stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ดิมอยน์

| ดิมอยน์ |
| --- | --- |
เมืองหลวงของรัฐ
นครดิมอยน์
ตามเข็มนาฬิกาจากบนสุด: ภาพมุมกว้างของเมือง, สวนพฤกษศาสตร์เกรเทอร์ดิมอยน์, สะพานครูดีเนียร์, ศาลาว่าการรัฐไอโอวา และเอจฮันเรดวันแกรนด์ (พรินซิปัลไฟแนนเชียลกรุ๊ป)
   ธง ตรา
สมญา: "ฮาร์ตเฟิร์ดแห่งตะวันตก"
thที่ตั้งในรัฐไอโอวา
พิกัด: 41°35′27″N 93°37′15″W﻿ / ﻿41.59083°N 93.62083°W﻿ / 41.59083; -93.62083
ประเทศ:  สหรัฐ
รัฐ:  ไอโอวา
เทศมณฑล: พอล์ก, แวร์เรน
สถาปนา: ค.ศ. 1843
จัดตั้งเป็นเทศบาล: 22 กันยายน ค.ศ. 1851
การปกครอง
 • ประเภท: รัฐบาลสภา–บริหาร
 • นายกเทศมนตรี: แฟรงก์ คาวนี (D)
 • วุฒิสภา:  รายชื่อสมาชิกวุฒิสภา Matt McCoy (D) Bradford Zaun (R) Jack Hatch (D) Richard Dearden (D) Larry Noble (R) 
 • สภาผู้แทนราษฎร:  รายชื่อสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร Jo Oldson (D) Bruce Hunter (D) Janet Petersen (D) Wayne Ford (D) Ako Abdul-Samad (D) Brian Meyer (D) Rick Olson (D) Walt Tomenga (R) 
 • คองเกรส: Cindy Axne (D)
พื้นที่
 • เมืองหลวงของรัฐ: 90.66 ตร.ไมล์ (234.81 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 88.18 ตร.ไมล์ (228.39 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 2.48 ตร.ไมล์ (6.42 ตร.กม.)
ความสูง: 955 ฟุต (291 เมตร)
ประชากร (2010)
 • เมืองหลวงของรัฐ: 203,433 คน
 • ประมาณ (2019): 214,237 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 105 ของประเทศ อันดับที่ 1 ของรัฐ
 • ความหนาแน่น: 2,429.46 คน/ตร.ไมล์ (938.02 คน/ตร.กม.)
 • เขตเมือง: 450,070 (อันดับที่ 86) คน
 • รวมปริมณฑล: 699,292 (อันดับที่ 83) คน
 • เขตทางสถิติ: 846,068 (อันดับที่ 64)
เขตเวลา: UTC−6 (CST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−5 (CDT)
รหัสไปรษณีย์: 50301-50340-50310
รหัสพื้นที่: 515
รหัส FIPS: 19-21000
รหัส GNIS: 465961
อินเตอร์สเตต:   
เว็บไซต์: DMgov.org
ดิมอยน์ (Des Moines; IPA: [dɪˈmɔɪn]) เป็นเมืองหลวงของรัฐไอโอวา ก่อตั้งเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2394 ในชื่อ ฟอร์ตดิมอยน์ (Fort Des Moines) และเปลี่ยนชื่อมาเป็น ดิมอยน์ ในปี พ.ศ. 2400 ดิมอยน์ตั้งอยู่ในเคาน์ตีโพล์ก สถิติปี พ.ศ. 2543 ดิมอยน์ มีประชากร 198,682 คน
ประวัติของเมืองดิมอยม์นับย้อนไปปี พ.ศ. 2377 ที่จอห์น ดูเฮอร์ที แนะนำให้มีการตั้งค่ายทหานในบริเวณดิมอยน์ในปัจจุบัน
ดิมอยน์ตั้งอยู่บนแม่น้ำดิมอยน์ และเป็นหนึ่งในสี่เมืองของเขตเมืองติดกันของ ดิมอยน์ เวสต์ดิมอยน์ ไคลฟ์ และ เออร์บันเดล
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เมืองดิมอยน์
| ด ค กเมืองหลวงของสหรัฐแบ่งตามเขตอำนาจ |
| --- | --- |
 ชาติ: สหรัฐ วอชิงตัน ดี.ซี. รัฐ: คอนเนทิคัต ฮาร์ตเฟิร์ด  เคนทักกี แฟรงก์เฟิร์ต  แคนซัส โทพีกา  แคลิฟอร์เนีย แซคราเมนโต  โคโลราโด เดนเวอร์  จอร์เจีย แอตแลนตา  เซาท์แคโรไลนา โคลัมเบีย  เซาท์ดาโคตา เพียร์  เดลาแวร์ โดเวอร์  เทนเนสซี แนชวิลล์  เท็กซัส ออสติน  นอร์ทแคโรไลนา ราลี  นอร์ทดาโคตา บิสมาร์ก  นิวเจอร์ซีย์ เทรนตัน  นิวเม็กซิโก แซนตาเฟ  นิวยอร์ก ออลบานี  นิวแฮมป์เชอร์ คองคอร์ด  เนแบรสกา ลิงคอล์น  เนวาดา คาร์สันซิตี  เพนซิลเวเนีย แฮร์ริสเบิร์ก  ฟลอริดา แทลลาแฮสซี  มอนแทนา เฮเลนา  มิชิแกน แลนซิง  มินนิโซตา เซนต์พอล  มิสซิสซิปปี แจ็กสัน  มิสซูรี เจฟเฟอร์สันซิตี  เมน ออกัสตา  แมริแลนด์ แอนแนโพลิส  แมสซาชูเซตส์ บอสตัน  ยูทาห์ ซอลต์เลกซิตี  โรดไอแลนด์ พรอวิเดนซ์  ลุยเซียนา แบตันรูช  วอชิงตัน โอลิมเปีย  วิสคอนซิน แมดิสัน  เวสต์เวอร์จิเนีย ชาร์ลสตัน  เวอร์จิเนีย ริชมอนด์  เวอร์มอนต์ มอนต์พีเลียร์  ไวโอมิง ไชแอนน์  ออริกอน เซเลม  อะแลสกา จูโน  อาร์คันซอ ลิตเทิลร็อก  อินดีแอนา อินเดียแนโพลิส  อิลลินอย สปริงฟีลด์  แอริโซนา ฟีนิกซ์  แอละแบมา มอนต์กอเมอรี  โอคลาโฮมา โอคลาโฮมาซิตี  โอไฮโอ โคลัมบัส  ไอดาโฮ บอยซี  ไอโอวา ดิมอยน์  ฮาวาย โฮโนลูลู ดินแดน: กวม ฮากัตญา  ปวยร์โตรีโก ซานฮวน  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา ไซปัน  หมู่เกาะเวอร์จิน ชาร์ลอตต์อะมาลี  อเมริกันซามัว ปาโกปาโก
ดาวหางในแถบหลัก

ดาวหางในแถบหลัก คือวัตถุที่โคจรอยู่ในระบบสุริยะในบริเวณแถบดาวเคราะห์น้อย แต่มีลักษณะปรากฏและคุณสมบัติคล้ายคลึงกับดาวหางในระหว่างการโคจรบางช่วง ดาวหางกลุ่มนี้จะแตกต่างกับดาวหางทั่วไปที่มักมีวงโคจรไกลกว่าดาวพฤหัสบดี และมีวงโคจรที่ค่อนข้างกลมอยู่ในบริเวณแถบหลักซึ่งแตกต่างจากวงโคจรของดาวเคราะห์น้อยอื่นๆ ดาวหางคาบสั้นจำนวนหนึ่งอาจมีค่ากึ่งแกนเอกต่ำกว่าวงโคจรของดาวพฤหัสบดี แต่ดาวหางในแถบหลักจะมีความเยื้องศูนย์กลางที่เล็กกว่า และความเอียงวงโคจรก็คล้ายคลึงกับดาวเคราะห์น้อยในแถบหลัก มีดาวหางในแถบหลักที่รู้จักแล้ว 3 ดวงซึ่งพบว่ามีวงโคจรอยู่ในบริเวณขอบรอบนอกของแถบดาวเคราะห์น้อย
สมาชิก

เท่าที่ทราบในปัจจุบันมีดาวหางในแถบหลักอยู่ 4 ดวง ดังนี้
133P/Elst-Pizarro
176P/LINEAR
P/2005 U1 (Read)
P/2008 R1 (Garradd)
แหล่งข้อมูลอื่น

บทความเกี่ยวกับ "ดาวหางในแถบหลัก" ที่ Planetary Society เก็บถาวร 2007-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2243

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2243 |
| --- | --- |
บัวชุม–ปากช่อง
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 72.138 กิโลเมตร (44.824 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศเหนือ:  ถนนสุรนารายณ์ ในอำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี
 :    ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2272 ในอำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี  ลบ.4028 ทางหลวงชนบท ลบ.4028 ในอำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี   ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2256 ในอำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี   ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2282 ในอำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี  สบ.4005 ทางหลวงชนบท สบ.4005 ในอำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี   ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2224 ในอำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี   ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2274 ในอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา 
ปลายทางทิศใต้: ถนนมิตรภาพสายเก่า ในอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2243 สายบัวชุม–ปากช่อง เป็นถนนสายหนึ่งในจังหวัดลพบุรี จังหวัดสระบุรี และจังหวัดนครราชสีมา มีระยะทางทั้งหมด 72.138 กิโลเมตร เส้นทางเริ่มจากถนนสุรนารายณ์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 205) ตำบลบัวชุม อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2272 ที่บ้านบัวชุม ตัดกับทางหลวงชนบท ลบ.4028 ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2256 ที่บ้านลำพญาไม้ จากนั้นจึงเข้าสู่เขตตำบลหัวลำ อำเภอท่าหลวง จากนั้นจึงเข้าสู่เขตตำบลห้วยขุนราม อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2282 ที่บ้านโป่งเกตุ จากนั้นจึงเข้าสู่เขตตำบลซับสนุ่น อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี ตัดกับทางหลวงชนบท สบ.4005 ผ่านตำบลหนองย่างเสือ ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2224 ที่บ้านหนองผักหนอก จากนั้นจึงข้ามห้วยทองหลางเข้าสู่เขตตำบลปากช่อง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2274 ที่บ้านหนองอีเหลอ สิ้นสุดทางหลวงแผ่นดินบริเวณหน้าโรงแรม The Pino Hotel (กิโลเมตรที่ 72+138) แต่ถนนยังคงมุ่งหน้าต่อไปโดยข้ามทางรถไฟสายชุมทางแก่งคอย–ชุมทางถนนจิระจนสิ้นสุดบนถนนมิตรภาพสายเก่าบริเวณข้างสวนสาธารณะเขาแคน เส้นทางในเขตจังหวัดลพบุรีและจังหวัดสระบุรีดูแลโดยแขวงการทางลพบุรีที่ 2 (ลำนารายณ์) ส่วนเส้นทางในเขตจังหวัดนครราชสีมาดูแลโดยแขวงการทางนครราชสีมาที่ 2 และเทศบาลเมืองปากช่อง
ตัวยาสำคัญ

ตัวยาสำคัญ (active ingredients หรือ medicament) คือ สารที่อยู่ในเภสัชภัณฑ์หรือยาเตรียม มีฤทธิ์ในการบำบัดรักษาโดยตรง โดยเภสัชภัณฑ์แต่ละชนิดอาจมีตัวยาสำคัญเพียงชนิดเดียวหรือมีหลายชนิดที่ออกฤทธิ์ร่วมกันก็ได้ และนอกจากนี้ ในตำรับยาอาจมีตัวยาเสริม (adjuvant) ที่ออกฤทธิ์ร่วมกันกับตัวยาหลักเพื่อช่วยเสริมฤทธิ์ในการรักษาโรคได้อีกด้วย
ช้องนาง

| ช้องนาง |
| --- | --- |

ช้องนาง

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Lamiales
วงศ์:: Acanthaceae
สกุล:: Thunbergia
สปีชีส์:: T.  erecta
ชื่อทวินาม
Thunbergia erecta T. Anders

ช้องนาง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Thunbergia erecta) เป็นพืชในวงศ์เหงือกปลาหมอ (Acanthaceae) เป็นพืชล้มลุกหลายฤดูและเป็นพืชท้องถิ่นในแอฟริกาตะวันตกและเอเชีย ทรงพุ่มสูงประมาณ 2.5 เมตร กลีบดอกสีม่วงหรือฟ้าเข้ม ส่วนที่ติดกันเป็นหลอดมีเหลือง
ช้องนาง เป็นไม้พุ่มเล็ก แตกกิ่งก้านมาก สูงประมาณ 6 ฟุต ใบคล้ายใบแก้ว ใบมนปลายแหลมยาวประมาณ 3 นิ้ว ออกเป็นคู่ ๆ ตามกิ่ง ดอกเป็นรูปแตร ปลายดอกผายออกเป็น 5 แฉก ในดอกตรงกลางมีตาสีเหลือง ดอกสีม่วง และยังมีชนิดดอกสีขาวเรียกว่าช้องนางขาว ดอกยาวประมาณ 2 นิ้ว
ถิ่นกำเนิด

ช้องนางมีถิ่นกำเนิดอยู่ในแอฟริกา ในเมืองไทยมีหลายชนิด เช่น T. affinis S. Moor เรียกว่า ช้องนาง T. erecta, T. Anders เรียกช้องนางเล็ก และชนิด T.erecta var. caerulea Hort. เรียกช้องนางใหญ่
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ช้องนาง เป็นไม้ที่ปลูกได้ทั้งกลางแจ้งและในที่ร่มรำไร ช้องนางเป็นไม้ประดับที่ให้ดอกสีม่วงหรือสีขาวสวยงามตลอดทั้งปี แต่ดอกบอบบาง ถ้าเด็ดจากต้นจะเหี่ยวเฉาเร็ว ถ้าอยู่กับต้นจะบานได้นานราวสองวัน
ลำต้น ลำต้นแตกเป็นพุ่มกว้าง 1-2 เมตร
ใบ เป็นใบเดี่ยว รูปไข่ ถึงรูปขอบขนาน ขอบใบเรียบหรือเป็นคลื่น ก้านใบสีแดง
ดอก เป็นดอกเดี่ยว ออกตามซอกใบและปลายกิ่ง ใบประดับสีเขียวอ่อนรูปไข่ 2 ใบประกบกันขณะดอกตูม ใบประดับจะหุ้มดอกเกือบมิด ดอกรูปแตร โคนกลีบสีเหลืองอ่อน ปลายแยก 5 กลีบ สีม่วงอมน้ำเงินและสีขาว (พันธุ์ Alba) ออกดอกตลอดปี
การขยายพันธุ์

ชอบดินร่วนซุยที่มีความชุ่มชื่นสม่ำเสมอ ชอบปุ๋ยใบไม้ผุยิ่งกว่าปุ๋ยคอก การขยายพันธุ์ใช้วิธีตอนหรือตัดกิ่งปักชำ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ช้องนาง
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Thunbergia erecta ที่วิกิสปีชีส์
ตำบลท่าแลง

| ตำบลท่าแลง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Tha Laeng
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: เพชรบุรี
อำเภอ: ท่ายาง
ประชากร[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 5,726 คน
รหัสไปรษณีย์ : 76130
รหัสภูมิศาสตร์: 760514
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| เทศบาลตำบลท่าแลง |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
คำขวัญ: วัดเขางามเด่น น้ำเพชรไหลผ่าน มะนาวผลงาม กล้วยไข่หวีใหญ่ ประชาชื่นบาน คนงามท่าแลง
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เพชรบุรี
อำเภอ: ท่ายาง
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: พรชัย  ภู่ระหงษ์
ประชากร
 • ทั้งหมด: 5,726 คน
รหัส อปท.: 05760503
ที่อยู่ สำนักงาน: สำนักงานเทศบาลตำบลท่าแลง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี 76130
โทรศัพท์: 0 3246 8200
เว็บไซต์: www.thalang.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ท่าแลง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลท่าแลง ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบล
ประวัติ

ตำบลท่าแลง แต่ก่อนเป็นชื่อหมู่บ้านในตำบลยางหย่อง ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของอำเภอยางหย่อง (อำเภอท่ายาง ในปัจจุบัน) มาก่อน ก่อนที่จะย้ายไปตั้งอยู่ที่ปัจจุบันนี้ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2528 ได้มีการแบ่งแยกออกมาเป็นตำบลท่าแลง ซึ่งมีทั้งหมด 10 หมู่บ้าน มีพื้นที่ 26,961 ไร่ ชื่อของบ้านท่าแลงไม่ปรากฏแน่ชัดว่าเหตุใดจึงตั้งชื่อว่า ท่าแลง แต่จากคำบอกเล่าของคนเก่าแก่ในพื้นที่ ทราบว่าบริเวณบ้านท่าแลง มีดินชนิดพิเศษที่เมื่อขุดขึ้นมาจากในดินแล้ว จะมีความแข็งแรงมาก หรือที่เรียกว่า ศิลาแลง นั่นเอง ชาวตำบลท่าแลงส่วนใหญ่มีชีวิตความเป็นอยู่แบบเกษตรกรชนบท เนื่องจากมีพื้นที่ขนานไปกับแม่น้ำเพชรบุรี ระยะเกินกว่า ครึ่งหนึ่งของระยะทางยาวทั้งตำบล และมีคลองส่งน้ำชลประทาน ตัดผ่านเป็นระยะทางยาวทุกหมู่บ้าน (ยกเว้นบ้านห้วยตะแกละ) ต่อมาตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 326 เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2515 ตำบลท่าแลง ตามพระราชบัญญัติสภาตำบล และองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 เมื่อวันที่ 30 มีนาคม 2539 และเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2545 กระทรวงมหาไทย ได้ประกาศ จัดตั้งหมู่บ้าน หมู่ที่ 10 บ้านชลประทานราษฎร์ขึ้นใหม่ โดย แยกจากหมู่ 1 บ้านคอละออม
พ.ศ. 2551 กระทรวงมหาดไทย ได้ประกาศยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลเมื่อ วันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 โดยมีผลตั้งแต่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา
อาณาเขต

ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลไร่สะท้อน และตำบลห้วยลึก อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ตำบลยางหย่อง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี
ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลวังไคร้ และตำบลท่าคอย อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลท่าคอย ตำบลท่าไม้รวก และตำบลวังไคร้ อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลท่าแลง
| ด ค กตำบลในจังหวัดเพชรบุรี |
| --- | --- | --- |
| อำเภอแก่งกระจาน |  แก่งกระจาน  ป่าเด็ง  พุสวรรค์  วังจันทร์  สองพี่น้อง  ห้วยแม่เพรียง  |  |
| อำเภอเขาย้อย |  เขาย้อย  ทับคาง  บางเค็ม  สระพัง  หนองชุมพล  หนองชุมพลเหนือ  หนองปรง  หนองปลาไหล  ห้วยท่าช้าง  ห้วยโรง  |  |
| อำเภอชะอำ |  เขาใหญ่  ชะอำ  ดอนขุนห้วย  นายาง  บางเก่า  ไร่ใหม่พัฒนา  สามพระยา  หนองศาลา  ห้วยทรายเหนือ  |  |
| อำเภอท่ายาง |  กลัดหลวง  เขากระปุก  ท่าคอย  ท่าไม้รวก  ท่ายาง  ท่าแลง  บ้านในดง  ปึกเตียน  มาบปลาเค้า  ยางหย่อง  วังไคร้  หนองจอก  |  |
| อำเภอบ้านลาด |  ตำหรุ  ถ้ำรงค์  ท่าช้าง  ท่าเสน  บ้านทาน  บ้านลาด  บ้านหาด  โรงเข้  ไร่โคก  ไร่มะขาม  ไร่สะท้อน  ลาดโพธิ์  สมอพลือ  สะพานไกร  หนองกระเจ็ด  หนองกะปุ  ห้วยข้อง  ห้วยลึก  |  |
| อำเภอบ้านแหลม |  ท่าแร้ง  ท่าแร้งออก  บางแก้ว  บางขุนไทร  บางครก  บางตะบูน  บางตะบูนออก  บ้านแหลม  ปากทะเล  แหลมผักเบี้ย  |  |
| อำเภอเมืองเพชรบุรี |  คลองกระแชง  ช่องสะแก  ดอนยาง  ต้นมะพร้าว  ต้นมะม่วง  ท่าราบ  ธงชัย  นาพันสาม  นาวุ้ง  บางจาก  บางจาน  บ้านกุ่ม  บ้านหม้อ  โพพระ  โพไร่หวาน  ไร่ส้ม  วังตะโก  เวียงคอย  สำมะโรง  หนองขนาน  หนองพลับ  หนองโสน  หัวสะพาน  หาดเจ้าสำราญ  |  |
| อำเภอหนองหญ้าปล้อง |  ท่าตะคร้อ  ยางน้ำกลัดเหนือ  ยางน้ำกลัดใต้  หนองหญ้าปล้อง  |  |
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดเพชรบุรี |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  ชะอำ  เพชรบุรี  |  |
| เทศบาลตำบล |  เขาย้อย  ท่าไม้รวก  ท่ายาง  ท่าแลง  นายาง  บางเก่า  บางตะบูน  บ้านลาด  บ้านแหลม  หนองขนาน  หนองจอก  หัวสะพาน  หาดเจ้าสำราญ  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กลัดหลวง  แก่งกระจาน  เขากระปุก  เขาย้อย  ช่องสะแก  ดอนยาง  ต้นมะพร้าว  ต้นมะม่วง  ตำหรุ  ถ้ำรงค์  ท่าคอย  ท่าช้าง  ท่าตะคร้อ  ท่าแร้ง  ท่าแร้งออก  ท่าเสน  ธงชัย  นาพันสาม  นาวุ้ง  บางแก้ว  บางขุนไทร  บางครก  บางจาก  บางจาน  บางตะบูน  บ้านกุ่ม  บ้านทาน  บ้านในดง  บ้านหม้อ  บ้านหาด  บ้านแหลม  ปากทะเล  ป่าเด็ง  ปึกเตียน  พุสวรรค์  โพพระ  โพไร่หวาน  มาบปลาเค้า  ยางน้ำกลัดใต้  ยางหย่อง  โรงเข้  ไร่โคก  ไร่มะขาม  ไร่ส้ม  ไร่สะท้อน  ไร่ใหม่พัฒนา  วังไคร้  วังจันทร์  สมอพลือ  สองพี่น้อง  สามพระยา  สำมะโรง  หนองกระเจ็ด  หนองกะปุ  หนองจอก  หนองชุมพล  หนองชุมพลเหนือ  หนองปรง  หนองปลาไหล  หนองพลับ  หนองศาลา  หนองโสน  หนองหญ้าปล้อง  ห้วยทรายเหนือ  ห้วยท่าช้าง  ห้วยแม่เพรียง  ห้วยโรง  ห้วยลึก  แหลมผักเบี้ย  |  |
จุด 45×90

จุด 45×90 แบนแผนที่โลก
จุดตั้งดั้งเดิมของจุด 45×90 ในอเมริกาเหนือ ต่อมาเครื่องหมายดังกล่าวถูกแก้ไขเพื่อแจ้งว่าจุดที่แท้จริงนั้นอยู่ห่างไปประมาณ 324 m (1,063 ft) ไปทางด้านซ้ายหลังของจุดเดิม
ภาพถ่ายใกล้ของหมุดตั้งจุดที่ผิดพลาดในเคาน์ตีมาราทอน รัฐวิสคอนซิน สหรัฐ
จุด 45×90 เป็นพิกัดบนโลกที่เป็นครึ่งทางระหว่างขั้วโลก เส้นศูนย์สูตร เส้นเมริเดียนแรก และเส้นเมริเดียนที่ 180 องศา
45° เหนือ 90° ตะวันตก

จุด 45°0′0″N 90°0′0″W﻿ / ﻿45.00000°N 90.00000°W﻿ / 45.00000; -90.00000 เป็นจุดที่มีชื่อเสียงและมีผู้เข้าเยี่ยมชมมากที่สุด ตั้งอยู่บนพื้นที่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 410 m (1,345 ft) ในเมืองริตบร็อก รัฐวิสคอนซิน ใกล้กับเมือง Poniatowski ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่มีผู้ปกครองจากรัฐ เดิมมีการวางหมุดตั้งไว้ที่หนึ่งโดยทางคณะกรรมการอุทยานของเคาน์ตีมาราทอน จากในนั้นปี ค.ศ. 2017 (พ.ศ. 2560) มีการถอนหมุดออกจากที่เดิมและนำไปตั้งบนพื้นที่ที่ถูกต้อง และเปิดให้เข้าชมได้อีกครั้งในวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2017 (พ.ศ. 2560)
จุดดังกล่าวได้กลายเป็นที่รู้จักจากทาเวิร์นของจอห์น เรย์มอนด์ เจสิซกี ซึ่งตั้งในเมือง Poniatowski ที่เขามีส่วนร่วมในการจัดตั้งจากการค้นพบจุดดังกล่าว โดยพวกเขาไปขายเสื้อยืด 45×90 และลงทะเบียนผู้เยี่ยมชมเป็นสมาชิกของชมรม 45×90 ของเขาอีกด้วย นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) สำนักการประชุมและเยี่ยมชมวิสคอนซินวอซอ/เซนทรัลได้ขอยืมหนังสือลงทะเบียนสมาชิกชมรม 45×90 จากทายาทของจอห์น ทั้งนี้หากได้เข้าเป็นสมาชิกของชมรมดังกล่าว ทางสำนักฯ จะมอบเหรียญทีระลึกให้แก่สมาชิกใหม่
45° เหนือ 90° ตะวันออก

อีกจุดหนึ่งของจุด 45×90 ตั้งอยู่บนพิกัด 45°0′0″N 90°0′0″E﻿ / ﻿45.00000°N 90.00000°E﻿ / 45.00000; 90.00000 เหนือระดับน้ำทะเล 1,009 m (3,311 ft) โดยจุดนี้ตั้งอยู่บนพื้นที่ที่ถูกละทิ้งในเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ของจีน ใกล้กับเขตแดนมองโกเลีย โดยห่างจากอุรุมชีประมาณ 240 km (150 mi) ไปทางทิศตะวันอกเฉียงเหนือโดยการดำเนินการของรัฐ จุดนี้อยู่บนเขตแดนของมณฑลชีไทและชิงจิว เกร็ก ไมเคิลส์ ชาวอเมริกัน และรูรองเจา พนักงานขับรถแท็กซี่จากเมืองที่ใกล้กันกับชีไท ได้เดินทางไปถึงจุดดังกล่าวโดยตัวเองเป็นระยะทาง 110 กิโลเมตรไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือในวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) และบันทึกการเดินทางครั้งนี้ใน Degree Confluence Project โดยการเดินทางครั้งนี้เขาไปค้นพบจุดดังกล่าวโดยที่ไม่มีหมุดหมายหรือสัญลักษณ์กายภาพใด ๆ แสดงให้เห็นเลย
45° ใต้ 90° ตะวันออก

จุดนี้ตั้งอยู่ในมหาสมุทรอินเดียตอนใต้ พิกัด 45°0′0″S 90°0′0″E﻿ / ﻿45.00000°S 90.00000°E﻿ / -45.00000; 90.00000 อยู่ลึกลงไปจากระดับน้ำทะเล 3,197 m (10,489 ft) ห่างจากเกาะแซ็งปอลซึ่งไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ 1,244 km (773 mi)ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ห่างจากแหลมอีเลเฟนต์บนเกาะเฮิร์ด 1,480 km (920 mi)ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ห่างจากปอโรฟร็องแซในหมู่เกาะแกร์เกแลน 1,569 km (975 mi)ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ห่างจากทวีปแอนตาร์กติกา 2,425 km (1,507 mi)ไปทางทิศใต้ ห่างจากแผ่นดินเมืองออกัสตา รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลียซึ่งเป็นเขตที่ผู้คนอาศัยอยู่ที่ใกล้ที่สุด 2,448 km (1,521 mi)ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ห่างจากเกาะเรอูเนียง 4,080 km (2,535 mi)ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ห่างจากทางตอนตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะเบงเกอร์รา ประเทศโมแซมบิก 5,550 km (3,450 mi) และห่างจากทางตะวันออกเฉียงใต้ของหาดมอสเซล
แอฟริกาใต้ 5,800 km (3,600 mi)
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) มีการค้นหาเครื่องบินมาเลเซียแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 370ที่สูญหายไปในบริเวณมหาสมุทรอินเดียตอนใต้หลังจากมีการพบเจอภาพสิ่งคล้ายซากเครื่องบินโดยดาวเทียมที่บริเวณจุดกึ่งกลางของพิกัด 45° ใต้ 90° ตะวันออก
45° ใต้ 90° ตะวันตก

เป็นจุดที่ตั้งทางตอนใต้ของมหาสมุทรแปซิฟิก ห่างจากทางตอนตะวันตกเฉียงใต้ของเมือง Guaitecas ของชิลี 1,297 km (806 mi) และอยู่เหนือทวีปแอนตาร์กติกา 3,070 km (1,910 mi) พื้นผิวของพิกัด 45°0′0″S 90°0′0″W﻿ / ﻿45.00000°S 90.00000°W﻿ / -45.00000; -90.00000 ตั้งอยู่ลึกใต้ระดับน้ำทะเล 4,180 m (13,730 ft)
แหล่งข้อมูลอื่น

The 45th Parallel, Poniatowski, Wisconsin
Visit to the 45X90 point in Wisconsin (DCP)
Visit to the 45X90 point in northwestern China (DCP)
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90  
การค้นหาเครื่องบินมาเลเซียแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 370นั้นได้ค้นหาในจุดที่ใกล้กับจุด 45° ใต้ 90° ตะวันออก จากภาพที่จุดที่ใกล้เคียงที่สุดคือจุดสีแดง ระบุชื่อ Gaofen 1 ในบริเวณมุมซ้ายล่าง
ที-44

|  ที-44  |
| --- | --- |
รถถังที-44 ที่ถูกฟื้นฟูสภาพ
ชนิด: รถถังกลาง
แหล่งกำเนิด: สหภาพโซเวียต
บทบาท
ประจำการ: 1944 – 1960s
ผู้ใช้งาน: สหภาพโซเวียต
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: A.A. Morozov
ช่วงการออกแบบ: 1943–1944
บริษัทผู้ผลิต: Factory No. 75, Kharkiv
ช่วงการผลิต: 1944–1947
จำนวนที่ผลิต: 1,823
ข้อมูลจำเพาะ (T-44A)
มวล: 32 t (35 short ton; 31 long ton)
ความยาว: 6.07 m (19 ft 11 in) 7.65 m (25.1 ft) over gun
ความกว้าง: 3.25 m (10 ft 8 in)
ความสูง: 2.455 m (8 ft 0.7 in)
ลูกเรือ: 4

เกราะ: 120 mm (4.7 in)
อาวุธหลัก: 85 mm ZiS-S-53 tank gun (58 rds.) 100-mm D-10T tank gun 100-mm LB-1 tank gun 122-mm D-25-44 tank gun
อาวุธรอง: 2× 7.62 mm DTM machine gun
เครื่องยนต์: Model V-44 12-cyl. 38.88 L diesel 520 hp (388 kW)
กำลัง/น้ำหนัก: 16.3 hp/tonne
เครื่องถ่ายกำลัง: planetary 5-speed manual
กันสะเทือน: Torsion bar
ความสูงจากพื้นรถ: 510 mm (20 in)
ความจุเชื้อเพลิง: 500 ลิตร (110 imperial gallon; 130 US gallon) 150 ลิตร (33 imperial gallon; 40 US gallon) external
พิสัยปฏิบัติการ: 250 km (160 mi)
ความเร็ว: 53 km/h (33 mph)
ที-44 เป็นรถถังขนาดกลางที่ถูกพัฒนาขึ้นเป็นครั้งแรกและผลิตขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองจะสิ้นสุดลงโดยสหภาพโซเวียต มันถูกนำมาแทนที่โดยที-34 ซึ่งถูกนำเสนอโดยการขับเคลื่อนที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพและสามารถเคลื่อนที่ในการข้ามประเทศได้ และเกราะที่เพิ่มมากขึ้นด้วย การออกแบบมาเพื่อติดตั้งอาวุธปืนหลักขนาด 85 มม. โดยในช่วงเวลาที่ได้มีการทดสอบอย่างเต็มที่ ที-34 ก็ได้ถูกติดตั้งด้วยอาวุธนี้ด้วยเช่นกัน รถถังทั้งสองรุ่นนั้นมีประสิทธิภาพที่คล้ายกัน ดังนั้นการแนะนำรถถังรุ่นที-44 จึงไม่ถือว่าเป็นสิ่งที่สำคัญเท่ากับการผลิตรถถังรุ่นที-34 ที่เพิ่มมากขึ้น รถถังที-44 มีจำนวนน้อยกว่า 2,000 คันที่ถูกสร้างขึ้น เมื่อเทียบกับรถถังที-34 มีจำนวนราวประมาณ 58,000 คัน แม้ว่าที-34 จะถูกพร้อมใช้งานได้ในช่วงปลายสงคราม แต่ก็ไม่ได้ถูกใช้ในการสู้รบ
มีความพยายามในการปรับปรุงอาวุธปืนของที-44 ด้วยปืนแบบใหม่ มีขนาด 122 มม.แต่ป้อมปืนนั้นได้แสดงให้เห็นว่ามีความแคบมากและอัตราการยิงที่ต่ำ ในคำสั่งในการยิงสามนัดต่อนาที ความพยายามอีกครั้งด้วยปืนขนาด 100 มม. ดูเหมือนว่าจะมีแนวโน้มมากขึ้นแม้ว่าจำนวนที่เพิ่มเติมที่มีการเปลี่ยนแปลงเพื่อต้องการให้การออกแบบมีประสิทธิภาพอย่างแท้จริง  งานการออกแบบที่ขยายเพียงเล็กน้อยในเวอร์ชันรุ่นที-44 เริ่มต้นขึ้นในช่วงสงครามและมีการผลิตรถถังต้นแบบในปี ค.ศ. 1945 การออกแบบใหม่ครั้งนี้ได้เข้าสู่การผลิตในปี ค.ศ. 1947 ให้กลายเป็นที-54/55 หนึ่งในสายรถถังขนาดกลาง ซึ่งเป็นรถถังที่ถูกผลิตออกมามากที่สุดตลอดกาล
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย

จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย (พระนามเต็ม: แฟร์ดีนันท์ คาร์ล เลโอพ็อลท์ โยเซ็ฟ ฟรันทซ์ มาร์เซอลิน, ภาษาเยอรมัน: Ferdinand Karl Leopold Joseph Franz Marcelin von Habsburg-Lorraine) ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งออสเตรียองค์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิออสเตรีย ต่อจากจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 1ผู้เป็นพระราชบิดา และทรงเป็นกษัตริย์แห่งฮังการีอีกด้วย  พระองค์ทรงสละราชสมบัติให้กับจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซฟ ผู้เป็นพระราชภาติยะ หลังจากมีการประท้วงการครองราชย์ที่ไร้ประสิทธิภาพของพระองค์
พระราชประวัติ

จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1793 เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ กับ มาเรีย เทเรซา แห่งเนเปิลส์และซิซิลี เมื่อพระองค์ทรงสืบราชสมบัติต่อจากพระราชบิดาเมื่อวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1835 ซึ่งขณะนั้น พระองค์มีพระชนมายุ 42 พรรษา ทำให้เกิดปัญหาใหญ่สำหรับองคมนตรี และพระบรมวงศานุวงศ์ออสเตรียหลายพระองค์ เพราะเนื่องจากพระองค์มีพระวรกายไม่แข็งแรง อีกทั้งพระองค์ทรงเป็นโรคลมบ้าหมู และสมองไม่กระเตื้อง ทำให้พระองค์ทรงอ่านไม่ค่อยออก เขียนไม่ค่อยได้ หรือที่เรียกว่า โรคดิสเล็กเซีย (Dyslexia) ในสมุดบันทึกส่วนพระองค์ที่พระองค์ทรงเขียนเป็นประจำทุกวัน ก็ยังต้องมีข้าราชบริพารและราชเลขานุการมาช่วยในการทรงพระอักษรด้วย นอกจากนี้ ในรัชกาลของพระองค์ยังมีการก่ออาชญากรรมมาก อีกทั้งพระองค์ทรงไม่สามารถช่วยเหลือสังคมและพระราชกรณียกิจต่างๆ อย่างที่องค์พระประมุขทรงทำเป็นพระราชกรณียกิจได้ ดังนั้น พระบรมวงศานุวงศ์ออสเตรีย อาร์ชดยุกและอาร์ชดัชเชสทั้งหลายจึงทรงคิดที่จะร่วมมือกันโค่นอำนาจพระองค์ และมองพระราชบัลลังก์ให้แก่ผู้ที่เหมาะสมในการครองราชย์อย่างมีประสิทธิภาพ
สำหรับจักรพรรดิเอง พระองค์กลับไม่ทรงประกาศแก่ประชาชนว่าพระองค์ไม่สามารถปกครองจักรวรรดินี้ได้ สภาองคมนตรี รวมทั้งเจ้าชายคลีเมนส์ เว็นเซิล แห่งเม็ทเตอร์นิช สมุหนายกแห่งออสเตรีย มีการประชุมเกี่ยวกับการครองราชย์ที่ไร้ประสิทธิภาพของพระองค์ ส่งผลให้มีการปฏิวัติการปกครองในออสเตรียใน ค.ศ. 1848 โดยมีการประท้วงและตำหนิการปกครองของพระองค์จากประชาชนชาวออสเตรีย พระองค์ทรงขอคำแนะนำจากเจ้าชายเม็ทเตอร์นิชและเจ้าชายเฟลิกซ์แห่งชวาร์เซนเบิร์ก นายกรัฐมนตรี ทั้งสองแนะนำให้พระองค์สละราชสมบัติเพื่อรักษาสมดุลของราชบัลลังก์และพระราชวงศ์อิมพีเรียล
พระองค์จึงทรงสละราชสมบัติให้กับพระราชอนุชาของพระองค์ อาร์ชดยุกฟรันทซ์ คาร์ล แต่อาร์ชดยุกฟรันทซ์ คาร์ลทรงสละตำแหน่งให้กับพระโอรสของพระองค์ อาร์ชดยุกฟรันทซ์ โยเซ็ฟ เพื่อที่จะให้พระโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์ โดยอาร์ชดยุกฟรันทซ์ โยเซฟได้เป็นจักรพรรดิแห่งออสเตรียต่อจากจักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ โดยทรงครองราชย์นานที่สุดเป็นอันดับ 2 ในยุโรป คือ 68 ปี
หลังจากที่พระองค์ทรงสละราชสมบัติแล้ว พระองค์และพระชายาทรงประทับอยู่ที่ปราสาทปราก (Prague Castle) ในโบฮีเมีย (ปัจจุบันคือ รัฐโบฮีเมีย สาธารณรัฐเช็ก) พระองค์ทรงประทับอยู่ที่นั่นจนถึงช่วงสุดท้ายของพระชนม์ชีพ โดยพระองค์ได้รับสมญาพระนามจากชาวโบฮีเมียว่า Ferdinand V, the Good (Ferdinand Dobrotivý)  และจากชาวออสเตรียว่า Ferdinand der Gütige (Ferdinand the Benign)  แปลเป็นภาษาไทยได้ว่า แฟร์ดีนันท์ผู้ใจดี เพราะหลังจากพระองค์ทรงสละราชสมบัติแล้ว พระองค์มีพระทัยดี ชอบช่วยเหลือประชาชนและทรงเป็นมิตรภาพต่อพสกนิกรด้วย
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1875 รวมพระชนมพรรษาได้ 82 พรรษา พระศพของพระองค์ถูกฝังไว้ที่วิหารฮาพส์บวร์ค กรุงเวียนนา
พระราชอิสริยยศ

พระราชอิสริยยศเต็มของจักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย คือ
ภาษาอังกฤษ: By the grace of God, Ferdinand Karl Leopold Joseph Franz Marcelin von Habsburg-Lorraine, Ferdinand the First, Emperor of Austria; Apostolic King of Hungary, Bohemia, Jerusalem, Dalmatia, Croatia, Slovenia, Galicia and Lodomeria; Archduke of Austria; Duke of Lorraine, Salzburg, Würzburg, Franconia, Styria, Carinthia and Carniola; Grand Duke of Cracow; Grand Prince of Transylvania; Margrave of Moravia; Duke of Sandomir, Masovia, Lublin, Upper and Lower Silesia, Auschwitz and Zator, Teschen and Friule; Prince of Berchtesgaden and Mergentheim; Princely Count of Habsburg, Gorizia and Gradisca and of the Tyrol; and Margrave of Upper and Lower Lusatia and in Istria".
ภาษาไทย: ด้วยอำนาจแห่งพระผู้เป็นเจ้า แฟร์ดีนันท์ คาร์ล เลโอพ็อลท์ โยเซ็ฟ ฟรันทซ์ มาร์เซอลิน, แฟร์ดีนันท์ที่ 1 จักรพรรดิแห่งออสเตรีย กษัตริย์แห่งฮังการี ผู้ทรงเปรียบเสมือนอัครสาวกเบื้องขวาแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า กษัตริย์แห่งโบฮีเมีย เยรูซาเลม ดาลมาเทีย โครเอเชีย สโลวีเนีย กาลิเซีย และโลโดมีเรีย อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย ดยุกแห่งลอร์เรน ซาล์สบูร์ก วืร์ซบูร์ก ฟรานโซเนีย สตีเรีย คารินเธีย และคาร์นิโอล่า แกรนด์ดยุกแห่งคราโคว์ แกรนด์พรินซ์แห่งทรานซิลวาเนีย มาร์เกรฟแห่งโมราเวีย ดยุกแห่งซานโดเมียร์ โมซาเวีย ลูบลิน อัปเปอร์และโลเวอร์ซิลิเซีย ออชวิตส์ และเซเตอร์ เทสเชน และฟริวลี เจ้าชายแห่งเบิร์ชเท็สกาเดน และเมอร์เจ็นเธิม เคานต์แห่งฮาพส์บวร์ค การิเซีย กราดิสก้า และทีรอล มาร์เกรฟแห่งอัปเปอร์ และโลเวอร์ ลูซาเทีย และอิสเตรีย