stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรย์มอนด์ เทรซี

เรย์มอนด์ เทรซี
ข้อมูลอย่างเป็นทางการ
:
สมาคม
:
เรย์มอนด์ เทรซี (ฝรั่งเศส: Raymond Tarcy) (เกิดเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936 ที่เฟรนช์เกียนา – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 2019) เป็นนักการเมืองจากเฟรนช์เกียนา ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นวุฒิสภาฝรั่งเศส ตั้งแต่วันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1980 จนถึงวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1989
แหล่งข้อมูลอื่น

page on the French Senate website
เรนาตู รูซู

| เรนาตู รูซู |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Renato Manfredini Júnior
เกิด: 27 มีนาคม พ.ศ. 2503
ที่เกิด: รีโอเดจาเนโร บราซิล
เสียชีวิต: 11 ตุลาคม พ.ศ. 2539 (36 ปี)
แนวเพลง: บราซิลเลียนร็อก Música Popular Brasileira บลูส์ร็อก
อาชีพ: นักร้อง, นักแต่งเพลง
ช่วงปี: 1978–1996 (พ.ศ. 2521-2539)
ค่ายเพลง: อีเอ็มไอ

เว็บไซต์: www.renatorusso.com.br
เรนาตู รูซู (โปรตุเกส: Renato Russo; 27 มีนาคม พ.ศ. 2503 - 11 ตุลาคม พ.ศ. 2539) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงชาวบราซิล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เรือรบแนวเส้นประจัญบาน

แผนผังเรือรบของราชนาวีของราชอาณาจักรบริเตนใหญ่(สหราชอาณาจักรในปัจจุบัน)(1728); ที่มา Cyclopædia, or an Universal Dictionary of Arts and Sciences
เรือรบแนวเส้นประจัญบาน หรือ เรือรบเข้ากระบวน (อังกฤษ: ship of the line; ฝรั่งเศส: le bâtiment de ligne) เป็นเรือรบขนาดใหญ่ที่นิยมต่อขึ้นใช้ ระหว่างศตวรรษที่ 17 จนถึงกลางศตวรรษที่ 19 เพื่อใช้ในยุทธวิธีทางน้ำที่เรียกว่า แนวเส้นประจัญบาน (line of battle) โดยกองเรือของแต่ละฝ่ายที่เป็นปฏิปักษ์กันจะแปรขบวนเรือให้เป็นแถวยาว เพื่อใช้อานุภาพการยิงวอลเลย์จากทางกราบเรืออย่างพร้อมเพรียงกันให้เกิดผลสูงสุด ซึ่งต่างไปจากการประจัญบานทางทะเลในยุคก่อน ๆ ซึ่งจะใช้ยุทธวิธีโจมตีโดยนำเรือเข้าประชิดเรือข้าศึก หรือไม่ก็ใช้เรือพุ่งเข้ากระแทก (ramming).  เนื่องจากผลแพ้ชนะในยุทธวิธีนี้ มักจะขึ้นอยู่กับว่าฝ่ายใดมีเรือระวางขับน้ำมากกว่า และบรรทุกปืนใหญ่อานุภาพสูงได้มากกว่า ความเป็นมหาอำนาจทางทะเลในสมัยนั้นจึงวัดกันว่าใครมีเรือแนวเส้นประจัญบานมากลำกว่า และใหญ่กว่า.
แบบดีไซน์ของเรือแนวเส้นประจัญบาน ค่อย ๆ พัฒนาขึ้นตลอดศตวรรษที่ 17 โดยมีลักษณะสำคัญอยู่ที่ การใช้เสากระโดงเรือ 3 เสา และมีท้ายเรือที่ลดต่ำลง โดยโครงสร้างยกระดับที่ท้ายเรือ (อย่างเรือในยุคบุกเบิกการเดินทะเล) ได้หายไป.  ความยาวมาตรฐานของเรือประเภทนี้อยู่ที่ประมาณ 200 ฟุต มีระวางขับน้ำระหว่าง 1,200 ถึง 2,000 ตัน ใช้ลูกเรือประมาณ 600 ถึง 800 คน.  อาวุธประจำเรือถูกเรียงเป็นสามชั้น ปืนใหญ่ของหน่วยยิง (battery) แถวล่างมีอำนาจการยิงมากที่สุด โดยอาจมีปืนใหญ่ที่ยิงลูกปืนใหญ่ขนาด 32-48 ปอนด์ มากถึงสามสิบกระบอก; หน่วยยิงแถวกลางมีปืนจำนวนเท่ากันแต่ยิงกระสุนขนาดเล็กกว่า (ประมาณ 24 ปอนด์); แถวบนสุดมีปืนยิงกระสุนขนาด 12 ปอนด์ 30 กระบอก หรือมากกว่านั้น.
เรือหลวงวิกตอรี ระหว่างการบูรณะในปี 1925
ราชนาวีอังกฤษจัดเรือแนวเส้นประจัญบานออกเป็น 3 ระดับตามจำนวนปืนที่สามาถบรรทุกได้. เรือ "ชั้นเอก" (first-rate) กับชั้นโท จะมีแถวยิงสามแถวเหมือนกัน แต่เรือชั้นเอกจะมีจำนวนปืนมากกว่า คือ ประมาณ 100 ถึง 140 กระบอก. ส่วนเรือชั้นตรีจะมีแถวยิงเพียงสองแถว ทำให้มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า เรือปืนสองแถว (Two-deckers) เรือธงชั้นเอกของกองเรือ อย่างเช่น เรือหลวงวิกตอรี (HMS Victory) เรือธงของราชนาวีที่ได้รับชัยชนะในยุทธนาวีที่ตราฟัลการ์ มีปืนประมาณหนึ่งร้อยกระบอก และอาจใช้ลูกเรือมากถึง 850 นาย.  ส่วนเรือรบเข้ากระบวนที่ทรงพลานุภาพที่สุดในโลกอย่าง ซานทิสซิมาร์ ไทร์นดาร์ส (Nuestra Señora de la Santísima Trinidad) แห่งราชนาวีสเปน มีชั้นปืนมากกว่า 4 ชั้น ปืนมากกว่า 140 กระบอก.
นับแต่เครื่องจักรไอน้ำ เข้ามามีบทบาทในการเดินเรือ ยุทธนาวีทางน้ำก็พึ่งพาแรงลมและใบเรือน้อยลง หันมาใช้การขับเคลื่อนด้วยกังหันหรือใบพัดแทน. แต่จุดเปลี่ยนสำคัญของเทคโนโลยีคือการเกิดขึ้นของ เรือรบหุ้มเกราะ ไอรอนแคลด ในราวปี 1859 และมีบทบาทสำคัญในการยุทธนาวีในสงครามกลางเมืองอเมริกา และในสงครามโบะชิงของญี่ปุ่น หลังจากนั้นมาเรือแนวเส้นประจัญบานก็เสื่อมความนิยมลงอย่างรวดเร็ว.  เรือรบหุ้มเกราะวิวัฒนาการต่อจนกลายเป็น เรือประจัญบาน ในศตวรรษที่ 20 ซึ่งเป็นชื่อเรียกเรือรบขนาดใหญ่ที่ลดรูปมาจากคำว่า เรือแนวเส้นประจัญบานนั่นเอง.
เรจีบันเดรันตีส

| --- | --- |

ประเภท: Free-to-air television network
การสร้างแบรนด์: "Band"
ประเทศ:  บราซิล
พื้นที่แพร่ภาพ: ทั่วประเทศ
ก่อตั้ง: 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1967  โดย João Jorge Saad
คำขวัญ: A família cresceu ("The family grew")
สถานีโทรทัศน์:  รายการ  TV Band São Paulo   TV Band Rio de Janeiro   TV Band Brasília   TV Band Minas   TV Band Bahia   TV Band Amazonas   TV Band Curitiba   TV Band Porto Alegre   TV Band Natal   TV Band Piauí   TV Band Campinas   TV Band Paulista   TV Band Vale   TV Band Rio Interior   TV Band Triângulo  
ส่วนแบ่งการตลาด: 1.5 points (2016)
รายได้:  US$162.06 million
สำนักงานใหญ่: São Paulo, São Paulo, Brazil
เจ้าของ: กรูปูบันเดรันตีสจีคอมมูนีกาเซา
บุคคลการหลัก: Johnny Saad (Chairman)
วันที่เปิดตัว: 13 พฤษภาคม 1967; 57 ปีก่อน (1967-05-13)
ช่องดิจิทัล:  รายการ  14 UHF (Cuiabá)   16 UHF (Campinas, João Pessoa and Vitória)   17 UHF (Uberaba and São Luís)   19 UHF (Presidente Prudente)   20 UHF (Belo Horizonte and Recife)   21 UHF (Campo Grande and Fortaleza)   22 UHF (Manaus)   23 UHF (São Paulo and Taubaté)   26 UHF (Brasília)   30 UHF (Natal and Goiânia)   32 UHF (Porto Alegre, Florianópolis and Rio Branco)   33 UHF (Barra Mansa)   34 UHF (Macapá)   35 UHF (Rio de Janeiro, Porto Velho and Belém)   38 UHF (Curitiba and Teresina)   39 UHF (Maceió)   42 UHF (Parnaíba)   43 UHF (Aracaju)   46 UHF (Salvador)  
ระบบภาพ: 1080i (HDTV 16:9)
Satellite channel:  รายการ  Claro TV: Channels 22 and 522 (HD)   Sky: Channels 13 and 413 (HD)   Oi TV: Channels 07 (SDTV and HDTV), 960 and 607 (HD alternative)   Vivo TV: Channels 223, 226, 769 and 923   Algar Telecom: Channels 709 and 726    Star One C2: 3810 MHz (1340 MHz L band), Horizontal (SDTV) (Analogic) 3990 MHz @ 7400 ksps, Vertical (HDTV)  
Cable channel:  รายการ  NET: Channels 22 and 522 (HD)   Vivo TV: Channels 19 and 519 (HD)   BVCi: Channel 25   CaboNNet: Channel 04   TCM: Channel 20 (HD)   Cabo Telecom: Channels 116 and 801 (HD)   TVN: Channel 420 (HD) (São Luís)   TV Alphaville: Channels 21 and 221 (HD)  
Apps:  รายการ  iTunes Store: iOS   Google Play: Android   Windows Store: Windows   Windows Phone Store: Windows Phone  
International channel: Band Internacional
เว็บไซต์ทางการ: band.uol.com.br/tv
ภาษา: โปรตุเกส, อิตาลี, อังกฤษ
เรจีบันเดรันตีส (โปรตุเกส: Rede Bandeirantes) เป็นสถานีโทรทัศน์ในประเทศบราซิล ตั้งอยู่ในเมืองเซาเปาโล บริษัทย่อยของกรูปูบันเดรันตีสจีคอมมูนีกาเซา เริ่มออกอากาศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2510 ถึงปัจจุบัน และเป็นสถานีโทรทัศน์ที่สี่ในประเทศบราซิล
แหล่งข้อมูลอื่น

Official web site (โปรตุเกส)
เรจีบันเดรันตีส ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
เรจีบันเดรันตีส ที่เฟซบุ๊ก
เรจีบันเดรันตีส ที่อินสตาแกรม
แม่แบบ:Free-to-air television channels in Brazil
เลซูว์ลิส

| เลซูว์ลิส |
| --- | --- |
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: อีล-เดอ-ฟร็องส์
จังหวัด: เอซอน
เขต: ปาแลโซ
อำเภอ: เลซูว์ลิส
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2008–2014) : โม ออลีวีเย
พื้นที่1: 5.18 ตร.กม. (2.00 ตร.ไมล์)
ประชากร (2006)2: 24,791 คน
 • ความหนาแน่น: 4,800 คน/ตร.กม. (12,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 91692 /91940
สูงจากระดับน้ำทะเล: 87–170 m (285–558 ft)  (avg. 155 m หรือ 509 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
เลซูว์ลิส (ฝรั่งเศส: Les Ulis) เป็นเทศบาลในประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ในจังหวัดเอซอน เป็นชานเมืองด้านตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงปารีส อยู่ห่างจากศูนย์กลางของกรุงปารีส 23 กม. (14 ไมล์)
เยโฮชาฟัท

กษัตริย์ลำดับที่ 4 ของราชอาณาจักรยูดาห์
| เยโฮชาฟัท |
| --- | --- |

กษัตริย์แห่งยูดาห์
ครองราชย์: ป. 870 – 849 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: อาสา
ถัดไป: เยโฮรัม

ประสูติ: ป. 905 ปีก่อนคริสตกาล
สวรรคต: ป. 849 ปีก่อนคริสตกาล
พระราชบุตร: เยโฮรัม อาซาริยาห์ เยฮีเอล เศคาริยาห์ อาซาริยาห์ มีคาเอล  เชฟาทิยาห์ 
ราชวงศ์: ราชวงศ์ดาวิด
พระราชบิดา: อาสา
พระราชมารดา: อาซูบาห์
ในคัมภีร์ฮีบรู เยโฮชาฟัท (อังกฤษ: Jehoshaphat; /dʒəˈhɒʃəfæt/; การสะกดแบบอื่น Jehosaphat, Josaphat, หรือ Yehoshafat; ฮีบรู: יְהוֹשָׁפָט‎, ใหม่: Yəhōšafaṭ, ไทบีเรียน: Yŏhōšāp̄āṭ, "พระยาห์เวห์ทรงวินิจฉัย"; กรีก: Ἰωσαφάτ, อักษรโรมัน: Iosafát; ละติน: Josaphat) เป็นพระราชโอรสของอาสา และเป็นกษัตริย์ลำดับที่ 4 ของราชอาณาจักรยูดาห์โดยสืบราชบัลลังก์จากพระราชบิดา  พระราชโอรสของเยโฮชาฟัทคือเยโฮรัมได้สืบราชบัลลังก์ถัดจากพระองค์ พระราชมารดาของเยโฮชาฟัทคืออาซูบาห์ บางครั้งในอดีตพระนามของเยโฮชาฟัทถูกเชื่อมโยงเข้ากับหุบเขาโยซาฟัท
แหล่งข้อมูลอื่น

Genealogy of the House of David- Jehoshaphat, King of Judah เก็บถาวร 2021-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | เยโฮชาฟัท |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อาสา |  | กษัตริย์แห่งยูดาห์ (ราชวงศ์ดาวิด) กษัตริย์แห่งอิสราเอลร่วมสมัย: อาหับ, อาหัสยาห์, เยโฮรัม  (ครองราชย์ร่วมกับอาสา: 873–871 ปีก่อนคริสตกาล ครองราชย์พระองค์เดียว: 871–849 ปีก่อนคริสตกาล) |  | เยโฮรัม |
| ด ค กกษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์ |
| --- | --- |
 เชื้อสายของดาวิด  กษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์ กษัตริย์แห่งยูดาห์  มัคคาบี 
อิสราเอล(สหราชาธิปไตย):  ซาอูล  อิชโบเชท  ดาวิด  ซาโลมอน 
อิสราเอล(ราชอาณาจักรเหนือ):  เยโรโบอัมที่ 1  นาดับ  บาอาชา  เอลาห์  ศิมรี   ทิบนี  อม-รี  อาหับ (เยเซเบล)  อาหัสยาห์  เยโฮรัม  เยฮู  เยโฮอาหาส  เยโฮอาช  เยโรโบอัมที่ 2  เศคาริยาห์  ชัลลูม  เมนาเฮม  เปคาหิยาห์  เปคาห์  โฮเชยา 
ยูดาห์(ราชอาณาจักรใต้):  เรโหโบอัม  อาบียัม  อาสา  เยโฮชาฟัท  เยโฮรัม  อาหัสยาห์  อาธาลิยาห์  โยอาช  อามาซิยาห์  อุสซียาห์  โยธาม  อาหัส  เฮเซคียาห์  มนัสเสห์  อาโมน  โยสิยาห์  เยโฮอาหาส  เยโฮยาคิม  เยโคนิยาห์  เศเดคียาห์ 
ยูเดีย(ราชวงศ์ฮัสโมเนียน):  ซีโมนธัสสี  ยอห์นฮีร์กัน  Aristobulus I  Alexander Jannaeus  Salome Alexandra  Hyrcanus II  Aristobulus II  Antigonus II Mattathias 
ดูเพิ่ม:  ประมุขภาพของชาวยิว  รายชื่อผู้นำชาวยิวในดินแดนแห่งอิสราเอล
เรจีบราซิลจีเตเลวิเซา

| --- | --- |
ประเทศ:  บราซิล
คำขวัญ: Uma TV ligada em você.
สำนักงานใหญ่: เซาเปาลู, รัฐเซาเปาลู,
แบบรายการ
ภาษา: โปรตุเกส
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: Marcos Tolentino da Silva
เรจีบราซิลจีเตเลวิเซา (โปรตุเกส: Rede Brasil de Televisão) เป็นสถานีโทรทัศน์ในบราซิล สำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองกังปูกรังจี ,รัฐมาตูโกรสซูดูซูล ออกอากาศครั้งแรกในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 2007 และมีสตูดิโอในเมืองเซาเปาลู, รัฐเซาเปาลู ผู้บริหารงานโดย มาร์กูส ตูเลนตินู ดา ซิลวา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เลมนอส

เลมนอส
เลมนอส หรือ ลีมนอส (กรีก: Λήμνος, Limnos; อังกฤษ: Lemnos) เป็นเกาะในประเทศกรีซ ตั้งอยู่ในทะเลอีเจียนทางตอนเหนือ มีพื้นที่ 477 กม² เป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 8 ของประเทศกรีซ
ชาวกรีกได้เข้าไปอาศัยอยู่ที่เกาะนี้เมื่อประมาณ 800 ปีก่อนคริสต์ศักราช ต่อมาตกอยู่ใต้การปกครองของเปอร์เซีย จักรวรรดิโรมัน จักรวรรดิไบแซนไทน์ และจักรวรรดิออตโตมันตามลำดับ จนตกเป็นของประเทศกรีซในปี ค.ศ. 1913
เรอเน กอตี

| เรอเน กอตี René Coty |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง 16 มกราคม พ.ศ. 2497 – 8 มกราคม พ.ศ. 2502
ก่อนหน้า: แว็งซ็อง โอรียอล
ถัดไป: ชาร์ล เดอ โกล
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 20 มีนาคม พ.ศ. 2425 เลออาฟวร์ ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505 (80 ปี) เลออาฟวร์ ประเทศฝรั่งเศส
คู่สมรส: แชร์แมน โกตี้ (นามสกุลเดิม กอร์เบลต์)

เรอเน ฌูล กุสตาฟว์ กอตี (ฝรั่งเศส: René Jules Gustave Coty, 20 มีนาคม พ.ศ. 2425 - 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505) อดีตประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส ดำรงตำแหน่งในระหว่างปี พ.ศ. 2497 ถึงปี พ.ศ. 2502
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2499 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
เผิงหู

หมู่เกาะและเทศมณฑลของไต้หวัน
หมู่เกาะตอนเหนือของเผิงหู (เปสกาโดเรส)
หมู่เกาะเผิงหู (จีน: 澎湖; พินอิน: Pénghú; เป่อ่วยยี: Phîⁿ-ô͘  หรือ Phêⁿ-ô͘) หรือ เปสกาโดเรส (โปรตุเกส: Pescadores) เป็นหมู่เกาะที่ประกอบด้วยเกาะและเกาะขนาดเล็กจำนวน 90 เกาะในช่องแคบไต้หวัน อยู่ในการปกครองของ เทศมณฑลเผิงหู สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ครอบคลุมพื้นที่ 141 ตารางกิโลเมตร (54 ตารางไมล์) เป็นเทศมณฑลที่เล็กเป็นอันดับ 2 ของไต้หวัน รองจากเทศมณฑลเหลียนเจียง (หมู่เกาะหมาจู่) เมืองหลวงของเทศมณฑล คือ หม่ากง ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเทศมณฑล ตั้งอยู่บนเกาะที่ใหญ่ที่สุดที่มีชื่อเดียวกันซึ่งก็คือ เกาะหม่ากง
การเมืองการปกครอง

เทศมณฑลเผิงหูบริหารโดย รัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลเผิงหู นำโดยผู้ว่าการเทศมณฑลชื่อ ไหล เฟิงเหว่ย์ สังกัดพรรคก๊กมินตั๋ง และมีสำนักงานอยู่ที่ศาลาว่าการเทศมณฑลเผิงหู
การเมืองการปกครอง > เขตการปกครอง

บทความหลัก: เขตการปกครองของไต้หวัน
เทศมณฑลเผิงหูแบ่งออกเป็น 1 นคร และ 5 ตำบล และแบ่งย่อยออกเป็น 97 หมู่บ้าน เทศมณฑลเผิงหูไม่มีเขตการปกครองประเภทเมือง (鎮; zhèn; เจิ้น) เช่นเดียวกับเทศมณฑลเหลียนเจียง เมืองหลวงของเทศมณฑลตั้งอยู่ที่ นครหม่ากง ซึ่งเป็นที่ตั้งของศาลาว่าการเทศมณฑลเผิงหูและสภาเทศมณฑลเผิงหู
| แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
เขตการปกครองของเทศมณฑลเผิงหู
| ประเภท | ชื่อ | อักษรจีน | ภาษาไต้หวัน | ภาษาแคะ | แปลไทย |
| นคร | หม่ากง | 馬公市 | Má-keng | Mâ-kûng | วัดมาจู่ (媽宮; มากง) |
| ตำบล | ไป๋ชา | 白沙鄉 | Pe̍h-soa | Pha̍k-sâ | ทรายขาว |
| ตำบล | ชีเหม่ย์ | 七美鄉 | Chhit-bí | Tshit-mî | ความงามทั้งเจ็ด (大嶼) |
| ตำบล | หูซี | 湖西鄉 | Ô͘-sai | Fù-sî | ทะเลสาบตะวันตก / ตะวันตกของเผิงหู |
| ตำบล | วั่งอาน | 望安鄉 | Bāng-oaⁿ | Mong-ôn | ปรารถนา ความสงบ (網垵) |
| ตำบล | ซียฺหวี่ | 西嶼鄉 | Sai-sū | Sî-yí | เกาะตะวันตก |
เกาะที่เป็นที่ตั้งหลักของนครหม่ากงกับตำบลหูซี, ตำบลไป๋ชา และตำบลซียฺหวี่ เป็นสามเกาะที่มีประชากรมากที่สุดและมีสะพานเชื่อมต่อกัน ได้แก่ สะพานที่เชื่อมหูซีกับไป๋ชาจำนวน 2 สะพาน และอีกหนึ่งสะพานคือ สะพานเผิงหู ซึ่งเชื่อมต่อระหว่างไป๋ชากับซียฺหวี่ เป็นสะพานที่ยาวที่สุดในไต้หวัน
การเมืองการปกครอง > การเมือง

เทศมณฑลเผิงหูมีผู้แทนฝ่ายนิติบัญญัติได้ 1 คน ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติของสาธารณรัฐจีนปี 2016 พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้าชนะที่นั่งนี้ด้วยคะแนนเสียง 55.4%
แหล่งข้อมูลอื่น

รัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลเผิงหู เก็บถาวร 2019-03-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาอังกฤษ)
Penghu Tour Official Website เก็บถาวร 2019-08-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
澎湖研究學術研討會 第1-8屆論文輯全球資訊網-歷屆論文 (Traditional Chinese)
Living Museum (Copyright © 2012 Culture Taiwan)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ เผิงหู ที่โอเพินสตรีตแมป
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ภูมิศาสตร์ :  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ไหล เฟิงเหว่ย์ ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าการเทศมณฑลเผิงหู
ศาลาว่าการเทศมณฑลเผิงหู
เครื่องอิสริยาภรณ์โปรตุเกส

เครื่องอิสริยาภรณ์โปรตุเกส . ประธานาธิบดีโปรตุเกสในฐานะประธานแห่งอิสริยาภรณ์ เป็นผู้มอบให้กับผู้กระทำคุณความดีให้แก่ประเทศชาติ เนื่องในวันสำคัญของชาติ.
ประมุขแห่งรัฐ > เครื่องอิสริยาภรณ์รวมพระคริสต์ เอวิซ หอคอยและดาบ

(โปรตุเกส: Banda das Três Ordens)
ประมุขแห่งรัฐ > เครื่องอิสริยาภรณ์รวมสองสาย

(โปรตุเกส: Banda das Duas Ordens)
ประเภท I (พระคริสต์ และเอวิซ)
ประเภท II (พระคริสต์ นักบุญยากอบและพระขรรค์)
ประเภท III (เอวิซ นักบุญยากอบและพระขรรค์)
เครื่องอิสริยาภรณ์ทหาร > เครื่องอิสริยาภรณ์หอคอยและดาบ

(โปรตุเกส: Torre e Espada)
มหาปรมาภรณ์ (ชั้นสายสร้อย)
ประถมาภรณ์ (ชั้นมหากางเขน)
ทวีติยาภรณ์ (ชั้นนายทัพ)
ตริตาภรณ์ (ชั้นนายกอง)
จตุรถาภรณ์ (ชั้นเจ้าพนักงาน)
เบญจมาภรณ์ (ชั้นอัศวิน)
เครื่องอิสริยาภรณ์ทหาร > เครื่องเสนาอิสริยาภรณ์แห่งพระคริสต์

บทความหลัก: เครื่องเสนาอิสริยาภรณ์แห่งพระคริสต์
มหาปรมาภรณ์ (ชั้นสายสร้อย)
ประถมาภรณ์ (ชั้นมหากางเขน)
ทวีติยาภรณ์ (ชั้นนายทัพ)
ตริตาภรณ์ (ชั้นนายกอง)
จตุรถาภรณ์ (ชั้นเจ้าพนักงาน)
เบญจมาภรณ์ (ชั้นอัศวิน)
เครื่องอิสริยาภรณ์ทหาร > เครื่องเสนาอิสริยาภรณ์เอวิซ

(โปรตุเกส: Ordem Militar de Avis)
มหาปรมาภรณ์ (ชั้นสายสร้อย)
ประถมาภรณ์ (ชั้นมหากางเขน)
ทวีติยาภรณ์ (ชั้นนายทัพ)
ตริตาภรณ์ (ชั้นนายกอง)
จตุรถาภรณ์ (ชั้นเจ้าพนักงาน)
เบญจมาภรณ์ (ชั้นอัศวิน)
เครื่องอิสริยาภรณ์ทหาร > เครื่องเสนาอิสริยาภรณ์นักบุญยากอบและพระขรรค์

(โปรตุเกส: Ordem Militar de Sant'Iago da Espada)
บทความหลัก: เครื่องเสนาอิสริยาภรณ์นักบุญยากอบและพระขรรค์
มหาปรมาภรณ์ (ชั้นสายสร้อย)
ประถมาภรณ์ (ชั้นมหากางเขน)
ทวีติยาภรณ์ (ชั้นนายทัพ)
ตริตาภรณ์ (ชั้นนายกอง)
จตุรถาภรณ์ (ชั้นเจ้าพนักงาน)
เบญจมาภรณ์ (ชั้นอัศวิน)
เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชาติ > เครื่องอิสริยาภรณ์อิงฟังตึ เด. เอ็งรีกึ

(โปรตุเกส: Ordem do Infante D. Henrique)
บทความหลัก: เครื่องอิสริยาภรณ์อิงฟังตึ เด. เอ็งรีกึ
มหาปรมาภรณ์ (ชั้นสายสร้อย)
ประถมาภรณ์ (ชั้นมหากางเขน)
ทวีติยาภรณ์ (ชั้นนายทัพ)
ตริตาภรณ์ (ชั้นนายกอง)
จตุรถาภรณ์ (ชั้นเจ้าพนักงาน)
เบญจมาภรณ์ (ชั้นอัศวิน)
เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชาติ > เครื่องอิสริยาภรณ์เสรีภาพ

(โปรตุเกส: Ordem da Liberdade)
มหาปรมาภรณ์ (ชั้นสายสร้อย)
ประถมาภรณ์ (ชั้นมหากางเขน)
ทวีติยาภรณ์ (ชั้นนายทัพ)
ตริตาภรณ์ (ชั้นนายกอง)
จตุรถาภรณ์ (ชั้นเจ้าพนักงาน)
เบญจมาภรณ์ (ชั้นอัศวิน)
อิสริยาภรณ์กิตติคุณพลเรือน > เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณ (โปรตุเกส)

(โปรตุเกส: Ordem do Mérito)
ประถมาภรณ์ (ชั้นมหากางเขน)
ทวีติยาภรณ์ (ชั้นนายทัพ)
ตริตาภรณ์ (ชั้นนายกอง)
จตุรถาภรณ์ (ชั้นเจ้าพนักงาน)
เหรียญกิตติคุณ
อิสริยาภรณ์กิตติคุณพลเรือน > เครื่องอิสริยาภรณ์การศึกษาสาธารณะ

(โปรตุเกส: Ordem da Instrução Pública)
ประถมาภรณ์ (ชั้นมหากางเขน)
ทุติยาภรณ์ (ชั้นนายทัพ)
ตริตาภรณ์ (ชั้นนายกอง)
จตุรถาภรณ์ (ชั้นเจ้าพนักงาน)
เหรียญการศึกษาสาธารณะ
อิสริยาภรณ์กิตติคุณพลเรือน > เครื่องอิสริยาภรณ์เมอริโต้ เอ็มเพรสซาเรียล

(โปรตุเกส: Ordem do Mérito Empresarial)
กิตติคุณเกษตรกรรม (โปรตุเกส: Classe do Mérito Agrícola )
ประถมาภรณ์ (ชั้นมหากางเขน)
ทุติยาภรณ์ (ชั้นนายทัพ)
ตริตาภรณ์ (ชั้นนายกอง)
จตุรถาภรณ์ (ชั้นเจ้าพนักงาน)
เหรียญกิตติคุณเกษตรกรรม
สมาชิกกิตติมศักดิ์
กิตติคุณพาณิชย์ (โปรตุเกส: Classe do Mérito Commercial )
ประถมาภรณ์ (ชั้นมหากางเขน)
ทุติยาภรณ์ (ชั้นนายทัพ)
ตริตาภรณ์ (ชั้นนายกอง)
จตุรถาภรณ์ (ชั้นเจ้าพนักงาน)
เหรียญกิตติคุณพาณิชย์
สมาชิกกิตติมศักดิ์
กิตติคุณอุตสาหกรรม (โปรตุเกส: Classe do Mérito Industrial )
ประถมาภรณ์ (ชั้นมหากางเขน)
ทุติยาภรณ์ (ชั้นนายทัพ)
ตริตาภรณ์ (ชั้นนายกอง)
จตุรถาภรณ์ (ชั้นเจ้าพนักงาน)
เหรียญกิตติคุณอุตสาหกรรม
สมาชิกกิตติมศักดิ์
อิสริยาภรณ์โพ้นทะเล > อิสริยาภรณ์อาณานิคมจักรวรรดิ

(โปรตุเกส: Ordem do Imperio)
ประถมาภรณ์ (ชั้นมหากางเขน)
ทวีติยาภรณ์ (ชั้นนายทัพ)
ตริตาภรณ์ (ชั้นนายกอง)
จตุรถาภรณ์ (ชั้นเจ้าพนักงาน)
เบญจมาภรณ์ (ชั้นอัศวิน)
ราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องอิสริยาภรณ์ปฏิสนธินิรมลของวีลา วิโซซา

(โปรตุเกส: Ordem de Nossa Senhora da Conceição de Vila Viçosa)
มีทั้งหมด 4 ชั้น คือ ชั้นมหากางเขน, ชั้นนายกอง, ชั้นอัศวินและชั้นเสิร์ฟ แพรแถบย่อไม่มีดอกกุหลาบ
ราชอิสริยาภรณ์ > อิสริยาภรณ์ปีกแห่งนักบุญมิเชล

(โปรตุเกส: Ordem de São Miguel da Ala)
มีทั้งหมด 6 ชั้น คือ ชั้นสายสร้อย, ชั้นมหากางเขน, ชั้นนายทัพ, ชั้นนายกอง, ชั้นเจ้าพนักงานและ ชั้นอัศวิน แพรแถบย่อไม่มีดอกกุหลาบ
ราชอิสริยาภรณ์ > อิสริยาภรณ์นักบุญอิซาเบล

(โปรตุเกส: Ordem da Rainha Santa Isabel)
มีทั้งหมด 3 ชั้น คือ ชั้นสายสร้อย ชั้นมหากางเขนและ ชั้นนายทัพ แพรแถบย่อไม่มีดอกกุหลาบ
ราชอิสริยาภรณ์ > อิสริยาภรณ์กิตติคุณราชสำนักโปรตุเกส

(โปรตุเกส: Ordem do Mérito da Causa Monárquica)
มีทั้งหมด 6 ชั้น คือ ชั้นสายสร้อย, ชั้นมหากางเขน, ชั้นนายทัพ, ชั้นนายกอง, ชั้นเจ้าพนักงานและ ชั้นอัศวิน แพรแถบย่อไม่มีดอกกุหลาบ
เลวกิปโปส

เลวกิปโปส
เลวกิปโปส  (กรีก: Λεύκιππος, [lěu̯.kip.pos]) หรือ ลูซิปปัส (อังกฤษ: Leucippus) มีชีวิตอยู่ในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล เป็นชาวกรีกในยุคแรกที่สุดคนหนึ่งซึ่งพัฒนาทฤษฎีเกี่ยวกับอะตอม คือแนวคิดที่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนประกอบขึ้นจากส่วนประกอบหลากหลายชนิดที่ไม่สามารถแบ่งแยกได้อีกต่อไปและไม่สามารถทำลายได้ เรียกว่า อะตอม แนวคิดนี้ได้รับการต่อเติมให้ละเอียดยิ่งขึ้นโดยดิมอคริตัสผู้เป็นศิษย์และผู้สืบทอดของเขา นอกจากนี้มีนักคิดเกี่ยวกับอะตอมอีกคนหนึ่งในยุคก่อนหน้านี้ คือโมกัสแห่งไซดอน ผู้มีชีวิตอยู่ในช่วงสงครามเมืองทรอย (ศตวรรษที่ 13-12 ก่อนคริสตกาล)
เชื่อว่าเลวกิปโปสน่าจะเกิดในเมืองมีแลโตส แม้จะมีหลักฐานบางแห่งเอ่ยถึงสถานที่เกิดของเขาว่าเป็น แอบเดียราในเทรซ และอีเลีย
เรจีตูปี

| --- | --- |

ประเภท: Broadcast television network
การสร้างแบรนด์: Rede Tupi
ประเทศ:  บราซิล
พื้นที่แพร่ภาพ:  บราซิล
ก่อตั้ง: 18 กันยายน 1950; 74 ปีก่อน (1950-09-18)  โดย Assis Chateaubriand
คำขวัญ: Tupi, mais calor humano
พื้นที่รับอนุญาต: Brazil
สำนักงานใหญ่: São Paulo, SP, Brazil
พื้นที่ฉาย: Brazil
เจ้าของ: Diários Associados
บุคคลการหลัก: Assis Chateaubriand
วันที่เปิดตัว: 18 กันยายน 1950; 74 ปีก่อน (1950-09-18)
เลิกออกอากาศ: 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1980 (ยุติล่วงหน้า)   18 กรกฎาคม ค.ศ. 1980 (เป็นทางการ)
ถูกแทนที่โดย: Sistema Brasileiro de Televisão, Rede Manchete
เรจีตูปี (โปรตุเกส: Rede Tupi) หรือที่เรียกว่า TV Tupi หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า Rádio Difusora São Paulo SA ) เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกในทวีปอเมริกาใต้ สถานีนี้เป็นของ Diários Associados ซึ่งก่อตั้ง Rede de Emissoras Associadas เรจีตูปีก่อตั้งและเริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2493 โดย Assis Chateaubriand ในเซาเปาโล ออกอากาศครั้งแรกทางสถานีโทรทัศน์ทูปิช่องเลข 3 ซึ่งออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 20 กันยายนของปีเดียวกัน ต่อมาเรจีตูปีออกอากาศในปี ค.ศ. 1960 ทาง Tupi Television Channel 4 หลังออกอากาศช่อง TV Cultura (เตเวคูลจูรา), ช่อง 2, Rede Associada
ไตเติ้ล

| ปี | ไตเติ้ล |
| --- | --- |
ยุคแรกปี ค.ศ. 1950: 
ค.ศ. 1971 และ ค.ศ. 1972: 
ค.ศ. 1974 และ ค.ศ. 1975: 
ค.ศ. 1978 และ ค.ศ. 1979:  
ยุคสุดท้ายปี ค.ศ. 1980:
แหล่งข้อมูลอื่น

TV TUPI - inauguração da TV brasileira - com áudio (1950) ที่ยูทูบ
เพลงขับวีรกรรม

แปดช่วงของ เพลงแห่งรอล็อง ในหนึ่งภาพ
เพลงขับวีรกรรม (ฝรั่งเศส: chanson de geste, "บทเพลงวีรกรรมของวีรบุรุษ") เป็นเรื่องเล่าสมัยกลาง เป็นมหากาพย์ประเภทหนึ่งที่เกิดขึ้นในช่วงแรกเริ่มของวรรณกรรมฝรั่งเศส เพลงขับวีรกรรมที่เก่าแก่ที่สุดอยู่ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 ไม่นานก่อนเกิดกวีนิพนธ์ความในใจ (lyric poetry) ของตรูบาดูและทรูแวร์ และบทร้อยกรองวีรคติอัศวิน (chivalric romance) เพลงขับวีรกรรมถึงจุดสูงสุดช่วง ค.ศ. 1150–1250
เพลงขับวีรกรรมประพันธ์ในรูปร้อยกรอง มีความยาวปานกลาง (โดยเฉลี่ยที่ 4,000 บาท) เดิมขับร้องและภายหลังท่องโดยวณิพกและนักแสดงสัญจร มีต้นฉบับเพลงขับวีรกรรมประมาณ 300 ชิ้นที่เหลือรอดจนถึงปัจจุบัน ซึ่งมาจากสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12–15
ที่มา

นับตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการอภิปรายถึงต้นกำเนิดของเพลงขับวีรกรรม โดยเฉพาะระยะเวลาของการประพันธ์กับเหตุการณ์จริงที่อ้างถึง เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่เพลงกล่าวถึงเกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 8–10 เพลงขับวีรกรรมที่เก่าแก่ที่สุดเกิดขึ้นช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 11 มีเพียงเพลงขับวีรกรรม 3 ชิ้นที่แต่งก่อนปี ค.ศ. 1150 ได้แก่ เพลงแห่งกีโยม (Chanson de Guillaume), เพลงแห่งรอล็อง (Chanson de Roland) และ กอร์มงและอีซ็องบาร์ (Gormond et Isembart) ครึ่งแรกของ เพลงแห่งกีโยม อาจแต่งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 11  ขณะที่นักวิชาการคนหนึ่งเสนอว่า กอร์มงและอีซ็องบาร์ อาจแต่งขึ้นในปี ค.ศ. 1068 ส่วน เพลงแห่งรอล็อง อาจแต่งขึ้นระหว่างหลัง ค.ศ. 1086 ถึงประมาณ ค.ศ. 1100
มีทฤษฎี 3 ทฤษฎีที่พยายามอธิบายที่มาของเพลงขับวีรกกรรม ทฤษฎีที่ 1 บรรยายว่าเป็นการสืบเนื่องจากงานวรรณกรรมที่เก่าแก่กว่านั้นอย่างมหากาพย์ บทกวีลีริก และบทกวีร้อยแก้ว นักวิจารณ์หลายคน เช่น โกลด ชาร์ล ฟอเรียล, ฟร็องซัว ฌุสต์ มารี แรนัวร์ และยาค็อพ กริม เสนอว่าบทกวีลีริกเป็นบทกวีตามธรรมชาติที่ผู้คนขับขานก่อนจะถูกนำมารวมกันเป็นมหากาพย์ เมื่อสิ้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ปีโอ ราจนา เสนอว่าเพลงขับวีรกรรมอาจได้รับอิทธิพลจากกลุ่มชนเจอร์แมนิก หลังพบความคล้ายคลึงระหว่างเพลงขับวีรกรรมกับเรื่องเล่าเจอร์แมนิกเก่า/เมรอแว็งเฌียง
ทฤษฎีที่ 2 ของปอล แมแยร์ เสนอว่าเพลงขับวีรกรรมพัฒนาจากร้อยแก้วเดิมที่พรรณนาถึงเหตุการณ์จริง
ทฤษฎีที่ 3 (ซึ่งไม่ได้รับการยอมรับในปัจจุบัน) ของโฌแซ็ฟ เบดีเย เสนอว่าเพลงขับวีรกรรมเกิดขึ้นราว ค.ศ. 1000 โดยนักร้อง (ร่วมกับนักบวช) ที่พยายามเลียนเพลงสวดนักบุญในโบสถ์ โดยนำเนื้อหามาจากวีรบุรุษที่มีสักการสถานหรือหลุมศพอยู่ในเส้นทางจาริกแสวงบุญ ทั้งนี้เพื่อดึงดูดให้ผู้แสวงบุญมาที่โบสถ์ นักวิจารณ์ยังเสนอความเห็นว่าความรู้ในภาษาละตินของนักบวชยังมีส่วนช่วยในการประพันธ์เพลงเหล่านี้
การอภิปรายสมัยหลังสนใจเพลงขับวีรกรรมในด้านจารีต (เป็นส่วนหนึ่งของธรรมเนียมประชานิยม) และปัจเจก (ประพันธ์โดยผู้เขียนคนเดียว) นักวิชาการพยายามค้นคว้าต้นฉบับเพื่อสืบหาวีรบุรุษตามตำนาน สำรวจความสืบเนื่องของธรรมเนียมวรรณกรรมละติน รวมถึงศึกษาในแง่มุขปาฐะ แม้นักวิชาการบางส่วนจะเน้นย้ำว่าการเขียนมีความสำคัญต่อเพลงขับวีรกรรมมากกว่าในแง่การอนุรักษ์เนื้อหาและการรักษาฉันทลักษณ์