stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทศบาลตำบลภูผาแดง (จังหวัดอุดรธานี)
ประวัติ

จัดตั้ง สุขาภิบาลหนองอ้อ-โนนหวาย ขึ้นเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2509
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ได้ยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลหนองอ้อ-โนนหวาย
วันที่ 13 กรกฎาคม 2555 ได้เปลี่ยนชื่อจากเทศบาลตำบลหนองอ้อ-โนนหวาย เป็นเทศบาลตำบลภูผาแดง
ที่ตั้งและอาณาเขต

เทศบาลตำบลภูผาแดง อยู่ทางทิศตะวันออกของที่ว่าการอำเภอหนองวัวซอ อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอหนองวัวซอ ประมาณ 500 เมตร ระยะทางจากจังหวัดอุดรธานี ประมาณ 39 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองอ้อ
ทิศใต้ ติดต่อกับ เทศบาลตำบลโนนหวาย
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองอ้อและติดเขตป่าสงวน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ เทศบาลตำบลโนนหวาย
การปกครอง

เทศบาลตำบลภูผาแดง มีพื้นที่ทั้งหมด 7.92 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วย 9 ชุมชน ได้แก่
| ชุมชนในเขตเทศบาลตำบลภูผาแดง> ลำดับที่ | ชุมชนในเขตเทศบาลตำบลภูผาแดง> ชุมชน | ชุมชนในเขตเทศบาลตำบลภูผาแดง> หมู่ที่ | ชุมชนในเขตเทศบาลตำบลภูผาแดง> ตำบล | ชุมชนในเขตเทศบาลตำบลภูผาแดง> ประชากร (พ.ศ. 2561) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ชุมชนหนองอ้อใต้ | 1 | หนองอ้อ | 1,151 |
| 2 | ชุมชนหนองอ้อ | 2 | หนองอ้อ | 626 |
| 3 | ชุมชนศรีชมชื่น | 3 | หนองอ้อ | 1,340 |
| 4 | ชุมชนหนองสวรรค์ | 7 | หนองอ้อ | 867 |
| 5 | ชุมชนโนนหวาย | 1 | โนนหวาย | 855 |
| 6 | ชุมชนพังคี | 2 | โนนหวาย | 1,256 |
| 7 | ชุมชนโนนหวายใต้ | 5 | โนนหวาย | 685 |
| 8 | ชุมชนศรีสว่างอารมณ์ | 8 | โนนหวาย | 704 |
| 9 | ชุมชนโนนนาคำ | 9 | โนนหวาย | 745 |
| รวม | รวม | รวม | รวม | 8,406 |
อามีร์ มูฮัมมัด

| อามีร์ มูฮัมมัด |
| --- | --- |
เกิด:  (1972-12-05) 5 ธันวาคม ค.ศ. 1972 (51 ปี) กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยอีสต์แองเกลีย
เว็บไซต์: ผลงานโดยอามีร์
อามีร์ มูฮัมมัด (มลายู: Amir Muhammad) เป็นนักเขียนและนักสร้างภาพยนตร์อิสระ
ประวัติ

เขาเกิดวันที่ 5 ธันวาคม 1972 ที่กัวลาลัมเปอร์ เป็นลูกของข้าราชการ มูฮัมมัด อับดุลละฮ์ กับแม่บ้าน อาซียะฮ์ เกอจิก และศึกษาที่มหาวิทยาลัยอีสต์แองเกลีย สหราชอาณาจักร ได้รับปริญญาทางกฎหมาย แม้ว่าเขาไม่เคยเป็นองค์คณะผู้พิพากษา แต่ทำงานให้กับบริษัทกฎหมายของบริษัทผู้สนับสนุนของเขาเป็นเวลา 9 เดือน
เขาเขียนให้กับสื่อสิ่งพิมพ์มาเลเซียตั้งแต่อายุ 14 ปี ที่โดดเด่นคือหนังสือพิมพ์นิวเสตรทไทมส์ เขาเคยมีคอลัมน์ของตนเองใน ค.ศ. 1995 จนกระทั่งหยุดตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1999 ในช่วงกาลเลือกตั้งทั่วไป เนื่องจากคอลัมน์นี้ถูกมองว่า "ไม่เอื้อประโยชน์ให้รัฐบาลในการชนะการเลือกตั้ง"
ในปี 2000 เขาเขียนบทและกำกับสารคดี DV เรื่องแรกของมาเลเซีย งานของเขาจำนวนหนึ่งถูกฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ เช่น เทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ และ เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน
ภาพยนตร์สองเรื่องของเขา Apa Khabar Orang Kampung และ The Last Communist ถูกแบนในมาเลเซีย
งานย้อนหลังของเขาทั้งหมดถูกฉายที่เทศกาลภาพยนตร์ Pesaro Film Festival ในปี 2008 ที่อิตาลี Italy
เขาเป็นหุ้นส่วนที่ Da Huang Pictures
เขาก็ตีพิมพ์หนังสือภายใต้นามของบริษัท Matahari Books ของตนเอง (ก่อตั้งใน ค.ศ. 2007) และ Buku FIXI (ตั้งแต่ ค.ศ. 2011) และหยุดพักจากการสร้างภาพยนตร์
ผลงาน > ภาพยนตร์

Lips to Lips (2000)
The Big Durian (2003) - Special citation, Dragons and Tigers Award in 2004 Vancouver International Film Festival; Special mention, New Asian Currents in 2003 Yamagata International Documentary Film Festival
The Year of Living Vicariously (2005)
Tokyo Magic Hour (2005)
The Last Communist (Lelaki komunis terakhir) (2006)
Apa Khabar Orang Kampung (Village People Radio Show) (2007)
Susuk (2008)
Malaysian Gods (2009)
Kisah Pelayaran Ke Terengganu (2016)
ผลงาน > ภาพยนตร์สั้น

6horts #1: Lost (2002) - ชนะรางวัล Critics prize for Best Asian Digital Film ใน ค.ศ. 2002 ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติสิงคโปร์ (SIFF)
6horts #2: Friday (2002)
6horts #3: Mona (2002)
6horts #4: Checkpoint (2002)
6horts #5: Kamunting (2002) - ชนะรางวัล Silver Screen Award for Best Asian Digital Short ใน ค.ศ. 2003 ที่ SIFF
6horts #6: Pangyau (2002)
The Amber Sexalogy (2006)
หนังสือ

Yasmin Ahmad's Films (Matahari Books, 2009)
Rojak (ZI Publications, 2010)
120 Malay Movies (Matahari Books, 2010)
Malaysian Politicians Say the Darndest Things series (Matahari Books)
แหล่งข้อมูลอื่น

อามีร์ มูฮัมมัด ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Writing by Amir (blog)
แม่แบบ:Amazon author page
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ  เนเธอร์แลนด์
อาเรกิปา

| ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ นครอาเรกิปา * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ปลาซาเดอาร์มัส
พิกัด: 16°24′03.0″S 71°32′22.3″W﻿ / ﻿16.400833°S 71.539528°W﻿ / -16.400833; -71.539528
ประเทศ:  เปรู
ภูมิภาค **: ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i), (iv)
อ้างอิง: 1016
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2000 (คณะกรรมการสมัยที่ 24)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
อาเรกิปา (สเปน: Arequipa) เป็นเมืองหลักของแคว้นอาเรกิปาทางตอนใต้ของประเทศเปรู และเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นที่สองรองจากลิมา อาเรกิปาตั้งอยู่ในเขตเทือกเขาแอนดีสที่ความสูง 2,380 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล และอยู่ใกล้ภูเขาไฟมิสติ อาคารหลายแห่งในเมืองที่ถูกสร้างขึ้นด้วยหินภูเขาไฟสีขาว ทำให้เมืองนี้มีชื่อเล่นว่า "เมืองสีขาว" (La Ciudad Blanca) ศูนย์กลางประวัติศาสตร์เมืองอาเรกิปาได้รับเลือกให้เป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 2000
ชื่อเมือง

กล่าวกันว่าที่มาของชื่ออาเรกิปามาจากภาษาเกชัว Ari, quepay ซึ่งแปลว่า "ใช่ ที่นี่แหละ" ซึ่งเป็นคำพูดของไมตา กาปัก กษัตริย์อินคาองค์ที่สี่ เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นเมืองนี้ แต่นักวิชาการสันนิษฐานจากร่องรอยของชาวพื้นเมืองจากทะเลสาบติติกากาว่าชื่ออาเรกิปาน่าจะมาจากภาษาไอมารา ari แปลว่ายอด และ quipa แปลว่าอยู่ข้างหลัง ซึ่งรวมกันหมายถึง "เมืองที่อยู่หลังภูเขาไฟมิสติ"
ประวัติ

จากหลักฐานทางโบราณคดีพบว่ามีผู้คนอาศัยอยู่ในหุบเขาอันอุดมสมบูรณ์ที่เป็นที่ตั้งของอาเรกิปาตั้งแต่สมัย 6,000–5,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช นักโบราณคดีสันนิษฐานว่าชาวไอมาราอาศัยอยู่ในบริเวณนี้เมื่ออาณาจักรอินคาเข้ายึดครองอาเรกิปาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เมืองอาเรกิปาได้รับการก่อตั้งขึ้นใหม่เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1540 โดยการ์ซี มานูเอล เด การ์บาฆัล ซึ่งเป็นทหารที่ฟรันซิสโก ปิซาร์โร ส่งมา
พระเจ้าการ์โลสที่ 1 แห่งสเปนทรงแต่งตั้งอาเรกิปาให้เป็นเมืองและพระราชทานตราประจำเมืองที่ยังคงใช้ในปัจจุบัน อิทธิพลของสเปนหลงเหลืออยู่ในสถาปัตยกรรมต่าง ๆ ในเมืองจนทุกวันนี้ อาเรกิปาค่อนข้างจะแยกตัวจากส่วนอื่น ๆ ของประเทศในสมัยที่อยู่ภายใต้การปกครองของสเปนและช่วงเริ่มต้นการเป็นสาธารณรัฐ แต่เมื่อทางรถไฟและถนนที่เชื่อมระหว่างเมืองนี้กับภูมิภาคอื่น ๆ เปิดใช้ อาเรกิปาก็กลายเป็นศูนย์กลางทางการค้าระหว่างลิมากับเขตเปรูตอนใต้
อาเรกิปาเป็นฐานกำลังของพวกชาตินิยมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่เปรูเรียกร้องเอกราชจากสเปน และภายหลังยังเป็นที่ชุมนุมในระหว่างสงครามมหาสมุทรแปซิฟิกที่รบกับชิลีอีกด้วย
เมืองอาเรกิปาเคยประสบภัยจากแผ่นดินไหวหลายครั้ง ใน ค.ศ. 2001 เกิดแผ่นดินไหวที่มีขนาดใหญ่ถึงขนาด 7.9
ใน ค.ศ. 2002 เกิดการหยุดงานและการประท้วงอย่างรุนแรงเพื่อต่อต้านการแปรรูปโรงงานไฟฟ้าท้องถิ่น จนทำให้ประธานาธิบดีอาเลฆันโดร โตเลโดต้องประกาศให้เป็นสภาวะฉุกเฉิน
รายชื่อตัวละครในดราก้อนบอล (ตัวละครเฉพาะอนิเมะ)

รายชื่อตัวละครในดราก้อนบอล (ตัวละครเฉพาะอนิเมะ) เป็นตัวละครที่ปรากฏเฉพาะหรือเปิดตัวในอนิเมะของ ดราก้อนบอล (ภาคแรก), ดราก้อนบอล Z, ดราก้อนบอล GT, ดราก้อนบอล ไค, ดราก้อนบอล ซูเปอร์ และภาพยนตร์ตอนพิเศษต่างๆ สำหรับตัวละครที่ปรากฏในมังงะดูเพิ่มเติมที่ รายชื่อตัวละครในดราก้อนบอล และสำหรับตัวละครที่ปรากฏในเกมดูเพิ่มเติมที่ รายชื่อตัวละครในดราก้อนบอล (ตัวละครเฉพาะเกม)
ตัวละครจากดราก้อนบอล ซูเปอร์

บทความหลัก: รายชื่อตัวละครในดราก้อนบอล ซูเปอร์
ดูเพิ่ม

ดราก้อนบอล
การเล่นคำในชื่อตัวละครดราก้อนบอล
รายชื่อตัวละครในดราก้อนบอล
อาหารอินเดีย

ไฮเดอราบาดีบริยานี รูปแบบของบิรยานีข้าวบาสมาติของไฮเดอราบาด เสิร์ฟคู่กับรายตา
ปาวบาจี อาหารริมทางที่ขึ้นชื่อในรัฐมหาราษฏระโดยเฉพาะในนครมุมไบ
มาซาลาโดซา อาหารอินเดียใต้
ปาลักปานีร์กับโรตี อาหารปัญจาบ
ตัวอย่างอาหารอินเดีย
อาหารอินเดีย เป็นชื่อเรียกโดยรวมของอาหารในอนุทวีปอินเดียซึ่งมีลักษณะร่วมกันคือใช้เครื่องเทศ สมุนไพรและผักหรือผลไม้มาก มีทั้งพืชผักที่ปลูกในประเทศอินเดียและจากที่อื่น ๆ นิยมกินอาหารมังสวิรัติในสังคมชาวอินเดีย แต่ละครอบครัวจะเลือกสรรและพัฒนาเทคนิคการทำอาหารทำให้มีความแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค สะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายทางด้านประชากรในอินเดีย
ความเชื่อของชาวฮินดูและวัฒนธรรมมีบทบาทต่อวิวัฒนาการของอาหารอินเดีย แต่ในภาพรวม อาหารทั่วประเทศอินเดียพัฒนามาจากปฏิสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมทั้งจากชาวมองโกลและยุโรปทำให้ได้อาหารที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง  การค้าเครื่องเทศระหว่างอินเดียและยุโรปเป็นตัวเร่งหลักสำหรับการค้นพบอินเดียของชาวยุโรป ยุคอาณานิคมได้ทำให้เกิดการผสมผสานระหว่างอาหารยุโรปกับอาหารอินเดียเพิ่มความยืดหยุ่นทำให้เกิดความหลากหลายมากขึ้น  อาหารอินเดียมีอิทธิพลต่ออาหารทั่วโลกโดยเฉพาะเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และหมู่เกาะแคริบเบียน
ส่วนผสม

เครื่องปรุงที่โดดเด่นของอาหารอินเดีย ได้แก่ ข้าว, อัตตะ (atta)  (แป้งสาลีโฮลวีท) และเมล็ดถั่วหลายชนิด ที่สำคัญได้แก่ masoor (ส่วนใหญ่เป็นเม็ดถั่วเลนทิลสีแดง) channa (ถั่วเขียวเบงกอล) toor urad และถั่วเขียว เมล็ดถั่วอาจรับประทานทั้งเม็ด แบบเป็นซีก หรือทำเป็นแป้ง
แกงแบบอินเดียส่วนใหญ่ปรุงด้วยน้ำมันพืช ในภาคเหนือและตะวันตกของอินเดียนิยมน้ำมันถั่วลิสงสำหรับการทำอาหารในขณะที่ในภาคตะวันออกของอินเดียมีการใช้น้ำมันมัสตาร์ดมาก น้ำมันมะพร้าวใช้กันอย่างแพร่หลายตามแนวชายฝั่งตะวันตกโดยเฉพาะอย่างยิ่งในรัฐเกรละ น้ำมันงานิยมทั่วไปในภาคใต้ ในปัจจุบัน น้ำมันเมล็ดทานตะวันและน้ำมันถั่วเหลืองได้รับความนิยมทั่วไปในอินเดีย เนยเทียมหรือที่เรียกว่า ghee Vanaspati เป็นที่นิยมมากขึ้น ฆีแบบดั้งเดิมมีการใช้น้อยลง
เครื่องเทศที่สำคัญและใช้บ่อยในอาหารอินเดียมีพริกขี้หนู เมล็ดมัสตาร์ดสีดำ (rai) ยี่หร่า (jeera) ขมิ้นชัน (haldi, manjal) เมล็ดฟีนูกรีก (methi) ขิง (adrak, inji) ผักชี (dhania) และกระเทียม (lehsun, poondu) เครื่องเทศผสมที่นิยมคือการัม มะสะล่า garam masala ผงที่มักจะมีเครื่องเทศแห้งห้าอย่างหรือมากกว่าโดยเฉพาะ กระวาน อบเชย และกานพลู Goda masala เป็นเครื่องเทศผสมที่คล้ายกันเป็นที่นิยมในรัฐมหาราษฏระ ใบไม้ที่ใช้โดยทั่วไปคือใบกระวาน ใบผักชี ใบฟีนูกรีก และใบสะระแหน่ พบในอาหารอินเดียใต้ อาหารหวานนิยมปรุงรสด้วยกระวาน, หญ้าฝรั่น ลูกจันทน์เทศและกลิ่นกุหลาบ
แหล่งข้อมูลอื่น

Indian fast food. The story of rural road stop eateries เก็บถาวร 2011-02-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กอาหารของแต่ละท้องถิ่นในอินเดีย |
| --- | --- | --- |
| อินเดียเหนือ |  อวธี  ปัญจาบ  แคชเมียร์  สินธี  ราชสถาน  อุตตรประเทศ  |  |
| อินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ |  อัสสัม  เมฆาลัย  มณีปูรี  นาคา  สิกขิม  ตรีปุระ  อรุณาจัล  |  |
| อินเดียใต้ |  อันธรประเทศ  กรณาฏกะ  เกระละ  ทมิฬ  ไฮเดอราบาด  มังกาลอร์  อุดูปี  |  |
| อินเดียตะวันออก |  เบงกอล  โอริยา  พิหาร  โภชปูรี  |  |
| อินเดียตะวันตก |  กัว  คุชราต  มราฐี  กงกณี  ปาร์ซี  |  |
| อื่น ๆ |  อินเดีย-จีน  เนปาล  เชน  อังกฤษ-อินเดีย  |  |
| ด ค กอาหารของแต่ละประเทศในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
กัมพูชา  ·  เกาหลี  ·  คาซัคสถาน  ·  คีร์กีซสถาน  ·  จีน (ฮ่องกง  ·  มาเก๊า  ·  ไต้หวัน  ·  ทิเบต)  ·  ญี่ปุ่น  ·  ติมอร์-เลสเต  ·  เติร์กเมนิสถาน  ·  ทาจิกิสถาน  ·  ไทย  ·  เนปาล  ·  บรูไน  ·  บังกลาเทศ  ·  ปากีสถาน  ·  พม่า  ·  ฟิลิปปินส์  ·  ภูฏาน  ·  มองโกเลีย  ·  มัลดีฟส์  ·  มาเลเซีย  ·  ลาว (ม้ง)  ·  เวียดนาม  ·  ศรีลังกา  ·  สิงคโปร์  ·  อัฟกานิสถาน  ·  อินเดีย  ·  อินโดนีเซีย  ·  อุซเบกิสถาน  ·  กาตาร์  ·  คูเวต  ·  จอร์เจีย  ·  จอร์แดน  ·  ซาอุดีอาระเบีย  ·  ซีเรีย  ·  ไซปรัส  ·  ตุรกี  ·  บาห์เรน  ·  เยเมน  ·  เลบานอน  ·  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  ·  อาเซอร์ไบจาน  ·  อาร์เมเนีย  ·  อิรัก (เคอร์ดิสถาน)  ·  อิสราเอล  ·  อิหร่าน  ·  โอมาน  ·  ปาเลสไตน์
เครื่องเทศที่ใช้โดยทั่วไปในอาหารอินเดีย
ถั่วที่ใช้โดยทั่วไปในอาหารอินเดีย
เอนรีโก แฟร์มี

| เอนรีโก แฟร์มี |
| --- | --- |

เกิด: 29 กันยายน ค.ศ. 1901(1901-09-29) โรม, ประเทศอิตาลี
เสียชีวิต: 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1954(1954-11-28) (53 ปี) ชิคาโก, รัฐอิลลินอย, ประเทศสหรัฐ
พลเมือง: อิตาลี (1901–44) อเมริกัน (1944–54)
ศิษย์เก่า: Scuola Normale Superiore
มีชื่อเสียงจาก:   ผู้เสนอปฏิกิริยาลูกโซ่นิวเคลียร์  Fermi–Dirac statistics  กฎทองคำของแฟร์มี  ปฏิทรรศน์ของแฟร์มี  ข้อปัญหาแฟร์มี  Fermi theory of beta decay 
คู่สมรส: Laura Capon Fermi
รางวัล:   Matteucci Medal (1926)  รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ (1938)  Hughes Medal (1942)  Medal for Merit (1946)  Franklin Medal (1947)  ภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน (1950)  Barnard Medal for Meritorious Service to Science (1950)  Rumford Prize (1953)  Max Planck Medal (1954) 
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์
สถาบันที่ทำงาน: Scuola Normale Superiore มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน มหาวิทยาลัยไลเดน มหาวิทยาลัยฟลอเรนซ์ Sapienza University of Rome มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย มหาวิทยาลัยชิคาโก
อาจารย์ที่ปรึกษา:   Luigi Puccianti  มักซ์ บอร์น  Paul Ehrenfest 
ลูกศิษย์ในระดับปริญญาเอก:   Harold Agnew  Edoardo Amaldi  Owen Chamberlain  Geoffrey Chew  Mildred Dresselhaus  Jerome Friedman  Richard Garwin  Marvin Goldberger  Tsung-Dao Lee  Ettore Majorana  Arthur Rosenfeld  Emilio Segrè  Sam Treiman 
ลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียงอื่น ๆ:   Jack Steinberger  Chen Ning Yang 
 
ลายมือชื่อ

เอนรีโก แฟร์มี (อิตาลี: Enrico Fermi) (29 กันยายน พ.ศ. 2444 – 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497) นักฟิสิกส์รางวัลโนเบลชาวอิตาลีผู้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาวิชานิวเคลียร์ฟิสิกส์ เป็นนักฟิสิกส์ที่เชี่ยวชาญทั้งการทดลองและทฤษฎี ซึ่งหาได้ยากยิ่งในวงการฟิสิกส์ปัจจุบัน
ผลงานที่สำคัญทางด้านการทดลอง

ในช่วงประมาณคริสต์ทศวรรษ 1930 แฟร์มีและกลุ่มนักวิจัยของเขาค้นพบว่านิวเคลียสภายในอะตอมสามารถเปลี่ยนแปลงได้เมื่อถูกระดมยิงด้วยอนุภาคนิวตรอน ซึ่งทราบต่อมาภายหลังว่าสิ่งที่แฟร์มี (และอ็อทโท ฮาน นักวิจัยชาวเยอรมัน) ค้นพบ ก็คือ ปฏิกิริยานิวเคลียร์แบบแตกตัว (นิวเคลียร์ฟิชชัน) นั่นเอง แฟร์มียังมีส่วนสำคัญในการสร้างเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ขึ้นครั้งแรกในโลก ที่มหาวิทยาลัยชิคาโก (University of Chicago) สหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นครั้งแรกที่มนุษย์สามารถสร้างและควบคุมปฏิกิริยานิวเคลียร์ได้ นับเป็นก้าวสำคัญที่ทำให้สหรัฐอเมริกา
สามารถพัฒนาระเบิดปรมาณูได้สำเร็จ จึงนับได้ว่าเขาเป็นบิดา (คนหนึ่ง) ของวิชานิวเคลียร์ฟิสิกส์
ผลงานที่สำคัญทางด้านฟิสิกส์ทฤษฎี

ในปี พ.ศ. 2469 งานที่สำคัญของแฟร์มีในวิชากลศาสตร์สถิติ (Statistical Mechanics) คือการค้นพบสถิติแบบแฟร์มี-ดิแรก (Fermi-Dirac Statistics) ซึ่งเป็นการศึกษาระบบอนุภาคจำนวนมากที่อยู่ภายใต้หลักการกีดกันของเพาลี (Pauli's exclusion principle)
ระบบทางฟิสิกส์ที่ต้องใช้สถิติแบบแฟร์มี-ดิแรกในการอธิบายมีจำนวนมาก ตัวอย่างเช่น กลุ่มแก๊สของอิเล็กตรอน) นับเป็นการปรับปรุงวิชากลศาสตร์สถิติแบบแผนให้ครอบคลุมสมบัติเชิงควอนตัมของอนุภาค (สปิน) ด้วย
ด้วยเหตุนี้สถิติแบบแฟร์มี-ดิแรกถูกไปสู่การประยุกต์ใช้อย่างกว้างขวางตั้งแต่การอธิบายปรากฏการณ์ระดับสเกลเล็ก ๆ ในระดับอะตอมไปจนถึงวัฏจักรชีวิตของดาวฤกษ์
ให้สังเกตว่าเป็นปี พ.ศ. 2469 แฟร์มี และ พอล ดิแรก ศึกษาเรื่องนี้ เป็นปีที่เพิ่งเริ่มมีวิชากลศาสตร์ควอนตัม (Quantum Mechanics) ที่สมบูรณ์เท่านั้น และดิแรกเองก็ยังเป็นหนึ่งในผู้ค้นพบวิชากลศาสตร์ควอนตัมด้วย
งานชิ้นต่อมาทางด้านทฤษฎีของแฟร์มีที่มีผู้ศึกษาต่อกันมาอย่างแพร่หลาย คือ แนวคิดเกี่ยวกับแรงอันตรกิริยาแบบอ่อน ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่แรงมูลฐานที่ศึกษากันในฟิสิกส์ปัจจุบัน จากแนวคิดเรื่องแรงอันตรกิริยาแบบอ่อนนี้ เขาและเพาลีได้เสนออนุภาคใหม่คือ อนุภาคนิวตริโน (neutrio) - ตั้งชื่อโดยแฟร์มี- ซึ่งสำคัญอย่างยิ่งในการอธิบายการกำเนิดแสงของดวงอาทิตย์ 
อนุภาคนิวตริโนก็ยังมีปริศนาที่สำคัญอีกมากมายที่วิชาฟิสิกส์อนุภาคในปัจจุบันยังไม่สามารถให้คำอธิบายได้ ยังรอการค้นคว้าใหม่ๆทั้งในแง่ของการทดลองและทฤษฎี
ในด้านกลศาสตร์ควอนตัม แฟร์มียังได้คิดค้น กฎทองคำของแฟร์มี (Fermi's golden rule) ซึ่งเป็นสมการที่ใช้ในการอธิบายอัตราการเปลี่ยนสถานะของอนุภาคอีกด้วย
ด้วยผลงานการศึกษาอย่างจริงจังในสาขาเหล่านี้ ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ประจำปี พ.ศ. 2481
ฉัททันตหัตถี

ฉันทันตหัตถี ช้างตระกูลพรหมพงศ์ ประติมากรรมสัตว์หิมพานต์ประดับพระเมรุมาศในหลวงรัชกาลที่ ๙
ฉัททันตหัตถี เป็นสัตว์หิมพานต์ตระกูลช้าง ลักษณะภายนอกเป็นช้างที่มีกายสีขาวเหมือนสีเงิน  มีงาขาวสว่างเหมือนสีทอง มีหาง เท้า และสันหลังสีแดง ฉัททันตหัตถี คือหนึ่งในประติมากรรมของสัตว์หิมพานต์ที่สร้างขึ้นมาเพื่อประดับตกแต่งอยู่ทางด้านทิศเหนือของพระเมรุมาศในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
ตระกูล

ฉัททันตหัตถีเป็นหนึ่งในช้างตระกูลพรหมพงศ์ 10 หมู่ ที่พระพรหมได้สร้างขึ้น ประกอบด้วย ฉัททันตหัตถี อุโบสถหัตถี เหมหัตถี มงคลหัตถี คันธหัตถี ปิงคัลหัตถี ดามพหัตถี บัณฑรหัตถี คังไคยหัตถี และกาลวกหัตถี
ข้อมูลจากพระไตรปิฎก

ฉัททันต์ คำนี้มีคำแปลตามรากศัพท์ว่า ฟันทั้ง 6 ตระกูลฉัททันต์จึงเป็นช้างที่มีทั้งสิ้น 6 งา จากมิลินทปัญหา ระบุว่า มีการกล่าวถึงพญาช้างโพธิสัตว์ทั้งสิ้น 3 พระชาติ อันปรากฏอย่ในหมวดชาดกหลัก ๆ 3 เรื่อง ได้แก่ สีลวนาคชาดก กาสาวชาดก ฉัททันตชาดก และยังปรากฏอยู่ในพระไตรปิฎกหมวดอื่น ๆ อีกประปราย
พญาช้างฉัททันต์ ประกอบด้วยลักษณะต่าง ๆ ได้แก่ สีกายเผือกผ่องดั่งเงินยวง ปากมีสีแดงเหมือนผ้ากัมพล เท้าทั้ง 4 มีสีแดงดุจน้ำครั่ง นัยน์ตาทั้งคู่ดุจแก้วมณี พญาช้างฉัททันต์มีส่วนสูง 88 ศอก ยาว 120 ศอก  งวงมีลักษณะคล้ายกับพวงเงินยาวได้ 58 ศอก ส่วนงานั้นวัดโดยรอบได้ 15 ศอก ส่วนยาว 30 ศอก มีทั้งสิ้น 6 งา งาทั้งหมดส่องรัศมีดุจสีทอง (สุวณฺณราชีหิ)
ลักษณะพิเศษ

ฉัททันตหัตถีถือเป็นพญาช้าง เพราะมีกำลังสูงสุดเหาะไปในอากาศได้รวดเร็วมาก โดยเดินทางรอบจักรวาล ออกจากพระราชวังแต่เวลาพอรุ่ง พอพระอาทิตย์ขึ้นก็กลับมาถึงวัง
มหาวัสตุ

มหาวัสตุอวทาน หรือ มหาวัสตุ (สันสกฤต: महावस्तु มหาวสฺตุ หมายถึง เหตุการณ์ครั้งสำคัญ หรือ เรื่องที่ยิ่งใหญ่) เป็นคัมภีร์ที่มีความสำคัญสูงสุดคัมภีร์หนึ่งในพุทธศาสนาภาษาสันสกฤต  มีข้อความระบุในนิทานคาถาว่า มหาวัสตุเป็นพระวินัยปิฎก ของนิกายโลโกตตรวาท (นิกายย่อยของสำนักมหาสังฆิกะ ซึ่งรุ่งเรืองในมัธยมประเทศของอินเดีย) แต่โดยสัดส่วนแล้ว มีเนื้อหาของคัมภีร์มีความเกี่ยวข้องกับพระวินัยที่เป็นเรื่องสิกขาบทของพระสงฆ์ไม่มากนัก ส่วนใหญ่จะเป็นงานประพันธ์ประเภทชาดกและอวทาน และยังสอดแทรกเรื่องเกี่ยวกับคติชนวิทยา ศีลธรรม และการเมืองการปกครอง เป็นต้น
ประวัติ

คัมภีร์มหาวัสตุอวทานนี้แต่งขึ้นเมื่อใด ไม่ปรากฏการระบุไว้เป็นลายลักษณ์อักษร แต่คะเนจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ทำให้สันนิษฐานว่า น่าจะแต่งขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 8 และเพิ่มเติมอีกหลายครั้งจนถึงพุทธศตวรรษที่ 9  แต่ต้นฉบับเดิมของคัมภีร์คงจะสูญหายไปนานแล้ว เหลือแต่ฉบับที่พบในประเทศเนปาล  เอมิล เซนาร์ต (Émile Senart) ผู้เชี่ยวชาญภาษาสันสกฤตชาวฝรั่งเศสได้ตรวจชำระ ทำเชิงอรรถ และจัดพิมพ์เป็น 3 เล่ม ระหว่าง พ.ศ. 2425 – 2440
ต่อมา เจ. เจ. โจนส์ (John James Jones) ผู้เชี่ยวชาญภาษาสันสกฤตชาวเวลส์ ได้นำฉบับที่เซนาร์ตตรวจชำระนั้นมาแปลจากภาษาสันสกฤต เป็นภาษาอังกฤษ แล้วตีพิมพ์ ระหว่าง พ.ศ. 2493 – 2499
ในฉบับภาษาไทยนั้น รศ.ดร.สำเนียง เลื่อมใส ได้แปลจากต้นฉบับภาษาสันสกฤต อักษรเทวนาครีซึ่งพิมพ์เผยแพร่ในอินเดีย ทั้ง 3 เล่ม และมูลนิธิสันสกฤตศึกษาในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้จัดพิมพ์มหาวัสตุอวทาน เล่ม 1 เมื่อ พ.ศ. 2553 มหาวัสตุอวทาน เล่ม 2 เมื่อ พ.ศ. 2557 และมหาวัสตุอวทาน เล่ม 3 เมื่อ พ.ศ. 2561 ตามลำดับ
ภาษา

ภาษาที่ใช้ในคัมภีร์มหาวัสตุอวทานนี้ เป็นภาษาสันสกฤตผสม (Hybrid Sanskrit) ซึ่งมีความแตกต่างจากภาษาสันสกฤตสมัยพระเวท และภาษาสันสกฤตแบบแผน โดยเป็นภาษาที่ใช้เฉพาะในการเขียนหลักธรรมและเรื่องราวทางพระพุทธศาสนานิกายต่าง ๆ ที่แตกแขนงมาจากสำนักมหาสังฆิกะ เช่น นิกายสรวาสติวาท นิกายโลโกตตรวาท เป็นต้น
การประพันธ์นั้น มีการพรรรณนาด้วยร้อยแก้วเป็นส่วนใหญ่ สลับด้วยคาถา ซึ่งเป็นร้อยกรองบ้าง
เนื้อหา

เนื้อหาโดยรวมของมหาวัสตุอวทานคือ ประวัติของพระพุทธเจ้า ทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต โดยแบ่งเป็น 3 ส่วนอย่างชัดเจน คือ
ส่วนที่ 1 ว่าด้วยเหตุการณ์ในอดีตกาลอันไกลโพ้นของพระพุทธแจ้า และพระโพธิสัตว์ในสมัยพระพุทธเจ้าที่มีพระนามว่า ทีปังกร และพระพุทธเจ้าองค์อื่น ๆ อีกหลายพระองค์  มีฉากสวรรค์เล่าถึงพระโพธิสัตว์ขณะประทับบนสวรรค์ชั้นดุสิต และเสด็จลงสู่ครรภ์ของพระนางมายา
ส่วนที่ 2 ว่าด้วยการอุบัติของพระโพธิสัตว์ การอภิเษกสมรส การสละชีวิตทางโลก และเสด็จออกจากพระราชวัง เพื่อแสดงหาทางหลุดพ้น รวมทั้งการเผชิญหน้ากับพญามาร และตรัสรู้สัจธรรมอันสูงสุดภายใต้ร่มโพธิ์
ส่วนที่ 3 เนื้อหามีความสัมพันธ์กับคัมภีร์มหาวรรค ในพระวินัยปิฎกฉบับภาษาบาลี โดยเฉพาะเรื่องเหตุแห่งการบัญญัติพระวินัย และเรื่องการบรรพชาพระอัครสาวก การประกาศศาสนา
รูปแบบ

รูปแบบโดยรวมของคัมภีร์อาจแบ่งได้เป็น 4 กลุ่ม ดังนี้
กลุ่มที่ 1  พุทธประวัติและพุทธกิจ ตั้งแต่พระโพธิสัตว์เสด็จจากสวรรค์ชั้นดุสิตลงมาประสูติ เสด็จออกผนวช ตรัสรู้ และเผยแพร่พระศาสนา
กลุ่มที่ 2 ชาดก เป็นเรื่องในอดีตชาติของพระพุทธเจ้า
กลุ่มที่ 3 อวทาน เป็นเรื่องของพระสาวก และผู้เลื่อมใสต่อพระพุทธเจ้าทั้งในอดีตและปัจจุบัน
กลุ่มที่ 4 สูตรและไวยากรณ์ เป็นพระธรรมเทศนาที่แสดงแก่บุคคลต่าง ๆ รวมทั้งการอธิบายขยายความ
แหล่งข้อมูลอื่น

สำเนียง เลื่อมใส (แปล) (2553, 2557, 2561). มหาวัสตุอวทาน เล่ม ๑, ๒, ๓. กรุงเทพฯ : มูลนิธิสันสกฤตศึกษาในพระราชูปถัมภ์ฯ. (พร้อมภาคภาษาสันสกฤต อักษรไทย). ISBN 9789744013705, 9786169211808, 9786169211815.
Jones, J.J. (trans.) (1949–56). The Mahāvastu (Vol. I, II, III). London: Luzac & Co. ค้นเมื่อ 3 เมษายน 2553 จากอินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
รื่นฤทัย สัจจพันธุ์ (2548). นิทานชาดก ฉบับเปรียบเทียบในคัมภีร์มหาวัสตุและอรรถกถาชาดก. กรุงเทพฯ : สถาพรบุ๊คส์. ISBN 9749307879.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล
คลองจะทิ้งหม้อ

คลองจะทิ้งหม้อ หรือ คลองสทิงหม้อ เป็นคลองในอำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา จุดเริ่มต้นคลองมาจากตำบลม่วงงาม ไหลไปลงทะเลสาบสงขลาที่บ้านสทิงหม้อ ตำบลสทิงหม้อ คลองมีความยาว 15 กิโลเมตร ไม่แน่ชัดว่าเป็นคลองขุดหรือคลองธรรมชาติ แต่เป็นเส้นทางสัญจรมานานไม่ต่ำกว่าร้อยปี วลัยลักษณ์ ทรงศิริ สันนิษฐานว่าคลองจะทิ้งหม้อน่าจะเคยเป็นคูคลองธรรมชาติมาก่อน ต่อมาคงมีการขุดให้เป็นเส้นตรง น้ำในคลองเป็นน้ำเค็มราว10 เดือน ส่วนในช่วงเดือนตุลาคมถึงพฤศจิกายน ซึ่งเป็นระยะฝนชุกจะเป็นน้ำจืด
สองฝั่งคลองมีพรรณไม้ ได้แก่ ลำพู โกงกาง คูระ สะแก ตาตุ้ม เม่า โพทะเล ชายโขะ หมัน พลอง เนียน มะสัง แสงขรรค์ (เล็บเหยี่ยว) ปรง และลำเท็ง ริมตลิ่งมีรากลำพูและโกงกางกั้นเป็นพนัง ปกคลุมด้วยไม้เลื้อย โดยเฉพาะหนามหมอ (เหงือกปลาหมอ) เมลาะ เขาคัน ปด ฯลฯ ชุมชนปากคลองจะทิ้งหม้อ เคยเป็นท่าเรือเก่า เป็นที่พักเรือเพื่อเดินทางไปเมืองสงขลา เดินทางไประโนด หรือเดินทางไปยังอำเภออื่น ๆ ถือเป็นท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดของสงขลา แต่เมื่อมีการตัดถนนทำให้ลดความสำคัญของท่าเรือไปจนหายไปในที่สุด
โพธิสัตวศีล

โพธิสัตวศีล (อังกฤษ: Bodhisattva Precepts) คือ ศีลที่ปรากฏเฉพาะในพุทธศาสนานิกายมหายาน มีจุดมุ่งหมายให้ผู้สมาทานศีลนี้ มีความสำรวมทั้งกาย วาจา ใจเพื่อการก้าวสู่สถานะพระโพธิสัตว์รื้อขนสรรพสัตว์สู่พระนิพพาน โดยปกติแล้วฝ่ายบรรพชิตฝ่ายเถรวาทจะถือพระปาติโมกข์หรือศีล 227 ข้อ หรือที่ฝ่ายมหายานเรียกในภาษาสันสกฤตว่า ปราติโมกษ์ โดยบรรพชิตฝ่ายมหายานก็ถือศีลชุดนี้เช่นกัน โดยอาศัยพระวินัยปิฎกจากพระไตรปิฎกของนิกายธรรมคุปต์ ซึ่งมีเนื้อหาตรงกับพระวินัยและ/หรือพระปาติโมกข์ของฝ่ายเถรวาท โดยบรรจุรวมอยู่ในพระไตรปิฎกภาษาจีน อย่างไรก็ตาม นอกจากปาติโมกข์แล้ว บรรพชิตฝ่ายมหายานยังถือโพธิสัตวศีลอีกด้วย เพื่อขัดเกลาตนเองและศีลให้บริสุทธิ์สมกับการดำเนินตามครรลองโพธิสัตวมรรคยิ่งขึ้น อันเป็นหลักปฏิบัติสำคัญของพุทธศาสนิกชนนิกายมหายาน
เสถียร โพธินันทะ ผู้เชี่ยวชาญด้านพุทธศาสนา และผู้แปลพระวินัยในพุทธศาสนามหายาน กล่าวถึงโพธิสัตวศีลไว้ในหนังสือ "ประมวญกำหนดสิกขาบทในอุตตรนิกาย" ไว้ว่า
"อนึ่ง ถ้าจะพิจารณาตามกำเนิดของลัทธิมหายาน จักประจักษ์ว่า เป็นด้วยวัตถุประสงค์ส่งเสริมจริยาแห่งพระบรมโพธิสัตว์เป็นสำคัญ โดยสอนให้บุคคลตั้งปณิธาน มุ่งพระพุทธภูมิ เพื่อมีโอกาสในการโปรดสรรพสัตว์ได้กว้างขวาง ฉะนั้น ลัทธิมหายานจึงมีสิกขาบทพิเศษอีกส่วนหนึ่ง ซึ่งไม่มีในลัทธิฝ่ายสาวกยานนั่นคือ “โพธิสัตว์สิกขาบท” หรือ “โพธิสัตว์ศีล” ซึ่งศีลประเภทนี้ เป็นสาธรณทั่วไป แก่บรรพชิต และฆราวาสชน มิได้จำกัดเพศ ใคร ก็ตามที่มีโพธิจิตต์ตั้งความปรารถนา จักลุพุทธภูมิไซร้ ก็ย่อมบำเพ็ญตามสิกขาบทนี้ และโพธิจริยาอื่น ๆ มีทศบารมี เป็นต้น"
โพธิสัตวศีล ของฝ่ายมหายานปรากฏในในพรหมชาลสูตร (มหายาน) ซึ่งระบุถึงศีลสำหรับพระโพธิสัตว์ อันเป็นมูลฐานของการเป็นพระพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์ และพุทธะธาตุ หรือความเป็นพุทธะในตัวของสรรพสัตว์ แบ่งออกเป็นมหาโพธิสัตวศีล 10 (ครุกาบัติ) และจุลโพธิสัตวศีล 48 (ลหุกาบัติ) รวมเป็นโพธิสัตวศีล 58
ทั้งนี้ หากละเมิดครุกาบัติถือเป็นปาราชิก อย่างไรก็ตาม อาบัติโทษสถานหนัก 10 ข้อ แยกไว้เป็น 3 ประเภท เจตนา บังเอิญ หรือ สุดวิสัย คือ
อุดมอาบัติ ต้องแสดงอาบัติต่อคณะสงฆ์
มัธยมอาบัติ ต้องแสดงอาบัติต่อสงฆ์จำนวนสามรูป
ปฐมอาบัติ ต้องแสดงอาบัติต่อสงฆ์เพียงหนึ่งรูป
ผู้ต้องชั้นอุดมอาบัติขาดจากการเป็นโพธิสัตว์ ต้องในกรณีย์หลัง ให้อยู่กรรมมานัตต์ทรมานตนจึงจะพ้นอาบัติเป็นผู้บริสุทธิ์
โพธิสัตวศีล 58 > ครุกาบัติ 10 ข้อ

ผู้ฆ่าชีวิตมนุษย์ให้ตายด้วยมือตนเอง ใช้ผู้อื่นกระทำหรือเป็นใจสมรู้ ตลอดจนฆ่าชีวิตสัตว์เล็กใหญ่ให้ตาย ต้องสถานโทษหนัก
ผู้ถือเอาของผู้อื่น มีราคา 5 มาสก ตลอดจนลักเอาของไม่มีค่าที่เจ้าของไม่อนุญาตด้วยตนเองหรือใช้ผู้อื่นกระทำ ต้องสถานโทษหนัก
ผู้เสพเมถุนนำนิมิตล่วงเข้าไปในทวารหนัก ทวารเบา หรือทางปากของผู้ชายหรือผู้หญิง ตลอดจนสัตว์เดรัจฉานตัวเมีย ต้องสถานโทษหนัก
ผู้อุตริมนุสธรรม อวดรู้ฌานรู้มรรคผลที่ไม่มีในตน ตลอดจนพูดมุสาวาทที่ไม่ใช่ความจริง กระทำด้วยตนเองหรือใช้ผู้อื่นกระทำ ต้องสถานโทษหนัก
ผู้ผลิตสุราเมรัยน้ำเมา ตลอดจนยาดองสุราที่ไม่ใช่รักษาโรคโดยตรง กระทำหรือผลิตเอง หรือใช้คนอื่นกระทำหรือผลิต ต้องโทษสถานหนัก
ผู้กล่าวร้ายบริษัท 4 ใส่ร้ายอาบัติชั่ว ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา ตลอดจนศึกษามานะ (สิกขมานา) สามเณรและสามเณรี โดยไม่มีมูล ด้วยตนเองหรือใช้ผู้อื่นกระทำ ต้องสถานโทษหนัก
ผู้ยกตนข่มท่าน ติเตียนนินทาภิกษุอื่น ยกย่องตนเองเพื่อลาภด้วยตนเองหรือใช้ผู้อื่นกระทำ ต้องสถานโทษหนัก
ผู้ตระหนี่เหนียวแน่น ไม่มีมุทิตาจิต ตลอดจนไม่เอื้อเฟื้อต่อผู้ยากจนขอทาน กลับขับไล่ไสส่ง กระทำด้วยตนเองหรือใช้ผู้อื่นกระทำ ต้องสถานโทษหนัก
ผู้มุทะลุฉุนเฉียว ตลอดจนก่อการวิวาท ใช้มีด ใช้ไม้ ใช้มือทุบตีภิกษุอื่น กระทำด้วยตนเองหรือใช้ผู้อื่นกระทำ ต้องสถานโทษหนัก
ผู้ประทุษร้ายต่อพระรัตนตรัย กระทำด้วยตนเองหรือใช้ผู้อื่นกระทำ ต้องสถานโทษหนัก