stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอยางสีสุราช
ประวัติ

ยางสีสุราช เดิมเป็นชื่อหมู่บ้านในตำบลนาเชือก อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย เป็นหมู่บ้านเก่าแก่ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2202 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายตรงกับรัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มาตั้งถิ่นฐานที่โคกหนองดุม ซึ่งมีชัยภูมิที่อุดมสมบูรณ์ บ้านยางสีสุราชขึ้นตรงทางการปกครองของเมืองโคราชในปี พ.ศ. 2336 จนเมื่อบ้านยางสีสุราชย้ายจากการปกครองของมณฑลนครราชสีมาไปขึ้นกับมณฑลร้อยเอ็ดและขึ้นตรงเขตเมืองมหาสารคามในปีเดียวกัน ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2407 เมื่อท้องที่ตำบลนาเชือกมีพื้นที่ขนาดใหญ่ ในปี พ.ศ. 2481 ได้แยกหมู่ 8–9,15,17–20,31,35–36,38–40 ของตำบนาเชือก รวมกับพื้นที่หมู่ 5,9,11, 16,18–20,25,28 ของตำบลเม็กดำ รวม 22 หมู่บ้าน ตั้งเป็น ตำบลนาภู
ทิศเหนือของอำเภอพยัคฆภูมิพิสัยหลังปี พ.ศ. 2501 หลังจากเริ่มตั้งหมู่บ้านในพื้นที่เพิ่มขึ้น มีการเปลี่ยนแปลงพื้นที่หมู่ 9–16 ของตำบลนาภู อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย มีอาณาติดต่อกับกิ่งอำเภอนาเชือกที่ตั้งขึ้นใหม่ จึงโอนพื้นที่ทั้ง 8 หมู่บ้านไปขึ้นกับทางกิ่งอำเภอใหม่ในปี พ.ศ. 2503 ในปี พ.ศ. 2506 ได้แยก 14 หมู่บ้านของตำบลเม็กดำ ตั้งเป็น ตำบลขามเรียน และแยก 11 หมู่บ้านของตำบลดงบัง ตั้งเป็น ตำบลบ้านกู่ และปี พ.ศ. 2511 ได้แยก 6 หมู่บ้านของตำบลนาภู กับ 5 หมู่บ้านของตำบลขามเรียน ตั้งเป็น ตำบลแวงดง และพื้นที่หมู่ 2, 7–8,10, 12–14 ของตำบลบ้านกู่ อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย มีอาณาติดต่อกับกิ่งอำเภอนาดูนที่ตั้งขึ้นใหม่ จึงโอนพื้นที่ทั้ง 7 หมู่บ้านไปขึ้นกับทางตำบลนาดูน กิ่งอำเภอนาดูน ในปี พ.ศ. 2515 ในปี พ.ศ. 2520 หมู่ 10 บ้านยางสีสุราช กับอีก 4 หมู่บ้านของตำบลนาภู กับ 1 หมู่บ้านของตำบลแวงดง กับ 2 หมู่บ้านของตำบลดงเมือง แยกเป็น ตำบลยางสีสุราช
ปี พ.ศ. 2531 ประชาชน 6 ตำบลด้านทิศเหนือของอำเภอพยัคฆภูมิพิสัย ได้ยื่นเรื่องราวต่อกรมการปกครองให้ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นในพื้นที่ เนื่องจากห่างไกลจากอำเภอสังกัดเดิมกว่า 22 กิโลเมตร โดยมีพื้นที่รวม 6 ตำบล 71 หมู่บ้าน และปี พ.ศ. 2532 ทางราชการได้แบ่งเขตตำบลนาภู ตำบลดงเมือง ตำบลขามเรียน ตำบลบ้านกู่ ตำบลแวงดง และตำบลยางสีสุราช ออกมาเป็นกิ่งอำเภอ ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ โดยใช้ชื่อกิ่งอำเภอว่า "ยางสีสุราช" เป็นนามของผู้นํา คือ พระสีสุราช + ป่าดงยางใหญ่ ว่า บ้านยางสีสุราช เพื่อเป็นสิริมงคลและความร่มเย็นเป็นสุขสืบไป พร้อมทั้งแยก 11 หมู่บ้านของตำบลดงเมือง ตั้งเป็น ตำบลหนองบัวสันตุ ในปีเดียวกัน
ปีต่อมาหมู่บ้านหมู่ 1 บ้านขามเรียน, หมู่ 2 บ้านโคกเลื่อน, หมู่ 8 บ้านหนองหว้าเฒ่า, หมู่ 9 บ้านโคกล่าม, หมู่ 10 บ้านหัวคู และ หมู่ 12 บ้านโคกสว่าง ตำบลขามเรียน กิ่งอำเภอยางสีสุราช ไม่สะดวกในการไปติดต่อราชการกับกิ่งอำเภอยางสีสุราช สะดวกที่จะเดินทางไปติดต่อราชการที่อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จึงโอนพื้นที่ทั้ง 6 หมู่บ้านของตำบลขามเรียน ไปขึ้นกับตำบลเม็กดำ อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย ทำให้ตำบลขามเรียนเหลือพื้นที่ 10 หมู่บ้าน มีการลำดับเลขหมู่บ้านขึ้นใหม่ และเปลี่ยนเขตต่อตำบลเม็กดำ ในปี พ.ศ. 2534
ในปี พ.ศ. 2537 ทางกิ่งอำเภอยางสีสุราช มีพื้นที่รวม 7 ตำบล 81 หมู่บ้าน ประชากร 34,024 คน และ 6,177 ครัวเรือน มีที่ทำการไปรษณีย์ สถานีตำรวจ และศูนย์ราชการที่พร้อมสำหรับการตั้งขึ้นเป็นอำเภอ ต่อมาในวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็น อําเภอยางสีสุราช จนเมื่อปี พ.ศ. 2554 ทางตำบลขามเรียน อำเภอยางสีสุราช ได้รายงานขอเปลี่ยนชื่อตำบล เนื่องจากตำบลขามเรียน มีชื่อพ้องกับพื้นที่หมู่ 5 บ้านขามเรียน ตำบลหนองบัว อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จึงเปลี่ยนชื่อตามพื้นที่หมู่ 5 ของท้องที่เป็น "ตำบลสร้างแซ่ง"
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอยางสีสุราชแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 91 หมู่บ้าน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  | ยางสีสุราช |  |  |  | (Yang Sisurat) |  |  |  | 13 หมู่บ้าน |
| 2. |  | นาภู |  |  |  | (Na Phu) |  |  |  | 17 หมู่บ้าน |
| 3. |  | แวงดง |  |  |  | (Waeng Dong) |  |  |  | 19 หมู่บ้าน |
| 4. |  | บ้านกู่ |  |  |  | (Ban Ku) |  |  |  | 9 หมู่บ้าน |
| 5. |  | ดงเมือง |  |  |  | (Dong Mueang) |  |  |  | 9 หมู่บ้าน |
| 6. |  | สร้างแซ่ง |  |  |  | (Sang Saeng) |  |  |  | 12 หมู่บ้าน |
| 7. |  | หนองบัวสันตุ |  |  |  | (Nong Bua Santu) |  |  |  | 12 หมู่บ้าน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอยางสีสุราชประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลยางสีสุราช ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยางสีสุราชทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาภู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาภูทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแวงดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแวงดงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกู่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านกู่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดงเมือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงเมืองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลขามเรียน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสร้างแซ่ง (ขามเรียนเดิม) ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบัวสันตุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบัวสันตุทั้งตำบล
ตงหวังกง

ตงหวังกง (จีน: 東王公; พินอิน: Dōng wánggōng; อังกฤษ: King Father of the East) หรือพระเทพบิดรตะวันออก เป็นเทวดาและเซียนของในศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋า ตามเทพปกรณัมจีนโดยทั่วไปกล่าวว่าพระองค์คือพระสวามีของพระเทพมารดรตะวันตก และทรงเป็นเทพผู้ทรงพลังหยางอันบริสุทธิ์
ดูเพิ่ม

เจ้าคงคา
เทวรูปจีน
ศาลเจ้าจีน
วัดจีน
เจ้าแม่ส่งบุตร
เจ้าแม่เร่งกำเนิด
เจ้าแม่สายตา
ตระกูลกวี่

ตระกูลกวี่ (อังกฤษ: Kwee family) เป็นตระกูลที่มั่งคั่งในสิงคโปร์ผู้เป็นเจ้าของพอนทิแอคแลนด์กรุ๊ป (Pontiac Land Group) บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์และเจ้าของเครือโรงแรมรายใหญ่ของสิงคโปร์ พี่น้องตระกูลกวี่ ได้แก่ กวี่ หลง เก็ง, กวี่ หลง เต็ก, กวี่ หลง ซีน และกวี่ หลง ฟิง ช่วยกันดำเนินกิจการของครอบครัว
ประวัติ

เฮนรี กวี่ เฮียน หลง (郭贤良) บิดาของพี่น้องตระกูลกวี่เป็นพ่อค้าชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน ค้าขายสิ่งทอและพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ อพยพมาจากยู่สี เมืองฟูชิง มณฑลฝูเจี้ยน ในประเทศจีน มาอยู่ในสิงคโปร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1958 ก่อตั้งบริษัท Kwee Inc. Pte Ltd ในปีต่อมา และบริษัทพอนทิแอคแลนด์กรุ๊ปเมื่อ ค.ศ. 1961
เฮนรีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1988 ทำให้กวี่ หลง เก็ง พี่ชายคนโตได้เข้าดูแลกิจการ เป็นผู้อำนวยการจัดการของพอนทิแอคแลนด์กรุ๊ปตั้งแต่บัดนั้น กวี่ หลง เก็ง แต่งงานกับชัว ลี เอ็ง แห่งตระกูลบริษัทยานยนต์ นอกจากนี้ยังเคยรับราชการเป็นอัคราชทูตประจำสาธารณรัฐโปแลนด์ด้วย ส่วนกวี่ หลง เต็ก เป็นประธานของกลุ่มบริษัท น้องคนรองคือ กวี่ หลง ซีน และกวี่ หลง ฟิงมีตำแหน่งในคณะกรรมการบริหาร
บริษัทพอนทิแอคแลนด์กรุ๊ปของตระกูลกวี่เป็นเจ้าของโรงแรมในสิงคโปร์หลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็น Regent Singapore, Ritz-Carlton Millenia, Conrad Centennial Singapore และ The Capella Singapore นอกจากนี้ยังมีอาคารสำนักงานและห้างสรรพสินค้าในเครืออีกมากมาย ตลอดจนศูนย์การแพทย์ Camden
นิตยสารฟอบส์เผยว่าพี่น้องตระกูลกวี่มีทรัพย์สินสุทธิรวมกัน 5.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2019 ทั้งหมดอาศัยอยู่ในสิงคโปร์
ดิโอลด์กัมทรี

ดิโอลด์กัมทรี
ดวงตราไปรษณียากรประเทศออสเตรเลีย ค.ศ. 1936
ดิโอลด์กัมทรี (อังกฤษ: The Old Gum Tree) เป็นโบราณสถานในเกลนเนล นอร์ท ประเทศออสเตรเลีย เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1836 ข้าหลวงอังกฤษ จอห์น ฮินด์มาร์ช ได้มีคำประกาศก่อตั้งอาณานิคมเซาท์ออสเตรเลีย ได้มีการจัดพิธีขึ้นทุกปีในวันประกาศดังกล่าว โดยมีผู้ว่าการรัฐคนปัจจุบันอ่านสุนทรพจน์ดั้งเดิมของฮินด์มาร์ช
ต้นไม้ต้นดังกล่าว ซึ่งอาจเป็นไม้ยูคาลิบตัส ได้ยืนต้นตายมานานแล้ว ผิวชั้นนอกที่ผุกร่อนถูกห่อหุ้มด้วยคอนกรีตใน ค.ศ. 1963
ดูเพิ่ม

"Glenelg - Old Gum Tree". The Manning Index of South Australian History. สืบค้นเมื่อ 2006-06-07.
"Old Gum Tree Reserve". City of Holdfast Bay - days at the bay. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-13. สืบค้นเมื่อ 2006-06-07.
แหล่งข้อมูลอื่น

Photo of Proclamation Tree, Adelaide. c1880. เก็บถาวร 2008-12-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
34°58′13.42″S 138°31′14.21″E﻿ / ﻿34.9703944°S 138.5206139°E﻿ / -34.9703944; 138.5206139
ตระกูลการเมือง

ตระกูลการเมือง (อังกฤษ: political family, บางครั้งอาจเรียกว่า political dynasties ) คือ ครอบครัวที่สมาชิกในตระกูลหลายคน เข้าไปมีส่วนร่วมทางการเมือง โดนเฉพาะที่ผ่านการเลือกตั้ง  สมาชิกในตระกูลอาจมีความเกี่ยวพันทางสายเลือดหรือผ่านการสมรส อาจมีญาติพี่น้อง หรือบุคคลหลายรุ่นที่เข้าเกี่ยวข้อง
ราชวงศ์หรือราชตระกูลในระบอบราชาธิปไตยมักไม่นับเป็นตระกูลการเมือง ถึงแม้ในภายหลังสมาชิกในราชตระกูลจะมีบทบาททางการเมือง ภายหลังเปลี่ยนระบบเป็นสาธารณรัฐ
ดูเพิ่ม

รายชื่อสกุลนักการเมืองไทย
ตระกูลภาษายูรัล

| ตระกูลภาษายูรัล |
| --- | --- |
ภูมิภาค:: ยุโรปกลาง, ยุโรปตะวันออก, ยุโรปเหนือ และเอเชียเหนือ
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: หนึ่งในตระกูลภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดในโลก
ภาษาดั้งเดิม:: ยูรัลดั้งเดิม
กลุ่มย่อย::   ฟินนิก  ยูกริก  มารี  มอร์ดวินิก  เพอร์มิก  ซามี  แซมอเยดิก  
ISO 639-5:: urj
กลอตโตลอก:: ural1272
การกระจายตามเขตภูมิศาสตร์ของภาษาตระกูลยูรัล
ตระกูลภาษายูรัล (อังกฤษ: Uralic languages, Uralian languages) เป็นตระกูลภาษาที่ประกอบด้วยภาษาประมาณ 30 ภาษา มีผู้พูดราว 20 ล้านคน ชื่อของตระกูลภาษานี้มีที่มาจากแหล่งกำเนิดของภาษา ซึ่งเชื่อกันว่ามาจากบริเวณเทือกเขายูรัล ภาษาในกลุ่มนี้ที่มีผู้พูดจำนวนมากได้แก่ ภาษาฟินแลนด์ ภาษาเอสโตเนีย และภาษาฮังการี ใช้ในฟินแลนด์ เอสโตเนีย และฮังการีตามลำดับ และยังมีภาษาอื่นอีก เช่น ภาษามอร์โดวิน ภาษาโคมิ ภาษาอุดมูร์ต ภาษามอคชา ภาษามารี ภาษาเอิร์สยา ภาษาคาเรเลีย ไช้ในสาธารณรัฐโคมิ สาธารณรัฐคาเรเลีย สาธารณรัฐอุดมูร์ต สาธารณรัฐมอร์โดเวีย ฯลฯ ซึ่งเป็นสาธารณรัฐปกครองตนเองของรัสเซีย
ตระกูลนินเท็นโด DS

| --- | --- |
  บน:โลโก้ของNintendo DS กลาง:โลโก้Nintendo DS Lite ล่าง: Logo of the Nintendo DSi
ผู้พัฒนา: นินเท็นโด
ชนิด: ตระกูลของเครื่องเล่นเกมพกพา
รุ่นที่: ยุคที่เจ็ด
พร้อมการค้าปลีก: ค.ศ. 2004–ค.ศ. 2014
หน่วยส่ง: Worldwide: 154.02 million (as of September 30, 2018)
สื่อ:  Physical and digital  Nintendo DS Game Card  Digital distribution  
เกมขายที่ที่สุด: New Super Mario Bros., 30.80 million (as of March 31, 2016)
Backwardcompatibility: Game Boy Advance
รุ่นก่อนหน้า: ตระกูลเกมบอยแอดวานซ์
รุ่นต่อไป: Nintendo 3DS family
ตระกูลนินเท็นโด DS (อังกฤษ: Nintendo DS) เป็นตระกูลของเครื่องเล่นเกมพกพา ผลิตการเปิดตัวและทำการตลาดโดยนินเทนโด
ดูเพิ่ม

ตระกูลนินเท็นโด 3DS
ตระกูลเกมบอย
ตระกูลภาษาไนล์-สะฮารา

แผนที่การกระจายของภาษาตระกูลไนล์-สะฮารา
ตระกูลภาษาไนล์-สะฮารา (อังกฤษ: Nilo-Saharan) เป็นตระกูลภาษาเสนอของแอฟริกา มีภาษาประมาณ 200 ภาษา และมีผู้พูดภาษา 35 ล้านคน ผู้พูดส่วนใหญ่พูดกันตามต้นน้ำลำธารของแม่น้ำชารี และแม่น้ำไนล์ รวมถึงเขตนูเบียในประวัติศาสตร์ การกระจายของกลุ่มภาษานี้ครอบคลุมมากกว่า 18 รัฐ ได้แก่ในภาคเหนือของแอฟริกา แอลจีเรีย ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ มาลี ในภาคใต้ เบนิน, ไนจีเรีย, ซูดาน, ซูดานใต้ และคองโก ในภาคตะวันออก จากอียิปต์ถึงเคนยาและแทนซาเนีย สาขาที่สำคัญที่สุดของกลุ่มภาษานี้สามารถพบได้ในซูดานและซูดานใต้ในปัจจุบัน จากชื่อของกลุ่มภาษานี้ เป็นกลุ่มภาษาที่พบมากที่สุดในทวีปแอฟริการวมถึงลุ่มน้ำไนล์และสาขาย่อยของมันรวมถึงในทะเลทรายซาฮาราตอนกลาง
ตง ต้า ลี่

| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
ชื่อเต็ม: ตง ต้า ลี่
สัญชาติ: จีน
เกิด:  (1993-08-23) 23 สิงหาคม ค.ศ. 1993 (31 ปี) เซี่ยงไฮ้
กีฬา
ประเทศ: จีน
กีฬา: ฟันดาบ
อำลาวงการ: 2018
| เหรียญรางวัล> นักกีฬาฟันดาบ.ตัวแทนของ   จีน .National Fencing Championship |
| --- | --- | --- |
|  | National Fencing Championship | {{{2}}} |
ตง ต้า ลี่  (อังกฤษ: Dong Da Li) เป็นอดีตนักกีฬาฟันดาบชายชาวจีนและปัจจุบันเป็นนักแสดงและพิธีกร ตงลี่เกิดวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ.2536 ที่เซี่ยงไฮ้ สาธารณรัฐประชาชนจีน เขาได้รับการฝึกฝนกีฬาฟันดาบมาตั้งแต่เด็ก จนเข้าเป็นนักฟันดาบทีมชาติจีนมาตั้งแต่ปี 2558 และเขายังมีผลงานในวงการบันเทิงเขาได้เข้าร่วมรายการเรียลลิตี้โชว์ของ Mango TV รายการ "Dad, Where are We Going?" ในปี 2559 ตั้งแต่นั้นมาตงลี่ก็ได้เปิดตัวรายการส่วนตัวของเขาและเข้าร่วมในโครงการการแสดงอย่างอื่นด้วย
ในปี 2561 เขาลาออกจากนักฟันดาบทีมชาติและเข้าสู่วงการบันเทิงอย่างเป็นทางการ เขาเป็นนักกีฬาฟันดาบทีมชาติจีนระหว่างปี 2015-2018
ผลงาน > ละคร

| ปี | เรื่อง | จำนวนตอน | รับบท |
| --- | --- | --- | --- |
| 2020 | Long as You Love Me | 46 | Jiang Ze |
| 2019 | Second Time Is a Charm | 57 | - |
| 2019 | Arsenal Military Academy | 48 | Xie Liang Chen |
| 2019 | The Prince of Tennis | 40 | Qiao Chen |
ผลงาน > รายการโทรทัศน์

| ปี | รายการ | จำนวนตอน | รับบท |
| --- | --- | --- | --- |
| 2019 | Everybody Stand By | 10 |  |
| 2019 | Haha Farmer | 12 |  |
| 2018 | Super Nova Games | 4 |  |
| 2018 | Shake it Up | 11 |  |
| 2018 | Give Me Five 2 | 12 |  |
| 2016 | Where Are We Going, Dad? Season 4 | 13 |  |
ตระกูลภาษาเอสกิโม–อะลิวต์

| ตระกูลภาษาเอสกิโม–อะลิวต์ |
| --- | --- |
เอสกาลิวต์, อินูอิต-ยูปิก-อูนางัค
ภูมิภาค:: อะแลสกา, นอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ตอนเหนือ (ภูมิภาคนิคมอินูวิอาลูอิต), นูนาวุต, เกแบ็กตอนเหนือ (นูนาวิก), แลบราดอร์ตอนเหนือ (นูนัตซิอาวุต), กรีนแลนด์, รัสเซียตะวันออกไกล (คาบสมุทรชุกชี)
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: หนึ่งในตระกูลภาษาหลักของโลก
ภาษาดั้งเดิม:: เอสกิโม–อะลิวต์ดั้งเดิม เอสกิโมดั้งเดิม
กลุ่มย่อย::   อินูอิต  ยูปิก  อะลิวต์  
ISO 639-5:: esx
กลอตโตลอก:: eski1264
การกระจายตามเขตภูมิศาสตร์ของภาษาตระกูลเอสกิโม–อะลิวต์
ตระกูลภาษาเอสกิโม–อะลิวต์ (อังกฤษ: Eskimo–Aleut languages), ตระกูลภาษาเอสกาลิวต์ (Eskaleut languages) หรือ ตระกูลภาษาอินูอิต-ยูปิก-อูนางัค (Inuit-Yupik-Unangan languages) เป็นตระกูลภาษาพื้นเมืองในอะแลสกา, นูนาวุต, นอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ตอนเหนือ (ภูมิภาคนิคมอินูวิอาลูอิต), เกแบ็กตอนเหนือ (นูนาวิก), แลบราดอร์ตอนเหนือ (นูนัตซิอาวุต), กรีนแลนด์ และรัสเซียตะวันออกไกล (คาบสมุทรชุกชี)
ตระกูลภาษาเอสกิโม–อะลิวต์แบ่งออกเป็นสองสาขา ได้แก่ สาขาเอสกิโมและสาขาอะลิวต์ สาขาอะลิวต์มีเพียงภาษาเดียวคือภาษาอะลิวต์ ใช้พูดในหมู่เกาะอะลูเชียนและหมู่เกาะพริบิลอฟ และแบ่งออกเป็นหลายภาษาถิ่น ส่วนสาขาเอสกิโมแบ่งออกเป็นสองสาขา ได้แก่ สาขายูปิกซึ่งพูดในอะแลสกาตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้และในคาบสมุทรชุกชี และสาขาอินูอิตซึ่งพูดในอะแลสกาเหนือ แคนาดา และกรีนแลนด์ และประกอบด้วยหลายวิธภาษา วิธภาษาที่อยู่ใกล้กันจะมีความคล้ายคลึงกัน ส่วนวิธภาษาในหมู่เกาะไดออมีดและกรีนแลนด์ตะวันออกซึ่งอยู่ในระยะไกลที่สุดจากศูนย์กลางจะมีความแตกต่างกันมาก
การพิจารณาตำแหน่งที่เหมาะสมของภาษาซีเรนีกีในสาขาเอสกิโมยังไม่เป็นที่ยุติ นักภาษาศาสตร์บางคนถือว่าภาษานี้เป็นสาขาหนึ่งของสาขายูปิก ในขณะที่นักภาษาศาสตร์คนอื่น ๆ ถือว่าเป็นสาขาต่างหากในสาขาเอสกิโมร่วมกับสาขายูปิกและสาขาอินูอิต
ตระกูลภาษาไนเจอร์-คองโก

| ตระกูลภาษาไนเจอร์-คองโก |
| --- | --- |
ไนเจอร์-คอร์โดฟาน
ภูมิภาค:: แอฟริกา
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: หนึ่งในตระกูลของภาษาที่สำคัญของโลก
กลุ่มย่อย::    ? Dogon   ? Mande  Ijo (+ Defaka?)  Katla (Kordofanian)  Rashad (Kordofanian)  Atlantic–Congo languages (noun classes)  
ISO 639-2 / 5:: nic
กลอตโตลอก:: None
แผนที่ของภาษาหลักในตระกูลภาษาไนเจอร์-คองโก
ตระกูลภาษาไนเจอร์-คองโก (อังกฤษ: Niger–Congo languages) เป็นหนึ่งในตระกูลภาษาที่ใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นกลุ่มภาษาที่ใหญ่ที่สุดในแอฟริกาในแง่ของการกระจายทางภูมิศาสตร์ จำนวนผู้พูด และจำนวนภาษา และมักจะนับว่าเป็นตระกูลภาษาที่ใหญ่ที่สุดในเรื่องความแตกต่างของภาษา นำหน้าตระกูลภาษาออสโตรนีเชียน ใน Ethnologue มีรายชื่อภาษาในตระกูลภาษานี้ทั้งหมด 1,540 ภาษา เป็นตระกูลภาษาที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของโลก โดยมีจำนวนผู้พูดเป็นภาษาแม่ประมาณ 700 ล้านคนในปี 2015 โดยกลุ่มภาษาบันตูอย่างเดียวมีผู้พูดประมาณครึ่งหนึ่งคือ 350 ล้านคน
หนึ่งในเอกลักษณ์สำคัญของภาษาในกลุ่มภาษานี้คือมีระบบชั้นของคำนาม (noun class) ภาษาที่มีผู้พูดจำนวนมากได้แก่ ภาษาโยรูบา, ภาษาอิกโบ, ภาษาฟูลา และภาษาโชนา และภาษาสวาฮีลีมีจำนวนผู้พูดเป็นภาษาแม่มากที่สุด
ฮานะ คิมูระ

นักมวยปล้ำอาชีพหญิงชาวญี่ปุ่น
| ฮานะ คิมูระ |
| --- | --- |
คิมูระใน ค.ศ. 2019
ชื่อเกิด: ฮานะ คิมูระ
เกิด: 3 กันยายน ค.ศ. 1997(1997-09-03) โยโกฮามะ คานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2020(2020-05-23) (22 ปี) เขตโคโต โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
สาเหตุ การเสียชีวิต: การกลืนกินไฮโดรเจนซัลไฟด์
พ่อแม่: เคียวโกะ คิมูระ (แม่)
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: ฮานะ คิมูระ
ส่วนสูง: 5 ฟุต 5 นิ้ว (165 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 128 ปอนด์ (58 กิโลกรัม)
มาจาก: โยโกฮามะ คานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
ฝึกหัดโดย: เรสเซิล-1
เปิดตัว: ค.ศ. 2016
ฮานะ คิมูระ (ญี่ปุ่น: 木村花; อักษรโรมัน: Hana Kimura; 3 กันยายน ค.ศ. 1997 – 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2020) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพหญิงชาวญี่ปุ่น เธอเป็นที่รู้จักเมื่อครั้งที่เธออยู่ในสมาคมมวยปล้ำหญิงเวิลด์วันเดอร์ริงสตาร์ดอมตั้งแต่ ค.ศ. 2016 ถึง 2020 และเรสเซิล-1 นอกเหนือจากการปรากฏตัวให้แก่บริษัทต่างชาติ เช่น ริงออฟออเนอร์, โปร-เรสลิง: อีฟ รวมถึงสมาคมต่าง ๆ ในประเทศเม็กซิโก ทั้งนี้ คิมูระเป็นนักมวยปล้ำรุ่นที่สอง ซึ่งแม่ของเธอ เคียวโกะ คิมูระ เป็นอดีตนักมวยปล้ำอาชีพ
เธอเคยร่วมแสดงในฟูจิเทเลวิชัน และซีรีส์เรียลลิตีโชว์เน็ตฟลิกซ์อย่างเทอร์เรซเฮาส์: โตเกียว 2019–2020 ซึ่งเป็นภาคที่ห้าของแฟรนไชส์เทอร์เรซเฮาส์ โดยหลังจากทวีตที่น่าหนักใจซึ่งกล่าวถึงการวิพากษ์วิจารณ์ออนไลน์จากผู้ชมเทอร์เรซเฮาส์ที่ส่งตรงมาที่เธอ เธอถูกพบว่าเสียชีวิตในอพาร์ตเมนต์ของเธอในโตเกียวเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2020 ซึ่งการเสียชีวิตของเธอได้รับการตัดสินว่าเป็นการฆ่าตัวตายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020
อาชีพมวยปล้ำอาชีพ > อาชีพตอนต้น

ก่อนประกอบอาชีพมวยปล้ำอาชีพ คิมูระได้ชนะการแข่งดีดีที ไอรอนแมนเฮฟวีเมทัลเวตแชมเปียนชิปหนึ่งสมัยเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 2005 ที่งานแสดงสดในโตเกียว จากนั้นจึงเสียตำแหน่งให้เคียวโกะ ซึ่งเป็นแม่ของเธอ
ในคริสต์ทศวรรษ 2010 คิมูระได้รับการฝึกที่มหาวิทยาลัยมวยปล้ำอาชีพของเรสเซิล-1
อาชีพมวยปล้ำอาชีพ > เรสเซิล-1 (ค.ศ. 2016–2019)

หลังจากสำเร็จการศึกษาจากสถาบันฝึกของสมาคมเรสเซิล-1 เธอได้รับการเปิดตัวเพื่อเลื่อนชั้นในวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2016 โดยปะทะกับเรกะ ไซกิ ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอ ในความพยายามที่ทำให้แพ้ และทั้งคู่ปล้ำกันหลายครั้งตลอด ค.ศ. 2016 ในเรสเซิล-1
เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2016 คิมูระได้ปล้ำกับแม่ของเธอในการแข่ง ครั้นเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 2016 คิมูระคว้าตำแหน่งผู้ชนะรายการแรกของเธอในเจดับเบิลยูพี จูเนียร์แชมเปียนชิป โดยเป็นฝ่ายชนะยาโกะ ฟูจิงาซากิ ในรอบชิงชนะเลิศ แล้วเธอก็เป็นฝ่ายแพ้เจดับเบิลยูพี จูเนียร์แชมเปียนชิป เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 2016 ให้แก่ยาโกะ ฟูจิงาซากิ ส่วนวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 2017 แม่ของเธอได้อำลาสังเวียน ซึ่งในรายการเกษียณอายุของเตียวโกะนั้น คิมูระเอาชนะแม่ของเธอในการแข่งเดี่ยวและในรายการเดียวกัน โดยทั้งสองได้ร่วมทีมในการแข่งทรีโอด้วยความพยายามเพื่อชัยชนะ
ในช่วง ค.ศ. 2017 คิมูระแบ่งเวลาระหว่างเรสเซิล-1, เซ็นไดเกิลส์โปรเรสลิง และสตาร์ดอมในขณะที่เป็นนักแสดงตามสัญญาของเรสเซิล-1 คิมูระกลายเป็นสมาชิกรายการของเรสเซิล-1 อย่างเป็นทางการในวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 2018 กระทั่งเธอออกทัวร์ต่างประเทศในช่วงต้น ค.ศ. 2018 โดยแข่งสำหรับริงออฟออเนอร์, โปร-เรสลิง: อีฟ และสมาคมต่าง ๆ ในประเทศเม็กซิโก
ครั้นเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2019 คิมูระประกาศว่าเธอจะออกจากเรสเซิล-1
ผลงานแชมป์ความสำเร็จ

Dramatic Dream Team
Ironman Heavymetalweight Championship (1 time)
JWP Joshi Puroresu
Princess of Pro-Wrestling Championship (1 time)
JWP Junior Championship (1 time)
JWP Junior Championship Tournament (2016)
Princess of Pro-Wrestling Tournament (2016)
Pro Wrestling Illustrated
Ranked No. 60 of the top 100 female wrestlers in the PWI Women's 100 in 2018
World Wonder Ring Stardom
Artist of Stardom Championship (2 times) – with Jungle Kyona and Konami (1), Kagetsu and Kyoko Kimura (1)
Goddess of Stardom Championship (1 time) – with Kagetsu
5★Star GP (2019)
Stardom Year-End Award (2 times)
Best Tag Team Award (2017) with Kagetsu
Fighting Spirit Award (2019)
แหล่งข้อมูลอื่น

ฮานะ คิมูระ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ฮานะ คิมูระ ที่อินสตาแกรม
ฮานะ คิมูระ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี
สเปซลอนช์ซิสเตม

จรวดขนส่งหนักพิเศษแบบใช้ครั้งเดียวของนาซา
สเปซลอนช์ซิสเตม (อังกฤษ: Space Launch System; SLS) เป็นจรวดขนส่งหนักพิเศษแบบใช้ครั้งเดียวสัญชาติสหรัฐ ซึ่งนาซาพัฒนามาตั้งแต่ ค.ศ. 2011 ได้รับการส่งขึ้นครั้งแรกในวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 จากศูนย์อวกาศเคนเนดีในภารกิจอาร์ทิมิส 1 สเปซลอนช์ซิสเตม ออกแบบมาเพื่อทดแทนจรวดแอรีส I และแอรีส V ซึ่งถูกยกเลิกไปพร้อมกับโครงการส่งมนุษย์กลับสู่ดวงจันทร์คอนสเตลเลชัน สเปซลอนช์ซิสเตม มีวัตถุประสงค์เพื่อสืบทอดกระสวยอวกาศ และเป็นพาหนะส่งหลักสำหรับแผนการสำรวจอวกาศห้วงลึกของนาซาในคริสต์ทศวรรษ 2020 ภารกิจส่งมนุษย์สู่ดวงจันทร์ได้รับการวางแผนไว้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการอาร์ทิมิส เพื่อนำร่องความเป็นไปได้ของภารกิจส่งมนุษย์สู่ดาวอังคาร สเปซลอนช์ซิสเตมได้รับการพัฒนาในสามช่วงหลัก ได้แก่ บล็อก 1, บล็อก 1บี, และบล็อก 2 ซึ่งความสามารถของจรวดจะเพิ่มขึ้นตามลำดับ ตามข้อมูลเมื่อ สิงหาคม 2019 สเปซลอนช์ซิสเตม บล็อก 1 จะใช้ในการส่งภารกิจอาร์ทิมิสสามครั้งแรก จรวด บล็อก 1บี จะใช้การส่งห้าครั้งต่อมา หลังจากนั้นการส่งทั้งหมดจะใช้จรวดบล็อก 2
สเปซลอนช์ซิสเตมได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อส่งยานอวกาศโอไรออนซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจอาร์ทิมิสจากฐานส่ง 39บี ที่ศูนย์อวกาศเคนเนดีใน ฟลอริดา โครงการอาร์ทิมิสคาดว่าจะใช้สเปซลอนช์ซิสเตม ไม่มากกว่าหนึ่งครั้งต่อปีจนถึงอย่างน้อยปี ค.ศ. 2030.
รัฐสภาสหรัฐกำหนดการส่งครั้งแรกไว้ภายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2016 แต่ว่าถูกเลื่อนไปอย่างน้อยสิบหกครั้ง ทำให้ล่าช้าไปมากกว่าห้าปีจากกำหนดการเดิม
ภายหลังจากภารกิจอาร์ทิมิสสี่ครั้งแรก นาซามีแผนจะถ่ายโอนการผลิตและการส่งสเปซลอนช์ซิสเตมแก่บริษัทดีปสเปซทรานสปอร์ตจำกัด ซึ่งเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่างโบอิงกับนอร์ทธรอป กรัมแมน
รูปพรรณ

สเปซลอนช์ซิสเตมสืบการออกแบบมาจากกระสวยอวกาศ ส่วนแรกของจรวดถูกขับดันด้วยส่วนแกนกลางและจรวดขับดันเชื้อเพลิงแข็งสองลำ สเปซลอนช์ซิสเตมทุกบล็อกมีลักษณะการออกแบบส่วนแกนกลางเหมือนกัน แต่ต่างกันที่การออกแบบส่วนบนและจรวดขับดัน
รูปพรรณ > ส่วนแกน

ส่วนแกน พร้อมด้วยจรวดขับดันเชื้อเพลิงแข็ง มีหน้าที่ในการขับดันส่วนบนและน้ำหนักบรรทุกของจรวดออกไปนอกชั้นบรรยากาศและเร่งจรวดให้เกือบถึงอัตราเร็วโคจร ส่วนแกนประกอบไปด้วยถังเชื้อเพลิงไฮโดรเจนเหลวและออกซิเจนเหลว สำหรับช่วงการขึ้นสู่อวกาศ จุดยึดสำหรับจรวดขับดันเชื้อเพลิงแข็ง ระบบควบคุมการบิน และระบบขับดันหลัก (อังกฤษ: Main Propulsion System; MPS) ระบบขับดันหลักมีหน้าที่ในการจ่ายเชื้อเพลิงและออกซิเจนแก่เครื่องยนต์ RS-25 4 เครื่อง ควบคุมทิศทางเครื่องยนต์ด้วยกระบอกสูบไฮดรอลิก และรักษาความดันในถังเชื้อเพลิงด้วยเชื้อเพลิงในรูปก๊าซ ส่วนแกนสร้างแรงขับดันประมาณ 25% ของแรงขับดันทั้งหมดขณะส่งตัว โดยส่วนนี้มีความยาว 65 m (213 ft) และมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 8.4 m (28 ft) ส่วนแกนมีลักษณะทั้งทางรูปลักษณ์และโครงสร้างที่เหมือนกับถังเชื้อเพลิงนอกของกระสวยอวกาศ ในการบินสี่ครั้งแรกจะใช้และทิ้งเครื่องยนต์ RS-25D ทั้งหมดที่เคยใช้ในภารกิจกระสวยอวกาศที่เหลืออยู่จำนวนสิบหกเครื่อง บริษัท แอโรเจ็ทร็อคเก็ตไดน์ปรับแต่งเครื่องยนต์ด้วยตัวควบคุมเครื่องยนต์รุ่นใหม่ ปรับแรงขับดันสูงสุดสูงขึ้น และเพิ่มฉนวนกันความร้อนต่อเครื่องยนต์จากจรวดขับดันเชื้อเพลิงแข็ง ในการบินครั้งต่อๆ ไปจะเปลี่ยนไปใช้เครื่องยนต์ RS-25E ซึ่งเป็นรุ่นที่ออกแบบมาสำหรับการใช้แล้วทิ้งโดยเฉพาะ และจะลดราคาต่อเครื่องยนต์ไปมากกว่า 30%. แรงขับดันของเครื่องยนต์ RS-25D แต่ละเครื่องถูกปรับเพิ่มขึ้นจาก 2,188 kN (492,000 lbf) ในการใช้ในกระสวยอวกาศ เป็น 2,281 kN (513,000 lbf) ในเครื่องยนต์ที่ปรับปรุงใหม่ เครื่องยนต์ RS-25E จะมีแรงขับดันต่อเครื่องยนต์เพิ่มขึ้นเป็น 2,321 kN (522,000 lbf).
รูปพรรณ > จรวดขับดัน

สเปซลอนช์ซิสเตม บล็อก 1 และ 1B มีแผนที่จะใช้จรวดเชื้อเพลิงแข็งห้าส่วน 2 ลำ จรวดขับดันเชื้อเพลิงแข็งเหล่านี้ใช้ส่วนเปลือกของจรวดขับดันเชื้อเพลิงแข็งสี่ส่วนที่เคยใช้ในภารกิจกระสวยอวกาศ จรวดขับดันของสเปซลอนช์ซิสเตม มีส่วนกลางเพิ่มมาหนึ่งส่วน ระบบควบคุมการบินใหม่ และฉนวนที่เบาลง แต่ขาดระบบกร่มชูชีพสำหรับกู้คืน เชื้อเพลิงในจรวดเชื้อเพลิงแข็งเป็นผงอะลูมิเนียมซึ่งก่อปฏิกิริยารุนแรง และแอมโมเนียมเปอร์คลอเรตซึ่งเป็นตัวออกซิไดซ์ประสิทธิภาพสูง ยึดเหนี่ยวไว้ด้วยโพลีบูตาไดอีน อะครีลอนไนไตรท์ (PBAN) ส่วนผสมนี้มีลักษณะเหมือนกับยางลบและถูกบรรจุอยู่ในแต่ละส่วนของจรวดเชื้อเพลิงแข็ง จรวดเชื้อเพลิงแข็งห้าส่วนนี้มีแรงดลมากกว่าจรวดเขื้อเพลิงแข็งของกระสวยอวกาศประมาณ 25% แต่จะไม่ถูกนำกลับมาใช้ใหม่
จำนวนของจรวดขับดันสำหรับสเปซลอนช์ซิสเตม บล็อก 1 ถึง 1B นั้นถูกจำกัดโดยจำนวนของเปลือกที่เหลือจากโครงการกระสวยอวกาศ ซึ่งมีเพียงพอสำหรับการบินแปดครั้ง ในวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 2019 มีการประกาศโครงการการพ้นและต่ออายุจรวดขับดัน (อังกฤษ: Booster Obsolescence and Life Extension program; BOLE) โดยโครงการนี้จะพัฒนาจรวดขับดันเชื้อเพลิงรุ่นใหม่สำหรับการผลิตโดยนอร์ทธรอป กรัมแมน สเปซซิสเต็มส์สำหรับการบินครั้งต่อๆ ไป จรวดขับดันจากบล็อก 2เป็นต้นไปจะสืบการพัฒนามาจากจรวดขับดันเชื้อเพลิงแข็งเปลือกเชิงประกอบที่เคยได้รับการพัฒนาสำหรับจรวดโอเมกา และคาดการณ์ว่าจะเพิ่มความสามารถในการส่งน้ำหนักบรรทุกของบล็อก 2 สู่วงโคจรต่ำของโลกไปอยู่ที่ 130 t (290,000 lb) และอย่างน้อยที่ 46 t (101,000 lb) สำหรับวิถีโคจรสู่ดวงจันทร์ ตามข้อมูลเมื่อ กรกฎาคม 2021 โครงการ BOLE อยู่ภายใต้การพัฒนา โดยการจุดเครื่องยนต์ครั้งแรกคาดการณ์ไว้สำหรับปี ค.ศ. 2024