ดันเจียนซีจ II
รูปแบบการเล่น

ไม่เหมือนกับดันเจียนซีจภาคแรก ดันเจียนซีจ II มีแนวทางรูปแบบการเล่นที่หลากหลายกว่า ซึ่งภาคต้นตำรับได้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นเกมอัตโนมัติเกินไปและขาดคุณค่าในการเล่นซ้ำ โดยผู้พัฒนาแก๊สเพาเวิร์ดเกมส์ได้ปรับปรุงระบบเก่าให้เป็นระบบที่หลากหลายมากขึ้น ที่รวมเอาองค์ประกอบเพิ่มเติมของกลยุทธ์เข้าด้วยกัน
โดยค่าเริ่มต้น ระบบใหม่จะปิดการต่อสู้อัตโนมัติของเกมดั้งเดิมส่วนใหญ่ และกำหนดให้ผู้เล่นคลิกหนึ่งครั้งสำหรับการโจมตีแต่ละครั้งของตัวละครที่เลือก สำหรับผู้เล่นที่ชื่นชอบระบบการต่อสู้ของเวอร์ชันก่อน ระบบใหม่สามารถทำให้มีพฤติกรรมที่ชอบมากกว่า การคลิกที่มอนสเตอร์และกดปุ่มขวาของเมาส์ค้างไว้จะทำให้ตัวละครโจมตีอย่างต่อเนื่องจนกว่ามอนสเตอร์ดังกล่าวจะตาย นอกจากนี้ มีตัวเลือกที่ช่วยให้ตัวละครของผู้เล่นสามารถป้องกันตัวเองโดยอัตโนมัติ และ/หรือโจมตีเป้าหมายต่อไปโดยอัตโนมัติเหมือนกับในระบบเก่า
ในดันเจียนซีจภาคแรก ตัวละครพิเศษทั้งสี่ (หรือที่เรียกว่าคลาส) แตกต่างกันเฉพาะในไอเทมและคาถาที่พวกเขาได้รับอนุญาตให้ใช้ ส่วนในดันเจียนซีจ II แต่ละความสามารถพิเศษ (ระยะประชิด, ระยะไกล, เวทมนตร์ธรรมชาติ, เวทมนตร์ต่อสู้) ได้มีชุดทักษะเฉพาะตัวที่กำหนดจุดแข็งเฉพาะของตัวละคร ตัวอย่างเช่น ตัวละครที่เน้นระยะประชิดสามารถใช้โล่ปกป้องพันธมิตรได้ดีกว่า หรือพัฒนาทักษะการใช้อาวุธสองมือเพื่อโจมตีคู่ต่อสู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่า เช่นเดียวกับในเกมภาคแรก การทำมัลติคลาส (กระจายประสบการณ์และทักษะให้มากกว่าหนึ่งคลาส) สามารถทำได้ แต่ควรทำด้วยความระมัดระวัง ทั้งนี้ ทักษะการเรียนรู้ของตัวละครในหลาย ๆ ด้านหากมากเกินไป อาจพบว่าพวกเขาเหล่านั้นแผ่วลง และไม่สามารถทำหน้าที่ใด ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ในภาคเสริมสำหรับดันเจียนซีจ II ซึ่งคือ "โบรเคนเวิลด์" ได้มีการแนะนำคลาสตัวละครใหม่สองคลาส คลาสเหล่านี้เป็นตัวละครมัลติคลาส ได้แก่ หมัดศิลาเป็นมัลติคลาสของระยะประชิดกับเวทมนตร์ธรรมชาติ และนักฆ่าเลือดเป็นมัลติคลาสของระยะไกลกับเวทมนตร์ต่อสู้ คลาสใหม่เหล่านี้ได้รับผังทักษะเฉพาะของตนเองนอกเหนือจากคลาสอื่น ๆ ซึ่งช่วยให้พวกเขาสามารถทำมัลติคลาสได้ง่ายขึ้นโดยไม่เสียเปรียบมากนัก ตัวอย่างเช่น หมัดศิลาสามารถทำให้เกิดแผ่นดินไหวขนาดเล็กเมื่อทำการโจมตี เพื่อสร้างความเสียหายของตัวละครระยะประชิดล้วน ๆ ต่อไป และนักฆ่าเลือดสามารถทำให้เป้าหมายเลือดออก เพื่อความเสียหายของตัวละครระยะไกลล้วน ๆ ต่อไป (เนื่องจากมัลติคลาสของพวกเขา พวกเขาไม่สามารถอัปเกรดอาวุธได้บ่อยนัก และอาจจะอ่อนแอกว่าในการต่อสู้)
การเปลี่ยนแปลงอีกประการในดันเจียนซีจ II คือการเพิ่มระบบฮีโรเพาเวอส์ ซึ่งพลังคือความสามารถพิเศษที่ตัวละครสามารถใช้ได้เมื่อการโจมตีปกติไม่เพียงพอ พวกเขารวมความสามารถ เช่น อยู่ยงคงกระพันสำหรับทั้งคณะ และพลังในการเรียกสายฟ้าที่สร้างความเสียหายให้แก่ศัตรูทั้งหมดในพื้นที่ โดยพวกเขาจะได้รับเมื่อทักษะบางอย่างได้รับการฝึกฝนในระดับหนึ่ง พลังแต่ละแบบมี 3 เลเวล โดยแต่ละเลเวลต้องใช้ค่าทักษะมากขึ้นจึงจะได้รับ รวมถึงพลังจะเพิ่มขึ้นตามเลเวลของตัวละคร
เช่นเดียวกับภาคก่อน ดันเจียนซีจ II เป็นเกมเล่นตามบทบาทซึ่งยึดคณะเป็นหลัก ผู้เล่นสามารถมีตัวละครได้สูงสุดสี่ตัวในคณะภายใต้การตั้งค่าความยากระดับแรก (ทหารรับจ้าง), ตัวละครห้าตัวในระดับความยากทหารผ่านศึก และหกตัวในระดับความยากขั้นสูงสุด นอกเหนือจากความสามารถในการสรรหาตัวละครที่ผู้เล่นไม่ได้ควบคุม (NPC) ที่ทำหน้าที่เหมือนกับตัวละครของผู้เล่นเองแล้ว ผู้เล่นยังสามารถซื้อสัตว์เลี้ยงที่เติบโตหลังจากที่ได้รับไอเทม อย่างไรก็ตาม ไม่เหมือนภาคก่อน ซึ่งตัวละครที่ผู้เล่นไม่ได้ควบคุมที่ได้รับการว่าจ้างมีบุคลิกเฉพาะตัว และสามารถพูดคุยกับผู้เล่นและคนอื่น ๆ ได้ในบางจุดในเกม โดยพวกเขายังมีภารกิจส่วนตัวอีกด้วย ทั้งนี้ สัตว์เลี้ยงเริ่มต้นด้วยการโจมตีปกติ (และเวทมนตร์ หากมี) โดยได้รับพลังเมื่อเติบโตถึงเลเวลสาม และสุดท้ายจะได้รับการปลดปล่อยเมื่อโตเต็มวัย ส่วนการปล่อยออราพิเศษเฉพาะสัตว์เลี้ยงให้ผลประโยชน์แก่ตัวละครที่เป็นมิตรภายในขอบเขต (เช่น การฟื้นฟูพลังเวทมนตร์ที่เพิ่มขึ้น)
ระบบเวทมนตร์ในดันเจียนซีจ II นั้นส่วนใหญ่ไม่เปลี่ยนแปลง นักเวทต่อสู้และนักเวทยังคงสามารถเข้าถึงสายคำเสกที่แยกจากกันเพื่อเพิ่มพลังตามเลเวลของตัวละคร อย่างไรก็ตาม เวทมนตร์ต่อสู้และเวทมนตร์ธรรมชาตินั้นแตกต่างกันมากกว่าในดันเจียนซีจภาคแรก โดยเวทมนตร์ต่อสู้มุ่งเน้นไปที่การสร้างความเสียหายจำนวนมหาศาลและทำให้ศัตรูอ่อนแอลงด้วยคำสาป ในขณะที่เวทมนตร์ธรรมชาติจะเน้นไปที่การรักษา, การอัญเชิญ และเสริมความแข็งแกร่งให้สมาชิกในคณะด้วยการโอบล้อมและร่ายมนตร์พิโรธ
คณะถูกจำกัดให้บัฟสูงสุดสองบัฟพร้อมกัน ซึ่งคาถาของสัตว์เลี้ยงนับรวมในการจำกัดบัฟนี้ แต่ไม่มีการปล่อยพวกมัน (ดูด้านบน) ส่วนคาถาเสริมประสิทธิภาพอาวุธที่ใช้โดยตัวละครฟิสต์ออฟสโตนและบลัดอัสแซสซินที่นำมาใช้ในภาคเสริม จะไม่นับรวมในขีดจำกัดนี้ อนึ่ง ศัตรูแต่ละตัวสามารถมีดีบัฟได้ครั้งละหนึ่งดีบัฟเท่านั้น ซึ่งผลกระทบด้านลบทั้งหมดจะนับรวมในขีดจำกัดนี้ รวมทั้งคำสาปและทำให้มึน
ระบบ "เกมโอเวอร์" ของดันเจียนซีจ II นั้นคล้ายกับเกมเล่นตามบทบาทอื่น ๆ เมื่อตัวละครสูญเสียพลังชีวิตเพียงพอ พวกเขามักจะเข้าสู่สภาวะหมดสติ ซึ่งตัวละครล้มลงกับพื้น, ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ และต้องรอจนกว่าพลังชีวิตของพวกเขาจะค่อย ๆ ฟื้นคืนขึ้นมาใหม่เอง หรือรอการหายจากเวทมนตร์จากตัวละครอื่น หากตัวละครถูกศัตรูโจมตีอย่างแรงพอ หรือหากศัตรูยังคงโจมตีตัวละครที่หมดสติอย่างต่อเนื่อง ตัวละครนั้นอาจถูกฆ่าตายในที่สุด เมื่อความตายเกิดขึ้น ตัวละครจะไม่สามารถรับการรักษาได้อีกต่อไป และต้องฟื้นคืนชีพโดยตัวละครอื่น หรือโดยผู้ปลุกชีพซากศพ ซึ่งเป็นตัวละครที่ผู้เล่นไม่ได้ควบคุมในเมือง หากคณะถูกเข่นฆ่า ก็อาจเลือกที่จะเกิดใหม่อีกครั้งในเมืองโดยไม่ต้องใช้เครื่องมือ ซึ่งเครื่องมือของพวกเขาถูกทิ้งไว้บนศพ จากนั้น คณะดังกล่าวจะต้องหาวิธีที่จะนำเครื่องมือที่ตกหล่นกลับมา ไม่ว่าจะโดยการกลับไปหาศพของตัวละครดังกล่าว หรือโดยการเรียกตัวละครที่ผู้เล่นไม่ได้ควบคุมอย่างผู้ปลุกชีพซากศพสำหรับค่าใช้จ่ายทางการเงิน