stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เด็กชา
เด็กชาแห่งพระนครคีรีเมืองเพชร

นับเนื่องแต่ชาวโซ่งหรือไทยทรงดำถูกกวาดครัวมาทั้งสามยุคสามสมัยคือ ปลายสมัยพระเจ้าตาก  สมัยรัชกาลที่ 1 และสมัยรัชกาลที่ 3 โซ่งเพชรบุรี อาศัยภายใต้แผ่นดินสยามประเทศอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตน หรืออีกนัยหนึ่งการปกครองโดยการใช้อำนาจของเจ้าเมืองเพชรบุรี ในฐานะชนชั้นปกครองมิได้ระรานโซ่งเหล่านี้ให้ต้องเดือดร้อน
ดังนั้นประวัติศาสตร์ จึงไม่ปรากฏเหตุการณ์ชนกลุ่มน้อยหรือกลุ่มต่างๆ กระด้างกระเดื่องในดินแดนเมืองเพชรบุรี ให้ระคายเคืองเบื้องยุคลบาท ขณะที่โซ่งดูเหมือนจะพึงพอใจในดินแดนใหม่ของพวกเขาไม่น้อยเลย โซ่งมีคุณสมบัติพิเศษ ต่างกับชนกลุ่มน้อยกลุ่มอื่น คือ เจียมตน เชื่อฟังชนชั้นปกครอง ซื่อสัตย์ และจงรักภักดีต่อเจ้านายสูงยิ่ง ความซื่อสัตย์ เป็นวัฒนธรรมพื้นฐานของชนชาวโซ่งมาแต่เดิม
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ทรงไว้วางพระราชหฤทัยโซ่ง เนื่องจากเบื้องหลังความสำเร็จในการก่อสร้างพระราชวังบนเขาสมนที่เมืองเพชร ต่อมาเรียกว่าพระนครคีรี ซึ่งได้เกณฑ์ชาวโซ่งมาเป็นแรงงาน พระองค์ทรงจ้างโซ่งและพวนบ้านเชิงเขาหลวง เฝ้ารักษาพระพุทธรูปในถ้ำเขาหลวง เมื่อครั้งเสด็จประพาส ปี พ.ศ. 2402  อีกทั้งทรงพระเมตตาต่อบรรดาโซ่ง โดยโปรดเกล้าฯ ให้คัดเลือกโซ่งมารับใช้ในพระราชวังพระนครคีรี ในตำแหน่งที่เรียกขานกันว่า เด็กชา
เด็กชาชาวโซ่งเพชรบุรี

การคัดเลือกโซ่งมาเป็นเด็กชานั้น หลวงไชยภักดีผู้นำโซ่งบ้านสะพานยี่หน เป็นผู้ทำหน้าที่คัดเลือกโซ่งที่มีความประพฤติดีเป็นพิเศษ ในพระราชวังพระนครคีรีมีเด็กชาที่ได้รับการคัดเลือกมาจากบ้านสะพานยี่หน เวียงคอย วังตะโก หนองพลับ เป็นต้น โดยมีหลวงไชยภักดีเป็นหัวหน้าเด็กชา
เด็กชาเหล่านี้แบ่งกันทำหน้าที่รับใช้เจ้านาย แต่ละพระองค์ เด็กชาบางคนรับใช้ใกล้ชิด พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 บ้างทำหน้าที่หามคาน หามเสลี่ยง ขึ้นลงเขา ยามพระองค์เสด็จฯ เด็กชารุ่นเก่าๆ หลายคน คุ้นเคยกับเจ้านาย ข้าราชบริพาร พระเจ้าลูกยาเธอที่ยังทรงพระเยาว์ บางพระองค์ได้ขี่คอพวกเด็กชาขึ้นลงเขาวัง เป็นที่สนุกสนาน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เมื่อยังทรงพระเยาว์ตามเสด็จฯ มาพระนครคีรีอยู่เนืองๆ พระองค์จึงทรงคุ้นเคยกับเด็กชารุ่นเก่าๆ
เด็กชาเหล่านี้นอกจากรับใช้ในหลวง และเจ้านายต่างๆเวลาเสด็จมาประทับแล้ว ยังทำหน้าที่เป็นยามรักษาการณ์ รักษาข้าวของในพระนครคีรีอีกด้วย เด็กชาจะเข้าเวรผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปเป็นชุดๆ ชุดละ 3-4 คน โดยมีมหาดเล็กเป็นหัวหน้าควบคุมอีกทีหนึ่ง หัวหน้าผู้ดูแลพระนครคีรีมีบรรดาศักดิ์ที่พระบริบาลคีรีมาตย์ ดูแลพระราชวังโดยรวมทั้งหมด ปัจจุบันผู้ที่ทำหน้าที่ดูแลพระราชวังพระนครคีรี คือตำแหน่งหัวหน้าพิพิธภัณฑ์พระนครคีรี
เด็กชาแห่งเมืองเพชรบุรี ปฏิบัติหน้าที่รับใช้พระเจ้าแผ่นดินในหลวง รัชกาลที่ 4 และรัชกาลที่ 5 ตลอดจนเจ้านายทุกๆ พระองค์ ตลอดจนเฝ้ารักษาพระราชวังพระนครคีรี ด้วยปราศจากการทุจริตคอร์รัปชั่น โดยมีความซื่อสัตย์เป็นที่ตั้ง ในหลวงรัชกาลที่ 5 พระองค์ทรงบันทึกให้เห็นความซื่อสัตย์ของโซ่งเด็กชาไว้ในพระราชหัตถเลขาฉบับที่ 6 วันที่ 17 กันยายน รัตนโกสินทร์ศก 128 (พ.ศ. 2453)
การแต่งกายของเด็กชาชาวโซ่ง

เมื่อรับราชการปฏิบัติหน้าที่บนพระนครคีรี เด็กชาชาวโซ่งจะแต่งกายตามความนิยมของเผ่าตน สวมกางเกงสีดำ เรียกว่า ซ่วง ปลายขาแคบเกือบจรดข้อเท้า สวมเสื่อสีดำแขนกระบอกจรดข้อมือ ชายเสื้อยาวคลุมสะโพก เสื้อผ่าอกตลอดติดลูกกระดุมเงินชิดถี่ตั้งแต่ลำคอไปถึงเอว เรียกว่า ก่อม และคาดกระเป๋า โซ่งเรียกว่า หลวม คาดไว้ที่เอว ถ้ารับเสด็จในหลวง โซ่งจะสวมเสื้อยาว เรียกว่า เสื้อฮี ถือว่าเป็นเครื่องแต่งกายชุดใหญ่ ใช้ได้ทั้งสองด้าน ด้านหนึ่งใช้งานมงคล และงานอมงคล ใช้อีกด้านหนึ่ง มีลวดลายหลากสี
การรับราชการของโซ่งในตำแหน่งเด็กชา

เด็กชาชาวโซ่ง ได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดเงินปีเช่นเดียวกับมหาดเล็ก เบี้ยหวัดได้รับอย่างสูงไม่เกิน 10 ตำลึง อย่างต่ำ 1 ตำลึง เด็กชายังได้รับสิทธิพิเศษเทียมกับมหาดเล็ก เหนือโซ่งและไพร่อื่นทั่วไป โดยได้รับราชการยกเว้นการเก็บส่วยภาษี
การสืบทอดตำแหน่งเด็กชา

การสืบทอดตำแหน่งเด็กชา คล้ายกันกับตำแหน่งมหาดเล็ก เมื่อเสียชีวิตไปก่อนลูกหลานก็สามารถถวายตัวรับใช้แทนได้ ภายหลังเมื่อสิ้นสุดสมัยรัชกาลที่ 5 พระราชวังบนเขาพระนครคีรีปราศจากพระเจ้าแผ่นดินทรงแปรพระราชฐานมาประทับ งานถวายการรับใช้พระเจ้าแผ่นดินของเด็กชาก็สิ้นสุดลง คงเหลือแต่ทำหน้าที่เข้าเวรรักษาพระราชวังเท่านั้น เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงระเบียบราชการ มหาดเล็กเด็กชา ก็หมดหน้าที่ไม่ต้องเข้าเฝ้ารักษาพระราชวังอีก ทว่าเด็กชาทุกนายก็ยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณ พระราชทานเงินปีไปจนสิ้นอายุขัย
เทศบาลตำบลบ้านแพรก

| เทศบาลตำบลบ้านแพรก |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล

ทต.บ้านแพรกที่ตั้งสำนักงานเทศบาลตำบลบ้านแพรก
พิกัด: 14°38′45.8″N 100°34′31.3″E﻿ / ﻿14.646056°N 100.575361°E﻿ / 14.646056; 100.575361
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พระนครศรีอยุธยา
อำเภอ: บ้านแพรก
จัดตั้ง:  28 พฤศจิกายน 2499 (สุขาภิบาลบ้านแพรก)  25 พฤษภาคม 2542 (ทต.บ้านแพรก) 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1.27 ตร.กม. (0.49 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 1,970 คน
 • ความหนาแน่น: 1,551.18 คน/ตร.กม. (4,017.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05141601
ที่อยู่ สำนักงาน: หมู่ที่ 1 ตำบลบ้านแพรก อำเภอบ้านแพรก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 13240
เว็บไซต์: www.banpraek.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลบ้านแพรก เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 1 และบางส่วนของหมู่ที่ 2–4 ตำบลบ้านแพรก และพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1–2 ตำบลสำพะเนียง ในอำเภอบ้านแพรก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลบ้านแพรกที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2499 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ในปี พ.ศ. 2564 เขตเทศบาลมีประชากร 1,970 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณเขตศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอบ้านแพรก พื้นที่เทศบาลอยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดพระนครศรีอยุธยาประมาณ 50.1 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 114 กิโลเมตรตามทางรถยนต์ ตรงกลางของเขตเทศบาลมีแม่น้ำลพบุรีไหลผ่านเป็นแม่น้ำสำคัญ มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 1.270 ตารางกิโลเมตรหรือคิดเป็น 793.75 ไร่
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลบ้านแพรก
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  พระนครศรีอยุธยา  |  |
| เทศบาลเมือง |  บ้านกรด  ผักไห่  ลำตาเสา  เสนา  อโยธยา  |  |
| เทศบาลตำบล |  คลองจิก  เจ้าเจ็ด  เชียงรากน้อย  ตลาดเกรียบ  ท่าเรือ  ท่าหลวง  นครหลวง  บางกระสั้น  บางซ้าย  บางไทร  บางนมโค  บางบาล  บางปะหัน  บางปะอิน  บ้านแพรก  บ้านสร้าง  ปราสาททอง  พระอินทราชา  ภาชี  มหาพราหมณ์  มหาราช  ราชคราม  โรงช้าง  ลาดชะโด  ลาดบัวหลวง  สามกอ  สามเมือง  หัวเวียง  อรัญญิก  อุทัย  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กบเจา  กระจิว  กระแชง  กุฎี  เกาะเกิด  เกาะเรียน  ข้าวงาม  ข้าวเม่า  คลองตะเคียน  คลองน้อย  คลองพระยาบันลือ  คลองสระบัว  คลองสะแก  คานหาม  คู้สลอด  โคกช้าง  โคกม่วง  จำปา  ชะแมบ  ชายนา  ดอนทอง  ดอนลาน  ดอนหญ้านาง  ตลิ่งชัน  ตานิม  ทับน้ำ  ท่าเจ้าสนุก  ท่าดินแดง  ท่าตอ  ท่าหลวง  เทพมงคล  ธนู  นาคู  น้ำเต้า  บ่อตาโล่  บ่อโพง  บางซ้าย  บางเดื่อ  บางนา  บางประแดง  บางปะหัน  บางยี่โท  บ้านกลึง  บ้านเกาะ  บ้านขล้อ  บ้านขวาง  บ้านคลัง  บ้านแค  บ้านช้าง  บ้านชุ้ง  บ้านนา  บ้านป้อม  บ้านแป้ง  บ้านพลับ  บ้านแพน  บ้านโพ  บ้านโพธิ์  บ้านม้า  บ้านร่อม  บ้านลี่  บ้านหลวง  บ้านหว้า  บ้านหีบ  บ้านใหม่ (อำเภอพระนครศรีอยุธยา)  บ้านใหม่ (อำเภอมหาราช)  ปลายกลัด  ปากกราน  ปากจั่น  ปากท่า  ไผ่พระ  ไผ่ล้อม  พยอม  พระแก้ว  พระขาว  พระยาบันลือ  พุทเลา  โพแตง  โพธิ์สามต้น  โพธิ์เอน  โพสาวหาญ  ภูเขาทอง  มารวิชัย  แม่ลา  ไม้ตรา  ระโสม  รางจรเข้  ลาดงา  ลาดชิด  ลาดน้ำเค็ม  ลาดบัวหลวง  ลำไทร  ลุมพลี  วังจุฬา  วังแดง  วังน้อย  วังพัฒนา  วัดตูม  วัดยม  ศาลาลอย  สนับทึบ  สนามชัย  สวนพริก  สามตุ่ม  สามบัณฑิต  สามเรือน  สำพะเนียง  สำเภาล่ม  สิงหนาท  เสนา  เสาธง  หนองขนาก  หนองน้ำส้ม  หนองน้ำใส  หนองปลิง  หนองไม้ซุง  หน้าโคก  หลักชัย  หันตรา  หันตะเภา  หันสัง  อุทัย  |  |
เบญจเพส

เบญจเพส แปลว่า ยี่สิบห้า มักจะใช้หมายถึงช่วงอายุ 25 ปี (อาจรวมถึงอายุที่ลงท้ายด้วยเลข 5 ตั้งแต่ 15 , 25 , 35 ปี) ซึ่งบางคนเชื่อว่าเป็นช่วงวัยที่อาจมีเคราะห์ หรือมีเหตุสำคัญในชีวิต จึงต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษเมื่อมีอายุ 25 ปี
คำว่า เบญจเพส เป็นคำที่แผลงมาจากศัพท์ภาษาบาลี  "ปญฺจวีส" หรือสันสกฤต "ปญฺจวิษฺต" पञ्चविष्त (ปัญจ หมายถึง ห้า, และ วีส หมายถึง ยี่สิบ) หมายถึง "ที่ยี่สิบห้า"
เบญจเพสมีความเชื่อว่าอาจเกิดอะไรขึ้นได้บ้าง

เบญจเพสถือเป็นวิกฤติชีวิตที่ต้องก้าวข้าม และผ่านอุปสรรคเหล่านี้ไปให้จงได้ จากคำกล่าว คำเล่าต่อๆ กันมา ปัญหาและเคราะห์กรรมที่มักเกิดขึ้นกับวัยเบญจเพส ได้แก่
เจ็บไข้ได้ป่วย มีปัญหาด้านสุขภาพ
ประสบอุบัติเหตุขณะเดินทาง
ไม่ประสบความสำเร็จในการเรียน
ไม่ประสบความสำเร็จในการงาน
มีปัญหาครอบครัว ชีวิตคู่มีปัญหา
มีปากเสียงกับเพื่อน ญาติพี่น้อง
กิจการค้าขาย ไม่ราบรื่น
การเงินมีปัญหา ต้องเอาเงินเก็บออกมาใช้
เทศบาลตำบลบ้านเพ

| เทศบาลตำบลบ้านเพ |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
คำขวัญ: มนต์เสน่ห์ลานหินขาว   งามแพรวพราวหอยประดิษฐ์   พระศักดิ์สิทธิ์หลวงพ่อทอง   ชวนลิ้มลองอาหารทะเล   หาดบ้านเพแสนงามตา
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ระยอง
อำเภอ: เมืองระยอง
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ไพรัตน์ อรุณเวสสะเศรษฐ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 28.70 ตร.กม. (11.08 ตร.ไมล์)
ประชากร (2556)
 • ทั้งหมด: 16,932 คน
 • ความหนาแน่น: 589.96 คน/ตร.กม. (1,528.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05210105
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลบ้านเพ เป็นเทศบาลตำบลแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง โดยห่างจากตัวเมืองระยองประมาณ 20 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเทพมหานครตามถนนสุขุมวิทเป็นระยะทาง 200 กิโลเมตร
ประวัติ

เทศบาลตำบลเพ ได้เปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลตำบลบ้านเพตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 เช่นเดียวกับสุขาภิบาลอื่น ๆ ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 เทศบาลตำบลบ้านเพประกอบด้วยชุมชน จำนวน 23 ชุมชน หมู่บ้านจำนวน 6 หมู่บ้าน มีเนื้อที่ 28.7 ตารางกิโลเมตร
สภาพทั่วไป

ทิศเหนือ ตั้งแต่หลักเขตที่ 1 ซึ่งอยู่ฟากเหนือของถนนสุขุมวิท วัดในแนวตั้งฉากจากแนวกึ่งกลางของถนนสายนี้ตรง ก.ม.236.230 ระยะ 800 เมตร เป็นเส้นตรงขนานกับถนนดังกล่าวนี้ ไปทางทิศตะวันออกถึงหลักเขตที่ 2 ซึ่งตั้งหลักเขตที่ 1 ระยะ 6,440 เมตร
ทิศตะวันออก จากหลักเขตที่ 2 เป็นเส้นตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ถึงหลักเขตที่ 3 ซึ่งตั้งอยู่ริมคลองกรูน ฝั่งตะวันตกเชิงสะพานคอนกรีตด้านใต้จากหลักเขตที่ 3 เลียบคลองกรูน ฝั่งตะวันตกไปทางทิศใต้บรรจบกับริมถนนเพ-แกลง-กร่ำ ฟากเหนือตรงสะพานคอนกรีตเป็นที่ตั้งหลักเขตที่ 4
ทิศใต้ จากหลักเขตที่ 4 เลียบริมคลองกรูน ฝั่งทะเลตะวันตกบรรจบอ่าวเพฝั่งเหนือไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ถึงหลักเขตที่ 5 ซึ่งอยู่ตรงปลายสุดของเขาแหลมหญ้าจากหลักเขตที่ 5 เลียบริมอ่าวเพฝั่งเหนือไปทางทิศ
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ถึงหลักเขตที่ 6 ซึ่งตั้งอยู่ตรงหินขาวบนเส้นแบ่งเขตตำบลเพกับตำบลตะพง อำเภอเมือง จังหวัดระยอง
ทิศตะวันตก จากหลักเขตที่ 6 เป็นเส้นแบ่งตรงไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือบรรจบหลักเขตที่ 1
จังหวัดระยองตั้งอยู่ในพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคตะวันออกของประเทศไทย มีชายฝั่งทะเลยาวประมาณ 100 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 3,552 ตารางกิโลเมตร เป็นแหล่งอาหารทะเล และผลไม้นานาชนิด เป็นเมืองอุตสาหกรรม และเป็นที่ตั้งของโครงการพัฒนาพื้นที่ชายฝั่งทะเลตะวันออก ซึ่งมีความสำคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ รวมทั้งเป็นเมืองท่องเที่ยวชายทะเลที่สำคัญ
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดระยอง |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  ระยอง  |  |
| เทศบาลเมือง |  บ้านฉาง  มาบตาพุด  |  |
| เทศบาลตำบล |  กองดิน  แกลง-กะเฉด  จอมพลเจ้าพระยา  ชากบก  ชำฆ้อ  ชุมแสง  เชิงเนิน  ทับมา  ทุ่งควายกิน  น้ำคอก  เนินฆ้อ  เนินพระ  บ้านค่าย  บ้านค่ายพัฒนา  บ้านฉาง  บ้านนา  บ้านเพ  ปลวกแดง  ปากน้ำประแส  พลา  มะขามคู่  มาบข่า  มาบข่าพัฒนา  เมืองแกลง  สองสลึง  สำนักท้อน  สุนทรภู่  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กระแสบน  กองดิน  กะเฉด  แกลง  เขาชะเมา  เขาน้อย  คลองปูน  ชากโดน  ชุมแสง  ตะพง  ตาขัน  ตาสิทธิ์  ทางเกวียน  ทุ่งควายกิน  นาตาขวัญ  น้ำเป็น  นิคมพัฒนา  บางบุตร  บ้านแลง  ปลวกแดง  ป่ายุบใน  พนานิคม  พลงตาเอี่ยม  พังราด  เพ  มาบยางพร  แม่น้ำคู้  ละหาร  วังจันทร์  วังหว้า  สำนักทอง  สำนักท้อน  หนองตะพาน  หนองบัว  หนองไร่  หนองละลอก  ห้วยยาง  |  |
เทพทาโร

| เทพทาโร |
| --- | --- |

ต้นเทพทาโรในฮ่องกง
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: แมกโนลิด Magnoliids
อันดับ:: อันดับอบเชย Laurales
วงศ์:: วงศ์อบเชย Lauraceae
สกุล:: สกุลอบเชย Cinnamomum (Jack) Meisn.
สปีชีส์:: Cinnamomum parthenoxylon
ชื่อทวินาม
Cinnamomum parthenoxylon (Jack) Meisn.

ชื่อพ้อง
  Synonymy Camphora chinensis Nees  Camphora inodora Blume ex Miq.  Camphora inuncta Nees  Camphora parthenoxylon (Jack) Nees  Camphora porrecta (Roxb.) Voigt  Camphora pseudosassafras Miq.  Cinnamomum barbatoaxillatum N.Chao  Cinnamomum inodorum (Blume ex Miq.) Meisn.  Cinnamomum inunctum (Nees) Meisn.  Cinnamomum malaccense Meisn.  Cinnamomum neesianum Meisn.  Cinnamomum penninervium Kosterm.  Cinnamomum porrectum Kosterm.  Cinnamomum pseudosassafras Meisn.  Cinnamomum purpureum H.G.Ye & F.G.Wang  Laurus chinensis Nees  Laurus glandulifera Meisn.  Laurus parthenoxylon Jack  Laurus porrecta Roxb.  Laurus pruinosa Reinw. ex Blume  Laurus pseudosassafras Blume  Laurus sassafras Lour.  Litsea pruinosa Nees  Parthenoxylon porrectum (Roxb.) Blume  Parthenoxylon pruinosum Blume  Parthenoxylon pseudosassafras Blume  Persea pseudosassafras Zoll. & Moritzi  Phoebe latifolia Champ. ex Benth.  Sassafras loureiroi Kostel.  Sassafras parthenoxylon (Jack) Nees  Tetranthera camphoracea Wall. ex Meisn.  
เทพทาโร (ออกเสียง [เทบ-พะ-ทา-โร]; ชื่อวิทยาศาสตร์: Cinnamomum porrectum Kosterm) เป็นต้นไม้หอมชนิดหนึ่งสกุลเดียวกับต้นอบเชย มีต้นขนาดใหญ่ อยู่ในวงศ์ Lauraceae พบในเอเชียใต้ถึงตะวันออก และเป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดพังงา
เทพทาโรเป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง ไม่ผลัดใบ เรือนยอดเป็นพุ่มกลับทึบ ใบมีสีเขียวเข้ม ลำต้นเรียบไม่มีพูพอน เปลือกต้นสีเทาอมเขียวหรืออมน้ำตาล ค่อนข้างเรียบ แตกเป็นร่องยาวตามลำต้น เมื่อถากเปลือกออกจะมีกลิ่นหอม กิ่งมีลักษณะอ่อนเรียว เกลี้ยงและมักมีคราบขาว ใบเป็นชนิดใบเดี่ยว ออกเรียงสลับกัน เป็นใบรูปรีแกมรูปไข่ หรือรูปไข่แกมรูปขอบขนาน เนื้อใบค่อนข้างหนา ผิวใบเกลี้ยง ท้องใบมีคราบขาว ปลายใบแหลม โคนใบแหลมและกลม ยาวประมาณ 7 - 20 ซม. ก้านใบเรียวเล็ก 2.5 - 3.5 ซม. ดอกออกเป็นช่อ สีขาวหรือเหลืองอ่อน มีกลิ่นหอม ออกดอกตามปลายกิ่งเป็นกระจุกยาว 2.5 - 7.5 ซม. ก้านช่อดอกจะเรียวยาวและเล็กมาก  ผลมีขนาดเล็กและกลม ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 7 มม. ผลอ่อนมีสีเขียว ผลแก่มีสีม่วงดำ ก้านผลเรียว ยาวประมาณ 3 - 5 ซม. ลักษณะเนื้อไม้มีสีเทาแกมน้ำตาล มีกลุ่มหอมฉุน มีริ้วสีเขียวแกมเหลือง เนื้อไม้เป็นมันเลื่อม เสี้ยนตรง หรือสับสน เป็นคลื่นบ้างเล็กน้อย เหนียว แข็งพอประมาณ เลื่อย ไส้กบ ตบแต่งง่าย สารสำคัญในเนื้อไม้ จะพบ d - camphor ที่ใช้แทน sassafras ได้ดีให้น้ำมันที่มีสารหอม คือ safrol และ cinnamic aldehyde และยังพบ safrol ในเปลือกต้นและใบ การขยายพันธุ์ไม้เทพทาโรที่นิยมปฏิบัติกันคือ การขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ดและการปักชำ
ต้นเทพทาโรเป็นไม้หอมที่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจ จึงสมควรที่จะปลูกสร้างสวนป่าไม้เทพทาโรขึ้นในที่ที่มีความชุ่มชื่นเพียงพอ เพราะเทพทาโรจะชอบขึ้นอยู่บนเขาในป่าดงดิบ พบมากที่สุดทางภาคใต้ อาจจะปลูกใต้ร่มไม้อื่นหรือปลูกเป็นไม้แซมสวนป่า น่าจะเจริญเติบโตดีกว่าปลูกเป็นไม้เบิกนำในที่โล่งแจ้ง
การกระจายพันธุ์ตามธรรมชาติ

เทพทาโรมีเขตการกระจายพันธุ์แถบเอเชียเขตร้อน นับตั้งแต่ทิวเขาตะนาวศรีในพม่า ไทย มลายู จนถึงแถบคาบสมุทรอินโดจีนและสุมาตรา ไม้ชนิดนี้ชอบขึ้นบนพื้นที่สูง มีลักษณะคล้ายกับ C. neesianum Meissn ซึ่งเป็นไม้ที่พบกระจายพันธุ์อยู่แถบจีนตอนใต้และตังเกี๋ย
ในประเทศไทย จะพบเทพทาโรขึ้นอยู่ห่าง ๆ กันบนเขาในป่าดงดิบทั่วประเทศ แต่จะพบมากที่สุดทางภาคใต้ เทพทาโรเป็นไม้พื้นเมืองเก่าแก่ของไทย พบหลักฐานการอ้างถึงครั้งแรกในสมัยสุโขทัย ดังปรากฏในไตรภูมิพระร่วง เมื่อ พ.ศ. 1888  กล่าวถึงพรรณพืชหอมในอุตตรกุรุทวีป จะประกอบด้วยจวง จันทน์ กฤษณา คันธา เป็นต้น
ชื่อสามัญ

จวง จวงหอม (ภาคใต้)
จะไค้ต้น  จะไค้หอม (ภาคเหนือ)
ตะไคร้ต้น (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ)
เทพทาโร (ภาคกลาง จันทบุรี สุราษฎร์ธานี)
พลูต้นขาว (เชียงใหม่)
มือแดกะมางิง (มาเลเซีย ปัตตานี)
เทวทารุ  นารท
Citronella laurel, True laurel.
อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหม

| อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหม |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)


ที่ตั้ง: อำเภอสิเกาและอำเภอกันตัง จังหวัดตรัง
พิกัด: 7°23′49″N 99°19′48″E﻿ / ﻿7.397°N 99.33°E﻿ / 7.397; 99.33
พื้นที่: 231 ตารางกิโลเมตร (144,000 ไร่)
จัดตั้ง: 14 ตุลาคม พ.ศ. 2524
ผู้เยี่ยมชม: 83,023 (2562)
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช

 พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหม - เขตห้ามล่าสัตว์ป่าหมู่เกาะลิบง - ปากแม่น้ำตรัง
ขึ้นเมื่อ: 14 สิงหาคม พ.ศ. 2545
เลขอ้างอิง: 1182
 
 
หาดเจ้าไหม
อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหม เป็นอุทยานแห่งชาติมีพื้นที่ครอบคลุมอยุ่ในท้องที่อำเภอสิเกาและอำเภอกันตัง จังหวัดตรัง อยู่ทางช่องแคบมะละกา ประกอบด้วยป่าชายเลน หญ้าทะเล เกาะแก่ง มีหาดทรายขาวนวลเรียงยาวไปตามผืนแผ่นดินกว่า 20 กิโลเมตร และสนทะเลตามธรรมชาติอันสวยงาม อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหมมีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 144,292.35 ไร่ หรือ 230.87 ตารางกิโลเมตร
ข้อมูลทั่วไป

วนอุทยานแหลมหยงลำได้มีหนังสือส่งรายงานการสำรวจเบื้องต้นวนอุทยานแหลมหยงลำเพื่อจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติ กองอุทยานแห่งชาติจึงได้นำเสนอคณะกรรมการอุทยานแห่งชาติ พิจารณากำหนดที่ดินบริเวณแหลมหยงลำเป็นอุทยานแห่งชาติ ซึ่งคณะกรรมการอุทยานแห่งชาติได้มีมติเห็นสมควรให้กำหนดพื้นที่แหลมหยงลำ หาดยาว หาดสั้น หาดเจ้าไหม และหาดปากเมง เป็นอุทยานแห่งชาติ โดยได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดที่ดินป่าคลองไหโละ ป่าคลองปอ และป่าคลองกันตัง ในท้องที่ตำบลไม้ฝาด อำเภอสิเกา ตำบลบ่อน้ำร้อน ตำบลบางสัก ตำบลเกาะลิบง อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง พื้นที่ 144,300 ไร่ หรือ 230.88 ตารางกิโลเมตร เป็นอุทยานแห่งชาติ โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 98 ตอนที่ 170 ลงวันที่ 14 ตุลาคม 2524 นับเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 36 ของประเทศไทย
ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาเพิกถอนพื้นที่บางส่วนในเขตอุทยานแห่งชาติป่าคลองไหโละ ป่าคลองปอ และป่าคลองกันตัง ในท้องที่ตำบลเกาะลิบง อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง เมื่อวันที่ 1 กันยายน 2532 ลงในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 106 ตอนที่152 ลงวันที่ 13 กันยายน 2532 จำนวน 0.012 ตารางกิโลเมตร เพื่อทำการก่อสร้างโรงเรียนบ้านหาดยาว ของสำนักงานประถมศึกษาอำเภอกันตัง จังหวัดตรัง ทำให้พื้นที่อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหมในปัจจุบันคงเหลือเพียง 230.868 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศ

อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหม ตั้งอยู่ในท้องที่อำเภอสิเกา และอำเภอกันตัง จังหวัดตรัง อยู่ระหว่างเส้นรุ้งที่ 7 องศา 17 ลิปดา - 7 องศา 32 ลิปดา เหนือ และเส้นแวงที่ 99 องศา 13 ลิปดา - 99 องศา 29 ลิปดา ตะวันออก มีอาณาเขตทิศเหนือจดเขาจองจันทร์ อำเภอกันตัง คลองเมงและคลองลำยาวตำบลไม้ฝาด อำเภอ สิเกา จังหวัดตรัง ทิศใต้จดช่องแคบมะละกา เกาะลิบง และปากน้ำกันตัง ทิศตะวันออกจดควนดินแดง ควนเม็ดจุน ควนลุ และควนแดง ทิศตะวันตกจดช่องแคบมะละกา เกาะไหง เกาะม้าของอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะลันตา
อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหมสามารถแบ่งพื้นที่ออกได้เป็น 2 ส่วน ได้แก่ 
พื้นที่ดินชายฝั่งทะเล รวมทั้งเกาะมุกต์ เกาะกระดาน เกาะแหวน เกาะเชือก เกาะเมง เกาะปลิง และเกาะเจ้าไหม บริเวณชายฝั่งนี้ประกอบด้วยเขาหินปูนสูงชัน ทางตอนเหนือด้านตะวันออกมีเทือกเขาจองจันทร์ เทือกเขาควนเม็ดจูน เทือกเขาควนแดง ฯลฯ ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดต้นน้ำลำธารหลายสายที่มารวมกันเป็นคลองบางสัก ไหลลงสู่แม่น้ำตรัง
พื้นน้ำ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 137.22 ตารางกิโลเมตร เป็นห้วงน้ำลึก มีความลึกเฉลี่ย 20 เมตร
ลักษณะภูมิอากาศ

สภาพภูมิอากาศของอุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหมจัดอยู่ในลักษณะภูมิอากาศแบบร้อนชื้นสลับชุ่มชื้น ได้รับอิทธิพลจากลมมรุสุมตะวันตกเฉียงใต้และลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือทั้งสองด้าน จึงทำให้ฝนตกชุกตลอดปี ทำให้เกิดฤดู 2 ฤดู คือ ฤดูร้อนและฤดูฝน เด่นชัดกว่าฤดูหนาว โดยฤดูร้อนเริ่มตั้งแต่เดือนมกราคม - เมษายน ส่วนฤดูฝนเริ่มต้นตั้งแต่เดือนพฤษภาคม - ธันวาคม อากาศร้อนชื้นถึงชุ่มชื้น อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีประมาณ 27 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนมากว่า 2,100 มิลลิเมตรต่อปี
พืชพรรณและสัตว์ป่า > สังคมพืช

สามารถจำแนกออกได้เป็น
ป่าดงดิบ ครอบคลุมพื้นที่ชายฝั่งตอนในบริเวณเขาน้ำราบ บ่อน้ำร้อน ทิศตะวันออกของหาดทรายเป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งบนเกาะมุกต์ พันธุ์ไม้ที่พบได้แก่ ยางวาด ตะเคียนหิน ตะเคียนทอง ตำเสา หลุมพอ คอแลน ฯลฯ พืชพื้นล่างเป็นพวกหวายและเถาวัลย์
ป่าเขาหินปูน พบด้านทิศตะวันตกของเกาะมุกต์ เกาะเชือก เกาะแหวน เกาะปลิง เขาแบนะ เขาหยงหลิง เขาเมง และเขาเจ้าไหม ประกอบด้วยพืชพรรณเฉพาะพื้นที่ เช่น จันทน์ผา เป้ง สลัดได ยอป่า เตยเขา ปรงเขา กล้วยไม้ชนิดต่างๆ และบอน เป็นต้น
ป่าชายหาด ขึ้นอยู่เป็นบริเวณแคบๆ ตามชายหาดและโขดหินที่น้ำทะเลท่วมไม่ถึง พันธุ์ไม้ที่สำคัญ เช่น หูกวาง สนทะเล กระทิง เม่า พื้นที่ราบต่อจากชายหาดเป็นป่าโปร่งประกอบด้วยไม้แคระแกร็น พันธุ์ไม้สำคัญได้แก่ เคี่ยม นนทรี เสม็ดแดง ยอป่า หนามแท่ง ช้องแมว พืชชั้นล่างเป็นพวกหญ้าชนิดต่างๆ
ป่าชายเลน พบในพื้นที่ถัดจากชายหาดเข้ามาในบริเวณหลังที่ทำการอุทยานแห่งชาติตลอดแนวจากหาดปากเมงถึงหาดเจ้าไหม และมีการกระจายอยู่ตามอ่าวของเกาะมุกต์ พันธุ์ไม้ที่สำคัญได้แก่ โกงกางใบเล็ก โกงกางใบใหญ่ โปรง ตะบูน ตะบัน ถั่ว ตาตุ่มทะเล เป้งทะเล เหงือกปลาหมอ จาก และหวายลิง เป็นต้น สังคมพืชน้ำ ได้แก่ หญ้าทะเล และสาหร่ายทะเล ซึ่งอุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหมเป็นแหล่งหญ้าทะเลขนาดใหญ่ครอบคลุมพื้นที่ 3,975 ไร่ ระหว่างแหลมหยงหลิงและเกาะมุกต์ จากการสำรวจพบหญ้าทะเลขึ้นอยู่ 8 ชนิด ได้แก่ หญ้าเต่า หญ้าชะเงาใบยาว หญ้าชะเงาใบสั้นสีน้ำตาล หญ้าชะเงาใบสั้นสีเขียว หญ้าชะเงาใบสั้นปล้องยาว หญ้าใบสน หญ้าผมนาง และหญ้าใบมะกรูด
พืชพรรณและสัตว์ป่า > สัตว์

จำแนกออกได้เป็น
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม พบรวม 51 ชนิด ได้แก่ พะยูน เลียงผา ค่างดำ ค้างแว่นถิ่นใต้ เก้ง กระจงเล็ก เสือไฟ แมวดาว นากเล็กเล็บสั้น ชะมดแผงหางดำ กระเล็นขนหางปลายหูสั้น หนูฟานสีเหลือง และค้างคาวชนิดต่างๆ ฯลฯ
นก พบรวม 137 ชนิด ได้แก่ นกกระสาคอดำ นกตะกรุม นกยางจีน นกทะเลขาเขียวลายจุด นกนางนวลแกลบพันธุ์จีน นกกก นกแต้วแล้ว และ นกแซงแซวหางบ่วงใหญ่ ฯลฯ
สัตว์เลื้อยคลาน พบ 29 ชนิด ได้แก่ เต่าบึงหัวเหลือง จิ้งจกหางเรียบ ตุ๊กแกหางเรียบ กิ้งก่าสวน แย้จุด เหี้ย จิ้งจกเรียวท้องเหลือง งูเหลือม งูไซ และงูพังกา เป็นต้น
สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก พบ 9 ชนิด ได้แก่ จงโคร่ง คางคกบ้าน กบอ่อง ปาดบ้าน อึ่งอ่างบ้าน เป็นต้น
สัตว์น้ำ อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหมเป็นแหล่งระบบนิเวศที่สำคัญทั้งระบบนิเวศป่าชายเลน หญ้าทะเล และแนวปะการัง จึงเป็นแหล่งที่อยู่อาศัย อาหาร หลบภัย และอนุบาลตัวอ่อนของสัตว์น้ำนานาชนิด เช่น ปูแสม ปูม้า หอยนางรม หอยตะเภา หอยชักตีน ปลาเก๋า ปลาผีเสื้อ และปลาโลมา เป็นต้น
เรียวตะ ซูซูกิ

| เรียวตะ ซูซูกิ |
| --- | --- |
鈴木 崚汰
เกิด:  (1998-12-22) 22 ธันวาคม ค.ศ. 1998 (25 ปี) จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: วิมส์
เรียวตะ ซูซูกิ (鈴木 崚汰, 22 ธันวาคม 1998 -) เป็นนักพากย์ชาย ชาวญี่ปุ่น จบการศึกษาจากสถาบันวิจัยการบรรยายการแสดงญี่ปุ่น สังกัด เกิดที่เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ เติบโตที่จังหวัดชิบะ
ผลงานพากย์

สึรุเนะ -ชมรมยิงธนูโรงเรียนมัธยมคาเซไม- (ยามาโนอุจิ เรียวเฮย์)
สารภาพรักกับคุณคางุยะซะดี ๆ ~สงครามประสาทความรักของเหล่าอัจฉริยะ~ (อิชิงามิ ยู)
ไหงมาอยู่นี่ครับ คุณครู!? (ซาโต อิจิโร)
ผมโดนกลุ่มผู้กล้าขับไสเลยต้องไปสโลว์ไลฟ์ที่ชายแดน (เรด)
บิสโก้ นรชนคนโคตรเห็ด (อากาโบชิ บิสโก)
ฮาโกะซึเมะ สู้ตายตำรวจสาวป้อมยาม (มินาโมโตะ เซย์จิ)
ดอกเตอร์สโตน (นานามิ เรียวซุย)
โอปัส.คัลเลอร์ส (คิริโนเอะ มาชู)
ฮิงาชิโอซากะ

ฮิงาชิโอซากะ (ญี่ปุ่น: 東大阪市; โรมาจิ: Higashiōsaka-shi; โอซากะตะวันออก) เป็นนครในจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของนครโอซากะ มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 61.81 ตารางกิโลเมตร ในปี 2022 มีจำนวนประชากรประมาณ 489,303 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Higashiōsaka, Osaka
เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2003-10-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาญี่ปุ่น)
ศูนย์ข้อมูลนานาชาติ เก็บถาวร 2008-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เจาะเซฟ (รายการโทรทัศน์)

| เจาะเซฟ |
| --- | --- |
พัฒนาโดย: บริษัท มีเดีย ออฟ มีเดียส์ จำกัด (มหาชน)
เสนอโดย: ปนัดดา วงศ์ผู้ดี
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: สตูดิโอมนตรี
ความยาวตอน: 60 นาที (รวมโฆษณา)
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์ไอทีวี
เจาะเซฟ หรือ The Vault เป็นรายการเกมโชว์ประเภทควิซโชว์ ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไอทีวี ทุกวันจันทร์ เวลา 22:30 - 23:30 น. ผลิตโดย บริษัท มีเดีย ออฟ มีเดียส์ จำกัด (มหาชน) ดำเนินรายการโดย ปนัดดา วงศ์ผู้ดี รายการนี้เป็นรายการที่ซื้อลิขสิทธิ์มาจากประเทศอังกฤษซึ่งเป็นประเทศที่รายการนี้ได้รับความนิยมอย่างมาก แม้จะมีต้นกำเนิดที่แท้จริงมาจากประเทศอิสราเอลก็ตาม มีคำขวัญประจำรายการว่า "เจาะเซฟ รายการที่จะทำให้คุณรวยหน้าจอ"