stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซาคูเล็ว
บรรณานุกรม

Arroyo, Bárbara (July–August 2001). "El Posclásico Tardío en los Altos de Guatemala". Arqueología Mexicana (ภาษาสเปน). Mexico: Editorial Raíces. IX (50): 38–43. ISSN 0188-8218. OCLC 29789840.
Christenson, Allen J. "K'iche' – English Dictionary and Guide to Pronunciation of the K'iche'-Maya Alphabet" (PDF). Foundation for the Advancement of Mesoamerican Studies, Inc. (FAMSI). สืบค้นเมื่อ 2009-02-04.
del Águila Flores, Patricia (2007). "Zaculeu: Ciudad Postclásica en las Tierras Altas Mayas de Guatemala" [Zaculeu: Postclassic City in the Maya Highlands of Guatemala] (PDF) (ภาษาสเปน). Guatemala: Ministerio de Cultura y Deportes. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-07-21. สืบค้นเมื่อ 2010-02-23.
Fox, John W. (2008) [1987]. Maya Postclassic state formation. Cambridge, UK and New York, USA: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-10195-0. OCLC 297146853.
Kelly, Joyce (1996). An Archaeological Guide to Northern Central America: Belize, Guatemala, Honduras, and El Salvador. Norman: University of Oklahoma Press. ISBN 0-8061-2858-5. OCLC 34658843.
Polo Sifontes, Francis. Zaculeu: Ciudadela Prehispánica Fortificada (ภาษาสเปน). Guatemala: IDAEH (Instituto de Antropología e Historia de Guatemala).
Recinos, Adrian (1986). Pedro de Alvarado: Conquistador de México y Guatemala (ภาษาสเปน) (2nd ed.). Guatemala: CENALTEX Centro Nacional de Libros de Texto y Material Didáctico "José de Pineda Ibarra". OCLC 243309954.
Rodríguez Rouanet, Francisco; Fernando Seijas; Gerardo Townson Rincón (1992). Huehuetenango. Colección Monografías de Guatemala (ภาษาสเปน). Guatemala: Banco Granai & Townson, S.A. OCLC 31405975.
Sharer, Robert J. (2000). "The Maya Highlands and the Adjacent Pacific Coast".  ใน Richard E.W. Adams; Murdo J. Macleod (บ.ก.). The Cambridge History of the Native Peoples of the Americas, Vol. II: Mesoamerica, part 1. Cambridge, UK: Cambridge University Press. pp. 449–499. ISBN 0-521-35165-0. OCLC 33359444.
ชีวิตด้านเพศ

ในเพศสภาพของมนุษย์ ชีวิตด้านเพศ หรือ เซ็กส์ไลฟ์ (อังกฤษ: sex life) เป็นส่วนหนึ่งของการมีอยู่ของบุคคลซึ่งอาจประกอบด้วยกิจกรรมทางเพศหรือแสดงถึงการขาดกิจกรรมทางเพศ โดยทั่วไปคำอาจมีความหมายแฝงและการตีความทางสังคมหลายแบบ แต่มักรวมถึงสิ่งเหล่านี้:
บุคคลสามารถมีกิจกรรมทางเพศอย่างสมยอมกับคู่นอนเป็นประจำหรือกึ่งประจำ กล่าวคือกิจกรรมอื่นนอกจากการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองคนเดียว สิ่งนี้สื่อว่าต้องมีอีกคนหนึ่งเข้าร่วมไม่ว่าจะมีหรือไม่มีกิจกรรมทางเพศ และไม่ว่าสถานการณ์เหล่านี้จะถือว่าเป็นการมีคู่สมรสคนเดียวหรือไม่ อีกนัยนึงคือ "เซ็กซ์ไลฟ์" อาจเป็นการมีคู่ครองระยะยาวคนเดียวหรืออาจเป็นการเปลี่ยนคู่ครองไปเรื่อย ๆ ความคิดของเซ็กส์ไลฟ์ที่เป็น 'ประจำหรือกึ่งประจำ' แตกต่างกันไป ทว่าการจำแนกคนที่ไม่มีเพศสัมพันธ์โดยไม่ได้ตั้งใจ (ตรงข้ามกับการตั้งใจงดเว้นการมีเพศสัมพันธ์) เป็นคนที่มีเซ็กส์ไลฟ์อาจไม่ถูกต้องนัก
บุคคลที่มีเซ็กส์ไลฟ์สามารถสำรวจและพัฒนาทักษะด้านเพศของตนเมื่อเขาหรือเธอต้องการ และยังสามารถมีโอกาสเรียนรู้ทักษะใหม่ ๆ และพัฒนาภาวะทางเพศของตน
เพราะปัจจัยเหล่านี้บุคคลสามารถมี "พื้นที่" ใน "ชีวิต" ของเขาหรือเธอที่เกี่ยวข้องกับเซ็กส์ในทางคล้ายกับการที่นักกีฬามี "พื้นที่" ในชีวิตที่เกี่ยวข้องกับกีฬา หรือการที่นักดนตรีมี "พื้นที่" ในชีวิตที่เกี่ยวข้องกับดนตรี คนที่มีเซ็กส์ไลฟ์ที่มั่นคงและพัฒนาอยู่ตลอดเวลาสามารถกล่าวถึงเพศสภาพของตนว่าเป็นส่วนหนึ่งของตนเอง และแม้ว่าเซ็กส์ไลฟ์ที่มั่นคงไม่ได้หมายความว่าคนคนนั้นจะรู้สึกมั่นใจหรือมีเสน่ห์ตลอดเวลา การร่วมเพศอย่างสม่ำเสมอและความสามารถที่จะพัฒนาทักษะทางเพศของตนมอบความเชื่อมันทางจิตวิทยาเกี่ยวกับเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามของตนในแบบที่คนไม่มี "เซ็กส์ไลฟ์" มักไม่มี
หลายแหล่งข้อมูลกล่าวว่าความถี่ของการร่วมเพศของมนุษย์อาจมีตั้งแต่ ศูนย์ ถึง 15 หรือ 20 ครั้งต่อสัปดาห์ ในสหรัฐอเมริกา ความถี่โดยเฉลี่ยอยู่ที่ 2 ถึง 3 ครั้งต่อสัปดาห์ เป็นที่รู้โดยทั่วไปว่าผู้หญิงวัยหมดประจำเดือนมักร่วมเพศน้อยลง และความถี่โดยเฉลี่ยของการร่วมเพศน้อยลงกับอายุที่เพิ่มขึ้น สถาบันคินซีย์กล่าวว่าความถี่เฉลี่ยของการร่วมเพศในสหรัฐอเมริกาอยู่ที่ 112 ครั้งต่อปี (อายุ 18–29 ปี), 86 ครั้งต่อปี (อายุ 30–39 ปี), และ 69 ครั้งต่อปี (อายุ 40–49 ปี)
รายชื่อสถานะออกซิเดชันของธาตุ

ด้านล่างนี้เป็นรายชื่อสถานะออกซิเดชันของธาตุ
ไฮแรกซ์ต้นไม้

| ไฮแรกซ์ต้นไม้ |
| --- | --- |

ไฮแรกซ์ต้นไม้ตะวันตก, D. dorsalis

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
ชั้นฐาน:: Eutheria
อันดับใหญ่:: Afrotheria
อันดับ:: Hyracoidea
วงศ์:: Procaviidae
สกุล:: Dendrohyrax Gray, 1868

ชนิด
 Dendrohyrax arboreus  Dendrohyrax dorsalis
ไฮแรกซ์ต้นไม้ (อังกฤษ: Tree hyraxes, Tree dassies) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในสกุล Dendrohyrax เป็นไฮแรกซ์สกุลหนึ่ง
มีลักษณะทั่วไปเหมือนกับไฮแรกซ์ทั่วไป หรือไฮแรกซ์หิน แต่ไฮแรกซ์ต้นไม้จะมีสีขนลำตัวที่อ่อนกว่าโดยสอดคล้องไปกับสภาพแวดล้อม และมีส่วนของใบหน้ายื่นยาวกว่า
เป็นสัตว์หากินกลางคืนที่มีความใกล้เคียงกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยขนมขนาดใหญ่ คือ ช้าง, พะยูน รวมถึงมานาที นิ้วตีนมีทั้งหมด 4 นิ้วในตีนหน้า และ 3 นิ้วในตีนหลัง มีเล็บกลมมนและฝ่าตีนที่เหมือนแผ่นยางใช้สำหรับในการป่ายปีนต้นไม้เพื่อหากิน
ตัวผู้มีการส่งเสียงร้องที่ดังเพื่อประกาศอาณาเขต ขณะที่ตัวเมียก็สามารถส่งเสียงได้แต่ขาดถุงอากาศและกล่องเสียงเหมือนตัวผู้จึงทำเสียงได้เบากว่า โดยเฉลี่ยจะส่งเสียงร้องสองครั้งต่อคืน ในช่วงแรกราว 2–3 ชั่วโมงหลังจากตกค่ำ และต่อมาอีกครั้งในช่วงหลังเที่ยงคืนไปแล้ว
ไฮแรกซ์ต้นไม้ใต้ (Dendrohyrax arboreus), พบในแอฟริกาตะวันออกและแอฟริกาใต้
ไฮแรกซ์ต้นไม้ตะวันออก (Dendrohyrax validus), พบในแอฟริกาตะวันออก
ไฮแรกซ์ต้นไม้ตะวันตก (Dendrohyrax dorsalis), พบในแอฟริกาตะวันตกและแอฟริกากลาง
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dendrohyrax ที่วิกิสปีชีส์
พลับแห้ง

| --- | --- |
พลับแห้ง
ประเภท: ผลไม้แห้ง
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออก
ส่วนผสมหลัก: พลับจีน
 ตำราอาหาร: พลับแห้ง   สื่อ: พลับแห้ง
พลับแห้ง เป็นขนมผลไม้อบแห้งแบบดั้งเดิมรูปแบบหนึ่งของเอเชียตะวันออก ชื่อในภาษาต่าง ๆ ได้แก่ ชื่อปิ่ง (จีน: 柿餅, shìbǐng), โฮชิงากิ (ญี่ปุ่น: 干し柿, hoshigaki), คดกัม (곶감, gotgam) และ ห่งโค (เวียดนาม: hồng khô) ตามธรรมเนียมแล้วนิยมทำในระหว่างฤดูหนาว โดยการตากแห้งพลับจีน พลับแห้งยังนำมาใช้ในการผลิตไวน์ ชา ตลอดจนผลไม้อื่น ๆ
การผลิต

พลับแห้งทำมาจากพลับจีนสายพันธุ์ต่าง ๆ โดยปกติแล้วเมื่อพลับสุกจะมีลักษณะเปลือกบาง นุ่ม และมีรสหวาน แต่พลับที่นำมาตากแห้งจะเก็บเกี่ยวก่อนที่จะสุก ทำให้มีลักษณะแน่น มีรสขม และมีขนาดหดเล็ก
การผลิต > ญี่ปุ่น

ในประเทศญี่ปุ่น พลับจะนำมาปอกเปลือกแล้วผูกด้วยด้ายแขวนแยกกัน หลังเริ่มแห้ง จะมีการนวดผลพลับ ทั้งหมดนี้ทำให้พลับแห้งของญี่ปุ่นมีรูปและรสสัมผัสที่ต่างจากพลับแห้งของญี่ปุ่นกับเกาหลี อัมโปงากิ (Anpo-gaki) เป็นพลับแห้งรูปแบบหนึ่งที่ทำให้แห้งโดยใช้กำมะถันรมควัน ทำให้ได้เนื้อสัมผัสชุ่มน้ำและนุ่ม
การผลิต > เกาหลี

ในเกาหลี พลับจะถูกนำมาปอกเปลือก ทำให้แห้ง และผูกด้วยเชือกฟางจากข้าว แซ็กกี แล้วนำมาตากแห้งในพื้นที่รับแดดและมีลมผ่าน เช่น ชายคาของบ้านเรือน เมื่อสีของพลับเป็นสีน้ำตาลและส่วนนอกแข็ง จะนำเมล็ดออก จากนั้นทำการห่อและนำไปกดให้แบน หลังผ่านไปสามสัปดาห์ ที่ซึ่งผลพลับจะมีน้ำหนักเหลือเพียง 75% ของเดิม จะถูกคลุมด้วยฟางจากข้าว และนำไปเก็บรักษาในกล่องในที่เย็นจนกว่ากระบวนการตากแห้งจะเสร็จสิ้น และเกิดน้ำตาลพลับสีขาวเป็นผงเกิดขึ้นคลุมพลับที่แห้งแล้ว พลับแห้งเป็นของขึ้นชื่อประจำเมืองซังจูในจังหวัดคย็องซังเหนือ
สารอาหาร

พลับแห้งเกาหลี คดกัม มักจะมีความชุ่มชื้นอยู่ที่ 32%, โปรตีน 6.3%, ไขมัน 0.44%, คาร์บ 44.8%, เส้นใย 15% และขี้เถ้า 1.99% และให้พลังงาน (32g/ea) 75.8 กิโลแคลอรี
การนำไปประกอบอาหาร

ในอาหารเกาหลี พลับแห้งสามารถนำมาทานเปล่า ๆ หรือใช้ประกอบอาหารอื่นได้ เช่น คดกัมซัม ซึ่งทำโดยการห่อวอลนัตด้วยพลับแห้ง ส่วนพลับแห้งสอดไพน์นัตจะเสิร์ฟคู่กับ ซุกชิลกวา หรือผลไม้แห้ง และยังใช้พลับแห้งเป็นส่วนประกอบหลักของ ซูจ็องกวา (พันช์ซินนามอน)
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

ตำนานพื้นถิ่นของเกาหลีเรื่อง "เสือกับพลับแห้ง" เป็นเรื่องราวของเสือที่กลัวพลับแห้ง
ระเบียงภาพ

โฮชิงากิ เสิร์ฟเป็นขนมในญี่ปุ่น
คดกัม เสิร์ฟเป็นขนมในเกาหลี
คดกัมซัม ซึ่งมีวอลนัตเป็นไส้
คางามิโมจิ เสิร์ฟกับพลับแห้งบนไม้
พลับแห้งจีนขายตามท้องถนนในอู๋โจว
พลับแห้งในจีน
กระบวนการตากแห้งพลับใกล้กับภูเขาฟูจิในฟูจิโนมิยะ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น
น้ำพุเตรวี

น้ำพุเตรวี
น้ำพุเตรวียามค่ำ
น้ำพุเตรวี (อิตาลี: Fontana di Trevi) เป็นน้ำพุที่ตั้งอยู่ที่เขตเตรวีในกรุงโรมในประเทศอิตาลี เป็นน้ำพุที่มีความสูง 25.9 เมตร (85 ฟุต) และกว้าง 19.8 เมตร (65 ฟุต) และน้ำพุแบบบาโรกที่ใหญ่ที่สุดในกรุงโรม
ประวัติก่อน ค.ศ. 1629 ของสะพานส่งน้ำและที่ตั้งของน้ำพุ

น้ำพุเตรวีตั้งอยู่ตรงทางสามแพร่ง (tre vie) ที่เป็นจุดจบ ของสะพานส่งน้ำแวร์จิเน (Acqua Vergine) “สมัยใหม่”, สะพานส่งน้ำเวอร์โก (Aqua Virgo) และสะพานส่งน้ำของโรมันโบราณ ในปี 19 ก่อนคริสต์ศักราชมีตำนานที่ว่าเจ้าหน้าที่โรมันพบแหล่งน้ำสะอาดราว 13 กิโลเมตรจากตัวเมืองด้วยความช่วยเหลือของสาวพรหมจารี (ภาพนี้ปรากฏอยู่ด้านหน้าของน้ำพุปัจจุบัน) แต่เมื่อสร้างสะพานส่งน้ำขึ้นสะพานก็ยาวถึง 22 กิโลเมตร สะพานส่งน้ำ “สะพานส่งน้ำเวอร์โก” นี้ส่งน้ำมายังโรงอาบน้ำของมาร์คัส วิพซานิอัส อกริพพา และใช้เป็นสะพานส่งน้ำสำหรับเมืองโรมเป็นเวลากว่าสี่ร้อยปี การเปลี่ยนวิถีชีวิตของชาวเมืองโรมเกิดขึ้นเมื่อชนกอธที่ล้อมกรุงโรมระหว่างปี ค.ศ. 537 ถึงปี ค.ศ. 538 ทำลายสะพานส่งน้ำ โรมันยุคกลางจึงต้องหันมาใช้น้ำจากบ่อและจากแม่น้ำไทเบอร์ซึ่งใช้เป็นท่อระบายน้ำโสโครกไปด้วย
ประเพณีโรมันคือการสร้างน้ำพุอันสง่างามตรงปลายสุดของสะพานส่งน้ำมารื้อฟื้นกันอีกครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ในปี ค.ศ. 1453 สมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 5 ก็ทรงซ่อมสะพานส่งน้ำแวร์จิเนเสร็จและทรงสร้างอ่างน้ำพุง่ายๆ ที่ออกแบบโดยสถาปนิกมนุษย์นิยมลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติเพื่อเป็นการฉลองน้ำที่มาถึง
น้ำพุปัจจุบัน > การว่าจ้าง, การก่อสร้าง และ การออกแบบ

ในปี ค.ศ. 1629 สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ก็ทรงพบว่าน้ำพุเดิมไม่ใหญ่โตพอ พระองค์จึงทรงให้จานโลเรนโซ แบร์นินีออกแบบน้ำพุใหม่ แต่เมื่อเออร์บันสิ้นพระชนม์โครงการก็ระงับไป สิ่งที่แบร์นินีทำคือย้ายที่ตั้งของน้ำพุไปทางอีกด้านหนึ่งของจตุรัสให้หันไปทางวังคิรินาล (Quirinal Palace) แม้ว่าโครงการของแบร์นินีจะเป็นการรื้อทิ้งสำหรับน้ำพุซาลวิ แต่ก็ยังมีร่องรอยของแบร์นินีในน้ำพุที่สร้างใหม่ ร่างที่ออกแบบโดยเปียโตร ดา คอร์โทนาก็ยังคงรักษาไว้ที่อัลแบร์ตินาในเวียนนาและอีกหลายแบบที่เขียนกันในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 แต่ไม่ได้ลงชื่อ และโครงการที่เชื่อกันว่าเป็นของนิโคลา มิเคตติ อีกแบบหนึ่งเชื่อว่าออกโดยเฟอร์ดินานโด ฟูกา and a French design by Edme Bouchardon.
ระหว่างสมัยบาโรกก็มีการแข่งขันออกแบบสิ่งก่อสร้างต่างๆ กันขนานใหญ่ที่รวมทั้งน้ำพุและแม้แต่บันไดสเปน ในปี ค.ศ.1730 สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 12 ก็ทรงจัดการแข่งขันออกแบบที่นิโคลา ซาลวิเดิมแพ้แก่อเลสซานโดร กาลิเลอิ — แต่ประชาชนโรมก็ประท้วงเพราะกาลิเลอิเป็นชาวฟลอเรนซ ซาลวิจึงกลับมาได้รับสัญญาจ้างแทนที่ การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ.  1732 และเสร็จในปี ค.ศ. 1762 นานหลังจากพระสันตะปาปาคลีเมนต์สิ้นพระชนม์ไปแล้ว เมื่อประติมากรรมโอเชียนัส (เทพเจ้าแห่งน้ำ) โดยปิเอโตร บรัคชิ (Pietro Bracci) ได้รับการติดตั้งในช่องกลางน้ำพุ
ซาลวิเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1751 เมื่อน้ำพุสร้างไปได้เพียงครึ่งหนึ่ง แต่ก่อนที่จะเสียชีวิตซาลวิก็จงใจที่จะซ่อนป้ายช่างตัดผมที่ไม่ต้องตาโดยการซ่อนอยู่ข้างหลังแจกันใหญ่ที่เรียกว่า “asso di coppe”
น้ำพุเตรวีสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1762 โดยโจวานนิ เปาโล ปานนินิ (Giovanni Paolo Pannini) ผู้สร้าง “ทริเวีย” สาวพรหมจารีแทนที่อุปมานิทัศน์ของอกริพพาที่วางไว้แต่เดิม
น้ำพุปัจจุบัน > การบูรณปฏิสังขรณ์

น้ำพุเตรวีได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในปี ค.ศ. 1998 โดยการทำความสะอาดงานหินและสร้างระบบปั๊มน้ำใหม่
ในแต่ละวัน มีผู้โยนเหรียญลงไปในน้ำพุเตรวีราว 3,000 ยูโร โดยการยืนหันหลังแล้วโยนเหรียญข้ามศีรษะตนเองลงไป ซึ่งเงินจำนวนนี้นำไปใช้ในการบำรุงซูเปอร์มาร์เก็ตสำหรับผู้ยากจนในกรุงโรม แต่ก็ยังมีผู้พยายามขโมยเงินในอ่างน้ำพุอยู่เสมอ การโยนเหรียญลงในน้ำพุนี้เป็นความเชื่อตั้งแต่ยุคโรมันโบราณที่ว่าหากใครทำเช่นนี้แล้วจะได้กลับมาเยือนกรุงโรมอีก
ในกลางปี ค.ศ. 2014 ได้มีการบูรณะน้ำพุเตรวีอีกครั้ง โดยเป็นการระดมเงินบริจาคเพื่อการนี้จากบริษัทเอกชนและบุคคลทั่วไป เนื่องจากทางการไม่มีงบประมาณเพียงพอ กำหนดเสร็จในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 2015
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ น้ำพุเตรวี
"Aerial view of Trevi Fountain". Google Maps. สืบค้นเมื่อ August 6, 2007.The fountain is the blue rounded rectangle in the center of the photo, just west of the Quirinal Palace.
Roman Bookshelf - Trevi Fountain - Views from the 18th and 19th centuries
Trevi Fountain Virtual 360° panorama and photo gallery.
Trevi Fountain เก็บถาวร 2010-01-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 360° iPIX panorama
Engraving of the fountain's more modest predecessor.
Aquae Urbis Romae: the Waters of the City of Rome, Katherine W. Rinne เก็บถาวร 2007-04-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กจุดหมายตาในกรุงโรม |
| --- | --- |
คริสต์ศาสนสถานและอื่น ๆ:  สุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม  ซันการ์โลอัลเลกวัตโตรฟอนตาเน  บาซิลิกาซานเคลเมนเต  มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร  มหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพง  อัครมหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน  โบสถ์เจซู  เก็ตโตโรมัน  วัดซานตาโครเชอินเจรูซาเล็มเม  วัดซานตามาเรียเดกลิอันเจลิเอเดอิมาร์ติริ  วัดซานตามาเรียอินอราโคเอลิ  วัดซานตามาเรียอินคอสเมดิน  วัดซานตามาเรียอินทราสเตเวเร  วัดซานตาพราสเซเด  วัดซานตาซาบีนา  มหาวิหารเซนต์ปีเตอร์  วัดซานอิโวอัลลาซาปิเอ็นซา  โบสถ์น้อยซิสทีน 
สวน อุทยาน และธรรมชาติ:  เกาะไทเบอร์  คฤหาสน์อาดา  คฤหาสน์บอร์เกเซ  คฤหาสน์ดอเรียพามฟิลิ  คฤหาสน์เมดิชิ 
เทวสถานโบราณ  อนุสาวรีย์ และสนามกีฬา:  แท่นบูชาแห่งสันติ  ปราสาทซันตันเจโล  กีร์กุสมักซิมุส  โคลอสเซียม  เสามาร์กุส เอาเรลิอุส  ศูนย์กลางการปกครองของโรมัน  จัตุรัสลาร์โกดิทอร์เรอาร์เจนตินา  อนุสาวรีย์วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2  โอบิลิสค์ในกรุงโรม  คฤหาสน์บาร์แบรินิ  วิหารแพนธีอัน  ปิรามิดเซสติอัส  ลานประชาคมโรมัน  เทวสถานคาสเตอร์และโพลลักซ์  เทวสถานเฮอร์คิวลีสวิคเตอร์  เทวสถานจูปิเตอร์ (เนินคาปิโตลิเน)  เทวสถานแซเทิร์น  เทวสถานเวสตา  โรงละครมาร์เซลลัส  โรงละครปอมเปย์  เทวสถานพอร์ทูนัส  เสาตรายานุส  ตลาดตรายานุส  ที่บรรจุศพออกัสตัส 
สะพานส่งน้ำ จัตุรัส  น้ำพุ หอ และกำแพง:  น้ำพุเตรวี  โรงอาบน้ำการากัลลา  กำแพงออเรเลียน  กำแพงเซอร์เวียน  วังฟาร์เนเซ  จัตุรัสนาโวนา  บันไดสเปน  หอมิลิซิเอ 
ประติมากรรม:  อพอลโลเบลเวเดียร์  เอากุสตุสแห่งปรีมาปอร์ตา  สัตยโอฐ  เลอาโคอันและบุตร 
เนินเจ็ดยอด:  เนินอเว็นติเน  เนินเคเลียน  เนินคาปิโตลิเน  เนินเอสควิลิเน  เนินปาลาตีนุส  เนินควิรินาล  เนินวิมินาล 
“น้ำพุเตรวี” จากด้านซ้าย
คอเนอร์ วอชิงตัน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 วอชิงตันขณะเล่นให้กับควีนส์พาร์กเรนเจอส์ใน ค.ศ. 2016
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  คอเนอร์ เจมส์ วอชิงตัน
วันเกิด:   (1992-05-18) 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 (32 ปี)
สถานที่เกิด:  แชตแฮม อังกฤษ
ส่วนสูง:  5 ft 10 in (1.78 m)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ฮาร์ตออฟมิดโลเธียน
หมายเลข:  9
สโมสรเยาวชน
2008–2009:  เซนต์อิเวสทาวน์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2009–2012 |  เซนต์อิเวสทาวน์ |  80 |  (54) |
| 2012–2014 |  นิวพอร์ตเคาน์ตี |  39 |  (5) |
| 2014–2016 |  ปีเตอร์โบโรยูไนเต็ด |  82 |  (27) |
| 2016–2018 |  ควีนส์พาร์กเรนเจอส์ |  92 |  (13) |
| 2018–2019 |  เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด |  15 |  (0) |
| 2019– |  ฮาร์ตออฟมิดโลเธียน |  14 |  (3) |
ทีมชาติ‡
| 2016– |  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ |  21 |  (4) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 7 มีนาคม 2020 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 15 กันยายน 2019 (UTC)
คอเนอร์ เจมส์ วอชิงตัน (เกิดวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลผู้เล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับฮาร์ตออฟมิดโลเธียนในสกอตติชพรีเมียร์ชิป และทีมชาตินอร์เทิร์นไอร์แลนด์
วอชิงตันเริ่มต้นอาชีพกับสโมสรนอกลีกอย่างเซนต์อิเวสทาวน์ และย้ายไปร่วมนิวพอร์ตเคาน์ตีด้วยค่าตัว 5,000 ล้านปอนด์ใน ค.ศ. 2012 โดยเขาช่วยให้นิวพอร์ตเลื่อนชั้นกลับสู่ฟุตบอลลีกได้สำเร็จ ต่อมาเขาย้ายไปปีเตอร์โบโรยูไนเต็ดในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 สองปีถัดมา เขาเซ็นสัญญากับควีนส์พาร์กเรนเจอส์ ต่อมาใน ค.ศ. 2018 เขาย้ายไปเชฟฟีลด์ยูไนเต็ด สุดท้าย เขาย้ายไปฮาร์ตออฟมิดโลเธียนในสกอตแลนด์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019
แม้ว่าวอชิงตันจะเกิดในอังกฤษ แต่เขาเลือกเล่นให้กับนอร์เทิร์นไอร์แลนด์เนื่องจากเขามีเชื้อสายนี้ เขาได้ลงเล่นให้กับทีมชาติชุดใหญ่ครั้งแรกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2016 และถูกเลือกติดทีมชาติสำหรับการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2016 | 9 | 2 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2017 | 7 | 1 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2018 | 2 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2019 | 3 | 1 |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | 21 | 4 |
สถิติอาชีพ > ประตูในนามทีมชาติ

| ลำดับ | วันที่ | สนาม | นัดที่ | คู่แข่ง | ประตู | ผล | รายการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 28 มีนาคม 2016 | Windsor Park, เบลฟาสต์ ไอร์แลนด์เหนือ | 2 |  สโลวีเนีย | 1–0 | 1–0 | กระชับมิตร |
| 2 | 27 พฤษภาคม 2016 | Windsor Park, เบลฟาสต์ ไอร์แลนด์เหนือ | 3 |  เบลารุส | 2–0 | 3–0 | กระชับมิตร |
| 3 | 26 มีนาคม 2017 | Windsor Park, เบลฟาสต์ ไอร์แลนด์เหนือ | 10 |  นอร์เวย์ | 2–0 | 2–0 | ฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก |
| 4 | 8 มิถุนายน 2019 | A. Le Coq Arena, ทาลลินน์ เอสโตเนีย | 22 |  เอสโตเนีย | 1–1 | 2–1 | ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบคัดเลือก |
เกียรติประวัติ

เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด
อีเอฟแอลแชมเปียนชิป รองชนะเลิศ: 2018–19
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ คอเนอร์ วอชิงตัน ที่ Soccerbase
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาตินอร์เทิร์นไอร์แลนด์ – ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 |
| --- | --- | --- |
|  1 มักกัฟเวิร์น  2 มักล็อกลิน  3 เฟอร์กัสสัน  4 มักออลีย์  5 จ. เอฟวันส์  6 แบร์ด  7 มักกินน์  8 เดวิส (c)  9 กริกก์  10 แลฟเฟอร์ตี  11 วอชิงตัน  12 แคร์รอลล์  13 ค. เอฟวันส์  14 แดลลัส  15 มักคัลลัก  16 นอร์วุด  17 มักแนร์  18 ฮิวส์  19 วอร์ด  20 แคทคาร์ต  21 มาเกนนิส  22 ฮอดสัน  23 แมนนัส  ผู้ฝึกสอน: โอนีลล์  |  1 มักกัฟเวิร์น  2 มักล็อกลิน  3 เฟอร์กัสสัน  4 มักออลีย์  5 จ. เอฟวันส์  6 แบร์ด  7 มักกินน์  8 เดวิส (c)  9 กริกก์  10 แลฟเฟอร์ตี  11 วอชิงตัน  12 แคร์รอลล์  13 ค. เอฟวันส์  14 แดลลัส  15 มักคัลลัก  16 นอร์วุด  17 มักแนร์  18 ฮิวส์  19 วอร์ด  20 แคทคาร์ต  21 มาเกนนิส  22 ฮอดสัน  23 แมนนัส  ผู้ฝึกสอน: โอนีลล์  |  |
ปลาฉลามแนวปะการัง

| ปลาฉลามแนวปะการัง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 45–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      ยุคกลางไมโอซีนถึงปัจจุบัน |
| --- | --- |

ปลาฉลามครีบดำ (C. melanopterus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Chondrichthyes
ชั้นย่อย:: Elasmobranchii
อันดับใหญ่:: Selachimorpha
อันดับ:: Carcharhiniformes
วงศ์:: Carcharhinidae
สกุล:: Carcharhinus Blainville, 1816

ชนิดต้นแบบ
Carcharias melanopterus Quoy & Gaimard, 1824
ชื่อพ้อง
 Aprionodon Gill, 1861  Eulamia Gill, 1862  Galeolamna Owen, 1853  Gillisqualus Whitley, 1934  Hypoprion  Müller & Henle, 1838  Platypodon Gill, 1862  Pterolamiops  Springer, 1951  Uranga Whitley, 1943
ปลาฉลามแนวปะการัง หรือ ปลาฉลามปะการัง (อังกฤษ: Reef sharks, Requiem sharks) เป็นสกุลของปลาฉลามสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาฉลามครีบดำ (Carcharhinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Carcharhinus (/คา-คา-ไร-นัส/)
เป็นปลาฉลามที่ว่ายหากินอยู่บริเวณผิวน้ำและตามแนวปะการังเป็นหลัก จึงมักเป็นปลาฉลามที่เป็นที่รู้จักดีและพบเห็นได้บ่อยที่สุดในทะเล จากการศึกษาของนักวิทยาศาสตร์ที่ออสเตรเลียพบว่า ปลาฉลามกลุ่มนี้มีประโยชน์ในเชิงนิเวศวิทยา คือ ช่วยรักษาแนวปะการังและปะการังให้ดำรงยั่งยืนอยู่ได้ เนื่องจากเป็นสัตว์นักล่าที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร จึงเป็นตัวควบคุมนักล่าระดับกลางที่กินปลาขนาดเล็กที่มีประโยชน์ต่อปะการัง และดูแลปะการังให้เจริญเติบโต โดยพบจากการศึกษาว่า น่านน้ำแถบเกรตแบร์ริเออร์รีฟ คือ แถบตะวันตกเฉียงเหนือมีจำนวนปลาฉลามกลุ่มนี้มากกว่าน่านน้ำแถบตะวันออกเฉียงเหนือ ปะการังในแถบที่พบปลาฉลามกลุ่มนี้มากจะเจริญเติบโตมากขึ้นรวมถึงการฟื้นตัวจากภาวะปะการังฟอกขาวก็เร็วกว่าด้วย
เป็นปลาฉลามที่ใช้เวลาอุ้มท้องนานประมาณ 8–12 เดือน มีลูกครั้งละ 10–40 ตัว ออกลูกเป็นตัว โดยอาจจะมีการกินกันเองตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ด้วยอายุอย่างน้อยที่สุด 4–5 ปี
พบทั้งหมด 32 ชนิด โดยมี ปลาฉลามครีบดำ (C. melanopterus) เป็นชนิดต้นแบบ
การจำแนก

Carcharhinus acronotus (Poey, 1860)
Carcharhinus albimarginatus (Rüppell, 1837)
Carcharhinus altimus (Springer, 1950)
Carcharhinus amblyrhynchoides (Whitley, 1934)
Carcharhinus amblyrhynchos (Bleeker, 1856)
Carcharhinus amboinensis (Müller & Henle, 1839)
Carcharhinus borneensis (Bleeker, 1858)
Carcharhinus brachyurus (Günther, 1870)
Carcharhinus brevipinna (Müller & Henle, 1839)
Carcharhinus cerdale Gilbert, 1898
Carcharhinus cautus (Whitley, 1945)
Carcharhinus dussumieri (Müller & Henle, 1839)
Carcharhinus falciformis (Müller & Henle, 1839)
Carcharhinus fitzroyensis (Whitley, 1943)
Carcharhinus galapagensis (Snodgrass & Heller, 1905)
Carcharhinus hemiodon (Müller & Henle, 1839)
Carcharhinus isodon (Müller & Henle, 1839)
Carcharhinus leiodon Garrick, 1985
Carcharhinus leucas (Müller & Henle, 1839)
Carcharhinus limbatus (Müller & Henle, 1839)
Carcharhinus longimanus (Poey, 1861)
Carcharhinus macloti (Müller & Henle, 1839)
Carcharhinus macrops Liu, 1983
Carcharhinus melanopterus (Quoy & Gaimard, 1824)
Carcharhinus obscurus (Lesueur, 1818)
Carcharhinus perezii (Poey, 1876)
Carcharhinus plumbeus (Nardo, 1827)
Carcharhinus porosus (Ranzani, 1839)
Carcharhinus sealei (Pietschmann, 1913)
Carcharhinus signatus (Poey, 1868)
Carcharhinus sorrah (Müller & Henle, 1839)
Carcharhinus tilstoni (Whitley, 1950)
การเมืองฝ่ายขวา

ฝ่ายขวา หมายถึง ทัศนะที่ว่าระเบียบสังคมและลำดับชั้นทางสังคมบางอย่างเป็นสิ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้ เกิดขึ้นเองธรรมชาติ เป็นปกติ หรือเป็นสิ่งพึงปรารถนา ปกติแล้วบุคคลสนับสนุนฐานะดังกล่าวบนพื้นฐานของกฎหมายธรรมชาติ หลักวิชาเศรษฐศาสตร์หรือประเพณี ลำดับชั้นและความไม่เสมอภาคอาจถูกมองว่าเป็นผลลัพธ์ตามธรรมชาติของความแตกต่างทางสังคมที่มีมาแต่เดิม หรือการแข่งขันในเศรษฐกิจแบบตลาด คำว่าฝ่ายขวาโดยทั่วไปหมายความถึงพรรคการเมืองหรือระบบการเมืองอนุรักษนิยมหรือพวกปฏิกิริยา
คำว่าฝ่ายซ้าย-ฝ่ายขวาในทางการเมือง เริ่มใช้มาตั้งแต่ยุคการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่มีการจัดที่นั่งประชุมในสภาสมัชชาแห่งชาติ โดยผู้สนับสนุนเจ้าในระบอบเก่านั่งอยู่ทางขวามือของประธาน อันเป็นผู้ที่สนับสนุนลำดับชั้น ประเพณีและนักบวช
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชนชั้นทางสังคมในโลกตะวันตกเปลี่ยนจากอภิชน และ ชนชั้นขุนนาง รวมไปถึงชนชั้นกลางที่ขยายตัวเริ่มหันเข้าสู่ระบบทุนนิยม การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดจากขบวนการฝ่ายขวาอย่างพรรคอนุรักษนิยมในสหราชอาณาจักรหันออกจากความล้มเหลวของพาณิชยนิยม คำว่าฝ่ายขวาเดิมทีใช้กับอนุรักษนิยมเดิม นิยมเจ้า และพวกปฏิกิริยา ส่วนขวาจัดหมายถึงลัทธิฟาสซิสต์ นาซี และ กลุ่มที่เชื่อว่าชนชาติหนึ่งสูงส่งกว่าชาติอื่น ๆ ในขณะเดียวกันฝ่ายขวาจัดนั้นไม่ได้มีจุดยืนทางเศรษฐกิจแบบ "ขวา" เสมอไป เนื่องจากฝ่ายขวาเศรษฐกิจโดยทั่วไปถือว่าเป็นพวกเสรีนิยม ที่สนับสนุนการค้าเสรี และ มักจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเสรีนิยมแบบคลาสสิกที่ต่างจากกระแสขวาฝ่ายขวาจัดที่มีแนวคิดแทรกแซงทางเศรษฐกิจ และ สังคมนิยม เป็นเหตุผลที่ว่านิยามการเมือง "ฝ่ายขวา" นั้นกำกวม และ มีการแยกระหว่างฝ่ายขวาทางสังคมที่เน้นอนุรักษ์นิยม และ ขวาทางเศรษฐกิจความเสรี คำว่าฝ่ายขวาหมายถึงพวกชาตินิยม พวกที่คัดค้านการเข้าเมืองโดยให้ส่งเสริมคนพื้นเมือง (nativist) อนุรักษนิยมทางศาสนา และ ใช้กับขบวนการฝ่ายขวาที่ต่อต้านทุนนิยมที่มีต้นกำเนิดจากลัทธิฟาสซิสต์ ส่วนในสหรัฐ ฝ่ายขวาหมายความถึงทั้งอนุรักษนิยมทางเศรษฐกิจ และ สังคม
ฝ่ายขวาในแต่ละประเทศ

ในประเทศต่าง ๆ ฝ่ายขวาคือคนที่สนับสนุนความเป็นอนุรักษ์นิยม และ ความเป็นสถานภาพปัจจุบันของการเมือง (political status quo) ทั้งนี้ทั้งนั้นฝ่ายขวาไม่ได้มีความหมายว่าเป็นอำนาจนิยมเสมอไป รวมไปถึงมีนโยบายกับแนวคิดที่สนับสนุนการค้าเสรีระหว่างประเทศ และ ระบบตลาด ซึ่งเป็นเหตุผลที่ว่าภายในกลุ่มฝ่ายขวากันเองยังมีการแตกแขนงกันมาก และ ไม่ได้เห็นชอบเหมือนกันไปทุกเรื่อง ยกเช่น ในสหรัฐอเมริกา จอร์จ ดับเบิลยู. บุช, กองทัพ, ผู้ประกอบกิจกรรม และ นักธุรกิจส่วนใหญ่ ถือเป็นตัวแทนฝ่ายขวาที่มีแนวคิดสนับสนุนสถานภาพปัจจุบัน และ ตีความรัฐธรรมนูญสหรัฐอเมริกาอย่างตรงไปตรงมาตามแบบบิดาผู้ก่อตั้งสหรัฐ ซึ่งฝ่ายที่ว่านี้มีแนวคิดที่ตรงกันข้ามกับฝ่ายขวาที่เป็นประชาชนผู้ที่สนับสนุนอนุรักษ์นิยม และ ต่อต้านโลกาภิวัตน์ (รวมไปถึงระบบตลาด) ด้วยเช่นกัน กลุ่มนี้มีจุดยืนหลักเด่นชัดในพรรครีพับลิกันคือประชาชนที่อยู่ในชนบทของประเทศ โดยกลุ่มนี้มีจุดยืนต่อต้านการค้าเสรี และ การเปลี่ยนแปลงของนโยบายก้าวหน้าของพรรคเดโมแครตที่มีฐานหลักอยู่แค่ในเมืองใหญ่ ฝ่ายขวาจัด และ ขวาทั่วไปในยุโรปมีทั้งพรรคนาซี (ข้อพิพาท) ของประเทศเยอรมันที่นโยบายทางเศรษฐกิจรวมสังคมนิยม, การแทรกแซงตลาด และ ระบบตลาดในเวลาเดียวกัน และ พรรคอนุรักษนิยมในประเทศอังกฤษที่นโยบายคล้าย ๆ  เป็นต้น ส่วนสำหรับในประเทศที่มีสถาบันกษัตริย์ เช่นประเทศไทย, อังกฤษ และ ญี่ปุ่น ฝ่ายขวาหมายรวมถึงกลุ่มนิยมกษัตริย์ด้วย
ฝ่ายขวาในแต่ละประเทศ > ประเทศไทย

ฝ่ายขวาในการเมืองไทยปัจจุบันนั้นเป็นรูปธรรมตั้งแต่สมัยคณะราษฎรเริ่มมีอำนาจในประเทศไทย ฝ่ายขวาไม่ได้มีความหมายว่าจะต้องเป็นฝ่ายนิยมกษัตริย์เสมอไปแต่เป็นฝ่ายที่สนับสนุนความเป็นรัฐชาติของประเทศไทย และ สังคมที่มีความเหนียวแน่นกับการยึดติดต่อระบบที่ก่อร่างขึ้นมา ยกตัวอย่างเช่น การปฏิวัติปี 2479 ที่เพิ่มความหลากหลายให้กับการเมืองไทยโดยเป็นแรงผลักดันทำให้ฝ่ายขวาทางสังคม และ เศรษฐกิจมีความหลากหลายมากขึ้นให้นอกเหนือไปจากฝ่ายขวาที่สนับสนุนนิยมกษัตริย์อย่างเดียว โดยฝ่ายขวาหลากหลายที่เกิดจากคณะราษฎรที่กล่าวนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับรูปธรรมของสังคมไทยในปัจจุบันทั้งในด้านเศรษฐกิจ และ สังคม ซึ่งนโยบายจากฝ่ายนี้นั้นไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับฝ่ายขวานิยมกษัตริย์ มากไปกว่านั้น ฝ่ายนี้มีข้อพิพาท และ ข้อปฏิเสธต่อฝ่ายขวานิยมกษัตริย์ บุคคลที่มีจุดยืนที่ว่านั้นยกตัวอย่างคือ จอมพล ป. ผู้ที่ยึดแนวคิดต่อต้านความนิยมกษัตริย์ในขณะเดียวกันก็ยึดถือลัทธิฟาสซิสต์ในสมัยคราบเกี่ยวสงครามโลก และ สงครามโลกครั้งที่สอง, ประยูร ภมรมนตรี ผู้สนับสนุนการเมืองแบบเสรีประชาธิปไตยในขณะที่เป็นแนวร่วมหลักต่อต้านคอมมิวนิสต์ และ เป็นสมาชิกพรรคเสรีมนังคศิลาร่วมกับ จอมพลป. ด้วยแรงสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกา ส่วนในสมัยร่วมสมัยฝ่ายขวารวมไปถึงพรรคไทยรักไทยที่นำโดย ทักษิณ ชินวัตร, พรรคเพื่อไทย, พรรคพลังประชารัฐ และ พรรคประชาธิปัตย์