stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การเลือกตั้ง

การเลือกตั้งโดยการหย่อนบัตร
บรรยากาศการเลือกตั้งในประเทศไทย
การเลือกตั้ง (อังกฤษ: election) เป็นกระบวนการวินิจฉัยสั่งการอย่างเป็นทางการซึ่งประชาชนเลือกปัจเจกบุคคลเพื่อดำรงตำแหน่งทางการเมือง การเลือกตั้งเป็นกลไกปกติที่ใช้ในระบอบประชาธิปไตยแบบมีผู้แทนมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17  การเลือกตั้งอาจเพื่อเลือกผู้ดำรงตำแหน่งในสภานิติบัญญัติ หรือฝ่ายบริหารและตุลาการ และสำหรับรัฐบาลภูมิภาคและท้องถิ่น กระบวนการนี้ยังใช้ในองค์การเอกชนและธุรกิจ ตลอดจนสโมสรจนถึงสมาคมและบริษัท
สำหรับปัจจุบัน การเลือกตั้งมีวัตถุประสงค์  เพื่อให้เกิดการหล่อหลอมเจตจำนงและความคิดเห็นทางการเมืองของประชาชน เพื่อให้เกิดความชอบธรรมแก่ผู้ปกครอง และเป็นเครื่องมือในการใช้ควบคุมการใช้อำนาจรัฐ ถือเป็นการแสดงเจตจำนงแห่งรัฐ ซึ่งการเลือกตั้งระดับรัฐมีองค์ประกอบ 5 ประการ คือ หลักการเลือกตั้งโดยทั่วไป โดยเสมอภาค โดยตรง โดยลับ และโดยเสรี
ดูเพิ่ม

การเลือกตั้งในประเทศไทย
การเลือกตั้งในสหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

ElectionGuide.org — Worldwide Coverage of National-level Elections
ACE Electoral Knowledge Network — electoral encyclopedia and related resources from a consortium of electoral agencies and organizations.
การเรียงลำดับแบบเลือก

| --- | --- |
แสดงขั้นตอนการทำงานของการเรียงลำดับแบบเลือก; สีเหลือง คือ เรียงเรียบร้อยแล้ว ; สีแดง คือ ค่าที่น้อยที่สุดในปัจจุบัน ; สีฟ้า คือ ค่าที่กำลังพิจารณา
ประเภท: ขั้นตอนวิธีการเรียงลำดับ
โครงสร้างข้อมูล: รายการ
ประสิทธิภาพเมื่อเกิดกรณีแย่ที่สุด:  O(n^{2})
ประสิทธิภาพเมื่อเกิดกรณีดีที่สุด:  O(n^{2})
ประสิทธิภาพเมื่อเกิดกรณีทั่วไป:  O(n^{2})
ปริมาณความต้องการพื้นที่เมื่อเกิดกรณีแย่ที่สุด: ใช้พื่นที่  O(1) เพิ่มเติม
ด ค ก
ในสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ การเรียงลำดับแบบเลือก (อังกฤษ: selection sort) เป็นขั้นตอนวิธีการเรียงลำดับอย่างง่ายโดยใช้วิธีการเปรียบเทียบ ทำงานโดยการหาค่าเหมาะสมที่สุด (ค่ามากสุดหรือน้อยสุด) ที่อยู่ในรายการส่วนที่ยังไม่เรียงและนำค่าเหมาะที่สุดนั้นมาต่อท้ายของส่วนที่เรียงแล้ว ก็จะทำให้ส่วนที่เรียงแล้วมีขนาดใหญ่ขึ้นทีละหนึ่งในแต่ละรอบการทำงาน ทำเช่นนี้จนไม่มีส่วนที่ยังไม่เรียงก็เสร็จ แต่ด้วยประสิทธิภาพเมื่อเกิดกรณีทั่วไปที่ O(n2) ทำให้ไม่เหมาะที่จะใช้ในกรณีที่มีข้อมูลในรายการเป็นจำนวนมาก แต่ถ้าหากปรับปรุงการหาค่าเหมาะสมที่สุดในรายการด้วยแถวคอยลำดับความสำคัญที่ทำให้เกิดผลด้วยโครงสร้างข้อมูลแบบฮีปทวิภาคจะเรียกว่าการเรียงลำดับแบบฮีป ซึ่งมีประสิทธิภาพดีกว่าที่ O(n log n)
การวิเคราะห์ > ประสิทธิภาพ

การเรียงลำดับแบบเลือกไม่เพียงง่ายต่อการเข้าใจแล้ว ก็ง่ายต่อการวิเคราะห์ด้วยเพราะว่าข้อมูลที่อยู่ในรายการนั้นแทบไม่มีผลต่อการทำงานของการเรียงลำดับแบบเลือกเลย เริ่มด้วยส่วนของการเลือกค่าที่เหมาะสมที่สุด (มากสุดหรือน้อยสุด) จากข้อมูลส่วนที่ยังไม่เรียงนั้นหากในส่วนนี้มีข้อมูลอยู่ n ตัว ก็จะเปรียบเทียบอย่างน้อย n-1 ครั้ง เมื่อได้ค่าเหมาะสมที่สุดแล้วก็สลับกับตัวแรกของส่วนที่ยังไม่เรียง แล้วลดขนาดของส่วนที่ยังไม่เรียงลงหนึ่ง แล้วก็หาค่าเหมาะสมที่สุดใหม่อีกครั้ง และแน่นอนส่วนที่ยังไม่เรียงก็จะเหลือข้อมูล n-1 ตัว (ก็ต้องเปรียบเทียบ n-2 ครั้ง) ทำเช่นนั้นไปเรื่อยๆ ดังนั้นจำนวนการเปรียบเทียบทั้งหมดเท่ากับ  (n-1)+(n-2)+...+2+1=n(n-1)/2\in \theta (n^{2})
การวิเคราะห์ > ตัวอย่างทีละขั้นตอน

การเรียงลำดับข้อมูลในรายการดังนี้ 33 2 12 44 7 14 29 ด้วยขั้นตอนวิธีแบบเลือก เริ่มต้นถือว่าทุกตัวในรายการยังไม่เรียง

ครั้งที่ 1 หาตัวที่มีค่าน้อยที่สุดในรายการส่วนที่ยังไม่เรียงนั่นคือ 11 สลับกับตัวแรกของข้อมูลที่ยังไม่เรียงนั่นคือ 2”

(64 25 12 22 11)  \to  (11 25 12 22 64)

ครั้งที่ 2 หาตัวที่มีค่าน้อยที่สุดนั่นคือ 12 สลับกับตัวแรกนั่นคือ 25

(11 25 12 22 64)  \to  (11 12 25 22 64)

ครั้งที่ 3 หาตัวที่มีค่าน้อยที่สุดนั่นคือ 22 สลับกับตัวแรกนั่นคือ 25

(11 12 25 22 64)  \to  (11 12 22 25 64) 

เรียงเสร็จเรียบร้อย
การนำมาใช้งาน > ตัวอย่างรหัสเทียม

begin selectionSort ( A คือ แถวลำดับที่จะถูกเรียง )
   for i = 0 to ขนาดของ(A) - 1
      ให้ตำแหน่งของค่าน้อยสุด คือ i
      for j = i+1 to ขนาดของ(A) - 1
	 if A[j] < A[ตำแหน่งของค่าน้อยสุด] then
	    ให้ตำแหน่งของค่าน้อยสุด คือ j
	 end if
      end for
      สลับ A[i] กับ A[ตำแหน่งของค่าน้อยสุด]
   end for
end
การเสื่อมของระบบประสาท

| Neurodegeneration |
| --- | --- |

ภาพเปรียบเทียบสมองคนปกติกับสมองของผู้ป่วยโรคอัลไซเมอร์
สาขาวิชา: Neurology, Psychiatry
การเสื่อมของระบบประสาท (อังกฤษ: neurodegeneration) เป็นโรคของระบบประสาทชนิดหนึ่ง คือการค่อยๆ เสื่อมลงของโครงสร้าง และ/หรือ การทำงานของเซลล์ประสาท ซึ่งรวมไปถึงการตายของเซลล์ประสาทด้วย มีโรคเสื่อมของระบบประสาท (อังกฤษ: neurodegenerative disease) หลายโรคที่เป็นผลมาจากกระบวนการเสื่อมเหล่านี้ เช่น อะไมโอโทรปิกแลเทอรัลสเคลอโรซิส โรคพาร์กินสัน โรคอัลไซเมอร์ และโรคฮันติงตัน โรคเหล่านี้ปัจจุบันยังไม่มีวิธีรักษาให้หายขาด ผลการศึกษาวิจัยสมัยใหม่พบว่ามีความคล้ายคลึงกันบางอย่างในกลไกการเกิดโรคเหล่านี้ในระดับต่ำกว่าเซลล์ การค้นพบกลไกเหล่านี้อาจนำไปสู่ความหวังในการรักษาหรือบรรเทา หรือชะลอการดำเนินโรค ของโรคเหล่านี้ได้
การออกแบบแฟชั่น

ภาพการจัดแสดงแฟชั่นเสื้อผ้าในปี ค.ศ. 2009
การออกแบบแฟชั่น (อังกฤษ: fashion design) ถือเป็นศิลปะการถักทอชีวิตการเป็นอยู่ของคนลงบนเสื้อผ้า โดยใช้เวลา สถานที่ วัฒนธรรมและประเพณีเป็นพื้นฐานในการสร้างสรรค์ ในหนึ่งปีคอลเลคชั่นของเสื้อผ้าจะแบ่งออกเป็น 3 ฤดูกาลคือ คอลเลคชั่นฤดูหนาว คอลเลคชั่นฤดูร้อนและคอลเลคชั่นฤดูใบไม้ผลิ
ประเภทของนักออกแบบแฟชั่น

นักออกแบบแฟชั่นสามารถแบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ ประเภทที่ทำงานเต็มเวลากับบริษัทที่มีชื่อเสียง และประเภทที่ทำเป็นงานเสริมเพื่อแบรนด์ของตัวเองแล้วส่งให้ร้านค้า โดยร้านค้าจะส่งรูปแบบที่ได้รับจากนักออกแบบแฟชั่นให้โรงงานทอผ้า โรงงานทอผ้ามีหน้าที่ผลิตเสื้อผ้าและลงป้ายบอกขนาดของแต่ละตัว บวกกับพิมพ์รับรองคุณภาพ นักออกแบบแฟชั่นบางคนออกแบบป้ายด้วยตัวเองเพื่อให้เข้ากับกลุ่มตลาดที่เขาต้องการ
นอกจากนี้นักออกแบบแฟชั่นบางคนนักออกแบบแฟชั่นประจำตัวของผู้มีชื่อเสียง ในโลกของแฟชั่นชั้นสูง นักออกแบบแฟชั่นจะส่งผลงานให้กับโรงงานที่ทำเกี่ยวกับแฟชั่นชั้นสูงเพียงอย่างเดียว โดยเฉพาะแบรนด์ดังนั้นจะมีทีมออกแบบอยู่แล้วแต่การควบคุมงานอยู่ในกำมือของเจ้าของแบรนด์อยู่ดี
คอลเลคชั่น

คอลเลคชั่นเป็นการทำงานที่นักออกแบบแฟชั่นเอาผลงานออกแบบหลาย ๆ ชิ้นมาประกอบกัน เพื่อให้เกิดเทรนด์ใหญ่ในตลาดทั้งแฟชั่นชั้นสูงและตลาดใหญ่ นักออกแบบแฟชั่นเวลาออกแบบต้องเอาหลายสิ่งหลายอย่างเข้ามาคิดด้วย ไม่ว่าจะเป็นมุมมองของลูกค้า รูปแบบเก่า ๆ ในตลาด รูปแบบของคู่แข่ง และเทรนด์ที่มีในท้องตลาดในขณะนั้น รวมไปถึงซีซั่นของคอลเลคชั่นนั้น ๆ
การออกแบบชุด

นักออกแบบแฟชั่นสามารถทำงานได้หลายแบบไม่ว่าจะลงบนกระดาษ หรือทาบผ้าบนหุ่นเพื่อให้เกิดทรงของชุด หลังจากที่เสร็จก็จะเอาคนออกแบบลวดลายเข้ามาช่วย แล้วทำลวดลายตามที่นักออกแบบแฟชั่นต้องการ การออกแบบลวดลายถือเป็นงานที่มีความเครียดสูง เพราะต้องใช้ความละเอียดอ่อนในการทำงาน ความสวยของชุดขึ้นอยู่กับการทำลวดลายให้เข้ากัน ในที่สุดตัวอย่างก็จะใช้ลองสวมบนตัวนางแบบจริง
ประวัติศาสตร์

อุตสาหกรรมสิ่งถักทอนั้นได้เริ่มต้นขึ้นในศตวรรษที่ 19 เมื่อผลงานของ Charles Frederick Worth ได้รับการติดป้ายผลงาน เรื่องราวก่อนหน้านี้มีอยู่ว่า นักออกแบบแฟชั่นส่วนมากนั้นออกแบบโดยหวังขายกับราชวงศ์โดยที่ไม่รู้ว่าดีไซเนอร์คือใคร แต่เมื่อเวลาผ่านไป คนเริ่มรู้จักการเป็นนักออกแบบแฟชั่นมากขึ้น นักออกแบบแฟชั่นสามารถบอกได้ว่าบุคคลแต่ละบุคคลควรใส่อะไรให้เหมาะกับตัวเอง แทนที่จะใส่ตามมีตามเกิด และเหมือนกันหมด คำว่า couturier จึงตั้งขึ้นเป็นการเรียกนักออกแบบแฟชั่นประเภทนี้ เดี๋ยวนี้หลากหลายบ้านทอผ้าว่าจ้างศิลปินมาให้แต่งแต้มผ้าดิบให้ภาพเหล่านี้ได้มีการออกป่าวประกาศให้ทุกคนได้เห็น ดังนั้นคนจึงสนใจมากกว่ามานั่งถักทอด้วยตนเองเพราะประหยัดเงินกว่า เมื่อลูกค้าชอบก็จะสั่งให้บ้านถักทอทำ และทำใหเกิดกำไรจากการทำงาน ทุกอย่างทำให้เกิดวัฒนธรรมที่ว่านักออกแบบแฟชั่นออกแบบให้ลูกค้าดูก่อนที่จะทำจริง
การออกแบบมีวิธีการหลายประเภท
Haute couture: ออกแบบชุดให้สังคมชั้นสูง โดยชุดจะมีราคาแพงเพราะใช้เวลานานในการตัดเย็บ และมีความละเอียดอ่อนมาก
Ready to wear: ออกแบบชุดเดิมหลายขนาด แต่ออกมาไม่เยอะในแต่ละขนาด
Mass market: ทำออกมาเพื่อคนหลายกลุ่ม หลายรุ่น หลายวัย.
รายได้

โดยมากนั้นนักออกแบบแฟชั่นที่มีความสามารถมีรายได้สูงถึง 42,150 ถึง 87,120 ดอลลาร์ต่อปี ในเดือนพฤษภาคมปี ค.ศ. 2008 ประเทศสหรัฐอเมริกาได้เปิดเผยตัวเลขจากการวิจัยของ US Bureau of Labor โดยเฉลี่ยแล้วนักออกแบบแฟชั่นได้รับรายได้ประมาณ 61,160 ดอลลาร์ต่อปี โดยเกินครึ่งได้มากกว่า 34,800 ดอลลาร์ต่อปี มีประมาณร้อยละ 10 ที่ได้ต่ำกว่า 32,150 ดอลลาร์ต่อปี และอีกร้อยละ 10 ที่ได้มากกว่า 124,780 ดอลลาร์ต่อปี
การออกแบบแฟชั่นรอบโลก

หลายประเทศมีอุตสาหกรรมสิ่งทอของตัวเอง เช่น เบลเยี่ยม สเปน โปตุเกส อินเดีย บราซิล เนเธอแลนด์ เยอรมัน โปแลนด์ ออสเตรเลีย เป็นต้น แต่มีเพียง 5 ประเทศที่มีชื่อเสียงในระดับสากล ได้แก่ ฝรั่งเศส อังกฤษ อเมริกา อิตาลี และญี่ปุ่น
การออกแบบแฟชั่นรอบโลก > การออกแบบแฟชั่นในอเมริกา

ส่วนมากตลาดของประเทศมีฐานอยู่ที่นิวยอร์ก แต่ก็มีบางส่วนอยู่ที่ลอสแอนเจลิส จุดเด่นของรูปแบบของที่นี่คือ การตัดที่เนี๊ยบ สไตล์เรียบง่าย สบาย ๆ บ่งบอกถึงความเป็นนักกีฬาสูง แบรนด์ที่มีอิทธิพลมากที่สุดใน ค.ศ. 1940-1950 คือ Claire McCardell แบรนด์ดังอื่น ๆ ที่มีอิทธิพลเหมือนกัน เช่น Calvin Klein, Ralph Lauren, Anna Sui, Donna Karan, Kenneth Cole, Marc Jacobs, Michael Kors, Vera Wang, Betsey Johnson, Tommy Hilfiger, Villains SF เก็บถาวร 2016-04-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เป็นต้น
การออกแบบแฟชั่นรอบโลก > การออกแบบแฟชั่นในอังกฤษ

ลอนดอนเป็นศูนย์ของอุตสาหกรรมสิ่งถักทอของอังกฤษ และมีอิทธิพลจากหลากหลายประเทศส่งผลต่อแฟชั่นสมัยใหม่ในปัจจุบัน รูปแบบโดยทั่วไปของอังกฤษนั้นดูซับซ้อนและฉลาด ยิ่งเดี๋ยวนี้รูปแบบยิ่งมีเอกลักษณ์มากขึ้น แบรนด์ที่มีชื่อเสียงในอังกฤษมีอยู่มากมาย เช่น Burberry, Jimmy Choo, Paul Smith, Vivienne Westwood, Stella McCartney, John Galliano Alexandar McQueen เป็นต้น
การออกแบบแฟชั่นรอบโลก > การออกแบบแฟชั่นในฝรั่งเศส

ตลาดของฝรั่งเศสส่วนมากอยู่ในปารีส รูปแบบแฟชั่นของที่นี่มีความโดดเด่นมาก ต้องดูเก๋ แต่เรียบหรูจากการตัดเย็บที่เนี๊ยบและละเอียดมาก โดยมีแบรนด์ที่มีชื่อเสียง เช่น Louis Vuitton, Balmain, Chanel, Christian Dior, Givenchy, Yves Saint Laurant เป็นต้น
การออกแบบแฟชั่นรอบโลก > การออกแบบแฟชั่นในญี่ปุ่น

ญี่ปุ่นเป็นประเทศเดียวในเอเชียที่มีรูปแบบแฟชั่นเป็นที่ยอมรับในระดับสากล ตลาดส่วนใหญ่อยู่ที่โตเกียว งานของที่นี่มีความปล่อยโล่งและซับซ้อน เป็นเหตุมาจากการตัดเย็บที่ซับซ้อนตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ ส่วนสีนั้นจะเป็นโทนนุ่ม และลวดลายมากมาย มีนักออกแบบที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น Yohji Yamamoto, Kenzo, Issey Miyake, Comme des Garcons’s Rei Kawakubo เป็นต้น
ผู้มีส่วนร่วม

Fashion designer – ผู้ออกแบบทรงชุด
Pattern maker - ผู้ออกแบบลวดลาย
Tailor - ผู้ทอ
Textile designer - ผู้ออกแบบเนื้อผ้า
Stylist - ผู้เลือกชุดให้เข้ากับเครื่องประดับ
Buyer - ผู้ซื้อที่มีรสนิยม
Seamstress - ผู้ทำชุด ready to wear อาจเป็นแค่คนคุมเครื่อง
Teacher of fashion designer - ผู้สอนศิลปะและการทำงานที่อยู่ในอุตสาหกรรมแฟชั่น
Custom clothier - ผู้ผลิตผ้าและส่งต่อให้โรงงาน
Illustrator - ผู้ทำโฆษณาขายชุด
Model - ผู้ใส่ชุดแสดงผลงาน และถ่ายแบบ
Fit model - หุ่นสำหรับใช้ในการออกแบบชุด
Fashion Journalist - ผู้เขียนเกี่ยวกับการมาของเทรนด์
Fashion advisor - ผู้ให้ความเห็นเกี่ยวกับสไตล์สี
Photographer - ช่างภาพดูแลภาพลักษณ์ของงาน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แฟชั่น
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การออกแบบแฟชั่นในอเมริกา
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การออกแบบแฟชั่นในเยอรมนี
การเรียงลำดับแบบโนม

การเรียงลำดับแบบโนม (อังกฤษ: gnome sort) เป็น ขั้นตอนวิธีการเรียงลำดับประเภทหนึ่ง หรืออีกชื่อหนึ่งคือ Stupid Sort มาจากหลักการที่ภูติโนม ซึ่งเป็นภูติตัวเล็กๆในที่อาศัยอยู่ในสวนได้ทำการจัดเรียงกระถางดอกไม้ โดยที่เขาพิจารณาตรงกระถางที่เค้าอยู่กับกระถางก่อนหน้า และถ้าทั้ง 2 อยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้องแล้ว เขาจะย้ายไปดูกระถางถัดไป และถ้าเขาทำการสลับกระถางแล้ว เขาจะทำการกลับไปดูกระถางก่อนหน้าด้วย ถ้าไม่มีกระถางก่อนหน้า เขาจะย้ายไปยังกระถางถัดไปทันที ถ้าเขาย้ายไปจนไม่มีกระถางถัดไปแล้ว นั่นแสดงว่าเขาได้จัดเรียงกระถางดอกไม้เสร็จสิ้นแล้ว
Gnome sort มีความคล้ายคลึงกับ การเรียงลำดับแบบแทรก ( Insertion sort ) ยกเว้นการย้ายข้อมูลซึ่งจะเหมือนกับ การเรียงลำดับแบบฟอง ( Bubble sort ) แต่แตกต่างจากทั้งสองประเภท คือ Gnome Sort จะไม่มี Nested Loop หรือลูปซ้อน
หลักการทำงาน

ถ้าอยู่ตำแหน่งแรกสุดให้ ย้ายไปตำแหน่งถัดไปทันที
เปรียบเทียบข้อมูลในตำแหน่งปัจจุบันกับตำแหน่งก่อนหน้า ถ้าข้อมูลที่ตำแหน่งปัจจุบันน้อยกว่าให้สลับ
ถ้าเกิดการสลับ ต้องกลับไปเทียบตำแหน่งของข้อมูลที่สลับแล้วกับตำแหน่งก่อนหน้านั้นด้วย และทำการสลับแบบเดิม ถ้าข้อมูลที่ตำแหน่งปัจจุบันน้อยกว่าให้สลับ
ถ้าเปรียบเทียบข้อมูลแล้ว ถูกต้อง ให้ย้ายไปตำแหน่งถัดไป
ถ้าย้ายจนถึงตำแหน่งสุดท้าย หรือตำแหน่งถัดไปไม่มีแล้ว แสดงว่าจบการจัดเรียงข้อมูลแล้ว
ความซับซ้อนในการทำงาน

ถึง Gnome Sort จะมี loop เดียว แต่ก็กลับไปทำตำแหน่งเดิมซ้ำ เมื่อเกิดการสลับข้อมูล ดังนั้น Big(o) = O(n^2) จะได้ Best Case คือ ข้อมูลเรียงใกล้จะเสร็จ หรือข้อมูลเรียงอยู่แล้ว และ Worst Case คือ ข้อมูลเรียงจากมากไปน้อย จะทำให้ต้องสลับทุกตัว และเปรียบเทียบทุกตัว
ตัวอย่างการเขียนโปรแกรม

ตัวอย่างการเขียนโปรแกรมการเรียงลำดับแบบโนม ( Gnome Sort ) โดยใช้ภาษาไพทอน ( Python )
def gnomeSort(arr):
    n = len(arr)
    index = 0
    round = 0

    while index < n:

        if index == 0:
            index +=1

        if arr[index] >= arr[index - 1]:
            index +=1

        else:
            temp = arr[index]
            arr[index] = arr[index - 1]
            arr[index - 1] = temp
            index -=1

        round +=1
    return arr
การออกเสียงคำว่า GIF

สไลด์ของสตีฟ วิลไฮต์ ในงานมอบรางวัลเวบบี 2013 เขียนว่า "มันออกเสียงว่า 'จิฟ' ไม่ใช่ 'กิฟ'"
การออกเสียงคำว่า GIF ซึ่งเป็นคำย่อของวลีภาษาอังกฤษว่า Graphics Interchange Format ('รูปแบบสับเปลี่ยนภาพกราฟิกส์') เป็นประเด็นโต้แย้งกันมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 ในภาษาอังกฤษนิยมออกเสียงคำย่อนี้เป็นคำพยางค์เดียวว่า /ɡɪf/ (เสียงคล้าย กิฟ, ฟังเสียงไฟล์:Pronunciation of gif.ogg) ด้วยเสียง g หนัก (เสียงคล้ายเสียงของ "ก") และ /dʒɪf/ (เสียงคล้าย จิฟ, ฟังเสียงไฟล์:Pronunciation of jif.ogg) ด้วยเสียง g เบา (เสียงคล้ายเสียงของ "จ") การออกเสียงทั้งสองแบบต่างกันที่หน่วยเสียงที่เขียนแทนด้วยอักษร G ที่มาของข้อถกเถียงมาจากข้อเท็จจริงว่าในภาษาอังกฤษไม่มีกฎกลางสำหรับการออกเสียงลำดับอักษร gi
บุคคลสาธารณะและสถาบันจำนวนมากได้ออกมาแสดงจุดยืนของตนในประเด็นโต้แย้งเกี่ยวกับการออกเสียงคำว่า GIF เช่น สตีฟ วิลไฮต์ ผู้คิดค้นรูปแบบไฟล์ภาพนี้ เคยกล่าวสุนทรพจน์ที่งานมอบรางวัลเวบบี 2013 โดยโต้แย้งว่าการออกเสียงอักษร G ในคำนี้เป็น g เบา (เสียงคล้ายเสียงของ "จ") คือการออกเสียงที่ถูกต้อง ในขณะที่คนอื่น ๆ ชี้ว่าอักษร G ในคำนี้มีที่มาจากคำว่า graphics (เสียงคล้าย แกรฟิกส์) ซึ่งออกเสียงอักษร G เป็น g หนัก (เสียงคล้ายเสียงของ "ก") จึงควรออกเสียงอักษร G ในคำนี้เป็น g หนัก ตามไปด้วย
แม้ว่าความถี่ของการออกเสียงแต่ละแบบจะแตกต่างกันไปตามภูมิภาค แต่ผลการสำรวจโดยทั่วไปแสดงให้เห็นว่าการออกเสียงอักษร G ในคำว่า GIF เป็น g หนัก เป็นที่แพร่หลายมากกว่าในภาษาอังกฤษ ยิ่งไปกว่านั้น ผู้พูดภาษาอังกฤษบางคนยังอ่านออกเสียงคำย่อนี้แบบเรียงตัวอักษรว่า /dʒiː aɪ ɛf/ (เสียงคล้าย จีไอเอฟ, ฟังเสียงไฟล์:Pronunciation of GIF.ogg) พจนานุกรมภาษาอังกฤษโดยทั่วไปยอมรับการออกเสียงทั้งสองแบบหลัก และการวิเคราะห์ทางภาษาศาสตร์ไม่พบว่ามีการออกเสียงแบบใดที่มีความได้เปรียบทางสถิติอย่างเด่นชัด เมื่อพิจารณาจากความถี่ของรูปแบบการออกเสียงคำที่คล้ายกันในภาษาอังกฤษ นอกจากนี้ การออกเสียงคำว่า GIF ยังอาจแตกต่างกันไปในภาษาอื่น ๆ นอกเหนือจากภาษาอังกฤษเช่นกัน
ภูมิหลัง

รูปแบบสับเปลี่ยนภาพกราฟิกส์ (Graphics Interchange Format; GIF) เป็นรูปแบบไฟล์ภาพที่ได้รับการพัฒนาขึ้นใน ค.ศ. 1987 โดยสตีฟ วิลไฮต์ ที่คอมพิวเซิร์ฟ ผู้ให้บริการออนไลน์สัญชาติอเมริกัน ไฟล์สกุลนี้เป็นที่นิยมใช้เพื่อแสดงภาพเคลื่อนไหวที่มีขนาดสั้นและวนซ้ำ คำย่อ GIF ซึ่งโดยทั่วไปนิยมออกเสียงเป็นคำพยางค์เดียวกลายเป็นประเด็นถกเถียงว่าควรออกเสียงพยัญชนะต้นคำอย่างไร บางคนออกเสียงคำนี้โดยใช้เสียง g หนัก (เสียงคล้ายเสียงของ "ก") เป็น /ɡɪf/ (เสียงคล้าย กิฟ, ฟังเสียงไฟล์:Pronunciation of gif.ogg) ในขณะที่คนอื่น ๆ ออกเสียงคำนี้โดยใช้เสียง g เบา (เสียงคล้ายเสียงของ "จ") เป็น /dʒɪf/ (เสียงคล้าย จิฟ, ฟังเสียงไฟล์:Pronunciation of jif.ogg) ผู้พูดส่วนน้อยกลุ่มหนึ่งอ่านออกเสียงคำย่อนี้แบบเรียงตัวอักษร จึงเกิดเป็นคำอ่านว่า /dʒiː aɪ ɛf/ (เสียงคล้าย จีไอเอฟ, ฟังเสียงไฟล์:Pronunciation of GIF.ogg)
วิลไฮต์และทีมงานที่พัฒนารูปแบบไฟล์ภาพนี้ระบุไว้ในข้อกำหนดทางเทคนิคว่าคำย่อนี้ให้ออกเสียงด้วย g เบา ในข้อกำหนดดังกล่าว ทีมงานเขียนหัวข้อคำถามหนึ่งไว้ว่า "โปรแกรมเมอร์ที่ช่างเลือก เลือก [การออกเสียงว่า] "กิฟ" หรือ "จิฟ"?" ซึ่งเป็นการล้อคำขวัญโฆษณาสินค้าของบริษัทเนยถั่วจิฟที่ว่า "คุณแม่ที่ช่างเลือก เลือกจิฟ" เอบีซีนิวส์ระบุว่าการถกเถียงเรื่องการออกเสียงคำนี้สามารถสืบย้อนไปได้ถึง ค.ศ. 1994 ที่ซึ่งผู้แต่งสารานุกรมรูปแบบไฟล์ภาพเล่มหนึ่งระบุว่า ดูเหมือนว่า "คนส่วนใหญ่" จะนิยมออกเสียง G ในคำนี้เป็น g หนัก มากกว่า g เบา (ซึ่งตัวเขาเองนิยม)
ภูมิหลัง > ในภาษาอื่น ๆ

ในภาษาฝรั่งเศสมีแนวโน้มที่จะออกเสียงคำว่า GIF เป็น [ʒif] (เสียงคล้าย ชิฟ) โดยใช้เสียงเสียดแทรก หลังปุ่มเหงือก ก้อง [ʒ] (เสียงคล้ายเสียงของ "ช") อย่าง j ในคำว่า joie (เสียงคล้าย ชัว) ในภาษาฝรั่งเศส หรืออย่าง s ในคำว่า measure (เสียงคล้าย เมชเชอร์) และ vision (เสียงคล้าย วิชชัน) ในภาษาอังกฤษ แม้ว่าจะมีแนวโน้มที่จะคงเสียง [dʒ] (ซึ่งไม่ปรากฏในวงศัพท์ฝรั่งเศสดั้งเดิม) ไว้ในคำยืมจากภาษาอังกฤษ (เช่น jeans; เสียงคล้าย จีน) ก็ตาม บางภาษาไม่มีเสียง g หนัก หรือไม่มีเสียง g เบา ในระบบเสียงของตน เช่น ภาษาสเปนและภาษาฟินแลนด์ไม่มีเสียง [ʒ] ในวงศัพท์ดั้งเดิม ภาษาอาหรับถิ่นหลายภาษาไม่มีเสียง [ɡ] ในขณะที่ภาษาไทยไม่มีทั้งเสียง [ɡ], [ʒ] และ [dʒ] เป็นต้น ในภาษานอร์เวย์ อักษร G ในคำว่า GIF ออกเสียงเป็น g หนัก ([ɡ]) ซึ่งต่างกับการออกเสียงลำดับอักษร ⟨gi⟩ ในคำนอร์เวย์ดั้งเดิมเป็นเสียงเปิด เพดานแข็ง ก้อง [j] อย่าง y ในคำว่า yes (เสียงคล้าย เยส) ในภาษาอังกฤษ
การวิเคราะห์ข้อถกเถียง > สาเหตุ

ในภาษาอังกฤษ ข้อถกเถียงทางภาษาศาสตร์นี้ส่วนหนึ่งเกิดขึ้นจากข้อเท็จจริงที่ว่าไม่มีกฎกลางว่า ลำดับอักษร gi จะต้องออกเสียงเช่นไร โดยที่เสียง g หนัก ปรากฏในคำเช่น gift และเสียง g เบา ปรากฏในคำเช่น gin (เสียงคล้าย จิน) เป็นต้น ในภาษาอังกฤษเก่า อักษร g อาจออกเสียงเป็นเสียง g เบา หรืออาจออกเสียงเป็นเสียง y (ที่เป็นพยัญชนะ) และเมื่อภาษาอังกฤษรับเสียง g หนัก เพิ่มเข้ามาในภายหลัง การออกเสียง g ทั้งแบบเบาและแบบหนักก็ยังปรากฏต่อไปในบริบทที่ซึ่ง g นำหน้า i
การวิเคราะห์คำจำนวน 269 คำ โดยไมเคิล ดาว (Michael Dow) นักภาษาศาสตร์ชาวอเมริกัน พบว่าแนวโน้มการออกเสียง g หนัก หรือ g เบา เมื่อพิจารณาจากคำภาษาอังกฤษอื่น ๆ มีผลลัพธ์เกือบเท่ากัน กระนั้น ผลการวิเคราะห์อาจแตกต่างไปบ้างขึ้นอยู่กับกรอบค่าที่ใช้ในการวิเคราะห์ ในบรรดาคำ 105 คำที่มี gi อยู่ในตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่งของคำนั้น มี 68 คำที่ออกเสียง g เบา ในขณะที่มีเพียง 37 คำที่ออกเสียง g หนัก อย่างไรก็ตาม พบว่าคำที่ออกเสียง g หนัก ปรากฏบ่อยกว่าอย่างมีนัยสำคัญในภาษาอังกฤษที่ใช้ในชีวิตประจำวัน โดยคำที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักอย่าง flibbertigibbet (เสียงคล้าย ฟลิบเบอร์ทิจิบบิต) และ tergiversate (เสียงคล้าย เทอร์จิเวอร์เซต) ซึ่งออกเสียง g เบา นั้นมีรวมอยู่ในรายการคำ 68 คำที่ออกเสียง gi เบา เมื่อนำความชุกของคำแต่ละคำเข้ามาพิจารณาด้วย พบว่าเสียง g หนัก และ g เบา ปรากฏในความถี่เกือบเท่ากันในบรรดาคำที่มี gi และไม่พบแนวโน้มที่ชัดเจนไปในทางใดทางหนึ่งเช่นกันไม่ว่าจะพิจารณาเฉพาะคำที่ขึ้นต้นด้วย gi หรือพิจารณาเฉพาะคำพยางค์เดียวอย่าง gift (เสียงคล้าย กิฟต์) และ gin (เสียงคล้าย จิน) เป็นต้นก็ตาม
เกรตเชิน แม็กคัลล็อก นักภาษาศาสตร์ชาวแคนาดา เสนอทฤษฎีโดยอ้างจากงานของไมเคิล ดาว ว่า ในเมื่อเสียง g หนัก และ g เบา ในบริบทนี้มีการใช้งานในความถี่ที่แทบจะเท่ากัน เมื่อบุคคลหนึ่งพบคำว่า GIF เป็นครั้งแรก บุคคลนั้นก็จะคาดเดาการออกเสียงในลักษณะคล้ายกับการโยนหัวโยนก้อย โดยการเทียบคำนี้กับคำอื่น ๆ ที่ตนเองได้พบมาในอดีต และเมื่อตัดสินใจได้แล้วว่าจะออกเสียงแบบใด ความคิดนั้นก็จะฝังรากไปเลย แม็กคัลล็อกจึงให้ความเห็นเพิ่มเติมว่า "นี่อาจหมายความว่าเราจะต่อสู้กันในสงครามการออกเสียงคำว่า gif ไปอีกหลายชั่วอายุคน"
การวิเคราะห์ข้อถกเถียง > ข้อโต้แย้ง

การวิเคราะห์ใน ค.ศ. 2019 โดยมาร์เติน ฟัน เดอร์ เมอเลิน นักภาษาศาสตร์ชาวดัตช์ พบว่าข้อโต้แย้งที่มีผู้ยกมาใช้บ่อยที่สุดในโลกออนไลน์เกี่ยวกับการออกเสียงคำว่า GIF คือข้อโต้แย้งประเภท "ระบบ" ซึ่งสนับสนุนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งในการโต้เถียงโดยยืนกรานว่ารูปแบบการออกเสียงควรเป็นผลสืบเนื่องมาจากกฎที่คงเส้นคงวาของภาษา ตัวอย่างหนึ่งของข้อโต้แย้งประเภทนี้คือ "คำย่อตามระบบ" ซึ่งเสนอว่า ในเมื่ออักษร G ในคำว่า GIF ย่อมาจากคำว่า graphics เราก็ควรจะออกเสียงอักษรนี้โดยใช้หน่วยเสียงเดียวกัน (กล่าวคือ g หนัก) ข้อโต้แย้งนี้บางครั้งมาพร้อมกับการประชดประชันว่า หากเราต้องออกเสียงคำย่อ GIF โดยใช้ g เบา แล้ว เราก็ควรออกเสียงคำเต็มของมันว่า /ˈdʒræfɪks/ (เสียงคล้าย จแรฟิกส์) ให้เหมือนกันด้วย ข้อโต้กลับสำหรับข้อโต้แย้งนี้มีอยู่ว่า อักษรในคำย่อไม่จำเป็นต้องออกเสียงเหมือนอักษรในคำรากของมัน เช่น อักษร u ในคำว่า scuba (ย่อมาจาก self-contained underwater breathing apparatus) ออกเสียงเป็น /uː/ (เสียง อู) แม้ว่าอักษร u ในคำราก underwater จะออกเสียงเป็น /ʌ/ (เสียงคล้าย อะ) ก็ตาม เช่นเดียวกับกรณีคำย่อ NASA (ย่อมาจาก National Aeronautics and Space Administration) ซึ่งออกเสียงว่า /ˈnæsə/ (เสียงคล้าย แนซา, ฟังเสียงไฟล์:En-us-NASA.oga) และไม่ได้ออกเสียงว่า /ˈneɪsə/ (เสียงคล้าย เนซา)
อีกตัวอย่างหนึ่งของข้อโต้แย้งประเภท "ระบบ" คือการวิเคราะห์ความถี่ ซึ่งสำรวจว่าคำภาษาอังกฤษอื่น ๆ มีกี่คำที่ออกเสียงโดยใช้ g หนัก หรือ g เบา ในสถานการณ์อื่น ๆ ซึ่งคล้ายกับการวิเคราะห์ของไมเคิล ดาว หลังจากที่สตีฟ วิลไฮต์ ประกาศความเห็นของเขาว่าการออกเสียงแบบ g เบา เป็นแบบที่ถูกต้องแบบเดียวเท่านั้น ได้เกิดการพูดคุยอย่างมีนัยสำคัญจากทั้งสองฝ่ายของประเด็นนี้ในสื่อสังคมและสื่อมวลชน เคซี แชน ซึ่งเขียนบทความให้แก่ กิซโมโด โต้แย้งว่าวิลไฮต์เป็นฝ่ายผิด เนื่องจากเสียง g เบา ที่ตามด้วย if ควรจะสะกดด้วยอักษร j ดังเช่นในคำว่า jiffy (เสียงคล้าย จิฟฟี) ในชื่อบริษัทเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่อง Jiffy Lube (เสียงคล้าย จิฟฟีลูบ) และในวลี be back in a jiffy (เสียงคล้าย บีแบ็กอินอะจิฟฟี) หรือในชื่อบริษัทเนยถั่ว Jif (เสียงคล้าย จิฟ) เป็นต้น
ข้อโต้แย้งที่พบได้บ่อยที่สุดในลำดับถัดมาในการวิเคราะห์ของฟัน เดอร์ เมอเลิน คือข้อโต้แย้งที่อ้างถึงผู้มีอำนาจกำหนด (authority) รายใดรายหนึ่งซึ่งมักจะเป็นวิลไฮต์ในฐานะผู้คิดค้นรูปแบบไฟล์ภาพนี้ หลังจากที่วิลไฮต์ประกาศสนับสนุนการออกเสียงแบบ g เบา หลายคนยอมรับว่าเขาเป็นผู้มีอำนาจกำหนดคำอ่านออกเสียงของคำนี้เนื่องจากเขาเป็นผู้สร้างสรรค์รูปแบบไฟล์ภาพ วิลไฮต์เป็นผู้มีมีสิทธิอำนาจในการกำหนดการออกเสียงคำว่า GIF ที่ได้รับการอ้างถึงมากที่สุดในการวิเคราะห์ โดยคิดเป็นร้อยละ 65.2 ของบรรดาข้อโต้แย้งที่สนับสนุนการออกเสียงแบบ g เบา โดยอ้างถึงผู้มีสิทธิอำนาจ บางคนซึ่งรวมถึงเคซี แชน อ้างถึงประธานาธิบดีบารัก โอบามา เพื่อสนับสนุนการออกเสียงแบบ g หนัก และคนอื่น ๆ อ้างถึงพจนานุกรมหรือซอฟต์แวร์ผู้ช่วยต่าง ๆ (อย่างซีรีเป็นต้น) ในฐานะผู้มีอำนาจในการกำหนดการออกเสียงคำว่า GIF
การวิเคราะห์ข้อถกเถียง > ผลสำรวจ

จำนวนผู้ใช้ที่สนับสนุนการออกเสียงแต่ละแบบ ในบทวิเคราะห์ของฟัน เดอร์ เมอเลิน
หนัก (57.2%)
เบา (31.8%)
ทั้งคู่ (เอียงไปทาง  เบา) (8.2%)
ออกเสียงแยกทีละตัวอักษร (2.8%)
การสำรวจซึ่ง แมชาเบิล จัดขึ้นใน ค.ศ. 2014 และมีผู้เข้าร่วมตอบมากกว่า 30,000 คนทั่วโลก พบว่าเจ็ดในสิบคนออกเสียงอักษร G ในคำว่า GIF เป็นเสียง g หนัก การวิเคราะห์ของฟัน เดอร์ เมอเลิน พบว่าร้อยละ 57.2 ของข้อความออนไลน์ที่เขารวบรวมมานั้นสนับสนุนการออกเสียงแบบ g หนัก ในขณะที่ร้อยละ 31.8 พอใจที่จะออกเสียงแบบ g เบา นอกจากนี้ยังพบว่าร้อยละ 8.2 สนับสนุนการออกเสียงทั้งสองแบบ แต่เอียงไปทางแบบ g เบา มากกว่า และร้อยละ 2.8 เลือกออกเสียงคำนี้แบบแยกทีละตัวอักษร
การสำรวจบรรดานักพัฒนาซอฟต์แวร์อย่างไม่เป็นทางการใน สแต็กโอเวอร์โฟลว์ พบว่าผู้ตอบแบบสำรวจร้อยละ 65.6 เลือกออกเสียงแบบ g หนัก, ร้อยละ 26.3 เลือกออกเสียงแบบ g เบา, ร้อยละ 6 เลือกออกเสียงแบบแยกทีละตัวอักษร และร้อยละ 2 ไม่ได้ออกเสียงหนึ่งในสามแบบข้างต้น อย่างไรก็ตาม บทวิเคราะห์จาก ดิอีโคโนมิสต์ โต้แย้งว่าสัดส่วนในผลสำรวจดังกล่าวต่างกันมากเกินจริงเนื่องจากความเอนเอียงในการเลือกตัวอย่าง กล่าวคือ ในขณะที่ประชากรของประเทศที่นิยมใช้เสียง g หนัก มีสัดส่วนคิดเป็นเพียงร้อยละ 45 ของประชากรโลก ผู้ตอบแบบสำรวจจากประเทศเหล่านั้นกลับมีสัดส่วนมากถึงร้อยละ 79 ของกลุ่มตัวอย่างการสำรวจ และเมื่อคำนวณใหม่โดยถ่วงน้ำหนักประชากรของแต่ละประเทศแล้ว สัดส่วนของผู้ออกเสียงแบบ g หนัก ยังคงนำอยู่ แต่ก็นำอยู่ไม่มากที่ร้อยละ 44 ต่อร้อยละ 32 ซึ่งเป็นสัดส่วนของผู้ออกเสียงแบบ g เบา การถ่วงน้ำหนักประชากรยังทำให้สัดส่วนผู้ออกเสียงแบบแยกทีละตัวอักษรเพิ่มขึ้นมาที่ร้อยละ 21 อีกด้วย รูปแบบการออกเสียงแยกทีละตัวอักษรนี้พบได้ทั่วไปในประเทศแถบเอเชีย โดยพบว่าผู้ตอบแบบสำรวจชาวจีนประมาณครึ่งหนึ่ง และผู้ตอบแบบสำรวจชาวเกาหลีใต้ประมาณร้อยละ 70 เลือกออกเสียงแบบนี้ ส่วนประเทศพัฒนาแล้วโดยรวมมีแนวโน้มเลือกออกเสียงแบบ g หนัก มากกว่า
การวิเคราะห์ข้อถกเถียง > พจนานุกรม

พจนานุกรมออนไลน์ ดิกชันนารีดอตคอม เก็บคำอ่านออกเสียงของคำว่า GIF ไว้ทั้งแบบ g หนัก และแบบ g เบา โดยให้คำอ่านแบบ g เบา เป็นแบบหลัก ในขณะที่ พจนานุกรมภาษาอังกฤษแบบอเมริกันของเคมบริดจ์ และ พจนานุกรมเคมบริดจ์สำหรับผู้เรียนระดับสูง เก็บคำอ่านออกเสียงแบบ g หนัก ไว้เพียงแบบเดียว พจนานุกรมออนไลน์ของเมร์เรียม-เวบสเตอร์ และเล็กซิโกเก็บคำอ่านออกเสียงไว้ทั้งสองแบบ นิวออกซ์เฟิร์ดอเมริกันดิกชันนารี ฉบับปี 2005 เก็บคำอ่านออกเสียงแบบ g เบา ไว้เพียงแบบเดียว ส่วน ออกซ์เฟิร์ดดิกชันนารีออฟอิงกลิช ฉบับปี 2010 เก็บคำอ่านออกเสียงไว้ทั้งสองแบบ แต่เรียงเอาคำอ่านแบบ g เบา ขึ้นก่อน พจนานุกรมภาษาฝรั่งเศส เปอตีรอแบร์ และ เปอตีลารุส เก็บคำอ่านออกเสียงไว้เพียงแบบเดียวคือ [ʒif] (เสียงคล้าย ชิฟ) พจนานุกรมภาษานอร์เวย์ของบัณฑิตยสถานนอร์เวย์เก็บคำอ่านออกเสียงแบบ g หนัก ไว้เป็น [gifː] (เสียงคล้าย กิฟฟ์) หนังสือ ศัพท์คอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน ฉบับปี 2006 กำหนดคำทับศัพท์ของคำว่า GIF ไว้เพียงแบบเดียวคือ "จิฟ" ซึ่งมีที่มาจากคำอ่านออกเสียงแบบ g เบา ในภาษาอังกฤษ