stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พริพาระ
เนื้อหาโดยรวม > ฤดูกาลที่ 1

เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมเด็กผู้หญิงทุกคนจะพบว่ามีการส่งมอบตั๋วลึกลับให้กับพวกเธอโดยอนุญาตให้พวกเธอเข้าสู่โลกของพริพาระ ที่ซึ่งไอดอลเหล่านี้ขึ้นแสดงและมีส่วนร่วมในการคัดเลือก น่าเสียดายที่ Paprika Private Academy ที่สั่งห้ามทำกิจกรรมที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพริพาระกับนักเรียนประถม แต่โอกาสที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นกับเกรด มานากะ ลาล่า เมื่อเธอพบถุงพริทิคเก็ต ที่สูญหายซึ่งเป็นของไอดอลชื่อมิเรย์ นำเธอไปสู่โลกพริพาระ ที่เธอเปิดตัวไอดอลกับมิเรย์ มันถูกเปิดเผยด้วยว่า ลาล่ามีบางสิ่งที่รู้จักกันในชื่อ 'ปริซึ่มวอยซ์ในตำนาน (Legendary Prism Voice)'
ในพริพาระ ลาล่าได้จัดตั้งวงดนตรีที่ชื่อว่า "โซลามิสไมล์ (SoLaMi Smile)" กับมินามิ มิเรย์ ไอดอลสายป๊อปและประธานนักเรียน Paprika Academy โฮโจ โซฟี่ซึ่งเป็นดาราชั้นสูงที่เกิดมาด้วยร่างกายที่อ่อนแอทางร่างกายและอาศัยพลัมดองเพื่อเป็นพลังงาน จัดการโดยคุมะ โซลามิ สไมล์เผชิญการแข่งขันกับ "เดรสชิ่งพาเฟ่ (Dressing Pafé)" ซึ่งประกอบด้วยโทโด ชิออน ผู้เล่น "Go" ที่มีชื่อเสียงระดับโลก โดโรธีและเลโอน่า เวสต์ คู่แฝดพี่น้องชาวแคนาดา-ญี่ปุ่นซึ่งบริหารงานโดยอุซากิ ในการรับพาราไดซ์คอร์ดในตำนานทั้งสองทีมจะรวมกันเป็น "โซลามิเดรสชิ่ง (SoLaMi Dressing)"
ลาล่ายังได้พบกับฟารูรุ ตุ๊กตาหุ่นยนต์ที่เกิดจากพริทิคเก็ต ที่สร้างขึ้นด้วยความปรารถนาของผู้หญิงหลายคนทั่วโลกที่ต้องการไปพริพาระ โซลามิเดรสชิ่งแข่งขันกับฟารูรุสำหรับพาราไดซ์คอร์ดหลังจากชนะการแต่งตัว โซลามิ ลาล่าแลกพริทิคเก็ตกับฟารูรุแต่มันส่งผลให้ฟารูรุตกอยู่ในอาการโคม่า หลังจากแสดงคอนเสิร์ตในพาราไดซ์คอร์ดของพวกเขาแล้ว โซลามิเดรสชิ่งชุบชีวิตฟารูรุซึ่งได้รับทัศนคติที่เป็นมนุษย์มากกว่าที่สูญเสียเสียงเหมือนหุ่นยนต์ของเธอและสามารถแลกพริทิคเก็ตได้ หลังจากการฟื้นฟูเธอฟาลูลูออกจากฮาราจูกุไปที่พริปาริในฝรั่งเศส ในตอนท้ายของฤดูกาลแรกการแต่งตัวของโซลามิ กลับไปที่พริพาระโดยรู้ว่ากลุ่มของพวกเขาได้ยกเลิก
เนื้อหาโดยรวม > ฤดูกาลที่ 2

ในฤดูกาลที่ 2 ในสวนสนุกพริพาระ โซนใหม่ที่เรียกว่าดรีมเธียร์เตอร์ (Dream Theatre) ได้เปิดขึ้นและมีการจัดกิจกรรมใหม่ที่เรียกว่าพริพาระดรีมพาเรด (PriPara Dream Parade) ไอดอลทุกคนแข่งขันกันในดรีมไอดอลกรังปรีกซ์ตามฤดูกาลในแต่ละดรีมทีมซึ่งเป็นทีมของไอดอลทั้งห้า แต่ละทีมในฝันจะแข่งขันเพื่อรับดรีมพาเรดคอร์ด (Dream Parade Coord) ซึ่งได้รับการกล่าวขานว่าสดใสกว่าพาราไดซ์คอร์ด
ในขณะที่การปฏิรูปโซลามิสไมล์และเดรสชิ่งพาเฟ่ ไอดอลทั้งหกได้พบกับเด็กผู้หญิงสองคนชื่อชิราทามะ มิกัน และคุโรสุ อาโรม่า ผู้ก่อตั้งแองเจิล - มารเรียกว่า "อาโรมาเกดดอน (Aromageddon)" คู่หูรบกวนทั้งสองกลุ่มเพื่อสร้างทีมในฝันกับพวกเขา แต่พวกเขาก็ค่อยๆกลายเป็นเพื่อนกับพวกเขา
ผู้หญิงอีกคนหนึ่งชื่อมาโดริคาเซะ ฟูวาริ ถูกส่งไปยังพาราจุกุ จากเดอะแพลบส์ในยูโรพาระ (EuroPara) เพื่อเข้าร่วมพริพาระโดยชิคีวอิน ฮิบิกิ, ฟูวาริก่อตั้งทีมในฝันกับลาล่าและเดรสชิ่งพาเฟ่ ชื่อ "เดรสชิ่งฟลาวเวอร์ (Dressing Flower)" และชนะในซัมเมอร์ดรีมไอดอลกรังปริกซ์แต่ซัมเมอร์ดรีมไอดอลคอร์ดของพวกเขาถูกนำตัวไปในภายหลังโดยหน้ากากจีเนียส
ไอดอลอีกคนชื่ออาคิมิคิกิ ดาวินซี จากยูโรพาระเปิดตัวครั้งแรกในพริพาระ แต่หลังจากนั้นเธอก็ได้รับการเปิดเผยว่าเป็นอาจารย์สอนศิลปะของ Paprika Academy แม้จะมีรูปร่างหน้าตาเล็ก เธอเป็นเพื่อนกับคอสโม เมื่อพวกเขาเรียนที่พริปาริ และทั้งคู่ก็ก่อตั้งทีมในฝันกับพริพาระโพลิซ (PriPara Police) ซึ่งประกอบด้วย ลาล่า โดโรธี และ มิกัน ที่เลี้ยงในขณะที่หน้ากากจีเนียสยังอยู่ในสภาพหลวม ทีมในฝันนี้ชนะดรีมไอดอลในฤดูใบไม้ร่วง แต่ไอดอลแห่งความฝันของพวกเขาในฤดูใบไม้ร่วงถูกนำตัวโดยหน้ากากจีเนียสทำให้พริพาระโพลิซของไอดอลถูกสร้างขึ้นพร้อมกับ ลาล่า มิกัน และโดโรธี
หน้ากากจีเนียสถูกเปิดเผยภายหลังว่าเป็นชิคีวอิน ฮิบิกิ ซึ่งต่อมาได้ทำการแสดงคอนเสิร์ตและสร้างการแข่งขันกับอาคัย เมกานิ และเปิดเผยตัวตนของเธอในฐานะผู้หญิง หลังจากฮิบิกิและทีมในฝันของเธอประกอบไปด้วย ฟารูรุ ชิออน โซฟี่ และมิกัน ชนะวินเทอร์ปริซ์ (Winter Prix), เมกานิถูกบังคับให้ใส่แว่นตาของฮิบิกิทำให้ฮิบิกิมีอำนาจเหนือพริพาระ และยุติการเป็นเซเลพาระ (CelePara) เธอบังคับใช้กฎที่ต้องการเฉพาะไอดอลที่ได้รับ "โกลเด้น ไอรี่ (Golden Airy)" เท่านั้นที่สามารถแสดงได้ สิ่งนี้กระตุ้นให้เด็กผู้หญิงคนอื่นๆ สร้างพริพาระใต้ดินในโรงละครเก่าที่เรียกว่าอันเดอร์กราวด์พาระ (UndergroundPara) ในขณะที่สิ่งนั้นเกิดขึ้นและไอดอลพยายามที่จะบรรลุโกลเด้น ไอรี่ตุ๊กตามินิแกนนำก็กลายเป็นไอดอลการูรุในที่สุดก็เข้าร่วมอโรมาเกดดอนซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็นกามาเกดดอน (Gamageddon)
ในช่วงฤดูใบไม้ผลิดรีมไอดอลกรังปริกซ์ทีมในฝันประกอบด้วยลาล่า โดโรธี มิเรย์ มิกัน และอาโรม่า เรียกว่า "เฟรนด์ออล (FriendAll)" ชนะและคืนค่าระบบพริพาระในระหว่างกระบวนการนี้ความตึงเครียดระหว่างอาจิมิกับฮิบิกิและความตั้งใจของฮิบิกิในการเป็นตุ๊กตาแกนนำก็ถูกเปิดเผย หลังจากการคืนค่าของระบบพริพาระ และขบวนพาเหรดในฝัน ฮิบิกิ ฟูวาริและฟารูรุกลับไปที่พริปาริ
ฟุตบอลทีมชาติกาตาร์รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี

ฟุตบอลทีมชาติกาตาร์รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของประเทศกาตาร์ในการแข่งขันฟุตบอลโอลิมปิกและฟุตบอลรายการอื่น ๆ ที่จำกัดอายุไม่เกิน 23 ปี
สถิติการแข่งขัน > โอลิมปิกฤดูร้อน

| สถิติในโอลิมปิก> ปี | สถิติในโอลิมปิก> รอบ | สถิติในโอลิมปิก> อันดับ | สถิติในโอลิมปิก> แข่ง | สถิติในโอลิมปิก> ชนะ | สถิติในโอลิมปิก> เสมอ | สถิติในโอลิมปิก> แพ้ | สถิติในโอลิมปิก> ได้ | สถิติในโอลิมปิก> เสีย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  1992 | รอบก่อนรองชนะเลิศ | 8 | 4 | 1 | 1 | 2 | 2 | 5 |
|  1996 | ไม่ผ่านรอบคัดเลือก | - | - | - | - | - | - | - |
|  2000 | ไม่ผ่านรอบคัดเลือก | - | - | - | - | - | - | - |
|  2004 | ไม่ผ่านรอบคัดเลือก | - | - | - | - | - | - | - |
|  2008 | ไม่ผ่านรอบคัดเลือก | - | - | - | - | - | - | - |
|  2012 | ไม่ผ่านรอบคัดเลือก | - | - | - | - | - | - | - |
|  2016 | ไม่ผ่านรอบคัดเลือก | - | - | - | - | - | - | - |
สถิติการแข่งขัน > ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี

| สถิติในฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี> ปี | สถิติในฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี> รอบ | สถิติในฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี> อันดับ | สถิติในฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี> แข่ง | สถิติในฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี> ชนะ | สถิติในฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี> เสมอ | สถิติในฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี> แพ้ | สถิติในฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี> ได้ | สถิติในฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี> เสีย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  2013 | ไม่ผ่านรอบคัดเลือก | - | - | - | - | - | - | - |
|  2016 | รอบรองชนะเลิศ | อันดับที่ 4 | 6 | 4 | 0 | 2 | 13 | 10 |
|  2018 | อันดับที่ 3 | อันดับที่ 3 | 6 | 5 | 1 | 0 | 10 | 5 |
|  2020 | รอบแบ่งกลุ่ม | อันดับที่ 11 | 3 | 0 | 3 | 0 | 3 | 3 |
|  2022 | รอบแบ่งกลุ่ม |  | 3 | 0 | 2 | 1 | 3 | 9 |
สถิติการแข่งขัน > เอเชียนเกมส์

| สถิติในเอเชียนเกมส์> ปี | สถิติในเอเชียนเกมส์> รอบ | สถิติในเอเชียนเกมส์> แข่ง | สถิติในเอเชียนเกมส์> ชนะ | สถิติในเอเชียนเกมส์> เสมอ | สถิติในเอเชียนเกมส์> แพ้ | สถิติในเอเชียนเกมส์> ได้ | สถิติในเอเชียนเกมส์> เสีย | สถิติในเอเชียนเกมส์>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  2002 | รอบแบ่งกลุ่ม | 3 | 1 | 2 | 0 | 13 | 2 |  |
|  2006 | ชนะเลิศ | 6 | 5 | 0 | 1 | 13 | 2 |  |
|  2010 | รอบ 16 ทีมสุดท้าย | 4 | 2 | 1 | 1 | 4 | 2 |  |
|  2014 | ถอนตัวจากการแข่งขัน | - | - | - | - | - | - |  |
| ทั้งหมด | 3/4 | 13 | 8 | 3 | 2 | 30 | 6 |  |
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลทีมชาติกาตาร์
ฟุตบอลทีมชาติกาตาร์รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี
ฟุตบอลทีมชาติกาตาร์รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี
มกุฎราชกุมารโซฮย็อน

| มกุฎราชกุมารแห่งโชซอน 소현세자> มกุฎราชกุมารแห่งโชซอน |
| --- | --- |
ดำรงพระยศ: 27 มกราคม ค.ศ. 1625 - 26 เมษายน ค.ศ. 1645
ก่อนหน้า: มกุฎราชกุมาร Yi Ji
ถัดไป: มกุฎราชกุมาร Yi Ho

ประสูติ: 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1612(1612-02-05) ฮันซ็อง ราชอาณาจักรโชซ็อน
สวรรคต: 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1645(1645-05-21) (33 ปี) หอ Hwangyeong, พระราชวังชังกย็องกุง ฮันซ็อง ราชอาณาจักรโชซ็อน
ฝังพระศพ: Seogyeongwon, Seosamneung, Wondang-dong, Deokyang-gu, Goyang-si, Gyeonggi-do
พระมเหสี: พระชายามินฮเวบิน จากตระกูลคัง
พระราชบุตร: พระโอรส 3 องค์ และพระธิดา 5 องค์
ราชวงศ์: โชซ็อน
ราชสกุล: สกุลอี
พระราชบิดา: พระเจ้าอินโจ
พระราชมารดา: พระมเหสีอินรยอล จากตระกูลฮัน
| --- | --- |
มกุฎราชกุมารโซฮย็อน
ฮันกึล: 소현세자
ฮันจา: 昭顯世子
อาร์อาร์: Sohyeon Seja 
เอ็มอาร์: Sohyŏn Seja 
ชื่อเกิด
ฮันกึล: 이왕
ฮันจา: 李汪
อาร์อาร์: I Wang 
เอ็มอาร์: Yi Wang 
เจ้าชายรัชทายาทโซฮย็อน (소현세자, 昭顯世子, 1612-1645) เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในพระเจ้าอินโจกับพระมเหสีอินรยอล ตระกูลฮัน องค์ชายโซฮยอนถูกส่งไปเป็นองค์ประกันของราชวงศ์ชิงที่เสิ่นหยางตามข้อตกลงหลังสิ้นสุดสงครามในปีค.ศ.1636 และเมื่อราชวงศ์ชิงยึดเมืองหลวงของราชวงศ์หมิงได้แล้วจึงย้ายไปอยู่ที่ปักกิ่งในค.ศ.1644 และมีการติดต่อกับ จอห์น อดัม อยู่เสมอ และทรงสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ.1645 หลังจากนิวัติกลับโชซอนได้ไม่นาน
พระประวัติ

เจ้าชายโซฮย็อนได้รับการสถาปนาเป็นมกุฎราชกุมารในค.ศ.1625 เมื่อพระราชบิดาได้เสด็จขึ้นครองราชย์ในค.ศ.1623 ทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับลูกสาวของคังซ๊อกกี ในช่วงที่แมนจูรุกรานโชซอนครั้งที่สองในค.ศ.1636 องค์ชายโซฮยอนทรงลี้ภัยไปอยู้ที่ป้อมนัมฮันพร้อมกับพระเจ้าอินโจแต่เมื่อเกาะคังฮวาถูกแมนจูยึดครองสำเร็จ พระเจ้าอินโจจึงต้องยอมจำนนต่อจักรพรรดิหวงไท่จี๋ เจ้าชายโซฮยอนจึงเอาพระองค์เองไปเป็นองค์ประกันที่เสิ่นหยางพร้อมกับพระชายาและขุนนางอีกหลายคน
ช่วงที่เป็นองค์ประกันทรงวางพระองค์เป็นกลางระหว่างโชซ็อนและต้าชิง ทรงพยายามอย่างมากให้ต้าชิงเชื่อมั่นในพระองค์และโชซอนว่าจะไม่หักหลังต้าชิงเด็ดขาด ทรงปกป้องคิมซังฮอนที่ถูกกล่าวหาจากต้าชิงว่าเป็นผู้ริเริ่มคิดต่อต้านต้าชิง องค์ชายโซฮยอนได้รับการเรียนรู้ในด้านภาษามองโกลและยังช่วยต้าชิงพิชิตชายแดนทางด้านตะวันตกอีกด้วย
ค.ศ.1644 เจ้าชายโซฮย็อนประทับในปักกิ่งได้ 70 วันก็ต้องออกไปรบกับพวกต้าหมิงที่ยังคงสู้รบกับต้าชิง ทรงได้พบกับมิชชันนารีชาวเยอรมันชื่อ จอห์น อดัม และอดัมก็ได้พาพระองค์เข้าสู่ศาสนาคริสต์
พระเจ้าอินโจไม่พอพระทัยอย่างมากที่เจ้าชายโซฮย็อนไปยุ่งกับพวกอื่น และเมื่อกลับมาโชซ็อนในค.ศ.1645 พระเจ้าอินโจก็ต่อต้านและไม่เห็นด้วยที่องค์ชายโซฮยอนคิดที่จะปฏิรูปประเทศโดยใช้นิกายโรมันคาทอลิกและวิทยาการทางตะวันตก เจ้าชายโซฮย็อนสวรรคตอย่างกะทันหันหลังกลับโชซอนได้ไม่นาน นักประวัติศาสตร์สันนิษฐานว่าถูกวางยาพิษเพราะพระศพหลังสวรรคตนั้นมีจุดดำทั่วพระวรกายและพระวรกายก็เน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว
หลังการสวรรคตของเจ้าชายโซฮย็อนพระเจ้าอินโจจัดการเรื่องพระศพของพระราชโอรสอย่างรวดเร็วและไม่สมพระเกียรติ พระเจ้าอินโจไม่เคยไปเยี่ยมพระสุสานของเจ้าชายโซฮย็อนแม้แต่ครั้งเดียวจนพระองค์สวรรคต และพระเจ้าอินโจยังสั่งประหารพระชายาของเจ้าชายโซฮย็อนในข้อหากบฏ พระสุสานของเจ้าชายโซฮย็อนอยู่ที่เมืองโกยาง จังหวัดคยองกี
พระญาติวงศ์

พระราชบิดา: พระเจ้าอินโจ
พระราชมารดา: พระนางอินย็อล ตระกูลฮัน แห่งชองจู (인렬왕후 한씨)
พระชายา: พระชายามินฮเวบิน ตระกูลคัง (민회빈 강씨 ,愍懷嬪 姜氏, 1611 - 1646)
พระโอรส
เจ้าชายคยองซอน ลีซ๊อกชอน (경선군 석철 ,慶善君 石鐵, 1636 - 1648)
เจ้าชายคยองวาน ลีซ๊อกริน (경완군 석린 ,慶完君 石磷, 1640 - 1648)
เจ้าชายคยองอัน ลีซ๊อกคยอน (경안군 석견 ,慶安君 石堅, 1644 - 1665)
พระธิดา
เจ้าหญิงไม่ปรากฏพระนาม (1629 - 1631)
เจ้าหญิงไม่ปรากฏพระนาม (1631 - 1640)
เจ้าหญิงคยองซุก (경숙군주 ,慶淑郡主, 1637 - 1655)
เจ้าหญิงคยองนยอง (경녕군주 ,慶寧郡主, 1642 - 1682)
เจ้าหญิงคยองซุน ลีจองอน (경순군주 정온 ,慶順郡主 正溫, 1643 - 1654)
พระภัททิยกาฬิโคธาบุตร

| พระภัททิยกาฬิโคธาบุตร |
| --- | --- |
ซากอาคารพระราชวัง เมืองกบิลพัสดุ์
ข้อมูลทั่วไป
พระนามเดิม: ภัททิยกุมาร, พระเจ้าภัททิยะ
สถานที่ประสูติ: พระราชวัง กรุงกบิลพัสดุ์
สถานที่บวช: อนุปิยอัมพวัน แคว้นมัลละ
วิธีบวช: เอหิภิกขุอุปสัมปทา
เอตทัคคะ: ผู้เกิดในสกุลสูง (เพราะทรงสละราชสมบัติออกผนวช)
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: เมืองกบิลพัสดุ์ แคว้นสักกะ
พระราชมารดา: พระนางกาฬิโคธาราชเทวี
วรรณะเดิม: กษัตริยะ
ราชวงศ์: ศากยะ
สถานที่รำลึก
สถานที่: โบราณสถานพระราชวังเมืองกบิลพัสดุ์
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระภัททิยกาฬิโคธาบุตร หรือ พระภัททิยะ เป็นพระภิกษุสาวกเอตทัคคะของพระพุทธเจ้า นับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญในพระพุทธศาสนาในสมัยพุทธกาล พระภัททิยเถรศากยราชา เป็นพระประยูรญาติของพระพุทธเจ้า โดยเป็นพระมหากษัตริย์แห่งแคว้นสักกะก่อนทรงสละราชสมบัติออกผนวชจนบรรลุเป็นพระอรหันต์
พระภัททิยะ ออกผนวชโดยการชักชวนของเจ้าชายอนุรุทธกุมารผู้เป็นพระสหาย พระองค์ออกผนวชพร้อมกับเจ้าราชกุมารอีก 5 พระองค์ และนายอุบาลีภูษามาลา ณ อนุปิยนิคม เมื่อท่านบรรลุเป็นพระอรหันต์แล้ว ท่านมักอุทานเสมอว่า "สุขหนอ ๆ" พระพุทธเจ้ายกย่องท่านให้เป็นพระเอตทัคคะผู้เลิศทางผู้เกิดในสกุลสูง
พระราชประวัติ

พระภัททิยะ เป็นพระประยูรญาติของพระพุทธเจ้า โดยท่านเป็นเจ้าชายนับเนื่องในพระศากยราชวงศ์ ไม่ปรากฏว่าพระราชบิดาของพระองค์ทรงพระนามใด แต่พระราชมารดาของพระองค์ทรงพระนามว่าพระนางกาฬิโคธาราชเทวี พระองค์ได้เสวยราชสมบัติสืบต่อจากพระราชบิดาจวบจนเสด็จออกผนวช
สาเหตุที่ทรงออกผนวช

พระภัททิยะ มีพระราชศรัทธาเสด็จออกผนวชในพระพุทธศาสนาพร้อมกับเจ้าราชกุมารทั้ง 5 คือ เจ้าชายอนุรุทธะ, เจ้าชายอานันทะ, เจ้าชายภัคคุ, เจ้าชายกิมพิละ และเจ้าชายเทวทัตต์ และนายช่างกัลบกนามว่านายอุบาลีภูษามาลาอีก 1 ท่าน รวมเป็น 7 ณ อนุปิยอัมพวัน ในอนุปิยนิคม โดยการชักชวนของเจ้าชายอนุรุทธะ โดยในวันผนวชนั้น เจ้าชายทั้ง 6 ได้ตกลงกันให้นายอุบาลีผู้เป็นช่างภูษามาลาออกบวชก่อนตน เพื่อจะได้ทำความเคารพเป็นการลดทิฐิและมานะแห่งความเป็นเชื้อสายกาษัตริย์ของตนลง โดยทั้งหมดได้อุปสมบทด้วยวิธีเอหิภิกขุอุปสัมปทาโดยตรงจากพระพุทธเจ้า
เมื่อผนวชแล้ว ได้ทรงตั้งใจบำเพ็ญสมณธรรมจนบรรลุพระอรหันต์ จนเมื่อบรรลุแล้วพระองค์มักเปล่งอุทานว่า "สุขหนอ ๆ" อยู่เสมอ ๆ จนพระสงฆ์เข้าใจผิดว่าท่านคำนึงเสียดายราชสมบัติที่ทรงสละมา พระสงฆ์เหล่านั้นจึงไปกราบบังคมทูลความนั้นแด่พระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าจึงเรียกท่านมาสอบถาม ท่านกราบบังคมทูลพระพุทธเจ้าว่าที่ท่านชอบอุทานเช่นนั้นเป็นเพราะความสุขคือความสบายและปลอดภัยอันเกิดจากการสละราชสมบัติ เพราะเมื่อยังทรงครองราชสมบัตินั้น มีแต่ความหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา ต้องมีข้าราชบริพารและทหารรักษาพระองค์ล้อมรอบเพื่อถวายการอารักขา ทำให้เมื่อออกบวชแล้วจะอยู่ที่ไหนก็ไม่ต้องมานั่งมัวระแวงภัย อาศัยบิณฑบาตเลี้ยงชีพ มีใจดุจมฤคา คือคนผู้ไม่มีภาระท่องเที่ยวไป เมื่อกราบทูลเสร็จ พระพุทธองค์จึงตรัสชมเชยพระภัททิยเถรศากยะ
และด้วยความที่ท่านเกิดในตระกูลแห่งกษัตริย์ ดำรงพระราชสถานะเป็นพระมหากษัตริย์แห่งกรุงกบิลพัสดุ์ผู้เป็นประธานแห่งแคว้นสักกะ แต่มีใจพระราชศรัทธาออกผนวชเป็นภิกษุในพระพุทธศาสนา บำเพ็ญสมณธรรมจนบรรลุพระอรหันต์ พระพุทธเจ้าจึงยกย่องท่านว่าเป็นผู้เลิศด้าน ผู้เกิดในตระกูลสูง
บุพกรรมในอดีตชาติ

| พระภัททิยกาฬิโคธาบุตร |
| --- | --- |
 ภัททิยะ โคตมะ พระเจ้าภัททิยะ
พระมหากษัตริย์แห่งแคว้นสักกะ
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้ามหานามะ
รัชกาลถัดไป: ไม่ทราบ
พระเจ้าภัททิยะ
ราชวงศ์: ราชวงศ์ศากยะ
พระราชมารดา: พระนางกาฬิโคธาราชเทวี
บั้นปลายพระชนม์ชีพ

ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาไม่ระบุว่าท่านดับขันธปรินิพพานเมื่อใดและที่ใด แต่ท่านคงดำรงขันธ์อยู่พอสมควรแก่กาลจึงปรินิพพาน
ดูเพิ่ม

พระอสีติมหาสาวก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ 84000
เว็บไชต ธรรมะ เกตเวย์ เก็บถาวร 2009-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเอตทัคบุคคล (ในศาสนาของพระโคตมพุทธเจ้า) |
| --- | --- | --- |
| ภิกษุ |  พระอัญญาโกณฑัญญะ  พระอุรุเวลกัสสปะ  พระสารีบุตร  พระมหาโมคคัลลานะ  พระปุณณมันตานีบุตร  พระกาฬุทายี  พระนันทะ  พระราหุล  พระอุบาลี  พระภัททิยกาฬิโคธาบุตร  พระอนุรุทธะ  พระอานนท์  พระโมฆราช  พระปิณโฑลภารทวาชะ  พระมหากัจจายนะ  พระสีวลี  พระโสณกุฏิกัณณะ  พระมหากัสสปะ  พระราธเถระ  พระลกุณฏกภัททิยเถระ  พระทัพพมัลลบุตร  พระพากุละ  พระวักกลิ  พระมหากัปปินะ  พระอุปเสนะ  พระขทิรวนิยเรวตะ  พระสุภูติ  พระพาหิยะ  พระวังคีสะ  พระโสณโกฬิวิสะ  พระโสภิตะ  พระนันทกะ  พระกังขาเรวตะ  พระมหาปันถกะ  พระจูฬปันถกะ  พระกุณฑธานะ  พระรัฐปาละ  พระกุมารกัสสปะ  พระมหาโกฏฐิตะ  พระสาคตะ  พระปิลินทวัจฉะ  |  |
| ภิกษุณี |  พระมหาปชาบดีโคตมีเถรี  พระเขมาเถรี  พระอุบลวรรณาเถรี  พระปฏาจาราเถรี  พระนันทาเถรี  พระธรรมทินนาเถรี  พระโสณาเถรี  พระสกุลาเถรี  พระภัททากุณฑลเกสาเถรี  พระภัททกาปิลานีเถรี  พระภัททากัจจานาเถรี  พระกีสาโคตมีเถรี  พระสิงคาลมาตาเถรี  |  |
| อุบาสก |  ตปุสสะ ภัลลิกะ  อนาถบิณฑิกเศรษฐี  จิตตคฤหบดี  หัตถกคฤหบดี  พระเจ้ามหานามะ  อุคคคฤหบดี  อุคคตคฤหบดี  สูรอัมพัฏฐอุบาสก  ชีวกโกมารภัจจ์  นกุลบิดาคฤหบดี  |  |
| อุบาสิกา |  นางสุชาดา  นางวิสาขา  นางขุชชุตตรา  นางสามาวดี  นางอุตตรานันทมารดา  พระนางสุปปวาสา  นางสุปปิยา  นางกาติยานี  นางกาฬีกุรรฆริกา  นางนกุลมารดาคหปตานี  |  |
| ดูเพิ่ม |  พระอสีติมหาสาวก  เอตทัคคะ  |  |
ภาษาฟิลิสไตน์

| ภาษาฟิลิสไตน์ |
| --- | --- |
ภูมิภาค: เคยใช้พูดในปาเลสไตน์ตะวันตกเฉียงใต้
สูญแล้ว: พุทธศตวรรษที่ 10
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  ภาษากลุ่มเซมิติกภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตกภาษากลุ่มเซมิติกกลางภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือภาษากลุ่มคานาอันไนต์ภาษาฟิลิสไตน์
รหัสภาษา
ISO 639-2: sem
ISO 639-3: –

ภาษาฟิลิสไตน์ เป็นภาษาที่เคยใช้พูดในฟิลิสไตน์ ซึ่งอยู่ที่ ชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของคานาอัน สำเนียงหนึ่งของภาษานี้ มีอ้างถึงในไบเบิลว่า “Ashdodit” มาจากชื่อเมืองแอชดอด  (Ashdod) ข้อมูลที่แสดงความเกี่ยวข้อง กับภาษาอื่นมีน้อย บางทฤษฎีกล่าวว่าภาษานี้ พัฒนามาจากสำเนียงหนึ่ง ในภาษาคานาอันไนต์ หรืออาจเกี่ยวข้องกับภาษากรีกสำเนียงไมซีเนีย
ไม่มีข้อมูลเพียงพอสำหรับการเชื่อมโยงภาษาในฟิลิสไตน์กับภาษาอื่นๆ มีความสัมพันธ์ที่เป็นไปได้กับตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียน โดยเฉพาะภาษากรีกสำเนียงไมซีเนีย ซึ่งสนับสนุนทฤษฎีที่ว่าผู้อพยพเข้ามาในฟิลิสไตน์เป็นกลุ่มชนที่อาศัยตามชายทะเลมาก่อน หลักฐานจากจารึกสั้นๆในยุคเหล็ก แสดงให้เห็นว่าในบริเวณนั้นเมื่ออยู่ในยุคเหล็ก ใช้ภาษาและอักษรที่เป็นสาขาหนึ่งของภาษาคานาอันไนต์ ต่อมาจึงถูกแทนที่ด้วยภาษาทางการค้าที่แพร่มาจากบริเวณอื่นๆ จนกระทั่งสิ้นสุดยุคเหล็กเมื่อ 257 - 157 ปีก่อนพุทธศักราช ภาษาเขียนที่เป็นภาษาแรกในฟิลิสไตน์คือสำเนียงของภาษาคานาอันไนต์ที่เขียนด้วยอักษรอราเมอิกตะวันตกหรือที่เรียกว่าอักษรฟิลิสไตน์ใหม่ จนราว พ.ศ. 243 จึงเริ่มใช้ภาษาอราเมอิกในฟิลิสไตน์
ภาษาฟิลิสไตน์ในฐานะภาษาในตระกูลอินโด-ยุโรเปียน

หลักฐานที่แสดงว่าภาษาดั้งเดิมที่พูดในฟิลิสไตน์อยู่ในตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียนยังมีจำกัด คำที่เกี่ยวข้องกับฟลิสไตน์ที่พบในไบเบิลภาษาฮีบรูมีคำที่ไม่อยู่ในภาษากลุ่มเซมิติก แสดงลักษณะของการกและสาวย้อนไปสู่รากศัพท์เดิมในภาษาอินโด-ยุโรเปียนดั้งเดิมได้ เช่นคำในฟิลิสไตน์ seren (กัปตัน) มีความเกี่ยวข้องกับภาษาฮิตไตต์ใหม่ sarawanastarawanas หรือภาษากรีก tyrannos (ที่เป็นคำยืมมาจากภาษาใดภาษาหนึ่งในเอเชียไมเนอร์ตะวันตก) ชื่อเฉพาะในภาษาฟิลิสไตน์บางชื่อ เช่น Goliath Achish และ Phicol ไม่มีลักษณะเริ่มต้นจากภาษากลุ่มเซมิติก และอาจจะมาจากเรื่องเล่าในภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียน
แหล่งข้อมูลอื่น

The Canaanite Dialect of the Dedicatory Royal Inscription from Ekron, 2004 - A summary of articles about the Ekron inscription.
ภาษาคำยัง

| ภาษาคำยัง |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอินเดีย
ภูมิภาค: รัฐอัสสัม
ชาติพันธุ์: ชาวคำยัง 800 คน
จำนวนผู้พูด: 50  (2003)
ตระกูลภาษา: ขร้า-ไท  ไทตะวันตกเฉียงใต้ตะวันตกเฉียงเหนือภาษาคำยัง
รหัสภาษา
ISO 639-3: อย่างใดอย่างหนึ่ง: ksu – Khamyang nrr – Nora
นักภาษาศาสตร์: nrr
ภาษาคำยัง หรือ ไทคำยัง เป็นภาษาตระกูลไทกลุ่มหนึ่งในประเทศอินเดีย มีผู้พูดทั้งหมด 50 คน ในหมู่บ้านป่าหวาย (Pawaimukh) ในอำเภอตินสุกียา รัฐอัสสัม ภาษาคำยังนี้มีความคล้ายคลึงกับภาษาพ่าเกและภาษาไทใหญ่ในประเทศพม่า ผู้ใช้ภาษาคำยังในปัจจุบันหลายคนสามารถอ่านและเขียนภาษาอัสสัมได้ แต่กลายเป็นว่ามีผู้เฒ่าผู้แก่เท่านั้นที่สามารถอ่านและเขียนภาษาคำยังได้ ซึ่งส่วนมากใช้สำหรับพิธีกรรมทางศาสนาใน ค.ศ. 1981 ชาวคำยังมีความสามารถอ่านและเขียนภาษาอัสสัมเป็นภาษาที่สองได้ถึงร้อยละ 58 ชาวคำยังมีความสนิทสนมกับชาวคำตี่ในรัฐอรุณาจัลประเทศเป็นพิเศษ
ปัจจุบันภาษาคำยังเป็นภาษาใกล้สูญ เพราะมีผู้พูดจำนวนน้อย และส่วนใหญ่เป็นผู้สูงวัย
ประวัติ

มีประวัติและข้อมูลทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับชาวคำยังน้อยมาก ครั้น พ.ศ. 2526 มุหิ จันทระ ศยาม ปันโชก (Muhi Chandra Shyam Panjok) มีงานเขียนเกี่ยวกับความเป็นมาของชาวคำยัง  เขาระบุว่าในรัชกาลพระเจ้าเสือข่านฟ้าได้ส่งชาวคำยัง ซึ่งเป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งข้ามเขาปาดไก่ไปยังแถบรัฐอัสสัม เพื่อตามหาเจ้าหลวงเสือก่าฟ้า พระอนุชา ซึ่งได้ก่อตั้งอาณาจักรอาหมขึ้นในหุบเขาพรหมบุตร แต่หลังทั้งสองฝ่ายพบกันแล้ว ชาวคำยังก็ไม่ได้กลับไปยังมาตุภูมิ แต่ยังคงอาศัยอยู่ในดินแดนรัฐอัสสัมและอรุณาจัลประเทศนั่นเอง พวกเขาตั้งถิ่นฐานริมทะเลสาบหนองยางยาวนานกว่า 500 ปี อี. อาร์. ลีช (E. R. Leach) เชื่อว่าทะเลสาบดังกล่าวอยู่ทางตอนใต้ของแม่น้ำติราป รวมทั้งเป็นที่มาของชื่อ "คำยัง" ราว พ.ศ. 2323 ชาวคำยังโยกย้ายจากถิ่นฐานเดิม ทั้งยังมีปัญหากระทบกระทั่งกันกับชาวอาหมซึ่งเป็นชาวไทด้วยกัน จนเกิดการต่อต้านและสู้รบกับอาหมขึ้น
ชาวคำยังกลุ่มหนึ่งโยกย้ายไปตั้งถิ่นฐานที่เมืองธาลี (Dhali) ใน พ.ศ. 2341 พวกเขาเป็นบรรพชนของชาวคำยังในอำเภอโชรหาฏและโคลาฆาฏ ดังจะพบว่ามีหมู่บ้านชาวคำยังกระจายตัวอยู่ในสองอำเภอนี้ ชาวคำยังที่นี่ยังระบุตัวตนว่าเป็นชาวคำยัง แม้จะเลิกใช้ภาษาคำยังไปแล้วก็ตาม อีกส่วนหนึ่งตั้งถิ่นฐานที่อำเภอฑิพรูครห์ มีการตั้งชุมชนที่บ้านป่าหวายตั้งแต่ พ.ศ. 2465 มีประจักษ์พยานระบุว่าชุมชนนี้เป็นหมู่บ้านที่ตั้งขึ้นใหม่ ชุมชนตั้งอยู่ริมแม่น้ำพูร์หีทิหิงค์ มีถนนเส้นเดียวพาดผ่าน มีบ้านเรือนราว 40 หลังคา มีวัดพุทธตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้าน และเป็นชุมชนคำยังแห่งสุดท้ายที่ยังใช้ภาษาคำยังในการสื่อสาร
สถานะ

ภาษาคำยังเป็นภาษาใกล้สูญ มีผู้ใช้ภาษานี้ที่บ้านป่าหวายเพียงแห่งเดียว เฉพาะกลุ่มผู้สูงอายุราว 50 คน ซึ่งจะใช้เมื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนา หรือติดต่อกับผู้ที่พูดภาษาไทคนอื่น ๆ ปัจจุบันมีชาวคำยังที่รู้หนังสือคำยังเพียงสองคน คือ Chaw Sa Myat Chowlik และ Chaw Cha Seng นอกจากนี้ยังมีพระเอติกภิกขุ (Etika Bhikku) พระสงฆ์ชาวไทพ่าเกที่สามารถอ่านอักษรคำยังได้ดี นอกจากผู้สูงอายุแล้ว คาดว่าคนในวัยอื่น ๆ ที่บ้านป่าหวายคงพอสื่อสารภาษาคำยังได้พอเข้าใจ หากแต่ยังไม่ได้รับการศึกษาพวกเขาอย่างจริงจัง
ทั้งนี้หมู่บ้านป่าหวายของชาวคำยังก็แปลความหมายตรงกับภาษาไทย คือป่าที่มีหวาย ในแบบสำรวจสำมะโนครัวประชากรอินเดีย พ.ศ. 2554 ระบุว่าชุมชนดังกล่าวมีชื่อว่า บ้านป่าหวาย 2 (Powai Mukh No. 2)
ชาวคำยังมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า โนรา (Nora) สตีเฟน มอเรย์ (Stephen Morey) นักภาษาศาสตร์ ระบุว่าไม่เคยได้ยินชาวคำยังเรียกตัวเองว่าโนรามาก่อนเลย
แหล่งข้อมูลอื่น

Khamyang at the Endangered Languages Project
Tonal change in the Tai languages of Northeast India by Stephen Morey
The Tai-Kadai Languages on Google Scholar, by Anthony Diller, Jerry Edmondson, Yongxian Luo
Tai and Tibeto-Burman Languages of Assam on the Sealang Archive, a searchable corpus of texts collected and analyzed by Stephen Morey and associates.
ELAR archive of Documentation of the oral literature of the Tai Khamyang community in Upper Assam, India
ฟากุนโด กอนเต

ฟากุนโด กอนเต (สเปน: Facundo Conte) เกิดเมื่อ 25 สิงหาคม 1989 เป็นนักวอลเลย์บอลชาวอาร์เจนตินา เป็นหนึ่งในผู้เล่นของวอลเลย์บอลชายทีมชาติอาร์เจนตินาและเตาบาเต ในลีกบราซิล เป็นหนึ่งในผู้เล่นชุดโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ชุดเหรียญทองแพนอเมริกันเกมส์ 2015 เหรียญเงินวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์อเมริกาใต้ 2011 เป็นหนึ่งในผู้เล่นทีมสกรา เบวชาตอฟที่ชนะลีกโปแลนด์ 2014 และShanghai Golden Age ที่ชนะลีกจีนในปี 2017 และ 2018
ชีวิตส่วนตัว

ฟากุนโดเกิดที่เมืองบิเซนเต โลเปซ, อาร์เจนตินา พ่อของเขา อูโก กอนเต เป็นอดีตนักวอลเลย์บอล ซึ่งอยู่ในทีมชาติอาร์เจนตินาชุดเหรียญเงินโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 เขาเรียนจบมัธยมจากเซนโตร คุลตูรัล อิตาเลียโน ในเมืองโอลิโวส
พริบตา

"พริบตา" เป็นซิงเกิลในปี พ.ศ. 2560 ของธงไชย แมคอินไตย์ ร่วมกับอภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข จากโปรเจกต์อัลบั้มเพลงลำดับที่ 17 เบิร์ดมินิมาราธอน ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนอง และเรียบเรียงโดย อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข ออกจำหน่ายในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2560 สังกัดค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ หลังจากที่แสตมป์เคยแต่งเพลง "น้ำตา" ในอัลบั้ม Simply Bird เมื่อ 10 ปีก่อน
ที่มาของเพลงนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากภาพยนตร์เรื่อง หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ หรือ Your Name เพลงนี้พูดถึงการจากลากับคนรัก และสิ้นหวังที่มีความหวัง ส่วนมิวสิกวีดีโอเพลงนี้ เผยแพร่ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561
การตอบรับ

เพลง "พริบตา" ติดอันดับสูงสุดที่ 2 จากการจัดอันดับของ IW Weekly Music Chart เพลงไทยสากล ระหว่างวันที่ 31 ธ.ค. 2560 - 6 ม.ค. 2561
การตอบรับ > ชาร์ต

| ชาร์ต (2561) | ตำแหน่ง สูงสุด |
| --- | --- |
Top 100 Now line TV real time: 1
103.5 Chart One to Ten: 1
iTunes TOP 100 Thailand Music Chart - Real Time: 2
IW Weekly Music Chart เพลงไทยสากล: 1
104.5 TOP AIR PLAY: 1
Mcot 101.5 TOP 20 HIT: 2
Top 10 Chart Music" คลื่อน 104.25 Chaing Mai: 1
Top 20 iTunes Chart Thailand: 5
Top 30 Singles Chart Thailand (Asia): 6
94 Top 20 Hitz Chaing-Mai: 1
94 Top 20 Hitz HatYai: 1
Top 100 download *123: 1
ดูเพิ่ม

มินิมาราธอน
พุดพิชญา

| พุดพิชญา |
| --- | --- |

ดอกพุดพิชญา

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Gentianales
วงศ์:: Apocynaceae
สกุล:: Wrightia
สปีชีส์:: W. antidysenterica
ชื่อทวินาม
Wrigthia antidysenterica (L.) R.Br. Stapf (1902)

ดอกพุดพิชญา เป็นพืชในสกุลโมก ในประเทศไทยนำเข้าจากประเทศศรีลังกา มีชื่อท้องถิ่นว่า "อิดด้า" (Idda) มีความหมายว่าดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ ผู้นำเข้าคือ คุณสุปราณี คงพิชญานนท์ ลักษณะของดอกสีขาวเหมือนกลุ่มดอกพุดในประเทศไทย เธอจึงนำชื่อ ดอกพุด มา สมาส เข้ากับวลีนามสกุล ออกมาเป็นชื่อใหม่ว่า "พุดพิชญา" 
ชื่อวิทยาศาสตร์ Wrightia antidysenterica ชื่อสามัญ Snowflake, Milky Way, Arctic Snow, Winter Cherry Tree, Sweet Indrajao, Pudpitchaya
ลักษณะทางพฤษศาสตร์

พุดพิชญาเป็นไม้หลายขนาด ทั้งต้นเตี้ย ต้นสูง และต้นใหญ่ ลำต้นสีน้ำตาล ใบสีเขียวเข็ม หลังใบสีเขียวอ่อน ไม่ผลัดใบ ออกดอกตลอดทั้งปี ให้ดอกเป็นช่อดอก ช่อละ 5 - 10 ดอก ดอกบานทนตั้งแต่แรกแย้มไปจนสู่บานเต็มที่ ใช้เวลา 4 - 5 วัน ดอกตูมในช่อดอกอื่นๆก็ค่อยทยอยโต และทยอยกันบานไปเรื่อยๆ  ลักษณะดอกเป็นกลีบแยก 5 กลีบ เกสรตรงกลางสีเหลืองมีฝอยเกสรสีขาวล้อมรอบ เมื่อดอกบานเต็มที่เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 1 นิ้ว ก้านดอกยาวประมาณ 1 นิ้ว
การปลูกเลี้ยง

ปลูกเป็นไม้กระถางก็ได้หรีอปลูกลงดินก็ได้ เลี้ยงง่าย ปรับตัวได้ในเกือบทุกสิ่งแวดล้อม  ใช้ปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยใบจามจุรีหมัก เพราะมีไนโตรเจนสูง ถ้าต้องการเร่งและบำรุงดอกใช้ปุ๋ยขี้ไก่ เพราะมีฟอสฟอรัสสูง ขยายพันธุ์โดยการ ตอนกิ่ง และการปักชำ
| ด ค กพุด |
| --- | --- |
 พุดชมพู  พุดชมพู (เดิม)  พุดตะแคง  พุดตาน  พุดทุ่ง  พุดน้ำบุษย์  พุดพิชญา  พุดสามสี  พุดแตรงอน  พุดแสงอุษา  พุทธชาด