stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลระนอง ยูไนเต็ด
แหล่งข้อมูลอื่น

สโมสรฟุตบอลระนอง ยูไนเต็ด ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลระนอง ยูไนเต็ด  |
| --- | --- |
 1 กัมพล  2 ชาญชล  3 ยามาเดระ  4 เญนชาน  5 ณรงค์ฤทธิ์  6 เจนณรงค์  7 ฉ่ำสุดดีน  8 อัคเดช  10 อัลญะเบริ  11 มูฮัมหมัดบูรฮัน  13 อธิวัฒน์  14 จักรกฤษณ์  15 ธวัชชัย  16 ซารินร์  17 สิทธิชัย  19 ศราภพ  21 ทัศไนย์  22 พูลศักดิ์  23 พงศ์สิริ  26 ชินวัตร  27 โอโนนิวู  29 วุฒิชัย  37 วาธิต  39 ณัฐพงษ์  50 กาบรีแยล  75 ศุภกานต์  91 จิรายุทธ  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: ฟาซัล 
| ด ค กไทยลีก 2 |
| --- | --- |
บริษัท ไทยลีก จำกัด
สโมสร (ฤดูกาล 2567–68):  เกษตรศาสตร์  จันทบุรี  ชลบุรี  ชัยนาท ฮอร์นบิล  เชียงใหม่ ยูไนเต็ด  พลังกาญจน์  ตราด  นครศรีฯ ยูไนเต็ด  บางกอก  โปลิศ เทโร  พัทยา ยูไนเต็ด  แพร่ ยูไนเต็ด  มหาสารคาม เอสบีที  ลำปาง  ศรีสะเกษ ยูไนเต็ด  สมุทรปราการ ซิตี้  สุพรรณบุรี  อยุธยา ยูไนเต็ด 
สโมสรที่เคยแข่งขันในไทยลีก 2:  กรมสนับสนุน กองพลนาวิกโยธิน  กระบี่  กรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย  การท่าเรือ  การบินไทย  การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค  แกรนด์ อันดามัน ระนอง ยูไนเต็ด  ขอนแก่น  ขอนแก่น ยูไนเต็ด  คัสตอม ยูไนเต็ด  ฉะเชิงเทรา  เชียงราย ยูไนเต็ด  เชียงใหม่  เซ็นทรัล  ไดสตาร์ กรุงเทพฯ  ทีเอ ระยอง  ทีโอที   ไทยยูเนียน สมุทรสาคร  ไทยฮอนด้า  ธนาคารกรุงไทย  ธำรงไทยสโมสร  นครปฐม ยูไนเต็ด  นครราชสีมา มาสด้า  นครสวรรค์  นราธิวาส  บีจี ปทุม ยูไนเต็ด  บีบีซียู  บุรีรัมย์  ปราจีนบุรี  พนักงานยาสูบ  พัทยา ยูไนเต็ด  พัทลุง  พิจิตร  พิษณุโลก  พีที ประจวบ  พีทีที ระยอง  เพื่อนตำรวจ  ภูเก็ต  มหาวิทยาลัยกรุงเทพ  มหาวิทยาลัยรังสิต  เมืองกาญจน์ ยูไนเต็ด  เมืองทอง ยูไนเต็ด  ร้อยเอ็ด ยูไนเต็ด  ระยอง  ระยอง ยูไนเต็ด  ราชนาวี  ราชบุรี  ราชประชา  ราชวิถี  โรงเรียนจ่าอากาศ  ลำพูน วอร์ริเออร์  ศรีราชา  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สงขลา ยูไนเต็ด  สมาคมกีฬากรุงเก่า  สมุทรปราการ  สมุทรสงคราม  สระบุรี  สำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์  สุโขทัย  สุราษฎร์ธานี  หนองบัว พิชญ  อยุธยา  อ่างทอง  อาร์แบค  อาร์มี่ ยูไนเต็ด  อุดรธานี  อุทัยธานี  อุบล ยูไนเต็ด  โอสถสภา  แอร์ฟอร์ซ ยูไนเต็ด 
ฤดูกาล:  2540  2541  2542  2543  2544/45  2545/46  2547  2548  2549  2550  2551  2552  2553  2554  2555  2556  2557  2558  2559  2560  2561  2562  2563–64  2564–65  2565–66  2566–67  2567–68
วัดถ้ำรงค์

| วัดถ้ำรงค์ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลถ้ำรงค์ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดถ้ำรงค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณเขาถ้ำรงค์ในตำบลถ้ำรงค์ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี ซึ่งมีความโดดเด่นตรงที่ข้อเท้าของหลวงพ่อดำจะมีโซ่ล่ามไว้อยู่
วัดถ้ำรงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2355
พระพุทธรูปในถ้ำ

บริเวณเขาถ้ำรงค์มีถ้ำหินปูนคูหาเดียวซึ่งมีพระพุทธรูป ขนาดใหญ่มีการสร้างพระพุทธรูปปูนปั้น ไว้ตามซอกหินผนังถ้ำ จำนวน 10 องค์ ที่ผนังด้านทิศตะวันตก มีพระประธานและพระพุทธรูปแวดล้อม ผนังด้านทิศเหนือมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ 2 องค์ พระพุทธรูปยืนปูนปั้น (ทาสี) ขนาดใหญ่ประดิษฐานอยู่ตรงกลางกลุ่มพระพุทธรูปทำนองเป็นพระประธาน ปางประธานอภัย ประทับอยู่บนฐานบัว ก่ออิฐฉาบปูน ประดับลายปูนปั้นเป็นกลีบบัว ลักษณะเป็นฐานเพิ่มมุมก่อยกสูง พระพุทธรูปยืนปูนปั้น (ลงรัก) ปางประทานอภัย ประดิษฐานอยู่บนฐานบัวปูนปั้นทาสีแดงและมีซุ้มเรือนแก้ว อยู่ทางด้านซ้ายของพระพุทธรูปองค์ใหญ่ เศียรอยู่ระดับเดียวกับพระองค์ใหญ่ แต่ขนาดเล็กกว่ามาก
พระพุทธรูปยืนปูนปั้น (ทาสีแดง) ปางประทานอภัย ประดิษฐานอยู่บนฐานบัวปูนปั้นทาสีแดง ด้านข้างมีรูปหงส์ แต่ปัจจุบันเหลือเพียงตัวเดียว มีซุ้มเรือนแก้ว เช่นเดียวกัน พระพุทธรูปองค์นี้อยู่ทางด้านขวาของพระองค์ใหญ่ พระพุทธรูปนั่งปูนปั้น (ลงรักปิดทอง) ปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่บนฐานบัวทางซ้ายของพระองค์ใหญ่ และอยู่ใต้พระพุทธรูปยืนที่ขอบของช่องหิน ที่ประดิษฐานพระพุทธรูปนั่ง ทางขวา ระดับเหนือเศียร มีพระพุทธรูปนั่ง ปางมารวิชัย ปูนปั้น ประดิษฐานอยู่บนฐานบัวปูนปั้น ทำเป็นกลีบบัวขนาดใหญ่ ชิ้นส่วนน่าจะเป็นพระพุทธรูปนั่ง ปัจจุบันชำรุด ไปหมดแล้ว เหลือเฉพาะช่องหินและแกนไม้ที่รองรับฐานพระพุทธรูปเดิม อยู่ทางด้านซ้ายของพระพุทธรูปองค์ใหญ่
พระพุทธรูปยืนปูนปั้น ลงรักปิดทอง ปางประทานอภัย อยู่ข้างแท่นฐานบัวพระประธาน ซึ่งน่ามีอยู่ก่อน พระพุทธรูปนั่ง ลงรักปิดทอง อยู่ชิดกับฐานพระประธาน อยู่ระดับต่ำกว่าพื้นปัจจุบันน่าจะเป็นของเดิมที่มีมาก่อน ปัจจุบันโผล่แค่บั้นพระองค์ พระพุทธรูปยืน ปูนปั้นลงรัก สภาพชำรุดโดยเฉพาะท่อนพระกร ปูนฉาบกระเทาะจนเห็นแกนไม้ข้างใน ประดิษฐานอยู่บนฐานบัวปูนปั้นทาสีแดง อยู่ที่ผนังทางด้านทิศเหนือพระพุทธไสยาสน์ ปูนปั้นลงรักปิดทอง ส่วนพระกรชำรุด เห็นแกนไม้ด้านใน มีแท่นฐานบัวรองรับ แต่สภาพชำรุดมาก ประดิษฐานอยู่ทางด้านทิศเหนือ ใกล้ปากถ้ำ
เจดีย์

โบราณสถานที่สำคัญ คือ เจดีย์จำนวน 3 องค์ อยู่ที่ผนังถ้ำ 2 องค์ และอยู่ถัดออกไปอีก 1 องค์ เจดีย์ทรงสี่เหลี่ยม ตั้งอยู่หน้าถ้ำ ทางด้านซ้าย ฐานชั้นล่างทรงสี่เหลี่ยม ถัดขึ้นไปมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปนั่งทั้ง 4 ทิศ ถัดขึ้นไปเป็นซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปยืน เจดีย์ย่อมุมไม้ยี่สิบ ตั้งอยู่หน้าถ้ำ ทางด้านขวาเป็นเจดีย์ฐานกลม ถัดขึ้นไปเป็นฐานสิงห์ย่อมุมไม้ยี่สิบ สามชั้น แล้วเป็นบัวกลุ่มรองรับปากระฆัง องค์ระฆังกลมส่วนยอดหักหายไป เจดีย์ทรงปราสาท ยอดทรงระฆัง ด้านล่างมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปนั่ง ทั้ง 4 ทิศ ถัดขึ้นไปมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปยืน จากนั้นมีบัวถลา 3 ชุด องค์ระฆังกลม มีบัวปากระฆังรองรับ บัลลังก์สี่เหลี่ยม ถัดขึ้นไปเป็นมาลัยเถา สภาพชำรุดมาก ส่วนยอดหักหายไป
วัดเป่ากั๋ว

วัดเป่ากั๋ว (保国寺) เป็นโบราณสำคัญของเมืองหนิงปัว มณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน สร้างสมัยราชวงศืถัง ในปีค.ศ. 880 เดิมชื่อวัดหลิงซาน (灵山寺) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นวัดเป้ากั๋ว ปัจจุบันยังมีโบราณสถานสำคัญหลงเหลือจากยุคถัง คือวิหารพระประธาน หรือมหาวีรวิหาร (ต้าสยงเป่าเตี้ยน) มีเสาอาคารสมัยราชวงศ์ถัง โครงสร้างหลักเป็นสถาปัตยกรรมสมัยราชวงศ์ซ่ง สร้างขึ้นเมื่อปี 1013 นับเป็นสถาปัตยกรรมที่สร้างด้วยไม้ที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่ง และได้รับการดูแลรักษาอย่างดีที่สุดแห่งหนึ่งของจีน ต่อมาวัดนี้ยังได้รับการบูรณะสมัยราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิงตามลำดับ
บรรณานุกรม

清华大学建筑学院, 宁波保国寺文物保管所. 东来第一山——保国寺. 北京:文物出版社. 2003. ISBN 7-5010-1517-1
หนังสือแสดงตนคนประจำเรือ

หนังสือแสดงตนคนประจำเรือของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)
หนังสือแสดงตนคนประจำเรือ (อังกฤษ: Seafarers' Identity Documents) เป็นเอกสารยืนยันตัวตนสำหรับคนประจำเรือที่ออกให้โดยประเทศที่ตนถือสัญชาติหรือประเทศต้นทางเพื่อยืนยันว่าได้รับอนุญาตให้ทำงานในเรือเดินทะเล ใช้งานเป็นเอกสารกรณีที่ถูกเลิกจ้างที่นายเรือเป็นผู้ออก บันทึกประวัติในการทำงาน ใช้ในการสมัครงาน ใช้ในการขอใบรับรองแพทย์หรือประกาศนียบัตรสุขภาพ และแสดงความรู้ความสามารถของผู้ถือเอกสารดังกล่าว
หนังสือแสดงตนคนประจำเรือ เป็นเอกสารที่ออกให้ภายใต้อนุสัญญาว่าด้วยเอกสารแสดงตนคนประจำเรือ พ.ศ. 2501 ประเทศที่มีเรือเดินสมุทรสำหรับค้าขาย (เรียกอีกอย่างว่าพาณิชย์นาวี) กำหนดให้คนเดินเรือต้องมีเอกสารประจำตัวที่ระบุตัวตนได้ โดยมีการแก้ไขเพิ่มเติมในอนุสัญญาว่าด้วยเอกสารแสดงตนคนประจำเรือ (แก้ไข) พ.ศ. 2546
สาธารณรัฐประชาชนจีน

ในประเทศจีน สำนักงานความมั่นคงทางทะเล (海事局) จะออกหนังสือเดินทางคนประจำเรือ (海員證) ให้กับคนประจำเรือชาวจีน ซึ่งเป็นพื้นฐานทางกฎหมายที่ออกเป็นข้อบังคับจากกระทรวงคมนาคมตั้งแต่ปี 2551 ขณะที่จีนยังไม่ได้ให้สัตยาบันต่ออนุสัญญา ILO ฉบับที่ 185 แต่อย่างใด หนังสือเดินทางของคนประจำเรือสามารถอ่านด้วยเครื่องได้และมีอายุห้าปี
หนังสือเดินทางคนประจำเรือจีน[ลิงก์เสีย] (หน้าปก)
หนังสือเดินทางคนประจำเรือจีน[ลิงก์เสีย] (ส่วนใน)
ไทย

ในประเทศไทย มีหนังสือแสดงตนคนประจำเรือตามกฎกระทรวงการออกหนังสือสำคัญประจำตัวคนประจำเรือ พ.ศ. 2563 ดูและรับผิดชอบโดยกรมเจ้าท่า  มีหนังสือแสดงตนคนประจำเรือ 2 แบบ คือ
หนังสือคนประจำเรือ (อังกฤษ: Seaman Book) หน้าปกเป็นสีน้ำเงิน ออกให้กับบุคคลสัญชาติไทยหรือต่างด้าวที่มีอายุไม่ต่ำกว่า 16 ปี โดยใช้รูปถ่ายขนาด 2 นิ้ว จำนวน 1 ใบ บัตรประชาชน และใบรับรองแพทย์ กรณีคนต่างด้าวให้ใช้เหมือนกับคนไทย แต่ใช้สำเนาพาสปอร์ตที่ตรวจลงตราแล้วแทนบัตรประชาชน และเพิ่มหนังสือรับรองการจ้างจากบริษัทหรือเจ้าของเรือ สำเนาบัตรประชาชนผู้ลงนามในหนังสือรับรอง สำเนาหนังสือจดทะเบียนบริษัท กรณีต่ออายุต้องใช้หนังสือคนประจำเรือเล่มเก่า กรณีสูญหายต้องแนบใบแจ้งความเหมือนกันทั้งสัญชาติไทยและต่างด้าว
หนังสือคนประจำเรือประมง (อังกฤษ: Seaman Book for Fishing Vessel) หน้าปกเป็นสีเขียว ออกให้กับบุคคลสัญชาติไทยเท่านั้นและมีอายุไม่ต่ำกว่า 16 ปี ใช้รูปถ่ายขนาด 2 นิ้ว จำนวน 1 ใบ บัตรประชาชน และใบรับรองแพทย์ กรณีต่ออายุต้องใช้หนังสือคนประจำเรือเล่มเก่า กรณีสูญหายต้องแนบใบแจ้งควา ขณะที่ต่างด้าวจะไม่สามารถออกให้ได้ ต้องไปใช้ของกรมประมง
หนังสือแสดงตนคนประจำเรือทั้ง 2 รูปแบบ มีอายุ 5 ปี ไม่สามารถใช้แทนกันได้ มีค่าธรรมเนียมฉบับละ 500 บาท และค่าคำร้อง 1 บาท สามารถรับบริการได้จากทั้งกรมเจ้าท่าส่วนกลาง สำนักงานเจ้าท่าภูมิภาค และระบบ e-service
หนังสือคนประจำเรือ (ด้านหน้า)
หนังสือคนประจำเรือประมง (ด้านหน้า)
ฟิลิปปินส์

ในประเทศฟิลิปปินส์ ซึ่งเป็นบ้านของนักเดินเรือประมาณหนึ่งในสี่ในการขนส่งระหว่างประเทศ ได้ให้สัตยาบันอนุสัญญา ILO ฉบับที่ 185 ในปี พ.ศ. 2555 เอกสารประจำตัวคือ สมุดประจำตัวและบันทึกของคนประจำเรือ {Seafarer's Identification and Record Book) ซึ่งเป็นไปตามของอนุสัญญา STCW ด้วย  ออกโดย การอุตสาหกรรมทางทะเล โดยมีค่าธรรมเนียม 800 เปโซ และมีอายุ 10 ปี
เยอรมนี

ประเทศเยอรมนียังไม่ได้ให้สัตยาบันอนุสัญญา ILO ว่าด้วยบัตรประจำตัวคนประจำเรือ ในเยอรมนี บัตรประจำตัวของคนประจำเรือได้ถูกแทนที่ด้วย สมุดบันทึกของคนประจำเรือ นับตั้งแต่พระราชบัญญัติแรงงานทางทะเลมีผลบังคับใช้ในปี พ.ศ. 2556 ซึ่งเป็นภาคสมัครใจสำหรับนักเดินเรือ สามารถสมัครได้ที่ สำนักงานการเดินเรือและอุทกศาสตร์ของรัฐบาลกลาง (Federal Maritime and Hydrographic Agency) โดยเสียค่าธรรมเนียม 25 ยูโร และมีอายุสิบปี ตามกฎหมายมาตรา 62 ของกฎหมายว่าด้วยความสามารถของคนประจำเรือ
บัตรประจำตัวของคนประจำเรือชาวเยอรมันไม่ได้ใช้แทนหนังสือเดินทางหรือหลักฐานระบุตัวตน และจะต้องแยกจากบัตรเดินทางฉุกเฉินสำหรับคนประจำเรือตามมาตรา 13 วรรค 5 และจากบัตรผ่านสำหรับคนประจำเรือตามมาตรา 24 ย่อหน้าที่ 2 ของพระราชกฤษฎีกาถิ่นที่อยู่ (เดิมเรียกว่า บัตรผ่านฝั่ง)
บัตรประจำตัวคนประจำเรือชาวเยอรมัน[ลิงก์เสีย] (ด้านหน้า)
บัตรประจำตัวคนประจำเรือชาวเยอรมัน[ลิงก์เสีย] (ด้านหลัง)
สหรัฐ

เอกสารรับรองการเป็นลูกเรือพาณิชย์ (Merchant Mariner's Document: MMD) ซึ่งก่อนหน้านี้เรียกว่า Z-Card เป็นเอกสารรับรองการเดินเรือพาณิชย์ที่ออกโดยยามฝั่งสหรัฐตามแนวทางของอนุสัญญา STCW และยังคงเป็นหนึ่งในเอกสารมาตรฐานที่จำเป็นสำหรับลูกเรือของเรือสหรัฐ บนเรือที่มีระวางบรรทุกรวมมากกว่า 100 ตัน จนกว่าจะมีการยกเลิกทั้งหมด เอกสารรับรองการเป็นลูกเรือพาณิชย์ (MMD) ระดับเริ่มต้นช่วยให้คนประจำเรือสามารถทำงานบนดาดฟ้าเป็นกะลาสี (Ordinary Seaman: OS) ในฝ่ายช่างกลเป็นช่างเช็ด (Wiper) หรือในฝ่ายสหโภชน์เป็นผู้ปฏิบัติต่ออาหาร (Food Handler: FH) หากมีประสบการณ์และผ่านการทดสอบ ก็สามารถขอรับการประเมินที่มีคุณสมบัติ เช่น นายท้ายเรือ (Able Seaman: AB) หรือ สมาชิกผู้ทรงคุณวุฒิของฝ่ายช่างกล (Qualified Member of the Engine Department: QMED) ได้ เอกสารดังกล่าวมีขนาดประมาณหนังสือเดินทาง และมีข้อมูลของคนประจำเรือเกี่ยวกับวันเกิด สถานที่ออก สัญชาติ และหน้าที่บนเรือที่ลูกเรือมีสิทธิ์ได้รับ
เอกสารนี้จัดทำขึ้นไม่นานหลังจากสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลงในปี พ.ศ. 2488 เพื่อรักษาความปลอดภัยในท่าเรือต่าง ๆ ทั่วโลกในขณะที่การก่อวินาศกรรมยังคงเป็นปัญหาสำคัญ ในปัจจุบัน เอกสารนี้ยังคงใช้เพื่อจุดประสงค์นี้ และถือเป็นหลักฐานแสดงตัวตนและหนังสือเดินทางเมื่อคนประจำเรือเรืออยู่ในต่างประเทศ เอกสารนี้จะต้องต่ออายุทุก ๆ ห้าปี
ก่อนช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 บัตร Z-Card นั้นสามารถขอได้ฟรีและใช้ได้ตลอดชีพ แต่มาตรฐานความปลอดภัยในอุตสาหกรรมการเดินเรือได้เพิ่มสูงขึ้น โดยกำหนดให้คนเดินเรือทุกคนต้องต่ออายุเอกสารเหล่านี้และฝึกฝนอย่างต่อเนื่องเพื่อให้ทันต่อความก้าวหน้าในสาขาของตน ผู้สมัครบัตร Z-Card ทุกคนต้องยื่นคำร้อง เข้ารับการทดสอบยาเสพติด และรอผลการตรวจสอบประวัติอาชญากรรมให้เสร็จสิ้นก่อนจึงจะได้รับเอกสาร ซึ่งอาจใช้เวลาตั้งแต่ไม่กี่สัปดาห์ไปจนถึงหลายปี
ชื่อ Z-Card มาจากยุคเริ่มแรก เมื่อหมายเลขประจำตัวของลูกเรือจะเริ่มต้นด้วยตัวอักษร "Z" เสมอ
ยามฝั่งสหรัฐได้เริ่มเปลี่ยน เอกสารรับรองการเป็นลูกเรือพาณิชย์ ใบรับรอง STCW และใบรับรองการขึ้นทะเบียนด้วยเอกสารประจำตัวฉบับใหม่ ซึ่งก็คือ หนังสือรับรองนักเดินเรือพาณิชย์ (Merchant Mariner Credential) แบบหนังสือเดินทาง ลูกเรือจะได้รับเอกสารประจำตัวฉบับใหม่เมื่อยื่นคำร้องขอเอกสารฉบับใหม่หรือต่ออายุเอกสารฉบับปัจจุบัน เอกสารรับรองการเป็นลูกเรือพาณิชย์ฉบับปัจจุบันยังคงใช้ได้จนถึงวันหมดอายุ
นอกจากนี้ยังมี หนังสือรับรองประจำตัวพนักงานขนส่ง เป็นเอกสารอีกฉบับสำหรับนักเดินเรือที่อนุญาตให้เข้าถึงสิ่งอำนวยความสะดวกของท่าเรือที่ได้รับการคุ้มครอง
หนังสือรับรองนักเดินเรือพาณิชย์[ลิงก์เสีย] (หน้าปก)
หนังสือรับรองนักเดินเรือพาณิชย์[ลิงก์เสีย] (ส่วนใน)
สหราชอาณาจักร

ใบรับรองกะลาสี (Ordinary Seaman Certificate) คือใบรับรองที่จำเป็นในการได้งานเป็นกะลาสี ซึ่งเป็นลูกเรือในฝ่ายเดินเรือของเรือพาณิชย์ โดยส่วนใหญ่ประกอบด้วยหลักฐานยืนยันตัวตน การพิสูจน์สุขภาพขั้นต่ำ (อาจรวมถึงการทดสอบยาเสพติด) และอายุขั้นต่ำบางส่วน และมาตรฐานที่กำหนดภายใต้อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยมาตรฐานการฝึกอบรม การออกประกาศนียบัตร และการเข้ายามสำหรับคนประจำเรือ (STCW) ขณะที่ยังไม่ได้ให้สัตยาบันตามอนุสัญญา ILO ฉบับที่ 185
ดูเพิ่ม

คนประจำเรือ
กะลาสี
หัวตะเข้

คลองหัวตะเข้
ถนนลาดกระบังบริเวณหัวตะเข้
บ้านริมคลองบริเวณชุมชนหัวตะเข้
หัวตะเข้ เป็นชื่อชุมชนและตลาด เป็นจุดตัดของคลอง 3 คลอง ได้แก่ คลองหัวตะเข้ คลองลำปลาทิว และคลองประเวศบุรีรมย์ ในเขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร ที่มาของชื่อชุมชนมาจากการขุดคลองในบริเวณนี้แล้วพบกะโหลกจระเข้ตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง มีแค่ส่วนหัว แต่ไม่มีตัว กะโหลกนี้ยังคงอยู่ที่ศาลเจ้าปึงเถ่ากงจนถึงปัจจุบัน
ประวัติ

พื้นที่เดิมมีสภาพเป็นทุ่งนากว้าง เริ่มตั้งเป็นชุมชนตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เริ่มมีชุมชนหลังจากขุดคลองประเวศบุรีรมย์ (พ.ศ. 2421–2423) จากพระโขนงถึงฉะเชิงเทรา ทำให้มีความเจริญเกิดขึ้นทั้งสองริมฝั่งคลอง มีตลาดสด ร้านรวง และชุมชนริมน้ำ โดยชุมชนหัวตะเข้เป็นจุดที่ใหญ่ที่สุด เพราะเป็นจุดตัดของคลอง 3 คลอง คนเรียกติดปากว่า "สี่แยก" ปรากฏมีการตั้งชุมชนริมน้ำในแผนที่เก่าเมื่อ พ.ศ. 2456 ในแผนที่ปรากฏสถานีรถไฟหัวตะเข้และสี่แยกหัวตะเข้ กลุ่มคนที่เข้ามาคือ คนไทย คนมอญ คนจีน การสัญจรสามารถส่วนใหญ่ใช้ทางน้ำ รวมถึงการใช้รถไฟที่มีสถานีอยู่ทางทิศเหนือของตลาดหัวตะเข้ อาคารหลังแรกที่สร้างขึ้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 ตั้งอยู่บริเวณตลาดหัวตะเข้ฝั่งเหนือคลองประเวศบุรีรมย์ สร้างด้วยไม้สัก จากข้อมูล พ.ศ. 2558 ยังคงปรากฏอาคารหลังนี้อยู่
การสร้างอาคารแถวเรือนไม้บริเวณสองฝั่งคลองประเวศบุรีรมย์ มีรูปแบบอาคารในลักษณะเดียวทั้งสองฝั่ง โดยมีจำนวนอาคารเรือนแถวไม้ทั้งหมดประมาณ 137 หลัง แบ่งเป็นอาคารเรือนแถวไม้ฝั่งเหนือคลองประเวศบุรีรมย์ทั้งหมด 5–7 หลัง และอาคารเรือนแถวไม้ฝั่งใต้คลองบุรีรมย์ ทั้งหมด 80 หลัง อาคารทั้งหมดสร้างด้วยไม้เนื้อแข็งฝาไม้กระดานตีเกร็ด มุงกระเบื้องสังกะสี ด้านหน้าเป็นทางเดินมีลักษณะเป็นดิน และคลุมด้วยหลังคาไม้ทอดยาวตลอดแนวความยาวด้านหน้า โดยแต่ละคูหากว้างประมาณ 3.5 เมตร ลึก 25 เมตร สูงประมาณ 5 เมตร จากความลึกของที่ดิน ทำให้มีการแบ่งหลังคาจั่วเป็นสองตอน ส่วนด้านหน้าของอาคารเรือนแถวไม้ มีลักษณะเป็นชานไม่มีหลังคาคลุมเป็นทางเดิน ขนาดประมาณ 1 เมตร สร้างด้วยดินกว้างจรดริมคลองประเวศบุรีรมย์
ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง มีการขยายตัวของชุมชนออกไปทางทิศตะวันตก และด้านหลังของกลุ่มอาคารเดิมที่เกาะติดอยู่ริมคลอง การสัญจรในช่วงเวลานี้ มีรูปแบบการเข้าถึงโดยใช้เส้นทางน้ำและรถไฟเป็นหลัก รวมถึงมีการใช้เรือเมล์ขาวหรือเรือนายเลิศ เข้ามาบริการภายในพื้นที่ ขณะที่บริเวณใกล้เคียงยังไม่พบตลาดคู่แข่งทางการค้า ในช่วง พ.ศ. 2500 เกิดไฟไหม้ตลาดฝั่งใต้คลองประเวศบุรีรมย์ ได้มีการสร้างอาคารใหม่ทั้งหมด
จนกระทั่งเริ่มมีการตัดถนน มีการสร้างสนามบินสุวรรณภูมิ คนเริ่มสัญจรทางรถยนต์แทนทางเรือทำให้ย่านนี้เริ่มซบเซา เมื่อ พ.ศ. 2537 เกิดไฟไหม้ตลาดฝั่งตรงข้าม มีบ้านเรือนเสียหาย 150 ห้อง มีคนย้ายออก ขณะที่ฝั่งตลาดหัวตะเข้เหลือ 58 ห้อง หลายร้านปิดตัวลง จนเมื่อ พ.ศ. 2552 ชาวชุมชนหัวตะเข้ได้ร่วมกันฟื้นฟูชุมชนด้วยการใช้งานศิลปะมาเป็นสื่อกลางในการฟื้นฟูตลาด โดยร่วมมือกับสถานศึกษาแถบลาดกระบังหลายแห่ง ตลาดหัวตะเข้ได้เผชิญวิกฤติเพลิงไหม้อีก 2 ครั้ง คือ เมื่อ พ.ศ. 2556 และ 2557 จากเหตุการณ์ดังกล่าว ได้ทำให้ชาวชุมชนเกิดการตื่นตัวในการรวมกลุ่มกันแก้ปัญหาต่าง ๆ ของชุมชนมากยิ่งขึ้น ปัจจุบันมีการการจัดแสดงานศิลปะหมุนเวียน การสอนเวิร์กชอปสำหรับผู้ที่สนใจ ร้านเอเฟรม แหล่งขายอุปกรณ์ศิลปะ ศูนย์การเรียนรู้วิถีถิ่นหัวตะเข้
วัดอีก้าง

| วัดอีก้าง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดอีก้าง, วัดอีค่าง
ที่ตั้ง: ตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่
ประเภท: โบราณสถานร้าง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดอีก้าง หรือ วัดอีค่าง เป็นโบราณสถานร้างที่ได้รับการขุดแต่งแล้ว ตั้งอยู่ในเขตกึ่งกลางของเวียงกุมกาม ห่างจากวัดปู่เปี้ยออกมาทางทิศตะวันออกประมาณ 250 เมตร ห่างจากแม่น้ำปิงมาทางตะวันออกประมาณ 700 เมตร ในตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่
ประวัติ

คำว่า อีค่าง หรือ อีก้าง ในภาษาถิ่นเหนือ มีความหมายว่า ลิง หรือ ค่าง เพราะในอดีตเคยมีฝูงลิงหรือค่างอาศัยบริเวณโบราณสถานร้างแห่งนี้ ชาวบ้านจึงเรียกว่าวัดอีก้าง นอกจากนี้ยังปรากฏเรื่องเล่าสืบต่อกันว่า มีนางค่างตัวหนึ่งทำประโยชน์แก่พระราชามาก เมื่อนางค่างตายลงพระราชาจึงสร้างจึงสร้างวัดนี้ให้แก่นางค่างตัวนี้ วัดอีก้างได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนพิศษ 17ง วันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2542
โบราณสถานและโบราณวัตถุ

โบราณสถานวัดอีก้าง ประกอบด้วยกำแพงแก้ว เจดีย์ วิหาร แท่นบูชารอบเจดีย์ 3 ด้าน และอาคารรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า เจดีย์มีลักษณะเป็นเจดีย์เหลี่ยมผสมทรงกลม คือ เรือนธาตุเป็นเจดีย์เหลี่ยมส่วนยอดเป็นเจดีย์ทรงกลม เป็นศิลปะล้านนา สภาพทั่วไปมีวิหารตั้งอยู่บนฐานเดียวกัน หันหน้าไปทางทิศเหนือตั้งอยู่ต่ำกว่าระดับพื้นดินปัจจุบันประมาณ 2 เมตร
วิหารโถงกว้าง 20 เมตร ยาว 13.50 เมตร ปัจจุบันคงเหลือเฉพาะส่วนฐานปัทม์ในผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังวิหารมีห้องคูหา (คันธกุฎี) อยู่ด้านหลังห้องประธาน ซึ่งภายในห้องคูหามีแท่นฐานชุกชี 1 แท่น มีบันไดสู่ฐานประทักษิณทั้งด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตก ภายในมีฐานเสาวิหาร 8 คู่ พื้นวิหารปูด้วยอิฐ ฉาบปูนขาว มีบันไดทางขึ้น 3 ทาง บันไดหลักเป็นแบบบันไดนาค เนื่องจากได้พบชิ้นส่วนปูนปั้นรูปเกล็ดนาคบริเวณฐานวิหารด้านหน้า และอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ตั้งขนานกับแนวฐานวิหาร มีสภาพพังทลายคงเหลือเพียงเฉพาะส่วนฐาน สันนิษฐานว่าอาจเป็นอุโบสถ จากการศึกษาชั้นดินพบว่าอาคารหลังนี้มีการสร้างทับซ้อนกัน 2 สมัย โดยในสมัยแรกน่าจะสร้างขึ้นในคราวเดียวกับวิหารและเจดีย์ และสร้างซ้อนทับอาคารหลังแรกในสมัยต่อมา
นอกจากนั้นยังพบโบราณวัตถุ ได้แก่ ชิ้นส่วนพระพุทธรูปสำริด พระพุทธรูปแก้ว ยอดสถูปจำลองทำจากแก้วส่วนยอดบุทองคำ พระพิมพ์ดินเผา แผ่นฉลุลายสำริด แผ่นโลหะสำริดสำหรับประดับปล้องไฉน และส่วนประกอบฉัตรสำริดปิดทอง ลายปูนปั้นที่มีรอยไหม้ดำและเศษสำริดไหม้ละลายติดแผ่นกระเบื้องดินขอ บริเวณฐานชุกชีประดิษฐานพระประธานและรอบฐานวิหาร ชิ้นส่วนพระพุทธรูปหินทราย เศียรพระพุทธรูปปูนปั้น เม็ดพระศกปูนปั้น และแผ่นอิฐที่มีรอยสลักรูปสัตว์คล้ายลิงอีกด้วย รวมถึงพบภาชนะดินเผาที่ผลิตจากแหล่งเตาสันกำแพง เตาเวียงกาหลง เตาวังเหนือ และเตาสุโขทัย รวมทั้งเครื่องถ้วยจีน และพบแผ่นอิฐจารึกอักษรฝักขามและอักษรธรรมล้านนา ที่มีอายุในช่วงพุทธศตวรรษที่ 20–21 จำนวน 7 ชิ้น
ภาพมุมกว้าง
หน่วยโทษ

ในกฎหมายออสเตรเลีย หน่วยโทษ (อังกฤษ: penalty unit หรือเรียกโดยย่อว่า PU) เป็นจำนวนเงินซึ่งใช้คำนวณโทษปรับฐานละเมิดกฎหมายลายลักษณ์อักษร ค่าปรับสำหรับความผิดฐานใดคำนวณได้โดยคูณมูลค่าหน่วยโทษเข้ากับจำนวนหน่วยโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดฐานนั้น เช่น ถ้าต้องโทษปรับ 20 หน่วยโทษ และหน่วยโทษหน่วยหนึ่งเท่ากับ 100 ดอลลาร์ออสเตรเลีย ก็คำนวณค่าปรับได้โดยนำ 100 คูณ 20
ในแต่รัฐและดินแดนที่ประกอบขึ้นเป็นออสเตรเลียมีการกำหนดค่าหน่วยโทษไว้แยกจากกันเป็นเอกเทศซึ่งหน่วยโทษของรัฐและดินแดนก็ใช้กับการกระทำผิดฝ่าฝืนกฎหมายท้องถิ่นในรัฐและดินแดนเหล่านั้น (เช่น กฎหมายจราจรทางบกของรัฐออสเตรเลียตะวันตก ห้ามมิให้ปล่อยฝูงปศุสัตว์โดยไม่มีคนดูแลไว้บนถนนสาธารณะ หากฝ่าฝืนต้องระวางโทษปรับหนึ่งหน่วยโทษ ) ส่วนรัฐบาลกลางก็มีหน่วยโทษที่ใช้กับการฝ่าฝืนกฎหมายของคอมมอนเวลธ์ (เช่น กฎหมายเลือกตั้ง ให้ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งทุกคนไปลงทะเบียนภายใน 21 วันนับแต่มีสิทธิ์ หากฝ่าฝืนต้องระวางโทษปรับหนึ่งหน่วยโทษ)
ความถี่และวิธีการปรับค่าหน่วยโทษให้ทันสมัยเป็นอำนาจของรัฐบาลกลาง รัฐบาลรัฐและดินแดนจะกำหนดขึ้นเอาเองตามกรอบอำนาจของตน ในรัฐออสเตรเลียตะวันตกกำหนดหน่วยโทษเกี่ยวกับการจราจรทางบกไว้ที่ 50 ดอลลาร์ออสเตรเลีย แต่สำหรับความผิดร้ายแรงอื่นกำหนดไว้ที่ 110 ดอลลาร์ออสเตรเลีย  ส่วนรัฐออสเตรเลียใต้ไม่มีการใช้หน่วยโทษ ในรัฐวิคตอเรียค่าของหน่วยโทษจะกำหนดตามปีงบประมาณโดย Treasurer และประกาศลงใน Government Gazette ภายใต้บังคับของ Monetary Units Act 2004 โดยในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 หนึ่งหน่วยโทษของรัฐวิคตอเรียมีค่า 140.84 ดอลลาร์ออสเตรเลีย  ในขณะที่หนึ่งหน่วยโทศในรัฐนิวเซาท์เวลส์มีค่า 110 ดอลลาร์ออสเตรเลีย และในรัฐควีนส์แลนด์มีค่า 100 ดอลลาร์ออสเตรเลีย  สำหรับรัฐบาลกลางกำหนดค่าหน่วยโทษสำหรับบุคคลธรรมดาไว้ที่ 110 ดอลลาร์ออสเตรเลีย ตั้งแต่ ค.ศ. 2007
อนึ่ง หน่วยโทษสำหรับนิติบุคคลมักมีค่ามากกว่าหน่วยโทษสำหรับบุคคลธรรมดา เช่น ในมณฑลนครหลวงออสเตรเลียหนึ่งหน่วยโทษสำหรับบุคคลธรรมดามีค่า 110 ดอลลาร์ออสเตรเลีย แต่มีค่า 550 ดอลลาร์ออสเตรเลียสำหรับบรรษัท
หน่วยโทษอาจกำหนดไม่เป็นจำนวนเต็ม เช่น 1.5 หน่วยโทษก็ได้ (เช่น ความผิดขับรถเร็วเกินกว่ากำหนดในรัฐออสเตรเลียตะวันตก) และในกฎหมายฉบับหนึ่งอาจกำหนดโทษเป็นจำนวนเงินและเป็นหน่วยโทษปะปนไปก็ได้ (เช่น กฎหมายเลือกตั้งกำหนดค่าปรับกรณีไม่ไปเลือกตั้งไว้เป็นตัวเงิน แต่ค่าปรับกรณีไม่ลงทะเบียนเลือกตั้งกำหนดเป็นหน่วยโทษ)
หลักการและเหตุผล

ในอดีตค่าปรับกำหนดไว้เป็นหน่วยเงินธรรมดา (ปอนด์สเตอร์ลิงและต่อมาจึงเปลี่ยนเป็นดอลลาร์ออสเตรเลีย)  แต่เพราะด้วยเงินเฟ้อทำให้โทษค่าปรับที่กำหนดไว้แต่แรกนั้นมีค่าทางเศรษฐศาสตร์ลดน้อยลงไปไม่เหมาะสมแก่สถานการณ์  การแก้ไขค่าปรับในกฎหมายบ่อย ๆ ย่อมก่อให้เกิดความยุ่งยากและสิ้นเปลืองเวลา หน่วยโทษเป็นวิธีการอย่างง่ายที่ปรับปรุงค่าปรับ ค่าธรรมเนียม หรืออัตราอื่น ๆ ที่กำหนดไว้ในกฎหมายทั้งหมดได้ในคราเดียวกัน
ดูเพิ่ม

Standard scale
รายชื่อภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2521

| อาณาจักรนักเลง (2521) |  |  |  | ผู้กำกับ:  จรัญ พรหมรังสี | นำแสดงโดย:  สมบัติ เมทะนี, นาท ภูวนัย, ไพโรจน์ ใจสิงห์, ครรชิต ขวัญประชา, ธัญญรัตน์ โลหะนันท์, ปิยะมาศ โมนยะกุล |  |
| อีหนูเขี้ยวเสน่ห์ (2521) |  | ผู้สร้าง:  ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น |  | ผู้กำกับ:  รุจน์ รณภพ | นำแสดงโดย:  จตุพล ภูอภิรมย์, ลลนา สุลาวัลย์, หรรษา จริยาพร, ชัยรัตน์ เทียบเทียม, ต่อลาภ กำพุศิริ, ล้อต๊อก | ฉายวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2521 |
| อีโล้นซ่าส์ (2521) ชื่ออื่น... โล้น | บทประพันธ์:  พิชัย น้อยรอด | ผู้สร้าง:  รับทรัพย์ภาพยนตร์ | ผู้อำนวยการสร้าง:  ทศพร เขมธรรมสถิต | ผู้กำกับ:  สิทธิชัย พัฒนดำเกิง | นำแสดงโดย:  เนาวรัตน์ ซื่อสัตย์, กรุง ศรีวิไล, ยอดชาย เมฆสุวรรณ, เศรษฐา ศิระฉายา, ดวงชีวัน โกมลเสน | ฉายวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 |
| เอ็ม 16 (2521) |  | ผู้สร้าง:  ธนารุ่งโรจน์ภาพยนตร์ | ผู้อำนวยการสร้าง:  มาโนช ธนารุ่งโรจน์ | ผู้กำกับ:  ไพฑูรย์ รตานนท์ | นำแสดงโดย:  กรุง ศรีวิไล, อุเทน บุญยงค์, ยอดชาย เมฆสุวรรณ, ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์, น้ำทิพย์ พรรุ่งฤดี | ฉายวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2521 |
| ไอ้ 8 นิ้ว (2521) |  |  |  | ผู้กำกับ:  ดอกดิน กัญญามาลย์ | นำแสดงโดย:  สรพงศ์ ชาตรี, มยุรา ธนะบุตร, นิภาพร นงนุช, สุริยา ชินพันธุ์ | ฉายวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2521 |
| ไอ้ขุนทอง (2521) |  | ผู้สร้าง:  นันทนาครภาพยนตร์ | ผู้อำนวยการสร้าง:  เพชรา เชาวราษฎร์ | ผู้กำกับ:  ชรินทร์ นันทนาคร | นำแสดงโดย:  เพชรา เชาวราษฎร์, สรพงศ์ ชาตรี, ปิยะมาศ โมนยะกุล, เรวดี ปัตตะพงษ์, ลักษณ์ อภิชาติ, ประจวบ ฤกษ์ยามดี | ฉายวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2521 |
| ไอ้ซ่าส์ (2521) |  | ผู้สร้าง:  บางกอกสโคปภาพยนตร์ |  | ผู้กำกับ:  อนุมาศ บุนนาค | นำแสดงโดย:  สมบัติ เมทะนี, นัยนา ชีวานันท์, สายัณห์ จันทรวิบูลย์, ทาริกา ธิดาทิตย์ | ฉายวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2521 |
| ไอ้ซ่าส์...จอมเนรคุณ (2521) |  |  | ผู้อำนวยการสร้าง: วีระ มุสิกพงศ์ (ไม่ได้ออกฉายเนื่องจากมีเนื้อหาเสียดสีการเมือง) |  |  |  |
| ไอ้นก (2521) |  |  |  | ผู้กำกับ:  หวน รัตนงาม | นำแสดงโดย:  เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์, กรุง ศรีวิไล, ปิยะมาศ โมนยะกุล, นิรุตต์ ศิริจรรยา, เมตตา รุ่งรัตน์, ชูศรี มีสมมนต์ |  |
| ไอ้สู้ 2 สลึง (2521) |  |  |  |  | นำแสดงโดย:  สมบัติ เมทะนี, ปริศนา ชบาไพร, ไพโรจน์ ใจสิงห์, ดวงชีวัน โกมลเสน |  |
ภาษาถิ่นโตเกียว

| ภาษาถิ่นโตเกียว |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศญี่ปุ่น
ภูมิภาค: โตเกียว
ตระกูลภาษา: ตระกูลภาษาญี่ปุ่น  ภาษาญี่ปุ่นญี่ปุ่นตะวันออกคันโตตะวันตกภาษาถิ่นโตเกียว
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษาถิ่นโตเกียว (ญี่ปุ่น: 東京方言; โรมาจิ: Tōkyō hōgen; ทับศัพท์: โทเกียวโฮเง็ง หรือ ญี่ปุ่น: 東京弁; โรมาจิ: Tōkyō-ben; ทับศัพท์: โทเกียวเบ็ง) หมายถึง ภาษาญี่ปุ่นถิ่นที่ประชากรที่อาศัยอยู่ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ใช้สื่อสารกัน และมักใช้กล่าวถึงเฉพาะภาษาถิ่นที่ใช้ในย่านเมืองเก่า แบ่งเป็นภาษาถิ่นย่อยได้ 2 ภาษาถิ่นย่อย ได้แก่ ภาษาถิ่นย่อยที่ใช้ในย่านยามาโนเตะ เรียกว่า ยามาโนเตะโคโตบะ (ญี่ปุ่น: 山の手ことば; โรมาจิ: Yamanote Kotoba) กับภาษาถิ่นย่อยที่ใช้ในย่านชิตามาจิ เรียกว่า ชิตามาจิโคโตบะ (ญี่ปุ่น: 下町ことば; โรมาจิ: Shitamachi Kotoba)
เมื่อเข้าสู่ยุคเมจิ ภาษาถิ่นของย่านยามาโนเตะซึ่งเป็นภาษาของคนชั้นกลาง-สูงได้พัฒนามาเป็นภาษามาตรฐาน (ภาษากลาง) จึงมีคนเข้าใจผิดว่าภาษาถิ่นโตเกียวกับภาษากลางเป็นสิ่งเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ภาษาถิ่นของย่านชิตามาจิมีลักษณะการออกเสียงและสำนวนที่ต่างจากภาษาถิ่นของย่านยามาโนเตะหลายประการ
ประวัติ

ภาษาถิ่นโตเกียวพัฒนามาจากภาษาเอโดะ (ญี่ปุ่น: 江戸言葉; โรมาจิ: Edo Kotoba; ทับศัพท์: เอโดะโคโตบะ) ถือกำเนิดขึ้นพร้อม ๆ กับการพัฒนาเมืองเอโดะหลังจากที่โทกูงาวะ อิเอยาซุ ย้ายศูนย์กลางการปกครองมาที่เมืองดังกล่าว ภาษาเอโดะเป็นภาษาที่เกิดจากการผสมผสานระหว่างภาษาญี่ปุ่นถิ่นตะวันออกกับภาษาญี่ปุ่นถิ่นตะวันตกเนื่องจากมีผู้คนจากถิ่นต่าง ๆ หลั่งไหลเข้ามายังเอโดะไม่ขาดสาย อย่างไรก็ตาม ภาษาคามิงาตะ (ญี่ปุ่น: 上方言葉; โรมาจิ: Kamigata Kotoba; ทับศัพท์: คามิงาตะโคโตบะ) มีอิทธิพลต่อภาษาเอโดะเป็นอย่างมากเนื่องจากเป็นภาษาถิ่นที่ใช้ในกลุ่มชนชั้นสูงหรือชนชั้นปกครอง และต่อมาก็ขยายมายังกลุ่มชนชั้นกลางในช่วงท้ายของยุคเอโดะ เมื่อเข้าสู่ยุคเมจิ เอโดะได้เปลี่ยนชื่อเป็นโตเกียว (ญี่ปุ่น: 東京; โรมาจิ: Tōkyō; ทับศัพท์: โทเกียว) ในช่วงนั้นกระแสชาตินิยมสืบเนื่องจากการล่าอาณานิคมของชาติตะวันตกทำให้ญี่ปุ่นต้องรีบพัฒนาประเทศอย่างรวดเร็ว รัฐบาลจึงยกภาษาถิ่นโตเกียวย่านยามาโนเตะ (ยามาโนเตะโคโตบะ) ซึ่งเป็นภาษาของคนชั้นกลาง-สูงขึ้นมาเป็นแม่แบบของภาษามาตรฐานและบรรจุลงในหลักสูตรการเรียนการสอนภาคบังคับทั่วประเทศ โดยที่ไม่ได้นำภาษาถิ่นโตเกียวย่านชิตามาจิ (ชิตามาจิโคโตบะ) ซึ่งเป็นภาษาของชนชั้นแรงงานมาเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาภาษามาตรฐาน