stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สาธารณรัฐคองโกในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
วอลเลย์บอลชายหาด

บทความหลัก: กีฬาวอลเลย์บอลชายหาดในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> Opposition Score | อันดับ | รอบ 24 ทีม> Opposition Score | รอบ 16 ทีม> Opposition Score | รอบก่อนรองฯ> Opposition Score | รอบรองฯ> Opposition Score | ชิงชนะเลิศ / BM> Opposition Score | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Moussa Botouli Ilombola Johfrat Itoua Ossolo | Boys' |  Moore/Robinson (NZL) L 0 – 2 | 5 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Moussa Botouli Ilombola Johfrat Itoua Ossolo | Boys' |  Hutchinson/Bryan (JAM) W 2 – 0 | 5 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Moussa Botouli Ilombola Johfrat Itoua Ossolo | Boys' |  Navickas/Vaskelis (LTU) L 0 – 2 | 5 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Moussa Botouli Ilombola Johfrat Itoua Ossolo | Boys' |  Stadie/Rudolf (GER) L 0 – 2 | 5 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Moussa Botouli Ilombola Johfrat Itoua Ossolo | Boys' |  Souto/Mariano (BRA) L 0 – 2 | 5 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Ursia Moyipele Petronie Nkoka Ndoungou | Girls' |  Maida/Vargas (BOL) L 0 – 2 | 6 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Ursia Moyipele Petronie Nkoka Ndoungou | Girls' |  Wang/Lvwen (CHN) W INJ | 6 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Ursia Moyipele Petronie Nkoka Ndoungou | Girls' |  Ward/Davidson (TRI) L 0 – 2 | 6 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Ursia Moyipele Petronie Nkoka Ndoungou | Girls' |  Schneider/Arnholdt (GER) L 0 – 2 | 6 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
| Ursia Moyipele Petronie Nkoka Ndoungou | Girls' |  Ragillia/Andriani (INA) L 0 – 2 | 6 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |
มวยปล้ำ

บทความหลัก: กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบแบ่งกลุ่ม> Opposition คะแนน | รอบแบ่งกลุ่ม> Opposition คะแนน | รอบแบ่งกลุ่ม> Opposition คะแนน | รอบแบ่งกลุ่ม> อันดับ | ชิงชนะเลิศ / RM> Opposition คะแนน | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Noelle Mbouma Nandzo | Freestyle -60kg |  K Larroque (FRA) L 0 – 4 |  R Mane (IND) L 1 – 3 |  G Bullen (NOR) L 0 – 4 | 4 Q |  M Aquino (GUM) L 0 – 4 | 8 |
ดูเพิ่ม

ประเทศคองโกในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติคองโกในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาคองโกที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 ที่ หนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   ทีมผสม  |  |
สโมสรฟุตบอลมัคคาบีไฮฟา

สโมสรฟุตบอลมัคคาบีไฮฟา (ฮีบรู: מועדון הכדורגל מכבי חיפה
‎, Moadon HaKaduregel Maccabi Haifa) เป็นสโมสรฟุตบอลอิสราเอล ตั้งอยู่ที่เมืองไฮฟา ถือเป็นส่วนหนึ่งของสโมสรกีฬามัคคาบีไฮฟา ปัจจุบันลงแข่งขันในอิสราเอลพรีเมียร์ลีก
สนามเหย้าของสโมสรคือ สนามกีฬาซัมมี ออเฟอร์ ซึ่งเป็นสนามเหย้าร่วมกับสโมสรคู่ปรับอย่างฮาโปเอลไอฟา สนามแห่งนี้เป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของประเทศด้วยความจุ 30,858 ที่นั่ง
มัคคาบีไฮฟาเป็นหนึ่งใน "บิ๊กโฟร์" ของฟุตบอลอิสราเอล ทีมชนะเลิศลีกอิสราเอล 12 สมัย, สเตตคัพ 6 สมัย และโตโตคัพอีก 4 สมัย มัคคาบีเคยคว้าดับเบิลแชมป์ในประเทศหนึ่งครั้ง และเป็นสโมสรแรกของอิสราเอลที่ผ่านเข้าสู่รอบแบ่งกลุ่มของยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
เกียรติประวัติ > ในประเทศ > ลีก

อิสราเอลแชมเปียนชิป :
ชนะเลิศ (12): 1983–84, 1984–85, 1988–89, 1990–91, 1993–94, 2000–01, 2001–02, 2003–04, 2004–05, 2005–06, 2008–09, 2010–11
รองชนะเลิศ (9): 1985–86, 1994–95, 1995–96, 1999–00, 2002–03, 2009–10, 2012–13, 2018–19, 2019–20
เซคันด์ดิวิชัน
ชนะเลิศ (4): 1944–45, 1946–47, 1965–66, 1974–75
เกียรติประวัติ > ในประเทศ > ถ้วย

สเตตคัพ :
ชนะเลิศ (6): 1961–62, 1990–91, 1992–93, 1994–95, 1997–98, 2015–16
รองชนะเลิศ (10): 1942, 1963, 1971, 1985, 1987, 1989, 2002, 2009, 2011, 2012
โตโตคัพ
ชนะเลิศ (4): 1994, 2003, 2006, 2008
อิสราเอลซูเปอร์คัพ
ชนะเลิศ (3): 1962, 1985, 1989
เกียรติประวัติ > ยุโรป

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
รอบแบ่งกลุ่ม (2): 2002–03, 2009–10
ยูฟ่ายูโรปาลีก
รอบแบ่งกลุ่ม (2): 2011–12, 2013–14
ยูฟ่าคัพ
รอบ 16 ทีมสุดท้าย (1): 2006–07
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ
รอบก่อนรองชนะเลิศ (1): 1998–99
รอบ 16 ทีมสุดท้าย (1): 1993–94
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
Maccabi Haifa Online
Green Apes เก็บถาวร 2007-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กอิสราเอลพรีเมียร์ลีก |
| --- | --- |
สโมสรในฤดูกาลปัจจุบัน:  เบตาร์เยรูซาเลม  Bnei Yehuda  F.C. Ashdod  Hapoel Be'er Sheva  Hapoel Hadera  Hapoel Haifa  Hapoel Kfar Saba  Hapoel Ra'anana  ฮาโปเอลเทลอาวีฟ  Ironi Kiryat Shmona  มัคคาบีไฮฟา  Maccabi Netanya  มัคคาบีเทลอาวีฟ  Sektzia Nes Tziona 
สโมสรในอดีต:  Bnei Sakhnin  Hakoah Amidar Ramat Gan  Hapoel Acre  Hapoel Ashkelon  Hapoel Jerusalem  Hapoel Nof HaGalil  Hapoel Petah Tikva  Hapoel Ramat Gan  Hapoel Ramat HaSharon  Hapoel Rishon LeZion  Hapoel Tzafririm Holon  Maccabi Ahi Nazareth  Maccabi Herzliya  Maccabi Kiryat Gat  Maccabi Petah Tikva
ศาสนาในประเทศลาว

พระธาตุหลวงเวียงจันทน์ สถูปพุทธที่เป็นสัญลักษณ์ของชาติลาว
ศาสนาในประเทศลาว (สำนักวิจัยพิว 2558)
พุทธ (66.0%)
ศาสนาผี (30.7%)
คริสต์ (1.5%)
ฮินดู (0.2%)
อิสลาม (0.1%)
ยูดาห์ (0.01%)
อื่น ๆ/ไม่ระบุ (1.6%)
ศาสนาในประเทศลาวที่มีผู้นับถือมากที่สุดคือศาสนาพุทธนิกายเถรวาท โดยมีประชากรที่นับถือศาสนาถึงร้อยละ 66 กลุ่มชาติพันธุ์ลาวหรือ ลาว "ที่ต่ำ" (ลาวลุ่มและลาวหล่ม) เกือบทั้งหมดนับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาท อย่างไรก็ตาม กลุ่มเหล่านี้มีเพียงร้อยละ 40-50 ของประชากรทั้งหมด ส่วนประชากรที่เหลืออยู่ในชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์จำเพาะอย่างน้อย 48 กลุ่ม ส่วนใหญ่นับถือศาสนาผีที่มีความเชื่อหลากหลายไปตามกลุ่ม
ศาสนาผีเป็นศาสนาหลักของกลุ่มชนชาวไททางเหนือ เช่น ไทดำและไทแดง เช่นเดียวกันกับกลุ่มชนมอญ-เขมรและทิเบต-พม่า แม้แต่ในบรรดาลาวที่ต่ำ ความเชื่อ "ผี" ก่อนการมาของศาสนาพุทธหลายอย่าง ถูกรวมเข้ากับแนวปฏิบัติของศาสนาพุทธนิกายเถรวาท ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกและโปรเตสแตนต์มีผู้นับถือเพียงประมาณร้อยละ 2 ของประชากรทั้งหมด ศาสนาขนาดเล็กอื่น ๆ ได้แก่ศาสนาบาไฮ, อิสลาม, พุทธนิกายมหายาน และลัทธิขงจื๊อ โดยมีจำนวนพลเมืองที่เป็นอเทวนิยมหรืออไญยนิยมน้อยมาก
ถึงแม้ว่ารัฐบาลห้ามชาวต่างชาติเข้ามาเปลี่ยนศาสนา ชาวต่างชาติที่พำนักอาศัยบางคนที่มีความเกี่ยวข้องกับธุรกิจเอกชนหรือองค์กรพัฒนาเอกชนทำกิจกรรมทางศาสนาอย่างเงียบ ๆ แนวลาวส้างซาดมีหน้าที่ดูแลกิจการศาสนาภายในประเทศ และองค์กรทางศาสนาทุกแห่งในประเทศลาวต้องจดทะเบียนกับองค์กรนี้
ศาสนาพุทธ

ศาสนาพุทธนิกายเถรวาทเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในลาว มีวัดทั่วประเทศราว 5,000 วัด ชายลาวที่นับถือศาสนาพุทธจะบวชเป็นพระภิกษุในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต มีพระภิกษุในประเทศราว 22,000 รูป และเป็นพระภิกษุชั้นผู้ใหญ่ราว ๆ 9,000 รูป มีสตรีที่บวชเป็นแม่ชี พระภิกษุส่วนใหญ่ในลาวเป็นมหานิกายหลัง พ.ศ. 2518 แต่ก็ยังมีที่เป็นธรรมยุติกนิกายอยู่บ้างเป็นส่วนน้อย ส่วนใหญ่จะอยู่ในเวียงจันทน์
พระธาตุหลวงเวียงจันทน์ซึ่งเป็นพระเจดีย์แบบลาวจัดเป็นสถานที่ที่สำคัญทางพุทธศาสนาในลาว และมีงานฉลองในเดือนพฤศจิกายน วัดของศาสนาพุทธนิกายมหายานในลาวเป็นของชาวเวียดนาม 2 แห่ง ชาวจีน 2 แห่ง
ศาสนาพุทธ > ประวัติศาสตร์

คาดว่าศาสนาพุทธเข้าสู่ประเทศลาวเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 13 โดยผ่านมาทางมอญและได้แพร่หลายไปจนทั่วประเทศในราวพุทธศตวรรษที่ 19 กษัตริย์ลาวทรงให้การสนับสนุนพุทธศาสนา ในอดีตพระสงฆ์ในลาวมีบทบาทด้านการให้การศึกษาแก่ประชาชน แต่หมดบทบาทไปเมื่อฝรั่งเศสจัดการศึกษาแบบตะวันตกขึ้น จนกระทั่งญี่ปุ่นเข้ามาในลาว มีการจัดตั้งขบวนการชาตินิยมลาวโดยใช้พุทธศาสนาเป็นศูนย์กลาง วัดมีบทบาทในการเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องเอกราช
ตั้งแต่ พ.ศ. 2493 เป็นต้นมา ขบวนการประเทศลาวพยายามนำพระสงฆ์มาอยู่ฝ่ายซ้าย ในขณะที่รัฐบาลราชอาณาจักรลาวก็พยายามควบคุมพระสงฆ์ หลังจากที่มีการสถาปนาสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ได้มีการเปรียบเทียบคำสอนในพุทธศาสนากับลัทธิมาร์กซิสม์ พระสงฆ์บางส่วนถูกส่งไปค่ายสัมมนา พระสงฆ์บางส่วนลาสิกขาและหนีมาประเทศไทย การบวชพระและเณรลดลง วัดว่างเปล่ามากขึ้น
สถานการณ์ของพุทธศาสนาดีขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2522 โดยนโยบายของรัฐบาลให้อิสระมากขึ้น จำนวนพระสงฆ์มากขึ้น การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจหลัง พ.ศ. 2523 ทำให้การควบคุมทางการเมืองผ่อนคลาย การเฉลิมฉลองทางพุทธศาสนาเพิ่มขึ้น รวมทั้งงานฉลองพระธาตุหลวงที่จัดขึ้นอีกครั้งใน พ.ศ. 2529 หลังจากถูกห้ามไปนาน
ศาสนาผี

ศาสนาผีมีอิทธิพลต่อชาวลาวทุกกลุ่ม แม้แต่ชาวลาวลุ่มที่นับถือพุทธศาสนา แต่ก็นับถือผีควบคู่ไปด้วย เช่น ความเชื่อเรื่องขวัญ มนุษย์จะมีขวัญประจำตัว เมื่อขวัญออกจากร่างกายจะต้องทำพิธิสู่ขวัญ ศาสนาของชาวลาวเทิงและชาวลาวสูงหลายเผ่าเป็นการนับถือผี ทั้งในธรรมชาติและผีบรรพบุรุษ อาการเจ็บไข้ได้ป่วยจะเกี่ยวข้องกับการกระทำของผี
ศาสนาคริสต์

ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาของชนกลุ่มน้อยในลาว นิกายที่พบได้แก่โรมันคาทอลิกและโปรเตสแตนต์ เช่น คริสตจักรสายประกาศข่าวประเสริฐลาว และคริสตจักรเซเวนต์เดย์แอดเวนทิสต์ เป็นต้น
คริสตชนนิกายโรมันคาทอลิกมีประมาณ 45,000 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวญวน อยู่ในเขตเมืองหลักและบริเวณรอบ ๆ แม่น้ำโขง ทางภาคกลางและภาคใต้ ส่วนในภาคเหนือมีผู้นับถือศาสนาคริสต์จำนวนน้อย คริสตชนนิกายโปรเตสแตนต์มีน้อยแต่กำลังเพิ่มจำนวนขึ้น คาดว่ามีประมาณ 100,000 คน คริสตจักรเพรสไบทีเรียน มักเป็นชนเผ่าที่พูดภาษาในกลุ่มมอญ-เขมร โดยเฉพาะชาวขมุทางภาคเหนือและชาวบรูทางภาคกลาง และกำลังเพิ่มจำนวนในหมู่ชาวม้งและชาวเย้า ผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนต์พบในเวียงจันทน์ ไชยบุรี หลวงพระบาง เชียงขวาง บอลิคำไซ สุวรรณเขต จำปาศักดิ์ และอัตตะปือ
ศาสนาอิสลาม

มีมุสลิมน้อยมากในลาวคิดเป็นร้อยละ 0.01 ของประชากรทั้งหมด ส่วนใหญ่พบในเวียงจันทน์ซึ่งมีมัสยิดเป็นของตนเอง มีมุสลิมที่เป็นชาวจามบางส่วนอพยพหนีภัยในยุคเขมรแดงจากกัมพูชามาสู่ลาว
ศาสนาบาไฮ

ศาสนาบาไฮเริ่มเข้าสู่ลาวเมื่อ พ.ศ. 2498 มีกลุ่มชนที่นับถือศาสนานี้ราว 8000 คน ในเวียงจันทน์ เมืองไกสอนพมวิหาร และปากเซ
อื่น ๆ

ดินแดนบางส่วนของลาวเคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเขมร และยังคงมีโบสถ์พราหมณ์เหลืออยู่ ในเมืองใหญ่มีกลุ่มคนที่นับถือลัทธิเต๋าและลัทธิขงจื๊อ
ข้อมูล

Savada, Andrea Matles, บ.ก. (1995). Laos: a country study (3rd ed.). Washington, D.C.: Federal Research Division, Library of Congress. ISBN 0-8444-0832-8. OCLC 32394600.  บทความนี้รวมเอาเนื้อความจากแหล่งอ้างอิงนี้ ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ{{cite encyclopedia}}:  CS1 maint: postscript (ลิงก์)
| ด ค กศาสนาในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจีย  จอร์แดน  จีน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ญี่ปุ่น  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไนดารุสซาลาม  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  เยเมน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  เซาท์ออสซีเชีย  ไต้หวัน  นอร์เทิร์นไซปรัส  นากอร์โน-คาราบัค  อับฮาเซีย 
เขตบริหารพิเศษ และเขตสังกัด:  เกาะคริสต์มาส  หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)  มาเก๊า  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  ฮ่องกง 
วัดในพระราชวังหลวงในหลวงพระบาง
อาสนวิหารพระหฤทัย นครเวียงจันทน์
ปราสาทวัดภูซึ่งสร้างในสมัยจักรวรรดิเขมรในลาวใต้ เดิมใช้ในการบูชาพระศิวะแต่ต่อมาเปลี่ยนเป็นวัดในพุทธศาสนา
สถานีนำร่อง

สำหรับสถานีนำร่องปากแม่น้ำเจ้าพระยา ดูที่ สถานีนำร่อง (ประเทศไทย)
สถานีนำร่องเก่าที่เกาะอูราลูโอโต
สถานีนำร่อง (อังกฤษ: pilot station) เป็นสำนักงานใหญ่สำหรับผู้นำร่องบนฝั่ง ในทะเล หรือสถานที่ที่สามารถว่าจ้างผู้นำร่องได้ หากต้องการเดินทางจากสถานีนำร่องไปยังเรือที่กำลังแล่นเข้ามา ผู้นำร่องอาจจะต้องใช้ยานพาหนะที่มีความเร็วเพื่อไปให้ถึงเรือที่ต้องการการนำร่อง เช่น เรือนำร่อง
ประวัติ

ในอดีต สถานีนำร่องมักจะตั้งอยู่บนเกาะหรือในพื้นที่อื่น ๆ ในทะเลใกล้กับท่าเรือ ทำให้ผู้นำร่องมีเวลามากพอที่จะเดินทางไปยังเรือที่กำลังแล่นผ่านเข้ามา โดยมีเรือสองลำที่ทำงานหมุนเวียนกันตลอดเวลา เรือนำร่องจะประจำการอยู่ที่สถานีอาจจะนานถึง 1 สัปดาห์ ผู้นำร่องจะถูกส่งลงที่สถานีนำร่องหลังจากนำทางเรือเข้ามาเพื่อไปยังเรืออีกลำที่จะเดินทางในขาออก
เรือที่ทำงานร่วมกันกับสถานีนำร่องมักเรียกว่า เรือประจำสถานี (station boat) โดยมีสถานีนำร่องเคปค้อด และกระโจมไฟบอสตันเป็นตัวอย่างของสถานีนำร่อง เรือประจำสถานีจะอยู่ระหว่างเส้นแบ่งระหว่างกระโจมไฟเรซพอยท์ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือและกระโจมไฟไฮท์แลนด์ไปทางใต้ สถานีนำร่องเคปค้อดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2416 ผู้นำร่องจะมี "รองสถานี" ซึ่งจะคอยลาดตระเวนในพื้นที่โดยไม่ออกไปไกลกว่านั้น หากพบว่ามีผู้นำร่องไม่ปฏิบัติงานบนเรือตามที่กำหนดก็จะรายงานไปยังผู้กำกับการสถานีนำร่อง ซึ่งรองสถานีสามารถเดินทางไปได้ทุกที่ที่ต้องการ โดยบางส่วนอาจจอยู่ห่างจากท่าเรือเป็นระยะทางกว่า 300 ไมล์หรือมากกว่านั้น
ปัจจุบัน

เรื่อนำร่องในปัจจุบันนั้นมีความเร็วกว่าในอดีตมาก ปัจจุบันสถานีนำร่องส่วนใหญ่อยู่บนแผ่นดินใหญ่ เช่น สถานีนำร่องแอมโบรสเป็นตัวอย่างของสถานีนำร่องที่ใช้งานโดยผู้นำร่องแซนดี้ฮุคในปัจจุบัน โดยเรือจะแจ้งสถานีนำร่องผ่านทางวิทยุเมื่อคาดว่าจะเข้าสู่ท่าเรือ ซึ่งสถานีนำร่องจะมีวิทยุและเรดาร์เผื่อให้สามารถพูดคุยกับกัปตันเรือและมองเห็นเรือเมื่อแล่นเข้ามาใกล้ สถานีนำร่องอาจจะสั่งให้ผู้นำร่องไปขึ้นเรือและนำทางเข้าสู่ท่าเรือ หลังจากที่ผู้นำร่องขึ้นเรือแล้ว เรือนำร่องจะกลับมาประจำที่สถานีนำร่อง
ในบางครั้ง สถานีนำร่อง อาจหมายถึงสถานที่บนสะพานเดินเรือที่ผู้นำร่องอยู่ในตำแหน่งขณะนำทางเรือ เช่น ห้องนำร่อง แต่ไม่ค่อยมีการใช้งาน
แหล่งข้อมูลอื่น

Sandy Hook Pilots Association
สึกุโมโมะ ภูตสาวแสบดุ

| --- | --- |
สึกุโมโมะ ภูตสาวแสบดุ
つぐもも (Tsugumomo)
แนว: ฮาเร็ม สุขนาฏกรรมจินตนิยม เหนือธรรมชาติ
มังงะ
เขียนโดย: โยชิกาซุ ฮามาดะ
สำนักพิมพ์: ฟูตาบาชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: เซนชู
ในเครือ: แอ็กชันคอมิกส์
นิตยสาร: คอมิกซีด! เว็บคอมิกไฮ! แอ็กชันรายเดือน
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 29
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: เรียวอิจิ คูรายะ
อำนวยการโดย:  รายการ ยูอิจิ นากาโนะ โทชิยูกิ โอนูมะ ไทซูเกะ ฮาชิรายามะ โก โมริตะ ยูกิยะ ซากิกาวะ โมโตฮิโระ โอดะ ชินจิ โฮริกิริ ฟูมิโนริ ยามาซากิ คัตสึโนริ นารูโมะ เอจิ มาเอซากะ ยูจิ โยชิดะ 
เขียนบทโดย: เรียวอิจิ คูรายะ
ดนตรีโดย: ยาซูฮารุ ทากานาชิ
สตูดิโอ: ซีโร-จี
เครือข่าย: Animax, Tokyo MX, BS11
ฉาย:  3 เมษายน พ.ศ. 2560  –  19 มิถุนายน พ.ศ. 2560
ตอน: 12
โอวีเอ
กำกับโดย: เรียวอิจิ คูรายะ
อำนวยการโดย: ไทซูเกะ ฮาชิรายามะ โก โมริตะ โมโตฮิโระ โอดะ
เขียนบทโดย: เรียวอิจิ คูรายะ
ดนตรีโดย: ยาซูฮารุ ทากานาชิ
สตูดิโอ: ซีโร-จี
ฉาย: 22 มกราคม พ.ศ. 2563
ความยาว: 22 นาที
อนิเมะโทรทัศน์
Tsugu Tsugumomo
กำกับโดย: เรียวอิจิ คูรายะ
อำนวยการโดย:  รายการ ไทซูเกะ ฮาชิรายามะ โก โมริตะ โมโตฮิโระ โอดะ ยูกิยะ ซากิกาวะ ฟูมิโนริ ยามาซากิ ฮิเดยูกิ คาจิ ยูตากะ คาชิวางิ นัตสึโกะ คาวาซากิ ชินจิ โอโมริ เค็นตาโร ซูงะ โทโมกิ ยูซะ อิซาโอะ โซมิยะ ชิซูโกะ โทนูมะ อายากะ ซูงิอูระ จุง ฮามาดะ มาซายะ คูราโมโตะ ฮิโรมิจิ ทากางิ 
เขียนบทโดย: เรียวอิจิ คูรายะ
ดนตรีโดย: ยาซูฮารุ ทากานาชิ
สตูดิโอ: ซีโร-จี
เครือข่าย: AT-X, Tokyo MX, Chūkyō TV, BS Fuji
ฉาย:  5 เมษายน พ.ศ. 2563  –  21 มิถุนายน พ.ศ. 2563
ตอน: 12
สึกุโมโมะ ภูตสาวแสบดุ (ญี่ปุ่น: つぐもも; โรมาจิ: Tsugumomo) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยโยชิกาซุ ฮามาดะ  เริ่มตีพิมพ์ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู ซีรีส์อนิเมะดัดแปลง ผลิตโดยสตูดิโอซีโร-จี ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2560 ฤดูกาลที่สองออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2563
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของมังงะ ที่แอ็กชันรายเดือน (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
สึกุโมโมะ ภูตสาวแสบดุ (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กซีโร-จี |
| --- | --- |
ซีรีส์โทรทัศน์:  แบตเทอรี่ คู่หูเบสบอล (2016)  รักวัยใสหัวใจอิตาเลียน (2017)  สึกุโมโมะ ภูตสาวแสบดุ (2017)  หัวใจไม่หยุดฝัน (2017)  Nil Admirari no Tenbin: Teito Genwaku Kitan (2018)  Doreiku (2018)  วันรูม ฤดูกาลที่ 2 (2018)  ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง (2018)  The Idolmaster SideM Wake Atte Mini! (2018)  Rinshi!! Ekoda-chan (2019, #4)  นายท่านอยู่บนตักหรือบางทีอยู่บนหัวเรา (2019)  พิสูจน์นิยามความรักด้วยหลักวิชาสายวิทย์ (2020)  สึกุ สึกุโมโมะ (2020)  วันรูม ฤดูกาลที่ 3 (2020)  คู่หูสามเหลี่ยมล่าปีศาจ (2021)  พิสูจน์นิยามความรักด้วยหลักวิชาสายวิทย์ r=1-sinθ (2022)  บริษัทลุ้นรัก หนุ่มหิมะกับสาวสุดคูล (2023)  ชีวิตเกษตรตามใจ ในต่างโลก (2023)  เก็บคุณหนูตกอับได้ ต้องปั้นให้ร้ายซะแล้วสิ (2023)  เรื่องพิศวง เด็กสาว และเทพลักซ่อน (2024)  วิญญาณคร่ำครวญอยากวางมือแล้ว (2024)  ขอต้อนรับสู่ญี่ปุ่นนะ คุณเอลฟ์ (TBA) 
โอเอ็นเอ:  ดิ ไอดอลมาสเตอร์ ซินเดอเรลลาเกิร์ลส์ Theater Extra Stage (2020–2021)  ทาทามิจัง ภูติน้อยป่วนเมือง (2020)  หน้ากากเดนนรก (2021)  Lady Napoleon (TBA) 
โอวีเอ:  วันรูม ฤดูกาลที่ 2 (2018)  The Idolmaster SideM Wake Atte Mini! (2019)  สึกุโมโมะ ภูตสาวแสบดุ (2020) 
ภาพยนตร์:  Kukuriraige -Sanxingdui Fantasy- (unreleased)  Break of Dawn (2022) 
 หมวดหมู่
วิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์

วิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ มีชื่อย่อว่า วสท . ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ วันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 (1943) ก่อนที่จะได้ก่อรูปองค์กรมาเป็นวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทยฯ ได้มีประวัติการรวมกลุ่มของวิศวกร กล่าวคือ ในปี พ.ศ. 2447 (1904) ได้มีกลุ่มนายช่างชาวไทยและชาวต่างประเทศที่ประกอบอาชีพทางช่างอยู่ในประเทศไทย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวยุโรป และอเมริกา ได้พยายามก่อตั้งสมาคมทางการช่างขึ้น แต่ไม่สามารถดำเนินการได้ตลอด เพราะการช่างในสมัยนั้นยังไม่ได้รับการสนับสนุนเท่าที่ควร และยังไม่เห็นความจำเป็นในการดำเนินการ การบริหารงานของสมาคมนี้จึงได้ยุติลงในเวลาต่อมา
ต่อมาในปี พ.ศ. 2471 (1928) นักเรียนไทยกลุ่มหนึ่งที่ได้ไปศึกษาวิชาการก่อสร้างที่ประเทศอังกฤษและกลับมาทำงานในประเทศไทย ได้เริ่มรวมตัวฟื้นฟูสมาคมสำหรับผู้ประกอบอาชีพทางช่างขึ้นอีกครั้งหนึ่ง และในปี พ.ศ. 2471 (1928) นี้เอง ก็ได้ไปขอจดทะเบียนก่อตั้งสมาคมนายช่างขึ้นใหม่โดยใช้ชื่อว่า “สมาคมนายช่างแห่งกรุงสยาม” ผู้ริเริ่มก่อตั้งสมาคมนายช่างนี้ประกอบด้วย คุณพระเวชยันต์ รังสฤษฏ์ คุณพระชำนาญ คุณหลวงชำนิ และคุณพระประกอบ ยันตรกิจ ในปี พ.ศ. 2478 (1935) นายช่างที่จบจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้ก่อตั้งสมาคมวิศวกรรมแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์ส่วนหนึ่งในการร่วมมือทางวิชาชีพวิศวกรรมในหมู่สมาชิกด้วยกัน
กำเนิด วสท.

ในปี พ.ศ. 2486 (1943) คุณพระประกอบ ยันตรกิจ ซึ่งเป็นเลขาธิการสมาคมนายช่างฯ ได้พบว่า สมาชิกส่วนใหญ่ที่เป็นนักเรียนรถไฟที่จบการศึกษาจากต่างประเทศกลับมาเป็นนายช่างต่างก็แก่ตัวลงเกษียณราชการไปเป็นส่วนมาก ทำให้สมาชิกลดลง ขณะที่สมาคมวิศวกรรมฯ ซึ่งประกอบด้วยนายช่างที่จบทั้งจากในประเทศและต่างประเทศมีจำนวนสมาชิกเพิ่มขึ้น จึงเกิดความคิดว่า ควรรวมสองสมาคมเป็นสมาคมเดียวกัน โดยรัฐบาลในสมัยนั้นเองก็มีความประสงค์ที่จะส่งเสริมอาชีพวิศวกรรมให้เจริญเป็นปึกแผ่น และจะออกพระราชบัญญัติวิศวกรรมเพื่อให้มีการควบคุมการประกอบวิชาชีพกันเองในหมู่วิศวกร จึงได้มีการหารือกับกรรมการสมาคมวิศวกรรมฯ ซึ่งบางท่านเป็นกรรมการอยูในทั้งสองสมาคมได้ข้อตกลงที่ให้ต่างฝ่ายต่างเลิกสมาคมของตนและมารวมกันตั้งเป็นสมาคมใหม่คือสมาคมวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย ได้ก่อตั้งแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 (1943) และเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2493 (1950) ได้โปรดเกล้าฯ ให้รับวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทยไว้ในพระบรมราชูปถัมภ์นับแต่นั้นเป็นต้นมา
กรรมการอำนวยการชุดแรกนั้น ท่านพลอากาศตรี มุนี มหาสันทนะ เวชยันต์รังสฤษดิ์ ได้รับเป็นประธานกรรมการท่านแรกของ วสท. มีสมาชิกผู้ก่อตั้งรวมทั้งหมด 27 คน โดยงานแรกที่ วสท. ได้รับมอบหมายให้จัดทำคือ ร่างพระราชบัญญัติวิชาชีพวิศวกรรม
การประชุมวิศวกรรมโยธาแห่งชาติ

การประชุมวิชาการวิศวกรรมโยธาแห่งชาติ (National Convention on Civil Engineering - NCCE) เป็นงานประชุมวิชาการประจำปีที่จัดโดยวิศวกรรมสถาน โดยในแต่ละปีจะมีการหมุนเวียนสถานที่จัด และผู้ร่วมเป็นเจ้าภาพดังต่อไปนี้
ครั้งที่ 1 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี จัดที่ จ.นครราชสีมา, 3-4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537
ครั้งที่ 2 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จัดที่ จ.เชียงใหม่, 9-11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538
ครั้งที่ 3 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จัดที่ จ.สงขลา, 16-18 มกราคม พ.ศ. 2540
ครั้งที่ 4 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี จัดที่ จ.สงขลา, 12-14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540
ครั้งที่ 5 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีมหานคร จัดที่ จ.ชลบุรี, 24-26 มีนาคม พ.ศ. 2542
ครั้งที่ 6 จัดที่ จ.เพชรบุรี, พฤษภาคม 2543
ครั้งที่ 7 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จัดที่ จ.กรุงเทพมหานคร, พฤษภาคม 2544
ครั้งที่ 8 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยขอนแก่น จัดที่ จ.ขอนแก่น, 23-25 ตุลาคม พ.ศ. 2545
ครั้งที่ 9 จัดที่ จ.เพชรบุรี, 19-21 พฤษภาคม พ.ศ. 2547
ครั้งที่ 10 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง จัดที่ จ.ชลบุรี, 2-4 พฤษภาคม 2548
ครั้งที่ 11 จัดที่ จ.ภูเก็ต, 20-22 เมษายน พ.ศ. 2549
ครั้งที่ 12 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดที่ จ.พิษณุโลก, 2-4 พฤษภาคม 2550
ครั้งที่ 13 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยศรีปทุม จัดที่ พัทยา, 14-16 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
ครั้งที่ 14 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี จัดที่ จ.นครราชสีมา, 13-15 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
ครั้งที่ 15 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี จัดที่ จ.อุบลราชธานี, 12-14 พฤษภาคม พ.ศ. 2553
ครั้งที่ 16 ภาควิชาวิศวกรรมโยธาและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยมหิดล จัดที่ จ.ชลบุรี, 18-20 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
ครั้งที่ 17 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา วิทยาเขตบางเขน ภาควิชาวิศวกรรมโยธา วิทยาเขตกำแพงแสนและภาควิชาวิศวกรรมโยธาและสิ่งแวดล้อม วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติสกลนคร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จัดที่ จ.อุดรธานี, 9-11 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
ครั้งที่ 18 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จัดที่ จ.เชียงใหม่, 8-10 พฤษภาคม 2556
ครั้งที่ 19 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยขอนแก่น จัดที่ จ.ขอนแก่น, 14-16 พฤษภาคม 2557
ที่ตั้ง

ที่ทำการสำนักงาน วสท. 487 ซอยรามคำแหง 39 (เทพลีลา 1) ถนนรามคำแหง แขวงพลับพลา เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร 10310