เรือประจัญบานชั้นไอโอวา
ข้อมูลจำเพาะ > เกราะ

เช่นเดียวกับเรือประจัญบานอื่น ๆ เรือชั้นไอโอวามีเกราะหนักป้องกันกระสุนและระเบิด รวมถึงการป้องกันใต้น้ำที่แข็งแกร่งต่อตอร์ปิโด แบบเกราะ "all-or-nothing" ของเรือชั้นไอโอวาได้รับการจำลองแบบอย่างมากจากชั้นเซาท์ดาโคตาที่มาก่อน และออกแบบมาเพื่อให้มีเขตภูมิคุ้มกันจากการยิงของปืนขนาด 16 นิ้ว/45 คาลิเบอร์ ในระยะระหว่าง 18,000 และ 30,000 หลา (16,000 และ 27,000 เมตร; 10 และ 17 ไมล์) ระบบป้องกันประกอบด้วยเกราะครุปป์ซีเมนต์ (K.C.) แบบชุบแข็งผิวหน้า (เรียกว่าคลาส A) และเกราะครุปป์แบบเนื้อเดียวกันเหล็กกล้าบำบัดพิเศษ (STS) (เรียกว่าคลาส B) เหล็กโครงสร้างแรงดึงสูงที่มีคุณสมบัติเกราะเทียบเท่ากับคลาส B ถูกนำมาใช้อย่างกว้างขวางในแผ่นตัวเรือเพื่อเพิ่มการป้องกัน
ปราการซึ่งประกอบด้วยคลังเก็บกระสุนและห้องเครื่องจักรได้รับการป้องกันโดยแผ่นตัวเรือภายนอก STS หนา 1.5 นิ้ว (38 มิลลิเมตร) และเกราะคาดตัวเรือคลาส A หนา 12.1 นิ้ว (307 มิลลิเมตร) ติดตั้งบนแผ่นรองรับ STS หนา 0.875 นิ้ว (22.2 มิลลิเมตร) เกราะคาดตัวเรือเอียงทำมุม 19 องศา เทียบเท่าเกราะแนวตั้งคลาส B หนา 17.3 นิ้ว (439 มิลลิเมตร) ที่ระยะ 19,000 หลา เกราะคาดตัวเรือยื่นลงไปถึงท้องเรือสามชั้น โดยส่วนล่างคลาส B จะค่อย ๆ บางลงเหลือ 1.62 นิ้ว (41 มิลลิเมตร) ปลายสุดของปราการถูกปิดด้วยเกราะกั้นตามขวางคลาส A ขนาด 11.3 นิ้ว (287 มิลลิเมตร) สำหรับไอโอวาและนิวเจอร์ซีย์ เกราะกั้นตามขวางบนมิสซูรีและวิสคอนซินถูกเพิ่มความขนาดเป็น 14.5 นิ้ว (368 มิลลิเมตร) เกราะเสริมนี้ให้การป้องกันจากการยิงเฉียดด้านหน้า ซึ่งถือว่ามีความเป็นไปได้สูงกว่าเนื่องจากความเร็วสูงของไอโอวา เกราะดาดฟ้าประกอบด้วยดาดฟ้าสภาพอากาศ STS หนา 1.5 นิ้ว (38 มิลลิเมตร) ดาดฟ้าเกราะหลักคลาส B STS หนา 6 นิ้ว (152 มิลลิเมตร) รวมกัน และดาดฟ้ากันสะเก็ด STS หนา 0.63 นิ้ว (16 มิลลิเมตร) เหนือห้องเก็บกระสุน พื้นดาดฟ้ากันสะเก็ดถูกแทนที่ด้วยดาดฟ้าชั้นที่สาม STS หนา 1 นิ้ว (25 มิลลิเมตร) ที่แยกห้องเก็บกระสุนออกจากดาดฟ้าเกราะหลัก ห้องเก็บดินปืนถูกแยกออกจากป้อมปืนโดยผนังกั้นวงแหวน STS หนา 1.5 นิ้วคู่หนึ่งใต้ฐานป้อมเพื่อป้องกันการลุกไหม้ย้อน การติดตั้งเกราะบนเรือชั้นไอโอวาก็ต่างจากเรือประจัญบานรุ่นก่อน ๆ ตรงที่เกราะถูกติดตั้งในขณะที่เรือยัง "อยู่ระหว่างการสร้าง" แทนที่จะเป็นหลังจากปล่อยเรือลงน้ำแล้ว
เรือชั้นไอโอวามีหมู่ปืนหลักที่ได้รับการป้องกันอย่างหนาแน่น โดยมีเกราะหน้าป้อมคลาส B และ STS หนา 19.5 นิ้ว (495 มิลลิเมตร) เกราะข้างคลาส A หนา 9.5 นิ้ว (241 มิลลิเมตร) เกราะหลังคลาส A หนา 12 นิ้ว (305 มิลลิเมตร) และเกราะหลังคาคลาส B หนา 7.25 นิ้ว (184 มิลลิเมตร) เกราะฐานป้อมเป็นคลาส A หนา 17.3 นิ้ว (439 มิลลิเมตร) ที่ด้านข้างและ 11.6 นิ้ว (295 มิลลิเมตร) ที่ด้านหน้าแนวกลางลำเรือ ยื่นลงไปถึงดาดฟ้าเกราะหลัก เกราะหอบังคับการเป็นคลาส B หนา 17.3 นิ้ว (439 มิลลิเมตร) ทุกด้านและ 7.25 นิ้ว (184 มิลลิเมตร) บนหลังคา หมู่ปืนรองและพื้นที่ควบคุมได้รับการป้องกันด้วยเกราะ STS หนา 2.5 นิ้ว (64 มิลลิเมตร) เพลาขับและห้องถือท้ายด้านหลังปราการได้รับการป้องกันอย่างมาก โดยมีเกราะข้างคลาส A หนา 13.5 นิ้ว (343 มิลลิเมตร) และหลังคาหนา 5.6–6.2 นิ้ว (142–157 มิลลิเมตร)
เขตภูมิคุ้มกันของเกราะลดลงอย่างมากเมื่อเผชิญกับปืนที่มีขนาดเทียบเท่าปืน 16 นิ้ว/50 คาลิเบอร์ของตนเองที่ติดตั้งกระสุนเจาะเกราะ Mk 8 เนื่องจากความเร็วปากกระบอกปืนที่เพิ่มขึ้นและการเจาะเกราะของกระสุนที่พัฒนาขึ้น การเพิ่มเกราะจะเพิ่มน้ำหนักและลดความเร็ว ข้อแลกเปลี่ยนที่คณะกรรมการทั่วไปไม่เต็มใจจะทำ
ระบบป้องกันตอร์ปิโดของเรือชั้นไอโอวาอิงจากแบบของเรือชั้นเซาท์ดาโคตา โดยมีการปรับปรุงแก้ไขจุดบกพร่องที่พบระหว่างการทดสอบในอู่แห้ง ระบบนี้เป็น "ส่วนโป่ง" ภายใน ที่ประกอบด้วยผนังกั้นตอร์ปิโดตามยาวสี่แผ่นอยู่ด้านหลังแผ่นตัวเรือภายนอกโดยมีความลึกของระบบ 17.9 ฟุต (5.46 เมตร) เพื่อซับพลังงานของหัวรบตอร์ปิโด การขยายเกราะคาดตัวเรือลงไปถึงท้องเรือสามชั้น ซึ่งมันค่อย ๆ เรียวลงจนมีความหนา 1.62 นิ้ว (41 มิลลิเมตร) ทำหน้าที่เป็นหนึ่งในผนังกั้นตอร์ปิโด และหวังว่าจะเพิ่มการป้องกัน ขอบล่างของเกราะถูกเชื่อมกับโครงสร้างท้องเรือสามชั้นและรอยต่อถูกเสริมด้วยแผ่นประกบเนื่องจากรอยโค้งเล็กน้อยทำให้เกิดความไม่ต่อเนื่องทางโครงสร้าง ผนังกั้นตอร์ปิโดถูกออกแบบมาให้มีความยืดหยุ่นและบิดตัวได้เพื่อซับพลังงานและช่องด้านนอกสองช่องบรรจุของเหลวเพื่อทำลายฟองก๊าซและชะลอการเศษชิ้นส่วน ตัวเรือด้านนอกถูกออกแบบมาเพื่อจุดชนวนตอร์ปิโด โดยช่องบรรจุของเหลวสองช่องด้านนอกจะซับแรงกระแทกและชะลอเศษชิ้นส่วนหรือเศษซากใด ๆ ขณะที่เกราะคาดตัวเรือด้านล่างและช่องว่างด้านหลังจะซับพลังงานที่เหลือทั้งหมด อย่างไรก็ตาม กองทัพเรือค้นพบในการทดสอบในอู่แห้งใน ค.ศ. 1939 ว่าการออกแบบเริ่มต้นสำหรับระบบป้องกันตอร์ปิโดนี้แท้จริงแล้วมีประสิทธิภาพด้อยกว่าการออกแบบก่อนหน้าที่ใช้ในเรือชั้นนอร์ทแคโรไลนา เนื่องจากการความแข็งของเกราะคาดตัวเรือส่วนล่างทำให้การระเบิดย้ายผนังกั้นสุดท้ายเข้าไปด้านในอย่างมากแม้จะยังคงกันน้ำได้ก็ตาม เพื่อลดผลกระทบ โครงสร้างดาดฟ้าชั้นที่สามและท้องเรือสามชั้นด้านหลังแถบเกราะล่างได้รับการเสริมความแข็งแกร่งและการจัดวางตัวยึดได้รับการเปลี่ยนแปลง ระบบป้องกันของเรือชั้นไอโอวาได้รับการปรับปรุงจากเรือชั้นเซาท์ดาโคตาโดยการเว้นระยะผนังกั้นตามขวางให้ชิดกันมากขึ้น เพิ่มความหนาของเกราะคาดตัวเรือส่วนล่างบริเวณรอยต่อท้องเรือสามชั้น และเพิ่มปริมาตรโดยรวมของ "โป่งกันตอร์ปิโด" ระบบได้รับการปรับปรุงเพิ่มเติมสำหรับเรือสองลำสุดท้ายของชั้นคืออิลลินอยและเคนทักกี โดยการกำจัดรอยต่อตามผนังกั้นบางส่วน ซึ่งคาดว่าจะช่วยเพิ่มความแข็งแรงของระบบได้มากถึงร้อยละ 20
จากบทเรียนราคาแพงในเขตสงครามแปซิฟิก ความกังวลได้ถูกหยิบยกขึ้นเกี่ยวกับความสามารถของเกราะบนเรือประจัญบานเหล่านี้ในการต้านทานการทิ้งระเบิดทางอากาศ โดยเฉพาะการทิ้งระเบิดจากที่สูงโดยใช้ระเบิดเจาะเกราะ การพัฒนาต่างๆ เช่น เครื่องเล็งระเบิดนอร์เดิน ยิ่งกระตุ้นความกังวลเหล่านี้ให้มากขึ้น ขณะที่การออกแบบเรือชั้นไอโอวาเสร็จสิ้นไปไกลเกินกว่าจะแก้ไขปัญหาดังกล่าวได้อย่างเหมาะสม ประสบการณ์ในเขตสงครามแปซิฟิกในที่สุดก็แสดงให้เห็นว่าการทิ้งระเบิดจากที่สูงแบบไม่นำวิถีนั้นไม่มีผลต่อเรือรบที่กำลังเคลื่อนที่