stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ริดวัน กามิล
ชีวิตส่วนตัว

ริดวัน กามิล เกิดที่เมืองบันดุง เป็นบุตรคนที่สองของอาจารย์ในมหาวิทยาลัยปะจาจารันชื่อ อะเจ มิสบัจ มูฮ์ยิดดิน  เขาเรียนชั้นประถมที่ SDN Banjarsari III Bandung ระหว่างปี ค.ศ. 1978 ถึง ค.ศ. 1984 จากนั้นจึงเรียนชั้นมัธยมศึกษาที่ SMP Negeri 2 Bandung ระหว่างปี ค.ศ. 1984 – ค.ศ. 1987 และ SMA Negeri 3 Bandung ระหว่างปี ค.ศ. 1987 ถึง ค.ศ. 1990 ตามลำดับ จากนั้น ริดวัน กามิล ศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่สถาบันเทคโนโลยีบันดุงและสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1995 ด้วยปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์ สาขาสถาปัตยกรรม จากนั้นเขาเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ เป็นเวลา 2 ปี จนกระทั่งได้รับปริญญาโทด้าน Urban Design  หลังจากสำเร็จการศึกษาปริญญาโทในสหรัฐอเมริกาแล้ว ริดวัน กามิล กลับมายังอินโดนีเซียและดำรงตำแหน่งเป็นอาจารย์ประจำที่สถาบันเทคโนโลยีบันดุงเป็นเวลา 14 ปีในหลักสูตรการศึกษาทางวิศวกรรมสถาปัตยกรรม ก่อนที่จะเข้าสู่โลกของการเมืองในที่สุด
ริดวัน กามิล พบกับอะตาลียา ปรารัตยา ภรรยาของเขา ในงานนิทรรศการที่บันดุง   และมีลูกด้วยกัน 2 คนคือ เอมเมอริล คาห์น มุมตัดซ์ (ค.ศ. 1999 – ค.ศ. 2022) และกามิลลียา ลาเอทิทียา อัซซารา (เกิดปี ค.ศ. 2004) และรับลูกบุญธรรมหนึ่งคนคือ อาร์คานา เอดัน มิสบัค (เกิดปี ค.ศ. 2020) เอมเมอริล บุตรชายคนโต เสียชีวิตที่แบร์น สวิตเซอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 ขณะอายุได้ 22 ปี  ขณะเขาว่ายน้ำที่แม่น้ำอาเรอ  วันที่ 9 มิถุนายน ศพของเขาถูกพบที่เขื่อน Engehalde ในเมืองแบร์น  การเสียชีวิตของเขาได้รับความสนใจอย่างมากในอินโดนีเซีย โดยงานศพของเขาในเมืองบันดุงมีผู้เข้าร่วมหลายพันคน และมีการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ของรัฐ
ชีวิตส่วนตัว > การศึกษา

ริดวัน กามิล ใช้ชีวิตเกือบทั้งชีวิตในเมืองบันดุง ซึ่งเขาเรียนในโรงเรียนรัฐบาลและศึกษาสถาปัตยกรรมที่สถาบันเทคโนโลยีบันดุงซึ่งเป็นสถาบันด้านวิศวกรรมชั้นนำของอินโดนีเซีย หลังจากสำเร็จการศึกษาในระดับวิทยาลัย เขาเดินทางไปสหรัฐอเมริกาเพื่อฝึกงานในบริษัทสถาปัตยกรรม ก่อนที่จะได้รับทุนการศึกษาในปี ค.ศ. 1999 เพื่อศึกษาต่อที่วิทยาลัยการออกแบบสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ในสหรัฐอเมริกา เขาสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 2001 ด้วยปริญญาโทด้านการออกแบบเมืองและมีประสบการณ์การทำงานที่หน่วยงานของรัฐในเบิร์กลีย์ เขาได้รับปริญญาเอกกิตติมศักดิ์ สาขาการบริหารรัฐกิจ จากมหาวิทยาลัยดงอาในปี 2019 จากบทบาทในการพัฒนาการปกครองในจังหวัดชวาตะวันตก
อาชีพการงาน

หลังจากทำงานเป็นสถาปนิกในฮ่องกง ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2547 กามิลและหุ้นส่วนของเขาได้ก่อตั้งบริษัท Urbane  ซึ่งเป็นบริษัทสถาปัตยกรรมที่ตั้งอยู่ในเมืองบันดุง จังหวัดชวาตะวันตก เขานำการออกแบบที่ทันสมัยมาใช้ในงานของเขา ซึ่งครอบคลุมตั้งแต่ตึกพาณิชย์และหอคอยมหาวิทยาลัยไปจนถึงพิพิธภัณฑ์และมัสยิด นอกจากนี้ เขายังเป็นที่รู้จักจากการสร้างพื้นที่สาธารณะแบบเปิดโล่งในพื้นที่อยู่อาศัยที่มีผู้คนพลุกพล่านในเมืองบันดุง ซึ่งเป็นงานอาสาสมัครของเขา
อาชีพการงาน > รางวัล

ในปี ค.ศ. 2006 กามิลได้รับรางวัล Young Creative Entrepreneur Award จาก British Council และเป็นตัวแทนของประเทศอินโดนีเซียในรางวัล International Young Design Entrepreneur of the Year
Urbane Indonesia ติดอันดับหนึ่งในรางวัล BCI Asia Top 10 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2008 ถึง ค.ศ. 2010 และอีกครั้งในปี ค.ศ. 2012
อาชีพการงาน > โครงการ

กามิลเป็นผู้บุกเบิกขบวนการ 'Indonesia Berkebun' (อินโดนีเซียทำสวน) เพื่อสร้างสวนแบบสมัครเล่นในเมืองต่าง ๆ ของอินโดนีเซีย ซึ่งข้อมูลล่าสุดในปี ค.ศ. 2011 โครงการชุมชนได้รับการจัดตั้งขึ้นใน 14 เมืองในประเทศอินโดนีเซีย โดยมีสมาชิกเกือบ 4,000 ราย
โครงการของริดวัน กามิล และ Urbane Indonesia ในอินโดนีเซีย ได้แก่
มัสยิดใหญ่อัลจับบาร์ (Masjid Raya Al Jabbar) ในเมืองบันดุง,
อาคารสำนักงานบริษัทยูไนเต็ดแทรคเตอร์ (United Tractors)
มัสยิดอัลอิรชัด (Masjid Al-Irsyad) และโรงเรียนสอนศาสนาของมัสยิดในเมืองบันดุง
พิพิธภัณฑ์สึนามิในเมืองบันดาอาเจะฮ์
การปรับปรุงอาคารมหาวิทยาลัยตารุมะนะกะรา 1 (Tarumanagara 1) และวิทยาเขตในเขตจาการ์ตาตะวันตก
ศูนย์การค้าราซูนา อีพิเซ็นทรัมในเขตจาการ์ตาใต้
โครงการในต่างประเทศ ได้แก่
แผนพัฒนาอ่าวมารีนา ประเทศสิงคโปร์
มัสยิดกลางอิสลามกรุงปักกิ่ง
แผนพัฒนาริมฝั่งน้ำในเราะซุลคัยมะฮ์
แผนพัฒนาร้านค้าริมฝั่งน้ำในซูโจว
เทคพาร์คในเมืองคุนหมิง
โครงการพัฒนาคลับเฮาส์สำหรับการท่องเที่ยวในเมืองโกลกาตา
การเมือง > นายกเทศมนตรีเมืองบันดุง

ริดวัน กามิล ก้าวเข้าสู่วงการการเมืองโดยการลงเลือกตั้งนายกเทศมนตรีเมืองบันดุงในปี ค.ศ. 2013 ในฐานะผู้สมัครรับเลือกตั้งที่ได้รับการสนับสนุนโดย พรรคยุติธรรมรุ่งเรือง (PKS) พรรคฝั่งนิยมอิสลาม และ พรรคขบวนการอินโดนีเซียยิ่งใหญ่ (เกอรินดรา) พรรคฝั่งชาตินิยม ซึ่งเป็นพรรคการเมืองที่กำลังมาแรงจากสองขั้วทางการเมืองของอินโดนีเซียที่ร่วมมือกันปฏิรูปเมืองและป้องกันไม่ให้ตำแหน่งตกไปอยู่ในมือของพรรคการเมืองใหญ่ในเวลานั้น ภายใต้พรรคการเมืองใหญ่ทั้งสอง บันดุงต้องเผชิญกับเรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับการทุจริต ไม่กี่สัปดาห์หลังการเลือกตั้งในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2013 ดาดา โรซาดา นายกเทศมนตรีเมืองบันดุงในปี ค.ศ. 2003 - ค.ศ. 2013 กลายเป็นผู้ต้องหาในคดีทุจริต และต่อมาก็ถูกตัดสินจำคุก 10 ปี PKS และ เกอรินดรา จึงร่วมกันมองหาผู้สมัครที่มีความสุจริตและมีความน่าเชื่อถือโดยไม่สังกัดพรรคการเมืองใด แต่มีผลงานด้านการงานที่เป็นที่รู้จักผ่านตัวตนของเขา ริดวัน กามิล ซึ่งขณะนั้นยังไม่ได้สังกัดพรรคการเมืองใด ๆ เอาชนะคู่แข่งถึง 7 รายอย่างเด็ดขาดด้วยคะแนนเสียง 45% ซึ่งมากกว่าคู่แข่งที่ใกล้เคียงที่สุดเกือบ 3 เท่า ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีของหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของอินโดนีเซียในวัย 42 ปี
การเมือง > ผู้ว่าการจังหวัดชวาตะวันตก

ด้วยความที่เป็นนายกเทศมนตรีที่ได้รับความนิยมจากคนทั้งประเทศ พรรคการเมืองใหญ่หลายพรรคจึงพยายามเกลี้ยกล่อมให้ริดวัน กามิล ลงสมัครรับเลือกตั้งผู้ว่าการจังหวัดชวาตะวันตกในปี ค.ศ. 2018 โดยพรรคการเมืองเหล่านี้ต้องการผู้สมัครร่วมกับผู้สมัครในพรรคตนเองเพื่อเสริมความนิยมให้กับการลงเลือกตั้งผู้ว่าการจังหวัด โดยพรรคยุติธรรมรุ่งเรือง และพรรคเกอรินดรา ซึ่งกลายเป็นพรรคการเมืองที่แข็งแกร่งขึ้นในปี ค.ศ. 2018 ก็ตัดสินใจจับคู่สมาชิกของตนเองเพื่อลงเลือกตั้งเช่นกัน ริดวัน กามิล ได้รับการรับรองจากพรรคการเมืองที่เล็กกว่าเหมือนเมื่อครั้งลงรับเลือกตั้งนายกเทศมนตรีเมืองบันดุง รวมถึงพรรคสหพัฒนาการที่มีผู้สมัครร่วมในการลงสมัครกับเขาคือ อุอุ รุซานุล อุลุม นายอำเภอเขตตาซิกมาลายะ (Tasikmalaya) โดยริดวัน กามิล ตกลงตามข้อตกลงนี้ โดยตระหนักว่าเขาเป็นที่นิยมในหมู่ผู้มีสิทธิเลือกตั้งในเขตเมืองที่มีความเจริญด้านสื่อและเทคโนโลยี โดยเฉพาะในแถบบันดุง แต่มีความนิยมที่อ่อนแอในกลุ่มผู้ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ชนบท เช่น ตาซิกมาลายะ โดยริดวัน กามิล ชนะอย่างเด็ดขาดอีกครั้งด้วยคะแนนเสียง 33% มากกว่าคู่แข่งที่ใกล้เคียงที่สุดจากพรรคเกอรินดราประมาณ 4%
ชัยชนะของริดวันกามิลในปี ค.ศ. 2013 และ ค.ศ. 2018 พิสูจน์ให้เห็นว่าผู้สมัครอิสระสามารถชนะการเลือกตั้งในอินโดนีเซียได้ หากบุคคลนั้นมีบุคลิกดึงดูดใจ มีการสร้างแคมเปญสื่อที่เข้มแข็ง และมีการสื่อสารที่ดีกับพรรคการเมืองทุกพรรค แม้จะมีการศึกษาแบบตะวันตกและมีทัศนคติแบบพหุนิยม แต่ริดวัน กามิล ก็เข้าใจดีว่าจะสร้างสัมพันธ์กับกลุ่มอิสลามในอินโดนีเซีย ซึ่งเป็นประเทศที่มีประชากรมุสลิมมากที่สุดในโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชวาตะวันตกที่ขึ้นชื่อเรื่องอิสลามอนุรักษ์นิยม
ในช่วงวาระการดำรงตำแหน่งของเขา ริดวัน กามิล ได้ริเริ่มโครงการระบบขนส่งด่วนด้วยรถโดยสารประจำทางในเมืองบันดุง โดยระบบขนส่งด่วนด้วยรถโดยสารประจำทางได้ผสมผสานรถโดยสารไฟฟ้า รถไฟฟ้า และกระเช้าไฟฟ้าเข้าด้วยกันเพื่อบรรเทาปัญหาการจราจรติดขัดในเมืองบันดุง โดยโครงการดังกล่าวมีกำหนดจะเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 2023
วัดภาวนาราม (จังหวัดสมุทรปราการ)

| วัดภาวนาราม |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดภาวนาราม, วัดภาวณาสุวรรณาราม
ที่ตั้ง: หมู่ที่ 1  ตำบลนาเกลือ อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ 10290
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสมุห์ สมศักดิ์ ชวโน
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดภาวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านขุนสมุทรไทย (แพรกตะเข้) ตำบลนาเกลือ อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูสมุห์ สมศักดิ์ ชวโน เป็นเจ้าอาวาส
วัดภาวนารามได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2518 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 โดยมีนายประยงค์ เต่าทอง เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด นายจ้อยและนางอบเชย เต่าทอง ถวายที่ดินให้สร้างวัด ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2522 ได้ทำพิธียกวัดถวายแด่สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) เจ้าอาวาสวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ วัดมีชื่อเดิมว่า วัดภาวณาสุวรรณาราม ต่อมาตัดคำว่า "สุวรรณา" ออก จึงเป็นชื่อ "วัดภาวนาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
วัดภาวนารามมีถาวรวัตถุประกอบด้วยวิหารหลวงพ่อโต โบสถ์ไม้แดง หอระฆัง กุฏิพระภิกษุ 10 หลัง และเมรุ
คอมพิวเตอร์วิทัศน์

คอมพิวเตอร์วิทัศน์ (อังกฤษ: computer vision) เป็นศาสตร์ที่ใช้ในการเข้าใจว่าคอมพิวเตอร์สามารถเข้าใจภาพหรือวิดีโอในรูปแบบเดียวกับที่ระบบการมองเห็นของมนุษย์ คอมพิวเตอร์วิทัศน์รวมขั้นตอนการ ได้มา การประมวลผล การวิเคราะห์ และเข้าใจที่สามารถนำข้อมูลออกมาใช้ในการพยากรณ์หรือการตัดสินใจได้
คอมพิวเตอร์วิทัศน์ว่าด้วยเรื่องเกี่ยวกับการดึงสารสนเทศจากรูปภาพหรือวีดิทัศน์ เครื่องมือที่ใช้ในคอมพิวเตอร์วิทัศน์ได้แก่ คณิตศาสตร์โดยเฉพาะ เรขาคณิต พีชคณิตเชิงเส้น สถิติ และ การวิจัยดำเนินงาน (การหาค่าเหมาะที่สุด) และการวิเคราะห์เชิงฟังก์ชัน โดยเครื่องมือเหล่านี้ใช้ในการสร้างขั้นตอนวิธีหรือ ขั้นตอนวิธี ในการแยกส่วนภาพ และ การจัดกลุ่มภาพเพือให้คอมพิวเตอร์สามารถ "เข้าใจ" ทัศนียภาพ หรือคุณลักษณะต่าง ๆ ในภาพ
เป้าหมาย

เป้าหมายโดยทั่วไปของคอมพิวเตอร์วิทัศน์ได้แก่
การตรวจจับ ตัดแบ่งขอบเขต ระบุตำแหน่ง และ รู้จำ วัตถุที่ต้องการในภาพ เช่น หน้าคน
การประเมินผล สำหรับ การตัดเบ่งขอบเขตวัตถุในภาพ หรือ การวางทาบเทียบ เป็นต้น
การวางทาบเทียบของ มุมมองต่าง ๆ ของทัศนียภาพ หรือ วัตถุหนึ่ง ๆ
การติดตาม วัตถุหนึ่ง ๆ ในภาพต่อเนื่อง
การเชื่อมโยงมุมมองต่าง ๆ ของทัศนียภาพหนึ่ง ๆ เพื่อสร้างแบบจำลองสามมิติ ของทัศนียภาพนั้น แบบจำลองดังกล่าวอาจนำมาใช้เพื่อนำทางหุ่นยนต์ ในทัศนียภาพจริง
การกะประมาณ ท่าทางต่าง ๆ ของมนุษย์ และ ส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย เช่น แขน ขา นิ้วมือ ฯลฯ ในสามมิติ
การค้นหา รูปภาพด้วยเนื้อหาของภาพ ในฐานข้อมูลภาพขนาดใหญ่
เพื่อที่จะบรรลุซึ่งเป้าหมายเหล่านี้ ระบบคอมพิวเตอร์วิทัศน์ จะต้องใช้กระบวนการต่างๆ เช่น การรู้จำแบบ การเรียนรู้เชิงสถิติ เรขาคณิตเชิงภาพฉาย การประมวลผลภาพ ทฤษฎีกราฟ และอื่น ๆ
คอมพิวเตอร์วิทัศน์การรับรู้ นั้น เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับ จิตวิทยาการรับรู้ และ การคำนวณทางชีวภาพ
การประยุกต์ใช้คอมพิวเตอร์วิทัศน์อันหนึ่งที่น่าสนใจ ได้แก่ การสร้างปรากฏการลวงตาต่าง ๆ ในภาพยนตร์ ปัจจุบัน เราจะพบการประยุกต์ใช้ คอมพิวเตอร์วิทัศน์ในสาขาต่าง ๆ เช่น การแพทย์ การทหาร ระบบตรวจตราและรักษาความปลอดภัย การตรวจสอบและควบคุมคุณภาพ ระบบหุ่นยนต์ รถยนต์ และอื่น ๆ
ในปัจจุบัน เครื่องจักรวิทัศน์ และ การจัดการรูปภาพทางการแพทย์ ที่ใช้วิธีการต่าง ๆ ทางคอมพิวเตอร์วิทัศน์ ได้รับการพัฒนา และ จัดจำหน่าย ในตลาดโลก คิดรวมเป็นมูลค่า หลายหมื่นล้านบาทต่อปี
สาขาที่เกี่ยวข้อง

การถ่ายภาพ 3 มิติ (three-dimensional imaging)
ข้อมูลเพิ่มเติม

The Computer Vision Homepage
CVonline: The Evolving, Distributed, Non-Proprietary, On-Line Compendium of Computer Vision
บทความที่น่าสนใจ Fisher, R., "Is Computer Vision Still AI?", AI Magazine, Vol 15, No. 2, pp 21--27, 1994
Image and Vision Computing Laboratory เก็บถาวร 2005-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ท่าอากาศยานชางงีสิงคโปร์

ท่าอากาศยานนานาชาติชางงีสิงคโปร์ (IATA: SIN, ICAO: WSSS) (จีน: 新加坡樟宜机场; พินอิน: Xīnjiāpō Zhāngyí Jīchǎng) หรือเรียกโดยทั่วไปว่าสนามบินชางงี ตั้งอยู่ในเขตชางงี เป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินสิงคโปร์แอร์ไลน์, สิงคโปร์แอร์ไลน์คาร์โก, ซิลค์แอร์, ไทเกอร์แอร์เวย์, เจ็ตสตาร์เอเชียแอร์เวย์ และแวลูแอร์ และเป็นหนึ่งในจุดศูนย์กลางด้านการคมนาคมทางอากาศของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ในปี พ.ศ. 2549 ท่าอากาศยานแห่งนี้รองรับผู้โดยสารจำนวนถึง 35 ล้านคน เพิ่มมากขึ้น 8% จากปีงบประมาณ 2548 พ.ศ. 2552 ท่าอากาศยานชางงีได้รับการลงคะแนนให้เป็นท่าอากาศยานที่ดีที่สุดในโลก อันดับที่สามรองจากท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อนและท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง
ประวัติ

ท่าอากาศยานนานาชาติสิงคโปร์ที่ Paya Lebar เป็นท่าอากาศยานหลักแห่งที่สามของสิงคโปร์นับจากท่าอากาศยาน Seletar (ท่าอากาศยานหลักในปี 2473 - 2480) และท่าอากาศยาน Kallang (2480 – 2498) เปิดในปี 2498 แต่ด้วยรันเวย์เดียวและอาคารผู้โดยสารขนาดเล็ก การขนส่งสนามบินประสบปัญหาความแออัดไม่สามารถรับมือกับการจราจรที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างรุนแรงในช่วงทศวรรษ 1970 (ปี 2513-2522)จำนวนผู้โดยสารต่อปีเพิ่มขึ้นอย่างมากจาก 300,000 คนในปี 2498 เป็น 1.7 ล้านคนในปี 2513 และ 4 ล้านคนในปี 2518
รัฐบาลขณะนั้นมีสองทางเลือก คือ ขยายท่าอากาศยานที่มีอยู่ที่ Paya Lebar หรือสร้างท่าอากาศยานใหม่ที่สถานที่อื่น หลังจากศึกษาอย่างกว้างขวางในปี 2515 รัฐบาลตัดสินใจรักษาสภาพท่าอากาศยานหลักที่ Paya Lebar ตามคำแนะนำจากที่ปรึกษาด้านการบินของอังกฤษ ทำให้เกิดการสร้างรันเวย์ที่สองและการปรับปรุงและขยายอาคารผู้โดยสารในหนึ่งปีต่อมา อย่างไรก็ตามได้มีการทบทวนใหม่อีกครั้งเมื่อมีแรงกดดันที่จะขยายสนามบินเนื่องจากวิกฤตการณ์น้ำมันปี 2516
ด้วยความกังวลว่าท่าอากาศยาน Paya Lebar ที่มีอยู่ในพื้นที่เดิมตั้งมีความเสี่ยงที่ถูกปิดล้อมในทุกด้านจากการเติบโตของเมือง รัฐบาลจึงตัดสินใจในปี 2518 เพื่อสร้างท่าอากาศยานแห่งใหม่ที่ปลายสุดทางทิศตะวันออกของเกาะหลักที่เขตชางงีในพื้นที่ฐานทัพอากาศชางงีที่มีอยู่เดิม ซึ่งท่าอากาศยานแห่งใหม่นี้จะสามารถขยายได้อย่างง่ายดายด้วยการถมทะเล
อย่างไรก็ตามการจราจรทางการบินที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่าอากาศยานจึงต้องเริ่มสร้างและขยายตัวในเวลาเดียวกัน นอกจากนี้มีการวางแผนให้เครื่องบินต้องบินข้ามทะเลแทนเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหามลภาวะทางเสียงหากบินผ่านพื้นที่ที่อยู่อาศัยเช่นเดียวกับที่ท่าอากาศยาน Paya Lebar และช่วยหลีกเลี่ยงผลกระทบร้ายแรงในกรณีที่เกิดอุบัติเหตุทางอากาศที่อาจเกิดขึ้นบนพื้นดิน
ซึ่งต่อมาท่าอากาศยาน Paya Lebar ได้ถูกดัดแปลงเพื่อใช้เป็นฐานทัพอากาศ Paya Lebar แทนฐานทัพอากาศชางงีเดิม
รายละเอียดท่าอากาศยาน

ท่าอากาศยานชางงีให้บริการโดยสายการบินมากกว่า 100 สายสู่จุดหมายปลายทางกว่า 400 แห่งในกว่า 100 ประเทศทั่วโลก โดยท่าอากาศยานมีการเคลื่อนไหวของเครื่องบินถึง 7,400 เที่ยวบินต่อสัปดาห์ นับเป็นหนึ่งเที่ยวบินทุกๆ 80 วินาที
ในปี 2019 มีความเคลื่อนไหวของผู้โดยสารมากถึง 68,300,000 คน (เพิ่มขึ้น 4.0% จากปีก่อนหน้า)มากที่สุดในประวัติศาสตร์ 38 ปี ทำให้เป็นท่าอากาศยานที่มีจำนวนผู้โดยสารมากที่สุดอันดับที่เจ็ดของโลกและอันดับที่สามในเอเชีย ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019 ท่าอากาศยานชางงีมีจำนวนผู้โดยสารกว่า 6.41 ล้านคน เป็นเดือนที่มากที่สุดตั้งแต่เปิดทำการในปี 1981 นอกจากนี้แล้วยังได้ทำลาสถิติจำนวนผู้โดยสารสูงสุดต่อวันในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2019 ด้วยผู้โดยสารกว่า 226,692 คน ท่าอากาศยานชางงีเป็นฐานการบินสำคัญสำหรับสายการบินต่างๆ ทั้งสายการบินโดยสารและสายการบินขนส่งสินค้า โดยในปี 2019 มีอัตราการเคลื่อนที่สินค้ามากถึง 2.01 ล้านตัน การเคลื่อนที่อากาศยานลดลง 1.0% จากปีก่อนหน้าเป็ร 382,000 ลำในปี 2019
รายละเอียดท่าอากาศยาน > อาคารผู้โดยสาร

อาคาร 1 (เปิดให้บริการปี พ.ศ. 2524)
อาคาร 2 (เปิดให้บริการปี พ.ศ. 2533)
อาคาร 3 (เปิดให้บริการปี พ.ศ. 2551)
อาคาร 4 (เปิดให้บริการวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2560)
อาคาร 5 (เปิดให้บริการประมาณปี พ.ศ. 2563)
จูเวิลชางงีแอร์พอร์ต  (เปิดให้บริการประมาณปี พ.ศ. 2562)
รายละเอียดท่าอากาศยาน > หอควบคุมจราจรทางอากาศ

หอควบคุมจราจรทางอากาศถูกสร้างขึ้นตามแผนพัฒนาท่าอากาศยานชางงีระยะที่หนึ่ง ให้บริการการควบคุมการจราจรทางอากาศ ทั้งการขึ้นบิน ลงจอด และการเคลื่อนที่อากาศยานภายในและภายนอกท่าอากาศยาน โดยตั้งอยู่บริเวณระหว่างสองทางวิ่งเดิม (02L/20R และ 02C/20C ปัจจุบัน) และมีความสูง 81 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล
รายละเอียดท่าอากาศยาน > พื้นที่พาณิชยกรรมเชิงประสม

บทความหลัก: จูเวิลชางงีแอร์พอร์ต
จูเวิลชางงีแอร์พอร์ต ซึ่งเปิดตัวในวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 2019 เป็นอาคารพาณิชย์กรรมเชิงประสมและศูนย์การค้าที่ตั้งอยู่ระหว่างอาคารผู้โดยสารหลังที่ 1, 2 และ 3 บริเวณที่จอดรถอาคารผู้โดยสารหลังที่ 1 เดิม ซึ่งปัจจุบันได้ปรับเปลี่ยนให้เป็นที่จอดรถใต้ดินแล้ว จูเวิลได้ถูกพัฒนาโดยบมจ.จูเวิลชางงีแอร์พอร์ตทรัสที, กิจการร่วมค้าของชางงีแอร์พอร์ตกรุ๊ปและคาปิตาแลนด์ผ่านบริษัทลูกคาปิตาแลนด์มอลล์เอเชีย โดยมีมูลค่าโครงการอยู่ที่ 1.7 พันล้านดอลลาร์สิงคโปร์
โครงการนี้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วงกระจายผู้โดยสารจากอาคารผู้โดยสารหลังที่ 1 ทำให้สามารถรองรับผู้โดยสารได้ถึง 24 ล้านคนต่อปีภายใน ค.ศ.  2018 เนื่องด้วยมีจุดเช็คอินและห้องรับรอง จูเวิลจึงถือเป็นหนึ่งในอาคารผู้โดยสารอย่างไม่เป็นทางการในตัว ภายในมีการติดตั้ง "เดอะเรนวอร์เท็กซ์" น้ำพุวนจากหลังคาซึ่งเป็นน้ำตกในร่มที่สูงที่สุดในโลก
รายชื่อสายการบิน > เที่ยวบินขนส่งสินค้า (คาร์โก)

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
Aerologic: บาห์เรน, เดลี, Leipzig
แอร์ฮ่องกง: ฮ่องกง
เอเชียน่าคาร์โก: โซล-อินชอน
Cardig Air: Balikpapan, โฮจิมินห์ซิตี, Jakarta-Soekarno-Hatta
Cargolux: Amman, Baku, เจนไน, Damascus, กัวลาลัมเปอร์, ลอสแอนเจลิส, Luxembourg
คาเธ่ย์แปซิฟิคคาร์โก: ฮ่องกง, ปีนัง
ไชนาแอร์ไลน์คาร์โก: ไทเป-เถาหยวน
ไชนาคาร์โกแอร์ไลน์: เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง
อีวีเอแอร์คาร์โก: กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ, Jakarta-Soekarno-Hatta, ปีนัง, ไทเป-เถาหยวน
FedEx Express: Anchorage, เซบู, กว่างโจว, Jakarta-Soekarno-Hatta, Memphis, นูอาร์ก, โอะซะกะ-คันไซ, ปีนัง, ซานฟรานซิสโก, เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง, Subic, โตเกียว-นาริตะ
ฮ่องกงแอร์ไลน์: ฮ่องกง
Jett8 Airlines Cargo: เจนไน, ดูไบ, ฮ่องกง, Luxembourg, แมนเชสเตอร์
โคเรียนแอร์คาร์โก: ฮานอย, โซล-อินชอน
ลุฟต์ฮันซาคาร์โก: บาห์เรน, เดลี, Leipzig/Halle
เคแอลเอ็มคาร์โก: อัมสเตอร์ดัม, ดูไบ, ปีนัง
MASKargo: กัวลาลัมเปอร์
Martinair Cargo: อัมสเตอร์ดัม, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ, Riyadh, Sharjah
นิปปอนคาร์โกแอร์ไลน์: กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ, โอะซะกะ-คันไซ, โตเกียว-นาริตะ
Republic Express Airlines: Jakarta-Soekarno-Hatta
เซี่ยงไฮ้แอร์ไลน์คาร์โก: โฮจิมินห์ซิตี, เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง
สิงคโปร์แอร์ไลน์คาร์โก: Adelaide, อัมสเตอร์ดัม, Anchorage, แอตแลนตา, โอกแลนด์, Bangalore, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ, บรัสเซลส์, เจนไน, ชิคาโก-โอแฮร์, โคเปนเฮเกน, ดัสลาส-ฟอร์ตเวิร์ธ, ธากา, ดูไบ, ฮานอย, ฮ่องกง, โจฮันเนสเบิร์ก, ลอนดอน-ฮีทโธรว์, ลอสแอนเจลิส, เมลเบิร์น, มุมไบ, ไนโรบี, หนานจิง, เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง, Sharjah, ซิดนีย์, ไทเป-เถาหยวน, โตเกียว-นาริตะ, Xiamen
TNT Airways: Liège, เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง
Transmile Air Services: Labuan, กัวลาลัมเปอร์, กูชิง
Tri-MG Intra Asia Airlines: Balikpapan, Jakarta-Soekarno-Hatta, กัวลาลัมเปอร์, พนมเปญ
UPS Airlines: กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ, Clark, โคโลญ, ดูไบ, กว่างโจว, ฮ่องกง, มุมไบ, เซินเจิ้น, ซิดนีย์, ไทเป-เถาหยวน
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์

26 มีนาคม พ.ศ. 2534: เครื่องบินแอร์บัส เอ310 ของสายการบินสิงคโปร์แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 117 ที่ออกจากกัวลาลัมเปอร์ ถูกชายสี่คนจี้ขณะเดินทางไปยังสิงคโปร์ คนร้ายต้องการเติมน้ำมันให้เครื่องบินเพื่อให้บินไปถึงออสเตรเลีย เมื่อเครื่องบินลงจอดที่สิงคโปร์ หน่วยจู่โจมได้บุกเข้าไปในเครื่องบินแล้วสังหารคนร้ายชาวปากีสถานทั้งสี่คน ขณะที่ผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมดไม่ได้รับอันตราย
11 ตุลาคม พ.ศ. 2550: อุซามะฮ์ ชูบลัก (Osama R.M. Shublaq) ชาวปาเลสไตน์ ได้ลักลอบขึ้นเครื่องบินของสายการบินสิงคโปร์แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 119 จากกัวลาลัมเปอร์ แล้วตกออกจากโครงส่วนล่างของเครื่องบิน ตำรวจของท่าอากาศยานได้จับกุมและเนรเทศกลับไปมาเลเซียในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา
4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553: เครื่องบินแอร์บัส เอ380 ของสายการบินควอนตัส เที่ยวบินที่ 32 ชื่อว่า "Nancy-Bird Walton" ประสบปัญหาเครื่องยนต์ภายในลำตัวเครื่องบินด้านซ้ายขัดข้องอย่างรุนแรง เครื่องบินสามารถลงจอดได้อย่างปลอดภัย ผู้โดยสารทั้ง 433 คนและลูกเรือทั้ง 26 คนไม่ได้รับอันตราย ขณะที่ฝาครอบเครื่องยนต์ที่ขัดข้องได้ตกลงไปที่เกาะบาตัม
แหล่งข้อมูลอื่น

ท่าอากาศยานชางงีสิงคโปร์ (อังกฤษ)
อาคารผู้โดยสารสายการบินต้นทุนต่ำ (อังกฤษ)
| ด ค กท่าอากาศยานหลักของประเทศในอาเซียน |
| --- | --- |
รัฐสมาชิก:    ซูการ์โน-ฮัตตา    สุวรรณภูมิ    กัวลาลัมเปอร์    บรูไน    พนมเปญ    เตินเซินเญิ้ต    วัตไต    นินอย อากีโน    ชางงีสิงคโปร์    ย่างกุ้ง 
รัฐสังเกตการณ์:    ประธานาธิบดีนีกูเลา ลูบาตู    แจ็กสันส์ 
| ด ค ก บทความเกี่ยวกับประเทศสิงคโปร์ |
| --- | --- | --- |
| ประวัติศาสตร์ |  กำเนิดสิงคโปร์สมัยใหม่  นิคมช่องแคบ  ยุทธการที่สิงคโปร์  ญี่ปุ่นยึดครอง  Sook Ching massacre  1962 referendum  PAP-UMNO relations  |  |
| การเมือง  และรัฐบาล |  ประธานาธิบดี  สภา  พรรคการเมือง  นายกรัฐมนตรี  คณะรัฐมนตรี  การเลือกตั้ง  รัฐธรรมนูญ  กฏหมาย  ความสัมพันธ์กับต่างประเทศ  การต่อต้านการก่อการร้าย  การทหาร  ตำรวจ  สิทธิมนุษยชน  |  |
| เศรษฐกิจ |  ดอลลาร์สิงคโปร์  บริษัท  ธนาคาร  ตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์  องค์การเงินตรา  Central Provident Fund  Biopolis  Fusionopolis  คณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจ  JTC Corporation  บริการทางการเงิน  สนามบิน ชางงี  สายการบินสิงคโปร์  ท่าเรือของสิงคโปร์  รถไฟ  รถบัส  ขับรถ  การสื่อสาร  ท่องเที่ยว  |  |
| ภูมิศาสตร์ |  ชายหาด  Chek Jawa  เขตอนุรักษ์  สถานที่  สิ่งมีชีวิต  เกาะ  ทะเลสาบ  สวนสาธารณะ  แม่น้ำ  ผังเมือง  |  |
| ประชากรและสังคม |  สตรี  มลายู  จีน  อินเดีย  ชาวเปอรานากัน  ยุโรป  อาหรับ  สิทธิมนุษยชน กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ  ศาสนา  ภาษาราชการ ภาษาอังกฤษ  ภาษาจีน  ภาษามลายู  ภาษาทมิฬ  ภาษาอื่น ๆ  |  |
| วัฒนธรรม |  สถาปัตยกรรม  ภาพยนตร์  อาหาร  การศึกษา  วรรณคดี  ดนตรี  เทศกาล  กีฬา  บุหรี่  |  |
| สัญลักษณ์ |  ธง  ตราแผ่นดิน  เพลงชาติ  National pledge  Vanda Miss Joaquim  Lion Head symbol  Merlion  |  |
| อื่น ๆ |  อนาคต  |  |
| ด ค กสถานที่ในสิงคโปร์แบ่งตามภูมิภาค |
| --- | --- |
Listed by planning areas (Subzones in parentheses)
กลาง:  พื้นที่กลางนคร (Central Area (City centre))  บิชาน (Bishan) แมรี่เมานท์ (Marymount)  ทอมสันตอนบน (Upper Thomson)  บูกิตเมระห์ เนินอเล็กซานดร้า (Alexandra Hill)  อเล็กซานดร้าเหนือ (Alexandra North)  บูกิตโฮซวี (Bukit Ho Swee)  ถนนอู่ (Depot Road)  สวนเอเวอร์ตัน (Everton Park)  ฮาร์บอร์ฟรอนท์ (HarbourFront)/มาริไทม์ สแควร์ (Maritime Square)  เนินเฮนเดอร์สัน (Henderson Hill)  คัมปง ทง บารู (Kampong Tiong Bahru)  โรงพยาบาลสิงคโปร์เจนเนอรัล (Singapore General Hospital)  เตโลกบลังกะห์ไดรฟ์ (Telok Blangah Drive)  เตโลกบลังกะห์ไรส์ (Telok Blangah Rise)  เตโลกบลังกะห์เวย์ (Telok Blangah Way)  ทงบารู (Tiong Bahru)  ควีนส์ทาวน์ (Queenstown) เครือจักรภพ (Commonwealth)  โดเวอร์ (Dover)  กิมโม (Ghim Moh)  สันเคนท์ (Kent Ridge)  มาร์กาเร็ตไดรฟ์ (Margaret Drive) 
ออก:  ปาซีร์ริซ  แทมปินส์ (Tampines) ซีเม (Simei)  แทมปินส์ตะวันออก (Tampines East)  แทมปินส์เหนือ (Tampines North)  แทมปินส์ตะวันตก (Tampines West)  ซิลิน (Xilin) 
เหนือ:  หลินชั่วกั่ง (Lim Chu Kang) 
ออกเฉียงเหนือ:  พังกอล 
ตก:  บุนเลย์ 
โบอิง 747-300 ของสิงคโปร์แอร์ไลน์ที่ท่าอากาศยานชางงีในปี 1985
แผนผังท่าอากาศยาน
เดอะเรนวอร์เท็กซ์ที่จูเวิลชางงีแอร์พอร์ต
วัดหลักสาม

| วัดหลักสาม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดหลักสาม, วัดอาทิตย์จันทราราม, สำนักสงฆ์พระอาทิตย์ พระจันทร์
ที่ตั้ง: เลขที่ 525 ถนนเลียบคลองภาษีเจริญฝั่งใต้ แขวงหนองแขม เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร 10160
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อใหญ่
เจ้าอาวาส: พระครูสังฆรักษ์แก้ว สัจจวโร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหลักสาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองภาษีเจริญ ในแขวงหนองแขม เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร
วัดหลักสามเดิมชื่อ สำนักสงฆ์พระอาทิตย์ พระจันทร์ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2515 นายชวลิต เงินล้าน และเพื่อนได้มีจิตศรัทธาตั้งสำนักสงฆ์ขึ้น มีเจ้าอาวาสองค์แรกคือ พระครูสังฆรักษ์แก้ว สัจจวโร ต่อมาเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2531 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดในพระพุทธศาสนา มีนามว่า "วัดหลักสาม" ผู้ขออนุญาตตั้งวัดคือ นายเล็ก สีเฟื่อง และดาบตำรวจ บุญช่วย ปิณฑะคุปต์ โดยมีพระครูสังฆรักษ์แก้ว สัจจวโร เป็นเจ้าอาวาส วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544
ปูชนียวัตถุในวัดได้แก่ หลวงพ่อใหญ่ เจ้าแม่กวนอิม ไอ้ไข่ บริเวณวัดหลักสามมีชุมชนข้างวัดหลักสามโดยมีจำนวนครัวเรือนทั้งหมดราว 80 ครัวเรือน
พี่สาวจ้าวต่างโลก เริ่มต้นชีวิตร่วมเดินทางต่างโลกกับพี่สาว

| --- | --- |
พี่สาวจ้าวต่างโลก เริ่มต้นชีวิตร่วมเดินทางต่างโลกกับพี่สาว

異世界ワンターンキル姉さん〜姉同伴の異世界生活はじめました〜 (Isekai One Turn Kill Nee-san: Ane Dōhan no Isekai Seikatsu Hajimemashita)
ชื่อภาษาอังกฤษ: My One-Hit Kill Sister
นวนิยายชุด
เขียนโดย: โคโนเอะ
สำนักพิมพ์: โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร
วางจำหน่ายตั้งแต่: 28 ธันวาคม พ.ศ. 2562 – ปัจจุบัน
มังงะ
เขียนโดย: โคโนเอะ
วาดภาพโดย: เค็นจิ ทางูจิ
สำนักพิมพ์: โชงากูกัง
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: เซ็นชู
ในเครือ: โชเน็งซันเดย์คอมิกส์สเปเชียล
นิตยสาร: ซันเดย์เวบรี ซันเดย์เจน-เอ็กซ์ รายเดือน
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 6 มีนาคม พ.ศ. 2563 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 10
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ฮิโรอากิ ทากางิ
เขียนบทโดย: โยเฮ คาชิอิ
สตูดิโอ: เก็กโก
เครือข่าย: โตเกียวเอ็มเอ็กซ์
ฉาย:  8 เมษายน พ.ศ. 2566  –  24 มิถุนายน พ.ศ. 2566
ตอน: 12
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
พี่สาวจ้าวต่างโลก เริ่มต้นชีวิตร่วมเดินทางต่างโลกกับพี่สาว (ญี่ปุ่น: 異世界ワンターンキル姉さん〜姉同伴の異世界生活はじめました〜; โรมาจิ: Isekai One Turn Kill Nee-san: Ane Dōhan no Isekai Seikatsu Hajimemashita) เป็นนวนิยายเว็บญี่ปุ่น เขียนโดยโคโนเอะ เริ่มเผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์นิยายออนไลน์สร้างโดยผู้ใช้โชเซ็ตสึกะ นิ นาโรในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 ยังไม่มีการตีพิมพ์ซีรีส์นวนิยายในรูปแบบหนังสือ มังงะดัดแปลงวาดภาพโดยเค็นจิ ทางูจิ เผยแพร่ออนไลน์ทางเว็บไซต์ซันเดย์เวเบรีของสำนักพิมพ์โชงากูกังและตีพิมพ์ในนิตยสารซันเดย์เจน-เอ็กซ์ รายเดือน นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 รวบรวมตีพิมเป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 9 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอเก็กโก ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2566
ดูเพิ่ม

พี่จ๋าอย่าจิ้น อีกหนึ่งซีรีส์มังงะที่แต่งเรื่องและวาดภาพโดยเค็นจิ ทางูจิ
แหล่งข้อมูลอื่น

นวนิยายเว็บ ที่โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการของมังงะ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
พี่สาวจ้าวต่างโลก เริ่มต้นชีวิตร่วมเดินทางต่างโลกกับพี่สาว (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ