stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การประกาศเป็นบุญราศี
บุญราศีชาวไทย

ชาวไทยได้รับการประกาศเป็นบุญราศี 2 ครั้ง รวม 8 องค์ ได้แก่
เจ็ดบุญราศีมรณสักขีแห่งสองคอน ผู้สร้างวีรกรรมความศรัทธาเมื่อ ค.ศ. 1940 ในสมัยที่ไทยมีกรณีพิพาทอินโดจีนกับฝรั่งเศส กรณีดินแดนในแถบอินโดจีน ช่วงนั้นมีคนไทยหลายคนเข้าใจผิดว่าศาสนาคริสต์เป็นศาสนาของฝรั่งเศส ทางการไทยจึงได้มีคำสั่งให้ชาวบ้านเลิกนับถือศาสนาคริสต์ แต่มีชาวบ้านอยู่ 7 คนที่ไม่ยอมละทิ้งศาสนา นำโดยนายสีฟอง อ่อนพิทักษ์ (อายุ 33 ปี) , ภคินี 2 รูปคือ ซิสเตอร์พิลา ทิพย์สุข (อายุ 31 ปี) และซิสเตอร์คำบาง สีฟอง (อายุ 23 ปี) , สตรีสูงวัย 1 ท่านคือนางพุดทา ว่องไว (อายุ 59 ปี) , และเด็กสาวอีก 3 ท่านคือ นางสาวบุดสี ว่องไว (อายุ 16 ปี ), นางสาวคำไพ ว่องไว (อายุ 15 ปี) และเด็กหญิงพร ว่องไว (อายุ 14 ปี) ทั้งหมดถูกยื่นคำขาดว่าจะต้องถูกฆ่า หากไม่ยอมละทิ้งศาสนาคริสต์ ทั้ง 7 คนจึงพร้อมใจกันยอมสละชีวิตที่ป่าศักดิ์สิทธิ์ โดยมีตำรวจเป็นคนคร่าชีวิต
ปี 1989 สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ได้ประกาศสดุดีให้ทั้ง 7 คน เป็น "บุญราศีมรณสักขี" หมายถึง คริสตชนผู้ที่ประกอบกรรมดีและพลีชีพเพื่อประกาศยืนยันความเชื่อในพระเจ้าไม่ยอมละทิ้งศาสนา อีกทั้งประกาศให้มีพิธีรำลึกบุญราศีสองคอนทั้ง 7 ในวันที่ 16 ธันวาคม โดยมีการฉลองอย่างยิ่งใหญ่ในมหาวิหารนักบุญเปโตร กรุงโรม ซึ่งหลังจากการสถาปนาบุญราศีทั้ง 7 แล้ว โบสถ์สองคอน จึงได้จัดงานชุมนุมครั้งใหญ่ เพื่อฉลองบุญราศีที่ประเทศไทย เรียกงานนี้ว่า “งานสันติร่วมจิตใจเดียว” ในปีต่อ ๆ มา จัดเป็นงานวันรำลึกบุญราศีทั้ง 7 แต่เพื่อความสะดวกแก่ผู้ที่สนใจอยากไปร่วมงาน การฉลองที่โบสถ์สองคอนจึงกำหนดให้จัดขึ้นในวันเสาร์ที่ใกล้เคียงกับวันที่ 16 ธันวาคมที่สุด
บุญราศีนิโคลาส บุญเกิด กฤษบำรุง เกิดเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1895 และรับศีลล้างบาปวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1895 ที่โบสถ์นักบุญเปโตร สามพราน นครปฐม และรับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวง โดยมุขนายกเรอเน-มารี-โฌแซ็ฟ แปโร เมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1926 ที่อาสนวิหารอัสสัมชัญ บางรัก กรุงเทพฯ
บาทหลวงบุญเกิดทำงานอภิบาลที่โบสถ์หลายแห่ง คือ อาสนวิหารแม่พระบังเกิด บางนกแขวก, โบสถ์เซนต์นิโคลาส พิษณุโลก, อาสนวิหารพระหฤทัย เชียงใหม่, โบสถ์คาทอลิกในลำปาง, อาสนวิหารแม่พระประจักษ์ที่เมืองลูร์ด นครราชสีมา และโบสถ์นักบุญเทเรซา โนนแก้ว
บาทหลวงบุญเกิดถูกจับในวันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์ หลังจากประกอบศาสนกิจที่โบสถ์นักบุญยอแซฟ บ้านหัน เมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1941 ในข้อหาเป็นกบฏภายนอกราชอาณาจักร ถูกตัดสินจำคุก 15 ปี ระหว่างอยู่ในคุกที่เรือนจำกลางบางขวางเป็นปีที่สาม ท่านป่วยเป็นวัณโรคเป็นเวลา 9 เดือน และถึงแก่กรรมในคุกนั้นเอง เมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1944 รวมอายุ 49 ปี ศพของท่านถูกนำไปฝังไว้ที่วัดบางแพรกซึ่งเป็นวัดที่อยู่ใกล้เรือนจำ หลังจากนั้นในเดือนมีนาคม มุขนายกเรอเน-มารี-โฌแซ็ฟ แปโรจึงได้รับอนุญาตให้นำศพของท่านมาฝังที่อาสนวิหารอัสสัมชัญ บางรัก กรุงเทพฯ
บาทหลวงนิโคลาสเป็นบาทหลวงที่เอาใจใส่งานอภิบาล มีใจเมตตาต่อคนยากจน และมีความกระตือรือร้นในการประกาศข่าวดี ระหว่างที่อยู่ในคุก ท่านได้สอนคำสอนและโปรดศีลล้างบาปให้นักโทษด้วยกันที่ใกล้ตายจำนวน 68 คน
พระคาร์ดินัลไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู ได้เสนอกรณีของท่านให้สมณะกระทรวงการสถาปนานักบุญพิจารณา หลังจากตรวจสอบอย่างถ้วนถี่ชัดแจ้งว่าท่านเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ พลีชีพเพราะเห็นแก่ความเชื่อในพระเป็นเจ้า สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ได้ประกาศรับรองความศักดิ์สิทธิ์ของท่าน เมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2000 และประกอบพิธีสถาปนาเป็นบุญราศีมรณสักขี ในวันอาทิตย์ที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 2000 ณ มหาวิหารนักบุญเปโตร กรุงโรม ประเทศอิตาลี
การประมาณค่านอกช่วง

การประมาณค่านอกช่วง (อังกฤษ: extrapolation) เป็นวิธีหนึ่งของการมองอนาคต โดยหลักเป็นวิธีการมองในระยะสั้นซึ่งสันนิษฐานว่าอนาคตเป็นตอนต่อจากปัจจุบันและเศรษฐกิจสังคม และเทคโนโลยีจะดำเนินต่อไปในรูปแบบคงที่ วิกฤตการทางการเงินในเอเชียที่ผ่านมาสะท้อนให้เห็นข้อบกพร่องของวิธีการนี้อย่างชัดเจน
การบันทึกด้วยคลื่นเสียงความถี่สูงทางการแพทย์

| การบันทึกด้วยคลื่นเสียงความถี่สูงทางการแพทย์ (Medical ultrasonography) |
| --- | --- |
การแทรกแซง
แพทย์กำลังตรวจหัวใจผู้ป่วยเด็กด้วยคลื่นเสียงความถี่สูง
ICD-10-PCS: B?4
ICD-9-CM: 88.7
MeSH: D014463
OPS-301 code:: 3-03...3-05
การบันทึกด้วยคลื่นเสียงความถี่สูง หรือ อัลตราซาวด์ (อังกฤษ: ultrasonography) หมายถึง  คลื่นเสียงความถี่สูงที่มากกว่า 20,000 Hz ในทางการแพทย์หลักการตรวจด้วยคลื่นเสียงความถี่สูงหรือ Ultrasounographyคือ การส่งคลื่นเสียงความถี่สูงออกไป จากหัวตรวจ (Transdneer) คลื่นเสียงจะกระทบกับเนื้อเยื่อต่าง ๆ ซึ่งมีความสามารถในการผ่านและสะท้อนกลับไม่เท่ากัน หัวตรวจจะทำหน้าที่รับสัญญาณคลื่นเสียงที่สะท้อนกลับระดับต่าง ๆ ซึ่งบ่งถึงความหนาแน่น และระดับความลึกของเนื้อเยื่อนั้นนำสัญญาณที่ได้รับมาประมวลผลและสร้างเป็นภาพขึ้นมา
ประเภทของการบันทึกด้วยคลื่นเสียงความถี่สูง > การตรวจอวัยวะในช่องท้องส่วนบน

เพื่อดูลักษณะทั่ว ๆ ไป ของตับ ตับอ่อน ม้าม ถุงน้ำดี ท่อน้ำดี และไต เช่น มีก้อนเนื้อที่ผิดปกติ มีนิ่วที่ไตหรือถุงน้ำดี
ประเภทของการบันทึกด้วยคลื่นเสียงความถี่สูง > การตรวจอวัยวะในช่องท้องส่วนล่าง

เพื่อตรวจดูขนาด และความผิดปกติของอวัยวะในช่องท้องส่วนล่าง อันประกอบด้วย กระเพาะปัสสาวะ มดลูก รังไข่ ต่อมลูกหมาก หรือกรณีที่สงสัยว่าเป็นไส้ติ่งอักเสบ เป็นต้น
ประเภทของการบันทึกด้วยคลื่นเสียงความถี่สูง > การตรวจอัลตร้าซาวด์ในอวัยวะอื่น ๆ

การตรวจความสมบูรณ์ของทารกในครรภ์ สามารถดูเพศและความผิดปกติต่าง ๆ ได้
การตรวจแยกระหว่างก้อนเนื้อและถุงน้ำที่เต้านม และส่วนอื่น ๆ ของร่างกาย
การตรวจเส้นเลือดและต่อมธัยรอยด์
ข้อบ่งชี้

ดูความผิดปกติทั่ว ๆ ไป เช่น นิ่วในไต, นิ่วในถุงน้ำดี,ก้อนเนื้อในตับ เป็นต้น
เพื่อยืนยันกับการตรวจอื่น ๆ ว่าพบก้อนเนื้อ
ก้อนเนื้อที่พบเป็นก้อนเนื้อประเภทใด เป็นส่วนของอวัยวะใด หรือติดต่อกับอวัยวะใดบ้าง
ติดตามดูความเปลี่ยนแลงของรอยโรค
เพื่อช่วยในการเจาะอวัยวะที่สงสัย เพื่อการวินิจฉัยและการรักษา
เพื่อดูเพศ, ความผิดปกติ, ขนาดของทารกในครรภ์
ดูความผิดปกติของเส้นเลือดดำ, เส้นเลือดแดง ว่ามีการอุดตัน, โป่ง หรือขอด เป็นต้น
ดูจังหวะการเต้น การบีบตัวของกล้ามเนื้อหัวใจ ลิ้นหัวใจ ความผิดปกติของกล้ามเนื้อหัวใจ และเส้นเลือดแดงส่วนต้น (ตรวจโดยผู้เชี่ยวชาญโรคหัวใจโดยเฉพาะ)
ดูกล้ามเนื้อ ดูเอ็น
ดูสมองเด็กแรกเกิดถึง 1 ขวบ
ข้อจำกัด

อัลตราซาวด์ไม่สามารถใช้ตรวจอวัยวะส่วนที่มีลมได้ เช่น ปอด กระเพาะอาหาร เป็นต้น ทั้งนี้เพราะอากาศจะไม่สะท้อนคลื่นสัญญาณกลับ ทำให้ไม่สามารถรับสัญญาณมาสร้างภาพได้
อัลตราซาวด์ไม่สามารถใช้ตรวจอวัยวะที่เป็นกระดูก หรือถูกกระดูกบังได้ เพราะกระดูกจะสะท้อนคลื่นกลับหมด ไม่สามารถทะลุทะลวงลงไปยังอวัยวะต่าง ๆ ได้
ดูเพิ่ม

การบันทึกด้วยคลื่นเสียงความถี่สูงทางสูติศาสตร์
การประท้วงร่างแก้ไขกฎหมายสัญชาติ

Shaheen Bagh protests against CAA, NRC and NPR in Pune on 22 Jan 2020
การประท้วงร่างแก้ไขกฎหมายสัญชาติ (อังกฤษ: Citizenship Amendment Act (Bill) protests ย่อว่า CAA Protest หรือ CAB Protest) เกิดขึ้นหลังรัฐบาลอินเดียตรากฎหมาย รัฐบัญญัติสัญชาติฉบับแปรญัติ (Citizenship (Amendment) Act, 2019 หรือเรียกสั้น ๆ ว่า Citizenship Amendment Act; CAA) เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2019 การตรากฎหมายนี้ได้ก่อให้เกิดการประท้วงอย่างรุนแรงขึ้นทั่วประเทศอินเดียต่อต้านการตรากฎหมายนี้และโครงการเกี่ยวกันที่ชื่อว่าทะเบียนพลเมืองแห่งชาติ (National Register of Citizens; NRC) การประท้วงระลอกแรกเริ่มต้นในรัฐอัสสัม ก่อที่จะกระจายไปตามรัฐอื่น ๆ อย่างรวดเร็ว เช่น เดลี เมฆาลัย อนุราจัลประเทศ และตรีปุระ ในวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 2019 อย่างไรก็ตาม เหตุผลและความกังวลของผู้ที่ประท้วงนั้นมีหลากหลาย
การแปรญัติ (แก้กฎหมาย) CAA นั้นได้มีการแก้ไขให้มีการให้สัญชาติอินเดียแก่ผู้อพยพผิดกฎหมายที่นับถือศาสนาฮินดู ศาสนาซิกข์ ศาสนาเชน โซโรอัสเตอร์แบบปาร์ซี ศาสนาพุทธ และศาสนาคริสต์ ที่อพยพมาจากประเทศอัฟกานิสถาน บังกลาเทศ และปากีสถาน และได้เข้ามาในอินเดียก่อนปี ค.ศ. 2014 หลังมีการลงโทษด้วยศาสนา (religious prosecutions) เกิดขึ้นในประเทศทั้งสาม ในการแก้กฎหมายนี้ไม่ได้ระบุให้สิทธิ์นี้แก่ชาวมุสลิม (ผู้ที่นับถือศาสนาอิสลาม) และชุมชนอื่น ๆ ที่อพยพมาจากประเทศข้างเคียง นอกจากนี้ผู้อพยพชาวทมิฬศรีลังกา โรฮิญยาจากพม่า และชาวทิเบตอพยพ ก็ไม่ได้ระบุไว้ในการแก้กฎหมายฉบับนี้ด้วยเช่นกัน ส่วนโครงการที่ได้มีการเสนอภายใต้ชื่อ ทะเบียนพลเมืองแห่งชาติ (National Register of Citizens; NRC) จะเป็นบันทึกทางการของพลเมืองโดยชอบตามกฎหมายในอินเดีย พลเมืองแต่ละคนจะต้องเตรียมเอกสารที่บังคับไว้และยื่นก่อนวันที่ได้กำหนดโดยรัฐ ถ้าหากจะมีชื่ออยู่ในทะเบียนดังกล่าว
การแก้กฎหมายนี้จึงถูกวิจารณ์อย่างหนักว่าเป็นการเลือกปฏิบัติจากศาสนา โดยเฉพาะผ่านการยกเว้นชาวมุสลิมออกจากกฎหมายนี้ ผู้ประท้วงทั่วประเทศมีเป้าหมายเพื่อให้รัฐบาลยกเลิกกฎหมายใหม่นี้โดยสิ้นเชิง กฎหมายใหม่นี้ทำให้เกิดข้อกังวลในหมู่ชาวมุสลิมอินเดียและชาวอินเดียที่ยากจนว่าอาจถูกตราว่าเป็นบุคคลไร้สัญชาติซึ่งอาจนำไปสู่การขับไล่ออกนอกอาณาเขตอินเดีย นอกจากนี้ผู้ประท้วงยังได้ประท้วงรูปแบบเผด็จการและการใช้กำลังของตำรวจในการสลายการชุมนุมในมหาวิทยาลัยอย่างรุนแรง
การประท้วง

การประท้วง
การประท้วง (อังกฤษ: Protest) เป็นการแสดงออกด้วยการกระทำ เพื่อแสดงให้เห็นว่าคัดค้าน หรือ ไม่เห็นด้วย มีหลากหลายวิธี เช่น การ อดข้าวประท้วง การเดินประท้วง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการแสดงออกทางสังคมและการเมือง การประท้วงที่ใช้ความรุนแรงก่อให้เกิดความวุ่นวายจะกลายเป็น การจลาจล
รูปแบบ

รูปแบบของการประท้วงทำได้ทั้งทางตรงและทางอ้อม จัดรูปแบบได้ดังนี้
การประท้วงในที่สาธารณะ
การเดินประท้วง (protest march) โดยผู้ประท้วงเดินในที่สาธาณะและชูป้ายแสดงความคิดต่าง ๆ
การจัดกลุ่มประท้วง เป็นการรวมกลุ่มเป็นจุด ๆ เช่น การประท้วงหน้าโรงงาน
การประท้วงบนถนน (street protest) ผู้ประท้วงใช้ถนนเป็นสถานที่เพื่อแสดงความเห็นให้แก่ผู้สัญจรไปมา
การประท้วงด้วยการกีดขวาง (lock-downs) ผู้ประท้วงจะขัดขวางหรือกีดกันกิจกรรมของผู้ถูกประท้วงไม่ไห้ดำเนินงานต่อไปได้ รวมถึงการวางวัตถุสิ่งของเพื่อขัดขวางการสลายการชุมนุม
การแกล้งตาย (die-ins) เป็นความแสดงการตายโดยแกล้งนอนเป็นศพ เพื่อให้ได้รับความสนใจ
การแต่งเพลงประท้วง (protest song) โดยแต่งเพลงที่มีเนื้อหาในเรื่องที่เรียกร้อง ได้รับความนิยมในสังคมตะวันตก เช่นเพลงเรียกร้องเพื่อการปลดปล่อยทาส
การประท้วงด้วยการเขียน  โดยมักจะเขียนเป็นจดหมายเรียกร้องและลงชื่อผู้เข้าร่วมประท้วงต่อท้าย
การประท้วงโดยการขัดขืน หรือ การดื้อแพ่ง เช่น
การนั่งกีดขวาง (sit-in)
การใช้คนขวางทางสัญจร (Raasta roko)
การเปลือยกายในที่สาธารณะ
การอดข้าวประท้วง
การเขียนข้อความบนกำแพง
การส่งข่าวสารที่ถูกเซ็นเซอร์
การประท้วงด้วยการจัดค่าย  เป็นการรวมกลุ่มผู้คัดค้านมาอยู่ร่วมกัน
การประท้วงด้วยความรุนแรง
การจลาจล
การพลีชีพ
การปฏิวัติ เป็นการจับอาวุธสู้กับฝ่ายรัฐบาล
การประท้วงทหาร
การปฏิเสธการเกณฑ์ทหาร
การกีดขวางการลำเลียงอาวุธ
การประท้วงของผู้ใช้แรงงาน
การนัดหยุดงาน
การนั่งประท้วงโดยไม่เข้างาน
การผละงาน
การขีดขวางไม่ให้เข้าทำงาน
การประท้วงของผู้บริโภค
การงดซื้อสินค้า
การกระจายข่าวปัญหาของผลิตภัณฑ์
การทำสินค้ามาทำลายในที่สาธารณะ
การประเมินกรณีข้อกังวลเรื่องสิทธิมนุษยชนในซินเจียงโดยสำนักสิทธิมนุษยชนสหประชาชาติ

| การประเมินกรณีข้อกังวลเรื่องสิทธิมนุษยชนในซินเจียง เขตปกครองตนเองอุยกูร์ซินเจียง สาธารณรัฐประชาชนจีน โดย OHCHR |
| --- | --- |
นำเสนอ: 31 สิงหาคม 2022
คณะกรรมการ: สำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ (OHCHR)
หัวข้อ: สิทธิมนุษยชนในเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์
การประเมินกรณีข้อกังวลเรื่องสิทธิมนุษยชนในซินเจียง เขตปกครองตนเองอุยกูร์ซินเจียง สาธารณรัฐประชาชนจีน โดยสำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ (อังกฤษ: OHCHR Assessment of human rights concerns in the Xinjiang Uyghur Autonomous Region, People’s Republic of China) เป็นรายงานที่เผยแพร่ในวันที่ 31 สิงหาคม 2022 โดยสำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ (OHCHR) ซึ่งประเมินการดูแลชาวอุยกูร์และกลุ่มชนมุสลิมกลุ่มอื่น ๆ ในประเทศจีน รายงานสรุปว่า "ความรุนแรงของการกักกันสมาชิกของชาวอุยกูร์และกลุ่มมุสลิมส่วนใหญ่อื่น ๆ โดยตามอำเภอในและโดยไม่เลือกหน้า ซึ่งเป็นไปโดยชอบด้วยกฎหมายและนโยบายรัฐ ในบริบทของการจำกัดและการลดสิทธิมนุษยชนพื้นฐานที่บุคคลพึงมีโดยปัจเจกและโดยส่วนรวม อาจเป็นการก่ออาชญากรรมในระดับระหว่างประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ"
การประเมินรวบยอด

การประเมินรวบยอด หรือ การประเมินผลสรุป (อังกฤษ: summative assessment) เป็นการใช้ดุลยพินิจในการพิจารณาคุณค่าของผลสรุปที่เกิดขึ้นเปรียบเทียบกับผลตามเป้าประสงค์ เพื่อช่วยในการตัดสินใจเกี่ยวกับความเป็นไปของกิจกรรมนั้น ๆ โดยส่วนใหญ่แล้วผู้สอนมักมีการประเมินรวบยอดเมื่อจบบทเรียน โดยอาจเปรียบเทียบผลการประเมินกับมาตรฐานที่ได้ตั้งไว้ อนึ่งการประเมินรวบยอดไม่ได้จำกัดเพียงแค่การประเมินผลเมื่อจบรายวิชาเพียงเท่านั้น ผู้สอนอาจใช้การประเมินรวบยอดเป็นรายหน่วยการเรียนรู้หรือรายหัวข้อก็ได้ การประเมินรวบยอดมักมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตัดสินผลการเรียนของผู้เรียน ซึ่งอาจเป็นร้อยละ ผ่าน/ไม่ผ่าน เกรดหรือรูปแบบอื่น ส่วนมากแล้วการประเมินรวบยอดมักมีน้ำหนักคะแนนสูงกว่าการประเมินความก้าวหน้า เช่น คะแนนจากการทดสอบรายหน่วยการเรียนรู้ คะแนนสอบปลายภาคเรียน เป็นต้น ทั้งนี้การประเมินรวบยอดต่างจากการประเมินความก้าวหน้า โดยการประเมินความก้าวหน้าจะเน้นที่พัฒนาการของผู้เรียนระหว่างเรียน
การประเมินความก้าวหน้า

การประเมินความก้าวหน้า หรือ การประเมินย่อย หรือ การประเมินระหว่างเรียน (อังกฤษ: formative assessment) เป็นการประเมินที่กระทำโดยผู้สอนระหว่างกระบวนการเรียนรู้ เพื่อปรับปรุงการสอนและกิจกรรมการเรียนรู้ให้ผู้เรียนเกิดความสำเร็จให้ได้ เป้าหมายของการประเมินความก้าวหน้าคือการเฝ้าสังเกตการเรียนรู้ของผู้เรียนเพื่อให้ผลตอบกลับที่ช่วยให้ผู้เรียนสามารถระบุจุดแข็งและจุดอ่อน และสิ่งที่ต้องปรับปรุงพัฒนา นอกจากนี้ยังช่วยให้ผู้สอนสามารถรับรู้เมื่อผู้เรียนเผชิญกับอุปสรรคและจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างทันท่วงที การให้ผลตอบกลับของผู้สอนโดยทั่วไปของการประเมินความก้าวหน้าจะเน้นไปทางเชิงคุณภาพมากกว่าที่จะเป็นคะแนน  โดยการประเมินความก้าวหน้ามีความแตกต่างกับการประเมินรวบยอด ที่แสวงหาผลของการศึกษา
การบิดงอเวลาแบบพลวัต

รูปแบบของการจับคู่ลำดับของ DTW และ Euclidean
การบิดงอเวลาแบบพลวัต (อังกฤษ: dynamic time warping : DTW) เป็นขั้นตอนวิธีสำหรับการเปรียบเทียบความคล้ายของลำดับที่มีความแตกต่างกันในด้านเวลาหรือความเร็ว เช่น รูปแบบการเดินของคนๆหนึ่งจะถูกนับว่ามีความคล้าย ไม่ว่าคนๆนั้นจะเดินอย่างรวดเร็ว เดินอย่างเชื่องช้า หรือแม้แต่เดินด้วยความเร่ง เมื่อพิจารณาจากผู้สังเกตเดียวกัน ซึ่งการบิดงอเวลาแบบพลวัตสามารถนำไปประยุกต์ได้กับวิดีโอ เสียง และ ภาพ รวมไปถึงข้อมูลต่างๆที่สามารถแปลงให้อยู่ในรูปของข้อมูลเชิงเส้นได้ ตัวอย่างหนึ่งของการประยุกต์ขั้นตอนวิธีนี้ไปใช้คือ การรู้จำคำพูด โดยใช้การบิดงอเวลาแบบพลวัต เพื่อจัดการกับคำพูดที่มีความเร็วไม่เท่ากัน แม้จะสื่อความหมายเดียวกัน
แนวคิดเบื้องต้น

โดยทั่วไปการบิดงอเวลาแบบพลวัตเป็นวิธีที่ทำให้คอมพิวเตอร์สามารถหาการจับคู่ที่เหมาะสมของลำดับสองชุดได้ภายใต้ข้อจำกัด ลำดับเหล่านั้นจะถูกบิดเบือนแบบไม่คงที่ในหน่วยของเวลา เพื่อที่จะพิจารณาความคล้ายจากการกระจายแบบไม่คงที่ในหน่วยของเวลา โดยจะให้ผลลัพธ์ออกมาเป็นระยะทางและวิถีการปรับแนว (alignment) ที่ดี่สุด ซึ่งวิธีการพิจารณาลำดับเช่นนี้พบได้บ่อยครั้งในแบบจำลองมาร์คอฟซ่อนเร้น
ขั้นตอนวิธี

เป้าหมายของการบิดงอเวลาแบบพลวัต คือ เพื่อเปรียบเทียบลำดับที่ขึ้นอยู่กับเวลาสองชุด
โดยลำดับเหล่านี้อาจจะเป็นสัญญาณที่ไม่ต่อเนื่อง (อนุกรมเวลา) หรือ ลำดับของลักษณะเฉพาะ (feature) ที่ถูกสร้างขึ้นตามช่วงเวลา กำหนดให้ปริภูมิของลักษณะเฉพาะแทนด้วย  F\, ดังนั้น  x_{n},y_{m}\in F สำหรับ  n\in [1:N] และ  m\in [1:M] เพื่อที่จะเปรียบเทียบลักษณะเฉพาะ  x,y\in F จึงจำเป็นที่จะต้องคำนวณต้นทุนเฉพาะส่วน (local cost measure) หรือเรียกอีกอย่างได้ว่า การคำนวณระยะทางเฉพาะส่วน (local distance measure) ซึ่งนิยามได้เป็นฟังก์ชัน  c:F\times F\rightarrow R\geqslant 0 ซึ่งโดยทั่วไป  c(x,y)\, จะมีค่าน้อย ถ้า  x\, และ  y\, มีความคล้ายกันมาก ซึ่งสำหรับแต่ละคู่ของลำดับทั้งสอง นำไปสร้าง เมทริกซ์ต้นทุน (cost matrix)  C\in R^{N\times M} นิยามด้วย  C(n,m):=c(x_{n},y_{m})\, ดังรูป
โดยเป้าหมายต่อไปคือการหาวิถีการปรับแนวระหว่าง  X\, และ  Y\, ที่มีต้นทุนรวมน้อยที่สุด โดยปกติแล้ว วิถีการปรับแนว จะวิ่งไปตามทางที่ต้นทุนต่ำภายในเมทริกซ์ต้นทุน ด้วยรูปแบบดังนี้
เส้นทางบิดเบือน  (N,M)\, เป็นลำดับ  p=(p_{1},...,p_{L})\, และ  p_{l}=(n_{l},m_{l})\in [1:N]\times [1:M] สำหรับ  l\in [1:L]จะสนใจเงื่อนไขดังต่อไปนี้
เงื่อนไขขอบเขต (Boundary condition) :  p_{1}=(1,1)\, และ  p_{L}=(N,M)\,
เงื่อนไขทางเดียว (Monotonicity condition) :  n_{1}\leqslant n_{2}\leqslant ...\leqslant n_{L} และ  m_{1}\geqslant m_{2}\geqslant ...\geqslant m_{L}
เงื่อนไขขนาดการเดิน (step size condition) :  p_{l+1}-p_{l}\in \{(1,0),(0,1),(1,1)\} สำหรับ  l\in [1:L-1]
ซึ่งจะได้ตัวอย่างของเส้นทางบิดเบือนแบบต่าง ๆ ภายใต้เงื่อนไขดังรูป
โดยต้นทุนทั้งหมดของเส้นทางบิดเบือน  p\, ระหว่าง  X\, และ  Y\, ซึ่งเกี่ยวเนื่องกับการวัดต้นทุนเฉพาะส่วน  c\, จะถูกนิยามด้วย

 c_{p}(X,Y):=\sum _{l=1}^{L}c(x_{n_{l}},y_{n_{l}})
สำหรับ เส้นทางบิดเบือนที่เหมาะสมระหว่าง  X\, และ  Y\, คือระยะทางบิดเบือน  p'\, ซึ่งมีต้นทุกต่ำที่สุดเมื่อเทียบกับเส้นทางบิดเบือนทั้งหมดที่เป็นไปได้ ระยะทางการบิดงอเวลาแบบพลวัต  DTW(X,Y)\, ระหว่าง  X\, และ  Y\, จะถูกนิยามเป็นต้นทุนทั้งหมดของ  p'\, โดย
| --- | --- |
 DTW(X,Y)\,:  :=c_{p'}(X,Y)\,
:   =min\{c_{p}(X,Y)|p\, เป็นเส้นทางบิดเบือน  (N,M)\}\,
ซึ่งสุดท้ายแล้วจะได้ระยะทางบิดเบือนที่เหมาะสมดังรูป
ความซับซ้อนเชิงเวลา

ขั้นตอนวิธีการบิดงอเวลาแบบพลวัตแบบทั่วไปจะมีอัตราการเติบโตแบบชี้กำลัง แต่เมื่อใช้กำหนดการพลวัตในการแก้ปัญหาจะมีความซับซ้อนเชิงเวลาเป็น  O(MN)\, เมื่อ  M\, และ  N\, แทนความยาวของข้อมูลในแต่ละลำดับ
การประยุกต์ใช้และโอเพนซอร์สที่เกี่ยวข้อง

lbimproved ไลบรารีภาษา C++ ได้นำเอาขั้นตอนวิธี Fast Nearest-Neighbor Retrieval มาใช้ภายใต้การบิดงอเวลาแบบพลวัต (GPL) อีกทั้งยังได้จัดเตรียมการบิดงอเวลาแบบพลวัตไว้ให้ใช้ด้วยภาษา C++
R package dtw ได้นำเอาขั้นตอนวิธีในตระกูลการบิดงอเวลาแบบพลวัตหลากหลายรูปแบบมาใช้งาน รวมไปถึงกฎการเรียกซ้ำ และการจับคู่สายอักขระย่อย
mlpy เก็บถาวร 2011-09-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ไลบรารี ภาษา Python ซึ่งได้นำเอาขั้นตอนวิธีการบิดงอเวลาแบบพลวัตมาใช้
kinectdtw เก็บถาวร 2011-09-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โอเพนซอร์ซ เกี่ยวกับการรู้จำท่าทางที่ได้นำเอาขั้นตอนวิธีการบิดงอเวลาแบบพลวัตมาใช้
Chula Engineering Newsletter เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน วารสารทางวิชาการของคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งได้กล่าวถึงการนำการบิดงอเวลาแบบพลวัตไปประยุกต์ใช้ในด้านต่างๆ เช่น ค้นหาฐานข้อมูล การรู้จำเสียงพูด วิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ
ดูเพิ่ม

แบบจำลองมาร์คอฟซ่อนเร้น
การรู้จำคำพูด
อนุกรมเวลา
เมทริกซ์ต้นทุนของลำดับ  X และ  Y บริเวณสีเข้มในเมทริกซ์แสดงถึงส่วนที่มีต้นทุนต่ำ และบริเวณสีอ่อนแสดงถึงส่วนที่มีต้นทุนสูง
เส้นทางการบิดเบือนภายใต้เงื่อนไขแบบต่างๆ
เส้นสีขาวในรูปแสดงถึงเส้นทางการบิดงอเวลาแบบพลวัตบนเมทริกซ์ต้นทุน
การถ่ายภาพจอประสาทตา

| การถ่ายภาพจอประสาทตา  (Fundus photography) |
| --- | --- |
การแทรกแซง
ICD-9-CM: 95.11
การถ่ายภาพจอประสาทตา หรือ การถ่ายภาพจอตา
(อังกฤษ: Fundus photography)
เป็นการถ่ายรูปด้านหลังตา คือก้นตา (fundus) หรือจอประสาทตา
กล้องที่ทำโดยเฉพาะจะมีกล้องจุลทรรศน์ที่ซับซ้อนติดกับแฟลชเพื่อให้สามารถใช้ถ่ายจอตาได้
โครงสร้างในตาที่สามารถเห็นได้ในภาพรวมทั้งจอตาทั้งส่วนตรงกลางและรอบ ๆ, จานประสาทตา (optic disc) และจุดภาพชัด (macula)
อาจถ่ายใช้ฟิลเตอร์สี หรือใช้สีฉีดรวมทั้งฟลูออเรสซีน (fluorescein) และ indocyanine green เพื่อให้เห็นความผิดปกติต่าง ๆ
เครื่องและเทคโนโลยีที่ใช้ถ่ายภาพจอตาได้พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วภายในศตวรรษที่ผ่านมา
เนื่องจากเป็นเครื่องมือที่ซับซ้อนและผลิตให้ได้มาตรฐานได้ยาก จึงมีวางขายในตลาดเพียงไม่กี่ยี่ห้อ
ตัวอย่างของบริษัทผู้ผลิตรวมทั้ง Welch Allyn, Digisight, Volk, Topcon, Zeiss, แคนนอน, Nidek, Kowa, CSO, CenterVue และ Ezer
ภาพปกติของตาขวา (รูปซ้าย) และตาซ้าย (รูปขวา) มองจากด้านหน้า ด้านซ้ายแต่ละภาพจะเป็นข้างขวาของคนไข้ โดยก้นตา (fundus) ไม่ปรากฏโรคใด ๆ คนไข้มองมาที่กล้อง ดังนั้น จุดภาพชัด (macula) จึงอยู่ตรงกลางรูป และจานประสาทตา (optic disc) ก็จะอยู่ไปทางจมูก จานประสาทตาทั้งสองต่างมีสี (pigmentation) ตรงที่ขอบด้านข้าง ซึ่งจัดว่าปกติ คือไม่เป็นโรค ก้นตาที่ปรากฏเป็นสีส้ม ๆ เป็นเรื่องปกติเนื่องจากคอมเพล็กซ์วิตามินเอเป็น 11-cis-retinaldehyde ที่ประกอบด้วยโปรตีน opsin ในจอตา คือ rhodopsin ภาพซ้าย (ตาขวา) มีเขตซึ่งมีสีจางกว่าเพราะใกล้กับเส้นเลือดที่ใหญ่กว่า ซึ่งจัดว่าปกติในบุคคลที่มีอายุน้อย
ประวัติ

แนวคิดเรื่องการถ่ายรูปก้นตาเริ่มต้นตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 หลังจากการถ่ายรูปเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1839
ซึ่งก็ได้กลายเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ขึ้นเรื่อย ๆ 
ในปี ค.ศ. 1851 จักษุแพทย์ชาวเยอรมันแฮร์มัน ฟ็อน เฮ็ล์มฮ็อลทซ์ ได้ประดิษฐ์กล่องส่องตรวจในตา (ophthalmoscope) และนักฟิสิกส์ชาวอังกฤษเจมส์ เคลิร์ก แมกซ์เวลล์ ได้เสนอวิธีการถ่ายรูปสีในปี ค.ศ. 1861
ต่อมาต้นคริสต์ทศวรรษ 1860 ชาวอเมริกัน Henry Noyes และชาวแคนาดา Abner Mulholland Rosebrugh ทั้งสองได้ประกอบกล้องถ่ายจอตาแล้วทดลองกับสัตว์
แม้วิธีที่ทำดูจะมีอนาคต แต่การให้ได้ภาพจอตาของมนุษย์ซึ่งดีพอก็ยังเป็นเรื่องอีกยาวไกล
เพราะการถ่ายภาพในยุคต้น ๆ ได้แสงไม่พอ ต้องเปิดรับแสงนาน มีการเคลื่อนตา และมีรีเฟล็กซ์กระจกตา (corneal reflex) ที่ทำให้ภาพไม่ชัดเจน
ต้องใช้เวลาอีกหลายทศวรรษกว่าจะแก้ปัญหาเหล่านี้ได้
เป็นเรื่องยังไม่ยุติว่า การถ่ายภาพจอตามนุษย์สำเร็จเป็นครั้งแรกเมื่อไร
แต่โดยมากให้เครดิตกับ William Thomas Jackman และ J.D. Webster เพราะได้เผยแพร่เทคนิคการถ่ายรูปพร้อมกับรูปจอตารูปหนึ่งในวารสารสองฉบับในปี ค.ศ. 1886
มีบุคคลอื่น ๆ ที่มีบทบาทเด่นในยุคต้น ๆ 
ตามนักประวัติศาสตร์บางท่าน แพทย์ชาวอเมริกัน Lucien Howe และผู้ช่วย Elmer Starr อาจเป็นบุคคลแรกสุดที่ถ่ายภาพจอตามนุษย์
หมอเป็นจักษุแพทย์ที่โด่งดังและได้ร่วมมือกับผู้ช่วยทำโปรเจ็กต์ถ่ายภาพจอตาระหว่างปี ค.ศ. 1886–88
หมอเรียกผลงานของพวกเขาว่าเป็นภาพถ่ายจอตาแรกที่ระบุว่าเป็นภาพจอตาได้ ซึ่งเป็นการยอมรับ Jackman และ Webster ว่าเป็นบุคคลแรกที่ตีพิมพ์ภาพจอตา
ตามหลักฐานทางวรรณกรรม รูปของหมอกับผู้ช่วยระบุได้ชัดเจนกว่าว่าเป็นจอตา
ความพยายามถ่ายภาพจอตาให้ชัดได้ดำเนินต่อไปอีก 75 ปีต่อมา
มีผู้ชำนาญการเป็นร้อย ๆ ที่พยายามแก้ปัญหา ซึ่งชาวออสเตรีย Friedrich Dimmer ทำสำเร็จเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้เผยแพร่ภาพของตนในปี ค.ศ. 1921
แต่กล้องที่พัฒนาขึ้นในปี ค.ศ. 1904 เป็นอุปกรณ์ที่ซับซ้อนและใช้ในงานวิจัยเท่านั้น ต้องรอจนถึงปี ค.ศ. 1926 ที่ชาวสต็อกโฮล์ม Johan Nordenson และบริษัท Zeiss Camera Company ได้วางตลาดกล้องที่แพทย์สามารถใช้ จึงเป็นกล้องถ่ายภาพจอตาแบบปัจจุบันรุ่นแรก
ตั้งแต่นั้นมา คุณสมบัติของกล้องภาพจอตาก็ดีขึ้นอย่างมาก รวมทั้งการถ่ายภาพที่ไม่ต้องขยายรูม่านตา (non-mydriatic imaging) การควบคุมแสงด้วยอิเล็กทรอนิกส์ การวางแนวกล้องให้ตรงกับตาอัตโนมัติ และการถ่ายเก็บภาพดิจิทัลมีรายละเอียดสูง
ซึ่งล้วนทำให้การถ่ายภาพจอตากลายเป็นวิธีการมาตรฐานทางจักษุวิทยาเพื่อบันทึกอาการโรคจอตา
หลังจากการประดิษฐ์กล้องถ่ายภาพจอตา David Alvis และ Harold Novotny ได้ถ่ายรูปจอตาร่วมกับการฉีดสี (fluorescein angiography, FFA) เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1959 โดยใช้กล้องภ่ายภาพจอตาของบริษัท Zeiss และแฟลชอิเล็กทรอนิกส์
ซึ่งเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ในสาขาจักษุวิทยา
มีหลายประเทศที่เริ่มโปรแกรมตรวจตาระยะไกล (teleophthalmology) คือแพทย์ไม่ต้องอยู่ใกล้ ๆ กับคนไข้ อาศัยกล้องถ่ายภาพจอตาเริ่มตั้งแต่ราว ๆ ปี ค.ศ. 2008
กล้องภาพจอตา > หลักการทางแสง

หลักการทำงานทางแสงของกล้องถ่ายรูปจอตาเหมือนกับกล้องส่องตรวจในตา (monocular indirect ophthalmoscopy)
กล้องจะให้ภาพจอตาในแนวตั้งและขยาย
ปกติจะเป็นจอตาในขนาด 30-50 องศา ขยาย 2.5 เท่า โดยสามารถเปลี่ยนขนาดเหล่านี้ได้โดยใช้เลนส์เสริม เช่นที่ให้ภาพขนาด 15 องศาและขยาย 5 เท่า จนถึงภาพ 140 องศา (เป็นเลนส์มุมกว้าง) ซึ่งลดขนาดรูปเป็นครึ่ง
ระบบทางทัศนศาสตร์ของกล้องถ่ายภาพจอตาคล้ายกับกล้องส่องตรวจในตา (ophthalmoscope) แบบ indirect 
ตรงที่ว่าแสงที่ฉายส่องเข้าในตา และแสงที่เข้ามาในเลนส์ส่องดู จะมีวิถีดำเนินที่ต่างกัน
แสงที่ใช้ส่องดูจะต้องโฟกัสผ่านเลนส์จำนวนหนึ่งตามลำดับ ผ่านรูรับแสงรูปโดนัท ผ่านรูรับแสงตรงกลาง (central aperture) รวมเป็นแผ่นวงแหวน (annulus) ก่อนผ่านเลนส์ใกล้วัตถุ (objective lens) แล้วจึงผ่านกระจกตาไปฉายที่จอตา
แสงที่สะท้อนจากจอตาจะผ่านรูที่ไม่ได้ส่องแสงของโครงสร้างรูปโดนัทของระบบส่องแสง
เพราะทางเดินของแสงของสองระบบแยกจากกัน จึงมีแสงกวนจากแหล่งกำเนิดน้อยมากในรูปตาที่เห็น
แสงที่มีภาพตาจะวิ่งผ่านเลนส์ใกล้ตาซึ่งขยายภาพในระดับต่ำ
เมื่อกดปุ่มบันทึกภาพ จะมีกระจกตัดขวางทางเดินของระบบให้แสง (illumination) เพื่อให้แสงจากแฟลชผ่านเข้าไปในตาได้
ในขณะเดียวกัน ก็จะมีกระจกตัดแสงเลนส์ดูของกล้องเพื่อเปลี่ยนทิศแสงที่มีภาพตาไปยังสื่อบันทึก ไม่ว่าจะเป็นฟิลม์หรืออุปกรณ์ถ่ายเทประจุ (CCD)
เพราะตามักจะปรับดูใกล้ไกลเมื่อมองดูผ่านกล้อง จึงจำเป็นต้องให้ตาเบนมองอย่างขนานกัน (parallel exiting vergence) เพื่อให้ภาพที่ได้โฟกัสตกที่สื่อบันทึกภาพ