stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราชรัฐมุขนายกบริกเซิน

เขตมุขนายกบริกเซิน (อังกฤษ: Bishopric of Brixen) เป็นอดีตมุขมณฑลโรมันคาทอลิกที่ปกครองโดยบิชอปแห่งบริกเซินและเจ้าชายบิชอปแห่งบริกเซินเมื่อได้เลื่อนฐานะเป็นราชรัฐมุขนายก นอกจากนั้นเขตมุขนายกบริกเซินก็ยังเป็นอดีตรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งอยู่ในมณฑลโบลซาโน-โบเซนในอิตาลีปัจจุบันอีกด้วย
เดิมเขตมุขนายกที่ก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 6 ตั้งอยู่ในหุบเขาไอซัค/อิซาโค ต่อมาย้ายมาตั้งอยู่ที่บริกเซินราว ค.ศ. 990 และเริ่มมีอำนาจทางการเมืองเพิ่มขึ้น เมื่อมาถึง ค.ศ. 1179 บริกเซินก็ได้รับเลื่อนฐานะขึ้นเป็นเขตมุขนายกผู้ครองนครและเป็นอยู่ต่อมาจนปี ค.ศ. 1803 เมื่อถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย แต่มุขมณฑลยังคงมีอยู่ต่อมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1964 ในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของมุขณฑลโบลซาโน-บริกเซิน
รางวัลเทลลี

รางวัลเทลลี (อังกฤษ: Telly Awards) เป็นรางวัลที่กำหนดมาตรฐานการผลิตสื่อต่างๆ ให้อยู่เหนือมาตรฐาน ซึ่งสื่อดังกล่าว ได้แก่ งานโฆษณา และรายการที่ผลิตเพื่อถ่ายทอดในประเทศสหรัฐอเมริกาและทั่วโลก ทางโทรทัศน์ หรือทางเคเบิล รวมทั้งงานวิดีโอ และภาพยนตร์สารคดี ทั้งด้านการศึกษาและการท่องเที่ยว
รางวัลเทลลี ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1978 (ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 28) โดยมิสเตอร์เดวิด อี. คาร์เทอร์ (David E. Carter) โดยมีจุดประสงค์ที่จะสร้างมาตรฐานในการผลิตสื่อให้มีคุณค่าเหนือมาตรฐาน (High Standard of Merit) โดยเริ่มต้นจากสื่อโฆษณาก่อน และในภายหลังจึงได้มีรางวัลสำหรับวิดีโอ และรายการโทรทัศน์เพิ่มขึ้นมา เพื่อกระตุ้นกระแสของการสร้างสรรค์ในการทำสื่อ และเป็นการเพิ่มมาตรฐานของการผลิตสื่อให้ดียิ่งๆ ขึ้นไป
รางวัลเทลลีถือหนึ่งในรางวัลที่เป็นที่ต้องการมากที่สุดในวงการสื่อโฆษณา ในแต่ละปีมีชิ้นงานเข้าร่วมประกวดถึงกว่า 13,000 ชิ้น จากทุกทวีปทั่วโลก ตั้งแต่บริษัทเอเจนซี่ บริษัทผู้ผลิตต่าง ๆ ไปจนถึงบริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่ (โดยเฉพาะองค์กรเล็กๆ มักจะเข้าร่วมเพื่อสร้างความมั่นใจว่า ผลงานขององค์กรนั้นมีมาตรฐานเป็นที่ยอมรับในระดับโลก)
รางวัลเทลลี จะตัดสินจากมาตรฐานและคุณภาพของชิ้นงานที่โดดเด่น โดยที่แต่ละชิ้นงานจะไม่ได้แข่งขันกันเอง แต่จะต้องแข่งกับมาตรฐานที่เป็นเลิศที่เดวิด อี. คาร์เทอร์ ได้ตั้งไว้ และจะมีการขยับมาตรฐานเพิ่มขึ้นทุกปี โดยมีทีมผู้ชำนาญในระดับแนวหน้าจากวงการสื่อและโฆษณาจากทั่วโลก ซึ่งเคยได้รับรางวัลไปแล้วในปีก่อนๆ เป็นผู้ตั้งมาตรฐานและตัดสิน
ตัวอย่างองค์กรที่เคยได้รับรางวัลเทลลี

เอโอแอล
ซีเอ็นเอ็น
ดิสคัฟเวอรี่ เอ็ดดูเคชัน (Discovery Education)
ดิสนีย์แลนด์ รีสอร์ท (Disneyland Resort)
อีเอสพีเอ็น
ฮอลมาร์ค ชาแนล (Hallmark Channel)
ไมโครซอฟท์
เอ็นบีเอเอ็นเตอร์เทนเม้นท์ (NBA Entertainment)
ไนกี้
การบินไทย (Thai Airways International)
เดอะฮิสทอรี่ชาแนล (The History Channel)
DMC TV (สื่อสีขาวของวัดพระธรรมกาย โดยมูลนิธิธรรมกายของพระราชภาวนาวิสุทธิ์) ได้ 12 รางวัล ในปี ค.ศ. 2007
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
http://www.kalyanamitra.org/board/index.php?showtopic=693 เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Digital Video Information Network
http://www.tellyawards.com/downloads/pdf/28th%20Telly%20Fact%20Sheet.pdf%5Bลิงก์เสีย%5D
ราชรัฐมุขนายกบัมแบร์ค

ราชรัฐมุขนายกบัมแบร์ค (อังกฤษ: Prince-Bishopric of Bamberg) เป็นรัฐที่ปกครองโดยเจ้าชายบิชอปแห่งบัมแบร์ค มุขมณฑลบัมแบร์คเดิมก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1007 เพื่อการเผยแพร่คริสต์ศาสนาในบริเวณบัมแบร์คทางตะวันออกของเยอรมนี ในปี ค.ศ. 1250 ราชรัฐมุขนายกบัมแบร์คก็กลายมาเป็นราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และในปี ค.ศ. 1802 ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาวาเรีย
รางวัลโอ เฮนรี

รางวัลโอ เฮนรี (อังกฤษ: O. Henry Award) เป็นรางวัลประจำปีที่มอบให้แก่เรื่องสั้นที่ได้รับการตัดสินว่ามีคุณค่า ชื่อของรางวัลมาจากชื่อของนักเขียนชาวอเมริกันผู้มีความสามารถในการเขียนเรื่องสั้นชื่อโอ. เฮนรี ชื่อของรางวัลคือ “O. Henry Award” ไม่ใช่ “O. Henry Prize” ส่วนงานรวมเล่มของเรื่องสั้นเรียกว่า “PEN/O. Henry Prize Stories” เป็นงานพิมพ์ประจำปีของเรื่องสั้นที่ได้รับการคัดเลือกว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุดประจำปียี่สิบเรื่องที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษและได้รับการพิมพ์ในนิตยสารในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา
งานรวมเล่มๆ แรกชื่อ Prize Stories 1919: The O. Henry Memorial Awards (ไทย: เรื่องได้รับรางวัลประจำปี ค.ศ. 1919: รางวัลอนุสรณ์โอ. เฮนรี)
ประวัติ

รางวัลโอ เฮนรีมอบกันเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1919  จนกระทั่งมาถึงปี ค.ศ. 2003 บรรณาธิการจะเลือกเรื่องสั้นยี่สิบเรื่องแต่ละเรื่องก็จะได้รับรางวัลโอ เฮนรี เรื่องที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษเป็นครั้งแรกที่ได้รับการพิมพ์ในนิตยสารในสหรัฐอเมริกาและแคนาดาทุกเรื่องมีสิทธิที่จะได้รับการพิจารณา แต่ละปีก็จะมีผู้ตัดสินสามคนที่ได้รับแต่งตั้งให้ทำหน้าที่เป็นผู้เลือก ผู้ตัดสินแต่ละคนก็จะได้รับเรื่องสั้นทั้งยี่สิบเรื่องโดยไม่มีการระบุว่าผู้ใดเป็นผู้เขียน และต่างคนก็จะเลือกเรื่องสั้นที่มีเห็นว่ามีคุณค่า และออกความเห็นเกี่ยวกับเรื่องที่เลือก
จุดประสงค์ของรางวัลโอ เฮนรีก็เพื่อเป็นการส่งเสริมศิลปะของการเขียนเรื่องสั้น เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 2003 ก็ได้มีการเพิ่มรางวัลใหม่ The O. Henry Prize Stories ซึ่งเป็นรางวัลที่อุทิศให้แก่นักเขียนผู้มีประวัติการเขียนเรื่องสั้นอันดีเด่น The O. Henry Prize Stories ของปี ค.ศ. 2007 เป็นรางวัลที่มอบให้แก่เชอร์วูด แอนเดอร์สัน (Sherwood Anderson) นักเขียนเรื่องสั้นชาวอเมริกัน
รางวัลสมาคมผู้กำกับภาพยนตร์ไทย

| รางวัลสมาคมผู้กำกับภาพยนตร์ไทย |
| --- | --- |
รางวัลสำหรับ: บุคคลที่สร้างผลงานภาพยนตร์ได้อย่างยอดเยี่ยม
ประเทศ: ไทย
จัดโดย: สมาคมผู้กำกับภาพยนตร์ไทย
รางวัลแรก: 26 กุมภาพันธ์ 2011; 13 ปีก่อน (2011-02-26)
รางวัลสมาคมผู้กำกับภาพยนตร์ไทย (อังกฤษ: Thai Film Director Award) เป็นรางวัลภาพยนตร์ประจำปี ที่จัดโดยสมาคมผู้กำกับภาพยนตร์ไทย เพื่อมอบรางวัลให้กับบุคคลที่สร้างผลงานภาพยนตร์ได้อย่างยอดเยี่ยม มีการตัดสินโดยใช้ระบบหนึ่งคนหนึ่งเสียง (One man, one vote) จากสมาชิกซึ่งเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ทั้งหมด ผู้ที่ได้รับคะแนนสูงสุดจะได้รับรางวัลชนะเลิศ ส่วนผู้ที่ได้คะแนนรองลงมาจะได้รับใบประกาศเกียรติคุณ พิธีมอบรางวัลจัดขึ้นเป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 2554 มีทั้งหมด 3 สาขา ได้แก่ ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และรางวัลเชิดชูเกียรติผู้กำกับผู้มีคุณูปการต่อวงการภาพยนตร์ไทย ต่อมาในงานประกาศรางวัล ครั้งที่ 5 ใน พ.ศ. 2558 จึงมีการมอบรางวัลให้กับนักแสดงด้วย
รางวัล

รางวัลในปัจจุบันมีทั้งหมด 12 สาขา ดังนี้
ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม: ตั้งแต่ พ.ศ. 2554
ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม: ตั้งแต่ พ.ศ. 2554
บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม: ตั้งแต่ พ.ศ. 2560
นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม: ตั้งแต่ พ.ศ. 2558
นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม: ตั้งแต่ พ.ศ. 2558
นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม: ตั้งแต่ พ.ศ. 2558
นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม: ตั้งแต่ พ.ศ. 2558
กำกับภาพยอดเยี่ยม: ตั้งแต่ พ.ศ. 2563
ลำดับภาพยอดเยี่ยม: ตั้งแต่ พ.ศ. 2563
ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม: ตั้งแต่ พ.ศ. 2563
ทีมนักแสดงยอดเยี่ยม: ตั้งแต่ พ.ศ. 2564
เชิดชูเกียรติผู้กำกับผู้มีคุณูปการต่อวงการภาพยนตร์ไทย: ตั้งแต่ พ.ศ. 2554
The Most Promising Filmmaker: เฉพาะ พ.ศ. 2563
ลำดับงาน

| ครั้งและปีที่จัด | วันที่ประกาศผล | สถานที่ประกาศผลและมอบรางวัล |
| --- | --- | --- |
| ครั้งที่ 1  (2553) | 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 | เอสพลานาด ซีนีเพล็กซ์ งามวงศ์วาน-แคราย |
| ครั้งที่ 2 (2554) | 3 มีนาคม พ.ศ. 2555 | โรงภาพยนตร์เมเจอร์ รัชโยธิน |
| ครั้งที่ 3  (2555) | 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 | โรงแรมคราวน์พลาซ่า ลุมพินี |
| ครั้งที่ 4 (2556) | 28 เมษายน พ.ศ. 2557 | แอมอินบาร์แอนด์เรสเตอรองท์ |
| ครั้งที่ 5 (2557) | 24 เมษายน พ.ศ. 2558 | ร้อยเอ็ด พหลโยธิน 19/1 |
| ครั้งที่ 6  (2558) | 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 | เดอะสเตตัสผับแอนด์เรสเตอรองท์ |
| ครั้งที่ 7 (2559) | 28 เมษายน พ.ศ. 2560 | โรงแรม เอส 31 สุขุมวิท |
| ครั้งที่ 8 (2560) | 4 เมษายน พ.ศ. 2561 | โรงแรมทาวน์อินทาวน์ |
| ครั้งที่ 9  (2561) | 4 เมษายน พ.ศ. 2562 | ห้องกมลทิพย์บอลรูม โรงแรมเดอะสุโกศล |
| ครั้งที่ 10 (2562) | 14 สิงหาคม พ.ศ. 2563 | ห้องกมลทิพย์บอลรูม โรงแรมเดอะสุโกศล |
| ครั้งที่ 11 (2563) | 4 เมษายน 2564 | ห้องกมลทิพย์บอลรูม โรงแรมเดอะสุโกศล |
| ครั้งที่ 12 (2565) | 4 เมษายน 2566 | ห้องกมลทิพย์บอลรูม โรงแรมเดอะสุโกศล |
| ครั้งที่ 13 (2566) | 4 เมษายน 2567 | ห้องกมลทิพย์บอลรูม โรงแรมเดอะสุโกศล |
แหล่งข้อมูลอื่น

แฟนเพจอย่างเป็นทางการ
รางวัลแบฟตา

สถานที่ประกาศผลรางวัลแบฟตา
รางวัลสถาบันศิลปะภาพยนตร์และโทรทัศน์บริติช (อังกฤษ: British Academy of Film and Television Arts) หรือ แบฟตา (BAFTA) เป็นรางวัลการแจกรางวัลประจำปีของสหราชอาณาจักร ที่มอบรางวัลให้กับภาพยนตร์ โทรทัศน์ รายการสำหรับเด็ก และสื่อเชิงโต้ตอบ
การแจกรางวัลเริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1947 ในฐานะเดอะบริติชฟิล์มอะแคเดมี โดย เดวิด ลีน, อเล็กซานเดอร์ คอร์ดา, คาโรล รีด, ชาลส์ ลอตัน, โรเจอร์ แมนเวลล์ และคนอื่น ๆ ต่อมาในปี ค.ศ. 1958 สถาบันได้รวมกับ The Guild of Television Producers and Directors และก่อตั้งเป็น The Society of Film and Television ซึ่งต่อมาก็ได้เปลี่ยนมาเป็น The British Academy of Film and Television Arts (BAFTA) ในปี 1976
สัญลักษณ์รางวัลที่มองเป็นรูปหน้ากากออกแบบโดย Mitzi Cunliffe ประติมากรชาวอเมริกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
รัตติกร ศศิธร สายใยรัก สายใยลวง

| รัตติกร ศศิธร สายใยรัก สายใยลวง Swaragini - Jodein Rishton Ke Sur |
| --- | --- |
เป็นที่รู้จักกันในชื่อ: Една съдба
ประเภท: Drama   วีรคติ   Thriller   Suspense
เขียนโดย: บทประพันธ์   มเหศ ปันเดย์ / อากาศ ทีป   บทโทรทัศน์   โคตมะ เอช.   จันกี วี.   ซาราช ซี. ตรีปติ
กำกับโดย: รวี ราช ธนักนาฎ โมรยะ
แสดงนำ: เฮลลีย์ ชาห์ เทจัสวี ประกาศ วรุณ กาปูร์ นามิช ทาเนจา
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: 'Dhere naa...'   'Swara.....gini'
ประเทศแหล่งกำเนิด: อินเดีย
ภาษาต้นฉบับ: ฮินดี
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 469
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: Kolkata   Mumbai   Patna
ผู้ลำดับภาพ: เหมันต์ กุมาร
กล้อง: Multi camera
ความยาวตอน: ประมาณ 22 นาที
บริษัทผู้ผลิต: Rashmi Sharma Telefilms
ออกอากาศ
เครือข่าย: Colors TV
ออกอากาศ: 2 มีนาคม ค.ศ. 2015 (2015-03-02) – 14 ธันวาคม ค.ศ. 2016 (2016-12-14)
รัตติกร ศศิธร สายใยรัก สายใยลวง (อังกฤษ: Swaragini— Jodein Rishton Ke Sur Swaragini— Join the Melody of Relationships) เป็นละครโทรทัศน์อินเดีย ออกอากาศเป็นวันแรกในวันที่ 2 มีนาคม 2015 ทางช่อง Colors TV. นำแสดงโดย เฮลลีย์ ชาห์, เทจัสวี ประกาศ, วรุณ กาปูร์ และ นามิช ทาเนจา และจบลงในวันที่ 14 ธันวาคม 2016 รวมทั้งสิ้น 469 ตอน
เนื้อเรื่อง

เมื่อพระจันทร์ไม่เคยแบ่งเป็นสอง พี่น้องจึงต้องแย่งชิงความเป็นหนึ่ง หากสายใย ไม่อาจสานสัมพันธ์รัก และสายเลือด ก็ไม่อาจต้นสัมพันธ์ลวง ความจริงที่ถูกเปิดเผย เฉลยเรื่องร้ายในอดีต คนที่รัก กลับไม่ได้อยู่ด้วยกัน และ คนที่ผูกพัน กลับไม่ใช่คนที่รัก
นักแสดง > นักแสดงนำ

เฮลลีย์ ชาห์ รับบท สวารา กาโดเดีย/ สวารา สันสเกียร์ มเหศวารี (รัตติกร)
เทจัสวี ประกาศ รับบท รากินี กาโดเดีย/รากินี รักษัย มเหศวารี (ศศิธร)
วรุณ กาปูร์ รับบท สันสเกียร์ มเหศวารี
นามิช ทาเนจา รับบท ลักษยา มเหศวารี
นักแสดง > นักแสดงสมทบ

ปรินีตา บอร์ทากัวร์ รับบท ซามิสตาร์ กาโดเดีย โบส
ซายิน ทยากี รับบท เสขา กาโดเดีย
อนุช สัจจเทพ รับบท ซา่ฮิล แสงคุปตะ
สาลินี กาปูร์ ซาการ์ รับบท อันนาปุรณะ มเหศวารี
นเกศ ศัลวาน รับบท ทุรคา ปราสาต มเหศวารี
โสนิกา ฮันดา รับบท สชาดา มเหศวารี
อมาร์ ชาร์มา รับบท ราม ปราสาต มเหศวารี
ทารุณ ซิงห์ รับบท อทาร์ซ มเหศวารี
เอกตะ เมห์ทาย/กยาติ มังคลา รับบท อุตรระ ราม ปราสาต มเหศวารี
อกันษะ มาโชระ รับบท ปรินีตา มเหศวารี
อัลกะ เกาศัล รับบท ปารวตี กาโดเดีย
อภิชิต ลาหิรี รับบท ทีนดายาล กาโดเดีย
ทามิมา เซน รับบท โสภา โบซ
ทาซีน ซาห์ รับบท มิสกะ ลักซ์ มเหศวารี
มคธ ซาห์ รับบท สุเรขา
โมหิต อบรอล รับบท ราจาท โรทา
รูป ทุรคาปาล รับบท ธัญญา มัลโหทรา/ คัพวยะ
มยุระ เวอร์มา รับบท การทีค มัลโหทรา
นิคิธา ชาร์มา รับบท คาวิตรา รอย
โซเนีย ซิงห์ รับบท อุรวาสี กาตาเดีย
โซเนีย ชาห์ รับบท กาเวรี รอย
นุปูร์ อลังการ์รับบท กายาตรี บันดารี
มาโนช ชันดิลา รับบท ชิรัก บันดารี
ปราทัพ ฮาดา รับบท นิคีล ชัตเตอร์จี
ทาลเจียต กัวร์ รับบท จันกี การ์โดเดีย
รางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง

| ปี | รางวัล | สาขา | ผู้เสนอชื่อ | ผลการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2015 | Gold Awards | นักแสดงตัวร้ายหญิงยอดเยี่ยม | Alka Kaushal | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2015 | Indian Television Academy Awards | นักแสดงตัวร้ายชายยอดเยี่ยม | Tejasswi Prakash | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2016 | Golden Petal Awards | ละครชุดยอดยอดเยี่ยม | Swaragini | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2016 | Golden Petal Awards | Most Stylish Personality | Tejasswi Prakash | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2016 | Golden Petal Awards | นักแสดงชายยอดเยี่ยม | Namish Taneja | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2016 | Golden Petal Awards | นักแสดงจากคอมมิคยอดเยี่ยม | Sonica Handa | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2016 | Golden Petal Awards | นักแสดงหญิงสมทบยอดเยี่ยม | Parineeta Borthakur | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2016 | Golden Petal Awards | นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม | Helly Shah | ชนะ |
| 2016 | Golden Petal Awards | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | Varun Kapoor | ชนะ |
| 2016 | Golden Petal Awards | Favourite Jodi | Varun Kapoor & Helly Shah | ชนะ |
แหล่งข้อมูลอื่น

Swaragini - Jodein Rishton Ke Sur ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
รัฐบาลพลัดถิ่น

รัฐบาลพลัดถิ่น (อังกฤษ: government in exile) เป็นกลุ่มการเมืองซึ่งอ้างตัวเป็นรัฐบาลที่ชอบด้วยกฎหมายของรัฐเอกราชรัฐหนึ่ง แต่ไม่อาจใช้อำนาจตามกฎหมายในรัฐนั้น และจำต้องพำนักอยู่นอกรัฐดังกล่าว รัฐบาลพลัดถิ่นมักคาดหวังว่า วันหนึ่งจะได้กลับคืนบ้านเมืองและครองอำนาจอย่างเป็นทางการอีกครั้ง รัฐบาลพลัดถิ่นต่างจากรัฐตกค้าง (rump state) ตรงที่รัฐตกค้างยังสามารถควบคุมส่วนหนึ่งส่วนใดในดินแดนเดิมได้อยู่ เช่น ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แม้จักรวรรดิเยอรมันเข้ายึดครองประเทศเบลเยียมได้เกือบทั้งประเทศ แต่ประเทศเบลเยียมและพันธมิตรยังครองภาคตะวันตกซึ่งเป็นส่วนน้อยของประเทศได้อยู่ จึงชื่อว่าเป็นรัฐตกค้าง ถ้าเป็นรัฐบาลพลัดถิ่นจะตรงกันข้าม คือ ไม่สามารถครอบครองดินแดนไว้ได้เลย
รัฐบาลพลัดถิ่นมักมีขึ้นในช่วงการรบซึ่งดินแดนถูกยึดครองไป หรือมักเป็นผลมาจากสงครามกลางเมือง การปฏิวัติ หรือรัฐประหาร เช่น ระหว่างที่เยอรมนีขยายดินแดนในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลยุโรปหลายชาติได้เข้าลี้ภัยในสหราชอาณาจักรเพื่อไม่ตกอยู่ในกำมือพวกนาซี รัฐบาลพลัดถิ่นยังอาจจัดตั้งขึ้นเนื่องจากเชื่อถือกันอย่างกว้างขวางว่า รัฐบาลซึ่งกำลังผ่านบ้านครองเมืองอยู่นั้นขาดความชอบธรรม เช่น หลังเกิดสงครามกลางเมืองซีเรีย พันธมิตรกองทัพปฏิวัติและฝ่ายค้านซีเรียแห่งชาติ (National Coalition for Syrian Revolutionary and Opposition Forces) ได้รับการจัดตั้งขึ้นโดยมุ่งหมายจะล้มล้างการปกครองของพรรคบะอัธ (Ba'ath Party) ซึ่งกำลังอยู่ในอำนาจ
รัฐบาลพลัดถิ่นจะมีประสิทธิภาพหรือไม่ เบื้องต้นขึ้นอยู่กับว่า ได้รับการสนับสนุนมากหรือไม่ ไม่ว่าจะเป็นการสนับสนุนจากรัฐบาลต่างชาติหรือจากพลเมืองประเทศตนเอง รัฐบาลพลัดถิ่นบางชุดกลายเป็นกองกำลังอันน่าเกรงขาม เพราะสามารถท้าทายผู้ปกครองประเทศนั้น ๆ ได้อย่างฉกาจฉกรรจ์ ขณะที่รัฐบาลพลัดถิ่นอื่น ๆ ส่วนใหญ่มักมีสถานะเชิงสัญลักษณ์เท่านั้น
ปรากฏการณ์รัฐบาลพลัดถิ่นมีมาก่อนคำว่า "รัฐบาลพลัดถิ่น" จะได้รับการใช้จริง ในยุคกษัตริย์ พระเจ้าแผ่นดินหรือราชวงศ์ที่ถูกอัปเปหิเคยตั้งราชสำนักพลัดถิ่น เช่น ราชวงศ์สจวร์ตซึ่งถูกโอลิเวอร์ ครอมเวล (Oliver Cromwell) ถอดจากบัลลังก์ ก็ไปตั้งราชสำนักพลัดถิ่น และราชวงศ์บูร์บง (House of Bourbon) ก็ทำเช่นเดียวกันในช่วงปฏิวัติฝรั่งเศสและช่วงนโปเลียน (Napoleon) เถลิงอำนาจ ครั้นเมื่อระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญแพร่หลายขึ้น รัฐบาลกษัตริย์พลัดถิ่นก็เริ่มมีนายกรัฐมนตรีด้วยเหมือนกัน เช่น รัฐบาลพลัดถิ่นเนเธอร์แลนด์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองตั้ง Pieter Sjoerds Gerbrandy เป็นนายกรัฐมนตรี
รัฐบาลพลัดถิ่นในปัจจุบัน > รัฐบาลชุดปัจจุบันที่มองว่าเป็น "รัฐบาลพลัดถิ่น"

รัฐบาลเหล่านี้เคยควบคุมดินแดนที่อ้างสิทธิ์ทั้งหมดหรือส่วนใหญ่ แต่ยังคงควบคุมส่วนเล็ก ๆ ต่อไป และยังคงเรียกร้องอำนาจที่ถูกต้องตามกฎหมายของดินแดนทั้งหมดที่พวกเขาเคยควบคุมอย่างเต็มที่
| ชื่อ | พลัดถิ่น | ดินแดนที่รัฐบาลยังคงควบคุมอยู่ | การควบคุมดินแดนที่อ้างสิทธิ์ในปัจจุบัน | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  สาธารณรัฐจีน | 1949 | ไต้หวันและหมู่เกาะใกล้เคียง |  สาธารณรัฐประชาชนจีน |  |
|  สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี | 1976 | ส่วนตะวันออกเฉียงใต้ของชาฮาราตะวันตก |  โมร็อกโก |  |
รัฐบาลพลัดถิ่นในปัจจุบัน > รัฐบาลที่ถูกขับไล่ของรัฐปัจจุบัน

รัฐบาลพลัดถิ่นเหล่านี้ก่อตั้งโดยรัฐบาลที่ถูกปลด ซึ่งยังคงอ้างสิทธิ์โดยชอบธรรมของรัฐที่เคยควบคุม
| ชื่อ | พลัดถิ่นตั้งแต่ | รัฐที่ควบคุมดินแดนที่อ้างสิทธิ์ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
|  สาธารณรัฐประชาธิปไตยเบลารุส | 1919 |  สาธารณรัฐเบลารุส |  |
|  สภาผู้นำประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเยเมน | 2015 |  สาธารณรัฐเยเมน (สภาการเมืองสูงสุด) |  |
|  รัฐบาลเอกภาพแห่งชาติเมียนมา | 2021 |  สาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมา (สภาบริหารแห่งรัฐ) |  |
รัฐบาลพลัดถิ่นในปัจจุบัน > รัฐบาลที่ถูกขับไล่ของรัฐในอดีต

รัฐบาลพลัดถิ่นเหล่านี้ก่อตั้งโดยรัฐบาลที่ถูกปลด ซึ่งยังคงอ้างอำนาจโดยชอบธรรมของรัฐที่พวกเขาเคยควบคุมแต่รัฐนี้ไม่มีอยู่แล้ว
| ชื่อ | พลัดถิ่น> ตั้งแต่ | พลัดถิ่น> ในฐานะ | การควบคุมดินแดนที่อ้างสิทธิ์ในปัจจุบัน> โดย | การควบคุมดินแดนที่อ้างสิทธิ์ในปัจจุบัน> ในฐานะ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  สาธารณรัฐมาลูกูใต้ | 1966 | รัฐเอกราช |  สาธารณรัฐอินโดนีเซีย | จังหวัดมาลูกู |  |
รัฐบาลพลัดถิ่นในปัจจุบัน > ขับไล่รัฐบาลของดินแดนส่วนภูมิภาค

รัฐบาลพลัดถิ่นเหล่านี้อ้างสิทธิ์ในดินแดนปกครองตนเองของรัฐอื่นอย่างชอบธรรม และก่อตั้งโดยรัฐบาลหรือผู้ปกครองที่ถูกขับไล่ ซึ่งไม่ได้อ้างเอกราชเป็นรัฐเอกเทศ
| ชื่อ | พลัดถิ่น> ตั้งแต่ | พลัดถิ่น> ในฐานะ | การควบคุมดินแดนที่อ้างสิทธิ์ในปัจจุบัน> โดย | การควบคุมดินแดนที่อ้างสิทธิ์ในปัจจุบัน> ในฐานะ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  รัฐบาลสาธารณรัฐปกครองตนเองอับคาเซีย | 1993 | สาธารณรัฐปกครองตนเอง |  สาธารณรัฐอับคาเซีย | รัฐอิสระโดยพฤตินัย |  |
|  การบริหารชั่วคราวของเซาท์ออสซีเชีย | 2008 | การบริหารชั่วคราว |  สาธารณรัฐเซาท์ออสซีเชีย | รัฐอิสระโดยพฤตินัย |  |
|  สาธารณรัฐปกครองตนเองไครเมีย | 2014 | สาธารณรัฐปกครองตนเอง |  รัสเซีย | สาธารณรัฐไครเมีย |  |
|  เซวัสโตปอล | 2014 | เมืองพิเศษ |  รัสเซีย | นครสหพันธ์ |  |
|  แคว้นลูฮันสก์ | 2022 | แคว้น |  รัสเซีย | สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ |  |
รัฐบาลพลัดถิ่นในปัจจุบัน > รัฐบาลทางเลือกของรัฐปัจจุบัน

รัฐบาลเหล่านี้ก่อตั้งขึ้นโดยพลัดถิ่นโดยองค์กรการเมือง และพรรคฝ่ายค้าน ปรารถนาที่จะเป็นผู้มีอำนาจปกครองจริงหรืออ้างว่าเป็นผู้สืบทอดทางกฎหมายต่อรัฐบาลที่ถูกปลดก่อนหน้านี้ และได้รับการก่อตั้งเป็นทางเลือกแทนรัฐบาลที่ดำรงตำแหน่ง
| ชื่อ | อ้างสิทธิ์พลัดถิ่น | การแถลงพลัดถิ่น | รัฐบาลควบคุมดินแดนที่อ้างสิทธิ์ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  คณะกรรมการ 5 จังหวัดภาคเหนือเกาหลี | — | 1949 |  เกาหลีเหนือ |  |
|  คณะผู้แทนของมณฑลไต้หวัน, สภาประชาชนแห่งชาติ/CPPCC | — | 1949 |  สาธารณรัฐจีน |  |
|  รัฐบาลราชอาณาจักรลาวพลัดถิ่น | 1975 | 2003 |  สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว |  |
|  สภาแห่งชาติอิหร่าน | 1979 | 2013 |  สาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน |  |
|  สภาต่อต้านแห่งชาติของอิหร่าน | — | 1981 |  สาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน |  |
|  สาธารณรัฐเวียดนามที่สาม | 1990 | 1991 |  สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม |  |
|  พรรคก้าวหน้าของอิเควทอเรียลกินี | — | 2003 |  สาธารณรัฐอิเควทอเรียลกินี |  |
|  สภาแห่งชาติซีเรีย | — | 2011 |  สาธารณรัฐอาหรับซีเรีย |  |
|  รัฐบาลชั่วคราวซีเรีย | — | 2012 |  สาธารณรัฐอาหรับซีเรีย |  |
|  สภาประสานงาน คณะรัฐมนตรีเฉพาะกาล | — | 2020 |  สาธารณรัฐเบลารุส |  |
|  ราชอาณาจักรอัฟกานิสถาน | 2014 | 2014 |   เอมิเรตอิสลามอัฟกานิสถาน   เอมิเรตอิสลามอัฟกานิสถาน (ตอลิบาน) |  |
|  เอมิเรตอิสลามอัฟกานิสถาน (พันธมิตรปัญจชีร์) | 2021 | 2021 |  เอมิเรตอิสลามอัฟกานิสถาน (ตอลิบาน) |  |
|  สมัชชาใหญ่ผู้แทนประชาชน | — | 2022 |  สหพันธรัฐรัสเซีย |  |
รัฐบาลพลัดถิ่นในปัจจุบัน > รัฐบาลทางเลือกแบ่งแยกดินแดนของดินแดนย่อยในปัจจุบัน

รัฐบาลเหล่านี้ถูกก่อตั้งโดยกลุ่มการเมือง พรรคฝ่ายค้าน และขบวนการแบ่งแยกดินแดน และปรารถนาที่จะเป็นผู้มีอำนาจปกครองดินแดนของตนในฐานะรัฐเอกราช หรืออ้างว่าเป็นผู้สืบทอดรัฐบาลที่ถูกขับไล่ไปก่อนหน้านี้ รัฐบาลที่ดำรงตำแหน่งอยู่
| ชื่อ | อ้างสิทธิ์พลัดถิ่น | การแถลงพลัดถิ่น | รัฐบาลควบคุมดินแดนที่อ้างสิทธิ์ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  เสรีนครของรัฐบาลพลัดถิ่นดันท์ซิช | 1939 | 1947 |  สาธารณรัฐโปแลนด์ |  |
|  ขบวนการปลดแอกแห่งปาปัวตะวันตก | 1963 | 1969 |  สาธารณรัฐอินโดนีเซีย |  |
|  รัฐบาลบิอาฟราพลัดถิ่น | 1970 | 2007 |  สหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรีย |  |
|  สาธารณรัฐเคบินดา | 1975 | 1975 |  สาธารณรัฐแองโกลา |  |
|  รัฐบาลตาตาร์พลัดถิ่น | 1994 | 1994 |  รัสเซีย |  |
|  สาธารณรัฐเชเชนแห่งอิชเคเรีย | 2000 | 2000 |  รัสเซีย |  |
|  รัฐบาลเตอร์กิสถานตะวันออกพลัดถิ่น | 1949 | 2004 |  สาธารณรัฐประชาชนจีน |  |
|  ฝ่ายบริหารกลางทิเบต | 1959 | 2011 |  สาธารณรัฐประชาชนจีน |  |
|  สาธารณรัฐอัมบาโซเนีย | — | 1999 |  สาธารณรัฐแคเมอรูน |  |
|  รัฐบาลเคอร์ดิสถานตะวันตกพลัดถิ่น | — | 2004 |  สาธารณรัฐอาหรับซีเรีย |  |
|  รัฐบาลข้ามชาติแห่งทมิฬอีฬัม | 2009 | 2010 |  ศรีลังกา |  |
|  รัฐบาลเฉพาะกาลกาไบล | 2010 | 2010 |  แอลจีเรีย |  |
|  สภาเพื่อสาธารณรัฐ | 2017 | 2017 |  สเปน |  |
|  รัฐบาลแห่งรัฐอิสลามมลายูปัตตานีพลัดถิ่น | 2014 | 2014 |  ไทย |  |
รัฐบาลพลัดถิ่นในปัจจุบัน > รัฐบาลพลัดถิ่นที่ไม่ได้ปกครองตนเองหรือดินแดนที่ถูกยึดครอง

รัฐบาลพลัดถิ่นเหล่านี้เป็นรัฐบาลของดินแดนที่ไม่ได้ปกครองตนเองหรือยึดครอง พวกเขาอ้างอำนาจโดยชอบธรรมเหนือดินแดนที่พวกเขาเคยควบคุม หรืออ้างความชอบธรรมของอำนาจหลังการปลดปล่อยอาณานิคม การอ้างสิทธิ์อาจเกิดขึ้นจากการเลือกตั้งของกลุ่มที่ถูกเนรเทศให้เป็นรัฐบาลที่ชอบด้วยกฎหมาย
องค์การสหประชาชาติรับรองสิทธิในการกำหนดอนาคตตนเองของประชากรในดินแดนเหล่านี้ รวมถึงความเป็นไปได้ในการจัดตั้งรัฐอธิปไตยที่เป็นอิสระ
รางวัลฟุตบอลยอดเยี่ยมของฟีฟ่า 2023

งานประกาศ รางวัลฟุตบอลยอดเยี่ยมของฟีฟ่า 2023 (อังกฤษ: Best FIFA Football Awards 2023) จะจัดขึ้นในวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2024 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ
ผู้ชนะและผู้ได้รับการเสนอชื่อ > นักฟุตบอลชายยอดเยี่ยมของฟีฟ่า

ดูเพิ่ม: นักฟุตบอลชายยอดเยี่ยมของฟีฟ่า
นักฟุตบอลชาย 12 คนได้รับการคัดเลือกในขั้นต้นเมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 2023 รายชื่อผู้เข้ารอบทั้งสามคนได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2023
ลิโอเนล เมสซิ คว้ารางวัลด้วยคะแนน 48 คะแนน
เกณฑ์การคัดเลือกผู้เล่นและโค้ชชายคือ: ความสำเร็จตามลำดับในช่วงระหว่างวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2022 ถึง 20 สิงหาคม ค.ศ. 2023
ลิโอเนล เมสซิ
อาลิง โฮลัน
กีลียาน อึมบาเป
| อันดับ> ผู้เข้ารอบสุดท้าย | ผู้เล่น> ผู้เข้ารอบสุดท้าย | สโมสร> ผู้เข้ารอบสุดท้าย | ทีมชาติ> ผู้เข้ารอบสุดท้าย | คะแนน> ผู้เข้ารอบสุดท้าย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ลิโอเนล เมสซิ |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง  อินเตอร์ไมแอมี |  อาร์เจนตินา | 48* |
| 2 | อาลิง โฮลัน |  แมนเชสเตอร์ซิตี |  นอร์เวย์ | 48 |
| 3 | Kylian Mbappé |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง |  ฝรั่งเศส | 35 |
ผู้เข้ารอบคนอื่น ๆ
| 4 | เกฟิน เดอ เบรยเนอ |  แมนเชสเตอร์ซิตี |  เบลเยียม | 32 |
| 5 | วิกเตอร์ โอซิมเฮน |  นาโปลี |  ไนจีเรีย | 24 |
| 6 | โรดริ |  แมนเชสเตอร์ซิตี |  สเปน | 24 |
| 7 | ฆูเลียน อัลบาเรซ |  แมนเชสเตอร์ซิตี |  อาร์เจนตินา | 21 |
| 8 | บือร์นาร์ดู ซิลวา |  แมนเชสเตอร์ซิตี |  โปรตุเกส | 18 |
| 9 | อิลไค กึนโดอัน |  แมนเชสเตอร์ซิตี  บาร์เซโลนา |  เยอรมนี | 13 |
| 10 | ฆวีชา กวารัทส์เฆลีอา |  นาโปลี |  จอร์เจีย | 7 |
| 11 | มาร์ตเซลอ บรอซอวิช |  อินแตร์มีลาโน  อันนัศร์ |  โครเอเชีย | 7 |
| 12 | ดีแคลน ไรซ์ |  เวสต์แฮมยูไนเต็ด  อาร์เซนอล |  อังกฤษ | 1 |
รัฐศาสตร์

รัฐศาสตร์ (อังกฤษ: political science) เป็นสาขาวิชาที่เกิดขึ้นในราวศตวรรษที่ 19 ซึ่งนักรัฐศาสตร์ยุคแรกนั้นพัฒนากระบวนวิชาขึ้นมาให้สอดคล้องกับแนวนิยมทางวิทยาศาสตร์ สารานุกรมบริทานิกา คอนไซส์ (Britanica Concise Encyclopedia) อธิบายรัฐศาสตร์ว่า เป็นการศึกษาเกี่ยวกับการปกครองและการเมืองด้วยแนวทางประจักษ์นิยม (empiricism) นักรัฐศาสตร์คือนักวิทยาศาสตร์ที่พยายามแสวงหา และทำความเข้าใจธรรมชาติของการเมือง ส่วนพจนานุกรมการเมืองของออกซ์ฟอร์ด (Oxford Dictionary of Politics) นิยามว่า รัฐศาสตร์เป็นการศึกษาเรื่องรัฐ รัฐบาล/การปกครอง (government) หรือการเมือง
กล่าวอย่างรวบรัดรัฐศาสตร์เป็นวิชาในสายสังคมศาสตร์ สาขาหนึ่งซึ่งแบ่งการศึกษาออกเป็นสาขาต่าง ๆ อาทิ ปรัชญาการเมือง ประวัติศาสตร์การเมือง ประวัติศาสตร์ความคิดทางการเมือง ทฤษฎีการเมือง อุดมการณ์ทางการเมือง การบริหารรัฐกิจ หรือการบริหารจัดการสาธารณะ หรือ รัฐประศาสนศาสตร์ การเมืองเปรียบเทียบ (comparative politics), การพัฒนาการเมือง, สถาบันทางการเมือง , การเมืองระหว่างประเทศ การปกครองและการบริหารรัฐ (national politics), การเมืองการปกครองท้องถิ่น (local politics) เป็นต้น ซึ่งสาขาต่าง ๆ เหล่านี้อาจแปรเปลี่ยนไปตามแต่ละสถาบันว่าจะจัดการเรียนการสอนอย่างไร อย่างไรก็ตามหากจะเรียกว่าการจัดกระบวนวิชาใดนั้นเป็นรัฐศาสตร์หรือไม่ ก็ขึ้นกับว่าการจัดการเรียนการสอนดังกล่าวใช้มโนทัศน์ "การเมือง" เป็นมโนทัศน์หลัก (crucial concept/key concept) หรือไม่ แต่โดยจารีตของกระบวนวิชา(scholar) นั้นรัฐศาสตร์ จะมีสาขาย่อยที่เป็นหลักอย่างน้อย 3 สาขาคือ สาขาการปกครอง (government), สาขาการบริหารกิจการสาธารณะ (public administration) สาขาการปกครองท้องถิ่น[ลิงก์เสีย] และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ(international relation)
ขอบเขตของการศึกษา

รัฐศาสตร์เป็นสาขาวิชาที่มีมโนทัศน์หลักในการศึกษาคือการเมือง อย่างไรก็ตามความเข้าใจเรื่องนิยามของการเมืองระหว่างคนทั่วๆไป กับผู้ศึกษาวิชารัฐศาสตร์จะมีความแตกต่างกัน โดยทั่วไปนั้นสิ่งที่เรียกว่าการเมืองมักถูกเข้าใจว่าเป็นเรื่องกิจการของรัฐ, รัฐบาล, พรรคการเมือง หรือนักการเมืองเป็นหลัก แต่สำหรับผู้ศึกษารัฐศาสตร์นั้นจะมองการเมืองบนฐานของมโนทัศน์เรื่อง "อำนาจ" (power) เป็นหลัก
หนังสือความเข้าใจมโนทัศน์ "การเมือง" เบื้องต้น (Politics : the basic) ของสตีเฟน เทนซีย์ (Stephen D. Tansey) ได้อธิบายถึงความเข้าใจแง่มุมของ "การเมือง" ไว้ว่า
ในแบบแคบ (narrowest  sence) การเมืองเป็นเรื่องกิจกรรมต่างๆของรัฐบาล (What government do?) อาทิกฎหมาย, นโบายสาธารณะ เป็นต้น
ในแบบกว้าง (wider sence) นั้นการเมืองจะเป็นเรื่องความสัมพันธ์ทางอำนาจระหว่างมนุษย์ (Human's power relation) อาทิ จารีต, ประเพณี, วัฒนธรรม เป็นต้น ในปัจจุบันวิชารัฐศาสตร์ได้รับอิทธิพลการอธิบายการเมืองจากทางความคิดจากแนวคิดหลังสมัยใหม่ (postmodern) ที่เชื่อว่า การเมืองนั้นเป็นเรื่องของมนุษย์ที่เกิดขึ้นตลอดเวลาทุกเมื่อเชื่อวัน (the politics = everyday's life) และที่ใดมีอำนาจที่นั่นมีการเมือง