stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จันนี อินฟันตีโน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จันนี อินฟันตีโน
Biography on FIFA website
| ด ค กสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า) |
| --- | --- | --- |
 ประวัติศาสตร์ของฟีฟ่า  เพลงสดุดีฟีฟ่า  ฟีฟ่าคองเกรส  สภาฟีฟ่า  คณะกรรมการจริยธรรมฟีฟ่า  สำนักงานใหญ่ฟีฟ่า  ฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน  รายชื่อสหพันธ์ฟุตบอล  คณะกรรมการสมาคมฟุตบอลระหว่างประเทศ  เส้นเวลาของฟุตบอล 
| ฟุตบอล |  ฟุตบอล  ฟุตบอลชายหาด  ฟุตซอล  |  |
| สมาพันธ์ |  AFC  CAF  CONCACAF  CONMEBOL  OFC  UEFA  |  |
| การแข่งขันชาย |  ฟุตบอลโลก  ฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี  ฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี  ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก  ฟีฟ่าอินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ  ฟุตซอลโลก  ฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก  Blue Stars/FIFA Youth Cup  |  |
| การแข่งขันหญิง |  ฟุตบอลโลกหญิง  ฟุตบอลโลกหญิงอายุไม่เกิน 20 ปี  ฟุตบอลโลกหญิงอายุไม่เกิน 17 ปี  ฟุตซอลโลกหญิง  FIFA Women's Club World Cup  |  |
| การแข่งขันอื่น ๆ |  FIFA Arab Cup  FIFAe World Cup  FIFAe Nations Cup (ส่วนหนึ่งของ FIFAe Nations Series)  |  |
| ประธาน |  โรเบิร์ต เกริน (1904–1906)  แดเนียล เบอร์ลีย์ วูลฟอลล์ (1906–1918)  จูลส์ ริเมต์ (1921–1954)  โรดอลฟี เซลเดรเยอร์ส (1954–1955)  อาร์เธอร์ ดรูรี (1955–1961)  เอิร์นส์ ธอมเมน (1961–1961, รักษาการ)  สแตนลีย์ เราส์ (1961–1974)  โจเอา ฮาเวแลนจ์ (1974–1998)  เซ็พ บลัทเทอร์ (1998–2015)  อิสซา ฮายาตู (2015–2016, รักษาการ)  จันนี อินฟันตีโน (2016–ปัจจุบัน)  |  |
| เลขาธิการ |  หลุยส์ มูลิงเฮาส์ (1904–1906)  วิลเฮล์ม เฮิร์ชแมน (1906–1931)  อิโว ชริกเกอร์ (1932–1951)  เคิร์ต กัซมันน์ (1951–1960)  เฮลมุท เคเซอร์ (1961–1981)  เซ็พ บลัทเทอร์ (1981–1998)  มิเชล เซน-รัฟฟีเนน (1998–2002)  เออร์ ลินซี (2002–2007)  เฌโรม วาลก์ (2007–2015)  มาร์คุส แคตต์เนอร์ (2015–2016, รักษาการ)  ฟัตมา ซามูรา (2016–ปัจจุบัน)  |  |
| รางวัล |  ฟีฟ่า 100  ฟีฟ่าบาลงดอร์  FIFA Champions Badge  FIFA Club of the Century  FIFA Development Award  FIFA Fair Play Award  FIFA Female Player of the Century  FIFA FIFPro World XI  FIFA Order of Merit  FIFA Player of the Century  FIFA Presidential Award  รางวัลปุชกาชของฟีฟ่า  FIFA Women's World Cup awards  FIFA World Coach of the Year  FIFA World Cup All-Time Team  FIFA World Cup Dream Team  FIFA World Cup awards  นักฟุตบอลยอดเยี่ยมของโลกแห่งปี  รางวัลฟุตบอลยอดเยี่ยมของฟีฟ่า  |  |
| อันดับ |  อันดับโลกฟีฟ่า  (ระบบเก่า: 1999–2006  2006–2018)  อันดับโลกหญิงฟีฟ่า  |  |
| คองเกรส |  51 (ปารีส 1998)  53 (โซล 2002)  61 (ซูริก 2011)  65 (ซูริก 2015)  สมัยวิสามัญ (ซูริก 2016)  68 (รัสเซีย 2018)  69 (ปารีส 2019)  73 (คิกาลี 2023)  74 (กรุงเทพฯ 2024)  |  |
| คอรัปชั่น |  "FIFA's Dirty Secrets"  Garcia Report  2015 FIFA corruption case  List of banned football officials  |  |
| อื่น ๆ |  FIFA (video game series)  ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ  List of FIFA country codes  FIFA Disciplinary Code  FIFA Fan Fest  FIFA Museum  FIFA Futbol Mundial  FIFA eligibility rules  FIFA International Match Calendar  FIFA International Referees List  FIFA Master  FIFA Transfer Matching System  ถ้วยรางวัลฟุตบอลโลก  Non-FIFA  United Passions  |  |
  หมวดหมู่   คอมมอนส์
ฌูล มาซาแร็ง

| พระคุณเจ้าพระคาร์ดินัลมาซาแร็ง |
| --- | --- |


มุขมนตรีแห่งรัฐฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง 4 ธันวาคม 1642 – 9 มีนาคม 1661
กษัตริย์: พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 สมเด็จพระราชินีอานน์ (ผู้สำเร็จราชการ) พระเจ้าหลุยส์ที่ 14
ก่อนหน้า: ดยุกแห่งรีเชอลีเยอ
ถัดไป: ฌ็อง-บาติสต์ กอลแบร์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: Giulio Raimondo Mazzarino 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1602(1602-07-14) เพสชีนา ราชอาณาจักรเนเปิลส์
เสียชีวิต: 9 มีนาคม ค.ศ. 1661(1661-03-09) (58 ปี) แว็งเซน ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
เชื้อชาติ: ฝรั่งเศส
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
วิชาชีพ: บาทหลวง, นักการเมือง

ฌูล พระคาร์ดินัลมาซาแร็ง (ฝรั่งเศส: Jules Cardinal Mazarin) หรือชื่อเกิดคือ จุยลิโอ ไรมอนโด มัซซารีโน (อิตาลี: Giulio Raimondo Mazzarino) เป็นดยุกแห่งเรอแตล มาแยน และเนอแวร์ เกิดที่ราชอาณาจักรเนเปิลส์ ในปี ค.ศ. 1602 เป็นพระคาร์ดินัลชาวอิตาลี และมีบทบาทสำคัญในการช่วยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสขณะยังทรงพระเยาว์ปกครองประเทศ
เขาเคยเป็นนายทหารกองทัพของบิชอปแห่งโรม ได้รับการศึกษาจากโรมและมาดริด ต่อมาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเอกอัครสมณทูตสันตะสำนักประจำราชสำนักพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส เมื่อออกจากการทูตแล้วก็ได้เข้ารับราชการกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 และได้โอนสัญชาติเป็นชาวฝรั่งเศส ต่อมารีเชอลีเยอแต่งตั้งให้มาซาแร็งเป็นบิชอป เพราะพอใจว่ามีความรู้ในเรื่องการเมืองยุโรปเป็นอย่างดี
เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 สวรรคต มาซาแร็งได้เข้ามามีส่วนช่วยในการบริหารประเทศเมื่อครั้งที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ยังทรงพระเยาว์และยังคงสืบทอดนโยบายที่พระคาร์ดินัลรีเชอลีเยอได้วางรากฐานไว้ มาซาแร็งเป็นผู้มีความสามารถและไม่ชอบสงครามผิดกับรีเชอลีเยอ แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือการยกย่องพระมหากษัตริย์ให้เป็นพระเจ้าแผ่นดินในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เป็นเวลา 18 ปี ถึงแก่อสัญกรรมวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 1661 ณ กรุงปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส เมื่อมีอายุได้ 59 ปี
ดยุกแห่งปาร์มา

| ดยุกแห่งปาร์มา |
| --- | --- |
ตราอาร์มแห่งราชวงศ์บูร์บง-ปาร์มา
รายละเอียด
พระราชอิสริยยศ: รอยัลไฮเนส
กษัตริย์องค์แรก: ปีแยร์ ลุยจี
กษัตริย์องค์สุดท้าย: โรแบร์โตที่ 1
สถาปนาเมื่อ: 16 กันยายน ค.ศ.  1545
การล้มล้าง: 3 ธันวาคม ค.ศ. 1859
ผู้อ้างสิทธิเป็นกษัตริย์: เจ้าชายคาลอส ดยุกแห่งปาร์มา
ดยุกแห่งปาร์มา (อิตาลี: duca di Parma) คือผู้ปกครองของดัชชีปาร์มา ซึ่งเป็นดินแดนในอดีตตั้งอยู่ในอิตาลีตอนเหนือในช่วง ค.ศ. 1545 ถึง ค.ศ. 1802 และอีกครั้งในระหว่าง ค.ศ. 1814 ถึง ค.ศ. 1859
ดยุกแห่งปาร์มายังมีอิสริยยศเป็นดยุกแห่งปียาเชนซา ยกเว้นในสมัยแรกของการปกครองของออตตาวีโย ฟาร์เนเซ (ค.ศ. 1549–1556) และในระหว่างสงครามนโปเลียนซึ่งทั้งสองดัชชีนั้นแยกกันปกครองโดยผู้ปกครองคนละคนกัน
ซานจอร์โจอาเกรมาโน

| ซานจอร์โจอาเกรมาโน |
| --- | --- |
เทศบาล
ภาพถ่ายทางอากาศของ Villa Vannucchi และตัวเมือง
   ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของซานจอร์โจอาเกรมาโน 
ซานจอร์โจอาเกรมาโนที่ตั้งของซานจอร์โจอาเกรมาโนในอิตาลี
พิกัด: 40°50′N 14°20′E﻿ / ﻿40.833°N 14.333°E﻿ / 40.833; 14.333
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: คัมปาเนีย
นคร: เนเปิลส์ (NA)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Giorgio Zinno (PD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4.11 ตร.กม. (1.59 ตร.ไมล์)
ความสูง: 56 เมตร (184 ฟุต)
ประชากร (31 ธันวาคม ค.ศ. 2010)
 • ทั้งหมด: 47,244 คน
 • ความหนาแน่น: 11,000 คน/ตร.กม. (30,000 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Sangiorgesi
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 80046
รหัสเขตโทรศัพท์: 081
นักบุญองค์อุปถัมภ์: นักบุญจอร์จ
วันสมโภชนักบุญ: 23 เมษายน
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ซานจอร์โจอาเกรมาโน (อิตาลี: San Giorgio a Cremano) เป็นเมืองที่พักอาศัยและเป็นเทศบาลในจังหวัดนาโปลี ในแคว้นคัมปาเนีย ประเทศอิตาลี ตั้งอยู่บริเวณตีนเขาของภูเขาไฟวิสุเวียส ทางตะวันตกของภูเขาไฟ ตั้งอยู่ห่างจากเมืองเนเปิลส์ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ราว 6 กม. มีการตั้งรกรากที่เมืองแห่งนี้ในศตวรรษที่ 10 และ 11 หลังจากนั้นเมืองได้รับผลกระทบพอสมควรจากการระเบิดของภูเขาไฟวิสุเวียส
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
จันลุยจี บุฟฟอน

จันลุยจี บุฟฟอน (อิตาลี: Gianluigi Buffon; เกิด 28 มกราคม ค.ศ. 1978) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลี โดยเขาเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับปาร์มา ในเซเรียบีเป็นสโมสรสุดท้าย
บุฟฟอนเกิดในครอบครัวนักกีฬา โดยมีพ่อเป็นนักกรีฑา และแม่เป็นนักขว้างจักร รวมถึงพี่สาวก็เป็นนักกีฬา บุฟฟอนเริ่มเล่นฟุตบอล ตำแหน่งกองกลางมาก่อน จนกระทั่งถึงจุดเปลี่ยนเมื่ออายุ 14 ปี หลังจากที่ต้องสวมบทผู้รักษาประตูจำเป็นเมื่อเจ้าของตำแหน่งตัวจริงทั้งสองคนได้รับบาดเจ็บ และในอีก 2 สัปดาห์ถัดมา บุฟฟอนก็กลายเป็นผู้รักษาประตูตัวหลักของทีมไปโดยปริยาย
ในปี ค.ศ. 1995 บุฟฟอนในวัย 17 ปี ได้เซ็นสัญญาเป็นนักเตะอาชีพกับปาร์มา และการลงเล่นนัดแรกในเซเรียอาของบุฟฟอนก็คือพบกับสโมสรระดับใหญ่อย่างเอซีมิลาน ในปีถัดมาก็ได้ลงเล่นให้ทีมชาติในมหกรรมโอลิมปิก 1996 ที่นครแอตแลนตา สหรัฐอเมริกาด้วย
หลังจากที่เล่นได้อย่างยอดเยี่ยมให้กับต้นสังกัด บุฟฟอนก็ได้ลงเล่นทีมชาติอิตาลีชุดใหญ่เป็นครั้งแรกในวัย 19 ปี แทนที่จันลูกา ปายูกา ที่ได้รับบาดเจ็บในการแข่งขันรอบคัดเลือกเพื่อการเข้าไปร่วมแข่งขันในฟุตบอลโลก 1998 กับรัสเซียที่กรุงมอสโก
บุฟฟอนมีรายชื่อเป็นหนึ่งในผู้เล่นของอิตาลี ก็เป็นได้แค่ตัวสำรอง เนื่องจากปายูกา ยึดตัวจริงเอาไว้ได้หลังจากที่หายจากอาการบาดเจ็บ จากนั้นบุฟฟอนก็ได้ช่วยให้อิตาลีผ่านรอบคัดเลือกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2000 ได้ตามที่คาดหวัง
ในปี ค.ศ. 2001 บุฟฟอนได้ย้ายจากปาร์มาไปร่วมสโมสรระดับใหญ่อย่างยูเวนตุสด้วยค่าตัวที่เป็นสถิติโลกสำหรับผู้รักษาประตู 52.29 ล้านยูโร (ประมาณ 2,614 ล้านบาท) แม้เจ้าตัวจะเคยเอ่ยปากยอมรับว่ามันเป็นค่าตัวที่ออกจะมากเกินไปสำหรับผู้เล่นคนหนึ่ง ทว่ามันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกกดดันกับความคาดหวังแต่อย่างใด
ในฤดูกาล 2015–16 ที่ยูเวนตุสได้แชมป์เซเรียอาอีกครั้ง บุฟฟอนได้สร้างสถิติใหม่ด้วยการไม่เสียประตูเลยเป็นเวลาติดต่อกันถึง 974 นาที
ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012 และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 บุฟฟอนได้รับแต่งตั้งให้เป็นกัปตันทีม แม้ว่าอิตาลีจะไม่ประสบความสำเร็จทั้ง 2 ครั้งนี้เลยก็ตาม
ในปี ค.ศ. 2018 หลังบุฟฟอนได้ค้าแข้งกับยูเวนตุส 17 ปีเต็ม ได้หมดสัญญาเบียงโคเนรี มือกาวจอมเก๋าได้ตัดสินใจอำลาทีมเพื่อหาความท้าทายใหม่ ๆ ในการชีวิตการค้าแข้ง และได้เลือกปารีแซ็ง-แฌร์แม็งด้วยค่าเหนื่อย 6.14 ล้านปอนด์ (ราว 276 ล้านบาท) ต่อปี เป็นจุดหมายปลายทาง
ในปี ค.ศ. 2023 บุฟฟอนได้ประกาศเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพอย่างเป็นทางการ หลังจากเล่นฟุตบอลอาชีพมานานถึง 28 ปี ด้วยวัย 45 ปี
ชีวิตช่วงต้น

บุฟฟอนเกิดที่การ์รารา แคว้นตอสคานา แม้ว่าเขาจะมีต้นตอจากลาตีซานา แคว้นฟรียูลี-เวเน็ตเซียจูเลียก็ตาม เขาอยู่ในครอบครัวนักกีฬา: Maria Stella Masocco แม่ของเขา ชนะเลิศในกีฬาทุ่มน้ำหนักและขว้างจักรถึง 3 ครั้ง Dante Masocco ลุงของเขา เคยเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลในเซเรียอา1 Adriano พ่อของเขา ก็ฝึกทุ่มน้ำหนัก และ Guendalina กับ Veronica พี่สาวทั้งสอง ก็เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลมืออาชีพ เขาเป็นญาติกับลอเรนโซ บุฟฟอน ผู้รักษาประตูที่เล่นให้กับมิลาน เจนัว อินเตอร์ ฟีออเรนตีนา และทีมชาติอิตาลี โดยมีศักดิ์เป็นลูกของลูกพี่ลูกน้อง
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 บุฟฟอนได้รับสถานะพลเมืองกิตติมศักดิ์จากนครลาตีซานา
บรรณานุกรม

Gianluigi Buffon, Roberto Perrone, Numero 1, Milan, Rizzoli, 2007, ISBN 978-88-17-02438-9 (Number 1). (ในภาษาอิตาลี)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
PSG official profile
ข้อมูลของ จันลุยจี บุฟฟอน ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
Profile at legaseriea.it (ในภาษาอิตาลี)
Profile at aic.football.it (ในภาษาอิตาลี)
จันลุยจี บุฟฟอน ที่ TuttoCalciatori.net (ในภาษาอิตาลี)
FIGC official profile (ในภาษาอิตาลี)
Profile at Italia1910.com (ในภาษาอิตาลี)
จันลุยจี บุฟฟอน – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
จันลุยจี บุฟฟอน – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
| ก่อนหน้า |  | จันลุยจี บุฟฟอน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อ็อลลีเวอร์ คาห์น |  | ถุงมือทองคำ  (ฟุตบอลโลก 2006) |  | อิเกร์ กาซิยัส |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิตาลี  สหรัฐ  เช็กเกีย  โปแลนด์
ซันจอร์โจมัจโจเร

: แผนที่แสดงตำแหน่งของเกาะ  : ทิวทัศน์ของเกาะซันจอร์โจมัจโจเร
ซันจอร์โจมัจโจเร (อิตาลี: San Giorgio Maggiore ; เวนิส: San Zorzi Mazor) เป็นเกาะแห่งหนึ่งในเมืองเวนิส ประเทศอิตาลี ขึ้นกับเขตเทศบาลซันมาร์โก เกาะตั้งอยู่ทางตะวันออกของเกาะจูเดกกา และอยู่ทางใต้ของเกาะหลักเมืองเวนิส เกาะถูกล้อมรอบด้วย คลองกราเซีย คลองจูเดกกา และคลองซันมาร์โก
ประวัติ

เกาะซันจอร์โจมัจโจเรถูกครอบครองโดยจักรวรรดิโรมัน ก่อนถูกตระกูลเมมโม (Memmo) เข้าครองเป็นเจ้าของเกาะนี้จึงถูกเรียกว่า อินซูลาเมมเมีย (Insula Memmia) ครั้นในปี ค.ศ. 829 ได้มีการสร้างโบสถ์ในคริสต์ศาสนาเพื่ออุทิศถวายแด่นักบุญจอร์จ และตั้งชื่อว่า ซันจอร์โจมัจโจเร เพื่อให้แตกต่างกับชื่อซันจอร์โจอินอัลกา (San Giorgio in Alga) ซึ่งตั้งอยู่ไม่ห่างกันนัก
กระทั่งในปี ค.ศ. 982 บาทหลวงโจวันนี โมโรซีนี (Giovanni Morosini) นักบวชคณะเบเนดิกตินได้เข้ามาก่อตั้งอารามบนเกาะ ตั้งชื่อว่าอารามซันจอร์โจ และได้ส่งคำร้องแด่ตรีบูโน เมมโม (Tribuno Memmo) ดอเจในขณะนั้น ให้บริจาคทั้งเกาะเพื่อสร้างอารามเกื้อหนุนพระศาสนา และเกาะซันจอร์โจเป็นที่รู้จักยิ่งขึ้นจากโบสถ์ซันจอร์โจมัจโจเร ที่ออกแบบโดยอันเดรอา ปัลลาดีโอ (Andrea Palladio) เมื่อปี ค.ศ. 1566
ปัจจุบันเกาะซันจอร์โจมัจโจเรเป็นที่ตั้งของห้องสมุดศูนย์ศิลปะมูลนิธิชีนี (Fondazione Giorgio Cini) โรงภาพยนตร์กลางแจ้งเตอาโตรแวร์เด (Teatro Verde) และมีท่าเรืออยู่สองแห่ง คือ ดาร์เซนากรอเซ (Darsena Crose) ทางเหนือของเกาะ และดาร์เซนาแวร์เด (Darsena Verde) ทางใต้ของเกาะ
เกาะซันจอร์โจมัจโจเรเมื่อมองมาจากเกาะหลัก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซันจอร์โจมัจโจเร
45°25′41″N 12°20′37″E﻿ / ﻿45.42806°N 12.34361°E﻿ / 45.42806; 12.34361
ฌออากีม มูว์รา

ฌออากีม-นโปเลียน มูว์รา (ฝรั่งเศส: Joachim-Napoléon Murat)  เป็นแม่ทัพและรัฐบุรุษชาวฝรั่งเศสในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสและสงครามนโปเลียน เขาได้รับยศจอมพลแห่งจักรวรรดิและจอมพลเรือแห่งฝรั่งเศส และได้รับบรรดาศักดิ์เป็นเจ้าชายมูว์ราและแกรนด์ดยุกแห่งแบร์คระหว่างปี 1806 ถึง 1808 ต่อมาได้ครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งนาโปลีภายใต้พระนาม โจอักกีโน นาโปเลโอเน (อิตาลี: Gioacchino Napoleone) ระหว่างปี 1808 ถึง 1815
ฌออากีม มูว์รา เกิดที่ ลาบัสตีด-ฟอร์ตูนีแยร์ (Labastide-Fortunière) ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส เป็นบุตรของนายปีแยร์ มูว์รา-ฌอร์ดี กับนางแคเทอรีน บาดูเรส ฌออากีมเคยเป็นนักบวชไม่นาน เขาเป็นผู้หมกหมุ่นกับแนวคิดสาธารณรัฐนิยม ดังนั้นเมื่อการปฏิวัติฝรั่งเศสปะทุขึ้น เขาจึงสมัครเข้ากลุ่มปฏิวัติในทันที
ในปี 1792 มูว์ราในวัยยี่สิบห้าปีได้ติดยศร้อยตรี (sous-lieutenant) อย่างไรก็ตาม การที่เขามีพื้นเพเป็นขุนนาง ทำให้เขาตกเป็นที่ครหาในประเด็นนี้จากผู้มีอำนาจ แต่แล้วเดือนตุลาคม 1795 เขาได้ฉายความสามารถอย่างโดดเด่นภายใต้บัญชาของนายพลนโปเลียน โบนาปาร์ตในเหตุการณ์ยิงปืนใหญ่ปราบฝูงชนจลาจลนิยมเจ้า ต่อมา เขาได้เป็นนายทหารคนสนิทนโปเลียน และบังคับบัญชาทหารม้าในการทัพอิตาลีและอียิปต์
ฌออากีม มูว์รา มีบทบาทสำคัญในเหตุรัฐประหาร 18 บรูว์แมร์ ในปี 1799 ซึ่งทำให้นโปเลียนขึ้นเป็นกงสุลเอกผู้มีอำนาจเบ็ดเสร็จ มูว์ราสมรสกับการอลีน โบนาปาร์ต น้องสาวของนโปเลียน ทำให้เขามีศักดิ์เป็นน้องเขยของนโปเลียน และแล้วเมื่อนโปเลียนประกาศสถาปนาจักรวรรดิฝรั่งเศสในปี 1804 มูว์ราก็ได้รับบรรดาศักดิ์เป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิ เขามีส่วนร่วมในยุทธการที่อุล์ม, เอาสเทอร์ลิทซ์, เยนา, ไอเลา ในฐานะแม่ทัพทหารม้าผู้เก่งกาจ ส่งผลให้ในปี 1806 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นแกรนด์ดยุกแห่งแบร์ค และในปี 1808 ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นกษัตริย์แห่งนาโปลี
ในการทัพรัสเซียเมื่อปี 1812 มูว์ราได้รับมอบหมายให้นำกองทหารม้าเป็นส่วนระวังหน้า เขาแสดงความสามารถเป็นที่ประจักษ์ในฐานะยอดแม่ทัพทหารม้าในยุทธการที่สโมเลนสค์ และยุทธการที่โบโรดีโน แต่แม้เขาเป็นแม่ทัพทหารม้าผู้ยิ่งใหญ่ เขากลับไม่มีความสนใจดูแลความเป็นอยู่ของม้า
ภายหลังนโปเลียนพ่ายแพ้สงคราม จอมพลมูว์ราหลบหนีสู่เกาะคอร์ซิกา และมีความพยายามที่จะหวนคืนสู่ราชบัลลังก์นาโปลี แต่แล้วเขาก็ถูกจับกุมโดยพระเจ้าแฟร์ดินันโดที่ 4 แห่งนาโปลี เขาถูกนำตัวขึ้นศาลและถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานเป็นกบฎต่อแผ่นดิน และถูกประหารชีวิตโดยการยิงที่เมืองปิซโซ
ซานมารีโน (เมือง)

| ซานมารีโน San Marino |
| --- | --- |
เทศบาลและเมืองหลวง
ตามเข็มนาฬิกาจากด้านบน: ทิวทัศน์มอนเตตีตาโน, สายกระเช้าลอยฟ้า, มหาวิหารซานมารีโน, วีอาบาซีลีกุส, ทิวทัศนียภาพจากด้านบน, หอคอยเดลาฟรัตตา, หอคอยไกวตา, ปาลัซโซปุบบลีโก
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งเทศบาลซานมารีโนในประเทศซานมารีโน
ซานมารีโนที่ตั้งกรุงซานมารีโนในประเทศซานมารีโน
พิกัด: 43°56′4.56″N 12°26′50.28″E﻿ / ﻿43.9346000°N 12.4473000°E﻿ / 43.9346000; 12.4473000
ประเทศ:  ซานมารีโน
ก่อตั้ง: 3 กันยายน ค.ศ. 301 (นับวันแบบดั้งเดิม)
การปกครอง
 • กาปีตาโน: โตมาโซ รอสซีนี (ตั้งแต่ ค.ศ. 2018)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7.09 ตร.กม. (2.74 ตร.ไมล์)
ความสูง: 749 เมตร (2,457 ฟุต)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2022)
 • ทั้งหมด: 4,061 คน
 • ความหนาแน่น: 582.23 คน/ตร.กม. (1,508.0 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: RSM-47890
ซานมารีโน (อิตาลี: San Marino) เป็นเมืองหลวงของประเทศซานมารีโน ตั้งอยู่บนเชิงลาดด้านตะวันตกของภูเขาตีตาโน (Monte Titano) ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของประเทศ ซานมารีโนเป็นเมืองใหญ่อันดับสามของประเทศ รองจากเมืองโดกานาและเมืองบอร์โกมัจโจเร เมืองนี้มีพื้นที่ 7.09 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 4,061 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซานมารีโน (เมือง)
(ในภาษาอิตาลี) San Marino's page on giuntedicastello.sm
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA 
43°56′4.56″N 12°26′50.28″E﻿ / ﻿43.9346000°N 12.4473000°E﻿ / 43.9346000; 12.4473000
ชายฝั่งอามาลฟี

| ชายฝั่งอามัลฟี * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
พระอาทิตย์ตกบนชายฝั่งอามัลฟี
ประเทศ:  อิตาลี
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii)(iv)(v)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2540 (คณะกรรมการสมัยที่ 21)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ชายฝั่งอามัลฟี (อังกฤษ: Amalfi Coast; อิตาลี: Costiera Amalfitana) เป็นชายฝั่งทางตอนใต้ของคาบสมุทรซอร์เรนตีเน (Sorrentine Peninsula) ของประเทศอิตาลี ที่เริ่มตั้งแต่โปซีตาโนทางตะวันตกไปถึงวิเอตริมาเรทางตะวันออก เมืองที่เรียงรายเป็นระยะ ๆ บนชายฝั่งอามัลฟีก็รวมทั้งวีเอตรีซุลมาเร, เชตารา, มาโยรี, มีโนรี, ราเวลโล, สกาลา, อาตรานี, อามัลฟี, กอนกาเดย์มารีนี, ฟูโรเร, ปรายาโน และโปซีตาโน
ชายฝั่งอามัลฟีมีชื่อเสียงว่าเป็นชายฝั่งที่เป็น rugged terrain, มีทิวทัศน์ที่สวยงาม และเมืองที่งามเหมือนรูปถ่าย "ชายฝั่งอามัลฟี" ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี ค.ศ. 1997
ชายฝั่งใช้เป็นฉากในภาพยนตร์เรื่อง "นายไปรษณีย์" (Positano) ในปี ค.ศ. 1953 จากนวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนอเมริกันผู้มีชื่อเสียง จอห์น สไตน์เบ็ก (John Steinbeck)
สถานที่ที่น่าสนใจ

มหาวิหารในอามัลฟีและระเบียงฉันนบถ (Chiostro del Paradiso)
โบสถ์ซานตามารีอาอัสซุนตาที่โปซีตาโน
โบสถ์ซานซัลวาโตเรเดลบีเรกโตและวัดซานตามารีอามัดดาเลนาที่อาตรานี
คฤหาสน์ชิมโบรเนและคฤหาสน์รูโฟโลในราเวลโล
มหาวิหารแห่งราเวลโล ทางเดินกลางมี "แท่นเทศน์แห่งพระวรสาร" ที่สร้างในปี ค.ศ. 1272 โดยนิกโกลอ ดี บาร์โตโลเมโอ ดา ฟอจจา
โบสถ์ซานลูกาและซานเจนนาโรในปรายาโน
โบสถ์ซานปันกราซีโอในกอนกาเดย์มารีนี
โบสถ์ซานตาโตรฟิเมนาและคฤหาสน์โรมันโบราณที่มีโนรี
ดูเพิ่ม

มรดกโลก
ดัชชีซาวอย

ดัชชีแห่งซาวอย (อังกฤษ: Duchy of Savoy, ฝรั่งเศส: Savoie, อิตาลี: Savoia) ระหว่างปี ค.ศ. 1416 จนถึง ค.ศ. 1714 ดินแดนที่เป็นของตระกูลซาวอย (House of Savoy) รู้จักกันว่า “ดัชชีแห่งซาวอย”  ที่เป็นดัชชีที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของคาบสมุทรอิตาลีพร้อมด้วยดินแดนบางส่วนในฝรั่งเศส และเป็นอาณาจักรที่สืบเนื่องมาจากอาณาจักรเคานต์แห่งซาวอย และเป็นอาณาจักรก่อนหน้าราชอาณาจักรซาร์ดิเนียและราชอาณาจักรอิตาลี
ดัดดาริโอ

ดัดดาริโอ ตามสำเนียงอิตาลี หรือ แดเดริโอ ตามสำเนียงอเมริกัน (อิตาลี: D'Addario) เป็นบริษัทผู้ผลิตสายดนตรี โดยเฉพาะสายกีตาร์ ปัจจุบัน มีสำนักงานใหญ่อยู่ ณ หมู่บ้านฟาร์มิงเดล เกาะลองไอแลนด์ รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
บริษัทดัดดาริโอเป็นอุตสาหกรรมในครัวเรือนขนานแท้ และเป็นองค์กรผลิตสายดนตรีองค์กรใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก ผลิตสินค้าขายทั้งในนามของตัว และผลิตให้บริษัทอื่นขาย อนึ่ง นอกจากผลิตภัณฑ์หลักอันเป็นสายดนตรีดังว่ามาแล้ว ดัดดาริโอยังเปิดบริษัทลูกเพื่อทำและขายสินค้าอื่น ๆ อีก เป็นต้นว่า บริษัทลูกที่ชื่อ "แพลเน็ตเวฟส์" (Planet Waves) ขายสายกีตาร์, อุปกรณ์ปรับเสียง (tuner), เครื่องกันความชื้น, พิก (pick) และอื่น ๆ
ซินเกวตอร์รี

| ซินเกวตอร์รี |
| --- | --- |

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 2,361 เมตร (7,746 ฟุต)
พิกัด: 46°30′37″N 12°03′07″E﻿ / ﻿46.510160°N 12.052065°E﻿ / 46.510160; 12.052065 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ซินเกวตอร์รีที่ตั้งในเทือกเขาแอลป์ 
ที่ตั้ง: เบญูโน ประเทศอิตาลี
เทือกเขา: โดโลไมต์
การพิชิต
พิชิตครั้งแรก: 15 กรกฎาคม 1930 โดย P. Dallamano และ R. Ghirardini
ซินเกวตอร์รี (อิตาลี: Cinque Torri; "ห้าหอ"; ฟึนฟ์ทัวร์เมอ, เยอรมัน: Fünf Türme) เป็นธรณีสัณฐานในเทือกเขานูโวเลาในแถบอัมเปซเซเนของเทือกเขาโดโลไมต์ตะวันออก ทางเหนือต่อซันวีโตดีกาโดเร และใต้ต่อกอร์ตีนาดัมเปซโซ
หินทั้งห้า “หอคอย” ที่ประกอบกันเป็นซินเกวตอร์รี คือ
ตอร์เรกรันเด (Torre Grande) สูง 2361 เมตร ถือว่าสูงที่สุดในห้าหิน ประกอบด้วยสามยอดเขาที่นิยมไต่เขากัน คือ ชีมานอร์ด (Cima Nord), ชีมาซุด (Cima Sud) และ ชีมาโอเวสต์ (Cima Ovest)
ตอร์เรเซกุนดา (Torre Seconda)
เตร์ซาตอร์เร (Terza Torre)
กวาตาร์ตอร์เร (Quarta Torre) ประกอบขึ้นจากหินสองส่วนที่สูงไม่เท่ากัน
กวินตาตอร์เร (Quinta Torre)
บนซินเกวตอร์รีมีรีฟูโจ (กระท่อมบนเชา) สองแห่ง คือ รีฟูโจซินเกวตอร์รี (Rifugio Cinque Torri, ความสูง 2,137 เมตร) และ รีฟูโจซโกลียัตโตลี (Rifugio Scoiattoli, ความสูง 2,255 เมตร)
แหล่งข้อมูลอื่น

dolomiti.org
Photo 360°: Cinque Torri, Cinque Torri
guidedolomiti.com Cimbing on Cinque Torri
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี
ดัชชีมีลาโน

ดัชชีมีลาโน (อิตาลี: Ducato di Milano) เป็นดัชชีที่ตั้งอยู่ในบริเวณทางตอนเหนือของประเทศอิตาลีระหว่างปี ค.ศ. 1394 ถึงปี ค.ศ. 1797 และเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ขณะนั้นเป็นระบบการปกครองที่กระจายจากศูนย์กลางและปกครองโดยราชวงศ์ต่าง ๆ ที่ส่วนใหญ่มาจากอาณาจักรนอกอิตาลี แม้ว่าอาณาบริเวณจะเปลี่ยนไปมาระหว่างที่เป็นอาณาจักรแต่โดยทั่วไปแล้วก็ตั้งอยู่ในบริเวณส่วนใหญ่ของลอมบาร์ดีที่รวมทั้งมิลานและปาเวียซึ่งเป็นศูนย์กลางของราชอาณาจักรอิตาลี ปาร์มา เดิมเป็นส่วนหนึ่งของรัฐนี้ด้วยแต่ต่อมาแยกตัวไปเป็นดัชชีปาร์มาในคริสต์ศตวรรษที่ 16
ซัมเมซซาโน

| ซัมเมซซาโน |
| --- | --- |
กัสเตลโล ดี ซัมเมซซาโน (Castello di Sammezzano)
ด้านนอกของอาคาร
ที่ตั้งในทัสคานี
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: เรจเจลโล, ประเทศอิตาลี
ที่อยู่: Locality Sammezzano, 50066 Leccio
พิกัด: 43°42′11″N 11°28′18″E﻿ / ﻿43.703023°N 11.471757°E﻿ / 43.703023; 11.471757
เริ่มสร้าง: 1605
แล้วเสร็จ: 1885
ซัมเมซซาโน (อิตาลี: Sammezzano) หรือ ปราสาทซัมเมซซาโน (อิตาลี: Castello di Sammezzano; อังกฤษ: Castle of Sammezzano) เป็น ปาลัซโซ ในแคว้นทัสคานีที่สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมัวร์ฟื้นฟู ตั้งอยู่ในภูมิภาคเลกกิโอ หมู่บ้านเล็ก ๆ ในเรจเจลโล ในจังหวัดฟลอเรนซ์
อาคาร ปาลัซโซ หลังเดิมสร้างขึ้นในราวปี 1605 โดยชนชั้นสูงชาวสเปน ซิเมเนสแห่งอารากอน ต่อมาในศตวรรษที่ 19 เฟอร์ดีนันด์ ปันเจียตีจี ซีเมเนสได้สืบทอดอาคารนี้มา และได้ปรับปรุงอาคารใหม่ในปี 1853 ถึง 1889 ห้กลายเป็นหนึ่งในอาคารแบบมัวร์ฟื้นฟู (Moorish Revival architecture) ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง กษัตริย์แห่งอิตาลี อุมแบร์โตที่หนึ่ง เคยเสด็จเยือนที่นี่ในปี 1878
ปาลัซโซ นี้ได้กลายมาเป็นโรงแรมหรูหราในหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนที่จะปิดตัวลงและถูกทิ้งร้างในเวลาต่อมา ต่อมาในปี 2012 ได้มีการจัดตั้งกลุ่ม FPXA 1813–2013 (เป็นอักษรย่อมาจากชื่อของ Ferdinand Panciatichi Ximenes d’Aragon) ขึ้นเพื่อทำนุบำรุงและรักษา ปาลัซโซ ขนาด 365 ห้องนี้ไว้ ภายในห้องทั้ง 365 ห้องของที่นี่ล้วนตกแต่งด้วยรูปแบบมัวร์ (Moorish) โดยมีความโดดเด่นไม่ซ้ำกันแม้นแต่ห้องเดียว
ระเบียงภาพ

ห้องนกยูง (The Peacock Room)
รายละเอียดของเพดาน
การตกแต่งในห้องหนึ่งใน 365 ห้อง
แหล่งข้อมูอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Sammezzano Castle
เว็บไซต์ทางการ
castello-di-sammezzano.it
ชาวยิวแห่งซันนีกันโดร

โดนาโต มันดูซีโอ
ศาลาธรรมสโกลาโนวาในตรานี ศาสนสถานของชาวยิวซันนีกันโดร
ชาวยิวแห่งซันนีกันโดร หรือ ชาวยิวซันนีกันโดร เป็นชุมชนผู้เปลี่ยนศาสนาขนาดน้อยในเมืองซันนีกันโดรการ์กานีโก ประเทศอิตาลี พวกเขานับถือศาสนายูดาห์ หากแต่สืบเชื้อสายพื้นเมืองและไม่มีเชื้อสายยิวเลย จอห์น เอ. เดวิส ศาสตราจารย์ประวัติศาสตร์อิตาลี มหาวิทยาลัยคอนเนตทิคัต กล่าวว่า "ชาวยิวแห่งซันนีกันโดรเป็นชนในยุโรปยุคปัจจุบันกลุ่มเดียวที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนายูดาห์"
ประวัติ

ปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 ชาวเมืองซันนีกันโดรการ์กานีโก (อิตาลี: San Nicandro Garganico) เริ่มทิ้งศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกและไปเข้ารีตศาสนายูดาห์ตามโดนาโต มันดูซีโอ (Donato Manduzio, ค.ศ. 1885-1948) อดีตทหารผ่านศึกช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยได้แรงบันดาลใจจากคัมภีร์ไบเบิล โดนาโตเป็นบุตรของจูเซปเป มันดูซีโอ (Giuseppe Manduzio) กับกอนเกตตา ฟรัสการีอา (Concetta Frascaria) เกษตรกรคริสตังผู้ยากจนในเมืองซันนีกันโดร เพราะความยากไร้นี้เองทำให้โดนาโตไม่ได้เข้าโรงเรียน แต่เขาเริ่มต้นอ่านและเขียนในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลทหารเมืองปีซา หลังสิ้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาอ่านหนังสือเรื่องศาสนา และวรรณคดีอิตาลีด้วยตนเองจนแตกฉาน และกลายเป็นหมอพื้นบ้าน นอกจากนี้เขาเคยพบปะกับชาวโปรเตสแตนต์ (ทั้งกลุ่มเพนเทคอสต์และแอดเวนทิตส์) ใกล้บ้านเกิดของเขา
กระทั่ง ค.ศ. 1930 เขาอ่านพระคัมภีร์และอ้างว่าตนเกิดนิมิต หลังจากนั้นก็ละจากศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และเผยแผ่ข้อความของเขาแก่ชาวบ้านในซันนีกันโดร ชี้ชวนให้พวกเขาปฏิบัติตนตามกฎของโมเสส และปฏิบัติตนอย่างธรรมเนียมยิว หลังจากนั้นไม่นาน เพื่อนบ้านจำนวนหลายสิบคนเปลี่ยนศาสนาตามเขา รวมกันเป็นกลุ่มชาวยิวสะบาโตขนาดเล็ก ๆ ต่อมาโดนาโตติดต่อไปยังหัวหน้ารับบีแห่งชุมชนยิวในโรม ให้มาเปลี่ยนศาสนิกชนใหม่นี้เข้านิกายออร์ทอดอกซ์ ครั้น ค.ศ. 1949 ชาวยิวในซันนีกันโดรส่วนใหญ่อพยพไปประเทศอิสราเอล โดยมากตั้งรกรากในเมืองบีร์ยา (בִּירִיָּה)  และซาเฟด (צְפַת) ปัจจุบันชาวยิวซันนีกันโดรที่หลงเหลืออยู่เข้านมัสการพระเจ้าที่ศาลาธรรมสโกลาโนวา (Sinagoga Scolanova) เมืองตรานี (Trani) แคว้นปุลยา
เอกสารประกอบ

Cassin, Elena: San Nicandro. Un paese del Gargano si converte all'ebraismo. Corbaccio, Milan (1995), ISBN 978-8879720861.
Colafemmina, Cesare: Mosè nelle nostre terre. Schena Editore, Fasano (2006).
Davis, John A.: The Jews of San Nicandro, Yale University Press (October 26, 2010), ISBN 978-0300114256.
Lapide, Pinchas: The Prophet of San Nicandro. NY: Beechurst Press, 1953.
Serfaty, Viviane: Donato Manduzio’s Diary, from Church to Synagogue. Cambridge Scholars Publishing, Newcastle upon Tyne (2017), ISBN 978-1-4438-1276-4.
Bell Broadcast and New Media Fund [ลิงก์เสีย] press release regarding the funding of The Mystery of San Nicandro.