stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิกฤตการเงิน ค.ศ. 1907
ความตื่นตระหนก > วิกฤตความเชื่อมั่น

จอห์น ดี ร็อกเกอะเฟลเลอร์, จอร์จ บี. คอร์เทลยู, ลอร์ดรอทส์ไชลด์, และเจมส์ สติลแมน บุคคลผู้มีชื่อเสียงในวอลล์สตรีทหลายคนออกมาให้ความเห็นเชิงบวกเพื่อช่วยเรียกความมั่นใจกลับคืนมา
มอร์แกน สติลแมน เบเคอร์ และประธานธนาคารอื่น ๆ ไม่สามารถระดมเงินได้อย่างไร้ที่สิ้นสุด แม้แต่เงินของกระทรวงการคลังสหรัฐก็เริ่มร่อยหรอ จำเป็นต้องเรียกเอาความเชื่อมั่นของประชาชนกลับคืน ในเย็นวันศุกร์เหล่านายธนาคารจึงตั้งคณะกรรมการขึ้นมา 2 กลุ่ม กลุ่มหนึ่งเพื่อโน้มน้าวให้บาทหลวงช่วยกล่อมสมาชิกที่มาโบสถ์ของตนในวันอาทิตย์ให้สงบลง และอีกกลุ่มให้อธิบายต่อสื่อเกี่ยวกับแผนการหลาย ๆ แง่มุม ลอร์ดรอทส์ไชลด์ นายธนาคารผู้มีชื่อเสียงของยุโรป ส่งข้อความ "ชื่นชมและเคารพ" มายังมอร์แกน คอร์เทลยู รัฐมนตรีกระทรวงการคลัง ตกลงว่าถ้าเขากลับไปกรุงวอชิงตันจะส่งสัญญาณไปยังวอลล์สตรีทว่าจุดย่ำแย่ที่สุดได้ผ่านไปแล้ว
เพื่อประกันว่ามีเงินหมุนเวียนเสรีในวันจันทร์ สำนักงานหักบัญชีนิวยอร์กออกเอกสารรับรองเงินกู้ 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับซื้อขายระหว่างธนาคารเพื่อชำระสะสางยอดดุล ทำให้ธนาคารทั้งหลายมีเงินสดสำรองสำหรับผู้ฝากเงิน ครั้นวันจันทร์สถานการณ์ในนิวยอร์กเริ่มกลับสู่สภาวะปกติ เมื่อประชาชนมีทั้งจากบาทหลวงและหนังสือพิมพ์รับรอง และงบดุลธนาคารมีเงินสด
นอกจากนี้ ยังมีวิกฤตใหม่ที่จัดการในเบื้องหลังไปโดยที่วอลล์สตรีทไม่ทราบ ในวันอาทิตย์ จอร์จ เพอร์กินส์ เพื่อนของมอร์แกน ได้รับแจ้งว่าเมืองนิวยอร์กต้องการเงินอย่างน้อย 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐก่อนวันที่ 1 พฤศจิกายน มิฉะนั้นจะล้มละลาย นครนิวยอร์กพยายามหาเงินด้วยการออกพันธบัตรปกติ แต่ไม่สามารถรวบรวมเงินได้พอ ในวันจันทร์และวันอังคาร นายกเทศมนตรีนิวยอร์ก จอร์จ บรินตัน แมคแคลแลน มาขอความช่วยเหลือจากมอร์แกน มอร์แกนทำสัญญาจะซื้อพันธบัตรมูลค่า 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อป้องกันสัญญาณหายนะที่จะเกิดจากภาวะล้มละลายของนครนิวยอร์ก
ผลสืบเนื่อง

วิกฤตการเงิน ค.ศ. 1907 เกิดระหว่างการหดตัวทางเศรษฐกิจเป็นเวลานาน ซึ่งกรมวิจัยเศรษฐกิจแห่งชาติวัดว่าเกิดระหว่างเดือนพฤษภาคม 1907 ถึงมิถุนายน 1908 การหดตัว ความตื่นตระหนกของธนาคารและตลาดหลักทรัพย์ที่ตกซึ่งมีความสัมพันธ์กันส่งผลให้เกิดการรบกวนทางเศรษฐกิจอย่างสำคัญ การผลิตอุตสาหกรรมลดลงมากกว่าการแห่ถอนเงินครั้งใดที่ผ่านมา ส่วนปี 1907 มีปริมาณการล้มละลายสูงสุดอันดับสองจนถึงเวลานั้น การผลิตลดลง 11% การนำเข้าลดลง 26% ส่วนการว่างงานเพิ่มขึ้นจากต่ำกว่า 3% เป็น 8% การเข้าเมืองลดลงจาก 1.2 ล้านคนในปี 1907 เหลือ 750,000 คนในปี 1909
นับแต่สงครามกลางเมืองอเมริกาสิ้นสุด สหรัฐประสบความตื่นตระหนกที่มีความรุนแรงต่าง ๆ กัน นักเศรษฐศาสตร์ ชาลส์ คาโลมิริส (Charles Calomiris) และแกรี กอร์ตัน (Gary Gorton) จัดอันดับความตื่นตระหนกที่นำไปสู่การปิดธนาคาร (suspension) อย่างกว้างขวางร้ายแรงที่สุดดังนี้ วิกฤตการเงินปี 1873, 1893, และ 1907 และการปิดธนาคารในปี 1914 การปิดธนาคารอย่างกว้างขวางถูกป้องกันผ่านการกระทำประสานงานระหว่างวิกฤตปี 1884 และ 1890 สำหรับวิกฤตธนาคารในปี 1896 ซึ่งมีความจำเป็นประสานงานที่รับรู้ บ้างก็จัดเป็นวิกฤตการเงินด้วย
ความถี่ของวิกฤตและความรุนแรงของวิกฤตปี 1907 เพิ่มความกังวลเกี่ยวกับบทบาทใหญ่ผิดปกติของเจ. พี. มอร์แกน ซึ่งนำสู่แรงกระตุ้นให้เกิดการอภิปรายเรื่องการปฏิรูประดับชาติรอบใหม่ ในเดือนพฤษภาคม 1908 รัฐสภาผ่านรัฐบัญญัติแอลดริช–วรีแลนด์ (Aldrich–Vreeland Act) ซึ่งตั้งคณะกรรมการการเงินแห่งชาติเพื่อสอบสวนวิกฤตการเงินและเสนอกฎหมายเพื่อวางระเบียบการธนาคาร สมาชิกวุฒิสภาเนลสัน แอลดริช ประธานคณะกรรมการการเงินแห่งชาติ เดินทางไปทวีปยุโรปเกือบสองปีเพื่อศึกษาระบบการธนาคารที่นั่น
ผลสืบเนื่อง > ธนาคารกลาง

ข้อแตกต่างสำคัญระหว่างระบบการธนาคารของทวีปยุโรปและสหรัฐ คือ สหรัฐขาดธนาคารกลาง รัฐยุโรปสามารถขยายปริมาณเงินระหว่างช่วงเงินสดสำรองต่ำได้ ความเชื่อว่าเศรษฐกิจสหรัฐอ่อนแอเมื่อปราศจากธนาคารกลางไม่ใช่ความเชื่อใหม่ ต้นปี 1907 นักธนาคาร เจคอบ ชิฟฟ์ (Jacob Schiff) แห่งคูน, โลบแอนด์โค. (Kuhn, Loeb & Co.) กล่าวสุนทรพจน์เตือนสภาหอการค้านิวยอร์กว่า "นอกเสียจากเรามีธนาคารที่มีการควบคุมทรัพยากรเครดิตเพียงพอ ประเทศนี้จะต้องประสบวิกฤตการเงินครั้งรุนแรงที่สุดและกว้างขวางที่สุดในประวัติศาสตร์"
แอลดริชจัดการประชุมลับกับนักการเงินชั้นนำของประเทศจำนวนหนึ่งที่เจคิลไอแลนด์คลับ นอกฝั่งรัฐจอร์เจีย เพื่ออภิปรายนโยบายการเงินและระบบการธนาคารในเดือนพฤศจิกายน 1910 แอลดริชและเอ. พี. แอนดริว (รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง), พอล วาร์เบิร์ก (เป็นตัวแทนคูน, โลบแอนด์โค.), แฟรงก์ เอ. แวนเดอร์ลิบ (ผู้สืบทอดตำแหน่งธนาคารนครแห่งชาตินิวยอร์กจากเจมส์ สติลแมน), เฮนรี พี. เดวีสัน (ผู้เป็นหุ้นส่วนอาวุโสของบริษัทเจ. พี. มอร์แกน), ชาลส์ ดี. นอร์ตัน (ประธานธนาคารแห่งชาติแรกนิวยอร์ก) และเบนจามิน สตรอง (เป็นตัวแทนเจ. พี. มอร์แกน) ผลิตการออกแบบสำหรับ "ธนาคารสำรองแห่งชาติ"
มีการจัดพิมพ์รายงานสุดท้ายของคณะกรรมการการเงินแห่งชาติเมื่อวันที่ 11 มกราคม 1911 สมาชิกสภานิติบัญญัติถกเถียงข้อเสนอเกือบสองปี รัฐสภาผ่านรัฐบัญญัติระบบธนาคารกลาง (Federal Reserve Act) ในวันที่ 23 ธันวาคม 1913 ประธานาธิบดีวูดโรว์ วิลสันลงนามกฎหมายทันทีและมีการตรากฎหมายในวันเดียวกัน สถาปนาระบบธนาคารกลางสหรัฐ ชาลส์ แฮมลินเป็นประธานระบบฯ คนแรก และเบนจามิน สตรอง รองประธานมอร์แกนเป็นประธานธนาคารกลางนิวยอร์ก ธนาคารภูมิภาคสำคัญที่สุดที่มีตำแหน่งถาวรในคณะกรรมการตลาดเสรีกลาง
ผลสืบเนื่อง > คณะกรรมการพูโจ

แม้มอร์แกนถูกมองเป็นวีรบุรุษช่วงสั้น ๆ แต่ความกลัวกว้างขวางเกี่ยวกับเศรษฐยาธิปไตยและการกระจุกความมั่งคั่งไม่นานก็ลบความเห็นนี้ ธนาคารของมอร์แกนรอด แต่บริษัททรัสต์ที่เป็นคู่แข่งกำลังเติบโตของธนาคารแบบเดิมได้รับความเสียหายหนัก นักวิเคราะห์บางส่วนเชื่อว่าวิกฤตนี้มีการวางแผนเพื่อสร้างความเสียหายต่อความเชื่อมั่นในบริษัททรัสต์เพื่อให้ธนาคารได้ประโยชน์ คนอื่นเชื่อว่ามอร์แกนฉวยประโยชน์จากวิกฤตนี้เพื่อให้บริษัทยูเอสสตีลของเขาเข้าซื้อทีซีแอนด์ไอ แม้มอร์แกนเสียเงิน 21 ล้านดอลลาร์สหรัฐในวิกฤต แต่ความสำคัญของบทบาทเขาที่ป้องกันภัยพิบัติเลวร้ายที่สุดก็ไม่อาจแย้งได้ เขายังเป็นความสนใจของการตรวจสอบและวิจารณ์อย่างเข้มข้นด้วย
ประธานคณะกรรมาธิการการธนาคารและเงินตราของสภาผู้แทนราษฎร ผู้แทนราษฎรอาร์ซีน พูโจ (Arsène Pujo) จัดประชุมพิเศษเพื่อสอบสวน "การรวมกันผูกขาดเงิน" ซึ่งเป็นการผูกขาดโดยพฤตินัยของมอร์แกนและนายธนาคารทรงอำนาจที่สุดของรัฐนิวยอร์กคนอื่น ๆ คณะกรรมาธิการฯ ออกรายงานเสียดแทงว่าด้วยการค้าการธนาคาร และพบว่าเจ้าหน้าที่ของเจ. พี. มอร์แกนแอนด์โค. ยังเป็นคณะกรรมการบริหารของบริษัท 112 บริษัทที่มีมูลค่าตามราคาตลาด 22,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (มูลคารวมของตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กประมาณการไว้ 26,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐในเวลานั้น)
แม้สุขภาพทรุดโทรม แต่เจ. พี. มอร์แกนให้การต่อคณะกรรมการพูโจและเผชิญการตอบคำถามจากซามูเอล อันเทอร์ไมเออร์ (Samuel Untermyer) หลายวัน การถามตอบของอันเทอร์ไมเออร์กับมอร์แกนเรื่องธรรมชาติจิตวิทยามูลฐานของการธนาคาร ว่าเป็นอุตสาหกรรมที่สร้างขึ้นจากความเชื่อมั่น มักถูกยกมาในบทความธุรกิจ
ผู้ช่วยของมอร์แกนโทษว่าร่างกายของเขาทรุดโทรมลงอย่างต่อเนื่องจากการไต่สวนนี้ ในเดือนกุมภาพันธ์เขาป่วยหนักและเสียชีวิตในวันที่ 31 มีนาคม 1913 เก้าเดือนหลัง "การรวมกันผูกขาดเงิน" จะถูกระบบธนาคารกลางเป็นผู้ให้กู้รายสุดท้ายแทน
วิทริไนต์

วิทริไนต์ (อังกฤษ: Vitrinite) เป็นส่วนประกอบหลักของถ่านหิน ที่พบอยู่ในสารเคอโรเจน ที่จริงแล้ว Vitrinite คือ maceral หรือสารอินทรีย์ที่ได้มาจากเปลือกไม้ของพืชหรือกิ่งไม้ที่ตกสะสมกลายเป็นถ่านหิน จึงมีองค์ประกอบทางเคมีเป็นพวกพอลิเมอร์, เซลลูโลส และลิกนิน พบอยู่ในถ่านหิน คล้ายกับแร่ประกอบหินนั่นเอง สังเกตได้จากความวาวของถ่านหิน
Vitrinite Reflectance

Vitrinite reflectance เป็นการศึกษาหาค่าการสะท้อนแสงของ vitrinite ซึ่งเป็นตัวบ่งค่าความร้อนของถ่านหินในแอ่งสะสมตะกอนขณะสะสมตัว	การศึกษาการสะท้อนแสงของ vitrinite ได้ทำการศึกษาขึ้นครั้งแรกโดยนักสำรวจถ่านหิน โดยพยายามวิเคราะห์ กำหนด ค่าความร้อน และจัดอันดับของถ่านหิน กล่าวคือถ้าความเข้มของ Reflectance ยิ่งมาก แสดงว่า Rank ยิ่งสูง เป็นถ่านหิน ที่มีคุณภาพดี	นอกจากนี้ยังมีประโยชน์ต่อการศึกษาในด้านแหล่งหินต้นกำเนิดน้ำมันหรือสารไฮโดรคาร์บอนได้อีกด้วย เนื่องจากค่าการสะท้อนแสงของ vitrinite บ่งบอกถึงอุณหภูมิของสารเคอโรเจนในหินต้นกำเนิดว่ามีศักยภาพพอที่จะสามารถให้น้ำมันออกมาได้หรือไม่
วิทยาลัยเทคโนโลยีไทยบริหารธุรกิจขอนแก่น

| วิทยาลัยเทคโนโลยี ไทยบริหารธุรกิจขอนแก่น Thai Business Administration Technological College Khon Kaen Thai Business Administration Technological College Khon Kaen |
| --- | --- |

ที่ตั้ง
9/99 หมู่ 13 ถนนกสิกรทุ่งสร้าง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น 40000
ข้อมูล
ชื่ออื่น: TBC-KK
ประเภท: วิทยาลัยเอกชนประเภทอาชีวศึกษา
คำขวัญ: คุณภาพ คุณธรรม
สถาปนา: 19 มีนาคม พ.ศ. 2511 (56 ปี)
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา
ผู้อำนวยการ: นางอรัญญา ชัยเนตร
สี:    สีแดง สีขาว
เพลง: มาร์ชไทยบริหารธุรกิจขอนแก่น
เว็บไซต์: www.tbc-kk.ac.th
วิทยาลัยเทคโนโลยีไทยบริหารธุรกิจขอนแก่น (อังกฤษ: Thai Business Administration Technological College Khon Kaen) เดิมชื่อโรงเรียนพณิชยการขอนแก่น ภายหลังถูกยกฐานะขึ้นเป็น วิทยาลัยเทคโนโลยีพณิชยการขอนแก่น และในปัจจุบันเข้าร่วมเป็นสถาบันในเครือไทย-เทค มหาวิทยาลัยศรีปทุม จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นวิทยาลัยเทคโนโลยีไทยบริหารธุรกิจขอนแก่น
ประวัติวิทยาลัย

วิทยาลัยเทคโนโลยีไทยบริหารธุรกิจขอนแก่น ก่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2511 โดยมีชื่อว่า โรงเรียนพณิชยการขอนแก่น (พ.ณ.ข.) (อังกฤษ: Khonkaen School of Commerce) ตั้งอยู่ถนนศรีจันทร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น (ปัจจุบันพื้นที่เป็นส่วงหนึ่งของ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ขอนแก่น) ภายหลังถูกยกฐานะขึ้นเป็น วิทยาลัยเทคโนโลยีพณิชยการขอนแก่น และในปัจจุบันเข้าร่วมเป็นวิทยาลัยในเครือไทย-เทค จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นวิทยาลัยเทคโนโลยีไทยบริหารธุรกิจขอนแก่น และถูกย้ายไปถนนกสิกรทุ่งสร้าง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น ที่โดยมีผู้รับใบอนุญาตคือ ดร.รัชนีพร พุคยาภรณ์ พุกกะมาน อธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีปทุม
หลักสูตร

| วิทยาลัยเทคโนโลยีไทยบริหารธุรกิจขอนแก่น> ประเภทวิชา       | วิทยาลัยเทคโนโลยีไทยบริหารธุรกิจขอนแก่น> ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) | วิทยาลัยเทคโนโลยีไทยบริหารธุรกิจขอนแก่น> ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) | วิทยาลัยเทคโนโลยีไทยบริหารธุรกิจขอนแก่น>  |
| --- | --- | --- | --- |
|  ประเภทวิชาพาณิชยกรรม |  สาขางานการบัญชี  สาขางานการขาย  สาขางานคอมพิวเตอร์  สาขางานประชาสัมพันธ์  สาขางานภาษาต่างประเทศ  สาขางานการเลขานุการ |  |  |
|  ประเภทวิชาบริหารธุรกิจ |  |  สาขางานการบัญชี  สาขางานการตลาด  สาขางานคอมพิวเตอร์ธุรกิจ (การพัฒนาโปรแกรม)  สาขางานคอมพิวเตอร์ธุรกิจ (เทคโนโลยีสำนักงาน)  สาขาวิชาการเงินและการธนาคาร  สาขาวิชาเลขานุการ |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กมหาวิทยาลัยศรีปทุม |
| --- | --- |
วิทยาเขต: วิทยาเขตบางเขน • วิทยาเขตชลบุรี • วิทยาเขตขอนแก่น
คณะ: ดิจิทัลมีเดีย • เทคโนโลยีสารสนเทศ • นิติศาสตร์ • นิเทศศาสตร์ • บริหารธุรกิจ • บัญชี • วิศวกรรมศาสตร์ • ศิลปศาสตร์ • สถาปัตยกรรมศาสตร์ • สหวิทยาการเทคโนโลยีและนวัตกรรม
วิทยาลัย: วิทยาลัยการท่องเที่ยวและการบริการ • วิทยาลัยการบินและคมนาคม  • วิทยาลัยนานาชาติ • วิทยาลัยโลจิสติกส์และซัพพลายเชน • วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาด้านการจัดการ • วิทยาลัยบริติช
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
| ด ค กสถานศึกษาด้านอาชีวศึกษาในจังหวัดขอนแก่น |
| --- | --- | --- |
| วิทยาลัยของรัฐ | เทคโนโลยีและการจัดการหนองสองห้อง • เทคนิคชุมแพ •  เทคนิคนครขอนแก่น •  เทคนิคน้ำพอง • การอาชีพกระนวน • การอาชีพบ้านไผ่ • การอาชีพพล |  |
| วิทยาลัยเอกชน | เทคโนโลยีไทยบริหารธุรกิจขอนแก่น • เทคโนโลยีการจัดการขอนแก่น • เทคโนโลยีขอนแก่น • เทคโนโลยีขอนแก่นบริหารธุรกิจ • เทคโนโลยีคุวานันท์ • เทคโนโลยีชุมแพ ไทย-เยอรมัน • เทคโนโลยีนครขอนแก่น • เทคโนโลยีพงษ์ภิญโญ • เทคโนโลยีพลพณิชยการ • เทคโนโลยีพิมพ์ไทย • เทคโนโลยีพุทธเกษม • เทคโนโลยีภาคตะวันออกเฉียงเหนือ • เทคโนโลยีหนองเรือ ไทย-เยอรมัน • เทคโนโลยีอมตะ • อาชีวศึกษาการท่องเที่ยวและการโรงแรมขอนแก่น • เทคโนโลยีสีชมพู •ปัญญาภิวัฒน์(ศูนย์ขอนแก่น) |  |
| วิทยาลัยสังกัดสถาบันการอาชีวศึกษา | เกษตรและเทคโนโลยีขอนแก่น • เทคนิคขอนแก่น • อาชีวศึกษาขอนแก่น • การอาชีพขอนแก่น |  |
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
เว็บไซต์หลักของวิทยาลัยเทคโนโลยีไทยบริหารธุรกิจขอนแก่น เก็บถาวร 2017-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วิทยาลัยเทคโนโลยีไทยบริหารธุรกิจขอนแก่น
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
16°27′06″N 102°50′34″E﻿ / ﻿16.4515482°N 102.8427768°E﻿ / 16.4515482; 102.8427768
ตราประจำโรงเรียนพณิชยการขอนแก่น
วิธีสอนโดยใช้กรณีตัวอย่าง

คริสโตเฟอร์ ซี. แลงเดลล์ ผู้พัฒนาแนวคิด
วิธีสอนโดยใช้กรณีตัวอย่าง (อังกฤษ: case method) เป็นวิธีสอนที่ใช้กรณีศึกษาที่บังคับให้ผู้เรียนต้องตัดสินใจตามบทบาทของผู้คนที่เผชิญกับการตัดสินใจที่ยากจากสถานการณ์บางอย่างในอดีต คริสโตเฟอร์ ซี. แลงเดลล์ นักวิชาการด้านกฎหมายจากฮาร์วาร์ดเป็นผู้ริเริ่มพัฒนากระบวนการนี้ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เพื่อสอนกรณีศึกษาทางกฎหมาย การใช้วิธีการสอนรูปแบบนี้ ผู้สอนห้ามให้ความคิดเห็นของตนในการตัดสินใจปัญหานั้น ๆ ทว่าผู้สอนมีหน้าที่สำคัญในการสอบถามผู้เรียนให้คิดค้น บรรยายและแก้ปัญหาเป็นรายกรณี แม้ว่าคำตอบในการแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ของผู้เรียนจะไม่ใช่คำตอบดีที่สุด แต่ผู้เรียนจะมีทักษะในการวิเคราะห์และแก้ปัญหาได้ดียิ่งขึ้น
วิทยาเขต

วิทยาเขต (อังกฤษ: campus) เป็นสถานที่ที่มหาวิทยาลัยหรือวิทยาลัยจัดตั้งขึ้นเพื่อจัดการศึกษา ซึ่งอาจจะประกอบด้วยห้องสมุด หอพัก อาคารต่าง ๆ ในรูปแบบเช่นเดียวกันกับมหาวิทยาลัย
"วิทยาเขต" ถูกใช้เรียกครั้งแรกโดยวิทยาลัยนิวเจอร์ซีย์ (มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ในปัจจุบัน) ในช่วงทศวรรษแรกของศตวรรษที่ 18 ต่อมามหาวิทยาลัยหรือวิทยาลัยต่าง ๆ ในสหรัฐอเมริกา จึงได้นำคำว่า วิทยาเขต มาเรียกชื่อสถานที่จัดการศึกษานอกที่ตั้งของมหาวิทยาลัยหรือวิทยาลัย โดยระบบการจัดการบริหารแบบวิทยาเขตอาจแบ่งเป็นสองแบบตามความหมายภาษาอังกฤษอันได่แก่ University System (วิทยาเขตแบ่งแยกออกจากกันเปรียบเสมือนคนละมหาวิทยาลัยและใช้ชุดบริหารและทรัพยากรแยกกันเพียงแต่ใช้ชื่อร่วมกันเท่านั้น เช่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขต กำแพงแสน ศรีราชา เป็นต้น) และ Multiple-Campus University (วิทยาเขตแบ่งแยกโดยสถานที่โดยยังอยู่ภายใต้การบริหารงานของ 1 มหาวิทยาลัย - สมาชิกในวิทยาเขตทุกวิทยาใช้ทรัพยากรร่วมกันกับส่วนกลางและมีการแบ่งปันกันภายในมหาวิทยาลัยและไม่แบ่งแยก เพียงแต่สถานที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเท่านั้น เช่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ ศูนย์รังสิต)
ในประเทศไทย

ในประเทศไทย วิทยาเขต บางครั้งอาจหมายถึง หน่วยงานในสังกัดสถาบันอุดมศึกษา หรือสถาบันอื่น ๆ ซึ่งมีพื้นที่แยกออกไปจากต้นสังกัด และมีการจัดการเรียนการสอน การบริหารงานที่ขึ้นตรงกับต้นสังกัด โดยส่วนใหญ่จะถูกกำหนดไว้ในพระราชบัญญัติจัดตั้งมหาวิทยาลัย ว่าจะต้องประกอบด้วยส่วนงานของมหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่ในเขตท้องที่ตามที่สภามหาวิทยาลัยกําหนด อาทิ มหาวิทยาลัยแม่โจ้กำหนดว่าต้องมีตั้งแต่สองส่วนงานขึ้นไป มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกำหนดให้มีส่วนราชการที่เทียบเท่าระดับคณะขึ้นไป ตั้งแต่สองส่วนราชการ มหาวิทยาลัยสวนดุสิตกำหนดให้มีส่วนงานของมหาวิทยาลัยตามที่สภามหาวิทยาลัยกำหนด เป็นต้น
ในอีกความหมายหนึ่ง อาจใช้คำเรียกอย่างอื่นที่มีความหมายโดยนัยเป็นแค่สถานที่จัดการเรียนการ หรือในสถาบันอุดมศึกษาเอกชน จะใช้หลักเกณฑ์ตามกฎกระทรวงการจัดการศึกษานอกสถานที่ตั้งของสถาบันอุดมศึกษาเอกชน พ.ศ. 2549
ดูเพิ่ม

รายชื่อวิทยาเขตของสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย
วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดชลบุรี

| --- | --- |

ชื่อย่อ: วสส.ชบ. / SCPHC
คติพจน์: คุณภาพคู่คุณธรรม นำวิชาพัฒนาสังคม
สถาปนา: พ.ศ. 2494 (วันพระราชทานนาม 7 มกราคม 2537)
สังกัดการศึกษา: คณะสาธารณสุขศาสตร์และสหเวชศาสตร์ สถาบันพระบรมราชชนก
ที่ตั้ง: 29 หมู่ที่ 4 ถนนวชิรปราการ ตำบลบ้านสวน อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี 20000
เว็บไซต์: http://www.scphc.ac.th
วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดชลบุรี (อังกฤษ: Sirindhorn College of Public Health, Chonburi: SCPHC) เป็นวิทยาลัยในสังกัด คณะสาธารณสุขศาสตร์และสหเวชศาสตร์ สถาบันพระบรมราชชนก กระทรวงสาธารณสุข เปิดทำการเรียนการสอนระดับปริญญาตรีในด้านสาธารณสุขศาสตร์ หลักสูตร 4 ปี ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง หลักสูตร 3 ปี และระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงหลักสูตร 2 ปี โดยจัดการศึกษาตลอดหลักสูตรที่วิทยาลัย
ประวัติวิทยาลัย

วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดชลบุรี
เดิมคือ “ศูนย์อบรมและแสดงการปฏิบัติการ อนามัยจังหวัดชลบุรี”  ตั้งขึ้น พ.ศ. 2494 ใช้เป็นสถานที่อบรมฟื้นฟูความรู้แก่เจ้าหน้าที่อนามัยทุกประเภท
พ.ศ. 2500 ได้จัดตั้งโรงเรียนพนักงานอนามัยเป็นแห่งแรกที่ศูนย์อบรมฯนี้ และเปิดอบรมหลักสูตรพนักงานอนามัยซึ่งต่อมาเปลี่ยนเป็น หลักสูตรประกาศนียบัตรสาธารณสุขศาสตร์ (สาธารณสุขชุมชน)
พ.ศ. 2506 เปลี่ยนชื่อศูนย์อบรมและแสดง การปฏิบัติการอนามัย จังหวัดชลบุรี เป็น “ศูนย์ฝึกอบรมอนามัยภาคกลางจังหวัดชลบุรี”
พ.ศ. 2510 ได้จัดตั้งโรงเรียนทันตาภิบาลผลิตเจ้าพนักงาน ทันตสาธารณสุขเพื่อให้บริการด้านทันตกรรมแก่เด็ก ที่มีอายุต่ำกว่า 14 ปี ปัจจุบันคือหลักสูตรประกาศนียบัตรสาธารณสุขศาสตร์ (ทันตสาธารณสุข)
พ.ศ. 2515 จัดตั้งโรงเรียนอนามัยอำเภอขึ้น ต่อมาเปลี่ยนเป็นโรงเรียนสาธารณสุขอำเภอ แต่ได้ยกเลิกหลักสูตรนี้ในปี
พ.ศ. 2528 และได้จัดอบรมอีก 2 รุ่น ใน พ.ศ. 2537 มีผู้สำเร็จการอบรมหลักสูตรนี้ รวมทั้งสิ้น จำนวน 725 คน ศูนย์ฝึกอบรมอนามัยภาคกลาง จังหวัดชลบุรี ได้เปลี่ยนชื่อเป็นศูนย์ฝึกอบรมการสาธารณสุขภาคกลางจังหวัดชลบุรี ต่อมา
พ.ศ. 2521ได้ยกฐานะเป็นวิทยาลัยการสาธารณสุขภาคกลาง จังหวัดชลบุรี วิทยาลัยการสาธารณสุขภาคกลาง จังหวัดชลบุรี ได้เปิดสอนหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต (ต่อเนื่อง) พื้นฐาน ม.ศ.3 ร่วมกับคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2528 และ พ.ศ. 2537 ได้เปิดหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต(ต่อเนื่อง) พื้นฐาน ม.ศ.5 และได้ยกเลิกหลักสูตรในปี พ.ศ. 2550
พ.ศ. 2533 ได้เปิดหลักสูตรเจ้าพนักงานเภสัชกรรม ผลิตเจ้าพนักงานเภสัชกรรมเพื่อปฏิบัติงานในโรงพยาบาลชุมชน ปัจจุบันคือหลักสูตรประกาศนียบัตรสาธารณสุขศาสตร์ (เทคนิคเภสัชกรรม)
พ.ศ. 2537 วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดชลบุรี ได้รับพระราชทานพระราชทินนามของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารีว่า “ วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดชลบุรี "
พ.ศ. 2540 วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดชลบุรี ผลิตบัณฑิตหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต ร่วมกับคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และได้ยกเลิกหลักสูตรในปี พ.ศ. 2556
พ.ศ. 2549 จัดตั้งภาควิชาการแพทย์แผนไทยประยุกต์ เพื่อผลิตบุคลากรด้านการแพทย์แผนไทย ตามนโยบายกระทรวงสาธารณสุข และเปิดศูนย์สุขภาพแพทย์แผนไทย
พ.ศ. 2551 จัดตั้งภาควิชาเวชกิจฉุกเฉิน โดยส่งบุคลากรที่เกี่ยวข้องศึกษาดูงานด้านเวชกิจฉุกเฉินที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเพื่อนำมาปรับปรุงและพัฒนาหลักสูตรโดยตรง และเพื่อผลิตบุคลากรด้านเวชกิจฉุกเฉิน ตามนโยบายกระทรวงสาธารณสุข
พ.ศ. 2552 เปิดรับนักศึกษาหลักสูตรการแพทย์แผนไทยประยุกต์ และเวชกิจฉุกเฉิน เป็นรุ่นแรก รับวิทยาลัยการแพทย์แผนไทยอภัยภูเบศร์ เข้าเป็นวิทยาเขต และเปิดสอนหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต (ทันตสาธารณสุข) ร่วมกับมหาวิทยาลัยบูรพา
พ.ศ. 2554 เปิดหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต (สาธารณสุขชุมชน) ร่วมกับมหาวิทยาลัยบูรพา (สิ้นสุดการสมทบปี 2562)
สถานปฏิบัติการและวิทยาเขต

สำนักงานอำนวยการ วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดชลบุรี
หลักสูตร

หลักสูตรที่วิทยาลัยเปิดดำเนินการสอน ได้แก่
หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต หลักสูตร 4 ปี 2 สาขาวิชา ได้แก่ "สาธารณสุขชุมชน (Community Public Health)" และ "ทันตสาธารณสุข (Dental Public Health)"
หลักสูตรการแพทย์แผนไทยบัณฑิต หลักสุตร 4 ปี สาขา "แพทย์แผนไทย ( Thai Tradditional Medicine)"
ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงสาธารณสุขศาสตร์ หลักสูตร 2 ปี เปิดดำเนินการสอนหลักสูตร  "เทคนิคเภสัชกรรม (Pharmacy Technical)"
ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงเวชกิจฉุกเฉิน หลักสูตร 2 ปี เปิดดำเนินการสอนหลักสูตร "เวชกิจฉุกเฉิน (Emergency Medical Technician)"
กลุ่มงาน

วิทยาลัยมีโครงสร้างการบริหารงานหลักสูตรผ่านกลุ่มงานต่างๆ ดังนี้
กลุ่มงานอำนวยการ รับผิดชอบงานธุรการ สารบรรณ พัสดุ การเงิน อาคารสถานที่และยานพาหนะ
กลุ่มงานแผนงานและยุทธศาสตร์ รับผิดชอบงานแผนงาน ยุทธศาสตร์  เทคโนโลยีสารสนเทศ ห้องสมุดและการประกันคุณภาพการศึกษา
กลุ่มงานวิจัยและบริการวิชาการ รับผิดชอบงานวิจัย  การฝึกอบรม  วิเทศสัมพันธ์และการบริการวิชาการ
กลุ่มงานกิจการนักศึกษา รับผิดชอบงานกิจการนักศึกษา  กองทุนการศึกษาและกู้ยืม หอพักนักศึกษาและสวัสดิการนักศึกษา
กลุ่มงานวิชาการ รับผิดชอบงานหลักสูตรและการพัฒนา  ทะเบียนวัดผล และภาควิชาต่าง ๆ ดังนี้
ภาควิชา

ภาควิชาสาธารณสุขศาสตร์  รับผิดชอบหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต (สาธารณสุขชุมชน)
ภาควิชาทันตาภิบาล รับผิดชอบหลักสูตรปริญญาตรี สาธารณสุขศาสตรบัณฑิต (ทันตสาธารณสุข) และศูนย์บริการทันตกรรม
ภาควิชาเภสัชกรรม รับผิดชอบหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงสาธารณสุขศาสตร์ (เทคนิคเภสัชกรรม) และศูนย์เภสัชกรรมชุมชน
ภาควิชาการแพทย์แผนไทย รับผิดชอบร่วมผลิตหลักสูตรปริญญาตรี 1 หลักสูตร และศูนย์สุขภาพแผนไทย
ภาควิชาเวชกิจฉุกเฉิน รับผิดชอบหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงเวชกิจฉุกเฉิน
ภาควิชา > ภาควิชาสาธารณสุขศาสตร์

ภาควิชาสาธารณสุขศาสตร์ เป็นภาควิชาที่เปิดทำการสอนนักศึกษาในหลักสูตรปริญญาตรีหลักสูตรแรกของวิทยาลัยฯ เป็นสถาบันสมทบของมหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2540 – 2553 ต่อมาใน พ.ศ. 2553 ได้เล็งเห็นการจัดสรรทรัพยากรการศึกษาในท้องถิ่น ที่มุ่งเน้นการบริหารจัดการทรัพยากรร่วมกันและเกิดความยั่งยืนเพื่อประโยชน์สูงสุดของวิทยาลัยและผู้สนใจเข้าศึกษาจึงได้พัฒนาหลักสูตรใหม่ร่วมกับคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาในหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต (สาธารณสุขชุมชน) และเปิดรับนักศึกษาเป็นรุ่นแรกในปีการศึกษา 2554 ซึ่งเป็นผลผลิตบัณฑิตของภาควิชาในรุ่นที่ 15
บุคลากร

ทันตแพทย์
เภสัชกร
พยาบาลวิชาชีพ
แพทย์แผนไทย
วิทยาจารย์
นักปฏิบัติการฉุกเฉินการแพทย์
สายสนับสนุน
ทรัพยากร

อาคารปฏิบัติการ จำนวน 6 อาคาร
อาคารสำนักงานสมาคมศิษย์เก่าและพิพิธภัณฑ์วิทยาลัยการสาธารณสุข จำนวน 1 อาคาร
หอพักนักศึกษา จำนวน 6 หอพัก
โรงพยาบาล จำนวน 1 โรงพยาบาล (ตามสัญญาข้อตกลงระหว่างหน่วยงาน)(รพช.เมืองชลบุรี)
ศูนย์บริการทันตกรรม จำนวน 1 ศูนย์
ศูนย์บริการแพทย์แผนไทย จำนวน 2 ศูนย์ (ในวิทยาลัยและวิทยาเขตสถานที่ละ 1 แห่ง)
บ้านพักข้าราชการและลูกจ้าง
แฟลตข้าราชการและลูกจ้าง
โรงอาหาร จำนวน 1 หลัง
วิทยาลัยเทคโนโลยีธัญลักษณ์

| --- | --- |

ชื่อย่อ: ว.ท.ธ. / T.T.C.
คติพจน์: มีคุณธรรม นำความรู้ สู่อาชีพ
ประเภท: วิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชน
สถาปนา: 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 (10 ปี)
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: ดร.ชุติมา รายะนาคร
ผู้อำนวยการ: ดร.ธัญลักษณ์  ศรีสวัสดิ์
ที่ตั้ง: 442/2 หมู่ที่ 5 ถนนม่วงสามสิบ-เขื่องใน ตำบลม่วงสามสิบ อำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี
สี:   ชมพู   ม่วง
เว็บไซต์: Facebook Official
วิทยาลัยเทคโนโลยีธัญลักษณ์ (อังกฤษ: Tanyalak Technological College) สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา (เดิมสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน) เป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชนแห่งแรกและแห่งเดียวในอำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี ที่ทำการเปิดสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) และระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) โดยได้รับอนุญาตจากสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน ตามพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน พ.ศ. 2550 ตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
ประวัติ

วิทยาลัยเทคโนโลยีธัญลักษณ์ ก่อตั้งขึ้นโดยเจตนารมณ์ของ ดร.ชุติมา  รายะนาคร ซึ่งได้เล็งเห็นความจำเป็นและความสำคัญทางการศึกษาของเยาวชนในอำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี เป็นอย่างมาก ในอันที่ต้องเดินทางไปศึกษาต่อในอำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี อันเป็นการสร้างภาระให้แก่ผู้ปกครอง ทำให้เกิดเป็นแรงผลักดันให้ก่อตั้งวิทยาลัยเทคโนโลยีธัญลักษณ์แห่งนี้ขึ้น เพื่อแบ่งเบาภาระของผู้ปกครองในอำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี และยังเป็นการยกระดับการศึกษาประเภทอาชีวศึกษาในอำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี ให้มีความก้าวหน้าและยังเป็นการพัฒนาเยาวชนตลอดจนสังคมให้เจริญยิ่งขึ้นด้วย
ปีการศึกษา 2558 วิทยาลัยได้ถูกก่อตั้งขึ้น โดย ดร.ชุติมา รายะนาคร เป็นผู้รับใบอนุญาต ได้เช่าพื้นที่จำนวน 2 ไร่ พร้อมสิ่งปลูกสร้างคือ "อาคารบุญเรือน" และ "อาคารโดม" เป็นระยะเวลา 10 ปี เพื่อใช้เป็นอาคารเรียนระดับชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพและประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง ห้องสมุด ห้องผู้อำนวยการ ห้องคอมพิวเตอร์ ห้องอเนกประสงค์ และอื่นๆ โดยได้รับอนุญาตจากสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 1 (สพป.อบ.1) ให้เปิดทำการเรียนการสอนเป็นวันแรกในวันที่ 16 พฤษภาคม 2558 โดยมีจำนวนนักศึกษาทั้งสิ้น 21 คน จำนวนผู้บริหารทั้งสิ้น 3 คน และครูบรรจุ 3 คน
ปีการศึกษา 2559 วิทยาลัยได้รับอนุญาตจากสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 1 (สพป.อบ.1) ให้เปิดทำการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) ในประเภทวิชาพาณิชยกรรม สาขาวิชาการบัญชีและประเภทวิชาพาณิชยกรรม สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ และยังได้รับอนุญาตให้เปิดทำการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ในประเภทวิชาคหกรรม สาขาวิชาอาหารและโภชนาการและประเภทอุตสาหกรรมท่องเที่ยว สาขาวิชาการโรงแรม จำนวนนักศึกษาทั้งสิ้น 23 คน จำนวนผู้บริหารทั้งสิ้น 3 คน ครูบรรจุ 3 คน ครูพิเศษ 1 คน และบุคลากรทางการศึกษา 1 คน
ปีการศึกษา 2560 วิทยาลัยมีจำนวนนักศึกษาทั้งสิ้น 31 คน จำนวนผู้บริหารทั้งสิ้น 3 คน ครูบรรจุ 6 คน ครูพิเศษ 2 คน และบุคลากรทางการศึกษา 1 คน
อาคารสถานที่

| ชื่ออาคาร | ห้องภายในอาคาร |
| --- | --- |
อาคารบุญเรือน:  ห้องเรียนระดับชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพ  ห้องเรียนระดับชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง  ห้องสมุด  ห้องผู้อำนวยการ  ห้องธุรการ/การเงิน  ห้องพยาบาล  ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์  ห้องปฏิบัติการสาขาการโรงแรม  ห้องปฏิบัติการสาขาอาหารและโภชนาการ
อาคารโดม:  ลานอเนกประสงค์
หลักสูตรที่เปิดสอน

| หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยเทคโนโลยีธัญลักษณ์> ประเภทวิชา       | หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยเทคโนโลยีธัญลักษณ์> ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) | หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยเทคโนโลยีธัญลักษณ์> ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) | หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยเทคโนโลยีธัญลักษณ์>  |
| --- | --- | --- | --- |
|  ประเภทวิชาพาณิชยกรรม และบริหารธุรกิจ |  ประเภทวิชาพาณิชยกรรม สาขาวิชาการบัญชี สาขางานการบัญชี  สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ สาขางานคอมพิวเตอร์ธุรกิจ |  ประเภทวิชาบริหารธุรกิจ สาขาวิชาการบัญชี สาขางานการบัญชี  สาขาวิชาเทคโนโลยีดิจิทัล สาขางานธุรกิจดิจิทัล |  |
|  ประเภทวิชาอุตสาหกรรมท่องเที่ยว |  ประเภทวิชาอุตสาหกรรมท่องเที่ยว สาขาวิชาการโรงแรม สาขางานการโรงแรม |  ประเภทวิชาอุตสาหกรรมท่องเที่ยว ไม่มีสาขาวิชา/สาขางานที่เปิดทำการสอน |  |
|  ประเภทวิชาคหกรรม |  ประเภทวิชาคหกรรม สาขาวิชาอาหารและโภชนาการ สาขางานอาหารและโภชนาการ |  ประเภทวิชาคหกรรม ไม่มีสาขาวิชา/สาขางานที่เปิดทำการสอน |  |