stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หอดูดาววัดสันเปาโล
ถูกทิ้งร้าง

มีการชะลอการก่อสร้างอาคารบางหลังในพื้นที่บางส่วนโดยเฉพาะโบสถ์ ด้วยบาทหลวงตาชาร์ระบุว่าหากตนเดินทางกลับจากฝรั่งเศสซึ่งมีกำหนดใน พ.ศ. 2231 จะนำสถาปนิกผู้ชำนาญในการก่อสร้างโบสถ์จากฝรั่งเศสมาด้วย แต่พระเพทราชาก่อการยึดอำนาจในขณะที่สมเด็จพระนารายณ์มหาราชประชวร เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2231 (ค.ศ. 1688)
ในครั้งนั้นออกญาวิไชเยนทร์ผู้สนับสนุนงานด้านดาราศาสตร์ตะวันตกในสยามคนสำคัญถูกจับตัวนำไปประหารชีวิต สมเด็จพระนารายณ์มหาราชก็สวรรคตในเวลาใกล้เคียงกันคือเมื่อวันที่  11 กรกฎาคม พ.ศ. 2231 บาทหลวงตาชาร์ซึ่งเป็นพวกเดียวกับออกญาวิไชเยนทร์และเป็นผู้ที่ฝ่ายยึดอำนาจต่อต้าน บาทหลวงตาชาร์ไม่สามารถนำสถาปนิกเข้ามายังสยามได้ โบสถ์จึงคงสร้างไม่เสร็จ
ส่วนบาทหลวงคณะเยสุอิตนักคณิตศาสตร์ที่อยู่ในเมืองลพบุรีก็ต้องเดินทางออกจากสยามไปยังเมืองปงดีเชรี ปรากฏหลักฐานว่า บาทหลวงรีโชพร้อมผู้ร่วมงาน 2-3 คนเดินทางไปถึงเมืองปงดีเชรีเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2232 (ค.ศ. 1689)  และยังคงทำงานดาราศาสตร์ที่เมืองปงดีเชรีด้วยเครื่องมือสำคัญคือกล้องโทรทรรศน์ความยาว 12 ฟุต ที่ดูเหมือนว่านำไปจากสยาม กล้องโทรทรรศน์กล้องนี้อาจจะเคยใช้อยู่ที่หอดูดาวเมืองลพบุรีมาก่อน
เฉพาะส่วนที่เป็นหอดูดาววัดสันเปาโลน่าจะสร้างเสร็จใน พ.ศ. 2230 และสถานที่แห่งนี้คงถูกทิ้งให้ร่วงโรยไปหลังเกิดการยึดอำนาจสมเด็จพระนารายณ์มหาราชนำโดยพระเพทราชา
พระเพทราชาขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์สืบต่อจากสมเด็จพระนารายณ์มหาราช นโยบายด้านการต่างประเทศของพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่เปลี่ยนไปจากเดิม คือไม่พยายามชักนำให้ฝรั่งเศสเข้ามามีอิทธิพลในสยาม ชาวฝรั่งเศสที่เข้ามามีบทบาทมากมายในพระราชอาณาจักรโดยการชักนำของออกญาวิไชเยนทร์ทั้งทหารและบาทหลวงถูกบีบบังคับให้เดินทางออกจากสยาม เมืองลพบุรีก็มิใช่สถานที่ที่พระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่โปรดประทับ สถานที่ต่าง ๆ ที่สร้างขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ที่เมืองลพบุรีเมื่อครั้งสมัยรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช รวมทั้งหอดูดาววัดสันเปาโล คงถูกทิ้งร้างไปนับแต่บัดนั้น
สภาพปัจจุบัน

ปัจจุบันหอดูดาวที่เมืองลพบุรีรู้จักกันในชื่อว่า "วัดสันเปาโล" ตั้งอยู่ทิศตะวันออกของพระราชวัง ริมคูเมืองชั้นในด้านนอก ชื่อวัดสันเปาโลน่าจะเป็นชื่อที่ได้จากวัดของคณะเยสุอิตที่หมู่บ้านโปรตุเกสในพระนครศรีอยุธยา ซึ่งมีชื่อในภาษาโปรตุเกสว่า "เซาเปาลู" และแปลงเป็น "สันเปาโล" ในสำเนียงไทย
จากหลักฐานการขุดแต่งของกรมศิลปากร พอสรุปได้ว่าวัดสันเปาโลมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมเป็นแบบไทยผสมยุโรปคล้ายกับบ้านวิชาเยนทร์ นอกจากจะมีหอดูดาวแปดเหลี่ยมแล้ว ยังมีเรือนพักและพบฐานสิ่งก่อสร้าง ซึ่งเข้าใจว่าเป็นโบสถ์ฝรั่งแต่ยังก่อสร้างไม่เสร็จ ปัจจุบันเหลือเพียงซากของผนังหอดูดาวแปดเหลี่ยมบางส่วน กับฐานของอาคารที่สันนิษฐานว่าเป็นที่พักและโบสถ์ฝรั่งเท่านั้น
สถาบันวิจัยดาราศาสตร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน) ได้ปักหมุดหลักไว้ทางด้านทิศเหนือของหอดูดาววัดสันเปาโล เพื่อเป็นที่หมายว่าที่นี่คือหอดูดาวแห่งแรกในประเทศไทย
แผนที่เมืองลพบุรีเมื่อ ค.ศ. 1687 (พ.ศ. 2230) โดยเดอ ลา มาร์ แสดงที่ตั้ง "หอดูดาว" หรือ "วิทยาลัยเมืองลพบุรี" หรือ "วัดสันเปาโล" อยู่ในเขตเมืองชั้นนอกที่ขยายไปทางทิศตะวันออกหรือริมคูเมืองชั้นนอกด้านทิศตะวันออก ในภาพคือพื้นที่ด้านขวาของป้อมหกเหลี่ยมมุมล่างสุดของกำแพงเมือง เห็นส่วนอาคารหอดูดาวเป็นกรอบแรเงา และแนวโบสถ์ที่กำลังจะก่อสร้าง
ภาพวาดสีน้ำของหอดูดาวเมืองลพบุรีเมื่อครั้งยังสมบูรณ์ มีประวัติว่าบาทหลวงปูโช (Pouchot) คณะเยสุอิตมอบให้หอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส เมื่อ พ.ศ. 2305 (ค.ศ. 1762) สมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงสร้างสถานที่แห่งนี้พระราชทานให้กับบาทหลวงเยสุอิตชาวฝรั่งเศส เพื่อการศึกษาค้นคว้าวิชาดาราศาสตร์และคณิตศาสตร์ หอดูดาวใช้งานได้จริงเมื่อราว พ.ศ. 2229 สำหรับฐานอาคารที่อยู่ใกล้ ๆ มีผังเป็นรูปไม้กางเขนคือฐานของโบสถ์ที่กำลังเริ่มก่อสร้าง
สึ (เมือง)

| สึ 津市 |
| --- | --- |
นคร
ปราสาทสึ, สึคันนง, ศาลเจ้าโกโกกุจังหวัดมิเอะ, ป้ายสถานีสึ, สึ นางิซามาจิ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของสึ (เน้นสีชมพู) ในจังหวัดมิเอะ

สึที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 34°43′6.4″N 136°30′20.6″E﻿ / ﻿34.718444°N 136.505722°E﻿ / 34.718444; 136.505722
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันไซ, โทไก
จังหวัด:  มิเอะ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ยาซูยูกิ มาเอบะ (ตั้งแต่พฤษภาคม ค.ศ. 2011)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 711.11 ตร.กม. (274.56 ตร.ไมล์)
ประชากร (สิงหาคม ค.ศ. 2021)
 • ทั้งหมด: 274,879 คน
 • ความหนาแน่น: 390 คน/ตร.กม. (1,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
สัญลักษณ์:  
 • ต้นไม้: เคยากิ, เซลโควาญี่ปุ่น (Zelkova serrata)
 • ดอกไม้: อาซาเลีย
 • นก: นกกระจ้อยญี่ปุ่น
โทรศัพท์: 059-229-3110
ที่อยู่สำนักงาน: 23-1 Nishi-Marunouchi, Tsu-shi, Mie-ken 514-8611
เว็บไซต์: www.info.city.tsu.mie.jp
สึ (ญี่ปุ่น: 津市; โรมาจิ: Tsu-shi) เป็นนครและเป็นเมืองหลวงของจังหวัดมิเอะ ประเทศญี่ปุ่น ข้อมูลเมื่อ 31 กรกฎาคม ค.ศ.  2021 (2021 -07-31) นครสึมีประชากรประมาณ 274,879 คน 127,273 หลังคาเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 390 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 711.11 ตารางกิโลเมตร (274.56 ตารางไมล์) แม้ว่านครสึจะเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของจังหวัดในด้านจำนวนประชากร แต่ก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเมืองหลวงของจังหวัด และจากการที่มีสำนักงานรัฐบาลส่วนกลางและสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการศึกษาจำนวนมากทำให้เมืองนี้เป็นศูนย์กลางทั้งด้านการปกครองและการศึกษาของจังหวัดมิเอะ
ประวัติศาสตร์ > จุดเริ่มต้น

เดิมทีสึได้รับการพัฒนาให้เป็นเมืองท่าที่เรียกว่า อานตสึ (安濃津) ในยุคนาระและยุคเฮอัง ต่อมาท่าเรือนี้ได้ถูกคลื่นสึนามิทำลายในเหตุการณ์แผ่นดินไหวในนังไกโดยุคเมโอเมื่อ ค.ศ. 1498
คิตะบาตาเกะ อากิโยชิ
สวนในบ้านพักของตระกูลคิตะบาตาเกะ (ศาลเจ้าคิตะบาตาเกะ)
ประวัติศาสตร์ > ยุคเอโดะ

เมืองนี้ถูกสร้างขึ้นใหม่ในฐานะเมืองปราสาทและสถานีพักสินค้าโดยตระกูลโทโด ไดเมียวแห่งแคว้นศักดินาสึที่อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ในยุคเอโดะ ที่แห่งนี้กลายเป็นจุดแวะพักยอดนิยมของนักเดินทางที่มายังศาลเจ้าอิเซะ ซึ่งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 40 กิโลเมตร
โทโด ทากาโตระ
ปราสาทสึ
แผนที่ของปราสาททาเงะ หรือปราสาทคิริยามะ ในสมัยเอโดะ
ประวัติศาสตร์ > สึในสมัยใหม่

หลังจากการฟื้นฟูเมจิ สึได้กลายเป็นเมืองหลวงของจังหวัดมิเอะใน ค.ศ. 1871 และได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 สึเป็นหนึ่งในเทศบาลนคร 31 แห่งแรกของประเทศญี่ปุ่น อาณาเขตของเทศบาลนครสึได้ขยายขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยผนวกรวมกับหมู่บ้านทาเตเบะ และหมู่บ้านโทซะใน ค.ศ. 1909, เมืองชิมมาจิใน ค.ศ. 1934, หมู่บ้านฟูจิมิใน ค.ศ. 1936, หมู่บ้านทากาจายะใน ค.ศ. 1939 และหมู่บ้านอันโตะ หมู่บ้านคัมเบะ และหมู่บ้านคูชิงาตะใน ค.ศ. 1943
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 การโจมตีทางอากาศของฝ่ายสัมพันธมิตรในวันที่ 24 และ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 ได้ทำลายเมืองส่วนใหญ่และคร่าชีวิตผู้คนไป 1,239 คน นครสึได้ผนวกกับหมู่บ้านข้างเคียง ได้แก่ หมู่บ้านคูโคซุใน ค.ศ. 1953, เมืองอิชชินเด็ง เมืองชิรัตสึกะ หมู่บ้านคูริมะ และหมู่บ้านคาตาดะใน ค.ศ. 1954, และหมู่บ้านโทโยซาโตะใน ค.ศ. 1973
วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2006 เทศบาลข้างเคียง ได้แก่ นครฮิซาอิ, เมืองอาโน เมืองเกโน เมืองคาวาเงะ หมู่บ้านมิซาโตะ (ทั้งหมดอยู่ในอำเภออาเงะ), เมืองฮากูซัง เมืองอิจิชิ เมืองคาราซุ และหมู่บ้านมิซูงิ (ทั้งหมดอยู่ในอำเภออิจิชิ) ได้ผนวกเข้ากับนครสึ ผลของการควบรวมเทศบาลครั้งนี้ ทำให้นครสึนี้กลายเป็นเทศบาลที่ใหญ่เป็นอันดับสองในจังหวัดมิเอะในด้านจำนวนประชากรรองจากนครยกกาอิจิ และใหญ่ที่สุดในจังหวัดมิเอะในด้านขนาดพื้นที่นำหน้านครมัตสึซากะ
ภูมิศาสตร์

นครสึตั้งอยู่ทางตะวันออกของคาบสมุทรคิอิ ตอนกลางของจังหวัดมิเอะ เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดมิเอะในแง่ของพื้นที่ โดยมีอาณาบริเวณตลอดความกว้างของจังหวัดมิเอะ ทางทิศตะวันออกติดกับอ่าวอิเซะ มหาสมุทรแปซิฟิก และทิศตะวันตกติดกับจังหวัดนาระ บางส่วนของเมืองอยู่ในขอบเขตของกึ่งอุทยานแห่งชาติมูโร-อากาเมะ-อาโอยามะ
ภูมิศาสตร์ > อาณาเขตติดต่อ

ทิศเหนือ: นครซูซูกะ และนครคาเมยามะ จังหวัดมิเอะ
ทิศตะวันออก: อ่าวอิเซะ
ทิศใต้: นครมัตสึซากะ จังหวัดมิเอะ
ทิศตะวันตก: นครอิงะ และนครนาบาริ จังหวัดมิเอะ, หมู่บ้านโซนิ และหมู่บ้านมิตสึเอะ จังหวัดนาระ
ประชากร

ตามข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของนครสึ ค่อนข้างคงที่ในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1960  | 226,065 | —     |
|  1970  | 242,000 | +7.0% |
|  1980  | 265,443 | +9.7% |
|  1990  | 280,384 | +5.6% |
|  2000  | 286,521 | +2.2% |
|  2010  | 285,728 | −0.3% |
การเมืองการปกครอง

นครสึมีรูปแบบการปกครองแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครที่เป็นสภาเดี่ยว มีสมาชิก 34 คน ในการเมืองระดับจังหวัด นครสึเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดมิเอะจำนวน 7 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครสึเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งมิเอะ เขต 1 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรญี่ปุ่น
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตอนกลาง: สายหลักคิเซ
สถานี: อิชินเด็ง – สึ – อาโกงิ – ทากาจายะ
บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตอนกลาง: สายเมโช
สถานี: อิเซะ-ฮาตะ – อิจิชิ – อิเซงิ – อิเซะ-โออิ – อิเซะ-คาวางูจิ – เซกิโนมิยะ – อิเอกิ – อิเซะ-ทาเกฮาระ – อิเซะ-คามากูระ – อิเซะ-ยาจิ – ฮิตสึ – อิเซะ-โอกิตสึ
รถไฟคินเท็ตสึ: สายนาโงยะ
สถานี: ชิซาโตะ – โทยตสึ-อูเอโนะ – ชิรัตสึกะ – ทากาดาฮนซัง – เอโดบาชิ – สึ – สึ-ชิมมาจิ – มินามิงาโอกะ – ฮิซาอิ – โมโมโซโนะ
รถไฟคินเท็ตสึ: สายโอซากะ
สถานี: ฮิงาชิ-อาโอยามะ – ซากากิบาระ-อนเซ็งงูจิ – โอมิตสึ – อิเซะ-อิชิบาชิ – คาวาอิ-ทากาโอกะ
รถไฟอิเซะ: สายอิเซะ
สถานี: อิเซะ-อูเอโนะ – คาวาเงะ – ฮิงาชิ-อิชินเด็ง – สึ
การขนส่ง > ทางหลวง > ทางด่วน

ทางด่วนอิเซะ
การขนส่ง > ทางหลวง > ทางหลวงแผ่นดิน

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 23
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 163
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 165
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 306
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 368
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 369
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 422
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 306
การขนส่ง > ท่าเรือ

ท่าเรือกสึ-มัตสึซากะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สึ
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก จังหวัดมิเอะ |
| --- | --- | --- |
สึ (เมืองหลวง)
| นครพิเศษ |  ยกกาอิจิ  |  |
| นคร |  คาเมยามะ  คูมาโนะ  คูวานะ  ชิมะ  ซูซูกะ  โทบะ  นาบาริ  มัตสึซากะ  สึ  อิงะ  อิเซะ  อินาเบะ  โอวาเซะ  |  |
| เมือง แบ่งตามอำเภอ |  อำเภออินาเบะ โทอิง  อำเภอคิตะมูโระ คิโฮกุ  อำเภอคูวานะ คิโซซากิ  อำเภอมิเอะ อาซาฮิ  คาวาโงเอะ  โคโมโนะ  อำเภอมินามิมูโระ คิโฮะ  มิฮามะ  อำเภอทากิ เมวะ  โอได  ทากิ  อำเภอวาตาไร มินามิอิเซะ  ไทกิ  ทามากิ  วาตาไร  |  |
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
โรงภาพยนตร์ชินเซไกในนครสึ ก่อน ค.ศ. 1945
การเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลนครสึ
สถานีสึ
ทางแยกต่างระดับฮิซาอิ
ท่าเรือกสึ-มัตสึซากะ
หนองคาย ส.ประภัสสร

| หนองคาย ส> ประภัสสร |
| --- | --- |
เกิด: อุดม สุวรพันธ์ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2497
หนองคาย ส.ประภัสสร หรือ หนองคาย ศ.ประภัสสร (31 สิงหาคม พ.ศ. 2497 – 11 สิงหาคม พ.ศ. 2564) เจ้าของฉายา แข้งซ้ายลุ่มน้ำโขง เป็นนักมวยไทยชาวไทยระดับแชมป์รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท และเฟเธอร์เวทแห่งสนามมวยราชดำเนิน
ประวัติ

หนองคาย ส.ประภัสสร มีชื่อจริงคือ อุดม สุวรพันธ์ (ชื่อเล่น: ไก่) เกิดวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2497 ที่อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย เริ่มฝึกมวยไทยอย่างจริงจังเมื่ออายุ 12–13 ปี เนื่องจากบ้านของเขาอยู่ใกล้กับค่ายมวย ช.นิตย์ รฟท. แล้วจึงแข่งขันในบริเวณใกล้เคียงกว่า 100 ครั้ง กระทั่ง ร.ต.ท.เทอดพงษ์ เทียนสุวรรณ (ยศในขณะนั้น) เห็นแววจึงพามาอยู่ที่กรุงเทพ ณ ค่ายอมรรัตน์ ของเบญจมาศ ชุณหเสวี
หนองคายได้มีโอกาสแข่งที่สนามมวยเวทีลุมพินี ซึ่งเป็นฝ่ายชนะน็อกในยกที่ 2 ทว่าต่อมา เขาเป็นฝ่ายแพ้คะแนนต่อขุนพลน้อย เกียรติสุริยา ที่สนามมวยราชดำเนิน จึงกลับไปภาคอีสานตอนเหนือเป็นเวลา 2 ปี โดยใช้ชื่อในการชกคือ หนองคาย อมรรัตน์
จากนั้นจึงกลับมากรุงเทพอีกครั้ง ภายใต้การดูแลของเทอดพงษ์ เทียนสุวรรณ ดังเดิม และประมาณปี พ.ศ. 2516 ได้ขึ้นชกในชื่อ หนองคาย ส.ประภัสสร หลังจากที่หัวหน้าค่ายของเขาแต่งงานกับประภัสสร พานิชกุล และก่อตั้งค่าย ส.ประภัสสร ขึ้นมา
วันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2517 เขาได้เข้าแข่งขันรายการ ศึกกังฟูแค้น ที่สนามกีฬาหัวหมาก โดยพบกับผู้ใช้วิชากังฟูนามว่าเติ้ง อุยหง ซึ่งหนองคายเป็นฝ่ายชนะด้วยการเตะชายโครง จนคู่ชกหมดสติในยกแรก จากการแข่งขันครั้งนี้ สามารถเก็บค่าเข้าชมได้ 1 ล้านบาท
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517 หนองคายสามารถทำสถิติชนะ 9 ไฟต์ติดต่อกัน ก่อนที่จะเป็นฝ่ายแพ้เริงศักดิ์ พรทวี อย่างไรก็ตาม เขาก็สามารถเอาชนะเริงศักดิ์ได้ในเวลาต่อมา
หนองคายได้ปะทะกับสุดยอดนักมวยไทยแห่งยุคเป็นจำนวนมาก ทั้งผุดผาดน้อย วรวุฒิ, วิชาญน้อย พรทวี, จิตติ เมืองขอนแก่น, ดีเซลน้อย ช.ธนะสุกาญจน์, ณรงค์น้อย เกียรติบัณฑิต ตลอดจนสกัด พรทวี
ในปี พ.ศ. 2523 เขาเป็นฝ่ายชนะคะแนนนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงอย่างประวิทย์ ศรีธรรม รวมถึงมีผลงานสร้างชื่อจากการเป็นฝ่ายชนะคะแนนเผด็จศึก พิษณุราชันย์ ในศึกดาวรุ่งนวมทอง เมื่อปี พ.ศ. 2523 โดยได้รับถ้วยเกียรติยศ “ยอดมวยไทย” ส่งผลให้เขาเป็นสุดยอดนักมวยไทยในปีดังกล่าว
เหตุระเบิดสนามมวยเวทีลุมพินี

วันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2525 ในคู่เอกของการแข่งขันรายการศึกดังทะลุฟ้ามหากุศล ณ สนามมวยเวทีลุมพินี เป็นการพบกันระหว่างหนองคาย ส.ประภัสสร กับเริงศักดิ์ เพชรยินดี โดยที่นั่งชั้นริงไซด์ มีแคล้ว ธนิกุล (หรือที่รู้จักในชื่อ เฮียเหลา), ชวน หลีกภัย ทำหน้าเป็นประธานการแข่งขัน (ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ในขณะนั้น), วีระ มุสิกพงศ์ (ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทยในขณะนั้น) และพลตรี สนั่น ขจรประศาสน์ ร่วมชมการแข่งขัน
ซึ่งในช่วงท้ายของยกที่ 5 นี้เอง ที่เกิดเหตุลอบสังหารแคล้ว ธนิกุล โดยมีผู้ก่อการปาระเบิดเอ็ม 26 สู่ที่นั่งชั้นริงไซด์ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 5 ราย บาดเจ็บกว่า 50 คน ส่วนแคล้ว ธนิกุล รอดชีวิตจากเหตุการณ์ครั้งดังกล่าว
ผลงานช่วงท้าย

วันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2525 หนองคายได้พบกับคู่ชกที่เป็นแชมป์คาราเต้ชาวอเมริกัน ผู้มีนามว่าเดฟ จอห์นสตัน (Dave Johnston) ที่คัลเวอร์ซิตี รัฐแคลิฟอร์เนีย จากการแข่งขันครั้งดังกล่าว หนองคายเป็นฝ่ายชนะคะแนน
หนองคายแข่งขันชกมวยเป็นจำนวนกว่า 200 ไฟต์ ก่อนที่จะตัดสินใจแขวนนวมในวัย 30 ปีเศษ
ภายหลังจากการเลิกชกมวย หนองคายได้ทำธุรกิจร้านอาหารร่วมกับประภัสสร พานิชกุล ผู้เป็นภรรยาของ พ.ต.อ.เทอดพงษ์ เทียนสุวรรณ เป็นเวลากว่า 10 ปี ก่อนที่จะเลิกไปเนื่องด้วยปัญหาด้านสถานที่ ครั้นต่อมาจึงทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ค่ายมวยไทยหลายแห่ง
ชีวิตส่วนตัว

หนองคาย ส.ประภัสสร มีบิดาชื่อ สมพงษ์ สุวรพันธ์ มารดาชื่อ อุดร สุวรพันธ์ โดยเขาเป็นบุตรคนที่สอง ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 9 คน (เป็นชาย 7 คน และหญิง 2 คน) ซึ่งพี่น้องที่เป็นเพศชายจำนวน 7 คน มีถึง 6 คนที่เป็นนักมวย ส่วนคนที่มีชื่อเสียงระดับแถวหน้ามีเพียงเขาเท่านั้น
เกียรติประวัติ

พ.ศ. 2523 -  ถ้วยเกียรติยศ “ยอดมวยไทย” (สุดยอดนักมวยไทยแห่งปี)
แชมป์รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท สนามมวยราชดำเนิน
แชมป์รุ่นเฟเธอร์เวท สนามมวยราชดำเนิน
กระแสตอบรับ

หนองคาย ส.ประภัสสร ได้รับการกล่าวว่าเป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของจังหวัดหนองคาย และเนื่องด้วยมีแข้งซ้ายที่ทรงพลัง จึงได้รับฉายา “แข้งซ้ายลุ่มน้ำโขง” จากแฟนมวย
อินเดียเหนือ

| อินเดียเหนือ |
| --- | --- |

ประเทศ:  อินเดีย
รัฐและดินแดนสหภาพ:   ชัมมูและกัศมีร์  หิมาจัลประเทศ  ปัญจาบ  จัณฑีครห์  อุตตราขัณฑ์  หรยาณา  เดลี  ราชสถาน  อุตตรประเทศ  
บางครั้งอาจรวมถึง:   พิหาร  คุชราต  มัธยประเทศ  เบงกอลตะวันตก  
เมืองใหญ่ที่สุด: เดลี
เขตเวลา: IST (UTC+5:30)
ภาษาราชการ:  ฮินดี  อูรดู  อังกฤษ  ปัญจาบ 
อินเดียเหนือ เป็นคำกว้าง ๆ ที่ใช้เรียกภูมิภาคทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย ลักษณะสำคัญทางธรณีวิทยาคือที่ราบอินดัส-คงคา และเทือกเขาหิมาลัย ที่แบ่งภูมิภาคอินเดียเหนือออกจากที่ราบสูงทิเบตและเอเชียกลาง
คำว่า "อินเดียเหนือ" นั้นมีคำนิยามอยู่หลากหลาย เช่น กระทรวงมหาดไทย ระบุในคณะกรรมด้านเขตตอนเหนือ 
(Northern Zonal Council) ว่าประกอบด้วยเดลี, จัณฑีครห์, หรยาณา, หิมาจัลประเทศ, ชัมมูและกัศมีร์, ปัญจาบ และราชสถาน ในขณะที่กระทรวงวัฒนธรรม ระบุในเขตทางวัฒนธรรมของอินเดีย (Cultural Zones of India) ให้อินเดียเหนือมีความหมายรวมอุตตราขัณฑ์ แต่ไม่รวมเดลี ส่วน กรมสำรวจธรณีวิทยา เรียกรวมเดลีและอุตตรประเทศ แต่ไม่รวมราชสถาน และจัณฑีครห์ นอกจากนี้บางครั้งอาจรวมถึงพิหาร, คุชราต, มัธยประเทศ และ เบงกอลตะวันตก
อินเดียเหนือในอดีตเป็นศูนย์กลางของจักรวรรดิโมกุล, รัฐสุลต่านเดลี และอาณาจักรอินเดียของบริเตน เป็นภูมิภาคที่เต็มไปด้วยความหลากหลายทางวัฒนธรรม ตั้งแต่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาฮินดู ทั้ง โจตจรธม, หฤทวร, พาราณสี, อโยธยา, มฐุรา, อัลลอฮบาด, ไวศโนเทวี และปุศกร ไปจนถึงสารนาถ มหาโพธิวิหารแห่งพุทธคยา วัดเวฬุวันมหาวิหาร กุสินารา สถานที่สำคัญทางศาสนาพุทธ และหริมันทิรสาหิบ ศาสนสถานสูงสุดของศาสนาซิกข์
ภาษาราชการของรัฐและดินแดนสหภาพต่าง ๆ ในอินเดียเหนือ ได้แก่ ภาษาฮินดี, ภาษาอูรดู, ภาษาอังกฤษ และภาษาปัญจาบ
อินซฺวี

| อินซฺวี * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก

ประเทศ: มณฑลเหอหนาน  จีน
ประเภท: มรดกโลกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii) (iii) (iv) (vi)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2549 (คณะกรรมการสมัยที่ 30)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
| --- | --- |

แสดงที่ตั้งภายในมณฑลเหอหนานแสดงแผนที่มณฑลเหอหนานอินซฺวี (ประเทศจีน)แสดงแผนที่ประเทศจีน
ที่ตั้ง: อำเภออินตู อานหยาง มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน
พิกัด: 36°07′36″N 114°18′50″E﻿ / ﻿36.12667°N 114.31389°E﻿ / 36.12667; 114.31389

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อทางการ: อินซฺวี
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: ii, iii, iv, vi
อ้างอิง: 1114
ขึ้นทะเบียน: 2006 (สมัยที่ 30th)
พื้นที่: 414 ha
พื้นที่กันชน: 720 ha
 
อินซฺวี (จีน: 殷墟; พินอิน: Yīnxū) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองอันหยาง มณฑลเหอหนาน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นเมืองหลวงแห่งสุดท้ายของราชวงศ์ซาง โดยเป็นเมืองหลวงอยู่ 225 ปี มีจักรพรรดิปกครองอยู่ 12 พระองค์
เมืองหลวงเก่าแห่งนี้เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญของสิ่งที่เป็นไปในยุคทองของอารยธรรมจีนยุคสำริด สุสานหลวงและพระราชวังที่เป็นต้นแบบของสถาปัตยกรรมจีน และกระดูกคำทำนายที่จารึกด้วยตัวอักษรจีนโบราณ ที่บ่งบอกเกี่ยวกับวัฒนธรรม และสถานะทางสังคมของคนในยุคนั้นนับว่าเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่ได้ขุดค้นพบในเมืองนี้ ถือเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดของประเทศจีน และได้รับเลือกเป็นแหล่งมรดกโลกใน พ.ศ. 2549
มรดกโลก

อินซฺวีได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 30 เมื่อปี พ.ศ. 2549 ที่กรุงวิลนีอัส ประเทศลิทัวเนีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
เกศ (ศาสนาซิกข์)

ศาสนิกชนสวมผ้าโพกหัวแบบ ทัสตาร์ (dastar) (คนริมซ้ายและขวา) และแบบ ปัตกา (patka) (คนตรงกลางทั้งสองคน)
ศาสนิกชนสวมผ้าครอบจุกที่เรียกว่า "รูมาล" (rumāl)
ในศาสนาซิกข์ "เกศ" คือการปฏิบัติที่ให้เส้นผมและขนเติบโตตามธรรมชาติ โดยไม่ไปตัดหรือโกน เพราะเชื่อว่าเป็นสิ่งสร้างที่พระเป็นเจ้าประทานมาให้ เป็นสิ่งสมบูรณ์ "เกศ" เป็นแนวทางปฏิบัติหนึ่งใน "ก 5 ประการ" ซึ่งริเริ่มโดยคุรุโควินทสิงห์ ในปี 1699 เส้นผมนั้นจะได้รับการหวีวันละสองหน โดยใช้หวีไม้ที่เรียกว่า กังฆา ก่อนจะมัดเป็นจุกที่เรียกว่า "ชุรา" (Jura) หรือ "จุกริศิ" (Rishi knot) จากนั้นจึงสวมทับด้วยผ้าโพกศีรษะ ในบุรุษแบ่งออกเป็นชนิดต่าง ๆ คือ ทัสตาร์ (Dastar) ผ้าโพกทรงที่พบทั่วไป, ปัตกา (Patka) คือผ้าโพกในวัยรุ่นที่ปิดรอบศีรษะ และ รูมาล (Rumāl) ในเด็กที่ผมสามารถมัดเป็นจุกเดียวเล็ก ๆ บนศีรษะได้ จะใช้ผ้าพันรอบจุดนั้นแทน
อินเตฟอิเกอร์

รูปสลักหินส่วนล่างของราชมนตรี ซึ่งน่าจะเป็นอินเตฟอิเกอร์ ในพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน ณ มหานครนิวยอร์ก (09.180.12)
อินเตฟอิเกอร์ (ỉnỉ-ỉt.f ỉqr) เป็นขุนนางแห่งอียิปต์โบราณและยังเป็นผู้ดูแลนคร (overseer of the city) และราชมนตรีภายใต้รัชสมัยของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 1 และฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 ในช่วงต้นของราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์ (ระหว่าง 1991–1802 ปีก่อนคริสตกาล) เขาเป็นที่ทราบจากจารึกหินหลายชิ้นในบริเวณนิวเบียล่าง ซึ่งแสดงให้เห็นว่า เขาเป็นส่วนหนึ่งของการดำเนินการทางทหารในภูมิภาคนี้ เขาปรากฏในบันทึกที่มีว่าปาปิรุสไรส์เนอร์ที่พบที่ชายฝั่งทะเลแดง และจารึกหินสองชิ้นในนิวเบียล่างได้กล่าวถึงเขา ซึ่งดูเหมือนว่าจะชี้ให้เห็นว่า เขามีส่วนร่วมในการดำเนินการทางทหารในภูมิภาคนี้ แต่จารึกทั้งสองไม่ลงช่วงเวลาไว้ ส่วนจารึกอื่น ๆ ในบริเวณแถบดังกล่าวดูเหมือนจะบันทึกถึงการดำเนินการทางทหารในปีที่ 29 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 1 ซึ่งสอดคล้องกับปีที่ 9 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 และอินเตฟอิเกอร์ ยังเป็นที่ทราบจากภาพสลักที่พบในวาดิ เอล-ฮูดิ โดยลงช่วงเวลาปีที่ 20 ซึ่งรายงานเกี่ยวกับการนำมาซึ่งแร่อเมทิสต์
หลุมฝังศพของนางเซเนต ซึ่งเป็นมารดาของเขาในเมืองธีบส์ อยู่ในซิค อับด์ เอล-กุรนา ในหมู่สุสานแห่งธีบส์ ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามกับเมืองลักซอร์ และอินเตฟอิเกอร์ถูกฝังอยู่ในสุสานมาสตาบาที่ลิษต์ โดยสุสานของเขาอยู่ถัดจากพีระมิดแห่งอเมนเอมฮัตที่ 1
เกาะอัลคาทราซ

เกาะอัลคราทราซ
เกาะอัลคาทราซ (บางครั้งเรียกว่า อัลคาทราซ หรือ เดอะร็อค) เป็นเกาะเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่กลางอ่าวซานฟรานซิสโก ในแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา เกาะนี้เคยเป็นสถานที่ตั้งประภาคาร ป้อมปราการของกองทัพ และยังเป็นคุกทหารจนถึงปี 1963 หลังจากนั้น เกาะอัลคาทราซก็กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยว
ปัจจุบันนี้ เกาะอัลคาทราซเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์จากการอนุมัติโดยหน่วยงานอุทยาน แห่งชาติ ที่เป็นส่วนหนึ่งของ "Golden Gate National Recreation Area" และเปิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวสามารถไปเยี่ยมชมโดยเรือเฟอร์รี่จากท่าเรือ 33 ใกล้กับ ฟิชเชอร์แมนวาร์ฟ (Fisherman's Wharf) ในซานฟรานซิสโก นอกจากนี้เกาะแห่งนี้ยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติในปี 1986
ชื่อของเกาะได้รับการตั้งขึ้นเมื่อปี 1775 เมื่อนักสำรวจชาวสเปน ฮวน มานูเอล เดอ อยาลา ทำการสำรวจอ่าวซานฟานซิสโก และตั้งชื่อตามขนาดของเกาะว่า ลา อิสลา เดอ ลอส อัลคาทราซ ซึ่งแปลว่า "เกาะแห่งนกกระทุง" เกาะแห่งนี้ไม่เหมาะที่จะอยู่อาศัย เนื่องจากกระแสน้ำทะเล พืชผักที่มีปริมาณน้อยมาก และพื้นดินที่แห้งแล้ง
เนื่องจากเกาะแห่งนี้ตั้งอยู่โดดเดี่ยวกลางอ่าวตามธรรมชาติ ล้อมรอบด้วยน้ำที่มีอุณหภูมิเยือกแข็งและคลื่นลมแรง เกาะอัลคาทราซ จึงได้รับการพิจารณาให้ใช้เป็นที่คุมขังนักโทษ ในปี 1861 เกาะนี้ได้เป็นที่รองรับนักโทษจากสงครามกลางเมืองจากรัฐต่าง ๆ และผลพวงจากสงครามสเปน-อเมริกัน ในปี 1898 ทำให้จำนวนนักโทษเพิ่มขึ้นจาก 26 คน เป็น 450 คน จากนั้นในปี 1906 ได้เกิดแผ่นดินไหวในซานฟานซิสโก (ที่ทำลายเมืองนี้อย่างรุนแรง) บรรดานักโทษจึงถูกย้ายไปบนเกาะเพื่อความปลอดภัย ในปี 1912 มีการก่อสร้างคุกขนาดใหญ่ที่ใจกลางเกาะ และในปลายทศวรรษ 1920 อาคารสามชั้นนี้ก็เสร็จสมบูรณ์
กองทัพสหรัฐใช้เกาะอัลคาทราซมามากว่า 80 ปี คือจากปี 1850 จนถึงปี 1933 จากนั้นเกาะนี้ได้ย้ายไปอยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงยุติธรรมเพื่อใช้เป็นที่คุมขังนักโทษ รัฐบาลได้ใช้เป็นสถานที่ดัดสันดานที่มีระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุด ปราศจากสิทธิพิเศษใด ๆ เพื่อจัดการกับบรรดานักโทษ และแสดงถึงประสิทธิภาพทางกฎหมายที่รัฐบาลต้องการลดคดีอาชญากรรมที่มีมากมาย ในช่วงปี 1920 และปี 1930
เกาะอัลคาทราซ ไม่ใช่ "เกาะแห่งความชั่วร้ายของอเมริกา" อย่างที่ปรากฏในหนังสือและภาพยนตร์ต่าง ๆ จำนวนนักโทษโดยเฉลี่ยประมาณคือ 260-275 คน (จำนวนนักโทษนี้ยังไม่ถึงปริมาณที่รองรับได้สูงสุด 336 คน ซึ่งนับได้ว่าจำนวนนักโทษของเกาะมีสัดส่วนน้อยกว่า 1% ของจำนวนนักโทษทั่วประเทศ) มีนักโทษมากมายถูกพิพากษาไว้ชีวิต และมีสภาพความเป็นอยู่ที่ดีกว่านักโทษที่อื่น (ยกตัวอย่างเช่น นักโทษหนึ่งคนต่อหนึ่งห้องขัง) ซึ่งมีนักโทษหลายคนขอย้ายไปอยู่ที่เกาะอัลคาทราซ
เกาะดังกล่าวถูกนำไปใช้เป็นสถานที่หลักในการดำเนินเนื้อเรื่องภาพยนตร์ชุด เรซิเดนต์อีวิล (ภาพยนตร์ชุด) Resident Evil: Death Island ผีชีวะ เชื้อคลั่งเกาะหายนะ
แหล่งข้อมูลอื่น

คุกอัลคาทราส เก็บถาวร 2012-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ เกาะอัลคาทราซ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
37°49′36″N 122°25′24″W﻿ / ﻿37.826667°N 122.423333°W﻿ / 37.826667; -122.423333
เกษตร

เกษตร อาจหมายถึง
ตีรถะ (ศาสนาฮินดู) (tīrtha) แนวคิดในศาสนาฮินดู ซึ่งเรียกอีกชื่อว่า “เกษตร” (kshetra)
เกษตรกรรม หรือ การเกษตร
เกษตรกร บุคคลที่ประกอบอาชีพทางด้านเกษตรกรรม
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยในกรุงเทพมหานคร
เกษตรแฟร์ งานประจำปีของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
แยกเกษตร ทางแยกในกรุงเทพมหานคร
อ่างเกษตร อ่างเก็บน้ำในจังหวัดเชียงใหม่