stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าศรีชยนาศแห่งศรีวิชัย

พระเจ้ามหาราชาศรีชยานาสแห่งศรีวิชัย (Sri Jayanas of Srivijaya) เป็นพระเจ้ามหาราชา (จักรพรรดิ) พระองค์แรกของอาณาจักรศรีวิชัยและเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์ไศเลนทร์ ชื่อของพระองค์ถูกกล่าวถึงในจารึกศรีวิชัย ในปลายศตวรรษที่ 7 ขนานนามว่า “ จารึกสิทธยาตรา “ ซึ่งอธิบายเสด็จพระราชดำเนินอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์เพื่อไปรับพรและพิชิตดินแดนอาณาจักรใกล้เคียง พระองค์ทรงครองราชย์ในช่วงปลายศตวรรษที่ 7 ถึงต้นศตวรรษที่ 8 ในช่วงระหว่าง พ.ศ. 1214-1245
พระราชประวัติ

พระภิกษุอี้จิง พระชาวจีนที่เดินทางมาศรีวิชัยและจำพรรษาอยู่เป็นเวลา 6 เดือน ในปี พ.ศ.1214 รู้สึกประทับใจในความเอื้ออาทร ความเมตตา และได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากพระมหากษัตริย์แห่งศรีวิชัย พระมหากษัตริย์ที่กล่าวถึงในบันทึกของพระภิกษุอี้จิง ต่อมาได้รับการเชื่อมโยงกับพระมหากษัตริย์ที่กล่าวถึงในจารึกศรีวิชัย ที่เก่าแก่ที่สุด (พ.ศ.1225) ที่จารึกเนินเขาเคะดูกัน ค้นพบในปาเลาบัง อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์ภายหลังได้ลดการตีความคำจารึกว่าเชื่อมโยงกับบันทึกของพระภิกษุอี้จิง
จารึกเนินเขาเคะดูกัน พ.ศ.1226 กล่าวถึงพระมหากษัตริย์ชื่อ ศรีชยานาส ที่เสด็จพระราชดำเนินไปสิทธยาตรา (เสด็จพระราชดำเนินอันศักดิ์สิทธิ์) โดยทางเรือ พระองค์ออกจาก มินางะทามวัน พร้อมกับทหาร 20,000 นาย มุ่งหน้าไปยัง มาจาป และพิชิตดินแดนอาณาจักรต่างๆ จารึกอื่นๆ บอกถึงการเสด็จพระราชดำเนินไปสิทธยาตราและพิชิตศรีวิชัย และพื้นที่โดยรอบ เช่น จารึกโกตากาปูร์ ที่ค้นพบในเกาะบังกา การังบราฮี ที่ค้นพบในจัมบี และปาลาสปาเซมาร์ที่ค้นพบในภาคใต้ของจังหวัดลัมปุง ทั้งหมดที่กล่าวถึงเหตุการณ์เดียวกัน จารึกทั้งหมดนี้สรุปได้ว่า ศรีชยานาส ได้ก่อตั้งอาณาจักรศรีวิชัย หลังจากเอาชนะอาณาจักรต่างๆ ใน จัมบี ปาเล็มบัง ลัมปุง และบังกา และพระองค์ยังเสด็จพระราชดำเนินไปทำสัมพันธไมตรีทางทหารกับอาณาจักรสุวรรณภูมิ  ที่อาจมีส่วนสนับสนุนจนทำให้อาณาจักรตะรุมนครในชวาตะวันตกเสื่อมโทรม
พ.ศ. 2465

พุทธศักราช 2465 (นับแบบใหม่) ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1922 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอาทิตย์ ตามปฏิทินเกรกอเรียน
ปีจอ จัตวาศก จุลศักราช 1284 (วันที่ 15 เมษายน เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 – 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468)
เจ้าประเทศราช:
เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่: เจ้าแก้วนวรัฐ (23 มกราคม พ.ศ. 2452 - 3 มิถุนายน พ.ศ. 2482)
เจ้าผู้ครองนครลำพูน: เจ้าจักรคำขจรศักดิ์ (พ.ศ. 2454 - 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486)
เจ้าผู้ครองนครลำปาง:
เจ้าบุญวาทย์วงษ์มานิต (3 มกราคม พ.ศ. 2441 - 5 ตุลาคม พ.ศ. 2465)
เจ้าราชบุตร (แก้วเมืองพวน ณ ลำปาง) (30 มีนาคม พ.ศ. 2465 - พ.ศ. 2468)
เจ้าผู้ครองนครน่าน: เจ้ามหาพรหมสุรธาดา (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 - 17 สิงหาคม พ.ศ. 2474)
เหตุการณ์

5 กุมภาพันธ์ – นิตยสารรีดเดอร์ส ไดเจสท์ ฉบับแรกวางจำหน่าย (บางแหล่งข้อมูลระบุว่าเป็นวันที่ 7 กุมภาพันธ์)
6 กุมภาพันธ์ – อังกฤษ ฝรั่งเศส อิตาลี ญี่ปุ่น และสหรัฐอเมริกา ลงนามในสนธิสัญญานาวีวอชิงตัน เพื่อจำกัดจำนวนอาวุธยุทธภัณฑ์ในกองทัพเรือ
18 มีนาคม – มหาตมะ คานธีถูกตัดสินจำคุก 6 ปี ในอินเดีย จากการขัดขืนอย่างสงบ
9 กรกฎาคม – จอห์นนี ไวส์มัลเลอร์ ทำลายสถิติโลกการแข่งขันว่ายน้ำฟรีสไตล์ 100 เมตร ด้วยเวลา 58.6 วินาที ซึ่งเป็นเวลาต่ำกว่าหนึ่งนาทีเป็นครั้งแรก
16 กันยายน – พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานที่ดินที่สัตหีบให้ใช้เป็นฐานทัพเรือ ตามที่พล.ร.อ. พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ได้ขอพระราชทาน ขณะดำรงตำแหน่งเสนาธิการทหารเรือ
5 ตุลาคม - เจ้าบุญวาทย์วงศ์มานิต เจ้านครลำปาง ถึงแก่พิราลัย
22 ตุลาคม – ทีมฟุตบอลทีมชาติบราซิลชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอเมริกาใต้ ครั้งที่ 6 ณ รัฐรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล
1 พฤศจิกายน – จักรวรรดิออตโตมันล่มสลาย
6 ธันวาคม – วันก่อตั้งรัฐอิสระไอร์แลนด์ นับเป็นเวลา 1 ปี หลังการลงนามในสนธิสัญญาอังกฤษ-ไอร์แลนด์
30 ธันวาคม – วันก่อตั้งสหภาพโซเวียต
วันเกิด

20 มกราคม – หม่อมเจ้าภีศเดช รัชนี (สิ้นชีพตักษัย 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2565)
2 กุมภาพันธ์ - อินทุรัตนา บริพัตร พระธิดาในสมเด็จสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต
17 เมษายน - หลวงปู่จันทร์แรม เขมสิริ (พระครูเขมคุณโสภณ) อดีตเจ้าอาวาสวัดเกาะแก้วธุดงคสถาน อำเภอบ้านด่าน จังหวัดบุรีรัมย์ (มรณภาพ 8 ธันวาคม  พ.ศ. 2552)
12 พฤษภาคม - พระราชมงคลวัชราจารย์ (พัฒน์ ปุญฺญกาโม) พระเกจิอาจารย์ชื่อดังแห่ง จังหวัดนครสวรรค์ (มรณภาพ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566)
27 พฤษภาคม - คริสโตเฟอร์ ลี นักแสดงชาวอังกฤษ (ถึงแก่กรรม 7 มิถุนายน พ.ศ. 2558)
31 พฤษภาคม - ป.ชื่นประโยชน์ (เปรื่อง ชื่นประโยชน์) นักแต่งเพลงชาวไทย ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ประพันธ์เพลง) ปี พ.ศ. 2538 (ถึงแก่กรรม 6 สิงหาคม พ.ศ. 2544)
10 มิถุนายน - จูดี การ์แลนด์ นักร้องหญิงและนักแสดงชาวอเมริกัน (ถึงแก่กรรม 22 มิถุนายน พ.ศ. 2512)
12 มิถุนายน - วินัย จุลละบุษปะ นักร้องชายชาวไทย (ถึงแก่กรรม 14 กันยายน พ.ศ. 2542)
13 กรกฎาคม - พระครูวิสุทธิบุญดิตถ์ (นวล ปริสุทฺโธ) (มรณภาพ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2555)
8 สิงหาคม - อัลเบร์โต กรานาโด นักประพันธ์และนักวิทยาศาสตร์ชาวคิวบา (ถึงแก่กรรม 5 มีนาคม พ.ศ. 2554)
9 สิงหาคม - ฟิลิป ลาร์คิน กวีชาวอังกฤษ (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2528)
13 สิงหาคม - ท่านผู้หญิงเกนหลง สนิทวงศ์ ณ อยุธยา นางสนองพระโอษฐ์และเป็นพระมาตุลานีของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
19 สิงหาคม - พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรานนท์ธวัช (สิ้นพระชนม์ 15 กันยายน พ.ศ. 2533)
5 กันยายน - หลวงปู่ลี กุสลธโร (มรณภาพ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561)
8 ตุลาคม - พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (ปัญญา อินุทปญโญ ปธ. 6) เจ้าอาวาสวัดไร่ขิง (มรณภาพ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551)
31 ตุลาคม - พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ อดีตพระมหากษัตริย์แห่งกัมพูชา (สวรรคต 15 ตุลาคม พ.ศ. 2555)
3 ธันวาคม - สเวน นิควิสต์ ผู้กำกับภาพชาวสวีเดน (ถึงแก่กรรม 20 กันยายน พ.ศ. 2549)
วันถึงแก่กรรม

29 พฤษภาคม - พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปรียชาติสุขุมพันธุ์ (ประสูติ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2463)
2 สิงหาคม - อเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบลล์ นักประดิษฐ์ชาวสกอต (เกิด 3 มีนาคม พ.ศ. 2390)
5 ตุลาคม - เจ้าบุญวาทย์วงษ์มานิต เจ้าผู้ครองนครลำปางองค์ที่ 10 แห่งราชวงศ์เจ้าเจ็ดตน (ประสูติ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2400)
รางวัล > รางวัลโนเบล

สาขาเคมี – Francis William Aston
สาขาวรรณกรรม – ฮาซินโต เบนาเวนเต
สาขาสันติภาพ – ฟริดท์จอฟ นันเซน
สาขาฟิสิกส์ – นีลส์ บอร์
สาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ – อาร์คิบัลด์ วิเวียน ฮิลล์, ออตโต ฟริทซ์ ไมเยอร์ฮอฟ
พระยาประเสริฐสงคราม (ใจ ณ วิเชียร)

มหาอำมาตย์โท พระยาประเสริฐสงคราม มีนามเดิมว่า ใจ เป็นเจ้าเมืองวิเชียรบุรีคนสุดท้ายก่อนปฏิรูปการปกครอง เคยดำรงตำแหน่งอดีตผู้ว่าราชการเมืองวิเชียรบุรี และรับราชการประจำกระทรวงมหาดไทย ตำแหน่งจางวางกำกับราชการอำเภอวิเชียร ปัจจุบันคืออำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ ในภาคกลางของประเทศไทย บิดานามว่า พระยาประเสริฐภักดี (จุ้ย ณ วิเชียร) เจ้าเมืองวิเชียรบุรี ปู่นามว่า พระยาประเสริฐสวามิภักดิ์ (บุญ ณ วิเชียร) เจ้าเมืองวิเชียรบุรี ทั้งบิดาและปู่ของพระยาประเสริฐสงคราม (ใจ) สืบเชื้อสายจากตระกูลเจ้านายผู้ปกครองเมืองท่าโรงหรือเมืองศรีเทพในอดีต มาตั้งแต่ครั้งสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา พระยาประเสริฐสงคราม (ใจ) เป็นต้นสกุล ณ วิเชียร แห่งอำเภอวิเชียรบุรี
ประวัติเจ้าเมืองวิเชียรบุรี

เมืองวิเชียรบุรี หรือเมืองวิเชียร เดิมมีนามเมืองว่า เมืองท่าโรง หรือ เมืองท่าลง หมายถึงเมืองอันเป็นท่าลงสู่แม่น้ำป่าสัก ปัจจุบันคือตำบลท่าโรง ในอำเภอวิเชียรบุรี เดิมเมืองท่าโรงมีชื่อว่า เมืองศรีเทพ หรือ เมืองศรีถมอรัตน์ เป็นเมืองโบราณเก่าแก่มาตั้งแต่สมัยอาณาจักรขอมเรืองอำนาจ และก่อตั้งมาตั้งแต่สมัยก่อนขอมเรืองอำนาจ อยู่ร่วมสมัยเดียวกันกับอาณาจักรศรีโคตรบูรของลาว-อีสานและอาณาจักรทวารวดีของไทย เมืองศรีเทพมีศูนย์กลางการปกครองเป็นเมืองโบราณขนาดใหญ่ชื่อว่า เมืองอภัยสาลี ปัจจุบันเป็นเมืองร้างในจังหวัดเพชรบูรณ์ หลังสมัยสงครามเจ้าอนุวงศ์แห่งนครเวียงจันทน์แล้ว พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ ๓) ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมเปลี่ยนนามเมืองท่าโรงมาเป็นเมืองวิเชียรบุรี คำว่า วิเชียรบุรี แปลว่า เมืองแห่งเพ็ชรหรือเมืองแห่งแก้ววิเชียร โดยตั้งนามเมืองตามนิมิตมงคลของเมืองคือ นามของภูเขาแก้วหรือเขาถมอรัตน์ และนามบรรดาศักดิ์เดิมของเจ้าเมืองคือ พระศรีถมอรัตน์ หรืออาจตั้งให้พ้องกันกับนามเมืองเพชรบูรณ์ ซึ่งมีความหมายเดียวกันกับวิเชียรบุรี สันนิษฐานว่า ตระกูลเจ้าผู้ปกครองเมืองท่าโรงหรือเมืองศรีเทพนั้นน่าจะมีเชื้อสายเป็นชาวลาวโบราณหรือชาวขอมโบราณ ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ในแถบจังหวัดเพชรบูรณ์มาก่อนที่ชาวสยามหรือชาวไทยจะเข้ามาปกครองดินแดนแถบนี้ โดยมีลำดับดังต่อไปนี้
ประวัติเจ้าเมืองวิเชียรบุรี > พระยาศรีไสยณรงค์

พระยาศรีไสยณรงค์ (ไม่ปรากฏนามเดิม) เชื่อว่ามีเชื้อสายเป็นลาวหรือขอมผู้สร้างเมืองศรีเทพ บรรดาศักดิ์เดิมเป็นที่ พระศรีถมอรัตน์ เจ้าเมืองศรีเทพหรือเมืองท่าโรง (ราว พ.ศ. 2136) บ้างออกนามว่า ขุนพระศรี ต่อมามีความชอบเนื่องจากเคยดำรงตำแหน่งแม่ทัพหลวงช่วยงานราชการปราบพม่าในสมเด็จพระนเรศวรมหาราช จึงเลื่อนเป็นที่ ออกญาศรีไสยณรงค์ สำเร็จราชการรั้งเมืองตะนาวศรี หัวเมืองชายพระราชอาณาเขตชิดแดนพม่า เคยดำรงตำแหน่งเป็นข้าหลวงเดิมและถูกบังคับให้เป็นแม่ทัพเอกในสมเด็จพระนเรศวรมหาราชแห่งกรุงศรีอยุธยา (พ.ศ. 2133 – 2148) คู่กันกับเจ้าพระยาสุรสีห์พิษณุวาธิราช (ดวง) เจ้าเมืองพิษณุโลก บรรดาศักดิ์เดิมที่ ออกพระชัยบุรี หรือพระยาชัยบูรณ์ เจ้าเมืองไชยบาดาล พระยาศรีไสยณรงค์เติบโตเป็นสหายสนิทร่วมกันมากับพระชัยบุรี และมีบทบาททางการเมืองการปกครองต่อกรุงศรีอยุธยามาก ต่อมาได้มีความขัดแย้งกับเจ้าเมืองกุยบุรี ทางกุยบุรีมีหนังสือเพ็ดทูลไปทางฝั่งอยุทธยา  หาว่าพระยาศรีไสยณรงค์คิดการกบฏ ฝ่ายอยุธยาจึงกล่าวหาว่าเป็นกบฏแข็งเมือง ส่งสมเด็พระเอกาทศรถยกทัพไปที่เมืองตะนาวศรี  เป็นเหตุให้พระยาศรีไสยณรงค์ถูกทหารและชาวเมืองซึ่งเกรงกลัวกองทัพองค์อุปราช ร่วมกันจับตัวพระยาศรีไสยณรงค์มอบให้กองทัพ แล้วถูกสำเร็จโทษประหารชีวิต พระยาศรีไสยณรงค์ได้มีทายาทสืบต่อมาและได้ขึ้นเป็นเจ้าเมืองศรีเทพนามว่า พระยาประเสริฐสวามิภักดิ์ (บุญ)
ประวัติเจ้าเมืองวิเชียรบุรี > พระยาประเสริฐสวามิภักดิ์ (บุญ)

พระยาประเสริฐสวามิภักดิ์ มีนามเดิมว่า บุญ เป็นบุตรในพระยาศรีไสยณรงค์ และเป็นปู่ของพระยาประเสริฐสงคราม (ใจ) มีประวัติปรากฏในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ตรงกับรัชสมัยของพระบรมราชาที่ 3 หรือพระเจ้าเอกทัศน์ (พ.ศ. 2275 - 2295) ว่า มีทหารนายกองท่านหนึ่งนามเดิมว่า “บุญ” เป็นทายาทของเจ้าเมืองศรีเทพคนเก่า (พระยาศรีไสยณรงค์) ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นที่ “พระศรีถมอรัตน์” เจ้าเมืองศรีเทพคนใหม่แทน ในระยะนั้นมีเหตุการณ์สำคัญทางการเมืองหลายครั้ง จนทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของอยุธยาคือ การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 (พ.ศ. 2310) บ้านเมืองเกิดแตกแยก หัวเมืองต่างๆ ตั้งตัวเป็นใหญ่ต่างคนต่างรวมสมัครพรรคพวกรวมกันเป็นก๊กต่าง ๆ ได้ 6 ก๊ก แต่เจ้าเมืองศรีเทพขณะนั้นมีความเคารพนับถือคุ้นเคยกับพระยาวชิรปราการ (หรือสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช) และพระยายมราช (หรือเจ้าพระยาจักรี รัชกาลที่ 1 แห่งราชวงศ์จักรี) มาก่อน จึงเข้าร่วมก๊กด้วยและช่วยเหลือจัดส่งเสบียงสนับสนุนและเกณฑ์ชาวบ้านที่เป็นชายมาฝึกอาวุธแล้วส่งไปเป็นทหารช่วยพระองค์ทำศึกสงครามกับพม่าจนได้ชัยชนะ พระองค์ทรงสามารถกอบกู้เอกราชได้ ทรงปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ครองกรุงธนบุรี ในปี พ.ศ. 2311 และต่อจากนั้นก็ทรงทำการปราบปรามชุมนุมต่างๆ จนราบคาบ จากคุณงานความดีและความจงรักภักดีของท่านที่มีถวายต่อสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชดังกล่าว เป็นผลทำให้ท่านมีความดีความชอบได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นชั้น “พระยา” มีพระราชทินนามว่า “พระยาประเสริฐสวามิภักดิ์” หรือชาวบ้านมักเรียกกันเพี้ยน ๆ ว่า “ พระยาสมบูรณ์” โดยยังคงให้เป็นเจ้าเมืองศรีเทพเช่นนั้น เนื่องจากท่านชราภาพหรือสุขภาพไม่สู้แข็งแรงก็อาจเป็นได้ จนลุล่วงมาถึงต้นรัชกาลที่ 1 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ท่านจึงถึงแก่อนิจกรรมลง ซึ่งท่านพระยาประเสริฐสวามิภักดิ์ผู้นี้ มีศักดิ์เป็นปู่ของพระยาประเสริฐสงคราม อดีตเจ้าเมืองคนสุดท้ายของเมืองศรีเทพหรือวิเชียรบุรี
ประวัติเจ้าเมืองวิเชียรบุรี > พระยาประเสริฐภักดี (จุ้ย)

พระยาประเสริฐภักดี (จุ้ย) บิดา ของพระยาประเสริฐสงคราม (ใจ) ปรากฏประวัติในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ภายหลังเมื่อปี พ.ศ. 2325 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก (รัชกาลที่ 1) ทรงกระทำพิธีปราบดาภิเษกเป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์จักรีแล้ว ทรงเห็นว่าตำแหน่งเจ้าเมืองศรีเทพได้ว่างลง บุตรชายของพระยาประเสริฐสวามิภักดิ์เจ้าเมืองคนเก่าที่นามเดิมว่า “จุ้ย” ซึ่งรับราชการเป็นทหารช่วยบ้านเมืองมานาน ผู้เป็นบิดาก็ทรงรู้จักมักคุ้นอยู่ อีกทั้งเป็นคนพื้นบ้านนี้อยู่แล้ว รู้จักการบ้านการเมือง สภาพบ้านเมืองและคุ้นเคยกับชาวบ้านอย่างดี จึงโปรดเกล้าฯ ให้เป็นที่ “พระศรีถมอรัตน์” ตำแหน่งเจ้าเมืองศรีเทพสืบแทน ต่อมา ในสมัยท่านได้มีส่วนช่วยเหลือประเทศชาติปกป้องอธิปไตยจากการรุกรานของพม่าและข้าศึกต่างๆ อาทิ จัดให้มีการเกณฑ์ราษฎรมาฝึกเป็นทหาร สะสมเสบียงส่งไปช่วยเหลือกองทัพไทย ปราบปรามโจรผู้ร้ายที่คอยดักปล้นสะดมราษฎร ช่วยทำนุบำรุงพระศาสนาด้วยการนำชาวบ้านก่อสร้างและปฏิสังขรณ์วัด เข้าวัดทำบุญฟังธรรมอยู่เนือง ๆ นอกจากนั้นยังเป็นผู้เสนอให้สมุหนายกที่กำกับกรมวัง (ขณะนั้นเมืองศรีเทพอยู่ในการปกครองขึ้นตรงต่อพระนครโดยตรง) ซึ่งมีหน้าที่ดูแลกิจการพระศาสนา พิจารณาประกาศจัดตั้งเป็นวัดให้ถูกต้อง 1 แห่ง เมื่อปี พ.ศ. 2340 ได้แก่ วัดป่าเรไรทอง (ตั้งอยู่ในเขตตัวอำเภอวิเชียรบุรีในปัจจุบันนี้) เพื่อให้เป็นวัดประจำเมือง และกำกับดูแลในกิจการราชการต่างพระเนตรพระกรรณ จนราษฎรมีความเป็นอยู่สงบสุขเรียบร้อยดี ในความดีความชอบที่ท่านกระทำจึงได้โปรดเกล้าเลื่อนบรรดาศักดิ์สูงขึ้นเป็น “พระยาประเสริฐภักดี” จนกระทั่งช่วงรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 พระยาประเสริฐภักดีมีอายุมากแล้ว ก็ต้องพ้นเกษียณราชการและต่อมาในช่วงราชกาลที่ 3 ท่านจึงถึงแก่อนิจกรรมลง
ประวัติเจ้าเมืองวิเชียรบุรี > อำมาตย์โท พระยาประเสริฐสงคราม (ใจ ณ วิเชียร)

พ.ศ. 2352 ภายหลังที่พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 เสด็จขึ้นเถลิงพระราชย์สมบัติ โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้นายทหารหนุ่มใบหน้าเข้มน่าเกรงขามท่านหนึ่งที่รับราชการอยู่ในกองทัพ มีนามเดิมว่า “ใจ” เป็นบุตรของพระยาประเสริฐภักดี เจ้าเมืองศรีเทพคนเก่าที่ต้องพ้นเกษียณราชการ เป็นเจ้าเมืองศรีเทพมีนามตำแหน่งว่า “พระศรีถมอรัตน์” ปกครองดูแลราษฎรต่างพระเนตรพระกรรณสืบแทนผู้เป็นบิดารั้งเมือง
พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 ได้เสด็จขึ้นครองราชย์สมบัติแล้ว จวบจนถึงช่วงก่อนปี พ.ศ. 2369 เจ้าอนุวงศ์แห่งนครเวียงจันทน์และเจ้าราชวงศ์ (เหง้า) พระราชโอรส (ขณะนั้นมีฐานะเป็นประเทศราชของไทย) คิดก่อสงครามและปราบปรามเจ้าเมืองนครราชสีมา ด้วยเจ้าเมืองนครราชสีมารุกล้ำเขตแดนลาวหลายครั้ง เจ้าอนุวงศ์จึงได้ออกอุบายทำทีบอกหัวเมืองต่างๆ ว่าจะยกทัพเข้ามาช่วยไทยรบกับพม่า เจ้าเมืองเหล่านั้นไม่รู้ข้อเท็จจริง จึงยอมให้ผ่านโดยสะดวกจนลุถึงเมืองสระบุรี พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงทราบข่าว โปรดให้จัดกองทัพแบ่งเป็น 3 ทัพ ขึ้นไปตีเมืองนครเวียงจันทน์ และเมืองนครจำปาศักดิ์ เมื่อเจ้าอนุวงศ์ล่วงรู้ข่าวจึงสั่งให้ถอยทัพกลับ พร้อมกับกวาดต้อนผู้คนและเสบียงตามรายทางเดินทัพกลับไปด้วย เมื่อถึงเมืองนครราชสีมา (โคราช) เจ้าเมืองแอบหนีออกจากเมือง จึงรุกรานเข้าเมืองได้โดยง่าย กวาดต้อนกลุ่มผู้หญิงซึ่งมีคุณหญิงโม (ท้าวสุรนารี) ภรรยาเจ้าเมืองนี้กับราษฎรไปด้วย คุณหญิงโมจึงให้ไพร่พลเล็ดลอดออกไปส่งข่าว เพื่อให้ทางเมืองหลวงทราบหาทางช่วยเหลือ แล้วแสร้งทำอุบายให้กองทัพอนุวงศ์เดินอย่างช้าๆ ถ่วงเวลารอให้ทัพจากเมืองหลวงมาช่วย เมื่อรัชกาลที่ 3 ทรงทราบ จึงสั่งให้ยกกองทัพไปช่วยเหลือทันที ขณะเดียวกันก็รีบมีใบบอกสั่งให้พระศรีถมอรัตน์ (ใจ ณ วิเชียร) เจ้าเมืองศรีเทพ ระดมไพร่พลไปทางช่องเขาดงพระยาไฟกลางสมทบกับกองทัพเมืองหลวง ไปทันกองทัพเจ้าอนุวงศ์บางส่วนที่ยั้งอยู่ ณ ทุ่งสัมฤทธิ์ แขวงเมืองนครราชสีมา แล้วเข้าโจมตีจนแตกพ่ายไป ในการ่วมรบได้ชัยชนะครั้งนี้ เจ้าเมืองศรีเทพมีความชอบมากได้รับโปรดเกล้าฯ เลื่อนชั้นยศเป็น “พระยา” มีพระราชทินนามว่า “พระยาประเสริฐสงคราม” และโปรดให้เปลี่ยนนามเมืองใหม่เป็น “เมืองวิเชียร” มีฐานะเป็นเมืองชั้นตรี โดยคงให้พระยาประเสริฐสงครามเป็นเจ้าเมืองนี้ตามเดิม แต่มีหน้าที่กำกับดูแลพื้นที่เขตการปกครองกว้างขวางไปจนถึงเมืองชัยบาดาลและเมืองบัวชุม รั้งเมืองไปกระทั่งถึงปี 2442 เมื่อมีการประกาศยุบเมืองวิเชียรบุรีเป็น “อำเภอ” จึงพ้นเกษียณราชการ นับเป็นเจ้าเมืองคนสุดท้าย
ลำดับสมาชิกวงศ์ตระกูล

พระยาศรีไสยณรงค์ (พ.ศ. 2133 – 2148) เจ้าเมืองวิเชียรบุรี
พระยาประเสริฐสวามิภักดิ์ (บุญ) (พ.ศ. 2275 – 2295) เจ้าเมืองวิเชียรบุรี
พระยาประเสริฐภักดี (จุ้ย) (พ.ศ. 2325 – 2367) เจ้าเมืองวิเชียรบุรี
อำมาตย์โท พระยาประเสริฐสงคราม (ใจ ณ วิเชียร) (พ.ศ. 2352 – 2442) จางวางกำกับราชการ อำเภอวิเชียร
หมายเหตุ:
“พระศรีถมอรัตน์” นั้นเป็นราชทินนานามสำหรับผู้ครองเจ้าเมืองวิเชียรบุรี (เจ้าเมืองท่าโรง) ซึ่งสมาชิกวงศ์ตระกูล ที่ได้ครองเมืองวิเชียรบุรีจะได้รับพระราชทานราชทินนานามดังกล่าวและภายหลังได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นพระยา
สกุล ณ วิเชียร

ณ วิเชียร เป็นนามสกุลพระราชทานลำดับนามสกุลที่ 2803 สืบเชื้อสายมาจากเจ้าเมืองวิเชียรบุรี (เมืองศรีเทพ) พระราชทานแก่อำมาตย์โท พระยาประเสริฐสงคราม (ใจ) จางวางกำกับราชการอำเภอวิเชียร กระทรวงมหาดไท เมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2458 ซึ่งปู่และบิดาเป็นเจ้าเมืองวิเชียรบุรี เขียนเป็นอักษรโรมันว่า “na Vijira” ตามประกาศพระราชทานนามสกุลครั้งที่ 43 เล่มที่ 32 หน้าที่ 2546 โดยพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศวรฤทธิ์ เสนาบดีกระทรวงมุรธาธร รับพระบรมราชโองการ
พ.ศ. 2467

พุทธศักราช 2467 (นับแบบใหม่) ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1924 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันอังคาร ตามปฏิทินเกรกอเรียน
ปีชวด ฉศก จุลศักราช 1286 (วันที่ 15 เมษายน เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 – 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468)
เจ้าประเทศราช:
เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่: เจ้าแก้วนวรัฐ (23 มกราคม พ.ศ. 2452 - 3 มิถุนายน พ.ศ. 2482)
เจ้าผู้ครองนครลำพูน: เจ้าจักรคำขจรศักดิ์ (พ.ศ. 2454 - 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486)
เจ้าผู้ครองนครลำปาง: เจ้าราชบุตร (แก้วเมืองพวน ณ ลำปาง) (30 มีนาคม พ.ศ. 2465 - 1 มีนาคม พ.ศ. 2468)
เจ้าผู้ครองนครน่าน: เจ้ามหาพรหมสุรธาดา (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 - 17 สิงหาคม พ.ศ. 2474)
เหตุการณ์

5 กุมภาพันธ์ – บีบีซีเริ่มถ่ายทอดสัญญาณเวลากรีนิชเป็นรายชั่วโมงจากหอดูดาวหลวงกรีนิช
23 สิงหาคม – โลกกับดาวอังคารเข้าใกล้กันมากที่สุดนับจากคริสต์ศตวรรษที่ 10
2 พฤศจิกายน – ทีมฟุตบอลทีมชาติอุรุกวัยชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอเมริกาใต้ ครั้งที่ 8 ณ สนามกีฬาปาร์เกเซนตรัล กรุงมอนเตวิเดโอ ประเทศอุรุกวัย
วันเกิด

6 มกราคม - คิม แดจุง ประธานาธิบดีคนที่ 15 แห่งสาธารณรัฐเกาหลี (ถึงแก่อสัญกรรม 18 สิงหาคม พ.ศ. 2552)
22 มกราคม - สมจิตต์ ทรัพย์สำรวย นักแสดงหญิงชาวไทย (ถึงแก่กรรม 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2523)
13 กุมภาพันธ์ - สุปาณี พุกสมบุญ นักร้องหญิงชาวไทย (ถึงแก่กรรม 13 สิงหาคม พ.ศ. 2563)
3 มีนาคม - โทมิอิ มูรายามะ นักการเมืองญี่ปุ่น
5 มีนาคม - สมศักดิ์ เทพานนท์ (ถึงแก่กรรม 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2537)
3 เมษายน - มาร์ลอน แบรนโด นักแสดงชาวอเมริกัน (ถึงแก่กรรม 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547)
24 มีนาคม - กิมย้ง นักเขียนนิยายจีนกำลังภายใน (ถึงแก่กรรม 30 ตุลาคม พ.ศ. 2561)
17 พฤษภาคม - หม่อมราชวงศ์ประสารสุวรรณ สุวรรณรัฐ (ถึงแก่กรรม 26 เมษายน พ.ศ. 2560)
23 พฤษภาคม - พระราชวัชรสิริมงคล (สี สิริญาโณ) พระสงฆ์ชาวไทย พระราชาคณะชั้นราชชาวไทย ประธานสงฆ์วัดป่าศรีมงคล (วัดป่าบ้านเปือย)
12 มิถุนายน - จอร์จ เฮอร์เบิร์ต วอล์กเกอร์ บุช ประธานาธิบดีคนที่ 41 แห่งสหรัฐอเมริกา (ถึงแก่อนิจกรรม 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561)
3 กรกฎาคม - เซลลัปปัน รามนาทัน ประธานาธิบดีคนที่ 6 แห่งสาธารณรัฐสิงคโปร์ (ถึงแก่อนิจกรรม 22 สิงหาคม พ.ศ. 2559)
15 กรกฎาคม - มาริอันน์ เคาน์เตสแห่งวิสบอรย์ สมาชิกแห่ง ราชวงศ์เบอร์นาดอตต์ แห่ง ราชอาณาจักรสวีเดน
19 กรกฎาคม - แพต ฮินเกิล นักแสดงชาวอเมริกัน (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2552)
1 สิงหาคม - สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอห์ บิน อับดัลอะซิซ อาล สะอูด แห่งราชอาณาจักรซาอุดิอาระเบีย (สวรรคต 23 มกราคม พ.ศ. 2558)
12 พฤศจิกายน - ชวลี ช่วงวิทย์ นักร้องชาวไทย (ถึงแก่กรรม 11 เมษายน พ.ศ. 2534)
14 ธันวาคม - หม่อมดุษฎี บริพัตร ณ อยุธยา (ถึงแก่กรรม 5 กันยายน พ.ศ. 2558)
วันถึงแก่กรรม

21 มกราคม - วลาดีมีร์ เลนิน
5 มีนาคม - พระยาประสานดุริยศัพท์ นักดนตรีไทย (เกิด พ.ศ. 2403)
3 สิงหาคม - โจเซฟ คอนราด นักเขียนที่เกิดในโปแลนด์ (เกิด พ.ศ. 2400)
4 กันยายน - หม่อมเจ้าพร้อมเพราพรรณ วุฒิชัย (ประสูติ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2431)
29 ตุลาคม - ฟรานเซส ฮอดจ์สัน เบอร์เนทท์ นักเขียนชาวอังกฤษ (เกิด พ.ศ. 2392)
29 พฤศจิกายน - จิอาโคโม ปุชชินี คีตกวีชาวอิตาลี (เกิด 22 ธันวาคม พ.ศ. 2401)
รางวัล > รางวัลโนเบล

สาขาเคมี – ไม่มีการมอบรางวัล
สาขาวรรณกรรม – วลาดีสลาว์ สตานิสลาว์ เรย์มอนต์
สาขาสันติภาพ – ไม่มีการมอบรางวัล
สาขาฟิสิกส์ – คาร์ล มานเน ยอร์จ ซีกบาห์น
สาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ – วิลเลม ไอน์โธเฟน
ประเทศแองโกลาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

ประเทศแองโกลา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแองโกลาเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 15 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศแองโกลาไม่ได้รับเหรียญรางวัล
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
 กรีฑา: 
| รวม |  |  | 15 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ผล | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Venancio Caculama | 100 m | 12.00 | 28 qD | 12.00 | 23 |
แฮนด์บอล

บทความหลัก: กีฬาแฮนด์บอลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
แฮนด์บอล > ทีมหญิง

Amelia Caluyombo
Alexandra Chaca
Alcina Chitangueleca
Joana Costa
Nicol da Costa
Fernanda Cungulo
Lucinda Ganga
Vilma Menganga
Manuela Paulino
Dalva Peres
Marila Quizelete
Vilma Silva
Swelly Simao
Jocelina Yanda
Handball at the 2014 Summer Youth Olympics – Girls' tournament
ดูเพิ่ม

ประเทศแองโกลาในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติแองโกลาในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาแองโกลาที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 ที่ หนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   ทีมผสม  |  |
ฟาโรห์ยานาสซิ

จารึกแห่งยานาสซิ จากเทลล์ อัล-ดับ'อะฮ์
ยานาสซิ (หรือ ยานซาส-อะเดน อาจจะสะท้อนถึงกลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตก *Jinaśśi’-Ad) เป็นเจ้าชายชาวฮิกซอส และอาจจะทรงเป็นฟาโรห์ของราชวงศ์ที่สิบห้าแห่งอียิปต์ พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์โตของฟาโรห์คยาน และอาจจะเป็นมกุฎราชกุมาร ซึ่งถูกกำหนดให้เป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์คยาน พระองค์อาจจะทรงสืบพระราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดาของพระองค์ ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เกิดการกล่าวถึงฟาโรห์พระนามว่า "อิอานนาส" ในแอกิปเทียกาของแมนิโธ ซึ่งกล่าวกันว่าไม่น่าจะทรงปกครองหลังจากรัชสมัยของฟาโรห์อโพฟิส
อีกข้อสันนิษฐานหนึ่ง คิม ไรฮอล์ท นักไอยคุปต์วิทยาได้เสนอว่า ฟาโรห์อโพฟิสทรงสืบทอดพระราชบัลลังก์ต่อจากฟาโรห์คยาน และเนื่องจากพระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์โตของฟาโรห์คยาน ไรฮอล์ทจึงได้เสนอว่า ฟาโรห์อโพฟิสทรงเป็นผู้แย่งชิงพระราชบัลลังก์ แต่ข้อสันนิษฐานดังกล่าวกลับถูกปฏิเสธว่าเป็นเพียงการคาดเดาโดยนักวิชาการรวมถึง เดวิด แอสตัน การค้นพบทางโบราณคดีในช่วงปี ค.ศ. 2010 ได้แสดงให้เห็นว่าการปกครองของฟาโรห์คยาน อาจจะต้องย้อนเวลากลับไปอีก ทำให้เกิดความต้องการและเวลาสำหรับฟาโรห์อีกหนึ่งพระองค์หรือมากกว่าที่จะทรงขึ้นครองราชย์ระหว่างรัชสมัยฟาโรห์คยานและฟาโรห์อโพฟิส นอกจากนี้ บันทึกพระนามแห่งตูริน ซึ่งเป็นบันทึกพระนามทั้งหมดที่ถูกเขียนขึ้นในรัชสมัยของฟาโรห์รามเสสที่ 2 ซึ่งสามารถตีความได้ว่า ในบันทุกพระนามได้บันทึกว่า ฟาโรห์ที่ทรงขึ้นปกครองก่อนหน้ารัชสมัยของฟาโรห์อโพฟิสแและหลังรัชสมัยของฟาโรห์คยานอยู่ที่ระยะเวลานานกว่า 10 ปี และอาจจะเป็นไปได้ว่าคือฟาโรห์ยานาสซิ ถ้าหากพระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองก่อนหน้าของฟาโรห์อโพฟิสจริง