การบริหารรัฐกิจ
ประวัติ > ในประเทศสหรัฐอเมริกา > ทศวรรษที่ 1950 - 1970

ในช่วงทศวรรษที่ 1950 สหรัฐอเมริกาประสบกับความเจริญรุ่งเรืองที่ยาวนานและยืนหยัดในฐานะผู้นำโลก การบริหารรัฐกิจประสบกับช่วงเวลาที่รุ่งเรืองเนื่องจากความสำเร็จในการทำสงครามและการฟื้นฟูหลังสงครามที่ประสบความสำเร็จในยุโรปตะวันตกและญี่ปุ่น รัฐบาลได้รับความนิยมเช่นเดียวกับประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ ในช่วงทศวรรษที่ 1960 และ 1970 รัฐบาลเองถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าไร้ประสิทธิภาพ ไร้ประสิทธิผล และส่วนใหญ่เป็นความพยายามที่สูญเปล่า สงครามเวียดนาม (Vietnam War) ที่มีค่าใช้จ่ายสูง พร้อมกับเรื่องอื้อฉาวภายในประเทศ รวมถึงการดักฟังสำนักงานใหญ่พรรคเดโมแครต (เรื่องอื้อฉาว วอเตอร์เกต (Watergate) ในปี ค.ศ. 1974) เป็นตัวอย่างสองประการของพฤติกรรมทำลายตนเองของรัฐบาลที่ทำให้ประชาชนรู้สึกแปลกแยก
ประชาชนเรียกร้องให้มีการบริหารที่มีประสิทธิภาพเพื่อมาแทนที่ระบบราชการที่ไร้ประสิทธิภาพและสิ้นเปลือง การบริหารรัฐกิจจะต้องแยกตัวออกจากการเมืองเพื่อตอบสนองต่อการเรียกร้องนี้และยังคงมีประสิทธิภาพ เจ้าหน้าที่ที่มาจากการเลือกตั้งสนับสนุนการปฏิรูปเหล่านี้ คณะกรรมาธิการฮูเวอร์ (Hoover Commission) ซึ่งมีศาสตราจารย์ หลุยส์ บราวน์โลว์ (Louis Brownlow) จากมหาวิทยาลัยชิคาโกเป็นประธาน ได้ตรวจสอบการปรับโครงสร้างองค์กรของรัฐบาล บราวน์โลว์ได้ก่อตั้ง Public Administration Service (PAS) ขึ้นที่มหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นองค์กรที่ให้บริการให้คำปรึกษาแก่รัฐบาลทุกระดับจนถึงทศวรรษที่ 1970
ในขณะเดียวกัน หลัง สงครามโลกครั้งที่สอง (World War II) แนวคิดทั้งหมดของการบริหารรัฐกิจได้ขยายออกไปครอบคลุมถึงการกำหนดนโยบายและการวิเคราะห์ ดังนั้น การศึกษา "การกำหนดนโยบายและการวิเคราะห์เชิงบริหาร" จึงถูกนำมาใช้และปรับปรุงให้เข้ากับหน่วยงานตัดสินใจของรัฐบาล ต่อมา ปัจจัยมนุษย์กลายเป็นข้อกังวลและสิ่งที่เน้นย้ำเป็นหลักในการศึกษาการบริหารรัฐกิจ ช่วงเวลานี้ได้เห็นการพัฒนาและการรวมความรู้ทางสังคมศาสตร์อื่น ๆ เข้าไว้ด้วยกัน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นจิตวิทยา มานุษยวิทยา และสังคมวิทยา เข้ากับการศึกษาการบริหารรัฐกิจ (จอง, 2007)  นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา การเกิดขึ้นของนักวิชาการ เช่น ฟริตซ์ มอร์สไตน์ มาร์กซ์ (Fritz Morstein Marx) กับหนังสือของเขาที่ชื่อว่า องค์ประกอบของการบริหารรัฐกิจ (The Elements of Public Administration, 1946) พอล เอช. แอปเปิลบี กับหนังสือ นโยบายและการบริหาร (Policy and Administration, 1952) แฟรงค์ มารินี กับหนังสือ สู่การบริหารรัฐกิจแบบใหม่ (Towards a New Public Administration, 1971) และคนอื่น ๆ ที่มีส่วนร่วมในเชิงบวกในความพยายามเหล่านี้
เหตุการณ์ต่าง ๆ ในช่วงทศวรรษที่ 1960 เช่น การเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมืองที่เข้มข้น สงครามเวียดนามและการประท้วงสงคราม การลอบสังหารประธานาธิบดีและผู้นำด้านสิทธิพลเมือง และการเคลื่อนไหวของสตรีที่เข้มข้น กระตุ้นให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในวงการบริหารรัฐกิจ กฎหมายสำคัญ ๆ เช่น พระราชบัญญัติความเสมอภาคในการจ่ายค่าจ้าง พ.ศ. 2506 (Equal Pay Act of 1963) และ รัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1964 (Civil Rights Act of 1964) ยังมอบความรับผิดชอบใหม่ ๆ ให้กับผู้บริหารรัฐกิจ เหตุการณ์เหล่านี้ปรากฏชัดในวิชาชีพการบริหารรัฐกิจผ่านการเคลื่อนไหวการบริหารรัฐกิจแบบใหม่ “ภายใต้การอุปถัมภ์ที่กระตุ้นความคิดของดไวต์ วอลโด นักวิชาการรุ่นเยาว์ที่เก่งกาจที่สุดบางคนได้ท้าทายหลักคำสอนที่พวกเขาได้รับ”  นักวิชาการรุ่นใหม่เหล่านี้ต้องการผู้บริหารรัฐกิจที่มุ่งเน้นนโยบายมากขึ้น ซึ่งรวมเอา “สี่ประเด็นหลัก ได้แก่ ความเกี่ยวข้อง คุณค่า ความเสมอภาค และการเปลี่ยนแปลง”  ประเด็นหลักทั้งหมดนี้จะส่งเสริมให้ผู้หญิงและชนกลุ่มน้อยมีส่วนร่วมมากขึ้น
ด้วยแรงกระตุ้นจากเหตุการณ์ในช่วงทศวรรษที่ 1960 ทศวรรษที่ 1970 จึงนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญต่อสมาคมการบริหารรัฐกิจแห่งอเมริกา สมาชิกที่เป็นชนกลุ่มน้อยทางเชื้อชาติและชาติพันธุ์ และสตรี ได้รวมตัวกันเพื่อแสวงหาการมีส่วนร่วมที่มากขึ้น  ในที่สุด การประชุมว่าด้วยผู้บริหารรัฐกิจชนกลุ่มน้อยและภาคส่วนของสตรีในการบริหารรัฐกิจจึงถูกจัดตั้งขึ้น