stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตูอีโตงาเฟฟีเน

ที่พำนักของตามาฮา พระธิดาของตูอีโตงาเฟฟีเน
ตูอีโตงาเฟฟีเน หรือ ตูอีโตงาสตรี (ตองงา: Tuʻi Tonga Fefine) เป็นพระราชอิสริยยศของพระทายาทฝ่ายหญิงพระองค์ใหญ่ในตูอีโตงา ซึ่งเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณของตองงา ในอดีตผู้ดำรงตำแหน่งตูอีโตงาเฟฟีเนถือได้ว่ามีสถานะทางสังคมสูงกว่าตูอีโตงาด้วย ปัจจุบันไม่มีการให้พระอิสริยยศนี้แก่ผู้ใด อ้างตามธรรมเนียมคาดว่าเจ้าหญิงซีนาอีตากาลาอีลางีเลกา พระราชธิดาในพระเจ้าอูลูอากีมาตาที่ 1 เป็นผู้ดำรงตำแหน่งตูอีโตงาเฟฟีเนพระองค์แรก การอภิเษกสมรสของตูอีโตงาเฟฟีเนกับชายชาวตองงาถูกมองว่าไม่เหมาะสม โดยมีการคาดหวังว่าตูอีโตงาเฟฟีเนจะประพฤติพรหมจรรย์หรือมิฉะนั้นต้องอภิเษกสมรสกับชาวต่างถิ่นผู้ทรงศักดิ์ ตูอีโตงาเฟฟีเนพระองค์แรกอภิเษกสมรสกับผู้ทรงศักดิ์ชาวฟีจี ซึ่งก่อให้เกิดราชตระกูลฟีจีหรือฮาอะฟาเลฟีซี ตูอีโตงาเฟฟีเนในรุ่นถัดมาก็ได้รับการคาดหมายให้อภิเษกสมรสกับฮาอะฟาเลฟีซีด้วย กลยุทธ์การอภิเษกสมรสระหว่างตูอีโตงาเฟฟีเนกับชนต่างถิ่นนั้นเป็นการช่วยรักษาความมั่นคงในตำแหน่งให้กับตูอีโตงา มิเช่นนั้นพระธิดาของตูอีโตงาเฟฟีเนจะดำรงพระอิสริยยศเหนือกว่าตูอีโตงาได้
การดำรงพระอิสริยยศตูอีโตงาเฟฟีเนเป็นการดำรงพระอิสริยยศตลอดพระชนม์ชีพ อย่างไรก็ตาม พระองค์จะดำรงตำแหน่งผู้นำทางจิตวิญญาณสูงสุดของตองงาจนกระทั่งพระองค์มีพระธิดา การมีพระธิดานั้นส่งผลให้พระธิดามีสถานะเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณสูงสุดของตองงาทันที โดยจะมีพระอิสริยยศว่าตามาฮา (ธิดาศักดิ์สิทธิ์)
รายพระนามตูอีโตงาเฟฟีเน

| ลำดับที่ | พระนาม | พระบิดา/พระมารดา | พระบิดา/พระมารดา | พระสวามี | พระบุตร | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ? | เจ้าหญิงลาตูตามา  ตองงา: Latutama | พระเจ้าโมโม (ตูอีโตงาที่ 10) | ไม่ทราบ | – | – |  |
|  ? | เจ้าหญิงฟาตาเฟฮี  ตองงา: Fatafehi | พระเจ้าตูอิตาตูอิ (ตูอีโตงาที่ 11) | นูอา | – | – | สิ้นพระชนม์ที่ลาปาฮา พระศพฝังที่ลางีเลกา (เฮเกตา) |
| 1 | เจ้าหญิงซีนาอีตากาลาอีลางีเลกา  ตองงา: Sinaitakala-'i-Langileka | พระเจ้าอูลูอากีมาตาที่ 1 (ตูอีโตงาที่ 29) | มาตาอุกีปา | ตาปูโออีซีแห่งฟีจี | พระโอรส 1 พระองค์ พระธิดา 1 พระองค์ | สิ้นพระชนม์ที่ลาปาฮา พระศพฝังที่ลางีเลกา (เฮเกตา) |
| 2 | เจ้าหญิงเอกูตีงาปีปีกี  ตองงา: 'Ekutingapipiki | พระเจ้าฟาตาเฟฮี (ตูอีโตงาที่ 30) | ไม่ทราบ | เจ้าชายโฟโนมานู | พระโอรส 4 พระองค์  พระธิดา 3 พระองค์ |  |
| 3 | เจ้าหญิงซีนาอีตากาลาอิโลตูโนโฟ  ตองงา: Sinaitakala-'i-Lotunofo | พระเจ้าอูลูอากีมาตาที่ 2 (ตูอีโตงาที่ 32) | พระนางโตอามาอิตากิ | ตูงีมานาอีอา | พระธิดา 2 พระองค์ | สิ้นพระชนม์ที่ลาปาฮา พระศพฝังที่ลางีโลตูโนโฟ |
| 4 | เจ้าหญิงซีนาอีตากาลาอิฟานากาวาลีลางี  ตองงา: Sinaitakala-'i-Fanakavalilangi | พระเจ้าฟากานาอะนาอา (ตูอีโตงาที่ 34) | พระนางโตโงเตอาโมเฮโอโฟ | เฟโฮโก โมเอลางีอิฟีซี (ตูอิลาเกปาที่ 1) | พระโอรส 1 พระองค์  พระธิดา 3 พระองค์ | สิ้นพระชนม์ที่ลาปาฮา พระศพฝังที่ลางีฟานากาวาลี |
| 5 | เจ้าหญิงตาเอโมเอมีมี  ตองงา: Taemoemimi | พระเจ้าฟาตาเฟฮี ตูอิปูโลตูที่ 2 (ตูอีโตงาที่ 35) | ตูอิโลโกมานู | – | – | – |
| 6 | เจ้าหญิงฟาตาเฟฮี นานาซีเปาอู  ตองงา: Fatafehi Nanasipau'u | พระเจ้าฟาตาเฟฮี ตูอิปูโลตูที่ 2 (ตูอีโตงาที่ 35) | ลาอูมานากีลูเป | 1. ลาตูนีปูลูอิเตอาฟูอา (ตูอิลาเกปาที่ 2) 2. ฮาเวอาตูงูอา (ตูอิฮาอะเตอีโฮที่ 4) | พระโอรส 4 พระองค์  พระธิดา 3 พระองค์ | สิ้นพระชนม์ที่ลิฟูกา พระศพฝังที่ลางีโอโลเวฮี |
| 7 | เจ้าหญิงซีนาอีตากาลาอิเฟกีเตเตเล  ตองงา: Sinaitakala-'i-Fekitetele | พระเจ้าฟาตาเฟฮี เปาลาโฮ (ตูอีโตงาที่ 36) | พระนางตูโปอูโมเฮโอโฟ (ตูอิกาโนกูโปลูที่ 12) | วูนา ฟาโอตูซีอา ฟากาฮีกูโออูอีฮา (ตูอิฮาอะเตอีโฮที่ 6) | พระโอรส 1 พระองค์  พระธิดา 1 พระองค์ | สิ้นพระชนม์ที่ลาปาฮา พระศพฝังที่ลางีเฟกีเตเตเล |
| 8 | เจ้าหญิงฟาตาเฟฮี ลาปาฮา  ตองงา: Fatafehi Lapaha | พระเจ้าฟาตาเฟฮี เปาลาโฮ (ตูอีโตงาที่ 36) | พระนางตูโปอูโมเฮโอโฟ (ตูอิกาโนกูโปลูที่ 12) | 1. วูนา ฟาโอตูซีอา ฟากาฮีกูโออูอีฮา (ตูอิฮาอะเตอีโฮที่ 6) 2. ฟีฟีตาปูกู (ตูอิฮาอะงานาที่ 2) | พระโอรส 1 พระองค์  พระธิดา 1 พระองค์ | พระศพฝังที่ลางีลาฮี |
| 9 | เจ้าหญิงฟาตาเฟฮี ฮาอะไป  ตองงา: Fatafehi Ha'apai | พระเจ้าฟาตาเฟฮี เปาลาโฮ (ตูอีโตงาที่ 36) | พระนางตูโปอูโมเฮโอโฟ (ตูอิกาโนกูโปลูที่ 12) | ตากีตากีมาโลฮี (วูนาที่ 3 และตูอิวาวาอู) | พระโอรส 1 พระองค์ |  |
แหล่งข้อมูล

Royal Ark
โรงเรียนศึกษานารี

สำหรับเพลงของลาบานูน ดูที่ ศึกษานารี
| โรงเรียนศึกษานารี Suksanari School |
| --- | --- |



พิกัด: 13°44′06″N 100°29′44″E﻿ / ﻿13.734986°N 100.495418°E﻿ / 13.734986; 100.495418
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ศ.น.(S.N.R)
ประเภท: รัฐบาล
คำขวัญ: บาลี: ธมฺโม วิชฺชา จ ปญฺญา จ นิจฺจภิยฺโย ปวทุฒเต (คุณธรรม ความรู้ และปัญญา ยังบุคคลให้เจริญรุ่งเรืองถาวร)
สถาปนา: 25 มิถุนายน พ.ศ. 2453
หน่วยงานกำกับ: สพฐ.
ผู้อำนวยการ: ลัดดา เจียมจูไร
สี:   น้ำตาล - เหลือง
เพลง: มาร์ชศึกษานารี
ดอกไม้: ดอกตะแบก
เว็บไซต์: www.snr.ac.th
โรงเรียนศึกษานารี (Suksanari; อักษรย่อ: ศ.น., S.N.R) เป็นโรงเรียนหญิงในกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ที่ ถนนประชาธิปก แขวงวัดกัลยาณ์ เขตธนบุรี มีการเรียนการสอนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6
โรงเรียนสามสมเด็จ

โรงเรียนศึกษานารี ได้ชื่อว่าเป็นโรงเรียนสามสมเด็จ คือ
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (นวม พุทฺธสโร) ผู้ให้กำเนิดโรงเรียนศึกษานารี
สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ผู้ประทานที่ดินที่ตั้งโรงเรียนศึกษานารี
สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี นักเรียนเก่าโรงเรียนสตรีอุดมวิทยายน
ศาลาพุทธสรานุสรณ์

เป็นสถานที่ประดิษฐานพระพุทธรูปประจำโรงเรียน และประดิษฐานรูปเหมือนของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (นวม พุทธสรมหาเถระ) เจ้าอาวาสวัดอนงคารามรูปที่ 6 ผู้ก่อตั้งโรงเรียนศึกษานารี เป็นสถานที่ศักสิทธิ์ 
เป็นที่เคารพบูชาของครู ผู้ปกครองและนักเรียนโรงเรียนศึกษานารี สร้างขึ้นในโอกาสครบรอบ 84 ปี แห่งการก่อตั้งโรงเรียนศึกษานารี เมื่อปี พ.ศ. 2530
มาตรฐานคุณภาพของโรงเรียน

โรงเรียนสพฐ.
วงดนตรีลูกทุ่งเยาวชนชนะเลิศรายการชิงช้าสวรรค์ระดับประเทศไทย บริษัท เวิร์คพ้อยท์เอ็นเตอร์เท็นเม้นต์ จำกัด (มหาชน) และรายการยามาฮ่าลูกทุ่งคอนเทสต์ บริษัทสยามดนตรียามาฮ่า จำกัด
เกียรติประวัติครู

บุคลาการต้นแบบปฏิรูปกระบวนการเรียนรู้รางวัลครูเกียรติยศ พ.ศ. 2545 จากกรมสามัญศึกษากระทรวงศึกษาธิการ
ครูต้นแบบปี 2545, 2546 สังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
ครูแกนนำปฏิรูปการเรียนรู้ ประจำปี 2544 - 2546 จากกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
ครูแม่แบบวิชาภาษาไทย ปี 2536, 2539 จากกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
ครูที่ปรึกษาดีเด่นในการดูแลช่วยเหลือนักเรียนตามระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนของกรมสามัญศึกษา ปี 2544 กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
ครูดีที่หนูรัก ปีการศึกษา 2544 จากกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
ครูผู้มีความรู้ความสามารถ และครูชำนาญการพิเศษ (ครู ค.ศ. 3) จากสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ครูดีในดวงใจ ปีการศึกษา 2546, 2547 จากสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 3
ได้รับโล่เกียรติยศและประกาศเกียรติคุณ “Professional of Teacher Awards 2004” ครูดีสร้างผลงานแทนคุณแผ่นดินเพื่อชาติไทย จัดโดย Teacher of Model Magazine
ครูผู้มีผลงานวิจัยดีเด่นจากสมาคมวิจัยสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย
ครูผู้ชนะเลิศประกวดสื่อการสอน ของศูนย์พัฒนาวิชาการ กลุ่มสาระการเรียนรู้วิชาภาษาไทย ระดับ สพท. กทม. เขต 3
ครูผู้ควบคุมวงชนะเลิศประกวดวงดนตรีลูกทุ่งรายการชิงช้าสวรรค์ บริษัทเวิร์คพ้อยท์ จำกัด (มหาชน) แชมป์ประจำฤดูหนาว 2549 รองแชมป์ออฟเดอะแชมป์ประจำปี 2549 อันดับ 1 รองแชมป์ประจำฤดูฝน 2550 รายการยามาฮ่าลูกทุ่งคอนเทสต์ชนะเลิศประจำปี 2547 ถ้วยพระราชทานสมเด็จพระเทพฯรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารี
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

| ด้านวงการบันเทิง | รุ่น | อาชีพ |
| --- | --- | --- |
| ฑิฆัมพร ฤทธิ์ธาอภินันท์ (เชียร์) |  | นักแสดง, นักร้อง, พิธีกร, ผู้จัดละคร, ดีเจ, ยูทูบเบอร์, นักธุรกิจ, ผู้ประกาศข่าว |
| ณัฐฐชาช์ บุญประชม (โยเกิร์ต) |  | นางแบบ, นักแสดง |
| เฌอมาวีร์ สุวรรณภาณุโชค (แพรว) | 109 | นักแสดง |
| บัวชมพู ฟอร์ด (บัว) |  | นักร้อง, นักแสดง, พิธีกร |
| ธัญสินี พรมสุทธิ์ (ส้ม) |  | นักแสดง, พิธีกร |
| อธิชนัน ศรีเสวก (ไอซ์) |  | นักแสดง, นางแบบ, พิธีกร |
| นภาพร ไตรวิทย์วารีกุล (พี่อ้อย) |  | ดีเจ, พิธีกร |
| ธิติยา จิระพรศิลป์ (ใบปอ) | 121 | นักแสดง |
ปาไงโมตู (โตงาตาปู)

ปาไงโมตู
ปาไงโมตู (ตองงา: Pangaimotu) เป็นเกาะขนาดเล็กในโตงาตาปู ประเทศตองงา ตั้งอยู่ห่างจากกรุงนูกูอาโลฟา เป็นระยะเวลา 10 นาทีเมื่อใช้เรือในการเดินทาง  นอกจากชายหาดแล้ว แหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของปาไงโมตูคือบริเวณที่เรืออับปาง โดยนักท่องเทียวนิยมกระโดดน้ำในบริเวณนั้น นอกจากนี้ปาไงโมตูยังมีแนวปะการัง ซึ่งได้รับการประกาศให้เป็นเขตสงวนทางทะเลแห่งชาติในปี ค.ศ. 1898 ปาไงโมตูยังมีความสำคัญต่อประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนาในตองงา กล่าวคือ เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1842 ใต้ต้นไม้ของเกาะปาไงโมตูเป็นที่แรกที่มีการจัดพิธีมิสซาขึ้นในประเทศตองงา
ปาอางา

ปาอางา (ตองงา: paʻanga) เป็นหน่วยเงินของประเทศตองงา หน่วยเงินนี้ถูกควบคุมโดยธนาคารแห่งชาติตองงา โดยมีอัตราแลกเปลี่ยน 1 ปาอางามีค่าเท่ากับ 100 เซนีตี ไอเอสโอโคดคือ TOP ในเดือนพฤษภาคมปี พ.ศ. 2548 นั้น 1 ดอลลาร์สหรัฐมีค่าเท่ากับ  2 ปาอางา ธนบัตรทุกฉบับนั้นมีค่าตั้งแต่ 1 ปาอางาจนถึง 50 ปาอางา โดยใช้สัญลักษณ์คือ T$ (บางครั้ง PT) ส่วนเซนีตีใช้ ¢
| ด ค กสกุลเงินตราในเขตโอเชียเนีย |
| --- | --- |
ออสตราเลเซีย:  ดอลลาร์ออสเตรเลีย (เกาะนอร์ฟอล์ก)  ดอลลาร์นิวซีแลนด์ 
เมลานีเซีย:  ฟรังก์เซแอ็ฟเป (นิวแคลิโดเนีย)  ดอลลาร์ฟีจี  คีนาปาปัวนิวกินี  ดอลลาร์หมู่เกาะโซโลมอน  ดอลลาร์สหรัฐ  วาตูวานูอาตู 
ไมโครนีเซีย:  ดอลลาร์ออสเตรเลีย (คิริบาส, นาอูรู)  ดอลลาร์คิริบาส  ดอลลาร์นิวซีเแลนด์ (นาอูรู)  ดอลลาร์สหรัฐ ( ปาเลา, ไมโครนีเซีย, กวม, หมู่เกาะมาร์แชลล์, หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา, เกาะเล็กรอบนอกของสหรัฐอเมริกา) 
พอลินีเซีย:  ดอลลาร์ออสเตรเลีย (ตูวาลู)  ฟรังก์เซแอ็ฟเป (เฟรนช์โปลินีเซีย, วาลิสและฟูตูนา)  เปโซชิลี (เกาะอีสเตอร์)  ดอลลาร์หมู่เกาะคุก  ดอลลาร์นิวซีแลนด์ (หมู่เกาะแชทัม, หมู่เกาะคุก, นีอูเอ, หมู่เกาะพิตแคร์น, โตเกเลา)  ตาลาซามัว  ปาอางาตองงา  ดอลลาร์ตูวาลู  ดอลลาร์สหรัฐ (อเมริกันซามัว, ฮาวาย) 
อดีตสกุลเงิน:  ปอนด์ออสเตรเลีย  ปอนด์ฟีจี  ปอนด์โอเชียเนีย  ปอนด์นิวซีแลนด์  ปอนด์หมู่เกาะโซโลมอน 
สกุลเงิน: ทวีปยุโรป - ทวีปเอเชีย - ทวีปแอฟริกา - ทวีปอเมริกา
ทรังโก

| หมู่หอคอยทรังโก |
| --- | --- |
ٹرینگو ٹاورز

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 6,286 เมตร (20,623 ฟุต)
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน: approx. 800 metres (2,625 ft)
พิกัด: 35°46′N 76°11′E﻿ / ﻿35.767°N 76.183°E﻿ / 35.767; 76.183 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
หมู่หอคอยทรังโกบัลติตาน, ประเทศปากีสถานแสดงแผนที่กิลกิต-บัลติสถานหมู่หอคอยทรังโกหมู่หอคอยทรังโก (ประเทศปากีสถาน)แสดงแผนที่ประเทศปากีสถานหมู่หอคอยทรังโกหมู่หอคอยทรังโก (ทวีปเอเชีย)แสดงแผนที่ทวีปเอเชีย 
เทือกเขา: บัลโทโรมุซตาฆ, คาราโครัม
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทภูเขา: แกรนิต
การพิชิต
พิชิตครั้งแรก: 1977 โดย แกเลน รอเวลล์, John Roskelley, Kim Schmitz และ Dennis Hennek
เส้นทางง่ายสุด: ผาฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ: น้ำแข็ง/หิมะ/หิน
หมู่หอคอยทรังโก (อูรดู: ٹرینگو ٹاورز; Trango Towers) เป็หมู่หอหินที่ตั้งอยู่ในกิลกิต-บัลติสตาน ทางเหนือของประเทศปากีสถาน หอคอยเหล่านี้เป็นหนึ่งในบรรดาหน้าผาที่สูงใหญ่ที่สุดและเป็นหนึ่งในการปีนผาที่ท้าทายที่สุดในโลก เสาหินแกรนิตนี้เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางปีนเขาคาราโครัมที่มีนักไต่เขาจากทั่วโลกเดินทางมาทุกปี เสาหินเหล่านี้ตั้งอยู่ที่ธารน้ำแข็งบัลโตโร ส่วนหนึ่งของบัลโตโรมุซตาฆ เทอกเขาย่อยของเทือกเขาคาราโครัม จุดสูงสุดในบรรดาเสาหินคือ หอคอยเกรททรังโก (Great Trango Tower) ซึ่งสูง 6,286 เมตร ผาฝั่งตะวันออกของเสาหินนี้เป็นผาชันที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกรททรังโก คือ หอคอยทรังโก (Trango Tower; 6,239 m (20,469 ft)) หรือที่มักถูกเรีกยว่า "หอคอยนิรนาม" (Nameless Tower) ซึ่งเป็นหินลักษณะยอดแหลมที่ใหญ่และค่อนข้างสมมาตร ยอดของหอนี้ยื่นออกมา 1,000 m (3,300 ft) จากเส้นของ ทางเหนือของทรังโกเป็นหอหินเล็ก  "ทรังโกมังก์" (Trango Monk)
การปีนหอทรังโกนั้นถือเป็นการปีนเขาที่ท้าทายสูง การประกอบกันของระดับความสูง ระยะทางรวม และความชันของหิน ล้วนทำให้การไต่เขานี้เป็นเรื่องที่ท้าทายมากในบรรดานักปีนเขา และต้องใช้เทคนิคในการไต่เขาสูง
อัางอิง

↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-24. สืบค้นเมื่อ 2021-07-12.
↑  American Alpine Journal, 2000, pp. 86–114
แหล่งข้อมูลอื่น

Pakistan Alpine Institute  เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Anne Arran
Pakistan's First Big Wall Climbing Expedition 2013  เก็บถาวร 2020-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Imran Junaidi
Article about the 2008 expedition from D2 / Dagens Næringsliv (Norwegian)
Trango Towers Group Tomaz Jakofcic
Great Trango Tower, Northwest Face Vladimir Mogila
Nameless Tower, Eternal Flame Denis Burdet
พระกัตตวรายัน

| พระกัตตวรายัน காத்தவராய சாமி |
| --- | --- |
เทพารักษ์ผู้พิทักษ์คุ้มครอง
เทวรูปพระกัตตวรายันและเทพชายา ณ Masi Periasamy Temple
ที่ประทับ: โลกมนุษย์
อาวุธ: ดาบ, กระบองอินเดีย
พาหนะ: ม้าขาว
คัมภีร์: ครามเทวดา
เป็นที่นับถือใน: ศาสนาฮินดูแบบอินเดียภาคใต้ ศาสนาพิ้นเมืองทราวิฑ
คู่ครอง: อริยมาลา(ஆரியமாலா)  โอนตายิ (ஓந்தாயி)
พระกัตตวรายัน (ทมิฬ: காத்தவராய சாமி; ละติน: Kātaātavarāya cāmi) เป็นเทพารักษ์ท้องถิ่นประจำเขตตัญจาวูร(Thanjavur) รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย มีที่มาจากการบูชาบรรพชนและพัฒนามาสู่การเป็นเทพเจ้าในคติของศาสนาฮินดู พระองค์ทรงปรากฏพระองค์พร้อมด้วยเทพชายาสององค์ คือ อริยมาลา(ஆரியமாலா)และ โอนตายิ (ஓந்தாயி) พร้อมด้วยเทพบุรุษบริวารหนึ่งองค์คือ เปริยานนา(பெரியண்ண)ในประเทศไทยมีเทวรูปของพระองค์ประดิษฐานอยู่ในวัดพระศรีมหาอุมาเทวีในฐานะเสื้อวัดผู้พิทักษ์รักษาเทวสถานโดยพระองค์ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งเทพสำคัญหนึ่งในขบวนราชรถในงานแห่ประเพณีประจำปีของทางเทวสถานแห่งนี้
บีโรบิดจัน

| บีโรบิดจัน Биробиджан |
| --- | --- |
เมือง
การถอดเสียงอื่น
 • Yiddish: ביראָבידזשאן
สถานีรถไฟบีโรบิดจัน
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของบีโรบิดจัน 
บีโรบิดจันที่ตั้งของบีโรบิดจันแสดงแผนที่รัสเซียบีโรบิดจันบีโรบิดจัน (รัสเซีย)แสดงแผนที่รัสเซีย
พิกัด:  48°48′N 132°56′E﻿ / ﻿48.800°N 132.933°E﻿ / 48.800; 132.933
ประเทศ: รัสเซีย
หน่วยองค์ประกอบ: แคว้นปกครองตนเองยิว
สถาปนา: 1931
จัดตั้งเป็นเมือง: 1937
การปกครอง
 • องค์กร: สภา
 • นายกเทศมนตรี: อเล็กซานเดอร์ โกโลวาตี [ru]
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 169.38 ตร.กม. (65.40 ตร.ไมล์)
ความสูง: 80 เมตร (260 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนครัวปี 2010)
 • ทั้งหมด: 75,413 คน
 • ประมาณ (2018): 73,623 (−2.4%) คน
 • อันดับ: ที่ 215 ในปี 2010
 • ความหนาแน่น: 450 คน/ตร.กม. (1,200 คน/ตร.ไมล์)
สถานะการบริหาร
 • เขตย่อยของ: เมืองสำคัญของบีโรบิดจัน
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: แคว้นปกครองตนเองยิว, เขตบีโรบิดจันสกี
สถานะเทศบาล
 • เขตเมือง: เขตเมืองบีโรบิดจัน
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: เขตเมืองบีโรบิดจัน, เขตเทศบาลบีโรบิดจัน
รหัสไปรษณีย์: 679000, 679002, 679005, 679006, 679011, 679013–679017, 679700, 679801, 679950
รหัสโทรศัพท์: +7 42622
รหัส OKTMO: 99701000001
วันเมือง: วันเสาร์สุดท้ายของเดือนพฤษภาคม
เว็บไซต์: www.biradm.ru
| --- | --- |
สำมะโนปี ค.ศ. 2010: 75,413
สำมะโนปี ค.ศ. 2002: 77,250
สำมะโนปี ค.ศ. 1989: 83,667
สำมะโนปี ค.ศ. 1979: 68,630
บีโรบิดจัน (รัสเซีย: Биробиджа́н, สัทอักษรสากล: [bʲɪrəbʲɪˈdʐan]; ยิดดิช: ביראָבידזשאַן, Birobidzhan; อังกฤษ: Birobidzhan) เป็นเมืองและศูนย์กลางการบริหารของแคว้นปกครองตนเองยิว ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่บนทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย ใกล้พรมแดนจีน-รัสเซีย จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2024 มีประชากร 67,788 คน และภาษาราชการคือภาษายิดดิช บีโรบิดจันได้รับการตั้งชื่อตามแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดสองสายในเขตปกครองตนเอง ได้แก่ บีรา และ บิดจาน บีราตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของหุบเขาบิดจาน ไหลผ่านเมือง แม่น้ำทั้งสองสายเป็นแม่น้ำสาขาของอามูร์
นูกูเลกา

ที่ตั้งนูกูเลกาบนเกาะโตงาตาปู
นูกูเลกา (ตองงา: Nukuleka) เป็นหมู่บ้านชาวประมงขนาดเล็กบริเวณชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะโตงาตาปู ประเทศตองงา ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2008 เดวิด วี. เบอร์ลี นักโบราณคดีชาวแคนาดาได้กล่าวอ้างว่าที่แห่งนี้เป็น "แหล่งกำเนิดอารยธรรมพอลินีเซีย"
ความสำคัญทางโบราณคดี

เมื่อ ค.ศ. 2007 เบอร์ลีได้นำคณะโบราณคดีในการขุดค้นที่นูกูเลกา และค้นพบชิ้นส่วนเครื่องปั้นดินเผาแลพีตา ซึ่งพวกเขาคาดคะแนว่ามีอายุประมาณ 2,900 ปี เบอร์ลีย์กล่าวว่า "ตองงาเป็นกลุ่มเกาะแรกในพอลินีเซียที่ชาวแลพีตาตั้งถิ่นฐาน...และนูกูเลกาเป็นถิ่นฐานแรกในตองงา" การค้นพบนี้ท้าทายการกล่าวอ้างของซามัว ที่เคยประชาสัมพันธ์ตนเองกว่าทศวรรษในฐานะแหล่งกำเนิดอารยธรรมพอลินีเซีย
ตามการกล่าวอ้างของเบอร์ลี นูกูเลกาเป็นพื้นที่แรกที่ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวเมลานีเซียเข้ามาอยู่อาศัย และพัฒนาวัฒนธรรมและโครงสร้างทางสังคมใหม่ กลายเป็นกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งที่เรียกว่า "พอลินีเซีย" ก่อนที่จะออกไปตั้งถิ่นฐานตามหมู่เกาะที่ไม่มีใครอยู่ในพอลินีเซีย ใน ค.ศ. 2012 เบอร์ลีและคณะได้รายงานผลการใช้เทคนิคการหาอายุด้วยยูเรเนียม-ทอเรียมเครื่องมือหินปะการังที่ค้นพบในนูกูเลกาย้อนไปได้ถึงสมัย 888 ปีก่อนคริสตกาล (2,838 BP) นั่นจึงทำให้ทราบช่วงเวลาที่แน่นอนของการตั้งถิ่นฐานในช่วงแรกได้
อย่างไรก็ตาม ข้อสรุปของเบอร์ลีถูกตั้งคำถามจากโอกูซีตีโน มาฮีนา อาจารย์ด้านเศรษฐกิจการเมืองแปซิฟิกและมนุษยวิทยาศิลปะแปซิฟิก มหาวิทยาลัยออกแลนด์
พรรคเกษตรกรแห่งทาจิกิสถาน

| พรรคเกษตรกรแห่งทาจิกิสถาน Ҳизби аграрии Тоҷикистон |
| --- | --- |
หัวหน้า: อามีร์ บูรีวิช คาโรคูลอฟ
ที่ทำการ: ดูชานเบ, ประเทศทาจิกิสถาน
อุดมการณ์: เกษตรนิยม
จุดยืน: กลาง
การเมืองทาจิกิสถาน   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคเกษตรกรแห่งทาจิกิสถาน (ทาจิก: Ҳизби аграрии Тоҷикистон Hizbi Agrarii Tojikiston, เปอร์เซีย: حزب اگرری تاجیکستان) เป็นพรรคการเมืองของประเทศทาจิกิสถาน โดยผู้บริหารพรรคเอพีทีคืออามีร์ บูรีวิช คาโรคูลอฟ พรรคเกษตรกรแห่งทาจิกิสถานได้ส่งผู้สมัครแข่งการเลือกตั้ง จำนวน 22 คน ในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 ซึ่งได้รับเสียงเลือกตั้งถึง 166,935 คะแนน  ได้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต 1 คน และแบบบัญชีรายชื่ออีก 1 คน และในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2015 ได้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต 2 คน และแบบบัญชีรายชื่ออีก 3 คน
ป้อมเชคูปุรา

| ป้อมเชคูปุรา |
| --- | --- |
شیخوپورہ قلعہ
เชคูปุรา แคว้นปัญจาบ 

พิกัด: 31°42′N 73°59′E﻿ / ﻿31.700°N 73.983°E﻿ / 31.700; 73.983
ความสูง: ราว 11.5 เมตร โดยเฉลี่ย
ข้อมูล
เจ้าของ: รัฐบาลปากีสถาน
เว็บไซต์: http://skp.com.pk/city-sheikhupura/historical-places/qila-sheikhupura-sheikhupura-fort/
ประวัติศาสตร์
สร้าง: ค.ศ. 1607 (1607)
ป้อมเชคูปุรา (ปัญจาบ, อูรดู: شیخوپورہ قلعہ; Sheikhupura Fort) เป็นป้อมปราการยุคจักรวรรดิโมกุล สร้างขึ้นในปี 1607 ใกล้กับเมืองเชคูปุรา แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน สร้างขึ้นในสมัยของชะฮันคีร์ ต่อมาเมื่อพื้นที่ปัญจาบอยู่ภายใต้ปกครองของซิกข์ มีการตกแต่งและสร้างอาคารขึ้นในป้อมปราการขึ้นมากมายโดยใช้การตกแต่งด้วยศิลปะแบบซิกข์ ในปี 1808 ป้อมถูกยึดครองโดยขารัข สิงห์ บุตรของมหาราชารณชีต สิงห์ ในปี 1811 รณชีตมอบป้อมปราการนี้ให้กับภรรยา มหาราณีดาตาร์ กาวร์ ซึ่งอาศัยอยู่ที่นี่จนวาระสุดท้าย
ในกลางศตวรรษที่ 19 พื้นที่ปัญจาบตกอยู่ภายใต้ปกครองของอังกฤษ ป้อมนี้ถูกใช้งานเป็นที่คุมขังมหาราณีสุดท้าย จินด์ กาวร์ ผู้เป็นมารดาของมหาราชาทุลีป สิงห์
ป้อมปราการนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากหิรัญมินาร์ ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงสัตว์เลี้ยงแอนตีโลปของชะฮันคีร์ ในปัจจุบันป้อมยังคงเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมถึงแม้จะอยู่ในสภาพทรุดโทรมอย่างมาก
บะฮาดูราบาด

จาร์มีนาร์จาวรังกี (Charminar Chowrangi)
บะฮาดูราบาด (อูรดู: بہادر آباد; Bahadurabad) เป็นย่านในเขตกุลชาน, การาจี ประเทศปากีสถาน เดิมทีประชากรส่วนใหญ่ของย่านเป็นผู้ลี้ภัยชาวมุสลิมไฮเดอราบาดีชนชั้นกลางที่ลี้ภัยมาจากรัฐเดกกันไฮเดอราบาด (ปัจจุบันคือไฮเดอราบาด รัฐเตลังคานา ประเทศอินเดีย) หลังการแบ่งอินเดียและปากีสถานเมื่อปี 1947 และอีกระลอกใหญ่หลังการผนวกไฮเดอราบาดเข้ากับอินเดียในปี 1948
บะฮาดูราบาดตั้งชื่อตามนักสู้เพื่อเอกราช บะฮาดูร์ ยาร์ จัง (1905 - 1944) ชาวไฮเดอราบาดเดกกัน ในปี 2007 ได้มีการก่อสร้างอนุสรณ์เลียนแบบจาร์มีนาร์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของไฮเดอราบาดมาตั้งไว้ที่วงเวียนใจกลางย่านบะฮาดูราบาด
แหล่งข้อมูลอื่น

Karachi Metropolitan Corporation official website
24°53′N 67°04′E﻿ / ﻿24.883°N 67.067°E﻿ / 24.883; 67.067
พระพุทธรูปการ์กา

| --- | --- |
کارگاہ بدھ
พระพุทธรูปแกะสลักการ์กา
ที่ตั้ง: กิลกิต ประเทศปากีสถาน
ภูมิภาค:  กิลกิต−บัลติสตาน
ความสูง: 50 ft (15 m)
ความเป็นมา
วัฒนธรรม: ศาสนาพุทธ
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
สภาพ: คงสภาพเดิม
ผู้ถือกรรมสิทธิ์: การก่องเที่ยวปากีสถาน
การเปิดให้เข้าชม: เปิด
เว็บไซต์: www.gilgit.gov.pk
พระพุทธรูปการ์กา (อูรดู: کارگاہ بدھ; แม่แบบ:Lang-scl; Kargah Buddha) เป็นแหล่งโบราณคดีที่ตั้งอยู่ราว 6 ไมล์ (9.7 กิโลเมตร) นอกเมืองกิลกิต ในกิลกิต−บัลติสตาน ประเทศปากีสถาน เป็นภาพแกะสลักในหินแสดงภาพพระโคตมพุทธเจ้า มีความสูง 50 ft (15 m) แกะสลักในข้างผาของหน้าผาใน การ์กานาลา (Kargah Nala) คาดว่าอายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 7
ตำนานท้องถิ่นเล่าว่าครั้งหนึ่งอคยมียักษิณี (ยักษ์เพศเมีย) หรือ แม่มด (ยักษินี หรือ ya-chaani หรือ yacheni) ซึ่งสร้างความหวาดหวั่นให้กับผู้คนในท้องถิ่น ท้ายที่สุดได้มีปีร์ (ผู้มีบุญ) คนหนึ่งมาทำการปักนางเข้ากับฝาหน้าผาเพื่อเป็นการลงโทษ ซึ่งกลายเป็นรูปสลักนี้
ปาไง

เกาะลิฟูกา
ปาไง (ตองงา: Pangai) เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตการปกครองฮาอะไป ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะลิฟูกา มีประชากร 1,026 คน ปังไกเป็นสถานที่ที่เชอร์ลีย์ แวลดิมาร์ เบเกอร์ อดีตนายกรัฐมนตรีชาวต่างชาติเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ตองงาเสียชีวิต
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพจากปาไง
19°48′12″S 174°20′56″W﻿ / ﻿19.80333°S 174.34889°W﻿ / -19.80333; -174.34889
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  VIAF
ถ้ำบาตู

| ถ้ำบาตู |
| --- | --- |
บันไดทางขึ้นเข้าสู่ถ้ำบาตูและเทวรูปพระขันธกุมาร
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: กมบัก
เทพ: พระขันธกุมาร
ที่ตั้ง
รัฐ: เซอลาโงร์
ประเทศ: มาเลเซีย
ที่ตั้งในประเทศมาเลเซีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 3°14′14.64″N 101°41′2.06″E﻿ / ﻿3.2374000°N 101.6839056°E﻿ / 3.2374000; 101.6839056
สถาปัตยกรรม
ประเภท: สถาปัตยกรรมทราวิฑ
เสร็จสมบูรณ์: 1920
เว็บไซต์
batucaves.org
ถ้ำบาตู (ทมิฬ: பத்து மலை; ปาตูมาไล) เป็นเขาหินปูนที่ภายในมีถ้ำและเทวาลัย ตั้งอูย่ในอำเภอกมบัก รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย ชื่อของถ้ำมาจากคำภาษามลายู batu แปลว่า 'หิน' ชื่อดั้งเดิมของเขาบาจูคือ กาปัลตังกัง (Kapal Tanggang) ซึ่งมาจากตำนานซีตังกัง
ประวัติศาสตร์

เดิมทีถ้ำบาตูเป็นถ้ำตามธรรมชาติที่มีบันทึกการเข้ามาหาและเก็บกวาโน กระทั่งถ้ำบาตูกลายมาเป็นศาสนสถานโดยเค. ตัมพูสามี ปิลไล พ่อค้าชาวทมิฬอินเดีย ผู้ที่ก่อนหน้าได้สร้างศรีมหามริอัมมันเทวาลัยในกัวลาลัมเปอร์ สังเกตเห็นทางเข้าถ้ำที่เป็นรูปคล้าย อักษรวี และเกิดความประสงค์จะสร้างเป็นเทวาลัยบูชาพระชันธกุมาร ในปี 1890 ได้อัญเชิญมูรติ (เทวรูป) ของศรีมุรุคันสวามี (พระชันธกุมาร) ขึ้นประดิษฐานในถ้ำที่ปัจจุบันเรียกว่า ถ้ำเทวาลัย (Temple Cave) นับตั้งแต่ปี 1892 ได้มีการจัดเทศกาลไตปูสัม (Thaipusam) ประจำปีชึ้นที่นี่เรื่อยมา
ในปี 1920 ได้มีการสร้างบันไดไม้ขึ้นไปยังบนเทวาลัย และในคริสต์ทศวรรษ 1930 บันไดดังกล่าวเริ่มสึกหรอตามกาลเวลา ผู้บริหารเทวาลัยในเวลานั้น รามจันทรัน ไนฑู (Ramachandran Naidu) เสนอโครงการสร้างบันไดคอนกรีต โครงการได้รับอนุมัติในปี 1939 และก่อสร้างเสร็จในปี 1940 ไม่นานก่อนถึงเทศกาลไตปูสัมในปีนั้น ปัจจุบันบันไดคอนกรีตขึ้นถ้ำมีจำนวน 272 ขั้น
ในเดือนสิงหาคม 2018 ได้เริ่มต้นทาสีบันไดทั้ง 272 ขั้น แต่ละขั้นเป็นสีต่าง ๆ กัน ทันทีเมื่อทาสีเสร็จ เทวาลัยถูกเจ้าหน้าที่รัฐแจ้งว่าการตกแต่งทาสีนี้อาจขัดต่อกฎหมายที่คุ้มครองถ้ำบาตูในฐานะโบราณสถานของรัฐ
ธรรมชาติ

เขาถ้ำบาตูและถ้ำย่อยในถ้ำบาจูมีพืชและสัตว์มากมายหลายสายพันธุ์ ส่วนใหญ่เติบโตเฉพาะในสิ่งแวดล้อมที่เป็นหินปูน มีการบันทึกข้อพืชมีท่อลำเลียงทั้งหมด 269 สายพันธุ์ ในจำนวนนี้ 56 สายพันธุ์ (21%) เป็นพืชคัลซิไฟล์ (โตได้เฉพาะบนหินปูน)
นอกจากนี้ในถ้ำบาตูยังมีถ้ำย่อยอีกจำนวนหนึ่งที่ยังไม่ได้พัฒนาสร้างสิ่งปลูกสร้าง ซึ่งสามารถพบสัตว์และพืชมากมาย เช่น แมงมุมแทรปดอร์ (trapdoor spiders หรือ Liphistius batuensis) ในถ้ำมีค้างคาวราว 21 สายพันธุ์ โดยเฉพาะค้างคาวผลไม้ (Eonycteris) หลายสายพันธุ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Batu Caves Famous Murugan Temple outside India, Hindu Devotional Blog.
Murugan.org - Batu Caves
How to get to Batu Caves - KLSentral.info
Batu Caves Thaipusam Official Page
Thaipusam at Batu Caves, Malaysia
Cave fauna
Rock Climbing in Batu Caves
The Batu Caves in Malaysia เก็บถาวร 2017-02-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Batu Caves
Batu Caves Tour
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
บัลติสถาน

| บัลติสถาน อูรดู: بلتستان บัลติ: སྦལ་ཏི་སྟཱན ฮินดี: बल्तिस्तान |
| --- | --- |
สีฟ้าเข้ม: สการ์ดู, ฆานเช, ชีการ์ และคาร์มัง (กิลกิต-บัลติสถาน)  สีฟ้า: การ์คิล (ชัมมูและกัศมีร์) สีฟ้าอ่อน: เลห์ (ชัมมูและกัศมีร์)
พิกัด: 35°18′N 75°37′E﻿ / ﻿35.300°N 75.617°E﻿ / 35.300; 75.617
ประเทศ:   ประเทศปากีสถาน  ประเทศอินเดีย (4 หมู่บ้าน ตั้งแต่ ค.ศ. 1971) 
พื้นที่:   กิลกิต-บัลติสถาน, ปากีสถาน  ลาดัก, อินเดีย (4 หมู่บ้าน) 
เขต:   สการ์ดู, ปากีสถาน  ฆานเช, ปากีสถาน  ชีการ์, ปากีสถาน  คาร์มัง, ปากีสถาน  การ์คิล, อินเดีย  เลห์, อินเดีย (4 หมู่บ้าน) 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 72,000 ตร.กม. (28,000 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,500 เมตร (4,900 ฟุต)
ประชากร (2017)
 • ทั้งหมด: 922,745 คน
ภาษา: ราชการ: อูรดู ใช้พูด: บัลติ, ชีนา
เว็บไซต์: gilgitbaltistan.gov.pk www.skardu.pk
บัลติสถาน (อูรดู: بلتستان, บัลติ: སྦལ་ཏི་སྟཱན) บ้างเรียก บัลติยุล (บัลติ: སྦལ་ཏི་ཡུལ་།) หรือ ทิเบตน้อย (อังกฤษ: Little Tibet) เป็นพื้นที่ภูเขาแห่งหนึ่งของกัศมีร์ในการปกครองของปากีสถานใกล้กับเทือกเขาการาโกรัม ทางใต้ของภูเขาเคทู (ภูเขาสูงอันดับสองของโลก) บัลติสถานมีชายแดนด้านตะวันตกติดกับกิลกิต ด้านเหนือติดกับซินเจียง ทางตะวันออกเฉียงเหนือติดกับลาดัก และทางตะวันตกเฉียงใต้ติดกับหุบเขากัศมีร์
ก่อน ค.ศ. 1947 บัลติสถานเป็นส่วนหนึ่งของรัฐมหาราชาชัมมูและกัศมีร์จากการยึดครองโดยกองทัพของมหาราชา คุลาพ สิงห์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1840 บัลติสถานและลาดักจึงกลายเป็นอำเภอ (wazarat) หนึ่งของรัฐดังกล่าว โดยบัลติสถานแยกเป็นตำบล (tehsil) คือสการ์ดู, การ์คิล, เลห์ และอีกสองตำบล หลังมหาราชาแห่งชัมมูและกัศมีร์ประกาศเข้าร่วมกับประเทศอินเดีย กองกำลังทหารกิลกิตก่อกบฏต่อรัฐบาลมหาราชาในกิลกิตและยึดครองบัลติสถาน หลังจากนั้นผู้แทนของกิลกิตและบัลติสถานขอเข้าสู่ในการปกครองของประเทศปากีสถานมาแต่นั้น ส่วนตำบลหุบเขากัศมีร์, การ์คิล และเลห์ขึ้นกับประเทศอินเดีย ในเวลาต่อมาดินแดนส่วนเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในบัลติสถานรวมไปถึงหมู่บ้านตูร์ตุกในหุบเขานูบราเปลี่ยนไปขึ้นกับประเทศอินเดียหลังสิ้นสงครามอินเดีย–ปากีสถาน ค.ศ. 1971
ภูมิภาคนี้มีชาวบัลติตั้งถิ่นฐานอยู่ พวกเขาสืบเชื้อสายจากชาวทิเบต ปัจจุบันยังสืบทอดวัฒนธรรมทิเบตยุคเก่ารวมถึงภาษาและอักษรอย่างทิเบตมานานกว่าหนึ่งพันปี แม้ประชากรส่วนใหญ่จะเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลามแล้วก็ตาม บัลติสถานมีความสำคัญเชิงยุทธศาสตร์ของอินเดียและปากีสถาน เพราะสงครามกิลกิตและเซียเชนเกิดขึ้นที่นี่
ระเบียงภาพ

หุบเขามาจูลู
เส้นทางจากกิลกิตไปสการ์ดู
สการ์ดู