stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่ออดีตอาณานิคมของเยอรมนี

ประวัติศาสตร์อาณานิคมของเยอรมนี:
		  จักรวรรดิเยอรมัน
  อาณานิคมจักรวรรดิเยอรมัน
  อาณานิคมบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย
  "Little Venice"
รายชื่ออาณานิคมของเยอรมนีและรัฐในอารักขา นอกทวีปยุโรปในสมัยของปรัสเซีย (รวมบรันเดินบวร์ค) และจักรวรรดิเยอรมัน (รวมราชวงศ์ฮับส์บูร์ก)
อาณานิคมบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย

บทความหลัก: บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย
อาณานิคมบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย > แอฟริกา

Groß Friedrichsburg (in Ghana), 1683–1717
Arguin (in Mauritania), 1685–1721
Whydah (in present Bénin), circa 1700 (this Brandenburg 'colony' was just a minor point of support, a few dwellings at a site co-inhabited by British and Dutch)
อาณานิคมบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย > อเมริกาเหนือ

Saint Thomas.  Leased by Brandenburg from the Danish West India Company, 1685–1720.
Vieques (Crab Island)  (Krabbeninsel in German) in the Caribbean, now part of Puerto Rico.  Brandenburg annexation in the Danish West Indies, 1689–1693
Tertholen (Caribbean), 1696. Occupation.
อาณานิคมราชวงศ์ฮับส์บูร์ก

บทความหลัก: รายชื่ออดีตอาณานิคมของออสเตรีย
Banquibazar & Cabelon (1719/23–1744/50)
หมู่เกาะนิโคบาร์ (1778–1783)
เทียนจิน (1901-1917)
อาณานิคมจักรวรรดินิยมเยอรมัน > แอฟริกา

แอฟริกาตะวันออกของเยอรมนี
แทนกันยีกา
รวันดา-บุรุนดี (1885–1917)
วีทูแลนด์ (1885–1890)
Kionga Triangle
แอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนี
แอฟริกาตะวันตกของเยอรมนี
Kamerun (1884–1914)
โตโกแลนด์ (1884–1914)
อาณานิคมจักรวรรดินิยมเยอรมัน > แปซิฟิก

นิวกินีของเยอรมนี (1884–1914)
ไกเซอร์วิลเฮล์มแลนด์
กลุ่มเกาะบิสมาร์ก
หมู่เกาะโซโลมอนของเยอรมนี (1885–1899)
เกาะบูเกนวิลล์ (1888–1919)
นาอูรู (1888–1919)
หมู่เกาะมาร์แชลล์ (1885–1919)
Mariana Islands (1899–1919)
หมู่เกาะแคโรไลน์ (1899–1919)
ซามัวของเยอรมนี (1899–1914)
อาณานิคมจักรวรรดินิยมเยอรมัน > จีน

Jiaozhou Bay concession (Deutsch-Kiautschou) (1898-1914)
Chefoo (190?-1918)
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิอาณานิคมเยอรมัน
อาณานิคมของเยอรมันในแอฟริกาปี 1884-1920
German colonies in southern Pacific: Kaiserwilhelmsland and the Bismarck Archipelago (Solomon Islands, Marshall Islands, Caroline Islands)
Colonial Possessions and Protectorates of the German Empire, 1883-1920, confirmed by Treaty, International Agreement, or Purchase
วีนัสแห่งเออร์บิโน

สำหรับภาพเขียนอื่น ดูที่ วีนัส
| วีนัสแห่งเออร์บิโน |
| --- | --- |

ศิลปิน: ทิเชียน
ปี: ค.ศ. 1538
ประเภท: สีน้ำมันบนผ้าใบ
มิติ: 119 cm × 165 cm (47 นิ้ว × 65 นิ้ว)
สถานที่: หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเร็นซ์
วีนัสแห่งเออร์บิโน (ภาษาอังกฤษ: Venus of Urbino) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยทิเชียนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ ในประเทศอิตาลี
ทิเชียนเขียนภาพ “วีนัสแห่งเออร์บิโน” ในปี ค.ศ. 1538 ที่เป็นภาพเปลือยของหญิงสาวที่แสดงตัวเป็นวีนัสนอนเอนอยู่บนโซฟาหรือเตียงในห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราของวังเรอเนซองส์ ภาพนี้มีพื้นฐานมาจากภาพเขียนของจอร์โจเนชื่อ “วีนัสหลับ” (Sleeping Venus) ที่เขียนเมื่อราวปี ค.ศ. 1510 แต่ภาพของทิเชียนแสดงความมี sensuality มากกว่าเมื่อเทียบกับงานของจอร์โจเนที่ดูจะห่างเหิน ทิเชียนไม่ได้ใช้อุปมานิทัศน์ใดๆ ในรูปแบบที่ทำกันมา (วีนัสไม่มีสัญลักษณ์อะไรที่บ่งว่าเป็นวีนัส) แต่เป็นภาพที่ดึงดูดความรู้สึกเร้าใจอย่างไม่มีการหลีกเลี่ยง
ความรู้สึกที่เปิดเผยของวีนัสเป็นสิ่งที่มักจะสังเกตได้จากภาพนี้  วีนัสมองตรงมายังผู้ชมภาพ ราวกับไม่มีรู้สึกอย่างใดต่อความเปล่าเปลือยของร่างกาย  ในมือขวาถือช่อดอกไม้ขณะที่มือซ้ายปิดระหว่างขาเหมือนจะยั่วความรู้สึกของผู้ดูอยู่กลางภาพ  ฉากหลังด้านหน้ามีสุนัขซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความจงรักภักดีนอนหลับอยู่ปลายเตียง ภาพของสุนัขมักจะเป็นสัญลักษณ์ของความซื่อตรงแต่เพราะสุนัขนอนหลับก็อาจจะเป็นนัยว่าสตรีในภาพอาจจะไม่ซื่อตรงต่อคนรักและไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่น
จุยโดบาลโดที่ 2 เดลลา โรเวเร ดยุคแห่งเออร์บิโน (Guidobaldo II della Rovere) เป็นผู้จ้างทิเชียนให้เขียนภาพนี้ เดิมใช้ตกแต่ง “หีบคาสโซเน” (cassone) ซึ่งเป็นหีบที่ตามธรรมเนียมในอิตาลีให้เป็นของขวัญแต่งงาน สาวใช้ในฉากหลังของภาพกำลังรื้อหีบที่คล้ายคลึงกันดูเหมือนจะหาเสื้อผ้าของวีนัส ที่ออกจะแปลกคือเป็นภาพที่ดยุคตั้งใจจะใช้สอนจุยเลีย วารานาเจ้าสาวที่ยังเด็กของดยุคแต่หัวเรื่องของภาพกลับเป็นสตรีที่เร้าใจผู้ได้เห็น เนื้อหาการสั่งสอนของภาพอธิบายนักประวัติศาสตร์ศิลปะโรนา กอฟเฟ็นในปี ค.ศ. 1997 ในหนังสือ “Sex, Space, and Social History in Titian’s Venus of Urbino”
ในปี ค.ศ. 1880 มาร์ค ทเวน วิจารณ์ “วีนัสแห่งเออร์บิโน” ในหนังสือ “A Tramp Abroad” ว่าเป็น “the foulest, the vilest, the obscenest picture the world possesses” และกล่าวต่อไปว่าเป็นภาพที่เขียนสำหรับ โรงอาบน้ำ (Bagnio) แต่ถูกปฏิเสธเพราะออกจะแรงไปหน่อย แต่ก็กล่าวว่าเป็นภาพที่แรงไปสำหรับไม่ว่าจะเป็นที่ไหนนอกจากสำหรับหอศิลป์สาธารณะ
“วีนัสแห่งเออร์บิโน” เป็นแรงบันดาลใจของภาพเขียนต่อมาเช่นภาพ “โอลิมเปีย” โดย เอดวด มาเนท์ ซึ่งวีนัสในภาพคือ วิคตอรีน เมอร็อง (Victorine Meurent) นอกจากนั้นก็ยังเป็นแรงบันดาลใจของตัวละครฟิอัมเม็ตตา บิอันชินีในหนังสือ “In the Company of the Courtesan” โดยซาราห์ ดูนันท์
ระเบียงภาพ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “วีนัสหลับ” (1510)  จอร์โจเน | “สมบัติของอุฟฟิซิ” (1772–1778)   (Tribuna of the Uffizi) โดย โยฮันน์ ซอฟฟานิ แสดงภาพ “วีนัสแห่งเออร์บิโน” ด้านหน้าของภาพล้อมรอบไปด้วยผู้สนใจศิลปะอังกฤษและอิตาลี | “โอลิมเปีย” (1863)  เอดวด มาเนท์ วีนัสในภาพคือ วิคตอรีน เมอร็อง |
ดูเพิ่ม

ทิเชียน
ภาพเขียนสีน้ำมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

“วีนัสแห่งเออร์บิโน” โดยทิเชียน – วิจารณ์ภาพ
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  โปแลนด์ 
อื่น ๆ:  Bildindex  RKD ID  IdRef
ลูชาโน ปาวารอตตี

พาวารอตติ
ลูชาโน ปาวารอตตี (Luciano Pavarotti) (12 ตุลาคม พ.ศ. 2478 - 6 กันยายน พ.ศ. 2550) เป็นนักร้องโอเปร่าเสียงเทเนอร์ชาวอิตาลี ที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่ง
เขาเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง ในผลงานที่ชื่อว่า "Three Tenors" ซึ่งเป็นการแสดงโอเปร่า โดยนักร้องชายเสียงเทเนอร์ ที่มีชื่อเสียงที่สุดในยุคปัจจุบันสามคน ประกอบด้วย ลูชาโน ปาวารอตตี, ปลาซิโด โดมิงโก และโฮเซ คาเรราส์  การแสดงของทรีเทเนอร์ส มีขึ้นครั้งแรกในการแข่งขันฟุตบอลโลก ครั้งที่ 14 ที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี เมื่อ พ.ศ. 2533  และกลายเป็นธรรมเนียมว่าทุก 4 ปี ทั้งสามคนจะมาเปิดการแสดงร่วมกันระหว่างการแข่งขันฟุตบอลโลก  ทั้งในปี พ.ศ. 2537 ที่ลอสแอนเจลิส ปี พ.ศ. 2541 ที่หอไอเฟล กรุงปารีส และปี พ.ศ. 2545 ที่โยโกฮามา
ลูชาโน ปาวารอตตี เกิดที่เมืองโมดีนา ทางตอนเหนือของอิตาลี บิดาเป็นคนทำขนมปัง และนักร้องเสียงเทเนอร์ เขาเริ่มร้องเพลงกับพ่อที่โบสถ์ตั้งแต่อายุ 9 ขวบ ในวัยเด็กเขาใฝ่ฝันจะเป็นนักฟุตบอลอาชีพ แต่แม่อยากให้เป็นครู ในขณะที่พ่ออยากให้เป็นนักร้อง  เขาเริ่มหัดร้องเพลงอย่างจริงจังตั้งแต่ พ.ศ. 2497 เมื่ออายุ 19 ปี
ลูชาโน เริ่มออกแสดงโอเปร่าเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2504 เรื่อง La bohème  การแสดงของเขามีเอกลักษณ์อยู่ที่ ทุกครั้งเขาจะถือผ้าสีขาวติดมือตลอดเวลา ซึ่งมีที่มาจากการแสดงที่ William Jewell College เมืองมิสซูรี สหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2516 ก่อนการแสดงเขาตื่นเต้นจนเหงื่อชุ่มตัว เมื่อขึ้นบนเวทีเขาได้ขอผ้าเช็ดมือจากผู้ชม และได้รับผ้าเช็ดปากสีขาว ตั้งแต่นั้นมาเขาจะถือผ้าสีขาวติดมือในการแสดงทุกครั้ง
จากซ้าย: ปลาซิโด โดมิงโก, โฮเซ คาเรราส์, ซูบิน เมห์ทา และ ลูชาโน ปาวารอตตี
ผลงานแสดงที่เป็นที่รู้จักที่สุดของเขา คือการร้องเพลง Nessun Dorma จากโอเปร่าเรื่อง Turandot ของจาโกโม ปุชชีนี ในปี พ.ศ. 2533 ซึ่งกลายเป็นเพลงประจำของบีบีซี และการแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งที่ 14 ที่กรุงโรม
ลูชาโน ปาวารอตตี ตรวจพบว่าเป็นโรคมะเร็งที่ตับอ่อน เมื่อ พ.ศ. 2549 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2550
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 1999-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Luciano Pavarotti ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ฟังตัวอย่างเพลงของ ปาวารอตตี
| ด ค กรางวัลตำนานแกรมมี |
| --- | --- |
 แอนดรูว์ ลอยด์ เวบเบอร์ / ไลซา มินเนลลิ / วิลลี เนลสัน / สโมกีย์ โรบินสัน (1990)  จอห์นนี แคช / อารีทา แฟรงคลิน / บิลลี โจเอล / ควินซี โจนส์ (1991)  บาร์บรา สไตรแซนด์ (1992)  ไมเคิล แจ็กสัน (1993)  เคอร์ทิส เมย์ฟิลด์ / แฟรงก์ ซินาตรา (1994)  ลูชาโน ปาวารอตตี (1998)  เอลตัน จอห์น (1999)  บีจีส์ (2003)
ลูซากา

| ลูซากา Mwalusaka |
| --- | --- |
City
จากบนและซ้ายไปขวา: ย่านธุรกิจกลางนครลูซากา ทางขวาของภาพเห็นฟินเดโคเฮาส์, วงเวียน Kafue, มหาวิทยาลัยแซมเบียวิมยาเชตหลัก, อาสนวิหารกางเขนศักดิ์สิทธิ์, สำนักงานใหญ่ซานาโค, โซไซตีบิสเนสพาร์ก, ไคโรมอลล์, พิพิธภัณฑ์แห่งชาติลูซากา
สมญา: LSK
ลูซากาLocation of Lusaka in Zambiaแสดงแผนที่ประเทศแซมเบียลูซากาลูซากา (แอฟริกา)แสดงแผนที่แอฟริกา
พิกัด: 15°25′S 28°17′E﻿ / ﻿15.417°S 28.283°E﻿ / -15.417; 28.283
ประเทศ: แซมเบีย
จังหวัด: ลูซากา
อำเภอ: ลูซากา
ตั้งนคร: 1905
ได้รับสถานะนคร: 25 สิงหาคม 1960
การปกครอง
 • ประเภท: สภาเทศบาลนคร
 • นายกเทศบาล: Chilando Chitangala (PF)
พื้นที่
 • City: 360 ตร.กม. (140 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,279 เมตร (4,190 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนปี 2010)
 • City: 1,747,152 คน
 • ประมาณ (2020): 2,731,696 คน
 • รวมปริมณฑล: 2,238,569 คน
เขตเวลา: UTC+2 (เวลาแอฟริกากลาง)
รหัสพื้นที่: 0211
HDI (2018): 0.664 Medium
เว็บไซต์: www.lcc.gov.zm
ลูซากา (อักษรโรมัน: Lusaka, /luːˈsɑːkə/; loo-sah-kə) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของประเทศแซมเบีย หนึ่งในนครที่มีการพัฒนารวดเร็วที่สุดในภูมิภาคแอฟริกาตอนใต้ ลูซากาตั้งอยู่บนที่ราบสูง ที่ความสูง 1,279 เมตร (4,196 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ประชากรของลูซากาอยู่ที่ราว 3.3 ล้านคน ข้อมูลเมื่อ 2019 ส่วนประชากรในเขตนครประมาณอยู่ที่ 2.5 ล้านคนในปี 2018 ลูซากาเป็นทั้งศูนย์กลางเศรษฐกิจและรัฐบาลของแซมเบีย และเป็นจุดเชื่อมต่อของทางหลวงสี่สายหลักของประเทศ ได้แก่เส้นเหนือ, เส้นลิฟวิ่งสโตนลงใต้, เส้นตะวันออก และ เส้นตะวันตก
หลักฐานการตั้งรกรากที่เก่าแก่ที่สุดในลูซากาย้อนไปได้ถึงศตวรรษที่ 6 และทราบว่ามีการตั้งรกรากครั้งแรกในศตวรรษที่ 11 ในศตวรรษที่ 17-18 เรื่อยมา ลูซากามีผู้อยู่อาศัยเป็นชาวเลนเจ กับ ชาวโซลี การตั้งนครในยุคปัจจุบันเริ่มต้นในปี 1905 ภายใต้การปกครองของอังกฤษในรัฐโรดีเซียเหนือ
เมืองพี่น้อง

ดูชานเบ, ทาจิกิสถาน, ตั้งแต่ ค.ศ. 1966
ลอสแอนเจลิส, สหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ ค.ศ. 1968
คอร์ก ซิตี้, ไอร์แลนด์, ตั้งแต่ ค.ศ. 1971
อีเจฟสค์, รัสเซีย.
วัดศรีชุม (จังหวัดแพร่)

| วัดศรีชุม |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดศรีชุม เป็นวัดในจังหวัดแพร่ อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของคุ้มเจ้าหลวง บนถนนเจริญเมืองใกล้ประตูศรีชุม เป็นวัดเก่า ภายในวัดมีพระพุทธรูปยืนแบบสุโขทัย มีพระเจดีย์ทรงปราสาทยอดทรงระฆังแบบล้านนา วัดนี้เคยมีชื่อเสียงทางวิปัสสนา เจ้ากาวิละจากลำปางเคยบวชเรียนที่วัดนี้เมื่อ พ.ศ. 2302 ก่อนจะกลับไปครองเมืองลำปาง ครูบาอุตมา เคยเป็นเจ้าอาวาสวัดนี้ ครูบากัญจนอรัญญวาสีมหาเถรเคยอุปสมบทและบวชเรียนที่วัดนี้
วัดจีนประชาสโมสร

| วัดจีนประชาสโมสร |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดเล่งฮกยี่
ที่ตั้ง: ตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
นิกาย: มหายานจีนนิกาย
เจ้าอาวาส: พระอธิการเย็นจุง(รักษาการ)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดจีนประชาสโมสร (จีน: 龍福寺) เป็นอารามที่ขยายมาจากวัดมังกรกมลาวาสในกรุงเทพมหานคร เริ่มสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปีพ.ศ. 2449 เป็นวัดจีนเก่าแก่วัดหนึ่งแห่งศาสนาพุทธนิกายมหายาน ได้รับพระราชทานนามอารามว่าวัดจีนประชาสโมสร ภายในวัดมีพระพุทธรูปที่หล่อด้วยกระดาษ เทพเจ้าแห่งโชคลาภไฉ่ซิ้งเอี๊ย เจ้าแม่กวนอิม และสรีระสังขารจริงของอดีตเจ้าอาวาส2รูป ที่มรณภาพในอริยาบถสมาธิแล้วไม่เน่าเปื่อยอยู่ภายในวัด ถือเป็นวัดจีนเพียงแห่งเดียวในจังหวัดฉะเชิงเทรา มีระฆังใบใหญ่ของชาวจีนแต้จิ๋วที่ได้สร้างถวายขึ้น มีน้ำหนักกว่า  1  ตัน 
วัดจีนประชาสโมสร ตั้งอยู่ที่ ถนนศุภกิจ ต.บ้านใหม่ อ.เมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา
ปัจจุบันมีพระอธิการเย็นจุง เป็นรักษาการเจ้าอาวาส
วัดจำปา (จังหวัดนนทบุรี)

สำหรับวัดจำปาแห่งอื่น ดูที่ วัดจำปา
| วัดจำปา |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 1 หมู่ที่ 3 ทางหลวงท้องถิ่น นบ.ถ 24-001 ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี 11130
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดจำปา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของคลองบางขุนกอง ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดไทยเจริญ ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
วัดจำปาสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2193 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏนามและประวัติผู้สร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547
พระอุโบสถเป็นประธานของวัด มีพระวิหารขนาดเล็กตั้งขนาบบริเวณทางทิศเหนือ ซึ่งทั้งหมดมีกำแพงแก้วล้อม อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2193 มีพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย ส่วนพระวิหารซึ่งแต่เดิมคืออุโบสถ ภายในอาคารประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก พระวิหารตัวอาคารหลักมีฐานปัทม์ เฉลียงเป็นฐานเขียง หลังคาเป็นทรงจั่วซ้อน 2 ชั้น แบบมีไขราคลุมตัวอาคารหลัก และมีพาไลหน้าคลุมเฉลียง หลังคามี 3 ตับ หน้าบันไม่มีลวดลาย ส่วนเครื่องบนเป็นแบบไทยประเพณี
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
วัดจำปา (อำเภอท่าเรือ)

สำหรับวัดจำปาแห่งอื่น ดูที่ วัดจำปา
| วัดจำปา |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลท่าเจ้าสนุก อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระอธิการบุญลือ เขมโก
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดจำปา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเจ้าสนุก อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา มีเจ้าอาวาสคือพระอธิการบุญลือ เขมโก
วัดจำปาสร้างขึ้นเป็นวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2420 ชาวบ้านร่วมใจกันสร้างขึ้น ตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์ มีกลุ่มชนซึ่งได้ถูกกวาดต้อนมาจากแขวงนครจำปาศักดิ์ ประเทศลาว ประมาณต้นรัตนโกสินทร์ มาอยู่กันเป็นชุมชนใหญ่ตอนตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอท่าเรือ ตั้งแต่ พ.ศ. 2449 รวมกันตั้งชุมชนชื่อ บ้านจำปา เพื่อเป็นการระลึกว่าได้อพยพมาจากแขวงนครจำปาศักดิ์ และได้มีการสร้างวัดชื่อว่า "วัดจำปา" ขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 บูรณะสร้างใหม่เสร็จเมื่อ พ.ศ. 2546 และหอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514
วงศ์ย่อยหวาย

| วงศ์ย่อยหวาย |
| --- | --- |

Calamus gibbsianus

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Arecales
วงศ์:: Arecaceae
วงศ์ย่อย:: Calamoideae Griff.

3 เผ่า
 ดูเนื้อหา

วงศ์ย่อยหวาย หรือ Calamoideae เป็นวงศ์ย่อยของวงศ์  Arecaceae มีสมาชิก 21 สกุลและประมาณ 620 สปีชีส์ที่กระจายพันธ์ทั่วโลก
การจัดจำแนก

วงศ์ย่อยหวายแบ่งเป็นเผ่าดังนี้:
เผ่า Calameae
เผ่าย่อย Calaminae
Calamus
Daemonorops
เผ่าย่อยKorthalsiinae
Korthalsia
เผ่าย่อย Metroxylinae
Metroxylon
เผ่าย่อย Pigafettinae
Pigafetta
เผ่าย่อย Plectocomiinae
Plectocomia
เผ่าย่อย Salaccinae
Salacca
เผ่า Eugeissoneae
Eugeissona
เผ่า Lepidocaryeae
เผ่าย่อย Ancistrophyllinae
Eremospatha
Laccosperma
Oncocalamus
เผ่าย่อย Mauritiinae
Lepidocaryum
Mauritia
วัดจุกเฌอ

| วัดจุกเฌอ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 7 หมู่ที่ 4  ตำบลคลองจุกกระเฌอ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา 24000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูปลัดสุวัฒนอนุตตรคุณ (รณชัย เตชธมฺโม)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดจุกเฌอ [จุก-กะ-เชอ] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านดอน ตำบลคลองจุกกระเฌอ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 21 ไร่ 3 งาน 15 ตารางวา
คำว่า จุกเฌอ มีความหมายว่า ต้นลำพูหรือต้นไม้ที่ให้แสงสว่างในยามค่ำคืน แม้ยามเดือนมืดก็ยังมีแสงสว่าง
ประวัติของวัดระบุว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าปราสาททองในสมัยกรุงศรีอยุธยา แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2332 แต่เดิมเป็นวัดป่า มีสิ่งก่อสร้างคืออุโบสถไม้เก่าและพระประธานองค์เก่าที่เป็นปูนปั้นก่ออิฐถือปูน ฐานชุกชีสูง ศิลปะอยุธยา ซึ่งต่อมาอิฐแดงที่ก่อหมดอายุจึงยุบลง จึงได้บรรจุเอาไว้ใต้ฐานพระประธานโบสถ์อุโบสถในปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกราว พ.ศ. 2409 แต่เดิมตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกงแต่เกิดการกัดเซาะของตลิ่งจึงได้ย้ายที่ตั้งวัดถึงสองครั้ง คือเมื่อ พ.ศ. 2409 และ พ.ศ. 2480 แล้วย้ายมาที่ตั้งปัจจุบันเมื่อ พ.ศ. 2504
อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 โดยมีตระกูลนางส้มลิ้ม สาริกภูติ ร่วมกับหลวงฤทธิ์ณรงค์รอน (หลวงเจ๊ก แสงมณี แห่งคลองบางหลวง) พร้อมด้วยคุณนายพริ้ง คุณนายแจ่ม แสงมณี และศรัทธาญาติโยมทั้งหลายโดยการนำของพระอธิการแสง เจ้าอาวาสในขณะนั้น ทั้งยังหล่อพระประธานองค์ใหม่พร้อมทั้งพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร มีนามว่า หลวงพ่อโต สมปรารถนา ภายหลังได้รับบริจาคที่ดินจำนวน 343 ไร่ ที่ตำบลบึงเทพยา (ตำบลบางน้ำเปรี้ยว) อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา ต่อมา ตระกูลของนายเซ้ นางจู ตระกูลโกมลภิส ได้ถวายที่ดินชายแม่น้ำทางด้านฝั่งซ้ายของวัดเพิ่มเติม เมื่อสร้างอุโบสถ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2480
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัดคือท้าวเวสสุวรรณ 2 องค์ องค์ซ้ายมีนามว่า ท้าวรุ่งเรือง มีผิวกายสีม่วง องค์ขวามีนามว่า ท้าวร่ำรวย มีกายสีแดง ผู้ที่มามักจะขอเรื่องค้าขาย ขอให้ร่ำรวย และมักจะแก้บนด้วยการจุดประทัด ซึ่งต่อมาการแก้บนด้วยประทัดได้ระงับลงไป เนื่องจากมลภาวะทางเสียงและอากาศ หลวงพ่อช้างเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันจึงเปลี่ยนมาเป็นการแก้บนด้วยข้าวสาร เพื่อนำข้าวสารไปบริจาคให้แก่ผู้ยากไร้และหน่วยงานการกุศลอื่นๆที่ต้องการ
ปัจจุบันวัดจุกเฌอมีพระครูปลัดสุวัฒนอนุตตรคุณ (รณชัย เตชปญฺโญ) หรือหลวงพ่อช้าง เป็นเจ้าอาวาส ซึ่งเป็นผู้สร้างรูปปั้นท้าวเวสสุวรรณอันโด่งดัง
วัดศรีชุม

วัดศรีชุม อาจหมายถึง:
วัดศรีชุม อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย
วัดศรีชุม อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย
วัดศรีชุม อำเภอแม่วาง จังหวัดเชียงใหม่
วัดศรีชุม ตำบลเปือ อำเภอเชียงกลาง จังหวัดน่าน
วัดศรีชุม ตำบลเปือ อำเภอเชียงกลาง จังหวัดน่าน
วัดศรีชุม อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา
วัดศรีชุม อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา
วัดศรีชุม จังหวัดแพร่
วัดศรีชุม จังหวัดลำปาง
วัดศรีชุม อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
วัดศรีชุม อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน
วัดศรีชุม จังหวัดสุโขทัย
วัดศรีดอนคำ

| วัดศรีดอนคำ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดศรีดอนคำ, วัดพระธาตุศรีดอนคำ, วัดห้วยอ้อ
ที่ตั้ง: ตำบลห้วยอ้อ อำเภอลอง จังหวัดแพร่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดศรีดอนคำ หรือ วัดพระธาตุศรีดอนคำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยอ้อ อำเภอลอง จังหวัดแพร่
วัดศรีดอนคำ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดห้วยอ้อ  เนื่องจากภายในวัดมีพระธาตุห้วยอ้อหรือพระธาตุศรีดอนคำซึ่งเป็นพระธาตุเก่าแก่ เชื่อกันว่าภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า พระธาตุสร้างเมื่อคราวพระนางจามเทวีเสด็จจากเมืองละโว้ไปเมืองหริภุญชัยและผ่านบริเวณที่ตั้งพระธาตุจึงได้สร้างพระธาตุขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 1078 และบรรจุพระสารีริกธาตุส่วนพระอุระไว้ เมื่อ พ.ศ. 2198 ในสมัยพระยาจอมหัวคำเป็นเจ้าเมืองลอง พระมหาเถรจากวัดดอนชัยเมืองแพร่ ขออนุญาตบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุ และ พ.ศ. 2198 พระยานครลำปางและพระยานครแพร่ได้ร่วมกันบูรณะพระธาตุ จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2162	ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2477
พระธาตุศรีดอนคำเป็นเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยม ฐานล่างเป็นฐานเขียงสูงรับฐานบัวลูกแก้วอกไก่ ถัดขึ้นไปเป็นชั้นบัวถลาแปดเหลี่ยม รองรับองค์ระฆัง ซึ่งมีลักษณะแปดเหลี่ยมเช่นกัน ถัดไปเป็นบัลลังค์ ปล้องไฉนและปลียอด วัดยังมี พระเจ้าพร้าโต้ พระพุทธรูปศิลปะพม่า มีความสูง 3 เมตร หน้าตักกว้าง 1.5 เมตร ปัจจุบันกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนไว้แล้ว และทางวัดได้สร้างศาลาให้ประดิษฐาน นอกจากนี้ในพิพิธภัณฑ์ยังมีพระไม้ขนาดเล็ก ที่สร้างด้วยมีดอีกจำนวน 1,000 องค์
วงศ์ย่อยส้มลม

| วงศ์ย่อยส้มลม |
| --- | --- |

Mandevilla sanderi

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Gentianales
วงศ์:: Apocynaceae
วงศ์ย่อย:: Apocynoideae Burnett

เผ่า
 Apocyneae  Echiteae  Malouetieae  Mesechiteae  Wrightieae
Holarrhena pubescens
วงศ์ย่อยส้มลม หรือ Apocynoideae เป็นวงศ์ย่อยของพืชมีดอกในวงศ์ Apocynaceae (อันดับ Gentianales) ประกอบด้วย 78 สกุลและ 860 สปีชีส์ ส่วนใหญ่เป็นพืชที่มีฤทธิ์ทางยา พืชที่สำคัญได้แก่ ยางน่องเถา ส้มลม Nerium oleander เป็นต้น
สกุล

| --- | --- |
 เผ่า Apocyneae (27 สกุล) Aganonerion Pierre ex Spire  Aganosma (Blume) G.Don  Anodendron A.DC.  Apocynum L.  Baharuia D.J.Middleton  Baissea A.DC. (18 species)  Beaumontia Wall. (5 species)  Chonemorpha G.Don  Cleghornia Wight  Dewevrella De Wild.  Elytropus Müll.Arg.  Epigynum Wight  Eucorymbia Stapf  Forsteronia G.Mey. (50 species)  Ichnocarpus R.Br.  Ixodonerium Pit.  Motandra A.DC.  Odontadenia Benth.  Oncinotis Benth. (7 species)  Papuechites Markgr.  Parameria Benth.  Parepigynum Tsiang & P.T.Li  Sindechites Oliv.  Trachelospermum Lem.  Urceola Roxb.  Vallariopsis Woodson  Vallaris Burm.f. เผ่า Echiteae (23 สกุล) Allotoonia J.F.Morales & J.K.Williams (some authors put it in Echites P.Browne)  Amalocalyx Pierre  Angadenia Miers  Artia Guillaumin  Asketanthera Woodson  Bahiella J.F.Morales  Cycladenia Benth.  Echites P.Browne  Ecua D.J.Middleton  Fernaldia Woodson  Hylaea J.F.Morales  Laubertia A.DC.  Macropharynx Rusby:  Neobracea Britton  Parsonsia R.Br. (120 species; could belong to Periplocoideae)  Peltastes Woodson  Pentalinon Voigt  Pottsia Hook. & Arn.  Prestonia R.Br.  Rhabdadenia Müll.Arg.  Stipecoma Müll.Arg.  Temnadenia Miers  Thenardia Kunth เผ่า Malouetieae (11 สกุล) Alafia Thouars  Allowoodsonia Markgr.  Carruthersia Seem.  Farquharia Stapf  Funtumia Stapf  Holarrhena R.Br. (4 species)  Kibatalia G.Don  Malouetia A.DC.  Mascarenhasia A.DC.  Pachypodium Lindl. (18 to 25 species)  Spirolobium Baill. เผ่า Mesechiteae (9 สกุล) Allomarkgrafia Woodson  Galactophora Woodson  Macrosiphonia Müll.Arg.  Mandevilla Lindl. (115 species)  Mesechites Müll.Arg.  Quiotania Zarucchi  Secondatia A.DC.  Telosiphonia (Woodson) Henrickson  Tintinnabularia Woodson เผ่า Wrightieae (7 สกุล) Adenium Roem. & Schult.  Isonema R.Br.  Nerium L. (1 species)  Pleioceras Baill.  Stephanostema K.Schum.  Strophanthus DC. (38 species)  Wrightia R.Br. (23 species)
วงศ์ย่อยอึ่งอ่าง

| วงศ์ย่อยอึ่งอ่าง |
| --- | --- |

อึ่งอ่างบ้าน (Kaloula pulchra)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Lissamphibia
อันดับ:: Anura
อันดับย่อย:: Neobatrachia
วงศ์:: Microhylidae
วงศ์ย่อย:: Microhylinae Günther, 1858

สกุล
 ดูในเนื้อหา
วงศ์ย่อยอึ่งอ่าง เป็นวงศ์ย่อยของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกจำพวกกบในวงศ์ใหญ่ Microhylidae ใช้ชื่อวงศ์ว่า Microhylinae
กะโหลกมีกระดูกเอธมอยด์หนึ่งคู่และมีกระดูกพรีโวเมอร์ขนาดเล็กหนึ่งชิ้น ไม่มีฟันที่กระดูกแมกซิลลา กระดูกสันหลังมีเซนทรัมเป็นแบบอย่างของโพรซีลัสและแบบไดพลาสิโอซีลัส กระดูกหัวไหล่มีกระดูกไหปลาร้าและกระดูกโพรโคราคอยด์ซึ่งมีขนาดแตกต่างกันตั้งแต่เล็ก-ใหญ่
ส่วนใหญ่อาศัยบนพื้นดินตั้งแต่พื้นที่แห้งแล้งของป่าหญ้า-ป่าดิบชื้นแต่ปีนป่ายต้นไม้ได้ดี ลูกอ๊อดส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในน้ำ ยกเว้นสกุล Myersiella ที่เอมบริโอเจริญภายในไข่และลูกอ๊อดออกจากไข่เป็นรูปร่างเหมือนตัวเต็มวัย และลูกอ๊อดของชนิด Synecope antenori ไม่กินอาหาร
การจำแนก

พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่ทวีปอเมริกา ทั้งอเมริกาเหนือ, อเมริกากลาง, อเมริกาใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงและหมู่เกาะฟิลิปปิน ในประเทศไทยพบมากถึง 19 ชนิด
Adelastes Zweifel, 1986
Altigius Wild, 1995
Arcovomer Carvalho, 1954
Calluella Stoliczka, 1872
Chaperina Mocquard, 1892
Chiasmocleis Méhely, 1904
Ctenophryne Mocquard, 1904
Dasypops Miranda-Ribeiro, 1924
Dermatonotus Méhely, 1904
Elachistocleis Parker, 1927
Gastrophryne Fitzinger, 1843
Gastrophrynoides Noble, 1926
Glyphoglossus Günther, 1869
Hamptophryne Carvalho, 1954
Hyophryne Carvalho, 1954
Hypopachus Keferstein, 1867
Kalophrynus Tschudi, 1838
Kaloula Gray, 1831
Melanophryne (อดีตคือ Phrynopus carpish, สถานะไม่แน่นอนจัดไว้ที่นี่)
Metaphrynella Parker, 1934
Microhyla Tschudi, 1838
Micryletta Dubois, 1987
Myersiella Carvalho, 1954
Nelsonophryne Frost, 1987
Otophryne Boulenger, 1900
Phrynella Boulenger, 1887
Ramanella Rao & Ramanna, 1925
Relictivomer Carvalho, 1954
Stereocyclops Cope, 1870
Synapturanus Carvalho, 1954
Syncope Walker, 1973
Uperodon Duméril & Bibron, 1841
วอลเลย์บอลเยาวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2002

| รายละเอียด |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ:  อิหร่าน
วันที่: 10 - 17 กันยายน พ.ศ. 2545
ทีม: 14
สถานที่: 1 (ใน 1 เมืองเจ้าภาพ)
ชนะเลิศ:  อิหร่าน (สมัยที่ 2nd)
รางวัล
ผู้เล่นทรงคุณค่า:  Rouhollah Kolivand
← ก่อนหน้าถัดไป →
วอลเลย์บอลเยาวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2002 เป็นครั้งที่ 11 ของการแข่งขัน จัดขึ้นที่เตหะราน, ประเทศอิหร่าน ระหว่างวันที่ 10 - 17 กันยายน พ.ศ. 2545