stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟาโรห์เอเปอร์-อนัท

ฟาโรห์อาเปอร์-อนาติ (หรือเขียนว่า อาเปอร์-อนัท และ อาเปรานัท) เป็นผู้ปกครองอียิปต์ล่างในสมัยระหว่างกลางที่สองเมื่อกลางศตวรรษที่ 17 ก่อน ค.ศ. Jürgen von Beckerath รายงานว่า พระองค์เป็นกษัตริย์องค์ที่สองในราชวงศ์ที่ 16 และเป็นข้าราชบริพารของกษัตริย์ฮิกซอสในราชวงศ์ที่ 15 ความเห็นนี้ถูกปฏิเสธจาก Kim Ryholt เมื่อไม่นานมานี้ ในงานการศึกษาสมัยระหว่างกลางที่สองเมื่อ ค.ศ. 1997 Ryholt โต้แย้งว่ากษัตริย์ในราชวงศ์ที่ 16 ปกครองดินแดนทีบส์ต่างหากเมื่อ ป. 1650–1580 ปีก่อน ค.ศ. ทำให้ Ryholt มองฟาโรห์อาเปอร์-อนาติเป็นกษัตริย์ฮิกซอสก่อนหน้าในราชวงศ์ที่ 15 ซึ่งอาจเป็นองค์ที่สอง การวิเคราะห์นี้ทำให้นักอียิปต์วิทยาบางคนอย่าง Darrell Baker และ Janine Bourriau เชื่อ แต่บางคนอย่าง Stephen Quirke ไม่เชื่อ
ฟาโรห์อาเปอร์-อนาติเป็นที่รู้จักเฉพาะจากตราสคารับอันเดียวที่ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์โบราณคดีอียิปต์พีทรี บนตรามีตำแหน่ง Heka-chasut ซึ่งแปลได้เป็น "ผู้ปกครองดินแดนต่างชาติ" และเป็นที่มาของคำว่า ฮิกซอส ทำให้ชื่อตำแหน่งนี้ปรากฏในกษัตริย์ฮิกซอสรุ่นแรกของราชวงศ์ที่ 15 เมื่ออิงจากหลักฐานนี้ Ryholt เสนอชั่วคราวว่าพระองค์เป็นผู้ปกครององค์ที่สองในราชวงศ์ที่ 15 แต่ระบุด้วยว่าการระบุตัวตนนี้ยังไม่ชัดเจน
ฟาโรห์แรเมซีสที่ 4

ฟาโรห์เฮกามาอัตเร เซทเทเพนอามุน แรเมซีสที่ 4 ฟาโรห์องค์ที่สามแห่งราชวงศ์ที่ยี่สิบของราชอาณาจักรใหม่ในสมัยอียิปต์โบราณพระนามของพระองค์ ก่อนขึ้นครองราชย์คือ อมอนอิร์คอปซาฟ พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ห้าของฟาโรห์แรเมซีสที่ 3 และได้รับการสถาปนาให้ดำรงตำแหน่งมกุฎราชกุมารโดยปีที่ 22 ของเขาในการขึ้นครองราชย์เมื่อระยะที่สี่ของพี่ชายของพระองค์
มาเก๊าในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017

| มาเก๊า ในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: MAC
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งมาเก๊า
ณ ซัปโปะโระ และ โอะบิฮิโระ 19–26 กุมภาพันธ์
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว
2007 2011 2017
มาเก๊า เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว ครั้งที่ 8 ค.ศ. 2017 (พ.ศ. 2560) ณ ซัปโปะโระ และ โอะบิฮิโระ ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 19 กุมภาพันธ์ – 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  ฮอกกี้น้ำแข็ง | 1 | 0 | 1 |
| รวม |  | 0 | 0 |
กีฬาฮอกกี้น้ำแข็ง

นักกีฬาฮอกกี้น้ำแข็งของมาเก๊ามีคุณสมบัติเข้าแข่งขันรายการกีฬาฮอกกี้น้ำแข็งประเภททีมชาย ระดับดิวิชั่น 2
กีฬาฮอกกี้น้ำแข็ง > ประเภททีมชาย

| อันดับ | ทีมด ค ก | เล่น | ชนะ | OW | OL | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  อินโดนีเซีย | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2 |  อิหร่าน | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 3 |  มาเก๊า | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 4 |  มาเลเซีย | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 5 |  เติร์กเมนิสถาน | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560  9:30 6:30 (เวลาไทย) | อิหร่าน  | 9:30 6:30 (เวลาไทย) |  มาเก๊า | ลานสเกตโฮะชิโอะกิ ด |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560  9:30 6:30 (เวลาไทย) | มาเก๊า  | 9:30 6:30 (เวลาไทย) |  เติร์กเมนิสถาน | ลานสเกตโฮะชิโอะกิ ด |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560  13:00 11:00 (เวลาไทย) | มาเก๊า  | 13:00 11:00 (เวลาไทย) |  อินโดนีเซีย | ลานสเกตโฮะชิโอะกิ ด |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560  9:30 6:30 (เวลาไทย) | มาเลเซีย  | 9:30 6:30 (เวลาไทย) |  มาเก๊า | ลานสเกตโฮะชิโอะกิ ด |
รถไฟใต้ดินกว่างโจว สาย 2

| รถไฟใต้ดินกว่างโจว สาย 2 |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
เจ้าของ: กว่างโจว
ที่ตั้ง: กว่างโจว
ปลายทาง: เจียฮีวังกัง กว่างโจวใต้
จำนวนสถานี: 24
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดิน
ระบบ: รถไฟใต้ดินกว่างโจว
ผู้ดำเนินงาน: Guangzhou Metro Corporation
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 29 ธันวาคม ค.ศ. 2002
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 31.4 km (19.51 mi)
จำนวนทางวิ่ง: 2
ลักษณะทางวิ่ง: ใต้ดิน
รางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
ระบบจ่ายไฟ: เหนือหัว, 1,500 V DC
รถไฟใต้ดินกว่างโจว สาย 2 (จีน: 广州地铁2号线; พินอิน: Guǎngzhōu Dìtiě Èr Hào Xiàn) หรือ สายเจียฮี (จีน: 嘉禾线; พินอิน: Jiāhé Xiàn) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าแนวเหนือ-ใต้ มีระยะทาง 31.4 กิโลเมตร จำนวน 24 สถานี โดยสถานีทั้งหมดเป็นสถานีใต้ดิน
ภาษาปันตาร์ตะวันตก

| ภาษาปันตาร์ตะวันตก |
| --- | --- |
ภูมิภาค: นูซาเต็งการาตะวันออก อินโดนีเซีย
จำนวนผู้พูด: ~10804 คน (2548)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ภาษากลุ่มอลอร์-ปันตาร์  ภาษาปันตาร์ตะวันตก
รหัสภาษา
ISO 639-3: lev
ภาษาปันตาร์ตะวันตกหรือภาษาลัมมา เป็นภาษากลุ่มปาปวน ใช้พูดทางตะวันตกของหมู่เกาะปันตาร์ ในอินโดนีเซีย มีผู้พูดราว 10000 คน มี 3 สำเนียงคือ
ตุบเบ  (ใช้พูดในปุนตารู และอาอีร์ ปานัส)
เมาตา	(ใช้พูดในกากาเมาตา, อาลีมักเก, เลากี, กาปัส, โกลีฮับบัง, และ อาลีกัลลัง )
ลัมมา (ใช้พูดในกาลนดามาและลาตูนา)
ต่อไปนี้เป็นการเปรียบเทียบภาษาปันตาร์ตะวันตกสำเนียงต่างๆ
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ตุบเบ | เมาตา | ลัมมา |   |
| niar | nisser | niba | ‘พ่อของฉัน’ |
| niaku | nebu | nekul | ญาติผู้น้องของฉัน |
| niu | niau | nau | แม่ของฉัน |
| ganiaka | ganeka(r) | ginaka | ‘มอง (มัน)’ |
| dia | si | yel | ‘ไป’ |
ระบบเสียง

มีพยัญชนะเสียงกักไม่ก้องและก้อง: /p t k ’/ และ /b d g/; เสียงเสียดแทรก ไม่ก้อง/s h/; เสียงนาสิก /n m ng/; เสียงม้วนลิ้น /r/ และเสียงข้างลิ้น/l/; และเสียง /w/ and /y/.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | labial | alveolar | velar | glottal |
| plosive | p | t | k | ' |
| plosive | b | d | g |   |
| เสียงเสียดแทรก |   | s |   | h |
| เสียงนาสิก | m | n | ng |   |
| เสียงเหลว |   | r |   |   |
| เสียงเหลว |   | l |   |   |
| approximant | w |   | y |   |
ฟาโรห์อิมย์เรเมสชาว

สเมนค์คาเร อิมิเรเมชอาว เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบสามในช่วงสมัยระหว่างกลางที่สอง
ฟาโรห์อิมิเรเมชอาวทรงขึ้นครองราชย์จากเมืองเมมฟิสในช่วง 1759 ปีก่อนคริสตกาล หรือ 1711 ปีก่อนคริสตกาล ระยะเวลาในรัชสมัยของพระองค์ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด พระองค์อาจจะทรงครองราชย์เป็นเวลาห้าปีและน้อยกว่าสิบปีอย่างแน่นอน ปรากฏหลักฐานยืนยันเกี่ยวกับพระองค์ คือ รูปสลักขนาดมหึมาสองรูปที่ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ กรุงไคโร
หลักฐานยืนยัน

พระนามของพระองค์ปรากฏในบันทึกพระนามแห่งตูรินในคอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 21 (ตามรายการของอลัน การ์ดิเนอร์ คือ คอลัมน์ที่ 6 บรรทัดที่ 21) พระนามว่า [สเมนค์]คาเร อิมิเรเมชอาว หลักฐานยืนยันร่วมสมัยที่สำคัญของพระองค์คือรูปสลักหินขนาดมหึมาที่อุทิศแด่เทพพทาห์ "ผู้ซึ่งทรงอยู่ทางใต้ของกำแพงของพระองค์ เจ้าแห่งอังค์ทาวี" (rsy-ínb=f nb ˁnḫt3wy) ซึ่งเป็นฉายาของเมืองเมมฟิสที่ระบุว่ารูปสลักแต่เดิมตั้งอยู่ในวิหารแห่งพทาห์ในเมมฟิส[1] ซึ่งภายหลังรูปสลักขนาดใหญ่ถูกแย่งชิงโดยฟาโรห์อาเกนเอนเร อะเปปิ ซึ่งเป็นผู้ปกครองจากราชวงศ์ที่สิบห้าแห่งฮิกซอส ซึ่งปรากฏพระนามของพระองค์ที่จารึกไว้ที่ไหล่ขวาของรูปสลัก โดยแต่ละรูปสลักได้อุทิศให้แด่ "เซธ เจ้าแห่งอวาริส" และวางรูปสลักดังกล่าวไว้ในเมืองอวาริสของพระองค์ ต่อมา รูปสลักได้ถูกย้ายไปที่เมืองไพ-ราเมสเซส โดยฟาโรห์รามเสสที่ 2 ซึ่งปรากฏพระนามของพระองค์ที่จารึกไว้บนนั้นด้วย พร้อมกับการอุทิศเพิ่มเติมแด่เทพเซธ ซึ่งในที่สุดแล้ว รูปสลักได้ถูกย้ายไปที่เมืองทานิสในช่วงราชวงศ์ที่ยี่สิบเอ็ด ซึ่งรูปสลักขนาดใหญ่ดังกล่าวยังคงอยู่ที่นั้นจนถึงการขุดค้นในปี ค.ศ. 1897 ภายใต้การดูแลของฟลินเดอร์ส เพตรี ปัจจุบันรูปสลักทั้งสองรูปอยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ (เจอี 37466 และ เจอี 37467)
หลักฐานยืนยันร่วมสมัยเพียงอย่างเดียวอีกชิ้นของฟาโรห์อิมิเรเมชอาว คือ ลูกปัดหินสบู่สีขาวที่ปรากฏคำจารึกว่า "เทพผู้ทรงประเสริฐ, สเมนค์คาเร, ผู้ทรงเป็นที่รักแห่งเทพโซเบค เจ้าแห่งเชดิต" ซึ่งขณะนี้ลูกปัดอยู่ในพิพิธภัณฑ์บริติช หมายเลข บีเอ็ม อีเอ 74185 ถึงแม้จะไม่ทราบแหล่งที่มาของลูกปัด แต่ดาร์เรล เบเกอร์และคิม ไรฮอล์ท นักไอยคุปต์วิทยาได้เสนอว่า การกล่าวถึงเมืองเชดิต ซึ่งเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองเมมฟิสบนลูกปัด อาจจะบ่งบอกว่าลูกปัดมีที่มาจากสถานที่ดังกล่าว
ในที่สุด ดับเบิลยู. เดวีส์ ได้เสนอว่าช่วงตัวของรูปสลักที่ค้นพบในซากปรักหักพังของพีระมิดจากราชวงศ์ที่สิบสามในทางตอนใต้ของซักกอเราะฮ์ และมีช่วงเวลา "ใกล้กับผู้ทรงสืบทอดพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์เคนดเจอร์" ซึ่งอาจจะเป็นของฟาโรห์อิมิเรเมชอาว อย่างไรก็ตาม ชิ้นส่วนดังกล่าวไม่ได้ถูกจารึกไว้ และการระบุตัวตนของเจ้าของรูปสลักของเดวีส์ว่า เป็นของฟาโรห์อิมิเรเมชอาวนั้นมีพื้นฐานมาจาก "ที่มาของแหล่งที่มา" เท่านั้น ปัจจุบันรูปสลักนี้อยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ เจอี 54493
พระนาม

พระนามประสูติของฟาโรห์อิมิเรเมชอาวเป็นพระนามที่ยืนยันอย่างดี ซึ่งใช้ในช่วงสมัยระหว่างกลางที่สอง และหมายถึง "ผู้ควบคุมกองทหาร" หรือ "นายพล" ด้วยเหตุนี้ จึงมีข้อสันนิษฐานโดยไม่มีหลักฐานเพิ่มเติมว่าฟาโรห์อิมิเรเมชอาวทรงเป็นนายพลก่อนที่จะทรงขึ้นเป็นฟาโรห์ ตามสมมติฐานดังกล่าว นักไอยคุปต์วิทยา อลัน การ์ดิเนอร์ และวิลเลียม เฮย์ส ได้แปลรายการของบันทึกพระนาามแห่งตูรินที่กล่าวถึงฟาโรห์อิมิเรเมชอาวว่า "สเมนค์คาเร ผู้ทรงเป็นนายพล" กล่าวคือ เข้าใจว่า อิมิเรเมชอาว ควรเป็นชื่อตำแหน่งมากกว่าพระนาม ส่วนเยือร์เกิน ฟ็อน เบ็คเคอราธ ได้เสนอว่า ฟาโรห์อิมิเรเมชอาวทรงมาจากต่างถิ่นและมีพระนามภาษาต่างถิ่นที่ชาวอียิปต์ไม่สามารถเข้าใจได้ และด้วยเหตุนี้จึงกลายเป็นที่รู้จักในหมู่ชาวอียิปต์ด้วยตำแหน่งทางทหารของพระองค์ นอกจากนี้ฟาโรห์อิมิเรเมชอาวทรงไม่ได้ใช้พระนามแฝงใดๆ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าพระองค์ไม่มีความเกี่ยวข้องกับฟาโรห์เคนดเจอร์ ผู้ทรงเป็นผู้ปกครองก่อนหน้าของพระองค์และไม่ได้เป็นเชื้อพระวงศ์อย่างแน่นอน ดังนั้น นักวิชาการจึงเสนอว่าพระองค์อาจจะทรงขึ้นสู่พระราชอำนาจโดยเตรียมการรัฐประหารโดยกองทัพกับฟาโรห์เคนดเจอร์ ผู้ทรงเป็นผู้ปกครองก่อนหน้าของพระองค์
เบเกอร์และไรฮอล์ทได้โต้แย้งข้อสมมติฐานดังกล่าว โดยชี้ให้เห็นถึงการขาดหลักฐานของการทำรัฐประหารโดยทหาร เนื่องจากไม่สามารถแยกแยะการแย่งชิงด้วยวิธีทางการเมืองได้ นอกจากนี้ ได้ทราบว่า อิมิเรเมชอาว เป็นชื่อสามัญทั่วไปในขณะนั้น ชื่อสามัญที่คล้ายกัน ได้แก่ อิมิริเคว (แปลตามตัวอักษร คือ "ผู้ดูแลปศุสัตว์"), อิมิเรเปอร์ ("พ่อบ้าน") และอิมิเรเคนเรต ("ผู้ดูแลพื้นที่") ด้วยเหตุผลเหล่านี้ สตีเฟน เควิร์ก จึงเสนอว่าพระนามของฟาโรห์อิมิเรเมชอาวอาจจะเป็นเพียงการสะท้อนถึงประเพณีของครอบครัว และไรฮอล์ทก็เสริมอีกว่าอาจจะบ่งบอกถึงครอบครัวที่มีภูมิหลังทางทหารได้
ตำแหน่งตามลำดับเวลาและระยะเวลาการครองราชย์

ตำแหน่งตามลำดับเวลาที่แน่นอนของฟาโรห์อิมิเรเมชอาวในราชวงศ์ที่สิบสามยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด เนื่องจากความคลุมเครือที่ส่งผลกระทบต่อฟาโรห​์พระองค์ก่อนๆ ของราชวงศ์ ตามบันทึกพระนามแห่งตูริน ฟาโรห์อิมิเรเมชอาวทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์โดยตรงของฟาโรห์เคนดเจอร์ โดยเบเกอร์จัดให้พระองค์ทรงเป็นฟาโรห์พระองค์ที่ 22 ของราชวงศ์ ส่วนไรฮอล์ทมองพระองค์ทรงเป็นฟาโรห์พระองค์ที่ 23 และเยือร์เกิน ฟ็อน เบ็คเคอราธได้ตั้งให้พระองค์ทรงเป็นฟาโรห์พระองค์ที่ 18 ของราชวงศ์
ระยะเวลาที่แน่นอนของการครองราชย์ของฟาโรห์อิมิเรเมชอาวได้สูญหายไปในส่วนที่เสียหายของบันทึกพระนามแห่งตูรินและไม่สามารถกู้คืนได้ ยกเว้นช่วงท้ายที่ว่า "[กับอีก] 4 วัน" โดยไรฮอล์ทเสนอว่า การครองราชย์ร่วมกันของฟาโรห์อิมิเรเมชอาว และผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์สองพระองค์ของพระองค์ คือ เซเฮเทปคาเร อินเตฟ และเซธ เมอร์อิบเรนั้นอยู่ที่ประมาณ 10 ปี หลักฐานอีกชิ้นหนึ่งเกี่ยวกับรัชสมัยของฟาโรห์อิมิเรเมชอาวจากในช่วงราชวงศ์ที่สิบสามชื่อว่า บันทึกปาปิรุสโบลัก หมายเลข 18 ซึ่งได้บันทึก เหนือสิ่งอื่นใด สมาชิกราชวงศ์ประกอบด้วยพระภคินีของกษัตริย์จำนวนสิบพระองค์ พระภราดรของกษัตริย์ไม่ระบุจำนวน พระราชธิดาสามพระองค์ของกษัตริย์ มีพระราชโอรสพระนามว่า เรดิเอนเอฟ และพระราชินีพระนามว่า อายา ถึงแม้ว่าพระนามของฟาโรห์จะสูญหายไปในส่วนที่เสียหาย แต่การวิเคราะห์ของไรฮอล์ทที่เกี่ยวกับบันทึกปาปิรุสดังกล่าวทำให้มีความเป็นไปได้ที่จะเกี่ยวข้องกับฟาโรห์อิมิเรเมชอาวและฟาโรห์ เซเฮเทปคาเร อินเตฟทเท่านั้น สซึ่งิ่งนี้มีความสำคัญ เนื่องจากตบันทึกปาปิรุสได้บันทึกในช่วงปีที่ 3 และปีที่ 5 ของฟาโรห์พระองค์นี้ นอกจากนี้ ในช่วง "ปีที่ 5 แห่งการครองราชย์ เดือนที่ 3 แห่งเชมู วันที่ 18" เป็นที่ทราบจากกลุ่มพีระมิดที่สร้างไม่เสร็จซึ่งอยู่ใกล้เคียงกับพีระมิดของฟาโรห์เคนดเจอร์ ซึ่งรู้จักกันในนามพีระมิดแห่งทางใต้ซักกอเราะฮ์ใต้ ซึ่งอาจจะสร้างขึ้นโดยฟาโรห์พระองค์เดียวกัน ซึ่งอาจจะเป็นฟาโรห์อิมิเรเมชอาว
ยังไม่ทราบช่วงเวลาที่แน่นอนของการสิ้นสุดรัชสมัยของฟาโรห์อิมิเรเมชอาว แต่ข้อเท็จจริงที่ว่า ฟาโรห์เซเฮเทปคาเร อินเตฟ ทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของพระองค์ ทรงไม่ได้ใช้พระนามที่เกี่ยวข้องผู้ปกครองพระองค์ก่อนที่ชี้ให้เห็นความเห็นเชื้อพระวงศ์ ดังนั้นไรฮอล์ทจึงเสนอว่าฟาโรห์อินเตฟอาจจะทรงแย่งชิงพระราชบัลลังก์ก็เป็นได้
รูปสลักหินไซยีไนต์ของฟาโรห์อิมิเรเมชอาว ถ่ายภาพโดยฟลินเดอร์ส เพตรีระหว่างการขุดค้นที่ทานิส
พิทยา บุณยรัตพันธุ์

| พิทยา บุณยรัตพันธุ์ |
| --- | --- |
เกิด: 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2476
เสียชีวิต: 14 เมษายน พ.ศ. 2553 (76 ปี)
อาชีพ: นักร้อง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2495 - 2553 (58 ปี)
พิทยา บุญยรัตพันธุ์ (25 กรกฎาคม พ.ศ. 2476–14 เมษายน พ.ศ. 2553) เป็นอดีตนักร้องวงดนตรีสุนทราภรณ์ และนักร้องเพลงลูกกรุงที่มีชื่อเสียง ได้รับความนิยมอย่างมากจากเพลง จูบ เจ้าของฉายา นักร้องเสียงกระดังงาลนไฟ
ประวัติ

พิทยา บุณยรัตพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2476 ที่จังหวัดธนบุรี จบการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 3 (สมัยนั้น) ที่โรงเรียนสตรีวัดระฆัง
โลกเสียงเพลง

เมื่อพิทยาเรียนอยู่ทุกครั้งที่มีงานโรงเรียนเธอจะถูกคัดเลือกให้ร่วมแสดงด้วยทุกครั้ง ซึ่งงานที่ทำให้เธอได้รับความภาคภูมิใจมากที่สุดคือได้รับบทนางเอกละครเรื่อง “Mid Summer Night Dream" ที่คุรุสภา ซึ่งตอนนั้นยังตั้งอยู่ที่โรงเรียนสวนกุหลาบ โดยพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเปรมบุรฉัตร เป็นผู้ควบคุมการซ้อม ทำให้เธอถูกคาดว่าจะเป็นดาวเด่นในการแสดงละครทั้งจากครูบาอาจารย์ และเพื่อนฝูง แต่เธอกลับหันไปเรียนภาษาอังกฤษ โดยให้เหตุผลว่า ”ดีกว่าอยู่ว่างว่าง”
ต่อมาคุณพนิดา สุนทรสนาน แนะนำให้ไปสมัครร้องเพลงที่วงดนตรีสุนทราภรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2495 (รุ่นเดียวกันกับศรีสุดา รัชตะวรรณ, วรนุช อารีย์, พูลศรี เจริญพงษ์) โดยเพลงที่ทำชื่อเสียงให้เธอคือ เพลง “ใจสาว” คำร้องโดย สุรัฐ พุกกะเวส ทำนองโดย เอื้อ สุนทรสนาน  จากนั้นก็ลาออกมาอยู่กับวงดนตรีประสานมิตร (อายุของวงอยู่ในช่วงปี พ.ศ. 2498-2500) ประมาณ 2 ปีเศษ เพลงแรกที่ขับร้องบันทึกเสียงคือเพลง “สาวสะอื้น” จากผลงานการประพันธ์ของ เวส สุนทรจามร
ผลงานเพลง

สำหรับเพลงที่โด่งดังมากที่สุดและสร้างชื่อเสียงให้แก่เธออย่างมากคือ เพลง "จูบ" แต่งเนื้อร้อง/ทำนองโดยสุรพล โทณะวณิก ซึ่งแต่งมาจากน้ำเสียงและใบหน้าที่เซ็กซี่ของเธอที่ครูสุรพลคิดว่าถ้าผู้หญิงสวยๆถูกจูบจะเป็นยังไง และเพลง "คนึงหา" ที่ถูกนำไปประกอบภาพยนตร์เรื่องเด็กหอ ผลงานเพลงอื่น ๆ เช่น
อย่าบอกใครนะ - ถ้าฉันจะรัก - โถ่มดแดง - โกรธฉันหรือเปล่า - รัก คู่ หม่อมราชวงศ์ถนัดศรี สวัสดิวัตน์ - ยิ่งกว่าการฆ่า - ถ้าฉันจะรัก - ธาตุแท้ของเธอ - กอด - จับ - ผวาตื่น - อย่าเพิ่งตาย - หาดกับฟ้า - ฝันเฝื่องเมืองกรุง - กฎแห่งกรรม - อย่าประหารรัก - ขาดทุนรัก - เสียงสน เป็นต้น
บั้นปลายชีวิต

พิทยา บุณยรัตพันธุ์ ได้รักษาตัวด้วยโรคอัมพฤกษ์ มานานกว่า 10 ปี ที่บ้านพักของตนเอง และ ถึงแก่กรรมด้วยอาการสงบ เมื่อวันพุธที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2553 เวลา 04.00 น.สิริอายุได้ 76 ปี  โดยศพได้รับการบำเพ็ญกุศล ณ วัดหัวลำโพง ศาลา 5 และประชุมเพลิงศพ ในวันจันทร์ที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2553
แหล่งข้อมูลอื่น

ยูทูป - จูบ ขับร้องโดย พิทยา บุณยรัตพันธุ์
ยาคุตสค์

ยาคุตสค์
ยาคุตสค์ (รัสเซีย: Якутск, สัทอักษรสากล: [jɪˈkutsk]; ซาฮา: Дьокуускай, jokuuskay) เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐซาฮา ประเทศรัสเซีย อยู่ทางตอนใต้ของเส้นอาร์กติกเซอร์เคิลราว 450 กม. เมืองมีประชากร 361,154 คน (ค.ศ. 2023) เป็นเมืองท่าบนฝั่งแม่น้ำลีนา เมืองมีอุตสาหกรรมผลิตเพชร
สภาพอากาศ

อุณหภูมิเฉลี่ยของยาคุตสค์ในฤดูหนาวคือ −34 °C ทำให้ยาคุตสค์เป็นเมืองที่หนาวเย็นที่สุดเมื่อเทียบกับเมืองที่มีขนาดเดียวกันหรือใหญ่กว่า
| ข้อมูลภูมิอากาศของYakutsk (1971 to 2000)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของYakutsk (1971 to 2000)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของYakutsk (1971 to 2000)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของYakutsk (1971 to 2000)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของYakutsk (1971 to 2000)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของYakutsk (1971 to 2000)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของYakutsk (1971 to 2000)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของYakutsk (1971 to 2000)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของYakutsk (1971 to 2000)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของYakutsk (1971 to 2000)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของYakutsk (1971 to 2000)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของYakutsk (1971 to 2000)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของYakutsk (1971 to 2000)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของYakutsk (1971 to 2000)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -5.8 (21.6) | -2.2 (28) | 8.3 (46.9) | 21.1 (70) | 31.1 (88) | 35.1 (95.2) | 38.4 (101.1) | 35.4 (95.7) | 27.0 (80.6) | 18.6 (65.5) | 3.9 (39) | −3.9 (25) | 38.4 (101.1) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | −35.1 (-31.2) | −28.6 (-19.5) | −12.3 (9.9) | 1.7 (35.1) | 13.2 (55.8) | 22.4 (72.3) | 25.5 (77.9) | 21.5 (70.7) | 11.5 (52.7) | −3.6 (25.5) | −23.1 (-9.6) | −34.3 (-29.7) | −3.4 (25.9) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | −38.6 (-37.5) | −33.6 (-28.5) | −20.1 (-4.2) | −4.8 (23.4) | 7.5 (45.5) | 16.4 (61.5) | 19.5 (67.1) | 15.2 (59.4) | 6.1 (43) | −7.8 (18) | −27.0 (-17) | −37.6 (-35.7) | −8.8 (16.2) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | −41.5 (-42.7) | −38.2 (-36.8) | −27.4 (-17.3) | −11.8 (10.8) | 1.0 (33.8) | 9.3 (48.7) | 12.7 (54.9) | 8.9 (48) | 1.2 (34.2) | −12.2 (10) | −31.0 (-24) | −40.4 (-40.7) | −14.1 (6.6) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | −63.0 (-81) | −64.4 (-83.9) | −54.9 (-66.8) | −41.0 (-42) | −18.1 (-0.6) | −5.4 (22.3) | −1.5 (29.3) | −7.8 (18) | −14.2 (6.4) | −40.9 (-41.6) | −54.5 (-66.1) | −59.8 (-75.6) | −64.4 (−83.9) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 9 (0.35) | 8 (0.31) | 7 (0.28) | 8 (0.31) | 20 (0.79) | 35 (1.38) | 39 (1.54) | 37 (1.46) | 31 (1.22) | 18 (0.71) | 16 (0.63) | 10 (0.39) | 238 (9.37) |
| ความชื้นร้อยละ | 76 | 76 | 70 | 60 | 54 | 57 | 62 | 67 | 72 | 78 | 78 | 76 | 68.8 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 2.1 | 2.0 | 1.9 | 2.9 | 3.8 | 7.3 | 6.5 | 6.0 | 5.3 | 6.1 | 5.7 | 4.1 | 53.7 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 18.6 | 98.0 | 232.5 | 273.0 | 303.8 | 333.0 | 347.2 | 272.8 | 174.0 | 105.4 | 60.0 | 9.3 | 2,227.6 |
แหล่งที่มา 1: Pogoda.ru.net
แหล่งที่มา 2:
รถไฟเร็วเขตเมืองเวียนนา

รถไฟเร็วเขตเมืองเวียนนา เป็นชื่อระบบรถไฟฟ้าชานเมือง (เอส-บาห์น) ในกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย ซึ่งให้บริการควบคู่กับรถไฟใต้ดินเวียนนา (อู-บาห์น) แตกต่างกันตรงที่เอส-บาห์นมีขนาดใหญ่กว่า และมีการรถไฟสหพันธรัฐออสเตรีย (ÖBB)  เป็นเจ้าของ ปัจจุบันมีจำนวน 9 เส้นทาง ในแต่ละเส้นทางการเดินรถจะมีการใช้สีที่ไม่ซ้ำกันเลย เพื่อบอกเส้นทางการเดินรถให้สะดวกและง่ายต่อการเข้าใจ
รายชื่อเส้นทาง:
สาย S1 (สายสีน้ำเงิน)
สาย S2 (สายสีฟ้าน้ำทะเล)
สาย S3 (สายสีแดง)
สาย S7 (สายสีชมพู)
สาย S40 (สายสีส้ม)
สาย S45 (สายสีเขียวแก่)
สาย S50 (สายสีฟ้า)
สาย S60 (สายสีเขียวเข้ม)
สาย S80 (สายสีแสดอ่อน)
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กระบบขนส่งมวลชนในเวียนนา |
| --- | --- | --- |
|   รถไฟเร็วเขตเมืองเวียนนา   รถราง-รถไฟ   รถไฟใต้ดินเวียนนา   รถรางในเวียนนา  Bus รถโดยสาร  NightLine กลางคืน  |   รถไฟเร็วเขตเมืองเวียนนา   รถราง-รถไฟ   รถไฟใต้ดินเวียนนา   รถรางในเวียนนา  Bus รถโดยสาร  NightLine กลางคืน  |  |
รถไฟใต้ดินกว่างโจว สาย 1

| รถไฟใต้ดินกว่างโจว สาย 1 |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดให้บริการ
เจ้าของ: นครกว่างโจว
ที่ตั้ง: กว่างโจว
ปลายทาง: สถานีรถไฟกว่างโจวตะวันออก สถานีซิลัง
จำนวนสถานี: 16
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดิน
ระบบ: รถไฟใต้ดินกว่างโจว
ผู้ดำเนินงาน: บริษัทกว่างโจวเมโทร
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 28 มิถุนายน ค.ศ. 1997
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 18.5 km (11.50 mi)
จำนวนทางวิ่ง: 2
ลักษณะทางวิ่ง: ใต้ดิน, เสมอระดับ
รางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
ระบบจ่ายไฟ: เหนือหัว, 1,500 V DC
รถไฟใต้ดินกว่างโจว สาย 1 (จีน: 广州地铁1号线; พินอิน: Guǎngzhōu Dìtiě Yī Hào Xiàn) หรือ สายจงชานลู (จีน: 中山路线; พินอิน: Zhōngshānglù Xiàn) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครกว่างโจว ระยะทาง 18.5 กิโลเมตร โดยเส้นทางส่วนใหญ่เป็นทางใต้ดิน
รายชื่อสถานี

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ชื่อสถานี | ชื่อสถานี | ชานชาลา | เชื่อมต่อ | เขตที่ตั้ง |

| สถานีรถไฟกว่างโจวตะวันออก | 广州东站 | ชานชาลาเกาะกลาง (ใต้ดิน) |  3    สถานีรถไฟกว่างโจวตะวันออก | เทียนฮี |
| สถานีศูนย์กีฬาเทียนฮี | 体育中心 | ชานชาลาเกาะกลาง (ใต้ดิน) |  | เทียนฮี |
| สถานีทิยูซิลู | 体育西路 | ชานชาลาเกาะกลาง (ใต้ดิน) |  3   APM  | เทียนฮี |
| สถานียางจี | 杨箕 | ชานชาลาเกาะกลาง (ใต้ดิน) |  5  | ยือซิว |
| สถานีดงชานเกา | 东山口 | ชานชาลาเกาะกลาง (ใต้ดิน) |  | ยือซิว |
| สถานีสวนมาร์เทอรส์ | 烈士陵园 | ชานชาลาเกาะกลาง (ใต้ดิน) |  | ยือซิว |
| สถานีสถาบันความเคลื่อนไหวเกษตรกรรม | 农讲所站 | ชานชาลาเกาะกลาง (ใต้ดิน) |  | ยือซิว |
| สถานีกงยวนเคียน | 公园前 | สเปนิชโซลูชัน (ใต้ดิน) |  2  | ยือซิว |
| สถานีซิเม็นกู | 西门口 | ชานชาลาเกาะกลาง (ใต้ดิน) |  | ยือซิว |
| สถานีสถาบันเชนคลัน | 陈家祠 | ชานชาลาเกาะกลาง (ใต้ดิน) |  | ลิวัน |
| สถานีชางชูลู | 长寿路 | ชานชาลาเกาะกลาง (ใต้ดิน) |  | ลิวัน |
| สถานีฮวงชา | 黄沙 | ชานชาลาเกาะกลาง (ใต้ดิน) |  | ลิวัน |
| สถานีฟังคัน | 芳村 | ชานชาลาเกาะกลาง (ใต้ดิน) |  | ลิวัน |
| สถานีฮัวดิวัน | 花地湾 | ชานชาลาด้านข้าง (ใต้ดิน) |  | ลิวัน |
| สถานีเกงกู | 坑口 | ชานชาลาด้านข้าง (ระดับดิน) |  | ลิวัน |
| สถานีซิลัง | 西朗 | ชานชาลาด้านข้าง (ระดับดิน) |  Guangfo  | ลิวัน |
มหาวิทยาลัยเอกชนคาทอลิกแห่งเมืองลินซ์

48°18′14″N 14°17′31″E﻿ / ﻿48.30389°N 14.29194°E﻿ / 48.30389; 14.29194
| --- | --- |
Katholische Privat-Universität Linz
ประเภท: มหาวิทยาลัยเอกชน
สถาปนา: 1978
ที่ตั้ง: ลินซ์, ประเทศออสเตรีย
เว็บไซต์: http://ku-linz.at/
มหาวิทยาลัยเอกชนคาทอลิกแห่งเมืองลินซ์ เป็นหนึ่งในสี่ของมหาวิทยาลัย ในเมืองLinz ซึ่งเป็นเมืองหลวงของ Upper Austria มีนักศึกษาประมาณ 500 คนที่มาลงทะเบียน สาขาที่เกี่ยวกับPapal ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1978
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website of the Catholic Private University Linz
Austrian Accreditation Council (responsible for accrediting private universities)
มุตสึกิ อิวานากะ

| มุตสึกิ อิวานากะ |
| --- | --- |
岩中 睦樹
เกิด:  (1994-01-07) 7 มกราคม ค.ศ. 1994 (30 ปี) จังหวัดฟุกุโอกะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2015 – ปัจจุบัน
องค์การ: เมาซูโปรโมชัน
มุตสึกิ อิวานากะ (ญี่ปุ่น: 岩中 睦樹; โรมาจิ: Iwanaka Mutsuki, เกิด 7 มกราคม 1994) เป็นนักพากย์ญี่ปุ่น เกิดที่ เมืองคิตะคิวชู จังหวัดฟุกุโอกะ สังกัดเมาซูโปรโมชัน
มาเซราตี กีบลี II

| Maserati Ghibli II |
| --- | --- |

ภาพรวม
เริ่มผลิตเมื่อ: 1992–1998
ผู้ออกแบบ: Marcello Gandini
ตัวถังและช่วงล่าง
รูปแบบตัวถัง: 2-door coupé
โครงสร้าง: Front-engine, rear-wheel-drive
รุ่นที่คล้ายกัน: Maserati Biturbo
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 2.0 L Maserati 475 (AM573) twin-turbocharged 90° V6 2.8 L Maserati 475 (AM574) twin-turbocharged 90° V6
ระบบเกียร์: 5-speed ZF manual 6-speed Getrag manual 4-speed automatic
มิติ
ระยะฐานล้อ: 2,514 mm (99.0 in)
ความยาว: 4,223 mm (166.3 in)
ความกว้าง: 1,775 mm (69.9 in)
ความสูง: 1,300 mm (51.2 in)
น้ำหนัก: 1,365–1,406 kg (3,009–3,100 lb)
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: Maserati Biturbo
รุ่นต่อไป: Maserati 3200 GT
มาเซราตี กีบลี II รุ่นปี พ.ศ. 2539
มาเซราตี กีบลี (Maserati Ghibli II) คำว่า กีบลี (Ghibli) เป็นชื่อลมที่พัดจากทะเลทรายซาฮารา เข้าสู่ทวีปยุโรป มาเซราตีเคยมีการใช้ชื่อ "กีบลี" กับรถมาแล้วครั้งหนึ่งในยุค 50s ดังนั้นกีบลีรุ่นนี้จึงเป็นรุ่นที่สองของกีบลี หลังจากห่างหายจากชื่อนี้ไปร่วม 40 ปี
ประวัติ

รถยนต์ มาเซราตี กีบลี II เปิดตัวในปี 1992 ออกแบบโดย มาเชลโล กันดีนี นักออกแบบรถยนต์ซุปเปอร์คาร์ชาวอิตาเลียน ผู้เคยฝากผลงานการออกแบบไว้กับรถซุปเปอร์คาร์อย่าง ลัมบอร์กีนี ดิอาโบล มาเซราตี ชามาล ลัมบอร์กีนี มูร์เซียลาโก ลัมบอร์กีนี กัลยาร์โด ฯลฯ มาเซราตี กีบลี เป็นการผสมผสานจุดเด่นของ รถซุปเปอร์คาร์รุ่นที่สุดของตระกูลอย่าง ชามาล และรุ่นที่สามารถใช้งานในชีวิตประจำวันได้อย่าง 222 ทำให้ กีบลี มีเส้นสายภายนอกที่ดูดุดันกว่า 222 แต่ยังไม่ดุดันเท่าชามาล
ส่วนการออกแบบภายในของ กีบลี จะมีพื้นที่ในห้องโดยสารมากกว่าชามาลพอสมควร โดยมีการออกแบบและขนาดใกล้เคียงกับ 222 โดยกีบลีจะมีระยะช่วงล้อระหว่างล้อหน้าและล้อหลังเท่ากันกับ 222 แต่จะยาวกว่าชามาลพอสมควร ในขณะที่ระบบรองรับน้ำหนักและช่วงล่างจะเหมือนกับในรุ่นชามาลโดยด้านหน้าจะเป็นแบบปีกนกและคอล์ยสปริง ส่วนด้านหลังจะเป็น เซมิเทรลลิ่งอาร์ม (Semi-Trailling-arm) และคอล์ยสปริง นอกจากนั้นทาง มาเซราตียังได้ติดตั้ง ระบบควบคุมช่วงล่างแอคทีฟซัสเป็นชัน (Active Suspension) ที่พัฒนาร่วมกันกับโคนี่ (Koni) ซึ่งระบบนี้จะทำการปรับความหนืดและความแข็งของช่วงล่างตามลักษณะพื้นผิวถนนและความเร็วของรถ อีกทั้งยังสามารถตั้งระบบนี้ให้เป็นแบบแมนนวลได้อีก 3 แบบคือ แบบนิ่มนวลพิเศษ แบบสปอร์ตไดรฟ์วิ่ง (สำหรับวิ่งด้วยความเร็วสูง) และแบบเรซแทร็คไดรฟ์วิ่ง (สำหรับใช้วิ่งในสนามแข่งรถ) ซึ่งนับเป็นรถยนต์รุ่นแรก ๆ ในโลกที่ได้มีการใช้ระบบนี้
สำหรับในรถยนต์มาเซราตี กีบลี II นี้ ใช้เครื่องยนต์ในตระกูล ไบ-เทอร์โบ  (Bi-Turbo)  มีความจุ 2.0 ลิตร สามารถผลิตกำลังออกมาได้สูงถึง 306 แรงม้า (BHP) และสำหรับรุ่นพิเศษ "กีบลี คัพ" (Ghibli Cup) สามารถผลิตกำลังออกมาได้สูงที่สุดถึง 330 แรงม้า (BHP) ทั้งสองรุ่นเป็นรถขับเคลื่อนล้อหลังโดยใช้ร่วมกับเกียร์เดินหน้า 6 จังหวะ และเฟืองท้ายแบบ มาเซราตี เรนเจอร์ ซึ่งทำงานควบคุมการส่งกำลังไปที่ล้อหลังทั้งสองข้างให้ได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย รวมทั้งมีความสมดุลที่สุด ในลักษณะที่คล้ายกับ ลิมิเต็ดสลิป-ดิฟเฟอเรนเชียล (Limited-Slip Differencial) และแทร็คชั่นคอนโทรล (Traction Control) แต่มีประสิทธิภาพสูงกว่า