stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อีโวส อีสปอร์ต
อีโวส อีสปอร์ต กับประเทศไทย

ปัจจุบัน อีโวส อีสปอร์ต ได้เป็นผู้สนับสนุนทีมอีสปอร์ตถึง 3 เกม ได้แก่ อารีนาออฟเวเลอร์ ในชื่อ "อีโวส เดบิวท์ (EVOS Debut)" ในทัวร์นาเมนท์ "อาร์โอวี โปรลีค ซีซัน 2" จนถึงปัจจุบัน เพลเยอร์อันโนนส์แบตเทิลกราวดส์ โมบายล์ ในชื่อ "อีโวส เบิร์นเอาท์ (EVOS Burnout)" และคอลล์ออฟดิวตี: โมบายล์ ในชื่อ "อีโวส ซีโอดีเอ็ม (EVOS CODM)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ

จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ (ญี่ปุ่น: 後桜町天皇; โรมาจิ: Go-Sakuramachi-tennō; ทับศัพท์: โกะ-ซากูรามาจิ-เท็นโน; 23 กันยายน ค.ศ. 1740 – 24 ธันวาคม ค.ศ. 1813) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีญี่ปุ่นองค์ที่ 117 อันเนื่องมาจากการสืบราชสันตติวงศ์ตามโบราณราชประเพณี พระนางได้รับการตั้งพระนามตามจักรพรรดิซากูรามาจิ พระราชบิดา กับคำว่า โกะ (後) ข้างหน้าพระนามที่มีความหมายว่า "หลังจาก" หรือ "ถัดมา" รัชสมัยของพระนางในยุคเอโดะกินระยะเวลาจาก ค.ศ. 1762 จนกระทั่งสละราชสมบัติใน ค.ศ. 1771
ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีนาถพระองค์สุดท้ายจากพระจักรพรรดินีนาถทั้ง 8 พระองค์
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพ > พระชนม์ชีพช่วงต้น

ก่อนที่โกะ-ซากูรามาจิขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระนามเดิมของพระนาง (อิมินะ) คือ โทชิโกะ (ญี่ปุ่น: 智子; โรมาจิ: Toshiko) โทชิโกะเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1740 โดยเป็นพระราชธิดาองค์ที่ 2 ในจักรพรรดิซากูรามาจิกับพระราชมารดานาม นิโจ อิเอโกะ (二条 舎子) โทชิโกะมีพระเชษฐภคินีที่สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ และพระอนุชานามโทฮิโตะ ผู้ภายหลังเป็นจักรพรรดิโมโมโซโนะหลังพระราชบิดาสวรรคตใน ค.ศ. 1747 องค์จักรพรรดินีนาถและพระจักรพรรดิพระอนุชาของพระนางทรงเป็นสายสุดท้ายในการสืบราชสันตติวงศ์สายตรงจากจักรพรรดินากามิกาโดะ พระราชวงศ์ของโทชิโกะประทับกับพระนางที่ ไดริ แห่งพระราชวังหลวงเฮอัง พระอิศริยยศก่อนที่จะสืบราชบัลลังก์ของพระนางคือ อิซะ-โนะ-มิยะ (ญี่ปุ่น: 以茶宮; โรมาจิ: Isa-no-miya) และภายหลังคืิอ อาเกะ-โนะ-มิยะ (ญี่ปุ่น: 緋宮; โรมาจิ: Ake-no-miya)
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพ > รัชสมัย

เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1762 เจ้าหญิงโทชิโกะเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดินีเมื่อจักรพรรดิโมโมโซโนะ พระอนุชา สละราชสมบัติให้แก่พระนาง เจ้าชายฮิเดฮิโตะ พระราชโอรสในโมโมโซโนะ (ภายหลังรู้จักในพระนามจักรพรรดิโกะ-โมโมโซโนะ) ในขณะนั้นมีพระชนมายุเพียง 4 พรรษา องค์จักรพรรดินีนาถผู้เป็นพระปิตุจฉาของเจ้าชายฮิเดฮิโตะทรงเห็นว่าพระนางควรจะยึดราชบัลลังก์ไว้จนกว่าพระนัดดาพระองค์นี้จะมีวุฒิภาวะและความรับผิดชอบเพียงพอจะบริหารราชการแผ่นดินได้ ในขณะที่พระนางถือครองพระอิสริยยศ จักรพรรดินี แต่นั่นเป็นเพียงในนามเท่านั้น เนื่องจากอำนาจจริงอยู่ที่โชกุนจากตระกูลโทกูงาวะผู้ปกครองญี่ปุ่น ในรัชสมัยของพระนางเกิดเหตุการณ์ครั้งใหญ่ครั้งเดียวใน ค.ศ. 1766 ที่เกี่ยวข้องกับแผนการแทนที่รัฐบาลโชกุนด้วยการฟื้นฟูพระราชอำนาจจักรพรรดิที่ไม่ประสบความสำเร็จ ในขณะที่ความพยายามนั้นถูกขัดขวาง การท้าทายต่ออำนาจของโชกุนเพิ่มเติมจะเกิดขึ้นประมาณหนึ่งทศวรรษต่อมาในรัชสมัยจักรพรรดิโคกากุ เหตุการณ์อื่น ๆ ในรัชสมัยโกะ-ซากูรามาจิ ได้แก่ การสถาปนาสมาคมพ่อค้าผู้นำเข้าโสมเกาหลีในเขตคันดะของเอโดะ ใน ค.ศ. 1770 พบดาวหางขนาดใหญ่ (ดาวหางเลกเซลล์) ที่มีหางยาวมากส่องขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนตลอดช่วงฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง ในช่วงปีเดียวกันเกิดภัยพิบัติขนาดหญ่สองครั้ง ได้แก่ ไต้ฝุ่นที่ทำลายพระราชวังที่พึ่งสร้างเสร็จในเกียวโต และจุดเริ่มต้นภัยแล้งที่กินระยะเวลาต่อเนื่อง 15 ปี โกะ-ซากูรามาจิสละราชสมบัติให้แก่ฮิเดฮิโตะ พระราชนัดดา เมื่อวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1771
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพ > ไดโจเท็นโน

หลังสละราชสมบัติ โกะ-ซากูรามาจิกลายเป็นไดโจเท็นโน (จักรพรรดินีผู้สละราชสมบัติ) แต่รัชสมัยของพระราชนัดดาในฐานะจักรพรรดิกลับอยู่ได้ไม่นาน จักรพรรดิโกะ-โมโมโซโนะทรงพระประชวรอย่างหนักจนสวรรคตใน ค.ศ. 1779 และปราศจากรัชทายาท ทำให้เกิดความเป็นไปได้ที่จะเกิดวิกฤติผู้สืบทอด โกะ-ซากูรามาจิทรงปรึกษากับข้าราชการผู้อาวุโสและราชองครักษ์ในราชสำนัก และทรงวางแผนที่จะรับเจ้าชายซาดาโยชิแห่งฟูชิมิ-โนะ-มิยะเป็นพระราชโอรสบุญธรรม แต่ในที่สุดมีการตัดสินใจเลือกเจ้าชายโมโรฮิโตะแทน พระองค์เป็นสมาชิกราชวงศ์ญี่ปุ่นสาขคันอิง โดยเป็นพระโอรสองค์ที่ 6 ในเจ้าชายคันอิง-โนะ-มิยะ ซูเกฮิโตะ (閑院宮典仁) และได้ร้ับการสนับสนุนจากหัวหน้าคณะที่ปรึกษาองค์จักรพรรดิ (หรือ คัมปากุ) โกะ-โมโมโซโนะรีบรับเจ้าชายโมโรฮิโตะเป็นพระราชโอรสบุญธรรม (ภายหลังกลายเป็นจักรพรรดิโคกากุ) ก่อนสวรรคตในวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1779 หลังจากพระราชบัลลังก์ได้ถูกเปลี่ยนสายสืบราชสันตติวงศ์ อดีตจักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นอดีตจักรพรรดินีนาถ ซึ่งทรงมีฐานะเป็นผู้คุ้มครองพระประมุขซึ่งยังทรงพระเยาว์ เหตุการณ์ใหญ่ที่สุดก่อนที่พระนางสวรรคตเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1789 เมื่อพระนางทรงตำหนิโคกาคุเกี่ยวกับบทบาทของพระองค์ในเรื่องอื้อฉาวที่เกี่ยวข้องกับตำแหน่งกิตติมศักดิ์ของพระราชบิดาของพระองค์ อดีตจักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิสวรรคตในวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1813 สิริพระชนมายุ 73 พรรษา
คามิของโกะ-ซากูรามาจิได้รับการประดิษฐานในสุสานหลวง (มิซาซางิ) สึกิ โนะ วะ โนะ มิซาซางิ ที่เซ็นนีว-จิ บริเวณเขตฮิงาชิยามะ เกียวโต ซึ่งเป็นที่ฝังพระบรมศพและพระวิญญาณขององค์จักรพรรดิหลายพระองค์ตั้งแต่สมัยจักรพรรดิโกะ-มิซูโน ได้แก่ จักรพรรดินีเมโช, โกะ-โคเมียว, โกะ-ไซ, เรเง็ง, ฮิงาชิยามะ, นากามิกาโดะ, ซากูรามาจิ และโมโมโซโนะ และจักรพรรดิอีกสี่พระองค์หลังรัชสมัยของพระนางได้แก่ จักรพรรดิโกะ-โมโมโซโนะ, โคกากุ, นินโก และจักรพรรดิโคเม
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพ > สิ่งตกทอด

ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น โกะ-ซากูรามาจิเป็นสตรีคนสุดท้ายที่ดำรงตำแหน่งสมเด็จพระจักรพรรดินีนาถ พระนางได้รับการยกย่องให้เป็นผู้พระราชนิพนธ์หนังสือชื่อ สถานการณ์รายปีในราชสำนัก (ญี่ปุ่น: 禁中年中の事; โรมาจิ: Kinchū-nenjū no koto) ซึ่งประกอบด้วยบทกวี จดหมายเหตุหลวง และพระราชพงศาวดาร ถึงแม้ว่าจะมีสมเด็จพระจักรพรรดินีนาถถึง 7 พระองค์ รัชทายาทส่วนใหญ่มักได้รับเลือกจากทางบุรุษและสายวงศ์บุรุษ ด้วยเหตุผลนี้ ทำให้นักวิชาการบางส่วนเสนอแนะว่ารัชสมัยเหล่านี้ดำรงเพียงชั่วคราว และโต้แย้งว่าต้องใช้ธรรมเนียมการสืบราชสันตติวงศ์โดยบุรุษเพียงเท่านั้นในคริสต์ศตวรรษที่ 21 บุคคลเดียวที่ได้รับการยกเว้นในกรณีนี้คือจักรพรรดินีเก็มเม ทรงให้พระราชธิดาสามารถสืบราชสมบัติต่อจากพระนางได้เป็นจักรพรรดินีเก็นโช สตรีอีก 5 พระองค์ที่ครองราชย์เป็นจักรพรรดินีโดยมีรัชทายาทเป็นบุรุษได้แก่: ซูอิโกะ, โคเงียวกุ (ไซเม), จิโต, โคเก็ง (โชโตกุ) และเมโช หลังการฟื้นฟูเมจิ (1868) ญี่ปุ่นนำเข้ารูปแบบการสืบราชบัลลังก์ของปรัสเซียที่เจ้าหญิงถูกยกเว้นจากการสืบราชสมบัติโดยชัดเจน
ดูเพิ่ม

จักรพรรดินีญี่ปุ่น
จักรพรรดิญี่ปุ่น
รายพระนามสมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่น
รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Brinkley, Frank. (1907). A History of the Japanese People from the Earliest Times to the End of the Meiji Era.  New York: Encyclopædia Britannica. OCLC 413099
Hall, John Whitney. (1988). The Cambridge History of Japan, Vol. 4. Early Modern Japan. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-22355-3; OCLC 489633115
Meyer, Eva-Maria. (1999). Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867.  Münster: LIT Verlag. 	ISBN 978-3-8258-3939-0; OCLC 42041594
Ponsonby-Fane, Richard. (1956). Kyoto: The Old Capital of Japan, 794–1869. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 182637732
__________. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Screech, Timon. (2006). Secret Memoirs of the Shoguns: Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822. London: RoutledgeCurzon. ISBN 978-0-203-09985-8; OCLC 65177072
Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon (Nihon Ōdai Ichiran).  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิโมะโมะโซะโนะ |  |   จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่น  (15 กันยายน ค.ศ. 1762 - 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1771) |  | จักรพรรดิโกะ-โมะโมะโซะโนะ |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
คามิของโกะ-ซากูรามาจิได้รับการประดิษฐานอยู่ที่สึกิ โนะ วะ โนะ มิซาซางิ
อาโวคาโด

| อาโวคาโด |
| --- | --- |

กลุ่มใบและผลของอาโวคาโด

ผลสุกของอาโวคาโด

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: พืช
ไฟลัม:: พืชดอก
อันดับ:: อบเชย
วงศ์:: อบเชย
สกุล:: Persea
สปีชีส์:: P.  americana
ชื่อทวินาม
Persea americana Mill

ชื่อพ้อง
 Persea gratissima
อาโวคาโด หรือ ลูกเนย (อังกฤษ: avocado) เป็นผลไม้ที่มีเนื้อมันเป็นเนย เป็นต้นไม้พื้นเมืองของรัฐปวยบลาในประเทศเม็กซิโก จัดเป็นพืชดอกในวงศ์ Lauraceae ซึ่งอยู่ในวงศ์เดียวกับอบเชย, กระวาน และเบย์ลอเรล (bay laurel) ผลของอาโวคาโดมีรูปทรงคล้ายสาลี่ รูปไข่ หรือรูปกลม มิชชันนารีชาวอเมริกันนำมาปลูกในประเทศไทยครั้งแรกที่จังหวัดน่าน ต่อจากนั้นจึงมีหน่วยงานต่าง ๆ นำอาโวคาโดมาปลูกมากขึ้น
อาโวคาโดเป็นไม้ยืนต้น ต้นโตเต็มที่สูงถึง 18 เมตร เปลือกต้นสีน้ำตาลอ่อน ผิวขรุขระ ใบสีเขียวสด ดอกขนาดเล็ก สีเขียวอมเหลือง ดอกออกเป็นช่อที่ปลายกิ่งผลกลมรีหรือทรงลูกแพร์ มีทั้งพันธุ์เปลือกหนาและเปลือกบาง เนื้อสีเขียวออกเหลือง รสมัน เนื้อละเอียด ไม่มีกลิ่น มีเมล็ดเดียว มีรกหุ้มเมล็ด อาโวคาโดแบ่งเป็น 3 เผ่าคือ
เผ่ากัวเตมาลา ผลสีเขียว ขั้วผลขรุขระ เมล็ดเรียบเล็กค่อนข้างกลม เนื้อหนา ไขมันสูง ชอบอากาศหนาวเย็นปานกลาง เช่น
พันธุ์แฮส (Hass)
พันธุ์พิงค์เคอตัน (Pinkerton)
เผ่าอินดีสตะวันตก ผิวผลเรียบเป็นมัน สีเขียวอมเหลือง เปลือกหนา เมล็ดอยู่ในโพรงเมล็ดอย่างหลวม ๆ รสหวานอ่อน ไขมันน้อย ชอบอากาศร้อน เช่น
พันธุ์ปีเตอร์สัน (Peterson)
เผ่าเม็กซิโก ผลเล็กเรียบ เมื่อแก่สีม่วง เปลือกบางกว่าอีก 2 เผ่า เปลือกหุ้มเมล็ดบาง เมล็ดใหญ่อยู่ในโพรงเมล็ดอย่างหลวม ๆ มีไขมันมากที่สุด ทนอากาศเย็นได้ดีที่สุด
อาโวคาโดเป็นผักที่มีการค้าขายและเพาะปลูกในภูมิอากาศเขตร้อนทั่วโลก (และบางส่วนในเขตอบอุ่น เช่น รัฐแคลิฟอร์เนีย) มีผลสีเขียวทางลูกสาลี่ที่จะสุกหลังการเก็บเกี่ยว ต้นไม้สามารถถ่ายเรณูในต้นเดียวกันได้และบางครั้งการขยายพันธุ์จะใช้การติดตาตอนกิ่งเพื่อที่จะสามารถควบคุมคุณภาพและปริมาณของผลได้
การใช้ประโยชน์

| คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม (3> 5 ออนซ์) |
| --- | --- |
พลังงาน: 670 กิโลจูล (160 กิโลแคลอรี)

คาร์โบไฮเดรต: 8.53 g
น้ำตาล: 0.66 g
ใยอาหาร: 6.7 g
 

ไขมัน: 14.66 g
อิ่มตัว: 2.13 g
ไม่อิ่มตัวมีพันธะคู่เดี่ยว: 9.80 g
ไม่อิ่มตัวมีพันธะคู่หลายคู่: 1.82 g
 

โปรตีน: 2 g
 

วิตามิน
ไทอามีน (บี1): (6%) 0.067 มก.
ไรโบเฟลวิน (บี2): (11%) 0.130 มก.
ไนอาซิน (บี3): (12%) 1.738 มก.
กรดแพนโทเทนิก (บี5  ) : (28%) 1.389 มก.
วิตามินบี6: (20%) 0.257 มก.
โฟเลต (บี9): (20%) 81 μg
วิตามินซี: (12%) 10 มก.
วิตามินอี: (14%) 2.07 มก.
วิตามินเค: (20%) 21 μg
 

แร่ธาตุ
แคลเซียม: (1%) 12 มก.
เหล็ก: (4%) 0.55 มก.
แมกนีเซียม: (8%) 29 มก.
ฟอสฟอรัส: (7%) 52 มก.
โพแทสเซียม: (10%) 485 มก.
สังกะสี: (7%) 0.64 มก.
 

องค์ประกอบอื่น
น้ำ: 73.23 g
 
 หน่วย  μg = ไมโครกรัม • mg = มิลลิกรัม  IU = หน่วยสากล 
ประมาณร้อยละคร่าว ๆ โดยใช้การแนะนำของสหรัฐสำหรับผู้ใหญ่  แหล่งที่มา: USDA FoodData Central
อาโวคาโดกินดิบไม่ได้เพราะมีแทนนินทำให้ขม กินมากจะปวดศีรษะ รับประทานได้แต่ผลสุก กินเป็นผลไม้สด หรือกินกับไอศกรีม น้ำตาล นมข้นหวาน สลัด เค้ก
ชาวเม็กซิกันนิยมใช้เนื้ออาโวคาโดปรุงอาหารแทนเนย หรือนำมาใช้เป็นส่วนผสมสำคัญในซอสกัวคาโมเล (Guacamole) ซึ่งนิยมนำมาทาบนแผ่นแป้งทอร์ทิลล่าส์ หรือขนมปัง นอกจากนี้ ชาวเม็กซิกันยังนิยมนำอาโวคาโดมาสกัดน้ำมันทำเครื่องสำอาง
ใน ฟิลิปปินส์ บราซิล อินโดนีเชีย เวียดนาม และทางตอนใต้ของ อินเดีย (โดยเฉพาะชายฝั่งเคราล่า ทมิฬนาดู และรัฐกรณาฏกะ) อาโวคาโดมักนิยมนำมาใช้ปรุงเป็นนมปั่น (Milkshake) หรือใส่ในไอศกรีม และขนมต่าง ๆ นอกจากนี้ใน บราซิล เวียดนาม ฟิลิปปินส์ และ อินโดนีเซีย อาโวคาโดถูกนำมาแปรรูปเป็นเครื่องดื่ม โดยผสมกับน้ำตาล นมหรือน้ำ และอาจเพิ่มอาโวคาโดบด บางครั้งก็มักเติมซอสช็อกโกแลตลงไป ในมอร็อกโค เครื่องดื่มเย็นที่ทำมาจากอาโวคาโดและนมมักถูกเติมความหวานด้วยน้ำตาลไอซิ่ง และเพิ่มรสชาติด้วยน้ำจากดอกส้ม
ความเป็นพิษ

บางคนแพ้อาโวคาโด โดยแพ้ในรูปของละอองเกสร หรือหลังจากรับประทานอาโวคาโดเข้าไปที่เรียก latex-fruit syndrome เพราะเกี่ยวข้องกับการแพ้ลาเท็กซ์ อาการที่ปรากฏได้แก่ ลมพิษ ผื่นคัน ปวดท้อง อาเจียน หรืออาจจะเสียชีวิตได้
ใบ เปลือกต้น และเปลือกชั้นเอนโดคาร์บของอาโวคาโดเป็นพิษต่อสัตว์หลายชนิดทั้งแมว หมา แพะ กระต่าย หนู นก ปลา ไก่ และม้า ผลเป็นพิษกับนกบางชนิด American Society for the Prevention of Cruelty to Animals (ASPCA) ได้ประกาศว่าอาโวคาโดเป็นพิษต่อสัตว์ อาโวคาโดเป็นส่วนผสมในอาหารสุนัข และอาหารแมว ชนิด AvoDerm ซึ่ง ASPCA ปฏิเสธที่จะรับรองว่าปลอดภัยหรือไม่
ดูเพิ่ม

เค้กอาโวคาโด
แหล่งข้อมูลอื่น

นมปั่นกับอาโวคาโดแบบอินโดนีเซีย ใส่ช็อกโกแลต
รีอา ริปลีย์

| รีอา ริปลีย์ |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Demi Bennett
เกิด:  (1996-10-11) 11 ตุลาคม ค.ศ. 1996 (28 ปี) Adelaide, South Australia, Australia
ที่พัก: Orlando, Florida, United States
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Demi Bennett Rhea Ripley
ส่วนสูง: 1.71 เมตร (5 ฟุต 7 นิ้ว)
มาจาก: Adelaide, South Australia
เปิดตัว: 29 มิถุนายน 2013
เดมี เบนเนตต์ (Demi Bennett; เกิด 11 ตุลาคม ค.ศ. 1996) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวออสเตรเลียที่ปัจจุบันเซ็นสัญญากับ WWE ภายใต้ชื่อ รีอา ริปลีย์ (Rhea Ripley) ในปี 2018 เธอได้เป็นผู้ชนะทัวร์นาเมนต์คว้าแชมป์ NXT UK Women's Championship คนแรก ทำให้เธอเป็นแชมป์หญิงชาวออสเตรเลียคนแรกในประวัติศสาสตร์ WWE และเป็นแชมป์ออสเตรเลียคนที่สองต่อจากบัดดี เมอร์ฟี และแชมป์ NXT Women's Championship ทำให้เป็นคนแรกที่ได้แชมป์หญิงทั้ง NXT และ NXT UK นอกจากนี้ยังได้เป็นแชมป์แกรนด์สแลมหญิงคนที่ 5 และยังเป็นแชมป์แกรนด์สแลมที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ WWE ด้วยวัย 26 ปี
เธอได้ทำงานร่วมกับสมาคมอื่น ๆ ในออสเตรเลียเช่น Professional Wrestling Alliance และ Riot City Wrestling เธอยังไปปล้ำที่ญี่ปุ่นด้วยเช่นสมาคม Pro Wrestling Zero1, REINA หรือ Diana
แชมป์และรางวัล

CBS Sports
Breakthrough Wrestler of the Year (2019)
ESPN
Female Wrestler of the Year (2023)
Ranked No. 2 of the 30 best Pro Wrestlers Under 30 in 2023
New York Post
Faction of the Year (2023) as part of The Judgment Day
Pro Wrestling Illustrated
Faction of the Year (2023)  as part of The Judgment Day
Match of the Year (2023)  vs. Charlotte Flair at WrestleMania 39
Woman of the Year (2023)
Ranked No. 11 of the top 100 female wrestlers in the PWI Women's 100 in 2020
Ranked No. 1 of the top 250 female wrestlers in the PWI Women's 250 in 2023
Riot City Wrestling
RCW Women's Championship (2 times)
Sports Illustrated
Ranked No. 7 of the top 10 women's wrestlers in 2019.
Ranked No. 2 of the top 10 wrestlers of 2023
Wrestling Observer Newsletter
Women's Wrestling MVP (2023)
WWE
WWE Raw Women's Championship (1 time)
Women's World Championship (2 times)
WWE Women's Tag Team Championship (1 time) – with Nikki A.S.H.
NXT Women's Championship (1 time)
NXT UK Women's Championship (1 time, inaugural)
Women's Royal Rumble (2023)
NXT UK Women's Championship Tournament (2018)
Seventh Women's Triple Crown Champion
Fifth Women's Grand Slam Champion
Slammy Award (3 times)
Match of the Year (2024) - vs. Charlotte Flair for the WWE SmackDown Women's Championship at WrestleMania 39
Faction of the Year (2024) – as a member of The Judgment Day
Female Superstar of the Year (2024)
แหล่งข้อมูลอื่น

รีอา ริปลีย์ ที่ WWE.com
Demi Bennett ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ก่อนหน้า |  | รีอา ริปลีย์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมัยก่อนหน้า Ronda Rousey | Women's Royal Rumble winner 2023 | ในตำแหน่ง |  |  |
ฟุตซอลไทยแลนด์ลีกดิวิชัน 1

| --- | --- |
ก่อตั้ง: 2554
ประเทศ:  ไทย
สมาพันธ์: เอเอฟซี
จำนวนทีม: 6
ระดับในพีระมิด: 2
เลื่อนชั้นสู่: ฟุตซอล ไทยลีก1
ถ้วยระดับประเทศ: เอฟเอคัพ Futsal Thailand Charity Shield
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: เอสแบค-นอร์ทกรุงเทพ  (2567)
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ปัจจุบัน: ฤดูกาล 2567
ฟุตซอล ไทยลีก ดิวิชัน 1 อังกฤษ: Futsal ThaiLeague (Division 1) เป็นการแข่งขันฟุตซอลลีกอาชีพระดับชั้นที่สองในประเทศไทย จัดการแข่งขันโดย สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ จัดการแข่งขันครั้งแรกเมื่อปี 2554 ในนามการแข่งขัน ริจินอล ฟุตซอล ทัวร์นาเม้นต์ ก่อนที่จะไม่มีจัดการแข่งขันจนกระทั่งปี 2558 จึงได้มีการจัดการแข่งขันอีกครั้ง ปัจจุบันมีสโมสรเข้าร่วมแข่งขันทั้งสิ้น 8 ทีม แข่งขันแบบพบกันหมดในระบบเหย้า–เยือน สโมสรที่ได้ 2 อันดับแรกจะได้สิทธิเลื่อนชั้นสู่ฟุตซอล ไทยลีก1 ในฤดูกาลถัดไป
ประวัติการแข่งขัน

การแข่งขันลีกฟุตซอลระดับในประเทศไทย เริ่มต้นขึ้นเมื่อปี 2554 โดยทาง บริษัท ยูนิเวอร์แซล สปอร์ต แมเนจเมนท์ (USM) ในฐานะผู้รับสิทธิ์จัดการแข่งขัน จาก สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ได้ร่วมมือกับทางสมาคมฯ และ การกีฬาแห่งประเทศไทย จัดการแข่งขันขึ้น ในนาม ริจินอล ฟุตซอล ทัวร์นาเม้นต์ โดยมีทาง กสท โทรคมนาคม เป็นผู้สนับสนุน (ใช้ชื่อการแข่งขันในเวลาต่อมาคือ แคท ริจินอล ฟุตซอล ทัวร์นาเม้นต์) โดยแบ่งการแข่งขันเป็นระดับภูมิภาคคัดเลือก สโมสรของแต่และภูมิภาคมาแข่งขันรอบสุดท้าย เพื่อหา 2 สโมสรเลื่อนชั้นสู่ ไทยแลนด์ฟุตซอลลีก
ในปี 2558 บมจ.สยามอินเตอร์มัลติมีเดีย ได้เข้ามาบริหารสิทธิ์การแข่งฟุตซอลลีกทั้งระบบ จึงได้มีการรื้อฟื้นฟุตซอลลีกระดับสองขึ้น ตามแผนงานที่ทาง สมาพันธ์ฟุตบอลแห่งเอเชีย ได้วางแผนไว้ โดยได้จัดการแข่งขัน ฟุตซอล ไทยแลนด์ ดิวิชั่น 1 ตั้งแต่ฤดูกาล 2558 จนถึงฤดูกาล 2559 และ เมื่อมีการเปลื่ยนแปลงในสมาคมฯ ทาง บมจ.ฟุตซอลไทยลีก ได้เข้ามาจัดการแข่งขันแทน
รูปแบบการแข่งขัน

การแข่งขันรายการนี้จะมีการแข่งขันรอบเพลย์ออฟโดยคัดเอา 2 ทีมเพื่อเข้าไปเล่นในลีกรวมกับ 6 ทีมที่ยืนรอในลีกอยู่แล้ว ซึ่งก็จะรวมทั้งสิ้น 8 ทีมที่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
สัญลักษณ์การแข่งขัน

2558-2559
2560
2561-2563
ทำเนียบสโมสรชนะเลิศ

| ครั้งที่> แคท ริจินอล ฟุตซอล ทัวร์นาเม้นต์ (2554) | ฤดูกาล> แคท ริจินอล ฟุตซอล ทัวร์นาเม้นต์ (2554) | ทีมชนะเลิศ> แคท ริจินอล ฟุตซอล ทัวร์นาเม้นต์ (2554) | ทีมรองชนะเลิศ> แคท ริจินอล ฟุตซอล ทัวร์นาเม้นต์ (2554) | อันดับ 3> แคท ริจินอล ฟุตซอล ทัวร์นาเม้นต์ (2554) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 2554 | ภูเก็ต ยูไนเต็ด | สำนักงานบำรุงทางธนบุรี | ห้องเย็นท่าข้าม |
ฟุตซอล ไทยลีก 2 ดิวิชัน 1 (2557 - 2562)
| 2 | 2558 | กรมทางหลวง | ม.เกษมบัณฑิต | วาริกซ์ คริสเตียน พระปฐมวิทยาลัย |
| 3 | 2559 | ศรีสะเกษ | ห้องเย็นท่าข้าม | ราชบุรี |
| 4 | 2560 | แคท เอฟซี | ม.ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ | เบรกเกอร์-พัทยา |
| 5 | 2561 | ธรรมศาสตร์ ยังบลัด | นนทบุรี | นครปฐม |
| 6 | 2562 | มหาวิทยาลัยราชภัฎเพชรบุรี | แคท เอฟซี | วายเอฟเอ วอริกซ์ ศรีราชา |
ฟุตซอล ไทยลีก เดอะแชมเปี้ยนชิพ (2563 - ปัจจุบัน)
| 7 | 2563 | นนทบุรี ฟุตซอลคลับ | แบล็คเพิร์ล ยูไนเต็ด | เชสส์ มหาสารคาม |
| 8 | 2564 | ฟุตซอลไทยอาร์มี่ | เอ็นที ยูไนเต็ด | ไอมาเน่ ฟุตซอล เซนเตอร์ |
| 9 | 2565 | พัทยา ฟุตซอลคลับ | ม.ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ | วายเอฟเอ วอริกซ์ ศรีราชา |
| 10 | 2566–67 | วายเอฟเอ ศรีราชา | ศรีนครินทรวิโรฒ ไอมาเน่ ฟุตซอลคลับ | เจที ทรัค นครราชสีมา |
| 11 | 2567 | เอสแบค-นอร์ทกรุงเทพ | ศรีนครินทรวิโรฒ ไอมาเน่ | ไอมาเน่ ฟุตซอล เซ็นเตอร์ |
สโมสรที่เข้าร่วมฟุตซอล เดอะแชมเปี้ยนชิพ (ฤดูกาล 2568)

เจที ทรัค นครราชสีมา
ฟุตซอลไทยอาร์มี่
ไอมาเน่ ฟุตซอล เซ็นเตอร์
เคเอ็มที ราชพฤกษ์
มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
สวนสุนันทา อินสไปร์ ที-สปอร์ต
ดูเพิ่ม

ฟุตซอลไทยลีก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
Futsal Thailand - ฟุตซอลไทยแลนด์ ทางเฟซบุ๊ก
จักรพรรดิทากากูระ

จักรพรรดิทากากูระ ({{nihongo|高倉天皇|Takakura-tennō; 20 กันยายน ค.ศ. 1161 – 30 มกราคม ค.ศ. 1181) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 80 ตามประเพณีการสืบราชสันตติวงศ์ พระองค์ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1168 ถึง 1180
พระราชประวัติ

ก่อนสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายโนริฮิโตะ (憲仁親王)
จักรพรรดิทากากูระเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ของจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ และเป็นพระปิตุลา (อา) ของจักรพรรดิโรกูโจซึ่งเป็นจักรพรรดิรัชกาลก่อน พระมารดาของพระองค์คือจักรพรรดินีไทระ โนะ ชิเงะโกะ น้องสาวของไทระ โนะ โทกิโกะ อนุภรรยาของไทระ โนะ คิโยโมริ จักรพรรดินีของพระองค์คือไทระ โนะ โทกูโกะ (ภายหลังคือจักรพรรดินีเคนเร) องค์จักรพรรดินีเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ของพระองค์ (เนื่องจากพระมารดาของพระองค์และมารดาของจักรพรรดินีโทกูโกะ เป็นพี่น้องกัน)
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพ

แม้ว่าจักรพรรดิทากากูระจะสืบราชบัลลังก์อย่างเป็นทางการ แต่ความจริงก็คือกิจการในราชสำนักถูกควบคุมโดยพระราชบิดาและพระสัสสุระ (พ่อตา) ของพระองค์
ค.ศ. 1168 (ศักราชนิงอังที่ 3, วันที่ 19 เดือน 2): ปีที่ 3 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโรกูโจ (六条天三年) องค์จักรพรรดิถูกปลดออกจากราชบัลลังก์โดย พระอัยกา (ปู่) ของพระองค์ และสืบราชบัลลังก์โดยพระปิตุลา (อา) ของพระองค์ พระราชโอรสลำดับที่ 4 ของอดีตจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ
1168 (ศักราชนิงอังที่ 3, วันที่ 19 เดือน 2): จักรพรรดิทากากูระทรงประกอบพระราชพิธีราชาภิเษก (‘‘โซกูอิ’’) และกลายเป็นจักรพรรดิ
จักรพรรดิทากากูระมีมุมมองบทบาทจักรพรรดิของพระองค์เอง โดยเขียนไว้ว่า:
1172 (ศักราชโจอังที่ 2, วันที่ 10 เดือน 2): โทกูโกะ ธิดาของไทระ โนะ คิโยโมริ กลายเป็นจักรพรรดินีของจักรพรรดิทากากูระระ
27 พฤษภาคม 1177 (ศักราชจิโชที่ 1, วันที่ 28 เดือน 4): ลมแรงทำให้เกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ในเมืองหลวง และพระราชวังถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่าน
1178 (ศักราชจิโชที่ 2, วันที่ 12 เดือน 11): ไทระ โนะ โทกูโกะ พระจักรพรรดินี มีพระประสูติกาลพระราชโอรส คิโยโมริดีใจ และข้าราชสำนักทั้งหมดแสดงความยินดีแก่พระราชบิดามารดา ในเดือนต่อมาทรงได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาท
1180 (ศักราชจิโชที่ 4, วันที่ 21 เดือน 2): จักรพรรดิทากากูระสละราชสมบัติ
1180 (ศักราชจิโชที่ 4, วันที่ 22 เดือน 4): พระราชพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิอันโตกุ
1180 (ศักราชจิโชที่ 4, วันที่ 2 เดือน 6): อดีตจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ, อดีตจักรพรรดิทากากูระ และจักรพรรดิอันโตกุออกจากเกียวโตไปที่ฟูกูฮาระเกียว
1180 (ศักราชจิโชที่ 4, วันที่ 26 เดือน 11): ย้ายเมืองหลวงจากฟูกูฮาระไปที่เกียวโต
1180 (ศักราชจิโชที่ 4): เกิดลมหมุนพัดถล่มเฮอังเกียว (เมืองหลวง) เสียหายอย่างหนัก
1181 (ศักราชจิโชที่ 5, วันที่ 14 เดือน 1): จักรพรรดิทากากูระสวรรคต
สวรรคต

อดีตจักรพรรดิทะกะกุระเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 30 มกราคม 1724 ณ พระราชวังหลวงเฮอัง ขณะพระชนม์ได้เพียง 19 พรรษา
รัชสมัยของจักรพรรดิ

รัชสมัยของทากากูระมีมากกว่าหนึ่งศักราชหรือเน็งโง
นิงอัง          (1166–1169)
คาโอ         (1169–1171)
โจอัง (1171–1175)
อังเง็ง           (1175–1177)
จิโช       (1177–1181)
บรรณานุกรม

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Helmolt, Hans Ferdinand and James Bryce Bryce. (1907). The World's History: A Survey of Man's Progress. Vol. 2.  London: William Heinemann.OCLC 20279012
Kitagawa, Hiroshi and Bruce T. Tsuchida, ed. (1975). The Tale of the Heike. Tokyo: University of Tokyo Press. ISBN 0-86008-128-1 OCLC 164803926
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
จดหมายเดียวที่มีตราของจักรพรรดิทากากูระ