stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอลวิส เพรสลีย์
ประวัติ > สุขภาพเสื่อมโทรมและวาระสุดท้าย (1973–77) > วิกฤตสุขภาพและงานสตูดิโอครั้งสุดท้าย

ในช่วงปี พ.ศ. 2516 เอลวิสประสบปัญหาเรื่องสุขภาพ เคยถูกนำส่งโรงพยาบาล ด้วยโรคปอดบวม โรคเยื่อหุ้มปอดอักเสบ โรคลำไส้ใหญ่อักเสบ นอกจากต้องต่อสู้กับโรค ที่สะสมมาเป็นระยะเวลานานแล้ว เขายังต่อสู้กับน้ำหนักตัว ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว กระนั้นเขาก็ยังตระเวนเปิดการแสดง ตามคำเรียกร้องของแฟนเพลง ตามเมืองต่างๆ อยู่เสมอ
ประวัติ > สุขภาพเสื่อมโทรมและวาระสุดท้าย (1973–77) > ปีสุดท้ายและเสียชีวิต

วันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2520 เวลาหลังเที่ยงคืน หลังจากที่เอลวิสไปพบทันตแพทย์ในช่วงเช้า แฟนสาวของเขาก็พบเอลวิสนอนหมดสติอยู่ภายในห้องน้ำ ซึ่งเป็นการเสียชีวิตอย่างกะทันหัน ที่คฤหาสน์เกรสแลนด์ของเขาเอง ด้วยวัยเพียง 42 ปี และข่าวนี้ก็สร้างความตกตะลึงและเสียใจอย่างยิ่งแก่แฟนเพลงทั่วโลก
ประวัติ > ชีวิตส่วนตัว

สำหรับชีวิตครอบครัวนั้น เอลวิสได้แต่งงานกับพริสซิล่า เมื่อ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1973 และมีลูกสาวด้วยกัน 1 คนคือ ลิซ่า มารี เพรสลี่ย์ แต่ต่อมาทั้งคู่ก็ได้หย่าขาดจากกันในปี ค.ศ. 1973 และต่อมาเอลวิสพบรักใหม่กับลินดา ทอมสัน และใช้ชีวิตคู่อยู่ร่วมกันจนกระทั่งปลายปี ค.ศ. 1976
ผลงานเพลง > อัลบั้มอันดับหนึ่ง

| ปี | อัลบั้ม | รูปแบบ | ตำแหน่งสูงสุด> US | ตำแหน่งสูงสุด> US Country | ตำแหน่งสูงสุด> UK |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1956 | Elvis Presley | studio/comp. | 1 | n.a. | 1 |
| 1956 | Elvis | studio | 1 | n.a. | 3 |
| 1957 | Loving You | sound./studio | 1 | n.a. | 1 |
| 1957 | Elvis' Christmas Album | studio | 1 | n.a. | 2 |
| 1960 | Elvis Is Back! | studio | 2 | n.a. | 1 |
| 1960 | G.I. Blues | soundtrack | 1 | n.a. | 1 |
| 1961 | Something for Everybody | studio | 1 | n.a. | 2 |
| 1961 | Blue Hawaii | soundtrack | 1 | n.a. | 1 |
| 1962 | Pot Luck | studio | 4 | n.a. | 1 |
| 1964 | Roustabout | soundtrack | 1 | — | 12 |
| 1969 | From Elvis in Memphis | studio | 13 | 2 | 1 |
| 1973 | Aloha from Hawaii: Via Satellite | live | 1 | 1 | 11 |
| 1974 | Elvis: A Legendary Performer Volume 1 | compilation | 43 | 1 | 20 |
| 1975 | Promised Land | studio | 47 | 1 | 21 |
| 1976 | From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee | studio | 41 | 1 | 29 |
| 1977 | Elvis' 40 Greatest | compilation | — | — | 1 |
| 1977 | Moody Blue | studio/live | 3 | 1 | 3 |
| 1977 | Elvis in Concert | live | 5 | 1 | 13 |
| 2002 | ELV1S: 30 #1 Hits | compilation | 1 | 1 | 1 |
| 2007 | The King | compilation | — | — | 1 |
ผลงานเพลง > ซิงเกิลอันดับหนึ่ง

| ปี | ซิงเกิล | ตำแหน่งสูงสุด> US | ตำแหน่งสูงสุด> US Country | ตำแหน่งสูงสุด> UK |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1956 | "I Forgot to Remember to Forget" | — | 1 | — |
| 1956 | "Heartbreak Hotel" | 1 | 1 | 2 |
| 1956 | "I Want You, I Need You, I Love You" | 1 | 1 | 14 |
| 1956 | "Don't Be Cruel" | 1 | 1 | 2 |
| 1956 | "Hound Dog" | 1 | 1 | 2 |
| 1956 | "Love Me Tender" | 1 | 3 | 11 |
| 1957 | "Too Much" | 1 | 3 | 6 |
| 1957 | "All Shook Up" | 1 | 1 | 1 |
| 1957 | "(Let Me Be Your) Teddy Bear" | 1 | 1 | 3 |
| 1957 | "Jailhouse Rock" | 1 | 1 | 1 |
| 1958 | "Don't" | 1 | 2 | 2 |
| 1958 | "Hard Headed Woman" | 1 | 2 | 2 |
| 1959 | "One Night"/"I Got Stung" | 4/8 | 24/— | 1 |
| 1959 | "A Fool Such as I"/"I Need Your Love Tonight" | 2/4 | — | 1 |
| 1959 | "A Big Hunk o' Love" | 1 | — | 4 |
| 1960 | "Stuck on You" | 1 | 27 | 3 |
| 1960 | "It's Now or Never" | 1 | — | 1 |
| 1960 | "Are You Lonesome Tonight?" | 1 | 22 | 1 |
| 1961 | "Wooden Heart" | — | — | 1 |
| 1961 | "Surrender" | 1 | — | 1 |
| 1961 | "(Marie's the Name) His Latest Flame"/"Little Sister" | 4/5 | — | 1 |
| 1962 | "Can't Help Falling in Love"/"Rock-A-Hula Baby" | 2/23 | — | 1 |
| 1962 | "Good Luck Charm" | 1 | — | 1 |
| 1962 | "She's Not You" | 5 | — | 1 |
| 1962 | "Return to Sender" | 2 | — | 1 |
| 1963 | "(You're The) Devil in Disguise" | 3 | — | 1 |
| 1965 | "Crying in the Chapel" | 3 | — | 1 |
| 1969 | "Suspicious Minds" | 1 | — | 2 |
| 1970 | "The Wonder of You" | 9 | 37 | 1 |
| 1977 | "Moody Blue" | 31 | 1 | 6 |
| 1977 | "Way Down" | 18 | 1 | 1 |
| 1981 | "Guitar Man" (reissue) | 28 | 1 | 43 |
| 2002 | "A Little Less Conversation" (JXL remix) | 50 | — | 1 |
| 2005 | "Jailhouse Rock" (reissue) | — | — | 1 |
| 2005 | "One Night"/"I Got Stung" (reissue) | — | — | 1 |
| 2005 | "It's Now or Never" (reissue) | — | — | 1 |
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยสหรัฐ
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เอลวิส เพรสลีย์ ที่สารานุกรมบริตานิกา
Elvis Presley ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เอลวิส เพรสลีย์ ที่ออลมูวี
Elvis The Music official record label site
Elvis Presley Interviews on officially sanctioned Elvis Australia site
"The All American Boy: Enter Elvis and the Rock-a-billies" episode of 1968 Pop Chronicles radio series
บ้านเกิดของเพรสลีย์ ที่เมืองทูเพอโล รัฐมิสซิสซิปปี
เพรสลีย์ในภาพโปรโมตของ ซันเรเคิดส์ เมื่อปี ค.ศ.1954
ภาพประชาสัมพันธ์ของรายการของซีบีเอส Stage Show ออกฉายเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1956
ภาพปกอัลบั้ม เปิดตัวของเพรสลีย์ในปี 1956 ภาพถ่ายเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1955
ซัลลิแวนและเอลวิสขณะซ้อมการแสดงสำหรับรายการสตีฟอัลเลนโชว์
เพรสลีย์กับวงแบ็คอัพของเขา เดอะ จอร์แดนแนร์ส
เพรสลีย์ในการแสดงสดที่งานมิสซิสซิปปี-แอละแบมาและไดแอรีโชว์
เพรสลีย์และโดโลเรส ฮาร์ต ในภาพยนตร์เรื่อง King Creole
เพรสลีย์สาบานตนเข้ารับการเกณฑ์ทหารในกองทัพสหรัฐฯ ที่พอร์ตแชฟฟี รัฐอาร์คันซอเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ.1958
เพรสลีย์ในภาพยนตร์เรื่อง G.I. Blues' '(1960)
เพรสลีย์ในภาพยนตร์เรื่อง Fun in Acapulco (1963)
เพรสลีย์กับพริสซิล่า พร้อมกับลูกสาวของพวกเขา ลิซ่า มารี เพรสลี่ย์
เอโรแมนติก

การขาดการดึงดูดทางโรแมนติกกับผู้อื่น
ระวังสับสนกับ เอเซ็กชวล ที่เป็นการขาดการดึงดูด หรือ อโรมาติก ที่เป็นคุณสมบัติทางเคมี
เอโรแมนติซิซึม (อังกฤษ: aromanticism) หรือ เอโรแมนติก (อังกฤษ: aromantic) เป็นรสนิยมทางโรแมนติก เป็นการมีประสบการณ์การดึงดูดทางโรแมนติกน้อยหรือไม่มี คำว่า "เอโรแมนติก" เรียกย่อ ๆ อย่างสำนวนภาษาปากว่า "เอโร" ("aro") กล่าวถึงบุคคลที่มีรสนิยมทางโรแมนติกเป็นเอโรแมนติก
ชุมชน > สัญลักษณ์

ดูเพิ่ม: ธงเอโรแมนติก
ธงไพรด์ของเอโรแมนติกสร้างสรรค์ขึ้นในปี พ.ศ. 2557 โดยคาเมรอน วิมซี สีเขียวถูกเลือกเป็นสีหลักเนื่องจากเป็นสีตรงข้ามกับสีแดงซึ่งมักเกี่ยวข้องกับความรักแบบโรแมนติก สีเขียวมีความหมายถึงสเปกตรัมของเอโรแมนติก สีขาวมีความหมายถึงรักบริสุทธิ์และมิตรภาพ สีเทาและสีดำมีความหมายถึงสเปกตรัมของเพศวิถีส่วนต่าง ๆ
แหวนสีขาวอาจสวมไว้ที่นิ้วกลางของมือข้างซ้ายเพื่อระบุตัวตนว่าอยู่ในสเปกตรัมของเอโรแมนติก เลือกใช้แหวนสีขาวนี้เพื่อให้ตรงกันข้ามกับแหวนของเอเซ็กชวลที่เป็นแหวนสีดำสวมที่มือข้างขวา
อีกหนึ่งสัญลักษณ์ที่ชาวเอโรแมนติกใช้บ่อยคือลูกศร เนื่องจากคำภาษาอังกฤษว่า "เอร์โรว์" (arrow) ที่มีความหมายว่า "ลูกศร" เป็นคำพ้องเสียง ของ "เอโร" (aro) ที่เป็นคำย่อของ "เอโรแมนติก" ที่ชาวเอโรแมนติกใช้เรียกตัวเอง
ธงเอโรแมนติก
แหวนเอโร แหวนสีขาวที่มักสวมที่นิ้วกลางข้างซ้าย
เข็มกลัดแสดงภาพลูกศรพร้อมขนนกที่แสดงสีธงไพรด์ของเอโรแมนติก
ดูเพิ่ม

ความสัมพันธ์แบบเควียร์เพลโตนิก
รักบริสุทธิ์
เอเซ็กชวล
แหล่งข้อมูลอื่น

Aromantic-Spectrum Union for Recognition, Education, and Advocacy (AUREA) - Resources on Aromanticism
Aromantic Spectrum Awareness Week (ASAW)
The Ace and Aro Advocacy Project (TAAAP)
Aromantic Resources by PFLAG
Arocalypse.com - An online forum centered on people on the aromantic spectrum
เอไอเอ็ม-132 แอสแรม

|  Advanced Short Range Air-to-Air Missile  |
| --- | --- |

ชนิด: อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ
แหล่งกำเนิด:  สหราชอาณาจักร
บทบาท
ประจำการ: พ.ศ. 2541
ผู้ใช้งาน:  สหราชอาณาจักร    ออสเตรเลีย
ประวัติการผลิต
บริษัทผู้ผลิต: MBDA
มูลค่าต่อหน่วย: >200,000 ยูโร
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 88 กิโลกรัม
ความยาว: 2.90 เมตร
เส้นผ่าศูนย์กลาง: 166 มิลลิเมตร
ความยาวระหว่างปลายปีก: 450 มิลลิเมตร
หัวรบ: 10 กิโลกรัม สะเก็ดระเบิด
กลไกการจุดชนวน: ชนวนเลเซอร์

เครื่องยนต์: จรวดเชื้อเพลิงแข็ง
พิสัยปฏิบัติการ: 300 เมตร - 18 กิโลเมตร
ความสูงปฏิบัติการ: N/A
ความเร็วสูงสุด: 3+ มัค 
ระบบนำวิถี: อินฟราเรด, ระบบ focal plane array, พร้อมล็อคเป้าหมายภายหลังยิง 
ฐานยิง: ผู้ใช้งาน:  สหราชอาณาจักร: ทอร์นาโด, ไทฟูน   ออสเตรเลีย: F/A-18 
เอไอเอ็ม-132 แอสแรม (อังกฤษ: AIM-132 ASRAAM) เป็นอาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศพิสัยใกล้ที่พัฒนาได้อย่างมีประสิทธิภาพกว่า AIM-9L (USAF) หรือ AIM-9M (US NAVY) ซึ่งถือเป็นรุ่นที่ 4 (The Fourth Generation) สภาวะของสงครามสมัยใหม่ มีกฎเกณฑ์การสู้รบที่เข้มข้นขึ้น ต้องทำลายข้าศึกให้ได้เร็วที่สุด จึงมีการนำเอาเทคโนโลยี Imaging IR มาใช้ นับเป็นขีปนาวุธ All Aspect ความเร็วสูง แม่นยำ ยิงได้ไกล พัฒนา R-SEP (Max Seperation) เพื่อ จุดมุ่งหมาย "SHOOT FIRST KILL EARLY" ต่อต้านการลวงด้วยอินฟราเรด (IRCCM) สะท้อนสัญญาณต่ำ อังกฤษพัฒนาเพื่อใช้กับเครื่อง TONADO, F-3, HARRIER, GR-7 หาเป้าด้วยภาพ จึงไม่อาจต่อต้านด้วย Chaff หรือ Flare ได้ จึงเป็นการเพิ่มความอยู่รอดให้กับเครื่องบินขับไล่ ผลการทดสอบล่าสุด ปรากฏว่า ENVELOP เกือบเท่า AMRAAM
แหล่งข้อมูลอื่น

MBDA manufacturer ASRAAM page[ลิงก์เสีย]
Royal Air Force ASRAAM
Matra-BAe AIM-132 ASRAAM - The RAAF's New WVR AAM
เอไลจาห์ วูด

| เอไลจาห์ วูด |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1981-01-28) 28 มกราคม ค.ศ. 1981 (43 ปี) เอไลจาห์ จอร์แดน วูด Cedar Rapids, Iowa, สหรัฐอเมริกา
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 1989 – ปัจจุบัน
ฐานข้อมูล
IMDb
เอไลจาห์ จอร์แดน วูด (อังกฤษ: Elijah Jordan Wood) เกิดเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1981 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานภาพยนตร์ครั้งแรกในบทเล็ก ๆ ในเรื่อง เจาะเวลาหาอดีต 2 (1989) จากนั้นเขาก็ได้รับบทบาทที่ใหญ่ขึ้นและก็ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีกับบทบาทนักแสดงเด็กตั้งแต่อายุ 13
เขามีผลงานแสดงที่สร้างชื่อเสียงอย่างมากในบท โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ ในภาพยนตร์ไตรภาคเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ กำกับโดยปีเตอร์ แจ็กสัน หลังจากนั้นเขาพยายามเลือกบทที่หลากหลายขึ้น อย่างเช่นแสดงในภาพยนตร์อย่าง Bobby, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Sin City, Green Street และ Everything Is Illuminated ในปี 2005 เขาเริ่มค่ายเพลงของตัวเอง ที่ชื่อ Simian Records และเขามีผลงานต่อมาในภาพยนตร์ชีวประวัติ ของอิกกี้ ป็อป เรื่อง The Passenger
ดูเพิ่ม

โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ - บทบาทที่รู้จักกันดีที่สุดของเอลียาห์
อชิตะ ปราโมช ณ อยุธยา - พากย์ไทยศิลปิน
ลิงค์จากภายนอก

เอไลจาห์ วูด ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เอฟ-16 ไฟทิงฟอลคอน

| เอฟ-16 ไฟทิงฟอลคอน |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินขับไล่หลากบทบาท
ชาติกำเนิด:  สหรัฐอเมริกา
บริษัทผู้ผลิต: เจเนรัล ไดนามิกส์ ล็อกฮีด มาร์ติน
สถานะ: ประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศไทย กองทัพอากาศสหรัฐ ประเทศอื่นอีก 25 ประเทศ (ดูที่ประเทศผู้ใช้งาน)
จำนวนที่ผลิต: มากกว่า 4,400 ลำ
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: 17 สิงหาคม พ.ศ. 2521
เที่ยวบินแรก: 20 มกราคม พ.ศ. 2517
สายการผลิต: เจเนรัล ไดนามิกส์ เอฟ-16เอ็กซ์แอล เอฟ-16 วิสต้า มิตซูบิชิ เอฟ-2
เอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอน (อังกฤษ: F-16 Fighting Falcon) เป็นเครื่องบินขับไล่หลากบทบาทที่เดิมทีพัฒนาขึ้นโดยบริษัทGeneral Dynamicsเพื่อกองทัพอากาศสหรัฐ มันถูกออกแบบให้เป็นเครื่องบินขับไล่ตอนกลางวันน้ำหนักเบา มันได้กลายมาเป็นเครื่องบินขับไล่ที่ประสบความสำเร็จ ความสามารถรอบตัวของมันเป็นเหตุผลหนักที่มันทำการตลาดได้เยี่ยมโดยมันถูกเลือกโดยกองทัพอากาศของ 25 ประเทศ เอฟ-16 เป็นโครงการเครื่องบินขับไล่พลังไอพ่นที่ใหญ่ที่สุดของฝั่งตะวันตกพร้อมด้วยการผลิตกว่า 4,400 ลำตั้งแต่ปีพ.ศ. 2519 ถึงแม้ว่ามันจะไม่ถูกซื้อโดยกองทัพอากาศสหรัฐอีกต่อไป รุ่นที่ก้าวหน้าก็ยังคงทำตลาดในหมู่ต่างประเทศได้ ในปีพ.ศ. 2536 เจเนรัล ไดนามิกส์ขายธุรกิจการผลิตเครื่องบินให้กับบริษัทล็อกฮีด ซึ่งได้กลายมาเป็นล็อกฮีด มาร์ตินหลังจากทำการรวมเข้ากับมาร์ติน มาเรียทต้าในปีพ.ศ. 2538
เอฟ-16 เป็นนักสู้กลางอากาศที่มีวัตกรรมมากมายรวมทั้งฝาครอบห้องนักบินที่โค้งมน คันบังคับแบบแท่งที่ทำให้งานต่อการควบคุมภายใต้แรงจี และที่นั่งที่เอนไปด้านหลังเพื่อลดแรงจีที่กระทำต่อนักบิน อาวุธมีทั้งปืนใหญ่เอ็ม61 วัลแคนและขีปนาวุธมากมาย 11 ตำบล มันยังเป็นเครื่องบินขับไล่แบบแรกที่ถูกสร้างมาเพื่อทำการเลี้ยวแบบ 9 จีได้ มันมีอัตราการผลักต่อน้ำหนักที่ดีมาก ส่งผลให้มันมีพลังในการไต่ระดับและการเร่งที่ยอดเยี่ยมหากจำเป็น แม้ว่าชื่อทางการของมันคือ"ไฟทิงฟอลคอน" แต่นักบินก็เรียกมันว่าไวเปอร์ (Viper) เนื่องมาจากมันคล้ายกับงูเห่าและตั้งชื่อตามยานขับไล่ในซีรีส์สแบทเทิลสตาร์ กาแลคติก้า
เอฟ-16 มีกำหนดการที่จะปลดออกจากประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐในปีพ.ศ. 2568 มีการวางแผนที่จะแทนที่เอฟ-16 ด้วยเอฟ-35 ไลท์นิ่ง 2 ซึ่งจะเข้าประจำการในปีพ.ศ. 2554 และจะเริ่มเข้าแทนที่เครื่องบินหลากบทบาทจำนวนมากในกองทัพของชาติที่เข้าร่วมโครงการ
การพัฒนา > ต้นกำเนิด

ด้วยประสบการณ์จากสงครามเวียดนามที่บ่งบอกถึงความสามารถของเครื่องบินขับไล่ที่อเมริกาจะต้องการในเร็วๆ นี้ และความต้องการที่จะต้องให้นักบินได้รับการฝึกการต่อสู้ในอากาศให้มากขึ้น ความต้องการเครื่องบินขับไล่ครองความได้เปรียบทางอากาศแบบใหม่นั้นทำให้กองทัพอากาศสหรัฐเริ่มศึกษาการพัฒนาจากสองความคิดในปีพ.ศ. 2508 คือ โครงการทดลองเครื่องบินขับไล่หรือเอฟเอกซ์ (Fighter Experimental, FX) ที่เป็นเครื่องบินปีกพับได้ขนาด 27,200 กิโลกรัมพร้อมเครื่องยนต์สองเครื่อง และ โครงการเครื่องบินขับไล่กลางวันแบบพัฒนาหรือเอดีเอฟ (Advanced Day Fighter, ADF) ที่เป็นเครื่องบินน้ำหนักเบาขนาด 11,300 กิโลกรัมซึ่งมากกว่ามิก-21 25% อย่างไรก็ดีการปรากฏตัวของมิก-25 ที่ทำความเร็วได้ถึงมัก 3 ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2510 นั้น ทำให้โครงการเอดีเอฟตกเป็นรองจากโครงการเอฟเอกซ์ ซึ่งได้ผลิตเอฟ-15 ขนาด 18,100 กิโลกรัมออกมา
ด้วยการใช้ประสบการจากการเป็นนักบินในสงครามเกาหลีและครูสอนยุทธวิธีในต้นทศวรรษที่ 1960 ผู้พันจอห์น บอยด์และนักคณิตศาสตร์โธมัส คริสตี้ได้พัฒนาทฤษฎีพลังงาน-ความคล่องตัวหรืออี-เอ็ม (Energy-Maneuverability theory, E-M) ขึ้นมาเพื่อเป็นแบบในการต่อสู้กับเครื่องบินขับไล่ การเคลื่อนที่หรือกระบวนท่าเป็นกุญแจสู่สิ่งที่บอยด์เรียกว่า"การตีลังการแบบโอโอดีเอ (OODA Loop, Observation-Orientation-Decision-Action) งานของบอยด์ต้องการเครื่องบินที่มีขนาดเล็กและน้ำหนักที่เบาพร้อมกับอัตราแรงผลักต่อน้ำหนักที่เพิ่มขึ้น การศึกษาของกองทัพอากาศในปีพ.ศ. 2508 แนะว่าให้เพิ่มเครื่องบินขับไล่ที่มีราคาสูงและต่ำผสมกันในฝูงบินเพื่อเป็นการประหยัด
การพัฒนา > โครงการเครื่องบินขับไล่น้ำหนักเบา

ในปลายทศวรรษที่ 1960 บอยด์ได้รวบรวมกลุ่มผู้คิดค้นที่กลายมาเป็นกลุ่มที่รู้จักกันในชื่อ"มาเฟียเครื่องบินขับไล่น้ำหนักเบา" ในปีพ.ศ. 2512 กลุ่มสามารถหาทุนในการศึกษาและประเมินผลทฤษฎีอี-เอ็มของพวกเขา เจเนรัล ไดนามิกส์ได้รับเงินจำนวน 149,000 ดอลลาร์สหรัฐ และนอร์ทธรอปได้รับ 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ เพื่อทำการพัฒนาแบบความคิดที่จะใช้เป็นตัวทฤษฎีอี-เอ็มของบอยด์ งานของพวกเขานำไปสู่วายเอฟ-16 และวายเอฟ-17 ตามลำดับ
แม้ว่าเหล่าผู้สนับสนุนโครงการเอฟเอ็กซ์ของกองทัพอากาศยังคงไม่ชอบความคิดนี้เพราะพวกเขาเข้าใจว่ามันเป็นภัยต่อโครงการเอฟ-15 ความคิดโครงการเอดีเอฟได้รับการสนับสนุนจากพลเมืองภายใต้ผู้รักษาการรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมเดวิด แพ็คคาร์ด ผู้ท่ชอบความคิดในการแข่งขันหาต้นแบบ ผลที่ได้คือในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2514 กลุ่มศึกษาต้นแบบของกองทัพอากาศถูกตั้งขึ้นมาโดยมีบอยด์เป็นคนสำคัญ และแบบเสนอสองแบบจากหกก็ได้รับทุน แบบหนึ่งคือเครื่องบินขับไล่น้ำหนักเบาหรือแอลดับบลิวเอฟ (Lightweight Fighter, LWF) การร้องข้อเสนอเกิดขึ้นในวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2515 ต้องการเครื่องบินขับไล่กลางวันขนาด 9,100 กิโลกรัมพร้อมกับอัตราการเลี้ยวที่ดี การเร่งและพิสัย และสามารถทำการต่อสู้ที่ความเร็ว 0.6-1.6 มักได้และทำการได้ในระดับความสูง 30,000-40,000 ฟุต นี้คือขอบเขตซึ่งกองทัพอากาศสหรัฐคาดว่าการต่อสู้กลางอากาศในอนาคตส่วนมากจะเกิดขึ้น โดยมีพื้นฐานมาจากสงครามเวียดนาม สงครามหกวัน และสงครามอินโด-ปากีสถาน ราคาที่คาดกันในการผลิตเครื่องบินคือ 3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แผนการผลิตนี้เป็นเพียงการคาดเดาตามที่กองทัพอากาศนั้นไม่มีข้อผูกมัด และอันที่จริง ไม่มีแผนที่จะหาผู้ชนะ ซึ่งจะต้องประกาศในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2518
บริษัทห้าบริษัทตอบสนองและในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2515 มีการประกาศผู้ชนะในการพัฒนาต้นแบบและทำการทดสอบคือโมเดล 908-909 ของโบอิง และ โมเดล 401 ของเจเนรัล ไดนามิกส์ อย่างไรก็ตามหลังจากนั้นหน่วยเอสเอสเอ (Source Selection Authority, SSA) ได้ลดโบอิงไปอยู่ที่สามตามหลังพี-600 ของนอร์ทธรอป เจเนรัล ไดนามิกส์และนอร์ทธรอฟได้รางวัลในการทำสัญญามูลค่า 37.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และ 39.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อสร้างวายเอฟ-16 และวายเอฟ-17 ตามลำดับ โดยทำการบินครั้งแรกของทั้งสองแบบนั้นวางแผนเอาไว้ในต้นปีพ.ศ. 2517 เพื่อเอาชนะคนใหญ่คนโตในกองทัพอากาศ กลุ่มมาเฟียเครื่องบินขับไล่และผู้สนับสนุนแอลดับบลิวเอฟได้สนับสนุนความคิดการใช้เครื่องบินราคาสูงและต่ำผสมกัน ความคิดนี้จะระบุความสัมพันธ์ของเอฟ-15 และเอฟ-16 และต่อมาก็คือเอฟ-22 แร็พเตอร์และเอฟ-35 ไลท์นิ่ง 2
การพัฒนา > เริ่มบิน

วายเอฟ-16 ปรากฏตัวครั้งแรกในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2516 และการบินครั้งแรกของมันใช้เวลา 90 นาทีที่ศูนย์ทดสอบการบินกองทัพอากาศที่ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ด แคลิฟอร์เนียเมื่อวันที่ 20 มกราคม ในขณะที่เร่งความเร็ว การควบคุมที่ไม่นิ่งทำให้ปลายปีกและหางครูดกับพื้น และเครื่องบินเริ่มหันออกนอกทางวิ่งไป นักบินทดสอบของเจเนรัล ไดนามิกส์ ฟิล โอเอสทริชเชอร์ตัดสินใจที่จะยกเครื่องขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้เครื่องเสียหาย และลงจอดอย่างปลอดภัยในอีกหกนาทีต่อมา ความเสียหายเล็กน้อยได้รับการซ่อมแซมอย่างรวดเร็วและมันก็ถูกบันทึกเป็นการบินครั้งแรกอย่างเป็นทางการ การบินเหนือเสียงครั้งแรกของวายเอฟ-16 เกิดขึ้นในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 และต้นแบบที่สองของวายเอฟ-16 ได้บินในวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 สิ่งนี้ตามมาด้วยการการบินครั้งแรกของวายเอฟ-17 ซึ่งเกิดขึ้นในวันที่ 9 มิถุนายนและ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2517 ตามลำดับ ทั้งหมดแล้ววายเอฟ-16 ทำการบิน 330 ครั้งเป็นชั่วโมงทั้งสิ้น 417 ชั่วโมง วายเอฟ-17 ทำการบินไป 268 ครั้ง
การพัฒนา > เข้าสู่การผลิต

บริษัทผู้ผลิตเอฟ-16 คือเจเนรัล ไดนามิกส์ในฟอร์ทเวอร์ธรัฐเท็กซัสในปลายปีพ.ศ. 2518 พร้อมตัวอย่างแรกคือเอฟ-16เอ ที่วางแผนจะผลิตในวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2519 ตามมาด้วยการบินครั้งแรกของมันในวันที่ 8 ธันวาคม แบบสองที่นั่งเริ่มทำการบินครั้งแรกในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2520 การผลิตเริ่มแรกของเอฟ-16เอเริ่มในวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2521 และส่งให้กับกองทัพอากาศสหรัฐในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 เอฟ-16 ได้ชื่อเล่นในตอนแรกว่า"ไฟทิงฟอลคอน"ในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2523 และมันได้เข้าประจำการในฝูงบินขับไล่ยุทธวิธีที่ 388 ที่ฐานทัพอากาศฮิลในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2523
ในวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2518 หุ้นส่วนยุโรปสี่ประเทศได้ทำสัญญาสำหรับเครื่องบินจำนวน 348 ลำที่งานแสดงในปารีส สำหรับเบลเยียม 116 ลำ เดนมาร์ก 58 ลำ เนเธอร์แลนด์ 102 ลำ และ นอร์เวย์ 72 ลำ พวกมันจะถูกผลิตบนสายการผลิตสองสายของยุโรป หนึ่งคือในเนเธอร์แลนด์ที่โรงงานของฟอกเกอร์และอีกที่หนึ่งในโรงงารแซบก้า (Société Anonyme Belge de Constructions Aéronautiques, SABCA) ของเบลเยียม การผลิตจะถูกแบ่งเป็น 184 ลำและ 164 ลำตามลำดับ บริษัทคองสเบิร์กของนอร์เวย์และเทอร์ม่า เอ/เอสของเดนมาร์กผลิตชิ้นส่วนสำหรับเครื่องบิน การผลิตร่วมของยุโรปเริ่มอย่างเป็นทางการในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ที่โรงงานฟอกเกอร์ ในกลางเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2520 ชิ้นส่วนที่ผลิตโดยฟอกเกอร์ถูกส่งไปที่ฟอร์ทเวิร์ธเพื่อทำการประกอบลำตัว ซึ่งจะถูกส่งกลับไปที่ยุโรป การประกอบขั้นสุดท้ายจะเริ่มที่โรงงานของเบลเยียมในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 พร้อมส่งให้กับกองทัพอากาศเบลเยียมในเดือนมกราคม พ.ศ. 2522 สายผลิตของเดนมาร์กเริ่มขึ้นในเดือนเมษายน พ.ศ. 2521 และได้ทำการส่งครั้งแรกให้กับกองทัพอากาศเนเธอร์แลนด์ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2522 ในปีพ.ศ. 2523 เครื่องบินลำแรกถูกส่งให้กับกองทัพอากาศนอร์เวย์โดยแซบก้าและกองทัพอากาศเดนมาร์กโดยฟอกเกอร์
ตั้งแต่นั้นสายการผลิตเพิ่มเติมถูกสร้างขึ้นในแอนคาร่าในตุรกี ที่ซึ่งอุตสาหกรรมอากาศยานของตุรกีหรือทีเอไอ (Turkish Aerospace Industries, TAI) ได้ผลิตเอฟ-16 บล็อก 30/40/50 จำนวน 232 ลำภายใต้ใบอนญาตให้กับกองทัพอากาศตุรกีในปลายทศวรรษที่ 1980 และ 1990 และได้จะไดรับบล็อก 50 แอดวานซ์เซดจำนวน 30 ลำในปีพ.ศ. 2553 ทีเอไอยังได้สร้างบล็อก 40 จำนวน 46 ลำให้กับอียิปต์ในปลายทศวรรษที่ 1990 อุตสาหกรรมอากาศยานของเกาหลีได้เปิดสายการผลิตสำหรับโครงการเคเอฟ-16 โดยผลิตบล็อก 52 จำนวน 140 ลำตั้งแต่ทศวรรษที่ 1990-2000 สำหรับอินเดียพวกเขาเลือกเอฟ-16ไอเอ็นโดยจะมีสายการผลิตเอฟ-16 สายที่หกที่จะผลิตเครื่องบิน 108 ลำ
การพัฒนา > การพัฒนา

หลังจากที่ถูกเลือก วายเอฟ-16 ก็ถูกเปลี่ยนเป็นเอฟ-16 โครงสร้างลำตัวถูกทำให้ยาวขึ้น 10.6 นิ้ว ส่วนจมูกที่ใหญ่ขึ้นถูกติดตั้งด้วยเรดาร์เอเอ็น/เอพีจี-66  พื้นที่ปีถูกเพิ่มจาก 26 ตารางเมตรเป็น 28 ตารางเมตร ปีกหางถูกลดความสูงเล็กน้อย ปีกบริเวณท้องถูกทำให้ใหญ่ขึ้น มีการเพิ่มที่เก็บของ และฝาเปิดล้อหน้าถูกเปลี่ยนจากแบบสองฝามาเป็นฝาเดียว การดัดแปลงเหล่านี้เพิ่มน้ำหนักของเอฟ-16 ประมาณ 25% จากต้นแบบ
ความต้องการหนึ่งที่มีการเปลี่ยนแปลงซึ่งไม่นับคือการเพิ่มการควบคุมสูงเพื่อหลีกเลี่ยงการหยุดทำงานของเครื่องยนต์ในตอนที่ทำมุมปะทะสูง แบบทดสอบของวายเอฟ-16 ถูกทดสอบที่ศูนย์วิจัยในแลงลีย์ มีการพบปัญหาสำคัญแต่ไม่มีแล็บที่ใดพบเหมือนกัน การบินทดสอบของวายเอฟ-16 ไม่มีประสิทธิภาพพอที่จะแก้ไขปัญหา แต่การบินครั้งสำคัญนั้นคือสิ่งที่ต้องสนใจจริงๆ ผลที่ได้ของพื้นที่หางแนวนอนที่เพิ่มขึ้นอีก 25% ถูกใช้กับบล็อก 15 ในปีพ.ศ. 2524 และต่อมาก็ใช้กับเครื่องบินสำแรกๆ อีกอย่างคือการลดความเสี่ยงอย่างมากของการที่เครื่องยนต์หยุดทำงาน หางแนวนอนที่ใหญ่ขึ้นยังเพิ่มความเสถียรและให้การวิ่งขึ้นที่รวดเร็วขึ้น
ในทศวรรษที่ 1980 โครงการการพัฒนานานาชาติหรือเอ็มเอสไอพี (Multinational Staged Improvement Program, MSIP) ถูกจัดขึ้นเพื่อเพิ่มความสามารถใหม่ให้กับเอฟ-16 การลดความเสี่ยงในขณะทำการพัฒนาเทคโนโลยี และเพื่อมั่นใจว่ามันจะคงทนต่อสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลง โครงการทำการพัฒนาเอฟ-16 สามขั้นตอน ด้วยประการทั้งปวงเอ็มเอสไอพีทำการเสนอความสามารถใหม่ของเอฟ-16 ในราคาต่ำ และลดความเสี่ยงเมื่อเทียบกับระบบแบบเดิม  เอฟ-16 ทำการพัฒนาอื่นๆ อีกที่รวมทั้งการยืดอายุการใช้งานในปีพ.ศ. 2543
การออกแบบ > โดยรวม

เอฟ-16 เป็นเครื่องบินหลาบทบาทหนึ่งเครื่องยนต์ที่มีความเร็วเหนือเสียง เอฟ-16 ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นนักสู้ที่คุ้มค่าซึ่งสามารถทำภารกิจได้หลากหลายและยังมีความพร้อมอยู่ตลอดเวลา มันมีขนาดเล็กและเบากว่าเครื่องบินก่อนหน้า แต่ใช้อากาศพลศาสตร์และระบบอิเลคทรอกนิกอากาศที่ล้ำหน้ากว่า รวมทั้งใช้ระบบฟลาย-บาย-ไวร์ (Fly-by-wire) กับอาร์เอสเอส (Relaxed static stability) เป็นครั้งแรก เพื่อให้ทำกระบวนท่าได้สูงสุด ด้วยความคล่องแคล่วสูงเอฟ-16 สามารถทำแรงได้ในระดับ 9 จีและสามารถทำความเร็วสูงสุดได้มากกว่า 2 มัค
เอฟ-16 มีปืนใหญ่เอ็ม61 วัลแคนขนาด 20 ม.ม.ที่โคนปีกด้านซ้ายและในรุ่นแรกๆ สามารถติดตั้งเอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์ได้ถึงหกลูก รวมทั้งขีปนาวุธอีกอย่างละลูกที่ปลายปีก บางแบบสามารถใช้เอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์และในรุ่นล่าสุดก็สามารถใช้เอไอเอ็ม-120 แอมแรมได้อีกด้วย มันยังสามารถใช้ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศแบบอื่น ขีปนาวุธอากาศสู่พื้น จรวดหรือระเบิด อุปกรณ์ต่อต้านอิเลคทรอนิก (อีเอ็มซี) การนำร่อง กระเปาะหาเป้าหรือปืน และถังเชื้อเพลิงในทั้ง 11 ตำบล โดยมีหกตำบลที่ใต้ปีก สองที่ปลายปีก และสามที่ใต้ลำตัว
การออกแบบ > โครงร่างโดยปกติ

การออกแบบเอฟ-16 ใช้แพลนฟอร์มแบบครอป-เดลต้าร่วมกับการรวมปีกเข้ากับลำตัวและปีกขนาบข้าง เรขาคณิตที่ตายตัว ช่งอรับลมที่ด้านใต้เข้ากับเครื่องยนต์ไอพ่นแบบเทอร์โบแฟน ส่วนหางที่มีหางแนวนอนที่เคลื่อนที่ไดทั้งหาง ครีบคู่ที่ใต้ลำตัวท้ายขอบปีก ฝาครอบห้องนักบินแบบชิ้นเดียว และล้อลงจอดทั้งสาม มันมีระบบเติมเชื้อเพลิงทางอากาศที่จะมีช่องเติมอยู่ที่หลังห้องนักบิน เบรกอากาศอยู่ที่ช่วงท้ายของตัวปีก และตะขอเกี่ยวอยู่ที่ใต้ลำตัวส่วนท้าย ที่โคนปีกจะมีส่วนเก็บอุปกรณ์มากมายอย่างอีซีเอ็มหรือร่มฉุด เอฟ-16 แบบต่อมามากมายอย่างเอฟ-16ไอจากบล็อก 50 มีส่วนที่เชื่อมโยงไปตามแกนของลำตัวตั้งแต่ห้องนักบินไปจนถึงส่วนหาง มันสามารถถูกใช้เพื่อเก็บอุปกรณ์เพิ่มเติมหรือเชื้อเพลิงได้
เอฟ-16 ถูกออกแบบมาให้มีราคาถูกในการสร้างและใช้งานได้ง่ายมากกว่าเครื่องบินขับไล่แบบก่อนๆ โครงสร้างทำจากอัลลูมิเนียมอัลลอย 80% เหล็ก 8% วัสดุผสม 3% และไทเทเนียม 1.5% การควบคุมพื้นผิวอย่างขอบที่แบนราบ ส่วนหาง และครีบท้องนั้นใช้โครงสร้างแบบใยที่ทำจากอะลูมิเนียมและผิวที่ทำจากกราไฟต์แผ่นบางๆ เอฟ-16เอมี 228 แผงตลอดทั่วทั้งลำตัว สายเชื้อเพลิงและโมดูลที่สามารถนำออกได้ยังถูกลดลงอย่างมากเมื่อเทียบกับแบบก่อนหน้า
แม้ว่าโครงการแอลดับบลิวเอฟของกองทัพอากาศสหรัฐจะเรียกร้องหาเครื่องบินที่สามารถมีชั่วโมงบินได้เพียง 4,000 ชั่วโมง และสามารถทำแรงได้ 7.33 จีพร้อมเชื้อเพลิงภายใน 80% วิศวกรของเจเนรัล ไดนามิกส์ตัดสินใจตั้งแต่แรกที่จะออกแบบโครงสร้างของเอฟ-16 ให้คงทนได้ 8,000 ชั่วโมงและได้แรงได้ 9 จีพร้อมเชื้อเพลิงเติมถัง มันได้พิสูจน์ถึงความได้เปรียบกว่าเมื่อภารกิจของมันถูกเปลี่ยนจากอากาศสู่อากาศเป็นแบบหลากบทบาทแทน อย่างไรก็ตามการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลากับแผนการใช้งานปฏิบัติการและน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องเนื่องมาจากระบบเพิ่มเติมทำให้มันต้องการโครงสร้างมากมายที่ต้องแข็งแกร่งขึ้น
การออกแบบ > ปีกหลักและปีกขนาบข้าง

การศึกษาด้านอากาศพลศาสตร์เมื่อต้นทศวรรษที่ 1960 ได้แสดงให้เห็นปรากฏการณ์ที่เรียกว่า"การยกตัวของกระแสลม" (อังกฤษ: vortex lift) ที่สามารถเป็นประโยชน์โดยการใช้ปีกที่ลู่อย่างมากเพื่อทำมุมปะทะได้มากขึ้นผ่านการใช้กระแสลมแรงที่ไหลเวียนผ่านด้านข้างยกมันขึ้น เพราะว่าเอฟ-16 ถูกมองว่าเป็นเครื่องบินที่รวดเร็วในการต่อสู้ นักออกแบบของเจเนรัล ไดนามิกส์จึงได้เลือกปีกแบบครอป-เดลต้าที่เพรียวพร้อมกับปีกเสริมขนาบข้างทำมุม 40 องศาและท้ายปีกที่เป็นแนวตรง เพื่อเพิ่มความสามารถในการทำกระบวนท่าได้มากของมัน ปีกโค้งนูนพร้อมกับแอร์ฟอล์ยแบบเอ็นเอซีเอ 64เอ-204 จึงถูกเลือกมาใช้งาน ส่วนโค้งเรียกว่า"แคมเบอร์" (camber) นั้นถูกปรับผ่านทางการใช้ขอบด้านหน้าและชอบด้านหลังที่เชื่อมเข้ากับระบบควบคุมการบินหรือเอฟซีเอส (flight control system, FCS) ซึ่งจะปรับโดยอัตโนมัติผ่านทางช่องการบิน
ผลของการยกตัวด้วยกระแสลมนี้สามารถเพิ่มขึ้นได้ด้วยการเพิ่มพื้นที่ขอบด้านหน้าปีกที่ส่วนโคน จุดเชื่อมต่อกับลำตัว เรียกว่าส่วนขนาบข้างหรือ"สเตรค" (strake)  สเตรคทำหน้าที่เหมือนสิ่งที่เพรียวลม มีขนาดยาว ไม่กว้าง ปีกทรงสามเหลี่ยมที่เริ่มตั้งแต่โคนปีกไปจนถึงส่วนหน้าของลำตัว ด้วยการผสมลำตัวที่ไม่มีจุดเชื่อมต่อที่เป็นมุม รวมทั้งโคนปีก สเตรคจะสร้างกระแสลมที่เร็วซึ่งยังคงติดอยู่กับส่วนบนของปีกเมื่อมุมปะทะสูงขึ้น ด้วยวิธีนี้เองแรงยกก็จะเพิ่มมากขึ้น สิ่งนี้ทำให้เครื่องบินสามารถทำมุมปะทะได้ในแบบที่ปกติแล้วเครื่องบินจะไม่สามารถควบคุมได้ การใช้สเตรคหรือปีกเสริมนั้นยังใช้อัตราปีกที่ต่ำ ซึ่งเพิ่มอัตราการหมุนและความเสถียรในขณะที่ลดน้ำหนักเครื่องบิน โคนปีกที่ลึกขึ้นยังเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับโครงสร้าง และเพิ่มปริมาณเชื้อเพลิงภายใน ผลที่ได้คือเศษส่วนเชื้อเพลิงของเอฟ-16 ประมาณ 0.31 ที่ทำให้มันมีพืสัยมากกว่าเครื่องบินที่คล้ายคลึงกัน