stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ผู้จัดการธุรกิจ
บทบาท

ในธุรกิจหลายแห่ง บทบาทของผู้จัดการธุรกิจอาจถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อแบ่งเบาความรับผิดชอบของเจ้าของ เพื่อให้สามารถมุ่งเน้นไปที่การขยายบริษัทได้มากขึ้น โดยทั่วไปแล้ว ผู้จัดการธุรกิจและเจ้าของอาจทำงานร่วมกันเพื่อให้ธุรกิจดำเนินไปอย่างประสบความสำเร็จ การมีความเชี่ยวชาญในสาขาใดสาขาหนึ่ง เช่น การขาย การตลาด ประชาสัมพันธ์ หรือการเงิน ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน แต่แม้ว่าผู้จัดการธุรกิจจะมีคุณสมบัติทางวิชาการก็ตาม พวกเขายังพัฒนาคุณสมบัติส่วนบุคคลที่ช่วยให้ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพอีกด้วย
ทักษะทางสังคมของผู้จัดการธุรกิจอย่างหนึ่งคือความสามารถในการเข้าใจและรู้ว่าหน้าที่ของพนักงานแต่ละคนคืออะไร และสามารถทำงานร่วมกับพนักงานแต่ละคนเพื่อให้บรรลุเป้าหมายได้อย่างสำเร็จ
ผู้จัดการธุรกิจควรยอมรับการวิจารณ์อย่างสร้างสรรค์จากพนักงาน มีทักษะทางสังคมที่ดี เป็นคนมีระเบียบ ซื่อสัตย์ และสามารถตัดสินใจได้ดี ผู้จัดการธุรกิจที่ดีควรเต็มใจทำงานร่วมกับพนักงานเพื่อสร้างสภาพแวดล้อมการทำงานที่ดีขึ้น
ตัวอย่างในอุตสาหกรรม

ในอุตสาหกรรมดนตรี ผู้จัดการธุรกิจคือผู้แทนของนักดนตรีหรือศิลปินบันทึกเสียงหรือทั้งสองฝ่าย โดยมีหน้าที่หลักในการดูแลเรื่องธุรกิจและการเงินของพวกเขา บทบาทนี้ส่วนใหญ่เกิดขึ้นจากอัลเลน ไคลน์ ซึ่งเป็นตัวแทนของศิลปินหลายราย ช่วยให้พวกเขาลงทุนรายได้อย่างชาญฉลาดและเรียกเก็บค่าลิขสิทธิ์และค่าธรรมเนียมที่ไม่ได้รับหรือได้รับค่าตอบแทนต่ำ
ผู้จัดการธุรกิจมักมีบทบาทที่เกี่ยวข้องทั้งในอุตสาหกรรมบันเทิงและกีฬา ตัวอย่างเช่น แบร์รี คลาร์เบิร์ก ซึ่งเป็นผู้จัดการธุรกิจของนักแสดง จัสติน ทิมเบอร์เลก และนักกีฬามืออาชีพ ซี.เจ.วิลสัน, มาร์ก เมซีเย, และ แอนนา คูร์นิโคว่า
ในหน่วยงานรัฐบาลและทหาร ตำแหน่งที่เทียบเท่าคือ ผู้บริหาร หรือ หัวหน้าคณะทำงาน
ผู้จัดการทั่วไป

ผู้จัดการทั่วไป (GM) คือผู้บริหารที่มีหน้าที่รับผิดชอบโดยรวมในการจัดการทั้งองค์ประกอบของ รายได้ และ ค่าใช้จ่าย ในงบกำไรขาดทุนของบริษัท ซึ่งเรียกว่า ความรับผิดชอบด้านกำไรขาดทุน (Profit & Loss หรือ P&L) ผู้จัดการทั่วไปมักจะดูแลการทำงานส่วนใหญ่หรือทั้งหมดของฟังก์ชันด้าน การตลาด และ การขาย ของบริษัท รวมถึงการดำเนินงานประจำวันของธุรกิจ ผู้จัดการทั่วไปมีหน้าที่วางแผน แบ่งหน้าที่ ประสานงาน สรรหาบุคลากร จัดองค์กร และตัดสินใจ เพื่อให้บรรลุผลลัพธ์ที่สร้างผลกำไรตามที่องค์กรต้องการ
ในหลายกรณี ผู้จัดการทั่วไปของบริษัทอาจมีตำแหน่งอย่างเป็นทางการอื่น ๆ เช่น ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร (CEO) หรือ ประธานบริษัท ที่มักจะทำหน้าที่ในฐานะผู้จัดการทั่วไปของบริษัท ในบางกรณีที่น้อยกว่านั้น ประธานเจ้าหน้าที่การเงิน (CFO), ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการ (COO) หรือ ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการตลาด (CMO) อาจทำหน้าที่เป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัท ขึ้นอยู่กับโครงสร้างขององค์กร นอกจากนี้บุคคลที่มีตำแหน่ง เช่น กรรมการผู้จัดการ รองประธานประจำภูมิภาค ผู้จัดการประเทศ ผู้จัดการผลิตภัณฑ์ ผู้จัดการสาขา หรือผู้จัดการส่วน อาจมีหน้าที่รับผิดชอบด้านการบริหารทั่วไปด้วย ในบริษัทขนาดใหญ่ รองประธานหลายคนอาจมีตำแหน่งเป็นผู้จัดการทั่วไปเมื่อมีความรับผิดชอบโดยรวมสำหรับฟังก์ชันในพื้นที่ธุรกิจนั้น ๆ และมักมีตำแหน่งเป็น รองประธาน และผู้จัดการทั่วไป
ในบริษัทที่ขายผลิตภัณฑ์ให้ผู้บริโภค ผู้จัดการทั่วไปมักได้รับตำแหน่งเป็น ผู้จัดการแบรนด์ หรือผู้จัดการหมวดสินค้า ในบริษัทให้บริการมืออาชีพ ผู้จัดการทั่วไปอาจถือครองตำแหน่งเช่น หุ้นส่วนผู้บริหาร หุ้นส่วนอาวุโส หรือกรรมการผู้จัดการ
การใช้งานเฉพาะอุตสาหกรรม > โรงแรม

บทความหลัก: ผู้จัดการโรงแรม
ในอุตสาหกรรมโรงแรม ผู้จัดการทั่วไปเป็นหัวหน้าผู้บริหารที่รับผิดชอบการดำเนินงานทั้งหมดของโรงแรมแต่ละแห่ง รวมถึงความสามารถทางการเงินของโรงแรม ผู้จัดการทั่วไปมีอำนาจการจัดการสูงสุดในการดำเนินงานของโรงแรมและมักจะรายงานตรงต่อรองประธานภูมิภาค สำนักงานใหญ่ของบริษัท และ/หรือเจ้าของ/นักลงทุนของโรงแรม
หน้าที่ทั่วไปบางประการของผู้จัดการทั่วไปได้แก่ การจ้างงาน และ การบริหารจัดการทีมผู้บริหารซึ่งประกอบด้วยหัวหน้าแผนกแต่ละแผนกที่ดูแลส่วนต่างๆของโรงแรม เช่น การจัดทำงบประมาณและการจัดการการเงิน; การสร้างและบังคับใช้วัตถุประสงค์และเป้าหมายทางธุรกิจของโรงแรม; การจัดการการขาย; การจัดการการตลาด; การจัดการรายได้; การจัดการโครงการ; การจัดการสัญญา; การจัดการเหตุฉุกเฉินและปัญหาใหญ่ๆที่เกี่ยวข้องกับแขก พนักงาน หรือสิ่งอำนวยความสะดวก; การประชาสัมพันธ์; ความสัมพันธ์แรงงาน; ความสัมพันธ์กับรัฐบาลท้องถิ่น; และการรักษาความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับพันธมิตร
ขอบเขตหน้าที่ของผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมแต่ละแห่งอาจแตกต่างกันไปอย่างมากขึ้นอยู่กับขนาดของโรงแรมและองค์กรของบริษัท เช่น ผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมขนาดเล็กที่เป็นแบบบูติกอาจต้องรับผิดชอบงานบริหารเพิ่มเติม เช่น การบัญชี การจัดการทรัพยากรบุคคล การจ่ายเงินเดือน การจัดซื้อ และหน้าที่อื่นๆที่โดยปกติจะเป็นหน้าที่ของผู้จัดการระดับรองหรือแผนกทั้งหมดในโรงแรมขนาดใหญ่
การใช้งานเฉพาะอุตสาหกรรม > ทีมกีฬา

ในกีฬามืออาชีพส่วนใหญ่ ผู้จัดการทั่วไปคือผู้บริหารทีมที่รับผิดชอบในการจัดหาสิทธิ์ผู้เล่น การเจรจาสัญญาของพวกเขา และการโอนหรือปลดผู้เล่นที่ไม่ต้องการอยู่ในทีมอีกต่อไป ผู้จัดการทั่วไปอาจมีความรับผิดชอบในการจ้างและไล่หัวหน้าโค้ชของทีมด้วย
เป็นเวลาหลายปีในกีฬามืออาชีพของสหรัฐอเมริกา โค้ชมักทำหน้าที่เป็นผู้จัดการทั่วไปของทีมด้วย โดยเป็นผู้ตัดสินใจว่าผู้เล่นคนไหนจะอยู่ในทีมและคนไหนจะถูกปลดออก และแม้กระทั่งการเจรจาเงื่อนไขสัญญาของพวกเขาร่วมกับเจ้าของทีม ในความเป็นจริง หลายทีมกีฬามืออาชีพในช่วงปีแรกๆ ของสหรัฐมักมีเจ้าของทีมทำหน้าที่เป็นโค้ชและผู้จัดการทั่วไปของทีมเอง ดังนั้นในบางกรณีบุคคลเดียวกันจึงทำหน้าที่ทั้งเจ้าของ ผู้จัดการทั่วไป และหัวหน้าโค้ช
เมื่อเงินที่เกี่ยวข้องในกีฬามืออาชีพเพิ่มมากขึ้น ผู้เล่นที่มีชื่อเสียงจำนวนมากเริ่มว่าจ้างตัวแทนเพื่อเจรจาสัญญาแทนพวกเขา สิ่งนี้ทำให้การเจรจาสัญญาซับซ้อนมากขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าสัญญาของผู้เล่นสอดคล้องกับเพดานเงินเดือน และสอดคล้องกับความต้องการของเจ้าของทีมและความสามารถในการจ่ายของทีม
ผู้จัดการทั่วไปมักรับผิดชอบในการคัดเลือกผู้เล่นในการดราฟต์กีฬา และทำงานร่วมกับทีมโค้ชและแมวมองเพื่อสร้างทีมที่แข็งแกร่ง ในกีฬาที่มีลีกพัฒนา หรือ ไมเนอร์ลีกเบสบอล ผู้จัดการทั่วไปมักเป็นผู้บริหารทีมที่รับผิดชอบโดยรวมในการ "ส่งตัวลง" และ "เรียกตัวขึ้น" ผู้เล่นไปและกลับจากลีกเหล่านี้ แม้ว่าหัวหน้าโค้ชอาจมีบทบาทสำคัญในการตัดสินใจเหล่านี้ด้วย
ผู้จัดการทั่วไปในกีฬาบางประเภทที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดมักเป็นอดีตผู้เล่นและโค้ช ในขณะที่บางคนมาจากพื้นฐานในด้านการเป็นเจ้าของและการจัดการธุรกิจ
คำว่า "ผู้จัดการทั่วไป" ไม่ได้ใช้ทั่วไปในยุโรป โดยเฉพาะในฟุตบอล ที่ตำแหน่งผู้จัดการหรือโค้ชถูกใช้แทนในการอ้างถึงตำแหน่งการจัดการ/การฝึกซ้อม ตำแหน่งผู้อำนวยการฟุตบอลอาจเป็นตำแหน่งที่ใกล้เคียงที่สุดกับตำแหน่งนี้ในหลายๆสโมสรฟุตบอลยุโรป
พระเจ้าฮึลแฮแห่งชิลลา

| --- | --- |
พระเจ้าฮึลแฮแห่งชิลลา
ฮันกึล: 흘해 이사금
ฮันจา: 訖解尼師今
อาร์อาร์: Heulhae Isageum 
เอ็มอาร์: Hŭrhae Isagŭm 
พระเจ้าฮึลแฮแห่งชิลลา (ค. 310 – 356, สวรรคต 356), พระอิสริยยศ ฮึลแฮ อีซากึม เป็น กษัตริย์องค์ที่ 16 ของอาณาจักร ชิลลา แห่งเกาหลี พระองค์เป็นสมาชิกของตระกูลชนชั้นสูงตระกูล ซ็อก ซึ่งครองบัลลังก์ในช่วงต้นของชิลลา ตามที่ ซัมกุก ซากี ได้บันทึกไว้ พระองค์เป็นบุตรชายของนายพล อูโร ซึ่งเป็นพระราชโอรสของ แนแฮ อีซากึม แม้ว่าเราจะไม่ทราบปีที่ประสูติของพระองค์ คาดกันว่าพระองค์ยังทรงพระเยาว์เมื่อพระองค์ขึ้นสู่บัลลังก์เป็นครั้งแรก
ซัมกุก ซากี กล่าวอีกว่า ยังเกี่ยวข้องเป็นพันธมิตรโดยการแต่งงานกับพวก วะ ซึ่งลงเอยใน ค.ศ. 313 แต่พังพินาศใน ค.ศ. 346 ใน ค.ศ. 347 มีการบุกรุกครั้งใหญ่และกองทัพญี่ปุ่นได้บุกโจมตี คย็องจู
ดูเพิ่ม

สามราชอาณาจักรเกาหลี
รายพระนามพระมหากษัตริย์เกาหลี
ประวัติศาสตร์เกาหลี
ฟาโรห์เนเฟอร์คาเร เทเรรู

เนเฟอร์คาเร เทเรรู (หรือ เนเฟอร์คาเรที่ 5) อาจเป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่แปดในสมัยช่วงระหว่างกลางที่ 1 พระนามของพระองค์ปรากฏอยู่เพียงแค่ในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอสเท่านั้น (หมายเลข 49)
ฟาโรห์เนเจมอิบเร

เนเจมอิบเร เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณที่ทรงครองราชย์เป็นระยะเวลาอันสั้นจากราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ในสมัยช่วงรหว่างกลางที่สอง โดยทรงครองราชย์ในระยะเวลาหนึ่งในช่วง 1780 หรือ 1736 ปีก่อนคริสตกาล
ตามที่นักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ต และดาร์เรล เบเกอร์พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบสองของราชวงศ์ ในขณะที่เดตเลฟ ฟรานเคอ และเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท ได้เห็นว่า พระองค์เป็นผู้ปกครองพระองค์ที่สิบเอ็ดของราชวงศ์ที่สิบสาม
ฟาโรห์เนเจมอิบเรทรงเป็นที่ทราบเพียงจากบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินอย่างเดียว ซึ่งเป็นบันทึกพระนามที่รวบรวมไว้ในช่วงต้นสมัยรามเสส พระนามของพระองค์ปรากฏอยู่ในคอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 14 (การอ่านแบบการ์ดิเนอร์จะอยู่ในคอลัมน์ที่ 6 บรรทัดที่ 14) และบันทึกระยะเวลาในการครองราชย์ของพระองค์อยู่ที่  "7 เดือนและ [วันที่หายไป]" ฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทป ผู้ที่ขึ้นครองพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ ซึ่งได้รับการพิสูจน์อย่างดีและไม่เคยกล่าวถึงพระราชบุพการีของพระองค์เลย ส่งผลให้รีฮอล์ตให้เสนอความเห็นที่ว่า ฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทป ไม่ได้มีเชื้อสายของพระราชวงศ์และอาจจะแย่งชิงพระราชบัลลังก์มาจากฟาโรห์เนเจมอิบเรด้วยการสละพระราชบัลลังก์
พระเจ้าแทโซ

พระเจ้าแทโซ (7 ปีก่อนคริสตกาล - คริสต์ศักราชที่ 22) ทรงเป็นผู้ครองอาณาจักรพูยอลำดับที่ 3 ต่อจากพระเจ้ากึมวา
พระราชประวัติ

พระเจ้าแทโซ เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้ากึมวา และเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าแฮบูรู สมัยที่พระองค์ยังคงดำรงตำแหน่งองค์ชายแห่งอาณาจักรพูยอนั้น พระองค์ทรงเป็นปรปักษ์กับองค์ชายจูมง พระองค์ทรงทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดองค์ชายจูมงตลอดเวลา และเมื่อองค์ชายจูมงแยกออกไปตั้งอาณาจักรโคกูรยอที่แคว้นโชบุน พระองค์ก็ทรงทำสงครามกับอาณาจักรโคกูรยอตลอดเช่นกัน หลังจากที่พระองค์ได้ครองราชย์ต่อจากพระเจ้ากึมวา พระองค์ทรงปฏิรูปการทหารในอาณาจักรพูยอให้เข้มแข็งยิ่งขึ้น เข้มแข็งยิ่งกว่าอาณาจักรโคกูรยอ ทำให้อาณาจักรโคกูรยอในการปกครองของ พระเจ้ายูริ นั้นไม่กล้ากล้ำกรายเข้ามาในอาณาจักรพูยอ
สวรรคต

ตามประวัติศาสตร์นั้น พระเจ้าแทโซได้เสด็จสวรรคตจากการถูก พระเจ้าแดมูซิน สังหารพระองค์ในสงครามระหว่างอาณาจักรพูยอ กับ อาณาจักรโคกูรยอ ซึ่งสงครามครั้งนั้น เป็นช่วงบั้นปลายรัชกาลของพระองค์ และเนื่องจากพระเจ้าแทโซไม่ทรงมีรัชทายาท และไม่ทรงมีราชบุตร ทำให้พระเจ้าแดมูซิน ได้ทรงสถาปนาเจ้ายองโพพระอนุชาของพระเจ้าแทโซ เสด็จขึ้นครองราชย์ในเวลาต่อมา แต่อาณาจักรพูยอได้ถูกพระเจ้าแดมูซินผนวกเข้ากับอาณาจักรโคกูรยอ ทำให้นครพูยอมีฐานะเป็นประเทศราชของอาณาจักรโคกูรยอนับแต่นั้นเป็นต้นมา
| ด ค กลำดับพระมหากษัตริย์เกาหลีสมัยราชวงศ์พูยอ |
| --- | --- |
พูยอตะวันออก (86 ปีก่อนคริสตกาล – ?): แฮบูรู  ·  กึมวา  ·  แทโซ  ·  ยองโพ
คัลซาพูยอ (ค.ศ. 21 - 68): คัลซา  ·  โทดู
พูยอเหนือ (? - ค.ศ. 494): วีกูแท  ·  คัลวีกอ  ·  มัลยอ  ·  อูอีรยอ  ·  อูอีรา  ·  ฮย็อน  ·  ยออุล  ·  ชัน
ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี
พระเจ้าเจี๋ย

| เจี๋ย |
| --- | --- |
ภาพสลักที่ศาลแห่งหนึ่งในเทศมณฑลเจียเสียง (嘉祥縣) แสดงภาพเจี๋ยถือง้าว อันเป็นสัญลักษณ์แห่งการกดขี่ ประทับนั่งบนสตรีสองนาง เป็นสัญลักษณ์แห่งการข่มเหง
ตำแหน่ง: พระมหากษัตริย์จีน
บิดามารดา: บิดา: ฟา (發)
เจี๋ย (จีน: 桀; พินอิน: Jié; ตามประเพณีเชื่อว่า มีชีวิตอยู่ระหว่าง 1728–1675 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นผู้ปกครองคนที่ 17 และคนสุดท้ายแห่งราชวงศ์เซี่ย (夏朝) ในประเทศจีน ถือกันมาแต่เดิมว่า เป็นทรราชที่กดขี่ประชาราษฎร์ นำความพินาศมาสู่ราชวงศ์
ราว 1600 ปีก่อนคริสตกาล ทาง (汤) ผู้ปกครองราชวงศ์ชาง (商朝) ปราบเจี๋ยได้ ทำให้ราชวงศ์เซี่ยซึ่งอยู่มากว่า 500 ปีต้องสิ้นสุดลง และราชวงศ์ชางเข้าสู่อำนาจแทน
ครอบครัว

เจี๋ยเป็นบุตรของฟา (發) ผู้ปกครองคนที่ 16 แห่งราชวงศ์เซี่ย
ชื่อเดิมของเจี๋ย คือ ลฺหวี กุ่ย (履癸)
การปกครองเซี่ย

เจี๋ยสืบราชสมบัติต่อจากบิดาในปีเหรินเฉิน (壬辰)
เมื่อขึ้นครองราชย์แล้ว เขาใช้ชีวิตเสเพลสุรุ่ยสุร่าย และโหดร้ายต่อไพร่ฟ้าของตน แต่ละวันสาละวนอยู่กับกิจกรรมทางเพศ ความบันเทิง และความฟุ่มเฟือย เขายังไม่ชอบให้ผู้ใดมาวิจารณ์ชีวิตตน และหลายคนก็หวาดกลัวเขาอย่างยิ่ง
มีบันทึกว่า ในช่วงสามปีแรกของรัชกาล เขาสั่งให้ทำลายหอหรง (容台) และได้ปราบกบฏชาว Quanyi ที่รุกรานเข้ามาถึง Qi ด้วย ช่วงเดียวกัน เขาเห็นว่า วังของตนเรียบง่ายเกินไป จึงสั่งให้สร้างวังแห่งใหม่ เรียก "ชิงกง" (傾宮; "วังเอียง") ต้องเกณฑ์ราษฎรนับหมื่นมาทำ ทั้งเรียกระดมทรัพยากรนับไม่ถ้วน เจ็ดปีจึงเสร็จ ไพร่ฟ้าทุกข์ยากสาหัส
ในปีที่ 6 ของรัชกาล เขาจัดงานรื่นเริงต้อนรับทูตต่างชาติ ทั้งยังออกรับทูตจาก Qizhong ที่เขามองว่าเป็นชาวป่าเถื่อน ครั้นปีที่ 11 ของรัชกาล เขาเรียกเจ้าประเทศราชทั้งปวงมาเข้าเฝ้า เจ้าแห่งราชอาณาจักร Youmin ไม่มา เขาจึงจัดทัพไปตีราชอาณาจักรดังกล่าวจนได้ชัยชนะ
ในปีที่ 13 ของรัชกาล เขาย้ายเมืองหลวงจากเจินสฺวิน (斟鄩) ไปยังเหอหนาน (河南) ช่วงนั้น เขาเริ่มใช้เสลี่ยงที่ให้มนุษย์แบก เรียกว่า เหนี่ยน (輦)
ปีที่ 14 ของรัชกาล เขานำทัพไปยังหมินชาน (岷山) ที่ซึ่งเขาได้เจอกับธิดาสองคนของกษัตริย์แห่งหมินชาน เขาเอานางทั้งสองเป็นชายา โดยเปลี่ยนชื่อให้เป็น เฉา (苕) และฮฺวา (华) ตามลำดับ เขาลุ่มหลงหญิงสองนางนี้มาก กระทั่งยอมเลิกรากับชายาเดิม คือ เม่ย์ สี่ (妹喜) แล้วสร้างตำหนักบนยอดวังของตนเพื่อให้นางทั้งสองอยู่อาศัย
เอกสาร เลี่ย-นฺหวี่-จฺว้าน (列女傳) ระบุว่า นางบำเรอคนโปรดคนหนึ่งของเขานามว่า มั่ว สี่ (妺喜) เป็นหญิงรูปงามแต่จิตใจต่ำทราม นางขอให้เขาสั่งขุดบ่อแล้วเอาสุราเทลงไป เพื่อที่นางและเขาจะได้ล่องเรืออยู่ในบ่อสุรานั้น ทั้งอนุญาตให้ชายหญิงที่เมามายร่วมเพศหมู่กันบนเรือได้ เอกสารยังว่า ครั้งหนึ่ง นางสั่งให้ชาย 3,000 คนลงไปดื่มสุราในบ่อให้เกลี้ยง แต่เมื่อคนใดจมสุรา นางก็หัวเราะชอบใจ เหตุการณ์เหล่านี้ยังมีบันทึกในเอกสาร หานชือว่าย-จฺว้าน (韓詩外傳)
เจี๋ยมักบริโภคอาหารพิสดาร ผักต้องมาจากภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ปลาต้องมาจากทะเลตะวันออก (東海) เครื่องปรุงต้องทำจากขิงที่ขึ้นในภาคใต้ เกลือที่ใช้ก็ต้องมาจากภาคเหนือ ต้องใช้แรงงานคนมากมายในการจัดหาของกินดังกล่าวมาเปรอปรนเขา ผู้ใดจัดหามาให้ผิดก็ถูกประหารทันที
เจี๋ยยังมักดื่มสุราชิงฉุน (清醇; "เหล้าใส") ซึ่งต้องปรุงพิเศษ ถ้าปรุงมาไม่ถูกใจ เขาก็สั่งประหารผู้ปรุง ผู้คนมากมายถูกประหารไปเพราะเหตุนี้ เขายังมักดื่มสุราโดยนั่งอยู่บนหลังผู้อื่นเหมือนขี่ม้า ครั้งหนึ่ง เขาจะขี่หลังอัครมหาเสนาบดีของตน แต่อัครมหาเสนาบดีผู้นั้นตรากตรำมาทั้งวัน ไม่อาจเป็นม้าให้เขาได้อีก จึงขอให้เจี๋ยงดเว้นสักวัน แต่เจี๋ยสั่งประหารทันที กวาน หลงเฝิง (關龍逢) อัครมหาเสนาบดีคนใหม่ ทูลเขาว่า พฤติกรรมของเขาทำให้ผู้คนเสื่อมศรัทธา ทั้งภูเขาและสายน้ำ (江山) ก็ไม่เข้าข้างเขาอีกต่อไป เขาฟังแล้วโกรธ สั่งประหารกวาน หลงเฝิง ทันทีเช่นกัน
เอกสารประวัติศาสตร์ยังบันทึกปรากฏการณ์ธรรมชาติที่ผิดประหลาดในรัชกาลเจี๋ยเอาไว้ เริ่มในปีที่ 10 ของรัชกาล ที่มีดาวห้าดวงเรียงตัวกันบนฟากฟ้า ต่อมาเกิดฝนดาวตก และแผ่นดินไหว ครั้นปีที่ 29 เจี๋ยสั่งขุดอุโมงค์น้ำไหลผ่านภูเขา Qu แต่ภูเขาถล่มในปีถัดมา นอกจากนี้ ยังเกิดภัยธรรมชาติในช่วงฤดูหนาวที่หลิงซุ่ย (聆隧) เอกสารจากปลายสมัยราชวงศ์ฉิน (秦朝) ว่า ช่วงท้ายของรัชกาลเจี๋ย มักเกิดน้ำแข็งในยามเช้าของฤดูร้อน ทั้งเกิดเกล็ดหิมะตลอดเดือนกรกฎาคม ต่อมา ฝนถล่มอาคารบ้านเรือน อากาศก็แปรปรวน ฤดูร้อนกลับหนาว ฤดูหนาวกลับร้อน พืชพันธุ์ธัญญาผลสูญเสียสิ้น นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า เหตุการณ์เหล่านี้ คือ ฤดูหนาวจากภูเขาไฟ ซึ่งน่าจะเป็นผลมาจากภูเขาไฟระเบิดเมื่อราว 1628 ปีก่อนคริสตกาล
จุดจบของเซี่ย

ราชวงศ์เซี่ยปกครองประเทศราชน้อยใหญ่หลายแห่ง หนึ่งในนั้น คือ รัฐชาง (商國) ซึ่งนับวันยิ่งทวีอำนาจ ผู้ปกครองรัฐชาง นามว่า ทาง เห็นว่า เจี๋ยปฏิบัติต่อราษฎรอย่างโหดร้าย จึงอาศัยเหตุนี้มาแสวงหาเสียงสนับสนุนในการโค่นล้มราชวงศ์เซี่ย ซึ่งก็ได้รับจากรัฐเล็กต่าง ๆ กว่า 40 รัฐ ครั้งหนึ่ง ทางแถลงต่อผู้สนับสนุนว่า เขาไม่ประสงค์จะสร้างความวุ่นวายในบ้านเมือง แต่ก็จำเป็นต้องทำตามอาณัติสวรรค์ (天命) เพื่อยุติทุรยุคที่เจี๋ยก่อขึ้น เขายังว่า เจี๋ยหมดอาณัติจะปกครองแผ่นดินแล้ว แม้แต่แม่ทัพนายกองของเจี๋ยเองก็ไม่ฟังคำสั่งของเจี๋ยอีก
ราวปีที่ 17 ของรัชกาลเจี๋ย ทางส่งอี อิ่น (伊尹) เป็นทูตมายังเหอหนาน เมืองหลวงของราชวงศ์เซี่ย อี อิ่น อยู่เหอหนานราวสามปีจึงกลับคืนไปยังรัฐชาง เวลาเดียวกัน รัฐชางก็เริ่มเคลื่อนพลไปยึดครองเมืองต่าง ๆ โดยในปีที่ 26 ของรัชกาลเจี๋ย ชางเอาชนะ Wen ได้ สองปีต่อมา คุนอู๋ (昆吾) มาตีรัฐชาง นำไปสู่สงครามระหว่างรัฐทั้งสองในหลายปีถัดมา ทำให้ชางต้องชะลอโครงการล้มล้างเซี่ยออกไป กระนั้น ชางก็ยังสามารถขยายฐานอำนาจเรื่อย ๆ จนสามารถจัดตั้งทัพจากเหล่าประเทศราชต่าง ๆ ได้ที่จิ่งปั๋ว (景亳) กองทัพชางบุกไปยึดมี่-ซฺวี (密須), หฺวา (滑), และกู้ (顧) ได้ ขณะเดียวกัน Zhong Gu ราชบัณฑิตคนสำคัญของเซี่ย ก็หนีออกจากเซี่ยมาเข้าด้วยชาง
ในปีที่ 31 ของรัชกาลเจี๋ย ทางส่งทหารจากเอ๋อร์ (陑) ไปตีที่มั่นของราชวงศ์เซี่ยและคุนอู๋พร้อมกัน คุนอู๋ถูกพิชิตอย่างรวดเร็ว เวลานั้น ราชวงศ์เซี่ยเสื่อมอำนาจลงมาก และหนีไปตั้งมั่นอยู่ริมแม่น้ำเหลือง (黄河) ทหารฝ่ายชางรุกไปตีเซี่ยจนเกิดเป็นยุทธการหมิงเถียว (鸣条之战) ซึ่งสองฝ่ายสู้กันท่ามกลางพายุใหญ่ ผลลัพธ์ คือ กองทัพเซี่ยพ่ายแพ้ราบคาบ
เจี๋ยลี้ภัยไปอยู่ยัง Sanzong ขุนพลอู้จื่อ (戊子) นำกำลังออกติดตามเจี๋ย จับตัวได้ที่ Jiaomen และถอดเขาออกจากตำแหน่งกษัตริย์ เป็นอันสิ้นสุดราชวงศ์เซี่ย แต่ภายหลัง ก็ให้ปล่อยตัวเจี๋ยไป ณ หนานจ้าว (南詔) เจี๋ยไปล้มป่วยจนเสียชีวิตในที่สุด ส่วนทางเองก็สืบตำแหน่งผู้ปกครองแผ่นดินต่อ นับเป็นจุดเริ่มต้นของราชวงศ์ชาง
ฟาโรห์เนเฟอร์คา

ฟาโรห์เนเฟอร์คา เป็นฟาโรห์อียิปต์โบราณแห่งราชวงศ์ที่หกซึ่งครองราชย์ขึ้นครองราชย์ประมาณ 2200 ปีก่อนคริสตศักราช กษัตริย์ที่มีชื่อเนเฟอร์คา ที่เขียนไว้ในปาปิรัสขณะที่ Neferka-khered ปรากฏในรายการ นามกษัตริย์แห่งตูริน ระหว่างกษัตริย์ Netjerkare Siptah และกษัตริย์ Nefer Neferka และ Nefer มักจะเขียนข้อผิดพลาดในกระดาษปาปิรัส นักวิชาการหลายคนถือว่าฟาโรห์เนเฟอร์คา เป็นความผิดพลาดสำหรับ เนเฟอร์คาเร และระบุเขาด้วย Neferkare Pepiseneb อื่น ๆ ระบุเขากับ Menkare
พระพุทธไสยาสน์ (วัดป่าโมก)

| พระพุทธไสยาสน์ |
| --- | --- |

ชื่อเต็ม: พระพุทธไสยาสน์
ประเภท: ศิลปะอยุธยา
สถานที่ประดิษฐาน: พระวิหาร วัดป่าโมกวรวิหาร
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระพุทธไสยาสน์วัดป่าโมก ประดิษฐานอยู่ในวิหารวัดป่าโมกวรวิหาร ซึ่งมีชื่อเดิมว่าวัดตลาด อยู่ที่อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง วัดป่าโมกวรวิหารเป็นวัดเก่าแก่สมัยอยุธยา ปัจจุบันเป็นพระอารามหลวง
ประวัติ

พระพุทธไสยาสน์องค์นี้ มีความเก่าแก่คู่กันมากับวัด มีขนาดใหญ่โตและงดงามมาก สร้างก่อนรัชสมัย สมเด็จพระนเรศวรมหาราช เมื่อครั้งที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราช เสด็จมาประชุมพลก่อนจะเสด็จไปรบกับพระมหาอุปราชา ได้เสด็จมาทรงสักการะพระพุทธไสยาสน์ก่อน เมื่อ พ.ศ. 2135
เดิมองค์พระพุทธไสยาสน์และพระวิหาร ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาห่างจากที่ตั้งปัจจุบัน 4 เส้น 4 วา เนื่องจาก ที่ตั้งนั้นเป็นคุ้งน้ำ น้ำจึงเซาะตลิ่งพังลงไปจนใกล้ถึงองค์พระ สมเด็จพระเจ้าท้ายสระจึงได้โปรดเกล้า ฯ ให้ พระราชสงครามเป็นนายกองดำเนินการชะลอพระพุทธไสยาสน์ ให้ลึกเข้ามาจากฝั่ง 4 เส้น 4 วา แล้วสร้าง พระวิหารสำหรับพระพุทธไสยาสน์ เรื่องราวการชะลอพระพุทธไสยาสน์นี้มีปรากฏอยู่ในศิลาจารึก ติดไว้ที่ฝา ผนังพระอุโบสถของวัดป่าโมก มีใจความดังนี้
เมื่อ พ.ศ. 2271 สมเด็จพระเจ้าท้ายสระ เสด็จพระราชดำเนินมายืนบกชะลอพระพุทธไสยาสน์ ณ อำเภอป่าโมก ให้พ้นอันตรายจากน้ำเซาะตลิ่งพัง โดยชะลอให้ห่างฝั่งแม่น้ำ 4 เส้น 4 วา แล้วให้สร้างพระวิหาร สำหรับองค์พระพุทธไสยาสน์ที่วัดตลาด เนื่องจากพระวิหารเดิมฝาผนังและหลังคาชำรุดทรุดโทรม
นอกจากนั้นยังมีโคลงพระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกษฐ์ เรื่อง การชะลอพระพุทธไสยาสน์ เมื่อครั้งเป็นกรมพระราชวังบวร ฯ นิพนธ์ ถวายสมเด็จพระบรมเชษฐาธิราช เป็นจำนวนโคลง 128 บท มีสำนวนตามบทที่ 2 ดังนี้
ตะวันลงตรงทิศทุกัง.....แทงสาย

เซราะฝั่งพงรหุรหาย...............รอดน้ำ

ขุดเขื่อนเลื่อนทลมทลาย.........ริมราก

ผนังแยกแตกแตนซ้ำ.............รูปร้าวปฏิมา
ในโคลงดังกล่าวยังได้บรรยายว่า พระราชสงครามเป็นผู้ที่มีความสามารถ เคยทำงานสำคัญมาหลายครั้ง การชะลอครั้งนี้ได้จัดการขุดดิน ทำร่อง ทำราง ด้วยความยากลำบากจนเป็นผลสำเร็จ
การบูรณะ

เมื่อ พ.ศ. 2271 พระเจ้าท้ายสระ เสด็จพระราชดำเนินมายืนบกชะลอพระพุทธไสยาสน์ ณ อำเภอป่าโมก ให้พ้นอันตรายจากน้ำเซาะตลิ่งพัง โดยชะลอให้ห่างฝั่งแม่น้ำ 4 เส้น 4 วา แล้วให้สร้างพระวิหาร สำหรับองค์พระพุทธไสยาสน์ที่วัดตลาด เนื่องจากพระวิหารเดิมฝาผนังและหลังคาชำรุดทรุดโทรม 
และ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกษฐ์ ทรงบูรณปฏิสังขรณ์
และในปัจจุบัน พระพุทธรูปองค์นี้ทรุดโทรมแล้ว กรมศิลปากรจึงได้บูรณปฏิสังขรณ์แบบเดิม
พินินฟารินา

เฟอร์รารี เอฟ4/5 ออกแบบโดย พินินฟารินา
พินินฟารินา เอส.พี.เอ. (Pininfarina S.p.A.)  เดิมชื่อว่า คาร์รอซเซอเรีย พินินฟารินา (Carrozzeria Pininfarina) เป็นสำนักออกแบบยานยนต์สัญชาติอิตาลีที่มีชื่อเสียง ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1930 (พ.ศ. 2473) โดย บาตติสตา "พินิน" ฟารินา  นักออกแบบและผู้สร้างรถยนต์ชาวอิตาลี มีผลงานออกแบบรถยนต์ให้กับบริษัทผู้ผลิตหลายราย เช่น เฟอร์รารี มาเซราติ คาดิลแลค เปอร์โย จากัวร์ วอลโว อัลฟาโรมีโอ ลันซิอา มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองคัมบิอาโน ใกล้กับเมืองตูริน
ชื่อบริษัท มาจากชื่อเล่น "พินิน" (แปลว่า ลูกคนสุดท้อง เนื่องจาก บาตติสตา เป็นลูกคนที่ 10 จากจำนวน 11 คน) และนามสกุล "ฟารินา" ของผู้ก่อตั้ง ซึ่งต่อมาสมาชิกในครอบครัวได้พากันเปลี่ยนนามสกุลเป็น "พินินฟารินา"  ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1961 หลังจากบาตติสตา ฟารินา เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1966 บริษัทบริหารงานต่อโดยบุตรชายชื่อ เซอร์จิโอ พินินฟารินา และหลานชายชื่อ อันเดรีย พินินฟารินา
หลังจากอันเดรีย พินินฟารินา เสียชีวิตอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ด้วยอุบัติเหตุทางถนนใกล้กับสำนักงานใหญ่ของบริษัท เมื่อรถเวสป้าที่เขาขับ ถูกชนโดยรถยนต์ที่ขับโดยผู้สูงอายุวัย 78 ปี  ปัจจุบันพินินฟารินาบริหารโดย เปาโล พินินฟารินา บุตรชายคนสุดท้องของเซอร์จิโอ พินินฟารินา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์บริษัท
Cisitalia Museum
ประเทศไทยในซีเกมส์ 2015

| ประเทศไทย ในซีเกมส์ 2015 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: THA
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย
เว็บไซต์: olympicthai.org
ณ สิงคโปร์ 5 – 16 มิถุนายน 2015
นักกีฬา: 744 คน  ใน 36 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: ชนาธิป สรงกระสินธ์ (ฟุตบอล)
เจ้าหน้าที่: ไม่ทราบจำนวนที่แน่ชัด
เหรียญ อันดับ 1:  ทอง 95 เงิน 83 ทองแดง 69 รวม 247 
การเข้าร่วมแข่งขันซีเกมส์ (ภาพรวม)
1961 1963 1965 1967 1969 1971 1973 1975 1977 1979 1981 1983 1985 1987 1989 1991 1993 1995 1997 1999 2001 2003 2005 2007 2009 2011 2013 2015 2017 2019 2021 2023
← เนปยีดอ 2013 กัลาลัมเปอร์ 2017 →
ประเทศไทย ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2015 ณ ประเทศสิงคโปร์ ในระหว่างวันที่ 5-16 มิถุนายน พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015)
ในครั้งนี้ ประเทศไทยสามารถจบการแข่งขันด้วยการเป็นเจ้าเหรียญทองอีกสมัย นับเป็นสมัยที่ 13 โดยได้ไปทั้งสิ้น 95 เหรียญทองแซงเอาชนะ สิงคโปร์ ชาติเจ้าภาพไปได้ โดยสามารถแซงขึ้นนำได้ในช่วง 4-5 วันก่อนจบการแข่งขัน ในหลายชนิดกีฬา นักกีฬาไทยทำผลงานได้ดี เช่น ฟุตบอลที่ได้เหรียญทองอีกครั้ง โดยนับเป็นครั้งที่ 15  จากการเข้าชิงถึง 19 ครั้ง หรือเปตองที่นักกีฬาไทยสร้างประวัติศาสตร์ด้วยการคว้าเหรียญทองมาได้ทุกประเภท
แต่สำหรับกีฬาบางชนิดแล้ว เช่น มวยสากลสมัครเล่น ซึ่งเป็นกีฬาความหวังในการแข่งขันทุกระดับของไทย ในครั้งนี้นับว่ามีผลงานต่ำที่สุดในรอบกว่า 20 ปี จากที่ตั้งเป้าไว้ที่ 8 เหรียญทอง แต่กลับทำได้เพียง 2 เหรียญทองเท่านั้น จากวุฒิชัย มาสุข ในประเภทชาย และทัศมาลี ทองจันทร์ ในประเภทหญิง  รวมถึงว่ายน้ำที่ทำได้เพียงเหรียญทองเดียวเท่านั้น
จำนวนนักกีฬาแบ่งตามชนิดกีฬา

| ชนิดกีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| ดำน้ำ | 2 | 2 | 4 |
| ว่ายน้ำ | 14 | 13 | 27 |
| ระบำใต้น้ำ | 0 | 7 | 7 |
| โปโลน้ำ | 13 | 13 | 26 |
| ยิงธนู | 8 | 8 | 16 |
| กรีฑา | 41 | 36 | 77 |
| แบดมินตัน | 10 | 10 | 20 |
| บาสเกตบอล | 12 | 12 | 24 |
| บิลเลียดและสนุกเกอร์ | 9 | 2 | 11 |
| โบลิง | 6 | 6 | 12 |
| มวยสากลสมัครเล่น | 6 | 4 | 10 |
| เรือแคนู | 12 | 7 | 19 |
| จักรยาน | 6 | 2 | 8 |
| ขี่ม้า | 1 | 3 | 4 |
| ฟันดาบ | 12 | 12 | 24 |
| ฮอกกี้ | 18 | 18 | 36 |
| ฟลอร์บอล | 20 | 20 | 40 |
| ฟุตบอล | 30 | 0 | 30 |
| กอล์ฟ | 4 | 3 | 7 |
| ยิมนาสติกสากล | 6 | 6 | 12 |
| ยิมนาสติกลีลา | 0 | 8 | 8 |
| ยูโด | 5 | 5 | 10 |
| เน็ตบอล | 0 | 12 | 12 |
| ปันจักสีลัต | 10 | 6 | 16 |
| เปตอง | 6 | 6 | 12 |
| เรือพาย | 25 | 12 | 37 |
| รักบี้ 7 คน | 12 | 12 | 24 |
| เรือใบ | 17 | 18 | 35 |
| เซปักตะกร้อ | 23 | 8 | 31 |
| ยิงปืน | 18 | 14 | 32 |
| ซอฟท์บอล | 17 | 17 | 34 |
| สควอช | 5 | 3 | 8 |
| เทเบิลเทนนิส | 5 | 5 | 10 |
| เทควันโด | 7 | 7 | 14 |
| เทนนิส | 5 | 5 | 10 |
| เรือประเพณี | 14 | 14 | 28 |
| ไตรกีฬา | 2 | 1 | 3 |
| วอลเลย์บอลในร่ม | 12 | 12 | 24 |
| สกีน้ำ | 3 | 5 | 8 |
| วูซู | 5 | 0 | 5 |
| รวม | 421 | 354 | 775 |
สรุปตารางเหรียญ > เหรียญรางวัลแบ่งตามชนิดกีฬา

| เหรียญรางวัล> ชนิดกีฬา | เหรียญรางวัล> 1 ! | เหรียญรางวัล> 2 ! | เหรียญรางวัล> 3 ! | เหรียญรางวัล> รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ยิงธนู | 1 | 2 | – | 3 |
| กรีฑา | 17 | 13 | 9 | 39 |
| แบดมินตัน | 2 | 1 | 2 | 5 |
| บิลเลียดและสนุกเกอร์ | 1 | 1 | 5 | 7 |
| โบว์ลิ่ง | 1 | 1 | 1 | 3 |
| มวยสากลสมัครเล่น | 2 | 3 | 3 | 8 |
| เรือแคนู | 4 | 6 | 1 | 11 |
| จักรยาน | 1 | 3 | – | 4 |
| ดำน้ำ | – | – | 2 | 2 |
| ขี่ม้า | – | – | 2 | 2 |
| ฟันดาบ | 1 | 2 | 7 | 10 |
| ฮอกกี้ | – | 1 | – | 1 |
| ฟลอร์บอล | – | 2 | – | 2 |
| ฟุตบอล | 1 | – | – | 1 |
| กอล์ฟ | 4 | – | 1 | 5 |
| ยิมนาสติก | 1 | 2 | 2 | 5 |
| ยูโด | 3 | 5 | 1 | 9 |
| เน็ตบอล | – | – | 1 | 1 |
| ปันจักสีลัต | 3 | 1 | – | 4 |
| เปตอง | 8 | – | – | 8 |
| เรือพาย | 2 | 4 | 3 | 9 |
| รักบี้ 7 คน | 1 | – | – | 1 |
| เรือใบ | 2 | 6 | 8 | 16 |
| เซปักตะกร้อ | 5 | 1 | – | 6 |
| ยิงปืน | 14 | 7 | 3 | 24 |
| ซอฟท์บอล | – | 1 | – | 1 |
| สควอช | – | – | 2 | 2 |
| ว่ายน้ำ | 1 | 10 | 5 | 16 |
| เทเบิล เทนนิส | 1 | 3 | 2 | 6 |
| เทควันโด | 3 | 2 | 3 | 8 |
| เทนนิส | 6 | 2 | 3 | 11 |
| เรือประเพณี | 5 | 3 | – | 8 |
| ไตรกีฬา | – | – | 1 | 1 |
| วอลเลย์บอล | 2 | – | – | 2 |
| โปโลน้ำ | 1 | – | 1 | 2 |
| สกีน้ำ | 2 | 1 | – | 2 |

| รวม | 95 | 83 | 69 | 247 |
สรุปตารางเหรียญ > สรุปรายชื่อนักกีฬาที่ได้รับเหรียญ

นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล มีรายชื่อดังต่อไปนี้
แหล่งข่อมูลอื่น

28th Seagames 2015 Singapore Official website (อังกฤษ)
| ด ค กประเทศผู้เข้าร่วมการแข่งขันซีเกมส์ 2015 ณ ประเทศสิงคโปร์ |
| --- | --- |
 กัมพูชา  ติมอร์-เลสเต  ไทย  บรูไน  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย  ลาว  สิงคโปร์  เวียดนาม  อินโดนีเซีย