stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปลาสลิดหินสามจุด

| ปลาสลิดหินสามจุด |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Perciformes
วงศ์:: Pomacentridae
สกุล:: Dascyllus
สปีชีส์:: D.  trimaculatus
ชื่อทวินาม
Dascyllus trimaculatus (Rüppell, 1829)

ชื่อพ้อง
  Pomacentrus trimaculatus Rüppell, 1829  Pomacentrus nuchalis Anonymous [Bennett], 1830  Dascyllus axillaris Smith, 1935  Dascyllus niger Bleeker, 1847  Sparus nigricans Gronow in Gray, 1854  Dascyllus unicolor Bennett, 1831  Dascyllus niger bimaculatus Bleeker, 1847 
ปลาสลิดหินสามจุด หรือ ปลาโดมิโน (อังกฤษ: Threespot dascyllus, Three-spot damselfish, Domono damselfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: Dascyllus trimaculatus) ปลาทะเลขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสลิดหิน (Pomacentridae)
เป็นปลาที่มีครีบคู่สามารถแผ่ครีบได้เหมือนพัด ลำตัวค่อนข้างกลม แบนข้างมาก หัวสั้นทู่ สีของลำตัวเป็นสีน้ำตาลเข้มหรือเทาเข้ม มีจุดกลมสีขาว 3 จุด ที่บริเวณของด้านข้างลำตัวข้างละจุด  และที่ด้านบนของตาอีกจุด ซึ่งจุดสีขาวนี้เมื่อยังเล็กอยู่จะเห็นชัดเจน เมื่อปลาโตขึ้นจะค่อย ๆ เลือนหายไป
มีขนาดโตเต็มที่ได้ 33 เซนติเมตร สามารถพบได้ลึกถึง 55 เมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปตามชายฝั่งอินโด-แปซิฟิก จนถึงออสเตรเลีย ปกติจะอยู่รวมกันเป็นฝูงในแนวปะการัง ปลาวัยเล็กจะอยู่รวมกันในดอกไม้ทะเล แต่ไม่สามารถสัมผัสกับหนามพิษของดอกไม้ทะเลได้เหมือนกับปลาการ์ตูน
กินโคพีพอด, สาหร่าย, แพลงก์ตอน และครัสเตเชียน เป็นอาหาร นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dascyllus trimaculatus ที่วิกิสปีชีส์
รูปและข้อมูล (เพิ่มเติม)
ปลาสะตือ

| ปลาสะตือ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Osteoglossiformes
วงศ์:: Notopteridae
สกุล:: Chitala
สปีชีส์:: C.  lopis
ชื่อทวินาม
Chitala lopis (Bleeker, 1851)

ชื่อพ้อง
 Notopterus borneensis Bleeker, 1851  Notopterus lopis Bleeker, 1851
สำหรับ "สะตือ" ในความหมายอื่น ดูที่ สะตือ
ปลาสะตือ (อังกฤษ: Giant featherback) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Chitala lopis (/ไค-ตา-ลา-โล-ปิส/) อยู่ในวงศ์ปลากราย (Notopteridae) มีรูปร่างคล้ายปลาชนิดอื่นในสกุลเดียวกันนี้ทั่วไป แต่มีท้ายทอยเว้าลึกและลำตัวมีเกล็ดละเอียดกว่า โคนครีบอกมีแต้มคล้ำ และข้างลำตัวมีจุดประสีคล้ำเล็ก ๆ มีขนาดลำตัวประมาณ 60 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุดได้ถึง 1.5 เมตร นับเป็นปลาชนิดที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้เป็นอันดับสองรองจากปลากรายอินเดีย (C. chitala) โดยสถานที่ค้นพบครั้งแรก คือ กรุงจาการ์ตา  บนเกาะชวา ในอินโดนีเซีย และชื่อวิทยาศาสตร์ lopis เป็นชื่อสามัญที่เรียกกันในท้องถิ่นของเมืองเซอมารัง อินโดนีเซีย
นับเป็นปลาที่หายากอีกชนิดหนึ่ง ในประเทศไทยพบอาศัยเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น คือ แม่น้ำสาละวิน, แม่น้ำโขง พบน้อยที่แม่น้ำเจ้าพระยาและสาขา และแม่น้ำตาปี ในต่างประเทศพบที่พม่า, มาเลเซีย และบนเกาะบอร์เนียว โดยอาหารได้แก่ สัตว์น้ำขนาดเล็ก ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
มีชื่อเรียกอื่นอีก เช่น "ปลาตองแหล่" ในภาษาอีสาน "ปลาสือ" ในภาษาใต้ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "ปลาตือ" เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลาสะตือ
ปลาสอดหางดาบเขียว

| ปลาสอดหางดาบเขียว |
| --- | --- |

สีของปลาสอดหางดาบเขียวตามธรรมชาติดั้งเดิม (ไวลด์ไทป์)

ที่เป็นสีแดงเข้ม นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Cyprinodontiformes
วงศ์:: Poeciliidae
สกุล:: Xiphophorus
สปีชีส์:: X.  hellerii
ชื่อทวินาม
Xiphophorus hellerii Heckel, 1848

ชื่อพ้อง
 Xiphophorus helleri Heckel, 1848  Mollienisia helleri (Heckel, 1848) 
ปลาสอดหางดาบเขียว (อังกฤษ: Swordtail fish, Green swordtail; ชื่อวิทยาศาสตร์: Xiphophorus hellerii) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสอด (Poeciliidae)
มีลำตัวยาวเรียว และหัวแหลม มีลักษณะทั่วไปเหมือนกับปลาวงศ์นี้ คือ มีความแตกต่างระหว่างเพศสูง ตัวผู้มีขนาดเล็กและผอมเพรียวกว่าตัวเมีย แต่มีครีบและสีสันต่าง ๆ สวยงามกว่า มีลักษณะที่เด่น คือ ในตัวผู้มีก้านครีบหางตอนล่างยาวเลยขอบหาง มีลักษณะเรียวแหลมคล้ายดาบ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ ขณะที่ชื่อวิทยาศาสตร์ที่เป็นชื่อชนิดถูกตั้งเพื่อเป็นเกียรติแด่นักพฤกษศาสตร์ เวียนเนียส เฮลเลอร์
มีถิ่นกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำที่มีพืชน้ำปกคลุมหนาแน่น ในสภาพแหล่งน้ำที่หลากหลาย ในเม็กซิโก, เบลิซ และฮอนดูรัส  กินอาหารจำพวกพืชน้ำและสัตว์น้ำขนาดเล็ก รวมถึงตัวอ่อนของแมลง มีความยาวลำตัวโดยเฉลี่ย 12.5 เซนติเมตร  และส่วนปลายหางที่คล้ายดาบมีความยาวประมาณ 4-8 เซนติเมตร ทำให้ตัวผู้มีความยาวประมาณ 14 เซนติเมตร ขณะที่ตัวเมียมีความยาวประมาณ 16 เซนติเมตร แต่บางตัวอาจมีความยาวแค่ 5-6 เซนติเมตร บวกความยาวของดาบประมาณ 3 เซนติเมตร ทำให้มีบางตัวยาว 8-10 เซนติเมตร
ขณะที่สีตามลำตัวมีความหลากหลายมากตามสภาพของแหล่งที่อยู่อาศัย โดยทั่วไปแล้วจะมีสีเขียวและมีแถบตรงกลางลำตัวสีแดงเข้มหรือสีน้ำตาลพาดตามลำตัว และบางทีอาจพบแถบสีเพิ่มอีก 4  แถบ เป็นด้านบน 2 แถบ และด้านล่างแถบกลางลำตัวอีก 2 แถบ ช่วงท้องจะมีสีขาว และที่ครีบหลังจะมีจุดแดง ตัวผู้ที่ขอบครีบหางตอนล่างมีลักษณะคล้ายดาบจะมีสีเหลืองและดำ บางครั้งอาจพบจุดสีดำบนลำตัว เป็นต้น
เป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม ปัจจุบันได้มีการเพาะขยายพันธุ์ด้วยฝีมือมนุษย์จนกลายเป็นสีแดงสดทั้งลำตัว จึงได้ชื่อเรียกชื่อหนึ่งว่า "ปลาสอดแดง"
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Xiphophorus hellerii ที่วิกิสปีชีส์
รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ปลาสอด

| ปลาสอด |
| --- | --- |

ปลาสอดแบบเซลฟิน

ปลาสอดบอลลูนตัวเมีย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: ปลาที่มีก้านครีบ Actinopterygii
อันดับ:: อันดับปลาหัวตะกั่ว Cyprinodontiformes
วงศ์:: วงศ์ปลาสอด Poeciliidae
สกุล:: ปลามอลลี่ Poecilia (Lesueur, 1821)
สปีชีส์:: Poecilia latipinna
ชื่อทวินาม
Poecilia latipinna (Lesueur, 1821)

ชื่อพ้อง
 Mollienesia latipinna Lesueur, 1821  Poecilia multilineata Lesueur, 1821  Poecilia lineolata Girard, 1858  Limia poeciloides Girard, 1858  Limia matamorensis Girard, 1859
ปลาสอด (อังกฤษ: Molly, Moonfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: Poecilia latipinna) เป็นปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาสอด (Poeciliida)
ปลาสอดเป็นปลาพื้นเมืองดั้งเดิมมาจากเม็กซิโกจนถึงเวเนซุเอลา ที่สีสันในธรรมชาติจะเป็นสีน้ำเงินทึม ๆ หรือสีเขียววาว ๆ มีขนาดความยาวโดยเฉลี่ย 10-15 เซนติเมตร โดยที่ตัวผู้จะมีสีที่สวยกว่าตัวเมีย รวมทั้งครีบต่าง ๆ ที่ใหญ่ยาวกว่า ขณะที่ลำตัวของตัวเมียนั้นจะใหญ่กว่า ท้องอูมป่องกว่าอย่างเห็นได้ชัดเจน เป็นปลาที่อาศัยและหากินอยู่บริเวณผิวน้ำเป็นฝูง โดยกินตะไคร่น้ำ, สาหร่าย, พืชน้ำขนาดเล็ก รวมทั้งตัวอ่อนของแมลงต่าง ๆ เช่น ลูกน้ำ เป็นต้น โดยบางครั้งอาจพบได้จนถึงแหล่งน้ำกร่อย
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1907 ได้มีการนำเข้าปลาสอดจากเม็กซิโกเข้าไปในเลี้ยงในฐานะปลาสวยงามที่ประเทศเยอรมนี จากนั้นจึงแพร่ต่อไปยังสหรัฐอเมริกา มีการเพาะขยายพันธุ์โดยฝีมือมนุษย์จนได้สายพันธุ์ใหม่ ที่สวยงามและมีลักษณะต่างจากปลาในธรรมชาติอย่างน้อย  สายพันธุ์ เช่น "เพลตี้" ใช้สำหรับเรียกปลาสายพันธุ์ที่มีสีทองทั้งตัว
ต่อมาในช่วงปี ค.ศ. 1960-ค.ศ. 1965 ปลาสอดได้รับการผสมเพื่อให้ได้สายพันธุ์แปลก ๆ จากเดิมที่มีลักษณะ โดยเฉพาะได้สายพันธุ์ที่มีครีบหลังสูงใหญ่คล้ายใบเรือ เรียกว่า "เซลฟิน" ถือเป็นปลาที่เลี้ยงง่ายมาก แต่ลูกที่ออกมานั้นจะไม่ค่อยเหมือนพ่อแม่ กลับไปเหมือนบรรพบุรุษดั้งเดิมของคือ มีกระโดงครีบหลังสั้นและเล็กเป็นส่วนมาก ทั้งนี้เพราะปลาสอดเซลฟินไม่ใช่สายพันธุ์แท้ แต่เป็นพันธุ์ผสมหรือพันทาง อย่างไรก็ตามปลาสอดเซลฟินคู่ที่ดี อาจจะให้ลูกสายพันธุ์แท้คือมีกระโดงใหญ่เหมือนพ่อแม่ ได้ประมาณร้อยละ 50  ถึงร้อยละ 90
และก็ยังมีสายพันธุ์ที่มีสีดำทั้งตัว เรียกว่า "มิดไนต์" เป็นต้น ในปัจจุบันยังมีปลาสายพันธุ์ที่พิการ โดยที่มีลำตัวสั้นอ้วนกลมคล้ายลูกบอล แต่นิยมเลี้ยงกันเรียกว่า "ปลาบอลลูน"
ปลาสอดจะเติบโตได้ดีและให้ลูกได้ดีที่สุดเมื่ออยู่ในระดับอุณหภูมิอย่างต่ำที่สุด 22 องศาเซลเซียส และอุณหภูมิที่ 24 องศาเซลเซียส โดยปลาจะให้ลูกได้ดีที่สุด เมื่ออยู่ในอุณหภูมิ 23 องศาเซลเซียส ปลาตัวเมียที่มีสุขภาพสมบูรณ์จะออกลูกทุก ๆ 4 สัปดาห์  ปกติจะออกลูกคราวละ 2-200 ตัว แต่โดยเฉลี่ยแล้วจะออกลูกคราวละ 20 ตัว
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Poecilia latipinna
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Poecilia latipinna ที่วิกิสปีชีส์
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q906572  Wikispecies: Poecilia latipinna  BOLD: 140668  EoL: 211989  FishBase: 3226  GBIF: 5203752  iNaturalist: 109885  IRMNG: 10572431  ITIS: 165898  IUCN: 191748  NCBI: 48699  NZOR: 42c7cd72-e94e-4e56-a739-0d40832442bf  WoRMS: 275348
ปลาวัวดำ

| ปลาวัวดำ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Tetraodontiformes
วงศ์:: Balistidae
สกุล:: Odonus Gistel, 1848
สปีชีส์:: O.  niger
ชื่อทวินาม
Odonus niger (Rüppell, 1836)

ปลาวัวดำ (อังกฤษ: Black trigger, Niger trigger, Redtoothed triggerfish, Redtoothed filefish) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Odonus niger อยู่ในวงศ์ปลาวัว (Balistidae) จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล Odonus
ลักษณะ

มีลำตัวแบนข้างเป็นรูปไข่ ครีบหางเว้าลึกเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวมีปลายเรียว ตัวมีสีน้ำเงินอมเทา ปากมีลายคาดสีน้ำเงินถึงครีบอกและตา ขอบเกล็ดเป็นตารางเห็นได้ชัด ครีบหลังและครีบก้นมีขอบสีน้ำเงิน มีส่วนหัวที่ใหญ่ปลาวัวสกุลอื่น ๆ  แม้ครีบต่าง ๆ จะมีขนาดเล็กทำให้ว่ายน้ำได้ไม่เร็วนัก แต่ก็คล่องแล่ว กินกุ้ง, หอย, ปู และสัตว์หน้าดินต่าง ๆ  รวมถึงฟองน้ำและแพลงก์ตอน เป็นอาหาร
มีขนาดใหญ่ที่สุดประมาณ  50 เซนติเมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 30 เซนติเมตร
ที่อยู่

อาศัยในแนวปะการังของแถบอินโด-แปซิฟิก พบได้ตั้งแต่ความลึก 0–35 เมตร ตั้งแต่ชายฝั่งทวีปแอฟริกาในด้านแอฟริกาใต้, ทะเลแดง, นิวแคลิโดเนีย และเกรตแบร์ริเออร์รีฟ ในน่านน้ำไทยพบได้ในฝั่งของทะเลอันดามัน และทะเลอ่าวไทย  ปากอ่าวปัตตานี แต่เป็นปลาที่พบได้น้อยมาก
เป็นปลาที่ใช้ตกและบริโภคได้ เนื้อมีรสชาติดี และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม นับว่าเป็นปลาวัวอีกชนิดหนึ่งที่เลี้ยงได้ง่าย แต่ไม่ควรเลี้ยงรวมกับสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอย่างอื่น เพราะจะถูกกินเป็นอาหารได้ และควรเลี้ยงในตู้ที่มีความจุน้ำขนาดใหญ่
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
ปลาสากเหลือง

| ปลาสากเหลือง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Perciformes
วงศ์:: Sphyraenidae
สกุล:: Sphyraena
สปีชีส์:: S.  obtusata
ชื่อทวินาม
Sphyraena obtusata Cuvier, 1829

ระวังสับสนกับ ปลาสากหางเหลือง
ปลาสากเหลือง หรือ ปลาน้ำดอกไม้เหลือง (อังกฤษ: Obtuse barracuda; ชื่อวิทยาศาสตร์: Sphyraena obtusata) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสาก (Sphyraenidae)
มีรูปร่างเรียวยาว ปากกว้าง จะงอยปากแหลม ขากรรไกรล่างยื่นยาวกว่าขากรรไกรบนมีฟันเขี้ยว ช่องปากสีเหลือง กระดูกแก้มอันแรกมีเหลี่ยมรูปมุมฉาก  ครีบหลังอันแรกมีเทาปนกับสีเหลือง ครีบอก, ครีบก้น, ครีบหลังอันที่ 2 และครีบหางมีสีเหลืองแต่ครีบท้องมีสีขาว ลำตัวสีเหลืองอ่อน ท้องสีขาวเงิน  ตามลำตัวไม่มีแถบสีหรือลวดลายใด ๆ
มีขนาดความยาวโดยเฉลี่ย 20-30 เซนติเมตร พบยาวที่สุด 55 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในทะเลเขตร้อนต่าง ๆ ทั่วโลก ในน่านน้ำไทยพบชุกชุมทั้งฝั่งอ่าวไทยและอันดามัน มักจะสับสนกับปลาสากหางเหลือง (S. flavicauda)
เป็นปลาที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์ขนาดเล็กทั่วไป บางครั้งอาจพบรวมฝูงกันเล็กตามชายฝั่งหรือปากแม่น้ำ
นิยมตกเป็นเกมกีฬา และบริโภคกันเป็นปลาเศรษฐกิจ นิยมนำเนื้อไปทำข้าวต้มหรือปลาเค็ม
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.ssfrozenfood.com/index.php?cmd=product&cid=8&pid=15 เก็บถาวร 2016-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ปลาลิ้นหมาน้ำจืด

| ปลาลิ้นหมาน้ำจืด |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Pleuronectiformes 
วงศ์:: Soleidae
สกุล:: Brachirus
สปีชีส์:: B.  panoides
ชื่อทวินาม
Brachirus panoides   (Bleeker, 1851)

ชื่อพ้อง
 Euryglossa panoides Bleeker, 1851  Synaptura panoides Bleeker, 1851  Anisochirus panoides Gìnther, 1862  Chabanaudetta panoides Whitley, 1931
ปลาลิ้นหมาน้ำจืด (อังกฤษ: Freshwater sole, River sole) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาลิ้นหมา (Soleidae) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Brachirus panoides  มีรูปร่างเรียวเป็นรูปไข่ ตาเล็กอยู่ห่างกัน ปากเล็กมีรูจมูกเห็นเป็นท่อชัดเจน ครีบมีลักษณะเชื่อมต่อกันเกือบทั้งลำตัว ครีบอกเล็กมาก มีเส้นข้างลำตัวตรงตลอดแนวลำตัว และมีแขนงสีล้ำตัดเป็นแนวดิ่ง 6–7 เส้น ลำตัวด้านบนเป็นสีน้ำตาลเข้ม มีแต้มใหญ่สีคล้ำหลายแต้มตามบริเวณใกล้กับครีบหลังและครีบก้น ครีบมีขอบสีจาง มีจุดประสีคล้ำกระจาย ลำตัวด้านล่างสีขาว ขนาดลำตัวประมาณ 15 เซนติเมตร ใหญ่สุดที่พบคือ 30 เซนติเมตร
อาศัยอยู่บริเวณพื้นน้ำ ว่ายน้ำโดยขนานกับพื้นดินและพลิ้วตัวขึ้นมาแนวขึ้นลง สามารถมุดลงใต้ทรายได้เร็วเวลาตกใจ โดยปกติมักจะไม่เคลื่อนไหว อาหารได้แก่สัตว์น้ำหน้าดินขนาดเล็ก เช่น ไส้เดือนน้ำ, ลูกกุ้ง เป็นต้น ปลาลิ้นหมาน้ำจืดเป็นปลาที่มักอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่สะอาด ไม่ค่อยลอยตัวขึ้นเหนือน้ำ ดังนั้น คนสมัยก่อนหากเห็นปลาลิ้นหมาลอยตัวขึ้นมาเหนือน้ำ จะเก็บน้ำใส่ตุ่ม เพราะเป็นสัญญาณบ่งชี้แล้วว่าน้ำจะเสีย ปลาลิ้นหมาน้ำจืดพบในแม่น้ำตอนล่างใกล้กับปากแม่น้ำของทุกภาค โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแถบที่ราบลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาในภาคกลาง แม่น้ำสงคราม แม่น้ำโขง บริโภคโดยปรุงสดและทำปลาแห้ง อีกทั้งเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้ด้วย แต่ปัจจุบันหาได้ยากขึ้นเนื่องจากสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ทางสถานีประมงน้ำจืดจังหวัดชัยนาทได้ทำการเพาะพันธุ์ปลาชนิดนี้อยู่
ซึ่งปลาลิ้นหมาน้ำจืดมีชื่อเรียกที่แตกต่างและซ้ำซ้อนกันไปเช่น "ใบไม้", "ลิ้นควาย"  หรือ "เป" ในภาษาอีสาน เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลาลิ้นหมาน้ำจืด
ปลาสร้อยนกเขาจุดทอง

| ปลาสร้อยนกเขาจุดทอง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Perciformes
วงศ์:: Haemulidae
สกุล:: Diagramma
สปีชีส์:: D.  pictum
ชื่อทวินาม
Diagramma pictum (Thunberg, 1792)

ชื่อพ้อง
 Plectorhynchus pictus  (Thunberg, 1792)  Diagramma pictum pictum  (Thunberg, 1792)  Diagramma pictum cinerascens Valenciennes, 1830  Perca picta Thunberg, 1792
ปลาสร้อยนกเขาจุดทอง (อังกฤษ: Painted sweetlips; ชื่อวิทยาศาสตร์: Diagramma pictum) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากะพงแสม (Haemulidae)
มีลำตัวค่อนข้างยาว ด้านบนแบนข้าง สันหลังโค้งนูน ท้องแบนเรียบ ปากเล็กมีริมปากหนา มีฟันขนาดเล็กบนขากรรไกรทั้งสองข้าง ใต้คางมีรูพรุน 6 รู เกล็ดมีขนาดเล็กปกคลุมตลอดลำตัวและหัว สีลำตัวจะเปลี่ยนแปลงไปตามขนาดอายุของปลา คือ ปลาขนาดเล็กจะมีสัสันสวยงาม โดยลำตัวเป็นสีขาว ส่วนหัวด้านบนสีเหลือง และมีแถบสีน้ำตาลปนดำ 5 แถบพาดไปตามความยาวลำตัว เมื่อมีขนาดใหญ่ขึ้นแถบสีจะจางหายไป และมีจุดสีน้ำตาลปนดำปรากฏขึ้นมาแทน และจุดสีจะจางหายไปเมื่อปลาอายุมากขึ้น
กระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปตามหน้าดินหรือแนวปะการัง พบทั่วไปบริเวณชายฝั่งทะเลทั้งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน  โดยหากินปลาและสัตว์น้ำต่าง ๆ ตามบริเวณที่อยู่อาศัยเป็นอาหาร มีความยาวประมาณ 35-45 เซนติเมตร แต่เคยพบว่าบางตัวมีความยาวถึง 60 เซนติเมตร
เป็นปลาที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ โดยนิยมบริโภค ตกเป็นเกมกีฬา และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในลูกปลาขนาดเล็กที่ยังมีลายแถบ
ปลาสร้อยนกเขาจุดทอง เพาะเลี้ยงขยายพันธุ์ได้สำเร็จในที่เลี้ยงเป็นครั้งแรกของประเทศไทย เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2555 โดย สถาบันวิจัยการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่งสงขลา โดยรวบรวมพ่อแม่ปลา 4-5 ตัวจากธรรมชาติ หลังจากที่เลี้ยงมาประมาณ 1 ปี ปลาก็วางไข่โดยธรรมชาติ ประมาณ 10,000-20,000 ฟอง จากนั้นได้รวบรวมไข่ขึ้นมาฟักและอนุบาลได้จำนวน 3,000 ตัว เมื่อลูกปลาอายุ 40 วัน มีขนาดความยาวประมาณ 4 เซนติเมตร เหลือจำนวน 400 ตัว ให้อาหารเป็นโรติเฟอร์และไรทะเล
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ปลาสายยู (สกุล)

| ปลาสายยู |
| --- | --- |

ปลาสายยู (C. pachynema)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Siluriformes
วงศ์:: Siluridae
สกุล:: Ceratoglanis Myers, 1938

ชนิดต้นแบบ
Hemisilurus scleronema Bleeker, 1863
ชนิด
 Ceratoglanis pachynema  Ng, 1999   Ceratoglanis scleronema  (Bleeker, 1863) 
ปลาสายยู (อังกฤษ: Barbel sheatfish) ชื่อสกุลของปลาหนัง 2 ชนิด ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) ใช้ชื่อสกุลว่า Ceratoglanis (/ซี-รา-โต-กลาน-อิส/)
มีรูปร่างโดยรวม คือ หัวมีขนาดเล็ก ตามีขนาดเล็ก ปากเล็กอยู่ด้านล่าง มีลักษณะสำคัญ คือ มีหนวดสั้นเป็นติ่งขอใกล้จมูก ลำตัวแบนข้างมีสีชมพูหรือสีนวล ครีบมีขอบสีคล้ำ ครีบก้นยาวมาก มีลำตัวประมาณ 25 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 40 เซนติเมตร
มีพฤติกรรมกระดิกหนวดอย่างรวดเร็วขณะว่ายน้ำ โดยภายในเวลา 1 นาที สามารถกระดิกหนวดได้ถึง 125 ครั้ง สันนิษฐานว่าเป็นการส่งสัญญาณหาอาหารตามท้องน้ำ โดยอาหารได้แก่ สัตว์หน้าดินต่าง ๆ กุ้ง, แมลงน้ำ เป็นต้น
พบเพียง 2 ชนิด เท่านั้น คือ
Ceratoglanis pachynema พบได้เฉพาะลุ่มแม่น้ำบางปะกงที่เดียวเท่านั้น ปัจจุบันเป็นปลาที่หายากมาก ใกล้จะสูญพันธุ์เต็มที่แล้ว ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 20-25 เซนติเมตร
Ceratoglanis scleronema พบได้ในทะเลสาบคาปัวส์ จังหวัดกาลีมันตันตะวันตก ในประเทศอินโดนีเซีย เท่านั้น ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 40 เซนติเมตร
ดูเพิ่ม

Hemisilurus
ปลายสมัยโบราณ

| --- | --- |
ยุคโบราณตอนปลาย Late Antiquity
   พระราชวังไดโอคลีเชียนซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมของ “ยุคโบราณตอนปลาย”
ยุคโบราณตอนปลาย (อังกฤษ: Late Antiquity) เป็นสมัยประวัติศาสตร์ที่ใช้โดยนักประวัติศาสตร์ในการบรรยายช่วงเวลาที่เปลี่ยนจากยุคโบราณคลาสสิกไปเป็นยุคกลางทั้งบนแผ่นดินใหญ่ยุโรปและบริเวณเมดิเตอร์เรเนียน ของเขตของสมัยยังคงเป็นเรื่องที่โต้แย้งกันอยู่ แต่นักประวัติศาสตร์คนสำคัญปีเตอร์ บราวน์เสนอว่าเป็นช่วงเวลาระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 2 ถึง ที่ 8 โดยทั่วไปแล้วก็อาจจะเทียบได้กับช่วงเวลาตั้งแต่การสิ้นสุดของวิกฤติการณ์ของคริสต์ศตวรรษที่ 3 (ค.ศ. 235-ค.ศ. 284) ของจักรวรรดิโรมัน ไปจนถึงการจัดระบบบริหารของจักรวรรดิโรมันตะวันออกภายใต้การนำของจักรพรรดิเฮราคลิอัส และการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมในยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 7
จักรวรรดิโรมันประสบกับความเปลี่ยนแปลงอย่างขนานใหญ่ทั้งทางด้านสังคม, วัฒนธรรม และ ระบบการปกครองที่เริ่มขึ้นในรัชสมัยของจักรพรรดิไดโอคลีเชียนผู้ทรงเป็นผู้เริ่มการแบ่งจักรวรรดิออกเป็นสองส่วนคือจักรวรรดิโรมันตะวันออกและจักรวรรดิโรมันตะวันตกที่ปกครองโดยพระจักรพรรดิหลายพระองค์ เริ่มด้วยจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 เมื่อจักรวรรดิถูกเปลี่ยนเป็นจักรวรรดิคริสเตียน และการก่อตั้งคอนสแตนติโนเปิลเป็นเมืองหลวง  การโยกย้ายถิ่นฐานของกลุ่มชนเจอร์มานิคต่อมาก็บั่นทอนเสถียรภาพของจักรวรรดิยิ่งขึ้นไปอีก ที่ในที่สุดก็นำไปสู่การล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกในปี ค.ศ. 476 และมาแทนที่ด้วยระบอบพระมหากษัตริย์ของชนเจอร์มานิค หรือ “ระบอบพระมหากษัตริย์ของอนารยชน” ผลก็คือการผสานระหว่างวัฒนธรรมกรีก-โรมัน เจอร์มานิค และ คริสเตียนที่กลายมาเป็นพื้นฐานของวัฒนธรรมของยุโรปตะวันตก
การสูญเสียประชากร, ความรู้ทางเทคโนโลยี และ มาตรฐานความเป็นอยู่ของยุโรปตะวันตกในยุคนี้เป็นลักษณะของสถานภาพที่เรียกว่า “การล่มสลายของสังคม” (Societal collapse) โดยนักเขียนตั้งแต่ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยามาจนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ จากความเสื่อมโทรมที่เกิดขึ้นและการขาดหลักฐานทางประวัติศาสตร์ของยุโรปตะวันตกในช่วงนี้โดยเฉพาะ ในช่วงระหว่างการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกมาจนถึงยุคกลาง ทำให้ได้ชื่อว่าเป็น “ยุคมืด”  ที่มาแทนที่ด้วยคำว่า “ยุคโบราณตอนปลาย”
บรรณานุกรม

Peter Brown, The World of Late Antiquity: from Marcus Aurelius to Muhammad (AD 150-750), (London: Thames and Hudson) 1989, ISBN 0-393-95803-5
Peter Brown, 1987. "The World of Late Antiquity Ad 150-750" in A History of Private Life: 1. from Pagan Antiquity to Byzantium, Paul Veyne, editor, ISBN 0-393-95803-5
Peter Brown, Authority and the Sacred : Aspects of the Christianisation of the Roman World, Routledge, 1997, ISBN 0-521-59557-6
Peter Brown, The Rise of Western Christendom: Triumph and Diversity 200-1000 AD, Blackwell, 2003, ISBN 0-631-22138-7
Averil Cameron, The Later Roman Empire: Ad 284-430, Harvard University Press, 1993, ISBN 0-674-51194-8
Averil Cameron, The Mediterranean World in Late Antiquity Ad 395-600 (Routledge History of the Ancient World), 1993, ISBN 0-415-01421-2
Averil Cameron et al. (editors), The Cambridge Ancient History, vols. 12-14, Cambridge 1997ff.
John Curran, Pagan City and Christian Capital: Rome in the Fourth Century, Clarendon Press: Oxford, 2000.
Peter Dinzelbacher / Werner Heinz: Europa in der Spätantike. Primus, Darmstadt 2007.
Tomas Hägg (ed.) "SO Debate: The World of Late Antiquity revisited," in Symbolae Osloenses (72), 1997.
A.H.M. Jones, The Later Roman Empire, 284-602; a social, economic and administrative survey, vols. I, II, University of Oklahoma Press, 1964.
Fred Kleiner, Christin Mamiya, & Richard Tansey, Gardner's Art Through the Ages, 11th edition, Harcourt Publishers, New York, 2001, pp. 292-323.
Bertrand Lancon, Rome in Late Antiquity : AD 313 - 604, Routledge, 2001.
Lee, A.D., Pagans and Christians in Late Antiquity: a Sourcebook, Routledge: New York, 2000.
Noel Lenski (ed.), The Cambridge Companion to the Age of Constantine, Cambridge University Press, 2006.
Sam N.C. Lieu and Dominic Montserrat (eds.), From Constantine to Julian: Pagan and Byzantine Views, A Source History, Routledge: New York, 1996.
Maas, Michael, The Cambridge Companion to the Age of Justinian, Cambridge University Press, 2005.
Ramsay MacMullen, Christianizing the Roman Empire A.D. 100–400. New Haven, CT; London: Yale University Press, 1984.
Stephen Mitchell, A history of the Later Roman Empire. AD 284-641, Blackwell, London 2006.
Barbara Rosenwein, A Short History of the Middle Ages, 2nd edition, Broadview Press, New York, 2004, p. 30-39.
Rostovtzeff, Michael Ivanovitch, (rev. P. Fraser), The Social and Economic History of the Roman Empire, Clarendon Press: Oxford, 1979.
Helal Ouriachen, El Housin, 2009, La ciudad bética durante la Antigüedad Tardía. Persistencias y mutaciones locales en relación con la realidad urbana del Mediterraneo y del Atlántico, Tesis doctoral, Universidad de Granada, Granada.
ดูเพิ่ม

ยุคโบราณ
จักรวรรดิไบแซนไทน์
การล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตก
ยุคกลางตอนต้น
สมัยการโยกย้ายถิ่นฐานในยุโรป
สงครามโรมัน-เปอร์เซีย
ปลาสลิดหินแขก

| ปลาสลิดหินแขก |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: ปลาที่มีก้านครีบ Actinopterygii
อันดับ:: Acanthuriformes Acanthuriformes
วงศ์:: วงศ์ปลาสลิดทะเล Siganidae
สกุล:: Siganus Siganus (Linnaeus, 1766)
สปีชีส์:: Siganus javus
ชื่อทวินาม
Siganus javus (Linnaeus, 1766)

ชื่อพ้อง
 Teuthis javus Linnaeus, 1766  Amphacanthus javus (Linnaeus, 1766)  Teuthis brevirostris Gronow, 1854
ปลาสลิดหินแขก หรือ ปลาใบขนุนลายแถบ (อังกฤษ: Java rabbitfish, Bluespotted spinefish, Streaked spinefoot; ชื่อวิทยาศาสตร์: Siganus javus) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสลิดทะเล (Siganidae)
มีรูปร่างแบนข้างเป็นรูปไข่ ช่องปากมีขนาดเล็กอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก ครีบหลังและครีบก้นมีก้านครีบแข็งหลายชิ้น ครีบท้องมีก้านครีบแข็งรวมด้านหน้าและด้านหลังเป็นสองชิ้น ผิวเรียบ ครีบหางแบบเว้าตื้น  ด้านหลังมีสีกากีอมเหลือง ด้านข้างลำตัวและด้านท้องมีสีเหลือง มีลายเส้นสีจางตามทางยาวหลายเส้นตลอดทั้งลำตัว หัวและด้านหน้าเป็นลายจุด ครีบมีสีคล้ำ หรือมีสีเหลือสดที่ครีบก้น ครีบหางมีคล้ำ ไม่มีลาย
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร โดยเฉลี่ยประมาณ 15-20 เซนติเมตร เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงและอาศัยหากินสาหร่ายและสัตว์น้ำขนาดเล็ก ๆ ตามกองหินและแนวปะการัง
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตน่านน้ำอินโด-แปซิฟิก อ่าวไทยและทะเลอันดามัน เป็นปลาที่มีพิษที่ก้านครีบแข็ง แต่สามารถใช้เนื้อในการรับประทานได้ และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Siganus javus ที่วิกิสปีชีส์
รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ปลาสิงโตครีบจุด

| ปลาสิงโตครีบจุด |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Scorpaeniformes
วงศ์:: Scorpaenidae
วงศ์ย่อย:: Pteroinae
สกุล:: Pterois
สปีชีส์:: P.  antennata
ชื่อทวินาม
Pterois antennata (Bloch, 1787)

ชื่อพ้อง
 Pseudomonopterus antennatus (Bloch, 1787)  Pteropterus antennata (Bloch, 1787)  Scorpaena antennata Bloch, 1787
ปลาสิงโตครีบจุด (อังกฤษ: Broadbarred firefish,  Broadbarred lionfish, Spotfin lionfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: Pterois antennata) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง จำพวกปลาสิงโต ในวงศ์ปลาแมงป่อง (Scopaenidae)
มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาสิงโตปีกเข็ม (P. radiata) แต่ครีบอกมีพังผืดแผ่กว้างกว่า และมีจุดวงกลมคล้ายตาสีน้ำเงินขอบดำขนาดใหญ่หลายจุด ลายบนลำตัวมีจำนวนมากกว่า ครีบหลังตอนท้ายถึงครีบก้นใส มีจุดประสีคล้ำหรือแดงเข้มตามก้านครีบ ครีบท้องสีแดงคล้ำ
มีขนาดความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 10 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตามแนวปะการังในเขตร้อนและเขตอบอุ่นมหาสมุทรแปซิฟิกและอินเดีย ในน่านน้ำไทยพบได้เฉพาะฝั่งทะเลอันดามันและเป็นปลาที่พบได้น้อย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pterois antennata ที่วิกิสปีชีส์
ปลาสิงโตปีกเข็ม

| ปลาสิงโตปีกเข็ม |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Scorpaeniformes
วงศ์:: Scorpaenidae
วงศ์ย่อย:: Pteroinae
สกุล:: Pterois
สปีชีส์:: P.  radiata
ชื่อทวินาม
Pterois radiata Cuvier, 1829

ชื่อพ้อง
 Pteropterus radiatus (Cuvier, 1829)
ปลาสิงโตปีกเข็ม หรือ ปลาสิงโตครีบขาว (อังกฤษ: White-lined lionfish, Clearfin turkeyfish, Radiata lionfish, Radial firefish; ชื่อวิทยาศาสตร์: Pterois radiata) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาแมงป่อง (Scorpaenidae)
มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาสิงโตชนิดอื่น แต่มีครีบอกที่ส่วนปลายเป็นเส้นเรียวเล็กคล้ายปลายเข็ม ครีบหลังมีก้านครีบสั้นกว่า  มีติ่งที่ตายาว ลายบนลำตัวเป็นบั้งขนาดใหญ่และมีจำนวนน้อยกว่าปลาสิงโตชนิดอื่น และเป็นสีแดงเข้มหรือสีคล้ำสลับกับลายสีจาง ครีบต่าง ๆ เป็นสีใสปนแดง ปลายครีบอกสีขาว
มีขนาดความยาวประมาณ 10 เซนติเมตร ขนาดใหญ่ที่สุด 23 เซนติเมตร เป็นปลากินเนื้อ กินกุ้งและปลาขนาดเล็กต่าง ๆ เป็นอาหาร อาศัยอยู่ตามแนวปะการัง ของเขตอินโด-แปซิฟิก, แอฟริกาใต้, หมู่เกาะริวกิว, นิวแคลิโดเนีย ในน่านน้ำไทยจัดเป็นปลาที่พบได้ไม่บ่อย โดยพบได้ที่ฝั่งทะเลอันดามันเท่านั้น เช่น หมู่เกาะสุรินทร์, หมู่เกาะสิมิลัน, หมู่เกาะอาดัง-ราวี เป็นต้น
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม