stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย
พระโอรสและพระธิดา

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรสและพระโอรส-ธิดา |
|  | สมเด็จพระราชาธิบดีการอลที่ 2 แห่งโรมาเนีย | 189315 ตุลาคม ค.ศ. 1893 | 19534 เมษายน ค.ศ. 1953 | อภิเษกสมรสครั้งที่ 1 ในวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1918 ซีซิ ลามบริโน  มีพระโอรส 1 พระองค์คือ  การอล ลามบริโน  อภิเษกสมรสครั้งที่ 2 ในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1921 เจ้าหญิงเฮเลนแห่งกรีซและเดนมาร์ก  มีพระโอรส 1 พระองค์คือ สมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 แห่งโรมาเนีย  อภิเษกสมรสครั้งที่ 3  แม็กดา ลูเพสคู  ไม่มีพระโอรสธิดา |
|  | เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งโรมาเนีย สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ | 189412 ตุลาคม ค.ศ. 1894 | 195614 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956 | อภิเษกสมรส ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1921  สมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่ 2 แห่งกรีซ  ไม่มีพระโอรสธิดา |

|  | เจ้าหญิงมาเรียแห่งโรมาเนีย สมเด็จพระราชินีแห่งยูโกสลาเวีย | 19006 มกราคม ค.ศ. 1900 | 196122 มิถุนายน ค.ศ. 1961 | อภิเษกสมรส ในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1922  สมเด็จพระราชาธิบดีอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งยูโกสลาเวีย  มีพระโอรส 3 พระองค์ได้แก่ สมเด็จพระราชาธิบดีปีเตอร์ที่ 2 แห่งยูโกสลาเวีย เจ้าชายโทมิสลาฟแห่งยูโกสลาเวีย เจ้าชายแอนดรูว์แห่งยูโกสลาเวีย |

|  | เจ้าชายนิโคลัสแห่งโรมาเนีย | 19033 สิงหาคม ค.ศ. 1903 | 19789 มิถุนายน ค.ศ. 1978 | อภิเษกสมรสครั้งที่ 1 ในวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1931  โจแอนนา ดูมิทเทสคู-โดเลทติ  ไม่มีพระโอรสธิดา  อภิเษกสมรสครั้งที่ 2 ในวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1967 เทเรซา ลิสโบอา ฟิกกูเอรา เดอ เมโล ไม่มีพระโอรสธิดา |

|  | เจ้าหญิงอีเลียนาแห่งโรมาเนีย อาร์คดัสเชสแห่งออสเตรีย | 19095 มกราคม ค.ศ. 1909 | 199121 มกราคม ค.ศ. 1991 | อภิเษกสมรสครั้งที่ 1 ในวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1931  อาร์คดยุคแอนตันแห่งออสเตรีย เจ้าชายแห่งทัสคานี  มีพระโอรสธิดา 6 พระองค์ได้แก่ อาร์คดยุคสเตฟานแห่งออสเตรีย อาร์คดัสเชสมาเรีย อีเลียนาแห่งออสเตรีย อาร์คดัสเชสอเล็กซานดราแห่งออสเตรีย อาร์คดยุคโดมินิคแห่งออสเตรีย อาร์คดัสเชสมาเรีย แม็กเดเลนาแห่งออสเตรีย อาร์คดัสเชสเอลิซาเบธแห่งออสเตรีย  อภิเษกสมรสครั้งที่ 2 สเตฟาน นิโคลัส อิสซาเรสคู ไม่มีโอรสธิดา |

|  | เจ้าชายเมอร์เซียแห่งโรมาเนีย | 19133 มกราคม ค.ศ. 1913 | 19162 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 | สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ทรงพระเยาว์ |

มกุฎราชกุมารแฟร์ดีนันท์แห่งโรมาเนีย
พระเจ้าวิลเฮล์มและพระเจ้าแฟร์ดีนันท์ (ภาพโปสเตอร์ของชาวอังกฤษ)
จักรพรรดิชูไอ

จักรพรรดิชูไอ (ญี่ปุ่น: 仲哀天皇; โรมาจิ: Chūai-tennō) มีอีกพระนามว่า ทาราชินากัตสึฮิโกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ (ญี่ปุ่น: 足仲彦天皇; โรมาจิ: Tarashinakatsuhiko no Sumeramikoto) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นในตำนานองค์ที่ 14 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม ทั้งโคจิกิและนิฮงโชกิ (เรียกรวมกันเป็น คิกิ) บันทึกเหตุการณ์ที่อ้างว่าเกิดขึ้นในช่วงชีวิตของชูไอ ชูไอเป็นจักรพรรดิองค์แรกที่ขึ้นครองราชย์ โดยไม่ได้เป็นพระราชโอรสในจักรพรรรดิองค์ก่อนหน้า เนื่องจากพระราชโอรสในจักรพรรดิองค์ก่อนสวรรคตตั้งแต่วัยเยาว์ พระองค์ยังเป็นที่รู้จักจากการมีเมืองหลวงที่คีวชู แทนที่จะเป็นยามาโตะเหมือนกันจักรพรรดิองค์ก่อน บันทึกระบุว่าชูไอมีพระมเหสีนาม โอกินางาตาราชิฮิเมะ-โนะ-มิโกโตะ (ภายหลังเป็นจิงงู) กับพระมเหสีอีก 2 พระองค์ที่ทั้งหมดให้กำเนิดพระราชโอรสธิดารวม 4 พระองค์
ตามธรรมเนียม รัชสมัยของจักรพรรดิชูไอถือกันว่าอยู่ระหว่าง ค.ศ. 192 ถึง 200 เหตุการณ์ที่นำไปสู่การสวรรคตของจักรพรรดิถูกตีความเนื่องจากมีความเกี่ยวข้องกับคามิ (ดวงวิญญาณ) พยาบาทที่สังหารชูไอในทางอ้อม เหตุการณ์ดังกล่าวอ้างว่าเกิดขึ้นหลังจักรพรรดิเย้ยหยันคำขอของคามิอย่างไม่เคารพ จิงงูพระมเหสีดำเนินตามคำขอของคามิที่ให้เข้ารุกรานเกาหลี แต่ข้อมูลนี้ถือว่าเป็นตำนานมากกว่าข้อเท็จจริง
เรื่องเล่าตามตำนาน

ในคิกิบันทึกว่าชูไอประสูติแด่ฟูตาจิ โนะ อิริฮิเมะในช่วง ค.ศ. 149 และได้รับพระราชทานนามว่า ทาราชินากาฮิโกะ หรือ ทาราชินากัตสึฮิโกะ (ญี่ปุ่น: 足仲彦天皇; โรมาจิ: Tarashinakahiko หรือ Tarashinakatsuhiko) ข้อมูลอ้างว่าพระราชบิดาของชูไดเป็นเจ้าชายในตำนานนามว่ายามาโต ทาเกรุ พระองค์จึงเป็นจักรพรรดิพระองค์แรกที่ไม่ได้เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิองค์ก่อน แต่เป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิเซมุ พระองค์ได้รับพระราชทานตำแหน่ง มกุฎราชกุมาร โดยพระปิตุลา (อา) ก่อนสวรรคตใน ค.ศ. 190 สองปีต่อมาชูไอขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไป บันทึกระบุว่าพระราชวังของพระองค์ในตอนแรกตั้งอยู่ที่ชายฝั่งทางตอนเหนือของช่องแคบชิโมโนเซกิ จากนั้นจึงย้ายไปทางใต้ของช่องแคบในเกาะคีวชู ต่างจากบรรพบุรุษของพระองค์ที่คงตั้งเมืองหลวงในแคว้นยามาโตะ
คิกิกล่าวถึงจักรพรรดิชูไอว่ามีความสูง 10 ฟุตกับ "พระพักตร์อันงดงามสมบูรณ์แบบ" พระองค์มีพระมเหสีองค์หนึ่งนามว่า โอกินางาตาราชิ (จิงงู) และพระมเหสีอีกสองพระองค์ ซึ่งทั้งหมดให้กำเนิดพระราชโอรสธิดารวม 4 พระองค์ ในช่วงต้นรัชสมัย พระองค์เดินหน้าถึงสึรูงะในปัจจุบัน และได้นำทัพไปยังคิอิ ซึ่งเป็นสถานที่ที่พระองค์ได้ยินข่าวการก่อกบฏ จิงงูเสด็จร่วมกับพระองค์ไปทางตะวันตกเพื่อต่อสู้กับเผ่าในสึกูชิ (บริเวณจังหวัดฟูกูโอกะในปัจจุบัน) ที่มีชื่อว่า คูมาโซะ แต่ก่อนถึงวันรบ พระมเหสีของพระองค์ถูกคามิไม่ทราบนามเข้าสิง ซึ่งแนะนำพระองค์ให้รุกรานและพิชิตเกาหลี โดยให้เหตุผลว่า คูมาโซะ นั้นไม่คู่ควรกับ "เหล็กกล้าของพระองค์" ชูไอทรงปฏิเสธอย่างดูถูกด้วยเหตุผลหลายประการ ซึ่งรวมถึงการละทิ้งการสู้รบ และสงสัยว่าดินแดนดังกล่าวมีอยู่จริงหรือไม่ กล่าวกันว่าคามิโกรธแค้นต่อการดูหมิ่นเกียรตินี้มาก จนต่อมาจักรพรรดิชูไอถูกสังหารในการต่อสู้ที่ทำลายกองกำลังของพระองค์
จิงงู ผู้ปราบคุมาโซะด้วยความอาฆาตแค้นหลังจากนั้นไม่นาน ทรงเก็บเรื่องการสวรรคตขององค์จักรพรรดิเป็นความลับ จิงงูทรงให้ความเคารพต่อความปรารถนาของคามิด้วยการรุกรานเกาหลีและปราบปรามอาณาจักรชิรางิในเกาหลีตะวันออก ส่วนอาณาจักรเกาหลีอีกสองแห่งในขณะนั้นยอมจำนนโดยสมัครใจ และจิงงูขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดินี ในปัจจุบัน เรื่องราวการครอบครองคาบสมุทรเกาหลีของจิงงูและรัชสมัยในฐานะจักกรพรรดินีถือเป็นตำนานมากกว่าข้อเท็จจริง ธรรมเนียมสมัยใหม่มีมุมมองว่าพระราชโอรสของชูไอ (โฮมูตาวาเกะ) ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไปหลังจิงงูทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการ พระนางจึงเป็นผู้ปกครองช่วงระหว่างรัชกาลโดยพฤตินัย
ข้อมูลเท่าที่มีอยู่

นักประวัติศาสตร์ถือให้จักรพรรดิชูไอเป็น "จักรพรรดิในตำนาน" เนื่องจากมีข้อมูลไม่เพียงพอสำหรับการตรวจสอบและศึกษาเพิ่มเติม การขาดข้อมูลดังกล่าวทำให้การมีตัวตนของพระองค์กลายเป็นประเด็นถกเถียง ไม่มีหลักฐานที่เสนอแนะว่ามีการใช้งานตำแหน่งเท็นโนในรัชสมัยที่ชูไอมีพระชนมชีพอยู่ ทำให้เป็นไปได้ว่าพระนามนี้ระบุขึ้นหลังสวรรคตโดยคนรุ่นหลัง พระนามของพระองค์อาจได้รับการกำหนดหลังช่วงชีวิตของชูไอมาหลายศตวรรษ ซึ่งอาจเป็นช่วงที่มีการรวบรวมตำนานเกี่ยวกับต้นกำเนิดราชวงศ์ญี่ปุ่นเข้าในพงศาวดารที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ โคจิกิ
ลักษณะการสวรรคตตของชูไอถูกแบ่งออกเป็นทฤษฎีอย่างน้อยสองแบบ ในหนังสือ Confucianism O - Z ของศาสตรจารย์ เหยา ซินจงระบุว่า มีความเป็นไปได้ที่จักรพรรดิผู้ล่วงลับอาจประสบกับอาการพระประชวรมากกว่าที่จะสวรรคตในสนามรบ แหล่งข้อมูลต่าง ๆ รวมถึงข้อมูลของเหยา, ฟรานซิส บริงก์ลีย์ และคิกูจิ ไดโรกุยังอ้างสถานการณ์ลูกศรของศัตรูด้วย จักรพรรดิชูไอตามธรรมเนียมจัดให้เป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายในยุคยาโยอิ ซึ่งในความเป็นจริงทรงปกครองในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ยุคถัดไปมีชื่อว่ายุคโคฟุง ซึ่งมีมีการค้นพบข้อมูลเกี่ยวกับจักรพรรดิจากหลักฐานทางโบราณคดีในปัจจุบันมากขึ้น
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

จักรพรรดินี: โอกินางาตาราชิ-ฮิเมะ (ญี่ปุ่น: Okinagatarashi-hime; โรมาจิ: 気長足姫尊) ภายหลังเป็นจักรพรรดินีจิงงู พระธิดาในเจ้าชายโอกินางะ โนะ ซูกูเนะ
เจ้าชายโฮมูตาวาเกะ (ญี่ปุ่น: 誉田別命) ภายหลังเป็นจักรพรรดิโอจิง
พระมเหสี: โอนากัตสึ-ฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 大中姫命; โรมาจิ: Ōnakatsu-hime) พระธิดาในเจ้าชายฮิโกฮิโตโอเอะ (พระราชโอรสในจักรพรรดิเคโกะ)
เจ้าชายคาโงซากะ (ญี่ปุ่น: 麛坂皇子; สวรรคต ค.ศ. 201)
เจ้าชายโอชิกูมะ (ญี่ปุ่น: 忍熊皇子; สวรรคต ค.ศ. 201)
พระมเหสี: โอโตะ-ฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 弟媛; โรมาจิ: Oto-hime) ธิดาในโอซากานูชิ
เจ้าชายโฮมูยาวาเกะ (ญี่ปุ่น: 誉屋別皇子)
อ่านเพิ่ม

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
Chamberlain, Basil Hall. (1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on April 12, May 10, and June 21, 1882; reprinted, May, 1919.  OCLC 1882339
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิชูไอ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิเซมุ |  |   จักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น  (ค.ศ. 192 - ค.ศ. 200) |  | จักรพรรดินีจิงงุ |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ 
โอกามิซันไซโคฟุง [ja] สถานที่ฝังพระศพที่เป็นไปได้ของจักรพรรดิชูไอ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดธนบุรี

| อดีตเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร |
| --- | --- |
จังหวัดธนบุรี
จำนวนเขต: 1
เขตเลือกตั้งครั้งก่อน
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2476
ยุบเลิก: พ.ศ. 2514
ที่นั่ง: ประชาธิปัตย์ (6)
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร: พลเรือเอก สวัสดิ์ ภูติอนันต์ ไถง สุวรรณทัต พลเรือตรี ทหาร ขำหิรัญ มนัส สุวรรณทัต ชาย สัจจะ พลเรือเอก หลวงชลธารพฤฒิไกร
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดธนบุรี
ประวัติศาสตร์

หลังจากประเทศไทยมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 จึงมีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 โดยการเลือกตั้งครั้งนี้เป็น  "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดธนบุรีมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ นายทองอยู่ พุฒพัฒน์
นักการเมืองที่ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมากครั้งที่สุด คือ 5 สมัย ได้แก่ นายไถง สุวรรณทัต
ตระกูลการเมืองที่ได้รับเลือกตั้งมากที่สุด คือ
สุวรรณทัต (2 คน) ได้แก่ นายไถง สุวรรณทัต และนายมนัส สุวรรณทัต
เขตการเลือกตั้ง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| การเลือกตั้ง | เขตการเลือกตั้ง | จำนวน ส.ส. |
| พ.ศ. 2476 | เขตเลือกตั้งที่ 1 : ทั้งจังหวัด | 1 คน (เขตละ 1 คน) |
| พ.ศ. 2480 | เขตเลือกตั้งที่ 1 : ทั้งจังหวัด | 1 คน (เขตละ 1 คน) |
| พ.ศ. 2481 | เขตเลือกตั้งที่ 1 : ทั้งจังหวัด | 1 คน (เขตละ 1 คน) |
| พ.ศ. 2489 | · เขตเลือกตั้งที่ 1 : อำเภอธนบุรี, อำเภอราษฎร์บูรณะ, อำเภอบางขุนเทียน, อำเภอภาษีเจริญ และอำเภอตลิ่งชัน · เขตเลือกตั้งที่ 2 : อำเภอบางกอกน้อย, อำเภอบางกรวย, อำเภอบางใหญ่ และอำเภอบางบัวทอง · เขตเลือกตั้งที่ 3 : อำเภอสมุทรสาคร, อำเภอกระทุ่มแบน และอำเภอบ้านแพ้ว | 2 คน (เขตละ 1 คน) |
| พ.ศ. 2491 | เขตเลือกตั้งที่ 1 : ทั้งจังหวัด | 1 คน (เขตละ 1 คน) |
| พ.ศ. 2492 | เขตเลือกตั้งที่ 1 : ทั้งจังหวัด | 1 คน (เขตละ 1 คน) |
| พ.ศ. 2495 | เขตเลือกตั้งที่ 1 : ทั้งจังหวัด | 2 คน (เขตละ 2 คน) |
| พ.ศ. 2500/1 | เขตเลือกตั้งที่ 1 : ทั้งจังหวัด | 3 คน (เขตละ 3 คน) |
| พ.ศ. 2500/2 | เขตเลือกตั้งที่ 1 : ทั้งจังหวัด | 3 คน (เขตละ 3 คน) |
| พ.ศ. 2512 | เขตเลือกตั้งที่ 1 : ทั้งจังหวัด | 6 คน (เขตละ 6 คน) |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 1–3; พ.ศ. 2476–2481

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ชุดที่ | การเลือกตั้ง | เขตเลือกตั้งที่ 1 |
| ชุดที่ 1 | พ.ศ. 2476 | นายทองอยู่ พุฒพัฒน์ |
| ชุดที่ 2 | พ.ศ. 2480 | นายทองอยู่ พุฒพัฒน์ |
| ชุดที่ 3 | พ.ศ. 2481 | นายกวดหุ้มแพร (โต สุจริตกุล) |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 4; พ.ศ. 2489

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เขต | มกราคม พ.ศ. 2489 | สิงหาคม พ.ศ. 2489 เลือกตั้งเพิ่มเติม |
| 1 | นายสอ เศรษฐบุตร | นายเลื่อน ศราภัยวณิช |
| 2 | นายวิรัช พึ่งสุนทร | นายสุเทพ รัตนเสวี |
| 3 | – | นายพร มลิทอง |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 5; พ.ศ. 2491–2492

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ชุดที่ | การเลือกตั้ง | เขตเลือกตั้งที่ 1 |
| ชุดที่ 5 | พ.ศ. 2491 | นายไถง สุวรรณทัต |
| ชุดที่ 5 | พ.ศ. 2492 | นายเพทาย โชตินุชิต (เลือกตั้งเพิ่มเติม) |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 7; พ.ศ. 2495

| --- | --- |
ลำดับ: ชุดที่ 7 พ.ศ. 2495
1: นายไถง สุวรรณทัต
2: นายเพทาย โชตินุชิต
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 8–9; พ.ศ. 2500

บทความหลัก: จังหวัดธนบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 และ จังหวัดธนบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
| --- | --- |
ชุดที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500: ชุดที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2500
นายไถง สุวรรณทัต
นายมนัส สุวรรณทัต
นายสุริยะ ขีตตะสังคะ: พลเรือตรี ทหาร ขำหิรัญ
-: พลเรือตรี ชลี สินธุโสภณ (เลือกตั้งเพิ่มเติม)
-: นายประสิทธิ์ แย้มเพียร (เลือกตั้งเพิ่มเติม)
-: นายชาย สัจจะ (เลือกตั้งเพิ่มเติม)
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 10; พ.ศ. 2512

บทความหลัก: จังหวัดธนบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512
| --- | --- |
ลำดับ: ชุดที่ 10 พ.ศ. 2512
1: พลเรือเอก สวัสดิ์ ภูติอนันต์
2: นายไถง สุวรรณทัต
3: พลเรือตรี ทหาร ขำหิรัญ
4: นายมนัส สุวรรณทัต
5: นายชาย สัจจะ
6: พลเรือเอก หลวงชลธารพฤฒิไกร (พงษ์ อาศนะเสน)
รูปภาพ

นายสอ เสถบุตร
พระยาศราภัยพิพัฒ (เลื่อน ศราภัยวานิช)
รายพระนามพระมหากษัตริย์โรมาเนีย

ดูเพิ่ม: ราชอาณาจักรโรมาเนีย
|  สมเด็จพระราชาธิบดี แห่งชาวโรมาเนีย |
| --- | --- |
ราชาธิปไตยในอดีต


ตราแผ่นดินราชอาณาจักรโรมาเนีย

สมเด็จพระเจ้ามีไฮที่ 1  พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมาเนียองค์สุดท้าย
 
ปฐมกษัตริย์: สมเด็จพระเจ้าการอลที่ 1
องค์สุดท้าย: สมเด็จพระเจ้ามีไฮที่ 1
สถานพำนัก: พระราชวังหลวงโรมาเนีย, บูคาเรสต์   ราชอาณาจักรโรมาเนีย
เริ่มระบอบ: 26 มีนาคม พ.ศ. 2424 (ค.ศ. 1881)
สิ้นสุดระบอบ: 30 ธันวาคม พ.ศ. 2490 (ค.ศ. 1947)(66 ปี 279 วัน)
ผู้อ้างสิทธิ์: สมเด็จพระนางเจ้ามาร์กาเรตา ผู้พิทักษ์ราชบัลลังก์แห่งโรมาเนีย
ธงพระราชอิสริยยศพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมาเนีย
พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมาเนีย (โรมาเนีย: Regele Românilor)คือประมุขสูงสุดซึ่งปกครองราชอาณาจักรโรมาเนียตั้งแต่ ค.ศ. 1881 จนกระทั่ง ค.ศ. 1947 เมื่อโรมาเนียประกาศสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนโรมาเนียจากการบีบบังคับให้สมเด็จพระเจ้ามีไฮที่ 1 สละราชสมบัติ
รายพระนามเจ้าผู้ครองสหราชรัฐ (ค.ศ. 1859–1881) > ราชวงศ์คูซา

| # | พระฉายาลักษณ์ | พระนาม | เริ่มรัชกาล | สิ้นสุดรัชกาล |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | อาเล็กซันดรู โยอัน กูซา | 24 มกราคม ค.ศ. 1859 | 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1866 |
รายพระนามเจ้าผู้ครองสหราชรัฐ (ค.ศ. 1859–1881) > ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน

| # | พระบรมฉายาลักษณ์ | พระนาม | เริ่มรัชกาล | สิ้นสุดรัชกาล |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2 |  | การอลที่ 1 | 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1866 | 26 มีนาคม ค.ศ. 1881 |
รายพระนามพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมาเนีย (ค.ศ. 1881–1947) > ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน

| รัชกาล | พระบรมฉายาลักษณ์ | พระนาม | เริ่มรัชกาล | สิ้นสุดรัชกาล |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | สมเด็จพระเจ้าการอลที่ 1 แห่งโรมาเนีย | 26 มีนาคม ค.ศ. 1881 | 10 ตุลาคม ค.ศ. 1914 |
| 2 |  | สมเด็จพระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย | 10 ตุลาคม ค.ศ. 1914 | 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1927 |
| 3 (1) |  | สมเด็จพระเจ้ามีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย (ครั้งที่ 1) | 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1927 | 8 มิถุนายน ค.ศ. 1930 |
| 4 |  | สมเด็จพระเจ้าการอลที่ 2 แห่งโรมาเนีย | 8 มิถุนายน ค.ศ. 1930 | 6 กันยายน ค.ศ. 1940 |
| 3(2) |  | สมเด็จพระเจ้ามีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย (ครั้งที่ 2) | 6 กันยายน ค.ศ. 1940 | 30 ธันวาคม ค.ศ. 1947 |
ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์โรมาเนีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 1947)

| พระบรมฉายาลักษณ์ | พระนาม | ช่วงพระชนม์ชีพ | เริ่มรัชกาล | สิ้นสุดรัชกาล |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | สมเด็จพระเจ้ามีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย | 25 ตุลาคม ค.ศ. 1921 - 5 ธันวาคม ค.ศ. 2017 (96 พรรษา) | 30 ธันวาคม ค.ศ. 1947 | 5 ธันวาคม ค.ศ. 2017 |
|  | สมเด็จพระนางเจ้ามาร์กาเรตา ผู้พิทักษ์ราชบัลลังก์แห่งโรมาเนีย | 26 มีนาคม ค.ศ. 1949 - ปัจจุบัน (75 พรรษา) | 5 ธันวาคม ค.ศ. 2017 | ยังคงอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ |
ดูเพิ่ม

รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์โรมาเนีย
ประวัติศาสตร์โรมาเนีย
รายพระนามผู้ปกครองวอลลาเซีย
รายพระนามผู้ปกครองมอลดาเวีย
ราชวงศ์โฮเฮนโซลเลิร์น-ซิกมาริงเง็น
ซูเปอร์เทสเตอร์

ซูเปอร์เทสเตอร์
(อังกฤษ: supertaster แปลอย่างหนึ่งได้ว่า สุดยอดคนชิมอาหาร) เป็นบุคคลผู้ที่สามารถรับรสของสิ่งที่อยู่ที่ลิ้น ในระดับที่เข้มข้นมากกว่าคนอื่นโดยเฉลี่ย ในประชากรทั้งหมด ผู้หญิง 35% และผู้ชาย 15% เป็นซูเปอร์เทสเตอร์
และมีโอกาสที่จะสืบเชื้อสายมาจากคนเอเซีย คนอัฟริกา และคนอเมริกาใต้มากกว่าคนเชื้อชาติอื่น ๆ
เหตุของระดับการตอบสนองที่สูงขึ้นเช่นนี้ยังไม่ชัดเจน ถึงแม้จะเชื่อกันว่า มีเหตุเกี่ยวข้องกับการมียีน TAS2R38
ซึ่งทำให้สามารถรับรสของสาร Propylthiouracil และ Phenylthiocarbamide ได้
และโดยส่วนหนึ่ง มีเหตุจากมีปุ่มรูปดอกเห็ด (fungiform papillae ที่ประกอบด้วยเซลล์รับรส) บนลิ้นที่มากกว่าปกติ
การได้เปรียบของความสามารถนี้ในวิวัฒนาการไม่ใชัดเจน
ในสิ่งแวดล้อมบางประเภท การตอบสนองทางรสชาติในระดับที่สูงขึ้น โดยเฉพาะต่อรสขม อาจจะเป็นความได้เปรียบที่สำคัญใช้ในการหลีกเลี่ยงสารแอลคาลอยด์ที่อาจเป็นพิษในพืช
แต่ในสิ่งแวดล้อมอื่น การตอบสนองในระดับที่สูงขึ้นอาจจะจำกัดอาหารที่ทานแล้วรู้สึกอร่อย
fungiform papillae ที่ลิ้นปรากฏเพราะสีอาหารสีน้ำเงิน
คำนี้บัญญัติโดยนักจิตวิทยาเชิงทดลองชื่อว่า ลินดา บาร์โทชัก ซึ่งทำงานวิจัยเป็นอาชีพเป็นเวลานานเกี่ยวกับความแตกต่างในยีนของการรับรู้รส
ในต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1990 ดร. บาร์โทชัก และคณะได้ตั้งข้อสังเกตว่า ผู้รับการทดลองบางจำพวกดูเหมือนจะมีการตอบสนองต่อรสชาติในระดับที่สูงกว่าปกติ แล้วก็ได้เริ่มเรียกบุคคลเหล่านั้นว่า ซูเปอร์เทสเตอร์[ไม่แน่ใจ ]
การตอบสนองในระดับที่สูงขึ้นนี้ ไม่ใช่เกิดจาก response bias หรือเกิดจากการกำหนดค่าที่ไม่เหมือนกันในระหว่างบุคคล แต่ปรากฏว่ามีรากฐานทางกายภาพหรือทางชีวภาพจริง ๆ
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1931 นักเคมีของบริษัทดูป็อนต์ (DuPont) ชื่อว่าอาร์เธอร์ ฟ็อกซ์ ค้นพบว่า บุคคลบางจำพวกบอกว่าสาร phenylthiocarbamide (PTC) มีรสขม แต่บางพวกกลับบอกว่า ไม่มีรส
ในงานประชุมปี ค.ศ. 1931 ของสมาคมอเมริกันเพื่อความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ (American Association for the Advancement of Science) ฟ็อกซ์ได้เข้าร่วมงานกับนักพันธุศาสตร์อัลเบิรต์ เบลกสลี ทำการทดลองให้ผู้เข้าประชุมลิ้มรส PTC แล้วพบว่า 65% บอกว่า ขม 28% บอกว่า ไม่มีรสชาติ และ 6% บอกว่า มีรสอื่น
งานวิจัยต่อ ๆ มาพบว่า ความสามารถในการรับรสของ PTC มีเหตุมาจากยีน]
ในคริสต์ทศวรรษที่ 1960 โรแลนด์ ฟิชเช่อร์ เป็นบุคคลแรกที่เชื่อมความสามารถในการลิ้มรส PTC และสารประกอบที่เกี่ยวข้องกันคือ propylthiouracil (PROP) กับความชอบใจในอาหารและกับรูปร่างของร่างกาย
ปัจจุบันนี้ PROP ได้แทนที่ PTC เพื่อใช้ในงานวิจัยเกี่ยวกับการลิ้มรสเพราะ PTC มีกลิ่นกำมะถันเล็กน้อย และเพราะความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของ PTC
ดังที่กล่าวมาก่อน ดร. บาร์โทชักและคณะได้ค้นพบว่า กลุ่มคนผู้รับรสอาหารสามารถแบ่งออกเป็นระดับกลางและระดับซูเปอร์
ค่าประเมินโดยมากเสนอว่า 25% ในประชากรเป็นผู้รับรสพื้นฐาน (nontaster) 50% รับรสได้ในระดับกลาง และ 25% เป็นซูเปอร์เทสเตอร์
มีการเชื่อมโยงยีนของตัวรับรส TAS2R38 กับความสามารถในการได้รส PROP
และ PTC
แต่ว่า เหตุนี้ก็ยังไม่สามารถอธิบายปรากฏการณ์นี้ได้อย่างหมดสิ้น
หลังจากนั้น ก็มีการเชื่อมต่อลักษณะทางพันธุกรรม (genotype) ประเภท T2R38 กับการชอบของหวาน ๆ ในเด็ก
การหลีกเลี่ยงแอลกอฮอล์
ความชุกที่สูงขึ้นของมะเร็งลำไส้ใหญ่ (เพราะการบริโภคผักผลไม้ที่ไม่เพียงพอ) 
และการหลีกเลี่ยงการสูบบุหรี่
การทดสอบหาบุคคลผู้เป็นซูเปอร์เทสเตอร์

ในตอนแรก มีการตรวจหาซูเปอร์เทสเตอร์โดยเทียบระดับความรู้สึกถึงรสของ PROPโดยเทียบกับน้ำเกลือที่เป็นรสอ้างอิง
แต่เพราะว่า ซูเปอร์เทสเตอร์มีความรู้สึกที่มีกำลังกว่าคนชิมอาหารระดับกลางและ nontaster การใช้รสอ้างอิงแบบนี้อาจนำไปสู่ การให้ค่ารสชาติที่แตกต่างกันตามสัดส่วนในระหว่างบุคคล (scaling artifact) 
ดังนั้น หลังจากนั้น จึงได้ใช้เสียง (ที่ไม่ใช่เสียงพูด) เพื่อสร้างระดับการรับรู้อ้างอิงแทน
นั่นก็คือ ถ้าคนสองคนให้ค่าระดับความรู้สึกที่เท่า ๆ กันตอบสนองต่อสิ่งเร้าทางกายภาพที่มีระดับเท่ากัน แต่คนหนึ่งให้ค่าความขมของสารละลาย PROP เป็นสองเท่า ผู้ทดลองก็จะสามารถมีความมั่นใจว่า มีความต่างกันจริง ๆ ไม่ใช่เป็นผลของการที่บุคคลใช้อัตราส่วนที่แตกต่างกัน[ต้องการอ้างอิง]
แต่ว่า งานวิจัยหลายงานก็ไม่ได้ใช้ระดับความรู้สึกอ้างอิงที่ข้ามระบบประสาท และทำการจำแนกบุคคลโดยค่าความขมของสารละลาย PROP
หรือกระดาษที่อิ่มด้วย PROP
นอกจากนั้นแล้ว ยังสามารถทำการวินิจฉัยด้วยตนที่ค่อนข้างจะแม่นยำโดยดูลิ้นแล้วหาจำนวนของปุ่มรูปดอกเห็ด (fungiform papillae) [ต้องการอ้างอิง]
และสีอาหารสีน้ำเงินอาจทำงานนี้ให้ง่ายขึ้น (ดูรูป)
เนื่องจากว่า มีทั้งซูเปอร์เทสเตอร์และ nontaster ในกลุ่มประชากรโดยปกติ เหมือนกับมีสีของตาและผมที่ต่าง ๆ กัน ไม่จำเป็นที่จะต้องไปหาหมอเพราะเหตุนั้น
ความไวต่ออาหารบางประเภท

แม้ว่า จะไม่มีแบบความชอบใจในการเลือกอาหารของซูเปอร์เทสเตอร์ ตัวอย่างที่มีการบันทึกไว้เกี่ยวกับอาหารเครื่องดื่มที่ซูเปอร์เทสเตอร์ไม่ชอบใจหรือไม่บริโภครวมทั้ง
เครื่องดื่มมีแอลกอฮอล์บางประเภท
Brassica oleracea cultivars
พืชพันธ์ปลูก Brassica oleracea มีบรอกโคลีเป็นต้น
Brussels sprout
กะหล่ำปลี
Kale
กาแฟ
น้ำเกรปฟรุต
ชาเขียว
ผลิตภัณฑ์ถั่วเหลือง
การอัดก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในเครื่องดื่มเช่นในโซดาและเบียร์เป็นต้น
โดยหลักฐานโดยอ้อม อาหารเครื่องดื่มประเภทอื่นที่ซูเปอร์เทสเตอร์อาจจะไม่ชอบใจอีก รวมทั้ง
ผลมะกอก – คือในระดับความเข้มข้นหนึ่ง ๆ เกลือจะมีรสที่รุนแรงกว่าสำหรับซูเปอร์เทสเตอร์[ต้องการอ้างอิง]
ดูเพิ่ม

ภาวะขยายความรู้สึกจากกาย
Tetrachromacy (ภาวะที่ทำให้สามารถแยกแยะสีได้เพิ่มขึ้น)
ซูเปอร์เทสเตอร์ (ผู้ที่มีความสามารถรับรู้รสดีกว่าคนอื่น)
Hypergeusia (โรคเกี่ยวกับการลิ้มรสที่ความรู้สึกเพิ่มขึ้นอย่างผิดปกติ)
แหล่งข้อมูลอื่น

Reed, Danielle R.; Tanaka, Toshiko; McDaniel, Amanda H. (2006). "Diverse tastes: Genetics of sweet and bitter perception". Physiology & Behavior. 88 (3): 215–26. doi:10.1016/j.physbeh.2006.05.033. PMC 1698869. PMID 16782140.
BBC Supertaster Test
Online 'Mendelian Inheritance in Man' (OMIM) 171200 (thiourea testing)
How we taste – and the truth about 'supertasters'. An interview with sensory scientist Juyun Lim of Oregon State University and winemaker John Eliassen (March 29, 2011)
แม่มดน้อยโดเรมี

| --- | --- |
แม่มดน้อยโดเรมี
おジャ魔女どれみ
แนว: สาวน้อยเวทมนตร์
สร้างโดย: อิซูมิ โทโด
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: จุนอิจิ ซาโต (chief) ทากูยะ อิการาชิ
เขียนบทโดย: ทากาชิ ยามาดะ
ดนตรีโดย: เคอิจิ โอกุ
สตูดิโอ: โทเอแอนิเมชัน
เครือข่าย: ทีวีอาซาฮิ
ฉาย:  7 กุมภาพันธ์ 1999  –  30 มกราคม 2000
ตอน: 51
อนิเมะโทรทัศน์
Ojamajo Doremi #
กำกับโดย: ชิเงยาซุ ยามาอูจิ ทากูยะ อิการาชิ
เขียนบทโดย: ทากาชิ ยามาดะ
ดนตรีโดย: เคอิจิ โอกุ
สตูดิโอ: โทเอแอนิเมชัน
เครือข่าย: ทีวีอาซาฮิ
ฉาย:  6 กุมภาพันธ์ 2000  –  28 มกราคม 2001
ตอน: 49
ภาพยนตร์อนิเมะ
กำกับโดย: ทากูยะ อิการาชิ
เขียนบทโดย: ทากาชิ ยามาดะ
ดนตรีโดย: เคอิจิ โอกุ
สตูดิโอ: โทเอแอนิเมชัน
ฉาย: 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2000 (2000-07-08)
ความยาว: 30 นาที
มังงะ
เขียนโดย: อิซูมิ โทโด
วาดภาพโดย: ชิซูเอะ ทากานาชิ
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
นิตยสาร: นากาโยชิ
กลุ่มเป้าหมาย: โชโจะ
วางจำหน่ายตั้งแต่: ตุลาคม 2000 – ธันวาคม 2000
จำนวนเล่ม: 3
อนิเมะโทรทัศน์
Mōtto! Ojamajo Doremi
กำกับโดย: ทากูยะ อิการาชิ
เขียนบทโดย: ทากาชิ ยามาดะ
ดนตรีโดย: เคอิจิ โอกุ
สตูดิโอ: โทเอแอนิเมชัน
เครือข่าย: ทีวีอาซาฮิ
ฉาย:  4 กุมภาพันธ์ 2001  –  27 มกราคม 2002
ตอน: 50
ภาพยนตร์อนิเมะ
Mōtto! Ojamajo Doremi: Secret of the Frog Stone
กำกับโดย: ชิเงยาซุ ยามาอูจิ
เขียนบทโดย: มิโดริ คูริยามะ
ดนตรีโดย: เคอิจิ โอกุ
สตูดิโอ: โทเอแอนิเมชัน
ฉาย: 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2001 (2001-07-14)
ความยาว: 30 นาที
มังงะ
Mōtto! Ojamajo Doremi
เขียนโดย: อิซูมิ โทโด
วาดภาพโดย: ชิซูเอะ ทากานาชิ
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
นิตยสาร: นากาโยชิ
กลุ่มเป้าหมาย: โชโจะ
ตีพิมพ์: ธันวาคม 2001
อนิเมะโทรทัศน์
Ojamajo Doremi Dokkān!
กำกับโดย: ทากูยะ อิการาชิ
เขียนบทโดย: ทากาชิ ยามาดะ
ดนตรีโดย: เคอิจิ โอกุ
สตูดิโอ: โทเอแอนิเมชัน
เครือข่าย: ทีวีอาซาฮิ
ฉาย:  3 กุมภาพันธ์ 2002  –  26 มกราคม 2003
ตอน: 51
โอวีเอ
Ojamajo Doremi Na-i-sho
เขียนบทโดย: ทากาชิ ยามาดะ
ดนตรีโดย: เคอิจิ โอกุ
สตูดิโอ: โทเอแอนิเมชัน
ฉาย:  26 มิถุนายน 2004  –  11 ธันวาคม 2004
ตอน: 13
โอเอ็นเอ
Ojamajo Doremi: Owarai Gekijō
ดนตรีโดย: เคอิจิ โอกุ
สตูดิโอ: โทเอแอนิเมชัน
ฉาย:  23 มีนาคม 2019  –  21 มีนาคม 2020
ตอน: 26
ไลต์โนเวล
เขียนโดย: มิโดริ คิริยามะ ยูมิ คาเงยามะ (20's)
วาดภาพโดย: โยชิฮิโกะ อูมาโกชิ
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
ในเครือ: โคดันชะ ราโนเบบุงโกะ
วางจำหน่ายตั้งแต่: 2 ธันวาคม 2011 – 2 ตุลาคม 2019
จำนวนเล่ม: 10
Anime film
 Looking for Magical Doremi (2020) 
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
แม่มดน้อยโดเรมี (ญี่ปุ่น: おジャ魔女どれみ; โรมาจิ: Ojamajo Doremi) (อังกฤษ: Magical Doremi) เป็น การ์ตูนญี่ปุ่น แนวสาวน้อยเวทมนตร์ แบบออริจินอล (แต่งเรื่องขึ้นมาเอง ไม่ได้สร้างจากหนังสือการ์ตูน) ที่ทาง โตเอแอนิเมชัน ไม่ได้สร้างมานานถึง 15 ปี แต่งโดย อิซูมิ โทโด ต่อมาได้ถูกนำไปสร้างเป็นอนิเมะ มังงะ (วาดโดย ชิซูเอะ ทากานาชิ) และเกม หลายภาคด้วยกัน
เรื่องย่อ

เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อ ฮารุคาเซะ โดเรมี ได้ไปร้านบ้านเวทมนตร์ แล้วได้ล่วงรู้ถึงตัวจริงของมากิฮาตายามะ ริกะ หรือ มาโจริก้า เจ้าของร้านบ้านเวทมนตร์ ทำให้มาโจริก้ากลายเป็นกบแม่มด  โดเรมีจึงต้องกลายเป็นแม่มดฝึกหัดเพื่อทำให้มาโจริก้ากลับร่างเดิมให้ได้