stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปลาตะพัดพม่า
ลักษณะ

จัดเป็นปลาในวงศ์นี้ ชนิดใหม่ล่าสุดที่ได้รับการอนุกรมวิธาน โดยแยกออกมาจากปลาตะพัดหรือปลาอะโรวาน่าเอเชีย (S. formosus) ทั่วไป โดยที่ปลาตะพัดพม่าจะมีรูปร่างคล้ายกับปลาตะพัดทั่วไป แต่มีลักษณะที่แตกต่างไปอย่างชัดเจน คือ มีลวดลายคล้ายกับลายขดของสมองหรือที่ในภาษาวงการปลาสวยงามเรียกว่า "ลายงู" ตั้งแต่บริเวณแผ่นปิดเหงือกไล่ไปตามตัวจนถึงหาง ยกเว้นบริเวณสันหลังเท่านั้นที่ไม่มี โดยลวดลายนี้จะสมบูรณ์และปรากฏเมื่อปลามีขนาดได้ราว 10 นิ้วเป็นต้นไป และจะชัดเจนที่สุดเมื่อปลามีขนาด 20 นิ้วขึ้นไป ขณะที่สีสันลำตัวจะเป็นสีเขียวหรือทองอ่อนเป็นสีพื้นเป็นหลัก แต่มีเหลือบสีฟ้าหรือสีนากสดใสชัดเจนตลอดทั้งตัว
การเป็นที่รู้จักและจำแนกชั้น

เดิมที ปลาตะพัดพม่าถูกจัดเป็นชนิดเดียวกันกับปลาตะพัดหรือปลาอะโรวาน่าเอเชียทั่วไป แต่เป็นที่รู้จักครั้งแรกในปี พ.ศ. 2536 จากการเข้าไปสำรวจปลาของผู้เชี่ยวชาญชาวไทยในพื้นที่ป่าดิบบริเวณรอยต่อระหว่างประเทศไทยและพม่า บริเวณแม่น้ำตะนาวศรี ในเขตตะนาวศรีของพม่า จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2537 ได้มีการเข้าไปสำรวจเพื่อจับปลาอย่างแท้จริง โดยได้ปลามาจำนวน 2 ตัว ที่บริเวณวังน้ำบนภูเขาที่เป็นสาขาของแม่น้ำตะนาวศรี แต่ปลาได้ตายลงขณะเดินทางกลับเพราะเส้นทางวิบากมาก  แต่ได้มีการถ่ายรูปปลาทั้ง 2 ตัวนี้ไว้ และได้แพร่กระจายไปในหมู่นักเลี้ยงปลาในระดับสูงทั้งชาวไทยและชาวญี่ปุ่น ซึ่งในขณะนั้นปลาตะพัดพม่า ได้เป็นที่รู้จักในชื่อ "บลู อะโรวาน่า"
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2555 ดร.ไทสัน อาร์. โรเบิร์ตส์ นักมีนวิทยาชาวอเมริกันได้บรรยายคุณลักษณะของปลาตะพัดพม่าในทางวิทยาศาสตร์ โดยใช้ตัวอย่างต้นแบบ 2 ตัวอย่างซึ่งเป็นปลาที่ตายแล้วจากผู้ค้าปลาสวยงามที่เมืองมะริด และถูกฝากไว้ที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยา องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ (อพวช.) จังหวัดปทุมธานี  และมีคุณลักษณะดังเช่นที่ว่ามาในตอนต้น ซึ่งปลาตะพัดพม่านั้นมีถิ่นกำเนิดที่แม่น้ำตะนาวศรี และพบได้ในคลองละงู จังหวัดสตูล ในไทย และพบได้จนถึงทะเลสาบบางแห่งในตอนเหนือมาเลเซีย นอกจากนี้แล้วยังมีผู้ที่น่าเชื่ออ้างว่าพบเห็นบนเกาะภูเก็ตอีกด้วย โดยที่คำว่า inscriptus ที่ใช้เป็นชื่อวิทยาศาสตร์ มาจากคำว่า "inscribeb" เป็นภาษาละตินแปลว่า "จารึกไว้" อันหมายถึง ลวดลายบนตัวปลานั่นเอง
แหล่งข้อมูลอื่น

Scleropages inscriptus (ไทย)
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Scleropages inscriptus ที่วิกิสปีชีส์
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q310042  Wikispecies: Scleropages inscriptus  EoL: 29302900  FishBase: 66576  GBIF: 7193482  iNaturalist: 618925  IUCN: 90330470  Species+: 34573  WoRMS: 1007661
ปลานกขุนทองปากยื่น

| ปลานกขุนทองปากยื่น |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Perciformes
วงศ์:: Labridae
สกุล:: Epibulus (Cuvier, 1815)
สปีชีส์:: E.  insidiator
ชื่อทวินาม
Epibulus insidiator (Pallas, 1770)

ชื่อพ้อง
 Epibulus insidiator flava Bleeker, 1849  Epibulus insidiator fusca Bleeker, 1849  Epibulus striatus Day, 1871  Sparus insidiator Pallas, 1770
ปลานกขุนทองปากยื่น (อังกฤษ: Longjawed wrasse, Slingjaw wrasse; ชื่อวิทยาศาสตร์: Epibulus insidiator) เป็นปลาทะเลกระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลานกขุนทอง (Labridae)
จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Epibulus
เป็นปลาที่มีความแปรฝันของสีสันลำตัวสูง โดยปกติแล้วตัวเมียจะมีสีเหลือง ส่วนตัวผู้มีลำตัวสีดำ บริเวณส่วนหน้าและหลังสีขาว แต้มด้วยสีแดงบริเวณหน้าผาก มีขากรรไกรที่ออกแบบมาให้ยื่นออกไปได้ยาวเป็นพิเศษเพื่อใช้จับสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร อันเป็นที่มาของชื่อ มีพฤติกรรมว่ายน้ำโดยการเอาหน้าทำมุมกับพื้นเพื่อมองหาเหยื่ออยู่ตลอดเวลา อาศัยอยู่ในบริเวณแนวปะการัง
มีขนาดความยาวเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตอินโด-แปซิฟิก ในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและอันดามัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Slingjaw Wrasse, Epibulus insidiator (Pallas, 1770) (อังกฤษ)
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Epibulus insidiator ที่วิกิสปีชีส์
ปลาบู่น้ำตกเดาส์ปิลุส

| ปลาบู่น้ำตกเดาส์ปิลุส |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
Not evaluated (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Perciformes
วงศ์:: Gobiidae
สกุล:: Rhinogobius
สปีชีส์:: R.  duospilus
ชื่อทวินาม
Rhinogobius duospilus (Herre, 1935)

ชื่อพ้อง
 Ctenogobius duospilus Herre, 1935  Gobius duospilus (Herre, 1935)  Gobius whitleyi Herre, 1936  Ctenogobius wui C. K. Liu, 1940  Rhinogobius wui (C. K. Liu, 1940)
ปลาบู่น้ำตกเดาส์ปิลุส (อังกฤษ: White cheek goby; ชื่อวิทยาศาสตร์: Rhinogobius duospilus) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง เป็นปลาจำพวกปลาบู่น้ำตก
มีความยาวโดยเฉลี่ย 4-5 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ได้ในฮ่องกง, ตอนใต้ของจีน และในตอนเหนือของเวียดนาม โดยแถบเมืองดานัง มีชนิดที่มีความใกล้เคียงกันมาก โดยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Rhinogobius cf. duospilus พบได้แถวรอบ ๆ ภูเขาบักหมา ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทด้วยกัน
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเช่นเดียวกับปลาบู่น้ำตกชนิดอื่น ๆ สามารถปรับตัวให้เข้ากับสถานที่เลี้ยงได้ง่าย ชอบน้ำที่มีอุณหภูมิประมาณ 24 องศาเซลเซียส สามารถผสมพันธุ์กันในที่เลี้ยงได้ โดยจะเริ่มจับคู่เมื่ออุณหภูมิน้ำอยู่ที่ 18 องศาเซลเซียส กินอาหารสด เช่น ไรทะเล เป็นอาหาร สามารถเลี้ยงรวมกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ได้ในอัตราตัวผู้ 2 ตัวต่อตัวเมีย 3 ตัว ในตู้ปลาขนาด 60 ลิตร ปลาบู่น้ำตกเดาส์ปิลุสจะแสดงออกถึงสีสันและสวยงามยามก้าวร้าวหรือจับคู่ เพื่อแสดงอาณาเขตจะแผ่ครีบออกซึ่งมีสีสันสวยงาม
ปลาทิลาเพีย

ปลานิล () เป็นปลาทิลาเพียที่เป็นที่รู้จักกันดี
ปริมาณการประมงปลาทิลาเพีย (เป็นตัน) ขององค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAO) ระหว่างปี ค.ศ. 1950–2009
ปลาทิลาเพีย (อังกฤษ: Tilapia, /tɪˈlɑːpiə/ tih-LAH-pee-ə) เป็นชื่อสามัญของปลาน้ำจืดจำนวนมากนับร้อยชนิด จำพวกปลาหมอสี ในเผ่าปลาทิลาเพีย (โดยสกุลที่สำคัญ ได้แก่ Oreochromis, Sarotherodon และ Tilapia) พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในทวีปแอฟริกา โดยเป็นปลาที่พบได้ทั้งน้ำจืดและน้ำกร่อย อาศัยอยู่ตามแหล่งน้ำธรรมชาติต่าง ๆ เช่น หนอง, บึง, ทะเลสาบ, แม่น้ำ, เขื่อนกักเก็บน้ำต่าง ๆ มีประโยชน์เป็นปลาเศรษฐกิจสำหรับการบริโภคกันมาอย่างยาวนาน
ปลาทิลาเพียปรากฏในหลักฐานทางประวัติศาสตร์ตั้งแต่ยุค
อียิปต์โบราณ
ด้วยเป็นตัวอักษร
ไฮเออโรกลีฟ
ตามบัญชีสัญลักษณ์ของการ์ดิเนอร์
ซึ่งเป็นสัญลักษณ์หมายถึงความอุดมสมบูรณ์ คำว่า Tilapia เป็นรูปภาษาละตินของคำว่า thiape ในภาษาสวานา แปลว่า "ปลา" และกลายมาเป็นชื่อสกุลทางวิทยาศาสตร์ซึ่งตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1840 โดยแอนดรูว์ สมิท นักสัตววิทยาชาวสกอต และใช้เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืดหลายชนิดมาอย่างยาวนาน จนกระทั่งมีการจำแนกออกเป็นสกุลใหม่ ๆ ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 แต่ปัจจุบัน ได้มีการจำแนกใหม่จนเหลือเพียงแค่ 4 ชนิด โดยการวิเคราะห์ทางดีเอ็นเอในปี ค.ศ. 2013
ปัจจุบัน ปลาทิลาเพียเป็นปลาเศรษฐกิจน้ำจืดที่มีความสำคัญมากระดับโลก มีการนำเข้าและเพาะเลี้ยงกันอย่างแพร่หลาย เช่น ปลานิล (Oreochromis niloticus) ในประเทศไทย ที่ถูกนำเข้ามาเมื่อปี ค.ศ. 1965 จนได้มีการพัฒนาเป็นสายพันธุ์ต่าง ๆ มากมายจากชนิดพันธุ์ดั้งเดิม เช่น ปลานิลจิตรลดา, ปลานิลแดง, ปลาทับทิม หรือปลานิลซูเปอร์เมล นับเป็นปลาน้ำจืดลำดับต้น ๆ ที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจในประเทศการเพาะพันธุ์ปลานิลในประเทศไทยเริ่มมีการบันทึกสถิติในปี ค.ศ. 1974 นับจากนั้นมา ปลานิลหน้าฟาร์มได้สร้างรายได้ให้แก่เกษตรกรไม่น้อยกว่า 107,000 ล้านบาท จนถึงปัจจุบัน ประเทศไทยมีการผลิตปลานิลไม่น้อยกว่า 220,000 ตันต่อปี คิดเป็นมูลค่าหน้าฟาร์ม 12,000 ล้านบาท ปลานิลยังเป็นปลาน้ำจืดเพื่อการส่งออกที่มีศักยภาพสูงกว่าปลาชนิดอื่น ในปี ค.ศ. 2006 องค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAO) รายงานว่า ประเทศไทยสามารถผลิตปลานิลได้เป็นอันดับที่ 4 ของภูมิภาคเอเชีย รองลงมาจากประเทศจีน, ฟิลิปปินส์ และอินโดนีเซีย
และบางชนิดได้ถูกนำเข้ามาในฐานะปลาสวยงาม เช่น ปลาหมอบัตเตอร์ (Heterotilapia buttikoferi) และด้วยความที่สามารถปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมใหม่ได้ง่าย จึงกลายมาเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อมในประเทศต่าง ๆ ในฐานะชนิดพันธุ์ต่างถิ่น เช่น สหรัฐอเมริกา, ออสเตรเลีย รวมถึงประเทศไทย
เนื้อปลาทิลาเพียมีประโยชน์ทางโภชนาการ มีสารอาหารประเภทโอเมกา3 ในสัดส่วนที่น้อยกว่าโอเมกา6 และในทางการแพทย์
ทั้งเกล็ดและหนังปลาทิลาเพียยังนำมาประยุกต์ใช้รักษาแผลผิวหนังที่ได้รับบาดเจ็บจากการถูกไฟไหม้หรือไฟลวกได้ดีอีกด้วย โดยมีการทดลองใช้ครั้งแรกในประเทศบราซิล โดยสามารถเก็บรักษาไว้ได้นานถึง 2 ปี
ในเคนยา ได้มีการใช้ปลาทิลาเพียในการกินลูกน้ำเพื่อการควบคุมและกำจัดยุงซึ่งเป็นพาหนะของโรคมาเลเรีย
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Logan, Cheryl A.; Alter, S. Elizabeth; Haupt, Alison J.; Tomalty, Katharine; Palumbi, Stephen R. (2008). "An impediment to consumer choice: Overfished species are sold as Pacific red snapper". Biological Conservation. 141 (6): 1591–1599. doi:10.1016/j.biocon.2008.04.007. ISSN 0006-3207.
FAO Fishery Information, Data and Statistics Service (1993). "Aquaculture production (1985-1991)". FAO Fisheries Circular. Food and Agriculture Organization of the United Nations. 815: 20–21.
Trewavas, Ethelwynn (1983). Tilapiine fish of the genera Sarotherodon, Oreochromis and Danakilia. London: British Museum (Natural History). ISBN 0-565-00878-1.
McCrary, Jeffrey K; Castro, Mark; McKaye, Kenneth R. (2005). "Mercury in Fish From Two Nicarguan Lakes: A Recommendation for Increased Monitoring of Fish for International Commerce" (PDF). Environmental Pollution. pp. 513–518. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-10-03. สืบค้นเมื่อ 2016-06-30. {{cite web}}: ระบุ |accessdate= และ |access-date= มากกว่าหนึ่งรายการ (help); ระบุ |archivedate= และ |archive-date= มากกว่าหนึ่งรายการ (help); ระบุ |archiveurl= และ |archive-url= มากกว่าหนึ่งรายการ (help)
ปลานกแก้วหัวตัด

| ปลานกแก้วหัวตัด |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Perciformes
วงศ์:: Scaridae
วงศ์ย่อย:: Scarinae
สกุล:: Chlorurus
สปีชีส์:: C.  stronylocephalus
ชื่อทวินาม
Chlorurus strongylocephalus (Bleeker, 1854)

ชื่อพ้อง
 Callyodon strongylocephalus (Bleeker, 1854)  Pseudoscarus microcheilos Bleeker, 1861  Scarus strongylocephalus Bleeker, 1854
ปลานกแก้วหัวตัด (อังกฤษ: Steephead parrotfish, Indian ocean steephead parrotfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: Chlorurus strongylocephalus) เป็นปลาทะเลกระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลานกแก้ว (Scaridae)
มีตัวอ้วนกลม  หัวตัดโค้ง ปลายแพนหางบนและล่างแหลมยาว ปลาเพศผู้มีสีเขียวเข้ม แก้มมีสีขาวอมเหลือง หลังตามีแถบสีเขียวเข้ม 3 แถบ ปลาเพศเมียลำตัวด้านบนมีสีเหลืองอมเขียวอกและท้องมีสีส้ม มีฟันและจะงอยปากที่เป็นแผ่นตัดแหลมคม ใช้สำหรับกัดแทะปะการังหรือสาหร่ายเป็นอาหาร
มีขนาดความยาวได้ถึง 75 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรอินเดีย ตั้งแต่แอฟริกาตะวันออก, อินโดนีเซีย และทะเลอันดามันทางตอนเหนือ มักอาศัยอยู่ในแนวปะการัง ในระดับความลึก 2- 25 เมตร มักหากินอยู่เพียงลำพัง หรืออยู่เป็นคู่ ไม่ค่อยพบอยู่รวมกันเป็นฝูงเหมือนปลานกแก้วชนิดอื่น เวลากลางคืนนอนตามพื้นหรือซากปะการัง มีการสร้างเมือกห่อหุ้มตัว
ปัจจุบันมีการจับปลานกแก้วในแนวปะการังธรรมชาติมาเลี้ยง และนำมาเป็นอาหารจำนวนมาก ทำให้ประชากรลดลงอย่างรวดเร็ว และส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศ เนื่องจากปลานกแก้วมีประโยชน์ในการสร้างสมดุลของระบบนิเวศแนวปะการัง
ดังนั้นจึงมีการรณรงค์ให้หยุดกินปลานกแก้ว เนื่องจากพบว่า ปลานกแก้วทุกตัวมาจากการประมงที่ผิดกฎหมาย เพราะปลานกแก้วมีถิ่นอาศัยอยู่ในแนวปะการัง และแนวปะการังเกือบทั้งหมดในประเทศไทยมีกฎหมายคุ้มครอง
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Chlorurus strongylocephalus ที่วิกิสปีชีส์
ปลาฉนาก

| ปลาฉนาก ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ยุคครีเตเซียส-ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ปลาฉนากเขียว (Pristis zijsron)
สถานะการอนุรักษ์
 เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Chondrichthyes
ชั้นย่อย:: Elasmobranchii
อันดับใหญ่:: Batoidea
อันดับ:: Pristiformes
วงศ์:: Pristidae Bonaparte, 1838
สปีชีส์:: 4 หรือ 7 ชนิด (ดูในเนื้อหา)

สกุล
 Anoxypristis   Pristis 
ชื่อพ้อง
 Pristoidei
ปลาฉนาก  (อังกฤษ: Sawfishes) เป็นปลาจำพวกหนึ่งของปลาในชั้นปลากระดูกอ่อน ใช้ชื่ออันดับว่า Pristiformes และวงศ์ Pristidae (โดยมาจากภาษากรีกโบราณคำว่า πρίστης, prístēs หมายถึง "เลื่อย" หรือ "ใบเลื่อย")
การกำเนิด

ปลาฉนาก นับเป็นปลาที่ถือกำเนิดมานานกว่า 100 ล้านปีตั้งแต่ยุคครีเตเชียส ที่ไดโนเสาร์ยังมีชีวิตอยู่ และไม่ได้เปลี่ยนแปลงรูปร่างมากนักจากในอดีต ปลาฉนากที่สูญพันธุ์ไปแล้ว คือ Onchopristis มีความยาวกว่า 8 เมตร (แต่จัดอยู่ในวงศ์ Sclerorhynchidae
) เฉพาะฟันเลื่อยก็มีความยาวกว่า 2.5 เมตร แต่ก็ตกเป็นอาหารของไดโนเสาร์กินเนื้อขนาดใหญ่ เช่น สไปโนซอรัส
ลักษณะและพฤติกรรม

ปลาฉนากจัดเป็นปลาขนาดใหญ่ มีรูปร่างคล้ายปลาฉลาม แต่จัดอยู่ในประเภทเดียวกับปลากระเบน มีซี่กรองเหงือก 5 ซี่ อยู่ใต้ส่วนหัว แต่มีส่วนหัวและหน้าอกแบนราบ ครีบหลังแบ่งออกเป็น 2 ตอน ครีบหลังอันแรกอยู่ค่อนไปทางหาง พื้นผิวลำตัวด้านหลังมีสีเทาอมเขียว ส่วนท้องมีสีขาว มีอวัยวะเด่นคล้ายกระบองแข็งยื่นยาวออกมา มีความยาวประมาณ 1 ใน 3 ของความยาวลำตัวและหาง และรอบส่วนแข็งนั้นมีซี่แหลมเล็ก ๆ อยู่โดยรอบคล้ายใบเลื่อย  ใช้ในการป้องกันตัวและใช้นำทางหาอาหาร ทำหน้าที่เหมือนประสาทสัมผัส โดยจะใช้ฟันเลื่อยนี้ตัดอาหาร เช่น ปลา ให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ ซึ่งขนาดและจำนวนของซี่ฟันขึ้นอยู่ตามชนิด   ซึ่งซี่ฟันแต่ละซี่นั้นอาจยาวได้ถึง 2 นิ้ว แต่ปลาตัวใดมีจำนวนซี่ฟันเท่าใด ก็จะคงอยู่อย่างนั้นไปตลอดชีวิต
ลักษณะและพฤติกรรม > การหากิน

เป็นปลาที่หากินตามพื้นท้องน้ำ โดยหาอาหารได้แก่ สัตว์หน้าดินและปลาขนาดเล็กต่างๆ มักอาศัยและหากินในบริเวณที่มีโคลนเลนขุ่น พบอาศัยในเขตอบอุ่นทั่วโลกตั้งแต่ทวีปอเมริกาเหนือ, แอฟริกา, เอเชีย และรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ในออสเตรเลีย นอกจากนี้แล้วยังถือว่าเป็นปลาทะเลที่สามารถปรับตัวให้อาศัยอยู่ในน้ำจืดได้ด้วย โดยมีรายงานพบในแม่น้ำสายใหญ่ในหลายประเทศไกลนับร้อย ๆ กิโลเมตรจากทะเล ทั้งนี้นักวิทยาศาสตร์ที่ทำการศึกษาวิจัยปลาฉนากด้วยการติดแทคที่ตัวปลา เชื่อว่าปลาเข้ามาเพื่อที่จะแพร่พันธุ์ เนื่องจากในน้ำจืดนั้นมีสัตว์นักล่าและอันตรายน้อยกว่าในทะเล จนกระทั่งปลาเติบโตจนได้ขนาดจึงจะว่ายกลับสู่ทะเล
ลักษณะและพฤติกรรม > ไข่

เป็นปลาที่ออกลูกเป็นไข่  แต่ไข่จะมีการเจริญเติบโตในช่องท้องของตัวเมีย เมื่อฟักแล้วจะทำให้ดูคล้ายออกลูกเป็นตัวเป็นปลาที่อยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์เต็มที่ ซึ่งปัจจุบันจะมีการเลี้ยงไว้ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำหลายแห่ง แต่ยังไม่สามารถที่จะแพร่ขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้สำเร็จ
การถูกมนุษย์คุกคาม

ลักษณะเด่นที่จะงอยปากที่แลดูคล้ายเลื่อยขนาดใหญ่ ปลาฉนากเมื่อถูกมนุษย์จับได้ จะนิยมตัดเอาเฉพาะจะงอยปากนั้นมาทำเป็นเครื่องประดับ หรือเก็บไว้เป็นของระลึก หรือใช้เป็นอาวุธ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแถบแปซิฟิคตะวันออก เช่น ฟิลิปปินส์, ปาปัวนิวกินี, อินโดนีเซีย โดยจะงอยปลาฉนากใช้เป็นอาวุธในการตัดเข้าที่ช่องท้องและทำให้เกิดแผลที่ข้อศอกของคู่ต่อสู้ ซึ่งอาจทำให้เสียเลือดจนกระทั่งถึงแก่ชีวิตได้  หากปลาตัวใดที่จะงอยปากถูกตัดออกไปหรือหัก จะยังมีชีวิตอยู่ได้ แต่จะอ่อนแอเนื่องจากไม่สามารถใช้ในการป้องกันตัวจากสัตว์นักล่า เช่น ปลาฉลาม หรือจระเข้ รวมถึงหาอาหารได้และจะผอมลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งตายในที่สุด
การถูกมนุษย์คุกคาม > ความเชื่อของมนุษย์ต่อปลาฉนาก

ปลาฉนากในความเชื่อของชาวอะบอริจินี ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองของออสเตรเลีย เชื่อว่า ใช้ฟันเลื่อยที่จะงอยปากขุดพื้นดินกลายเป็นแม่น้ำ และชาวอะบอริจินส์ก็ใช้เนื้อของปลาฉนากรับประทานเป็นอาหาร นอกจากนี้แล้วในบางความเชื่อ ยังเชื่อว่าจะงอยปากของปลาฉนากสามารถใช้แทงทะลุท้องเรือและใช้ฟันเนื้อมนุษย์กินเป็นอาหารได้ ซึ่งไม่เป็นความจริงแต่ประการใด จะงอยปากของปลาฉนากทำได้อย่างมากก็เพียงแค่ป้องกันตัว ซึ่งอาจทำให้มนุษย์ได้รับบาดเจ็บเพียงเท่านั้น ซึ่งมีผู้ที่จับปลาฉนากได้หลายคนต้องได้รับบาดเจ็บจากการที่ถูกฟันเลื่อยที่จะงอยปากนั้นสะบัดใส่
พบในประเทศไทย

สำหรับในประเทศไทย ในอดีตเคยมีรายงานการพบปลาฉนากไกลถึงแม่น้ำเจ้าพระยาในเขตอำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และบึงบอระเพ็ด ในจังหวัดนครสวรรค์ ด้วย ส่วนในจังหวัดสุราษฎร์ธานี ปลาฉนากพบได้ในตำบลคลองฉนาก
การจำแนก

ปลาฉนากจะงอยปากแคบ (Anoxypristis cuspidata)
ปลาฉนากแคระ (Pristis clavata)
ปลาฉนากจะงอยปากกว้าง (Pristis microdon)
ปลาฉนากฟันเล็ก (Pristis pectinata)
ปลาฉนากฟันใหญ่ (Pristis perotteti)
ปลาฉนากธรรมดา (Pristis pristis)
ปลาฉนากเขียว (Pristis zijsron)
หมายเหตุ: ในการศึกษาล่าสุด พบว่ามีความเป็นไปได้ว่า ปลาฉนากจะงอยปากกว้าง, ปลาฉนากธรรมดา และปลาฉนากฟันใหญ่ อาจจะเป็นชนิดเดียวกัน ถึงแม้ว่าจะมีสัณฐานต่างกัน
รูปภาพ

ปลาฉนากไม่ทราบชนิด
ลำตัวด้านล่างซึ่งเห็นซี่กรองเหงือก
ปลาฉนากเขียวที่เกาะแอตแลนติสพาราไดซ์
หน้ากากที่ทำจากจะงอยปากปลาฉนาก ของชนพื้นเมืองนิวกินี
ดูเพิ่ม

Pristiophoriformes
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟันเลื่อยยาว 3.5 ฟุต
ปลาทูน่าครีบเหลือง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Thunnus albacares
The Journal of San Diego History Summer 1991, Volume 37, Number 3: 'Pole Fishing for Tuna, 1937–1941: An Interview with Edward S. Soltesz' เก็บถาวร 2011-06-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แม่แบบ:Sealifephotos
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  ญี่ปุ่น 
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q269781  Wikispecies: Thunnus albacares  ADW: Thunnus_albacares  ARKive: thunnus-albacares  BOLD: 20668  FishBase: 143  Fossilworks: 345175  GBIF: 2374013  iNaturalist: 69675  IRMNG: 11169708  ITIS: 172423  IUCN: 21857  NBN: NBNSYS0000187817  NCBI: 8236  NZOR: ae1fbb1e-122f-4f7c-a9d0-ddab8181c709  uBio: 7121636  WoRMS: 127027
ปลาน้ำหมึก

บทความนี้เกี่ยวกับปลาน้ำจืด สำหรับความหมายอื่น ดูที่ หมึก (แก้ความกำกวม)
| ปลาน้ำหมึก |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Cypriniformes
วงศ์:: Cyprinidae
สกุล:: Opsarius
สปีชีส์:: O.  pulchellus
ชื่อทวินาม
Opsarius  pulchellus (Smith, 1931)

ชื่อพ้อง
 Barilius pulchellus Smith, 1931  Barilius buddhae Fowler, 1934  Barilius pellegrini (Fang, 1938)  Daniops macropterus (Mai 1978)
ปลาน้ำหมึก (อังกฤษ: Stream barilius) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Opsarius pulchellus  อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)  รูปร่างคล้ายปลาน้ำหมึกโคราช (O. koratensis) ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน  ต่างกันที่น้ำหมึกมีลำตัวที่ป้อมสั้นกว่า ปลายปากป้าน  มีสีสันที่สดใสกว่าและลายขีดข้างลำตัวใหญ่และชัดเจนกว่า  เกล็ดมีขนาดใหญ่กว่า ครีบหลังมีแต้มสีแดงเห็นชัดเจน  มีขนาดประมาณ 10 เซนติเมตร
พบอาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่และลำธารในป่าและเชิงเขาที่น้ำสะอาดไหลแรงที่ภาคเหนือของประเทศไทย พบในแม่น้ำโขงด้วย  แต่ไม่พบในแม่น้ำสาละวิน  มีพฤติกรรมมักแย่งชิงตัวเมียกันในฤดูผสมพันธุ์ โดยปลาตัวผู้จะใช้หัวและลำตัวฟาดคู่ต่อสู้  บริเวณส่วนหัวจะมีตุ่มขึ้นในฤดูนี้
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลาน้ำหมึก
ปลานกแก้วหัวโหนก

| ปลานกแก้วหัวโหนก |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Perciformes
วงศ์:: Scaridae
วงศ์ย่อย:: Scarinae
สกุล:: Bolbometopon Smith, 1956
สปีชีส์:: B.  muricatum
ชื่อทวินาม
Bolbometopon muricatum (Valenciennes in Cuvier & Valenciennes, 1840)

ชื่อพ้อง
 Bolbometopon muricatus (Valenciennes, 1840) [บรรยายผิดพลาด]  Callyodon shimoniensis Smith, 1953  Scarus muricatus Valenciennes in Cuvier & Valenciennes, 1840
ระวังสับสนกับ: ปลานกขุนทองหัวโหนก
ปลานกแก้วหัวโหนก  (อังกฤษ: Bumphead parrotfish, Green bumphed parrotfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: Bolbometopon muricatum)  เป็นปลากระดูกแข็งทะเลชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลานกแก้ว (Scaridae) ถือเป็นปลานกแก้วมีขนาดใหญ่ที่สุด  โดยมีขนาดใหญ่ได้ถึง 1 เมตร หรือ 1.3 เมตร น้ำหนักได้ถึง 46 กิโลกรัม และมีอายุยืนยาวได้นานถึง 40 ปี มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลานกขุนทองหัวโหนก (Cheilinus undulatus) ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลานกขุนทอง (Labridae) และถือเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Bolbometopon
โดยมีลักษณะเด่น คือ บริเวณหน้าผากโหนกหนาแข็งแรง ทำหน้าที่เปรียบเสมือนกันชนเวลาที่เข้ากัดกินหินหรือปะการังแข็ง ๆ เพื่อกินเป็นอาหาร 
ปากและฟันหน้าใหญ่แข็งแรง ติดกันเป็นพรืดเหมือนกันกับปลานกแก้วชนิดอื่นทั่วไปไม่เป็นซี่ ๆ เหมือนสัตว์ทั่วไป ลักษณะของปากและฟันเช่นนี้ทำให้ถูกเปรียบเทียบว่าคล้ายกับจะงอยปากของนกแก้ว อันเป็นที่มาของชื่อ มีลำตัวทั่วไปสีเขียว
ปลานกแก้วหัวโหนกเป็นปลาที่อยู่อาศัยหากินรวมกันเป็นฝูง ตามแนวปะการัง ในฝูงหนึ่งประมาณ 13-14 ตัว ออกหากินในเวลากลางวัน และเข้านอนตามซอกหลืบถ้ำหรือตามซากเรือจมในเวลากลางคืน ในระดับความลึกไม่เกิน 30 เมตร
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออก, ทะเลแดง, ซามัว จนถึงนิวแคลิโดเนียและเกรตแบร์ริเออร์รีฟ ในออสเตรเลีย สำหรับน่านน้ำไทย ถือเป็นปลาที่พบได้น้อย หายาก จึงมักเป็นที่ชื่นชอบของนักประดาน้ำเพื่อถ่ายรูปเช่นเดียวกับปลานกขุนทองหัวโหนก โดยอาจพบได้ที่เขตอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลันและหมู่เกาะสุรินทร์แต่ก็ไม่บ่อยนัก และจำนวนก็ไม่มาก ครั้งละ 3-4 ตัวเท่านั้น
แต่สำหรับที่เกาะเซปาดัง ในมาเลเซีย และเกาะบอร์เนียว ในอินโดนีเซียจะพบได้ง่ายกว่า
ปลานกแก้วหัวโหนก
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Bolbometopon muricatum ที่วิกิสปีชีส์
รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ปลานิลอกแดง

| ปลานิลอกแดง |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1) 
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Perciformes
วงศ์:: Cichlidae
สกุล:: Coptodon
สปีชีส์:: C.  rendalli
ชื่อทวินาม
Coptodon rendalli (Boulenger, 1897)

ชื่อพ้อง
 Tilapia rendalli (Boulenger, 1897)
ปลานิลอกแดง (อังกฤษ: Redbreast tilapia, Redbrested bream, Redbreast kurper (ในแอฟริกาใต้); ชื่อวิทยาศาสตร์: Coptodon rendalli) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)
เป็นปลาจำพวกทิลอาเพียพบกระจายพันธุ์โดยทั่วไปในแอฟริกาใต้สะฮารา โดยอาศัยอยู่ในบึง, ทะเลสาบน้ำจืด ตลอดจนห้วยหนองต่าง ๆ
ในประเทศไทย ปัจจุบันกลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นอีกชนิดหนึ่งที่พบได้ในแหล่งน้ำธรรมชาติ โดยเป็นปลาที่ถูกนำเข้ามาจากประเทศเบลเยียม ในปี ค.ศ. 1955 ด้วยเหตุผลเพื่อการประมง
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (ในภาษาอังกฤษ)
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q149282  BioLib: 145253  BOLD: 710649  FishBase: 1397  GBIF: 9312593  iNaturalist: 528869  IUCN: 60690  NCBI: 8129  WoRMS: 1013588
ปลาบู่กลับหัว

| ปลาบู่กลับหัว |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Perciformes
วงศ์:: Eleotridae
วงศ์ย่อย:: Butinae
สกุล:: Butis
สปีชีส์:: B.  butis
ชื่อทวินาม
Butis butis (Hamilton, 1822)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของปลาบู่กลับหัว
ชื่อพ้อง
  Butis prismaticus (Hamilton, 1822)  Butis leucurus (Hamilton, 1822)   Cheilodipterus butis Hamilton, 1822   Eleotris butis (Hamilton, 1822)   Eleotris longicauda Ogilby 1910   Eleotris papa De Vis [C. W.] in Ogilby, 1910  Elestris butis (Hamilton, 1822)  
ปลาบู่กลับหัว (อังกฤษ: Duckbill sleeper, Crazy fish, Upside down sleeper; ชื่อวิทยาศาสตร์: Butis butis) เป็นปลากระดูกแข็งขนาดกลางชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาบู่ทราย (Eleotridae)
มีส่วนใบหน้าแหลมยาว และไม่มีลายแถบตามยาวลำตัว ลำตัวสีน้ำตาลเข้มตลอดทั้งตัว
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 12 เซนติเมตร เป็นปลาที่มีพฤติกรรมหาอาหารโดยลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ ในระดับกลางน้ำ เพื่อรองับเหยื่อ ซึ่งได้แก่ สัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ โดยการเอาหัวทิ่มลงตั้งฉากกับพื้น หรือลอยกลับหัว อันเป็นที่มาของชื่อเรียก
พบกระจายพันธุ์ตามแหล่งน้ำกร่อย เช่น ปากแม่น้ำ พบกระจายพันธุ์กว้างขวางตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออก, ทวีปเอเชียจนถึงญี่ปุ่น และออสเตรเลียทางตอนเหนือ
เป็นปลาที่นิยมนำมาเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเป็นปลาที่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมในที่เลี้ยงได้เป็นอย่างดี
แหล่งข้อมูลอื่น

Butis butis
Video of crazy fish hunting upside down วิดีโอจากยูทูป
ปลาบู่กล้วย

| ปลาบู่กล้วย |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Perciformes
วงศ์:: Gobiidae
สกุล:: Stigmatogobius
สปีชีส์:: S.  sadanundio
ชื่อทวินาม
Stigmatogobius sadanundio (Hamilton, 1822)

ชื่อพ้อง
 Gobius apogonius Cantor, 1849  Gobius sadanundio Hamilton, 1822
ปลาบู่กล้วย หรือ ปลาบู่จุด (อังกฤษ: Knight goby, Spotted goby) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Stigmatogobius sadanundio ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae)
มีลักษณะลำตัวค่อนข้างกลม หางแบน หัวโต นัยน์ตามีขนาดใหญ่ ลำตัวมีสีน้ำตาลอ่อนอมเหลือง ลำตัวมีจุดแต้มสีดำหรือสีน้ำตาลเข้ม มีลักษณะเด่น คือ มีจุดประสีเข้มขนาดเล็กกระจายอย่างไม่เป็นระเบียบทั่วทั้งลำตัว ครีบหลังยาวแบ่งเป็นสองตอน ตอนหน้าเป็นเส้นยาว ตอนหลังแผ่กางมีจุดประสีดำกระจายทั่วอย่างเป็นระเบียบ ครีบหางใหญ่ปลายมนมีจุดประสีเข้มกระจายทั่ว ครีบท้องมีจุดประ ครีบอกใส
ขนาดเฉลี่ยความยาวประมาณ 6 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในชายฝั่งทะเลของมหาสมุทรอินเดีย ตั้งแต่ อินเดีย, ศรีลังกา, พม่า ไปจนถึงอินโดนีเซียและสิงคโปร์ สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำกร่อยหรือน้ำจืดสนิทได้ มีอุปนิสัยอยู่อยู่รวมกันเป็นฝูงตามชายทะเลหรือชะวากทะเล ในประเทศไทยพบได้ตั้งแต่ชายทะเลฝั่งอ่าวไทยตั้งแต่จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นต้นไป
นับเป็นปลาสวยงามชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันในตู้ปลา โดยเฉพาะกับตู้ที่ปลูกพืชไม้น้ำไว้ โดยปลาจะมีพฤติกรรมนอนนิ่ง ๆ กับพ้น ในบางครั้งจะแผ่ครีบกางออกอวดสีสันสวยงามแต่ทว่าเมื่อเลี้ยงรวมกับปลาชนิดอื่นแล้วจะมีนิสัยดุร้ายมาก จะไล่กัดปลาชนิดอื่นและกินปลาขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร หากเลี้ยงรวมควรเลี้ยงรวมกับปลาบู่กล้วยด้วยกันเอง ซึ่งจากพฤติกรรมดัวกล่าวนี้เองทำให้ได้อีกชื่อเรียกหนึ่งว่า "ปลากัดทะเล"
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลาบู่กล้วย