stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กีฬาสกีนอร์ดิกผสมในโอลิมปิกฤดูหนาว 2026 – รอบคัดเลือก
การจัดสรรโควตา > สรุปผลการคัดเลือก

| ชาติ | นักกีฬา | ทีม |
| --- | --- | --- |
|  ออสเตรีย | 3 | X |
|  จีน | 2 | X |
|  เช็กเกีย | 2 | X |
|  เอสโตเนีย | 2 | X |
|  ฟินแลนด์ | 2 | X |
|  ฝรั่งเศส | 3 | X |
|  เยอรมนี | 3 | X |
|  อิตาลี | 2 | X |
|  ญี่ปุ่น | 3 | X |
|  คาซัคสถาน | 1 |  |
|  เนเธอร์แลนด์ | 1 |  |
|  นอร์เวย์ | 3 | X |
|  โปแลนด์ | 2 | X |
|  สโลวีเนีย | 2 | X |
|  สวิตเซอร์แลนด์ | 1 |  |
|  ยูเครน | 2 | X |
|  สหรัฐ | 2 | X |
| Total: 17 NOCs | 36 | 14 |
หมู่บ้านอินูนากิ

หมู่บ้านอินูนากิ หรือ อินูนากิมูระ (ญี่ปุ่น: 犬鳴村, โรมาจิ: Inunaki-mura, แปลว่า หมู่บ้านหมาโหยหวน)เป็นตำนานเมืองของญี่ปุ่นซึ่งเริ่มปรากฏตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 ว่าด้วยหมู่บ้านลึกลับในจังหวัดฟูกูโอกะที่ชาวบ้านในหมู่บ้านนี้แสดงพฤติกรรมก้าวร้าวและปฏิเสธการปฏิบัติตามรัฐธรรมนูญญี่ปุ่น มีการระบุว่าหมู่บ้านนี้อยู่ใกล้ภูเขาอินูนากิ ใกล้กับทางผ่านภูเขาอินูนากิ [ja] แต่ยังไม่ทราบตำแหน่งของหมู่บ้านที่แม่นยำ อย่างไรก็ตาม มีหมู่บ้านอินูนากิที่มีอยู่จริงและไม่เกี่ยวข้องกับตำนานนี้ในช่วง ค.ศ. 1691 ถึง 1889
ตำนาน

ตามตำนาน หมู่บ้านอินูนากิเป็น "หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่มองข้ามได้ง่าย" ตั้งอยู่ในป่าที่จังหวัดฟูกูโอกะ ทางตะวันออกของภูเขาอินูนากิ ใกล้ต้นน้ำของแม่น้ำอินูนากิ และอยู่บริเวณชายขอบด้านตะวันตกของวาคามิยะ ชาวบ้านในหมู่บ้านนี้ไม่ยอมรับรัฐธรรมนูญและความชอบธรรมของรัฐบาลญี่ปุ่น ใกล้ทางเข้าหมู่บ้านมีป้ายเขียนด้วยลายมือระบุว่า "รัฐธรรมนูญของญี่ปุ่นไม่มีผลบังคับใช้เมื่อผ่านจุดนี้" หากต้องการไปยังหมู่บ้านนี้ ต้องเดินทางตามทางแยกเล็ก ๆ ที่ผ่านอุโมงค์อินูนากิเก่า
มีตำนานกล่าวว่า ในช่วงต้นทศวรรษ 1970 คู่รักหนุ่มสาวที่กำลังเดินทางไปยังฮิซายามะ แต่เครื่องยนต์รถยนต์ที่ขับมาขัดข้อง พวกเขาจึงเข้าไปในป่าเพื่อหาความช่วยเหลือ ที่สุดพวกเขาไปถึงหมู่บ้านอินูนากิที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างและได้พบกับ "ชายชราที่ดูบ้าคลั่ง" ที่ทักทายพวกเขา ก่อนจะใช้เคียวฆ่าพวกเขาอย่างโหดเหี้ยม
อีกตำนานหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับหมู่บ้านนี้ เล่าถึงตู้โทรศัพท์ใกล้สะพานอินูนากิ ซึ่งอ้างว่ามีโทรศัพท์จากหมู่บ้านอินูนากิดังขึ้นทุกคืน หากมีคนรับสาย จะถูกสาปและนำตัวไปยังหมู่บ้านนั้น ผู้ที่ต้องคำสาปจะสูญเสียการควบคุมร่างกายและจิตใจ ก่อนจะเสียชีวิตในที่สุด
หมู่บ้านอินูนากิที่มีอยู่จริง

ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ในยุคเอโดะ หมู่บ้านอินูนากิที่มีอยู่จริง (33°41′25″N 130°33′30″E﻿ / ﻿33.69028°N 130.55833°E﻿ / 33.69028; 130.55833) หรือชื่อทางการ หมู่บ้านอินูนากิดานิ (犬鳴谷村) ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1691 โดยขุนนางจากแคว้นฟูกูโอกะ มีบุนนาอิ ชิโนซากิ (Bunnai Shinozaki) ดำรงตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้าน แหล่งรายได้หลักของหมู่บ้านมาจากการผลิตเซรามิกและการผลิตเหล็ก ต่อมาได้จัดตั้งเหมืองถ่านหินขึ้นในพื้นที่ และใน ค.ศ. 1865 มีการสร้างปราสาท "อินูนากิ โกเบ็กกัน" (Inunaki Gobekkan) โดยคำแนะนำของคาโตะ ชิโช (Kato Shisho)
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1889 หลังมีการประกาศใช้ระบบโชซนเซ (町村制, Chosonsei) หมู่บ้านอินูนากิถูกผนวกรวมกับหมู่บ้านโยชิกาวะซึ่งอยู่ใกล้กันและจัดตั้งเป็นเมืองมิยาวากะ พื้นที่ของอินูนากิดานิถูกน้ำท่วมในปี ค.ศ. 1986 เนื่องจากการก่อสร้างเขื่อนอินูนากิ (สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1994) ทำให้ผู้อยู่อาศัยในหมู่บ้านต้องย้ายไปยังพื้นที่วากิตะ (Wakita)
ต้นกำเนิดและการรับรู้

พื้นที่ของอุโมงค์อินูนากิเก่าถูกเชื่อว่ามีผีสิง เนื่องจากมีเหตุฆาตกรรมที่เกี่ยวข้องกับสถานที่นี้หลายครั้ง การก่อสร้างอุโมงค์นี้แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1949 และมีการสร้างอุโมงค์ใหม่ใกล้เคียงในปี ค.ศ. 1975 อุโมงค์เก่าซึ่งไม่ได้ใช้งานกลายเป็นพื้นที่อันตรายเนื่องจากขาดการบำรุงรักษา
ในวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1988 กลุ่มชายหนุ่มห้าคนได้ลักพาตัวและทรมานคนงานในโรงงานคนหนึ่งเพื่อขโมยรถของเขาแล้วเผาคนงานดังกล่าวทั้งเป็นด้วยน้ำมันเบนซินภายในอุโมงค์เก่า ผู้กระทำความผิดถูกจับกุมและต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต ทางเข้าของอุโมงค์เก่าถูกปิดทั้งสองด้าน ใน ค.ศ. 2000 พบศพศพหนึ่งในบริเวณเขื่อนที่อยู่ใกล้เคียง
การกล่าวถึงตำนานเมืองอินูนากิบนโลกออนไลน์ครั้งแรกเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1999 เมื่อสถานนีโทรทัศน์นิปปงทีวีได้รับจดหมายจากบุคคลนิรนาม ซึ่งเล่าถึงตำนานของคู่รักที่ถูกฆาตกรรมในหมู่บ้าน และขอร้องให้ทีมงานสถานีโทรทัศน์ไปสถานที่ดังกล่าว จดหมายนิรนามดังกล่าวมีชื่อเรื่องว่า "หมู่บ้านในญี่ปุ่นที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของญี่ปุ่น"
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

ตำนานของหมู่บ้านอินูนากิได้เป็นแรงบันดาลใจให้สื่อหลายประเภท ภาพยนตร์สยองขวัญเรื่อง Howling Village [ja] (犬鳴村) กำกับโดยทากาชิ ชิมิซุซึ่งมีเนื้อเรื่องอิงจากตำนานนี้ เปิดตัวในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 การเปิดตัวภาพยนตร์ดังกล่าวส่งผลให้สถานที่อุโมงค์อินูนากิเก่าได้รับความนิยมมากขึ้น นำไปสู่การบุกรุกและการทำลายทรัพย์สินในพื้นที่เพิ่มขึ้น
ในเดือนพฤศจิกายนของปีเดียวกัน มีการเปิดตัวเกมสยองขวัญ Inunaki Tunnel [ja] บนแพลตฟอร์มสตีม
เรื่องราวนี้ยังเป็นแรงบันดาลใจให้กับอนิเมะซีรีส์ทางโทรทัศน์ใน ค.ศ. 2016 The Lost Village (迷家-マヨイガ-) และมังงะเรื่อง The Story of the Mysterious Tunnel (トンネルの奇譚) โดย จุนจิ อิโตะ
ดูเพิ่ม

ออเนียนทาวน์ ชุมชนในรัฐนิวยอร์กที่มีลักษณะเฉพาะตัวซึ่งผู้คนมีท่าทีต่อต้านคนภายนอก
ภาพถ่ายทางอากาศของอินูนากิดานิก่อนการสร้างเขื่อนอินูนากิ
ทางเข้าของอุโมงค์อินูนากิเก่าที่ถูกปิดตาย
ดิก ชีนีย์

| ดิก ชีนีย์ |
| --- | --- |
ชีนีย์ในปีค.ศ. 2004

รองประธานาธิบดีสหรัฐ คนที่ 46
ดำรงตำแหน่ง 20 มกราคม 2001 – 20 มกราคม 2009
ประธานาธิบดี: จอร์จ ดับเบิลยู. บุช
ก่อนหน้า: อัล กอร์
ถัดไป: โจ ไบเดิน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐ
ดำรงตำแหน่ง 20 มีนาคม 1989 – 20 มกราคม 1993
ประธานาธิบดี: จอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช
ก่อนหน้า: แฟรงก์ คาลุซซิ
ถัดไป: เลส แอสพิน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1941-01-30) 30 มกราคม ค.ศ. 1941 (84 ปี) ลิงคอล์น รัฐเนแบรสกา สหรัฐ
ศาสนา: เมดอธิสต์
พรรคการเมือง: พรรครีพับลิกัน
คู่สมรส: ลินน์ ชีนีย์
บุตร: เอลิซาเบธ ชีนีย์ แมร์รี ชีนีย์
ที่อยู่อาศัย: แมคลีน รัฐเวอร์จิเนีย
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยไวโอมิง
ลายมือชื่อ: 

ริชาร์ด บรูซ ชีนีย์ (อังกฤษ: Richard Bruce Cheney; เกิด 30 มกราคม ค.ศ. 1941) เป็นอดีตรองประธานาธิบดีสหรัฐคนที่ 46 และอดีตประธานวุฒิสภาสหรัฐ โดยตำแหน่ง เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นรองประธานาธิบดีที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่งของสหรัฐ สมัยที่จอร์จ ดับเบิ้ลยู บุช เป็นประธานาธิบดี
ประวัติ

ดิก ชีนีย์ (เกิดเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1941) มีชื่อจริงว่า "ริชาร์ด บรูซ เชนีย์" เชนีย์แต่งงานกับ ลีนนี วินเซนต์ หวานใจที่รู้จักและคบหากันมาตั้งแต่สมัยเรียนไฮสคูล ทั้งคู่มีลูกสาว 2 คน คือ เอลิซาเบธ ลินน์ ซีนีย์ และแมร์รี ซีนีย์ โดย อลิซาเบธ ลูกสาวคนโตแต่งงานกับ ฟิลิป เจ เพอร์รี ซึ่งเคยได้รับการแต่งตั้งจากบุชให้ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษากระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิสหรัฐฯ ทั้งคู่มีหลานให้เชนีย์ 4 คน ส่วนแมรีลูกสาวคนเล็กเป็นเลสเบียนและยังไม่แต่งงาน
ย้อนกลับไปในวัยเรียน รองประธานาธิบดีเมืองลุงแซม 2 สมัยติดต่อกันผู้นี้ไม่เพียงแต่จะเป็นนักเรียนระดับหัวกระทิของโรงเรียน หากแต่ยังเป็นนักกีฬาที่มีความสามารถอีกด้วย ช่วงเรียนมัธยม เชนีย์ได้รับเลือกให้เป็นประธานชั้นเรียนอาวุโสของโรงเรียน 'นาโทรนา เคาน์ตี ไฮสคูล' และยังเป็นผู้เล่นตำแหน่งกองหลังของทีมฟุตบอลโรงเรียนด้วย
เชนีย์สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีและปริญญาโทคณะรัฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยไวโอมิง หลังจากที่เขามีอันต้องระเห็จออกจากมหาวิทยาลัยเยล ทั้งๆ ที่เป็นนักเรียนทุน อันเนื่องมาจากปัญหาวัฒนธรรมภายในที่ไม่ตรงกับทัศนคติของเขา
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
ภูมิหลัง

จวบจนถึง ค.ศ. 1945 ญี่ปุ่นพ่ายแพ้ในปฏิบัติการทางทหารต่อเนื่องยาวนานเกือบสองปีในแปซิฟิกตะวันตกเฉียงใต้, อินเดีย, การทัพมาเรียนา และการทัพฟิลิปปินส์ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1944 หลังการสูญเสียเกาะไซปัน พลเอก คูนิอากิ โคอิโซะ ซึ่งประกาศว่าฟิลิปปินส์จะต้องเป็นสมรภูมิรบชี้ขาด ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทน พลเอก ฮิเดกิ โทโจ หลังจากญี่ปุ่นสูญเสียฟิลิปปินส์ไป พลเรือเอก คันตาโร ซูซูกิ ขึ้นแทนที่โคอิโซะ ฝ่ายสัมพันธมิตรยึดเกาะใกล้เคียงอย่างเกาะอิโวะจิมะและโอกินาวะในช่วงครึ่งปีแรกของ ค.ศ. 1945 มีการวางแผนให้โอกินาวะเป็นพื้นที่ระดมทรัพยากรทางทหาร (staging area) สำหรับปฏิบัติการดาวน์ฟอลซึ่งเป็นแผนการรุกรานเกาะแผ่นดินใหญ่โดยฝ่ายสัมพันธมิตร หลังความพ่ายแพ้ของเยอรมนี สหภาพโซเวียตเริ่มส่งกองกำลังรบที่เกรียงไกรอย่างเงียบ ๆ อีกครั้งจากเขตสงครามยุโรปไปยังตะวันออกไกลเพื่อสนับสนุนกองพลราว 40 กองที่ประจำอยู่ที่นั่นตั้งแต่ ค.ศ. 1941 เพื่อถ่วงดุลกองทัพกวันตงที่มีกำลังมหาศาล
การทัพเรือดำน้ำของฝ่ายสัมพันธมิตรและการวางทุ่นระเบิดใต้น้ำบนน่านน้ำชายฝั่งญี่ปุ่นส่งผลให้เรือพาณิชย์ญี่ปุ่นหลายลำถูกทำลาย ญี่ปุ่นซึ่งมีทรัพยากรธรรมชาติน้อย จึงต้องพึ่งพาวัตถุดิบโดยเฉพาะอย่างยิ่งน้ำมันจากการนำเข้าจากแมนจูเรียและส่วนอื่น ๆ ของเอเชียตะวันออกแผ่นดินใหญ่ และจากดินแดนที่พิชิตได้ในหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ เรือพาณิชย์ญี่ปุ่นที่ได้รับผลกระทบจากทุ่นระเบิดประกอบกับการทิ้งระเบิดเชิงยุทธศาสตร์ที่อุตสาหกรรมญี่ปุ่นสร้างความสูญเสียครั้งใหญ่ต่อเศรษฐกิจสงครามของญี่ปุ่น การผลิตถ่านหิน, เหล็ก, เหล็กกล้า, ยาง และวัสดุอื่น ๆ ที่สำคัญเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความเสียหายทางเศรษฐกิจสงครามญี่ปุ่นก่อนหน้าสงครามเท่านั้น
ผลพวงจากความสูญเสียที่เกิดขึ้น กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นยุติความพยายามที่จะเป็นกองกำลังต่อสู้ที่แข็งแรง หลังการโจมตีต่อเนื่องที่อู่ต่อเรือญี่ปุ่นที่คูเระ เรือรบขนาดใหญ่ที่ยังคงสามารถพอใช้ออกปฏิบัติการได้มีเรือบรรทุกอากาศยาน 6 ลำ, เรือลาดตระเวน 4 ลำ และเรือประจัญบาน 1 ลำ ซึ่งส่วนใหญ่ได้รับความเสียหายอย่างหนักและไม่มีลำไหนที่สามารถเติมน้ำมันให้เต็มได้ อย่างไรก็ตาม เรือพิฆาต 19 ลำ และเรือดำน้ำ 38 ลำ ยังคงสามารถใช้การได้อย่างจำกัดด้วยเหตุน้ำมันไม่พอใช้
ภูมิหลัง > การเตรียมรับมือป้องกัน

โดยต้องเผชิญหน้ากับภัยการรุกรานเกาะแผ่นดินใหญ่ที่เริ่มจากคีวชู และภัยการรุกรานแมนจูเรียซึ่งเป็นแหล่งทรัพยากรธรรมชาติของญี่ปุ่นแหล่งสุดท้ายโดยโซเวียต ใน ค.ศ. 1944 วารสารการสงครามของกองบัญชาการกลางจักรวรรดิสรุปไว้ว่า:
พวกเราไม่สามารถบัญชาการสงครามได้ด้วยความหวังว่าจะได้รับชัยชนะอีกต่อไป หนทางเดียวที่เหลืออยู่เพื่อประชาชนชาวญี่ปุ่นหนึ่งร้อยล้านคน คือการยอมสละชีวิตของตนโดยการพุ่งโจมตีข้าศึกไม่ให้พวกเขามีแรงฮึดขึ้นสู้อีก
กองบัญชาการสูงสุดจักรวรรดิญี่ปุ่นวางแผนการป้องกันคีวชูอย่างสุดกำลังเพื่อเป็นความพยายามครั้งสุดท้ายในการยับยั้งการรุกคืบของฝ่ายสัมพันธมิตรโดยใช้รหัสชื่อ "ปฏิบัติการเค็ตสึโง" ปฏิบัติการดังกล่าวเป็นการพลิกเปลี่ยนการใช้ยุทธวิธีการตั้งรับทางลึก (defense-in-depth) ที่เคยใช้ในการรุกรานปาเลลิว, อิโวะจิมะ และโอกินาวะ และหันมามุ่งเน้นการยึดหัวหาด (beachhead) โดยจะมีการส่งเครื่องบินรบคามิกาเซะมากกว่า 3,000 ลำ ไปโจมตีการขนส่งสะเทินน้ำสะเทินบกก่อนที่กำลังทหารและสินค้าบรรทุกจะขึ้นฝั่งที่ชายหาด
หากแผนดังกล่าวไม่สามารถขับไล่ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ กองบัญชาการวางแผนที่จะส่งเครื่องบินรบคามิกาเซะอีก 3,500 ลำ ร่วมด้วยเรือยนต์พลีชีพชินโย 5,000 ลำ อีกทั้งเรือพิฆาตและเรือดำน้ำที่คงเหลืออยู่ซึ่งเป็น "กองเรือสุดท้ายของกองทัพเรือที่ยังคงใช้ปฏิบัติการได้" ไปยังชายหาด หากฝ่ายสัมพันธมิตรสามารถต่อสู้จนผ่านและสามารถขึ้นฝั่งคีวชูได้ จะมีการส่งเครื่องบินรบ 3,000 ลำเพื่อป้องกันเกาะต่าง ๆ ที่ยังคงเหลืออยู่ ในขณะที่คีวชูจะคงมีการ "ปกป้องอย่างถึงที่สุด" ไม่ว่าจะด้วยเหตุใด ยุทธศาสตร์การรบจนตัวตาย (last stand) ที่คีวชูนั้นเกิดขึ้นจากความกังวลเรื่องการคงสถานะความเป็นกลางของโซเวียต
สภาบัญชาการสงครามสูงสุด

การออกนโยบายของญี่ปุ่นมีศูนย์กลางอยู่ที่สภาบัญชาการสงครามสูงสุด (ก่อตั้งใน ค.ศ. 1944 โดยนายกรัฐมนตรีก่อนหน้า คูนิอากิ โคอิโซะ) ประกอบด้วยกลุ่มบุคคลที่เรียกกันว่า "บิกซิกส์" (Big Six) ได้แก่ นายกรัฐมนตรี, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารบก, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือ, ผู้บัญชาการเสนาธิการทหารบก และผู้บัญชาการเสนาธิการทหารเรือ ณ วันที่มีการแต่งตั้งรัฐบาลซูซูกิในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 สภามีสมาชิกดังต่อไปนี้:
นายกรัฐมนตรี: พลเรือเอก คันตาโร ซูซูกิ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ: ชิเงโนริ โทโง
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารบก: พลเอก โคเรจิกะ อานามิ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือ: พลเรือเอก มิตสึมาซะ โยไน
ผู้บัญชาการเสนาธิการทหารบก: พลเอก โยชิจิโร อูเมซุ
ผู้บัญชาการเสนาธิการทหารเรือ: พลเรือเอก โคชิโร โออิกาวะ (ต่อมาแทนที่โดย พลเรือเอก โซเอมุ โทโยดะ)
ขนบธรรมเนียมทางรัฐธรรมนูญที่เข้มงวด (ซึ่งยังคงปฏิบัติโดยพฤตินัยจนถึงปัจจุบัน) ทำให้นายกรัฐมนตรีที่คาดว่าจะได้ขึ้นดำรงตำแหน่ง รวมถึงนายกรัฐมนตรีที่ยังอยู่ในวาระ ไม่สามารถดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีได้หากมีตำแหน่งรัฐมนตรีเว้นว่างอยู่ ด้วยเหตุนี้ รัฐมนตรีทหารบก และรัฐมนตรีทหารเรือสามารถยับยั้งการจัดตั้งรัฐบาลที่ไม่พึงปรารถนา หรือโดยการลาออกจากตำแหน่งจะนำไปสู่การล่มของรัฐบาลปัจจุบันได้เช่นกัน
จักรพรรดิฮิโรฮิโตะและผู้รักษาพระราชลัญจกร โคอิจิ คิโดะ เข้าร่วมประชุมของสภาเป็นครั้งคราวตามพระราชประสงค์ของพระองค์ ไอริส แชง ได้รายงานว่า "ก่อนพลเอกแมกอาเธอร์จะมาถึง ญี่ปุ่นตั้งใจทำลาย ซ่อนเร้น หรือปลอมแปลงรายงานลับในช่วงสงครามส่วนใหญ่ให้เป็นเท็จ"
การเสนอแผนการรุกราน

บทความหลัก: ปฏิบัติการดาวน์ฟอล
เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1945 ทรูแมนพบกับเสนาธิการทหารบก พลเอก จอร์จ มาร์แชลล์, พลอากาศเอก เฮนรี อาร์โนลด์, เสนาธิการทหารเรือ พลเรือเอก วิลเลียม เลฮี และ พลเรือเอก เออร์เนสต์ คิง, เลขานุการกองทัพเรือ เจมส์ ฟอร์เรสตัล, รัฐมนตรีการสงคราม เฮนรี สติมสัน และผู้ช่วยรัฐมนตรีการสงคราม จอห์น แม็กคลอย เพื่อหารือข้อสั่งการ "ปฏิบัติการโอลิมปิก" ซึ่งเป็นหนึ่งในแผนการรุกรานเกาะญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่  พลเอกมาร์แชลล์สนับสนุนการส่งกองทัพแดงร่วมรบ โดยเชื่อว่าหากทำเช่นนั้นจะทำให้ญี่ปุ่นยอมจำนน แม็กคลอยบอกกับสติมสันว่าไม่มีเมืองญี่ปุ่นอื่นนอกรายชื่อที่จะทิ้งระเบิดได้อีกและอยากหาทางเลือกอื่นที่จะทำให้ญี่ปุ่นยอมจำนน เขาเสนอทางออกด้วยกลไกทางการเมืองและถามเรื่องการให้คำเตือนถึงญี่ปุ่นว่าจะใช้ระเบิดปรมาณู เจมส์ เบินส์ ที่ต่อมาได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีการต่างประเทศในวันที่ 3 กรกฎาคม อยากให้ใช้ระเบิดอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าและไม่ให้โซเวียตรู้
ความพยายามการเจรจาของสหภาพโซเวียต

ในปี ค.ศ. 1945 วันที่ 30 มิถุนายน โทโงบอกกับ นาโอตาเกะ ซาโต เอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำมอสโก ให้พยายามสถาปนา "ความสัมพันธ์ฉันมิตรที่แน่นแฟ้นและสถาวร" และให้หารือในเรื่องสถานะของแมนจูเรียและ "ประเด็นอื่นใดที่รัสเซียอยากจะพูดถึง" โซเวียตตระหนักถึงสถานการณ์โดยรวมและคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับฝ่ายสัมพันธมิตร จึงให้คำตอบล่าช้าโดยที่พยายามให้ญี่ปุ่นยังอยู่ในการเจรจาแต่ไม่ให้คำมั่นใด ๆ ในที่สุด ซาโตได้พบกับรัฐมนตรีการต่างประเทศโซเวียต วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม แต่ไม่ได้ผล ในวันที่ 12 กรกฎาคม โทโงให้ซาโตบอกกับโซเวียตว่า:
สมเด็จพระจักรพรรดิทรงมีพระราชดำริถึงสงครามในเวลาปัจจุบันว่าจะนำพามาซึ่งความรุนแรงและการสละชีพของบรรดาประชาชนประเทศอำนาจคู่สงครามที่เพิ่มมากขึ้น สมเด็จพระจักรพรรดิทรงมีพระราชประสงค์จากพระหทัยของพระองค์ให้สงครามสิ้นสุดลงเสีย แต่เมื่ออังกฤษและสหรัฐยืนยันว่าจะให้ยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขแล้ว จักรวรรดิญี่ปุ่นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการสู้สุดพละกำลังด้วยเกียรติยศและเพื่อการมีอยู่ของแผ่นดินแม่
จักรพรรดิฮิโรฮิโตะทรงเสนอให้ส่งเจ้าชายโคโนเอะในฐานะผู้แทนพิเศษ แม้เขาจะไม่สามารถติดต่อกับโซเวียตได้ทันก่อนการประชุมพ็อทซ์ดัม
ซาโตแนะนำโทโงว่า ในความเป็นจริง ญี่ปุ่นควรเตรียมรับมือกับ "การยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขหรือข้อเสนอที่มีความใกล้เคียงเทียบเท่ากับการยอมจำนน" นอกจากนี้ เพื่อเป็นการตอบกลับคำขอของโมโลตอฟให้ญี่ปุ่นยื่นข้อเสนอที่ชัดเจน ซาโตชี้ให้เห็นว่าข้อความของโทโงนั้น "มีความไม่ชัดเจนว่ารัฐบาลและกองทัพมีมุมมองเรื่องการสิ้นสุดลงของสงครามอย่างไร" ด้วยเหตุนี้ จึงมีความแคลงใจว่าโครงสร้างทางอำนาจญี่ปุ่นมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของโทโงหรือไม่
ในวันที่ 17 กรกฎาคม โทโงตอบกลับว่า:
แม้ผู้มีอำนาจสั่งการและรัฐบาลเชื่อว่าอำนาจรบของเรายังคงทำให้เกิดความเสียหายต่อศัตรูในระดับที่พอรับได้ก็ตาม พวกเรายังไม่สามารถวางจิตข่มใจให้สงบได้อย่างสิ้นเชิง ... โปรดตระหนักไว้ว่า พวกเราไม่ได้ต้องการให้การไกล่เกลี่ยของรัสเซียนำไปสู่การที่เราต้องยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขในท้ายที่สุด
ซาโตขยายความโดยการตอบกลับว่า:
อย่างที่ผมได้พูดอย่างชัดเจนในข้อความก่อน ๆ ว่าขอให้ยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขหรือให้ยอมรับข้อเสนออื่นใดที่มีความใกล้เคียงเทียบเท่ากับการยอมจำนนโดยได้ละเว้นการตั้งคำถามถึงการธำรงรักษา [ราชวงศ์] ไว้
ในวันที่ 21 กรกฎาคม โทโงในนามของคณะรัฐมนตรี เน้นย้ำว่า:
ในเรื่องของการยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขนั้น เราไม่สามารถยอมรับได้ไม่ว่าจะภายใต้สภาวะการณ์ใด ... การยอมจำนนเป็นการขัดขวางการแสวงหาสันติภาพของเรา ... ผ่านความช่วยเหลือของรัสเซีย ... นอกจากนี้ จากจุดยืนทางการต่างประเทศและการพิจารณาภายในแล้ว การประกาศข้อเสนอของฝ่ายเราโดยทันทียังเป็นข้อเสียเปรียบ อีกทั้งเป็นไปไม่ได้
นักวิทยาการหัสลับชาวอเมริกันสามารถเข้ารหัสของญี่ปุ่นได้เกือบทั้งหมด รวมถึงรหัสเพอร์เพิลซึ่งกระทรวงการต่างประเทศญี่ปุ่นใช้เพื่อเข้ารหัสการติดต่อทางการทูตระดับสูง ทำให้ข้อความระหว่างส่วนกลางที่โตเกียวและสถานเอกอัครราชทูตของญี่ปุ่นในต่างประเทศ สามารถนำส่งไปถึงผู้วางนโยบายของฝ่ายสัมพันธมิตรภายอย่างรวดเร็วในระยะเวลาที่ใกล้เคียงกันกับที่ผู้รับญี่ปุ่นจะได้รับ โดยกังวลว่าจะได้รับความเสียหายหนัก ฝ่ายสัมพันธมิตรหวังให้โซเวียตเข้าร่วมรบในสงครามแปซิฟิกให้เร็วที่สุด
โรสเวลต์ได้ทำตามคำมั่นสัญญาของสตาลินที่ไคโรซึ่งได้รับการยืนยันอีกครั้งที่ยัลตา จากผลลัพธ์ดังกล่าวสร้างความหวาดกลัวให้แก่ญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก
ความพยายามการเจรจาของสหภาพโซเวียต > เจตนาของโซเวียต

บทความหลัก: สงครามโซเวียต–ญี่ปุ่น
ความกังวลด้านความมั่นคงมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับตะวันออกไกลของโซเวียต ในบรรดานั้นที่กังวลมากที่สุดคือการเข้าถึงถึงมหาสมุทรแปซิฟิกได้โดยไม่มีข้อจำกัด วลาดีวอสตอค พื้นที่ไร้น้ำแข็งตลอดปีแนวชายฝั่งแปซิฟิกของโซเวียต อาจถูกปิดล้อมทางอากาศและทางทะเลจากเกาะซาฮาลินและหมู่เกาะคูริล การได้มาซึ่งดินแดนเหล่านี้จะเป็นการรับประกันการเข้าถึงโดยเสรีไปยังช่องแคบโซยะเป็นเป้าหมายหลักของโซเวียต เป้าหมายรองคือการได้สัญญาเช่าการรถไฟตะวันออกจีน, การรถไฟแมนจูเรียตอนใต้, ต้าเหลียน และท่าเรืออาเธอร์
เพื่อบรรลุเป้าประสงค์นี้ สตาลินและโมโลตอฟถ่วงเวลาการเจรจากับญี่ปุ่น โดยให้ความหวังที่ไม่เป็นจริงว่าโซเวียตจะเป็นผู้ไกล่เกลี่ยสันติภาพให้ ขณะเดียวกัน โซเวียตในการตกลงกับสหรัฐและสหราชอาณาจักร ยืนยันว่าจะยึดมั่นตามปฏิญญาไคโรดังที่ได้ยืนยันไว้ในการประชุมยัลตา ซึ่งระบุว่าฝ่ายสัมพันธมิตรจะไม่ยอมรับการแบ่งประเทศหรือการยุติสงครามด้วยเงื่อนไข หากแต่ญี่ปุ่นจะต้องยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขต่อฝ่ายสัมพันธมิตร เพื่อยืดระยะเวลาสงคราม โซเวียตคัดค้านความพยายามใด ๆ ที่จะทำให้เงื่อนไขนี้อ่อนแอลง การคัดค้านนี้จะเป็นการให้เวลาโซเวียตในการเคลื่อนกำลังพลจากแนวรบด้านตะวันตกไปตะวันออกไกลให้แล้วเสร็จ และพิชิตแมนจูเรีย, มองโกเลียตอนใน, เกาหลี, ซาฮาลินตอนใต้, หมู่เกาะคูริล และอาจรวมถึงฮกไกโดด้วย (เริ่มต้นจากการยกพลขึ้นฝั่งที่รูโมอิ)
เหตุการณ์ที่พ็อทซ์ดัม

บทความหลัก: การประชุมพ็อทซ์ดัม
ผู้นำหลักของฝ่ายสัมพันธมิตรทรงอำนาจเดินทางมาพบกันที่พ็อทซ์ดัมตั้งแต่วันที่ 16 กรกฎาคม ถึง 2 สิงหาคม ค.ศ. 1945 มีผู้เข้าร่วมการประชุม ได้แก่ สหภาพโซเวียต, สหราชอาณาจักร และสหรัฐ โดยสตาลิน, วินสตัน เชอร์ชิล (ต่อมารับช่วงแทนโดย เคลเมนต์ แอตต์ลี) และทรูแมน เป็นผู้แทนตามลำดับ
เหตุการณ์ที่พ็อทซ์ดัม > การเจรจา

แม้สาระสำคัญของการประชุมพ็อทซ์ดัมส่วนใหญ่เป็นเรื่องภายในยุโรป แต่ยังมีการพูดคุยเรื่องสงครามกับญี่ปุ่นในรายละเอียดด้วยเช่นกัน ทรูแมนรู้ถึงความสำเร็จของการทดสอบทรินิตีก่อนการประชุม จึงบอกข้อมูลนี้ให้คณะทูตสหราชอาณาจักร และทำให้คณะทูตสหรัฐพิจารณาไตร่ตรองถึงความจำเป็นของการให้โซเวียต ซึ่งตนได้วิ่งเต้นอย่างหนักที่เตหะรานและยัลตา มีส่วนร่วมในเรื่องนี้ใหม่อีกครั้ง สหรัฐมีเป้าหมายของการร่นระยะเวลาสงครามและลดความสูญเสียของชาวอเมริกันเป็นสำคัญ และการแทรกแซงของโซเวียตนั้นเป็นไปได้ว่าจะช่วยให้สหรัฐสามารถบรรลุเป้าหมายดังกล่าวได้ แต่ขณะเดียวกัน จะเป็นการเปิดทางให้โซเวียตยึดครองดินแดนอื่นใดนอกเหนือจากที่ให้คำมั่นไว้แก่สหรัฐที่เตหะรานและยัลตา และอาจทำให้เกิดการแบ่งประเทศญี่ปุ่นภายหลังสงครามเหมือนที่เคยเกิดขึ้นกับเยอรมนี
ในการรับมือกับสตาลิน ทรูแมนตัดสินใจพูดเป็นนัยลาง ๆ แก่ผู้นำโซเวียตเกี่ยวกับการมีอยู่ของอาวุธใหม่ที่รุนแรงโดยไม่ได้ลงรายละเอียด อย่างไรก็ดี ฝ่ายสัมพันธมิตรชาติอื่น ๆ ไม่ได้ตระหนักว่าการข่าวของโซเวียตได้แทรกซึมเข้าไปในโครงการแมนแฮตตันตั้งแต่ช่วงต้น ด้วยเหตุนี้ สตาลินจึงรู้ว่ามีระเบิดปรมาณูอยู่แล้วแต่ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาหุนหันโดยศักยภาพของระเบิด
เหตุการณ์ที่พ็อทซ์ดัม > ปฏิกิริยาของญี่ปุ่น

เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 รัฐบาลญี่ปุ่นพิจารณาถึงคำตอบที่จะให้ต่อปฏิญญา สมาชิกทหารสี่คนของบิกซิกซ์อยากจะให้ตอบปฏิเสธ แต่โทโง โดยเข้าใจผิดว่ารัฐบาลโซเวียตยังไม่รู้ถึงเนื้อหาภายในของปฏิญญา โน้มน้าวคณะรัฐมนตรีว่าไม่ให้ทำเช่นนั้นจนกว่าโซเวียตจะแสดงท่าที คณะรัฐมนตรีเผยแพร่ข้อความในปฏิญญาสู่สาธารณชนโดยไม่กล่าวความเห็นใดพลางไปก่อน ชุนอิจิ คาเซะ เอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำสวิตเซอร์แลนด์ แสดงข้อสังเกตผ่านทางโทรเลขว่า "การยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไข" จะมีผลเฉพาะแค่กองทัพ แต่ไม่ได้มีต่อรัฐบาลหรือประชาชน เขาร้องขอให้เข้าใจว่าการใช้ภาษาที่ระมัดระวังในปฏิญญาปรากฏให้เห็น "การผ่านการพิจารณาไตร่ตรองอย่างรอบคอบ" ของรัฐบาลผู้ลงนาม และกล่าวว่า "ดูเหมือนว่าพวกเขายอมรับผลกระทบเพื่อรักษาหน้าให้กับเราในหลายจุด" ในวันถัดมา หนังสือพิมพ์ญี่ปุ่นรายงานว่ามีการปฏิเสธเงื่อนไขของปฏิญญาตามข้อความในใบปลิวที่โยนทิ้งลงมาจากอากาศสู่พื้นดินญี่ปุ่น นายกรัฐมนตรีซูซูกิพบกับสื่อมวลชนเพื่อพยายามจัดการความรู้สึกของสาธารณชนโดยกล่าวว่า:
ผมถือว่าคำประกาศร่วม (ปฏิญญาพ็อตซ์ดัม) เป็นเพียงการรื้อปฏิญญาไคโรมาเขียนใหม่ สำหรับรัฐบาลของเรา มันไม่มีคุณค่าสำคัญใด ๆ แม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่สามารถทำได้คือการฆ่ามันด้วยความไร้เสียง (โมกูซัตสึ) เราจะไม่ทำอะไรเลยนอกจากการพยายามอย่างถึงที่สุดจนกว่าการสงครามจะได้รับความสำเร็จ
เลขาธิการคณะรัฐมนตรี ฮิซัตสึเนะ ซาโกมิซุ แนะนำให้ซูซูกิใช้คำว่าโมกูซัตสึ (黙殺, mokusatsu, แปลตรงตัว "ฆ่าด้วยความไร้เสียง") ซึ่งมีความหมายกำกวมและสื่อความหมายได้ตั้งแต่ "ปฏิเสธที่จะแสดงความเห็น" ไปจนถึง "เพิกเฉย (โดยการเงียบ)" สิ่งที่ซูซูกิต้องการสื่อสารจริง ๆ ยังคงเป็นที่ถกเถียง ต่อมาโทโงกล่าวว่าการแถลงดังกล่าวเป็นการละเมิดมติของคณะรัฐมนตรีที่ให้งดการออกความเห็นก่อน
เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม เอกอัครราชทูตซาโตเขียนว่าสตาลินอาจกำลังพูดคุยกับโรสเวลต์และเชอร์ชิลเกี่ยวกับวิธีการจัดการญี่ปุ่นของพวกเขา และเขียนว่า: "หากเราจะขัดขวางไม่ให้รัสเซียมีส่วนร่วมในสงคราม เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากให้ยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขทันที" เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม โทโงเขียนถึงซาโตว่า: "มันคงไม่เป็นการยากสำหรับคุณในการตระหนักได้ว่า ... เวลาของเราในการดำเนินการต่าง ๆ เพื่อสิ้นสุดสงครามก่อนศัตรูจะยกพลขึ้นบกแผ่นดินใหญ่นั้นมีอยู่จำกัด ขณะเดียวกันที่ประเทศของเรา ยังเป็นการยากที่จะสามารถตกลงเงื่อนไขสันติภาพที่แน่นอนด้วยเช่นกัน"
ฮิโรชิมะ แมนจูเรีย และนางาซากิ

บทความหลัก: การทิ้งระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมะและนางาซากิ และ การบุกครองแมนจูเรียของสหภาพโซเวียต
ฮิโรชิมะ แมนจูเรีย และนางาซากิ > 6 สิงหาคม: ฮิโรชิมะ

ทรูแมนพูดเกี่ยวกับการทิ้งระเบิดที่ฮิโรชิมะ
เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม เวลา 8:15 น. ตามเวลาท้องถิ่น เอโนลาเกย์ เครื่องบินโบอิง บี-29 ซูเปอร์ฟอร์เทรส ขับโดย พันเอก พอล ทิบบิตส์ ทิ้งระเบิดปรมาณู (สหรัฐตั้งชื่อรหัสว่า ลิตเติลบอย) เหนือเมืองฮิโรชิมะทางตะวันตกเฉียงใต้ของฮนชู รายงานข่าวสร้างความสับสนอลหม่านได้แพร่สะพัดถึงโตเกียวตลอดทั้งวันว่า ฮิโรชิมะได้ตกเป็นเป้าของการโจมตีทางอากาศซึ่งทำให้ทั้งเมืองเต็มไปด้วย "แสงไฟแวบวาบและระเบิดรุนแรง" ไม่นานในวันเดียวกัน ทรูแมน ประธานาธิบดีสหรัฐ ประกาศการใช้ระเบิดปรมาณูครั้งแรก และสัญญาว่า:
ตอนนี้พวกเราพร้อมแล้วที่จะทำลายล้างสิ่งปลูกสร้างผลิตผลใดที่ญี่ปุ่นมีเหนือพื้นดินในเมืองใดให้สิ้นซาก พวกเราจะทำลายท่าเรือของญี่ปุ่น โรงงานของญี่ปุ่น และการสื่อสารของญี่ปุ่น พวกเราขอประกาศกร้าวอย่างชัดเจนว่า พวกเราจะโค่นล้มอำนาจของญี่ปุ่นในการก่อสงครามให้หมดจด ซึ่งจะเป็นการไว้ชีวิตชาวญี่ปุ่นจากการทำลายล้างอย่างเด็ดขาดตามความที่ให้ไว้เป็นคำขาดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ที่เมืองพ็อทซ์ดัม เหล่าผู้นำญี่ปุ่นปฏิเสธคำขาดของพวกเรา หากญี่ปุ่นไม่ยอมรับเงื่อนไขของเรา ให้เตรียมรับมือความวิปโยคดั่งสายฝนที่ตกลงมาจากฟากฟ้าในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนบนโลกนี้ ..."
กองทัพบกและกองทัพเรือญี่ปุ่นมีโครงการระเบิดปรมาณูอิสระเป็นของตนเอง ญี่ปุ่นจึงพอเข้าใจว่าการสร้างระเบิดนั้นยากเข็ญเช่นไร ด้วยเหตุนี้ ชาวญี่ปุ่นหลายคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งรัฐมนตรีที่เป็นทหาร ปฏิเสธที่จะเชื่อว่าสหรัฐได้สร้างระเบิดปรมาณูจริง และกองทัพญี่ปุ่นสั่งให้มีการทดสอบอิสระเพื่อระบุสาเหตุที่ระเบิดทำให้ฮิโรชิมะเกิดความเสียหายอย่างหนัก พลเรือเอก โซเอมุ โทโยดะ ผู้บัญชาการเสนาธิการทหารเรือ โต้แย้งว่าถึงแม้สหรัฐจะสามารถสร้างระเบิดปรมาณูได้จริง คงมีอยู่ไม่มาก โดยรู้ว่าโทโยดะจะแสดงท่าทีเหมือนกับที่คาดไว้ นักยุทธศาสตร์อเมริกันวางแผนที่จะทิ้งระเบิดลูกที่สองไม่นานหลังลูกแรก เพื่อโน้มน้าวญี่ปุ่นว่าสหรัฐมีระเบิดปรมาณูอยู่เป็นจำนวนมาก