stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สารานุกรมคาทอลิก
สารานุกรมฉบับออนไลน์

ภายใต้กฎหมายลิขสิทธิ์แห่งสหรัฐอเมริกา (United States copyright law) เอกสารใดๆ ที่พิมพ์ก่อนปี ค.ศ. 1923 ถือว่าเป็นสาธารณสมบัติ ในปี ค.ศ. 1993 เควิน ไนท์จากเดนเวอร์ โคโลราโดได้รับแรงบันดาลใจหลังจากการมาเยือนสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ในโอกาสวันเยาวชนโลก (World Youth Day) ที่ทำให้ริเริ่มโครงการพิมพ์เผยแพร่สารานุกรมฉบับ ค.ศ. 1913 บนอินเทอร์เน็ต ไนท์ก่อตั้งเว็บไซต์ “New Advent” เพื่อเป็นที่พิมพ์เผยแพร่เนื้อหาของสารานุกรมโดยมีอาสาสมัครจากสหรัฐอเมริกา, แคนาดา, ฝรั่งเศส และ บราซิลเป็นผู้ช่วยถ่ายเนื้อหาจากต้นฉบับ บริการของเว็บไซต์เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1995 และถ่ายเนื้อหาจากต้นฉบับยุติลงในปี ค.ศ. 1997
ในปี ค.ศ. 2007 เว็บไซต์ “Catholic Answers ก็เผยแพร่หน้าที่สแกนจากต้นฉบับที่ “version เก็บถาวร 2008-08-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน”
สารานุกรมฉบับเพิ่มเติมที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1922 ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติเช่นกัน แต่ยังไม่ได้รับการพิมพ์บนอินเทอร์เน็ต ส่วน “สารานุกรมคาทอลิกฉบับใหม่” ฉบับออนไลน์มีในบางห้องสมุด
สารานุกรมฉบับสแกนเป็นบริการของกูเกิลบุคส์ (Google Books) เฉพาะในสหรัฐอเมริกาใน
ดูเพิ่ม

โรมันคาทอลิก
สารานุกรม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิซอร์ซ มีข้อมูลต้นฉบับเกี่ยวกับ: สารานุกรมคาทอลิก
สารานุกรมคาทอลิก เก็บถาวร 2008-08-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ Catholic.com
สารานุกรมคาทอลิก ที่ New Advent
สารานุกรมคาทอลิก ที่ Catholicity
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม

| --- | --- |
Thailand Science Research and Innovation (TSRI)
เครื่องหมายราชการ
ภาพรวมสำนักงาน
ก่อตั้ง: 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2562; 5 ปีก่อน (2562-05-02)
สำนักงานก่อนหน้า: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
ประเภท: หน่วยงานของรัฐที่ไม่เป็นส่วนราชการ
สำนักงานใหญ่: ชั้น 14 อาคาร เอส เอ็ม ทาวเวอร์ เลขที่ 979/17-21 ถนนพหลโยธิน แขวงพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร 10400
บุคลากร: 231 คน (พ.ศ. 2566)
งบประมาณต่อปี: 213,975,900 บาท (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารสำนักงาน: ปัทมาวดี โพชนุกูล, ผู้อำยงยการ พงศ์พันธ์ แก้วตาทิพย์, รองผู้อำนวยการ อภิศักดิ์ ธีระวิสิษฐ์, รองผู้อำนวยการ เชิญโชค ศรขวัญ, รองผู้อำนวยการ ณิรวัฒน์ ธรรมจักร์, รองผู้อำนวยการ
ต้นสังกัดสำนักงาน: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
เว็บไซต์: เว็บไซต์ของสำนักงาน
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (อังกฤษ: Thailand Science Research and Innovation) หรือเรียกโดยย่อว่า สกสว. (อังกฤษ: TSRI) เป็นหน่วยงานอิสระภายใต้กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม มีฐานะเป็นนิติบุคคลทำหน้าที่รับผิดชอบงานด้านวิชาการและงานด้านธุรการของ คณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม หรือ กสว. มีวัตถุประสงค์เพื่อส่งเสริม สนับสนุน และขับเคลื่อนระบบการวิจัยและนวัตกรรมของประเทศด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี สังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และสหวิทยาการ เพื่อสร้างองค์ความรู้ พัฒนานโยบายสาธารณะ และสนับสนุนการนำผลงานวิจัยและนวัตกรรมไปใช้ในเชิงเศรษฐกิจและสังคม เพื่อให้เกิดการพัฒนาประเทศอย่างสมดุลและยั่งยืน แต่จะต้องไม่ดำเนินการวิจัยเอง
สกสว. ก่อตั้งขึ้นตามมาตรา 43 แห่งพระราชบัญญัติสภานโยบายการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม พ.ศ. 2562 เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 แทนที่สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัยที่ถูกยุบเลิกไป
รายนามผู้อำนวยการ

| ลำดับ | ผู้อำนวยการ | วาระการดำรงตำแหน่ง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | สุทธิพันธ์ จิตพิมลมาศ | 2 พฤษภาคม 2562 - 24 กรกฎาคม 2563 | ผู้อำนวยการ สกว. คนสุดท้าย |
| 2 | ปัทมาวดี โพชนุกูล | 1 พฤศจิกายน 2563 - ปัจจุบัน |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กหน่วยงานในสังกัดและหน่วยงานภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม |
| --- | --- | --- |
 สึบทอดจาก:กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี  สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา  สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย  สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ 
| กรม |  สำนักงานรัฐมนตรี  สำนักงานปลัดกระทรวง  กรมวิทยาศาสตร์บริการ  สำนักงานปรมาณูเพื่อสันติ  สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ  สถาบันอุดมศึกษาของรัฐที่เป็นส่วนราชการ  |  |
| รัฐวิสาหกิจ |  สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย  องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ  |  |
| องค์การมหาชน |  สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ (องค์การมหาชน)  สำนักงานพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ (องค์การมหาชน)  สถาบันวิจัยดาราศาสตร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)  สถาบันเทคโนโลยีนิวเคลียร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)  สถาบันวิจัยแสงซินโครตรอน (องค์การมหาชน)  สถาบันสารสนเทศทรัพยากรน้ำ (องค์การมหาชน)  ศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ (องค์การมหาชน)  |  |
| หน่วยงานอื่น ๆ |  สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ  สถาบันมาตรวิทยาแห่งชาติ  สำนักงานสภานโยบายการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมแห่งชาติ  สถานศึกษาเคมีปฏิบัติ (กรมวิทยาศาสตร์บริการ)  สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม  |  |
หมวดหมู่
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน

| --- | --- |
Office of the Private Education Commission
ตราสัญลักษณ์
ภาพรวมหน่วยงาน
หน่วยงานก่อนหน้า: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน
สำนักงานใหญ่:  319 วังจันทรเกษม ถนนราชดำเนินนอก แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร 10300
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: มณฑล ภาคสุวรรณ์, เลขาธิการ คมกฤษ จันทร์ขจร, รองเลขาธิการ โกเมศ กลั่นสมจิตต์, รองเลขาธิการ
ต้นสังกัดหน่วยงาน: สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ
เว็บไซต์: OPEC.go.th
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน (สช.) (อังกฤษ: Office of the Private Education Commission : OPEC) เป็นหน่วยงานในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ เดิมมีชื่อว่า "สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน"
ในปี พ.ศ. 2545 ได้มีพระราชบัญญัติปรับปรุงโครงสร้างกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ทำให้ สช. ถูกควบรวมกับหลายหน่วยงานในกระทรวงศึกษาธิการ แล้วเปลี่ยนเป็น สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน
ในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 ราชกิจจานุเบกษา ได้มีการเผยแพร่คำสั่งหัวหน้า คณะรักษาความสงบแห่งชาติ ที่ 8/2559 ซึ่งมีสาระสำคัญคือให้โอนอำนาจหน้าที่ของ สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน ในส่วนของการอาชีวศึกษาไปสังกัด สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา อันมีผลทำให้สถาบันอาชีวศึกษาทั้งของรัฐและเอกชนถูกควบรวมเข้าด้วยกันโดยมีผลตั้งแต่วันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559
ภูมิหลังของการศึกษาเอกชน

จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาเอกชนในประเทศไทย เชื่อว่าการศึกษาประเภทนี้ได้ดำเนินการมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแล้ว โดยเริ่มในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช (พ.ศ. 2199 - พ.ศ. 2231) จดหมายเหตุของมองสิเออสานิเยร์ กล่าวว่า เจ้าพระยาวิชาเยนทร์ได้สร้างโรงเรียนราษฎร์ไว้หลายโรงเรียน และจากจดหมายเหตุของบาทหลวงเดอซัวลี ซึ่งเข้ามาอยู่ในประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2228 ได้กล่าวถึงโรงเรียนราษฎร์ 3 โรง คือ โรงเรียนศรีอยุธยา โรงเรียนนมัสแพรนด์ และโรงเรียนสามเณร
ต่อมาในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ผู้ที่บุกเบิกการต่อตั้งโรงเรียนราษฎร์ไม่ใช่คนไทย แต่เป็นมิชชั่นนารีซึ่งเดินทางเข้ามาเผยแพร่ศาสนาในประเทศไทย โรงเรียนราษฎร์ซึ่งได้รับการจัดตั้งและสนับสนุนโดยมิชชั่นนารี ได้แก่ โรงเรียนของนามัททูน (Mrs. Mattoon) มิชชั่นนารีชาวอเมริกัน ซึ่งถือเป็นโรงเรียนราษฎร์แห่งแรกในสมัยนั้น โรงเรียนคริสเตียนไฮสกูล (The Christian High School) ปัจจุบันคือ โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2395 เปิดสอนเฉพาะเด็กผู้ชาย สำหรับโรงเรียนกุลสตรีวังหลัง (Kunsatree Wang Lang School) ปัจจุบันคือ โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย เปิดสอนเฉพาะเด็กผู้หญิง ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2417 และโรงเรียนไทย – ฝรั่ง (Thai Farang School) ปัจจุบันคือ โรงเรียนอัสสัมชัญ (Assumption College) ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2420
โรงเรียนราษฎร์ทั้ง 3 แห่งดังกล่าว ในระยะเริ่มแรกดำเนินงานเป็นเอกเทศ มิได้ถูกควบคุมโดยหน่วยงานของรัฐแต่อย่างใด จนกระทั่งปี พ.ศ. 2448 กระทรวงธรรมการ (ซึ่งต่อมาคือ กระทรวงศึกษาธิการ) จึงเข้ามามีบทบาทในการดูแลโรงเรียนราษฎร์ทั้ง 3 แห่ง และในช่วงระยะเวลานี้เองโรงเรียนราษฎร์ซึ่งมีคนไทยเป็นเจ้าของ ก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นชื่อโรงเรียนบำรุงวิทยา (Bamrung Wittaya School) และลงทะเบียนขึ้นกับกระทรวงศึกษาธิการเช่นเดียวกัน
การศึกษาเอกชนของประเทศขยายตัวมากขึ้นในปี พ.ศ. 2461 รัฐบาลจึงได้ประกาศพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชนครั้งแรก โดยมีจุดประสงค์เพื่อจะตรวจนิเทศโรงเรียนเอกชนทั่วราชอาณาจักร และเพื่อปรับปรุงแก้ไข กฎระเบียบ ของโรงเรียนเอกชน
ในปี พ.ศ. 2476 รัฐบาลจึงได้ประกาศพระราชบัญญัติกระทรวงศึกษาธิการขึ้น โดยจัดตั้งกองโรงเรียนราษฎร์ สังกัดกรมวิสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เพื่อควบคุมดูแลโรงเรียนราษฎร์ทั้งหมด
อำนาจหน้าที่

สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน มีอำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน พ.ศ. 2550 ดังต่อไปนี้
รับผิดชอบงานธุรการและสนับสนุนการดำเนินงานของคณะกรรมการ
เสนอแนะนโยบายยุทธศาสตร์ แผนพัฒนาการศึกษาเอกชนต่อคณะกรรมการ
ส่งเสริม สนับสนุนด้านวิชาการ การประกันคุณภาพ การวิจัยและพัฒนาเพื่อประกันคุณภาพการศึกษาเอกชน
รับผิดชอบการดำเนินการเกี่ยวกับกองทุน
ดำเนินการจัดสรรเงินอุดหนุนการศึกษาเอกชนตามมาตรการที่คณะกรรมการกำหนดตามมาตรา 13 (4)
เป็นศูนย์ส่งเสริมสนับสนุนข้อมูล และทะเบียนกลางทางการศึกษาเอกชนตลอดจนติดตามตรวจสอบ และประเมินผลการจัดการศึกษาเอกชน
ปฏิบัติหน้าที่อื่นตามที่คณะกรรมการมอบหมาย
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล

| --- | --- |
Digital Economy Promotion Agency
ตราสัญลักษณ์
ภาพรวมสำนักงาน
ก่อตั้ง: 23 มกราคม พ.ศ. 2560; 7 ปีก่อน (2560-01-23)
สำนักงานก่อนหน้า: สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 80 ถนนลาดพร้าว ซอยลาดพร้าว 4 แขวงจอมพล เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร 10900
บุคลากร: 298 คน (พ.ศ. 2566)
งบประมาณต่อปี: 1,800,343,000 บาท (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารสำนักงาน: ณัฐพล นิมมานพัชรินทร์, ผู้อำนวยการ กษิติธร ภูธราดัย, รองผู้อำนวยการ ฉัตรชัย คุณปิติลักษณ์, รองผู้อำนวยการ ภาสกร ประถมบุตร, รองผู้อำนวยการ รัฐศาสตร์ กรสูต, รองผู้อำนวยการ
ต้นสังกัดสำนักงาน: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม
ลูกสังกัดสำนักงาน: กองทุนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม
เว็บไซต์: เว็บไซต์ของสำนักงาน
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล (อังกฤษ: Digital Economy Promotion Agency) เป็นองค์การมหาชนสังกัดกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม มีหน้าที่เพื่อส่งเสริม และสนับสนุนให้เกิดการพัฒนาอุตสาหกรรมและนวัตกรรมดิจิทัล พัฒนาและส่งเสริมให้เกิดการนำไปใช้เทคโนโลยีดิจิทัลให้เป็นประโยชน์ต่อเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม และความมั่นคงของประเทศ จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติการพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม พ.ศ. 2560
หน้าที่

สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล หรือ depa มีอำนาจหน้าที่ดังต่อไปนี้
จัดทำแผนยุทธศาสตร์การส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัลให้สอดคล้องกับนโยบายและแผนระดับชาติว่าด้วยการพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม
ส่งเสริมและสนับสนุนการลงทุนหรือประกอบกิจการเกี่ยวกับอุตสาหกรรมหรือนวัตกรรมดิจิทัล
ส่งเสริม สนับสนุน และร่วมมือกับบุคคลอื่นในการพัฒนาอุตสาหกรรมหรือนวัตกรรมดิจิทัล
ส่งเสริม สนับสนุน และดำเนินการเกี่ยวกับการพัฒนาบุคลากรด้านอุตสาหกรรมและนวัตกรรมดิจิทัล
เสนอแนะ เร่งรัด และติดตามการปรับปรุงแก้ไขกฎหมายหรือกฎระเบียบหรือมาตรการเกี่ยวกับการคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญาของอุตสาหกรรมหรือนวัตกรรมดิจิทัลต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
ปฏิบัติหน้าที่อื่นตามที่คณะกรรมการ คณะกรรมการเฉพาะด้าน หรือคณะกรรมการกำกับสำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัลมอบหมาย หรือตามที่กฎหมายกำหนด
ทำความตกลงและร่วมมือกับองค์การหรือหน่วยงานอื่นทั้งภาครัฐและภาคเอกชนทั้งในประเทศและต่างประเทศในกิจการที่เกี่ยวกับการดำเนินการตามวัตถุประสงค์ของสำนักงานส่งเสริม เศรษฐกิจดิจิทัล
ถือหุ้น เข้าเป็นหุ้นส่วน หรือเข้าร่วมทุนกับบุคคลอื่นเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของการจัดตั้งหน่วยงานตาม พระราชบัญญัติการพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม พ.ศ. ๒๕๖๐
การดำเนินการตาม (2) (3) (4) และ (5) ต้องสอดคล้องกับแผนยุทธศาสตร์การส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัลและอุตสาหกรรมหรือนวัตกรรมดิจิทัล ให้หมายความรวมถึงอุตสาหกรรมหรือนวัตกรรมในการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อสร้างหรือเผยแพร่เนื้อหาผ่านทางสื่อที่เป็นประโยชน์ต่อเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม และความมั่นคงของประเทศด้วย
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัลเป็นหน่วยงานของรัฐมีฐานะเป็นนิติบุคคล และไม่เป็นส่วนราชการตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน หรือรัฐวิสาหกิจตามกฎหมายว่าด้วยวิธีการงบประมาณหรือกฎหมายอื่น
สาเก (พรรณไม้)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สาเก
| Breadfruit |
| --- | --- |

ต้นสาเกที่ถูกปลูกไว้ที่ฮาวาย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไฟลัม:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Rosales
วงศ์:: Moraceae
สกุล:: Artocarpus
สปีชีส์:: A.  altilis
ชื่อทวินาม
Artocarpus altilis (Parkinson) Fosberg

สาเก (ชื่อวิทยาศาสตร์: Artocarpus altilis; อังกฤษ: breadfruit, มลยาฬัม: kada-chakkai, ฮาวาย: อุลุ, อินโดนีเซีย: สุกุน ตากาลอก: โคโล) เป็นไม้ผลพื้นเมืองของหมู่เกาะในมหาสมุทรอินเดียตะวันออก และมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ต่อมาจึงแพร่หลายไปยังหมู่เกาะอินดีสตะวันตก และปลูกแพร่หลายทั่วไปในภูมิภาคเขตร้อน
ต้นสาเกที่ปลูกในฮอโนลูลู รัฐฮาวาย สหรัฐอเมริกา
ลักษณะ

ต้นสาเกมีความสูงเต็มที่ได้ถึง 20 เมตร มียางขาว  มีใบใหญ่และหนา ร่องใบลึกถึงก้าน ทุกส่วนของสาเกมียางมีขาวข้น ผลกลมรีคล้ายขนุน แต่ลูกเล็กกว่า เปลือกนอกสีเขียว เนื้อในสีเหลืองซีดหรือขาว มีสองพันธุ์ คือ
พันธุ์ข้าวเหนียว ผลใหญ่ เมื่อสุกเนื้อเหนียว ไม่ร่วน นิยมปลูกเพื่อทำขนม
พันธ์ข้าวเจ้า ผลเล็กกว่า เนื้อหยาบร่วน ไม่นิยมรับประทาน
การใช้ประโยชน์

ผลสาเกนำไปต้มหรืออบจะได้เนื้อนุ่มเหมือนก้อนแป้ง ใช้ทำขนม เช่น เชื่อม แกงบวด ชาวอินโดนีเซียนำสาเกไปอบกรอบใช้เป็นอาหารว่าง และมีการนำไปป่นเป็นแป้งเพื่อทำขนมปังกรอบ เนื้อสาเกมีพลังงานสูง ให้แคลเซียมและวิตามินเอสูง ช่วยป้องกันโรคหัวใจและกระดูกพรุน ผลแก่ใช้ทำขนมปัง โดยหั่นเป็นชิ้นบางๆตากแดดหรืออบแห้ง ในฟิลิปปินส์นำผลสาเกต้มสุกกินกับน้ำตาลและมะพร้าวขูดฝอย หรือเคลือบน้ำตาลแล้วทำให้แห้ง ใบและผลใช้เป็นอาหารสัตว์ ยางสาเกนิยมใช้เป็นชันยาเรือและใช้ดักนก  ก้านดอกตัวผู้มีเส้นใยนำมาผสมกับใยปอสาใช้ทอผ้า เปลือกลำต้นมีเส้นใย ใช้ทอผ้าได้เช่นกัน  เนื้อไม้ใช้ทำเรือแคนู กระดานโต้คลื่น หีบและลังไม้
| คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม (3> 5 ออนซ์) |
| --- | --- |
พลังงาน: 431 กิโลจูล (103 กิโลแคลอรี)

คาร์โบไฮเดรต: 27.12 g
น้ำตาล: 11.00 g
ใยอาหาร: 4.9 g
 

ไขมัน: 0.23 g
 

โปรตีน: 1.07 g
 

วิตามิน
วิตามินเอบีตา-แคโรทีน: (0%) 0 μg(0%)0 μg
ไทอามีน (บี1): (10%) 0.110 มก.
ไรโบเฟลวิน (บี2): (3%) 0.030 มก.
ไนอาซิน (บี3): (6%) 0.900 มก.
กรดแพนโทเทนิก (บี5  ) : (9%) 0.457 มก.
วิตามินบี6: (8%) 0.100 มก.
คลอรีน: (2%) 9.8 มก.
วิตามินซี: (35%) 29.0 มก.
วิตามินอี: (1%) 0.10 มก.
วิตามินเค: (0%) 0.5 μg
 

แร่ธาตุ
แคลเซียม: (2%) 17 มก.
เหล็ก: (4%) 0.54 มก.
แมกนีเซียม: (7%) 25 มก.
แมงกานีส: (3%) 0.060 มก.
ฟอสฟอรัส: (4%) 30 มก.
โพแทสเซียม: (10%) 490 มก.
โซเดียม: (0%) 2 มก.
สังกะสี: (1%) 0.12 มก.
 

องค์ประกอบอื่น
น้ำ: 70.65 g
 
 หน่วย  μg = ไมโครกรัม • mg = มิลลิกรัม  IU = หน่วยสากล 
ประมาณร้อยละคร่าว ๆ โดยใช้การแนะนำของสหรัฐสำหรับผู้ใหญ่  แหล่งที่มา: USDA FoodData Central
รวมภาพ

เปลือกต้นสาเก
ช่อดอกสาเก
ผลสาเกทั้งผล ผ่าตามยาวและผ่าตามขวาง
การเชื่อมสาเกในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.skn.ac.th/skl/tree/t114p1.htm เก็บถาวร 2007-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออกที่ 2

สาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออกที่ 2 (อังกฤษ: Second East Turkestan Republic) หรือ สาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออก (อังกฤษ: East Turkestan Republic; ETR) เป็นรัฐคอมมิวนิสต์อายุสั้นของชาวเติร์กที่สหภาพโซเวียต ให้การสนับสนุน ระหว่าง 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2487 ถึง 20 ตุลาคม พ.ศ. 2492 ตั้งอยู่ในดินแดนที่ปัจจุบันคือซินเจียง เริ่มต้นด้วยการปฏิวัตในสามตำบลทางตอนเหนือ (อิลี ตาร์บาฆาไต อัลไต) ในจังหวัดซินเจียงของสาธารณรัฐจีน สิ่งที่ตามมาคือกบฏอิลี ดินแดนที่เหลือของซินเจียงอยู่ภายใต้การควบคุมของก๊กมินตั๋ง ในปัจจุบัน บริเวณนี้คือเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ของสาธารณรัฐประชาชนจีน
การเจรจาและรัฐบาลเฉพาะกาลในอูรุมชี

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2488 จีนได้ลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพกับสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกาในการประชุมยัลตา ทำให้การสนับสนุนสาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออกของสหภาพโซเวียตสิ้นสุดลง ก๊กมินตั๋งจัดให้มีการเจรจากับผู้นำสาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออกในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2489 แต่มีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย สาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออกยังคงเป็นรัฐนิยมโซเวียตที่แยกตัวออกมาโดยพฤตินัย มีสกุลเงินและกองทัพเป็นของตัวเอง กิจกรรมทางการเมืองในสาธารณรัฐถูกจำกัดโดยสหภาพเพื่อการปกป้องสันติภาพและประชาธิปไตย ซึ่งเป็นพรรคในระบบพรรคการเมืองเดียวของเลนิน เจ้าหน้าที่ของก๊กมินตั๋งและกิจกรรมทางการเมืองของฝ่ายตรงข้ามถูกห้ามในสามตำบล ในเวลานั้น นักการเมืองฝ่ายตรงข้ามได้แก่ เอลีฮัน โตเร ผู้หายตัวไประหว่างเดินทางไปสหภาพโซเวียต และผู้นำชาวคาซักออสมาน บาตูร์ ผู้แตกแยกออกมาจากกลุ่มกบฏอื่นเมื่อการสนับสนุนโซเวียตของพวกเขาชัดเจนขึ้น ก๊กมินตั๋งมอบหมายให้ชาวอุยกูร์ที่สำคัญหลายคนเป็นที่ปรึกษาในการบริหารซินเจียงและเอห์เมตจัน กวาซิม ผู้นำของสาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออกเป็นรองผู้ว่าการมณฑล ไป จงซี มุสลิมและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของจีนได้รับการพิจารณาให้เป็นผู้บริหารของซินเจียง ตำแหน่งนี้ถูกมอบต่อให้มาซุด ซาบรี ชาวอุยกูร์ที่นิยมก๊กมินตั๋งและเป็นนักการเมืองที่ต่อต้านสหภาพโซเวียต
อุยกูร์ที่ต่อต้านสาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออก

กลุ่มที่นิยมก๊กมินตั๋งในซินเจียงเป็นกลุ่มอนุรักษ์นิยม ต้องการปกป้องศาสนาดั้งเดิมของอุยกูร์ ส่วนใหญ่อยู่ทางใต้ของซินเจียง ต่างจากกลุ่มที่นิยมรัสเซียหรือนิยมโซเวียตในอิลีทางเหนือของซินเจียง ก๊กมินตั๋งยอมให้นักการเมืองที่ต่อต้านโซเวียตและเน้นชาตินิยมเติร์ก ได้แก่ มาซุด ซาบรี มูฮัมหมัด อามิน บูครา และอีซา ยูซุป อัลเตกิน ให้เขียนและตีพิมพ์แนวคิดเพื่อประชาสัมพันธ์ชาตินิยมเติร์กเพื่อดึงชาวเติร์กทั้งหมดให้ต่อต้านโซเวียต ซึ่งทำให้โซเวียตไม่พอใจมาก โทรเลขของสหรัฐได้รายงานว่าชาวอุยกูร์ทางภาคใต้เรียกร้องให้ขับไล่รัสเซียขาวออกไปจากซินเจียง หลังจากที่ชาวจีนฮั่นถูกขับไล่ไปแล้ว ผู้นำชาวมุสลิมส่วนใหญ่วางแผนที่จะย้ายไปอูรุมชีและอพยพเข้าสู่ดินแดนจีนตอนในเพื่อหลีกเลี่ยงแรงกดดันจากสหภาพโซเวียต กลัวจะถูกทหารโซเวียตสังหาร
เอห์เมตจัน กวาซิมเรียกร้องให้มาซุด ซาบรีลาออกจากตำแหน่งหัวหน้ารัฐบาลและให้ปล่อยนักโทษทั้งหมดออกจากคุกของก๊กมินตั๋ง นักภาษาศาสตร์ชาวอุยกูร์ อิบราฮิม มุตตีอี ต่อต้านสาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออก และต่อต้านกบฏอิลีเพราะมีสหภาพโซเวียตและสตาลินให้การสนับสนุน ต่อมา ไซฟุดดิน อาซีซี อดีตผู้นำของสาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออกได้ขอโทษมุตตีอีและยอมรับว่าการต่อต้านสาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออกเป็นสิ่งถูกต้อง
ผู้สนับสนุนชาวคาซัก

ออสมาน บาตูร์ ผู้นำชาวคาซักที่สนับสนุนก๊กมินตั๋ง ต่อต้านสหภาพโซเวียตและกองทัพมองโกเลียระหว่างเหตุการณ์เปยตาชาน รัฐบาลจีนได้ส่งชาวตันกัน (ชาวจีนมุสลิมหรือหุย) ที่ทำงานกับก๊กมินตั๋งไปโจมตีกองทัพมองโกลและโซเวียตที่เปยตาชานซึ่งอยู่ที่ชายแดนระหว่างมองโกเลียกับซินเจียง
เหตุการณ์เปยตาชาน

เหตุการณ์เปยตาชาน (Pei-ta-shan Incident) เป็นเหตุปะทะตามแนวชายแดนระหว่างสาธารณรัฐจีนและสาธารณรัฐประชาชนมองโกเลีย รัฐบาลจีนสั่งชาวจีนมุสลิมให้ไปโจมตีตำแหน่งของชาวมองโกลและสหภาพโซเวียตจนเกิดความขัดแย้งขึ้น กองกำลังของชาวจีนมุสลิมและชาวคาซักทำงานให้ก๊กมินตั๋ง ต่อต้านทหารรัสเซียและมองโกล ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2490 ทหารรัสเซียและมองโกลร่วมมือกันโจมตีชาวคาซักให้กลับเข้าสู่ชายแดนจีน การต่อสู่ดำเนินไปจนถึงอีกปีหนึ่ง มีการปะทะกันเกิดขึ้น 13 ครั้ง ระหว่าง 5 มิถุนายน พ.ศ. 2490 ถึงเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2491
ก๊กมินตั๋งได้ส่งชาวจีนหุยจากชิงไห่ทำลายทหารรัสเซียและมองโกเลียใน พ.ศ. 2490 ทหารจีนเข้ายึดครองเปยตาชานได้อีกครั้ง และรบกับมองโกเลียและรัสเซียอย่างต่อเนื่องตลอดเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2490 อุสมานยังต่อสู้กับกองกำลังอุยกูร์ในบริเวณยิลีก่อนจะพ่ายแพ้ทหารรัสเซีย
สื่อ

หนังสือพิมพ์ของสาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออกคือ Azat Sherkiy Turkistan (เตอร์กิสถานตะวันออกอิสระ) ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2487 ในดุลยา ซึ่งเป็นวันที่ 5 หลังจากสถาปนาสาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออกที่สอง ต่อมา หนังสือพิมพ์นี้เปลี่ยนชื่อเป็น Inqlawiy Sherkiy Turkistan (เตอร์กิสถานตะวันออกปฏิวัติ)
สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ

| --- | --- |
ตราของหน่วยงาน
ธงของหน่วยงาน
 สำนักงานใหญ่ ฟอร์ตมีด รัฐแมริแลนด์
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495
หน่วยงานก่อนหน้า: หน่วยงานความมั่นคงกองทัพ
สำนักงานใหญ่: ฟอร์ตมีด รัฐแมริแลนด์ สหรัฐอเมริกา
คำขวัญ: "ปกป้องชาติเรา สร้างความมั่นใจให้อนาคต"
บุคลากร: เป็นความลับ (30,000–40,000 ประมาณการ)
งบประมาณต่อปี: เป็นความลับ (10.8 พันล้านเหรียญสหรัฐ ประมาณการ)
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: พลเอก พอล เอ็ม. นากาโซน กองทัพบกสหรัฐ, ผู้อำนวยการ จอร์จ ซี. บานส์, รองผู้อำนวยการ
ต้นสังกัดหน่วยงาน: กระทรวงกลาโหมสหรัฐ
เว็บไซต์: www.nsa.gov
สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ (อังกฤษ: National Security Agency) หรือ เอ็นเอสเอ (NSA) เป็นหน่วยงานข่าวกรองระดับชาติของกระทรวงกลาโหมสหรัฐ มีผู้บังคับบัญชา คือ ผู้อำนวยการข่าวกรองแห่งชาติ หน่วยงานนี้รับผิดชอบการเฝ้าระวัง การรวบรวม และการประมวลข้อมูลข่าวสารทั่วโลกเพื่อประโยชน์ในการสืบข่าวกรองและต่อต้านข่าวกรองทั้งในและนอกประเทศ เชี่ยวชาญสาขาวิชาที่เรียกว่า ข่าวกรองสัญญาณ ทั้งมีภารกิจเป็นการพิทักษ์ระบบสื่อสารและระบบข้อมูลข่าวสารของสหรัฐ โดยอาศัยมาตรการหลายประการในการบรรลุหน้าที่ ซึ่งหลัก ๆ แล้ว คือ มาตรการลับ
หน่วยงานนี้ เดิมประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน ตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1952 เป็นหน่วยถอดรหัสสิ่งสื่อสารในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และนับแต่นั้นได้กลายเป็นหน่วยงานที่ใหญ่ที่สุดในประชาคมข่าวกรองสหรัฐในแง่บุคลาการและงบประมาณ ปัจจุบัน หน่วยงานนี้รวบรวมมวลข้อมูล (mass data) จากทั่วโลก และเป็นที่รับรู้กันว่า คอยดักรับข้อมูลจากระบบอิเล็กทรอนิกส์เพื่อบรรลุเป้าหมายดังกล่าว หน่วยงานนี้ยังถูกกล่าวหาว่า อยู่เบื้องหลังการโจมตีซอฟต์แวร์ เช่น กรณีสตักซ์เน็ต ซึ่งสร้างความเสียหายร้ายแรงให้แก่โปรแกรมนิวเคลียร์ของอิหร่าน อนึ่ง หน่วยงานนี้ และสำนักข่าวกรองกลาง (ซีไอเอ) ส่งบุคลากรไปประจำอยู่ในประเทศหลายแห่งทั่วโลก ทั้งมีโครงการร่วมกันที่เรียก บริการรวบรวมพิเศษ ซึ่งคอยติดตั้งอุปกรณ์ดักรับข้อมูลไว้ ณ เป้าหมายที่มีความสำคัญสูง เช่น ในที่พำนักของประธานาธิบดีหรือทูต มีข้อกล่าวหาว่า ยุทธวิธีรวบรวมข่าวกรองของโครงการดังกล่าวนั้นรวมถึง "การเฝ้าระวังใกล้ชิด การขโมย การดักฟัง [และ]การบุกเข้า[อาคารสถานที่]"
หน่วยงานนี้ต่างจากซีไอเอและสำนักงานข่าวกรองกลาโหม (ดีไอเอ) ตรงที่ความเชี่ยวชาญหลัก ๆ ของหน่วยงานทั้งสองอยู่ในด้านการใช้จารชน ส่วนหน่วยงานนี้ไม่ใช้วิธีรวบรวมข่าวกรองจากแหล่งข่าวที่เป็นมนุษย์อย่างเปิดเผย หน่วยงานนี้ยังได้รับมอบหมายให้คอยช่วยเหลือและประสานงานด้านข่าวกรองสัญญาณสำหรับองค์การอื่นของรัฐที่ถูกกฎหมายห้ามเข้าดำเนินงานดังกล่าวเอง อนึ่ง หน่วยงานซึ่งตั้งอยู่ที่เดียวกันกับหน่วยงานนี้ คือ กรมความมั่นคงกลาง (ซีเอสเอส) ซึ่งคอยประสานความร่วมมือระหว่างหน่วยงานนี้กับหน่วยงานกลาโหมอื่น ๆ ของสหรัฐที่รับผิดชอบการวิเคราะห์รหัสลับ และเพื่อสร้างความมั่นใจว่า การสื่อสารในประชาคมข่าวกรองสหรัฐจะเป็นไปอย่างราบรื่น ผู้อำนวยการหน่วยงานนี้จะปฏิบัติหน้าที่ผู้บัญชาการกองบัญชาการไซเบอร์สหรัฐและหัวหน้าซีเอสเอสไปพร้อมกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
สำนักงานบริหารจัดการที่ดิน

| --- | --- |
Bureau of Land Management
ตราสามเหลี่ยมของสำนักงานบริหารจัดการที่ดิน
ธงของสำนักงานบริหารจัดการที่ดิน
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1946; 78 ปีที่แล้ว (1946)
หน่วยงานก่อนหน้า: สำนักบริการทุ่งสัตว์เลี้ยงสหรัฐ สำนักงานที่ดินทั่วไป
เขตอำนาจ: รัฐบาลกลางสหรัฐ
สำนักงานใหญ่: ตึกบัญชาการกระทรวงมหาดไทยหลัก ถนน 1849 ซี, วอชิงตัน ดี.ซี., สหรัฐ 20240
บุคลากร: ประจำการ 11,621 คน และลูกจ้างประจำ 30,860 คน (ปีงบประมาณ ค.ศ. 2012)
งบประมาณต่อปี: 1,162,000,000 ดอลลาห์สหรัฐ (ปีงบประมาณ ค.ศ. 2014 )
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: วิลเลียม เพอรรี เพนดีล์, ผู้อำนวยการ (รักษาการ)
ต้นสังกัดหน่วยงาน: กระทรวงมหาดไทยสหรัฐ
เว็บไซต์: blm.gov
สำนักงานบริหารจัดการที่ดิน (อังกฤษ: Bureau of Land Management; อักษรย่อ: BLM) เป็นหน่วยงานภายในของกระทรวงมหาดไทยสหรัฐ รับผิดชอบในการจัดการที่ดินสาธารณะ ซึ่งมีขนาดพื้นที่ 247.3 ล้านเอเคอร์ (1,001,000 ตารางกิโลเมตร) อันเป็นพื้นที่หนึ่งในแปดของพื้นที่ดินทั้งประเทศหมด
ประธานาธิบดี แฮร์รี เอส. ทรูแมน ได้ก่อตั้งสำนักงานบริหารจัดการที่ดินขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1946 โดยประกอบไปด้วยสองหน่วยงานแรกเริ่ม: สำนักงานที่ดินทั่วไป และสำนักบริการทุ่งสัตว์เลี้ยงโดยหน่วยงานราชการกลางจะจัดการพื้นที่ 700 ล้านเอเคอร์ (2,800,000 ตารางกิโลเมตร) ตามสิทธิ์ครอบครองพื้นที่แร่ใต้ผิวดิน อันตั้งอยู่ภายใต้พื้นที่ส่วนกลาง ของรัฐ และส่วนตัว จากสิทธิ์ครอบครองผิวดิน อันระบุไว้ในรัฐบัญญัติเคหสถาน ค.ศ. 1862. พื้นที่ดินสาธารณะของสำนักงานบริหารจัดการที่ดินที่มีขนาดพื้นที่มากที่สุดนั้น ตั้งอยู่ทางรัฐตะวันตกของประเทศ มี 12 รัฐ: รัฐอะแลสกา, รัฐแอริโซนา, รัฐแคลิฟอร์เนีย, รัฐโคโลราโด, รัฐไอดาโฮ, รัฐมอนแทนา, รัฐเนวาดา, รัฐนิวเม็กซิโก, รัฐออริกอน, รัฐยูทาห์, รัฐวอชิงตัน และรัฐไวโอมิง
ภารกิจของสำนักงานบริหารจัดการที่ดิน คือ "เพื่อค้ำจุนคุณภาพ, ความหลากหลาย, และการสร้างผลผลิตของที่ดินสาธารณะ เพื่อจะนำไปใช้ และไม่ก่อให้เกิดปัญหาของการพัฒนายุคปัจจุบันจนการเปลี่ยนแปลงไปถึงยุคอนาคต" เดิมทีสำนักงานบริหารจัดการที่ดินเมื่อทำการครอบครอง มักถูกมองว่า พื้นที่นั้นเป็นพื้นที่ที่ไม่มีใครต้องการ เพราะแม้แต่เจ้าของยังปล่อยผ่านพื้นที่แปลงนั้น เช่นเดียวกัน มีผู้ถือครองใบอนุญาตประกอบกิจการปศุสัตว์ 18,000 ใบ และถือครองที่ทุ่งเลี้ยงสัตว์พื้นที่รวม 155 ล้านเอเคอร์ (630,000 ตารางกิโลเมตร) ของที่ดินสำนักงานบริหารจัดการที่ดินสาธารณะ สำนักงานมีพื้นที่ว่างเปล่า 221 แห่ง, พื้นที่ตั้งของอนุสาวรีย์/อนุสรณ์แห่งชาติ 27 แห่ง และอีก 636 แห่งในพื้นที่ที่ต้องได้รับการป้องกัน อยู่ในฐานะที่ดินอนุรักษ์แห่งชาติ (หรือที่รู้จักกันในอดีตว่า ระบบอนุรักษ์พื้นที่ดินแห่งชาติ) รวม 36 ล้านเอเคอร์ (150,000 ตารางกิโลเมตร) นอกจากนี้ พื้นที่อนุรักษ์แห่งชาติยังมีเส้นทางธรรมชาติแม่น้ำ ป่า และทิวทัศน์รวมระยะ 2,400 ไมล์ และเส้นทางประวัติศาสตร์กับเส้นทางประวัติศาสตร์แห่งชาติรวมระยะ 6,000 ไมล์ และยังมีบ่อน้ำมันและก๊าซมากกว่า 63,000 บ่อในพื้นที่สาธารณะของสำนักงานบริหารจัดการที่ดิน โดยมีสัญญาเช่าในการผลิตพลังงานโดยรวมมีมูลค่าประมาณ 5.4 พันล้านดอลลาร์ ในปี ค.ศ. 2012 จำนวนเงินจะถูกแบ่งให้ระหว่างกระทรวงการคลัง รัฐที่ให้สัมปทาน และกลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกัน
หนังสือเพิ่มเติม

Skillen, James R. The Nation's Largest Landlord: The Bureau of Land Management in the American West (University Press of Kansas, 2009) 320 pp. excerpt and text search
United States. Congress. Senate. BLM Permit Processing: Hearing before the Committee on Energy and Natural Resources, United States Senate, One Hundred Thirteenth Congress, Second Session . . . July 29, 2014. Washington, DC: U.S. Government Printing Office, 2014.