stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อีมนาลามูร์
ฉบับภาษาญี่ปุ่น

เพลง "อีมนาลามูร์" ได้รับการดัดแปลงเป็นฉบับภาษาญี่ปุ่น ชื่อว่า "อาอิโนะซังกะ" มีโทกิโกะ อิวาตานิ เป็นผู้แต่งคำร้อง และฟูบูกิ โคชิจิ เป็นผู้บันทึกเสียงใน ค.ศ. 1951 เมื่อออกเป็นซิงเกิลรวมกับเพลงอื่นแล้ว มียอดขายราวสองล้านชุด และได้รับความนิยมจนกลายเป็นเพลงประจำตัวของฟูบูกิ เพลงฉบับนี้ยังได้รับการนำไปขับร้องใหม่จากเคโกะ มาซูดะ เพื่อบรรจุลงอัลบัม อาอิโชกะ ใน ค.ศ. 2014
เพลง "อีมนาลามูร์" ยังได้รับการขับร้องใหม่จากฮิการุ อูตาดะ ใน ค.ศ. 2010 ให้ชื่อว่า "อีมนาลามูร์ (อาอิโนะแอนเทม)" ชื่อ "อาอิโนะแอนเทม" นี้ปรากฏแต่เฉพาะฉบับของฮิการุ ส่วนฉบับอื่น ๆ ในภาษาญี่ปุ่นใช้ชื่อ "อาอิโนะซังกะ" เหมือนฉบับของฟูบูกิข้างต้น ฉบับของฮิการุนี้ติดอันดับ 5 ในในผังเพลงอะดัลต์คอมเทมโพรารีของ บิลบอร์ด อันดับ 7 ในผังเจแปนฮอต 100 ของ บิลบอร์ด และอันดับ 19 ใน 100 อันดับแรกของผังอาร์ไอเอเจดิจิทัลแทร็ก
อัตสึโกะ มาเอดะ ขับร้องเพลง "อาอิโนะซังกะ" ในภาพยนตร์เรื่อง ทูดิเอนด์ออฟดิเอิร์ท (ค.ศ. 2019) ซึ่งตั้งชื่อเรื่องตามเนื้อเพลง
เพลง "อาอิโนะซังกะ" ยังได้รับการขับร้องในพิธีปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียวเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 2021 ผู้ขับร้องคือมิเลต
ฉบับภาษาไทย

เพลง "อิฟยูเลิฟมี (รีลลีเลิฟมี)" ซึ่งเป็นฉบับภาษาอังกฤษของเพลง "อีมนาลามูร์" ได้รับการดัดแปลงเป็นฉบับภาษาไทย ชื่อว่า "ถ้ารักฉันจริง" มีสุรพล โทณะวณิก เป็นผู้แต่งคำร้อง และสวลี ผกาพันธุ์ เป็นผู้บันทึกเสียง
ในวรรณกรรม

เพลงนี้เป็นแกนกลางนวนิยายแนวอัตชีวประวัติของอาน วียาแซมสกี เรื่อง อีมน์ซาลามูร์ (ค.ศ. 1996) ซึ่งได้รับรางวัลมอริส เฌินวัว ประจำปีดังกล่าว
อ็องตวน วาโต

วาโตในปีสุดท้ายของชีวิตเขา โดยโรซัลบา การ์รีเอรา (Rosalba Carriera) พ.ศ. 2264
ฌ็อง-อ็องตวน วาโต [ ฝรั่งเศส: Jean-Antoine Watteau; 10 ตุลาคม พ.ศ. 2227 (ค.ศ. 1684) – 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2264 (ค.ศ. 1721) ] เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสของ “ชนชั้นสูง” (fêtes galantes) อ็องตวน วาโตเป็นหนึ่งนักวาดภาพร่างยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ของศิลปะยุโรป
ชีวิตในตอนต้น

เขาเกิดที่วาล็องเซียน (Valenciennes) ในพ.ศ. 2227 ตอนอายุ 18 ปี อ็องตวน วาโตหนีไปที่ปารีสของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 พ.ศ. 2247 (ค.ศ. 1704) เขาเริ่มทำงานในสตูดิโอของโกลด ฌีโย (Claude Gillot) ผู้ออกแบบและสร้างสำหรับเวที ฌีโยแนะนำอ็องตวนสู่โลกของนักมายากลและตัวตลก และกระตุ้นความสนใจของเขาในดุลยภาพทางศิลปะต่อมารยาทสง่างาม จิตใจของวาโตได้แรงบันดาลใจโดยโรงละครฝรั่งเศสคลาสสิกกอเมดีฟร็องแซซ (Comédie Française) แต่เขารักความสว่างของโรงละครปารีเซียงในประเพณีตลกของโรงละครสด (commedia dell’arte) มากกว่า
วัยผู้ใหญ่

พระเจ้าฟรีดริชมหาราช พระราชาแห่งปรัสเซีย ทรงประทับในพระราชวังชาร์ลอทเทนบูร์ก (Charlottenburg Palace) สวนมีเสน่ห์ของวังอยู่บนภาพวาดต่างๆ โดยวาโต พระเจ้าฟรีดริชทรงนับถือ “ชนชั้นสูง” ของจิตรกร และทรงเก็บรวบรวมงานต่าง ๆ ของเขา สำเนาของ “เลเปลซีร์ดูว์บาล” (Les Plaisirs du Bal) ซึ่งเป็นงานที่ถูกลอกมากสุดของวาโต ถูกแขวนในพระราชวังซ็องซูซี แกลเลอรีเล็ก ๆ ที่ซ็องซูซีเพ่งทั้งหมดบนศิลปินผู้วาดในรูปแบบโรโคโค งานของวาโตสามชิ้นแสดงที่นี่
ผลงาน

ภาพวาด “การเริ่มดำเนินการสำหรับไซเธอรา ” เป็นงานที่อ็องตวน วาโตได้รับความเป็นสมาชิกราชสถาบันศิลปะ (royal academy) เต็มตัวในพ.ศ. 2260 (ค.ศ. 1717) มันสร้างสร้างชื่อให้เขาว่าเป็น “ผู้เชี่ยวชาญของชนชั้นสูง” เป็นผู้บันทึกเหตุการณ์เศร้าโศกและแปลกประหลาดในวันของเขา
เป็นไปได้ว่า “ฌีลเป็นปีแยโร” (Gilles as Pierrot) เป็นภาพวาดที่รู้จักดีและน่าอัศจรรย์สุดโดยวาโต ซึ่งเขาวาดคนขนาดเท่าตัวจริงและตั้งเขาบนขอบนอกของภาพราวกับว่าอยู่บนหน้าเวที จากงานทั้งหมดของวาโต “ฌีล” พิสูจน์ว่าดลใจศิลปินท่านอื่น ๆ มากสุด
ไม่นานก่อนความตายของเขา วาโตวาด “พินัยกรรมทางศิลปะ” ของเขา ป้ายร้านของแฌร์แซ็ง (L'Enseigne de Gersaint, Gersaint’s Sign Shop) ซึ่งเป็นหนึ่งในภาพวาดสุดท้ายของวาโต แฌร์แซ็งเองบรรยายว่า
“หลังจากการกลับปารีสของเขาใน เมื่อผมอยู่ในธุรกิจไม่กี่ปี วาโตมาที่ผมเพื่อจะถามว่าผมสามารถเสนอที่พักแก่เขาได้หรือไม่และผมจะยอมให้เขาอุ่นนิ้วมือของเขาหรือไม่ เพราะเขาเองจะใช้มันผลิตภาพวาดที่ผมสามารถแขวนด้านนอก ผมกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับการให้ความเห็นชอบของผมแก่เขา เนื่องจากผมจะชอบทรัพย์สินที่มากกว่า แต่เมื่อผมเห็นว่ามันจะให้ความพอใจแก่เขา ผมยินยอม ความสำเร็จของภาพวาดเป็นที่รู้กันดี ทั้งหมดวาดจากชีวิตจริง ท่าทางจริงมากและเป็นธรรมชาติมาก องค์ประกอบโดยธรรมชาติมาก กลุ่มถูกวาดดีมาก ขนาดที่พวกมันดึงดูดสายตาของคนเดินผ่าน เขาใช้หนึ่งสัปดาห์ เขาทำงานกับมันในตอนเช้า เพราะสุขภาพอ่อนแอของเขาไม่ให้มันครอบครองเวลาของเขาเป็นช่วงนานกว่านี้ ตามที่เขายอมรับอย่างเปิดเผยต่อผม มันเป็นงานเดียวที่ยกอัตตาของเขา”
พระเจ้าฟรีดริชมหาราชไม่เพียงทรงครอบครอง “ล็องแซน เดอ แฌร์แซ็ง” แต่ทรงครอบครองฉบับที่สองของภาพวาดที่ทำให้วาโตมีชื่อเสียงเช่นกัน “การเดินทางไปแสวงบุญที่ไซเธอรา” ผู้เชี่ยวชาญถกเถียงเสมอว่าการเริ่มดำเนินการสำหรับการเดินทางไปหรือกลับ และฉบับไหนมืดมนมากกว่าและอีกภาพบอกความร่าเริงและความสุขของดินแดนวิเศษแห่งความรักมากกว่าหรือไม่
การเริ่มดำเนินการสำหรับไซเธอรา (The Embarkation for Cythera) ฉบับลูฟวร์ พ.ศ. 2260
ตลกเศร้าของวาโต ผู้เล่นเป็นปีแยโร (Pierrot) เดิมถูกระบุว่าเป็นฌีล (Gilles) ประมาณ พ.ศ. 2261-2262 พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
ป้ายร้านของแฌร์แซ็ง (L'Enseigne de Gersaint) พ.ศ. 2263
การเดินทางไปแสวงบุญที่ไซเธอรา (Pilgrimage to Cythera) พ.ศ. 2264 เบอร์ลิน
ฮีบี (เทพปกรณัม)

| ฮีบี |
| --- | --- |
เทพีแห่งความเยาว์วัย, นางแห่งชีวิต, การอภัยโทษ ผู้ถวายพระสุทธารสแก่เหล่าเทพ
ฮีบี โดยอันโตนิโอ คาโนวา, 1800–05 (พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจ)
ที่ประทับ: ยอดเขาโอลิมปัส
สัญลักษณ์: แก้วไวน์, นกอินทรี, ไอวี่, น้ำพุแห่งความเยาว์วัย และปีก
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: เฮราคลีส
บุตร - ธิดา: อเล็กเซียเรซ และอนิเซตัส
บิดา-มารดา: ซุสกับเฮรา
พี่น้อง: แอคัส, แอนเจโลส, อะพอลโล, แอรีส, อาร์ทีมิส, อะธีนา, ไดโอไนซัส, เอเลเธีย, เอ็นโย, เออร์ซา, เฮเลนแห่งทรอย, เฮราคลีส, เฮอร์มีส, ไมนอส, แพนเดีย, เพอร์เซฟะนี, เพอร์ซิอัส, ราดามันธุส, พี่น้องกราเซส, พี่น้องโฮเร, พี่น้องลิเต, พี่น้องมูเซ, พี่น้องมอยเร
เทพที่เทียบเท่าในความเชื่ออื่น
เทียบเท่าในโรมัน: จูเวนตัส
ฮีบี (อังกฤษ: Hebe /ˈhibi/; กรีก: Ήβη) เป็นเทพีในพพภพภตำนานเทพเจ้ากรีกที่เทียบเท่ากับจูเวนทัสในตำนานเทพเจ้าโรมัน เทพีฮีบีเป็นเทพีแห่งความเยาว์วัยผู้เป็นบุตรีของเทพซูสและเทพีฮีรา ผู้มีตำแหน่งเป็นผู้ถวายพระสุทธารส (cupbearer) สำหรับเทพและเทพีแห่งยอดเขาโอลิมปัส คู่กับแกนีมีด จนกระทั่งแต่งงานกับเฮราคลีส
อ็องล็องเดอมีล

"นักดับเพลิงทางอากาศ" ตัวอย่างภาพหนึ่งจากชุด อ็องล็องเดอมีล
อ็องล็องเดอมีล (ฝรั่งเศส: En L'An 2000; "ในปี 2000") หรือ ฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 21 เป็นชุดภาพวาดภาษาฝรั่งเศสที่แสดงความเจริญก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ที่จะเป็นไปได้ในปี 2000 มีภาพอย่างน้อย 87 ภาพที่ผลิตออกมา โดยเป็นผลงานของกลุ่มศิลปินที่รวมถึงฌ็อง-มาร์ก โกเต ภาพชุดนี้ได้รับการพิมพ์ออกมาในปี 1899, 1900, 1901 และ 1910 โดยแรกเริ่มพิมพ์เพื่อใส่ในกล่องและในภายหลังเป็นภาพโปสต์การ์ด อย่างไรก็ตาม ไม่มีการนำไปใช้ต่อ ชุดภาพโปสต์การ์ดเดียวที่เป็นที่ทราบว่ามีอยู่ เป็นของอีซาก อาซีมอฟ ผู้ซึ่งในภาพเหล่านี้มาประกอบในงานเขียนสารคดีของเขา Futuredays: A Nineteenth Century Vision of the Year 2000 (เฮนรี โฮลต์ แอนด์คัมปะนี, 1986)
ระเบียงภาพ

ตัวอย่างชิ้นงาน
"แก้วอากาศ"
"นักล่าทางอากาศ"
"ตำรวจทางอากาศ"
"ไมโครบ"
"การแข่งขันในมหาสมุทรแปซิฟิก"
"โรงเรียนในอนาคต"
"รถบัสวาฬ"
"แท็กซี่ทางอากาศ"
ดูเพิ่ม

เรโทรฟิวเชอริสม์
เกรวี

เกรวี
เกรวี (อังกฤษ: gravy; ฝรั่งเศส: sauce au jus de viande) เป็นซอสที่ทำมาจากสารน้ำแทรกในเนื้อสัตว์หรือพืชผัก ซึ่งจะคายสารน้ำออกมาเมื่อโดนความร้อน แล้วนำไปทำให้ข้นด้วยแป้งสาลีหรือแป้งข้าวโพด บางครั้งอาจมีการเติมสีผสมอาหารลงไปในเกรวีเพื่อให้สีดูเข้มขึ้นด้วย เกรวีแบบสำเร็จรูปมีจำหน่ายหลายรูปแบบ ได้แก่ แบบก้อน แบบผง และแบบกระป๋อง นิยมรับประทานกับเนื้อย่าง มีตโลฟ ข้าว  และมันฝรั่งบด
เกรวีมีอยู่มากมายหลายประเภท ทั้งที่ทำจากช็อกโกแลต, ไข่ไก่, เห็ด, เครื่องในสัตว์ปีก, หัวหอม, พืชผัก, ครีม เป็นต้น
อ็องรี ดูว์น็อง
ดูเพิ่ม

ถนนอังรีดูนังต์
แหล่งข้อมูลอื่น

Société Henry Dunant (French)
Biography of Henry Dunant (French original) เก็บถาวร 2008-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Nobel website biography of Henri Dunant เก็บถาวร 2004-08-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Red Cross Movement and Nobel Prizes เก็บถาวร 2002-06-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Henri Dunant image & some info
อินโดจีน (วงดนตรี)

| Indochine |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด: Paris, France
แนวเพลง: New Wave Rock
ช่วงปี: 1981-present

เว็บไซต์: Official site (French)  สมาชิกปัจจุปัน Nicola Sirkis Marc Eliard Boris Jardel Olivier Gérard François Soulier (Mr Shoes) François Matuszenski (Matu)   อดีตสมาชิก Stéphane Sirkis Dominique Nicolas Dimitri Bodianski Arnaud Devos Jean-My Truong Jean Pierre Pilot Alexandre Azaria Monsieur Tox Monsieur Yann Matthieu Rabaté Monsieur Frédéric 
อินโดจีน (ฝรั่งเศส: Indochine) เป็นวงดนตรีร็อค และ นิวเวฟ จากฝรั่งเศส โดยวงก่อตั้งเมื่อ ปี 1981 เป็นวงดนตรีที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ในฝรั่งเศสในช่วงปี 1980 รวมทั้งประสบความสำเร็จในยุโรปและละตินอเมริกา โดยเพลงที่ประสบความสำเร็จคือ L' Aventurier และ Canary Bay และก็กวาดรางวัลมาได้มากมาย แต่ก็ยังไม่ประสบความความสำเร็จเท่าไร แต่ก็ยังกลับมาทำอัลบั้ม Paradize ในปี 2002 เป็นวงที่มียอดขาย กว่า 10 ล้านชุด และซิงเกิลของพวกเขาก็ขายได้มากที่สุดใน ฝรั่งเศส
ประวัติ > ยุค 1980

อินโดจีน (อังกฤษ: Indochina) (ฝรั่งเศส: Indochine) ตั้งขึ้นเมื่อปี 1981 โดยชายหนุ่มชาวฝรั่งเศส 2 คน คือ นิโคลัส ซีคลิส และ โดมินิค นิโคลัส ที่ กรุงปารีส จากนั้นก็มีสามชิกเพิ่ม มาอีก 1 คนคือ ดิมิทรี โบเดียนสกี้ ซึ่งเป็นญาติของเพื่อน นิโคลัส
พวกเขาเปิดคอนเสิร์ตครั้งแรกที่ Le Rose Bonbon ร้านกาแฟในกรุงปารีสเมื่อ 29 กันยายน 1981 ซึ่งเป็นการเปิดตัวสั้นเพื่อเซ็นสัญญากับทางค่าย อย่างเป็นทางการ ซิงเกิลแรกของพวกเขาใน พฤศจิกายน ปี 1981 Dizzidence Politik และ Francoise ซึ่งมีคนให้ความสนใจกับเพลง สองเพลงนี้มาก จนทำให้พี่ชายฝาแฝด สเตฟาน ซีคลีส ได้ร่วมเข้าวงแล้วออกอัลบั้มที่ชื่อว่า L'Aventurier ซึ่งอัลบั้มนี้ขายไปได้กว่า 250,000 ชุด ซึ่งทำให้กระแสเพลง นิวเวฟ ดังมากในฝรั่งเศส
ในปี 1983, อินโดจีนเปิดตัวอัลบั้มชุดที่สองคือ Le Péril Jaune ("Yellow Peril") ซึ่งขายได้กว่า 225,000 ชุด อินโดจีนได้เข้าสู่การเป็นผู้นำของวงการเพลงฝรั่งเศส ในปี 1984 พวกเขาได้ออกทัวร์ทั่ว ฝรั่งเศส และแถบสแกนดิเวียน ซึ่งพวกเขาได้ประสบความสำเร็จใน สแกนดิเนเวียน ซึ่งประสบความสำเร็จมากที่สุด สวีเดน
โดยปี 1985 พวกเขาประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากในการออกเพลง 3 เพลง ซึ่งก็คือ"sexe 3e"(" เพศที่สาม ")," Canary Bay (คานารีเบย์)"และ "3 Nuits Par Semaine"  ซึ่งก็เป็นอัลบั้มที่สามของพวกเขาโดยขายได้ 750,000 ชุดใน ยุโรป
ในปี 1986 เพื่อฉลองครบรอบปีที่ห้าของวง พวกเขาจึงตัดสินใจที่จะปล่อยบันทึกการแสดงสดคอนเสิร์ตที่ซีนิทในกรุงปารีส
อัลบั้มที่สี่ของพวกเขา, 7000 Danses ผลิตโดยโจ แกรสแมน, ได้เปิดตัวในปี 1987  ได้ขายไป 320,000 ชุดซึ่งทำให้อัลบั้มประสบความสำเร็จ 7000 Danses ยังได้เปิดตัวท่ามกลางการทะเลาะโต้เถียงอันเนื่องมาจาก นักวิจารณ์ได้อ้างว่าอินโดจีนได้ไปลอกวงจากอังกฤษที่ชื่อว่า Cure
ในเดือนมีนาคมปี 1988 อินโดจีนเริ่มทัวร์โลก คือได้ไป มอนทรีออล แคนาดา และ ลิมา เปรู
ประวัติ > ยุค 1990

ได้ออกสตูดิโออัลบั้มที่ 5 ของพวกเขาที่ชื่อว่า Le Baiser ได้เปิดตัวในช่วงปี 1990 แต่แฟนๆเพลงก็รู้สึก ตกใจเมื่อมีสมาชิกในวงได้ลาออก ซึ่งนั้นก็คือ ดิมิทรี โบเดียนสกี้ ซึ่งได้ตัดสินใจออกจากวงเมื่อปี 1990 ในปี 1991 ได้เปิดอัลบั้มพิเศษ ฉลองครบรอบ 10 ปี Le Birthday Album ซึ่งเป็นนำซิงเกิลเพลงมาใส่ในอัลบั้มนี้ด้วย ซึ่งก็คือ "La Guerre Est Finie"("War Is Over") ซึ่งอัลบั้มนี้ได้เปิดตัวเพียงครั้งเดียว ก็ขายได้กว่า 600,000 ชุด ในยุโรป แต่ก็ไม่ค่อยนำมาเปิดในสถานีวิทยุก็เพราะ เป็นช่วงเริ่มต้นของสงครามอ่าวเปอร์เซีย
Un jour Dans Notre Vie สตูดิโออัลบั้มที่หกของพวกเขาได้เปิดตัวในปี 1993  แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ เนื่องจากเศรษฐกิจไม่ดี
วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 1999 สเตฟาน ซีคลีส มือกีต้าร์คีย์บอร์ดและแฝดคู่พี่ชายของนิโคล่าได้เสียชีวิต ในวัย 39 ปีซึ่ง สาเหตุเกิดมาจาก เชื้อไวรัสตับอักเสบ ก่อนตายเขาขอให้วงนี้อยู่ต่อ
ประวัติ > ยุค 2000

ในปี 2000 พวกเขาได้นำเอาอัลบั้ม Paradize ซึ่งสามารถขายได้ถึง 1,000,000 ชุด ซึ่งเพลง "J'ai demandé à la lune" ได้ติดอันดับ Chart เพลงด้วย
ในเดือนธันวาคมปี 2005 อินโดจีนกลับมาพร้อมด้วย Alice & June ซึ่งไดร่วมกันกับวง Placebo  ใน วันที่ 6 และ 7 มิถุนายน 2006 พวกเขาได้จัดคอนเสิร์ตในฮานอยโอเปร่าเฮาส์ เพื่อเฉลิมฉลองครบรอบปีที่ 25
สมาชิกวง

Nicola Sirkis (vocals, guitar, synthesizer and harmonica, from 1981  to present)
Marc Eliard (bass since 1992)
Boris Jardel (guitar since 1998)
Mr Shoes (François Soulier) (drums since 2002)
François Matuszenski (Matu) (keyboards on stage since 2006)
Oli de Sat (Olivier Gérard) (keyboards and guitar since 2002)
Stéphane Sirkis  (guitar and keyboards from 1982  to 1999 → death)
Dominique Nicolas (guitar from 1981  until 1994)
Dimitri Bodianski (saxophone from 1981  until 1988)
Arnaud Devos (drums from 1985  until 1986)
Diego Burgar (bass on stage in 1988)
Jean-My Truong (drums from 1988  until 1994)
Philippe Eidel (accordion in 1992)
Jean Pierre Pilot (keyboards from 1994  until 2001)
Alexandre Azaria (guitar from 1995  until 1997)
Monsieur Tox (guitar from 1996  until 1997)
Monsieur Yann (drums from 1996  until 1998)
Matthieu Rabaté (drums from 1999  until 2002)
Monsieur Frédéric (Frédéric Helbert) (keyboards from 2002  until 2004)
อัลบั้มต่างๆ > สตูดิโออัลบั้ม

1982 - L'Aventurier
1983 - Le Péril Jaune
1985 - 3
1987 - 7000 Danses
1990 - Le Baiser
1993 - Un jour dans notre vie
1996 - Wax
1999 - Dancetaria
2002 - Paradize
2005 - Alice & June
2009 - La République des Meteors
อัลบั้มต่างๆ > บันทึกแสดงสด

1986 - Indochine Au Zénith
1994 - Radio Indochine
1997 - INDO LIVE
2001 - Nuits Intimes
2004 - 3.6.3
2007 - Hanoï
2007 - Alice & June Tour
2010 - Le Meteor Sur Bruxelles
อัลบั้มต่างๆ > อัลบั้มพิเศษ

1991 - Le Birthday Album
1996 - Unita
1996 - Les Versions Longues
หนังสือชีวประวัติ

Indochine (1986) by Jean-Eric Perrin
Le Septennat (1988) by Marc Thirion
Indochine de A à Z (2003) by Sébastien Bataille
L'Aventure Indochine (2004) by Christian English and Frédéric Thibaud
Insolence Rock (2004) by Sébastien Michaud
Le Roman Vrai d'Indochine  (2005) by Jean-Claude Perrier
Sur la Muraille d'Indochine  (2007) by Phillipe Crocq
Indochine Story  (2009) by Anouk Vincent
ดูเพิ่ม

(ฝรั่งเศส) Official Indochine website
Biography of Indochine เก็บถาวร 2006-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, from Radio France Internationale
อีวาแอร์ (มายอต)

ระวังสับสนกับ อีวีเอแอร์
อีวาแอร์ (ฝรั่งเศส: Ewa Air) เป็นสายการบินสัญชาติฝรั่งเศส ที่มีสำนักงานใหญ่และฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานซาอูดซี-ปาม็องด์ซีในมายอต สายการบินเริ่มดำเนินการในปี 2013
กิจการองค์กร

อีวาแอร์เริ่มดำเนินการด้วยเงินทุนมูลค่า 4.4 ล้านยูโร
กิจการองค์กร > กรรมสิทธิ์บริษัท

| ผู้ถือหุ้น | อัตราส่วน |
| --- | --- |
แอโรสทราล: 52.3%
หอการค้ามายอตต์: 22.7%
อีลัง อินเวสท์: 25.0%
จุดหมายปลายทาง

ณ เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2024 อีวาแอร์ให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทางดังต่อไปนี้:
| ประเทศ/ดินแดน | เมือง | ท่าอากาศยาน | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| คอโมโรส | อ็องฌูอ็อง | ท่าอากาศยานอูอานี |  |  |
| คอโมโรส | โมโรนี | ท่าอากาศยานนานาชาติเจ้าชายซะอีด อิบรอฮีม |  |  |
| มาดากัสการ์ | อันตานานารีโว | ท่าอากาศยานนานาชาติไอวาโต |  |  |
| มาดากัสการ์ | อันต์ซีรานานา | ท่าอากาศยานอาราชาร์ต |  |  |
| มาดากัสการ์ | มาฮายังกา | ท่าอากาศยานแอมโบโรวี |  |  |
| มาดากัสการ์ | นอสซีบี | ท่าอากาศยานฟาสซีน |  |  |
| มายอต | ซาอูดซี | ท่าอากาศยานซาอูดซี-ปาม็องด์ซี | ฐานการบิน |  |
| โมซัมบิก | เพมบา | ท่าอากาศยานเพมบา |  |  |
| แทนซาเนีย | ดาร์-เอส-ซาลาม | ท่าอากาศยานนานาชาติจูริอัส คิมบารากี | เที่ยวบินตามฤดูกาล |  |
ฝูงบิน > ฝูงบินปัจจุบัน

ณ เดือนกันยายน ค.ศ. 2024 อีวาแอร์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เอทีอาร์ 72-600 | 2 | — | 64 | เช่าจากอินเวสเตค |
| รวม | 2 | — |  |  |
อีวาแอร์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 5.8 ปี
ฝูงบิน > ฝูงบินในอดีต

อีวาแอร์เคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
| เครื่องบิน | จำนวน | เริ่มประจำการ | ปลดประจำการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| โบอิง 737-800 | 1 | 2021 | 2023 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ฮีตา

| ฮีตา |
| --- | --- |

อักษรกรีก
Αα แอลฟา: Νν นิว
Ββ บีตา: Ξξ ไซ
Γγ แกมมา: Οο โอไมครอน
Δδ เดลตา: Ππ พาย
Εε เอปไซลอน: Ρρ โร
Ζζ ซีตา: Σσς ซิกมา
Ηη อีตา: Ττ เทา
Θθ ทีตา: Υυ อิปไซลอน
Ι ι ℩ ไอโอตา: Φφ ฟาย
Κκ แคปปา: Χχ ไค
Λλ แลมดา: Ψψ พไซ
Μμ  มิว: Ωω โอเมกา
ใกล้คลาสสิก
Ϝϝ เวา: ϘϙϞϟ คอปปา
Ϻϻ แซน: ͲͲϠϡ แซมไพ
Ϛϛ สติกมา: Ͱͱ ฮีตา
Ϸϸ โช: 

เครื่องหมายเสริมอักษร
ฮีตา (อังกฤษ: heta) หรือ อีตา (กรีก: ἧτα, ตัวใหญ่ Ͱ, ตัวเล็ก ͱ) เป็นชื่อเรียกตัวอักษรกรีกอีตา (Η) ที่ออกเสียง /h/ ในอดีต
แหล่งข้อมูลอื่น

Heta เก็บถาวร 2013-09-01 ที่ archive.today (อังกฤษ)
อ่าวกวานาบารา

ภาพถ่ายดาวเทียม
แผนที่ของฝรั่งเศสสมัยปี ค.ศ. 1955
ทิวทัศน์ของเมืองรีโอเดจาเนโร จากอ่าวกวานาบารา
อ่าวกวานาบารา (โปรตุเกส: Baía da Guanabara) ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศบราซิล ใกล้กับเมืองรีโอเดจาเนโร เป็นอ่าวที่มีขนาดใหญ่สุดเป็นอันดับสองของบราซิล
คำว่า goanã-pará มาจากภาษากวารานี gwa แปลว่า "อ่าว", nã แปลว่า "ใกล้เคียงกับ" และ ba'ra แปลว่า "ทะเล"  ชื่ออ่าวนี้จึงมีความหมายว่า "the bosom of sea" (ก้นทะเล)
อ่าวกวานาบาราถูกล้อมรอบไปด้วยป่าธรรมชาติ แต่เนื่องจากมีการโค่นต้นไม้ และน้ำท่วม จึงทำให้ป่าทรุดโทรมมาก
ประวัติ

อ่าวกวานาบาราถูกค้นพบเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1502 โดย Gaspar de Lemos นักสำรวจชาวโปรตุเกส  จึงตั้งชื่อว่า "แม่น้ำแห่งเดือนมกราคม" (Rio de Janeiro) โดยเข้าใจผิดว่าเป็นแม่น้ำขนาดใหญ่ที่ไหลลงสู่ทะเล  หลังจากการค้นพบก็ไม่มีชาวยุโรปมาตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณนี้ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1955 ทหารฝรั่งเศสในบังคับบัญชาของนายพล Nicolas Durand de Villegaignon เข้ามาตั้งอาณานิคมเฟรนช์แอนตาร์กติกที่บริเวณเกาะลาเจส และย้ายไปอยู่ที่เกาะเซอร์ลิไจซ์ ใกล้ชายฝั่ง และก่อสร้างป้อมปืนชื่อ Fort Coligny  ต่อมาทหารฝรั่งเศสถูกทหารโปรตุเกสขับไล่ออกไปในปี ค.ศ. 1963 ทหารโปรตุเกสได้สร้างป้อมปืนหลายแห่งที่ Santa Cruz, São João, Lajes และ Villegaignon
อ็องเดร-มารี อ็องแปร์

| อ็องเดร-มารี อ็องแปร์ |
| --- | --- |
อ็องเดร-มารี อ็องแปร์ (ค.ศ. 1775–1836)
เกิด: 20 มกราคม ค.ศ. 1775(1775-01-20) ลียง ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 10 มิถุนายน ค.ศ. 1836(1836-06-10) (61 ปี) มาร์แซย์ ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
มีชื่อเสียงจาก: กฎของอ็องแปร์
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์
สถาบันที่ทำงาน: บูร์ก็องแบร็ส เอกอลปอลีแต็กนิก
 
ลายมือชื่อ

หลุมศพของอ็องแปร์กับบุตรชาย
อ็องเดร-มารี อ็องแปร์ (อังกฤษ: Andre Marie Ampere; ฝรั่งเศส: André-Marie Ampère; 22 มกราคม ค.ศ. 1775 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 1836) เป็นนักฟิสิกส์และนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ค้นพบทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า หน่วย SI ของการวัดกระแสไฟฟ้า โดยชื่อของหน่วยแอมแปร์ ได้ตั้งตามชื่อของเขา
ประวัติ

อ็องแปร์เกิดวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1775 ที่เมืองลียง ประเทศฝรั่งเศส เขามีความสนใจด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์เป็นอย่างมาก ในภายหลังอ็องแปร์ได้เป็นครูสอนหนังสือที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง ก่อนที่จะมาสอนคณิตศาสตร์และดาราศาสตร์ในระดับชั้นมัธยม และ 2 ปีต่อมา เขาได้เป็นศาสตราจารย์สอนวิชาแคลคูลัสเชิงวิเคราะห์และกลศาสตร์ ที่โรงเรียนโปลีเทคนิคแห่งฝรั่งเศส ที่แห่งนี้เอง ที่เขาได้เริ่มการทดลอง ในค.ศ. 1809 เขาได้เผยแพร่ผลงานของเขาในด้านคณิตศาสตร์ เคมี และชีววิทยา จากผลงานนี้ ส่งผลให้เขาได้รับเชิญเป็นสมาชิกของสถาบันศิลปะและวิทยาศาสตร์ (Institute of Art and Science) และได้รับเลือกเป็นหัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์
ค.ศ. 1820 ฮันส์ คริสเทียน เออร์สเตด นักฟิสิกส์ชาวเดนมาร์กได้เผยแพร่ผลงานการค้นพบความสัมพันธ์ระหว่างไฟฟ้าและแม่เหล็ก ที่นำไปสู่ทฤษฎีความสัมพันธ์ระหว่างแม่เหล็กกับไฟฟ้า หรือ ทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า หลังจากที่อ็องแปร์ได้ทราบข่าวดังกล่าว เขาได้ทำการทดลองตามแบบของเออร์สเตด จากการทดลองของเขา ได้นำไปสู่การสร้างสนามแม่เหล็ก และมอเตอร์ไฟฟ้าในเวลาต่อมา
อ็องแปร์เสียชีวิตวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1836 ที่เมืองมาร์แซย์ ประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

Ampère and the history of electricity - a French-language, edited by CNRS, site with Ampère's correspondence (full text and critical edition with links to manuscripts pictures, more than 1000 letters), an Ampère bibliography, experiments, and 3D simulations
Ampère Museum เก็บถาวร 2008-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - a French-language site from the museum in Poleymieux-au-Mont-d'or, near Lyon, France
Weisstein, Eric W., Ampère, André (1775-1836) from ScienceWorld.
Catholic Encyclopedia on André Marie Ampère
André-Marie Ampère: The Founder of Electromagnetism - Background information and related experiments
เกลม็อง อาแดร์

| เกลม็อง อาแดร์ Clément Ader |
| --- | --- |

เกิด: 2 เมษายน ค.ศ. 1841(1841-04-02) มูว์แร จังหวัดโอต-การอน ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1925(1925-05-03) (84 ปี) ตูลูซ จังหวัดโอต-การอน ประเทศฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
อาชีพ: วิศวกร, นักออกแบบอากาศยาน
เกลม็อง อาแดร์ (ฝรั่งเศส: Clément Ader) เป็นนักประดิษฐ์และวิศวกรชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้บุกเบิกการบินของฝรั่งเศส
อาแดร์เป็นนักประดิษฐ์ทั้งในสาขาวิศวกรรมไฟฟ้าและวิศวกรรมเครื่องกล แรกเริ่มเขาศึกษาวิศวกรรมไฟฟ้าก่อน และใน ค.ศ. 1878 เขามีส่วนพัฒนาโทรศัพท์ซึ่งคิดค้นโดยอเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบลล์ ซึ่งนำไปสู่การติดตั้งเครือข่ายโทรศัพท์ในกรุงปารีสใน ค.ศ. 1880 และพัฒนาไปสู่ระบบส่งสัญญาณเสียงแบบสเตอริโอ อาแดร์ประดิษฐ์เครื่องยนต์ V8 สำหรับการแข่งรถจากปารีส-มาดริด แต่ผลิตขึ้นมาเพียงสามหรือสี่ชุดเท่านั้น
หลังประดิษฐ์เครื่องยนต์ V8 อาแดร์หันไปทำงานด้านกลศาสตร์การบิน เขาทุ่มเทเวลาที่เหลือของชีวิตและเงินทองมากมายไปในด้านนี้ เขาศึกษางานของหลุยส์ ปีแยร์ มูยาร์ เกี่ยวกับการบินของนก นำไปสู่การประดิษฐ์อุปกรณ์การบินใน ค.ศ. 1886 โดยตั้งชื่อมันว่า อาแดเรออล มันเป็นอุปกรณ์ที่มีลักษณะเหมือนปีกของค้างคาว อุปกรณ์นี้มีปีกกว้าง 14 เมตร ติดตั้งเครื่องยนต์ไอน้ำขนาดเล็กกำลัง 20 แรงม้า เฉพาะเครื่องยนต์หนัก 51 กิโลกรัม น้ำหนักรวมทั้งหมด 300 กิโลกรัม อาแดร์ทดสอบการบินในวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1890 มันสามารถบินได้ระยะทาง 50 เมตรที่ความสูง 20 เซนติเมตร
หลังจากนั้น เขาเริ่มประดิษฐ์อากาศยานลำที่สองที่ชื่อว่า อาวียง 2 แต่ทำไม่ทันเสร็จก็ล้มเลิกกลางคัน และหันไปสร้างอากาศยานแบบใหม่ที่ชื่อว่า อาวียง 3 โดยได้รับทุนบางส่วนจากกองทัพฝรั่งเศส อากาศยานแบบที่สามนี้สามารถบินได้ราว 100 เมตร แต่กองทัพฝรั่งเศสก็ยังคงไม่ประทับใจ จึงยกเลิกการสนับสนุน
ฮิวบรังกู

| ฮิวบรังกู |
| --- | --- |
เทศบาล
เทศบาลฮิวบรังกู
บนซ้าย: สวน Maternidade, บนขวา: สวนสนุก Mercado Velho (ตลาดเก่า), กลางซ้าย: สะพาน JK, กลางขวา: ทางเดินที่สวนสนุก Passarela Joaquim Macedu, ล่าง: ภาพปริทัศน์ของแม่น้ำอาครีและพื้นที่ใจกลางเมือง Benjamin Constant
   ธง ตรา
สมญา: "Capital da Natureza" (เมืองหลวงแห่งธรรมชาติ), "Capital da Amazônia Ocidental" (เมืองหลวงแอมะซอนตะวันตก)
คำขวัญ: Ubique Patria Memor  (โปรตุเกส: Em qualquer lugar, terei sempre a pátria em minha memória)  (ณ ที่ใดก็ตาม ข้าจะมีบ้านเกิดไว้ในความทรงจำเสมอ)
ที่ตั้งในรัฐอาครี
ฮิวบรังกูที่ตั้งในประเทศบราซิล
พิกัด: 9°58′29″S 67°48′36″W﻿ / ﻿9.97472°S 67.81000°W﻿ / -9.97472; -67.81000
ประเทศ:  บราซิล
ภาค: เหนือ
รัฐ:  อาครี
ก่อตั้ง: 28 ธันวาคม ค.ศ. 1882
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Socorro Neri (PSB)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 8,835.68 ตร.กม. (3,411.48 ตร.ไมล์)
ความสูง: 143 เมตร (469 ฟุต)
ประชากร (ประมาณ ค.ศ. 2020)
 • ทั้งหมด: 413,418 คน
 • ความหนาแน่น: 38.03 คน/ตร.กม. (98.5 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC−5 (เวลาในประเทศบราซิล)
รหัสไปรษณีย์: 69900-001 to 69924-999
รหัสพื้นที่: +55 (68)
เว็บไซต์: www.riobranco.ac.gov.br
ฮิวบรังกู (โปรตุเกส: Rio Branco, ออกเสียง: [ˈʁi.u ˈbɾɐ̃ku], แปลว่า แม่น้ำขาว) เป็นเมืองในรัฐอาครี ประเทศบราซิล ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำอาครี ทางตอนเหนือของประเทศบราซิล เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของรัฐ มีประชากร 413,418 คน (ค.ศ. 2018)
ฮิวบรังกูเป็นหนึ่งในเมืองแรก ๆ ที่มีการตั้งถิ่นฐานบนฝั่งแม่น้ำอาครี เป็นเมืองหลวงของดินแดนอาครีในปี ค.ศ. 1920 และเมืองหลวงของรัฐอาครีในปี ค.ศ. 1962
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.riobranco.ac.gov.br เก็บถาวร 2018-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Rio Branco's municipal government
http://turbrasil.com/rio_branco_hotels.hrg.3.en เก็บถาวร 2020-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Hotels in Rio Branco
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
อ็องแซลม์ ปาแย็ง

| อ็องแซลม์ ปาแย็ง |
| --- | --- |

เกิด: 6 มกราคม ค.ศ. 1795(1795-01-06) ปารีส ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1878(1878-05-12) (83 ปี) ปารีส ฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
มีชื่อเสียงจาก: ค้นพบไดแอสเทสและเซลลูโลส
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมี
สถาบันที่ทำงาน: วิทยาลัยกลางปารีส
 
อ็องแซลม์ ปาแย็ง (ฝรั่งเศส: Anselme Payen; 6 มกราคม ค.ศ. 1795 – 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1878) เป็นนักเคมีชาวฝรั่งเศส เกิดที่กรุงปารีส ได้รับการศึกษาจากบิดาก่อนจะเรียนต่อด้านเคมีที่วิทยาลัยสารพัดช่าง (École Polytechnique) เมื่อปาแย็งอายุได้ 23 ปี เขาทำงานเป็นผู้จัดการโรงงานผลิตบอแรกซ์ ปาแย็งพัฒนากระบวนการสังเคราะห์บอแรกซ์จากโซเดียมและกรดบอริก วิธีนี้ช่วยลดการนำเข้าบอแรกซ์จากอินเดียตะวันออกและสิ้นสุดการผูกขาดตลาดการค้าบอแรกซ์ของดัตช์ นอกจากนี้เขายังพัฒนากระบวนการผลิตน้ำตาล แป้งและแอลกอฮอล์จากมันฝรั่ง คิดค้นวิธีคำนวณหาปริมาณไนโตรเจนและประดิษฐ์ดีคัลเลอริมิเตอร์ (decolorimeter) เพื่อใช้ศึกษาคุณสมบัติของน้ำตาล
ในปี ค.ศ. 1833 ปาแย็งค้นพบเอนไซม์ชนิดแรกคือ ไดแอสเทส (diastase) ต่อมาเขาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่วิทยาลัยกลางปารีส (École Centrale Paris) ในปี ค.ศ. 1838 ปาแย็งค้นพบเซลลูโลส เขาเสียชีวิตที่กรุงปารีสในปี ค.ศ. 1878
สิ่งสืบเนื่อง

สมาคมเคมีแห่งอเมริกาสาขาเซลลูโลสและวัสดุทดแทน (Cellulose and Renewable Materials Division) นำชื่อของปาแย็งไปตั้งเป็นรางวัลอ็องแซลม์ ปาแย็ง เพื่อมอบให้กับผู้ที่มีผลงานเกี่ยวกับเซลลูโลส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อ็องแซลม์ ปาแย็ง