stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัฒนธรรมหลงชาน
ประวัติ

ลักษณะเด่นของวัฒนธรรมหลงชาน คือ ทักษะระดับสูงใน การทำเครื่องปั้นดินเผา รวมถึงรู้จักการใช้แป้นหมุนในการขึ้นรูป การผลิตเครื่องปั้นดินเผาที่มีผนังบาง และการขัดเงาสีดำ  เครื่องปั้นดินเผาสีดำรูปแบบนี้แพร่หลายในจีนตอนเหนือและยังพบในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำแยงซี และไกลถึงชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของจีน
กระทั่งคริสต์ทศวรรษที่ 1950 เครื่องปั้นดินเผาสีดำนี้จึงได้ถูกระบุให้เป็นตัวชี้วัดหลักในการวินิจฉัยว่าแหล่งโบราณคดีใดถูกจัดให้เป็นแหล่งวัฒนธรรมหลงชาน   ในการตีพิมพ์ครั้งแรกของรายงานสำรวจThe Archaeology of Ancient China ของ กวงจื้อ ชาง ปีพ.ศ. 2506 ซึ่งเป็นฉบับที่มีอิทธิพลต่อแนวคิดในขณะนั้นได้อธิบายถึงแหล่งโบราณคดีเครื่องปั้นดินเผาสีดำทั้งหมดว่าเป็น ขอบฟ้าแห่งหลงชาน (Longshanoid Horizon) โดยเสนอว่าการค้นพบในแหล่งโบราณคดีที่มีรูปแบบวัฒนธรรมที่ค่อนข้างเหมือนกันเหล่านั้นเกิดจากการขยายตัวของวัฒนธรรมจากศูนย์กลางคือบริเวณที่ราบภาคกลางของจีน (จงหยวน) ออกไป  แต่จากการค้นพบล่าสุดพบว่ามีความหลากหลายของรูปแบบวัฒนธรรมในระดับภูมิภาคมากกว่าที่เคยคิดไว้ วัฒนธรรมท้องถิ่นจำนวนมากที่เคยรวมอยู่ในขอบฟ้าแห่งหลงชาน ถูกอธิบายใหม่ให้เป็นวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน และคำว่า "วัฒนธรรมหลงชาน" จำกัดไว้เฉพาะพื้นที่ลุ่มแม่น้ำเหลืองตอนกลางและตอนปลายแม่น้ำเท่านั้น  ตัวอย่างเช่น วัฒนธรรมร่วมสมัยเดียวกันในพื้นที่ตอนล่างของลุ่มแม่น้ำแยงซีถูกระบุเป็นวัฒนธรรมเหลียงจู   ในขณะเดียวกันนักวิจัยโบราณคดีก็รับรู้ถึงความหลากหลายภายในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำแม่น้ำเหลืองโดยการแยกแยะความแตกต่างของภูมิภาคในมณฑลเหอหนาน มณฑลชานซี และ มณฑลฉ่านซี ออกจากมณฑลชานตง (หรือ ที่รวมอยู้ในการจำกัดความของวัฒนธรรมหลงชานแบบเดิม)   โดยในรายงานฉบับตีพิมพ์ครั้งที่สี่ของกวงจื้อ ชาง  (พ.ศ. 2529) ได้เปลี่ยนจากแนวคิดแบบเดิมที่มีศูนย์กลางวัฒนธรรมจากที่ราบตอนกลางไปสู่แนวคิดที่ว่าวัฒนธรรมในแต่ละภูมิภาคพัฒนาโดดเด่นขึ้นจากการได้รับการกระตุ้นจากปฏิสัมพันธ์กันระหว่างภูมิภาค ซึ่งเป็นสภาวการณ์ที่เรียกว่า "จักรวาลปฏิสัมพันธ์แบบจีน"  นอกจากนี้ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1980 Yan Wenming ได้เสนอคำว่า "ยุคหลงชาน" เพื่อหมายรวมวัฒนธรรมช่วงปลายยุคหินใหม่ (3 พันปีก่อนคริสต์ศักราช) ทั้งหมดทั่วบริเวณที่ราบภาคกลางเข้าในยุคเดียวกัน
เกษตรกรรม

พืชที่สำคัญที่สุดคือ ข้าวฟ่างหางหมา แต่ยังพบร่องรอยของ ข้าวฟ่าง Broomcorn ข้าว และ ข้าวสาลี พบเมล็ดข้าวในมณฑลชานตง และ มณฑลเหอหนานทางตอนใต้ พบนาข้าวขนาดเล็กบน คาบสมุทรเหลียวตง และเครื่องมือเฉพาะสำหรับขุด เก็บเกี่ยว และบดเมล็ด
เนื้อสัตว์ที่บริโภคส่วนใหญ่คือ หมู และพบว่ามีการเลี้ยงแกะและแพะในบริเวณ ที่ราบสูงดินเหลือง ในช่วง 4,000 - 3,000 ก่อนคริสต์ศักราช พบทางตะวันตกของมณฑลเหอหนานเมื่อ 2800 ปีก่อนคริสตกาล จากนั้นแพร่กระจายไปทั่วบริเวณลุ่มแม่น้ำเหลืองตอนกลางและตอนล่าง  สุนัขก็ถูกใช้บริโภคเช่นกันโดยเฉพาะในบริเวณมณฑลชานตง วัวมีความสำคัญในการบริโภคน้อยกว่ามากในช่วงนั้น
และมีการผลิตผ้าไหมขนาดเล็กจากการเลี้ยงไหม ซึ่งอยู่ในยุคต้นการปลูกหม่อนเลี้ยงไหม
พิธีทางศาสนา

พบซากของสัตว์จำพวกวัว หมู แกะ และกวาง ถูกเผาเพื่อการทำนายในมณฑลฉ่านซีและเหอหนานทางตอนใต้   พบหลักฐานการบูชายัญมนุษย์ในมณฑลฉ่านซีและที่ราบตอนกลางซึ่งเป็นเรื่องปกติในช่วงปลายสมัยหลงชาน
ช่วงต้น

การขุดสำรวจในคริสต์ทศวรรษที่ 1950 ในอำเภอฉ่าน ทางตะวันตกของมณฑลเหอหนาน ระบุว่าระยะ เหมียวตี่โกวช่วงหลัง (Miaodigou II) (3000 ถึง 2600 BC) เป็นการเปลี่ยนผ่านจากวัฒนธรรมหย่างเฉาก่อนหน้า สู่วัฒนธรรมหลงชานในมณฑลเหอหนาน นักโบราณคดีส่วนน้อยเสนอว่าระยะช่วงปลายของวัฒนธรรม Dawenkou ในมณฑลชานตงควรกำหนดให้เป็นวัฒนธรรมหย่างเฉาแทน แต่ส่วนใหญ่อธิบายว่าเป็นช่วงแรกของวัฒนธรรมหลงชาน นักวิชาการบางคนยืนยันว่าวัฒนธรรม Dawenkou ตอนปลายควรได้รับการพิจารณาว่าเป็นช่วงเริ่มต้นของวัฒนธรรมหลงชาน
ในพื้นที่ระยะเหมียวตี่โกวช่วงหลังพบในมณฑลเหอหนานตอนกลางและตะวันตกมณฑลชานซีตอนใต้และหุบเขาแม่น้ำเว่ยในฉ่านซี   เครื่องมือและเครื่องปั้นดินเผาที่พบในพื้นที่เหล่านี้ได้รับการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญจากวัฒนธรรมหย่างเฉาก่อนหน้านี้ การกสิกรรมทวีความเข้มข้นขึ้น(ของการใช้แรงงานและผลิตผล) และการบริโภคเนื้อสัตว์ (หมู สุนัข แกะ และ วัว) เพิ่มขึ้นอย่างมาก  ความคล้ายคลึงกันในรูปแบบเครื่องปั้นดินเผาของ วัฒนธรรมหย่างเฉาระยะเหมียวตี่โกวช่วงหลัง กับ วัฒนธรรม Dawenkou ช่วงปลาย ในมณฑลเหอหนานทางตะวันออก และ วัฒนธรรม Qujialing ตอนปลาย ในทางใต้ของมณฑลเหอหนาน บ่งบอกถึงการติดต่อทางการค้าระหว่างภูมิภาค  นอกจากนี้ยังมีการขยายจากแหล่งโบราณคดี Dawenkou ตอนกลางและตอนปลาย (3500-2600 ปีก่อนคริสตกาล) ไปยังมณฑลเหอหนานตอนกลางและตอนเหนือของมณฑลอานฮุยซึ่งตรงกับยุคของขยายทางทะเลสูงสุด
ช่วงปลาย

ช่วงปลาย (2600 ถึง 2000 ปีก่อนคริสตกาล) ของวัฒนธรรมหลงชานในบริเวณแม่น้ำฮวงโหตอนกลางมีลักษณะร่วมกับวัฒนธรรมชานตงหลงชานแบบเดิม มีการระบุรูปแบบภูมิภาคหลายสายของแม่น้ำหวงตอนกลางว่าเป็น  วัฒนธรรมหลงชาน รวมถึง Wangwan III ในมณฑลเหอหนานตะวันตก Hougang II ทางตอนเหนือของมณฑลเหอหนานและตอนใต้ของ Hebei Taosi ในลุ่มน้ำ Fen ทางตอนใต้ของ Shanxi และอีกหลายกลุ่มที่อยู่ทางตอนกลางของ Jing แม่น้ำและแม่น้ำ Wei เรียกรวมกันว่า Kexingzhuang II หรือ Shaanxi Longshan
เมื่อประชากรยุคหินใหม่ในจีนถึงจุดสูงสุด ลำดับชั้นของการตั้งถิ่นฐานก็พัฒนาขึ้น  โดยเฉพาะในภูมิประเทศส่วนที่มีขอบเขตทางกายภาพ เช่น แอ่งที่ลุ่มของ แม่น้ำเฟิน ทางตอนใต้ของมณฑลชานซี แม่น้ำเหลืองทางตะวันตกของมณฑลเหอหนาน (ถูกห้อมล้อมด้วย เทือกเขาจงเตียว และ ภูเขาเสี่ยว ) และที่ราบริมชายฝั่ง Rizhao ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชานตง ซึ่งสามารถพัฒนาศูนย์กลางชุมชนให้มีขนาดใหญ่มากได้ บางเแห่งมีขนาดมากกว่า 200 เฮกตาร์ (1300 ไร่) แต่ในพื้นที่ที่เปิดกว้างมากขึ้น เช่น ส่วนที่เหลือของมณฑลชานตง ที่ราบตอนกลาง (จงหยวน - ในมณฑลเหอหนาน) และที่ลุ่มแม่น้ำเว่ย ในมณฑลฉ่านซี ศูนย์กลางชุมชนมีจำนวนมากขึ้น แต่มีขนาดเล็กลง (โดยทั่วไปคือ 20 ถึง 60 เฮกตาร์ - 130 ถึง 400 ไร่) และมีระยะห่างระหว่างกันพอสมควร   กำแพง ดินแตก ของ 20 เมืองในมณฑลชานตง 9 แห่ง ในที่ราบตอนกลางและ อีกแห่ง ( เถาซี ) ทางตอนใต้ของมณฑลชานซี บ่งบอกถึงความขัดแย้งระหว่างศูนย์กลางชุมชนในพื้นที่เหล่านี้
แกลเลอรี

เครื่องปั้นดินเผาเปลือกไข่สีดำ วัฒนธรรมหลงชานช่วงปลายที่ชานตง (Shandong Longshan Culture)
ถ้วยเครื่องปั้นดินเผาเปลือกไข่สีดำ วัฒนธรรมหลงชานช่วงปลายที่ชานตง (Shandong Longshan Culture)
หม้อดินเผาวัฒนธรรมหลงชาน ที่บริติชมิวเซียม
ถ้วยดินเผาทรงสูง
ครกดินเผา วัฒนธรรมหลงชานจากเหอหนาน
โถดินเผาเปลือกไข่สีดำ วัฒนธรรมหลงชานจากชานตง ค้นพบปีพ.ศ. 2518
เหยือกดินเผาหลายขนาด ในพิพิธภัณฑ์เมืองจี่หนาน
หม้อดินเผาสามขา ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติจีน ปักกิ่ง
หม้อดินเผาสามขาขัดผิว วัฒนธรรมหลงชาน ที่พิพิธภัณฑ์ Arthur M. Sackler มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
หมายเหตุ – ในการสะกดตามระบบเวด-ไจลส์ วัฒนธรรมหลงชาน (Longshan culture) สะกดว่า วัฒนธรรมลุงชาน (Lungshan culture) ซึ่งยังปรากฏในเอกสารสมัยเก่าบางชิ้น
ดูเพิ่ม

รายชื่อวัฒนธรรมยุคหินใหม่ของจีน
วัฒนธรรมหย่างเฉา
เครื่องปั้นดินเผา(เปลือกไข่)สีดำ วัฒนธรรมหลงชานในมณฑลชานตง
เครื่องใช้ทำจากหินหยกในวัฒนธรรมหลงชาน
วัตถุดาวฤกษ์อายุน้อย

วัตถุดาวฤกษ์อายุน้อยในเมฆซับซ้อนโรคนแบกงู
V1331 Cyg, วัตถุดาวฤกษ์อายุน้อยล้อมรอบด้วยเนบิวลาสะท้อนแสง
วัตถุดาวฤกษ์อายุน้อย (อังกฤษ: Young stellar object หรือ YSO) หมายถึง ดาวฤกษ์ที่อยู่ในขั้นต้นของการวิวัฒนาการ ในชั้นนี้จะประกอบไปด้วยวัตถุสองกลุ่ม ได้แก่ ดาวฤกษ์ก่อนเกิดและดาวฤกษ์ก่อนแถบลำดับหลัก
การจัดประเภทโดยการกระจายพลังงานสเปกตรัม

ดาวฤกษ์ก่อตัวจากการรวมกันของวัสดุที่ตกลงสู่ดาวฤกษ์ก่อนเกิด จากจานรอบดาวฤกษ์หรือสิ่งที่หุ้มมันอยู่ วัสดุในจานเย็นกว่าบริเวณพื้นผิวของดาวฤกษ์ก่อนเกิด ดังนั้นมันจึงแผ่รังสีคลื่นยาวที่ยาวกว่าแสงที่ถูกปล่อยมาจากการปล่อยพลังงานอินฟราเรดส่วนเกิน เมื่อวัสดุในจานหมดลงไปแล้ว อินฟราเรดส่วนเกินจะลดลง ดังนั้น วัตถุดาวฤกษ์อายุน้อยมันจะถูกจัดประเภทให้เป็นขั้นวิวัฒนาการ ขึ้นกับความชันของการกระจายพลังงานสเปกตรัมของมันในย่านมิดอินฟราเรด โดยใช้แผนซึ่งถูกเสนอโดยลาดา (1987) เขาเสนอให้แบ่งการจัดประเภทเป็นสามหมวด (I, II และ III) ขึ้นกับค่าอันตรภาคของดัชนีสเปกตรัม ( \alpha \,):
\alpha ={\frac {d\log(\lambda F_{\lambda })}{d\log(\lambda )}}
โดย  \lambda \, คือความยาวคลื่น และ  F_{\lambda } คือความหนาแน่นของฟลักซ์
\alpha \, ถูกคำนวณในช่วงความยาวคลื่นระหว่าง 2.2–20 {\mu }m (ย่านใกล้อินฟราเรดและมิดอินฟราเรด) อันเดรและคณะ (1993) เป็นผู้ค้นพบหมวด 0 ซึ่งเป็นชั้นที่วัตถุมีการปลดปล่อยซับมิลลิเมตรอย่างรุนแรง แต่เจือจางมากที่  {\lambda }<10{\mu }m ต่อมากรีนน์และคณะ (1994) ได้เพิ่มหมวดที่ 5 หรือแหล่ง "สเปกตรัมราบ" เข้ามา
แหล่ง หมวด 0 – ไม่สามารถตรวจพบได้ที่ค่า  {\lambda }<20{\mu }m
แหล่ง หมวด I มีค่า  {\alpha }>0.3
แหล่ง สเปตรัมราบ มีค่า  0.3>{\alpha }>-0.3
แหล่ง หมวด II มีค่า  -0.3>{\alpha }>-1.6
แหล่ง หมวด III มีค่า  {\alpha }<-1.6
แผนการจัดประเภทนี้สะท้อนให้เห็นลำดับการวิวัฒนาการได้อย่างคร่าว ๆ เชื่อกันว่าสิ่งที่ฝังอยู่ลึกที่สุดในแหล่งหมวด 0 จะค่อย ๆ พัฒนาไปเป็นหมวด I โดยการสลายตัวของสิ่งหุ้มรอบดาวฤกษ์ จนในที่สุดแล้วพวกมันจะปรากฎให้มองเห็นได้บนเส้นเวลาเกิดดาวฤกษ์ และบนดาวฤกษ์ก่อนแถบลำดับหลัก
วัตถุในหมวด II มีจานรอบดาวฤกษ์และสัมพันธ์กันอย่างคร่าว ๆ กับการจัดประเภทดาวฤกษ์ชนิด ที วัว ขณะที่หมวด III ดาวฤกษ์ได้สูญเสียจานของตัวเองไป และสัมพันธ์โดยประมาณกับดาวฤกษ์ชนิด ที วัวอย่างอ่อน โดยในขั้นกลางที่จานสามารถตรวจพบได้ที่ความยาวคลื่นช่วงยาว (เช่น ที่  24{\mu }m) วัตถุเหล่านั้นจะถูกเรียกว่า วัตถุเปลี่ยนจาน (transition-disk objects)
คุณลักษณะ

วัตถุดาวฤกษ์อายุน้อยยังมีความเกี่ยวเนื่องกับปรากฏการณ์การวิวัฒนาการดาวฤกษ์ช่วงแรกด้วย นั่นคือ ไอพ่นและการไหลออกสองขั้ว, เมเซอร์, วัตถุเฮอร์บิก–อาโร และจานดาวเคราะห์ก่อนเกิด (จานรอบดาวฤกษ์ หรือ proplyds)
การจัดประเภทตามมวล

ดาวฤกษ์เหล่านี้อาจจะแตกต่างกันไปตามมวล โดยแบ่งเป็น วัตถุดาวฤกษ์อายุน้อยมวลมาก (Massive YSO), วัตถุดาวฤกษ์อายุน้อยมวลปานกลาง (Intermediate-mass YSO) และดาวแคระน้ำตาล
ดูเพิ่ม

กลุ่มเมฆบอก
วันช็อต

ร้านมังงะแห่งหนึ่งในโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ในวงการการ์ตูนช่อง วันช็อต (อังกฤษ: one-shot) คือผลงานที่ประกอบด้วยตอนเดียวจบหรือฉบับเดียวจบ ต่างจากการ์ตูนชุดจำกัดหรือการ์ตูนชุดไม่รู้จบที่ประกอบด้วยหลายตอนหรือหลายฉบับ วันช็อตมีต้นกำเนิดมาตั้งแต่ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยมีการตีพิมพ์เผยแพร่ในหนังสือพิมพ์ ในปัจจุบันวันช็อตอาจอยู่ในรูปแบบของหนังสือการ์ตูนที่เผยแพร่เพียงเล่มเดียว เป็นส่วนหนึ่งของนิตยสารการ์ตูน/หนังสือการ์ตูนรวมหลายเรื่อง หรือเผยแพร่ออนไลน์ทางเว็บไซต์ ในอุตสาหกรรมการตลาดบางครั้งก็ใช้วันช็อตเป็นเครื่องมือในการโฆษณาโยงกับผลงานการผลิต ภาพยนตร์ วิดีโอเกม หรือรายการโทรทัศน์ที่มีอยู่แล้ว
ประเภท

1. มังงะวันช็อตอาจกลายเป็นมังงะต่อเนื่องได้หลังจากดัดแปลงเป็นมังงะหรือไลต์โนเวลแล้ว
2. มังงะวันช็อตสามารถพัฒนาเป็นซีรีส์มังงะเรื่องเดียวหรือมังงะต่อเนื่องได้แต่อยู่ในเนื้อเรื่องที่แตกต่างกัน
3. มังงะวันซ็อตมีเรื่องราวเสริมอาจมาจากมังงะหรือวันช็อตต้นฉบับ
วันทรัพย์สินทางปัญญาโลก

| วันทรัพย์สินทางปัญญาโลก |
| --- | --- |
จัดขึ้นโดย:  สหประชาชาติ
ประเภท: ตระหนัก
ความสำคัญ: เพื่อปลูกฝังความรู้ด้านทรัพย์สินทางปัญญา
วันที่: 26 เมษายน
ความถี่: ทุกปี
ครั้งแรก: ค.ศ. 2000
วันทรัพย์สินทางปัญญาโลก (อังกฤษ: World Intellectual Property Day) ตรงกับวันที่ 26 เมษายนของทุกปี โดยเป็นวันที่จัดตั้งองค์การทรัพย์สินทางปัญญาแห่งโลก ซึ่งมีฐานะเป็นองค์กรระหว่างประเทศภายใต้องค์การสหประชาชาติขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2513 ต่อมาประเทศสมาชิกมีความเห็นตรงกันว่า เรื่องทรัพย์สินทางปัญญาเป็นเรื่องที่สำคัญ แต่ทว่าประชาชนทั่วไปยังขาดความรู้ และไม่ตระหนักถึงความสำคัญของการคุ้มครองสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญา รวมไปถึงเรื่องการละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาก็ทวีความรุนแรงมากขึ้น ทำให้มีการกำหนดวันทรัพย์สินทางปัญญาโลกขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2543 เพื่อรณรงค์ให้คนทั่วโลกตระหนักถึงความสำคัญของการคุ้มครองสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญา
วัดเดอริงเวฟส์

| วัดเดอริงเวฟส์ |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: คูโรเกมส์ (คู่ลั่วโหยวซี่)
ผู้จัดจำหน่าย: คูโรเกมส์ (คู่ลั่วโหยวซี่)
เอนจิน: อันเรียลเอนจิน 4
เครื่องเล่น: ไอโอเอส แอนดรอยด์ ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ แมคโอเอส (เร็ว ๆ นี้)
วางจำหน่าย: 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2567
แนว: เกมแอ็กชันเล่นตามบทบาท, เกมกาชา, ระบบเกมไม่เป็นเส้นตรง
วัดเดอริงเวฟส์ (อังกฤษ: Wuthering Waves; จีนตัวย่อ: 鸣潮; จีนตัวเต็ม: 鳴潮; พินอิน: Míng Cháo; แปลตรงตัว: "กระแสน้ำที่ส่งเสียง") เป็นเกมแอ็กชันเล่นตามบทบาทเล่นฟรีซึ่งพัฒนาและเผยแพร่โดยบริษัทคูโรเกมส์ (คู่ลั่วโหยวซี่) เปิดตัวในวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 (UTC+8) และเกมกาชาโดยเทียบกับเกมอื่น ๆ เช่น เก็นชินอิมแพกต์ โดยมีจุดมุ่งหมายที่จะให้ความสำคัญกับการต่อสู้มากกว่าเวอร์ชันก่อน ๆ
เรื่องราว

เรื่องราวหลังโลกล่มสลาย ในอนาคตซึ่งภัยพิบัติลึกลับที่รู้จักกันในชื่อ Lament ได้กวาดล้างโลก กวาดล้างมนุษยชาติส่วนใหญ่หลังจากภัยพิบัติ สิ่งมีชีวิตและสัตว์ประหลาดที่ไม่รู้จักปรากฏตัวขึ้นทั่วโลก แต่ในไม่ช้ามนุษยชาติก็ปรับตัวเข้ากับภัยคุกคามและพบวิธีที่จะรับมือ และใช้ชีวิตร่วมกับสัตว์ประหลาด จากนั้นค่อย ๆ สร้างอารยธรรมขึ้นมาใหม่
เรื่องราวติดตามผู้สูญเสียความทรงจำซึ่งตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล ในการเดินทางของ Rover พวกเขาจะสำรวจดินแดนอันกว้างใหญ่และจะได้พบกับโลกใหม่ที่เต็มไปด้วยสถานที่ท่องเที่ยวแปลกใหม่และเทคโนโลยีใหม่ ๆ
การเล่นเกม

ผู้เล่นจะได้ควบคุมตัวละครเอก รวมถึงยูนิตที่ได้รับคัดเลือกที่เรียกว่าเครื่องสะท้อนเสียง ซึ่งแบ่งออกเป็นระดับความหายากระดับ 4 ดาวและ 5 ดาว เนื้อหาตอนจบเกมมีโหมดต่าง ๆ โดยใช้ตัวละครในการต่อสู้ที่ท้าทายกันได้
ระบบการต่อสู้ของเกมประกอบด้วยทักษะ Intro และ Outro ทักษะ Intro จะถูกทริกเกอร์เมื่อตัวละครเข้าสู่โหมดการต่อสู้ และทักษะ Outro จะถูกทริกเกอร์เมื่อตัวละครออกจากโหมดการต่อสู้ ทักษะทั้งสองจะถูกกระตุ้นเมื่อมีการสลับตัวละคร
ระบบกาชาของเกมมีแบนเนอร์ที่เรียกว่า Convenes ซึ่งสามารถรับตัวละครและอาวุธอื่น ๆ ได้ โดยมีสามประเภท ได้แก่ มือใหม่ กิจกรรม และมาตรฐาน ระบบสงสารรับประกันว่าจะได้รับไอเท็มระดับ 5 ดาวภายในจำนวนที่กำหนดนอกจากนี้เกมดังกล่าวยังมี Echoes ซึ่งเป็นความสามารถที่เปลี่ยนตัวละครให้เป็นสัตว์ประหลาดในช่วงสั้น ๆ หรือเรียกสัตว์ประหลาดในช่วงสั้น ๆ
การพัฒนา

วัดเดอริงเวฟส์ได้รับการเปิดเผยเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 บนบัญชีโซเชียลมีเดียของคูโรเกมส์ มีการประกาศครั้งแรกสำหรับแพลตฟอร์มไอโอเอสเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2567
เกมดังกล่าวได้รับการทดสอบเบต้าแบบปิดสองครั้ง โดยการทดสอบครั้งที่สองจะสิ้นสุดลงในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 หลังจากการทดสอบเบต้าแบบปิดครั้งแรก เนื้อหาเรื่องราวได้รับการแก้ไขใหม่ส่วนใหญ่เพื่อตอบสนองต่อความคิดเห็นของผู้เล่นที่รู้สึกว่าเนื้อเรื่องมัน "อึดอัด"
ในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2567 มีการประกาศว่าจะวางจำหน่ายบนพีซี, ไอโอเอส, แอนดรอยด์ และเอปิกเกมส์สตอร์ ในวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2567
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2567 มีการประกาศว่าจะวางจำหน่ายผ่านแมคแอปสตอร์ในอนาคต
การตอบรับ

วัดเดอริงเวฟส์ มีผู้ใช้ที่ลงทะเบียนล่วงหน้ามากกว่า 30 ล้านคนจากกว่า 100 ภูมิภาค และเปิดตัวครั้งแรกเพื่อการต้อนรับแบบผสมผสาน ผู้เล่นหลายคนไม่พอใจกับสถานะของเกมตั้งแต่เปิดตัวมีปัญหามากมายที่ส่งผลต่อประสบการณ์ของผู้เล่นในช่วงเปิดตัว เช่น ผู้เล่นสามารถเข้าถึงเนื้อหาที่ยังไม่เผยแพร่โดยการเปลี่ยนนาฬิกาของระบบ ข้อบกพร่องอื่น ๆ รวมถึงข้อผิดพลาดของภาพเคลื่อนไหว เช่น ปัญหาเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของตัวละครผู้เล่นบางคนที่พยายามเปิดเกมจาก Epic Games Store พบกับหน้าจอที่เขียนว่า "ข้อผิดพลาดร้ายแรง"  โดยมีคำแนะนำเกี่ยวกับวิธีการแก้ไขปัญหาที่เผยแพร่  ในตอบแทนสำหรับปัญหาต่าง ๆ มากมายของเกม เมื่อแพตช์ 1.0.19 เปิดตัวในวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 ในมีการพยายามที่จะแก้ไขจุดบกพร่องของเกม ผู้เล่นพบว่าแพตช์ได้ลบเพลงทั้งหมดออกจากเกม แม้ว่าการเปิดตัวจะยากลำบากและมีข้อบกพร่องมากมาย แต่นักวิจารณ์และฐานผู้เล่นโดยรวมต่างยกย่อง วัดเดอะริงเวฟส์ ในเรื่องระบบการต่อสู้ที่สดชื่น สร้างโลกที่เปิดกว้าง ระบบการเคลื่อนไหว ตลอดจน "การให้อภัย"
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
วันดินโลก

| วันดินโลก |
| --- | --- |
การขุดเปรียบเทียบดิน
จัดขึ้นโดย:  สหประชาชาติ
ประเภท: รณรงค์
ความสำคัญ: การรณรงค์ด้านทรัพยากรดินในทุกระดับ
วันที่: 5 ธันวาคม
ความถี่: ทุกปี
ครั้งแรก: พ.ศ. 2555
วันดินโลก (อังกฤษ: World Soil Day) ตรงกับวันที่ 5 ธันวาคมของทุกปี จากการประชุมขององค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAO) ครั้งที่ 144 ระหว่างวันที่ 11–15 มิถุนายน พ.ศ. 2555 ณ สำนักงานใหญ่องค์การเกษตรและอาหารแห่งสหประชาชาติ กรุงโรม ประเทศอิตาลี ที่ประชุมได้มีมติสนับสนุนและร่วมกันผลักดันให้มีการจัดตั้ง "วันดินโลก" (World Soil Day) ตรงกับวันที่ 5 ธันวาคมของทุกปี ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันพระราชสมภพของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
สืบเนื่องมาจากพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจเกี่ยวกับการพัฒนาที่ดินมาอย่างต่อเนื่องและยาวนาน ปรากฏผลสำเร็จเป็นที่ประจักษ์อย่างกว้างขวางทั้งในประเทศและนานาชาติ โดยศาสตราจารย์เกียรติคุณ สตีเฟน นอร์ตคลิฟฟ์ (Emeritus Professor Dr. Stephen Nortcliff) กรรมการบริหารสหภาพวิทยาศาสตร์ทางดินนานาชาติ [en] เข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท ทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายรางวัลนักวิทยาศาสตร์ดินเพื่อมนุษยธรรม (The Humanitarian Soil Scientist) เมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2556 และขอพระบรมราชาอนุญาตให้วันที่ 5 ธันวาคมของทุกปีเป็น "วันดินโลก" เพื่อให้วันดังกล่าวเป็นที่รู้จักแพร่หลายในระดับนานาชาติเกิดความต่อเนื่องและจริงจังในการรณรงค์ด้านทรัพยากรดินในทุกระดับ พร้อมทั้งสนับสนุนและส่งเสริมให้องค์การสหประชาชาติ จัดกิจกรรมเป็นการเฉพาะต่าง ๆ อาทิ การประกาศให้ พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015) เป็น "ปีดินสากล" ตามที่องค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAO) สหภาพวิทยาศาสตร์ทางดินนานาชาติ และสำนักงานที่ปรึกษาการเกษตรต่างประเทศ ประจำกรุงโรม นำเสนอประเด็นดังกล่าวเกี่ยวกับบทบาทและความสำคัญของทรัพยากรดินที่มีต่อความมั่นคงทางอาหารของโลก โดยสืบเนื่องจากประเทศไทยเป็นผู้ผลักดันข้อเสนอปีดินสากลต่อที่ประชุมสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ เพื่อให้วันที่ 5 ธ.ค. ของทุกปี เป็นวันดินโลก กระทั่งมีการรับรองข้อเสนอดังกล่าว
ดูเพิ่ม

โครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ
วันน้ำโลก

| วันน้ำโลก |
| --- | --- |
งานฉลองวันน้ำโลกที่ประเทศเคนยา ใน ค.ศ. 2010
จัดขึ้นโดย:  สหประชาชาติ
ประเภท: รณรงค์, ตระหนัก
ความสำคัญ: เพื่อระลึกถึงความสำคัญของน้ำ ซึ่งเป็นความต้องการขั้นพื้นฐาน ของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในโลก
วันที่: 22 มีนาคม
ความถี่: ทุกปี
ครั้งแรก: ค.ศ. 1993
วันน้ำโลก (อังกฤษ: World Day for Water หรือชื่อที่ไม่เป็นทางการคือ "World Water Day") ตรงกับวันที่ 22 มีนาคม ของทุกปี เนื่องจากองค์การสหประชาชาติ ได้ตระหนักถึงปัญหาการขาดแคลนน้ำที่ทวีความรุนแรงมากขึ้น และอาจก่อให้เกิดปัญหาการแย่งชิงน้ำขึ้นได้ในอนาคต ดังนั้น ในปี ค.ศ.1992 สมัชชาสหประชาชาติ ได้ประกาศให้วันที่ 22 มีนาคม ของทุกปีเป็น " วันน้ำโลก " หรือ " World Day for Water " เพื่อระลึกถึงความสำคัญของน้ำ ซึ่งเป็นความต้องการขั้นพื้นฐาน ของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในโลก อีกทั้งยังเป็นการกระตุ้นให้เกิดการตื่นตัวในหมู่มวลมนุษยชาติ ในเรื่องการอนุรักษ์น้ำ และการพัฒนาแหล่งน้ำ ตลอดจนดำเนินการตามข้อเสนอแนะของที่ประชุมสหประชาชาติปี 1992 ว่าด้วยสิ่งแวดล้อมและการพัฒนา หรือที่เรียกกันว่า Agenda 21 จัดโดยองค์การน้ำแห่งสหประชาชาติ (UN Water) ซึ่งในแต่ละปีจะมีหน่วยงาน ในสังกัดองค์การสหประชาชาติรับผิดชอบในการร่วมจัดงาน ซึ่งในปี 2007 นี้ องค์การอาหารและการเกษตรโลก (FAO) และองค์การสหประชาชาติ (UN) (ในนามโครงการน้ำเพื่อชีวิต) (Water for life) เป็นผู้จัดร่วม ในหัวข้องาน(ธีม) ว่า Coping with Water Scarcity
วัฒนธรรมลาแตน

| --- | --- |
ภูมิภาค: ยุโรปตะวันตกและยุโรปกลาง
สมัย: ยุคเหล็ก
ช่วงเวลา: ประมาณ 450 ก่อน ค.ศ. — ประมาณ 1 ก่อน ค.ศ.
แหล่งโบราณคดีต้นแบบ: ลาแตน เนอชาแตล
ก่อนหน้า: วัฒนธรรมฮัลชตัท
ถัดไป: สาธารณรัฐโรมัน, จักรวรรดิโรมัน, โรมันกอล, บริเตนสมัยโรมัน, ฮิสปานิอา, แกร์มานิอา, เรเทีย, นอริคัม
แผนที่แสดงบริเวณวัฒนธรรมฮัลชตัทและวัฒนธรรมลาแตน ศูนย์กลางของดินแดนฮัลล์ชตัทท์ (ปี 800 ก่อนคริสต์ศักราช) สีเหลือเข้ม, ดินแดนที่ได้รับอิทธิพลในปี 500 ก่อนคริสต์ศักราช สีเหลืองอ่อน ศูนย์กลางของวัฒนธรรมลาแตน (ปี 450 ก่อนคริสต์ศักราช) สีเขียวเข้ม และดินแดนที่วัฒนธรรมลาแตนมามีอิทธิพลต่อเมื่อมาถึง ปี 50 ก่อนคริสต์ศักราชสีเขียวอ่อน ดินแดนของกลุ่มชนเคลต์ที่สำคัญมีชื่อระบุ
วัฒนธรรมลาแตน (อังกฤษ: La Tène culture) เป็นวัฒนธรรมยุคเหล็กของยุโรปที่ตั้งชื่อตามแหล่งโบราณคดีที่ลาแตนบนฝั่งเหนือของทะเลสาบเนอชาแตลในสวิตเซอร์แลนด์ที่เป็นที่พบสิ่งของมีค่าทางโบราณคดีจำนวนมากมายโดยฮันสลี ค็อพพ์ ในปี ค.ศ. 1857 วัฒนธรรมลาแตนเคลตสเครุ่งเรืองระหว่างปลายยุคเหล็ก (ตั้งแต่ปี 450 ก่อนคริสต์ศักราชมาจนถึงการพิชิตของโรมันใน ศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช) ในบริเวณตะวันออกของฝรั่งเศส สวิตเซอร์แลนด์ ออสเตรีย ตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนี สาธารณรัฐเช็ก สโลวาเกีย และฮังการี ทางตอนเหนือไปจรดกับวัฒนธรรมยาสตอร์ฟของเยอรมนีตอนเหนือ วัฒนธรรมลาแตนเจริญขึ้นมาจากวัฒนธรรมฮัลล์ชตัทท์ของยุคเหล็กตอนต้น โดยไม่มีการแบ่งแยกทางวัฒนธรรมที่เห็นได้ชัด และเป็นวัฒนธรรมที่มีอิทธิพลพอประมาณจากเมดิเตอร์เรเนียนจากกรีกในภูมิภาคกอลก่อนสมัยโรมันและต่อมาอารยธรรมอีทรัสคัน การโยกย้ายศูนย์กลางของที่ตั้งถิ่นฐานเริ่มขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 4
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรมของวัฒนธรรมลาแตนพบในบริเวณอันกว้างไกลที่รวมไปถึงบางส่วนของไอร์แลนด์และบริเตนใหญ่ (หมู่บ้านริมทะเลสาบกลาสตันบรีในอังกฤษเป็นสถานที่ที่มีชื่อเสียงเกี่ยวกับวัฒนธรรมลาแตน), ทางตอนเหนือของสเปน ภูมิภาคเบอร์กันดี และ ออสเตรีย สถานที่ฝังศพอันหรูหราก็เป็นเครื่องแสดงเครือข่ายของการค้าอันกว้างไกล เช่นเนินบรรจุศพวีซ์ในฝรั่งเศสซึ่งเป็นที่ฝังศพของสตรีสูงศักดิ์จากศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราชที่ถูกฝังพร้อมด้วยไหคอลดรอนสำริดที่ทำในกรีซ สินค้าออกของจากบริเวณวัฒนธรรมลาแตนไปยังบริเวณวัฒนธรรมเมดิเตอร์เรเนียนก็จะมีเกลือ ดีบุก ทองแดง อำพัน ขนแกะ หนัง ขนสัตว์ และทองคำ
ข้อขัดแย้งเรื่องที่ตั้งของแหล่งวัฒนธรรมลาแตน

แม้ว่ายังไม่อาจจะตกลงกันได้ถึงจุดเริ่มต้นที่แน่นอนของแหล่งวัฒนธรรมลาแตน แต่โดยทั่วไปแล้วก็เห็นพ้องกันว่าศูนย์กลางของวัฒนธรรมตั้งอยู่บริเวณตะวันตกเฉียงเหนือสุดของดินแดนของวัฒนธรรมฮัลล์ชตัทท์, ทางตอนเหนือของเทือกเขาแอลป์, ภายในบริเวณภูมิภาคระหว่างลุ่มแม่น้ำมาร์นและมอแซลทางตะวันตก และในบริเวณที่ปัจจุบันคือบาวาเรียและออสเตรียทางตะวันออก แต่ในปี ค.ศ. 1994 ก็ได้มีการพบที่ฝังศพของชนชั้นสูงของต้นศตวรรษที่  5 ก่อนคริสต์ศักราชที่เกลาแบร์กในรัฐเฮ็สเซิน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของแฟรงก์เฟิร์ต ในบริเวณที่เดิมเห็นกันว่าบริเวณที่เป็นปริมณฑลของอิทธิพลของวัฒนธรรมลาแตน
ในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราชลาแตนขยายตัวจากบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานออกไปยังฮิสปาเนีย, ลุ่มแม่น้ำโป, คาบสมุทรบอลข่าน และออกไปไกลถึงอานาโตเลีย ในช่วงเวลาที่มีการโยกย้ายถิ่นฐานครั้งใหญ่เป็นระยะ ๆ ในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราชกองทัพกอลที่นำโดยเบรนนัสก็รุกรานเข้าไปยังกรุงโรมและยึดตัวเมือง กลุ่มทหารกอลรณรงค์ไปจนถึงกรีซและมีท่าทีที่จะเป็นอันตรายต่อประกาศกแห่งเดลฟี ขณะกลุ่มอื่นขยายอำนาจและเข้าไปยังตั้งถิ่นฐานในกาเลเชียในอานาโตเลีย
บริบทของสมัยวัฒนธรรม

ความสัมพันธ์กับบริเวณอื่นของวัฒนธรรมลาแตนจะเห็นได้จากโบราณวัตถุจากต่างแดนที่ฝังไว้ในหลุมศพของชนชั้นสูง อิทธิพลที่มีต่อลักษณะของงานศิลปะของวัฒนธรรมลาแตนก็ได้แก่จากอารยธรรมอีทรัสคัน, กลุ่มชนอิตาลิคโบราณ, ศิลปะยุคกรีก และซิทเธีย เครื่องปั้นดินเผาของกรีกที่สามารถบ่งเวลาที่สร้างได้ที่พบในแหล่งโบราณคดีลาแตน และการวิจัยด้วยการฉายความร้อน (thermoluminescence) และ กาลานุกรมต้นไม้ ทำให้ทราบถึงช่วงเวลาของลำดับงานของแหล่งโบราณคดีลาแตนบางแหล่ง
ประวัติของวัฒนธรรม ลาแตนเดิมแบ่งออกเป็น “ตอนต้น” (ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช), “ตอนกลาง” (ราว 450-100 ปีก่อนคริสต์ศักราช) และ “ตอนปลาย” (ศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช) จนเมื่อมาถูกรุกรานโดยโรมันที่เป็นการสิ้นสุดของวัฒนธรรม แต่ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของวัฒนธรรมมิได้สะท้อนออกมาในรูปของโครงสร้างทางสังคม-การเมือง และความเกี่ยวโยงของโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมทางด้านภาษาศาสตร์ก็ยังคงเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอยู่
ชาติพันธุ์

ความรู้ที่เราทราบเกี่ยวกับบริเวณวัฒนธรรมลาแตนมาจากแหล่งข้อมูลสามแหล่ง: จากหลักฐานทางโบราณคดี, จากวรรณกรรมกรีกและละติน และ จากหลักฐานที่ออกจะเป็นเรื่องที่โต้แย้งกันนั่นคือหลักฐานจากการศึกษาเรื่องชาติพันธุ์ ที่กล่าวว่าลักษณะของศิลปะและวัฒนธรรมของลาแตนปรากฏในบริเวณที่ตามปกติแล้วเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของบริเวณของเคลต์ของทางตะวันตกสุดของยุโรป ประชาคมที่ระบุทางโบราณคดีว่าเป็นของโบราณวัตถุทางโบราณคดีของลาแตน ก็ได้รับการกล่าวถึงโดยนักเขียนกรีกและโรมันตั้งแต่ศตวรรษที่ 5 เป็นต้นมาว่าเป็น “keltoi” (เคลต์) และ “galli” (กอล)  นักประวัติศาสตร์เฮโรโดทัสบันทึกว่า “keltoi” อยู่ในบริเวณลุ่มแม่น้ำดานูบที่เป็นใจกลางของโบราณวัตถุทางโบราณคดีของลาแตน แต่ที่ว่าวัฒนธรรมลาแตนทั้งหมดอาจจะระบุว่าเป็นอารยธรรมของกลุ่มชนเคลต์ก็เป็นเรื่องที่ทำได้ยาก นักโบราณคดีพยายามครั้งแล้วครั้งเล่าที่จะสรุปว่าภาษา, โบราณวัตถุทางโบราณคดี, วัฒนธรรม และ ความสัมพันธ์ทางการเมืองไม่จำเป็นที่จะต้องเกิดขึ้นด้วยกันในเวลาเดียวกัน เฟรย์ (เฟรย์ ค.ศ. 2004) ตั้งข้อสังเกตว่าในคริสต์ศตวรรษที่ 5 “ประเพณีการฝังศพของกลุ่มเคลต์ไม่มีความเป็นแบบแผนเดียวกันในแต่ละภูมิภาค แต่จะเป็นธรรมเนียมนิยมของท้องถิ่นที่มีความเชื่อของตนเองที่ต่างจากกลุ่มอื่น ซึ่งเป็นผลทำให้การแสดงออกในงานศิลปะมีลักษณะที่แตกต่างกันไป” และในบางกรณีแหล่งโบราณคดีของลาแตนก็ผสมผสานกับวัฒนธรรมสลาฟ
โบราณวัตถุทางโบราณคดี

งานโลหะของลาแตนที่ทำด้วยสำริด, เหล็ก และ ทองคำวิวัฒนาการมาจากวัฒนธรรมฮัลล์ชตัทท์ ลักษณะงานจะเป็นงานสลักและฝังประดับอย่างละเอียดเป็นก้นหอยและลายสอดประสาน บนภาชนะสำริด, หมวกเกราะและโล่ และ เครื่องประดับอัญมณี โดยเฉพาะสร้อยคอที่เรียกว่า แหวนคอ (torc) และเข็มกลัดประดับที่เรียกว่า “เข็มกลัดตรึง” ที่มีทรงที่มีรูปแบบเป็นสัตว์ที่โก่งตัวหรือพืช ที่สัมพันธ์กับธรรมนิยมในการสร้างลวดลายเรขาคณิตของวัฒนธรรมฮัลล์ชตัทท์ ลักษณะงานสมัยแรกของศิลปะลาแตนส่วนใหญ่จะเป็นสิ่งของที่มีลักษณะแบบสถิตย์และมีลวดลายเรขาคณิต แต่ต่อมางานก็วิวัฒนาการไปเป็นแบบที่ประกอบด้วยลักษณะที่ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้ ลักษณะย่อยบางอย่างก็เป็นลักษณะที่มาสร้างซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นลายงูยักษ์แห่งวอลดาลเจสไฮม์
อ่านเพิ่ม

Cunliffe, Barry. The Ancient Celts. Oxford: Oxford University Press. 1997
Collis, John. The Celts: Origins, Myths, Invention. London: Tempus, 2003.
James, Simon. The Atlantic Celts. London: British Museum Press, 1999.
James, Simon, and Valery Rigby. Britain and the Celtic Iron Age. London: British Museum Press, 1997.
ดูเพิ่ม

วัฒนธรรม