stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การทัพตูนิเซีย

แม่แบบ:Campaignbox North Africa
แม่แบบ:Campaignbox Tunisia Campaign
แม่แบบ:Campaignbox Free French
การทัพตูนีเซีย(ยังเป็นที่รู้จักกันคือ ยุทธการที่ตูนีเซีย) เป็นหนึ่งในการสู้รบที่เกิดขึ้นในตูนีเซียในช่วงการทัพแอฟริกาเหนือในสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างกองทัพฝ่ายอักษะและกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตร ฝ่ายสัมพันธมิตรประกอบไปด้วยกองทัพจักรวรรดิบริติช รวมทั้งกองกำลังกรีก กับอเมริกาและกองทัพน้อยฝรั่งเศส การสู้รบได้เปิดฉากด้วยความสำเร็จช่วงแรกโดยกองทัพเยอรมันและอิตาลี แต่เส้นทางการขนส่งเสบียงได้ถูกยับยั้งอย่างแน่นหนามากจนนำไปสู่ความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับของฝ่ายอักษะ ทหารชาวเยอรมันและอิตาลีทั้งหมด 250,000 นาย ได้ตกเป็นเชลยศึก รวมทั้งส่วนใหญ่ของกองทัพน้อยแอฟริกา
การว่างงาน

กลุ่มผู้ชายเข้าแถวหน้าร้านซุปในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ที่ชิคาโก, รัฐอิลลินอย, สหรัฐ. ค.ศ.1931
การว่างงานเป็นสถานการณ์ที่บุคคลผู้สามารถที่กำลังหางานไม่สามารถหางานได้
สาเหตุของการว่างงานเป็นที่ถกเถียงกันอย่างหนัก เศรษฐศาสตร์คลาสสิก เศรษฐศาสตร์คลาสสิกใหม่ และเศรษฐศาสตร์สำนักออสเตรียแย้งว่ากลไกตลาดเป็นวิธีที่น่าเชื่อถือในการแก้ไขปัญหาการว่างงาน ทฤษฎีข้างต้นคัดค้านการแทรกแซงที่กำหนดต่อตลาดแรงงานจากภายนอก เช่น การจัดตั้งสหภาพแรงาน กฎทำงานระบบข้าราชการประจำ กฎหมายค่าแรงขั้นต่ำ ภาษีและการวางระเบียบอื่นซึ่งพวกเขาอ้างว่าขัดขวางการจ้างคนงาน เศรษฐศาสตร์แบบเคนส์เน้นย้ำสภาพวัฏจักรของการว่างงานและแนะนำให้รัฐบาลแทรกแซงตลาดแรงงานในเศรษฐกิจที่ทฤษฎีอ้างว่าจะลดการว่างงานระหว่างภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ แบบจำลองเคนส์แนะนำให้รัฐบาลแทรกแซงซึ่งออกแบบมาเพื่อเพิ่มอุปสงค์สำหรับแรงงาน รวมทั้งสิ่งจูงใจทางการเงิน การสร้างงานที่ใช้งบประมาณสาธารณะและนโยบายการคลังแบบขยายตัว จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ นักเศรษฐศาสตร์ซึ่งเป็นบิดาทฤษฎีดังกล่าว เชื่อว่าสาเหตุรากเหง้าของการว่างงานคือความประสงค์ของนักลงทุนที่จะเอาเงินมากขึ้นแทนผลิตผลิตภัณฑ์เพิ่มขึ้น ซึ่งเป็นไปไม่ได้หากปราศจากหน่วยานสาธารณะผลิตเงินเพิ่ม ทฤษฎีกลุ่มที่สามเน้นความจำเป็นสำหรับากรมีอุปสงค์ทุนและการลงทุนอย่างเสถียรเพื่อรักษาการจ้างงานเต็มที่ ในมุมมองนี้ รัฐบาลควรรับประกันการจ้างงานเต็มผ่านนโยบายการเงิน นโยบายการคลังและนโยบายการค้า ตัวอย่างเช่น ในรัฐบัญญัติการจ้างงานสหรัฐ ค.ศ. 1946 โดยการถ่วงดุลภาคเอกชนหรือความผันผวนของการลงทุนการค้า และลดความไม่เสมอภาค
นอกจากทฤษฎีการว่างงานแล้ว ยังมีการแบ่งหมวดการว่างงานอยู่บ้างซึ่งใช้แบบจำลองที่แม่นยำมากกว่าเพื่อสร้างแบบจำลองผลของการว่างงานในระบบเศรษฐกิจ การว่างงานหลักบางประเภท เช่น การว่างงานเชิงโครงสร้างและการว่างงานแบบเสียดทาน เช่นการว่างงานวัฏจักร การว่างงานโดยไม่สมัครใจ และการว่างงานคลาสสิก การว่างงานเชิโครสร้างเน้นปัญหารากฐานในเศรษฐกิจและความด้อยประสิทธิภาพที่พบในตลาดแรงงานเอง รวมทั้งความไม่สมดุลระหว่างอุปสงค์และอุปทานสำหรับผู้ใช้แรงงานที่มีชุดทักษะที่จำเป็น การให้เหตุผลเชิงโครงสร้างเน้นสาเหตุและทางแก้ไขที่เกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีที่รบกวนและโลกาภิวัฒน์ การอภิปรายเกี่ยวกับการว่างงานแบบเสียดทานเน้นการตัดสินใจโดยสมัครใจให้ทำงานโดยตั้งอยู่บนการให้คุณค่างานของตนของปัจเจกบุคคล และว่าวิธีดังกล่าวเปรียบเทียบกับอตราค่าจ้างปัจจุบันบวกกับเวลาและความพยายามที่จำเป็นเพื่อหางาน สาเหตุและทางแก้สำหรับการว่างงานแบบเสียดทานมักเน้นขีดแบ่งการรับเข้าทำงานและอัตราค่าจ้าง
อัตราการว่างงานเป็นการวัดความชุกของการว่างงานและคำนวณเป็นร้อยละโดยหารจำนวนปัจเจกบุคคลว่างงานด้วยปัจเจกบุคคลทั้หมดที่ปัจจุบันอยู่ในกำลังแรงงาน ระหว่างช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ เศรษฐกิจอาจประสบอัตราการว่างงานค่อนข้างสูง ประมาณ 6% ของกำลังแรงงานทั่วโลกว่างงานในปี 2555
โทโยโอกะ (จังหวัดนางาโนะ)

| โทโยโอกะ 豊丘村 |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
ภาพถ่ายมุมสูงหมู่บ้านโทโยโอกะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของโทโยโอกะ (เน้นสีเขียว) ในจังหวัดนางาโนะ

โทโยโอกะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°33′5.4″N 137°53′45.2″E﻿ / ﻿35.551500°N 137.895889°E﻿ / 35.551500; 137.895889
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ชูบุ, โคชิงเอ็ตสึ
จังหวัด:  นางาโนะ
อำเภอ: ชิโมอินะ
การปกครอง
 • ประเภท: เทศบาลหมู่บ้าน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 76.79 ตร.กม. (29.65 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มิถุนายน ค.ศ. 2024)
 • ทั้งหมด: 6,221 คน
 • ความหนาแน่น: 81 คน/ตร.กม. (210 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์
 • ต้นไม้: อากามัตสึ/สนแดงญี่ปุ่น (Pinus densiflora)
 • ดอกไม้: โคบูชิ (Magnolia kobus)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสท้องถิ่น: 20416-1
โทรศัพท์: 0265-35-3311
ที่อยู่ศาลาว่าการ: 3120 Kumashiro, Toyooka-mura, Shimoina-gun, Nagano-ken 399-3202
เว็บไซต์: www.vill.nagano-toyooka.lg.jp
โทโยโอกะ (ญี่ปุ่น: 豊丘村; โรมาจิ: Toyooka-mura) เป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ในส่วนเหนือของอำเภอชิโมอินะ ทางตอนใต้ของจังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 76.79 ตารางกิโลเมตร (29.65 ตารางไมล์) มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2024 ประมาณ 6,221 คน มีความหนาแน่นของประชากร 81 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

โทโยโอกะตั้งอยู่ในหุบเขาอินะ ทางตอนใต้ของจังหวัดนากาโนะ มีแม่น้ำเท็นรีวไหลผ่านหมู่บ้าน
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดนางาโนะ
นครอีดะ
เมืองมัตสึกาวะ
เมืองทากาโมริ
หมู่บ้านโอชิกะ
หมู่บ้านทากางิ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

โทโยโอกะมีภูมิอากาศแบบร้อนชื้นในฤดูร้อนและหนาวเย็นในฤดูหนาว (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในโทโยโอกะอยู่ที่ 10.4 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,746 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 22.7 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ −1.6 °C
สถิติประชากร

ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของโทโยโอกะลดลงเรื่อย ๆ ในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1940  | 8,822 | —     |
|  1950  | 10,077 | +14.2% |
|  1960  | 8,716 | −13.5% |
|  1970  | 7,600 | −12.8% |
|  1980  | 7,409 | −2.5% |
|  1990  | 7,254 | −2.1% |
|  2000  | 7,221 | −0.5% |
|  2010  | 6,819 | −5.6% |
|  2020  | 6,426 | −5.8% |
ประวัติศาสตร์

พื้นที่โทโยโอกะในปัจจุบันเดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นในอดีตที่ชื่อ แคว้นชินาโนะ พื้นที่แห่งนี้มีซากปรักหักพังจากยุคหินญี่ปุ่น ยุคโจมง และยุคโคฟุง ซึ่งบ่งชี้ถึงการตั้งถิ่นฐานอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาหลายพันปี
เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาล ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านคูมาชิโระและหมู่บ้านคาวาโนะขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 หมู่บ้านทั้งสองรวมกันเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1955 เพื่อจัดตั้งเป็นหมู่บ้านโทโยโอกะ
เศรษฐกิจ

โทโยโอกะขึ้นชื่อในเรื่องการเก็บเกี่ยวเห็ดมัตสึตาเกะ
การศึกษา

โทโยโอกะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลหมู่บ้าน ได้แก่ โรงเรียนประถมศึกษา 2 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 1 แห่ง และโทโยโอกะไม่มีโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย
โรงเรียนประถมโทโยโอกะมินามิ หมู่บ้านโทโยโอกะ (豊丘村立豊丘南小学校)
โรงเรียนประถมโทโยโอกะคิตะ หมู่บ้านโทโยโอกะ (豊丘村立豊丘北小学校)
โรงเรียนมัธยมต้นโทโยโอกะ หมู่บ้านโทโยโอกะ (豊丘村立豊丘中学校)
การขนส่ง > รถไฟ

หมู่บ้านโทโยโอกะไม่มีรถไฟโดยสารให้บริการ สถานีรถไฟที่ใกล้ที่สุดคือ สถานีรถไฟอิจิดะในเมืองทากาโมริ ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำเท็นรีว
การขนส่ง > ทางหลวง

หมู่บ้านโทโยโอกะไม่มีทางหลวงแผ่นดินพาดผ่าน มีเพียงถนนจังหวัด ได้แก่
ถนนจังหวัดนางาโนะหมายเลข 18 สายอินะ–อิกูตะ–อีดะ
ถนนจังหวัดนางาโนะหมายเลข 226 สายอิจิโนซาวะ–ที่หยุดรถไฟยามาบูกิ
ถนนจังหวัดนางาโนะหมายเลข 228 สายที่หยุดรถไฟอิจิดะ
ถนนจังหวัดนางาโนะหมายเลข 455 สายนางาซาวะ–ทามูระ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของหมู่บ้านโทโยโอกะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศาลาว่าการหมู่บ้านโทโยโอกะ
การประชุมใหญ่เบอร์ลิน

การประชุมใหญ่เบอร์ลิน (13 มิถุนายน – 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1878) เป็นการประชุมของผู้แทนหกมหาอำนาจในเวลานั้น (รัสเซีย บริเตนใหญ่ ฝรั่งเศส ออสเตรีย-ฮังการี อิตาลีและเยอรมนี) จักรวรรดิออตโตมันและสี่รัฐบอลข่าน (กรีซ เซอร์เบีย โรมาเนียและมอนเตเนโกร) มีเป้าหมายเพื่อตัดสินดินแดนของรัฐในคาบสมุทรบอลข่านหลังสงครามรัสเซีย-ตุรกี ค.ศ. 1877–78 และสิ้นสุดลงด้วยการลงนามสนธิสัญญาเบอร์ลิน ให้แทนที่สนธิสัญญาซานสเตฟาโนซึ่งลงนามเมื่อสามเดือนก่อนระหว่างรัสเซียและจักรวรรดิออตโตมัน
นายกรัฐมนตรีเยอรมัน อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค ผู้นำการประชุมใหญ่ ยอมรับเพื่อทำให้คาบสมุทรบอลข่านมีเสถียรภาพ รับรองอำนาจของจักรวรรดิออตโตมันที่ลดลงและถ่วงดุลผลประโยชน์ของบริเตน รัสเซียและออสเตรีย-ฮังการี ขณะเดียวกันเขาพยายามลดการได้ประโยชน์ของรัสเซียในภูมิภาคและป้องกันการเกิดบัลแกเรียใหญ่ (Greater Bulgaria) ผลทำให้ดินแดนของออตโตมันในทวีปยุโรปลดลงอย่างมาก มีการตั้งบัลแกเรียเป็นราชรัฐเอกราชภายในจักรวรรดิออตโตมัน คืนรูเมเลียตะวันออกให้แก่ออตโตมันภายใต้การปกครองพิเศษและคืนภูมิภาคมาซิโดเนียให้แก่ออตโตมันซึ่งสัญญาว่าจะปฏิรูป
โรมาเนียได้รับเอกราชโดยสมบูรณ์ โดยถูกบีบให้มอบเบสซาราเบียบางส่วนให้รัสเซีย โรมาเนียได้นอร์ทเทิร์นตอบรูจา เซอร์เบียและมอนเตเนโกรได้รับเอกราชสมบูรณ์ในท้ายสุด แต่มีดินแดนเล็กลง ส่วนออสเตรีย-ฮังการียึดครองภูมิภาคแซนด์ซาค ออสเตรีย-อังการียังได้ควบคุมบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา และบริเตนได้ไซปรัส
ผลทีแรกได้รับการยกย่องว่าเป็นความสำเร็จใหญ่หลวงในการสร้างสันติภาพและการรักษาเสถียรภาพ ทว่า ในระยะยาว ความตึงเครียดระหว่างรัสเซียและออสเตรีย-ฮังการีทวีความรุนแรงขึ้น เช่นเดียวกับปัญหาเชื้อชาติในคาบสมุทรบอลข่าน การประชุมใหญ่มุ่งทบทวนสนธิสัญญาซานสเตฟาโนและคงคอนสแตนติโนเปิลให้อยู่ในมือของออตโตมัน การประชุมนี้มีผลไม่ยอมรับชัยของรัสเซียเหนือจักรวรรดิออตโตมันในสงครามรัสเซีย-ตุรกี การประชุมใหญ่คืนดินแดนให้จักรวรรดิออตโตมันซึ่งสนธิสัญญาเดิมมอบให้แก่ราชรัฐบัลแกเรีย ที่สำคัญที่สุดคือมาซิโดเนีย ก่อให้เกิดข้อเรียกร้องแก้แค้น (revanchist) อย่างเข้มข้นในบัลแกเรีย ผู้เข้าร่วมประชุมส่วนใหญ่ไม่พอใจอย่างจริงจัง และความไม่พอใจต่อผลลัพธ์คงอยู่จนปะทุเป็นสงครามบอลข่านสองครั้งใน ค.ศ. 1912–1913 จนสงครามโลกครั้งที่หนึ่งใน ค.ศ. 1914 เซอร์เบีย บัลแกเรียและกรีซได้ดินแดนเพิ่ม แต่ทั้งหมดน้อยกว่าที่ประเทศเหล่านั้นคิดว่าตนสมควรได้รับทั้งสิ้น
การทัพบอร์เนียว พ.ศ. 2488

การทัพบอร์เนียว พ.ศ. 2488 เป็นยุทธการทางทหารที่สำคัญครั้งสุดท้ายของฝ่ายสัมพันธมิตรในในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เกิดขึ้นระหว่าง 1 พฤษภาคม – 21 กรกฎาคม กองพลออสเตรเลีย 1 ภายใต้การบังคับบัญชาของนายพลเลสลี มอร์เชดได้โจมตีกองทหารญี่ปุ่นที่ยึดครองเกาะ กองทัพเรือและกองทัพอากาศของฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งนำโดยกองเรือที่ 7 ของสหรัฐ และกองทัพอากาศที่ 13 ของสหรัฐมีบทบาทที่สำคัญในการทัพครั้งนี้ด้วย มีการตอบโต้จากกองทัพเรือและกองทัพบกของญี่ปุ่นทางใต้และทางตะวันออกของบอร์เนียว ที่นำโดยพลเรือโท มิชิอากิ คามาดะ และทางตะวันตกเฉียงเหนือโดยกองทัพบกที่ 37 นำโดยพลโท บาบะ มาซาโอะ
แผนการโจมตีของฝ่ายสัมพันธมิตรนี้เป็นที่รู้จักในชื่อยุทธการโอโบ เป้าหมายหลักคือเพื่อทำลายกองทัพญี่ปุ่น และยึดครองดินแดนต่อไปนี้คืนมาคือ ดัตช์อีสต์อินดีส ฟิลิปปินส์ภาคใต้ ซาราวัก และบริติชบอร์เนียว ซึ่งเป็นแหล่งที่มีน้ำมันดิบ
ในตอนแรก ฝ่ายสัมพันธมิตรได้วางแผนไว้เป็น 6 ขั้นตอนคือ ยุทธการโอโบ 1 โจมตีที่ตารากัน ยุทธการโอโบ 2 โจมตีบาลิกปาปัน ยุทธการโอโบ 3 โจมตีบันจาร์มาซิน ยุทธการโอโบ 4 โจมตีซูราบายาหรือปัตตาเวีย ยุทธการโอโบ 5 โจมตีดัตช์อีสต์อินดีสตะวันออก  และยุทธการโอโบ 6 โจมตีบริติชบอร์เนียวหรือซาบะฮ์  ในท้ายที่สุด มีเฉพาะการโจมตีที่ตารากัน บาลิกปาปัน บริติชบอร์เนียวที่เกาะลาบวนและอ่าวบรูไนเท่านั้นที่เกิดขึ้น การโจมตีเริ่มจากยุทธการโอโบ 1 โดยการขึ้นบกที่เกาะเล็กๆของตารากัน ทางชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 จากนั้นตามมาด้วยยุทธการโอโบ 6 ในวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2488 โดยโจมตีเกาะลาบวนและชายฝั่งของบรูไน ทางตะวันตกเฉียงเหนือของบอร์เนียว อีกสัปดาห์ต่อมา ออสเตรเลียเข้าโจมตีญี่ปุ่นที่เวสตัน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอ่าวบรูไน จากนั้นจึงตามมาด้วยยุทธการโอโบ 2 ในวันที่ 1 กรกฎาคมที่บาลิกปาปัน การรบเหล่านี้ถือเป็นยุทธการสุดท้ายระหว่างออสเตรเลียและญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่ 2
Nepenthes distillatoria

| Nepenthes distillatoria |
| --- | --- |

ภาพที่ตีพิมพ์ในยุคแรกๆของหม้อข้าวหม้อแกงลิง, ตีพิมพ์ในชื่อ "Utricaria vegetabilis zeylanensium" (N. distillatoria)
สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: พืช (Plantae)
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Caryophyllales
วงศ์:: Nepenthaceae
สกุล:: Nepenthes
สปีชีส์:: N.  distillatoria
ชื่อทวินาม
Nepenthes distillatoria L. (1753)

ชื่อพ้อง
 Bandura zeylanica Burm. ex Brongn. (1824) nom.illeg.  Nepenthes chapmanii Balakr. (1970)   Nepenthes destillatoria Danser (1928) sphalm.typogr.  Nepenthes distillatoria auct. non L.: Brion (1855)  [=N. madagascariensis]  Nepenthes distillatoria auct. non L.: Jack (1835)  [=N. gracilis]  Nepenthes distillatoria auct. non L.: Jeanneney (1894)  [=N. vieillardii]  Nepenthes distillatoria auct. non L.: R.Grah. (1827)  [=N. khasiana]  Nepenthes distillatoria auct. non L.: Steud. (1841)  [=N. mirabilis]  Nepenthes distillatoria auct. non L.: Wall. (1828)  [=N. distillatoria/N. gracilis] Nepenthes hirsuta var. glabrescens W.G.Sm. (1882)   Nepenthes hirsuta var. glabrescens rubra auct. non Hort. ex Rafarin: Nichols. (1892)   Nepenthes indica Poir. (1797) nom.illeg.  Nepenthes rubra auct. non Hort. ex Rafarin: Nichols. (1886)   Nepenthes smithii Beck (1895) nom.illeg.  Nepenthes speciosa Hort. ex Beck (1895) nom.illeg.  Nepenthes trichocarpa auct. non Miq.: Hort. ex Hort.Bednar in sched. (1993)   Nepenthes zeylanica  (Burm. ex Brongn.) Raf. (1836)   Nepenthes zeylanica var. rubra auct. non Hort. ex Rafarin: Nichols. (1877)   "Bandura cingalensium" Ray (1686)   "Bandura zingalensium" Breyne (1680)   "Miranda herba" Bartholinus (1677)   "Nepenthes ceylanicum flore minore" Breyne (1689)   "Planta mirabilis distillatoria" H.N.Grimm (1682)   "Utricaria vegetabilis zeylanensium" Plukenet (1696) 
Nepenthes distillatoria (จากภาษาละติน: destillo = กลั่น, -oria = ที่ตอนปลาย; บางสิ่งจากของเหลวที่กลั่นตัว นั่นก็คือ หม้อ) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวจากศรีลังกา เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดที่สองที่ถูกแจงลักษณะและเป็นชนิดแรกที่ถูกจัดอยู่ภายใต้อนุกรมวิธานของลินเนียส มันเป็นชนิดต้นแบบของสกุล
Botanical history

N. distillatoria เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดที่สองที่ถูกพรรณาลักษณะต่อจาก N. madagascariensis ในปี ค.ศ. 1677 บาร์โทลินูซ์ (Bartholinus) ได้กล่าวถึงมันภายใต้ชื่อ "สมุนไพรอันน่าพิศวง"  (Miranda herba)  3 ปีต่อมา พ่อค้าชาวดัตช์ที่ชื่อเจคอบ เบรนี (Jacob Breyne) อ้างว่าพืชชนิดนี้เป็น Bandura zingalensium ซึ่งเป็นชื่อเรียกในท้องถิ่น ในภายหลัง Bandura ได้กลายเป็นชื่อที่ใช้เรียกหม้อข้าวหม้อแกงลิงทั่วไปจนกระทั่งลินเนียสได้ตั้งชื่อ นีเพนเธส ขึ้นในปี ค.ศ. 1737
N. distillatoria ถูกจัดจำแนกอีกครั้งในปี ค.ศ. 1683 โดยแพทย์ชาวสวีเดน ที่ชื่อเอช.เอ็น. กริม (H. N. Grimm)  กริมได้เรียกมันว่า Planta mirabilis distillatoria หรือ "พืชกลั่นน้ำอันน่าอัศจรรย์" และเป็นครั้งแรกที่มีภาพประกอบอย่างละเอียดของพืชชนิดนี้ 3 ปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1686 นักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษที่ชื่อจอน เรย์ (John Ray) อ้างคำพูดของกริมมากล่าวดังนี้:
รากดูดความชุ่มชื้นจากดินด้วยความช่วยเหลือของแสงอาทิตย์เข้าสู่ตัวมัน แล้วส่งผ่านไปยัง ลำต้น ก้าน ใบที่น่ากลัวของมัน ไปสู่ภาชนะตามธรรมชาติ แล้วเก็บกักไว้จนกว่ามนุษย์จะต้องการมัน [แปลจากภาษาละตินใน หม้อข้าวหม้อแกงลิงจากบอร์เนียว]
ลินเนียสได้ใช้คำระบุชนิดดั้งเดิมของกริมในการตั้งชื่อ N. distillatoria ในปี ค.ศ. 1753
นิเวศวิทยา

N. distillatoria เป็นพืชถิ่นเดียวของศรีลังกาและเป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงเพียงชนิดเดียวจากประเทศนี้ พบในพื้นที่เปียกชื้นตามป่าละเมาะ, ริมถนน, พื้นที่เปิดโล่ง และในป่า N. distillatoria ขึ้นที่ความสูง 0 ถึง 700 ม.จากระดับน้ำทะเล
เท่าที่รู้ N. distillatoria ไม่มีลูกผสมตามธรรมชาติ
หน่วยอนุกรมวิธานต่ำกว่าระดับชนิด

Nepenthes distillatoria var. rubra (auct. non Hort. ex Rafarin: Nichols.) Hort.Veitch ex Macf. (1908)
Nepenthes distillatoria vera D.Moore (1872) nom.illeg.
การซื้อดับเบิลยูดับเบิลยูอีโดยเอนเดฟเวอร์

การซื้อดับเบิลยูดับเบิลยูอีโดยเอนเดฟเวอร์ เริ่มขึ้นในวันจันทร์ที่ 3 เมษายน ค.ศ. 2023 เมื่อเอนเดฟเวอร์ เจ้าของอัลติเมทไฟต์ติงแชมเปียนชิพ ผู้จัดการแข่งขันศิลปะการต่อสู้แบบผสมประกาศว่าจะเข้าซื้อกิจการของดับเบิลยูดับเบิลยูอีซึ่งเป็นผู้จัดมวยปล้ำอาชีพรายใหญ่ที่สุดในโลก ข้อตกลงดังกล่าวมีมูลค่าประมาณ 9.3 พันล้านเหรียญสหรัฐ และจะรวม 2 บริษัทเป็นบริษัทใหม่ อย่างไรก็ตาม ทั้งดับเบิลยูดับเบิลยูอีและยูเอฟซี จะยังคงดำเนินธุรกิจโดยแยกเป็นแผนกของบริษัทใหม่ การควบรวมกิจการคาดว่าจะเสร็จสิ้นภายในครึ่งปีหลัง
เบื้องหลัง > อัลติเมทไฟต์ติงแชมเปียนชิพ

บทความหลัก: อัลติเมทไฟต์ติงแชมเปียนชิพ
อัลติเมทไฟต์ติงแชมเปียนชิพเป็นผู้จัดการแข่งขันศิลปะการต่อสู้แบบผสมที่ก่อตั้งโดยนักธุรกิจ อาร์ท เดวีส์ และ Rorion Gracie นักศิลปะการต่อสู้ในปี ค.ศ. 1993 ในปี ค.ศ. 2001 ยูเอฟซีถูกซื้อกิจการโดยผู้บริหารของ Station Casinos Frank และ Lorenzo Fertitta จาก Semaphone Entertainment Group ในราคา 2 ล้านเหรียญสหรัฐ Fertittas ก่อตั้งบริษัท Zuffa เพื่อบริหารธุรกิจ และแต่งตั้งให้ดานา ไวต์เป็นประธาน
การทัพทะเลทรายตะวันตก

การทัพทะเลทรายตะวันตก (สงครามทะเลทราย) เกิดขึ้นในทะเลทรายของอียิปต์และลิเบียและเป็นส่วนหลักของการทัพแอฟริกาเหนือในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง การทัพได้เริ่มขึ้นเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1940 โดยอิตาลีบุกเข้ายึดครองอียิปต์ ปฏิบัติการเข็มทิศ การโจมตีห้าวันของอังกฤษในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1940 ได้นำไปสู่การทำลายกองทัพที่ 10 ของอิตาลี เบนิโต มุสโสลินีได้ขอความช่วยเหลือจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ซึ่งได้ตอบสนองด้วยการส่งกองกำลังเยอรมันขนาดเล็กไปยังตริโปลีตามคำสั่งที่ 22 (11 มกราคม) กองทัพน้อยแอฟริกาหรือแอฟริกา คอร์ ภายใต้การบัญชาการของจอมพลแอร์วิน รอมเมิลซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของอิตาลีที่เล็กน้อย แต่อิตาลีได้พึ่งพาต่อนาซีเยอรมนีทำให้กลายเป็นพันธมิตรที่มีความโดดเด่น
ในช่วงฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1941 กองกำลังฝ่ายอักษะภายใต้การบัญชาของรอมเมิลได้ผลักดันอังกฤษกลับไปยังอียิปต์ยกเว้นจากท่าเรือโทบรุก (Tobruk) ได้ทำการโอบล้อมทูบลักจนกระทั่งได้บรรเทาลงในช่วงปฏิบัติการครูเซเดอร์ กองกำลังฝ่ายอักษะได้ถูกบังคับให้ถอนกำลังออกจากตำแหน่งที่พวกเขาได้เริ่มต้นเมื่อปลายปี ในปี ค.ศ. 1942 กองกำลังฝ่ายอักษะได้ขับไล่ฝ่ายอังกฤษและเข้ายึดทูบลัก ภายหลังยุทธการที่กาซาลาแต่ได้ล้มเหลวในการคว้าชัยชนะอย่างเด็ดขาด สุดท้ายแล้ว กองกำลังฝ่ายอักษะได้ผลักดันไปยังอียิปต์ ฝ่ายอังกฤษได้ถอยไปยังเอล อลาเมน ซึ่งยุทธการที่เอล อาลาเมนครั้งที่สอง กองทัพที่แปดของอังกฤษได้มีชัยเหนือกองกำลังฝ่ายอักษะ ทำให้กองกำลังฝ่ายอักษะต้องถอนกำลังออกจากลิเบียไปยังตูนิเซีย ซึ่งต่อมาพวกเขาได้พ่ายแพ้ในการทัพตูนิเซีย
จากฮิตเลอร์สำหรับแนวรบด้านตะวันออกในการสู้รบกับสหภาพโซเวียตแล้ว สงครามทะเลทรายซึ่งถือว่าเป็นการปฏิบัติที่มีความสำคัญรองลง ฝ่ายอักษะไม่เคยมีทรัพยากรที่เพียงพอหรือมีวิธีในการส่งมอบให้พวกเขาเพื่อเอาชนะอังกฤษ ฝ่ายอังกฤษได้พลาดโอกาสหลายอย่างในการยุติการทัพโดยการโอนทรัพยากรไปยังกรีซและลิแวนต์ในปี ค.ศ. 1941 และตะวันออกไกลในปี ค.ศ. 1942
กล้วยศรีน่าน

Si Nan, new banana species from Thailand กล้วยศรีน่าน
กล้วยศรีน่าน ชื่อวิทยาศาสตร์: Musa nanensis Swangpol & Traiperm กล้วยศรีน่านเป็นกล้วยชนิดใหม่ของโลกที่เพิ่งได้รับการตั้งชื่อและตีพิมพ์ในวารสารวิชาการทางพฤกษศาสตร์ระดับนานาชาติเมื่อต้นเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2558
กล้วยศรีน่านเป็นกล้วยป่าขนาดกลาง ลำต้นเทียมสูงราว 180 ซม. ลักษณะที่โดดเด่นคือมีปลีสีแดงส้ม ก้านปลีขนานพื้นแล้วโค้งขึ้น แตกต่างจากกล้วยทั่วไปที่มักมีปลีห้อยลง หรือกล้วยประดับที่มีปลีตั้งขึ้น ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ที่สำคัญอีกประการหนึ่งคือ มีเกสรเพศผู้ 6 อัน แตกต่างจากกล้วยชนิดอื่นในโลกที่มีเกสรเพศผู้ 5 อัน ผลของกล้วยศรีน่านมีเมล็ดสีดำแข็งจำนวนมาก รับประทานได้แต่เนื้อน้อย
กล้วยศรีน่านพบขึ้นในพื้นที่ป่าดิบแล้ง ในหุบเขาใกล้ลำธาร และพบเพียง 5-10 กอเท่านั้น อีกทั้งอยู่ในพื้นที่ป่าที่มีแนวโน้มจะถูกบุกรุกแผ้วถางทำลาย หากพิจารณาด้วยหลักเกณฑ์ของ สหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ หรือ IUCN (International Union for Conservation of Nature and Natural Resources) พบว่าเป็นพืชที่มีความเสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์ (Critically Endangered - CR)
กล้วยศรีน่านเป็นพืชชนิดแรกที่ตั้งชื่อให้จังหวัดน่าน โดยพบเป็นครั้งแรกที่อำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน และยังไม่พบในพื้นที่อื่นในประเทศไทยอีกเลย
กล้วยศรีน่านถูกพบเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2545 โดย ดร. ปรัชญา ศรีสง่า หัวหน้าส่วนหอพรรณไม้ สวนพฤกษศาสตร์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ฯ จากนั้น 10 ปีต่อมาได้แจ้งให้ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. ศศิวิมล โฉมเฉลา แสวงผล อาจารย์ประจำภาควิชาพฤกษศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เข้าไปตรวจสอบและพบว่าเป็นกล้วยชนิดใหม่ จึงได้รวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมทั้งด้านสัณฐานวิทยา และผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. ปวีณา ไตรเพิ่ม ตรวจสอบด้านกายวิภาคศาสตร์ เพื่อยืนยันความแตกต่างจากกล้วยป่าชนิดอื่น ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. ศศิวิมล โฉมเฉลา แสวงผล และรองศาสตราจารย์ ดร. ปวีณา ไตรเพิ่ม ตีพิมพ์ชื่อกล้วยชนิดใหม่นี้ในวารสาร "ซิสเตมาติก โบตานี (Systematic Botany)" ปีที่ 40 ฉบับที่ 2 เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2558
ต่อมาในปลายปี พ.ศ. 2558 Dr. Stephan W. Gale จาก Kadoorie Farm and Botanic Garden, Hong Kong, China และ Mrs. Somsanith Bouamanivong, Director of Ecology Division, Curator of National Herbarium of Laos (HNL) พบกล้วยศรีน่านใกล้ Kasi, Lao PDR
การค้นพบกล้วยศรีน่าน เป็นการค้นพบชนิดพันธุ์พืชที่มีความสำคัญ ทั้งด้วยลักษณะดอกที่พิเศษแตกต่างจากกล้วยชนิดอื่น ทั้งด้วยความสวยงามของปลี ทั้งด้วยเป็นการค้นพบในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำโขงซึ่งเป็นภูมิภาคสำคัญที่มีความเปราะบางทางนิเวศวิทยา มีเอกลักษณ์และถูกคุกคามจากการตัดไม้ทำลายป่าอย่างรุนแรง กล้วยศรีน่านได้รับเลือกจากวารสาร Science News และ องค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล ให้เป็นหนึ่งในชนิดพันธุ์เด่นที่สุดที่ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 2015 และมีการนำเสนอข่าวการค้นพบนี้ในสื่อหลายแห่ง เช่น เว็บไซต์ของ BBC Thai
เนื่องจากเป็นกล้วยที่มีปลีสวยงาม สีสด และออกปลีมาก แต่ต้องการอากาศเย็น จึงมีศักยภาพที่จะพัฒนาเป็นไม้ประดับหรือตัดปลีเป็นไม้ตัดดอกได้หากปลูกในบนพื้นที่สูงที่มีอากาศเย็น
ทั้งนี้ในประเทศไทยมีกล้วยป่าพื้นเมือง (native wild species) ราว 10 ชนิด เช่น กล้วยหก กล้วยแข้  กล้วยบัวสีส้ม กล้วยศรีนรา กล้วยนวล กล้วยผา เป็นต้น กระจายพันธุ์อยู่ทุกภาคของประเทศไทย โดยเฉพาะบริเวณชายป่าบนเทือกเขาต่างๆ กล้วยศรีน่านเป็นชนิดใหม่ที่ค้นพบล่าสุด ซึ่งก่อนหน้านี้เมื่อปี พ.ศ. 2551 ผศ. ศศิวิมล และทีมสำรวจกล้วยของมหาวิทยาลัยมหิดลได้พบกล้วยชนิดใหม่ทางภาคตะวันตกของประเทศไทย และตั้งชื่อว่ากล้วยนาคราช (Musa serpentina Swangpol & Somana)
บรรณานุกรม

Sasivimon Chomchalow Swangpol, Paweena Traiperm, Jamorn Somana, Narongsak Sukkaewmanee, Prachaya Srisanga, Piyakaset Suksathan "Musa nanensis, a New Banana (Musaceae) Species from Northern Thailand," Systematic Botany, 40(2), 426-432, (10 August 2015)
Science News. Musa nanensis: New Species of Wild Banana Discovered in Thailand. Oct 18, 2015
องค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล WWF - World Wide Fund For Nature. NEW SPECIES DISCOVERIES IN 2015
บีบีซี ไทย. 19 ธันวาคม 2016. นักวิทยาศาสตร์พบสิ่งมีชีวิต 163 ชนิดพันธุ์ใหม่ในลุ่มน้ำโขง
Swangpol, S., & Somana, J. (1). Musa serpentina (Musaceae): a new banana species from western border of Thailand. Thai Forest Bulletin (Botany), (39), 31-36. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/ThaiForestBulletin/article/view/24174
ณรงค์ศักดิ์ สุกแก้วมณี. ภาพวาดพฤกษศาสตร์กล้วยป่าในประเทศไทยในมิติทางศิลปะ. กทม. สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษาแห่งชาติ. 2558. หน้า 46-47.
แหล่งข้อมูลอื่น

Flora of China
กลศะ

กลสัมจำนวน 7 กลสัม บนโคปุรัมศรีรังคนาถสวามีมนเทียร
กลศะ หรือ กลสัม (Kalasam) เป็นองค์ประกอบหนึ่งของสถาปัตยกรรมฮินดูในโบสถ์พราหมณ์ หมายถึงเครื่องตกแต่งที่ประดับบริเวณบนสุดของหอคอยต่าง ๆ มีลักษณะคล้ายกับหม้อกลับหัว ปลายยอดแหลม ถือเป็นลักษณะสะดุดตาที่สุดส่วนหนึ่งของโบสถ์พราหมณ์ กลสัมสร้างโดยอิงจากคติข้องหม้อกลัศ หรือ หม้อปูรณฆฏะ
กลสัมส่วนมากทำมาจากโลหะหรือหิน และประดับอยู่ด้านบนสุดของหอต่าง ๆ เช่น โคปุรัม, Dwajasthambam (Kodimaram) และมักมีพิธีเปลี่ยนกลสัมทุก 12 ปี
กระโดดจั้มพ์ทะลุข้ามเวลา

| กระโดดจั้มพ์ทะลุข้ามเวลา |
| --- | --- |

กำกับ: Mamoru Hosoda
เขียนบท: Yasutaka Tsutsui  (novel)   Satoko Okudera  (screenplay) 
อำนวยการสร้าง: Tsuguhiko Kadokawa
นักแสดงนำ: Riisa Naka  Takuya Ishida  Mitsutaka Itakura
ตัดต่อ: Shigeru Nishiyama
ดนตรีประกอบ: Kiyoshi Yoshida
บริษัทผู้สร้าง: Madhouse 
ผู้จัดจำหน่าย: Kadokawa Herald Pictures
วันฉาย: 15 กรกฎาคม ค.ศ. 2006
ความยาว: 98 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
ทำเงิน: ¥3,000,000,000  (US$30,000,000)
กระโดดจั้มพ์ทะลุข้ามเวลา (ญี่ปุ่น: 時をかける少女; โรมาจิ: Toki o Kakeru Shōjo; ทับศัพท์: The Girl Who Leapt Through Time) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันแนวนวนิยายวิทยาศาสตร์ของญี่ปุ่นในปี 2006 มีเรื่องราวเกี่ยวกับหญิงสาววัยมัธยมที่มีพลังสามารถเดินทางข้ามเวลาได้ เพื่อเริ่มแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ภาพยนตร์ผลิตขึ้นโดยสตูดิโอแมดเฮาส์ และกำกับโดยมาโมรุ โฮโซดะ โดยได้รับแรงบันดาลใจจากบทประพันธ์ในปี 1976 เรื่อง Toki o Kakeru Shōjo ของยาซุทากะ ซึซุย ภาพยนตร์ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีมาก ได้รับหลายรางวัล รวมถึงรางวัลออสการ์ของญี่ปุ่นในสาขาแอนิเมชันแห่งปี
เนื้อเรื่องย่อ

มาโคโตะ เป็นหญิงสาววัยรุ่นที่ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุข จนกระทั่งเมื่อเธอได้รับอุบัติเหตุส่งผลให้เธอได้รับความสามารถพิเศษในการกระโดดย้อนเวลาเพื่อแก้ไขอดีตที่ผ่านมาของเธอได้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ก็ตาม โดยเธอรู้สึกสนุกสนานกับสิ่งที่ตัวเองได้กระทำ แต่การกระทำแต่ละสิ่งไม่ว่าถูกหรือผิดนั้น ได้ส่งผลลัพธ์ที่เธอไม่คาดคิดทั้งต่อตนเองและผู้อื่นอยู่เสมอ