stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดบางเตยกลาง

| วัดบางเตยกลาง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดบางเตยกลาง, เพี้ยฮะปร้าง, วัดเปิ้ง, วัดลิ้มกลีบอัมไพรมหัยสวรรค์
ที่ตั้ง: ตำบลบางเตย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อเพชร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบางเตยกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเตย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
วัดบางเตยกลางสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2330 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ต่อมาชาวมอญอพยพหนีสงครามมาอยู่ปะปนกับคนไทย วัดนี้จึงมีสภาพเป็นวัดมอญแปลง มอญเรียกว่า เพี้ยฮะปร้าง แต่ภายหลังเรียกผิดเพี้ยนไปเป็น วัดเปิ้ง ต่อมาพระยามหัยสวรรค์กลับจากการรบกับเงี้ยว เป็นผู้บูรณปฏิสังขรณ์ให้ดีขึ้นกว่าเดิมจึงเปลี่ยนเป็นชื่อวัดเป็น วัดลิ้มกลีบอัมไพรมหัยสวรรค์ (ลิ้มกลีบเป็นภรรยาพระยาอำภัยมหัยสวรรค์) แต่ต่อมาพระครูธีรานุวัตรเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดบางเตยกลาง" จนถึงปัจจุบันนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2527
สิ่งสำคัญในวัด ได้แก่ อุโบสถมีลักษณะทรงไทยโบราณ และมีพระพุทธรูปเก่าแก่ปางสมาธิเพชรจึงมีชื่อเรียกว่า หลวงพ่อเพชร พระยืนปางห้ามสมุทร ปางห้ามญาติของเก่าแก่ รูปปั้นหลวงพ่อพระครูธีรานุวัตร (หลวงปู่หอม) และโอ่งดินเผาสมัยของชุมชนไทยเชื้อสายมอญ
พระเกจิอาจารย์ชื่อดังของวัด คือ พระครูธีรานุวัตร หรือ หลวงพ่อหอม รามธัมโม หนึ่งในพระปฏิบัติดีรูปหนึ่งในจังหวัดปทุมธานี ท่านได้เริ่มบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะที่ชำรุดทรุดโทรมมากในขณะนั้น โดยสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ หอระฆัง และสร้างอุโบสถหลังใหม่หมด ยังนิยมสร้างพระเครื่องมาก มีทั้งพระสมเด็จ ตะกรุด เหรียญและพระพิมพ์ต่าง ๆ มากมาย วัตถุมงคลได้รับความนิยมอย่างมาก โดยปฏิบัติอยู่ในศีลเคร่งครัดมาก จนชาวบ้านนับถือมาก
มานาโด

| มานาโด |
| --- | --- |
นคร
นครมานาโด Kota Manado
จากบน ซ้ายไปขวา:  ภาพพาโนรามาของมานาโดกับสะพานซูการ์โนตอนอาทิตย์ตกดิน ตึกระฟ้าริมน้ำ จัตุรัสเมืองมานาโด และหาด Kalasey
   ตราอาร์ม
สมญา: Kota 1001 Gereja (นคร 1001 โบสถ์)
คำขวัญ: Si Tou Timou Tumou Tou (มนุษย์มีชีวิตอยู่เพื่อช่วยให้ผู้อื่นมีชีวิต) (มีนาฮาซัน)
ที่ตั้งในจังหวัดซูลาเวซีเหนือ
OpenStreetMap
มานาโดที่ตั้งในเกาะซูลาเวซี และประเทศอินโดนีเซียแสดงแผนที่เกาะซูลาเวซีมานาโดมานาโด (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 1°29′35″N 124°50′28.54″E﻿ / ﻿1.49306°N 124.8412611°E﻿ / 1.49306; 124.8412611
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด: ซูลาเวซีเหนือ
ก่อตั้ง: 14 กรกฎาคม 1623; 401 ปีก่อน (1623-07-14)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Andrei Angouw
 • รองนายกเทศมนตรี: Richard Sualang
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 162.53 ตร.กม. (62.75 ตร.ไมล์)
ความสูง: 5 เมตร (16 ฟุต)
ประชากร (สำมะโน ค.ศ. 2020)
 • ทั้งหมด: 451,916 คน
 • ความหนาแน่น: 2,800 คน/ตร.กม. (7,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (ICST)
รหัสพื้นที่: +62 431
ป้ายทะเบียน: DB
เว็บไซต์: ManadoKota.go.id
มานาโด (อินโดนีเซีย: Manado; Tombulu: Wenang) เป็นเมืองหลักของจังหวัดซูลาเวซีเหนือ โดยเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 บนเกาะซูลาเวซี เป็นรองเพียงมากัซซาร์ ด้วยประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2020 ที่ 451,916 คน บนพื้นที่ 162.53 ตารางกิโลเมตร ส่วนเขตมหานครมานาโดใน ค.ศ. 2018 มีประชากร 1.2 ล้านคน นครนี้อยู่ติดกับอ่าวมานาโด และล้อมรอบไปด้วยพื้นที่ภูเขา
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย (1961-1990)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย (1961-1990)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย (1961-1990)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย (1961-1990)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย (1961-1990)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย (1961-1990)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย (1961-1990)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย (1961-1990)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย (1961-1990)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย (1961-1990)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย (1961-1990)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย (1961-1990)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย (1961-1990)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของมานาโด จังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย (1961-1990)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 29.4 (84.9) | 29.5 (85.1) | 30.0 (86) | 31.4 (88.5) | 31.4 (88.5) | 31.2 (88.2) | 31.3 (88.3) | 32.0 (89.6) | 32.3 (90.1) | 31.7 (89.1) | 30.9 (87.6) | 30.1 (86.2) | 30.9 (87.6) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 25.4 (77.7) | 25.4 (77.7) | 25.7 (78.3) | 26.4 (79.5) | 26.4 (79.5) | 26.2 (79.2) | 26.1 (79) | 26.6 (79.9) | 26.4 (79.5) | 26.3 (79.3) | 26.3 (79.3) | 25.8 (78.4) | 26.1 (79) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 22.3 (72.1) | 22.2 (72) | 22.3 (72.1) | 22.4 (72.3) | 22.4 (72.3) | 22.3 (72.1) | 21.8 (71.2) | 21.9 (71.4) | 21.2 (70.2) | 21.8 (71.2) | 22.3 (72.1) | 22.5 (72.5) | 22.1 (71.8) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 427 (16.81) | 361 (14.21) | 338 (13.31) | 266 (10.47) | 268 (10.55) | 277 (10.91) | 170 (6.69) | 121 (4.76) | 149 (5.87) | 256 (10.08) | 290 (11.42) | 365 (14.37) | 3,288 (129.45) |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 129 | 119 | 155 | 168 | 168 | 144 | 176 | 210 | 179 | 172 | 157 | 152 | 1,929 |
แหล่งที่มา: Deutscher Wetterdienst
การแบ่งเขตการปกครอง

มานาโดมีการแบ่งเขตการปกครองออกเป็นอำเภอ (kecamatan) ตารางข้างล่างแสดงพื้นที่และจำนวนประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2010 และสำมะโน ค.ศ. 2020 อำเภอใหม่ที่มีชื่อว่า บูนาเก็นเกอปูเลาวัน และปาอัลดูวาได้รับการจัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2012 ตารางนี้รวมที่ตั้งของศูนย์กลางเขตบริหารด้วย
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อำเภอ) | พื้นที่ ในตารางกิโลเมตร | ประชากร ตามสำมะโน 2010 | ประชากร ตามสำมะโน 2020 | ศูนย์กลาง บริหาร |
| มาลายัง | 17.96 | 54,959 | 61,891 | มาลาลายังซาตู |
| ซารีโอ | 1.99 | 23,198 | 21,740 | ซารีโอ |
| วาเนอา | 8.47 | 56,962 | 59,757 | วาเนอา |
| เวอนัง | 3.47 | 32,796 | 32,601 | ตีกาลากูมารากา |
| ตีกาลา | 6.69 | 69,734 | 30,174 | ตีกาลาบารู |
| ปาอัลดูวา | 9.38 | (a) | 44,015 | ราโนมูอุต |
| มาปาเง็ต | 53.58 | 53,194 | 63,275 | ปานีกีบาวะฮ์ |
| ซิงกิล | 4.87 | 46,721 | 52,732 | ซิงกิล |
| ตูมินติง | 5.26 | 52,089 | 53,759 | บีตุงการังรียา |
| บูนาเก็น | 32.00 | 20,828 | 25,669 | โมลัซ |
| บูนาเก็นเกอปูเลาวัน | 18.88 | (b) | 6,303 | บูนาเก็น |
| รวม | 162.53 | 410,481 | 451,916 |  |
หมายเหตุ: 
(a) ประชากรอำเภอปาอัลดูวาใน ค.ศ. 2010 ถูกรวมเข้าในจำนวนประชากรของอำเภอตีกาลา โดยอำเภอใหม่แยกออกไปใน ค.ศ. 2013 
(b) ประชากรอำเภอบูนาเก็นเกอปูเลาวันใน ค.ศ. 2010 ถูกรวมเข้าในจำนวนประชากรของอำเภอบูนาเก็น โดยอำเภอใหม่แยกออกไปใน ค.ศ. 2013
เมืองพี่น้อง

อาโลร์เซอตาร์, มาเลเซีย
กวนตัน, มาเลเซีย
เซบู, ฟิลิปปินส์
ดาเวา, ฟิลิปปินส์
บริสตอล, สหราชอาณาจักร
ลิเวอร์พูล, สหราชอาณาจักร
แซนแอนโทนีโอ, สหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

"Menado" . New International Encyclopedia. 1905.
คู่มือการท่องเที่ยว มานาโด จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Huge Waves Cause Flooding in Manado, Sulawesi, Indonesia - Jan. 17, 2021
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
โพโลควานี

| โพโลควานี ปีเตอส์เบิร์ก |
| --- | --- |
ย่านใจกลางเมืองโพโลควานี
โพโลควานี
พิกัด: 23°54′00″S 29°27′00″E﻿ / ﻿23.90000°S 29.45000°E﻿ / -23.90000; 29.45000
ประเทศ: แอฟริกาใต้
จังหวัด: ลิมโปโป
อำเภอ: Capricorn
เทศบาล: โพโลควานี
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1886
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Thembi Nkadimeng (ANC)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 106.84 ตร.กม. (41.25 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,310 เมตร (4,300 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 130,028 คน
 • ความหนาแน่น: 1,200 คน/ตร.กม. (3,200 คน/ตร.ไมล์)
กลุ่มชาติพันธุ์ (2011)
 • แอฟริกันผิวดำ: 74.4%
 • ผิวสี: 3.7%
 • อินเดีย/เอเชีย: 3.1%
 • ผิวขาว: 18.2%
 • อื่น ๆ: 0.5%
ภาษา (2011)
 • เซเปดี: 45.9%
 • อาฟรีกานส์: 19.8%
 • อังกฤษ: 10.3%
 • เวนดา: 6.7%
 • อื่น ๆ: 17.3%
เขตเวลา: UTC+2 (เวลามาตรฐานแอฟริกาใต้)
รหัสไปรษณีย์ (ถนน): 0699
รหัสตู้ไปรษณีย์: 0700
รหัสพื้นที่: 015
นก: Northern royal albatross
ดอกไม้: Blue squill
เว็บไซต์: www.polokwane.gov.za
โพโลควานี (อังกฤษ: Polokwane แปลว่า "สถานที่แห่งความปลอดภัย" ในภาษาโซโทเหนือ) หรือชื่อเดิม ปีเตอส์เบิร์ก เป็นเมืองหลวงของจังหวัดลิมโปโปในประเทศแอฟริกาใต้ และเป็นเขตเมืองที่ใหญ่ที่สุดที่อยู่เหนือกว่าจังหวัดเคาเต็ง โดยโพโลควานีเป็นหนึ่งในเมืองที่ใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010
ประชากร

ใน ค.ศ. 1904 ปีเตอส์เบิร์กมีประชากร 3,276 คน โดยในนั้นมีคนผิวขาวถึง 1,620 คน (49.5%) ปีเตอส์เบิร์กถูกกำหนดให้เป็นเมืองของคนผิวขาวในยุคของการถือผิว ดังนั้นจึงมีประชากรผิวขาวเป็นจำนวนมากในช่วงก่อนคริสตทศวรรษ 1990 และหลังจากสิ้นสุดยุคการถือตัว ตัวเมืองก็มียังมีประชากรผิวขาวหลงเหลือมาก อย่างไรก็ตาม ตำบลเพื่อนบ้านมีประชากรผิวดำเป็นส่วนใหญ่
การสำมะโนครัวเมื่อปี 2011 เปิดเผยว่าโพโลควานีมีประชากร 130,028 คนจาก 43,846 ครัวเรือน
| กลุ่มชาติพันธุ์ | ร้อยละ |
| --- | --- |
แอฟริกันผิวดำ: 74.4
ผิวสี: 3.7
อินเดีย/เอเชีย: 3.1
ผิวขาว: 18.2
อื่น ๆ: 0.6
ประชากร > ย่านชานเมือง

ย่านชานเมืองที่เป็นที่รู้จัก ได้แก่ เวสเทนเบิร์ก (Westenburg), เนอร์วานา (Nirvana), เบนดอร์ (Bendor), เวลเกเลเกน (Welgelegen), มอเรเกลิด (Moregloed), อันนาเดล (Annadale), ไอวีเดล (Ivydale), ฟลอราพาร์ก (Flora Park), เฟานาพาร์ก (Fauna Park), เพนีนาพาร์ก (Penina Park), ไอวีพาร์ก (Ivy Park), ฮอสพิทัลพาร์ก (Hospital Park), สเตอร์พาร์ก (Ster Park), ดัลมาดา (Dalmada), บรอดแลนส์ (Broadlands), วูดแลนส์ (Woodlands), เซาเทิร์นเกตเวย์ (Southern Gateway) และทอร์นฮิลล์ (Thornhill) กลุ่มย่านชานเมืองขนาดใหญ่หรือคลัสเตอร์มีอยู่ 3 แห่ง ได้แก่
คลัสเตอร์เซชีโก - อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง
คลัสเตอร์โมเลโป/มาจา/Chuene - อยู่ทางทิศใต้ของเมืองไปประมาณ 20 กิโลเมตร
คลัสเตอร์ Mankweng/Sebayeng/Dikgale - อยู่ทางทิศตะวันออกเมืองไปประมาณ 30 กิโลเมตร
แหล่งข้อมูอลื่น

เว็บไซต์ทางการ
Capricorn District Municipality website เก็บถาวร 2020-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คู่มือการท่องเที่ยว Polokwane จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กเมืองหลักของจังหวัดในประเทศแอฟริกาใต้ |
| --- | --- |
 บิโช (อีสเทิร์นเคป)  บลูมฟอนเทน (ฟรีสเตต)  เคปทาวน์ (เวสเทิร์นเคป)  โจฮันเนสเบิร์ก (เคาเต็ง)  คิมเบอร์ลีย์ (นอร์เทิร์นเคป)  มาเฮเคง (นอร์ทเวสต์)  อึมบอมเบลา (อึมพูมาลังกา)  ปีเตอร์มาริตซ์เบิร์ก (ควาซูลู-นาตัล)  โพโลควานี (ลิมโปโป)
นครแพร่

เมืองแพร่ เป็นประเทศราชของราชวงศ์โก้นบองโดยแยกตัวออกมาจากการปกครองของเชียงใหม่ ภายหลังตกเป็นประเทศราชของอาณาจักรธนบุรีและรัตนโกสินทร์
ประวัติ > การก่อตัวของรัฐ

ในปี พ.ศ. 2270/2271 ไทยสากล (จ.ศ. 1089) กบฏตนบุญเทพสิงห์โค่นล้มผู้ปกครองพม่าที่เมืองเชียงใหม่ ทำให้เกิดสภาวะสุญญากาศทางการเมืองในดินแดนล้านนาตอนล่าง แม้ว่าพม่าพยายามที่จะย้ายศูนย์กลางการปกครองไปยังเชียงแสน แต่หัวเมืองล้านนาตอนล่างต่างแยกตัวเป็นอิสระและปกครองตนเองในลักษณะเดียวกับชุมนุมต่าง ๆ หลังเสียกรุงครั้งที่ 2 ในขณะที่เมืองเชียงใหม่ นครลำพูน และนครลำปางต่างเปิดศึกทำสงครามกับเมืองข้างเคียง นครแพร่ได้สั่งสมฐานอำนาจในการคุ้มครองตนเอง ทำให้เมื่อเกิดการชิงอำนาจภายในนครลำปางระหว่างเจ้าฟ้าหลวงชายแก้วและท้าวลิ้นก่าน เจ้าฟ้าหลวงชายแก้วทรงขอความช่วยเหลือจากเจ้าเมืองแพร่แลกกับการเป็นไมตรีต่อกันในภายภาคหน้า
ต่อมาราชวงศ์โก้นบองสามารถรวบรวมอาณาจักรพม่าได้สำเร็จในปี พ.ศ. 2300 และทำให้นครต่าง ๆ ในดินแดนล้านนาต่างส่งบรรณาการมาสวามิภักดิ์ ในปี พ.ศ. 2306 กองทัพพม่าเข้ายึดครองเมืองเชียงใหม่ที่ยังคงตั้งตัวเป็นอิสระอยู่ พร้อมทั้งปราบปรามหัวเมืองอื่น ๆ ในล้านนา แต่ผู้ปกครองพม่าไม่สามารถควบคุมเมืองต่าง ๆ ได้อย่างสมบูรณ์ นครแพร่ร่วมกับเมืองต่าง ๆ ก่อกบฏต่อพม่า จนกระทั่งถูกปราบลงในปี พ.ศ. 2309 ไทยสากล ในช่วงเดียวกัน พระเมืองไชย เจ้าเมืองแพร่ซึ่งนำทัพนครแพร่ลงไปร่วมรบในสงครามเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองตัดสินใจขัดคำสั่งพม่าและยกทัพกลับนครแพร่ ต่อมาพระเมืองไชยเข้าร่วมกับชุมนุมเจ้าพระฝาง หลังจากชุมนุมเจ้าพระฝางแตก พระเมืองไชยเข้าสวามิภักดิ์ต่ออาณาจักรธนบุรีในสงครามเชียงใหม่ พ.ศ. 2314 และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระยาศรีสุริยวงศ์
ประวัติ > นครแพร่ในฐานะประเทศราชของสยาม

หลังจากได้รับสถานะประเทศราชของสยาม นครแพร่ร่วมมือกับนครเชียงใหม่ นครลำปาง และนครน่านขยายอำนาจสู่ดินแดนของเชียงแสนซึ่งยังคงถูกปกครองโดยพม่า จนในที่สุดก็สามารถทำลายเมืองเชียงแสนได้ในปี พ.ศ. 2347 ไทยสากล นครแพร่ร่วมมือกับนครเชียงใหม่และนครน่านขยายอำนาจขึ้นสู่กลุ่มนครรัฐไทลื้อและเชียงรุ่งเป็นลำดับถัดไป นอกจากนี้ นครแพร่ยังร่วมกับฝ่ายสยามในการปราบกบฏเจ้าอนุวงศ์ และทำสงครามเชียงตุง เนื่องจากอาณาเขตนครแพร่ถูกล้อมรอบด้วยรัฐพันธมิตรทำให้ไม่สามารถขยายดินแดนได้ นครแพร่จึงใช้วิธีกวาดต้อนผู้คนจากเมืองที่ตีได้มาฟื้นฟูบ้านเมืองแทน
ต้นพุทธศตวรรษที่ 25 สยามเริ่มได้รับผลกระทบจากการขยายอำนาจของชาติตะวันตก สยามจึงเร่งผนวกประเทศราชต่าง ๆ เข้าเป็นส่วนหนึ่งของสยาม ในปี พ.ศ. 2442 สยามประกาศจัดตั้งมณฑลลาวเฉียง ทำให้สถานะประเทศราชของนครแพร่สิ้นสุดลง อย่างไรก็ตาม เจ้าผู้ครองนครแพร่ยังคงมีตำแหน่งเจ้าต่อไปและมีอำนาจในการปกครองบางส่วนในเขตของนครแพร่
ประวัติ > การล่มสลาย

ในรัชสมัยเจ้าพิริยเทพวงษ์ ได้เกิดความไม่สงบขึ้นในนครแพร่ โดยพวกไทใหญ่หรือเงี้ยวได้ทำการก่อจลาจลเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2445 จากเหตุการณ์ครั้งนี้ เจ้าหลวงนครแพร่ถูกกล่าวหาว่าคบกับพวกเงี้ยว พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดให้ถอดจากยศตำแหน่ง ริบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งหมดคืน พระองค์จึงไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่เมืองหลวงพระบางในสหภาพอินโดจีน และได้พำนักอยู่ที่นั่นจนกระทั่งพิราลัยในปี พ.ศ. 2455 แม้จนสุดท้ายแล้วพระพุทธเจ้าหลวงถึงจะทรงพิโรธการเรียกร้องความไม่เป็นธรรมของเจ้าหลวงนครแพร่อย่างไรพระองค์ก็ทรงออกมาปกป้องว่า เจ้าหลวงพิริยะเทพวงษ์นั้น แม้จะกลับมาชิงบ้านเมืองคืนจริง ก็ไม่ใช่ความคิดของเจ้าหลวงแต่เป็นนโยบายของฝรั่งเศส พระองค์ทรงให้เจ้านายทายาทเจ้าหลวงอยู่อย่างสงบสุขด้วยเจ้านายราชวงศ์จักรีที่ทรงวางใจ คือ สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ มือขวาของพระองค์นั่นเอง ส่วนเจ้านายที่ถูกคาดโทษพระองค์ก็ให้ทำหน้าที่ปราบโจรผู้ร้ายชดใช้ จึงถือเป็นการสิ้นสุดเจ้าผู้ครองนครแพร่
รายพระนามและรายนามผู้ปกครอง

บทความหลัก: รายพระนามเจ้าผู้ครองนครแพร่
การปกครอง

บทความหลัก: เจ้านายฝ่ายเหนือ และ ฐานันดรศักดิ์เจ้านายฝ่ายเหนือ
การปกครองในสมัยนครแพร่ในรัชสมัยราชวงศ์แสนซ้าย แม้นครแพร่และล้านนาจะเป็นประเทศราชของสยาม แต่สยามก็ไม่เคยเข้ามาปกครองล้านนาโดยตรง เมืองต่าง ๆ ของล้านนายังคงปกครองตนเองในลักษณะนครรัฐ รวมทั้งระยะทางที่ห่างไกลและยากลำบากจากกรุงเทพฯ ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างล้านนาและสยามไม่ได้ใกล้ชิดนัก อีกทั้งในภาคเหนือ ยังมีเทือกเขา ทอดยาวจากทิศเหนือสู่ทิศใต้ ยอดเขาแต่ละแห่งสูงไม่ต่ำกว่า 1,000 เมตร ทำให้การเดินทางระหว่างเมืองต่าง ๆ ในล้านนา ไม่สะดวกนัก นครแพร่จึงมีอำนาจในการปกครองตนเอง เจ้านครประเทศราชออกกฎหมายภายในนครของตนเอง โดยมีลำดับขั้นในการบริหารในนครประเทศราชต่าง ๆ มีสามขั้น ได้แก่
เจ้าห้าขัน หรือ เจ้าขันห้าใบ
เค้าสนาม (สภาขุนนาง)
นายบ้าน (หัวหน้าหมู่บ้าน)
การปกครอง > เจ้าห้าขัน

การปกครองเจ้าห้าขัน หรือ เจ้าขันห้าใบ เป็นระบบการปกครองแบบคณาธิปไตย เป็นกลุ่มผู้ปกครองสูงสุด ประกอบด้วยเจ้าหลวงของนครประเทศราชนั้น ๆ เป็นประมุข และเจ้าอื่น ๆ อีก 4 ตำแหน่ง โดยเจ้าห้าขัน เป็นเจ้านายชั้นผู้ใหญ่ ที่มีอำนาจและอิทธิพลสูง ทั้งการเมือง เศรษฐกิจและสังคม การสืบตำแหน่งเจ้าห้าขันนั้น จะขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ในวงศ์ตระกูลของเจ้านาย จะต้องเป็นเชื้อสายเจ้านายสำคัญ มีอิทธิพล มั่งคั่ง มีข้าทาสบริวารจำนวนมาก เป็นที่เคารพนับถือของราษฎร และมีราชสำนักสยามเป็นผู้รับรองการแต่งตั้ง แต่ในนครแพร่เจ้าขันห้าใบจะมีบรรดาศักดิ์เป็นชั้นพระยา และเจ้านายในตำแหน่งรองลงไปมีบรรดาศักดิ์เป็นพระ ต่อมามีการยกเจ้าผู้ครองนครแพร่ขึ้นเป็นเจ้า แต่ก็เป็นการยกขึ้นเฉพาะองค์ไม่ได้ยกขึ้นเป็นเจ้าทั้งหมดแบบนครเชียงใหม่ นครลำปาง นครลำพูน และนครน่าน
เจ้าขันห้า มีบรรดาศักดิ์เป็นพระยา ได้แก่
พระยานคร (เจ้าหลวง) ศักดินา 8,000 ไร่ ต่อมามีเลื่อนเฉพาะองค์ขึ้นเป็นเจ้านคร คือ เจ้าพิริยเทพวงษ์ ศักดินา 10,000 ไร่
พระยาอุปราช (พระยาหอหน้า) ศักดินา 3,000 ไร่
พระยาราชวงศ์ (พระยาราชวงศาธิราชลือไชย) ศักดินา 2,500 ไร่
พระยาบุรีรัตน์ (พระยารัตนหัวเมืองแก้ว หรือ พระยาหอหลัง) ศักดินา 2,000 ไร่
พระยาราชบุตร ศักดินา 2,000 ไร่
เจ้าระดับรองลงมามีบรรดาศักดิ์เป็นพระ ได้แก่
พระสุริยะจางวาง ศักดินา 1,000 ไร่
พระอุตรการโกศล ศักดินา 1,000 ไร่
พระไชยสงคราม ศักดินา 1,000 ไร่
พระเมืองราชา ศักดินา 1,000 ไร่
พระเมืองไชย ศักดินา 1,000 ไร่
พระเมืองแก่น ศักดินา 1,000 ไร่
พระอินทราชา ศักดินา 1,000 ไร่
พระจันทราชา ศักดินา 1,000 ไร่
พระภิไชยราชา ศักดินา 1,000 ไร่
พระวิไชยราชา ศักดินา 1,000 ไร่
พระไชยราชา ศักดินา 1,000 ไร่
พระวังขวา ศักดินา 1,000 ไร่
พระวังซ้าย ศักดินา 1,000 ไร่
พระวังขวา ศักดินา 1,000 ไร่
พระคำลือ ศักดินา 1,000 ไร่
พระถาง ศักดินา 1,000 ไร่
การปกครอง > เค้าสนามหลวง

โครงสร้างทางการเมืองที่รองจากเจ้าห้าขัน คือ เค้าสนามหลวง หรือ ที่ประชุมเสนาอำมาตย์ เป็นหน่วยบริหารราชการ มักเป็นเจ้านายชั้นรองและขุนนางที่แต่งตั้งโดยเจ้าห้าขัน มีหน้าที่ตัดสินคดีความ จัดเก็บภาษี และต้อนรับแขกเมือง กลุ่มขุนนางที่เข้ารับราชการซึ่งมีตำแหน่งเป็น พญา ท้าว แสน ประกอบด้วยสมาชิก 12 คน โดยแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มดังต่อไปนี้
กลุ่มเสนาอำมาตย์ผู้ใหญ่ซึ่งมีหน้าที่ดูแลงานทั่วทั้งเมือง มี 4 ตำแหน่ง เรียกว่า พ่อเมืองทั้ง 4 ได้แก่
พระยาแสนหลวง
พระยาจ่าบ้าน
พระยาสามล้าน
พระยาเหล็กชาย (อาจเรียกว่า พญาเด็กชาย)
โดยผู้ที่ได้รับตำแหน่งพ่อเมืองมีชื่อแตกต่างกันตามนามที่เจ้าหลวงตั้งให้และอาจมีคำนำหน้าเป็นท้าว พญา หรือแสนอย่างใดอย่างหนึ่งก็ได้ แต่ชื่อของพระยาแสนหลวงจะมีคำว่าหลวงอยู่ด้วยเสมอเช่น แสนหลวงธนันไชย, ท้าวหลวงเมืองแพร่ พระยาหลวงคำพิมเมือง สำหรับพ่อเมืองในตำแหน่งอื่น ๆ อีกสามตำแหน่งนั้นไม่มีคำว่าหลวงนำหน้าเช่น พระยาไชยประเสริฐ แสนรามไชย พระยาแขก พระยาขัตติยะ พระยาอินทประสงค์ เป็นต้น
กลุ่มเสนาอำมาตย์ผู้ใหญ่ซึ่งมีหน้าที่ดูแลเฉพาะทั่วไป มี 8 ตำแหน่ง เรียกว่า เสนาทั้ง 8 ได้แก่
แสนหนังสือ
ท้าวหมื่นวัดใหญ่
พระยาหัวเมืองแก้ว
ซึ่งสามารถค้นพบเพียง 3 ตำแหน่งเท่านั้นส่วนตำแหน่งอื่น ๆ พบแต่ชื่อไม่สามารถที่จะระบุตำแหน่งได้ ตัวอย่างของเสนาทั้ง 8 เช่น แสนอินทปัญญา แสนเทพสมศักดิ์ แสนจิตปัญญา แสนเสมอใจ ท้าวไชยยาวุธ ท้าวแสนพิง พระยาวังใน พระยาเมืองมูล พระยาสุพอาษา เป็นต้น
การปกครอง > หมู่บ้าน

โครงสร้างระดับล่าง คือ หมู่บ้าน ในเมืองต่าง ๆ ประกอบด้วยหมู่บ้านจำนวนหนึ่ง มากบ้าง น้อยบ้าง ตามขนาดของเมือง การปกครองระดับหมู่บ้านมีความสำคัญมาก เพราะหมู่บ้านเป็นหน่วยการผลิตที่แท้จริงที่เลี้ยงดูเมืองและชนชั้นปกครอง ในแต่ละหมู่บ้าน มีผู้ปกครองเป็น ซึ่งผู้ปกครองหมู่บ้านมีตำแหน่งเป็น จ่า, หมื่น, แสน และ พญา อาจขึ้นตรงต่อเจ้านายองค์ใดองค์หนึ่งหรือเค้าสนาม นายบ้านทำหน้าที่ปกครองดูแลหมู่บ้านและเป็นตัวกลางระหว่างเจ้านายกับชาวบ้านในการเรียกเกณฑ์กำลังคน เมื่อมีคำสั่ง (อาดยา) จากเจ้านาย ซึ่งเป็นการเกณฑ์ไปเพื่อทำงาน หรือทำสงคราม ตลอดจนรวบรวมผลผลิตเพื่อส่งส่วยให้กับเจ้านาย ดูแลความสงบในพื้นที่ ตลอดจนตัดสินคดีความเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านหรือระหว่างหมู่บ้าน ในพื้นที่ห่างไกล
ศาสนา

ในนครแพร่ และนครประเทศราชล้านนา มีศาสนาหลักที่ประชาชนทั่วไปนับถือคือพุทธศาสนา นอกจากพุทธศาสนาแล้วประชาชนยังนับถือผี ซึ่งเป็นความเชื่อแต่โบราณของดินแดนแถบนี้ เป็นการแสดงความยำเกรงและเคารพ ต่อบรรพบุรุษผู้ล่วงลับ
พุทธศาสนาในล้านนาถือว่ามีความแข็มแข็งมาก ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากเจ้านายล้านนา ที่โปรดการสร้างสมบุญบารมีด้วยการทำนุบำรุงศาสนาอย่างมาหมาย การทำนุบำรุงศาสนาไม่เพียงแต่แสดงถึงศรัทธาในศาสนาของเจ้านายและไพร่พลในบ้านเมือง ยังแสดงให้เห็นถึงความเข็มแข็งทางการเมืองและการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจของบ้านเมือง
หัวเมืองนครล้านนานั้น มีสังฆมณฑลเป็นของตนเองแยกจากพระนครกรุงเทพฯ มี พระสังฆราชา เป็นประมุข รองมาคือ สวามีสังฆราชา, มหาราชครู และ ราชครู
ดูเพิ่ม

นครเชียงใหม่
นครลำปาง
นครลำพูน
นครน่าน
อาณาเขตของนครแพร่ (ซ้ายล่าง) โดยเฮอร์เบิร์ต วาริงตัน สมิธ เจ้ากรมราชโลหกิจและภูมิวิทยาของสยาม ระหว่าง พ.ศ. 2438–2439
วัดปรกราษฎร์รังสฤษฏ์

| วัดปรกราษฎร์รังสฤษฏ์ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลโรงหีบ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสมุทรวรวงศ์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปรกราษฎร์รังสฤษฏ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรงหีบ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นวัดตั้งอยู่ท่ามกลางสวนผลไม้ และคลองวัดกลางเหนือ ปัจจุบันมีพระครูสมุทรวรวงศ์ เป็นเจ้าอาวาส
วัดปรกราษฎร์รังสฤษฏ์เป็นวัดโบราณอายุประมาณ ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง ได้ขออนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2405 เมื่อแรกตั้งสมัยโบราณเป็นเรือนไม้สักทั้งสิ้น อุโบสถสร้างใหม่ก่ออิฐถือปูนแบบโบราณเพราะของเก่าได้ชำรุดทรุดโทรมไป ส่วนกุฏิสงฆ์ หอฉัน หอสวดมนต์ ยังอนุรักษ์ของเก่าไว้
สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ อุโบสถเก่าแบบโบราณหลังเล็ก หน้าบันและหน้าประตูประดับด้วยเครื่องถ้วยชามแบบวัดสมัยกรุงธนบุรี ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระศิลาแลง ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 1.70 เมตร สูง 2.27 เมตร เป็นพระพุทธรูปโบราณคู่มากับอุโบสถ รูปหล่อพระอธิการแต้มในอุโบสถ อดีตเจ้าอาวาส
วัดประทุมคณาวาส

| วัดประทุมคณาวาส |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อสาน
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อพระร่วมเจ้า
เจ้าอาวาส: พระครูธรรมธร ไพบูลย์ ญาณวิปุโล
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดประทุมคณาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลองทางทิศใต้ ด้านขวามือของวัดจดคลองบางเรือหัก ในตำบลแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดประทุมคณาวาสตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ผู้สร้างวัดชื่อท่านเจ้าบัว (ท่านเจ้าคุณวินัยมุนี “บัว”หรือวินัยธรรม) สันนิษฐานว่า ผู้สร้างคงอยู่ในสมณเพศขณะทำการสร้างวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2519 เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2523 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ภูมิพลอดุลยเดชทรงยกช่อฟ้าของอุโบสถหลังปัจจุบันนี้ เสด็จพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ และทรงปลูกต้นพิกุลหน้าอุโบสถองค์ละ 1 ต้น และหลังจากนั้นสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี ได้เสด็จมาทรงตัดลูกนิมิตให้อีกด้วย
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อสาน เป็นพระประธานในอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2400 เป็นพระพุทธรูปที่สานด้วยไม้ตอก แล้วพอกด้วยลักปิดทอง ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 31 นิ้ว สูง 451 นิ้ว ปัจจุบันหลวงพ่อสานได้เก็บรักษาไว้ที่กุฎิเจ้าอาวาส พระพุทธรูปอีกองค์หนึ่งของวัดประดิษฐานอยู่ที่หน้าอุโบสถ คือ หลวงพ่อพระร่วมเจ้า เป็นพระพุทธรูปสร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2517 จำลองจากพระพุทธรูปโบราณองค์จริง ซึ่งเป็นสมบัติส่วนตัวของครอบครัวหนึ่ง นำมามอบให้กับทางวัด
วัดท้องคุ้ง (จังหวัดนนทบุรี)

สำหรับวัดท้องคุ้งแห่งอื่น ดูที่ วัดท้องคุ้ง
| วัดท้องคุ้ง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดท้องคุ้ง, วัดเกาะปิ้น, เภี้ยะเก้าฮ์ปิ้น, วัดบ้านแหลมกลาง
ที่ตั้ง: เลขที่ 1 หมู่ที่ 6 ถนนชัยพฤกษ์ ตำบลคลองพระอุดม อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี 11120
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูอมรนนทคุณ (อำนวย อติเมโธ)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดท้องคุ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคลองพระอุดม ตำบลคลองพระอุดม อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
ประวัติ

วัดท้องคุ้งเป็นวัดโบราณที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา แต่กลายเป็นวัดร้างไปเมื่อพม่ายกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาจนถึง พ.ศ. 2325 ชาวมอญจากเกาะปิ้น เมืองเมาะลำเลิง ที่เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารในพระราชอาณาจักรไทย ได้มาปฏิสังขรณ์วัดนี้และตั้งชุมชนอยู่ใกล้วัด ตั้งชื่อวัดว่า วัดเกาะปิ้น หรือ เภี้ยะเก้าฮ์ปิ้น ในภาษามอญ มีพระเถระจากเมืองมอญมาอยู่ประจำที่วัดนี้มาโดยตลอด จนในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีการบูรณะวัดครั้งใหญ่ เจ้าสัวฉิมเป็นผู้ดำเนินการบูรณะ ชื่อไทยตามปรากฏในหนังสือทำเนียบคณะสงฆ์ กระทรวงธรรมการพิมพ์เมื่อ ร.ศ. 123 (พ.ศ. 2448) เรียก วัดบ้านแหลมกลาง ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดท้องคุ้ง" บ้างว่าเจ้าสัวฉิมผู้บูรณะมีภรรยาชื่อ "คุ้ง" จึงใช้ชื่อนี้ บ้างว่าเปลี่ยนชื่อวัดเนื่องจากมีชื่อบ้านแหลมหลายวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542
อุโบสถ

อุโบสถเป็นอาคารทรงสูง ขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 11.30 เมตร หลังคาโครงไม้มุงกระเบื้อง ช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ เป็นไม้แกะสลัก หน้าบันเป็นปูนปั้นนูนสูงลายดอกพุดตานระบายสี ด้านหน้า มีพาไลและประตูด้านเดียว ซุ้มประตู หน้าต่าง ลายปูนปั้นเหนือขอบหน้าต่างงดงามมาก เป็นทรงจอมแห ลวดลายดอกพุดตานผสมรักร้อยระบายสี ที่ผนังเหนือระดับหน้าต่างมีเสมา 8 ทิศ ติดอยู่โดยรอบ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (การออกเสียง: S̄māchik s̄p̣hā p̄hū̂thænrās̄ʹḍr) (อังกฤษ: Member of the House of Representatives) ย่อว่า สส. คือ สมาชิกของสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นสภานิติบัญญัติ
ดูเพิ่ม

สภาผู้แทนราษฎรไทย
การยุบสภาผู้แทนราษฎร
การเลือกตั้งแบบแบ่งเขตเลือกตั้ง
การเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ