธิดาและถูกประกาศให้เป็นโมฆะ
จากการอภิเษกสมรสครั้งที่สองกับเบียทริซแห่งเบอร์กันดี พระองค์มีพระโอรสธิดา ดังนี้
เบียทริซ (ค.ศ. 1162 – 1174) ถูกหมั้นหมายกับพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งซิซิลี แต่สิ้นพระชนม์ก่อนจะได้แต่งงานกัน
ฟรีดริชที่ 5 ดยุคแห่งสวาเบีย (16 กรกฎาคม ค.ศ. 1164 – 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1170)
ไฮน์ริชที่ 6 จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (พฤศจิกายน ค.ศ. 1165 – 28 กันยายน ค.ศ. 1197)
คอนรัด (กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1167 – 20 มกราคม ค.ศ. 1191) ต่อมามีชื่อใหม่ว่าฟรีดริชที่ 6 ดยุคแห่งสวาเบียหลังพระเชษฐาสิ้นพระชนม์
จิเซลา (ตุลาคม/พฤศจิกายน ค.ศ. 1168 – ค.ศ. 1184)
ออตโทที่ 1 เคานต์แห่งเบอร์กันดี (มิถุนายน/กรกฎาคม ค.ศ. 1170 – ถูกสังหาร 13 มกราคม ค.ศ. 1200)
คอนรัดที่ 2 ดยุคแห่งสวาเบียและโรเธินบวร์ก (กุมภาพันธ์/มีนาคม ค.ศ. 1172 – ถูกสังหาร 15 สิงหาคม ค.ศ. 1196)
รานูด (ตุลาคม/พฤศจิกายน ค.ศ. 1173 – วัยทารก)
วิลเลียม (มิถุนายน/กรกฎาคม ต.ศ. 1176 – วัยทารก)
ฟิลิปแห่งสวาเบีย (สิงหาคม ค.ศ. 1177 – ถูกสังหาร 21 มิถุนายน ค.ศ. 1208) กษัตริย์แห่งเยอรมนี ค.ศ. 1198
แอ็กเนส (ค.ศ. 1181 – 8 ตุลาคม ค.ศ. 1184) ถูกหมั้นหมายกับเอเมริกแห่งฮังการี แต่สิ้นพระชนม์ก่อนจะได้แต่งงานกัน
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
สงครามครูเสดครั้งที่ 3
รายพระนามกษัตริย์และจักรพรรดิเยอรมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
| ด ค กพระเจ้าแผ่นดินเยอรมัน |
| --- | --- | --- |
| อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก ในจักรวรรดิการอแล็งเฌียง (843–911) |  ลูทวิชที่ 2  คาร์โลมัน  ลูทวิชที่ 3  คาร์ลที่ 3  อาร์นุลฟ  ลูทวิชที่ 4  |  |
| อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก (911–962) |  คอนราดที่ 1  ไฮน์ริชที่ 1  ออทโทที่ 1  |  |
| ราชอาณาจักรเยอรมนี ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (843–1806) |  ออทโทที่ 1  ออทโทที่ 2  ออทโทที่ 3  ไฮน์ริชที่ 2  คอนราดที่ 2  ไฮน์ริชที่ 3  ไฮน์ริชที่ 4  ไฮน์ริชที่ 5  โลทาร์ที่ 3  คอนราดที่ 3  ฟรีดริชที่ 1  ไฮน์ริชที่ 6  ฟิลิป  ออทโทที่ 4  ฟรีดริชที่ 2  คอนราดที่ 4  รูดอล์ฟที่ 1  อดอล์ฟ  อัลเบร็คท์ที่ 1  ไฮน์ริชที่ 7  ลูทวิชที่ 4  คาร์ลที่ 4  เวนสเลาส  รูเปิร์ต  ซีกิสมุนด์  อัลเบร็คท์ที่ 2  ฟรีดริชที่ 3  มักซีมีเลียนที่ 1  คาร์ลที่ 5  แฟร์ดีนันด์ที่ 1  มักซีมีเลียนที่ 2  รูดอล์ฟที่ 2  มัททีอัส  แฟร์ดีนันด์ที่ 2  แฟร์ดีนันด์ที่ 3  เลโอโปลด์ที่ 1  โยเซฟที่ 1  คาร์ลที่ 6  คาร์ลที่ 7  ฟรันซ์ที่ 1  โยเซฟที่ 2  เลโอโปลด์ที่ 2  ฟรันทซ์ที่ 2  |  |
| สมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ (1806–1813) |  นโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมัน (1815–1848) |  ฟรันทซ์ที่ 1 แห่งออสเตรีย  แฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย  |  |
| จักรวรรดิเยอรมัน (1848/1849) |  อาร์ชดยุกโยฮันน์แห่งออสเตรีย (สำเร็จราชการ)  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมัน (1850–1866) |  ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย-ฮังการี  |  |
| สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (1867–1871) |  วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย  |  |
| จักรวรรดิเยอรมัน (1871–1918) |  วิลเฮ็ล์มที่ 1  ฟรีดริชที่ 3  วิลเฮ็ล์มที่ 2  |  |
| อ้างสิทธิ |  วิลเฮ็ล์มที่ 2  วิลเฮ็ล์มที่ 3  ลุยส์ แฟร์ดีนันด์  เกออร์ค ฟรีดริช  |  |
| ด ค กจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| --- | --- | --- |
| จักรวรรดิการอแล็งเฌียง | คาร์ลที่ 1 มหาราช · ลูทวิชที่ 1 · โลทาร์ที่ 1 · ลูทวิชที่ 2 · คาร์ลที่ 2 · คาร์ลที่ 3 · กวีโด · แลมเบิร์ต · อาร์นัฟ · ลูทวิชที่ 3 · เบอร์เรนการ์ | ตราประจำพระองค์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ | ออทโทมหาราช · ออทโทที่ 2 · ออทโทที่ 3 · ไฮน์ริชที่ 2 · คอนราดที่ 2 · ไฮน์ริชที่ 3  · ไฮน์ริชที่ 4 · ไฮน์ริชที่ 5 · โลทาร์ที่ 3 · ฟรีดริชที่ 1 · ไฮน์ริชที่ 6 · ออทโทที่ 4 · ฟรีดริชที่ 2 · ไฮน์ริชที่ 7 · ลูทวิชที่ 4 · คาร์ลที่ 4 · ซิกิสมุนด์ · ฟรีดริชที่ 3 · มักซีมีเลียนที่ 1 · คาร์ลที่ 5 · แฟร์ดีนันด์ที่ 1 · มักซีมีเลียนที่ 2 · รูดอล์ฟที่ 2 · มัททีอัส · แฟร์ดีนันด์ที่ 2 · แฟร์ดีนันด์ที่ 3 · เลโอโปลด์ที่ 1 · โยเซฟที่ 1 · คาร์ลที่ 6 · คาร์ลที่ 7 · ฟรันซ์ที่ 1 · โยเซฟที่ 2 · เลโอโปลด์ที่ 2 · ฟรันทซ์ที่ 2 | ตราประจำพระองค์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
ฟรีดริช บาร์บาร็อสซายอมจำนนต่ออำนาจของพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 โดยสปิเนลโล อาเรติโน คริสต์ศตวรรษที่ 14
อนุสาวรีย์บาร์บาร็อสซาที่ภูเขาคิฟฮ็อยเซอร์ คิฟฮ็อยเซอร์-เด็งค์มาล ประเทศเยอรมนี
การอภิเษกสมรสของจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 บาร์บาร็อสซากับเบียทริซแห่งเบอร์กันดี
ทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิต

ทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิต (geometrical optics) เป็นสาขาของ ทัศนศาสตร์ ที่ศึกษาเฉพาะคุณสมบัติของ เส้นทางของแสงที่เดินทางในเชิงเรขาคณิต โดยไม่สนใจ สมบัติของคลื่น และ สมบัติเชิงกลศาสตร์ควอนตัมของแสง
มีความสำคัญในการออกแบบทัศนูปกรณ์ โดยหลัก ๆ แล้วจะเกี่ยวข้องกับปรากฏการณ์เมื่อความยาวคลื่น ของแสงมีขนาดเล็กมาก (เมื่อเทียบกับขนาดของ ระบบออปติก)
ประวัติศาสตร์

ในสมัยกรีกโบราณ มีความขัดแย้งระหว่างมุมมองเชิงรุก (คือมองว่าแสงออกจากตา) และเชิงรับ (คือมองว่าตาเป็นตัวรับแสง) เกี่ยวกับบทบาทของดวงตาใน การมองเห็น แม้ว่ามุมมองที่ว่าตาเป็นเพียงตัวรับนั้นถูกยึดถือโดยฝ่ายปรมาณูนิยม แต่ เอมเพโดคลีส และ เพลโต ในเวลาต่อมาก็โต้แย้งถึงมุมมองเชิงรุกที่ว่ามีรังสีแผ่ออกมาจากดวงตา ในมุมมองแบบแอคทีฟนี้ ดวงตามีเปลวไฟอ่อน ๆ และการสัมผัสของรังสีที่ปล่อยออกมาจากมันกับแสงแดดภายนอกทำให้มองเห็นได้ ยุคลิด และ ทอเลมี ได้สร้างทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิตขึ้นจากมุมมองเชิงรุกของดวงตา ซึ่งเส้นสายตาจะเคลื่อนไปข้างหน้าแล้วมีการสะท้อนและหักเห
ชาวอาหรับซึ่งสืบทอดแนวคิดของกรีกโบราณได้พัฒนาทัศนศาสตร์ทางเรขาคณิตดังกล่าวอย่างมาก ในศตวรรษที่ 10 อิบน์ อัลฮัยษัม ได้เขียนหนังสือทัศนศาสตร์ ซึ่งชี้แจงบทบาทของแสงและดวงตาผ่านการตรวจสอบการทดลองอย่างละเอียดถี่ถ้วน ตัวอย่างเช่น เพื่อให้ชัดเจนว่าแสงเดินทางเป็นเส้นตรง อาจทำการเจาะรูจำนวนหนึ่งที่วัดอย่างระมัดระวังในผนังและทดสอบด้วยแสงต่าง ๆ เช่น แสงสะท้อนและแสงสีแดงยามเช้า นอกจากนี้ ด้วยกายวิภาคของดวงตา ภาพที่มองเห็นประกอบด้วยลำแสงที่เปล่งออกมาจากวัตถุภายนอก และด้วยการศึกษาคุณสมบัติของเลนส์อย่างละเอียด เขาได้กลับด้านเรขาคณิตแบบยุคลิดอย่างถูกต้อง และทำให้เรขาคณิตของการสะท้อนและการหักเหของแสงชัดเจนขึ้น นอกจากนี้ เขายังได้ฉายภาพของสุริยุปราคาผ่านรูเล็ก ๆ โดยใช้หลักการของกล้องทาบเงา
ความสำเร็จของอัลฮัยษัม มีอิทธิพลอย่างมากต่อการพัฒนาเลนส์ในยุโรปในเวลาต่อมา วีเตลโล ชาวโปแลนด์ยุคแรกสุดในศตวรรษที่ 13 ได้นำหลักของอัลฮัยษัมมาเผยแพร่ โดยไม่อ้างอิงแหล่งที่มา ในช่วงเวลาเดียวกัน ที่อังกฤษ โรเจอร์ เบคอน ได้นำเสนอผลงานในลักษณะเดียวกันกับทัศนศาสตร์ของอัลฮัยษัมในงานของเขา โดยผสมผสานระหว่างการมองด้วยตาแบบเชิงรุกและเชิงรับ ในศตวรรษที่ 16 ได้มีการตีพิมพ์ฉลับแปลผลงานของอัลฮัยษัมอย่างสมบูรณ์ในยุโรป
หลักการและสูตรที่เกี่ยวข้อง

กฎสามข้อของทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิต (การแผ่ไปข้างหน้า, การสะท้อน และ การหักเห) ได้ถูกสรุปไว้ใน หลักการของแฟร์มา ซึ่งกล่าวว่า "แสงใช้เส้นทางที่ช่วยให้สามารถเดินทางในเวลาที่สั้นที่สุด"
และในภายหลังได้พัฒนามาเป็น
ทัศนศาสตร์เชิงฟิสิกส์ ที่ถือว่าแสงเป็น คลื่น
ทัศนศาสตร์เชิงควอนตัม ที่ใช้หลักการทวิภาคคลื่น–อนุภาค
ทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิตและทัศนศาสตร์เชิงฟิสิกส์เรียกรวมกันว่าทัศนศาสตร์แบบดั้งเดิม เพื่อแยกความแตกต่างจากทัศนศาสตร์เชิงควอนตัม
ความสมบูรณ์ของทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิตต้องรอจนมีกาคคิดสมการไอโคนาล โดยวิลเลียม โรวัน แฮมิลตัน หลังจากที่ทัศนศาสตร์เชิงฟิสิกส์ได้กำเนิดขึ้นมาแล้ว
ยัวร์ ฟอร์มา

Japanese light novel series
| --- | --- |
ยัวร์ ฟอร์มา
ユア・フォルマ (Yua Foruma)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Your Forma
แนว: รหัสคดี, บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
ไลต์โนเวล
เขียนโดย: มาเรโฮะ คิคุอิชิ [ja]
วาดภาพโดย: สึบาตะ โนซากิ
สำนักพิมพ์: แอสกีเมเดียเวิกส์
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: ฟีนิกซ์
ในเครือ: เด็งเงกิบุงโกะ
กลุ่มเป้าหมาย: ชาย
วางจำหน่ายตั้งแต่: 10 มีนาคม พ.ศ. 2564 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม:  6    1 (หนังสือ)
มังงะ
เขียนโดย: มาเรโฮะ คิคุอิชิ
วาดภาพโดย: โยชิโนริ คิซารางิ
สำนักพิมพ์: คาโดกาวะโชเต็ง
นิตยสาร: ยัง เอซ
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 4 มิถุนายน พ.ศ. 2564 – 4 กันยายน พ.ศ. 2566
จำนวนเล่ม: 3 (หนังสือ)
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ทากาฮารุ โอซากิ
เขียนบทโดย: คาซึยูกิ ฟูเดยาสุ
ดนตรีโดย: ทัตสึยะ คาโต
สตูดิโอ: Geno Studio
ถือสิทธิ์โดย: รีโมว์
ฉาย:  2 เมษายน พ.ศ. 2568  –  กำหนดการ
ยัวร์ ฟอร์มา (ญี่ปุ่น: ユア・フォルマ, โรมาจิ: Yua Foruma) เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดย มาเรโฮะ คิคุอิชิ และวาดภาพประกอบโดย สึบาตะ โนซากิ เริ่มตีพิมพ์ภายใต้สำนักพิมพ์เด็งเงกิบุงโกะ ของแอสกีเมเดียเวิกส์ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2564 และในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566 ได้มีการวางจำหน่ายหนังสือไปแล้ว 6 เล่ม มังงะที่ดัดแปลงที่วาดภาพประกอบโดย โยชิโนริ คิซารางิ ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร ยัง เอซ ของคาโดกาวะโชเต็ง ตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 ถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2566 โดยแต่ละบทได้รวบรวมไว้ถึงเล่มที่ 3  ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ที่ผลิตโดย Geno Studio มีกำหนดออกอากาศในเดือนเมษายน พ.ศ. 2568
สื่อ > ไลต์โนเวล

เขียนโดย มาเรโฮะ คิคุอิชิ และวาดภาพประกอบโดย สึบาตะ โนซากิ ซีรีส์นี้เริ่มตีพิมพ์ภายใต้สำนักพิมพ์เด็งเงกิบุงโกะ ของแอสกีเมเดียเวิกส์ เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2564 ณ เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566 มีการวางจำหน่ายเล่มแล้ว 6 เล่ม
ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2566
สื่อ > ไลต์โนเวล > จำนวนเล่ม

| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายภาษาไทย | ISBN ภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  10 มีนาคม พ.ศ. 2564 | 978-4-04-913686-9 | 22 มิถุนายน พ.ศ. 2566 | 978-616-599-151-3 |
| 2 |  10 มิถุนายน พ.ศ. 2564 | 978-4-04-913687-6 | — | — |
| 3 |  10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 | 978-4-04-914001-9 | — | — |
| 4 |  8 เมษายน พ.ศ. 2565 | 978-4-04-914152-8 | — | — |
| 5 |  9 ธันวาคม พ.ศ. 2565 | 978-4-04-914678-3 | — | — |
| 6 |  10 สิงหาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-04-915136-7 | — | — |
สื่อ > มังงะ

มังงะดัดแปลงที่วาดภาพประกอบโดย โยชิโนริ คิซารางิ ได้รับการตีพิมพ์ ยัง เอซ ตั้งแต่วันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2564 ถึงวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2566 คาโดกาวะโชเต็ง ตีพิมพ์และรวบรวมไว้เป็นเล่มทังโกบง ถึงเล่มที่ 3
สื่อ > มังงะ > จำนวนเล่ม

| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายภาษาไทย | ISBN ภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 | 978-4-04-111922-8 | — | — |
| 2 |  28 ธันวาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-04-113163-3 | — | — |
| 3 |  28 ธันวาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-04-113164-0 | — | — |
สื่อ > อนิเมะ

มีการประกาศสร้างซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ในงานฉลองครบรอบ 30 ปีของเด็งเงกิบุงโกะ เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ซีรีส์เรื่องนี้จะผลิตโดยทวินเอ็นจิ้น สร้างแอนิเมชั่นโดย Geno Studio ซึ่งกำกับโดยทากาฮารุ โอซากิ เขียนบทโดยคาซึยูกิ ฟูเดยาสุ ออกแบบตัวละครโดยจิคาชิ คาเดคารุ และเพลงประกอบโดยทัตสึยะ คาโต มีกำหนดออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2568 ในช่วงรายการใหม่ล่าสุดอย่าง IMAnimation W [ja] ทางช่องทีวีอาซาฮิ  เพลงเปิดของเรื่องคือ "GRIDOUT" ร้องโดยยามะ Remow เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ของเรื่องนี้
การตอบรับ

ซีรีส์เรื่องนี้ได้รับรางวัลใหญ่จากงาน Dengeki Novel Prize ครั้งที่ 27 เมื่อปี พ.ศ. 2564ในหนังสือแนะนำไลต์โนเวล โคโนะ ไลต์โนเวล งะ ซูโงอิ! ฉบับปี พ.ศ. 2565 ซีรีส์เรื่องนี้ติดอันดับที่ 18 ในหมวดหมู่ผลงานใหม่
จิริอูจิ ทานิงูจิ จาก Real Sound ชื่นชมตัวละครหลักและความสัมพันธ์ของพวกเขา รวมไปถึงโครงเรื่องและฉากของซีรีส์ด้วย Demelza จาก Anime UK News ชื่นชมเนื้อเรื่องและตัวละคร โดยเปรียบเทียบเรื่องนี้กับ ไซโค-พาส ถอดรหัสล่า
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการไลต์โนเวล (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการมังงะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการอนิเมะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ยัวร์ ฟอร์มา (นิยาย) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
แม่แบบ:Young Ace
มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด

| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
ละติน: Universitas Harvardiana
ชื่อเดิม: Harvard College
คติพจน์: Veritas (ละติน)
คติพจน์อังกฤษ: "Truth" (ความสัตย์)
ประเภท: มหาวิทยาลัยวิจัยเอกชน
สถาปนา: 1636; 389 ปีที่แล้ว (1636)
ผู้สถาปนา: Massachusetts General Court
ได้รับการรับรอง: NECHE
สังกัดวิชาการ: AAU AICUM COFHE NAICU UArctic URA Space-grant
ทุนทรัพย์: 50.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (2023)
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: Alan Garber (ชั่วคราว)
ผู้เป็นประธาน: John F. Manning (ชั่วคราว)
อาจารย์: คณาจารย์ 2,400 คน (และเจ้าหน้าที่วิชาการวิทยาเขตการแพทย์มากกว่า 10,400 คน)
ผู้ศึกษา: 21,613 คน (2022)
ปริญญาตรี: 7,240 คน (2022)
บัณฑิตศึกษา: 14,373 คน (2022)
ที่ตั้ง: เคมบริดจ์, รัฐแมสซาชูเซตส์, สหรัฐ 42°22′28″N 71°07′01″W﻿ / ﻿42.37444°N 71.11694°W﻿ / 42.37444; -71.11694
วิทยาเขต: วิทยาเขตหลัก, 209 เอเคอร์ (85 เฮกตาร์)
Newspaper: The Harvard Crimson
สี: crimson, white, และ black               
ฉายา: Crimson
เครือข่ายกีฬา: NCAA Division I FCS – ไอวีลีก ECAC Hockey NEISA CWPA IRA EAWRC EARC EISA
มาสคอต: John Harvard
เว็บไซต์: harvard.edu 

มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (อังกฤษ: Harvard University อ่านว่า ฮารฺเวิรฺด) มหาวิทยาลัยเอกชนในเมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกาได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของโลก แห่งหนึ่งและเป็นหนึ่งมหาวิทยาลัยเก่าแก่ที่สุดของสหรัฐอเมริกา โดยก่อตั้งเมื่อปี 8 กันยายน พ.ศ. 2179 (ค.ศ. 1636) มีอายุครบ 370 ปีใน พ.ศ. 2549
ฮาร์วาร์ดเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยในกลุ่มไอวีลีก โดยในปี พ.ศ. 2552-2553 มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดยังคงได้รับการจัดอันดับให้เป็นมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของสหรัฐอเมริกา โดยนิตยสารยูเอสนิว และได้รับการจัดอันดับโดยไทมส์ไฮเออร์เอดยูเคชันซัปพลีเมนต์ ให้เป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 7 ของโลกในปี พ.ศ. 2562-2563