stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกาะนิวกินี
แหล่งข้อมูลอื่น

Facsimile of material from "The Discovery of New Guinea" by George Collingridge
Scientists hail discovery of hundreds of new species in remote New Guinea
PapuaWeb official website เก็บถาวร 2021-01-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
detailed map of New Guinea
"New Guinea" . The New Student's Reference Work . 1914.
| ด ค กเกาะที่ใหญ่ที่สุดในโลก |
| --- | --- |
ขนาด 100,000 ตารางกิโลเมตร (39,000 ตารางไมล์) หรือมากกว่า:  กรีนแลนด์  นิวกินี  บอร์เนียว  มาดากัสการ์  แบฟฟิน  สุมาตรา  ฮนชู  วิกตอเรีย  บริเตนใหญ่  เอลสเมียร์  ซูลาเวซี  เซาท์ไอแลนด์  ชวา  นอร์ทไอแลนด์  ลูซอน  นิวฟันด์แลนด์  คิวบา  ไอซ์แลนด์ 
ขนาด 20,000–99,999 ตารางกิโลเมตร   (7,722–38,610 ตารางไมล์):  มินดาเนา  ไอร์แลนด์  ฮกไกโด  ฮิสปันโยลา  ซาฮาลิน  แบงส์  ศรีลังกา  แทสเมเนีย  เดวอน  อเล็กซานเดอร์  เซเวียร์นืย  ติเอร์ราเดลฟูเอโก  เบิร์กเนอร์  อักเซลไฮเบิร์ก  เมลวิลล์  เซาแทมป์ตัน  มาราฌอ  สปิตส์บาร์เกิน  คีวชู  ไต้หวัน  นิวบริเตน  พรินซ์ออฟเวลส์  ยุจนืย  ไหหลำ  แวนคูเวอร์  ติมอร์  ซิซิลี  ซัมเมอร์เซต  โคเตลนืย  ซาร์ดิเนีย  บานานัล 
รายชื่อเกาะเรียงตามขนาด
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA
เกาะโกโซ

| ชื่อท้องถิ่น: เกาะอาวเด็ชสมญา: เกาะสามเนิน, เกาะคาลิปโซ |
| --- | --- |
ภาพถ่ายทางอากาศเกาะโกโซและเกาะโกมีโน
แผนที่กลุ่มเกาะมอลตาเน้นเกาะโกโซ
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
พิกัด: 36°03′N 14°15′E﻿ / ﻿36.050°N 14.250°E﻿ / 36.050; 14.250
กลุ่มเกาะ: กลุ่มเกาะมอลตา
พื้นที่: 67 ตารางกิโลเมตร (26 ตารางไมล์)
ความยาว: 13.34 กม. (8.289 ไมล์)
ความกว้าง: 7.15 กม. (4.443 ไมล์)
การปกครอง
 มอลตา
เมืองใหญ่สุด: อีร์ราบัต (ประชากร 7,242 คน)
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 39,287 คน (รวมในเกาะโกมีโน) (21 พฤศจิกายน 2564)
ความหนาแน่น: 557/กม.2 (1443/ตารางไมล์)
ภาษา: มอลตา (ประจำชาติ/ทางการ), อังกฤษ (ทางการ)
กลุ่มชาติพันธุ์: ชาวมอลตา
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: เวลายุโรปกลาง (UTC+1)
 • ฤดูร้อน (ออมแสง): เวลาออมแสงยุโรปกลาง (UTC+2)
โกโซ (อังกฤษ: Gozo) หรือ อาวเด็ช (มอลตา: Għawdex) ซึ่งในสมัยโบราณเป็นที่รู้จักกันในชื่อ เกาโลส (กรีกโบราณ: Γαῦλος; พิวนิก: 𐤂‬𐤅‬𐤋) เป็นเกาะหนึ่งของประเทศมอลตา โดยเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเกาะมอลตาในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและเป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ในกลุ่มเกาะรองจากเกาะมอลตา
ใน พ.ศ. 2564 เกาะโกโซมีประชากรประมาณ 39,000 คน (จากประชากรมอลตาทั้งหมด 519,562 คน) บนเกาะอุดมไปด้วยแหล่งประวัติศาสตร์ต่าง ๆ เช่น หมู่วิหารจกันตียาซึ่งถือเป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างตั้งพื้นอิสระที่เก่าแก่ที่สุดในโลก (ร่วมกับวิหารหินใหญ่แห่งอื่น ๆ ในมอลตา)
เกาะโกโซมีลักษณะเป็นชนบทและได้รับการพัฒนาน้อยกว่าเกาะมอลตา เกาะนี้เป็นที่รู้จักจากเนินเขาที่มีทัศนียภาพงดงามซึ่งยังปรากฏบนตราอาร์มของภาคโกโซ หน้าต่างสีฟ้าในซันเลาเร็นตส์ซึ่งเป็นซุ้มหินปูนธรรมชาติเคยเป็นลักษณะทางธรณีวิทยาที่โดดเด่นจนกระทั่งทลายลงเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2560 เกาะนี้มีคุณลักษณะทางธรรมชาติที่โดดเด่นอื่น ๆ ซึ่งรวมถึงทะเลในและหน้าต่างวีติลมีลาห์ บนเกาะมีหาดทรายไม่กี่แห่ง เช่น อ่าวรัมลาในอิชชาราและอินนาดูร์ รวมถึงสถานตากอากาศริมทะเลที่ได้รับความนิยมจากทั้งคนในท้องถิ่นและนักท่องเที่ยว ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือมาร์ซัลฟอร์นและอิช-ชเล็นดี โกโซเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางการดำน้ำชั้นนำและหนึ่งในศูนย์กีฬาทางน้ำในภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียน
ภาษาไทลื้อ

| ภาษาไทลื้อ |
| --- | --- |
ภาษาลื้อ
ᦅᧄ ᦺᦑ ᦟᦹᧉ และ ᨣᩤᩴᨴᩱ᩠ᨿᩃᩨ᩶
วลี คำไทลื้อ (ภาษาไทลื้อ) ในอักษรไทลื้อ
ประเทศที่มีการพูด: จีน (สิบสองปันนา) พม่า (รัฐฉาน) ไทย (ภาคเหนือ) ลาว (ทางตอนเหนือ) เวียดนาม (จังหวัดลายเจิว)
ภูมิภาค: ทวีปเอเชีย
ชาติพันธุ์: ชาวไทลื้อ
จำนวนผู้พูด: 2,000,000 คน (จีน 300,000 คน; พม่า 200,000 คน; ไทย 1,200,000 คน; เวียดนาม 5,000 คน)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ขร้า-ไท  ไทไทตะวันตกเฉียงใต้เชียงแสนภาษาไทลื้อ
ระบบการเขียน: อักษรธรรมล้านนา, อักษรไทย, อักษรไทลื้อใหม่
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  ลาว  ไทย  จีน
รหัสภาษา
ISO 639-3: khb
ภาษาไทลื้อ หรือ ภาษาลื้อ (ไทลื้อใหม่: ᦅᧄ ᦺᦑ ᦟᦹᧉ กำไตหลื่อ; ไทยถิ่นเหนือ: ᨣᩤᩴᨴᩱ᩠ᨿ กำไต; จีน: 傣仂语 Dǎilèyǔ ไต่หยวื่อ; เวียดนาม: tiếng Lự, tiếng Lữ เตี๊ยงหลื่อ, เตี๊ยงหลือ; ไทใหญ่: လိၵ်ႈလိုဝ်ႉ, ၵႂၢမ်းလိုဝ်ႉ; พม่า: ကြွေပြား) เป็นภาษาไทถิ่นแคว้นสิบสองปันนาหรือเมืองลื้อ อยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท และมีคำศัพท์และการเรียงคำศัพท์คล้ายกับภาษาไทยถิ่นอื่น ๆ ผู้พูดภาษาไทลื้อเรียกว่าชาวไทลื้อหรือชาวลื้อ ภาษาไทลื้อมีผู้พูดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 2,000,000 คน โดยมีจำนวนผู้พูดในประเทศจีน 300,000 คน ในประเทศพม่า 200,000 คน ในประเทศไทย 1,200,000 คน และในประเทศเวียดนาม 5,000 คน
ระบบเสียง > พยัญชนะ > พยัญชนะต้น

ตัวอักษรไทยที่กำกับ หมายถึงเสียงที่ใกล้เคียงในภาษาไทย มิใช่การถอดอักษร
|  |  | Labial | Alveolar | Palatal | Velar | Glottal |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Nasal | Nasal | [m] (ม)(ᨾ) | [n] (น)(ᨶ ᨱ) |  | [ŋ] (ง)(ᨦ) |  |
| Plosive | tenuis | [p] (ป)(ᨸ ᨻ) | [t] (ต)(ᨲ ᨴ) |  | [k] (ก)(ᨠ ᨣ) | [ʔ] (อ)(ᩋ) |
| Plosive | aspirated | [pʰ] (พ)(ᨹ ᨽ) | [tʰ] (ท)(ᨳ ᨭ) |  |  |  |
| Plosive | voiced | [b] (บ)(ᨷ) | [d] (ด)(ᨯ) |  |  |  |
| Plosive | labialized |  |  |  | [kʷ] (กฺว)(ᨠ᩠ᩅ) |  |
| Affricate | Affricate |  | [ts] (~จ)(ᨧ ᨩ) |  |  |  |
| Fricative | voiceless | [f] (ฟ)(ᨼ ᨺ) | [s] (ซ)(ᩈ ᨪ ᩆ ᩇ) |  | [x] (ฅ)(ᦃ ᨢ ᨤ ᨥ) | [h] (ฮ)(ᩁ ᦠ) |
| Fricative | voiced | [v] (~ว)(ᩅ) |  |  |  |  |
| Fricative | labialized |  |  |  | [xʷ] (ฅฺว)(ᨤ᩠ᩅ) |  |
| Approximant | Approximant |  | [l] (ล)(ᩃ) | [j] (ย)(ᨿ ᩀ ᨬ) |  |  |
ระบบเสียง > พยัญชนะ > พยัญชนะท้าย

|  | Labial | Alveolar | Palatal | Velar | Glottal |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Nasal | [m] (มฺ)(ᨾ) | [n] (นฺ)(ᩁ ᨶ) |  | [ŋ] (งฺ)(ᨦ) |  |
| Plosive | [p] (บฺ)(ᨷ) | [t] (ดฺ)(ᨯ) |  | [k] (กฺ)(ᨠ) | [ʔ] (-)(ᩡ) |
| Approximant | [w] (วฺ)(ᨷ) |  | [j] (ยฺ)(​ᨿ) |  |  |
ระบบเสียง > สระ

| Front | Central-Back | Back |
| --- | --- | --- |
| /i/ (อี)(ᩋᩥ ᩋᩦ) | /ɨ/~/ɯ/ (อือ)(ᩋᩧ ᩋᩨ) | /u/ (อู)(ᩋᩩ ᩋᩪ) |
| /e/ (เอ)(ᩮᩋᩡ ᩮᩋ) | /ə/~/ɤ/ (เออ)(ᩮᩋᩬᩥᩡ ᩮᩋᩬᩥ) | /o/ (โอ)(ᩰᩋᩡ ᩰᩋ) |
| /ɛ/ (แอ)(ᩯᩋᩡ ᩯᩋ) | /a/ (อะ)(ᩋᩡ) /aː/ (อา)(ᩋᩣ) | /ɔ/ (ออ)(ᩰᩋᩬᩡ ᩋᩬᩳ) |
ระบบเสียง > วรรณยุกต์ > วรรณยุกต์ในพยางค์ไม่หยุด

| คำอธิบาย | ระดับ | เสียง | เครื่องหมาย | ตัวอย่าง | อักษรไทลื้อใหม่ | อักษรธรรม | ความหมาย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สูง | 55 | ตรี | á | /ká/ (ก๊า) | ᦂᦱ | ᨠᩣ | นกกา |
| ยกขึ้น (กลาง-สูง) | 35 | จัตวา (สามัญ-ตรี) | a᷄ | /ka᷄/ (ก๋า) | ᦂᦱᧈ | ᨠ᩵ᩣ | ไป |
| ยกขึ้น (ต่ำ-กลาง) | 13 | จัตวา (เอก-สามัญ) | a᷅ | /ka᷅/ (ก๋า°) | ᦂᦱᧉ | ᨠ᩶ᩣ/ᨠᩖ᩶ᩣ | ข้าวกล้า |
| ตกลง (สูง-ต่ำ) | 51 | โท | â | /kâ/ (ก้า) | ᦅᦱ | ᨣᩤ | คา, ติดอยู่ |
| กลาง | 33 | สามัญ | a (ไม่เติม) | /ka/ (กา) | ᦅᦱᧈ | ᨣ᩵ᩤ | ค่า, ราคา |
| ต่ำ | 11 | เอก | à | /kà/ (ก่า) | ᦅᦱᧉ | ᨣ᩵ᩤ | ค้า |
ระบบเสียง > วรรณยุกต์ > วรรณยุกต์ในพยางค์หยุด

| คำอธิบาย | เสียง | ตัวอย่าง | ตัวอย่าง | การออกเสียง | ความหมาย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ยกขึ้น (กลาง-สูง) | ตรี | ᦜᧅ | ᩉᩖᩢᨠ/ᩉᩖᩢ | /la᷄k/ (ลัก) | หลัก, เสา |
| กลาง | สามัญ | ᦟᧅ | ᩃᩢ᩠ᨠ/ᩃᩢ | /lāk/ (ลัก°) | ลัก, ขโมย |
| ยกขึ้น (กลาง-สูง) | ตรี | ᦜᦱᧅ | ᩉᩖᩣ᩠ᨠ/ᩉᩖᩢᩣ | /la᷄ːk/ (ล้าก) | หลาก, หลาย |
| กลาง | สามัญ | ᦟᦱᧅ | ᩃᩣ᩠ᨠ/ᩃᩢᩣ | /lāːk/ (ลาก°) | ลาก |
สำเนียง

ภาษาไทลื้อในตระกูลเผ่าไททั้ง 5 เผ่า นั้นแบ่งสำเนียงภาษาการพูดออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ โดยอาศัยสภาพทางภูมิศาสตร์ของแม่น้ำล้านจ้าง(โขง) เป็นตัวแบ่ง สำเนียงแรก คือ สำเนียงเชียงรุ่ง และสำเนียงเมืองล้า
1. สำเนียงเชียงรุ่ง  หรือพูดอีกอย่างหนึ่งคือ สำเนียงคนยองถือว่าเป็นสำเนียงภาษากลางของชาวไทลื้อ คือเป็นภาษาของชาวเชียงรุ่ง เป็นสำเนียงที่พูดช้าและฟังดูสุภาพ มักมีคำว่า "เจ้า" ต่อท้ายเหมือนคนล้านนา สำเนียงนี้เป็นสำเนียงที่ใช้ในบริเวณสิบสองปันนาตอนกลาง และตะวันตกของสิบสองปันนา ครอบคลุ่มถึงรัฐฉาน ประเทศพม่า ประกอบด้วย (เมืองยอง, เมืองหลวย, เมืองยู้, เมืองเชียงลาบ, เมืองเลน, เมืองพะยาก และเมืองไฮ) เลยมาถึงประเทศลาวแถบเมืองสิงห์ (เชียงทอง), เชียงแขง, เวียงภูคา, บ่อแก้ว, ไชยบุรี, เชียงฮ่อน, เชียงลม และหงสา โดยมีสำเนียงจะออกกลางๆ การผันสำเนียงเสียง จะอยู่ในระดับกลางๆ ขึ้นๆ ลงๆ ค่อนข้างน้อย แต่มักตัดคำพูดควบกันให้สั้นลง และมักเอื้อนเสียงพูด หรือลากเสียงยาว ภาษาชาวไทลื้อกลุ่มนี้พูดกันมากในจังหวัดลำพูน เชียงใหม่ ลำปาง แพร่ เชียงราย น่าน (นับแต่ ตำบลยม อำเภอท่าวังผา, อำเภอปัว ขึ้นไปจนถึงเมืองเงิน และหลวงพระบาง, เมืองสิงห์ ของประเทศลาว)
2. สำเนียงภาษาไทลื้อกลุ่มเมืองล้า ได้รับอิทธิพลสำเนียงมาจากภาษาลาว หรือภาษาพวน มาค่อนข้างมาก สำเนียงการพูดออกไปทางภาษาลาว การผันสำเนียงขึ้นลงค่อนข้างเร็ว แต่ต่างกันที่สำเนียงพูดยังคงเป็นภาษาลื้อที่ไม่มี สระ อัว อัวะ เอีย สำเนียงการพูดนี้จะพูดในกลุ่มของชาวไทลื้อเมืองหล้า เมืองพง เมืองมาง เมืองเชียงบาน โดยในประเทศไทย ภาษากลุ่มนี้จะพูดใน อำเภอเชียงม่วน อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา, อำเภอสองแคว อำเภอท่าวังผา (เฉพาะตำบลป่าคา และตำบลยอด อำเภอสองแคว) จังหวัดน่าน)
นอกจากนี้คำบางคำในภาษาไทลื้อยังแตกต่างกันไปตามสภาพของภูมิศาสตร์ และอิทธิพลของภาษากลุ่มที่ใกล้เคียง
| ด ค กภาษาต่าง ๆ ในตระกูลภาษาขร้า-ไทที่ใช้ในประเทศจีน |
| --- | --- |
ภาษาไหล-เกยัน: ไหล • เจียมาว • ยารง • เกลาว • ลาติ • ลาติขาว • ปู้ยัง • จุน • เอน • จาเบีย • ลาคัว • ลาฮา
ภาษากัม-ไท: เบ • ไท • ลักเกีย • เบียว • อ้ายจาม • ต้งเหนือ • ต้งใต้ • คัง • มู่หล่าว • เหมาหนาน • ฉุ่ย
ภาษาไท: จ้วง (จ้วงเหนือ-จ้วงใต้) • อี๋ • ปู้อี • ไทหย่า • ปาดี • ไตฮ้องจีน • ไทดำ • ไทลื้อ • ไทใต้คง (ไทเหนือ)
| ด ค กภาษาจีนถิ่นต่าง ๆ อักษรจีน และ ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในประเทศจีน |
| --- | --- |
ภาษาจีนทางการ:  จีนกลาง จีนแผ่นดินใหญ่  ไต้หวัน  กวางตุ้งมาตรฐาน ฮ่องกง  มาเก๊า  กวางเจา (โดยพฤตินัย) 
ภาษาหลัก:  จีนกลาง  กั้น  กวางตุ้ง  ฮากกา  เซียง  หมิ่น  อู๋  จิ้น  ฮุย  ผิง 
ภาษาย่อยในภาษาหมิ่น:  หมิ่นกลาง  หมิ่นตะวันออก  หมิ่นเหนือ  หมิ่นใต้  ผูเซียน 
ภาษาย่อยในภาษาหมิ่นใต้:  ไห่หนาน  แต้จิ๋ว  ฮกเกี้ยน 
อักษรจีน:  อักษรจีนตัวเต็ม  อักษรจีนตัวย่อ  พินอิน  จู้อิน 
ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในจีน:  จ้วง  ทิเบต  มองโกล  อุยกูร์  คาซัค  คีร์กิซ  ม้ง  เมี่ยน  แมนจู  ไทลื้อ 
รับอิทธิพลจากภาษาจีน:  เกาหลี  ญี่ปุ่น  เวียดนาม
แซแนนแดจ

| แซแนนแดจ |
| --- | --- |
เมือง

แซแนนแดจที่ตั้งเมืองแซแนนแดจในประเทศอิหร่าน
พิกัด: 35°18′52″N 46°59′32″E﻿ / ﻿35.31444°N 46.99222°E﻿ / 35.31444; 46.99222
ประเทศ:  อิหร่าน
จังหวัด: เคอร์ดิสถาน
เทศมณฑล: แซแนนแดจ
อำเภอ: กลาง
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: เซย์เยด แอนแวร์ แรชีดี
พื้นที่
 • เมือง: 3,033 ตร.กม. (1,171 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,538 เมตร (5,046 ฟุต)
ประชากร (สำมะโน พ.ศ. 2559)
 • เขตเมือง: 412,767  คน
เขตเวลา: UTC+3:30 (เวลามาตรฐานอิหร่าน)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+4:30 (เวลาออมแสงอิหร่าน)
รหัสพื้นที่: 087
ภูมิอากาศ: Csa
เว็บไซต์: e-sanandaj.ir
แซแนนแดจ (เปอร์เซีย: سنندجไฟล์:Sanandaj.ogg; เคิร์ด: سنە, อักษรโรมัน: Sine; เสียงอ่านภาษาเคิร์ดใต้: [səna] ( ฟังเสียง); ซีรีแอก: Sine มักถอดเป็นอักษรโรมันว่า Senneh) ในอดีตมีชื่อว่า Senah Dezh (แปลว่า ดินแดนนกอินทรี) เป็นเมืองหลักของจังหวัดเคอร์ดิสถานในประเทศอิหร่าน ด้วยจำนวนประชากร 414,069 คน แซแนนแดจจึงเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 23 ของประเทศ และเป็นเมืองชาวเคิร์ดที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ ถึงแม้ว่าเมืองนี้ก่อตั้งเพียงไม่นาน (ประมาณ 250 ปีที่แล้ว) แต่กลับพัฒนาเป็นหนึ่งในจุดศูนย์กลางของวัฒนธรรมเคิร์ด ในช่วงสงครามอิรัก-อิหร่าน เมืองนี้ถูกเครื่องบินอิรักโจมตีและประสบเหตุการณ์ความไม่สงบ นับตั้งแต่ พ.ศ. 2562 ยูเนสโกรับรองให้ Sineh (แซแนนแดจ) เป็นเมืองแห่งความสร้างสรรค์ด้านดนตรี
ชื่อ

ในอดีต เมืองแซแนนแดจมีชื่อเรียกว่า Saneh และเนื่องจากเมืองนี้ตั้งอยู่ใกล้ปราสาทสำคัญที่ภายหลังมีชื่อว่า Sanehdaj (แปลว่า ปราสาทที่ตีนเขา) ทำให้ชื่อนี้ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็น Sanandaj
ประชากร

ประชากรในเมืองแซแนนแดจส่วนใหญ่เป็นชาวเคิร์ด และยังมีชาวอาร์มีเนียเป็นชนกลุ่มน้อยที่อพยพเข้ามาในเมืองนี้ ก่อนการปฏิวัติอิหร่าน (พ.ศ. 2522) เมืองนี้เคยมีชุมชนชาวยิวขนาดเล็กที่พูดภาษาแอราเมอิกประมาณ 4,000 คน เศรษฐกิจของเมืองนี้มีฐานมาจากการผลิตพรม หนังและหนังแปรรูป ข้าวสีจากโรงสี น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ งานไม้ ผ้าฝ้ายทอ และอุปกรณ์รับประทานอาหาร
ประชากรในแซแนนแดจส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี มัซฮับชาฟิอี
ภาษา

ตารางเปรียบเทียบจำนวนผู้พูดในเมืองนี้:
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของแซแนนแดจ> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของแซแนนแดจ> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของแซแนนแดจ> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของแซแนนแดจ> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของแซแนนแดจ> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของแซแนนแดจ> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของแซแนนแดจ> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของแซแนนแดจ> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของแซแนนแดจ> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของแซแนนแดจ> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของแซแนนแดจ> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของแซแนนแดจ> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของแซแนนแดจ> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของแซแนนแดจ> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 4.9 (40.8) | 6.9 (44.4) | 13.1 (55.6) | 19.1 (66.4) | 25.2 (77.4) | 32.3 (90.1) | 36.8 (98.2) | 36.1 (97) | 31.6 (88.9) | 23.9 (75) | 15.6 (60.1) | 8.5 (47.3) | 21.17 (70.1) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | −6.2 (20.8) | −4.8 (23.4) | 0.1 (32.2) | 4.5 (40.1) | 8.2 (46.8) | 12.2 (54) | 17.1 (62.8) | 16.4 (61.5) | 10.4 (50.7) | 5.8 (42.4) | 1.1 (34) | −3.0 (27) | 5.15 (41.27) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 71.8 (2.827) | 67.7 (2.665) | 86.9 (3.421) | 73.1 (2.878) | 42.5 (1.673) | 1.8 (0.071) | 0.4 (0.016) | 0.7 (0.028) | 0.8 (0.031) | 29.2 (1.15) | 57.3 (2.256) | 58.4 (2.299) | 490.6 (19.315) |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 12.4 | 12.0 | 13.3 | 12.0 | 9.0 | 1.0 | 0.3 | 1.0 | 0.8 | 5.8 | 8.2 | 10.9 | 86.7 |
แหล่งที่มา: World Meteorological Organisation
แหล่งข้อมูลอื่น

Sanandaj เก็บถาวร 2021-02-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sanandaj Online Community
Islamic Azad University of sanandaj เก็บถาวร 2013-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เจ้าพ่อตลาดหุ้น

| เจ้าพ่อตลาดหุ้น |
| --- | --- |
ประเภท: การขู่ขวัญทางการเงิน นาฏกรรม
สร้างโดย: เหว่ย เจียฮุย
แสดงนำ: เจิ้ง เส้าชิว หลิว ชิงยฺหวิน หลัน เจี๋ยอิง โจว ฮุ่ยหมิ่น หลิว ชิงยฺหวิน
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: Ngo Dik Sang Ming Ngo Dik Ngoi (我的生命我的愛; 'ชีวิตของฉัน กิเลสของฉัน') ร้องโดย อลัน ทัม Sui Yuet Mou Ching (歲月無情; 'ชีวิตอันเหี้ยมโหด') ร้องโดย เจิ้ง เส้าชิว
ประเทศแหล่งกำเนิด: ฮ่องกง
ภาษาต้นฉบับ: กวางตุ้ง
จำนวนตอน: 40
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: เหว่ย เจียฮุย
ความยาวตอน: 45 นาทีต่อตอน
ออกอากาศ
เครือข่าย: ทีวีบีเจด
ออกอากาศ: 5 ตุลาคม ค.ศ. 1992 (1992-10-05) – 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1992 (1992-11-27)
เจ้าพ่อตลาดหุ้น (จีนกวางตุ้ง: 大時代) เป็นละครโทรทัศน์ฮ่องกงออกฉายครั้งแรกทางช่องทีวีบีเจดในปี 1992 เนื้อเรื่องอยู่ในช่วงระหว่างปี 1970 ถึง 1990 เป็นเวลาสามทศวรรษในฮ่องกงและไต้หวันผ่านปรากฏการณ์ทางสังคมและการเงินต่าง ๆ รวมถึงซันเหอและการทุจริตในตลาดหลักทรัพย์ฮ่องกงในแต่ละช่วงเวลา ละครได้รับการแสดงโดยเหล่านักแสดงของทีวีบีที่มีชื่อเสียงอย่างเจิ้ง เส้าชิวและหลิว ซงเหรินรวมถึงนักแสดงที่ได้รับรางวัลอย่างหลิว ชิงยฺหวิน ละครยังเป็นที่จดจำในฐานะปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมในตลาดหุ้นฮ่องกงที่เรียกว่า "ผลกระทบติงไห่"
แม่น้ำอาดีเจ

| อาดีเจ |
| --- | --- |
แม่น้ำอาดีเจในเวโรนา
แผนที่ของแม่น้ำอาดีเจ
ที่มาของชื่อ: ละติน Athesis, จากเคลต์ *yt-ese, "แม่น้ำ"
ชื่อท้องถิ่น: Etsch (เยอรมัน) Àdexe (เวเนโต) Adige (อิตาลี) Adisch (รูมันช์) Adesc (ลาดิน)
ที่ตั้ง
ประเทศ: อิตาลี
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: จังหวัดอัลโตอาดีเจ อิตาลี
 • พิกัด: 46°50′04″N 10°30′53″E﻿ / ﻿46.83444°N 10.51472°E﻿ / 46.83444; 10.51472
 • ระดับความสูง: 1,520 m (4,990 ft)
 
ปากน้ำ: ทะเลเอเดรียติก
 • ตำแหน่ง: อิตาลี
 • พิกัด: 45°8′59″N 12°19′13″E﻿ / ﻿45.14972°N 12.32028°E﻿ / 45.14972; 12.32028
ความยาว: 410 km (250 mi)
พื้นที่ลุ่มน้ำ: 12,100 km2 (4,700 sq mi)

อัตราการไหล:  
 • เฉลี่ย: 235 m3/s (8,300 cu ft/s)
 
แม่น้ำอาดีเจ (อิตาลี: Adige, [ˈaːdidʒe]; เยอรมัน: Etsch, [ɛtʃ] ( ฟังเสียง); เวเนโต: Àdexe, [ˈadeze]; รูมันช์: Adischไฟล์:Roh-vallader-Adisch.ogg; ลาดิน: Adesc; ละติน: Athesis, กรีกโบราณ: Ἄθεσις, อักษรโรมัน: Áthesis; หรือ Ἄταγις, Átagis) เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดเป็นอันดับสองในอิตาลี (รองจากแม่น้ำโป) เริ่มต้นที่เทือกเขาแอลป์ในจังหวัดอัลโตอาดีเจ (ซืททีโรล) ใกล้ชายแดนอิตาลีกับออสเตรียและสวิตเซอร์แลนด์ และยาว 410 กิโลเมตร (250 ไมล์) ไหลผ่านตะวันออกเฉียงเหนือของอิตาลีส่วนใหญ่ไปจนถึงทะเลเอเดรียติก
แหล่งข้อมูลอื่น

Encyclopædia Britannica
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades
อเล็กซานดรา หว่อง

| อเล็กซานดรา หว่อง ฝ่ง หยิ่ว |
| --- | --- |
王鳳瑤
อเล็กซานดรา หว่อง ในการชุมนุมประท้วงเมื่อปี 2016
เกิด:  (1956-05-16) 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1956 (68 ปี) ฮ่องกงของอังกฤษ
ชื่ออื่น: แกรนด์มาหว่อง
มีชื่อเสียงจาก: ผู้โบกธงยูเนียนแจ็กในการประท้วงฮ่องกงปี 2019-20
อเล็กซานดรา หว่อง ฝ่ง หยิ่ว (จีนกวางตุ้ง: 王鳳瑤; Alexandra Wong Fung Yiu, เกิด 16 พฤษภาคม 1956) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ แกรนด์มาหว่อง หรือ คุณยายหว่อง (อังกฤษ: Grandma Wong; จีนกวางตุ้ง: 王婆婆, หว่องผ่อผอ) เป็นนักเคลื่อนไหวทางสังคมชาวฮ่องกงฝ่ายประชาธิปไตย เธอเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติในปี 2019 หลังเธอโบกสะบัดธงชาติสหราชอาณาจักรในการชุมนุมเรียกร้องประชาธิปไตยปี 2019 เธอเริ่มต้นเส้นทางการประท้วงตั้งแต่ปี 2012 ที่เธอเข้าร่วมการชุมนุมต่อตัานการศึกษาชาตินิยมและจริยธรรม
เธอถูกจับกุมในวันที่ 30 พฤษภาคม 2021 ขณะเดินขบวนประท้วงด้วยตัวคนเดียวในค่ำคืนก่อนวันรำลึกการสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมินครบรอบ 32 ปี ที่ซึ่งรัฐบาลสั่งห้ามจัดกิจกรรมระลึกใด ๆ ทั้งสิ้น
อัรบีล

| อัรบีล ھەولێر Hewlêr |
| --- | --- |
นคร
 บนลงล่าง ซ้ายไปขวา:  ใจกลางเมืองอัรบีล   หออะษานมุเซาะฟะรียะฮ์ • ธรรมชาติที่อัรบีล    พิพิธภัณฑ์สิ่งทอ • ป้อมปราการอัรบีล   อาสนวิหารนักบุญโยเซฟ • ทิวทัศน์นอกป้อมปราการอัรบีล
สมญา: นครแห่งป้อมปราการและหออะษาน (เคิร์ด: شاری قەڵا و منارە)
อัรบีลที่ตั้งของอัรบีลในภูมิภาคเคอร์ดิสถานแสดงแผนที่Iraqi Kurdistanอัรบีลที่ตั้งของอัรบีลในประเทศอิรักแสดงแผนที่ประเทศอิรัก
พิกัด: 36°11′28″N 44°00′33″E﻿ / ﻿36.191188°N 44.009189°E﻿ / 36.191188; 44.009189
ประเทศ:  อิรัก
ภูมิภาคปกครองตนเอง:  เคอร์ดิสถานอิรัก
เขตผู้ว่าการ: อัรบีล
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Omed Khoshnaw
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 115 ตร.กม. (44 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 113 ตร.กม. (44 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 2 ตร.กม. (0.8 ตร.ไมล์)
ความสูง: 390 เมตร (1,280 ฟุต)
ประชากร (ประมาณ 2022)
 • ทั้งหมด: 1,612,700 คน
 • ความหนาแน่น: 10,435 คน/ตร.กม. (27,030 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+3 (AST)
รหัสไปรษณีย์: 44001
รหัสพื้นที่: 066
เว็บไซต์: HawlerGov.org
อัรบีล (อาหรับ: أربيل, อักษรโรมัน: Arbīl; ซีรีแอก: ܐܲܪܒܹܝܠ, อักษรโรมัน: Arbel) หรือ เฮวเลร์ (เคิร์ด: هەولێر Hewlêr) เป็นเมืองหลักและเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในภูมิภาคเคอร์ดิสถานของประเทศอิรัก ตั้งอยู่ในเขตผู้ว่าการอัรบีล โดยประมาณการว่ามีประชากรราว 1,600,000 คน
การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในอัรบีลนั้นสันนิษฐานว่าเริ่มขึ้นตั้งแต่ 5 สหัสวรรษก่อนคริสต์ศักราช ที่ใจกลางเมืองมีป้อมปราการอัรบีลโบราณและหออะษานมุเซาะฟะรียะฮ์ หลักฐานทางประวัติศาสตร์แรกสุดของภูมิภาคนี้สืบไปได้ถึงสมัยราชวงศ์ที่ 3 แห่งอูร์ แห่งซูเมอร์ เมื่อกษัตริย์ Shulgi ตรัสถึงนคร Urbilum ภายหลังฝ่ายอัสซีเรียพิชิตเมืองนี้
ในสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช อัรบีลมีอำนาจอิสระในพื้นที่ของตน โดยเมืองนี้ถูกพิชิตในสมัยของชาวกูที และตกไปเป็นของอัสซีเรียในช่วงปลายสหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช หลังจากนั้น เมืองนี้จึงอยู่ภายใต้มณฑลทางภูมิรัฐศาสตร์ของอัสซีเรียของหลายจักรวรรดิ เช่น จักรวรรดิมีเดีย, จักรวรรดิอะคีเมนิด (อัสซีเรียของอะคีเมนิด), จักรวรรดิมาเกโดนีอา, จักรวรรดิซิลูซิด, จักรวรรดิอาร์มีเนีย, จักรวรรดิพาร์เทีย, อัสซีเรียของโรมัน และจักรวรรดิซาเซเนียน และยังเป็นเมืองหลวงของรัฐบรรณาการAdiabeneในช่วงกลางศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราชถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 2 ในสมัยโบราณ เทพารักษ์ประจำเมืองนี้คืออิชทาร์แห่งอาร์เบลา
หลังการพิชิตจักรวรรดิเปอร์เซียโดยมุสลิม ภูมิภาคนี้ไม่ได้เป็นภูมิภาคเดี่ยวอีกต่อไป และในสมัยกลาง นครนี้อยุ่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิเซลจุคและออตโตมัน
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีของอัรบีลมีชุดสะสมสิ่งประดิษฐ์ก่อนอิสลามจำนวนมาก โดยเฉพาะศิลปะเมโสโปเตเมีย และเป็นศูนย์กลางสำหรับโครงการโบราณคดีในพื้นที่นี้ สภาการท่องเที่ยวอาหรับจัดให้นครนี้ได้รับสถานะเมืองหลวงการท่องเที่ยวอาหรับใน ค.ศ. 2014 ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2014 ป้อมปราการอัรบีลได้รับการบรรจุลงในแหล่งมรดกโลก
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อโบราณของนครนี้ เป็นที่รู้จักกันในสมัยคลาสสิกว่า อาร์เบลา (กรีก: Ἄρβηλα, อักษรโรมัน: Arbēla) ซึ่งสืบจากภาษาเปอร์เซียเก่าว่า Arbairā และมาจากภาษาอัสซีเรียโบราณว่า Arbailu
ประชากร

ประชากรส่วนใหญ่ในนครนี้เป็นชาวเคิร์ด และมีชนกลุ่มน้อยเป็นชาวเติร์กเมน อัสซีเรีย และอาหรับ
ภูมิอากาศ

อัรบีลมีสภาพภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียนที่มีฤดูร้อนที่ร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Csa)
| ข้อมูลภูมิอากาศของอัรบีล> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของอัรบีล> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัรบีล> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัรบีล> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัรบีล> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัรบีล> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัรบีล> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัรบีล> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัรบีล> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัรบีล> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัรบีล> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัรบีล> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัรบีล> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอัรบีล> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 20 (68) | 27 (81) | 30 (86) | 34 (93) | 42 (108) | 44 (111) | 48 (118) | 49 (120) | 45 (113) | 39 (102) | 31 (88) | 24 (75) | 49 (120) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 12.4 (54.3) | 14.2 (57.6) | 18.1 (64.6) | 24.0 (75.2) | 31.5 (88.7) | 38.1 (100.6) | 42.0 (107.6) | 41.9 (107.4) | 37.9 (100.2) | 30.7 (87.3) | 21.2 (70.2) | 14.4 (57.9) | 27.2 (80.96) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 7.4 (45.3) | 8.9 (48) | 12.4 (54.3) | 17.5 (63.5) | 24.1 (75.4) | 29.7 (85.5) | 33.4 (92.1) | 33.1 (91.6) | 29.0 (84.2) | 22.6 (72.7) | 15.0 (59) | 9.1 (48.4) | 20.18 (68.33) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 2.4 (36.3) | 3.6 (38.5) | 6.7 (44.1) | 11.1 (52) | 16.7 (62.1) | 21.4 (70.5) | 24.9 (76.8) | 24.4 (75.9) | 20.1 (68.2) | 14.5 (58.1) | 8.9 (48) | 3.9 (39) | 13.22 (55.79) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | −4 (25) | −6 (21) | −1 (30) | 3 (37) | 6 (43) | 10 (50) | 13 (55) | 17 (63) | 11 (52) | 4 (39) | −2 (28) | −2 (28) | −6 (21) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 111 (4.37) | 97 (3.82) | 89 (3.5) | 69 (2.72) | 26 (1.02) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 12 (0.47) | 56 (2.2) | 80 (3.15) | 540 (21.26) |
| ความชื้นร้อยละ | 74.5 | 70 | 65 | 58.5 | 41.5 | 28.5 | 25 | 27.5 | 30.5 | 43.5 | 60.5 | 75.5 | 50.04 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 9 | 9 | 10 | 9 | 4 | 1 | 0 | 0 | 1 | 3 | 6 | 10 | 62 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 |
แหล่งที่มา 1: 
แหล่งที่มา 2: What's the Weather Like.org, Erbilia
ข้อมูล

Sourdel, D. (2010), "Irbil",  ใน Bearman, P.; Bianquis, Th.; Bosworth, C.E.; van Donzel, E.; Heinrichs, W.P. (บ.ก.), Encyclopaedia of Islam, Second Edition, Brill Online, OCLC 624382576
Grousset, René, The Empire of the Steppes, (Translated from the French by Naomi Walford), New Brunswick: Rutgers University Press (1970)
Villard, Pierre (2001), "Arbèles",  ใน Joannès, Francis (บ.ก.), Dictionnaire de la civilisation mésopotamienne, Bouquins (ภาษาฝรั่งเศส), Paris: Robert Laffont, pp. 68–69, ISBN 978-2-221-09207-1
Woods, John E. (1977), "A note on the Mongol capture of Isfahān", Journal of Near Eastern Studies, 36 (1): 49–51, doi:10.1086/372531, ISSN 0022-2968, JSTOR 544126, S2CID 161867404
แหล่งข้อมูลอื่น

Hawler Governorate
Erbil เก็บถาวร 28 ตุลาคม 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – Portal for international visitors
Livius.org: Arbela เก็บถาวร 2013-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Erbil Information Guide เก็บถาวร 2015-08-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Hawler/Erbil visitor's guide
Erbil seen through camera lens
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA 2
กอนสตันซา

| กอนสตันซา Constanța |
| --- | --- |
นคร
(บนลงล่างและซ้ายไปขวา) กาสิโนกอนสตันซา, พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และโบราณคดี, โบสถ์กรีก, ประภาคารเจนัว, มัสยิดใหญ่แห่งกอนสตันซา, บ้านสิงโต
   ธง ตราอาร์ม
th
กอนสตันซาที่ตั้งเมืองกอนสตันซาในประเทศโรมาเนีย
พิกัด: (283872) 44°10′N 28°38′E﻿ / ﻿44.167°N 28.633°E﻿ / 44.167; 28.633
ประเทศ:  โรมาเนีย
เทศมณฑล: กอนสตันซา
ก่อตั้ง: ศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาลในชื่อ โทมิส
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (ค.ศ. 2020-2024): Vergil Chițac (พรรคเสรีนิยมแห่งชาติ)
พื้นที่
 • นคร: 124.89 ตร.กม. (48.22 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 1,013.5 ตร.กม. (391.3 ตร.ไมล์)
ความสูง: 25 เมตร (82 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • นคร: 283,872 คน
 • ประมาณ (2016): 317,832 คน
 • ความหนาแน่น: 2,273 คน/ตร.กม. (5,890 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 425,916 คน
รหัสไปรษณีย์: 900xxx
รหัสพื้นที่: (+40) 41
ทะเบียนพาหนะ: CT
ภาษา: โรมาเนีย
เว็บไซต์: www.primaria-constanta.ro
เมืองพี่น้อง: ตุรกุ, โยโกฮามะ, แบร็สต์, อิสตันบูล, รอตเทอร์ดาม, ออแดซา, ดอบริช, เทสซาโลนีกี, โมบีล, ไซดอน, ฮีราคลีออน, อิซมีร์, อะเล็กซานเดรีย, ซังตูส, อาบานา, เซี่ยงไฮ้, เปรูจา, โนโวรอสซีสค์
กอนสตันซา (โรมาเนีย: Constanța; อาโรมาเนียน: Custantsa; บัลแกเรีย: Кюстенджа หรือ Констанца; กรีก: Κωνστάντζα หรือ Κωνστάντια; ตุรกี: Köstence; ชื่อเมืองในประวัติศาสตร์: โทมิส) เป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังมีคนอาศัยอยู่ของประเทศโรมาเนีย ก่อตั้งเมื่อ 700 ปีก่อนคริสต์ศักราช ตั้งอยู่ริมทะเลดำ เป็นเมืองท่าสำคัญของประเทศ มีอุตสาหกรรมสิ่งทอ ผลิตภัณฑ์อาหาร โลหภัณฑ์ เป็นเมืองตากอากาศชายทะเล เขตเมืองมีประชากร 446,595 คน เป็นเขตเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ รองจากบูคาเรสต์
ท่าเรือของเมืองมีพื้นที่ 39.26 ตารางกิโลเมตร มีความยาวราว 30 กิโลเมตร เป็นท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดบนริมฝั่งทะเลดำ และเป็นหนึ่งในท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดในทวีปยุโรป