stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นิทานของบีเดิลยอดกวี
คำวิจารณ์ของดัมเบิลดอร์ > คำวิจารณ์เรื่องแบ็บบิตตี้ แร็บบิตตี้ กับตอไม้หัวเราะได้

เขาได้กล่าวว่านิทานเรื่องนี้มีความสมจริงมากที่สุด อันแรก เรื่องของความตายที่ไม่มีเวทมนตร์ไหนเอาชนะได้ จนพ่อมดแม่มดคิดประดิษฐ์สิ่งที่จะแทนคนรักได้ อย่างเช่นรูปภาพที่เคลื่อนไหวได้ เรื่องที่สอง เรื่องของแอนิเมะจัส แต่เขาคาดว่าบีเดิลคงได้ยินเรื่องนี้มา จึงไม่รู้ว่าผู้ที่เป็นแอนิเมะจัสไม่สามารถพูดได้ในร่างสัตว์ เขาคาดว่าบีเดิลได้นำเอาเหตุการณ์ประหารลีแซต เดอลาแปง แม่มดชาวฝรั่งเศสที่ถูกจับได้ว่าเป็นแม่มด แต่ก็หนีออกมาได้ เรื่องที่สามกล่าวถึงการที่พระราชาคิดว่าจะเรียนเวทมนตร์ได้ ซึ่งเป็นไปไม่ได้ จึงหลงเชื่อนักต้มตุ๋นและแม่มดแบ๊บบิตตี้ เรื่องที่สี่ เรื่องที่ไม่ควรตัดต้นไม้ที่ใช้ทำไม้กายสิทธิ์ หากไม่อยากเจ็บตัวจากตัวโบวทรักเคิล เรื่องสุดท้ายก็คือคำสาปกรีดแทง ซึ่งมีลักษณะเหมือนกับคาถาที่แบ๊บบิตตี้ขู่พระราชาไม่มีผิด
คำวิจารณ์ของดัมเบิลดอร์ > คำวิจารณ์เรื่องนิทานสามพี่น้อง

เขากล่าวว่าเป็นเรื่องที่เขาขอให้แม่เล่าบ่อยที่สุด มีบางคนบอกไว้ว่าบีเดิลบอกรหัสให้รู้ว่าของขวัญทั้งสามของยมทูต มีอยู่จริง และได้ชื่อว่าเป็น 3 สิ่งที่ทำให้ผู้ครอบครองเอาชนะความตายได้ ซึ่งดัมเบิลดอร์ได้กล่าวไว้ว่าเป็นความหวังที่สิ้นหวัง เพราะไม่มีใครเอาชนะความตายได้ เรื่องความฉลาดของน้องคนสุดท้อง ที่รู้ว่าจะเอาวิธีชนะความตาย อย่างถูกต้อง ได้อย่างไร ดัมเบิลดอร์เล่าประวัติของการครอบครองไม้ที่มีชื่อเสียงนี้เพิ่มเติม และกล่าวทิ้งท้ายไว้ว่า ผู้คนส่วนใหญ่มักเมินวิธีของน้องคนสุดท้อง ที่ใช้ผ้าคลุมล่องหน และหันไปหาวิธีเอาชนะความตาย หรือเอาคนตายกลับมา ซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังโง่เขลาที่ปฏิเสธของที่เอาชนะความตายได้ อย่างแท้จริง
ข้อมูลอื่น ๆ

ใน แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเครื่องรางยมทูต ผู้แปลได้แปลชื่อของนิทานเรื่อง The Fountain of Fair Fortune ไว้ว่า 'น้ำพุแห่งโชคดีจอมปลอม' แต่ในการตีพิมพ์นิทานบีเดิลยอดกวีนั้น ผู้แปลได้เปลี่ยนชื่อเป็น 'น้ำพุแห่งโชคดีทีเดียว'
ดูเพิ่ม

แฮรี่ พอตเตอร์
ควิดดิชในยุคต่าง ๆ
สัตว์มหัศจรรย์และถิ่นที่อยู่
พรีเควลแฮร์รี่พอตเตอร์
แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเด็กต้องคำสาป
วงเวียนหัวใจ

| วงเวียนหัวใจ |
| --- | --- |
ประเภท: ละครโทรทัศน์ แนว โรแมนติก ดราม่า
สร้างโดย: บริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน)
เขียนโดย: บทประพันธ์ : รจเรจ บทโทรทัศน์ :ธนินทร อุชุภาพ, กฤติญา สัมฤทธิ์ประสงค์ (2552) บทประพันธ์: รจเรจ บทโทรทัศน์ :ธนินทร อุชุภาพ, กฤติญา สัมฤทธิ์ประสงค์ (2564)
กำกับโดย: ธีระศักดิ์ พรหมเงิน   (2552)   อนุวัฒน์ ถนอมรอด   (2564)
แสดงนำ: 2552 ศุกลวัฒน์ คณารศ สาวิกา ไชยเดช พูลภัทร อัตถปัญญาพล กัญญา รัตนเพชร์ คีตภัทร อันติมานนท์  2564 ศรัณย์ ศิริลักษณ์ ทิสานาฏ ศรศึก ตากเพชร เลขาวิจิตร รัญดภา มันตะลัมพะ ฉัตรดาว สิทธิผล
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: เพลงคำถามที่มีคำตอบ - ศุกลวัฒน์ คณารศ (2552)   เพลงปิด ไม่รู้​ตัว​ว่า​รัก​เธอ​ -​ สาวิกา ไชยเดช​  เพลงคำถามที่มีคำตอบ - ศรัณย์ ศิริลักษณ์ (2564)  เพลงปิด ใจตอบมา - ฝน วารุณี
ภาษาต้นฉบับ:  ภาษาไทย
จำนวนตอน: 2552 : 16 ตอน   2564 : 18 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: จิตรลดา ดิษยนันทน์  ดิษย์กรณ์ ดิษยนันทน์
สถานที่ถ่ายทำ:  ประเทศไทย
ความยาวตอน: 2552 : 120 นาที   2564 : 115 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 7 เอชดี
ออกอากาศ: 21 มกราคม พ.ศ. 2564 - 24 มีนาคม พ.ศ. 2564
วงเวียนหัวใจ ได้ดัดแปลงมาจากนวนิยาย และได้นำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ไทยจากบทประพันธ์โดย รจเรจ เป็นละครแนวโรแมนติก, ดราม่า บริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ได้นำละครเรื่อง​นี้​กลับ​มาสร้าง​ใหม่เป็นละครโทรทัศน์ไทย ในครั้งที่ 2 ออกอากาศทางช่อง 7 เอชดี เมื่อปี พ.ศ. 2552 เป็นละครโทรทัศน์ไทยยุคนั้นได้รับกระตอบรับที่ดีและเรตติงสูงสุด 19 เมื่อในปี พ.ศ. 2552 และหลังจากนั้นโดยมีทีมงานผู้จัดละครบริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ได้นำละครเรื่องนี้กลับมาสร้างใหม่เป็นละครโทรทัศน์ไทย ครั้งที่ 3 อีกครั้ง เมื่อในปี พ.ศ. 2564 โครงเรื่องเดิมหลักโดยนำมาปรับเปลี่ยนบทละครโทรทัศน์ไทยตามยุคสมัยใหม่เป็นต้น
การสร้างเป็นละครโทรทัศน์ในแต่ละปี

ถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์ไทยครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2527 นำแสดง​โดย ธงไชย แมคอินไตย์ ​กับ ธิติมา สังขพิทักษ์​ ออก​อากาศทาง ช่อง 9​
ต่อมาได้กลับมา​สร้าง​เป็น​ครั้งที่ 2​ ผลิตโดยบริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) จากโดยบทประพันธ์ รจเรข และบทละครโทรทัศน์ ธนินทร อุชุภาพ, กฤติญา สัมฤทธิ์ประสงค์ กำกับการแสดงโดย ธีระศักดิ์ พรหมเงิน นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ, สาวิกา ไชยเดช, พูลภัทร อัตถปัญญาพล, กัญญา รัตนเพชร์ โดยเริ่มออกอากาศทุกวันพุธ พฤหัสบดี เริ่มตอนแรกวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 - 3 กันยายน พ.ศ. 2552 ต่อจากละครเรื่อง บ่วงหงส์
เมื่อในปี พ.ศ. 2564 ครังที่ 3 โดยทีมงานผู้จัดละครผลิตโดยบริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ได้นำละครเรื่อง "วงเวียนหัวใจ" กลับมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ไทยอีกครั้งจากมุมมองใหม่ มีการปรับเปลี่ยนบทละครโทรทัศน์เพิ่มเติมเนื้อเรื่องและตัวละครให้เข้ากับยุคสมัยใหม่แต่ยังยึดเค้าโครงเรื่องเดิมไว้เป็นหลักในละคร "วงเวียนหัวใจ" เวอร์ชันปี พ.ศ. 2564 ออกอากาศทางช่อง 7 เอชดีโดยบทละครโทรทัศน์โดยนามปากกา รจเรข กำกับการแสดงโดย อนุวัฒน์ ถนอมรอด นำแสดงโดย ศรัณย์ ศิริลักษณ์, ทิสานาฏ ศรศึก, ตากเพชร เลขาวิจิตร, รัญดภา มันตะลัมพะ
รายชื่อนักแสดง

| ปี | พ> ศ. 2527 | พ> ศ. 2552 | พ> ศ. 2564 |
| --- | --- | --- | --- |
| สถานีออกอากาศ | ช่อง 9 | ช่อง 7 | ช่อง 7 |
บทบาท: นักแสดงหลัก
| ทศ คณาพรรณ | ธงไชย แมคอินไตย์ | ศุกลวัฒน์ คณารศ | ศรัณย์ ศิริลักษณ์ |
| บุปผชาติ พิมุขโยธากานต์ (โบว์) , บุปผชาติ คณาพรรณ | ธิติมา สังขพิทักษ์ | สาวิกา ไชยเดช | ทิสานาฏ ศรศึก |
| วราพงษ์ (พงษ์) | - | พูลภัทร อัตถปัญญาพล | ตากเพชร เลขาวิจิตร |
| วิธิณี คณาพรรณ (ณี) | ลินดา ค้าธัญเจริญ​ | กัญญา รัตนเพชร์ | รัญดภา มันตะลัมพะ |
| กรรณิกา (ใบตอง) | พรพรรณ เกษมมัสสุ | คีตภัทร อันติมานนท์ | ฉัตรดาว สิทธิผล |
| ชัชชัย (ชัย) | เอกลักษณ์ ยลระบิล | วิชญะ จารุจินดา | ชวินทร์วุฒิ ก้องธรนินทร์ |
| แขไข (แข) | - | รุ้งรดา เบญจมาธิกุล | ณัฐรินทร์ สุวรรณเลิศ |
ตัวละคร: นักแสดงสมทบ
| บุศยาภรณ์ พิมุขโยธกานต์ (แบม) | นาถยา แดงบุหงา | ณัฏฐกันย์ ทยุตาจารุวิชญ์ | กัญญารัตน์ พงศ์กัมปนาท |
| ชาคร | - | จตุรงค์ โกลิมาศ | นพพล พิทักษ์โล่พานิช |
| เริงศักดิ์ พิมุขโยธกานต์ | สมควร กระจ่างศาสตร์ | ฐาปกรณ์ ดิษยนันทน์ | ตฤณ เศรษฐโชค |
| บุษบา พิมุขโยธกานต์ | กัณฑรีย์ นาคประภา | ดวงดาว จารุจินดา | ขวัญฤดี กลมกล่อม |
| ประสิทธิ์ | - | ตฤณ เศรษฐโชค | ขจรศักดิ์ รัตนนิสสัย |
| ป้าแวว | - | กรองทอง รัชตะวรรณ | ปัทมา ปานทอง |
| น้าแต้ว | - | ศิริพร อยู่ยอด | วชิรา เพิ่มสุริยา |
| ยิ่ง | - | เขาทราย แกแล็คซี่ | ปิยะวัฒน์ รัตนหรูวิจิตร |
| ผง | - | เต่า เชิญยิ้ม | ด.ช. ธนพัชญ์ จันทศร |
| แจ๋น | - | - | วนิดา โสมศรีแพง |
| ตุ๋ม | - | - | เมธัญวีร์ ภิวัฒธนพล |
ตัวละคร: นักแสดงรับเชิญ
| ต้าร์ | - | - | นันทศัย พิศลยบุตร |
| เรือง | - | อนุสรณ์ เดชะปัญญา | วสุ แสงสิงแก้ว |
|  | - | - | เสกรัก ชัยศรศรายุทธ |
| เชิด | - | - | คำรณ ลาภาวิวัตร์ |
รายชื่อได้รับรางวัลเสนอเข้าชิง

| ปี | รางวัล | สาขา | ผู้ได้รับการเสนอชื่อ | ผลการตัดสิน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2553 | รางวัลนาฏราช ครั้งที่ 1 | รางวัลเพลงประกอบละครเรื่อง วงเวียนหัวใจ ยอดเยี่ยม | ศุกลวัฒน์ คณารศ | เสนอชื่อเข้าชิง |
แหล่งข้อมูลอื่น

วงเวียนหัวใจ ที่สยามโซน
เรื่องย่อละคร วงเวียนหัวใจ (2564)mobile.daradaily.com
แท่นทดสอบที่ 7

| แท่นทดสอบที่ 7 |
| --- | --- |
เยอรมัน: Prüfstand VII
ส่วนหนึ่งของศูนย์วิจัยกองทัพพีเนมุนด์, นาซีเยอรมนี
เกาะอูเซอด็อม 
23 มิถุนายน พ.ศ. 2486 ภาพถ่ายจากการลาดตระเวณแท่นทดสอบที่ 7 โดยกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
แบบจำลอง ณ ศูนย์ข้อมูลประวัติศาสตร์และเทคนิค พีเนมุนด์
พิกัด: 54°10′6″N 13°48′17″E﻿ / ﻿54.16833°N 13.80472°E﻿ / 54.16833; 13.80472
ประเภท: บังเกอร์
ความสูง: 10 เมตร (33 ฟุต) hohe Bóschung
ข้อมูล
เปิดสู่ สาธารณะ: Peenemünde Historical and Technical Information Centre
สภาพ: ถูกทำลาย
ประวัติศาสตร์
สร้าง: 1938
สร้างโดย: HVP
การใช้งาน: สงครามโลกครั้งที่ 2
วัสดุ: sand, concrete, brick, steel
รื้อถอน: 1961
การต่อสู้/สงคราม: Operation Crossbow, Operation Hydra
เหตุการณ์: DERA rocket model club launches
ข้อมูลสถานี
ผู้บัญชาการ ในอดีต: วิศวกรประจำการ: ฟริตซ์ ชวาร์ซ (พ.ศ. 2486), ฮาร์ทมัต คุเกน (ถึงพฤษภาคม พ.ศ. 2487), ติดตามโดย ไดเตอร์ ฮูเซล, จากนั้น ดร. เคิร์ท เอช ดีบัส.
แท่นทดสอบที่ 7 (ภาษาเยอรมัน: Prüfstand VII, P-7) เป็นแท่นทดสอบปล่อยจรวด V-2 ในสนามบินพีเนมุนด์ มีความสามารถในการผลักจรวดที่หนักมากกว่า 200 ตัน ที่สำคัญยังเป็นสถานที่แรกที่ทดสอบปล่อยจรวด V-2 ในวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ.1942 โดยมีผู้นำทางการทหารของเยอรมันเป็นผู้เข้าร่วมสังเกต
รายละเอียด

2 คุณสมบัติเด่นของแท่นทดสอบที่ 7 ประกอบด้วยกำแพงทรายรูปทรงไข่ที่มีความชัน ขนาดความยาว 670 หลา และร่องคอนกรีต (ร่องไฟ) ที่ใช้ท่อเหล็กผสมโมลิบดีนัมแข็งแรงพิเศษในการการระบายความร้อนด้วยน้ำ ร่องคอนกรีตนี้มีขนาดเกือบ 7.6 เมตร ส่วนกำแพงคอนกรีตกว้าง 0.91 เมตร ซึ่งชันค่อย ๆ ชันขึ้นจากแต่ละด้านของตัวระบายความร้อนจนถึงระดับความลึก 6.1 เมตร และชันขึ้นอย่างสมมาตรจนถึงด้านข้างของของพื้นที่ ด้านข้างของร่องไฟมีลักษณะเป็นห้องใต้ดินเส้นผ่านศูนย์กลางขนาด 1.2 เมตร ติดตั้งท่อที่สามารถขับเคลื่อนน้ำเย็นได้ในอัตราเร็ว 120 แกลลอนต่อวินาที ด้วยแรงของปั๊มน้ำขนาดใหญ่ 3 ตัว เพื่อใช้ในการระบายความร้อน
กำแพงทรายรูปไข่มีหน้าที่ป้องกันลมจากทะเลและละอองทราย อีกทั้งยังเสริมคอนกรีตยึดโครงสร้างกำแพงทรายไว้ใต้ดินเพื่อป้องกันโครงสร้างจากการซ้อมยิงจรวดแรงระเบิดของกระสวยและการโจมตีของข้าศึก (มักเรียกหัวรบซ้อมว่า "ช้าง") ช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างกำแพงมีไว้เพื่อง่ายต่อการเข้าออกของพาหนะ (โดยเฉพาะกับรถรางขนเชื้อเพลิง) และยังเปิดให้อุโมงค์ผ่านกำแพงทรงไข่ไว้ยังทางใต้ของก็ยังสามารถให้ผ่านได้
รายละเอียด > ห้องควบคุม

ห้องควบคุมนั้นประกอบไปด้วยแผงวงจร, แถวของกล้องปริทัศน์ 4 ตัว, นาโมมิเตอร์,  ตัววัดความถี่, โวลต์มิเตอร์ และ แอมมิเตอร์, สัญญาณไฟสีเขียว แดง ขาว และ สวิซต์ควบคุมการขับเคลื่อนและแผงนำทางจอแบบไดนามิกที่แสดงผลค่าโดยประมาณทั้งหมด 15 ระดับของจรวด นอกเหนือจากนั้น ห้องควบคุมยังติดที่บอกเวลาขนาดใหญ่ไว้นับถอยหลังการปล่อยจรวด โดยจะประกาศผ่านลำโพงหรืออื่น ๆ ในส่วนเพิ่มเติมของห้องควบคุมป้อมปราการยังมีสำนักงาน, ห้องสื่อสารทางไกล, ห้องพัก 2 เตียงพร้อมห้องอาบน้ำ, ห้องซักล้าง, และห้องปฏิบัติการ อุโมงค์ทางยาวใต้ดินนั้นเป็นส่วนหนึ่งของระบบการวัดของแท่นทดสอบ ที่จะส่งค่าสู่ห้องควบคุมด้านบนผ่านร่องไฟ, และสายวัดค่าหลายเส้นที่อยู่ด้านในกำแพงของอุโมงค์ ส่วนเกินที่เกิดขึ้นของอุโมงค์จากร่องไฟจะถูกปล่อยมาออกบริเวณด้านนอกอาคารใกล้กลับอาคารสูบน้ำ (เยอรมัน: Pumpenhaus) ใกล้กับที่สูบน้ำนั้นยังมีหอคอยไม้เก็บน้ำเย็นสูง 25 ฟุต (7.6 เมตร) ตัวแท็งก์น้ำทั้งหลายนี้มีไว้เพื่อเติมน้ำเย็นให้กำแพงทรงไข่
รายละเอียด > หอทดสอบ

หอคอยในที่นี้เป็นตัวทดสอบการเคลื่อนที่หรือเครนยก (Fahrbare Kranbühne) ที่สามารถเคลื่อนวัตถุจากเหนือร่องไฟไปตำแหน่งจรวดที่อยู่สูง 25 ฟุตเหนือตัวสะท้อน และสามารถปรับสมดุลจรวดที่ถูกบรรจุทั้ง 2 ทิศทางได้ถึง 5 องศาในแนวตั้ง หอคอยยังมีลิฟท์และ ตาชั่งโทเลโด ของเยอรมันที่ใช้สำหรับชั่งวัตถุที่อยู่ในลิฟท์ ตัวปล่อยจรวดอยู่ในสิ่งปลูกสร้างจากเหล็กรูปร่างคล้ายโต๊ะ (ฐานตั้งยิง, Brennstand) คร่อมรางรถไฟที่มาจากร่องไฟของแท่นทดสอบที่เป็นฐานคอนกรีตขนาดใหญ่  ใต้ฐานคอนกรีตเป็นห้องบันทึกข้อมูล, ร้านค้าขนาดเล็ก, สำนักงาน, กรวยบรรจุไนโตรเจน และ ถังกักเก็บ พื้นที่ยังมีแผ่นเครื่องยนต์วัดค่าความเย็นสำหรับกำหนดแผนการทดสอบการวัดด้วยการปั๊มน้ำ (แทนที่ ออกซิเจนเหลว) และ แอลกอฮอล์ (สามารถกู้คืนได้ภายหลัง) ด้วยการใช้ปั๊มเทอร์โบผ่านการเผาไหม้ห้องเครื่อง ตั้งแต่มอเตอร์ของจรวดวี-ทู ไม่มีตัวบังคับสำหรับปั๊มเทอร์โบ ,ตัววัดความเย็นจึงรองรับการจุดระเบิดในกรณี "เหตุการณ์สมมุติ" ของอุปกรณ์ได้
การถูกตรวจพบและการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตร

15 พฤษภาคมปี พ.ศ. 2485 หลังจากการถ่ายภาพเรือพิฆาตของเยอรมันที่พอร์ทคีล ร้อยโท ดี ดับบลิว สตีเวนสัน นักบินเครื่องบินสพิตไฟร์ ได้ถ่ายติดภาพ 'สิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่' ใกล้กับสนามบินพีเนมุนด์ อีกเดือนต่อมา คอนสแตน บาบิงตัน สมิธ ผู้เชี่ยวชาญด้านภาพถ่ายของสหราชอาณาจักร ได้กล่าวเกี่ยวกับภาพนี้ไว้ว่า "ขนาดมันค่อนข้างเล็กเกินไป...แต่ชั้นว่ามันแปลกตา... พวกกลม ๆ ประหลาดที่เหมือนหลุมพวกนี้... แต่ชั้นก็ไม่ได้คิดมากอะไร" จากนั้นปีต่อมาในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2486  บิล ไวท์ และ รอน เพรสคอตต์ จากเครื่องบิน DZ473 เดอฮาวิลแลนด์มอสกีโต้ ของกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร ได้ส่งภาพจากฐานทัพอากาศลูคาร์สถึงความเสียหายจากการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรที่ทางรถไฟสเตทติน "หลังจากกำลังออกจากสเตทติน เราให้กล้องขึ้นบินถ่ายฝั่งเหนือของเยอรมันและเมื่อทำให้ฟิล์มใช้การได้แล้ว ก็ได้เจอกับรูปจากพีเนมุนด์พวกนี้" กองทัพอากาศเมดเมนแฮมได้ศึกษาเกี่ยวกับพื้นที่ทรงไข่ที่น่าสงสัยนี้ (เมื่อเปรียบเทียบจากรูปถ่ายเมื่อปี พ.ศ. 2485) และสังเกตเห็น "วัตถุ" สูง 25 ฟุต (7.6 เมตร) ตั้งอยู่ข้างกับสิ่งก่อสร้างที่คาดว่าเอาไว้ค้ำยัน แต่เมื่อดูรูปถัดไป วัตถุที่น่าสงสัยนี้กลับหายไป
วันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2486 ได้จับภาพกลุ่มไอน้ำบริเวณพื้นที่ทรงไข่ โดยถูกระบุว่าเป็นไอน้ำจากการทดสอบยิงจรวด ดันแคน แซนดี้ หน่วยถ่ายภาพสอดแนมชุดแรกได้เผยแพร่รายงานในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2486 จากพีเนมุนด์ว่าเกิดภาวะไฟฟ้าไม่เพียงพอ (เยอรมันได้ติดตั้งตัวระบบกำจัดควันและฝุ่นด้วยไฟฟ้าในโรงงานไฟฟ้าใกล้กลับหมู่บ้านโคลพิน) มีรายงานไว้ว่า "สิ่งก่อสร้างทรงไข่นี้น่าจะใช้สำหรับการทดสอบวัตถุระเบิดและขีปนาวุธ... จากมุมด้านบนเป็นที่แน่ชัดว่านี่เป็นจรวดขนาดใหญ่พิสัยไกลแต่ไม่ใช่ภัยคุกคามในทันที" จากนั้นวันที่ 14 พฤษภาคมมีรายงานว่า "มีกิจกรรมในระดับที่สูงผิดปกติ" ที่สามารถสังเกต "บริเวณพื้นที่ทรงไข่" ได้จากรูปของวันที่ 14 พฤษภาคม ซึ่งเป็นวันที่ ไรชส์ค็อมมิสซารีอาทอ็อสท์ลันท์ ( เกาไลเทอร์ ฟริทซ์ เซาเคิล) ได้เป็นผู้เข้าชมการปล่อยจรวด หลักฐานแรกที่ยืนยันการมีอยู่จริงของจรวดคือเมื่อเครื่องบินสพิตไฟร์ที่ขับโดยกอร์ดอน ฮิวจ์ ได้ถ่ายติดภาพวัตถุบนรถบรรทุกรถไฟบริเวณพีเนมุนด์ เรจินัลด์ วิกเตอร์ โจนส์ในวันที่ 12 มิถุนายน และยืนยันวัตถุในวันที่ 18 มิถุนายนว่า "วัตุทรงกระบอกสีขาวยาว 35 ฟุต เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 5 ฟุต พร้อมหัวสีน้ำเงินแหลมและครีบปีกตรงส่วนท้าย... ผมว่าพบจรวดแล้วล่ะ" ในปี พ.ศ. 2486 หลังจากปฏิบัติการไฮดราที่มีการทิ้งระเบิดในพื้นที่ต่าง ๆ ของพีเนมุนด์ แท่นทดสอบที่ 7 ยังคงมีการหมุนเวียนกำลังพล ปี พ.ศ. 2487 มีการทิ้งระเบิดอีกครั้งทำให้กล้องปริทรรศน์เกิดความเสียหายจนถล่มลงมา แต่ผู้ที่อยู่ภายในป้อมปราการนั้นไม่ได้รับบาดเจ็บ (แท่นทดสอบที่ 8 แฮร์มันน์ ไวด์นาร์ ถูกทำลายในช่วงที่มีการบุกเดือนกรกฎาคม - สิงหาคม ปี พ.ศ 2487)
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

| --- | --- |
Faculty of Medicine, Chiang Mai University

สถาปนา: คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลนครเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ • 28 ตุลาคม พ.ศ. 2502 (65 ปี) คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ • 16 มีนาคม พ.ศ. 2508 (59 ปี)
คณบดี: รศ.นพ.นเรนทร์ โชติรสนิรมิต
ที่อยู่: 110 ถนนอินทวโรรส ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50200
วารสาร: วารสารเชียงใหม่เวชสาร
สี:   สีเขียวหัวเป็ดแมนดารินตัวผู้
มาสคอต: งูพันคบเพลิง
สถานปฏิบัติ: โรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ ศูนย์ศรีพัฒน์ ศูนย์ความเป็นเลิศทางการแพทย์
เว็บไซต์: www.med.cmu.ac.th
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (อังกฤษ: Faculty of Medicine, Chiang Mai University) เป็นโรงเรียนแพทย์แห่งที่ 3 ของประเทศไทยต่อจากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล และคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และยังเป็นเป็นโรงเรียนแพทย์ในส่วนภูมิภาคแห่งแรกของประเทศไทย และได้รับการรับรองจากแพทยสภาและเป็นแห่งที่ 3 ของประเทศถัดจากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล และคณะแพทยศาสตร์ จุฬาฯ โดยมีพันธกิจในการผลิตบัณฑิตที่มีคุณภาพ คุณธรรม เป็นสากล สร้างสรรค์งานวิจัยมาตรฐานสากล เพื่อชี้นำด้านสุขภาพ ให้บริการสุขภาพที่ได้มาตรฐานระดับสากล
สถานที่ตั้งปัจจุบันของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ คือ เลขที่ 110 ถนนอินทวโรรส ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ตั้งอยู่ในบริเวณโรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยระดับตติยภูมิขั้นสูง Super Tertiary Care) ซึ่งเป็นโรงพยาบาลในสังกัดของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้รับรางวัลการบริหารสู่ความเป็นเลิศ (Thailand Quality Class) ประจำปี 2562 และปี 2565 จากการประเมินคุณภาพตามเกณฑ์รางวัลคุณภาพแห่งชาติในแผนยุทธศาสตร์การเพิ่มผลผลิตของประเทศ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 9 โดยมีสถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติเป็นหน่วยงานหลักในการประสานความร่วมมือกับหน่วยงานต่างๆ ทั้งภาครัฐและเอกชน เพื่อเผยแพร่ สนับสนุน และผลักดันให้องค์กรต่างๆ ทั้งภาคการผลิตและการบริการนำเกณฑ์รางวัลคุณภาพแห่งชาติไปพัฒนาขีดความสามารถด้านการบริหารจัดการ องค์กรที่มีวิธีปฏิบัติและผลการดำเนินการในระดับมาตรฐานโลกจะได้รับการประกาศเกียรติคุณด้วยรางวัลคุณภาพแห่งชาติ และองค์กรที่ได้รับรางวัลจะนำเสนอวิธีปฏิบัติที่นำองค์กรของตนไปสู่ความสำเร็จเพื่อเป็นแบบอย่างให้องค์กรอื่นๆ นำไปประยุกต์เพื่อให้ประสบผลสำเร็จเช่นเดียวกัน ซึ่งรางวัลคุณภาพแห่งชาติถือเป็นรางวัลระดับโลก (World Class) เนื่องจากมีพื้นฐานทางด้านเทคนิคและกระบวนการตัดสินรางวัลเช่นเดียวกับรางวัลคุณภาพแห่งชาติของประเทศสหรัฐอเมริกา หรือ The Malcolm Baldrige National Quality Award (MBNQA)
ประวัติ

คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มีต้นกำเนิดมาจากการจัดตั้งโรงเรียนแพทย์เชียงใหม่ เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2499 และพัฒนามาเป็น คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลนครเชียงใหม่ ในสังกัดมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์(มหาวิทยาลัยมหิดลในปัจจุบัน) นับเป็นโรงเรียนแพทย์แห่งที่ 3 ของประเทศไทยต่อจากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล และคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ หรือคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในปัจจุบัน
การจัดตั้งโรงเรียนแพทย์เกิดขึ้นเนื่องจากความต้องการแพทย์ยังมีอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ทั้งประเทศมีโรงเรียนแพทย์อยู่เพียง 2 แห่ง และทางมหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์เห็นว่าการจัดตั้งโรงเรียนแพทย์จะเป็นการกระจายโอกาสด้านการศึกษาแพทย์ในท้องถิ่น ทำให้นักศึกษาแพทย์เกิดความรักในท้องถิ่น จึงเสนอโครงการจัดตั้งโรงเรียนแพทย์แห่งที่ 3 ของประเทศไทย ที่จังหวัดเชียงใหม่ในพ.ศ. 2497 โดยได้ร่วมมือกับองค์การบริหารวิเทศกิจแห่งสหรัฐอเมริกา (USOM) ช่วยเหลือจัดตั้งโรงเรียนแพทย์ในจังหวัดเชียงใหม่ ทั้งในด้านงบประมาณ อุปกรณ์การสอน และวิทยาการ เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499
หลังจากได้รับการอนุมัติจัดตั้งโรงเรียนแพทย์เชียงใหม่เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2499 ก็ได้มีความเจริญก้าวหน้ามาเป็นลำดับ เมื่อมีการปฏิรูปครั้งใหญ่ของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ ได้มีการโอนคณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลนครเชียงใหม่ ไปเป็นคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ในปี พ.ศ. 2508 หลังจากที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ได้มีการก่อตั้งอย่างเป็นทางการแล้ว
มีประวัติโดยสรุปดังนี้
12 ธันวาคม พ.ศ. 2499 คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบและอนุมัติให้จัดตั้งโรงเรียนแพทย์เชียงใหม่ ตามที่มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และกระทรวงสาธารณสุขเป็นผู้เสนอ
1 มกราคม พ.ศ. 2502 โอนโรงพยาบาลนครเชียงใหม่ ของกระทรวงสาธารณสุขมาสังกัดมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์
28 ตุลาคม พ.ศ. 2502 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์เชียงใหม่ ในมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์
22 มกราคม พ.ศ. 2507 มีพระราชบัญญัติจัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
24 มกราคม พ.ศ. 2508 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
16 มีนาคม พ.ศ. 2508 โอนคณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลนครเชียงใหม่ จากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ มาสังกัดมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เป็นคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
อันดับโลก

การจัดอันดับของ QS world university ranking by subject
ผลการจัดอันดับประจำปี 2024
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้รับการจัดอันดับอยู่ในอันดับที่ 3 ของประเทศไทย และอันดับที่ 313 ของโลก
- สาขา Life Sciences & Medicine
หลักสูตรการศึกษา

| หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่> ระดับปริญญาบัณฑิต | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่> ระดับปริญญามหาบัณฑิต | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่> ระดับปริญญาดุษฎีบัณฑิต | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่> ระดับประกาศนียบัตรชั้นสูง |
| --- | --- | --- | --- |
|  หลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต (พ.บ.)  สาขาวิชาแพทยศาสตร์ |  หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วท.ม.) กายวิภาคศาสตร์  จุลชีววิทยา  ชีวเคมี  ปรสิตวิทยา  พิษวิทยา  เภสัชวิทยา  ฟิสิกส์การแพทย์  สรีรวิทยา  ปรสิตวิทยา (นานาชาติ)  สูติศาสตร์และนรีเวชวิทยา (นานาชาติ)  วิทยาศาสตร์การแพทย์คลินิก (นานาชาติ) |  หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.) กายวิภาคศาสตร์  จุลชีววิทยา  ชีวเคมี  นิติวิทยากระดูก  ปรสิตวิทยา  เภสัชวิทยา  ระบาดวิทยาคลินิก  สรีรวิทยา  กายวิภาคศาสตร์ (นานาชาติ)  ชีวเคมี (นานาชาติ)  ปรสิตวิทยา (นานาชาติ)  เภสัชวิทยา (นานาชาติ)  วิทยาศาสตร์การแพทย์คลินิก (นานาชาติ)  เวชศาสตร์ชุมชน (นานาชาติ)  สรีรวิทยา (นานาชาติ)  สูติศาสตร์และนรีเวชวิทยา (นานาชาติ) |  หลักสูตรประกาศนียบัตรชั้นสูง กุมารเวชศาสตร์  จักษุวิทยา  จิตเวชศาสตร์  พยาธิวิทยากายวิภาค  วิสัญญีวิทยา  รังสีวินิจฉัย  รังสีรักษา  เวชศาสตร์นิวเคลียร์  เวชศาสตร์ครอบครัว  เวชศาสตร์ฟื้นฟู  เวชศาสตร์ฉุกเฉิน  ศัลยศาสตร์  สูติศาสตร์ และนรีเวชวิทยา  โสต ศอ นาสิกวิทยา  ออร์โธปิดิกส์  อายุรศาสตร์ |
หลักสูตรอื่นๆ > หลักสูตรที่คณะต่าง ๆ ร่วมบริหารหลักสูตร

หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วท.ม.)
สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา
สาขาวิชานิติวิทยาศาสตร์
สาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ
หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.)
สาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ
หลักสูตรอื่นๆ > หลักสูตรที่ร่วมสอนกับคณะอื่น

หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.)
สาขาวิชาวิศวกรรมชีวการแพทย์ ร่วมกับสถาบันวิศวกรรมชีวการแพทย์
สาขาวิชาวิทยาศาสตร์นาโนและเทคโนโลยีนาโน (หลักสูตรนานาชาติ) ร่วมกับคณะวิทยาศาสตร์
หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต (ส.ม.)
สาขาสาธารณสุขศาสตร์ ร่วมกับคณะสาธารณสุขศาสตร์
สาขาวิชาสุขภาพหนึ่งเดียว (หลักสูตรนานาชาติ) ร่วมกับคณะสาธารณสุขศาสตร์
หลักสูตรอื่นๆ > หลักสูตรปริญญาคู่

หลักสูตรปริญญาคู่ ร่วมกับ Graduate School of Medical Sciences, Kumamoto University, Japan
หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.)
สาขาวิชากายวิภาคศาสตร์ (นานาชาติ)
สาขาวิชาชีวเคมี (นานาชาติ)
สาขาวิชาสรีรวิทยา (นานาชาติ)
สาขาวิชาเภสัชวิทยา (นานาชาติ)
สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์คลินิก (นานาชาติ)
สาขาวิชาจุลชีววิทยา
ทำเนียบคณบดี

| ทำเนียบคณบดีคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่> รายนามคณบดี | ทำเนียบคณบดีคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่> วาระการดำรงตำแหน่ง | ทำเนียบคณบดีคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่>  |
| --- | --- | --- |
| 0. ศาสตราจารย์ นายแพทย์ชาร์ลส์ อี ริชาร์ดส์ | พ.ศ. 2501 – พ.ศ. 2508   (รักษาการคณบดีคณะแพทยศาสตร์เชียงใหม่ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์) |  |
| 1. ศาสตราจารย์ นายแพทย์บุญสม มาร์ติน | พ.ศ. 2508 – พ.ศ. 2512 |  |
| 2. ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ระเบียบ ฤกษ์เกษม | พ.ศ. 2512 – พ.ศ. 2515 |  |
| 3. ศาสตราจารย์ นาวาอากาศเอก นายแพทย์ตะวัน กังวานพงศ์ | พ.ศ. 2515 – พ.ศ. 2518 |  |
| 4. ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ชาญ สถาปนกุล | พ.ศ. 2518 – พ.ศ. 2521 |  |
| 5. ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์อาวุธ ศรีศุกรี | พ.ศ. 2521 – พ.ศ. 2525 |  |
| 6. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นายแพทย์พิสิฏฐ์ โนตานนท์ | พ.ศ. 2525 – พ.ศ. 2529 |  |
| 7. รองศาสตราจารย์ นายแพทย์เตชะทัต เตชะเสน | พ.ศ. 2529 – พ.ศ. 2533 |  |
| 8. ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ชาลี พรพัฒน์กุล | พ.ศ. 2533 – พ.ศ. 2537 |  |
| 9. ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์กำพล กลั่นกลิ่น | พ.ศ. 2537 – พ.ศ. 2541 |  |
| 10. รองศาสตราจารย์ นายแพทย์ปิยะ เนตรวิเชียร | พ.ศ. 2541 – พ.ศ. 2545 |  |
| 11. ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์สุพจน์ วุฒิการณ์ | พ.ศ. 2545 – พ.ศ. 2549 |  |
| 12. ศาสตราจารย์คลินิกเกียรติคุณ นายแพทย์นิเวศน์ นันทจิต | พ.ศ. 2549 – พ.ศ. 2555 |  |
| 13. ศาสตราจารย์คลินิกเกียรติคุณ นายแพทย์วัฒนา นาวาเจริญ | พ.ศ. 2555 – พ.ศ. 2559 |  |
| 14. ศาสตราจารย์ (เชี่ยวชาญพิเศษ) นายแพทย์บรรณกิจ โลจนาภิวัฒน์ | พ.ศ. 2559 – พ.ศ. 2568 |  |
| 15. รองศาสตราจารย์ นายแพทย์นเรนทร์ โชติรสนิรมิต | พ.ศ. 2568 – ปัจจุบัน |  |
ภาควิชา-หน่วยงาน

ปัจจุบันคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ได้มีภาควิชาทั้งสิ้น 22 ภาควิชา และหน่วยงานอีก 14 หน่วยงาน ดังต่อไปนี้
ภาควิชา-หน่วยงาน > ภาควิชา

| --- | --- |
 ภาควิชากายวิภาคศาสตร์  ภาควิชากุมารเวชศาสตร์  ภาควิชาจักษุวิทยา  ภาควิชาจิตเวชศาสตร์  ภาควิชาจุลชีววิทยา  ภาควิชาชีวเคมี  ภาควิชานิติเวชศาสตร์  ภาควิชาปรสิตวิทยา  ภาควิชาพยาธิวิทยา  ภาควิชาเภสัชวิทยา  ภาควิชารังสีวิทยา:  ภาควิชาวิสัญญีวิทยา  ภาควิชาเวชศาสตร์ครอบครัว  ภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน  ภาควิชาเวชศาสตร์ฟื้นฟู  ภาควิชาศัลยศาสตร์  ภาควิชาสรีรวิทยา  ภาควิชาสูติศาสตร์และนรีเวชวิทยา  ภาควิชาโสต ศอ นาสิกวิทยา  ภาควิชาอายุรศาสตร์  ภาควิชาออร์โทปิดิกส์  ภาควิชาเวชศาสตร์ฉุกเฉิน
ภาควิชา-หน่วยงาน > หน่วยงาน

| --- | --- |
 งานคลัง  งานซ่อมบำรุง  งานเทคโนโลยีสารสนเทศ  งานนโยบายและแผน  งานบริการการศึกษา  งานบริการวิชาการและวิเทศสัมพันธ์  งานบริหารงานบุคคล:  งานบริหารงานวิจัย  งานบริหารทั่วไป  งานประกันคุณภาพการศึกษา  งานประชาสัมพันธ์  งานพัสดุและยานพาหนะ  งานโสตทัศนศึกษา  งานอาคารและสถานที่