stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก
อ่านเพิ่ม

Hawley, Brian (2012). RMS Olympic. Stroud: Amberley Publishing. ISBN 978-1445600932.
Layton, J. Kent, Atlantic Liners: A Trio of Trios
Sisson, Wade (2011). Racing Through the Night – Olympic's Attempt to Reach Titanic. Stroud: Amberley Publishing. ISBN 9781445600260.
Talbot, Frederick A. (June 1911). "The Coming of The "Olympic": A Ship That Has Caused Shipyards And Piers To Be Enlarged And Harbors To Be Dredged". The World's Work: A History of Our Time. XXII: 14507–14515. สืบค้นเมื่อ 10 July 2009.
แหล่งข้อมูลอื่น

Olympic Home at Atlantic Liners
Pathé News gallery on the Olympic class เก็บถาวร 9 เมษายน 2020 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Video of Olympic under steam in Southampton March 28, 1928
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
โอลิมปิกขณะกำลังสร้าง ป. 1909 โดยมีแอร์โรลแกนทรีสูงตระหง่านเหนือตัวเรือ กระดูกงูของไททานิกอยู่ทางด้านซ้าย
โอลิมปิกถูกทาสีเทาและพร้อมสำหรับการปล่อย ป. 1910 ส่วนไททานิกอยู่ระหว่างการสร้าง (ซ้าย)
พิธีปล่อยเรือโอลิมปิก วันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1910
ใบจักรของอาร์เอ็มเอส โอลิมปิก ในปี ค.ศ. 1924 ภาพนี้มักถูกอ้างและเข้าใจผิดว่าเป็นของไททานิก
ดาดฟ้าเรือของโอลิมปิก พร้อมการจัดเรือชูชีพแบบเดิม มองจากกราบขวาของเรือ
บันไดใหญ่ของโอลิมปิก
โอลิมปิก (ซ้าย) กำลังถูกนำเข้าอู่แห้งในเบลฟาสต์เพื่อซ่อมแซมในเช้าวันที่ 2 มีนาคม 1912 หลังจากใบพัดหลุด ส่วนไททานิก (ขวา) จอดเทียบท่าอยู่ โอลิมปิกจะออกเดินทางไปเซาแทมป์ตันในวันที่ 7 มีนาคม ซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายที่ทั้งสองเรือถูกถ่ายภาพร่วมกัน
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก ระหว่างทำการทดสอบเดินเรือ
ภาพความเสียหายของโอลิมปิก (ซ้าย) และเรือหลวงฮอว์ก (ขวา) หลังจากการชนกัน (อีกมุมหนึ่งดูที่นี่)
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก ใกล้กับไอล์ออฟไวต์ในเดือนตุลาคม 1912 หลังเหตุการณ์ไททานิกอับปาง
คนคุมเตาไฟที่นัดหยุดงาน
เรือชูชีพใหม่ของโอลิมปิกพร้อมสำหรับติดตั้ง
ภาพวาดโดยเฟรด แพนซิง ประมาณ ค.ศ. 1912 แสดงให้เห็นถึงโอลิมปิกหลังการปรับปรุงใหม่หลังจากภัยพิบัติไททานิก โดยมีจำนวนเรือชูชีพเพิ่มขึ้น
เอชเอ็มที โอลิมปิก ในช่วงต้นสงคราม
ลูกเรือจากเรือหลวงออเดเชียสกำลังขึ้นเรือชูชีพ ภาพถูกถ่ายโดยเมเบิล และอีดิธ สมิธ ผู้โดยสารบนโอลิมปิก
เอชเอ็มที โอลิมปิก ในลายพรางแบบแดซเซิล (Dazzle camouflage) ขณะเข้าประจำการเป็นเรือขนส่งทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
โอลิมปิกในลายพรางเทียบท่าที่ท่าเรือ 2 ในแฮลิแฟกซ์ โนวาสโกเชีย ภาพวาดโดยอาร์เทอร์ ลิสเมอร์
โอลิมปิกใน ค.ศ. 1922
ปกสมุดรายชื่อผู้โดยสารชั้นหนึ่งของโอลิมปิก (1923)
โอลิมปิกที่เซาแทมป์ตันใน ค.ศ. 1929
กล่องไม้ขีดไฟรูปเรือโอลิมปิก ป. 1911
โอลิมปิกใน ค.ศ. 1934 ขณะกำลังผ่านเรือประภาคารแนนทักเก็ต เรือลำเดียวกันที่โอลิมปิกจะชนและจมลงในไม่กี่เดือนต่อมา
โอลิมปิก (ซ้าย) และมอริเทเนีย (ขวา) จอดอยู่ที่เซาแทมป์ตันก่อนที่จะถูกส่งไปขาย
โอลิมปิกมาถึงแจร์โรว์เพื่อทำการรื้อถอนในวันที่ 13 ตุลาคม 1935
อุปกรณ์ตกแต่งจากเรือที่ติดตั้งในห้องชุดโอลิมปิก ที่ไวต์สวอนโฮเต็ล ในแอลนิก
เปียโนสไตน์เวย์ เวอร์เทกรันด์ (Steinway Vertegrand) แบบตั้งตรง หมายเลข 157550
วรรณพร พรประภา

| วรรณพร พรประภา |
| --- | --- |

เกิด: วรรณพร ล่ำซำ 30 กันยายน พ.ศ. 2511 (56 ปี)  ไทย จังหวัดพระนคร
สัญชาติ: ไทย
ศิษย์เก่า: บัณฑิตวิทยาลัยการออกแบบ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วรรณพร พรประภา (สกุลเดิม ล่ำซำ; เกิด 30 กันยายน พ.ศ. 2511) เป็นภูมิสถาปนิกชาวไทย ผู้ก่อตั้งสำนักงานออกแบบ บริษัท พี แลนด์สเคป จำกัด (P Landscape Co.,Ltd. หรือที่รู้จักในนาม PLA) เป็นบริษัทออกแบบภูมิสถาปัตยกรรมที่มีผลงานการออกแบบหลากหลายสาขา ทั้งในประเทศไทย และในหลายประเทศตั้งแต่อินเดีย จีน ฮ่องกง มัลดีฟส์ ประเทศในตะวันออกกลาง สิงคโปร์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น ฟิจิ อังกฤษและเยอรมนี อาทิเช่น โรงแรม รีสอร์ท (Hospitality), พื้นที่พักอาศัย (Residential), พื้นที่ใช้งานผสมผสาน (Mixed Use) รวมถึงงานออกแบบพื้นที่สุขภาพ และพื้นที่สำหรับสาธารณประโยชน์ เป็นต้น งานส่วนใหญ่ะเป็นงานออกแบบร่วมสมัย โดยปัจจุบันดำรงตำแหน่ง กรรมการผู้จัดการ
ประวัติ

วรรณพร มีชื่อเล่นว่า ปุ้ย เป็นบุตรีของโพธิพงษ์ ล่ำซำ กรรมการสภาที่ปรึกษาพรรคประชาธิปัตย์และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ กับนางยุพา ล่ำซำ เจ้าของธุรกิจ เมืองไทยประกันชีวิต และเมืองไทยประกันภัย และเป็นน้องสาวนวลพรรณ ล่ำซำ นายกสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ และ กรรมการผู้จัดการ บริษัทเมืองไทยประกันภัย จำกัด
วรรณพร จบปริญญาตรีทางด้านสถาปัตยกรรม จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้ไปฝึกงานกับศาสตราจารย์กิตติคุณ เดชา บุญค้ำที่บริษัทสำนักงานภูมิสถาปนิก ดี เอส บี แอสโซสิเอส ก่อนเดินทางไปเรียนต่อปริญญาโทด้านภูมิสถาปัตยกรรม ที่บัณฑิตวิทยาลัยการออกแบบ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ประเทศสหรัฐอเมริกา จากนั้นจึงเดินทางกลับมาเปิดสำนักงานออกแบบทางด้านภูมิสถาปัตยกรรมที่ประเทศไทยชื่อ บริษัท พี แลนด์สเคป จำกัด
วรรณพร เป็นภูมิสถาปนิกที่มีผลงานการออกแบบที่โดดเด่น ผลงานที่สร้างชื่อ คือ Garden of the Mind ซึ่งจัดแสดงในงาน International Garden Festival ณ กรุงเบอร์ลิน เยอรมนี และได้รับเชิญไปบรรยายในการสัมมนาทางด้านการออกแบบทั้งระดับชาติและนานาชาติหลายครั้ง ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง กรรมการ มูลนิธิหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน) และ Committee of the Graduate School of Design's Dean's Leadership Council (พ.ศ. 2563 - ปัจจุบัน)
วรรณพรเป็นหนึ่งในคณะทำงานออกแบบ อุทยานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สวนสาธารณะพื้นที่ 297 ไร่ ซึ่งสร้างบนพื้นที่เดิมของสนามม้านางเลิ้ง
ข้าวต้มชา

ข้าวต้มชาอาหารท้องถิ่นของเมืองนาระ โรยหน้าด้วยผงมัจจะ
ข้าวต้มชา หรือ ชางายุ (ญี่ปุ่น: 茶粥; โรมาจิ: chagayu) คือข้าวต้มที่ปรุงด้วยชา
ภาพรวม

ชางายุ เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกข้าวต้มที่ทำด้วยชา นอกจากข้าวแล้ว ยังอาจใส่ ผัก มันฝรั่ง หรือ ถั่ว ได้อีกด้วย อาจมีการใช้ บันจะ โฮจิจะ หรือ โคนาจะ และมีการใส่เกลือในปริมาณที่แตกต่างกันออกไป ขึ้นอยู่กับแต่ละภูมิภาค
ที่มีชื่อเสียงเป็นพิเศษคือ “ข้าวต้มชานาระ” (奈良茶粥) เป็นที่รู้จักมาเป็นเวลานาน
ในภาคใต้ของภูมิภาคคิงกิ

ใน จังหวัดนาระ จังหวัดวากายามะ และจังหวัดมิเอะ ข้าวต้มชาเป็นที่รู้จักในชื่อว่า "โอไกซัง" (おかいさん) มาเป็นเวลานานแล้ว โดยใช้รับประทานเป็นอาหารหลัก
โบรูโตะ

| --- | --- |
โบรูโตะ
โปสเตอร์โฆษณา ซีรีส์อนิเมะ โบรูโตะ: นารูโตะ เน็กซ์ เจนเนเรชั่น
BORUTO
ชื่อภาษาอังกฤษ: Boruto
แนว: นินจา,ต่อสู้,ตลก,ดราม่า,ไซไฟ,แฟนตาซี
มังงะ
เขียนโดย: อุเคียว โคดาจิ (ตอน 1–51) มาซาชิ คิชิโมโตะ (ตอน 52–)
สำนักพิมพ์:  สำนักพิมพ์ชูเอชะ  สำนักพิมพ์เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์
ตีพิมพ์ตั้งแต่: 9 พฤษภาคม 2559 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม:  12 เล่ม  7 เล่ม (รายชื่อตอน)
อนิเมะโทรทัศน์
โบรูโตะ: นารูโตะ เน็กซ์ เจนเนเรชั่น
กำกับโดย: โนริยูกิ อาเบะ (ตอน 1–104) (หัวหน้าผู้อำนวยการ) ฮิโรยูกิ ยามาชิตะ (ตอน 1–66) โทชิโร่ ฟูจิอิ (ตอน 67–104) มาซายูกิ โคดะ (ตอน 105–)
สตูดิโอ: สตูดิโอปิเอโร
เครือข่าย:  ทีวีโตเกียว  อ้ายฉีอี้
ฉาย:  5 เมษายน 2560  – ปัจจุบัน
ตอน: 293 ตอน (รายชื่อตอน)
ภาพยนตร์
 -โบรูโตะ- นารูโตะ เดอะมูฟวี่ ตำนานใหม่สายฟ้าสลาตัน 
โบรูโตะ (ญี่ปุ่น: BORUTO) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดย อุเคียว โคดาจิ โบรูโตะ เป็นภาคแยกและภาคต่อของ นารูโตะ โดยมีตัวละครหลักคือ อุซึมากิ โบรูโตะ ลูกชายของ อุซึมากิ นารูโตะ โบรูโตะฉบับอนิเมะเริ่มออกอากาศบนทีวีโตเกียวในวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2560 จะออกอากาศทุกวัน พฤหัสบดี เวลา 19:25 น.ปัจจุบัน ทุกวันอาทิตย์ เวลา 19:25 ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น
เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 อ.อุเคียว โคดาจิ ได้ประกาศลาออกจากการเขียนมังงะโบรูโตะ โดยจะให้ อ.มาซาชิ คิชิโมโตะ เริ่มเขียนมังงะโบรูโตะตั้งแต่ตอนที่ 52 เลย
เนื้อเรื่อง

โบรูโตะกับคาวากิกำลังสู้กันอยู่ที่ซากปรักหักพังของหน้าผาโฮคาเงะและโคโนฮะที่ไม่มีนินจาเหลืออยู่เลยยกเว้นโบรูโตะนี่คือเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ปีต่อจากนี้
ตัวละคร > เด็กรุ่นใหม่หมู่บ้านโคโนฮะ

อุซึมากิ โบรูโตะ (เกะนิน)
อุจิวะ ซาราดะ (จูนิน)
มิตสึกิ (เกะนิน)
คาวากิ (เกะนิน)
นารา ชิกาได (จูนิน)
อาคิมิจิ โจโจ (เกะนิน)
ยามานากะ อิโนะจิน (เกะนิน)
เมทัล ลี (เกะนิน)
ยูอิโนะ อิวาเบะ (เกะนิน)
คามินาริมง เดนกิ (จูนิน)
คาเคย์ สุมิเระ (เกะนิน)
อิซึโนะ วาซาบิ (จูนิน)
สึซึเมโนะ นามิดะ (เกะนิน)
คุโรงาเนะ ซึบากิ (เกะนิน)
ทาเคโตริ โฮกิ (จูนิน)
คุโรอิ ฮาโกะ (เกะนิน)
โคคุโบ เรนกะ (เกะนิน)
โอนิคุมะ เอ็งโกะ (เกะนิน)
อิโตอิ ซึรุ (เกะนิน)
โกเอตสึ โดชู (เกะนิน)
โจเกะ ซายู (นินจาฝึกหัด)
คัตสึงิ เก็น (นินจาฝึกหัด)
โยโกโฮริ คุวะ (นินจาฝึกหัด)
โดเตโนะ ทันโปโป (นินจาฝึกหัด)
เจเจ (นินจาฝึกหัด)
มางาริ ไลน์ (นินจาฝึกหัด)
โคงาเระ โคว (นินจาฝึกหัด)
อิคางาวะ อาฮิรุ (นินจาฝึกหัด)
ทาเคะ นิโทระ (นินจาฝึกหัด)
อุซึมากิ ฮิมาวาริ (นินจาฝึกหัด)
โนริมากิ เอโฮว (นินจาฝึกหัด)
อิโตมากิ ยุยนะ (นินจาฝึกหัด)
ฟูมะ เอย์คิ (นินจาฝึกหัด)
คามาคุระ โอสึกะ (นินจาฝึกหัด)
ยูคิวาริ คาเอะ (นินจาฝึกหัด)
อามิโนะ โซชะ (นินจาฝึกหัด)
อาซาคุสะ นีออน (นินจาฝึกหัด)
อะบุราเมะ ฮาริกะ (นินจาฝึกหัด)
เนริคิริ โคนะชิ (นินจาฝึกหัด)
โซรุ เทา (นินจาฝึกหัด)
อินุซึกะ มีมี่ (นินจาฝึกหัด)
กันริว โดเซกิ (นินจาฝึกหัด)
อินาบิคาริ คันเดะ (นินจาฝึกหัด)
คาเงโนะ คุระ (นินจาฝึกหัด)
โซกิ รัน (นินจาฝึกหัด)
โซกิ ซูซุ (นินจาฝึกหัด)
ตัวละคร > อาจารย์

ซารุโทบิ โคโนฮะมารุ (โจนิน)
คาซามัตสึริ โมเอกิ (โจนิน)
อิเสะ อุด้ง (โจนิน)
ฮิวงะ ฮานาบิ
ยามานากะ ซาอิ (ชูบุ)
โมริโนะ อิบิกิ (โทคุเบทสึโจนิน)
อะบุราเมะ ชิโนะ (จูนิน)
มิทาราชิ อังโกะ (โทคุเบทสึโจนิน)
คากะ ฮานะ
อุมิโนะ อิรุกะ (จูนิน)
ตัวละคร > ผู้ปกครอง

อุซึมากิ นารูโตะ (โฮคาเงะ)
อุซึมากิ ฮินาตะ (จูนิน)(แม่บ้าน)
อุจิวะ ซาสึเกะ (เงาคาเงะ)
อุจิวะ ซากุระ (โจนิน)
โอโรจิมารุ (ซังนิน)
นารา ชิกามารุ (โฮคาเงะ)
นารา เทมาริ (โจนิน)
อาคิมิจิ โจจิ (จูนิน)
อาคิมิจิ คารุย (จูนิน)
อาคิมิจิ โจสะ (โจนิน)
ยามานากะ ซาอิ (ชูบุ)
ยามานากะ อิโนะ (จูนิน)
ร็อค ลี (โจนิน)
คามินาริมง อิเรกิ
ชิการาคิ ทะนุคิ (อันบุ)
อิซึโนะ ดารูมะ
อิซึโนะ มาซูมะ
อิซึโนะ อามากิ
คามาคุระ กอนโกโร่
คามาคุระ ฮิบาริ
ตัวละคร > รุ่นเก่าหมู่บ้านโคโนฮะและหมู่บ้านอื่นๆ

ยามาโตะ (โจนิน)
อินุซึกะ คิบะ (จูนิน)
ซารุโทบิ คุเรไน (โจนิน)
เท็นเท็น (จูนิน)
ไมโตะ ไก (โจนิน)
ซารุโทบิ มิราอิ (จูนิน)
คันคุโร่ (โจนิน)
คิลเลอร์ บี (จินชูริกิ)
โอโมอิ (โจนิน)
อาคัตซึจิ (โจนิน)
ยาคุชิ คาบูโตะ
โฮซึกิ ซุยเงสึ
คาริน
จูโกะ
ตัวละคร > คาเงะและอดีตคาเงะ

อุซึมากิ นารูโตะ (โฮคาเงะรุ่น7)
นารา ชิกามารุ (โฮคาเงะรุ่น8*ชั่วคราว)
กาอาระ (คาเสะคาเงะ)
ดารุย (ไรคาเงะ)
โจจูโร่ (มิซึคาเงะ)
คุโรซึจิ (สึจิคาเงะ)
ฮาตาเกะ คาคาชิ (อดีตโฮคาเงะ)
ซึนาเดะ (อดีตโฮคาเงะ)
เอ (อดีตไรคาเงะ)
เทรุมิ เมย์ (อดีตมิซึคาเงะ)
โอโนกิ (อดีตสึจิคาเงะ)
ตัวละคร > เด็กรุ่นใหม่หมู่บ้านอื่นๆ

ชินกิ (จูนิน)
อารายะ (จูนิน)
โยโดะ (จูนิน)
ยูรูอิ (เกะนิน)
ทารูอิ (เกะนิน)
โทโรอิ (เกะนิน)
เซนกะ มากินามิ (เกะนิน)
เซนกะ ซาซานามิ (เกะนิน)
เซนกะ ทากานามิ (เกะนิน)
เซคคิ (เกะนิน)
การผลิต

ในงานของ นารูโตะ และ โบรูโตะ ที่จัมป์เฟสต้า (Jump Festa) เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2559 มีการประกาศว่ามังงะโบรูโตะจะถูกทำเป็นอนิเมะ ซึ่งได้รับการยืนยันในภายหลังว่าเป็นการดัดแปลงเรื่องต้นฉบับเป็นซีรีส์อนิเมะทางทีวี ซีรีส์อนิเมะควบคุมโดยผู้สร้างซีรีส์ อุเคียว โคดาจิ ร่วมกำกับโดย โนริยูกิ อาเบะ และ ฮิโรยูกิ ยามาชิตะ ดูแลเนื้อเรื่องโดย มาโคโตะ อุเอสึ แอนิเมชั่นสร้างโดยสตูดิโอปิเอโรต์ (Pierrot) ออกแบบตัวละครโดย เท็ตซึยะ นิชิโอะ และ ฮิโรฟุมิ ซูสุกิ ร่วมแต่งเพลงโดย ยาซึฮารุ ทาคานาชิ และ -yaiba- เริ่มออกอากาศบนทีวีโตเกียวในวันที่ 5 เมษายน 2560
รายชื่อตอน > โบรูโตะ: นารูโตะ เน็กซ์ เจนเนเรชั่น

| ตอนที่ | ชื่อตอน |  วันที่ออกอากาศ |  วันที่ออกอากาศ (พากย์ไทย) |
| --- | --- | --- | --- |
เพลงประกอบ > เพลงเปิด

เพลง Baton Road ร้องโดย KANA-BOON (ตอนที่ 1-26)
เพลง OVER ร้องโดย Little Glee Monster (ตอนที่ 27-51)
เพลง It's All in the Game ร้องโดย Qyoto (ตอนที่ 52-75)
เพลง Lonely Go! ร้องโดย Brian the Sun (ตอนที่ 76-100)
เพลง Golden Time ร้องโดย Fujifabric (ตอนที่ 101-126)
เพลง Teenage Dream ร้องโดย miwa (ตอนที่ 127-150)
เพลง Starting and Growing ร้องโดย Sambomaster (ตอนที่ 151-180)
เพลง BAKU ร้องโดย Ikimono-Gakari (ตอนที่ 181-205)
เพลง Gamushara ร้องโดย CHiCO with Honeyworks (ตอนที่ 206-230)
เพลง GOLD ร้องโดย FLOW (ตอนที่ 231-255)
เพลง Kirarirari ร้องโดย Kana-Boon (ตอนที่ 256-281)
เพลง Karma ร้องโดย Asian Kung-Fu Generation (ตอนที่ 282-ปัจจุบัน)
เพลงประกอบ > เพลงปิด

เพลง Dreamy Journey ร้องโดย The Peggies (ตอนที่ 1-13)
เพลง Sayonara Moon Town ร้องโดย Scenario Art (ตอนที่ 14-26)
เพลง I Keep Running ร้องโดย MELOFLOAT (ตอนที่ 27-39)
เพลง Telegraph Soul ร้องโดย Game Jikkyosha Wakuwaku Band (ตอนที่ 40-51)
เพลง Beauties of Nature ร้องโดย Coala Mode (ตอนที่ 52-63)
เพลง Laika ร้องโดย Bird Bear Hare and Fish (ตอนที่ 64-75)
เพลง Polaris ร้องโดย Hitorie (ตอนที่ 76-87)
เพลง Tsuyogari LOSER ร้องโดย ЯeaL (ตอนที่ 88-100)
เพลง Ride or Die ร้องโดย Sky Peace (ตอนที่ 101-113)
เพลง The Incomplete Lights ร้องโดย Haruka Fukuhara (ตอนที่ 114-126)
เพลง Wish on ร้องโดย Longman (ตอนที่ 127-138)
เพลง Fireworks ร้องโดย FlowBack (ตอนที่ 139-150)
เพลง Maybe I ร้องโดย Seven Billion Dots (ตอนที่ 151-167)
เพลง Central ร้องโดย Ami Sakaguchi (ตอนที่ 168-180)
เพลง Answers ร้องโดย Mol-74 (ตอนที่ 181-192)
เพลง Sign That You Were There ร้องโดย halca (ตอนที่ 193-205)
เพลง Who are you? ร้องโดย PELICAN FANCLUB (ตอนที่ 206-218)
เพลง Prologue ร้องโดย J01 (ตอนที่ 219-230)
เพลง VOLTAGE ร้องโดย Anly (ตอนที่ 231-242)
เพลง Twilight Fuzz ร้องโดย THIS IS JAPAN (ตอนที่ 243-255)
เพลง Bibōroku ร้องโดย Lenny Code Fiction (ตอนที่ 256-268)
เพลง Ladder ร้องโดย Anonymouz (ตอนที่ 269-281)
เพลง See You ร้องโดย Humbreaders (ตอนที่ 282-ปัจจุบัน)
ชาวโยดะยา

| --- | --- |
รูปที่อาจเป็นพระบรมสาทิสลักษณ์ของสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร ที่ปรากฏในเอกสารการบันทึกราชสำนักพร้อมด้วยภาพเขียน[ก]
ประชากรทั้งหมด
35 คน (เฉพาะสายเลือดบริสุทธิ์) มากกว่า 200 คน (พ.ศ. 2560)
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 ประเทศพม่า
ภาษา
ภาษาพม่า (เดิมใช้ภาษาไทย)
ศาสนา
ศาสนาพุทธ
ชาวโยดะยา หรือ ชาวอยุธยาในพม่า (พม่า: ယိုးဒယားလူမျိုး; เอ็มแอลซีทีเอส: Yodaya lu myui:; โยดะยา หลุ มฺโย) เป็นคำที่เรียกกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีบรรพบุรุษเป็นชาวสยามจากอาณาจักรอยุธยา ซึ่งอพยพเข้ามาประเทศพม่า มีทั้งอพยพไปพึ่งพระบรมโพธิสมภารกษัตริย์พม่าโดยสมัครใจ บ้างก็เป็นเชลยซึ่งถูกกวาดต้อนเมื่อเกิดสงคราม พวกเขายังมีทายาทสืบเชื้อสายตกทอดลงมาถึงยุคปัจจุบัน และผสานวัฒนธรรมจนกลมกลืนไปกับชาวพม่าซึ่งเป็นหมู่มาก
เมื่อเวลาผ่านไปหลายศตวรรษ ชาวอยุธยาในพม่าค่อย ๆ ผสมปนเปไปกับสังคมพม่า บ้างก็โยกย้ายจากถิ่นฐานเดิม พวกเขาเลิกพูดภาษาไทยและหันไปพูดภาษาพม่า จนกระทั่งทินมองจี นักวิชาการชาวพม่าผู้มีเชื้อสายโยดะยาเขียนบทความสั้นชื่อ "สุสานกษัตริย์ไทย" (A Thai King’s Tomb) ก่อน พ.ศ. 2538 โดยเชื่อว่าสถูปเก่าองค์หนึ่งในป่าช้าเนินล้านช้างหรือเนินกระแซ (ลินซินกอง) เป็นสุสานของสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร อดีตพระมหากษัตริย์อยุธยาผู้นิราศจากบัลลังก์และตกเป็นเชลยในพม่า และเริ่มมีชื่อเสียงจากการที่มัคคุเทศก์พานักท่องเที่ยวไทยไปยังสถูปแห่งหนึ่งในป่าช้าลินซิน แต่กระแสดังกล่าวทำให้เกิดความตื่นตัวในการศึกษาชาวอยุธยาในพม่า และมีความพยายามในการตามหาชุมชนอยุธยาที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน
จนกระทั่งใน พ.ศ. 2556 จึงได้มีการค้นพบชุมชนเชื้อสายอยุธยาชื่อหมู่บ้านซูกา มีประชากรราว 200 คน (พ.ศ. 2560) และยังมีชุมชนของผู้มีเชื้อสายอยุธยา  ณ บ้านมินตาซุ (ย่านเจ้าฟ้า) มีประชากรเชื้อสายอยุธยาอยู่ไม่ต่ำกว่า 30 คน (พ.ศ. 2557) ทั้งสองชุมชนนี้ตั้งอยู่ในเมืองมัณฑะเลย์ แม้ไม่สามารถใช้ภาษาไทยในชีวิตประจำวันได้แล้ว แต่วัฒนธรรมหลายอย่างของชาวอยุธยายังคงอยู่และส่งอิทธิพลต่อศิลปวัฒนธรรมพม่าบางประการมาจนถึงยุคปัจจุบัน
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อ โยดะยา (พม่า: ယိုးဒယား) เป็นการออกเสียงชื่อเดิมของกรุงศรีอยุธยา คืออโยธยา ตามสำเนียงพม่า  ดังปรากฏชื่อเดิมของกรุงศรีอยุธยาจากจารึกบนเขาวัดวรนาถบรรพตว่า กรุงอโยธยาศรีรามเทพนคร อันเป็นนามเมืองเดียวกันกับเมืองของพระราม โดยพม่าได้ตัดเสียง อะ ออก เพื่อความสะดวกต่อการออกเสียง สอดคล้องกับบันทึกของชาวโปรตุเกสที่บันทึกชื่อเดิมของกรุงศรีอยุธยาว่า "โอเดีย" (Odiaa) เมืองมอญเรียกว่า "เตียะเยิวเตียะเยีย" อาณาจักรล้านนาเรียกว่า "โยธิยา" และไทใหญ่เรียกว่า "โยตะร้า"  หลังเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่หนึ่งใน พ.ศ. 2112 สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงปรับนามเมืองเสียใหม่ว่า ศรีอยุทธยา แปลว่า "เมืองที่รบไม่แพ้" แต่ชาวกรุงศรีอยุธยาเองจะเรียกเมืองหลวงของตนเองว่า กรุงเทพพระมหานคร
ส่วน "โยดะยา" หรือ "โยธยา" ปรากฏครั้งแรกในวรรณคดีพม่าของชิน อน ญอ (Shin Ohn Nyo) เป็นกลอนบาลี 60 บท และบทกวีของพระอัคคสมาธิ (Shin Aggasamadhi) ที่เกี่ยวข้องกับมัคฆเทวะ (Magghadeva) นับแต่การกำเนิดพระเนมิราช หลักฐานดังกล่าวมีอายุใน พ.ศ. 2060-2071 ส่วนเอกสาร ตำนานเมืองเมา ฉบับภาษาไทใหญ่ ภาษาพ่าเก และภาษาคำตี้ หากอิงระยะเวลาการเสวยราชสมบัติของเจ้าเสือข่านฟ้า เมื่อ พ.ศ. 1763  เอกสารคงบันทึกหลังจากช่วงเวลานั้นเป็นต้นมา จนถึง พ.ศ. 2318 ที่ชาวไทพ่าเกอพยพไปตั้งถิ่นฐานที่รัฐอัสสัม ได้บันทึกชื่อกรุงศรีอยุธยาว่า "ลันจั้งโยตะร้า" คือ "ล้านช้างโยธยา"
โดยคำว่า "โยดะยา" ในการรับรู้ของชาวพม่าโบราณมีความหมายสองอย่างคือ
หมายถึงชาวไทยจากภาคกลางและภาคใต้ของไทย ไม่นับรวมชาน (ရှမ်း) และยวน (ယွန်း)
หมายถึงอาณาจักรอยุธยา และในบางกรณีอาจใช้เรียกอาณาจักรธนบุรีและรัตนโกสินทร์ด้วย
ทั้งนี้ชาวพม่าจะเข้าใจว่าชาวโยดะยาคือเชลยจากกรุงศรีอยุธยา โดยจำแนกออกจากชาวไทใหญ่ในรัฐฉาน ชาวยวนจากอาณาจักรล้านนาอย่างชัดเจน ครั้นในสมัยราชวงศ์ญองย่าน จึงจัดให้ชาวโยดะยาอยู่ในกลุ่มเดียวกับชาวไทใหญ่
ประวัติ > คราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่หนึ่ง

บทความหลัก: การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่หนึ่ง
ประวัติ > คราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่หนึ่ง > การกวาดต้อน

พ.ศ. 2088 ในรัชสมัยพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้ อาณาจักรอยุธยาส่งทัพไปตีเมืองทวายในช่วงที่พระองค์กำลังตีเมืองยะไข่ พระองค์จึงเสด็จกลับราชธานีแล้วส่งทัพลงไปเมืองทวายทันที ทัพอยุธยาถอยร่นไปที่เมืองตะนาวศรี พม่าจับเชลยสยามได้จำนวนหนึ่ง ต่อมาวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2091 พระองค์ส่งทัพบุกกรุงศรีอยุธยา สามารถจับพระราชอนุชา พระราชโอรส และพระชามาดาของกษัตริย์อยุธยาไปด้วย พระเจ้าตะเบ็งชเวตี้ทรงมีพระราชโองการให้ยึดอาวุธและกระสุนปืน ทรงให้เหล่าข้าราชบริพารจับเชลยสยามทั้งชายหญิงไปเป็นรางวัลของตน ภายหลังกษัตริย์อยุธยาขอหย่าศึก พระเจ้าตะเบ็งชเวตี้จึงส่งเหล่าพระบรมวงศานุวงศ์กลับอยุธยาในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2091
ต่อมาในรัชกาลพระเจ้าบุเรงนอง ประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2097 แต่ทางการอยุธยากลับไม่ส่งตัวแทนเข้าเฝ้าในพระราชพิธี สร้างความไม่พอพระทัยยิ่งนัก เพราะทรงถือว่าอยุธยาเป็นประเทศราชของพม่า การกระทำเช่นนี้ทรงถือว่าเป็นกบฏ พระองค์ทรงยกพลขึ้นเหนือเข้าทางอาณาจักรล้านนาเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2100 แล้วยกทัพมาตีอยุธยาเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2106 ต่อมาสมเด็จพระมหาจักรพรรดิทรงประกาศยอมแพ้เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2107 พระเจ้าบุเรงนองจึงเสด็จกลับพม่าเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2107 พร้อมกับเชลยสยามจำนวนหนึ่ง อันได้แก่ นักแสดงชายหญิง, สถาปนิก, ศิลปิน, ช่างเหล็ก, ช่างไม้, ช่างผม, คนครัว, ช่างทองแดง, ช่างย้อมสี, ช่างทอง, ช่างเครื่องเขิน, หมอช้าง, หมอม้า, นักระบำ, ช่างสี, ช่างน้ำหอม (ช่างปรุงเครื่องร่ำ), ช่างเงิน, ช่างสลักหิน, ช่างสลักปูนปั้น, ช่างแกะสลักไม้, ช่างแต่งเครื่องไม้ และช่างกลึงไม้ เมื่อเสด็จถึงหงสาวดีอันเป็นราชธานีเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2106 ทรงให้ช่างฝีมือเหล่านี้ตั้งถิ่นฐานภายในราชธานี
ต่อมาในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2111 พระเจ้าบุเรงนองทำสงครามกับกรุงศรีอยุธยาอีกครั้ง แต่คราวนี้สมเด็จพระมหาจักรพรรดิเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2111 และเสียกรุงศรีอยุธยาเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2112 ชาวอยุธยาจำนวนมากถูกจับไปหงสาวดี ต่อมาพระเจ้าบุเรงนองทำสงครามรบกับอาณาจักรล้านช้าง ก็พบว่ามีทัพสยามจากอยุธยาอันได้แก่ ทัพช้าง 300 เชือก, ทัพม้า 1,500 ตัว และไพร่พลอีก 30,000 คนเข้าร่วมทัพพม่า
วันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2089 มีคณะทูตจากศรีลังกามาถึงเมืองพะสิม โดยขอให้กษัตริย์พม่าส่งทัพไปช่วยปราบพวกเดียรถีย์ในศรีลังกา พระเจ้าบุเรงนองจึงส่งทัพไป 2,000 คน ในจำนวนนี้เป็นชาวอยุธยา 100 คน เมื่อพวกเดียรถีย์ทราบกิตติศัพท์ของทัพพม่านี้ก็เกรงกลัวและประกาศยอมแพ้โดยไม่ทำการรบ
ประวัติ > คราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่หนึ่ง > การตั้งถิ่นฐาน

นอกจากชาวอยุธยาที่ถูกกวาดต้อนแล้ว ยังมีชาวอยุธยาที่สมัครใจเข้าร่วมกับมอญและพม่า ดังปรากฏใน ราชาธิราช ระบุว่ามีชาวไทยจากเมืองเพชรบุรีจำนวน 500 คน ยอมสวามิภักดิ์กับพระเจ้ารามมะไตย (พ.ศ. 1866–1873) ในเอกสารดังกล่าวเรียกชาวไทยกลุ่มนี้ว่า เซมเดิงเปฺรียดเปฺร นอกจากนี้ยังปรากฏใน พระบรมราชโองการพม่า ความว่า
"ชาวอยุธยา 50 คนเข้าพึ่งพระบรมโพธิสมภาร พระเจ้าบุเรงนองโปรดให้ประจำกองม้า ให้นะ พราน สาน (Na Pran San) เป็นหัวหน้า ประทานที่ดินในการดูแลของนะ กุลา (Na Kula) เป็นที่พำนักทำการเพาะปลูก อีกกลุ่ม 125 คนมีไร นันดา (Rai Nanda) ให้อยู่ในกองม้าด้วย ยกหมู่บ้านกุกุย โกง (Kukkui Kon) บริเวณบ้านมเยะ ดุ (Mre Du) ประทานให้ไป"
และปรากฏในพงศาวดารอีกว่า
"สะ ละ วัต (Sa La Wat) พร้อมด้วยช้าง 5 เชือก และชาวอยุธยา 100 คนมาถึงพระนครเมื่อ 28 กรกฎาคม 2238 และเข้ารับราชการในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว [พม่า]"
ในวรรณคดี ธัญวดีอเยด่อโป่ง หรือ วรรณคดียอพระเกียรติราชายะไข่ ระบุว่าหลังการกวาดต้อนชาวอยุธยาไปไว้เมืองพะโคของพระเจ้าบุเรงนอง มีขุนนางอยุธยาสองคนพี่น้องคือ พระสมิง และพระคุณไส เข้าไปรับราชการกับกษัตริย์ยะไข่ ได้รับความชอบมาก กษัตริย์ยะไข่โปรดให้พระสมิงไปกินเมืองเป็นการตอบแทน และเอกสารเดียวกันนั้นยังกล่าวถึงการเทครัวชาวโยดะยา 3,000 คน ซึ่งในจำนวนนี้มีพระสมุน (Bya Tha Mun) พระอนุชากษัตริย์อยุธยา พร้อมกับปืนใหญ่ชื่อพระยุทธสาร เทวรูปสัมฤทธิ์พระรามและหนุมานของชาวโยดะยาที่พะโคไปถวายกษัตริย์ยะไข่ นอกจากนี้ยังมีชาวอยุธยาถูกขายเป็นทาสในตลาดเบงกอล ในหนังสือ City of Djinns ของวิลเลียม ดัลริมเพิล (William Dalrymple) อ้างจากจดหมายเหตุเก่าช่วงรัชกาลจักรพรรดิออรังเซพซึ่งครองประเทศร่วมสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชของอยุธยา ความว่า ในตลาดเก่าเดลี "...มีนางทาสเขมรจากแดนเลยแม่น้ำอิรวดี..." (Khmer girl concubines from beyond the Irawady) และกล่าวอีกว่า จักรพรรดินีโมกุลเสด็จ "ประทับบนหลังช้างมหึมาจากกรุงหงสาวดี" (mounted on a stupendous Pegu elephant) ไมเคิล ไรท์อธิบายว่านี่อาจจะเป็นนางทาสและช้างดีจากกรุงศรีอยุธยา
ทัน ทุนได้สรุปเกี่ยวกับชาวอยุธยาในช่วงเวลาดังกล่าวไว้ว่า "บรรดาเชลยสงครามและช่างฝีมืออยุธยาถูกจับไปพม่า พวกเชลยเหล่านี้ถูกใช้ให้ไปทำไร่ไถนา บางส่วนก็ถูกส่งไปขายเป็นทาสในตลาดเบงกอล แต่เนื่องจากชื่อเสียงในความเก่งกล้าและความจงรักภักดี บางคนได้โปรดให้เป็นทหารรักษาประตูวังและประตูเมือง พวกช่างฝีมือเข้ารับราชการในราชสำนักโดยเฉพาะ บางครั้งก็มีการลุกฮือของทาสพวกนี้ แต่ส่วนใหญ่ก็ปราบได้โดยง่าย...พวกที่เป็นชาวไร่ชาวนานั้นถูกส่งไปทางเหนือ (โมนยวา, มินบู, ปะกัน, ซะไกง์, ชเวโบ และตะแย) พวกนี้ผสมปนเปไปกับชนพื้นเมืองโดยง่าย และภายในหนึ่งหรือสองชั่วอายุคนต่อมา ก็จะลืมเทือกเถาเหล่ากอว่ามาจากอยุธยาหมด"
ประวัติ > คราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง

บทความหลัก: การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
ประวัติ > คราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง > การกวาดต้อนและการสวามิภักดิ์

ใน พ.ศ. 2310 พระเจ้ามังระทรงยึดกรุงศรีอยุธยาได้ สมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์เสด็จสวรรคต พม่าได้ทำการเผากรุงศรีอยุธยาปล้นชิงทรัพย์สินในพระนคร บังคับราษฎรทั้งภิกษุทั้งฆราวาสให้แจ้งที่อยู่ทรัพย์สิน ผู้ขัดขืนต้องเผชิญโทษทัณฑ์ต่าง ๆ แล้วให้จับผู้คน รวมถึงพระราชวงศ์ ข้าราชการ สมณะ ไปคุมขังไว้ โดยพระสงฆ์ให้กักไว้ที่ค่ายโพธิ์สามต้น ส่วนฆราวาสให้ไว้ตามค่ายของแม่ทัพนายกองทั้งหลาย คำนวณแล้ว ปรากฏว่า เชื้อพระวงศ์ถูกกวาดต้อนไปกว่า 2,000 พระองค์ รวมจำนวนผู้ถูกพม่ากวาดต้อนไปนั้นมากกว่า 30,000– 100,000 คน  อันรวมไปถึงสมเด็จพระเจ้าอุทุมพรและกรมขุนวิมลพัตร เชลยส่วนใหญ่คือประชากรที่อยู่รายรอบกรุงศรีอยุธยา ได้แก่ อ่างทอง, สิงห์บุรี, สุพรรณบุรี, กาญจนบุรี, ชัยนาท, อุทัยธานี, นนทบุรี, ปราจีนบุรี, และธนบุรี มีกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ที่อาศัยอยู่ในกรุงศรีอยุธยาถูกกวาดต้อนไปด้วย เป็นต้นว่าบุคคลเชื้อสายเปอร์เซียและพราหมณ์ ดังปรากฏใน พระราชพงศาวดารพม่า ความว่า "...สั่งให้เผาพระนครและปราสาททั้ง ๓ องค์ และให้เผาอารามและวิหารเสียให้หมดด้วย และสั่งให้ทำลายกำแพงเมือง และบรรดาเข้าของที่มีอยู่ในกรุงศรีอยุธยา มีพระไตรปิฎก คือ พระธรรมวินัย เป็นต้น สั่งให้ทำลายเสียแล้วก็กลับมายังพระนครแห่งตน..." ทำให้เกิดภาวะบ้านแตกสาแหรกขาด มีราษฎรอยุธยาจำนวนไม่น้อยเสียชีวิตจากการสู้รบ ป่วยไข้ หรืออดอาหารตายจำนวนมากถึง 200,000 คน ด้วยเหตุนี้ราษฎรอยุธยาจำนวนมากอพยพหนีพม่าไปไกลถึงเมืองเขมรและเมืองพุทไธมาศ เฉพาะเมืองพุทไธมาศมีคนไทยอาศัยรวมกันกว่า 30,000 คน และมีชาวเมืองสวรรคโลกอพยพเข้าไปเมืองเชียงใหม่ ซึ่งขณะนั้นเป็นประเทศราชของพม่า  นอกจากจะกวาดต้อนผู้คนจากกรุงศรีอยุธยาแล้ว พระเจ้ามังระยังทรงกวาดต้อนเชลยสยามจากเมืองสุโขทัย, สวรรคโลก และพิษณุโลกเข้าสู่อาณาจักรเป็นจำนวนมาก ส่วนใน  พงศาวดารเมืองสงขลา ระบุไว้อีกว่า "...พม่าตีแตกมากระทั่งถึงเมืองชุมพร ไชยา พวกกองทัพมากวาดเอาครอบครัวไทยไปเป็นอันมาก..."
และยังพบว่าชาวสยามจำนวนไม่น้อยเข้ากับฝ่ายพม่า เพราะทางการอยุธยานั้นขาดประสิทธิภาพในการปกครอง ดังปรากฏในบันทึกบาทหลวงฝรั่งเศสว่า "...เกิดเสียงลือกันขึ้นด้วยว่ากองทัพพม่าเต็มไปด้วยคนไทยซึ่งได้รับความเดือดร้อน เอาใจออกหาก จากไทยไปเข้ากับพม่า..." ส่วน มหาราชวงษ์พงษาวดารพม่า กล่าวไว้ว่า "...พวกพลทหารพลเมืองอยุทธยาทั้งปวงก็ได้รับความคับแค้นอดอยากคับแค้นอยู่ทุกผู้ทุกคนแล้วจึงได้เข้ามาอ่อนน้อมสวามิภักดิ์ที่กองทัพเราทุกวันมิได้ขาด เราก็ได้ทราบกิจราชการของพระเจ้ากรุงศรีอยุทธยาหมดแล้ว..."