เรื่องอื้อฉาวการลงทุนแมดอฟฟ์
การสืบสวนหาผู้ร่วมทำความผิด

ผู้สืบสวนได้พยายามสืบหาบุคคลอื่นที่มีส่วนร่วมในธุรกิจนี้ แม้ว่าแมดอฟฟ์จะกล่าวว่า เขามีความผิดในการดำเนินการธุรกิจนี้แต่เพียงผู้เดียว
ส่วนทนายผู้หนึ่งที่เป็นตัวแทนผู้ลงทุนหลายรายกล่าวว่า "ต้องมีใครสร้างภาพว่ามีผลกำไร" และเสนอว่า ต้องมีทีมที่คอยขายและซื้อหุ้น ทำบัญชีปลอม และยื่นรายงานให้แก่องค์กรที่ดูแลควบคุม
ส่วนประธานของสมาคมผู้ตรวจสอบการฉ้อฉลที่รับรอง (Association of Certified Fraud Examiners) กล่าวว่า "เพื่อที่จะทำธุรกิจนี้ได้แต่เพียงผู้เดียว เขาจะต้องทำงานทั้งวันทั้งคืน ไม่มีพักร้อนไม่มีเวลาพัก
เขาจะต้องเลี้ยงดูธุรกิจพอนซี่นี่วันต่อวัน
และอะไรจะเกิดขึ้นถ้าเขาไม่อยู่ ใครจะดูแลเมื่อมีคนโทรเข้ามาในระหว่างที่เขาพักร้อนแล้วกล่าวว่า 'ฉันต้องการเบิกเงินของฉัน'"
ส่วนทนายตลาดหลักทรัพย์อีกผู้หนึ่งกล่าวว่า การทำรายงานแจ้งบัญชีที่แสดงการค้าขายจะต้องมีส่วนร่วมจากบุคคลอื่น ๆ
จะต้องมีสำนักงานและบุคคลทำงานสนับสนุน บุคคลที่รู้ว่าราคาหุ้นในตลาดที่กำลังค้าขายคืออะไร
จะต้องมีนักบัญชีที่ทำบัญชีของบริษัทให้เข้ากับรายงานแจ้งยอดที่ส่งไปให้ลูกค้า อย่างน้อย ๆ ก็โดยผิวเผิน
บริษัท Cohmad Securities - ที่แมดอฟฟ์เป็นเจ้าของ 10-20% และมีที่อยู่ที่เดียวกับบริษัทของแมดอฟฟ์ในนครนิวยอร์ก SEC โจทประธานกรรมการของบริษัทคือ Maurice J. Cohn ลูกสาวของเขาคือ Marcia Beth Cohn และนายหน้าคือ Robert M. Jaffe ว่าทำผิดฐานฉ้อฉล 4 กระทงใน "การไม่ใส่ใจในความจริงอย่างตั้งใจหรืออย่างหละหลวม ที่แสดงว่าแมดอฟฟ์กำลังทำการฉ้อฉล" ส่วนทรัสตีผู้ทำหน้าที่ตามเงินคืนคือนายพิการ์ด ได้ฟ้องคดีต่อบริษัทด้วย แต่ว่านาย Jaffe ได้ร้องให้ศาลยกฟ้องทั้งในสองกรณี
นาย Stanley Chais ผู้เป็นคนส่งเงินลูกค้าให้แมดอฟฟ์บริหาร - ในวันที่ 1 พฤษภาคม 2552 นายพิการด์ฟ้องเพื่อเรียกเงินคืนจากนาย Chais ผู้มีอายุ 82 ปี โดยอ้างว่าเขา "รู้หรือควรจะรู้" ว่ากำลังมีส่วนในธุรกิจพอนซี่เมื่อการลงทุนของครอบครัวของเขาได้รับผลกำไรโดยเฉลี่ย 40% ต่อปี และว่า เขาเป็นผู้ได้รับผลประโยชน์หลักคนหนึ่งเป็นเวลาอย่างน้อย 30 ปี ทำให้ครอบครัวของเขาสามารถถอนเงินเกินกว่า 1,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 32,993 ล้านบาท) ตั้งแต่ปี 2538 โดยที่ SEC ก็ฟ้องคดีในทำนองเช่นกัน ในวันที่ 22 กันยายน 2552 อัยการสูงสุดของรัฐแคลิฟอร์เนียฟ้องเรียกค่าเสียหาย 25 ล้านดอลลาร์สหรัฐบวกค่าชดใช้เหยื่อ โดยอ้างว่า นาย Chais เป็นคนกลางในธุรกิจพอนซี่ ต่อมาวันที่ 26 กันยายน 2553 เขาจึงได้เสียชีวิตที่อายุขัย 84 ปีเนื่องจากโรคเลือด
บริษัท Madoff Securities International Ltd. ในนครลอนดอน
นายคาร์ล แชปิโร ผู้เป็นนักธุรกิจเกี่ยวกับเสื้อผ้าผู้หญิง เป็นเศรษฐีและนักการกุศล เป็นเพื่อนที่เก่าแก่ที่สุดและผู้ช่วยเหลือแมดอฟฟ์มากที่สุด และได้ช่วยแมดอฟฟ์เริ่มบริษัทลงทุนในปี 2503 แต่ว่า นายแชปิโรไม่เคยทำธุรกิจการเงินเอง ในปี 2514 เขาขายธุรกิจเสื้อผ้าได้เงิน 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แล้วลงทุนกับแมดอฟฟ์โดยมาก ซึ่งงอกเงยเป็นเงินหลายร้อยล้านดอลลาร์ และอาจจะเกิน 1,000 ล้าน นายแชปิโรเองเสียเงินไปประมาณ 400 ล้านเหรียญ โดยที่ 250 ล้านเหรียญลงทุนกับแมดอฟฟ์ 10 วันก่อนที่เขาจะถูกจับ มูลนิธิการกุศลของเขาสูญเงินมากกว่า 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่อมาในเดือนธันวาคม 2553 นายแชปิโร บุคคลและองค์กรอื่น ๆ ที่สัมพันธ์กัน ได้ตกลงให้รัฐบาลกลางริบทรัพย์รวมกันเป็นจำนวน 625 ล้านเหรียญสหรัฐ (ประมาณ 18,712 ล้านบาท) ซึ่งเป็นวงเงินที่มากกว่าทรัพย์สินสุทธิที่นายแชปิโรและภรรยามี และมากกว่ารายได้ปลอมที่ถอนจากกองทุนของแมดอฟฟ์ เพื่อเปลื้องตนจากการฟ้องคดีแพ่งของรัฐบาล แม้ว่าจะไม่ได้เปลื้องความผิดทางอาชญากรรมถ้ามี
นาย David G. Friehling อายุ 49 ปี ผู้เป็นนักบัญชีผู้เดียวที่บริษัท Friehling & Horowitz ได้ให้การปฏิเสธความผิดเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม 2552 ในคดีการฉ้อฉลหลักทรัพย์ ในฐานช่วยเหลือและสนับสนุนการฉ้อฉลและยื่นเอกสารตรวจสอบบัญชีปลอมให้แก่ SEC ต่อมาวันที่ 3 พฤศจิกายน 2552 เขาจึงให้การสารภาพผิด บทบาทของเขาช่วยทำกรณีนี้ให้เป็นการฉ้อฉลทางบัญชีที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา ใหญ่ยิ่งกว่าการฉ้อฉล 11,800 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 507,526 ล้านบาท) ของบริษัท WorldCom ที่พบในปี 2545
ปีเตอร์ แมดอฟฟ์ น้องชายของแมดอฟฟ์ อายุ 63 ปี เป็นกรรมการฝ่ายปฏิบัติตามกฎหมาย ทำงานร่วมกับพี่ชายเบอร์นี่กว่า 40 ปี และดำเนินการในกิจประจำวันใน 20 ปีที่ผ่านมา เป็นผู้ช่วยสร้างระบบการค้าขายทางคอมพิวเตอร์ที่ใช้ในตลาดหลักทรัพย์ NASDAQ ต่อมาวันที่ 20 ธันวาคม 2555 เขาได้ถูกตัดสินจำคุก 10 ปีในฐานะมีส่วนร่วมในการฉ้อฉล
รูธ แมดอฟฟ์ ภรรยาของแมดอฟฟ์ ตกลงที่จะเก็บเหลือทรัพย์สินส่วนตัวเพียง 2.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากทรัพย์สินทั้งหมด 80 ล้านดอลลาร์ โดยเป็นข้อตกลงในการตัดสินคดีของแมดอฟฟ์ แต่ว่า ทรัพย์ที่ว่าไม่ได้รับการป้องกันจากการฟ้องคดีของผู้ลงทุนต่าง ๆ และจากทรัสตีที่พยายามหาทรัพย์มาคืนผู้ลงทุนอื่น ๆ ดังนั้นต่อมาในวันที่ 29 กรกฎาคม 2552 ทรัสตีคือนายปิการ์ด ก็ฟ้องคดีเธอเรียกทรัพย์เป็นจำนวน 45 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งโจทฟ้องคดีกล่าวว่า "ช่วยให้เธอมีชีวิตที่หรูหรา" ตามสำนวนฟ้องศาล เธอได้รับเงินกว่า 3 ล้านดอลลาร์สหรัฐจากธุรกิจใน 6 ปีที่ผ่านมาเพื่อชำระค่าใช่จ่ายผ่านบัตรเครดิตของเธอ และอีก 2 ล้านเหรียญให้กับธุรกิจที่ช่วยดูแลบำรุงสัตว์เลี้ยง และว่า "รูธ แมดอฟฟ์ไม่ใช่ลูกจ้างของบริษัท BLMIS (บริษัทของแมดอฟฟ์) แต่ว่า เงินเป็นล้าน ๆ เหรียญที่เป็นของ BLMIS และลูกค้ากลับย้ายไปอยู่ในบัญชีส่วนตัวของเธอโดยไม่มีเหตุผลทางธุรกิจที่สมควรหรือเป็นประโยชน์ต่อบริษัทใด ๆ แต่เป็นเพราะความสัมพันธ์ส่วนตัวของเธอกับเบอร์นาร์ด แมดอฟฟ์" ก่อนที่ธุรกิจจะล้ม คือวันที่ 25 พฤศจิกายน 2551 เธอเบิกเงิน 5.5 ล้านดอลลาร์ และวันที่ 10 ธันวาคม 2551 เบิกอีก 10 ล้านดอลลาร์จากบัญชีของเธอที่บริษัท Cohmad ซึ่งเป็นบริษัทที่ส่งเงินให้แมดอฟฟ์ ที่มีสำนักงานเดียวกับสำนักงานใหญ่ของแมดอฟฟ์ และที่แมดอฟฟ์เป็นหุ้นส่วน นอกจากนั้นแล้ว ในเดือนพฤศจิกายน เธอยังได้รับเงินอีก 2 ล้านดอลลาร์จากบริษัทสามีของเธอในลอนดอน คือ Madoff Securities International Ltd แต่ว่า เธอไม่ได้ถูกฟ้องในฐานะทำผิดกฎหมายใด ๆ และผู้ดำเนินคดีก็ไม่เคยสอบความกับเธอ มีคนเห็นเธอใช้รถไฟใต้ดินในนครนิวยอร์ก และเธอก็ไม่ได้ไปฟังศาลตัดสินคดีสามีของเธอ
ลูกชายของแมดอฟฟ์ คือ มาร์ก (อายุ 45 ปี) และแอนดรู (อายุ 42 ปี) ได้ทำงานในแผนกค้าขายหุ้นของสำนักงานในนิวยอร์ก แต่ก็ได้หาเงินจากนักลงทุนเพื่อลงทุนในกองทุนของบิดาของตนด้วย ทรัพย์สินของพวกเขาถูกอายัดในวันที่ 31 มีนาคม 2552 ทั้งสองได้ห่างเหินไปจากบิดาของตนตั้งแต่วันที่ 10 ธันวาคม 2551 และไม่ได้คุยกับมารดาของตนตั้งแต่นั้น ซึ่งบางคนเชื่อว่า เป็นเพียงแค่การแสดงละครเพื่อปกป้องทรัพย์สินของตนจากการถูกฟ้อง ในวันที่ 2 ตุลาคม 2552 ทรัสตีปิการ์ดได้ฟ้องเอาทรัพย์รวมมูลค่า 198,743,299 ดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 6,657 ล้านบาท) จากลูกชายรวมทั้งพี่ชายและหลานสาวของแมดอฟฟ์ ต่อมาวันที่ 15 มีนาคม 2553 ลูกชายทั้งสองได้ร้องศาลให้ยกฟ้อง แต่ว่า ในวันที่ 11 ธันวาคม 2553 ซึ่งเป็นวันครบปีที่ 2 ของการจับกุมแมดอฟฟ์ มีคนพบนายมาร์กผูกคอตายในห้องพักของเขา ส่วนนายแอนดรูต่อมาเสียชีวิตในวันที่ 3 กันยายน 2557 ด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง
Frank DiPascali อายุ 52 ปี ที่เรียกตัวเองว่า "ผู้อำนวยการค้าขายสัญญาซื้อขายในอนาคต" และ "ประธานกรรมการฝ่ายการเงิน" ของบริษัท Madoff Securities ยอมรับผิดในวัน 11 สิงหาคม 2009 ในข้อหา 10 กระทงคือ การรวมหัวคบคิด การฉ้อฉลหลักทรัพย์ การฉ้อฉลโดยการให้คำปรึกษาการลงทุน การฉ้อฉลทางไปรษณีย์ การฉ้อฉลทางการสื่อสาร การเบิกความเท็จ การหลีกเลี่ยงภาษีรายได้ การซักฟอกเงินระหว่างประเทศ การปลอมแปลงเอกสารและบันทึกในฐานเป็นนายหน้า และฐานเป็นผู้ให้คำปรึกษาการลงทุน เขาได้ตกลงที่จะให้รายละเอียดในคดีและให้รายละเอียดเกี่ยวกับผู้ทำผิดอื่น ๆ โดยจะถูกตัดสินในเดือนพฤษภาคม 2553 ผู้ดำเนินคดีต้องการริบทรัพย์จำนวน 170,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เท่ากับที่ทำกับแมดอฟฟ์ ซึ่งเท่ากับเงินที่ได้จากนักลงทุนและจ่ายให้นักลงทุนอื่น และในวันเดียวกัน SEC ก็ฟ้องคดีแพ่งต่อนาย DiPascali ด้วย เขาถูกขังสองอาทิตย์ก่อนที่จะปล่อยตัวเพื่อฟังคำตัดสิน แต่ในวันที่ 7 พฤษภาคม เขาได้เสียชีวิตเพราะมะเร็งปอดในขณะที่ยังรอฟังคำตัดสิน
Enrica Cotellessa-Pitz ผู้ควบคุมบัญชีของบริษัท Bernard L. Madoff Investment Securities LLC แม้ว่าจะไม่ใช่ผู้สอบบัญชีที่ได้รับอนุญาต แต่เช็คของบริษัทที่สั่งจ่ายให้กับบริษัท Cohmad Securities มีลายเซ็นของเธอ โดยจ่ายเป็นค่าคอมมิชชั่น เธอเป็นผู้อำนวยการติดต่อระหว่าง SEC และ BLMIS เกี่ยวกับการบัญชีของบริษัท
บริษัท Fairfield Greenwich Group มีกองทุน "Fairfield Sentry" ซึ่งส่งเงินลูกค้าให้แมดอฟฟ์บริหาร วันที่ 1 เมษายน 2542 รัฐแมสซาชูเซตส์ฟ้องคดีแพ่งโจทบริษัทว่า ทำการฉ้อฉล ไม่ดูแลผลประโยชน์ให้ลูกค้าเพราะไม่ได้ตรวจสอบการลงทุนให้ดี โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อปรับ และคืนเงินให้กับผู้ลงทุนชาวแมสซาชูเซตส์ สำหรับทรัพย์สินที่สูญเสียไป และการขอคืนค่าธรรมเนียมและค่าบริการที่จ่ายให้แก่บริษัทโดยนักลงทุนที่เสียทรัพย์สิน คำฟ้องอ้างว่าในปี 2548 แมดอฟฟ์ได้สอนให้พนักงานของบริษัทตอบคำถามทนายของ SEC ที่กำลังตรวจสอบคำร้องของนายแฮร์รี่ มาโกโปโลส เกี่ยวกับการดำเนินงานของแมดอฟฟ์ รัฐบาลไม่มีแผนที่จะตกลงกันนอกศาลทั้ง ๆ ที่บริษัทก็ได้เสนอว่าจะคืนเงินให้กับนักลงทุนชาวแมสซาชูเซตส์ทั้งหมด และมีแผนที่จะบังคับให้บริษัทอธิบายอีเมลและหลักฐานอื่น ๆ ที่แสดงว่า เจ้าหน้าที่บริษัทรู้ถึงปัญหาเกี่ยวกับแมดอฟฟ์แต่ไม่แจ้งแก่ลูกค้า ในวันที่ 18 พฤษภาคม 2542 ทรัสตีคือนายปิการ์ดได้ฟ้องบริษัทเพื่อเรียกเงินคืน 3,200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 110,447 ล้านบาท) ในช่วงเวลาตั้งแต่ปี 2545-ธันวาคม 2551 แต่ว่า เงินอาจจะอยู่ในมือของลูกค้าบริษัทแล้ว ซึ่งนายปิการ์ดจะไม่สามารถเรียกคืนได้เพราะไม่ใช่ลูกค้าโดยตรงของแมดอฟฟ์
นาย J. Ezra Merkin ผู้เป็นผู้ให้คำปรึกษาการลงทุนและนักการกุศลชื่อดัง ได้ถูกฟ้องในศาลเกี่ยวกับบทบาทเป็นผู้บริหารกองทุนที่ส่งเงินต่อให้แมดอฟฟ์ วันที่ 6 เมษายน 2552 อัยการสูงสุดของรัฐนิวยอร์กได้ฟ้องคดีแพ่งในฐานฉ้อฉล โดยกล่าวหานาย Merkin ว่า "ทรยศผู้ลงทุนเป็นร้อย ๆ" โดยย้ายเงินของลูกค้า 2,400 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 84,894 ล้านบาท) ไปเข้ากองทุนของแมดอฟฟ์โดยไม่ได้แจ้งลูกค้า สำนวนฟ้องแสดงว่า เขาได้โกหกเกี่ยวกับการลงทุนกับแมดอฟฟ์ ไม่เปิดเผยความขัดแย้งทางผลประโยชน์ และได้รับค่าธรรมเนียมเป็นจำนวน 470 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 16,625 ล้านบาท) จากกองทุนที่เขาบริหาร 3 กองทุน แม้ว่าเขาได้สัญญาว่าจะบริหารกองทุนเองอย่างแข็งขัน แต่ความจริงเป็นการลวงผู้ลงทุนในเรื่องการลงทุนกับแมดอฟฟ์ ลวงทั้งในรายงานประจำไตรมาศ ในการเสนอข้อมูลต่อนักลงทุน และในการสนทนากับนักลงทุน คือ "นาย Merkin แสดงตัวเองว่าเป็นกูรูการลงทุน แต่ความจริงแล้ว เป็นเพียงแต่ผู้เชี่ยวชาญในการวางตลาด"
นายเจฟฟรีย์ พิเคาเออร์ และภรรยาคือนางบาร์บารา มีบัญชีกับแมดอฟฟ์อยู่กว่า 2 โหล เขาเคยทำงานเป็นทนาย นักบัญชี และนักลงทุนที่ซื้อขายบริษัทดูแลสุขภาพและบริษัทเทคโนโลยี มูลนิธิการกุศลของนาย Picower เคยกล่าวว่า มูลนิธิมีบัญชีกองทุนกับแมดอฟฟ์ที่มีค่าเกือบ 1,000 ล้านเหรียญในครั้งหนึ่ง ต่อมาในวันที่ 25 ตุลาคม 2552 นาย Picower เมื่อมีอายุ 67 ปี ได้เสียชีวิตจากกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือดแล้วจมน้ำตายในสระน้ำในบ้าน แล้วในวันที่ 17 ธันวาคม 2553 ผู้จัดการมรดกของเขาได้ตกลงให้ยึดทรัพย์เป็นจำนวน 7,200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 217,145 ล้านบาท) เพื่อนำไปจ่ายคืนผู้ลงทุนอื่น ๆ
บริษัท Tremont Group Holdings เริ่มกองทุนที่ส่งเงินให้กับแมดอฟฟ์โดยส่วนเดียวในปี 2540 ในเดือนธันวาคม 2553 ทรัสตีคือนายปิการ์ดฟ้องบริษัทเรียกร้องเงินเป็นจำนวน 3,000 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 89,939 ล้านบาท) ที่ผู้ลงทุนสูญเสียเพราะแมดอฟฟ์ สำนวนคดีอ้างว่า บริษัทไม่ได้ตรวจสอบแมดอฟฟ์อย่างเป็นกลาง ที่สมเหตุผล ที่มีความหมาย ต่อมาในเดือนกรกฎาคม 2554 บริษัทจึงได้ยอมตกลงนอกศาลโดยจ่ายเงินเป็นจำนวน 1,000 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 29,564 ล้านบาท)
บริษัท Maxam Capital ที่ลงทุนผ่านบริษัท Tremont โดยที่ผู้จัดตั้งบริษัทคือ Sandra L. Manzke ถูกอายัดทรัพย์ชั่วคราว
นาย Daniel Bonventre ซึ่งเป็นอดีตผู้อำนวยการฝ่ายดำเนินงานของ BMIS
Joann Crupi (เมืองเวสต์ฟิลด์ รัฐนิวเจอร์ซีย์) และ Annette Bongiorno (เมือง Boca Raton รัฐฟลอริดา) ถูกจับเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2553 เป็นพนักงานฝ่ายสนับสนุนที่ "เจ้าหน้าที่ได้กล่าวว่า Bongiorno เป็นหัวหน้าพนักงานและมีหน้าที่ตอบคำถามของลูกค้าของแมดอฟฟ์เกี่ยวกับบัญชีของตน เจ้าหน้าที่อ้างว่า เธอเป็นหัวหน้าในการทำเอกสารปลอม"
Jerome O’Hara และ George Perez ซึ่งเป็นลูกจ้างเก่าแก่ของ BLMIS ถูกกล่าวหาโดยมีความผิด 33 กระทง