เรือประจัญบานชั้นไอโอวา
ข้อมูลจำเพาะ > อาวุธยุทโธปกรณ์ > ปืนหลัก

ภาพตัดของป้อมปืน 16"/50
ยูเอสเอส ไอโอวา ระดมยิงปืนขนาด 16 นิ้ว 9 กระบอก และปืนขนาด 5 นิ้ว 6 กระบอก ระหว่างการซ้อมยิง (ค.ศ. 1984)
กระสุนปืน 16"/50 คาลิเบอร์ พร้อมถุงดินขับ 6 ถุง (จัดแสดง) บนยูเอสเอส ไอโอวา (BB-61)
ปืนหลักที่ใช้บนเรือประจัญบานคือปืนเรือ Mark 7 ขนาด 16 นิ้ว (406 มิลลิเมตร)/50 คาลิเบอร์ จำนวน 9 กระบอก เป็นการออกแบบที่ประนีประนอมเพื่อติดตั้งภายในฐานป้อม ปืนเหล่านี้ยิงกระสุนระเบิดแรงสูงและกระสุนเจาะเกราะและสามารถยิงกระสุนขนาด 16 นิ้วได้ไกลราว 23.4 ไมล์ทะเล (43.3 กิโลเมตร; 26.9 ไมล์) ปืนถูกติดตั้งอยู่ในสามป้อมปืน ป้อมละสามกระบอก สองป้อมอยู่ด้านหน้าโครงสร้างบนของเรือประจัญบาน และอีกหนึ่งป้อมอยู่ด้านท้ายเรือ ในการจัดวางที่เรียกว่า "2-A-1" ปืนมีความยาว 66 ฟุต (20 เมตร) ปืนมีความยาว 66 ฟุต (20 เมตร) (ยาวเป็น 50 เท่าของขนาดลำกล้อง 16 นิ้ว หรือ 50 คาลิเบอร์จากท้ายลำกล้องถึงปากลำกล้อง ลำกล้องยื่นออกจากตัวปืนประมาณ 43 ฟุต (13 เมตร) แต่ละกระบอกมีน้ำหนักประมาณ 239,000 ปอนด์ (108,000 กิโลกรัม) โดยไม่รวมส่วนท้าย หรือ 267,900 ปอนด์ (121,500 กิโลกรัม) หากรวมส่วนท้าย พวกมันยิงกระสุนเจาะเกราะหนัก 2,700 ปอนด์ (1,225 กิโลกรัม) ด้วยความเร็วปากกระบอกปืน 2,500 ฟุตต่อวินาที (762 เมตรต่อวินาที) or 1,900-ปอนด์ (862-กิโลกรัม) หรือกระสุนความจุสูงหนัก 1,900 ปอนด์ (862 กิโลกรัม) ด้วยความเร็ว 2,690 ฟุตต่อวินาที (820 เมตรต่อวินาที) ได้ไกลสูงสุด 24 ไมล์ (21 ไมล์ทะเล; 39 กิโลเมตร) เมื่อยิงไปในระยะทางไกลที่สุด กระสุนจะใช้เวลาเดินทางเกือบ 1+1⁄2 นาที อัตราการยิงสูงสุดของปืนแต่ละกระบอกคือสองนัดต่อนาที
ปืนแต่ละกระบอกติดตั้งอยู่ภายในป้อมปืนหุ้มเกราะ แต่มีเพียงส่วนบนของป้อมปืนเท่านั้นที่ยื่นขึ้นมาเหนือดาดฟ้าหลัก ป้อมปืนยื่นลงไปใต้ดาดฟ้าสี่ชั้น (ป้อมปืน 1 และ 3) หรือห้าชั้น (ป้อมปืน 2) พื้นที่ส่วนล่างมีห้องสำหรับจัดการกระสุนและเก็บถุงดินปืนที่ใช้ในการยิง แต่ละป้อมต้องใช้ลูกเรือระหว่าง 85 ถึง 110 คนในการปฏิบัติงาน ต้นทุนดั้งเดิมสำหรับแต่ละป้อมปืนคือ 1.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่ตัวเลขนี้ไม่รวมต้นทุนของปืนใหญ่เอง ป้อมปืนเหล่านี้เป็นแบบ "ปืนสามกระบอก" ไม่ใช่ "สามลำกล้อง" เพราะแต่ละลำกล้องถูกหุ้มแยกกันและสามารถยกและยิงได้อย่างอิสระ เรือสามารถยิงปืนได้ทุกชุดผสมรวมถึงการระดมยิงด้านข้างพร้อมกันทั้งเก้ากระบอก การควบคุมการยิงดำเนินการโดยระบบควบคุมการยิง Mark 38 (GFCS) การคำนวณตำแหน่งยิงถูกคำนวณโดยใช้เครื่องคำนวณระยะยิง Mark 8 ซึ่งเป็นคอมพิวเตอร์แอนะล็อกที่รับข้อมูลโดยอัตโนมัติจากเครื่องกำกับทิศทางและเรดาร์ควบคุมการยิง Mark 8/13 ตัวตั้งแนวตั้งคงที่ บันทึกความเร็วเรือ เข็มทิศไจโร และเครื่องวัดความเร็วลม ระบบควบคุมการยิงใช้ระบบควบคุมกำลังไฟฟ้าจากระยะไกล (RPC) เพื่อการเล็งปืนอัตโนมัติ
ปืนใหญ่ถูกออกแบบมาให้ยิงกระสุนขนาด 16 นิ้วแบบดั้งเดิมสองชนิด ได้แก่ กระสุน Mk 8 "ซูเปอร์เฮฟวี" เอพีซี (เจาะเกราะ) หนัก 2,700 ปอนด์ (1,225 กิโลกรัม) สำหรับการต่อต้านเรือและการทำลายโครงสร้าง และกระสุนระเบิดแรงสูง Mk 13 หนัก 1,900 ปอนด์ (862 กิโลกรัม) ที่ออกแบบมาเพื่อใช้ต่อต้านเป้าหมายที่ไม่มีเกราะและการระดมยิงชายฝั่ง เมื่อยิงกระสุนธรรมดาชนิดเดียวกัน ปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้ว/45 คาลิเบอร์ Mark 6 ที่ใช้ในเรือประจัญบานเร็วชั้นนอร์ทแคโรไลนาและเซาท์ดาโคตามีข้อได้เปรียบเล็กน้อยเหนือปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้ว/50 คาลิเบอร์ Mark 7 ในการเจาะเกราะดาดฟ้า – กระสุนจากปืนขนาด 45 คาลิเบอร์จะมีความเร็วต่ำกว่า หมายความว่ามันจะมีวิถีโค้งชันกว่าขณะมันตกลงมา ที่ระยะ 35,000 หลา (20 ไมล์; 32 กิโลเมตร) กระสุนจากปืนขนาด 45 คาลิเบอร์จะกระทบกับเรือที่มุม 45.2 องศา ขณะที่ปืนขนาด 50 คาลิเบอร์จะกระทบที่มุม 36 องศา Mark 7 มีระยะยิงสูงสุดมากกว่า Mark 6: 23.64 ไมล์ (38.04 กิโลเมตร) เทียบกับ 22.829 ไมล์ (36.740 กิโลเมตร)
ในคริสต์ทศวรรษ 1950 กระสุน W23 ซึ่งดัดแปลงมาจากกระสุนปืนใหญ่นิวเคลียร์ W19 ถูกพัฒนาขึ้นมาโดยเฉพาะสำหรับปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้ว กระสุนมีน้ำหนัก 1,900 ปอนด์ (862 กิโลกรัม) มีผลผลิตโดยประมาณ 15 ถึง 20 กิโลตันของทีเอ็นที (63,000 ถึง 84,000 กิกะจูล) และการนำมาใช้ทำให้ปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้วของเรือประจัญบานชั้นไอโอวาเป็นปืนใหญ่นิวเคลียร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก และทำให้เรือประจัญบานทั้งสี่ลำนี้เป็นเรือรบของกองทัพเรือสหรัฐเพียงรุ่นเดียวที่เคยมีกระสุนนิวเคลียร์สำหรับปืนใหญ่เรือ แม้มันจะถูกพัฒนาขึ้นเพื่อใช้กับปืนของเรือประจัญบานโดยเฉพาะ แต่ก็ไม่ทราบแน่ชัดว่าเรือชั้นไอโอวาลำใดเคยบรรจุกระสุนเหล่านี้ในขณะปฏิบัติภารกิจจริงหรือไม่ เนื่องจากนโยบายของกองทัพเรือสหรัฐที่ปฏิเสธจะยืนยันหรือปฏิเสธการมีอยู่ของอาวุธนิวเคลียร์บนเรือของตน ใน ค.ศ. 1991 สหรัฐถอนกระสุนปืนใหญ่นิวเคลียร์ทั้งหมดออกจากประจำการโดยฝ่ายเดียว และมีการกล่าวกันว่าการรื้อถอนคลังกระสุนปืนใหญ่นิวเคลียร์เสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 2004