stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เลออโคออนและบุตร
ประวัติ

เรื่องราวของเลออโคออนเป็นหัวเรื่องของบทละครโดยโซโฟคลีส (Sophocles) ที่ปัจจุบันสูญหายไปแล้ว และกล่าวถึงโดยนักเขียนกรีกคนอื่นๆ  ที่กล่าวว่าเลออโคออนถูกสังหารหลังจากที่พยายามเปิดเผยอุบายของม้าโทรจันที่ฝ่ายกรีกส่งเข้ามาในทรอยโดยการพุ่งด้วยหอก อพอลโลหรือโพไซดอนจึงส่งงูทะเลสองตัวมาสังหารเลออโคออนและบุตร ซึ่งทำให้ฝ่ายโทรจันตีความหมายว่าม้าโทรจันเป็นม้าศักดิ์สิทธิ์ เหตุการณ์นี้บรรยายโดยเวอร์จิลใน "แอเนียด" (Aeneid) แต่อาจจะเป็นคำบรรยายที่เขียนหลังจากประติมากรรมชิ้นนี้สร้างเสร็จแล้วก็เป็นได้
เวลาที่สร้างก็สันนิษฐานกันว่าอาจจะประมาณระหว่างราว 160 ปีไปจนถึงราว 20 ปีก่อนคริสต์ศักราช คำจารึกที่พบที่ลินดอส (Lindos) ในโรดส์กล่าวถึงอเจซานเดอร์แห่งโรดส์ และ เอธีโนโดรอส ในช่วง 42 ปีก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งทำให้ช่วงเวลาระหว่าง 42 ถึง 20 ปีก่อนคริสต์ศักราชเป็นช่วงเวลาที่มีเหตุผลที่สุดสำหรับเวลาที่ใช้ในการสร้างงานชิ้นนี้ อีกข้อหนึ่งที่ยังไม่ทราบกันคือไม่ทราบว่าเป็นงานต้นฉบับหรือเป็นงานก็อปปีจากงานต้นฉบับที่สร้างก่อนหน้านั้น มีผู้เสนอว่าประติมากรทั้งสามคนที่กล่าวเป็นนักก็อปปีผู้อาจจะก็อปปีจากประติมากรรมสัมริดจากเพอร์กามอน (Pergamon) ที่สร้างราว 200 ก่อนคริสต์ศักราช ในหนังสือ "Natural History"  (XXXVI, 37) พลินิกล่าวว่าเป็นประติมากรรมที่ตั้งอยู่ที่พระราชวังของจักรพรรดิไททัส และอ้างต่อไปอีกว่าเป็นงานที่แกะสลักจากหินอ่อนก้อนเดียว แต่ต่อมาพบว่าเป็นงานที่แกะสลักจากหินอ่อนเจ็ดก้อนที่ผสานกันอย่างแนบเนียน.
ประติมากรรมชิ้นนี้อาจจะเป็นงานต้นฉบับที่ถูกสั่งให้ทำสำหรับบ้านของชาวโรมันผู้มั่งคั่งที่หายไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง แต่มาพบอีกครั้งในปี ค.ศ. 1506 ไม่ไกลจากพระราชวังทอง (Domus Aurea) ของจักรพรรดิเนโรผู้ครองจักรวรรดิโรมันระหว่างปี ค.ศ. 54 ถึงปี ค.ศ. 68 อาจจะเป็นไปได้ว่าเป็นงานที่เป็นของพระองค์เอง เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ผู้เป็นนักสะสมงานศิลปะกรีกโรมันตัวยงได้งานชิ้นนี้มาเป็นเจ้าของ พระองค์ก็ได้นำไปตั้งไว้ที่สวนเบลเวเดียร์ในวังวาติกันที่ในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์วาติกัน  ในปี ค.ศ. 2005 ลินน์ แค็ทเทอร์สันเสนอว่าเป็นงานปลอมที่แกะสลักโดยไมเคิล แอนเจโล แต่ริชาร์ด บริลเลียนท์ผู้ประพันธ์ "เลออโคออนของฉัน" ค้านว่าข้อเสนอนี้ "ไม่มีมูลใดใดทั้งสิ้น"
การบูรณปฏิสังขรณ์

เมื่อพบประติมากรรมชิ้นนี้ถูกขุดพบ บางส่วนก็หายไปบ้างเช่นแขนขวาของเลออโคออน และมือและแขนของลูก นักนิยมศิลปะต่างก็ถกเถียงกันถึงรูปทรงที่ควรจะเป็นของส่วนที่หายไป ไมเคิล แอนเจโลเสนอว่าแขนที่หายไปเป็นท่าที่เอี้ยวข้ามไหล่ไปทางข้างหลัง แต่ผู้อื่นเชื่อว่าควรจะยื่นขึ้นไปเหนือศีรษะอย่างแสดงความเป็นวีรบุรุษ พระสันตะปาปาจูเลียสจึงทรงจัดให้มีการแข่งขันกันอย่างลำลองในการสร้างแขนใหม่โดยมีราฟาเอลเป็นผู้ตัดสิน ฝ่ายที่ชนะคือฝ่ายที่อ้างว่าเป็นแขนที่เหยียดขึ้นไป แขนใหม่ในรูปนี้จึงได้รับการต่อเติม
ในปี ค.ศ. 1906 นักโบราณคดี, นักค้าขายศิลปะ และผู้อำนายการพิพิธภัณฑ์บาร์รัคโคลุดวิก พอลลัค (Ludwig Pollak) พบแขนหินอ่อนในลานการก่อสร้างในกรุงโรม เมื่อสังเกตเห็นความคล้ายคลึงของสิ่งที่พบกับประติมากรรมเลออโคออน พอลลัคก็นำไปให้พิพิธภัณฑ์วาติกัน แต่พิพิธภัณฑ์นำไปเก็บทิ้งไว้ในห้องเก็บของอยู่ราวห้าสิบ จนในคริสต์ทศวรรษ 1950 ทางพิพิธภัณฑ์ก็ตัดสินใจว่าแขนที่พบนี้—ที่เอี้ยวไปทางข้างหลังเช่นที่ไมเคิล แอนเจโลเสนอ—เป็นส่วนหนึ่งของประติมากรรมเลออโคออน ส่วนที่ได้รับการต่อเติมก็ถูกถอดออกและแทนที่ด้วยแขนที่พบใหม่ ส่วนมือและแขนของลูกที่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ก็ถูกถอดออก จากการสังเกตองค์ประกอบต่างๆ ระหว่างการบูรณปฏิสังขรณ์ ผู้ทำการก็พบว่าทรงเดิมของกลุ่มประติมากรรมนี้เป็นทรงที่แน่นหรือบีบตัวกว่าส่วนที่มาขยายให้โปร่งขึ้นโดยการซ่อมแซมในภายหลัง ลักษณะที่เปิดกว้างออกไปที่เห็นกันอย่างคุ้นเคยเป็นผลมาจากการบูรณปฏิสังขรณ์มาตั้งแต่สมัยโรมันจนมาถึงสมัยยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา
งานชิ้นนี้ได้รับการเลียนแบบหลายครั้งรวมทั้งชิ้นที่เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปที่วังแกรนด์มาสเตอร์ (Palace of the Grand Master of the Knights of Rhodes) ของอัศวินเซนต์จอห์นที่โรดส์ งานก็อปปีหลายชิ้นยังเป็นงานที่เป็นแขนยืดขึ้นไปเหนือศีรษะ แต่งานก็อปปีที่วังแกรนด์มาสเตอร์ได้รับการแก้ไขให้เป็นแขนเอี้ยวไปข้างหลังแล้ว
อิทธิพล

การพบประติมากรรม "เลออโคออนและบุตร" สร้างความประทับใจและมีผลต่อประติมากรชาวอิตาลี และมีอิทธิพลต่อการวิวัฒนาการงานศิลปะในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี กล่าวกันว่าไมเคิล แอนเจโลมีความประทับใจในขนาดและความยั่วยวนของงานประติมากรรมของกรีกเป็นอันมาก โดยเฉพาะการแกะสลักร่างกายของชาย อิทธิพลของ "เลออโคออน" จะเห็นได้ชัดในงานประติมากรรมหลายชิ้นที่สร้างโดยไมเคิล แอนเจโลในตอนปลายเช่น "ทาสปฏิวัติ" (Rebellious Slave) หรือ "ทาสใกล้ตาย" (Dying Slave) ที่สร้างสำหรับอนุสรณ์ผู้ตายของสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2
กอทโธลด์ เอเฟรม เลสซิง (Gotthold Ephraim Lessing) เขียนบทความศึกษางานประติมากรรมชิ้นนี้ในบทความ "เลออโคออน" ที่กล่าวถึงการเสียชีวิตอย่างวีรบุรุษในหัวข้องหนึ่ง บทความ "เลออโคออน" ถือกันว่าเป็นงานเขียนวิจารณ์ศิลปะหนึ่งในบรรดางานเขียนประเภทนี้เป็นครั้งแรก
สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 ทรงจ้างให้ประติมากรชาวฟลอเรนซ์บาร์โทโลเมโอ บันดิเนลลิ สร้างก็อปปีของงานชิ้นนี้ "เลออโคออน" ของบาดิเนลลิ (ที่ได้รับการก็อปปีหลายครั้ง) ปัจจุบันอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ ส่วนงานชิ้นที่หล่อด้วยสำริดที่หล่อจากพิมพ์ที่สร้างจากงานต้นฉบับสำหรับพระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศสเพื่อนำไปตั้งที่พระราชวังฟงแตนบโลในปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์
ทิเชียนสร้างงานล้อชิ้นหนึ่งที่เป็นภาพลิงสามตัวแทนที่จะเป็นมนุษย์ งานล้อนี้ตีความหมายกันว่าเป็นการเยาะเย้ยงานก็อปปีที่ไม่ถึงขั้นของบันดิเนลลิ แต่ก็มีผู้ค้านว่าเป็นงานที่สร้างขึ้นเพื่อโต้ตอบการโต้เถียงกันเกี่ยวกับความคล้ายคลึงของกายวิภาคระหว่างมนุษย์และลิง
ประติมากรรมชิ้นที่เป็นต้นฉบับถูกจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 นำกลับไปปารีสหลังจากที่ทรงพิชิตอิตาลีได้ในปี ค.ศ. 1799 และทรงนำไปตั้งไว้ที่พิพิธภัณฑ์นโปเลียนที่ลูฟร์ ที่กลายมาเป็นสิ่งที่มีอิทธิพลต่องานศิลปะในฝรั่งเศสในสมัยฟื้นฟูคลาสสิก หลังจากที่จักรพรรดินโปเลียนสิ้นอำนาจแล้ว "เลออโคออน" ก็ถูกนำกลับไปยังวาติกันโดยฝ่ายอังกฤษในปี ค.ศ. 1816
เลออโคออนในปรัชญาศิลปะ

คำบรรยาย "เลออโคออน" ของพลินิที่ว่า  "เป็นงานที่ควรจะเป็นที่ชื่นชมกว่างานใดใด ไม่ว่าจะเป็นงานจิตรกรรมหรือประติมากรรมตั้งแต่ได้ที่ได้สร้างกันขึ้นมา" นำไปสู่การอภิปรายที่อ้างว่างานชิ้นนี้เป็นงานศิลปะที่ดีที่สุดในบรรดางานศิลปะทั้งหมดที่สร้างกันมา นักประวัติศาตร์ชาวเยอรมันโยฮันน์ โยฮาคิม วิงเคลมันน์ (Johann Joachim Winkelmann) เขียนถึงความขัดแย้งของการชื่นชมความงามขณะที่เป็นฉากของความตายและความหายนะ แต่ความเห็นที่มีอิทธิพลที่สุดคือความเห็นของกอทโธลด์ เอเฟรม เลสซิง ในบทความ "เลออโคออน: บทความเกี่ยวกับความจำกัดของจิตรกรรมและร้อยกรอง" (Laocoon: An Essay on the Limits of Painting and Poetry) ที่พิจารณาถึงความแตกต่างระหว่างการสร้างศิลปะทางตาและการสร้างศิลปะทางวรรณกรรม โดยเปรียบเทียบประติมากรรม "เลออโคออน" กับ งานเขียนของเวอร์จิล เลสซิงกล่าวว่าศิลปินไม่อาจจะสร้างงานที่แสดงความทุกขทรมานทางกายอย่างเป็นจริงเป็นจังได้นอกไปจากว่าจะต้องสร้างให้มีความงามในตัว ไม่เช่นนั้นก็จะเป็นภาพที่ทารุณจนเกินกว่าที่จะดูได้
แต่ปฏิกิริยาที่แตกต่างจากสิ่งอื่นใดที่เกี่ยวกับการอภิปรายของหัวข้อนี้คืองานของวิลเลียม เบลคที่เป็นภาพ "เลออโคออน" พร้อมด้วยความเห็นที่เขียนเป็นกราฟฟิตีเป็นอักขระภาษาต่างๆ รอบทิศทางรอบภาพ ที่เป็นการแสดงทฤษฎีของเบลคที่ว่าการเลียนแบบศิลปะกรีกและโรมันเป็นสิ่งที่มีอันตรายต่อความสร้างสรรค์ทางศิลปะ และงานประติมากรรมของกรีกและโรมันเป็นสัญลักษณ์ของความงามที่ไม่น่าสนใจเท่าใดนักเมื่อเปรียบเทียบกับศิลปะจูเดโอ-คริสเตียน
"เลออโคออน" ในประติมากรรม "เลออโคออนและบุตร"  มีอิทธิพลต่อตัวแบบอเมริกันอินเดียนในงานประติมากรรม "ความช่วยเหลือ" (The Rescue)  โดยโฮราชิโอ กรีนโน (Horatio Greenough) ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าของตึกรัฐสภาสหรัฐอเมริกา (U.S. Capitol) มาเป็นเวลากว่าหนึ่งร้อยปีแล้ว
ในตอนใกล้จะจบของหนังสือ "คริสมัสต์แคโรล" (A Christmas Carol) โดยชาร์ลส์ ดิคเก้นส์ เอเบเนเซอร์ สครูจออกความเห็นกับตัวเองว่าทำตัวสมเป็น "เลออโคออน" ด้วยถุงเท้าถุงน่องของตัวเอง เพราะความรีบที่จะแต่งตัวจนพัวพันไปด้วยเสื้อผ้ารุงรังรอบตัว ซึ่งเป็นการอ้างอิงโดยตรงถึงประติมากรรมเลออโคออน
ในปี ค.ศ. 1910 นักวิจารณ์เออร์วิง แบ็บบิทตั้งชื่อบทความว่า "เลออโคออนใหม่: บทความเกี่ยวกับความสับสนของศิลปะ" (The New Laokoon: An Essay on the Confusion of the Arts) ที่เป็นบทความเกี่ยวกับวัฒนธรรมร่วมสมัยของต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในปี ค.ศ. 1940 เคลเมนต์ กรีนเบิร์ก เขียนบทความ  "ทางไปสู่เลออโคออนใหม่" ที่กรีนเบิร์กกล่าวว่าศิลปะนามธรรมเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในการวัดคุณค่าของงาน ชื่อเดียวกันนี้นำไปเป็นชื่องานแสดงศิลปะ เก็บถาวร 2008-12-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนที่สถาบันเฮนรี มัวร์ ในปี ค.ศ. 2007 ที่เป็นงานแสดงศิลปะที่แสดงงานของศิลปินสมัยใหม่ที่ได้รับอิทธิพลจากประติมากรรม "เลออโคออนและบุตร"
ดูเพิ่ม

ประติมากรรม
เลออโคออน
สงครามเมืองทรอย
| ด ค กจุดหมายตาในกรุงโรม |
| --- | --- |
คริสต์ศาสนสถานและอื่น ๆ:  สุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม  ซันการ์โลอัลเลกวัตโตรฟอนตาเน  บาซิลิกาซานเคลเมนเต  มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร  มหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพง  อัครมหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน  โบสถ์เจซู  เก็ตโตโรมัน  วัดซานตาโครเชอินเจรูซาเล็มเม  วัดซานตามาเรียเดกลิอันเจลิเอเดอิมาร์ติริ  วัดซานตามาเรียอินอราโคเอลิ  วัดซานตามาเรียอินคอสเมดิน  วัดซานตามาเรียอินทราสเตเวเร  วัดซานตาพราสเซเด  วัดซานตาซาบีนา  มหาวิหารเซนต์ปีเตอร์  วัดซานอิโวอัลลาซาปิเอ็นซา  โบสถ์น้อยซิสทีน 
สวน อุทยาน และธรรมชาติ:  เกาะไทเบอร์  คฤหาสน์อาดา  คฤหาสน์บอร์เกเซ  คฤหาสน์ดอเรียพามฟิลิ  คฤหาสน์เมดิชิ 
เทวสถานโบราณ  อนุสาวรีย์ และสนามกีฬา:  แท่นบูชาแห่งสันติ  ปราสาทซันตันเจโล  กีร์กุสมักซิมุส  โคลอสเซียม  เสามาร์กุส เอาเรลิอุส  ศูนย์กลางการปกครองของโรมัน  จัตุรัสลาร์โกดิทอร์เรอาร์เจนตินา  อนุสาวรีย์วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2  โอบิลิสค์ในกรุงโรม  คฤหาสน์บาร์แบรินิ  วิหารแพนธีอัน  ปิรามิดเซสติอัส  ลานประชาคมโรมัน  เทวสถานคาสเตอร์และโพลลักซ์  เทวสถานเฮอร์คิวลีสวิคเตอร์  เทวสถานจูปิเตอร์ (เนินคาปิโตลิเน)  เทวสถานแซเทิร์น  เทวสถานเวสตา  โรงละครมาร์เซลลัส  โรงละครปอมเปย์  เทวสถานพอร์ทูนัส  เสาตรายานุส  ตลาดตรายานุส  ที่บรรจุศพออกัสตัส 
สะพานส่งน้ำ จัตุรัส  น้ำพุ หอ และกำแพง:  น้ำพุเตรวี  โรงอาบน้ำการากัลลา  กำแพงออเรเลียน  กำแพงเซอร์เวียน  วังฟาร์เนเซ  จัตุรัสนาโวนา  บันไดสเปน  หอมิลิซิเอ 
ประติมากรรม:  อพอลโลเบลเวเดียร์  เอากุสตุสแห่งปรีมาปอร์ตา  สัตยโอฐ  เลอาโคอันและบุตร 
เนินเจ็ดยอด:  เนินอเว็นติเน  เนินเคเลียน  เนินคาปิโตลิเน  เนินเอสควิลิเน  เนินปาลาตีนุส  เนินควิรินาล  เนินวิมินาล 
ด้านหน้าของประติมากรรมที่ได้รับการบูรณะก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 20
ด้านหน้าของประติมากรรมในปัจจุบัน
ด้านข้างที่เห็นแขนบิดไปข้างหลัง
"ความช่วยเหลือ" โดยโฮราชิโอ กรีนโน
"เลออโคออน" โดย เอล เกรโร
เล็ตส์สเตย์ทูเก็ดเดอร์ (เพลง)

"เล็ตส์สเตย์ทูเก็ดเดอร์" (อังกฤษ: Let's Stay Together) เป็นเพลงของอัล กรีน จากอัลบั้มชื่อเดียวกัน ที่ออกจำหน่ายเมื่อ ค.ศ. 1972 เพลงผลิตและบันทึกเสียงโดยวิลลี มิตเชลล์ และผสมเสียงโดยมิตเชลล์ และเทร์รี แมนนิง เพลงออกเป็นซิงเกิลใน ค.ศ. 1971 "เล็ตส์สเตย์ทูเก็ดเดอร์" ขึ้นอันดับหนึ่งบนบิลบอร์ดฮอต 100 และอยู่ในชาร์ตนาน 16 สัปดาห์ และขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตอาร์แอนด์บีของบิลบอร์ดนาน 9 สัปดาห์ บิลบอร์ดจัดให้เป็นเพลงอันดับที่ 11 แห่งปี ค.ศ. 1972 และนิตยสารโรลลิงสโตนจัดอันดับให้อยู่อันดับที่ 60 ในรายชื่อเพลง 500 เพลงที่ดีที่สุดตลอดกาล
เลส พอล

บทความนี้เกี่ยวกับนักดนตรีและออกแบบกีตาร์ไฟฟ้า สำหรับกีตาร์ ดูที่ กิบซัน เลส พอล‎
| เลส พอล |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Lester William Polsfuss
เกิด: 9 มิถุนายน ค.ศ. 1915(1915-06-09) Waukesha, รัฐวิสคอนซิน  สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 13 สิงหาคม ค.ศ. 2009(2009-08-13) (94 ปี) White Plains, รัฐนิวยอร์ก  สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: Jazz, country, Blues, rock, rock'n'roll​
อาชีพ: Innovator, Inventor, Musician, Songwriter
เครื่องดนตรี: Guitar, banjo, harmonica
ช่วงปี: 1928-2009

เว็บไซต์: www.lespaulonline.com
เลส พอล (อังกฤษ: Lester William Polsfuss; 9 มิถุนายน พ.ศ. 2458 – 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552) นักประดิษฐ์ นักดนตรี และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เป็นผู้ริเริ่มประดิษฐ์กีตาร์ไฟฟ้าแบบตัวถังทึบที่สามารถ “ทำให้เสียงแบบเพลงร็อคแอนด์โรลเป็นไปได้”   เลส พอลได้รับเกียรติเป็นผู้ริเริ่มด้านนวัตกรรมการอัดเสียงเพลงแบบต่างๆ รวมถึงการอัดเสียงทับซ้อน (Overdubbing) หรือ “การอัดเสียงทับเสียง” (Sound on sound)  เสียงประกอบ (Sound effect) เสียงเหลื่อม (Delay effect) และการอัดเสียงแบบลู่อเนก (Multitrack recording)
ด้วยความเก่งกาจทางนวัตกรรมนี้เองที่เอื้อให้พอลมีแบบอย่างการเล่นของตนเอง ซึ่งรวม “การเล่นโน๊ตสวยงามเป็นประโยค” (lick) “การเคาะสายรัวๆ” (trill) เทคนิคลำดับคอร์ด (Chording sequence) หรือ fretting และการจับเวลา ซึ่งทำให้การเล่นเขาแตกต่างไปจากวงการดนตรีที่ร่วมสมัยอยู่ในเวลานั้นและกลายเป็นแรงบันดาลใจให้แก่นักกีตาร์จำนวนมากในปัจจุบัน เลส พอลอัดแผ่นเสียงร่วมกับภรรยา คือแมรี่ ฟอร์ด ในช่วงทศวรรษ 1950 (ประมาณ พ.ศ. 2494 - พ.ศ. 2503) ซึ่งจำหน่ายได้เป็นจำนวนหลายล้านแผ่น
ในด้านเกียรติประวัติ เลส พอล เป็นหนึ่งในจำนวนน้อยคนที่ได้รับการจัดนิทรรศการเดี่ยวอย่างถาวรในหอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล โดยได้รับการจารึกไว้ในเว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ดนตรีว่าเป็น "สถาปนิก" และผู้มีชื่อร่วมกับ แซม ฟิลิปส์ และ อลัน ฟรีด
ชีวิตช่วงต้น

เลส พอล เกิดที่เมืองวูกีชา ในรัฐวิสคอนซิน เป็นบุตรของจอร์จ และ เอเวอลีน โพลส์ฟัส เชื้อสายเยอรมัน มารดาของพอลเป็นญาติห่างๆ กับผู้ก่อตั้งบริษัทผลิตเบียร์ (Valentin Blatz Brewing Company) บริษัทผลิตรถยนต์  
พ่อและแม่หย่าจากกันเสียตั้งแต่พอลยังอยู่ในวัยเด็ก. แม่ของพอลได้ปรับชื่อสกุลแบบชาวปรัสเซียให้ง่ายขึ้นเป็น “Polsfuss” ตั้งก่อนที่พอลจะใช้ชื่อ เลส พอลบนเวทีการแสดง พอลมีชื่อเล่นอีกชื่อว่า “แดงร้อนแดง” (Red Hot Red) และ "รูห์บาบแดง" (Rhubarb Red)
ชีวิตส่วนตัว

พอลแต่งงานกับเวอร์จิเนีย เว็บบ์ เมื่อ พ.ศ. 2481 มีบุตรด้วยกัน 2 คนแต่หย่าขาดจากกันเมื่อ พ.ศ. 2492 และแต่งงานกับฟอร์ดในปีต่อมา หลังจากมีบุตรด้วยกัน 1 คนก็ได้หย่าจากกันเมื่อ พ.ศ. 2506
การถึงแก่กรรม

เลส พอลถึงแก่กรรมด้วยโรคปอดอักเสบแทรกที่โรงพยาบาลไวท์เพลน นิวยอร์ก เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552  ท่ามกลางญาติและเพื่อนฝูงรายล้อมข้างเตียง ทนายของพอลแถลงข่าวว่า พอล ได้เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลเนื่องจากการเจ็บป่วย
ผลงาน > อัลบั้ม

Feedback (1944)—compilation
Les Paul Trio (1946)—compilation
Hawaiian Paradise (1949)
The Hit Makers! (1950)
The New Sound (1950)
Les Paul's New Sound, Volume 2 (1951)
Bye Bye Blues! (1952)
Gallopin' Guitars (1952)—compilation
Les and Mary (1955)
Time to Dream (1957)
Lover's Luau (1959)
The Hits of Les and Mary (1960)—compilation
Bouquet of Roses (1962)
Warm and Wonderful (1962)
Swingin' South (1963)
Fabulous Les Paul and Mary Ford (1965)
Les Paul Now! (1968)
Guitar Tapestry
Lover
The Guitar Artistry of Les Paul (1971)
The World is Still Waiting for the Sunrise (1974)—compilation
The Best of Les Paul with Mary Ford (1974)—compilation
Chester and Lester (1976)—with Chet Atkins
Guitar Monsters (1977)—with Chet Atkins
Les Paul and Mary Ford (1978)—compilation
Multi Trackin'  (1979)
All-Time Greatest Hits (1983)—compilation
The Very Best of Les Paul with  Mary Ford (1983)—compilation
Tiger Rag (1984)—compilation
Famille Nombreuse (1992)—compilation
The World Is Waiting (1992)—compilation
The Best of the Capitol Masters: Selections From "The Legend and the Legacy" Box Set (1992)—compilation
All-Time Greatest Hits (1992)—compilation
Their All-Time Greatest Hits (1995)—compilation
Les Paul: The Legend and the Legacy (1996; a four-CD box set chronicling his years with Capitol Records)
16 Most Requested Songs (1996)—compilation
The Complete Decca Trios—Plus (1936–1947) (1997)—compilation
California Melodies (2003)
Les Paul & Friends: American Made World Played (2005)
Les Paul And Friends: A Tribute To A Legend (2008)
ผลงาน > เพลงเดี่ยว

"It's Been a Long, Long Time"—Bing Crosby & The Les Paul Trio (1945), #1 on Billboard Pop singles chart, 1 week, December 8
"Rumors Are Flying"—Andrews Sisters & Les Paul (1946)
"Lover (When You're Near Me)" (1948)
"Brazil" (1948)
"What Is This Thing Called Love?" (1948)
"Nola" (1950)
"Goofus" (1950)
"Little Rock 69 Getaway" (1950/1951)
"Tennessee Waltz"—Les Paul & Mary Ford (1950/1951)
"Mockingbird Hill"—Les Paul & Mary Ford (1951)
"How High The Moon"—Les Paul & Mary Ford (1951), #1, Billboard Pop singles chart, 9 weeks, April 21 – June 16; #1, Cashbox, 2 weeks
"I Wish I Had Never Seen Sunshine"—Les Paul & Mary Ford (1951)
"The World Is Waiting for the Sunrise"—Les Paul & Mary Ford (1951)
"Just One More Chance"—Les Paul & Mary Ford (1951)
"Jazz Me Blues" (1951)
"Josephine" (1951)
"Whispering" (1951)
"Jingle Bells" (1951)
"Tiger Rag"—Les Paul & Mary Ford (1952)
"I'm Confessin' (That I Love You)"—Les Paul & Mary Ford (1952)
"Carioca" (1952)
"In the Good Old Summertime"—Les Paul & Mary Ford (1952)
"Smoke Rings"—Les Paul & Mary Ford (1952)
"Meet Mister Callaghan" (1952)
"Take Me In Your Arms And Hold Me"—Les Paul & Mary Ford (1952)
"Lady of Spain" (1952)
"My Baby's Coming Home"—Les Paul & Mary Ford (1952)
"Bye Bye Blues"—Les Paul & Mary Ford (1953)
"I'm Sitting On Top Of The World"—Les Paul & Mary Ford (1953)
"Sleep" (Fred Waring's theme song) (1953)
"Vaya Con Dios"—Les Paul & Mary Ford (1953), #1, Billboard Pop singles chart, 11 weeks, August 8 – October 3, November 7–14; #1, Cashbox, 5 weeks
"Johnny (Is The Boy For Me)"—Les Paul & Mary Ford (1953)
"Don'cha Hear Them Bells"—Les Paul & Mary Ford (1953), #13, Billboard; #32, Cashbox
"The Kangaroo" (1953), #23, Cashbox
"I Really Don't Want To Know"—Les Paul & Mary Ford (1954)
"I'm A Fool To Care"—Les Paul & Mary Ford (1954)
"Whither Thou Goest"—Les Paul & Mary Ford (1954)
"Mandolino"—Les Paul & Mary Ford (1954)
"Song in Blue"—Les Paul & Mary Ford (1954), #17, Cashbox
"Hummingbird"—Les Paul & Mary Ford (1955)
"Amukiriki (The Lord Willing)"—Les Paul & Mary Ford (1955)
"Magic Melody"—Les Paul & Mary Ford (1955)
"Texas Lady"—Les Paul & Mary Ford (1956)
"Moritat" (Theme from "Three Penny Opera") (1956)
"Nuevo Laredo"—Les Paul & Mary Ford (1956)
"Cinco Robles (Five Oaks)"—Les Paul & Mary Ford (1957)
"Put A Ring On My Finger"—Les Paul & Mary Ford (1958)
"Jura (I Swear I Love You)"—Les Paul & Mary Ford (1961)
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Les Paul Site
Les Paul—Daily Telegraph obituary
AP Obituary in the New York Times
Les Paul Receives 2007 National Medal of Arts เก็บถาวร 2007-12-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Les Paul, Topics, Wisconsin Historical Society เก็บถาวร 2015-02-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Les Paul's House of Sound Discovery World's Interactive Experience
NBC radio shows by Les Paul, Mary Ford, and bassist/percussionist Ed Stapleton. At the Internet Archive.  Free mp3 files of eleven of their radio shows including their audition show.
The Wizard of Waukesha, Variety.com
The Wizard of Waukesha at Allmovie
Light a Pixel for Les Paul เก็บถาวร 2009-08-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Les Paul on 'Miles of Music'
The Gibson Les Paul กีตาร์ที่เป็นที่นิยมมากที่สุดในโลกตัวหนึ่งที่ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่พอล
เลส พอล พ.ศ. 2551
เลส พอล พ.ศ. 2551
เลิฟอะรูมิไลค์ รักอะไรไม่รู้

| เลิฟอะรูมิไลค์ รักอะไรไม่รู้ |
| --- | --- |

กำกับ: ฆนาการ สายทอง   จิต กำเหนิดรัตน์
เขียนบท: ภูมิ บุณยสมภพ   เสรี พงศ์นิธิ
อำนวยการสร้าง: ธวัชชัย เพ็ญภักดี
นักแสดงนำ: พิษณุ นิ่มสกุล   ชีรณัฐ ยูสานนท์   นุชพัชร วงษ์สุวรรณ   ค่อม ชวนชื่น   รัฐศาสตร์ รุ่งศิริทิพย์
กำกับภาพ: ธรรมเจริญ พรหมพันธุ์
ดนตรีประกอบ: วานิลลา สกาย   นคร โฆสิตไพศาล
บริษัทผู้สร้าง: มันเวิร์ค โปรดักชั่น  
วันฉาย: 29 ตุลาคม พ.ศ. 2558
ความยาว: 108 นาที
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ทำเงิน: 11.36 ล้านบาท
เลิฟอะรูมิไลค์ รักอะไรไม่รู้ (อังกฤษ: Love Arumirai) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวรัก-ตลก ออกฉายในโรงภาพยนตร์วันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2558 กำกับโดย ฆนาการ สายทอง และ จิต กำเหนิดรัตน์ นำแสดงโดย พิษณุ นิ่มสกุล, ชีรณัฐ ยูสานนท์, นุชพัชร วงษ์สุวรรณ, ค่อม ชวนชื่น และ รัฐศาสตร์ รุ่งศิริทิพย์
ภาพยนตร์เล่าถึงเรื่องราวคู่รักที่กำลังตกอยู่ในสภาวะไม่เข้าใจกัน เปลี่ยนร่างสลับวิญญาณ จนกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความปั่นป่วนวุ่นวายในชีวิต
เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องราวความรักของสามีภรรยาที่คบกันมาได้ 7 ปีเต็ม แต่ความรักของทั้งคู่เริ่มจืดจาง เพราะต่างฝ่ายต่างหมกมุ่นอยู่กับความฝันและหน้าที่การงานจนลืมที่จะดูแลเอาใจใส่กันและกัน ผู้กองเก้ง (พิษณุ นิ่มสกุล) วุ่นอยู่กับการตามสืบคดี พ่อค้ายารายใหญ่ เก้งแฝงตัวเข้าไปในแก๊งรถซิ่งนาม "ปลวกไรเดอร์" โดยภารกิจนี้อันตรายเกินกว่าที่เก้งจะให้ เบลล่า (ชีรณัฐ ยูสานนท์) ผู้เป็นภรรยารู้ได้ ขณะที่เบลล่าดีไซเนอร์แบรนด์ดังของเมืองไทย สามารถโชว์ผลงานการออกแบบได้โดดเด่นจน ลุค (ชาริล ชับปุยส์) ตัวแทนแบรนด์เสื้อผ้ายี่ห้อดังจากฝรั่งเศสเชิญให้เบลล่าไปร่วมทีมออกแบบเสื้อผ้าถึงปารีส ซึ่งเบลล่าหวังกับงานชิ้นนี้มาก แต่เก้งกลับเข้าใจผิดคิดว่าความสัมพันธ์ของเบลล่าและลุคนั้นเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมงาน
สองสามีภรรยาที่เป็นทั้งคู่รักและคู่กัดทะเลาะกันจนต่างฝ่ายต่างเริ่มเอือมระอาจนเกือบถึงขั้นเลิกรา แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อสวรรค์อยากเล่นตลกกับชีวิตคู่โดยการสาปให้สองคู่รักที่ไม่ค่อยลงรอยกันต้องสลับร่างกันในเช้าตรู่ ของวันสำคัญที่ต่างฝ่ายต่างมีงานที่ต้องทำ
ทั้งสองจึงจำใจแสร้ง สวมบทบาทเป็นกันและกัน เบลล่าดีไซเนอร์คนเก่งที่ต้องเปลี่ยนจากการจับเสื้อผ้านุ่มๆ มาเป็นจับปืนกระบอกโตแทนสามีส่วนผู้กองเก้งที่ไม่รู้อะไรเรื่องแฟชั่นเลยกลับต้องเป็นหัวหน้างานการออกแบบซึ่งต่างฝ่ายต่างกุมชะตาชีวิตของกันและกันในขณะเดียวกันทั้งคู่ต้องหาวิธีกลับร่างคืนเดิมให้ได้ก่อนที่ต่างฝ่ายจะทำลายชีวิตหน้าที่การงานของกันและกันไปมากกว่านี้
นักแสดง > นักแสดงหลัก

พิษณุ นิ่มสกุล รับบทเป็น ผู้กองเก้ง ตำรวจหนุ่มมากความสามารถ ถนัดงานสืบสวน และปฏิบัติภารกิจเสี่ยงอันตรายอยู่หลายครั้ง แต่งงานกับนักดีไซเนอร์ เบลล่า
ชีรณัฐ ยูสานนท์ รับบทเป็น เบลล่า อดีตนางแบบชื่อดังที่ผันตัวมาเจ้าของห้องเสื้อและนักดีไซเนอร์ที่กำลัง โกอินเตอร์ แต่งงานกับตำรวจหนุ่ม ผู้กองเก้ง
นักแสดง > นักแสดงสมทบ

นุชพัชร วงษ์สุวรรณ รับบทเป็น สารวัตรเหม เพื่อนสนิทของผู้กองเก้ง
ชาริล ชับปุยส์ รับบทเป็น ลุค ตัวแทนแบรนด์เสื้อผ้ายี่ห้อดังจากฝรั่งเศส มีเชื้อสายไทย-สวิตเซอร์แลนด์
ค่อม ชวนชื่น รับบทเป็น จ่านนท์ ตำรวจสายยาเสพติดเพื่อนของผู้กองเก้ง
รัฐศาสตร์ รุ่งศิริทิพย์ รับบทเป็น วิน หัวหน้าแก๊งปลวกไรเดอร์ที่เสียเหลี่ยมแข่งมอเตอร์ไซค์แพ้ผู้กองเก้ง
ขนิษฐา เพ็ญภักดี รับบทเป็น เจสซี่ นางแบบสาวชื่อดังเพื่อนสนิทเบลล่า และปกปิดความเป็นเลสเบี้ยนของตนเอง
ยัด เฟดเฟ่
เฟี้ยวฟ้าว สุดสวิงริงโก้ รับบทเป็น จีจี้ เพื่อนร่วมงานของเบลล่า
ธนาการ ทิพยเมฑากุล รับบทเป็น ผู้กองเสงี่ยม ผู้ช่วยธุรการของสารวัตรเขม
รัศมีแข ฟ้าเกื้อล้น
ถิรพัฒน์ โรจน์ปัญญากิจ
ดาว ขำมิน
เพลงประกอบภาพยนตร์

"ไป่กันเมี้ยน" ศิลปิน อรุณรัตน์ คำฤทธิ์ และ กรวิก จันทร์แด่น
แหล่งข้อมูลอื่น

เลิฟอะรูมิไลค์ รักอะไรไม่รู้ ที่สยามโซน
เลาดาแอร์

บทความนี้เกี่ยวกับสายการบินสัญชาติออสเตรียที่เลิกดำเนินงานแล้ว สำหรับสายการบินลูกของไรอันแอร์ ดูที่ เลาดาโมชั่น สำหรับสายการบินต้นทุนต่ำสัญชาติมอลตา ดูที่ เลาดายุโรป
เลาดาแอร์ (อังกฤษ: Lauda Air) เป็นสายการบินสัญชาติออสเตรีย โดยมีสำนักงานใหญ่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเวียนนา โดย นิกิ เลาดา อดีตแชมป์โลกฟอร์มูลาร์วัน ได้ก่อตั้งสายการบินนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1979 ในช่วงเวลาต่อมา เลาดาแอร์ได้กลายเป็นสายการบินเช่าเหมาลำในเครือของออสเตรียนแอร์ไลน์ ต่อมาในวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 2013 กิจการของเลาดาแอร์ได้ถูกโอนย้ายไปยังออสเตรียนเอ็มฮอลิเดย์
ประวัติ

เลาดาแอร์ก่อตั้งขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1979 โดยอดีตแชมป์แข่งรถฟอร์มูลาร์วัน นิกิ เลาดา และเริ่มดำเนินการในปีค.ศ. 1985 โดยเริ่มดำเนินการเป็นบริการเช่าเหมาลำ เครื่องบินเจ็ตประเภทแรกของเลาดาแอร์คือ บีเอซี 1-11 โดยเครื่องบินเหล่านี้เช่าจากทารอม เลาดาเปิดสำนักงานใหญ่ในชเวแชต ประเทศออสเตรีย
เลาดาแอร์กลายเป็นบริษัทในเครือของออสเตรียนแอร์ไลน์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2000 และมีพนักงาน 35 คนในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2007 ในปี 2005 เที่ยวบินของเลาดาแอร์ได้รวมเข้ากับสายการบินออสเตรียนแอร์ไลน์ และป้ายชื่อ "เลาดาแอร์" เป็นผู้ดำเนินการเที่ยวบินเช่าเหมาลำภายในกลุ่มสายการบินออสเตรียน
เลาดาแอร์ได้ผนวกเข้ากับออสเตรียนแอร์ไลน์อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 เครื่องบินทุกลำในฝูงบินของเลาดาแอร์นี้ถูกย้ายไปยังออสเตรียนแอร์ไลน์เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 เพื่อให้สามารถใช้ประโยชน์จากโครงสร้างสายการบินออสเตรียน
เลาดาร์แอร์เริ่มยกเลิกเที่ยวบินฤดูร้อนในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2013 ก่อนถูกแทนที่ด้วย "ออสเตรียนเอ็มฮอลิเดย์"
จุดหมายปลายทาง

สายการบินออสเตรียนแอร์ไลน์ให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทาง 38 แห่งภายใต้ชื่อเลาดาแอร์เป็นประจำจนถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2013
ฝูงบิน

เลาดาแอร์เคยมีเครื่องบินในฝูงดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | ปลดประจำการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ320-200 | 1999 | 2005 |  |
| บีเอซี 1-11-500 | 1980s | 1990s |  |
| โบอิง 737-200 | 1985 | 2013 |  |
| โบอิง 737-300 | 1985 | 2013 |  |
| โบอิง 737-400 | 1985 | 2013 |  |
| โบอิง 737-600 | 1985 | 2013 |  |
| โบอิง 737-700 | 1985 | 2013 |  |
| โบอิง 737-800 | 1985 | 2013 |  |
| โบอิง 767-300อีอาร์ | 1990 | 1991 | หนึ่งลำเกิดอุบัติเหตุในเที่ยวบินที่ 004 |
| โบอิง 767-300อีอาร์ | 1990 | 2007 |  |
| โบอิง 777-200อีอาร์ | 1997 | 2005 |  |
| บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ-100 | 1994 | 2004 | โอนย้ายไปยังออสเตรียนแอโรว์ |
| ฟอกเกอร์ เอฟ-27 เฟรนด์ชิป | 1985 | 1994 |  |

แอร์บัส เอ320-200
โบอิง 737-800
โบอิง 767-300อีอาร์
โบอิง 777-200อีอาร์
เลาดาเอ็กซ์คลูทีฟ

เลาดาแอร์ให้บริการฝูงบินซึ่งประกอบด้วยเครื่องบินเจ็ตขนาดเล็ก 3 ลำ ได้แก่ เซสนา ไซเทชั่นทู (9 ที่นั่ง), บอมบาร์ดิเอร์ เลียร์ 60 (7 ที่นั่ง) และ แดสซอล์ท ฟอลคอน 20 (12 ที่นั่ง) เครื่องบินทุกลำใช้สำหรับเที่ยวบินเช่าเหมาลำส่วนตัว
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์สำคัญ

เที่ยวบินที่ 004 ในวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1991 โบอิง 767-300อีอาร์ ได้ดำเนินเที่ยวบินจากฮ่องกงไปยังเวียนนา โดยมีจุดแวะพักที่กรุงเทพมหานคร หลังจากขึ้นบินจากท่าอากาศยานดอนเมืองได้ไม่นาน เครื่องบินได้ตกลงสู่อุทยานแห่งชาติพุเตย สาเหตุเกิดจากการตัวย้อนกลับแรงขับตัวใดตัวหนึ่งได้เกิดกางออกขณะบิน ทุกคนบนเที่ยวบินเสียชีวิต