stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กวาน เก๊ ฮวี
การทำงาน > 1998-2018 ผันตัวมาทำงานเบื้องหลัง

ในวัยผู้ใหญ่ กวานประสบความยากลำบากในการหางานแสดงในสหรัฐ จนในที่สุดจึงตัดสินใจยุติงานการแสดงและเข้าเรียนวิชาภาพยนตร์ในมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย
Sean Astin, Quan, and Corey Feldman at The Goonies panel, 2019 Fan Expo Toronto
กูจิง

| กูจิง Kuching |
| --- | --- |
นคร และเมืองหลวงของรัฐ
นครกูจิง Bandar Raya Kuching  (มาเลเซีย)
การถอดเสียงภาษาอื่น ๆ
 • อักษรยาวี: کوچيڠ
 • ภาษาจีน: 古晉 Gǔ jìn
 • ภาษาทมิฬ: கூச்சிங்
สถานที่ต่าง ๆ ในนครกูจิง
   ตราคณะกรรมการ นครกูจิงเหนือ ตราสภานครกูจิงใต้
สมญา: "เมืองแมว"
th
กูจิงตำแหน่งที่ตั้งของกูจิงในมาเลเซียตะวันออกแสดงแผนที่มาเลเซียตะวันออกกูจิงกูจิง (ประเทศมาเลเซีย)แสดงแผนที่ประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 01°33′40″N 110°20′30″E﻿ / ﻿1.56111°N 110.34167°E﻿ / 1.56111; 110.34167
ประเทศ: มาเลเซีย
รัฐ: รัฐซาราวัก
เขต: เขตกูจิง
อำเภอ: อำเภอกูจิง
ตั้งถิ่นฐานครั้งแรก: ราวศตวรรษที่ 7
จัดตั้งเป็นเทศบาล: พฤศจิกายน ค.ศ. 1906
จัดตั้งเป็นนคร: 1 สิงหาคม ค.ศ. 1988
การปกครอง
 • ประเภท: กูจิงใต้: สภานายกเทศมนตรี กูจิงเหนือ: สภากรรมาธิการผู้จัดการ
 • นายกเทศมนตรี (กูจิงใต้): เจมส์ จัน ไคซิน
 • กรรมาธิการ (กูจิงเหนือ): ดาโตะก์ อาบัง วาฮัป อาบัง จูไล
พื้นที่
 • นครกูจิง: 431.01 ตร.กม. (166.41 ตร.ไมล์)
 • กูจิงเหนือ: 369.48 ตร.กม. (142.66 ตร.ไมล์)
 • กูจิงใต้: 61.53 ตร.กม. (23.76 ตร.ไมล์)
ความสูง: 27 เมตร (89 ฟุต)
ความสูงจุดสูงสุด: 810.2 เมตร (2,658.1 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 0 เมตร (0 ฟุต)
ประชากร (2012)
 • นครกูจิง: 617,887  คน
 • ความหนาแน่น: 1,208.2 คน/ตร.กม. (3,129 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 598,617 คน
เดมะนิม: Kuchingite
เขตเวลา: UTC+8 (MST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+8 (Not observed)
รหัสไปรษณีย์: 93xxx
รหัสโทรศัพท์: +6082 (เฉพาะโทรศัพท์บ้าน)
ป้ายทะเบียนพาหนะ: QQ, QA และ QK  (พาหนะทั้งหมดยกเว้นแท็กซี่)    HQ  (เฉพาะแท็กซี) 
เว็บไซต์: กูจิงเหนือ: www.dbku.gov.my/ กูจิงใต้: www.mbks.gov.my/
กูจิง หรือ กูชิง (มลายู: Kuching) มีชื่อทางการว่า นครกูจิง (มลายู: Bandar Raya Kuching) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของรัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ในส่วนที่เป็นมาเลเซียทางตะวันออกบนเกาะบอร์เนียว ริมฝั่งแม่น้ำซาราวัก ห่างจากปากแม่น้ำเข้าไปราว 16 กิโลเมตร เมืองมีพื้นที่ 719 ตร.ไมล์ (1,863 กม²) เมืองแบ่งเขตเป็นสองส่วน คือ กูจิงเหนือ และกูจิงใต้ โดยกูจิงเหนือมีประชากรทั้งหมด 165,642 คน กับกูจิงใต้ที่มีประชากร 159,490 คน รวมประชากรทั้งหมด 325,132 คน
เกาจิ๋ว

มณฑลโบราณของจีน
ตำแหน่งและอาณาเขตของเกาจิ๋ว (สีเขียว)
เกาจิ๋ว ในภาษาจีนกลางเรียกว่า เจียวโจว  (จีน: 交州; เวด-ไจลส์: Chiao1-Cho1; เวียดนาม: Giao Châu) เป็นมณฑลของจีนสมัยราชวงศ์ ในยุคราชวงศ์ฮั่นและราชวงศ์จิ้น ในยุคราชวงศ์มณฑลเกาจิ๋วประกอบด้วยพื้นที่เหลียงกว่างและภาคเหนือของเวียดนาม แต่ภายหลังพื้นที่กวางตุ้งได้แยกมาก่อตั้งเป็นมณฑลกว่างโจวโดยซุนกวนภายหลังการเสียชีวิตของชื่อ เซี่ย และคงอยู่กระทั่งมีการก่อตั้งมณฑลอันนัมในปี ค.ศ. 679
ประวัติศาสตร์ > ราชวงศ์ฮั่น

เมื่อ 111 ปีก่อนคริสตกาล กองทัพของจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้พิชิตรัฐกบฏลำอวด (南越 หนานเยฺว่) และจัดตั้งพื้นที่เป็นเขตการปกครองระดับปู้ (部 bù) หรือเขตชื่อเกาจี (交阯 เจียวจื่อ) ภายใต้การปกครองของข้าหลวงหรือชื่อฉื่อ (zh:刺史 (cìshǐ) vi:thứ sử) นอกจาก 6 เมือง (จฺวิ้น) ดั้งเดิม (หนานไห่, เหอผู่, ซังงาว (ชางอู่), ยฺวี่หลิน, เกาจี (เจียวจื่อ) และจิ่วเจิน) ราชวงศ์ฮั่นยังยึดครองอาณาเขตใหม่ในไหหลำรวมถึงพื้นที่ทางใต้ของด่านงาง และก่อตั้งเป็นเมืองจูหยา, ตานเอ่อร์ และรื่อหนาน ในปี ค.ศ. 203  เขตเกาจี หรือ เจียวจื่อปู้ (交趾部 Jiāozhǐ bù) ได้เลื่อนฐานะเป็นโจวหรือมณฑลในชื่อ เกาจิ๋ว หรือ เจียวโจว (交州 Jiāozhōu)
ประวัติศาสตร์ > ง่อก๊ก

หลังการเสียชีวิตของชื่อ เซี่ย (士燮) ในปี ค.ศ. 226 ง่อก๊กแบ่งมณฑลเกาจิ๋วออกเป็นมณฑลกว่างโจว (廣州) และมณฑลเกาจิ๋วใหม่ แต่หลังการปราบปรามชื่อ ฮุย (士徽) บุตรชายของชื่อ เซี่ย ง่อก๊กก็ผนวกรวมกว่างโจวและเกาจิ๋วเข้ากันใหม่ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 264 เมื่อเกาจิ๋วถูกแบ่งออกเป็น 2 มณฑลอีกครั้ง โดยมณฑลกว่างโจวประกอบด้วย 3 เมือง ได้แก่ หนานไห่ ซังงาว และยฺวี่หลิน ส่วนมณฑลเกาจิ๋วใหม่ประกอบด้วย 4 เมือง ได้แก่ เหอผู่ เกาจี จิ่วเจิน และรื่อหนาน ในปีเดียวกันนั้น ทูตโรมันได้เดินทางมาถึงเมืองเกาจีของมณฑลเกาจิวและเดินทางต่อไปยังราชสำนักง่อก๊ก ในปี ค.ศ. 229 ง่อก๊กส่งทูตไปอาณาจักรฟูนานที่ซึ่งมีพ่อค้าจากอินเดียและที่อื่น ๆ มารวมตัวกัน
ดูเพิ่ม

การปกครองเวียดนามของจีนครั้งแรก
กองทัพมาเลเซีย

| กองทัพมาเลเซีย |
| --- | --- |
Angkatan Tentera Malaysia
ตราประจำกองทัพมาเลเซีย
ธงประจำกองทัพมาเลเซีย
ก่อตั้ง: 16 กันยายน พ.ศ. 2506
เหล่า:  กองทัพบก  กองทัพเรือ  กองทัพอากาศ
กองบัญชาการ: กัวลาลัมเปอร์
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการสูงสุด: ยังดีเปอร์ตวนอากง
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม: ดร. อาฮ์หมัด ซาอิด ฮามิดี
ผู้บัญชาการกองทัพ: พลเอก Tan Sri Dato' Sri Zulkefli Mohd. Zin
รายจ่าย
งบประมาณ: 3.5 พันล้าน ดอลลาร์สหรัฐ
ร้อยละต่อจีดีพี: 1.9% (2011)
อุตสาหกรรม
แหล่งผลิตในประเทศ: Airod SME Ordnance Malaysian Marine and Heavy Engineering Malaysian International Shipping Corporation Boustead Naval Shipyard Sdn Bhd
แหล่งผลิตนอกประเทศ:  สหรัฐ  รัสเซีย  สหราชอาณาจักร  เยอรมนี  อิตาลี  สวิตเซอร์แลนด์  ฝรั่งเศส  สวีเดน  แคนาดา  โปแลนด์  แอฟริกาใต้  จีน  เกาหลีใต้  สเปน  ตุรกี  บราซิล  คิวบา (Rarely)
บทความที่เกี่ยวข้อง
ประวัติ: ประวัติศาสตร์ทางทหารของมาเลเซีย
ยศ: ยศทหาร เครื่องอิสริยาภรณ์ 
กองทัพมาเลเซีย (อังกฤษ: Malaysian Armed Forces มลายู: Angkatan Tentera Malaysia-ATM) เป็นกองทัพของสหพันธรัฐมาเลเซีย สังกัดกระทรวงกลาโหม ประกอบด้วยสามเหล่าทัพคือ กองทัพบก, กองทัพอากาศ, กองทัพเรือ และ กองกำลังกึ่งทหาร
ประวัติ

กองทัพของมาเลเซียเกิดขึ้นจากการก่อตัวของกองกำลังท้องถิ่น ในครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ระหว่างที่สหพันธรัฐมาลายาและสิงคโปร์ยังเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษ ก่อนที่ต่อมาได้รับเอกราชในปี พ.ศ. 2500 โดยมีบทบาทคือการปกป้องอธิปไตยและผลประโยชน์ของชาติรวมถึงภัยคุกคามต่างๆ
ประวัติ > ช่วงการปลดแอก

ในช่วงของการปลดแอกในปี พ.ศ. 2500 กองทัพมาลายาและกองกำลังของเครือจักรภพแห่งชาติได้ถูกว่าจ้างเป็นการฉุกเฉิน จากการก่อความไม่สงบของลัทธิคอมมิวนิสต์ ซึ่งนำโดย ชิน เผง หัวหน้าพรรคคอมมิวนิสต์มาลายา กลุ่มของคอมมิวนิสต์ในมลายาขณะนั้นได้รับการสนับสนุนจากจีน จากการเป็นปลดแอกของมาลายาทำให้พื้นที่ในการก่อความไม่สงบลดลง จนกระทั่งปี พ.ศ. 2503 ชิน เผง จึงได้สั่งยุติการสู้รบ
3 ปีภายหลังวิกฤติการณ์มาลายา มาลายา, สิงคโปร์, ซาราวัก และ บอร์เนียวเหนือ ได้ถูกรวมกันเป็น "สหพันธรัฐมาเลเซีย" ซึ่งถูกต่อต้านทางการทหารอย่างยิ่งจากนายซูการ์โน ประธานาธิบดีอินโดนีเซียในขณะนั้น การเผชิญหน้าได้เกิดขึ้นในป่าของเกาะบอร์เนียว แต่ก็ยังถือเป็นความขัดแย้งระดับต่ำ ต่อมากองทัพมาเลเซียได้รับความช่วยเหลืออีกครั้งจากเครือจักรภพแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2509 ซึ่งซูการ์โนถูกโค่นล้มและความขัดแย้งถือเป็นที่สิ้นสุด
จูรง

จูรง (มลายู: Jurong) เป็นเขตอุตสาหกรรมแห่งหนึ่งในประเทศสิงคโปร์
เหงียน ซวน ฟุก

| เหงียน ซวน ฟุก |
| --- | --- |
Nguyễn Xuân Phúc


ประธานาธิบดีเวียดนาม
ดำรงตำแหน่ง 5 เมษายน พ.ศ. 2564 – 18 มกราคม พ.ศ. 2566
นายกรัฐมนตรี: ฝั่ม มิญ จิ๊ญ
รองประธานาธิบดี: ดั่ง ถิ หง็อก ถิ่ญ   หวอ ถิ อั๊ญ ซวน
ผู้นำ: เหงียน ฟู้ จ่อง (เลขาธิการ)
ก่อนหน้า: เหงียน ฟู้ จ่อง
ถัดไป: หวอ ถิ อั๊ญ ซวน  (รักษาการ)
นายกรัฐมนตรีเวียดนาม
ดำรงตำแหน่ง 7 เมษายน พ.ศ. 2559 – 2 เมษายน พ.ศ. 2564
ประธานาธิบดี: เจิ่น ดั่ย กวาง   ดั่ง ถิ หง็อก ถิ่ญ (รักษาการ)   เหงียน ฟู้ จ่อง
ผู้นำ: เหงียน ฟู้ จ่อง (เลขาธิการ)
ก่อนหน้า: เหงียน เติ๊น สุง
ถัดไป: ฝั่ม มิญ จิ๊ญ
รองนายกรัฐมนตรีเวียดนาม
ดำรงตำแหน่ง 2 สิงหาคม พ.ศ. 2554 – 7 เมษายน พ.ศ. 2559
นายกรัฐมนตรี: เหงียน เติ๊น สุง
ก่อนหน้า: เหงียน ซิน ฮง
ถัดไป: เจิง ฮัว บิ่น
รัฐมนตรีประจำทำเนียบรัฐบาล
ดำรงตำแหน่ง 2 สิงหาคม พ.ศ. 2550 – 3 สิงหาคม พ.ศ. 2554
นายกรัฐมนตรี: เหงียน เติ๊น สุง
ก่อนหน้า: ด่วน หมาน ซาว
ถัดไป: หวู ดึ๊ก ดัม
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 (70 ปี) อำเภอเควซอง จังหวัดกว๋างนาม รัฐเวียดนาม (เวียดนามเหนือ)
พรรคการเมือง:  พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
คู่สมรส: เจิน ถิ เหงียน ถู
บุตร: เหงียน ถิ ซวน จาง   เหงียน ซวน เฮียว
ลายมือชื่อ: 

เหงียน ซวน ฟุก (เวียดนาม: Nguyễn Xuân Phúc; เกิด 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2497) เป็นประธานาธิบดีเวียดนาม ตั้งแต่ 5 เมษายน พ.ศ. 2564 จนกระทั่งลาออกจากตำแหน่งในวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2566 เคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเวียดนาม รองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีประจำทำเนียบรัฐบาลเวียดนาม
ประวัติ

เหงียน ซวน ฟุก เกิดวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 เป็นชาวตำบลเกว๋ฝู่ อำเภอเกว๋เซิง จังหวัดกว๋างนาม ในสมัยรัฐเวียดนามหรือเวียดนามเหนือ วันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 เขาได้รับการยอมรับให้เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม และในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 เขาได้รับเป็นสมาชิกพรรคอย่างเป็นทางการ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2521 ถึง พ.ศ. 2522 เขาเป็นหนึ่งในบุคลากรของคณะกรรมการเศรษฐกิจกว๋างนาม - ดานัง และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523 ถึง พ.ศ. 2536 เขาเลื่อนเป็นพนักงาน จากนั้นเป็นรองหัวหน้าสำนักงานคณะกรรมการประชาชนกว๋างนาม - ดานัง
ประวัติ > วัยเด็ก

เหงียนเฮียนบิดาของเขาเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2461 และทำงานให้กับสาธารณรัฐเวียดนาม จนถึงปี พ.ศ. 2497 บิดาของเขามุ่งหน้าไปทางเหนือตามเส้นขนานที่ 17 ของข้อตกลงเจนีวา ส่วนเหงียน ซวน ฟุก, แม่และพี่น้องของเขายังคงอาศัยอยู่ที่บ้านเกิดที่จังหวัดกว๋างนาม ซึ่งพวกเขาเรียนที่โรงเรียนในหมู่บ้าน แม่และพี่น้องของเขาแอบทำงานให้กับแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเวียดนามใต้ หลังการสู้รบในปี พ.ศ. 2508 น้องสาวของเขาถูกสังหารโดยกองทัพสหรัฐและรัฐบาลเวียดนามใต้ และในปี 2509 แม่ของเขาก็ถูกสังหารด้วยเช่นกัน ส่วนเขายังอาศัยอยู่กับพี่สาวในบ้านเกิดของเขาระยะหนึ่ง จากนั้นก็ได้ติดตามเพื่อนของพ่อแม่ไปเวียดนามเหนือในปี พ.ศ. 2510
ประวัติ > การศึกษา

พ.ศ. 2516 - 2521 : สำเร็จการศึกษาระดับปริญาตรีสาขาวิชาเศษฐศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์แห่งชาติ ฮานอย (NEU)
พ.ศ. 2521 - 2522 : สำเร็จการศึกษา สาขาการจัดการด้านการบริหาร สถาบันการศึกษารัฐประศาสนศาสตร์แห่งชาติ (NAPA)
ประวัติ > ชีวิตการเมือง

พ.ศ. 2536 - 2539 : ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนและการลงทุนของจังหวัดกว๋างนาม - ดานัง
พ.ศ. 2540 - 2544 : เป็นสมาชิกถาวรของคณะกรรมการพรรคประจำจังหวัด (สมัยที่ 17, 18) และเป็นรองประธานกรรมการคนที่หนึ่งของคณะกรรมการประชาชนประจำจังหวัดกว๋างนามและผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหารเขตอุตสาหกรรมของจังหวัดกว๋างนาม และเป็นสมาชิกสภาประชาชนจังหวัด (สมัยที่ 6)
พ.ศ. 2544 - 2547 : ดำรงตำแหน่งรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำจังหวัดกว๋างนามและประธานคณะกรรมการประชาชนจังหวัดกว๋างนาม (วาระปี 2542-2547) และเป็นสมาชิกสมัชชาแห่งชาติของเวียดนาม (สมัยที่ 11) หัวหน้าสมาชิกสมัชชาจังหวัดกว๋างนามและเป็นสมาชิกของคณะกรรมการเศรษฐกิจและงบประมาณของสมัชชาแห่งชาติ (สมัยที่ 11)
มีนาคม พ.ศ. 2549 : ได้รับแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าผู้ตรวจราชการ และในการประชุมใหญ่ครั้งที่ 10 พรรคได้เลือกให้เขาเป็นคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
มิถุนายน พ.ศ. 2549 : ได้รับแต่งตั้งให้เป็นรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
มิถุนายน พ.ศ. 2549 - สิงหาคม พ.ศ. 2550 : ดำรงตำแหน่งรองรัฐมนตรีประจำทำเนียบรัฐบาล และเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและงบประมาณของสมัชชาแห่งชาติ (สมัยที่ 11)
2 สิงหาคม พ.ศ. 2550 - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2554 : ได้รับการอนุมัติจากสมัชชาแห่งชาติให้เป็นรัฐมนตรีประจำทำเนียบรัฐบาลเวียดนาม และหัวหน้าคณะทำงานฝ่ายนายกรัฐมนตรีในการปฏิรูปกระบวนการบริหาร
มกราคม พ.ศ. 2554 - กรกฎาคม พ.ศ. 2554 : ได้รับเลือกเป็นสมาชิกของโปลิตบูโรของคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม (CPV) สมัยที่ 11
2 สิงหาคม พ.ศ. 2554 - 7 เมษายน พ.ศ. 2559 : ดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีเวียดนาม
7 เมษายน พ.ศ. 2559 - 2 เมษายน พ.ศ. 2564 : ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ในการประชุมสมัยที่ 11 ของกองประชุมสมัชชาแห่งชาติครั้งที่ 13
30 มกราคม พ.ศ. 2564 : ได้รับเลือกเป็นคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม สมัยที่ 13 (วาระปี 2021-2026)
31 มกราคม พ.ศ. 2564 : ได้รับเลือกเป็นสมาชิกของโปลิตบูโรของคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม (CPV) สมัยที่ 13
5 เมษายน พ.ศ. 2564 : ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเวียดนามคนที่10
ประวัติ > ชีวิตการเมือง > เข้าสู่ตำแหน่งประธานาธิบดี

ในการประชุมครั้งที่ 11 ของสมัชชาแห่งชาติสมัยที่ 14 ในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2564 เขาได้รับการเสนอชื่อให้เป็นประธานาธิบดีเวียดนามคนที่10 ต่อจากท่านเหงียน ฟู้ จ่อง เพื่อเลือกตั้งในเช้าวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2564 และนี่เป็นครั้งแรก ที่ประชุมสมัชชาแห่งชาติจะเลือกนายกรัฐมนตรีขึ้นเป็นประธานาธิบดี
เช้าวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2564 ในการประชุมครั้งที่ 11 ของสมัชชาแห่งชาติ สมัยที่ 14 ภายใต้การดูแลควบคุมการประชุมของ ท่าน เวิ่น ดิ่ญห์ เฮว้ ประธานสมัชชาแห่งชาติ โดยที่ประชุมสมัชชาแห่งชาติได้ดำเนินการตามขั้นตอนเพื่อเลือกตั้งประธานาธิบดีโดยการลงคะแนนลับ มีมติให้ เหงียน ซวน ฟุก ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 10 หลังจากลงมติเลือกประธานาธิบดี ประธานาธิบดีเหงียนซวนฟุกก็ได้สาบานตนเข้ารับตำแหน่ง และกล่าวคำมั่นต่อสมาชิกสมัชชาแห่งชาติและประชาชน โดยถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์และวิทยุให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งและประชาชนทั่วประเทศได้รับชม
คะแล (รัฐกะเหรี่ยง)

| คะแล ခလယ် |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
ป้ายของคะแล
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐกะเหรี่ยง
จังหวัด: ก่อกะเระ
อำเภอ: จาอี้นเซะจี้
ความสูง: 56 ฟุต (17 เมตร)
ประชากร (2557): 5,355 คน
เขตเวลา: UTC+6.30 (เวลามาตรฐานพม่า)
รหัสพื้นที่: 58
คะแล (พม่า: ခလယ်) เป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งในรัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คะแล
"Kale Map — Satellite Images of Kale" Maplandia World Gazetteer
กัวลาเปอญู

| เมืองกัวลาเปอญู Pekan Kuala Penyu |
| --- | --- |
เมืองหลักอำเภอ
ใจกลางเมืองกัวลาเปอญู

พิกัด: 5°34′12.72″N 115°35′38.39″E﻿ / ﻿5.5702000°N 115.5939972°E﻿ / 5.5702000; 115.5939972
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  รัฐซาบะฮ์
เขต: ภายใน
อำเภอ: กัวลาเปอญู
ประชากร (2553)
 • ทั้งหมด: 659 คน
กัวลาเปอญู (มลายู: Kuala Penyu) เป็นเมืองหลักในอำเภอกัวลาเปอญู เขตภายใน รัฐซาบะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ใน พ.ศ. 2553 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 659 คน
ภูมิอากาศ

กัวลาเปอญูมีภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น (Af) โดยมีฝนตกหนักถึงหนักมากตลอดทั้งปี
| ข้อมูลภูมิอากาศของกัวลาเปอญู> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของกัวลาเปอญู> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกัวลาเปอญู> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของกัวลาเปอญู> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกัวลาเปอญู> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกัวลาเปอญู> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกัวลาเปอญู> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกัวลาเปอญู> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกัวลาเปอญู> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกัวลาเปอญู> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกัวลาเปอญู> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกัวลาเปอญู> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกัวลาเปอญู> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกัวลาเปอญู> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 29.9 (85.8) | 29.9 (85.8) | 30.8 (87.4) | 31.5 (88.7) | 31.6 (88.9) | 31.4 (88.5) | 31.0 (87.8) | 31.0 (87.8) | 30.8 (87.4) | 30.6 (87.1) | 30.4 (86.7) | 30.2 (86.4) | 30.76 (87.37) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 26.8 (80.2) | 26.8 (80.2) | 27.5 (81.5) | 28.0 (82.4) | 28.1 (82.6) | 28.0 (82.4) | 27.5 (81.5) | 27.6 (81.7) | 27.4 (81.3) | 27.3 (81.1) | 27.2 (81) | 27.1 (80.8) | 27.44 (81.4) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 23.7 (74.7) | 23.8 (74.8) | 24.2 (75.6) | 24.6 (76.3) | 24.7 (76.5) | 24.6 (76.3) | 24.1 (75.4) | 24.2 (75.6) | 24.0 (75.2) | 24.0 (75.2) | 24.0 (75.2) | 24.0 (75.2) | 24.16 (75.49) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 205 (8.07) | 92 (3.62) | 122 (4.8) | 160 (6.3) | 286 (11.26) | 294 (11.57) | 240 (9.45) | 267 (10.51) | 334 (13.15) | 369 (14.53) | 383 (15.08) | 269 (10.59) | 3,021 (118.94) |
แหล่งที่มา: Climate-Data.org
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kuala Penyu
การพิชิตมะละกา

การพิชิตทางทหารของโปรตุเกส
ปอร์ตาดูซังตียากู ประตูของป้อมมะละกาที่หลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน
การพิชิตมะละกา (โปรตุเกส: conquista de Malaca; มลายู: Penaklukan Melaka) เกิดขึ้นเมื่ออาฟงซู ดึ อัลบูแกร์กึ ผู้ว่าการอินเดียของโปรตุเกส พิชิตเมืองมะละกาใน ค.ศ. 1511
เมืองท่ามะละกาควบคุมบริเวณช่องแคบมะละกาที่ซึ่งการค้าขายทางทะเลระหว่างประเทศจีนกับอินเดียกระจุกตัวหนาแน่น การยึดครองมะละกาเป็นผลจากแผนของพระเจ้ามานูแวลที่ 1 แห่งโปรตุเกสซึ่งทรงหมายมั่นจะเอาชนะชาวกัสติยาในตะวันออกไกลมาตั้งแต่ ค.ศ. 1505 และโครงการวางรากฐานที่มั่นคงในอินเดียของโปรตุเกสร่วมกับฮอร์มุซ, กัว และเอเดนของอัลบูแกร์กึเอง เพื่อควบคุมการค้าขายและขัดขวางการขนส่งของมุสลิมในมหาสมุทรอินเดีย
หลังออกเรือจากโคชินในเดือนเมษายน ค.ศ. 1511 แล้ว กองเรือโปรตุเกสจะไม่สามารถหันเรือกลับได้อีกเนื่องจากลมมรสุมพัดไปทางตรงข้าม หากภารกิจล้มเหลว ลูกเรือโปรตุเกสก็หมดหวังที่จะได้กำลังเสริมและจะไม่สามารถกลับไปยังฐานที่มั่นในอินเดียได้ นี่จึงเป็นการพิชิตดินแดนที่ไกลที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติจนถึงสมัยนั้น
ดูเพิ่ม

ป้อมมะละกา
มะละกาของโปรตุเกส
อินเดียของโปรตุเกส
ชาวกริซตัง
การล้อมรัฐยะโฮร์ (ค.ศ. 1587)
บรรณานุกรม

Bailey W. Diffie, George D. Winius, Foundations of the Portuguese Empire, 1415–1580 (1977) ISBN 9780816608508
แหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน

| แหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
แหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน
พิกัด: 20°15′16.1″N 105°53′57.7″E﻿ / ﻿20.254472°N 105.899361°E﻿ / 20.254472; 105.899361
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางธรรมชาติและวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (v), (vii), (viii)
อ้างอิง: 1438
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2557 (คณะกรรมการสมัยที่ 38)
พื้นที่: 6,226 ha
ที่ตั้งของแหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน ในประเทศเวียดนาม
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
แหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน (เวียดนาม: Quần thể danh thắng Tràng An) คือเขตภูมิทัศน์แห่งหนึ่งใกล้เมืองนิญบิ่ญ จังหวัดนิญบิ่ญ บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง ประเทศเวียดนาม เป็นที่รู้จักในฐานะแหล่งท่องเที่ยวล่องเรือในถ้ำ
มรดกโลก

การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 38 เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ แหล่งภูมิทัศน์จ่างอานได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกแบบผสม ทั้งทางวัฒนธรรมและทางธรรมชาติ ซึ่งรวมตามก๊ก-บิ๊กด่ง เมืองฮวาลือ (Hoa Lư) และวัดบ๊ายดิ๊ญ (Bái Đính Temple) ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
มรดกโลก > หลักเกณฑ์ทางวัฒนธรรม

(v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตามกาลเวลา
มรดกโลก > หลักเกณฑ์ทางธรรมชาติ

(vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
(viii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดในการเป็นตัวแทนของขบวนการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทางธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่กำลังเกิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได
สมุดภาพ

| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ทางวัฒนธรรม:  หมู่โบราณสถานเมืองเว้  เมืองโบราณฮอยอัน  สถานที่ศักดิ์สิทธิ์หมีเซิน  ป้อมปราการหลวงทังล็อง-ฮานอย  ป้อมปราการของราชวงศ์โห่ 
ทางธรรมชาติ:  อ่าวหะล็อง - กลุ่มเกาะก๊าตบ่า  อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง 
ผสม:  แหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน 
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
ประเภทของกาแฟ

บทความนี้เกี่ยวกับประเภทของกาแฟที่มีชื่อเสียง
เอสเปรสโซ

เอสเปรสโซ
ริสเตรนโต
กาแฟนม

กาเฟโอแล (ฝรั่งเศส: café au lait) คล้ายลาตเท ยกเว้นใช้การชงด้วยการหยดแทนเอสเปรสโซ พร้อมด้วยนมในปริมาณที่เท่า ๆ กัน อาจเติมน้ำตาลตามชอบ เป็นกาแฟในแบบของฝรั่งเศส
กาเฟกอนเลเช เป็นกาแฟลาตเทในแบบของชาวสเปน
ลาตเท เป็นเอสเปรสโซผสมนมร้อน  ความเข้มข้นไม่มากเท่าคัปปุชชีโนเนื่องจากใส่นมเยอะกว่า (ลัตเต เป็นภาษาอิตาลีแปลว่านม ในอิตาลีเรียกลัตเตว่า "คัฟเฟลลัตเต" หรือ "คัฟแฟะลัตเต")
กาแฟนม เป็นเครื่องดื่มที่คล้ายกับนมช็อกโกแลต แต่ใช้น้ำเชื่อมกาแฟแทนการใช้น้ำเชื่อมช็อกโกแล
โมคา

โมคา เป็นการดัดแปลงของลาตเท มีอัตราส่วนของเอสเปรสโซและนมเป็นอัตรา 1:3 เหมือนกับลาตเท แต่มีการใส่ช็อกโกแลตเพิ่มลงไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การใช้น้ำเชื่อมช็อกโกแลตแทนช็อกโกแลตผงในเครื่องขายอัตโนมัติ ช็อกโกแลตที่ใช้อาจจะเป็นช็อกโกแลตดำหรือช็อกโกแลตนมก็ได้
คำว่า มอกคาชีโน (อังกฤษ: moccaccino) เป็นคำที่ใช้ในบางภูมิภาคของยุโรปและตะวันออกกลาง หมายถึงกาแฟลาตเท กับโคคาหรือช็อกโกแลต ส่วนในอเมริกา โดยทั่วไปหมายถึงคาปูชิโนใส่ช็อกโกแลต
คัปปุชชีโน

คัปปุชชีโน ประกอบด้วยเอสเปรสโซ, นมร้อน, และฟองนม ในสัดส่วนเท่า ๆ กัน ให้รวมมีปริมาตร 4.5 ออนซ์ (เสิร์ฟในถ้วยขนาด 5 ออนซ์) ปกติจะตกแต่งด้วยผงอบเชย ลูกจันทน์เทศ (nutmeg) หรือโกโก้
แฟรปปูชิโน

แฟรปปูชิโน เป็นกาแฟที่ถูกตั้งชื่อและจดทะเบียนการค้าโดยสตาร์บัคส์ เป็นกาแฟผสมเครื่องดื่มชนิดเย็นกับกาแฟขวด
กอร์ตาโด

กอร์ตาโด คือเอสเปรสโซที่ผสมนมอุ่นลงไปเล็กน้อยเพื่อลดความเป็นกรด อัตราส่วนของนมต่อกาแฟอยู่ที่ 1:1-1:2 และนมจะถูกใส่หลังเอสเปรสโซ ถึงแม้นมที่ถูกอุ่นด้วยไอน้ำจะไม่มีฟองมากนัก แต่คนชงกาแฟ (barista) หลายคนก็ทำฟองขนาดเล็ก ๆ เพื่อทำศิลปะกาแฟนม กาแฟชนิดนี้เป็นที่นิยมในสเปน โปรตุเกส และลาตินอเมริกา โดยมากแล้วพวกเขาจะดื่มกาแฟชนิดนี้ในเวลาบ่าย
มัคคียาโต

มัคคียาโต มาจากภาษาอิตาลีหมายถึง "ถูกทำสัญลักษณ์" หรือ "ถูกกรอง" มักจะหมายถึง
คัฟแฟะมัคคียาโต
ลัตเตมัคคียาโต
อัฟโฟกาโต

อัฟโฟกาโต ในภาษาอิตาลีแปลว่า "ถูกทำให้จม" คือของหวานที่ใช้กาแฟเป็นฐานการปรุง สำหรับ "แบบอย่างอัฟโฟกาโต" (Affogato style) หมายถึงการราดหน้าเครื่องดื่มหรือของหวานด้วยเอสเปรสโซ และอาจราดตามด้วยซอสน้ำตาลเคี่ยวหรือซอสช็อกโกแลต
คัฟแฟะอาเมรีคาโน

คัฟแฟะอาเมรีคาโน คือรูปแบบของกาแฟที่มาจากการเติมเอสเปรสโซลงในน้ำร้อน ทำให้มีรสเข้มเหมือนกาแฟจุ่มแต่มีรสชาติที่ต่างออกไป ความเข้มของคัฟแฟะอาเมรีคาโนมีหลายแบบ ขึ้นอยู่กับจำนวนช็อตที่ใส่ลงไป ลองแบล็ก ก็เป็นคัฟแฟะอาเมรีคาโนจำพวกหนึ่ง
แฟลตไวต์

แฟลตไวต์ (อังกฤษ: flat white) คือกาแฟที่ได้จากการเทนมที่ผ่านการอุ่นด้วยไอน้ำและมีลักษณะเป็นครีม จากก้นเหยือกลงบนเอสเปรสโซหนึ่งช็อต
แฟลตไวต์นิยมเสริฟในถ้วยเซรามิกดอกทิวลิป
กาแฟกรองอินเดีย

กาแฟกรองอินเดีย (มัทราส) (Indian (Madras) filter coffee) นิยมทั่วไปทางภาคใต้ของอินเดีย ทำจากกากกาแฟหยาบๆ ที่ได้จากเมล็ดที่ถูกอบจนไหม้ (อาราบิกา, พีเบอร์รี) ชงด้วยวิธีหยดประมาณสองถึงสามชั่วโมง ในตัวกรองโลหะแบบของอินเดียโดยเฉพาะ ก่อนที่จะนำไปเสิร์ฟกับนมและน้ำตาล โดยปกติมักมีสัดส่วนกาแฟหนึ่งนมสาม
กาแฟนมเย็นเวียดนาม

ก่าเฟเสือด๊า (เวียดนาม: cà phê sữa đá) เป็นกาแฟเวียดนามรูปแบบหนึ่งที่ได้จากการชงแบบหยด ชงโดยการหยดน้ำผ่านตะแกรงโลหะลงไปในถ้วย ซึ่งมีผลให้ได้น้ำกาแฟเข้มข้น จากนั้นนำไปเทผ่านน้ำแข็งลงไปในแก้วที่เติมนมข้นหวานไว้ก่อนแล้ว เนื่องจากการชงกาแฟประเภทนี้ใช้กากกาแฟปริมาณมาก จึงทำให้การชงกินระยะเวลานาน
กาแฟกรีก

กาแฟกรีก หรือ กาแฟตุรกี ชงด้วยการต้มกากกาแฟละเอียดกับน้ำพร้อมกันใน "ไอบริก" ซึ่งเป็นหม้อทำจากทองเหลืองหรือทองแดงมีด้ามยาวและเปิดด้านบน เมื่อชงเสร็จ ก็จะนำไปรินลงในถ้วยเล็กๆ โดยไม่กรองกากกาแฟออก ตั้งกาแฟทิ้งไว้สักพักก่อนดื่ม มักเติมเครื่องเทศและน้ำตาลด้วย
โกปีตุบรุก (Kopi tubruk) เป็นกาแฟแบบอย่างอินโดนีเซียลักษณะเหมือนกับกาแฟกรีก แต่ชงจากเมล็ดกาแฟหยาบ และต้มพร้อมกับน้ำตาลปอนด์ปึกใหญ่ ๆ นิยมดื่มในชวา, บาหลี, และบริเวณใกล้เคียง
เหล้ากาแฟ

กาแฟไอริช คือกาแฟที่ชงแล้วผสมด้วยวิสกี้ และมีชั้นของครีมอยู่ข้างบน
กาแฟผงพร้อมชง

กาแฟผงพร้อมชง เป็นกาแฟที่ถูกตากจนแห้งกลายเป็นผงหรือเม็ดเล็กๆ ซึ่งละลายน้ำได้ มันมีเอกลักษณ์ที่แตกต่างจากกาแฟสดและวิธีการชงก็แตกต่างกันด้วย ความเห็นต่อกาแฟประเภทนี้มีตั้งแต่ "ของเลียนแบบที่สุดจะทนดื่มได้" ไปจนถึง "ทางเลือกที่ดี" และ "ดีกว่าของแท้" ในประเทศที่มันได้รับความนิยม มักจะเรียกมันว่า "กาแฟปูโร (Café Puro) " ในฐานะที่มันเป็นที่ขยาดของพวกเซียนกาแฟ
อื่น ๆ

กาแฟเย็น มักเสิร์ฟพร้อมนมกับน้ำตาล
กาแฟแต่งกลิ่นและรส (Flavoured coffee) บางสังคมมักนิยมแต่งกลิ่นและรสกาแฟ ช็อกโกแลตเป็นสิ่งหนึ่งที่นิยมเติมกัน อาจโดยการโรยข้างบน หรือผสมเข้ากับกาแฟ เพื่อเลียนแบบรสชาติของมอคค่า รสอื่นๆ ที่นิยมเติมได้แก่เครื่องเทศต่าง ๆ เช่น อบเชย, ลูกจันทน์เทศ (nutmeg) , กระวาน, และน้ำเชื่อมอิตาเลียน (Italian syrups)
กาแฟดำ ชงด้วยวิธีการหยดน้ำ อาจเป็นแบบให้น้ำซึมหรือแบบเฟรนช์เพรส เสิร์ฟโดยไม่ใส่นม อาจเติมน้ำตาลได้ ผู้คนมักเข้าใจผิดว่ากาแฟดำกับเอสเปรสโซเป็นอย่างเดียวกัน แต่ที่จริงแล้วกาแฟทั้งสองชนิดมีข้อแตกต่างกันหลายข้อ ข้อที่สำคัญคือ
ถ้วยเสิร์ฟของเอสเปรสโซมีขนาดเล็กกว่า เพราะนิยมดื่มให้หมดในอึกเดียว
ปกติแล้วเอสเปรสโซจะไม่ใส่น้ำตาลหรือนม เพราะคนไม่นิยม
เอสเปรสโซที่ชงถูกวิธีจะต้องมีฟองสีทองลอยอยู่ด้านบน
รสชาติของเอสเปรสโซจะติดปากหลังจากดื่มนานกว่า (15-30 นาที)
กาแฟขาว (White coffee) เป็นกาแฟที่เติมนมเข้าไปหลังจากทำเสร็จ อาจเติมน้ำตาลด้วยก็ได้
หม้อกาแฟ มีหลายรูปลักษณ์และขนาด หม้อแบบดั้งเดิมที่ใช้ต้มกาแฟมีคาเฟอีนจะมีสีน้ำตาลหรือดำ ส่วนหม้อสีส้มใช้สำหรับต้มกาแฟไร้คาเฟอีน
ดูเพิ่ม

กาแฟ
แหล่งปลูกกาแฟที่มีชื่อเสียง
กาแฟกรองมัทราสตีฟอง