stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สุสานหลวงราชวงศ์หมิง

| สุสานหลวงราชวงศ์หมิง * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ทางเดินในสุสานราชวงศ์หมิง
พิกัด: 40°09′04″N 116°08′02″E﻿ / ﻿40.1512°N 116.134°E﻿ / 40.1512; 116.134
ประเทศ:  จีน
ภูมิภาค **: เอเชีย-แปซิฟิก
ประเภท: วัฒนธรรม
อ้างอิง: 1004
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2000 (คณะกรรมการสมัยที่ 24)
เพิ่มเติม: 2003 ; 2004
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
สุสานหลวงราชวงศ์หมิง (อังกฤษ: Ming Tombs) หรือ สุสานสิบสามจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิง (จีน: 明十三陵) เรียกสั้นๆว่า สือซานหลิง (จีน: 十三陵)  เป็นพระราชสุสานที่ฝังพระศพของจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิงทั้งสิ้น 13 พระองค์ และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์กร UNESCO เริ่มก่อสร้างในรัชสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อ ซึ่งเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์หมิงเมื่อปี ค.ศ. 1420
ราชวงศ์หมิงมีจักรพรรดิ 16 พระองค์ แต่มีเพียง 13 พระองค์ ที่พระศพฝังในสุสานแห่งนี้ จักรพรรดิที่ไม่ได้ฝังอยู่ที่นี่คือ จักรพรรดิหงอู่ (จูหยวนจาง) จักรพรรดิเจี้ยนเหวิน และจักรพรรดิจิ่งไท่
ในช่วงแรกเริ่มก่อตั้งราชวงศ์หมิงนั้นจักรพรรดิหงอู่ได้ใช้เมืองหนานจิงเป็นเมืองหลวง ดังนั้นสุสานของจักรพรรดิหงอู่จึงอยู่ที่เมืองหนานจิง ส่วนจักรพรรดิเจี้ยนเหวินซึ่งเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 2 นั้น เนื่องจากถูกจักรพรรดิหย่งเล่อยึดอำนาจและลี้ภัยหายสาบสูญไปจึงไม่มีพระศพให้นำมาฝังจึงไม่มีพระสุสาน
ในสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อ (永乐) ซึ่งเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 นั้นได้ย้ายเมืองหลวงมาอยู่ที่ปักกิ่ง พระองค์ได้เริ่มสร้างสุสานของตัวเองขึ้นในปี ค.ศ. 1409 และเมื่อสวรรคตลงในปี ค.ศ. 1424 สุสานแห่งนี้จึงได้เริ่มใช้งาน สุสานแรกของจักรพรรดิหย่งเล่อมีชื่อว่า ฉางหลิง (长陵) เป็นสุสานที่มีขนาดใหญ่ที่สุด เป็นจุดเริ่มต้นของสุสานราชวงศ์หมิงทั้ง 13 พระองค์
ในปี 1449 จักรพรรดิจิ่งไท่ได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์หมิงแทนจักรพรรดิเจิ้งถ่งพระเชษฐา ซึ่งถูกจับเป็นตัวประกันระหว่างออกรบกับชาวมองโกลเผ่าหว่าล่า ซึ่งภายหลังถูกปล่อยตัวออกมาและโดนกุมขังโดยจักรพรรดิจิ่งไท่ ต่อมาในปี ค.ศ. 1457 จักรพรรดิจิ่งไท่ประชวรและสวรรคต ขณะพระชนมายุ 28 พรรษา เหล่าขุนนางและขันทีจึงประชุมหารือกันเชิญจักรพรรดิเจิ้งถ่งกลับคืนสู่ราชบัลลังก์ จักรพรรดิเจิ้งถ่งจึงได้กลับมาครองราชย์ต่ออีกครั้งโดยใช้ชื่อรัชกาลใหม่ว่าเทียนซุ่น (天顺)
จักรพรรดิเจิ้งถ่งไม่ยอมรับว่าจักรพรรดิจิ่งไท่เคยเป็นจักรพรรดิ แต่ถือว่าเป็นแค่ผู้ที่มารับตำแหน่งแทนชั่วคราวเท่านั้น จึงไม่ได้นำพระศพไปฝังในสุสานแห่งราชวงศ์หมิงเหมือนจักรพรรดิองค์อื่น แต่กลับนำศพไปฝังไว้ที่ในเขตไห่เตี้ยน (海淀区) ชานเมืองปักกิ่งทางตะวันตกเฉียงเหนือแทน ซึ่งเป็นสุสานเล็ก ๆ
แต่หลังจากนั้นในรัชสมัยของจักรพรรดิเจียจิ้ง (嘉靖, ปี 1522 - 1566) ทรงมองว่าจักรพรรดิจิ่งไท่ควรได้รับการยกย่องเหมือนจักรพรรดิองค์อื่น จึงได้มีการคืนตำแหน่งจักรพรรดิให้จักรพรรดิจิ่งไท่ สุสานของจักรพรรดิจิ่งไท่จึงได้รับการแต่งเติมให้สมกับเป็นสุสานของจักรพรรดิ แม้จะยังคงอยู่ที่เดิมไม่ได้ย้ายไปรวมกับจักรพรรดิองค์อื่น และต่อมาหลังจากนั้นในสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง (乾隆, ปี 1736 - 1795) แห่งราชวงศ์ชิงก็ยังได้มีการปรับปรุงที่นี่เพิ่มขึ้นอีกเรียกว่า สุสานจิ่งไท่ (景泰陵)
แต่เวลาผ่านไปนานต่อมาสุสานแห่งนี้ก็เสื่อมไปตามเวลา ปัจจุบันสิ่งก่อสร้างส่วนใหญ่ดั้งเดิมนั้นไม่อยู่แล้ว ที่ยังคงเหลืออยู่ตรงนี้มีเพียงแค่ศาลาแผ่นหิน (碑亭) ที่สร้างปรับปรุงสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง และอาคารหลิงเอินเตี้ยน (祾恩殿) ซึ่งเป็นประตูหน้าทางเข้าสู่ที่ฝังศพ
รายชื่อสุสานหลวง

สุสานหลวงเรียงตามลำดับของจักรพรรดิและรายพระนามที่ถูกฝัง:
| ชื่อสุสาน | จีน/พินอิน | จักรพรรดิ | จักรพรรดินีและพระมเหสี | วันที่ | ภาพ | ที่ตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฉางหลิง | จีน: 長陵; พินอิน: Cháng Lìng | จักรพรรดิหย่งเล่อ | จักรพรรดินีเหรินเซี่ยวเหวิน | 1424 |  | 40°18′5.16″N 116°14′35.45″E﻿ / ﻿40.3014333°N 116.2431806°E﻿ / 40.3014333; 116.2431806﻿ (長陵) |
| เซี่ยนหลิง | จีน: 獻陵; พินอิน: Xiàn Lìng | จักรพรรดิหงซี |  | 1425 |  | 40°18′18.12″N 116°14′15.61″E﻿ / ﻿40.3050333°N 116.2376694°E﻿ / 40.3050333; 116.2376694﻿ (献陵) |
| จิ่งหลิง | จีน: 景陵; พินอิน: Jǐng Lìng; แปลตรงตัว: "Scenic Tomb" | จักรพรรดิเซฺวียนเต๋อ | Empress Xiaogongzhang | 1435 |  | 40°17′54.14″N 116°15′08.52″E﻿ / ﻿40.2983722°N 116.2523667°E﻿ / 40.2983722; 116.2523667﻿ (景陵) |
| ยู่วหลิง | จีน: 裕陵; พินอิน: Yù Lìng | จักรพรรดิหมิงอิงจง | ฉื่ออี้ไทเฮา โจวไทฮองไทเฮา | 1449 |  | 40°18′49.33″N 116°13′55.56″E﻿ / ﻿40.3137028°N 116.2321000°E﻿ / 40.3137028; 116.2321000﻿ (裕陵) |
| เหมาหลิง | จีน: 茂陵; พินอิน: Mào Lìng | จักรพรรดิเฉิงฮว่า | Empress Xiaomu Empress Xiaozhenchun Empress Xiaohui | 1487 |  | 40°18′51.60″N 116°13′36.17″E﻿ / ﻿40.3143333°N 116.2267139°E﻿ / 40.3143333; 116.2267139﻿ (茂陵) |
| ไท่หลิง | จีน: 泰陵; พินอิน: Tài Lìng | จักรพรรดิหงจื้อ | Empress Xiaochengjing | 1505 |  | 40°19′23.33″N 116°12′59.90″E﻿ / ﻿40.3231472°N 116.2166389°E﻿ / 40.3231472; 116.2166389﻿ (泰陵) |
| คางหลิง | จีน: 康陵; พินอิน: Kāng Lìng | จักรพรรดิเจิ้งเต๋อ | Empress Xiaojingyi | 1521 |  | 40°19′10.03″N 116°12′13.40″E﻿ / ﻿40.3194528°N 116.2037222°E﻿ / 40.3194528; 116.2037222﻿ (康陵) |
| หย่งหลิง | จีน: 永陵; พินอิน: Yǒng Lìng | จักรพรรดิเจียจิ้ง | Empress Xiaojiesu Empress Xiaolie Empress Xiaoke | 1566 |  | 40°17′18.09″N 116°15′06.05″E﻿ / ﻿40.2883583°N 116.2516806°E﻿ / 40.2883583; 116.2516806﻿ (永陵) |
| เจาหลิง | (จีน: 昭陵; พินอิน: Zhāo Lìng | จักรพรรดิหลงชิ่ง | Empress Xiaoyizhuang Empress Xiao'an Empress Dowager Xiaoding | 1572 |  | 40°17′28.76″N 116°12′38.55″E﻿ / ﻿40.2913222°N 116.2107083°E﻿ / 40.2913222; 116.2107083﻿ (昭陵) |
| ชิงหลิง | จีน: 慶陵; พินอิน: Qìng Lìng | จักรพรรดิไท่ชาง | Empress Xiaoyuanzhen Empress Dowager Xiaohewang Empress Dowager Xiaochun | 1620 |  | 40°18′29.43″N 116°14′01.32″E﻿ / ﻿40.3081750°N 116.2337000°E﻿ / 40.3081750; 116.2337000﻿ (慶陵) |
| ติงหลิง | จีน: 定陵; พินอิน: Dìng Lìng; แปลตรงตัว: "Tomb of Stability" | จักรพรรดิว่านลี่ | Empress Xiaoduanxian Empress Dowager Xiaojing | 1620 |  | 40°17′42.43″N 116°12′58.53″E﻿ / ﻿40.2951194°N 116.2162583°E﻿ / 40.2951194; 116.2162583﻿ (定陵) |
| เต๋อหลิง | จีน: 德陵; พินอิน: Dé Lìng | จักรพรรดิเทียนฉี่ | Empress Xiao'aizhe | 1627 |  | 40°17′15.01″N 116°15′35.91″E﻿ / ﻿40.2875028°N 116.2599750°E﻿ / 40.2875028; 116.2599750﻿ (徳陵) |
| ซือหลิง | จีน: 思陵; พินอิน: Sī Lìng | จักรพรรดิฉงเจิน | Empress Xiaojie Noble Consort Tian | 1644 |  | 40°16′08.69″N 116°11′32.64″E﻿ / ﻿40.2690806°N 116.1924000°E﻿ / 40.2690806; 116.1924000﻿ (思陵) |
จักรพรรดิราชวงศ์หมิงที่ไม่ได้ฝังไว้ในสุสานหนึ่งในสิบสาม ได้แก่ : จักรพรรดิหงอู่, จู เปียว, จักรพรรดิเจี้ยนเหวิน, จักรพรรดิจิ่งไท่และXian Emperor
สู่เส้นทางสถาบันสถาปนา

สู่เส้นทางสถาบันสถาปนา (อังกฤษ: Forward the Foundation) เป็นนิยายวิทยาศาสตร์เล่มที่เจ็ดและเล่มสุดท้ายในชุดสถาบันสถาปนา แต่งโดยไอแซค อสิมอฟ ถ้านับตามเหตุการณ์ในเรื่องจะอยู่หลังจากกำเนิดสถาบันสถาปนา (เล่มที่ 6) และสถาบันสถาปนา (เล่ม 1)
ฉบับภาษาไทยแปลโดยดร. ยรรยงก์ เต็งอำนวย พิมพ์โดยสำนักพิมพ์โปรวิชั่น
เนื้อเรื่องย่อ

เนื้อเรื่องเกิดหลังจากเหตุการณ์ในกำเนิดสถาบันสถาปนา 8 ปี ฮาริ เซลดอนได้พัฒนาแนวคิดอนาคตประวัติศาสตร์จากทฤษฎีมาเป็นสิ่งที่เริ่มใช้ได้จริง
ในช่วงถัดจากนั้น ฮาริ เซลดอนได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเมืองการปกครองของจักรวรรดิ เขาได้ตำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของจักรพรรดิคลีออนที่หนึ่ง หลังจากการหายตัวไปอย่างลึกลับของอีโต ดีเมอร์เซล นายกรัฐมนตรีคนก่อน
หลังจากนั้นฮาริได้พบกับการสูญเสียสมาชิกในครอบครัวไปทีละคน ในช่วงหลังเขาตระหนักถึงความสามารถของมนุษย์พลังจิต และเริ่มการก่อตั้งสถาบันสถาปนาแห่งที่สอง
| ด ค กสถาบันสถาปนา ของ ไอแซค อสิมอฟ |
| --- | --- |
หนังสือที่แต่งโดยอสิมอฟ:  สถาบันสถาปนา  สถาบันสถาปนาและจักรวรรดิ  สถาบันสถาปนาแห่งที่สอง  สถาบันสถาปนาและปฐมภพ  สถาบันสถาปนาและโลก  กำเนิดสถาบันสถาปนา  สู่เส้นทางสถาบันสถาปนา 
หนังสือที่แต่งขึ้นภายหลัง:  สุดหนทางสถาบันสถาปนา  ฝ่าวิกฤตสถาบันสถาปนา  ชัยชนะของสถาบันสถาปนา 
ตัวละคร:  ฮาริ เซลดอน  ดานีล โอลิวาล์ว 
พิภพ:  ทรานทอร์  เทอร์มินัส  แบลีย์
สินค้าอันตราย

รูปสัญลักษณ์สำหรับสารพิษของระบบการจัดประเภทและการติดฉลากสารเคมีทั่วโลก
สินค้าอันตราย (อังกฤษ: Dangerous Goods)เป็นสินค้าที่อยู่ระหว่างการขนส่งมีความเสี่ยงที่จะเกิดความเสี่ยหายต่อชีวิต ทรัพย์สิน และสิ่งแวดล้อม รวมมถึงภาพลักษณ์ ซึ่งมีสมบัติตามลักษณะความเสี่ยง 9 ประเภทที่กำหนดโดยคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญด้านการขนส่งสินค้าอันตรายของสหประชาชาติ (Committee of Experts on the Transport of Dangerous Goods) การกำหนดลักษณะความเสี่ยงดังกล่าวจะเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนารูปแบบมาตรการจำกัดความเสี่ยงในการขนส่งสินค้าอันตรายในแต่ละรูปแบบ และได้ออกเอกสารข้อเสนอแนะสหประชาชาติว่าด้วยการขนส่งสินค้าอันตราย (UN Recommendations on the Transport of Dangerous Goods - Model Regulations) ซึ่งเป็นแนวทางในการออกข้อกำหนดของสินค้าอันตรายในรูปแบบการขนส่งต่างๆ ในทางสากล
การจำแนกประเภทและฉลาก > ประเภท 1: วัตถุระเบิด

1.1  สารหรือสิ่งของที่มีอันตรายจากการระเบิดทั้งมวล
1.2 สารหรือสิ่งของที่มีอันตรายจากการพุ่งกระเด็นแต่จะไม่ระเบิดทั้งมวล
1.3 สารหรือสิ่งของที่มีอันตรายจากการติดไฟและมีการระเบิดหรือพุ่งกระเด็นหรือทั้งสองอย่างแต่จะไม่ระเบิดทั้งมวล
1.4 สารหรือสิ่งของที่ไม่สามารถระบุลักษณะการระเบิดได้ชัดเจน
1.5 สารที่ไม่มีความไวต่อการระเบิดและมีอันตรายจากการระเบิดทั้งมวล
1.6 สารที่ไม่มีความไวต่อการระเบิดและไม่มีการระเบิดทั้งมวล
การจำแนกประเภทและฉลาก > ประเภท 2: ก๊าซ

2.1 ก๊าซไวไฟ
2.2 ก๊าซไม่ไวไฟและไม่มีพิษ
2.3 ก๊าซพิษ
การจำแนกประเภทและฉลาก > ประเภท 3: ของเหลวไวไฟ

กลุ่มที่ 1 จุดเดือดเริ่มต้นของ 35 องศาเซลเซียส หรือต่ำกว่า ที่ความดันสัมบูรณ์ 101.3 kPa และ จุดวาบไฟที่เท่าใดก็ตาม เช่น ไดเอทิลอีเทอร์ หรือ คาร์บอนไดซัลไฟด์
กลุ่มที่ 2 จุดเดือดเริ่มต้นมากกว่า 35 องศาเซลเซียส ที่ความดันสัมบูรณ์ 101.3 kPa และ จุดวาบไฟน้อยกว่า 23 องศาเซลเซียส เช่น น้ำมันเบนซิน และ อะซิโตน
กลุ่มที่ 3 นอกเหนือจากเกณฑ์ในกลุ่มที่ 1 หรือที่ 2 เช่น น้ำมันก๊าด และ น้ำมันดีเซล
การจำแนกประเภทและฉลาก > ประเภท 4: ของแข็งไวไฟ

4.1 ของแข็งไวไฟ สารที่เป็นของแข็งที่จุดติดไฟและลุกติดไฟได้ง่าย เช่น ไนโตรเซลลูโลส, แมกนีเซียม
4.2 มีความเสี่ยงต่อการลุกไหม้ได้เอง สารที่เป็นของแข็งที่จุดไฟได้เอง เช่น อะลูมิเนียมอัลคิล, ฟอสฟอรัสขาว
4.3 อันตรายเมื่อสัมผัสน้ำ สารที่เป็นของแข็งที่ไวไฟเมื่อเปียกหรือทำปฏิกิริยารุนแรงกับน้ำ เช่น โซเดียม, แคลเซียม, โพแทสเซียม, แคลเซียมคาร์ไบด์
การจำแนกประเภทและฉลาก > ประเภท 5: สารออกซิไดส์และสารอินทรีย์เปอร์ออกไซด์

5.1 สารออกซิไดซ์อื่นที่ไม่ใช่สารอินทรีย์เปอร์ออกไซด์ เช่น แคลเซียมไฮโพคลอไรต์, แอมโมเนียมไนเตรต, ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์, โพแทสเซียมเปอร์แมงกาเนต
5.2 สารอินทรีย์เปอร์ออกไซด์ ทั้งในรูปของเหลวหรือของแข็ง เช่น เบนโซอิลเพอร์ออกไซด์, คิวมีนไฮโดรเปอร์ออกไซด์
การจำแนกประเภทและฉลาก > ประเภท 6: สารพิษและสารติดเชื้อ

6.1a สารพิษที่อาจทำให้เสียชีวิตหรือบาดเจ็บสาหัสต่อสุขภาพของมนุษย์หาก สูดดม กลืนกิน หรือดูดซึมทางผิวหนัง เช่น โพแทสเซียม ไซยาไนด์, เมอร์คิวริก คลอไรด์
6.1b (ปัจจุบันคือ PGIII) สารพิษที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพของมนุษย์ (หมายเหตุ : สัญลักษณ์นี้ไม่ได้รับอนุญาตจากสหประชาชาติอีกต่อไป) เช่น สารกำจัดศัตรูพืช, เมทิลีนคลอไรด์
6.2 สารอันตรายทางชีวภาพ องค์การอนามัยโลก (WHO) แบ่งกลุ่มนี้ออกเป็นสองประเภทคือ หมวด A: ติดเชื้อ และ หมวด B: ตัวอย่าง เช่น การเพาะไวรัส, ตัวอย่างพยาธิวิทยา, เข็มฉีดยาเข้าเส้นเลือดดำ
การจำแนกประเภทและฉลาก > ประเภท 8: สารกัดกร่อน

8.1 กรด เช่น กรดซัลฟิวริก, กรดไฮโดรคลอริก
8.2 แอลคาไลน์ เช่น โพแทสเซียมไฮดรอกไซด์, โซเดียมไฮดรอกไซด์
การจำแนกประเภทและฉลาก > ประเภท 9: สารอันตรายเบ็ดเตล็ดและสารอันตรายต่อสิ่งแวดล้อม

สารอันตรายที่ไม่จัดอยู่ในประเภทอื่น เช่น แร่ใยหิน, ลูกแก๊สถุงลมนิรภัย, แพชูชีพแบบเป่าลมเอง, น้ำแข็งแห้ง
บัญชีรายชื่อสินค้าอันตราย

ในข้อเสนอแนะสหประชาชาติว่าด้วยการขนส่งสินค้าอันตรายจะมีการกำหนดบัญชีรายชื่อของสินค้าอันตรายในส่วนที่ 3 ซึ่งจะประกอบด้วยข้อมูลหลักในการบ่งชี้ข้อมูลของสินค้าอันตรายแต่ละรายการตามข้อมูลหลัก 5 ข้อมูล ดังนี้
หมายเลขสหประชาชาติ (UN number)
ชื่อที่ถูกต้องทางการขนส่ง (Proper Shipping name)
ประเภทสินค้าอันตราย (Class)
ความอันตรายรอง (Subsidiary hazard)
กลุ่มการบรรจุ (Packing Group)
ในบัญชีรายชื่อสินค้าอันตรายจะมีการบรรจุข้อเสนอแนะในการขนส่งสินค้าอันตรายแต่ละหมายเลขสหประชาชาติ ได้แก่ ข้อเสนอแนะพิเศษ ปริมาณจำกัดและปริมาณยอมรับ การใช้บรรจุภัณฑ์และ IBC การใช้แท็งก์
ปริมาณจำกัดและปริมาณยกเว้น

ปริมาณจำกัด (Limited Quantities) เป็นข้อเสนอแนะเกี่ยวกับปริมาณของสินค้าอันตรายที่ประเมินได้ว่ามีความเสี่ยงต่ำในการขนส่ง ทั้งนี้ ปริมาณของสินค้าอันตรายที่บรรจุในบรรจุภัณฑ์แต่ละชิ้นจะมีผลกับระดับความเสี่ยงซึ่งจะถูกกำหนดให้มีความแตกต่างกันออกไปในแต่ละ UN number ตามแต่ระดับความรุนแรงหรือความเสี่ยงที่แตกต่างกันออกไป สินค้าอันตรายที่ขนส่งในเงื่อนไข Limited Quantities นี้ จะได้รับการยกเว้นไม่ต้องปฏิบัติตามข้อเสนอแนะบางประการ
ปริมาณยกเว้น (Excepted Quantities) สินค้าอันตรายที่มีการจัดการบรรจุในเงื่อนไข Excepted Quantities จะได้รับการยกเว้นในการปฏิบัติตามข้อเสนอแนะของ UN แต่ยังคงจะต้องปฏิบัติตามข้อเสนอแนะในเรื่องการฝึกอบรม การระบุลักษณะความเสี่ยง และข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการบรรจุ ในการระบุเงื่อนไขปริมาณยอมรับในแต่ละ UN จะแบ่งเป็น 6 ระดับ (E0, E1,E2,E3,E4 และ E5) ตามปริมาณที่บรรจุในบรรจุภัณฑ์ภายในและผลรวมของปริมาณในบรรจุภัณฑ์ภายนอก
สูญหายในการปฏิบัติหน้าที่

สูญหายในการปฏิบัติหน้าที่ (อังกฤษ: missing in action; MIA) คือสถานะที่ถูกตั้งให้บุคลากรทางทหารที่ถูกรายงานว่าสูญหายในระหว่างปฏิบัติการ พวกเขาอาจจะถูกสังหารหรือได้รับบาดเจ็บในการรบ หรืออาจจะถูกจับเป็นเชลยศึก หรืออาจจะหนีทัพก็เป็นได้
ปัญหาและแนวทางแก้ไข

เนื่องจากช่วงก่อนหน้า พ.ศ. 2457 (ค.ศ. 1914) ทหารในหลายๆประเทศไม่ได้มีป้ายระบุตัวตน จึงทำให้เมื่อทหารตายในการรบ ศพของพวกเขาจะไม่ถูกพบจนกระทั่งเวลาผ่านไปเนิ่นนานซึ่งมีโอกาสน้อยมากหรือไม่มีเลยที่จะระบุตัวตนของศพนั้น ช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หลาย ๆ ชาติเริ่มมีการเสนอเรื่องของการทำป้ายระบุตัวตนของทหาร โดยทั่วไป ป้ายนี้จะทำจากโลหะเบาเช่นอะลูมิเนียม อย่างไรก็ตามกองทัพสหราชอาณาจักรเลือกใช้ไฟเบอร์อัดซึ่งไม่คงทนมากนัก ถึงแม้ว่าการใส่ป้ายระบุตัวตนจะมีประโยชน์มากในการระบุตัวตนของศพ แต่มีข้อจำกัดว่าศพนั้นจะต้องไม่ถูกทำลายหรือฝังอย่างสมบูรณ์โดยวัตถุระเบิดแรงสูงซึ่งใช้กันบ่อย ๆ ในสงครามยุคใหม่ นอกจากนี้ สภาพแวดล้อมของการรบเองก็อาจจะมีส่วนเพิ่มความยุ่งยากในการระบุตัวตนของทหารที่หายสาบสูญ เช่นสงครามในป่า หรือสงครามเรือดำน้ำ หรือการชนกันกลางอากาศของอากาศยานในบริเวณภูเขาหรือทะเล ปัญหาสุดท้ายก็คือทหารมักไม่มีความอดทนมากพอที่จะเก็บบันทึกประวัติของศพของข้าศึกที่ถูกฝังชั่วคราวรวมถึงตำแหน่งของหลุมชั่วคราวจึงทำให้ข้อมูลมักจะมีการสูญหายหรือผิดพลาด ดั่งที่ปรากฏในสุสานทหารนิรนามจำนวนมากในฟรอแมลดังนั้นบุคลากรทางทหารบางนายอาจจะหาไม่พบเป็นเวลาหลายปี หรือไม่พบอีกเลย ในกรณีที่ศพของทหารที่สูญหายถูกพบ และผ่านการชันสูตรศพอย่างละเอียดแล้วแต่ยังไม่สามารถระบุตัวตนได้ ป้ายหลุมศพจะระบุว่าไม่ทราบประวัติ
พัฒนาการของการตรวจสอบลายพิมพ์ดีเอ็นเอในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 ซึ่งจะมีการเก็บเซลล์ใต้ตาของทหารก่อนที่จะถูกส่งเข้าพื้นที่รบ การระบุตัวตนก็จะสามารถกระทำได้ถึงแม้ว่าร่างกายจะเหลือเพียงชิ้นส่วนเล็ก ๆ ก็ตามที การพิสูจน์ตัวตนโดยอาศัยดีเอ็นเอของญาติก็สามารถกระทำได้ แต่การใช้ข้อมูลดีเอ็นเอจากเจ้าตัวเองย่อมดีกว่า อย่างไรก็ตามการสวมป้ายระบุตัวตนและการนำเทคโนโลยีสมัยใหม่เข้ามาประยุกต์ใช้ทำให้จำนวนของผู้สูญหายในการรบลดลงอย่างเห็นได้ชัด สำหรับประโยชน์ที่เห็นได้ชัดจากการระบุตัวตนของผู้สูญหายนั้น มีประโยชน์มากต่อญาติที่ยังมีชีวิตอยู่ ทำให้สามารถทราบได้แน่ชัดว่าทหารผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่หรือว่าตายไปแล้วกันแน่ มิเช่นนั้นญาติของผู้สูญหายอาจจะยังคาดหวังว่าผู้สูญหายผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งและจะกลับมาในวันหนึ่งวันใด
ดูเพิ่ม

เสียชีวิตในการปฏิบัติหน้าที่ - KIA
บาดเจ็บในการปฏิบัติหน้าที่ - WIA
เชลยศึก - POW
สุสานใต้ดิน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ที่เก็บศพ
ขบวนภายในสุสานใต้ดินนักบุญคัลลิสตัสในกรุงโรม
สุสานใต้ดิน (อังกฤษ: catacombs) เป็นสุสานที่สร้างขึ้นเพื่อเก็บศพใต้ดิน สุสานใต้ดินหลายแห่งที่ตั้งอยู่ใต้เมืองใช้เป็นที่หลบภัยระหว่างสงคราม[ต้องการอ้างอิง] หรือเป็นที่พบปะของกลุ่มลัทธิบูชา[ต้องการอ้างอิง] ระเบียงช่องเก็บศพที่เรียกกันว่า “สุสานใต้ดิน” ที่ได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกตั้งอยู่ภายใต้มหาวิหารนักบุญเซบัสเตียนนอกกำแพง (San Sebastiano fuori le mura) ในกรุงโรม ในปัจจุบันคำว่า “สุสานใต้ดิน” หมายถึงเครือถ้ำ หรือ ช่อง หรือระเบียงที่ใช้ในยุคกลางสำหรับหนีภัยระหว่างสงคราม หรือสำหรับบรรจุศพ
ดูเพิ่ม

ที่เก็บศพ
สุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม
สุสานใต้ดินกาปูชิน
สุสานแห่งอเล็กซานเดรีย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สุสานใต้ดิน
สฺวี่ ชิวอี๋

สฺวี่ ชิวอี๋ (จีนตัวย่อ: 许秋怡; จีนตัวเต็ม: 許秋怡; พินอิน: Xǔ Qiūyí) หรือ เมเปิล โหย เช้าหยี่ (อังกฤษ: Maple Hui Chau-Yi; กวางตุ้ง: heoi2 cau1 ji4, เกิด 20 กรกฎาคม 1968) เป็นนักร้องและนักแสดงหญิงชาวฮ่องกง เพลงที่โด่งดังที่สุดของเธอคือ "現代愛情故事" (เรื่องราวรักใคร่ยุคปัจจุบัน) ซึ่งร้องคู่กับจาง จื้อหลิน
ประวัติ

สฺวี่ ชิวอี๋เกิดในครอบครัวนักแสดงงิ้วกวางตุ้ง พ่อของเธอคือ สวี่ เจียนซิ่น (許堅信) เป็นนักแสดงงิ้วกวางตุ้งชื่อดังของฮ่องกง เธอเริ่มเรียนการร้องเพลงงิ้วกวางตุ้งและศิลปะการต่อสู้เมื่ออายุหกขวบ
สเกตน้ำแข็ง

สเกตน้ำแข็ง, นครเกแบ็ก
สเกตน้ำแข็ง (อังกฤษ: ice skating) เป็นความหมายรวมของกีฬาหรือการเดินทางไปบนน้ำแข็งโดยการใส่รองเท้าสเกตน้ำแข็ง ที่มีลักษณะเหมือนรองเท้าหุ้มข้อสูง แต่มีใบมีดที่พื้นรองเท้าที่ปัจจุบันทำจากโลหะ โดยมีหลักฐานว่ามนุษย์รู้จักการเดินทางบนน้ำแข็งเช่นนี้ย้อนหลังไปถึงกว่า 4,000 ปีล่วงมาแล้ว
พัฒนาการของสเกตน้ำแข็ง

จากเดิมที่มักมีประเด็นสำคัญคือเพื่อการเดินทางบนน้ำแข็ง ก็ได้มีการพัฒนาของทั้งอุปกรณ์การเล่นสเกต และได้พัฒนาเรื่อยมาเป็นกีฬาสเกตน้ำแข็งในแขนงต่าง ๆ มากมายโดยมีชนิดที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย อาทิ สเกตลีลา, ฮอกกี้น้ำแข็ง และสเกตความเร็ว (speed skating) เป็นต้น
สุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ที่เก็บศพ
ขบวนภายในสุสานใต้ดินแห่งกรุงโรมนักบุญคัลลิสตัสในกรุงโรม
สุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม หรือ สุสานรังผึ้งแห่งกรุงโรม (อังกฤษ: Catacombs of Rome) เป็นสุสานโบราณที่สร้างขึ้นเพื่อเก็บศพใต้ดินในกรุงโรมหรือใกล้กรุงโรมในประเทศอิตาลี ซึ่งมีด้วยกันอย่างน้อยสี่สิบสุสาน บางสุสานก็เพิ่งพบเมื่อไม่นานมานี้ แม้ว่าจะมีชื่อเสียงว่าเป็นที่เก็บศพของผู้นับถือคริสต์ศาสนา แต่ก็เป็นที่เก็บศพของผู้นับถือศาสนาอื่นด้วยที่รวมทั้งเพกันและศาสนายูดาย บางครั้งก็ในบริเวณเดียวกันหรือบางครั้งก็แยกจากกัน การเก็บศพในสุสานใต้ดินแห่งกรุงโรมเริ่มทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 2[ต้องการอ้างอิง] ดินภายใต้กรุงโรมเป็นหินทัฟฟ์เหมาะแก่การสร้างอุโมงค์และช่องที่ใช้ในการบรรจุศพ หินทัฟฟ์เป็นหินที่อ่อนที่ขุดง่ายและแข็งตัวเมื่อถูกอากาศ สุสานบางสุสานยาวหลายกิโลเมตรและอาจจะมีด้วยกันถึงสี่ชั้นหรือสี่ระดับ
สุสานใต้ดินของโรมันคาทอลิกมีความสำคัญเป็นอย่างมากต่อนักประวัติศาสตร์ศิลปะในการศึกษาศิลปะคริสต์ศาสนาของสมัยคริสเตียนยุคแรกเพราะในสุสานมีตัวอย่างงานจิตรกรรมฝาผนัง และ ประติมากรรมจากราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 สุสานใต้ดินของยูดายก็เช่นเดียวกันที่มีความสำคัญในการศึกษาวัฒนธรรมของศาสนายูดายในช่วงเวลาเดียวกัน
ดูเพิ่ม

ที่เก็บศพ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม
| ด ค กจุดหมายตาในกรุงโรม |
| --- | --- |
คริสต์ศาสนสถานและอื่น ๆ:  สุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม  ซันการ์โลอัลเลกวัตโตรฟอนตาเน  บาซิลิกาซานเคลเมนเต  มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร  มหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพง  อัครมหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน  โบสถ์เจซู  เก็ตโตโรมัน  วัดซานตาโครเชอินเจรูซาเล็มเม  วัดซานตามาเรียเดกลิอันเจลิเอเดอิมาร์ติริ  วัดซานตามาเรียอินอราโคเอลิ  วัดซานตามาเรียอินคอสเมดิน  วัดซานตามาเรียอินทราสเตเวเร  วัดซานตาพราสเซเด  วัดซานตาซาบีนา  มหาวิหารเซนต์ปีเตอร์  วัดซานอิโวอัลลาซาปิเอ็นซา  โบสถ์น้อยซิสทีน 
สวน อุทยาน และธรรมชาติ:  เกาะไทเบอร์  คฤหาสน์อาดา  คฤหาสน์บอร์เกเซ  คฤหาสน์ดอเรียพามฟิลิ  คฤหาสน์เมดิชิ 
เทวสถานโบราณ  อนุสาวรีย์ และสนามกีฬา:  แท่นบูชาแห่งสันติ  ปราสาทซันตันเจโล  กีร์กุสมักซิมุส  โคลอสเซียม  เสามาร์กุส เอาเรลิอุส  ศูนย์กลางการปกครองของโรมัน  จัตุรัสลาร์โกดิทอร์เรอาร์เจนตินา  อนุสาวรีย์วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2  โอบิลิสค์ในกรุงโรม  คฤหาสน์บาร์แบรินิ  วิหารแพนธีอัน  ปิรามิดเซสติอัส  ลานประชาคมโรมัน  เทวสถานคาสเตอร์และโพลลักซ์  เทวสถานเฮอร์คิวลีสวิคเตอร์  เทวสถานจูปิเตอร์ (เนินคาปิโตลิเน)  เทวสถานแซเทิร์น  เทวสถานเวสตา  โรงละครมาร์เซลลัส  โรงละครปอมเปย์  เทวสถานพอร์ทูนัส  เสาตรายานุส  ตลาดตรายานุส  ที่บรรจุศพออกัสตัส 
สะพานส่งน้ำ จัตุรัส  น้ำพุ หอ และกำแพง:  น้ำพุเตรวี  โรงอาบน้ำการากัลลา  กำแพงออเรเลียน  กำแพงเซอร์เวียน  วังฟาร์เนเซ  จัตุรัสนาโวนา  บันไดสเปน  หอมิลิซิเอ 
ประติมากรรม:  อพอลโลเบลเวเดียร์  เอากุสตุสแห่งปรีมาปอร์ตา  สัตยโอฐ  เลอาโคอันและบุตร 
เนินเจ็ดยอด:  เนินอเว็นติเน  เนินเคเลียน  เนินคาปิโตลิเน  เนินเอสควิลิเน  เนินปาลาตีนุส  เนินควิรินาล  เนินวิมินาล
สีเหลือบ

เหลือบบนผิวฟองสบู่
เหลือบ (อังกฤษ: iridescence หรือ goniochromism) คือ ปรากฏการณ์ที่พื้นผิวที่แน่นอน ค่อย ๆ เปลี่ยนสี เมื่อมุมมองของสายตาหรือมุมของการส่องสว่างเปลี่ยนไป ตัวอย่างของสีเหลือบ ได้แก่ ฟองสบู่ ขนนก ปีกผีเสื้อ และเปลือกหอยมุกด้านใน ตลอดจนแร่ธาตุบางชนิด มักถูกสร้างขึ้นโดยการกำเนิดสีเชิงโครงสร้าง (โครงสร้างระดับจุลภาคที่สอดแทรกด้วยแสง) สีเหลือบมุก (pearlescence) เป็นปรากฏการณ์ที่เกี่ยวข้องกับสีรุ้ง ซึ่งแสงสะท้อนโดยรวมบางส่วนหรือทั้งหมดเป็นสีขาว
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า "iridescence" มีรากศัพท์มาจากภาษากรีกคำว่า ἶριςîris (ใช้ทั่วไปในรูป ἴριδος และ íridos) แปลว่า รุ้งกินน้ำ รวมกับคำต่อท้ายภาษาละติน -escent หมายถึง มีแนวโน้มไปสู่ คำว่า iris (ไอริส) ได้มาจากเทพีอีริสแห่งเทพนิยายกรีก ซึ่งเป็นตัวตนของสายรุ้งและทำหน้าที่เป็นผู้ส่งสารของเทพเจ้า
ส่วนคำว่า "Goniochromism" มาจากคำภาษากรีก gonia แปลว่า "มุม" และ chroma แปลว่า "สี"
ในภาษาไทย "เหลือบ" เป็นคำวิเศษณ์ หมายถึง สีเลื่อมพรายคล้ายแมลงเหลือบ
สีเหลือบมุก

สีเหลือบมุก (pearlescence) เป็นเอฟเฟกต์ที่เกี่ยวข้องกับสีรุ้ง จากปัจจัยที่คล้ายคลึงกัน คือ มีโครงสร้างระดับจุลภาคบนพื้นผิวที่ทำให้แสงสะท้อนกลับ แต่ในกรณีของ Pearlescence แสงบางส่วนหรือทั้งหมดเป็นสีขาว เม็ดสีและสีเทียมที่แสดงเอฟเฟกต์สีรุ้งมักถูกเรียกว่าเป็น สีเหลือบมุก (pearlescence) เช่น เมื่อใช้สำหรับพ่นสีรถยนต์
ตัวอย่าง > สื่งมีชีวิต > แมลงและหอย

บนเปลือกและปีกของด้วงสีทอง
สีเหลือบจากโครงสร้างระดับจุลภาคของปีก ของผีเสื้อ Morpho didius
ผิวด้านในของเปลือกหอยมุก Haliotis iris
สีเหลือบจากโครงสร้างระดับจุลภาคของปีก ของแมลงวัน Tachinid
ตัวอย่าง > สื่งมีชีวิต > สัตว์มีแกนสันหลัง

สีเหลือบรุ้งทั้งบนตัวและแพนขนหางของนกยูง
บนผิวปลาดุก
งูเหลือมสีรุ้ง
ขนของนกชาปีไหน (Nicobar pigeon)
ตัวอย่าง > สื่งมีชีวิต > พืช

พืชหลายกลุ่มได้พัฒนาความเรืองแสง เพื่อเป็นการปรับตัวให้รับแสงมากขึ้นในสภาพแวดล้อมที่มืดสลัว เช่น ระดับล่างของป่าเขตร้อน ใบของเบ็กโกเนียหางนกยูง (Begonia pavonina) จากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นสีฟ้าเหลือบจากโครงสร้างการสังเคราะห์แสงบาง ๆ ของใบไม้ เรียกว่า "อิริโดพลาสต์" ซึ่งดูดซับและหักเหแสงได้เหมือนกับคราบน้ำมันที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ
ตัวอย่าง > สื่งมีชีวิต > เนื้อ

การเหลือบสีรุ้งบนเนื้อสัตว์ เกิดจากการเลี้ยวเบนของแสงบนเซลล์กล้ามเนื้อ
ตัวอย่าง > แร่ธาตุและสารประกอบ

ผลึกบิสมัทที่มีชั้นบิสมัทออกไซด์สีรุ้งบาง ๆ เรียงไปกับลูกบาศก์บิสมัทสีเงิน
Goethite ซึ่งเป็นเหล็ก (III) ออกไซด์ - ไฮดรอกไซด์จาก Polk County รัฐอาร์คันซอ
แร่ลาบราดอไรต์ที่ขัดเงา
น้ำมันเครื่องที่หกบนพื้นผิว
เมฆสีรุ้ง
ตัวอย่าง > สิ่งประดิษฐ์

สีเหลือบ (pearlescent) บนรถโตโยต้า ซูปรา (Toyota Supra)
พื้นผิวของคอมแพคดิสก์ บนด้านบันทึกข้อมูล
ยาทาเล็บที่มีผงสะท้อนแสง (กากเพชร) สีเหลือบรุ้ง
สมาร์ทโฟนที่มีฝาด้านหลังสีเหลือบ
ใบสีเหลือบของ เบ็กโกเนีย
สู เหยี่ยน

| สู เหยี่ยน |
| --- | --- |
เกิด:  (1989-10-06) 6 ตุลาคม ค.ศ. 1989 (35 ปี)
สู เหยี่ยน (จีน: 徐 琰; อังกฤษ: Xu Yan) เจ้าของฉายา ไทเกอร์ เกิดวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1989 เป็นนักมวยคิกบ็อกซิ่งชาวจีนซึ่งเข้าแข่งขันในรุ่นเวลเธอร์เวท
ประวัติและอาชีพ

สูได้รับการเปิดตัวครั้งแรกในรายการเค-วัน ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2009 ในการแข่งขัน เค-วัน อะวอร์ด แอนด์ แมกซ์ โคเรีย 2009 และแพ้น็อคให้แก่เซ กี คิม ในยกที่สอง การแข่งขันครั้งที่สองของเขาในรายการ เค-วัน เวิลด์แมกซ์ 2009 เวิลด์แชมเปี้ยนชิป ทัวร์นาเมนท์ไฟนอล ในเดือนตุลาคม ซึ่งเป็นปีที่ดูจะเป็นไปได้ว่าเขาสามารถสร้างชื่อเสียงได้มากที่สุดด้วยการชนะน็อคยูอิชิโร นากาชิมะ
วันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2010 เขาได้เข้าร่วมแข่งขันมวยไทยรายการเฉลิมพระชนมพรรษาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ซึ่งเป็นรายการที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี โดยเขาได้แพ้ยกแรกให้กับอเล็กซ์ โวเกิล จากประเทศเยอรมนี
แหล่งข้อมูลอื่น

自由搏击已然成健身新势力名将徐琰设计搏击操[ลิงก์เสีย] (จีน)
K-1 Profile เก็บถาวร 2011-08-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สเตชันแวกอน

สเตชันแวกอน (อังกฤษ: Station wagon) ตามแบบอเมริกัน หรือ รถเอสเตท (อังกฤษ: Estate car) ตามแบบบริติช เป็นรถยนต์ประเภทหนึ่งที่มีลักษณะเป็นรถเก๋ง แต่มีหลังคายื่นออกไปทางด้านหลังเพื่อเพิ่มพื้นที่เก็บสัมภาระหรือห้องโดยสาร สามารถเข้าถึงส่วนท้ายรถได้ผ่านประตูที่บานสามหรือห้า (ส่วนมากเป็นแบบยกขึ้น หรือฝาท้ายแบบรถกระบะ) แทนฝากระโปรงท้าย รูปทรงของตัวถังรถเปลี่ยนจากแบบสามกล่องมาเป็นแบบสองกล่อง ซึ่งประกอบด้วยเสา A B C และ D สเตชันแวกอนสามารถปรับเปลี่ยนพื้นที่ภายในได้อย่างยืดหยุ่นด้วยการพับเบาะหลังลง เพื่อเพิ่มพื้นที่สำหรับผู้โดยสารหรือสัมภาระ
พจนานุกรมมรดกอเมริกัน (American Heritage Dictionary) ให้คำจำกัดความของสเตชันแวกอนว่า "รถยนต์ที่มีเบาะนั่งที่พับหรือถอดออกได้หนึ่งหรือหลายแถวอยู่หลังคนขับ ไม่มีช่องเก็บสัมภาระ แต่มีพื้นที่หลังเบาะนั่งสำหรับบรรจุกระเป๋าเดินทาง พัสดุ ฯลฯ ผ่านประตูท้ายรถ"
เมื่อรถยนต์รุ่นหนึ่งมีหลายแบบ เช่น ซีดาน แฮทช์แบ็ก และสเตชันแวกอน โดยปกติแล้วรุ่นเหล่านี้จะใช้แพลตฟอร์ม ระบบขับเคลื่อน และตัวถังส่วนหน้าไปจนถึงเสา A เหมือนกัน และมักรวมถึงเสา B ด้วย ในปี 1969 นิตยสาร Popular Mechanics ระบุว่า "รถสเตชันแวกอน ... เป็นรถแนวเดียวกับรถเก๋งที่ผลิตขายทั่วไป ส่วนใหญ่มีระยะฐานล้อเท่ากัน มีตัวเลือกเกียร์และเครื่องยนต์เหมือนกัน และมีตัวเลือกความสะดวกสบายและอุปกรณ์อำนวยความสะดวกเหมือนกัน"
สเตชันแวกอนพัฒนามาจากการใช้งานในช่วงแรกซึ่งเป็นรถยนต์เฉพาะสำหรับขนส่งผู้คนและสัมภาระไปยังสถานีรถไฟ ความต้องการรถสเตชันแวกอนลดลงตั้งแต่ปี 2010 เป็นต้นมา เนื่องจากรถครอสโอเวอร์หรือเอสยูวีได้รับความนิยมมากขึ้น