stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย
สี่จตุรมิตร

โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย เป็นหนึ่งในสี่สถาบันการศึกษาระดับมัธยมศึกษาในจังหวัดขอนแก่น ในกิจกรรมบาสเกตบอลประเพณีจตุรมิตรเกมส์ ซึ่งเป็นการริเริ่มของคณะครูกลุ่มสาระการเรียนรู้พลศึกษาของโรงเรียนแก่นนครวิทยาลัยและโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ที่เล็งเห็นถึงความสำคัญของการแข่งขันกีฬา อีกทั้งจากการประกวดแข่งขันต่าง ๆ ล้วนแล้วแต่มุ่งเน้นวิชาการเป็นสำคัญอยู่แล้ว จึงมีแนวคิดที่จะจัดการแข่งขันกีฬาเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างนักเรียนของทั้ง 4 โรงเรียน ซึ่งล้วนเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่และเป็นโรงเรียนมัธยมชั้นนำของจังหวัดขอนแก่น โดยในการจัดการแข่งขันครั้งแรก โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันในปีการศึกษา 2548 ซึ่งจัดให้มีการแข่งขันกีฬาบาสเกตบอล, การแข่งขันประกวดกองเชียร์-ผู้นำเชียร์แต่ละโรงเรียน (ปัจจุบันปรับเปลี่ยนเป็นโชว์สปีริตเชียร์ ไม่มีการแข่งขัน) และมีการจัดการแข่งขันกีฬาสานสัมพันธ์ระหว่างคณะกรรมการนักเรียนแต่ละโรงเรียน โดยกำหนดจัดขึ้นในช่วงปบายเดือนมกราคม หรือต้นเดือนกุมภาพันธ์ของทุกปี ซึ่งการเป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันบาสเกตบอลประเพณีจตุรมิตรเกมส์นั้น เป็นการเวียนระหว่าง 4 โรงเรียน ดังนี้
โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ฝ่ายมัธยมศึกษา (ศึกษาศาสตร์)
โรงเรียนขอนแก่นวิทยายน
โรงเรียนกัลยาณวัตร
เอกลักษณ์ของกิจกรรมนี้ นอกจากการแข่งขันบาสเกตบอลแล้ว ยังมีการแสดงสปีริตเชียร์ หรือโชว์ศักยภาพเชียร์และผู้นำเชียร์จากทั้ง 4 สถาบัน นอกจากนี้ ยังมีการตั้งชื่อกิจกรรมซึ่งใช้การนับเลขภาษาบาลี เป็นขื่อกิจกรรมตามจำนวนครั้ง เริ่มต้นในครั้งที่ 10 พ.ศ. 2558
กลุ่มโรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย

| ลำดับที่ | โรงเรียน | อักษรย่อ | จังหวัด | สถาปนา | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย | ก.น.ว. / KNW | ขอนแก่น | 16 กันยายน พ.ศ. 2511; 56 ปีก่อน (2511-09-16) |  |
| 2 | โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย ๒ | ก.น.ว.๒ / KNW2 | ขอนแก่น | 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2540; 27 ปีก่อน (2540-05-08) |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย ที่เฟซบุ๊ก
ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียนแก่นนครวิทยาลัยในระบบสารสนเทศเพื่อการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
| ด ค กโครงการวิทยาศาสตร์พลังสิบ ระดับมัธยมศึกษา |
| --- | --- |
กรุงเทพมหานคร:  บดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)  มัธยมวัดหนองแขม  บางปะกอกวิทยาคม  สุรศักดิ์มนตรี  หอวัง 
ภาคกลางตอนบน:  กรรณสูตศึกษาลัย  ชัยนาทพิทยาคม  ปทุมวิไล  หอวัง ปทุมธานี  อยุธยาวิทยาลัย  ชัยบาดาลวิทยา  สิงห์บุรี  แก่งคอย  อ่างทองปัทมโรจน์วิทยาคม  หนองฉางวิทยา 
ภาคกลางตอนล่าง:  สตรีสมุทรปราการ  สมุทรปราการ  วิสุทธรังษี  เตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ นนทบุรี  กาญจนาภิเษกวิทยาลัย นครปฐม  เตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ปราณบุรี  เบญจมเทพอุทิศ  ราชโบริกานุเคราะห์  ถาวรานุกูล  สมุทรสาครวิทยาลัย 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน:  ขอนแก่นวิทยายน  แก่นนครวิทยาลัย  อนุกูลนารี  ชัยภูมิภักดีชุมพล  ปากคาดพิทยาคม  ผดุงนารี  สุวรรณภูมิพิทยไพศาล  เสลภูมิพิทยาคม  ศรีสงครามวิทยา  สกลราชวิทยานุกูล  ชุมพลโพนพิสัย  หนองบัวพิทยาคาร  สตรีราชินูทิศ  อุดรพิทยานุกูล 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง:  เบ็ญจะมะมหาราช  ม่วงสามสิบอัมพวันวิทยา  เตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ อุบลราชธานี  นครพนมวิทยาคม  ปากช่อง  พิมายวิทยา  ราชสีมาวิทยาลัย  นางรอง  บุรีรัมย์พิทยาคม  มุกดาหาร  เลิงนกทา  กันทรลักษ์วิทยา  สุรวิทยาคาร  อำนาจเจริญ 
ภาคเหนือตอนบน:  ยุพราชวิทยาลัย  ฝางชนูปถัมภ์  แม่จันวิทยาคม  พานพิทยาคม  สตรีศรีน่าน  พะเยาพิทยาคม  พิริยาลัย  ขุนยวมวิทยา  บุญวาทย์วิทยาลัย  จักรคำคณาทร 
ภาคเหนือตอนล่าง:  พิษณุโลกพิทยาคม  กำแพงเพชรพิทยาคม  ตากพิทยาคม  ตาคลีประชาสรรค์  พิจิตรพิทยาคม  เพชรพิทยาคม  สุโขทัยวิทยาคม  อุตรดิตถ์ 
ภาคตะวันออก:  ระยองวิทยาคม  ศรียานุสรณ์  เบญจมราชรังสฤษฎิ์  บ้านบึง "อุตสาหกรรมนุเคราะห์"  สตรีประเสริฐศิลป์  นครนายกวิทยาคม  ปราจีนกัลยาณี  วังน้ำเย็นวิทยาคม 
ภาคใต้ตอนบน:  เบญจมราชูทิศ  กัลยาณีศรีธรรมราช  อำมาตย์พานิชนุกูล  ศรียาภัย  ตะกั่วป่า “เสนานุกูล”  ภูเก็ตวิทยาลัย  พิชัยรัตนาคาร  สุราษฎร์ธานี  สุราษฎร์พิทยา 
ภาคใต้ตอนล่าง:  หาดใหญ่วิทยาลัย  วิเชียรมาตุ  นราธิวาส  เดชะปัตตนยานุกูล  พัทลุง  คณะราษฎรบำรุง จังหวัดยะลา  สตูลวิทยา 
| ด ค กโครงการห้องเรียน พสวท>  (สู่ความเป็นเลิศ) (DPSTE) |
| --- | --- |
 บดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)  สามเสนวิทยาลัย  ศรีบุณยานนท์  พระปฐมวิทยาลัย  ยุพราชวิทยาลัย  พิษณุโลกพิทยาคม  แก่นนครวิทยาลัย  สุรนารีวิทยา  หาดใหญ่วิทยาลัย  เบญจมราชูทิศ
สรอรรถ กลิ่นประทุม

| สรอรรถ กลิ่นประทุมม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |


ประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาพรรคภูมิใจไทย
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  14 ตุลาคม พ.ศ. 2555
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
ดำรงตำแหน่ง 2 สิงหาคม พ.ศ. 2548 – 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
ก่อนหน้า: สุวิทย์ คุณกิตติ
ถัดไป: สุชัย เจริญรัตนกุล (รักษาการ)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน
ดำรงตำแหน่ง 11 มีนาคม พ.ศ. 2548 – 2 สิงหาคม พ.ศ. 2548
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
ก่อนหน้า: อุไรวรรณ เทียนทอง
ถัดไป: สมศักดิ์ เทพสุทิน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์
ดำรงตำแหน่ง 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 – 11 มีนาคม พ.ศ. 2548
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
ก่อนหน้า: อนุรักษ์ จุรีมาศ
ถัดไป: ประชา มาลีนนท์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ดำรงตำแหน่ง 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 – 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
ก่อนหน้า: ชูชีพ หาญสวัสดิ์
ถัดไป: สมศักดิ์ เทพสุทิน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 17 มีนาคม พ.ศ. 2499 (68 ปี) จังหวัดราชบุรี ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ชาติไทย (2529–2539)  ความหวังใหม่ (2539–2544)  ไทยรักไทย (2544–2550)  ภูมิใจไทย (2555–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: พรรัตน์ กลิ่นประทุม

สรอรรถ กลิ่นประทุม (เกิด 17 มีนาคม พ.ศ. 2499) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคภูมิใจไทย นายกสมาคมแห่งสถาบันพัฒนาการเมืองและการเลือกตั้ง แกนนำกลุ่มราชบุรี อดีตรองหัวหน้าพรรคไทยรักไทย อดีตรัฐมนตรีหลายกระทรวง และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรี 6 สมัย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาพรรคภูมิใจไทย
ประวัติ

นายสรอรรถ กลิ่นประทุม (ชื่อเล่น : ตุ้ย) เกิดวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2499 ที่อำเภอวัดเพลง จังหวัดราชบุรี เป็นบุตรของ นายทวิช กลิ่นประทุม อดีตรองนายกรัฐมนตรี กับนางอารมณ์ กลิ่นประทุม สมรสกับนางพรรัตน์ กลิ่นประทุม จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยไอโอวาสเตต ประเทศสหรัฐอเมริกา สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์และสถิติ และระดับปริญญาโทจาก Catholic University Washington D.C. ประเทศสหรัฐอเมริกา สาขาการจัดการวิศวกร
การทำงาน

นายสรอรรถ กลิ่นประทุม เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดราชบุรี สังกัดพรรคชาติไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2529 เคยได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในปี พ.ศ. 2533 ต่อมาได้ปรับไปดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลเดียวกัน และเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลชาติชาย (ครม.46) ในรัฐบาลของนายบรรหาร ศิลปอาชา ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข จนกระทั่งปี พ.ศ. 2539 จึงย้ายมาสังกัดพรรคความหวังใหม่ และในรัฐบาลของพล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ เขาก็ได้รับตำแหน่งเดิมต่อจากรัฐบาลที่แล้ว นอกจากนั้นเขายังเป็นหนึ่งใน ส.ส.กลุ่ม 16 อีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2544 นายสรอรรถ กลิ่นประทุม ได้ย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย ในคราวที่พรรคความหวังใหม่ ยุบรวมกับพรรคไทยรักไทย และได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร และได้รับมอบหมายหน้าที่เป็นรองหัวหน้าพรรคไทยรักไทย ในปี พ.ศ. 2548 ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549
การทำงาน > ช่วงเวลาที่ได้รับจากการถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง

ต่อมา ส.ส. ในกลุ่มของนายสรอรรถ กลิ่นประทุม จึงได้ย้ายเข้ามาสังกัดพรรคพลังประชาชน จนกระทั่งเมื่อมีการยุบพรรคพลังประชาชน ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 กลุ่มของนายสรอรรถ จึงได้เข้ามาร่วมกิจกรรมทางการเมืองกับกลุ่มเพื่อนเนวิน และกลุ่มอื่น ๆ ในนามพรรคภูมิใจไทย
นายสรอรรถ กลิ่นประทุม ยังนับได้ว่าเป็นผู้ที่มีอิทธิพลในฐานะแกนนำกลุ่ม ส.ส. ซึ่งสื่อมวลชนให้ชื่อกลุ่มแกนนำนี้ว่า "8ส.+ส.พิเศษ" อันประกอบด้วย สมศักดิ์ เทพสุทิน สมคิด จาตุศรีพิทักษ์ สมศักดิ์ ปริศนานันทกุล สุวิทย์ คุณกิตติ สุวัจน์ ลิปตพัลลภ สุรนันทน์ เวชชาชีวะ สนธยา คุณปลื้ม และสรอรรถ กลิ่นประทุม ส่วน ส.พิเศษ คือ คุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์
อีกด้านหนึ่งนายสรอรรถ กลิ่นประทุม ใช้เวลาในระหว่างถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง (พ.ศ. 2553) เข้ารับการศึกษาหลักสูตรผู้บริหารระดับสูง ของสถาบันวิทยาการตลาดทุน ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ในรุ่นที่ 11 และเป็นรุ่นเดียวกันกับนักการเมืองชื่อดังอีกหลายคน อาทิ นายประจวบ ไชยสาส์น นางสาวนริศรา ชวาลตันพิพัทธ์ ร้อยตรีหญิงระนองรักษ์ สุวรรณฉวี นายสมพงษ์ อมรวิวัฒน์ นายแพทย์บุรณัชย์ สมุทรักษ์ ฯลฯ
การทำงาน > หลังพ้นจากการถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง

หลังพ้นจากการถูกตัดสิทธิ์ทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี นายสรอรรถ ได้สมัครเข้าเป็นสมาชิกพรรคภูมิใจไทย และได้รับเลือกตั้งเป็นกรรมการบริหารพรรคและประธานที่ปรึกษาพรรค เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ในชุดที่มีอนุทิน ชาญวีรกูล เป็นหัวหน้าพรรค
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคภูมิใจไทย ลำดับที่ 6 แต่การเลือกตั้งเป็นโมฆะ
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคภูมิใจไทย ลำดับที่ 5 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. อีกสมัย
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคภูมิใจไทย ลำดับที่ 11 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากพรรคภูมิใจไทยได้รับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อเพียง 3 ที่นั่ง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
มังงะแนวทำอาหาร

มังงะแนวทำอาหาร หรือ เรียวริมังงะ (ญี่ปุ่น: 料理漫画; โรมาจิ: ryōri manga) หรือ กูร์เมต์มังงะ (ญี่ปุ่น: グルメ漫画; โรมาจิ: gurume manga) เป็นแนวของมังงะและอนิเมะญี่ปุ่นที่มีองค์ประกอบหลักของเนื้อเรื่องเป็นเรื่องของอาหาร การทำอาหาร การกิน หรือการดื่ม มังงะแนวนี้ได้รับความนิยมอย่างสูงในช่วงต้นทศวรรษ 1980 อันเป็นผลมาจาก "กูร์เมต์บูม"  ที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจฟองสบู่ของญี่ปุ่น
ลักษณะเฉพาะ

ในหนังสือ มังงะ! มังงะ! เดอะเวิร์ลออฟเจเปนนิสคอมิกส์ (Manga! Manga! The World of Japanese Comics) ที่เขียนโดย Frederik L. Schodt จัดหมวดหมู่มังงะแนวทำอาหารเป็นประเภทหนึ่งของ "มังงะอาชีพ" ซึ่งเป็นหมวดหมู่หลวม ๆ ที่กำหนดโดยเรื่องราวเกี่ยวกับกิจกรรมและอาชีพที่เน้น "ความอุตสาหะในการเผชิญกับโอกาสที่เป็นไปได้ยาก งานฝีมือ และการแสวงหาความเป็นเลิศ" และตัวเอกของเรื่อง มักเป็น "ชายหนุ่มที่มีภูมิหลังอันด้อยโอกาสผู้เข้าสู่สายอาชีพและกลายเป็น 'ผู้ที่เก่งที่สุดในญี่ปุ่น'" มังงะแนวทำอาหารในแต่ละตอนมักจะเน้นไปที่อาหารจานใดจานหนึ่งโดยเฉพาะ และขั้นตอนที่เกี่ยวข้องในการปรุงอาหารนั้น ๆ ในขณะที่เรื่องราวยังคงรวมเอาองค์ประกอบการเล่าเรื่องมาตรฐาน เช่น โครงเรื่องและพัฒนาการของตัวละคร มักเน้นความสำคัญไปที่เทคนิคของการทำอาหารและการรับประทานอาหาร เรื่องราวในมังงะแนวทำอาหารมักจะมีคำอธิบายโดยละเอียดหรือภาพประกอบที่เหมือนจริงของอาหาร มักจะมีสูตรอาหารรวมอยู่ด้วย
มังงะแนวทำอาหารเป็นหมวดหมู่ที่ผสมผสานกับมังงะแนวอื่นหลายแนว โดยมีเรื่องราวมังงะแนวทำอาหารที่เน้นเรื่องราวแนววีรคติ อาชญนิยาย รหัสคดี และแนวอื่น ๆ อีกจำนวนมากเท่าที่มีการผลิตมา อายุและเพศของตัวละครเอกเอกของมังงะแนวทำอาหารมักจะบ่งบอกถึงกลุ่มเป้าหมาย โดยทั้งชายและหญิงจะเป็นกลุ่มผู้ชมสำหรับประเภทดังกล่าว ในขณะที่การเตรียมอาหารที่บ้านถูกเหมารวมว่าเป็นงานของผู้หญิงในญี่ปุ่นเช่นเดียวกับโลกตะวันตก การทำอาหารอย่างมืออาชีพและผู้ชำนาญการก็มักถูกมองว่าเป็นกิจกรรมของผู้ชาย มังงแนวทำอาหารนั้นรวมเรื่องราวเกี่ยวกับอาหารโลกที่หลากหลาย และไม่จำกัดเฉพาะเรื่องราวเกี่ยวกับอาหารญี่ปุ่นเท่านั้น
ประวัติ

ในขณะที่มังงะมีการอ้างอิงถึงอาหารและการทำอาหารมาเป็นเวลานาน มังงะแนวทำอาหารยังไม่ปรากฏเป็นประเภทแยกจนกระทั่งทศวรรษ 1970 มังงะสามเรื่องที่ถือว่าเป็นผู้บุกเบิกของมังงะแนวทำอาหารสมัยใหม่ ได้แก่ ทตสึเงกิ ราเม็ง (นิตยสารโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์, พ.ศ. 2513) โดยมิกิยะ โมจิซูกิ, เค้ก เค้ก เค้ก (นิตยสารนากาโยชิ, พ.ศ. 2513) โดยโมโตะ ฮางิโอะและอายะ อิจิโนกิ และ คิตเชน เคนโป (สำนักพิมพ์ชิมบุงอากาฮาตะ, ค.ศ. 2513) โดยมิเอโกะ คาเม ความสนใจในมังงะเกี่ยวกับการทำอาหารที่เพิ่มขึ้นนั้นเชื่อมโยงกับการเพิ่มขึ้นของรายได้เฉลี่ยของครอบครัวในทศวรรษ 1970 และความสามารถของครอบครัวชาวญี่ปุ่นทั่วไปในการรับประทานอาหารนอกบ้าน
ซีรีส์มังงะเรื่องโฮโจนิง อาจิเฮ [ja] โดยจิโร กีว และ โจ บิก ตีพิมพ์ในนิตยสาร โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ตั้งแต่ พ.ศ. 2516 ถึง พ.ศ. 2520 ขึ้นชื่อว่าเป็นการ์ตูนแนวทำอาหารเรื่องแรก ๆ โฮโจนิง อาจิเฮได้สร้างลักษณะเฉพาะหลายอย่างที่ยังคงปรากฏอยู่ในมังงะแนวทำอาหารในปัจจุบัน เช่นปฏิกิริยาที่เกินจริงของผู้ที่รับประทานอาหารเพื่อถ่ายทอดความอร่อยให้กับผู้อ่านที่อาจไม่เคยลิ้มรสส่วนผสมในภาพ และการประลองปรุงอาหารที่กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิอธิบายรสชาติให้กับผู้อ่าน
มังงะแนวทำอาหารได้รับความนิยมอย่างสูงในช่วงต้นทศวรรษ 1980 อันเป็นผลจาก "กูร์เมต์บูม" ในญี่ปุ่น ซึ่งการเติบโตทางเศรษฐกิจที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจฟองสบู่ของญี่ปุ่นได้ขยายไปถึงสินค้าฟุ่มเฟือยและทำให้ความนิยมในอาหารรสเลิศและศิลปะการทำอาหารกลายเป็นความสนใจและงานอดิเรกยอดนิยม ในช่วงเวลานี้ ซีรีส์มังงะเรื่อง โออิชินโบะ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารมังงะ บิกคอมิกสปิริตส์ เป็นซีรีส์มังงะจำนวน 103 เล่มที่กลายเป็นมังงะทำอาหารที่มียอดจำหน่ายสูงที่สุดตลอดกาล โออิชินโบะ มีชื่อเสียงในด้านการเปลี่ยนจุดสนใจของการ์ตูนแนวทำอาหารจากเรื่องทักษะหรืองานฝีมือของช่างฝีมือไปสู่ความฉลาดหลักแหลมของนักวิจารณ์อาหาร ตัวละครแสดงรสชาติอันเลิศผ่านการพูดคนเดียวเกี่ยวกับความบริสุทธิ์ของส่วนผสมหรือเทคนิคที่ใช้ในการดึงรสชาติที่ดีที่สุดออกมา นอกจากโออิชินโบะ แล้ว มังงะแนวทำอาหารอีก 2 เรื่องที่ได้รับอิทธิพลในช่วงเวลานี้คือ เดอะเชฟ (พ.ศ. 2528) โดยทาดาชิ คาโต และ คุณพ่อยอดกุ๊ก (นิตยสารมอร์นิงรายสัปดาห์, พ.ศ. 2529) โดยโทจิ อูเอยามะ
ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 มังงะแนวทำอาหารเริ่มให้ความสำคัญกับอาหารที่หาได้ง่ายหรืออาหารในชีวิตประจำวันมากขึ้น การแสดงภาพความชำนาญการของร้านอาหารที่อยู่จริงจริงกลายเป็นเรื่องทั่วไป เช่นเดียวกับการใส่สูตรอาหารในตอนท้ายของตอนของมังงะหรือตอนของอนิเมะ ซึ่งเป็นเทคนิคที่ คุณพ่อยอดกุ๊ก เป็นผู้บุกเบิก หลังจากที่ โออิชินโบะ หยุดตีพิมพ์ไปในปี พ.ศ. 2557 ก็มีมังงะเกี่ยวกับอาหารและการทำอาหารที่เน้นเรื่องอาหารในวงแคบ ๆ ออกมาจำนวนมาก สาระของเรื่องมีตั้งแต่ เอกิเบ็งไปจนถึงแฮมเบอร์เกอร์และปลาไหล
จนถึงปัจจุบัน มีการผลิตมังงะแนวทำอาหารเกือบ 1,000 เรื่อง
วิฟ แอนเดอร์สัน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  วิเวียน อเล็กซานเดอร์ แอนเดอร์สัน
วันเกิด:   (1956-07-29) 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1956 (68 ปี)
สถานที่เกิด:  Clifton, Nottingham, England
ส่วนสูง:  6 ft 0.5 in (1.84 m)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1974–1984 |  นอตทิงแฮมฟอเรสต์ |  328 |  (15) |
| 1984–1987 |  อาร์เซนอล |  120 |  (9) |
| 1987–1991 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |  54 |  (3) |
| 1991–1993 |  เชฟฟีลด์เวนส์เดย์ |  70 |  (8) |
| 1993–1994 |  Barnsley |  20 |  (3) |
| 1994–1995 |  มิดเดิลส์เบรอ |  2 |  (0) |
| รวม |   |  594 |  (38) |
ทีมชาติ
| 1978 |  อังกฤษ ยู-21 |  1 |  (0) |
| 1978–1988 |  อังกฤษ |  30 |  (2) |
จัดการทีม
1993–1994:  Barnsley (ผู้เล่น-ผู้จัดการ)
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
วิเวียน อเล็กซานเดอร์ แอนเดอร์สัน (อังกฤษ: Vivian Alexander Anderson; เกิด 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1956) เป็นอดีตนักฟุตบอลและโค้ชอาชีพชาวอังกฤษ เขาคว้าแชมป์ 5 รายการรวมถึงแชมป์ฟุตบอลลีก ฤดูกาล 1977–78 แชมป์ ยูโรเปียนคัพ ฤดูกาล 1978–79 และแชมป์ ยูโรเปียนคัพ ฤดูกาล 1979–80 สองสมัยที่เล่นให้กับนอตทิงแฮมฟอเรสต์ ของ ไบรอัน คลัฟ ต่อมาเขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมเพื่อคว้าแชมป์ในประเทศกับอาร์เซนอลและแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เขายังเล่นให้กับเชฟฟีลด์เวนส์เดย์, 
บาร์นสลีย์ และ มิดเดิลส์เบรอ เขาเป็นนักฟุตบอลผิวสีคนแรกและเป็นนักเตะที่ไม่ใช่คนผิวขาวคนที่สองต่อจาก Paul Reaney ที่เล่นให้กับทีมชาติอังกฤษ
ชีวิตวัยเด็กและการเล่นอาชีพ > อาร์เซนอล

ในที่สุด แอนเดอร์สันก็ติดทีมชาตินัดที่ 11 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1984 เกือบ 2 ปีหลังจากนัดที่ 10 ของเขา ในปีเดียวกันนั้น เขาย้ายไปอาร์เซนอลด้วยค่าตัว 250,000 ปอนด์ สิ่งนี้ช่วยให้แอนเดอร์สันกลับมาสู่ทีมชาติและเขาได้ติดทีมชาติ 6 นัดติดต่อกันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984 ถึง 1985 รวมถึงสี่รอบคัดเลือกสำหรับฟุตบอลโลกปี 1986 ที่เม็กซิโก; เขายิงประตูแรกในทีมชาติจากทั้งหมด 2 ประตูของเขาในการเอาชนะตุรกี 8-0  จากนั้น ร็อบสัน (บ็อบบี้) ก็ได้ประเดิมสนามให้กับ แกรี่ สตีเวนส์ แบ็คขวาดาวรุ่งของเอฟเวอร์ตัน ซึ่งเคยเป็นหัวหน้าโค้ชของ อาร์มี่ ยูไนเต็ด ใน ไทยลีก ซึ่งฟอร์มน่าประทับใจมากจนแอนเดอร์สันพบว่าตัวเองมีคู่แข่งอีกครั้ง  ร็อบสันเลือกสตีเวนส์ลงเล่นมากกว่าแอนเดอร์สันเล็กน้อยเมื่ออังกฤษผ่านรอบคัดเลือกไปเม็กซิโก และแม้ว่าทั้งคู่จะอยู่ในทีมในรอบสุดท้าย แต่ก็ชัดเจนว่าแอนเดอร์สันกลับมาเป็นตัวสำรองอีกครั้ง
แอนเดอร์สันลงเล่น 3 นัดในปี ค.ศ. 1986 ขณะที่อังกฤษเริ่มภารกิจเพื่อผ่านเข้ารอบสุดท้ายของ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1988 ที่ประเทศเยอรมนี หนึ่งในรอบคัดเลือกของพวกเขาคือเจอกับ ยูโกสลาเวีย แอนเดอร์สันทำประตูที่ 2 และประตูสุดท้ายในระดับนานาชาติของเขา
ในปี ค.ศ. 1987 เขาสนุกกับความสำเร็จของสโมสรเป็นครั้งแรกในรอบ 7 ปี เมื่ออาร์เซนอลเอาชนะลิเวอร์พูล 2-1 ในรอบชิงชนะเลิศลีกคัพ ก่อนที่เขาจะย้ายทีม
ชีวิตวัยเด็กและการเล่นอาชีพ > แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

ต่อมาในปีเดียวกัน หลังจากที่ศาลตกลงค่าตัวที่ 250,000 ปอนด์ เขาก็กลายเป็นผู้เล่นที่เซ็นสัญญาเข้ามาสู่ทีมเป็นคนแรกของอเล็กซ์ เฟอร์กูสัน นับตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด โดยเขาสวมเสื้อหมายเลข 2
ในขณะเดียวกัน สตีเวนส์กลับมาเล่นอีกครั้งในขณะที่อังกฤษผ่านเข้ารอบสุดท้ายของ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป และแอนเดอร์สันลงเล่นนัดที่ 30 และ (พิสูจน์แล้วว่าเป็น) นัดสุดท้ายของเขาใน รูสคัพ กับ โคลอมเบีย แม้ว่าเขาจะเป็นตัวสำรองอีกครั้งเมื่อไปเยอรมนีเพื่อเตะรอบสุดท้าย พวกเขาแพ้ทั้ง 3 เกมตกรอบแบ่งกลุ่มและสตีเวนส์ก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์ แต่ก็รักษาตำแหน่งของเขาไว้ได้ เป็นครั้งที่ 3 ที่แอนเดอร์สันได้เดินทางไปแข่งขันฟุตบอลระดับนานาชาติที่สำคัญโดยไม่ได้ลงสนามสักนาที ร็อบสันเริ่มมองหาผู้เล่นที่อายุน้อยกว่าเพื่อแข่งขันกับสตีเวนส์ และการแข่งขันระดับนานาชาติของแอนเดอร์สันจบลง เขาเลิกเล่นทีมชาติ
ที่ โอลด์แทรฟฟอร์ด แอนเดอร์สัน เป็นส่วนสำคัญของแผนการสร้างทีมใหม่ของ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน เนื่องจากความพยายามที่จะสร้างแชมป์เพื่อยุติการรอคอยของสโมสรตั้งแต่ในปี ค.ศ. 1967 หลังจากเริ่มต้นฤดูกาล 1986-87 อย่างน่าผิดหวังโดยได้ปลด รอน แอตกินสัน ออกจากตำแหน่ง เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 เฟอร์กูสันได้นำยูไนเต็ดจากอันดับที่ 21 มาอยู่ที่อันดับที่ 11 จาก 22 สโมสรในดิวิชั่น 1 ในช่วง 6 เดือนสุดท้ายของฤดูกาลนั้น แอนเดอร์สันมีส่วนทำให้ยูไนเต็ดพัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่องในฤดูกาล 1987-88 เมื่อพวกเขาจบรองแชมป์ในลีกตามหลังลิเวอร์พูล ซึ่งจบด้วยตำแหน่งแชมป์ถึง 9 แต้ม โดยแพ้เพียง 2 เกมตลอดทั้งฤดูกาล
แอนเดอร์สันยังคงเป็นแบ็คขวาตัวเลือกแรกในฤดูกาล 1988-89 แต่ยูไนเต็ดเริ่มต้นฤดูกาลได้ช้า และถึงแม้จะพลิกฟอร์มในปีใหม่ พวกเขาไต่ขึ้นสู่อันดับสามในช่วงกลางเดือนกุมภาพันธ์ ก่อนจบฤดูกาล พวกเขาลงไปที่อันดับที่ 11 ถึงแม้จะจบอันดับที่ 13 ในลีกในฤดูกาล 1989-90 แต่ยูไนเต็ดก็คว้าแชมป์ เอฟเอคัพ - แต่ แอนเดอร์สัน ไม่ได้อยู่ในทีมในรอบชิงชนะเลิศ เขาลงเล่น 21 นัดในทุกรายการในฤดูกาลนั้น แต่อเล็กซ์ เฟอร์กูสันได้เลือกพอล อินซ์ ซึ่งปกติคือมิดฟิลด์ตัวกลาง เป็นแบ็คขวาของเขาในนัดแรก (เสมอกับคริสตัล พาเลซ 3-3) และนัดรีเพลย์ในอีก 5 วันต่อมา ซึ่งจบลงด้วยชัยชนะ 1-0 จากประตูชัยของ ลี มาร์ติน
ความหวังของแอนเดอร์สันในการได้ตำแหน่งของเขากลับคืนในฤดูกาล 1990-91 พังทลายเมื่อเฟอร์กูสันจ่ายให้ โอลดัมแอทเลติก 625,000 ปอนด์สำหรับค่าตัวของ เดนิส เออร์วิน ซึ่งครองตำแหน่งแบ็คขวาตัวจริงอย่างรวดเร็วขณะที่อินซ์ซึ่งถอยลงมาเล่นในตำแหน่งแบ็คขวาเมื่อฤดูกาลที่แล้วก็เปลี่ยนกลับไปเป็นมิดฟิลด์ตัวกลาง แอนเดอร์สันลงเล่นให้สโมสรเพียง 3 นัด และนัดสุดท้ายกับยูไนเต็ดคือฟุตบอลลีกคัพ รอบสองกับฮาลิแฟกซ์ทาวน์ เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1990 เขาทำประตูแรกในชัยชนะ 2-1 รวมผล 2 นัด ยูไนเต็ดชนะด้วยสกอร์รวม 5-2
ชีวิตวัยเด็กและการเล่นอาชีพ > เชฟฟีลด์เวนส์เดย์

แอนเดอร์สันเข้าร่วมทีม เชฟฟีลด์เวนส์เดย์ แบบไร้ค่าตัวในเดือนมกราคม ค.ศ. 1991 ช่วยให้พวกเขาเลื่อนชั้นจากดิวิชั่น 2 เขาพลาดการคว้าแชมป์ลีกคัพ เนื่องจากเคยเล่นให้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด สโมสรเก่าของเขาก่อนหน้านี้ แม้ว่าในตอนแรกจะถูกคิดว่าเป็นการเซ็นสัญญาระยะสั้น แอนเดอร์สันก็สร้างตัวเองให้อยู่ในทีมชุดใหญ่ของเชฟฟีลด์เวนส์เดย์ และเป็นกัปตันทีมในหลายครั้ง เขามีส่วนสำคัญในทีมนกเค้าแมว จบอันดับ 3 ในดิวิชั่น 1 ฤดูกาล 1991-92 และอันดับ 7 ในฤดูกาลแรกของพรีเมียร์ลีก นอกจากนี้ เขายังช่วยให้เชฟฟีลด์เวนส์เดย์ เข้าถึง เอฟเอคัพ และ ลีกคัพ รอบชิงชนะเลิศในปี ค.ศ. 1993 แต่พวกเขาก็แพ้ อาร์เซนอล ในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศทั้ง 2 รายการ
ชีวิตวัยเด็กและการเล่นอาชีพ > บาร์นสลีย์

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1993 เขาออกจากฮิลส์โบโรเพื่อรับแต่งตั้งให้เป็นผู้เล่น-ผู้จัดการทีมบาร์นสลีย์ภายหลังการจากไปของ เมล มาชิน แม้กระนั้น ฤดูกาลแรกของเขาที่ โอ๊คเวลล์ ก็น่าผิดหวังเมื่อบาร์นสลีย์รอดการตกชั้นสู่ดิวิชั่น 2 อย่างหวุดหวิด เขาลาออกและเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพ
อิบลีส

อิบลีส (อาหรับ: إِبْلِيس; บางครั้งทับศัพท์เป็น เอ็บลีส (Eblis) หรือ อิบรีส (Ibris)) เป็นสิ่งมีชีวิตในอัลกุรอาน มักพบในความสัมพันธ์กับการสร้างอาดัม และถูกสั่งให้กราบต่อหน้าเขา หลังจากมันปฏิเสธ ก็ถูกขับไล่ออกจากสวรรค์ นักวิชาการอิสลามยุคคลาสสิกหลายท่านกล่าวว่า มันเคยเป็นมลาอิกะฮ์มาก่อน แต่นักวิชาการในยุคเดียวกันส่วนใหญ่ถือว่ามันเป็นญิน เนื่องจากพระเจ้าทอดพระเนตรว่ามันไม่มีมารยาท จึงถูกเทียบเป็นซาตานในธรรมเนียมศาสนาคริสต์ ในธรรมเนียมอิสลาม อิบลีสมักถูกเรียกเป็น ชัยฏอน ("มารร้าย") ซึ่งตามมาด้วยคำคุณศัพท์ว่า อัรเราะญีม (อาหรับ: ٱلرَّجِيْم; ผู้ถูกสาปแช่ง) อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ ชัยฏอน ถูกใช้เป็นแรงขับเคลื่อนที่ชั่วร้าย ตัวอิบลีสมีบทบาทในธรรมเนียมอิสลามมากกว่า
ชื่อและศัพทมูลวิทยา

คำว่า อิบลีส (อาหรับ: إِبْلِيس) น่าจะเป็นรากของ ب-ل-س (ความหมายแบบกว้างคือ "คงอยู่ในความเศร้าโศก") หรือ بَلَسَ (บะละซะ "เขาที่หมดหวัง") ที่มากไปกว่านั้น ชิ่อนี้ดูใกล้เคียงกับ ตับลิส ที่แปลว่าสับสน อีกความเป็นไปได้หนึ่งมาจากภาษากรีกโบราณว่า διάβολος (diábolos) ผ่านทางภาษาซีรีแอก ซึ่งเป็นต้นตอของคำศัพท์ภาษาอังกฤษว่า 'devil' (มาร) อย่างไรก็ตาม ไม่มีการยืนยันว่ารากศัพท์ของคำนี้มาจากไหน ชื่อของมันไม่พบในวรรณกรรมภาษาอาหรับที่เขียนก่อนการมาของอัลกุรอาน แต่สามารถพบได้ในกิตาบ อัลมะกาลล์ คัมภีร์นอกสารบบของศาสนาคริสต์ที่เขียนด้วยภาษาอาหรับ
ในธรรมเนียมอิสลาม, อิบลีส มีชื่อและตำแหน่งอื่นเป็นจำนวนมาก เช่น อะบูมุรเราะฮ์ (أَبُو مُرَّة, "บิดาแห่งความขมขื่น") โดยคำว่า "มุรร์" - แปลว่า "ขมขื่น", อุดูวุลลอฮ์ (عُدُوّ الله, "ศัตรูหรือปรปักษ์" ต่ออัลลอฮ์) และ อบูลฮาริษ (أَبُو الْحَارِث, "บิดาแห่งผู้ไถ") มันเป็นที่รู้จักในชื่อเล่นว่า "อะบูกัรดูส" (أَبُو كَرْدُوس) ซึ่งอาจแปลว่า "บิดาผู้สะสม, อัด หรือเบียดเสียดด้วยกัน"
เทววิทยา

ถึงแม้ว่าอิบลีสถูกเทียบกับมารในเทววิทยาศาสนาคริสต์ อิสลามปฏิเสธว่าซาตานเป็นศัตรูของพระเจ้า อิบลีสไม่ได้กลายเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาเพราะการไม่เชื่อฟัง แต่เพราะอ้างความอยุติธรรมต่อพระเจ้า โดยยืนกรานว่า การสั่งให้กราบต่อหน้าอาดัมเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสม ไม่มีสัญญาณของการก่อกบฏของเทวทูตในอัลกุรอาน และไม่มีการกล่าวว่าอิบลีสพยายามจะชิงบัลลังก์ของพระเจ้า และบาปของอิบลีสอาจสามารถยกโทษได้ ตามรายงานจากอัลกุรอาน การไม่เชื่อฟังของอิบลีสเกิดจากความรังเกียจมนุษย์ของมัน และเรื่องนี้สามารถพบได้ในคัมภีร์นอกสารบบช่วงต้น เนื่องจากเป็นสิ่งถูกสร้าง อิบลีสไม่สามารถเป็นต้นเหตุหรือผู้สร้างความชั่วร้าย โดยถือว่ามันเป็นสิ่งเย้ายวนที่มุ่งสู่จุดอ่อนของมนุษย์ และถือเอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง และนำมนุษย์ให้ออกห่างจากหนทางของพระเจ้า
เทววิทยา > กุรอาน

อิบลีสถูกกล่าวโดยชื่อของมันในอัลกุรอาน 11 ครั้ง โดยในเก้าครั้งอิงถึงการปฏิเสธคำสั่งของพระเจ้าในการก้มกราบต่อหน้าอาดัม คำว่า ชัยฏอน เป็นที่แพร่หลายกว่า ถึงแม้ว่าคำว่าอิบลีสอาจอิงถึงชัยฏอนในบางครั้ง; เงื่อนไขของสองคำนี้ไม่สามารถแลกเปลี่ยนกันได้ เรื่องราวของอิบลีสมีอยู่ทั่วอัลกุรอาน โดยรวมแล้ว เนื้อเรื่องสรุปได้ดังนี้:
เมื่ออัลลอฮ์ทรงสร้างอาดัม พระองค์สั่งให้มลาอิกะฮ์ทั้งหมดสุญูด (ก้มกราบ) ต่อหน้าสิ่งถูกสร้าง มลาอิกะฮ์ทั้งหมดสุญูด แต่อิบลีสไม่ยอมทำ โดยโต้แย้งว่าตนถูกสร้างมาจากไฟ จึงอยู่เหนือกว่ามนุษย์ที่ถูกสร้างมาจากดินโคลน และด้วยเหตุนี้มันถึงไม่ควรก้มกราบต่อหน้าอาดัม อัลลอฮ์ทรงขับไล่อิบลีสออกจากสวรรค์และเตรียมลงโทษในนรก เพราะความหยิ่งยโสของมัน อิบลีสได้ขอความสามารถที่จะทำให้อาดัมกับลูกหลานของเขาหลงทาง พระองค์ตอบรับคำขอ แต่ได้เตือนมันว่า ”แท้จริงปวงบ่าวของข้านั้น เจ้าไม่มีอำนาจใดๆ เหนือพวกเขา และพอเพียงแล้วที่พระเจ้าของเจ้าเป็นผู้คุ้มครอง”
ดูเพิ่ม

เอลบิส
ไญยนิยม
มาสเตมา
เมเลกเตาส์
เจ้าชายแห่งความมืด (ศาสนามาณีกี)
คำถามถึงบาร์โธโลมิว
ซามาเอล
พระราชวังต้าหมิง

พระราชวังต้าหมิง (จีน: 大明宮; อังกฤษ: Daming Palace) หรือ "ต้าหมิงกง" เป็นพระราชวังหลวงของราชวงศ์ถัง ตั้งอยู่ที่ฉางอานเมืองหลวงของราชวงศ์ เป็นที่ประทับหลักและศูนย์กลางการปกครองของจักรพรรดิถังเป็นเวลานานกว่า 220 ปี ปัจจุบันเป็นมรดกแห่งชาติที่สำคัญของจีน มีพื้นที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองซีอานในปัจจุบัน มณฑลฉ่านซี