stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คนเก็บของป่าล่าสัตว์
ทวีปอเมริกา

หลักฐานแสดงนัยว่า มนุษย์นักล่าสัตว์ใหญ่ได้ข้ามช่องแคบเบริงจากเอเชียเข้าไปในอเมริกาเหนือ ผ่านสะพานแผ่นดินที่มีระหว่าง 47,000–14,000 ปีก่อน
และเมื่อประมาณ 18,500–15,500 ปีก่อน กลุ่มคนเก็บของป่าล่าสัตว์เหล่านี้เชื่อว่าได้ตามล่าฝูงสัตว์ใหญ่ (megafauna) ในสมัยไพลสโตซีน ตามช่องทางปราศจากน้ำแข็งระหว่างพืดน้ำแข็ง Laurentide และ Cordilleran
หรืออีกทางที่มีการเสนอก็คือ ไม่ว่าจะเดินหรือว่าใช้เรือแบบง่าย ๆ มนุษย์เหล่านี้ได้อพยพตามชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกไปจนถึงอเมริกาใต้
กลุ่มคนเก็บของป่าล่าสัตว์ในที่สุดก็เจริญรุ่งเรืองไปทั่วทวีปอเมริกา โดยหลักอยู่ที่เขตเกรตเพลนส์ของสหรัฐอเมริกาและแคนาดา และมีกิ่งก้านสาขาแตกไปถึงคาบสมุทรกัสเป ทางชายฝั่งตะวันออกของแคนาดา และไปทางใต้จนถึงประเทศชิลี[ต้องการอ้างอิง]
เนื่องจากกระจายไปทั่วในเขตอันกว้างไกล จึงมีวิถีชีวิตแตกต่างกันตามเขต
แต่ว่า ทุกกลุ่มได้ผลิตเครื่องมือหินในแนวเดียวกัน ระบุได้โดยรูปแบบการเคาะหิน (knapping) และลำดับการทำเครื่องมือ
เป็นแบบการทำเครื่องมือที่พบไปทั่วทวีปอเมริกา เป็นเครื่องมือที่ใช้โดยคนเก็บของป่าล่าสัตว์ที่อยู่รวมเป็นกลุ่ม ๆ ประมาณ 25–50 คนที่เป็นญาติสายเลือดกัน
แต่ต่อมาระหว่าง 8,000–2,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช สิ่งแวดล้อมก็ได้เปลี่ยนไปเป็นภูมิอากาศที่อุ่นขึ้นแห้งขึ้น และมีการสูญพันธุ์ของสัตว์ใหญ่พันธุ์สุดท้าย
ประชากรโดยมากในทวีปนี้ในเวลานี้ก็ยังเป็นกลุ่มคนเก็บของป่าล่าสัตว์ที่ย้ายที่ไปเรื่อย ๆ
ถึงกระนั้นแต่ละกลุ่มก็เริ่มที่จะให้ความสนใจกับทรัพยากรที่มีอยู่รอบ ๆ ตัว และดังนั้น เมื่อเวลาผ่านไปจึงมีรูปแบบประเพณีเฉพาะ ๆ ตัวดังที่พบในกลุ่ม Southwest, Arctic (Paleo-Arctic), Poverty Point, Dalton และ Plano
การปรับตัวให้เข้ากับพื้นที่จึงกลายเป็นเรื่องสามัญ โดยอาศัยการเก็บของป่าล่าสัตว์น้อยลง แต่อาศัยสัตว์เล็ก ปลา ผักป่าตามฤดู และพืชที่เพาะปลูกเพิ่มขึ้น
ดูเพิ่ม

ชนร่อนเร่
ประวัติศาสตร์โลก
คนพื้นเมือง
ยุคหินใหม่
ยุคหินเก่า
ดูเพิ่ม > กลุ่มคนและสังคม

Homo erectus
ชาวพอลินีเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Barnard, A. J., ed. (2004). Hunter-gatherers in history, archaeology and anthropology. Berg. ISBN 1-85973-825-7. {{cite book}}: |author= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
Bettinger, R. L. (1991). Hunter-gatherers: archaeological and evolutionary theory. Plenum Press. ISBN 0-306-43650-7.
Bowles, Samuel; Gintis, Herbert (2011). A Cooperative Species: Human Reciprocity and Its Evolution. Princeton University Press. ISBN 0-691-15125-3. (Reviewed in The Montreal Review)
Brody, Hugh (2001). The Other Side Of Eden: hunter-gatherers, farmers and the shaping of the world. North Point Press. ISBN 0-571-20502-X.
Lee, Richard B. and Irven DeVore, eds. (1968). Man the hunter. Aldine de Gruyter. ISBN 0-202-33032-X. {{cite book}}: |author= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
Meltzer, David J. (2009). First peoples in a new world: colonizing ice age America. University of California, Berkeley. ISBN 0-520-25052-4.
Morrison, K. D. and L. L. Junker, eds. (2002). Forager-traders in South and Southeast Asia: long term histories. Cambridge University Press. ISBN 0-521-01636-3. {{cite book}}: |author= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
Panter-Brick, C., R. H. Layton and P. Rowley-Conwy, eds. (2001). Hunter-gatherers: an interdisciplinary perspective. Cambridge University Press. ISBN 0-521-77672-4. {{cite book}}: |author= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
Turnbull, Colin (1987). The Forest People. Touchstone. ISBN 978-0-671-64099-6.
Mudar, K; Anderson. "New evidence for Southeast Asian Pleistocene foraging economies: faunal remains from the early levels of Lang Rongrien rockshelter, Krabi, Thailand". Asian Perspectives. 46 (2): 298–334. doi:10.1353/asi.2007.0013.
เว็บไซต์

Nature's Secret Larder - Wild Foods & Hunting Tools. เก็บถาวร 2021-03-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
A wiki dedicated to the scientific study of the diversity of foraging societies without recreating myths
Balmer, Yves (2003–2009). "Ethnological videos clips. Living or recently extinct traditional tribal groups and their origins". Andaman Association.{{cite web}}:  CS1 maint: date format (ลิงก์)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ชายชาวแซนจากประเทศนามิเบีย คนแซนปัจจุบันยังใช้ชีวิตแบบคนเก็บของป่าล่าสัตว์อยู่
ภาพลายแกะคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของค่ายพักคนพื้นเมืองออสเตรเลีย
ค่ายพักของชนพื้นเมืองเผ่าโชโชนี (Shoshone) ในรัฐไวโอมิง ค.ศ. 1870
คนพื้นเมืองออสเตรเลีย 3 คนในเกาะแบเทิสต์ในนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี ค.ศ. 1939 ตามนักวิชาการท่านหนึ่ง เกาะนี้มีประชากรที่ไม่ได้ติดต่อกับโลกภายนอกเป็นเวลา 6,000 ปีจนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 และใน ค.ศ. 1929 ประชากรประมาณ 3 ใน 4 เลี้ยงตัวเองโดยการล่าสัตว์-เก็บพืชผล (bushfood)
ชนเนกริโตในประเทศฟิลิปปินส์ ค.ศ. 1595
ชิบูซาวะ เออิจิ

| ชิบูซาวะ เออิจิ |
| --- | --- |

เกิด: 16 มีนาคม ค.ศ. 1840(1840-03-16)
เสียชีวิต: 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1931(1931-11-11) (91 ปี)
เกียรติยศ: เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงคลรัตน์ ชั้นที่ 4 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ดอกคิริ
ชิบูซาวะ เออิจิ (ญี่ปุ่น: 渋沢 栄一; 16 มีนาคม 1840 - 11 พฤศจิกายน 1931) เป็นนักอุตสาหกรรมชาวญี่ปุ่นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในปัจจุบันว่าเป็น "บิดาแห่งทุนนิยมญี่ปุ่น" ซึ่งได้นำลัทธิทุนนิยมตะวันตกมาสู่ญี่ปุ่นหลังจากการฟื้นฟูเมจิ เขาแนะนำการปฏิรูปเศรษฐกิจหลายอย่างรวมถึงการใช้บัญชีสองรายการ บริษัทร่วมทุน และออกธนบัตรสมัยใหม่
เขาก่อตั้งธนาคารสมัยใหม่แห่งแรกโดยใช้การถือหุ้นร่วมกันในญี่ปุ่น ธนาคารแห่งนี้มีชื่อว่าธนาคารไดอิชิ (第一銀行, ปัจจุบันรวมเข้ากับธนาคารมิซูโฮะ) และมีอำนาจในการออกธนบัตรของตนเอง ผ่านธนาคารแห่งนี้ เขาได้ก่อตั้งบริษัทร่วมทุนอีกหลายร้อยแห่งในญี่ปุ่น บริษัทเหล่านี้หลายแห่งยังคงอยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ในฐานะบริษัทในตลาดหลักทรัพย์โตเกียว ซึ่งชิบูซาวะเป็นผู้ก่อตั้ง หอการค้าและอุตสาหกรรมญี่ปุ่น (日本商工会議所) ก็ก่อตั้งโดยเขาเช่นกัน เขายังมีส่วนร่วมในการก่อตั้งโรงพยาบาล โรงเรียน มหาวิทยาลัยหลายแห่ง (รวมถึงมหาวิทยาลัยสตรีแห่งแรก) โรงแรมอิมพีเรียลในโตเกียว และองค์กรการกุศลต่าง ๆ เช่น สภากาชาดญี่ปุ่น (日本赤十字社)
ลักษณะเด่นอีกประการในอาชีพการงานของชิบูซาวะคือ แม้จะเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทหลายร้อยแห่ง แต่เขาปฏิเสธที่จะมีส่วนได้ส่วนเสียในบริษัทเหล่านี้ ขัดขวางไม่ให้ตัวเองก่อตั้งไซบัตสึได้อย่างมีประสิทธิภาพ
เออิจิจะเป็นบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์บนธนบัตร 10,000 เยนแบบใหม่ของญี่ปุ่นที่จะออกสู่ตลาดในวันที่ 3 กรกฎาคม 2567 ซึ่งเป็นครั้งแรกในรอบ 40 ปี ที่ญี่ปุ่นจะเปลี่ยนใบหน้าบนธนบัตร 10,000 เยน จากเดิมที่เป็นฟูกูซาวะ ยูกิจิ
ชีวประวัติ

ชิบูซาวะเกิดเมื่อวันที่ 16 มีนาคม 1840 ในบ้านไร่ใน Chiaraijima (ตั้งอยู่ในเมืองฟูกายะในจังหวัดไซตามะในปัจจุบัน) ตอนเป็นเด็ก เขาเรียนการอ่านและการเขียนจากพ่อของเขา เขาเติบโตขึ้นมาโดยช่วยธุรกิจของครอบครัวในการทำไร่นาแบบแห้ง การผลิตและการขายคราม และการเลี้ยงไหม และต่อมาได้ศึกษาลัทธิขงจื๊อและประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นภายใต้โอดากะ จุนชู (尾高 惇忠) นักวิชาการซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา
ภายใต้อิทธิพลของ ซนโนโจอิ (ขับไล่คนป่าเถื่อน; เทิดทูนจักรพรรดิ) เขาได้วางแผนร่วมกับลูกพี่ลูกน้องและเพื่อน ๆ เพื่อยึดปราสาททากาซากิ (高崎城) และจุดไฟเผานิคมต่างชาติในโยโกฮามะ อย่างไรก็ตาม ในที่สุดแผนนี้ก็ถูกยกเลิกและเขาย้ายไปเกียวโต
เทศกาลเช็งเม้ง

| เทศกาลเช็งเม้ง |
| --- | --- |
เผากระดาษเงินกระดาษทองให้แก่ผู้ล่วงลับ
ชื่อทางการ: ชิงหมิงเจี๋ย (清明节)  เทศกาลชิงหมิง (清明節) วันกวาดสุสาน (掃墳節)
จัดขึ้นโดย: ชาวฮั่น, ชาวฮากกา, ชาวเจตตี และ ชาวรีวกีว
ความสำคัญ: รำลึกถึงบรรพบุรุษ
การถือปฏิบัติ: กวาดทำความสะอาดหลุมฝังศพ เซ่นไหว้บรรพบุรุษ ถวายอาหารแก่บรรพบุรุษ เผากระดาษเงินกระดาษทอง
วันที่: 15 วัน หลังจากวันวสันตวิษุวัต 4, 5 หรือ 6 เมษายน
กระดาษสีบนสุสานในช่วงเทศกาลเช็งเม้ง, สุสานบูกิตบราวน์, สิงคโปร์
ชิงหมิง (จีนตัวย่อ: 清明节; จีนตัวเต็ม: 清明節; พินอิน: Qīngmíng jié) หรือ เช็งเม้ง,  เชงเม้ง (ตามสำเนียงแต้จิ๋ว) หรือ "เฉ่งเบ๋ง" (ในสำเนียงภาษาฮกเกี้ยน) "เช็ง" หรือ "เฉ่ง" หมายถึง สะอาด บริสุทธิ์ และ "เม้ง"หรือ"เบ๋ง" หมายถึง สว่าง รวมแล้วหมายความถึง ช่วงเวลาแห่งความแจ่มใส รื่นรมย์ เป็นเทศกาลจีนของผู้ที่มีเชื้อสายจีนในจีนแผ่นดินใหญ่ ฮ่องกง มาเก๊า ไต้หวัน มาเลเซีย สิงคโปร์ กัมพูชา อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ ไทย และเวียดนาม เทศกาลใบไม้ผลินี้ มักอยู่ในวันแรกของสารทที่ 5 (มีอีกชื่อว่าชิงหมิง) ในปฏิทินสุริยจันทรคติจีนดั้งเดิม ทำให้ตรงกับวันที่ 15 หลังวิษุวัตมีนาคม ซึ่งอยู่ในช่วงวันที่ 4 5 หรือ 6 เมษายนในปีหนึ่ง ในวันชิงหมิง ครอบครัวชาวจีนจะเยี่ยมหลุมฝังศพบรรพบุรุษเพื่อทำความสะอาดสุสานและทำพิธีบูชาบรรพบุรุษ ของที่นำมาบูชามักเป็นอาหารพื้นเมืองและเผาธูปกับกระดาษเงินกระดาษทอง เทศกาลนี้ถือเป็นการแสดงความกตัญญูต่อบรรพบุรุษในวัฒนธรรมจีน
ต้นกำเนิดเทศกาลเช็งเม้งมีมามากกว่า 2,500 ปี แม้ว่าการสังเกตการณ์เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมาก
ตำนานการเกิดเช็งเม้ง

ในยุคชุนชิว องค์ชายฉงเอ่อแห่งแคว้นจิ้นหนีภัยออกนอกแคว้น ไปมีชีวิตตกระกำลำบากนอกเมือง โดยมีเจี้ยจื่อทุยติดตามไปดูแลรับใช้
เจี้ยจื่อทุยมีจิตใจเมตตาถึงขนาดเชือดเนื้อที่ขาของตนเป็นอาหารให้องค์ชายเสวยเพื่อประทังชีวิต ภายหลังเมื่อองค์ชายฉงเอ่อเสด็จกลับเข้าแคว้นและได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นเจ้าผู้ครองแคว้น นาม จิ้นเหวินกง และได้สถาปนาตอบแทนขุนนางทุกคนที่เคยให้ความช่วยเหลือตน แต่ลืมเจี้ยจื่อทุยไป นานวันเข้าจึงมีคนเตือนถึงบุญคุณเจี้ยจื่อทุย จิ้นเหวินกงเพิ่งนึกขึ้นไป จึงต้องการตอบแทนบุญคุณเจี้ยจื่อทุย โดยจัดหาบ้านให้เขาและมารดาให้เข้ามาอยู่อย่างสุขสบายในเมือง แต่ทว่าเจี้ยจื่อทุยปฏิเสธ
จิ้นเหวินกงได้คิดแผนเผาภูเขา โดยหวังว่าเจี้ยจื่อทุยจะพามารดาออกมาจากบ้าน แต่ผลสุดท้ายกลับไม่เป็นไปอย่างที่คิด สองแม่ลูกกลับต้องเสียชีวิตในกองเพลิง   ดังนั้น เพื่อเป็นการรำลึกถึงเจี้ยจื่อทุย จิ้นเหวินกงจึงมีคำสั่งให้วันนี้ของทุกปี ห้ามไม่ให้มีการก่อไฟ และให้รับประทานแต่อาหารสด ๆ และเย็น ๆ จนกลายเป็นที่มาของเทศกาลวันกินอาหารเย็น หรือ เทศกาลหันสือเจี๋ย (寒食节) ซึ่งเป็นวันสุกดิบก่อนวันเช็งเม้ง 1 วัน
เนื่องจากคนโบราณนิยมถือปฏิบัติกิจกรรมตามประเพณีวันหันสือเจี๋ยต่อเนื่องไปจนถึงวันเช็งเม้ง  นานวันเข้าเทศกาลทั้งสองก็รวมเป็นวันเช็งเม้งวันเดียว  การไหว้เจี้ยจื่อทุยจึงค่อย ๆ เปลี่ยนมาเป็นการไปเซ่นไหว้บรรพบุรุษแทน
ประเพณีการทำความสะอาดฮวงซุ้ย

เริ่มมาจากการที่พระเจ้าฮั่นเกาจู ปราบดาภิเษกและสถาปนาราชวงศ์ฮั่นขึ้นแล้ว  เกิดระลึกถึงบุญคุณบิดา มารดาที่เสียชีวิตไปแล้วที่บ้านเกิด จึงเร่งรัดกลับบ้านเกิด แต่ทว่าป้ายชื่อของฮวงซุ้ยแต่ละที่เลือนรางเต็มทน จากสงคราม พระเจ้าฮั่นเกาจูจึงอธิษฐานต่อสวรรค์ด้วยการโปรยกระดาษสีขึ้นบนฟ้าแล้วให้ลมพัดปลิวไป ถ้ากระดาษตกที่ฮวงซุ้ยไหน ถือว่าเป็นฮวงซุ้ยของบิดา มารดาพระองค์ และเมื่อดูป้ายชื่อชัด ๆ แล้วก็พบว่าเป็นฮวงซุ้ยของบิดา มารดาพระองค์จริง  ประเพณีการทำความสะอาดฮวงซุ้ยและโปรยกระดาษสีบนหลุมศพก็เริ่มมาจากตรงนี้เอง
อ่านเพิ่ม

Aijmer, Göran (1978), "Ancestors in the Spring the Qingming Festival in Central China", Journal of the Hong Kong Branch of the Royal Asiatic Society, 18: 59–82, JSTOR 23889632
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Qingming Festival
| ด ค กเทศกาลต่าง ๆ ในวัฒนธรรมจีน |
| --- | --- |
 ตรุษจีน (เดือน 1)  เช็งเม้ง (เดือน 3)  ไหว้บ๊ะจ่าง (เดือน 5)  เจ็ดนางฟ้า (เดือน 7)  สารทจีน (เดือน 7)  เทศกาลพ้อต่อ (เดือน 7)  ไหว้พระจันทร์ (เดือน 8)  กินเจ (เดือน 9)  ตังโจ่ย (เดือน 11)
สาธารณรัฐคองโก (เลออปอลวีล)

สาธารณรัฐคองโก (ฝรั่งเศส: République du Congo) คือประเทศสาธารณรัฐที่ก่อตั้งขึ้นภายหลังจากการได้รับอิสรภาพจากการเป็นอาณานิคมของเบลเยียม (เบลเจียนคองโก) ในปี ค.ศ. 1960 โดยชื่อนี้ใช้ตั้งแต่การได้รับเอกราชจนกระทั่งวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1964 เมื่อมีการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (Democratic Republic of the Congo) เพื่อให้มีความแตกต่างจากประเทศเพื่อนบ้านที่ใช้ชื่อเดียวกันว่า สาธารณรัฐคองโก อดีตอาณานิคมของประเทศฝรั่งเศส (เฟรนช์คองโก)
ยุคอาณานิคม

บทความหลัก: เบลเจียนคองโก
สภาพการณ์ในคองโกดีขึ้นหลังจากรัฐบาลเบลเยียมเข้ายึดครองเสรีรัฐคองโกในปี 1908 ซึ่งเป็นสมบัติส่วนพระองค์ของกษัตริย์เบลเยียม ภาษาบันตูบางภาษาได้รับการสอนในโรงเรียนประถม ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากในการศึกษาในยุคอาณานิคม แพทย์ในอาณานิคมช่วยลดการแพร่กระจายของโรคทริปาโนโซมิเอซิสในแอฟริกาหรือที่เรียกกันทั่วไปว่าโรคนอนหลับได้อย่างมาก.
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพเล็กๆ ของคองโกได้รับชัยชนะหลายครั้งต่ออิตาลีในแอฟริกาตะวันออก เบลเจียนคองโกซึ่งอุดมไปด้วยยูเรเนียมสะสม ได้จัดหายูเรเนียมที่สหรัฐฯ ใช้สร้างอาวุธปรมาณูที่ใช้ในการทิ้งระเบิดฮิโรชิมาและนางาซากิในเดือนสิงหาคม 1945
การบริหารอาณานิคมดำเนินการปฏิรูปเศรษฐกิจหลายรูปแบบเพื่อปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐาน ทางรถไฟ ท่าเรือ ถนน เหมืองแร่ พื้นที่เพาะปลูกและพื้นที่อุตสาหกรรม อย่างไรก็ตาม ชาวคองโกไม่มีอำนาจทางการเมืองและต้องเผชิญกับการเลือกปฏิบัติทางกฎหมาย นโยบายอาณานิคมทั้งหมดได้รับการตัดสินในบรัสเซลส์และเลออปอลวีล เลขาธิการและผู้ว่าการอาณานิคมเบลเยียม ซึ่งไม่ได้มาจากการเลือกตั้งของชาวคองโก ต่างก็ใช้อำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
ในหมู่ชาวคองโก การต่อต้านระบอบการปกครองที่ไม่เป็นประชาธิปไตยของพวกเขาเติบโตขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป ในปี 1955 ชนชั้นสูงชาวคองโก (ที่เรียกว่า "évolués") ซึ่งหลายคนได้รับการศึกษาในยุโรปได้ริเริ่มการรณรงค์เพื่อยุติความไม่เท่าเทียมกัน
วิกฤติการณ์คองโก

บทความหลัก: วิกฤตการณ์คองโก
ในเดือนพฤษภาคม 1960 พรรค MNC หรือขบวนการแห่งชาติคองโกนำโดย ปาทริส ลูมูมบา ชนะการเลือกตั้งรัฐสภา และลูมูมบาได้รับแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรี ส่วน โณแซ็ฟ คาซะ วูบู จาก ABAKO ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีโดยรัฐสภา พรรคอื่นๆ ที่เกิดขึ้น ได้แก่ พรรคสมานฉันท์แอฟริกัน (PSA) นำโดย อองตวน กิเซนกา และพรรค พรรคประชาชาติ (PNP) นำโดย อัลเบิร์ต เดลโวซ์ และ โลรองต์ เอ็มบาริโก
คองโกเบลเยียมได้รับเอกราชในวันที่ 30 มิถุนายน 1960 ในวันที่ 1 กรกฎาคม ลูมูมบาได้ส่งสายไปยังสหประชาชาติเพื่อขอเข้าเป็นสมาชิก โดยระบุว่าคองโกยอมรับพันธกรณีที่ระบุไว้ในกฎบัตร โดยปราศจากข้อกังขาความเชื่อที่ดี." แด๊ก ฮัมมาร์สเจิลด์ เลขาธิการสหประชาชาติ ติดต่อกับกระทรวงการต่างประเทศ โดยชี้ให้เห็นถึงความยากลำบากในการรับประเทศเข้าสู่สหประชาชาติ ภายใต้ชื่อของตน ในขณะที่ต้องเผชิญกับการสมัครเป็นสมาชิกอีกครั้งจากคองโกที่อยู่ใกล้เคียง ซึ่งกำลังเตรียมการเป็นอิสระจากการควบคุมของฝรั่งเศส คณะผู้แทนถูกส่งจากบราซาวีล เมืองหลวงของคองโกฝรั่งเศส ไปยังเลออปอลวีลเพื่อแก้ไขปัญหานี้ ในท้ายที่สุด มีการตัดสินใจว่าอดีตคองโกของเบลเยียมจะได้รับการยอมรับว่าเป็นสาธารณรัฐคองโกหรือคองโก-เลออปอลวีล ในขณะที่คองโกของฝรั่งเศสในอดีตจะรู้จักกันในชื่อสาธารณรัฐคองโกหรือคองโก-บราซาวีล หลังจากการลงประชามติตามรัฐธรรมนูญในปี 1964 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก" และในปี 1971 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สาธารณรัฐซาอีร์" อีกครั้ง
วิกฤติการณ์คองโก > ขบวนการแบ่งแยกดินแดน

หลังจากได้รับเอกราชไม่นาน จังหวัดกาตังกา (ร่วมกับ มอยเซ่ โชมเบ้) และกาซาย เข้าร่วมในการต่อสู้กับรัฐบาลของผู้นำคนใหม่
เหตุการณ์ที่ตามมานำไปสู่วิกฤตระหว่างประธานาธิบดีคาซะวูบูและนายกรัฐมนตรีลูมูมบา เมื่อวันที่ 5 กันยายน 1960 คาซะวูบูได้ปลดลูมูมบา อกจากตำแหน่ง โดยลูมูมบาประกาศว่าการกระทำของประธานาธิบดี "ขัดต่อรัฐธรรมนูญ" และวิกฤตการณ์ระหว่างผู้นำทั้งสองได้พัฒนาขึ้น
ก่อนหน้านี้ลูมูมบาได้แต่งตั้ง โณแซ็ฟ-เดซีเร โมบูตู เสนาธิการกองทัพคองโกคนใหม่ของกองทัพแห่งชาติคองโก (ANC) การใช้ประโยชน์จากวิกฤตความเป็นผู้นำระหว่างคาซะวูบู และลูมูมบา ทำให้โมบูตู ได้รับการสนับสนุนอย่างเพียงพอภายในกองทัพเพื่อสร้างแรงบันดาลใจในการก่อการกบฏ ด้วยการสนับสนุนทางการเงินจากสหรัฐอเมริกาและเบลเยียม โมบูตูได้จ่ายเงินให้กับทหารของเขาเพื่อสร้างความจงรักภักดี ความเกลียดชังของมหาอำนาจตะวันตกที่มีต่อลัทธิคอมมิวนิสต์และอุดมการณ์ฝ่ายซ้ายโดยทั่วไปมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของพวกเขาในการจัดหาเงินทุนให้กับภารกิจของโมบูตูเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยในรัฐใหม่โดยการทำให้คาซะวูบูและลูมูมบา เป็นกลางในการทำรัฐประหารโดยตัวแทน
เมื่อวันที่ 17 มกราคม 1961 กองกำลังกาตันกา ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลเบลเยียม ซึ่งต้องการรักษาสิทธิ์ในการขุดทองแดงและเพชรในกาตังกาและกาซายใต้ได้ประหารชีวิตลูมูมบา และผู้ช่วยของเขาหลายคนที่ฟาร์มหมูใกล้กับเอลีซาแบ็ตวีล ตั้งแต่ 1960 ถึง 1964 ความพยายามรักษาสันติภาพเป็นปฏิบัติการที่ใหญ่ที่สุด ซับซ้อนที่สุด และมีค่าใช้จ่ายสูงที่สุดเท่าที่สหประชาชาติเคยดำเนินการมา
รัฐประหาร

หลังจากห้าปีแห่งความไร้เสถียรภาพอย่างรุนแรงและความไม่สงบในบ้านเมือง โมบูตูซึ่งขณะนั้นเป็นพลโท ได้โค่นคาซะวูบูลงในการรัฐประหารที่ได้รับการสนับสนุนจาก CIA ในปี 1965 เขาได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐฯ ในการต่อต้านคอมมิวนิสต์อย่างแข็งขัน ซึ่งคงจะทำให้เขาเป็นอุปสรรคต่อกิจกรรมคอมมิวนิสต์ในแอฟริกา
โมบูตูประกาศตัวเป็นประธานาธิบดีเป็นเวลา 5 ปี โดยกล่าวว่าเขาต้องการเวลาอันยาวนานเพื่อแก้ไขความเสียหายที่นักการเมืองได้ทำในช่วง 5 ปีแรกของการเป็นเอกราช อย่างไรก็ตาม ภายในเวลาสองปี เขาได้จัดตั้งขบวนการประชาชนแห่งการปฏิวัติขึ้นเป็นพรรคเดียวในประเทศที่ถูกกฎหมาย ในปี 1970 เขาปรากฏตัวคนเดียวบนบัตรลงคะแนนในการเลือกตั้งประธานาธิบดีโดยตรงครั้งแรกของประเทศ สองสัปดาห์ต่อมา ผู้สมัคร PMR รายชื่อเดียวได้รับเลือกเข้าสู่สภานิติบัญญัติ สำหรับความตั้งใจและวัตถุประสงค์ทั้งหมด สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่เป็นเวลาอีกหนึ่งปีก่อนที่โมบูตูจะเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นซาอีร์อย่างเป็นทางการ
ธงชาติและตราแผ่นดิน

ธงชาติ 1960-1963
ธงชาติ 1963–1966
ธงชาติ 1966–1971
ตราแผ่นดิน 1960–1963
ตราแผ่นดิน 1963–1971
รัฐธรรมนูญฉบับปี 1964
ซีมอน ซีญอแร

| ซีมอน ซีญอแร |
| --- | --- |
ซีญอแรใน ค.ศ. 1947
เกิด: ซีมอน อ็องรีแย็ต ชาร์ล็อต กาแม็งแกร์ 25 มีนาคม ค.ศ. 1921(1921-03-25) วีสบาเดิน เยอรมนี
เสียชีวิต: 30 กันยายน ค.ศ. 1985(1985-09-30) (64 ปี) โอเตย-โอตูแย ฝรั่งเศส
สาเหตุเสียชีวิต: มะเร็งตับอ่อน
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1942–1985
คู่สมรส: อีฟว์ อาเลแกร  (สมรส 1944–1949) อีฟว์ มงต็อง  (สมรส 1951; 1985)
บุตร: กาเตอรีน อาเลแกร
ซีมอน ซีญอแร (ฝรั่งเศส: Simone Signoret; 25 มีนาคม ค.ศ. 1921 − 30 กันยายน ค.ศ. 1985) เป็นนักแสดงชาวฝรั่งเศสที่ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในดาราภาพยนตร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในฝรั่งเศส เธอกลายเป็นชาวฝรั่งเศสคนที่สองที่ได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง รูมแอสเดอะท็อป (1959)
ตลอดอาชีพการแสดงของเธอ เธอได้รับรางวัลซีซาร์ 2 ครั้ง  รางวัลแบฟตา 3 ครั้ง  รางวัลเอ็มมี 1 ครั้ง และเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ 2 ครั้ง
ชีวิตช่วงแรก

ซีมอน อ็องรีแย็ต ชาร์ล็อต กาแม็งแกร์ เกิดในวีสบาเดิน ประเทศเยอรมนี เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวในจำนวนสามคนของอ็องเดรและฌอร์แฌ็ต (ซีญอแร) กาแม็งแกร์ พ่อของเธอเป็นล่ามรุ่นบุกเบิกของสันนิบาตชาติ และเป็นทหารฝรั่งเศสที่เกิดจากครอบครัวยิว-โปแลนด์ ก่อนจะย้ายครอบครัวไปยังเนอยี-ซูร์-แซน ในเขตชานเมืองของกรุงปารีส ส่วนแม่ของเธอเป็นชาวฝรั่งเศสที่ศรัทธาในนิกายโรมันคาทอลิก
ซีญอแรเติบโตขึ้นในกรุงปารีส เธอได้ศึกษาภาษาอังกฤษ เยอรมัน และละตินขณะเรียนอยู่ที่นั้น หลังจากเรียนจบในระดับมัธยมปลายแล้ว ระหว่างนั้นฝรั่งเศสถูกเยอรมนียึดครองจึงทำให้เธอกลายเป็นความหวังของครอบครัวและถูกบีบบังคับให้ทำงานเป็นนักพิมพ์ดีดในสำนักพิมพ์ Les nouveaux temps ของฌ็อง ลูว์แชร์
แหล่งข้อมูลอื่น

ซีมอน ซีญอแร ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ซีมอน ซีญอแร ที่ออลมูวี
ซีมอน ซีญอแร ที่รอตเทนโทเมโทส์
ซีมอน ซีญอแร ที่ทีวีไกด์
Simone Signoret ที่ The-Numbers.com
Simone Signoret ที่ Find A Grave
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เจเน็ต เกย์เนอร์ (1928)  แมรี พิกฟอร์ด (1929)  นอร์มา เชียเรอร์ (1930)  มารี เดรสส์เลอร์ (1931)  เฮเลน เฮส์ (1932)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1933)  โกลแด็ต กอลแบร์ (1934)  เบตตี เดวิส (1935)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1936)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1937)  เบตตี เดวิส (1938)  วิเวียน ลีห์ (1939)  จิงเจอร์ รอเจอส์ (1940) 
1941–1960:  โจน ฟอนเทน (1941)  เกรียร์ การ์สัน (1942)  เจนนิเฟอร์ โจนส์ (1943)  อิงกริด เบิร์กแมน (1944)  โจน ครอว์ฟอร์ด (1945)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1946)  โลเรตตา ยัง (1947)  เจน ไวแมน (1948)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1949)  จูดี ฮอลิเดย์ (1950)  วิเวียน ลีห์ (1951)  เชอร์ลีย์ บูท (1952)  ออดรีย์ เฮปเบิร์น (1953)  เกรซ เคลลี (1954)  อันนา มัญญานี (1955)  อิงกริด เบิร์กแมน (1956)  โจแอนน์ วูดเวิร์ด (1957)  ซูเซิน เฮย์เวิร์ด (1958)  ซีมอน ซีญอแร (1959)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1960) 
1961–1980:  โซเฟีย ลอเรน (1961)  แอนน์ แบนครอฟต์ (1962)  แพตทริเซีย นีล (1963)  จูลี แอนดรูส์ (1964)  จูลี คริสตี (1965)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1966)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1967)  แคทารีน เฮปเบิร์น/บาร์บรา สไตรแซนด์ (1968)  แมกกี สมิธ (1969)  เกลนดา แจ็กสัน (1970)  เจน ฟอนดา (1971)  ไลซา มินเนลลิ (1972)  เกลนดา แจ็กสัน (1973)  เอลเลน เบอร์สติน (1974)  หลุยส์ เฟลตเชอร์ (1975)  เฟย์ ดันนาเวย์ (1976)  ไดแอน คีตัน (1977)  เจน ฟอนดา (1978)  แซลลี ฟิลด์ (1979)  ซิสซี สเปเซก (1980) 
1981–2000:  แคทารีน เฮปเบิร์น (1981)  เมริล สตรีป (1982)  เชอร์ลีย์ แม็กเลน (1983)  แซลลี ฟิลด์ (1984)  เจอรัลดีน เพจ (1985)  มาร์ลี แมตลิน (1986)  แชร์ (1987)  โจดี ฟอสเตอร์ (1988)  เจสซิกา แทนดี้ (1989)  เคที เบตส์ (1990)  โจดี ฟอสเตอร์ (1991)  เอ็มมา ทอมสัน (1992)  ฮอลลี ฮันเตอร์ (1993)  เจสซิกา แลงจ์ (1994)  ซูเซิน ซาแรนดอน (1995)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (1996)  เฮเลน ฮันต์ (1997)  กวินเน็ธ พัลโทรว์ (1998)  ฮิลารี สแวงก์ (1999)  จูเลีย โรเบิตส์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  แฮลลี เบร์รี (2001)  นิโคล คิดแมน (2002)  ชาร์ลิส โตรน (2003)  ฮิลารี สแวงก์ (2004)  รีส วิเธอร์สปูน (2005)  เฮเลน เมียร์เรน (2006)  มารียง กอตียาร์ (2007)  เคต วินสเล็ต (2008)  ซานดรา บุลล็อก (2009)  นาตาลี พอร์ตแมน (2010)  เมริล สตรีป (2011)  เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ (2012)  เคต แบลนเชตต์ (2013)  จูลีแอนน์ มัวร์ (2014)  บรี ลาร์สัน (2015)  เอมมา สโตน (2016)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2017)  โอลิเวีย โคลแมน (2018)  เรเน เซลเวเกอร์ (2019)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2020)  เจสซิกา แชสเตน (2021)  มิเชล โหย่ว (2022)  เอมมา สโตน (2023) 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI 2  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  รางวัลเอมมี  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Synchronkartei  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
สาธารณรัฐไวมาร์

รัฐของเยอรมนี ตั้งแต่ ค.ศ. 1918 ถึง ค.ศ. 1933
สาธารณรัฐไวมาร์ (เยอรมัน: Weimarer Republik [ˈvaɪmaʁɐ ʁepuˈbliːk] ( ฟังเสียง)) เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า สาธารณรัฐเยอรมนี (Deutsche Republik) เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการที่ใช้เรียกประเทศเยอรมนีในยุคสาธารณรัฐระหว่างปีค.ศ. 1918 ถึง 1933 ชื่อของสาธารณรัฐนั้นตั้งตามชื่อเมืองไวมาร์ ที่ซึ่งรัฐสภาได้ประชุมกันเพื่อเขียนรัฐธรรมนูญฉบับใหม่หลังจากจักรวรรดิเยอรมันล่มสลายลงหลังพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ส่วนชื่ออย่างเป็นทางการของสาธารณรัฐไวมาร์คือ ไรช์เยอรมัน (Deutsches Reich) ซึ่งใช้มาตั้งแต่ยุคจักรวรรดิ รัฐธรรมนูญฉบับใหม่นี้ได้ยกเลิกอภิสิทธิของขุนนางเยอรมนีทิ้ง ลูกหลานของขุนนางเยอรมนีไม่สามารถสืบตำแหน่งได้อีกต่อไป สืบได้เพียงทรัพย์สินและนามสกุลเท่านั้น
เยอรมนีได้กลายเป็นสาธารณรัฐโดยพฤตินัย เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 เมื่อไคเซอร์(จักรพรรดิ) วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนีได้สละบังลังก์แห่งเยอรมนีและปรัสเซียโดยไม่ได้มีการตกลงที่จะสืบราชบังลังก์โดยพระราชโอรสของพระองค์คือ เจ้าชายวิลเฮล์ม มกุฎราชกุมาร และได้กลายเป็นสาธารณรัฐโดยพฤตินัยในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1919 เมื่อตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งเยอรมนีได้ถูกก่อตั้งขึ้น สภาแห่งชาติได้มีการประชุมกันในเมืองไวมาร์ ที่รัฐธรรมนูญใหม่สำหรับเยอรมนีได้เขียนและประกาศใช้ เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1919 ในช่วงเวลาสิบสี่ปี สาธารณรัฐไวมาร์ต้องประสบปัญหามากมาย,รวมทั้งภาวะเงินเฟ้อขั้นรุนแรง การเมืองที่มีแต่ความรุนแรง(ด้วยกองกำลังกึ่งทหาร-ทั้งฝ่ายซ้ายและขวา) เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ที่โต้แย้งกับผู้ชนะในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ด้วยความไม่พอในเยอรมนีที่มีต่อสนธิสัญญาแวร์ซายที่รุนแรงโดยเฉพาะอย่างยิ่งสิทธิ์ทางการเมืองที่พวกเขาโกรธแค้นต่อผู้ที่ลงนามในสนธิสัญญาและส่งเพื่อปฏิบัติตามเงื่อนไข สาธารณรัฐไวมาร์ได้ปฏิบัติตามเงื่อนไขส่วนใหญ่ของสนธิสัญญาแวร์ซาย แม้ว่าจะไม่เคยได้ปฏิบัติตามเงื่อนไขในการลดอาวุธทั้งหมดและท้ายที่สุดก็ได้จ่ายเพียงเล็กน้อยของการชดเชยค่าปฏิกรรมสงคราม(โดยการปรับโครงสร้างหนี้สองครั้งผ่านด้วยแผนการดอวส์และแผนการยัง) ภายใต้สนธิสัญญาโลคาร์โน เยอรมนีจะต้องยอมรับเขตชายแดนตะวันตกของประเทศโดยยกเลิกการอ้างสิทธิ์บนดินแดนฝรั่งเศสและเบลเยียม แต่ยังคงมีการโต้เถียงกันในเรื่องเขตชายแดนตะวันออกและได้พยายามที่จะโน้มน้าวให้ออสเตรียที่มีคนพูดภาษาเยอรมันเพื่อเข้าร่วมกับเยอรมนีในฐานะหนึ่งในรัฐเยอรมนี
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1930 เป็นต้นมา ประธานาธิบดี เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค ได้ใช้อำนาจฉุกเฉินเพื่อหนุนหลังนายกรัฐมนตรี ไฮน์ริช บรือนิง, ฟรันทซ์ ฟ็อน พาเพิน และควร์ท ฟ็อน ชไลเชอร์ ด้วยภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่, ความรุนแรงจากนโยบายของบรือนิงจากภาวะเงินฝืด ได้นำไปสู่การว่างงานที่เพิ่มมากขึ้น ในปี ค.ศ. 1933 ฮินเดินบวร์คได้แต่งตั้งให้อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีกับพรรคนาซีได้เป็นส่วนหนึ่งในรัฐบาลผสม นาซีได้แค่สองในสิบที่นั่งในคณะรัฐมนตรีที่เหลืออยู่ ฟ็อน พาเพิน ในฐานะรองนายกรัฐมนตรีตั้งใจที่จะเป็น Éminence grise(ผู้มีอำนาจอยู่เบื้องหลัง) ที่คอยเฝ้าจับตาดูฮิตเลอร์ให้อยู่ภายใต้การควบคุม โดยใช้การเชื่อมโยงถึงความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับฮินเดินบวร์ค ภายในเวลาไม่กี่เดือน กฤษฎีกาเพลิงไหม้ไรชส์ทาคและรัฐบัญญัติมอบอำนาจ ปี ค.ศ. 1933 ได้นำไปสู่ภาวะฉุกเฉินของรัฐ: ได้ลบล้างการจัดการปกครองตามรัฐธรรมนูญและเสรีภาพของประชาชน การเถลิงอำนาจของฮิตเลอร์(มัคท์แอร์ไกรฟุง) ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลโดยกฤษฎีกาซึ่งไม่ได้มีส่วนร่วมในนิติบัญญัติ ด้วยเหตุการณ์นี้ทำให้ยุคสาธารณรัฐสิ้นสุดลง-ระบอบประชาธิปไตยล่มสลาย การก่อตั้งรัฐที่มีพรรคเดียวได้เป็นจุดเริ่มต้นของยุคนาซี