stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภัยพิบัติเชียร์โนบีล
โครงการกู้คืน > กองทุนโรงเก็บเชียร์โนบีล

บทความหลัก: Chernobyl Shelter Fund และ Chernobyl New Safe Confinement
กองทุนโรงเก็บเชียร์โนบีลได้ก่อตั้งขึ้นในปี 1997 ที่ประชุมสุดยอด G8 ครั้งที่ 23 ที่เดนเวอร์ เพื่อเป็นเงินทุนการดำเนินงานตามแผนการสร้างโรงเก็บ (SIP) แผนนี้เรียกร้องให้มีการเปลี่ยนสถานที่ให้อยู่ในสภาพที่ปลอดภัยทางระบบนิเวศโดยใช้วิธีการรักษาเสถียรภาพของโลงศพหลังการก่อสร้างอาคารเก็บที่ปลอดภัยใหม่ (อังกฤษ: new safe confinement (NSF)) ในขณะที่การประมาณการค่าใช้จ่ายเดิมของ SIP อยู่ที่ USD 768 ล้าน การประมาณการในปี 2006 จะอยู่ที่ USD 1.2 พันล้าน SIP จะถูกจัดการโดยบริษัทร่วมทุนของ Bechtel Battelle และไฟฟ้าฝรั่งเศส และออกแบบตามแนวความคิดสำหรับ NSC ที่ประกอบด้วยซุ้มประตูเคลื่อนที่ โดยสร้างให้ไกลจากโรงเก็บเพื่อหลีกเลี่ยงรังสีที่สูง ที่จะตกลงไปในโลงศพ NSC คาดว่าจะแล้วเสร็จในปี 2015 และจะเป็นโครงสร้างที่สามารถเคลื่อนย้ายได้ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา
ขนาด:
ช่วง: 270 เมตร (886 ฟุต)
ความสูง: 100 เมตร (330 ฟุต)
ความยาว: 150 เมตร (492 ฟุต)
โครงการกู้คืน > โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ

โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติในปี 2003 ได้เปิดตัวโครงการเฉพาะที่เรียกว่าโครงการการกู้คืนและพัฒนาเชียร์โนบีล (CRDP) เพื่อกู้คืนพื้นที่ได้รับผลกระทบ โปรแกรมถูกริเริ่มขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ 2002 ตามคำแนะนำในรายงานเกี่ยวกับผลกระทบที่ตามมากับมนุษย์เนื่องจากอุบัติเหตุนิวเคลียร์เชียร์โนบีล เป้าหมายหลักของกิจกรรมของ CRDP ก็คือการสนับสนุนรัฐบาลของประเทศยูเครนในการบรรเทาผลกระทบทางสังคม เศรษฐกิจ และระบบนิเวศระยะยาวของภัยพิบัติเชียร์โนบีล. CRDP ทำงานอยู่ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดจากเชียร์โนบีลในยูเครน 4 แห่ง ได้แก่ Kyivska, Zhytomyrska, Chernihivska และ Rivnenska
โครงการระหว่างประเทศเกี่ยวกับผลกระทบต่อสุขภาพของเชียร์โนบีลอุบัติเหตุ
โครงการระหว่างประเทศเกี่ยวกับผลกระทบต่อสุขภาพของอุบัติเหตุเชียร์โนบีล (IPEHCA) ถูกจัดตั้งขึ้นและได้รับ US$ 20 ล้าน ส่วนใหญ่มาจากประเทศญี่ปุ่น ในความหวังของการค้นพบสาเหตุหลักของปัญหาสุขภาพอันเนื่องมาจากรังสี 131I เงินทุนเหล่านี้ถูกแบ่งให้กับยูเครน เบลารุสและรัสเซีย ทั้งสามประเทศที่ได้รับผลกระทบหลัก สำหรับการสืบสวนต่อไปของผลกระทบต่อสุขภาพ เนื่องจากมีการคอร์รับชั่นอย่างมีนัยสำคัญในประเทศอดีตสหภาพโซเวียต ส่วนใหญ่ของการช่วยเหลือจากต่างประเทศได้ถูกส่งไปยังรัสเซียและไม่มีผลลัพธ์ด้านบวกจากเงินจำนวนนี้มีการแสดงออกให้เห็น[ต้องการอ้างอิง]
ที่ระลึก

The Front Veranda (1986), พิมพ์หินโดยซูซาน โดโรธี White ในหอศิลป์แห่งชาติของออสเตรเลีย เป็นตัวอย่างของการรับรู้ทั่วโลกของเหตุการณ์ น้ำหนัก (อังกฤษ: heavy wator) ภาพยนตร์สำหรับเชียร์โนบีล ได้รับการนำเสนอวโดย Seventh Art ในปี 2006 เพื่อรำลึกถึงภัยพิบัติผ่านทางบทกวีและบัญชีมือแรก ฟิล์มนำเสนอสารคดีเรื่องสั้นที่ดีที่สุดที่เทศกาลภาพยนตร์ Cinequest เช่นเดียวกับรางวัล "คะแนนที่ดีที่สุด" ที่โรดไอแลนด์ พร้อมกับการคัดกรองที่ Tate Modern
Chernobyl Way เป็นการวิ่งแรลลี่ประจำปีในวันที่ 26 เมษายนโดยฝ่ายค้านในเบลารุสเพื่อเป็นความทรงจำของภัยพิบัติที่เชียร์โนบีล
ผลกระทบทางวัฒนธรรม

บทความหลัก: ผลกระทบทางวัฒนธรรมของภัยพิบัติเชียร์โนบีลและการอภิปรายพลังงานนิวเคลียร์
อุบัติเหตุที่เชียร์โนบีลดึงดูดความสนใจเป็นอันมาก เพราะความไม่ไว้วางใจของผู้คนจำนวนมาก (ทั้งภายในและภายนอกสหภาพโซเวียต) ที่มีต่อหน่วยงานของสหภาพโซเวียต การอภิปรายจำนวนมากเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เชียร์โนบีลจึงเกิดขึ้นใน'โลกที่หนึ่ง'ในช่วงวันแรก ๆ ของเหตุการณ์ เพราะข้อมูลที่รวบรวมได้มีข้อบกพร่องขึ้นอยู่กับภาพที่ถ่ายจากอวกาศ มีความเข้าใจว่าปฏิกรณ์หน่วยที่สามก็ได้รับความเสียหายจากอุบัติเหตุเช่นกัน[ต้องการอ้างอิง]
ผู้สื่อข่าวก็ไม่ไว้วางใจพวกมืออาชีพ (เช่นโฆษกจาก NRPB ของสหราชอาณาจักร) และในทางเดียวกันก็สนับสนุนให้ประชาชนไม่ไว้วางใจพวกนั้นด้วย
ในอิตาลี อุบัติเหตุเชียร์โนบีลได้สะท้อนให้เห็นในผลของการลงประชามติเกี่ยวกับพลังงานนิวเคลียร์เมื่อปี 1987 อันเป็นผลมาจากประชามติ อิตาลีเริ่มลดการใช้โรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์ในปี 1988 เป็นการตัดสินใจหันหลังกลับอย่างมีประสิทธิภาพในปี 2008 การลงประชามติในปี 2011 ได้ตอกย้ำการคัดค้านอย่างแข็งแกร่งของชาวอิตาเลียนสำหรับพลังงานนิวเคลียร์ นี่เองที่เป็นการล้มเลิกการตัดสินใจของรัฐบาลในปี 2008
ในประเทศเยอรมนี อุบัติเหตุเชียร์โนบีลได้นำไปสู่​​การก่อตั้งกระทรวงสิ่งแวดล้อมของรัฐบาลกลาง หลังจากที่หลายรัฐบาลท้องถิ่นได้ก่อตั้งตำแหน่งดังกล่าวเรียบร้อยแล้ว รัฐมนตรีว่าการกระทรวงได้รับอำนาจดูแลความปลอดภัยของเครื่องปฏิกรณ์อีกด้วย ซึ่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคนปัจจุบันยังคงยึดถือในปี 2015 เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังได้รับเครดิตกับการเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับความเคลื่อนไหวต่อต้านนิวเคลียร์อีกด้วย ซึ่งถึงจุดสูงสุดในการตัดสินใจที่จะยุติการใช้พลังงานนิวเคลียร์ที่ได้วางแผนไว้โดยรัฐบาล Schröder ระหว่างปี 1998-2005
ดูเพิ่ม

หน่วยการวัดรังสี http://www0.tint.or.th/nkc/nkc55/content55/nstkc55-085.html
แหล่งข้อมูลอื่น

Official UN Chernobyl site
Chernobyl Recovery and Development Programme (United Nations Development Programme) เก็บถาวร 2009-06-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Chernobyl's LegacyPDF (902KB), by the Chernobyl Forum (UN), updated in 2006
Frequently Asked Chernobyl Questions, by the IAEA
แผนภาพวงจรของเครื่องปฏิกรณ์
ระดับที่สูงมากของกัมมันตภาพรังสีในลาวาใต้เครื่องปฏิกรณ์เชียร์โนบีลตัวที่ 4 ในปี 1986
ภาพโรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์เชียร์โนบีลที่มองจากเมือง Pripyat

โรงไฟฟ้​​าเชียร์โนบีลในปี 2003 กับโครงสร้างบรรจุโลงศพหิน (อังกฤษ: sarcophagus containment structure)
ห้องโถงปฏิกรณ์หมายเลข 1 โรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์เชียร์โนบีล ยูเครน
แผนภาพที่เรียบง่ายของความแตกต่างที่สำคัญระหว่างการออกแบบของเครื่องปฏิกรณ์แบบ RBMK ของเชียร์โนบีลกับเครื่องปฏิกรณ์น้ำเบา (LWR) ที่เป็นเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ที่พบมากที่สุด 1. การใช้ตัวหน่วงนิวตรอนที่ทำด้วยกราไฟท์ในเครื่องปฏิกรณ์ที่ระบายความร้อนด้วยน้ำ 2. ค่าสัมประสิทธิ์โมฆะของไอน้ำเชิงบวกที่ทำให้เกิดการปั่นป่วนของพลังงานซึ่งระเบิดตัวเครื่องปฏิกรณ์ 3. แท่งควบคุมเคลื่อนที่ช้ามาก ใช้เวลา 18-20 วินาทีเพื่อที่จะทำงานได้ ด้วยแท่งควบคุมที่มีปลายเป็นกราไฟท์เพื่อเป็นตัวหน่วง ดังนั้นอัตราการฟิชชันจึงเพิ่มขึ้นในจุดเริ่มต้นของการเสียบแท่งควบคุม 4. ไม่มีอาคารบรรจุที่ทำด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
ลูกสุกรที่มีเกิดมาพิการมีแขนขางอกเกินแบบ dipygus ถูกจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์เชียร์โนบีลแห่งชาติยูเครน
การมีส่วนร่วมของไอโซโทปต่างๆที่ให้กับปริมาณรังสีดูดกลืน (อังกฤษ: absorbed dose)(บรรยากาศ)ภายนอกในพื้นที่ปนเปื้อนของ Pripyat จากไม่นานหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุจนถึงหลายปีหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุ
ปริมาณรังสีแกมมาสัมพันธ์ภายนอกสำหรับคนหนึ่งในที่โล่งใกล้สถานที่เกิดภัยพิบัติเชียร์โนบีล
ภาพการสังเกตโลก-1 ของเครื่องปฏิกรณ์และพื้นที่โดยรอบในเดือนเมษายน 2009
แผนที่แสดงระดับรังสีรอบเชียร์โนบีลในปี 1996
หลังจากภัยพิบัติ สี่ตารางกิโลเมตรของป่าสนโดนลมพัดจากเครื่องปฏิกรณ์โดยตรงเปลี่ยนให้เป็นสีน้ำตาลแดงและตาย จึงได้รับฉายาว่า "ป่าสีแดง"
การประท้วงในวันเชียร์โนบีลใกล้สำนักงานของ WHO ในเจนีวา
อัตราการเกิดของมะเร็งต่อมไทรอยด์ในเด็กและวัยรุ่นจากเบลารุสหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุเชียร์โนบีล
สีเหลือง: ผู้ใหญ่ (19–34)
น้ำเงิน: วัยรุ่น (15–18)
สีแดง: เด็ก (0–14)
สัญญาณเตือนภัยรังสีในปรือปิยัจ
ตึกที่ถูกปล่อยทิ้งร้างในเชียร์โนบีล
ประธานาธิบดีเมดเวเดฟของรัสเซียและประธานาธิบดี Yanukovych ของยูเครนวางพวงหรีดเพื่อระลึกถึงผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของภัยพิบัติเชียร์โนบีลเมื่อวันที่ 26 เมษายน 2011
ทางเข้าเขตยกเว้นเชียร์โนบีลหรือ'โซนของการแยก'รอบเชียร์โนบีล
เหรียญตราของโซเวียตที่เป็นรางวัลให้กับผู้ชำระบัญชี
เหรียญ 200,000 karbovanets ที่ออกโดยธนาคารแห่งชาติของประเทศยูเครนเพื่อรำลึกถึงวันครบรอบ 10 ปีของภัยพิบัติเชียร์โนบีล
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (สหราชอาณาจักร)

| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย |
| --- | --- |
ตราแผ่นดินที่ใช้โดยกระทรวงมหาดไทย
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน อีเว็ตต์ คูเปอร์ ตั้งแต่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2024
กระทรวงมหาดไทย
การเรียกขาน: รัฐมนตรีมหาดไทย (ไม่เป็นทางการ) เดอะไรต์ออนะระเบิล (ในสหราชอาณาจักรและเครือจักรภพ)
สมาชิกของ: คณะรัฐมนตรี คณะองคมนตรี สภาความมั่นคงแห่งชาติ
รายงานต่อ: นายกรัฐมนตรี
ที่ว่าการ: เวสต์มินสเตอร์
ผู้เสนอชื่อ: นายกรัฐมนตรี
ผู้แต่งตั้ง: พระมหากษัตริย์ (โดยคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี)
วาระ: ตามพระราชอัธยาศัย
สถาปนา: 27 มีนาคม ค.ศ. 1782
คนแรก: เอิร์ลที่ 2 แห่งเชลเบิร์น
เงินตอบแทน: 154,089 ปอนด์ต่อปี (ค.ศ. 2022) (รวมเงินตอบแทนสส. 86,584 ปอนด์ต่อปี)
เว็บไซต์: GOV.uk
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (อังกฤษ: Secretary of state for the Home Department) โดยทั่วไปเรียกว่า รัฐมนตรีมหาดไทย (Home Secretary) เป็นรัฐมนตรีอาวุโสในรัฐบาลสหราชอาณาจักรและเป็นผู้บริหารสูงสุดของกระทรวงมหาดไทย ตำแหน่งนี้เป็นหนึ่งในตำแหน่งใหญ่แห่งรัฐ จึงทำให้รัฐมนตรีมหาดไทยเป็นรัฐมนตรีที่มีความอาวุโสและอิทธิพลสูงเป็นอันดับต้น ๆ ในรัฐบาล ผู้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีมหาดไทยเป็นสมาชิกคณะรัฐมนตรีและสภาความมั่นคงแห่งชาติตามกฎหมาย
โดยตำแหน่งนี้มีอำนาจการบังคับใช้กฎหมายในอังกฤษและเวลส์ รวมไปถึงการตรวจคนเข้าเมืองและการยืนยันพลเมือง ของสหราชอาณาจักร โดยมีอำนาจบังคับบัญชาตำรวจในอังกฤษและ เวลส์ รวมไปถึงการป้องกันและรักษาความสงบในประเทศและบังคับบัญชาหน่วยงานอย่าง MI5 โดยก่อนหน้านี้รัฐมนตรีฯ ยังมีหน้าที่ในการราชทัณฑ์และคุมประพฤติ ต่อมาในปี 2005 ได้โอนย้ายหน้าที่เหล่านี้ไปยังกระทรวงยุติธรรม ภายใต้การดูแลของลอร์ดชานเซลเลอร์
ดูเพิ่ม

อำมาตย์นายกสหราชอาณาจักร
รัฐบาลสหราชอาณาจักร
การรวมราชบัลลังก์

ตราอาร์มของพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ (พ.ศ. 2146 - 2168) แสดงให้เห็นองค์ประกอบหลายอย่างจากการรวมราชบัลลังก์ของทั้งสามอาณาจักร เช่น ตราสิงห์สามตัวแห่งอังกฤษ ตราสิงห์แดงในกรอบดอกลิลลีแห่งสกอตแลนด์ และตราฮาร์พเกลลิคแห่งไอร์แลนด์
การรวมราชบัลลังก์ (อังกฤษ: Union of the Crowns; แกลิกสกอต: Aonadh nan Crùintean; สกอต: Union o the Crouns) คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2146 เมื่อพระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ เสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์แห่งอังกฤษและไอร์แลนด์ และรวมการปกครองแผ่นดินของทั้งสามราชอาณาจักรไว้ภายใต้พระมหากษัตริย์พระองค์เดียว ภายหลังจากที่พระญาติของพระเจ้าเจมส์ คือ พระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ (พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ทิวดอร์) เสด็จสวรรคตโดยปราศจากรัชทายาท ทำให้อังกฤษ สกอตเเลนด์ เเละไอร์เเลนด์ มีกษัตริย์องค์เดียวกันนับตั้งเเต่นั้นเป็นต้นมา
การรวมราชบัลลังก์ทำให้เกิดการรวมราชวงศ์และรัฐร่วมประมุขขึ้นใหม่ โดยราชบัลลังก์แห่งสกอตแลนด์ยังคงแยกต่างหากออกมาจากราชบัลลังก์แห่งอังกฤษ แม้ว่าพระเจ้าเจมส์จะทรงพยายามอย่างมากในการสถาปนา ราชบัลลังก์แห่งบริเตนใหญ่ ขึ้นมาใหม่ก็ตาม ทำให้อังกฤษและสกอตแลนด์ยังคงดำรงสถานะเป็นรัฐอธิปไตยต่อไป รวมทั้งมีพระประมุขร่วมกับราชอาณาจักรไอร์แลนด์ (ทั้งสามอาณาจักรมีสมัยไร้กษัตริย์ร่วมกันระหว่างปี พ.ศ. 2192 - 2203 หรือในสมัยเครือจักรภพแห่งอังกฤษและสมัยรัฐในอารักขา) ไปจนกระทั่งการผ่านร่างพระราชบัญญัติสหภาพ พ.ศ. 2250 โดยรัฐสภาอังกฤษและรัฐสภาสกอตแลนด์ ซึ่งตรงกับรัชสมัยของพระราชินีนาถแอนน์ พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์สจวต
ช่วงต้น

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2046 พระเจ้าเจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์ อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงมาร์กาเร็ต ทิวดอร์ พระธิดาองค์โตในพระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ อันนับเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสมัยใหม่ดังที่ปรากฏในบทกลอน เดอะทริสซิลแอนด์เดอะรอยซ์ โดยวิลเลียม ดันบาร์ การอภิเษกสมรสดังกล่าวเป็นผลสืบเนื่องมาจากสนธิสัญญาสันติสุขตลอดกาล พ.ศ. 2045 (Treaty of Perpetual Peace (1502)) ซึ่งในทางทฤษฎีแล้วเป็นเครื่องมือยุติความขัดแย้งระหว่างอังกฤษและสกอตแลนด์ที่ดำเนินมานามร่วมศตวรรษ ทั้งยังรวมลำดับการสืบราชสมบัติสายราชวงศ์สจวตเข้ากับสายราชวงศ์ทิวดอร์แห่งอังกฤษ แม้ว่าในขณะนั้นการเสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์แห่งอังกฤษโดยเจ้าชายสกอตแลนด์แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย อย่างไรก็ตาม ขุนนางฝ่ายอังกฤษจำนวนมากต่างวิตกกังวลถึงผลที่ตามมาจากการรวมราชวงศ์ผ่านการเสกสมรสในครั้งนี้ รวมถึงสมาชิกสภาองคมนตรีแห่งอังกฤษบางคนด้วยเช่นกัน และเพื่อเป็นการตอบโต้ความหวาดระแวงนี้ พระเจ้าเฮนรีที่ 7 จึงมีพระราชดำรัสตอบอันโด่งดังว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | อาณาจักรของเราจะมิได้รับภยันตรายใด เนื่องจากในการนี้ อังกฤษมิได้ถูกรวมเข้ากับสกอตแลนด์ หากแต่เป็นสกอตแลนด์ที่ถูกหลอมรวมเข้ากับอังกฤษ ด้วยเหล่าเจ้านายผู้ทรงเกียรติแห่งแผ่นดินนี้ ... เฉกเช่นเดียวกับนอร์ม็องดีเมื่อครั้นบรรพชนชาวอังกฤษของเราเรืองอำนาจ | ” |
หากแต่ว่าสันติสุขนั้นไม่ได้ยืนยาวตลอดกาล สนธิสัญญาถูกเพิกถอนในปี พ.ศ. 2056 เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 8 พระมหากษัตริย์อังกฤษและเจ้าแห่งไอร์แลนด์ ผู้สืบทอดราชสมบัติต่อจากพระบิดาเมื่อสี่ปีก่อน ประกาศสงครามต่อฝรั่งเศส ฝรั่งเศสจึงตอบโต้ด้วยการใช้สิทธิ พันธมิตรเก่า (Auld Alliance) อันเป็นสายสัมพันธ์กับสกอตแลนด์มาตั้งแต่ยุคโบราณ ส่งผลให้พระเจ้าเจมส์รุกรานตอนเหนือของอังกฤษและนำไปสู่สมรภูมิฟลอดเดน
หลายทศวรรษต่อจากนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างอังกฤษกับสกอตแลนด์ตกอยู่ในสภาวะโกลาหล ตามมาด้วยปัญหาการสืบราชสมบัติที่เริ่มบานปลาย เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ครองราชย์มาได้ครึ่งค่อนรัชกาล ทั้งที่ก่อนหน้านี้ในปี พ.ศ. 2046 ปัญหาดูเหมือนจะไม่มีสาระสำคัญอะไร จึงเริ่มมีคำถามเกิดขึ้นว่าเป็นเพราะภาวะการเจริญพันธุ์ของสมาชิกราชวงศ์ทิวดอร์เริ่มเสื่อมถอยจนนำไปสู่สภาวะแย่งชิงอำนาจทางการเมืองหรือไม่ ซึ่งในขณะนั้นรัชทายาททิวดอร์สายพระราชินีมาร์กาเร็ต (พระเชษฐภคนีในพระเจ้าเฮนรีที่ 8) ถูกกันออกจากลำดับสืบราชสมบัติอังกฤษ แม้กระทั่งในรัชกาลของพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 ก็ยังมีกระแสวิตกกังวลขึ้นมาอีกครั้ง อย่างไรก็ตามช่วงทศวรรษสุดท้ายในรัชกาลของพระนางเจ้าเอลิซาเบธ เป็นที่กระจ่างชัดแก่ทุกคนแล้วว่าพระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ พระปนัดดาในพระเจ้าเจมส์ที่ 4 กับพระราชินีมาร์กาเร็ต คือรัชทายาทเพียงพระองค์เดียวที่สามารถยอมรับได้
กระแสต่อต้าน

ในสกอตแลนด์ หลายคนเห็นสัญญาณบ่งชี้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเหตุการณ์ในครั้งนี้อาจเปรียบได้กับ "ปลาตัวใหญ่กินปลาตัวเล็ก" ดังเช่นที่พระเจ้าเฮนรีที่ 7 ได้ตรัสเอาไว้ ตัวอย่างที่เห็นได้ก่อนหน้านี้ก็คือไอร์แลนด์ ราชอาณาจักรแต่เพียงในนาม หากแต่ในทางปฏิบัติแล้วแท้จริงก็คือรัฐบริวารนั่นเอง (นับตั้งแต่ พ.ศ. 2144) นักเขียนและนักกฎหมายอย่างจอห์น รัสเซล ได้ถวายฎีกา การรวมเป็นสหภาพอันปีติและศักดิ์สิทธิ์ระหว่างราชอาณาจักรโบราณแห่งสกอตแลนด์และอังกฤษ (the happie and blissed Unioun betuixt the tua ancienne realmes of Scotland and Ingland) เตือนพระเจ้าเจมส์ว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | อย่างทรงปล่อยให้นี่เป็นการเริ่มต้นด้วยสุขนาฏกรรมแต่จบลงด้วยโศกนาฏกรรม ด้วยการร่วมเป็นสหภาพที่ปราศจากความเท่าเทียมอย่างแท้จริง ผลักดันอาณาจักรของตนให้ก้าวหน้าเพื่อชัยชนะแห่งเกียรติยศโดยไม่สนใจพวกที่เหลือ ถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับความว่างเปล่าและความอ้างว้างที่ไม่ทัดเทียมกับพระเกียรติยศของพระองค์ เนื่องด้วยพระเจ้าได้ประทานสกอตแลนด์ จักรวรรดิแรกเริ่มอันเก่าแก่ที่สุด ไว้เป็นส่วนหนึ่งแห่งพระบรมเดชานุภาพของพระองค์มาแต่เดิมแล้ว | ” |
ความหวาดกลัวนี้ยิ่งถูกแผ่ขยายออกไปโดยรัฐสภาสกอตแลนด์ สมาชิกรัฐสภากล่าวต่อพระเจ้าเจมส์ด้วยความมั่นใจว่าแผนการรวมเป็นสหภาพของพระองค์จะไม่ส่งผลกระทบทางลบต่อกฎหมายและเสรีภาพอันเก่าแก่ของสกอตแลนด์ แต่หากว่าเกิดผลกระทับดังกล่าวขึ้น "ระบอบราชาธิปไตยแบบเสรีคงมิอาจดำรงอยู่ได้อีกต่อไป" พระเจ้าเจมส์ทรงพยายามให้พสกนิกรชาวอังกฤษของพระองค์มั่นใจว่าการรวมเป็นสหภาพจะไม่แตกต่างจากการเป็นสหภาพระหว่างอังกฤษและเวลส์ และว่าหากสกอตแลนด์เลือกที่จะปฏิเสธแผนการดังกล่าวแล้ว "ก็จะทรงบีบบังคับให้พวกเขายินยอม"[ต้องการอ้างอิง] ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2147 รัฐสภาของทั้งสองประเทศผ่านร่างพระราชบัญญัติในการจัดตั้งคณะกรรมาธิการเพื่อศึกษาถึงความเป็นไปได้ถึงการรวมเป็น "สหภาพที่สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น" โดยพระเจ้าเจมส์มีพระราชดำรัสปิดการพิจารณาร่างฯ ดังกล่าวในวาระสุดท้ายด้วยการต่อว่าฝ่ายที่ต่อต้านสหภาพในสภาสามัญชนว่า "ณ สถานที่แห่งนี้ ... ท่านผู้มีบุญญานุภาพได้ฝั่งร่างของตนลง ณ ก้นเหวแห่งท้องทะเล ด้วยใคร่พินิจแต่การแบ่งแยกสหภาพซึ่งพระเจ้าได้ทรงประสานเอาไว้"[ต้องการอ้างอิง]
คณะกรรมการว่าด้วยการรวมเป็นสหภาพดังกล่าวปฏิบัติงานตามพันธกิจของตนได้เพียงน้อยนิด โดยเฉพาะในประเด็นที่ไม่ลงรอยกันระหว่างสองชาติ อาทิเช่น ความบาดหมางในประเด็นเส้นเขตแดน การค้า และสถานภาพของพลเมือง มีการถกเถียงถึงแนวคิดการเปิดการค้าเสรีกันอย่างกว้างขวาง เช่นเดียวกับประเด็นสิทธิอันเท่าเทียมตามกฎหมาย ความหวาดกลัวและวิตกกังวลว่าชาวสกอตแลนด์ผู้ยากจนจะแย่งงานไปจากชาวอังกฤษจนหมดถูกแสดงออกกันอย่างเปิดเผยในรัฐสภาเวสต์มินสเตอร์ พวกเขากังวลว่าชาวสกอตแลนด์จำนวนมากจากอาณาจักรยากจนทางตอนเหนือ "จะล้นทะลักเข้ามาเป็นจำนวนมหาศาล ซึ่งอาจจะนำความอดอยากและความตายตามมาด้วย" ส่วนประเด็นสถานภาพพลเมืองของบุคคลที่เกิดหลังการรวมราชบัลลังก์ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2146 นั้นยังไม่ได้รับการชี้ชัดโดยรัฐสภา แต่ถูกชี้ชัดจากฝ่ายตุลาการด้วยคำพิพากษาใน คดีแคลวิน พ.ศ. 2151 ที่ตัดสินให้พสกนิกรใต้อาณัติของพระมหากษัตริย์ (ที่เกิดหลังการรวมราชบัลลังก์) ทุกคนอยู่ภายใต้ระบอบกฎหมายจารีต (คอมมอนลอว์) ของอังกฤษ ไม้เว้นแม้กระทั่งบุคคลซึ่งเกิดในสกอตแลนด์
กระแสต่อต้าน > ความเป็นปฏิปักษ์ระหว่างสองชาติ

อภิสิทธิ์ชนชาวสกอตและผู้โหยหาอำนาจต่างพากันมุ่งสู่กรุงลอนดอน หวังแข่งขันเพื่อให้ได้มาซึ่งตำแหน่งอันใหญ่โตในรัฐบาล หลายปีต่อมาเซอร์แอนโธนี เวลดอน เขียนไว้ว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | สกอตแลนด์ดีเกินไปสำหรับผู้ที่อาศัยอยู่ แต่เลวร้ายเกินไปสำหรับผู้ปกครอง อากาศ ณ ที่แห่งนั้นคงจะบริสุทธิ์มาก แต่สำหรับเฉพาะผู้อยู่อาศัยผู้เน่าเหม็นเท่านั้น สัตว์ที่อาศัยอยู่ก็มีขนาดเล็ก (ยกเว้นสตรี) จนสายพันธุ์อื่นใดในโลกก็ตามไม่อาจเทียบเทียม | ” |
ในสุขนาฏกรรมเรื่อง อีสต์เวิร์ดโฮ (Eastward Ho) ซึ่งเป็นการรังสรรค์ร่วมกันระหว่างเบน โจนสัน, จอร์จ แชปแมน และจอห์น มาร์สตัน มีการคาดการณ์ถึงชีวิตอันแสนสุขสบาย ณ อาณานิคมเวอร์จิเนียไว้ว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | ที่นั่น ท่านจะได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างอิสระปราศจากนายทหาร ข้าราชสำนัก นักกฎหมาย หรือนักปราชญ์ - มีเพียงแต่ชาวสกอตผู้กล้าได้กล้าเสียจำนวนหนึ่ง ที่บางทีอาจแพร่กระจายกันไปทั่วทั้งพื้นแผ่นดินของโลกใบนี้ แต่สำหรับพวกเขาแล้ว คงไม่มีมิตรสหายไหนดีไปกว่าอังกฤษและชาวอังกฤษอีกแล้ว ข้าพเจ้าหวังอยากให้มีพวกเขาจำนวนหลายแสนคนที่นั่น และเมื่อเราต่างก็เป็นชนชาติเดียวกันแล้ว สำหรับเราชาวอังกฤษผู้ตั้งถิ่นฐานในอาณานิคมแห่งนั้น คงจะมีชีวิตอันสุขสบายมากกว่าอยู่ที่นี่นับสิบเท่า | ” |
จากบทละครนั้นเอง กระแสความไม่พอใจและต่อต้านอังกฤษแพร่กระจายไปทั่ว และในปี พ.ศ. 2152 พระเจ้าเจมส์ผ่านร่างพระราชบัญญัติที่พิจารณาบทลงโทษอันร้ายแรงต่อนักเขียน นักประพันธ์ หรือผู้ครอบครอง งานเขียนเชิงเสียดสี งานเขียนเชิงดูหมิ่น บทเพลง เรื่องเล่าเชิงขบขัน ตลก และคำประกาศใดก็ตามที่บ่อนทำลายและดูหมิ่นประเทศและรัฐชาติแห่งอังกฤษ
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2148 เอกอัครราชทูตเวนิสประจำกรุงลอนดอนบันทึกไว้ว่า "ข้าพเจ้ามั่นใจได้ว่าข้อถกเถียงเรื่องการรวมเป็นสหภาพจะตกไป ฝ่าพระบาท (พระเจ้าเจมส์) ทรงตระหนักได้อย่างถ่องแท้แล้วว่ามิสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ทั้งสองฝ่ายล้วนแต่แสดงความดื้อรั้นออกมาเสียจนไม่มีที่ว่างสำหรับความปรองดอง ฉะนั้นแล้ว ในตอนนี้ฝ่าพระบาทก็ทรงทำได้แต่เพียงปล่อยวางประเด็นดังกล่าว คอยหวังว่ากาลเวลาจะช่วยกลบกลืนตลกร้ายเหล่านี้ให้หมดสิ้นไป"
สัญลักษณ์

พระเจ้าเจมส์ทรงประดิษฐ์ตราอาร์ม เครื่องแบบ เหรียญกษาปณ์ และอื่น ๆ ขึ้นเสียใหม่ ส่วนธงชาติใหม่ก็นำมาซึ่งการถกเถียง เนื่องจากฝ่ายนึงยอมรับและชื่นชมรูปแบบของธงที่มีลักษณะดูหมิ่นฝ่ายที่เหลือ จนในที่สุดพระเจ้าเจมส์จึงประกาศใช้ธงสหภาพในวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2149 ชาวสกอตผู้เห็นกางเขนนักบุญจอร์จซ้อนทับลงบนกางเขนนักบุญแอนดรูว์รู้สึกไม่พอใจ และพยายามที่จะประดิษฐ์ธงสหภาพในแบบของตนด้วยการให้กางเขนนักบุญแอนดรูว์ซ้อนทับลงบนกางเขนนักบุญจอร์จแทน (ธงสหภาพแบบสกอตแลนด์นี้ถูกใช้งานในสกอตแลนด์จนกระทั่งปี พ.ศ. 2250)[ต้องการอ้างอิง] ส่งผลให้กองเรือของทั้งสองรัฐต่างฝ่ายต่างใช้ธงสหภาพในแบบของตนเป็นเวลาหลายสิบปี แม้จะมีพระราชโองการประกาศใช้ธงสหภาพตามแบบที่ถูกต้องออกมาก็ตาม กว่าธงสหภาพจะถูกใช้งานอย่างแพร่หลายและทั่วไป เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่สมัยรัฐในอารักขาที่ปกครองโดยโอลิเวอร์ ครอมเวลล์เสียแล้ว[ต้องการอ้างอิง]
ตราแผ่นดินของราชอาณาจักรสกอตแลนด์ พ.ศ. 2108 - 2146
ตราแผ่นดินของราชอาณาจักรอังกฤษ พ.ศ. 2101 - 2146
ตราแผ่นดินของราชอาณาจักรไอร์แลนด์ พ.ศ. 2084 - 2242
ตราแผ่นดินของราชอาณาจักรสกอตแลนด์ พ.ศ. 2146 – 2250
ตราแผ่นดินของราชอาณาจักรอังกฤษและราชอาณาจักรไอร์แลนด์ พ.ศ. 2146 - 2250
ธงชาติของราชอาณาจักรสกอตแลนด์
ธงชาติของราชอาณาจักรอังกฤษ
ธงสหภาพแบบที่ถูกใช้งานในราชอาณาจักรสกอตแลนด์ ช่วง พ.ศ. 2146 - พ.ศ. 2250
ธงสหภาพแบบที่ถูกใช้งานในราชอาณาจักรอังกฤษ ช่วง พ.ศ. 2146 - พ.ศ. 2250
ตราดอกกุหลาบทิวดอร์แห่งอังกฤษกับดอกทิสเซิลแห่งสกอตแลนด์ พระเจ้าเจมส์ทรงใช้ตราอาร์มนี้เป็นตราลัญจกร
เชิงอรรถและอ้างอิง

Brown, Keith M. (1994). "The vanishing emperor: British kingship and its decline, 1603–1707".  ใน Roger A. Mason (บ.ก.). Scots and Britons: Scottish Political Thought and the Union of 1603. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-42034-1.
Croft, Pauline (2003). King James. Basingstoke and New York: Palgrave Macmillan. ISBN 0-333-61395-3.
Ferguson, William (1977). Scotland's Relations with England: A Survey to 1707. Edinburgh: J. Donald. ISBN 978-0-85976-022-5.
Galloway, Bruce (1986). The Union of England and Scotland, 1603–1608. Edinburgh: J. Donald. ISBN 978-0-85976-143-7.
Galloway, Bruce, & Levack, Brian, ed., (1985) The Jacobean Union, Six tracts of 1604, Edinburgh, Scottish History Society. ISBN 0-906245-06-0
Lee, Maurice Jr. (2003). The "Inevitable" Union and Other Essays on Early Modern Scotland. East Linton, East Lothian: Tuckwell Press. ISBN 978-1-86232-107-6.
Marshall, T. (July 2005). "United We Stand?". BBC History Magazine.
Mason, Roger A., บ.ก. (1987). Scotland and England, 1286–1815. Edinburgh: J. Donald. ISBN 978-0-85976-177-2.
Stewart, Alan (2003). The Cradle King: A Life of James VI and I. London: Chatto & Windus. ISBN 978-0-7011-6984-8.
Willson, David Harris ([1956] 1963 ed). King James VI & 1. London: Jonathan Cape Ltd. ISBN 0-224-60572-0.
Wormald, Jenny (1994). "The Union of 1603", in Scots and Britons, op cit.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เพื่อการเรียนรู้เนื่องในโอกาสครบรอบ 400 ปีของการรวมราชบัลลังก์
Ulster-Scots Agency.com: "1603 — การรวมราชบัลลังก์"
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ 
พระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ เถลิงราชสมบัติขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษในปี พ.ศ. 2146
อังกฤษและสกอตแลนด์พร้อมด้วยมิเนอร์วาและความรัก งานศิลป์เชิงเปรียบเทียบเหตุการณ์การรวมราชบัลลังก์ วาดโดยเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์
รายชื่อผู้ครองตำแหน่งมิสเวิลด์

รายนามผู้ที่ครองตำแหน่งมิสเวิลด์อย่างเป็นทางการ โดยเรียงลำดับตามปีการจัดประกวดดังต่อไปนี้
ผู้ดำรงตำแหน่งมิสเวิลด์ > เรียงลำดับสัญชาติของผู้ชนะเลิศ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ/ดินแดน | จำนวน | ปีที่ชนะ |
|  อินเดีย | 6 | 1966, 1994, 1997, 1999, 2000, 2017 |
|  เวเนซุเอลา | 6 | 1955, 1981, 1984, 1991, 1995, 2011 |
|  สหราชอาณาจักร | 5 | 1961, 1964, 1965, 1974*, 1983 |
|  จาเมกา | 4 | 1963, 1976, 1993, 2019 |
|  แอฟริกาใต้ | 3 | 1958, 1974*, 2014 |
|  สหรัฐ | 3 | 1973, 1990, 2010 |
|  ไอซ์แลนด์ | 3 | 1985, 1988, 2005 |
|  สวีเดน | 3 | 1951, 1952, 1977 |

|  เช็กเกีย | 2 | 2006, 2023 |
|  โปแลนด์ | 2 | 1989, 2021 |
|  ปวยร์โตรีโก | 2 | 1975, 2016 |
|  จีน | 2 | 2007, 2012 |
|  รัสเซีย | 2 | 1992, 2008 |
|  เปรู | 2 | 1967, 2004 |
|  ออสเตรีย | 2 | 1969, 1987 |
|  อาร์เจนตินา | 2 | 1960, 1978 |
|  เยอรมนี | 2 | 1956, 1980* |
|  ออสเตรเลีย | 2 | 1968, 1972 |
|  เนเธอร์แลนด์ | 2 | 1959, 1962 |
|  เม็กซิโก | 1 | 2018 |
|  สเปน | 1 | 2015 |
|  ฟิลิปปินส์ | 1 | 2013 |
|  ยิบรอลตาร์ | 1 | 2009 |
|  ไอร์แลนด์ | 1 | 2003 |
|  ตุรกี | 1 | 2002 |
|  ไนจีเรีย | 1 | 2001 |
|  อิสราเอล | 1 | 1998 |
|  กรีซ | 1 | 1996 |
|  ตรินิแดดและโตเบโก | 1 | 1986 |
|  สาธารณรัฐโดมินิกัน | 1 | 1982 |
|  กวม | 1 | 1980* |
|  เบอร์มิวดา | 1 | 1979 |
|  บราซิล | 1 | 1971 |
|  กรีเนดา | 1 | 1970 |
|  ฟินแลนด์ | 1 | 1957 |
|  อียิปต์ | 1 | 1954 |
|  ฝรั่งเศส | 1 | 1953 |
ผู้ดำรงตำแหน่งมิสเวิลด์ > จำนวนผู้ชนะเลิศแบ่งตามภูมิภาค

| ทวีป | จำนวน | ประเทศ (ครั้ง) |
| --- | --- | --- |
|  ยุโรป | 30 | สหราชอาณาจักร (5), ไอซ์แลนด์ (3), สวีเดน (3), เนเธอร์แลนด์ (2), เยอรมนี (2), ออสเตรีย (2), รัสเซีย (2), โปแลนด์ (2), เช็กเกีย (2), ฝรั่งเศส (1), ฟินแลนด์ (1), กรีซ (1), อิสราเอล (1) , ไอร์แลนด์ (1), ตุรกี (1),ยิบรอลตาร์ (1), สเปน (1) |
|  อเมริกา | 25 | เวเนซุเอลา (6), จาเมกา (4), สหรัฐ (3), อาร์เจนตินา (2), เปรู (2), ปวยร์โตรีโก (2), กรีเนดา (1), บราซิล (1), เบอร์มิวดา (1), สาธารณรัฐโดมินิกัน (1), ตรินิแดดและโตเบโก (1), เม็กซิโก (1) |
|  เอเชีย | 9 | อินเดีย (6), จีน (2), ฟิลิปปินส์ (1) |
|  แอฟริกา | 5 | แอฟริกาใต้ (3), อียิปต์ (1), ไนจีเรีย (1) |
|  โอเชียเนีย | 3 | ออสเตรเลีย (2), กวม (1)* |
ผู้ดำรงตำแหน่งราชินีทวีป

บทความหลัก: รายชื่อผู้ที่ได้รับตำแหน่งคอนติเนนทอลควีนส์ออฟบิวตี
ดูเพิ่ม

มิสเวิลด์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มิสเวิลด์อย่างเป็นทางการ
เว็บไซต์การประกวดนางงามไทยและต่างประเทศ เก็บถาวร 2020-07-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กมิสเวิลด์ |
| --- | --- |
 1951  1952  1953  1954  1955  1956  1957  1958  1959  1960 
 1961  1962  1963  1964  1965  1966  1967  1968  1969  1970 
 1971  1972  1973  1974  1975  1976  1977  1978  1979  1980 
 1981  1982  1983  1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990 
 1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999  2000 
 2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009   2010 
  2011   2012   2013   2014   2015   2016   2017   2018   2019  2020 
  2021  2022   2023 
 ผู้ครองตำแหน่ง  รองชนะเลิศ  ฟราสแทร็ก  คอนติเนนทอลควีนส์  รางวัลพิเศษ  ประเทศ  คอนติเนนทอลกรุปส์ 
| ด ค กเวทีการประกวดนางงามระดับนานาชาติที่สำคัญ |
| --- | --- |
 มิสเวิลด์ ผู้ชนะ  มิสยูนิเวิร์ส ผู้ชนะ  มิสอินเตอร์เนชันแนล ผู้ชนะ  มิสซูปราเนชันแนล ผู้ชนะ  มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล ผู้ชนะ 
รายการประกวดความงาม