stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดราชนัดดารามวรวิหาร
ศิลปกรรม > พระอุโบสถ > พระเสฏฐตมมุนี

พระเสฏฐตมมุนีเป็นพระประธานในพระอุโบสถ รัชกาลที่ 3 โปรดเกล้าฯ ให้หล่อขึ้นพร้อมกับพระพุทธมหาโลหาภินันทปฏิมา พระประธานในพระอุโบสถวัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร ต่อมารัชกาลที่ 4 พระราชทานพระนามว่า "พระเสฏฐตมมุนี" โดยหล่อจากทองแดงที่ขุดได้จำนวนมากจากอำเภอจันทึก จังหวัดนครราชสีมา เมื่อสร้างเสร็จโปรดเกล้าฯ ให้ชักลากจากพระบรมมหาราชวังไปยังวัดราชนัดดาโดยใช้วิธีผูกเชือก 4 เส้นเเละลากด้วยตะเฆ่ เเละให้ชาวบ้านมาช่วยกันชักพระ เเต่ได้เกิดเหตุการณ์สำคัญคือ เนื่องจากใช้ชาวบ้านที่ไม่มีประสบการณ์ทำให้การชักลากที่แล่นด้วยความเร็วควบคุมไม่อยู่เเละได้ทับเจ้าพระยายมราช (บุนนาค) ที่เข้าร่วมบัญชาการการชักพระครั้งนี้ ทำให้ขาขาดอาหารสาหัส อยู่ได้เพียงหนึ่งเดือนก็ถึงเเก่อสัญกรรม ลักษณะของพระเสฏฐตมมุนีเป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ หน้าตักกว้าง 7 ศอก มีลักษณะเเบบพระพุทธรูปที่สร้างในรัชกาลที่ 3 คือ มีพระวรกายเพรียวบาง สังฆาฏิเป็นแผ่นใหญ่จรดพระนาภี พระพักตร์ค่อนข้างกลมกึ่งไข่ ขมวดพระเกษาเล็ก มีพระรัสมีเป็นเปลว พระขนงโก่ง พระเนตรเปิดเเละมองตรง พระนาสิกค่อนข้างเล็กเเละโด่ง พระโอษฐ์เล็กแย้มพระโอษฐ์เล็กน้อย เส้นพระโอษฐ์โค้งเล็กน้อยเกือบเป็นเส้นตรง เรียกว่า "พระพักตร์อย่างหุ่น"
ศิลปกรรม > พระอุโบสถ > ซุ้มสีมา

ซุ้มสีมาพระอุโบสถวัดราชนัดดาเป็นซุ้มก่ออิฐถือปูนทรงเรือนแบบประเพณีนียมทรงปราสาทยอดลักษณะคล้ายบุษบกประกอบด้วยส่วนฐาน ส่วนเรือนธาตุเเละส่วนยอด  ส่วนฐานเป็นฐานสิงห์ 1 ฐาน ส่วนเรือนเป็นเสาเเบบย่อมุมไม้ 12 หลังคาทำเป็นทรงปราสาทซ้อนหลายชั้น ยอดบนเป็นกราวยเเหลม ส่วนใสีมาเป็นแบบสีมาคู่เเกะสลักจากหินชนวนด้านหนึ่งเป็นรูปธรรมจักรอีกด้านเป็นรูปเทวดา
ศิลปกรรม > พระอุโบสถ > ภาพพระอุโบสถ อื่น ๆ

หน้าบันพระอุโบสถ
ซุ้มสีมาพระอุโบสถ
ใบสีมาพระอุโบสถ
ซุ้มหน้าต่างพระอุโบสถ
จิตรกรรมในพระอุโบสถด้านหน้า เรื่องพุทธประวัติตอนเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
ศิลปกรรม > พระวิหารเเละศาลาการเปรียญ

พระวิหารเเละศาลาการเปรียญมีลักษณะเหมือนกันทุกประการ โดยจะมีลักษณะคล้ายพระอุโบสถเเต่มีขนาดเล็กกว่า เป็นอาคารแบบไทยประเพณีโดยมียังมีเครื่องหลังคาเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้องมีเครื่องลำยองประกอบด้วย ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ เเต่มีรูปแบบที่นิยมในรัชกาลที่ 3 คือ การใช้ระบบเสารับน้ำหนักทรงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่  ไม่มีบัวหัวเสา ไม่มีคันทวย ไม่มีเสาร่วมใน เนื่องจากการใช้เสารับน้ำหนักทรงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่สามารถรับน้ำหนักได้ดี มีเสาพาไลโดยรอบทำให้มีระเบียงทางเดินรอบอาคาร หลังคามี 2 ซ้อน 3 ตับ หน้าบันเป็นไม้แกะสลักประดับกระจกรูปพรรณพฤกษา ลายดอกไม้ ใบไม้ จำพวกลายดอกโบตั๋นหรือลายก้านแย่ง ซึ่งเป็นลวดลายที่เกิดขึ้นใหม่ในสมัยรัชกาลที่ 3 โดยพระวิหารเเละศาลาการเปรียญจะตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออกขวางกับพระอุโบสถ โดยพระวิหารจะตั้งอยู่ทางทิศใต้ด้านหลังพระอุโบสถเเละศาลาการเปรียญจะตั้งอยู่ทางด้านทิศเหนือหน้าพระอุโบสถ พระประธานในพระวิหารมีพระนามว่า พระชุติธรรมนราสพ เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องปางห้ามสมุทร พระประธานในศาลาการเปรียญเป็นพระพุทธรูปปางรำพึงไม่มีพระนาม จิตรกรรมภายในพระวิหารเป็นลายพรรณพฤกษาอย่างเทศผูกลายเป็นลายพุ่มข้าวบิณฑ์ส่วนจิตรกรรมในศาลาการเปรียญเขียนลานพรรณพฤกษาเป็นลายดอกไม้ร่วง ซุ้มประตู-หน้าต่างของพระวิหารเเละศาลาการเปรียญมีลักษณะเหมือนกันคือประดับลวดลายอย่างเทศจำพวกดอกไม้ ใบ ไม้ แบบพระราชนิยม เป็นลวดลายจีนผสมตะวันตก
ศิลปกรรม > พระวิหารเเละศาลาการเปรียญ > ภาพพระวิหารเเละศาลาการเปรียญ อื่น ๆ

พระชุติธรรมนราสพ พระประธานในพระวิหาร
พระประธานในศาลาการเปรียญ
หน้าบันพระวิหาร
หน้าบันศาลาการเปรียญ
ซุ้มหน้าต่างพระวิหารเเละศาลาการเปรียญ
ศิลปกรรม > โลหะปราสาท

โลหะปราสาท ตั้งอยู่ ณ ด้านตะวันตกของพระอุโบสถ ก่อสร้างขึ้นโดยพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว แทนการสร้างเจดีย์ โลหะปราสาทมีลักษณะเป็นสถาปัตยกรรมไทยทรงปราสาทมี 3 ชั้น มียอดทรงปราสาท 37 ยอด หมายถึงโพธิปักขิยธรรม 37 ประการ กลางปราสาทเป็นช่องกลวงจากฐานตลอดยอด มีซุงต้นใหญ่สูงถึงยอดปราสาทเป็นแกนกลาง เจาะลำต้นตอกเป็นบันไดเวียนขึ้น 67 ขั้น บนสุดเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2394 นับจากปีที่เริ่มก่อสร้างวัดราชนัดดารามได้ 5 ปี แต่ก่อสร้างสำเร็จเป็นเพียงปราสาทโกลน ก็สิ้นรัชกาล
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ไม่ปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับการก่อสร้างโลหะปราสาท จนมารัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระประสิทธิ์สุตคุณ (แดง เขมทตฺโต) เจ้าอาวาส ได้ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตบูรณะปฏิสังขรณ์หลายครั้งตามแต่กำลังทุนทรัพย์ที่หาได้ โดยบูรณะตั้งแต่ชั้นบนลงมา คือ ทำพื้น ก่อมณฑปโบกปูนสีแดง ยกฉัตร ยอดเจดีย์ที่ชั้นบนสุดและชั้นที่ 2 ทั้งหมด ยังเหลือแต่ชั้นล่างสุดที่ไม่ได้บูรณะ
การบูรณะโลหะปราสาทครั้งใหญ่ ดำเนินการในสมัยพระราชปัญญาโสภณ (สุข ปุญญรํสี) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ร่วมกับส่วนราชการที่เกี่ยวข้อง ในปี พ.ศ. 2506 ทั้งนี้ได้พยายามรักษาแบบแผนดั้งเดิมของโลหะปราสาทในสมัยรัชกาลที่ 3 ไว้ให้มากที่สุด นับว่าโลหะปราสาทได้บูรณปฏิสังขรณ์จนเสร็จสมบูรณ์ในครั้งนี้ โดยกรมโยธาเทศบาล เป็นผู้รับผิดชอบในครั้งนี้
เมื่อครั้งที่รัฐบาลจัดงานฉลองศิริราชสมบัติครบ 50 ปี ระหว่างปี พ.ศ. 2538-2539 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กำหนดการพระราชพิธีบรรจุพระบรมสารีริกธาตุประดิษฐาน ณ พระเจดีย์บุษบกโลหะปราสาทเป็นพระราชพิธีแรก แห่งการทรงบำเพ็ญพระราชกุศลและได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ เมื่อวันจันทร์ที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538
สืบเนื่องจากโอกาสดังกล่าว โครงการบูรณะโลหะปราสาทครั้งล่าสุดจึงได้เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2539 สาระสำคัญของโครงการนี้ประกอบด้วย งานบูรณปฏิสังขรณ์โลหะปราสาท เริ่มจากยอดมณฑปกลาง เปลี่ยนวัสดุมุงและเครื่องประดับหลังคาเป็นโลหะและทองแดงรมดำ โดยมีนาวาอากาศเอกอาวุธ เงินชูกลิ่น (ยศในขณะนั้น ปัจจุบันเป็นยศ พลอากาศตรี) ศิลปินแห่งชาติ เป็นสถาปนิก นายสุทิน เจริญสวัสดิ์ เป็นวิศวกรโยธา และ นายประพิศ แก้วสุริยาเป็นผู้ควบคุมงานก่อสร้าง
ในปี พ.ศ. 2555 กรมศิลปากร ร่วมกับวัดราชนัดดารามวรวิหาร จัดโครงการบูรณะโลหะปราสาท วัดราชนัดดาราม โดยการปิดทองคำเปลวบนยอดทั้ง 37 ยอด โดยเริ่มดำเนินการจากชั้นบนสุดลงมาแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2560
ศิลปกรรม > โลหะปราสาท > ภาพโลหะปราสาท อื่น ๆ

พระบรมสารีริกธาตุบนยอดโลหะปราสาท
บันไดเวียน กลางโลหะปราสาท
รายละเอียดยอดปราสาท โลหะปราสาท
โลหะปราสาทเมื่อครั้งยอดมณฑปยังไม่ได้รับการปิดทอง
โลหะปราสาทในตอนกลางคืน มุมจากลานพลับพลามหาเจษฎษบดินทร์
ลำดับเจ้าอาวาส

ลำดับเจ้าอาวาส และผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดราชนัดดารามวรวิหาร เท่าที่พบข้อมูล
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับที่ | รายนาม | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |
| 1 | พระเทพมุนี (ทอง) | พ.ศ. 2393 | พ.ศ. 2413 | เจ้าอาวาส |
| 2 | พระนิกรมมุนี (โห้) | พ.ศ. 2414 | พ.ศ. 2434 | เจ้าอาวาส, มรณภาพ |
| 3 | พระนิกรมมุนี (จันทร์) ป.ธ.4 | พ.ศ. 2435 | พ.ศ. 2435 | ผู้รั้ง |
| 3 | พระนิกรมมุนี (จันทร์) ป.ธ.4 | พ.ศ. 2436 | พ.ศ. 2436 | เจ้าอาวาส, มรณภาพ |
| 4 | พระครูสารธรรมาจารย์ (ถึก) | พ.ศ. 2436 | พ.ศ. 2444 | เจ้าอาวาส, มรณภาพ |
| ว่าง | - | พ.ศ. 2445 | พ.ศ. 2446 | ว่างเจ้าอาวาส 1 ปี |
| 5 | พระประสิทธิ์สุตคุณ (แดง เขมทตฺโต) | พ.ศ. 2446 | พ.ศ. 2462 | เจ้าอาวาส, มรณภาพ |
| 6 | พระประสิทธิ์สุตคุณ (ทิม วุฑฺโฒ) ป.ธ.3 | พ.ศ. 2462 | พ.ศ. 2470 | เจ้าอาวาส, มรณภาพ |
| ว่าง | - | พ.ศ. 2470 | พ.ศ. 2471 | ว่างเจ้าอาวาส 9 เดือน |
| 7 | พระญาณปริยัติ (พริ้ง พฺรหฺมโชติ) ป.ธ.5 | พ.ศ. 2471 | พ.ศ. 2471 | ผู้รั้ง |
| 7 | พระญาณปริยัติ (พริ้ง พฺรหฺมโชติ) ป.ธ.5 | พ.ศ. 2472 | พ.ศ. 2489 | เจ้าอาวาส, มรณภาพ |
| ว่าง | พระครูพิทักษ์วิหารกิจ (ผัน ธมฺมโชติ), พระปลัดสุข ปญฺญารํสี, พระมหาอำนาจ | พ.ศ. 2489 | พ.ศ. 2491 | กรรมการรักษาการ 2 ปี |
| 8 | พระราชปัญญาโสภณ (สุข ปญฺญารํสี) | พ.ศ. 2491 | พ.ศ. 2492 | ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส |
| 8 | พระราชปัญญาโสภณ (สุข ปญฺญารํสี) | พ.ศ. 2492 | พ.ศ. 2530 | เจ้าอาวาส, มรณภาพ |
| 9 | พระราชปัญญารังษี (เอี่ยม ธมฺมภาโร) ป.ธ.8 | พ.ศ. 2531 | พ.ศ. 2544 | เจ้าอาวาส, มรณภาพ |
| 10 | พระเทพวิสุทธิเวที (วัฒนา เขมิโก) ป.ธ. 9 | พ.ศ. 2544 | พ.ศ. 2544 | ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส |
| 10 | พระเทพวิสุทธิเวที (วัฒนา เขมิโก) ป.ธ. 9 | พ.ศ. 2544 | - | เจ้าอาวาส, ปัจจุบัน |
ดูเพิ่ม

พระชุติธรรมนราสพ
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดราชนัดดารามวรวิหาร
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°45′17″N 100°30′15″E﻿ / ﻿13.754835°N 100.504292°E﻿ / 13.754835; 100.504292
Website วัดราชนัดดารามวรวิหาร เก็บถาวร 2009-06-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วัดราชนัดดารามวรวิหาร
วัดราชนัดดา เก็บถาวร 2007-01-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์
ภาพพาโนรามา 360 องศาของโลหะปราสาท
| ด ค กไหว้พระ 9 วัด กรุงเทพมหานคร |
| --- | --- | --- |
| ฝั่งพระนคร |  วัดชนะสงครามราชวรมหาวิหาร  ศาลเจ้าพ่อเสือ (เสาชิงช้า)  ศาลหลักเมืองกรุงเทพมหานคร  วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร  วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร  วัดพระศรีรัตนศาสดาราม  วัดราชนัดดารามวรวิหาร (ในบางตำรา)  |  |
| ฝั่งธนบุรี |  วัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหาร  วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร  วัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร  |  |
พระอุโบสถ
พระเสฏฐตมมุนี
พระวิหารศาลาการเปรียญ
โลหะปราสาท
อำเภอหัวไทร

| อำเภอหัวไทร |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Hua Sai
คำขวัญ: เมืองนากุ้ง ทุ่งนาข้าว จ้าวทะเล   เสน่ห์หาดทราย มากหลายศิลปิน
แผนที่จังหวัดนครศรีธรรมราช เน้นอำเภอหัวไทร
พิกัด: 8°2′24″N 100°16′30″E﻿ / ﻿8.04000°N 100.27500°E﻿ / 8.04000; 100.27500
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครศรีธรรมราช
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 417.733 ตร.กม. (161.288 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 63,258 คน
 • ความหนาแน่น: 151.43 คน/ตร.กม. (392.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 80170
รหัสภูมิศาสตร์: 8016
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอหัวไทร เลขที่ 195  หมู่ที่ 11 ตำบลหัวไทร อำเภอหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช 80170
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
หัวไทร เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอหัวไทรตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอปากพนัง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอ่าวไทย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอระโนด (จังหวัดสงขลา) และอำเภอควนขนุน (จังหวัดพัทลุง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอชะอวดและอำเภอเชียรใหญ่
ประวัติ

เดิมอำเภอหัวไทร มีชื่อที่เรียกตามหลักฐานทางราชการ ว่า "อำเภอพังไกร" เป็นอำเภอที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 3 รองจากอำเภอเบี้ยซัด (อำเภอปากพนังในปัจจุบัน) อำเภอพังไกร ตั้งอยู่ที่บ้านเขาพังไกร หมู่ที่ 1 ตำบลเขาพังไกร สถานที่ตั้งอยู่ห่างจากโรงเรียนวัดบูรณาวาสไปทางทิศเหนือประมาณ 100 เมตร ติดกับเชิงเขาพังไกร เมื่อ ร.ศ.116 อำเภอมีบ้าน 554 หลังคาเรือน มีผู้ใหญ่บ้าน 240 คน มีกำนัน 18 คน โดยมี "นายก้าน  มหาดเล็ก" ซึ่งเป็นบุตรพระดำรงเทวฤทธิ์ (กล่อม) เป็นนายอำเภอคนแรก และต่อมาได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "หลวงประจันตุจุฑารักษ์"
ต่อมาปี พ.ศ. 2460 สมัยหลวงอนุสรสิทธิกรรม (ขาว ณ นคร) เป็นนายอำเภอได้ย้ายที่ตั้งที่ว่าการอำเภอมาอยู่ที่บ้านหัวไทร หมู่ที่ 1 ตำบลหัวไทร เนื่องจากที่ว่าการอำเภอเดิมห่างไกลเส้นทางคมนาคม และได้มีการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "อำเภอหัวไทร" เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อบ้าน และได้ใช้ชื่อดังกล่าวมาจนกระทั่งปัจจุบัน ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2466 อำเภอหัวไทรได้ถูกลดฐานะลงเป็นกิ่งอำเภอ ขึ้นตรงต่ออำเภอปากพนัง มีแต่ปลัดอำเภอหัวหน้ากิ่งเป็นผู้รักษาการมาจนถึง พ.ศ. 2480 ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภออีกครั้งหนึ่ง ซึ่งตรงกับสมัย "นายนาค ศรีวิสุทธิ" เป็นนายอำเภอ ด้วยมีข้อกำจัดเนื่องจากบริเวณพื้นที่ว่าการอำเภอแคบและไม่สามารถสร้างสถานที่ราชการเพิ่มเติมออกไปได้ จึงได้มีการพิจารณาย้ายที่ตั้งที่ว่าการอำเภอหัวไทรไปอยู่ที่หมู่ที่ 11 ตำบลหัวไทร เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม 2546 จนถึงปัจจุบัน และขณะนี้อำเภอหัวไทรเป็นอำเภอชั้น 2
18 สิงหาคม 2450 โอนพื้นที่ตำบลทะเลน้อย ตำบลตะเครียะ ตำบลหัวป่า ตำบลบ้านพร้าว และตำบลสำโรง จากอำเภอพังไกร (อำเภอหัวไทรในปัจจุบัน) จังหวัดนครศรีธรรมราช ไปขึ้นกับอำเภอปากประ (อำเภอทะเลน้อย) จังหวัดพัทลุง
วันที่ 29 เมษายน 2460 เปลี่ยนแปลงชื่ออำเภอพังไกร จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็น อำเภอหัวไทร
วันที่ 27 พฤศจิกายน 2464 โอนพื้นที่ตำบลคลองแดน จากอำเภอหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช ไปขึ้นกับกิ่งอำเภอระโนด อำเภอจะทิ้งพระ (อำเภอสทิงพระ) จังหวัดสงขลา
วันที่ 16 กันยายน 2466 ยุบอำเภอหัวไทร ลงเป็น กิ่งอำเภอหัวไทร และกำหนดให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอปากพนัง
วันที่ 2 สิงหาคม 2480 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอหัวไทร อำเภอปากพนัง เป็น อำเภอหัวไทร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวไทร ตำบลหน้าสตน ตำบลบางนบ ตำบลบ้านราม ตำบลบางพูด ตำบลท่าซอม ตำบลทรายขาว ตำบลเขาพังไกร และตำบลแหลม
วันที่ 29 มกราคม 2482 ยุบตำบลบางพูด และโอนพื้นที่หมู่ 1-8 ตำบลบางพูด (ที่ถูกยุบ) ไปขึ้นกับตำบลท่าซอม
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลหน้าสตน แยกออกจากตำบลท่าซอม และตำบลหัวไทร ตั้งตำบลบ้านราม แยกออกจากตำบลทรายขาว ตั้งตำบลบางนบ แยกออกจากตำบลท่าซอม
วันที่ 30 พฤษภาคม 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลหัวไทร ในท้องที่บางส่วนของตำบลหัวไทร
วันที่ 25 มกราคม 2509 เปลี่ยนแปลงเขตสุขาภิบาลหัวไทร เพื่อความเหมาะสมในการบริหารกิจการและการทะนุบำรุงท้องถิ่น
วันที่ 9 ตุลาคม 2522 ตั้งตำบลควนชะลิก แยกออกจากตำบลแหลม
วันที่ 17 มิถุนายน 2523 ตั้งตำบลรามแก้ว แยกออกจากตำบลเขาพังไกร
วันที่ 16 กันยายน 2523 ตั้งตำบลเกาะเพชร แยกออกจากตำบลหน้าสตน
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลหัวไทร เป็นเทศบาลตำบลหัวไทร ด้วยผลของกฎหมาย
วันที่ 25 กรกฎาคม 2551 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะเพชร ขึ้นเป็น เทศบาลตำบลเกาะเพชร
วันที่ 7 กันยายน 2555 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลหน้าสตน ขึ้นเป็น เทศบาลตำบลหน้าสตน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอหัวไทรแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 99 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) | แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | หัวไทร | Hua Sai | 12 | 10,430 |  |
| 2. | หน้าสตน | Na Saton | 9 | 10,028 |  |
| 3. | ทรายขาว | Sai Khao | 12 | 7,638 |  |
| 4. | แหลม | Laem | 12 | 6,128 |  |
| 5. | เขาพังไกร | Khao Phang Krai | 10 | 6,476 |  |
| 6. | บ้านราม | Ban Ram | 8 | 3,503 |  |
| 7. | บางนบ | Bang Nop | 9 | 1,944 |  |
| 8. | ท่าซอม | Tha Som | 9 | 2,896 |  |
| 9. | ควนชะลิก | Khuan Chalik | 6 | 4,864 |  |
| 10. | รามแก้ว | Ram Kaeo | 5 | 2,076 |  |
| 11. | เกาะเพชร | Ko Phet | 9 | 6,810 |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอหัวไทรประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลหัวไทร ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหัวไทรและบางส่วนของตำบลหน้าสตน
เทศบาลตำบลเกาะเพชร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะเพชรทั้งตำบล
เทศบาลตำบลหน้าสตน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหน้าสตน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลหัวไทร)
องค์การบริหารส่วนตำบลหัวไทร  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวไทร (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลหัวไทร)
องค์การบริหารส่วนตำบลทรายขาว  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทรายขาวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแหลม  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแหลมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาพังไกร  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาพังไกรทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านราม  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านรามทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางนบ  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางนบทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าซอม  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าซอมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลควนชะลิก  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลควนชะลิกทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลรามแก้ว  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลรามแก้วทั้งตำบล
หาดหน้าสตน อำเภอหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช
กล้องรูเข็ม

หลักการของกล้องรูเข็ม
กล้องรูเข็ม (อังกฤษ: pinhole camera) คืออุปกรณ์ที่ใช้บันทึกภาพด้วยการปล่อยให้แสงจากวัตถุฉายผ่านรูขนาดเล็กให้ตกลงบนแผ่นฟิล์มไวแสง กล้องรูเข็มไม่มีเลนส์เป็นส่วนประกอบ ดังนั้นกล้องรูเข็มจึงเป็นอุปกรณ์บันทึกภาพที่มีความซับซ้อนน้อยที่สุด
ส่วนประกอบและหลักการทำงาน

กล้องรูเข็มมีส่วนประกอบหลักคือ
กล่องทึบแสงที่เจาะรูรับแสงขนาดเล็กไว้
แผ่นฟิล์มไวแสง หรือ ตัวรับภาพอิเลคทรอนิค
กล่องทึบแสงทำหน้าที่เปรียบเสมือนกับห้องมืดซึ่งมีที่ให้แสงส่องเข้าได้เพียงที่เดียวคือที่รูรับแสง โดยปรกติรูรับแสงนี้จะถูกปิดเอาไว้ทำให้ภายในกล่องมืดสนิท เมื่อต้องการบันทึกภาพจึงจะทำการเปิดรูรับแสงด้วยระยะเวลาที่พอเหมาะเพื่อให้แสงจากวัตถุฉายผ่านรูและตกลงบนแผ่นฟิล์มไวแสง โดยภาพที่ปรากฏบนแผ่นฟิล์มไวแสงจะเป็นภาพกลับหัวของวัตถุจริง
ในทางทฤษฎี ความคมชัดของภาพที่ได้นั้นขึ้นอยู่กับขนาดของรูรับแสงเป็นสำคัญ หากรูรับแสงมีขนาดเล็กเท่าใดภาพที่ได้ก็จะคมชัดมากเท่านั้น ทั้งนี้ หากรูรับแสงมีขนาดเล็ก ปริมาณแสงที่ฉายเข้าสู่กล่องทึบแสงก็จะน้อย ทำให้ต้องเปิดรูรับแสงนานเพื่อแผ่นฟิล์มไวแสงมีเวลาทำการบันทึกภาพได้โดยสมบูรณ์
ดูเพิ่ม

กล้องทาบเงา
ภาษาเบงกอล

| ภาษาเบงกอล |
| --- | --- |
বাংলা · บังลา
คำว่า "บังลา" ในอักษรเบงกอล-อัสสัม (ชุดตัวอักษรเบงกอล)
ออกเสียง: [ˈbaŋla] ไฟล์:Bn-বাংলা.oga
ประเทศที่มีการพูด: บังกลาเทศและอินเดีย
ภูมิภาค:  เบงกอล  รัฐอัสสัม (หุบเขาบะรากและเขตตอนล่าง)  รัฐตรีปุระ  รัฐฌารขัณฑ์  หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ 
ชาติพันธุ์: ชาวเบงกอล
จำนวนผู้พูด: ภาษาแม่: 242 ล้านคน  (2011–2021) ภาษาที่สอง: 41 ล้านคน (2011–2021)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อินโด-อิเรเนียนอินโด-อารยันตะวันออกเบงกอล–อัสสัมภาษาเบงกอล
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาปรากฤตมคธ มคธอปภรันสาAbahaṭ‌ṭhaภาษาเบงกอลเก่าภาษาเบงกอลสมัยกลางภาษาเบงกอล 
ภาษาถิ่น: ดูภาษาย่อยเบงกอล                   
ระบบการเขียน:   อักษรเบงกอล-อัสสัม (ชุดตัวอักษรเบงกอล)  อักษรเบรลล์เบงกอล  อักษรอื่น ๆ และอดีต 
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  บังกลาเทศ  อินเดีย รัฐเบงกอลตะวันตก  รัฐตรีปุระ  รัฐอัสสัม (หุบเขาบะราก)  รัฐฌารขัณฑ์  (ทางการเพิ่มเติม) 
ผู้วางระเบียบ:  บัณฑิตยสถานบังลา (บังกลาเทศ)  Paschimbanga Bangla Akademi (รัฐเบงกอลตะวันตก) 
รหัสภาษา
ISO 639-1: bn
ISO 639-2: ben
ISO 639-3: ben
ขอบเขตทางภูมิศาสตร์ของภาษาเบงกอล บริเวณที่เข้มกว่าคือมีจำนวนผู้พูดภาษาแม่เป็นจำนวนร้อยละมากกว่า
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาเบงกอล หรือตามชื่อเรียกตนเองว่า บังลา (বাংলা, Bāṅlā, [ˈbaŋla] ไฟล์:Bn-বাংলা.oga) เป็นภาษาอินโด-อารยันคลาสสิกจากตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนที่พบในภูมิภาคเบงกอลในเอเชียใต้ โดยมีผู้พูดภาษาแม่มากกว่า 242 ล้านคนและพูดเป็นภาษาที่สอง 41 ล้านคน ณ ค.ศ. 2025 ภาษาเบงกอลเป็นภาษาแม่ที่มีผู้พูดมากเป็นอันดับ 5 และภาษาที่มีผู้พูดมากเป็นอันดับ 7 ตามจำนวนผู้พูดทั่วโลก โดยถือเป็นภาษาอินโด-ยูโรเปียนที่มีผู้พูดมากเป็นอันดับ 5
ภาษาเบงกอลเป็นภาษาราชการ ภาษาประจำชาติ และภาษาที่มีผู้พูดแพร่หลายที่สุดในประเทศบังกลาเทศ โดยชาวบังกลาเทศร้อยละ 98 ใช้ภาษาเบงกอลเป็นภาษาแม่ ภาษานี้เป็นภาษาที่มีผู้พูดแพร่หลายเป็นอันดับ 2 ในอินเดีย ถือเป็นภาษาราชการในรัฐเบงกอลตะวันตก รัฐตรีปุระ และภูมิภาคหุบเขาบะรากในรัฐอัสสัม โดยยังเป็นภาษาราชการที่สองในรัฐฌาร์ขัณฑ์ตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 2011 ภาษานี้เป็นภาษาที่พูดกันแพร่หลายสุดในหมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ที่อ่าวเบงกอล และในบริเวณที่ประชากรเป็นนัยยะสำคัญในรัฐต่าง ๆ เช่น รัฐพิหาร, รัฐอรุณาจัลประเทศ, เดลี, รัฐฉัตตีสครห์, รัฐเมฆาลัย, รัฐมิโซรัม, รัฐนาคาแลนด์, รัฐโอฑิศา และรัฐอุตตราขัณฑ์ ภาษาเบงกอลยังมีผู้พูดโดยชาวเบงกอลพลัดถิ่น (ชาวบังกลาเทศพลัดถิ่นและชาวอินเดียเชื้อสายเบงกอล) ทั่วยุโรป อเมริกาเหนือ ตะวันออกกลาง และภูมิภาคอื่น ๆ
ภาษาเบงกอลได้รับสถานะภาษาคลาสสิกจากรัฐบาลอินเดียในวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 2024 โดยเป็นภาษาที่มีผู้พูดมากเป็นอันดับ 2 และเติบโตเร็วเป็นอันดับ 4 ในประเทศอินเดีย เป็นรองจากภาษาฮินดีอันดับ 1 ภาษากัศมีร์อันดับ 2 และภาษามณีปุระ (มณีปุระ) ร่วมกับคุชราตเป็นอันดับ 3 ตามสำมะโนอินเดีย ค.ศ. 2011
ภาษาเบงกอลได้รับการพัฒนามากว่า 1,400 ปี วรรณกรรมเบงกอลที่มีประวัติศาสตร์วรรณกรรมอันยาวนานนับพันปี ได้รับการพัฒนาอย่างกว้างขวางในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาเบงกอล และเป็นหนึ่งในวรรณกรรมที่มีผลงานหลากหลายและอุดมสมบูรณ์ที่สุดในเอเชีย ขบวนการภาษาเบงกอลใน ค.ศ. 1948 ถึง 1956 เรียกร้องให้มีการให้ภาษาเบงกอลเป็นภาษาราชการของปากีสถาน ส่งผลให้เกิดแนวคิดชาตินิยมเบงกอลในเบงกอลตะวันออก นำไปสู่การสถาปนาประเทศบังกลาเทศใน ค.ศ. 1971 โดยใน ค.ศ. 1999 ยูเนสโกระบรองให้วันที่ 21 กุมภาพันธ์เป็นวันภาษาแม่สากลที่มีการรับรองขบวนการภาษา
ประวัติ

ภาษาเบงกอลเป็นภาษาในกลุ่มภาษาอินโด-อารยันตะวันออก พัฒนามาจากภาษาในยุคกลางคือภาษาปรากฤตมคธและภาษาไมถิลี ซึ่งเป็นภาษาดั้งเดิมที่เคยมีบันทึกในบริเวณนี้และเป็นภาษาในสมัยพุทธกาลด้วย ภาษาเหล่านี้ต่อมาพัฒนาไปเป็นภาษาอรธามคธี และพัฒนาต่อไปเป็นกลุ่มภาษาอปภรัมสะ ภาษากลุ่มนี้ที่ใช้พูดทางตะวันออกคือภาษาปุรวี อปภรัมสะ ได้พัฒนาต่อไปเป็นสำเนียงท้องถิ่นสามกลุ่มคือ ภาษาพิหาร ภาษาโอริยา และภาษาเบงกอล-อัสสัม ในส่วนของภาษาเบงกอลนั้น แบ่งเป็นสามช่วงคือ
ภาษาเบงกอลโบราณ (พ.ศ. 1443/1543 – 1943) เอกสารที่สำคัญได้แก่ จรรยปทะ เกิดการใช้สรรพนาม Ami, tumi การผันกริยาด้วย -ila, -iba ภาษาโอริยาและภาษาอัสสัมแยกออกไปในช่วงนี้
ภาษาเบงกอลยุคกลาง (พ.ศ. 1943 – 2343) เป็นช่วงที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอร์เซีย
ภาษาเบงกอลใหม่ (หลัง พ.ศ. 2343) ทำให้การผันคำนาม คำกริยาสั้นลง
ภาษาเบงกอลได้รับอิทธิพลจากภาษาสันสกฤตมากขึ้นในยุคกลาง ภาษาอินโด-อารยันสมัยใหม่ในเอเชียใต้ เช่น ภาษาปัญจาบ ภาษาสินธี และภาษาคุชราตได้รับอิทธิพลจากภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซียมาก ซึ่งต่างจากภาษาเบงกอลและภาษาไมถิลี ที่ยังรักษารากศัพท์ที่มาจากภาษาสันสกฤตไว้ได้ ไวยากรณ์และพจนานุกรมภาษาเบงกอลฉบับแรกจัดทำขึ้นโดยมิชชันนารีชาวโปรตุเกสระหว่าง พ.ศ. 2277 - 2285
ประวัติ > สมัยใหม่

ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึง 20 มีรูปแบบภาษาเขียน 2 แบบ:
চলিতভাষা ชลติภาษา รูปแบบภาษาพูดของภาษาเบงกอลที่ใช้การผันคำแบบง่าย
সাধুভাষা สาธุภาษา รูปแบบภาษาเบงกอลที่เป็นทางการและสุภาพ
ใน ค.ศ. 1948 รัฐบาลปากีสถานพยายามพยายามกำหนดให้ภาษาอูรดูเป็นภาษาราชการเพียงภาษาเดียวในปากีสถาน ทำให้เกิดกระแสขบวนการภาษาเบงกอล นี่เป็นการเคลื่อนไหวทางชาติพันธุ์ภาษาที่ได้รับความนิยมในอดีตเบงกอลตะวันออก (ปัจจุบันคือบังกลาเทศ) ซึ่งเกิดขึ้นจากความตระหนักทางภาษาที่เข้มแข็งของชาวเบงกอล และความปรารถนาที่จะส่งเสริมและปกป้องการรับรองการพูดและการเขียนภาษาเบงกอลในฐานะภาษาประจำรัฐของประเทศปากีสถานในเครือจักรภพ เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1952 นักศึกษา 5 คนและนักเคลื่อนไหวทางการเมืองถูกสังหารในระหว่างการประท้วงใกล้บริเวณมหาวิทยาลัยของมหาวิทยาลัยธากา ใน ค.ศ. 1956 ภาษาเบงกอลกลายเป็นภาษาประจำรัฐของปากีสถาน ยูเนสโกประกาศให้วันที่ 21 กุมภาพันธ์เป็นวันขบวนการภาษาในบังกลาเทศและวันระลึกเป็นวันภาษาแม่สากลทุกปีตั้งแต่ ค.ศ. 2000
ใน ค.ศ. 2010 รัฐสภาบังกลาเทศและสภานิติบัญญัติของรัฐเบงกอลตะวันตกเสนอให้ภาษาเบงกอลเป็นภาษาทางการของสหประชาชาติ ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2023 ยังไม่มีการดำเนินการใด ๆ เพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ กระนั้นใน ค.ศ. 2022 สหประชาชาติได้นำภาษาเบงกอลมาใช้เป็นภาษาอย่างไม่เป็นทางการ หลังจากที่อินเดียเสนอญัตติ
ใน ค.ศ. 2024 รัฐบาลอินเดียให้สถานะภาษาเบงกอลเป็นภาษาคลาสสิก
Central Shaheed Minar ที่ธากา ประเทศบังกลาเทศ
อนุสรณ์สถานวีรชนแห่งภาษาที่สถานีรถไฟ Silchar ในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย
อนุสรณ์วันภาษาแม่ที่โกลกาตา รัฐเบงกอลตะวันตก
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์

จำนวนผู้พูดภาษาเบงกอลเป็นภาษาแม่โดยประมาณทั่วโลก (โดยคิดเป็นยอดรวม 280 ล้านคน)
บังกลาเทศ (56.3%)
อินเดีย (42%)
ประเทศอื่น (1.7%)
ภาษาเบงกอลเป็นภาษาแม่ในภูมิภาคเบงกอลที่ประกอบด้วยประเทศบังกลาเทศและรัฐเบงกอลตะวันตกของอินเดียในปัจจุบัน
นอกจากภูมิภาคนี้ ยังมีชาวเบงกอลที่พูดภาษานี้ในรัฐตรีปุระ, รัฐอัสสัมตอนใต้ และประชากรเบงกอลที่พูดในดินแดนสหภาพหมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ นอกจากนี้ยังมีผู้พูดภาษาเบงกอลในรัฐใกล้เคียงอย่างรัฐโอฑิศา, รัฐพิหาร และรัฐฌาร์ขัณฑ์ และผู้พูดภาษาเบงกอลชนกลุ่มน้อยในนครของอินเดีย เช่น เดลี, มุมไบ, ฐาเณ, พาราณสี และวฤนทาวัน และยังมีชุมชนที่พูดภาษาเบงกอลอย่างเป็นนัยยะสำคัญในตะวันออกกลาง สหรัฐ, สิงคโปร์, มาเลเซีย, ออสเตรเลีย, แคนาดา, สหราชอาณาจักร และอิตาลี
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์ > สถานการณ์เป็นภาษาราชการ

ภาษาเบงกอลเป็นภาษาราชการของประเทศบังกลาเทศ และเป็นภาษาราชการในรัฐเบงกอลตะวันตกและรัฐตรีปุระในอินเดีย และเป็นภาษาหลักในหมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ เป็นภาษาราชการร่วมของรัฐอัสสัม
สำเนียง

มีความผันแปรในแต่ละท้องถิ่นที่พูดภาษาเบงกอล โดยแบ่งเป็นกลุ่มใหญ่ได้สี่กลุ่มคือ ราธ พังคะ กามรูป และวเรนทระ สำเนียงทางตะวันตกเฉียงใต้หรือราธเป็นพื้นฐานของภาษาเบงกอลมาตรฐาน  ส่วนสำเนียงทางตะวันออกจะได้รับอิทธิพลจากกลุ่มภาษาทิเบต-พม่ามาก ทำให้บางสำเนียงมีความแตกต่างของเสียงวรรณยุกต์ในสำเนียงในบริเวณจิตตะกองและจักมา บางสำเนียงถูกจัดเป็นภาษาเอกเทศต่างหากเช่นภาษาฮาชอง แม้จะคล้ายกับภาษาเบงกอลสำเนียงทางเหนือ
ระหว่างการจัดมาตรฐานภาษาเบงกอลในพุทธศตวรรษ 24-25 ศูนย์กลางของวัฒนธรรมเบงกอลอยู่ที่กัลกัตตา ทำให้สำเนียงทางตะวันตกตอนกลางกลายเป็นสำเนียงมาตรฐานทั้งในเบงกอลตะวันตกและบังกลาเทศ  แต่ภาษาเบงกอลในสองบริเวณนี้ก็มีการใช้คำศัพท์ที่แตกต่างกัน แม้จะเป็นคำศัพท์ในภาษาเบงกอลเดิมเหมือนกัน เช่น คำว่าเกลือ ทางตะวันตกใช้ noon ส่วนทางตะวันออกใช้ lôbon
เสียง

ในทางสัทศาสตร์ ภาษาเบงกอลมีพยัญชนะ 29 เสียง และสระ 14 เสียงรวมทั้งสระนาสิก 7 เสียง มีเสียงสระประสมมาก การเน้นเสียงมักเน้นที่พยางค์แรกของคำ ความสั้นยาวของเสียงสระไม่มีความสำคัญในภาษาเบงกอล
ระบบการเขียน

อักษรเบงกอล-อัสสัมเป็นอักษรสระประกอบ ซึ่งเป็นชุดตัวอักษรที่มีตัวอักษรสำหรับสระ กับเครื่องหมายเสริมสัทอักษรสำหรับเสียงสระ และถ้าไม่มีการเครื่องหมายสระก็ถือว่ามีสระลดรูป (অ ô) ชุดตัวอักษรเบงกอลใช้งานทั่วบังกลาเทศและอินเดียตะวันออก (อัสสัม, เบงกอลตะวันตก, ตรีปุระ) เชื่อกันว่าชุดตัวอักษรเบงกอลพัฒนามาจากอักษรพราหมีดัดแปลงเมื่อประมาณ ค.ศ. 1000 (หรือคริสต์ศตวรรษที่ 10–11) อักษรเบงกอลเป็นอักษรตัวเขียนที่มีหน่วยอักขระหรือสัญลักษณ์ 11 หน่วยที่ระบุเสียงสระ 9 เสียง และสระประสมสองเสียง 2 หน่วย กับหน่วยอักขระที่แทนเสียงพยัญชนะ 39 หน่วยและส่วนขยายอื่น ๆ อักษรนี้ไม่มีการแบ่งเป็นตัวพิมพ์ใหญ่และเล็ก เขียนจากซ้ายไปขวา และมีช่องว่างไว้แบ่งคำอักขรวิธี อักษรเบงกอลมีเส้นแนวนอนที่ลากไปตามส่วนบนของหน่วยอักขระซึ่งเชื่อมเข้าด้วยกันเรียกว่า মাত্রা มาตรา
การถอดอักษรเบงกอลเป็นอักษร ใช้ตามระบบของภาษาสันสกฤตหรือภาษาในประเทศอินเดียรวมทั้งหอสมุดแห่งชาติกัลกัตตา