stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สเตรปโตมัยซิน
ขอบเขตการออกฤทธิ์

สเตรปโตมัยซินถูกนำมาใช้ทางคลินิกเพื่อรักษาวัณโรค โดยใช้ร่วมกับยาปฏิชีวนะชนิดอื่น ๆ รวมไปถึงการใช้รักษาโรคเยื่อบุหัวใจอักเสบติดเชื้อที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียที่ยังตอบสนองต่อยานี้ โดยค่าความเข้มข้นของสเตรปโตมัยซินต่ำสุดที่สามารถยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อแบคทีเรียบางสายพันธุ์ ดังแสดงต่อไปนี้:
Mycobacterium tuberculosis: 1 μg/ml - 2 μg/ml
Staphylococcus aureus: 4 μg/ml
อาการไม่พึงประสงค์

อาการไม่พึงประสงค์จากการได้รับสเตรปโตมัยซินที่ต้องเฝ้าระวังและติดตามอย่างใกล้ชิดนั้นมีความคล้ายคลึงกับที่พบในยากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ชนิดอื่น ๆ ได้แก่ การเกิดพิษต่อไต และความเป็นพิษต่อหู ซึ่งอาจทำให้เกิดการสูญเสียการได้ยินชั่วคราวหรือถาวรได้ นอกจากนี้ การที่ยาส่งผลกระทบต่อระบบประสาท อาจทำให้ผู้ป่วยสูญเสียการทรงตัว จากความผิดปกติของการทำงานของระบบเวสติบูลาร์ ซึ่งเป็นผลมาจากการเกิดพยาธิสภาพที่เส้นประสาทสมองคู่ที่ 8 (vestibulocochlear nerve) ซึ่งผู้ป่วยจะมีอาการได้ยินเสียงผิดปกติในหู, อาการรู้สึกหมุน, และอาการเซ หรือภาวะกล้ามเนื้อเสียสหการ นอกจากนี้การเป็นพิษต่อไตของยานี้อาจส่งผลรบกวนการวินิจฉัยโรคไตวายได้ ส่วนอาการไม่พึงประสงค์อื่นที่พบได้ทั่วไป แต่ไม่มีความรุนแรงมาก ได้แก่ อาการรู้สึกหมุน, อาเจียน, ชาบริเวณใบหน้า, ไข้, และผื่น ทั้งนี้การเกิดไข้และผื่นจากยาอาจเกิดจากการได้รับยาบ่อยเกินไป
ทั้งนี้ ไม่แนะนำให้ใช้ยานี้ในหญิงตั้งครรภ์ เนื่องจากยาอาจก่อให้เกิดพิษแก่ตัวอ่อนได้ แต่ในหญิงให้นมบุตรนั้น สามารถใช้ยานี้ได้ เนื่องจากสเตรปโตมัยซินสามารถถูกขับออกทางน้ำนมได้น้อยมาก นอกจากนี้ ผู้ป่วยที่มีโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงชนิดร้ายเป็นโรคร่วมไม่ควรได้รับการรักษาด้วยสเตรปโตมัยซิน เนื่องจากจะทำให้อาการทางกล้ามเนื้อของผู้ป่วยแย่ลงได้
กลไกการออกฤทธิ์

สเตรปโตมัยซินเป็นยาปฏิชีวนะที่ออกฤทธิ์ยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีนของเซลล์แบคทีเรีย โดยยานี้จะเข้าจับกับหน่วยย่อย 30 เอสของไรโบโซมแบคทีเรีย ซึ่งจะส่งผลรบกวนการเข้าจับกันระหว่างฟอร์มิล–เมไธโอนิล–ทีอาร์เอ็นเอ กับหน่วยย่อย 30 เอสดังกล่าว ทำให้การอ่านข้อมูลจากโคดอนผิดพลาด จนนำไปสู่การยับยั้งการสร้างโปรตีนที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตและการเพิ่มจำนวนของเซลล์ ส่งผลให้เซลล์แบคทีเรียนั้น ๆ ตายไปในที่สุด อย่างไรก็ตาม กลไกการออกฤทธิ์โดยละเอียดของสเตรปโตมัยซินนั้นยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่คาดว่ายานี้จะป้องกันการจับตัวกันเป็น 70 เอสไรโบโซมของหน่วยย่อย 30 เอสและหน่วยย่อย 50 เอส และทำให้การแปลรหัสพันธุกรรมจากเอ็มอาร์เอ็นเอนั้นเกิดการผิดพลาด จนทำให้โปรตีนที่สร้างขึ้นมาเกิดการกลายพันธุ์แบบเฟรมชิฟท์ (frameshift mutation) และเป็นโปรตีนที่ไม่สามารถทำงานได้ ส่งผลให้เซลล์นั้น ๆ ตายไป โดยไรโบโซมในเซลล์ของมนุษย์นั้นมีโครงสร้างที่แตกต่างไปจากไรโบโซมที่พบในแบคทีเรีย ทำให้สเตรปโตมัยซินไม่มีผลต่อเซลล์มนุษย์ หากใช้ยาในขนาดและระยะเวลาที่เหมาะสม ทั้งนี้ ณ ความเข้นข้นต่ำ ๆ สเตรปโตมัยซินจะออกฤทธิ์เพียงแค่ยับยั้งการจเริญเติบโตของแบคทีเรียเท่านั้น โดยเหนี่ยวนำให้ไรโบโซมแปรรหัสพันธุกรรมจากเอ็มอาร์เอ็นเอผิดพลาด สเตรปโตมัยซินเป็นยาปฏิชีวนะที่ออกฤทธิ์ครอบคลุมทั้งเชื้อแบคทีเรียแกรมบวกและแกรมลบ จึงจัดได้ว่ายานี้เป็นยาปฏิชีวนะที่ออกฤทธิ์กว้างอีกชนิดหนึ่งที่มีประโยชน์อย่างมากในการรักษาโรคติดเชื้อแบคทีเรียชนิดต่าง ๆ
ประวัติการค้นพบ

สเตรปโตมัยซินถูกค้นพบครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1943 ในห้องปฏิบัติการของมหาวิทยาลัยรัทเกอร์ส โดยอัลเบิร์ต ชาตซ์ (Albert Schatz) นักศึกษาปริญญาเอกชาวอเมริกัน ซึ่งเป็นศิษย์ของเซลมัน แวกส์มัน ในโครงการวิจัยที่ได้รับงบประมาณสนับสนุนจากบริษัทเมอร์ค  ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้ แวกส์มันและเจ้าหน้าที่ประจำห้องปฏิบัติการของเขาได้ค้นพบยาปฏิชีวนะหลายชนิด ได้แก่ แอคติโนมัยซิน , คลาวาซิน, สเตรปโตธริซิน, กริซีอิน, ฟราดิซิน, นีโอมัยซิน, แคนดิซิดิน, และแคนดิดิน ในจำนวนนี้มีเพียงสเตรปโตมัยซินและนีโอมัยซินเท่านั้นที่พบว่ามีประสิทธิภาพในการรักษาโรคที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียได้หลายชนิด โดยสเตรปโตมัยซินถือเป็นยาปฏิชีวนะชนิดแรกที่สามารถใช้รักษาวัณโรคให้หายขาดได้ และทำให้แวกส์มันได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ ในปี ค.ศ. 1952 ในฐานะที่เป็นผู้ค้นพบสเตรปโตมัยซิน ซึ่งถือเป็นยาปฏิชีวนะชนิดแรกที่ใช้ในการรักษาวัณโรคระยะแสดงอาการ ต่อมาแวกส์มันได้รับการกล่าวโทษจาก อัลเบิร์ต ชาตซ์ ซึ่งเป็นนักศึกษาที่ทำโครงการดังกล่าวภายใต้การควบคุมดูแลของเขา ว่าตนควรมีส่วนร่วมกับสิ่งที่แวกส์มันได้จากการค้นพบสเตรปโตมัยซินในครั้งนี้
ในช่วงหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพบกสหรัฐได้ทำการทดลองเกี่ยวกับการใช้สเตรปโตมัยซินในการรักษาโรคติดเชื้อแบคทีเรียที่รุนแรงจนเสี่ยงอันตรายแก่ชีวิตในโรงพยาบาลทหารที่เมืองแบตเทิลครีก, รัฐมิชิแกน ผู้ป่วยรายแรกที่ได้รับการรักษาด้วยสเตรปโตมัยซินนั้นได้เสียชีวิตลง ส่วนผู้ป่วยรายที่สองรอดชีวิตแต่ตาบอดจากอาการไม่พึงประสงค์ของสเตรปโตมัยซิน ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1946 ผู้ป่วยรายที่ 3 —โรเบิร์ต เจ. โดล ซึ่งได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัสจากการสู้รบในสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่เมืองคาสเติลดายาโน หลังจากล้มเหลวจากการรักษาภาวะติดเชื้อด้วยเพนิซิลลิน เขาได้รับการรักษาต่อด้วยสเตรปโตมัยซิน และสามารถหายเป็นปกติได้ภายในระยะเวลาอันรวดเร็ว ซึ่งต่อมาเขาได้เป็นผู้ดำรงตำแหน่งประธานวุฒิสภาสหรัฐ และเป็นหนึ่งในผู้ท้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐปี ค.ศ. 1996
จากนั้นได้มีการทำการศึกษาแบบสุ่มแรกของสเตรปโตมัยซินซึ่งใช้ในการรักษาวัณโรคปอด ซึ่งดำเนินการศึกษาในช่วง ค.ศ. 1946 ถึง 1948 โดยสภาวิจัยทางการแพทย์ (Medical Research Council) ของสหราชอาณาจักร ภายใต้การควบคุมของ Geoffrey Marshall (1887–1982) โดยการศึกษานี้เป็นแบบการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมและมีการปกปิดทั้งสองด้าน โดยผลการศึกษาพบว่า สเตรปโตมัยซินมีประสิทธิภาพในการต้านวัณโรค แม้ว่าจะมีอาการไม่พึงประสงค์เกิดขึ้นแต่ก็มีเพียงเล็กน้อย และพบปัญหาการดื้อต่อสเตรปโตมัยซินบ้างในสัดส่วนที่น้อย
เนื่องจากสเตรปโตมัยซินนั้นแยกได้จากเชื้อจุลินทรีย์ในตัวอย่างดินที่ได้มาจากรัฐนิวเจอร์ซีย์ ทำให้ S. griseus ซึ่งเป็นแบคทีเรียที่มาของสเตรปโตมัยซิน ได้รับการเสนอให้เป็นเชื้อจุลินทรีย์สัญลักษณ์ของรัฐนิวเจอร์ซีย์อย่างเป็นทางการ โดยร่างกฎหมายนี้ได้รับการส่งเข้าวาระการประชุมโดยวุฒิสภา แซม ธอมพ์สัน (Senator Sam Thompson) (R-12) ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2017 ในวาระการประชุมที่ S3190 และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แอนเนตต์ ควิจาโน (Annette Quijano) (D-20) ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 ในวาระการประชุมที่ A31900.
แหล่งข้อมูลอื่น

"Notebooks Shed Light on an Antibiotic's Contested Discovery", The New York Times, June 12, 2012, by Peter Pringle
Streptomycin bound to proteins ใน ธนาคารข้อมูลโปรตีน
Kingston, William (2004). "Streptomycin, Schatz v. Waksman, and the Balance of Credit for Discovery". Journal of the History of Medicine and Allied Sciences. 59 (3): 441–462. doi:10.1093/jhmas/jrh091. PMID 15270337.
Mistiaen, Veronique (2 November 2002). "Time, and the great healer". The Guardian.. The history behind the discovery of streptomycin.
EPA R.E.D. Facts sheet on use of streptomycin as a pesticide.
| ด ค กยาต้านจุลชีพ − ประเด็นด้านสังคมและวัฒนธรรม |
| --- | --- |
ประเภทของยาต้านจุลชีพ:  ยาปฏิชีวนะ  ยาต้านเชื้อรา  ยาต้านไวรัส  ยาต้านปรสิต 
ประเด็นด้านสังคม:  เส้นเวลาของยาปฏิชีวนะ  แบคทีเรียดื้อยา  แบคทีเรียดื้อยาหลายชนิด  การใช้ยาปฏิชีวนะในทางที่ผิด  การใช้ยาปฏิชีวนะในการปศุสัตว์ 
เภสัชวิทยา:  เภสัชพลศาสตร์ของยาปฏิชีวนะ  รายการยาปฏิชีวนะ  การผลิตยาปฏิชีวนะ 
| ด ค กกลุ่มยาหลัก |
| --- | --- |
ทางเดินอาหาร/ เมแทบอลิซึม (A):  กรดกระเพาะ ยาลดกรด  สารต้านตัวรับ H2  ยายับยั้งการหลั่งกรด  ยาแก้อาเจียน  ยาระบาย  ยาแก้ท้องร่วง  ยาลดความอ้วน  ยาต้านเบาหวาน  วิตามิน  เกลือแร่ 
เลือดและอวัยวะ สร้างเลือด (B):  สารต้านลิ่มเลือด สารกันเลือดเป็นลิ่ม  สารต้านเกล็ดเลือด  สารสลายลิ่มเลือด  ยาต้านการตกเลือด สารก่อลิ่มเลือด  ยาต้านการสลายลิ่มเลือด 
ระบบหัวใจและหลอดเลือด (C):  ยารักษาโรคหัวใจ/ยาแก้อาการปวดเค้นหัวใจ คาร์ดิแอคไกลโคไซด์  ยาต้านภาวะหัวใจเสียจังหวะ  ยากระตุ้นหัวใจ  ยาลดความดัน  ยาขับปัสสาวะ  สารขยายหลอดเลือด  เบต้า บล็อกเกอร์  แคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์  ระบบเรนิน-แองจิโอเทนซิน เอซีอีอินฮิบิเตอร์  แองกิโอเทนซินรีเซพเตอร์บล๊อคเกอร์  เรนินอินฮิบิเตอร์  ยาลดไขมันในเส้นเลือด สแตติน  ไฟเบรต  ไบล์แอซิดซีเควสแตรนต์ 
ผิวหนัง (D):  สารทำให้นุ่มและชุ่มชื้น  สารก่อแผลเป็น  ยาแก้คัน  ยารักษาโรคสะเก็ดเงิน  สิ่งแต่งแผล 
ระบบสืบพันธุ์ (G):  ยาคุมกำเนิด  ยากระตุ้นภาวะเจริญพันธุ์  SERMs  ฮอร์โมนเพศ 
ระบบต่อมไร้ท่อ (H):  ฮอร์โมนไฮโปทาลามัสและต่อมใต้สมอง  คอร์ติโคสเตอรอยด์ กลูโคคอร์ติคอยด์  มิเนอรัลโลคอร์ติคอยด์  ฮอร์โมนเพศ  ไทรอยด์ฮอร์โมน/ยาต้านไทรอยด์ 
การติดเชื้อและ การติดเชื้อปรสิต (J, P, QI):  ยาปฏิชีวนะ  สารต้านแบคทีเรีย  ยาต้านเชื้อไมโคแบคทีเรีย ยาต้านวัณโรค  ยารักษาโรคเรื้อน  ยาต้านไวรัส  วัคซีน  ยาต้านปรสิต ยาฆ่าโพรโตซัว  ยาฆ่าหนอนพยาธิ 
มะเร็ง (L01-L02):  สารต้านมะเร็ง แอนติเมแทบอไลต์  สารอัลคิเลต  สปินเดิลพอยซัน  สารต้านเนื้องอก  โทโปไอโซเมอเรสอินฮิบิเตอร์ 
โรคทางระบบภูมิคุ้มกัน (L03-L04):  สารปรับระบบภูมิคุ้มกัน สารกระตุ้นภูมิคุ้มกัน  สารกดภูมิคุ้มกัน 
กล้ามเนื้อ กระดูก และข้อต่อ (M):  แอนาบอลิกสเตอรอยด์  ยาแก้อักเสบ เอ็นเซด  ยารักษาโรคข้ออักเสบรูมาทอยด์  คอร์ติโคสเตอรอยด์  ยาคลายกล้ามเนื้อ  บิสฟอสโฟเนต 
สมองและระบบประสาท (N):  ยาระงับความรู้สึก ยาสลบ  ยาชาเฉพาะที่  ยาระงับปวด  ยาต้านไมเกรน  ยากันชัก  ยาควบคุมอารมณ์  ยาต้านโรคพาร์กินสัน ไซโคเลปติก ยาคลายกังวล  ยารักษาโรคจิต  ยานอนหลับ/ยาระงับประสาท  ไซโคอนาเลปติก ยาแก้ซึมเศร้า  สารกระตุ้น 
ระบบทางเดินหายใจ (R):  ยาแก้คัดจมูก  ยาขยายหลอดลม  ยาแก้ไอ  H1 แอนตาโกนิสต์ สารต้านฮิสตามีน 
อวัยวะรับความรู้สึก (S):  จักษุวิทยา  โสตวิทยา 
อื่น ๆ (V):  ยาแก้พิษ  สารเพิ่มความชัดภาพ  เภสัชรังสี  สิ่งแต่งแผล 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
การเล่นพรรคเล่นพวก

การเล่นพรรคเล่นพวก เป็นรูปแบบเฉพาะของ ความลำเอียงเข้าข้างพวกพ้อง, การปฏิบัติของระบบอุปถัมภ์ ในเรื่องลำเอียง ในการให้รางวัลงานและผลประโยชน์อื่น ๆ แก่เพื่อนหรือเพื่อนร่วมงานที่เชื่อถือได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน การเมือง และระหว่างนักการเมืองกับองค์กรที่สนับสนุน ตัวอย่างเช่น ลัทธิเล่นพรรคเล่นพวกเกิดขึ้นเมื่อมีการแต่งตั้ง "พวกพ้อง" ให้ดำตำแหน่งที่มีอำนาจโดยไม่คำนึงถึงคุณสมบัติ สิ่งนี้ตรงกันข้ามกับ ระบบคุณธรรม ซึ่งการแต่งตั้งนั้นขึ้นอยู่กับความดีความชอบ ในทางการเมือง "ลัทธิเล่นพรรคเล่นพวก" ถูกใช้ในทางที่เสื่อมเสียเพื่อบ่งบอกถึงการซื้อและขายความโปรดปราน เช่น การลงคะแนนเสียงในสภานิติบัญญัติ การทำความโปรดปรานให้กับองค์กร หรือการให้งานที่พึงปรารถนาแก่ทูตในสถานที่แปลกใหม่
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า crony ปรากฏขึ้นครั้งแรกในลอนดอน ศตวรรษที่ 17 ตาม พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด เชื่อกันว่าแผลงมาจากคำในภาษากรีก คำว่า χρόνιος หมายถึง ระยะยาว
อีกหนึ่งที่มาที่ไม่น่าจะเป็นไปได้แต่ถูกอ้างถึงบ่อยครั้งคือคำว่า Comh-Roghna ในภาษาไอริช ซึ่งแปลว่า เพื่อนสนิท, เพื่อนร่วมกัน
แนวคิด

ดูเพิ่ม: Clientelism, คติเห็นแก่ญาติ, และ การทุจริตทางการเมือง
เจ้าหน้าที่รัฐมักตกเป็นเป้าของข้อกล่าวหาเรื่องการเล่นพรรคเล่นพวก เนื่องจากพวกเขาใช้เงินของผู้เสียภาษี รัฐบาลประชาธิปไตยจำนวนมากได้รับการสนับสนุนให้ดำเนินการด้านการบริหารแบบโปร่งใสในการบัญชีและการทำสัญญา แต่บ่อยครั้งที่ไม่มีการกำหนดอย่างชัดเจนว่าการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองใดเป็น "การเล่นพรรคเล่นพวก"
ในภาคเอกชน การเล่นพรรคเล่นพวกมีอยู่ในองค์กรต่าง ๆ ซึ่งมักถูกเรียกว่า "ชมรม" หรือ "วงใน" ซึ่งเส้นแบ่งระหว่างการเล่นพรรคเล่นพวกและ "การสร้างเครือข่าย" นั้นแยกแยะได้ยาก
ไม่ใช่เรื่องแปลกที่นักการเมืองมักจะล้อมรอบตัวเองด้วยผู้ใต้บังคับบัญชาที่มีความสามารถสูง และพัฒนาความสัมพันธ์ทางสังคม ธุรกิจ หรือการเมือง ซึ่งนำไปสู่การแต่งตั้งเพื่อนฝูงให้ดำรงตำแหน่ง รวมถึงการให้สัมปทานของรัฐบาล ในความเป็นจริง คำแนะนำจากเพื่อนฝูงดังกล่าวเป็นเหตุผลที่ทำให้ผู้ดำรงตำแหน่งประสบความสำเร็จในการได้รับตำแหน่งอันทรงพลัง ดังนั้น การเล่นพรรคเล่นพวกจึงมักจะรับรู้ได้ง่ายกว่าการสาธิตและพิสูจน์ นักการเมืองที่มีตัวแทนจากภาคธุรกิจ กลุ่มผลประโยชน์พิเศษอื่น ๆ เช่น สหภาพแรงงาน และองค์กรวิชาชีพ ทำให้เกิด "ธุรกิจพวกพ้อง" ในข้อตกลงทางการเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยการให้เกียรติอย่าง "สมเหตุสมผล" และร่ำรวยแก่นักการเมืองสำหรับการกล่าวสุนทรพจน์ หรือโดยการบริจาคทางกฎหมายให้กับการรณรงค์เลือกตั้งของตนหรือพรรคการเมืองของตน เป็นต้น
การเล่นพรรคเล่นพวก หมายถึง ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในหมู่คนรู้จักกันในองค์กรเอกชน ซึ่งมีการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ทางธุรกิจ ข้อมูลทางธุรกิจ และปฏิสัมพันธ์ทางสังคมระหว่างบุคลากรผู้มีอิทธิพล เรียกว่า ระบบทุนนิยมแบบพวกพ้อง และเป็นการละเมิดจริยธรรมของหลักการ เศรษฐกิจตลาด ในระบบเศรษฐกิจขั้นสูง ระบบทุนนิยมแบบพวกพ้องถือเป็นการละเมิดกฎข้อบังคับของตลาด
เนื่องจากลักษณะของระบบทุนนิยมแบบพวกพ้อง การดำเนินธุรกิจที่ไม่ซื่อสัตย์เหล่านี้จึงมักพบ (แต่ไม่ใช่เฉพาะ) ในสังคมที่มีระบบกฎหมายที่ไม่มีประสิทธิภาพ ดังนั้นจึงมีความจำเป็นที่ฝ่ายนิติบัญญัติของรัฐบาลจะต้องรับรองการบังคับใช้ประมวลกฎหมายที่สามารถจัดการและแก้ไขการบิดเบือนเศรษฐกิจของภาคเอกชนโดยนักธุรกิจที่เกี่ยวข้องและพวกพ้องในรัฐบาลได้
ต้นทุนทางเศรษฐกิจและสังคมของระบบอุปถัมภ์นั้นตกอยู่กับสังคมโดยรวม ต้นทุนเหล่านี้ปรากฏในรูปแบบของโอกาสทางธุรกิจที่ลดลงสำหรับประชากรส่วนใหญ่ การแข่งขันที่ลดลงในตลาด ราคาสินค้าอุปโภคบริโภคที่สูงขึ้น ประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจที่ลดลง วัฏจักรการลงทุนทางธุรกิจที่ไม่มีประสิทธิภาพ แรงจูงใจที่ลดลงในองค์กรที่ได้รับผลกระทบ และการลดลงของกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่ก่อให้เกิดผลผลิต ต้นทุนในทางปฏิบัติของระบบอุปถัมภ์ปรากฏให้เห็นได้จากผลงานที่ไร้คุณภาพของโครงการชุมชนทั้งภาครัฐและเอกชน
ระบบอุปถัมภ์นั้นเป็นการสืบทอดตัวเอง กล่าวคือระบบอุปถัมภ์จะก่อให้เกิดวัฒนธรรมแบบอุปถัมภ์ ซึ่งสามารถแก้ไขได้ ด้วย ประมวลกฎหมายที่ครอบคลุม มีประสิทธิภาพ และบังคับใช้อย่างจริงจัง ควบคู่ไปกับหน่วยงานภาครัฐที่มีอำนาจในการดำเนินคดีในชั้นศาล
ในบางกรณี การเล่นพรรคเล่นพวกนั้นเห็นได้ชัดเจน ในขณะที่บางกรณี คุณสมบัติของ พวกพ้อง ที่ถูกกล่าวหานั้นอาจถูกประเมินได้ก็ต่อเมื่อเวลาผ่านไปแล้วเท่านั้น การแต่งตั้งทั้งหมดที่ถูกสงสัยว่าเป็นการเล่นพรรคเล่นพวกย่อมก่อให้เกิดข้อโต้แย้ง ฝ่ายที่ได้รับการแต่งตั้งอาจเลือกที่จะปิดปากผู้ที่ไม่เห็นด้วยหรือเพิกเฉย ขึ้นอยู่กับระดับเสรีภาพในการแสดงออกและเสรีภาพส่วนบุคคลของสังคมนั้น ๆ
ตัวอย่าง

ดูเพิ่ม: Kleptocracy § Examples
ในกิจกรรมทางการเมืองในรัฐเซาท์แคโรไลนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนที่เกี่ยวข้องกับผู้ว่าการรัฐ เฮนรี่ แม็คมาสเตอร์ (Henry McMaster) ซึ่งได้รับตำแหน่งครั้งแรกหลังจากเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐคนแรกที่ให้การสนับสนุนประธานาธิบดีสหรัฐฯ และต่อมาได้เลื่อนตำแหน่งจากรองผู้ว่าการรัฐเป็นผู้ว่าการรัฐ เมื่อประธานาธิบดีแต่งตั้งผู้ว่าการรัฐให้ดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตประจำสหประชาชาติ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2016 เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 เฮนรี่ แม็คมาสเตอร์ ได้บังคับให้มีการลงคะแนนเสียงเลือกอธิการบดีของมหาวิทยาลัยแห่งเซาท์แคโรไลนา ล่วงหน้าก่อนกำหนด เพื่อประโยชน์แก่ผู้สมัครคนโปรดของเขา คือ โรเบิร์ต คาสเลน จูเนียร์ (Robert L. Caslen) อดีตผู้กำกับดูแลของวิทยาลัยการทหารสหรัฐอเมริกา (หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า เวสต์พอยต์) ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของประธานาธิบดีทรัมป์ และเคยได้รับการสัมภาษณ์จากรัฐบาลสำหรับตำแหน่งที่ปรึกษาด้านความมั่นคงแห่งชาติ) ไม่ถึงสองสัปดาห์ต่อมา แม้จะมีการประท้วงจากนักศึกษา ศิษย์เก่า และผู้บริจาครายใหญ่ส่วนใหญ่ แต่การลงคะแนนเสียงก็เป็นไปตามที่โรเบิร์ต คาสเลน จูเนียร์ ต้องการ ในวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 2019
ประธานาธิบดีประเทศรัสเซีย วลาดีมีร์ ปูติน ถูกกล่าวหาว่าเป็น "หัวหน้ากลุ่ม" ซึ่งมีทรัพย์สินประมาณ 200 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ โครงการ Kleptocracy Archives ได้เผยแพร่รายชื่อนักการเมืองรัสเซียและยูเครนที่เกี่ยวข้องกับ โจราธิปไตย (รูปแบบการปกครองแบบฉ้อราษฎร์บังหลวง)
ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ดอนัลด์ ทรัมป์ ได้แต่งตั้งสมาชิกอย่างน้อยห้าคนจากสนามกอล์ฟส่วนตัวของเขา ให้ดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ ในรัฐบาล เช่น เอกอัครราชทูต นับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ยุคใหม่ที่ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกามอบรางวัลให้กับผู้คนที่จ่ายเงินให้กับบริษัทของตนเองด้วยงาน
การเสนอชื่อบุคคลเข้าสู่สภาขุนนาง โดยนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร บอริส จอห์นสัน นั้น คัดเลือกจากการสนับสนุนแนวทางเบร็กซิต ของเขา มากกว่าความสามารถหรือการรับใช้สาธารณะตามธรรมเนียมปฏิบัติ (เช่น อดีตประธานสภาสามัญชน จอห์น เบอร์โคว์ ไม่ได้รับการเสนอชื่อ เนื่องจากบอริส จอห์นสัน มองว่าเขาทำงานขัดขวางการผลักดันคะแนนเสียงสำคัญเกี่ยวกับเบร็กซิตของเขา) กระบวนการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐในช่วงการระบาดใหญ่ของ COVID-19 ในสหราชอาณาจักร หรือที่รู้จักกันในชื่อ สัญญา COVID-19 ในสหราชอาณาจักร ได้ถูกวิพากษ์วิจารณ์จากบางฝ่ายว่าเป็น "chumocracy" (ระบบพวกพ้อง)
ในประเทศอินเดีย ปรากฏให้เห็นว่าหัวหน้าพรรคการเมืองระดับชาติมักแต่งตั้งคนใกล้ชิดให้ดำรงตำแหน่งผู้ใต้บังคับบัญชาในภูมิภาคต่าง ๆ โดยไม่ผ่านการเลือกตั้งภายในพรรค ซึ่งเป็นการบั่นทอนความเป็นอิสระของหน่วยงานระดับรัฐ วัฒนธรรมเช่นนี้พบเห็นได้เป็นครั้งแรกในสมัย รัฐบาลของ อินทิรา คานธี และในสมัยต่อมาภายใต้การนำของ โซเนีย คานธี ผู้สืบทอดตำแหน่ง และในปัจจุบันภายใต้ รัฐบาลโมดี ของ พรรคภารตียชนตา ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา หัวหน้าคณะรัฐมนตรีของหลายพรรคการเมืองต่างได้รับการแต่งตั้งในลักษณะเดียวกันนี้
ดูเพิ่ม

คดีอื้อฉาวระหว่างตระกูลล่องเรือชั้นสูงปี 2549-2550
กลุ่มผู้ผูกขาดเพื่อประโยชน์ของตลาด
ความหลงตัวเองหมู่แบบคณะ
การขัดกันแห่งผลประโยชน์
ทุนนิยมพวกพ้อง
ดัชนีทุนประเภทของพวกพ้อง
ความลำเอียงภายในกลุ่ม
กลุ่มที่สนใจ
การกลิ้งไม้
คุณธรรมนิยม
ยุทธวิธีเห็นแก่ญาติ
คณาธิปไตย
การบันทึกวิดีโอของคุณ
กำหนดราคา
ระบบสปอยล์
วาสต้า
อ่านเพิ่ม

Begley, Thomas M.; Khatri, Naresh; Tsang, Eric W. K. (2010). "Networks and cronyism: A social exchange analysis". Asia Pacific Journal of Management. 27 (2): 281–297. doi:10.1007/s10490-009-9137-4. S2CID 143799762.
Bryce, Robert (2004). Cronies: Oil, the Bushes, and the Rise of Texas, America's Superstate. PublicAffairs. ISBN 9781586481889. LCCN 2003070694.
Khatri, Naresh; Tsang, Eric W. K.; Begley, Thomas M. (2006). "Cronyism: A Cross-Cultural Analysis". Journal of International Business Studies. 37 (1): 61–75. doi:10.1057/palgrave.jibs.8400171. JSTOR 3875215. S2CID 18930227.
[Also in T. G. Andrews and R. Mead (Eds.), Cross Cultural Management, Volume 2 -The Impact of Culture 1: 126–150. Routledge, UK.]
Khatri, Naresh; Tsang, Eric W. K.; Begley, Thomas M. (2003). "Cronyism: The Downside of Social Networking". Academy of Management Proceedings. 2003: C1–C6. doi:10.5465/ambpp.2003.13792813.
Khatri, Naresh; Tsang, Eric W. K. (2003). "Antecedents and Consequences of Cronyism in Organizations". Journal of Business Ethics. 43 (4): 289–303. doi:10.1023/A:1023081629529. S2CID 142479179.
Diwan, Ishac; Haidar, Jamal Ibrahim (2021). "Political Connections Reduce Job Creation: Firm-level Evidence from Lebanon". Journal of Development Studies. 57 (8): 1373–1396. doi:10.1080/00220388.2020.1849622. S2CID 229717871.
Hudson, Sarah; Claasen, Cyrlene (2017). "Nepotism and Cronyism as a Cultural Phenomenon?". The Handbook of Business and Corruption: 95–118. doi:10.1108/978-1-78635-445-720161006. ISBN 978-1-78635-446-4.
แหล่งข้อมูลอื่น

"Favoritism, Cronyism, and Nepotism". Markkula Center for Applied Ethics, Santa Clara University.
SuperNews: Hurricane Katrina - A political flash cartoon about the cronyism surrounding Michael D. Brown and Hurricane Katrina.
ชูรี

| ชูรี> ข้อมูลการจัดพิมพ์ |
| --- | --- |
ปรากฏตัวครั้งแรก: Black Panther #2 (May 2005)
สร้างสรรค์โดย: Reginald Hudlin John Romita Jr.
ข้อมูลในเรื่อง
ชื่อจริง: Aja-Adanna
นามแฝง: Griot, แบล็กแพนเทอร์
ถิ่นกำเนิด: วาคานดา, ทวีปแอฟริกา
สังกัดทีม: Avengers Panther Cult P.R.I.D.E The Wakandan School for Alternative Studies Daughters of Liberty
ความสามารถ:  Animorphism  Genius-level intellect  Expert martial artist  Necromancy  Super speed  Stone skin  Use of high-tech equipment and weapons including vibranium uniform  Enhanced agility, durability, endurance, reflexes, senses, speed, stamina and strength 
ชูรี (อังกฤษ: Shuri) เป็นตัวละครซูเปอร์ฮีโรในหนังสือการ์ตูนอเมริกันที่จัดพิมพ์โดยมาร์เวลคอมิกส์ สร้างสรรค์โดย เรจินาลด์ ฮัดลิน (Reginald Hudlin) และ จอห์น โรมิตา จูเนียร์ (John Romita Jr.) ชูรีเป็นเจ้าหญิงของประเทศสมมติในทวีปแอฟริกาคือ วาคานดา (Wakanda)
ดูเพิ่ม

แบล็กแพนเทอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

Shuri at Marvel Wiki
Shuri at Comic Vine
World of Black Heroes: Black Panther-Shuri Biography
| ด ค กแบล็กแพนเทอร์ |
| --- | --- |
ผู้สร้าง:  สแตน ลี  แจ็ก เคอร์บี 
ตัวละครสนับสนุน:  โดรามีลาเจ  เอเวอเรตต์ เค. รอสส์  จูนตา  ชูรี  สตอร์ม  ไวต์ไทเกอร์  โอโกเย 
ศัตรู:  เอริก คิลล์มังเกอร์  คลอว์  แมน-เอป  อะเชเบ  ไวล์อีเกิล  มาลิส  นามอร์ 
ภาพยนตร์:  แบล็ค แพนเธอร์  แบล็ค แพนเธอร์: วาคานด้าจงเจริญ
นักเป่าปี่แห่งฮาเมิลน์

ภาพวาดนักเป่าปี่ใน ค.ศ. 1592 คัดลอกจากกระจกสีโบสถ์ฮาเมิลน์
นักเป่าปี่แห่งฮาเมิลน์ นักเป่าขลุ่ยแห่งฮาเมิลน์ นักจับหนูแห่งฮาเมิลน์ (เยอรมัน: der Rattenfänger von Hameln) เป็นตัวละครในตำนานเมืองฮาเมิลน์ (ฮาเมลิน) รัฐนีเดอร์ซัคเซิน ประเทศเยอรมนี
ตำนานนี้มีที่มาจากสมัยกลาง เป็นเรื่องราวของนักเป่าปี่สวมชุดหลากสีผู้ใช้ปี่วิเศษขับไล่หนูออกจากเมือง แต่เมื่อชาวเมืองปฏิเสธที่จะจ่ายค่าจ้างให้เขา นักเป่าปี่ตอบโต้ด้วยการเป่าปี่ล่อหลอกเด็กออกจากเมืองเหมือนตอนไล่หนู เรื่องราวฉบับนี้แพร่หลายเป็นคติชนและพบในงานเขียนของโยฮัน ว็อล์ฟกัง ฟ็อน เกอเทอ พี่น้องตระกูลกริมม์และรอเบิร์ต บราวนิง วลี "นักเป่าปี่" (pied piper) กลายเป็นอุปลักษณ์ของบุคคลที่ดึงดูดผู้ติดตามด้วยเสน่ห์และสัญญาลวง
มีทฤษฎีที่ขัดแย้งจำนวนมากเกี่ยวกับนักเป่าปี่แห่งฮาเมิลน์ บางส่วนเสนอว่านักเป่าปี่เป็นสัญลักษณ์แทนความหวังของชาวเมืองฮาเมิลน์ซึ่งเผชิญกับกาฬโรค การขับไล่หนูออกจากเมืองจึงเป็นการรักษาชีวิตชาวเมืองจากโรคระบาด
แหล่งข้อมูลแรกสุดของตำนานนี้มาจากเมืองฮาเมิลน์เอง โดยอยู่ในรูปหน้าต่างกระจกสีของโบสถ์เมืองฮาเมิลน์ราวปี ค.ศ. 1300 แม้ว่าโบสถ์ถูกทำลายในปี ค.ศ. 1660 แต่ยังคงหลงเหลือบันทึกเรื่องราวนี้
เรื่องย่อ

ในปี ค.ศ. 1284 ขณะที่เมืองฮาเมิลน์กำลังถูกฝูงหนูรังควาน มีนักเป่าปี่สวมชุดหลายสีอ้างตนเป็นนักจับหนูเสนอจะแก้ปัญหาให้กับนายกเทศมนตรี นายกเทศมนตรีจึงสัญญาจะจ่ายค่าจ้างเป็นเงิน 1,000 กิลเดอร์ นักเป่าปี่ตกลงและเริ่มเป่าปี่ของตน ล่อหนูทั้งหมดให้ลงไปจมน้ำตายในแม่น้ำเวเซอร์
แม้นักเป่าปี่จะทำสำเร็จ แต่นายกเทศมนตรีกลับปฏิเสธที่จะจ่ายค่าจ้างเต็มจำนวน (บางแหล่งระบุว่าค่าจ้างลดเหลือ 50 กิลเดอร์) ยิ่งไปกว่านั้นยังกล่าวหานักเป่าปี่ว่าเขาเองเป็นคนนำหนูเข้ามาเพื่อกรรโชกทรัพย์ นักเป่าปี่โกรธจัดแล้วประกาศจะแก้แค้นก่อนจะออกจากเมืองไป ต่อมาในวันนักบุญยอห์นและเปาโลที่ผู้ใหญ่อยู่ในโบสถ์ นักเป่าปี่กลับมาในชุดสีเขียวแบบนักล่าและเริ่มเป่าปี่อีกครั้ง คราวนี้ล่อให้เด็ก 130 คนออกจากเมืองไปพร้อมกับเขาก่อนจะหายเข้าไปในถ้ำและไม่มีใครพบเห็นทั้งหมดอีกเลย
เรื่องราวหลังจากนี้แตกต่างไปตามแต่ละฉบับ ฉบับหนึ่งบรรยายว่ามีเด็กรอดชีวิต 3 คนคือเด็กขาเสีย เด็กหูหนวกและเด็กตาบอด ซึ่งเด็กเหล่านี้เล่าให้ชาวเมืองฟังถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ฉบับหนึ่งระบุว่านักเป่าปี่นำเด็กไปยังเนินเขาคอพเพิลแบร์ก ภูเขาคอพเพิลแบร์ก หรือทรานซิลเวเนีย ฉบับหนึ่งเล่าว่านักเป่าปี่พาเด็กลงไปในแม่น้ำเวเซอร์ก่อนจะจมน้ำตายทั้งหมดเหมือนเช่นฝูงหนู บางฉบับกล่าวว่านักเป่าปี่ส่งตัวเด็กกลับบ้านหลังได้รับค่าจ้างในที่สุด
ในเมืองฮาเมิลน์มีถนนชื่อ Bungelosenstrasse ("ถนนที่ไร้เสียงกลอง") ซึ่งเชื่อว่าเป็นสถานที่สุดท้ายที่พบเห็นเด็ก หลังจากนั้นเป็นต้นมา มีการห้ามเล่นดนตรีและเต้นรำบนถนนสายนี้
เบื้องหลัง

หลักฐานแรกของตำนานนักเป่าปี่คือกระจกสีของหน้าต่างโบสถ์ฮาเมิลน์ประมาณปี ค.ศ. 1300 มีการกล่าวถึงกระจกสีนี้ในบันทึกหลายแหล่งในคริสต์ศตวรรษที่ 14–17 กระจกสีเสียหายเมื่อโบสถ์ฮาเมิลน์ถูกทำลายในปี ค.ศ. 1660 แต่ภายหลังได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ บันทึกของเมืองฮาเมิลน์เริ่มต้นด้วยตำนานนักเป่าปี่ โดยข้อความในปี ค.ศ. 1384 ระบุว่า "เป็นเวลา 100 ปีแล้วที่เด็ก ๆ ของพวกเราจากไป"
อย่างไรก็ตามการศึกษาตลอดหลายศตวรรษยังไม่มีความเห็นพ้องถึงคำอธิบายที่รองรับตำนานนี้ นอกจากนี้เรื่องราวของหนูถูกแต่งเติมเข้าไปในฉบับ ค.ศ. 1559 และไม่ปรากฏในฉบับก่อนหน้านั้น
ทฤษฎี > สาเหตุตามธรรมชาติ

ทฤษฎีจำนวนหนึ่งเสนอว่าเด็กอาจเสียชีวิตจากสาเหตุตามธรรมชาติอย่างโรคภัยหรือความอดอยาก และนักเป่าปี่เป็นสัญลักษณ์ของความตาย ทฤษฎีนี้ยังเกี่ยวข้องกับระบำมรณะซึ่งเป็นอุปมานิทัศน์ทั่วไปของความตายในสมัยกลาง นอกจากนี้มีการตีความว่าเด็กถูกล่อลวงโดยพวกลัทธินอกศาสนาหรือนอกรีตไปยังป่าใกล้เมืองคอพเพินบรึกก่อนทั้งหมดจากถูกดินถล่มหรือหลุมยุบ
ทฤษฎี > การย้ายถิ่น

ทฤษฎีการย้ายถิ่นมาจากแนวคิดประชากรล้นในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 ส่งผลให้บุตรคนโตต้องแยกออกไปตั้งถิ่นฐานใหม่ ว็อล์ฟกัง มีเดอร์เสนอในหนังสือ The Pied Piper: A Handbook ว่ามีหลักฐานว่าผู้คนจากฮาเมิลน์มีส่วนช่วยก่อตั้งบางส่วนของทรานซิลเวเนีย เอมิลี เจราร์ดอธิบายคล้ายกันในรายงาน The Land Beyond the Forest ว่า "แนวคิดที่เป็นที่นิยมของชาวเยอรมันในทรานซิลเวเนียนั้น จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเด็กที่สูญหายแห่งฮาเมิลน์ ผู้เดินทางไกลไปจนถึงทรานซิลเวเนีย"
ทฤษฎีคล้ายกันนี้ยังปรากฏบนเว็บไซต์ของเมืองฮาเมิลน์ ซึ่งบรรยายว่าเด็ก ๆ แห่งฮาเมิลน์อาจเป็นประชาชนที่ต้องการย้ายถิ่นไปยังโมราเวีย ปรัสเซียตะวันออก พอเมอเรเนียและรัฐอัศวินทิวทัน และสันนิษฐานว่าคำว่า "เด็ก" ในที่นี้มีความหมายเดียวกับ "บุตรแห่งเมืองนั้น" หรือ "ผู้มาจากเมืองนั้น" เออร์ซุลา ซอตเตอร์สนับสนุนทฤษฎีการย้ายถิ่นเช่นกัน โดยอ้างอิงงานของเยือร์เกิน อูดอล์ฟที่เสนอว่าหลังเดนมาร์กพ่ายแพ้ในยุทธการที่บอร์นฮือเวดในปี ค.ศ. 1227 เดนมาร์กได้ถอนตัวจากตอนใต้ของทะเลบอลติก บรรดามุขนายกและขุนนางแห่งพอเมอเรเนีย บรานเดนบวร์ก อุกเคอร์มาร์กและพริกนิตซ์จึงเสนอให้ชาวเยอรมันย้ายเข้ามาอยู่ ซึ่งมีผู้คนจากนีเดอร์ซัคเซินและเวสต์ฟาเลียหลายพันคนเข้ามาอาศัย ทั้งนี้ยังพบชื่อสถานที่แบบเวสต์ฟาเลียปรากฎในพื้นที่นั้น
ทฤษฎี > ความขัดแย้งศาสนาคริสต์–ลัทธินอกศาสนา

มีข้อสังเกตถึงรายงานท้องถิ่นทั้งหมดที่ระบุวันเกิดเหตุเป็นวันที่ 26 มิถุนายน ซึ่งตรงกับการฉลองวันกลางฤดูร้อนของลัทธินอกศาสนา การที่เด็กถูกพาตัวไปยังคอพเพินหรือเนิน ซึ่งธรรมเนียมท้องถิ่นบางแห่งในเยอรมนีมีการฉลองวันกลางฤดูร้อนด้วยการก่อกองไฟบนเนินเขา นำไปสู่ข้อสันนิษฐานว่าเชมันลัทธินอกศาสนาอาจลวงเด็กไปทำพิธีฉลองวันกลางฤดูร้อนก่อนจะเกิดเรื่องร้าย