stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าโลแทร์แห่งฝรั่งเศส
สงบศึกกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

ความร่วมมือกันต่อกรกับจักรพรรดิออทโทที่ 2 ของชาวแฟรงก์ตะวันตกทำให้ราชวงศ์รอแบเตียงขึ้นมามีอำนาจพอๆ กับอูก กาแปที่คนในยุคนั้นให้ความเห็นว่ารับใช้พระเจ้าโลแธร์ด้วยความภักดี การต่อสู้กับจักรพรรดิเพิ่มความแข็งแกร่งทางอำนาจให้อูก กาแป อำนาจของเขาชัดเจนขึ้นเมื่อได้ยึดมงเทรยล์ซูร์แมร์มาจากอาร์นูล์ฟที่ 2 เคานต์แห่งฟลานเดอส์ในปี ค.ศ. 980
พระเจ้าโลแธร์ต้องการหยุดยั้งความทะเยอทะยานของชาร์ลส์ พระอนุชาที่ถูกขับไล่ออกจากประเทศ และตัดสินใจจะเจริญรอยตามพระบิดาในการรักษาการสืบทอดตำแหน่งไว้ให้พระโอรสของตน ในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 979 เจ้าชายหลุยส์ได้รับการสวมมงกุฎเป็นผู้ปกครองร่วมหรือยุวกษัตริย์ แต่ไม่ได้มีอำนาจอย่างแท้จริงจนกระทั่งพระเจ้าโลแธร์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 986 นับเป็นครั้งที่สองที่มีการปฏิบัติตามธรรมเนียมแบบใหม่นี้ในราชอาณาจักรของชาวแฟรงก์ตะวันตก ซึ่งต่อมาราชวงศ์กาแปเตียงได้รับเอาธรรมเนียมนี้มาใช้
หลังเหตุการณ์ดังกล่าว พระเจ้าโลแธร์เริ่มเข้าหาจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ บิชอปแห่งแร็งและบิชอปแห่งล็องกับตระกูลอาร์เด็นสนับสนุนการกระชับความสัมพันธ์ครั้งนี้ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 980 พระเจ้าโลแธร์กับจักรพรรดิออทโทที่ 2 เจอกันที่มาร์กุตซูร์แชร์ในพรมแดนของชาวแฟรงก์ และบรรลุข้อตกลงในการทำสนธิสัญญาสันติภาพ
ฟร็องส์วีล

| ฟร็องส์วีล |
| --- | --- |
เมือง

   ตราอาร์ม
ฟร็องส์วีลที่ตั้งเมืองฟร็องส์วีลในประเทศกาบอง
พิกัด: 1°38′S 13°35′E﻿ / ﻿1.633°S 13.583°E﻿ / -1.633; 13.583
ประเทศ:  กาบอง
จังหวัด: โอโตกูเอ
อำเภอ: อึมปาซา
ประชากร (สำมะโน ค.ศ. 2013)
 • ทั้งหมด: 110,568 คน
ฟร็องส์วีล (ฝรั่งเศส: Franceville) เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศกาบอง โดยมีประชากร 110,568 คนจากสำมะโนประชากรเมื่อ ค.ศ. 2013 เมืองตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำอึมปาซาและเป็นจุดสิ้นสุดของทางรถไฟสายทร็องส์กาบอแนและทางหลวงสายแอน3
ฟร็องส์วีลเติบโตขึ้นจากหมู่บ้านแห่งหนึ่งชื่อมาซูกู ต่อมาปีแยร์ ซาวอร์ญ็อง เดอ บราซา นักสำรวจชาวฝรั่งเศส เลือกหมู่บ้านนี้เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของอดีตทาสและเปลี่ยนชื่อเป็น ฟร็องช์วีล (แปลว่า "เมืองแห่งอิสรชน") ใน ค.ศ. 1880 เมื่อเวลาผ่านไปชื่อได้เพี้ยนเป็น ฟร็องส์วีล
พระเจ้าฌูเซที่ 1 แห่งโปรตุเกส

พระเจ้าฌูเซที่ 1 แห่งโปรตุเกส ผู้ปฏิรูป (6 มิถุนายน ค.ศ. 1714 – 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1777; โปรตุเกส: José Francisco António Inácio Norberto Agostinho de Bragança, ฌูเซ ฟรานซิสกู อันโตเนียว อินาซิอู นอร์แบร์ตู อะโกสทินโญ เดอ บรากังซา) เป็นพระมหากษัตริย์ลำดับที่ 25 แห่งโปรตุเกสและอัลเกรฟ
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ

พระเจ้าฌูเซพระราชสมภพในวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1714 ณ พระราชวังริไบรา กรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่สามในพระเจ้าฌูเอาที่ 5 แห่งโปรตุเกสกับพระมเหสี อาร์ชดัสเชสมาเรีย อันนาแห่งออสเตรีย พระเจ้าฌูเซมีพระเชษฐา 1 พระองค์ คือ เจ้าชายเปโดร แต่สิ้นพระชนม์ขณะมีพระชนมายุเพียง 2 ชันษา มีพระเชษฐภคินี 1 พระองค์ คือ อิงฟังตาบาร์บาราแห่งโปรตุเกส และมีพระอนุชาอีก 3 พระองค์ ได้แก่ อิงฟังตึการ์ลุช,อิงฟังตึเปดรูและอิงฟังตึอาเลชชันดรึ อิงฟังตึการ์ลุชและอาเลชชันดรึนั้นต่อมาสิ้นพระชนม์ขณะทรงพระเยาว์
หลังจากการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายเปโดร ผู้เป็นพระเชษฐา ทำให้อิงฟังตึฌูเซได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าชายแห่งบราซิล ดยุกแห่งบรากังซาองค์ที่ 15 ถือว่าเป็นรัชทายาทโดยชอบธรรมแห่งราชบัลลังก์โปรตุเกส
การอภิเษกสมรสและรัชทายาท

ในปีค.ศ. 1729 ขณะมีพระชนมายุ 15 พรรษา เจ้าชายฌูเซอภิเษกสมรสกับอินฟันตาสเปน พระนามว่า อินฟันตามาเรียนา บิกโตเรียแห่งสเปน พระราชธิดาในพระเจ้าเฟลีเปที่ 5 แห่งสเปนกับเอลิซาเบธ ฟาร์เนเซ พระราชินีแห่งสเปน และ อิงฟังตาบาร์บาราแห่งโปรตุเกส พระเชษฐภคินีของพระองค์ได้อภิเษกสมรสกับเจ้าชายเฟร์นันโดแห่งสเปน ซึ่งต่อไปคือพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 6 แห่งสเปน
เจ้าหญิงมาเรียนา บิกโตเรียสนพระทัยด้านดนตรีและการล่าสัตว์แต่ทรงจริงจังและไม่โปรดเรื่องอื้อฉาวต่าง ๆ ของเจ้าชายฌูเซและไม่ทรงลังเลที่จะเปิดเผยความเป็นตัวของพระองค์เอง เจ้าชายฌูเซและเจ้าหญิงมาเรียนา บิกโตเรียมีพระราชธิดาที่ดำรงพระชนมชีพจนเจริญพระชันษา 4 พระองค์ และมีพระราชโอรสที่สิ้นพระชนม์เมื่อประสูติ 2 พระองค์ พระราชธิดาที่สิ้นพระชนม์เมื่อประสูติ 1 พระองค์และทรงแท้ง 1 ครั้งในปีค.ศ. 1750
พระราชธิดาที่ดำรงพระชนมชีพจนเจริญพระชันษาทั้ง 4 พระองค์ มีพระนามดังนี้
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส และพระโอรส-ธิดา |
|  | สมเด็จพระราชินีนาถมาเรียที่ 1 แห่งโปรตุเกส | 173417 ธันวาคม ค.ศ. 1734 | 181620 มีนาคม ค.ศ. 1856 | อภิเษกสมรส 6 มิถุนายน ค.ศ. 1760 อิงฟังตึเปดรูแห่งบรากังซา ผู้เป็นพระปิตุลา มีรัชทายาท 6 พระองค์ ได้แก่ อิงฟังตึฌูเซแห่งบรากังซา อิงฟังตึฌูเอา ฟรังซิชกูแห่งบรากังซา อิงฟังตามารีอา อิซาเบลแห่งบรากังซา พระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส อิงฟังตามาเรียนา วิกตอเรียแห่งบรากังซา อิงฟังตามารีอา คลีเมนทีนาแห่งบรากังซา |

|  | อิงฟังตามารีอา อานาแห่งบรากังซา | 17367 ตุลาคม ค.ศ. 1736 | 18136 พฤษภาคม ค.ศ. 1813 | เตรียมเพื่ออภิเษกสมรสกับเจ้าชายหลุยส์ ดอแฟงแห่งฝรั่งเศส แต่พระมารดาของพระนางปฏิเสธแผนการนี้ สิ้นพระชนม์โดยไม่ได้อภิเษกสมรส |

|  | อิงฟังตาโดโรเตเอียแห่งบรากังซา | 173921 กันยายน ค.ศ. 1739 | 177114 มกราคม ค.ศ. 1771 | เตรียมเพื่ออภิเษกสมรสกับหลุยส์ ฟิลิปป์ที่ 2 ดยุกแห่งออร์เลอองส์ แต่พระนางทรงปฏิเสธที่จะอภิเษกสมรสกับดยุก สิ้นพระชนม์โดยไม่ได้อภิเษกสมรส |

|  | อิงฟังตาเบเนดิตาแห่งบรากังซา | 174625 กรกฎาคม ค.ศ. 1746 | 182918 สิงหาคม ค.ศ. 1829 | อภิเษกสมรส 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1777 เจ้าชายฌูเซ เจ้าชายแห่งบราซิล ผู้เป็นพระภาติยะ ไม่มีรัชทายาท |

เจ้าชายฌูเซทรงอุทิศพระองค์เพื่อคริสต์ศาสนาและวงการโอเปรา พระองค์ทรงเป็นหนึ่งในผู้ที่สะสมบทละครโอเปราเป็นจำนาวนมากที่สุดในยุโรป
พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและสวรรคต

เจ้าชายฌูเซเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลการ์วึในปีค.ศ. 1750 ขณะมีพระชนมายุ 35 พรรษา หลังจากการเสด็จสวรรคตของพระเจ้าฌูเอาที่ 5 แห่งโปรตุเกส พระราชบิดา เฉลิมพระนาม "พระเจ้าฌูเซที่ 1 แห่งโปรตุเกส" และในทันทีเมื่อครองราชย์ พระราชอำนาจของพระองค์กลับไปอยู่ในมือของเซบาสเตียว ฌูเซ เดอ คาร์วาลโฮ อี เมโล ซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม "มาควิสแห่งพอมบาล" พระเจ้าฌูเซฟทรงสถาปนาอิงฟังตามารีอา ฟรังซิชกา พระราชธิดาพระองค์ใหญ่เป็นรัชทายาท ในพระอิสริยยศเจ้าหญิงแห่งบราซิล เนื่องมาจากไม่มีพระราชโอรส
มาควิสแห่งพอมบาลซึ่งมีอำนาจมากได้ปรับปรุงระบบเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรมและอาณานิคมของโปรตุเกส เพื่อให้สามารถเจริญทัดเทียมชาติตะวันตกชาติอื่น ๆ และเพื่อรักษาอำนาจของเขาให้ยืนยงตลอดกาล ต่อมาได้เกิดเหตุการณ์ "เรื่องอื้อฉาวทาวอรา" ซึ่งเป็นเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์พระเจ้าฌูเซฟระหว่างเสด็จตามถนนในกรุงลิสบอน พระองค์ทรงถูกยิงที่พระพาหาและผู้บังคับพาหนะได้รับบาดเจ็บ แต่พระองค์ก็ทรงรอดพระชนม์ชีพมาได้ มาควิสแห่งพอมบาลได้สั่งจับกุมคนตระกูลทาวอราซึ่งมีอิทธิพลทางการเมืองที่เป็นปริปักษ์กับรัฐบาลของมาควิสในตอนนั้นและตกเป็นผู้ต้องสงสัย และเขาได้สั่งขับไล่บาทหลวงคณะเยซูอิต ที่ต้องสงสัยว่ารู้เห็นกับการลอบปลงพระชนม์ในเดือนค.ศ. 1759 ซึ่งทั้งตระกูลทาวอราและคณะเยซูอิตล้วนยเป็นปริปักษ์กับมาควิสทั้งสิ้น ทำให้มาควิสไร้ซึ่งผู้ต่อต้านและเขาได้ควบคุมองค์กรสาธารณะต่าง ๆ และองค์การทางศาสนา ทำให้ประเทศเดินหน้าเข้าสู่ยุคภูมิธรรม
ในรัชสมัยของพระเจ้าฌูเซได้เกิดมหันตภัยร้ายแรงคือ แผ่นดินไหวในลิสบอน ค.ศ. 1755 ในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1755 ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตกว่า 100,000 คน แผ่นดินไหวครั้งนี้ส่งผลกระทบต่อพระองค์ทำให้ประชวรด้วยโรคกลัวที่ปิดทึบ(Claustrophobia) ไม่สามารถประทับใกล้ผนังอาคารได้ หลังจากพระราชวังริเบย์ราถูกทำลายจากแผ่นดินไหว พระองค์ได้แปรพระราชฐานไปยังเมืองอาจูดา และทรงสร้างพระตำหนักเล็ก ๆ ที่อาจูดา ทางเมืองหลวงได้รับการฟื้นฟูและพระบรมราชานุสาวรีย์ของพระองค์ไม่พังทลาย ยังคงอยู่ที่จัตุรัสกลางกรุงลิสบอน
พระเจ้าฌูเซเสด็จสวรรคตในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1777 ขณะมีพระชนมายุ 62 พรรษา เจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกา เจ้าหญิงแห่งบราซิล ครองราชสมบัติสืบต่อ พระนาม พระราชินีนาถมารีอาที่ 1 แห่งโปรตุเกส และเป็นจุดสิ้นสุดอำนาจของมาควิสแห่งพอมบาล เขาถูกพระราชินีมารีอาปลดออกจากตำแหน่ง เนื่องจากพระนางทรงเกลียดชังเขา เพราะเขาเป็นคนเย่อหยิ่ง ยโสและมีพฤติกรรมรุนแรง และทรงประกาศไม่ให้เขาเข้าใกล้พระนางเป็นระยะ 20 ไมล์
พระบรมราชอิสริยยศ

6 มิถุนายน ค.ศ. 1714 – 29 ตุลาคม ค.ศ. 1714: อิงฟังตึฌูเซแห่งบรากังซา
29 ตุลาคม ค.ศ. 1714 – 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1750: เจ้าชายแห่งบราซิล ,ดยุกแห่งบรากังซา
31 กรกฎาคม ค.ศ. 1750 – 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1777: พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลการ์วึช
พระเจ้าฟีลิปที่ 5 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าฟีลิปที่ 5 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสเเละนาวาร์
ครองราชย์: 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1316 - 3 มกราคม ค.ศ. 1322
ราชาภิเษก: 9 มกราคม ค.ศ. 1317
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าจอห์นที่ 1 แห่งฝรั่งเศส
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าชาร์ลที่ 4 แห่งฝรั่งเศส

พระราชสมภพ: ค.ศ. 1292/ค.ศ. 1293  ลิออง ในประเทศฝรั่งเศส
สวรรคต: 3 มกราคม ค.ศ. 1322  Longchamp ในประเทศฝรั่งเศส
พระอัครมเหสี: ฌานที่ 2 แห่งเบอร์กันดี สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระราชบุตร: ฌานที่ 3 เคาน์เตสแห่งเบอร์กันดี มาร์กาเร็ตที่ 1 เคาน์เตสแห่งเบอร์กันดี อิสซาเบลลาแห่งฝรั่งเศส
ราชวงศ์: กาเปเซียง
พระราชบิดา: พระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: ฌานแห่งนาวาร์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าฟีลิปที่ 5 แห่งฝรั่งเศส (อังกฤษ: Philip V of France หรือ Philip le Long; ฝรั่งเศส: Philip le Long) (ค.ศ. 1292/ค.ศ. 1293 - 3 มกราคม ค.ศ. 1322) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์กาเปเซียง ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสต่อจากพระนัดดาพระเจ้าจอห์นที่ 1 ระหว่างวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1316 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1322 นอกจากจะเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสแล้วฟีลิปก็ยังเป็นกษัตริย์แห่งนาวาร์ (ฟีลิปที่ 2) และเคานท์แห่งชองปาญตั้งแต่ปี ค.ศ. 1316 จนกระทั่งเสียชีวิต
พระเจ้าฟีลิปเสด็จพระราชสมภพราวปี ค.ศ. 1292/ค.ศ. 1293 ที่ลียงในประเทศฝรั่งเศส พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในพระเจ้าฟีลิปที่ 4 และ สมเด็จพระราชินีนาถฌานที่ 1 แห่งนาวาร์ ฟีลิปทรงมีฐานะเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ให้แก่พระนัดดาพระเจ้าจอห์นที่ 1 (พระราชโอรสในพระเชษฐาพระเจ้าหลุยส์ที่ 10) เป็นเวลาห้าวันก่อนที่จะเสด็จสวรรคต หลังจากนั้นฟีลิปก็ทรงประกาศตนเองเป็นกษัตริย์ ซึ่งทำให้เป็นข่าวร่ำลือกันว่าพระองค์ทรงมีส่วนในการสวรรคตของพระนัดดา
ในปี ค.ศ. 1320 พระเจ้าฟีลิปทรงสามารถขยายดินแดนไปยังบริเวณฟลานเดอร์ส ในด้านกิจการภายในพระองค์ทรงพยายามปฏิรูปรัฐบาลและพยายามสร้างมารตรในการมาตราการวัดและการชั่งตวง และเช่นเดียวกับพระราชบิดาพระองค์ทรงเปลี่ยนนโยบายที่วางไว้ก่อนหน้านั้นโดยพระเชษฐาพระเจ้าหลุยส์ที่ 10 ผู้ปกครองบ้านเมืองภายใต้อิทธิพลของชาร์ลแห่งวาลัวพระปิตุลา และทำให้สภาวะของบ้านเมืองอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ นอกจากนั้นก็ยังทรงช่วยกู้ฐานะของผู้ที่สนิทสนมกับพระบิดาที่ประสบปัญหาในรัชสมัยของพระเชษฐา
พระเจ้าฟีลิปเสกสมรสกับฌานที่ 2 แห่งเบอร์กันดี และมีพระราชธิดาห้าพระองค์และพระราชโอรสสองพระองค์ และพระราชโอรสมิได้มีพระชนมายุยืนพอที่จะสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ได้ พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1322 พระร่างของพระองค์ถูกบรรจุที่มหาวิหารแซงต์เดอนีส์ พระอนุชาขึ้นครองราชย์ต่อมาเป็นพระเจ้าชาร์ลที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
การสืบบัลลังก์

ฟีลิปเสด็จพระราชสมภพในลียง ทรงเป็นพระโอรสคนที่สองของพระเจ้าฟีลิปที่ 4 กับสมเด็จพระราชินีนาถฌานที่ 1 แห่งนาวาร์ ฟีลิปถูกตั้งเป็นเคานต์แห่งปัวตูในปี ค.ศ. 1311
เมื่อพระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1314 หลุยส์ผู้ดื้อรั้นกลายเป็นกษัตริย์คนใหม่ แต่เพียงไม่กี่เดือนหลังได้รับการสวมมงกุฎในปี ค.ศ. 1316 พระเจ้าหลุยส์ที่ 10 ก็สิ้นพระชนม์ในวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1316 โดยมีพระโอรสธิดาเพียงคนเดียวคือฌาน พระธิดาที่ถูกสงสัยในชาติกำเนิด เคลม็องส์ พระมเหสีของพระองค์กำลังตั้งครรภ์ สภานิติบัญญัติฝรั่งเศสและสภาฐานันดร ซึ่งประกอบด้วยกลุ่มบารอน, กลุ่มบิชอป และกลุ่มนักปราชญ์ ประกาศให้ฟีลิปสำเร็จราชการแผ่นดินเป็นเวลา 18 ปีจนกว่าเด็กในครรภ์จะโตเป็นผู้ใหญ่ ไม่ว่าเด็กคนนั้นจะเป็นชายหรือหญิง เคลม็องส์ให้กำเนิดพระโอรสชื่อว่าฌ็องในวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1316 พระองค์มีชีวิตอยู่ได้เพียงห้าวัน สันนิษฐานกันว่าพระองค์อาจถูกวางยาพิษ
หลังเด็กน้อยสิ้นพระชนม์ ฟีลิปประกาศตนเป็นกษัตริย์และเข้ารับการสวมมงกุฎในวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1317 ทรงได้รับการรับรองการเป็นกษัตริย์จากสภาฐานันดรในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ โดยฌาน พระธิดาของอดีตกษัตริย์ไม่สามารถสืบทอดตำแหน่งได้เนื่องจากตามกฎซาลิกของฝรั่งเศสสตรีไม่มีสิทธิ์สืบทอดตำแหน่ง
การอภิเษกสมรส

ฟีลิปแต่งงานกับฌานที่ 2 เคานเตสแห่งบูร์กอญ บุตรสาวและทายาทของออทโทที่ 4 เคานต์แห่งบูร์กอญในปี ค.ศ. 1307 ทั้งคู่มีพระธิดาด้วยกันสามคน คือ
ฌาน (ค.ศ. 1308 – ค.ศ. 1349) เคานเตสแห่งบูร์กอญตามสิทธิ์ของตนเอง สมรสกับอูเดส์ที่ 4 ดยุคแห่งบูร์กอญ การแต่งงานครั้งนี้ทำให้เคานตีและดัชชีบูร์กอญถูกรวมเข้าด้วยกัน
มาร์เกอริต (ค.ศ. 1310 – 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1382) สมรสกับหลุยส์ที่ 1 เคานต์แห่งแฟลนเดอส์
อีซาแบล (ค.ศ. 1311 – เมษายน ค.ศ. 1345) สมรสกับกีย์ที่ 8 เดอ ลา ทัวร์ ดู แป็ง โดแฟ็งแห่งเวียนนัวส์
ทั้งคู่มีพระโอรสด้วยกันอีกหนึ่งคนชื่อฟีลิปหรือไม่ก็หลุยส์ซึ่งสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1317 ทำให้ชาร์ล พระอนุชาของพระเจ้าฟีลิปกลายเป็นทายาทและสืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์เป็นพระเจ้าชาร์ลที่ 4
ฌานพัวพันในคดีคบชู้ของมาร์เกอริตแห่งบูร์กอญในช่วงปี ค.ศ. 1314 มาร์เกอริตถูกกล่าวหาและถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานคบชู้กับอัศวินสองคน โดยผู้ให้การเปิดโปงเรื่องนี้คืออีซาแบล พระขนิษฐาของพระสวามี ฌานถูกสงสัยว่าปกปิดความลับเรื่องการคบชู้ ต่อมาทรงถูกกล่าวหาว่าคบชู้ด้วยเช่นกัน ด้วยความช่วยเหลือจากฟีลิป พระองค์ถูกตัดสินว่าบริสุทธิ์และได้รับอนุญาตให้กลับมาอยู่ที่ราชสำนัก ไม่ชัดเจนว่าเหตุใดฟีลิปจึงอยู่ข้างพระองค์ ทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าพระองค์อาจกังวลว่าการทิ้งฌานจะทำให้พระองค์เสียบูร์กอญไป หรือไม่พระองค์ก็อาจจะรักฌานมาก
ความสำเร็จ

พระองค์ให้ความสนใจกับกิจการภายในมากกว่าพระบิดาที่สนใจการทำสงครามและการเก็บภาษีประชาชนมาจ่ายหนี้ส่วนพระองค์เป็นหลัก พระเจ้าฟีลิปพยายามปฏิรูปหน่วยงานบริหารปกครอง อาทิ ทรงตั้งทหารกองหนุนขึ้นมารักษาความสงบสุข ซึ่งประกอบด้วยพลเมืองท้องถิ่นภายใต้การควบคุมของนายทหารตราตั้งซึ่งมีหน้าที่รายงานต่อกษัตริย์ ทรงสร้างมาตรฐานให้ระบบชั่งตวงวัด ทรงทำให้เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นใช้อำนาจในทางที่ผิดได้ยากขึ้น ทรงประกาศใช้กฎข้อบังคับเพื่อควบคุมผู้ที่อยู่ในครัวเรือนของกษัตริย์ พระองค์ยังคืนสมบัติและเกียรติภูมิให้ผู้มีฐานันดรศักดิ์และผู้ร่วมงานหลายคนของพระบิดาที่เคยถูกพระเจ้าหลุยส์ที่ 10 เนรเทศ ทรงเป็นกษัตริย์คนหนึ่งที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จในมือเช่นเดียวกับพระบิดา และทรงพยายามปกครองโดยมีสภานิติบัญญัติคอยให้ความช่วยเหลือ ทรงเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่สภาฐานันดร แม้สมาชิกสภาหลายคนจะคัดค้านความพยายามที่สร้างมารตราฐานและรวมอำนาจในการผลิตเหรียญเงินของราชอาณาจักรเข้าสู่ศูนย์กลาง โดยมองว่าจะเป็นการผูกขาดรายได้ พระองค์ขูดรีดเงินมากมายมาจากชาวยิวของฝรั่งเศสเหมือนเช่นพระบิดา ในปีที่พระองค์สิ้นพระชนม์ ชาวยิวถูกขับไล่ออกจากราชอาณาจักร
พระเจ้าฟีลิปที่ 5 ทำให้ฝรั่งเศสเป็นหนึ่งเดียวกันมากขึ้น เป็นระบบระเบียบสอดคล้องกันมากขึ้น มีความมั่นคงมากขึ้น และเป็นราชอาณาจักที่สงบสุขกว่าในรัชสมัยของพระบิดา พระองค์ไม่ได้ต้องการที่จะมีอำนาจเบ็ดเสร็จเหมือนพระบิดา ทรงปกครองโดยมีสภานิติบัญญัติคอยช่วยเหลือ
ด้านวัฒนธรรม

พระองค์รักบทกวี ราชสำนักของพระองค์เต็มไปด้วยผู้ทรงปัญญา ราชสำนักของพระสันตะปาปาที่ถูกพระบิดาของพระองค์ย้ายมาอยู่ที่อาวินญงเองก็เต็มไปด้วยศิลปินและปัญญาชน หนึ่งในนั้นคือเปตรากและซีโมเน มาร์ตีนี
การสิ้นพระชนม์และทายาท

พระเจ้าฟีลิปที่ 5 สิ้นพระชนม์ที่ลงช็อมป์ในปารีสในวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1322 โดยไร้ซึ่งทายาทชาย ร่างของพระองค์ถูกฝังในมหาวิหารแซ็งต์เดอนีส์ ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์คือพระเจ้าชาร์ลที่ 4 พระอนุชาของพระองค์
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์กาเปเซียง
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
ภาพพิธีราชาภิเษกของพระเจ้าฟีลิปที่ 5 ในปี ค.ศ. 1317 วาดในคริสต์ศตวรรษที่ 14
ฟร็องซัว-ตีมอเลอง เดอ ชัวซี

ฟร็องซัว-ตีมอเลอง เดอ ชัวซี (ฝรั่งเศส: François–Timoléon de Choisy: 2 ตุลาคม 1644 — 2 ตุลาคม 1724) หรือ อธิการแห่งชัวซี (abbé de Choisy) เป็นบาทหลวงและนักเขียนชาวฝรั่งเศสที่มีความหลากหลายทางเพศ เป็นที่รู้จักจากการติดตามคณะทูตของอาแล็กซ็องดร์ อัศวินแห่งโชมง ราชทูตที่นำพระราชสาส์นของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส มาถวายแด่สมเด็จพระนารายณ์มหาราช และเข้ามาเพื่อเผยแพร่ศาสนาคริสต์เมื่อ ค.ศ. 1685
อธิการแห่งชัวซีถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1724 ซึ่งเป็นวันเกิดอายุครบ 80 ปี
ดูเพิ่ม

ราชทูตสยามไปฝรั่งเศส (พ.ศ. 2229)
พันธสัญญาใหม่

พันธสัญญาใหม่ (กรีก: Καινή Διαθήκη; อังกฤษ: New Testament) หรือ พระคริสตธรรมใหม่ เป็นภาคที่สองของคัมภีร์ไบเบิล จากทั้งหมด 2 ภาค ประกอบด้วยหนังสือภาษากรีกทั้งสิ้น 27 เล่ม ส่วนใหญ่ผู้เขียนเป็นอัครทูตและนักบุญในช่วงเวลาเดียวกัน และทุกเล่มเขียนขึ้นหลังการตรึงพระเยซูที่กางเขน
แม้ว่าพระเยซูจะไม่ได้ทรงเขียนด้วยพระองค์เอง แต่คริสต์ศาสนิกชนก็เชื่อว่าผู้เขียนได้เขียนขึ้นจากการดลใจและการทรงนำของพระเป็นเจ้าและพระเยซูผ่านทางพระวิญญาณบริสุทธิ์ ส่วนชาวมุสลิมแม้จะนับถือพระเยซูเป็นนบีอีซา แต่ก็ไม่ยอมรับคัมภีร์ไบเบิลในปัจจุบันว่าเป็นพระวจนะของพระเจ้า เพราะนักวิชาการอิสลามเห็นว่าคัมภีร์นี้ถูกตัดเสริมแต่งและสังคายนากันหลายครั้ง
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  ข้อสังเกตที่คริสตชนใช้เพื่อยืนยันว่าคัมภีร์ไบเบิลเขียนโดยผู้เขียนที่ได้รับการดลใจจากพระเจ้า เช่น เนื้อหาที่ว่าด้วยคำเทศนาและพระประวัติในหมวดพระวรสารให้ข้อมูลตรงกัน สอดคล้องกัน แต่ในสำนวนที่ต่างกัน 

และคัมภีร์ไบเบิลกล่าวว่า " คำพูดและคำเทศนาของข้าพเจ้า ไม่ใช่คำที่เกลี้ยกล่อมด้วยสติปัญญาของมนุษย์ แต่เป็นคำซึ่งได้แสดงพระวิญญาณและพระเดชานุภาพ เพื่อความเชื่อของท่านจะไม่ได้อาศัยสติปัญญาของมนุษย์ แต่อาศัยฤทธิ์เดชของพระเจ้า เรากล่าวถึงเรื่องปัญญาในหมู่คนที่เป็นผู้ใหญ่แล้วก็จริง แต่มิใช่เรื่องปัญญาของโลกนี้ หรือเรื่องปัญญาของอำนาจครอบครองในโลกนี้ซึ่งจะเสื่อมสูญไป แต่เรากล่าวถึงเรื่องพระปัญญาของพระเจ้าซึ่งเป็นข้อลึกลับ คือพระปัญญาซึ่งทรงซ่อนไว้นั้น ซึ่งพระเจ้าได้ทรงกำหนดไว้ก่อนสร้างโลกให้เป็นสง่าราศีแก่เรา ไม่มีอำนาจครอบครองใดๆ ในโลกนี้ได้รู้จักพระปัญญานั้น เพราะว่าถ้ารู้แล้วจะมิได้เอาองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งสง่าราศีตรึงไว้ที่กางเขน " (1 โครินธ์ 2: 4-8)
↑  บรรจง บินกาซัน, สารานุกรมอิสลาม ฉบับเยาวชนและผู้เริ่มสนใจ, 2547, หน้า 184
↑  somprasong4 org/viewpost asp?Thread=11901 คริสตจักรสมประสงค์4
ดูเพิ่ม

คัมภีร์ไบเบิล
พระวรสาร
เปาโลอัครทูต
มัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสาร
มาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร
ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร
ยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร
ฟร็องซัว โฌแซ็ฟ เลอแฟฟวร์

| ฟร็องซัว โฌแซ็ฟ เลอแฟฟวร์ |
| --- | --- |

เกิด: 25 ตุลาคม ค.ศ. 1755(1755-10-25) รูฟัก แคว้นอาลซัส
เสียชีวิต: 14 กันยายน ค.ศ. 1820(1820-09-14) (64 ปี) ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
รับใช้:  ฝรั่งเศส
ชั้นยศ: จอมพลแห่งฝรั่งเศส
การยุทธ์: สงครามปฏิวัติฝรั่งเศส, สงครามนโปเลียน
บำเหน็จ: ดยุกที่ 1 แห่งดันท์ซิช
ฟร็องซัว โฌแซ็ฟ เลอแฟฟวร์ (ฝรั่งเศส: François Joseph Lefebvre) เป็นผู้บัญชาการทหารในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส และต่อมาได้เป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศสโดยการแต่งตั้งจากนโปเลียน และได้เป็นดยุกแห่งดันท์ซิช
ประวัติ

เลอแฟฟวร์เกิดในเมืองชนบทรูฟักในแคว้นอาลซัส มีบิดาเป็นทหารม้าฮุซาร์ เขาเข้ารับราชการทหารในกองทัพหลวงฝรั่งเศสขณะมีอายุ 17 ปี ต่อมาในค.ศ. 1789 เขาในยศสิบเอกได้เข้าร่วมในการปฏิวัติฝรั่งเศส, ใน ค.ศ. 1793 ได้รับการเลื่อนยศเป็นพลจัตวา, ในค.ศ. 1794 เขาเข้าร่วมยุทธการที่เฟลอรุส (Fleurus), ในค.ศ. 1797 ได้ขึ้นบัญชาการกองทัพซ็องเบรเมิซ (Armée de Sambre-et-Meuse), ในค.ศ. 1799 ได้บัญชาการกองหน้าของกองทัพดานูบในบัญชาของนายพลฌ็อง-บาติสต์ ฌูร์ด็อง ปลายปีเดียวกันเขาได้บัญชาการกองทหารในกรุงปารีสและเข้าร่วมแผนรัฐประหารของนายพลนโปเลียน ภายหลังการรัฐประหาร นโปเลียนตั้งเขาเป็นวุฒิสมาชิก
ใน ค.ศ. 1804 เมื่อนโปเลียนสถาปนาตนเป็นจักรพรรดิฝรั่งเศส นโปเลียนได้อวยยศเลอแฟฟวร์เป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิ ต่อมาในค.ศ. 1805 จอมพลเลอแฟฟวร์ได้บัญชาการปฏิบัติการในเยอรมนี, ค.ศ. 1806 เขาเข้าร่วมในยุทธการที่เยนา–เอาเออร์ชเต็ท และได้เป็นผู้บัญชาการกรมทหารมหาดเล็กรักษาพระองค์, ในค.ศ. 1807 เขาได้บัญชาการกองพล 10 และได้รับชัยชนะในยุทธการที่ดันท์ซิช และได้รับการปูนบำเหน็จเป็นดยุกแห่งดันท์ซิช (Duc de Dantzig)
จอมพลเลอแฟฟวร์รับใช้นโปเลียนไปจนกระทั่งนโปเลียนพ่ายแพ้อย่างหมดท่าในสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หกในค.ศ. 1814 หลังจากนั้นเขาลงมติในวุฒิสภาเพื่อสนับสนุนการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง และได้รับแต่งตั้งเป็นขุนนางฝรั่งเศสโดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 อย่างไรก็ตาม เมื่อนโปเลียนหลบหนีจากเกาะเอลบาใน ค.ศ. 1815 เขาหันไปสมคบอดีตเจ้านายเก่าอีกครั้งในช่วงสมัยร้อยวัน ซึ่งจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของนโปเลียน เลอแฟฟวร์ถูกถอดยศขุนนางแต่ไม่ได้ถูกถอดยศจอมพล ต่อมาในค.ศ. 1819 พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 พระราชทานคืนยศขุนนางแก่เขา จอมพลเลอแฟฟวร์ถึงแก่อสัญกรรมในค.ศ. 1820 ในกรุงปารีส
ฟร็องซัว ปาลูว์

| พระคุณเจ้าฟร็องซัว ปาลูว์ |
| --- | --- |


ประมุขมิสซังตังเกี๋ย
ดำรงตำแหน่ง 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1658 – 15 เมษายน ค.ศ. 1680
ถัดไป: ฌัก เดอ บูฌ
ประมุขมิสซังฝูเจี้ยน
ดำรงตำแหน่ง 15 เมษายน ค.ศ. 1680 – 29 ตุลาคม ค.ศ. 1684
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 31 สิงหาคม ค.ศ. 1626 เมืองตูร์ ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 29 ตุลาคม ค.ศ. 1684 มณฑลเจียงซู ประเทศจีน
เชื้อชาติ: ฝรั่งเศส
ศาสนา: คริสต์นิกายโรมันคาทอลิก
ที่อยู่อาศัย: สำนักมิสซังฝูเจี้ยน

ฟร็องซัว ปาลูว์ (ฝรั่งเศส: François Pallu) เป็นบาทหลวงชาวฝรั่งเศส ดำรงตำแหน่งผู้แทนพระสันตะปาปาประจำมิสซังตังเกี๋ยและฝูเจี้ยน และมุขนายกเกียรตินามแห่งเฮลิโอโปลิส (อียิปต์โบราณ) และผู้ร่วมก่อตั้งคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส
ประวัติ

ฟร็องซัว ปาลูว์ เป็นชาวเมืองตูร์ (ปัจจุบันอยู่ในจังหวัดแอ็งเดรลัวร์) บิดาเป็นนักกฎหมายชื่อเอเตียน ปาลูว์ ต่อมาได้รับศีลบวชเป็นบาทหลวง ในขณะนั้นบาทหลวงอาแล็กซ็องดร์ เดอ รอด มิชชันนารีคณะเยสุอิตซึ่งทำการประกาศข่าวดีในภูมิภาคตะวันออกไกลในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 เห็นว่าควรคนพื้นเมืองบวชเป็นบาทหลวง คริสตจักรท้องถิ่นจะได้เติบโตก้าวหน้ายิ่งขึ้น จึงเดินทางไปกรุงโรม เพื่อขอให้สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 10 ทรงแต่งตั้งมุขนายกผู้แทนพระสันตะปาปาไปปกครองสำนักมิสซังในภูมิภาคนั้น แต่พระสันตะปาปาไม่ทรงตอบรับ ท่านจึงเดินทางไปปารีสเพื่อหาอาสาสมัครไปทำงานแพร่ธรรมต่อ บาทหลวงฟร็องซัว ปาลูว์ และบาทหลวงปีแยร์ ล็องแบร์ เดอ ลา ม็อต อาสาทำงานนั้น ทั้งสองเดินทางไปกรุงโรม ปาลูว์ได้รับการอภิเษกเป็นมุขนายกในวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1658 ทรงมอบหมายให้ไปปกครองมิสซังตังเกี๋ย จึงถือว่าเหตุการณืนี้เป็นจุดเริ่มต้นของคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส ต่อมาอีญาซ กอตอล็องดี ได้เข้าร่วมพันธกิจด้วย และได้รับอภิเษกเป็นมุขนายกเช่นกัน ทั้งสามได้รับสิทธิว่าภายในกำหนดระยะเวลา 7 ปีนั้นสามารถบวชกุลบุตรพื้นเมืองที่รู้ภาษาละตินเป็นบาทหลวงได้ ทั้งสามยังได้ตั้งเซมินารีขึ้นที่กรุงปารีสเพื่ออบรมกุลบุตรชาวฝรั่งเศสไปร่วมพันธกิจนี้
มุขนายกทั้งสามพร้อมกับมิชชันนารีในคณะของตนทยอยอกเดินทางจากฝรั่งเศส คณะของพระคุณเจ้าล็องแบร์ออกเดินทางเป็นกลุ่มแรก ส่วนพระคุณเจ้าปาลูว์กับคณะรวม 7 คนขึ้นเรือที่มาร์แซย์ในวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1662 ไปสมทบกับคณะของพระคุณเจ้าล็องแบร์ที่กรุงศรีอยุธยาในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ต่อมามุขนายกทั้งสองท่านร่วมกันก่อตั้งเซมินารีนักบุญยอแซฟขึ้นราว ค.ศ. 1665-1666
การทำพันธกิจของท่านต้องประสบปัญหาอย่างมากเนื่องจากทางการโปรตุเกสถือความตกลงปาดรูอาดูที่สันตะสำนักอนุญาตให้พระมหากษัตริย์โปรตุเกสเป็นผู้ปกครองคริสตจักรท้องถิ่นในภูมิภาคตะวันออกไกลแต่ผู้เดียว จึงมองว่าพระคุณเจ้าปาลูว์ไม่มีอำนาจบริหารคริสตจักร ในปี ค.ศ. 1667 พระคุณเจ้าปาลูว์จึงต้องกลับไปยุโรปเพื่อขอให้สันตะสำนักแก้ไขข้อขัดแย้งนี้ ถึงปี ค.ศ. 1673 จึงกลับมากรุงศรีอยุธยาและได้ร่วมอภิเษกบาทหลวงหลุยส์ ลาโน เป็นมุขนายกประมุขมิสซังสยามในวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1674 ท่านยังเดินทาง จนได้รับแต่งตั้งเป็นประมุขมิสซังฝูเจี้ยนเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1680
ประวัติ > มรณกรรม

พระคุณเจ้าปาลู์ถึงแก่มรณภาพที่มู่หยาง ประเทศจีน เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1684 สิริอายุได้ 58 ปี 59 วัน ปี ศพท่านถูกฝังที่นั่น ต่อมาจึงย้ายไปฮ่องกง