stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาเธอร์ (วิดีโอเกม)

| มาเธอร์ |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: Ape
ผู้จัดจำหน่าย: นินเทนโด
กำกับ: ชิเงะซะโตะ อิโตะอิ
อำนวยการผลิต: ชิเงะรุ มิยะโมะโตะ
ออกแบบ: ชิเงะซะโตะ อิโตะอิ มิยุกิ คุเร
เขียนบท: ชิเงะซะโตะ อิโตะอิ
แต่งเพลง: Keiichi Suzuki Hirokazu Tanaka
ชุด: มาเธอร์
เครื่องเล่น:  แฟมิคอม  เกมบอยแอดวานซ์, วียู 
วางจำหน่าย:  27 กรกฎาคม, 2532  แฟมิลี คอมพิวเตอร์ เกมบอยแอดวานซ์ วียู  
แนว: เกมสวมบทบาท
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว
มาเธอร์(ญี่ปุ่น: マザー) ในภาคญี่ปุ่น หากเป็นภาคอเมริกาจะเรียกว่า เอิร์ธบาวด์ บีกินนิ่ง (อังกฤษ: Earthbound beginning) เป็นเกมสวมบทบาทในปี พ.ศ. 2532 โดนพัฒนาโดย Ape และ จำหน่ายโดย นินเทนโด
ฉบับแฟมิคอม โดนสร้างแบบจำลองบนเกมส์ดราก้อนเควสต์ แต่เกมนี้เตรียมในช่วงปลายศตวรรษที่่ 20 ซึ่งแตกต่างจากยุคแนวแฟนตาซี
เกมนี้เกี่ยวกับเด็กผู้ชายที่มีชื่อว่า นินเท็น ที่ใช้พลังจิตของปู่ทวดจอร์จ สู้กับมนุษย์ต่างดาว สัตว์ มังกร หรือ ศัตรูอื่นๆ และเกมนี้ใช้การเผชิญแบบสุ่ม เพื่อเปิดระบบการต่อสู้ขึ้นมา. เกมนี้เป็นเกมแรกที่อยู่ในชุดเกมมาเธอร์
ลักษณะเกม

เกมนี้เป็นเกมสวมบทบาท และ เกมเล่นคนเดียว ซึ่งถูกจัดว่า"เป็นเกมที่มีความผิดปกติเล็กน้อย" เกมนี้ได้หลีกเลี่ยงลักษณะเกมแนวบทบาทแบบญี่ปุ่น และเกมนี้ไม่ได้ถูกจัดให้เป็นแนวแฟนตาซีแต่ถูกจัดในแนววิทยาศาสตร์เท่านั้น ผู้เล่นจะสู้ในโกดัง ในห้องแล็บแทนการสู้ในคุกปราสาท และ ใช้ไม้เบสบอล พลังจิต แทนการใช้ดาบ และเวทย์มนต์ และเมื่อเริ่มการต่อสู้กับพวกศัตรูจะมีฉากต่อสู้คล้ายๆกับเกมดราก้อนเควสต์เกมนี้ได้มีตัวละครเอกคือ นินเทน อายุประมาณ 10 ขวบ ที่จะต้องหาตัวโน้ตเพลง 8 ตัว เพื่อต่อสู้กับกีกหัวหน้ากองทัพเอเลียน ส่วนในเกมนินเทนสามารถเลือกอาวุธได้หลายอย่าง เช่น ไม้เบสบอล กระทะ มีด ในการสู้กับศัตรูต่างๆ และ หากสู้แล้วชนะเงินที่ได้นั้น พ่อของนินเทนจะโอนเข้าไปในตู้ATMให้ ส่วนแต่ละคนจะมีความสามรถคือใช้พลังจิตในการต่อสู้ได้ คนที่ใช้พลังจิตในการต่อสู้คือ นินเทน กับ อะนะ ส่วนลอยด์ กับ เท็ดดี้ ใช้ไม่ได้ แต่ลอยด์สามารถใช้อาวุธจำพวก เลเซอร์ ระเบิด และ จรวด ได้ ส่วนเท็ดดี้มีพลังกายที่สูงมาก ทำให้แต่ละตัวละครมีความสามารถที่เท่าเทียมกัน
เนื้อเรื่อง

เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อมีคู่สามีภรรยา จอร์จ กับ มาเรีย ได้หายอย่างลึกลับ และต่อมา จอร์จก็ปรากฎอีกครั้งและเริ่มศึกษาสิ่งแปลกๆ อย่างสันโดษ แต่มาเรียภรรยาของเขาไม่ได้ข่าวว่าเธอได้กลับมา และต่อมา ในปี ค.ศ. 1980 เด็กชาวอเมริกันนามว่า นินเทน ได้เกิดเหตุการณ์ปะหลาดเกิดขึ้น เมื่อนินเทนจัดการกับเหตุการณ์นี้ได้แล้ว พ่อของเขาได้อธิบายว่า ปู่ทวดของนินเทนได้ศึกษาพลังจิต และ ฝากให้นินเทนสำรวจวิกฤตที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ และ ขณะที่สำรวจ นินเทนก็ได้วาปไปที่ Magicant และก็ได้เจอกับ พระราชินีแมรี เธอฝากให้นินเทนไปหาโน้ตเพลง 8 ตัวมา และ นินเทนก็วาร์ปกับมาที่โลก และ ได้เจอกับลอยด์ เด็กที่โดนเพื่อนแกล้งบ่อยๆที่โรงเรียนประถม และ ทั้งคู่ก็ได้ออกเดินทางผจญภัยไปเมืองสโนว์แมนเพื่อเอาหมวกไปให้เด็กหญิงที่มีพลังจิตชื่อว่าอะนะ อะนะบอกนินเทนว่าเธอเคยเห็นนินเทนในฝันของเธอ และ เธอก็ร่วมเดินทางพร้อมกับนินเทนเพื่อตามหาแม่ที่หายไปของเธอ ขณะที่หาโน้ตเพลงที่เหลืออยู่นั้น นินเทนก็โดนคุกคามที่บาร์คาราโอะเกะ โดย เท็ดดี้หัวหน้าแก๊งที่อยู่แถวๆบริเวณนั้น หลังจากที่เขาแพ้การดวลกับนินเทนเขาก็เข้าร่วมการเดินทางด้วย เพื่อที่จะแก้แค้นคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเขา โดย ทิ้งลอยด์ไว้ และเมื่อทั้งสามได้เดินเข้าไปที่บ้านหลังหนึ่งในภูเขาอิโตะอิแล้ว อะนะก็ชวนนินเทนเข้ามาในห้อง โดยเท็ดดี้ปล่อยให้ทั้งสองอยู่ตามลำพัง และอะนะก็เต้นรำกับนินเทนและเท็ดดี้ ก็เข้ามพร้อมกับถามนินเทนว่าได้ยินเสียงข้างนอกไหมพอถามเสร็จพวกเขาก็เจอกับหุ่นยนต์มหึมา ด้วยความมหึมาและมีพลังสูงมากทำให้นินเทน และ เพื่อนๆสู้ไม่ได้ จึงโดนหุ่นยนต์โจมตี แต่ลอยด์ได้มาพร้อมกับขี่รถถังมาด้วยและทำลายหุ่นยนต์ได้ จึงทำให้นินเทน และ อะนะปลอดภัย แต่เท็ดดี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก ลอยด์จึงกลับมาร่วมผจญภัยอีกครั้ง และ ทั้งสามได้เจอกับหุ่นยนต์ที่จอร์จ ปู่ทวดของนินเทนสร้างขึ้นไว้ชื่อว่าอีฟ เพื่อช่วยเหลือนินเทน แต่ อีฟก็ช่วยเหลือนินเทน และ เพื่อนของเขาได้ไม่นานก็โดนทำลายโดยหุ่นยนต์ขนาดมหึมาอีกครั้ง แต่โชคดีที่เมื่ออีฟระเบิดแล้ว หุ่นยนต์ตัวนั้นก็ถูกทำลายด้วย และ นินเทนก็ได้เจอถ้ำที่ขังมนุษย์รวมถึงแม่ของอะนะด้วยเอาไว้อยู่ที่บนยอดของภูเขา แต่ถ้าจะปลดปล่อยมนุษย์ที่โดนขังจะต้องทำลายยานแม่ของมนุษย์ต่างดาวซะก่อน เมื่อทั้งสามรวบรวมตัวโน้ตได้ครบ จึงกลับไปหาพระราชินีแมรีเพื่อเอาเพลงไปร้องให้ฟัง และ พระราชินีแมรีจำได้เพลงนี้ได้ และ ได้นึกถึงมนุษย์ต่างดาวที่ชื่อว่า กีก ที่เธอรักมากเหมือนลูกของเธอซึ่งตอนนี้ได้เป็นหัวหน้ากองทัพเอเลียน และ มาเรียก็ได้เปิดเผยให้กับนินเทนว่าเธอเป็นภรรยาของจอร์จ มาเรีย รวมถึงจุดอ่อนของกีกคือเพลงที่นินเทนไปหามา และ ก็หายตัวไป พร้อมกับMagicant และนินเทนและพวกของเขาได้วาร์ปมาที่ยอดของภูเขาอิโตะอิ และ ได้ไปพบกับกีก นินเทนไม่สามารถชนะกีกด้วยการต่อสู้ได้ แต่สามารถชนะด้วยเพลงแทน เมื่อกีกแพ้ เขาก็หนี และบอกกับนินเทนว่าเขาจะกลับมา
และ เกมก็จบลงพร้อมกับเครดิตจากเกม
มาร์กาเรต เบิร์ก-ไวต์

มาร์กาเรต เบิร์ก-ไวต์ (อังกฤษ: Margaret Bourke-White; 14 มิถุนายน ค.ศ. 1904 – 27 สิงหาคม ค.ศ. 1971) เป็นช่างภาพหญิงชาวอเมริกันที่ถ่ายภาพแนวสารคดี (en:Photojournalism) ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะช่างภาพชาวต่างชาติคนแรกที่ได้รับอนุญาตให้ถ่ายภาพโรงงานอุตสาหกรรมในสหภาพโซเวียต  ทั้งยังเป็นช่างภาพและนักข่าวสงคราม (War photographer) คนแรกที่เป็นผู้หญิงที่ได้รับอนุญาตให้ทำงานในสมรภูมิรบ  และนอกจากนี้ยังเป็นช่างภาพหญิงคนแรกของนิตยสารไลฟ์ (en:Life Magazine)  ภาพถ่ายของมาร์กาเร็ตปรากฏบนปกนิตยสารดังกล่าวในฉบับปฐมฤกษ์  เธอเสียชีวิตด้วยโรคพาร์กินสันเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 1971 ณ รัฐคอนเนทิคัต หลังจากเริ่มมีอาการของโรคดังกล่าวเมื่อ 8 ปีก่อนหน้านั้น
มาร์กาเร็ต นับเป็นช่างภาพหญิงคนสำคัญคนหนึ่งของวงการถ่ายภาพของโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในวงการภาพถ่ายสารคดีและภาพข่าว
ประวัติ

มาร์กาเร็ต บูร์ก ไวท์  เป็นบุตรสาวของโจเซฟ ไวท์ (Joseph White) ชาวยิว-โปแลนด์ และ มินนี่ บูร์ก (Minnie Bourke) สตรีอังกฤษเชื้อสายไอริช  เธอเกิดในย่านเดอะบรองซ์ (The Bronx) ทางตอนเหนือของมหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา แต่ไปเติบโตที่บาวนด์ บรู๊ค รัฐนิวเจอร์ซี และจบการศึกษาระดับมัธยมจาก เพลนฟิลด์ ไฮสกูล (Plainfield High School) ทั้งนี้ เมื่อแรกเกิด เธอมีชื่อว่า มาร์กาเร็ต ไวท์ (Margaret White) แต่ในปี 1927 เธอได้เติมนามสกุลแม่ลงไปในชื่อของตัวเองแล้วใส่ขีดคั่น (Hyphen) จึงกลายเป็น Margaret Bourke-White อย่างที่โลกรู้จักมาจนถึงปัจจุบัน
เนื่องจากพ่อของมาร์กาเร็ตเป็นวิศวกรและนักประดิษฐ์  เธอจึงเรียนรู้ที่จะเป็นพวกสมบูรณ์แบบนิยม ในขณะที่แม่ก็เป็นแม่บ้านที่มีความคิดริเริ่มในเรื่องต่างๆ ซึ่งทำให้เธอมีความปรารถนาจะพัฒนาตนเองอยู่เสมอ  โรเจอร์ พี่ชายของมาร์กาเร็ตบรรยายถึงพ่อแม่ของพวกเขาว่า ทั้งคู่เป็นนักคิดอิสระผู้ใส่ใจในการสร้างความก้าวหน้าให้ตนเองและมนุษยชาติอย่างจริงจัง โรเจอร์จึงกล่าวว่า ไม่เคยสงสัยในความสำเร็จของน้องสาวเลย โดยกล่าวถึงอุปนิสัยส่วนตัวของเธอว่า ไม่ใช่คนสันโดษหรือไร้มนุษยสัมพันธ์  และนอกจากโรเจอร์แล้ว มาร์กาเร็ตยังมีพี่สาวอีก 1 คน ชื่อ รูธ ไวท์ ซึ่งมีชื่อเสียงจากงานที่อเมริกัน บาร์  แอสโซซิเอชั่น (American Bar Association) ในชิคาโก
ความสนใจด้านถ่ายภาพของมาร์กาเร็ตเริ่มต้นตั้งแต่อายุยังน้อย โดยเป็นงานอดิเรกที่ได้รับการสนับสนุนจากพ่อซึ่งเป็นคนหลงใหลในกล้องถ่ายภาพ  อย่างไรก็ตาม เธอได้เข้าเรียนด้านสัตววิทยาแขนงหนึ่งที่ศึกษาเกี่ยวกับสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ (herpetology) ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย เมื่อปี 1922 โดยที่ยังมีความสนใจด้านการถ่ายภาพอยู่ และยิ่งมีเพิ่มมากขึ้นหลังจากที่ได้เรียนกับคลาเรนซ์ ไวท์ (Clarence White) ช่างภาพชาวอเมริกัน (แต่ทั้งสองไม่ได้เป็นญาติกัน) ซึ่งเปิดโรงเรียนสอนถ่ายภาพ Clarence H. White School of Photography
ภายหลังการเสียชีวิตของพ่อ เธอก็ลาออกจากมหาวิทยาลัยดังกล่าว แล้วเปลี่ยนที่เรียนอีก 2-3 แห่ง  หนึ่งในนั้นคือ มหาวิทยาลัยมิชิแกน ซึ่งเธอเป็นสมาชิกสโมสรหญิง Alpha Omicron Pi, Purdue University ในรัฐอินเดียนา และมหาวิทยาลัย Case Western Reserve ในเคลฟแลนด์ โอไฮโอ และในที่สุดก็จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยคอร์แนลด้วยวุฒิศิลปศาสตร์บัณฑิตในปี 1927  หนึ่งปีต่อมา มาร์กาเร็ตย้ายจากนิวยอร์กไปยังเคลฟแลนด์ โอไฮโอ แล้วเริ่มสร้างสตูดิโอถ่ายภาพเชิงพาณิชย์ โดยสร้างผลงานภาพถ่ายเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมและอุตสาหกรรม  ทั้งนี้ ในปี 1924 ระหว่างที่ยังเรียนหนังสือ เธอแต่งงานกับเอเวอร์เรตต์ แชปแมน (Everett Chapman) แต่หย่าร้างกันในอีก 2 ปีต่อมา
ประวัติ > ภาพถ่ายเชิงสถาปัตยกรรมและการพาณิชย์

หนึ่งในลูกค้าของ มาร์กาเร็ต คือ โอทิส สตีล คัมพานี (Otis Steel Company) ความสำเร็จของเธอเกิดจากทั้งเทคนิคส่วนตัว และทักษะต่างๆ ที่เรียนรู้จากผู้คน ซึ่งประสบการณ์จากการทำงานให้บริษัทโอทิสเป็นตัวอย่างที่ดีในเรื่องนี้ ดังที่อธิบายไว้ในหนังสือ ‘พอร์ตเทรต ออฟ มายเซลฟ์’ (Portrait of Myself) ซึ่งเธอเขียนขึ้นในภายหลัง
เริ่มแรกนั้น มีการคัดค้านที่จะปล่อยให้เธอถ่ายภาพด้วยเหตุผลหลายอย่าง อย่างแรก คือ การทำเหล็กเป็นอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับกองทัพ ดังนั้นพวกเขาต้องมั่นใจว่ามันจะไม่กระทบต่อความปลอดภัยของชาติ อย่างที่สอง เธอเป็นผู้หญิง และในยุคนั้นผู้คนก็ยังสงสัยว่า ผู้หญิงและกล้องที่บอบบางของเธอจะสามารถทนต่อความร้อนสูง ความเสี่ยง ความสกปรก และสถานการณ์ต่างๆ ได้หรือไม่
ต่อมา เมื่อได้รับอนุญาต ปัญหาทางด้านเทคนิคก็เริ่มต้นขึ้น เนื่องจากฟิล์มขาวดำในยุคนั้นไวต่อแสงสีน้ำเงินไม่ใช่สีแดงหรือสีส้มของเหล็กร้อนๆ แม้เธอมองเห็นถึงความงาม แต่ภาพถ่ายจะออกมาเป็นสีดำทั้งหมด  มาร์กาเร็ตแก้ปัญหาด้วยการให้ผู้ช่วยถือแมกนีเซียมที่ลุกไหม้ซึ่งสร้างแสงสีขาวและแสงสว่างให้กับฉาก  ความสามารถของเธอส่งผลให้ภาพเหล่านั้นเป็นหนึ่งในภาพถ่ายโรงงานเหล็กที่ดีที่สุดในยุคนั้น
ประวัติ > ภาพถ่ายเชิงสารคดี (en:Photojournalism)

ในปี 1929  มาร์กาเร็ตตกลงรับตำแหน่งบรรณาธิการร่วมและช่างภาพที่นิตยสารฟอร์จูน (en:Fortune Magazine) จนถึงปี 1930  ต่อมา เฮนรี่ ลูซ (en:Henry Luce) เจ้าพ่อแห่งวงการนิตยสารจ้างเธอเป็นช่างภาพข่าวหญิงคนแรกของไลฟ์แมกกาซีน (en:Life Magazine) เมื่อปี 1936   ภาพการก่อสร้างเขื่อน Fort Peck ของมาร์กาเร็ตได้ปรากฏบนหน้าปกฉบับปฐมฤกษ์ เมื่อ 23 พฤศจิกายน ในปีเดียวกันนั้นเอง โดยเป็นภาพที่ได้รับความนิยมมากถึงขนาดมีการนำไปพิมพ์ในชุดแสตมป์ที่ระลึกฉลอง 100 ปีของการไปรษณีย์สหรัฐ โดยถูกใช้เป็นภาพตัวแทนของยุคทศวรรษ 1930
อย่างไรก็ตาม แม้เธอตั้งชื่อภาพว่า New Deal, Montana: Fort Peck Dam แต่ความจริงแล้วมันคือภาพของทางน้ำล้นซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวเขื่อนไปทางตะวันออก 3 ไมล์  ตามเว็บเพจของเหล่าทหารช่างของกองทัพสหรัฐ (United States Army Corps of Engineers)
ช่วงกลางยุคทศวรรษ 1930 มาร์กาเร็ตถ่ายภาพผู้ประสบภัยแล้งในเหตุการณ์ดัสต์โบวล์ (en:Dust Bowl) ซึ่งเป็นพายุฝุ่นที่เกิดจากการเพาะปลูกผิดวิธีจนหน้าดินแห้งเป็นฝุ่น และถูกลมพัดปลิวว่อนกลายเป็นภัยพิบัติครั้งใหญ่ในอเมริกา ตีพิมพ์ลงในนิตยสารไลฟ์ ฉบับวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 1937
อีกหนึ่งภาพที่มีชื่อเสียงของมาร์กาเร็ตคือ ภาพกลุ่มคนผิวดำผู้ประสบภัยแล้งยืนอยู่หน้าป้ายที่มีข้อความว่า “มาตรฐานการใช้ชีวิตที่สูงที่สุดในโลก” (World's Highest Standard of Living) โดยมีภาพวาดครอบครัวคนขาวนั่งอยู่ในรถยนต์ ซึ่งถ่ายไว้เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 1937  ต่อมาภาพถ่ายดังกล่าวกลายเป็นจุดเริ่มต้นในการออกแบบปกอัลบั้ม There's No Place Like America Today ของ เคอร์ทิส เมย์ฟิลด์ (Curtis Mayfield) ศิลปินผิวสีชาวอเมริกันเมื่อปี 1975
ในปี 1939 มาร์กาเร็ตแต่งงานกับ เออร์สกิน คอลด์เวลล์ (Erskine Caldwel) นักเขียนนวนิยาย  และหย่าร้างกันในปี 1942 ทั้งคู่เคยร่วมงานกันในหนังสือชื่อ You Have Seen Their Faces ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับสถานการณ์ทางตอนใต้ในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจโลก (Great Depression) ตีพิมพ์เมื่อปี 1937
นอกจากนี้ เธอยังเดินทางไปยังทวีปยุโรปเพื่อบันทึกว่าเยอรมนี ออสเตรีย และเชกโกสโลวาเกียถูกปฏิบัติอย่างไรเมื่ออยู่ภายใต้ลัทธินาซี และรัสเซียถูกจัดการอย่างไรภายใต้ลัทธิคอมมิวนิสต์  ขณะที่อยู่ในรัสเซีย เธอได้ถ่ายภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ยากคือ โจเซฟ สตาลิน (Joseph Stalin) มีรอยยิ้ม เช่นเดียวกับภาพแม่และย่า (หรือยาย?) ของเขาขณะเยือนจอร์เจีย
มาร์กาเร็ตทำงานเป็นช่างภาพให้นิตยสารไลฟ์จนถึงปี 1940 แต่ก็กลับมาทำงานที่นี่อีกครั้งเมื่อปี 1941-42 และอีกครั้งในปี 1945 จนกระทั่งกึ่งเกษียณเมื่อปี 1957 อันเป็นช่วงที่เธอยุติอาชีพการเป็นช่างภาพนิตยสาร ต่อมาจึงเกษียณเต็มขั้นในปี 1969  ทั้งนี้ มาร์กาเรตเริ่มมีห้องแล็บครั้งแรกที่นิตยสารไลฟ์แห่งนี้เอง
ประวัติ > สงครามโลกครั้งที่ 2

มาร์กาเร็ตเป็นนักข่าวหญิงคนแรกที่ได้รับอนุญาตให้ทำงานในสมรภูมิรบระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เธอเดินทางไปยังสหภาพโซเวียตในปี 1941 โดยเป็นช่างภาพชาวต่างชาติเพียงคนเดียวในกรุงมอสโควขณะที่กองทัพเยอรมันกำลังบุกโจมตี เธอสามารถจับภาพทะเลเพลิงเหล่านั้นไว้ได้  ขณะที่สงครามกำลังดำเนินอยู่ เธอยังติดตามกองทัพอากาศของสหรัฐในแอฟริกาเหนือ อิตาลี และเยอรมัน โดยเข้าสู่สมรภูมิที่กำลังต่อสู่กันในประเทศอิตาลี  นอกจากนี้ยังเคยอยู่ในสถานการณ์การทำลายล้างในเมอร์ดิเตอร์เรเนียน เคยเกยตื้นบนอาร์คติก  ไอส์แลนด์ และรอดตายจากเหตุการณ์เฮลิคอปเตอร์ตกที่เชซาพีค (Chesapeake) หลังจากนั้นเธอก็เป็นที่รู้จักในหมู่พนักงานของนิตยสารไลฟ์ในนาม ‘แม็กกี้ ผู้ทำลายไม่ได้’ (Maggie the Indestructible)
เธอยังได้บันทึกเรื่องราวการจมของเรือ SS Strathallan ซึ่งเปนเรือรบอังกฤษที่มุ่งหน้าไปยังแอฟริกาไว้ในบทความ “Women in Lifeboats” ในนิตยสารไลฟ์ ฉบับวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 1943 อีกด้วย และต่อมาในฤดูใบไม้ผลิปี 1945 มาร์กาเร็ตเดินทางพร้อมนายพล George S. Patton นายทหารสหรัฐ ไปยังแคมป์ Buchenwald อันอื้อฉาวในเยอรมัน  ซึ่งเธอกล่าวในเวลาต่อมาว่า “การใช้กล้องถ่ายภาพเกือบจะเป็นการปลดเปลื้องสำหรับฉัน มันคั่นกลางนิดเดียวระหว่างตัวฉันกับความน่าสะพรึงกลัวที่อยู่ตรงหน้า”
หลังสงคราม เธอเขียนหนังสือชื่อว่า Dear Fatherland, Rest Quietly ซึ่งช่วยให้เธอรับมือกับความเหี้ยมโหดที่พบเห็นระหว่างและหลังสงคราม
ประวัติ > การบันทึกความรุนแรงในการแบ่งแยกดินแดนระหว่างอินเดียกับปากีสถาน

มาร์กาเร็ตมีชื่อเสียงพอๆ กันทั้งจากภาพมหาตมา คานธีกับเครื่องปั่นด้าย (Gandhi at his Spinning Wheel) และภาพโมฮัมเหม็ด อาลี จินนาห์ (Mohammed Ali Jinnah) ผู้สถาปนาปากีสถานขณะนั่งบนเก้าอี้  โดยที่ Somini Sengupta นักหนังสือพิมพ์หญิงชื่อดังชาวอินเดีย เจ้าของรางวัล George Polk Award ปี 2004 สาขาผู้สื่อข่าวต่างประเทศกล่าวว่า “มาร์กาเร็ตคือหนึ่งในผู้บันทึกเหตุการณ์ที่มีประสิทธิภาพที่สุดในเหตุการณ์ความรุนแรงที่ปะทุขึ้นในการแบ่งแยกอินเดียกับปากีสถาน เธอบันทึกภาพท้องถนนที่กลาดเกลื่อนไปด้วยซากศพ เหยื่อที่ตายโดยดวงตายังเบิกโพลง ผู้อพยพกับดวงตาที่เหม่อลอย ภาพถ่ายของเธอดูเหมือนกรีดร้องอยู่บนหน้ากระดาษ”
ภาพถ่ายจำนวน 66 ภาพของมาร์กาเร็ตถูกรวบรวมไว้ในหนังสือนวนิยายชื่อ en:Train to Pakistan ของ en:Khushwant Singh ซึ่งตีพิมพ์เมื่อปี 1956 โดยมีการพิมพ์ซ้ำเมื่อปี 2006  ภาพถ่ายจำนวนมากในหนังสือเล่มนี้ถูกจัดแสดงที่ศูนย์การค้า The posh shopping center Khan Market ในเมืองเดลี ประเทศอินเดีย
อัลเฟรด (en:Alfred Eisenstaedt) ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและผู้ร่วมงานของมาร์กาเร็ตกล่าวว่า เธอมีความสามารถพิเศษในการอยู่ถูกที่ถูกเวลา ซึ่งเธอได้สัมภาษณ์และถ่ายภาพมหาตมา คานธีเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนการลอบสังหารในปี 1948 ที่สำคัญคือ ไม่มีงานไหนหรือภาพใดไม่สำคัญสำหรับเธอ
ประวัติ > ภาพยนตร์ที่เกี่ยวข้อง

อย่างไรก็ตาม ชีวประวัติของมาร์กาเร็ต บูร์ก ไวท์ ยังถูกผลิตเป็นภาพยนตร์เรื่อง  Double Exposure: The Story of Margaret Bourke-White เมื่อปี 1989  และยังมีภาพยนตร์เรื่อง Gandhi (คานธี) ปี 1982 ที่มีฉากมาร์กาเร็ตเดินทางไปถ่ายภาพและพูดคุยกับคานธีอีกด้วย
ประวัติ > แหล่งเก็บสะสมผลงานภาพถ่าย

ภาพถ่ายของมาร์กาเร็ตอยู่ที่บรูคลินมิวเซียม (en:Brooklyn Museum) เมืองเคลฟแลนด์, พิพิธภัณฑ์ศิลปะ (en:Museum of Art), พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ (Museum of Modern Art) ในนิวยอร์ก และหอสมุดรัฐสภา (en:Library of Congress) ในวอชิงตัน ดี.ซี.
ประวัติ > หนังสือโดยมาร์กาเร็ต บูร์ก ไวท์

You Have Seen Their Faces (1937; ร่วมกับ Erskine Caldwell)
North of the Danube (1939; ร่วมกับ Erskine Caldwell)
Shooting the Russian War (1942)
They Called it “Purple Heart Valley” (1944)
Halfway to Freedom; a report on the new India (1949)
Dear Fatherland, rest quietly (1946)
Portrait of Myself (1963)
The Taste of War (คัดสรรงานเขียนของมาร์กาเร็ต บรรณาธิการโดย Jonathon Silverman)
ประวัติ > หนังสือที่เกี่ยวกับมาร์กาเร็ต บูร์ก ไวท์

For the world to see: the life of Margaret Bourke-White โดย Jonathon Silverman (1983)
Margaret Bourke-White: a biography โดย Vicki Goldberg (1986)
The Photographs of Margaret Bourke-White edited โดย Sean Callahan (1972)
Margaret Bourke-White: a photographer’s life โดย Emily Keller (1996)
Margaret Bourke-White: the early work, 1922-1930. โดย Ronald E. Ostman และ Harry Littell
Photojournalism, 1855 to the present โดย Reuel Golden (2006)
Key readings in journalism บรรณาธิการโดย Elliot King และ Jane L. Chapman (2012)
แหล่งข้อมูลอื่น

http://topyaps.com/top-10-photographs-of-margaret-bourke-white/ เก็บถาวร 2012-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://digitaljournalist.org/issue0301/pcox.html
http://www.masters-of-photography.com/B/bourke-white/b-w.html
http://www.britannica.com/EBchecked/topic/75883/Margaret-Bourke-White
http://www.annedarlingphotography.com/margaret-bourke-white.html เก็บถาวร 2012-11-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.scoutproductions.com/mbwhite/ap.html เก็บถาวร 2013-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มิดเดิลทาวน์

| มิดเดิลทาวน์ |
| --- | --- |
เมือง
St. George's School, Middletown, Rhode Island
ที่ตั้งของมิดเดิลทาวน์ในนิวพอร์ตเคาน์ตี โรดไอแลนด์ สหรัฐอเมริกา
พิกัด: 41°30′42″N 71°17′12″W﻿ / ﻿41.51167°N 71.28667°W﻿ / 41.51167; -71.28667
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
รัฐ: โรดไอแลนด์
เคาน์ตี: นิวพอร์ตเคาน์ตี
Incorporated: 2286
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 14.9 ตร.ไมล์ (38.7 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 13.0 ตร.ไมล์ (33.6 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 2.0 ตร.ไมล์ (5.1 ตร.กม.)
ความสูง: 154 ฟุต (47 เมตร)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 16,150 คน
 • ความหนาแน่น: 1,242.3 คน/ตร.ไมล์ (480.7 คน/ตร.กม.)
เขตเวลา: UTC-5 (Eastern (EST))
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-4 (EDT)
ZIP codes: 02840, 02842
รหัสพื้นที่: 401
FIPS code: 44-45460
GNIS feature ID: 1220063
มิดเดิลทาวน์ (อังกฤษ: Middletown) เป็นเมืองในนิวพอร์ตเคาน์ตี โรดไอแลนด์ สหรัฐอเมริกา มีประชากร 16,150 คน ในปี พ.ศ. 2553 มิดเดิลทาวน์ตั้งอยู่ระหว่างพอร์ตสมูทและนิวพอร์ต ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "มิดเดิลทาวน์"
มิก วินเกิร์ต

| มิก วินเกิร์ต |
| --- | --- |
เกิด: มิกกี้ อาร์. วินเกิร์ต
สัญชาติ: อเมริกัน
อาชีพ: นักพากย์, โค้ชด้านการพากย์เสียง
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2004–ปัจจุบัน
เว็บไซต์: www.mickwingert.com 
มิก วินเกิร์ต (อังกฤษ: Mick Wingert) เป็นนักพากย์และโค้ชด้านการพากย์เสียงชาวอเมริกัน เขามีชื่อเสียงจากบทบาทการพากย์เสียงของปรมาจารย์ โพ และ เจิง ในเรื่อง กังฟูแพนด้า: เลเจนด์ออฟออวซัมเนส รับหน้าที่ต่อจากนักแสดง แจ็ก แบล็ก และ แดน ฟอกเลอร์ ตามลำดับ; รวมทั้ง ไอรอนแมน ในผลงานต่าง ๆ ของ มาร์เวล นอกจากนี้เขายังทำงานพากย์เสียงเพิ่มเติมในเรื่อง กังฟูแพนด้า, แมสเอฟเฟค 2, เมอร์เดอร์ด์: โซลซัสเปค, เดอะเทคโนแมนเซอร์, มหัศจรรย์มนต์รักเจ้าชายกบ, สมมุติว่า...? และ เดอะโนสลีพพอดแคสต์
เขาไม่มีความเกี่ยวข้องกับเพื่อนร่วมอาชีพนักพากย์ วัลลี วินเกิร์ต
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
มิก วินเกิร์ต ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แม่แบบ:BTVA person
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์
มิกกีย์ รูร์ก

| มิกกีย์ รูร์ก |
| --- | --- |
ปี 2009
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1952-09-16) 16 กันยายน ค.ศ. 1952 (72 ปี) Philip Andre Rourke, Jr. Schenectady, New York, สหรัฐอเมริกา
คู่สมรส: Debra Feuer (1981-1989) Carré Otis (1992-1998)
อาชีพ: นักแสดง, นักมวย, นักเขียนบท
ปีที่แสดง: 1979–ปัจจุบัน
มิกกีย์ โร๊ค (อังกฤษ: Mickey Rourke) เกิดเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1952 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานโดยมากในภาพยนตร์แอ็กชัน, ดราม่า และทริลเลอร์
ในการทำงานของเขาช่วงแรก เขาเริ่มจากการเป็นนักมวย โดยเป็นนักมวยอาชีพในช่วงสั้น ๆ ในทศวรรษ 1990 เขาได้รับรางวัลลูกโลกทองคำและรางวัลบาฟต้า ในปี ค.ศ. 2009 และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแซกอวอร์ดและรางวัลออสการ์ จากผลงานการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง The Wrestler
ในวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 โร๊คได้สร้างความฮือฮา เมื่อกลับมาชกมวยอีกครั้งในวัย 62 ปี ที่รัสเซีย โดยเป็นฝ่ายเอาชนะน็อก เอลเลียต ซีมัวร์ คู่ชกวัย 29 ปี ไปได้ในยกที่ 2 แต่การชกครั้งนี้ถูกมองว่าเป็นการจัดฉาก ไม่ได้เป็นการแข่งขันจริง ต่อมาคู่ชกของรูร์กคนนี้ก็ถูกเปิดโปงว่า ไม่ใช่นักมวยตัวจริง แต่เป็นเพียงคนเร่ร่อนเท่านั้นเอง
แหล่งข้อมูลอื่น

Mickey Rourke ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แม่แบบ:Rotten-tomatoes-person
Ebert, Roger (1987-02-10). "A day on location with Rourke's Barfly". Chicago Sun-Times. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-13. สืบค้นเมื่อ 2022-02-01.
Pierce, Rabin, and Tobias, Leonard, Nathan, and Scott (2009-02-20). "Primer: Mickey Rourke". The Onion A.V. Club.{{cite web}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
"Mickey Rourke". Charlie Rose. New York, NY: WNET. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-11-20. สืบค้นเมื่อ 2011-11-26.
Keri Walsh, "Why Does Mickey Rourke Give Pleasure?", Critical Inquiry, Vol 37, no. 1, Autumn 2010; accessed December 2, 2014.
Profile on BoxRec
มิดเดิลเซกซ์

| มิดเดิลเซกซ์ |
| --- | --- |
เทศมณฑลของอังกฤษในประวัติศาสตร์

ภูมิศาสตร์
ฐานะเทศมณฑล: เทศมณฑลทางพิธีการ (ถึง 1965) เขตการปกครอง (1889–1965)
ปี 1801 เนื้อที่: 734 km2
ปี 1911 เนื้อที่: 601.8 km2 
ปี 1961 เนื้อที่: 601.7 km2
ประวัติ
ยุบเลิก: ปี 1965
ประชากร
1801 ประชากร: 818,129 คน
1881 ประชากร: 2,920,485
1911 ประชากร: 1,126,465
1961 ประชากร: 2,234,543
มิดเดิลเซกซ์ (อังกฤษ: Middlesex) เทศมณฑลในอดีตของประเทศอังกฤษ ปัจจุบันถือเป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครลอนดอน ครอบคลุมอาณาบริเวณราวหนึ่งในสี่ของกรุงลอนดอนปัจจุบัน
มาโครโมเลกุล

โครงสร้างเคมีของมาโครโมเลกุลที่เป็นโพลีเพปไทด์
มาโครโมเลกุล (อังกฤษ: macromolecule) เป็นโมเลกุลขนาดใหญ่มากเช่นโปรตีน
ประกอบด้วยอะตอมเป็นพัน ๆ ที่เชื่อมกันด้วยพันธะโคเวเลนต์
หลายอย่างเป็นโมเลกุลพอลิเมอร์ซึ่งประกอบด้วยมอนอเมอร์ที่เล็กกว่า
ชนิดสามัญสุดทางชีวเคมีก็คือ biopolymer (เช่น กรดนิวคลีอิก โปรตีน และคาร์โบไฮเดรต) และโมเลกุลอันไม่ใช่พอลิเมอร์ เช่น ลิพิด และ macrocycle
ไฟเบอร์สังเคราะห์และวัสดุใหม่ ๆ เช่น ท่อนาโนคาร์บอน
ก็เป็นตัวอย่างมาโครโมเลกุลด้วย
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Stryer, L; Berg, JM; Tymoczko, JL (2002). Biochemistry (5th ed.). San Francisco: W.H. Freeman. ISBN 978-0-7167-4955-4.
↑  Life cycle of a plastic product เก็บถาวร 2010-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Americanchemistry.com. Retrieved on 2011-07-01.
↑  
Gullapalli, S.; Wong, M.S. (2011). "Nanotechnology: A Guide to Nano-Objects" (PDF). Chemical Engineering Progress. 107 (5): 28–32. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2012-08-13. สืบค้นเมื่อ 2015-06-28.
แหล่งข้อมูลอื่น

Synopsis of Chapter 5, Campbell & Reece, 2002
Lecture notes on the structure and function of macromolecules เก็บถาวร 2009-03-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Several (free) introductory macromolecule related internet-based courses เก็บถาวร 2011-07-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Giant Molecules! by Ulysses Magee, ISSA Review Winter 2002-2003, ISSN 1540-9864. Cached HTML version of a missing PDF file. Retrieved March 10, 2010. The article is based on the book, Inventing Polymer Science: Staudinger, Carothers, and the Emergence of Macromolecular Chemistry by Yasu Furukawa.
| ด ค กลำดับขั้นของชีวิต |
| --- | --- |
 ชีวมณฑล > ชีวนิเวศ > ระบบนิเวศ > กลุ่มสังคม > ประชากร > สิ่งมีชีวิต > ระบบอวัยวะ > อวัยวะ > เนื้อเยื่อ > เซลล์ > ออร์แกเนลล์ > สารเชิงซ้อนชีวโมเลกุล > มาโครโมเลกุล > ชีวโมเลกุล
มิดเดิลเวท

มิดเดิลเวท (อังกฤษ: Middleweight) เป็นพิกัดน้ำหนักมวยในระดับกลาง นักมวยที่จะชกในพิกัดนี้จะต้องมีน้ำหนักมากกว่า 154 ปอนด์ (69.853 กิโลกรัม) และไม่เกิน 160 ปอนด์ (72.576 กิโลกรัม) โดยรุ่นมิดเดิลเวทนี้ ได้ถือกำเนิดขึ้นในปี ค.ศ. 1850 พร้อมกับพิกัดน้ำหนักไลท์เวท และเฮฟวีเวท ด้วย
ในแวดวงมวยสากลนั้นมีนักมวยในพิกัดมิดเดิลเวทนี้มากมาย จัดเป็นพิกัดที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในช่วงกลางทศวรรษที่ 80 ใน ชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด, โธมัส เฮิร์นส์, โรเบร์โต ดูรัน และมาร์วิน แฮ็กเลอร์ ได้ชื่อว่าเป็น "สี่ทหารเสือแห่งรุ่นกลาง" โดยทั้ง 4 นั้นจะวนเวียนชกกันทั้งหมดในพิกัดนี้หรือใกล้เคียง  นอกจากนั้นแล้วก็ยังมีนักมวยอีกหลายรายที่มีชื่อเสียงที่ชกในพิกัดนี้ทั้งในอดีตและปัจจุบัน ได้แก่ ร็อคกี กราเซียโน, เจ็ก ลาม็อตตา, กัง แซชุล, สมพงษ์ เวชสิทธิ์, สมเดช ยนตรกิจ, อภิเดช ศิษย์หิรัญ, รอย โจนส์ จูเนียร์, เบอร์นาร์ด ฮอปกินส์, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, เฟลิกซ์ ตรินิดัด, เกนนาดี โกลอฟกิน, มิเกล กอตโต เป็นต้น
ในส่วนของมวยสากลสมัครเล่นของไทยนั้น ยังไม่มีใครประสบความสำเร็จถึงการคว้าเหรียญทองในระดับโอลิมปิก ที่ประสบความสำเร็จสูงสุด คือ สุริยา ปราสาทหินพิมาย ที่ได้รับเหรียญทองแดง ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ เมื่อปี ค.ศ. 2004
มิคาเอลา โคล

| มิคาเอลา โคล |
| --- | --- |
โคลที่งานประกาศ รางวัลพีบอดี 2021
เกิด: มิคาเอลา เอวูราบา โบคเย-คอลลินสัน  (1987-10-01) 1 ตุลาคม ค.ศ. 1987 (37 ปี) ลอนดอน, อังกฤษ
พลเมือง: สหราชอาณาจักร / กานา
ศิษย์เก่า: โรงเรียนดนตรีและละครกิลด์ฮอลล์
อาชีพ:  นักแสดง  นักเขียนบท 
ปีปฏิบัติงาน: 2013–ปัจจุบัน
มิคาเอลา เอวูราบา โบคเย-คอลลินสัน (อังกฤษ: Michaela Ewuraba Boakye-Collinson, เกิด 1 ตุลาคม ค.ศ. 1987), รู้จักกันในชื่อ มิคาเอลา โคล (อังกฤษ: Michaela Coel) เป็นนักเขียนบทและนักแสดงชาวกานา-อังกฤษ เธอมีชื่อเสียงในการสร้างและนำแสดงในซิทคอมของอี4 เรื่อง ชูวิงกัม (2015–2017) ซึ่งเธอได้รับรางวัลบาฟตาสาขานักแสดงตลกฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม; และซีรีส์ตลก-ดราม่าของบีบีซีวัน/เอชบีโอเรื่อง ไอเมย์เดสทรอยยู (2020) ซึ่งเธอได้รับรางวัลบาฟตาสาขานักแสดงนำหญิงยอดยเยี่ยม ในปี ค.ศ. 2021 สำหรับผลงานของเธอเรื่อง ไอเมย์เดสทรอยยู โคลเป็นผู้หญิงผิวดำคนแรกที่ได้รับรางวัล เอมมี่อวอร์ดสาขาบทละครยอดเยี่ยมสำหรับซีรีส์ ภาพยนตร์ หรือละครพิเศษจำกัดตอน ที่ เอมมี่อวอร์ด ครั้งที่ 73
โคลยังเป็นที่รู้จักจากผลงานอื่น ๆ ของเธอในเน็ตฟลิกซ์ ได้แก่ นักแสดงรับเชิญในซีรีส์เรื่อง แบล็กมิเรอร์ (2016–2017), รับบทเป็น เคท แอชบี ในซีรีส์เรื่อง แบล็กเอิร์ธไรซิง (2018) และในบท ซีโมน ในภาพยนตร์เรื่อง บีนโซลอง (2018)
แหล่งข้อมูลอื่น

มิคาเอลา โคล ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
วอเตอร์เวลล์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์
มิกกี้ เมาส์
แหล่งข้อมูลอื่น

IMDb profile เก็บถาวร 2017-07-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Toonopedia: Mickey Mouse
Mickey Mouse's Campaign Website
Disney's Mickey Mouse character page
Disney's Mickey Mouse character page เก็บถาวร 2009-09-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
Wayne Allwine - Daily Telegraph obituary