stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซามีร์ คันดานอวิช

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 คันดานอวิชกับทีมชาติสโลวีเนียในปี ค.ศ. 2015
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ซามีร์ คันดานอวิช
วันเกิด:   (1984-07-14) 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1984 (40 ปี)
สถานที่เกิด:  ลูบลิยานา เอสเอฟอาร์ยูโกสลาเวีย
ส่วนสูง:  1.93 m (6 ft 4 in)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
สโมสรเยาวชน
2002–2003:  Domžale
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2003–2004 |  Domžale |  7 |  (0) |
| 2003–2004 |  → Zagorje (ยืมตัว) |  11 |  (0) |
| 2004–2012 |  อูดีเนเซ |  182 |  (0) |
| 2005–2006 |  → เตรวีโซ (ยืมตัว) |  3 |  (0) |
| 2006 |  → ลาซีโอ (ยืมตัว) |  1 |  (0) |
| 2006–2007 |  → รีมีนี (ยืมตัว) |  39 |  (0) |
| 2012–2023 |  อินเตอร์มิลาน |  380 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2001 |  สโลวีเนีย รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี |  3 |  (0) |
| 2003–2004 |  สโลวีเนีย รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี |  4 |  (0) |
| 2003–2006 |  สโลวีเนีย รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี |  8 |  (0) |
| 2004–2015 |  สโลวีเนีย |  81 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 11:28, 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015
ซามีร์ คันดานอวิช (สโลวีเนีย: Samir Handanović; เกิดวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1984) เป็นผู้รักษาประตูฟุตบอลชาวสโลวีเนีย โดยเขาลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน หรืออินเตอร์มิลานนานกว่า 11 ปี ในฤดูกาล 2010–11 เขาเซฟจุดโทษได้มากถึง 6 ครั้ง ทำสถิติเซฟจุดโทษมากที่สุดต่อหนึ่งฤดูกาล เทียบเท่าฤดูกาล 1948–49
คันดานอวิชลงเล่นทีมชาติครั้งแรกในปี ค.ศ. 2004 จนถึงปัจจุบัน เขาลงเล่นไปแล้ว 81 นัด เป็นผู้เล่นที่ลงเล่นให้กับทีมชาติสโลวีเนียมากเป็นอันดับที่สอง และมากที่สุดสำหรับตำแหน่งผู้รักษาประตู เขาเคยเล่นให้ทีมชาติในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010
เขาถูกยกย่องให้เป็นหนึ่งในผู้รักษาประตูที่ดีที่สุด และเป็น 1 ใน 3 ผู้รักษาประตูที่ไม่ใช่ชาวอิตาลีที่สามารถคว้ารางวัลผู้รักษาประตูแห่งปีของเซเรียอา โดยเขาได้รับรางวัลนี้ 2 ครั้ง เขาได้รับฉายา แบทแมน อันเนื่องมาจากท่าทางของเขา
เกียรติประวัติ > บุคคล

ทีมยอดเยี่ยมแห่งปีของเซเรียอา: 2010–11, 2012–13
ผู้รักษาประตูแห่งปีของเซเรียอา: 2011, 2013
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลนักเตะจากอินเตอร์มิลาน เก็บถาวร 2015-12-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ซามีร์ คันดานอวิช – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
ซามีร์ คันดานอวิช – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
ซามีร์ คันดานอวิช ที่ National-Football-Teams.com
Player profile at NZS (สโลวีเนีย)
สถิติของ ซามีร์ คันดานอวิช ที่ Soccerbase
ประวัติของ ซามีร์ คันดานอวิช ที่ BDFutbol
| ก่อนหน้า |  | ซามีร์ คันดานอวิช |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เมาโร อิการ์ดิ |  |   กัปตันสโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน  (ค.ศ. 2019–2023) |  | ยังอยู่ในตำแหน่ง |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติสโลวีเนีย – ฟุตบอลโลก 2010 |
| --- | --- | --- |
|  1 คันดานอวิช  2 Brečko  3 Džinić  4 Šuler  5 เชซาร์  6 Ilić  7 Pečnik  8 Koren (c)  9 Ljubijankić  10 Birsa  11 Novakovič  12 J. Handanović  13 Jokić  14 Dedić  15 Krhin  16 Šeliga  17 Kirm  18 Radosavljević  19 Fileković  20 Komac  21 Stevanović  22 Mavrič  23 Matavž  ผู้ฝึกสอน: Kek  |  1 คันดานอวิช  2 Brečko  3 Džinić  4 Šuler  5 เชซาร์  6 Ilić  7 Pečnik  8 Koren (c)  9 Ljubijankić  10 Birsa  11 Novakovič  12 J. Handanović  13 Jokić  14 Dedić  15 Krhin  16 Šeliga  17 Kirm  18 Radosavljević  19 Fileković  20 Komac  21 Stevanović  22 Mavrič  23 Matavž  ผู้ฝึกสอน: Kek  |  |
ตรูบาดู

เปร์ดิกู (ตรูบาดูคนหนึ่ง) กำลังสีซอ
ตรูบาดู (อุตซิตา: trobador) หรือ ทรูบาดูร์ (ฝรั่งเศส: troubadour) คือกวีนักดนตรีที่ประพันธ์คีตกานท์เป็นภาษาอุตซิตาเก่าในสมัยกลางตอนกลาง (ค.ศ. 1100–1350) เนื่องจากคำว่า ตรูบาดู ในทางศัพทมูลวิทยาเป็นเพศชาย จึงมักเรียกตรูบาดูที่เป็นผู้หญิงว่า ตรูไบริตส์
สำนักหรือธรรมเนียมตรูบาดูเริ่มขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในอุตซิตานิยอ แต่ต่อมาได้แพร่กระจายไปยังอิตาลีและสเปน ด้วยอิทธิพลจากเหล่าตรูบาดู ขบวนการที่เกี่ยวข้องกันได้เกิดขึ้นทั่วยุโรป เช่น มินเนอซัง ในเยอรมนี, ตรูวาดูริชมู ในกาลิเซียและโปรตุเกส และ ทรูแวร์ ในภาคเหนือของฝรั่งเศส ดันเต อาลีกีเอรี นิยามคีตกานท์ของตรูบาดูว่าเป็น "บันเทิงคดีเชิงวาทศิลป์ ดนตรี และร้อยกรอง" (ละติน: fictio rethorica musicaque poita) หลังจากสมัย "คลาสสิก" ในช่วงเปลี่ยนสู่คริสต์ศตวรรษที่ 13 และการฟื้นตัวในช่วงกลางศตวรรษ ศิลปะของตรูบาดูก็เสื่อมลงในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และสูญไปในช่วงกาฬมรณะ (ค.ศ. 1348)
เนื้อร้องของตรูบาดูมีแก่นเรื่องหลัก ๆ เกี่ยวกับคุณสมบัติของอัศวินและรักเทิดทูน โดยส่วนใหญ่เป็นแนวอภิปรัชญา พุทธิปัญญา และสูตรสำเร็จ และหลายเนื้อร้องเป็นเรื่องชวนหัวหรือการเสียดสีอย่างหยาบโลน ผลงานของตรูบาดูสามารถแบ่งออกเป็นสามลีลา ได้แก่ ตรูบาแล็ว (เบา), ตรูบาริก (รุ่มรวย) และ ตรูบากลึส (ปิด) ในทำนองเดียวกันนั้นยังแบ่งออกได้เป็นหลายประเภท ประเภทที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือ กันซู แต่ ซีร์เว็นเต็ส และ เต็นซู เป็นที่นิยมโดยเฉพาะในช่วงหลังสมัยคลาสสิก
ดูเพิ่ม

ตรูไบริตส์
ตรูไบริตส์

ภาพวาดสมัยกลางของเบอาตริตส์ เด ดิยอ
ตรูไบริตส์ (อุตซิตา: trobairitz) คือกวีนักดนตรีหญิงที่ประพันธ์คีตกานท์เป็นภาษาอุตซิตาเก่าในคริสต์ศตวรรษที่ 12 และ 13 มีความเคลื่อนไหวตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 1170 ถึงประมาณ ค.ศ. 1260 รูป ตรูไบริตส์ เป็นทั้งเอกพจน์และพหูพจน์
คำว่า ตรูไบริตส์ ได้รับการพิสูจน์ยืนยันเป็นครั้งแรกในนิยายวีรคติอัศวินเรื่อง ฟลาเม็งกอ ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยมีที่มาจากคำว่า ตรูบา ในภาษาพรอว็องส์ ซึ่งมีความหมายตามตัวอักษรว่า "พบ" หรือ "ประสบ" และความหมายเฉพาะทางอย่างหนึ่งคือ "ประพันธ์" มีการใช้คำว่า ตรูไบริตส์ น้อยมากในภาษาอุตซิตาสมัยกลาง เนื่องจากไม่ปรากฏในกวีนิพนธ์คีตกานท์ ศาสตรนิพนธ์ทางไวยากรณ์ หรือในร้อยแก้วชีวประวัติของตรูไบริตส์หรือตรูบาดูร่วมสมัย แต่อย่างน้อยปรากฏในตำรา ดุกตรินอดากูร์ ซึ่งแตร์รามัญญีโน ดา ปีซา แต่งขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1282–1296 เขาใช้คำนี้ในการยกตัวอย่างคำที่มีรูปสะกดเดียวกันทั้งเอกพจน์และพหูพจน์
ตรูไบริตส์ทำหน้าที่ประพันธ์ เขียนบทร้อยกรอง และขับลำนำให้สมาชิกราชสำนักชาวอุตซิตาฟัง พวกเธอมีความโดดเด่นในประวัติศาสตร์ดนตรีในฐานะนักประพันธ์หญิงกลุ่มแรกของโลกตะวันตกที่ประพันธ์ดนตรีทางโลก (นักประพันธ์หญิงที่เป็นที่รู้จักกันก่อนหน้านี้ล้วนประพันธ์แต่เพลงทางศาสนา) ตรูไบริตส์เป็นส่วนหนึ่งของสังคมชั้นสูง ตรงข้ามกับ จูกลาเรซ็อส ที่มาจากชนชั้นต่ำกว่า แม้ว่าบางครั้งตรูบาดูจะมาจากต้นกำเนิดต่ำต้อย (เบร์นัต เด เบ็นตาดูร์ อาจเป็นลูกชายของคนทำขนมปังประจำปราสาท) แต่ตรูไบริตส์มักเกิดในตระกูลสูง ตรูไบริตส์ที่สำคัญที่สุดได้แก่ อาลามันดอ เด กัสเต็ลเนา, อาซาลาอิส เด ปูร์ไกราเก็ส, มาริออ เด เบ็นตาดูร์, ติบุส เด ซาเรนุน, กัสเตลูซอ, การ์เซ็นดอ เด ปรูเอ็นซอ, กูร์มุนดอ เด มุนเป็สลิเย และเบอาตริตส์ เด ดิยอ
ดูเพิ่ม

ตรูบาดู
ตาอูรอนอาเรนากรากุฟ

| --- | --- |
ตาอูรอนอาเรนากรากุฟ
th
ที่ตั้ง: กรากุฟ, โปแลนด์
พิกัด: 50°04′02.9″N 19°59′30.1″E﻿ / ﻿50.067472°N 19.991694°E﻿ / 50.067472; 19.991694
ความจุ: 22,000 คน
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: พฤษภาคม ค.ศ. 2010
เปิดใช้สนาม: 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2014
การใช้งาน
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2014 ฮอกกี้น้ำแข็งชิงแชมป์โลก 2015 ดิวิชัน 1 แฮนด์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 2016
ตาอูรอนอาเรนากรากุฟ (โปแลนด์: Tauron Arena Kraków) เป็นสนามกีฬาในร่มตั้งอยู่ในกรากุฟ, ประเทศโปแลนด์ มีความจุ 15,328 ที่นั่งใช้สำหรับการแข่งขันกีฬา
นอกจากนี้สนามแห่งนี้ยังเป็นเจ้าภาพการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2014 ฮอกกี้น้ำแข็งชิงแชมป์โลก 2015 ดิวิชัน 1 และแฮนด์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 2016
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ดอม (จังหวัดดอร์ดอญ)

| ดอม เมืองดอม Ville de Domme |
| --- | --- |
  เมืองดอมในสายหมอก
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: นูแวลากีแตน
จังหวัด: ดอร์ดอญ
เขต: ซาร์ลา-ลา-กาเนดา
อำเภอ: ดอม
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2001–2008) : Daniel Delpech
พื้นที่1: 24.91 ตร.กม. (9.62 ตร.ไมล์)
ประชากร (1999)2: 987 คน
 • ความหนาแน่น: 40 คน/ตร.กม. (100 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 24152 /24250
สูงจากระดับน้ำทะเล: 60–303 m (197–994 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
ดอม (ฝรั่งเศส: Domme, ฟังเสียง; อุตซิตา: Doma) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดดอร์ดอญในแคว้นอากีแตน ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ
ดอมก่อตั้งขึ้นโดยพระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส ตัวเมืองที่ตั้งอยู่บนเนินสูงเป็นเมืองที่มีความสวยงามที่สุดเมืองหนึ่งของแคว้นอากีแตน และเป็นเมืองที่ยังมีกำแพงล้อมรอบและคงรักษารูปทรงสถาปัตยกรรมของเมืองในยุคกลางอยู่เป็นอย่างดี
ดูเพิ่ม

หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
จังหวัดในประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ดอม
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
ดอมบรอวากูร์ญิตชา

| ดอมบรอวากูร์ญิตชา |
| --- | --- |
วังแห่งวัฒนธรรม
   ธง ตราอาร์ม
ดอมบรอวากูร์ญิตชา
พิกัด: 50°19′17″N 19°11′14″E﻿ / ﻿50.32139°N 19.18722°E﻿ / 50.32139; 19.18722
ประเทศ:  โปแลนด์
จังหวัด: ชล็อนสก์
เทศมณฑล: เทศมณฑลนคร
สิทธิของเมือง: ค.ศ. 1916
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Marcin Bazylak
พื้นที่
 • ตัวเมือง: 188 ตร.กม. (73 ตร.ไมล์)
ประชากร (31 ธันวาคม ค.ศ. 2021)
 • ตัวเมือง: 116,971  (อันดับที่ 31) คน
 • ความหนาแน่น: 622.2 คน/ตร.กม. (1,611 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 2,746,000 คน
 • รวมปริมณฑล: 4,620,624 คน
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัสไปรษณีย์: 41–300 ถึง 42–530
รหัสพื้นที่: +48 32
ป้ายทะเบียนยานพาหนะ: SD
ท่าอากาศยานหลัก: ท่าอากาศยานกาตอวิตแซ
เว็บไซต์: http://www.dabrowa-gornicza.pl/
ดอมบรอวากูร์ญิตชา (โปแลนด์: Dąbrowa Górnicza; [dɔmˈbrɔva ɡurˈɲit​͡ʂa] ( ฟังเสียง)) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศโปแลนด์ ใกล้กับเมืองคาโตวีตเซ ริมฝั่งแม่น้ำวิสวา นครมีประชากรในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2021 ที่ 116,971 คน
เมืองพี่น้อง

ดอมบรอวากูร์ญิตชาเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
Alchevsk ประเทศยูเครน
Câmpulung Moldovenesc ประเทศโรมาเนีย
เมดียัช ประเทศโรมาเนีย
สตูแด็งกา ประเทศเช็กเกีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Encyclopædia Britannica Dąbrowa Górnicza
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
สำนักงานเทศบาล
ถั่วดาวอินคา

| ถั่วดาวอินคา |
| --- | --- |

ฝักถั่วดาวอินคาในเอกวาดอร์

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Malpighiales
วงศ์:: Euphorbiaceae
วงศ์ย่อย:: Acalyphoideae
เผ่า:: Plukenetieae
เผ่าย่อย:: Plukenetiinae
สกุล:: Plukenetia
สปีชีส์:: P.  volubilis
ชื่อทวินาม
Plukenetia volubilis L.

ชื่อพ้อง
   Fragariopsis paxii Pittier  Plukenetia macrostyla Ule  Plukenetia peruviana Müll.Arg.  Sajorium volubile (L.) Baill. 
ถั่วดาวอินคา, ถั่วอินคา หรือ ซาจาอินจี (เกชัว: sach'a inchi; แปลว่า ถั่วป่า) เป็นพืชหลายปีชนิดหนึ่งในวงศ์ยางพารา (ไม่ใช่วงศ์ถั่ว) ลำต้นมีความสูงได้ถึงประมาณ 2 เมตร ใบเป็นรูปหัวใจ มีขนเล็ก ๆ บนใบ ฝักเป็นรูปดาวมี 4–7 แฉก สีเขียว เมื่อแก่จัดจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้ม ถั่วดาวอินคามีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนของทวีปอเมริกาใต้ (โบลิเวีย เปรู เอกวาดอร์ โคลอมเบีย เวเนซุเอลา ซูรินาม และภาคตะวันตกเฉียงเหนือของบราซิล) รวมทั้งในพื้นที่บางส่วนของหมู่เกาะวินด์เวิร์ดในภูมิภาคแคริบเบียน ชนพื้นเมืองในป่าดิบชื้นแอมะซอนในเปรูรู้จักการเพาะปลูกพืชชนิดนี้มาช้านาน ปัจจุบันมีการเพาะปลูกเชิงพาณิชย์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในไทย
เมล็ดถั่วดาวอินคามีปริมาณโปรตีนและน้ำมันสูง (ร้อยละ 27 และร้อยละ 35–60 ตามลำดับ) น้ำมันจากเมล็ดอุดมไปด้วยกรดไขมันจำเป็นอย่างกรดลิโนเลนิกในกลุ่มโอเมกา 3 (ร้อยละ 45–53 ของปริมาณไขมันทั้งหมด) และกรดลิโนเลอิกในกลุ่มโอเมกา-6 (ร้อยละ 34–39 ของปริมาณไขมันทั้งหมด) และกรดไขมันไม่จำเป็นในกลุ่มโอเมกา-9 (ร้อยละ 6–10 ของปริมาณไขมันทั้งหมด) แม้ว่าเมล็ดสดและใบสดของถั่วดาวอินคาจะมีสารชีวพิษ แต่เมื่อผ่านกระบวนการให้ความร้อนก็จะปลอดภัยสำหรับการบริโภค โดยเมล็ดที่คั่วแล้วอาจนำมาบริโภคเป็นของขบเคี้ยวอย่างถั่วทั่วไป ส่วนใบที่คั่วแล้วอาจนำมาเคี้ยวหรือชงเป็นเครื่องดื่ม
ดัชชีอากีแตน

ดัชชีอากีแตน (ฝรั่งเศส: Duché d'Aquitaine, ออกเสียง: [dyʃe dakitɛn]; อุตซิตา: Ducat d'Aquitània, ออกเสียง: [dyˈkad dakiˈtaɲɔ]) เป็นดินแดนศักดินาในบริเวณภาคตะวันตก ภาคกลาง และภาคใต้ของประเทศฝรั่งเศสในปัจจุบันจรดดินแดนฝั่งซ้ายของแม่น้ำลัวร์ แม้ว่าเขตแดนของดัชชีอากีแตนนั้นเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ในอดีตก่อนหน้านั้นเคยกินอาณาบริเวณเพียงแค่ภาคตะวันตกเฉียงใต้ (กัสกอญ) และภาคกลางของฝรั่งเศสในปัจจุบัน
ดัชชีอากีแตนก่อตั้งขึ้นราวคริสต์ศตวรรษที่ 7 เพื่อเป็นดัชชีหนึ่งของราชอาณาจักรแฟรงก์ และต่อมาได้กลายเป็นจังหวัดโรมัน แกลเลียแอควิเทเนีย ในช่วงที่ยังเป็นดัชชีนั้นได้แตกดินแดนออกภายหลังจากการพิชิตของไวโอฟาร์ ดยุกแห่งอากีแตน และได้กลายมาเป็นราชอาณาจักรหนึ่งภายใต้จักรวรรดิการอแล็งเฌียงที่ต่อมาได้ถูกผนวกเข้ากับอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก อันเป็นผลจากจากสนธิสัญญาแวร์เดิงใน ค.ศ. 843 ต่อมาได้กลับสถานะเป็นดัชชีอีครั้งในสมัยกลางตอนกลาง ซึ่งต่อมากลายเป็นดัชชีที่มีขนาดใหญ่ขึ้น โดยได้สวามิภักดิ์ต่อกษัตริย์แห่งราชวงศ์อ็องฌูแห่งอังกฤษ ซึ่งเป็นสาเหตุให้เกิดการอ้างสิทธิ์ต่อดินแดนในฝรั่งเศส จนทำให้เกิดสงครามร้อยปีขึ้นและต่อมาทำให้ราชอาณาจักรฝรั่งเศสสามารถควบคุมดินแดนที่เคยมีปัญหาด้านการอ้างสิทธิ์ใน ค.ศ. 1450 ดินแดนต่าง ๆ เหล่านี้ได้รับการปกครองโดยตรงจากพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส
ดูเพิ่ม

ดยุกแห่งอากีแตน
บรรณานุกรม

Lewis, Archibald R. "The Dukes in the Regnum Francorum, A.D. 550-751." Speculum, Vol. 51, No. 3. (July 1976), pp. 381–410.
Emile Mabille, (1870) Le Royaume D'Aquitaine Et Ses Marches Sous Les Carlovingiens
Jean Penant, (2009) Occitanie, l'épopée des origines
ตูคอลา

| ตูคอลา |
| --- | --- |
   ตราอาร์ม
ตูคอลา
พิกัด: 53°36′N 17°51′E﻿ / ﻿53.600°N 17.850°E﻿ / 53.600; 17.850
ประเทศ:  โปแลนด์
จังหวัด: กูยาวือ-ปอมอแช
เทศมณฑล: เทศมณฑลตูคอลา
เทศบาล: เทศบาลตูคอลา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 17.69 ตร.กม. (6.83 ตร.ไมล์)
ประชากร (2012)
 • ทั้งหมด: 20,185 คน
 • ความหนาแน่น: 1,100 คน/ตร.กม. (3,000 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: http://www.tuchola.pl
ตูคอลา (โปแลนด์: Tuchola) เป็นเมืองทางตอนเหนือของประเทศโปแลนด์ อยู่ในเขตจังหวัดกูยาวือ-ปอมอแช มีเนื้อที่ 17.69 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2012 มีประชากร 20,185 คน ในช่วงการแบ่งโปแลนด์ครั้งที่หนึ่ง เมืองได้ถูกรวมเข้ากับราชอาณาจักรปรัสเซีย
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมืองตูคอลาพร้อมกับส่วนที่เหลือของภูมิภาคถูกยึดโดยนาซีเยอรมนี หลังจากเยอรมันพ่ายแพ้ เมืองได้อยู่ภายใต้การปกครองของโปแลนด์ และชาวเยอรมันได้ถูกขับไล่ออกจากเมือง
แหล่งข้อมูลอื่น

Municipal website เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Map via mapa.szukacz.pl เก็บถาวร 2012-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (โปแลนด์)
Satellite photo from Google Maps
53°36′N 17°51′E﻿ / ﻿53.600°N 17.850°E﻿ / 53.600; 17.850
ทัศวันธ์

ทัศวันธ์ หรือ ดัสวันธ (ปัญจาบ: ਦਸਵੰਧ, Dasvandh) แปลตรงตัวว่า "เศษหนึ่งในสิบ" หมายถึงการบริจาคแก่ส่วรวม "ร้อยละสิบ" การบริจาคนี้หมายถึงทั้งการบริจาคเงินและการสละเวลามาช่วยทำเสวาให้กับคุรุทวาราหรือองค์กรอื่น ๆ ทัศวันธ์นั้นตรงตามหลักการของ Vand Chhako ซึ่งเป็นหนึ่งในสามเสาหลักของศาสนาซิกข์ของคุรุนานักเทพจิ ทัศวันธ์นั้นริเริ่มโดยคุรุอรชุน และยังคงเป็นการปฏิบัติที่ยังสืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน ส่วนที่ได้รับบริจาคจากทัศวันธ์จะถูกนำเข้าไปช่วยเหลือกิจการของคุรุทวารา โดยเฉพาะ Sangat (การพบปะกันภายใต้คุรุกรันตสาหิบ) และ โรงครัวพระศาสดา (Langar)
| ด ค ก☬ บทความเกี่ยวกับศาสนาซิกข์ ☬ |
| --- | --- | --- |
| คุรุ |  คุรุนานัก  คุรุอังคัต  คุรุอมรทาส  คุรุรามทาส  คุรุอรชุน  คุรุหริโกบินท์  คุรุหรราย  คุรุหริกริษัน  คุรุเตฆหบดูร์  คุรุโควินทสิงห์  คุรุครันถสาหิพ (คัมภีร์)  |  |
| หลักการและความเชื่อ |  คุรุมเนโยครันถ์  สิกขเรหัตมรรยาท  ข้อห้าม กัญชาในศาสนาซิกข์  อาหารซิกข์  |  |
| พิธีกรรมและการปฏิบัติตน |  ขาลสา  อรทาส  กีรตัน  ลังคัร  อานันทการัช  อมฤตสังสการ  อมฤตเวลา  อันตัมสังสการ  เสาหลักสามเสา กิรัต กโร  นาม จโป  วันท ฉโก  ข้อปฏิบัติในศาสนาซิกข์  ก 5 ประการ  การรับใช้  ทัศวันธ์  ฌตกา  |  |
| งานเขียน |  คุรุครันถสาหิพ  ทสัมครันถ์  คุรบานิ  มูลมนตร์  นิตเนม  จปุจีสาหิบ  เจาปาอี  จาปสาหิบ  เรหรัส  สุขมณีสาหิบ  ตวประสาท สวอิเย  |  |
| แบ่งตามประเทศ |  ไทย  อินเดีย  ปากีสถาน  สหรัฐอเมริกา  |  |
| อื่น ๆ |  ประวัติ  อักษรคุรมุขี  อิกโองการ  วาเหคุรุ  ขัณฑา  นิษาณสาหิบ  คุรุทวารา (หริมันทิรสาหิบ)  ปัญจปีร์  วรรณกรรม  ดนตรี  ชื่อ  สถานที่  การเมือง  ปฏิทินนานักชาฮี  รามานันทะ  ฟารีดูดดีน กันจชาการ์  กาบีร์  ประวัติศาสตร์ปัญจาบ  สรทาร  ทัสตาร์  ศาสนาอิสลามกับศาสนาซิกข์  ศาสนาเชนกับศาสนาซิกข์  ศาสนาฮินดูกับศาสนาซิกข์  อาณาจักรซิกข์  เมลามฆี  มัฆขี  วิสาขี  ทิวาลี  โหลา โมหัลลา  ชาวซิกข์  สตรีในศาสนาซิกข์  ศาสนาซิกข์กับการมีเพศสัมพันธ์  การวิจารณ์  ปัญจาบ  ชาวปัญจาบ  ภาษาปัญจาบ  |  |
| ปัญจตาคัต |  อกาลตาคัต  ตาคัตศรีเกศคารหสาหิบ  ตาคัตศรีทัมทะมาสาหิบ  ตาคัตศรีปัฏนาสาหิบ  หซูระสาหิบ  |  |
☬ สถานีย่อย ☬
ซะไกง์

| ซะไกง์ စစ်ကိုင်းမြို့ |
| --- | --- |
นคร
สะพานอิรวดีข้ามแม่น้ำอิรวดี
ซะไกง์ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัด: 21°52′56″N 95°58′43″E﻿ / ﻿21.88222°N 95.97861°E﻿ / 21.88222; 95.97861
ประเทศ:  พม่า
ภาค:  ซะไกง์
ประชากร (ค.ศ. 2014): 307,194 คน
ประชากรศาสตร์
 • ศาสนา: พุทธ
เขตเวลา: UTC+6.30 (เวลามาตรฐานพม่า)
ซะไกง์ หรือ สะกาย (พม่า: စစ်ကိုင်း; เอ็มแอลซีทีเอส: cac kuing:, ออกเสียง: [zəɡáɪɰ̃]) หรือที่ไทยเรียกว่า จักกาย และ สะแคง เป็นเมืองในภาคซะไกง์ ประเทศพม่า ตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำอิรวดี ตรงข้ามกับเมืองอังวะ เมืองซะไกง์มีวัดทางพุทธศาสนาที่สำคัญหลายแห่ง เมืองสร้างขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 เพื่อเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรซะไกง์ (ค.ศ. 1315–1364) ซึ่งเป็นหนึ่งในอาณาจักรเล็ก ๆ ที่ก่อตั้งขึ้นหลังการล่มสลายของอาณาจักรพุกาม
ปัจจุบันเมืองซะไกง์มีประชากรประมาณ 70,000 คน มีเขตติดต่อใกล้กับเมืองมัณฑะเลย์ ซึ่งมีประชากรมากกว่า 1,022,000 คน ทำให้เมืองซะไกง์มีสถาบันการศึกษาหลายแห่งที่รองรับประชากรจากมัณฑะเลย์
ชื่อ

ชื่อเดิมของซะไกง์คือ เซยาปูระ (ဇေယျာပူရ; บาลี: ชยปุระ) ซึ่งหมายถึง "นครแห่งชัยชนะ"
ประวัติ

เมืองซะไกง์เคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรซะไกง์ (ค.ศ. 1315–1364) หนึ่งในอาณาจักรขนาดเล็กที่เกิดขึ้นหลังการล่มสลายของอาณาจักรพุกาม ก่อตั้งโดย อะทินคะยา พระราชโอรสองค์หนึ่งในพระเจ้าสีหตู ต่อมาในสมัยอังวะ (ค.ศ. 1364–1555) นครนี้กลายเป็นที่ดินศักดินาของมกุฎราชกุมารหรือเจ้าชายอาวุโส หลังจากนั้นจึงกลายเป็นเมืองหลวงของพม่าระหว่าง ค.ศ. 1760–1763 ในรัชสมัยของพระเจ้ามังลอก และเคยเป็นเมืองที่ได้จัดให้ชาวอยุธยาซึ่งถูกกวาดต้อนมาหลังเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 มาลงหลักปักฐาน
ณ วันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1988 ซะไกง์เป็นพื้นที่ประท้วงที่จบลงด้วยการสังหารหมู่ ซึ่งมีพลเมืองถูกสังหารราว 300 คน
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของซะไกง์ (1991–2020)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของซะไกง์ (1991–2020)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซะไกง์ (1991–2020)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของซะไกง์ (1991–2020)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซะไกง์ (1991–2020)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซะไกง์ (1991–2020)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซะไกง์ (1991–2020)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซะไกง์ (1991–2020)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซะไกง์ (1991–2020)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซะไกง์ (1991–2020)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซะไกง์ (1991–2020)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซะไกง์ (1991–2020)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซะไกง์ (1991–2020)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซะไกง์ (1991–2020)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 29.5 (85.1) | 32.6 (90.7) | 36.4 (97.5) | 38.3 (100.9) | 36.0 (96.8) | 34.4 (93.9) | 33.7 (92.7) | 33.0 (91.4) | 33.2 (91.8) | 32.8 (91) | 31.4 (88.5) | 29.2 (84.6) | 33.4 (92.1) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 22.0 (71.6) | 24.5 (76.1) | 28.6 (83.5) | 31.4 (88.5) | 30.9 (87.6) | 30.3 (86.5) | 29.9 (85.8) | 29.5 (85.1) | 29.4 (84.9) | 28.5 (83.3) | 25.9 (78.6) | 22.6 (72.7) | 27.8 (82) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 14.5 (58.1) | 16.5 (61.7) | 20.8 (69.4) | 24.6 (76.3) | 25.8 (78.4) | 26.2 (79.2) | 26.2 (79.2) | 25.9 (78.6) | 25.5 (77.9) | 24.2 (75.6) | 20.4 (68.7) | 16.0 (60.8) | 22.2 (72) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 5.0 (0.197) | 3.5 (0.138) | 5.4 (0.213) | 40.6 (1.598) | 148.6 (5.85) | 82.1 (3.232) | 66.2 (2.606) | 126.2 (4.969) | 158.9 (6.256) | 134.3 (5.287) | 28.4 (1.118) | 4.8 (0.189) | 804.0 (31.654) |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 0.6 | 0.4 | 0.6 | 3.2 | 9.5 | 6.8 | 5.9 | 9.3 | 11.0 | 8.5 | 2.6 | 0.7 | 59.0 |
แหล่งที่มา: องค์การอุตุนิยมวิทยาโลก
ดามีร์ ดุกอนิช

ดามีร์ ดุกอนิช (สโลวีเนีย: Damir Dugonjič; 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 —) เป็นนักว่ายน้ำชาวสโลวีน
ประวัติ

ดุกอนิช จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ เขาได้เป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยในการแข่งขันชิงแชมป์มหาวิทยาลัยอเมริกาในปี ค.ศ. 2010 และได้รับเหรียญทองในประเภทกบ 100 เมตร
ในปี ค.ศ. 2008 ดุกอนิชได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 เขาแข่งในประเภทกบ 100 เมตร และจบอันดับที่ 16 ของการแข่งขัน
ในปี ค.ศ. 2012 ในการแข่งขันว่ายน้ำชิงแชมป์โลก (25 เมตร) ที่อิสตันบูล เขาได้รับเหรียญเงินในประเภทกบ 50 เมตรและ 100 เมตร และเขาได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เขาแข่งในประเภทกบ 100 เมตร และจบอันดับที่ 18 ของการแข่งขัน
ในปี ค.ศ. 2015 ดุกอนิชได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาทางน้ำชิงแชมป์ 2015 ที่คาซัน เขาแข่งในประเภทกบ 50 เมตร และจบอันดับที่ 5 ของการแข่งขัน ส่วนในประเภทกบ 100 เมตร เขาไม่ผ่านการคัดเลือกในรอบฮีทจึงทำให้จบอันดับที่ 17 ของการแข่งขัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Damir Dugonjič at Sports-Reference.com
ทีปวงศ์

ทีปวงศ์ (สันสกฤต: दीपवंस, "วงศ์ชาวเกาะ") เป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่ที่สุดของศรีลังกา เชื่อว่าน่าจะรวบรวมจากอรรถกถาและแหล่งข้อมูลอื่นราวศตวรรษที่ 3 ถึง 4 ก่อนคริสต์ศักราช ทั้งมหาวงศ์และทีปวงศ์ถือเป็นแหล่งข้อมูลการบันทึกประวัติศาสตร์ของศรีลังกาและอินเดียโบราณ นอกจากมีความสำคัญในจากการเป็นแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์และตำนาน ยังเป็นงานวรรณกรรมสำคัญทางพุทธศาสนาและวรรณกรรมบาลีในยุคแรก
ไม่ระบุชื่อผู้แต่ง แต่ผู้แต่งน่าจะมีหลายคน บ้างสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นภิกษุหรือภิกษุณีจากสำนักอนุราธปุระมหาวิหารแต่งในคริสต์ศตวรรษที่ 3–4 ฮิว เนเวล (Hugh Nevel) ชาวอังกฤษ สันนิษฐานว่าผู้แต่งทีปวงศ์เป็นภิกษุณี โดยพระราชธิดามหิลาได้เรียบเรียงตำนานลังกาว่าด้วยครอบครัวของตนเองพร้อมกับบันทึกเหตุการณ์อื่น ซึ่งได้รับมอบสืบต่อมาจากพระนางสังฆมิตตาเถรีและคณะ ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์ มีความเห็นว่า ผู้แต่งทีปวงศ์เป็นภิกษุณี เพราะเนื้อหาในทีปวงศ์ให้รายละเอียดและความสำคัญภิกษุณี
เนื้อหาในทีปวงศ์กล่าวถึงเรื่องพระพุทธเจ้าทรงชนะมาร การทำสังคายนา ทรงประกาศพระศาสนา เสด็จดับขันธปรินิพพาน พระมหินทเถระไปประดิษฐานพระพุทธศาสนาในลังกาทวีปและได้อัญเชิญพระบรมธาตุและไม้ศรีมหาโพธิ์จากชมพูทวีปมายังลังกาทวีป เหตุการณ์ในทีปวงศ์สิ้นสุดในสมัยพระเจ้ามหาเสนครองราชย์อยู่ ณ เมืองอนุราธบุรี (พ.ศ. 819–846) จึงเชื่อว่าทีปวงศ์แต่งขึ้นระหว่างหลังรัชสมัยพระเจ้ามหาเสนสมัยพระเจ้าธาตุเสน ประมาณกลางพุทธศตวรรษที่ 9 – ปลายพุทธศตวรรษที่ 10
เฮอร์มานน์ โอลเดนเบิร์ก (Hermann Oldenberg) ชาวเยอรมัน ได้ชำระคัมภีร์ทีปวงศ์จากอักษรสิงหลและอักษรพม่าภาษาบาลีถ่ายถอดเป็นอักษรโรมันภาษาบาลี พร้อมทั้งแปลเป็นภาษาอังกฤษ ในประเทศไทยพบคัมภีร์ทีปวงศ์อักษรขอมภาษาบาลี
ฉบับรองทรง ไม่พบหลักฐานว่าปริวรรตอักษรสิงหลเป็นอักษรขอมเมื่อใด อายุอยู่ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช มีการแปลเป็น 2 สำนวนคือ สำนวนของนายปุ้ย แสงฉาย และคณะ พิมพ์เผยแพร่โดยกรมศิลปากร และ สำนวนของภิกษุณีธัมมนันทา (รองศาสตราจารย์ ดร. ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์) แปลจากภาษาอังกฤษของ เฮอร์มานน์ โอลเดนเบิร์ก (Hermann Oldenberg)
ตูปูอา ตามาเซเซ เมอาโอเล

| ฮิสไฮเนสตูปูอา ตามาเซเซ เมอาโอเลข้อผิดพลาด Lua: expandTemplate: template "อักษรท้ายนาม/NZL" does not exist |
| --- | --- |
ตามาเซเซในวันประกาศอิสรภาพซามัว 1 มกราคม ค.ศ. 1962

โอเลอาโอโอเลมาโลแห่งซามัว
ดำรงตำแหน่ง 1 มกราคม ค.ศ. 1962 – 5 เมษายน ค.ศ. 1963   รับใช้มาลีเอโตอา ตานูมาฟีลีที่ 2
นายกรัฐมนตรี: มาตาอาฟา ฟาอูมูอีนา มูลีนูอูที่ 2
ก่อนหน้า: จอห์น เบิร์ด ไรต์   (ในฐานะข้าหลวงใหญ่)
ถัดไป: มาลีเอโตอา ตานูมาฟีลีที่ 2  (ในฐานะประมุขแห่งรัฐ)
ตูปูอาตามาเซเซ
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1929 — 5 เมษายน ค.ศ. 1963
ก่อนหน้า: ตูปูอา ตามาเซเซ เลอาโลฟีที่ 3
ถัดไป: ตูปูอา ตามาเซเซ เลอาโลฟีที่ 4
สมาชิกรัฐสภา
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1948 – 1957
สมาชิกสภานิติบัญญัติ
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1935 – 1948
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 3 มิถุนายน ค.ศ. 1905 ไวโมโซ ซามัวของเยอรมนี
เสียชีวิต: 5 เมษายน ค.ศ. 1963(1963-04-05) (57 ปี)
คู่สมรส: อีเรเน กุสตาวา โนอูเอ เนลสัน
บุตร: 4 รวมตูปูอาตามาเซเซตูปูโอลา ตูฟูงา เอฟิ

ตูปูอา ตามาเซเซ เมอาโอเล (ซามัว: Tupua Tamasese Mea'ole; 3 มิถุนายน ค.ศ. 1905 – 5 เมษายน ค.ศ. 1963) เป็นผู้นำสูงสุดประจำซามัวตะวันตก พระองค์ดำรงตำแหน่งตูปูอาตามาเซเซตั้งแต่ ค.ศ. 1929 ถึง 1963 และโอเลอาโอโอเลมาโล (ประมุขรัฐ) ร่วมกับมาลีเอโตอา ตานูมาฟีลีที่ 2ใน ค.ศ. 1962 จนกระทั่งสวรรคตในปีถัดมา
พระราชประวัติ

พระองค์เสด็จพระราชสมภพแด่ผู้นำสูงสุดตูปูอาตามาเซเซเลอาโลฟีที่ 2 ที่ไวโมโซใน ค.ศ. 1905 พระองค์จบการศึกษาที่โรงเรียนแมริสต์ที่อาปีอา ใน ค.ศ. 1929 พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นตูปูอาตามาเซเซเมื่อตูปูอา ตามาเซเซ เลอาโลฟีที่ 3 พระอนุชาคนโตและผู้นำมาอู ถูกปลงพระชนม์โดยตำรวจอาณานิคมในช่วงพาเหรดมาอูที่อาปีอา พระองค์อภิเษกสมรสกับโนอูเอ ลูกสาวของโอลาฟ เฟรเดอริก เนลสันใน ค.ศ. 1934 ทั้งคู่มีพระราชโอรสธิดา 4 องค์ แบ่งเป็นพระราชธิดา 2 และพระราชโอรส 2 องค์
ใน ค.ศ. 1957 พระองค์ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จักรวรรดิบริติชระดับผู้บัญชาการ เมื่อซามัวได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1962 รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ได้ทำให้ตูปูอาตามาเซเซและมาลีเอโตอา ตานูมาฟีลีที่ 2 ร่วมกันเป็นประมุขแห่งรัฐ
ต้นพระชัยศรีมหาโพธิ์

ระวังสับสนกับ ต้นพระศรีมหาโพธิ์
ต้นพระชัยศรีมหาโพธิ์ก่อนปี ค.ศ. 1913 และเมื่อไม่นานนี้
ต้นพระชัยศรีมหาโพธิ์ (สิงหล: ජය ශ්‍රී මහා බොධිය) เป็นต้นโพศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นกิ่งชำด้านทิศใต้ของต้นพระศรีมหาโพธิ์ที่พระโคตมพุทธเจ้าประทับนั่งเมื่อตรัสรู้ในพุทธคยา ประเทศอินเดีย ซึ่งพระสังฆมิตตาเถรีนำมาปลูกไว้ในสวนมหาเมฆวัน เมืองอนุราธปุระ ประเทศศรีลังกา เมื่อ 288 ปีก่อนคริสตศักราช จึงถือเป็นต้นไม้ที่อายุยืนที่สุดในโลกที่มนุษย์ปลูกไว้
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2014 ทางการศรีลังกาสั่งห้ามการก่อสร้างทุกอย่างในรัศมี 500 เมตร (1,600 ฟุต) เว้นแต่ปรากฏชัดว่าจะไม่เป็นอันตรายต่อต้นไม้