stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คู่ชีวิต (เพลงค็อกเทล)
การตอบรับ

เพลง คู่ชีวิต ติดชาร์ตอันดับสูงสุด 3 ใน 100 ของชาร์ตหมวดเพลง GMM Gmember Chart Top 100 ประจำวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 และติดชาร์ตอันดับ 5 ใน 5 ของชาร์ตหมวดเพลง GMM Gmember Chart Top 5 ประจำวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 จากเว็บไซต์ Gmember
การตอบรับ > ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2557) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100: 3
จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 5: 5

| ชาร์ต (พ> ศ. 2558) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ ท็อปดาวน์โหลด: 1
ไอทูนส์สโตร์ไทยแลนด์ ท็อปชาร์ต: 1
ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20: 11
อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์: 83
โรดรีกู กอยส์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 โรดรีกูขณะเล่นให้กับเรอัลมาดริดใน ค.ศ. 2023
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  โรดรีกู ซิลวา จี กอยส์
วันเกิด:   (2001-01-09) 9 มกราคม ค.ศ. 2001 (23 ปี)
สถานที่เกิด:  โอซัสกู บราซิล
ส่วนสูง:  1.74 m (5 ft 9 in)
ตำแหน่ง:  ปีกขวา, กองหน้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เรอัลมาดริด
หมายเลข:  11
สโมสรเยาวชน
2011–2017:  ซังตุส
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2017–2019 |  ซังตุส |  63 |  (13) |
| 2019– |  เรอัลมาดริด |  149 |  (29) |
ทีมชาติ‡
| 2017–2018 |  บราซิล อายุไม่เกิน 17 ปี |  4 |  (3) |
| 2018–2019 |  บราซิล อายุไม่เกิน 20 ปี |  10 |  (3) |
| 2019– |  บราซิล อายุไม่เกิน 23 ปี |  5 |  (1) |
| 2019– |  บราซิล |  29 |  (7) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 20:59, 24 กันยายน ค.ศ. 2024 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 23:05, 10 กันยายน ค.ศ. 2024 (UTC)
โรดรีกู ซิลวา จี กอยส์ (โปรตุเกส: Rodrygo Silva de Goes; เกิดวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 2001) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันเล่นให้กับเรอัลมาดริด ในตำแหน่งกองหน้า
ชีวิตส่วนตัว

โรดรีกูกับ Pamella Cristina Costa ช่างเสริมสวยชาวบราซิล ต้อนรับลูกชายฝาแฝดในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022
Eric พ่อของเขา เป็นอดีตนักฟุตบอลที่เล่นในกองหลังขวาในฟุตบอลบราซิลหลายชั้น โดยสถิติสูงสุดอยู่ในช่วงแซรียี เบ
โรดรีกูนับถือศาสนาคริสต์
แหล่งข้อมูลอื่น

Real Madrid profile
Un1que Football profile เก็บถาวร 2019-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาโปรตุเกส)
Santos FC profile (ในภาษาโปรตุเกส)
ข้อมูลของ โรดรีกู กอยส์ ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด  |
| --- | --- |
 1 กูร์ตัว  2 การ์บาฆัล  3 มีลีเตา  4 อาลาบา  5 เบลลิงงัม  6 กามาวีงกา  7 ฌูนีโยร์  8 บัลเบร์เด  9 อึมบาเป  10 มอดริช (c)  11 โรดรีกู  13 ลูนิน  14 ชัวเมนี  15 กือแลร์  16 เอ็งดรีกี  17 บัซเกซ  18 ชัวเมนี  19 เซบาโยส  22 รือดีเกอร์  23 แมนดี  24 มาเรียโน  ผู้จัดการ: อันเชลอตตี 
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติบราซิล – ฟุตบอลโลก 2022 |
| --- | --- | --- |
|  1 อาลีซง  2 ดานีลู  3 ชียากู ซิลวา (กัปตัน)  4 มาร์กิญญุส  5 กาเซมีรู  6 อาแลกส์ ซังดรู  7 ปาเกตา  8 แฟรจี  9 รีชาร์ลีซง  10 เนย์มาร์  11 ราฟีญา  12 แวเวร์ตง  13 ดานี อัลวิส  14 มีลีเตา  15 ฟาบิญญู  16 แตลิส  17 บรูนู กีมาไรส์  18 กาบรีแยล เฌซุส  19 อังโตนี  20 วีนีซียุส ฌูนีโยร์  21 โรดรีกู  22 รีเบย์รู  23 แอแดร์ซง  24 แบรเมร์  25 เปดรู  26 กาบรีแยล มาร์ชีแนลี  ผู้ฝึกสอน: ชีชี  |  1 อาลีซง  2 ดานีลู  3 ชียากู ซิลวา (กัปตัน)  4 มาร์กิญญุส  5 กาเซมีรู  6 อาแลกส์ ซังดรู  7 ปาเกตา  8 แฟรจี  9 รีชาร์ลีซง  10 เนย์มาร์  11 ราฟีญา  12 แวเวร์ตง  13 ดานี อัลวิส  14 มีลีเตา  15 ฟาบิญญู  16 แตลิส  17 บรูนู กีมาไรส์  18 กาบรีแยล เฌซุส  19 อังโตนี  20 วีนีซียุส ฌูนีโยร์  21 โรดรีกู  22 รีเบย์รู  23 แอแดร์ซง  24 แบรเมร์  25 เปดรู  26 กาบรีแยล มาร์ชีแนลี  ผู้ฝึกสอน: ชีชี  |  |
ท่าอากาศยานนานาชาติบรูไน

ท่าอากาศยานนานาชาติบรูไน (มลายู: Lapangan Terbang Antarabangsa Brunei, لاڤڠن تربڠ انتارابڠسا بروني) (IATA: BWN, ICAO: WBSB) เป็นท่าอากาศยานหลักของประเทศบรูไน เป็นฐานที่ตั้งของสายการบินรอยัลบรูไนแอร์ไลน์ กองทัพอากาศบรูไนยังใช้เป็นที่ตั้งของฐานทัพอากาศริมบาซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่ของท่าอากาศยาน ท่าอากาศยานให้บริการปลายทางทั่วภูมิภาคเอเชียและโอเชียเนีย
สายการบินและจุดหมายปลายทาง

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
เซบูแปซิฟิก: มะนิลา
มาเลเซียแอร์ไลน์: กัวลาลัมเปอร์–นานาชาติ
รอยัลบรูไนแอร์ไลน์: กรุงเทพ–สุวรรณภูมิ, กัวลาลัมเปอร์–นานาชาติ, โกตากีนาบาลู, จาการ์ตา–ซูการ์โน-ฮัตตา, ฉางชา, ซูราบายา, เซี่ยงไฮ้–ผู่ตง, โซล–อินช็อน, ดูไบ–นานาชาติ, เด็นปาซาร์/บาหลี, โตเกียว–นาริตะ, ไทเป, นครโฮจิมินห์, บริสเบน, ปักกิ่ง–ต้าซิง, มะนิลา, เมลเบิร์น, ลอนดอน–ฮีทโธรว์, สิงคโปร์, หนานหนิง, หางโจว, ไหโข่ว, ฮ่องกง เฉพาะฤดูกาล: ญิดดะฮ์
ลัคกี้แอร์: คุนหมิง
สิงคโปร์แอร์ไลน์: สิงคโปร์
อาร์บีลิงก์: กูชิง, โกตากีนาบาลู, ซันดากัน, ซีบู, ตาเวา, บินตูลู
แอร์เอเชีย: กัวลาลัมเปอร์–นานาชาติ
รายชื่อพายุไต้ฝุ่นที่ถูกถอนชื่อของฟิลิปปินส์

พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์สำหรับการเตือนภัยพายุหมุนเขตร้อน
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2506 เป็นต้นมา มีสามหน่วยงานที่ตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ เป็นผลให้บ่อยครั้งที่พายุหมุนมักจะมีสองชื่อในเวลาเดียวกัน ซึ่งในช่วง พ.ศ. 2488 ถึง 2543 กองทัพเรือแห่งสหรัฐอเมริกาในนามศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อน ก่อนที่สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น จะเข้ามารับช่วงต่อในปี พ.ศ. 2543 ซึ่งทั้งสองหน่วยงานจะใช้ชื่อที่ตั้งไว้กับพายุ ก็ต่อเมื่อพายุหมุนมีการทวีกำลังแรงสู่ระดับพายุโซนร้อน ส่วนสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จะตั้งชื่อให้กับพายุตั้งแต่ พ.ศ. 2506 โดยจะทำการตั้งชื่อให้กับระบบพายุหมุนเขตร้อนที่เคลื่อนตัวเข้าสู่ หรือพายุดีเปรสชันเขตร้อนใด ๆ ที่ก่อตัวภายในพื้นที่รับผิดชอบของตน ซึ่งมีอาณาเขตระหว่างละติจูด 135°ตะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างลองจิจูด 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุลูกนั้น ๆ จะมีชื่อที่ถูกกำหนดไว้อยู่แล้วก็ตาม ทั้งสามหน่วยงานที่มีการตั้งชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก จะมีการปลดเกษียณชื่อของพายุหมุนเขตร้อนอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ จะปลดเกษียณชื่อพายุหมุนของตนเมื่อพายุลูกนั้น ๆ ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างน้อย 1 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์ และ/หรือ เป็นเหตุให้เกิดการสูญเสียชีวิตของประชาชนอย่างน้อย 300 รายในฟิลิปปินส์
ตั้งแต่ พ.ศ. 2506 เป็นต้นมา มีการตั้งชื่อเพื่อปรับปรุงรายการในปี พ.ศ. 2522, 2528, 2544 และ 2548 ด้วยเหตุผลต่าง ๆ กันไป รวมถึงเพื่อช่วยลดความสบสันในการบันทึกทางประวัติศาสตร์ และ การนำชื่อที่อาจมีความสัมพันธ์ในเชิงลบกับบุคคลที่มีตัวตนจริง ภายในรายการข้อมูลนี้ทั้งหมดเกี่ยวข้องกับความรุนแรงที่เกิดขึ้นภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ โดยการเก็บข้อมูลของสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ มากกว่าการเก็บข้อมูลของสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น หรือ ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม
| ประเภท | ความเร็วลมต่อเนื่อง  (เฉลี่ย 10 นาที) |
| --- | --- |
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น: ≥100 นอต ≥185 กม./ชม.
พายุไต้ฝุ่น: 64–99 นอต 118–184 กม./ชม.
พายุโซนร้อน กำลังแรง: 48–63 นอต 89–117 กม./ชม.
พายุโซนร้อน: 34–47 นอต 62–88 กม./ชม.
พายุดีเปรสชันเขตร้อน: ≤33 นอต ≤61 กม./ชม.
ชื่อที่เลิกใช้ในพุทธทศวรรษ 2540

| ชื่อ ท้องถิ่น | ชื่อ WMO | ชื่อใช้แทน | วันที่พายุมีกำลัง | ความรุนแรง | ลม | ความกดอากาศ | พื้นที่ผลกระทบ | ความเสียหาย (PHP) | ผู้เสียชีวิต | ผู้สูญหาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อีเลียง (Iliang) | ซี๊บ (Zeb) | ไม่ทราบ | 11–14 ตุลาคม 2541 | 4 !พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น |  !240 กม./ชม. | 900 !900 hPa | ลูซอนใต้ | &00000053750000000000005.38 พันล้าน | 46 | 29 |  |
| โลเลง (Loleng) | แบ็บส์ (Babs) | ไม่ทราบ | 15 – 24 ตุลาคม 2541 | 3 !พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น | 190 !190 กม./ชม. | 940 !940 hPa | วิซายาส, ลูซอน | &00000067870000000000006.79 พันล้าน | 303 | 29 |  |
| โกลเรีย (Gloria) | ชาทาอาน (Chataan) | เกลนดา (Glenda) | 1114 !27 มิถุนายน — 13 กรกฎาคม 2545 | 3 !พายุไต้ฝุ่น | 175 !175 กม./ชม. | 930 !930 hPa | ลูซอน | &000000002600000000000026 ล้าน | 018 !18 |  |  |
| ฮารูโรต (Harurot) | อิมบูโด (Imbudo) | ฮันนา (Hanna) | 031114 !19 — 23 กรกฎาคม 2546 | 2 !พายุไต้ฝุ่น | 165 !165 กม./ชม. | 935 !935 hPa | ลูซอน | &00000047000000000000004.7 พันล้าน | 064 !64 |  |  |
| อันดิง (Unding) | หมุ่ยฟ้า (Muifa) | ยูลิสซีส (Ulysses) | 1114 !14 — 21 พฤศจิกายน 2547 | 3 !พายุไต้ฝุ่น | 150 !150 กม./ชม. | 950 !950 hPa | ลูซอน | &00000010000000000000001 พันล้าน | 068 !68 | 069 !69 |  |
| บีโอเลตา (Violeta) | เมอร์บก (Merbok) | บิกกี (Vicky) | 1122 !22 — 23 พฤศจิกายน 2547 | 3 !พายุดีเปรสชันเขตร้อน | 55 !55 กม./ชม. | 1000 !1000 hPa | ลูซอน | &0000000210000000000000210 ล้าน | 031 !31 | 017 !17 |  |
| วินนี (Winnie) | ---- | วาร์เรน (Warren) | 1127 !27 — 30 พฤศจิกายน 2547 | 3 !พายุดีเปรสชันเขตร้อน | 55 !55 กม./ชม. | 1000 !1000 hPa | ลูซอน | &0000000678700000000000679 ล้าน | 1,619 !1,619 | 713 |  |
| มิเลนโย (Milenyo) | ซ้างสาน (Xangsane) | มารีโย (Mario) | 0925 !25 — 29 กันยายน 2549 | 3 !พายุไต้ฝุ่น | 140 !140 กม./ชม. | 972 !972 hPa | ลูซอน, วิซายาส | &00000059000000000000005.9 พันล้าน | 110 | 79 |  |
| เรมิง (Reming) | ทุเรียน (Durian) | รูบี (Ruby) | 28 พฤศจิกายน – 2 ธันวาคม 2549 | 3 !พายุไต้ฝุ่น | 195 !195 กม./ชม. | 938 !938 hPa | ลูซอน, วิซายาส | &00000050860000000000005.09 พันล้าน | 1,400 | 762 |  |
| 9 ชื่อ | 9 ชื่อ | 9 ชื่อ |  |  |  |  |  | 2.97 หมื่นล้านเปโซฟิลิปปินส์ | >3629 | 1698 |  |
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยพายุหมุนเขตร้อน
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
พายุที่สร้างความเสียหายมากที่สุดในประเทศฟิลิปปินส์
รายชื่อพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิกที่ถูกถอนชื่อ
ปลิงทะเล

| ปลิงทะเล |
| --- | --- |

A Sea Cucumber

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Echinodermata
ไฟลัมย่อย:: Echinozoa
ชั้น:: Holothuroidea

Orders
 Subclass Apodacea Apodida  Molpadiida  Subclass Aspidochirotacea Aspidochirotida  Elasipodida  Subclass Dendrochirotacea Dactylochirotida  Dendrochirotida
ปลิงทะเล (อังกฤษ: sea cucumber) เป็นสัตว์ทะเลที่ไร้กระดูกสันหลังชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในตระกูลเอคไคโนเดิร์ม ซึ่งอยู่ในตระกูลเดียวกับดาวทะเลและหอยเม่น  เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่มีรูปร่างกลมยาว คล้ายไส้กรอกขนาดใหญ่ ปลายทั้งสองข้างเป็นช่องเปิดของปากและทวาร ผิวหนังส่วนนอกคล้ายเนื้อยืดหยุ่นได้ ภายในผิวหนังมีตุ่มเม็ดหินปูนกระจายอยู่ทั่วไปตามผิวนอกมีติ่งเนื้อเล็ก ๆ คล้ายหนวดสั้น ๆ เรียงอยู่เป็นแถว ทำหน้าที่ช่วยในการหายใจและเคลื่อนไหว ปากของปลิงทะเลอยู่ตอนปลายสุดด้านที่มีหนวดลักษณะคล้ายต้นไม้ล้อมรอบ ทำหน้าที่ในการหาอาหาร โดยใช้หนวดขุดโคลนตมหน้าดินเข้าปากผ่านเข้าสู่ระบบทางเดินอาหาร และกากที่เหลือจะถ่ายออกทางช่องก้นซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่ง ทวารของปลิงทะเลเป็นช่องเล็ก ๆ ทำหน้าที่ในการขับถ่ายของเสีย หายใจ เป็นทางออกของเชื้ออสุจิ ปลิงมีสารพิษ โฮโลทูลิน ซึ่งปล่อยออกทางผิวหนัง ใช้ในการป้องกันอันตรายจากปลาและปู ถ้าหากนำปลิงทะเลไปใส่ในตู้เลี้ยงปลามันจะปล่อยสารพิษดังกล่าวออกมามากจนทำให้ปลาตายได้ ถิ่นอาศัย พบตามพื้นทะเลที่เป็นทรายปนโคลนใน อ่าวไทยและทะเลอันดามัน อาหาร กินอินทรีย์วัตถุตามพื้นดินโคลนและทราย ขนาด มีความยาวประมาณ 30–40 ซม. ประโยชน์ เนื้อปลิงใช้ปรุงอาหารได้
การแพร่กระจายของปลิงทะเล อาศัยอยู่บริเวณชายฝั่งทะเลในระดับความลึก 20-30 เมตร สามารพบได้ในบริเวณหาดทรายปนเลนหรือทรายล้วน ๆ หรือตามบริเวณที่มีกระแสน้ำ ตามเกาะบริเวณปะการัง และสภาพน้ำทั่วไป อุณหภูมิน้ำอยู่ระหว่าง 24-28 องศาเซลเซียส ความเค็มสามารถอยู่ได้ในระดับ 27-35 ppt และสามารถอยู่ได้ในระดับความเค็มต่ำกว่า 10 ppt ถึง 17 ชั่วโมง ซึ่งถ้าอยู่ในระดับความเค็มสูง จะมีความแข็งแรงกว่าความเค็มต่ำ     ปลิงทะเลสามารถงอกส่วนที่ขาดได้ภายในระยะเวลา 2 เดือน (chen jia xin, 1990) และปลิงทะเลจะเริ่มลงสู่พื้นในระยะ Perdactula เมื่อมีอายุประมาณ 12 วัน ปลิงทะเลปกติไม่ชอบแสงสว่าง และออกหาอาหารในเวลากลางคืน
คุณค่าทางอาหาร

ปลิงทะเลมีสารพิษโฮโลทูลินแต่ไม่เป็นอันตรายกับคน สามารถบริโภคได้ ปลิงทะเลมีโปรตีนประมาณ 10-12% ความชื้น 70-80% ไขมัน 0.002-0.04% และเนื้อปลิงทะเลยังมีสารมิวโคโปรตีนที่มี Chondroitin sulfurie acid คาดว่าเป็นประโยชน์ต่อผู้สูงอายุ ช่วยให้กล้ามเนื้อทำงานได้ดี
นักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่นพบว่า ในเนื้อปลิงทะเล Stichopus japonicus มีมิวโคโปรตีน (mucoprotein) ปริมาณสูงซึ่งมิวโคโปรตีนนั้น มีคอนดรอยติน ซัลฟุริค แอซิด (Chondroitin - sulfuric acid) อยู่เป็นองค์ประกอบที่สำคัญ และจากการศึกษาในผู้สูงอายุยังพบว่า การที่กล้ามเนื้อไม่สามารถทำงานได้นั้น เนื่องจากปริมาณของคอนดรอยติน ซัลฟุริค แอซิด ลดลง ดังนั้นจึงอาจใช้เรื่องนี้เป็นเหตุผลอธิบายการที่ชาวจีนนิยมรับประทานปลิงทะเลกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ คอนดรอยติน ซัลฟุริค แอซิด ตามธรรมชาติมักอยู่ในสภาพมิวโคโปรตีน ซึ่งเป็นองค์ประกอบของส่วนต่าง ๆ ของร่างกายมนุษย์ เช่น กระดูกอ่อน เอ็น และของเหลวที่หล่อลื่นตามข้อต่าง ๆ ดังนั้น การรับประทานปลิงทะเลก็นับว่าให้ประโยชน์แก่ร่างกายได้เช่นกัน
อำเภอคาโมะ

ที่ตั้งของอำเภอคาโมะ (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดกิฟุ
อำเภอคาโมะ (ญี่ปุ่น: 加茂郡; โรมาจิ: Kamo-gun) เป็นอำเภอที่อยู่ในจังหวัดกิฟุในประเทศญี่ปุ่น ประชากรในอำเภอเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 มีจำนวน 52,536 คน มีพื้นที่ทั้งหมด 615.17 ตารางกิโลเมตร
เมืองและหมู่บ้าน

เมืองคาวาเบะ (ญี่ปุ่น: 川辺町; โรมาจิ: Kawabe-chō)
เมืองชิรากาวะ (ญี่ปุ่น: 白川町; โรมาจิ: Shirakawa-chō)
เมืองซากาโฮงิ (ญี่ปุ่น: 坂祝町; โรมาจิ: Sakahogi-chō)
เมืองโทมิกะ (ญี่ปุ่น: 富加町; โรมาจิ: Tomika-chō)
เมืองยาอตสึ (ญี่ปุ่น: 八百津町; โรมาจิ: Yaotsu-chō)
เมืองฮิจิโซ (ญี่ปุ่น: 七宗町; โรมาจิ: Hichisō-chō)
หมู่บ้านฮิงิชิชิรากาวะ (ญี่ปุ่น: 東白川村; โรมาจิ: Higashishirakawa-mura)
ลำดับเวลา

1 เมษายน ค.ศ. 1897 - หมู่บ้านซากากูระ โทริกูมิ โอฮาริ คูโรอิวะ ฟูกางายะ คัตสึยามะ และหมู่บ้านฟูกาดะ ได้ควบรวมกันเพื่อก่อตั้งหมู่บ้านซากาโฮงิ
10 สิงหาคม ค.ศ. 1950 - ส่วนที่เป็นหมู่บ้านฟูกาดะเดิมของหมู่บ้านซากาโฮงิ ได้รวมเข้ากับเมืองโอตะ
1 ตุลาคม ค.ศ. 1968 - หมู่บ้านซากาโฮงิได้รับการยกฐานะเป็นเมือง
วงศ์กบลูกศรพิษ

| วงศ์กบลูกศรพิษ |
| --- | --- |

กบลูกศรสีน้ำเงิน (Dendrobates azureus) (บน),  กบลูกศรสีเหลือง (D. leucomelas) (ล่าง)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Amphibia
อันดับ:: Anura
วงศ์:: Dendrobatidae Cope, 1865

วงศ์ย่อยและสกุล
  Colostethinae (Cope, 1867)  Ameerega  Colostethus  Epipedobates  Silverstoneia  Dendrobatinae (Cope, 1865) Adelphobates  Dendrobates  Minyobates  Oophaga  Phyllobates  Ranitomeya  Hyloxalinae (Grant et al., 2006) Hyloxalus 

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ (สีดำ)
ชื่อพ้อง
  Phyllobatae Fitzinger, 1843  Eubaphidae Bonaparte, 1850  Eubaphina  Bonaparte, 1850  Hylaplesidae Günther, 1858  Dendrobatidae Cope, 1865  Colostethidae Cope, 1867  Hylaplesiina Günther, 1868  Calostethina Mivart, 1869  Calostethidae Cope, 1875  Hylaplesiidae Cope, 1875  Hylaplesiida Knauer, 1883  Dendrobatinae Gadow, 1901  Phyllobatidae Parker, 1933  Phyllobatinae Ardila-Robayo, 1979  Dendrobatoidae Dubois, 1992 
กบลูกศรพิษ (อังกฤษ: Poison dart frogs, Dart-poison frogs, Poison frogs, Poison arrow frogs) เป็นวงศ์ของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกขนาดเล็กวงศ์หนึ่ง ในอันดับกบ (Anura) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Dendrobatidae
ลักษณะ

มีลักษณะโดยรวม คือ ด้านบนตรงส่วนปลายของนิ้วมีปุ่นหรือสันเจริญขึ้นมา 1 คู่ มีกระดูกสันหลังหน้ากระดูกก้นกบ 6-8 ปล้อง กระดูกสันหลังมีเซนทรัมเป็นแบบอย่างของโพรซีลัส กระดูกหัวไหล่เป็นแบบอย่างของเฟอร์มิสเทอร์นัล กระดูกแอสทรากาลัสและกระดูกแคลลาเนียมเชื่อมรวมกันเฉพาะส่วนต้นและส่วนปลาย ไม่มีชิ้นกระดูกแทรกระหว่างกระดูกนิ้ว 2 ชิ้นสุดท้าย กระดูกนิ้วชิ้นสุดท้ายเป็นรูปตัว T ลูกอ๊อดมีช่องปากมีจะงอยปากและมีตุ่มฟัน ช่องเปิดของห้องเหงือกมีช่องเดียวอยู่ทางด้านข้างลำตัวและทางซ้ายของลำตัว
กบในวงศ์นี้ เป็นกบที่มีขนาดเล็ก มีความยาวลำตัวประมาณ 1-6 เซนติเมตร เท่านั้น อาศัยบนพื้นดินหรือบนต้นไม้หรือใบไม้ของป่าฝนในทวีปอเมริกาใต้และอเมริกากลาง ส่วนใหญ่หากินในเวลากลางวัน ซึ่งกบในวงศ์นี้มีลักษณะเด่นที่เห็นได้ชัดเจนมาก มีสีสันและลวดลายสดใสสวยงามและจัดจ้านมาก ซึ่งมีต่อมพิษที่จะผลิตพิษร้ายแรงมาก เนื่องจากเป็นสารเคมีประเภทอัคคาลอยด์ ที่จะออกฤทธิ์ระหว่างจุดประสานเซลล์ประสาทและระหว่างประสาทกับกล้ามเนื้อ อัลลาลอยด์ของกบวงศ์นี้จะเป็นประเภทละลายในสารละลายอินทรีย์ พิษของกบวงศ์นี้ สามารถทำให้มนุษย์หรือสัตว์ขนาดใหญ่ตายได้เลย เพียงแค่ไปแตะต้องสัมผัสถูก ซึ่งชาวพื้นเมืองของอเมริกาใต้ได้ใช้ประโยชน์จากพิษนี้ อาบหัวลูกศรหรือลูกธนู สำหรับการล่าสัตว์ ซึ่งสามารถล้มหมูป่าตัวใหญ่ให้ล้มลงได้ภายในระยะเวลาไม่นาน ได้มีการจัดอันดับสัตว์ที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก ปรากฏว่า กบในวงศ์นี้ติดอยู่ในอันดับด้วย โดยพิษจากกบเพียง 1 ตัว สามารถฆ่ามนุษย์ได้ถึง 10 คนและหนูถึง 20,000 ตัว ด้วยพิษเพียง 5 ไมโครกรัม
พิษ

โดยชนิดที่มีพิษร้ายแรงที่สุด คือ กบลูกศรสีทอง (Phyllobates terribilis) ที่ให้พิษได้ 2 มิลลิกรัมและพิษเพียง 0.2 มิลลิกรัม เมื่อเข้าสู่กระแสเลือดเป็นปริมาณมากพอก็สามารถทำให้มนุษย์ตายได้
แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ว่ากบในวงศ์นี้ทุกชนิด ทุกสกุลจะมีพิษเสมอไป บางสกุลไม่มีสีสันสดใสก็มี พฤติกรรมการผสมพันธุ์ ส่วนใหญ่ตัวผู้จะไม่กอดรัดตัวเมีย แต่ถ้ามีมีการกอดรัดจะเป็นตำแหน่งบริเวณหัว ส่วนใหญ่วางไข่บนพื้นดินหรือบนต้นไม้และเฝ้าดูแลไข่ มีเพียงบางสกุลเท่านั้นที่วางไข่ในน้ำและไม่ดูแลไข่  เมื่อลูกอ๊อดฟักจากไข่จะอยู่บนหลังของตัวผู้หรือตัวเมียระยะหนึ่งก่อนจึงค่อยลงสู่น้ำ
การจำแนก

ปัจจุบันมีการจำแนกแล้วประมาณ 175 ชนิด แบ่งออกได้เป็น 3 วงศ์ย่อย 12 สกุล
| สกุลและผู้อนุกรมวิธาน | ชื่อสามัญ (ภาษาอังกฤษ) | จำนวนชนิด |
| --- | --- | --- |

| Adelphobates (Grant, et al., 2006) |  | 3 |
| Ameerega (Bauer, 1986) |  | 31 |
| Colostethus (Cope, 1866) | Rocket frogs | 21 |
| Dendrobates (Wagler, 1830) | Poison dart frogs | 5 |
| Epipedobates (Myers, 1987) | Phantasmal poison frogs | 6 |
| Excidobates (Twomey & Brown, 2008) |  | 2 |
| Hyloxalus (Jiménez de la Espada, 1870) |  | 58 |
| Minyobates (Myers, 1987) |  | 1 |
| Oophaga (Bauer, 1994) |  | 9 |
| Phyllobates (Duméril & Bibron, 1841) | Golden poison frogs | 6 |
| Ranitomeya (Bauer, 1986) |  | 33 |
| Silverstoneia (Grant, et al., 2006) |  | 3 |
ม้าน้ำแคระซาโตมิ

| ม้าน้ำแคระซาโตมิ |
| --- | --- |

ตัวอย่างต้นแบบแรกของม้าน้ำแคระซาโตมิ

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Syngnathiformes
วงศ์:: Syngnathidae
สกุล:: Hippocampus
สปีชีส์:: H.  satomiae
ชื่อทวินาม
Hippocampus satomiae Lourie & Kuiter, 2008

ม้าน้ำแคระซาโตมิ (อังกฤษ: Satomi's pygmy seahorse; ชื่อวิทยาศาสตร์: Hippocampus satomiae) ปลาทะเลขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกม้าน้ำ เป็นม้าน้ำขนาดเล็กที่สุดในโลก มีขนาดความยาวลำตัวเพียง 13.8 มิลลิเมตร (0.54 นิ้ว) และยาวเพียง 11.5 มิลลิเมตร (0.45 นิ้ว) เท่านั้น
ถูกค้นพบครั้งแรกในทะเลใกล้หมู่เกาะเดราวัน ใกล้เกาะบอร์เนียว ในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย โดย ซาโตมิ โอนิชิ ไกด์ดำน้ำชาวญี่ปุ่นที่เก็บตัวอย่างของม้าน้ำชนิดนี้ได้ และได้รับเกียรติให้ตั้งชื่อทางวิทยาศาสตร์
ม้าน้ำแคระซาโตมิเกาะเกี่ยวกับปะการัง
การค้นพบม้าน้ำแคระซาโตมิ ถูกจัดให้เป็น 1 ใน 10 อันดับการค้นพบสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ของโลกในปี ค.ศ. 2009 โดยสถาบันนานาชาติเพื่อการค้นพบสิ่งมีชีวิต
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (ในภาษาอังกฤษ)
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านันทวัน

| พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ  พระองค์เจ้านันทวัน |
| --- | --- |
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ ชั้น 4   พระองค์เจ้าชั้นโท
ประสูติ: 25 ตุลาคม พ.ศ. 2396
สิ้นพระชนม์: 2 เมษายน พ.ศ. 2435 (38 ปี)
ราชสกุล: นันทวัน
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาหนู
นายพันตรี นาวาตรี พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านันทวัน (25 ตุลาคม พ.ศ. 2396 — 2 เมษายน พ.ศ. 2435) เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหนู ทรงเป็นต้นสกุล "นันทวัน"
พระประวัติ

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านันทวันประสูติเมื่อวันอังคารที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2396 เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหนู มีพระเชษฐาร่วมพระมารดา 1 พระองค์คือ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นบริรักษ์นรินทรฤทธิ์
ในรัชกาลที่ 5 ทรงรับราชการในกรมทหารรักษาพระองค์ มีพระยศเป็น นายพันตรี ต่อมาทรงประชวรเป็นอหิวาตกโรค สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2434 พระชันษา 38 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2435
พระโอรสและธิดา

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านันทวัน ทรงเป็นต้นราชสกุลนันทวัน เสกสมรสกับหม่อมเชย นันทวัน ณ อยุธยา มีพระโอรสและพระธิดา ดังนี้
หม่อมเจ้าขจรศุภสวัสดิ์ นันทวัน (ประสูติเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2423 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2496 พระราชทานเพลิง ณ วัดมกุฎกษัตริยาราม) ทรงเสกสมรส 2 ครั้ง ในครั้งแรกสมรสกับหม่อมเกตุ นันทวัน ณ อยุธยา ธิดาพระประสิทธิ์ศักดิ์สมุทรเขต เจ้าเมืองสมุทรปราการ ต่อมาเมื่อหม่อมเกตุถึงแก่กรรมจึงทรงเสกสมรสใหม่กับหม่อมถนอม นันทวัน ณ อยุธยา และยังทรงมีหม่อมอีก 3 คน คือ 1.หม่อมล้วน นันทวัน ณ อยุธยา 2.หม่อมผิว นันทวัน ณ อยุธยา 3.หม่อมเพียร นันทวัน ณ อยุธยา ทรงมีโอรสและธิดา ดังนี้
หม่อมราชวงศ์หญิงเกื้อกมล บุญนาค ประสูติแด่หม่อมเกตุ
หม่อมราชวงศ์หญิงกอแก้ว นันทวัน ประสูติแด่หม่อมเกตุ
หม่อมราชวงศ์หญิงสุภาพัฒน์ นันทวัน ประสูติแด่หม่อมล้วน
หม่อมราชวงศ์หญิงนวลขจร นันทวัน ประสูติแด่หม่อมถนอม
หม่อมราชวงศ์หญิงนัดดา นันทวัน ประสูติแด่หม่อมถนอม
หม่อมราชวงศ์จันทมาศ นันทวัน ประสูติแด่หม่อมถนอม
หม่อมราชวงศ์ศุภผล นันทวัน ประสูติแด่หม่อมผิว
หม่อมราชวงศ์อนันท์ นันทวัน ประสูติแด่หม่อมถนอม
หม่อมราชวงศ์นันทนา นันทวัน ประสูติแด่หม่อมถนอม
หม่อมราชวงศ์โกมุทสวัสดิ์ นันทวัน ประสูติแด่หม่อมถนอม (ในภายหลังเปลี่ยนนามเป็นหม่อมราชวงศ์วีระ นันทวัน)
หม่อมราชวงศ์สุขพันธ์ นันทวัน ประสูติแด่หม่อมเพียร
หม่อมราชวงศ์หญิงจันทรขจร นันทวัน ประสูติแด่หม่อมเพียร
หม่อมราชวงศ์พรสวัสดิ์ นันทวัน ประสูติแด่หม่อมเพียร
หม่อมเจ้าหญิงโอภาสจรัสพักตร์พิมล นันทวัน (ประสูติ 5 เมษายน พ.ศ. 2429 - สิ้นชีพิตักษัย 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2497)
หม่อมเจ้าภาคย์โสภณพูนพิพัฒน์ นันทวัน (ประสูติ พ.ศ. 2433 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2441 พระราชทานเพลิง ณ วัดจักรวรรดิราชาวาส เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2447)
พระยศทหาร

พ.ศ.2430 พันตรี
พ.ศ.2434 นาวาตรี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2432 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2429 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.) (เดิมชื่อ มัณฑนาภรณ์)
ศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้

| --- | --- |
Southern Border Provinces Administration Centre
ตราสัญลักษณ์ของศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้
ภาพรวมศูนย์อำนวยการ
ก่อตั้ง: 20 มกราคม พ.ศ. 2524; 43 ปีก่อน (2524-01-20)
ประเภท: หน่วยงานของรัฐ
เขตอำนาจ: ครอบคลุมจังหวัดนราธิวาส จังหวัดปัตตานี และจังหวัดยะลา
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 60 ถนนสุขยางค์ ตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา 95000
งบประมาณต่อปี: 1,495,584,400 บาท (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารศูนย์อำนวยการ: พันตำรวจโท วรรณพงษ์ คชรักษ์, เลขาธิการ ชนธัญ แสงพุ่ม, รองเลขาธิการ ปิยะศิริ วัฒนวรางกูร, รองเลขาธิการ นันทพงศ์ สุวรรณรัตน์, รองเลขาธิการ ร้อยตำรวจเอก ปิยะ รักสกุล, รองเลขาธิการ
ต้นสังกัดศูนย์อำนวยการ: นายกรัฐมนตรี
เว็บไซต์: เว็บไซต์ของศูนย์อำนวยการ
ศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ (อังกฤษ: Southern Border Provinces Administrative Centre) หรือเรียกโดยย่อว่า ศอ.บต. (อังกฤษ: SBPAC) เป็นองค์กรพิเศษที่รัฐบาล พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2524 ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นนิติบุคคล อยู่ในบังคับบัญชาของนายกรัฐมนตรี ตามพระราชบัญญัติการบริหารราชการจังหวัดชายแดนภาคใต้ พ.ศ. 2553
ประวัติ

ศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2524 เพื่อแก้ปัญหาความขัดแย้งในจังหวัดชายแดนภาคใต้ โดยรัฐบาลในสมัยนั้นวิเคราะห์ว่า ในการแก้ปัญหาภัยคุกคามจะใช้การปราบปรามอย่างเดียวไม่ได้ แต่ต้องใช้การพัฒนานำการปราบปราม และมีนโยบายการแก้ปัญหา เป็น 2 ด้านคือ การพัฒนา และ การปราบปราม โดยตั้ง ศอ.บต. ขึ้นอยู่กับรองปลัดกระทรวงมหาดไทย ดูแลเรื่องการพัฒนา และตั้ง พตท.43 หรือกองบัญชาการผสมพลเรือน ตำรวจ ทหารที่ 43 ขึ้นอยู่กับแม่ทัพภาคที่ 4 ดูแลเรื่องการปราบปราม
ในปี พ.ศ. 2539 นายบรรหาร ศิลปอาชา นายกรัฐมนตรี ได้แต่งตั้งคณะกรรมการอำนวยการแก้ไขปัญหาความมั่นคงจังหวัดชายแดนภาคใต้ซึ่งมีรองนายกรัฐมนตรีเป็นประธานเป็นองค์กรในระดับนโยบาย โดย ศอ.บต. อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของปลัดกระทรวงมหาดไทย และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย รับผิดชอบงานภารกิจงานด้านฝ่ายพลเรือนและตำรวจ
ประวัติ > การยุบ ศอ.บต.

ต่อมาเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2545 รัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ได้ปรับยุทธศาสตร์ในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ โดยมีคำสั่งสำนักนายกรัฐมนตรีที่ 123/2545 ยุบ ศอ.บต. คณะกรรมการอำนวยการแก้ไขปัญหาความมั่นคงจังหวัดชายแดนภาคใต้ สำนักงานคณะกรรมการอำนวยการแก้ไขปัญหาความมั่นคงจังหวัดชายแดนภาคใต้ และ พตท.43 ตามคำเสนอแนะของพล.ต.อ.สันต์ ศรุตานนท์ ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2545 และให้โอนอำนาจของคณะกรรมการการอำนวยการแก้ไขปัญหาความมั่นคงจังหวัดชายแดนภาคใต้ ไปเป็นของสภาความมั่นคงแห่งชาติ อำนาจของ ศอ.บต. เป็นของกระทรวงมหาดไทย และอำนาจของ พตท.43 เป็นของกองทัพภาคที่ 4 / กอ.รมน.ภาค 4