stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภูมิสถาปัตยกรรม
การศึกษาด้านภูมิสถาปัตยกรรม

สหรัฐอเมริกาเป็นประเทศแรกในโลกที่เปิดสอนวิชาภูมิสถาปัตยกรรมในระดับมหาวิทยาลัย โดยเปิดสอนระดับปริญญาตรี เมื่อ พ.ศ. 2443 ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด รัฐแมสซาชูเซตส์ ปัจจุบันได้มีการเปิดสอนในเกือบทุกประเทศในโลก จากการสำรวจของสหพันธ์ภูมิสถาปนิกนานาชาติ (IFLA) เมื่อ พ.ศ. 2547 พบว่ามีสถาบันระดับมหาวิทยาลัย 204 แห่งใน 43 ประเทศของโลก (ที่ส่งแบบสอบถามกลับ)  เก็บถาวร 2007-01-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่เปิดสอนวิชาภูมิสถาปัตยกรรมระดับวิชาชีพปริญญาตรี โทและเอก รวมทั้งปริญญาตรีก่อนวิชาชีพหลักสูตร 4 ปี (Pre-professional degree)
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้เปิดสอนวิชาภูมิสถาปัตยกรรมระดับปริญญาตรีหลักสูตร 5 ปีเป็นแห่งแรกในภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ในปี พ.ศ. 2521 ปัจจุบัน ภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรมในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผลิตบัณฑิตออกไปรับใช้สังคมแล้วมากกว่า 25 รุ่น หรือประมาณ 500 คน ต่อมาได้มีการเปิดสอนที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ และการออกแบบสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยแม่โจ้ จังหวัดเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2538 และที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เปิดสอนระดับปริญญาตรีวิชาชีพหลักสูตร 5 ปีเช่นกัน นอกจากนี้ยังมีการเปิดสอนระดับปริญญาโทเพิ่มขึ้นที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
หลักสูตรภูมิสถาปัตยกรรมศาสตร์บัณฑิต (ภูมิสถาปัตยกรรม) 
ปัจจุบันคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้เปิดหลักสูตรด้านภูมิสถาปัตยกรรมในระดับปริญญาตรีหลักสูตร 4 ปี เป็นที่แรกของประเทศไทยแล้วเพื่อเพิ่มทางเลือกทางการศึกษาสาขานี้ให้มีความหลากหลายขึ้น โดยจะเปิดรับนักศึกษาในปีการศึกษา พ.ศ. 2550 เป็นปีแรก
ในปีการศึกษา 2557 สาขาวิชาสถาปัตยกรรมและการวางแผน คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ได้ทำการเปิดหลักสูตรภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต (ภ.สถ.บ.) ระดับปริญญาตรีวิชาชีพหลักสูตร 5 ปี  เป็นรุ่นแรก  ซึ่งจะเป็นอีกทางเลือกหนึ่งสำหรับผู้ที่สนใจเข้าศึกษาในศาสตร์ด้านภูมิสถาปัตยกรรม
ในปีการศึกษา 2563 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี ได้เปิดหลักสูตรภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต (ภ.สถ.บ.) หลักสูตรนานาชาติ ในระดับปริญญาตรีวิชาชีพหลักสูตร 5 ปี ซึ่งถือว่าเป็นมหาวิทยาลัยแห่งเดียวในประเทศไทย ที่เปิดสอนสาขาภูมิสถาปัตยกรรมเป็นหลักสูตรนานาชาติอีกด้วย
ดูเพิ่ม

ภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม
สิ่งก่อสร้างตกแต่ง
งานภูมิทัศน์
แหล่งข้อมูลอื่น

TALA เก็บถาวร 2009-02-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย
เว็บไซต์ทางการของสหพันธ์ภูมิสถาปนิกนานาชาติ (IFLA) เก็บถาวร 2006-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: ปริศนานักล่าทรชนทมิฬ

| ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: ปริศนานักล่าทรชนทมิฬ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: ยามาโมโตะ ยาสุอิจิโร่
เขียนบท: โกโช อาโอยามะ
เนื้อเรื่อง: โคอุจิ คาซึนาริ
สร้างจาก: ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน โดย โกโช อาโอยามะ
วันฉาย: 18 เมษายน พ.ศ. 2552
ความยาว: 111 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
ทำเงิน: 39,664,359 ดอลลาร์
ก่อนหน้านี้: ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: บทบรรเลงแห่งความตาย
ต่อจากนี้: ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: ปริศนามรณะเหนือน่านฟ้า
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: ปริศนานักล่าทรชนทมิฬ (ญี่ปุ่น: 名探偵コナン 漆黒の追跡者(チェイサー); โรมาจิ: Meitantei Conan Shikkoku no Chasar(CHASER)) ; (อังกฤษ: Detective Conan: The Raven Chaser) เป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 13 ของยอดนักสืบจิ๋วโคนัน เข้าฉายที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2552 โดยก่อนหน้านั้นมีการฉายรอบปฐมทัศน์ทางแอนิแมกซ์ ภาพยนตร์ทำรายได้ในประเทศทั้งสิ้น 3.9 พันล้านเยน ทำให้กลายเป็นภาพยนตร์ยอดนักสืบจิ๋วโคนันที่ทำรายได้สูงที่สุดในขณะนั้น ส่วนในประเทศไทย ภาพยนตร์เข้าฉายเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ภาพยนตร์นี้เป็นภาคที่สองของยอดนักสืบจิ๋วโคนันที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับองค์กรชุดดำ ต่อจากคดีปริศนาเส้นตายสู่สวรรค์ มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับ สมาชิกองค์กรชุดดำคนใหม่ที่ทราบว่า คุโด้ ชินอิจิ ได้รับยา APTX4869 จนร่างกายหดเล็กลงกลายเป็นโคนัน การสืบค้นครั้งทำให้เกิดเหตุการณ์อันตรายจากองค์กรชุดดำตามมา ภาพยนตร์นี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเจแปนอะคาเดมีประจำปี 2553
ตัวละคร > ตัวละครหลัก

เอโดงาวะ โคนัน
โมริ โคโกโร่
โมริ รัน
ไฮบาระ ไอ
ฮัตโตริ เฮย์จิ
โทยามะ คาซึฮะ
ซึซึกิ โซโนโกะ
ดร.อากาสะ ฮิโรชิ
โคจิมะ เก็นตะ
ซึบุรายะ มิซึฮิโกะ
โยชิดะ อายูมิ
สารวัตรเมงูเระ จูโซ
หมวดชิราโทริ นินซาบุโร่
หมวดทาคางิ วาตารุ
หมวดซาโต้ มิวาโกะ
ผู้กำกับมัตซึโมโตะ คิโยนางะ
สารวัตรโยโคมิโซะ ซังโง
สารวัตรโยโคมิโซะ จูโง
สารวัตรยามามูระ มิซาโอะ
หมวดชิบะ คาซึโนบุ
สารวัตรยามาโตะ คันซึเกะ
สารวัตรโอกิโนะ อายามิ
สารวัตรอายาโนะโอจิ ฟูมิมาโร่
หมวดอุเอฮาระ ยูอิ
ผู้กำกับมัตซึโมโตะ คิโยนางะ
ยิน
วอดก้า
เบลม็อท (คริส วินยาร์ต)
กอร์น
เคียนติ
ไอริช (ปลอมตัวเป็นผู้กำกับมัตซึโมโตะ คิโยนางะ)
ตัวละคร > ตัวละครที่ปรากฏในภาคนี้

มิซึทานิ โคสึเกะ เป็นนักเขียนอิสระและเป็นแฟนของฮอนโจ นานาโกะที่หนีตามกันมาจากชิบะ
ฮอนโจ นานาโกะ แฟนของมิซึทานิ โคสึเกะที่หนีตามกันมาจากชิบะ ในคืนวันทานาบาตะเมื่อหนึ่งปีก่อนได้เสียชีวิตลงเนื่องจากสำลักควัน  สาเหตุมาจากเธอสละที่ในลิฟท์ให้กับคนอื่น
ฮอนโจ คาซึกิ  พี่ชายของฮอนโจ นานาโกะเขาเป็นคนก่อคดีขึ้น เพราะแค้นที่พวกเขาทำให้นานาโกะต้องสละที่ในลิฟท์ให้ ทำให้เธอต้องเสียชีวิต
ฟุคาเสะ มิโนรุ (อายุ 27 ปี) เป็นคนที่มีประกาศจับด้วยข้อหาที่แทงชินโนะ จูเฮที่ถูกฆ่าตายที่อูซุยโทเงะจนได้รับบาดเจ็บสาหัสเมื่อ1ปีก่อน
โยชิอิ ริสะ (อายุ 21 ปี)  แฟนของฟุคาเสะ มิโนรุ  ทำงานอยู่ที่ร้านเหล้าเมืองนางาโนะ
ซาวามูระ ชู อาศัยอยู่ข้างห้องของมิซึทานิ โคสึเกะกับฮอนโจ นานาโกะ
เพลงประกอบและสื่อ

เพลงประกอบประจำภาคนี้คือ "พัซเซิล" ขับร้องโดยมาอิ คูรากิ เป็นเพลงที่ถูกเผยแพร่ออกมาพร้อมกับเพลงเปิดอนิเมะลำดับที่ 25 อย่าง "รีไวฟ์" เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2552 ภาพยนตร์เรื่องนี้นับเป็นเรื่องที่สามที่มีเพลงประกอบขับร้องโดยมาอิ คูรากิ ต่อจาก คดีปริศนาเส้นตายสู่สวรรค์ และ คดีฆาตกรรมแห่งเมืองปริศนา
อัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2552 ส่วนดีวีดีแบบปกติ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 และแผ่นบลูเรย์ ได้รับรางวัล Best Interactivity Award จากกลุ่มบันเทิงดิจิตัลญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Official TMS website เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Official NTV website เก็บถาวร 2010-04-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Official TMS website เก็บถาวร 2020-06-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: ปริศนานักล่าทรชนทมิฬ (ภาพยนตร์) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: ปริศนานักล่าทรชนทมิฬ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กยอดนักสืบจิ๋วโคนัน โดย โกโช อาโอยามะ |
| --- | --- | --- |
| ตัวละครหลัก |  คุโด้ ชินอิจิ / เอโดงาวะ โคนัน  โมริ รัน  โมริ โคโกโร่  คิซากิ เอริ  ซึซึกิ โซโนโกะ  ฮัตโตริ เฮย์จิ  โทยามา คาสึฮะ  มิยาโนะ ชิโฮะ / ไฮบาระ ไอ  โยชิดะ อายูมิ  ซึบุรายะ มิซึฮิโกะ  โคจิมะ เก็นตะ  ฮอนโด เอย์สึเกะ  มิซึนาชิ เรย์นะ / ฮอนโด ฮิเดมิ  จอมโจรคิด / คุโรบะ ไคโตะ  ฮาคุบะ ซางูรุ  |  |
| ภาพยนตร์ |  คดีปริศนาระเบิดระฟ้า  คดีฆาตกรรมไพ่ปริศนา  ปริศนาพ่อมดคนสุดท้ายแห่งศตวรรษ  คดีฆาตกรรมนัยน์ตามรณะ  คดีปริศนาเส้นตายสู่สวรรค์  ปริศนาบนถนนสายมรณะ  คดีฆาตกรรมแห่งเมืองปริศนา  มนตราแห่งรัตติกาลสีเงิน  ยุทธการเหนือห้วงทะเลลึก  บทเพลงมรณะแด่เหล่านักสืบ  ปริศนามหาขุมทรัพย์โจรสลัด  บทบรรเลงแห่งความตาย  ปริศนานักล่าทรชนทมิฬ  ปริศนามรณะเหนือน่านฟ้า  15 นาทีเฉียดวิกฤติมรณะ  ปริศนาระทึก-ศึกลูกหนังมรณะ  ฝ่าวิกฤติเรือรบมรณะ  ลูแปงที่ 3 ปะทะ ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน เดอะมูฟวี่  ปริศนากระสุนมรณะ  ปริศนาทานตะวันมรณะ  ปริศนารัตติกาลทมิฬ  ปริศนาเพลงกลอนซ่อนรัก  ปฏิบัติการสายลับเดอะซีโร่  ศึกชิงอัญมณีสีคราม  กระสุนสีเพลิง  เจ้าสาวฮาโลวีน  มฤตยูใต้น้ำทมิฬ  ปริศนาปราการ 5 แฉก  |  |
| โอวีเอ |  โคนันปะทะคิดปะทะไยบะ - ศึกแตกหักชิงดาบล้ำค่า  สิบหก ผู้ต้องสงสัย!?  โคนัน และ เฮย์จิ และเด็กที่หายตัวไป  โคนัน กับคิด และคริสตัลมาเธอร์  เป้าหมายคือโคโกโร่! บันทึกลึกลับของขบวนการนักสืบเยาวชน  ไล่ล่าหาอัญมณี! โคนันกับเฮย์จิปะทะคิด  คำใบ้มรณะจากอากาสะ ฮิโรชิ  การไขคดีของซึซึกิ โซโนโกะ  เมื่อ 10 ปีผ่านไป  โคนัน ปะทะ จอมโจรคิด เกาะแห่งกับดัก  ข้อมูลลับจากลอนดอน  ปาฏิหาริย์ไม้เบสบอลในตำนาน  |  |
| แมจิก ไฟล์ |  Shinichi Kudo — The Case of the Mysterious Wall and the Black Labrador  Shinichi and Ran — The Memories from Mahjong pieces and Tanabata  Osaka Okonomiyaki Odyssey  The Niigata-Tokyo Souvenir Capriccio  Fantasista Flower  |  |
| ตอนพิเศษโทรทัศน์ |  Time Travel of the Silver Sky  Black History  ลูแปงที่ 3 ปะทะ ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน  เป้าหมายคือ โมริ โคโกโร่!  คดีปริศนากับโคนันที่หายไป  เอพิโสด วัน: กำเนิดยอดนักสืบจิ๋ว  |  |
| ภาคคนแสดง |  จดหมายท้าทายถึงคุโด้ ชินอิจิ บทนำก่อนอำลา  เผชิญหน้าองค์กรชุดดำ  ชินอิจิปะทะปริศนาวิหคมรณะ  ชินอิจิกับปริศนาเกียวโตชินเซ็นกุมิ  13 ห้องแห่งความตาย  |  |
| หนังสือฉบับนิยาย |  ตำนานขุมทรัพย์โคชู  ซิมโฟนีสังหาร  สาสน์ท้าแด่คุโด้ ชินอิจิ - บทนำแห่งการลาจาก  การกลับมาของคุโด้ ชินอิจิ - ประทะองค์กรชุดดำ  พลิกคดีแม่มดแห่งเอจินบาระ  สาสน์ท้าแด่คุโด้ ชินอิจิ - ปริศนาวิหคมรณะ  สาส์นท้าแด่คุโด้ ชินอิจิ - คดีฆาตกรรมห้องพิพากษา  |  |
| รายชื่อและอื่น ๆ |  รายชื่อตอน มังงะ  อนิเมะ  สปิน-ออฟ วันสบาย ๆ ของซีโร่  ห้าพยัคฆ์นักเรียนตํารวจ  ฮันซาวะ ตัวร้ายสุดโหด  APTX4869  เพลงประกอบภาพยนตร์การ์ตูน  เกม  |  |
โตเกียวทาวเวอร์ สถานที่ต้นแบบของ "โทโตะทาวเวอร์" ซึ่งเป็นสถานที่หลักในภาพยนตร์เรื่องนี้
ยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์

| ยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์ |
| --- | --- |
ภูมิภาคของประเทศอังกฤษ

รัฐเอกราช:  สหราชอาณาจักร
ประเทศ:  อังกฤษ
เมืองใหญ่ที่สุด: ลีดส์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 15,420 ตร.กม. (5,950 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 5
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 5,284,000 คน
 • อันดับ: 7
 • ความหนาแน่น: 340 คน/ตร.กม. (890 คน/ตร.ไมล์)
ภาคยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์ (อังกฤษ: Yorkshire and the Humber) เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่รวมพื้นที่เทศมณฑลของยอร์กเชอร์เกือบทั้งหมด รวมทั้งส่วนหนึ่งของทางเหนือของลิงคอล์นเชอร์ที่ระหว่าง ค.ศ. 1974 ถึง ค.ศ. 1996 เป็นส่วนหนึ่งของฮัมเบอร์ไซด์ ภาคยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์มีเนื้อที่ 15,420 ตารางกิโลเมตรและในปี ค.ศ. 2006 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 5,142,400 คน โดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 328 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
มณฑลในภาคยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์ประกอบไปด้วยเซาท์ยอร์กเชอร์, เวสต์ยอร์กเชอร์, นอร์ทยอร์กเชอร์, อีสต์ไรดิงออฟยอร์กเชอร์ และลิงคอล์นเชอร์
ดูเพิ่ม

ภาคการปกครองของอังกฤษ
| ด ค กภูมิภาคของประเทศอังกฤษ |
| --- | --- |
 เซาท์เวสต์อิงแลนด์  เซาท์อีสต์อิงแลนด์  นอร์ทเวสต์อิงแลนด์  นอร์ทอีสต์อิงแลนด์  ยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์  ลอนดอน  เวสต์มิดแลนส์  อีสต์มิดแลนส์  อีสต์ออฟอิงแลนด์
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: มนตราแห่งรัตติกาลสีเงิน

| ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: มนตราแห่งรัตติกาลสีเงิน |
| --- | --- |
ภาพโปสเตอร์ภาพยนตร์ตอนพิเศษ ตอนมนตราแห่งรัติกาลสีเงิน
กำกับ: ยามาโมโตะ ยาสุอิจิโร่
เขียนบท: อาโอยาม่า โกโช
เนื้อเรื่อง: โคอุจิ คาซึนาริ
สร้างจาก: ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน โดย โกโช อาโอยามะ
วันฉาย:  17 เมษายน พ.ศ. 2547   3 ธันวาคม พ.ศ. 2548
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
ก่อนหน้านี้: ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: คดีฆาตกรรมแห่งเมืองปริศนา
ต่อจากนี้: ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: ยุทธการเหนือห้วงทะเลลึก
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: มนตราแห่งรัตติกาลสีเงิน (ญี่ปุ่น: 名探偵コナン 銀翼の奇術師 (マジシャン); โรมาจิ: Meitantei Konan Ginyoku no Majishan (MAGICIAN)) ; (อังกฤษ: Detective Conan: Magician of the Silver Sky) เป็นตอนพิเศษของภาพยนตร์เรื่องยอดนักสืบจิ๋ว โคนัน ตอนที่ 8 ออกฉายในประเทศไทยในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ที่โรงภาพยนตร์เมเจอร์ซีนีเพล็กซ์ รัชโยธิน และออกอากาศทางฟรีทีวีทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ในช่วงหนังรอบเช้าวันหยุด วันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2553 เวลา 08.00-10.00 น.
ตัวละคร > ตัวละครหลักในเรื่อง

เอโดงาวะ โคนัน
คุโด้ ชินอิจิ
โมริ โคโกโร่
โมริ รัน
จอมโจรคิด
คิซากิ เอริ
ดร.อากาสะ ฮิโรชิ
ซึซึกิ โซโนโกะ
ไฮบาระ ไอ
โยชิดะ อายูมิ
ซึบุรายะ มิซึฮิโกะ
โคจิมะ เก็นตะ
สารวัตรเมงูเระ จูโซ
หมวดชิราโทริ นินซาบุโร่
หมวดทาคางิ วาตารุ
สารวัตรนากาโมริ กินโซ
สารวัตรนิชิมุระ เคียวเฮ
หมวดทามูระ
ตัวละคร > ตัวละครในตอนนี้

มากิ จูริ (37) นักแสดงหญิง
ยางุจิ มาซาโยะ (32) ผู้จัดการของมากิ จูริ
ซากาอิ นาสึกิ (26) ช่างทำผมของมากิ จูริ
นารุซาวะ บุนทาโร่ (34) นักแสดง
ทาจิมะ เท็นโกะ (36) นักแสดง
ชินโจ  อิซาโงะ (28) นักแสดง
บัน โทโอรุ (45) ผู้กำกับและนักแสดง
คนร้ายและเหตุจูงใจในการก่อคดี

คนร้าย ซากาอิ นาสึกิ
เหตุจูงใจ
เพราะมากิ จูริ ต้องการให้เธอเป็นคนทำผมและเป็นเบ๊(คนใช้)ของเธอไปตลอด
ซึ่งแท้ที่จริงแล้ว เธอต้องการไปเป็นช่างทำผมในฮอลลีวู้ด แต่โอกาสนั้นก็พังทลายลง เพราะมากิ จูรินั่นเอง
เพลงประกอบ

เพลงจบ : "Dream X Dream" by Rina Aiuchi
ยัง บัค

| ยัง บัค |
| --- | --- |
ยัง บัค ที่กรุงเทพ
ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด:  (1981-03-15) 15 มีนาคม ค.ศ. 1981 (43 ปี)
ที่เกิด: แนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: ฮิปฮอป
อาชีพ: แร็ปเปอร์
ช่วงปี: 1999–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Cashville, G-Unit, Interscope

เว็บไซต์: www.young-buck.com
เดวิด ดาร์เนลล์ บราวน์ (อังกฤษ: David Darnell Brown) เกิดเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1981 หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ยัง บัค (อังกฤษ: Young Buck) เป็นแร็ปเปอร์อเมริกัน เคยเซ็นสัญญากัน ค่ายจี-ยูนิต และแคชวิลล์เรคคอร์ด ยัง บัค เป็นอดีตสมาชิกวงฮิปฮอปจากนิวยอร์กที่ชื่อ จี-ยูนิต
ผลงานอัลบั้ม

Straight Outta Cashville (2004)
Buck the World (2007)
The Rehab (TBA)
ภาษารูปนัย

โครงสร้างของประโยคในภาษาอังกฤษที่แม้ไม่มีความหมายแต่จัดดีแล้วทางวากยสัมพันธ์ "Colorless green ideas sleep furiously" (ตัวอย่างจากโนม ชอมสกี ค.ศ. 1957).
ในตรรกศาสตร์, คณิตศาสตร์, ภาษาศาสตร์ และวิทยาการคอมพิวเตอร์ ภาษารูปนัย (อังกฤษ: Formal language) บ้างก็ว่า ภาษาแบบแผน ประกอบด้วยคำซึ่งสะกดด้วยตัวอักษร (symbol (formal)) จากชุดตัวอักษรชุดหนึ่ง และจัดดีแล้ว (well-formedness) ตามกฎชุดหนึ่ง
ชุดตัวอักษรของภาษารูปนัยภาษาหนึ่งประกอบด้วยสัญลักษณ์, ตัวอักษร หรือโทเค็น ซึ่งต่อกัน (concatenate) เป็นสายอักขระในภาษานั้น สายอักขระแต่ละสายซึ่งต่อกันขึ้นจากสัญลักษณ์ในชุดตัวอักษรนั้นเรียกว่าคำ และบางครั้งคำในภาษารูปนัยภาษาหนึ่งก็เรียกว่าคำที่จัดดีแล้ว หรือ สูตรที่จัดดีแล้ว (well-formed formula) ภาษารูปนัยถูกกำหนดโดยไวยากรณ์รูปนัย (formal grammar) เช่นไวยากรณ์ปรกติ (regular grammar) หรือไวยากรณ์ไม่พึ่งบริบท (context-free grammar) ซึ่งประกอบด้วยกฎการจัดรูป (formation rule) ของตัวเอง
สาขาทฤษฎีภาษารูปนัย (อังกฤษ: Formal language theory) ศึกษาด้านวากยสัมพันธ์ หรือรูปแบบโครงสร้างภายในของภาษารูปนัยเป็นหลัก ทฤษฎีภาษารูปนัยแยกออกมาจากภาษาศาสตร์ เพื่อทำความเข้าใจถึงระเบียบทางวากยสัมพันธ์ของภาษาธรรมชาติ ภาษารูปนัยถูกใช้ในวิทยาการคอมพิวเตอร์เป็นรากฐานของนิยามของไวยากรณ์ของภาษาโปรแกรม และของภาษาธรรมชาติรูปแบบรูปนัยซึ่งคำในภาษานั้นแทนแนวคิดที่สัมพันธ์กับความหมายอันหนึ่ง ตามปกติในทฤษฎีความซับซ้อนในการคำนวณ ปัญหาการตัดสินใจถูกนิยามเป็นภาษารูปนัย และกลุ่มความซับซ้อนถูกนิยามเป็นเซตของภาษารูปนัยที่เครื่องซึ่งมีพลังในการคำนวณจำกัดสามารถแจงส่วน (parsing) ได้ ในตรรกศาสตร์และรากฐานของคณิตศาสตร์ ภาษารูปนัยถูกนำมาใช้เพื่อแทนวากยสัมพันธ์ของระบบสัจพจน์ (axiomatic system) และรูปนัยนิยม (formalism (philosophy of mathematics) เป็นปรัชญาที่กล่าวว่าคณิตศาสตร์ทั้งหมดล้วนสามารถถูกลดรูปให้กลายเป็นเพียงกระบวนการดัดแปลงทางวากยสัมพันธ์ของภาษารูปนัยได้
ประวัติ

คำว่าภาษารูปนัย (formal language) อาจถูกใช้เป็นครั้งแรกใน Begriffsschrift (แปลว่า การเขียนแนวคิด, concept writing) โดย ก็อทโลพ เฟรเกอ (Gottlob Frege) ในปี ค.ศ. 1879 ซึ่งอธิบายถึง "ภาษารูปนัยของภาษาบริสุทธิ์"
คำจากชุดตัวอักษร

ในบริบทของภาษารูปนัย ชุดตัวอักษรเป็นเซตของสิ่งใดก็ได้ อย่างไรก็ตามการใช้คำว่าชุดตัวอักษรในความหมายทั่วไปทำให้เข้าใจได้ง่ายกว่า เช่นชุดอักขระอาทิ ASCII หรือยูนิโคด สมาชิกในชุดตัวอักษรเรียกว่าตัวอักษร ชุดตัวอักษรชุดหนึ่งสามารถมีตัวอักษรได้เยอะนับไม่ถ้วน อย่างไรก็ตาม นิยามในทฤษฎีภาษารูปนัยส่วนใหญ่ระบุให้ชุดตัวอักษรมีสมาชิกจำนวนจำกัด และผลลัพธ์ส่วนใหญ่จะใช้ได้กับชุดตัวอักษรแบบนี้เท่านั้น
คำ คือลำดับของตัวอักษรจากชุดตัวอักษรหนึ่งซึ่งมีขนาดจำกัด (เช่น สายอักขระ) เซตของคำทุกคำที่ประกอบขึ้นจากตัวอักษรในชุดตัวอักษร Σ มักถูกเขียนเป็น Σ* (ใช้สัญลักษณ์คลีนสตาร์ (Kleene star)) ความยาวของคำคือจำนวนของตัวอักษรในคำนั้น ชุดตัวอักษรทุกชุดมีคำ ๆ เดียวที่มีความยาวเท่ากับ 0 นั่นคือ คำว่าง ซึ่งมักถูกแทนด้วยอักษร e, ε, λ หรือ Λ คำสองคำสามารถจับมาต่อกัน (Concatenation) เพื่อสร้างคำใหม่ขึ้นมาได้ โดยจะมีความยาวเท่ากับความยาวของคำที่นำมาต่อกันรวมกัน และการต่อคำ ๆ หนึ่งกับคำว่างจะได้ผลลัพธ์เป็นคำเดิมคำนั้น
ในการประยุกต์ใช้ในสาขาอื่น โดยเฉพาะตรรกศาสตร์ ชุดตัวอักษรมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า วงศัพท์ และคำมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า สูตร (formula) หรือ ประโยค (sentence) ซึ่งเป็นการเปลี่ยนการเปรียบเทียบ จากการเทียบกับความสัมพันธ์ระหว่างตัวอักษรกับคำ เป็นการเทียบกับความสัมพันธ์ระหว่างคำและประโยค
บทนิยาม

ภาษารูปนัย L ที่ใช้ชุดตัวอักษร Σ เป็นเซตย่อยของเซตของคำทุกคำ Σ* ในชุดตัวอักษรนั้น บางครั้งคำแต่ละคำก็จะถูกจัดกลุ่มเป็นนิพจน์ และกฎเกณฑ์บางอย่างจะถูกกำหนดขึ้นมาเพื่อสร้าง 'นิพจน์ที่จัดดีแล้ว'
ในสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์และคณิตศาสตร์ คำว่า "เชิงรูปนัย" หรือ "รูปนัย" มักถูกละเว้นไว้เพื่อลดการใช้คำแบบฟุ่มเฟือย เนื่องจากในสาขาวิชาเหล่านี้ภาษาธรรมชาติมักไม่ถูกพูดถึงบ่อยอยู่แล้วจึงไม่จำเป็นต้องระบุว่ากำลังใช้คำในความหมายเชิงรูปนัย
ในขณะที่ทฤษฎีภาษารูปนัยโดยทั่วไปให้ความสนใจกับภาษารูปนัยที่มีกฎเกณฑ์ด้านวากยสัมพันธ์ แต่บทนิยามจริง ๆ ของแนวคิด "ภาษารูปนัย" นั้นก็เป็นดังที่ระบุไว้ด้านบนเพียงเท่านั้นคือ: เซตของสายอักขระที่มีความยาวจำกัด (ซึ่งอาจมีจำนวนนับไม่ถ้วนก็ได้) ซึ่งประกอบขึ้นจากชุดตัวอักษรชุดหนึ่ง ไม่มีนิยามที่มากไปหรือน้อยไปกว่านี้ ในทางปฏิบัติ มีภาษาหลายแบบที่สามารถอธิบายด้วยกฎเกณฑ์ได้ เช่นภาษาปรกติ (Regular language) หรือ ภาษาไม่พึ่งบริบท (context-free language) ความหมายของไวยากรณ์รูปนัยใกล้เคียงกับแนวคิดเรื่อง "ภาษา" ตามสหัชญาณมากกว่า ซึ่งก็คือภาษาที่ถูกกฎหนดโดยกฎเกณฑ์ด้านวากยสัมพันธ์ และหากใช้นิยามของมันอย่างผิด ๆ อาจถือได้ว่าภาษารูปนัยภาษาหนึ่งจะมาพร้อมกับไวยากรณ์รูปนัยรูปแบบหนึ่งที่เป็นตัวบรรยายภาษานั้น ๆ
ตัวอย่าง

ข้อความดังต่อไปนี้เป็นกฎที่บรรยายถึงภาษารูปนัย L ภาษาหนึ่งซึ่งประกอบขึ้นจากชุดตัวอักษร Σ = {0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, +, =}:
สายอักขระที่ไม่ว่างทุกสาย ที่ไม่มีตัว "+" หรือ "=" และไม่ได้เริ่มต้นด้วยตัว "0" เป็นสายอักขระที่มีอยู่ในภาษา  L
สายอักขระ "0" มีอยู่ในภาษา L
สายอักขระที่มีตัว "=" นั้นจะมีอยู่ในภาษา L ก็ต่อเมื่อมีตัว "=" เพียงตัวเดียวเท่านั้น และจะต้องอยู่ระหว่างสายอักขระสองสายที่ถูกต้องตามกฎของภาษา L
สายอักขระที่มีตัว "+" แต่ไม่มีตัว "=" นั้นจะมีอยู่ในภาษา L ก็ต่อเมื่อตัว "+" ทุกตัวในสายอักขระนั้นอยู่ระหว่างสายอักขระสองสายที่ถูกต้องตามกฎของภาษา L
ไม่มีสายอักขระอื่นใดอยู่ในภาษา L นอกเหนือจากที่กฎที่ระบุไว้ก่อนหน้านี้สื่อถึง
ภายใต้กฎเหล่านี้ สายอักขระ "23+4=555" มีอยู่ในภาษา L แต่ไม่มีสายอักขระ "=234=+" อยู่ในภาษา L ภาษารูปนัยภาษานี้แสดงถึงจำนวนธรรมชาติ, การบวกที่จัดดีแล้ว และสมการของการบวกที่จัดดีแล้ว แต่แสดงเพียงลักษณะว่าเป็นอย่างไร (วากยสัมพันธ์) แต่ไม่ได้แสดงว่ามีความหมายอย่างไร ตัวอย่างเช่น กฎเหล่านี้ไม่ได้ระบุว่า "0" หมายถึงเลขศูนย์, "+" หมายถึงการบวก, "23+4=555" เป็นเท็จ, ฯลฯ
ตัวอย่าง > การสร้าง

เราสามารถแจกแจงคำที่จัดดีแล้วทุกคำในภาษาจำกัดภาษาหนึ่งได้ เช่น เราสามารถบรรยายภาษา L ได้ว่า L = {a, b, ab, cba} กรณีลดรูปของการสร้างแบบนี้คือภาษาว่างซึ่งไม่มีคำอยู่เลย (L = ∅)
ทว่าแม้แต่ชุดตัวอักษรที่จำกัด (ไม่ว่าง) เช่น Σ = {a, b} ก็มีคำที่มีความยาวจำกัดที่ประกอบขึ้นจากชุดตัวอักษรนั้นอยู่มากเป็นจำนวนไม่จำกัด (อนันต์): "a", "abb", "ababba", "aaababbbbaab", .... ดังนั้นภาษารูปนัยโดยปกติเป็นภาษาอนันต์ และการบรรยายภาษารูปนัยอนันต์นั้นไม่สามารถทำได้ด้วยเพียงการเขียนว่า L = {a, b, ab, cba} ข้อความต่อไปนี้เป็นตัวอย่างของภาษารูปนัย:
L = Σ* เซตของคำทุกคำในชุดตัวอักษร Σ
L = {a}* = {an} โดย n คือจำนวนธรรมชาติ และ "an" หมายถึง "a" ซ้ำกัน n ครั้ง (เซตของคำทุกคำที่ประกอบขึ้นจากสัญลักษณ์ "a" เท่านั้น)
เซตของโปรแกรมที่ถูกต้องทางวากยสัมพันธ์ทุกโปรแกรมในภาษาโปรแกรมภาษาหนึ่ง (ซึ่งปกติวากยสัมพันธ์ของภาษานั้นถูกให้นิยามด้วยไวยากรณ์ไม่พึ่งบริบท (context-free grammar))
เซตของอินพุตที่ทำให้เครื่องทัวริงเครื่องหนึ่งหยุด
เซตของสายอักขระใหญ่ (maximal string) สุดของอักขระแอสกีอักษรเลขในบรรทัดต่อไป
 the set of maximal strings of alphanumeric ASCII characters on this line, i.e.,
คือเซต {the, set, of, maximal, strings, alphanumeric, ASCII, characters, on, this, line, i, e}
รูปแบบการกำหนดคุณสมบัติของภาษา

ภาษารูปนัยถูกใช้เป็นเครื่องมือในหลายสาขาวิชา แต่ทฤษฎีภาษารูปนัยไม่สนใจในภาษาใดภาษาหนึ่งโดยเฉพาะ (ยกเว้นในการยกตัวอย่าง) และสนใจศึกษารูปแบบในการกำหนดภาษาต่าง ๆ สำหรับการบรรยายภาษาดังเช่น
เซตของสายอักขระที่ถูกผลิตโดยไวยากรณ์รูปนัย
เซตของสายอักขระที่ถูกกำหนดโดย หรือจับคู่กับนิพจน์ปรกติ
เซตของสายอักขระที่ออโตมาตอนเครื่องหนึ่งรับ เช่นเครื่องทัวริงหรือออโตมาตอนสถานะจำกัด
เซตของสายอักขระที่กระบวนการตัดสินใจหนึ่ง (ขั้นตอนวิธีที่จะถามคำถามใช่-ไม่ใช่ที่เกี่ยวข้องเป็นลำดับ) ให้คำตอบว่า ใช่
คำถามทั่วไปเกี่ยวกับการกำหนดภาษาแต่ละรูปแบบมีดังเช่น
มีความสามารถในการแสดงออกเท่าไหร่? (expressive power) (การกำหนดรูปแบบX สามารถบรรยายภาษาทุกภาษาที่รูปแบบ Y สามารถบรรยายได้หรือไม่? มันสามารถบรรยายภาษาอื่น ๆ ได้หรือไม่?)
มีความสามารถในการรู้จำเท่าไหร่? (recognizability) (มันยากแค่ไหน ที่จะรู้จำว่าคำ ๆ หนึ่งนั้นอยู่ในภาษาหนึ่งที่ถูกบรรยายโดยรูปแบบ X หรือไม่?)
มีความสามารถในการเปรียบเทียบเท่าไหร่? (comparability) (มันยากแค่ไหน ที่จะตัดสินว่าภาษาสองภาษา ซึ่งถูกบรรยายโดยรูปแบบ X และ Y หรือถูกบรรยายโดยรูปแบบ X เหมือนกันทั้งสองนั้น ความจริงแล้วเป็นภาษาเดียวกัน?)
คำตอบของปัญหาการตัดสินใจเหล่านี้มักลงเอยด้วย "ไม่สามารถทำได้เลย" หรือ "สิ้นเปลืองมาก" (ซึ่งจะมีคำอธิบายว่าสิ้นเปลืองในแง่ไหน) ทฤษฎีภาษารูปนัยจึงเป็นสาขาวิชาหลักที่ประยุกต์ใช้ทฤษฎีการคำนวณได้และทฤษฎีความซับซ้อน ภาษารูปนัยถูกจัดหมวดหมู่ในลำดับชั้นชอมสกี (Chomsky hierarchy) ตามพลังหรือความสามารถในการแสดงออกของไวยากรณ์เพิ่มพูนของภาษาเหล่านั้น รวมไปถึงตามความซับซ้อนของออโตมาตอนที่รู้จำมัน ไวยากรณ์ปรกติและไวยากรณ์ไม่พึ่งบริบทเป็นตัวเลือกที่ประนีประนอมระหว่างความสามารถในการแสดงออกและความง่ายในการแจงส่วน (parsing) และถูกใช้อย่างแพร่หลายในเชิงปฏิบัติ
การดำเนินการบนภาษา

การดำเนินการบนภาษาประกอบด้วยการดำเนินการของเซตชุดมาตรฐาน เช่นยูเนียน อินเตอร์เซกชัน และส่วนเติมเต็ม กับการดำเนินการอีกชุดหนึ่งซึ่งเป็นการดำเนินการบนสายอักขระที่ประยุกต์ใช้แบบสมาชิกต่อสมาชิก (element-wise)
ตัวอย่าง: สมมุติให้  L_{1} และ  L_{2} เป็นภาษาที่มีชุดตัวอักษร  \Sigma  ร่วมกัน
การต่อกันของทั้งสอง  L_{1}\cdot L_{2} ประกอบด้วยสายอักขระทั้งหมดในรูป  vw โดย  v เป็นสายอักขระจาก  L_{1} และ  w เป็นสายอักขระจาก  L_{2}
อินเตอร์เซกชันหรือส่วนร่วมของทั้งสอง  L_{1}\cap L_{2} ประกอบด้วยสายอักขระทั้งหมดที่มีอยู่ในทั้งสองภาษา
ส่วนเติมเต็มของ  L_{1}:  \neg L_{1} เทียบกับ  \Sigma  ประกอบด้วยสายอักขระทั้งหมดจาก  \Sigma  ที่ไม่มีอยู่ใน  L_{1}
คลีนสตาร์: ภาษาที่ประกอบด้วยคำทุกคำที่เกิดจากการต่อกันของคำจากภาษาต้นฉบับจำนวนศูนย์คำขึ้นไป
การย้อนกลับ :
ให้ ε เป็นคำว่าง แล้ว  \varepsilon ^{R}=\varepsilon  และ
สำหรับคำไม่ว่างแต่ละคำ  w=\sigma _{1}\cdots \sigma _{n} (โดย  \sigma _{1},\ldots ,\sigma _{n} เป็นสมาชิกของชุดตัวอักษรชุดหนึ่ง) ให้  w^{R}=\sigma _{n}\cdots \sigma _{1}
ฉะนั้นแล้วสำหรับภาษา  L,  L^{R}=\{w^{R}\mid w\in L\}
สาทิสสัญฐานของสายอักขระ (String homomorphism)
การดำเนินการบนสายอักขระ (string operations) เหล่านี้ถูกใช้เพื่อสำรวจหาสมบัติการปิดของภาษาหมวดหมู่หนึ่ง ภาษาหมวดหมู่หนึ่งมีสมบัติการปิดหรือ "ปิด" ภายใต้การดำเนินการอย่างหนึ่ง เมื่อกระทำกับภาษาในหมวดหมู่นั้นแล้วได้ผลลัพธ์เป็นภาษาในหมวดหมู่เดิม ตัวอย่างเช่น ภาษาไม่พึ่งบริบทซึ่งปิดภายใต้การดำเนินการยูเนียน ต่อกัน และส่วนร่วมกับภาษาปรกติ แต่ไม่ปิดภายใต้การดำเนินการส่วนร่วมหรือส่วนเติมเต็ม ทฤษฎีของทริโอ (cone (formal languages)) และตระกูลนามธรรมของภาษา (abstract family of languages) ศึกษาเกี่ยวกับสมบัติการปิดของภาษา
| การดำเนินการ |  | ปรกติ | DCFL | CFL | IND | CSL | เรียกซ้ำ | RE |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ยูเนียน |  L_{1}\cup L_{2}=\{w\mid w\in L_{1}\lor w\in L_{2}\} | ใช่ | ไม่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ |
| อินเตอร์เซกชัน |  L_{1}\cap L_{2}=\{w\mid w\in L_{1}\land w\in L_{2}\} | ใช่ | ไม่ | ไม่ | ไม่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ |
| ส่วนเติมเต็ม |  \neg L_{1}=\{w\mid w\not \in L_{1}\} | ใช่ | ใช่ | ไม่ | ไม่ | ใช่ | ใช่ | ไม่ |
| การต่อกัน |  L_{1}\cdot L_{2}=\{wz\mid w\in L_{1}\land z\in L_{2}\} | ใช่ | ไม่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ |
| คลีนสตาร์ |  L_{1}^{*}=\{\varepsilon \}\cup \{wz\mid w\in L_{1}\land z\in L_{1}^{*}\} | ใช่ | ไม่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ |
| สาทิสสัญฐาน (ของสายอักขระ),  h(L) |  h(L_{1})=\{h(w)\mid w\in L_{1}\} | ใช่ | ไม่ | ใช่ | ใช่ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| สาทิสสัญฐาน (ของสายอักขระ) ไร้ ε,  h(L) |  h(L_{1})=\{h(w)\mid w\in L_{1}\} | ใช่ | ไม่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ |
| การแทนที่,  \varphi (L) |  \varphi (L_{1})=\bigcup _{\sigma _{1}\cdots \sigma _{n}\in L_{1}}\varphi (\sigma _{1})\cdot \ldots \cdot \varphi (\sigma _{n}) | ใช่ | ไม่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ไม่ | ใช่ |
| สาทิสสัญฐานผกผัน,  h^{-1}(L) |  h^{-1}(L_{1})=\bigcup _{w\in L_{1}}h^{-1}(w) | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ |
| การย้อนกลับ |  L^{R}=\{w^{R}\mid w\in L\} | ใช่ | ไม่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ |
| อินเตอร์เซกชันกับภาษาปรกติ  R |  L\cap R=\{w\mid w\in L\land w\in R\} | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่ | ใช่  |