stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คลองสนามชัย

คลองสนามชัย บริเวณวัดบางกระดี่
คลองสนามชัย บริเวณวัดแสมดำ
คลองสนามชัย หรือ คลองมหาชัย หรือ คลองมหาไชยชลมารค หรือ คลองพระพุทธเจ้าหลวง เป็นคลองที่ขุดขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดีแห่งกรุงศรีอยุธยา แทนที่คลองโคกขามเดิม ซึ่งมีความคดเคี้ยวอย่างมาก เรียกคลองที่ขุดขึ้นใหม่นี้ว่า คลองพระพุทธเจ้าหลวง แต่ยังไม่ทันแล้วเสร็จก็สวรรคตไปก่อน ต่อมาสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระได้โปรดเกล้าให้พระราชสงครามเป็นนายกอง เกณฑ์คนจากหัวเมืองปักษ์ใต้มาขุดต่อ หัวเมืองปักษ์ใต้ในสมัยนั้น หมายถึงหัวเมืองที่อยู่ทางใต้ของกรุงศรีอยุธยา เช่น เมืองสาครบุรี สามโคก ราชบุรี ธนบุรี นนทบุรี เพชรบุรี ใช้เวลาขุดสองเดือนจึงแล้วเสร็จ จุดเริ่มต้นของคลองอยู่ต่อจากคลองด่าน บริเวณแยกคลองบางขุนเทียน ในเขตจอมทอง แล้วไปออกแม่น้ำท่าจีนที่อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ตัวคลองลึก 6 ศอก และกว้าง 7 วา ใช้ในการคมนาคมขนส่ง และทำสงคราม และยังมีชาวต่างชาติใช้เส้นทางนี้ไปกรุงศรีอยุธยาโดยไม่ต้องผ่านเข้าทางแม่น้ำเจ้าพระยาอีกด้วย ผลสืบเนื่องที่สำคัญคือการบุกเบิกพื้นที่สองฝั่งคลองมาใช้ในการเกษตรอย่างกว้างขวาง นับเป็นผลงานสำคัญในรัชกาลนี้ นอกจากนั้นแล้ว ใน พ.ศ. 2352 คลองสายนี้เป็นเส้นทางที่สมเด็จกรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ทรงใช้ยกทัพไปปราบพม่าที่เมืองถลางและเมืองชุมพรอีกด้วย  ปัจจุบันคลองสนามชัยเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในกรุงเทพมหานครและจังหวัดสมุทรสาคร
คลองมหาชัยนี้ยังเป็นที่มาของชื่อเรียกที่นิยมของจังหวัดสมุทรสาครอีกด้วย เนื่องจากตัวเมืองตั้งอยู่ที่บริเวณปากคลองมหาชัยพอดี ในปัจจุบันนิยมเรียกคลองนี้ว่าคลองมหาชัย ในจังหวัดสมุทรสาคร และเรียกคลองสนามชัย ในฝั่งธนบุรี โดยทั่วไปไม่ได้เจาะจงว่าบริเวณใดเป็นจุดเริ่มต้นคลองสนามชัย แต่จะถือกันว่าคลองสนามชัยและคลองด่านเป็นคลองเดียวกันในละแวกนั้น ในเขตจอมทองจึงเรียกคลองนี้ทั้งคลองสนามชัยและคลองด่าน
สถานที่สำคัญริมคลอง

วัดบางประทุนนอก
วัดไทร
ตลาดน้ำวัดไทร
วัดสิงห์
วัดกำแพง
วัดกก
วัดเลา
วัดท่าข้าม
วัดบางกระดี่
วัดแสมดำ
ศาลพันท้ายนรสิงห์
วัดบ้านไร่เจริญผล
วัดศรีบูรณาวาส
วัดเจษฎาราม
วัดตึกมหาชยาราม
วัดมหาชัยคล้ายนิมิตร
ตลาดมหาชัย
คลองบ้านพร้าว

คลองบ้านพร้าว เป็นคลองในตำบลเชียงรากใหญ่ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี แยกจากคลองเปรมประชากร ที่บ้านบางพูด ไหลไปลงแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งซ้ายที่วัดบ้านพร้าวนอก คลองมีความยาว 7 กิโลเมตร
ในหนังสือ ประวัติชาติไทย แต่งโดยพระบริหารเทพธานี ซึ่งเป็นเจ้าเมืองปทุมธานีในราว พ.ศ. 2469–2471 ระบุว่า "เมืองสามโคกเดิมอยู่ปากคลองบ้านพร้าว ตำบลบ้านงิ้ว ที่วัดพญาเมือง"
แต่เดิมตั้งแต่คลองบ้านพร้าวเชื่อมต่อกับคลองบางหลวงเชียงราก เป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิม จนในสมัยสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม (พ.ศ. 2150–2151) ได้มีการขุด คลองลัดเกร็ดใหญ่ (ตั้งแต่วัดมะขามถึงปากคลองบ้านพร้าว) ซึ่งปัจจุบันได้กลายมาเป็นแม่น้ำเจ้าพระยา
บริเวณบ้านท้องคุ้งซึ่งอยู่ตั้งแต่ปากคลองบ้านพร้าวฝั่งใต้ไปถึงวัดสำแล เป็นหมู่บ้านชาวมอญซึ่งอพยพมาจากเมืองสำแล อยู่ในเขตเมืองเมาะระมิงค์
อำเภอแม่จริม

| อำเภอแม่จริม |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mae Charim
น้ำตกภูฟ้า ตั้งอยู่กลางป่าลึกใกล้ชายแดนลาว เป็นน้ำตกที่สูงที่สุดในอุทยานแห่งชาติดอยภูคา ในเขตอำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน สูงประมาณ 140 เมตร มีทั้งหมด 12 ชั้น (ในภาพเป็นชั้นที่ 12 ของน้ำตก)
คำขวัญ: ล่องแก่งน้ำว้า ชาใบหม่อนรสดี เขียวขจีธรรมชาติ ไหว้พระธาตุยอยหงส์
แผนที่จังหวัดน่าน เน้นอำเภอแม่จริม
พิกัด: 18°42′12″N 101°0′18″E﻿ / ﻿18.70333°N 101.00500°E﻿ / 18.70333; 101.00500
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: น่าน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 998.152 ตร.กม. (385.389 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 16,348 คน
 • ความหนาแน่น: 16.38 คน/ตร.กม. (42.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 55170
รหัสภูมิศาสตร์: 5502
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอแม่จริม หมู่ที่ 4 ตำบลหนองแดง อำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน 55170
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
แม่จริม (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดน่าน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่สวยงาม
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอแม่จริมมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสันติสุขและอำเภอบ่อเกลือ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงไชยบุรี (ประเทศลาว)
ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงไชยบุรี (ประเทศลาว) และอำเภอเวียงสา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอภูเพียง
ประวัติ

แม่จริมรู้จักกันในชื่อเดิมว่า "บ่อว้า" อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเมืองน่าน และเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2512 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลพงษ์ ตำบลหนองแดง และตำบลหมอเมืองออกจากการปกครองของอำเภอเมืองน่าน รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอแม่จริม ต่อมาเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2520 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ให้ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอแม่จริม
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลพงษ์ แยกออกจากตำบลดู่พงษ์ ตั้งตำบลหมอเมือง แยกออกจากตำบลหนองแดง
วันที่ 24 กันยายน 2512 แยกพื้นที่ตำบลพงษ์ ตำบลหนองแดง และตำบลหมอเมือง อำเภอเมืองน่าน มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอแม่จริม และให่ขึ้นการปกครองกับอำเภอเมืองน่าน
วันที่ 12 เมษายน 2520 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอแม่จริม อำเภอเมืองน่าน เป็น อำเภอแม่จริม
วันที่ 23 ตุลาคม 2522 ตั้งตำบลน้ำพาง แยกออกจากตำบลหมอเมือง
วันที่ 26 สิงหาคม 2523 ตั้งตำบลน้ำปาย แยกออกจากตำบลหมอเมือง
วันที่ 27 เมษายน 2525 ตั้งตำบลแม่จริม แยกออกจากตำบลหนองแดง และตำบลพงษ์
วันที่ 21 เมษายน 2526 โอนพื้นที่ตำบลพงษ์ อำเภอแม่จริม ไปขึ้นกับ กิ่งอำเภอสันติสุข อำเภอเมืองน่าน
วันที่ 28 ธันวาคม 2536 จัดตั้งสุขาภิบาลหนองแดง ในท้องที่บางส่วนของตำบลหนองแดง และตำบลหมอเมือง
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลหนองแดง เป็นเทศบาลตำบลหนองแดง ด้วยผลของกฎหมาย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอแม่จริมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 38 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | หนองแดง |  | Nong Daeng | 10 | 4,115 |
| 2. | หมอเมือง |  | Mo Mueang | 6 | 2,386 |
| 3. | น้ำพาง |  | Nam Phang | 10 | 5,546 |
| 4. | น้ำปาย |  | Nam Pai | 6 | 2,040 |
| 5. | แม่จริม |  | Mae Charim | 6 | 2,289 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอแม่จริมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลหนองแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแดง เฉพาะหมู่ที่ 3–4 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2 และตำบลหมอเมือง เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 4
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแดง เฉพาะหมู่ที่ 5–10 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2
องค์การบริหารส่วนตำบลหมอเมือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำปายทั้งตำบลและตำบลหมอเมือง เฉพาะหมู่ที่ 1–3, 5–6 และบางส่วนของหมู่ที่ 4
องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำพาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำพางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่จริม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่จริมทั้งตำบล
สถานที่ท่องเที่ยว

อุทยานแห่งชาติแม่จริม
วัดพระธาตุดอยหงษ์
น้ำตกภูฟ้า
น้ำตกห้วยจะหรือ
น้ำตกห้วยเมี่ยง
น้ำตกวังปลาตึก
น้ำตกขุนมวบ
น้ำตกแม่จริม
ลำน้ำว้า ไหลผ่านอุทยานแห่งชาติแม่จริม แบ่งออกเป็น 3 ตอน คือ น้ำว้าตอนบน น้ำว้าตอนกลาง และน้ำว้าตอนล่าง ซึ่งนักท่องเที่ยวนิยมมาผจญภัยในรูปแบบการล่องแก่ง
เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (พัฒน์ ณ นคร)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เจ้าพระยานครศรีธรรมราช
| เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (พัฒน์ ณ นคร) |
| --- | --- |
มหาอุปราชเมืองนครศรีธรรมราช
เจ้าเมืองนครศรีธรรมราช
ดำรงตำแหน่ง: พ.ศ. 2325–2357
ก่อนหน้า: เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (หนู)
ถัดไป: เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร)
 
ชื่อเต็ม: เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี ศรีโศกราชวงศ์ เชฏฐพงศ์ฤๅชัย อนุทัยธิบดี อภัยพิริยปรากรมพาหุ
เกิด: พัฒน์ เมืองนครศรีธรรมราช อาณาจักรอยุธยา
อสัญกรรม: พ.ศ. 2357 เมืองนครศรีธรรมราช อาณาจักรรัตนโกสินทร์
ตระกูล: ณ นคร
คู่สมรส: ท่านผู้หญิงชุ่ม (หรือนวล) ท่านผู้หญิงปราง
บุตร: เจ้าจอมมารดานุ้ยใหญ่ เจ้าจอมมารดานุ้ยเล็ก พระยาภักดีภูธร (ฉิม ณ นคร) ท่านผู้หญิงหนู นายจ่ายง (ขัน ณ นคร) พระราชภักดี (ร้าย ณ นคร) ใจ ณ นคร เริก ณ นคร กุน ณ นคร เจ้าจอมทิม
บิดา: ปลัดเมืองนครศรีธรรมราช
มารดา: คุณหญิง (ไม่ปรากฏนาม)
เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (พัฒน์) หรือ เจ้าพระยาศรีธรรมาโศกราช ชาติเดโชชัย มไหสุริยาธิดี อภัยพิริยปรากรมพาหุ หรือ เจ้าพระยานครพัฒน์ เจ้าเมืองนครศรีธรรมราชสมัยกรุงรัตนโกสินทร์คนที่ 2 บุตรเขยในพระเจ้านครศรีธรรมราช กษัตริย์เมืองนครศรีธรรมราชในสมัยเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
ประวัติ

เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (พัฒน์) เป็นบุตรชายของปลัดไม่ปรากฏนาม (เอกสารบางแห่งเรียก ขุนปลัดเมืองคนก่อน) กับมารดาซึ่งเรียกว่า คุณหญิง (บ้างว่าชื่อหญิง) มีพี่สาวคนหนึ่งชื่อ ชี ประวัติตอนต้นนั้นไม่ปรากฏ ปรากฏแต่เพียงว่าเดิมได้บุตรสาวคนใหญ่ของเจ้านครศรีธรรมราชชื่อ คุณชุ่ม (ทางธนบุรีเรียกนวล) เป็นภรรยา เมื่อคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง เจ้านครศรีธรรมราชตั้งตนขึ้นเป็นเจ้า ท่านพัฒน์จึงไปเป็นมหาอุปราช เรียกกรมพระราชวังบวรสถานมงคล เมื่อสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีตีเมืองนครศรีธรรมราชได้ ก็ต้องเข้ามาอยู่กรุงธนบุรีด้วย ต่อมาพระเจ้านครศรีธรรมราชได้กลับออกไปครองเมืองอีกครั้ง อุปราชพัฒน์ก็ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้กลับออกไปเป็นวังหน้าตามเดิม
พระมหาอุปราช (พัฒน์) นั้นคราวหนึ่งไปราชการทัพ คุณชุ่มหรือนวลถึงแก่กรรมลง ธิดาทั้งสองจึงเป็นกำพร้า ครั้นเสร็จราชการสงครามแล้ว อุปราชพัฒน์เข้ามาเฝ้าเมื่อ พ.ศ. 2317 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีตรัสปลอบว่า "อย่าเสียใจนักเลย จะให้น้องสาวไปแทนที่จะได้เลี้ยงลูก" จึงพระบรมราชโองการให้ท้าวนางส่งตัวเจ้าจอมปรางไปพระราชทานเป็นภรรยาเจ้าพัฒน์ ท้าวนางกราบบังคมทูลว่า เจ้าจอมปรางขาดระดูมา 2 เดือนแล้ว มีพระราชดำรัสว่า "ได้ลั่นวาจายกให้แล้ว จงส่งตัวออกไปเถิด" เจ้าจอมปรางจำใจไปตามพระบรมราชโองการ และเจ้าพัฒน์ก็จำใจรับไว้เป็นศรีเมืองนครศรีธรรมราช
พ.ศ. 2327 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดเกล้าให้พระเจ้านครศรีธรรมราชพ้นจากตำแหน่งและมารับราชการในกรุงเทพ ทรงตั้งเจ้าพัฒน์เป็น เจ้าพระยาศรีธรรมาโศกราช ชาติเดโชชัย มไหสุริยาธิดี อภัยพิริยปรากรมพาหุ เจ้าพระยานครศรีธรรมราช และคืนเมืองสงขลาให้กลับไปขึ้นนครศรีธรรมราช
ในปี พ.ศ. 2354 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เจ้าพระยานคร (พัฒน์) ขอกราบถวายบังคมลาออกจากราชการ ก็ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยานคร (พัฒน์) เป็น เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี ศรีโศกราชวงศ์ เชฏฐพงศ์ฤๅชัย อนุทัยธิบดี อภัยพิริยปรากรมพาหุ จางวางเมืองนครศรีธรรมราช แล้วโปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนเจ้าพระยานคร (น้อย) พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ซึ่งขณะนั้นดำรงยศเป็นพระบริรักษ์ภูเบศร์ ปลัดเมืองนครขึ้นเป็น พระยาศรีธรรมาโศกราช ว่าราชการเมืองแทน
เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (พัฒน์) รับราชการในตำแหน่งจางวางเมืองนครศรีธรรมราชมาอีก 3 ปีก็ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อ พ.ศ. 2357 อัฐิของท่านส่วนหนึ่งบรรจุอยู่ ณ พระปรางค์เบื้องหลังหอพระพุทธสิหิงค์ บริเวณหน้าศาลากลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งเป็นหอพระอัฐิและอัฐิสำคัญบรรพชนสกุล ณ นคร
บุตรธิดา

เจ้าจอมมารดานุ้ยใหญ่ ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
เจ้าจอมมารดานุ้ยเล็ก ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท
เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร) เจ้าเมืองนครศรีธรรมราชคนที่ 3
พระยาภักดีภูธร (ฉิม) รับราชการฝ่ายกรมพระราชวังบวรสถานมงคล
ท่านผู้หญิงหนู ภริยาเจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค)
นายจ่ายง (ขัน)
พระราชภักดี (ร้าย) ยกกระบัตรเมืองนครศรีธรรมราช
คุณใจ มหาดเล็ก
คุณเริก มหาดเล็ก
ช. คุณกุน
เพทาย

| เพทาย |
| --- | --- |

การจำแนก
ประเภท: แร่รัตนชาติ
สูตรเคมี: zirconium silicate ZrSiO4
คุณสมบัติ
สี: น้ำตาล แดง เหลือง เขียว ดำและไร้สี
รูปแบบผลึก: มีลักษณะเป็นแท่งยาวมียอดแหลมปิดหัวและท้าย
โครงสร้างผลึก: รูบผลึกระบบเททราโกนาล
ค่าความแข็ง: 7.5
สีผงละเอียด: สีขาว
ความถ่วงจำเพาะ: 4.6–4.7
เพทาย (อังกฤษ: Zircon;  /ˈzɜːrkɒn/ หรือ /ˈzɜːrkən/; ZrSiO4) เป็นแร่รัตนชาติที่อยู่ในกลุ่มซิลิเกต
ประโยชน์

เนื่องจากมีคุณสมบัติทนความร้อน จึงถูกนำมาใช้ในอุตสาหกรรมวัสดุทนไฟ เช่น ทำอิฐทนไฟและวัตถุดินเผาเคลือบทุกชนิด ใช้เป็นฉนวน สำหรับป้องกันไฟฟ้า ความร้อน ทำผงสีขัด ไส้หลอดไฟฟ้า ผสมยางให้เหนียว หลอดอิเล็กทรอนิกส์ หลอดไฟถ่ายรูป เครื่องควบแน่น X-ray filters ใช้ในการเชื่อมไฟฟ้าเฉพาะแห่ง นอกจากนี้แร่เพทายบริสุทธิ์ยังถูกนำไปใช้ในการสร้างเครื่องกำเนิดปฏิกรณ์ปรมาณูอีกด้วย
แหล่งที่พบ > ในประเทศไทย

ชนิดผลึกเล็กละเอียดพบในเหมืองลานแร่ดีบุกทุกๆแห่ง และพบตามชายทะเลทั่วไปเช่น ที่ชายทะเล จังหวัดชลบุรี ระยอง ประจวบคีรีขันธ์ ชุมพร พังงา อำเภอตะกั่วป่า ส่วนมากที่เป็นรัตนชาติหรือพวกผลึกโตๆ พบเกิดร่วมกับหินภูเขาไฟชนิดหินบะซอลต์ พบที่ จันทบุรี ตราด ศรีสะเกษ และที่ อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่
แหล่งที่พบ > ในต่างประเทศ

จะพบได้ปะปนกับหินอัคนี ในรัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย
วัดประเสริฐสุทธาวาส

| วัดประเสริฐสุทธาวาส |
| --- | --- |
วัดประเสริฐสุทธาวาส

ที่ตั้ง: เลขที่ 10 ถนนราษฎร์พัฒนา แขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร 10140
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อสร้อยสุวรรณรัตน์
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อท้าวสุวรรณ
เจ้าอาวาส: พระครูประสิทธิ์จริยาภิวัฒน์ (ประวิทย์ ฐิตวีโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดประเสริฐสุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร
ประวัติ

วัดสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา พระอุโบสถเป็นรูปเก๋งจีน คาดว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนกลาง เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดกลาง เหตุเพราะวัดตั้งอยู่กึ่งกลางของลำคลอง (อีกวัดเรียก วัดนอก หรือ วัดราษฎร์บูรณะ เพราะตั้งอยู่ตรงปากคลอง
ได้รับการบูรณะในสมัยรัชกาลที่ 3 มีเรื่องเล่าว่า มีชายชาวจีนซึ่งเลี้ยงหมูในแถบนั้น เมื่อพายเรือมาเก็บผักบุ้งมาเลี้ยงหมูได้ไปพบเงินเข้า 3 ตุ่ม จึงอธิษฐานว่า ถ้าได้เงินนี้แล้วไปประกอบอาชีพแล้วร่ำรวยจะกลับมาบูรณะวัด ต่อมาชายชาวจีนคนนั้นร่ำรวย จึงกลับมาบูรณะวัด และได้ทูลเกล้าถวายพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อปี พ.ศ. 2381 ถือเป็นการบูรณะวัดครั้งแรก สันนิษฐานว่าชายชาวจีนคนนั้นคือ พระประเสริฐวานิช (เจ้าสัวเส็ง เศรษฐบุตร) ต้นสกุลเศรษฐบุตร ซึ่งต่อมาแตกสาแหรกวงศ์ตระกูล เป็น 5 ตระกูล คือ ตระกูลเศรษฐบุตร ตระกูลเสถบุตร ตระกูลภิรมย์ภักดี ตระกูลโปษยะจินดา และตระกูลประนิช วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2382
กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อปี พ.ศ. 2537
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถคล้ายกับเก๋งจีน แถมหน้าบันยังมีรูปพระอ้วนคล้ายพระปู้ไต้โดยหน้าบันชั้นลด ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ โครงสร้างอุโบสถครื่องไม้ มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง มีเรื่องราวสามก๊ก เขียนด้วยหมึกจีนสีดำ สันนิษฐานว่าเป็นช่างที่วาดฝีมือเดียวกับวัดราชโอรส พระประธานคือ หลวงพ่อสร้อยสุวรรณรัตน์ พระพุทธรูปปางมารวิชัย ที่ด้านหลังองค์พระ ปรากฏแผ่นศิลาจารึกของพระประเสริฐวานิช ข้อความจารึกด้วยอักษรจีนตามแนวตั้งจำนวน 1 บรรทัด และอักษรไทยสมัยรัตนโกสินทร์ 21 บรรทัด รอบอุโบสถมีเสมาเดี่ยวทำจากหินทรายแดง
วิหารของด้านข้างอุโบสถมีพระพุทธรูปประทับ 9 องค์ พระประธานชื่อ หลวงพ่อท้าวสุวรรณ สร้างจากศิลาทรายสีแดงสมัยอู่ทอง พระพักตร์สี่เหลี่ยมพระหนุเป็นลอน เส้นพระศกเม็ดละเอียดและเปลวรัศมี เป็นเปลวแบบสุโขทัยปางสมาธิ วิหารเป็นทรงโบราณแต่ปฏิสังขรณ์ใหม่ หน้าบัน เป็นลวดลายปูนปั้นประดับกระเบื้อง
ภายในวัดประเสริฐสุทธาวาสยังมีพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเขตราษฎร์บูรณะ
ภาพจิตรกรรมฝาผนังสามก๊ก
วงศ์นกกระตั้ว

| วงศ์นกกระตั้ว |
| --- | --- |

นกกระตั้วซัลเฟอร์เครสต์ (Cacatua galerita) ที่เกาะแทสมาเนีย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Psittaciformes
วงศ์ใหญ่:: Cacatuoidea
วงศ์:: Cacatuidae G. R. Gray, 1840

สกุลต้นแบบ
Cacatua Vieillot, 1817 
สกุล
 Probosciger   Callocephalon   Nymphicus   Calyptorhynchus   Eolophus   Lophochroa   Cacatua

การกระจายพันธุ์ในปัจจุบัน – สีแดง พบซากดึกดำบรรพ์ – สีฟ้า
ชื่อพ้อง
 Plyctolophinae Vigors, 1825
นกกระตั้ว หรือ นกคอกคาทู (อังกฤษ: cockatoo) เป็นนกประเภทปากคีม มีหลายสกุล ส่วนมากจะมีสีขาว บางชนิดมีสีเหลืองอ่อนแซมเล็กน้อย มีหงอน มีลิ้นและสามารถสอนให้เลียนเสียงได้เหมือนนกแก้ว โดยที่ชื่อสามัญที่ว่า "Cockatoo" เป็นภาษามลายูแปลว่า "คีมใหญ่" พบในแถบอินโดนีเซีย, ฟิลิปปินส์, นิวกินี, หมู่เกาะโซโลมอน และ ออสเตรเลีย ชนิดที่มนุษย์จับมาเลี้ยงนั้นมีราคาสูง นกกระตั้วที่อยู่ตามธรรมชาติจะมีอายุขัยเพียง 20-30 ปีเท่านั้น แต่นกกระตั้วที่มนุษย์นำมาเลี้ยงจะมีอายุยืนถึง 60-80 ปี
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า "cockatoo" นั้นมีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 จากคำว่า "Kakatuwah" เป็นภาษามลายู แปลว่า "พ่อเฒ่า" หรือ "คีมใหญ่" จากลักษณะปากที่แข็งแรงและมีแรงกัดมหาศาล สามารถทำลายสิ่งต่าง ๆ ได้แม้กระทั่งเหล็กบาง ๆ
อนุกรมวิธาน

เดิมทีนกกระตั้วถูกจัดเป็นหนึ่งในวงศ์ย่อย Cacatuinae ของวงศ์นกแก้ว Psittacidae โดย จอร์จ โรเบิร์ต เกรย์ นักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1840 โดยมีสกุล Cacatua เป็นสกุลต้นแบบ ก่อนจะถูกจัดแยกออกมาเป็นวงศ์เฉพาะในปี ค.ศ. 1990
อนุกรมวิธาน > สกุลและชนิด

สกุล Nymphicus
Nymphicus hollandicus  (Kerr, 1792)
สกุล Probosciger
Probosciger aterrimus (Gmelin, 1788)
สกุล Calyptorhynchus
สกุลย่อย Calyptorhynchus
Calyptorhynchus (Calyptorhynchus) banksii  (Latham, 1790)
Calyptorhynchus (Calyptorhynchus) lathami  (Temminck, 1807)
สกุลย่อย Zanda
Calyptorhynchus (Zanda) funereus  (Shaw, 1794)
Calyptorhynchus (Zanda) latirostris Carnaby, 1948
Calyptorhynchus (Zanda) baudinii Lear, 1832
สกุล Callocephalon
Callocephalon fimbriatum  (Grant, 1803)
สกุล Eolophus
Eolophus roseicapilla  (Vieillot, 1817)
สกุล Lophochroa
Lophochroa leadbeateri (Vigors, 1831)
Lophochroa leadbeateri leadbeateri  (Vigors, 1831)
Lophochroa leadbeateri mollis  (Mathews, 1912)
สกุล Cacatua
สกุลย่อย Cacatua
Cacatua (Cacatua) sulphurea (Gmelin, 1788) COMMON NAME? ''[[Cacatua (Cacatua) sulphurea sulphurea]]'' <small&#x3E; ([[Johann Friedrich Gmelin|Gmelin]], 1788)</small&#x3E;
Cacatua (Cacatua) sulphurea abbotti  (Oberholser, 1917)
Cacatua (Cacatua) sulphurea parvula  (Bonaparte, 1850)
Cacatua (Cacatua) sulphurea citrinocristata  (Fraser, 1844)
Cacatua (Cacatua) galerita (Latham, 1790)
Cacatua (Cacatua) galerita triton Temminck, 1849
Cacatua (Cacatua) galerita eleonora  (Finsch, 1863)
Cacatua (Cacatua) galerita fitzroyi  (Mathews, 1912)
Cacatua (Cacatua) galerita galerita  (Latham, 1790)
Cacatua (Cacatua) ophthalmica Sclater, 1864
Cacatua (Cacatua) alba  (Müller, 1776)
Cacatua (Cacatua) moluccensis  (Gmelin, 1788)
สกุลย่อย Licmetis
Cacatua (Licmetis) tenuirostris  (Kuhl, 1820)
Cacatua (Licmetis) pastinator (Gould, 1841)
Cacatua (Licmetis) pastinator pastinator  (Gould, 1841)
Cacatua (Licmetis) pastinator butleri Ford, J., 1987
Cacatua (Licmetis) sanguinea Gould, 1843
Cacatua (Licmetis) goffiniana Roselaar and Michels, 2004
Cacatua (Licmetis) ducorpsii Pucheran, 1853
Cacatua (Licmetis) haematuropygia  (Müller, 1776)
ลักษณะทางกายภาพ

นกกระตั้วเป็นนกที่มีขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ลำตัวยาว 30-60 เซนติเมตร (12-24 นิ้ว) หนัก 300-1,200 กรัม (0.66-2.6 ปอนด์) มีหงอนบนหัวที่สามารถหุบและแผ่ได้ จะงอยปากสีดำใหญ่เหมือนคีม มีความคมและแรงกัดมหาศาล เท้าแต่ละข้างมีนิ้ว 4 นิ้ว ยาวและมีเล็บแหลม สามารถเกาะและปีนป่ายได้ดี
การเลี้ยงนกกระตั้วในประเทศไทย

นกกระตั้วที่นิยมเลี้ยงในประเทศไทยคือ นกกระตั้วมอลลัคคัน (Cacatua moluccensis), นกกระตั้วอัมเบรลล่า (C pastinator) และ นกกระตั้วซัลเฟอร์เครสต์ (C. galerita) โดยมีราคาสูงหลักหมื่นบาท นกกระตั้วที่มนุษย์เลี้ยงโดยป้อนอาหารให้กับมือจะมีความเชื่องมากกว่านกที่ปล่อยให้แม่นกป้อนอาหารเองมาก และจะขายได้ราคาสูงกว่าด้วย นกกระตั้วเป็นนกที่มีนิสัยชอบร้องเสียงดัง ผู้อยู่อพาร์ทเมนท์ไม่ควรเลี้ยงอย่างเด็ดขาด นกกระตั้วมีนิสัยติดและหวงเจ้าของ จำเป็นต้องดูแลเอาใจใส่และมีเวลาให้กับนกกระตั้วมาก ๆ หากปล่อยนกไว้ไม่มีใครสนใจจะทำให้นกกระตั้วหงุดหงิดและทำลายข้าวของ, ทำร้ายตัวเอง (กัดขาตัวเอง), ทำร้ายผู้คนที่เข้ามาใกล้ นกกระตั้วที่ผูกพันกับเจ้าของมากเกินไปอาจจะทำให้ไม่ยอมมีคู่และไม่ยอมผสมพันธุ์ได้
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลสำหรับผู้ต้องการเลี้ยงกระตั้ว - Kapook.com โดยคณะสัตวแพทย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
นกกระตั้วอัมเบรลล่า หนึ่งในชนิดที่นิยมเลี้ยง
อำเภอบ้านหลวง

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ บ้านหลวง (แก้ความกำกวม)
| อำเภอบ้านหลวง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Ban Luang
คำขวัญ: แดนดินถิ่นไม้ป่า บูชาพระแก้วมรกต เลิศรสมะขามหวาน ตำนานกู่เขาเขียว ท่องเที่ยวป่าสนยักษ์ สักการะพระธาตุเมล็ดข้าว
แผนที่จังหวัดน่าน เน้นอำเภอบ้านหลวง
พิกัด: 18°51′5″N 100°26′18″E﻿ / ﻿18.85139°N 100.43833°E﻿ / 18.85139; 100.43833
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: น่าน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 338.210 ตร.กม. (130.584 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 11,511 คน
 • ความหนาแน่น: 34.04 คน/ตร.กม. (88.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 55190
รหัสภูมิศาสตร์: 5503
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอบ้านหลวง เลขที่ 108  หมู่ที่ 2 ตำบลป่าคาหลวง อำเภอบ้านหลวง จังหวัดน่าน 55190
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บ้านหลวง (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดน่าน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่สวยงาม
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอบ้านหลวงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเชียงม่วน (จังหวัดพะเยา)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองน่านและอำเภอเวียงสา
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเวียงสา และอำเภอสอง (จังหวัดแพร่)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสอง (จังหวัดแพร่) และอำเภอเชียงม่วน (จังหวัดพะเยา)
ประวัติ

พื้นที่ของอำเภอบ้านหลวงเดิมเป็นที่รู้จักในชื่อ เมืองสวด อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอปง จังหวัดน่านในขณะนั้น ต่อมาในวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2495 มีพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดน่าน จังหวัดเชียงราย และจังหวัดแพร่ โดยโอนอำเภอปง ยกเว้นตำบลสระเอียบและตำบลสวด ไปขึ้นจังหวัดเชียงราย โอนตำบลสะเอียบไปขึ้นอำเภอสอง จังหวัดแพร่ และเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2496 ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตอำเภอเมืองน่าน โดยโอนตำบลสวดมาขึ้นกับอำเภอเมืองน่าน
วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2516 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช ได้เสด็จพระราชดำเนิน พร้อมด้วยพระบรมโอรสาธิราชฯ ทรงเยี่ยมเยือนราษฎรตำบลสวดเป็นครั้งแรก ได้มีพระราชดำริเห็นสมควรยกฐานะตำบลสวดขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ เนื่องจากสภาพพื้นที่ภูเขาสูงชัน การคมนาคมระหว่างตำบลสวดกับอำเภอเมืองน่าน เป็นไปด้วยความยากลำบาก ดังนั้น ผู้ว่าราชการจังหวัดน่านในสมัยนั้น (นายสุกิจ จุลละนันท์) ได้กราบบังคมทูลถึงการขอยกฐานะตำบลสวดขึ้นเป็นกิ่งอำเภอโดยใช้ชื่อว่า “กิ่งอำเภอบ้านหลวง” ซึ่งพระองค์ทรงเห็นชอบด้วย จึงทรงรับสั่งให้รีบดำเนินการยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอ จังหวัดน่านจึงได้ดำเนินการทำเรื่องเสนอกระทรวงมหาดไทย เพื่อประกาศยกฐานะตำบลสวดขึ้นเป็นกิ่งอำเภอบ้านหลวง ซึ่งต่อมาได้ตั้งตำบลป่าคาหลวง และตำบลบ้านฟ้าขึ้นในวันที่ 21 สิงหาคม ปีเดียวกัน โดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลสวด เพื่อเตรียมจัดตั้งกิ่งอำเภอ
ต่อมาเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลป่าคาหลวง ตำบลสวด และตำบลบ้านฟ้า ออกจากการปกครองของอำเภอเมืองน่าน รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอบ้านหลวง และในวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2523 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลป่าคาหลวง รวมตั้งเป็นตำบลบ้านพี้ เนื่องจากหลักเกณฑ์ต้องมีตำบลไม่น้อยกว่า 4 ตำบล (ในกรณีพื้นที่ห่างไกล) จนกระทั่งเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบ้านหลวง จนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอบ้านหลวงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 26 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | บ้านฟ้า |  | Ban Fa | 8 | 3,546 |
| 2. | ป่าคาหลวง |  | Pa Kha Luang | 5 | 2,641 |
| 3. | สวด |  | Suat | 8 | 2,827 |
| 4. | บ้านพี้ |  | Ban Phi | 5 | 2,413 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอบ้านหลวงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านฟ้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านฟ้าทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าคาหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าคาหลวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสวด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสวดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านพี้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านพี้ทั้งตำบล
การคมนาคม

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1091 (จุน-บ้านหลวง-น่าน)
สถานที่ท่องเที่ยว

พระธาตุเมล็ดข้าว
พระธาตุภูเขาเขียว
หน่วยศึกษาการพัฒนาการอนุรักษ์ต้นน้ำน้ำพี้
หน่วยศึกษาพัฒนาการอนุรักษ์ต้นน้ำแม่สะลา
หน่วยศึกษาพัฒนาการอนุรักษ์ต้นน้ำขุนเคียน
อ่างเก็บน้ำห้วยสีพัน
ป่าสนยักษ์
น้ำตกห้วยพริก
น้ำตกห้วยไฟ
เสือปลา

| เสือปลา |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
CITES Appendix II (CITES)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ 
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง 
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 
อันดับ:: สัตว์กินเนื้อ 
อันดับย่อย:: เฟลิฟอเมีย 
วงศ์:: เสือและแมว 
วงศ์ย่อย:: แมว 
สกุล:: สกุลแมวดาว  (Bennett, 1833)
สปีชีส์:: Prionailurus viverrinus
ชื่อทวินาม
Prionailurus viverrinus (Bennett, 1833)


ที่อยู่อาศัยของเสือปลาใน ค.ศ. 2016
ภาพใบหน้าของเสือปลา
เสือปลา หรือ เสือแผ้ว (ชื่อวิทยาศาสตร์: Prionailurus viverrinus) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกเสือขนาดเล็ก จัดเป็นแมวป่าขนาดกลาง รูปร่างอ้วนป้อม
ลักษณะทั่วไป

เสือปลามีขนาดใหญ่กว่าแมวบ้าน รูปร่างอ้วนหนา บึกบึน ม่อต้อ ลักษณะภายนอกหลายอย่างคล้ายชะมด จึงมีชื่อชนิดว่า viverrine ซึ่งแปลว่า คล้ายชะมด หัวโตและกว้าง กระบอกปากค่อนข้างยาว ลวดลายคล้ายแมวดาวมาก ขนมันวาวหยาบสั้นสีเทาอมน้ำตาลหรือเทาอมมะกอก มีเส้นและจุดรี ๆ สีน้ำตาลพาดตามแนวยาวของลำตัวทั่วทั้งตัว มีเส้นพาดข้ามหัวจากหน้าผากไปถึงคอประมาณ 6-8 เส้น มีเส้นเด่นชัดสองเส้นลากจากคิ้วข้ามหัวไปจนถึงหัวไหล่ด้านหลังแล้วเริ่มแตกออกเป็นท่อน ช่วงล่างของลำตัวมีสีขาว ม่านตามีสีอมเขียว หูสั้นและกลม หลังหูมีสีดำและมีแต้มสีขาวเด่นชัดอยู่กลางใบ ขาสั้น เสือปลามีปลอกเล็บไม่สมบูรณ์ จึงหดเล็บได้ไม่หมด หางอ้วนและสั้น (ยาว 21-23 ซม.) หรือเพียงประมาณ 37% ของความยาวหัว-ลำตัว มีปล้องที่ไม่ครบรอบหลายปล้อง ปลายหางสีดำ ตัวผู้หนัก 11-12 กิโลกรัม ตัวเมียหนัก 6-7 กิโลกรัม
เสือปลามีขน 2 ชั้น ซึ่งพัฒนามาเพื่อหากินกับน้ำโดยเฉพาะ ขนชั้นในสั้นเกรียนและแน่นมากจนน้ำซึมผ่านไม่ได้ ทำให้ตัวของเสือปลาแห้งและช่วยรักษาความอบอุ่นเอาไว้ในขณะที่ลงจับปลาในน้ำ ขนชั้นนอกจะยาวซึ่งเป็นชั้นที่มีลวดลายและมันวาว
เสือปลามีสัญฐานที่เหมาะกับการหากินกับน้ำและจับปลาเป็นอาหาร แต่เมื่อเทียบกับแมวป่าหัวแบนแล้วยังนับว่าเป็นรอง แมวป่าหัวแบนมีฟันกรามน้อย (pre-molar) ที่ยาวและแหลม เหมาะที่จะยึดจับเหยื่อที่ลื่นไหลง่ายเช่นปลา ส่วนเสือปลาจะมีฟันเล็กและมีพัฒนาการของฟันด้อยกว่า ตีนของเสือปลามีพังพืดเล็กน้อยอยู่ระหว่างนิ้วซึ่งพัฒนามาเพื่อจับปลา แต่พังผืดนิ้วของเสือปลาก็ยังพัฒนามาไม่เต็มที่ โดยมีพัฒนาการของพังผืดใกล้เคียงกับบอบแคต