stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สายชิโตเซะ
สถานี

| รหัส> สายหลักมูโรรัง | ชื่อสถานีรถไฟ> สายหลักมูโรรัง | ชื่อภาษาญี่ปุ่น> สายหลักมูโรรัง | หลักทางรถไฟ> สายหลักมูโรรัง | ท> สายหลักมูโรรัง | ด> สายหลักมูโรรัง | เชื่อมต่อกับ> สายหลักมูโรรัง | ที่ตั้ง> สายหลักมูโรรัง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| H18 | โทมาโกไม | 苫小牧 | กม. -8.8 | ● |  | JR: สายหลักฮิดากะ | โทมาโกไม |
| H17 | นูมาโนฮาตะ | 沼ノ端 | กม. 0.0 | ● |  | JR: ■ ชิโตเซะ | โทมาโกไม |
ชิโตเซะ
| H17 | นูมาโนฮาตะ | 沼ノ端 | กม. 0.0 | ● |  | JR: ■ สายหลักมูโรรัง | โทมาโกไม |
| H16 | อูเอนาเอะ | 植苗 | กม. 6.4 | * |  |  | โทมาโกไม |
| H15 | บิบิ | 美々 | กม. 13.9 | * |  |  | ชิโตเซะ |
| H14 | มินามิชิโตเซะ | 南千歳 | กม. 18.4 | ● | ● | JR: ■ ชิโตเซะ (สายย่อยชินชิโตเซะ)  ■ สายเซกิโช | ชิโตเซะ |
| H13 | ชิโตเซะ | 千歳 | กม. 21.4 | ● | ● |  | ชิโตเซะ |
| H12 | โอซัตสึ | 長都 | กม. 24.9 | ● | - |  | ชิโตเซะ |
| H11 | ซัปโปโระเบียร์เทเอ็ง | サッポロビール庭園 | กม. 27.1 | * | - |  | เอนิวะ |
| H10 | เอนิวะ | 恵庭 | กม. 29.4 | ● | ● |  | เอนิวะ |
| H09 | เมงูมิโนะ | 恵み野 | กม. 31.9 | ● | - |  | เอนิวะ |
| H08 | ชิมามัตสึ | 島松 | กม. 34.1 | ● | - |  | เอนิวะ |
| H07 | คิตะฮิโรชิมะ | 北広島 | กม. 40.6 | ● | ● |  | คิตะฮิโรชิมะ |
|  | เขตสัญญาณนิชิโนะซาโตะ | 西の里(信) | กม. 42.1 | - | - |  | คิตะฮิโรชิมะ |
| H06 | คามิ-นปโปะโระ | 上野幌 | กม. 48.6 | ● | - |  | อัตสึเบซุ  ซัปโปโระ |
| H05 | ชินซัปโปโระ | 新札幌 | กม. 51.5 | ● | ● | รถไฟฟ้าใต้ดินเทศบาลซัปโปโระ: ■ สายโทไซ (T19) | อัตสึเบซุ  ซัปโปโระ |
|  | สถานีรถไฟขนส่งซัปโปโระ | 札幌貨物ターミナル | กม. 53.6 | - | - |  | เขตชิโรอิชิ  ซัปโปโระ |
| H04 | เฮวะ | 平和 | กม. 54.4 | ● | - |  | เขตชิโรอิชิ  ซัปโปโระ |
| H03 | ชิโรอิชิ | 白石 | กม. 56.6 | ● | * | JR: ■ สายหลักฮาโกดาเตะ | เขตชิโรอิชิ  ซัปโปโระ |
สายหลักฮาโกดาเตะ
| H03 | ชิโรอิชิ | 白石 | กม. 56.6 | ● | * | JR: ■ ชิโตเซะ | เขตชิโรอิชิ  ซัปโปโระ |
| H02 | นาเอโบะ | 苗穂 | กม. 60.2 | ● | - |  | เขตชูโอ  ซัปโปโระ |
| 01 | ซัปโปโระ | 札幌 | กม. 62.4 | ● | ● | JR: ■ สายซัชโช (สายกากูเอ็นโตชิ) รถไฟฟ้าใต้ดินเทศบาลซัปโปโระ: ■ สายนัมโบกุ (N06), ■ สายโทโฮ (H07) | เขตคิตะ  ซัปโปโระ |

สายย่อย ชินชิโตเซะ
| H14 | มินามิชิโตเซะ | 南千歳 | กม. 0.0 | ● | ● | JR: ■ ชิโตเซะ, ■ สายเซกิโช | ชิโตเซะ |
| AP15 | ท่าอากาศยานชินชิโตเซะ  (ท่าอากาศยานชินชิโตเซะ) | 新千歳空港 | กม. 2.6 | ● | ● |  | ชิโตเซะ |
ข้อมูลเพิ่มเติม

(ญี่ปุ่น) เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ JR ฮกไกโด
(อังกฤษ) เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ JR ฮกไกโด เก็บถาวร 2006-11-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กการขนส่งในฮกไกโด |
| --- | --- |
สาย  เจอาร์ฮกไกโด:   ฮกไกโดชิงกันเซ็ง  ■■ สายชิโตเซะ  ■ สายฟูราโนะ  ■■■ สายหลักฮาโกดาเตะ  ■ สายหลักฮิดากะ  ■ สายไคเกียว  ■■ สายหลักมูโรรัง  ■■ สายหลักเนมูโระ  ■ สายหลักรูโมอิ  ■สายซัชโช  ■ สายหลักเซกิโฮกุ  ■สายเซกิโช  ■ สายหลักเซ็มโม  ■ โซยะ 
ขบวนรถโดย    ฮกไกโด:  แคสซิโอเปีย  ฮากูโจ  ซูเปอร์ฮากูโจ  ฮามานาซุ  โฮกูโตะ  ซูเปอร์โฮกูโตะ  โฮกูโตะเซ (อิชิการิ)  คิตามิ (ไลแลค)  โอค็อตสค์  ซาโรเบ็ตสึ  ซูเปอร์คามูอิ  ซูเปอร์โอโซระ  ซูเปอร์โซยะ  ซูเปอร์โทกาจิ (ซูเปอร์ไวท์แอร์โรว์)  ซุซุรัง  ทไวไลท์ เอ็กเพรซ  (ไวท์แอร์โรว์) 
 รถไฟใต้ดินเทศบาลซัปโปโระ:   สายนัมโบกุ   สายโทไซ   สายโทโฮ 
ระบบรางอื่น ๆ:   บริษัทรถไฟฮกไกโดใต้  รถรางฮาโกดาเตะ  รถรางซัปโปโระ  Taiheiyō Coal (เฉพาะสินค้า) 
ท่าอากาศยาน:  อาซาฮิกาวะ  ชินชิโตเซะ  ฮาโกดาเตะ  คูชิโระ  เมมัมเบ็ตสึ  มมเบ็ตสึ  นากะชิเบ็ตสึ  โอกาดามะ  โอกูชิริ  ริชิริ  โทกาจิโอบิฮิโระ  วักกาไน 
ทางด่วน:  ทางด่วนโดโอ
สอ เสถบุตร

| เสวกโทสอ เสถบุตร |
| --- | --- |


รัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 4 ธันวาคม พ.ศ. 2490 – 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491
นายกรัฐมนตรี: ควง อภัยวงศ์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2446 เมืองธนบุรี ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 9 กันยายน พ.ศ. 2513 (67 ปี) จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
พรรคการเมือง: พรรคก้าวหน้า พรรคประชาธิปัตย์
คู่สมรส: 3 คน
บุตร: 9 คน
บุพการี: สวัสดิ์ เศรษฐบุตร (บิดา) เกษร เศรษฐบุตร (มารดา)
บรรดาศักดิ์: เสวกโท หลวงมหาสิทธิโวหาร (พ.ศ. 2472 - พ.ศ. 2476)
ชื่อเดิม: สอ เศรษฐบุตร

สอ เสถบุตร หรือ เสวกโท หลวงมหาสิทธิโวหาร ชื่อเดิม สอ เศรษฐบุตร (10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2446 - 9 กันยายน พ.ศ. 2513) อดีตรัฐมนตรี ในรัฐบาลพันตรีควง อภัยวงศ์ ผู้แต่งพจนานุกรมอังกฤษ-ไทย ฉบับ สอ เสถบุตร ซึ่งเป็นที่รู้จักแพร่หลายในประเทศไทย
ประวัติ

เกิดวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2446 (พ.ศ. 2445 ตามการนับศักราชแบบเดิม) บิดาชื่อ นายสวัสดิ์ เศรษฐบุตร บุตรพระประเสริฐวานิช เจ้าภาษีรังนก มารดาชื่อ เกษร (บุตรขุนพัฒน์ นายอาการบ่อนเบี้ยย่านหลังวัดประยุรวงศาวาส กับ นางแจ่ม) สกุลเดิม เหมะพุกกะ
นักเรียนทุนหลวง

จบ ม.8 จาก โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ได้รับทุนคิงสกอลาชิพ (ทุนเล่าเรียนหลวง)  ไปศึกษาต่อยังประเทศอังกฤษ จบปริญญาตรีเกียรตินิยม สาขาธรณีวิทยากับวิศวกรรมศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ และกลับมาเข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2469 ต่อมาได้รับบรรดาศักดิ์เป็น "รองเสวกเอก หลวงมหาสิทธิโวหาร" ด้วยวัยเพียง 26 ปี และดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมบัญชีกลาง ต่อมาได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ จากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ให้เป็นปลัดกรมองคมนตรี สังกัดกรมราชเลขาธิการในราชสำนัก
นักโทษกบฏ

ต้องโทษจองจำในคดีกบฏบวรเดช พ.ศ. 2476 เสวกโท หลวงมหาสิทธิโวหารถูกถอดบรรดาศักดิ์ ศาลตัดสินจำคุกตลอดชีวิตแต่ในภายหลังก็ได้รับอภัยโทษ ที่ บางขวาง, เกาะตะรุเตา และเกาะเต่า ระหว่างเป็นนักโทษ ใช้เวลาเขียนพจนานุกรมอังกฤษเป็นไทย (เริ่มแรกใช้คำว่า ปทานุกรม) ทั้งฉบับห้องสมุด และ ฉบับตั้งโต๊ะ ได้ความนิยมยกย่องทั่วประเทศว่าเป็นพจนานุกรมอันยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ประเทศไทยเคยมีมา  โดยลักลอบส่งต้นฉบับออกมาตีพิมพ์นอกเรือนจำผ่านทางมารดาที่เดินทางเข้ามาเยี่ยม
นักหนังสือพิมพ์

ด้วยประสบการณ์เมื่อคราวเป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ "สามัคคีสาร" แห่งสามัคคีสมาคมของคนไทยในอังกฤษ กับ เคยเป็นนักเขียนบทความประจำในหนังสือพิมพ์ "แมนเชสเตอร์ การ์เดี้ยน" จึงได้เข้ารับตำแหน่งผู้อำนวยการหนังสือพิมพ์ "ศรีกรุง" ,"สยามราษฎร์" และบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษชื่อ "ลิเบอร์ตี้" กับ "ลีดเดอร์"
นักการเมือง

เข้าสู่ถนนการเมือง ร่วมกับ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช จัดตั้งพรรคการเมือง ชื่อพรรค "ก้าวหน้า" ต่อมาได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดธนบุรี เขต 1 กระทั่งเป็นรัฐมนตรี ในรัฐบาลพันตรีควง อภัยวงศ์ และได้โอนมาสังกัดกับพรรคประชาธิปัตย์ กระทั่งวันที่ 27 มกราคม 2491 ได้โปรดเกล้าฯ พระราชทานคืนยศ เสวกโท บรรดาศักดิ์ หลวงมหาสิทธิโวหาร และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้น เบญจมาภรณ์ช้างเผือก ให้กับเขา
ชีวิตส่วนตัว

คุณสอ เสถบุตร มีภรรยา 3 คน ภรรยาคนแรกคือคุณนิจ ภรรยาคนที่สองคือคุณสมพงษ์ มีบุตร-ธิดา 6 คน เป็นชาย 4 หญิง 2 ส่วนภรรยาคนสุดท้ายคือคุณ พิมพวัลด์ มีบุตร-ธิดา 3 คน เป็นชาย 1 หญิง 2
อนิจกรรม

ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลัน ที่ โรงพยาบาลรามาธิบดี เมื่อเช้าวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2513 รวมอายุได้ 67 ปี 7 เดือน 1 วัน
แหล่งข้อมูลอื่น

พจนานุกรมชีวิต : สอ เสถบุตร
ข้อมูลหนังสือ พจนานุกรมอังกฤษ-ไทย ฉบับ สอ เสถบุตร เก็บถาวร 2007-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กคณะรัฐมนตรีคณะที่ 19 ของไทย |
| --- | --- | --- |
| นายกรัฐมนตรี |  ควง อภัยวงศ์  |  |
| กลาโหม |  หลวงชาตินักรบ (ศุข ชาตินักรบ)  น้อม เกตุนุติ  |  |
| การคลัง |  หม่อมเจ้าวิวัฒนไชย ไชยันต์  |  |
| การต่างประเทศ |  พระยาศรีวิสารวาจา (หุ่น ฮุนตระกูล)  |  |
| เกษตรตราธิการ |  ควง อภัยวงศ์  หม่อมเจ้าสิทธิพร กฤดากร  |  |
| คมนาคม |  มุนี มหาสันทนะ เวชยันตรังสฤษฏ์  หม่อมหลวงอุดม สนิทวงศ์  |  |
| มหาดไทย |  ชิต มั่นศิลป์ สินาดโยธารักษ์  สิทธิ จุณณานนท์  |  |
| ยุติธรรม |  หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช  |  |
| ศึกษาธิการ |  พระยาศราภัยพิพัฒ (เลื่อน ศราภัยวานิช)  |  |
| พาณิชย์ |  หลวงเดชสหกรณ์ (หม่อมหลวงเดช สนิทวงศ์)  |  |
| สาธารณสุข |  ประจวบ บุนนาค  เล็ก สุมิตร  |  |
| อุตสาหกรรม |  หลวงศุภชลาศัย (บุง ศุภชลาศัย)  ชม จารุรัตน์  |  |
| ไม่ประจำกระทรวง |  หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช  เลื่อน พงษ์โสภณ  พระยาวิชิตชลธี (ทองดี สุวรรณพฤกษ์)  พระยาศรีเสนา (ศรีเสนา สมบัติศิริ)  หลวงอังคณานุรักษ์ (สมถวิล เทพาคำ)  ใหญ่ ศวิตชาติ  สอ เสถบุตร  |  |
 พ้นจากตำแหน่ง  รัฐมนตรีช่วยว่าการ
หลักการพื้นฐานโคเปอร์นิคัส

ในการศึกษาจักรวาลวิทยา หลักการพื้นฐานโคเปอร์นิคัส (ซึ่งตั้งชื่อตาม นิโคเลาส์ โคเปอร์นิคัส) ระบุว่า โลกมิได้เป็นศูนย์กลางจักรวาล ในช่วงหลังมานี้ หลักการนี้ได้ถูกดัดแปลงให้เป็นกลางยิ่งขึ้นตามแนวคิดของทฤษฎีสัมพัทธภาพ คือ มนุษย์มิได้เป็นผู้สังเกตการณ์ที่มีสิทธิพิเศษในเอกภพ
ดูเพิ่ม

แบบจำลองแบบโลกเป็นศูนย์กลางจักรวาล
แหล่งข้อมูลอื่น

Spiked-online Article เก็บถาวร 2013-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Slate: How will the Universe End?
สันนิบาตต่อต้านการแยกพม่าออกจากอินเดีย

สันนิบาตต่อต้านการแยกพม่าออกจากอินเดีย  (Anti-Separationist League) เป็นการรวมกลุ่มทางการเมืองในพม่า ที่ต้องการให้อังกฤษปกครองพม่าในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของอินเดียต่อไป กลุ่มนี้ได้รับการสนับสนุนจากประชาชนและพระสงฆ์ แต่ความแตกแยกในหมู่ผู้นำ ทำให้ไม่สามารถดำเนินการให้สำเร็จได้ ในที่สุด อังกฤษได้แยกพม่าออกจากอินเดียเมื่อ พ.ศ. 2478
การปกครองพม่าของอังกฤษสมัยอาณานิคม

แต่เดิมอังกฤษผนวกพม่าเป็นมณพลหนึ่งของอินเดีย เริ่มให้สิทธิปกครองตนเองแก่พม่าระดับหนึ่งเมื่อ พ.ศ. 2466 โดยจัดการปกครองในลักษณะรัฐบาลคู่ และแจ้งว่าเมื่อปกครองด้วยระบบนี้ได้สิบปีจะประเมินผลเพื่อจัดการปกครองพม่าให้เหมาะสมต่อไป อังกฤษเริ่มตั้งคณะกรรมการประเมินผลเมื่อ พ.ศ. 2472 ความเห็นของชาวพม่าในขณะนั้นแตกเป็นสองฝ่ายคือฝ่ายหนึ่งต้องการให้แยกพม่าออกมาจากอินเดีย อีกฝ่ายหนึ่งต้องการให้พม่ารวมตัวกับอินเดียไปอีกระยะหนึ่ง
การต่อต้านอังกฤษ

กลุ่มที่ต้องการให้รวมพม่ากับอินเดียต่อไปก่อนแล้วค่อยแยกตัวออกมาภายหลังนี้ เป็นกลุ่มที่ไม่ไว้ใจและต่อต้านอังกฤษ ฐานเสียงส่วนใหญ่เป็นพวกพระสงฆ์หัวรุนแรงและประชาชนในชนบท กลุ่มนี้รวมตัวกันและจัดตั้งเป็นสันนิบาตต่อต้านการแยกพม่าออกจากอินเดียใน พ.ศ. 2475
สภานิติบัญญัติมีมติให้แยกพม่าออกจากอินเดียใน พ.ศ. 2473 แต่กลุ่มที่ต่อต้านไม่ยอมรับมติมีการรวมตัวกันต่อต้านจนต้องมีการประชุมกันใหม่ในปีต่อมา แต่ก็ยังหาข้อยุติไม่ได้ อังกฤษจึงจัดให้มีการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติใน พ.ศ. 2475 ซึ่งผลการเลือกตั้งปรากฏว่าฝ่ายต่อต้านการแยกตัวออกจากอินเดียเป็นฝ่ายชนะด้วยคะแนน 42 ต่อ 29 ที่นั่ง ฝ่ายอังกฤษไม่พอใจผลการเลือกตั้ง และพยายามขู่ว่าพม่ามางเลือกสองทางเท่านั้น คือแยกตัวออกจากอินเดียในตอนนี้หรือรวมตัวกับอินเดียต่อไปโดยไม่มีการแยกตัวออกมาอีก
ความแตกแยกของฝ่ายต่อต้าน
ผลสุดท้าย

จากแรงบีบคั้นของอังกฤษทำให้ผู้นำของสันนิบาตต่อต้านการแยกพม่าออกจากอินเดียเกิดความแตกแยกทางความคิด จนในที่สุด ดร.บามอว์และอูชิตฮไลน์ ผู้นำคนสำคัญของกลุ่มปฏิเสธการอภิปรายในสภาเกี่ยวกับเรื่องนี้ อิทธิพลของสันนิบาตต่อต้านการแยกพม่าออกจากอินเดียจึงลดลง ผลสุดท้าย อังกฤษอนุมัติให้พม่าแยกตัวออกจากอินเดียตามข้อเสนอของสภาใน พ.ศ. 2477 การต่อสู้ของสันนิบาตต่อต้านการแยกพม่าออกจากอินเดียจึงสิ้นสุดลงด้วยความพ่ายแพ้
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในเอเชียตะวันตก

ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนสถานที่สำคัญใน 18 ประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันตกเป็นมรดกโลก
หมายเหตุ –  ตัวเลขหน้าข้อความหมายถึง ปี พ.ศ./ค.ศ. ที่สถานที่นั้นๆ ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
สถิติ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ | จำนวนมรดกโลก | ประเภท |
|  อิหร่าน | 28 แห่ง | วัฒนธรรม 26 แห่ง, ธรรมชาติ 2 แห่ง |
|  ตุรกี  (ส่วนที่อยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันตก)  | 19 แห่ง | วัฒนธรรม 17 แห่ง, ผสม 2 แห่ง |
|  อิสราเอล | 9 แห่ง | วัฒนธรรม 9 แห่ง |
|  ซาอุดีอาระเบีย | 8 แห่ง | วัฒนธรรม 7 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  จอร์แดน | 7 แห่ง | วัฒนธรรม 6 แห่ง, ผสม 1 แห่ง |
|  ซีเรีย | 6 แห่ง | วัฒนธรรม 6 แห่ง |
|  เลบานอน | 6 แห่ง | วัฒนธรรม 6 แห่ง |
|  อิรัก | 6 แห่ง | วัฒนธรรม 5 แห่ง, ผสม 1 แห่ง |
|  ปาเลสไตน์ | 5 แห่ง | วัฒนธรรม 5 แห่ง |
|  เยเมน | 5 แห่ง | วัฒนธรรม 4 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  อาเซอร์ไบจาน | 5 แห่ง | วัฒนธรรม 4 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  โอมาน | 5 แห่ง | วัฒนธรรม 5 แห่ง |
|  จอร์เจีย | 4 แห่ง | วัฒนธรรม 3 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  ไซปรัส |  3 แห่ง | วัฒนธรรม 3 แห่ง |
|  อาร์มีเนีย |  3 แห่ง | วัฒนธรรม 3 แห่ง |
|  บาห์เรน |  3 แห่ง | วัฒนธรรม 3 แห่ง |
|  กาตาร์ | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |
|  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |
| นครเยรูซาเลม | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |

ประเทศคูเวตไม่มีสถานที่ที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
กาตาร์

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกาตาร์
2556/2013 – แหล่งโบราณคดีอัซซุบาเราะฮ์
จอร์แดน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศจอร์แดน
2528/1985 – เปตรา
2528/1985 – กุศ็อยร์อัมเราะฮ์
2547/2004 – อุมมัรเราะศอศ (กาสตรอมเมฟาอา)
2554/2011 – พื้นที่คุ้มครองวาดีรุม
2558/2015 – แหล่งทำพิธีล้างบาป "เบทานีฟากตรงข้ามแม่น้ำจอร์แดน" (อัลมัฆฏ็อส)
2564/2021 – As-Salt - The Place of Tolerance and Urban Hospitality
2567/2024 – อุมมุลญิมาล
จอร์เจีย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศจอร์เจีย
2537/1994 – อารามเกลาที
2537/1994 – โบราณสถานแห่งมสเคทา
2539/1996 – สวาเนทีตอนบน
2564/2021 – ป่าฝนและพื้นที่ชุ่มน้ำโคลกิส
ไซปรัส

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศไซปรัส
2523/1980 – ปาโฟส
2528/1985 – โบสถ์ประดับภาพจิตรกรรมในภูมิภาคโตรโอโดส
2541/1998 – ชีโรจีตีอา
ซาอุดีอาระเบีย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซาอุดีอาระเบีย
2551/2008 – แหล่งโบราณคดีอัลฮิจญร์ (มะดาอินศอเลียะห์)
2553/2010 – เขตอัฏฏุร็อยฟ์ในอัดดิรอียะฮ์
2557/2014 – เมืองประวัติศาสตร์ญิดดะฮ์ ประตูสู่มักกะฮ์
2558/2015 – ศิลปะหินในแคว้นฮาอิลแห่งซาอุดีอาระเบีย
2561/2018 – Al-Ahsa Oasis, an evolving Cultural Landscape
2564/2021 – พื้นที่วัฒนธรรมฮิมา
2566/2023 – อุรูกบะนีมะอาริฎ
2567/2024 – ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของพื้นที่โบราณคดีอัลฟาว
ซีเรีย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซีเรีย
2522/1979 – นครโบราณดามัสกัส
2523/1980 – นครโบราณบอสรา
2523/1980 – แหล่งแพลไมรา
2529/1986 – นครโบราณอะเลปโป
2549/2006 – ครักเดเชอวาลีเยและก็อลอะฮ์เศาะลาฮุดดีน
2554/2011 – หมู่บ้านโบราณแห่งซีเรียตอนเหนือ
ตุรกี (ส่วนที่อยู่ในทวีปเอเชีย)

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศตุรกี
2528/1985 – อุทยานแห่งชาติเกอเรแมและแหล่งหินแห่งแคปพาโดเชีย
2528/1985 – มัสยิดใหญ่และโรงพยาบาลแห่งดิฟริยี
2529/1986 – ฮัตตูชา : เมืองหลวงของฮิตไทต์
2530/1987 – แน็มรุทดา
2531/1988 – ฮีเอราโปลิส-ปามุกกาเล
2531/1988 – คซันโทส-เลโตโอน
2537/1994 – นครซัฟรันโบลู
2541/1998 – แหล่งโบราณคดีทรอย
2555/2012 – แหล่งยุคหินใหม่แห่งชาทัลเฮอยึค
2557/2014 – บูร์ซาและจูมาลือคือซึค : กำเนิดแห่งจักรวรรดิออตโตมัน
2557/2014 – เปร์กาโมนและภูมิทัศน์วัฒนธรรมหลายชั้น
2558/2015 – ป้อมดิยาร์บาคือร์และภูมิทัศน์วัฒนธรรมสวนเฮ็ฟแซ็ล
2558/2015 – เอฟิซัส
2559/2016 – แหล่งโบราณคดีอานี
2560/2017 – แอโฟรดิเซียส
2561/2018 – เกอเบ็กลีเทแพ
2564/2021 – มูนดินอาร์สลันเทแพ
2566/2023 – กอร์ดีออน
2566/2023 – Wooden Hypostyle Mosques of Medieval Anatolia
บาห์เรน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบาห์เรน
2548/2005 – ก็อลอะฮ์อัลบะห์ร็อยน์ ท่าจอดเรือโบราณและเมืองหลวงของดิลมูน
2555/2012 – การงมหอยมุกพยานหลักฐานของเศรษฐกิจเกาะ
2562/2019 – หลุมฝังศพสมัยดิลมูน
ปาเลสไตน์

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในรัฐปาเลสไตน์
2555/2012 – สถานที่ประสูติของพระเยซู : โบสถ์พระคริสตสมภพและเส้นทางการจาริกแสวงบุญ เบทเลเฮม
2557/2014 – ปาเลสไตน์ : ดินแดนแห่งมะกอกออลิฟและเหล้าองุ่น ภูมิทัศน์วัฒนธรรมเยรูซาเลมตอนใต้ บะตีร
2560/2017 – เมืองเก่าเฮบรอน/อัลคาลิล
2566/2023 – เจริโคโบราณ/ตัลลุสซุลฏอน
2567/2024 – อารามนักบุญฮิลาเรียน/ตัลล์อุมม์อามิร
เยเมน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเยเมน
2525/1982 – นครเก่าที่มีป้อมปราการแห่งชิบาม
2529/1986 – นครเก่าซานา
2536/1993 – เมืองประวัติศาสตร์ซะบีด
2551/2008 – กลุ่มเกาะโซโคตรา
2566/2023 – ภูมิสัญลักษณ์แห่งอาณาจักรซะบะอ์โบราณในมะอ์ริบ
เยรูซาเลม

2524/1981 – นครเก่าเยรูซาเลมและกำแพงเมือง (เสนอขึ้นทะเบียนโดยประเทศจอร์แดน)
เลบานอน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเลบานอน
2527/1984 – อันจาร์
2527/1984 – บาลเบก
2527/1984 – บิบลัส
2527/1984 – ไทร์
2541/1998 – วาดีกอดีชา (หุบเขาศักดิ์สิทธิ์) และป่าซีดาร์ของพระเจ้า (ฮัรช์อัรซัรร็อบ)
2566/2023 – งานแสดงสินค้านานาชาติเราะชีด กะรอมี ในตริโปลี
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
2554/2011 – แหล่งวัฒนธรรมแห่งอัลอัยน์ (ฮะฟีต, ฮีลี, บิดะอ์บินต์ซะอูด และพื้นที่โอเอซิส)
อาเซอร์ไบจาน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอาเซอร์ไบจาน
2543/2000 – นครที่มีป้อมปราการแห่งบากูพร้อมด้วยพระราชวังของชีร์วานชาฮ์และหอคอยหญิงสาว
2550/2007 – ภูมิทัศน์วัฒนธรรมศิลปะบนหินโกบุสถาน
2562/2019 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์แชคีพร้อมด้วยพระราชวังของข่าน
2566/2023 – ป่าเฮอร์เคเนีย (ร่วมกับอิหร่าน)
2566/2023 – ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของชาวฆือนาลึกและเส้นทางเคลื่อนย้ายปศุสัตว์ตามฤดูกาล "เคิชโยลู"
อาร์มีเนีย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอาร์มีเนีย
2539/1996 – อารามฮัคปัตและซานาฮิน
2543/2000 – อาสนวิหารและโบสถ์แห่งแอชเมียตซินและแหล่งโบราณคดีซวาร์ทนอตส์
2543/2000 – อารามแกคาร์ดและหุบเขาอาซัตตอนบน
อิรัก

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอิรัก
2528/1985 – แฮตรา
2546/2003 – อาชูร์ (ก็อลอะฮ์ชัรกียะฮ์)
2550/2007 – นครโบราณคดีซามาร์รา
2557/2014 – ป้อมเอร์บีล
2559/2016 – อะฮ์วารแห่งอิรักตอนใต้ : ที่ปลอดภัยของความหลากหลายทางชีวภาพและภูมิทัศน์ที่เหลืออยู่ของนครเมโสโปเตเมีย
2562/2019 – บาบิโลน
อิสราเอล

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอิสราเอล
2544/2001 – มาซาดา
2544/2001 – นครเก่าเอเคอร์
2546/2003 – นครสีขาวเทลอาวีฟ ขบวนการนวยุค
2548/2005 – มูนดินในคัมภีร์ไบเบิล - เมกิดโด, คัตซอร์, เบียร์ชีบา
2548/2005 – เส้นทางสายเครื่องหอม - นครทะเลทรายในเนเกฟ
2551/2008 – สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาบาไฮในไฮฟาและกาลิลีตะวันตก
2555/2012 – แหล่งวิวัฒนาการของมนุษย์ที่ภูเขาคาร์เมล : ถ้ำนาคัลเมอารอต / วาดีอัลมุเฆาะเราะฮ์
2557/2014 – ถ้ำมาเรชาและเบต-กุฟรินในที่ต่ำจูเดีย จักรวาลเล็ก ๆ แห่งดินแดนถ้ำ
2558/2015 – สุสานเบย์ตเชอาริม : ภูมิสัญลักษณ์แห่งการฟื้นฟูประชาคมยิว
อิหร่าน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอิหร่าน
2522/1979 – เมย์ดอเนเอมอม เอสแฟฮอน
2522/1979 – เปร์เซโปลิส
2522/1979 – โชฆอแซมบีล
2546/2003 – แทฆเทโซเลย์มอน
2547/2004 – แบมและภูมิทัศน์วัฒนธรรม
2547/2004 – ปาซาร์กาได
2548/2005 – โซลทอนีเย
2549/2006 – บีโซทูน
2551/2008 – กลุ่มอารามอาร์มีเนียแห่งอิหร่าน
2552/2009 – ระบบชลศาสตร์เก่าแก่แห่งชูชแทร์
2553/2010 – กลุ่มฆองกอฮ์และสักการสถานแห่งเชคแซฟีแอดดีนในแอร์แดบีล
2553/2010 – กลุ่มปสานเก่าแก่แห่งแทบรีซ
2554/2011 – สวนเปอร์เซีย
2555/2012 – โกมแบเดคอวูส
2555/2012 – แมสเจเดจอเมอ์แห่งเอสแฟฮอน
2556/2013 – พระราชวังโกเลสถาน
2557/2014 – แชฮ์เรซูฆเท
2558/2015 – ภูมิทัศน์วัฒนธรรมเมย์แมนด์
2558/2015 – ซูซา
2559/2016 – กะนาตแห่งเปอร์เซีย
2559/2016 – ทะเลทรายลูต
2560/2017 – นครประวัติศาสตร์แยซด์
2561/2018 – ภูมิทัศน์โบราณคดีของแซสซานิดในภูมิภาคฟอร์ส
2562/2019 – ป่าเฮอร์เคเนีย (ร่วมกับอาเซอร์ไบจาน)
2564/2021 – ทางรถไฟสายทรานส์อิหร่าน
2564/2021 – ภูมิทัศน์วัฒนธรรมเฮารามาน/อูรามานัต
2566/2023 – สถานีคาราวานเปอร์เซีย
2567/2024 – เฮกแมทอเน
โอมาน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโอมาน
2530/1987 – ป้อมบะฮ์ลาอ์
2531/1988 – แหล่งโบราณคดีบาต, อัลคุฏม์ และอัลอัยน์
2537/1994 – เขตรักษาพันธุ์ออริกซ์อาระเบีย ถูกถอดจากบัญชีมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2550
2543/2000 – ดินแดนแห่งกำยาน
2549/2006 – ระบบชลประทานอัฟลาจญ์แห่งโอมาน
2561/2018 – Ancient City of Qalhat
แหล่งข้อมูลอื่น

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  (อังกฤษ) Qatar - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Jordan - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Georgia - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Cyprus - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Saudi Arabia - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Syrian Arab Republic - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Turkey - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Bahrain - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Palestine - UNESCO World Heritage Centre |  (อังกฤษ) Yemen - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Lebanon - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) United Arab Emirates - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Azerbaijan - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Armenia - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Iraq - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Israel - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Iran - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Oman - UNESCO World Heritage Centre |  |
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลก |
| --- | --- | --- |
| ที่ตั้ง |  ยุโรป ตะวันตก  ตะวันออก  ใต้  เหนือ  อเมริกา เหนือ  กลาง  แคริบเบียน  ใต้  เอเชีย ตะวันตก  ตะวันออก  ตะวันออกเฉียงใต้  ใต้  เหนือและกลาง  รัฐอาหรับ  แอฟริกา  โอเชียเนีย  |  |
| บทความที่เกี่ยวข้อง |  แหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย  อดีตแหล่งมรดกโลก  คณะกรรมการมรดกโลก  |  |
 แหล่งมรดกโลก  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม  ความทรงจำแห่งโลก  ภูมิทัศน์วัฒนธรรม 
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปเอเชีย |
| --- | --- | --- |
| เหนือและกลาง |  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  รัสเซีย  อุซเบกิสถาน  |  |
| ตะวันตก (รวมรัฐอาหรับ) |  กาตาร์  จอร์แดน  จอร์เจีย  ไซปรัส  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ตุรกี  บาห์เรน  ปาเลสไตน์  เยเมน  เลบานอน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  โอมาน  |  |
| ตะวันออก |  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  จีน  ญี่ปุ่น  มองโกเลีย  |  |
| ใต้ |  เนปาล  บังกลาเทศ  ปากีสถาน  ภูฏาน  ศรีลังกา  อัฟกานิสถาน  อินเดีย  |  |
| ตะวันออกเฉียงใต้ |  กัมพูชา  ไทย  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  สิงคโปร์  อินโดนีเซีย  |  |
 ดูเพิ่ม ยุโรป อเมริกาเหนือและใต้ แอฟริกา โอเชียเนีย 
เปตรา
มสเคทา
อัลฮิจญร์
แพลไมรา
แคปพาโดเชีย
เอฟิซัส
ชิบาม
เยรูซาเลม
อารามแกคาร์ด
แฮตรา
เอเคอร์
เปร์เซโปลิส
แยซด์
ป้อมบะฮ์ลาอ์
วิรัตน์ชัย น้อมระวี

| พลตำรวจตรี วิรัตน์ชัย น้อมระวี ต> ช., ต.ม.,ร.จ.ม. |
| --- | --- |
เกิด: 8 สิงหาคม พ.ศ. 2513 อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี
เสียชีวิต: 17 มกราคม 2564 อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
สัญชาติ: ไทย
การศึกษา:  โรงเรียนอุดรพิทยานุกูล  มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช 
อาชีพ: ข้าราชการตำรวจ, เจ้าพนักงาน ปปส.
ปีปฏิบัติงาน: 2532-2564
ผลงานเด่น: ปิดล้อมจับกุมยาเสพติดที่จังหวัดขอนแก่น เป็นเหตุให้เสียชีวิต
บุตร: 3 คน
บิดามารดา: บุญถม น้อมระวี (บิดา) คำกอง น้อมระวี (มารดา)
| วิรัตน์ชัย น้อมระวี |
| --- | --- |
รับใช้:  สำนักงานตำรวจแห่งชาติ
ประจำการ: พ.ศ. 2532 – 2564
ชั้นยศ:  ร้อยตำรวจเอก พ.ศ.2560-2564  พลตำรวจตรี 17 มกราคม 2564 
หน่วย: กองบัญชาการตำรวจปราบปรามยาเสพติด
พลตำรวจตรี วิรัตน์ชัย น้อมระวี (สิงหาคม พ.ศ. 2513 - 17 มกราคม 2564)  นายตำรวจชาวไทยซึ่งเสียชีวิตระหว่างปฏิบัติหน้าที่ปราบปรามยาเสพติดที่จังหวัดขอนแก่น
ประวัติ

ร้อยตำรวจเอกวิรัตน์ชัย เกิดเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2513 ที่ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี เป็นบุตรชายของ นายบุญถม และ นางคำกอง น้อมระวี ส่วนทายาทนั้นคือ ว่าที่ร้อยตำรวจโทหญิงเกวลี น้อมระวี นายวีระเกียรติ น้อมระวี นตท.ภิวัฒน์ชัย น้อมระวี
พลตำรวจตรีวิรัตน์ชัยได้สำเร็จการศึกษา ชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอุดรพิทยานุกูลรุ่นที่82 ปริญญาตรีนิติศาสตร์บัณฑิตจากมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
การทำงาน

ได้สอบคัดเลือกเข้าเป็นนักเรียนพลตำรวจ พ.ศ.2532(มอดินแดงรุ่นที่19 ร้อย2)บรรจุครั้งแรกในตำแหน่ง ผบ.หมู่ป้องกันปราบปราม ส.ภ.เมืองร้อยเอ็ดต่อมาได้ย้ายมารับราชการในตำแหน่ง ผบ.หมู่สืบสวน ส.ภ.ประจักษ์ศิลปาคม ยศจ่าสิบตำรวจได้รับพิจารณาให้ได้รับเงินเพิ่มพิเศษการปราบปรามผู้กระทำความผิด(พ.ป.ผ.)1ขั้น เนื่องจากขณะดำรงตำแหน่ง ผบ.หมู่ ป้องกันปราบปราม ส.ภ.เมืองร้อยเอ็ด(ยศสิบตำรวจโท)ได้ออกปฏิบัติหน้าที่แล้วถูกผู้กระทำความผิดยิงปืนใส่เจ้าหน้าที่แต่กระสุนโดนไปที่ขอบประตูทำให้กระสุนแฉลบมาโดนที่หน้าออกของ สิบตำรวจโทวิรัตน์ชัย ทำให้ได้รับบาดเจ็บแต่ไม่ถึงขั้นสาหัส หลังจากนั้นได้ย้ายตำแหน่งเป็น ผบ.สส. ส.ภ.ประจักษ์ศิลปาคม ทำหน้าที่เป็น หัวหน้าเสมียนคดี/ผู้ช่วยพนักงานสอบสวน เมื่อ พ.ศ.2551 ดาบตำรวจวิรัตน์ชัย ได้จบการศึกษานิติศาสตร์บัณฑิต ต่อมาในปีพ.ศ.2556ได้มีการเปิดสอบให้ข้าราชการตำรวจชั้นประทวนที่มีวุฒิปริญญาตรีเลื่อนขึ้นเป็นชั้นสัญญาบัตร(กอน.23 ขุนทะเล565 นิติกร300)รับราชการชั้นสัญญาบัตรครั้งแรกในตำแหน่ง รอง สว.ฝอ.(นิติกร) บก.ส.2 กองบัญชาการตำรวจสันติบาลต่อมาปีพ.ศ.2562ได้ย้ายมารับราชการในตำแหน่ง รอง สว.สืบสวน กก.3 บก.ปส.2 กองบัญชาการตำรวจปราบปรามยาเสพติดในปีเดียวกันได้มีคำสั่งให้เข้าอบรมหลักสูตรชั้นสารวัตรรุ่นที่ 214 และได้มีผลงานปราบปรามยาเสพติดมากมายจนกระทั่งเมื่อวันที่ 16 มกราคม 2564 ชุดสืบสวน กก.3 บก.ปส.2  ออกสืบสวนการลักลอบขนลำเลียงยาเสพติดอาศัยช่วงโควิด-19 ในเขตพื้นที่ อ.บ้านแพง จ.นครพนม เพื่อนำส่งให้กับลูกค้าพื้นที่ตอนใน และกรุงเทพมหานคร โดยขับรถยนต์ตามเส้นทางจังหวัดกาฬสินธุ์ มุ่งหน้าไปทางจังหวัดขอนแก่น ชุดปฏิบัติการของ ร.ต.อ.วิรัตน์ชัย ได้เข้าตรวจสอบโดยร.ต.อ.วิรัตน์ชัยได้ลงจากรถแสดงตนเป็นเจ้าหน้าที่แต่รถยนต์ต้องสงสัยได้ขับหลบหนีไปกลับรถในลานดินโล่ง ขณะเดียวกันเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกคนกำลังจะลงจากแต่ร.ต.อ.วิรัตน์ชัยตะโกนสั่งว่า"ไม่ต้องลงรถ ให้ขับรถตามรถต้องสงสัยไป"ขณะเดียวกันร.ต.อ.วิรัตน์ชัยได้วิ่งไปดักรอรถต้องสงสัย รถต้องสงสัยได้ขับเบียดรถของเจ้าหน้าที่จนไปติดที่ต้นไม้แต่รถต้องสงสัยได้พยายามขับหลบหนีและกลับรถ ร.ต.อ.วิรัตน์ชัย ที่วิ่งมารออยู่แล้วได้เห็นรถต้องสงสัยขับมาทางที่ ร.ต.อ.วิรัตน์ชัย ยืนอยู่จึงตะโกนสั่งให้รถต้องสงสัยหยุด แต่ไม่เป็นผล รถต้องสงสัยได้ขับพุ่งชนแล้วเหยียบซ้ำ เป็นเหตุให้บาดเจ็บสาหัส และเสียชีวิตในเวลาต่อมา ที่โรงพยาบาลศูนย์ขอนแก่น
ต่อมา เจ้าหน้าที่ตำรวจในชุดจับกับ สามารถติดตามจับกุมนายสุภาพ ติธรรม อายุ 53 ปี ผู้ก่อเหตุ ได้ที่อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม แจ้งข้อหาต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงาน และฆ่าเจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่ ดำเนินคดีตามกฎหมายต่อไป
วันที่ 31 มีนาคม 2565 มติคณะกรรมการพิจารณาบำเน็จความชอบพิเศษได้มีมติให้เลื่อนเงินเดือนจาก ส.1ขั้น46(38,750บาท)(ขั้นสูงสุด)เลื่อนเป็น ส.1ขั้นเยียวยา5(45,750บาท)และขอพระราชทานยศพลตำรวจตรี(ตั้งแต่วันที่ 17 มกราคม พ.ศ.2564)