stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ
พระโอรสและธิดา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ มีชายา 2 องค์ และมีหม่อม 8 คน รวม 10 องค์/คน ได้แก่
หม่อมเจ้าเม้า ทองแถม ท.จ.ว.  (ราชสกุลเดิม รองทรง)
หม่อมเจ้าสุวรรณ ทองแถม (ราชสกุลเดิม นิลรัตน)
หม่อมราชวงศ์เกษรสุมาลี ทองแถม (ราชสกุลเดิม อิศรางกูร)
หม่อมราชวงศ์นารีนพรัตน์ ทองแถม (ราชสกุลเดิม อิศรางกูร)
หม่อมตาดใหญ่ ทองแถม ณ อยุธยา (สกุลเดิม โรจนวิภาต)
หม่อมเมือง ทองแถม ณ อยุธยา (สกุลเดิม พลนิเทศ)
หม่อมทับทิม ทองแถม ณ อยุธยา
หม่อมตาดเล็ก ทองแถม ณ อยุธยา (สกุลเดิม นาครทรรพ)
หม่อมเศรษฐี ทองแถม ณ อยุธยา
หม่อมประเทียบ ทองแถม ณ อยุธยา (สกุลเดิม พุ่มพวงเพชร)
มีพระโอรส 7 องค์ และมีพระธิดา 8 องค์ รวม 15 องค์ ได้แก่
| ลำดับ | พระรูปและพระนาม | เพศ | พระมารดา | ประสูติ | สิ้นชีพิตักษัย | คู่สมรส |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | หม่อมเจ้าทองเชื้อธรรมชาติ ทองแถม | ช. | หม่อมเจ้าเม้า ทองแถม | 17 สิงหาคม พ.ศ. 2427  | 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2476 | หม่อมเจ้าข่ายทองถัก หม่อมเจ้าพันธ์สิหิงค์ หม่อมแสงมณี หม่อมทรัพย์ หม่อมศรี หม่อมพิณ |
| 2 | หม่อมเจ้าเครือมาศวิมล ทองแถม | ญ. | หม่อมเมือง ทองแถม ณ อยุธยา | 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2427  | 26 ธันวาคม พ.ศ. 2482 |  |
| 3 | หม่อมเจ้าพวงสนธิสุวรรณ ทองแถม | ญ. | หม่อมตาดใหญ่ ทองแถม ณ อยุธยา | 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2427  | 24 กันยายน พ.ศ. 2472 | หม่อมเจ้าโชติรส เกษมสันต์ |
| 4 | หม่อมเจ้าพันธุคำนพคุณ ทองแถม | ช. | หม่อมทับทิม ทองแถม ณ อยุธยา | 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2428  | พ.ศ. 2506 | หม่อมเจ้านาฏนพคุณ หม่อมเลื่อน หม่อมหล่อ |
| 5 | หม่อมเจ้า | ญ. | ไม่มีข้อมูล | พ.ศ. 2430 | 20 เมษายน พ.ศ. 2434 |  |
| 6 | หม่อมเจ้าคำงอก ทองแถม | ช. | หม่อมเจ้าสุวรรณ ทองแถม | 8 มีนาคม พ.ศ. 2431  | 20 มกราคม พ.ศ. 2472 | หม่อมแฟร์ หม่อมมงคล หม่อมเรียม |
| 7 | หม่อมเจ้าทองชมพูนุท ทองแถม | ช. | หม่อมเจ้าเม้า ทองแถม | 22 ตุลาคม พ.ศ. 2433  | พ.ศ. 2491 | หม่อมหลวงแย้ม หม่อมสอางค์ |
| 8 | หม่อมเจ้าชุนทองชุด | ญ. | หม่อมตาดเล็ก ทองแถม ณ อยุธยา | ไม่มีข้อมูล | ไม่มีข้อมูล (พระราชทานเพลิงเมื่อ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2434) |  |
| 9 | หม่อมเจ้าหย่องกาญจนา ทองแถม | ญ. | หม่อมราชวงศ์เกษรสุมาลี ทองแถม | 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2434  | 21 สิงหาคม พ.ศ. 2498 |  |
| 10 | หม่อมเจ้าทองเติม ทองแถม | ช. | หม่อมเจ้าเม้า ทองแถม | 3 สิงหาคม พ.ศ. 2435  | พ.ศ. 2506 | หม่อมเชิญ |
| 11 | หม่อมเจ้าทองต่อ ทองแถม | ช. | หม่อมเจ้าเม้า ทองแถม | 26 กันยายน พ.ศ. 2436  | 13 มกราคม พ.ศ. 2501 | หม่อมเจ้าพิมพ์รำไพ |
| 12 | หม่อมเจ้ากนกนารี ทองแถม | ญ. | หม่อมราชวงศ์นารีนพรัตน์ ทองแถม | 17 มีนาคม พ.ศ. 2438  | 21 มีนาคม พ.ศ. 2511 |  |
| 13 | หม่อมเจ้าสุวรรณโสภา | ญ. | หม่อมเจ้าเม้า ทองแถม | 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2440 | 6 ธันวาคม พ.ศ. 2440 |  |
| 14 | หม่อมเจ้าทองบรรณาการ ทองแถม | ช. | หม่อมเจ้าเม้า ทองแถม | 3 ธันวาคม พ.ศ. 2446  | พ.ศ. 2506 | หม่อมราชวงศ์ศิริโสภา หม่อมราชวงศ์ศรีถนอม หม่อมราชวงศ์วรรณวิจิตร |
| 15 | กังวาฬสุวรรณ กนิษฐชาต | ญ. | หม่อมเศรษฐี ทองแถม ณ อยุธยา | 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2448[ต้องการอ้างอิง] | 21 ตุลาคม พ.ศ. 2543 | หม่อมเจ้าจรัลยา จรูญโรจน์ สวัสดิ์ กนิษฐชาต |
พระยศ

| นายพันเอก นายกองโท พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ |
| --- | --- |
รับใช้: กรมราชองครักษ์ กองเสือป่า
ชั้นยศ:  พันเอก  นายกองโท
พระยศ > พระยศมหาดเล็ก

5 มกราคม 2456 – จางวางเอก
พระยศ > พระยศทหาร

14 พฤษภาคม พ.ศ. 2441 นายพันเอก
พระยศ > พระยศเสือป่า

นายหมู่เอก
นายหมู่ใหญ่
นายกองตรี
นายกองโท
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าทองแถมถวัลยวงศ์ (17 ตุลาคม พ.ศ. 2400 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2411)
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าทองแถมถวัลยวงศ์ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2411 – พ.ศ. 2431)
พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นสรรพสาตรศุภกิจ (พ.ศ. 2431 – 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448)
พระเจ้าน้องยาเธอ กรมขุนสรรพสาตรศุภกิจ (19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 – 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนสรรพสาตรศุภกิจ (23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 – 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455 – ปัจจุบัน)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2431 –  เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ (ม.จ.ก.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2454 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ (น.ร.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2454 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์รัตนวราภรณ์ (ร.ว.) (ฝ่ายหน้า)‎
พ.ศ. 2448 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2447 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2433 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2454 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์วชิรมาลา (ว.ม.ล.)
พ.ศ. 2433 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
พ.ศ. 2436 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มราชการในพระองค์ (ร.ด.ม.(พ))
พ.ศ. 2446 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2456 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2447 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 3 (ม.ป.ร.3)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 1 (จ.ป.ร.1)
พ.ศ. 2453 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 1 (ว.ป.ร.1)
อำเภอนบพิตำ

| อำเภอนบพิตำ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Nopphitam
น้ำตกกรุงชิง จุดชมวิวทะเลหมอกเขาจังโหลนกรุงชิง วัดเขาเหล็ก
คำขวัญ: น้ำตกกรุงชิง ต้นประสวยยิ่ง   เด่นจริงคลองกลาย แร่ธาตุป่าไม้   ค่ายลูกเสือจังหวัด เมืองประวัติโบราณ
แผนที่จังหวัดนครศรีธรรมราช เน้นอำเภอนบพิตำ
พิกัด: 8°43′12″N 99°45′6″E﻿ / ﻿8.72000°N 99.75167°E﻿ / 8.72000; 99.75167
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครศรีธรรมราช
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 720.156 ตร.กม. (278.054 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 33,770 คน
 • ความหนาแน่น: 46.74 คน/ตร.กม. (121.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 80160
รหัสภูมิศาสตร์: 8021
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอนบพิตำ เลขที่ 246  หมู่ที่ 1 ถนนท่าศาลา-โรงเหล็ก ตำบลนบพิตำ อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช 80160
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
นบพิตำ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครศรีธรรมราช มีขนาดพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับสามของจังหวัดนครศรีธรรมราช รองจากอำเภอทุ่งสง​ และอำเภอชะอวด ตามลำดับ อยู่ห่างจากอำเภอเมืองนครศรีธรรมราชประมาณ 52 กิโลเมตร
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอนบพิตำตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกาญจนดิษฐ์ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี) และอำเภอสิชล
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าศาลา
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอท่าศาลา อำเภอพรหมคีรีและอำเภอพิปูน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านนาสาร (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
ประวัติ

ตำนานเมืองนครศรีธรรมราชกล่าวว่า เมื่อมหาศักราช 1588 ปีมะเมีย (ตรงกับ พ.ศ.2209) พระพนมวังและนางสะเดียงทองสร้างป่าเป็นนา และบำรุงพระมหาธาตุ ณ เมืองจรุงสระ นอกเมืองนครดอนพระ มีการสร้างป่าเป็นนา ในท้องที่ที่อยู่ในเขตอำเภอนบพิตำ ในปัจจุบัน
พบว่าน่าจะเป็นไปได้ที่กล่าวถึงนั้นคือบริเวณบ้านนบและบ้านพิตำในเขต อำเภอนี้เคยเป็นที่สร้างทำนบกั้นน้ำ สำหรับ "สร้างป่าเป็นนา" สอดคล้องกับที่ จ.ส.ต.เล็ก สุขประชา เล่าว่า บริเวณนี้เคยมีคันดินใหญ่มาก
ซึ่งเชื่อมต่อกับนาและแนวร่องน้ำที่ติดต่อกับคลองกลาย มีคำว่าพนัง ซึงเป็นชื่อวัดเก่าแก่ คือ วัดพนังตรา ที่ตอนหลังกลายเป็น "วัดนางตรา" ก็บ่งถึงความเกี่ยวโยงกับเรื่อง “นบ” กั้นน้ำ อันน่าจะมีส่วนเรียกบ้านนี้ว่า "นบพิตำ"
ส่วนคำว่า "พิตำ" สันนิฐานกันว่า เป็นคำภาษาทมิฬเพี้ยนมาจาก "ติรำ" ซึ่งหมายถึง"น้ำ" "นบพิตำ" จึงน่าหมายถึงทำนบกั้นน้ำดังกล่าวแล้ว การที่ชนชาติทมิฬเข้ามาเกี่ยวพันกับภาคใต้ส่วนนี้ มีประจักษ์พยานอยู่มาก เช่น ศิลาจารึก ภาษาทมิฬที่วัดพระบรมธาตุ เป็นต้น
ท้องที่อำเภอนบพิตำเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอท่าศาลา กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนบพิตำ โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนบพิตำ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองท้องที่

อำเภอนบพิตำแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 38 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร  (ธันวาคม 2565) | แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | นบพิตำ | Nopphitam | 9 | 8,263 |  |
| 2 | กรุงชิง | Krung Ching | 11 | 10,279 |  |
| 3 | กะหรอ | Karo | 9 | 7,441 |  |
| 4 | นาเหรง | Na Reng | 9 | 7,787 |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอนบพิตำประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลนาเหรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเหรงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนบพิตำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนบพิตำทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกรุงชิง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกรุงชิงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกะหรอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะหรอทั้งตำบล
งบกระแสเงินสด

งบกระแสเงินสด เป็นงบการเงินที่แสดงการเปลี่ยนแปลงเงินสดของกิจการในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง เช่น รอบปีบัญชี โดยจะแสดงการได้มาและใช้ไปของเงินสดและรายการเทียบเท่าเงินสดของ 3 กิจกรรมหลักคือ กิจกรรมดำเนินงาน กิจกรรมลงทุน และ กิจกรรมจัดหาเงิน ช่วยให้ผู้ใช้สามารถประเมินสภาพคล่องของกิจการ โดยเฉพาะความสามารถในการชำระหนี้
โครงสร้างของงบกระแสเงินสด

ในงบกระแสเงินสดมีการจัดโครงสร้างจำแนกประเภทของเงินสดรับและเงินสดจ่ายออกเป็น 3 กิจกรรม ดังนี้
กระแสเงินสดจากกิจกรรมดำเนินงาน คือ กระแสเงินสดที่เกิดจากกิจกรรมหลักที่ก่อให้เกิดรายได้ของกิจการ และกิจกรรมอื่นที่ไม่ใช่กิจกรรมลงทุนหรือกิจกรรมจัดหาเงิน
กระแสเงินสดจากกิจกรรมลงทุน คือ กระแสเงินสดที่เกิดจากการได้มาและการจำหน่ายสินทรัพย์ระยะยาวและเงินลงทุนอื่นซึ่งไม่รวมอยู่ในรายการเทียบเท่าเงินสด
กระแสเงินสดจากกิจกรรมจัดหาเงิน คือ กระแสเงินสดที่เกิดจากกิจกรรมที่มีผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในขนาดและองค์ประกอบของส่วนของเจ้าของและส่วนของการกู้ยืมของกิจการ
ตัวอย่างงบกระแสเงินสดโดยทั่วไป
กระแสเงินสดจากกิจกรรมดำเนินงาน

กระแสเงินสดจากกิจกรรมลงทุน

กระแสเงินสดจากกิจกรรมจัดหาเงิน

เงินสดและรายการเทียบเท่าเงินสดสุทธิ

บวก เงินสดและรายการเทียบเท่าเงินสด ณ วันต้นปี

เงินสดและรายการเทียบเท่าเงินสด ณ วันสิ้นปี
วิธีสร้างงบกระแสเงินสด

กระแสเงินสดจากกิจกรรมดำเนินงาน สามารถจัดทำได้ 2 วิธี คือ วิธีทางตรง และวิธีทางอ้อม
วิธีสร้างงบกระแสเงินสด > วิธีทางตรง

วิธีนี้จะคำนวณเงินสดรับ-จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานโดยตรง กล่าวคือ ด้านเงินสดรับจะเป็นเงินสดรับจากการขายสินค้าหรือเงินสดรับอื่นที่เกิดจากการดำเนินงานปกติ ส่วนด้านเงินสดจ่ายจะเป็นเงินสดจ่ายที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงาน เช่น เงินสดจ่ายซื้อสินค้า เงินสดจ่ายจ่ายค่าใช้จ่ายในการดำเนินงาน
วิธีสร้างงบกระแสเงินสด > วิธีทางอ้อม

วิธีนี้จะเริ่มจากกำไรหรือขาดทุนสุทธิ จากนั้นจึงปรับปรุงด้วยรายการที่ไม่ใช่เงินสด เช่น ค่าเสื่อมราคาและค่าตัดจำหน่าย เป็นต้น จากนั้นจะปรับด้วยรายการที่ไม่ใช่กิจกรรมดำเนินงานแต่ถูกรวมคำนวณกำไรสุทธิตามหลักการบัญชี จากนั้นจะปรับปรุงด้วยการเปลี่ยนแปลงของสินทรัพย์และหนี้สินที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานปกติ เช่น ลูกหนี้การค้า สินค้าคงเหลือ เจ้าหนี้การค้า ค่าใช้จ่ายค้างจ่าย เป็นต้น
กระแสเงินสดจากกิจกรรมลงทุนและกิจกรรมจัดหาเงินจะจัดทำตามวิธีทางตรงเท่านั้น
ดูเพิ่ม

งบดุล
งบกำไรขาดทุน
งบแสดงส่วนของผู้ถือหุ้น
กระแสเงินสดอิสระ
การพยากรณ์กระแสเงินสด
เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส (พ.ศ. 2451–2542)

เจ้าชายอ็องรีแห่งออร์เลอ็อง เคานต์แห่งปารีส  (อ็องรี โรแบร์ แฟร์ดีน็อง มารี เดอ ออร์เลอ็อง; 5 กรกฏาคม ค.ศ. 1908 – 19 มิถุนายน ค.ศ. 1999), เป็นผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสจากราชวงศ์ออร์เลอ็องในฐานะ อ็องรีที่ 6 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1940 จนกระทั่งพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1999 อ็องรีเป็นทายาทสายตรงของฟีลิปที่ 1 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง พระราชโอรสของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 นอกจากนี้เขายังสืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ผ่างทางสายเลือดฝ่ายหญิง จากฟร็องซัว มารี เดอ บูร์บง พระธิดาที่ถูกต้องตามกฏหมายของพระองค์ เช่นเดียวกับพระราชปนัดดา (สายเลือดทายาททั้งสี่ที่แตกต่างกัน) ของพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1
พระโอรสของเจ้าชายจีนส์ ดยุกแห่งกุสซี อ็องรีทรงถูกห้ามเข้าฝรั่งเศสตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์ อย่างไรก็ตาม พระองค์ยังคงทรงอุทิศตนเพื่อรับใช้ฝรั่งเศส โดยสมัครเป็นทหารในกองทหารต่างด้าวฝรั่งเศสและต่อสู้รบในสงครามโลกครั้งที่สองและสงครามแอลจีเรีย ภายหลังทรงได้รับอนุญาตที่จะเสด็จนิวัติสู่ฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1950 ในไม่ช้า พระองค์ทรงพัวพันกับการเมืองระบอบกษัตริย์ของฝรั่งเศสอย่างหนัก อ็องรีทรงทำงานเพื่อฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ในฝรั่งเศส ในรูปแบบรัฐสภา และหารือหัวข้อเรื่องกับชาร์ล เดอ โกล เขาได้รับแรงสนับสนุนอย่างท่วมท้นจากชาวฝรั่งเศสฝ่ายนิยมกษัตริย์ แต่ความพยายามทั้งหมดที่จะฟื้นฟูระบอบกษัตริย์กลับต้องล้มเหลวในที่สุด เมื่อพระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1999 อ็องรี พระโอรสของพระองค์ได้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์ในฐานะประมุขแห่งราชวงศ์ออร์เลอ็อง
เสกสมรส

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงอิซาเบลแห่งออร์เลอ็อง-บราแกนซา เมื่อวันที่ 8 เมษายน 2474 พระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น เจ้าหญิงเคาน์เตสแห่งปารีส ดัชเชสแห่งฝรั่งเศส พระชายา ทั้ง 2 มีพระบุตรร่วมกันถึง 11 พระองค์ ดังนี้
เจ้าหญิงอีซาแบลแห่งออร์เลอ็อง (ประสูติ พ.ศ. 2475)
เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส
เจ้าหญิงเฮเลนแห่งออร์เลอ็อง
เจ้าชายฟร็องซัวส์ ดยุกแห่งออร์เลอ็อง
เจ้าหญิงอาน ดัชเชสแห่งกาลาเบรีย
ไดแอนน์ ดัชเชสแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
เจ้าชายไมเคิล เคานต์แห่งเอเวรอ
เจ้าชายฌัก ดยุกแห่งออร์เลอ็อง
เจ้าหญิงโกลดแห่งออร์เลอ็อง
เจ้าหญิงแชนทัล บารอนเนสฟร็องซัวส์
เจ้าชายตีโบ เคานต์แห่งลามาร์เค
สิ้นพระชนม์

พระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน 2542 สิริพระชันษา 90 ปี ด้วยพระอาการ โรคมะเร็งต่อมลูกหมาก ซึ่ง เจ้าชายโอโด ดยุกแห่งอ็องกูแลม พระนัดดาของพระองค์นั้น เสกสมรสในวันนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

Film from Henri d'Orléanses wedding in 1931
Une manifeste de Comte de Paris. Henri's manifest in Le Figaro in 1937, where he renounce Action Française (French)
Interview with the Count on France Inter 23 April 1979 (French)
Biography in The Guardian (1999)
Biography in Independent (1999)
กฤตภาคจากหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส ในหอจดหมายเหตุข่าวสารคริสต์ศตวรรษที่ 20 ของ ZBW
| ด ค กเจ้าชายแห่งออร์เลอ็อง |
| --- | --- | --- |
| รุ่นที่ 1 |  เจ้าชายฟิลิปที่ 1 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง^  |  |
| รุ่นที่ 2 |  Prince Philippe Charles, Duke of Valois^  Prince Alexandre Louis, Duke of Valois^  เจ้าชายฟิลิปที่ 2 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง^  |  |
| รุ่นที่ 3 |  Louis I, Duke of Orléans^  |  |
| รุ่นที่ 4 |  เจ้าชายหลุยส์ ฟิลิปที่ 1 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง^  |  |
| รุ่นที่ 5 |  เจ้าชายหลุยส์ ฟิลิปที่ 2 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง^  |  |
| รุ่นที่ 6 |  พระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส^  Prince Antoine Philippe, Duke of Montpensier^  Prince Louis Charles, Count of Beaujolais^  |  |
| รุ่นที่ 7 |  Ferdinand Philippe, Prince Royal of France and Duke of Orléans  Prince Louis, Duke of Nemours  François, Prince of Joinville  Prince Charles, Duke of Penthièvre^  Prince Henri, Duke of Aumale  Prince Antoine, Duke of Montpensier  |  |
| รุ่นที่ 8 |  Prince Philippe, Count of Paris  Prince Robert, Duke of Chartres  Gaston, Count of Eu and Prince Imperial Consort of Brazil  Prince Ferdinand, Duke of Alençon  Prince Pierre, Duke of Penthièvre  Louis, Prince of Condé  Prince Henri, Duke of Guise  Prince François, Duke of Guise  Prince François Louis, Duke of Guise  Prince Fernando  Prince Felipe  Prince Antonio, Duke of Galliera  Prince Luis  |  |
| รุ่นที่ 9 |  Prince Philippe, Duke of Orléans  Prince Charles  Prince Jacques  Prince Ferdinand, Duke of Montpensier  Prince Robert  Prince Henri  เจ้าชายจีนส์ ดยุกแห่งกุสซี  เจ้าชายเอ็มมานูเอล ดยุกแห่งเวนมอนต์  Prince Alfonso, Duke of Galliera  Prince Luis Fernando  |  |
| รุ่นที่ 10 |  เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส  Prince Charles Philippe, Duke of Nemours  เจ้าชายอัลวาโร ดยุกแห่งกัลลิเอรา  เจ้าชายอาลอนโซ  เจ้าชายอาตาอุลโฟ  |  |
| รุ่นที่ 11 |  เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส  เจ้าชายฟร็องซัวส์ ดยุกแห่งออร์เลอ็อง  เจ้าชายมิเชล เคานต์แห่งเอเวรอ  เจ้าชายฌัก ดยุกแห่งออร์เลอ็อง  เจ้าชายตีโบ เคานต์แห่งลามาร์เค  |  |
| รุ่นที่ 12 |  เจ้าชายฟร็องซัว เคานต์แห่งเคลมอนต์  เจ้าชายจีนส์ เคานต์แห่งปารีส  เจ้าชายโอโด ดยุกแห่งอ็องกูแลม  เจ้าชายชาลส์ ฟิลิปส์ ดยุกแห่งอ็องฌู  Prince François, Count of Dreux  เจ้าชายชาลส์ ฟิลิปส์ ดยุกแห่งอ็องฌู  เจ้าชายชาลส์ หลุยส์ ดยุกแห่งชาร์ท  เจ้าชายโฟลฌัก ดยุกแห่งอูมาเล  เจ้าชายรอแบร์ เคานต์แห่งลามาร์เค  Prince Louis Philippe  |  |
| รุ่นที่ 13 |  Prince Gaston  Prince Joseph  Prince Pierre  Prince Philippe  Prince Philippe, Duke of Valois  Prince Constantin  |  |
^never styled Prince of Orléans
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  เบลเยียม  สหรัฐ  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตจักรพงษภูวนารถ

| --- | --- |

ชื่อย่อ: มทร.ตะวันออก วข.จักรพงษภูวนารถ / RMUTTO CPC
คติพจน์: ราชมงคลสร้างคนสู่งานเชี่ยวชาญเทคโนโลยี ราชมงคลทั้งเก้าแห่ง
ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐ
สถาปนา: 13 มิถุนายนพ.ศ. 2517
ที่ตั้ง: เลขที่ 122 ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงดินแดง เขตดินแดง กรุงเทพมหานคร 10400
เว็บไซต์: http://www.cpc.ac.th
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตจักรพงษภูวนารถ (อังกฤษ: Rajamangala University of Technology Tawan-Ok : Chakrabongse Bhuvanarth Campus)เป็นวิทยาเขตหนึ่งที่มีชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลเน้นการจัดการศึกษาเพื่อผลิตบัณฑิตให้มีคุณลักษณะที่มีทักษะด้านบริหารธุรกิจ การบริหารจัดการ เทคโนโลยีสารสนเทศ วิทยาศาสตร์ ภาษาต่างประเทศ และอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว อย่างมีคุณภาพสามารถปฏิบัติงานได้จริง มีความคิดสร้างสรรค์ที่ทำให้สามารถประกอบอาชีพได้หลายอาชีพ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 122 ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงดินแดง เขตดินแดง กรุงเทพมหานคร
ประวัติ

วิทยาเขตจักรพงษภูวนารถ ก่อตั้งขึ้น เป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 โดยใช้ชื่อว่า "โรงเรียนบุตรข้าราชการกองทัพบกส่วนกลาง" โดยจอมพลประภาส จารุเสถียร เป็นผู้ริเริ่ม
งบประมาณในการก่อสร้างได้มาจาก "เงินงบ ง.ส.ร.บ." ที่ จอมพลผิน ชุณหะวัณ ได้ชักชวนให้ข้าราชการในสังกัดกองทัพบกทุกท่านเสียสละเงินรายได้ปีละ 1 วัน เพื่อสมทบทุนก่อสร้าง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นการแบ่งเบาภาระการจัดการด้านศึกษาของชาติ และเป็นการตอบแทน 
ข้าราชการสังกัดกองทัพบก ซึ่งต้องปฏิบัติหน้าที่เพื่อประเทศชาติด้วยความเสียสละ ไม่ต้องวิตกกังวลในเรื่องการจัดหาโรงเรียนให้บุตรหลาน ตั้งแต่วันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 เป็นต้นมาแล้ว
โรงเรียนบุตรข้าราชการกองทัพบกส่วนกลาง แล้วเสร็จ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2511 บนเนื้อที่ประมาณ 28 ไร่ ริมถนนวิภาวดีรังสิต เปิดสอนเฉพาะสายสามัญอย่างเดียว โดยมี จอมพลถนอม กิตติขจร ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีในสมัยนั้น และท่านผู้หญิงจงกล กิตติขจร เป็นผู้อุปถัมภ์
โรงเรียนพณิชยการบุตรข้าราชการกองทัพบก

จัดตั้งขึ้นโดยกองทัพบก เมื่อปี พ.ศ. 2515 เพื่อให้บุตรข้าราชการกองทัพบก และบุคคลอื่นได้ศึกษาสายอาชีพต่อจากสายสามัญ เป็นอาคารเรียน 2 หลัง บ้านพักอาจารย์ 1 หลังด้านหลังอาคารเรียน เนื้อที่ประมาณ 11 ไร่ เปิดสอนแผนกพณิชยการหลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการรับสมัครเข้าเรียนปีแรกด้วยการสอบสัมภาษณ์ มีผู้สมัครและเข้าเรียนในปีแรกประมาณ 400 คน แบ่งเป็น 9 ห้องเรียนละประมาณ 40-50 คน โดยส่วนใหญ่เป็นบุตรของข้าราชการกองทัพบก โดยในปีการศึกษาแรก คือ ปีการศึกษา 2515 เป็นการเรียนรวม และแยกแผนกในปีการศึกษาที่สอง คือ ปีการศึกษา 2516 เป็น 3 แผนก คือ แผนกบัญชี แผนกเลขานุการ และแผนกการขาย
โรงเรียนอาชีวศึกษาบุตรข้าราชการกองทัพบก

ภายหลังจากปีการศึกษา 2515 ที่ดำเนินการสอนแผนกพณิชยการมาแล้วเป็นเวลา 1 ปี ในปีการศึกษา 2516 ได้มีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลง ดังนี้
มีการเปิดสอนแผนกช่างยนต์ ช่างไฟฟ้า และช่างวิทยุ เพิ่มขึ้น จึงได้เปลี่ยนชื่อจาก โรงเรียนพณิชยการบุตรข้าราชการกองทัพบก เป็น "โรงเรียนอาชีวศึกษาบุตรข้าราชการกองทัพบก"
มีการรับนักเรียนที่ผ่านการสอบคัดเลือกมาจากโรงเรียนพณิชยการพระนคร (ในขณะนั้น)เข้าศึกษาในปีที่หนึ่งแทนการเปิดรับสมัครสอบเองโดยตรง
นักเรียนพณิชยการที่สอบผ่านในปีแรก ได้คัดเลือกออกเป็น 3 แผนก คือ แผนกบัญชี แผนกการขาย และแผนกเลขานุการ แผนกละ 2 ห้องเรียน
ได้มีการส่งนักเรียนพณิชยการส่วนหนึ่งเข้าสอบเพื่อรับประกาศนียบัตรหลักสูตรมัธยมศึกษาตอนปลาย สายสามัญ แผนกทั่วไป ของกระทรวงศึกษาธิการ เป็นรุ่นแรก ได้รับประกาศนียบัตร ฯ เมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2517
ภายหลังกองทัพบกได้ มอบให้เป็นหน้าที่ของ กระทรวงศึกษาธิการ ดำเนินการต่อ เพราะพิจารณาเห็นถึงปัญหาการขาดแคลนผู้ชำนาญในการจัดการ ตลอดจนอาคารเรียน อุปกรณ์ ที่ดิน และทรัพย์สิน
วิทยาลัยจักรพงษภูวนารถ

พลเอกกฤษณ์ สีวะรา ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารบกในขณะนั้น มอบอาคารเรียน อุปกรณ์ ที่ดินและทรัพย์สินให้กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2517และให้โรงเรียนบุตรข้าราชการกองทัพบกส่วนกลางเข้าสังกัดกรมสามัญศึกษา และโรงเรียนอาชีวศึกษาบุตรข้าราชการกองทัพบกสังกัด กรมอาชีวศึกษา
กระทรวงศึกษาธิการ จึงได้ขอพระราชทานนาม "จอมพล สมเด็จพระอนุชาธิราช เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ" ซึ่งเป็นเสนาธิการกองทัพบกและเป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นชื่อแทน "โรงเรียนอาชีวศึกษาบุตรข้าราชการกองทัพบก" โดยใช้ชื่อว่า "วิทยาลัยจักรพงษภูวนารถ" เพื่อเป็นเกียรติแก่กองทัพบก เช่นเดียวกันกับ โรงเรียนบุตรข้าราชการกองทัพบกส่วนกลางโดยได้นำชื่อจอมพล มหาอำมาตย์เอก เจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี ซึ่งเป็นผู้บัญชาการทหารบกคนแรก เป็นชื่อโรงเรียนเพื่อเป็นเกียรติแก่กองทัพบกเช่นเดียวกัน ก็คือโรงเรียนสุรศักดิ์มนตรีในปัจจุบัน
ปีการศึกษา 2517 นักเรียนแผนกพณิชยการ (บัญชี เลขานุการ และการขาย)ได้สำเร็จการศึกษาเป็นรุ่นแรก รับประกาศนียบัตรมัธยมศึกษาตอนปลาย สายอาชีพ แผนกพณิชยการ (หลักสูตร 3 ปี) เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2518
และในปีการศึกษา 2517 นี้เอง นักเรียนแผนกช่างกล ได้ย้ายไปเรียนรวมกับโรงเรียนช่างฝีมือทหารในปีการศึกษาที่ 2 และไม่มีการเปิดรับสมัครนักเรียนช่างกลอีกต่อไป จึงทำให้มีนักเรียนช่างกลรุ่นเดียวของวิทยาลัย ฯ ที่ได้สำเร็จการศึกษา ในปี 2519 ตามโครงการของกรมอาชีวศึกษา
วิทยาลัยจักรพงษภูวนารถ ย้ายไปสังกัดวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา ตามพระราชบัญญัติโอนอำนาจหน้าที่ กิจการ ทรัพย์สิน หนี้สิน ข้าราชการ ลูกจ้างและเงินงบประมาณของสถานศึกษาในสังกัดกรมอาชีวศึกษา 28 แห่ง เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2520
เปิดสอนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) สายวิชาบริหารธุรกิจ 3 สาขาวิชา คือ การบัญชี การตลาด และเลขานุการ ในปี พ.ศ. 2527
พ.ศ. 2528 เปิดสอนสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) ในภาคเวลาราชการปกติ
พ.ศ. 2529 เปิดสอนภาคนอกเวลาราชการปกติ (รอบบ่าย) ระดับปวส. สายวิชาบริหารธุรกิจ สาขาวิชาการตลาด และ
คอมพิวเตอร์ธุรกิจ
สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตจักรพงษภูวนารถ

วันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2531 วิทยาลัยจักรพงษภูวนารถ เปลี่ยนเป็น "สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตจักรพงษภูวนารถ" ตามวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษาที่ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อใหม่ให้ว่า "สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล" และเปิดสอนภาคนอกเวลาราชการปกติ (รอบบ่าย) ระดับ ปวส. สายวิชาบริหารธุรกิจ สาขาวิชาการบัญชี
พ.ศ. 2537 เปิดสอนระดับปริญญาตรี หลักสูตร 2 ปี (ต่อเนื่อง) บริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาเอก ระบบสารสนเทศ ภาคปกติ
เปิดสอนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) สายวิชาบริหารธุรกิจ สาขาวิชาการท่องเที่ยว ภาคปกติ และระดับปริญญาตรี หลักสูตร 2 ปี (ต่อเนื่อง) บริหารธุรกิจบัณฑิต วิชาเอกระบบสารสนเทศ ภาคสมทบ และวิชาเอกการจัดการทั่วไป ภาคปกติ ปีพ.ศ. 2540
พ.ศ. 2541 เปิดสอนระดับปริญญาตรี หลักสูตร 2 ปี (ต่อเนื่อง) บริหารธุรกิจบัณฑิต ภาคสมทบ สาขาวิชาเอก การจัดการทั่วไป
พ.ศ. 2542 เปิดสอนระดับปริญญาตรี หลักสูตร 4 ปี บริหารธุรกิจบัณฑิต ภาคปกติ สาขาวิชาเอก การจัดการทั่วไป
พ.ศ. 2543 เปิดสอนระดับปริญญาตรี หลักสูตร 4 ปี เศรษฐศาสตรบัณฑิต (เศรษฐศาสตร์ธุรกิจ) ภาคปกติ สาขาวิชา เศรษฐศาสตร์ วิชาเอก เศรษฐศาสตร์ธุรกิจ และงดรับนักศึกษาในระดับ ปวช. ตามนโยบายสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ให้สอดคล้องกับพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ ที่มีจะผลบังคับใช้ตั้งแต่ปีการศึกษา 2545 และงดรับนักศึกษาระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง(ปวส.) สาขาวิชาการท่องเที่ยว
พ.ศ. 2544 เปิดสอนระดับปริญญาตรี หลักสูตร 4 ปี บริหารธุรกิจบัณฑิต ภาคปกติ สาขาวิชาเอก การตลาด และภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสากล หลักสูตร 2 ปี (ต่อเนื่อง) บริหารธุรกิจบัณฑิต ภาคปกติ สาขาวิชาเอกการบัญชี และการตลาด
พ.ศ. 2547 เปิดสอนระดับปริญญาตรี หลักสูตร 4 ปี วิทยาศาสตรบัณฑิต ภาคปกติ สาขาวิชาเอก วิทยาการคอมพิวเตอร์
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตจักรพงษภูวนารถ

พ.ศ. 2548 จากพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ซึ่งพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธย เมื่อวันที่ 8 มกราคม 2548 และได้ประกาศใช้ในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 18 มกราคม 2548 พระราชบัญญัติดังกล่าว มีผลบังคับใช้ตั้งแต่ วันที่ 19 มกราคม 2548 มีผลให้สถาบันเทคโนโลยีราชมงคลเดิม ตามพระราชบัญญัติสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล พ.ศ. 2518 ปรับเปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล
พ.ศ. 2549 แบ่งแยกการบริหารภายในวิทยาเขตเป็นสองคณะโครงการจัดตั้ง คือ โครงการจัดตั้งคณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ และ โครงการจัดตั้งคณะศิลปศาสตร์
พ.ศ. 2551 เปิดสอนระดับปริญญาตรี หลักสูตร 4 ปี ศิลปศาสตรบัณฑิต ภาคปกติ สาขาวิชาเอก การท่องเที่ยว
พ.ศ. 2551 เปิดสอนระดับปริญญาตรี หลักสูตร 4 ปี เทคโนโลยีบัณฑิต ภาคปกติ สาขาวิชาเอกเทคโนโลยีมัลติมีเดีย และ สาขาวิชาเอกเทคโนโลยีการโฆษณาและประชาสัมพันธ์