stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟาโรห์คูอิ

คูอิ เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในสมัยต้นช่วงระหว่างกลางหนึ่ง พระองค์อาจอยู่ในราชวงศ์ที่แปดแห่งอียิปต์ ตามที่เยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราทได้เสนอความเห็นที่ว่า เขาอาจจะเป็นผู้ปกครองระดับท้องถิ่นที่ตั้งตัวว่าเป็นฟาโรห์แทน
หลักฐานรับรอง

ฟาโรห์คูอิไม่เป็นที่รู้จักจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์และหลักฐานยืนยันการมีอยู่ของเขาเพียงอย่างเดียว คือ จารึกบนบล็อกหินที่แสดงคาร์ทูชของพระองค์ ซึ่งตีพิมพ์ออกเผยแพร่ในปี ค.ศ. 1912 โดยอาห์เมด เบย์ กามัล นักไอยคุปต์วิทยา และได้ตีพิมพ์ซ้ำโดยเรย์มอนด์ ไวลล์ในเวลาต่อมา บล็อกหินนี้ถูกขุดขึ้นมาจากหลุมฝังศพมาสตาบาของแหล่งสุสานดาราใกล้กับมันฟาลุต แหล่งสุสานแห่งนี้มีความโดดเด่นจากโครงสร้างหลุมฝังพระศพขนาดมหึมา ซึ่งถูกให้สร้างโดยฟาโรห์พระองค์ที่คลุมเครือนี้ (หรือที่เรียกว่า พีระมิดแห่งคูอิ) โดยสันนิษฐานว่าบล็อกหินนี้มาจากวิหารฝังพระศพที่เกือบหายไป
ฟาโรห์หรือผู้ปกครองท้องถิ่น

ตามคาร์ทูชของฟาโรห์คูอิในจารึกจากแหล่งสุสานดารานั้น นักไอยคุปต์วิทยารวมถึงเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท ได้เสนอว่า พระองค์เป็นฟาโรห์ในสมัยต้นช่วงระหว่างกลางครั้งที่หนึ่ง ซึ่งเป็นช่วงเวลาของราชวงศ์ที่แปดแห่งอียิปต์
แต่ในทางกลับกัน บาร์รี เคมป์ และโทบี วิลกินสัน นักไอยคุปต์วิทยาเชื่อว่า มีโอกาสมากกว่าที่คูอิจะเป็นเพียงขุนนาง ซึ่งเป็นผู้ปกครองระดับท้องถิ่น ได้ฉวยประโยชน์จากการเกิดสุญญากาศของอำนาจ หลังจากการล่มสลายของสมัยราชอาณาจักรเก่าและประกาศตัวเองว่า เป็นฟาโรห์ในลักษณะเดียวกันกับผู้ปกครองท้องถิ่นใกล้เคียงในช่วงระยะเวลาเดียวกันอย่างเฮราคลีโอโพลิส ซึ่งเป็นผู้สถาปนาราชวงศ์ที่เก้าแห่งอียิปต์
บรรณานุกรม

Jürgen von Beckerath, Chronologie des pharaonischen Ägypten, Zabern Verlag Mainz, 1994, p. 151. ISBN 3-8053-2310-7.
Thomas Schneider, Lexikon der Pharaonen, Düsseldorf, Albatros Verlag, 2002, p. 104. ISBN 3-491-96053-3.
พระญาณวิศิษฏ์สมิทธิวีราจารย์ (สิงห์ ขนฺตยาคโม)

| พระญาณวิศิษฏ์สมิทธิวีราจารย์ (สิงห์ ขนฺตยาคโม) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: หลวงปู่สิงห์, พระอาจารย์สิงห์
ส่วนบุคคล
เกิด: 27 มกราคม พ.ศ. 2433 (71 ปี)
มรณภาพ: 8 กันยายน พ.ศ. 2504
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดป่าสาลวัน จังหวัดนครราชสีมา
อุปสมบท: 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452
พรรษา: 51
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าอาวาสวัดป่าสาลวัน
พระญาณวิศิษฏ์สมิทธิวีราจารย์  หรือ หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม (27 มกราคม พ.ศ. 2433 - 8 กันยายน พ.ศ. 2504) เป็นพระภิกษุฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ชาวจังหวัดอุบลราชธานี พระป่ากรรมฐานศิษย์องค์สำคัญของ หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล และ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต
หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม เป็นพระภิกษุผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ตามพระธรรมวินัย เอาใจใส่การศึกษาปฏิบัติธรรม มีความรู้ความเห็นลึกซึ้ง มีปฏิภาณเทศนาแจ่มแจ้ง โวหารไพเราะจับใจ  มีชื่อเสียงด้านวิปัสสนาธุระ ธรรมบาลี อักษรสมัย และวิทยาคม เป็นบุคคลที่มีจิตใจหนักแน่ ประพฤติพรหมจรรย์ บำเพ็ญวิปัสสนาธุระตลอดชีวิต  มุ่งดีต่อหมู่คณะและพระศาสนา รับภารธุระครูบาอาจารย์ ฟื้นฟูทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาฝ่ายวิปัสสนาธุระ เมื่อรับตำแหน่งฝ่ายบริหาร ยินดีรับภารธุระและเอาใจใส่ด้วยความเต็มใจ ยังกิจการคณะสงฆ์ให้เจริญรุ่งเรื่อง มีพระสงฆ์สามเณรและฆราวาสเป็นศิษย์มากมาย จนได้รับขนานนามว่า แม่ทัพธรรมพระกรรมฐาน
ประวัติ > ชาติกำเนิด

หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม นามเดิมชื่อ สิงห์ บุญโท ถือกำเนิดเมื่อวันจันทร์ ขึ้น 7 ค่ำ เดือน 3 ปีฉลู เอกศก จุลศักราช 1251 ตรงกับวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2432 (นับแบบเดิม) หรือนับแบบปัจจุบันตรงกับวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2433 ณ บ้านหนองขอน ตำบลหัวตะพาน อำเภออำนาจเจริญ จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งในปัจจุบันคือ บ้านหนองขอน ตำบลหัวตะพาน อำเภอหัวตะพาน จังหวัดอำนาจเจริญ บิดาชื่อ เพียอินทวงษ์ (อ้าน บุญโท) มารดาชื่อ หล้า บุญโท ท่านเป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 7 คน (บุตรคนที่ 5 คือ พระอาจารย์มหาปิ่น ปญฺญาพโล ป.ธ.5 พระน้องชายของหลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม)
ประวัติ > บรรพชา

ปี พ.ศ. 2446 เมื่อท่านอายุ 14 ปี ได้บรรพชาเป็นสามเณรสำนักพระอุปัชฌาย์ป้อง ณ วัดบ้านหนองขอน ตำบลหัวตะพาน อำเภออำนาจเจริญ จังหวัดอุบลราชธานี
ปี พ.ศ. 2449 เมื่อท่านอายุ 17 ปี ได้ย้ายไปอยู่ วัดสุทัศน์ เมืองอุบลราชธานี เพื่อศึกษาเล่าเรียนวิชาความรู้ให้ยิ่งขึ้น และได้บวชซ้ำเป็นสามเณรธรรมยุตในสำนักพระครูสมุห์โฉม ณ วัดสุทัศน์ เมืองอุบลราชธานี เมื่อวันพฤหัสบดี ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8  ตรงกับวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2449 ในปัจจุบันคือ วัดสุทัศนาราม ตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี
ประวัติ > อุปสมบท

ปี พ.ศ. 2452 เมื่อท่านอายุ 20 ปี ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ พัทธสีมาวัดสุทัศน์ เมืองอุบลราชธานี เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452 โดยมี พระศาสนดิลก (อ้วน ติสฺโส) ต่อมาดำรงสมณศักดิ์ที่ สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระมหาเสน ชิตเสโน ต่อมาดำรงสมณศักดิ์ที่ พระสาสนดิลก เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และ พระปลัดทัศน์ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ และได้พำนักจำพรรษา ณ วัดสุทัศน์ เมืองอุบลราชธานี แห่งนี้ ในปัจจุบันคือ วัดสุทัศนาราม ตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี
มรณภาพ

พระญาณวิศิษฏ์สมิทธิวีราจารย์ (สิงห์ ขนฺตยาคโม) ได้ละวางสังขารเนื่องจากเป็นโรคมะเร็งในกระเพาะอาหารเรื้อรัง มรณภาพด้วยอาการสงบ เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2504 เวลา 10.20 น. ณ วัดป่าสาลวัน อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา สิริอายุ 71 ปี พรรษา (51) 52 มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2505 ณ วัดป่าสาลวัน อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา
สมณศักดิ์

ได้รับโปรดเกล้าฯ พระราชทานสมณศักดิ์ตามลำดับ ดังนี้
5 ธันวาคม พ.ศ. 2496 เป็นพระครูสัญญาบัตรที่  "พระครูญาณวิศิษฏ์"
5 ธันวาคม พ.ศ. 2500  เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่  "พระญาณวิศิษฏ์สมิทธิวีราจารย์"
คติธรรมคำสอน

...นักปฏิบัติทั้งหลายในพระพุทธศาสนานี้ พึงเป็นผู้มีศีลเป็นที่รัก มีวัตรปฏิบัติพร้อมบริบูรณ์ และมีธรรมซึ่งมีอุปการะมากเป็นที่เจริญอยู่ จึงเป็นผู้เจริญรุ่งเรือง ธรรมมีอุปการะมาก มีหลายประการ แต่จะกล่าวในที่นี้เฉพาะ 3 ประการ คือ
ธรรม 3 ประการเหล่านี้ เป็นธรรมมีอุปการะมาก นักปฏบัติย่อมเจริญอยู่เป็นนิตย์ ฯ...
หลวงปู่ดูลย์ อตุโล กับ หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม ณ วัดสุทัศน์ จังหวัดอุบลราชธานี
หลวงปู่ฝั้น อาจาโร (ซ้าย), หลวงปู่มหาปิ่น ปญฺญาพโล (กลาง), หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม (ขวา) กองทัพธรรมพระกรรมฐาน
พระอาจารย์มหาปิ่น ปญฺญาพโล พระน้องชายคู่บารมี
ฟูมิตากะ โคโนเอะ

ฟุมิตะกะ โคะโนะเอะ
ฟุมิตะกะ โคะโนะเอะ (近衞文隆) เป็นบุตรชายของ เจ้า ฟุมิมะโระ โคะโนะเอะ กับ ชิโยะโกะ โคะโนะเอะ บิดาของเขาเป็นนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่นสมัยที่ 34,38 และ 39 และท่านเป็นทหารญี่ปุ่นในสมัยโชวะ และก็ได้เป็นเจ้าของสนามกอล์ฟในญี่ปุ่น จนกระทั่งเสียชีวิตเนื่องจากป่วยหนักที่ ไซบีเรีย
ทายาท

ฟุมิตะกะ โคะโนะเอะ สมรสกับ นางซะดะโกะ  มีบุตร 1 คนคือ
รีวเม อาซุมะ (อาดุมะ ริว) เป็นศิลปิน, นักเขียน, โปรดิวเซอร์, นักแต่งเพลง, นักแสดง และเป็นประธานบริษัทแนชัวร่อลคอมมูนนิตี้เน็ตเวิร์ค
ซูเปอร์เซ็นไตแบทเทิล ไดซ์โอ

ซูเปอร์เซ็นไตแบทเทิล ไดซ์โอ (ญี่ปุ่น: スーパー戦隊バトル ダイスオー; โรมาจิ: Sūpā Sentai Batoru: Daisuō) เป็นเกมต่อสู้ในรูปแบบเกมตู้ผสมการ์ดเกมดาต้าการ์ดดัส โดยได้นำตัวละครจากซีรีส์ซูเปอร์เซ็นไตเข้าไว้ด้วยกัน เปิดใช้บริการเล่นครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2010 ผลิตโดยบริษัทบันได
อย่างไรก็ตามได้มีการปรับเปลี่ยนชื่อเกมโดยใช้ชื่อว่า ซูเปอร์เซ็นไตแบทเทิล ไดซ์โอ DX (ดีลักซ์) (ญี่ปุ่น: スーパー戦隊バトル ダイスオー DX; โรมาจิ: Sūpā Sentai Batoru: Daisuō Derakkusu) เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 2011 และได้ปรับเปลี่ยนชื่อเกมอีกครั้งในชื่อว่า ซูเปอร์เซ็นไตแบทเทิล ไดซ์โอ EX (เอ็กซ์เพรส) (ญี่ปุ่น: スーパー戦隊バトル ダイスオー DX; โรมาจิ: Sūpā Sentai Batoru: Daisuō Ekusupuresu) เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 ปัจจุบันยุติการบริการแล้วเมื่อเดือน พฤศจิกายน ปี ค.ศ. 2014
ประเภทสังกัด

SKY นักรบหรือแมชชีนที่มีความสามารถหรือมีลักษณะที่เกี่ยวข้องกับท้องฟ้าเป็นหลัก สีประจำฝ่ายคือสีขาว-เงิน ใช้สัญลักษณ์ของเผ่าสกายอิค (โกเซย์เจอร์) เป็นสัญลักษณ์ของฝ่าย
LAND นักรบหรือแมชชีนที่มีความสามารถหรือมีลักษณะที่เกี่ยวข้องกับพื้นดินเป็นหลัก สีประจำฝ่ายคือสีแดง ใช้สัญลักษณ์ของเผ่าแลนติค (โกเซย์เจอร์) เป็นสัญลักษณ์ของฝ่าย
SEA นักรบหรือแมชชีนที่มีความสามารถหรือมีลักษณะที่เกี่ยวข้องกับผืนน้ำเป็นหลัก สีประจำฝ่ายคือสีน้ำเงิน ใช้สัญลักษณ์ของเผ่าซีอิค (โกเซย์เจอร์) เป็นสัญลักษณ์ของฝ่าย
รายละเอียดของการ์ด

ชิลด์ จะปรากฏขึ้นในการ์ดทั่วไปโดยทำหน้าที่การป้องกันพลังชีวิต
โชว์โคไดบุนเมย์ (รูปปิรามิดทราย คัวอักษรสีน้ำตาลลายหินอ่อน) จะปรากฏขึ้นเฉพาะตัวละครจากโอเรนเจอร์
แอ็กเซล (รูปหน้าปัดรถยนต์ ตัวอักษรสีแดง) จะปรากฏขึ้นเฉพาะตัวละครจากคาร์เรนเจอร์
ดิจิทัล (รูปโทรทัศน์และเครื่องเสียง ตัวอักษรสีฟ้า) จะปรากฏขึ้นเฉพาะตัวละครจากเมกะเรนเจอร์ ช่วยเหลือในการเพิ่มค่าความเสียหายเมื่อโจมตีไปยังฝ่ายตรงข้าม
เรสคิว (รูปรถพยาบาล ตัวอักษรสีแดง) จะปรากฏขึ้นเฉพาะตัวละครจากโกโกไฟว์ ช่วยเหลือในการเพิ่มค่าความแข็งแกร่งให้กับตัวละครฝ่ายผู้เล่น
กาโอ (รูปกาโอไลอ้อนคำราม ตัวอักษรสีน้ำเงินม่วง) จะปรากฏขึ้นเฉพาะตัวละครจากกาโอเรนเจอร์
โชวนินโป (超忍法, สุดยอดวิชานินจา) (รูปคัมภีร์สีม่วงที่ถูกคลี่ออก ตัวอักษรสีเขียว) จะปรากฏขึ้นเฉพาะตัวละครจากเฮอร์ริเคนเจอร์
จัสท์เมนท์ (พิพากษา) จะปรากฏขึ้นเฉพาะตัวละครจากเดกะเรนเจอร์
ระบบในเกม

ช่องบนสุด แสดงถึงการควบคุมหรือเป็นเจ้าของพาหนะ หรือ สัตว์เลี้ยงของนักสู้คนๆนั้น ประกอบไปด้วย
ฟุเนะ แสดงถึงการที่นักสู้คนๆนั้นมีพาหนะเป็นเรือ หรือ เกี่ยวข้องกับเรือ เป็นหลัก
เคนจู แสดงถึงการที่นักสู้คนๆนั้นมีพาหนะเป็นสัตว์ในเทพนิยาย หรือ เกี่ยวข้องกับสัตว์ในเทพนิยาย เป็นหลัก
คุรุมะ แสดงถึงการที่นักสู้คนๆนั้นมีพาหนะเป็นเครื่องยนต์ หรือ เกี่ยวข้องกับเครื่องยนต์ เป็นหลัก
แฟงก์ แสดงถึงการที่นักสู้คนๆนั้นมีพาหนะเป็นสัตว์ยนต์ หรือ เกี่ยวข้องกับสัตว์ เป็นหลัก
โซโค แสดงถึงการที่นักสูคนๆนั้นมีพาหนะเป็นแมลง หรือ เกี่ยวข้องกับแมลง เป็นหลัก
ช่องกลาง แสดงถึงความสามารถหรือทักษะการต่อสู้ของนักสู้คนๆนั้น ประกอบไปด้วย
ซอร์ด แสดงถึงการใช้ทักษะด้วยการฟันดาบ
ช็อต แสดงถึงการใช้ทักษะด้วยการยิงปืน
สแมช แสดงถึงการใช้ทักษะด้วยการจู่โจม
ชูต แสดงถึงการใช้ทักษะด้วยการขว้างอาวุธ เช่น ดาวกระจาย ระเบิด หรือ บูมเมเมอร์แรง
คาคุโท แสดงถึงการใช้ทักษะด้วยศิลปะด้วยมือเปล่า จำพวก หมัด หรือ คาเราเต้
โฮโนโอะ แสดงถึงการใช้เวทมนตร์หรือธาตุที่เกี่ยวข้องกับไฟ
มิสุ แสดงถึงการใช้เวทมนตร์หรือธาตุที่เกี่ยวข้องกับน้ำ
อาราชิ แสดงถึงการใช้เวทมนตร์หรือธาตุที่เกี่ยวข้องกับลม
ไดจิ แสดงถึงการใช้เวทมนตร์หรือธาตุที่เกี่ยวข้องกับพื้นดิน
ช่องล่างสุด แสดงถึงตำแหน่งในทีม หรือ ลักษณะนิสัยของนักสู้คนๆนั้น ประกอบไปด้วย
ลีดเดอร์ หมายถึงสิ่งที่แสดงฐานะความเป็นผู้นำของตัวละครนั้นๆ
ซีบลีดเดอร์ หมายถึงสิ่งที่แสดงฐานะการเป็นรองผู้นำของตัวละครนั้นๆ
คูล หมายถึงสิ่งที่แสดงนิสัยที่เยี่ยมยอด(ด้านการวางตัวหรือความสามารถที่เป็นที่สุด)ของตัวละครนั้นๆ
อาเนโกะ / อานิ  หมายถึงสิ่งที่แสดงความเป็นผู้อาวุโสของตัวละครนั้นๆ โดยปกติจะใช้กับตัวละครที่มีประสบการณ์สูงกว่าคนอื่นๆในทีม
คิวตี้ / บิวตี้  หมายถึงสิ่งที่แสดงว่าตัวละครนั้นๆมีความน่ารักและความสดใสในตนเอง มักใช้กับตัวละครหญิงสาวเป็นหลัก
เมคานิค หมายถึงสิ่งที่แสดงฐานะความเป็นนักประดิษฐ์ของตัวละครนั้นๆ
สปีดสตาร์ หมายถึงสิ่งที่แสดงถึงความสามารถและการต่อสู้ที่รวดเร็วของตัวละครนั้นๆที่หาตัวจับได้ยาก
อุตาโกเอะ หมายถึงสิ่งที่แสดงฐานะความสามารถด้านการ้องเพลงของตัวละครนั้นๆ
พาวเวอร์ไฟเตอร์ หมายถึงสิ่งที่แสดงฐานะการเป็นนักสู้(หรือผู้ที่ต่อสู้ด้วยพละกำลังเป็นหลัก)ของตัวละครนั้นๆ
ไดแชนจ์ (ダイチャンス)
ไดเบรก (ダイブレイク)
เซนไททามาชิ (戦隊魂)
ไดแบทเทิล (ダイバトル)
ไรเบิลรูเล็ตต์ (ライバルルーレット)
ชิลด์ (シールド)
ดิจิทัล (デジタル)
เรสคิว (レスキュー)
กาโอ (牙吠)
โจนินโป (超忍法, สุดยอดวิชานินจา)
จัสท์เมนท์ (ジャッジメント)
โกเซย์เท็นชิ (護星天使)
ดันไซ (断罪)
โจโคไดบุนเม (超古代文明)
แอ็กเซล  (アクセル)
เลเจนด์ (レジェンド)
ไซบอร์ก (サイボーグ)
เด็นจิสโตน (デンジストーン)
พลาสม่า (プラズマ)
เอิร์ธฟอร์ซ (アースフォース)
โทโมะ โตะ โนะ จิไค (友との誓い)
เบิร์ดฟินิกซ์ (バードニックウェーブ)
โคไดเคียวริวโซคุ (古代恐竜族)
คิเรียวคุ (気力)
นินจา โนะ มัตสึเอะ (忍者の末裔)
โชวโคไดบุนเม (超古代文明)
แอคเซล (アクセル)
ดิจิทัล (デジタル)
เอิร์ธ (アース)
เรสคิว (レスキュー)
กาโอ (牙吠)
ไดโนกัสต์ (ダイノガッツ)
จัสท์เมนท์ (ジャッジメント)
ยูคิโนะอาคาชิ (勇気の証)
พรีเซียส (プレシャス)
บีสต์อาร์ต (ビーストアーツ)
เอนจินโซล (炎神ソウル)
บูชิโด (武士道)
ไคโซคุ โนะ โฮโคริ (海賊の誇り)
โทคุเมย์ (特命)
ชัทดาวน์ (シャットダウン)
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 1 > ชุดที่ 1

โกเรนเจอร์
ซันวัลคัน
เชนจ์แมน
เฮอร์ริเคนเจอร์
เดกะเรนเจอร์
โกออนเจอร์
ชินเคนเจอร์
โกเซย์เจอร์
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 1 > ชุดที่ 2

โกเรนเจอร์
ซันวัลคัน
เชนจ์แมน
จูเรนเจอร์
กาโอเรนเจอร์
เฮอร์ริเคนเจอร์
เดกะเรนเจอร์
โกออนเจอร์
ชินเคนเจอร์
โกเซย์เจอร์
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 1 > ชุดที่ 3

โกเรนเจอร์
ซันวัลคัน
จูเรนเจอร์
เมกะเรนเจอร์
โกโกไฟว์
กาโอเรนเจอร์
เฮอร์ริเคนเจอร์
เดกะเรนเจอร์
โกออนเจอร์
ชินเคนเจอร์
โกเซย์เจอร์
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 1 > ชุดที่ 4

เชนจ์แมน
จูเรนเจอร์
กาโอเรนเจอร์
เฮอร์ริเคนเจอร์
เดกะเรนเจอร์
ชินเคนเจอร์
โกเซย์เจอร์
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 1 > ชุดที่ 5

เด็นจิแมน
ไลฟ์แมน
เดกะเรนเจอร์
ชินเคนเจอร์
โกเซย์เจอร์
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 1 > ชุดที่ 6

เชนจ์แมน
ไลฟ์แมน
โอเรนเจอร์
คาร์เรนเจอร์
โกเซย์เจอร์
โกไคเจอร์
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 2 > DX ชุดที่ 1

โกเรนเจอร์
เด็นจิแมน
โอเรนเจอร์
กาโอเรนเจอร์
เฮอร์ริเคนเจอร์
เดกะเรนเจอร์
มาจิเรนเจอร์
ชินเคนเจอร์
โกเซย์เจอร์
โกไคเจอร์
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 2 > DX ชุดที่ 2

ซันวัลคัน
เชนจ์แมน
ไลฟ์แมน
จูเรนเจอร์
เมกะเรนเจอร์
กาโอเรนเจอร์
มาจิเรนเจอร์
โกออนเจอร์
ชินเคนเจอร์
โกไคเจอร์
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 2 > DX ชุดที่ 3

จูเรนเจอร์
โกโกไฟว์
เฮอร์ริเคนเจอร์
มาจิเรนเจอร์
โกออนเจอร์
เกคิเรนเจอร์
ชินเคนเจอร์
โกเซย์เจอร์
โกไคเจอร์
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 2 > DX ชุดที่ 4

ไลฟ์แมน
จูเรนเจอร์
คาคุเรนเจอร์
เฮอร์ริเคนเจอร์
ชินเคนเจอร์
โกไคเจอร์
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 2 > DX ชุดที่ 5

จูเรนเจอร์
แจ็คเกอร์
กิงกะแมน
เดกะเรนเจอร์
มาจิเรนเจอร์
โกออนเจอร์
ชินเคนเจอร์
โกเซย์เจอร์
โกไคเจอร์
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 2 > DX ชุดที่ 6

แจ็คเกอร์
ไดเรนเจอร์
โอเรนเจอร์
โกออนเจอร์
ชินเคนเจอร์
โกไคเจอร์
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 3 > โทคุเมย์ ชุดที่ 1

โบเคนเจอร์
โกบัสเตอร์ส
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 3 > โทคุเมย์ ชุดที่ 2

อาบะเรนเจอร์
โบเคนเจอร์
ชินเคนเจอร์
โกบัสเตอร์ส
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 3 > โทคุเมย์ ชุดที่ 3

ไดน่าแมน
อาบะเรนเจอร์
โบเคนเจอร์
โกไคเจอร์
โกบัสเตอร์ส
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 3 > โทคุเมย์ ชุดที่ 4

แฟลชแมน
อาบะเรนเจอร์
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 3 > โทคุเมย์ ชุดที่ 5

เจ็ทแมน
ไดเรนเจอร์
เมกะเรนเจอร์
โกบัสเตอร์ส
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 3 > โทคุเมย์ ชุดที่ 6

มาสก์แมน
ไทม์เรนเจอร์
เกคิเรนเจอร์
โกบัสเตอร์ส
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 4 > กาบุรินโจ ชุดที่ 1

เกคิเรนเจอร์
เคียวริวเจอร์
ตัวละครที่ปรากฏตัว > รุ่นที่ 4 > กาบุรินโช ชุดที่ 2

มาสก์แมน
เกคิเรนเจอร์
เคียวริวเจอร์
ตำรวจอวกาศเกียบัน
รายชื่อการ์ด

บทความหลัก: รายชื่อการ์ดไดซ์โอ
ผลิตภัณฑ์สินค้าที่เกี่ยวข้อง > ของเล่น

เซนไทฮีโร่ซีรีส์
เซนไทฮีโร่ซีรีส์ 01 โกเซย์เรด
เซนไทฮีโร่ซีรีส์ 02 โกเซย์พิงค์
เซนไทฮีโร่ซีรีส์ 03 โกเซย์แบล็ค
เซนไทฮีโร่ซีรีส์ 04 โกเซย์เยลโล่
เซนไทฮีโร่ซีรีส์ 05 โกเซย์บลู
โกเซย์พาวเวอร์ไคโฮคิ เทนโซเดอร์
โกเซย์บัคเคิลเซ็ต
โกเซพาวเวอร์ไคโฮคิ เทนโซเดอร์ & โกเซย์บัคเคิลเซ็ต
โกเซย์บัสเตอร์
เทนโซกัตไท DX โกเซย์เกรท
โกเซย์เฮดเดอร์ซีรีส์ ซีอิคบราเธอร์เซ็ต
โกเซย์เฮดเดอร์ซีรีส์ แลนดิคบราเธอร์เซ็ต
โกเซย์เฮดเดอร์ซีรีส์ สกายอิคบราเธอร์เซ็ต
ซูเปอร์เซนไทแบทเทิล ไดซ์โอ ออฟฟิเชียลบินเดอร์
สกายบัสเตอร์เซ็ต
แลนด์ซีบัสเตอร์เซ็ต
โกเซย์เฮดเดอร์ซีรีส์ ดาต้า'ส ไฮเปอร์
ผลิตภัณฑ์สินค้าที่เกี่ยวข้อง > ขนม

ซูเปอร์เซนไทการ์ดบิสกิต
ผลิตภัณฑ์สินค้าที่เกี่ยวข้อง > CD เพลง และ DVD

เพลงประกอบ เทนโซ เซนไท โกเซย์เจอร์
DVD เทนโซ เซนไท โกเซย์เจอร์
ผลิตภัณฑ์สินค้าที่เกี่ยวข้อง > หนังสือ

ซูเปอร์เซนไทแบทเทิล ไดซ์โอ แฟนบุ๊ค
นิตยสารเทเลบิคุงเดือน 5 ปี 2010
นิตยสารเทเลบิแมกกาซีน เดือน9 ปี2010
ดูเพิ่ม

คาเมนไรเดอร์แบทเทิล กัมบาไรด์
โกเซย์การ์ด
พาวเวอร์เรนเจอร์ การ์ดแบทเทิล
แหล่งข้อมูลอื่น

Dice-O Official Website
ภาษาหยูก

| ภาษาหยูก |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: แขวงเซกอง ประเทศลาว
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  ภาษากลุ่มมอญ-เขมรภาษากลุ่มบะห์นาริกภาษาหยูก
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษาหยูกอยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริก มีผู้พูดในแขวงเซกอง ประเทศลาว มีลักษณะน้ำเสียงแต่ความแตกต่างของน้ำเสียงไม่มีผลต่อเสียงสระและเสียงพยัญชนะ มีความเรียบง่ายกว่าภาษายรุและภาษาละวี มีเสียงพยัญชนะต้น 19 เสียง เสียงตัวสะกด 14 เสียง เสียงสระ 21 เสียง
ภาษาชิคาซอว์

| ชิคาซอว์ |
| --- | --- |
Chikashsha
ประเทศที่มีการพูด: สหรัฐอเมริกา
ภูมิภาค: โอกลาโฮมา
จำนวนผู้พูด: < 75  (2012)
ตระกูลภาษา: มัสโกกี  มัสโกกีตะวันตกชิคาซอว์
รหัสภาษา
ISO 639-3: cic
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาชิคาซอว์ (ชิคาซอว์: Chikashshanompa’, IPA: [tʃikaʃːanompaʔ]; อังกฤษ: Chickasaw, IPA [ˈtʃɪkəˌsɑ]) เป็นภาษาชนพื้นเมืองอเมริกันอันจัดอยู่ในกลุ่มภาษามัสโกกีตะวันตกภาษาหนึ่ง พูดโดยชาวชิคาซอว์ ผู้โดยมากอาศัยอยู่ในทางทิศตะวันออกของรัฐโอกลาโฮมาแห่งสหรัฐอเมริกา ชาวชิกะซอมีอยู่ประมาณ 35,000–37,000 คน แต่ส่วนใหญ่พูดภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ ด้วยเหตุนี้ ภาษานี้จึงเริ่มมีผู้พูดเหลือน้อยลงขึ้นเรื่อยๆ โดยมีผู้พูดประมาณเพียง 600 คน ภาษานี้เป็นภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาชอคทอว์ ซึ่งเป็นภาษามัสโกกีอีกภาษาหนึ่ง ผู้พูดของทั้งสองสามารถพอฟังกันได้นิดหน่อย
ภาษาชินบอน

| ภาษาชินบอน |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: พม่า
จำนวนผู้พูด: 19,600 คน (พ.ศ. 2526)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  กลุ่มภาษาทิเบต-พม่ากลุ่มภาษากูกี-ชีน-นาคา กลุ่มภาษากูกี-ชีนภาษาชินบอน
รหัสภาษา
ISO 639-3: cnb
ภาษาชินบอน (Chinbon language) หรือภาษาชินด์วิน มีผู้พูดในพม่าทั้งสิ้น 19,600 คน (พ.ศ. 2526) ในเขตเมืองกานแปะและและปะและวะ รัฐชีน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขากูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน เขียนด้วยอักษรละติน รากศัพท์ใกล้เคียงกับภาษาอาโซถึง 50%
ภาษาถิ่นซัวเถา

| ภาษาถิ่นซัวเถา |
| --- | --- |
ภาษาถิ่นช่านโถว
汕頭話 Suan¹tao⁵ uê⁷
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศจีน
ภูมิภาค: โดยหลักอยู่ที่ซัวเถา มณฑลกวางตุ้งตะวันออกเฉียงใต้
จำนวนผู้พูด: (no estimate available)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  จีนจีนหมิ่นหมิ่นชายฝั่งภาษาหมิ่นใต้ภาษาหมิ่นเฉาช่านภาษาถิ่นซัวเถา
รูปแบบก่อนหน้า: จีน-ทิเบตดั้งเดิม ภาษาจีนเก่าภาษาหมิ่นดั้งเดิมภาษาถิ่นซัวเถา 
ระบบการเขียน: เพ็งอิม
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
Linguasphere: 79-AAA-jif
  ภาษาถิ่นซัวเถา
ภาษาถิ่นซัวเถา หรือในภาษาจีนกลางเรียก ภาษาถิ่นช่านโถว เป็นภาษาจีนถิ่นที่มีผู้พูดส่วนใหญ่ที่ซัวเถา มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน โดยถือเป็นภาษาย่อยของภาษาหมิ่นเฉาช่าน ภาษาถิ่นนี้มีความคล้ายคลึงและเข้าใจซึ่งกันและกันกับภาษาถิ่นแต้จิ๋วเป็นส่วนมาก
อ่านเพิ่ม

Fielde, Adele M. (1883). A pronouncing and defining dictionary of the Swatow dialect, arranged according to syllables and tones. Shanghai: American Presbyterian Mission Press. สืบค้นเมื่อ 2015-04-01.
Fielde, Adele M. (1878). First Lessons in the Swatow Dialect. Swatow: Swatow Printing Office Company. สืบค้นเมื่อ 2015-04-01.
Lechler, Rudolf, Samuel Wells Williams , William Duffus (1883). English-Chinese Vocabulary of the Vernacular or Spoken Language of Swatow. Swatow: English Presbyterian Mission Press. สืบค้นเมื่อ 2015-04-01.{{cite book}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
Hsiung-chʻêng, Lin (1886). A handbook of the Swatow vernacular. Singapore: Koh Yew Hean Press. สืบค้นเมื่อ 2015-04-01.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Shantou dialect
ฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทป

คาอังค์เร โซเบคโฮเทป (ปัจจุบันเชื่อกันว่าเป็น โซเบคโฮเทปที่ 2 หรือ โซเบคโฮเทปที่ 4 หรือที่รู้จักในพระนาม โซเบคโฮเทปที่ 1 ในการศึกษาเก่า) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบสามในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง
หลักฐานรับรอง

ฟาโรห์โซเบคโฮเทปปรากฏอยู่บนบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งคาร์นักในพระนาม คาอังค์คาเร ส่วนพระนาม โซเบค[โฮเท]ปเร ปรากฏอยู่ในคอลัมน์ที่ 6 บรรทัดที่ 15 ของบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน ซึ่งอาจจะเป็นฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 1 อย่างไรก็ตาม การระบุตัวตนนี้ไม่แน่นอน และตำแหน่งตามลำดับเวลาของฟาโรห์โซเบคที่ 1 ภายในราชวงศ์ที่สิบสามก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ หลักฐานชั้นต้นรับรองร่วมสมัยของฟาโรห์โซเบคโฮเทป ประกอบด้วยภาพสลักที่มาจากวิหาร ซึ่งครั้งหนึ่งเคยตั้งอยู่ในอไบดอส และชิ้นส่วนของเสาที่จารึกไว้ นอกจากนี้ พระนาม คาอังค์เร โซเบคโฮเทป ยังปรากฏในจารึกบนแท่นหินแกรนิต ซึ่งครั้งหนึ่งชุดสะสมของเอมเฮิร์ตส์ และปัจจุบันอยู่พิพิธภัณฑ์บริติชตั้งแต่ ปี ค.ศ. 1982 (BM 69497) รัชสมัยของพระองค์น่าจะสั้นที่สุด โดยเป็นระยะเวลา 3 ถึง 4 ปีครึ่ง
ข้อสันนิษฐาน

ตามที่นักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ต และดาร์เรล เบเกอร์ กล่าวว่า คาอังค์เร โซเบคโฮเทป เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบสามของราชวงศ์และมีรัชกาลสั้น ๆ ในช่วง 1735 ปีก่อนคริสตกาล หรืออีกความเห็นหนึ่งโดย เยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท ที่มองว่า พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบหกของราชวงศ์
คิม รีฮอล์ตได้กล่าวว่า ฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 1 อาจจะเป็นฟาโรห์พระองค์เดียวกันกับฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 2 ผู้ซึ่งปรากฎเพียงพระนาม โซเบคโฮเทป บนบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินเท่านั้น นักวิชาการคนอื่นๆ เช่น ดอดสัน เชื่อว่า ฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทปที่ 2 และฟาโรห์เซเคมเร คูทาวี โซเบคโฮเทป ไม่ใช่ฟาโรห์พระองค์เดียวกันจากราชวงศ์ที่สิบสาม ในขณะที่ เบียร์บริเออร์ เสนอความเห็นที่ว่า ให้พระองค์เป็นฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทปที่ 1 และส่วนฟาโรห์เซเคมเร คูทาวี โซเบคโฮเทปที่ 2 แทน เมื่อเร็ว ๆ นี้ ไซมอน คอนเนอร์และจูเลียน ซิเอสเซ ได้ตรวจสอบรูปแบบของอนุสาวรีย์ของพระองค์และโต้แย้งว่า พระองค์น่าจะปกครองในระยะเวลาภายหลังนานกว่าที่เคยคิดไว้มาก (หลังจากรัชสมัยฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 4 – ผู้ซึ่งจะกลายเป็นฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 3 แทน)
ภาษาชัก

| ภาษาชัก |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: พม่า บังกลาเทศ
จำนวนผู้พูด: 25,500 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  กลุ่มภาษาทิเบต-พม่ากลุ่มภาษาจิงผ่อ-กอนยัก-โบโดกลุ่มภาษาจิงผ่อ-ลุยอิช ภาษาชัก
รหัสภาษา
ISO 639-3: ckh
ภาษาชัก (Chak language) หรือภาษาซัก มีผู้พูดทั้งหมด 25,500 คน พบในพม่า 20,000 คน (พ.ศ. 2545) ในรัฐยะไข่ พบในบังกลาเทศ 5,500 คน (พ.ศ. 2545) ตามแนวชายแดนพม่า และบริเวณใกล้เคียง จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขาจิงผ่อ-กอนยัก-โบโด สาขาย่อยจิงผ่อ-ลุยอิช เป็นคนละภาษากับภาษาชักมา
ภาษาชันเตียล

| ภาษาชันเตียล |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: เนปาล
ภูมิภาค: ต. บักลุงและ ต.เมียกดี
จำนวนผู้พูด: 2,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าภาษากลุ่มหิมาลัยภาษากลุ่มทิเบต-กิเนารีภาษากลุ่มทิเบตภาษากลุ่มตามันคิกภาษาชันเตียล
รหัสภาษา
ISO 639-2: sit
ISO 639-3: chx
ภาษาชันเตียล มีผู้พูด 2,000 คน จากชาวชันเตียลทั้งหมด 10,000 คน ชาวชันเตียลอาศัยใน ต. บักลุงและเมียกดีในเนปาล เป็นภาษาในกลุ่มตามันคิก เช่นเดียวกับภาษาคูรุง ภาษาทากาลี ภาษามานังบา ภาษานัรพูและภาษาตามัง ที่เป็นกลุ่มย่อยของในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า มีรากศัพท์และไวยากรณ์ใกล้คียงกับภาษาทากาลี
| ด ค กกลุ่มภาษาหลักในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า |
| --- | --- |
ภาษาในพม่าและไทย:  ก่อ (อึมปี้)  กะชีน  กะเหรี่ยง  กฺ๋อง  พม่า  มูเซอ  เมี่ยน  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อาข่า  ฮานี 
ภาษาในจีน:  ไป๋  ตังกุต  ทิเบต  น่าซี  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อี๋  เอ้อซู 
ภาษาในเอเชียใต้:  กอกโบรอก  กินเนารี  คาม  ชันเตียล  ซองคา  ทูลุง  นัรพู  เนวาร์  บัลติ  บาฮิง  เบลฮาเร  โบโด  ปูมา  มณีปุระ  มีโซ  ลาดัก  ลิมบู  เลปชา  โลทา  วัมบูเล  เศรปา  สิกขิม  องามี  เอา  ฮมาร์
มาโกโตะ โคบายาชิ

มาโกโตะ โคบายาชิ สามารถหมายถึง
มาโกโตะ โคบายาชิ (นักวาดการ์ตูน) ผู้วาดไมเคิล แมวจอมกวน และซันชิโร่คืนถิ่น
มาโกโตะ โคบายาชิ (นักฟิสิกส์) ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ประจำปี 2008
มาโกโตะ อิชิอิ

| มาโกโตะ อิชิอิ |
| --- | --- |
石井 真
เกิด:  (1976-02-24) 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1976 (48 ปี) จังหวัดจิบะ ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: มากตสึ (まこっつ)
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2001 – ปัจจุบัน
องค์การ: รีแมกซ์
ส่วนสูง: 167 ซม.
มาโกโตะ อิชิอิ (ญี่ปุ่น: 石井 真; โรมาจิ: Ishii Makoto, 24 กุมภาพันธ์ 1976 –) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น สังกัดรีแมกซ์ เกิดที่จังหวัดจิบะ ส่วนสูง 167 ซม. มีชื่อเล่นว่ามากตสึ (まこっつ)
พระปทุมพุทธเจ้า

| พระปทุมพุทธเจ้า> ข้อมูล |
| --- | --- |
องค์ก่อนหน้า พระอโนมทัสสีพุทธเจ้าองค์ถัดไป พระนารทพุทธเจ้า
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
พระปทุมพุทธเจ้า หลังจากพระศาสนาของพระอโนมทัสสีพุทธเจ้าได้ล่วงไปแล้ว จึงได้ถึงสมัยของพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่ง ทรงพระนามว่า พระปทุมะพุทธเจ้า ซึ่งอยู่ในอันตรกัปถัดมาในวรกัปเดียวกัน
พระประวัติ

พระปทุมะพุทธเจ้า ประสูติเป็นพระมหาปทุมราชกุมาร ในราชวงศ์กษัตริย์แห่งจัมปกะนคร พระราชบิดาทรงพระนามว่าพระเจ้าอสมราช และพระราชมารดาทรงพระนามว่าพระนางอสมา พระประยูรญาติทั้งหลายได้ขนานพระนามว่า ปทุมะ เพราะเมื่อพระองค์ประสูติ ได้บังเกิดดอกบัวตกลงมาจากท้องฟ้าลงสู่มหาสมุทรทั่วทั้งชมพูทวีป มหาปทุมราชกุมารทรงเกษมสำราญอยู่ในปราสาท ๓ หลัง ชื่อ นันทุตตระ วสุตตระ  และยสุตตระ มีพระมเหสีพระนามว่า อุตตราเทวี และทรงมีสนมนารีแวดล้อมอีก ๓๓,๐๐๐ นาง
วันหนึ่ง พระมหาบุรุษทอดพระเนตรเห็นเทวทูตทั้งสี่ คือ คนแก่ คนเจ็บ คนตาย และนักบวช พระองค์จึงมีพระทัยน้อมไปทางบรรพชา เมื่อพระนางอุตตราเทวีประสูติพระโอรส พระนามว่า รัมมราชกุมาร จึงได้เสด็จออกบรรพชาด้วยราชรถเทียมม้า มีผู้ออกบรรพชาตามจำนวน ๑ โกฏิ
มหาปทุมราชกุมารทรงบำเพ็ญความเพียรอยู่เป็นเวลา ๘ เดือน จนถึงวันเพ็ญเดือนวิสาขะ ทรงรับข้าวมธุปายาสจากนางธัญญวดี ธิดาของสุธัญญเศรษฐี กรุงธัญญวดี และรับหญ้า ๘ กำจากติตถกะอาชีวก ปูลาดใต้ต้นมหาโสณะ (ต้นอ้อยช้างใหญ่) เป็นโพธิบัลลังก์ และได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าในคืนนั้น
พระปทุมะพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนา แก่พระภิกษุผู้บรรพชาตามจำนวน ๑ โกฏิ ที่ธนัญชัยราชอุทยาน ใกล้กรุงธัญญวดี ทำให้พระภิกษุ ๑ โกฏินั้น สำเร็จเป็นพระอริยบุคคล