stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ของไทย
รายนามผู้ดำรงตำแหน่ง > รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตร (พ.ศ. 2495 - พ.ศ. 2515)

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ (สมัย) | รูป | รายนาม | ครม. คณะที่ | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ |
| 18 |  | หลวงสุนาวินวิวัฒน์(พิศาล สุนาวินวิวัฒน์) | 25 | 24 มีนาคม พ.ศ. 2495 | 12 ธันวาคม พ.ศ. 2496 |
| 19 (1,2) |  | จอมพล ผิน ชุณหะวัณ | 25 | 12 ธันวาคม พ.ศ. 2496 | 21 มีนาคม พ.ศ. 2500 |
| 19 (1,2) |  | จอมพล ผิน ชุณหะวัณ | 26 | 31 มีนาคม พ.ศ.​ 2500 | 16 กันยายน พ.ศ. 2500 |
| 20 (1,2) |  | วิบูลย์ ธรรมบุตร​ | 27 | 23 กันยายน พ.ศ. 2500 | 1 มกราคม พ.ศ.​ 2501 |
| 20 (1,2) |  | วิบูลย์ ธรรมบุตร​ | 28 | 1 มกราคม พ.ศ.​ 2501 | 20 ตุลาคม พ.ศ. 2501 |
| 21 |  | สวัสดิ์ มหาผล | 29 | 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2502 | 26 สิงหาคม  พ.ศ. 2502 |
| 22 (1,2) |  | พลเอกสุรจิต จารุเศรนี | 29 | 9 กันยายน พ.ศ. 2502 | 8 ธันวาคม​ พ.ศ. 2506 |
| 22 (1,2) |  | พลเอกสุรจิต จารุเศรนี | 30 | 11 ธันวาคม​ พ.ศ. 2506 | 8 กันยายน พ.ศ. 2507 |
| 23 |  | พระประกาศสหกรณ์(สดับ วีรเธียร) | 30 | 9 กันยายน พ.ศ. 2507 | 7 มีนาคม พ.ศ. 2512 |
| 24 |  | หม่อมราชวงศ์จักรทอง ทองใหญ่ | 31 | 11 มีนาคม พ.ศ. 2512 | 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 |
รายนามผู้ดำรงตำแหน่ง > รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสหกรณ์ (พ.ศ. 2495 - พ.ศ. 2497)

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ (สมัย) | รูป | รายนาม | ครม. คณะที่ | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ |
| 1 (1) |  | พลเรือตรี หลวงยุทธศาสตร์โกศล(ประยูร ศาสตระรุจิ) | 25 | 28 มีนาคม พ.ศ. 2495 | 7 มกราคม พ.ศ. 2497 |
รายนามผู้ดำรงตำแหน่ง > รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสหกรณ์ (พ.ศ. 2497 - พ.ศ. 2506)

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ (สมัย) | รูป | รายนาม | ครม. คณะที่ | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ |
| 1 (2) |  | หลวงยุทธศาสตร์โกศล(ประยูร ศาสตระรุจิ) | 25 | 7 มกราคม พ.ศ. 2497 | 2 สิงหาคม พ.ศ. 2498 |
| 2 |  | หลวงสุนาวินวิวัฒน์(พิศาล สุนาวินวิวัฒน์) | 25 | 2 สิงหาคม พ.ศ. 2498 | 21 มีนาคม พ.ศ. 2500 |
| 3 |  | ศิริ สิริโยธิน | 26 | 31 มีนาคม พ.ศ.​ 2500 | 12 กันยายน พ.ศ. 2500 |
| 4 |  | จอมพลป.พิบูลสงคราม(แปลก ขีตตะสังคะ) | 26 | 12 กันยายน พ.ศ. 2500 | 16 กันยายน พ.ศ.​ 2500 |
| 5 |  | วิบูลย์ ธรรมบุตร​ | 27 | 23 กันยายน พ.ศ.​ 2500 | 1 มกราคม พ.ศ.​ 2501 |
| 6 |  | พระประกาศสหกรณ์(สดับ วีรเธียร) | 28 | 1 มกราคม พ.ศ.​ 2501 | 20 ตุลาคม พ.ศ.​ 2501 |
| 6 |  | พระประกาศสหกรณ์(สดับ วีรเธียร) | 29 | 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2502 | 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 |
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ที่ยังมีชีวิตอยู่

ปัจจุบันมีรัฐมนตรีว่าการเกษตรและสหกรณ์ที่ยังมีชีวิตอยู่ 20 คน ได้แก่
| รายนาม | วาระ | วันเกิด |
| --- | --- | --- |
| อาณัติ อาภาภิรม | พ.ศ. 2524, พ.ศ. 2534 - 2535 | 27 มกราคม พ.ศ. 2477 (91 ปี) |
| พินิจ จันทรสุรินทร์ | พ.ศ. 2535 | 22 เมษายน พ.ศ. 2480 (87 ปี) |
| ชวน หลีกภัย | พ.ศ. 2524 - 2526, พ.ศ. 2533 | 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2481 (86 ปี) |
| ธีระ สูตะบุตร | พ.ศ. 2549 - 2551 | 21 ธันวาคม พ.ศ. 2484 (83 ปี) |
| ปองพล อดิเรกสาร | พ.ศ. 2540 - 2543 | 23 มีนาคม พ.ศ. 2485 (82 ปี) |
| วันมูหะมัดนอร์ มะทา | พ.ศ. 2547 - 2548 | 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2487 (80 ปี) |
| ชูชีพ หาญสวัสดิ์ | พ.ศ. 2539 - 2540, พ.ศ. 2544 - 2545 | 30 กันยายน พ.ศ. 2487 (80 ปี) |
| ปีติพงศ์ พึ่งบุญ ณ อยุธยา | พ.ศ. 2557 - 2558 | 22 มกราคม พ.ศ. 2490 (78 ปี) |
| ธีระ วงศ์สมุทร | พ.ศ. 2551 - 2555 | 15 ธันวาคม พ.ศ. 2491 (76 ปี) |
| ประภัตร โพธสุธน | พ.ศ. 2543 | 1 สิงหาคม พ.ศ. 2492 (75 ปี) |
| ยุคล ลิ้มแหลมทอง | พ.ศ. 2555 - 2557 | 12 เมษายน พ.ศ. 2493 (74 ปี) |
| สมศักดิ์ ปริศนานันทกุล | พ.ศ. 2551 | 27 เมษายน พ.ศ. 2494 (73 ปี) |
| นิพนธ์ พร้อมพันธุ์ | พ.ศ. 2535 - 2537 | 13 เมษายน พ.ศ. 2495 (72 ปี) |
| สมศักดิ์ เทพสุทิน | พ.ศ. 2546 - 2547 | 13 มกราคม พ.ศ. 2498 (70 ปี) |
| ฉัตรชัย สาริกัลยะ | พ.ศ. 2558 - 2560 | 5 สิงหาคม พ.ศ. 2498 (69 ปี) |
| สรอรรถ กลิ่นประทุม | พ.ศ. 2545 - 2546 | 17 มีนาคม พ.ศ. 2499 (68 ปี) |
| กฤษฎา บุญราช | พ.ศ. 2560 - 2562 | 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2500 (67 ปี) |
| สุวิทย์ คุณกิตติ | พ.ศ. 2539 | 17 ตุลาคม พ.ศ. 2500 (67 ปี) |
| สุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ | พ.ศ. 2548-2549 | 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 (63 ปี) |
| เฉลิมชัย ศรีอ่อน | พ.ศ. 2562 - 2566 | 7 มีนาคม พ.ศ. 2508 (59 ปี) |
| ร้อยเอก ธรรมนัส พรหมเผ่า | พ.ศ. 2566 - 2567 | 18 สิงหาคม พ.ศ. 2508 (59 ปี) |
| นฤมล ภิญโญสินวัฒน์ | พ.ศ. 2567 - ปัจจุบัน | 29 ตุลาคม พ.ศ. 2516 (51 ปี) |
ดูเพิ่ม

รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ของไทย
อากาศยาน

แอร์บัส เอ380 เป็นอากาศยานโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลก
อากาศยาน (อังกฤษ: aircraft) หมายถึงสิ่งหรือเครื่องที่สามารถบินได้โดยได้รับการรองรับจากอากาศ หรือโดยทั่วไปคือชั้นบรรยากาศของโลก มันสามารถต้านแรงดึงดูดของโลกโดยใช้แรงลอยตัว (แรงยกอยู่กับที่) หรือใช้แรงยกพลศาสตร์ (อังกฤษ: dynamic lift) ของ airfoil อย่างใดอย่างหนึ่ง หรือมีไม่กี่กรณีที่ใช้แรงขับลงด้านล่าง (อังกฤษ: downward thrust) จากเครื่องยนต์ไอพ่น
กิจกรรมของมนุษย์ที่เกี่ยวข้องกับอากาศยานเรียกว่า การบิน (อังกฤษ: aviation) อากาศยานที่มีลูกเรือจะถูกบินโดยนักบินที่อยู่บนเครื่อง แต่ยานพาหนะทางอากาศไร้คนขับอาจถูกควบคุมโดยระยะไกลหรือควบคุมตัวเองโดยเครื่องคอมพิวเตอร์ที่อยู่บนเครื่อง อากาศยานถูกแยกประเภทโดยเกณฑ์ที่แตกต่างกัน เช่น รูปแบบของการยกตัว การขับเคลื่อน การใช้งานและอื่น ๆ
อากาศยานที่มีคนขับนั้นขับด้วยบุคคลที่เรียกว่า นักบิน จนกระทั่งในคริสต์ทศวรรษที่ 1960 ก็มีอากาศยานแบบที่ไม่มีคนขับเกิดขึ้น มีชื่อเรียกว่า "drone" ในช่วงทศวรรษที่ 1960 นั้น กองทัพสหรัฐได้นำคำว่า อากาศยานที่ควบคุมจากระยะไกล (อังกฤษ: remotely piloted vehicle (RPV)) มาใช้เรียกชื่ออากาศยานชนิดนี้ ปัจจุบันอากาศยานชนิดนี้มีชื่อเรียกโดยทั่วไปว่า อากาศยานไร้คนขับ (อังกฤษ: unmanned aerial vehicle (UAV))
รูปแบบของการยกตัว

อากาศยานแบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่ ๆ คือ อากาศยานที่ เบากว่าอากาศ (อังกฤษ: lighter than air หรือ aerostat) และ อากาศยานที่ หนักกว่าอากาศ (อังกฤษ: heavier than air หรือ aerodyne)
รูปแบบของการยกตัว > อากาศยานที่เบากว่าอากาศ

บทความหลัก: aerostat
อากาศยานประเภทนี้ใช้แรงลอยตัวในการลอยขึ้นสู่อากาศเช่นเดียวกับที่เรือลอยอยู่ในน้ำ ส่วนใหญ่จะใช้ถุงแก๊สหรือผ้าคลุมขนาดใหญ่แล้วเติมแก๊สที่มีความหนาแน่นสัมพัทธ์ต่ำเข้าไป เช่น ฮีเลียม, ไฮโดรเจน หรืออากาศร้อนที่จะเบากว่าอากาศที่อยู่รอบ ๆ น้ำหนักที่ใส่เข้าไปรวมกับน้ำหนักของอากาศยานจะมีค่าเท่ากับน้ำหนักของอากาศที่อากาศยานประเภทนี้เข้าไปแทนที่ (คุณสมบัติของแรงลอยตัว)
ย้อนกลับไปเมื่อ 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช บอลลูนอากาศร้อนขนาดเล็กที่มีชื่อว่า โคมแห่ง Kongming หรือโคมลอยฟ้า ถือว่าเป็นอากาศยานชนิดที่สองที่สามารถบินได้, อากาศยานชนิดแรกคือ ว่าว นั่นเอง
บอลลูนแต่เดิมเป็นสิ่งบินที่เบากว่าอากาศ, ในขณะที่เรือเหาะ(อังกฤษ: airship)ถูกใช้สำหรับสิ่งบินขนาดใหญ่และใช้เครื่องยนต์ - ปกติจะเป็นปีกคงที่[ต้องการอ้างอิง] - แม้ว่ายังไม่มีสักเครื่องที่ถูกสร้างขึ้น การประดิษฐ์บอลลูนที่ใช้เครื่องยนต์ เรียกว่าบอลลูนที่ควบคุมได้ (อังกฤษ: dirigible balloons) และต่อมาเป็นลำตัวแข็งที่ยอมให้เพิ่มขนาดให้ใหญ่ขึ้น เริ่มที่จะเปลี่ยนวิธีการใช้คำเหล่านี้ สิ่งบินที่เบากว่าอากาศที่มีกำลังสูง บ่งบอกคุณลักษณะโดยโครงสร้างด้านนอกที่แข็งแกร่งและผิวแบบอากาศพลศาสตร์ที่แยกต่างหากรอบ ๆ ถุงใส่แก๊ส ได้ถูกสร้างขึ้น ชื่อ Zeppelin ขนาดใหญ่ที่สุดและมีชื่อเสียงมากที่สุด ยังคงไม่มียานอากาศที่มีปีกคงที่หรือบอลลูนที่ไม่แข็งแกร่งที่ใหญ่มากพอที่จะถูกเรียกว่าเรือเหาะได้ ดังนั้น 'เรือเหาะ' ได้กลายมาเป็นคำพ้องของสิ่งบินประเภทนี้ จากนั้น หลาย ๆ อุบัติเหตุ เช่น ภัยพิบัติฮินเดนเบอร์กในปี 1937 ได้นำไปสู่การตายของเรือเหาะเหล่านี้
สิ่งบินที่เบากว่าอากาศที่บังคับทิศทางได้, ขับเคลื่อนด้วยกำลังเครื่องยนต์เรียกว่า เรือบิน(อังกฤษ: dirigible). บางครั้งคำนี้ถูกนำมาใช้กับบอลลูนที่ไม่แข็งเท่านั้นและบางครั้ง บอลลูนเรือบิน(อังกฤษ: dirigible balloon) ถือได้ว่าเป็นคำนิยามของเรือเหาะ (ซึ่งก็อาจจะแข็งหรือไม่แข็ง) เรือบินที่ไม่แข็งมีลักษณะเป็นถุงแก๊สอากาศพลศาสตร์ในระดับปานกลางที่มีครีบปรับการทรงตัวที่ด้านหลัง ยานเหล่านี้ไม่นานนี้กลายเป็นที่รู้จักว่าเป็น เรือเหาะที่ไม่แข็งหรือ blimps ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง, รูปทรงนี้ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายในการผูกบอลลูนรวมกัน; ในสภาพอากาศลมแรง, วิธีนี้จะช่วยทั้งลดความเครียดในเชือกโยงและรักษาการทรงตัวของบอลลูน ชื่อเล่น blimp ถูกนำมาพัฒนาพร้อมกับรูปทรง ในสมัยโบราณที่ทันสมัย เรือบินขนาดเล็กหรือเรือเหาะใด ๆ จะเรียกว่า blimp, ไม่ว่า blimp จะมีเครื่องยนต์หรือไม่มีเครื่องยนต์ก็ตาม
รูปแบบของการยกตัว > อากาศยานที่หนักกว่าอากาศ

อากาศยานประเภทหนักกว่าอากาศนี้จะใช้วิธีการผลักอากาศหรือแก๊สลงไปข้างล่างเพื่อให้อากาศหรือแก๊สเหล่านั้นเกิดแรงปฏิกิริยาขึ้นมายกอากาศยานประเภทนี้ขึ้นมา (ตามกฎการเคลื่อนที่ของนิวตัน) การเคลื่อนที่ลักษณะไดนามิคผ่านอากาศนี้เป็นที่มาของชื่อ aerodyne ปัจจุบันมี 2 วิธีเท่านั้นที่จะสร้างแรกยกเหล่านี้ได้ ได้แก่ แรงยกทางอากาศพลศาสตร์(อังกฤษ: aerodynamic lift) และแรงยกด้วยกำลังเครื่องยนต์ (อังกฤษ: powered lift)
แรงยกด้วยอากาศพลศาสตร์ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับปีก โดยเครื่องบินปีกคงที่จะถูกทำให้ลอยอยู่ในอากาศโดยการเคลื่อนที่ไปข้างหน้าของปีก และปีกหมุน (อังกฤษ: rotorcraft)โดยการหมุนโรเตอร์รูปปีกซึ่งบางครั้งเรียกว่าปีกหมุน ปีกเป็นพื้นผิวที่เรียบและวางตัวในแนวนอน มักจะมีรูปร่างในภาคตัดขวางเป็น aerofoil ในการบิน, อากาศต้องไหลผ่านปีกและสร้างแรงยก 'ปีกยืดหยุ่น' เป็นปีกทำจากผ้าหรือวัสดุแผ่นบาง ๆ มักจะแผ่อยู่บนกรอบที่แข็ง 'ว่าว' ผูกติดอยู่กับพื้นดินและอาศัยความเร็วลมเหนือปีกของมัน ซึ่งอาจยืดหยุ่นหรือแข็ง, คงที่ หรือแบบหมุน
ด้วยการยกตัวด้วยเครื่องยนต์, อากาศยานจะส่งแรงผลักดันของเครื่องยนต์ลงด้านล่างในแนวดิ่ง อากาศยานแบบ V/STOL เช่น Harrier Jump Jet และ F-35B จะบินขึ้นและบินลงในแนวดิ่งได้โดยใช้แรงยกจากเครื่องยนต์และถ่ายโอนแรงยกนั้นไปขับเคลื่อนตัวยานให้ไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง
จรวดล้วนๆปกติจะไม่ได้พิจารณาว่าเป็น Aerodyne, เพราะมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับอากาศสำหรับการยกตัว (และแม้แต่ยังสามารถบินไปในอวกาศได้) อย่างไรก็ตามหลายยานพาหนะที่ใช้แรงยกแบบอากาศพลศาสตร์ได้รับการขับเคลื่อนหรือการช่วยเหลือจากมอเตอร์จรวด เข่น ขีปนาวุธขับเคลื่อนโดยจรวดที่มีการยกตัวด้วยอากาศพลศาสตร์ที่ความเร็วสูงมากเนื่องจากการไหลเวียนของอากาศเหนือร่างกายของพวกมัน
รูปแบบของการยกตัว > อากาศยานที่หนักกว่าอากาศ > ปีกตรึง (อังกฤษ: Fixed-wing)

ในการบินในอากาศของเครื่องบิน จะมีแรงหลักๆอย่างน้อย 4 แรงเกิดขึ้นเสมอ ได้แก่
แรงยก (อังกฤษ: Lift) เครื่องบินสามารถลอยอยู่ในอากาศได้ เนื่องมาจากแรงยกที่เกิดขึ้นที่ปีก ซึ่งแรงยกนี้ จะเกิดขณะที่เครื่องบินมีการเคลื่อนที่ผ่านอากาศ (หรือมองในมุมกลับคือ มีอากาศเคลื่อนที่ผ่านปีก) ด้วยความเร็วที่เหมาะสม จะเกิดแรงยกที่เพียงพอจะ ยกเครื่องบินให้ลอยขึ้นได้
แรงต้าน (อังกฤษ: Drag) แรงต้านคือแรงที่เกิดขึ้นขณะเครื่องบินมีการเคลื่อนที่ผ่านอากาศ ตัวแปรหลักของแรงต้านคือ ขนาดรูปทรงของเครื่องบิน และความเร็วขณะเคลื่อนที่
น้ำหนัก (อังกฤษ: Weight) น้ำหนักรวมของเครื่องบิน
แรงขับดัน (อังกฤษ: Thrust) แรงที่ขับดัน หรือผลัก ฉุด เครื่องบินให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้า มีแหล่งกำเนิดมาจากเครื่องยนต์ชนิดต่าง ๆ
บรรพบุรุษของอากาศยานปีกคงที่คือว่าว ในขณะที่เครื่องบินปีกคงที่อาศัยความเร็วไปข้างหน้าเพื่อสร้างการไหลของอากาศเหนือปีก, ว่าวก็ผูกติดอยู่กับพื้นดินและอาศัยลมพัดผ่านปีกของมันเพื่อสร้างแรงยก ว่าวเป็นชนิดแรกของอากาศยานที่บินได้และถูกคิดค้นในประเทศจีนประมาณ 500 ปีก่อนคริสตกาล การวิจัยตามหลักอากาศพลศาสตร์หลายครั้งมากที่ทำกับว่าวก่อนทดสอบกับเครื่องบิน, อุโมงค์ลมและโปรแกรมสร้างแบบจำลองด้วยคอมพิวเตอร์ก็มีการนำมาใช้
ยานที่หนักกว่าอากาศเครื่องแรกที่สามารถควบคุมการบินได้อย่างเป็นอิสระคือเครื่องร่อน (อังกฤษ: glider) เครื่องร่อนที่ออกแบบโดย George Cayley ได้ทำการบินที่ควบคุมได้จริงโดยมนุษย์เป็นผู้ขับเป็นครั้งแรกในปี 1853
อากาศยานปีกคงที่ (aeroplane หรือ airplane) ที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์และทำงานได้จริงในทางปฏิบัติได้รับการคิดค้นโดย Wilbur และ Orville Wright นอกเหนือไปจากวิธีการในการขับเคลื่อน, อากาศยานปีกคงที่โดยทั่วไปถูกกำหนดตามคุณลักษณะของ 'รูปแบบของปีก' (อังกฤษ: wing configuration) ของพวกมัน คุณลักษณะของปีกที่สำคัญที่สุดคือ
จำนวนปีก - ปีกชั้นเดียว (อังกฤษ: Monoplane) ปีกสองชั้น (อังกฤษ: Biplane) และอื่น ๆ
ตัวค้ำยันปีก - มีตัวค้ำยันหรือคาน (อังกฤษ: braced หรือ cantilever), แข็ง, หรือยืดหยุ่น
planform ของปีก - aspect ratio (อัตราส่วนความยาวต่อความกว้าง), มุมของการลู่, และการปรับเปลี่ยนใด ๆ ไปตามความยาว (รวมถึงแบบที่เป็นสามเหลี่ยมหรือ delta wing)
จุดที่ติดตั้งของตัวกันโคลงแนวนอน (อังกฤษ: horizontal stabilizer) ถ้ามี
Dihedral angle (มุมของปีกเมื่อเทียบกับแกนกลางของลำตัวเครื่องบิน) - บวก, ศูนย์, หรือลบ (anhedral)
'อากาศยานปีกรูปทรงเรขาคณิตแปรได้' สามารถเปลี่ยนรูปแบบของปีกในระหว่างการบินได้
อากาศยาน 'ปีกบิน' (อังกฤษ: flying wing) จะไม่มีลำตัว ถึงแม้ว่ามันอาจจะมีปุ่มหรือฝักขนาดเล็ก ตรงข้ามกันคือ 'ลำตัวยก' (อังกฤษ: lifting body) ซึ่งไม่มีปีก แม้ว่ามันอาจจะมีพื้นผิวกันโคลงและการควบคุมขนาดเล็ก
ยานพาหนะปีกในผลกระทบพื้นดิน (อังกฤษ: wing-in-ground-effect) อาจจะถือว่าเป็นอากาศยานปีกคงที่ พวกมัน "บิน" ได้อย่างมีประสิทธิภาพใกล้กับพื้นผิวของพื้นดินหรือพื้นน้ำ เช่นเดียวกับเครื่องบินทั่วไปในระหว่างการบินขึ้น ตัวอย่างคือ ekranoplan ของรัสเซีย (ชื่อเล่น "ปีศาจทะเลสาบแคสเปียน") อากาศยานขับเคลื่อนด้วยแรงมนุษย์ (อังกฤษ: Manned-powered aircraft) ยังพึ่งพา ground-effect เพื่อที่จะยังคงลอยอยู่ในอากาศด้วยกำลังของนักบินที่น้อยนิด แต่นี่เป็นเพียงเพราะว่าพวกมันมีแรงขับต่ำมากเกินไป - ในความเป็นจริง ตัวยานทั้งหมด (อังกฤษ: airframe) มีความสามารถในการบินได้สูงกว่านั้น
รูปแบบของการยกตัว > อากาศยานที่หนักกว่าอากาศ > อากาศยานปีกหมุน (Rotorcraft)

บทความหลัก: Rotorcraft
อากาศยานปีกหมุน หรือ Rotorcraft ใช้การหมุนของโรเตอร์ไปหมุนใบพัดที่มีหน้าตัดเป็นรูปแพนอากาศ (Airfoil) เพื่อสร้างแรงยก. ตัวอย่างของอากาศยานประเภทนี้คือ เฮลิคอปเตอร์, autogyro และพันธ์ผสมหลายอย่างเช่น gyrodyne และ Compound rotorcraft.
"เฮลิคอปเตอร์"มีโรเตอร์หนึ่งตัวหมุนด้วยเพลาที่ขับเคลื่อนโดยเครื่องยนต์. โรเตอร์จะผลักอากาศลงล่างเพื่อสร้างแรงขับ. โดยการเอียงโรเตอร์ไปข้างหน้า, อากาศที่พัดลงด้านล่างจะเอียงไปข้างหลัง, สร้างแรงผลักให้บินไปข้างหน้า. เฮลิคอปเตอร์บางลำมีโรเตอร์มากกว่าหนึ่งตัวและมีไม่กี่ลำที่ใช้ไอพ่นหมุนโรเตอร์.
Autogyroมีโรเตอร์ที่ไม่ต่อเข้ากับเครื่องยนต์, แต่มีเครื่องสร้างพลังงานแยกส่วนเพื่อสร้างแรงผลัก. โรเตอร์จะถูกทำให้เอียงไปช้างหลัง. เมื่อ autogyro เคลื่อนไปข้างหน้า, อากาศจะเป่าขึ้นข้างบนไปที่โรเตอร์, ทำให้มันหมุน. การหมุนนี้ไปเพิ่มความเร็วของอากาศที่ไหลผ่านโรเตอร์, เป็นการสร้างแรงยก. Rotor kite เป็น  autogyro ที่ไม่ต่อเข้ากับเครื่องยนต์, ซึ่งมันจะถูกลากเพื่อสร้างความเร็วไปข้างหน้าหรอถูกล่ามไว้กับพื้นด้วยสมออยู่กับที่ท่ามกลางกระแสลมแรงเพื่อให้ว่าวบิน
Cyclogyro จะหมุนปีกของมันรอบๆแกนแนวนอน
Compound rotorcraft มีปีกที่สร้างแรงยกในการบินไปข้างหน้า ในปัจจุบัน มันถูกแยกประเภทเป็นแบบ"การยกด้วยกำลัง"(อังกฤษ: powered lift) และไม่ใช่ rotorcraft.
Tiltrotor (เช่น V-22 Osprey), tiltwing, tailsitter, และ coleopter มีโรเตอร์/ใบพัดในแนวนอนสำหรับการบินแนวดิ่ง, และในแนวดิ่งสำหรับการบินไปข้างหน้า
รูปแบบของการยกตัว > อากาศยานที่ยกตัวแบบอื่นๆ

"ลำตัวยก"(อังกฤษ: lifting body) เป็นอากาศยานที่มีลำตัวถูกสร้างให้มีรูปร่างที่สร้างแรงยกได้. มันอาจจะมีปีกบ้างแต่ก็เล็กเกินไปที่จะสร้างแรงยกจำนวนมากได้, ปีกที่มีจะถูกใช้สำหรับการทรงตัวและการควบคุมเท่านั้น อากาศยานเหล่านี้มีประสิทธิภาพไม่ค่อยดีนัก: มันประสบปัญหากับแรงต้านที่สูง, และต้องบินที่ความเร็วสูงอีกด้วยเพื่อสร้างแรงยกให้มากพอในการบิน  เครื่องต้นแบบเพื่อการวิจัยหลายเครื่อง, เช่น Martin-Marietta X-24, ซึ่งนำไปสู่ยานกระสวยอวกาศ, เป็นเครื่องแบบลำตัวยก(แต่ยานกระสวยเองไม่ใช่), และขีปนาวุธความเร็วสูงบางตัวได้รับแรงยกจากกระแสอากาศเหนือร่างกายรูปหลอดของมัน
"ยกด้วยเครื่องยนต์"(อังกฤษ: Powered lift) พี่งพาการยกที่ได้จากเครื่องยนต์สำหรับการบินขึ้นและบินลงในแนวดิ่ง(อังกฤษ: vertical takeoff and landing (VTOL)). มีหลายชนิดที่เปลี่ยนมาใช้การยกแบบ fixed-wing เพื่อใช้บินในแนวราบ. หลายระดับชั้นของ powered lift ได้แก่เครื่องบินไอพ่น VTOL (เช่น Harrier jump-jet)และ tiltrotors (เช่น V-22 Osprey), เป็นต้น.
"Flettner airplane" ใช้ท่อทรงกระบอกหมุนแทนปีกคงที่, แรงยกจะได้จาก magnus effect.
ระบบขับดันอากาศยาน (propulsion) > อากาศยานที่ไม่ใช้เครื่องยนต์

บทความหลัก: Unpowered aircraft
เครื่องร่อนเป็นอากาศยานที่หนักกว่าอากาศที่ไม่ได้ใช้กำลังขับเคลื่อนหลังจากขึ้นสู่อากาศแล้ว. การบินขึ้นอาจจะโดยการวิ่งไปข้างหน้าและโดดลงจากสถานที่สูง, หรือโดยการดึงขึ้นไปในอากาศโดยการลาก, ด้วยกว้านบนพื้นดิน, หรือโดยยานพาหนะที่"ลาก"ด้วยกำลังเครื่องยนต์ สำหรับเครื่องร่อนในการรักษาความเร็วไปข้างหน้าในอากาศและแรงยก, มันจะต้องร่อนลงเมื่อสัมพันธ์กับอากาศ (แต่ไม่จำเป็นต้องสัมพันธ์กับพื้นดิน) เครื่องร่อนจำนวนมากสามารถ 'ทะยาน'ขึ้นในอากาศ - ไปที่ความสูงจากกระแสลมที่พัดขึ้น(อังกฤษ: updrafts) เช่นกระแสลมร้อน. ตัวอย่างที่ควบคุมได้ในทางปฏิบัติครั้งแรกได้รับการออกแบบและสร้างโดยนักวิทยาศาสตร์และเป็นผู้บุกเบิกชาวอังกฤษ George Cayley, หลายคนจำได้ว่าเขาเป็นวิศวกรการบินคน ตัวอย่างทั่วไปของเครื่องร่อนคือ sailplane, hang glider และ paraglider.
บอลลูนจะลอยไปด้วยลม แม้ว่าปกตินักบินจะสามารถควบคุมระดับความสูง, โดยการให้ความร้อนกับอากาศหรือโดยการทิ้งน้ำหนักถ่วง, ทำการควบคุมทิศทางในบางครั้ง (เนื่องจากทิศทางลมเปลี่ยนแปลงไปตามระดับความสูง) บอลลูนไฮบริดรูปปีกสามารถร่อนตามทิศทางเมื่อกำลังลอยสูงขึ้นหรือกำลังตกลง; แต่บอลลูนรูปทรงกลมไม่มีการควบคุมทิศทางอย่างนั้น
ว่าวเป็นอากาศยานประเภทหนึ่ง ที่ผูกโยงอยู่กับพื้นดินหรือวัตถุอื่นๆ(อยู่กับที่หรือเคลื่อนที่) ที่ช่วยรักษาความตึงในสายโยงหรือสายว่าว; พวกมันพึ่งพาลมเสมือนหรือลมจริงที่เป่าเหนือและใต้ลำตัวของพวกเขาในการสร้างแรงยกและแรงต้าน. Kytoons เป็นพันธ์ผสใระหว่างว่าวกับบอลลูนที่มีรูปทรงและโยงกับเชือกเพื่อสร้างการรับลม, และอาจอยู่ในกลุ่มเบากว่าอากาศ, ลอยตัวเป็นกลาง, หรือหนักกว่าอากาศ
ระบบขับดันอากาศยาน (propulsion) > อากาศยานที่ใช้เครื่องยนต์

บทความหลัก: Powered aircraft
อากาศยานที่ใช้เครื่องยนต์มีแหล่งที่มาของพลังงานกลอยู่บนเครื่องหนึ่งแหล่งหรือมากกว่า, โดยปกติเครื่องยนต์ของอากาศยานส่วนใหญ่เป็นเครื่องยนต์ลูกสูบหรือกังหันก๊าซที่มีน้ำหนักเบา. เชื้อเพลิงของเครื่องยนต์จะถูกเก็บไว้ในถังที่อยู่ในปีก, แต่เครื่องบินขนาดใหญ่ยังมีถังเชื้อเพลิงเพิ่มเติมในลำตัว
ระบบขับดันอากาศยาน (propulsion) > อากาศยานที่ใช้เครื่องยนต์ > อากาศยานที่ใช้ใบพัด (Propeller aircraft)

อากาศยานที่ใช้ใบพัดจะใช้ใบพัดหนึ่งใบหรือมากกว่า, เป็นเหมือนสกรูแทงเข้าไปในอากาศ(อังกฤษ: airscrew) เพื่อสร้างแรงผลักดันในทิศทางเดินหน้า. โดยทั่วไป ใบพัดจะถูกติดตั้งไว้ที่ส่วนหน้าของแหล่งกำเนิดกำลังใน'รูปแบบของการฉุดลาก'(อังกฤษ: tractor configuration) แต่อาจติดตั้งไว้ข้างหลังก็ได้ใน'รูปแบบของการผลัก'(อังกฤษ: pusher configuration). ใบพัดมีหลายรูปแบบเช่น contra-rotating propellers และ ducted fan เป็นต้น
แหล่งจ่ายพลังงานที่ใช้หมุนใบพัดมีหลายชนิด เรือบินในยุคแรกใช้กำลังคนหรือเครื่องยนต์ไอน้ำ ลูกสูบเครื่องยนต์ลูกสูบสันดาปภายในถูกนำมาใช้ในทางปฏิบัติมากขึ้นแทบจะทุกลำของเครื่องบินปีกคงที่จนถึงสงครามโลกครั้งที่สองและยังคงใช้อยู่ในเครื่องบินขนาดเล็กจำนวนมาก บางชนิดใช้เครื่องยนต์กังหันเพื่อหมุนใบพัดในรูปแบบของเทอร์โบปรอปหรือ propfan. การบินด้วยพลังมนุษย์ทำได้สำเร็จ, แต่ยังไม่ได้กลายเป็นวิธีการขนส่งในทางปฏิบัติ อากาศยานไร้คนขับและรูปแบบยังมีการใช้แหล่งพลังงานเช่นมอเตอร์ไฟฟ้าและหนังสติ๊ก
ระบบขับดันอากาศยาน (propulsion) > อากาศยานที่ใช้เครื่องยนต์ > อากาศยานไอพ่น

อากาศยานไอพ่นจะใช้เครื่องยนต์ไอพ่นที่ใช้อากาศ (อังกฤษ: Airbreathing jet engine),  ที่ดูดอากาศเข้าไป, เผาเชื้อเพลิงด้วยอากาศนั้นในห้องเผาใหม้(อังกฤษ: combustion chamber), แล้วอัดไอเสียออกทางด้านหลังเพื่อสร้างแรงขับ
เครื่องยนต์ turbojet และ turbofan ใช้กังหันปั่นเพื่อขับใบพัดหนึ่งตัวหรือมากกว่า, เพื่อสร้างแรงผลักดันเพิ่มเติม. afterburner อาจถูกใช้เพื่อฉีดเชื้อเพลิงส่วนเกินเข้าไปในไอเสียที่ร้อน, โดยเฉพาะอย่างยิ่ง"ไอพ่นเร็ว"ที่ใช้ในการทหาร. การใช้กังหันไม่ได้เป็นเป็นสิ่งจำเป็นยิ่งยวด: การออกแบบอื่นๆ รวมถึง pulse jet และ ramjet ก็ใช้ได้. ออกแบบที่เรียบง่ายทางกลไกเหล่านี้ไม่สามารถใช้งานได้เมื่ออยู่กับที่, ดังนั้นอากาศยานจะต้องบินให้เร็วโดยวิธีการอื่น. การปรับเปลี่ยนอื่นๆหลายอย่างได้ถูกนำมาใช้, รวมทั้ง motorjet และลูกผสมเช่น J58 ของบริษัท แพรตต์แอนด์วิทนีย์, ซึ่งสามารถแปลงไปมาระหว่างการดำเนินงานแบบ turbojet และ ramjet.
เมื่อเทียบกับใบพัด, เครื่องยนต์ไอพ่นสามารถให้แรงขับที่สูงกว่า, ความเร็วสูงกว่า, และบินสูงประมาณ 40,000 ฟุต (12,000 เมตร), ประสิทธิภาพมากกว่ามาก. พวกมันยังประหยัดน้ำมันมากกว่าจรวด. ผลก็คือ เกือบทั้งหมดของอากาศยานขนาดใหญ่ที่ต้องการความเร็วสูงหรือการบินที่ระดับสูงจะใช้เครื่องยนต์เจ็ต.
ระบบขับดันอากาศยาน (propulsion) > อากาศยานที่ใช้เครื่องยนต์ > อากาศยานปีกหมุน

อากาศยานปีกหมุนบางอย่าง เช่นเฮลิคอปเตอร์ มีปีกหรือ"โรเตอร์"ที่หมุนโดยเครื่องยนต์, ที่แผ่นโรเตอร์สามารถบิดทำมุมไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อให้สัดส่วนหนึ่งของแรงยกถูกชี้นำให้ไปข้างหน้า. โรเตอร์, เหมือนใบพัด, อาจถูกขับเคลื่อนโดยวิธีที่หลากหลายเช่นลูกสูบเครื่องยนต์หรือกังหัน. การทดลองหลายครั้งยังใช้'หัวฉีดเจ็ทที่ปลายของแผ่นโรเตอร์'(อังกฤษ: tip jet)อีกด้วย
ระบบขับดันอากาศยาน (propulsion) > อากาศยานที่ใช้เครื่องยนต์ > ประเภทอื่นๆของการขับเคลื่อน

อากาศยานขับเคลื่อนด้วยจรวด(อังกฤษ: Rocket-powered aircraft) ได้มีการทดลองเป็นครั้งคราวและเครื่องบินขับไล่ Messerschmitt "Komet" ได้แสดงความสามารถในสงครามโลกครั้งที่สอง. ตั้งแต่นั้นมาพวกมันถูกจำกัดให้เป็นแค่อากาศยานเพื่อการวิจัยเท่านั้น, เช่น North American X-15, ซึ่งเดินทางขึ้นไปในอวกาศในที่ซึ่งเครื่องยนต์ที่ใช้อากาศหายใจ(อังกฤษ: air-breathing engine) ไม่สามารถทำงานได้ (จรวดบรรทุก oxidant ของมันไปเอง). จรวดมักจะถูกนำมาใช้เป็นตัวเสริมสำหรับแหล่งพลังงานหลัก, โดยทั่วไปสำหรับการบินขึ้นโดยใช้จรวดช่วยส่ง(อังกฤษ: rocket-assisted take off)ของอากาศยานบรรทุกสัมภาระขนาดหนัก, แต่ยังให้ความสามารถในการวิ่งออกอย่างรุนแรงด้วยความเร็วสูงในการออกแบบไฮบริดบางอย่างเช่น Saunders-Roe SR.53.
"Ornithopter" ได้รับแรงผลักดันจากการกระพือปีกของมัน" พบว่ามีการใช้งานจริงใน model hawk ที่ใช้เพื่อการแช่แข็งสัตว์ที่เป็นเหยื่อให้เข้าสู่ความสงบนิ่งเพื่อให้พวกมันสามารถจับได้ง่ายและในนกของเล่น.
องค์ประกอบทั่วไปของเครื่องบิน > โครงสร้าง (airframe)

คือ โครงสร้างหลัก หรือโครงส่วนรับแรงต่างๆ ทางกล ซึ่งเป็นโครงสร้างทั้งหมดของอากาศยานยกเว้นส่วนของระบบขับดัน การออกแบบโครงสร้างนี้ต้องคำนึงถึงหลักอากาศพลศาสตร์ (aerodynamics) วัสดุศาสตร์ (materials technology) กระบวนการผลิต (manufacturing methods) เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพ ความปลอดภัย สุงสุดและอยู่ในงบประมาณที่เหมาะสม
องค์ประกอบทั่วไปของเครื่องบิน > ลำตัว (fuselage)

คือลำตัวหลักของอากาศยาน ประกอบด้วยห้องผู้โดยสาร ห้องลูกเรือ ห้องนักบิน และที่เก็บสัมภาระ
องค์ประกอบทั่วไปของเครื่องบิน > ปีก (wing)

ปีกของอากาศยานมีหลากหลายรูปแบบ บางประเภทมีปีก 2 ปีก บางประเภทมีมากกว่านั้น
ถ้าเราจินตาการว่าตัดขวางปีกออกมา(crossection) จะเห็นเป็นแพนอากาศ (air foil) 
หน้าที่หลักของปีกคือ สร้างแรงยกที่ทำให้อากาศยานลอยอยู่ในอากาศได้ นอกจากนี้ในอากาศยานบางรุ่น ปีกยังเป็นส่วนที่ไว้ติดตั้งเครื่องยนต์ หรือเก็บน้ำมันเชื้อเพลิงด้วย
วัสดุหลักสำหรับโครงสร้าง ลำตัว และปีก  (กรณีของเครื่องบิน) ได้แก่
อะลูมิเนียม อัลลอยด์-- เป็นวัสดุหลักที่ใช้กันอย่างกว้างขวาง ตัวอย่างเช่น เครื่องบินโบอิง 747  โครงสร้างทำมาจาก อะลูมิเนียมถึง 80% อะลูมิเนียมเป็นที่นิยมเพราะ การตัดขั้นรูปสะดวก ราคาเหมาะสม มีความต้านทาน การกัดกร่อนพอสมควร และมีอัตราความแข็งแรงเมื่อเทียบกับน้ำหนักดีมาก
เหล็กกล้า -- ในเครื่องบินพาณิชทั่วไป ใช้เหล็กกล้า ประมาณ 17% ในการทำเป็นโครงสร้าง ใช้ในบริเวณที่ต้องการความแข็งแรงสูง เช่นจุดยึดจับของปีก, ระบบลงจอด เป็นต้น
ไทเทเนียม อัลลอยด์-- ไทเทเนียมมีข้อดีคล้ายอะลูมิเนียม คือ มีอัตราความแข็งแรงต่อน้ำหนักที่ดีมาก และยิ่งไปกว่านั้นคือ ยังคงสภาพความแข็งแรงได้อยู่ แม้ที่อุณหภูมิสูง แต่ข้อเสียคือ การตัดแต่งขึ้นรูปทำได้ยาก และราคาแพงกว่า อะลูมิเนียม 5-10 เท่า แต่อย่างไรก็ตาม ไทเทเนียม จำเป็นสำหรับอากาศยานความเร็วเหนือเสียง (Supersonic aircraft) เพราะขณะบินด้วยความเร็วเหนือเสียงนั้น จะเกิดความร้อนสูงที่ผิวของอากาศยาน เนื่องมาจาก การเสียดสีของอากาศกับผิวของกาศยานขณะที่บินด้วยความเร็วสูง หรือที่เรียกว่า Aerodynamic Heating
นิเกิลอัลลอยด์-- มีคุณสมบัติคงความแข็งแรงขณะที่อุณหภูมิสูง ยิ่งกว่าไทเทเนียม ใช้สำหรับอากาศยานที่เร็วกว่า supersonic ขึ้นไปอีก อากาศยานแบบ Hypersonic (เช่น The North American X-15, บินได้เร็วถึง 7 มัค) เครื่องบินยิ่งบินด้วยความเร็วสูงมากขึ้น Aerodynamic Heating ก็ยิ่งมากขึ้นด้วย
คอมโพสิต-- คอมโพสิตเป็นวัสดุผสมที่ได้รับการพัฒนาขึ้นมาใหม่ เมื่อเทียบความสามารถในการรับแรงต่างๆ กับโลหะแล้ว คอมโพสิตจะมีน้ำหนักที่เบากว่าอย่างน้อย 25%   คอมโพสิตนี้ประกอบด้วยวัสดุจำพวกเส้นใย และตัวประสาน (Matrix binder) อากาศยานสมัยใหม่ มีแนวโน้มที่จะใช้คอมโพสิตมากขึ้นเรื่อยๆ
องค์ประกอบทั่วไปของเครื่องบิน > ระบบขับดัน (propulsion system)

ประกอบด้วยเครื่องยนต์และอุปกรณ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง 
เครื่องยนต์เป็นส่วนประกอบที่ทำให้อากาศยานมีแรงขับดัน (thrust) ให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้ สำหรับเครื่องบินแล้ว เครื่องยนต์จัดเป็นองค์ประกอบที่มีราคาแพงที่สุดชุดหนึ่งของเครื่องบินนั้นๆ
เครื่องยนต์ของอากาศยาน ก็มีหลากหลายชนิด เช่นเครื่องยนต์ใบพัด เครื่องยนต์ไอพ่น เป็นต้น
ในเครื่องบินพาณิชบางลำอาจมีเครื่องยนต์มากกว่าที่จำเป็นพื้นฐาน กล่าวคือ เครื่องบินบางลำ สามารถบินต่อหรือหาที่ลงจอดได้ หากเครื่องยนต์บางเครื่องไม่ทำงาน
สำหรับเครื่องบินพาณิช จากบริษัทผู้ผลิตเครื่องบินเดียวกัน อาจจะติดตั้งเครื่องยนต์แตกต่างผู้ผลิตได้
เครื่องบินพาณิชที่บินข้ามเมืองใกลๆ ภายในประเทศ หรือบินข้ามประเทศ ข้ามทวีป ล้วนแต่ใช้เครื่องยนต์ไอพ่นเป็นตัวกำเนิดแรงขับดันทั้งสิ้น
องค์ประกอบทั่วไปของเครื่องบิน > เอวิโอนิกส์  (avionics)

ประกอบด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ สำหรับการควบคุมอากาศยานและการสื่อสาร
องค์ประกอบทั่วไปของเครื่องบิน > พื้นผิวควบคุมการบิน (flight control surfaces)

เป็นส่วนที่นักบินใช้ในการควบคุมให้อากาศยานเคลื่อนที่ในทิศทางที่ต้องการ เช่น เงย (pitch), ก้ม (down), หมุน(roll), หัน(yaw)
องค์ประกอบทั่วไปของเครื่องบิน > ระบบลงจอด (Undercarriage or landing gear)

ประกอบด้วยโครงสร้างที่ใช้ในการรองรับอากาศยานขณะอยู่บนภาคพื้น เช่นทำการลงจอด ซ่อมบำรุง หรือกำลังจะขึ้นบิน
ที่สามารถมองเห็นได้อย่างเด่นชัดคือล้อยางขนาดใหญ่ ที่อยู่ใต้ท้องเครื่อง หรือหาง หรือ บริเวณปีก
โดยทั่วระบบลงจอดนี้ จะสามารถพับเก็บได้ เพื่อลดแรงต้านขณะบิน