stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปฏิบัติการบาร์บาร็อสซา
การโจมตีในวันที่ 22 มิถุนายน

กองกำลังฝ่ายอักษะเปิดการโจมตีสหภาพโซเวียตในวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2484 เมื่อเวลา 4.45 น. มันยังเป็นเรื่องยากที่จะประมาณกองกำลังของแต่ละฝ่ายได้อย่างแม่นยำในช่วงต้น ๆ ของการรบ เนื่องจากปริมาณกองกำลังเยอรมันส่วนใหญ่ยังรวมถึงกองกำลังสำรองที่ถูกกำหนดให้บุกจากทางทิศตะวันออกเข้ามา แต่ยังไม่ได้เปิดการโจมตี เช่นเดียวกันกับปัญหาหลายอย่างที่เกี่ยวกับการเปรียบเทียบสถิติทหารของทั้งสองฝ่าย แต่ถ้าจะประมาณและคาดคะเนแล้ว จำนวนที่ดูสมเหตุสมผลน่าจะเป็นทหารเยอรมันประมาณ 2.6 ล้านนายที่เข้าทำการรบในวันที่ 22 มิถุนายน โดยมีทหารโซเวียตประจำการตามเขตแดนทหารอยู่ในปริมาณที่ใกล้เคียงกัน ส่วนการจะเอาปริมาณกองกำลังของพันธมิตรของเยอรมนี มารวมด้วยคงจะยังไม่เกิดขึ้นจนกระทั่งยุทธการได้เริ่มขึ้นได้สักพักแล้ว แต่การทำให้ฝ่ายตรงข้ามประหลาดใจของเยอรมนีนั้นประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์ โดยกองบัญชาการสามัญของสหภาพโซเวียตหรือสตาฟก้า (Stavka: Shtab vierhovnogo komandovania) ที่ได้รับรายงานว่ากองกำลังทหารเยอรมันกำลังเข้าประชิดชายแดนเพื่อจัดวางกำลังพล ในเวลา 00.30 น. และได้สั่งการเตือนทหารตามชายแดนว่าสงครามกำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า แต่กลับไม่มีทหารสักหน่วยที่เข้าสถานะเตรียมพร้อมในเวลานั้น
อาการตื่นตกใจของกองบัญชาการและทหารโซเวียตเมื่อถูกโจมตีมีสาเหตุมาจากช่วงเวลาที่การโจมตีเกิดขึ้นในกลางดึก อีกทั้งการที่ทหารฝ่ายอักษะจำนวนมากได้ทำการเข้าขนาบชายแดนโซเวียตและรุกล้ำเข้ามาพร้อม ๆ กัน  และนอกจากกองกำลังภาคพื้นดินเยอรมันประมาณ 3.2 ล้านนาย (จำนวนทหารราบกับพลประจำยานเกราะรวมกัน) ที่ได้ทำการเข้าปะทะหรือได้ถูกจัดกำลังพลไว้สำหรับปฏิบัติการณ์ในยุโรปตะวันออกแล้ว ยังจะมีกองกำลังพันธมิตรของเยอรมนีที่ประกอบไปด้วยทหารโรมาเนีย, ฮังการี, สโลวาเกียและอิตาลีเป็นแสน ๆ คนที่กำลังเดินทัพมุ่งหน้าไปบรรจบกับกองทัพเยอรมนีอีกด้วย ในขณะที่กองทัพฟินแลนด์ได้ทำการสนับสนุนส่วนใหญ่ในตอนเหนือ โดยมีกองกำลังโซเวียตหันทัพมาทางฟินแลนด์อย่างซึ่ง ๆ หน้า (ไม่รวมถึงกองทัพโซเวียตที่อยู่ทางตอนกลางและกองกำลังสำรองของสตาฟก้า) และทำการเสริมกำลังถึงระดับที่ทหารโซเวียตที่เริ่มต้นจาก 2.6 ล้านนายในวันที่ 22 มิถุนายนเพิ่มขึ้นเป็น 4 ล้านคนในตอนท้ายปี แม้ว่าจะต้องหากำลังมาทดแทนกำลังที่สูญเสียไปถึง 4.5 ล้านนายในกองกำลังทุกภาค
ในช่วงแรกของการรบนั้น ความรวดเร็วในการโจมตีของเยอรมนีทำให้แผนป้องกันทั้งหมดของโซเวียตล้วนเปล่าประโยชน์ การขาดแคลนวิทยุสื่อสารรวมถึงการสื่อสารกันในรูปแบบอื่น ๆ ส่งผลให้คำสั่งจำนวนมากของกองบัญชาการโซเวียตมาถึงผู้รับสารไม่ทันท่วงที ในเวลาไม่กี่วันต่อมา กองกำลังประจำการของโซเวียตในลิทัวเนีย ที่อยู่ในบริเวณทะเลบอลติก ได้ทำการทรมานและสังหารหมู่นักโทษทางการเมือง เพื่อป้องกันการฉวยโอกาสในการก่อกบฏ
ดูเพิ่ม

แนวรบด้านตะวันออก (สงครามโลกครั้งที่สอง)
เส้นเวลาของแนวรบด้านตะวันออก (สงครามโลกครั้งที่สอง)
แนวโมโลตอฟ
สงครามต่อเนื่อง
เชิงอรรถ

↑  Bergström, p130
↑  Bergström 2007, p. 131-2: ข้อมูลจากหอจดหมายเหตุสหภาพโซเวียตร่วมกับ Rosvoyentsentr, Moscow; Russian Aviation Research Trust; Russian Central Military Archive TsAMO, Podolsk; Monino Air Force Museum, Moscow.
↑  Boog, H, Germany's penis and the Second World War, VoI. 4: The Attack on the Soviet Union (Oxford, 1994)
↑  Bergström 2007, p 118: Sources Luftwaffe strength returns from the Archives in Freiburg.
↑  Krivosheev, G.F, 1997, p.96.
↑  เกี่ยวกับการรุกรานสหภาพโซเวียตของเยอรมนี
↑  การปฏิบัติต่อเชลยสงครามโซเวียต: การอดอาหาร โรคระบาดและการสังหาร (มิถุนายน 1941–มกราคม 1942)
↑  Bergström, p117
↑  Krivosheyev, G. 1993
↑  Rich 1973, pp. 204–221. sfn error: no target: CITEREFRich1973 (help)
↑  Snyder 2010, p. 416. sfn error: no target: CITEREFSnyder2010 (help)
↑  Chapoutot 2018, p. 272. sfn error: no target: CITEREFChapoutot2018 (help)
↑  Snyder 2010, pp. 175–186. sfn error: no target: CITEREFSnyder2010 (help)
↑  Hilberg 1992, pp. 58–61, 199–202. sfn error: no target: CITEREFHilberg1992 (help)
↑  United States Holocaust Memorial Museum 1996, pp. 50–51. sfn error: no target: CITEREFUnited_States_Holocaust_Memorial_Museum1996 (help)
↑  Rees 2010. sfn error: no target: CITEREFRees2010 (help)
แหล่งข้อมูลอื่น

Operation Barbarossa เก็บถาวร 2010-01-22 ที่ National and University Library of Iceland รายงานและรูปภาพดั้งเดิมจาก เดอะ ไทมส์
ความเชื่อมโยงกันระหว่างการทัพในคาบสมุทรบอลข่านกับการรุกรานสหภาพโซเวียต และ เส้นเวลา บนเว็บไซต์ของกองทัพบกสหรัฐอเมริกา
แผนที่มัลติมีเดีย— มีเนื้อหาครอบคลุมการรุกรานสหภาพโซเวียต รวมไปถึงปฏิบัติการบาร์บาร็อสซา
ปฏิบัติการบาร์บาร็อสซา เก็บถาวร 2011-04-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน— การวิเคราะห์ปฏิบัติการบาร์บาร็อสซา โดยนักประพันธ์ เบวิน อเล็กซานเดอร์
Central Intelligence Agency, Office of Current Intelligence. The Soviet History of World War II เก็บถาวร 2009-07-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 28 October 1959.
↑  See for instance the involvement of Latvian and Ukrainian forces in killing Jews cited by historian, Raul Hilberg.
ภูมิรัฐศาสตร์ยุโรปในปี ค.ศ. 1941 ทันทีที่เริ่มปฏิบัติการปฏิบัติการบาร์บาร็อสซา พื้นที่สีเทาคือนาซีเยอรมนี, แนวร่วม, และประเทศที่อยู่ภายใต้การควบคุม
อาวุธยุทโธปกรณ์ของฝ่ายโซเวียตถูกยึดโดยทหารเยอรมัน
ทหารเยอรมันทำลายรถถังโซเวียต
วี (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2510)

| วี |
| --- | --- |

กำกับ: คอนสตันติน เยร์ชอฟ เกออร์กี โครปาชอฟ
เขียนบท: อะเลคซันดร์ ปตุชโค คอนสตันติน เยร์ชอฟ เกออร์กี โครปาชอฟ
สร้างจาก: วี โดย นีโคไล โกโกล
นักแสดงนำ: เลโอนิต คูรัฟลอฟ นาตาเลีย วาร์เลย์ อะเลคเซย์ กลาซืยรีน วาดีม ซาฮาร์เชนโค นีโคไล คูตูซอฟ
กำกับภาพ: วิคตอร์ ปีชัลนีคอฟ ฟิโอดอร์ โปรโวนอฟ
ดนตรีประกอบ: คาเรน คาชาตูเรียน
บริษัทผู้สร้าง: Tvorcheskoe Obedihehie "LUCH"  
ผู้จัดจำหน่าย: มอสฟิล์ม
วันฉาย: 1967
ความยาว: 78 นาที
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย
วี (รัสเซีย: Вий) เป็นภาพยนตร์เรื่องยาวแนวสยองขวัญจากสหภาพโซเวียตในปี 1966 กำกับโดย คอนสตันติน เยร์ชอฟ และ เกออร์กี โครปาชอฟ ผลิตโดยสตูดิโอภาพยนตร์มอสฟิล์ม บทภาพยนตร์ได้โครงเรื่องจากเรื่องเล่าชื่อเดียวกันของนีโคไล โกโกล
วี ถือเป็นภาพยนตร์แนวสยองขวัญเรื่องแรกของสหภาพโซเวียต นอกจากนี้ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังได้รับการเผยแพร่ในสหภาพโซเวียตอย่างเป็นทางการ
นักแสดง

เลโอนิต คูรัฟลอฟ รับบท โฮมา บรุต์
นาตาเลีย วาร์เลย์ รับบท ปันโนชกา
อะเลคเซย์ กลาซืยรีน รับบท ทหารยศโซตนิค (Sotnik)
วาดีม ซาฮาร์เชนโค รับบท Khalyava
นีโคไล คูตูซอฟ รับบท พ่อมด
แหล่งข้อมูลอื่น

Viy ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Viy ที่ออลมูวี
นิทานพื้นบ้านอังกฤษ

หน้าชื่อเรื่อง
หน้าจากหนังสือ
หน้าปกหนังสือ
"ฟี-ไฟ-โฟ-ฟัม, ฉันได้กลิ่นเลือดของคนอังกฤษ", ภาพประกอบในหนังสือ
"Galligantua ยักษ์และนักมายากลเฒ่าผู้ชั่วร้ายเปลี่ยนลูกสาวของดยุคให้กลายเป็นสีขาว  กวาง" ภาพประกอบในหนังสือ
นิทานพื้นบ้านอังกฤษ (English Fairy Tales) เป็นหนังสือที่รวบรวม เทพนิยาย 41 เรื่อง เรียบเรียงใหม่โดย ฟลอร่า แอนนี่ สตีล (Flora Annie Steel) และตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1918 โดย สำนักพิมพ์แมคมิลแลน (Macmillan and Co., Limited) ลอนดอน (London) ภาพประกอบโดย อาเธอร์ แร็กแฮม (Arthur Rackham) นิทานภายในเล่มประกอบไปด้วยเรื่องราวของ สิ่งมีชีวิตในตำนาน บุคคลวีรบุรุษ และ ศีลธรรม หนังสือเล่มนี้สำรวจประเด็นต่าง ๆ รวมถึงการต่อสู้ระหว่าง ความดีและความชั่ว และความสำคัญของ ความกล้าหาญ และ เชาวน์ปัญญา หนังสือเล่มนี้ช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจโลกของ นิทานพื้นบ้านอังกฤษ มากขึ้น โดยนำเสนอเรื่องเล่าพื้นบ้านของอังกฤษที่ครอบคลุม ทำให้ผู้อ่านในยุคนั้นและยุคต่อมาสามารถเข้าถึงเรื่องราวเหล่านี้ได้มากขึ้น เดิมที นิทานที่อยู่ในหนังสือเล่มนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1890 และ 1894 โดย โจเซฟ เจคอบส์ (Joseph Jacobs)
บริบท

สตีลเป็นนักเขียนชาวอังกฤษ ที่มีชื่อเสียงจากผลงานวรรณกรรมของเธอ โดยเฉพาะในด้านประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของ อินเดีย หนึ่งในผลงานก่อนหน้านี้ของเธอคือ Tales of the Punjab (1894) ซึ่งเป็นชุดนิทานพื้นบ้านจาก ปัญจาบ ของอินเดีย เธอรวบรวมและเรียบเรียงเรื่องราวเหล่านี้ใหม่ เพื่อให้ผู้อ่านได้เห็นมรดกทางวัฒนธรรมอันรุ่มรวยของ อนุทวีปอินเดีย ในคำนำของ Tales of the Punjab เธออธิบายถึงเจตนาในการเขียน เธอตั้งใจที่จะดึงดูดจินตนาการของเด็ก ๆ ในขณะเดียวกันก็เป็นแหล่งข้อมูลที่มีค่าสำหรับผู้ใหญ่ที่ศึกษาด้านคติชนวิทยา ความสนใจในการรวบรวมและอนุรักษ์นิทานพื้นบ้านนี้ เชื่อกันว่านำไปสู่การตีพิมพ์ นิทานพื้นบ้านอังกฤษ ของเธอ
เนื้อหาส่วนใหญ่ของ นิทานพื้นบ้านอังกฤษ (English Fairy Tales) ของสตีล นำมาจากชุดสะสมของโจเซฟ เจคอบส์ (Joseph Jacobs) โดยเฉพาะ English Fairy Tales (1890) และ More English Fairy Tales (1894) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นิทาน 37 เรื่องที่ปรากฏในหนังสือของสตีล ปรากฏในชุดสะสมของเจคอบส์ด้วย เจคอบส์รวบรวมนิทานเหล่านี้จากทั้งแหล่งข้อมูลที่เป็นลายลักษณ์อักษรและประเพณีการเล่าปากต่อปาก ใน More English Fairy Tales เจคอบส์อธิบายว่านิทานบางเรื่องในชุดสะสมเป็นเรื่องเล่าที่ไร้สาระแต่สร้างขึ้นอย่างเชี่ยวชาญ โดยตั้งใจนำมารวมกันเพื่อสร้างความสนุกสนานให้กับเด็ก ๆ เขาอธิบายเพิ่มเติมโดยสังเกตว่าอารมณ์ขันเป็นลักษณะเฉพาะของประเพณีพื้นบ้านของอังกฤษ
ประเพณีนิทานพื้นบ้านอังกฤษ พัฒนามาตลอดหลายศตวรรษ ส่วนใหญ่ผ่านการเล่าเรื่อง และต่อมาสะท้อนให้เห็นใน กวีนิพนธ์ (Poetry) และ ละครเวที (Play (theatre)) เรื่องเล่าเหล่านี้เป็นวิธีการถ่ายทอดความรู้และข้อมูลจากรุ่นสู่รุ่น โดยปกติแล้ว เทพนิยายจะไม่ได้อ้างอิงถึงสถานที่ บุคคล และเหตุการณ์จริง ๆ มากนัก และมักขึ้นต้นด้วยวลีอมตะที่ว่า "กาลครั้งหนึ่ง" (once upon a time) การสืบหาต้นกำเนิดของเทพนิยายเป็นเรื่องยาก เนื่องจากมีเพียงรูปแบบวรรณกรรมเท่านั้นที่คงอยู่ นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยเดอรัม และ ลิสบอน (Lisbon) แนะนำว่านิทานบางเรื่องอาจมีอายุย้อนหลังไปหลายพันปี ซึ่งอาจย้อนไปถึง ยุคสัมฤทธิ์
หนังสือเล่มนี้ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1918 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เป็นไปได้ว่าสตีลตั้งใจให้หนังสือเล่มนี้เป็นแหล่งปลอบใจและเบี่ยงเบนความสนใจของผู้อ่าน เทพนิยายถูกนำมาใช้เป็นรูปแบบหนึ่งของ การหลีกหนีจากความเป็นจริง (escapism) มาโดยตลอด ทำให้ผู้อ่านสามารถดื่มด่ำไปกับโลกแห่งจินตนาการและหลีกหนีจากความเป็นจริงได้ชั่วคราว ความรู้สึกของการหลีกหนีจากความเป็นจริงนี้ทวีความรุนแรงมากขึ้นจากภาพประกอบโดยอาเธอร์ แร็กแฮม (Arthur Rackham) ซึ่งเป็นนักวาดภาพประกอบหนังสือชาวอังกฤษและเป็นบุคคลสำคัญในยุคทองของภาพประกอบหนังสือของอังกฤษ ยุคนี้กินเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1890 ถึงจุดเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และการเกิดขึ้นของยุคนี้ได้รับแรงหนุนส่วนหนึ่งจากความนิยมอย่างแพร่หลายของหนังสือภาพประกอบที่เป็นของขวัญคริสต์มาส แร็กแฮมมีส่วนอย่างมากในช่วงเวลานี้โดยการจัดหาภาพประกอบสำหรับหนังสือคริสต์มาสมากมาย
เนื้อหา

ชุดสะสมประกอบด้วยนิทานพื้นบ้านและตำนานดั้งเดิมที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนในประเทศอังกฤษ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มีเทพนิยายฉบับอังกฤษ จึงแตกต่างจากฉบับอื่น ๆ การรวมนิทานอังกฤษโดยเจตนาในบริบทของการตีพิมพ์หนังสือในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง บ่งบอกถึงแก่นเรื่องของชาตินิยม แก่นเรื่องนี้เห็นได้ชัดจากนิทานเรื่องแรกสุด St. George of Merrie England ซึ่งติดตามการผจญภัยของอัศวิน ชาวอังกฤษที่ออกเดินทางเพื่อปฏิบัติภารกิจอันกล้าหาญเพื่อช่วยเจ้าหญิง จาก มังกร ในฐานะหนึ่งในหกวีรบุรุษแห่งคริสต์ศาสนจักร หกวีรบุรุษประกอบด้วยอัศวินจากฝรั่งเศส (France) สเปน อิตาลี และ เวลส์ ซึ่งเป็นตัวแทนของบางประเทศที่รวมพลังกันเป็น ฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เพื่อต่อสู้กับ เยอรมนี
บทต่อ ๆ ไปนำเสนอนิทานที่รู้จักกันทั่วไปซึ่งได้รับการเล่าขานในรูปแบบต่าง ๆ ในงานวรรณกรรมมากมาย เช่น แจ๊คและต้นถั่ว (แจ๊คผู้ฆ่ายักษ์) ลูกหมูสามตัว และ หนูน้อยหมวกแดง ตลอดทั้งเล่ม นิทานครอบคลุมธีมและตัวละครที่หลากหลาย รวมถึงกษัตริย์ ราชินี แม่มด สัตว์พูดได้ และ วัตถุวิเศษ หนังสือเล่มนี้ประกอบด้วยภาพประกอบทั้งหมด 58 ภาพ แบ่งเป็นภาพสี 16 ภาพ และภาพขาวดำ 42 ภาพ โดยอาเธอร์ แร็กแฮม (Arthur Rackham) ซึ่งช่วยเสริมเรื่องเล่าโดยทำให้โลกแห่งเวทมนตร์ของนิทานมีชีวิตชีวา
การแปล

นิทานพื้นบ้านอังกฤษ ได้รับการแปลเป็น ภาษาเยอรมัน ภาษาญี่ปุ่น ภาษาสเปน ภาษาจีน ภาษาอิตาลี และ ภาษาฝรั่งเศส จากบทวิจารณ์โดย เดอะ บุ๊คแมน (ลอนดอน) (The Bookman (London)) "คงเป็นเรื่องยากที่จะหาหนังสือที่น่าหลงใหลและผลิตขึ้นอย่างมีศิลปะมากกว่าชุดสะสมนิทานพื้นบ้านอังกฤษที่เรียบเรียงใหม่โดยคุณนายฟลอร่า แอนนี่ สตีล (Flora Annie Steel) [...] เป็นงานเลี้ยงที่หรูหราและเป็นของขวัญที่จะเป็นที่ชื่นชอบของเด็ก ๆ ที่รักศิลปะและมีจินตนาการทุกคน" นิทานพื้นบ้านอังกฤษ (English Fairy Tales) ได้รับการตีพิมพ์ในหลายฉบับ รวมถึงฉบับลิมิเต็ดอิดิชั่นสุดหรูที่ลงนามโดยอาเธอร์ แร็กแฮม (Arthur Rackham) การรวมภาพประกอบของเขาเป็นสิ่งสำคัญต่อความสำเร็จของหนังสือและยกระดับการตอบรับ ในบทวิจารณ์โดย นิวยอร์คทริบูน (New-York Tribune) วิลลิส เฟลทเชอร์ จอห์นสัน (Willis Fletcher Johnson) เขียนว่า "เราไม่เคยหวังที่จะได้เห็นภาพที่สมบูรณ์แบบของฉากต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์วัยเด็กมากไปกว่าภาพเหล่านี้ของคุณแร็กแฮม" กว่าศตวรรษหลังจากการตีพิมพ์ ฉบับคริสต์มาสยังคงเป็นที่ต้องการของนักสะสม
ความต้องการหนังสือเทพนิยายที่เพิ่มสูงขึ้นได้รับแรงหนุนจากการเกิดขึ้นของสำนักพิมพ์ใหม่ ๆ จำนวนมากในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 จากนั้นการเริ่มต้นของ สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทำให้เกิด ภาวะเงินเฟ้อ ซึ่งนำไปสู่การปันส่วนทรัพยากรและการขาดแคลนกระดาษ ส่งผลให้การผลิตหนังสือลดลง ผลพวงจากสงคราม ต่อมาควบคู่ไปกับ ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก ทำให้ความต้องการทั้งเทพนิยายและหนังสือโดยทั่วไปลดลง ไม่กี่ปีต่อมา เทพนิยายก็ได้รับความนิยมอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ในปี ค.ศ. 1937 วอลต์ ดิสนีย์ ตระหนักถึงความปรารถนาของสาธารณชนที่จะหลีกหนีจากความวุ่นวายของโลกที่ถูกสงครามและเศรษฐกิจตกต่ำ จึงได้เปิดตัวภาพยนตร์เทพนิยายยุคใหม่ ต่อมา ในช่วงหลัง สงครามโลกครั้งที่สอง เทพนิยายมีให้บริการในรูปแบบ หนังสือปกอ่อน ผู้ปกครองลงทุนในเรื่องราวเหล่านี้เพื่อสร้างความสนุกสนานให้กับลูก ๆ และสอนบทเรียนอันล้ำค่าเกี่ยวกับความหวัง ความเมตตา และความดีงามเหนือความชั่วร้าย เทพนิยายได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในบทบาทคู่ขนานทั้งในฐานะเครื่องมือทางการศึกษาและแหล่งความบันเทิง นับตั้งแต่การตีพิมพ์ นิทานพื้นบ้านอังกฤษ (English Fairy Tales) โดยสตีลในปี ค.ศ. 1918 หัวข้อของเทพนิยายได้พัฒนาและปรับให้เข้ากับบริบททางวัฒนธรรมและวรรณกรรมที่เปลี่ยนแปลงไป เมื่อเวลาผ่านไป ความหลงใหลในเทพนิยายและคติชนยังคงอยู่ และคนรุ่นหลังยังคงเห็นคุณค่าในเรื่องเล่าแบบดั้งเดิมเหล่านี้ มุมมองเกี่ยวกับคติชน บทบาททางเพศ และการเป็นตัวแทนทางวัฒนธรรมได้เปลี่ยนไป นำไปสู่การเล่าขานและดัดแปลงเรื่องราวใหม่ ๆ มากมาย
โดยรวมแล้ว สตีลตีพิมพ์หนังสือประมาณ 30 เล่ม ซึ่งบางเล่มได้รับการแปลเป็นภาษาอื่น ๆ ในช่วงหลายปีหลังจากการตีพิมพ์ นิทานพื้นบ้านอังกฤษ เธอได้ตีพิมพ์ชุดรวมเรื่องเล่า บันเทิงคดี รวมถึงอัตชีวประวัติของเธอ ตัวอย่างผลงานเหล่านี้ ได้แก่ A Tale of Indian Heroes (1923) The Law of the Threshold (1924) The Curse of Eve (1929) และ The Garden of Fidelity: Being the Autobiography of Flora Annie Steel 1847-1929 แร็กแฮมวาดภาพประกอบให้กับหนังสือเทพนิยายเล่มอื่น ๆ รวมถึง The Allies' Fairy Book (1916) ซินเดอเรลล่า (Cinderella, 1919) นิทานเจ้าหญิงนิทรา (The Sleeping Beauty (novel), (1920) นิทานไอริช (Irish Fairy Tales, 1920) และหนังสือนิทานของเขาเอง The Arthur Rackham Fairy Book (1933) นอกจากนี้เขายังวาดภาพประกอบให้กับ อุปรากร โดย ริชชาร์ท วากเนอร์  และบทละครโดย วิลเลียม เชกสเปียร์ ในปี ค.ศ. 1936 มีการจัดแสดงผลงานของแร็กแฮมทั่วโลก
สถาปัตยกรรมสตาลิน

อาคารกลาง มหาวิทยาลัยรัฐมอสโก
สถาปัตยกรรมสตาลิน  หรือที่รู้จักในรัฐอดีตบล็อกตะวันออกว่า ศิลปะสตาลิน (รัสเซีย: Сталинский, อักษรโรมัน: Stalinskiy) หรือ ลัทธิคลาสสิกแบบสังคมนิยม (Socialist Classicism) เป็นสถาปัตยกรรมของสหภาพโซเวียตภายใต้โจเซฟ สตาลิน ตั้งแต่ปี 1933 ถึง 1955 สถาปัตยกรรมแบบสตรลินเกี่ยวข้องมากกับรูปแบบศิลปะแบบสัจนิยมสังคมนิยม
โครงสร้างส่วนใหญ่สร้างขึ้นโดยใช้ผนังสตักโคเปียก และใช้อิฐก่ออย่างง่าย อาคารขนาดกลางและใหญ่มักใช้คอนกรีต เช่น พี่น้องสาวทั้งเจ็ดแห่งมอสโก การตกแต่งภายนอกด้วยกระเบื้องเคลือบเริ่มมีในตอนต้นของทศวรรษ 1950s, แต่ไม่พบมากนอกมอสโก
แหล่งข้อมูลอื่น

Architecture of The Stalin Era, by Alexei Tarkhanov (Collaborator), Sergei Kavtaradze (Collaborator), Mikhail Anikst (Designer), 1992, ISBN 978-0-8478-1473-2
Architecture in the Age of Stalin: Culture Two, by Vladimir Paperny (Author), John Hill (Translator), Roann Barris (Translator), 2002, ISBN 978-0-521-45119-2
The Edifice Complex: How the Rich and Powerful Shape the World, by Deyan Sudjic, 2004, ISBN 978-1-59420-068-7
สนามกีฬาโอลิมปิกฟิชต์

| --- | --- |


ที่ตั้ง: โซชี, รัสเซีย
เจ้าของ: รัฐบาลรัสเซีย
ความจุ: 47,659
พื้นผิว: หญ้า
เปิดใช้สนาม: 2013
การใช้งาน
โอลิมปิกฤดูหนาว 2014 พาราลิมปิกฤดูหนาว 2014 ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2017 ฟุตบอลโลก 2018
สนามกีฬาโอลิมปิกฟิชต์ (รัสเซีย: Олимпийский стадион «Фишт») ตั้งอยู่ที่เมืองโซชี ประเทศรัสเซีย เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 2012 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2013 ซึ่งเป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่อันดับที่ 2 ของรัสเซีย รองจากสนามกีฬาลุจนีกี
ในปี ค.ศ. 2014 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ที่รัสเซียเป็นเจ้าภาพ
พิธีเปิดกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2014
สคาซานีเอโอเซมเลซีบีร์สกอย

| สคาซานีเอโอเซมเลซีบีร์สกอย |
| --- | --- |

กำกับ: Ivan Pyryev
เขียนบท: Ivan Pyryev (story) Evgeniy Pomeshchikov Nikolai Rozhkov
นักแสดงนำ: Vladimir Druzhnikov Marina Ladynina Vladimir Zeldin Vera Vasilyeva Boris Andreyev
กำกับภาพ: Valentin Pavlov
ตัดต่อ: Anna Kulganek
ดนตรีประกอบ: Nikolai Kryukov
บริษัทผู้สร้าง: มอสฟิล์ม 
วันฉาย: 1948
ความยาว: 114 นาที
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย
สคาซานีเอโอเซมเลซีบีร์สกอย (รัสเซีย: Сказание о земле Сибирской) เป็นภาพยนตร์แนวดนตรีของสหภาพโซเวียต เป็นภาพยนตร์ฟิล์มสีเรื่องที่สองของสหภาพโซเวียต (หลังจาก The Stone Flower) ภาพยนตร์กำกับโดย Ivan Pyryev ภาพยนตร์ผลิดที่ ไซบีเรีย หลัง สงครามโลกครั้งที่สอง
หลังจากที่ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จ ก็ได้มีการสร้างภาพยนตร์ดนตรีฟีล์มสีเรื่องที่สองเรื่อง, คูบันสกีเอคาซากี โดยใช้นักแสดงและผู้กำกับคนเดียวกัน
นักแสดง

Vladimir Druzhnikov รับบท Andrey
Marina Ladynina รับบท Natasha
Vladimir Zeldin  รับบท Boris
Vera Vasilyeva รับบท Nastya
Boris Andreyev รับบท Yakov Burmak
แหล่งข้อมูลอื่น

สคาซานีเอโอเซมเลซีบีร์สกอย ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
วอยนาอีมีร์

| วอยนาอีมีร์ |
| --- | --- |

กำกับ: เซียร์เกย์ บอนดาร์ชุค
บทภาพยนตร์:   เซียร์เกย์ บอนดาร์ชุค  Vasili Solovyov 
สร้างจาก: สงครามและสันติภาพ โดย เลโอ ตอลสตอย
อำนวยการสร้าง:   Viktor Tsirgiladze  Nikolai Ivanov  G. Meerovich  V. Krivonoschenko 
นักแสดงนำ:   Ludmila Savelyeva  เซียร์เกย์ บอนดาร์ชุค  วยาเชสลาฟ ทิคโฮนอฟ 
กำกับภาพ:   Anatoli Petritsky  Alexander Shelenkov  Yu-Lan Chen 
ตัดต่อ: Tatiana Likhacheva
ดนตรีประกอบ: วยาเชสลาฟ ออฟชินนิคอฟ
บริษัทผู้สร้าง: มอสฟิล์ม 
ผู้จัดจำหน่าย: Continental Distributing  (US)
วันฉาย:   14 มีนาคม ค.ศ. 1966 (1966-03-14) (ภาคที่ I)  20 กรกฎาคม ค.ศ. 1966 (1966-07-20) (ภาคที่ II)  21 กรกฎาคม ค.ศ. 1967 (1967-07-21) (ภาคที่ III)  4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1967 (1967-11-04) (ภาคที่ IV) 
ความยาว:   ภาคที่ I:  147 นาที  ภาคที่ II:  100 นาที  ภาคที่ III:  84 นาที  ภาคที่ IV:  100 นาที  รวม:  431 นาที 
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา:   รัสเซีย  ฝรั่งเศส  เยอรมัน 
ทุนสร้าง:   8,291,712 รูเบิลโซเวียต  (9.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) 
ทำเงิน: 58,000,000 รูเบิลโซเวียต (สหภาพโซเวียต)
วอยนาอีมีร์ (รัสเซีย: Война и мир) เป็นภาพยนตร์แนวชีวิตและสงครามจากสหภาพโซเวียต เขียนบทและกำกับโดย เซียร์เกย์ บอนดาร์ชุค ภาพยนตร์สร้างจากนวนิยายในปี 1869 เรื่อง สงครามและสันติภาพ ของ เลโอ ตอลสตอย ภาพยนตร์เข้าฉายในปี 1966 และ 1967
ภาพยนตร์ถ่ายทำที่ Mosfilm studios ในช่วงปี 1961 และ 1967 โดยได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลโซเวียต ด้วยได้ทุนสร้างเป็นจำนวน 8,291,712 รูเบิลโซเวียต – ตีค่าเป็นดอลลาร์สหรัฐเป็นจำนวน 9,213,013 ดอลลาร์สหรัฐ ในปี 1967 หรือประมาณ 67 ล้านดอลลาร์ ตามค่าสกุลดอลลาร์และรูเบิล ในปี 2011 วอยนาอีมีร์ ได้รับรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโก, รางวัลลูกโลกทองคำ สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม และรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม
แหล่งข้อมูลอื่น

วอยนาอีมีร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
War and Peace ที่รอตเทนโทเมโทส์
Watch War and Peace เก็บถาวร 2013-12-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน online at official Mosfilm site (with English subtitles)
War and Peace on kino-teatr.ru.
พระเจ้ากลาโศก

| พระเจ้ากลาโศก |
| --- | --- |
ครองราชย์: ป. 395 –  367 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: พระเจ้าศิศุนาค
ถัดไป: พระเจ้านันทิวาธัน (ครองบัลลังก์แคว้นมคธ)
พระราชบุตร: ภัทรเสนา การันตวารนะ มังกุระ สารวันจาหะ จาลิกะ อุพากะ สัญชัย เการยะ นันทิวาธัน ปัญชมากะ
ราชวงศ์: ราชวงศ์ศิศุนาค
พระราชบิดา: พระเจ้าศิศุนาค
พระเจ้ากลาโศก หรือ พระเจ้ากากวรนะ เป็นพระราชโอรส และผู้ครองราชย์ต่อจากพระเจ้าศิศุนาค ผู้เป็นพระราชบิดา
พระองค์แบ่งอาณาจักรให้แก่พระราชโอรส 10 พระองค์ และให้พระเจ้านันทิวาธัน พระราชโอรสพระองค์ที่ 9 ขึ้นครองราชย์สืบต่อในฐานะกษัตริย์แห่งแคว้นมคธ.
รัชสมัย

พระเจ้าศิศุนาคเปลี่ยนผ่านเมืองหลวงแคว้นมคธไปยังเวสาลี พระเจ้ากลาโศกขึ้นครองราชย์ถัดจากพระราชบิดา แล้วจึงย้ายเมืองหลวงไปยังปาฏลีบุตร
รายงานตามวรรณกรรมศาสนาพุทธ พระเจ้ากลาโศกเป็นผู้อุปถัมภ์การสังคายนาครั้งที่สองจัดขึ้นเมื่อ 100 ปีหลังพระพุทธเจ้าปรินิพพานที่เวสาลี  แต่แม้ว่าพระเจ้ากลาโศกจำทำได้ดีแค่ไหน ความแตกต่างระหว่างชาวพุทธยังคงมีอยู่ต่อ พระองค์ทรงแบ่งอาณาจักรให้แก่พระราชโอรสทั้ง 10 พระองค์ไปครองราชย์
สนามกีฬากลาง (เยคาเตรินบุร์ก)

| --- | --- |
สนามฟุตบอลยูฟ่า 
th
ชื่อเต็ม: สนามกีฬากลาง
ที่ตั้ง: Ulitsa Repina 5 เยคาเตรินบุร์ก รัสเซีย
พิกัด: 56°49′57″N 60°34′25″E﻿ / ﻿56.83250°N 60.57361°E﻿ / 56.83250; 60.57361
ผู้ดำเนินการ: สโมสรฟุตบอลอูรัลเยคาเตรินบุร์ก
ความจุ: 35,061 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 105 × 68 เมตร (344 × 223 ฟุต)
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: ค.ศ. 1957
ปรับปรุง: ค.ศ. 2006–2011 ค.ศ. 2014–2017
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลอูรัลเยคาเตรินบุร์ก (1957–ปัจจุบัน)
เยคาเตรินบุร์กอะเรนา (รัสเซีย: Екатеринбу́рг Аре́на) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สนามกีฬากลาง (Центра́льный стадио́н) เป็นสนามฟุตบอลที่ตั้งอยู่ที่เยคาเตรินบุร์กในประเทศรัสเซีย สนามแห่งนี้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลอูรัลเยคาเตรินบุร์กในรัสเซียนพรีเมียร์ลีก ความจุของสนามแห่งนี้มากกว่า 35,000 ที่นั่ง แต่อาจลดเหลือเพียง 25,000 ที่นั่งหลังจากจัดการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2023 สนามแห่งนี้เป็นหนึ่งใน 12 สนามที่ใช้จัดแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 โดยเป็นสนามแข่งขันที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดในฟุตบอลโลกครั้งนั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สนามกีฬากลาง (เยคาเตรินบุร์ก)
| ด ค กสนามกีฬาฟุตบอลโลก 2018 |
| --- | --- |
 สนามกีฬาคาลีนินกราด (คาลีนินกราด)  สนามกีฬาเครสตอฟสกี (เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก)  สนามกีฬาลุจนีกี (มอสโก)  ออตครืยตีเย-อะเรนา (มอสโก)  คาซันอะเรนา (คาซัน)  สนามกีฬานิจนีนอฟโกรอด (นิจนีนอฟโกรอด)  ซามาราอะเรนา (ซามารา)  วอลโกกราดอะเรนา (วอลโกกราด)  มอร์โดวียาอะเรนา (ซารันสค์)  รอสตอฟอะเรนา (รอสตอฟ-นา-โดนู)  สนามกีฬาโอลิมปิกฟิชต์ (โซชี)  สนามกีฬากลาง (เยคาเตรินบุร์ก)
สถาปัตยกรรมรัสเซียยุคฟื้นฟู

สถาปัตยกรรมโดยคอนสแตนติน ทอน มหาวิหารพระผู้ช่วยให้รอด มอสโก ค.ศ. 1839-60
บ้านอีกุมนอฟ
สถาปัตยกรรมรัสเซียยุคฟื้นฟู (Russian Revival architecture) เป็นรูปแบบที่แสดงให้เห็นถึงการเคลื่อนไหวที่แตกต่างในสถาปัตยกรรมรัสเซีย (มักถูกเรียกว่า รูปแบบรัสเซียแฝง, รูปแบบรัสเซียใหม่, รูปแบบรัสเซีย-ไบแซนไทน์ หรือเรียกว่า รูปแบบไบแซนไทน์) (รัสเซีย: псевдорусский стиль, неорусский стиль, русско-византийский стиль)) สถาปัตยกรรมรูปแบบนี้เกิดขึ้นในช่วงที่สองของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และเป็นสถาปัตยกรรมแบบผสมผสานยุคก่อนสถาปัตยกรรมสมัยซาร์ปีเตอร์ และมีองค์ประกอบของสถาปัตยกรรมไบแซนไทน์
สถาปัตยกรรมรัสเซียยุคฟื้นฟูเกิดขึ้นมาในช่วงกรอบแนวคิดที่มีการให้ความสนใจต่อสถาปัตยกรรมที่เป็นของชาติ ซึ่งพัฒนาขึ้นในยุโรปช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และได้ถูกนำมาตีความและทำให้เข้ากับรูปแบบมรดกทางสถาปัตยกรรมของรัสเซีย บางครั้งรูปแบบสถาปัตนกรรมฟื้นฟูของรัสเซีย มักถูกเรียกอย่างเข้าใจผิดว่า เป็นสถาปัตยกรรมแบบรัสเซีย หรือ สถาปัตยกรรมรัสเซียเก่า แต่โดยส่วนใหญ่เหล่าสถาปนิกในยุคฟื้นฟูไม่ได้ทำซ้ำโดยตรงกับสถาปัตยกรรมตามประเพณีแบบเก่า โดยรูปแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูของรัสเซีย จะเป็นการผสมผสานกันระหว่างรูปแบบอื่นๆที่เป็นสากลเข้าด้วยกัน นับตั้งแต่สถาปัตยกรรมสมัยโรแมนติกในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 19 จนถึงรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่
ภาพ

โอดินท์โซโว
โบสถ์เซนต์บาซิลแห่งเซซาเรีย
มหาวิหารพระผู้ช่วยให้รอดแห่งบอร์กี
โรงละครมายาคอฟสกี
พลับพลาแห่งจตุรัสทรีอุมฟาลนายา
กระโจมรัสเซียในนิทรรศการยูนิเวอร์แซล (1878)
กระโจมรัสเซียในมหกรรมนานาชาติ (1893)
กระโจมรัสเซียในนิทรรศการยูนิเวอร์แซล (1900)
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งรัฐ
ห้างสรรพสินค้ากุม
โบสถ์พระแม่รับเกียรติยกขึ้นสวรรค์, เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
อิสมาอิลอฟสกี เครมลิน
ศาลาว่าการมอสโก
พระราชวังเครมลิน
นิคมอับบรัมท์เซโว
โบสถ์อัครทูตมิคาเอล
โบสถ์อีพิฟอานี
มหาวิหารอเล็กซานเดอร์ เนฟสกี, ยัลตา
นิทรรศการนิจนีนอฟโกรอด
พิพิธภัณฑ์ซูโวรอฟ
โบสถ์กางเขนศักดิ์สิทธิ์แห่งดาร์นา
อาคารหลักของธนาคารกลางรัสเซียในนิจนีนอฟโกรอด
โบสถ์อีพิฟอานี (1718), อีร์คุตสค์
บ้าน "Теремок" ในมอสโก
โบสถ์แมรี แม็กดาเลน
อาคารฟิลฮาร์โมนิก, บาร์เนา
โบสถ์อเล็กซานเดอร์ เนฟสกี, เชลยาบินสค์
วัดดีมีทริอุสแห่งเทสซาโลนิกี
สถานีรถไฟมอสโกคาซานสกายา
โบสถ์แห่งการฟื้นคืนพระชนม์ของพระคริสต์
อาคารเพิร์ทซอฟ, ค.ศ. 1906–1910
สถานีรถไฟอิมเพราตอร์สกีพาวีลีออน
สหพันธ์ฟุตบอลสหภาพโซเวียต

| ยูฟ่า |
| --- | --- |
ก่อตั้ง: 27 ธันวาคม 1934
ยุบตัว: 1991
สำนักงานใหญ่: มอสโก, โซเวียตรัสเซีย
สมาชิกฟีฟ่า: 1946–1991
สมาชิกยูฟ่า: 1954 (ตั้งแต่ 1992 โดย สหภาพฟุตบอลรัสเซีย)
สหพันธ์ฟุตบอลสหภาพโซเวียต (รัสเซีย: Федерация футбола СССР) เป็นสมาคมฟุตบอลในสหภาพโซเวียต ดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีก โซเวียตท็อปลีก รวมถึงฟุตบอลทีมชาติสหภาพโซเวียต มีสำนักงานตั้งอยู่ที่กรุงมอสโก ก่อตั้งเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1934 ต่อมาได้ถูกยุบในปี ค.ศ. 1991
| ด ค กสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งชาติของทวีปยุโรป (ยูฟ่า) |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  อังกฤษ  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  กรีซ  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  คาซัคสถาน  คอซอวอ  ลัตเวีย  ลีชเทินชไตน์  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มอลตา  มอลโดวา  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  มาซิโดเนียเหนือ  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  ไอร์แลนด์  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  สกอตแลนด์  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน  เวลส์ 
อดีต:  เยอรมนีตะวันออก  ซาร์แลนด์  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต  ยูโกสลาเวีย