stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซีอีวีแชมเปียนส์ลีก
รูปแบบการแข่งขัน

จะมีทีมที่เข้าร่วมทั้งหมด 20 ทีม โดยจะถูกแบ่งกลุ่มออกเป็น 5 กลุ่ม หลังจากการแข่งขันแต่ละแมทช์เสร็จสิ้นแต่ละทีมจะได้รับคะแนนดังต่อไปนี้
แมตช์ที่แข่งขัน 3–0 หรือ 3–1 ทีมที่ชนะจะได้ 3 คะแนน และทีมที่แพ้ได้ 0 คะแนน
แมตช์ที่แข่งขัน 3–2 ทีมที่ชนะจะได้ 2 คะแนน และทีมที่แพ้ได้ 1 คะแนน
เมื่อการแข่งขันในรอบแบ่งกลุ่มเสร็จสิ้นทีมอันดับที่ 1 ของแต่ละกลุ่ม จะผ่านเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศ ส่วนทีมอันดับที่ 2 และทีมอันดับที่ 3 ที่ดีที่สุด จะผ่านเข้าสู่รอบเพลย์ออฟ 6 ทีมสุดท้าย หลังจากนั้นจะมีผู้ชนะเพียง 2 ทีม ผ่านไปเล่นในรอบสุดท้าย โดยทีมในรอบสุดท้ายได้แก่ ผู้ชนะในรอบรองชนะเลิศ ซึ่งในรอบสุดท้ายจะจัดขึ้นเดือนพฤษภาคม
ทำเนียบแชมป์

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  1959-60  เซสกามอสโก  1960-61  ราปิดบูกูเรชต์  1961-62  เซสกามอสโก  1962-63  ราปิดบูกูเรชต์  1963-64  ไลพ์ซิก  1964-65  ราปิดบูกูเรชต์  1965-66  ดีนาโมบูกูเรชต์  1966-67  ดีนาโมบูกูเรชต์  1967-68  สปาร์ตักเซดเยเอชเบอร์โน  1968-69  เซสกาโซเฟีย  1969-70  บูเรเวสต์นิค อัลมา-อะตา  1970-71  บูเรเวสต์นิค อัลมา-อะตา  1971-72  ซาตอร์ซโปรยอจกาเบอร์โน  1972-73  เซสกามอสโก  1973-74  เซสกามอสโก  1974-75  เซสกามอสโก  1975-76  ดุคลาลีเบเรซ  1976-77  เซสกามอสโก  1977-78  ปวอมีแยญีมีลอวิตซ์  1978-79  เชร์เวนาฮเวซดาบราติสลาวา  1979-80  โตรีโน |  1980-81  ดีนาโมบูกูเรชต์  1981-82  เซสกามอสโก  1982-83  เซสกามอสโก  1983-84  ปาร์มา  1984-85  ปาร์มา  1985-86  เซสกามอสโก  1986-87  เซสกามอสโก  1987-88  เซสกามอสโก  1988-89  เซสกามอสโก  1989-90  โมเดนา  1990-91  เซสกามอสโก  1991-92  อิลเมสซัจเจโร  1992-93  เอดิลกูโอกีราเวนนา  1993-94  เอดิลกูโอกีราเวนนา  1994-95  ซิสเลย์เตรวีโซ  1995-96  ลัสเดย์โตนาโมเดนา  1996-97  ลัสวัลตูร์โมเดนา  1997-98  กาซาอูนีบอนโมเดนา  1998-99  ซิสเลย์เตรวีโซ  1999-00  ซิสเลย์เตรวีโซ  2000-01  ปารีส |  2001-02  ลูเบบันกามาร์เกมาเชราตา  2002-03  โลโคโมทิฟ เบลโกรอด  2003-04  โลโคโมทิฟ เบลโกรอด  2004-05  ตูร์เวบี  2005-06  ซิสเลย์เตรวีโซ  2006-07  ฟรีดริชส์ฮาเฟิน  2007-08  ดีนาโมตัตตรันส์กัซคาซาน  2008-09  เตรนตีโน  2009-10  เบตกลิชเตรนตีโน  2010-11  เบตกลิชเตรนตีโน  2011-12  เซนิต-คาซาน  2012-13  โลโคโมทิฟโนโวซีบิสค์  2013-14  เบโลกอร์เรีย  2014-15  เซนิต-คาซาน  2015-16  เซนิต-คาซาน  2016-17  เซนิต-คาซาน  2017-18  เซนิต-คาซาน  2018-19  กูชีเนลูเบชีวีตาโนวา  2020-21  ซักซาแกนแจชึน-กอชแล  2021-22  ซักซาแกนแจชึน-กอชแล  2022-23  ซักซาแกนแจชึน-กอชแล   |
สถิติการแข่งขัน > ทีมชนะเลิศแบ่งตามสโมสร

| อันดับ | สโมสร | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ปีที่ชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  เซสกามอสโก | 13 | 3 | 1960, 1962, 1973, 1974, 1975, 1977, 1982, 1983, 1986, 1987, 1988, 1989, 1991 |
| 2. |  เซนิตคาซาน | 6 | 2 | 2008, 2012, 2015, 2016, 2017, 2018 |
| 3. |  โมเดนาวอลเลย์ | 4 | 4 | 1990, 1996, 1997, 1998 |
| 4. |  วอลเลย์เตรวีโซ | 4 | 1 | 1995, 1999, 2000, 2006 |
| 5. |  ราปิดบูกูเรชต์ | 3 | 4 | 1961, 1963, 1965 |
| 6. |  ดีนาโมบูกูเรชต์ | 3 | 3 | 1966, 1967, 1981 |
| 7. |  เตรนตีโนวอลเลย์ | 3 | 3 | 2009, 2010, 2011 |
| 8. |  ปอร์โตราเวนนาวอลเลย์ | 3 | 1 | 1992, 1993, 1994 |
| 9. |  เบโลกอร์เรีย เบลโกรอด | 3 |  | 2003, 2004, 2014 |
| = |  ซักซาแกนแจชึน-กอชแล | 3 |  | 2021, 2022, 2023 |
| 11. |  ปัลลาโวโลปาร์มา | 2 | 4 | 1984, 1985 |
| 12. |  วอลเลย์บอลเบอร์โน | 2 | 3 | 1968, 1972 |
| 13. |  วอลเลย์ลูเบ | 2 | 1 | 2002, 2019 |
| 14. |  บูเรเวสต์นิก อัลมา-อาตา | 2 |  | 1970, 1971 |
| 15. |  เชรเวนา ฮเวซดา บราติสลาวา | 1 | 1 | 1979 |
| = |  ปัลลาโวโลโตรีโน | 1 | 1 | 1980 |
| = |  ตูร์เวเบ | 1 | 1 | 2005 |
| = |  เฟาเอฟเบ ฟรีดริชส์ฮาเฟิน | 1 | 1 | 2007 |
| 19. |  เอ็สเซ ไลพ์ซิช | 1 |  | 1964 |
| = |  เซเซกาโซเฟีย | 1 |  | 1969 |
| = |  ดุคลาลีเบเรซ | 1 |  | 1976 |
| = |  ปวอมีแยญีมีลอวิตซ์ | 1 |  | 1978 |
| = |  ปารีสวอลเลย์ | 1 |  | 2001 |
| = |  โลโคโมติฟโนโวซีบิสค์ | 1 |  | 2013 |
| 25. |  คาออก มลาตอสต์ |  | 3 |  |
| = |  อิราคลิสเทสซาโลนิกี |  | 3 |  |
| 27. |  สเตอัวบูกูเรชต์ |  | 2 |  |
| = |  โนลิโก มาไซก์ |  | 2 |  |
| = |  โอลิมเปียกอส |  | 2 |  |
| = |  อัสแซกอแรซอเวีย |  | 2 |  |
| 31. |  มินยอร์เปร์นิก |  | 1 |  |
| = |  อาแอ็มฟเวเย อัมสเติลวีน |  | 1 |  |
| = |  สลาเวียโซเฟีย |  | 1 |  |
| = |  สตาร์ลิฟท์ โวร์บูร์ก |  | 1 |  |
| = |  อาแอ็สกาน |  | 1 |  |
| = |  เฟรฌุซ |  | 1 |  |
| 37. |  อาเอาเฟา ดาเคา |  | 1 |  |
| = |  อูนิกาฆา อัลเมริอา |  | 1 |  |
| = |  อิสกราโอดินต์โซโว |  | 1 |  |
| = |  วอลเลย์ปิอาเซนซา |  | 1 |  |
| = |  ดีนาโมมอสโก |  | 1 |  |
| = |  แปกีแยแอ สกราแบวคาตุฟ |  | 1 |  |
| = |  ปีเยมอนเตวอลเลย์ |  | 1 |  |
| = |  ฮัลก์บังก์อังการา |  | 1 |  |
| = |  ซีร์ซาเฟตีเปรูจา |  | 1 |  |
| = |  ยัสต์แชมสกีแวงกีแยล |  | 1 |  |
สถิติการแข่งขัน > ทีมชนะเลิศแบ่งตามประเทศ

| อันดับ | ประเทศ | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  อิตาลี | 19 | 18 | 37 |
| 2 |  สหภาพโซเวียต | 15 | 3 | 18 |
| 3 |  รัสเซีย | 10 | 4 | 14 |
| 4 |  โรมาเนีย | 6 | 9 | 15 |
| 5 |  เชโกสโลวาเกีย | 4 | 4 | 8 |
| 5 |  โปแลนด์ | 4 | 4 | 8 |
| 7 |  ฝรั่งเศส | 2 | 3 | 5 |
| 8 |  บัลแกเรีย | 1 | 2 | 3 |
| 8 |  เยอรมนี | 1 | 2 | 3 |
| 10 |  เยอรมนีตะวันออก | 1 | – | 1 |
| 11 |  กรีซ | – | 5 | 5 |
| 12 |  ยูโกสลาเวีย | – | 3 | 3 |
| 13 |  เบลเยียม | – | 2 | 2 |
| 13 |  เนเธอร์แลนด์ | – | 2 | 2 |
| 15 |  สเปน | – | 1 | 1 |
| 15 |  ตุรกี | – | 1 | 1 |
ผู้เล่นทรงคุณค่า

2004–05 –  วลาดีมีร์ นีโกลอฟ (BUL)
2005–06 –  อาเลสซันโดร เฟย์ (ITA)
2006–07 –  ย็อคเคิน เชิพส์ (GER)
2007–08 –  เคลย์ตัน สแตนลีย์ (USA)
2008–09 –  มาเตย์ คาซีย์สกี (BUL)
2009–10 –  โอสมานี ควนโตเรนา (CUB)
2010–11 –  โอสมานี ควนโตเรนา (CUB)
2011–12 –  มารีอุตช์ วลาซ์วือ (POL)
2012–13 –  มาร์กุส นิลซ็อน (SWE)
2013–14 –  เซียร์เกย์ เตตูย์ฮิน (RUS)
2014–15 –  วิลเฟรโด เลออน (CUB)
2015–16 –  วิลเฟรโด เลออน (CUB)
2016–17 –  มักซิม มีไคลอฟ (RUS)
2017–18 –  มักซิม มีไคลอฟ (RUS)
2018–19 –  โอสมานี ควนโตเรนา (ITA)
2020–21 –  อาแล็กซันแดร์ ชลิฟกา (POL)
2021–22 –  กามิล แซแมญุก (POL)
2022–23 –  เดวิด สมิท (USA)
ดูเพิ่ม

ซีอีวีวิมินส์แชมเปียนส์ลีก
แหล่งข้อมูลอื่น

Website of the CEV - Confederation Europeenne de Volleyball เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
History of the Competition เก็บถาวร 2016-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
List of Champions League medal positions at The-sports.org
CEV website เก็บถาวร 2011-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ซุ้มเซนต์ปีเตอร์

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ศาลา, ซุ้ม, ปะรำ หรือ พิดาน
ซุ้มเซนต์ปีเตอร์
ซุ้มเซนต์ปีเตอร์ (อังกฤษ: 'St. Peter's baldachin') เป็นซุ้มสำริดที่สร้างโดยจานโลเรนโซ แบร์นินีที่ตั้งอยู่เหนือแท่นบูชาเอกภายใต้โดมของมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ในนครรัฐวาติกันในกรุงโรม ซุ้มสร้างขึ้นเพื่อหมายที่ตั้งของบริเวณที่เชื่อกันว่าเป็นที่ฝังพระศพของนักบุญปีเตอร์ตั้งแต่ดั้งเดิม สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8ทรงเป็นผู้จ้างให้จานโลเรนโซ แบร์นินีเป็นผู้ออกแบบ การก่อสร้างซุ้มเริ่มขึ้นในเดือนกรกฎาคมของปี ค.ศ. 1623 และมาเสร็จลงในอีกสิบปีต่อมาในปี ค.ศ. 1633
ประวัติการก่อสร้าง

ซุ้มเซนต์ปีเตอร์เป็นงานขนาดใหญ่ชิ้นแรกของจานโลเรนโซ แบร์นินีที่ผสมประติมากรรมและสถาปัตยกรรมเข้าด้วยกันซึ่งกลายมาเป็นจุดสำคัญของการวิวัฒนาการของออกแบบการตกแต่งภายในของประติมากรรมบาโรกภายในคริสต์ศาสนสถาน รูปทรงของซุ้มมาจากลักษณะการก่อสร้างซุ้มชิโบเรียมหรือศาลาชิโบเรียมซึ่งเป็นซุ้มหินเหนือแท่นบูชาที่ใช้กันมาก่อนหน้านั้นในวัดบางวัดในอิตาลี แต่งานออกแบบของแบร์นินีต่างออกไปจากซุ้มชิโบเรียมบ้างตรงที่แบร์นินีนำเอาลักษณะบางอย่างของการสร้างแท่นตั้งศพ (catafalque) เข้ามาผสมกับการออกแบบซุ้มชิโบเรียม และเพดานของซุ้มมีลักษณะคล้ายเพดานที่ทำด้วยผ้า เช่นเดียวกับพิดานศักดิ์ที่ใช้ปกป้องพระเศียรของพระสันตะปาปาในโอกาสวันศักดิ์สิทธิ์ แต่เพดานของซุ้มเซนต์ปีเตอร์ทำด้วยวัสดุอื่นแทนที่
การก่อสร้างและตกแต่งทำโดยแบร์นินีและเพื่อนร่วมงานอีกหลายคนที่รวมทั้งฟรานเซสโก บอโรมินิผู้ช่วยออกแบบโครงสร้างและสเตฟาโน มาเดอร์โน (Stefano Maderno), ฟรองซัวส์ ดูเควนอย (François Duquesnoy), อันเดรอา โบลจิ, จูลิอาโน ฟิเนลลิ และลุยจิ แบร์นินี
ลักษณะ

ซุ้มเซนต์ปีเตอร์เป็นซุ้มลอยที่ตั้งอยู่เหนือแท่นยกสูงที่ตั้งอยู่เหนือที่ตั้งแท่นบูชาเอกของมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ที่เชื่อกันว่าตั้งอยู่เหนือจุดที่เป็นที่ฝังพระศพของนักบุญปีเตอร์ ตัวซุ้มสร้างด้วยสัมริดบนเสาสี่เสา แต่ละเสาตั้งอยู่บนฐานหินอ่อนสูง
เสาสี่เสาแต่ละเส่สูง 20 เมตรมีลักษณะบิดเป็นเกลียวที่เรียกว่าเสาโซโลมอน (solomonic column) ที่ออกแบบตามรูปร่างของเสาที่เชื่อกันว่าเป็นเสาที่นำมาจากวัดแห่งเยรุซาเล็ม ที่ใช้เป็นซุ้มชิโบเรียมของมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์เก่า (Old St. Peter's Basilica) ลำเสาแต่ละเสาหล่อเป็นสามช่วง แต่ละเสาตอนบนตกแต่งด้วยช่อลอเรลซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของกวีนิพนธ์ ซึ่งเป็นสิ่งที่สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 โปรด และเป็นสัญลักษณ์ของของความเป็นวีรบุรุษของโลกในสมัยโบราณ จิ้งเหลนที่เกาะอยู่ตามเถาไม้เป็นสัญลักษณ์ของการเกิดใหม่และการแสวงหาพระเจ้า ผึ้งเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลบาร์แบรินิซึ่งเป็นตระกูลเกิดของพระสันตะปาปา
เหนือเสาสี่เสาเป็นบัวรอบที่เอนเล็กน้อยไปทางข้างในตามแบบบาโรก เหนือบัวขึ้นไปเป็นโค้งม้วนสี่ม้วนที่โค้งขึ้นไปจรดรับบัวตอนบนที่มีขนาดเล็กกว่าระดับล่าง เหนือบัวขึ้นไปบนยอดซุ้มเป็นลูกโลกประดับกางเขน บนมุมสี่มุมเหนือเสาบนฐานบัวต่ำลงมาจากลูกโลกเป็นเทวดาสี่องค์ที่ดูเหมือนเป็นจุดจบของโค้งม้วนสี่ม้วนที่กล่าว เทวดาเป็นฝีมือของแบร์นินีเอง จากบัวลงมาตกแต่งเป็นเชิงเว้าหยักมีพู่ห้อยที่คล้ายกับการตกแต่งพิดานศักดิ์ของพระสันตะปาปาที่ทำด้วยผ้า
ซุ้มเซนต์ปีเตอร์ตั้งเป็นจุดเด่นอยู่กลางมหาวิหารภายใต้โดม แม้ว่าจะเป็นสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่แต่ก็มีประสิทธิภาพในการเชื่อมระหว่างตัวสิ่งก่อสร้างที่มีขนาดมหึมา กับแท่นบูชาของพระสันตะปาปาที่มีขนาดปกติ และการกระทำพิธีโดยพระสันตะปาปาและผู้ร่วมทำพิธีอื่นๆ ที่รวมไปถึงผู้อยู่ภายในบริเวณช่องทางเดินกลางของมหาวิหาที่มาเข้าร่วมพิธี การสร้างเป็นซุ้มโปร่งทำให้ไม่เป็นสิ่งที่กีดขวางทัศนมิติของผู้ที่ผู้อยู่ตรงช่องทางเดินกลางที่มองไปยังกลุ่มประติมากรรมที่อยู่เลยลึกเข้าไปจากซุ้มที่สร้างโดยแบร์นินีเพื่อตั้ง “บัลลังก์เซนต์ปีเตอร์” (cathedra petri)
สัมริดที่ใช้สร้างซุ้มเซนต์ปีเตอร์นำมาจากเพดานทางเข้าของตึกแพนธีอันที่ทำให้ปาสคิโน (Pasquino) ชาวโรมกล่าวเสียดสีว่า “สิ่งใดที่บาร์บาเรียนไม่ได้ทำลาย, บาร์แบรินิก็ทำลาย” (Quod non fecerunt barbari, fecerunt Barberini)  แต่นักวิชาการอย่างน้อยก็คนหนึ่งกล่าวว่าสัมริด 90% ของตึกแพนธิออนนำไปใช้ในการสร้างปืนใหญ่ก่อนหน้านั้นแล้ว และสัมริดที่ใช้ในการสร้างซุ้มเซนต์ปีเตอร์มาจากซุ้มเซนต์ปีเตอร์เวนิส เก็บถาวร 2007-07-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
ดูเพิ่ม

ศาลา
พิดานศักดิ์
ซุ้มชิโบเรียม
มหาวิหารเซนต์ปีเตอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซุ้มเซนต์ปีเตอร์
ซีเอ็นเอ็น อินเทอร์เนชันนัล

| --- | --- |

ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
พื้นที่แพร่ภาพ: มากกว่า 200 ประเทศทั่วโลก, โรงแรม, เรือสำราญ
เครือข่าย: ข่าวนานาชาติ
คำขวัญ: Go There ไปที่นั่น
สำนักงานใหญ่: แอตแลนตา, ลอนดอน, มุมไบ,  ฮ่องกง, อาบูดาบี
แบบรายการ
ระบบภาพ: 576ไอ (SDTV 16:9, 4:3), 1080ไอ (HDTV)
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: เทอร์เนอร์บรอดแคสติงซิสเตม อินค์. (บริษัทในเครือไทม์ วอร์เนอร์)
บุคลากรหลัก: เท็ด เทอร์เนอร์ โทนี แมดดอกซ์
ช่องรอง: ซีเอ็นเอ็น ซีเอ็นเอ็น-ไอบีเอ็น ซีเอ็นเอ็นเครือข่ายท่าอากาศยาน ซีเอ็นเอ็น ออง เอสปันญอล ซีเอ็นเอ็นชิลี ซีเอ็นเอ็นเติร์ก ซีเอ็นเอ็นพลัส เอชแอลเอ็น เอ็น-ทีวี
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 1 กันยายน พ.ศ. 2528 (ค.ศ. 1985)
ชื่อเดิม: ซีเอ็นเอ็นยุโรป
ลิงก์
เว็บไซต์: ซีเอ็นเอ็น อินเทอร์เนชั่นนัล
ซีเอ็นเอ็น อินเทอร์เนชั่นนัล (อังกฤษ: CNN International; ชื่อย่อ: CNNI) เป็นช่องโทรทัศน์ที่ออกอากาศเกี่ยวกับข่าวต่างๆ และข้อมูลทางด้านธุรกิจทั่วโลก เป็นภาษาอังกฤษ บริหารงานโดยไทม์ วอร์เนอร์ และโทนี แมดดอกซ์ เป็นผู้บริหารสูงสุด มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสอง รองจาก BBC World News โดยใช้ข้อมูลส่วนมากจากซีเอ็นเอ็น ที่ออกอากาศในสหรัฐอเมริกา และแคนาดา ทั้งนี้ ช่องรายการของซีเอ็นเอ็นไอ สามารถรับชมได้ในประเทศไทย ทางทรูวิชั่นส์ ในระบบความคมชัดสูงที่ช่อง 172 และ 778 ทั้งในระบบดิจิตอลเคเบิลใยแก้วและดิจิตอลจานดาวเทียม และในประเทศต่างๆ ทั่วโลก ผ่านจานรับสัญญาณดาวเทียม และเคเบิลทีวี ซึ่งสามารถรับชมได้ถึง 200,000,000 ครัวเรือน ตลอดจนโรงแรมต่างๆ อีกกว่า 200 ประเทศ ผู้ชมส่วนมากสามารถรับชมได้โดยไม่เสียค่าบริการ อย่างไรก็ตาม สถานีโทรทัศน์ระบบบอกรับสมาชิกที่มีค่าบริการ (เพย์ทีวี) บางบริษัท ได้ให้บริการช่องรายการนี้ด้วย
รายการที่ออกอากาศ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  Anderson Cooper 360° 2  Art of Life 1  Business International  Business Traveller 1  CNN Connects  CNN Project Life  CNN Special Investigations Unit 2  CNN Today  CNN Tonight with Don Lemon  Design 360° 5  Diplomatic License 3  Global Challenges 1 |  Global Office 1  Inside Africa  Inside the Middle East 1  Insight  International Correspondents  Larry King Live 2  Late Edition 2  Living Golf  Main Sail 1  Next@CNN  Principal Voices |  Quest  Revealed 1  The Screening Room  Spark 4  State of the Union  Spirit  Talk Asia  The Daily Show (Global Edition)  The Situation Room 2  World Business this Week  World Business Today  World News |  World News Asia  World News Europe  World Report  World Sport  World's Untold Stories  Your World Today |
1รายการประจำเดือน
2รายการจาก CNN
3ปี ค.ศ. 1994 - 2006
4ปี ค.ศ. 2005 - 2006
5ปี ค.ศ. 2002 - 2006
บุคคล > ปัจจุบัน

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  Becky Anderson  Guillermo Arduino  Terry Baddoo  Todd Benjamin  Satinder Bindra  Matthew Chance  Rosemary Church  Jim Clancy  Adrian Finighan  Max Foster  Stephen Frazier  Hala Gorani  Sasha Herriman  Charles Hodson  Michael Holmes  Myleene Klass  Maggie Lake |  Kristie Lu Stout  Jonathan Mann  Lola Martinez  Colleen McEdwards Mark McKay  Paula Newton  Robin Oakley  Femi Oke  Richard Quest  Monita Rajpal  Aneesh Raman  Anjali Rao  Shihab Rattansi  Candy Reid  Don Riddell  Hugh Riminton  แดน ริเวอร์ส (ผู้สื่อข่าวประจำภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้) |  Nic Robertson  Shirley Robertson  Richard Roth  Sorious Samura (occasional documentaries)  Isha Sesay  Atika Shubert  Sohn Jie-Ae  Patrick Snell  Andrew Stevens  Fionnuala Sweeney  Ralitsa Vassileva  John Vause  Zain Verjee  Alessio Vinci |
บุคคล > ในอดีต

Ralph Beglighter
Hillary Bowker
Andrew Brown
Chris Burns (ย้ายไปอยู่ที่ CNBC Europe ประมาณปี 1998 ; ปัจจุบันอยู่ที่ Bloomberg Television)
Patricia Chew
Daljit Dhaliwal
Steven Engel (ย้ายไปอยู่ที่ CNBC Asia ประมาณปี 2001 ;ปัจจุบันอยู่ที่ Bloomberg Television)
Grem Jeofee
Stan Grant
Leon Hawthorne
Patricia Kelly
Jeff Koinange (ออกจาก CNN ในปี 2007)
Riz Khan (ออกจาก CNN ในปี 2005)
Marina Kolbe
May Lee
Lian Pek
Bettina Luscher
Rebecca Mackinnon
Tumi Magkabo
Sissel McCartney
Sheila McVicker (ปัจจุบันอยู่ที่สถานีโทรทัศน์ CBS)
Brian Nelson
Jill Neubronner
Veronica Pedrosa (ปัจจุบันอยู่ที่ Al Jazeera English)
Juanita Phillips
Sonia Russler
Andrea Sanke (ปัจจุบันอยู่ที่สถานีโทรทัศน์ France 24)
Karuna Sinsho
Linden Soles
Martin Soong (ย้ายกลับไปที่ CNBC Asia ในปี 2005)
Ralph Wenge
ดูเพิ่ม

ซีเอ็นเอ็น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
ตารางการออกอากาศ
ซูซาน คอลลินส์

| ซูซาน คอลลินส์ |
| --- | --- |
ซูซาน คอลลินส์ ที่ ไทม์ 100 กาลา (พฤษภาคม ค.ศ. 2010)
เกิด:  (1962-08-10) 10 สิงหาคม ค.ศ. 1962 (62 ปี) ฮาร์ตเฟิร์ด คอนเนทิคัต สหรัฐ
อาชีพ: ผู้เขียนบทโทรทัศน์, นักประพันธ์
สัญชาติ: อเมริกัน
แนว: แฟนตาซี, นิยายวิทยาศาสตร์, วรรณกรรมเด็ก, วรรณกรรมเยาวชน, สืบสวนสอบสวน, แอ็กชัน
ผลงานที่สำคัญ: เดอะฮังเกอร์เกมส์ ไตรภาค, ชุดหนังสือเกรเกอร์

ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์
http://www.suzannecollinsbooks.com/
ซูซาน คอลลินส์ (อังกฤษ: Suzanne Collins; 10 สิงหาคม ค.ศ. 1962 – ) เป็นทั้งนักเขียนบทโทรทัศน์และนักประพันธ์ชาวอเมริกัน ซึ่งเป็นที่รู้จักมากที่สุดในฐานะของผู้เขียนซีรีส์ เดอะฮังเกอร์เกมส์ไตรภาค ซึ่งประกอบด้วย เกมล่าชีวิต, ปีกแห่งไฟ และม็อกกิ้งเจย์
ชีวิตช่วงต้น

คอลลินส์เกิดใน ค.ศ. 1962 ที่รัฐคอนเนทิคัต เธอเป็นลูกสาวของนายทหารกองทัพอากาศที่ได้ปฏิบัติหน้าที่ในสงครามเวียดนาม ในฐานะที่เป็นลูกสาวของนายทหารคนหนึ่ง เธอและครอบครัวของเธอจึงโยกย้ายถิ่นฐานอย่างต่อเนื่อง ซึ่งเธอใช้เวลาช่วงวัยเด็กของเธออยู่แถบตะวันออกของสหรัฐฯ เธอได้เข้าศึกษาระดับมัธยมที่โรงเรียนอลาบามาสาขาวิจิตรศิลป์ โดยเธอได้เรียนวิชาเอกศิลปะภาพยนตร์ และเธอสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอินเดียนา ในสองสาขาวิชาเอก ซึ่งได้แก่สาขาละครและการสื่อสารโทรคมนาคม
ชีวิตส่วนตัว

คอลลินส์ พำนักอยู่ที่นิวทาวน์ รัฐคอนเนทิคัต กับสามีของเธอ รวมถึงลูกสาวสองคนกับแมวอีกสองตัว
รางวัลที่ได้รับ

ค.ศ. 2011 - แคลิฟอร์เนียยังรีดเดอร์เมดัล
ค.ศ. 2010 - จอร์เจียร์พีชบุ๊คอะวอร์ดส์ฟอร์ทีนรีดเดอร์
รางวัลเบสท์บุ๊คออฟเดอะเยียร์ ของพับลิชเชอร์สวีคลี่: ประเภทนิยายเด็ก
10 อันดับหนังสือที่ดีที่สุดสำหรับวัยรุ่น ของสมาคมห้องสมุดอเมริกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ซูซาน คอลลินส์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กเกมล่าชีวิต โดย ซูซาน คอลลินส์ |
| --- | --- |
นวนิยายชุด:  เกมล่าชีวิต (2008)  ปีกแห่งไฟ (2009)  ม็อกกิ้งเจย์ (2010)  ลำนำแห่งนกร้องเพลงและอสรพิษ (2020)  ซันไรส์ออนเดอะรีปปิง (2025) 
ภาพยนตร์ชุด:  เกมล่าเกม (2012)  แคชชิ่งไฟเออร์ (2013)  ม็อกกิ้งเจย์ พาร์ท 1 (2014)  พาร์ท 2 (2015)  ปฐมบทเกมล่าเกม (2023)  ซันไรส์ออนเดอะรีปปิง (2026)  รางวัล 
ตัวละคร:  แคตนิส เอฟเวอร์ดีน  พีต้า เมลลาร์ก  เกล ฮอว์ธอร์น  คอริโอเลนัส สโนว์ 
เพลง:  เดอะฮังเกอร์เกมส์ เพลงประกอบ "เซฟแอนด์ซาวด์"  "อายส์โอเพน"  ดนตรีประกอบ  แคชชิ่งไฟเออร์ เพลงประกอบ "แอตลาส"  "อีลาสติกฮาร์ต"  "วีรีเมน"  "ฮูวีอาร์"  "เอเวอรีบอดีวอนส์ทูรูลเดอะเวิลด์"  ดนตรีประกอบ  ม็อกกิ้งเจย์ พาร์ท 1 เพลงประกอบ "เมลต์ดาวน์"  "ออลล์มายเลิฟ"  "เยลโลว์ฟลิกเกอร์บีต"  "เดอะแฮงกิงทรี"  ดนตรีประกอบ  ม็อกกิ้งเจย์ พาร์ท 2 ดนตรีประกอบ  ปฐมบทเกมล่าเกม เพลงประกอบ "แคนต์แคตช์มีนาว"  ดนตรีประกอบ 
 หมวดหมู่
ซูเซนต์มารี (รัฐออนแทรีโอ)

| ซูเซนต์มารี |
| --- | --- |
นคร
นครซูเซนต์มารี

สมญา: "เดอะซู"
คำขวัญ: "Naturally Gifted"
ซูเซนต์มารี
พิกัด: 46°33′32″N 84°20′49″W﻿ / ﻿46.55889°N 84.34694°W﻿ / 46.55889; -84.34694
ประเทศ: แคนาดา
รัฐ: ออนแทรีโอ
อำเภอ: Algoma
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1668
Incorporated: 1888 (เมือง) 1912 (นคร)
การปกครอง
 • ประเภท: Corporation
 • นายกเทศมนตรี: Matthew Shoemaker
 • สภา: สภานครซูเซนต์มารี 
 • MP: Terry Sheehan (เสรีนิยม)
 • MPP: Ross Romano (PC)
พื้นที่
 • พื้นดิน: 223.24 ตร.กม. (86.19 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 53.05 ตร.กม. (20.48 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 805.60 ตร.กม. (311.04 ตร.ไมล์)
ความสูง: 192 เมตร (630 ฟุต)
ประชากร (2021)
 • นคร: 72,051 คน
 • ความหนาแน่น: 324.6 คน/ตร.กม. (841 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 76,731 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 95.6 คน/ตร.กม. (248 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC−05:00 (เขตเวลาตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−04:00 (EDT)
Forward sortation area: P6A ถึง P6C
รหัสพื้นที่: 705, และ 249
ทางหลวง:   ข้อผิดพลาด Lua ใน มอดูล:Jct บรรทัดที่ 204: attempt to concatenate local 'link' (a boolean value)  ข้อผิดพลาด Lua ใน มอดูล:Jct บรรทัดที่ 204: attempt to concatenate local 'link' (a boolean value)   I-75 
เว็บไซต์: saultstemarie.ca
อันดับ CA: ที่ 46 ในแคนาดา อันดับเทศบาล: ที่ 66 ในแคนาดา
ซูเซนต์มารี (อังกฤษ: Sault Ste. Marie) เป็นเมืองริมฝั่งแม่น้ำแมรีส์ ในรัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา เป็นเมืองใหญ่อันดับ 3 ของเขตนอร์ทเทิร์นออนแทรีโอ ตามหลังเมืองซัดเบอรีและทันเดอร์เบย์ ตั้งอยู่ตรงข้ามกับเมืองชื่อเดียวกันซึ่งอยู่ในรัฐมิชิแกน มีอุตสาหกรรมเหล็กและเหล็กกล้า ถ่านโค้ก ไม้แปรรูป เคมีภัณฑ์ เบียร์ สถานที่พักตากอากาศฤดูร้อน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef
ซูเซิน เฮย์เวิร์ด

| ซูเซิน เฮย์เวิร์ด |
| --- | --- |
เฮย์เวิร์ดในคริสต์ทศวรรษ 1940
เกิด: 30 มิถุนายน ค.ศ. 1917(1917-06-30) บรุกลิน นครนิวยอร์ก สหรัฐ
เสียชีวิต: มีนาคม 14, 1975(1975-03-14) (57 ปี) เบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
สัญชาติ: อเมริกัน
อาชีพ: นักแสดง นางแบบ
ปีปฏิบัติงาน: 1937–1972
คู่สมรส:   เจสส์ บาร์เกอร์  (สมรส 1944; หย่า 1954)  ฟลอยด์ อีตตัน แชงคลีย์  (สมรส 1957; เสียชีวิต 1966) 
บุตร: 2
ซูเซิน เฮย์เวิร์ด (อังกฤษ: Susan Hayward; 30 มิถุนายน ค.ศ. 1917 – 14 มีนาคม ค.ศ. 1975) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวอเมริกัน เธอเป็นที่รู้จักอย่างดีจากบทบาทผู้หญิงในภาพยนตร์ที่สร้างจากเรื่องจริง ตลอดอาชีพการแสดง เธอได้รับรางวัลออสการ์หนึ่งครั้ง, รางวัลลูกโลกทองคำสองครั้ง และถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแบฟตาสองครั้ง
หลังจากทำงานเป็นนางแบบแฟชัน เฮย์เวิร์ดเดินทางมาถึงฮอลลีวูดในปี ค.ศ. 1937 เพื่อออดิชันในบทสการ์เลตต์ โอฮารา แต่ประสบความล้มเหลว ต่อมาเธอเซ็นสัญญากับวอร์เนอร์บราเธอส์และรับบทสมทบเล็ก ๆ ในภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง
ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 เธอมีความก้าวหน้าในอาชีพการงานและได้รับเสียงชื่นชมในการแสดงโดยเธอถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมถึงห้าครั้งและเข้าชิงเป็นครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่อง Smash-Up, the Story of a Woman (1947) ความสำเร็จของเธอยังคงดำเนินต่อไปจนถึง ค.ศ. 1950 เช่นในภาพยนตร์เรื่อง My Foolish Heart (1949), With a Song in My Heart (1952), I'll Cry Tomorrow (1955) และ I Want to Live! จากบทนักโทษประหาร บาร์บารา เกรแฮม ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลออสการ์
หลังจากแต่งงานเป็นครั้งที่สอง เฮย์เวิร์ดย้ายไปที่รัฐจอร์เจียในเวลาต่อมาและปรากฏอยู่ในภาพยนตร์ไม่บ่อยนัก เธอยังคงรับงานแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์จนถึง ค.ศ. 1972 และเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งสมองในปี ค.ศ. 1975
แหล่งข้อมูลอื่น

ซูเซิน เฮย์เวิร์ด ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ซูเซิน เฮย์เวิร์ด ที่ออลมูวี
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เจเน็ต เกย์เนอร์ (1928)  แมรี พิกฟอร์ด (1929)  นอร์มา เชียเรอร์ (1930)  มารี เดรสส์เลอร์ (1931)  เฮเลน เฮส์ (1932)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1933)  โกลแด็ต กอลแบร์ (1934)  เบตตี เดวิส (1935)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1936)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1937)  เบตตี เดวิส (1938)  วิเวียน ลีห์ (1939)  จิงเจอร์ รอเจอส์ (1940) 
1941–1960:  โจน ฟอนเทน (1941)  เกรียร์ การ์สัน (1942)  เจนนิเฟอร์ โจนส์ (1943)  อิงกริด เบิร์กแมน (1944)  โจน ครอว์ฟอร์ด (1945)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1946)  โลเรตตา ยัง (1947)  เจน ไวแมน (1948)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1949)  จูดี ฮอลิเดย์ (1950)  วิเวียน ลีห์ (1951)  เชอร์ลีย์ บูท (1952)  ออดรีย์ เฮปเบิร์น (1953)  เกรซ เคลลี (1954)  แอนนา มาญานี (1955)  อิงกริด เบิร์กแมน (1956)  โจแอนน์ วูดเวิร์ด (1957)  ซูเซิน เฮย์เวิร์ด (1958)  ซีมอน ซีญอแร (1959)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1960) 
1961–1980:  โซเฟีย ลอเรน (1961)  แอนน์ แบนครอฟต์ (1962)  แพตทริเซีย นีล (1963)  จูลี แอนดรูส์ (1964)  จูลี คริสตี (1965)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1966)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1967)  แคทารีน เฮปเบิร์น/บาร์บรา สไตรแซนด์ (1968)  แมกกี สมิธ (1969)  เกลนดา แจ็กสัน (1970)  เจน ฟอนดา (1971)  ไลซา มินเนลลิ (1972)  เกลนดา แจ็กสัน (1973)  เอลเลน เบอร์สติน (1974)  หลุยส์ เฟลตเชอร์ (1975)  เฟย์ ดันนาเวย์ (1976)  ไดแอน คีตัน (1977)  เจน ฟอนดา (1978)  แซลลี ฟิลด์ (1979)  ซิสซี สเปเซก (1980) 
1981–2000:  แคทารีน เฮปเบิร์น (1981)  เมริล สตรีป (1982)  เชอร์ลีย์ แม็กเลน (1983)  แซลลี ฟิลด์ (1984)  เจอรัลดีน เพจ (1985)  มาร์ลี แมตลิน (1986)  แชร์ (1987)  โจดี ฟอสเตอร์ (1988)  เจสซิกา แทนดี้ (1989)  เคที เบตส์ (1990)  โจดี ฟอสเตอร์ (1991)  เอ็มมา ทอมสัน (1992)  ฮอลลี ฮันเตอร์ (1993)  เจสซิกา แลงจ์ (1994)  ซูเซิน ซาแรนดอน (1995)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (1996)  เฮเลน ฮันต์ (1997)  กวินเน็ธ พัลโทรว์ (1998)  ฮิลารี สแวงก์ (1999)  จูเลีย โรเบิตส์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  แฮลลี เบร์รี (2001)  นิโคล คิดแมน (2002)  ชาร์ลิส โตรน (2003)  ฮิลารี สแวงก์ (2004)  รีส วิเธอร์สปูน (2005)  เฮเลน เมียร์เรน (2006)  มารียง กอตียาร์ (2007)  เคต วินสเล็ต (2008)  ซานดรา บุลล็อก (2009)  นาตาลี พอร์ตแมน (2010)  เมริล สตรีป (2011)  เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ (2012)  เคต แบลนเชตต์ (2013)  จูลีแอนน์ มัวร์ (2014)  บรี ลาร์สัน (2015)  เอมมา สโตน (2016)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2017)  โอลิเวีย โคลแมน (2018)  เรเน เซลเวเกอร์ (2019)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2020)  เจสซิกา แชสเตน (2021)  มิเชล โหย่ว (2022)  เอมมา สโตน (2023)