stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กระบี่ฟ้า ดาบมังกร
แหล่งข้อมูลอื่น

(จีน) The Heaven Sword and Dragon Saber on Baidu Baike
กราสมาสเตอร์

เดสโซกราสมาสเตอร์ (อังกฤษ: Desso GrassMaster) เป็นพื้นผิวของสนามกีฬาที่ประกอบขึ้นจากพื้นหญ้าธรรมชาติผสมกับเส้นใยประดิษฐ์ โดยยิงหญ้าเทียมเส้นใยลึก 20 เซนติเมตร เป็นจำนวน 3% ของผิวสนาม เมื่อหญ้าเจริญเติบโตก็ผูกรากเข้ากับรากเทียมเส้นใย ผู้ออกแบบกล่าวว่า การออกแบบเพื่อสร้างความแข็งแกร่ง ในการช่วยยึดเกาะโครงสร้าง รวมทั้งช่วยในการระบายน้ำได้ดี ทำให้เล่นบนสนามได้ดีขึ้น ได้รับการพัฒนาและจดสิทธิบัตรโดย Desso Sports เมื่อปี ค.ศ. 1993 ปัจจุบันพื้นผิวนี้ได้รับการพัฒนาโดย Tarkett Sports หลังจากการเข้าครอบครอง Desso Sports และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นกราสมาสเตอร์
มีการใช้ผิวหญ้านี้ในฟุตบอลโลก 2010 ในแอฟริกาใต้ ติดตั้งที่สนามกีฬาอึมบอมเบลา และสนามกีฬาปีเตอร์โมกาบา และยังมีใช้ที่สนามกีฬาเวมบลีย์และสนามกีฬาทอตนัมฮอตสเปอร์ในประเทศอังกฤษ
แหล่งข้อมูลอื่น

Desso GrassMaster[ลิงก์เสีย]
กระบี่เพชฌฆาตไร้เงา

| กระบี่เพชฌฆาตไร้เงา The Executioner 刀下留人 |
| --- | --- |
เป็นที่รู้จักกันในชื่อ: Spare From the Blade
ประเภท: Historical period drama
สร้างโดย: Hong Kong Television Broadcasts Limited
เขียนโดย: ซิน ชุ่ยชิง, อู่ ย๊ะฮั่น, ทัม ชุ่ยเสิน, ฟง ย๊ะชุน, เฉิน สิ่วเจิ้ง, หม่า ฉิงเหมิน, เจิ้ง ไค่หวิง
กำกับโดย: หว่อง เหว่ยเหยิน, เจิ้ง หวิงเฟย, อู๋ ฉิวหวิง, เจิ้ง หวิงเค่ย, หลิม เหวยฉิง, อู่ ย๊ะฮั่น, ทัม ชุ่ยเสิน, ฟง ย๊ะชุน, เฉิน สิ่วเจิ้ง, หม่า ฉิงเหมิน, เจิ้ง ไค่หวิง
แสดงนำ: เคนนี่ หว่อง เส้า เหม่ยฉี มัต อึ้ง กง เจียซิน เหยา จื่อหลิง โจเอล ชาน โบวี่ หวู ฮิวโก้ อู๋ สแตนลีย์ เจิ้ง
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: อลัน เจิ้ง
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: A Better Tomorrow (相信明天) ขับร้องโดย ฮิวเบิร์ต หู
ประเทศแหล่งกำเนิด: Hong Kong
ภาษาต้นฉบับ: Cantonese
จำนวนตอน: 26
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: แคทเธอีน เฉิง
ผู้อำนวยการสร้าง: ลอว์ ชุนง้อ
สถานที่ถ่ายทำ: Hong Kong
ผู้ลำดับภาพ: ซิน ชุนชิง
กล้อง: Multi camera
ความยาวตอน: 45 นาที
บริษัทผู้ผลิต: TVB
ออกอากาศ
เครือข่าย: Jade HD Jade
ออกอากาศ: 7 ธันวาคม ค.ศ. 2015 (2015-12-07) – 10 มกราคม ค.ศ. 2016 (2016-01-10)
กระบี่เพชฌฆาตไร้เงา (อังกฤษ: The Executioner จีน: 刀下留人; literally "Spare From The Blade") เป็นละครโทรทัศน์แนวอิงประวัติศาสตร์ผสมกำลังภายในสัญชาติฮ่องกง ผลิตโดย TVB โดยกล่าวถึงเรื่องราวในสมัย จักรพรรดิเฉิงฮว่า ฮ่องเต้แห่ง ราชวงศ์หมิง
เรื่องนี้ได้เริ่มต้นถ่ายทำตั้งเดือนมกราคม ถึงเดือนเมษายน ปี 2015 บนสถานที่ทั้งหมดในฮ่องกง เรื่องนี้ออกอากาศวันแรกในวันที่ 7 ธันวาคม 2015 ทางช่อง TVB Jade รวมทั้งสิ้น 26 ตอน โดยออกอากาศตอนจบในวันที่ 10 มกราคม 2016 กระบี่เพชฌฆาตไร้เงา ได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวกระหว่างการออกอากาศ
เนื้อเรื่องย่อ

เยี่ยฉางลี่ เป็นเพชฌฆาตฆ่านักโทษตายนับไม่ถ้วน ต้องการปกป้องหล่วนซู่ซิน ฮูหยินของผู้มีพระคุณคลอดลูกอย่างราบรื่น พาตัวซู่ซินไปฝากไว้ที่บ้านของฮัวเหล่ยหง ผู้เป็นหมอตำแยที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง จึงเป็นจุดกำเนิดคดีฆาตกรรมลี้ลับ
นักแสดงนำ > ตระกูลไป๋

เส้า เหม่ยฉี รับบท ฟ่า หยุ่ยขง
โบวี่ หวู รับบท ไป๋ ซินชง
ลอว์ ล้อหลิน รับบท ฟ่า ไส่เฉิน
เฉิน หว่านถิง รับบท เจ้า เสี่ยวอิ๋ง
แม๊กซ์ โชย รับบท ล้ออึ้ง
นักแสดงนำ > กรมราชฑัณฑ์หลวง

เคนนี่ หว่อง รับบท อี้ ฉางลู่
เกล็น ลี รับบท ม้อ เส้าชิง
หลุยส์ สือโต รับบท อาเหิน
Mark Ma as Yee 義
เคลวิน หยวน รับบท อาหลี่
แมน อึ้ง รับบท อาฉี
นักแสดงนำ > นักแสดงสมทบ

เหยา จื่อหลิง รับบท หรวน สู่ชิน
ม้อ ก๊ะหลุน รับบท หวิง เสี่ยวเหอ
คิตตี้ เล่า รับบท โฉว ซาว
เคลวิน ลี รับบท เล่า ซึงเห่ย
เคยดาร์ หว่อง รับบท หว่อ ฮิม
หลี ฉี่เหวิน รับบท ไต๋ ซวงเอ๋อ
อึ้ง ฉิวเห่ย รบบท เจิ้ง หันหลิน
ม้อ เหว่ยหมิน รับบท ศิษย์พี่ซิก
แกรี่ ทัม รับบท โชย ฉินเหวิน
โจนส์ ลี รับบท เหยิน ไต๋ป๊ะ
เดเร็ค หว่อง รับบท เฉิน มี่เหริน
หว่อง เหว่ยต๊ะ รับบท ลี้ คิมฟะ
ซุ่น ฮุ่ยเฉว่ รับบท หลิว ฉิงฉิง
แหล่งข้อมูลอื่น

The Executioner TVB Official Website (ในภาษาจีน)
กราวเขียว

| กราวเขียว |
| --- | --- |

ชนิด P. cantori

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Testudines
วงศ์ใหญ่:: Trionychia
วงศ์:: Trionychidae
วงศ์ย่อย:: Trionychinae
สกุล:: Pelochelys Gray, 1864

ชนิด
 3 ชนิด อย่างเป็นทางการ (ดูในเนื้อหา)

แผนที่การกระจายพันธุ์ของทั้ง 3 ชนิด
กราวเขียว หรือ ตะพาบหัวกบ (อังกฤษ: Asian giant softshell turtles) เป็นสกุลของตะพาบจำพวกหนึ่ง พบกระจายพันธุ์อยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pelochelys
มีด้วยกันทั้งสิ้น 3 ชนิด ได้แก่
P. bibroni พบได้ในอินโดนีเซีย, ปาปัวนิวกินี จนถึงออสเตรเลียทางตอนเหนือ
P. cantori พบได้ในภูมิภาคอินโดจีน นับเป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุด
P. signifera พบในปาปัวนิวกินี เป็นชนิดที่เพิ่งได้รับการอนุกรมวิธานไปเมื่อปี ค.ศ. 2002
และอีก 2 ชนิด ที่ยังไม่มีการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ชัดเจน
พบอาศัยอยู่ระหว่างอินเดียและพม่า ยังไม่มีการศึกษาทางวิทยาศาสตร์อย่างเป็นทางการ
อีกชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายกับ P. bibroni แต่ขอบกระดองมีลายจุดเป็นดวงสีเหลืองอ่อนเห็นชัดเจน ซึ่งมีการพบตัวอย่างจากธรรมชาติแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น
ทุกชนิดมีลักษณะคล้ายคลึงกัน ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลเขียว ด้านล่างสีอ่อน หัวมีลักษณะเล็กสั้นคล้ายกบหรืออึ่งอ่าง จึงเป็นที่มาของชื่อ ตามีขนาดเล็ก เมื่อเล็ก ๆ ในบางตัวอาจมีจุดสีเหลืองเล็ก ๆ  กระจายทั่วไป เมื่อโตขึ้นจะกลายเป็นสีน้ำตาลเขียวแทน โดยไม่มีลวดลายใด ๆ
ขนาดโตเต็มที่อาจยาวได้ถึง 1 เมตร นับเป็นตะพาบสกุลที่มีความใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 รองจากสกุล Chitra มีพฤติกรรมชอบซุ่มซ่อนตัวใต้พื้นทรายใต้น้ำ เพื่อรอดักเหยื่อ ซึ่งได้แก่ สัตว์น้ำต่าง ๆ  รวมถึงสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำขนาดเล็กด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pelochelys ที่วิกิสปีชีส์
กราโนลา

กราโนลาแบบอาหารเช้า
กราโนลา (อังกฤษ: granola) คืออาหารตะวันตกอย่างหนึ่งที่อาจจัดให้เป็นได้ทั้งอาหารเช้าจำพวกธัญพืชหรือเป็นขนมกินเล่นก็ได้ ประกอบไปด้วยข้าวโอ๊ต ถั่ว น้ำผึ้ง ผสมเข้าด้วยกันและอบจนกรอบ บางครั้งก็มีการเพิ่มผลไม้แห้ง ลูกเกด หรืออินทผลัมลงไปด้วย ถ้ามีการคนระหว่างอบ กราโนลาจะไม่เกาะกันมากนัก เหมาะสำหรับเป็นอาหารเช้า
กราโนลาให้พลังงานมาก (มีแคลอรีสูง) น้ำหนักเบา เก็บได้นาน จึงมักถูกนำไปเป็นเสบียงระหว่างการเดินทางเหมือนกับมูสลี
กราโนลาสามารถนำไปทานคู่กับโยเกิร์ต น้ำผึ้ง ผลไม้สด นม ซีเรียลอย่างอื่น หรือจะใช้แต่งหน้าขนมก็ได้
กราโนลาแบบแท่ง

กราโนลาแบบแท่งหรือ "กราโนลาบาร์" (Granola bar) หรือบางครั้งเรียกว่า "ซีเรียลบาร์" คือกราโนลาที่ถูกอัดให้เป็นแท่งและนำไปอบ นิยมกินเป็นขนมหรืออาหารว่าง
ผู้ที่คิดค้นกราโนลาแบบแท่งขึ้นมาคือ สแตนลีย์ เมสัน
กราโนลาแบบแท่ง
กระโดดน้ำเวิลด์คัพ

| --- | --- |
กีฬา: กระโดดน้ำ
ก่อตั้ง: 1979; 45 ปีที่แล้ว (1979)
ฤดูกาลแรก: 1979
ทวีป: ระหว่างประเทศ (ฟีน่า)
กระโดดน้ำเวิลด์คัพ (อังกฤษ: World Aquatics Diving World Cup) เป็นการแข่งขันกีฬากระโดดน้ำระหว่างประเทศ อยู่ภายใต้การดูแลของกีฬาทางน้ำโลก จัดขึ้นครั้งแรกที่เดอะวูดแลนด์, รัฐเท็กซัส ในปี ค.ศ. 1979 และจัดขึ้นทุกสองปี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 การแข่งขันจัดขึ้นในเมืองเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อนของแต่ละปีโอลิมปิก
สรุปเหรียญรางวัล

| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  จีน | 134 | 61 | 30 | 225 |
| 2 |  รัสเซีย | 11 | 22 | 12 | 45 |
| 3 |  สหรัฐ | 11 | 18 | 22 | 51 |
| 4 |  เยอรมนี | 4 | 17 | 18 | 39 |
| 5 |  แคนาดา | 4 | 13 | 19 | 36 |
| 6 |  บริเตนใหญ่ | 4 | 4 | 9 | 17 |
| 7 |  เม็กซิโก | 3 | 6 | 13 | 22 |
| 8 |  ออสเตรเลีย | 2 | 12 | 19 | 33 |
| 9 |  สหภาพโซเวียต | 1 | 8 | 6 | 15 |
| 10 |  มาเลเซีย | 1 | 2 | 2 | 5 |
| 11 |  ยูเครน | 0 | 3 | 4 | 7 |
| 12 |  ญี่ปุ่น | 0 | 2 | 3 | 5 |
| 13 |  อิตาลี | 0 | 1 | 3 | 4 |
| 13 |  เยอรมนีตะวันออก | 0 | 1 | 3 | 4 |
| 15 |  คิวบา | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 16 |  ฝรั่งเศส | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 16 |  ออสเตรีย | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 18 |  จาเมกา | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 18 |  เกาหลีเหนือ | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 20 |  สเปน | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 21 |  คาซัคสถาน | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 21 |  เกาหลีใต้ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 21 |  เชโกสโลวาเกีย | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 21 |  เบลารุส | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 21 |  โคลอมเบีย | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (25 ประเทศ) | รวม (25 ประเทศ) | 175 | 175 | 174 | 524 |
แหล่งข้อมูลอื่น

FINA Diving World Cup By Season at TheSports.org
| ด ค กการแข่งขันกีฬากระโดดน้ำ |
| --- | --- | --- |
|  | กระโดดน้ำเวิลด์คัพ Diving World Cup |  1979  1981  1983  1985  1987  1989  1991  1993  1995  1997  1999  2000  2002  2004  2006  2008  2010  2012  2014  2016  2018  2020  |
|  | กระโดดน้ำเวิลด์ซีรีส์ Diving World Series |  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  |
|  | กระโดดน้ำกรังด์ปรีซ์ Diving Grand Prix |  1995  1996  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  |
กระแสน้ำย้อนกลับ

ป้ายเตือนกระแสน้ำย้อนกลับ
กระแสน้ำย้อนกลับ (อังกฤษ: rip current) เป็นปรากฏการณ์ที่คลื่นน้ำซัดเข้าชายฝั่ง ไหลออกสู่ทะเลผ่านทางช่องว่างระหว่างสิ่งกีดขวาง เช่น โขดหินหรือสันทราย คลื่นจะมีกำลังมากเนื่องจากมีพื้นที่ในการไหลออกน้อย แต่เมื่อพ้นสิ่งกีดขวางไปแล้ว คลื่นจะอ่อนกำลังลงและบางส่วนจะซัดเข้าหาฝั่งเช่นเดิม ปรากฏการณ์นี้ไม่สามารถทำนายได้เนื่องจากเกิดได้ในหลายพื้นที่ แต่บางแห่งเช่นที่หาดแม่รำพึง จังหวัดระยอง เกิดขึ้นบ่อยครั้ง เนื่องจากภูมิประเทศที่เป็นแอ่งกระทะ ปรากฏการณ์กระแสน้ำย้อนกลับเป็นอันตรายเพราะจะทำให้ผู้ประสบเหตุที่ไม่เข้าใจกลไกหรือไม่มีสติ ว่ายทวนกระแสน้ำจนหมดแรงและจมน้ำในที่สุด
กลไกและวิธีการสังเกต

การเกิดกระแสน้ำย้อนกลับนี้จะมองเห็นได้จากในที่สูงเป็นลำกว้างประมาณ 5-10 เมตร มีความเร็วประมาณ 8 กิโลเมตรต่อชั่วโมง โดยขึ้นอยู่กับความสูงของคลื่น รูปร่างและความลาดชันของฝั่งทะเล รวมทั้งขนาดของตะกอน และสิ่งกีดขวาง เช่น โขดหินรอดักตะกอนหรือสันทราย โดยจะเกิดขึ้นบริเวณไม่ไกลจากริมฝั่ง ทำให้ผู้ที่ลงเล่นน้ำใกล้ฝั่งตกใจ เพราะเมื่อเข้าไปในบริเวณกระแสน้ำ จะถูกกระแสน้ำย้อนกลับไปไกลจากฝั่งสู่น้ำลึกอย่างรวดเร็ว ผู้ที่ว่ายน้ำไม่แข็งจะจมน้ำเสียชีวิตได้
ส่วนวิธีการสังเกต ให้สังเกตสีของน้ำทะเล เพราะกระแสน้ำย้อนกลับเป็นกระแสน้ำที่พาเอาตะกอนออกไปนอกชายฝั่ง บริเวณกระแสน้ำจึงมีความขุ่นแตกต่างไปจากน้ำทะเลทั่ว ๆ ไป มีการไหลวนปั่นป่วนเพราะความแรงและมีลักษณะคล้ายรูปดอกเห็ด โดยมีลำยื่นจากชายฝั่ง ส่วนที่เป็นหมวกเห็ดยื่นไปในทะเลลึก ยิ่งมีขนาดใหญ่และไกลก็ยิ่งมีกำลังมาก เมื่อใดก็ตามที่กระแสน้ำไหลเข้าสู่ฝั่งแล้ว จะถูกกีดขวางจากสิ่งต่าง ๆ เช่น โขดหินหรือสันทราย ไม่ให้ไหลกลับสู่ท้องทะเลได้สะดวก เมื่อมีช่องว่างกระแสน้ำก็สามารถไหลกลับได้ ยิ่งเป็นร่องแคบ ๆ น้ำก็ยิ่งจะไหลแรง ถ้าช่องกว้างน้ำจะไหลช้าและกระจายออกไป ซึ่งความเร็วและความแรงขึ้นอยู่กับรูปร่าง ความสูงของคลื่นและความลาดชันของชายหาด
วิธีการป้องกัน

หากจะลงเล่นน้ำทะเล ควรรู้จักป้องกันและช่วยเหลือตัวเอง โดยสังเกตป้ายเตือน และไม่เล่นน้ำตามลำพัง ไม่ควรแยกตัวออกไปเล่นไกลจากผู้คน หากพบว่าสภาพลมฟ้าอากาศไม่สู้ดี เช่น มีลมแรง มีคลื่นสูงหรือมีกระแสน้ำลักษณะรูปเห็ด ก็ไม่ควรลงเล่นน้ำ
หากพบว่าตัวเองอยู่ในกระแสน้ำย้อนกลับ ให้ตั้งสติ อย่าว่ายทนกระแสน้ำเพราะจะทำให้หมดแรง ให้สังเกตว่าชายฝั่งทะเลอยู่ทางทิศใดแล้วว่ายขนานไปกับชายฝั่ง เมื่อพ้นจากบริเวณกระแสน้ำ คลื่นนอกบริเวณก็จะพาเรากลับเข้าฝั่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

คลื่นกลืนมนุษย์ : รายการต้องรอด
ปรากฏการณ์กระแสน้ำพัดออก - ศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงทะเลอ่าวไทยฝั่งตะวันออก[ลิงก์เสีย]
| ด ค กสมุทรศาสตร์กายภาพ |
| --- | --- |
มหาสมุทรของโลก:  มหาสมุทรแปซิฟิก  มหาสมุทรแอตแลนติก  มหาสมุทรอินเดีย  มหาสมุทรอาร์กติก  มหาสมุทรใต้ 
ประเภท:  ทะเลปิด  ทะเลสาบปิด  ทะเลเปิด  ทะเลสาบเปิด  ทะเลชายขอบทวีป‎  ทะเลสาบ‎  ทะเลสาบน้ำเค็ม‎  ทะเลสาบน้ำจืด‎  เจ็ดสมุทร 
ระดับชั้นน้ำทะเล:  ท้องทะเล  เขตมีแสง ท้องทะเลตื้น  ทะเลลึก  เขตไร้แสง ท้องทะเลลึกปานกลาง  ท้องทะเลลึก  เขตความลึกก้นสมุทร 
คลื่น:  คลื่นใต้น้ำ  คลื่นสึนามิ 
กฎหมายทะเล:  เส้นฐาน  น่านน้ำภายใน  น่านน้ำอาณาเขต  เขตต่อเนื่อง  เขตเศรษฐกิจจำเพาะ  น่านน้ำนานาชาติ‎  การขนส่งทางน้ำนานาชาติ‎  การประมง‎  สนธิสัญญาควบคุมอาวุธบนพื้นสมุทร 
ลักษณะภูมิประเทศ:  ไหล่ทวีป  ลาดทวีป  ลาดตีนทวีป  ก้นสมุทร  เนินตะกอนรูปพัดก้นสมุทร  หุบผาชันใต้ทะเล  เขายอดราบใต้สมุทร  แอ่งสมุทร  ที่ราบก้นสมุทร  ภูเขาใต้ทะเล  ภูเขาไฟใต้ทะเล  ร่องลึกก้นสมุทร  เทือกเขากลางสมุทร  พืดหินปะการัง  อะทอลล์  ลากูน  ทะเล  อ่าว 
การแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค:  ธรณีวิทยาทางทะเล  การขยายตัวของพื้นมหาสมุทร  ปล่องแบบน้ำร้อน 
ปรากฏการณ์:  น้ำขึ้นลง  เอลนีโญ  ลานีญา  การกัดเซาะชายฝั่ง  กระแสน้ำย้อนกลับ 
กระแสน้ำมหาสมุทร:  กระแสน้ำกินี  กระแสน้ำญี่ปุ่น  กระแสน้ำมหาสมุทร  กระแสน้ำแลบราดอร์  กระแสน้ำศูนย์สูตรเหนือ  กระแสน้ำเบงเกวลา 
ธรณีสัณฐาน:  เนินทราย  เนินทรายรูปพระจันทร์เสี้ยว  เกาะ  เกาะเล็ก  เกาะหินโด่ง  คอคอด  ฟยอร์ด  เฟิร์ธออฟฟอร์ธ  สะพานแผ่นดิน  สันดอนจะงอย  สันดอนเชื่อมเกาะ  หาด  ดอนทรายใต้น้ำ  กลุ่มเกาะ‎  คาบสมุทร‎  ช่องแคบ‎  ชะวากทะเล‎  ชายฝั่ง‎  ชายหาด‎  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ‎  ถ้ำ‎  หน้าผา‎  แหลม‎ 
กลไกของกระแสน้ำย้อนกลับ : คลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งจะม้วนตัวออกทางช่องว่างระหว่างสันทราย เกิดเป็นกระแสน้ำย้อนกลับที่มีกำลังแรง
วิธีป้องกันตัวจากกระแสน้ำย้อนกลับ : อย่าว่ายทวนกระแสน้ำ, ว่ายออกนอกแนวกระแสน้ำเพื่อกลับเข้าฝั่ง, ลอยตัวในน้ำเมื่อหมดแรง
กรัมแมน ทีบีเอฟ อเวนเจอร์

| ทีบีเอฟ อเวนเจอร์ |
| --- | --- |

หน้าที่: เครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์ปิโด
ประเทศผู้ผลิต:  สหรัฐ
ผู้ผลิต: กรัมแมน  เจเนรัลมอเตอร์   Budd Company
เที่ยวบินแรก: 7 สิงหาคม พ.ศ. 2484
เริ่มใช้: พ.ศ. 2485
ปลดระวาง: คริสต์ทศวรรษ 1960
สถานะ: เกษียณแล้ว
ผู้ใช้หลัก:  กองทัพเรือสหรัฐ  ราชนาวี   กองทัพเรือแคนาดา   กองทัพอากาศนิวซีแลนด์
จำนวนที่ถูกผลิต: 9,839
กรัมแมน ทีบีเอฟ อเวนเจอร์ (อังกฤษ: Grumman TBF Avenger) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์ปิโดของสหรัฐ ใช้โดยกองทัพเรือสหรัฐในสงครามโลกครั้งที่สอง ถูกนำมาใช้ในยุทธนาวีที่มิดเวย์
คุณลักษณะ (ทีบีเอฟ อเวนเจอร์)

ลักษณะทั่วไป
ลูกเรือ: 3
ความยาว: 40 ft 11.5 in (12.48 m)
ช่วงระหว่างปลายปีก: 54 ft 2 in (16.51 m)
ความสูง: 15 ft 5 in (4.70 m)
พื้นที่ปีก: 490.02 ft2 (45.52 m2)
น้ำหนักบรรทุกเปล่า: 10,545 lb (4,783 kg)
น้ำหนักบรรทุก: 17,893 lb (8,115 kg)
ขุมพลัง: Wright R-2600-20 Twin Cyclone radial engine จำนวน 1 เครื่องยนต์, กำลัง 1,900 hp (1,420 kW)
ศักยภาพ
ความเร็วสูงสุด: 275 mph (442 km/h)
พิสัยบิน: 1,000 mi (1,610 km)
เพดานบินเดินทาง: 30,100 ft (9,170 m)
อัตราการไต่: 2,060 ft/min (10.5 m/s)
ภาระกรรมปีก: 36.5 lb/ft2 (178 kg/m2)
กำลัง/มวล: 0.11 hp/lb (0.17 kW/kg)
อาวุธ
ปืน:
1 × 0.30 in (7.62 mm) nose-mounted M1919 Browning machine gun (on early models) or 2 × 0.50 in (12.7 mm) wing-mounted M2 Browning machine guns
1 × 0.50 in (12.7 mm) dorsal-mounted M2 Browning machine gun
1 × 0.30 in (7.62 mm) ventral-mounted M1919 Browning machine gun
จรวด:
up to eight 3.5-Inch Forward Firing Aircraft Rockets, 5-Inch Forward Firing Aircraft Rockets or High Velocity Aerial Rockets
ลูกระเบิด:
Up to 2,000 lb (907 kg) of bombs or
1 × 2,000 lb (907 kg) Mark 13 torpedo
แหล่งข้อมูลอื่น

The Avenger เก็บถาวร 2013-04-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

ทีบีเอฟ อเวนเจอร์
กระแตใต้

| กระแตใต้ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
CITES Appendix II (CITES)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม Mammalia
อันดับ:: Scandentia Scandentia
วงศ์:: วงศ์กระแต Tupaiidae
สกุล:: Tupaia Tupaia Diard & Duvaucel, 1820
สปีชีส์:: Tupaia glis
ชื่อทวินาม
Tupaia glis Diard & Duvaucel, 1820


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
กระแตใต้ หรือ กระแตธรรมดา (อังกฤษ: common treeshrew, southern treeshrew; ชื่อวิทยาศาสตร์:  Tupaia glis) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในอันดับกระแต (Scandentia)
รายละเอียด

มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับกระรอก มีขนสีน้ำตาลแกมเขียว ส่วนใบหน้าแหลมยาว มีนิ้วที่เท้าหน้า 5 นิ้ว หางเรียวยาวเป็นพู่ มีเส้นขีดที่ไหล่ หัวถึงลำตัวยาวประมาณ 13-21 เซนติเมตร หางยาว 12–20 เซนติเมตร ตัวเมียมีเต้านม 4 เต้า
ที่อยู่อาศัย

กระแตใต้พบในบริเวณทางใต้ประมาณละติจูด 10°N ในภาคใต้ของไทยถึงมาเลเซีนตะวันตกและหมู่เกาะชายฝั่งทะเลที่อยู่ติดกับประเทศสิงคโปร์ โดยอาศัยอยู่ในพื้นที่คุ้มครอง เช่น เขตป่าสงวนปาโซะฮ์ในคาบสมุทรมลายู และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเกรา ในประเทศอินโดนีเซีย พบในเกาะซีเบอรุต หมู่เกาะบาตู เกาะสุมาตรา เกาะชวา เกาะบังกา จังหวัดรีเยา เกาะลิงกา และหมู่เกาะอานัมบัซ โดยหลักมักพบในป่าสกุลยางนา แต่สามารถทนต่อการเปลี่ยนแปลงถิ่นที่อยู่ได้ในระดับหนึ่ง และมีการบันทึกสัตว์ชนิดนี้จากป่าทุติยภูมิ พื้นที่เพาะปลูก สวนผลไม้ และต้นไม้ใกล้บริเวณที่อยู่อาศัยของมนุษย์ด้วย
กระแตใต้น่าจะพบได้ทั่วที่ราบลุ่มและเนินที่สูงสุดถึง 1,100 เมตร (3,600 ฟุต) ในที่ราบสูงเกอลาบิตบนเกาะบอร์เนียว ชนิดย่อย T. g. longipes พบในบริเวณตอนเหนือของเกาะบอร์เนียว ในรัฐซาราวัก รัฐซาบะฮ์ และจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก ส่วนชนิดย่อย T. g. salatana พบในบริเวณตอนใต้ของแม่น้ำราจังและแม่น้ำกายันในเกาะบอร์เนียว
สถานะทางอนุกรมวิธาน

สัตว์ชนิดนีเได้รับการระบุครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1820 โดย Pierre-Médard Diard และ Alfred Duvaucel นักสำรวจชาวฝรั่งเศสที่ร่วมกันเขียนบทความ "Sur une nouvelle espèce de Sorex — Sorex Glis" ซึ่งมีภาพประกอบอยู่ข้างหน้า ทั้งสองคนสังเกตตัวอย่างชนิดที่รัฐปีนังและประเทศสิงคโปร์และพิจารณาให้เป็นชนิดของ Sorex ไม่ถือเป็นสกุลใหม่
ในช่วง ค.ศ. 1821 ถึง 1940 นักสัตววิทยาบางคนระบุสัตว์ชนิดนี้จากพื้นที่อื่น โดยมีหลายชนิดที่ยังคงมีอันดับและความถูกต้องที่ไม่แน่นอนหลายรูปแบบ และอยู่ในระหว่างการศึกษาอย่างละเอียด บางชนิดเคยถือเป็นชื่อพ้องของ Tupaia glis ส่วนบางตัวยกสถานะให้อยู่ในระดับชนิด ชื่อพ้องของกระแตใต้มีดังนี้:
ferruginea (Raffles, 1821)
press (Raffles, 1821)
hypochrysa (Thomas, 1895)
chrysomalla (Miller, 1900)
sordida (Miller, 1900)
phaeura (Miller, 1902)
castanea (Miller, 1903)
pulonis (Miller, 1903)
tephrura (Miller, 1903)
demissa (Thomas, 1904)
discolor (Lyon, 1906)
batamana (Lyon, 1907)
siaca (Lyon, 1908)
lacernata (Thomas and Wroughton, 1909)
raviana (Lyon, 1911)
pemangilis (Lyon, 1911)
wilkinsoni (Robinson and Kloss, 1911)
penangensis (Robinson and Kloss, 1911)
longicauda (Kloss, 1911)
obscura (Kloss, 1911)
longicanda (Lyon, 1913)
anambae (Lyon, 1913)
redacta (Robinson, 1916)
jacki (Robinson and Kloss, 1918)
phoeniura (Thomas, 1923)
siberu (Chasen and Kloss, 1928)
cognate (Chasen, 1940)
umbratilis (Chasen, 1940)
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Tupaia glis ที่วิกิสปีชีส์
Wildlife Singapore:  Common Tree Shrew Tupaia glis
A catalogue of the mammalia in the Museum of the Hon. East-India Company เก็บถาวร 2023-04-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q581661  Wikispecies: Tupaia glis  ADW: Tupaia_glis  BioLib: 31947  BOLD: 12057  EoL: 327851  EPPO: TUPAGL  Fossilworks: 234212  GBIF: 2436271  iNaturalist: 46283  IRMNG: 10592859  ITIS: 573220  IUCN: 41494  MSW: 11900016  NCBI: 9395  Species+: 7607
กรีนลอว์น

กรีนลอว์น (อังกฤษ: Greenlawn) อยู่ในเขตซัฟโฟล์ค นิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา
กรีนลอว์นตั้งอยู่พิกัด 40°51′28″N 73°21′57″W﻿ / ﻿40.85778°N 73.36583°W﻿ / 40.85778; -73.36583
จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2000 พบว่ามีประชากรอยู่ 13,286 คน, 4,499 ครัวเรือน, และ 3,347 ครอบครัว ความหนาแน่นประชากร 1,397.8/ตารางกิโลเมตร
กระดาษชำระ

กระดาษชำระ (อังกฤษ: Toilet Paper) เป็นกระดาษที่ใช้เพื่อทำความสะอาดภายหลังกิจปลดทุกข์ (ถ่ายอุจจาระ) มักมีลักษณะเป็นม้วนกลม และมีเนื้อกระดาษเบาและบางกว่ากระดาษทิชชูซึ่งใช้สำหรับซับหน้า คุณลักษณะเด่นของกระดาษชำระคือ ยุ่ยเปื่อยได้ง่ายเมื่อสัมผัสกับน้ำ
ประวัติของกระดาษชำระ > ยุคก่อนกระดาษชำระ

ในอดีต ก่อนมีกระดาษชำระ มนุษย์มีวิธีการชำระล้างภายหลังจากการขับถ่ายในรูปแบบต่าง ๆ โดยมีผู้ศึกษาและแยกแยะความแตกต่างในการชำระล้าง ดังนี้
ชาวประมงใช้เปลือกหอย
ชาวกรีกใช้ก้อนหิน หรือแผ่นดินเหนียว
ชาวโรมันใช้ไม้หุ้มปลายด้วยฟองน้ำที่แช่ในโถน้ำเกลือ
ชาวเมดิเตอร์เรเนียนใช้มือซ้าย และคาดว่าชาวอาหรับก็เช่นกัน ดังจะสังเกตได้ว่าชาวอาหรับเชื่อว่ามือซ้ายเป็นมือข้างที่สกปรก และชาวยุโรปไม่นิยมจับมือทักทายด้วยมือซ้าย
ชาวเอสกิโมใช้หิมะ
ชาวเยอรมันใช้ใบไม้ หรือเปลือกไม้[ต้องการอ้างอิง]
ในยุคกลาง คนทั่วไปใช้ใบไม้แห้ง ขณะที่ผู้มีฐานะใช้ขนแกะ[ต้องการอ้างอิง]
ชาวอเมริกันยุคบุกเบิกใช้ซังข้าวโพด หรือ กระดาษหนังสือพิมพ์
ประวัติของกระดาษชำระ > กำเนิดกระดาษชำระ

มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่น่าเชื่อถือได้บันทึกไว้ว่า ชนชาติแรกที่นำกระดาษมาใช้เพื่อการนี้ ได้แก่ ชาวจีน มีหลักฐานว่าชาวจีนมีการใช้กระดาษเพื่อเป็นบรรจุภัณฑ์ตั้งแต่ราว 200 ปีก่อนคริสตกาล และได้นำกระดาษมาเป็นกระดาษชำระราว คริสต์ศตวรรษที่ 600 ว่ากันว่า บุคคลที่มีดำริให้มีการใช้กระดาษชำระนี้ ได้แก่ องค์จักรพรรดิ มีหลักฐานที่บันทึกไว้ว่าในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ยุคราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368 - ค.ศ. 1644) องค์จักรพรรดิจีน ได้มีรับสั่งให้มีการผลิตกระดาษชำระเพื่อใช้ภายในพระราชวัง มีขนาดกว้าง 2 ฟุต ยาว 3 ฟุต และมีการใช้น้ำหอมปรุงกลิ่นให้แก่กระดาษชำระเหล่านั้นอีกด้วย มีบันทึกว่า ในปี ค.ศ. 1393 เพียงปีเดียว มีการผลิตกระดาษชำระเพื่อใช้ในพระราชวังถึง 15,000 ชิ้น และมีการผลิตกระดาษชำระเพื่อใช้ในกรุงนานกิง (เมืองหลวงในขณะนั้น) ถึง 720,000 ชิ้น โดยในยุคนั้น กระดาษชำระผลิตออกมาเป็นแผ่นเรียบธรรมดา
งานเขียนของ François Rabelais นักประพันธ์ชาวฝรั่งเศสในยุคศตวรรษที่ 16 ได้กล่าวไว้ในบทประพันธ์ของเขาเรื่อง Gargantua and Pantagruel เป็นหลักฐานที่ยืนยันได้ว่า ชาวยุโรปได้มีการใช้กระดาษ เพื่อทำความสะอาดภายหลังการปลดทุกข์ในยุคนั้น[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติของกระดาษชำระ > กระดาษชำระในปัจจุบัน

กระดาษชำระ มีการผลิตเพื่อจำหน่ายครั้งแรกในสหรัฐอเมริกา เมื่อปี ค.ศ. 1857 โดยโจเซฟ กาเย็ตตี้ (Joseph C. Gayetty[ต้องการอ้างอิง]) โดยใช้ชื่อตราสินค้าว่ากาเย็ตตี้ (Gayetty) พิมพ์ลงบนกระดาษชำระทุกแผ่นของบริษัทด้วย
เซ็ท วีลเลอร์ (Seth Wheeler of Albany) ผู้ก่อตั้งบริษัท อัลบานี เพอร์ฟอร์เรต แวรปปิ้ง เปเปอร์ (A.F.W.) เป็นบุคคลแรกที่ได้จดสิทธิบัตรผ้าอ้อมสำเร็จรูป และกระดาษชำระ ในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยเป็นต้นแบบของกระดาษชำระในรูปของม้วนกลมที่เราคุ้นเคย และใช้กันมากระทั่งปัจจุบันนี้
ปี ค.ศ. 1942 บริษัท เซนท์แอนดริว (St.Andrew Paper's Mills) ในประเทศอังกฤษ ได้ผลิตกระดาษชำระแบบประกบแผ่นคู่ดังเช่นที่ใช้กันในปัจจุบัน
กระดาษชำระแบบเปียก ได้ออกสู่ตลาดครั้งแรกในประเทศอังกฤษ ในช่วงทศวรรษ 1990 โดยบริษัท คิมเบอร์ลี่ คล๊ากส์ และต่อมาได้นำผลิตภัณฑ์นี้แนะนำแก่ผู้บริโภคในประเทศสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 2001[ต้องการอ้างอิง]
กระดาษชำระในประเทศต่าง ๆ > ประเทศเยอรมนี

มีการผลิตกระดาษชำระในประเทศเยอรมนี เมื่อปีค.ศ. 1928 ในเมืองลุดวิกส์บวร์ก โดยฮานส์ เคลนก์ (Hans Klenk) ได้ก่อตั้งบริษัทผลิตกระดาษชำระภายใต้ตราสินค้า ฮาเกิล (Hakle)ในครั้งนั้นใช้กระดาษธรรมดาทำเป็นกระดาษชำระ โดยทำเป็นแผ่นขนาดมาตรฐานในม้วนกลม กระทั่งในปี ค.ศ. 1958 จึงได้มีการนำกระดาษชำระแบบอเมริกาเข้ามาผลิตและจำหน่าย ซึ่งกระดาษชำระแบบอเมริกามีความอ่อนนุ่มกว่ามาก
กระดาษชำระในประเทศต่าง ๆ > ประเทศฝรั่งเศส

ชาวฝรั่งเศสเรียกกระดาษชำระว่า เพคู (PQ) ก่อนที่จะมีการใช้กระดาษชำระ ชาวฝรั่งเศสและชาติอื่น ๆ ในยุโรปใช้กระดาษหนังสือพิมพ์ นิตยสารเก่า หรือแผ่นพับ ใบปลิว เพื่อชำระล้างหลังการปลดทุกข์ กระดาษชำระได้ถูกนำมาใช้ครั้งแรกตั้งแต่ช่วงต้นของศตวรรษที่ 20 โดยในระยะแรกเป็นเครื่องใช้ที่แสดงความโอ่อ่าของผู้ครอบครอง จนกระทั่งในช่วงปลายทศวรรษ 1960 จึงได้มีการใช้กันอย่างแพร่หลายมากขึ้น โดยในยุคแรกกระดาษชำระในประเทศฝรั่งเศสมีลักษณะเช่นเดียวกับกระดาษชำระในประเทศเยอรมนี กระทั่งช่วงทศวรรษที่ 1980 จึงได้มีการนำกระดาษชำระแบบปัจจุบันนี้มาใช้งาน[ต้องการอ้างอิง]
ต่อมาในประเทศฝรั่งเศส ได้มาการนำบิเด่ท์ (Bidet) หรือโถปัสสาวะสำหรับสุภาพสตรีมาใช้ เป็นเหตุให้มีการเปลี่ยนพฤติกรรมของสุภาพสตรีในการใช้กระดาษชำระ[ต้องการอ้างอิง]
กระดาษชำระในประเทศต่าง ๆ > ประเทศญี่ปุ่น

ในปี ค.ศ. 1999 ประเทศญี่ปุ่นได้ออกแบบสุขภัณฑ์ที่ไม่ต้องใช้กระดาษชำระ โดยออกแบบระบบการฉีดชำระ และเป่าแห้งในตัว ออกมาเป็นครั้งแรก[ต้องการอ้างอิง]
ข้อมูล ณ ปี ค.ศ. 1998 ชาวญี่ปุ่นใช้กระดาษชำระเฉลี่ยคนละ 55 ม้วนต่อปี และยังมีอัตราการใช้กระดาษชำระที่สูงขึ้นต่อเนื่องถึงร้อยละ 10 - 14 ต่อปีทีเดียว
กระดาษชำระในประเทศต่าง ๆ > ประเทศไทย

ห้างหุ้นส่วนจำกัด อุตสาหกรรมกระดาษแม่น้ำ เป็นโรงงานผลิตกระดาษอนามัย (กระดาษทิชชู่) แห่งแรกในประเทศไทยเพื่อทดแทนการนำเข้า ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2509
ขนาดของกระดาษชำระ

เดิม ขนาดมาตรฐานของกระดาษชำระ ได้แก่ กว้าง 4.5 นิ้ว ยาว 4.5 นิ้ว ซึ่งยังคงเป็นขนาดมาตรฐานของกระดาษชำระที่ใช้กันในปัจจุบัน แต่บริษัทผู้ผลิตบางรายได้ปรับลดขนาดลง โดยยังคงความยาวไว้ที่ 4.5 นิ้ว แต่ปรับลดความกว้างลงเล็กน้อย โดยปกติ กระดาษชำระแบบแผ่นเดียว 1 ม้วนจะประกอบด้วยกระดาษชำระประมาณ 1,000 แผ่น ในขณะที่กระดาษชำระแบบ 2 แผ่นประกบ 1 ม้วนจะประกอบด้วยกระดาษชำระประมาณ 500 แผ่น แต่ทั้งนี้ในปัจจุบัน ผู้ผลิตได้ปรับเปลี่ยนขนาดเพื่อสร้างกลไกการตลาด เช่น ทำม้วนที่มีจำนวนแผ่นมากขึ้น หรือน้อยลง เพื่อกลยุทธ์ด้านราคา
ขั้นตอนการผลิตกระดาษชำระ > วัตถุดิบ

วัตถุดิบหลักที่ใช้ในการผลิตกระดาษชำระ ได้แก่เยื่อกระดาษ ซึ่งได้แก่
เยื่อกระดาษบริสุทธิ์ ได้แก่เยื่อกระดาษที่ได้จากกระบวนการคัดแยกเยื่อจากต้นไม้
เยื่อเวียนใหม่ ได้แก่เยื่อกระดาษซึ่งผลิตจากกระดาษที่นำกลับมาใช้ใหม่โดยผ่านกรรมวิธีในการจัดแยกเยื่อกระดาษจากสิ่งปฏิกูล และหมึกพิมพ์ และผ่านกระบวนการฟอกสีเพื่อให้ได้เยื่อกระดาษสีขาว สำหรับเป็นวัตถุดิบการผลิตต่อไป
โดยเยื่อกระดาษที่นำมาใช้ผลิตกระดาษชำระ กระดาษเช็ดหน้า ได้แก่ส่วนผสมของเซลลูโลสแวดดิ้ง โดยแหล่งนำเข้าเยื่อกระดาษเซลูโลสแวดดิ้งสำคัญของไทย คือ สิงคโปร์ สหรัฐอเมริกา และเยอรมนี แม้กระดาษชำระจะสามารถผลิตได้จากทั้งเยื่อกระดาษบริสุทธิ์ และเยื่อเวียนใหม่ แต่โดยส่วนใหญ่แล้วกระดาษชำระจะผลิตมาจากเยื่อกระดาษบริสุทธิ์