stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สหภาพพม่า (พ.ศ. 2491–2505)

สหภาพพม่า (พม่า: ပြည်ထောင်စု မြန်မာနိုင်ငံတော်‌) เป็นประเทศพม่าหลังจากได้รับเอกราชจากอังกฤษและปกครองด้วยรัฐบาลของพลเรือน การปกครองในยุคนี้สิ้นสุดลงใน พ.ศ. 2505 หลังการรัฐประหารของนายพลเน วิน และเปลี่ยนการปกครองประเทศเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมแห่งสหภาพพม่า
ความขัดแย้งกับกลุ่มการเมืองต่าง ๆ

ในยุคนี้ มีปัญหาความขัดแย้งกับกลุ่มพรรคคอมมิวนิสต์ซึ่งมีพรรคคอมมิวนิสต์ธงแดงของทะขิ่นโส และพรรคคอมมิวนิสต์ธงขาวของทะขิ่นถั่นทุน กลุ่ม Yèbaw Hpyu ที่นำโดย โบ ลา ยอง ซึ่งเป็นสมาชิกของกลุ่มทะขิ่น 30 คน กองทัพปฏิวัติพม่าที่นำโดย โบ เซยา โบ ยาน ออง และโบ เหย่ ทุต ซึ่งเป็นสมาชิกของกลุ่มทะขิ่น 30 คนเช่นกัน โดยการสู้รบเริ่มตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2491 นอกจากนั้น ยังเกิดความขัดแย้งกับขนกลุ่มน้อยคือมุสลิมในรัฐยะไข่และเกิดความขัดแย้งกับสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงที่ต้องการสร้างรัฐอิสระของตนเองตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2491  ในช่วงแรก ทั้งฝ่ายคอมมิวนิสต์และฝ่ายกะเหรี่ยงยึดครองพื้นที่ไว้ได้มาก ฝ่ายรัฐบาลเริ่มคุมพื้นที่คืนได้ใน พ.ศ. 2492 ต่อมา ใน พ.ศ. 2497 ชาวกะเหรี่ยงประกาศจัดตั้งรัฐอิสระชื่อรัฐกอทูเลและได้แจ้งเรื่องไปยังสหประชาชาติเพื่อให้รับรองรัฐกอทูเล พม่าได้ตอบโต้ด้วยการปราบปรามอย่างหนัก และได้จัดตั้งรัฐกะเหรี่ยงเป็นหน่วยการปกครองในสหภาพพม่า
พื้นที่ห่างไกลทางภาคเหนือของพม่าถูกควบคุมโดยกองทัพก๊กมินตั๋งที่อพยพลงมาบริเวณนี้หลังจากที่พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้รับชัยชนะใน พ.ศ. 2492 พม่าในยุคนี้รับความช่วยเหลือจากประเทศต่าง ๆ ในการฟื้นฟูประเทศ แต่การที่สหรัฐสนับสนุนกองทัพจีนคณะชาติที่อยู่ในพม่าทำให้พม่าปฏิเสธความช่วยเหลือจากต่างประเทศ ไม่เข้าร่วมในซีโต และสนับสนุนการประชุมบันดุงใน พ.ศ. 2498 นอกจากนั้น พม่ายังเป็นประเทศแรกที่รับรองประเทศอิสราเอลและสาธารณรัฐประชาชนจีน
ความขัดแย้งในรัฐบาล

ใน พ.ศ. 2501 ประเทศพม่าประสบความล้มเหลวในการฟื้นฟูเศรษฐกิจ นอกจากนั้น สันนิบาตเสรีภาพประชาชนต่อต้านฟาสซิสต์ยังแตกแยกออกเป็นสองส่วน กลุ่มหนึ่งนำโดยอูนุและติน อีกกลุ่มนำโดยบะส่วยและจอเย่ง. แม้อูนุจะประสบความสำเร็จในการนำประชาธิปไตยเข้าสู่ยะไข่โดยอูเซนดา แต่เกิดปัญหากับชาวปะโอ ชาวมอญ และชาวไทใหญ่ ปัญหาเหล่านี้ทำให้รัฐสภาไม่มีเสถียรภาพ แม้อูนุจะผ่านการลงมติไม่ไว้วางใจโดยได้รับการสนับสนุนจากแนวร่วมสหชาติ
กองทัพได้เจรจาปัญหาเกี่ยวกับพรรคคอมมิวนิสต์พม่ากับรัฐบาลของอูนุ ทำให้อูนุเชิญเน วิน ผู้บัญชาการทหารเข้ามาจัดตั้งรัฐบาล กลุ่มแนวร่วมสหชาติถูกจับกุม 400 คน และมี 153 คนถูกส่งไปยังหมู่เกาะโกโกในทะเลอันดามัน ในกลุ่มที่ถูกจับกุมมีอองทาน พี่ชายของอองซานด้วย หนังสือพิมพ์ Botahtaung  Kyemon  Rangoon Daily ถูกสั่งปิด
รัฐบาลของเน วินประสบความสำเร็จในการทำให้สถานการณ์มั่นคง และเกิดการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2503 ซึ่งพรรคสหภาพของอูนุได้เสียงข้างมาก แต่เสถียรภาพไม่ได้เกิดขึ้นนาน เมื่อขบวนการสหพันธ์ฉานนำโดยเจ้าส่วยใต้ เจ้าฟ้าเมืองยองห้วยที่เป็นประธานาธิบดีคนแรกของพม่า ต้องการสิทธิตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2490 ที่ขอแยกตัวออกไปได้เมื่อรวมตัวเป็นสหภาพครบสิบปี เน วินพยายามลดตำแหน่งเจ้าฟ้าของไทใหญ่โดยแลกกับสิทธิประโยชน์ต่างๆใน พ.ศ. 2502 ในที่สุด เน วินได้ก่อรัฐประหารในวัที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2505 อูนุ เจ้าส่วยใต้ และอีกหลายคน ถูกจับกุม เจ้าส่วยใต้ถูกยิงเสียชีวิต เจ้าจาแสง เจ้าฟ้าเมืองสีป้อหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยที่จุดตรวจใกล้ตองจี
รัฐมะละกา

"มะละกา" เปลี่ยนทางมาที่นี่  สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มะละกา (แก้ความกำกวม)
| รัฐมะละกา Negeri Melaka |
| --- | --- |
รัฐ
การถอดเสียงภาษาอื่น ๆ
 • มลายู: Melaka (รูมี)  ملاک‎ (ยาวี)
 • จีน: 马六甲 (ตัวย่อ)  馬六甲 (ตัวเต็ม)
 • ทมิฬ: மலாக்கா Malākkā (ทับศัพท์)
   ธง ตราอาร์ม
สมญา: Negeri Bersejarah รัฐประวัติศาสตร์
คำขวัญ: เบอร์ซาตูเตอกุฮ์ รวมเป็นหนึ่งอย่างเหนียวแน่น
เพลง: "เมอลากามาจูจายา"
   รัฐมะละกา ใน    ประเทศมาเลเซีย
OpenStreetMap
พิกัด: 2°12′N 102°15′E﻿ / ﻿2.200°N 102.250°E﻿ / 2.200; 102.250
ประเทศ: มาเลเซีย
เมืองหลัก (และเมืองใหญ่สุด) : มะละกา
การปกครอง
 • ประเภท: รัฐสภา
 • ยังดีเปอร์ตูวาเนอเกอรี: อาลี รุซตัม
 • มุขมนตรี: ซูไลมัน มัด อาลี (BN-UMNO)
 • ผู้นำฝ่ายค้าน: Mohd Yadzil Yaakub (PN-BERSATU)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,664 ตร.กม. (642 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด (บูกิตเบิมบัน): 503 เมตร (1,650 ฟุต)
ประชากร (2020)
 • ทั้งหมด: 932,700 คน
ดัชนีการพัฒนามนุษย์
 • HDI (2019): 0.835 (สูงมาก) (ที่ 4)
รหัสไปรษณีย์: 75xxx ถึง 78xxx
รหัสโทรศัพท์: 06
รหัส ISO 3166: MY-04
ทะเบียนพาหนะ: M
รัฐสุลต่านมะละกา: คริสต์ศตวรรษที่ 15
โปรตุเกสควบคุม: 24 สิงหาคม 1511
ดัตช์ควบคุม: 14 มกราคม 1641
อังกฤษควบคุม: 17 มีนาคม 1824
ญี่ปุ่นครอบครอง: 11 มกราคม 1942
เข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพมาลายา: 1 เมษายน 1946
เข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐมาลายา: 1 กุมภาพันธ์ 1948
เป็นเอกราชในฐานะส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐมาลายา: 31 สิงหาคม 1957
เว็บไซต์: www.melaka.gov.my
^[a] อาเยอร์เกอโระฮ์, ฮังตัวะฮ์จายาเป็นศูนย์บริหารของรัฐและที่ตั้งของรัฐบาลมะละกา (ฝ่ายบริหารและนิติบัญญํติ อย่างไรก็ตาม มะละกายังคงเป็นเมืองหลักของรัฐอย่างเป็นทางการ
มะละกา หรือ เมอลากา (มลายู: Melaka, ملاک) เป็นรัฐทางตอนใต้ในประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่บริเวณช่องแคบมะละกา ตรงข้ามกับเกาะสุมาตรา รัฐมะละกาเป็นหนึ่งในสองรัฐของมาเลเซียที่ไม่มีเจ้าผู้ครองรัฐเป็นประมุขแต่มีผู้ว่าราชการรัฐแทน
ในอดีต มะละกาเป็นเมืองศูนย์กลางทางการค้าระหว่างตะวันออกและตะวันตกบนช่องแคบมะละกามากว่า 500 ปี มีลักษณะของสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานระหว่างศิลปกรรมโปรตุเกส ดัตช์ และมลายู ได้รับการยกย่องให้เป็นนครประวัติศาสตร์บนช่องแคบมะละกาจากองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก)
ประวัติศาสตร์

เมื่อราว พ.ศ. 1800 เจ้าชายปรเมศวรได้ทรงอพยพออกจากปาเล็มบัง เหตุเนื่องด้วยการรุกรานจากอาณาจักรมัชปาหิต ซึ่งก่อนที่จะมาถึงมะละกานั้น เจ้าชายปรเมศวรได้เข้าไปตั้งเมืองอยู่ที่ตูมาซิก (Tumasik) หรือเตมาเซ็ก หรือสิงคโปร์ในปัจจุบัน แต่เนื่องด้วยในตอนนั้นตูมาซิกตกอยู่ใต้อำนาจของสยาม ส่งผลให้เกิดความขัดแย้งกับสยามและเจ้าชายองค์นี้จึงต้องออกเดินทางออกมา จนมาถึงที่มะละกา มาสร้างเมืองใหม่ที่นี่และกลายเป็นจักรวรรดิการค้าที่ยิ่งใหญ่ในอีก 200 ปีต่อมา และเป็นแหล่งแรกที่ศาสนาอิสลามเข้าสู่มาเลเซียผ่านทางพ่อค้ามุสลิมอินเดียที่มาจากปาไซ และเปลี่ยนการปกครองมาเป็นระบอบสุลต่าน
ต่อมา พ.ศ. 2052 โปรตุเกสเดินทางมาถึงมะละกาเพื่อขอตั้งสถานีการค้าแต่ถูกปฏิเสธ จนนำไปสู่สงครามระหว่างโปรตุเกส-มะละกา ซึ่งโปรตุเกสเป็นฝ่ายชนะเมื่อ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2054 มะละกาถูกเนเธอร์แลนด์ยึดครองเมื่อ พ.ศ. 2184 หลังจากเนเธอร์แลนด์ขับไล่โปรตุเกสออกไป ต่อมามะละกากลายเป็นอาณานิคมของอังกฤษตามสนธิสัญญาอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ พ.ศ. 2367
ภายใต้การปกครองของอังกฤษ มะละการวมกับปีนังและสิงคโปร์ในชื่อนิคมช่องแคบซึ่งแยกต่างหากจากสหพันธรัฐมลายู หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 มะละกาเข้ารวมอยู่ในสหภาพมาลายา และกลายเป็นส่วนหนึ่งของมาเลเซียเมื่อมาเลเซียได้รับเอกราชจากอังกฤษ
ประชากร

มะละกามีประวัติศาสตร์ที่เกื่ยวกับกลุ่มคนหลากหลายเชื้อชาติและศาสนา ทำให้ปัจจุบันมะละกาเป็นรัฐที่มีวัฒนธรรมผสมผสาน โดยมีประชากรประมาณ 759,000 คน (พ.ศ. 2550) ซึ่งประกอบด้วย
ชาวมลายูประมาณร้อยละ 57
ชาวจีนประมาณร้อยละ 32
ชาวอินเดีย
ชาวคริสตัง ซึ่งเป็นลูกหลานชาวโปรตุเกสในสมัยอาณานิคม
| สถิติจำนวนผู้นับถือศาสนาต่าง ๆ ของรัฐมะละกาใน ค> ศ. 2010 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | อัตราส่วน | อัตราส่วน |
| อิสลาม | อิสลาม |    | 66.1% | 66.1% |
| พุทธ | พุทธ |    | 24.2% | 24.2% |
| ฮินดู | ฮินดู |    | 5.7% | 5.7% |
| คริสต์ | คริสต์ |    | 3.0% | 3.0% |
| ศาสนาพื้นบ้านของจีน | ศาสนาพื้นบ้านของจีน |    | 0.2% | 0.2% |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 0.6% | 0.6% |
| ไม่มีศาสนา | ไม่มีศาสนา |    | 0.2% | 0.2% |
จุดชมทิวทัศน์ > อุทยานธรรมชาติ

แม่น้ำมะละกา
ภูเขาเลอดัง
Klebang Beach
หาด Pengkalan Balak
อุทยานมรดกโลก Jonker Walk
จุดชมทิวทัศน์ > จุดที่น่าสนใจและสถานที่ท่องเที่ยว

Huskitory
แม่น้ำวอล์ก
หมู่บ้าน Morten
โบสถ์เซนต์ปอลฮิลล์
Jonker Street
Melaka Chinatown
จัตุรัสแดง (จัตุรัสเนเธอร์แลนด์)
สถานี Woof
Encore มะละกา
Skydeck Hatten เมืองมะละกา
หมู่บ้าน Chetti
แกลเลอรี่ Casababa
โบสถ์ Our Lady of Guadalupe
8 Heeren Street Heritage Center
Stadthuys
Menara Taming Sari
พระราชวังของสุลต่านรัฐมะละกา
น้ำพุสมเด็จพระราชินีวิกตอเรีย
ไชนาฮิลล์
ฟาร์มผลไม้เขตร้อนของมะละกา
จุดชมทิวทัศน์ > พิพิธภัณฑ์

พิพิธภัณฑ์มรดก Baba & Nyonya
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และชาติพันธุ์วิทยาในมะละกา
Perbadanan Muzium Malacca
ช่องแคบจีนพิพิธภัณฑ์เครื่องประดับมะละกา
Sentosa Villa
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรม Cheng Ho
พิพิธภัณฑ์บ้านมะละกา
อิสรภาพฮอลล์
พิพิธภัณฑ์เรือดำน้ำ
พิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรมมาเลเซีย
พิพิธภัณฑ์ศุลกากรรอยัลมาเลเซีย
Illusion 3D Art Gallery
พิพิธภัณฑ์ผู้ว่าการรัฐ
พิพิธภัณฑ์เรือนจำมาเลเซีย
พิพิธภัณฑ์รัฐบาลประชาธิปไตย
Muzium Kecantikan
พิพิธภัณฑ์สวนสนุก
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมจิก
จุดชมทิวทัศน์ > สถานที่ทางศาสนา

มัสยิดช่องแคบมะละกา
วัด Cheng Hoon Teng
โบสถ์เซนต์ปีเตอร์
โบสถ์คริสเตียน
มัสยิดกัมปุงกลิง
โบสถ์เซนต์ฟรานซิสเซเวียร์
ศรีลังกาวัด Sri Poyyatha Vinayagar Moorthy
มัสยิดกัมปุงฮูลู
วัด Xiang Lin Si
มัสยิดจีนในมะละกา
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Melaka Tourism Action Council website
Official Malacca government website
Malacca Tourist Attraction
Tourism Malaysia – Melaka
Malacca Guide เก็บถาวร 2020-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรัฐและดินแดนสหพันธ์ของประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
| รัฐ |  กลันตัน  เกอดะฮ์ (ไทรบุรี)  ซาบะฮ์  ซาราวัก  เซอลาโงร์  ตรังกานู  เนอเกอรีเซิมบีลัน  ปะลิส  ปะหัง  ปีนัง  เประ  มะละกา  ยะโฮร์  |  |
| ดินแดนสหพันธ์ |  กัวลาลัมเปอร์  ปูตราจายา  ลาบวน  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
หมู่เกาะโกโก

| ชื่อท้องถิ่น: ကိုကိုးကျွန်း  (พม่า) |
| --- | --- |
หมู่เกาะโกโกหมู่เกาะโกโกของประเทศพม่าในอ่าวเบงกอล
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: อ่าวเบงกอล
พิกัด: 14°03′N 93°21′E﻿ / ﻿14.05°N 93.35°E﻿ / 14.05; 93.35
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะโกโก
แหล่งน้ำใกล้เคียง: ทะเลอันดามัน
เกาะทั้งหมด: 7
เกาะหลัก: โกโกใหญ่ โกโกน้อย
พื้นที่: 7.93 ตารางไมล์ (20.5 ตารางกิโลเมตร)
ความยาว: 6.2 ไมล์ (10 กม.)
ระดับสูงสุด: 366 ฟุต (111.6 ม.)
การปกครอง
พม่า
ภาค: ย่างกุ้ง
ภูมิภาคย่อย: ย่างกุ้งใต้
ตำบล: เกาะโกโก
เมืองใหญ่สุด: เกาะโกโกใหญ่ (ประชากร 1000+ คน)
ประชากรศาสตร์
ประชากร: น้อยกว่า 1,109 (2019)
ความหนาแน่น: 54/ตารางไมล์ (20.8/กม.2)
กลุ่มชาติพันธุ์: ชาวพม่าและชนกลุ่มน้อยที่ไม่ใช่ชาวพม่า
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: MMT (UTC+6:30)
ISO code: MM-06
หมู่เกาะโกโก (อังกฤษ: Coco Islands; พม่า: ကိုကိုးကျွန်း) เป็นหมู่เกาะเล็ก ๆ ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอ่าวเบงกอล เป็นส่วนหนึ่งของภาคย่างกุ้ง ประเทศพม่า ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2480 เกาะเหล่านี้อยู่ห่างจากเมืองย่างกุ้งไปทางใต้ราว 414 กิโลเมตร (257 ไมล์) หมู่เกาะโกโกประกอบด้วยเกาะ 5 เกาะ สี่เกาะบนแนวปะการังโกโกใหญ่ และอีกเกาะบนแนวปะการังโกโกน้อย มีเกาะเพรพาริสของพม่าอยู่ทางเหนือของหมู่เกาะ และมีเกาะแลนด์ฟอลล์ของอินเดียอยู่ทางทิศใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

Burma's mythical islands
Official Nautical Chart of Coco Islands
Indian Ocean – South-East Asian Marine Turtle Memorandum of Understanding
[https://maps.google.com/?ie=UTF8&t=k&om=1&ll=14.137117,93.367524&spn=0.03013,0.040169&z=15 Google Earth map of Chinese facilities at Great Coco Island
อองซอ

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  อองซอ
วันเกิด:   (1990-03-05) 5 มีนาคม ค.ศ. 1990 (34 ปี)
ส่วนสูง:  1.77 m (5 ft 9 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  หงสาวดียูไนเต็ด
หมายเลข:  3
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2009–ปัจจุบัน |  หงสาวดียูไนเต็ด |   |   |
| 2013–2014 |  →  ย่างกุ้งยูไนเต็ด (ยืมตัว) |   |   |
ทีมชาติ‡
| 2013 |  พม่า อายุไม่เกิน 23 ปี |  3 |  (0) |
| 2012–ปัจจุบัน |  พม่า |  9 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 10 Jan 2014
อองซอ (พม่า: အောင်ဇော်; เกิด 5 มีนาคม ค.ศ. 1990) เป็นนักฟุตบอลชาวพม่า เล่นในตำแหน่งกองหลังให้กับทีมชาติพม่า และหงสาวดียูไนเต็ดในเมียนมาเนชันแนลลีก
สมเด็จพระราชาธิบดีอิบราฮิม อิซมาอิลแห่งยะโฮร์

สมเด็จพระราชาธิบดีอิบราฮิม อิซมาอิลแห่งยะโฮร์ หรือ สุลต่านอิบราฮิม อิบนี อัลมาร์ฮุม ซุลตัน อิซกันดาร์ (มลายู: Sultan Ibrahim ibni Almarhum Sultan Iskandar, سلطان إبراهيم ابن المرحوم سلطان إسکندر; พระราชสมภพ 22 พฤศจิกายน 1958) ทรงเป็นยังดีเปอร์ตวนอากงพระองค์ปัจจุบัน เป็นสุลต่านแห่งรัฐยะโฮร์พระองค์ที่ 25 และพระองค์ที่ 5 ของรัฐยะโฮร์ยุคใหม่ เสด็จขึ้นครองราชสมบัติเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2010 เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระราชาธิบดีอิซกันดาร์ พระองค์โปรดและทรงมีความคลั่งไคล้ในรถจักรยานยนต์ และทรงเป็นผู้ก่อตั้งกิจกรรมทัวร์มอเตอร์ไซค์ประจำปี เรียกว่า Kembara Mahkota Johor
พระราชประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้น

ตุนกูอิบราฮิม อิซมาอิล เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1958 ณ โรงพยาบาลสุลตานะฮ์อามีนะฮ์ โจโฮร์บะฮ์รู รัฐยะโฮร์ สหพันธรัฐมาลายา ในรัชกาลของสุลต่านอิบราฮิมพระบรมราชปัยกา เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่ 3 และพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชาธิบดีอิซกันดาร์ พระราชสมภพแต่ เอนเช เบซาร์ ฮัจญะห์ กัลซอม บินติ อับดุลลาห์ (พระนามเดิม : โจเซฟิน รูบี เทรวอร์โรล ชาวอังกฤษ) ซึ่งสมเด็จพระราชาธิบดีอิซกันดาร์ (ขณะนั้นคือ ตุนกู มะฮ์มูด) ทรงพบกับโจเซฟีนขณะทรงศึกษาอยู่ในประเทศอังกฤษ โจเซฟีนเลือกใช้ชื่อ "Kalsom binti Abdullah" สำหรับพิธีอภิเษกสมรสกับ ตุนกู อิซกันดาร์ ต่อมาโจเซฟีนแต่งงานใหม่และพำนักอยู่ที่อังกฤษ
พระราชประวัติ > สุลต่านแห่งยะโฮร์

ไม่นานก่อนการสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีอิซกันดาร์ผู้เป็นพระราชบิดา ในวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 2010 ตุนกูอิบราฮิม ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งยะโฮร์ เนื่องจากคณะแพทย์ที่ถวายการรักษาพระอาการประชวรของพระราชบิดาได้กราบทูลว่า สมเด็จพระราชาธิบดีอิซกันดาร์คงมีพระชนม์ชีพได้อีกไม่นาน กระทั่งเสด็จสวรรคตในคืนวันนั้นเอง ตุนกูอิมราฮิม ได้รับการอัญเชิญเสด็จขึ้นครองราชสมบัติเป็นสุลต่านแห่งรัฐยะโฮร์ ในเช้าวันต่อมา อับดุล กานิ โอตมัน เมินเตอรีเบอร์ซาร์แห่งยะโฮร์ (มนตรีข้าหลวง) ประกาศว่าสุลต่านอิบราฮิมและพระบรมวงศานุวงศ์จะทรงไว้ทุกข์เป็นเวลา 40 วัน ในช่วงการไว้ทุกข์ สุลต่านอิบราฮิมได้ปรากฏพระองค์ครั้งแรกในฐานะสุลต่านแห่งยะโฮร์ในที่ประชุมราชสภาผู้ปกครองแห่งมาเลเซียเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010
สุลต่านอิบราฮิม อิซมาอิล มีพระราชโองการประกาศให้เมืองมัวร์เป็นเมืองหลวงใหม่ของรัฐยะโฮร์แทนโจโฮร์บะฮ์รู เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 ในโอกาสงานเฉลิมฉลองเมาลิด
ทรงประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกเป็นสุลต่านแห่งรัฐยะโฮร์อย่างสมบูรณ์เมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2015 รัฐบาลยะโฮร์ประกาศให้วันที่ 23 มีนาคม เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ประจำปี ในฐานะวันเฉลิมพระชนมพรรษาอย่างเป็นทางการ แทนวันที่ 22 พฤศจิกายน เดิม ซึ่งเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพของสุลต่านที่แท้จริง
ยังดีเปอร์ตวนอากง

เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2023 ที่ประชุมราชสภาผู้ปกครองแห่งมาเลเซีย มีมติเลือกให้ สุลต่านอิบราฮิม อิซมาอิล ขึ้นดำรงพระบรมราชอิสริยยศเป็น ยังดีเปอร์ตวนอากง หรือ "สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งมาเลเซีย" พระองค์ที่ 17 สืบต่อจากสมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลละห์แห่งปะหัง โดยเสด็จขึ้นครองราชสมบัติเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2024
| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระราชาธิบดีอิบราฮิม อิซมาอิล |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ธงประจำพระอิสริยยศ
การทูล: ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ
อองจี้

| อองจี้ |
| --- | --- |
‌အောင်ကြီး 陈旺枝

ประธานสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย
ดำรงตำแหน่ง 27 กันยายน ค.ศ.1988 – 3 ธันวาคม ค.ศ.1988
ก่อนหน้า: ก่อตั้งตำแหน่ง
ถัดไป: Tin Oo
สมาชิกRevolutionary Council of Burma
ดำรงตำแหน่ง 2 มีนาคม ค.ศ.1962 – 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1963ดำรงตำแหน่งร่วมกับ Ba Nyein, Tin Pe
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1919 Paungde, พม่าภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร
เสียชีวิต: 25 ตุลาคม ค.ศ. 2012(2012-10-25) (93 ปี) Mayangone Township, ย่างกุ้ง, ประเทศเมียนมาร์
สาเหตุการเสียชีวิต: ภาวะหัวใจล้มเหลว
เชื้อชาติ: พม่า
คู่สมรส: Mu Mu Thein
บุตร: ลูก 4 คน
อาชีพ: นักการเมือง (1963–2012); รองผู้บัญชาการทหารสูงสุด (จนถึงปีค.ศ.1963)
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  สาธารณรัฐแห่งสหภาพพม่า
สังกัด: กองทัพบกพม่า
ประจำการ: ค.ศ.1948–1963
ยศ: พลจัตวา
หน่วย: 4th Burma Rifles
บังคับบัญชา: Western Regional Military Command
ผ่านศึก: การกบฏโรฮีนจาในพม่าตะวันตก

พลจัตวา อองจี้ (พม่า: အောင်ကြီး) เป็นทหารที่เคยใกล้ชิดกับนายพลเนวี่น ได้เป็นรองประธานสภาปฏิวัติและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์และอุตสาหกรรมใน พ.ศ. 2505 ก่อนจะถูกปลดใน พ.ศ. 2506 เขามีบทบาททางการเมืองอีกครั้งใน พ.ศ. 2531 เมื่อเขาเขียนจดหมายเปิดผนึกถึงเนวี่น วิพากษ์วิจารณ์การทำงานที่ผิดพลาดของรัฐบาลจนนำไปสู่การจลาจลในปีนั้น
อองจี้เกิดเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2461 ที่เมืองป้องเด เขาเป็นทหารในกองทัพแห่งชาติพม่า อยู่ใต้การบังคับบัญชาของอองซานในสงครามโลกครั้งที่ 2 หลังจากที่พม่าได้รับเอกราช เขาไปประจำที่กองพลปืนเล็กที่ 4 ที่มีเนวี่นเป็นผู้บังคับบัญชา และได้เข้าร่วมในรัฐบาลชั่วคราวของเนวี่นใน พ.ศ. 2501 หลังจากที่เนวี่นยึดอำนาจใน พ.ศ. 2505 อองจี้อยู่ในฐานะผู้ช่วยคนสำคัญของเนวี่น แต่หลังจากที่เขาคัดค้านนโยบายของเนวี่นเกี่ยวกับการยึดกิจการทุกอย่างเป็นของรัฐ อองจี้จึงถูกปลดออกจากกองทัพใน พ.ศ. 2506 และถูกคุมขังอยู่ช่วงหนึ่ง อองจี้ถูกจับกุมอีกครั้งใน พ.ศ. 2508 ในข้อหาทำกิจกรรมทางการเมืองที่ไม่ถูกต้อง และถูกจำคุก 3 ปี และใน พ.ศ. 2516 ถูกตัดสินจำคุกอีก 1 ปี หลังจากพ้นโทษ อองจี้ไปเปิดร้านน้ำชาในย่างกุ้ง และไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองอีก
ต่อมาใน พ.ศ. 2531 หลังจากที่รัฐบาลใช้กำลังปราบปรามการจลาจลอย่างรุนแรง เขาจึงเขียนจดหมายเปิดผนึกวิจารณ์การผิดพลาดในการบริหารงานของเนวี่นหลายฉบับ เนวี่นลาออกจากตำแหน่งเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 และนายพลเซน-ลวีน ขึ้นครองตำแหน่งแทน อองจี้ถูกจับขังคุกในเดือนกรกฎาคมนี้ ต่อมา ในวันที่ 15 สิงหาคม มีการจัดตั้งรัฐบาลใหม่ของ ดร.มองมอง และได้ปล่อยอองจี้เป็นอิสระ จนกระทั่งเกิดการยึดอำนาจจากรัฐบาลของมองมองในวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2531 และจัดตั้งสภาฟื้นฟูกฎหมายและความสงบเรียบร้อยของรัฐหรือสลอร์กขึ้นบริหารประเทศ และจัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไปในพ.ศ. 2533 อองจี้ได้ร่วมมือกับอองซานซูจีและทินอู้จัดตั้งสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย โดยในตอนแรก อองจี้เป็นประธานพรรค แต่เมื่อประชาชนชื่นชมอองซานซูจีมาก อองจี้จึงลาออกจากประธานพรรค กล่าวหาว่าผู้นำพรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตยเป็นคอมมิวนิสต์ และออกมาจัดตั้งพรรคการเมืองใหม่คือพรรคสหภาพประชาธิปไตยแห่งชาติ
ผลการเลือกตั้งเมื่อ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 พรรคสหภาพประชาธิปไตยแห่งชาติได้รับเลือกเพียง 1 ที่นั่ง และอองจี้ไม่ได้รับเลือก อย่างไรก็ตาม สลอร์กไม่ยอมเปิดประชุมสภาและครองอำนาจต่อไป อองจี้ได้ประกาศยุบพรรคสหภาพประชาธิปไตยแห่งชาติในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2537 และประกาศวางมือจากการเมือง เขาเสียชีวิตเมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ด้วยโรคหัวใจ
องค์กรแห่งชาติปะโอ

ธงขององค์กรแห่งชาติปะโอ
องค์กรแห่งชาติปะโอ (อังกฤษ: Pa-O National Organization; พม่า: ပအိုဝ်း အမျိုးသား အဖွဲ့ချုပ်) เป็นองค์กรทางการเมืองของชาวปะโอในพม่า โดยมีกองทัพแห่งชาติปะโอเป็นกองกำลังติดอาวุธ มีกำลังทหารประมาณ 400–700 คน กองกำลังนี้ได้ตกลงสงบศึกกับกองทัพพม่า เมื่อ 11 เมษายน พ.ศ. 2534 และได้ควบคุมเขตพิเศษ 6 ในรัฐชานภาคใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

Pa-O National Organization เก็บถาวร 2013-04-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Pa-O National Organization (PNO) เก็บถาวร 2012-07-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Pa-O National organization (PNO) presents its policy, stance and work programmes เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
A brief history of the Pa-O road to revolution เก็บถาวร 2012-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สุลต่านอับดุล จาลีลุล จับบาร์

หน้านี้เป็นชื่อบุคคลชาวมลายู ชื่อ  เป็นชื่อของบิดา ไม่ใช่นามสกุล และบุคคลในบทความนี้มีชื่อตัวว่า  ทั้งนี้ ในภาษาอาหรับ คำว่า "บิน" หรือ "บินตี" หากมีการใช้ จะหมายถึง บุตรของ หรือ บุตรีของ ตามลำดับ
สุลต่านอับดุล จาลีลุล จับบาร์ อิบนี อับดุล จาลีลุล อักบาร์ (มลายู: Abdul Jalilul Jabbar ibni Abdul Jalilul Akbar, عبد الجليل الجبار ابن عبد الجليل الأكبر‎; สวรรคต ค.ศ. 1660) เป็นสุลต่านบรูไนองค์ที่ 12 ที่ครองราชย์เพียงสั้น ๆ พระองค์เป็นที่รู้จักจากความยุติธรรม ความสามัคคี และสันติภาพก่อนที่จะเกิดสงครามกลางเมืองบรูไนในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 ซึ่งทำให้ดินแดนบรูไนแตกออกเป็นหลายส่วน
สวรรคต

สุลต่านอับดุล จาลีลุล จับบาร์ครองราชย์เพียงปีเดียวใน ค.ศ. 1659 ถึง 1660 แล้วสวรรคต แม้ว่าพระองค์มีพระราชโอรส 2 พระองค์ ผู้ที่ขึ้นครองราชย์ต่อกลับเป็นมูฮัมมัด อาลี พระปิตุลา
ชีวิตส่วนพระองค์

สุลต่านอับดุล จาลีลุล จับบาร์มีพระราชโอรสสองพระองค์ คือ:
ราจา มูดา อะฮ์มัด
ปางีรัน มูดา มูฮัมมัด ชัมซุดดิน
หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)

| ดินแดนหมู่เกาะโคโคส (คีลิง) หมู่เกาะโคโคส (คีลิง) |
| --- | --- |
   ธงชาติ
คำขวัญ: "Maju Pulu Kita" (มลายูโคโคส) "เกาะของเราจงก้าวไป"
เพลงชาติ: เพลงชาติหมู่เกาะโคโคส
ที่ตั้งของหมู่เกาะโคโคส (คีลิง)
เมืองหลวง: เวสต์ไอแลนด์ 12°11′13″S 96°49′42″E﻿ / ﻿12.18694°S 96.82833°E﻿ / -12.18694; 96.82833
หมู่บ้านใหญ่สุด: บันตัม (เกาะโฮม)
ภาษาราชการ: ไม่มี
ภาษาพูด: มลายู อังกฤษ
การปกครอง: ปกครองโดยตรง ดินแดนในภาวะพึ่งพิง

• พระมหากษัตริย์ : สมเด็จพระราชาธิบดีชาลส์ที่ 3
• ผู้สำเร็จราชการ : เดวิด เฮอร์ลีย์
• ผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร : ซาราห์ วันเดนเบิร์ก (รักษาการ)
• ประธานเขตบริหาร : อัยน์ดิล มินกม
 
พื้นที่
• รวม: 14 ตารางกิโลเมตร (5.4 ตารางไมล์)
• แหล่งน้ำ (%): 0
ประชากร
• สำมะโนประชากร 2016: 544
• ความหนาแน่น: 43 ต่อตารางกิโลเมตร (111.4 ต่อตารางไมล์) (ไม่ได้จัด)
สกุลเงิน: ดอลลาร์ออสเตรเลีย (AUD)
เขตเวลา: UTC+06:30
รหัสโทรศัพท์: +61 891
โดเมนบนสุด: .cc
ดินแดนหมู่เกาะโคโคส (คีลิง) (อังกฤษ: Territory of Cocos (Keeling) Islands) หรือโดยย่อว่า หมู่เกาะโคโคส (คีลิง) (อังกฤษ: Cocos (Keeling) Islands; มลายูโคโคส: Pulu Kokos (Keeling); มลายู: Kepulauan Cocos (Keeling)) เป็นหมู่เกาะเล็ก ๆ ในมหาสมุทรอินเดีย มีพื้นที่เพียง 14 ตารางกิโลเมตร เป็นดินแดนส่วนนอกของประเทศออสเตรเลีย ตั้งอยู่ระหว่างประเทศออสเตรเลียกับประเทศศรีลังกา ใกล้กับเกาะสุมาตราของประเทศอินโดนีเซีย จัดอยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเขตซีกโลกใต้ เดิมดินแดนแห่งนี้มีชื่อว่า หมู่เกาะโคโคส หรือ หมู่เกาะคีลิง แต่หลังถูกรวมเข้ากับประเทศออสเตรเลียเมื่อ ค.ศ. 1955 ดินแดนแห่งนี้จึงถูกเรียกด้วยทั้งสองชื่อตั้งแต่นั้น
ดินแดนประกอบไปด้วยอะทอลล์ 2 แห่ง และเกาะปะการัง 27 แห่ง ในจำนวนนี้มีเพียงสองเกาะเท่านั้นที่มีคนอาศัย คือเกาะเวสต์และเกาะโฮม มีประชากรราว 600 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวมลายูโคโคส นับถือศาสนาอิสลาม และใช้ภาษามลายูถิ่นเป็นภาษาแม่
แหล่งข้อมูลอื่น

Shire of Cocos (Keeling) Islands homepage
Cocos (Keeling) Islands Tourism website เก็บถาวร 2018-11-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สุลต่านมูฮัมมัด ชะฮ์แห่งบรูไน

สุลต่านมูฮัมมัด ชะฮ์ (มลายู: Muhammad Shah, พระนามตอนพระราชสมภพ อาวังกู อาลัก เบอตาตาร์ (Awangku Alak Betatar); สวรรคต ป. ค.ศ. 1402) เป็นผู้สถาปนารัฐสุลต่านบรูไนและเป็นสุลต่านองค์แรกที่ปกครองใน ค.ศ. 1368 จนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 1402 ลำดับวงศ์ตระกูลของมูฮัมมัด ชะฮ์ยังไม่เป็นที่กระจ่าง พระองค์เข้ารีตอิสลามในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และใช้พระนามใหม่เป็นสุลต่านมูฮัมมัด ชะฮ์ ผู้ปกครองบรูไนในยุคหลังได้รับการเรียกข่านเป็นสุลต่าน
ชีวิตส่วนพระองค์

อาวังกู อาลัก เบอตาตาร์ กับอาวังกู เซอเมาน์ (Awangku Semaun) พระเชษฐา/อนุชาร่วมพระราชบิดา เป็นสองพระองค์ในพี่น้อง 14 พระองค์ที่พระราชสมภพจากพระราชบิดา เดวา เออมัซ กายางัน (Dewa Emas Kayangan) และสตรีชาวมูรุตจากลิมบัง เดวา เออมัซ กายางันได้ออกเดินทางตามหาโคพันธุ์พิเศษชื่อ เติมบาเดา เพื่อตอบสนองความปรารถนาของพระมเหสีขณะที่พระนางกำลังตั้งพระครรภ์ ในระหว่างการเดินทาง พระองค์สมรสกับสตรีในสี่หมู่บ้าน มีบุตรด้วยกัน และในที่สุดก็มีพี่น้อง 14 พระองค์ตามที่กล่าวถึง เมื่อพบ "เติมบาเดา" แล้ว เดวา เออมัซ กายางันจึงตัดสินใจขึ้นสวรรค์ โดยพระองค์เป็นที่รู้จักในพระนาม บาตารากาลาดีกายางัน อาวังกู อาลัก เบอตาตาร์ ขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์บรูไนองค์แรก แม้ว่าจะไม่เป็นโอรสหัวปีก็ตาม
แหล่งข้อมูลอื่น

Sultan - Sultan Brunei
| ก่อนหน้า |  | สุลต่านมูฮัมมัด ชะฮ์แห่งบรูไน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ไม่มี |  |   สุลต่านบรูไน  (ค.ศ. 1363–1402) |  | สุลต่านอับดุล มาจิด ฮัสซัน |
อัซมัน อิซมาอิล

นักการเมืองชาวมาเลเซีย
| ยังเบอร์โฮร์มัต ดร> อัซมัน อิซมาอิลMP |
| --- | --- |

ตัวแทนในเดวันรักยัต
2013–2018: พรรคยุติธรรมประชาชน
2018–: แนวร่วมแห่งความหวัง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: อัซมัน บิน อิซมาอิล ค.ศ. 1961 (อายุ 62–63 ปี) รัฐเกอดะฮ์
สัญชาติ: มาเลเซีย
พรรคการเมือง: พรรคยุติธรรมประชาชน (PKR)
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: แนวร่วมแห่งความหวัง (PH) พันธมิตรประชาชน (PR)
อาชีพ: แพทย์; นักการเมือง
แม่แบบ:Pom

ดร.อัซมัน บิน อิซมาอิล (มลายู: Azman bin Ismail, عزمن بن اسماعيل) เป็นนักการเมืองชาวมาเลเซียที่ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐเกอดะฮ์ สังกัดพรรคยุติธรรมประชาชนและเป็นพรรคแนวร่วมรัฐบาลชื่อ แนวร่วมแห่งความหวัง
ก่อนหน้าจากการลงเล่นการเมือง อัซมันเป็นแพทย์ เมื่อลาออกจากแพทย์มาเล่นการเมือง อัซมันก็ลงเลือกตั้งในเขตเกอดะฮ์ในการเลือกตั้งทั่วไปในประเทศมาเลเซีย ค.ศ. 2013 และในการเลือกตั้งทั่วไปในประเทศมาเลเซีย ค.ศ. 2018 ซึ่งชนะการเลือกตั้งตลอด