stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายพระนามพระมหากษัตริย์พม่า
อาณาจักรย่อย > อังวะ (ค.ศ. 1364–1555)

พงศาวดารพม่าให้วันที่คล้ายกัน แต่ระยะเวลารัชกาลทั้งหมดไม่เหมือนกัน ตารางต่อไปนี้ส่วนใหญ่เป็นไปตามวันที่บันทึกในพงศาวดาร มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว และวันที่บันทึกใน (มหาราชวงศ์ Vol. 2 2006: 352–355). วันที่รัชกาลโดย G.E. Harvey (Harvey 1925: 366) ส่วนใหญ่สิ้นสุดรัชกาลในปีต่อมามากกว่าในพงศาวดารและวันจากการตรวจสอบ
| พระนาม | รูป | เริ่มครองราชย์ | สิ้นรัชกาล | ความสัมพันธ์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าตะโดมินพญา |  | เมษายน 1364 | ประมาณ 3 กันยายน 1367 | พระนัดดาของพระเจ้าซอยุน |
| พระเจ้าสวาซอเก  (พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา) |  | 5 กันยายน 1367 | เมษายน 1400 | พระนัดดาของพระเจ้ากะยอฉะวาแห่งพุกาม และพระปนัดดาของพระเจ้าสีหตู |
| พระเจ้าตราพระยา |  | เมษายน 1400 | 25 พฤศจิกายน 1400 | พระโอรส |
| พระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง  (มังฆ้องที่ 1) |  | 25 พฤศจิกายน 1400 | ประมาณ กุมภาพันธ์ 1422 | พี่น้องร่วมพระบิดา |
| พระเจ้าสีหตูแห่งอังวะ  (พระเจ้าฝรั่งมังศรี, มังศรีสู) |  | ประมาณ กุมภาพันธ์ 1422 | สิงหาคม 1425 | พระโอรส |
| พระเจ้ามี่นละแง |  | สิงหาคม 1425 | พฤศจิกายน 1425 | พระโอรส |
| พระเจ้ากะเล่เจ้ตองโญ |  | พฤศจิกายน 1425 | 20 พฤษภาคม 1426 | พระปิตุลา |
| พระเจ้าโม่ญี่นตะโด้ |  | 20 พฤษภาคม 1426 | พฤษภาคม 1439 | สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้ากะยอฉะวาที่ 1 แห่งปี้นยะ |
| พระเจ้ามังรายกะยอฉะวาที่ 1 |  | พฤษภาคม 1439 | มกราคม 1442 | พระโอรส |
| พระเจ้านรปติที่ 1 |  | 25 เมษายน 1442 | 24 กรกฎาคม 1468 | พระอนุชา |
| พระเจ้าสีหสุระ  (สีหสุระที่ 1) |  | 24 กรกฎาคม 1468 | ประมาณ สิงหาคม 1480 | พระโอรส |
| พระเจ้ามังฆ้องที่ 2 |  | ประมาณ สิงหาคม 1480 | 7 เมษายน 1501 | พระโอรส |
| พระเจ้าสีหสุระที่ 2  (สีหสุระที่ 2) |  | 1485 | 4 มีนาคม 1501 | พระโอรส ปกครองร่วมกับพระเจ้ามังฆ้องที่ 2 |
| พระเจ้าชเวนันจอชิน  (นรปติที่ 2) |  | 7 เมษายน 1501 | 14 มีนาคม 1527 | พระโอรสของพระเจ้ามังฆ้องที่ 2 |
| พระเจ้าโตฮาน-บว่า |  | 14 มีนาคม 1527 | พฤษภาคม 1542 | พระโอรสของเจ้าฟ้าซะโลนแห่งโม่ญี่น |
| พระเจ้าคอนเมง |  | มิถุนายน 1542 | ประมาณ กันยายน 1545 | เจ้าฟ้าเมืองสีป่อ |
| พระเจ้าโม่บแยนะระปะติ  (นรปติที่ 3) |  | ประมาณ กันยายน 1545 | ประมาณ ตุลาคม 1551 | พระโอรส |
| พระเจ้าซีตูจอทีน  (นรปติที่ 4) |  | ประมาณ ตุลาคม 1551 | 22 มกราคม 1555 | ปกครองเมืองสาลินและเป็นอุปราชแห่งซะไกง์ |
อาณาจักรย่อย > หงสาวดี (ค.ศ. 1287–1539, 1550–1552)

| พระนาม ตาม "พงศาวดารมอญและพม่า" และ "ราชาธิราช"  | เริ่มครองราชย์ | สิ้นรัชกาล | ความสัมพันธ์ |
| --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าฟ้ารั่ว  (มะกะโท หว่ารียุ)  | 4 เมษายน 1287 | มกราคม 1307 | ปฐมกษัตริย์ |
| พระเจ้ารามประเดิด  (ขุ่นลอ)  | มกราคม 1307 | มีนาคม 1311 | พระอนุชา |
| พระเจ้าแสนเมือง  (เจ้าอาว ซอโอ่)  | 10 เมษายน 1311 | กันยายน 1323 | พระนัดดา |
| พระเจ้ารามมะไตย  (เจ้าชีพ ซอเซ)  | กันยายน 1323 | เมษายน 1330 | พระอนุชา |
| ชีปอน  (เซปุ่น)  | เมษายน 1330 | เมษายน 1330 | ขุนนางผู้ชิงราชสมบัติ |
| พระยาอายกำกอง  (ซอเอกั่นเกาง์)  | เมษายน 1330 | พฤษภาคม 1330 | พระนัดดาของพระเจ้ารามมะไตย |
| พระยาอายลาว  (บะญาเอลอ)  | พฤษภาคม 1330 | 1348 | พระปิตุลา, พระโอรสของพระเจ้ารามประเดิด |
| พระยาอู่  (บะญาอู)  | 1348 | 2 มกราคม 1384 | พระนัดดา, พระโอรสของพระเจ้ารามมะไตย |
| พระเจ้าราชาธิราช  (หย่าซะดะหริ)  | 2 มกราคม 1384 | ประมาณ กุมภาพันธ์ 1421 | พระโอรส |
| พระเจ้าสุโทธรรมราชา  (พญาธรรมราชา บะญาดะมะหย่าส่า)  | ประมาณ กุมภาพันธ์ 1421 | 1424 | พระโอรส |
| พญารามที่ 1  (บะญาหยั่ง)  | 1424 | 1446 | พระอนุชา |
| พญาพะโร  (บะญาบะยู)  | 1446 | 30 พฤษภาคม 1451 | พระนัดดา |
| พญาเกียรติ์  (บะญาจัง)  | 30 พฤษภาคม 1451 | ประมาณ มิถุนายน 1453 | พระญาติ; พระโอรสของพญาธรรมราชา |
| พญามหอดอ  (มะมุดตาว เลหมุ่นทอ)  | ประมาณ มิถุนายน 1453 | ประมาณ มกราคม 1454 | พระญาติ; โอรสของพญารามที่ 1 |
| พระนางเชงสอบู  (ตละนางพระยาท้าว  ฉิ่งซอบุ๊)  | ประมาณ มกราคม 1454 | 1471 | พระปิตุจฉา; พระราชธิดาของพระเจ้าราชาธิราช |
| พระเจ้าธรรมเจดีย์  (ดะมะเส่ดี่)  | 1471 | 1492 | พระโอรสบุญธรรม |
| พญารามที่ 2  (บะญาหยั่ง)  | 1492 | 1526 | พระโอรส |
| พระเจ้าสการะวุตพี  (ดะก่ายุปิ๊)  | 1526 | ประมาณ มกราคม 1539 | พระโอรส |
สมัยภายใต้การปกครองของราชวงศ์ตองอู (1539–1550) 
| สมิงสอตุด  (สะเหม่งซอทุ)  | มิถุนายน 1550 | สิงหาคม 1550 | ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ |
| สมิงทอ  (สะเหม่งทอ)  | สิงหาคม 1550 | 12 มีนาคม 1552 | พระอนุชาของพระเจ้าสการะวุตพี |
อาณาจักรย่อย > แปร (ค.ศ. 1482–1542)

| พระนาม | รูป | เริ่มครองราชย์ | สิ้นรัชกาล | ความสัมพันธ์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าตะโดเมงสอ |  | 1482 | 1526 | พระโอรสของพระเจ้านรปติที่ 1 แห่งอังวะ |
| พระเจ้าบาเยงทเว |  | 1526 | ประมาณ ธันวาคม 1532 | พระโอรส |
| พระเจ้านรปติแห่งแปร |  | ประมาณ ธันวาคม 1532 | กุมภาพันธ์ 1539 | พระโอรส |
| พระเจ้ามังฆ้องแห่งแปร |  | กุมภาพันธ์ 1539 | 19 พฤศภาคม 1542 | พระอนุชา |
ตองอู (ค.ศ. 1510–1752)

| ลำดับ | พระนาม | รูป | เริ่มครองราชย์ | สิ้นรัชกาล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | พระเจ้าเมงจีโย (ไทย: พระเจ้าสิริชัยสุระ)  (อักษรโรมัน: Mingyinyo, พม่า: မင်းကြီးညို) |  | พ.ศ. 2029 | พ.ศ. 2074 (45 ปี) | รวบรวมพม่าหลังการล่มสลายของอาณาจักรพุกาม สถาปนาราชวงศ์ตองอู แยกตัวออกจากอาณาจักรอังวะ |
| 2 | พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้  (อักษรโรมัน: Tabinshwehti, พม่า: တပင်‌ရွှေထီး) |  | พ.ศ. 2074 | พ.ศ. 2094 (20 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าเมงจีโย ยึดและย้ายเมืองหลวงมายังกรุงหงสาวดี ขยายอาณาจักรไปยังยะไข่ พะสิม แปร เมาะตะมะ ฯลฯ ทำสงครามกับอาณาจักรอยุธยาเป็นครั้งแรก |
| 3 | พระเจ้าบุเรงนอง  (อักษรโรมัน: Bayinnaung, พม่า: ဘုရင့်နောင်) |  | พ.ศ. 2094 | พ.ศ. 2124 (30 ปี) | พระเทวันในพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ พิชิตอาณาจักรอยุธยา ล้านนา ล้านช้าง มณีปุระ ไทใหญ่ |
| 4 | พระเจ้านันทบุเรง  (อักษรโรมัน: Nanda Bayin, พม่า: နန္ဒဘုရင်) |  | พ.ศ. 2124 | พ.ศ. 2142 (18 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าบุเรงนอง และพระภาคิไนยในพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ |
| 5 | พระเจ้าญองยาน  (อักษรโรมัน: Nyaungyan Min, พม่า: ညောင်ရမ်းမင်း) |  | พ.ศ. 2142 | พ.ศ. 2149 (7 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าบุเรงนอง และพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาในพระเจ้านันทบุเรง |
| 6 | พระเจ้าอะเนาะเพะลูน  (อักษรโรมัน: Anaukpetlun, พม่า: အနောက်ဖက်လွန်) |  | พ.ศ. 2149 | พ.ศ. 2171 (22 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าญองยาน |
| 7 | พระเจ้ามีนเยเดะบะ  (อักษรโรมัน: Minyedeippa, พม่า: မင်းရဲဒိဗ္ဗ) |  | พ.ศ. 2171 | พ.ศ. 2172 (1 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าอะเนาะเพะลูน |
| 8 | พระเจ้าตาลูน  (อักษรโรมัน: Thalun, พม่า: သာလွန်မင်း) |  | พ.ศ. 2172 | พ.ศ. 2191 (19 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าญองยาน และพระปิตุลาในพระเจ้ามีนเยเดะบะ |
| 9 | พระเจ้าปีนดะเล  (อักษรโรมัน: Pindale, พม่า: ပင်းတလဲမင်း) |  | พ.ศ. 2191 | พ.ศ. 2204 (13 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าตาลูน |
| 10 | พระเจ้าปเย  (อักษรโรมัน: Pye, พม่า: ပြည်မင်း) |  | พ.ศ. 2204 | พ.ศ. 2215 (11 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าตาลูน และพระราชอนุชาในพระเจ้าปีนดะเล |
| 11 | พระเจ้านะราวะระ  (อักษรโรมัน: Narawara, พม่า: နရာဝရ) |  | พ.ศ. 2215 | พ.ศ. 2216 (1 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าปเย |
| 12 | พระเจ้ามังกะยอดิน  (อักษรโรมัน: Minyekyawdin, พม่า: မင်းရဲကျော်ထင်) |  | พ.ศ. 2216 | พ.ศ. 2241 (25 ปี) |  |
| 13 | พระเจ้าสเน่ห์มิน  (อักษรโรมัน: Sanay, พม่า: စနေမင်း) |  | พ.ศ. 2241 | พ.ศ. 2257 (16 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้ามังกะยอดิน |
| 14 | พระเจ้าตะนินกันเหว่  (อักษรโรมัน: Taninganway, พม่า: တနင်္ဂနွေမင်း) |  | พ.ศ. 2257 | พ.ศ. 2276 (19 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าสเน่ห์มิน |
| 15 | พระเจ้ามหาธรรมราชาธิบดี  (อักษรโรมัน: Mahadhammaraza Dipadi, พม่า: မဟာဓမ္မရာဇာဓိပတိ) |  | พ.ศ. 2276 | พ.ศ. 2295 (19 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าตะนินกันเหว่ |
ฟื้นฟูหงสาวดี (ค.ศ. 1740–1757)

| พระนาม | รูป | เริ่มครองราชย์ | สิ้นรัชกาล | ความสัมพันธ์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมิงทอพุทธกิตติ |  | 8 ธันวาคม 1740 | มกราคม 1747 (6 ปี) | พระราชภราดรของพระเจ้ามหาธรรมราชาธิบดี |
| พญาทะละ  (พญาทะละ) |  | มกราคม 1747 | 6 พฤษภาคม 1757 (10 ปี) | พระชามาดา |
โก้นบอง (ค.ศ. 1752–1885)

| ลำดับ | พระนาม | รูป | เริ่มครองราชย์ | สิ้นรัชกาล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | พระเจ้าอลองพญา  (อักษรโรมัน: Alaungpaya, พม่า: အလောင်းဘုရား) |  | พ.ศ. 2295 | พ.ศ. 2303 (8 ปี) | สถาปนาราชวงศ์โก้นบอง |
| 2 | พระเจ้ามังลอก (พระเจ้านองดายี)  (อักษรโรมัน: Naungdayi, พม่า: နောင်တော်ကြီးမင်း |  | พ.ศ. 2303 | พ.ศ. 2306 (3 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าอลองพญา |
| 3 | พระเจ้ามังระ (พระเจ้าเซงพยูเชง)  (อักษรโรมัน: Hsinbyushin, พม่า: ဆင်ဖြူရှင် |  | พ.ศ. 2306 | พ.ศ. 2319 (13 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าอลองพญา และพระราชอนุชาในพระเจ้ามังลอก ตีกรุงศรีอยุธยาแตกในปี พ.ศ. 2310 |
| 4 | พระเจ้าจิงกูจา  (อักษรโรมัน: Singu Min, พม่า: အလောင်းဘုရား |  | พ.ศ. 2319 | พ.ศ. 2325 (6 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้ามังระ |
| 5 | พระเจ้าหม่องหม่อง  (อักษรโรมัน: Maung Maung, พม่า: အလောင်းဘုရား |  | พ.ศ. 2325 | พ.ศ. 2325 (11 วัน)  | พระราชโอรสในพระเจ้ามังลอก ครองราชได้ 11 วัน จึงถูกพระเจ้าปดุงที่ร่วมมือกับอะแซหวุ่นกี้ยึดอำนาจและประหารชีวิต |
| 6 | พระเจ้าปดุง (พระเจ้าโบดอพญา)  (อักษรโรมัน: Bodawpaya, พม่า: အလောင်းဘုရား |  | พ.ศ. 2325 | พ.ศ. 2362 (38 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าอลองพญา และพระปิตุลาในพระเจ้าหม่องหม่อง |
| 7 | พระเจ้าจักกายแมง (พระเจ้าบายีดอ)  (อักษรโรมัน: Bagyidaw, พม่า: ဘကြီးတော |  | พ.ศ. 2362 | พ.ศ. 2380 (18 ปี) | พระราชนัดดาในพระเจ้าปดุง พม่าแพ้ในสงครามพม่า-อังกฤษครั้งที่ 1 |
| 8 | พระเจ้าแสรกแมง (พระเจ้าสาราวดีมินทร์)  (อักษรโรมัน: Tharrawaddy Min, พม่า: သာယာဝတီမင်း |  | พ.ศ. 2380 | พ.ศ. 2389 (9 ปี) | พระราชอนุชาในพระเจ้าจักกายแมง |
| 9 | พระเจ้าพุกาม  (อักษรโรมัน: Pagan Min, พม่า: ပုဂံမင်း |  | พ.ศ. 2389 | พ.ศ. 2396 (7 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าแสรกแมง พม่าแพ้ในสงครามพม่า-อังกฤษครั้งที่ 2 |
| 10 | พระเจ้ามินดง  (อักษรโรมัน: Mindon Min, พม่า: မင်းတုန်းမင်း |  | พ.ศ. 2396 | พ.ศ. 2421 (25 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้าแสรกแมง |
| 11 | พระเจ้าสีป่อ  (อักษรโรมัน: Thibaw Min, พม่า: သီပေါမင်း |  | พ.ศ. 2421 | พ.ศ. 2428 (7 ปี) | พระราชโอรสในพระเจ้ามินดง เสียเมืองแก่อังกฤษ ถูกเนรเทศไปอินเดียและสวรรคตที่นั่น |
ผู้อ้างสิทธิในพระราชบัลลังก์พม่า (ตั้งแต่ ค.ศ. 1885)

| ลำดับ | พระนาม | รูป | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | พระเจ้าสีป่อ  (อักษรโรมัน: Thibaw Min, พม่า: သီပေါမင်း |  | พ.ศ. 2428 | พ.ศ. 2459 |  |
| 2 | เจ้าหญิงเมียะพะยาละ  (อักษรโรมัน: Myat phya Lat, พม่า: မြတ်ဘုရားလတ် |  | พ.ศ. 2459 | พ.ศ. 2499 | พระราชธิดาในพระเจ้าสีป่อ |
| 3 | ตอพะย่า  (อักษรโรมัน: Taw phya, พม่า: တော်ဘုရား |  | พ.ศ. 2499 | พ.ศ. 2562 | พระภาคิไนยในเจ้าหญิงเมียะพะยาละ |
| 4 | โซ่วี่น  (อักษรโรมัน: Soe Win, พม่า: စိုးဝင်း |  | พ.ศ. 2562 |  | พระภาติยะในตอพะย่า |
ดูเพิ่ม

รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์พม่า
พลอยไพลิน เจนเซน

| ท่านผู้หญิง พลอยไพลิน เจนเซน ม> ว.ม. ท.จ.ว. ภ.ป.ร. ๑ ว.ป.ร. ๒ |
| --- | --- |
เกิด: พลอยไพลิน เจนเซน 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 (44 ปี) แซนดีเอโก สหรัฐอเมริกา
การศึกษา: มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโก (วท.บ.) โรงเรียนการบริหารสโลน สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (บธ.ม.)
คู่สมรส: เดวิด วีลเลอร์ (พ.ศ. 2552–ปัจจุบัน)
บุตร: แม็กซิมัส วีลเลอร์ ลีโอนาร์โด วีลเลอร์ อเล็กซานดรา วีลเลอร์
บิดามารดา: ปีเตอร์ แลดด์ เจนเซน ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี
ท่านผู้หญิงพลอยไพลิน เจนเซน (เกิด 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524) เป็นพระธิดาในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี กับปีเตอร์ แลดด์ เจนเซน เป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และเป็นพระภาคิไนยในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประวัติ

ท่านผู้หญิงพลอยไพลินเกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 ที่เมืองแซนดีเอโก สหรัฐอเมริกา เรียกสั้น ๆ ว่า คุณพลอย หรือ พะพอย เป็นพระธิดาคนโตในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี กับปีเตอร์ แลดด์ เจนเซน อดีตพระสวามีชาวอเมริกัน มีน้องชายและน้องสาว คือ คุณพุ่ม และ ท่านผู้หญิงสิริกิติยา เจนเซน ตามลำดับ
ท่านผู้หญิงพลอยไพลินศึกษาวิชาการดนตรีที่โรงเรียนเพอร์เซลล์ (อังกฤษ: Purcell School) กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านวิทยาการปัญญา (อังกฤษ: Cognitive Science) เกียรตินิยมอันดับ 1 จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโก และศึกษาต่อระดับปริญญาโทบริหารธุรกิจที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ หลังสำเร็จการศึกษาได้ทำงานเป็นที่ปรึกษาด้านการเงินบริษัทแมคคินซีย์ประจำฮ่องกง แต่หลังตั้งครรภ์ได้เดือนที่แปดก็ตัดสินใจย้ายกลับไปนิวยอร์ก และอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ โดยให้เหตุผลว่าอยู่ใกล้กับครอบครัวของสามี
พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชโองการโปรดเกล้าฯ พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษฝ่ายในและเหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 10 ชั้นที่ 2 แก่คุณพลอยไพลินและคุณสิริกิติยา เจนเซน เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2562 ทั้งสองได้รับบรรดาศักดิ์เป็น "ท่านผู้หญิง"
การทำงาน > ผลงานการแสดง

ท่านผู้หญิงพลอยไพลินมีผลงานการแสดงละครเรื่อง ดาวหลงฟ้า ภูผาสีเงิน เมื่อ พ.ศ. 2544 ในบท "เจ้าหญิงจัสมิน" และการแสดง แม่น้ำของแผ่นดิน พ.ศ. 2545 ในบท "ธิดาแห่งเจ้าพระยา"
ทั้งนี้ ท่านผู้หญิงพลอยไพลินมีชื่อเสียงจากการเป็นนักร้องเสียงโซปราโน และนักเปียโนอายุน้อยที่มีฝีมือเยี่ยม ที่เคยมีผลงานการแสดงมาแล้วทั้งในยุโรปและเอเชีย เช่น เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ท่านผู้หญิงพลอยไพลินได้แสดงคอนเสิร์ตในวาระครบรอบ 50 ปีการอภิเษกสมรสของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรกับสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงที่จัดขึ้น ณ โรงอุปรากรซิดนีย์ เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย การนี้สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีเสด็จเป็นองค์ประธาน โดยท่านผู้หญิงพลอยไพลินได้ขับร้องเปียโนคอนแซร์โด ร่วมกับคณะอุปรากรประเทศออสเตรเลียและคณะบัลเลต์ออร์เคสตรา เพลงที่ใช้ในการแสดงนั้นเป็นเพลงพระราชนิพนธ์ของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช  บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
วันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ท่านผู้หญิงพลอยไพลินได้ร่วมแสดงอุปรากรเรื่อง พระเนมิราช รับบทเป็นเทพเจ้าในฉากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เพื่อเฉลิมฉลองในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช  บรมนาถบพิตรครองราชสมบัติครบ 70 ปี วันที่ 22 ตุลาคมปีเดียวกัน ท่านผู้หญิงพลอยไพลินได้ร่วมร้องเพลงสรรเสริญพระบารมี เพื่อถวายความอาลัยต่อการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โดยวิดีทัศน์ดังกล่าวถูกบันทึกเพื่อนำไปฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วประเทศ
วันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2560 ท่านผู้หญิงพลอยไพลินได้ร่วมขับร้องเพลง "แผ่นดินของเรา" และ "Wind Beneath My Wings" กับนักร้องและนักแสดงคนอื่น ๆ ในการแสดงดนตรีจิตรลดาสวามิภักดิ์ ชุดก้าวเดินต่อไป เพื่อเฉลิมพระเกียรติและน้อมรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ณ ลานพระราชวังดุสิต
การทำงาน > กิจกรรมกับพระราชวงศ์

ท่านผู้หญิงพลอยไพลินและสามีได้ออกมาร่วมทำกิจกรรมกับชุมชนไทยที่พำนักในสหรัฐในบางวาระ เช่น ในปี พ.ศ. 2556 ทั้งสองได้ร่วมงานเฉลิมพระชนมพรรษาพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในปี พ.ศ. 2557 ได้เข้าร่วมงานถวายปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ด้านการส่งเสริมการมีมนุษยธรรมแด่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี  และปลายปีนั้น ท่านผู้หญิงพลอยไพลินและสามี ได้ร่วมพิธีเปิด "การแสดงศิลปะลายเส้นและเขียนสีของฐาปนันดรศิลปิน" เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ซึ่งจัดแสดงผลงานศิลปะของชวน หลีกภัย  การนี้ท่านผู้หญิงพลอยไพลินได้ขับร้องเพลงเงาไม้ ประกอบการเล่นแซ็กโซโฟนของชวน เพื่อให้กมล ทัศนาญชลี วาดภาพสีน้ำประกอบไปด้วย
วันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2558 ท่านผู้หญิงพลอยไพลินพร้อมด้วยครอบครัว ได้เข้าเฝ้าสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เพื่อถวายพระพรเนื่องในโอกาสฉลองพระชนมายุครบ 60 ปี
เดือนตุลาคม พ.ศ. 2559 ท่านผู้หญิงพลอยไพลินพร้อมด้วยเดวิด วีลเลอร์ และแม็กซิมัส วีลเลอร์ ตามเสด็จสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอทิตยาทรกิติคุณ เข้าร่วมพระราชพิธีพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมถวายพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ชีวิตส่วนตัว

ท่านผู้หญิงพลอยไพลินเป็นที่กล่าวถึงด้านการใช้ชีวิตที่เรียบง่ายและเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างนักศึกษาเช่นสามัญชนทั่วไป โดยมิถือตัวว่าตนเป็นพระราชนัดดาของพระมหากษัตริย์ เธอจึงเป็นที่รู้จักในนามของ "พลอย เจนเซน" นักศึกษาลูกครึ่งไทย-อเมริกันเสียมากกว่า ในบันทึกของเพื่อนนักศึกษาคนหนึ่งได้กล่าวถึงเธอความว่า "เธอเคยมีประสบการณ์ทำงานทางด้านวาณิชธนกิจ [Investment Banking] กับบริษัทชั้นนำทางด้านนี้อย่างแมคคินซีย์แอนด์คอมพานี [McKinsey & Company] มาแล้ว (รวมถึงเป็นนักเปียโน และนักร้องเสียงโซปราโนอีกด้วย)"
ท่านผู้หญิงพลอยไพลินสมรสกับเดวิด วีลเลอร์ เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2552 พิธีสมรสจัดขึ้นที่รัฐฮาวาย สหรัฐ โดยจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ทั้งสองมีบุตรชายด้วยกันสองคน คนโตชื่อ แม็กซิมัส "แม็กซ์" วีลเลอร์ เกิดวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 และมีบุตรชายคนที่สองช่วงปี พ.ศ. 2557 ชื่อ ลีโอนาร์โด "ลีโอ" วีลเลอร์ โดยทั้งสองได้รับพระราชทานชื่อภาษาไทยจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ว่า "จุลรัตน์" และ "ภัททพงศ์" ตามลำดับ และมีธิดาคนหนึ่งชื่ออเล็กซานดรา "แอลี" วีลเลอร์ ปรากฏตัวต่อสาธารณชนครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2562 มีชื่อภาษาไทยว่า "ภัททสุดา"
ครื่องราชอิสริยาภรณ์

ท่านผู้หญิงพลอยไพลิน เจนเซน ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ดังนี้
พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2562 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2535 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 1 (ภ.ป.ร.1)
พ.ศ. 2562 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 10 ชั้นที่ ๒ (ว.ป.ร.๒)
สิ่งอันเนื่องด้วยนาม

ห้องประชุมพลอยไพลิน อาคารอุบลรัตนราชกัญญา โรงพยาบาลสวนปรุง จังหวัดเชียงใหม่
สิริกิติยา เจนเซน

| ท่านผู้หญิง สิริกิติยา เจนเซน ม> ว.ม. ท.จ.ว. ภ.ป.ร. ๑ ว.ป.ร. ๒ |
| --- | --- |

เกิด: ใหม่ เจนเซน 18 มีนาคม พ.ศ. 2528 (39 ปี) แซนดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
อาชีพ: ข้าราชการกรมศิลปากร
บิดามารดา: ปีเตอร์ แลดด์ เจนเซน ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี
ท่านผู้หญิงสิริกิติยา เจนเซน  หรือ สิริกิตติยา ใหม่ เจนเสน (นามเดิม: ใหม่ เจนเซน; เกิด 18 มีนาคม พ.ศ. 2528) เป็นพระธิดาคนเล็กในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี กับปีเตอร์ แลดด์ เจนเซน เป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และเป็นพระภาคิไนยในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สิริกิติยา" โดยนำมาจากพระนามของสมเด็จยาย คือ "สิริกิติ์"
ประวัติ > ชีวิตตอนต้นและการศึกษา

ท่านผู้หญิงสิริกิติยา เจนเซน หรือ สิริกิตติยา เจนเสน มีนามเดิมว่า ใหม่ เจนเซน เกิดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2528 เมืองแซนดีเอโก ประเทศสหรัฐอเมริกา  เป็นพระธิดาคนเล็กในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี กับปีเตอร์ แลดด์ เจนเซน มารดาเป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร กับสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ท่านผู้หญิงสิริกิติยามีพี่สาวและพี่ชาย คือท่านผู้หญิงพลอยไพลินและคุณพุ่ม เจนเซน
ท่านผู้หญิงสิริกิติยาเกิดและเติบโตในแซนดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกาได้ศึกษาขั้นต้นที่โรงเรียนมัธยมศึกษาเอิร์ลวอร์เรนจูเนียร์ (Earl Warren Junior High School) และโรงเรียนมัธยมศึกษาทอร์เรย์ไพนส์ (Torrey Pines High School) ในช่วงปี พ.ศ. 2541 บิดาและพระมารดาได้หย่าร้างกัน ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดีเสด็จนิวัตประเทศไทยพร้อมด้วยคุณพุ่ม พี่ชาย ส่วนท่านผู้หญิงสิริกิติยายังคงพำนักอยู่ในแซนดีเอโกร่วมกับบิดา จนกระทั่งสำเร็จการศึกษาในปี พ.ศ. 2543 ต่อมาท่านผู้หญิงพลอยไพลินพี่สาวได้ย้ายที่อยู่ไปยังเมืองแซนดีเอโกและเข้าศึกษาที่มหาวิทยาแคลิฟอร์เนียแซนดีเอโกจนสำเร็จการศึกษา ส่วนท่านผู้หญิงสิริกิติยาก็ได้ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียริเวอร์ไซด์ ต่อมาได้ตัดสินย้ายไปอยู่นิวยอร์กเพียงลำพังเพื่อศึกษาต่อ จนสำเร็จการศึกษาวิชาประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก สาขาการศึกษาภูมิภาคเอเชียตะวันออก โดยท่านผู้หญิงสิริกิติยาเคยกล่าวถึงไว้ว่า "...เราเลือกเรียนด้านประวัติศาสตร์จีน เกาหลี ญี่ปุ่น เน้นจีนกับญี่ปุ่นมากหน่อย เพราะชอบ พยายามตั้งใจเรียน เพราะรู้ว่าตัวเองไม่ได้ฉลาดตามธรรมชาติเหมือนคนอื่น..." และ "...เมื่ออยากได้งานดี ๆ จึงต้องเรียนให้ได้คะแนนดี อีกอย่างค่าเรียนแพง ต้องตั้งใจเรียน จะได้คุ้ม..."
ประวัติ > การทำงาน

หลังสำเร็จการศึกษา ท่านผู้หญิงสิริกิติยาได้ทำงานด้านแฟชั่นโดยเป็นคนฝึกงานของโยจิ ยามาโมโตะ (Yohji Yamamoto) นักออกแบบชาวญี่ปุ่น และทำงานกับแอร์เมส (Hermes) เพราะอยากใช้ความคิดสร้างสรรค์ระหว่างทำงาน และมองว่างานแฟชั่นคือสิ่งที่สนุกที่สุด ต่อมาทำงานอิสระโดยเปิดเว็บไซต์ที่รวมเว็บไซต์โฆษณา
ท่านผู้หญิงสิริกิติยาสนใจงานภัณฑารักษ์ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันตั้งแต่ทำงานที่แอร์เมส หลังกลับเข้ามาพำนักในไทย จึงเข้าฝึกงานในกลุ่มงานวิชาการการอนุรักษ์ สำนักสถาปัตยกรรม กรมศิลปากรตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2559 และหลังจากฝึกงานเสร็จก็ได้รับการบรรจุเป็นเข้าข้าราชการระดับ 3  ของหน่วยงานดังกล่าวตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ในตำแหน่งนักอักษรศาสตร์ปฏิบัติการ กลุ่มประวัติศาสตร์ สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ ช่วยราชการที่สำนักสถาปัตยกรรม กรมศิลปากร ในปี พ.ศ. 2560 ท่านผู้หญิงสิริกิติยารับหน้าที่ดูแลการก่อสร้างพระเมรุมาศสำหรับพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรในฐานะข้าราชการ ต่อมาในปี พ.ศ. 2561 ท่านผู้หญิงสิริกิติยาเป็นผู้อำนวยการโครงการ "วังน่านิมิต" ซึ่งเก็บและเผยแพร่ข้อมูลเกี่ยวกับพระราชวังบวรสถานมงคล ซึ่งจัดแสดงโดยใช้สื่อเทคโนโลยีในรูปแบบภาพ (visual language) เธอกล่าวเกี่ยวกับความเป็นมานิทรรศการนี้ว่า "...นิทรรศการนี้จึงทำขึ้นด้วยความตั้งใจที่อยากให้เด็กรุ่นใหม่เห็นว่าประวัติศาสตร์กับปัจจุบันไปด้วยกันได้ และให้รู้สึกว่าประวัติศาสตร์เป็นสิ่งที่ไม่อยู่ไกลจากตัว"
เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561 ท่านผู้หญิงสิริกิติยาได้ลงพื้นที่เยี่ยมชมโบราณสถานสำคัญต่าง ๆ ในเมืองสงขลา ได้แก่ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สงขลา, เขาตังกวน, เกาะยอ, สถาบันทักษิณคดีศึกษา, วัดมัชฌิมาวาส และมัสยิดอุสาสนอิสลาม เพื่อส่งเสริมและผลักดันให้เมืองสงขลาเป็นเมืองมรดกโลก
วันที่ 6 มีนาคม – 28 เมษายน 2562 ท่านผู้หญิงสิริกิติยาร่วมกับนาตาลี บูแตง และแมรี่ ปานสง่าจัดโครงการ "วังหน้านฤมิต ในมิติแห่งการเวลา" และนิทรรศการ "นัยระนาบนอก อินซิทู : แปลงร่างอดีตในหลืบแห่งปัจจุบัน" ที่พระที่นั่งอิศราวินิจฉัย พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร เพื่อศึกษาเกี่ยวกับพระราชวังบวรสถานมงคล แต่ครั้งนี้ได้เพิ่มเติมชิ้นงานของผู้คนที่โดดเด่นจากวงการต่าง ๆ 20 คน และหนึ่งคณะนักร้องประสานเสียง สร้างชิ้นงานที่สื่อถึงวังหน้าตามความถนัด
วันที่ 1 – 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ท่านผู้หญิงสิริกิติยาจัดแสดงนิทรรศการภาพถ่าย Hundred Years Between ที่บอกเล่าเรื่องราวการเดินทางของท่านผู้หญิงสิริกิติยา กับการตามรอยเสด็จประพาสรัชกาลที่ 5 ที่นอร์เวย์ ในวาระครบรอบ 115 ปี ความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างไทย-นอร์เวย์ พ.ศ. 2563 ด้วยการถ่ายทอดความคิด ความรู้สึกจากการเดินทางไปยังจุดเหนือสุดแห่งทวีปยุโรป ของทั้งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและตัวท่านผู้หญิงเองด้วยจดหมาย 4 ฉบับเขียนถึงพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ผู้ทรงเสด็จฯ ถึงยังสถานที่เดียวกัน หากแต่คั่นด้วยเวลา 113 ปี ซึ่งภายหลังถูกรวบรวมเป็นบทพระราชนิพนธ์ ไกลบ้าน
ประวัติ > กิจกรรมกับพระราชวงศ์

ท่านผู้หญิงสิริกิติยาได้ร่วมทำกิจกรรมกับชุมชนไทยที่พำนักในสหรัฐอเมริกาในวาระสำคัญต่าง ๆ เช่น งานเฉลิมพระชนมพรรษาพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และเป็นเจ้าภาพในงานผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตของวัดวชิรธรรมปทีป ลองไอส์แลนด์ นิวยอร์ก เป็นต้น
ส่วนในประเทศไทย ท่านผู้หญิงสิริกิติยามักโดยเสด็จสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ซึ่งเคยตามเสด็จเพื่อร่วมบรรยายในวิชาประวัติศาสตร์ โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า หรือโดยเสด็จทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดีขณะประกอบพระกรณียกิจบ่อยครั้ง และมีบ้างที่ออกไปปฏิบัติงานเพียงคนเดียว เช่น ในพระราชพิธีพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมถวายพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช ท่านผู้หญิงสิริกิติยาก็ได้มอบของแก่ประชาชนที่ร่วมเข้ามาสักการะพระบรมศพด้วย และอื่น ๆ
วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชโองการโปรดเกล้าฯ พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษฝ่ายในและเหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 10 ชั้นที่ 2 แก่คุณพลอยไพลินและคุณสิริกิติยา เจนเซน ทั้งสองได้รับบรรดาศักดิ์เป็น "ท่านผู้หญิง"
ชีวิตส่วนตัว

ท่านผู้หญิงสิริกิติยากล่าวว่าตนเองขี้อาย แต่พูดตรงไปตรงมาไม่เสแสร้ง ทั้งยังใช้ภาษาไทยได้ดีแม้ว่าจะไม่ได้พูดมาเป็นระยะเวลานานก็ตาม รักการเดินทางไปยังสถานที่หรือประเทศต่าง ๆ ชื่นชอบภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง มหาศึกชิงบัลลังก์ เธอสนใจประวัติศาสตร์และศิลปะลัทธิประทับใจ และมักเพิ่มเติมความรู้ที่พิพิธภัณฑ์ตั้งแต่ยังเรียนที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก นอกจากนี้โปรดปรานในการออกกำลังกาย โดยเฉพาะการวิ่ง ปั่นจักรยาน และว่ายน้ำ โดยถนัดกีฬาชนิดหลังที่สุด จากเดิมที่ไม่ชอบออกกำลังกาย และชอบการออกเที่ยวและดื่ม โดยให้เหตุผลว่า "น้องใหม่มีความสุขมากจริง ๆ นี่คือข้อดีของการเล่นกีฬา มันสอนเราเราให้รู้ว่าไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ" เธอเลี้ยงแมวตัวหนึ่งชื่อปลาทู
ท่านผู้หญิงสิริกิติยานับถือศาสนาพุทธ และกล่าวเกี่ยวกับศาสนาไว้ว่า "หลายคนคิดว่าศาสนาพุทธคือการไปวัดแล้วขอพร...แต่สำหรับเราศาสนาพุทธไม่ได้เป็นแบบนั้น ไม่ได้สอนว่าขอ [พร] แล้วจะได้ แต่สอนให้มีสติ..."
ในปี พ.ศ. 2547 ท่านผู้หญิงสิริกิติยาและคุณพุ่ม พี่ชายได้ตามเสด็จทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดีท่องเที่ยวที่เขาหลัก จังหวัดพังงา แต่ทว่าได้เกิดเหตุการณ์คลื่นสึนามิเนื่องจากเกิดแผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ซึ่งขณะที่เกิดเหตุนั้น ท่านผู้หญิงสิริกิติยากำลังเล่นน้ำทะเล เมื่อเห็นคลื่นยักษ์กำลังจะซัดเข้ามาจึงรีบหนี ก่อนถูกคลื่นใหญ่ซัดเข้าไปที่ต้นสน เธอจึงเกาะต้นสนนั้นไว้แน่นเพื่อเอาตัวรอด แต่ในเหตุการณ์ครั้งนั้นส่งผลให้คุณพุ่มถึงแก่อนิจกรรม