stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชิบามเกากะบาน

| ชิบามเกากะบาน شبام كَوْكَبَان |
| --- | --- |
เมือง

ชิบามเกากะบาน
พิกัด: 15°30′N 43°54′E﻿ / ﻿15.500°N 43.900°E﻿ / 15.500; 43.900
ประเทศ:  เยเมน
เขตผู้ว่าการ: อัลมะห์วีต
เขตเวลา: UTC+3 (เวลากลางเยเมน)
ชิบามเกากะบาน (อาหรับ: شبام كَوْكَبَان, อักษรโรมัน: Shibām Kawkabān หรือ Shibam Kawkaban)

เป็นเมืองในอำเภอชิบามเกากะบาน เขตผู้ว่าการอัลมะห์วีต ประเทศเยเมน ตั้งอยู่ห่างจากซานา เมืองหลวงของประเทศ เป็นระยะทาง 38 กิโลเมตร ตัวเมืองห้อมล้อมไปด้วยป้อมปราการ และตั้งอยู่ที่ความสูง 2,931 เมตร (9,616 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล เมืองตั้งอยู่บนยอดเขาและเคยเป็นราชธานีของจักรวรรดิมุสลิมยูฟิริดส์ (ค.ศ. 847–997)
แฮร์มัน บัวร์ชาร์ท นักสำรวจและช่างภาพชาวเยอรมัน เคยเดินทางมาที่นี่และพรรณนาถึงเมืองไว้เมื่อปี 1902 ว่า: "เกากะบานเป็นเมืองร้าง ทั้งที่ 40 ปีก่อนเคยมีประชากรถึง 30,000 คน ปัจจุบันมีไม่ถึงร้อยสองร้อยคน; [เมืองนี้] ยังมีย่านชาวยิวที่ยังมีครอบครัวบางส่วนอาศัยอยู่"
ในเดือนกุมภาพันธ์ 2016 ระหว่างสงครามกลางเมืองเยเมน เครื่องบินไล่ล่าของสหรัฐ-ซาอุดีอาระเบียเข้าโจมตีเมือง มีผู้เสียชีวิตเจ็ดราย ทำลายซุ้มประตูทางเข้าเก่าแก่ของเมือง และบ้านเรือนซึ่งอายุมากกว่า 700 ปี
ซออ์

ซออ์ (อาหรับ: ﻅ‎) เป็นอักษร 1 ใน 6 ตัว ของอักษรอาหรับ ที่เพิ่มจากอักษร 22 ตัวของอักษรฟินิเชีย ใช้แทนเสียงก้อง เกิดจากฟัน และเป็นเสียงในลำคอ (pharyngealized voiced dental fricative; สัทศาสตร์สากล: [ðˁ]) หรือ เสียงก้อง เกิดจากปุ่มเหงือก และเป็นเสียงในลำคอ (voiced alveolar fricative; สัทศาสตร์สากล: /zˁ/) เสียงนี้เป็นเสียงเน้นหนักของ z คล้ายกับเสียงของ ﺫ‎ หรือ ﺯ‎ ในภาษาเปอร์เซีย ใช้กับคำยืมจากภาษาอาหรับเท่านั้น เสียงนี้ยังเป็นเสียงที่ใช้น้อยในภาษาอาหรับด้วย จากรากศัพท์ 2,967 คำที่รวบรวมโดย Wehr (1952) รากศัพท์ที่มีเสียงนี้มีเพียง 42 คำ คิดเป็นร้อยละ 1.4
ชาวอาเซอร์ไบจาน

| Azərbaycanlılar آذربایجانلیلار |
| --- | --- |
ธงชาติอาเซอร์ไบจาน
ประชากรทั้งหมด
ป. 30–35 ล้านคน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 อาเซอร์ไบจาน       10,205,810
ชาวอาเซอร์ไบจานพลัดถิ่น
 อิหร่าน: ป. 15 ล้านคน
 รัสเซีย: 603,070–1,500,000
 ตุรกี: 530,000–800,000
 จอร์เจีย: 233,178
 คาซัคสถาน: 85,292
 ฝรั่งเศส: 70,000
 ยูเครน: 45,176
 อุซเบกิสถาน: 44,400
 เติร์กเมนิสถาน: 33,365
 สหรัฐ: 24,377–400,000
 เนเธอร์แลนด์: 18,000
 คีร์กีซสถาน: 17,823
 เยอรมนี: 15,219
 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์: 7,000
 แคนาดา: 6,425
 สหราชอาณาจักร: 6,220
 เบลารุส: 5,567
 สวีเดน: 2,935
 ลัตเวีย: 1,657
 ออสเตรเลีย: 1,036
 ออสเตรีย: 1,000
 เอสโตเนีย: 940
 นอร์เวย์: 806
 ลิทัวเนีย: 648
ภาษา
อาเซอร์ไบจาน รัสเซีย เปอร์เซีย ตุรกี
ศาสนา
ส่วนมาก: อิสลามนิกายชีอะฮ์ ส่วนน้อย: อิสลามนิกายซุนนี, ยูดาห์, บาไฮ, ไม่มีศาสนา และคริสต์
ชาวอาเซอร์ไบจาน (อาเซอร์ไบจาน: Azərbaycanlılar) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ส่วนใหญ่มีถิ่นฐานอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอิหร่านและประเทศอาเซอร์ไบจาน ที่มักจะเรียกว่า “อเซอรี” (อาเซอร์ไบจาน: Azərilər) หรือ “อซารี” (อาหรับ: آذری) หรือ “อเซอรีเติร์ก”  (อาเซอร์ไบจาน: Azəri türkləri) นอกจากนั้นยังมีที่ตั้งถิ่นฐานในบริเวณตั้งแต่คอเคซัสไปจนถึงที่ราบสูงอิหร่าน ชาวอาเซอร์ไบจานส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายชีอะฮ์ และสืบเชื้อสายมาจากกลุ่มชนหลายกลุ่มรวมทั้งกลุ่มชนอิหร่าน, กลุ่มชนคอเคซัส และกลุ่มชนเตอร์กิก
ค่ายผู้ลี้ภัยอัชชาฏี

| อัชชาฏี |
| --- | --- |
ค่ายผู้ลี้ภัย
การถอดเสียงอาหรับ
 • อาหรับ: مخيم الشاطئ
 • ละติน: mukhayyam ash-Shati (ทางการ) Beach camp (ไม่ทางการ)
ค่ายผู้ลี้ภัยอัชชาฏี
อัชชาฏีที่ตั้งอัชชาฏีในรัฐปาเลสไตน์
พิกัด: 31°31′55.91″N 34°26′43.42″E﻿ / ﻿31.5321972°N 34.4453944°E﻿ / 31.5321972; 34.4453944
รัฐ: ปาเลสไตน์
เขตผู้ว่าการ: กาซา
ควบคุมโดย:  กองกำลังป้องกันอิสราเอล
การปกครอง
 • ประเภท: ค่ายผู้ลี้ภัย (ตั้งแต่ ค.ศ. 1949)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 520 ดูนัม (0.52 ตร.กม. หรือ 0.20 ตร.ไมล์)
ประชากร (2017)
 • ทั้งหมด: 40,734 คน
 • ความหนาแน่น: 78,000 คน/ตร.กม. (200,000 คน/ตร.ไมล์)
อัชชาฏี (อาหรับ: مخيم الشاطئ) มีอีกชื่อว่า ชาฏี หรือ บีชแคมป์ (อังกฤษ: Beach camp) เป็นค่ายผู้ลี้ภัยปาเลสไตน์ในนครกาซา เขตผู้ว่าการกาซา ฉนวนกาซาตอนเหนือริมทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
อัชชาฏีได้รับการสถาปนาใน ค.ศ. 1948 เมื่อชาวปาเลสไตน์ประมาณ 23,000 คนหนีหรือถูกขับไล่จากนครจาฟฟา, โลด และเบียร์ชีบา กับหมู่บ้านโดยรอบในช่วงสงครามอาหรับ-อิสราเอล ค.ศ. 1948 พื้นที่ทั้งหมดของค่ายนี้อยู่ที่ 520 ดูนัม
สำนักงานสถิติกลางแห่งปาเลสไตน์รายงานว่า อัชชาฏีมีประชากรใน ค.ศ. 2017 ที่ 40,734 คน เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023 สำนักงานบรรเทาทุกข์และจัดหางานของสหประชาชาติ (UNRWA) รายงานผู้ลี้ภัยที่ 90,173 คน ค่ายนี้เป็นค่ายผู้ลี้ภัยในดินแดนปาเลสไตน์ที่ใหญ่เป็นอันดับ 3
ปัจจุบันค่ายนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของกองกำลังป้องกันอิสราเอล
ประวัติ

อัชชาฏีได้รับการสถาปนาใน ค.ศ. 1948 เมื่อชาวปาเลสไตน์ประมาณ 23,000 คนที่หนีหรือถูกขับไล่โดยทหารอาสาไซออนิสต์จากนครจาฟฟา, โลด และเบียร์ชีบา กับหมู่บ้านโดยรอบในช่วงสงครามอาหรับ-อิสราเอล ค.ศ. 1948 ใน ค.ศ. 1971 ทางการอิสราเอลทำลายที่พักพิงกว่า 2,000 แห่งเพื่อขยายถนน ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย ผู้ลี้ภัยประมาณ 8,000 คนถูกบังคับให้ออกจากค่ายไปยังโครงการบ้านจัดสรรที่ชัยค์ริฎวานในนครกาซา
ใน ค.ศ. 2023 อัชชาฏีถูกโจมตีทางอากาศหลายครั้งในช่วงสงครามอิสราเอล–ฮะมาส จากนั้นในวันที่ 10 พฤศจิกายน เมื่ออิสรเาอลเข้ารุกรานฉนวนกาซา กองกำลังป้องกันอิสราเอลกล่าวว่าพวกเขาสังหารฝ่ายฮะมาสในพื้นที่อัชชาฏีประมาณ 150 คน ต่อมาเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน กองกำลังป้องกันอิสราเอลเข้ายึดครองพื้นที่นี้ทั้งหมด
แหล่งข้อมูลอื่น

Beach, articles from UNWRA
ซะอูด บิน ซักร์ อัลกอซิมี

| ซะอูด บิน ซักร์ อัลกอซิมี |
| --- | --- |

เจ้าผู้ครองรัฐ (เอมีร์) แห่งรัฐราสอัลไคมาห์ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ครองราชย์: 14 มิถุนายน พ.ศ. 2546
รัชกาลก่อนหน้า: ซักร์ บิน มุฮัมมัด อัลกอซิมี
รัชกาลถัดไป: ยังอยู่ในราชสมบัติ
ประสูติ: 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499
ซะอูด บิน ซักร์ อัลกอซิมี
พระราชบิดา: ซักร์ บิน มุฮัมมัด อัลกอซิมี
ซะอูด บิน ซักร์ อัลกอซิมี (อาหรับ: سعود بن صقر القاسمي) ทรงเป็นเจ้าผู้ครองรัฐราสอัลไคมาห์ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ประสูติเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499 เป็นพระราชโอรสของซักร์ บิน มุฮัมมัด อัลกอซิมี เจ้าผู้ครองรัฐองค์ก่อน เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2546
| ด ค กสภาสูงสุดของสหพันธรัฐแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ |
| --- | --- | --- |
| ประธานาธิบดี |  เชคเคาะลีฟะฮ์ (อาบูดาบี)  | Emblem of the United Arab Emirates |
| รองประธานาธิบดี |  เชคมุฮัมมัด (ดูไบ)  | Emblem of the United Arab Emirates |
| สมาชิก |  เชคฮุมัยด์ (อัจมาน)  เชคฮะมัด (ฟูไจราห์)  เชคซะอูด (ราสอัลไคมาห์)  เชคซุลฏอน (ชาร์จาห์)  เชคซะอูด (อุมม์อัลไกไวน์)  | Emblem of the United Arab Emirates |
ชาวโซมาลี

| --- | --- |
 1st row มูฮัมหมัด อับดุลลาฮี ฮัสซัน ฟาติมา จิบเรล โมฮัมเหม็ด อับดุลลาฮี โมฮัมเหม็ด อัสลี ฮัสซัน อาบัด 2nd row ฮานาน อิบราฮิม ฮาดราวี อิมาน สุลต่านยูซุฟ อาลี เคนาดิด 3rd row อาร์ มาอันตา สุลต่านโมฮามุด อาลี ชีร์ ออสมาน ยูซุฟ เคนาดิด นูรุดดิน ฟาระห์ 
ประชากรทั้งหมด
16-19 ล้าน 
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
จะงอยแอฟริกา
 โซมาเลีย: 8.7 ล้าน
 เอธิโอเปีย: 4.6 ล้าน
 เคนยา: 2.4 ล้าน
 จิบูตี: 464,600
 เยเมน: 200,000
 แคนาดา: 150,000
 สหราชอาณาจักร: 108,000
 สหรัฐ: 85,700
 สวีเดน: 54,221
 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์: 50,000
 แอฟริกาใต้: 40,000
 เนเธอร์แลนด์: 37,432
 นอร์เวย์: 36,651
 ซาอุดีอาระเบีย: 20,000
 เดนมาร์ก: 18,645
 ฟินแลนด์: 15,789
 ออสเตรเลีย: 9,914
 อิตาลี: 8,112
 นิวซีแลนด์: 1,617
ภาษา
โซมาลี
ศาสนา
อิสลาม
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
Afar Agaw Amhara Beja Benadiri Harari Jeberti Oromo Saho Tigray Tigre 
ชาวโซมาลี (โซมาลี: Soomaaliyeed, อาหรับ: الصوماليون) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยอยู่ในจะงอยแอฟริกา (คาบสมุทรโซมาลี)  ชาวโซมาลีส่วนใหญ่พูดภาษาโซมาลี และคนส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม นิกายสุหนี่ กลุ่มชาติพันธุ์โซมาลีส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในประเทศโซมาเลีย (ประมาณ 8,700,000)  เอธิโอเปีย (4600000)  เคนยา (2.4 ล้าน)  และจิบูตี (464600)  และอีกจำนวนมากยังอาศัยอยู่ในพื้นที่บางส่วนของตะวันออกกลาง, อเมริกาเหนือ และยุโรป
ซะลามอัฟฟันดีนา

| --- | --- |
سلام أفندينا
เพลงชาติของ อียิปต์
ชื่ออื่น: السلام الجمهوري المصري English: "เพลงชาติสาธารณรัฐอียิปต์"
ทำนอง: Giuseppe Pugioli, 1871
รับไปใช้: 1871 (รัฐเคดีฟอียิปต์)  1914 (รัฐสุลต่านอียิปต์)  1936 (ราชอาณาจักรอียิปต์)  1953 (สาธารณรัฐอียิปต์ (2496–2501))
เลิกใช้: 1922 (รัฐสุลต่านอียิปต์)  1953 (ราชอาณาจักรอียิปต์) 1958 (สาธารณรัฐอียิปต์)

ตัวอย่างเสียง
ซะลามอัฟฟันดีนา (บรรเลง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
"ซะลามอัฟฟันดีนา" (อาหรับ: سلام أفندينا, แปลว่า สันติ/สรรเสริญแด่พระเจ้า/ผู้เป็นนายของเรา) เป็นเพลงชาติอียิปต์ใน ค.ศ. 1871–1922 และ ค.ศ. 1936–1958 และแทนที่ด้วย"วาลละฮ์ซะมานยาซิลาฮี" ภายหลังการปฏิวัติอียิปต์ ค.ศ. 1952 เพลงนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "เพลงชาติสาธารณรัฐอียิปต์" (อาหรับ: السلام الجمهوري المصري) ใน ค.ศ. 1953 โดยมีแต่เสียงดนตรี และไม่มีเนื้อร้อง
ซัลตะฮ์

| --- | --- |
ซัลตะฮ์
มื้อ: จานหลัก มื้อกลางวัน
แหล่งกำเนิด: เยเมน
ภูมิภาค: ซานา
ผู้สร้างสรรค์: อาหารเยเมน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อสัตว์ผสมกับข้าว ไข่ หรืออื่น ๆ ใส่ซอสซัลซา กินกับขนมปังแบน
 ตำราอาหาร: ซัลตะฮ์   สื่อ: ซัลตะฮ์
ซัลตะฮ์ (อังกฤษ: Saltah; อาหรับ: سلتة) เป็นหนึ่งในอาหารจานหลักที่รับประทานกันอย่างแพร่หลายในเยเมน ส่วนใหญ่นิยมรับประทานในมื้อกลางวัน ส่วนประกอบหลักเป็นเนื้อแกะ เนื้อไก่ หรือเนื้อวัว ส่วนผสมอื่น ๆ เพิ่มได้ตามสิ่งที่มีในครัวเรือน เช่น ข้าวสุก, ไข่กวน, มันฝรั่ง, ฮุลบะฮ์ (hulbah) (ซอสที่ทำจากเมล็ดฟีนูกรีก) ถั่ว เนื้อสัตว์สับและซอสซัลซาที่เรียกว่า sahawqa นิยมกินกับขนมปังแบนชนิดมาลูกา (malooga)
เชื้อกันว่าจุดเริ่มต้นของซัลตะฮ์มาจากกรุงซานา (Sana'a) โดยได้รับจากอิทธิพลจากอาหารของชาวตุรกีที่นำเข้ามาเมื่อราว 100 ปีที่แล้ว เมื่อถูกยึดครองด้วยจักรวรรดิออตโตมัน  และชาวเยเมนนำมาปรับปรุงจนเป็นซัลตะฮ์ในทุกวันนี้
รายชื่อรองชนะเลิศและผู้เข้ารอบสุดท้ายมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล

ผู้เข้าประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชั่นแนล 2016 และณวัฒน์ อิสรไกรศีล ประธานองค์กรมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล ในงานแถลงข่าวการประกวดฯ ณ ศาลากลางเมืองลาสเวกัส
บทความนี้แสดงรายชื่อของที่ได้รับรางวัลรองชนะเลิศในการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล ตั้งแต่ในปี 2013
ประเทศและดินแดนตามจำนวนผู้เข้ารอบสุดท้าย > รองชนะเลิศอันดับ 1

| ประเทศและดินแดน | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
|  ฟิลิปปินส์ | 3 | 2016, 2020, 2024 |
|  พม่า | 1 | 2023 |
|  ไทย | 1 | 2022 |
|  เอกวาดอร์ | 1 | 2021 |
|  เม็กซิโก | 1 | 2019 |
|  อินเดีย | 1 | 2018 |
|  เวเนซุเอลา | 1 | 2017 |
|  สาธารณรัฐโดมินิกัน | 1 | 2013 |
| ประเทศและดินแดน | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
|  ออสเตรเลีย | 1 | 2015 |
| ทวีป | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
| โอเชียเนีย | 1 | 2015 |
| ประเทศและดินแดน | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
|  เอธิโอเปีย | 1 | 2014 |
| ทวีป | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา | 1 | 2014 |
ประเทศและดินแดนตามจำนวนผู้เข้ารอบสุดท้าย > รองชนะเลิศอันดับ 2

| ประเทศและดินแดน | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
|  อินโดนีเซีย | 2 | 2018, 2022 |
|  ไทย | 2 | 2016, 2019 |
|  โคลอมเบีย | 1 | 2023 |
|  บราซิล | 1 | 2021 |
|  กัวเตมาลา | 1 | 2020 |
|  ฟิลิปปินส์ | 1 | 2017 |
|  อินเดีย | 1 | 2015 |
|  แคนาดา | 1 | 2014 |
|  สโลวาเกีย | 1 | 2013 |
| ประเทศและดินแดน | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
|  พม่า | 1 | 2024 |
| ทวีป | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
| เอเชีย | 1 | 2024 |
ประเทศและดินแดนตามจำนวนผู้เข้ารอบสุดท้าย > รองชนะเลิศอันดับ 3

| ประเทศและดินแดน | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
|  ปวยร์โตรีโก | 4 | 2016, 2017, 2018, 2021 |
|  ฟิลิปปินส์ | 2 | 2013, 2015 |
|  ฝรั่งเศส | 1 | 2024 |
|  สหรัฐ | 1 | 2023 |
|  เวเนซุเอลา | 1 | 2022 |
|  อินโดนีเซีย | 1 | 2020 |
|  ปานามา | 1 | 2019 |
|  ออสเตรเลีย | 1 | 2014 |
ประเทศและดินแดนตามจำนวนผู้เข้ารอบสุดท้าย > รองชนะเลิศอันดับ 4

| ประเทศและดินแดน | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
|  บราซิล | 3 | 2019, 2020, 2024 |
|  เช็กเกีย | 2 | 2017, 2022 |
|  เวียดนาม | 1 | 2023 |
|  แอฟริกาใต้ | 1 | 2021 |
|  ญี่ปุ่น | 1 | 2018 |
|  สหรัฐ | 1 | 2016 |
|  ไทย | 1 | 2015 |
|  โคลอมเบีย | 1 | 2014 |
|  ออสเตรเลีย | 1 | 2013 |
ประเทศและดินแดนตามจำนวนผู้เข้ารอบสุดท้าย > รองชนะเลิศอันดับ 5

ตำแหน่งดังกล่าวได้ถูกแต่งตั้งหลังจากการปลดตำแหน่ง
| ประเทศและดินแดน | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
|  ฟิลิปปินส์ | 1 | 2022 |
| ทวีป | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
| เอเชีย | 1 | 2022 |
| ประเทศและดินแดน | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
|  มอริเชียส | 1 | 2022 |
| ทวีป | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา | 1 | 2022 |
ดูเพิ่ม

รายชื่อผู้ครองตำแหน่งมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล
รายชื่อผู้ได้รับรางวัลพิเศษมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล
รายชื่อฉบับของมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล
ประเทศที่เข้าร่วมมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล |
| --- | --- |
 2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019 
 2020  2021  2022  2023  2024 
 บริษัท  องค์กร  ผู้ครองตำแหน่ง  รองชนะเลิศและผู้เข้ารอบสุดท้าย  รางวัลพิเศษ  พิธีกรและศิลปินรับเชิญ  ประเทศ  ฉบับ
ซักกอเราะฮ์

| --- | --- |
سقارة
พีระมิดแห่งดโจเซอร์ที่ซักกอเราะฮ์
แสดงที่ตั้งภายในประเทศอียิปต์
ที่ตั้ง: เขตผู้ว่าการกิซา, อียิปต์
ภูมิภาค: อียิปต์ล่าง
พิกัด: 29°52′16″N 31°12′59″E﻿ / ﻿29.87111°N 31.21639°E﻿ / 29.87111; 31.21639
ประเภท: สุสาน
ความเป็นมา
สมัย: ยุคราชวงศ์แรกเริ่ม ถึง ยุคกลาง
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
บางส่วน: "หมู่พีระมิดจากกิซาถึงเดาะฮ์ชูร" ส่วนหนึ่งของ เมมฟิสและสุสาน – หมู่พีระมิดจากกิซาถึงเดาะฮ์ชูร
รวมถึง:  พีระมิดที่ถูกฝัง  ญิสร์ อัล-มูดีร  พีระมิดแห่งดโจเซอร์  มาสตาบัต อัล-ฟิร’อูน  พีระมิดแห่งยูเซอร์คาฟ  พีระมิดแห่งดเจดคาเร อิเซซิ  สุสานแห่งคนุมโฮเทปและนิอังค์คนุม  พีระมิดแห่งยูนัส  พีระมิดแห่งเตติ  สุสานแห่งอาเคตเฮเทป  พีระมิดแห่งเปปิที่ 1  พีระมิดแห่งเมอร์เอนเร  สุสานแห่งเพอร์เนบ  พีระมิดแห่งเคนดเจอร์  เซราปิอุมแห่งซักกอเราะฮ์ 
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: (i), (iii), (vi)
อ้างอิง: 86-002
ขึ้นทะเบียน: 1979 (สมัยที่ 3rd)
พื้นที่: 16,203.36 ha (62.5615 sq mi)
 
ซักกอเราะฮ์ (อาหรับ: سقارة, เสียงอ่านภาษาอาหรับอียิปต์: [sɑʔːɑːɾɑ]) หรือ (อังกฤษ: Saqqara, Sakkara หรือ Saccara /səˈkɑːrə/) เป็นหมู่บ้านชาวอียิปต์ในเขตผู้ว่าการกิซา ซึ่งเป็นที่ตั้งของสุสานโบราณของเชื้อพระวงศ์สมัยอียิปต์โบราณ โดยเป็นหมู่สุสานขนาดใหญ่ประจำเมืองเมมฟิส ซึ่งเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรอียิปต์โบราณ ในบริเวณซักกอเราะฮ์เป็นที่ตั้งของพีระมิดจำนวนหลายหลัง รวมถึงพีระมิดขั้นบันไดของฟาโรห์ดโจเซอร์ (Step Tomb) และสุสานมาสตาบาอีกจำนวนหนึ่ง ซักกอเราฮ์ตั้งอยู่ห่างจากกรุงไคโรสมัยปัจจุบันไปทางใต้ราว 30 กิโลเมตร (19 ไมล์) ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 7 กม. x 1.5 กม. (4.3 ไมล์ x 0.9 ไมล์)
ภาพสลักจากสุสาน (พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์)
ซักกอเราะฮ์ประกอบด้วยสิ่งปลูกสร้างหินที่สมบูรณ์ที่สุดและเก่าแก่ที่สุดที่ทราบกันในประวัติศาสตร์ นั่นคือพีระมิดแห่งดโจเซอร์ ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ที่สาม แห่งอียิปต์ และฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจำนวนอีกสิบหกพระองค์ก็โปรดให้สร้างพีระมิดที่ซักกอเราะฮ์เช่นกัน ซึ่งขณะนี้อยู่ในสถานะการอนุรักษ์ต่าง ๆ เจ้าพนักงานระดับสูงในสมัยโบราณได้เพิ่มอนุสาวรีย์พิธีศพส่วนตัวในสุสานแห่งนี้ตลอดช่วงสมัยการปกครองของฟาโรห์ ยังคงเป็นสิ่งปลูกสร้างที่สำคัญสำหรับการฝังศพที่ไม่ใช่ของราชวงศ์และพิธีกรรมทางศาสนามานานกว่า 3,000 ปี ทั้งในสมัยปโตเลมีและโรมัน
ทางเหนือขอซักกอเราะฮ์คือ อะบูศีร และทางใต้คือ เดาะฮ์ชูร พื้นที่ที่เริ่มตั้งแต่จากกิซาไปยังเดาะฮ์ชูรได้ถูกใช้เป็นสุสานของชาวเมมฟิสในช่วงเวลาต่าง ๆ และถูกกำหนดให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี ค.ศ. 1979 นักวิชาการบางคนเชื่อว่าชื่อ "ซักกอเราะฮ์" ไม่ได้มาจากเทพเจ้าแห่งพิธีศพของอียิปต์โบราณพระนามว่า โซคาร์ แต่มาจากชนเผ่าเบอร์เบอร์ท้องถิ่นที่เรียกว่าบะนี ซักคัร
ชาวครีตเชื้อสายเติร์ก

| Τουρκοκρητικοί Giritli Türkler |
| --- | --- |
ชาวครีตเชื้อสายเติร์กในเครื่องแต่งกายดั้งเดิม ราวคริสต์ศควรรษที่ 19–20
ประชากรทั้งหมด
ราว 450,000 คน (ประมาณการ ค.ศ. 1971)
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 ตุรกี: 200,000 คน (1971)
 อียิปต์: 100,000 คน (1971)
 ลิเบีย: 100,000 คน (1971)
ประเทศอื่น ๆ (เช่น เลบานอน, ซีเรีย ฯลฯ): 50,000 (1971)
ภาษา
ภาษากรีกเกาะครีต, ตุรกี, อาหรับ
ศาสนา
อิสลามนิกายซุนนี
ชาวครีตเชื้อสายเติร์ก (กรีก: Τουρκοκρητικοί หรือ Τουρκοκρήτες; ตุรกี: Giritli, Girit Türkleri, หรือ Giritli Türkler; อาหรับ: أتراك كريت) ที่กลุ่มชนที่นับถือศาสนาอิสลามบนเกาะครีต ปัจจุบันผู้สืบสันดานส่วนใหญ่อาศัยในประเทศตุรกี หมู่เกาะโดเดคะนีสภายใต้การปกครองของอิตาลี (ต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศกรีซเมื่อสงครามโลกครั้งที่สอง) ประเทศซีเรีย (เฉพาะเมืองอัลฮามีดียะฮ์) ประเทศเลบานอน ประเทศปาเลสไตน์ ประเทศลิเบีย และประเทศอียิปต์ โดยปะปนอยู่กับกลุ่มชาวตุรกีพลัดถิ่น
ชาวครีตเชื้อสายเติร์กคือลูกหลานของชาวกรีกที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม เมื่อจักรวรรดิออตโตมันพิชิตเกาะครีตเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 17 พวกเขาระบุตัวตนว่าเป็น "ชาวกรีกมุสลิม" แต่ชาวกรีกที่ยังนับถือศาสนาคริสต์อยู่เรียกชนกลุ่มนี้ว่า "เติร์ก" เนื่องจากศาสนาที่นับถือ หาใช่ภูมิหลังทางชาติพันธุ์ จากการปกครองของชาวเติร์กทำให้ชาวเกาะครีตจำนวนมากหันไปนับถือศาสนาอิสลาม ทำนองเดียวกันกับประชากรในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ประเทศแอลเบเนีย บางส่วนของประเทศมาซิโดเนียเหนือ และประเทศบัลแกเรีย ซึ่งอาจเป็นอัตราการเปลี่ยนเข้ารีตศาสนาอิสลามที่สูงเสียยิ่งกว่าประชากรอัตราการอพยพเข้าของชาวเติร์กผู้รุกรานเสียอีก แม้จะเปลี่ยนศาสนาไปแล้ว แต่พวกเขายังคงสื่อสารด้วยภาษากรีกสำเนียงครีตดังเดิม ครั้นเมื่อมีการสมรสข้ามชาติพันธุ์และการเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม จึงเกิดชนกลุ่มใหม่เรียกว่า "ชาวครีตเชื้อสายเติร์ก" มีเหตุผลนานาประการที่ทำให้ชาวกรีกหันไปนับถือศาสนาอิสลาม (หรือแสร้งทำเป็นนับถือ) จากเอกสารของนักเดินเรือชาวยุโรประบุว่า "ชาวเติร์กบนเกาะครีต ไม่ได้มีเชื้อสายเติร์กเลย หากแต่เป็นชาวครีตที่เคยนับถือนิกายออร์ทอดอกซ์"
หลังเกิดความขัดแย้งทางศาสนาช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทำให้ชาวมุสลิมจำนวนมากอพยพออกจากเกาะครีต โดยเฉพาะการก่อกำเริบเกาะครีต ช่วงปี ค.ศ. 1897–1898 และการที่เกาะครีตขอรวมเข้ากับประเทศกรีซใน ค.ศ. 1908 สุดท้ายหลังสิ้นสงครามกรีก–ตุรกีใน ค.ศ. 1919–1922 และสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี จึงมีการแลกเปลี่ยนประชากรกันระหว่างประเทศกรีซกับตุรกี โดยแลกชาวคริสต์จากคาบสมุทรอนาโตเลียกับชาวมุสลิมในคาบสมุทรบอลข่าน ตามสนธิสัญญาโลซานเมื่อ ค.ศ. 1923 ชาวครีตเชื้อสายเติร์กจำต้องอพยพโยกย้ายออกจากเกาะ
พวกเขายังคงอัตลักษณ์ด้านการใช้ภาษากรีกสำเนียงครีตอยู่ตลอด ทั้งที่ภาษาตุรกีออตโตมันเป็นภาษาในการปกครองของชนชั้นสูง ภาษากรีกของพวกเขาถูกใช้ในพิธีกรรมของลัทธิเบกตาชีซึ่งเป็นมุสลิมซูฟี ปัจจุบันสามารถพวกลูกหลานของชาวครีตเชื้อสายเติร์กได้ที่เมืองอัยวาลึค ซึ่งมีชาวครีตอาศัยอยู่มากที่สุดชาวครีตเชื้อสายเติร์กที่อพยพออกจากเกาะครีตช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19–20 ส่วนใหญ่จะตั้งถิ่นฐานตามแนวชายฝั่งทะเลอีเจียนและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ที่เมืองอัยวาลึค เกาะจุนดา อิซมีร์ ชูคูโรวา โบดรุม ซีเด มูดานยา อาดานา แมร์ซิน ส่วนที่เมืองอัลฮามีดียะฮ์ ประเทศซีเรีย มีชาวครีตเชื้อสายเติร์กอาศัยอยู่ร้อยละ 60 ของประชากรเมืองทั้งหมด พวกเขายังคงอนุรักษ์วัฒนธรรมของตนได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะการใช้ภาษากรีกในการสื่อสาร
ระเบียงภาพ

หญิงชาวครีตเชื้อสายเติร์กช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19
ครอบครัวชาวครีตเชื้อสายเติร์ก ค.ศ. 1923
ชายชาวครีตเชื้อสายเติร์กช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19
ช่องแคบฮอร์มุซ

ระวังสับสนกับ ออร์มุซ
แผนที่ประวัติศาสตร์ของบริเวณช่องแคบฮอร์มุซ (ค.ศ. 1892)
ช่องแคบฮอร์มุซ (อาหรับ: مضيق هرمز, Madīq Hurmuz; เปอร์เซีย: تنگه هرمز, Tangeh-ye Hormoz; อังกฤษ: Strait of Hormuz) เป็นช่องแคบที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ที่ตั้งอยู่ระหว่างอ่าวโอมานทางตะวันออกเฉียงใต้กับอ่าวเปอร์เซียทางตะวันตกเฉียงใต้ ฝั่งทางตอนเหนือเป็นประเทศอิหร่าน ทางตอนใต้เป็นสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์และแหลมมุซันดัม (Musandam) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของประเทศโอมาน
ช่องแคบส่วนที่แคบที่สุดกว้าง 54 กิโลเมตร ช่องแคบฮอร์มุซเป็นทางออกทางมหาสมุทรทางเดียวของบริเวณส่วนใหญ่ของประเทศที่ส่งปิโตรเลียมออกในอ่าวเปอร์เซีย จากข้อมูลขององค์การว่าด้วยข้อมูลด้านพลังงานแห่งสหรัฐอเมริกากล่าวว่าโดยถัวเฉลี่ยในแต่ละวันจะมีเรือบรรทุกน้ำมัน 15 ลำที่บรรทุกน้ำมันราว 16.5 ถึง 17 ล้านบาร์เรลที่เดินทางออกจากช่องแคบฮอร์มุซ ซึ่งทำให้เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุดในโลก การขนส่งน้ำมันจากช่องแคบเป็นจำนวน 40% ของการขนส่งทางเรือทั้งหมด และ 20% ของการขนส่งน้ำมันทั่วโลก
ซาลิม อะลิโยว์ อิโบรว์

| ซาลิม อะลิโยว์ อิโบรว์ |
| --- | --- |

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมและกิจการรัฐธรรมนูญของโซมาเลีย
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  25 ตุลาคม พ.ศ. 2557
ก่อนหน้า: ฟาระห์ ช. อับดุลคาดิร โมฮัมเหม็ด
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสิ่งแวดล้อมและปศุสัตว์ของโซมาเลีย
ดำรงตำแหน่ง 17 มกราคม พ.ศ. 2557 – 25 ตุลาคม พ.ศ. 2557
ถัดไป: ฟาระห์ ช. อับดุลคาดิร โมฮัมเหม็ด
นายกรัฐมนตรีโซมาเลีย (รักษาการ)
ดำรงตำแหน่ง 29 ตุลาคม พ.ศ. 2550 – 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550
ก่อนหน้า: อาลี โมฮัมเหม็ด เกดี
ถัดไป: นูร์ ฮะซัน ฮุเซน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
ศาสนา: อิสลาม
พรรคการเมือง: รัฐบาลกลางเปลี่ยนผ่าน

ซาลิม อะลิโยว์ อิโบรว์ (โซมาลี: Saalim Caliyoow Ibroow, อาหรับ: سالم علييوو ايبرو) เป็นนักการเมืองชาวโซมาลี เขาทำหน้าที่เป็นรักษาการนายกรัฐมนตรีโซมาเลียเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ในปี พ.ศ. 2550 ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2557 อิโบรว์ได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสิ่งแวดล้อมและปศุสัตว์ของโซมาเลีย ปัจจุบันเขาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมและกิจการรัฐธรรมนูญของโซมาเลีย
ชะรีอะฮ์

ชะรีอะฮ์ (อาหรับ: شريعة; อังกฤษ: Sharia/Shari'ah) แปลว่า "ทาง" หรือ "ทางไปสู่แหล่งน้ำ" ใช้หมายถึงประมวลข้อปฏิบัติต่าง ๆ ของกฎหมายศาสนาของศาสนาอิสลาม ที่ครอบคลุมวิถีการดำเนินชีวิตของบุคคลและสาธารณชนที่มีพื้นฐานมาจากหลักนิติศาสตร์ (jurisprudence) ของศาสนาอิสลามสำหรับชาวมุสลิมใช้
กฎหมายชะรีอะฮ์ครอบคลุมด้านต่าง ๆ ของชีวิตประจำวันที่รวมทั้งการปกครอง เศรษฐกิจ การบริหารธุรกิจ การธนาคาร ระบบการทำสัญญา ความสัมพันธ์ในครอบครัว หลักของความสัมพันธ์ทางเพศ หลักการอนามัย และปัญหาของสังคม
กฎหมายชะรีอะฮ์ในปัจจุบันเป็นกฎหมายศาสนาที่ใช้กันอย่างกว้างขวางที่สุดและเป็นกฎหมายที่ปรากฏบ่อยที่สุดของระบบกฎหมายของโลกพอ ๆ กับคอมมอนลอว์ และซีวิลลอว์ ในระหว่างยุคทองของอิสลาม กฎหมายอิสลามอาจถือว่ามีอิทธิพลต่อการวิวัฒนาการของคอมมอนลอว์ ซึ่งก็ทำให้มีอิทธิพลต่อการวิวัฒนาการของคอมมอนลอว์ระดับสถาบันต่าง ๆ
แนวปฏิบัติเกี่ยวกับอิสลามแบบคลาสสิกบางอย่างรวมถึงการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรงในด้านต่างๆ เช่น ความเท่าเทียมทางเพศและเสรีภาพในการแสดงออก
ทุกวันนี้ สถานการณ์ของผู้หญิงที่ถูกจับในสงครามเป็นประเด็นสำคัญในแง่ของสิทธิมนุษยชน ตามการตีความแบบดั้งเดิมของอัลกุรอาน ผู้หญิงเหล่านี้ถือเป็นสินค้าที่จับได้ (การปล้นสะดมจากสงคราม). ไม่ว่าผู้หญิงเหล่านี้จะแต่งงานแล้วหรือไม่ก็ตาม และเช่นเดียวกับผู้หญิงที่เป็นทาสคนอื่น ๆ ที่ได้มา ผู้ถือสิทธิ์ (นักรบหรือผู้ซื้อพวกเขา) สามารถปฏิบัติทางเพศบนร่างกายของพวกเขาโดยไม่ได้รับความยินยอมจากพวกเขา (23:5-7)(ดู:อาชญากรรมสงคราม)
ตำรวจศาสนาของกลุ่มตอลิบานทุบตีผู้หญิงคนหนึ่งในกรุงคาบูลเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2544 ตามรายงานของ RAWA ฐานเปิดบุรกา (ใบหน้า) ของเธอ
ดูเพิ่ม

ศาสนาอิสลาม
อิสลาม.in.th : เพื่อความเข้าใจอิสลาม และมุสลิม เก็บถาวร 2009-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แหล่งข้อมูลอื่น

อรอนงค์ ทิพย์พิมล. “กฎหมายชารีอะห์กับผู้หญิงอาเจะฮ์: ชายขอบของชายขอบ.” วารสารประวัติศาสตร์ ธรรมศาสตร์ 4, 1 (ม.ค.-มิ.ย. 2560), น. 115-58.
ชีรีน อะบู อากิละฮ์

| ชีรีน อะบู อากิละฮ์ |
| --- | --- |
شيرين أبو عاقلة‎
ชีรีน อะบู อากิละฮ์ในเยรูซาเลม
เกิด: 3 เมษายน พ.ศ. 2514 เยรูซาเลมตะวันออก
เสียชีวิต: 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 (51 ปี) ญินีน เวสต์แบงก์ รัฐปาเลสไตน์
สาเหตุเสียชีวิต: บาดแผลถูกลูกปืน
พลเมือง: ปาเลสไตน์, อเมริกัน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยยัรมูก
อาชีพ: นักข่าว
นายจ้าง: อัลญะซีเราะฮ์
มีชื่อเสียงจาก: ผู้รายงานข่าวเรื่องความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์
ชีรีน อะบู อากิละฮ์ (อาหรับ: شيرين أبو عاقلة; 3 เมษายน พ.ศ. 2514 – 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2565) เป็นนักข่าวชาวปาเลสไตน์–อเมริกันซึ่งทำงานเป็นผู้สื่อข่าวให้แก่ช่องภาษาอาหรับของสถานีอัลญะซีเราะฮ์มาเป็นเวลา 25 ปี และเป็นบุคคลที่เป็นที่รู้จักกันดีทั่วตะวันออกกลางจากการทำข่าวเกี่ยวกับดินแดนปาเลสไตน์ที่ถูกอิสราเอลยึดครองมานานหลายทศวรรษ
อะบู อากิละฮ์ เป็นหนึ่งในนักข่าวชั้นนำของโลกอาหรับ เป็นนักข่าวมากประสบการณ์ที่ได้รับการบรรยายหลังการเสียชีวิตของเธอว่าเป็น "บุคคลโดดเด่นที่สุดคนหนึ่งของสื่ออาหรับ" หน้าที่การงานของเธอได้แก่การรายงานเหตุการณ์สำคัญของปาเลสไตน์ซึ่งรวมถึงอินติฟาเฎาะฮ์ครั้งที่ 2 รวมทั้งการวิเคราะห์การเมืองอิสราเอล การรายงานสดทางโทรทัศน์และวลีปิดท้ายการรายงานข่าวของเธอเป็นที่รู้จักกันดี และเธอเป็นแรงบันดาลใจให้แก่ชาวปาเลสไตน์และชาวอาหรับอีกหลายคนที่ใฝ่ฝันจะประกอบอาชีพนักข่าว
เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 อะบู อากิละฮ์ ถูกยิงเสียชีวิตขณะรายงานข่าวการบุกตรวจค้นค่ายผู้ลี้ภัยญินีนในเวสต์แบงก์ของกองกำลังป้องกันอิสราเอล อัลญะซีเราะฮ์และกระทรวงสาธารณสุขปาเลสไตน์รายงานว่าเธอถูกกองกำลังป้องกันอิสราเอลสังหาร นักข่าวช่างภาพคนหนึ่งของเอเอฟพีก็รายงานเช่นกันว่ากองกำลังอิสราเอลเป็นผู้ยิงสังหารเธอ รายงานจากผู้เห็นเหตุการณ์และแถลงการณ์จากประเทศและองค์การนอกภาครัฐต่าง ๆ ระบุไปในทางเดียวกันว่าการเสียชีวิตของเธอเป็นผลจากการกระทำของกองกำลังอิสราเอล ในชั้นแรกอิสราเอลกล่าวว่าเธอถูกสังหารระหว่างการยิงปะทะกับกลุ่มติดอาวุธชาวปาเลสไตน์ แต่โฆษกคนหนึ่งของอิสราเอลกล่าวในเวลาต่อมาว่ายังเป็นไปไม่ได้ที่จะสรุปว่าเธอถูกยิงจากทิศทางใด ทั้งนี้ คำกล่าวของอิสราเอลที่ว่าฝ่ายปาเลสไตน์ยิงใส่กองกำลังป้องกันอิสราเอลนั้นถูกผู้เห็นเหตุการณ์และบุคคลสำคัญของปาเลสไตน์โต้แย้ง ผู้ชันสูตรพลิกศพยังไม่สามารถสรุปได้ว่าใครเป็นผู้ยิงอะบู อากิละฮ์
แหล่งข้อมูลอื่น

Al Jazeera obituary
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 2 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  โปแลนด์