stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชาวแฟรงก์
ประวัติศาสตร์ > ขยายตัวเข้าสู่กอล

ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 3 ชาวแฟรงก์พยายามขยายอาณาเขตไปทางตะวันตกข้ามแม่น้ำไรน์เข้าสู่กอลที่อยู่ในการครอบครองของชาวโรมันแต่ไม่สำเร็จ ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ชาวแฟรงก์พยายามบุกกอลอีกครั้ง และในปี ค.ศ. 358 ชาวโรมันจำใจต้องสละพื้นที่ระหว่างแม่น้ำเมิซกับแม่น้ำสเกลด์ต์ (ที่ปัจจุบันอยู่ในประเทศเบลเยียม) ให้กับชาวซาเลียนแฟรงก์
ชาวแฟรงก์ค่อย ๆ ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของอารยธรรมโรมัน ผู้นำแฟรงก์ส่วนหนึ่งกลายเป็นพันธมิตร (ฟอยเดราติ) ของชาวโรมัน ช่วยคุ้มกันพรมแดนให้ชาวโรมัน และชาวแฟรงก์จำนวนมากรับใช้เป็นกองกำลังเสริมให้กองทหารโรมัน
ชาวแวนดัลปฏิบัติการรุกรานกอลอย่างหนักในปี ค.ศ. 406 และตลอดหลายทศวรรษหลังจากนั้นชาวแฟรงก์อาศัยจังหวะที่ชาวโรมันล้ากับการคุ้มกันดินแดน ผนึกกำลังกันครอบครองพื้นที่ที่ปัจจุบันคือประเทศเบลเยียมจนได้อำนาจควบคุมดินแดนทางตะวันตกของแม่น้ำไรน์อย่างถาวร และเข้าประชิดพื้นที่ที่ปัจจุบันคือประเทศฝรั่งเศสตอนเหนือ การสถาปนาตนเองของชาวแฟรงก์ในกอลตะวันออกเฉียงเหนือในปี ค.ศ. 480 ทำให้ชาวโรมันสูญเสียการปกครองมณฑลเจอร์แมเนียกับอดีตมณฑลของชาวเบลกายสองแห่งไป ประชากรกัลโลโรมันกลุ่มเล็ก ๆ ถูกกดอยู่ภายใต้อำนาจของผู้ย้ายถิ่นชาวเยอรมัน และภาษาละตินไม่ได้เป็นภาษาที่ใช้กันในชีวิตประจำวันอีกต่อไป ขีดจำกัดสำคัญในการตั้งถิ่นฐานของชาวแฟรงก์ในเวลานั้นคือพรมแดนด้านภาษาที่ยังคงแบ่งแยกประชาชนของฝรั่งเศสและเบลเยียมใต้ที่พูดภาษาโรมานซ์ออกจากประชาชนที่พูดภาษาเจอร์แมนิกในเบลเยียมเหนือ, เนเธอร์แลนด์ และเยอรมนี
ประวัติศาสตร์ > กำเนิดราชวงศ์เมโรวินเจียน

ในปี ค.ศ. 481/482 พระเจ้าโคลวิสที่ 1 สืบทอดตำแหน่งต่อจากบิดา ชิลเดอริก เป็นผู้ปกครองของชาวซาเลียนแฟรงก์ในทัวร์เน ตลอดหลายปีหลังจากนั้นโคลวิสบีบชนเผ่าซาเลียนกลุ่มอื่นกับชาวริปัวเรียนให้ยอมจำนนต่ออำนาจของพระองค์ จากนั้นพระองค์ก็อาศัยจังหวะที่จักรวรรดิโรมันสลายตัว รวมชาวแฟรงก์เป็นหนึ่งเดียวในการสู้รบต่อเนื่อง ทำให้พระองค์ได้พื้นที่ของกอลตอนเหนือทั้งหมดมาอยู่ภายใต้การปกครองในปี ค.ศ. 494 โคลวิสสกัดกั้นชาวอาเลมันนีจากฝั่งตะวันออกของแม่น้ำไรน์ไม่ให้เข้ามาในกอล และในปี ค.ศ. 507 พระองค์เคลื่อนทัพลงใต้ไปปราบชาววิซิกอธที่สถาปนาตนเองในกอลตอนใต้
ราชอาณาจักรแฟรงก์ที่เป็นหนึ่งเดียวในกอลตอนเหนือถูกสถาปนาขึ้นอย่างมั่นคง พระเจ้าโคลวิสเปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ และนำเอาศาสนาคริสต์นิกายออร์โธด็อกซ์เข้ามาเพื่อรวมชาวแฟรงก์ให้เป็นหนึ่งเดียว ทำให้ชาวแฟรงก์ได้รับการหนุนหลังจากนักบวชออร์โธด็อกซ์กับชาวกัลโลโรมันที่เหลืออยู่ในกอล ขณะที่ชนเผ่าเจอร์แมนิกกลุ่มอื่นนับถือนิกายอาเรียน
พระเจ้าโคลวิสตั้งราชวงศ์เมโรวินเจียนขึ้นมา โดยตั้งชื่อตามพระนามของพระอัยกา เมโรเวช ภายใต้การปกครองของผู้สืบทอดตำแหน่งของโคลวิส ชาวเมโรวินเจียนสามารถขยายอำนาจของชาวแฟรงก์เข้าสู้พื้นที่ทางตะวันออกของแม่น้ำไรน์ ราชวงศ์เมโรวินเจียนปกครองอาณาเขตของชาวแฟรงก์จนกระทั่งถูกแทนที่โดยราชวงศ์การอแล็งเฌียงในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ชาร์เลอมาญชาวการอแล็งเฌียงฟื้นฟูจักรวรรดิโรมันตะวันตกขึ้นมาอีกครั้งด้วยความช่วยเหลือของพระสันตะปาปาและเผยแผ่ศาสนาคริสต์เข้าสู่เยอรมนีตอนกลางและตอนเหนือ จักรวรรดิของพระองค์สลายตัวในคริสต์ศตวรรษที่ 9
ตลอดหลายศตวรรษต่อมา ประชาชนของอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก (ฝรั่งเศส) ยังคงเรียกตนเองว่าชาวแฟรงก์ต่อไป แม้ชาวแฟรงก์จะหลอมรวมกับประชากรเดิมไปแล้วก็ตาม ในประเทศเยอรมนีชื่อนี้ยังคงหลงเหลืออยู่ในชื่อฟรานโกเนีย (แฟรงเกิน) ดัชชีที่ทอดยาวจากไรน์แลนด์ไปตามแนวแม่น้ำเมน
แหล่งข้อมูลอื่น

Frank PEOPLE WRITTEN BY: The Editors of Encyclopaedia
ดูเพิ่ม

แฟรงเคีย
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
โยบ 1

หนังสือโยบ บทที่ 1
| โยบ 1 |
| --- | --- |
← เอสเธอร์ 10โยบ 2 →
หนังสือโยบทั้งเล่มในฉบับเลนินกราด (ค.ศ. 1008) จากฉบับสำเนาเก่า
หนังสือ: หนังสือโยบ
ภาคในคัมภีร์ฮีบรู: เคทูวีม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ฮีบรู: 3
หมวดหมู่: Sifrei Emet
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาเดิม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 18
โยบ 1 (อังกฤษ: Job 1) เป็นบทแรกของหนังสือโยบในคัมภีร์ฮีบรูหรือพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ ไม่ทราบว่าผู้เขียนหนังสือโยบเป็นใคร นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าเขียนขึ้นราวศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสกาล บทที่ 1 ของหนังสือโยบเป็นส่วนหนึ่งของบทนำของหนังสือที่ประกอบด้วยโยบ 1:1-2:13
ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 22 วรรค
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่  ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)
ยังมีฉบับแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) บางสำเนาต้นฉบับที่หลงเหลือในเซปทัวจินต์ ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B;  {\mathfrak {G}}B; ศตวรรษที่ 4) ฉบับซีนาย (Codex Sinaiticus; S; BHK:  {\mathfrak {G}}S; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A;  {\mathfrak {G}}A; ศตวรรษที่ 5)
วิเคราะห์

ในโครงสร้างของหนังสือ บทที่ 1 และ 2 รวมกลุ่มในฐานะ "บทนำ" โดยมีโครงสร้างดังต่อไปนี้:
โยบเป็นผู้ชอบธรรมอย่างยิ่ง (1:1–5)
ฉากสภาสวรรค์ครั้งแรก (1:6–12)
การทดสอบครั้งแรก- การสูญเสียทรัพย์สินและครอบครัว (1:13–19)
ปฏิกิริยาของโยบต่อการสูญเสียครั้งแรกและและคำตัดสินของผู้เล่าเรื่องt (1:20–22)
ฉากสภาสวรรค์ครั้งแรกที่สอง (2:1–6)
การทดสอบครั้งที่สอง - ฝีร้าย (2:7–10)
การมาช่วยของเหล่าเพื่อน (2:11–13)
ส่วนทั้งหมดนี้นำไปสู่ส่วนถัด ๆ ไปของหนังสือ:
บทสนทนา (บทที่ 3–31)
การตัดสิน (32:1–42:6)
บทส่งท้าย (42:7–17)
บทนำประกอบด้วยฉาก 5 ฉาก เขียนในรูปแบบร้อยแก้ว (1:1–5; 1:6–12; 1:13–22; 2:1–6; 2:7–13 (3:1)) สลับกับระหว่างโลกและฟ้าสวรรค์  ซึ่งเป็นการแนะนำตัวละครหลักและประเด็นทางเทววิทยาที่จะวินิจฉัย
ประวัติของโยบ (1:1–5)

หลังระบุถึงสถานที่อาศัยของโยบ (ซึ่งจนถึงปัจจุบันยังไม่สามารถระบุตำแหน่งได้อย่างแน่ชัด) ส่วนนี้ได้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับ:
คุณสมบัติของโยบ: "ดีพร้อม" (Hebrew: tam) และ "เที่ยงธรรม" (yašar) (1:1)
ทรัพย์สมบัติและสถานะของโยบ (1:2–3)
ศรัทธาของโยบ (1:4–5)
ประวัติของโยบ (1:1–5) > วรรค 1

"แผ่นดินอูส": ตำแหน่งที่แน่นอนนั้นยากที่จะระบุ แต่ต้องอยู่นอกแผ่นดินอิสราเอล ทำให้กลายเป็นประเด็นที่เป็นสากลมากกว่าจะเป็นประเด็นอภิปรายระหว่างชาวอิสราเอล
"โยบ": มีการระบุชื่อของเขาในหนังสือเอเสเคียล บทที่ 14 ในพันธสัญญาเดิม (คัมภีร์ฮีบรู) และจดหมายของนักบุญยากอบ บทที่ 5 ในพันธสัญญาใหม่ของคัมภีร์ไบเบิลในศาสนาคริสต์ ซึ่งระบุว่าโยบมีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ แต่ไม่มีหลักฐานเป็นเอกสารโบราณนอกเหนือจากคัมภีร์ไบเบิลที่ยืนยันเรื่องนี้ โยบจึงถือว่าเป็นตัวละครในตำนาน
คุณสมบัติของโยบได้รับการระบุเป็น 4 ข้อที่แยกจากกันดังนี้:
"ดีพร้อม" (ภาษาฮีบรู: tam; เทียบกับ ปฐมกาล 20:5, 6:1; พงศ์กษัตริย์ 9:4; สดุดี 7:8; 25:21; 26:1, 11; 41:12; 78:72)
"เที่ยงธรรม" (ภาษาฮีบรู: yasar, "ตรง, ทั้งหมด, ยุติธรรม")
"ผู้ยำเกรงพระเจ้า"
[ผู้] "หันจากความชั่วร้าย"
คู่คำ "ดีพร้อม" และ "เที่ยงธรรม" คู่ขนานกันในสดุดี 37:37 คุณลักษณะที่สำคัญที่สุดของโยบคือ "ยำเกรงพระเจ้า"  ซึ่ง "ปฏิปักษ์" ("ซาตาน") ยกมากล่าวถึงในวรรค 9 เป็นตัวแทนคุณลักษณะของความชอบธรรมที่โยบควรเป็น สำนวนว่า "ยำเกรงพระเจ้า/พระยาห์เวห์" มีการใช้ในสุภาษิต 1:7, 29; 2:5; 3:7; 8:13; 9:10; 10:27; 14:2, 26, 27; 15:16, 33;16:6;19:23; 22:4; 23:17; 24:21; 31:30;  ปัญญาจารย์ 5:7: 7:18; 8:12; 12:13; สดุดี 15:4; 19:9; 34:9, 11; 111:10
บทสนทนาแรก (1:6–12)

ส่วนนี้เล่าถึงการประชุมในสวรรค์ ซึ่งมีการเปิดเผยเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ให้ผู้อ่านเข้าใจถึงเบื้องหลังของเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่โยบและคนรอบข้างไม่สามารถมองเห็นได้ ในสภาสวรรค์นี้ พระเจ้าหรือพระยาห์เวห์ (ภาษาฮีบรู: YHWH) ทรงยกย่องคุณธรรมของโยบ แต่ซาตาน (ภาษาฮีบรู: ha-satan) หรือ "ปฏิปักษ์" ท้าทายเหตุผลเรื่องคุณธรรมของโยบ พระเจ้าจึงทรงยอมให้ซาตาน 'ลองหันเหโยบจากความสัตย์ซื่อ' กล่าวคือ 'พระเจ้าทรงใช้โยบเพื่อพิสูจน์ว่าทฤษฎีของซาตานผิด'
บทสนทนาแรก (1:6–12) > วรรค 6

"เหล่าทูตสวรรค์": จากภาษาฮีบรู: בני האלהים, bə-nê hā-’ĕ-lō-hîm ซึ่งมีความหมายโดยตรงว่า "บรรดาบุตรของพระเจ้า" วลีนี้ปรากฏในคัมภีร์ฮีบรูเฉพาะใน ปฐมกาล 6:2, 4; โยบ 1:6; 2:1; 38:7 โดยขณะที่มีวลีที่เทียบเคียงกันได้คือ bənê ’ĕlîm ในสดุดี 29:1; 89:7 และ bənê ’ĕlyon ในสดุดี 89:7 การใช้ชื่อนี้นอกคัมภีร์ไบเบิล ส่วนใหญ่อยู่ใน Ugaritic texts ซึ่งเกี่ยวข้องกับแนวคิดเรื่องเจ้าหน้าที่ที่ประกอบกันเป็นสภาศักดิสิทธิ์สำหรับกระทำกิจการของสวรรค์
"ซาตาน: จากภาษาฮีบรู השטן, hā-śā-ṭān ซึ่งสามารถแปลได้ว่า "ปฏิปักษ์", "ผู้กล่าวหา" หรือ "ผู้ท้าทาย" คำภาษาฮีบรูนี้มักทับศัพท์ในฐานะชื่อเฉพาะว่า "ซาตาน" ทำให้มีความเกี่ยวข้องกับ "ปิศาจ" ชื่อ "ซาตาน" ในพันธสัญญาใหม่ ซึ่งเล่าว่าซาตานพยายามล่อลวงพระเยซูแต่ไม่สำเร็จ (มัทธิว 4:1–11) และเล่าว่าซาตานต่อต้านการปกครองของพระเจ้า (วิวรณ์ 12:9; 20:2, 7–8) คำในภาษาฮีบรูมีการเขียนพร้อมคำกำกับนามชี้เฉพาะ ה, ha ในคัมภีร์ฮีบรู (รวมถึงในกันดารวิถี 22:22, 32; เศคาริยาห์ 3:1–2) ยกเว้นใน 1 พงศาวดาร 21:1 ซึ่งใช้เพียงคำว่า "satan" ดังนั้น "ซาตาน" ในโยบ 1:6 ดูเหมือนจะเป็นการกล่าวถึงบทบาทหน้าที่มากกว่าจะเป็นชื่อเฉพาะบุคคล
บทสนทนาแรก (1:6–12) > วรรค 9

"เปล่าๆ": รูปแบบภาษาฮีบรูของวลีนี้มีปฤจฉาคุณศัพท์  ה, he เข้ากับคำกริยาวิเศษณ์ חִנָּם, khinnam ("gratis") ซึ่งเป็นรูปผันของคำกริยา חָנַן khanan ("มีเมตตา, แสดงความโปรดปราน") หรือคำนามที่เกี่ยวข้อง חֵן, khen ("ความเมตตา, ความโปรดปราน") ดังนั้นคำกริยาวิเศษณ์จึงมีความหมายในเชิงว่า "ฟรี; ให้เปล่า; ไม่เพื่อสิ่งใด; โดยไม่มีเหตุผล"
หายนะของโยบ (1:13–22)

ส่วนนี้แสดงรายการภัยพิบัติต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับโยบตามลำดับ โยบทำได้เพียงฟังรายงานโดยไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของซาตานและเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า รูปแบบของภัยพิบัติมีลักษณะแบบสมมาตร กล่าวคือเป็นการสูญเสียทรัพย์สมบัติของโยบสลับกันระหว่างการสูญเสียโดยการกระทำของมนุษย์ (คนเสบา, ชาวเคลเดีย) และการสูญเสียที่มีสาเหตุทางธรรมชาติหรือเหนือธรรมชาติ (ฟ้าผ่า, พายุ) ภัยพิบัติแต่ละครั้งมีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ  คือเป็นสัตว์ที่ยิ่งมีขนาดใหญ่ขึ้นและมีค่ามากขึ้น ท้ายที่สุดก็เป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุดคือเหล่าบุตรของโยบ การตอบสนองของโยบต่อการสูญเสีย (วรรค 20–21) แสดงออกซึ่งความเป็นต้นแบบของความยึดมั่นในความเชื่อของโยบ ได้แก่ การฉีกเสื้อคลุม (เทียบกับปฐมกาล 37:29; โยชูวา 7:6) และโกนศีรษะ (เทียบกับ อิสยาห์ 15:2; 22:12; เยเรมีย์ 7:29; 16:6; 41:5; 47:5; 48:37; เอเสเคียล 7:18; อาโมส 8:10; มีคาห์ 1:16)  เป็นแบบแผนทั่วไปของการไว้ทุกข์ในวัฒนธรรมท้องถิ่นในยุคโบราณ การตอบสนองของโยบอย่างผู้ชอบธรรมได้รับการรับรองโดยผู้เล่าเรื่องในวรรค 22
หายนะของโยบ (1:13–22) > วรรค 21

"ตัวเปล่า": จากคำคุณศัพท์ภาษาฮีบรูซึ่งทำหน้าที่ในที่นี้เป็น 'กรรมกริยาวิเศษณ์ของสถานะ อธิบายสถานะของประธาน' และแม้ว่าจะรวมความหมายโดยตรงว่าเปลือยเปล่าเมื่อแรกเกิด แต่ก็ยังใช้ในเชิงสัญลักษณ์เพื่อหมายถึง "ไม่มีทรัพย์สิน" ด้วย
คำพูดของโยบคู่ขนานกับพันธสัญญาใหม่วรรค 1 ทิโมธี 6:7
ดูเพิ่ม

คนเสบา
เครื่องบูชา
ชาวเคลเดีย
ซาตาน
แผ่นดินอูส
พระยาห์เวห์
โยบ
ส่วนในคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้อง:  โยชูวา 7, เอเสเคียล 14,  เศคาริยาห์ 3, 1 ทิโมธี 6, ยากอบ 5
บรรณานุกรม

Alter, Robert (2010). The Wisdom Books: Job, Proverbs, and Ecclesiastes: A Translation with Commentary. W.W. Norton & Co. ISBN 978-0393080735.
Coogan, Michael David (2007).  Coogan, Michael David; Brettler, Marc Zvi; Newsom, Carol Ann; Perkins, Pheme (บ.ก.). The New Oxford Annotated Bible with the Apocryphal/Deuterocanonical Books: New Revised Standard Version, Issue 48 (Augmented 3rd ed.). Oxford University Press. ISBN 9780195288810.
Crenshaw, James L. (2007). "17. Job".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 331–355. ISBN 978-0199277186. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Estes, Daniel J. (2013).  Walton, John H.; Strauss, Mark L. (บ.ก.). Job. Teach the Text Commentary Series. United States: Baker Publishing Group. ISBN 9781441242778.
Farmer, Kathleen A. (1998). "The Wisdom Books".  ใน McKenzie, Steven L.; Graham, Matt Patrick (บ.ก.). The Hebrew Bible Today: An Introduction to Critical Issues. Westminster John Knox Press. ISBN 978-0-66425652-4.
Halley, Henry H. (1965). Halley's Bible Handbook: an abbreviated Bible commentary (24th (revised) ed.). Zondervan Publishing House. ISBN 0-310-25720-4.
Kugler, Robert; Hartin, Patrick J. (2009). An Introduction to the Bible. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-4636-5.
Walton, John H. (2012). Job. United States: Zondervan. ISBN 9780310492009.
Wilson, Lindsay (2015). Job. United States: Wm. B. Eerdmans Publishing Company. ISBN 9781467443289.
Würthwein, Ernst (1995). The Text of the Old Testament. แปลโดย Rhodes, Erroll F. Grand Rapids, MI: Wm. B. Eerdmans. ISBN 0-8028-0788-7. สืบค้นเมื่อ January 26, 2019.
แหล่งข้อมูลอื่น

คำแปลในศาสนายูดาห์:
Iyov - Job - Chapter 1 (Judaica Press) translation [with Rashi's commentary] at Chabad.org
คำแปลในศาสนาคริสต์:
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
Book of Job Chapter 1 King James Version
Book of Job หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox Various versions
โยบ 1. ยูเวอร์ชัน
ม้วนหนังสือโยบในภาษาฮีบรู
"โยบรับผู้สื่อสาร" โดย William Small (Dalziels' Bible Gallery), ค.ศ. 1876–1881
มหากฎบัตร

| มหากฎบัตร ซึ่งตราขึ้นเมื่อ ค> ศ. 1215 * |
| --- | --- |
  ความทรงจำแห่งโลกโดยยูเนสโก
Cotton MS. Augustus II. 106 เป็นหนึ่งในสำเนาสี่ชุดของ ต้นฉบับมหากฎบัตร ค.ศ. 1215 ที่เหลือรอดมาถึงปัจจุบัน
ที่เก็บรักษา: หอสมุดบริติช (สำเนา 2 ชุด), อาสนวิหารลิงคอล์น (สำเนา 1 ชุด), อาสนวิหารซอลส์บรี (สำเนา 1 ชุด)
ประเทศ:  บริเตนใหญ่
ภูมิภาค **: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
อ้างอิง: 2008-29
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2009/2552
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีความทรงจำแห่งโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
มหากฎบัตร (ละติน: Magna Carta; แปลว่า "กฎบัตรใหญ่") บางครั้งก็เรียกว่า "กฎบัตรใหญ่แห่งเสรีภาพ" (Magna Carta Libertatum) เป็นกฎบัตรของอังกฤษที่ตราขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1215 ในสมัยพระเจ้าจอห์น โดยถือกันว่ามหากฎบัตรนี้คืออิทธิพลที่ยิ่งใหญ่ที่มีต่อประวัติศาสตร์ศาสตร์อันยาวนานของกระบวนการที่นำมาสู่กฎหมายรัฐธรรมนูญในปัจจุบัน[ต้องการอ้างอิง]
การที่มหากฎบัตรเกิดขึ้นมาได้นั้นเนื่องมาจากข้อขัดแย้งระหว่างพระสันตปาปา พระเจ้าจอห์น และคณะขุนนางอังกฤษของพระองค์เกี่ยวกับสิทธิ์ของพระมหากษัตริย์ มหากฎบัตรบังคับให้พระมหากษัตริย์ทรงสละสิทธิ์บางอย่าง และยอมรับกระบวนการทางกฎหมายบางอย่าง และยังให้รับว่าพระราชประสงค์ของพระมหากษัตริย์ต้องอยู่ภายใต้กฎหมาย
มีความเข้าใจผิดที่แพร่หลายหลายประการเกี่ยวกับมหากฎบัตรนี้[ต้องการอ้างอิง]  เช่นว่าเป็นเอกสารชิ้นแรกสุดที่จำกัดสิทธิ์ของพระมหากษัตริย์โดยกฎหมายบ้าง (ความจริงไม่ใช่กฎบัตรแรกที่จำกัดสิทธิ์กษัตริย์และมหากฎบัตรนี้ส่วนหนึ่งมาจากสืบเนื่องกฎบัตรแห่งอิสรภาพ) และในแง่ปฏิบัติ พระมหากษัตริย์ถูกจำกัดสิทธิ์บ้าง เป็นเอกสารที่ตายตัวไม่มีการเปลี่ยนแปลงบ้าง
มหากฎบัตรได้รับการปรับปรุงแก้ไขมาโดยตลอดยุคมืด และแก้ไขต่อในสมัยราชวงศ์ทิวดอร์และราชวงศ์สจวต และต่อมาในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 ล่วงมาถึงช่วงแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 19 มาตราต่าง ๆ ที่มีเดิมในกฎหมายอังกฤษถูกยกเลิกหรือได้รับการปรับปรุงไปเกือบหมด
อิทธิพลของมหากฎบัตรนอกประเทศอังกฤษ[ต้องการอ้างอิง] อาจเห็นได้ในรัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกาและในกฎหมายว่าด้วยสิทธิ์ นอกจากนี้ ประเทศต่าง ๆ ที่ใช้กฎหมายจารีตแต่มีรัฐธรรมนูญจะมีอิทธิพลของมหากฎบัตรอยู่ ทำให้มหากฎบัตรกลายเป็นเอกสารทางกฎหมายที่มีความสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์แห่งประชาธิปไตย
เนื้อหาหลักในมหากฎบัตรกล่าวถึงสิทธิในการได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายของเสรีชน ไม่ว่าบุคคลนั้นจะอยู่ในชนชั้นหรือวรรณะใดก็ตาม และพระเจ้าแผ่นดินจะต้องมอบสิทธินี้ให้กับขุนนางหรือผู้ครอบครองที่ดิน (vassal) และขุนนางนั้นจะต้องมอบสิทธิให้กับพลเมืองหรือไพร่ในสังกัด โดยพลเมืองทุกคนจะไม่ถูกกดขี่ พ่อค้าและชาวนาไม่จำเป็นต้องมอบสินค้าบางส่วนหรือผลิตผลทางเกษตรให้กับขุนนางหรือพระเจ้าแผ่น เพื่อเป็นค่าคุ้มครอง ดังเนื้อความในส่วนหนึ่งของมหากฎบัตร ที่กล่าวว่า "จะไม่มีบุคคลที่ถูกกักขัง หน่วงเหนี่ยว โดยปราศจากอิสรภาพ หรือถูกยึด ขู่กรรโชก ทรัพย์สินโดยปราศจากคำตัดสินของศาล" นอกจากนี้มีในมหากฎบัตรยังได้กล่าวถึงการเรียกเก็บภาษีของพระเจ้าแผ่นดิน ซึ่งพระเจ้าแผ่นดินจะทรงเรียกเก็บภาษีตามพระราชหฤทัย โดยไม่ผ่านการเห็นชอบจากสภาบริหารราชการแผ่นดิน (The Great Council of the Nation) มิได้
มหาวิทยาลัยทือบิงเงิน

| --- | --- |
Eberhard Karls Universität Tübingen
หอประชุม น็อยเอาลา
ละติน: Universitas Eberhardina Carolina
คติพจน์: Attempto!
คติพจน์อังกฤษ: ข้าพเจ้ากล้า!
ประเภท: สาธารณะ
สถาปนา: ค.ศ. 1477 (1477)
งบประมาณ: 589.2 ล้านยูโร
พระอธิการ: คาร์ลา พอลล์มันน์
อาจารย์: 3,604
เจ้าหน้าที่: 1,375
ผู้ศึกษา: 27,196 (WS2019/20)
ปริญญาตรี: c. 21,800 (WS2016/17)
บัณฑิตศึกษา: c. 4,600 (WS2016/17)
นักศึกษาปริญญาเอก: c. 2,000 (WS2016/17)
ที่ตั้ง: ทือบิงเงิน, รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค, ประเทศเยอรมนี 48°31′30″N 09°03′32″E﻿ / ﻿48.52500°N 9.05889°E﻿ / 48.52500; 9.05889
วิทยาเขต: ในเมือง (เมืองมหาวิทยาลัย)
สี:      
เครือข่าย: อู 15, โครงการความเป็นยอดมหาวิทยาลัยในเยอรมนี, แนวร่วมมหาวิทยาลัยเน้นการวิจัยแห่งยุโรป, MNU
เว็บไซต์: uni-tuebingen.de
มหาวิทยาลัยทือบิงเงิน หรือชื่อทางการ มหาวิทยาลัยเอเบอร์ฮาร์ด คาร์ล ทือบิงเงิน (เยอรมัน: Eberhard Karls Universität Tübingen; ละติน: Universitas Eberhardina Carolina) เป็นมหาวิทยาลัยสาธารณะเพื่อการวิจัย ตั้งอยู่ในเมืองทือบิงเงิน รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี
มหาวิทยาลียทือบิงเงินเป็นหนึ่งในสิบเอ็ดมหาวิทยาลัยเพื่อความเป็นยอดของเยอรมนี และเป็นที่รู้จักเป็นพิเศษในสาขาการศึกษาและค้นคว้าด้านชีววิทยาพืช, แพทยศาสตร์, นิติศาสตร์, โบราณคดี, การศึกษาวัฒนธรรมโบราณ, ปรัชญา, เทววิทยา, ศาสนศึกษา, มนุษยศาสตร์ และในช่วงหลังมายังเป็นศูนย์กลางหนึ่งด้านปัญญาประดิษฐ์ บุคคลสำคัญจากมหาวิทยาลัยมีทั้งประธานาธิบดี, พระสันตะปาปา, ผู้ว่าการสหภาพยุโรป และทนายความแห่งศาลรัฐธรรมนูญสหพันธรัฐ รวมถึงยังมีผู้ได้รับรางวัลโนเบลที่มีความเกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยอยู่สิบเอ็ดคน โดยเฉพาะในสาขาแพทยศาสตร์กับเคมี
พลินีผู้อาวุโส

| พลินีผู้อาวุโส |
| --- | --- |
พลินีผู้อาวุโส
เกิด: ค.ศ. 23
เสียชีวิต: 25 สิงหาคม ค.ศ. 79
อาชีพ: นักเขียน
สัญชาติ: โรมัน
ผลงานที่สำคัญ: ธรรมชาติวิทยา
พลินีผู้อาวุโส (อังกฤษ: Pliny the Elder) หรือ กาอิอุส ปลีนิอุส แซกุนดุส (ละติน: Gaivs Plinivs Secvndvs; ค.ศ. 23 – 25 สิงหาคม ค.ศ. 79) เป็นนักธรรมชาติวิทยา นักประพันธ์ และแม่ทัพชาวโรมันในสมัยจักรวรรดิโรมันตอนต้น และเป็นพระสหายของจักรพรรดิแว็สปาซิอานุส พลินีใช้เวลาส่วนใหญ่ในการศึกษา การเขียน และการสืบสวนเกี่ยวกับปรากฏการณ์ทางธรรมชาติและภูมิศาสตร์ งานชิ้นสำคัญที่สุดที่เขียนคือสารานุกรมชื่อ ธรรมชาติวิทยา (Natvralis Historia) ที่กลายมาเป็นแบบอย่างในการเขียนงานประเภทนี้ต่อมา พลินีเป็นลุงของพลินีผู้เยาว์ (Pliny the Younger)
ข้อมูลเพิ่มเติม

ธรรมชาติวิทยา
พระหฤทัยของพระเยซู

| วันสมโภชพระหฤทัยของพระเยซูเจ้า |
| --- | --- |

จัดขึ้นโดย: โรมันคาทอลิก
ประเภท: วันสมโภชในศาสนาคริสต์
วันที่: วันศุกร์ที่สามหลังเทศกาลเพนเทคอสต์
ส่วนเกี่ยวข้อง: เทศกาลเพนเทคอสต์
พระหฤทัยของพระเยซู
ความศรัทธาต่อพระหฤทัยศักดิ์สิทธิ์ยิ่งของพระเยซู (ละติน: Cor Jesu Sacratissimum; อังกฤษ: the Most Sacred Heart of Jesus) เป็นการอุทิศตนรูปแบบหนึ่งของคริสต์ศาสนิกชนโรมันคาทอลิกต่อพระหฤทัยของพระเยซู เพราะเชื่อว่าพระหฤทัยเป็นสัญลักษณ์ของความรักที่พระเป็นเจ้ามีต่อมนุษยชาติ
การอุทิศตนรูปแบบนี้พบทั้งในกลุ่มชาวโรมันคาทอลิก ชาวแองกลิคันไฮเชิร์ช และชาวลูเทอแรน โดยเน้นถึงการที่พระหฤทัยของพระเยซูได้ทรงเมตตากรุณาและทนทุกข์ทรมานเพื่อมวลมนุษย์ เชื่อกันว่ามีผู้อุทิศตนรูปแบบนี้มาตั้งแต่สมัยกลาง เพราะเป็นช่วงที่รหัสยลัทธิในศาสนาคริสต์กำลังเป็นที่นิยม แต่รูปแบบที่แพร่หลายในปัจจุบันถือว่ามาจากการเผยแพร่ของนักบุญมาร์เกอริต-มารี อาลาก็อก นักพรตหญิงคณะแม่พระเสด็จเยี่ยม ผู้ได้เห็นนิมิตพระเยซูมาสอนให้อุทิศตนต่อพระหฤทัยของพระองค์
ในคริสตจักรโรมันคาทอลิก พระหฤทัยของพระเยซูเป็นแนวความเชื่อที่ใกล้เคียงกับกิจการชดใช้ต่อพระเยซูคริสต์ สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 กล่าวไว้ในพระสมณสาสน์ Miserentissimus Redemptor ว่า "เจตนามณ์ของการชดใช้บาปที่สำคัญที่สุดเป็นอันดับหนึ่งอยู่ที่คารวกิจต่อพระหฤทัยศักดิ์สิทธิ์ของพระเยซู" แม้แต่บทภาวนาต่อพระพักตร์อันศักดิ์สิทธิ์ที่แพร่หลายในคริสตจักรก็อ้างอิงความศักดิ์สิทธิ์ของพระหฤทัยของพระเยซูเช่นกัน
ในงานศิลปะมักแสดงรูปพระหฤทัยของพระเยซูในรูปของหัวใจที่มีไฟลุกและมีรัศมีส่องสว่างออกมา มีมงกุฎหนามล้อม มีไม้กางเขนตั้งอยู่และพระโลหิตไหนออกมา บางรูปเป็นพระหฤทัยส่องสว่างออกมาจากพระอุระของพระเยซู โดยมีพระหัตถ์ที่มีรอยแผลชี้ไปที่พระหฤทัยนั้น บาดแผลและมงกฎหนามแสดงถึงการตรึงพระเยซูที่กางเขนจนสิ้นพระชนม์ ไฟและรัศมีแสดงถึงพลังความรักของพระเจ้า
ตามปฏิทินพิธีกรรมของคริสตจักรโรมันคาทอลิก วันสมโภชพระหฤทัยศักดิ์สิทธิ์ยิ่งของพระเยซูเจ้าจะจัดขึ้นในวันที่ 19 หลังจากเทศกาลเพนเทคอสต์ เพนเทคอสต์ตรงกับวันอาทิตย์การสมโภชพระหฤทัยจึงตรงกับวันศุกร์เสมอ
ในประเทศไทย

ในประเทศไทยมีองค์การคาทอลิกหลายองค์การที่อุทิศตนต่อพระหฤทัยของพระเยซู ที่เป็นสถานศึกษา เช่น
โรงเรียนพระหฤทัยคอนแวนต์
โรงเรียนพระหฤทัยดอนเมือง
โรงเรียนพระหฤทัย เชียงใหม่
โรงเรียนพระหฤทัยนนทบุรี
โรงเรียนพระหฤทัยสวรรคโลก
โรงเรียนพระหฤทัยพัฒนเวศม์
ที่เป็นคณะนักบวชคาทอลิก เช่น
คณะบาทหลวงพระหฤทัยของพระเยซูเจ้าแห่งเบธาราม ทำงานในเขตมิสซังเชียงใหม่
คณะภคินีพระหฤทัยของพระเยซูเจ้าแห่งกรุงเทพฯ สังกัดมิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ
คณะธรรมทูตแห่งพระหฤทัยพระเยซูเจ้าและพระนางมารีอา ทำงานในเขตมิสซังเชียงใหม่
พีเอเยซู

"พีเอเยซู" (ละติน: Pie Jesu) เป็นโมเท็ต (motet) ซึ่งมาจากบทสุดท้ายของเพลงสวดสรรเสริญเพลงหนึ่งชื่อ "วันพระพิโรธ" (Dies Irae) โมเท็ตดังกล่าวมักใช้เป็นตอนหนึ่งของการสวดศพ เช่น บทสวดศพของลุยกี เชรูบีนี (Luigi Cherubini), กาเบรียล โฟเร (Gabriel Fauré), โมรีซ ดูรูเฟล (Maurice Duruflé), จอห์น รัตเทอร์ (John Rutter), คาร์ล เจนกินส์ (Karl Jenkins), และเฟรดริก ซิกเตน (Fredrik Sixten) มี "พีเอเยซู" เป็นท่อนต่างหาก ในบรรดาบทสวดศพดังกล่าว ฉบับของโฟเรนั้นเป็นที่รู้จักมากที่สุด กามีย์ แซ็ง-ซ็องส์ (Camille Saint-Saëns) คีตกวีชาวฝรั่งเศส กล่าวถึง "พีเอเยซู" ฉบับของโฟเรว่า "นี้คือ 'พีเอเยซู' ฉบับเอก เหมือนกับที่ 'อาเวเวรัมคอร์ปัส' (Ave verum corpus) ฉบับเอกก็มีแต่ของโมซาร์ทเท่านั้น"
"พีเอเยซู" ที่แอนดรูว ลอยด์ เว็บเบอร์ (Andrew Lloyd Webber) ประพันธ์ไว้เป็นส่วนหนึ่งของเพลงสวดศพฉบับของเขาเมื่อ ค.ศ. 1985 ก็เป็นที่ขึ้นชื่อเช่นกัน "พีเอเยซู" ฉบับนี้มีนักร้องหลายคนขับร้องเอาไว้ เช่น แจกกี อีวันโค (Jackie Evancho), ชาร์ลอต เชิร์ช (Charlotte Church), ซาราห์ ไบรต์แมน (Sarah Brightman), มารี ออสมอนด์ (Marie Osmond), และแอนนา เนตเรบโก (Anna Netrebko) โดยเฉพาะฉบับซาราห์ ไบรต์แมนนั้น ได้แผ่นเสียงเงินในสหราชอาณาจักรเมื่อ ค.ศ. 1985 ด้วย
ถ้อยคำเดิมจาก "วันพระพิโรธ" มีดังนี้
| บท | แปล |
| --- | --- |
Pie Jesu Domine, Dona eis requiem. (×2) Pie Jesu Domine, Dona eis requiem sempiternam.: Pious Lord Jesu, Give them rest. Pious Lord Jesu, Give them everlasting rest.

ในบทภาษาละตินนั้น คำว่า "pie" เป็นอาลปน์ (vocative) ของคำว่า "pius" แปลเป็นภาษาอังกฤษว่า pious (ทรงธรรม) ส่วน "Jesu" หรือภาษาละตินดั้งเดิมเขียน "Iesu" เป็นอาลปน์ของ "Jesus" คือ พระเยซู อนึ่ง คำว่า "requiem" เป็นทุติยา (accusative) ของคำว่า "requies" แปลเป็นภาษาอังกฤษว่า rest (คลาย) แต่บางทีก็มีผู้แปลผิดเป็น "peace" (สงบ) ซึ่งที่จริงแล้วตรงกับ "pacem" ดังในถ้อยคำว่า "dona nobis pacem" แปลว่า "give us peace" (จงประทานความสงบแก่เรา)
ส่วนถ้อยคำจากเพลงสวดศพฉบับแอนดรูว ลอยด์ เว็บเบอร์นั้นมีดังนี้
| บท | แปล |
| --- | --- |
  Pie Jesu, (×4) Qui tollis peccata mundi, Dona eis requiem. (×2)   Agnus Dei, (×4) Qui tollis peccata mundi, Dona eis requiem, (×2) Sempiternam (×2) Requiem.:   Pious Jesu, Who takes away the sins of the world, Give them rest.   Lamb of God, Who takes away the sins of the world, Give them rest, Everlasting Rest.
แหล่งข้อมูลอื่น

Pie Jesu from Andrew Lloyd Webber's Requiem, sung by Jackie Evancho at Disney's Magic Kingdom, December 4, 2010
มณฑลของโรมัน

จักรวรรดิโรมันระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดิเฮเดรียน (ปกครอง ค.ศ. 117-ค.ศ. 138) แสดงภาพมณฑลโรมันในช่วงเวลานั้น
มณฑล (อังกฤษ: province; ละติน: provincia, พหูพจน์: provinciae) เป็นเขตการปกครองระดับพื้นฐาน ในสมัยโรมันโบราณ มาจนกระทั่งถึงสมัยจตุราธิปไตย (ราว ค.ศ. 296) เมื่อกลายเป็นหน่วยเขตการปกครองระดับสูงสุดของจักรวรรดิโรมันนอกคาบสมุทรอิตาลี คำว่า "province" ในภาษาอังกฤษที่แปลว่ามณฑลมีรากมาจากคำว่า "provincia" ในภาษาละตินที่ชาวโรมันใช้สื่อสาร
มณฑลโดยทั่วไปจะปกครองโดยนักการเมืองระดับสมาชิกวุฒิสภาที่เดิมมักจะเป็นอดีตกงสุลหรืออดีตพรีเตอร์ (Praetor) มีข้อยกเว้นในมณฑลอียิปต์ (จักรพรรดิเอากุสตุสทรงผนวกดินแดนนี้เข้ากับจักรวรรดิหลังจากคลีโอพัตราเสด็จสวรรคต) ที่จะมีข้าหลวงระดับ Equestrian order เป็นผู้ปกครองเท่านั้น ทั้งนี้อาจเป็นเพราะพยายามลดความทะเยอทะยานของกลุ่มสมาชิกวุฒิสภาลง ข้อยกเว้นนี้เป็นกรณีพิเศษที่ไม่ขัดกับกฎหมายโรมัน เพราะตามประเพณีของกษัตริย์เฮเลนนิสติก ถือว่าอียิปต์เป็นอสังหาริมทรัพย์ส่วนพระองค์ของจักรพรรดิเอากุสตุส
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมัน
พระราชบริจาคของคอนสแตนติน

จิตรกรรมฝาผนังจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นภาพจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 และสมเด็จพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ แสดงการบริจาคที่วัดซานติ ควอตโตร โคโรนาติ (Santi Quattro Coronati) ในกรุงโรม
พระราชบริจาคของคอนสแตนติน (ละติน: Donatio Constantini, อังกฤษ: Donation of Constantine) เป็นพระราชประกาศปลอมของจักรวรรดิโรมันที่ระบุว่าจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 ทรงยกพระราชอำนาจให้แก่โรมและทางตะวันตกของจักรวรรดิโรมันให้แก่พระสันตะปาปา เอกสารเชื่อกันว่าเขียนขึ้นราวระหว่าง ค.ศ. 750 ถึง ค.ศ. 775 บางแหล่งข้อมูลก็เชื่อกันว่าปีที่แน่นอนอาจจะเป็น ค.ศ. 752 แต่อัลเบิร์ต ฮอคเสนอว่าเขียนขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1888 ซึ่งสรุปว่าเป็นเอกสารที่ปลอมขึ้นไม่นานก่อนหน้าการประชุมสภาเควียร์ซี ในปี ค.ศ. 754 ซึ่งตามความเห็นของ เอฟ. ซิงไคเซ็นแล้วก็เป็นสิ่งที่อธิบายข้อเรียกร้องโดยพระสันตะปาปาในโอกาสนั้นที่เป็น “ข้อเรียกร้องที่ปราศจากพื้นฐานทางกฎหมาย หรือความเป็นจริง” ข้อเขียนที่เก่าที่สุดที่กล่าวเป็นนัยยะถึง “พระราชบริจาค” เป็นจดหมายที่สมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 1 ที่พยายามชักจูงให้ชาร์เลอมาญทรงทำตามตัวอย่างของจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 ในการบริจาคแก่สถาบันศาสนา ซึ่งเป็นการรักษาผลประโยชน์จากการอ้างสิทธิโดยจักรวรรดิไบแซนไทน์หรือไม่ก็โดยชาร์เลอมาญเอง ผู้ไม่นานต่อมาก็ทรงถืออำนาจเป็น “จักรพรรดิแห่งชนโรมัน” “พระราชบริจาค” เป็นส่วนหนึ่งของ “ประกาศปลอมอิซิดอร์” (Pseudo-Isidore)
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1