stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประตูเมืองนครราชสีมา
การบูรณะ และก่อสร้าง ประตูพลแสน ประตูพลล้าน และประตูไชยณรงค์ > รายละเอียดของการก่อสร้าง

เมื่อ พ.ศ. 2530 นายสมบูรณ์ ไทยวัชรามาศ ผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมาในขณะนั้น ได้พิจารณาเห็นว่าเป็นปีที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช จะทรงเจริญพระชนมายุ 60 พรรษา ในวันที่ 5 ธันวาคม 2530 และรัฐบาลได้กำหนดให้เป็นปีเฉลิมพระเกียรติแต่พระเจ้าสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและเป็นปีท่องเที่ยวไทย สมควรจะได้ดำเนินการก่อสร้างถาวรวัตถุให้เป็นกิจกรรมเพื่อเฉลิมพระเกียรติและถวายความจงรักภักดีแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จึงได้จัดทำโครงการก่อสร้างกำแพงและซุ้มประตูเมืองนครราชสีมาอีก 3 ประตู ซึ่งหักพัง และถูกรื้อสูญไปแล้ว ให้มีครบทั้ง 4 ประตู ตามที่เคยมีมาตั้งแต่โบราณ
การบูรณะ และก่อสร้าง ประตูพลแสน ประตูพลล้าน และประตูไชยณรงค์ > ขั้นตอนในการก่อสร้าง > ขั้นตอนที่ 1

การคัดเลือกสถานที่ก่อสร้าง ได้แต่งตั้งคณะกรรมการฝ่ายคัดเลือกสถานที่ขึ้น ประกอบด้วยนายเด็ดดวง สุคนธรัตน์ นายกเทศมนตรีเมืองนครราชสีมา เป็นประธาน นายสถิตย์ ภักดิ์ศรีแพง หัวหน้าฝ่ายบริหาร สำนักงานจังหวัดนครราชสีมา เป็นกรรมการและเลขานุการ มีหน้าที่ศึกษาและค้นคว้าประวัติ และตำนานของเมืองนครราชสีมา และกำหนดจุดก่อสร้างให้ตรงตามประวัติและสถานที่ดั่งเดิม และประสานขอใช้สถานที่กับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง จากการศึกษาของคณะกรรมการ จึงได้กำหนดจุดก่อสร้างประตูทั้งสาม ดังนี้
ก่อสร้างประตูพลแสน ที่บริเวณด้านในคูเมือง ด้านทิศเหนือ ตรงใกล้สี่แยกถนนพลแสนตัดกับถนนประจักษ์ (หน้าวัดสามัคคี)
ก่อสร้างประตูไชยณรงค์ ที่บริเวณด้านในคูเมือง ด้านทิศใต้ ตรงบริเวณใกล้ห้าแยกราชนิกูล    (ใกล้บริเวณตลาดสดประตูผี)
ก่อสร้างประตูพลล้าน ที่บริเวณด้านในคูเมือง ด้านทิศตะวันออก ตรงใกล้สี่แยกถนนจอมพลตัดกับถนนพลล้าน (ใกล้ทางเข้าทุ่งสว่าง)
จังหวัดได้ขอใช้ที่ราชพัสดุทั้ง 3 แห่ง ในการก่อสร้าง และได้รับอนุญาตจากกรมธนารักษ์ตามหนังสือด่วนมาก ที่ กค 0507/3788 ลงวันที่ 29 พฤษภาคม 2530 และจังหวัดได้ขอรับความเห็นจากกรมศิลปากรเกี่ยวกับจุดก่อสร้างประตูเมืองทั้ง 3 แห่ง และแบบแปลน
ซึ่งสำนักงานโยธาธิการจังหวัดนครราชสีมาเขียนขึ้น (แบบแปลนที่ ยธ.นม.232) ตลอดจนขอทราบว่า แต่เดิมกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนประตูเมืองทั้ง 3 แห่ง เป็นโบราณสถานหรือไม่ และยินยอมให้จังหวัดนครราชสีมา ก่อสร้างประตูเมืองตามแบบแปลนที่ ยธ.นม.232 ดังกล่าวหรือไม่ กรมศิลปากรแจ้งให้ทราบว่า กรมศิลปากรมิได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถานประตูเมืองทั้งสามไว้ จึงเป็นเรื่องที่อยู่ในดุลยพินิจของจังหวัดที่จะดำเนินการ (ตามหนังสือด่วนที่สุดที่ ศธ 0704/2016 ลงวันที่ 15 พฤษภาคม 2530)
การบูรณะ และก่อสร้าง ประตูพลแสน ประตูพลล้าน และประตูไชยณรงค์ > ขั้นตอนในการก่อสร้าง > ขั้นตอนที่ 2

การออกแบบก่อสร้าง คณะกรรมการฝ่ายช่าง ซึ่งประกอบด้วย นายประชา จิตรภิรมย์ศรี โยธาธิการจังหวัดนครราชสีมาเป็นประธาน นายสมศักดิ์ กุลนรากร นายช่างโยธา 4 เป็นกรรมการและเลขานุการ มีหน้าที่ออกแบบกำแพง และซุ้มประตูเมืองให้มีรูปลักษณะคล้ายของเดิมตามประวัติศาสตร์ โดยให้ถือประตูชุมพลเป็นแบบ คณะกรรมการฝ่ายช่างได้ออกแบบตามแบบ ยธ.นม.232 และประมาณการก่อสร้างประมาณประตูละ 1.3 ล้านบาทเศษ
การบูรณะ และก่อสร้าง ประตูพลแสน ประตูพลล้าน และประตูไชยณรงค์ > ขั้นตอนในการก่อสร้าง > ขั้นตอนที่ 3

การจัดหาทุนก่อสร้าง คณะกรรมการฝ่ายจัดหาทุนก่อสร้าง ซึ่งประกอบไปด้วย นายสมบูรณ์ ไทยวัชรามาศ ผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมา เป็นประธาน นายสถิตย์ ภักดิ์ศรีแพง หัวหน้าฝ่ายบริหาร สำนักงานจังหวัดนครราชสีมา เป็นกรรมการและเลขานุการ มีหน้าที่จัดหาทุนจากผู้มีจิตศรัทธาบริจาค โดยไม่ใช้งบประมาณของทางราชการ ผลการดำเนินการของคณะกรรมการฝ่ายจัดหาทุนก่อสร้าง ปรากฏว่า มีผู้บริจาคเงินก่อสร้าง ดังนี้
เดิมนายเหรียญ จึงวัฒนาภรณ์ ห้างหุ้นส่วนจำกัดคิงส์ยนต์ รับบริจาคแต่ผู้เดียว แต่เนื่องจากการก่อสร้างประตูเมืองเป็นถาวรวัตถุเป็นประวัติศาสตร์ และเป็นเกียรติประวัติแก่วงศ์ตระกูลของผู้บริจาคเงินก่อสร้าง จึงมีผู้ขอร่วมบริจาคเงินก่อสร้างขึ้นในประตูนี้รวม 8 คนคือ
นายสมบูรณ์  ไทยวัชรามาศ  ผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมา
นายเหรียญ  จึงวิวัฒนาภรณ์
นายวิชัย  เชิดชัย
นายบรรยง  หล่อธาราประเสริฐ
นายมุข  วงษ์ชวลิตกุล
ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล  ภาคอีสานพาณิชย์ (ตังปัก)
นายประพัฒน์  อินทนากรวิวัฒน์
นายทศพล  ตันติวงษ์
นายป่วยเฮียง  แซ่โค้ว
นายอาคม ไตรบัญญัติกุล เจ้าของ และผู้จัดการห้างหุ้นส่วนจำกัดไทยเย็น และครอบครัว รับเป็นผู้บริจาคค่าก่อสร้างแต่เพียงผู้เดียว
บริษัท เอกศิลป์ จำกัด และบริษัท เค.เค.พัฒนาก่อสร้าง จำกัด เป็นผู้บริจาค
การบูรณะ และก่อสร้าง ประตูพลแสน ประตูพลล้าน และประตูไชยณรงค์ > ขั้นตอนในการก่อสร้าง > ขั้นตอนที่ 4

ขั้นตอนการก่อสร้างได้มีการแต่งตั้งกรรมการขึ้นเป็น 3 คณะ คือ คณะกรรมการจัดจ้างโดยวิธีพิเศษ จากการรับจ้างผู้รับเหมาก่อสร้างประตูเมืองทั้ง 3 แห่ง ปรากฏผลดังนี้
ประตูพลแสน ห้างหุ้นส่วนจำกัดยงประเสริฐ  โดย นายประพัฒน์ อินทนากรวิวัฒน์  เป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง
ประตูพลล้าน ห้างหุ้นส่วนจำกัดวรรณาวดี  โดย นางชุลี เตชะธีระปรีดา  เป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง
ประตูไชยณรงค์ บริษัท เอกศิลป์ จำกัด  เป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง
สถานที่ใกล้เคียง

อนุสาวรีย์ท้าวสุรนารี
วัดหนองบัวรอง
วัดศาลาลอย
วัดแจ้งใน
สถานีรถไฟนครราชสีมา
สถานีรถไฟชุมทางถนนจิระ
ค่ายสุรนารี
พิพิธภัณฑ์เมืองนครราชสีมา
ดูเพิ่ม

ประตูพระบรมมหาราชวัง
ป้อมรอบกำแพงพระบรมมหาราชวัง
ประตูท่าแพ จังหวัดเชียงใหม่
กำแพงเมือง และคูเมืองนครราชสีมา ในสมัยอดีต
ประตู และกำแพงเมือง ก่อนได้รับการบูรณะ
อนุสาวรีย์ท้าวสุรนารีกับประตูชุมพล
เจ้าชายฟิลิแบร์โต ดยุกแห่งเจนัว

เจ้าชายฟิลิแบร์โต ดยุกแห่งเจนัว (อังกฤษ: Prince Filiberto, Duke of Genoa) ประสูติเมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2438 ณ ตูริน อิตาลี เป็นพระโอรสลำดับที่ 2 ในเจ้าชายโทมัส ดยุกแห่งเจนัว กับเจ้าหญิงอิซาเบลลาแห่งบาวาเรีย เป็นดยุกแห่งเจนัวพระองค์ที่ 4
เมื่อพระองค์เจริญพระชันษาแล้ว พระองค์ทรงมีความสนพระทัยด้านการทหารมาก พระบิดาของพระองค์จึงโปรดให้ทรงศึกษาเกี่ยวกับด้านการทหารโดยตรง ซึ่งพระองค์สามารถเรียนและจบหลักสูตร จนสามารถติดยศนายพล โดยมีเบนิโต มุสโสลินี เป็นผู้ถวายการสอนและพระสหายในเวลาเดียวกัน และยังเป็นที่ปรึกษาของพระองค์ในสงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สอง และเมื่ออิตาลีเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง พระองค์กลายเป็นผู้บังคับบัญชาการทหารที่ 7 เพื่อไกล่เกลี่ยให้อิตาลีเข้าร่วมฝ่ายพันธมิตร
เจ้าชายฟิลิแบร์โต ดยุกแห่งเจนัว ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงลิเดียร์แห่งแอเทนเบิร์ก เมื่อวันที่ 30 เมษายน 2471 การเสกสมรสของพระองค์ไม่มีพระบุตร
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง มีการลงมติให้ประเทศอิตาลีจากประชาชนส่วนใหญ่ให้เป็นระบอบประชาธิปไตย ต่อมาเมื่อ เจ้าชายแฟร์ดีนันโด ดยุกแห่งเจนัว (2427-2506) พระเชษฐาของพระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2506 พระองค์จึงกลายเป็น ดยุกแห่งเจนัวพระองค์ที่ 4 ต่อมา เจ้าชายฟิลิแบร์โต ดยุกแห่งเจนัว สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 7 กันยายน 2535 ณ โลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ สิริพระชันษา 95 ปี
หลุยส์ เดอ บรอย

| หลุยส์ เดอ บรอย |
| --- | --- |
เดอ บรอยใน ค.ศ. 1929
เกิด: 15 สิงหาคม ค.ศ. 1892(1892-08-15) เดียป ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 19 มีนาคม ค.ศ. 1987(1987-03-19) (94 ปี) ลูฟว์เซียน ประเทศฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยปารีส (ศิลปศาสตร์บัณฑิตสาขาประวัติศาสตร์ ค.ศ. 1910; ศิลปศาสตร์บัณฑิตสาขาวิทยาศาสตร์ ค.ศ. 1913; ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาฟิสิกส์ ค.ศ. 1924)
มีชื่อเสียงจาก: ความเป็นคลื่นของอิเล็กตรอน ทฤษฎีเดอ บรอย–โบห์ม ความยาวคลื่นของเดอ บรอย
รางวัล: รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ (1929) รางวัล Henri Poincaré (1929) รางวัล Albert I of Monaco(1932) รางวัลมักซ์ พลังก์ (1938) รางวัลคาลิงกา (1952)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยปารีส (ซอร์บอนน์)
วิทยานิพนธ์: Recherches sur la théorie des quanta ("Research on Quantum Theory") (1924)
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: ปอล ล็องฌ์แว็ง
ลูกศิษย์ในระดับปริญญาเอก: Cécile DeWitt-Morette Bernard d'Espagnat ฌ็อง-ปีแยร์ วีฌีเย อาเล็กซานดรู โปรตซา  Marie-Antoinette Tonnelat
 
หลุยส์-วิกตอร์-ปีแยร์-แรมง ดยุกที่ 7 แห่งบรอย (ฝรั่งเศส: Louis-Victor-Pierre-Raymond, 7th duc de Broglie; ภาษาฝรั่งเศส: [də bʁɔj] หรือ [də bʁœj] ไฟล์:De Broglie.ogg; FRS; 15 สิงหาคม ค.ศ. 1892- 19 มีนาคม ค.ศ. 1987) เป็นนักฟิสิกส์และนักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบลชาวฝรั่งเศส  เป็นสมาชิกคนที่ 16 ที่ได้รับเลือกตั้งให้ดำรงตำแหน่ง seat 1 ของบัณฑิตยสถานฝรั่งเศส เมื่อ ค.ศ. 1944 รวมถึงเป็นเลขาธิการตลอดชีพของสมาคมวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
ปี ค.ศ. 1945 เดอ บรอย ได้เป็นที่ปรึกษาของ French High Commission of Atomic Energy จากความพยายามเชื่อมโยงอุตสาหกรรมกับวิทยาศาสตร์เข้าด้วยกัน เขาเป็นผู้ก่อตั้งศูนย์กลศาสตร์ประยุกต์ที่ สถาบันอ็องรี ปวงกาเร เป็นแรงบันดาลใจให้ก่อตั้งสถาบันนานาชาติวิทยาการควอนตัมโมเลกุล (International Academy of Quantum Molecular Science) และได้เป็นสมาชิกชุดแรกๆ ของสถาบันนี้  เดอ บรอย ได้รับรางวัลคาลิงกา (Kalinga Prize) จากองค์การยูเนสโกเมื่อปี ค.ศ. 1952 สำหรับผลงานที่ทำให้ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์เป็นที่นิยมอย่างกว้างขวาง เขาได้รับเลือกเป็นสมาชิกต่างชาติในราชสมาคมแห่งลอนดอนเมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1953  ปี ค.ศ. 1961 เขาได้รับบรรดาศักดิ์อัศวินแห่งแกรนด์ครอส
ผลงานทฤษฎีทางฟิสิกส์ที่สำคัญ ได้แก่
คุณสมบัติทวิภาคของคลื่นและอนุภาค (Matter and wave-particle duality)
Non-nullity and variability of mass
ทฤษฎีนิวตริโนของแสง
รางวัลและเกียรติยศ

1929 รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์
1929 เหรียญอ็องรี ปวงกาเร
1932 รางวัล Albert I of Monaco
1938 เหรียญมักซ์ พลังค์
1938 ภาคีสมาชิก Royal Swedish Academy of Sciences
1944 ภาคีสมาชิกบัณฑิตยสถานฝรั่งเศส
1952 รางวัลคาลิงกาจากยูเนสโก
1953 ภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน
งานตีพิมพ์

Recherches sur la théorie des quanta (Researches on the quantum theory), Thesis, Paris, 1924, Ann. de Physique (10) 3, 22 (1925).
Introduction à la physique des rayons X et gamma (Introduction to physics of X-rays and Gamma-rays), with Maurice de Broglie, Gauthier-Villars, 1928.
Ondes et mouvements (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Gauthier-Villars. 1926.
Rapport au 5ème Conseil de Physique Solvay (Report for the 5th Solvay Physics Congress), Brussels, 1927.
Mecanique ondulatoire (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Gauthier-Villars. 1928.
Recueil d'exposés sur les ondes et corpuscules (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Librairie scientifique Hermann et C.ie. 1930.
Matière et lumière (Matter and Light), Paris: Albin Michel, 1937.
La Physique nouvelle et les quanta (New Physics and Quanta), Flammarion, 1937.
Continu et discontinu en physique moderne (Continuous and discontinuous in Modern Physics), Paris: Albin Michel, 1941.
Ondes, corpuscules, mécanique ondulatoire (Waves, Corpuscles, Wave Mechanics), Paris: Albin Michel, 1945.
Physique et microphysique (Physics and Microphysics), Albin Michel, 1947.
Vie et œuvre de Paul Langevin (The life and works of Paul Langevin), French Academy of Sciences, 1947.
Optique électronique et corpusculaire (Electronic and Corpuscular Optics), Herman, 1950.
Savants et découvertes (Scientists and discoveries), Paris, Albin Michel, 1951.
Une tentative d'interprétation causale et non linéaire de la mécanique ondulatoire: la théorie de la double solution. Paris: Gauthier-Villars, 1956.
English translation: Non-linear Wave Mechanics: A Causal Interpretation. Amsterdam: Elsevier, 1960.
Nouvelles perspectives en microphysique (New prospects in Microphysics), Albin Michel, 1956.
Sur les sentiers de la science (On the Paths of Science), Paris: Albin Michel, 1960.
Introduction à la nouvelle théorie des particules de M. Jean-Pierre Vigier et de ses collaborateurs , Paris: Gauthier-Villars, 1961. Paris: Albin Michel, 1960.
English translation: Introduction to the Vigier Theory of elementary particles, Amsterdam: Elsevier, 1963.
Étude critique des bases de l'interprétation actuelle de la mécanique ondulatoire , Paris: Gauthier-Villars, 1963.
English translation: The Current Interpretation of Wave Mechanics: A Critical Study, Amsterdam, Elsevier, 1964.
Certitudes et incertitudes de la science (Certitudes and Incertitudes of Science). Paris: Albin Michel, 1966.
with Louis Armand, Pierre Henri Simon and others. Albert Einstein. Paris: Hachette, 1966.
English translation: Einstein. Peebles Press, 1979.
Recherches d'un demi-siècle (Research of a half-century), Albin Michel, 1976.
Les incertitudes d'Heisenberg et l'interprétation probabiliste de la mécanique ondulatoire (Heisenberg uncertainty and wave mechanics probabilistic interpretation), Gauthier-Villars, 1982.
รัฐประหารในประเทศไทย

ทหารกับรถถังควบคุมสถานการณ์ภายในกรุงเทพมหานคร ในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ  2549
รัฐประหารในประเทศไทย เป็นการถอดถอนรัฐบาลด้วยวิถีทางนอกกฎหมาย ซึ่งมักเป็นการใช้กำลังทหารเพื่อโค่นรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง หรือแต่งตั้ง หรือแม้แต่รัฐบาลชุดที่หัวหน้าคณะรัฐประหารเองเป็นผู้นำก็มี
ลักษณะ

ประเทศไทยขาดเสถียรภาพทางการเมืองสูงและมีรัฐประหารหลายครั้งประเทศไทยมีรัฐประหารมากที่สุดในโลกในประวัติศาสตร์ร่วมสมัย ในปี 2559 "ประเทศไทยมีทหารหรืออดีตทหารเป็นนายกรัฐมนตรีในประเทศไทยเป็นเวลา 57 จาก 85 ปีนับแต่ล้มสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในปี 2475" ในวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2566 ประเทศไทยมีทหารหรืออดีตทหารเป็นนายกรัฐมนตรีในประเทศไทยเป็นเวลา 63 ปี 3 เดือน จาก 91 ปี ผู้บัญชาการทหารบกที่ได้เป็นนายกรัฐมนตรีหรือรักษาการนายกรัฐมนตรีมีทั้งหมด 11 ราย รายล่าสุดได้แก่พลเอกประวิตร วงษ์สุวรรณ
รัฐประหารครั้งล่าสุดเกิดขึ้นในปี 2557 โดย คณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.)
ผู้ก่อการรัฐประหารในประเทศไทยเป็นผลสำเร็จ ส่วนใหญ่เกิดจากกองทัพบก ส่วนทหารเรือเคยพยายามก่อรัฐประหารมาแล้วครั้งหนึ่งในกบฏวังหลวง เมื่อปี พ.ศ. 2492 และกบฏแมนฮัตตัน เมื่อปี พ.ศ. 2494 แต่กระทำการไม่สำเร็จ ทำให้ทหารเรือเสียอำนาจในการเมืองไทยไป
สาเหตุที่ผู้ก่อการอ้างมักเป็นเรื่องการฉ้อราษฎร์บังหลวง การดูหมิ่นสถาบันพระมหากษัตริย์ และความแตกแยกในหมู่ประชาชน อย่างไรก็ตาม นิธิ เอียวศรีวงศ์ มองว่า รัฐประหารในประเทศไทยไม่เคยเกิดขึ้นจากการตัดสินใจโดยลำพังของกองทัพ แต่ต้องอาศัยความเห็นชอบจากชนชั้นนำกลุ่มอื่น และมองว่ารัฐประหารในประเทศไทยจะยังมีอยู่ตราบเท่าที่การเมืองไทยยังเป็นเพียงเรื่องการจัดสรรอำนาจในหมู่ชนชั้นนำ
ในกรณีประเทศไทย เมื่อคณะรัฐประหารได้ทำการยึดอำนาจได้สำเร็จคณะรัฐประหารในไทยมักจะใช้วิธีการร่างรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราวและเสนอให้พระมหากษัตริย์ลงนามประกาศใช้ โดยมีหัวหน้าคณะรัฐประหารเป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ (Countersign the Royal Command) มีการออกบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราวรับรองสถานะของประกาศและคำสั่งของคณะรัฐประหารให้ชอบด้วยกฎหมาย ทั้งนี้ อาจมีการรับรองความสมบูรณ์สถานะทางกฎหมายของคำสั่งหรือประกาศ และรวมทั้งการกระทำที่เกี่ยวเนื่องของคณะรัฐประหารให้ชอบด้วยกฎหมายและชอบด้วยรัฐธรรมนูญในรัฐธรรมนูญฉบับถาวรอีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2567 ประเทศไทยมีประชาชนเรียกร้องการรัฐประหารอย่างเปิดเผยซึ่งเป็นเรื่องแปลกเนื่องจากประชาชนในประเทศอื่นไม่เคยออกมาเรียกร้องรัฐประหาร
รายชื่อรัฐประหารในประเทศไทย

รัฐประหาร 1 เมษายน พ.ศ. 2476 พระยามโนปกรณ์นิติธาดา ได้ประกาศพระราชกฤษฎีกาปิดสภาผู้แทนราษฎร พร้อมงดใช้รัฐธรรมนูญบางมาตรา
รัฐประหาร 20 มิถุนายน พ.ศ. 2476 นำโดยพลเอก​ พระยาพหลพลพยุหเสนา ยึดอำนาจรัฐบาล พระยามโนปกรณ์นิติธาดา
รัฐประหาร 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 นำโดย​ จอมพล​ ผิน ชุณหะวัณ ยึดอำนาจรัฐบาล พลเรือตรี​ ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์
รัฐประหาร 6 เมษายน พ.ศ. 2491 คณะนายทหารกลุ่มที่ทำการรัฐประหาร 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 จี้บังคับให้ พันตรี​ ควง อภัยวงศ์ ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และมอบตำแหน่งต่อให้จอมพลแปลก พิบูลสงคราม
รัฐประหาร 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 นำโดยจอมพลแปลก พิบูลสงครามยึดอำนาจรัฐบาลตนเอง
รัฐประหาร 16 กันยายน พ.ศ. 2500 นำโดยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ยึดอำนาจรัฐบาลจอมพลแปลก พิบูลสงคราม
รัฐประหาร 20 ตุลาคม พ.ศ. 2501 นำโดยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ยึดอำนาจรัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร(ตามที่ตกลงกันไว้)
รัฐประหาร 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 นำโดย จอมพล​ถนอม กิตติขจรยึดอำนาจรัฐบาลตนเอง
รัฐประหาร 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 นำโดย พลเรือเอก​ สงัด ชลออยู่ ยึดอำนาจรัฐบาล หม่อมราชวงศ์​เสนีย์​ ปราโมช​
รัฐประหาร 20 ตุลาคม พ.ศ. 2520 นำโดย พลเรือเอก​ สงัด ชลออยู่ ยึดอำนาจรัฐบาล นายธานินทร์ กรัยวิเชียร
รัฐประหาร 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 นำโดยพลเอกสุนทร คงสมพงษ์ยึดอำนาจรัฐบาลพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ
รัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549 นำโดยพลเอกสนธิ บุญยรัตกลินยึดอำนาจรัฐบาลรักษาการ พัน​ตำรวจ​โท ดร. ทักษิณ ชินวัตร
รัฐประหาร 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 นำโดยพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชายึดอำนาจรัฐบาลรักษาการ​ นายนิวัฒน์ธำรง บุญทรงไพศาล (ปฏิบัติหน้าที่นายกรัฐมนตรีหลัง​ นางสาว​ ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร​ ถูก​ศาล​รัฐธรรมนูญวินิจฉัยให้พ้นจากตำแหน่ง)
ทั้งนี้ บางตำราระบุว่า การปิดสภาผู้แทนราษฎร และงดใช้รัฐธรรมนูญบางมาตรา เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2476 เป็นรัฐประหารครั้งแรกของไทย และมิได้แยกเหตุการณ์วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2491 เป็นรัฐประหารอีกครั้ง
ประเด็น > การเลือกใช้คำ "รัฐประหาร" กับ "ปฏิวัติ"

การปฏิวัติ หมายถึง การเปลี่ยนรูปแบบหรือระบอบการปกครองประเทศไทย จากรูปแบบหนึ่งไปสู่อีกรูปแบบหนึ่งอย่างสิ้นเชิง หรือมีการเปลี่ยนแปลงประมุขของรัฐเพื่อเปลี่ยน
รูปแบบประมุขของรัฐ ดังนั้น การปฏิวัติต้องเป็นเรื่องการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงในโครงสร้างของระบบเศรษฐกิจหรือการเมืองใหม่ทั้งหมด ซึ่งในประวัติศาสตร์สยามและไทยยังเคยเกิดขึ้นครั้งเดียว คือ เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองจากสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาเป็นราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
รัฐประหาร หมายถึง การใช้กำลังเปลี่ยนแปลงอำนาจการบริหารประเทศโดยฉับพลันเพื่อเปลี่ยนแปลงผู้นำรัฐบาล โดยการยึดอำนาจการปกครองจากรัฐบาลเดิมแต่ไม่เปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองหรือประมุขของประเทศ
ประเด็น > การรับรองคณะรัฐประหารของพระมหากษัตริย์

ในปี 2563 รองศาสตราจารย์ หริรักษ์ สูตะบุตร รองอธิการบดีฝ่ายบริหารบุคคล มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อ้างว่า พระมหากษัตริย์จะปฏิเสธไม่รับรองคณะรัฐประหารและบรรดาคำสั่งต่าง ๆ ไม่ได้ เพราะจะเป็นการถือฝ่ายทางการเมือง และ อัษฎางค์ ยมนาค นักวิชาการประวัติศาสตร์ อ้างว่า เมื่อคณะรัฐประหารยึดอำนาจได้แล้ว คณะรัฐประหารจะถือเป็นรัฏฐาธิปัตย์ซึ่งมีอำนาจเหนือกว่าพระมหากษัตริย์เสียด้วยซ้ำ ซึ่งทำให้พระมหากษัตริย์อยู่ในฐานะที่ไม่อาจปฏิเสธการรับรองคณะรัฐประหารหรือคำสั่งต่าง ๆ ได้
อย่างไรก็ตาม ธงชัย วินิจจะกูล ศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์ กล่าวว่าพระมหากษัตริย์เคยปฏิเสธการรับรองรัฐประหารมาแล้ว ได้แก่ กบฏยังเติร์กปี 2524 แม้ว่าจะมีประชาชนส่วนหนึ่งสนับสนุนด้วยซ้ำ ทำให้การก่อการครั้งนั้นล้มเหลว ด้านพันเอก อภิวันท์ วิริยะชัย กล่าวว่า ประเทศไทยเป็นประเทศเดียวในโลกที่ทุกครั้งที่มีรัฐประหาร หัวหน้าคณะจะได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นหัวหน้าคณะ (ในส่วนนี้มีข้อสังเกตว่า ยังไม่มีการอ้างอิงทางวิชาการ) จะเห็นว่าเป็นการเกื้อกูลกันระหว่างกองทัพกับสถาบันพระมหากษัตริย์มาตั้งแต่ปี 2490 คณะใดที่ไม่ได้รับการโปรดเกล้า คณะนั้นก็จะเป็นกบฏ
ประเด็น > แนวทางแก้ไข

ปิยบุตร แสงกนกกุล อาจารย์และนักการเมือง เสนอให้สภาผู้แทนราษฎรตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญพื่อศึกษาแนวทางป้องกันไม่ให้เกิดรัฐประหารขึ้นอีกในอนาคต โดยมีแนวทาง เช่น การปฏิรูปกองทัพ การเปิดกลไกเพื่อเอาผิดกับคณะรัฐประหารในอนาคต ตลอดจนการห้ามองค์การตุลาการรับรองอำนาจคณะรัฐประหาร ส่วนเมื่อปี 2563 ในการชุมนุม "#ธรรมศาสตร์จะไม่ทน" มีการเสนอปฏิรูปสถาบันพระมหากษัตริย์โดยมีข้อเรียกร้องหนึ่งว่าห้ามพระมหากษัตริย์ลงพระปรมาภิไธยรับรองรัฐประหารอีก
ดูเพิ่ม

กบฏในประเทศไทย
การปฏิวัติสยาม
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กหัวหน้าคณะรัฐประหารในไทย |
| --- | --- |
 พระยามโนปกรณ์นิติธาดา เม.ย. 2476  พันเอก พระยาพหลพลพยุหเสนา มิ.ย. 2476  พลโท ผิน ชุณหะวัณ 2490  2491  จอมพล แปลก พิบูลสงคราม 2494  จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ 2500  2501  จอมพล ถนอม กิตติขจร 2514  พลเรือเอก สงัด ชลออยู่ 2519  2520  พลเอก สุนทร คงสมพงษ์ 2534  พลเอก สนธิ บุญยรัตกลิน 2549  พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา 2557 
การดูหมิ่นสถาบันพระมหากษัตริย์และความแตกแยกในหมู่ประชาชนเป็นสองสาเหตุที่คณะรัฐประหารมักยกขึ้นอ้างเพื่อลงมือก่อการ
รถถังจอดใกล้กับพระบรมมหาราชวัง เมื่อปี 2490
เจ้าชายโทมัส ดยุกแห่งเจนัว

เจ้าชายโทมัส ดยุกแห่งเจนัว (อังกฤษ: Prince Thomas, Duke of Genoa) ประสูติเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 1854 ณ ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย เป็นพระโอรสใน เจ้าชายแฟร์ดีนันโด ดยุกแห่งเจนัว (พ.ศ. 2365 - พ.ศ. 2398) กับ เจ้าหญิงเอลีซาเบ็ทแห่งซัคเซินทรงเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าชาลส์ แฟร์ดีนันโดแห่งซาร์ดิเนีย และยังทรงเป็นพระอนุชภรรดา (น้องเขย) ใน พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 1 แห่งอิตาลี และเป็นพระมาตุลา (น้าชาย) ใน พระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 แห่งอิตาลี โดยเมื่อพระภาคิไนยคือ พระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 แห่งอิตาลี เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลีนั้น ทรงมีพระบรมราชโองการให้พระมาตุลาและผู้สืบสกุลนั้นเป็นเจ้าแห่งอิตาลีทั้งหมด
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งอิตาลีจาก พระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 แห่งอิตาลี ทั้งนี้พระองค์ทรงเป็นพระราชอนุชาใน มาร์เกอริตาแห่งซาวอย สมเด็จพระราชินีแห่งอิตาลี จึงเป็นพระราชมาตุลา (น้าชาย) ใน พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี อีกทั้งพระองค์ยังทรงเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าชาลส์ แฟร์ดีนันโดแห่งซาร์ดิเนีย พระองค์สุดท้ายที่ดำรงพระชนม์ชีพ
เสกสมรส

ในปี 2426 พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงอิซาเบลลาแห่งบาวาเรีย มีพระบุตรดังนี้
เจ้าชายแฟร์ดีนันโด ดยุกแห่งเจนัว (2427-2506)
เจ้าชายฟิลิแบร์โต ดยุกแห่งเจนัว
เจ้าหญิงมาเรีย โบนาแห่งซาวอย-เจนัว
เจ้าชายอดัลแบร์โต ดยุกแห่งแบร์กาโม
เจ้าหญิงมาเรีย แอดิเลดแห่งซาวอย-เจนัว
เจ้าชายยูจีโน ดยุกแห่งเจนัว
พระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 15 เมษายน 2474 สิริพระชันษา 77 ชันษา
อำเภอเวียงชัย

| อำเภอเวียงชัย |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Wiang Chai
คำขวัญ: หนองหลวงแหล่งปลา ดอนศิลาผาใหญ่ พระเจ้ากือนาลือไกล เวียงชัยข้าวดี
แผนที่จังหวัดเชียงราย เน้นอำเภอเวียงชัย
พิกัด: 19°52′59″N 99°55′59″E﻿ / ﻿19.88306°N 99.93306°E﻿ / 19.88306; 99.93306
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เชียงราย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 258.8 ตร.กม. (99.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 45,726 คน
 • ความหนาแน่น: 176.69 คน/ตร.กม. (457.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 57210
รหัสภูมิศาสตร์: 5702
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเวียงชัย ถนน กรป. กลาง ตำบลเวียงชัย อำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย 57210
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เวียงชัย (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งในตอนกลางของจังหวัดเชียงราย เป็นแหล่งปลูกข้าวที่สำคัญโดยมีน้ำแม่ลาวไหลผ่านทางทิศตะวันตก และน้ำแม่กกไหลผ่านทางทิศเหนือ แบ่งการปกครองออกเป็น 5 ตำบล
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเวียงชัยตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองเชียงรายและอำเภอเวียงเชียงรุ้ง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพญาเม็งราย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพญาเม็งราย อำเภอเทิง และอำเภอเมืองเชียงราย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองเชียงราย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเวียงชัยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 75 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนครัวเรือน | จำนวนประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | เวียงชัย |  | Wiang Chai | 20 | 4,426 | 11,187 |
| 2. | ผางาม |  | Pha Ngam | 15 | 3,026 | 9,085 |
| 3. | เวียงเหนือ |  | Wiang Nuea | 12 | 2,111 | 6,633 |
| 4. | ดอนศิลา |  | Don Sila | 17 | 3,116 | 9,841 |
| 5. | เมืองชุม |  | Mueang Chum | 11 | 2,388 | 7,290 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเวียงชัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลเวียงชัย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเวียงชัยและตำบลเมืองชุม
เทศบาลตำบลเวียงเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเวียงเหนือทั้งตำบล
เทศบาลตำบลสิริเวียงชัย ครอบคลุมของพื้นที่ตำบลเวียงชัย (นอกเขตเทศบาลตำบลเวียงชัย)
เทศบาลตำบลดอนศิลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนศิลาทั้งตำบล
เทศบาลตำบลเมืองชุม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองชุม (นอกเขตเทศบาลตำบลเวียงชัย)
องค์การบริหารส่วนตำบลผางาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลผางามทั้งตำบล
โรงเรียน

โรงเรียนบ้านหนองบัวผาบ่ม
โรงเรียนบ้านป่าบง
โรงเรียนบ้านดอน
โรงเรียนเวียงชัยวิทยาคม
โรงเรียนดอนศิลาผางามวิทยาคม
โรงเรียนบ้านทุ่งยั้งหัวฝายวิทยา
โรงเรียนบ้านเวียงเดิม
โรงเรียนบ้านจอเจริญ
โรงเรียนอนุบาลเวียงชัย
โรงเรียนดงมะตื๋นเนินสยามวิทยา
โรงเรียนบ้านค่ายเจริญ
โรงเรียนบ้านเวียงเดิม
โรงเรียนบ้านเมืองชุม
โรงเรียนเวียงแก้ววิทยา
โรงเรียนบ้านศรีเวียง
โรงเรียนบ้านเวียงชัย
โรงเรียนวัดจอเจริญสุขุมวาท
โรงพยาบาล

โรงพยาบาลสมเด็จพระญาณสังวร ตั้งอยู่ที่บ้านศรีเวียง ตำบลเวียงชัย ห่างจากตัวอำเภอประมาณ 8 กิโลเมตร
โบสถ์คริสต์

คริสตจักรไทยพระกิตติคุณสมบูรณ์ บ้านหลิ่งกุญชร ตั้งอยู่ที่บ้านหลิ่งกุญชร ตำบลดอนศิลา
คริสตจักรโทกทองสามัคคี ตั้งอยู่ที่บ้านหลิ่งกุญชร ตำบลดอนศิลา
คริสตจักรเพนเตคลอส (หรือ บ้านสวน) ตั้งอยู่ที่บ้านหลิ่งกุญชร ตำบลดอนศิลา
คริสตจักรไชยธรรม (สภาคริสตจักรแห่งประเทศไทย) ตั้งอยู่ที่บ้านดอนเหนือ ตำบลดอนศิลา
คริสตจักรเวียงแก้ว ตั้งอยู่ที่บ้านเวียงแก้ว ตำบลเมืองชุม
การคมนาคม

เส้นทางหลักที่เชื่อมต่อระหว่างตัวเมืองเชียงรายกับอำเภอเวียงชัย คือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1233 จากถนนพหลโยธินแยกศรีทรายมูลถึงแยกบ้านด้ายระยะทางประมาณ 6 กิโลเมตร แล้วต่อด้วยทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1173 อีกประมาณ 6 กิโลเมตร รวมระยะทางประมาณ 12 กิโลเมตร อีกเส้นทางหนึ่งคือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1232 จากถนนพหลโยธินที่ห้าแยกพ่อขุนฯ ผ่านสนามกีฬากลางจังหวัดเชียงรายและตำบลเวียงเหนือ เข้าสู่อำเภอเวียงชัยระยะทางประมาณ 13 กิโลเมตร
ทั้งนี้ มีทางหลวงแผ่นดินที่สำคัญที่เชื่อมต่อเข้ากับอำเภออื่น ๆ อีก ได้แก่
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1173 เชื่อมต่อไปยังอำเภอเวียงเชียงรุ้งและอำเภอดอยหลวง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1152 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 3 เชื่อมต่อไปยังอำเภอพญาเม็งรายและอำเภอขุนตาล
ศรคีรี ศรีประจวบ

| ศรคีรี ศรีประจวบ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: สงอม ทองประสงค์
ฉายา: ราชาเพลงหวาน, ลูกคอเจ็ดชั้น
เกิด: 4 มีนาคม พ.ศ. 2489
ที่เกิด:  อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
เสียชีวิต: 30 มกราคม พ.ศ. 2515 (25 ปี)   ​อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร
แนวเพลง: ลูกทุ่ง
อาชีพ: นักร้อง
ศรคีรี ศรีประจวบ (4 มีนาคม พ.ศ. 2489  - 30 มกราคม พ.ศ. 2515) เป็นนักร้องลูกทุ่งชื่อดังระดับตำนานของวงการลูกทุ่งเมืองไทย จากน้ำเสียงที่หวานหยด จนได้รับการกล่าวขวัญ[ใคร?]ว่าเป็นราชาเพลงหวานหนึ่งเดียวของประเทศ
แม้เขาจะบันทึกผลงานเพลงไว้ค่อนข้างน้อย แต่เกือบทุกเพลงก็เป็นที่ติดใจคนฟังถึงพ.ศ. 2567 ต่อมานักร้องรุ่นหลังหยิบมาคัฟเวอร์ใหม่ในภายหลังจากที่เขาได้เสียชีวิตเมื่อปี พ.ศ. 2515