stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สัมพันธ์ เลิศนุวัฒน์
การทำงาน > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

สัมพันธ์ เลิศนุวัฒน์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้วทั้งหมด 7 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 จังหวัดเชียงราย สังกัดพรรคสามัคคีธรรม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 จังหวัดเชียงราย สังกัดพรรคชาติไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 จังหวัดเชียงราย สังกัดพรรคความหวังใหม่
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคชาติพัฒนา → พรรคไทยรักไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคไทยรักไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 แบบสัดส่วน สังกัดพรรคพลังประชาชน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
ดาวดั่งธุลี

ดาวดั่งธุลี (อังกฤษ: The Stars, Like Dust) เป็นนิยายในชุดจักรวรรดิของไอแซค อสิมอฟ ซึ่งระยะเวลาตามท้องเรื่องอยู่ระหว่างชุดนักสืบหุ่นยนต์กับชุดสถาบันสถาปนา
ฉบับภาษาไทยแปลและเรียบเรียง ปฏิยุกต์ ตีพิมพ์โดย  สำนักพิมพ์สมิต
ดูเพิ่ม

รายชื่อนิยายวิทยาศาสตร์
ลาแล้วโลก (นิยายในชุดจักรวรรดิ)
The Current of Space (นิยายในชุดจักรวรรดิ)
ดูเพิ่ม > ดาวน์โหลดไฟล์ PDF ดาวดั่งธุลี ขนาด 144 MB : https://drive.google.com/file/d/1y9nPH3NTDnCF_NAj_iHovXiOJO4ZfZOi/view?usp=sharing

| ด ค กจักรวาลของไอแซค อสิมอฟ |
| --- | --- |
ชุดนักสืบหุ่นยนต์:  นครโลหะ  นครสุริยะ  นครอรุณรุ่ง  นครหุ่นยนต์ 
ชุดจักรวรรดิ:  ดาวดั่งธุลี  ลาแล้วโลก  Pebble in the Sky 
ชุดสถาบันสถาปนา:  กำเนิดสถาบันสถาปนา  สู่เส้นทางสถาบันสถาปนา  สถาบันสถาปนา  สถาบันสถาปนาและจักรวรรดิ  สถาบันสถาปนาแห่งที่สอง  สถาบันสถาปนาและปฐมภพ  สถาบันสถาปนาและโลก 
นิยายวิทยาศาสตร์อื่น:  จุดดับแห่งนิรันดร์  ท่องทะเลเลือด  ข้าคือพระเจ้า  สู่สมอง  เนเมซิส 5000 ปีข้างหน้า  รัตติกาล  The Ugly Little Boy  มนุษย์สองร้อยปี 
ลำดับจักรวาล:  ลำดับเรื่อง  ลำดับเหตุการณ์  บรรณพิภพ  ใครเป็นใคร 
อื่น ๆ:  ไอแซค อสิมอฟ  กฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์  เอนไซโคลปิเดีย กาแลคติกา  จักรวรรดิสากลจักรวาล
งูแมมบา

| งูแมมบา |
| --- | --- |

ส่วนหัวของงูแบล็คแมมบา (D. polylepis) เป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุดในสกุลนี้

งูกรีนแมมบาตะวันตก (D. viridis) ตัวผู้ (บน), ตัวเมีย (ล่าง)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes
วงศ์:: Elapidae
วงศ์ย่อย:: Elapinae
สกุล:: Dendroaspis Schlegel, 1848 

ชนิด
 4 ชนิด ดูในเนื้อหา

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของงูแมมบาทั้ง 4 ชนิด
งูแมมบา (อังกฤษ: Mambas) เป็นงูพิษร้ายแรงมากสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Dendroaspis จัดอยู่ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae) มีถิ่นกำเนิดในทวีปแอฟริกา
งูในสกุลงูแมมบานั้น เป็นงูที่มีลำตัวเรียวยาว มีส่วนหัวขนาดเล็ก มีตากลมโต มีขนาดความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 1.5-2 เมตร พบใหญ่ที่สุดได้ถึง 4 เมตร และเป็นงูที่มีความว่องไวมาก สามารถเลื้อยคลานได้เร็วถึง 12-20 กิโลเมตร/ชั่วโมง บนพื้นดิน จนถูกจัดให้เป็นงูที่เลื้อยไวที่สุดบนโลกมาแล้ว
งูแมมบานั้น จะมีสีเดียวตลอดทั้งลำตัว โดยจะมีทั้งสีน้ำตาล, สีเขียว หรือเหลือบสีต่าง ๆ บนเกล็ด รวมถึงสีขาวอมเทาหรือเทาตุ่น ๆ ด้วย ในบางชนิด มีเกล็ดเรียบลื่น เกล็ดบนหัวมีขนาดใหญ่ มุมปากยาว ดวงตามีขนาดกลมโต  มีความแตกต่างกันมากระหว่างเพศ โดยงูตัวผู้จะมีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียเล็กน้อย เป็นงูที่ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ ดำรงชีวิตทั้งบนต้นไม้และพื้นดิน กินอาหารได้แก่ สัตว์ขนาดเล็กต่าง ๆ รวมทั้งงูด้วยกันเองด้วย
งูแมมบานั้นได้ถูกอนุกรมวิธานออกเป็นชนิดได้ 4 ชนิด คือ
งูกรีนแมมบาตะวันออก (Dendroaspis angusticeps) พบในแอฟริกาตอนใต้ทางทิศตะวันออก จัดเป็นงูในสกุลนี้ที่มีขนาดเล็กที่สุด และเป็นชนิดต้นแบบ
งูแมมบาเจมส์สัน (Dendroaspis jamesoni) พบในแอฟริกาตอนกลาง มี 2 ชนิดย่อย
งูแบล็คแมมบา (Dendroaspis polylepis) เป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่และยาวที่สุด รวมทั้งมีอุปนิสัยก้าวร้าวมากที่สุด พบในแอฟริกากลางและตะวันออก
งูกรีนแมมบาตะวันตก (Dendroaspis viridis) มีลักษณะคล้ายกับงูกรีนแมมบาตะวันออก แต่มีสีที่แตกต่างออกไป และมีความยาวกว่า พบในแอฟริกาตะวันตก  และพบในพื้นที่ ๆ จำกัดกว่า
โดยงูแมมบาทุกชนิดนั้น เป็นงูที่มีพิษร้ายแรงมาก สามารถฆ่ามนุษย์ให้เสียชีวิตได้ ในเวลาเพียงไม่กี่นาที โดยมีผลต่อระบบประสาท ผู้ที่ถูกกัดจะเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวาย จนได้ชื่อว่า "แมมบา" อันหมายถึง "โลงศพ" เพราะมีส่วนหัวที่เป็นรูปสี่เหลี่ยมมุมฉาก ได้ชื่อว่าเป็นงูที่อันตรายที่สุดในทวีปแอฟริกา โดยเฉพาะในงูแบล็คแมมบาที่มีขนาดใหญ่ที่สุด และอาศัยหากินบนพื้นดิน ไม่ขึ้นไปบนต้นไม้ ที่สำคัญมีอุปนิสัยดุร้ายก้าวร้าว ไม่เกรงกลัวมนุษย์เหมือนงูชนิดอื่น ๆ อีกทั้งยังสามารถฉกกัดได้ด้วยความรวดเร็วและฉกในมุมที่ไม่มีงูสกุลใดทำได้ด้วย เนื่องจากกระดูกพาลาทีนไม่มีก้านกระดูกโคเอนัล  ซ้ำยังสามารถฉกได้ไกลและสูงกว่า 2 เมตรอีกด้วย และสามารถแผ่แม่เบี้ยหรือพังพานได้ แม้จะไม่ใหญ่เท่าของงูเห่า (Naja spp.) และงูจงอาง (Ophiophagus hannah) ที่ถูกวงศ์เดียวกันก็ตาม
นอกจากนี้เล้ว มีการวิจัยพบว่า พิษของงูแมมบานั้น โดยเฉพาะงูแบล็คแมมบา มีสารระงับความเจ็บปวดเหมือนกับมอร์ฟีน แต่มีผลข้างเคียงน้อยกว่า
โดยที่คำว่า Dendroaspis ที่ใช้เป็นชื่อสกุลนั้น หมายถึง "งูต้นไม้"
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dendroaspis ที่วิกิสปีชีส์
การาสุ

| --- | --- |
การาสุ เทพคร่าวิญญาณ
夜叉鴉
ชื่อภาษาอังกฤษ: YASHA GARASU
มังงะ
เขียนโดย: Makoto Ogino
สำนักพิมพ์:    สำนักพิมพ์หมึกจีน,สำนักพิมพ์บันได
การาสุ  หรือ Yasha Karasu (夜叉鴉, Yasha Crow) เป็นการ์ตูนอิงตำนานเทพอีกาของประเภทญี่ปุ่นที่ได้รับการตีพิมพ์โดยในไทยยังไม่ได้มีลิขสิทธิ์เป็นทางการ แต่ได้มีการตีพิมพ์ผ่านทางสำนักพิพม์หมึกจีน เป็นผลงานจาก ผู้เขียน Makoto Ogino โดยผลงานแนวเดียวกับเรื่อง คุจากุ
ตัวละคร

นาจิ ทาเครุ
โอการาสุ
อัตโตริ อันโซ
มิยาซาวะ เคนจิ
สุนัขฮาชิโกะ
เทพจำแลงสุข
เทพอิซานางิ
เทพอิซานามิ
การแต่งกายของการาสุ

ชุดการาสุจะได้รับการสืบทอดมาแต่โบราณได้มีการพัฒนาตามยุคสมัย โดยรูปแบบจะเป็นชุดนักรบแบบเต็มตัว และมีรูปแบบดาบซามูไรอาวุธ
หมวก หมวกรูปหัวกา เป็นหมวกกันน๊อต มีกระจกเป็นรูปปากาที่ทำให้ผู้สวมใส่เห็นวิญญาณได้
เสื้อเกราะรูปทรงเป็นเสื้อเกราะพอดีตัวคลุม หน้าอก หัวไหล่ ลำตัว สะโพก ปกคอเสื้อตั้งขึ้น และมียังเกราะอ่อนปิดบังไปแขน ต้นขาด้วย ทำจากโลหะพิเศษ ทนและกันความร้อนและความเย็นได้มากเวลาขาดจะคล้ายผ้าขาด รักษาตัวเองได้ในทุกคืนชุดไร้รอยขาดเดิมๆ
ปลอกแขนรูปแบบปลอกแขนจะเป็นเต็มตัวแบบทหารยุโรปพร้อมเกราะอ่อน รูปถุงมือโดยจะช่องสามบนถุงมือซ่อนใบมือสามชิ้นที่ใช้โจมตีและเกาะตึกได้ ตลายกรงเล็บของอีกา
ปลอกขารูปแบบปลอกขาจะเป็นเต็มตัวแบบทหารยุโรปโดยจะช่องสามช่องปลายเท้าที่ซ่อนใบมือสามชิ้นที่ใช้โจมตีและเกาะตึกได้ตลายกรงเล็บของอีกา
เสื้อคลุมผ้าคลุมสีดา จะแยกเป็น ปีกซ้ายขวาและหาง กันไฟ แรงกระแทก น้ำแข็ง คมอาวุธและเขียว หากกางผ้าคลุมแบบปีกกาแล้วกระนโจนหรือกระโดดจะบินได้ แบบอีกา
ตราอีกาสามขา
"ดาบ"ดาบซามูไรที่ผูกกับโซ่ติดที่เอว ดาบที่สามารถต่อสู้ได้กับคนและวิญญาณได้ เมื่อสวมตราอีกาสามขาที่กลัดเสื้อคลุมเข้าไปจะเปิดประตูนรก เพื่อดูเอาวิญญาณพยาบาบลงสู่นรกได้โดยตรง
ดูเพิ่ม

เทพเจ้าญี่ปุ่น
มิยาซาวะ เคนจิ
ฮะชิโก
การาสุเทนกุ
โรงเรียนตะพานหิน

| โรงเรียนตะพานหิน |
| --- | --- |
Taphanhin School
ที่ตั้ง
221 ถนนชมฐีระเวช ต.ตะพานหิน อ.ตะพานหิน จ.พิจิตร
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ต.พ.
ประเภท: โรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐ
คติพจน์:  องค์กรแห่งการเรียนรู้ ตามมาตรฐานสากล บนพื้นฐานคุณธรรม นำสู่อาชีพ   ปญฺา นรานํ รตนํ  (ปัญญาเป็นเครื่องประดับของคนดี) 
สถาปนา: 1 มิถุนายน พ.ศ. 2494
ผู้ก่อตั้ง: นายเดชา เดชาติวงศ์ ณ อยุธยา
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา พิจิตร
ผู้อำนวยการ: นายธีรธัช ทุ้ยแป
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษา
สี:     กรมท่า - ชมพู
เพลง: เพลงมาร์ชตะพานหิน
เว็บไซต์: www.taphanhin.ac.th
โรงเรียนตะพานหิน เป็นโรงเรียนประจำอำเภอตะพานหิน จังหวัดพิจิตร ในปัจจุบัน เปิดสอนในระดับชั้น ม.1- ม.6
ประวัติ

โรงเรียนตะพานหิน ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1  มิถุนายน  2494 สังกัดกรมสามัญศึกษา  กระทรวงศึกษาธิการ ในสมัยนั้นเปิดสอนในขั้นมัธยมศึกษาปีที่  1  (ม.1) จำนวน  1   ห้องเรียน มีนักเรียน 25 คน ครู 2 คน ใช้อักษรย่อ พ.จ.6  และมีสีกรมท่า – ชมพู เป็นสีและสัญลักษณ์ประจำโรงเรียน  มีนายเดชา เดชาติวงศ์  ณ  อยุธยา เป็นครูใหญ่  นายสุ่ม  หงษ์หิหิรัญ    เป็นครูประจำชั้น   เดิมได้อาศัยฝากเรียนที่ โรงเรียนเทศบาล  “ตะพานหินวิทยาคาร ”
พ.ศ. 2494  กระทรวงศึกษาธิการได้อนุมัติเงิน  จำนวน  150,000  บาท (หนึ่งแสนห้าหมื่นบาทถ้วน) เป็นค่าที่ดินก่อสร้างอาคารเรียน  แต่เงินจำนวนนี้ไม่เพียงพอที่จะดำเนินการตามแบบแปลนที่ได้รับการอนุมัติ
หลวงพ่อชื่น พิจิตรานนท์ เจ้าอาวาสวัดหนองพยอม ได้อนุญาตให้ใช้ที่ของวัดจำนวน 19 ไร่ 89 ตารางวา รวมทั้งข้าราชการ  พ่อค้า ประชาชนชาวตะพานหิน  ร่วมสมทบทุนบริจาคเงินด้วยอีกจำนวนหนึ่ง เป็นเงิน  200,000 บาท (สองแสนบาทถ้วน) โดยมอบให้โรงเรียนการช่างพิจิตรเป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง อาคารเรียน ไม้ชั้นเดียวใต้ถุนสูงขนาด  5  ห้องเรียน ใช้เป็นสถานที่เรียนได้
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงเรียนตะพานหิน เก็บถาวร 2009-01-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรงเรียนตะพานหิน ที่เฟซบุ๊ก
ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียนตะพานหินในระบบสารสนเทศเพื่อการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
การขนส่งในชิคาโก

การติดตั้งการแสดงไฟนีออนที่ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ที่อาคาร 1
รถไฟซีทีเอ 'เอล' ในเมืองชิคาโก
การคมนาคมในชิคาโก รัฐอิลลินอย ประกอบด้วยระบบคมนาคมที่หลากหลายโดยเป็นศูนย์กลางคมนาคมทั้งในด้านการบินและรถไฟในทวีปอเมริกา ระบบขนส่งมวลชนในเขตมหานครชิคาโกบริหารโดย Regional Transportation Authority (RTA) ซึ่งก่อตั้งในปี พ.ศ. 2517 (ค.ศ. 1974) โดยมีหน่วยงานย่อยสามหน่วยงานคือ Chicago Transit Authority, Metra และ Pace
ชิคาโกมีสนามบินขนาดใหญ่อยู่ 2 แห่ง คือ ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ และ ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ และท่าอากาศยานพาณิชย์ขนาดเล็กอีกหลายแห่งโดยรอบ อาทิ ท่าอากาศยานนานาชาติแกรี/ชิคาโก และ ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกร็อกฟอร์ด และลานเฮลิคอปเตอร์สาธารณะ ชิคาโกเวอร์ทีพอร์ต
ถนนในเมืองชิคาโก

ถนนในเมืองชิคาโกมีลักษณะการวางตัวในแนวกริดเหนือใต้ และตะวันออกตะวันตก โดยทางทิศตะวันออกจะเป็นถนนเลียบทะเลสาบมิชิแกน โดยมีทางหลวงผ่านหลายสายประกอบด้วย ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 12, 14, 20, 34, 41, 45, และ 66 โดยบริเวณนอกเมืองจะมีทางด่วนในระบบทางหลวงอินเตอร์สเตตวิ่งเข้ามาในชิคาโก และวิ่งอ้อมชิคาโกหลายเส้น ประกอบด้วย อินเตอร์สเตต 55,  57, 90, 94, 190, 290
ระบบขนส่ง > Chicago Transit Authority

Chicago Transit Authority (CTA) เป็นหนึ่งในสามระบบขนส่งที่มีในเมืองชิคาโก โดยครอบคลุมเขตพื้นที่เมืองชิคาโกและเขตชานเมือง 40 เขต ระบบซีทีเอเปิดให้บริการ 24 ชม.ตลอดวันไม่มีวันหยุด โดยมีผู้โดยสารเฉลี่ยวันละ 1.6 ล้านเที่ยว โดยมีทั้งระบบรถเมล์และรถไฟ
ซีทีเอมีรถเมล์ประมาณ 2,000 คัน ดำเนินการวิ่งใน 152 เส้นทาง ระยะทางรวม 3,658 กม. (2,273 ไมล์) โดยมีป้ายจอดรถมากกว่า 12,000 ป้าย ขณะที่รถไฟของซีทีเอประกอบด้วยตู้รถ 1,190 ตู้ให้บริการจำนวน 8 เส้นทาง รางรถไฟรวม 357 กม. (222 ไมล์) มีผู้โดยสารรถไฟประมาณ 745,000 เที่ยวต่อวัน และมีการใช้งาน 144 สถานี ในเมืองชิคาโกและพื้นที่โดยรอบ รถไฟของซีทีเอ รู้จักในชื่อ ชิคาโกเอล (Chicago L) หรือบ้างครั้งมีการย่อเหลือแค่ L หรือ El
รถไฟในเมืองชิคาโกมีการเชื่อมต่อเข้ากับท่าอากาศยานทั้งสองแห่ง โดยจากในเมืองชิคาโกสามารถเดินทางไปยังท่าอากศยานนานาชาติโอแฮร์ทางสายสีน้ำเงินโดยใช้เวลาประมาณ 40 นาที และจากเมืองชิคาโกไปท่าอากาศยานมิดเวย์ใช้สายสีส้มใช้เวลาเดินทางประมาณ 30 นาที นับจากเขตชิคาโกลูปเขตธุรกิจกลางเมืองชิคาโก
ระบบขนส่ง > รถเมล์ชานเมือง

เพซ (Pace) ให้บริการระบบรถเมล์ชานเมืองโดยรอบเมืองชิคาโก โดยจะแตกต่างกับรถเมล์ของซีทีเอโดยจะมีเส้นทางที่ไกลกว่า โดยเป็นความร่วมมือกับพื้นที่เทศบาลโดยรอบ สถานีของเพซในตัวเมืองชิคาโกจะอยู่ตำแหน่งเดียวกับสถานีของซีทีเอและสถานีของเมทรา
ในปัจจุบันระบบจ่ายเงินเวนทราสามารถนำมาใช้ร่วมกันระหว่างรถเมล์ของซีทีเอ และรถเมล์ของเพซได้โดยนอกจากนี้ยังสามารถใช้ในการเปลี่ยนรถเพื่อเชื่อมต่ออีกด้วย
รถเมล์ทั้งหมดของเพซมีการให้บริการรองรับผู้พิการ และด้านหน้ารถจะมีที่แขวนจักรยานเพื่อให้บริการ
ระบบขนส่ง > รถทัวร์ระหว่างเมือง

รถทัวร์ระหว่างเมืองมีหลายบริษัทให้บริการไปยังเมืองต่างๆ ทั่วประเทศ โดยบริษัทที่ใหญ่ที่สุดคือ เกรย์ฮาวด์ไลนส์ (โดยมีสถานีที่ 630 ถนนเวสต์แฮร์ริสัน) โดยมีจุดปลายทางไปยังเมืองสำคัญ อาทิ อินเดียโนโพลิส ซินซินเนติ ลุยส์วิลล์ แนชวิลล์ แอตแลนตา คลีฟแลนด์ พิตส์เบิร์ก วอชิงตัน นิวยอร์ก ดีทรอยต์ โทรอนโต มิลวอกี กรีนเบย์ เมดิสัน มินนีอาโพลิส เซนต์ลุยส์ เมมฟิส และหลายๆ เมืองที่อยู่ระหว่างทาง นอกจากนี้มีบริษัทอื่นที่ให้บริการเช่น บารอนส์บัส มิลเลอร์ทรานสพอร์ตเตชัน อินเดียนเทรลส์ เป็นต้น
ระบบขนส่ง > รถไฟชานเมือง

รถไฟชานเมืองให้บริการผู้โดยสารที่ทำงานไปกลับระหว่างนอกเมืองและในเมือง บริหารงานโดย Northeastern Illinois Regional Commuter Railroad Corporation ภายใต้ชื่อว่า เมทรา (Metra) โดยมีให้บริการเส้นทางรถไฟ 11 เส้นทาง และมีสถานีมากกว่า 200 สถานี โดยให้บริการโดยรอบชิคาโกในหกเคาน์ตี
ค่าใช้จ่ายของรถเมทรานั้นจะแตกต่างกับรถไฟเอล โดยราคาค่าเดินทางจะเปลี่ยนแปลงขึ้นอยู่กับโซนที่เดินทางไม่ใช่ราคาคงที่เหมือนรถไฟเอล จำนวนรถที่วิ่งจะมีการเพิ่มจำนวนคันและความถี่ในช่วงชั่วโมงเร่งด่วน โดยรถไฟของเมทราได้ชื่อเสียงในด้านของความเร็วและความน่าเชื่อถือ
ระบบขนส่ง > รถไฟระหว่างเมือง

แอมแทรกให้บริการรถไฟระหว่างเมือง โดยมีสถานีหลักที่สถานียูเนียน ซึ่งยังเป็นจุดจอดของเมทราและเอล โดยก่อนหน้าปี 2514 นั้น รถไฟจะวิ่งออกจากหลายสถานีได้แก่สถานีเซนทรัล สถานีเดียร์บอร์ด สถานีถนนลาเซล และสถานียูเนียน
รถชมเมือง

เมืองชิคาโกให้บริการรถชมเมืองกับนักท่องเที่ยวในรูปแบบของรถโทรลลี โดยวิ่งในบริเวณพื้นที่เขตศูนย์กลางเมือง รถบบรถของบริษัทชิคาโกโทรลลี ให้บริการนักท่องเที่ยวโดยมีค่าใช้จ่าย ในขณะที่ระบบรถฟรีของเมืองชิคาโกมีลักษณะของรถโทรลลีของชิคาโกจะเป็นรถเมล์ที่มีการทาสีข้างรถให้ดูเหมือนรถเก่าแก่ โดยวิ่งในแต่ละรอบประมาณ 20-30 นาที ไปยังสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของเมืองที่ไม่มีสถานีรถไฟจอดเช่น มิวเซียมแคมปัส เนวีเพียร์ แมกนิฟิเซนต์ไมล์ โดยได้ยกเลิกกิจการไปเมือปี 2552
แท็กซี

แท็กซีของเมืองชิคาโกดำเนินการโดยเอกชนภายใต้การอนุญาตจากทางเมืองชิคาโก โดยมีการคิดราคาเริ่มต้นที่ $1 และมีการบังคับให้รถทุกคันต้องมีเครื่องอ่านบัตรเครดิตและติดตั้งจีพีเอส โดยในปัจจุบันมีการผลักดันให้มีการใช้พลังงานทางเลือกและรถไฮบริดมากขึ้น
แท็กซีน้ำ

ชิคาโกมีให้บริการแท็กซีน้ำสองเส้นทางจากบริษัทเอกชนสองบริษัท ได้แก่ บริษัทชอร์ไลน์ไซต์ซีอิง (Shoreline Sightseeing) ให้บริการแท็กซีน้ำบนแม่น้ำชิคาโก โดยมีจุดจอดที่เนวีเพียร์ ถนนมิชิแกน และถนนแอดัมส์  บริษัทเวนเดลลาโบตส์ (Wendella Boats) ให้บริการแท็กซีน้ำบนแม่น้ำมิชิแกนมุ่งไปยังทางไชนาทาวน์
นอกเหนือจากการเดินทางแล้วทางบริษัทยังมีให้บริการแท็กซีน้ำพร้อมพาเที่ยวเมืองชิคาโกในเชิงสถาปัตยกรรมศาสตร์ โดยผู้ขับเรือจะเล่าเรื่องประวัติของอาคารที่สำคัญในเมืองที่ขับผ่าน
จักรยานสาธารณะ

ดิฟวี (Divvy) ให้บริการจักรยานสาธารณะ โดยมีจักรยานทั้งหมด 4,000 คัน และสถานีทั้งหมด 400 จุดทั่วเมือง โดยดิฟวีเริ่มมีให้บริการตั้งแต่ปี 2556
รถเมล์ซีทีอี รุ่นนิวไฟลเออร์ 1000
รถไฟเมทราที่สถานีโอกิลวี
จักรยานสาธารณะดิฟวี
สิงโตกลอกตา

| สิงโตกลอกตา |
| --- | --- |

สิงโตกลอกตา(สิงโตดอกไม้ไฟ Bulbophyllum medusae)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
อันดับ:: Asparagales
วงศ์:: Orchidaceae
วงศ์ย่อย:: Epidendroideae
เผ่า:: Podochilaeae
เผ่าย่อย:: Bulbophyllinae
สกุล:: Bulbophyllum Thouars, 1822

Species
 List of Bulbophyllum species
สิงโตกลอกตา เป็นกล้วยไม้สกุลหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "บัลโบฟิลลัม" (En:Bulbophyllum) ซึ่งมาจากรากศัพท์ในภาษากรีกคือ bulbos แปลว่า "หัว" กับ phyllon แปลว่า "ใบ" หมายถึงลักษณะที่ก้านใบพองคล้ายหัว
ความเป็นมาของสิงโตกลอกตา

สิงโตกลอกตามีประวัติการศึกษามายาวนานกว่า 200 ปี เริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา สิงโตกลอกตาเป็นกล้วยไม้สกุลใหญ่มีมากกว่า 2000 ชนิด ส่วนมากจะมีการกระจายพันธุ์กว้างมากในเขตร้อน ซึ่งเป็นเขตที่ยากลำบากต่อการเข้าสำรวจและทำการศึกษา นอกจากนี้กระบวนการศึกษาทางพฤกษศาสตร์ยังเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน มีขั้นตอนต่างๆในการพิสูจน์มากมายเพื่อระบุว่านั่นคือกล้วยไม้สิงโตกลอกตาชนิดใด และมีลักษณะเช่นไร ชนิดไหนได้รับการตั้งชื่อแล้วชื่อไหนเป็นการตั้งชื่อซ้ำซ้อนกัน ไปจนถึงการตั้งชนิดใหม่ ในปัจจุบันมีการศึกษากล้วยไม้สกุลสิงโตกลอกตายังคงดำเนินอยู่อย่างต่อเนื่อง รวมทั้งในประเทศไทยด้วย
	เรารู้จักกล้วยไม้สกุลนี้ อย่างเป็นทางการเมื่อLouis-Marie Aubert du Petit-Thouarsนักพฤกษศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ตีพิมพ์ ผลงานของเขาใน Histoire particulire des plantes orchides recueillies dans les troisles australes de France, de Bourbon et de Madagascar เมื่อปี1822 โดยเขาได้ตั้งชื่อ Genus กล้วยไม้นี้โดยเป็นภาษาละติน ว่า Bulbophyllum  ซึ่งแปลความได้ว่า หัวและใบ (referring to the pseudobulbs on top of which the leaf is growing ) และในวารสารนี้ได้บรรยายถึง Bulbophyllum ไว้จำนวน 17 species ด้วยกัน ในกาลต่อมาเราได้ค้นพบ Bulbophyllum(Bulb.) เพิ่มขึ้นอีกมากมาย นักพฤกษศาสตร์ประมาณการณ์กันว่า เราน่าจะมีกล้วยไม้ ในสกุลนี้มากกว่า 1,200 species ซึ่งเท่ากับว่ามันเป็นสกุลกล้วยไม้ที่ใหญ่ที่สุด  นอกจากนี้เรา ยังสามารถพบ Bulbophyllum ในเกือบทุกภูมิภาคของโลก เว้นแต่ส่วนที่เป็นน้ำแข็งเท่านั้น
ที่มาของชื่อ สิงโตกลอกตา

ในประเทศไทยคำว่า “สิงโตกลอกตา” ไม่ปรากฏในหลักฐานว่าได้ถูกตั้งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดและใครเป็นผู้ตั้ง แต่คำนี้ได้ปรากฏขึ้นมาในครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2460 ใน “ตำราเล่นกล้วยไม้ไทย” เป็นหนังสือกล้วยไม้เล่มแรกของประเทศไทย ซึ่งเป็นพระนิพนธ์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ตอนหนึ่งที่ว่า “ ปากเล็กเกือบแลไม่เห็น, แลรังเกษรกระดิกได้เปนดอกไม้ไหว, ซึ่งเปนเหตุให้เรียกกันในนี้ว่า ‘สิงโตกลอกตา’ ” ซึ่งพระองค์ได้กล่าวถึงกล้วยไม้สกุล Cirrhopetalum ในปัจจุบันเป็นกลุ่มหนึ่งของสกุล Bulbophyllum .  คำว่า “สิงโตกลอกตา” ประกอบด้วย 2 คำคือ คำว่า “สิงโต” หมายถึง น่าจะหมายถึงหัวสิงโตที่ใช้เชิดซึ่งจะมีปากเปิด-ปิด ขยับไป-มาได้ ซึ่งจะคล้ายกับการขยับของกลีบปาก กับคำว่า “กลอกตา” ซึ่งหมายถึง อาจจะหมายถึงเกสรที่ชูขึ้นมาคล้ายลูกตาหนึ่งคู่
การศึกษาสิงโตกลอกตาในประเทศไทย

การสำรวจกล้วยไม้ในไทยเริ่มขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรี(พ.ศ. 2310-2325) โดยนักสำรวจชาวเดนมาร์กชื่อ Johann Grhard Kӧnig เดินทางมาสำรวจพรรณพืชในไทย ซึ่งครั้งนั้นได้พบกล้วยไม้ 24 ชนิด และ ในจำนวนนั้นมีกล้วยไม้สกุลสิงโตกลอกตาอยู่ 3 ชนิด คือ
	=ตัวอย่างพืชชิ้นที่ 16 ระบุว่าชื่อ Epidendrum longiflorum
	ตัวอย่างพืชชิ้นที่ 17 ระบุว่าชื่อ Epidendrum flabellum veneris
	ตัวอย่างพืชชิ้นที่ 20 ระบุว่าชื่อ Epidendrum sessile
ในจำนวนนี้ชิ้นที่ 17 คือ Epidendrum flabellum veneris หรือ Bulbophyllum flabellum veneris  ในปัจจุบัน เป็นชนิดที่พบครั้งแรกของโลก และเป็นการตั้งชื่อกล้วยไม้สิงโตกลอกตาครั้งแรกของไทยอีกด้วย ส่วน Epidendrum longiflorum ต่อมามีชื่อว่า Bulbophyllum vaginatum และ Epidendrum sessile มีชื่อว่า Bulbophyllum clandestinum
การสำรวจพรรณไม้ทั่วประเทศ โดยเฉพาะทางภาคเหนือที่ยอดดอยสุเทพ จังหวัดเชียงใหม่ ได้ตัวอย่างพืชราว 20,000 ชิ้น  ในจำนวนนั้นมีสกุลสิงโตกลอกตารวมอยู่ด้วย ส่วนหนึ่งได้รับการจำแนกชื่อพฤกษศาสตร์และเก็บเป็นหลักฐานไว้ที่พิพิธภัณฑ์พืช สวนพฤกษศาสตร์คิวหรือสวนพฤกษศาสตร์หลวงเมืองคิว ประเทศอังกฤษ อีกสวนหนึ่งคงเก็บไว้ในไทยที่พิพิธภัณฑ์พืช กรมวิชาการเกษตร แม้บางส่วนไม่สามารถตรวจสอบชื่อพฤกษศาสตร์ได้ แต่ยังคงเก็บรักษาชิ้นตัวอย่างไว้เป็นหลักฐานสำคัญ หลังจากนั้นระหว่างปี ค.ศ. 1958-1965 เอกสารทางวิชาการเกี่ยวกับกล้วยไม้ของไทยก็ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก คือ “ The Orchids of Thailand :  A Preliminary List ” จัดทำโดยสยามสมาคม ซึ่งเป็นการศึกษาร่วมกันของศาสตราจารย์ Gunnar Seidenfaden และศาสตราจารย์ ดร.เต็ม สมิตินันทน์ โดยตีพิมพ์เป็น 4 ฉบับ เป็นหนังสือที่กล่าวสรุปเบื้องต้นถึงการสำรวจกล้วยไม้ป่าในไทย รวมถึงสกุลสิงโตกลอกตาด้วย หลังตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้   ศาสตราจารย์ Gunnar  Seidenfaden ได้นำตัวอย่างกล้วยไม้สกุลสิงโตกลอกตาทั้งหมดมาศึกษาเพิ่มเติม  และตีพิมพ์อีกครั้งในวารสารทางพฤกษศาสตร์ที่มีชื่อว่า  DANSKBOTANISK  ARKIV   ปี ค.ศ  1979  เรื่อง “Orchid  Genera in  Thailand VII, Bulbophyllum  Thou.”  ซึ่งมีกล้วยม้ที่สามารถตรวจสอบจนได้ชื่อพฤกษศาสตร์ที่ถูกต้อง หลายชนิดตั้งขึ้นเป็นสิงโตกลอกตาชนิดใหม่ของโลก  รวมทั้งสิงโตกลอกตาที่ระบุว่า B. sp. GT 2821 เก็บตัวอย่างจากดอยหลวงเชียงดาวก็ตั้งเป็นกล้วยไม้ชนิดใหม่ของด้วยเช่นกัน  โดยบัญญัติชื่อพฤกษศาสตร์ว่า “Bulbophyllum  trivial”  หรือที่รู้จักในชื่อ “สิงโตแคระเชียงดาว”
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

สิงโตกลอกตาเป็นกล้วยไม้ที่มีการเติบโตแบบ Sympodial เช่นเดียวกับ กล้วยไม้สกุลหวาย สกุลคัทลียา มีเหง้าและลำลูกกล้วย ซึ่งต่างกันแล้วแต่ชนิด มีทั้งชนิดที่มีลำลูกกล้วยขนาดเล็ก ขนาดใหญ่ บางชนิดลำลูกกล้วยตั้งตรง บางชนิดนอนราบไปกับเหง้า มีใบที่ปลายลำลูกกล้วยหนึ่งหรือสองใบแล้วแต่ชนิด มีตั้งแต่ใบเล็กมากจนถึงใบค่อนข้างใหญ่ ดอกมีทั้งดอกเดี่ยวและดอกช่อ ก้านช่อดอกเกิดที่ฐานของลำลูกกล้วย บางชนิดเกิดที่ข้อของเหง้า ดอกมีตั้งแต่ขนาดเล็กมากจนถึงค่อนข้างใหญ่ ลักษณะดอกและสีสันสวยงามแตกต่างกันแล้วแต่ชนิด
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > เหง้า(rhizome)

คือลำต้นที่แท้จริงของสิงโตกลอกตา ปรากฏข้อและปล้องเด่นชัด ทอดเลิ้อยไปตามกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่หรือก้อนหิน ผลิรากเพื่อดูดซับอาหารและยึดเกาะบนสิ่งที่อาศัย เหง้ามีจุดเจริญที่ปลายยอด(apical meristem) จะทำหน้าที่สร้างหน่อใหม่เมื่อถึงฤดูที่เหมาะสม สามารถเจริญเป็นหน่อใหม่ได้มากว่า 1 หน่อพร้อมๆกันขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์ของต้นและสภาพภูมิอากาศในแต่ละปี เหง้ายังเป็นส่วนที่ช่วยสร้างลำลูกกล้วย ซึ่งมีระยะห่างแต่ละละแตกต่างกันไป บางชนิดมีเหง้าทอดยาวจนเห็นลำลูกกล้วยยาวต่อกันคล้ายโซ่ บางชนิดเหง้าสั้นๆและมีลำลูกกล้วยขึ้นติดกันเป็นกอ
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > ลำลูกกล้วย (pseudobulb)

เป็นส่วนที่พองออกมาขึ้นอยู่ระหว่างเหง้ากับใบ มีหลายขนาดมีหน้าที่เก็บน้ำและสร้างอาหาร ลำลูกกล้วยมีอายุได้หลายฤดูกาลแตกต่างกันไปตามชนิด แต่เมื่อผ่านไปหลายปีจะเริ่มเหี่ยวแห้งในที่สุดบางชนิดนั้นอาจมีอายุมากกว่า 10 ปีก่อนที่จะแห้งเหี่ยว
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > ใบ (leaf)

สิงโตกลอกตาทุกชนิดผลิใบที่ปลายสุดของลำลูกกล้วย บางชนิดลำลูกกล้วยลดรูปผลิใบที่ปลายลำเป็นปมเล็กๆ เช่น สิงโตมรกต(B. xylophyllum) และมีเพียงไม่กี่ชนิดที่ใบปรากฏอยู่บนเหง้า คือ สิงโตแคะภูหลวง จำนวนใบ มีใบเพียง 1 หรือ 2 ใบเท่านั้น ส่วนมากมีเพียงใบเดียว แผ่นใบอวบหนา แข็ง และมีอายุนานหลายฤดูกาลหลุดล่วง ลำลูกกล้วยเกือบทุกลำจึงเห็นใบอยู่ที่ปลายลำซึงพบเห็นได้มาก เช่น สิงโตสยาม สิงโตรวงข้าว สำหรับชนิดที่มีสองใบมีเพียง 2 กลุ่ม คือ กลุ่มสิงโตใบพายและกุ่มสิงโตขนตา (Section Pleiophyllus) ซึงมีแผ่นใบบาง อ่อนนุ่ม และมีอายุเพียงฤดูเดียว โดยผลัดใบเมื่อข้าสู่ฤดูแล้ง ใบแก่ก่อนหลุดล่วงเป็นสีเหลืองหรือแดง จึงไม่พบใบที่ปลายลำใบ เช่น สิงโตเชียงดาว ( B. albibracteum )  สิงโตก้านหลอด ( B. capillipes ) เป็นต้น รูปทรงใบ ส่วนมากเป็นกลุ่มใบรูปรี (elliptic series) ได้แก่ ใบรูปทรงกลม ( globose ) ใบรูปขอบขนาน (oblong) ใบรูปแถบ ( linear) และมีเพียงส่วนน้อยที่เป็นกลุ่มใบรูปไข่(ovate series) และรูปไข่กลับ(obovate) สีสัน จะขึ้นอยู่กับถิ่นอาศัย สิงโตกลอกตาที่อาศัยอยู่ในที่โล่งแจ้งมีแดดจัดจะมีใบสีเหลือง หรือสีเหลืองอมน้ำตาลหรือบางครั้งอาจมีสีม่วงแดง ส่วนชนิดที่อาศัยอยู่ในที่ร่มจะมีใบสีเขียวสด
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > ช่อดอก (Inflorescence)

ออกที่โคนลำลูกกล้วย หนึ่งลำมีทั้งดอกเดี่ยวและหลายๆดอกในช่อเดียวกัน มีทั้งช่อดอกสั้นและยาว ในประเทศไทยช่อดอกที่มี 4-8 ช่อ พบได้เพียงชนิดเดียวคือ สิงโตทองผาภูมิ ลักษณะของช่อดอกนั้นมีหลายแบบดังนี้
ช่อดอกแบบซี่ร่ม (umbel) พบได้บ่อยอยู่ในกลุ่มสิงโตพัดหรือสิงโตร่ม มีลักษณะคือก้านของช่อดอกเรียวยาวและตรง ออกจากโคนลำลูกกล้วย ปลายช่อมีก้านดอกยื่นออกจากจุดเดียวกันตามจำนวนของดอกปลายก้านมีดอกย่อยเรียงแผ่เป็นรัศมีคล้ายกับซี่ของร่มที่กาง
ช่อดอกแบบกระจะ(raceme) พบมากที่สุด ส่วนใหญ่จะอยู่ในกลุ่มของสิงโตรวงข้าว ช่อดอกมักจะมีสองส่วน คือ ก้านช่อดอกและแกนช่อดอก ก้านช่อดอกจะติดกับโคนของลำลูกกล้วยชูตั้งหรือห้อยลง ก้านดอกจะสั้นหรือยาวแตกต่างกัน แกนช่อดอกที่ทีดอกติดอยู่จะยาวตรงออกจากแนวของก้านช่อดอกหรือห้อยลงจากก้านช่อดอก เช่นกลุ่มสิงโตใบพาย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > ดอก (flower)

มีส่วนประกอบเหมือนกับกล้วยไม้ชนิดอื่น คือมีกลีบเลี้ยง กลีบดอก กลีบปาก และเส้าเกสร แต่เนื่องจากเป็นกล้วยไม้สกุลใหญ่จึงมีรูปทรงของดอกที่หลากหลายและแปลกตากว่ากล้วยไม้สกุลอื่นที่พบในไทย
กลีบเลี้ยง ส่วนมากมีผิวเกลี้ยง หลายชนิดมีขนปกคลุม บางชนิดมีขนเฉพาะขอบกลีบ
กลีบดอก มีขนาดเล็กกว่ากลีบเลี้ยง มี 2 กลีบ รูปทรง ขนาด และสีสันเหมือนกันบางชนิดมีขนที่ขอบกลีบดอก บางชนิดมีรยางค์คล้ายแส้ยาว และที่ปลายมีต่อมเหมือนหนวดแมลง
กลีบปาก อยู่ตรงข้ามกับเส้าเกสร ลักษณะอวบหนา ส่วนมากเป็นรูปไข่แกมรูปขอบขนาน ปลายกลีบมนและโค้งงอลง มีขนปกคลุมแตกต่างกันส่วนมากเป็นร่องลึกตื้นที่กลางกลีบ ที่โคนกลีบมีรยางค์คล้ายเขี้ยว เรียกว่า “หูกลีบปาก”
เส้าเกสร อยู่กลางดอก เกิดจากการเชื่อมเป็นแกนเดียวกันของก้านเกสรเพสผู้(stamen)และก้านเกสรเพศเมีย(style) ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของวงศ์กล้วยไม้ ที่ปลายเส้าเกสรมีฝาครอบเกสรเพศผู้รูปครึ่งวงกลมคล้ายฝาชี ภายในบรรจุละอองเกสรเพศผู้ จำนวน 2-4 กลุ่มใต้ฝาครอบเกสรเพศผู้เป็นแอ่งเกสรเพศเมีย ภายในมีของเหลวใส เป็นตำแหน่งของการเกิดการผสมเกสรโดยมีแมลงเป็นพาหะ สิงโตกลอกตาหลายชนิดมีรยางค์เล็กๆที่ยื่นขึ้นที่ปลายเส้าเกสร ลักษณะเรียวยาวหรืออ้วนสั้น เห็นได้ง่าย เช่น กลุ่มสิงโตรวงข้าว บางชนิดมีรยางค์คล้ายลิ้นยาว เช่น สิงโตอาจารย์เต็มที่มีรยางค์ลิ้นยื่นยาวใต้แอ่งเกสรเพศเมีย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > ฝัก (pod)

คือส่วนที่เป็นรังไข่อยู่ใต้วงกลีบ( Inferior ovary) ถัดจากส่วนที่เป็นก้านดอก ในขณะดอกตูมหรือเริ่มบาน ส่วนของรังไข่จะมองเห็นได้ยากและไม่สามารถแยกออกได้ชัดเจนแต่หลังจากที่ดอกได้รับการผสมเกสรแล้ว ส่วนที่เป็นรังไข่จะพัฒนาและโตขึ้นเป็นฝักที่เห็นได้ชัดเจน ขนาดของฝักจะแตกต่างกันตามขนาดของดอก