stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาดรียาน เบราเวอร์
ประวัติ

เมื่อยังอยู่ในวัยเด็ก เบราเวอร์ (อาจจะมีชื่อเดิมว่า "อาดรียาน เดอ เบราเวอร์") อาจจะย้ายจากเมืองแอนต์เวิร์ปไปยังเมืองฮาร์เลมเพื่อไปศึกษากับฟรันส์ ฮัลส์ พร้อมกับอาดรียาน ฟัน โอสตาเดอ นอกจากจะเขียนภาพแล้ว เบราเวอร์ก็ยังเล่นละครเวทีและเขียนโคลงกลอนอีกด้วย เบราเวอร์พักอยู่ในฮาร์เลมและอัมสเตอร์ดัมจนกระทั่งปี ค.ศ. 1631 ก่อนที่จะย้ายกลับไปยังแอนต์เวิร์ปในเนเธอร์แลนด์ของสเปน และไปขึ้นทะเบียนเป็นสมาชิกของสมาคมช่างนักบุญลูกาอยู่ที่นั่นระหว่างปี ค.ศ. 1631 จนถึงปี ค.ศ. 1632 และเป็นสมาชิกของหอวาทศาสตร์ (Chamber of rhetoric)
กล่าวกันว่าเบราเวอร์ใช้เวลาส่วนใหญ่ในโรงขายเหล้าเอล (alehouse) ในฟลานเดอส์และฮอลแลนด์ งานของเบราเวอร์มักจะเป็นงานละเอียดและมีขนาดเล็ก และมักจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับความเสเพล (debauchery) ความเมา และความโง่เง่า เพื่อศึกษาอารมณ์ของมนุษย์ รวมทั้งการแสดงออกและการสนองตอบต่อความเจ็บปวด ความกลัว และประสาทสัมผัสทั้งห้า "The Bitter Tonic" เป็นตัวอย่างงานชิ้นหนึ่งที่เป็นภาพของการแสดงกิริยาดังว่า ซึ่งในภาพนี้คือ สัมผัสทางรส งานของเบราเวอร์เป็นที่นิยมกันจนถึงกับมีผู้ปลอมงานโดยใช้ชื่อเบราเวอร์ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่กระนั้นเบราเวอร์ก็ยังหาเงินไม่พอใช้และประสบปัญหาการเงินจนตลอดชีวิต
เบราเวอร์เสียชีวิตเมื่ออายุได้เพียง 32 ปีที่แอนต์เวิร์ป
ระเบียงภาพ

"ชาวนาเล่นไพ่"
"The Bitter Tonic"
"คนนอนหลับ"
กลางคริสต์ทศวรรษ 1630
"คนสูบบุหรี่"
ราว ค.ศ. 1636
"แกะเสี้ยน"
ราว ค.ศ. 1631
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
จิตรกรรมบาโรก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาดรียาน เบราเวอร์
Very detailed bio เก็บถาวร 2008-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (in Dutch)
The Bitter Tonic at the Städel, Frankfurt.
Web Gallery of Art: Biography of Adriaen Brouwer
Web Gallery of Art: Paintings by Adriaen Brouwer
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
ฮันส์ แฮ็นดริก ฟัน ปาสเซิน

ฮันส์ แฮ็นดริก ฟัน ปาสเซิน (ดัตช์: Hans Hendrik van Paesschen; ประมาณ ค.ศ. 1510-ค.ศ. 1582) เป็นสถาปนิกจากเมืองแอนต์เวิร์ป อาณาจักรฟลานเดอส์ (ทางตอนเหนือของประเทศเบลเยียมปัจจุบัน) ผู้ออกแบบอาคารรูปแบบคลาสสิกในหลาย ๆ อาณาจักรในเขตยุโรปเหนือ
ในยุคนั้น สถาปนิกที่มีอิทธิพลสุดในอิตาลีคืออันเดรอา ปัลลาดีโอ (Andrea Palladio) ฝรั่งเศสคือฟีลีแบร์ เดอลอร์ม (Philibert Delorme) แต่จริง ๆ แล้ว ฮันส์ แฮ็นดริก ฟัน ปาสเซิน ได้ออกแบบอาคารมากมายในยุโรปเหนือไม่แพ้สถาปนิกสองคนข้างต้น แต่สาเหตุที่เขาไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังเพราะว่าแต่ละดินแดนที่เขาได้ไปออกแบบสถาปัตยกรรมต่าง ๆ ให้นั้น ชื่อของเขาได้รับการสะกดแตกต่างกันหมด
ปาสเซินได้รับการฝึกมาจากอิตาลี แล้วกลับมาทำงานในเมืองแอนต์เวิร์ป ทำงานร่วมกับประติมากรชื่อดัง โฟลริส เดอ ฟรีนต์ (Floris de Vriendt) ได้รับโครงการมาทำมากมาย ปาสเซินทำการออกแบบโครงการในฟลานเดอส์ เนเธอร์แลนด์ อังกฤษ เวลส์ เดนมาร์ก นอร์เวย์ สวีเดน และคาลีนินกราด (Kaliningrad) นอกจากนี้ยังมีหลักฐานที่ทำให้สันนิษฐานได้ว่า เขาออกแบบอาคารในตอนเหนือของฝรั่งเศส เอสโตเนีย ลัตเวีย และลิทัวเนีย
ปาสเซินมักจะออกแบบลักษณะของสถาปัตยกรรมแบบเฟลมิชแท้ ๆ โดยผสมความเป็นสถาปัตยกรรมยุโรปเหนือเล็กน้อย ซึ่งแตกต่างกับแบบอย่างในยุโรปเหนือเวลานั้นที่มักจะเป็นส่วนผสมของความเป็นกอทิก (gothic) และจริตนิยม (mannerist style) เขาได้นำองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมของเมืองเวนิสมาใช้ไม่น้อย เช่น อาร์เคด (arcade) ทางเดินใต้หลังคา (loggia) โดม (dome) และโครงสร้างโค้งแบบเวนิส (Venetian arches) น่าเสียดายที่งานออกแบบส่วนใหญ่ของเขาได้พังทลายไปหมด หรือได้ถูกปรับปรุงเปลี่ยนแปลงจนไม่เหลือรูปแบบดั้งเดิมแล้ว งานที่เป็นต้นฉบับที่ไว้ให้ศึกษากันคืออยู่ในเอกสารเท่านั้น ลูกศิษย์ของเขาในอีกหลายชั่วคนต่อมาได้กลายเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียง โดยมักจะมีการใช้นามสกุลเพื่อยกย่องปาสเซิน นามสกุลดังกล่าวเช่น เดอ ปา (de Pas) หรือฟัน เดอปัสเซอ (van de Passe)
ผลงานออกแบบเรียงตามลำดับเวลา

1549ff : ประตูชัยแห่งเมืองแอนต์เวิร์ป
1559ff : ระบบป้อมปราการ, แอนต์เวิร์ป
1559 : ระบบป้อมปราการ, อลาฟสบอร์ก, นอร์เวย์
ประมาณ ค.ศ. 1559 : วิลลาที่มีโดม (Villa with dome), ลอนดอน
ประมาณ ค.ศ. 1560 : ควีนส์ลอจเจีย (Queen's Loggia), วินด์เซอร์
ประมาณ ค.ศ. 1560 : ปราสาทของดุ๊กแห่งบราแบนต์, บรัสเซลส์
ประมาณ ค.ศ. 1560 : ค่ายทหาร (Steelyard), ลอนดอน
1561 : ราดไฮส์ (Raadhuis), แอนต์เวิร์ป
1561 : เกรชัมเฮาส์, ลอนดอน
1564 : ฮันเซอาเตินไฮส์ (Hanseatenhuis), แอนต์เวิร์ป
1564 : บาร์กลีย์เฮาส์, อังกฤษ
1564 : ระเบียง (loggia), คอปทอลล์ (Copthall) อังกฤษ
1564 : ระบบป้อมปราการ, วิลเลมสตัด (Willemstad), เนเธอร์แลนด์
1565 : Reformed Church, วิลเลมสตัด
1565 : ระบบป้อมปราการ, กลึนเดิร์ต (Klundert), เนเธอร์แลนด์
ประมาณ ค.ศ. 1565 : Temple Bar I, ลอนดอน
1566 : ระบบป้อมปราการโบฮึส (Bohus), สวีเดน
1566 : โบสถ์ลุนด์ (Lund), สวีเดน
1566 : ตลาดหุ้น (Royal Exchange), ลอนดอน
1567 : ระบบป้อมปราการ, อาเคร์สฮึส (Akershus), นอร์เวย์
1567 : ออสเตอรีย์เฮาส์ (Osterley House), อังกฤษ
1567 : แบชิเกรกเฮาส์, เวลส์
1567 : ศาลากลางเมืองแฟริงดัน (Faringdon Town Hall), อังกฤษ
1567 : ส่วนหนึ่งของทีโอบอลส์, อังกฤษ
1568 : ผังเมืองเฟรเดริคสตัด (Frederikstad), นอร์เวย์
1568 : Part of Gorhambury, อังกฤษ
1570 : ส่วนหนึ่งของราทเฮาส์ (Rathaus), ลือเบค (Lübeck), เยอรมนี
1571 : ปราสาทเซลโซ (Selso Castle), เดนมาร์ก
1574 : ส่วนหนึ่งของปราสาทโครนบอร์ (Kronborg Castle), เดนมาร์ก
1574 : ส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน
1576 : Uraniborg, เดนมาร์ก
1577 : Bathhouse, ฮิลเลอรอด (Hillerod), เดนมาร์ก
1577 : Fadeburslangen, ฮิลเลอรอด
1578 : ปราสาทวัลโล (Vallo Castle) เดนมาร์ก
1579 : 76 Stengade เฮลซิงเงอร์ (Helsingør) เดนมาร์ก
เกาะเซนต์มาร์ติน

| สมญา: The Friendly Island |
| --- | --- |

ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ทะเลแคริบเบียน
พิกัด: 18°04′N 63°03′W﻿ / ﻿18.067°N 63.050°W﻿ / 18.067; -63.050
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะลีเวิร์ด, เลสเซอร์แอนทิลลีส
พื้นที่: 87 ตารางกิโลเมตร (34 ตารางไมล์)
ระดับสูงสุด: 414 ม. (1358 ฟุต)
จุดสูงสุด: ปิกปาราดี
การปกครอง
สาธารณรัฐฝรั่งเศส
ประชากรศาสตร์
เดมะนิม: St. Martiner (ฝรั่งเศส); St. Maartener (ดัตช์)
ประชากร: 77,741
ความหนาแน่น: 892/กม.2 (2310/ตารางไมล์)
เซนต์มาร์ติน (อังกฤษ: Saint Martin), แซ็ง-มาร์แต็ง (ฝรั่งเศส: Saint-Martin) หรือ ซินต์มาร์เติน (ดัตช์: Sint Maarten) เป็นเกาะทางตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลแคริบเบียน ห่างจากเปอร์โตริโกทางทิศตะวันออกราว 300 กม. เกาะซึ่งมีพื้นที่ 87 ตร.กม. ถูกแบ่งออกเป็นดินแดนของฝรั่งเศสและเนเธอร์แลนด์ สัดส่วน 60/40 ตามลำดับ (ฝรั่งเศส 53 ตร.กม. ส่วน เนเธอร์แลนด์ 34 ตร.กม.) อย่างไรก็ตามดินแดนของเนเธอร์แลนด์มีประชากรมากกว่า จากข้อมูลเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2009 ทั้งเกาะมีประชากร 77,741 คน ส่วนของเนเธอร์แลนด์มีประชากร 40,917 คน ส่วนของฝรั่งเศสมีประชากร 36,824 คน
เกรเกอรี ฟัน เดอร์วีล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เกรเกอรี เคิร์ตลีย์ ฟัน เดอร์วีล
วันเกิด:   (1988-02-03) 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 (36 ปี)
สถานที่เกิด:  อัมสเตอร์ดัม, เนเธอร์แลนด์
ส่วนสูง:  1.83 m (6 ft 0 in)
ตำแหน่ง:  กองหลังฝั่งขวา
สโมสรเยาวชน
1996–2002:  อาเอฟเซ อายักซ์
2002–2005:  ฮาเอฟเซ ฮาร์เลม
2005–2007:  อาเอฟเซ อายักซ์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2007–2012 |  อาเอฟเซ อายักซ์ |  130 |  (12) |
| 2012–2016 |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง |  89 |  (4) |
| 2016–2017 |  เฟแนร์บาห์แช |  11 |  (0) |
| 2017–2018 |  คัลยารี |  5 |  (0) |
| 2018–2019 |  โทรอนโต |  27 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2007 |  เนเธอร์แลนด์ ชุดอายุไม่เกิน 19 ปี |  1 |  (0) |
| 2008–2009 |  เนเธอร์แลนด์ ชุดอายุไม่เกิน 21 ปี |  5 |  (0) |
| 2009–2015 |  เนเธอร์แลนด์ |  46 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เกรเกอรี เคิร์ตลีย์ ฟัน เดอร์วีล (ดัตช์: Gregory Kurtley van der Wiel)  เกิดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 ที่กรุงอัมสเตอร์ดัม เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวดัตช์ เขาเป็นแบ็กขวารุกที่มีความว่องไวในการวิ่งลงไปตำแหน่งข้าง ในปี 2010 ฟัน เดอร์วีลได้รับรางวัลโยฮัน ไกรฟฟ์ สาขานักเตะดาวรุ่ง ในเนเธอร์แลนด์ เขาเล่นให้ทีมชาติเนเธอร์แลนด์ครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ 2009 และมีส่วนร่วมในทีมเนเธอร์แลนด์ที่ได้เหรียญเงินในฟุตบอลโลก 2010 ที่แอฟริกาใต้
พ่อของเขาที่มีเชื้อสายดัตช์มาจากเกาะกือราเซา ขณะที่แม่ของเขามีเชื้อสายดัตช์
ฮาร์เลมเมอร์เมร์

| ฮาร์เลมเมอร์เมร์ |
| --- | --- |
เทศบาล
กังหันลมที่โฮฟด์ดอร์ป
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งฮาร์เลมเมอร์เมร์ในจังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์
พิกัด: 52°18′N 4°42′E﻿ / ﻿52.300°N 4.700°E﻿ / 52.300; 4.700
ประเทศ:  เนเธอร์แลนด์
จังหวัด: นอร์ทฮอลแลนด์
ภูมิภาค: เขตปริมณฑลอัมสเตอร์ดัม
การปกครอง
 • องค์กร: สภาเทศบาล
 • นายกเทศมนตรี: Marianne Schuurmans-Wijdeven (VVD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 185.29 ตร.กม. (71.54 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 178.66 ตร.กม. (68.98 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 6.63 ตร.กม. (2.56 ตร.ไมล์)
ความสูง: −4 เมตร (−13 ฟุต)
ประชากร (มกราคม 2019)
 • ทั้งหมด: 154,235 คน
 • ความหนาแน่น: 863 คน/ตร.กม. (2,240 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัสไปรษณีย์: บางส่วนของ 1100, 1400, 2000 และ 2100
รหัสพื้นที่: 020, 023, 0252, 0297
เว็บไซต์: www.haarlemmermeer.nl
ฮาร์เลมเมอร์เมร์ (ดัตช์: Haarlemmermeer) เป็นเทศบาลในจังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ของประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นที่ลุ่มที่เกิดจากการผันน้ำทะเลออกมาก่อนในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชื่อของเมืองมีความหมายว่า ทะเลสาบแห่งฮาร์เลม
เมืองสำคัญของฮาร์เลมเมอร์เมร์คือโฮฟด์ดอร์ป มีประชากร 70,030 คน เป็นเมืองที่เติบโตอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ยังมีเมืองนิวเฟนเนปและเมืองบัดฮูเฟอดอร์ปที่ขยายตัวรวดเร็วเช่นกัน ท่าอากาศยานอัมสเตอร์ดัมสคิปโฮล ท่าอากาศยานหลักของประเทศตั้งอยู่ในเขตเทศบาลฮาร์เลมเมอร์เมร์เช่นกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Haarlemmermeer
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาดัตช์)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เกาะมอลตา

| ชื่อท้องถิ่น: เกาะมาลตา |
| --- | --- |
ภาพถ่ายทางอากาศเกาะมอลตา
แผนที่กลุ่มเกาะมอลตาเน้นเกาะมอลตา
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
พิกัด: 35°53′N 14°27′E﻿ / ﻿35.883°N 14.450°E﻿ / 35.883; 14.450
กลุ่มเกาะ: กลุ่มเกาะมอลตา
พื้นที่: 246 ตารางกิโลเมตร (95 ตารางไมล์)
ความยาวชายฝั่ง: 197 กม. (122.4 ไมล์)
ระดับสูงสุด: 253 ม. (830 ฟุต)
จุดสูงสุด: Ta' Dmejrek
การปกครอง
 มอลตา
เมืองใหญ่สุด: ซันเปาลิลบาฮาร์ (ประชากร 32,042 คน)
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 480,275 คน (21 พฤศจิกายน 2564)
ความหนาแน่น: 1,952.34/กม.2 (5056.54/ตารางไมล์)
ภาษา: มอลตา (ประจำชาติ/ทางการ), อังกฤษ (ทางการ)
กลุ่มชาติพันธุ์: ชาวมอลตา
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: เวลายุโรปกลาง (UTC+1)
 • ฤดูร้อน (ออมแสง): เวลาออมแสงยุโรปกลาง (UTC+2)
มอลตา (อังกฤษ: Malta) หรือ มาลตา (มอลตา: Malta) เป็นเกาะหนึ่งของประเทศมอลตา เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดและมีประชากรมากที่สุดในบรรดาเกาะหลัก 3 เกาะที่ประกอบกันเป็นกลุ่มเกาะมอลตา เกาะนี้ตั้งอยู่ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทางทิศใต้ของประเทศอิตาลีและทางทิศเหนือของประเทศลิเบีย ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะที่เล็กกว่าอย่างเกาะโกโซ (อาวเด็ช) และเกาะโกมีโน (เก็มมูนา) บางครั้งมีผู้เรียกเกาะนี้ว่า เกาะวัลเลตตา เพื่อแยกเกาะหลักออกจากทั้งประเทศให้ชัดเจนด้วยวัตถุประสงค์ทางสถิติ เกาะนี้มีความยาว 27 กิโลเมตร (17 ไมล์) และมีความกว้าง 14.5 กิโลเมตร (9 ไมล์) มีเนื้อที่ทั้งหมด 246 ตารางกิโลเมตร (95 ตารางไมล์) เมืองที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะคืออีร์ราบัต (ส่วนเมืองหลวงของประเทศคือวัลเลตตา) ภูมิประเทศของเกาะประกอบด้วยเนินเขาเตี้ย ๆ และพื้นที่เกษตรกรรมขั้นบันได
หมู่วิหารตาฮัจรัต

| --- | --- |
ทางเข้าวิหารใหญ่ของหมู่วิหารตาฮัจรัต
ที่ตั้งหมู่วิหารตาฮัจรัตในประเทศมอลตา
ที่ตั้ง: ลิมจาร์ มอลตา
พิกัด: 35°55′07″N 14°22′07″E﻿ / ﻿35.9185°N 14.3686°E﻿ / 35.9185; 14.3686
ประเภท: วิหาร
ความเป็นมา
วัสดุ: หินปูน
สร้าง: ประมาณ 3,600–3,200 ปีก่อน ค.ศ.
สมัย: ระยะจกันตียา ระยะฮัลซัฟลีนี
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
ขุดค้น: ค.ศ. 1923–1961
ผู้ขุดค้น: ทิมิสโตคลีส แซมมิต จอห์น เดวีส์ เอวันส์ เดวิด เอช. ทรัมป์
สภาพ: ซากปรักหักพัง
ผู้ถือกรรมสิทธิ์: รัฐบาลมอลตา
ผู้บริหารจัดการ: เฮริทิจมอลตา
การเปิดให้เข้าชม: เปิด
เว็บไซต์: เฮริทิจมอลตา
| วิหารหินใหญ่แห่งมอลตา (หมู่วิหารตาฮัจรัต) * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
วิหารใหญ่ของตาฮัจรัต มองจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
ประเทศ:  มอลตา
ภูมิภาค **: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iv)
อ้างอิง: 132
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1980 (คณะกรรมการสมัยที่ 4)
เพิ่มเติม: 1992, 2015
พื้นที่: 0.154 เฮกตาร์ (0.38 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 60 เฮกตาร์ (150 เอเคอร์)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
หมู่วิหารตาฮัจรัต (มอลตา: It-Tempji Ta' Ħaġrat) ในหมู่บ้านลิมจาร์ ประเทศมอลตา ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกเช่นเดียวกับวิหารหินใหญ่อื่น ๆ อีกหลายแห่งในมอลตา ตาฮัจรัตเป็นหนึ่งในศาสนสถานที่เก่าแก่ที่สุดในโลก วิหารหลังใหญ่กว่ามีอายุอยู่ในระยะจกันตียา (3,600–3,200 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ในขณะที่วิหารหลังเล็กกว่ามีอายุอยู่ในระยะฮัลซัฟลีนี (3,300–3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช)
ที่ตั้ง

ตาฮัจรัตตั้งอยู่ที่รอบนอกทิศตะวันออกของหมู่บ้านลิมจาร์ ห่างจากหมู่วิหารสกอร์บาประมาณ 1 กิโลเมตร ด้านหน้าอาคารตาฮัจรัตมีลักษณะคล้ายกับด้านหน้าอาคารสกอร์บา
หมู่วิหาร

การขุดพบชั้นเครื่องปั้นดินเผาแสดงให้เห็นว่าเคยมีหมู่บ้านตั้งอยู่บนพื้นที่นี้และมีอายุเก่าแก่กว่าตัววิหาร เครื่องปั้นดินเผายุคแรกนี้มีอายุอยู่ในระยะลิมจาร์ (3,800–3,600 ปีก่อนคริสต์ศักราช)
ตาฮัจรัตสร้างขึ้นจากหินปูนปะการังชั้นล่างซึ่งเป็นหินโผล่ชุดที่เก่าแก่ที่สุดในหมู่เกาะมอลตา หมู่วิหารประกอบด้วยวิหาร 2 หลังที่อยู่ติดกัน วิหารน้อยติดกับด้านเหนือของวิหารใหญ่
วิหารทั้งสองมีการวางผังที่ไม่สม่ำเสมอและมีขนาดเล็กกว่าวิหารยุคหินใหม่หลายแห่งในมอลตา นอกจากนี้ยังมีความต่างจากวิหารหินใหญ่อื่น ๆ ตรงที่ไม่พบบล็อกหินที่ผ่านการตกแต่งลวดลาย อย่างไรก็ตาม ยังพบโบราณวัตถุจำนวนหนึ่งในพื้นที่ โบราณวัตถุที่น่าสนใจที่สุดน่าจะเป็นแบบจำลองวิหารชิ้นหนึ่ง ที่แกะสลักจากหินปูนแพลงก์ตอนโกลบิเจอไรนา แบบจำลองนี้มีหลังคาและแสดงให้เห็นโครงสร้างตามแบบฉบับวิหารหินใหญ่ในมอลตา ซึ่งประกอบด้วยโครงสร้างเสากับทับหลังด้านหน้า การก่อผนังด้วยบล็อกหินแคบสลับบล็อกหินกว้าง และการก่อชั้นหินให้เหลื่อมออกมาทีละชั้นเพื่อให้เป็นโครงสร้างด้านบน
หมู่วิหาร > วิหารใหญ่

วิหารใหญ่ (ซึ่งมีอายุอยู่ในระยะจกันตียา) มีผังเป็นรูปดอกจิกสามแฉกตามแบบฉบับ โดยมีส่วนหน้าเว้าเปิดสู่ลานกว้างครึ่งวงกลม ส่วนหน้าประกอบด้วยช่องประตูขนาดใหญ่ตรงกลางและที่นั่งตรงฐาน บันไดสองขั้นพาไปสู่ทางเข้าหลักและทางเดินที่ขนาบด้วยแผ่นหินปูนปะการังขนาดใหญ่ตั้งตรง
ทางเดินนำไปสู่ลานกลางวิหารซึ่งแผ่ออกเป็นห้องครึ่งวงกลม 3 ห้อง ห้องเหล่านี้ถูกก่อผนังปิดบางส่วนในบางช่วงเวลาของระยะฮัลซัฟลีนี และมีการค้นพบเศษเครื่องปั้นดินเผาภายในผนังที่ว่านี้ มุขโค้งของแต่ละห้องสร้างด้วยผนังหินสกัดหยาบ การก่อชั้นหินเหนือผนังให้เหลื่อมออกมาทีละชั้นบ่งชี้ว่าวิหารนี้เคยมีหลังคาคลุม
มีการค้นพบประติมากรรมวิหารแกะสลักที่นี่ เป็นแบบจำลองขนาดเล็กที่แกะสลักจากหินปูนโกลบิเจอไรนาและได้รับการค้นพบใน ค.ศ. 1923
หมู่วิหาร > วิหารน้อย

วิหารน้อย (ซึ่งมีอายุอยู่ในระยะฮัลซัฟลีนี) ตั้งอยู่ทางด้านเหนือและมีความยาว 6 เมตรครึ่ง มีทางเข้าถึงจากมุขโค้งด้านตะวันออกของวิหารใหญ่ วิหารหลังนี้สร้างด้วยหินก้อนเล็กกว่าและแสดงถึงความไม่สมบูรณ์ของการออกแบบที่ถูกมองว่ามีความโบราณหรือเป็นลักษณะเฉพาะของชนบท
การขุดค้น

ตาฮัจรัตได้รับการขุดค้นทางโบราณคดีในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1923–1926 นำโดยทิมิสโตคลีส แซมมิต ซึ่งในขณะนั้นเป็นผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ ต่อมาได้รับการขุดค้นอีกครั้งใน ค.ศ. 1954 นำโดยจอห์น เดวีส์ เอวันส์ จากนั้นเดวิด เอช. ทรัมป์ นักโบราณคดีชาวอังกฤษ ได้ระบุอายุโบราณสถานแห่งนี้อย่างแม่นยำหลังการขุดค้นใน ค.ศ. 1961
ตาฮัจรัตมีชื่อรวมอยู่ในรายการโบราณวัตถุสถานของมอลตา ค.ศ. 1925
การบูรณะ

ส่วนหน้าของวิหารและช่องประตูได้รับการสืบสร้างขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1937
ระเบียงภาพ

ผังตาฮัจรัต
วิหารน้อย มองจากลานกลางวิหารใหญ่
แบบจำลองวิหารที่พบในวิหารใหญ่
เขากิลเบิร์ท

| เขากิลเบิร์ท |
| --- | --- |
เขากิลเบิร์ท ตั้งอยู่ท่ามกลางสิ่งก่อสร้างของย่านชานเมืองมุมไบ
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 60 เมตร (197 ฟุต)
พิกัด: 19°07′15″N 72°50′24.24″E﻿ / ﻿19.12083°N 72.8400667°E﻿ / 19.12083; 72.8400667 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
เขากิลเบิร์ท อานเธรี, มุมไบ, อินเดีย 
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
อายุหิน: 66 myr
ประเภทภูเขา: จากภูเขาไฟ
แนวโค้ง/เข็มขัดภูเขาไฟ: เดกกันแทรป
การพิชิต
เส้นทางง่ายสุด: ตะวันออก (เดิน)
เขากิลเบิร์ท (อังกฤษ: Gilbert Hill, มราฐี: गिलबर्ट हिल; คิลพรรฏ) เป็นหินเนินยอดป้าน เสาหินมอนอลิธหินบะซอลต์ดำความสูง 200 ft (61 m) ในย่านอานเธรี มุมไบ ประเทศอินเดีย เขามีหน้าผาความชันสูงซึ่งเกิดจากลาวาที่หลอมเหลวและถูกบีบออกมาจากโลกในยุคเมโสโซอิกราว 66 ล้านปีก่อน ซึ่งพบกระจัดกระจายทั่วไปในบริเวณที่ปัจจุบันคือรัฐมหาราษฏระ, รัฐคุชราต และ รัฐมัธยประเทศ กินพื้นที่กว่า 50,000 ตารางกิโลเมตร (19,000 ตารางไมล์) อันเป็นผลจากการปะทุของภูเขาไฟในเวลานั้น
เขากิลเบิร์ทได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติในปี 1952 และในปี 2007 เป็นโครงสร้างภายใต้การคุ้มครองเกรด II ของเทศบาลมหานครมุมไบ (MCGM) ในปัจจุบัน การขุดเจาะหินจากเขาและพื้นที่รอบ ๆ จึงเป็นสิ่งผิดกฎหมาย อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันพบว่าเขากิลเบิร์ทเผชิญกับการกรัดกร่อนรุนแรงในระดับหนึ่ง
บนยอดของเขาเป้นที่ตั้งของมนเทียรสองแห่ง คือ โคเทวีมนเทียร กับ ทุรคามาตามนเทียร สามารถเข้าถึงได้โดยการปีนบันไดที่สบักเข้าไปในเขา บนยอดเขาเป็นจุดชมวิวของย่านชานเมืองมุมไบ
ฮาโมนต์-อาเคิล

| ฮาโมนต์-อาเคิล |
| --- | --- |
เมืองและเทศบาล
โบสถ์ในฮาโมนต์
   ธง ตรา
ที่ตั้งของฮาโมนต์-อาเคิลในเขตมาไซก์ (สีเทาเข้ม)
ฮาโมนต์-อาเคิลที่ตั้งของฮาโมนต์-อาเคิลในประเทศเบลเยียม
พิกัด:  51°14′53″N 05°30′11″E﻿ / ﻿51.24806°N 5.50306°E﻿ / 51.24806; 5.50306
ประเทศ:  เบลเยียม
เขต:  แคว้นเฟลมิช
ชุมชน:  เฟลมิช
มณฑล:  ลิมเบิร์ก
เขตท้องถิ่น: เขตมาไซก์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Theo Schuurmans
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 43.66 ตร.กม. (16.86 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 14,265 คน
 • ความหนาแน่น: 326.73 คน/ตร.กม. (846.2 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
Postal codes: 3930
รหัสพื้นที่: 011
เว็บไซต์: www.hamont-achel.be
ฮาโมนต์-อาเคิล (ดัตช์: Hamont-Achel) เป็นเมืองและเทศบาลที่ตั้งอยู่เหนือที่สุดของมณฑลลิมเบิร์กในประเทศเบลเยียม มีประชากรประมาณ 14,000 คน โดยประมาณ 3,500 คนมีสัญชาติเนเธอร์แลนด์
เมืองฮาโมนต์-อาเคิลก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1977 โดยการรวมตัวของเขตย่อยฮาโมนต์และเขตย่อยอาเคิลเข้าไว้ด้วยกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฮาโมนต์-อาเคิล
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของฮาโมนต์-อาเคิล (ดัตช์)
| ด ค กเทศบาลในจังหวัดลิมบืร์ค |
| --- | --- | --- |
| เขตฮัสเซิลต์ |  อัส  เบอริงเคน  ดีเปินเบก  เคงก์  คิงเคอโลม  ฮาเลิน  ฮัม  ฮัสเซิลต์  แฮร์ก-เดอ-สตัด  เฮิสเดิน-โซลเดอร์  เลโอโปลด์สบืร์ค  ลึมเมิน  นีวเวอร์แกร์เกิน  โอปคลับเบก  ซินต์-เตรยเดิน  เทิสเซินเดอร์โล  โซนโฮเฟิน  ซือเตินดาล  |  |
| เขตมาไซก์ |  โบโคลต์  เบร  ดิลเซิน-สโตกเกม  ฮาโมนต์-อาเคิล  แฮ็คเติล-แอ็กเซิล  เฮาต์ฮาเลิน-แฮ็ลค์เตอเริน  กินโรย  โลมเมิล  มาไซก์  เมวเวิน-เครยโตรเดอ  เนียร์เพลต์  โอเวอร์เพลต์  เปร์  |  |
| เขตโตงเงอเริน |  อัลเกิน  บิลเซิน  บอร์คโลน  เฮียร์ส  แฮร์สตัปเปอ  ฮุเซิลต์  กอร์เตสเซม  ลานาเกิน  มาสเมเคอเลิน  รีมสต์  โตงเงอเริน  ฟุเริน  แว็ลเลิน  |  |
อุทยานแห่งชาติจิตวัน

| อุทยานแห่งชาติจิตวัน |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)

อุทยานแห่งชาติจิตวันที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติจิตวันแสดงแผนที่ประเทศเนปาลอุทยานแห่งชาติจิตวันอุทยานแห่งชาติจิตวัน (ประเทศอินเดีย)แสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
เมืองใกล้สุด: Bharatpur
พิกัด: 27°30′0″N 84°20′0″E﻿ / ﻿27.50000°N 84.33333°E﻿ / 27.50000; 84.33333
พื้นที่: 952.63 ตารางกิโลเมตร (595,390 ไร่)
จัดตั้ง: 1973
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติและสัตว์ป่า
 
 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประเภท: ธรรมชาติ
เกณฑ์: vii, ix, x
ขึ้นเมื่อ: 1984 (คณะกรรมการสมัยที่ 8)
เลขอ้างอิง: 284
รัฐสมาชิก:  เนปาล
ภูมิภาค: เอเชียใต้
 
 
อุทยานแห่งชาติจิตวัน (เนปาล: चितवन राष्ट्रिय निकुञ्ज) เป็นอุทยานแห่งชาติอุทยานแรกของประเทศเนปาล ตั้งอยู่เชิงเทือกเขาหิมาลัย เป็นบริเวณที่มีร่องรอยอารยธรรมของพื้นที่ที่ราบลุ่มต่ำตราอิ (Terai) ที่ยังไม่ถูกรบกวน สมัยก่อนพื้นที่ทอดยาวไปตามเชิงเขาของประเทศอินเดียและเนปาล เป็นบริเวณที่เต็มไปด้วยพืชและสัตว์ประจำถิ่น ในอุทยานเป็นที่อยู่ของแรดนอเดียวพันธุ์เอเชีย และเป็นหนึ่งในที่อยู่อาศัยแห่งสุดท้ายของเสือเบงกอล
มรดกโลก

อุทยานแห่งชาติจิตวันได้ขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 8 เมื่อปี พ.ศ. 2527 ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
(vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
(ix) - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา
(x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย
อุทยานแห่งชาติจิตวัน
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศเนปาล |
| --- | --- |
 หุบเขากาฐมาณฑุ  ลุมพินี ที่ประสูติพระพุทธเจ้า  อุทยานแห่งชาติสครมาถา  อุทยานแห่งชาติจิตวัน 
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef
ฮุคาร์เดิน

ฮุคาร์เดิน (ดัตช์: Hoegaarden) เป็นเบียร์เบลเยียมที่ตั้งชื่อตามหมู่บ้านฮุคาร์เดินในประเทศเบลเยียม โดยเริ่มต้นผลิตในหมู่บ้าน ใช้ส่วนประกอบหลักดั้งเดิม คือ น้ำ ยีสต์ ข้าว ฮอปส์ เปลือกส้ม ผักชี
ดูเพิ่ม

สเทลลาอาทวา
เล็ฟ
อักษรซูราเบ

| อักษรซูราเบ سُرَبِ‎ |
| --- | --- |
เอกสารตัวเขียนในอักษรซูราเบ
ชนิด:  อักษรไร้สระ 
ช่วงยุค: ประมาณ ค.ศ. 1400 ถึงปัจจุบัน
ทิศทาง: ขวาไปซ้าย
ภาษาพูด: ภาษามาลากาซี
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: ไซนายดั้งเดิมฟินิเชียแอราเมอิกแนบาทีอาอาหรับเปโกน?อักษรซูราเบ
ระบบพี่น้อง: อักษรเปโกน, อักษรยาวี
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
ข้อความภาษามาลากาซีในอักษรซูราเบ
อักษรซูราเบ (มาลากาซี: Sorabe หรือ Sora-be, سُرَبِ, ออกเสียง [suˈrabe]) เป็นอักษรอาหรับที่ใช้เขียนภาษามาลากาซีในช่วงประมาณพุทธศตวรรษที่ 20 คำว่าซูราเบนั้นแปลตรงตัวว่าการเขียนใหญ่ โดยมาจากภาษาอาหรับ "sura" (การเขียน) และภาษามาลากาซี "be" (ใหญ่) ระบบการเขียนนี้ถูกนำเข้ามาผ่านทางการค้ากับชาวอาหรับมุสลิม แต่นักวิชาการบางกลุ่มเห็นว่าอาจจะได้รับจากมุสลิมชาวชวา เนื่องจากมีความคล้ายคลึงระหว่างอักษรซูราเบกับอักษรเปโกนที่ใช้เขียนภาษาชวา อักษรนี้ที่เป็นลายมือเขียนราว 200 ชิ้นนั้นพบว่าไม่มีอันที่เขียนก่อนพุทธศตวรรษที่ 22
อักษร

ตารางข้างล่างแสดงพยัญชนะทั้งหมดในอักษรซูราเบ อักษรเหล่านี้ไม่ได้แสดงถึงสัทวิทยาทุกแบบของภาษามาลากาซีทั้งหมดอย่างสมบูรณ์
| เดี่ยว | ท้าย | กลาง | ต้น | สัทอักษรสากล | อักษร ละติน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ا‎ | ـا‎ | ـا‎ | ا‎ | /ʔ/ | - |
| ب‎ | ـب‎ | ـبـ‎ | بـ‎ | /b, ᵐb/ | b / mb |
| ت‎ | ـة‎ | ـتـ‎ | تـ‎ | /ts, ⁿts/ | ts / nts |
| ج‎ | ـج‎ | ـجـ‎ | جـ‎ | /dz, ⁿdz/ | j / nj |
| ر‎ | ـر‎ | ـر‎ | ر‎ | /r/ | r |
| رّ‎ | ـرّ‎ | ـرّ‎ | رّ‎ | /ɖʳ, ᶯɖʳ, ʈʳ, ᶯʈʳ/ | dr / ndr / tr / ntr |
| س‎ | ـس‎ | ـسـ‎ | سـ‎ | /s/ | s |
| ط‎ | ـط‎ | ـطـ‎ | طـ‎ | /t, ⁿt/ | t / nt |
| ع‎ | ـع‎ | ـعـ‎ | عـ‎ | /ŋ/ | n̈ |
| غ‎ | ـغ‎ | ـغـ‎ | غـ‎ | /g, ᵑɡ/ | g / ng |
| ٯ‎ | ـٯ‎ | ـڧـ‎ | ڧـ‎ | /f/ | f |
| ٯّ‎ | ـٯّ‎ | ـڧّـ‎ | ڧّـ‎ | /p, ᵐp/ | p / mp |
| ك‎ | ـك‎ | ـكـ‎ | كـ‎ | /k, ᵑk/ | k / nk |
| ل‎ | ـل‎ | ـلـ‎ | لـ‎ | /l/ | l |
| م‎ | ـم‎ | ـمـ‎ | مـ‎ | /m/ | m |
| ن‎ | ـن‎ | ـنـ‎ | نـ‎ | /n/ | n |
| و‎ | ـو‎ | ـو‎ | و‎ | /v/ | v |
| ه‎ | ـه‎ | ـهـ‎ | هـ‎ | /h/ | h |
| ي‎ | ـي‎ | ـيـ‎ | يـ‎ | /z/ | z |
อักษร > สระ

| ซุกูน (ไม่มีสระ) | -a | -e / -i / -y | -o ( -u) |
| --- | --- | --- | --- |
| ◌ْ‎ | ◌َ‎ | ◌ِ‎ | ◌ُ‎ |
| A | E / I | O |
| --- | --- | --- |
| اَ‎ | اِ‎ | اُ‎ |
| B | Ba | Be / Bi / By | Bo |
| --- | --- | --- | --- |
| بْـ / بْ‎ | بَـ / بَ‎ | بِـ / بِ‎ | بُـ / بُ‎ |
| Dr | Dra | Dre / Dri / Dry | Dro |
| رّْ‎ | رَّ‎ | رِّ‎ | رُّ‎ |
ตัวอย่าง

ข้อความข้างล่างมาจากปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนข้อที่ 1 ในภาษามาลากาซี
| --- | --- |
อักษรละติน: Teraka afaka sy mitovy zo sy fahamendrehana ny olombelona rehetra. Samy manan-tsaina sy fieritreretana ka tokony hifampitondra ampirahalahiana.
อักษรซูราเบ: طِرَكَ اَفَكَ سِ مِطُوِ زُ سِ فَهَمِرِّهَنَ نِ اُلُبِلُنَ رِهِرَّ. سَمِ مَنَنْتَيْنَ سِ فِيْرِرِّرِطَنَ كَ طُكُنِ هِفَفِّطُرَّ اَفِّرَهَلَهِيْنَ.‎
ดูเพิ่ม

มาดากัสการ์
มาลากาซี