การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย
การเดินทางเที่ยวสุดท้าย > อับปาง

อู-20 ขึ้นสู่ผิวน้ำอีกครั้งในเวลา 12.45 น. เนื่องจากสภาพอากาศเอื้อต่อการมองเห็นแล้ว เวลา 13:20 น. มีการพบเห็นวัตถุบางอย่างและชวีเกอร์ถูกเรียกไปที่หอบังคับการ เมื่อแรกเห็นดูเหมือนจะเป็นเรือหลายลำเนื่องจากมีปล่องไฟและเสากระโดงจำนวนมาก แต่ต่อมาจึงเห็นชัดเจนว่าเป็นเรือกลไฟขนาดใหญ่ลำหนึ่งที่ปรากฏขึ้นเหนือขอบฟ้า เวลา 13:25 น. เรือดำน้ำดำลงสู่ระดับความลึกที่สามารถใช้กล้องปริทรรศน์สังเกตการณ์ได้ที่ 11 เมตร และได้กำหนดทิศทางเพื่อสกัดเรือลำดังกล่าวด้วยความเร็วสูงสุดขณะดำน้ำ 9 นอต เมื่อทั้งสองลำเข้าใกล้กันในระยะ 2 ไมล์ทะเล (3.7 กิโลเมตร) ลูซิเทเนียทำการเปลี่ยนทิศทางหลบหนี ทำให้ชวีเกอร์เกรงว่าจะพลาดเป้าหมายไป แต่แล้วเรือก็หันกลับมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นทิศทางที่เหมาะสมยิ่งสำหรับการโจมตี เวลา 14:10 น. เมื่อเป้าหมายอยู่ห่างออกไป 700 เมตร เขาสั่งยิงตอร์ปิโดไจโรสโกปิก 1 ลูก โดยตั้งค่าความลึกในการวิ่งที่ 3 เมตร ชวีเกอร์ให้การว่าตนยังไม่ทราบชื่อเรือลำดังกล่าวก่อนโจมตี ทราบเพียงแต่ว่าเป็นเรือโดยสารขนาดใหญ่ลำหนึ่ง ตลอดเวลาในการปฏิบัติหน้าที่ เขาทำการโจมตีโดยไม่ได้ระบุเป้าหมายที่ชัดเจนหลายครั้ง รวมถึงการโจมตีอาร์เอ็มเอส เฮสเปเรียน (RMS Hesperian) ในเวลาต่อมา ซึ่งเป็นการฝ่าฝืนคำสั่งห้ามโจมตีเรือโดยสาร ชวีเกอร์ยังประเมินความเร็วของเรือผิดพลาด โดยคาดการณ์ว่าเรือแล่นด้วยความเร็ว 20 นอต แต่โชคร้ายสำหรับลูซิเทเนีย ความผิดพลาดในการประเมินมุมปะทะที่เขาทำไปก่อนหน้านั้นกลับกลายเป็นผลดีต่อการยิงตอร์ปิโดครั้งนี้ และตอร์ปิโดก็อยู่ในเส้นทางที่จะพุ่งชนเรือภายในเวลาประมาณหนึ่งนาที
บนเรือลูซิเทเนีย เลสลี มอร์ตัน วัย 18 ปี ผู้ทำหน้าที่ยามเฝ้าระวังที่หัวเรือ สังเกตเห็นฟองน้ำทะเลจำนวนมากกำลังวิ่งเข้าหาเรือด้วยความเร็ว เขาตะโกนผ่านโทรโข่งว่า "ตอร์ปิโดกำลังมุ่งหน้ามาทางขวา!" ขณะเข้าใจผิดคิดว่าฟองอากาศที่เห็นนั้นเกิดจากวัตถุโจมตีสองลูก ไม่ใช่ลูกเดียว บันทึกประจำวันของชวีเกอร์ยืนยันว่าเขายิงตอร์ปิโดเพียงลูกเดียว มีบางส่วนแสดงความสงสัยต่อความถูกต้องของข้ออ้างนี้ โดยแย้งว่ารัฐบาลเยอรมันแก้ไขสำเนาบันทึกของชวีเกอร์ที่ตีพิมพ์เผยแพร่ในภายหลัง แต่คำให้การจากลูกเรืออู-20 คนอื่น ๆ ก็ยังคงสนับสนุนข้ออ้างดังกล่าว บันทึกดังกล่าวสอดคล้องกับรายงานทางวิทยุที่ถูกดักฟังซึ่งส่งไปยังประเทศเยอรมนีโดยอู-20 หลังจากที่กลับมายังทะเลเหนือแล้ว ก่อนจะมีการปกปิดข้อเท็จจริงใด.ๆ ในทางการ
ต่อไปนี้เป็นคำบอกเล่าของชวีเกอร์ดังที่ปรากฏในบันทึกประจำวันของอู-20:
ตอร์ปิโดพุ่งชนกราบขวาของเรือ เรือเกิดระเบิดอย่างรุนแรงและมีกลุ่มควันแรงมาก สันนิษฐานว่าหลังการระเบิดของตอร์ปิโดแล้วน่าจะมีการระเบิดเกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง อาจมีสาเหตุมาจาก [หม้อไอน้ำ, ถ่านหิน หรือดินปืน]... เรือหยุดนิ่งทันทีและเอียงไปทางกราบขวาอย่างรวดเร็ว พร้อมกันนั้นส่วนหัวเรือก็จมลงทันที... ชื่อ 'ลูซิเทเนีย' ปรากฏชัดขึ้นมาเป็นสีทอง
แม้ชวีเกอร์จะระบุว่าตอร์ปิโดพุ่งชนที่ด้านหลังสะพานเดินเรือ และด้วยเหตุนี้จึงอยู่ในบริเวณใกล้กับปล่องไฟแรก แต่คำให้การของผู้รอดชีวิตรวมถึงกัปตันเทอร์เนอร์ได้ระบุตำแหน่งต่างกันหลายจุด บางคนระบุว่าอยู่ระหว่างปล่องไฟแรกและที่สอง ขณะที่บางคนระบุว่าอยู่ระหว่างปล่องไฟที่สามและสี่ พยานส่วนใหญ่ให้ข้อมูลสอดคล้องกันโดยประมาณ โดยรายงานว่าเกิดกระแสน้ำพุ่งขึ้นสูงจนเรือชูชีพหมายเลข 5 หลุดจากเดวิต และมีน้ำพุของแผ่นเหล็ก ถ่านหิน เถ้า และเศษต่าง ๆ พุ่งขึ้นเหนือดาดฟ้า และลูกเรือที่กำลังทำงานอยู่ในห้องหม้อไอน้ำอ้างว่าพวกเขาถูกน้ำท่วมทันที ซึ่งสอดคล้องกับคำบอกเล่าของชวีเกอร์ ผู้โดยสารคนหนึ่งเล่าว่า "เสียงนั้นดังราวกับค้อนหนักล้านตันทุบลงบนหม้อไอน้ำที่สูงร้อยฟุต" ทันทีหลังจากนั้นก็เกิดการระเบิดครั้งที่สองขึ้น ส่งเสียงก้องกังวานไปทั่วทั้งลำเรือ ขณะเดียวกันควันสีเทาหนาทึบก็เริ่มพวยพุ่งออกมาจากปล่องไฟและช่องระบายอากาศที่เชื่อมกับห้องหม้อไอน้ำที่ท้องเรือ เรือเอก เรมุนด์ ไวส์บัค เจ้าหน้าที่ตอร์ปิโดประจำอู-20 สังเกตการณ์การทำลายล้างผ่านกล้องปริทรรศน์และสามารถระลึกได้ว่าแรงระเบิดของตอร์ปิโดนั้นรุนแรงผิดปกติ
เวลา 14:12 น. กัปตันเทอร์เนอร์สั่งให้ฮิว โรเบิร์ต จอห์นสตัน พลาธิการประจำที่พังงาเพื่อบังคับเรือให้เลี้ยวหางเสือไปทางขวาสุดมุ่งหน้าไปยังชายฝั่งไอร์แลนด์ ซึ่งจอห์นสตันได้ยืนยันคำสั่งแล้ว แต่เรือไม่สามารถทรงตัวได้และหยุดตอบสนองต่อพังงาอย่างรวดเร็ว เทอร์เนอร์สั่งให้ถอยเครื่องยนต์เพื่อหยุดเรือ แม้ห้องเครื่องจะได้รับสัญญาณแล้ว แต่ก็ไม่สามารถดำเนินการใด ๆ ได้ แรงดันไอน้ำลดลงอย่างรวดเร็วจาก 195 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว ก่อนเกิดการระเบิด เหลือเพียง 50 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว และยังคงลดลงเรื่อย ๆ หลังจากนั้น หมายความว่าจะไม่สามารถควบคุมทิศทางหรือหยุดเรือเพื่อแก้ปัญหาการเอียงของเรือหรือนำเรือไปเกยตื้น พนักงานวิทยุโทรเลขของลูซิเทเนียส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือฉุกเฉิน (SOS) ออกไปทันที ซึ่งสถานีวิทยุชายฝั่งได้รับสัญญาณดังกล่าว ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็ส่งสัญญาณระบุตำแหน่งของเรือ ซึ่งอยู่ห่างจากแหลมโอลด์เฮดออฟคินเซลไปทางทิศใต้ 10 ไมล์ทะเล (19 กิโลเมตร) เวลา 14:14 น. ไฟฟ้าดับ ทำให้ภายในเรือที่มีขนาดกว้างใหญ่ตกอยู่ในความมืด สัญญาณวิทยุยังคงดำเนินต่อไปได้โดยใช้แบตเตอรีฉุกเฉิน แต่ลิฟต์ไฟฟ้าเกิดขัดข้อง ทำให้ลูกเรือในห้องเก็บสัมภาระด้านหน้าที่กำลังเตรียมสัมภาระเพื่อขึ้นฝั่งที่ลิเวอร์พูลในช่วงเย็นของวันนั้นต้องติดอยู่ภายใน ลูกเรือเหล่านี้เป็นผู้ที่ต้องรายงานตัวที่จุดรวมพลเพื่อปล่อยเรือชูชีพในกรณีเรืออับปาง ประตูกันน้ำที่ปิดไว้เป็นการป้องกันก่อนการโจมตีไม่สามารถเปิดออกเพื่อปล่อยลูกเรือที่ติดอยู่ได้ เมื่อระบบขับเคลื่อนขัดข้อง หางเสือก็ใช้งานไม่ได้ตามไปด้วย เป็นผลให้ไม่สามารถบังคับเรือเพื่อลดความเอียงหรือนำเรือเข้าหาฝั่งได้ มีพยานหลักฐานน้อยมากที่รายงานว่ามีผู้โดยสารติดอยู่ภายในลิฟต์ทั้งสองตัว อย่างไรก็ตาม มีผู้โดยสารชั้นหนึ่งคนหนึ่งอ้างว่าเห็นลิฟต์ติดอยู่ระหว่างดาดฟ้าเรือบดกับดาดฟ้าชั้นล่างขณะกำลังเดินผ่านทางเข้าชั้นหนึ่ง
ประมาณหนึ่งนาทีหลังไฟฟ้าดับ กัปตันเทอร์เนอร์ออกคำสั่งให้สละเรือ น้ำท่วมเข้าไปในห้องผนึกน้ำตามยาวด้านกราบขวาของตัวเรือ ทำให้เรือเอียงไปทางกราบขวา 15 องศา ภายในเวลาเพียง 6 นาทีหลังการโจมตี ดาดฟ้าหน้าของลูซิเทเนียก็เริ่มจมลงสู่ใต้น้ำ
การเอียงของลูซิเทเนียไปทางขวาอย่างรุนแรงทำให้การปล่อยเรือชูชีพเป็นไปด้วยความยากลำบาก 10 นาทีหลังถูกตอร์ปิโดโจมตี เมื่อเรือชะลอความเร็วลงพอที่จะเริ่มปล่อยเรือชูชีพลงสู่ทะเล เรือชูชีพด้านกราบขวาก็อยู่ห่างเกินกว่าจะก้าวขึ้นไปได้อย่างปลอดภัย แม้จะยังสามารถขึ้นเรือชูชีพด้านกราบซ้ายได้ แต่การปล่อยเรือชูชีพกลับกลายเป็นอีกปัญหา ตามแบบปกติของสมัยนั้น แผ่นตัวเรือของลูซิเทเนียนั้นถูกยึดด้วยหมุดย้ำ และเมื่อปล่อยเรือชูชีพลงมา เรือชูชีพเหล่านั้นก็ได้เสียดกับหมุดย้ำสูง 1 นิ้ว ซึ่งอาจก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรงหรือทำให้เรือพลิกคว่ำก่อนจะแตะผิวน้ำ
เรือชูชีพจำนวนมากพลิกคว่ำขณะกำลังบรรจุผู้โดยสารหรือกำลังปล่อยลงสู่ทะเล ทำให้ผู้โดยสารตกลงสู่ทะเล และเรือชูชีพลำอื่น ๆ ก็พลิกคว่ำเนื่องจากแรงกระแทกของการตกลงสู่ผิวน้ำ มีการกล่าวอ้างว่า เรือชูชีพบางลำตกลงบนดาดฟ้า เนื่องจากความประมาทของเจ้าหน้าที่บางราย ทำให้มีผู้โดยสารรายอื่น ๆ ถูกทับได้รับบาดเจ็บสาหัส และเรือชูชีพได้ไถลไปตามดาดฟ้าจนเกือบถึงสะพานเดินเรือ ประเด็นนี้เป็นที่โต้แย้งจากคำให้การของผู้โดยสารและลูกเรือ ลูกเรือที่ขาดการฝึกอบรมบางรายอาจปล่อยมือจากเชือกที่ใช้ในการหย่อนเรือชูชีพ ทำให้เรือชูชีพและผู้โดยสารที่อยู่ในเรือชูชีพตกลงไปในทะเล บางส่วนของเรือชูชีพเอียงลงขณะที่ผู้คนบางกลุ่มกระโดดลงไปในเรือด้วยความตื่นตระหนก ลูซิเทเนียมีเรือชูชีพ 48 ลำ มากกว่าจำนวนที่เพียงพอสำหรับลูกเรือและผู้โดยสารทั้งหมด แต่มีเพียง 6 ลำเท่านั้นที่สามารถปล่อยลงไปได้สำเร็จ โดยทั้งหมดปล่อยจากด้านกราบขวาของเรือ เรือชูชีพลำที่ 1 พลิกคว่ำขณะกำลังลดระดับลง ทำให้ผู้โดยสารที่อยู่ในเรือชูชีพลำนั้นตกลงสู่ทะเล แต่ไม่นานนักก็สามารถพลิกกลับได้ และต่อมามีการนำผู้ที่กำลังลอยคออยู่ในทะเลขึ้นไปบนเรือชูชีพลำนี้ เรือชูชีพลำที่ 9 (มีผู้โดยสาร 5 คน) และลำที่ 11 (มีผู้โดยสาร 7 คน) สามารถลงสู่ผิวน้ำได้อย่างปลอดภัยพร้อมผู้โดยสารเพียงไม่กี่คน แต่ต่อมาทั้งสองลำได้ทำการช่วยเหลือผู้ที่กำลังว่ายน้ำอยู่จำนวนมากขึ้นมาบนเรือ เรือชูชีพลำที่ 13 และ 15 สามารถลงสู่ผิวน้ำได้อย่างปลอดภัย แต่บรรทุกผู้โดยสารเกินจำนวนประมาณ 150 คน ท้ายที่สุด เรือชูชีพลำที่ 21 ซึ่งมีผู้โดยสารอยู่ 52 คนได้ลงสู่ผืนน้ำอย่างปลอดภัย และออกห่างจากเรือใหญ่เพียงชั่วขณะก่อนที่เรือจะจมลงสู่ก้นทะล เรือชูชีพแบบพับได้บางส่วนหลุดออกจากดาดฟ้าขณะที่เรือจมลง และได้ทำหน้าที่เป็นทุ่นให้แก่ผู้รอดชีวิตบางส่วน
เรือชูชีพสองลำทางด้านกราบซ้ายของเรือก็ได้ถูกปล่อยลงไปเช่นกัน เรือชูชีพลำที่ 14 (มีผู้โดยสาร 11 คน) ได้รับการปล่อยลงสู่ทะเลอย่างปลอดภัย แต่เนื่องจากฝาปิดรูระบายน้ำของเรือชูชีพลำดังกล่าวไม่ได้ปิดสนิท ทำให้มีน้ำทะเลไหลเข้าและเรือชูชีพลำนั้นก็จมลงเกือบจะทันทีหลังสัมผัสกับผิวน้ำ ต่อมา เรือชูชีพลำที่ 2 ได้ลอยออกห่างจากเรือพร้อมผู้โดยสารชุดใหม่ (ผู้โดยสารชุดเดิมที่ตกลงไปในทะเลเนื่องจากทำเรือชูชีพพลิกคว่ำ) หลังจากที่พวกเขาได้ตัดเชือกและหนึ่งในสายยึดปล่องไฟที่มีลักษณะ "คล้ายหนวดปลาหมึก" ของเรือออก พวกเขาพายเรือหนีไปก่อนที่เรือจะจมลง
ตามบันทึกของชวีเกอร์ เขาสังเกตเห็นความแตกตื่นและความอลหม่านบนดาดฟ้ากราบขวาของเรือผ่านกล้องปริทรรศน์ และในเวลา 14:25 น. เขาก็เก็บกล้องปริทรรศน์และแล่นออกสู่ทะเล ในวันเดียวกันนั้น เขาพยายามยิงตอร์ปิโดใส่เรือบรรทุกน้ำมันแนร์ราแกนเซ็ต (Narraganset) ของสหรัฐแต่พลาดเป้า ต่อมาเรือดำน้ำได้มุ่งหน้าไปทางเหนือตามแนวชายฝั่งตะวันตกของไอร์แลนด์ และเดินทางต่อไปยังวิลเฮ็ลมส์ฮาเฟิน ท้ายที่สุด ชวีเกอร์เสียชีวิตในวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1917 เมื่อเอ็สเอ็ม อู-88 (SM U-88) ที่เขาประจำการอยู่ชนกับทุ่นระเบิดของอังกฤษทางตอนเหนือของเกาะเทอร์เชลลิงและสูญหายไปพร้อมกับลูกเรือทั้งหมด
ทว่า ผู้โดยสารที่รอดชีวิตที่อยู่ด้านกราบซ้ายของดาดฟ้ากลับบรรยายถึงสถานการณ์ที่ดูสงบกว่า ผู้โดยสารหลายคนรวมถึงชาลส์ ลอเรียต นักเขียนผู้ซึ่งตีพิมพ์เรื่องราวภัยพิบัติครั้งนี้ระบุว่ามีผู้โดยสารบางรายปีนขึ้นเรือชูชีพด้านกราบซ้ายในช่วงแรก ก่อนจะถูกสั่งให้ลงจากเรือโดยรองกัปตันเจมส์ แอนเดอร์สัน ผู้ซึ่งได้ประกาศว่า "เรือลำนี้จะไม่จม" และให้ความมั่นใจแก่ผู้ที่อยู่ใกล้เคียงว่าเรือได้ "แตะพื้นทะเล" แล้วและจะยังคงลอยอยู่ แท้จริงแล้วเขาสั่งให้ลูกเรือรอและเติมน้ำทะเลลงถังอับเฉาด้านกราบซ้ายเพื่อปรับสมดุลเรือให้เสมอกัน เพื่อให้สามารถปล่อยเรือชูชีพได้อย่างปลอดภัย ด้วยเหตุนี้จึงมีเรือเพียงไม่กี่ลำที่ถูกปล่อยจากฝั่งกราบซ้ายและไม่มีลำใดที่อยู่ภายใต้การควบคุมของแอนเดอร์สัน
ร่องรอยของลูซิเทเนีย: ภาพเหตุการณ์ผู้ประสบภัยและผู้รอดชีวิตในทะเลและบนเรือชูชีพ โดยวิลเลียม ไลโอเนล วิลลี
การระเบิดครั้งที่สองทำให้ผู้โดยสารเชื่อว่าอู-20 ยิงตอร์ปิโดใส่ลูซิเทเนียเป็นครั้งที่สอง
ภาพลูซิเทเนียกำลังจมลงขณะที่ชาวประมงไอริชกำลังรีบเร่งเข้ามาช่วยเหลือ แต่สถานการณ์จริงนั้นวุ่นวายกว่ามาก
กัปตันเทอร์เนอร์กำลังยืนอยู่บนดาดฟ้าบริเวณใกล้สะพานเดินเรือโดยกำสมุดปูมเรือและแผนที่เดินเรือไว้แน่น เมื่อมีคลื่นซัดขึ้นมาที่สะพานเดินเรือและส่วนโครงสร้างด้านหน้าของเรือ กัปตันจึงพลัดตกลงไปในทะเล เขาสามารถว่ายน้ำและเกาะเก้าอี้ที่ลอยอยู่ในน้ำได้ เขารอดชีวิตมาได้หลังถูกดึงขึ้นมาจากน้ำในสภาพหมดสติ หลังจากลอยคออยู่ในน้ำเป็นเวลาสามชั่วโมง ส่วนหัวของลูซิเทเนียได้พุ่งชนก้นทะเลลึกประมาณ 100 เมตร (330 ฟุต) ในมุมตื้นเนื่องจากแรงส่งของเรือขณะจมลง ระหว่างนั้นมีหม้อไอน้ำบางส่วนระเบิด ทำให้เรือกลับมาอยู่ในระดับสมดุลได้ชั่วขณะหนึ่ง ตำแหน่งนำเรือครั้งสุดท้ายที่กัปตันเทอร์เนอร์บันทึกไว้เป็นเวลาเพียงสองนาทีก่อนเรือถูกตอร์ปิโด และเขาสามารถจดจำความเร็วและทิศทางของเรือขณะที่เรือจมได้ ข้อมูลเหล่านี้มีความแม่นยำพอที่จะระบุตำแหน่งซากเรือได้หลังสงคราม เรือแล่นต่อไปอีกประมาณ 2 ไมล์ทะเล (4 กิโลเมตร) นับจากจุดที่ถูกตอร์ปิโดถึงจุดที่อับปาง ทิ้งร่องรอยของเศษซากและผู้คนไว้เบื้องหลัง หลังหัวเรือจมลงอย่างสมบูรณ์แล้ว ท้ายเรือก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำในระดับที่มองเห็นใบจักรได้ชัดเจนก่อนจะจมลงตามไป เมื่อปลายปล่องไฟทั้งสี่ของเรือลูซิเทเนียซึ่งสูงถึง 70 ฟุต (21 เมตร) จมลงสู่ใต้ผิวน้ำ ก็เกิดกระแสน้ำวนที่ลากผู้ที่ว่ายน้ำอยู่บริเวณใกล้เคียงลงไปพร้อมกับเรือ เสากระโดงเรือและสายระโยงเป็นส่วนสุดท้ายที่หายไปจากสายตา
ลูซิเทเนียจมลงภายในเวลาเพียง 18 นาที ห่างจากแหลมโอลด์เฮดออฟคินเซลไปประมาณ 11.5 ไมล์ทะเล (21 กิโลเมตร) แม้จะอยู่ใกล้ชายฝั่งค่อนข้างมาก แต่ก็ใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าความช่วยเหลือจะมาถึงจากชายฝั่งไอร์แลนด์ อย่างไรก็ตาม เมื่อความช่วยเหลือมาถึง ผู้โดยสารจำนวนมากที่อยู่ในน้ำอุณหภูมิ 52 องศาฟาเรนไฮต์ (11 องศาเซลเซียส) ก็เสียชีวิตลงจากภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำไปแล้ว เมื่อสิ้นวัน ผู้โดยสารและลูกเรือจากลูซิเทเนียจำนวน 767 คนได้รับการช่วยเหลือและนำขึ้นฝั่งที่ควีนส์ทาวน์ ทว่ามีผู้เสียชีวิตเพิ่มอีก 4 รายในเวลาไม่นานหลังจากนั้น ยอดผู้เสียชีวิตจากภัยพิบัติครั้งนี้เป็นตัวเลขที่น่าสะพรึงกลัว ในจำนวนผู้โดยสารและลูกเรือบนเรือลูซิเทเนียทั้งหมด 1,960 คนขณะอับปาง มีผู้เสียชีวิตจำนวน 1,197 คน รวมถึงเด็ก 94 คน และชาวอเมริกันประมาณ 128 คน (ตัวเลขอย่างเป็นทางการในขณะนั้นอาจมีความแตกต่างกันเล็กน้อย) ไม่กี่วันหลังเหตุการณ์ภัยพิบัติ สายการเดินเรือคูนาร์ดได้เสนอเงินรางวัลแก่ชาวประมงและพ่อค้าเรือในท้องถิ่นเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับการกู้ร่างที่ลอยอยู่ทั่วทะเลไอริช ซึ่งบางส่วนลอยไปไกลถึงชายฝั่งเวลส์ มีการกู้ร่างขึ้นมาได้เพียง 289 ร่าง โดยในจำนวนนี้ไม่สามารถระบุตัวตนได้ถึง 65 ร่าง ร่างของผู้ประสบภัยจำนวนมากถูกฝังไว้ที่ควีนส์ทาวน์ โดยมีการฝัง 148 ร่างในสุสานโอลด์เชิร์จ และที่โบสถ์เซนต์มัลโทสในคินเซล แต่ร่างของผู้ประสบภัยอีก 885 ร่างไม่เคยถูกพบ
มีเรื่องเล่าหนึ่งซึ่งเป็นตำนานเมืองกล่าวไว้ว่า เมื่อเรือเอกชวีเกอร์ของอู-20 สั่งให้ยิงตอร์ปิโดใส่ลูซิเทเนีย พลาธิการชาลส์ โฟเกเล ไม่ยอมมีส่วนร่วมในการโจมตีผู้หญิงและเด็ก และปฏิเสธที่จะส่งต่อคำสั่งนั้นไปยังห้องตอร์ปิโด ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ทำให้เขาถูกศาลทหารตั้งข้อหาและจำคุกที่คีลจนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม ข่าวลือนี้ดำเนินต่อมาตั้งแต่ ค.ศ. 1972 เมื่อหนังสือพิมพ์รายวันเลอมงด์ของฝรั่งเศสได้ตีพิมพ์จดหมายเปิดผนึกฉบับหนึ่ง อย่างไรก็ตามในขณะที่อู-20 ยิงตอร์ปิโด โฟเกเลดำรงตำแหน่งช่างไฟฟ้า ไม่ใช่พลาธิการ แม้ข้อเท็จจริงดังกล่าวจะดูเหมือนว่าปัดเป่าข่าวลือนี้ไปได้แล้ว แต่การลังเลใจที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นของโฟเกเลนั้นถูกนำเสนอไปในฉากการยิงตอร์ปิโดของสารคดีดรามาเรื่อง Sinking of the Lusitania: Terror at Sea ที่ออกฉายใน ค.ศ. 2007