stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วอลเลย์บอลชายทีมชาติเนเธอร์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

FIVB profile
Official website
| ด ค กวอลเลย์บอลชายทีมชาติในทวีปยุโรป (ซีอีวี) |
| --- | --- |
สมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป
ปัจจุบัน:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  บริเตนใหญ่ อังกฤษ  ไอร์แลนด์เหนือ  สกอตแลนด์  เวลส์  กรีซ  กรีนแลนด์  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มาซิโดเนียเหนือ  มอลตา  มอลโดวา  โมนาโก  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  ไอร์แลนด์  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนีตะวันออก  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต  ยูโกสลาเวีย 
| ด ค ก ผู้ชนะการแข่งขันวอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- |
 1964:  สหภาพโซเวียต  1968:  สหภาพโซเวียต  1972:  ญี่ปุ่น  1976:  โปแลนด์  1980:  สหภาพโซเวียต  1984:  สหรัฐ  1988:  สหรัฐ  1992:  บราซิล  1996:  เนเธอร์แลนด์  2000:  ยูโกสลาเวีย  2004:  บราซิล  2008:  สหรัฐ  2012:  รัสเซีย  2016:  บราซิล  2020:  ฝรั่งเศส  2024: TBD 
| ด ค กผู้ชนะวอลเลย์บอลเวิลด์ลีก |
| --- | --- |
 1990:  อิตาลี  1991:  อิตาลี  1992:  อิตาลี  1993:  บราซิล  1994:  อิตาลี  1995:  อิตาลี  1996:  เนเธอร์แลนด์  1997:  อิตาลี  1998:  คิวบา  1999:  อิตาลี  2000:  อิตาลี  2001:  บราซิล  2002:  รัสเซีย  2003:  บราซิล  2004:  บราซิล  2005:  บราซิล  2006:  บราซิล  2007:  บราซิล  2008:  สหรัฐ  2009:  บราซิล  2010:  บราซิล  2011:  รัสเซีย  2012:  โปแลนด์  2013:  รัสเซีย  2014:  สหรัฐ  2015:  ฝรั่งเศส  2016:  เซอร์เบีย
| ด ค กผู้ชนะวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป |
| --- | --- |
 1948:  เชโกสโลวาเกีย  1950:  สหภาพโซเวียต  1951:  สหภาพโซเวียต  1955:  เชโกสโลวาเกีย  1958:  เชโกสโลวาเกีย  1963:  โรมาเนีย  1967:  สหภาพโซเวียต  1971:  สหภาพโซเวียต  1975:  สหภาพโซเวียต  1977:  สหภาพโซเวียต  1979:  สหภาพโซเวียต  1981:  สหภาพโซเวียต  1983:  สหภาพโซเวียต  1985:  สหภาพโซเวียต  1987:  สหภาพโซเวียต  1989:  อิตาลี  1991:  สหภาพโซเวียต  1993:  อิตาลี  1995:  อิตาลี  1997:  เนเธอร์แลนด์  1999:  อิตาลี  2001:  ยูโกสลาเวีย  2003:  อิตาลี  2005:  อิตาลี  2007:  สเปน  2009:  โปแลนด์  2011:  เซอร์เบีย  2013:  รัสเซีย  2015:  ฝรั่งเศส  2017:  รัสเซีย  2019:  เซอร์เบีย  2021:  อิตาลี
อัปเปอร์ฮัตต์

Upper Hutt ( มาวรี: Te Awa Kairangi ki Uta)  เป็นเมืองในภูมิภาคเวลลิงตันของนิวซีแลนด์ และเป็นหนึ่งในสี่เมืองที่ประกอบเป็น เขตมหานครเวลลิงตัน
แหล่งข้อมูลอื่น

"Upper Hutt and railway station (painting, 1890)". National Library (NZ). 1890.
Official website
Upper Hutt City i-SITE
Upper Hutt Heritage Collection online
สภาผู้แทนราษฎรเบลเยียม
ดูเพิ่ม

รัฐสภากลางเบลเยียม
วุฒิสภาเบลเยียม
อาณานิคมแหลม

อาณานิคมแหลม (อังกฤษ: Cape Colony; ดัตช์: Kaapkolonie) หรือที่รู้จักกันดีว่า อาณานิคมแหลมกู๊ดโฮป เป็นอาณานิคมที่อยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิบริติช ในพื้นที่ซึ่งในปัจจุบันคือประเทศแอฟริกาใต้ ซึ่งตั้งชื่อตามแหลมกู๊ดโฮป อาณานิคมของอังกฤษได้สืบทอดจากอาณานิคมบริษัท ซึ่งก่อนหน้านี้ได้กลายเป็นอาณานิคมของดัตช์ที่มีชื่อเดียวกัน (ซึ่งถูกควบคุมโดยฝรั่งเศส) อาณานิคมแหลมของดัตช์ได้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1652 โดยบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (VOC) อาณานิคมแหลมอยู่ภายใต้การปกครองของบริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์ มาตั้งแต่ ค.ศ. 1652 ถึง ค.ศ. 1795 และอยู่ภายใต้การปกครองนโปเลียน ในฐานะสาธารณรัฐบาตาเวีย ระหว่างปี ค.ศ. 1803 ถึง ค.ศ. 1806
บริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์สูญเสียอาณานิคม ให้กับบริเตนใหญ่ ภายหลังยุทธการมุยแซ็งบูร์เกร์ก ค.ศ. 1795 แต่ได้ยอมจำนนต่อสาธารณรัฐบาตาเวีย ตามสนธิสัญญาอาเมียงใน ค.ศ. 1802 และถูกยึดครองอีกครั้งโดยบริเตน ภายหลังยุทธการบราแอลบูร์เกร์ก ใน ค.ศ. 1806 และการครอบครองของอังกฤษได้รับการยืนยัน โดยสนธิสัญญาอังกฤษ-ดัตช์ ใน ค.ศ. 1814
อาณานิคมแหลมยังคงอยู่ในจักรวรรดิบริติช และริเริ่มปกครองตนเองใน ค.ศ. 1872 อาณานิคมนี้ได้รวมกับจังหวัดเคปในภายหลัง ซึ่งได้ทอดยาว จากชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกภายในประเทศ และไปทางทิศตะวันออกตามแนวชายฝั่งทางตอนใต้ ซึ่งประกอบด้วยดินแดนโดยประมาณครึ่งหนึ่งของประเทศแอฟริกาใต้ในปัจจุบัน และพรมแดนสุดท้ายด้านตะวันออก ภายหลังจากทำสงครามกับโกซาอยู่หลายครั้ง จึงได้ใช้จุดยืนอยู่ที่แม่น้ำฟิซ ทางตอนเหนือของแม่น้ำออเรนจ์ หรือที่รู้จักกันในหมู่ชนเผ่าว่า ǂNūǃarib (แม่น้ำดำ) ซึ่งต่อมาถูกเรียกว่าแม่น้ำการีป (Gariep River) ทำหน้าที่เป็นเขตแดนอยู่ระยะหนึ่ง แม้ว่าบางพื้นที่ระหว่างแม่น้ำกับเขตแดนทางใต้ของบอตสวานา จะถูกเพิ่มเข้าไปในเวลาต่อมาก็ตาม
ตั้งแต่ ค.ศ. 1878 อาณานิคมนี้ได้นับรวมดินแดนเล็กๆ ของอ่าววัลวิส และหมู่เกาะเพนกวิน ซึ่งทั้งสอง เป็นดินแดนในประเทศนามิเบียในปัจจุบัน และรวมกับอาณานิคมอื่นอีกสามแห่ง คือทรานส์วาล, นาทาล และแม่น้ำออเรนจ์ เพื่อก่อตั้งเป็น สหภาพแอฟริกาใต้ ใน ค.ศ. 1910 จากนั้นจึงเปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดแหลมกู๊ดโฮป แอฟริกาใต้กลายเป็นรัฐอธิปไตยใน ค.ศ. 1931 โดยบทบัญญัติเวสต์มินสเตอร์ ใน ค.ศ. 1961 จึงกลายเป็น สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ และได้รับหน่วยเงินตราที่เรียกว่าแรนด์ ภายหลังจากการก่อตั้งจังหวัดในแอฟริกาใต้ ปัจจุบันใน ค.ศ. 1994 จังหวัดเคปถูกแบ่งออกเป็น อีสเทิร์นเคป, นอร์เทิร์นเคป และเวสเทิร์นเคป โดยมีส่วนเล็ก ๆ ภายในจังหวัดทางตะวันตกเฉียงเหนือ
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติเนเธอร์แลนด์

วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติเนเธอร์แลนด์ (ดัตช์: Nederlandse volleybalploeg (vrouwen)) เป็นทีมวอลเลย์บอลของประเทศเนเธอร์แลนด์ ทีมนี้ได้รับการบริหารโดยสหพันธ์วอลเลย์บอลเนเธอร์แลนด์ (เนโฟโบ)
ประวัติการแข่งขัน > กีฬาโอลิมปิก

ชนะเลิศ    รองชนะเลิศ    อันดับที่ 3    อันดับที่ 4
ประวัติการแข่งขัน > วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก

ชนะเลิศ    รองชนะเลิศ    อันดับที่ 3    อันดับที่ 4
ประวัติการแข่งขัน > วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์

ชนะเลิศ    รองชนะเลิศ    อันดับที่ 3    อันดับที่ 4
ประวัติการแข่งขัน > วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป

ชนะเลิศ    รองชนะเลิศ    อันดับที่ 3    อันดับที่ 4
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
FIVB profile
| ด ค กผู้ชนะวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ |
| --- | --- |
 1993:  คิวบา  1994:  บราซิล  1995:  สหรัฐ  1996:  บราซิล  1997:  รัสเซีย  1998:  บราซิล  1999:  รัสเซีย  2000:  คิวบา  2001:  สหรัฐ  2002:  รัสเซีย  2003:  จีน  2004:  บราซิล  2005:  บราซิล  2006:  บราซิล  2007:  เนเธอร์แลนด์  2008:  บราซิล  2009:  บราซิล  2010:  สหรัฐ  2011:  สหรัฐ  2012:  สหรัฐ  2013:  บราซิล  2014:  บราซิล  2015:  สหรัฐ  2016:  บราซิล  2017:  บราซิล 
| ด ค กวอลเลย์บอลหญิงชาติในทวีปยุโรป (ซีอีวี) |
| --- | --- |
สมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป
ปัจจุบัน:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  สหราชอาณาจักร อังกฤษ  ไอร์แลนด์เหนือ  สกอตแลนด์  เวลส์  กรีซ  กรีนแลนด์  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มาซิโดเนีย  มอลตา  มอลโดวา  โมนาโก  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  ไอร์แลนด์  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนีตะวันออก  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต  ยูโกสลาเวีย
สโคกลันด์

| สโคกลันด์และบริเวณแวดล้อม * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ผู้ชมสามารถเห็นระดับความสูงของเกาะในอดีตได้ชัดเจน
พิกัด: 52°38′19.2″N 5°46′26.4″E﻿ / ﻿52.638667°N 5.774000°E﻿ / 52.638667; 5.774000
ประเทศ:  เนเธอร์แลนด์
ภูมิภาค **: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iii), (v)
อ้างอิง: 739
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1995 (คณะกรรมการสมัยที่ 19)
พื้นที่: 1,306 เฮกตาร์ (3,230 เอเคอร์)
ที่ตั้งสโคกลันด์ในประเทศเนเธอร์แลนด์
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
แผนที่สโคกลันด์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2015
สโคกลันด์ (ดัตช์: Schokland) เป็นอดีตเกาะในเซยเดอร์เซในเทศบาลโนร์โตสต์โปลเดอร์ สโคกลันด์เป็นผืนดินพรุที่ยืดยาวที่หมดสภาพความเป็นเกาะหลังโนร์โตสต์โปลเดอร์ได้ผืนดินคืนจากทะเลใน ค.ศ. 1942 ในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินที่ระบายน้ำออกที่ยกสูงขึ้นเล็กน้อยและยังหลงเหลือคันกั้นน้ำบางส่วนบริเวณมิดเดิลบืร์ต ในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2014 มีผู้อยู่อาศัยบนนี้ 8 คน แต่สำนักงานสถิติเนเธอร์แลนด์รายงานว่ามีผู้อยู่อาศัยอยู่ 5 คน
ประวัติ

สถานที่นี้เคยมีมนุษย์ไปตั้งถิ่นฐาน แต่ต่อมาก็ถูกทิ้งร้างไปเพราะน้ำทะเลท่วมขึ้นมา จึงต้องอพยพผู้คนออกใน ค.ศ. 1859 แต่หลังจากระบายน้ำออกจากบริเวณเซยเดอร์เซตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 1940 พื้นที่นี้ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินที่ระบายน้ำออกไป สโคกลันด์มีร่องรอยของชุมชนมนุษย์ที่เก่าแก่ถึงสมัยก่อนประวัติศาสตร์ เป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้อย่างกล้าหาญและยาวนานของชาวดัตช์ที่จะเอาชนะน้ำซึ่งล้อมรอบเข้ามา
ระเบียงภาพ

โบสถ์สโคกลันด์ที่มิดเดิลบืร์ต
โบสถ์กับกำแพงทะเล
โบสถ์
Glacial erratic ป้ายที่ก้อนหินซ้ายเขียนเป็น "หินจากนอร์เวย์" ในภาษาดัตช์
ซากโบสถ์ที่ Ens
สโคกลันด์มองจากทางเหนือ
แหล่งข้อมูลอื่น

สโคกลันด์
คู่มือการท่องเที่ยว สโคกลันด์ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  สโคกลันด์และบริเวณแวดล้อม  แนวป้องกันน้ำดัตช์  โครงข่ายกังหันลมที่กินเดอร์ไดก์-เอลส์เฮาต์  พื้นที่ประวัติศาสตร์วิลเลมสตัด นครตอนใน และอ่าวจอดเรือ กือราเซา  อินเชนีเยอร์ เด.เอฟ. เวาดาเคอมาล (สถานีสูบน้ำด้วยเครื่องจักรไอน้ำ เด.เอฟ. เวาดา)  โดรคมาเกอไรเดอเบมสเตอร์ (แผ่นดินที่ระบายน้ำออกแห่งเบมสเตอร์)  รีตเฟลด์ชเรอเดอร์เฮยส์ (บ้านรีตเฟลด์ ชเรอเดอร์)  พื้นที่คลองวงแหวนสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 ของอัมสเตอร์ดัมภายในซิงเงิลครัคต์  ฟันแน็ลเลอฟาบรีก  นิคมการกุศล  แนวพรมแดนของจักรวรรดิโรมัน — ระบบป้องกันชายแดนแกร์มานิอาอีงแฟริออร์  |  |
| ทางธรรมชาติ |  ทะเลวัดเดิน  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล
สาธารณรัฐบาตาเวีย
ภูมิหลัง

วาระสุดท้ายของสาธารณรัฐดัตช์ซึ่งปกครองเนเธอร์แลนด์มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 16 มีมูลเหตุมาจากผลลัพธ์ของสงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ครั้งที่สี่ โดยพรรคผู้รักชาติ (Patriottentijd) ได้ทำการก่อปฏิวัติต่อการปกครองของสตัดเฮาเดอร์วิลเลิมที่ 5 เจ้าชายแห่งออเรนจ์ แต่ไม่สำเร็จเพราะถูกเข้าแทรกแซงจากพระเทวัน (พี่เขย) พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1787 เป็นผลทำให้เหล่าผู้ปฏิวัติได้ลี้ภัยในฝรั่งเศส ในขณะที่ฝั่งเนเธอร์แลนด์โดยระบอบเก่านั้นได้ปรับการปกครองให้เข้มงวดขึ้นโดยผ่านทางผู้สำเร็จราชการ (Grand Pensionary) ลอเรนส์ ปีเตอร์ แวน เดอ สปีเกิล ผู้นิยมระบอบกษัตริย์ และทำให้เนเธอร์แลนด์มีสถานะเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษ-ปรัสเซียโดยพฤตินัย และต่อมาได้ลงนามในพระราชบัญญัติรับรอง (Act of Guarantee) อย่างเป็นทางการในปีค.ศ. 1788 โดยที่บริเตนใหญ่ และปรัสเซีย เป็นผู้รับรองสถานะ อีกทั้งยังได้ร่วมในกลุ่มไตรภาคีเป็นพันธมิตรกันทั้งสามประเทศ
การปฏิวัติฝรั่งเศสซึ่งรับเอาแนวคิดทางการเมืองต่างๆ มาหล่อหลอมเหล่าคณะผู้รักชาติชาวดัตช์ทำให้ปลุกแนวคิดปฏิวัติขึ้นอีกครั้ง โดยได้สนับสนุนการปฏิวัติฝรั่งเศส และเมื่อกองทัพปฏิวัติฝรั่งเศสได้เริ่มก่อการเหล่าคณะผู้รักชาติก็มิได้ลังเลเพื่อร่วมปลดปล่อยจากการปกครองอันกดขี่โดยระบอบเก่า ฝั่งเนเธอร์แลนด์ นำโดยสตัดเฮาเดอร์ ก็ได้นำประเทศเข้าร่วมกลุ่มประเทศสหสัมพันธมิตรเพื่อต่อต้านการรุกรานโดยกองทัพของสาธารณรัฐฝรั่งเศส แต่ก็พ่ายแพ้ในที่สุด
การก่อตั้งสาธารณรัฐ

สงครามการปฏิวัติฝรั่งเศสได้ลุกลามเข้าสู่เนเธอร์แลนด์ในช่วงฤดูหนาวปีค.ศ. 1794 กองทัพฝรั่งเศสได้รุกข้ามแม่น้ำที่เย็นจนเป็นน้ำแข็งอันเคยเป็นพรมแดนทางธรรมชาติป้องกันการรุกรานจากข้าศึกภายนอก และได้รับความช่วยเหลือจากภายใน โดยเฉพาะเหล่าประชาชนจำนวนมากที่ทนไม่ไหวต่อการปกครองในระบอบเก่าโดยต้องการการปลดปล่อยและน้อมรับการช่วยเหลือของฝรั่งเศส กองทัพฝรั่งเศสสามารถตีฝ่าแนวป้องกันของกองทัพสหสัมพันธมิตร ได้แก่ บริเตนใหญ่ และปรัสเซีย ได้อย่างราบคาบ แต่อย่างไรก็ตาม ได้เกิดการปฏิวัติขึ้นแล้วในหัวเมืองต่างๆ ก่อนที่ทัพฝรั่งเศสจะเข้ามาถึงโดยมีคณะกรรมาธิการปฏิวัติเป็นผู้ปกครองชั่วคราวตามเมืองที่ก่อการสำเร็จ และยังจัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวด้วยในเวลาไล่เลี่ยกัน วิลเลิมที่ 5 เจ้าชายแห่งออเรนจ์ได้หลบหนีลี้ภัยที่อังกฤษผ่านทางเรือหาปลาเมื่อ 18 มกราคม ค.ศ. 1795
ที่มา

Israel, J.I. (1995), The Dutch Republic: Its Rise, Greatness and Fall, 1477–1806, Oxford University Press,ISBN 0-19-873072-1 hardback, ISBN 0-19-820734-4 paperback
Schama, S. (1977). Patriots and Liberators. Revolution in the Netherlands 1780–1813. New York: Vintage books. ISBN 0-679-72949-6.
Vries, J. de, and Woude, A. van der (1997), The First Modern Economy. Success, Failure, and Perseverance of the Dutch Economy, 1500–1815, Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-57825-7
อัยน์ตุฟฟีฮา

| อัยน์ตุฟฟีฮา |
| --- | --- |
หาดอัยน์ตุฟฟีฮา ด้านหลังคือหอรักษาการณ์บนหัวแหลมผาชัน
Location: ลิมจาร์ มอลตา
กลุ่ม: ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
Type: อ่าว
ประเทศลุ่มน้ำ: มอลตา

ยาวสุด: 290 เมตร (950 ฟุต)
กว้างสุด: 205 เมตร (673 ฟุต)
พื้นน้ำ: 5.43 เฮกตาร์ (64,900 ตารางหลา)
ลึกเฉลี่ย: 6.9 เมตร (23 ฟุต)
ลึกสุด: 16.4 เมตร (54 ฟุต)
ปริมาตรน้ำ: 410,000 ลูกบาศก์เมตร (14,000,000 ลูกบาศก์ฟุต)
สูงจากระดับน้ำทะเล: 0 เมตร (0 ฟุต)
อัยน์ตุฟฟีฮา (มอลตา: Għajn Tuffieħa; แปลว่า ตาน้ำต้นแอปเปิล) เป็นอ่าวและหาดทรายสีเข้มซึ่งตั้งอยู่ในหมู่บ้านลิมจาร์ ประเทศมอลตา อ่าวนี้อยู่ห่างจากโกลเดินเบย์ไปทางทิศใต้ 345 เมตร มีความพลุกพล่านน้อยกว่าโกลเดินเบย์และมีทั้งชาวมอลตาและนักท่องเที่ยวเข้ามาเที่ยว ก่อนถึงชายหาดแห่งนี้จะต้องเดินลงเนินไปตามบันไดประมาณ 200 ขั้น บริเวณชายหาดมีร้านกาแฟตั้งอยู่ที่เชิงบันไดทางเข้า บนยอดหน้าผาทางทิศตะวันตกของอ่าวอัยน์ตุฟฟีฮามีหอรักษาการณ์เก่าแก่ สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1637
ระเบียงภาพ

บันไดทางลงสู่หาด
ทิวทัศนียภาพอ่าว
หอสังเกตการณ์บนหน้าผา
หอศิลป์แอดัม

| --- | --- |
Te Pātaka Toi
th
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1999 (1999)
ที่ตั้ง: มหาวิทยาลัยวิกตอเรียแห่งเวลลิงตัน ประตู 3 เคลเบิร์นพาเหรด
พิกัดภูมิศาสตร์: 41°17′19″S 174°46′08″E﻿ / ﻿41.2886°S 174.7690°E﻿ / -41.2886; 174.7690
ประเภท: หอศิลป์
ผลงาน: คอลเลกชันศิลปะมหาวิทยาลัยวิกตอเรีย
ผู้อำนวยการ: ทีนา บาร์ตัน
เจ้าของ: มหาวิทยาลัยวิกตอเรียแห่งเวลลิงตัน
เว็บไซต์: www.adamartgallery.org.nz
ด้านหน้าของหอศิลป์แอดัม ด้านหน้าทำจากกระจก อาคารโอลด์เคิร์กตั้งอยู่ทางด้านซ้ายของหอศิลป์ และอาคารสมาพันธ์นักศึกษาตั้งอยู่ทางด้านขวา
หอศิลป์แอดัม (อังกฤษ: Adam Art Gallery; มาวรี: Te Pātaka Toi) เป็นหอศิลป์ที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะ ตั้งอยู่ในวิทยาเขตเคลเบิร์นของมหาวิทยาลัยวิกตอเรียแห่งเวลลิงตัน ในเวลลิงตัน ประเทศนิวซีแลนด์
ประวัติ

วันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1997 เจนนี ฮาร์เปอร์ และทีนา บาร์ตัน ได้เริ่มดำเนินการจัดตั้งหอศิลป์
อาคารนี้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1999 โดยเซอร์ไมเคิล ฮาร์ดี บอยส์ ผู้สำเร็จราชการนิวซีแลนด์
ผู้มีอุปการะคุณของหอศิลป์ ได้แก่ มูลนิธิมหาวิทยาลัยวิกตอเรียแห่งเวลลิงตัน รวมถึง เดนิสและเวอร์นา แอดัม (ซึ่งต่อมาหอศิลป์ได้ตั้งชื่อตามการบริจาคของพวกเขาเป็นจำนวนเงิน 1 ล้านดอลลาร์นิวซีแลนด์ในปี ค.ศ. 1998)
หอศิลป์นี้ออกแบบโดยเอียน แอธฟิลด์ โดยถูกสร้างขึ้นระหว่างอาคารมหาวิทยาลัยสามแห่ง คือ อาคารโอลด์เคิร์ก อาคารฮันเตอร์ และอาคารสมาพันธ์นักศึกษา (ด้านบนของ "Culliford stair")
บันไดสร้างขึ้นในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 เพื่อเชื่อมอาคารต่าง ๆ แต่ต้องถูกทิ้งร้างเพื่อความปลอดภัย อาคารนี้มีพื้นที่หอศิลป์ต่าง ๆ ที่ใช้จัดนิทรรศการ การแสดง การบรรยาย และการเสวนา
นิทรรศการ

นิทรรศการที่เคยจัดที่หอศิลป์ ได้แก่ โครงการเดี่ยวของโจเซฟ โคซูต (สหรัฐ), โจเซฟ กริจลี (สหรัฐ), เฟร์นังดา โกมิส (บราซิล), จาง หฺวัน (จีน), เดสทินี ดีกัน (ออสเตรเลีย), กึนเทอร์ อึคเคอร์ (เยอรมนี), ฌูเวา มารีอา กุฌเมา และเปดรู ไปวา (โปรตุเกส), เบรตต์ แกรห์ม (นิวซีแลนด์), มาร์ก แอดัมส์ (นิวซีแลนด์), กาวิน ฮิปกินส์ (นิวซีแลนด์), ดาร์ซี แลงก์ (นิวซีแลนด์), วิเวียน ลินน์ (นิวซีแลนด์), พอลลีน โรดส์ (นิวซีแลนด์) และบิลลี แอปเปิล (สหราชอาณาจักร/สหรัฐ/นิวซีแลนด์)
การแสดงที่เคยจัดขึ้นในหอศิลป์ ได้แก่ Face to Face: Contemporary Art From Taiwan; Play: Recent Video from Australia and New Zealand; Concrete Horizons: Contemporary Art from China; Breaking Ice: Revisioning Antarctica; 40yearsvideoart.de และ The Subject Now
หอศิลป์แอดัมเข้าชมได้ฟรี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Take Five: Including We Will Work With You! and NZ Sculpture Onshore, New Zealand Listener
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ด้านหลังของหอศิลป์
สเยาง์ ถุงคา ผูลกา หามี

| คำแปล: เราคือบุปผานับร้อย |
| --- | --- |
สเยาง์ ถุงคา ผูลกา หามี

เพลงชาติของเนปาล
เนื้อร้อง: พยากุล มาอิลา, พ.ศ. 2550
ทำนอง: อัมพาร์ คุรุง, พ.ศ. 2550
เผยแพร่: พ.ศ. 2550
รับไปใช้: 3 สิงหาคม พ.ศ. 2550
ก่อนหน้า: "Shreeman Gambhir"

ตัวอย่างเสียง
สเยาง์ ถุงคา ผูลกา หามี (บรรเลง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
เพลงชาติสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาลมีชื่อว่า สเยาง์ ถุงฺคา ผูลกา หามี (เนปาล: सयौँ थुँगा फूलका, ออกเสียง [sʌjʌ̃ũ̯ tʰuŋɡa pʰulka ɦami]; แปลว่า "เราคือบุปผานับร้อย") เป็นผลงานการประพันธ์เนื้อร้องโดยประทีป กุมาร ราอิ (Pradeep Kumar Rai) กวีชาวเนปาล ซึ่งรู้จักกันทั่วไปในชื่อ พยากุล มาอิลา (Byakul Maila) ทำนองโดยอัมพาร์ คุรุง (Ambar Gurung)
เพลงนี้ได้เริ่มใช้เป็นเพลงชาติเนปาลอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ในรัฐพิธีซึ่งจัดขึ้น ณ หอประชุมคณะกรรมการการวางแผนชาติ ภายในพระราชวังสิงหดรูบาร์ (Singha Durbar) อันเป็นที่ตั้งของรัฐสภาเนปาล โดยนายสุภาศ เนมวัง (Subhash Nemwang) ประธานรัฐสภาเนปาล เป็นผู้เปิดแผ่นซีดีบรรเลงเพลงชาติในพิธีดังกล่าวทั้งนี้ การเริ่มใช้เพลงชาติเนปาลใหม่อย่างเป็นทางการข้างต้น ได้มีขึ้นก่อนการผ่านกฎหมายเพื่อเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญมาสู่ระบอบสาธารณรัฐอย่างเป็นทางการประมาณ 4 เดือน
อนึ่ง คำว่าเพลงชาติในภาษาเนปาลใช้คำว่า "ราษฺฏฺริย คาน" (อักษรเทวนาครี: राष्ट्रिय गान) แต่ในเอกสารภาษาต่างประเทศมักใช้อ้างอิงถึงเพลง "ศรีมาน คัมภีระ เนปาลี" (อักษรเทวนาครี: श्रीमान् गम्भीर नेपाली) ซึ่งเป็นเพลงชาติเนปาล ในสมัยราชาธิปไตย
บทร้อง

| ภาษาเนปาล อักษรเทวนาครี | ปริวรรตเป็นอักษรโรมัน | ปริวรรตเป็นอักษรไทย | เสียงร้องตามสัทอักษรสากล | แปลไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 𝄆 सयौं थुँगा फूलका हामी, एउटै माला नेपाली  सार्वभौम भई फैलिएका, मेची-महाकाली। 𝄇    प्रकृतिका कोटि-कोटि सम्पदाको आँचल  वीरहरूका रगतले स्वतन्त्र र अटल।    ज्ञानभूमि, शान्तिभूमि, तराई, पहाड, हिमाल   अखण्ड यो प्यारो हाम्रो मातृभूमि नेपाल।    बहुल जाति, भाषा, धर्म, संस्कृति छन् विशाल  अग्रगामी राष्ट्र हाम्रो, जय जय नेपाल।। | 𝄆 Sayauṃ thuṁgā phūlakā hāmī, euṭai mālā nepālī,  Sārvabhauma bhī phailiekā, Mecī-Mahākālī. 𝄇    Prakṛtikā koṭi-koṭi sampadāko āṁcala,  Vīraharūkā ragatale svatantra ra aṭala.    Jñānabhūmi, śāntibhūmi, tarāī, pahāḍa, himāla,  Akhaṇḍa yo pyāro hāmro mātṛbhūmi nepāla.    Bahula jāti, bhāṣā, dharma, saṃskṛti chan viśāla,  Agragāmī rāṣṭra hāmro, jaya jaya Nepāla. | 𝄆 สเยาง์ ถุงฺคา ผูลกา หามี, เออุไฏ มาลา เนปาลี,  สารฺวเภาม ภอี ไผลิเอกา, เมจี-มหากาลี 𝄇    ปฺรกฤติกา โกฏี-โกฏี สมฺปทาโก อางฺจล,  วีรหรูกา รคตเล, สฺวตนฺตฺร ร อฏล.    ชฺญานภูมิ, ศานฺติภูมิ ตราอี, ปหาฑ, หิมาล,  อขณฺฑ โย ปฺยาโร หามฺโร มาตฤภูมิ เนปาล.    พหุล ชาติ, ภาษา, ธรฺม, สํสฺกฤติ ฉนฺ วิศาล,  อคฺรคามี ราษฺฏฺร หามฺโร, ชย ชย เนปาล. | 𝄆 [sʌ.jʌ̃ũ̯ tʰuŋ.ɡa ɸul.ka ɦa.mi | eu̯.ʈʌi̯ ma.la ne.pa.li |]  [sar.bʌ.bʱʌu̯m bʱʌi̯ ɸʌi̯.li.e.ka | me.t͡si ma.ɦa.ka.li ‖] 𝄇    [pɾʌ.kɾi.ti.ka ko.ʈi ko.ʈi | sʌm.pʌ.da.ko ã.t͡sʌ.lʌ |]  [bir.ɦʌ.ɾu.ka rʌ.ɡʌ.tʌ.le | so.tʌn.tɾʌ ɾʌ ʌ.ʈʌ.lʌ ‖]    [ɡja.nʌ.bʱu.mi san.ti.bʱu.mi | tʌ.ɾai̯ pa.ɦaɽ ɦi.ma.lʌ |]  [ʌ.kʰʌɳ.ɖʌ jo pja.ɾo ɦam.ɾo | mat.ɾi.bʱu.mi ne.pa.lʌ ‖]    [bʌ.ɦul d͡za.ti bʱa.sa dʱʌɾ.mʌ | sʌ̃s.kɾi.ti t͡sʰʌn bi.sa.lʌ |]  [ʌɡ.ɾʌ.ɡa.mi ɾas.ʈɾʌ ɦam.ɾo | d͡zʌ.e d͡zʌ.e ne.pa.lʌ ‖] | 𝄆 เราชาวเนปาล คือบุปผานับร้อย ร้อยรวมเป็นหนึ่งพวงมาลา,  คือผู้มีอำนาจสูงสุดของชาติ สืบเชื้อสายจากเมจีและมหากาลี. 𝄆    รวบรวมไว้ซึ่งธรรมชาติจากนับล้านแหล่ง,  ด้วยเลือดของวีรชน ความเป็นไท และความมั่นคงหนักแน่น.    แผ่นดินแห่งความรู้ สันติ ทุ่งหญ้า เนินผา ขุนเขา,  แผ่นดินที่รักยิ่งที่มิอาจแบ่งแยกได้ มาตุภูมิเนปาลแห่งเรา.    ความแตกต่างของชนชาติ ภาษา ศรัทธา และวัฒนธรรม มีความหลากหลายยิ่ง,  ไชโย ไชโย เนปาล ชาติที่ก้าวรุดหน้าของเรา! |
ดูเพิ่ม

ศรีมาน คัมภีระ เนปาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

BBC News has articles in English and Nepali about the new anthem, with a full vocal recording in the latter version.
National Anthem of Nepal (archive link)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  มิวสิกเบรนซ์ ผลงาน
อัลเกิน (ประเทศเบลเยียม)

| อัลเกิน |
| --- | --- |
เทศบาล
ศูนย์กลางของเมืองอัลเกิน
   ธง ตรา
ที่ตั้งของอัลเกินในเขตโตงเงอเริน (สีเทาเข้ม)
อัลเกินที่ตั้งของอัลเกินในประเทศเบลเยียม
พิกัด:  50°52′N 05°18′E﻿ / ﻿50.867°N 5.300°E﻿ / 50.867; 5.300
ประเทศ:  เบลเยียม
เขต:  แคว้นเฟลมิช
ชุมชน:  เฟลมิช
มณฑล:  ลิมเบิร์ก
เขตท้องถิ่น: เขตโตงเงอเริน
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Marc Penxten
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 28.14 ตร.กม. (10.86 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 11,398 คน
 • ความหนาแน่น: 405.06 คน/ตร.กม. (1,049.1 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
Postal codes: 3570
รหัสพื้นที่: 011
เว็บไซต์: www.alken.be
อัลเกิน (ดัตช์: Alken) เป็นเทศบาลในมณฑลลิมเบิร์กของประเทศเบลเยียม มีประชากรประมาณ 11,000 คน อัลเกินอยู่ทางใต้ของฮัสเซิลต์ไม่กี่กิโลเมตร และอยู่ห่างจากโตงเงอเริน 15 กิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อัลเกิน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของอัลเกิน (ดัตช์)
| ด ค กเทศบาลในจังหวัดลิมบืร์ค |
| --- | --- | --- |
| เขตฮัสเซิลต์ |  อัส  เบอริงเคน  ดีเปินเบก  เคงก์  คิงเคอโลม  ฮาเลิน  ฮัม  ฮัสเซิลต์  แฮร์ก-เดอ-สตัด  เฮิสเดิน-โซลเดอร์  เลโอโปลด์สบืร์ค  ลึมเมิน  นีวเวอร์แกร์เกิน  โอปคลับเบก  ซินต์-เตรยเดิน  เทิสเซินเดอร์โล  โซนโฮเฟิน  ซือเตินดาล  |  |
| เขตมาไซก์ |  โบโคลต์  เบร  ดิลเซิน-สโตกเกม  ฮาโมนต์-อาเคิล  แฮ็คเติล-แอ็กเซิล  เฮาต์ฮาเลิน-แฮ็ลค์เตอเริน  กินโรย  โลมเมิล  มาไซก์  เมวเวิน-เครยโตรเดอ  เนียร์เพลต์  โอเวอร์เพลต์  เปร์  |  |
| เขตโตงเงอเริน |  อัลเกิน  บิลเซิน  บอร์คโลน  เฮียร์ส  แฮร์สตัปเปอ  ฮุเซิลต์  กอร์เตสเซม  ลานาเกิน  มาสเมเคอเลิน  รีมสต์  โตงเงอเริน  ฟุเริน  แว็ลเลิน  |  |
อารามเอร์เดเนโซ

| อารามเอร์เดเนโซ Эрдэнэ Зуу хийд ལྷུན་གྲུབ་བདེ་ཆེན་གླིང་ |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาพุทธแบบทิเบต
นิกาย: เกอลุก
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ฮาร์ฮอริน จังหวัดออวอร์ฮังไก ประเทศมองโกเลีย
ประเทศ: มองโกเลีย
ที่ตั้งในมองโกเลีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 47°12′06″N 102°50′36″E﻿ / ﻿47.20167°N 102.84333°E﻿ / 47.20167; 102.84333
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: อับไต ไซน์ ข่าน
เริ่มก่อตั้ง: 1585
อารามเอร์เดเนโซ (มองโกเลีย: Эрдэнэ Зуу хийд, อักษรโรมัน: Erdene Zuu khiid, ทิเบต: ལྷུན་གྲུབ་བདེ་ཆེན་གླིང་, lhun grub bde chen gling; จีน: 光顯寺; พินอิน: Guāngxiǎn sì) เป็นอารามพุทธในประเทศมองโกเลียที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในจังหวัดออวอร์ฮังไก ห่างไปสองกิโลเมตรจากนครฮาร์ฮอริน ติดกับนครโบราณการาโกรัม อารามได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในฐานะส่วนหนึ่งของภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมหุบเขาออร์ฮอน อารามนี้เป็นอารามนิกายเกอลุกปะในศาสนาพุทธแบบทิเบต
ในผี 1939 ผู้นำคอมมิวนิสต์ ฮอร์โลกิน โชยบัลซัน มีคำสั่งให้ทำลายอารามทิ้ง เช่นเดียวกับอารามพุทธแห่งอื่น ๆ ในประเทศ รวมถึงสั่งฆ่าพระสงฆ์หลายหมื่นรูปในมองโกเลีย วัดขนาดเล็กสามหลังและกำแพงภายนอกที่เป็นสถูปเหลือรอดจากการสั่งทำลายครั้งนี้ ในปี 1944 โจเซฟ สตาลิน กดดันให้ทางการมองโกเลียอนุรักษ์สภาพของอารามเอร์เดเนโซ และอารามกันดันเทกชินเลน ไว้เพื่อเป็นสิ่งปลูกสร้างสำหรับชาวต่างชาติมาเยี่ยมชม เช่น รองประธานาธิบดีสหรัฐ เฮนรี วอลเลส เพื่อยืนยันว่ารัฐคอมมิวนิสต์นี้มีเสรีภาพในการนับถือศาสนาอยู่ ในปี 1947 อารามแปรสภาพมาเป็นพิพิธภัณฑ์และสิ้นสภาพการใช้งานทางศาสนา
หมู่วิหารสกอร์บา

| --- | --- |
บริเวณทางเข้าวิหารใต้ของหมู่วิหารสกอร์บา
ที่ตั้งหมู่วิหารสกอร์บาในประเทศมอลตา
ที่ตั้ง: อิซเซ็บบีห์ ลิมจาร์ มอลตา
พิกัด: 35°55′14.84″N 14°22′39.58″E﻿ / ﻿35.9207889°N 14.3776611°E﻿ / 35.9207889; 14.3776611
ประเภท: วิหาร หมู่บ้าน
ความเป็นมา
วัสดุ: หินปูน
สร้าง: ประมาณ 4,850 ปีก่อน ค.ศ. (ซากปรักหักพังเก่าแก่สุด) ประมาณ 3,600 ปีก่อน ค.ศ. (วิหาร)
สมัย: ระยะอาร์ดาลัม ระยะสกอร์บาเทา ระยะสกอร์บาแดง ระยะจกันตียา ระยะฮัลตาร์ชีน
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
ขุดค้น: ค.ศ. 1914–1961
ผู้ขุดค้น: เดวิด เอช. ทรัมป์
สภาพ: ซากปรักหักพัง
ผู้ถือกรรมสิทธิ์: รัฐบาลมอลตา
ผู้บริหารจัดการ: เฮริทิจมอลตา
การเปิดให้เข้าชม: เปิด
เว็บไซต์: เฮริทิจมอลตา
| วิหารหินใหญ่แห่งมอลตา (หมู่วิหารสกอร์บา) * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ช่องประตูวิหารใต้ของหมู่วิหารสกอร์บา
ประเทศ:  มอลตา
ภูมิภาค **: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iv)
อ้างอิง: 132
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1980 (คณะกรรมการสมัยที่ 4)
เพิ่มเติม: 1992, 2015
พื้นที่: 0.103 เฮกตาร์ (0.25 เอเคอร์)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
หมู่วิหารสกอร์บา (มอลตา: It-Tempji ta' Skorba) เป็นซากปรักหักพังหินใหญ่ที่ขอบด้านเหนือของย่านอิซเซ็บบีห์ในหมู่บ้านลิมจาร์ ประเทศมอลตา ซึ่งให้ข้อมูลที่ละเอียดเกี่ยวกับยุคแรกเริ่มสุดของวัฒนธรรมยุคหินใหม่ในมอลตา เพิ่งมีการขุดค้นทางโบราณคดีที่นี่ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 เท่านั้น ถือว่าค่อนข้างช้าเมื่อเทียบกับแหล่งหินใหญ่อื่น ๆ ซึ่งบางแห่งมีการขุดค้นมาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ความสำคัญของหมู่วิหารสกอร์บานำไปสู่การขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกร่วมกับหมู่วิหารหินใหญ่อีก 5 แห่งในมอลตาระหว่าง ค.ศ. 1980–2015
การขุดค้นหมู่วิหารสกอร์บาในสมัยหลังทำให้สามารถใช้วิธีการตรวจหาอายุและการวิเคราะห์แบบสมัยใหม่ได้ ตัววิหารไม่อยู่ในสภาพที่ดีนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับหมู่วิหารฮาจาร์อีมและฮัลตาร์ชีนที่สมบูรณ์กว่า อย่างไรก็ตาม ความสำคัญของแหล่งโบราณคดีแห่งนี้ไม่ได้อยู่ที่ซากปรักหักพัง แต่อยู่ที่โบราณวัตถุที่รวบรวมได้จากการขุดค้นมากกว่า