stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โมโตฮิโระ ฮาตะ

| โมโตฮิโระ ฮาตะ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: โมโตฮิโระ ฮาตะ (秦基博)
เกิด: 11 ตุลาคม พ.ศ. 2523 นิจินัง จังหวัดมิยาซากิ ประเทศญี่ปุ่น
ที่เกิด: โยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ
แนวเพลง: เจป็อป
อาชีพ: นักร้องและนักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: กีตาร์โปร่ง
ช่วงปี: 2547–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Add Nine Records (2547) Augusta Records (2549-ปัจจุบัน) BMG Japan (2549-2552) Ariola Japan (2552-present)

เว็บไซต์: Motohiro Hata Official Web Site
โมโตฮิโระ ฮาตะ (ญี่ปุ่น: 秦基博; โรมาจิ: Hata Motohiro) เกิดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 1980 เป็นนักร้อง, นักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่น ออกอัลบัมแรกใน พ.ศ. 2549 กับค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ BMG Japan ในชื่อเพลงชิงกูโระ (ญี่ปุ่น: シンクロ; โรมาจิ: Shinkuro) โมโตฮิโระมีความสูง 178 เซนติเมตร หมู่เลือดเอ มีพี่น้อง 3 คน
ประวัติ

ฮาตะเป็นน้องคนสุดท้อง เขาย้ายไปอยู่โยโกฮามะตั้งแต่อายุ 2 ขวบ เขาเริ่มเล่นกีตาร์ตั้งแต่อายุ 3 ขวบหลังจากพี่ชายคนโตได้รับเงินจำนวน 3,000 เยนจากเพื่อน ในช่วงมัธยมต้น ฮาตะเริ่มแต่งเพลง และเริ่มทำงานอย่างจริงจังในฐานะนักดนตรีในช่วงมัธยมปลาย
ใน พ.ศ. 2542 ฮาตะแสดงคอนเสิร์ตครั้งใหญ่ครั้งแรกที่ F.A.D Yokohama live house หลังจากโดนเพื่อนทาบทาม
ใน พ.ศ. 2557 ภาพยนตร์เรื่องสแตนด์บายมี โดราเอมอน เพื่อนกันตลอดไปได้นำเพลงคำสัญญาของดอกทานตะวัน (ひまわりの約束) ไปใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์
ข้อมูลเพิ่มเติม

เว็บไซต์ทางการของฮาตะ
เว็บไซต์ของโซนีมิวสิค
แพงพวยฝรั่ง

| แพงพวยฝรั่ง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Gentianales
วงศ์:: Apocynaceae
สกุล:: Catharanthus
สปีชีส์:: C. roseus
ชื่อทวินาม
Catharanthus roseus (L.) G.Don

ชื่อพ้อง
 Vinca rosea
Catharanthus roseus
แพงพวยฝรั่ง เป็นพืชดอกถิ่นเดียวของประเทศมาดากัสการ์ ในธรรมชาติอยู่ในสภาวะเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์เพราะการถางและเผาเพื่อการเกษตรกรรม แต่อย่างไรก็ตามมันกลับได้รับการปลูกเลี้ยงอย่างกว้างขวางในพื้นที่เขตร้อนทั่วโลก
แพงพวยฝรั่งเป็นไม้ไม่ผลัดใบพุ่มเตี้ยหรือพืชโตชั่วฤดูสูงประมาณ 1 ม. ใบเป็นรูปไข่ถึงรูปขอบขนาน ยาว 2.5–9 ซม. กว้าง 1–3.5 ซม. สีเขียวเป็นมัน ไม่มีขน เส้นกลางใบซีดและก้านใบสั้น ยาว 1–1.8 ซม. ดอกมีสีขาวถึงชมพูเข้ม มีสีแดงตรงกลางดอก ฐานดอกรูปหลอดยาว 2.5-3 ซม. วงกลีบดอกมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 2–5 ซม. มี 5 แฉก ผลเป็นผลแตกแนวเดียวยาว 2–4 ซม. กว้าง 3 มม.
แพงพวยฝรั่งมีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ ดังนี้: นมอิน (สุราษฎร์ธานี) ผักปอดบก (เหนือ) แพงพวยฝรั่ง (กทม.)
การขยายพันธุ์

ทำได้ทั้งวิธีปักชำและเพาะเมล็ดแต่การเพาะเมล็ด จะทำได้ง่ายว่า ทำได้โดยการเพาะลงในกระบะหรือเพาะลงในแปลงเพาะปลูก   เมล็ดจะงอกใน 5-7วัน   แพงพวยฝรั่งนี้เป็นพืชที่ต้องการแสงและอากาศร้อนเนื่องจากเป็นพืชในเขตร้อน  สามารถเจริญเติบโตได้ดีในดินที่มีความอุดมสมบูรณ์ต่ำถึงปานกลาง โดยเฉพาะดินที่สามารถระบายน้ำได้ดี  เช่นดินร่วนปนทราย ซึ่งมันจะช่วยรากเจริญได้ดี เพราะหากดินระบายน้ำไม่ดี จะทำให้รากเน่าเนื่องจากรากไม่มีอากาศหายใจ
การดูแลรักษา

แพงพวยฝรั่งเป็นพืชที่ดูแลรักษาง่ายไม่พบว่ามีการรบกวนจากแมลงศัตรูพืช แพงพวยฝรั่งนี้จะชอบอยู่ในที่ที่มีแดดจัด  การให้น้ำควรให้ในปริมาณพอสมควร ไม่แฉะมากเกินไป อาจจะมีการใส่ปุ๋ยในการบำรุงต้นบ้าง
สรรพคุณทางยา

ส่วนที่นำมาใช้ในการทำยาคือ ลำต้นและราก ซึ่งได้มีข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ได้กล่าวไว้ว่า ลำต้นและรากนี้สามารถสร้างสารที่เรียกว่า อัลคาลอยด์ได้มากกว่า 55ชนิดอัลคาลอยด์ที่สามารถนำมาใช้รักษาโรคมะเร็งได้ผลคือ วินบลาสทีน ( Vinblastine) และวินคริสทีน ( Vincristine) โดยสารทั้งสองชนิดนั้นสามารถนำมารักษาโรคมะเร็งเม็ดมะเร็งในต่อมน้ำเหลือง นอกจากนี้ราก แก้บิด ขับพยาธิ ห้ามเลือด รักษามะเร็งในเม็ดเลือดและใบจะช่วยในการบำรุงหัวใจ  ช่วยในการย่อย หรือใช้ทั้งต้นในการแก้เบาหวานความดัน แก้อาการตัวเหลืองอันเกิดพิษของสุรา
แพงพวยมีอัลคาลอยด์ที่เป็นพิษสูง มีฤทธิ์หลอนประสาท
พันธุ์ของแพงพวยฝรั่ง

1. Snowflakes มีพุ่มต้นสูง 10 นิ้ว ต้นสูงสม่ำเสมอกันหมด ดอกสีขาว
2. Little Bright สูง 10 นิ้ว ดอกสีขาว ใจกลางดอกสีแดง
3. Little Linda ต้นสูง 8-10 นิ้ว ดอกสีชมพูเข้มอมม่วง พุ่มต้นกระทัด และออกดอกมาก
4. Little Mixed มีหลายสีคละกัน
5. Little Pinkie ดอกสีชมพูเข้ม3. 
6.Little Blanch สูง 10 นิ้ว ดอกสีขาว
7. Little Bright Eye สีชมพูมีแต้มสีแดง
8. Little Delicata สีขาวมีแต้มสีแดงเข้ม
9. Little Blanche สีขาว
10. Little Linda สีชมพูอมม่วง
11. Pretty in Rose สีชมพูอ่อน
12. Tropicana Blush สีแดงอ่อน
13. Tropicana Bright Eye สีชมพู
14. Tropicana Rose สีชมพูเข้ม
15. Tropicana Pink สีชมพูเข้ม
1มาเลเซีย

นมโรงเรียน 1มาเลเซีย
คลินิก 1มาเลเซีย แห่งหนึ่ง
ตัวอย่างโครงการภายใต้นโยบาย 1มาเลเซีย
1มาเลเซีย (อักษรโรมัน: 1Malaysia; วันมาเลเซีย ในภาษาอังกฤษ หรือ ซาตูมาเลเซีย; Satu Malaysia ในภาษามาเลย์) เป็นโครงการที่ออกแบบและเสนอโดยนายกรัฐมนตรีมาเลเซียคนที่ 6 นาจิบ ตุน ราซัก ครั้งแรกในช่วงฤดูร้อนของปี 2009 แนวคิดของ 1มาเลเซีย คือการสนับสนุนความสามัคคีของคนในชาติ ราซักระบุว่า ค่านิยมแปดประการของ 1มาเลเซีย คือ "วัฒนธรรมที่มีประสิทธิภาพสูง, ความแม่นยำ, ความรู้, นวัตกรรม, ความร่วมแรงร่วมใจ, แรงปราถนาที่มั่นคง, ความซื่อสัตย์ และ ปัญญา" 1มาเลเซีย ถูกนำมาใช้ในรูปของนโยบายรัฐที่พัฒนาคุณภาพชีวิตของชาวมาเลเซียในรัฐบาลของนาจิบ ราซัก เช่น โครงการไวไฟชุมชนในชนบท, คลินิก 1มาเลเซีย จำนวน 50 แห่ง, โครงการลงทุนเบอร์ฮัดการพัฒนา, ตลาด KR1M และ อีเมล 1มาเลเซีย
หนึ่งปีหลังแนวคิดนี้ถูกนำเสนอ มาฮาตีร์ โมฮามัด อดีตนายกรัฐมนตรีมาเลเซียคนที่ 4 และคนที่ 7 ในอนาคต และอดีตที่ปรึกษาของนาจิบ ราซัก เคยกล่าวถึงแนวคิดนี้ว่า เขา "masih tidak faham" ("ยังคงไม่เข้าใจ[ว่าคืออะไร]") ราวสองปีถัดมา ผลการสำรวจความคิดเห็นสาธารณะในปี 2010 พบว่าชาวมาเลเซียไม่เข้าใจแนวคิดนี้เช่นกัน มาเลเชียนอินไซเดอร์ (Malaysian Inside) ระบุว่า ในบรรดาคนมาเลเซียที่ไม่ใช่ชาวมลายูที่สำรวจ "แทบจะแบ่งกันเป็นสองขั้วในประเด็นเรื่องความสามัคคีระดับชาติของนาจิบ คนที่สำรวจ 46 % เชื่อว่า 1มาเลเซีย เป็นแค่วาทกรรมทางการเมืองที่มีไว้เพื่อชนะคะแนนเสียงจากคนที่ไม่ใช่มลายู" และ "เพียง 39 % ของคนที่ไม่ใช่มลายูเชื่อว่าแนวคิดนี้เกิดขึ้นด้วยความตั้งใจจริงที่จะสร้างความปรองดองในคนทุกเชื้อชาติของมาเลเซีย"
โครงการคลินิก 1มาเลเซีย ถูกวิพากษ์วิจารณ์สำหรับการให้บริการ โดยเฉพาะการขาดแคลนอุปกรณ์, ยาหมดอายุ, บุคลากรการแพทย์ที่ไม่ได้คุณภาพ และความไร้มารยาทของพยาบาลต่อผู้ป่วย เช่นเดียวกันกับโครงการ หมู่บ้านไร้สาย 1มาเลเซีย (Kampung Tanpa Wayar - KTW) ซึ่งติดตั้งไวไฟในชุมชน ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักจากชุมชนในชนบทที่เรียกโครงการนี้ว่า "ล้มเหลว" เนื่องจากบริการไวไฟเหล่านี้ช้าและเสียบ่อย ส่วนโครงการลงทุน 1MDB เต็มไปด้วยเรื่องอื้อฉาวทางการเงินและข้อกล่าวหาฉ้อโกงอย่างหนัก
โตโยต้า วิช

| โตโยต้า วิช |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: โตโยต้า
เริ่มผลิตเมื่อ: พ.ศ. 2546 - 2560
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์อเนกประสงค์ขนาดเล็ก (Compact MPV)
รูปแบบตัวถัง: เอ็มพีวี 5 ประตู
รุ่นที่คล้ายกัน: ฟอร์ด ซี-แม็กซ์ เชฟโรเลต ซาฟิร่า ฮอนด้า สตรีม
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: ไม่มี
รุ่นต่อไป: โตโยต้า เซียนต้า (ไต้หวัน) Toyota Noah/Voxy/Esquire โตโยต้า พริอุส α/พริอุส V (ญี่ปุ่น)
โตโยต้า วิช (Toyota WISH) เป็นรถยนต์อเนกประสงค์ขนาดเล็ก (Compact MPV ซึ่งย่อมาจาก Compact Multi-Purpose Vehicle) ผลิตโดยบริษัทรถยนต์ญี่ปุ่นชื่อ โตโยต้า เริ่มผลิตใน พ.ศ. 2546 ถึงปัจจุบัน โดยโตโยต้าได้ส่ง โตโยต้า วิช ไปขายอย่างจริงจัง เพียงไม่กี่ประเทศเท่านั้น คือ ญี่ปุ่น, ไทย, มาเลเซีย, สิงคโปร์ และไต้หวัน รวมทั้งหมดประมาณ 5 ประเทศ
โตโยต้า วิช ในประเทศไทย จะมี 6-7 เบาะนั่ง ใช้เครื่องยนต์ 1AZ-FE 1,998 ซีซี กำลังสูงสุด 150 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 192 นิวตัน-เมตร ซึ่งในปัจจุบัน วิช มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 2 รุ่น ตามช่วงเวลา ดังนี้
รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2546 - 2552)

โตโยต้า วิช รุ่นแรก ถูกพัฒนาขึ้นภายใต้โค้ดเนม "760N" โดยทีมนักพัฒนาภายใต้การนำของวิศวกรชื่อ ทาเคชิ โยชิดะ (Takeshi Yoshida:คนเดียวกับที่ออกแบบ โตโยต้า โคโรลล่า รุ่นที่ 9 หรือที่คนไทยรู้จักในชื่ออัลติส) และเปิดตัวต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรกในงาน Tokyo Motor Show 2002 และเริ่มการผลิตจริงใน พ.ศ. 2546
ในการโฆษณาประชาสัมพันธ์ ก็ได้นักร้องดังของญี่ปุ่นชื่อ ฮิคารุ อูทาดะ (Hikaru Utada) เป็นพรีเซนเตอร์ ภายใต้สโลแกน "Wish Comes True" แปลว่า ความปรารถนาที่เป็นจริง หลังจากการเปิดตัว โตโยต้า วิช ประสบความสำเร็จอย่างสูงในญี่ปุ่น โดยเกือบทุกเดือน วิชจะติดอันดับรถยอดนิยมยอดขายสูงที่สุด 5 อันดับแรกในญี่ปุ่นอยู่เสมอๆ
สำหรับในประเทศไทย โตโยต้า วิช มีราคาระหว่าง 1.117-1.267 ล้านบาท ใช้เครื่องยนต์ 1,998 ซีซี วงเลี้ยวแคบสุด 5.4 เมตร มิติภายนอกยาว 4,560 มิลลิเมตร กว้าง 1,745 มิลลิเมตร สูง 1,600 มิลลิเมตร ระยะฐานล้อ 2,750 มิลลิเมตร
รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2552 - 2560)

โตโยต้า วิช รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตขึ้นเป็นครั้งแรกในเดือนเมษายน พ.ศ. 2552 แต่ยังไม่มีการส่งออกไปขายในประเทศอื่นๆ โดยในประเทศญี่ปุ่น จะมีเครื่องยนต์ 2 ขนาด คือ 1,797 ซีซี 144 แรงม้า กับ 1,986 ซีซี 158 แรงม้า เกียร์อัตโนมัติ 4 สปีดถูกยกเลิกทั้งหมด เปลี่ยนไปใช้เกียร์อัตโนมัติ Super CVT 7 สปีด
สำหรับในประเทศไทย โตโยต้าได้ยุติการจำหน่ายรถวิช รุ่นที่ 1 ไปแล้ว ส่วนวิชรุ่นที่ 2 ยังไม่นำมาขาย และยังไม่มีแผนการอย่างเป็นรูปธรรมจากโตโยต้าที่จะนำวิชรุ่นที่ 2 เข้ามาขายในประเทศไทย เนื่องจากยอดขาย WISH ในโฉมแรก ย่ำแย่มากในช่วงปลายอายุตลาด ทาง Toyota Motor Thailand จึงไม่ผลิตหรือนำเข้ามาจำหน่ายเนื่องจากเป็นห่วงเรื่องผลกำไร
ดูเพิ่ม

เต็มอิ่ม "โตโยต้า วิช" โฉมใหม่ เมืองไทยยังไม่รู้อนาคต[ลิงก์เสีย]
ข้อมูลโตโยต้า วิชจากบริษัท โตโยต้า มอเตอร์ ประเทศไทย จำกัด
โตโยต้า วิช รุ่นที่ 1
โตโยต้า วิช รุ่นที่ 2
โดเซร์ โตบิง

โดเซอร์ โทปิง (Dozer Tobing) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 16 ครั้ง ชนะ 2 (น็อค 1) เสมอ 1 แพ้ 13
ประวัติ

โทปิงขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 16 มีนาคม พ.ศ. 2544 โดยขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นแบนตัมเวท แพ้น็อค ราชแมน กีลี กีลี ชิงแชมป์ไม่สำเร็จ โทปิงขึ้นชกอีก 5 ครั้ง แต่ก็แพ้คะแนนคู่ชกทุกครั้ง จนขึ้นชกครั้งที่ 7 จึงชกชนะเป็นครั้งแรก โดยชนะคะแนน โกศล ส.วรพิน เมื่อ พ.ศ. 2546 จากนั้น จึงเดินทางมาชิงแชมป์ PABA ที่ นครสวรรค์เมื่อ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 6 หลังจากนั้น โทปิงขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นแบนตัมเวทกับราชแมน กีลี กีลีอีกครั้ง ปรากฏว่าคราวนี้เป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 5 ได้ครองแชมป์
หลังจากได้ครองแชมป์อินโดนีเซียแล้ว การชกของโทปิงแย่ลง ชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งไปชกนอกรอบที่ออสเตรเลีย แพ้น็อค วิค ดาร์ชิเนียน ยก 1 ใน พ.ศ. 2546 และแพ้น็อค ฮุสเซน ฮุสเซน ยก 5 ใน พ.ศ. 2547 จน พ.ศ. 2548 เขาจึงเสียแชมป์อินโดนีเซีย แพ้น็อค ลา อาเมียร์ ไลลา ยก 7 หลังจากนั้น เขาเดินทางมาชกที่นครนายก แพ้น็อค รัตนชัย ส.วรพิน ยก 2 เมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ. 2549 แล้วจึงแขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

แชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท (2546 - 2548)
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2546 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 6 ที่ นครสวรรค์
เส้นขนานที่ 60 องศาเหนือ

เส้นขนานที่ 60 องศาเหนือ คือวงกลมละติจูดที่ 60 องศา ด้านเหนือของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านทวีปยุโรป ทวีปเอเชีย มหาสมุทรแปซิฟิก ทวีปอเมริกาเหนือ และมหาสมุทรแอตแลนติก
ที่ละติจูดนี้ ดวงอาทิตย์จะมองเห็นได้เป็นเวลา 18 ชั่วโมง 52 นาที ในระหว่างครีษมายัน และ 5 ชั่วโมง 52 นาที ในระหว่างเหมายัน
ดูเพิ่ม

เส้นขนานที่ 59 องศาเหนือ
เส้นขนานที่ 61 องศาเหนือ
โกมัตโต

| โกมัตโต |
| --- | --- |
ที่เกิด: กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
แนวเพลง: เจ-ป็อป, อาร์แอนด์บี
ช่วงปี: พ.ศ. 2545 – 2546
ค่ายเพลง: เซติมะ

อดีตสมาชิก: อายะ มัตสึอูระ มากิ โกะโต มิกิ ฟูจิโมโตะ
โกมัตโต (ญี่ปุ่น: ごまっとう; โรมาจิ: Gomattō) เป็นอดีตวงไอดอลหญิงของค่ายเฮลโล! โปรเจกต์ ได้รับการก่อตั้งขึ้นมาครั้งแรกในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2545 มีแนวเพลงหลักเป็นแนวอาร์แอนด์บี ที่ผสมผสานไปกับลีลาการเต้นของสมาชิกในกลุ่มทั้ง 3 คน ได้แก่ มากิ โกโต (หัวหน้ากลุ่ม), อายะ มัตสึอุระ และมิกิ ฟูจิโมโตะ
โกมัตโตได้ออกเพลงซิงเกิลเพียงเพลงเดียว คือ "ชอลวีเลิฟ?" ซึ่งเปิดตัวครั้งแรกในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ในเวลาต่อมา สมาชิกทั้งสามของโกมัตโตได้เริ่มถอนตัวเพื่อไปสร้างผลงานเพลงกับวงไอดอลวงอื่น
อดีตสมาชิก

มากิ โกะโต (ญี่ปุ่น: 後藤真希; โรมาจิ: Maki Gotō) – หัวหน้ากลุ่ม
อายะ มัตสึอูระ (ญี่ปุ่น: 松浦亜弥; โรมาจิ: Matsuura Aya)
มิกิ ฟูจิโมโตะ (ญี่ปุ่น: 藤本美貴; โรมาจิ: Fujimoto Miki)
ผลงาน > เพลงซิงเกิล

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ชื่อภาษาญี่ปุ่น/อังกฤษ | ว้นที่วางจำหน่าย | ยอดขายรวมสัปดาห์แรก (ก๊อปปี้) | ยอดขายรวมทั้งหมด(ก๊อปปี้) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | แชลวีเลิฟว์? | SHALL WE LOVE? | 20 พ.ย. พ.ศ. 2545 | 96,727 | 157,057 |
ดูเพิ่ม

เฮลโล! โปรเจกต์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิเดอะพีพีเอ็น เก็บถาวร 2007-04-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ข้อมูลอื่นเกี่ยวกับกลุ่มโกะมัตโต (ภาษาอังกฤษ)
เฮลโล! โปรเจกต์ ดอตคอม ข้อมูลส่วนบุคคลของสมาชิกในกลุ่มโกะมัตโต (ภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค กเฮลโล! พรอเจกต์ |
| --- | --- |
วงไอดอลหลัก (วงหลัก):  มอร์นิงมูซูเมะ  แองจูลูม  จูซ=จูซ  สึบากิแฟคตอรี  บียอนด์  โอจะ นอร์มา 
วงไอดอลในปัจจุบัน:  มอร์นิงมูซูเมะ  แองจูลูม  จูซ=จูซ  สึบากิแฟคตอรี  บียอนด์  โอจะ นอร์มา  เฮลโล! โปรเค็งชูเซ  เฮลโล! โปรเค็งชูเซ ฮกไกโด 
วงไอดอลในอดีต:  ไทโยโตะซิสโคมูน  โคโคนัทส์มูซูเมะ  คันทรีมูซูเมะ  เมลอนคิเน็มบิ  เชกิ-ดอล  เฮลโล! พรอเจกต์ คิดส์  ดับเบิลยู  บียูเด็ง  คิวต์  โบโน!  คันทรีเกิร์ล  โคบูชิแฟคตอรี 
นักร้องเดี่ยวที่จบการศึกษา:  มิจิโยะ เฮเกะ  จินัตสึ มิโยชิ  ยูกิ มาเอดะ  อายะ มัตสึอูระ  อัตสึโกะ อินาบะ  ยูโกะ นากาซาวะ  ริกะ อิชิอิ  มิกิ ฟูจิโมโตะ  มากิ โกโตะ  เค ยาซูดะ  นัตสึมิ อาเบะ  คาโอริ อีดะ  มาริ ยางูจิ  เอริกะ มิโยชิ  ยูอิ โอกาดะ  เอรินะ มาโนะ  ฮิโตมิ โยชิซาวะ  โนโซมิ สึจิ  มาโกโตะ โองาวะ  อาซามิ คนโนะ  มิตสึอิ ไอกะ  ริโฮะ ซายาชิ 
ค่ายเพลง:  เซติมะ  ฮาจามะ  พิคโกโล ทาวน์
2+1

2+1 อาจหมายถึง:
ถนน 2+1
มิติ 2+1
มิติแรงโน้มถ่วง 2 + 1 (ทฤษฎีสตริง, ความโน้มถ่วงเชิงควอนตัม)
วง 2 พลัส 1 ของประเทศโปแลนด์
โคขุนโพนยางคำ

สัญลักษณ์ของสหกรณ์การเลี้ยงปศุสัตว์ กรป.กลาง โพนยางคำ จำกัด สำหรับแสดงว่าเป็นร้านที่ได้รับรองมาตรฐานจริง
โคขุนโพนยางคำ เป็นเนื้อโคคุณภาพสูงจากหมู่บ้านโพนยางคำ ตำบลโนนหอม อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร โคเป็นโคเนื้อลูกผสมไทย-ฝรั่งเศส โดยมีการตกลงจัดตั้งเป็นสหกรณ์โพนยางคำขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523 ปัจจุบันได้รับความนิยมอย่างมากทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ แม้จะมีราคาสูงกว่าเนื้อโคปกติก็ตาม
กระบวนการ

โคขุนโพนยางคำมีที่มาจากโคเนื้อลูกผสมไทย-ฝรั่งเศส เกิดจากการผสมเทียมโดยใช้น้ำเชื้อจากพ่อ-แม่พันธุ์โคเนื้อ 3 สายพันธุ์ ได้แก่ พันธุ์ชาโรเลย์ส (Charolais) ถิ่นกำเนิดประเทศฝรั่งเศส เป็นสายพันธุ์หลัก, พันธุ์ซิมเมนทอล (Simmental) ถิ่นกำเนิดประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และพันธุ์ลิมูซีน (Limusin) ถิ่นกำเนิดประเทศฝรั่งเศส
หลังจากลูกโคสายเลือดผสมมีอายุประมาณ 2 ปีแล้ว ก็จะเข้าสู่วิธีการ "ขุนโค" โดยจัดการถ่ายพยาธิ ฉีดวัคซีน และตอนก่อนที่จะนำเข้าคอก ทางสหกรณ์ใช้เทคนิคการให้โคฟังเพลงเพื่อให้วัวกินอาหารได้มาก โดยเชื่อว่าเนื้อวัวที่ได้จะนุ่ม เลี้ยงด้วยอาหารธรรมชาติเป็นหลัก แบ่งเป็นอาหารหยาบที่ใช้หญ้าหรือฟาง เสริมด้วยอาหารสูตรพิเศษที่ใช้ธัญพืชในการผลิต ซึ่งเชื่อกันว่าเนื้อโคจะมีกลิ่นหอมและรสหวานยิ่งขึ้น และที่คอกวัวนั้นมีการดูแลความสะอาดเป็นอย่างดี ทำความสะอาดพื้น เก็บมูล อาบน้ำวัว แปรงขัดขน ให้วัวกินอาหารได้มากขึ้น ซึ่งวิธีการดังกล่าวช่วยย่นระยะเวลาการขุนโคจากเดิมประมาณ 1 ปี ลงเหลือ 8-9 เดือน
เมื่อขุนโคเสร็จแล้วก็นำมาชำแหละในโรงฆ่ามาตรฐาน แล้วนำไปเก็บบ่มนาน 7 วัน ก่อนจะมีการให้คะแนนไขมันแทรก แล้วตัดแบ่งชิ้นส่วนและกำหนดเรียกชื่อตามแบบฝรั่งเศส 17 ส่วน ใช้มาตรฐานของฝรั่งเศส
ราคา

ในปี พ.ศ. 2554 ราคาเนื้อโคขุนโพนยางคำเกือบสามสิบรายการมีตั้งแต่หนึ่งร้อยถึงหนึ่งพันบาทต่อกิโลกรัม เนื้อที่มีราคาต่ำสุด คือ เนื้อย่าง (5 กิโลกรัม) กิโลกรัมละ 115 บาท ที่มีราคาสูงที่สุด คือ เนื้อสันใน กิโลกรัมละ 1,050 บาท ซึ่งโรงแรมดุสิต โฮเต็ล ในเขตเทศบาลเมืองสกลนคร จำหน่ายสเต๊กในราคาเริ่มต้น 280 บาท และเมนูชาบูเริ่มต้นที่ 350 บาท
ความนิยม

ปัจจุบันโคขุนโพนยางคำได้รับความนิยมทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ ตลาดเนื้อโคชำแหละในบรรจุภัณฑ์ส่วนใหญ่อยู่ที่กรุงเทพมหานคร มีตัวแทนจำหน่ายต่างประเทศที่จังหวัดปทุมธานี มีสหกรณ์จำหน่ายในจังหวัดสกลนคร ปัจจุบันสามารถผลิตโคได้ 55 ตัวต่อวัน ชำแหละสัปดาห์ละ 2 วัน จากความสำเร็จของโคขุนโพนยางคำ ทำให้มีการแอบอ้างโดยร้านค้าหลายแห่ง ซึ่งถือเป็นการหลอกลวงผู้บริโภค โคขุนโพนยางคำจริงจะมีป้ายรับรองมาตรฐานของสหกรณ์ติดอยู่หน้าร้าน
อาชีพโคเนื้อในปัจจุบันได้รับความนิยมมากขึ้น และรัฐบาลมีนโยบายสนับสนุน ชาวบ้านผู้เลี้ยงโคขุนคนหนึ่งบอกว่า ตนได้กำไรจากการเลี้ยงโคขุนโพนยางคำปีละกว่า 300,000-350,000 บาท
ประวัติ

กองอำนวยการรักษาความปลอดภัยแห่งชาติ (กรป.กลาง) ซึ่งตั้งขึ้นที่บ้านโพนยางคำ ต้องการจะพัฒนาพันธุ์โคเนื้อของไทยให้เป็นอาหารขายได้ จึงได้ของบประมาณจากรัฐบาลจัดหาน้ำเชื้อโคพันธุ์เนื้อจากต่างประเทศมาผสมเทียมโดยไม่คิดมูลค่าให้แก่สมาชิกกลุ่มผู้เลี้ยงโคในภาคอีสาน แต่ยังประสบปัญหาไม่มีตลาดรองรับเนื้อโคพันธุ์ลูกผสม กรป.กลางจึงได้ขอความร่วมมือจากประเทศฝรั่งเศส และมีการตั้งลงจัดตั้งสหกรณ์การเลี้ยงปศุสัตว์ กรป.กลาง บ้านโพนยางคำขึ้นในปี พ.ศ. 2523 ซึ่งทางรัฐบาลฝรั่งเศส โดยสถานเอกอัครราชทูตได้ให้การสนับสนุนด้านการฝึกอบรมแก่เจ้าหน้าที่ไทย ตลอดจนสนับสนุนด้านเงินทุนเป็นค่าใช้จ่ายในด้านต่าง ๆ นอกจากนี้ยังได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลออสเตรเลียและบริษัท เนสเล่ (ประเทศไทย) จำกัด อีกด้วย
ในปีแรกสหกรณ์มีสมาชิก 50 คน ปัจจุบันมีสมาชิกกระจายอยู่ใน 18 อำเภอของจังหวัดสกลนคร แล้วยังมีสมาชิกในจังหวัดหนองคายและจังหวัดนครพนมด้วย จนถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2552 สหกรณ์มีสมาชิก 4,702 ราย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์สหกรณ์การเลี้ยงปศุสัตว์ กรป.กลาง โพนยางคำ จำกัด เก็บถาวร 2010-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โล่ปราบจลาจล

ตำรวจหน่วยป้องกันกลางของสหรัฐ (Federal Protective Service) พร้อมโล่ปราบจลาจล
โล่ปราบจลาจล (อังกฤษ: riot shield) เป็นอุปกรณ์ป้องกันที่มีน้ำหนักเบา ปกติจะใช้งานโดยตำรวจและหน่วยทางทหารบางหน่วย หรือแม้แต่ผู้ประท้วงก็ตาม โดยทั่วไปแล้ว โล่ปราบจลาจลจะมีความยาวพอที่จะปิดบังตัวคนโดยเฉลี่ยตั้งแต่ศีรษะจนถึงหัวเข่า แม้ว่าบางหน่วยจะมีการใช้งานรุ่นขนาดเล็กกว่าที่สามารถถือได้ด้วยมือเดียวก็ตาม ซึ่งทั่วไปจะมีวัตถุประสงค์ในการปราบจลาจล ใช้เพื่อปกป้องผู้ใช้งานจากการโจมตีระยะประชิดด้วยอาวุธทื่อหรืออาวุธมีคม และยังใช้เป็นที่กำบังในการโยนวัตถุวิถีโค้งไปยังผู้ชุมนุมหรือใช้งานอาวุธที่อันตรายไม่ถึงชีวิต เช่น กระสุนยาง และปืนฉีดน้ำแรงดันสูง นอกจากนี้ยังใช้เป็นอาวุธระยะประชิดระยะสั้นสำหรับผลักดันกองกำลังหรือฝูงชนฝ่ายตรงข้าม โล่ปราบจลาจลส่วนใหญ่ไม่สามารถป้องกันจากกระสุนปืนได้ ซึ่งโล่กันกระสุนจะถูกนำมาใช้งานในสถานการณ์ที่คาดว่าจะมีการต่อต้านด้วยอาวุธหนัก
โล่ปราบจลาจลถูกใช้ในเกือบทุกประเทศที่มีกองกำลังตำรวจตามรูปแบบมาตรฐาน และถูกผลิตสำหรับใช้งานโดยบริษัทหลายแห่ง ในการบังคับใช้กฎหมายโล่ปราบจลาจลจะถูกใช้งานร่วมกับกระบอง โล่ปราบจลาจลที่จัดทำขึ้นสำหรับการบังคับใช้กฎหมายมักจะถูกสร้างขึ้นจากโพลีคาร์บอเนตโปร่งใสเพื่อให้ผู้ถือสามารถมองเห็นวัตถุที่ถูกโยนเข้ามา ส่วนของโล่จลาจลที่ผู้ประท้วงใช้งานนั้นมักจะสร้างจากวัสดุชั่วคราว เช่น ไม้ เศษโลหะ หรือถังพลาสติก แม้ว่าโล่ปราบจลาจลจะแสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพในการป้องกันไม่ให้ผู้ประท้วงฝ่าแนวตำรวจไปได้ แต่การใช้โล่ในลักษณะนี้มักจะกระตุ้นให้เกิดการขว้างปาวัตถุสิ่งของใส่แนวโล่ได้
ประวัติ

สมาพันธ์ตำรวจแห่งอังกฤษและเวลส์เริ่มล็อบบี้ให้นำโล่ปราบจลาจลมาใช้หลังจากเหตุจลาจลในเทศกาลนอตติ้งฮิลล์คาร์นิวัลเมื่อปี พ.ศ. 2519 ซึ่งระหว่างเทศกาลนั้นมีเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนมากได้รับบาเจ็บจากการถูกขว้างปาก้อนหิน อิฐ และขวดใส่ ซึ่งในเวลานั้นโล่ปราบจลาจลมีการใช้งานอยู่ก่อนแล้วในไอร์แลนด์เหนือและยุโรปแผ่นดินใหญ่  ซึ่งกองกำลังสหราชอาณาจักรได้ส่งพวกมันไปในช่วงเหตุฉุกเฉินไซปรัสช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ตำรวจฝรั่งเศสใช้งานโล่ปราบจลาจลในเหตุจลาจลเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2511 และกองกำลังสหราชอาณาจักรได้ใช้โล่ปราบจลาจลในไอร์แลนด์เหนือมาตั้งแต่อย่างน้อยช่วงปี พ.ศ. 2512 โล่ปราบจลาจลถูกใช้งานครั้งแรกในอังกฤษระหว่างยุทธการที่เลวิแชมในปี พ.ศ. 2520 ในขณะที่กองบัญชาการตำรวจนครบาลออกแบบให้โล่ปราบจลาจลเป็นเพียงอุปกรณ์ตั้งรับและป้องกันตัวเท่านั้น นิว ไซแอนทิสต์ รายงานว่า "ชิ้นโล่ (ที่ใช้ในเลวิแชม) เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องมือในการปฏิบัติการที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวรุนแรงอย่างยิ่ง" ผู้ประท้วงจำนวนมากจงใจทุบเข้าใส่โล่ปราบจลาจลของตำรวจ โดยโฆษกตำรวจระบุว่า เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจรู้สึกว่าตนถูกคุกคาม ก็มักจะตอบโต้ด้วยทุกอย่างที่อยู่ในมือของตนเอง และเสริมว่า "ผมไม่เห็นวิถีทางที่จะหยุดไม่ให้เขาใช้โล่ปราบจลาจลตอบโต้เลย"
ในระหว่าการจลาจลในไอร์แลนด์เมื่อคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970 มีการบันทึกไว้ว่าไม่มีการใช้งานโล่ปราบจลาจล ขณะที่บุคลากรของกองทัพบกโต้การประท้วงที่เคอร์ราห์ พวกเขาเลือกที่จะใช้ดาบปลายปืนสำหรับการปราบจลาจลเมื่อมีโล่ปราบจลาจลใช้งานประกอบกันด้วย เมื่อเกิดการจลาจลที่ลิฟฟอร์ด ผลคือทำให้กิดการบาดเจ็บของตำรวจไอร์แลนด์จำนวน 9 นาย มีรายงานว่าในเหตุการณ์นั้นไม่มีโล่ปราบจลาจลสำหรับใช้งาน ในการจลาจลที่โมนาฮัน บุคลากรของกองทัพบกจำนวน 44 นายถูกส่งเข้าไปปราบจลาจลในขณะที่มีโล่ปราบจลาจลเพียง 5 ชิ้นเท่านั้นที่ใช้สำหรับกั้นระหว่างพวกเขากับผู้ก่อจลาจล เพื่อตอบสนองต่อปัญหาการขาดแคลนโล่ปราบจลาจล จึงมีการสั่งผลิตโล่ปราบจลาจลจำนวน 200 ชิ้นในเมืองดับลินเมื่อปี พ.ศ. 2515
การออกแบบและประเภท

ปกติแล้วโล่ปราบจลาจลจะทำมาจากโพลีคาร์บอเนตโปร่งใสที่มีความหนาระหว่าง 4–6 มิลลิเมตร (0.16–0.24 นิ้ว) โล่ถูกออกแบบมาให้ทนทานต่อการแตกหัก แม้ว่าทั่วไปแล้วจะไม่สามารถกันกระสุนได้ก็ตาม โล่บางชนิดที่ใช้ในการตอบโต้ผู้ก่อจลาจลสามารถป้องกันจากกระสุนปืนความเร็วต่ำที่ยิงมาจากปืนพกหรือปืนลูกซอง อย่างไรก็ตาม มีการใช้โล่กันกระสุนแทนในสถานการณ์ที่คาดว่าจะมีการตอบโต้เจ้าหน้าที่ด้วยอาวุธหนัก
โล่โดยทั่วไปจะมีรูปทรงเป็นสี่เหลี่ยมหรือวงกลม มีความยาวระหว่าง 36–48 นิ้ว (91–122 เซนติเมตร) และมีความกว้างที่แตกต่างกันไป โล่ปราบจลาจลส่วนใหญ่หากใช้งานอย่างเหมาะสมจะสามารถปกป้องผู้ใช้งานตั้งแต่ศีรษะจนถึงหัวเข่า ปกติโล่จะมีรูปทรงกระบอกเล็กน้อย และมีด้ามจับที่ทำจากโลหะหรือพลาสติกเสริมแรง ยึดติดด้วยกาวหรือวงแหวน ด้ามจับจะได้รับการออกแบบให้ผู้ถือสามารถถือในลักษณะกำหมัด และมีส่วนป้องกันเพิ่มเติมช่วงปลายแขนสำหรับวางพักแขนได้ รวมถึงอาจจะเป็นสายรัดตีนตุ๊กแกเพื่อยึดให้ปลายแขนอยู่กับที่ โล่อาจจะมีช่องเก็บของสำหรับกระบองหรืออาวุธไม่ร้ายแรง และบางชนิดอาจจะออกแบบมาให้สามารถเชื่อมต่อกับโล่อื่นทั้งสองด้านเพื่อสร้างกำแพงโล่ที่มีประสิทธิผลมากขึ้น ซึ่งประเภทของโล่ที่จะใช้งานนั้นมีหลายรูปแบบแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับทั้งสถานการณ์และวัตถุประสงค์ของภารกิจและงบประมาณของหน่วยงาน
โล่เว้าได้รับการออกแบบมาเพื่อใช้ในการตรึงผู้ก่อจลาจลหรือนักโทษลงและใส่กุญแจมือ และโล่ไฟฟ้าออกแบบมาเพื่อส่งไฟฟ้าช็อตในระดับไม่ถึงชีวิตไปยังบุคคลที่โล่นั้นสัมผัส โล่ไฟฟ้าถูกผลิตขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 มีแถบโลหะด้านนอกโพลีคาร์บอเนต การช็อคไฟฟ้าจะถูกส่งผ่านการกดปุ่มที่ด้านข้างของผู้ถือ ซึ่งโล่ไฟฟ้าทำให้เกิดผู้เสียชีวิตหลายคนจากการถูกใช้งาน ในปี พ.ศ. 2554 เรย์เธียนได้จดสิทธิบัตรสำหรับโล่ปราบจลาจลแบบอะคูสติกส์ (acoustic riot shield) ที่สามารถปล่อย "เสียงความถี่ต่ำซึ่งทำให้เกิดการสะท้อนที่ทางเดินหายใจ ทำให้หายใจลำบาก"
ผู้ประท้วงอาจจะสร้างโล่ปราบจลาจลของตนเอง ซึ่งทำจากวัสดุต่าง ๆ เช่น ไม้, พาร์ติเคิลบอร์ด หรือเศษโลหะ
Hualania

| Hualania |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: ถั่ว Fabales
วงศ์:: วงศ์ต่างไก่ป่า Polygalaceae Phil.
สกุล:: Hualania Hualania Phil.
สปีชีส์:: Hualania colletioides
ชื่อทวินาม
Hualania colletioides Phil.

Hualania เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Polygalaceae มีพียงสปีชีส์เดียวคือ Hualania colletioides.
มีถิ่นกำเนิดอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอาร์เจนตินา
Horneridae

| Horneridae |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
เคลด:: Lophophorata Lophophorata
ไฟลัม:: Bryozoa Bryozoa
ชั้น:: Stenolaemata Stenolaemata
อันดับ:: Cyclostomatida Cyclostomatida
วงศ์:: Horneridae Horneridae
สปีชีส์:: Horneridae
ชื่อทวินาม
Horneridae 

Horneridae เป็นสกุลของไบรโอซัวที่อยู่ในวงศ์ Cyclostomatida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Eohornera Brood, 1972
Filicavea d'Orbigny, 1853
Frontohornera Grischenko, Gordon & Melnik, 2018
Hornera Lamouroux, 1821
Siphodictyum Lonsdale, 1849
Spinihornera Brood, 1979
เดอะ ซิส (วงดนตรี)

| เดอะซิส |
| --- | --- |
ที่เกิด:  กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
แนวเพลง: ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ช่วงปี: พ.ศ. 2545 - 2549
ค่ายเพลง: บั๊คทาวน์ เร็คคอร์ด ในเครือ อาร์เอส มอนสเตอร์ มิวสิค ในเครือ อาร์เอส

สมาชิก: สุพัณณดา พลับทอง (เปียโน)  ภัทรณินทร์ พลับทอง (เบส)  มนต์มนัส พลับทอง (ซอ)
เดอะ ซิส (THE SIS) เป็นวงดนตรี 3 พี่น้องในสังกัด อาร์เอส โปรโมชั่น ได้แก่ เปียนโน สุพัณณดา พลับทอง, เบส ภัทรณินทร์ พลับทอง และ ซอ มนต์มนัส พลับทอง เริ่มมีผลงานในปี พ.ศ. 2545 - พ.ศ. 2549 โดยมีผลงานเพลงฮิตได้แก่เพลง ไม่อยากให้ผ่านคืนนี้, ชายคนนั้น และเพลง อสงไขย เป็นต้น