stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทศบาลเมืองดอกคำใต้

บทความนี้เกี่ยวกับเทศบาลเมือง สำหรับความหมายอื่น ดูที่ อำเภอดอกคำใต้
| เทศบาลเมืองดอกคำใต้ |
| --- | --- |
เทศบาลเมือง
คำขวัญ: เมืองแห่งปัญญา ชาวประชาเข้มแข็ง แหล่งประเพณีวัฒนธรรม เกษตรกรรมยั่งยืน
ทม.ดอกคำใต้ที่ตั้งของเทศบาลเมืองดอกคำใต้
พิกัด: 19°09′45″N 99°59′36″E﻿ / ﻿19.16242°N 99.99342°E﻿ / 19.16242; 99.99342
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พะเยา
อำเภอ: ดอกคำใต้
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 29.2 ตร.กม. (11.3 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 12,207 คน
 • ความหนาแน่น: 418.04 คน/ตร.กม. (1,082.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 04560501
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 1 หมู่ 8 ถนนดอกคำใต้-เชียงม่วน ตำบลดอนศรีชุม อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา 56120
เว็บไซต์: www.dokkhamtai.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ดอกคำใต้ เป็นเทศบาลเมืองแห่งที่ 2 ของจังหวัดพะเยา ซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ตำบลบุญเกิดทั้งตำบล รวมทั้งพื้นที่หมู่ 7 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2 ของตำบลดอกคำใต้ กับพื้นที่หมู่ที่ 1, 5, 7, 10 และบางส่วนของหมู่ที่ 8–9 ของตำบลดอนศรีชุม กับพื้นที่หมู่ที่ 1–3, 5–7 และบางส่วนของหมู่ที่ 4, 8 ของตำบลสว่างอารมณ์ ในอำเภอดอกคำใต้ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 เขตเทศบาลมีประชากรทั้งหมด 12,152 คน
ที่ตั้งและอาณาเขต

เทศบาลเมืองดอกคำใต้มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลสันโค้ง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลสันโค้ง และองค์การบริหารส่วนตำบลดอนศรีชุม
ทิศใต้ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลคือเวียง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลดอกคำใต้
ประวัติ

ท้องถิ่นแรกเริ่มจากการรวมท้องที่หมู่ 1 บ้านร่องจว้า, หมู่ 2 บ้านสันติพงษ์, หมู่ 3 บ้านศรีชุม, หมู่ 5-6 บ้านสันกลาง, หมู่ 7 บ้านดอนเหล็ก, หมู่ 8 บ้านสันช้างหิน, หมู่ 9 บ้านนาหลิม, หมู่ 10 บ้านสันป่าหมาก, หมู่ 11 บ้านบุญเกิด, หมู่ 12 บ้านบุญเรือง และหมู่ 13 บ้านหัวฝาย รวม 12 หมู่บ้านของตำบลดอกคำใต้ ที่ลักษณะชุมชนหนาแน่นตั้งขึ้นเป็นสุขาภิบาลดอกคำใต้ ในปี พ.ศ. 2508
ในปี พ.ศ. 2517 ได้แยกตำบลดอนศรีชุม ออกจากตำบลดอกคำใต้ ทำให้พื้นที่สุขาภิบาลบางส่วนอยู่ในตำบลดอนศรีชุมด้วย และในปี พ.ศ. 2534 ได้แยกตำบลบุญเกิด ออกจากตำบลดอกคำใต้ ทำให้หมู่บ้านบุญเกิด บ้านบุญเรือง บ้านหัวฝาย บ้านสันช้างหิน ของสุขาภิบาลเข้าไปอยู่ในเขตตำบลบุญเกิด และในปี พ.ศ. 2535 ได้แยกตำบลสว่างอารมณ์ ออกจากตำบลดอนศรีชุม ทำให้หมู่บ้านสันติพงษ์ บ้านร่องจว้า บ้านศรีชุม ของสุขาภิบาลเข้าไปอยู่ในเขตตำบลสว่างอารมณ์ สุขาภิบาลจึงมีพื้นที่ครอบคลุม (ในขณะนั้น) มากถึง 4 ตำบล
ในปี พ.ศ. 2542 ได้มีการยกฐานะสุขาภิบาลดอกคำใต้ เป็นเทศบาลตำบลดอกคำใต้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 สภาตำบลบุญเกิดที่มีประชากรเพียง 900 คน 292 ครัวเรือน ทางกระทรวงมหาดไทยให้รวมเข้ากับเทศบาลตำบลดอกคำใต้ เนื่องจากไม่ผ่านเงื่อนไขการตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล ทำให้เทศบาลตำบลดอกคำใต้มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลบุญเกิดทั้งตำบล ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2551 ทางเทศบาลตำบลดอกคำใต้ ที่มีประชากรมากถึง 14,089 คน มีรายได้พอแก่การปฏิบัติหน้าที่อันต้องทำตามที่กฎหมายกำหนดไว้ จึงยกฐานะขึ้นเป็น เทศบาลเมืองดอกคำใต้ จนถึงปัจจุบัน
เระไนะชะชิง

| เระไนะชะชิง |
| --- | --- |

กำกับ: ยุกิฮิโกะ ทสึทสึมิ   มะสะโทะชิ โทะโจะ
เขียนบท: คะโอะรุ โอะกะวะ
นักแสดงนำ: ริวเฮ มัตสึดะ   เรียวโกะ ฮิโรสุเอะ   เอะอิโคะ โคะอิเคะ
กำกับภาพ: โรเบิร์ท ลาอู (Ass.)
ผู้จัดจำหน่าย:  Shochiku Company.
วันฉาย:  16 พฤษภาคม 2546
ความยาว: 111 นาที
ประเทศ:  ประเทศญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น อังกฤษ
ข้อมูลจาก IMDb
เระไนะชะชิง (ญี่ปุ่น: 恋愛寫眞; โรมาจิ: Renai Shashin) หรือชื่อภาษาอังกฤษว่า คอลลาจอ็อฟอาวร์ไลฟ์ (Collage of Our Life) เป็น ภาพยนตร์ญี่ปุ่น ผลงานการกำกับของยุคิฮิโคะ ทสึทสึมิ (Yukihiko Tsutsumi) ออกฉายในวันที้ 16 พฤษภาคม ปีพ.ศ. 2546 ณ ประเทศญี่ปุ่น
โครงเรื่อง

มาซาโตะ เป็นช่างภาพหนุ่ม เคยเรียนที่เดียวกับ ซาโตนากะ ซึ่งเคยชอบตามเขาไปถ่ายรูปด้วย  อยู่มาวันหนึ่งมีการจัดประกวดภาพถ่าย และทั้งสองก็เข้าร่วมด้วย ปรากฏว่าภาพของซาโตนากะได้รับรางวัล แต่มาซาโตะไม่ได้  ต่อมาซาโตนากะก็ตัดสินใจไปเรียนต่อที่อเมริกา และส่งผลงานต่างๆมาให้มาซาโตะดู และเมื่อมาซาโตะ ตามเธอไปที่อเมริกา เขาก็พบว่าเธอนั้นไม่ได้อยู่ที่นั้นอีกแล้ว..
นักแสดง > นักแสดงหลัก

ริวเฮ มัตสึดะ (Ryuhei Matsuda) รับบท  Masato Segawa
เรียวโกะ ฮิโรสุเอะ (Ryoko Hirosue) รับบท  Satonaka
เอะอิโคะ โคะอิเคะ (Eiko Koike) รับบท  Aya
นักแสดง > นักแสดงอื่น

โรเบิร์ต บาล์ดวิน (Robert Baldwin)
เคน เอะโทะ (Kan Eto)
อัตสึชิ ฮะระดะ (Atsushi Harada)
โดมินิกซ์ มาร์คัส (Dominic Marcus) รับบท  Cassius (as Maakusu Dominiku)
มายูโกะ นิชิยะมะ (Mayuko Nishiyama)
เรอิ โอะคะโมะโตะ (Rei Okamoto)
เรน โอะสุกิ (Ren Osugi) รับบท  Director
เกรกอรี่ พีคาร์ (Gregory Pekar) รับบท  James Bond
จิโระ ซะโตะ (Jiro Sato)
อิเซอิ ทะคะฮะชิ (Issei Takahashi)
สเตฟานี่ หวัง (Stephanie Wang) รับบท  Convoy
ลาอูรา วินดรัชท์ (Laura Windrath) รับบท  Girl in NY church
คารี่ วูดเวิร์ธ (Cary Woodworth)
ชิเกะโนะริ ยะมะซะคิ (Shigenori Yamazaki)
เควิน โอ ดริสโคล (Kevin O'Driscoll) รับบท  Construction Worker (uncredited)
สถานที่

กรุงโตเกียว : ประเทศญี่ปุ่น
นิวยอร์กซิตี้ : รัฐนิวยอร์ก : ประเทศสหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

IMDb
วิกิพีเดียญี่ปุ่น
เก็ง โฮชิโนะ

| เก็ง โฮชิโนะ |
| --- | --- |
โฮชิโนะในงานสเปซ ชาวเวอร์ มิวสิค อวอร์ด ในปี ค.ศ. 2017
เกิด:  (1981-01-28) 28 มกราคม ค.ศ. 1981 (43 ปี) วาราบิ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
อาชีพ: นักร้อง นักแสดง
ส่วนสูง: 1.68 เมตร (5 ฟุต 6 นิ้ว)
คู่สมรส: ยูอิ อารางากิ (สมรส 2021)
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: เจป๊อป โฟล์ก แดนซ์
เครื่องดนตรี: เสียงร้อง มาริมบา กีตาร์
ช่วงปี: 2000–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: เดซี่เวิร์ด ดิสก์ สปีดสตาร์ เรคคอร์ด
อดีตสมาชิก: ซาเกะร็อค

เว็บไซต์: www.hoshinogen.com
 
เก็ง โฮชิโนะ (ญี่ปุ่น: 星野 源; โรมาจิ: Hoshino Gen; เกิด 28 มกราคม ค.ศ. 1981) เป็นนักร้อง นักแสดง และนักเขียนชายชาวญี่ปุ่น โฮชิโนะมีชื่อเสียงจากบทแสดงนำละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นเรื่อง ฉันแต่งงานเป็นอาชีพ ซึ่งนั่นทำให้เพลงประกอบละครโทรทัศน์ที่เขาเขียนให้ "โคอิ" เป็นที่รู้จักด้วยเช่นกัน
ประวัติ

โฮชิโนะเกิดในวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1981 ในเมืองวาราบิ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี 2000 โฮชิโนะมีผลงานเพลงครั้งแรกกับอัลบั้มที่ 1 "บากะ โนะ อูตะ (ญี่ปุ่น: ばかのうた; โรมาจิ: Baka no Uta)" ก่อนหน้าที่เขากับเพื่อน ๆ ได้ร่วมกันตั้งวงดนตรีบรรเลง (Instrumental band) ที่ชื่อ "ซาเกะร็อค (SAKEROCK)" ในปี 2000 หลังพวกเขาจบการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยโฮชิโนะมีมาริมบาและกีตาร์เป็นเครื่องดนตรีหลักของเขา ภายหลังโฮชิโนะได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อวงการบันเทิงญี่ปุ่น นาตาลี ว่าเขามองตนเองเป็น "นักเขียนดนตรี" มากกว่าการเป็น "นักร้อง" และเสียงร้องในเพลงหรือดนตรีของเขานั้นเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็น ตั้งแต่การตั้งวงจนถึงการยุบวงในปี 2015 ซาเกะร็อคได้ออกผลงานเพลงถึง 10 อัลบั้ม และโฮชิโนะได้ร่วมแสดงคอนเสิร์ตครั้งสุดท้ายในฐานะสมาชิกของวงซาเกะร็อคในวันที่ 2 มิถุนายน 2015 โดยต่อมาในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน โฮชิโนะได้ออกผลงานเพลงในฐานะศิลปินเดี่ยวของเขา "เยลโล่ แดนเซอร์ (อังกฤษ: YELLOW DANCER)" อัลบั้มที่ 4 ของเขา เพลง "ซัน (อังกฤษ: SUN)" เป็นเพลงที่ได้รับความนิยมมากที่สุด โดยผลตอบรับนั้นดีกว่าที่โฮชิโนะได้คาดหวังไว้
ต่อมาในเดือนตุลาคม 2016 หลังจากที่โฮชิโนะได้รับบทนำแสดงในละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นเรื่อง ฉันแต่งงานเป็นอาชีพ เขาได้เขียนเพลงประกอบ "โคอิ (ญี่ปุ่น: 恋; โรมาจิ: Koi)" ให้กับละครโทรทัศน์เรื่องเดียวกันที่เขาเล่น โดยมีท่าเต้น "โคอิแดนซ์ (ญี่ปุ่น: 恋ダンス; โรมาจิ: Koi Dansu)" ที่ยูอิ อารางากิ หนึ่งในนักแสดงนำเต้นช่วงท้ายเรื่องของแต่ละตอนนั้นเป็นเอกลักษณ์และกลายเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมในญี่ปุ่น จากกระแสดังกล่าวยังทำให้เอกอัครราชทูตสหรัฐฯ แคโรไลน์ เคนเนดี อัปโหลดคลิปวิดีโอเต้นโคอิแดนซ์ พร้อมกับเจ้าหน้าที่ทางการทูตลงบนช่องยูทูบอย่างเป็นทางการของสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกาประจำญี่ปุ่น นั่นทำให้โฮชิโนะเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวาง และทำให้กลุ่มนักเต้นในชื่อ "เอเลฟเว่น เพลย์ (ELEVENPLAY)" ซึ่งปรากฏในวิดีโอประชาสัมพันธ์ซิงเกิล (Promotional Video) "โคอิ" และเต้นท่า "โคอิแดนซ์" ได้รับความนิยมตามไปด้วย
ในเดือนมิถุนายน 2017 โฮชิโนะประกาศว่าเขาจะออกซิงเกิลใหม่ในรอบ 10 เดือนหลังจากเพลง โคอิ ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากในชื่อ "แฟมมิลี่ ซอง (อังกฤษ: Family Song)" ซึ่งจะเป็นเพลงประกอบของละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์นิปปอนทีวี "คาโฮโกะ คุณหนูโลกสวย" ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาได้เขียนเพลงแนวโซล และต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ 2018 กับเพลง "โดราเอมอน" และ "โคโกะ นิ อิไน อานาตะ เอะ (ญี่ปุ่น: ここにいないあなたへ; โรมาจิ: Koko ni Inai Anata E)" ได้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "โดราเอมอน ตอน เกาะมหาสมบัติของโนบิตะ" ต่อมาในเดือนธันวาคมในปีเดียวกัน โฮชิโนะได้ออกอัลบั้มที่ 5 ของเขาในชื่อ "Pop Virus" หลังจากอัลบั้มที่ 4 ในปี 2015 และในเดือนกุมภาพันธ์ 2019 เพลง "ป๊อป ไวรัส" ของโฮชิโนะได้ถูกเพิ่มเข้าไปในระบบเล่นเพลงในเกมเดธสแตรนดิง ถัดมาในเดือนกันยายน เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองการออกอากาศโดราเอมอนที่ฉายบนโทรทัศน์ปีที่ 40 เพลง "โดราเอมอน" ของโฮชิโนะได้รับเลือกให้เป็นเพลงเปิดของโดราเอมอนฉบับการ์ตูนทีวี
ในวันที่ 19 พฤษภาคม 2021 ทั้งโฮชิโนะและยูอิ อารางากิได้ประกาศว่าพวกเขาทั้งสองได้วางแผนที่จะแต่งงานกัน
ผลงานเพลง > สตูดิโออัลบั้ม

| ปี | รายชื่อเพลง | วางจำหน่าย | อันดับสูงสุด> ชาร์ตออริคอน | อันดับสูงสุด> ชาร์ตบิลบอร์ด เจแปน | อัลบั้ม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2010 |  บาระบาระ  กู  คิชชิน  จาวัน  เดอิจีโอะมิโซชิรุ  ยาจูอูตะ  โรฟูฟุ  คูเซะโนะอูตะ  เคียวได  โคโดโมะ  ซาโยนาระโนะอูตะ (ดนตรีบรรเลง)  อานะโอะโฮรุ  ทาไดมะ  ฮิราเมกิ  บากะโนะอูตะ | 23 มิถุนายน 2010 | 36 | 38 | บากะ โนะ อูตะ |
| 2011 |  เอพีโซโดะ  ยูเกะ  คาวาราไนมามะ  คูดาราไนโนะนากะนิ  ฟูตง  ไบโตะ  เอเกียว  ซูเต็ปปุ  มิไร  เค็งกะ  ซูโตบุ  นิจิโจ  โยโซ | 28 กันยายน 2011 | 5 | 6 | เอพีโซโดะ |
| 2013 |  บาเกโมโนะ  วากุซงกุ  ยูเมะโนะโซโตะเอะ  ฟิรูมุ  สึอา  ซูกาโตะ  อูมาเระคาวาริ  พาโรดิ  คิเซ็ตสึ  เรโกโดะโนอิซุ  ชิราไน  อารุ ชาโช | 1 พฤษภาคม 2013 | 2 | 2 | สเตรนเจอร์ |
| 2015 |  โตกิโยะ  วีคเอ็น  ซัน  มิซูยู  โซล  คูจิซึเกะ  จิโกกุเดะนาเซะวารุย  เนิร์ดสตรัท (ดนตรีบรรเลง)  ซากูระโนะโมริ  เครซี่เครซี่  สโนว์เมน  ดาวน์ทาวน์  โยรุ  เฟรนชิพ | 2 ธันวาคม 2015 | 1 | 1 | เยลโล่ แดนเซอร์ |
| 2018 |  ป๊อปไวรัส  โคอิ  เก็ตอะฟิล  คิ  แพร์แดนซ์เซอร์  พรีเซน  เดดลีฟ  คิดส์  คอนตินิวส์  ซาปิเอ็นซุ  ไอเดอะ  แฟมมิลี่ซอง  น็อตติง  เฮลโลซอง | 19 ธันวาคม 2018 | 1 | 1 | ป๊อป ไวรัส |
คอนเสิร์ตทัวร์

| ปี | ชื่อคอนเสิร์ตทัวร์ | ช่วงเวลา | สถานที่ทำการแสดง | จำนวนรอบการแสดง | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2016 | LIVE TOUR 2016 “YELLOW VOYAGE” | 9 มกราคม–21 มีนาคม |  หอประชุมวัฒนธรรมนิโตริ, จังหวัดฮกไกโด  หอประชุมฮอนดะโนะโมริ, จังหวัดอิชิกาวะ  ไซตามะซูเปอร์อารีนา, จังหวัดไซตามะ  หอประชุมใหญ่เอลฟ่าอานาบูกิ, จังหวัดคางาวะ  หอประชุมเซ็นไดซันพลาซ่า, จังหวัดมิยางิ  ศูนย์กีฬาเอนกประสงค์ในร่มพลเมืองนาโงยะ, จังหวัดไอจิ  โรงแรมและหอประชุมฟูกูโอกะซันเพลส, จังหวัดฟูกูโอกะ  หออนุสรณ์โลก, จังหวัดเฮียวโงะ  หอประชุมวัฒนธรรมฮิโรชิมะ เอ็ชบีจี, จังหวัดฮิโรชิมะ  สนามกีฬาต่อสู้ญี่ปุ่น, มหานครโตเกียว  หอวัฒนธรรมนานาชาติและกีฬาปราสาทโอซากะ, จังหวัดโอซากะ | 13 รอบ |  |
| 2017 | LIVE TOUR 2017 “Continues” | 21 พฤษภาคม–10 กันยายน |  ศูนย์ประชุมฟูกูโอกะ, จังหวัดฟูกูโอกะ  หออนุสรณ์โลก, จังหวัดเฮียวโงะ  ศูนย์แลกเปลี่ยนอุตสาหกรรมและการท่องเที่ยวโทกูชิมะ, จังหวัดโทกูชิมะ  เซกิซูย เฮม ซูเปอร์อารีนา, จังหวัดมิยางิ  ศูนย์ประชุมนานาชาติโทกิ เมซเซ, จังหวัดนีงาตะ  มาโกมาไน เซกิซูย เฮม ไอซ์อารีนา, จังหวัดฮกไกโด  หอวัฒนธรรมนานาชาติและกีฬาปราสาทโอซากะ, จังหวัดโอซากะ  โยโกฮามะ อารีนา, จังหวัดคานางาวะ  ศูนย์กีฬาเอนกประสงค์ในร่มพลเมืองนาโงยะ, จังหวัดไอจิ  ไซตามะซูเปอร์อารีนา, จังหวัดไซตามะ | 20 รอบ |  |
| 2019 | DOME TOUR 2019 “POP VIRUS” | 2 กุมภาพันธ์–10 มีนาคม |  โอซากะโดม, จังหวัดโอซากะ  นาโงยะโดม, จังหวัดไอจิ  ซัปโปโรโดม, จังหวัดฮกไกโด  โตเกียวโดม, จังหวัดโตเกียว  ฟูกูโอกะโดม, จังหวัดฟูกูโอกะ | 8 รอบ |  |
| 2019 | “POP VIRUS” World Tour | 23 พฤศจิกายน–14 ธันวาคม |  ศูนย์จัดแสดงสินค้าและการประชุม ฮองอารีนา, เชี่ยงไฮ้  โซนี่ ฮอล, นครนิวยอร์ก  โยโกฮามะ อารีนา, จังหวัดคานางาวะ  เลกาซี แม็กซ์, ไทเป | 5 รอบ |  |
ผลงานการแสดง > ละครโทรทัศน์

| ปี | สถานีโทรทัศน์ | ชื่อเรื่อง | บทบาท | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2003 | ฟูจิทีวี | Water Boys |  |  |
| 2005 | ทีบีเอส | Tiger & Dragon |  |  |
| 2005 | ฟูจิทีวี | Affectionate Time |  |  |
| 2007 | นิปปอนทีวี | โรงเรียนนักสืบ |  |  |
| 2008 | นิปปอนทีวี | Shugan Maki Yoko |  |  |
| 2008 | ทีวีอาซาฮิ | Mirai koshi Meguru |  |  |
| 2010 | ทีวีอาซาฮิ | วิญญาณสาว กับครอบครัวอลเวง | ฮิโรยูกิ ซานาดะ |  |
| 2014 | เอ็นเอชเค | ขนมปังของพรุ่งนี้ แกงกะหรี่เมื่อวันวาน | คาซูกิ เทรายามะ |  |
| 2015 | ทีบีเอส | ดร.สตอล์ค อัศจรรย์ของชีวิต | ฮารูกิ ชิโนมิยะ |  |
| 2016 | เอ็นเอชเค | ฉันแต่งงานเป็นอาชีพ | ฮิรามาซะ สึซากิ (แสดงนำ) |  |
| 2017 | วาอุวาอุ | Plage | ทากาโอ โยชิมูระ (แสดงนำ) |  |
| 2017 | ทีบีเอส | ดร.สตอล์ค อัศจรรย์ของชีวิต | คาซูกิ เทรายามะ |  |
| 2020 | ทีบีเอส | คู่หูสืบตระเวน 404 | ยูซูโกะ ทารูมิ (แสดงนำ) |  |
| 2022 | Teen Regime | คิโยชิ ไทระ | เอ็นเอชเค |  |
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี | ชื่อเรื่อง | บทบาท | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| 2004 | 69 | ยูซูรุ นากามูระ |  |
| 2008 | Nonko 36-sai |  |  |
| 2009 | Brass Knuckle Boys |  |  |
| 2013 | Blindly in Love | เค็นตาโร |  |
| 2013 | Why Don't You Play in Hell? | โคจิ ฮาชิโมโตะ |  |
| 2019 | Samurai Shifters | ชุนโนซูเกะ คาตากิริ |  |
| 2020 | The Voice of Sin | โทชิยะ โซเนะ |  |
รางวัล

| ปี | รางวัล | สาขา | ผลงานที่เข้าชิง | ผล | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2011 | CD Shop Award (ครั้งที่ 3) |  | บากะโนะอูตะ (อัลบั้ม) | ชนะ |  |
| 2012 | MTV Video Music Awards 2012 | วิดีโอผู้ชายดีเด่น | ฟิรูมุ | ชนะ |  |
| 2012 | CD Shop Award (ครั้งที่ 4) | รางวัลชนะเลิศลำดับที่ 2 | เอพีโซโดะ (อัลบั้ม) | ชนะ |  |
| 2013 | Space Shower Music Video Awards | วิดีโอยอดเยี่ยมประจำปี | ยูเมะโนะโซโตะเอะ | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2014 | CD Shop Award (ครั้งที่ 6) |  | สเตรนเจอร์ | ชนะ |  |
| 2015 | CD Shop Award (ครั้งที่ 7) | การแสดงสดดีเด่น | STRANGER IN BOKUDAN | ชนะ |  |
| 2016 | Space Shower Music Awards 2016 | ศิลปินชายดีเด่น | เก็ง โฮชิโนะ | ชนะ |  |
| 2016 | CD Shop Award (ครั้งที่ 8) | รางวัลชนะเลิศ | เยลโล่แดนเซอร์ | ชนะ |  |
| 2016 | Television Drama Academy Awards | เพลงประกอบดีเด่น | โคอิ | ชนะ |  |
| 2016 | Japan Gold Disc Award | นักแสดงนำหญิงดีเด่น | โคอิ | ชนะ |  |
| 2017 | International Drama Festival in Tokyo 2017 | วิดีโอแห่งปี | โคอิ | ชนะ |  |
| 2017 | Space Shower Music Awards 2017 | เพลงประกอบดีเด่น | โคอิ | ชนะ |  |
| 2017 | Space Shower Music Awards 2017 | ศิลปินชายดีเด่น | เก็ง โฮชิโนะ | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2018 | Space Shower Music Video Awards 2018 | มติมหาชน | เก็ง โฮชิโนะ | ชนะ |  |
| 2018 | Space Shower Music Video Awards 2018 | วิดีโอกำกับศิลป์ดีเด่น | แฟมมิลี่ซอง | ชนะ |  |
| 2019 | Japan Gold Disc Award | 5 เพลงดีเด่น | ไอเดอะ | ชนะ |  |
| 2019 | Japan Gold Disc Award | 5 อัลบั้มดีเด่น | ป๊อปไวรัส | ชนะ |  |
| 2020 | Space Shower Music Video Awards 2020 | ร่วมงานดีเด่น | แซมติง (กับ Superorganism) | ชนะ |  |
| 2020 | Space Shower Music Video Awards 2020 | ศิลปินทรงอิทธิพลดีเด่น | เก็ง โฮชิโนะ | ชนะ |  |
| 2021 | Space Shower Music Video Awards 2021 | วิสัยทัศน์ใหม่ดีเด่น | เก็ง โฮชิโนะ | ชนะ |  |
เส้นขนานที่ 46

เส้นขนานที่ 46 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 46 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 46 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
46° เส้นขนานที่ 46 องศาเหนือ: 46° เส้นขนานที่ 46 องศาใต้
เอ็มพี 73

| เอ็มพี 73 |
| --- | --- |
เอ็มพี 73 ในเส้นทางรถไฟฟ้าปารีสสาย6
ประจำการ: 1974 - ปัจจุบัน
ผู้ผลิต: GEC Alsthom
ปรับปรุงใหม่: 2000
รูปแบบการจัดขบวน: 5 คันต่อขบวน
ผู้ให้บริการ: RATP
สายที่ให้บริการ: รถไฟฟ้าปารีสสาย 6
คุณลักษณะ
ความเร็วสูงสุด: 70 km/h (43 mph)
ระบบจ่ายไฟฟ้า: 750 โวลต์ ไฟฟ้ากระแสตรง Current taken from the guide bars on either side of the track
ตัวรับกระแสไฟ: Horizontal contact shoe A vertical contact shoe sliding on the rails provides grounding.
มาตรฐานทางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in),   with running pads for the rubber  tired wheels outside of the steel rails
รูปร่างของเอ็มพี 73
เอ็มพี 73 เป็นรถไฟฟ้าล้อเหล็กผสมยางที่ใช้งานในรถไฟฟ้าปารีส นำเข้าเมื่อ ค.ศ. 1974 มีจุดประสงค์เพื่อนำมาใช้งานในสาย 6 ที่กำลังจะเปิดใช้งาน มีจำนวน 252 คัน โดยมี 6 คันที่ใช้งานไม่ได้ ทำให้เหลือใช้งานเพียง 246 คัน ได้ทำการปรับปรุงรถในปี ค.ศ. 2000 มีจำนวน 5 คันต่อขบวน ปัจจุบันยังคงใช้งานใน สาย 6
แหล่งข้อมุลอื่น

| ด ค กล้อขับเคลื่อนของรถไฟฟ้าปารีส |
| --- | --- | --- |
| ปัจจุบัน |  ล้อยาง: เอ็มพี 59  เอ็มพี 73  เอ็มพี 89  เอ็มพี 05  ล้อเหล็ก: เอ็มพี 67  เอ็มพี 77  เอ็มพี 88  เอ็มพี 01  |  |
| อดีต |  เอ็ม 1  Sprague-Thomson  เอ็มเอ 51  เอ็มพี 51  เอ็มพี 55  เซบูโลน  โบอา  |  |
| อนาคต |  เอ็มพี 14  |  |
เลียวฮัว

| เลียวฮัว (เลี่ยว ฮฺว่า) |
| --- | --- |
廖化
รูปเคารพของเลียวฮัวในนครเฉิงตู มณฑลเสฉวน สร้างในปี ค.ศ. 1849

ขุนพลทหารม้าและรถรบฝ่ายขวา (右車騎將軍)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
ข้าหลววงมณฑลเป๊งจิ๋ว (并州刺史) (ในนาม)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
เจ้าเมืองงิเต๋า (宜都太守)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 221 (221) – ค.ศ. 223 (223)
กษัตริย์: เล่าปี่
หัวหน้ารัฐบาล: จูกัดเหลียง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ปรากฏ เซียงหยาง มณฑลหูเป่ย์
เสียชีวิต: ค.ศ. 264
อาชีพ: ขุนพล
ชื่อรอง: ยฺเหวียนเจี่ยน (元儉)
บรรดาศักดิ์: จงเซียงโหฺว (中鄉侯)
ชื่อเดิม: เลียวซุน (廖淳 เลี่ยว ฉุน)

เลียวฮัว (ราวปลายทศวรรษ 180 - ค.ศ. 264) หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า เลี่ยว ฮฺว่า (จีน: 廖化; พินอิน: Liào Huà)  ชื่อรอง ยฺเหวียนเจี่ยน (จีน: 元儉; พินอิน: Yuánjiǎn) มีชื่อเดิมว่า เลียวซุน หรือในภาษาจีนกลางว่า เลี่ยว ฉุน (จีน: 廖淳; พินอิน: Liào Chún) เป็นขุนพลและขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นหนึ่งในข้าราชการไม่กี่คนที่รับราชการในจ๊กก๊กตลอดช่วงเวลาที่ดำรงอยู่ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งจนล่มสลาย เช่นเดียวกับเตียวเอ๊กและจองอี้
ประวัติช่วงต้นในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาของกวนอู

เลียวฮัวเป็นชาวเมืองซงหยง (เซียงหยาง) มณฑลเกงจิ๋ว (จิงโจว) รับราชการเป็นเสมียน (主簿 จู่ปู้) ภายใต้บังคับบัญชาของกวนอู ขุนพลผู้รับใช้ขุนศึกเล่าปี่และทำหน้าที่รักษาอาณาเขตของเล่าปี่ในมณฑลเกงจิ๋ว ช่วงปลายปี ค.ศ. 219 กวนอูยกทัพไปทำศึกในยุทธการที่อ้วนเสีย ซุนกวนที่เป็นพันธมิตรของเล่าปี่ทำลายความเป็นพันธมิตรระหว่างทั้งสองฝ่ายโดยการยกทัพรุกรานมณฑลเกงจิ๋ว และยึดได้อาณาเขตส่วนใหญ่ของเล่าปี่ในมณฑลเกงจิ๋ว กวนอูถูกจับและถูกประหารชีวิตโดยทัพของซุนกวน เลียวหัวกลายเป็นเชลยศึกของซุนกวน แต่คิดจะกลับไปฝ่ายเล่าปี่อยู่ตลอด จึงแกล้งตายลวงคนของฝ่ายซุนกวนและหลบหนีไปได้สำเร็จ  เลียวฮัวพามารดาชราไปด้วยแล้วมุ่งหน้าทิศตะวันตกไปยังมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ปัจจุบันครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่ง) ที่ซึ่งฐานอำนาจของเล่าปี่ตั้งอยู่
รับราชการในจ๊กก๊ก

ในปี ค.ศ. 221 เล่าปี่ขึ้นเป็นจักรพรรดิและสถาปนารัฐจ๊กก๊ก ต่อมาในปีเดียวกัน เล่าปี่ยกทัพทำศึกเพื่อชิงอาณาเขตคืนและแก้แค้นให้กวนอู เลียวฮัวและมารดาไปเจอเข้ากับทหารจ๊กก๊กที่อำเภอจีกุ๋ย (จื่อกุย) เล่าปี่ยินดีมากที่พบเลียวฮัวจึงแต่งตั้งให้เลียวฮัวเป็นเจ้าเมืองงิเต๋า (宜都郡 อี๋ตูจวิ้น; ปัจจุบันอยู่บริเวณเมืองอี๋ตู มณฑลหูเป่ย์) หลังเล่าปี่เสียชีวิตในปี ค.ศ. 223 เลียวฮัวได้เป็นที่ปรึกษาทัพ (參軍; ชานจวิน) ภายใต้สังกัดของจูกัดเหลียง อัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊ก ต่อมาเลียวฮัวได้ไปกำกับอำเภอกวั๋งอู่ (廣武郡 กวั๋งอู่จวิ้น; ปัจจุบันอยู่บริเวณอำเภอหย่งเติง มณฑลกานซู่) และต่อมาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นขุนพลรถรบและม้าศึกฝ่ายขวา (右車騎將軍; โยฺ่วเชอฉีเจียงจวิน) และยังได้รับการแต่งตั้งให้เป็นข้าหลวงมณฑลเป๊งจิ๋ว (ปิ้งโจว) แม้ว่ามณฑลเป๊งจิ๋วไม่ได้อยู่ในอาณาเขตของจ๊กก๊กก็ตาม  และยังได้รับบรรดาศักดิ์เป็นจงเซียงโหฺว (中鄉侯) เลียวฮัวมีชื่อเสียงจากบุคลิกรุนแรงและมุ่งมั่น ตำแหน่งทางการทหารของเลียวฮัวในจ๊กก๊กเทียบเท่ากับเตียวเอ๊กและสูงกว่าจองอี้
ราวเดือนกันยายน ค.ศ. 238 เลียวฮัวนำกองกำลังเข้าโจมตีค่ายที่กุยห้วย ข้าหลวงมณฑลยงจิ๋ว (雍州刺史 ยงโจวชื่อฉื่อ) ในเวลานั้นตั้งมั่นอยู่พร้อมกับทัพหลักของวุยก๊กในยงจิ๋ว กุยห้วยโต้ตอบด้วยการส่งผู้ใต้บังคับบัญชาคือหวัง ยฺวิน (王赟) เจ้าเมืองกวั่งเว่ย์ (廣魏) และโหยว อี้ (游奕) เจ้าเมืองลำอั๋น (南安 หนานอัน) ไปรับศึก แม่ทัพฝ่ายวุยก๊กต้องการกระจายกำลังเข้าโอบล้อมทหารจ๊กก๊กและยึดครองจุดยุทธศาสตร์ระหว่างภูเขาเพื่อป้องกันไม่ให้ทหารจ๊กก๊กหนี  แต่เวลาเดียวกันกลยุทธ์การกระจายกำลังของวุยก๊กก็ทำให้ค่ายของโหยว อี้อยู่ในตำแหน่งที่อันตราย เลียวฮัวเห็นเป็นโอกาสจึงเข้าโจมตีจนเอาชนะได้โดยข้าศึกไม่ทันตั้งตัว กองกำลังของโหยว อี้จึงจำต้องถอย ส่วนหวัง ยฺวินถูกเกาทัณฑ์เสียชีวิตในที่รบ
เลียวฮัวเคยวิจารณ์เกียงอุยขุนพลของจ๊กก๊กที่สานต่อนโยบายของจูกัดเหลียงในการยกทัพโจมตีวุยก๊กที่เป็นรัฐอริของจ๊กก๊กในระหว่าง ค.ศ. 240 ถึง 2562 ทั้งหมดสิบเอ็ดครั้ง เลียวฮัวเข้าร่วมในการบุกครั้งที่ 3 และครั้งที่ 4 ในปี ค.ศ. 247 และ ค.ศ. 249 ตามลำดับ ครั้นปี ค.ศ. 260  เมื่อเกียงอุยกำลังจะเริ่มการบุกครั้งที่ 11 เลียวฮัวให้ความเห็นว่า "'ผู้ที่ไม่ละเว้นจากการใช้กำลังทางทหารจะต้องจบลงด้วยการเผาตัวเอง' นี่คือสถานการณ์ในบัดนี้ของปั๋วเยฺว่ (ชื่อรองของเกียงอุย) เขาด้อยกว่าข้าศึกในด้านสติปัญญาและกำลังทหาร แต่ก็ยังคงโจมตีข้าศึกต่อไป จะคาดหวังชัยชนะได้อย่างไร เหตุการณ์ในทุกวันนี้เป็นไปตามที่ระบุไว้ในวรรคนี้จากซือจิงที่ว่า 'เหตุใดสิ่งเหล่านี้จึงไม่อยู่ต่อหน้าข้า หรือเหตุใดจึงไม่เกิดขึ้นด้านหลังข้า'"
ประวัติหลังจ๊กก๊กล่มสลาย

ปลายปี ค.ศ. 263 วุยก๊กรัฐอริของจ๊กก๊กยกทัพเข้ายึดจ๊กก๊กเป็นผลสำเร็จภายในเวลาหนึ่งปีเมื่อเล่าเสี้ยนจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊กยอมจำนน หลังจากการล่มสลายของจ๊กก๊ก เลียวฮัวได้รับคำสั่งให้ย้ายจากดินแดนจ๊กก๊กเดิมไปยังลกเอี๋ยง (ลั่วหยาง) นครหลวงของวุยก๊ก เลียวฮัวป่วยเสียชีวิตระหว่างการเดินทาง
ปีที่เลียวฮัวเกิดไม่สามารถรระบุได้เพราะไม่มีการบันทึกอายุขณะที่เลียวฮัวเสียชีวิตในหลักฐานทางประวัติศาสตร์ แต่สามารถอนุมานได้ว่าเลียวฮัวมีอายุราวเจ็ดสิบปีเมื่อเขาเสียชีวิต เพราะเมื่อราวปี ค.ศ. 261 เมื่อจูกัดเจี๋ยมเข้ามาดูแลกิจการในราชสำนักจ๊กก๊ก เลียวฮัวไปเยี่ยมจองอี้ จองอี้พูดว่า "เราทั้งคู่ต่างก็อายุเกินเจ็ดสิบปีแล้ว ..."
ในนิยายสามก๊ก

ในนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่เขียนเมื่อศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก มีเรื่องราวเกี่ยวกับเลี่ยวฮัวที่ไม่ปรากฏในหลักฐานทางประวัติศาสตร์
เลียวฮัวนั้นเดิมเคยเป็นทหารของโจรโพกผ้าเหลือง แต่หลังจากโจรโพกผ้าเหลืองล่มสลาย ก็ไปตั้งซ่องสุมกับพวกโจรทั้งหลาย เช่นจิวฉอง หุยง่วนเสียว เลียวฮัวแม้จะเป็นโจรมาก่อนแต่ก็มีคุณธรรม บันทึกไว้ว่า เมื่อกวนอูและภรรยาของเล่าปี่มาถึงเขาที่พวกโจรสุมกำลังอยู่ พวกโจรจับตัวภรรยาของเล่าปี่จะเอามาทำเมีย แต่เลียวฮัวเห็นว่าเป็นสิ่งไม่สมควร จึงฆ่าโจรตาย และนำภรรยาของเล่าปี่มาคืนให้กวนอู เลียวฮัวเมื่อเห็นกวนอูแล้วก็ขอร่วมทางกับกวนอูไปด้วย แต่กวนอูรังเกียจที่เลียวฮัวเป็นโจร จะปฏิเสธอย่างหน้าด้าน ๆ ก็น่าเกลียด จึงบอกให้เลียวฮัวรอไปก่อน ส่วนกวนอูก็พาจิวฉองไปด้วย
อย่างไรก็ตาม เลียวฮัวก็ได้มารับราชการกับเล่าปี่อยู่ดี หลังจากนั้นเลียวฮัวก็ไม่ค่อยมีบทบาทอะไรมากนัก แต่บทบาทสำคัญของเลียวฮัวก็คือ การช่วยกวนอูรักษาเมืองเกงจิ๋วในปี ค.ศ. 219 กวนอูที่กำลังเป็นฝ่ายเสียเปรียบต้องหนีไปเมืองเป๊กเสีย ก็ขอคนที่ส่งจดหมายไปขอความช่วยเหลือจากเล่าฮองและเบ้งตัด เลียวฮัวเป็นผู้ถือจดหมายไปให้ แต่ก็ถูกเล่าฮองและเบ้งตัดปฏิเสธ เลียวฮัวยัวะจึงไปหาเล่าปี่ สุดท้ายกวนอูพร้อมกวนเป๋งก็ตาย จิวฉองและฮองฮูที่ช่วยกวนอูรบก็ฆ่าตัวตาย เล่าฮองก็ตาย เบ้งตัดก็หนีไปอยู่กับโจผี
ต่อมาติดตามขงเบ้งปราบวุยก๊ก จากนั้นก็เป็นแม่ทัพหน้าเมื่อเกียงอุยบุกวุยก๊ก ถึงแม้เลียวฮัวจะไม่มีฝีมือสูงส่งจนคนเล่าลือกันว่า "จ๊กก๊กไร้ขุนพล เลียวฮัวเป็นทัพหน้า" และเมื่อครั้งวุยก๊กยกทัพบุกจ๊กก๊ก เลียวฮัว เกียงอุย และเตียวเอ๊กช่วยกันรักษาด่านเกียมโก๊ะอย่างสุดชีวิตแต่ก็ไม่สำเร็จ หลังจ๊กก๊กล่ม เลียวฮัวล้มป่วยและเสียชีวิตในเวลาต่อมา รวมอายุได้ถึง 95 ปี นับว่าเป็นขุนศึกที่เจนสงครามมากคนนึง
เพทาย โชตินุชิต

เพทาย โชตินุชิต เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดธนบุรี 2 สมัย เป็นอดีตหัวหน้าพรรคขบวนการไฮด์ปาร์ค
ประวัติ

เพทาย โชตินุชิต ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.ครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2492 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งแบบประเภทที่ 1 เพิ่มเติม จากสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 5 โดยมี ส.ส.เพิ่มขึ้นจำนวน 21 คน และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495
ต่อมาหลังจากที่จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีหลังจากได้เดินทางไปเยือนนานาประเทศในช่วงปี พ.ศ. 2498 และเกิดความประทับใจในมุมนักพูด ที่สวนสาธารณะไฮด์ปาร์ค กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ที่เปิดโอกาสให้มีผู้ปราศรัยโจมตีการทำงานของรัฐบาลได้อย่างอิสระ เมื่อกลับมาจึงได้เปิดโอกาสให้กระทำเช่นนั้นที่ท้องสนามหลวง จึงเกิดการปราศรัยครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2498 โดยโจมตีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น และได้ขยายแนวร่วมและการเคลื่อนไหวขึ้นเป็นลำดับ โดยเรียกร้องให้ยกเลิก ส.ส. ประเภทที่ 2 โดยอ้างว่าไม่เป็นประชาธิปไตย ในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2498 นายเพทาย ได้กรีดเลือดประท้วงเรียกร้องให้มีการยกเลิก ส.ส. ประเภทที่ 2 และมีการเดินขบวนที่ถนนราชดำเนินและอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยในปลายปีเดียวกัน จนถูกจับ ผู้ที่ถูกจับคุมขังจึงประท้วงด้วยการอดอาหาร จนกระทั่งรัฐบาลเปิดโอกาสให้มีการจดทะเบียนพรรคการเมืองขึ้นมาอย่างเป็นทางการ นายเพทายจึงได้จดทะเบียนก่อตั้งพรรคขบวนการไฮด์ปาร์ค ตามพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2498 เป็นลำดับที่ 4/2499 โดยเขาทำหน้าที่หัวหน้าพรรค นำสมาชิกลงสมัครในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ซึ่งทางพรรคได้ที่นั่งในสภาทั้งสิ้น 2 ที่นั่งคือ ทวีศักดิ์ ตรีพลี จากจังหวัดขอนแก่น และ พีร์ บุนนาค จากจังหวัดสุพรรณบุรี ส่วนตัวนายเพทายเองไม่ได้รับเลือกตั้ง เขาจึงตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรค ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2500 เปิดโอกาสให้นายทวีศักดิ์ เข้ามาทำหน้าที่แทน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2478 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามอินโดจีน (ช.ร.)
เส้นขนานที่ 47

เส้นขนานที่ 47 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 47 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 47 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
47° เส้นขนานที่ 47 องศาเหนือ: 47° เส้นขนานที่ 47 องศาใต้