stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทศบาลตำบลบ้านเหลื่อม

| เทศบาลตำบลบ้านเหลื่อม |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครราชสีมา
อำเภอ: บ้านเหลื่อม
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: นางสาวภาวิกา เลาวัณย์ศิริ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3.25 ตร.กม. (1.25 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 3,792 คน
 • ความหนาแน่น: 1,138.46 คน/ตร.กม. (2,948.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05300501
ที่อยู่ สำนักงาน: 351 หมู่ที่ 2 ตำบลบ้านเหลื่อม อำเภอบ้านเหลื่อม จังหวัดนครราชสีมา 30350
เว็บไซต์: www.banlueammuni.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลบ้านเหลื่อม เป็นเทศบาลแห่งหนึ่งใน อำเภอบ้านเหลื่อม จังหวัดนครราชสีมา
ประวัติ

พ.ศ. 2519 ได้แยกเป็นกิ่งอำเภอบ้านเหลื่อม ออกมาจากอำเภอคง
พ.ศ. 2530 ได้ยกฐานะเป็นอำเภอบ้านเหลื่อม
วันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 ได้จัดตั้งเป็นสุขาภิบาลบ้านเหลื่อม
วันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ได้เปลี่ยนแปลงฐานะจาก สุขาภิบาลบ้านเหลื่อม เป็น เทศบาลตำบลบ้านเหลื่อม ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 ประกาศในราชกิจจานุเบกษาฉบับกฤษฎีกา เล่ม 116 ตอนที่ 9 ก. ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542
ที่ตั้งและอาณาเขต

เทศบาลตำบลบ้านเหลื่อม ตั้งอยู่ห่างจากจังหวัดนครราชสีมา ประมาณ 88 กิโลเมตร
ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลบ้านเหลื่อม อำเภอบ้านเหลื่อม จังหวัดนครราชสีมา
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ตำบลบ้านเหลื่อม อำเภอบ้านเหลื่อม จังหวัดนครราชสีมา
ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลโคกกระเบื้อง อำเภอบ้านเหลื่อม จังหวัดนครราชสีมา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลโคกกระเบื้อง อำเภอบ้านเหลื่อม จังหวัดนครราชสีมา
ชุมชน

เทศบาลตำบลบ้านเหลื่อม  แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 ตำบล 7 หมู่บ้าน ดังนี้
ตำบลบ้านเหลื่อม ประกอบด้วย
หมู่ที่ 1 บ้านเหลื่อม (พื้นที่ส่วนมาก)
หมู่ที่ 2 บ้านตลาด
หมู่ที่ 4 บ้านหนองใหญ่
หมู่ที่ 5 บ้านดอนทอง (พื้นที่ส่วนมาก)
หมู่ที่ 8 บ้านกลาง
ตำบลวังโพธิ์ ประกอบด้วย
หมู่ที่ 5 บ้านวังแร่ (บางส่วน)
ตำบลโคกกระเบื้อง ประกอบด้วย
หมู่ที่ 1 บ้านโคกกระเบื้อง (บางส่วน)
ประชากร

จำนวนประชากร ณ กรกฎาคม 2565
จำนวนทั้งสิ้น 3,792 คน
อุทยานแห่งชาติถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน

| อุทยานแห่งชาติถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 3 (อนุสรณ์สถานทางธรรมชาติ)
อุทยานแห่งชาติถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน
ตำแหน่งของอุทยานในประเทศไทยแสดงแผนที่จังหวัดเชียงรายอุทยานแห่งชาติถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
ที่ตั้ง: ตำบลโป่งผา อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย
เมืองใกล้สุด: แม่สาย (8 กิโลเมตร)
พิกัด: 20°22′54″N 99°52′01″E﻿ / ﻿20.38167°N 99.86694°E﻿ / 20.38167; 99.86694
พื้นที่: 12,000 ไร่ (19.2 ตร.กม.)
จัดตั้ง: 1 ตุลาคม พ.ศ. 2529
หน่วยราชการ: สำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 15 (เชียงราย) กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
อุทยานแห่งชาติถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน เป็นอุทยานในเขตป่าสงวนแห่งชาติป่าดอยนางนอน ตั้งอยู่ในตำบลโป่งผา อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย มีเนื้อที่ 12,000 ไร่ จัดตั้งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2529 โดยกรมป่าไม้ มีลักษณะภูมิประเทศเป็นภูเขาขนาดใหญ่หลายลูกติดต่อกัน มีความสูงโดยเฉลี่ย 779 เมตร และลาดชันมาทางทิศตะวันออก มีความยาวถ้ำประมาณ 10.3 กม. และความยาวถ้ำเป็นอันดับ 4 ของประเทศไทย
อุทยานแห่งชาติถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอนมีอาณาเขตติดต่อกับดอยจ้องและห้วยน้ำจองทางทิศเหนือ ติดต่อกับดอยผู้เฒ่าและห้วยน้ำค้างทางทิศใต้ ติดต่อกับภูเขาลูกใหญ่ซึ่งทอดมาจากประเทศพม่าทางทิศตะวันตก และทางทิศตะวันออกเป็นที่ราบพื้นที่เกษตรกรรมและตั้งถิ่นฐาน วนอุทยานแห่งนี้อยู่ห่างจากตัวจังหวัดเชียงราย และตัวอำเภอแม่สาย 60 กิโลเมตรและ 8 กิโลเมตรตามลำดับ
ประวัติ

อุทยานถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอนได้รับการจัดตั้งเป็นเขตอุทยานคุ้มครองของอย่างเป็นทางการของประเทศไทยเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2529
ประวัติ > ปฏิบัติการกู้ภัยถ้ำหลวง พ.ศ. 2561

บทความหลัก: ปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยถ้ำหลวง
ตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2561 ผู้ช่วยผู้ฝึกสอนและนักฟุตบอลเยาวชนทีมฟุตบอลหมูป่าอะคาเดมีแม่สาย อายุระหว่าง 11-16 ปี 12 คน และผู้ช่วยผู้ฝึกสอน อายุ 26 ปี 1 คน รวมทั้งหมด 13 คน ได้สูญหายไปในถ้ำหลวง ทางเจ้าหน้าที่ทุกภาคส่วนระดับประเทศจึงเริ่มปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยถ้ำหลวง โดยเจ้าหน้าที่สันนิษฐานว่าทั้งหมดได้เข้าไปในถ้ำหลวงและไม่สามารถกลับออกมาได้เนื่องจาก หลังจากทั้ง 13 คนเข้าไปในถ้ำหลวงในขณะนั้นมีฝนตกหนัก และทำให้น้ำฝนไหลเอ่อเข้าท่วมถ้ำตามเส้นทางน้ำภายในถ้ำ จากทั้งดอยผาหมี จากปากทางเข้าถ้ำ รวมไปถึงรอยแยกบนเขาและสันเขาจนท่วมเอ่อบริเวณที่เป็นเหวหรือจุดต่ำสุดของถ้ำที่ทั้ง 13 คนต้องเดินทางผ่าน และน้ำได้ท่วมปิดทางออก จึงทำให้ทั้ง 13 คนออกมาไม่ได้ โดยทางเจ้าหน้าที่มีหลักฐานเป็นจักรยานหลายคันที่จอดไว้บริเวณปากถ้ำรวมทั้งสัมภาระและรองเท้าหลายชิ้นที่พบทิ้งไว้ในถ้ำ จึงสันนิษฐานว่าทั้งหมดยังคงติดอยู่ในถ้ำ หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่ได้ทำการตามหาโดยระดมความช่วยเหลือจากทุกภาคส่วนทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ ซึ่งเป็นปฏิบัติการที่ได้รับความสนใจจากสังคมเป็นวงกว้าง
และเวลาประมาณ 21.43 น. ของวันที่ 2 กรกฎาคม 2561 ทางผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงราย ได้แถลงอย่างเป็นทางการว่า พบผู้ประสบเหตุแล้วทั้ง 13 ชีวิต รวมภารกิจเป็นเวลา 9 วัน 5 ชั่วโมง 41 นาที ซึ่งพบทั้ง 13 ชีวิตทุกคนปลอดภัย แต่ยังไม่สามารถช่วยเหลืออกมาได้ในทันทีในขณะนั้น และในวันที่ 8 กรกฎาคม 2561 เป็นวันแรกที่ปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยถ้ำหลวงนำผู้ประสบภัยออกจากถ้ำได้คนแรกเมื่อเวลา 17.40 น.
นิเวศวิทยา

ป่าภายในอุทยานเป็นป่าเบญจพรรณค่อนข้างสมบูรณ์ พันธุ์ไม้ที่พบได้แก่ สัก เต็ง รัง เหียง พลวง ประดู่ มะค่า ตะเคียน ยอป่า และมีไผ่ขึ้นตลอดทางตามแนวลำธาร สัตว์ป่าที่พบได้แก่ หมูป่า เก้ง กระจงเล็ก กระแตเหนือ กระรอก พังพอน ค้างคาว ปูดอกข้อแดง รวมถึงช้าง เสือดาว กวาง และอีเห็น นกที่พบได้แก่ นกกระยาง นกกะปูด นกโพระดกคอสีฟ้า นกยูง ไก่ป่า เหยี่ยวและนกกระจิบหลายชนิด เช่น นกกระจิบคอดำ
สถานที่ท่องเที่ยว > ถ้ำหลวง

ถ้ำหลวง ตั้งอยู่ที่บ้านน้ำจำ ตำบลโป่งผา เป็นถ้ำหินปูนกึ่งแห้งขนาดใหญ่ มีความยาวรวมทั้งสิ้น 10,316 เมตร (สำรวจโดย SMCC, BEC, Unsworth ระหว่างปี พ.ศ. 2557–2559) ถือเป็นถ้ำที่มีความยาวมากที่สุดเป็นอันดับ 4 ของประเทศไทย ปากถ้ำเป็นโถงกว้างและสูงกว่าโถงถ้ำแรก ภายในถ้ำสามารถพบเกล็ดหินสะท้อนแสง หินงอก หินย้อย ธารน้ำ ถ้ำลอด และถ้ำแขนง แนวโถงถ้ำมีเส้นทางคดเคี้ยว บางช่วงเข้าถึงง่าย บางช่วงมีเพดานต่ำ นอกจากนี้ยังมีหลักฐานที่แสดงถึงวิวัฒนาการของถ้ำจำนวนมาก เช่น รอยการไหลของน้ำเป็นริ้วคลื่น (ripple mark) ระดับพื้นถ้ำเก่า หินถล่มขนาดใหญ่และเล็กจำนวนมาก รอยแตกแบบมีแรงดึง (tension crack) รอยระดับน้ำ หลุมยุบ โพรงเพดานถ้ำ และรอยแตกของผนัง ถือเป็นถ้ำที่มีความเหมาะสมในเชิงการศึกษาวิจัย
โดยปกติถ้ำหลวงจะเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมได้เฉพาะช่วงหน้าแล้ง (เดือนธันวาคม–มิถุนายน) และปิดในช่วงฤดูฝน (กรกฎาคม-พฤศจิกายน) เนื่องจากมีน้ำไหลผ่านหรือเข้าท่วมพื้นที่บางส่วนของถ้ำ
พันธุ์พืชหลักที่พบในบริเวณถ้ำได้แก่ เสี้ยว ผีเสื้อ แดงดง (Walsura robusta) ค้างคาว (Aglaia edulis) และขี้เหล็กเทศ
โดยผีเสื้อและแดงดงเป็นต้นไม้ขนาดใหญ่ ส่วนเสี้ยวแพร่พันธุ์เป็นจำนวนมาก ส่วนในถ้ำยังเป็นที่อาศัยของค้างคาว
สถานที่ท่องเที่ยว > ขุนน้ำนางนอน

ขุนน้ำนางนอน ตั้งอยู่ที่บ้านจ้อง ตำบลโป่งผา อยู่ห่างจากถ้ำหลวง (และสำนักงานฯ) ประมาณ 2.5 กิโลเมตร มีลำธารที่ไหลออกมาจากรอยแยกของหินใต้ภูเขาหินปูน ซึ่งได้ทำฝายขนาดเล็กกั้นไว้จนกลายเป็นแอ่งน้ำขนาดพื้นที่ 3 ไร่ เป็นแหล่งพักผ่อนหย่อนใจ แหล่งศึกษาธรรมชาติ และดูนก
ป้ายอุทยานแห่งชาติ
ป้ายวนอุทยาน
เวลาทำการ
ทางเดินภายในถ้ำ
อุทยานแห่งชาติถ้ำสะเกิน

| อุทยานแห่งชาติถ้ำสะเกิน |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
ที่ตั้ง: จังหวัดน่านและจังหวัดพะเยา
พื้นที่: 155,200 ไร่ (248.32 ตารางกิโลเมตร)
จัดตั้ง: 22 เมษายน 2559
ผู้เยี่ยมชม: 4,781  (2554)
หน่วยราชการ: สำนักอุทยานแห่งชาติ
อุทยานแห่งชาติถ้ำสะเกิน ครอบคลุมพื้นที่เทือกเขาสูงตอนปลายแห่งทิวเขาหลวงพระบาง ประกอบด้วยผืนป่าสมบูรณ์ ถ้ำขนาดใหญ่ น้ำตก และจุดชมทะเลหมอกในท้องที่อำเภอสองแคว จังหวัดน่าน และอำเภอเชียงคำ, อำเภอปง จังหวัดพะเยา
ลักษณะภูมิประเทศ

เป็นเทือกเขาสูงสลับซับซ้อนวางตัวในแนว เหนือใต้ คล้ายรูปตัว T ตัวเขียนใหญ่ในภาษาอังกฤษ มีระดับความสูงเฉลี่ยประมาณ 300 - 1,752 เมตร จากระดับน้ำทะเล โดยมียอดดอยจี๋ ความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,752 เมตร เป็นจุดสูงสุด
ลักษณะภูมิอากาศ

แบ่งออกเป็น 3 ฤดู คือ
ฤดูร้อน ตั้งแต่เดือนมีนาคม - เมษายน
ฤดูฝน ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม - ตุลาคม
ฤดูหนาว ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน - กุมภาพันธ์ อุณหภูมิเฉลี่ยต่ำสุดประมาณ 8 องศาเซลเซียส และอุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดประมาณ 41 องศาเซลเซียส
พืชพรรณและสัตว์ป่า

สภาพป่าประกอบด้วย ป่าดิบเขา พันธุ์ไม้ที่สำคัญได้แก่ ไม้ก่อชนิดต่าง ๆ พญาไม้ นางพญาเสือโคร่ง มะขามป้อมดง สนสามพันปี อบเชย กฤษณา ไม้พื้นล่างได้แก่ มอสส์ เฟิร์นชนิดต่างๆ ป่าดิบชื้น พันธุ์ไม้ที่สำคัญได้แก่ ยาง กระบาก สมพง ลำพูป่า กระทุ่ม พืชพื้นล่างได้แก่ กูดต้น กูดพร้าว เอื้องกุหลาบพวง เป็นต้น ป่าดิบแล้ง พันธุ์ไม้ที่สำคัญได้แก่ ยางแดง ยางขาว ตะเคียน ตะแบก มะม่วงป่า พืชพื้นล่างได้แก่ ไผ่ หวาย เฟิร์น ปาล์ม ต๋าว เป็นต้น ป่าเบญจพรรณ พันธุ์ไม้ที่สำคัญได้แก่ มะค่าโมง สมอพิเภก ตะคร้อ เสี้ยว ดอกขาว พืชพื้นล่างได้แก่ หญ้าแฝก หญ้าคมบาง และพืชในวงศ์ ขิง ข่า เป็นต้น
จากการสำรวจพบว่าสัตว์ป่าส่วนใหญ่เป็นสัตว์ที่เลี้ยงลูกด้วยนมซึ่งมีตั้งแต่ขนาดกลางจนถึงขนาดเล็ก สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์ปีก ได้แก่ เสือ เลียงผา เก้ง หมูป่า กระรอก กระแต หมาใน เหยี่ยว นกขุนทอง และนกเขา เป็นต้น
การเดินทาง

จากอำเภอเมืองน่านใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1080 ถึงอำเภอท่าวังผา ระยะทางประมาณ 42 กิโลเมตร แล้วแยกซ้ายมือตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1148 (ท่าวังผา-สองแคว) ระยะทางประมาณ 33 กิโลเมตร ถึงอำเภอสองแคว แล้วแยกซ้ายมือตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1148 (สองแคว-เชียงคำ) อีกประมาณ 38 กิโลเมตร ถึงหมู่บ้านสะเกิน ตำบลยอด อำเภอสองแคว แล้วให้ไปทางขวามือผ่านหมู่บ้านไปอีกประมาณ 6 กิโลเมตร ถึงที่ทำการอุทยานฯ
สถานที่ติดต่อ

ที่ทำการอุทยานแห่งชาติถ้ำสะเกิน ตำบลยอด อำเภอสองแคว จังหวัดน่าน 55160
โทรศัพท์: 0-9045-9831
แหล่งท่องเที่ยว

ดอยจี๋
ภูลังกา
ภูอานม้า
ถ้ำหลวงสะเกิน
น้ำตกห้วยหาด
น้ำตกผาธาร
น้ำตกผาลาด
น้ำตกน้ำคะ
น้ำตกสีธน
ถ้ำทอง
ถ้ำปลากั้ง
สุสานฟอสซิลเพรียงหินล้านปี
น้ำตกหงษ์เวียงจันทร์
ภูลังกา
เวกเตอร์พอยน์ติง

เวกเตอร์พอยน์ติง (Poynting vector) เป็น ปริมาณทางกายภาพ ที่แสดงความหนาแน่นของการไหลของพลังงานของสนามแม่เหล็กไฟฟ้า มีขนาดเป็นพลังงานที่ผ่านหน่วยพื้นที่ต่อหน่วยเวลา หน่วยเอสไอที่ใช้คือวัตต์ต่อตารางเมตร (W/m2)
ชื่อเวกเตอร์พอยน์ติงได้รับการตั้งชื่อตามผู้ริเริ่มนำมาใช้ในปี 1884 คือ จอห์น เฮนรี พอยน์ติง (John Henry Poynting) ในคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เวกเตอร์พอยน์ติงจะชี้ไปในทิศทางของการแผ่ บางครั้งคนจึงเข้าใจความหมายของชื่อผิดว่ามาจากคำว่า pointing ที่แปลว่า "การชี้" อย่างไรก็ตาม ในตัวกลางแบบแอนไอโซทรอปิก เวกเตอร์พอยน์ติงจะชี้ไปในทางที่ต่างจากการแผ่ของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า
เวกเตอร์พอยน์ติง S นิยามโดย
{\boldsymbol {S}}={\boldsymbol {E}}\times {\boldsymbol {H}}
โดยในที่นี้ E คือ ความแรงสนามไฟฟ้า และ H คือ ความแรงสนามแม่เหล็ก
สำหรับในสุญญากาศ จะได้ว่า
{\boldsymbol {S}}={\frac {1}{\mu _{0}}}{\boldsymbol {E}}\times {\boldsymbol {B}}
โดยที่ B คือ ความหนาแน่นฟลักซ์แม่เหล็ก และ  \mu _{0} คือ สภาพให้ซึมผ่านได้ของสุญญากาศ (ค่าคงที่แม่เหล็ก)
สำหรับภายในตัวกลาง สภาพให้ซึมผ่านได้ทางแม่เหล็กของตัวกลางคือ  \mu =\mu _{s}\mu _{0} โดยต้องคูณด้วยความสามารถในการซึมผ่านสัมพัทธ์  \mu _{s} และเวกเตอร์พอยน์ติงจะกลายเป็น
{\boldsymbol {S}}={\frac {1}{\mu }}{\boldsymbol {E}}\times {\boldsymbol {B}}
กฎการอนุรักษ์

ไดเวอร์เจนซ์ของเวกเตอร์พอยน์ติงคือ
{\begin{aligned}\nabla \cdot {\boldsymbol {S}}&=\nabla \cdot ({\boldsymbol {E}}\times {\boldsymbol {H}})\\&={\boldsymbol {H}}\cdot (\nabla \times {\boldsymbol {E}})-{\boldsymbol {E}}\cdot (\nabla \times {\boldsymbol {H}})\\&=-{\boldsymbol {H}}\cdot {\frac {\partial {\boldsymbol {B}}}{\partial t}}-{\boldsymbol {E}}\cdot {\frac {\partial {\boldsymbol {D}}}{\partial t}}-{\boldsymbol {E}}\cdot {\boldsymbol {j}}\\\end{aligned}}
โดยที่ความหนาแน่นของพลังงานของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าคือ
u={\frac {1}{2}}({\boldsymbol {E}}\cdot {\boldsymbol {D}}+{\boldsymbol {H}}\cdot {\boldsymbol {B}})
ดังนั้นได้สมการของความต่อเนื่องเป็น
\nabla \cdot {\boldsymbol {S}}+{\frac {\partial u}{\partial t}}=-{\boldsymbol {E}}\cdot {\boldsymbol {j}}
สมการนี้แสดงกฎทรงพลังงานในสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ด้านขวามือแสดงถึงพลังงานที่สูญเสียไปเมื่อสนามแม่เหล็กไฟฟ้าทำงานกับประจุไฟฟ้าเนื่องจากแรงโลเรินตส์ โดยตีความได้ว่าเป็นกำลังไฟฟ้าต่อหน่วยปริมาตร
ความแรงของเวกเตอร์พอยน์ติงจะผันเปลี่ยนไปตามเวลาเนื่องจากสนามไฟฟ้าและสนามแม่เหล็กที่แกว่งไปมา ค่าเฉลี่ยตลอดเวลาของความเข้มของเวกเตอร์พอยน์ติงนั้นจะเรียกว่าความหนาแน่นฟลักซ์การแผ่รังสี คำนวณได้โดย
{\boldsymbol {I}}=\left\langle {\boldsymbol {S}}\right\rangle _{T}={\frac {1}{2T}}\int _{0}^{T}{\boldsymbol {S}}\,dt
นอกจากนี้แล้ว ปริพันธ์ต่อพื้นที่ของเวกเตอร์พอยน์ติงคือ
\int _{V}{\boldsymbol {S}}\,dV
อาจตีความได้ว่าเป็นโมเมนตัมของสนามแม่เหล็กไฟฟ้า
ฮิจิคาตะ โทชิโร่

| ฮิจิคาตะ โทชิโร่ |
| --- | --- |
ตัวละครใน กินทามะ

ปรากฏครั้งแรก:  หนังสือการ์ตูน:   บทเรียนที่ 5 ถึงจะเป็นตาแก่ แต่ก็ยังหาเพื่อนได้โดยการเรียกชื่อเล่น   ภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์:  ตอนที่ 1 พวกแก!! มีกินทามะติดตัวกันบ้างหรือเปล่า!  ภาพยนตร์การ์ตูน :  Gintama: Shinyaku Benizakura-Hen 
สร้างโดย: ฮิเดอากิ โซราจิ
ให้เสียงโดย: คาซึยะ นากาอิ ไกวัล วัฒนไกร
ประวัติ
นามแฝง: ทชชี่
ชื่อเล่น: โทชิ
เผ่าพันธุ์: มนุษย์โลก
เพศ: ชาย
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
ตำแหน่ง: รองหัวหน้าแห่งชินเซ็นงุมิ
ที่อยู่ปัจจุบัน: ที่ทำการชินเซ็นงุมิ เอโดะ ญี่ปุ่น
ส่วนสูง: 177 เซนติเมตร
น้ำหนัก: 64 กิโลกรัม
ฮิจิคาตะ โทชิโร่ (ญี่ปุ่น: 土方十四郎; โรมาจิ: Hijikata Toshirō) เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ
ข้อมูลตัวละคร

ฮิจิคาตะ โทชิโร่เป็นรองหัวหน้าของกองกำลังตำรวจพิเศษติดอาวุธชินเซ็นงุมิ แต่เดิมเป็นลูกติดที่เกิดจากภรรยาลับของตระกูลฮิจิคาตะจึงไม่มีใครยอมรับเขานอกจากทาเมะโกโร่ บุตรชายคนโตของบ้านที่ดูแลเหมือนพ่อแท้ๆ จนกระทั่งเกิดเรื่องขึ้น กลุ่มนักเลงจะเข้ามาทำร้ายฮิจิคาตะ แต่ทาเมะโกโร่เข้ามาปกป้องจนเสียดวงตาข้างซ้ายไป ทำให้ฮิจิคาตะสติแตกเข้าปะทะกับพวกนักเลงโดยการควักดวงตาของพวกมันออก ทำให้คนในตระกูลหวาดกลัวเขาหลังจากนั้นเขาก็ไม่กลับไปพบหน้าทาเมะโกโร่อีกเลย และมาฝากตัวเป็นศิษย์สำนักดาบที่บูชู ร่วมสำนักเดียวกับคอนโด้และโอคิตะ มีพรสวรรค์ด้านดาบให้เห็นมาตั้งแต่เด็กทำให้เก่งกาจมาก แต่เดินเข้าไปหาเรื่องคนอื่นเก่งยิ่งกว่า ภายหลังศิษย์ในสำนักทั้งหมดจึงได้เดินทางเข้าเอโดะ และฮิจิคาตะก็ได้รับตำแหน่งรองหัวหน้าแห่งชินเซ็นงุมิ ฮิจิคาตะเป็นบุคคลที่มีนิสัยสุขุมเยือกเย็น แต่เวลาต่อสู้ จะสู้อย่างเต็มกำลัง เป็นคนที่เกลียดการพ่ายแพ้เป็นที่สุด แล้วยังเป็นคนที่จงรักภักดีต่อคอนโด้ที่เป็นหัวหน้ามากที่สุดคนหนึ่ง มีฝีมือดาบดี
ฮิจิคาตะเป็นคนที่สูบบุหรี่จัด และติดบุหรี่เป็นอย่างมาก ครั้งหนึ่ง บาคุฟุประกาศให้เอโดะเป็นเขตปลอดบุหรี่ ฮิจิคาตะถึงกับดั้นด้นขึ้นยานไปอวกาศเพื่อหาดวงดาวที่สามารถสูบบุหรี่ได้
อีกสิ่งที่ฮิจิคาตะชอบเป็นอย่างมากคือ มายองเนส ฮิจิคาตะเป็นคนที่คลั่งไคล้ในมายองเนสเป็นอย่างมาก จนถูกเรียกว่าเป็นมายองเลอร์ (นักบริโภคมายองเนส) ฮิจิคาตะชอบใส่มายองเนสในอาหารที่รับประทาน ไม่ว่าจะเป็นโซบะ ทาโกยากิ ดังโงะ รวมไปถึงเมนูที่เรียกว่า ฮิจิคาตะสเปเชียล ซึ่งเป็นข้าวที่ราดด้วยมายองเนสล้วนๆ
ในด้านความรัก ฮิจิคาตะเคยชอบพออยู่กับโอคิตะ มิตสึบะพี่สาวของโอคิตะ ในสมัยที่ยังเป็นศิษย์สำนักดาบที่บูชู ก่อนที่จะเดินทางเข้าเอโดะ เขาได้ปฏิเสธคำสารภาพรักของมิตสึบะไปแบบไม่ใยดีซึ่งเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้โอคิตะ โซโกะ ไม่ชอบหน้าเขา แต่สาเหตุที่ฮิจิคาตะทำเช่นนั้น เพราะตัวเขาคิดว่าวิถีชีวิตที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกวัดแกว่งดาบไปทั่วอย่างเขาไม่มีทางทำให้มิตสึบะมีความสุขได้ แต่ตัวฮิจิคาตะก็ยังปรารถนาให้มิตสึบะมีความสุขเหมือนผู้หญิงทั่วไป
ชื่อของฮิจิคาตะ

ชื่อ ฮิจิคาตะ โทชิโร่ มีที่มาจากชื่อของ ฮิจิคาตะ โทชิโซ รองหัวหน้ากลุ่มชินเซ็นงุมิในประวัติศาสตร์จริง
ชื่อที่ตัวละครอื่นๆเรียก
คอนโด้ อิซาโอะ เรียกว่า โทชิ
โอคิตะ โซโกะ/ชินปาจิ เรียกว่า คุณฮิจิคาตะ
โอคิตะ มิตซึบะ เรียกว่า คุณโทชิโร่
คนอื่นๆเช่น กินโทกิ เรียกแค่นามสกุล และมีบางคนในหน่วย รวมทั้งผู้สละชีพขับไล่ต่างแดนที่เรียกว่า "รองหัวหน้าปีศาจ"
การปรากฏตัวบนปก

ฮิจิคาตะปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 8 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่ม 9
ดูเพิ่ม

กินทามะ
อี ซุน-ชิน

| อี ซุน-ชิน |
| --- | --- |
28 เมษายน พ.ศ. 2087 – 16 ธันวาคม พ.ศ. 2141
 อี ซุน-ชิน
เกิดที่: ฮัมซอง (ปัจจุบัน คือ โซล)
อนิจกรรมที่: ช่องแคบโนรยัง
เหล่าทัพ: กองทัพเรือเกาหลี
| --- | --- |
Yi Sun-sin 이순신 李舜臣
ฮุนมินจ็องอึม: 이순신 or 리순신
ฮันจา: 李舜臣
อาร์อาร์: I Sunsin or Ri Sunsin 
เอ็มอาร์: Yi Sunsin or Ri Sunsin 
ชื่อสุภาพ
ฮุนมินจ็องอึม: 여해
ฮันจา: 汝諧
อาร์อาร์: Yeohae 
เอ็มอาร์: Yŏhae 
ชื่อมรณกรรม
ฮุนมินจ็องอึม: 충무
ฮันจา: 忠武
อาร์อาร์: Chungmu 
เอ็มอาร์: Ch'ungmu 
อี ซุน-ชิน (เกาหลี: 이순신; ฮันจา: 李舜臣; เอ็มอาร์: I Sun-sin; 28 เมษายน พ.ศ. 2087 – 16 ธันวาคม พ.ศ. 2141) คือแม่ทัพเรือของเกาหลีในยุคราชวงศ์โชซ็อน ที่มีชื่อเสียงจากการนำกองทัพเรือเกาหลีเข้าต่อสู้กับกองทัพเรือญี่ปุ่น ในการรุกรานเกาหลีของญี่ปุ่น (พ.ศ. 2135-2141) ในยุคราชวงศ์โชซ็อน เขาเข้าร่วมรบในฐานะผู้บัญชาการที่ 1 แห่งจังหวัดทหารเรือคย็องซัง, ช็อลลา และชุงช็อง ราชทินนามของเขาคือ "Samdo Sugun Tongjesa" (ฮันกึล : 삼도수군통제사, ฮันจา : 三道水軍統制使) ซึ่งแปลว่า ผู้บัญชาการ 3 จังหวัดทหารเรือ ซึ่งเป็นราชทินนามสำหรับผู้ที่ครองตำแหน่ง ผู้บัญชาการหน่วยรบทางทะเลของราชวงศ์โซซอน มาจนถึง พ.ศ. 2439 อี ซุน-ชินมีชื่อเสียงด้วยการเอาชนะกองทัพญี่ปุ่นในขณะที่ฝ่ายตนมีจำนวนน้อยกว่ามากได้ และการประดิษฐ์เรือรบเต่า (คอบุกซ็อน, 거북선) ซึ่งเป็นเรือรบหุ้มเกราะโลหะลำแรกของโลกอีกด้วย เขาได้รับการยกย่องในฐานะแม่ทัพเรือไร้พ่าย และอาจหาญด้วยวีรกรรมการที่ตนนั้นถูกกระสุนปืนไฟยิงแต่มีคำสั่งให้ลูกน้องมัดตนไว้กับเสากระโดงเรือจนกว่าจะตายและให้แม่ทัพรองสวมเกราะของตนเพื่อขวัญกำลังใจของทหารเรือเกาหลีซึ่งมีเพียงไม่กี่คนในโลกนี้ที่ได้รับการยกย่องเช่นนี้
เขาถึงแก่อสัญกรรมในยุทธนาวีที่โนรยัง (อ่านว่า โน-รยัง) จากการถูกยิงด้วยกระสุนปืนไฟหนึ่งนัด ในวันที่16 ธันวาคม พ.ศ. 2141 ราชสำนักโชซ็อนยกย่อง เขาด้วยการพระราชทานราชทินนาม และยศให้หลายตำแหน่ง รวมทั้งชื่อที่ตั้งให้เป็นเกียรติอย่าง "ชุงมูกง" (Chungmugong,충무공, 忠武公, ขุนศึกผู้จงรัก) ,  "ซ็อนมูอิลดึงกงชิน"  (Seonmu Ildeung Gongsin, 선무일등공신, 宣武一等功臣, นายทหารผู้ควรได้รับการยกย่องชั้น1แห่งราชวงศ์โซซอน) และตำแหน่งอีก 2 คือ "ย็องอึยจ็อง" (Yeongijeong, 영의정, 領議政, Prime Minister) , และ "ท็อกพุงบูว็อนกุน" (Deokpung Buwongun, 덕풍부원군, 德豊府院君, เจ้าชายแห่งราชสำนักจากท็อกพุง) และได้รับพระราชทานราชทินนามจากจักรพรรดิว่านลี่แห่งราชวงศ์หมิงว่า "จอมพลเรือแห่งจักรวรรดิหมิง"
ช่วงต้นของชีวิต

อี ซุน-ชินเกิดที่กรุงฮันยัง (ปัจจุบันคือโซล) ตระกูลของเขาคือตระกูลอีแห่งท็อกซู พ.ศ. 2095 อี ช็อง พ่อของเขาถูกจับและลงโทษ จากข้อหาประกอบพิธีศพให้อาชญากรที่ตายไปแล้ว ครองครัวของเขาจึงย้ายไปที่อาซาน จังหวัดกองซางโต พระเจ้าซอนโจพระราชทานอภัยโทษให้ในปี พ.ศ. 2110
หนึ่งในเหตุการณ์ที่สำคัญในช่วงนี้คือการที่เข้าได้เป็นเพื่อนกับ ยู ซองรยง (유성룡) นักวิชาการผู้มีชื่อ ที่ได้เป็นมหาเสนาบดีของเกาหลีในช่วงการรุกรานเกาหลีของญี่ปุ่น (พ.ศ. 2135-2141) ซึ่งในช่วงสงครามนี้ การสนับสนุนของยู ซองลยอง มีความสำคัญมากๆต่อชัยชนะของอี ซุน-ชิน
ในวัยเด็ก เขาเล่นเกมสงครามกับเพื่อนๆ ซึ่งในการละเล่นนี้ เขาได้แสดงให้เห็นถึงความเป็นอัจฉริยะด้านความเป็นผู้นำทางทหาร (เช่นเดียวกับนโปเลียน) และเขายังประดิษฐ์ธนูและลูกศรเองตั้งแต่ยังเป็นวัยเด็ก
พ.ศ. 2119 อี ซุน-ชินเขาสอบคัดเลือกนายทหารประจำปี (무과; 武科) เขาได้แสดงความสามารถเชิงดาบและธนู ให้เป็นที่ประทับใจแก่คณะกรรมการตัดสิน แต่ตกในการสอบขี่ม้าเพราะตกม้าขาหัก หลังจากเข้าสอบใหม่และผ่าน เขาถูกส่งไปรบในตำบลทหารกองทัพภาคเหนือ ในจังหวัดฮัมยอง (ปัจจุบันเป็นจังหวัดหนึ่งของเกาหลีเหนือ) เขาเป็นนายทหารใหม่ที่อายุเยอะที่สุด (32 ปี) เขาได้รับหน้าที่เข้ารบต่อสู้กับพวกหนู่เจิน (ต่อมาคือพวกแมนจู) ที่เข้ามาปล้นสะดมตามแนวชายแดน อี ซุน-ชินได้รับการยอมรับอย่างรวดเร็วจากความเป็นผู้นำและเป็นผู้มีกลยุทธ์
พ.ศ. 2126 เขาวางแผนลวงพวกหนู่เจินให้ออกมารบ จนสามารถเอาชนะและจับหัวหน้าพวกหนู่เจิน มูไปไน ได้อย่างไรก็ตาม อี ซุน-ชินต้องพักราชการไปไว้ทุกข์ให้บิดาที่จากไปตามประเพณีอยู่ 3 ปี ก่อนจะกลับเข้ามารับราชการอีก
ความสามารถและความสำเร็จที่ยอดเยี่ยมของเขานั้น กลับเป็นการสร้างความอิจฉาริษยาให้แก่ผู้อื่นยิ่ง กล่าวหาว่าเขาหนีทัพระหว่างการรบ การใส่ร้ายนี้ นำโดยนายพล ลีอี ผู้ซึ่งต่อมาแพ้ให้กับกองทัพญี่ปุ่นในการรบที่ซางจู การใส่ร้ายป้ายสีเพื่อขัดแข้งขัดขาผู้อื่น กลายเป็นเรื่องปกติมากๆในกองทัพและรัฐบาลเกาหลีในปีถัดๆมา ในที่สุด อี ซุน-ชินก็ถูกจับจองจำและทรมาน หลังถูกปล่อย เขาถูกลดขั้นเป็นเพียงพลทหาร แต่เขาก็ไต่เต้าขึ้นมาใหม่ได้อีกอย่างรวดเร็ว จนได้เป็นผู้บัญชาการศูนย์ฝึกทหาร และถูกย้ายไปเป็นผู้พิภาคษาศาลทหารในจังหวัดเล็กๆแห่งหนึ่ง
ความพยายามของอี ซุน-ชินในภาคเหนือ ทำให้เขาได้เลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว  ในช่วงเดือนท้ายๆของปี พ.ศ. 2133 เขาได้รับการปรับเลื่อนตำแหน่งถึง 4 ครั้ง และในท้ายที่สุด เขาได้รับตำแหน่งผู้บัญชาการฝ่ายซ้ายแห่งจังหวัดทหารเรือจอนลา (전라좌도; 全羅左道) ในช่วงนี้เอง รัฐบาลโซซอนกำลังอยู่ในภาวะสับสน เนื่องจากความไม่แน่ชัดว่าญี่ปุ่น ภายใต้การนำของโทโยโทมิ ฮิเดโยชิ จะรุกรานเกาหลีหรือไม่ (ซึ่งผลคือ ญี่ปุ่นรุกรานเกาหลีจริงจริงในอีก 2 ปีให้หลัง) และ การเรืองอำนาจของนู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ผู้นำหนุ่มแห่งหนู่เจิน (เขาคือผู้วางรากฐานให้อาณาจักรแมนจู ต่อมา ลูกหลานของเขา ก็สามารถบุกยึดประเทศจีน สถาปนาราชวงศ์ชิงได้)  ด้วยเหตุนี้ จึงมีการโยกย้ายนายทหารผู้เปี่ยมประสบการณ์ ขึ้นไปประจำการยังจุดยุทธศาสตร์ ด้วยเหตุนี้ อี ซุน-ชินจึงถูกส่งไปประจำการที่ยอซู ในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2133 และที่นี่เอง เขารับผิดชอบสร้างมณฑลทหารเรือขึ้นมา ซึ่งต่อมากลายเป็นกุญแจสำคัญในการต่อต้านกองทัพญี่ปุ่นในสงคราม 7 ปีหรือศึกอิมจิน (ชื่อที่ชาวเกาหลีเรียก การรุกรานเกาหลีของญี่ปุ่น (พ.ศ. 2135-2141)) เขาสร้างความแข็งแกร่งให้กองทัพเรือเกาหลีผ่านการปรับปรุงหลายครั้ง รวมไปถึงการสร้างเรือเต่า โคบุ๊คซอน ที่ถือได้ว่าเป็นเรือรบหุ้มเกราะเหล็กลำแรกของโลก
การรุกรานเกาหลีของญี่ปุ่น (พ.ศ. 2135-2141) > การทัพทั้งสี่ของแม่ทัพลี

กองกำลังญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกที่ปูซานและดาแดจิน ที่ซึ่งเป็นเมืองท่าทางใต้ของเกาหลี เนื่องจากไม่มีกองเรือต่อต้าน กองทัพบกญี่ปุ่นจึงรุกคืบ เข้ายึดเมืองท่าทั้ง 2 ได้อย่างรวดเร็ว และเริ่มรุกขึ้นเหนือประหนึ่งสายฟ้าฟาด ทำให้เดินทางถึงโซลในวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2135 ใช้เวลานับจากยกพลขึ้นบกเพียง 19 วัน สาเหตุที่กองทัพญี่ปุ่นสามารถดำเนินกลยุทธ์ได้อย่างรวดเร็วนั้น เนื่องจากความไร้ประสิทธิภาพของกองทัพบกภาคใต้ เนื่องจากกองกำลังหลักทางบกของเกาหลีไปอยู่ที่ภาคเหนือเป็นส่วนใหญ่ อีกทั้งประมาทว่าญี่ปุ่นจะไม่รุกราน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การรบที่แซงจู และความล้มเหลวในการป้องกันด่านโจลยอง
การทัพทั้งสี่ของอี ซุน-ชิน รวมไปถึงทุกๆ ปฏิบัติการ อย่างน้อย 33 ปฏิบัติการใหญ่ๆ ที่อี ซุน-ชินได้ชัยมา ทำให้ญี่ปุ่นต้องเสียเรือรบซันเคน เรือลำเลียงพล และเรือลำเลียงเสบียงนับร้อยๆ และมีทหารถูกจับนับพันนาย
การรุกรานเกาหลีของญี่ปุ่น (พ.ศ. 2135-2141) > การรบครั้งสุดท้าย และการอสัญกรรมของอี ซุน-ชิน

15 ธันวาคม พ.ศ. 2141 กองเรือขนาดใหญ่ของญี่ปุ่น ภายใต้การบังคับบัญชาของชิมาสุ โยชิฮิโระได้มารวมพลที่อ่าวซาชอน ที่อยู่ทางตะวันออกสุดของช่องแคบโนรยัง เป้าหมายของชิมาสุคือการสลายการสกัดกันของกองเรือผสมหมิง-โชซ็อน ที่สกัดกองเรือของโคนิชิ ยูกินากะ เพื่อสนธิกำลัง ก่อนที่จะถอนกำลังกลับบ้าน ในขณะเดียวกัน อี ซุน-ชินก็ทราบตำแหน่งที่แน่ชัดของชิมาสุ ผ่านการรายงานของหน่วยลาดตระเวณหาข่าวและชาวประมงพื้นในพื้นที่
กองเรือโซซอนประกอบด้วย เรือปานโอกซอน 82ลำ และเรือเต่า3ลำ พร้อมกำลังพล 8,000นาย  ส่วนกองเรือหมิงประกอบด้วย เรือรบสำเภาจีนขนาดใหญ่ 6ลำ เรือแกลเลียนขนาดเล็ก 57ลำ และเรือปานโอกซอนที่อี ซุน-ชินมอบให้ เชน หลิน 2ลำ พร้อมกำลังพล 5,000นายจากกรมทหารประจำมณฑลกวางตุ้ง และนาวิกโยธินจีน 2,600นาย ที่ประจำการบนเรือรบโซซอน
การปะทะเริ่มขึ้น ณ เวลา 0200 ของวันที่ 16 ธันวาคม การรบที่ผ่านมา ฝ่ายญี่ปุ่นไม่สามารถรับมือกับกองเรือเกาหลีได้เลย ถ้าอี ซุน-ชินเป็นคนบัญชาการรบ ครั้งนี้ก็เช่นกัน กองเรือผสมหมิง-โซซอนเปิดฉากยิงปืนใหญ่สกัดกั้นการเคลื่อนตัวของญี่ปุ่น[ต้องการอ้างอิง] นอกจากนี้ ความคับแคบในช่องแคบโนรยัง ยังทำให้ฝ่ายญี่ปุ่นไม่สามารถขยับตัวได้อีกด้วย
เมื่อญี่ปุ่นเริ่มร่นถอย อี ซุน-ชิน ก็เร่งให้ตามตี แต่ในช่วงเวลานี้เอง กระสุนปืนคาบศิลานัดหนึ่งที่ญี่ปุ่นยิงมา ถูกร่างของอี ซุน-ชิน เข้าที่สีข้างด้านขวา แม้ว่ากระสุนจะเข้าที่จุดตาย แต่อี ซุน-ชินกลับกล่าวว่า "การรบดำเนินมาถึงจุดสูงสุดแล้ว อย่าให้ใครรับรู้ถึงการตายของข้า" แล้วเขาก็ขาดใจตายในอีกไม่กี่อึดใจถัดมา
ผู้ที่อยู่ดูใจอี ซุน-ชิน ก่อนจากไปนั้นมีเพียง3คนเท่านั้น 2ใน3คนนั้นได้แก่ ลี โฮ ลูกชายคนโตของอี ซุน-ชิน และ ลี วาน หลานชายของเขา เพื่อมิให้ใครสังเกตเห็นการตายของอี ซุน-ชิน ลีโฮและลีวาน ประคองร่างของอี ซุน-ชินไร้วิญญาณเข้าไปในตัวเรือ เพื่อหลีกหนีสายตาของผู้คน สำหรับการรบที่เหลือ ลีวานสวมเกราะของลุงของเขา แล้วขึ้นไปตีกลองศึก เพื่อรักษาขวัญกำลังใจทหารว่าแม่ทัพของเขายังคงมีชีวิตเรือธงยังคงทำการรบอยู่
ระหว่างศึก เฉิน หลิน แม่ทัพเรือฝ่ายจีนตกอยู่ในภาวะคับขัน 2-3ครั้ง และเรือธงก็ตรงเข้ามาช่วยเขาทุกครั้ง เมื่อเชนหลิงมาเข้าพบอี ซุน-ชิน เพื่อขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ เขาพบลีวาน และได้รับแจ้งถึงมรณกรรมของอี ซุน-ชิน กล่าวกันว่า เชนหลิงตกใจมาก คุกเข่าลงโขกศีรษะถึง3ครั้งและร้องไห้ ข่าวการจากไปของแม่ทัพลี แพร่สะพัดไปทั่วทั้งกองเรือผสมหมิง-โซซอนอย่างรวดเร็ว ทหารหาญทุกนาย ไม่ว่าจะหมิงหรือโซซอนต่างก็พากันร้องไห้ระงม
ร่างไร้วิญญาณของแม่ทัพลี ถูกนำส่งไปยังบ้านเกิดที่อาซาน เพื่อฝังไว้ข้างๆบิดาของเขาตามประเพณีนิยม ศาลเจ้าถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นเกียรติให้แก่เขา