stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท
ประวัติการใช้งาน > กองทัพอากาศออสเตรเลีย

ในวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 รัฐบาลออสเตรเลียได้ทำสัญญาเพื่อให้ได้เอฟ/เอ-18เอฟ 24 ลำให้กับกองทัพอากาศออสเตรเลียเป็นจำนวนเงิน 6 พันล้านดอลลาร์อออสเตรเลีย เพื่อเข้าแทนที่เอฟ-111 ซูเปอร์ฮอร์เน็ทเป็นผลมาจากการห่วงว่าเอฟ-35 ไลท์นิ่ง 2 อาจจะสร้างไม่ทันตอนที่เอฟ-111 ปลดประจำการ นักบินและนายทหารควบคุมการโจมตีทางอากาศของกองทัพอากาศออสเตรเลียจะเริ่มทำการฝึกในสหรัฐฯ ในปีพ.ศ. 2552 พร้อมกับฝูงบินหมายเลข 1 และ 6 ที่จะพร้อมปฏิบัติการกับเอฟ/เอ-18เอฟในปีพ.ศ. 2553
การสั่งซื้อได้รับการยืนยันเกิดการโต้แย้งขึ้น พร้อมกับปัญหาที่รวมทั้งนายทหารที่ปลดประจำการบางส่วน รองจอมพลอากาศปีเตอร์ คริสส์ได้กล่าวว่าเขาประหลาดใจอย่างมากที่พบว่ารัฐบาลออสเตรเลียจะใช้เงิน 6 พันล้านดอลลาร์ออสเตรเลียไปกับเครื่องบินชั่วคราว คริสส์ยังได้กล่าวถึงหลักฐานที่ได้รับมาก่อนที่ขณะกรรมการด้านอาวุธของสหรัฐฯ จะว่าเอฟ/เอ-18เอฟนั้นด้อยกว่ามิก-29 และซู-30 ซึ่งเข้าประจำการแล้วเรียบร้อยหรือไม่ก็ถูกสั่งซื้อโดยกองทัพอากาศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผู้การอากาศเท็ด บุชเฮลได้กล่าวว่าเอฟ/เอ-18เอฟไม่สามารถทำหน้าที่ที่รัฐบาลออสเตรเลียมอบหมายให้มันได้ และการออกแบบโครงสร้างของเอฟ-111 นั้นยังเหมาะคงกับบทบาททางยุทธวิธีจนถึงปีพ.ศ. 2563 บ้างการคัดค้านกล่าวว่าการตัดสินใจซื้อเอฟ/เอ-18เอฟมีเพียงไว้เพื่อที่จะขายซูเปอร์ฮอร์เน็ทให้กับออสเตรเลียได้ง่ายเท่านั้น โครงการเอฟ-35 ควรจะประสบกับปัญหา
แพ็คเกจเริ่มแรกที่เสนอต่อกองทัพอากาศออสเตรเลียมีดังนี้
เครื่องยนต์ 48 เครื่องและ 6 เครื่องสำรอง
เรดาร์แบเอพีจี-79
การเชื่อมต่อแบบลิงก์ 16 กับเอเอ็น/ยูเอสคิว-140
ที่ยิงขีปนาวุธนำวิถีแอลเอยู-127
กล้องมองกลางคืนแบบเอเอ็น/พีวีเอส-9
ระบบภารกิรร่วมหรือเจเอ็มพีเอส (Joint Mission Planning System, JMPS) 12 เครื่อง
พลุล่อเป้าไฟเบอร์ออปติกแบบเอเอ็น/เอแอลอี-55
ในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2550 รัฐบาลแรงงานออสเตรเลียได้ประกาศว่าจะมีการทบทวนการซื้ออันเป็นส่วนหนึ่งของการทบทวนในแผนการกองทัพอากาศออสเตรเลีย พร้อมกับความเป็นไปได้ของการสั่งซื้อเอฟ/เอ-18เอฟที่อาจถูกลดลงหรือยกเลิก เหตุผลหลักคือความเหมาะสมในการปฏิบัติการ ขาดความเหมาะสมในการตรวจสอบกระบวนการ และความเชื่อที่ว่าเครื่องบินชั่วคราวไม่เป็นที่ต้องการนัก
ในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2551รัฐบาลได้ประกาศว่าจำดำเนินแผนเพื่อให้ได้เอฟ/เอ-18เอฟทั้งหมด 24 ลำ รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมโจเอล ฟิทซ์กิบบอนกล่าวว่ารัฐบาลได้สรุปว่ามันเป็นการจำเป็นที่จะสั่งซื้อซูเปอร์ฮอร์เน็ท ถึงแม้ว่าพวกมันยังคงได้รับคำวิจารณ์จากการวางแผนของรัฐบาลก่อน เขากล่าวว่าไม่มีเครื่องบินที่เหมาะสมที่จะสร้างออกมาในปีพ.ศ. 2553 สำหรับความต้องการเอฟ-111 ที่ตั้งโดยรัฐบาลเก่าและมันเป็นไปไม่ได้ที่จะเก็บเอฟ-111 ให้ทำงานในปัจจุบัน รัฐบาลยังได้มองหาอีเอ-18จี โกรว์เลอร์ที่อาจส่งออกด้วย ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 รัฐมนตรีกระทรวงกลาโจเอล ฟิทซ์กิบบอนได้ประกาศว่าซูเปอร์ฮอร์เน็ท 12 จาก 24 ลำจะเข้าการผลิตที่ดัดแปลงให้เป็นอีเอ-18จี มันมีราคาประมาณ 35 ล้านดอลาร์ออสเตรเลีย การตัดสินใจสุดท้ายในการดัดแปลงให้เป็นอีเอ-18จีที่มีมูลค่า 300 ล้านดอลาร์ออสเตรเลียนั้นจะเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2565
การประกอบซูเปอร์ฮอร์เน็ทให้กับกองทัพอากาศออสเตรเลียครั้งแรกเริ่มในเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ที่โรงงานของโบอิงในเซนท์หลุยส์รัฐมิสซูรี
ประวัติการใช้งาน > ประเทศที่อาจเป็นผู้ใช้งานในอนาคต

โบอิงได้เสนอซูเปอร์ฮอร์เน็ทให้กับมาเลเซียโดยเป็นส่วนหนึ่งของการซื้อเอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ทในปีพ.ศ. 2545 อย่างไรก็ตามการจัดซื้อซูเปอร์ฮอร์เน็ทถูกระงับหลังจากที่รัฐบาลได้ตัดสินใจที่จะซื้อซุคฮอย ซู-30เอ็มเคเอ็มแทนในปีพ.ศ. 2550 แต่นายพลดาทัค นิค อิสมาไล นิค มูฮาเม็ดได้กล่าวว่ากองทัพอากาศมาเลเซียไม่ได้วางแผนที่จะยุติการจัดซื้อซูเปอร์ฮอร์เน็ทเพราะพวกเขาต้องการมัน
โบอิงได้ส่งข้อเสนอซูเปอร์ฮอร์เน็ทให้กับรัฐบาลเดนมาร์กและบราซิลในปีพ.ศ. 2551 ซูเปอร์ฮอร์เน็ทเป็นหนึ่งในเครื่องบินขับไล่ทั้งหมดสามลำในการแข่งขันของเดนมาร์กเพื่อหาสิ่งที่จะมาแทนที่เอฟ-16 จำนวน 48 ลำ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2551 มีการรายงานว่าซูเปอร์ฮอร์เน็ทถูกเลือกให้เป็นหนึ่งในสามที่เข้าแข่งขันในบราซิล บราซิลเริ่มต้องการเครื่องบินเป็นจำนวน 36 ลำพร้อมกับความเป็นไปได้ในการซื้อทั้งสิ้น 120 ลำ
โบอิงตกลงในข้อเสนอสำหรับการแข่งขันเครื่องบินรบหลากบทบาทของอินเดียในเดือนเมษายน พ.ศ. 2551 แบบอื่นของซูเปอร์ฮอร์เน็ทถูกเสนอให้กับอินเดียนั้นชื่อเอฟ/เอ-18ไอเอ็น มันจะรวมทั้งเรดาร์เอพีจี-79 ของเรย์ธีออน ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2551 โบอิงตกลงในข้อเสนอให้กับอินเดียเพื่อแสดงความเป็นหุ้นส่วนกับบริษัทของอินเดียเพื่อทำการผลิต
ในวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2552 โบอิงได้เสนอซูเปอร์ฮอร์เน็ทในโครงการของกรีซ
แบบต่างๆ

เอฟ/เอ-18อี ซูเปอร์ฮอร์เน็ท เป็นแบบหนึ่งที่นั่ง
เอฟ/เอ-18เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท เป็นแบบสองที่นั่ง
อีเอ-18จี โกรว์เลอร์ รุ่นสำหรับสงครามอิเลคทรอนิกของเอฟ/เอ-18เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท กล่าวว่าจะเริ่มทำการผลิตในปีพ.ศ. 2551 โดยพร้อมใช้งานในปีพ.ศ. 2552 อีเอ-18จีจะเข้าแทนที่อีเอ-6บี โพรว์เลอร์ของกองทัพเรือสหรัฐฯ
ประเทศผู้ใช้งาน

กองทัพอากาศออสเตรเลีย สั่งซื้อไว้ 24 ลำ
กองทัพเรือสหรัฐฯ
รายละเอียด เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท

ลูกเรือ  นักบินหนึ่งนายสำหรับเอฟ/เอ-18อี สองนายสำหรับเอฟ/เอ-18เอฟ
ความยาว 18.31 เมตร
ความยาวระหว่างปลายปีกทั้งสองข้าง 13.62 เมตร
ความสูง 4.88 เมตร
พื้นที่ปีก 46.45 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 13,900 กิโลกรัม
น้ำหนักพร้อมอาวุธ 21,320 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 29,900 กิโลกรัม
ขุมกำลัง เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนเจเนรัล อิเลคทริก เอฟ414-จีอี-400 สองเครื่องยนต์ ให้แรงขับเครื่องละ 13,000 ปอนด์ และ 22,000 ปอนด์เมื่อใช้สันดาปท้าย
ความจุเชื้อเพลิงภายใน 6,530 กิโลกรัม (เอฟ/เอ-18อี) 6,145 กิโลกรัม (เอฟ/เอ-18เอฟ)
ความจุเชื้อเพลิงภายนอก 7,430 กิโลกรัม (ด้วยถังขนาด 480 แกลลอนห้าถัง)
ความเร็วสูงสุด มากกว่า 1.8 มัค (1,915 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ที่ความสูง 40,000 ฟุต
พิสัยบิน 2,346 กิโลเมตรพร้อมเอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์สองลูก
รัศมีทำการรบ 722 กิโลเมตรสำหรับภารกิจแอบเข้าประเทศ
พิสัยในการขนส่ง 3,330 กิโลเมตร
เพดานบิน 50,000 ฟุตขึ้นไป
น้ำหนักบรรทุกที่ปีก 453 กิโลกรัมต่อตารางเมตร
อาวุธ
ปืน ปืนใหญ่อากาศแบบแกทลิ่งเอ็ม61 วัลแคนขนาด 20 ม.ม.หนึ่งกระบอกที่จมูก พร้อมกระสุน 578 นัด
จรวด
จรวด : อากาศสู่อากาศ
เอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์ เอไอเอ็ม-132 แอสแรม หรือเอไอเอ็ม-120 แอมแรม 4 ลูก และ
เอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์ หรือ เอไอเอ็ม-120 แอมแรมเพิ่มอีก 2 ลูก
จรวด : อากาศสู่พื้น
เอจีเอ็ม-65 มาเวอร์ริก
สแลมเออร์
เอจีเอ็ม-88 ฮาร์ม
เอจีเอ็ม-154 เจซอว์
ขีปนาวุธต่อต้านเรือ
เอจีเอ็ม-84 ฮาร์พูน
ระเบิด
เจแดม
ระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์ตระกูลเพฟเวย์
ระเบิดมาร์ค 80
ซีบียู-87
ระเบิดปล่อยทุ่นระเบิดซีบียู-89
ซีบียู-97
ระเบิดพวง ซีบียู-100
สื่อบันเทิง

เอฟ/เอ-18 เอฟเป็นเครื่องบินที่ถูกยิงตกโดยกองกำลังเซอร์เบียในภาพยนตร์เรื่องบีไฮนด์ เอ็นเนมี ไลน์ส
ดูเพิ่ม

นอร์ทธรอฟ วายเอฟ-17
เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท
อีเอ-18จี โกรว์เลอร์
ดัซโซลท์ ราฟาเอล
มิโคยัน มิก-29เอ็ม
ซุคฮอย ซู-33
ยูโรไฟท์เตอร์ ไทฟูน
แหล่งข้อมูลอื่น

แฟ้ม เก็บถาวร 2009-09-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนและประวัติเอฟ/เอ-18 ของกองทัพเรือสหรัฐ เก็บถาวร 2014-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทใน Boeing.com
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทใน NorthropGrumman.com เก็บถาวร 2009-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทในและแผนผังของเอฟ/เอ-18 ใน GlobalSecurity.org
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทใน Vectorsite.net
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทใน on Ausairpower.net
"เครื่องบินจากยูเอสเอส เอ็นเตอร์ไพรส์ทิ้งระเบิดใส่ศัตรูในอัฟกานิสถาน" เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Stars and Stripes, 13 October 2006
"เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท บล็อก 2 ทำการบินเหนือสถานนีอากาศกองทัพเรือที่โอเซียนา", Boeing, 8 January 2007
เอฟ/เอ-18เอฟสี่ลำบินเหนือแปซิฟิกเมื่อปีพ.ศ. 2546 ลำที่หนึ่งและสามนั้นจะมีกระเปาะเล็กที่เป็นเซ็นเซอร์อินฟราเรดรุ่นเอเอ็น/เอเอสคิว-228 ส่วนลำที่สี่นั้นจะมีถังเชื้อเพลิงสำรองที่มีไว้สำหรับการเติมเชื้อเพลิงให้กับเครื่องบินลำอื่น
ช่องรับลมแบบเหลี่ยมของซูเปอร์ฮอร์เน็ทกับแบบโค้งของฮอร์เน็ท
เอฟ/เอ-18 ซูเปอร์ฮอร์เน็ทสองลำของกองทัพเรือสหรัฐฯ ทำการบินลาดตระเวนเหนืออัฟกานิสถานในปีพ.ศ. 2551
เอฟ/เอ-18เอฟกำลังเติมเชื้อเพลิงให้กับเอฟ/เอ-18อีเหนืออ่าวเบงกอลในปีพ.ศ. 2550
เอฟ/เอ-18เอฟจอดบนดาดฟ้าของเรือบรรทุกเครื่องบินยูเอสเอส ดไวท์ ดี ไอเซนฮาวร์ขณะปฏิบัติการอยู่ในทะเลอาหรับเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549
ประเทศผู้ใช้งานเอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท
เอฟ/เอ-18เอฟของกองทัพเรือสหรัฐฯ ในงานแสดงที่ปารีสเมื่อปีพ.ศ. 2550
เอสเนเจอร์

เอสเนเจอร์ (อังกฤษ: SNatur) ดำเนินธุรกิจขายตรงด้วยระบบการตลาดหลายชั้น (Multi Level Marketing : MLM) เป็นบริษัทธุรกิจขายตรงบริษัทหนึ่งของไทย ในเครือบริษัท ศรีไทยซุปเปอร์แวร์จำกัด (มหาชน)
ประวัติ

บริษัทศรีไทยซุปเปอร์แวร์จำกัด (มหาชน) ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2506 โดยสุมิตร  เลิศสุมิตรกุล เริ่มแรกเป็นเพียงอุตสหกรรมภายในครอบครัว ใช้ชื่อว่า "ห้างหุ้นส่วนจำกัดศรีไทยพลาสติก" ผลิตสินค้าเครื่องใช้ในครัวเรือน เช่น กะละมัง ถังน้ำ และของเล่นเด็ก เป็นต้น ต่อมา ได้ขยายการผลิตสินค้าพลาสติก ตลอดจนสินค้าเมลามีนภายใต้เครื่องหมายการค้า "ซุปเปอร์แวร์ ตรานกแพนกวิน"
และได้ขยายการส่งออกไปมากกว่า 108 ประเทศ และเป็นเมลามีน รายใหญ่ที่สุดของโลก ยอดขาย หมื่นล้าน ซึ่งมีโรงงานที่ นิคมสุรนารี จังหวัดนครราชสีมา เป็นโรงงานใหญ่ที่สุด และบริษัท ศรีไทยชุปเปอร์แวร์ จำกัด (มหาชน)มีโรงงานในประเทศหลายแห่งด้วยกัน เช่น บางปู, อมตะนคร, สุขสวัสดิ์ และโคราช และในต่างประเทศ ประเทศได้แก่ จีน เวียดนาม เอเนเจอร์ ได้เปิดทำการในระบบ MLM แบบการตลาดหลายชั้น มา ตั้งแต่วันที่ 22 สิงหาคม 2553 ไม่ถึงหนึ่งปี ได้เปิดสาขา ที่ประเทศพม่า และลาวเป็นประเทศที่สอง และประเทศกัมพูชา ในลำดับต่อไป
ความหมาย

Snatur ที่ประกอบด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษ 6 ตัว แต่ละตัวมีความหมายดังนี้

S Safety มีความปลอดภัยทั้งผู้บริโภคและสิ่งแวดล้อม

N Nature เน้นการคัดสรรวัตถุดิบจากธรรมชาติ

A Achievement ใช้แล้วเห็นผลในระยะเวลาที่เหมาะสม

T Technology มีมาตรฐานด้วยนวัตกรรมและเทคโนโลยี

U Uncompromisingness มีความมั่นคงต่อคุณภาพและมาตรฐาน


R Responsibility มีความรับผิดชอบต่อสมาชิกและผู้บริโภค
โลโก้

โลโก้ของเอสเนเจอร์ประกอบไปด้วยลักษณะที่ตัวอักษร "S" ตัวสีแดง ตัวอักษร "Natur" พร้อมทั้งขีดเส้นใต้สีเขียว และยังมีประโยคที่มีตัวอักษรขนาดเล็กสีดำเขียนว่า "start the day with" แล้วตามด้วยตัวอีกษร "natur" สีเขียว ที่อยู่บนพื้นหลังสีขาว ถูกนำมาใช้ตั้งแต่เมื่อ พ.ศ. 2551
ผลิตภัณฑ์

ผลิตภัณฑ์เอสเนเจอร์ แบ่งกลุ่มผลิตภัณฑ์ดังนี้
ผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร (Health Products) ได้แก่ น้ำมันรำข้าว อาหารธัญพืช กาแฟผสมคอลลาเจล
ผลิตภัณฑ์บำรุงผิว (Skin Care) ได้แก่ กระดาษซับมัน โทนเนอร์ มอยส์เจอไรเซอร์
ผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางค์ชุดสีสัน (Cosmetic Products) ได้แก่ มาสคาร่า แป้งรองพื้น
ผลิตภัณฑ์ของใช้ส่วนตัว (Personal Care) ได้แก่ ยาสีฟัน น้ำยาบ้วนปาก ครีมนวด ยาสระผม สบู่
ผลิตภัณฑ์ในครัวเรือน (Home Care) ได้แก่  ผงซักฟอก น้ำยาปรับผ้านุ่ม น้ำยาล้างจาน
เอสไอแอลอินเตอร์เนชันแนล

สัญลักษณ์เอสไอแอล
เอสไอแอล อินเทอร์เนชันนัล (อังกฤษ: SIL International) หรือชื่อเดิมว่า ซัมเมอร์อินสทิทิวต์ออฟลิงกวิสติกส์ (Summer Institute of Linguistics; สถาบันภาษาศาสตร์ภาคฤดูร้อน) เป็นองค์กรคริสต์ไม่แสวงหากำไรจากสหรัฐอเมริกา ที่มีจุดประสงค์หลักเพื่อศึกษาและบันทึกภาษาต่างๆ โดยเฉพาะภาษาชนกลุ่มน้อย และส่งเสริมการอ่านออกเขียนได้ในภาษาเหล่านั้น รวมถึงพัฒนาระบบการเขียนให้กับภาษาที่ไม่ได้มีการเขียนมาก่อน เอสไอแอลมีวัตถุประสงค์คือการศึกษาภาษาต่างๆ และส่งเสริมให้ผู้พูดภาษานั้นสามารถอ่านหนังสือได้ เพื่อแปลคัมภีร์ไบเบิลเป็นภาษาท้องถิ่นและเผยแผ่ศาสนา
เอสไอแอลเผยแพร่ฐานข้อมูลเอทโนล็อก ซึ่งเป็นฐานข้อมูลสถิติและข้อมูลอื่นๆ ของภาษาทั่วโลกมากกว่าเจ็ดพันภาษา
บทบาททางศาสนาของเอสไอแอลทำให้องค์กรถูกวิจารณ์จากนักวิชาการภาษาศาสตร์ ว่ามีบทบาทในการส่งเสริมผลประโยชน์แบบลัทธิอาณานิคม และทำลายภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่น
SIL ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นที่ปรึกษาของยูเนสโก และสหประชาชาติ นอกจากนี้ยังได้รับฐานะเป็นองค์กรที่ไม่หวังผลกำไรในหลาย ๆ ประเทศ. SIL ให้บริการครูผู้สอนและสื่อการสอน สำหรับหลักสูตรภาษาศาสตร์แก่หลาย ๆ สถาบันอุดมชั้นนำ เช่น มหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกา อย่าง Biola University, Moody Bible Institute, Houghton College, University of North Dakota, Northwest Christian College, Bryan College, University of Texas at Arlington, University of Oregon และ Dallas Theological Seminary นอกจากนี้ ยังมีมหาวิทยาลัยที่ศึกษาหลักสูตร SIL เช่น มหาวิทยาลัย Trinity Western University ในประเทศแคนาดา และมหาวิทยาลัย Northern Territory University ในประเทศออสเตรเลีย
รหัส SIL

SIL ใช้ตัวอักษรสามตัวมาสร้างเป็นรหัสภาษา รหัส SIL ที่เป็นที่รู้จัก เช่น
ABV ภาษาอาหรับ
CHN ภาษาจีนกลาง
ENG ภาษาอังกฤษ
FRN ภาษาฝรั่งเศส
GER ภาษาเยอรมัน
INZ ภาษาอินโดนีเซีย
JPN ภาษาญี่ปุ่น
KKN ภาษาเกาหลี
KMR ภาษาเขมร
MLI ภาษามลายู
RUS ภาษารัสเซีย
SPN ภาษาสเปน
TGL ภาษาตากาล็อก
THJ ภาษาไทย
VIE ภาษาเวียดนาม
แหล่งข้อมูลอื่น

SIL International
เอสเคป

เอสเคป (อังกฤษ: Escape) คืออัลบั้มเพลงภาษาอังกฤษของเอ็นริเก้ อิเกลเซียส นักร้องหนุ่มชาวสเปน ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2544 และมีการนำอัลบั้มนี้ออกจำหน่ายอีกครั้งในช่วงปี พ.ศ. 2545 ทั้งนี้ได้บรรจุเพลงเพิ่มเติมอีก 2 เพลง อันได้แก่ "เมย์บี" (มิกซ์ของมาร์ก เทย์เลอร์) และเพลง "ทูเลิฟอะวูแมน" ขับร้องคู่กับ Lionel Richie
การสร้างและอำนวยการผลิต

เอ็นริเก้มีส่วนร่วมในการประพันธ์เพลงทุกเพลง ซึ่งบางเพลงเป็นผลงานการประพันธ์ของเขาทั้งหมด เอ็นริเก้กล่าวว่าหลายเพลงในอัลบั้มนี้เขาเริ่มจากชื่อเพลง หลังจากนั้นเขาจึงประพันธ์เพลงโดยให้ความหมายนั้นสอดคล้องกับชื่อเพลง เพลงแรกที่เขาใช้วิธีนี้คือเพลง "ด็อนท์เทิร์นออฟเดอะไลตส์" ซึ่งในเบื้องต้นจะใช้ชื่อเพลงนี้เป็นชื่ออัลบั้ม และออกเผยแพร่เพลงนี้เป็ซิงเกิลแรก แตหลังจากนั้นเอ็นริเก้ก็ได้ประพันธ์เพลงอีกหลายเพลงในอัลบั้ม จนเขาเลือเพลงที่เขาคิดว่าดีที่สุดในอัลบั้ม
การออกจำหน่ายและการตอบรับ

เอสเคป เข้าชาร์ตบิลบอร์ด 200 ครั้งแรกในอันดับที่ 2 และขึ้นสู่อันดับสูงสุดในเวลาต่อมา อัลบั้มนี้มียอดขายประมาณ 267,000 ชุดในสัปดาห์แรก นอกจากนี้เพลง "ฮีโร" ขึ้นชาร์ตอันดับสูงสุดในชาร์ตสหราชอาณาจักร อันเป็นผลให้เอ็นริเก้ เป็นนักร้องละตินคนแรกที่มีอัลบั้มอันดับ 1 และซิงเกิลอันดับ 1 ในชาร์ตดังกล่าว เป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดในสหราชอาณาจักนเป็นอันดับที่ 2 รองจากอัลบั้ม เอสคาโปโลจี ของร็อบบี้ วิลเลียมส์ อันเป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดในออสเตรีย ประจำปี พ.ศ. 2545
อัลบั้มนี้มีการตอบรับที่ดีจากทุกมุมโลก อันได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาว 3 แผ่นในสหรัฐอเมริกา, แผ่นเสียงทองคำขาว 4 แผ่นในสหราชอาณาจักร, แผ่นเสียงทองคำขาว 5 แผ่นในไอร์แลนด์, แผ่นเสียงทองคำขาว 6 แผ่นในแคนาดา, แผ่นเสียงทองคำขาว 5 แผ่นในออสเตรเลีย, แผ่นเสียงทองคำขาว 3 แผ่นในอินเดีย, แผ่นเสียงทองคำขาว 2 แผ่นในเยอรมนี และได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาว และแผ่นเสียงทองคำจากภูมิภาคอื่นๆบนโลกอย่างมากมาย
ปัจจุบัน อัลบั้มนี้มียอดขายกว่า 10 ล้านชุดทั่วโลก และเป็นอัลบั้มที่มียอดขายสูงสุดของเอ็นริเก้จนถึงปัจจุบัน
รายชื่อเพลง

"เอสเคป"  (DioGuardi/Iglesias/Morales/Siegel) - 3:28
"ด็อนท์เทิร์นออฟเดอะไลตส์"  (DioGuardi/Iglesias/Morales/Siegel) - 3:47
"เลิฟทูซียูคราย"  (Taylor/Iglesias/Torch/Barry) - 4:07
"ฮีโร"  (Taylor/Iglesias/Barry) - 4:24
"ไอวิลเซอร์ไวว์"  (DioGuardi/Iglesias/Morales/Siegel/Fishbein) - 3:43
"เลิฟ 4 ฟัน"  (DioGuardi/Iglesias/Morales/Siegel/Fishbein) 3:15
"เมย์บี"  (DioGuardi/Iglesias/Morales/Siegel/Fishbein) - 3:14
"วันไนต์สแตนด์"  (Taylor/Iglesias/Barry) - 4:11
"ชีบีเดอะวัน"  (Taylor/Iglesias/Barry) - 3:36
"อิฟเดอะเวิลด์แครชส์"  (Mendez/Iglesias) - 4:45
"เอสแคปาร์" (เพลง "เอสเคป" ในภาษาสเปน)  (DioGuardi/Iglesias/Morales/Siegel) - 3:28
"No Apagues la Luz" (เพลง "ด็อนท์เทิร์นออฟเดอะไลตส์" ในภาษาสเปน)  (DioGuardi/Iglesias/Morales/Siegel) - 3:48
"Héroe" (เพลง "ฮีโร" ในภาษาสเปน)  (Taylor/Iglesias/Barry) - 4:23
"ฮีโร" (มีโทรมิกซ์)"† - 4:17
ฉบับอันออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2545
"เมย์บี" (มาร์ก เทย์เลอร์ มิกซ์)"‡ - 3:10
"ทูเลิฟอะวูแมน" ร้องกับ  Lionel Richie‡ - 3:53
†บรรจุในบางฉบับ

‡เฉพาะฉบับพิเศษอันออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2545
ชาร์ต

| ปี | ชาร์ต | อันดับ   สูงสุด |
| --- | --- | --- |
| 2545 | ชาร์ตอัลบั้มสมาคมอุตสหกรรมดนตรีแห่งออสเตรเลีย | 1 |

| ก่อนหน้า |  | เอสเคป |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| คัมวิธอัส โดย เดอะเคมิคอลบรอเธอรส์ |  |   ชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร ซิงเกิลอันดับหนึ่ง   (16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 - 1 มีนาคม พ.ศ. 2545) |  | เดอะเวรีเบสต์ออฟสตริงแอนด์เดอะโพลิส โดย สติง และ เดอะโพลิส |
เออร์เบียม

บทความนี้เกี่ยวกับธาตุ สำหรับความหมายอื่นของอักษรย่อ Er ดูที่ Er
เออร์เบียม (อังกฤษ: Erbium) คือธาตุที่มีหมายเลขอะตอม 68 และสัญลักษณ์คือ Er 
เออร์เบียมเป็นธาตุโลหะเอิร์ธหายากมีลักษณะสีเงินวาวอ่อนนุ่มสามารถยืดเป็นเส้นได้  เออร์เบียมเป็นธาตุใน
กลุ่มแลนทาไนด์ (lanthanide) พบมากในแร่แกโดลิไนต์ (gadolinite) จากเมืองอิตเตอร์บี ประเทศสวีเดน
เอสโอเอส (เพลงอะวีชี)

| "SOS"> ซิงเกิลโดยอะวีชี featuring Aloe Blacc.จากอัลบั้มทิม |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 10 เมษายน ค.ศ. 2019 (2019-04-10)
บันทึกเสียง: 2019
แนวเพลง: แดนซ์
ความยาว: 2:37
ค่ายเพลง: Universal
ผู้ประพันธ์เพลง: Albin Nedler Kristoffer Fogelmark Tim Bergling Tameka Cottle Kandi Burruss Kevin Briggs
โปรดิวเซอร์: Avicii Nedler Fogelmark
เอสโอเอส (อังกฤษ: SOS) เป็นซิงเกิลหลังการเสียชีวิตแรกของดีเจชาวสวีเดนอะวีชี ทำร่วมกับ Albin Neder และ Kristoffer Fogelmark และเสียงจากนักร้องชาวอเมริกา Aloe Blacc เผยแพร่ในวันที่ 10 เมษายน 2019 และจะอยู่ในอัลบั้มที่สามของเขา "ทิม" ที่จะเผยแพร่ในวันที่ 6 มิถุนายน 2019
เพลงดังกล่าวถูกปล่อยออกมาพร้อมกับวิดีโอที่มีความคิดเห็นใน Avicii Memory Board รวมถึงวิดีโอเบื้องหลังที่ถูกปล่อยออกมาสองชั่วโมงก่อนการปล่อยตัว และเพลงนี้ได้ขึ้นาเป็นอันดับหนึ่งในชาร์ตซิงเกิลของสวีเดนในสองวันหลังจากเผยแพร่
พื้นหลัง

เพลงนี้เสร็จสมบูรณ์โดยทีมนักเขียนและโปรดิวเซอร์หลังจากการเสียชีวิตของอะวีชีในเดือนเมษายน 2018 เพลงนี้ได้เสร็จไปแล้ว "75–80%" ในขณะที่เขาเสียชีวิต
ผู้ผลิตร่วม Krisfoffer Fogelmark และ Albin Nedler ยืนยันว่าหลังจากการตายของอะวีชีพวกเขาได้รับไฟล์ MIDI สำหรับเพลงที่อะวีชีได้สร้างขึ้นและกล่าวว่าเสียงและบันทึกทั้งหมดในเพลงนั้นมาจากอะวีชีโดยไม่มีการผลิตเพิ่มเติมใด ๆ การเพิ่มเติมเพียงอย่างเดียวในเพลงคือเสียงร้องของ Aloe Blacc
ชาร์ต

| ชาร์ต (2019) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
Scotland (OCC): 42
Sweden (Sverigetopplistan): 1
เออร์เนสต์ มาร์สเดน

| เซอร์เออร์เนสต์ มาร์สเดน ข้อผิดพลาด Lua: expandTemplate: template "อักษรท้ายนาม/NZL" does not exist |
| --- | --- |

เกิด: 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1889(1889-02-19) แมนเชสเตอร์ แลงคาเชอร์ ประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต: 15 ธันวาคม ค.ศ. 1970(1970-12-15) (81 ปี) เวลลิงตัน ประเทศนิวซีแลนด์
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์
มีชื่อเสียงจาก: การทดลองไกเกอร์–มาร์สเดน
รางวัล: ภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สถาบันที่ทำงาน: Victoria University College New Zealand DSIR
 
เซอร์เออร์เนสต์ มาร์สเดน (อังกฤษ: Sir Ernest Marsden; 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1889 – 15 ธันวาคม ค.ศ. 1970) เป็นนักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ-นิวซีแลนด์ เกิดที่อีสต์แลงคาเชอร์ เข้าศึกษาที่ Queen Elizabeth's Grammar School เมืองแบล็กเบิร์น เขาได้พบกับเออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด ขณะศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ เมื่อยังเป็นนักศึกษา เขาได้ทำการทดลองอันมีชื่อเสียงคือ การทดลองไกเกอร์-มาร์สเดน (Geiger-Marsden experiment) หรือการทดลองแผ่นฟอยล์ทองคำร่วมกับฮันส์ ไกเกอร์ เมื่อปี ค.ศ. 1909 ภายใต้การกำกับดูแลของรัทเทอร์ฟอร์ด ต่อมาในปี 1905 เขาได้เป็นศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยวิกตอเรียแห่งเวลลิงตัน ประเทศนิวซีแลนด์ ด้วยการแนะนำจากรัทเทอร์ฟอร์ด
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง มาร์สเดนทำงานตำแหน่งวิศวกรหลวงให้แก่ประเทศฝรั่งเศส เมื่อสิ้นสุดสงคราม เขากลายเป็นนักวิทยาศาสตร์ระดับแนวหน้าของนิวซีแลนด์ เป็นผู้ก่อตั้งหน่วยงานวิจัยด้านวิทยาศาสตร์และอุตสาหกรรม (Department of Scientific and Industrial Research, DSIR) ในปี ค.ศ. 1926 ซึ่งมีงานวิจัยหลักในด้านเกษตรกรรม ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เขาทำงานวิจัยเกี่ยวกับเรดาร์ ต่อมาในปี 1947 ได้เป็นเจ้าหน้าที่ความร่วมมือทางวิทยาศาสตร์ในลอนดอน เขาเสียชีวิตเมื่อปี 1970 ที่บ้านของเขาในโลเวอร์ฮัท ใกล้ชายฝั่งเมืองเวลลิงตัน
ผลงานอันโดดเด่นของมาร์สเดนทำให้เขาได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอนในปี ค.ศ. 1946  เป็นประธานราชสมาคมแห่งนิวซีแลนด์เมื่อปี ค.ศ. 1947  ได้ตำแหน่ง Rutherford Memorial Lecture ในปี ค.ศ. 1948 และได้รับยศอัศวินในปี ค.ศ. 1958  มีการก่อตั้ง "กองทุนมาร์สเดน" (Marsden Fund) สำหรับงานวิจัยพื้นฐานในนิวซีแลนด์ เมื่อปี ค.ศ. 1994
แหล่งข้อมูลอื่น

University of Canterbury (NZ) เก็บถาวร 5 สิงหาคม 2009 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน biography of Marsden
Galbreath, Ross. "Marsden, Ernest 1889–1970". Dictionary of New Zealand Biography. Ministry for Culture and Heritage. สืบค้นเมื่อ 9 April 2011.
Biography in 1966 Encyclopaedia of New Zealand
Address in Transactions of the Royal Society of New Zealand
The Marsden Fund
Priestley, Rebecca. "New Zealand scientists on the Manhattan Project". Science & stuff. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 December 2014. สืบค้นเมื่อ 10 May 2016.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สหรัฐ  ลัตเวีย 
วิชาการ:  Mathematics Genealogy Project 
ศิลปิน:  Te Papa (New Zealand) 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
เออร์เนสต์ บอร์กไนน์

| เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ |
| --- | --- |
บอร์กไนน์ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2010
เกิด: เออร์เมส เอฟฟ์รอน บอร์กอีโน 24 มกราคม ค.ศ. 1917(1917-01-24) แฮมเดน รัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2012(2012-07-08) (95 ปี) ลอสแอนเจลิส, รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
สาเหตุเสียชีวิต: ไตวาย
อาชีพ:  นักแสดง  นักพากย์ 
ปีปฏิบัติงาน: 1951–2012
คู่สมรส: โรดา เคมินส์ (1949–1958) เคที จูราโด (1959–1963) เอเธล เมอร์แมน (1964–1965) ดอนนา รันคอร์ต (1965–1972) ทูวา เทรสเนกส์ (1973–2012) 
บุตร: 4
เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ (อังกฤษ: Ernest Borgnine; 24 มกราคม ค.ศ. 1917 – 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2012) เป็นนักแสดงและนักพากย์ชาวอเมริกันที่ปรากฏตัวอยู่ในอาชีพการแสดงมากว่า 6 ทศวรรษ มีผลงานการแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ทั้งหมด 178 เรื่อง ระหว่างปี ค.ศ. 1951–2012 เขาเริ่มมีชื่อเสียงหลังจากแสดงในภาพยนตร์เรื่อง ชั่วนิรันดร์ (1953) ที่นำแสดงโดยเบิร์ต แลนแคสเตอร์ จนในปี ค.ศ. 1955 บอร์กไนน์กวาดรางวัลด้านการแสดงในสาขานักแสดงนำจาก 5 สถาบัน รวมถึงรางวัลออสการ์, รางวัลแบฟตา และรางวัลลูกโลกทองคำ จากผลงานการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง มาร์ตี คนขายเนื้อกับรักแท้ (1955)
บอร์กไนน์ยังเป็นที่จดจำในละครซิตคอมเรื่อง McHale's Navy (1962–1966) และซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง จิ้งจอกสายฟ้า (1984–1986) ในบทโดมินิก ซานทีนี เขายังถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มมีเมื่ออายุ 92 ปี สำหรับผลงานในภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง อีอาร์ นอกจากผลงานด้านการแสดงแล้ว บอร์กไนน์ยังเป็นที่รู้จักจากการพากย์เป็นเมอร์เมด แมน ในการ์ตูนแอนิเมชันเรื่อง สพันจ์บ็อบ สแควร์แพนส์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999–2012 โดยก่อนหน้านั้นเขาเคยพากย์เสียงในการ์ตูนเรื่อง เดอะซิมป์สันส์ และ All Dogs Go to Heaven: The Series
แหล่งข้อมูลอื่น

เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ ที่ไฟน์อะเกรฟ
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เอมีล ยันนิงส์ (1928)  วอร์เนอร์ แบ็กซ์เตอร์ (1929)  จอร์จ อาร์ลิสส์ (1930)  ลิโอเนล แบร์รีมัวร์ (1931)  เฟรดริก มาร์ช/วอลเลซ บีรี (1932)  ชาลส์ ลาฟตัน (1933)  คลาร์ก เกเบิล (1934)  วิกเตอร์ แม็กลาเกล็น (1935)  พอล มุนี (1936)  สเปนเซอร์ เทรซี (1937)  สเปนเซอร์ เทรซี (1938)  รอเบิร์ต ดอแนต (1939)  เจมส์ สจวร์ต (1940) 
1941–1960:  แกรี คูเปอร์ (1941)  เจมส์ แคกนีย์ (1942)  พอล ลูคัส (1943)  บิง ครอสบี (1944)  เรย์ มิลแลนด์ (1945)  เฟรดริก มาร์ช (1946)  โรนัลด์ คอลแมน (1947)  ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ (1948)  บรอเดริก ครอว์ฟอร์ด (1949)  โฮเซ เฟร์เรร์ (1950)  ฮัมฟรีย์ โบการ์ต (1951)  แกรี คูเปอร์ (1952)  วิลเลียม โฮลเดน (1953)  มาร์ลอน แบรนโด (1954)  เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ (1955)  ยูล บรีนเนอร์ (1956)  อเล็ก กินเนสส์ (1957)  เดวิด นิเวน (1958)  ชาร์ลตัน เฮสตัน (1959)  เบิร์ต แลนแคสเตอร์ (1960) 
1961–1980:  มักซีมีเลียน เชลล์ (1961)  เกรกอรี เพก (1962)  ซิดนีย์ พอยเทียร์ (1963)  เรกซ์ แฮร์ริสัน (1964)  ลี มาร์วิน (1965)  พอล สโกฟีลด์ (1966)  ร็อด ชไตเกอร์ (1967)  คลิฟฟ์ รอเบิร์ตสัน (1968)  จอห์น เวย์น (1969)  จอร์จ ซี. สกอตต์ (1970)  จีน แฮกแมน (1971)  มาร์ลอน แบรนโด (1972)  แจ็ก เลมมอน (1973)  อาร์ต คาร์นีย์ (1974)  แจ็ก นิโคลสัน (1975)  ปีเตอร์ ฟินช์ (1976)  ริชาร์ด เดรย์ฟัส (1977)  จอน วอยต์ (1978)  ดัสติน ฮอฟแมน (1979)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1980) 
1981–2000:  เฮนรี ฟอนดา (1981)  เบน คิงสลีย์ (1982)  โรเบิร์ต ดูวัล (1983)  เอฟ. เมอร์รีย์ เอบราฮัม (1984)  วิลเลียม เฮิร์ต (1985)  พอล นิวแมน (1986)  ไมเคิล ดักลาส (1987)  ดัสติน ฮอฟแมน (1988)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (1989)  เจเรมี ไอเอินส์ (1990)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (1991)  อัล ปาชิโน (1992)  ทอม แฮงส์ (1993)  ทอม แฮงส์ (1994)  นิโคลัส เคจ (1995)  เจฟฟรีย์ รัช (1996)  แจ็ก นิโคลสัน (1997)  โรแบร์โต เบนิญญี (1998)  เควิน สเปซีย์ (1999)  รัสเซล โครว์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เดนเซล วอชิงตัน (2001)  เอเดรียน โบรดี (2002)  ฌอน เพนน์ (2003)  เจมี ฟ็อกซ์ (2004)  ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน (2005)  ฟอเรสต์ วิตเทกเกอร์ (2006)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2007)  ฌอน เพนน์ (2008)  เจฟฟ์ บริดเจส (2009)  โคลิน เฟิร์ธ (2010)  ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง (2011)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2012)  แมทธิว แม็คคอนาเฮย์ (2013)  เอดดี เรดเมน (2014)  ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ (2015)  เคซีย์ แอฟเฟล็ก (2016)  แกรี โอลด์แมน (2017)  รามี แมลิก (2018)  วาคีน ฟีนิกซ์ (2019)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (2020)  วิลล์ สมิธ (2021)  เบรนแดน เฟรเซอร์ (2022)  คิลเลียน เมอร์ฟี (2023)