stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจ้าหญิงเอากุสเทอแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน

เจ้าหญิงเอากุสทาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน (อังกฤษ: Princess Augusta of Saxe-Meiningen) ประสูติเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 2386 เป็นพระธิดาใน แบร์นฮาร์ดที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน และ เจ้าหญิงมารี เฟอเดอริกาแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล พระองค์เป็นพระปิยยิกา (ย่าทวด) ใน เอดูอาร์ท เจ้าชายแห่งอันฮัลท์ พระองค์เป็นพระน้องนางเพียงพระองค์เดียวใน จอร์จที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน ซึ่งมีพระชันษาห่างกันราว 7 ปี แต่กระนั้นความสัมพันธ์ของทั้ง 2 สนิทสนมกันดี พระองค์เป็นคนที่รักการละครและการแสดงมาก ในปี พ.ศ. 2399 พระองค์ทรงเขียนจดหมายถึงพระบิดาและพระมารดาถึงความสุขพระทัยที่ได้รับประทานพระอนุญาตจากพระบิดาและพระมารดา ที่ประทานพระอนุญาตให้เสด็จไปโรงละคร
เจ้าหญิงเอากุสทาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน ทรงเสกสมรสกับ เจ้าชายโมริตส์แห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2405 โดยพระสวามีทรงมีพระชันษามากกว่าพระองค์ราว 14 ปี พระองค์รับพระราชทานพระอิสริยยศ เจ้าหญิงโมริตส์แห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค พระชายา มีพระบุตรดังนี้
เจ้าหญิงมารี แอนน์แห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค
เจ้าหญิงอีลีซาแบ็ตแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค (2408 - 2470)
เจ้าหญิงมากาเรเธอแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค
เจ้าชายแอนสท์ที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค
เจ้าหญิงลูอีเซอ ชาร์ล็อตต์แห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค
เจ้าหญิงอีซาแบลแห่งออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1878–1961)

เจ้าหญิงอีซาแบลแห่งออร์เลอ็อง (อังกฤษ: Princess Isabelle of Orléans)
พระประวัติ

เจ้าหญิงอีซาแบลแห่งออร์เลอ็อง ประสูติเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2421 เป็นพระธิดาใน เจ้าชายฟิลิป เคานต์แห่งปารีส และ อินฟันตามารี อีซาแบลแห่งออร์เลอ็อง โดยทรงเป็นพระราชปนัดดาใน พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 7 แห่งสเปน ผ่านทางสายพระมารดา
เสกสมรส

พรองค์ทรงเสกสมรสกับ  เจ้าชายจีนส์ ดยุกแห่งกุสซี ในปี พ.ศ. 2442 ซึ่งพระสวามีของพระองค์นั้นเป็นผู้อ้างสิทธิราชบัลลังก์แห่งฝรั่งเศส ซึ่งหลังจากเสกสมรสแล้ว พระองค์ได้รับพระอิสริยยศเป็น ดัชเชสแห่งกุสซี มีพระบุตรดังนี้
เจ้าหญิงอีซาแบลแห่งออร์เลอ็อง (2443-2526)
เจ้าหญิงฟร็องซวซแห่งออร์เลอ็อง
เจ้าหญิงอานแห่งออร์เลอ็อง
เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส (2451-2542)
อนึ่ง พระองค์ทรงมีศักดิ์เป็นพระอัยยิกาใน เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส และ เจ้าชายไมเคิลแห่งกรีซและเดนมาร์ก
เจ้าหญิงเซเบล เดสตาแห่งเอธิโอเปีย

เจ้าหญิงเซเบล เดสตาแห่งเอธิโอเปีย (อังกฤษ: Her Highness Princess Seble Desta) ประสูติเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2474 ณ ประเทศเอธิโอเปีย เป็นพระบรมวงศานุวงศ์เอธิโอเปัยพระองค์หนึ่ง โดยทรงเป็นพระธิดาใน เจ้าหญิงเทเน็คเนเวิก กับ เดสตา ดามทิว พระมารดาเป็นพระราชธิดาใน สมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีที่ 1 แห่งเอธิโอเปีย นับเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ใน เจ้าชายเซรา ยาคอบ อัมฮา เซลาสซี มกุฎราชกุมารแห่งเอธิโอเปีย ทรงได้รับการสถนาปนาเป็นเจ้าพร้อมกับพระเชษฐา พระภคินี และพระขนิษฐาทั้ง 5 พระองค์ ตามพระบรมราชโองการพิเศษของ สมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีที่ 1 แห่งเอธิโอเปีย พระราชอัยกาในปี 2483 โดยมีฐานันดรศักดิ์ต่างกันดังนี้
ฐานันดร รอยัลไฮเนส ได้แก่ เจ้าหญิงโซฟี เดสตาแห่งเอธิโปเปีย
ฐานันดร ไฮเนส ได้แก่ เจ้าชายฮัมซา โซโลมอน เดสตา เจ้าชายอิงกาดา เดสตา เจ้าหญิงไอดา เดสตา  เจ้าหญิงเซเบล เดสตาแห่งเอธิโอเปีย เจ้าหญิงไฮรุต เดสตาแห่งเอธิโอเปีย
ตามจริงแล้วทุกพระองค์จะได้รับการสถาปนาที่ รอยัลไฮเนส แต่เกิดการปฏิวัติ ทำให้เชื้อพระวงศ์ที่กำลังถูกสถาปนานั้น เป็นแค่ ไฮเนส เท่านั้น
เสกสมรส

เจ้าหญิงเซเบล เดสตาแห่งเอธิโอเปีย ทรงเสกสมรสกับ เดสตา ดามทิว เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2502 มีพระบุตรดังนี้
อัมฮา กัสซา
โจเต กัสซา
ยาชิมเบต กัสซา
เดบิตู กัสซา
โคเบบ กัสซา
เจ้าหญิงลูอีสแห่งเดนมาร์ก

เจ้าหญิงลูอีสแห่งเดนมาร์ก (อังกฤษ: Princess Louise of Denmark ; 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1875 - 4 เมษายน ค.ศ. 1906) เป็นสมาชิกพระราชวงศ์เดนมาร์ก เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่สามและพระราชธิดาพระองค์โตในสมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 แห่งเดนมาร์กกับลูอิสแห่งสวีเดน พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าชายฟรีดริชแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ พระญาติ เมื่อปี ค.ศ. 1896
พระประวัติ

เจ้าหญิงลูอีสแห่งเดนมาร์กประสูติเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1875 ณ โคเปนเฮเกน เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 3 และพระองค์แรกในสมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 แห่งเดนมาร์ก และ สมเด็จพระราชินีลูอีสแห่งเดนมาร์ก โดยพระองค์ประสูติ ณ พระราชวังอมาเลียนบอร์ก โดยพระองค์ทรงเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าชาลล์ที่ 5 แห่งสวีเดน ฝ่ายพระราชมารดา
เสกสมรส

เจ้าหญิงลูอีสทรงเสกสมรสกับเจ้าชายฟรีดริชแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1896 ณ พระราชวังอมาเลียนบอร์ก ซึ่งเป็นสถานที่ประสูติของพระองค์ รับพระราชทานพระอิสริยยศที่ เจ้าหญิงแห่งชัมเบิร์ก-ลิพเพอ พระชายา โดยมีพระบุตร 3 พระองค์ดังนี้
เจ้าหญิงมารี ลูอีสแห่งปรัสเซีย
เจ้าชายคริสทีอันแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ (ค.ศ. 1898–1974)
เจ้าหญิงสเตฟานีแห่งเบ็ตเท็มและสไตน์เฟิร์ต
โดยภายหลังการเสกสมรสนั้น ชีวิตคู่ของพระองค์ไม่ค่อยราบรื่นนักและระหองระแหงเป็นอย่างมาก โดยพระบุตรอาศัยอยู่กับพระสวามี ณ ราชอาณาจักรโบฮีเมีย เจ้าหญิงลูอีสจะเสด็จไปทรงเยี่ยมพระโอรส ธิดาและพระสวามี 2-3 ครั้งต่อปี โดย สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 แห่งเดนมาร์ก พระราชบิดาจะเสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมพระราชนัดดาและพระชามาดา (ลูกเขย) ทุกครั้ง ภายหลังที่พระองค์สิ้นพระชนม์ พระสวามี ทรงเสกสมรสใหม่กับ เจ้าหญิงอ็องตัวแน็ตแห่งอันฮัลท์
สิ้นพระชนม์

เจ้าหญิงลูอีส สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1906 สิริพระชันษา 31 ปี โดย เจ้าชายวิลเลียมแห่งชัมเบิร์ก-ลิพเพอ ผู้เป็นพระสัสุระ (พ่อสามี) สิ้นพระชนม์ตามพระสุณิสาเพียง 5 ชั่วโมง โดยสาเหตุของการสิ้นพระชนม์เจ้าหญิงลูอีสเกิดจากการติดเชื้อในพระมัตถลุงค์ (สมอง) อย่างรุนแรง โดยสืบเนื่องมาจากพระองค์นั้นทรงจมน้ำในทะลสาบกับ เจ้าชายวิลเลียมแห่งชัมเบิร์ก-ลิพเพอ ในเขตพระราชวังของพระสวามี พระองค์ทรงประชวรและไม่หายไข้ จนนำไปสู่การสิ้นพระชนม์ พระองค์นั้นทรงเป็นพระราชบุตรพระองค์แรกของ สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 แห่งเดนมาร์ก ที่สิ้นพระชนม์
| ด ค กเจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก |
| --- | --- | --- |
| รุ่นที่ 1 |  Anna Sophie, Electress of Saxony  Frederica Amalia, Duchess of Holstein-Gottorp  Wilhelmine Ernestine, Electress Palatine  Ulrika Eleonora, Queen of Sweden  |  |
| รุ่นที่ 2 |  เจ้าหญิงโซเฟีย  |  |
| รุ่นที่ 3 |  Princess Charlotte Amalie  |  |
| รุ่นที่ 4 |  Louise, Duchess of Saxe-Hildburghausen  |  |
| รุ่นที่ 5 |  สมเด็จพระราชินีโซเฟีย มักดาลีนาแห่งสวีเดน  Wilhelmina Caroline, Electress of Hesse  Louise, Landgravine of Hesse-Kassel  |  |
| รุ่นที่ 6 |  Princess Louise, Duchess of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg  Juliana, Landgravine of Hesse-Philippsthal-Barchfeld  Louise, Landgravine  of Hesse-Kassel  |  |
| รุ่นที่ 7 |  Hereditary Princess Caroline of Denmark  Vilhelmine, Duchess of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg  |  |
| รุ่นที่ 8 |  สมเด็จพระราชินีอเล็กซานดราแห่งสหราชอาณาจักร และจักรพรรดินีแห่งอินเดีย  จักรพรรดินีมารีเยีย เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย (ดักมาร์แห่งเดนมาร์ก)  เจ้าหญิงไธรา มกุฎราชกุมารีแห่งฮันโนเฟอร์ และดัชเชสแห่งคัมบาร์ลันด์และเทวิอ็อตเดล  |  |
| รุ่นที่ 9 |  เจ้าหญิงลูอีสแห่งชัมเบิร์ก-ลิพเพอ  เจ้าหญิงอิงเงอร์บอร์กแห่งเดนมาร์ก ดัชเชสแห่งเวสเตร์เกิตลันด์  เจ้าหญิงไธรา  เจ้าหญิงดักมาร์แห่งเดนมาร์ก, นางคัสเตนสคิโอลด์  อเล็กซานดรา, แกรนด์ดัชเชสปอล อเล็กซานโดรวิชแห่งรัสเซีย*  มาเรีย แกรนด์ดัชเชสจอร์จ มิกาอิโลวิชแห่งรัสเซีย*  เจ้าหญิงมาร์กาเร็ตแห่งบูร์บง-ปาร์มา  |  |
| รุ่นที่ 10 |  เจ้าหญิงฟีโอโดราแห่งชัมเบิร์ก-ลิพเพอ  เจ้าหญิงคาโรลีน-มาทิลเดอแห่งเดนมาร์ก  เจ้าหญิงอเล็กซานดรีน เคาน์เตสแห่งแคสเทล-แคสเทล  สมเด็จพระราชินีเฮเลนแห่งโรมาเนีย*  เจ้าหญิงไอรีน ดัชเชสแห่งโอสตา*   เลดี แคทเธอรีน แบรนด์แรม*  เจ้าหญิงยูจีนี ดัชเชสแห่งคาสเตล ดุยโน*  เจ้าหญิงโอลกาแห่งยูโกสลาเวีย*  เจ้าหญิงเอลิซาเบธ เคาน์เตสแห่งเทอร์ริง-เยทเทินบัค*  เจ้าหญิงมารีนา ดัชเชสแห่งเคนต์*  เจ้าหญิงมาร์การีตาแห่งโฮเฮนโลเฮอ-ลังเงินบวร์ก*  มาร์กราวีนธีโอโดราแห่งบาเดิน*  เจ้าหญิงเซซีลี แกรนด์ดัชเชสรัชทายาทแห่งเฮสส์และไรน์*  เจ้าหญิงโซฟีแห่งฮันโนเฟอร์*  |  |
| รุ่นที่ 11 |  สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2  เจ้าหญิงเบเนดิกเทอ เจ้าหญิงแห่งไซน์-วิทท์เกนสไตน์-เบอร์เลบวร์ก  สมเด็จพระราชินีอันเนอ-มารีแห่งกรีซ  เจ้าหญิงเอลิซาเบธ  สมเด็จพระราชินีอเล็กซันดราแห่งยูโกสลาเวีย*  สมเด็จพระราชินีโซเฟียแห่งสเปน*  เจ้าหญิงไอรีน*  |  |
| รุ่นที่ 12 |  เจ้าหญิงอเล็กเซีย, นางโมราเลส*  เจ้าหญิงเธโอโดรา*  |  |
| รุ่นที่ 13 |  เจ้าหญิงอิซาเบลลา  เจ้าหญิงมาเรีย-โอลิมเปีย*  เจ้าหญิงโจเซฟิน  เจ้าหญิงอะธีนา#  |  |
 *ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งกรีซด้วย  #ทรงถูกถอดพระอิสริยยศ
เจ้าหญิงเอเลโอโนเรอแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ

เจ้าหญิงเอเลโอโนเรอแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ (อังกฤษ: Princess Eleonore of Schaumburg-Lippe) ประสูติเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2521 เป็นพระธิดาเพียงองค์เดียวในเจ้าชายวัลเดอมาร์แห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ และแอนน์ รีส โจฮันสัน เป็นพระนัดดาในเจ้าหญิงฟีโอโดราแห่งเดนมาร์ก และเป็นพระปนัดดาใน เจ้าชายฮารัลด์แห่งเดนมาร์ก ด้านชีวิตส่วนพระองค์นั้น ทรงพระสถานะโสด
แม้ว่าพระองค์จะเป็นสมาชิกพระราชวงศ์แห่งเดนมาร์ก ผ่านทางพระอัยยิกา แต่ไม่มีสิทธิในการทรงราชย์ แต่ทรงมีสิทธิในการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ เนื่องจากทรงสืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่
เจ้าหญิงเอลีซาเบตตาแห่งเบลเยียม

อาร์ชดัชเชสเอลิซาเบตตาแห่งออสเตรีย-เอสเต (เดิม: เอลิซาเบตตา มาเรีย รอสบอค ฟอน โวลเคินชไตน์) (อังกฤษ: Her Imperial and Royal Highness Archduchess Elisabetta of Austria-Este) พระชายาในเจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอ็นเทอ เป็นพระสุณิสาในเจ้าชายลอแรน อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอและเจ้าหญิงอัสตริดแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ พระองค์ประสูติ ณ กรุงโรม ประเทศอิตาลี พระองค์เข้าพิธีเสกสมรสกับเจ้าชายอะเมเดโอเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต แต่ไม่ได้รับพระอิสริยยศชั้น เจ้าหญิงแห่งเบลเยียม อย่างไรก็ตาม พระองค์ถือเป็นพระราชวงศ์แห่งเบลเยียม ปัจจุบันมีพระธิดา 1 พระองค์ คือ อาร์ชดัชเชสอันนา อัสตริดแห่งออสเตรีย-เอสเต
ใน พ.ศ. 2561 พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาเป็น เจ้าหญิงแห่งเบลเยียม จากสมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม
| ด ค กเจ้าหญิงแห่งเบลเยียมโดยการเสกสมรส |
| --- | --- |
รุ่นที่ 1:  อาร์ชดัชเชสมารี เฮนรีทเทอแห่งออสเตรีย  เจ้าหญิงมารีแห่งโฮเฮนซอลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน 
รุ่นที่ 2:  ดัชเชสเอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย 
รุ่นที่ 3:  เจ้าหญิงอัสตริดแห่งสวีเดน  ลิเลียน เบลส์! 
รุ่นที่ 4:  ดอนนาเปาลา รุฟโฟ ดี คาลาเบรีย  เลอา โวลมัน 
รุ่นที่ 5:  เคาน์เตสมาตีลด์ ดูว์เดอแกม ดาโก  แกลร์ คูมบ์ส 
รุ่นที่ 6:  เอลิซาเบตตา มาเรีย รอสบอค ฟอน โวลเคินชไตน์ 
! = เจ้าหญิงพระชายาในพระมหากษัตริย์
เจ้าหญิงเลติเชีย มาเรียแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  | มีคำขอให้ใส่ภาพหรือภาพถ่ายในบทความนี้เพื่อพัฒนาคุณภาพ เครื่องมือค้นหาภาพเสรีอาจสามารถระบุภาพที่เหมาะสมบนฟลิคเกอร์และเว็บไซต์อื่นได้ | อัปโหลด |
เจ้าหญิงเลติเชีย มาเรียแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ พระนามเต็ม: เลติเชีย มาเรีย นอรา แอนนา โจอาคิม ซิตาร์; อังกฤษ: Her Imperial and Royal Highness Princess Laetitia Maria of Belgium, Archduchess of Austria-Este; ประสูติเมื่อ 24 เมษายน พ.ศ. 2546) เป็นพระธิดาพระองค์ที่ 5 และพระองค์สุดท้องในอาร์ชดยุกลอเรนซ์แห่งออสเตรีย-เอสเต และอาร์ชดัชเชสอัสตริดแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ เป็นพระราชนัดดา (หลานตา) ในสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 พระราชภาคิไนย (หลานลุง) ในสมเด็จพระราชาธิบดีฟิลิปแห่งเบลเยียม และพระราชปนัดดา (เหลนปู่) ในจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย
ปัจจุบัน พระองค์อยู่ในลำดับที่ 10 แห่งการสืบราชบัลลังก์แห่งเบลเยียมต่อจากพระมารดา และ เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม เจ้าหญิงมาเรีย ลอราแห่งเบลเยียม เจ้าชายโจอาคิมแห่งเบลเยียม และ เจ้าหญิงลุยซา มาเรียแห่งเบลเยียม พระเชษฐาและพระภคินี
เจ้าหญิงเคลลี เจ้าหญิงรัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

เจ้าหญิงเคลลี เจ้าหญิงรัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา (อังกฤษ: Her Highness Kelly, Hereditary Princess of Saxe-Coburg and Gotha) พระนามเดิม เคลลี รอนเด์สต์เวดต์ ประสูติเมื่อวันที่ 10 มกราคม 2518 ณ รัฐฟลอริดา สหรัฐ เป็นบุตรีของ คริสเตียน โรเบิร์ต รอนเด์สต์เวดต์ กับ เชอรีน แอนน์ ฟลอเบสต์ รอนเด์สต์เวดต์ พระบิดาของพระองค์เป็นนักบินปลดประจำการในกองทัพเรือสหรัฐ ส่วนพระมารดาเป็นคุณครูในโรเงีรยนมัธยมศึกษา ทรงมีพระนุชา 2 คนคือ คริสเตียน รอนเด์สต์เวดต์ และ เจมส์ รอนเด์สต์เวดต์ พระองค์ทรงมีเชื้อสายอังกฤษ-นอร์เวย์ ผ่านทางบรรพบุรุษ ทรงศึกษาในระดับปริญญาในมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส ทรงได้รับปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิตในสาขาเศรษฐศาสตร์ ในปี 2536 จากนั้นได้ทรงงานใรฐานะนักวาณิชธนกิจ ในบริษัทPricewaterhouseCoopers ณ ซานดิเอโก
เสกสมรส

เคลลี รอนเด์สต์เวดต์ ได้เข้าพิธีเสกสมรสกับ เจ้าชายฮูร์แบร์ตุส เจ้าชายรัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระโอรสพระองต์ใหญ่ใน อันเดรียส เจ้าชายแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระประมุชพระองค์ปัจจุบันแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2552 และพิธีทางศาสนาเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ปีเดียวกัน มีแขกในงานเพียงไม่กี่คน อาทิ คาร์ลที่ 16 กุสตาฟ ราชินีซิลเวีย ซีโมน แซ็กซ์-โคบูร์ก-ก็อตธา เจ้าหญิงอัสตริดแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต ลอร์ด และ เลดีนิโคลัส วินด์เซอร์ 
เคลลี รอนเด์สต์เวดต์ รับพระราชทานพระอิสริยยศ เจ้าหญิงรัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระชายา พร้อมฐานันดร ไฮเนส มีพระบุตรดังนี้
เจ้าหญิงคาทารีนา มีพระราชบิดาและพระราชมารดาทูลหัวคือ เจ้าฟ้าหญิงมกุฎราชกุมารีแห่งสวีเดน เจ้าชายแอนสท์ ออกัส เจ้าชายรัชทายาทแห่งฮันโนเฟอร์ ดัชเชสแห่งบาวาเรีย เจ้าฟ้าชาย เจ้าชายแห่งวิดิน และ เคาน์เตสคาทารีนาแห่งฟาร์เบอร์-คาสเทล
เจ้าชายฟิลิป มีพระราชบิดาและพระราชมารดาทูลหัวคือ ฟิลิปแห่งเบลเยียม เคาน์เตสอเล็กซานดราแห่งชอร์บอร์น เจ้าชายรัชทายาทแห่งบาเดิน เจ้าชายคาร์ล ฟอน เวเด และ คารีนา เอกเซอร์สัน
เจ้าหญิงมาเดอลีน มีพระบิดาและพระมารดาทูลหัวคือ เจ้าชายแห่งปรัสเซีย ท่านพระองค์หญิงอันนาแห่งบาวาเรีย อเล็กซานดรา-นาเด็จจา โคบวร์ค
เจ้าหญิงเทเรเซอแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค

เจ้าหญิงเทเรเซอแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค (อังกฤษ: Princess Therese of Saxe-Altenburg) ประสูติเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1836 ณ ราชอาณาจักรบาวาเรีย เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ในเจ้าชายเอดูอาร์ทแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค กับเจ้าหญิงอามาลีแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน โดยภายหลังที่พระบิดาสิ้นพระชนม์นั้น พระองค์ได้ไปประทับในบาวาเรีย ซึ่งพระองค์ทรงประทับกับมารีแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค สมเด็จพระราชินีแห่งฮันโนเฟอร์ ผู้เป็นพระญาติ
เสกสมรส

ในปี ค.ศ. 1864 เจ้าชายออกุส ดยุกแห่งดัลลันด์ ได้เสด็จไปประพาสที่เมืองดึสเซิลดอร์ฟ และได้ทรงพบกับพระองค์ หลังจากนั้น ทั้ง 2 ก็พัฒนาความสัมพันธ์กันเรื่อยมา และเพียง 1 สัปดาห์ ทั้ง 2 เสกสมรสกัน เมื่อวันที่ 16 เมษายน ในปีเดียวกัน ได้รับพระราชทานพระฐานันดรและพระอิสริยยศที่ เฮอร์รอยัลไฮนีส เจ้าหญิงเทเรซาแห่งสวีเดนและนอร์เวย์ ดัชเชสแห่งดัลลันด์ พระชายา (พระฐานันดรเดิม:เฮอร์เซอรีนไฮนีส) หลังจากเสกสมรสแล้ว ทรงไม่มีพระบุตรร่วมกัน และต่อมา สวีเดนและนอร์เวย์ ได้แยกตัวจากกัน ทำให้พระองค์มิได้ดำรงพระอิสริยยศ เจ้าหญิงแห่งนอร์เวย์อีกต่อไป
เป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืน
มติเห็นชอบ

193 ประเทศในสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติลงมติเห็นชอบวาระการพัฒนา ค.ศ. 2030 เมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2015 นามว่า "Transforming our world: the 2030 Agenda for Sustainable Development" วาระนี้ประกอบด้วย 92 ย่อหน้า ย่อหน้าที่ 59 วางเค้าโครงเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนทั้ง 17 เป้าหมาย พร้อมด้วยเป้าหมายย่อย 169 เป้าและตัวชี้วัด 232 ตัวที่เกี่ยวข้อง
กระบวนการนำโดยสหประชาชาติและประกอบด้วยรัฐสมาชิก 193 ประเทศและภาคประชาสังคมทั่วโลก ข้อมติเป็นความตกลงระหว่างรัฐบาลโดยกว้างซึ่งทำหน้าที่เป็นวาระการพัฒนาหลัง ค.ศ. 2015 เป้าหมาย SDG สร้างขึ้นบนหลักการที่ลงมติเห็นชอบไปในข้อมติที่ A/RES/66/288 นามว่า "The Future We Want" เอกสารชิ้นนี้เป็นเอกสารที่ไม่มีผลผูกพันและเผยแพร่ออกมาอันเป็นผลจากการประชุม Rio+20 (United Nations Conference on Sustainable Development) ที่จัดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 2012
การนำไปปฏิบัติ

การปฏิบัติใช้เป้าหมาย SDG เริ่มต้นทั่วโลกใน ค.ศ. 2016 กระบวนการนี้เรียกว่าการขับเคลื่อน SDGs ในระดับพื้นที่ (Localizing the SDGs) ใน ค.ศ. 2019 อังตอนียู กูแตรึช (เลขาธิการสหประชาชาติ) ออกประกาศเรียกร้องต่อโลกเกี่ยวกับทศวรรษแห่งการดำเนินการอย่างจริงจัง (Decade of Action) เพื่อให้สามารถบรรลุเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนได้ภายใน ค.ศ. 2030 ทศวรรษนี้อยู่ระหว่าง ค.ศ. 2020 ถึง 2030 โดยมีแผนให้เลขาธิการสหประชาชาติเรียกเวทีการประชุมประจำปีเพื่อขับเคลื่อนทศวรรษแห่งการดำเนินการอย่างจริงจัง
มีตัวแสดงอยู่สองกลุ่มในการปฏิบัติใช้เป้าหมาย SDG กล่าวคือรัฐและตัวแสดงนอกภาครัฐ ตัวแสดงที่เป็นรัฐหมายถึงรัฐบาลระดับชาติและระดับภายในประเทศ ในขณะที่ตัวแสดงนอกภาครัฐหมายถึงบรรษัทและภาคประชาสังคม การมีส่วนร่วมและการเสริมอำนาจของภาคประชาสังคมเป็นสิ่งที่สำคัญ แต่ภายในกลุ่มนี้เองมีกลุ่มผลประโยชน์ที่หลากหลาย
การเสริมสร้างหุ้นส่วนใหม่ ๆ นั้นมีประโยชน์ แต่เป้าหมาย SDG ไม่มีผลผูกพันตามกฎหมาย และถูกออกแบบมาโดยตั้งใจให้ตัวแสดงต่าง ๆ สามารถมีพื้นที่ขยับเท่าที่เป็นไปได้ ดังนั้น เป้าหมายจึงตีความได้แตกต่างหลากหลายโดยมักเป็นไปตามความสนใจของแต่ละกลุ่ม
เป้าหมาย > โครงสร้างของเป้าหมาย เป้าหมายย่อย และตัวชี้วัด

รายการของเป้าหมายย่อยและตัวชี้วัดของเป้าหมาย SDG ทั้ง 17 ข้อถูกเผยแพร่ออกมาในข้อมติของสหประชาชาติในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017 แต่ละเป้าหมายโดยทั่วไปมี 8–12 เป้าหมายย่อย และแต่ละเป้าหมายย่อยมี 1–4 ตัวชี้วัดสำหรับการวัดความก้าวหน้าในการบรรลุแต่ละเป้า โดยมีตัวชี้วัดเฉลี่ย 1.5 ข้อต่อเป้า แต่ละเป้าหมายย่อยจะเป็น เป้าหมายย่อยเชิงผลลัพธ์ (outcome targets) หรือเป้าหมายย่อยเกี่ยวกับ วิธีการในการบรรลุเป้าหมาย (means of implementation) เป้าหมายย่อยชนิดที่สองถูกเพิ่มเข้ามาในภายหลังในกระบวนการต่อรองเป้าหมาย SDG ให้ครอบคลุมถึงข้อกังวลของรัฐสมาชิกบางประเทศว่าจะสามารถบรรลุเป้าหมาย SDG ได้อย่างไร เป้าหมายที่ 17 เป็นเป้าหมายที่เกี่ยวกับวิธีการบรรลุเป้าหมาย SDG โดยเฉพาะ
ระบบเลขข้อเป้าหมายย่อยเป็นดังต่อไปนี้ เป้าหมายย่อยเชิงผลลัพธ์จะใช้ตัวเลข ส่วนเป้าหมายย่อยวิธีการในการบรรลุเป้าหมายจะใช้อักษรละตินตัวพิมพ์เล็ก ตัวอย่างเช่น เป้าหมายที่ 6 มี 8 เป้าหมายย่อย หกเป้าแรกเป็นเป้าหมายย่อยเชิงผลลัพธ์และเป็นเป้าหมายย่อยข้อที่ 6.1 ถึง 6.6 ส่วนสองเป้าสุดท้ายเป็นวิธีการในการบรรลุเป้าหมายและเป็นเป้าหมายย่อยข้อที่ 6.a และ 6.b
เว็บไซต์สำนักงานสถิติแห่งสหประชาชาติ (United Nations Statistics Division; UNSD) ระบุรายการของตัวชี้วัดที่เป็นทางการในปัจจุบัน ซึ่งรวมการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดจนถึงสมัยการประชุมที่ 51 ของคณะกรรมาธิการสถิติฯ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020
ตัวชี้วัดต่าง ๆ ของแต่ละเป้าหมายมีพัฒนาการทางระเบียบวิธีและความพร้อมใช้งานของข้อมูลในระดับโลกในระดับที่แตกต่างกัน ในตอนแรก ตัวชี้วัดบางตัว (ตัวชี้วัดชั้น 3) ไม่มีระเบียบวิธีหรือมาตรฐานที่มีการกำหนดในระดับนานาชาติ ในเวลาต่อมา กรอบของตัวชี้วัดระดับโลกถูกปรับให้ตัวชี้วัดชั้น 3 บางตัวถูกยกเลิก แทนที่ หรือปรับปรุง เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 มีตัวชี้วัดทั้งหมด 231 ตัว
ข้อมูลหรือสารสนเทศจะต้องครอบคลุมกลุ่มเปราะบางทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นเด็ก, คนชรา, คนพิการ, คนลี้ภัย, คนพื้นเมือง, คนย้ายถิ่น (Migrant worker) และคนพลัดถิ่นภายในประเทศ (Internally displaced person)
เป้าหมาย > โครงสร้างของเป้าหมาย เป้าหมายย่อย และตัวชี้วัด > การทบทวนตัวชี้วัด

กรอบตัวชี้วัดทั้งหมดได้รับการทบทวนในสมัยประชุมครั้งที่ 51 ของคณะกรรมาธิการสถิติแห่งสหประชาชาติ (United Nations Statistical Commission) ใน ค.ศ. 2020 และจะมีการทบทวนอีกครั้งใน ค.ศ. 2025 ที่การประชุมครั้งที่ 51 นั้น (จัดขึ้นในนครนิวยอร์กระหว่างวันที่ 3–6 มีนาคม ค.ศ. 2020) มีการเสนอให้คณะกรรมาธิการพิจารณาเปลี่ยนแปลงกรอบตัวชี้วัดระดับโลกทั้งสิ้น 36 จุด ตัวชี้วัดบางตัวถูกแทนที่ ปรับปรุง หรือยกเลิกไป และในระหว่างวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2018 กับ 17 เมษายน ค.ศ. 2020 ก็มีการเปลี่ยนแปลงอื่น ๆ เพิ่มเติมต่อตัวชี้วัด แต่ถึงอย่างนั้น การวัดค่าเหล่านี้ก็ยังทำได้อย่างยากลำบาก
เป้าหมาย > รายการเป้าหมายทั้ง 17 เป้าหมายและเป้าหมายย่อยกับตัวชี้วัด > เป้าหมายที่ 1: ขจัดความยากจน

เป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่ 1 คือการ "ขจัดความยากจนทุกรูปแบบในทุกพื้นที่" การบรรลุเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่ 1 จะขจัดความยากจนขั้นรุนแรง (extreme poverty) ไปจากโลกภายใน ค.ศ. 2030 ตัวชี้วัดตัวหนึ่งคือสัดส่วนของประชากรที่อาศัยอยู่ใต้เส้นแบ่งความยากจน โดยวิเคราะห์ข้อมูลตามเพศ อายุ สถานภาพการจ้างงาน และตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ (เขตเมือง (urban area)/ชนบท)
เป้าหมายที่ 1 มีเป้าหมายย่อยเจ็ดเป้า และมีตัวชี้วัด 13 ตัวในการวัดความก้าวหน้า (progress) เป้าหมายย่อยเชิงผลลัพธ์ห้าเป้าประกอบด้วย (1) การขจัดความยากจนรุนแรง (2) การลดความยากจนในทุกมิติให้ลดลงครึ่งหนึ่ง (3) การดำเนินการระบบคุ้มครองทางสังคมให้เป็นผล (4) การสร้างหลักประกันสิทธิเท่าเทียมในการถือกรรมสิทธิ์ การบริการขั้นพื้นฐาน เทคโนโลยีและทรัพยากรทางเศรษฐกิจ และ (5) การสร้างภูมิต้านทานต่อภัยพิบัติทางสิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจและสังคม
เป้าหมายย่อยที่เกี่ยวกับวิธีการในการบรรลุเป้าหมาย SDG ที่ 1 สองเป้าประกอบด้วย (a) การระดม (mobilization) ทรัพยากรเพื่อขจัดความยากจน และ (b) การสร้างกรอบการดำเนินงานด้านนโยบายในการขจัดความยากจนในทุกมิติ
เป้าหมาย > รายการเป้าหมายทั้ง 17 เป้าหมายและเป้าหมายย่อยกับตัวชี้วัด > เป้าหมายที่ 2: ขจัดความอดอยาก

เป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่ 2 คือการ "ยุติความหิวโหย บรรลุความมั่นคงทางอาหาร (food security) และยกระดับโภชนาการและส่งเสริมเกษตรกรรมที่ยั่งยืน" ตัวอย่างของตัวชี้วัดสำหรับเป้าหมายนี้เช่นความชุกของทุพโภชนาการ ความชุกของความมั่นคงทางอาหารขั้นร้ายแรง และความชุกของภาวะแคระแกร็นในเด็ก (stunted growth) อายุต่ำกว่าห้าขวบ
เป้าหมายที่ 2 มีเป้าหมายย่อยแปดเป้า และมีตัวชี้วัด 14 ตัวในการวัดความก้าวหน้า เป้าหมายย่อยเชิงผลลัพธ์ห้าเป้าประกอบด้วย (1) การยุติความหิวโหยและพัฒนาการเข้าถึงอาหาร (2) การยุติภาวะทุพโภชนาการทุกรูปแบบ (3) ผลิตภาพทางการเกษตร (agricultural productivity) (4) การผลิตอาหารที่ยั่งยืนและแนวปฏิบัติทางการเกษตรอย่างมีภูมิคุ้มกัน และ (5) ความหลากหลายทางพันธุกรรมของเมล็ดพันธุ์ พืชเพาะปลูก ปศุสัตว์ และสัตว์เลี้ยง
เป้าหมายย่อยที่เกี่ยวกับวิธีการในการบรรลุเป้าหมาย SDG ที่ 2 สามเป้าประกอบด้วย (a) การลงทุน วิจัย และพัฒนาเทคโนโลยี (b) การแก้ไขการกีดกัน (trade restriction) และ (c) การบิดเบือนทางการค้าในตลาดเกษตรโลกและตลาดโภคภัณฑ์อาหาร (commodity market) กับตลาดอนุพันธ์
เป้าหมาย > รายการเป้าหมายทั้ง 17 เป้าหมายและเป้าหมายย่อยกับตัวชี้วัด > เป้าหมายที่ 3: สุขภาพและความเป็นอยู่ดี

เป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่ 3 คือการ "สร้างหลักประกันว่าคนมีชีวิตที่มีสุขภาพดีและส่งเสริมสวัสดิภาพสำหรับทุกคนในทุกวัย" ตัวชี้วัดสำคัญเช่นการคาดหมายคงชีพ อัตราการตายของเด็ก (Child mortality) และมารดา (Maternal Mortality) และนอกจากนั้นยังมีอัตราการตายจากความเสียหายด้านจราจรบนท้องถนน (Road traffic safety) ความชุกของการใช้ยาสูบ (Prevalence of tobacco use) และอัตราการตายจากการฆ่าตัวตาย
เป้าหมายที่ 3 มีเป้าหมายย่อย 13 เป้า และมีตัวชี้วัด 28 ตัวในการวัดความก้าวหน้า เป้าหมายย่อยเชิงผลลัพธ์เก้าเป้าประกอบด้วย (1) การลดอัตราการตายของมารดา (2) การยุติการตายที่ป้องกันได้ของเด็กอายุต่ำกว่า 5 ปี (3) การยุติการแพร่กระจายของโรคติดต่อ (4) การลดการตายจากโรคไม่ติดต่อ (Non-communicable disease) และสนับสนุนสุขภาพจิต (5) การป้องกันและการรักษาการใช้สารในทางที่ผิด (substance abuse) (6) การลดจำนวนการตายและบาดเจ็บบนท้องถนน (Epidemiology of motor vehicle collisions) (7) การสร้างหลักประกันว่ามีการเข้าถึงบริการสุขอนามัยทางเพศและการเจริญพันธุ์ (Sexual and reproductive health) การวางแผนครอบครัว และการศึกษาโดยถ้วนหน้า (8) การบรรลุการมีหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า (Universal health care) และ (9) การลดจำนวนการตายและการป่วยจากสารเคมีอันตรายและมลพิษ
เป้าหมายย่อยที่เกี่ยวกับวิธีการในการบรรลุเป้าหมาย สี่เป้าประกอบด้วย (a) การดำเนินงานของกรอบอนุสัญญาองค์การอนามัยโลกว่าด้วยการควบคุมยาสูบ (WHO Framework Convention on Tobacco Control) (b) การสนับสนุนการวิจัยและการพัฒนาวัคซีนและยาให้มีการเข้าถึงโดยถ้วนหน้าในราคาที่สามารถซื้อหาได้ (c) การเพิ่มการใช้เงินที่เกี่ยวกับสุขภาพและการสนับสนุนกำลังคนด้านสุขภาพ (Health human resources) ในประเทศกำลังพัฒนา และ (d) การเสริมระบบการแจ้งเตือนล่วงหน้าความเสี่ยงด้านสุขภาพในระดับโลก
เป้าหมาย > รายการเป้าหมายทั้ง 17 เป้าหมายและเป้าหมายย่อยกับตัวชี้วัด > เป้าหมายที่ 4: การศึกษาคุณภาพ

เป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่ 4 คือการ "สร้างหลักประกันว่าทุกคนมีการศึกษาที่มีคุณภาพอย่างครอบคลุมและเท่าเทียม และสนับสนุนโอกาสในการเรียนรู้ตลอดชีวิต" ตัวชี้วัดของเป้าหมายนี้ประกอบด้วยอัตราการเข้าเรียนระดับประถมศึกษา อัตราการสำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษา อัตราการเข้าร่วมการศึกษาขั้นตติยภูมิ (tertiary education) และอื่น ๆ เป็นต้น ในแต่ละกรณีมีการแบ่งตามตัวชี้วัดคู่เพื่อรับประกันว่าไม่มองข้ามนักเรียนที่ด้อยโอกาส (มีการเก็บข้อมูลตามเพศหญิง/ชาย ชนบท/เมือง ควินไทล์ล่าง/บนของความมั่งคั่ง และอื่น ๆ เช่นสถานภาพคนพิการและคนพื้นเมือง) นอกจากนี้ยังมีตัวชี้วัดของสิ่งอำนวยความสะดวกภายในอาคารโรงเรียน (การเข้าถึงไฟฟ้า อินเตอร์เน็ต คอมพิวเตอร์ น้ำดื่ม สุขา ฯลฯ)
เป้าหมายที่ 4 มีเป้าหมายย่อยสิบเป้า และมีตัวชี้วัด 11 ตัวในการวัดความก้าวหน้า เป้าหมายย่อยเชิงผลลัพธ์เจ็ดเป้าประกอบด้วย (1) การศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาที่ไม่มีค่าใช้จ่าย (2) การเข้าถึงการศึกษาระดับก่อนประถมศึกษา (preschool) ที่มีคุณภาพ (3) การศึกษาวิชาเทคนิค อาชีวศึกษา และอุดมศึกษาที่มีราคาที่สามารถจ่ายได้ (4) การเพิ่มจำนวนผู้ที่มีทักษะที่เกี่ยวข้องสำหรับความสำเร็จทางการเงิน (5) การขจัดการเลือกปฏิบัติในการศึกษา (discrimination in education) ทุกรูปแบบ (6) ความสามารถอ่านออกเขียนได้และคำนวณได้ (numeracy) โดยถ้วนหน้า และ (7) การศึกษาสำหรับการพัฒนาอย่างยั่งยืนและการเป็นพลเมืองของโลก
เป้าหมายย่อยที่เกี่ยวกับวิธีการในการบรรลุเป้าหมาย สามเป้าประกอบด้วย (a) การสร้างและยกระดับโรงเรียนที่ปลอดภัยและสำหรับทุกคน (b) การขยายจำนวนทุนการศึกษาระดับอุดมศึกษาสำหรับประเทศกำลังพัฒนา และ (c) การเพิ่มจำนวนครูที่มีคุณวุฒิในประเทศกำลังพัฒนา