stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บิสกอตตี
ความหมายในอเมริกาเหนือ

ในอเมริกาเหนือ บิสกอตตีหมายถึงบิสกิตชนิดหนึ่งซึ่งกลายมาจากบิสกอตตีที่แข็ง มีรสอัลมอนด์ จากแคว้นทัสกานีของอิตาลี เสิร์ฟกับไวน์ซานโต บิสกอตตีชนิดนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "บิสกอตตีแห่งปราโต" จึงมีความเป็นไปได้ที่จะมีต้นกำเนิดอยู่ที่เมืองปราโตในแคว้นทัสกานี
บิสกอตตีแบบอเมริกันอันที่จริงแล้วคือคุกกี้กรอบที่มักจะมีถั่วหรือกลิ่นแอนิส (เครื่องเทศจำพวกโป๊ยกั้ก) ประกอบอยู่ สูตรพื้นฐานที่ใช้ทำประกอบไปด้วยแป้งสองส่วน น้ำตาลหนึ่งส่วน ผสมเข้าด้วยกัน ใส่ไข่จนส่วนผสมเกาะกันแข็ง ใส่ผงฟู เติมกลิ่น และใส่ส่วนผสมอื่น ๆ เช่นถั่วหรือช็อกโกแลต จากนั้นก็นำแป้งที่เป็นแผ่นหนาไปอบครั้งแรกประมาณ 25 นาที ตัดเป็นชิ้นและนำไปอบอีกครั้งโดยใช้เวลาน้อยกว่าเดิม ยิ่งใช้เวลาในการอบครั้งที่สองมากเท่าใด คุกกี้ก็จะแข็งขึ้นเท่านั้น
บิสกอตตีแบบอิตาลีมักจะรับประทานคู่กับไวน์ แต่บิสกอตตีแบบอเมริกันมักจะรับประทานคู่กับกาแฟแบบอิตาลี หรือเครื่องดื่มที่มีเอสเปรสโซยืนพื้น เช่น กัปปุชชีโนและลัตเต มากกว่า
ปาลัซโซดูกาเล

ปาลัซโซดูกาเล
ปาลัซโซดูกาเล (อิตาลี: Palazzo Ducale) หรือ ปาลาโซโดกัล (เวนิส: Pałaso Dogal) มีความหมายว่า วังดอจ เป็นวังสถาปัตยกรรมกอทิกแบบเวนิส ตั้งอยู่ในนครเวนิส ประเทศอิตาลี เป็นหนึ่งในจุดหมายตาสำคัญของเมือง วังแห่งนี้เคยเป็นที่พำนักของดอเจแห่งเวนิส ผู้ปกครองสูงสุดของอดีตสาธารณรัฐเวนิส วังแห่งนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1340 และได้รับการต่อเติมอีกหลายครั้งตลอดหลายศตวรรษ อาคารแรกเริ่มเป็นอาคารแบบปิดล้อมรอบไปด้วยกำแพงวัง ต่อมาจึงปรับปรุงเป็นอาคารเปิดหลังประสบเหตุเพลิงไหม้ และมีการขยายวังไปจนสุดริมคลอง แม้ภายนอกวังจะเป็นสถาปัตยกรรมกอทิก แต่ภายในวังถูกตกแต่งด้วยมัณฑนศิลป์หลากหลายรูปแบบ ทั้งแบบไบแซนไทน์, เรอแนซ็องส์ และคลาสสิกใหม่ วังแห่งนี้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ใน ค.ศ. 1923
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปาลัซโซดูกาเล
เว็บไซต์ทางการ
Palazzo Ducale on Smarthistory
ปิสโตยา

| ปิสโตยา Pistoia |
| --- | --- |
เทศบาล
Città di Pistoia นครปิสโตยา
หอระฆังของวิหารใน Piazza Duomo
   ธง ตราอาร์ม
ปิสโตยาภายในจังหวัดปิสโตยา
แผนที่แสดงที่ตั้งของปิสโตยา 
ปิสโตยาที่ตั้งของปิสโตยาในอิตาลี
พิกัด: 43°56′N 10°55′E﻿ / ﻿43.933°N 10.917°E﻿ / 43.933; 10.917
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: ตอสคานา
จังหวัด: ปิสโตยา (PT)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Alessandro Tomasi
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 236.17 ตร.กม. (91.19 ตร.ไมล์)
ความสูง: 65 เมตร (213 ฟุต)
ประชากร (31 สิงหาคม ค.ศ. 2016)
 • ทั้งหมด: 90,363 คน
 • ความหนาแน่น: 380 คน/ตร.กม. (990 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Pistoiese (เอกพจน์), Pistoiesi (พหูพจน์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 51100
รหัสเขตโทรศัพท์: 0573
นักบุญองค์อุปถัมภ์: St. Jacopo
วันสมโภชนักบุญ: 25 กรกฎาคม
เว็บไซต์: www.comune.pistoia.it
ปิสโตยา (อิตาลี: Pistoia) เป็นนครและเทศบาลในแคว้นตอสคานา ประเทศอิตาลี เป็นเมืองหลักของจังหวัดปิสโตยา ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองฟลอเรนซ์ราว 30 กิโลเมตร (19 ไมล์) ถือเป็นหนึ่งในเมืองยุคกลาง เป็นแหล่งท่องเที่ยวโดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อน นครมีชื่อเสียงด้านโรงเพาะพืชในระดับยุโรป
ปาลัซโซปุบบลีโก

สำหรับอาคารชื่อเดียวกันในซานมารีโน ดูที่ ปาลัซโซปุบบลีโก (ซานมารีโน)
| ปาลัซโซปุบบลีโก Palazzo Pubblico |
| --- | --- |
ปาลัซโซปุบบลีโก

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: ตึกเทศบาลเมือง
สถาปัตยกรรม: โรมาเนสก์
เมือง: ซีเอนา, อิตาลี
ประเทศ: อิตาลี
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1297
ปาลัซโซปุบบลีโก (อิตาลี: Palazzo Pubblico) เป็นสิ่งก่อสร้างแบบโรมาเนสก์ตั้งอยู่ที่ในเมืองซีเอนา ในแคว้นทัสกานีของประเทศอิตาลี ที่สร้างเมื่อปี ค.ศ. 1297 จุดประสงค์เดิมของสิ่งก่อสร้างก็เพื่อใช้เป็นตึกที่ทำงานของรัฐบาลของเมืองซีเอนาที่ประกอบด้วยโปเดสตา (Podesta) และสภาเก้าผู้แทน (Council of Nine)
ด้านนอกของสิ่งก่อสร้างเป็นตัวอย่างของสิ่งก่อสร้างของยุคกลางของอิตาลีที่มีอิทธิพลของกอทิก ชั้นล่างสร้างด้วยหินและชั้นบนสร้างด้วยอิฐ ด้านหน้าของวังโค้งเว้าเล็กน้อยรอบโค้งนูนของจัตุรัสกัมโพ (Piazza del Campo) ซึ่งเป็นจัตุรัสใหญ่ที่เป็นศูนย์กลางของเมือง หอระฆังมันจา (Torre del Mangia) สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1325 ถึงปี ค.ศ. 1344 ตอนบนออกแบบโดยลิปโป เมมมี หอออกแบบให้สูงกว่าหอของเมืองฟลอเรนซ์คู่อริ และในช่วงเวลานั้นเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในอิตาลี ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ก็มีการติดตั้งนาฬิกาที่ทำด้วยเครื่องกล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปาลัซโซปุบบลีโก
ปิแอร์ เปาโล ปาโซลินี

| ปิแอร์ เปาโล ปาโซลินี |
| --- | --- |

เกิด: 5 มีนาคม ค.ศ. 1922(1922-03-05) โบโลญญา, ราชอาณาจักรอิตาลี
เสียชีวิต: 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1975(1975-11-02) (53 ปี) Ostia, กรุงโรม, อิตาลี
อาชีพ: ผู้กำกับภาพยนตร์, นักประพันธ์, กวี, ทางปัญญา, นักข่าว
ผลงานที่สำคัญ: Films: Accattone The Gospel According to St. Matthew Teorema Arabian Nights Salò, or the 120 Days of Sodom  Literary works: Ragazzi di vita Una vita violenta

ลายมือชื่อ: 
ปิแอร์ เปาโล ปาโซลินี (อิตาลี: Pier Paolo Pasolini; 5 มีนาคม ค.ศ. 1922 – 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1975) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์และนักเขียนชาวอิตาลี
ปียัซซาซันมาร์โก

ปียัซซาซันมาร์โก
ปียัซซาซันมาร์โกยามค่ำคืน
ปียัซซาซันมาร์โก (อิตาลี: Piazza San Marco) หรือ จัตุรัสซันมาร์โก เป็นลานกว้างด้านหน้ามหาวิหารซันมาร์โกในนครเวนิส ชาวเมืองเวนิสส่วนใหญ่จะเรียกจัตุรัสแห่งนี้โดยย่อว่า ลาปียัซซา (la Piazza) นโปเลียนเคยยกย่องจัตุรัสแห่งนี้เป็น "ห้องวาดภาพของยุโรป"
จัตุรัสเกิดขึ้นพร้อมกับการสร้างโบสถ์นักบุญเทโอดอร์ คาดว่าโบสถ์น่าสร้างราวปีค.ศ. 819 ต่อมามีการสร้างโบสถ์ซันมาร์โกหลังแรกขึ้นในปีค.ศ. 836 และมีการสร้างหอระฆังขึ้นในปีค.ศ. 890 อย่างไรก็ตาม โบสถ์ซันมาร์โกหลังแรกนี้ถูกทำลายในเพลิงไหม้จากเหตุขบถในปีค.ศ. 976 และถูกบูรณะใหม่จนแล้วเสร็จจนมีสภาพเกือบดังเดิมในปีค.ศ. 1063 ในนี้จัตุรัสยังเป็นเพียงลานที่มีหญ้าปกคลุม
ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ต่อจัตุรัสแห่งนี้เกิดขึ้นในสมัยที่เซบัสตีอาโน ซีอานี (Sebastiano Ziani) ดำรงตำแหน่งดอเจแห่งเวนิส (ค.ศ. 1172–78) เวนิสเจริญรุ่งเรืองขึ้นอย่างรวดเร็วและตัวดอเจก็ร่ำรวยมาก ทำให้จัตุรัสเป็นแบบที่เราเห็นในปัจจุบัน
ปียัซซาดีสปัญญา

ปียัซซาดีสปัญญาเมื่อมองจากบันไดสเปน
ปียัซซาดีสปัญญา หรือ จัตุรัสสเปน (อิตาลี: Piazza di Spagna) เป็นลานกว้างซึ่งตั้งอยู่ด้านล่างของบันไดสเปน ถือเป็นจุดท่องเที่ยวยอดนิยมในกรุงโรม ประเทศอิตาลี ใจกลางจัตุรัสมีน้ำพุโด่งดังที่ชื่อว่าฟอนตานาเดลลาบาร์คัชชา จัตุรัสนี้สร้างขึ้นพร้อมกับบันไดสเปนในปี ค.ศ. 1725 ตามบัญชาของสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 13 เพื่อใช้เป็นทางเชื่อมสถานทูตสเปนประจำสันตะสำนัก (ซึ่งเป็นที่มาของชื่อจัตุรัสกับบันได) กับโบสถ์ตรีนีตาเดย์มอนตี
ปาร์มีจาโนเรจจาโน

| ปาร์มีจาโนเรจจาโน |
| --- | --- |

ประเทศถิ่นกำเนิด: ประเทศอิตาลี
เขต: แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา แคว้นลอมบาร์เดีย
เมือง: จังหวัดปาร์มา, จังหวัดเรจโจเอมีเลีย, จังหวัดโมเดนา, จังหวัดโบโลญญา (ทางตะวันตกของแม่น้ำเรโน) และจังหวัดมันโตวา (ทางใต้ของแม่น้ำโป)
นม: วัว
พาสเจอไรซ์: ไม่
เนื้อสัมผัส: แข็ง
หมัก: ขั้นต่ำ: 12 เดือน Vecchio: 18–24 เดือน Stravecchio: 24–36 เดือน
การรับรอง: อิตาลี: DOP 1955 สหภาพยุโรป: PDO 1992
 สื่อที่เกี่ยวข้องที่คอมมอนส์
พื้นที่ที่สามารถผลิตปาร์มีจาโนเรจจาโนได้ตามการระบุของ EU และ Italian PDO
ปาร์มีจาโนเรจจาโน (อิตาลี: Parmigiano Reggiano) หรือ พาร์มิแซน (อังกฤษ: Parmesan) เป็นเนยแข็งชนิดกรานูลาร์ชีสที่มีลักษณะแข็ง จากประเทศอิตาลี ทั้ง "ปาร์มีจาโนเรจจาโน" และ "พาร์เมซาน" ล้วนอยู่ภายใต้สถานะ protected designations of origin (PDO) ตามกฎหมายของอิตาลีและสหภาพยุโรป ที่มาของชื่อนั้นมาจากคำว่า ปาร์มีจาโน ในภาษาอิตาลีเป็นรูปคุณศัพท์ของปาร์มา ส่วน เรจจาโน เป็นของเรจโจเอมีเลีย ซึ่งทั้งสองจังหวัดนี้เป็นถิ่นกำเนิดของชีสชนิดนี้และเป็นพื้นที่ที่ได้รับสถานะให้สามารถผลิตพาร์เมซานได้
ปาร์มีจาโนเรจจาโน ถูกเรียกขานว่าเป็น "ราชาแห่งชีส" และ "อาหารที่สมบูรณ์แบบในเชิงปฏิบัติ"
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปาร์มีจาโนเรจจาโน
ท่าอากาศยานเลโอนาร์โด ดา วินชี-ฟีอูมีชีโน

ท่าอากาศยานเลโอนาร์โด ดา วินชี-ฟีอูมีชีโน (อิตาลี: Aeroporto Leonardo da Vinci di Fiumicino) หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ ท่าอากาศยานฟีอูมีชีโน เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดในอิตาลี ด้วยจำนวนผู้โดยสาร 35,226,351 คนใน พ.ศ. 2551 ตั้งอยู่ในเมืองฟีอูมีชีโน ห่างจากศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ของโรม 35 กิโลเมตร
นอกจากนี้ ยังเป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารคับคั่งมากเป็นอันดับที่ 27 ของโลกใน พ.ศ. 2552 และเป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินอัลอิตาเลีย
ชื่อของท่าอากาศยานชื่อของเลโอนาร์โด ดา วินชี ผู้เชี่ยวชาญหลากหลายสาขาวิชาชาวอิตาลี ผู้ออกแบบต้นแบบของเฮลิคอปเตอร์และเครื่องจักรมีปีกบินได้เป็นคนแรกของโลก
การขนส่งภาคพื้นดิน

ท่าอากาศยานเลโอนาร์โด ดา วินชี อยู่ห่างจากศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ของโรมเป็นระยะทางถนนรถยนต์ประมาณ 35 กิโลเมตร มีทางหลวงพิเศษเอ 91 โรม-ฟีอูมีชีโน ความกว้างหกช่องทางเป็นเส้นทางเข้าถึงท่าอากาศยาน และมีรถประจำทางและรถแท็กซี่คอยรับส่งเป็นจำนวนมาก
ที่อาคารผู้โดยสารมีสถานีสำหรับรถไฟด่วนเลโอนาร์โดที่ดำเนินงานโดย Trenitalia วิ่งไปยังปลายทางที่สถานีเตร์มินีในโรมโดยไม่จอดสถานีระหว่างทาง ใช้เวลา 30 นาที นอกจากนี้ยังมีรถไฟท้องถิ่นที่ออกจากท่าอากาศยานทุก 15 นาที โดยจอดทุกสถานี
แหล่งข้อมูลอื่น

Leonardo da Vinci-Fiumicino Airport เก็บถาวร 2009-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (English)
Boeing Company's listing of Fiumicino Airport, its runways, and noise abatement procedures
Airport information from World Aeronautical Database เก็บถาวร 2009-09-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
UK team to plan Rome Fiumicino international terminal expansion
สถานีรถไฟท่าอากาศยานฟีอูมีชีโน
ปาลัซโซสกีฟาโนยา

| ปาลัซโซสกีฟาโนยา |
| --- | --- |
Palazzo Schifanoia
จิตรกรรมฝาผนังภายในปาลัซโซสกีฟาโนยา

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: วัง
เมือง: แฟร์รารา, แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา
ประเทศ: อิตาลี
ปาลัซโซสกีฟาโนยา (อิตาลี: Palazzo Schifanoia) เป็นวังตั้งอยู่ที่เมืองแฟร์ราราในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาในประเทศอิตาลี เป็นวังที่สร้างสำหรับตระกูลเอสเต ชื่อของวัง "Schifanoia" เชื่อกันว่ามาจากคำว่า "Schifanoia" ที่มาจากคำว่า "schivar la noia" ที่แปลว่า "หลบจากความน่าเบื่อ" ซึ่งเป็นคำบรรยายที่ตรงกับความเป็นจริงของจุดหมายในการก่อสร้างแต่เดิม สิ่งที่สำคัญที่สุดที่มีชื่อเสียงของวังนี้คือจิตรกรรมฝาผนังอุปมานิทัศน์ของ "วัฏจักรสิบสองเดือน" (Cycle of the Year)  ที่เขียนโดยฟรันเชสโก เดล กอสซา และโกซีโม ตูรา ระหว่างปี ค.ศ. 1469 ถึงปี ค.ศ. 1470
พระราชวังมีต้นกำเนิดมาจากโครงสร้างชั้นเดียวที่สร้างขึ้นโดยไม่มีปีกสำหรับอัลแบร์โตที่ 5 เดสเต สร้างขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้เป็นสถานที่สำหรับรับประทานอาหารค่ำ และสำหรับการเปลี่ยนบรรยากาศ ทำนองเดียวกับหองานเลี้ยงอาหาร โดยมีด้านหนึ่งแบบเมืองและด้านหนึ่งเป็นสวน เทียบเท่ากับเป็นโรมันของวิลลาชานเมือง ปาลัซโซสกีฟาโนยาสร้างมานานก่อนที่สถานที่ที่มีวัตถุประสงค์เชิงเดียวกันสร้างขึ้นในกรุงโรม คือ เบลเวเดเรที่สร้างขึ้นสำหรับนิโคลัสที่ 5
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปาลัซโซสกีฟาโนยา
บทเพลงสี่ฤดู

Il cimento dell'armonia e dell'inventione (The Contest between Harmony and Invention)
บทเพลงสี่ฤดู (อิตาลี: Le quattro stagioni; อังกฤษ: The Four Seasons) เป็นชุดไวโอลินคอนแชร์โต 4 ชิ้นที่แต่งโดย อันโตนีโอ วีวัลดี เมื่อปี ค.ศ. 1723 จัดเป็นงานดนตรีชิ้นหนึ่งที่ได้รับความนิยมจากยุคบาโรค
คอนแชร์โตชุดนี้ออกเผยแพร่เป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1725 เป็นส่วนหนึ่งของชุดคอนแชร์โต 12 ชิ้น โอปุสที่ 8 ของวิวาลดี ใช้ชื่อว่า Il cimento dell'armonia e dell'inventione (The Contest between Harmony and Invention) ได้แก่
Concerto No. 1 in E major, "La primavera" (Spring), RV 269
Concerto No. 2 in G minor, "L'estate" (Summer), RV 315
Concerto No. 3 in F major, "L'autunno" (Autumn), RV 293
Concerto No. 4 in F minor, "L'inverno" (Winter), RV 297
Concerto No. 5 in E-flat major, "La tempesta di mare" (The Sea Storm), RV 253
Concerto No. 6 in C major, "Il piacere" (Pleasure), RV 180
Concerto No. 7 in D minor, RV 242
Concerto No. 8 in G minor, RV 332
Concerto No. 9 in D minor, RV 236
Concerto No. 10 in B-flat major, "La caccia" (The Hunt), RV 362
Concerto No. 11 in D major, RV 210
Concerto No. 12 in C major, RV 178
ทั้งนี้ เฉพาะคอนแชร์โต 4 ชิ้นแรกของวีวัลดี ได้ตั้งชื่อตามฤดูกาลทั้งสี่ คือ ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาว แต่ละฤดูได้แบ่งออกเป็น 3 มูฟเมนต์ ดังนี้
Concerto No. 1 in E major, Op. 8, RV 269, "La primavera" (ฤดูใบไม้ผลิ)
Allegro
Largo
Allegro Pastorale
Concerto No. 2 in G minor, Op. 8, RV 315, "L'estate" (ฤดูร้อน)
Allegro non molto
Adagio e piano - Presto e forte
Presto
Concerto No. 3 in F major, Op. 8, RV 293, "L'autunno" (ฤดูใบไม้ร่วง)
Allegro
Adagio molto
Allegro
Concerto No. 4 in F minor, Op. 8, RV 297, "L'inverno" (ฤดูหนาว)
Allegro non molto
Largo
Allegro
โคลง

บทเพลงสี่ฤดูได้แต่งขึ้นเพื่อประกอบโคลงสี่บท ไม่เป็นที่ปรากฏว่าใครเป็นผู้แต่งโคลงเหล่านี้ แต่คาดว่าวิวาลดีอาจจะเป็นผู้แต่งขึ้นเอง โดยเนื้อโคลงมีดังนี้
| --- | --- |
 La Primavera (ฤดูใบไม้ผลิ) Allegro Giunt' è la Primavera e festosetti  La Salutan gl' Augei con lieto canto,  E i fonti allo Spirar de' Zeffiretti  Con dolce mormorio Scorrono intanto:  Vengon' coprendo l' aer di nero amanto  E Lampi, e tuoni ad annuntiarla eletti  Indi tacendo questi, gl' Augelletti;  Tornan' di nuovo al lor canoro incanto:  Largo E quindi sul fiorito ameno prato  Al caro mormorio di fronde e piante  Dorme 'l Caprar col fido can' à lato.  Allegro Di pastoral Zampogna al suon festante  Danzan Ninfe e Pastor nel tetto amato  Di primavera all' apparir brillante.:  L'Estate (ฤดูร้อน) Allegro non molto - Allegro Sotto dura Staggion dal Sole accesa  Langue l' huom, langue 'l gregge, ed arde il Pino;  Scioglie il Cucco la Voce, e tosto intesa  Canta la Tortorella e 'l gardelino.  Zeffiro dolce Spira, mà contesa  Muove Borea improviso al Suo vicino;  E piange il Pastorel, perche sospesa  Teme fiera borasca, e 'l suo destino;  Adagio e piano - Presto e forte Toglie alle membra lasse il Suo riposo  Il timore de' Lampi, e tuoni fieri  E de mosche, e mossoni il Stuol furioso!  Presto Ah che pur troppo i Suo timor Son veri  Tuona e fulmina il Ciel e grandioso  Tronca il capo alle Spiche e a' grani alteri.  
| --- | --- |
 L'Autunno (ฤดูใบไม้ร่วง) Allegro Celebra il Vilanel con balli e Canti  Del felice raccolto il bel piacere  E del liquor de Bacco accesi tanti  Finiscono col Sonno il lor godere  Adagio molto Fà ch' ogn' uno tralasci e balli e canti  L' aria che temperata dà piacere,  E la Staggion ch' invita tanti e tanti  D' un dolcissimo Sonno al bel godere.  Allegro I cacciator alla nov' alba à caccia  Con corni, Schioppi, e canni escono fuore  Fugge la belua, e Seguono la traccia;  Già Sbigottita, e lassa al gran rumore  De' Schioppi e canni, ferita minaccia  Languida di fuggir, mà oppressa muore.:  L'Inverno (ฤดูหนาว) Allegro non molto Aggiacciato tremar trà nevi algenti  Al Severo Spirar d' orrido Vento,  Correr battendo i piedi ogni momento;  E pel Soverchio gel batter i denti;  Largo Passar al foco i di quieti e contenti  Mentre la pioggia fuor bagna ben cento  Allegro Caminar Sopra il giaccio, e à passo lento  Per timor di cader gersene intenti;  Gir forte Sdruzziolar, cader à terra  Di nuove ir Sopra 'l giaccio e correr forte  Sin ch' il giaccio si rompe, e si disserra;  Sentir uscir dalle ferrate porte  Sirocco Borea, e tutti i Venti in guerra  Quest' é 'l verno, mà tal, che gioia apporte.  
ฤดูใบไม้ผลิ
ฤดูใบไม้ผลิ มูฟเมนต์ที่ 1: Allegro
ฤดูใบไม้ผลิ มูฟเมนต์ที่ 2: Largo
ฤดูใบไม้ผลิ มูฟเมนต์ที่ 3: Allegro
บทเพลงสี่ฤดู
ฤดูร้อน
ฤดูร้อน มูฟเมนต์ที่ 1: Allegro non molto
ฤดูร้อน มูฟเมนต์ที่ 2: Adagio
ฤดูร้อน มูฟเมนต์ที่ 3: Presto
ฤดูใบไม้ร่วง
ฤดูใบไม้ร่วง มูฟเมนต์ที่ 1: Allegro
ฤดูใบไม้ร่วง มูฟเมนต์ที่ 2: Adagio molto
ฤดูใบไม้ร่วง มูฟเมนต์ที่ 3: Allegro
ฤดูหนาว
ฤดูหนาว มูฟเมนต์ที่ 1: Allegro non molto
ฤดูหนาว มูฟเมนต์ที่ 2: Largo
ฤดูหนาว มูฟเมนต์ที่ 3: Allegro
แหล่งข้อมูลอื่น

โน้ตเพลงเสรีของ The Four Seasons ที่โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ (IMSLP)
ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี

| ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี |
| --- | --- |
Silvio Berlusconi


นายกรัฐมนตรีอิตาลี
ดำรงตำแหน่ง 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 – 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554
ก่อนหน้า: โรมาโน โปรดี
ถัดไป: มารีโอ มอนตี
ดำรงตำแหน่ง 11 มิถุนายน พ.ศ. 2544 – 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2549
ก่อนหน้า: จูลีอาโน อามาโต
ถัดไป: โรมาโน โปรดี
ดำรงตำแหน่ง 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 – 17 มกราคม พ.ศ. 2538
ก่อนหน้า: การ์โล อาเซลโย ชัมปี
ถัดไป: ลัมแบร์โต ดีนี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 29 กันยายน ค.ศ. 1936(1936-09-29) มิลาโน  อิตาลี
เสียชีวิต: 12 มิถุนายน ค.ศ. 2023(2023-06-12) (86 ปี) มิลาโน  อิตาลี
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
ลายมือชื่อ: 

ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี (อิตาลี: Silvio Berlusconiไฟล์:It-Silvio Berlusconi.ogg; 29 กันยายน พ.ศ. 2479 – 12 มิถุนายน พ.ศ. 2566) เป็นนักการเมืองและนักธุรกิจชาวอิตาลี ซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอิตาลี และอดีตสมาชิกรัฐสภายุโรป และอดีตประธานสโมสรฟุตบอลเอซี มิลาน
แบร์ลุสโกนีดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอิตาลีนานที่สุดนับแต่สงครามโลกครั้งที่สอง และนานที่สุดเป็นอันดับสามนับแต่การก่อตั้งอิตาลี ตามหลังเบนิโต มุสโสลินีและจิโอวานนี เบลลินี โดยดำรงตำแหน่งสามสมัยไม่ติดต่อกัน ในทางเทคนิค เขาสาบานตนเข้ารับตำแหน่งสี่ครั้ง หลังมีการสับเปลี่ยนคณะรัฐมนตรีรอบหนึ่ง ดังที่เกิดกับแบร์ลุสโกนีใน ค.ศ. 2005 คณะรัฐมนตรีใหม่สาบานตนเข้ารับตำแหน่งและต้องมีการอภิปรายไม่ไว้วางใจ เขาเป็นผู้นำพรรคการเมืองเสรีประชาชน พรรคสายกลาง-ขวาที่เขาก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2009 นับจากเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2009 ถึงพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 เขาเป็นผู้นำที่ดำรงตำแหน่งนานที่สุดของกลุ่มประเทศจี 8 ในปี ค.ศ. 2020 นิตยสารฟอบส์จัดอันดับให้เขาและครอบครัวเป็นบุคคลรวยที่สุดในโลกอันดับที่ 308 โดยมีทรัพย์สินรวม 5.3 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ความก้าวหน้าทางการเมืองของแบร์ลุสโกนีนั้นเป็นไปอย่างรวดเร็ว และห้อมล้อมด้วยข้อโต้แย้ง เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรก และได้รับแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีหลังการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1994 เมื่อฟอร์ซา อิตาเลียได้รับเสียงค่อนข้างมากเพียงสามเดือนหลังก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ดี คณะรัฐมนตรีชุดเขาล้มลงหลังทำงานได้เก้าเดือน จากความไม่ลงรอยกันภายในรัฐบาลผสมของเขา ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกะทันหัน เดือนเมษายน ค.ศ. 1996 แบร์ลุสโกนีพ่ายต่อผู้สมัครสายกลาง-ซ้าย โรมาโน โปรดี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2001 เขาเป็นผู้สมัครสายกลาง-ขวาที่เข้าชิงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอีกครั้ง และมีชัยเหนือผู้สมัครสายกลาง-ซ้าย ฟรานเซสโก รูเทลลี แบร์ลุสโกนีจัดคณะรัฐมนตรีชุดที่สองและสาม กระทั่ง ค.ศ. 2006
แบร์ลุสโกนีเป็นผู้นำรัฐบาลผสมสายกลาง-ขวาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2006 ซึ่งเขาแพ้ไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น คู่แข่งของเขาเป็นโรมาโน โปรดีคนเดิม เขาได้รับเลือกตั้งใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เดือนเมษายน ค.ศ. 2008 หลังรัฐบาลโปรดีล้มและสาบานตนเข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเป็นครั้งที่สาม เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 2008
แบร์ลุสโกนีถูกวิจารณ์ว่าครอบงำสื่ออิตาลีระหว่างเขาดำรงตำแหน่งทางการเมือง บริษัทแพร่ภาพกระจายเสียงมีเดียเซตของเขาเป็นบริษัทใหญ่ที่สุดในประเทศ และแบร์ลุสโกนีไม่เคยทำตามสัญญาเมื่อเลือกตั้งในการขายทรัพย์สินของบริษัทเพื่อหลีกเลี่ยงผลประโยชน์ทับซ้อน ความเป็นผู้นำของเขาถูกบ่อนทำลายลงโดยกรณีอื้อฉาวทางเพศ หลังแพ้เสียงข้างมากในสภา แบร์ลุสโกนีลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเป็นครั้งสุดท้ายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011
ประวัติทางการเมือง

ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนีเป็นหัวหน้าพรรคการเมืองชื่อว่า ฟอร์ซา อิตาเลีย (ที่เขาได้จัดตั้งขึ้นเป็นการพิเศษ เพื่อเป็นการปูทางเข้าสู่ถนนทางการเมืองของตนเอง ที่เขาอ้างว่าเป็นการกระทำ"โดยชอบธรรม") และยังเป็นเจ้าของบริษัทฟินอินเวสต์ จักรวรรดิสื่อสารมวลชนในประเทศอิตาลี (ที่ควบคุมกิจการของมีเดียเซ็ตอีกต่อหนึ่ง) ในฐานะผู้ประกอบการ เขามีความสนใจในธุรกิจหลากหลายประเภท และสามารถควบคุมสื่อส่วนใหญ่ในประเทศอิตาลีได้ โดยไม่ทางตรงก็ทางอ้อม (โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานีโทรทัศน์หกช่องในประเทศ ที่ สามช่องเป็นของเอกชน และสามช่องเป็นของรัฐ โดยที่เขาสามารถควบคุมสามช่องหลังได้ในฐานะหัวหน้ารัฐบาล) ในการจัดอันดับมหาเศรษฐีโลกของนิตยสารฟอร์บ ได้ระบุว่าเขาเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศอิตาลี โดยมีทรัพย์สินรวมเป็นมูลค่าทั้งสิ้นราว 12,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปีค.ศ. 2004)
ประวัติทางการเมือง > ประสบความสำเร็จในวงการธุรกิจ

ในปีค.ศ. 1960 ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนีได้เริ่มอาชีพผู้ประกอบการในธุรกิจที่เกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ เขาได้ร่วมเป็นพันธมิตรทางธุรกิจกับนายปีเอโทร คานาลีในการจัดตั้งบริษัทคานตีเอรี รีอูนีตี มีลาเนซี อาส.ปา.อา. และได้ก่อสร้างคอมเพล็กซ์เพื่อการพักอาศัยเอดีลนอร์ด ตามมาด้วย มีลาโน 2 มีลาโน 3 และ จีราโซล ในนครมิลาน
ในปีค.ศ. 1978 เขาได้เปิดตัว เทเลมีลาโน สถานีโทรทัศน์เคเบิลในคอมเพล็กเพื่อการอยู่อาศัย มีลาโน 2 ซึ่งต่อมาสถานีโทรทัศน์ดังกล่าวก็ได้แพร่ภาพไปทั่วทั้งแคว้นลอมบาร์ดี และต่อมา เขาก็ได้ก่อตั้งบริษัทฟินอินเวสต์ บริษัทแม่ของกลุ่มกิจการ ซึ่งต่อมาได้ดำเนินกิจการต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับวงการโทรทัศน์ทั้งหมด
ในปีค.ศ. 1980 เขาได้ก่อตั้งสถานีโทรทัศน์ คานาเล ชิงเก ซึ่งเป็นเคเบิลทีวีเอกชนแห่งแรก ที่มีการออกอากาศทั่วประเทศ (โดยอาศัยเทคนิคการอัดรายการล่วงหน้าสามวัน แล้วสำเนาเทปแจกจ่ายไปยังสถานีท้องถิ่น เพื่อออกอากาศพร้อมกันทั่วประเทศ) จากนั้นเขาก็ได้ซื้อกิจการสถานีโทรทัศน์ อิตาเลีย อูโน จากกลุ่มธุรกิจรุสโกนี (ค.ศ. 1982) และสถานีโทรทัศน์ เรเต กวาโตร จากกลุ่มธุรกิจริซโซนี (ค.ศ. 1984) ในเวลาไม่นาน เขากิจการของเขาก็ได้แพร่ขยายไปในกลุ่มประเทศต่าง ๆ ในทวีปยุโรป เขาได้ซื้อกิจการสถานีโทรทัศน์ ลา ซังก์ ของฝรั่งเศส (ค.ศ. 1986) จากนั้นก็เทเลฟุนฟ์ ของเยอรมนี ในปี(ค.ศ. 1987) จากนั้นก็ซื้อกิจการช่องเทเลซิงโก ในประเทศสเปน (ค.ศ. 1989)
ในปีค.ศ. 1989 เขายังได้ซื้อกิจการของสำนักพิมพ์มอนดาโรี และทำให้สำนักพิมพ์นี้กลายเป็นสำนักพิมพ์หนังสือและนิตยสารยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งของประเทศ จากนั้น การร่วมทุนกับกลุ่มเมดูซา และซีเนมา ชิงเก ทำให้กลุ่มธุรกิจนี้กลายเป็นผู้ผลิตและจัดจำหน่ายภาพยนตร์ที่ใหญ่ที่สุดในอิตาลี  ในปีค.ศ. 1986 เขาได้ซื้อทีมฟุตบอลเอซี มิลาน นอกจากนั้น ในส่วนของธุรกิจประกันภัยและไฟแนนซ์ เขาเป็นเจ้าของบริษัทเมดีโอลานุม และโปรกรามมา อิตาเลีย
เครือธุรกิจฟินอินเวสต์ของเขา เป็นกลุ่มธุรกิจเอกชนขนาดใหญ่อันดับสองของประเทศอิตาลี
ประวัติทางการเมือง > ก้าวสู่ถนนการเมือง

จากการที่แบร์ลุสโกนีเป็นเพื่อนเก่าแก่ของนายกรัฐมนตรีเบตตีโน คราซี ประธานสภาที่ปรึกษาแห่งชาติสังกัดพรรคสังคมนิยม เขาจึงถูกกล่าวหาว่าได้ใช้อำนาจทางการเมืองเอื้ออำนวยกิจการของตนในฐานะผู้ประกอบการ ชื่อของเขาปรากฏอยู่บนบัญชีหางว่าวอันยาวเหยียดของกลุ่มล็อกเจีย มาซโซนีกา เปดูเอ (องค์กรติดอาวุธต่อต้านสาธารณรัฐที่ต้องการก่อการยึดอำนาจ) จุดเริ่มต้นของปฏิบัติการต่อต้านคอรัปชั่น มานี ปูลีเต ดูเหมือนจะเป็นเหตุผลหลักให้แบร์ลุสโกนีต้องก้าวสู่เส้นทางการเมือง
ในปีค.ศ. 1994 เขาได้ตัดสินใจเข้าสู่วงการการเมือง และเป็นผู้สมัครจากพรรคฟอร์ซา อิตาเลีย พรรคการเมืองที่เขาสร้างขึ้นมาเองเพียงสองเดือนก่อนการเลือกตั้ง เพื่อเข้าชิงเก้าอี้ในการเลือกตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ซึ่งเขาก็ได้รับชัยชนะอย่างท่วมท้นจากการใช้สื่อโทรทัศน์ในการโหมโฆษณาประชาสัมพันธ์อย่างหนัก ซึ่งนับว่ารูปแบบแปลกใหม่ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์การเมืองของอิตาลี ในที่สุด เขาก็ได้ก้าวถึงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยการจัดตั้งรัฐบาลผสมร่วมกับพรรคเลกา นอร์ด และพรรคอาลีอานซา นาซีโอนาเล แต่ในอีกไม่กี่เดือนต่อมา เขาก็ต้องลาออกจากตำแหน่งหัวหน้ารัฐบาลเนื่องจากพรรคแนวร่วมตอนเหนือ (เลกา นอร์ด) พรรคร่วมรัฐบาลได้ถอนตัวออกไปรวมกับฝ่ายค้าน
ในปีเดียวกัน ทางการอิตาลีได้เข้าตรวจค้นสำนักงานกว่า 560 แห่งของกลุ่มธุรกิจฟินอินเวสต์ และแบร์ลุสโกนีที่ดำรงตำแหน่งรักษาการประธานสภาที่ปรึกษาแห่งชาติได้รับเชิญให้การต่อศาลที่นครมิลาน ขณะที่เขากำลังเป็นประธานในการประชุมองค์การสหประชาชาติว่าด้วยเรื่องอาชญากรรมที่เมืองเนเปิล จากเหตุการณ์นี้ เขาได้กลายเป็นบุคคลขาวสะอาดขึ้นมาทันที จากการที่ศาลตัดสินใจไม่ดำเนินคดี แบร์ลุสโกนีได้ฟ้องกลับต่อคณะมนตรียุติธรรม ว่ากลุ่มผู้พิพากษาในนครมิลานได้รวมหัวกันดำเนินการขัดต่ออำนาจรัฐ
ประวัติทางการเมือง > จากรัฐบาลแบร์ลุสโกนีสองสู่แบร์ลุสโกนีสาม

รัฐบาลแบร์ลุสโกนีสอง ที่เริ่มการบริหารประเทศตั้งแต่วันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2001 ยังคงอยู่ในอำนาจต่อไป แม้ว่าจะต้องเผชิญกับวิกฤติการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ และวิกฤตการณ์ถาวร (การเปลี่ยนคณะรัฐมนตรี 19 ครั้ง รวมถึงการเปลี่ยนตัวรัฐมนตรีในกระทรวงสำคัญ ๆ เป็นต้นว่ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการเศรษฐกิจ รองประธานสภาที่ปรึกษาคณะรัฐมนตรีแห่งชาติ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงปฏิรูป) อย่างไม่หยุดหย่อน จนกระทั่งหมดวาระเมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 2005 ทำให้รัฐบาลของเขาเป็นรัฐบาลอิตาเลียนที่อยู่ในวาระนานที่สุดตั้งแต่ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองเป็นต้นมา แบร์ลุสโกนีได้ผ่านวิกฤตการณ์ที่ร้ายแรงที่สุดมาตั้งแต่วันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 2005 จากการที่พรรคสหภาพคริสเตียนเดโมแครต (UDC) ของพวกคริสเตียนประชาธิปไตย หนึ่งในพรรคร่วมรัฐบาลผสมสองพรรค ขอถอนตัว ทำให้แบร์ลุสโกนีต้องลงเอยด้วยการยื่นใบลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีกับประธานาธิบดีคาร์โล อาเซกลีโอ คีอามปี แห่งสาธารณรัฐอิตาลีเมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 2005 ซึ่งก็อนุญาตให้เขาลาออกอย่างสงวนท่าที ไม่ว่าเพื่อต้องการจัดตั้งรัฐบาลแบร์ลุสโกนีสาม (โดยไม่มีพรรคพันธมิตรสองพรรคเดิมมาร่วมรัฐบาล) หรือไม่ก็เรียกร้องให้มีการเลือกตั้งทั่วไปที่คาดผลได้ล่วงหน้า (ซึ่งมีขึ้นเมื่อในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2005) เมื่อวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 2005 เวลา 18 นาฬิกา 30 นาที ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐอิตาลีได้เป็นตัวตั้งตัวตีในการจัดตั้งรัฐบาลใหม่ ที่จะต้องมีรัฐมนตรีหลายตำแหน่งมาจากพรรคสหภาพคริสเตียนเดโมแครต เมื่อวันที่ 23 เมษายน เวลา 12 นาฬิกา 50 นาที เขาได้นำเสนอรายชื่อคณะรัฐมนตรี 26 คนของคณะรัฐบาลแบร์ลุสโกนีสาม โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆมากมาย นอกจากการที่นายจูลีโอ เทรมอนตีเข้ามาดำรงตำแหน่งรองประธานที่ปรึกษาคณะรัฐมนตรี แทนที่นายมาร์โค โฟลลีนี และการก่อตั้งกระทรวงใหม่ขึ้นมาโดยไม่มีรัฐมนตรีเพื่อบริหารองค์กรเพื่อการพัฒนาแคว้นต่าง ๆ ทางภาคใต้ของประเทศอิตาลี
ชีวิตส่วนตัว

ในปีค.ศ. 1965 เขาได้เข้าพิธีสมรสกับคาร์ลา เดลโลกลีโน ซึ่งเขามีบุตรด้วยสองคน มาเรีย เอลวีรา (ชื่อเล่น มารีนา) เกิดเมื่อปีค.ศ. 1966 และ ปีแอร์ซิลวีโอ (ชื่อเล่น ดูดี) เกิดเมื่อปีค.ศ. 1968 ต่อมาเขาได้แต่งงานใหม่กับเวโรนีกา ลารีโอ นักแสดงสาวทางจอเงิน ซึ่งเขามีบุตรด้วยสามคน บาร์บารา (ค.ศ. 1984) เอลเลโอโนรา (ค.ศ. 1986) และ ลุยกิ (ค.ศ. 1988) ปัจจุบัน มารีนาดำรงตำแหน่งรองประธานบริษัทฟินอินเวสต์ ปีแอร์ซิลวีโอ ดำรงตำแหน่งรองประธานมีเดียเซ็ต และประธานของอาร์เตอี ซึ่งเป็นบริษัทที่ควบคุมกิจการต่าง ๆ ของเขาทางด้านโทรทัศน์