stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทิวเขาโดโลไมต์
การจำแนกเขา

ทิวเขาโดโลไมต์แบ่งออกเป็นหลายหมู่เขาและเทือกเขาย่อย ดังต่อไปนี้
Sella
Marmolada
Tofane
Langkofel Group
Geisler Group
Peitlerkofel Group
Puez Group
Fanes Group
Schlern Group
Rosengarten Group
Latemar
Pala
Lüsen
Civetta
Pelmo
Marmarole
Cadini
Cristallo
Sorapiss
Antelao
Bosconero
Vette Feltrine
Schiara
Prags Dolomites
Sexten Dolomites
Friulian Dolomites
ตรัสเรียกนักบุญมัทธิว (การาวัจโจ)
ดูเพิ่ม

นักบุญแม็ทธิว
พระวรสารนักบุญแม็ทธิว
ทหารรับจ้างอิตาลี

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ทหารรับจ้าง
ภาพเหมือนของฟารินาตา เดกลิ อุแบร์ติ (Farinata degli Uberti) โดย อันเดรอา เดล คาสตานโย (Andrea del Castagno) , เป็นภาพที่แสดงการแต่งตัวที่นิยมกันของทหารรับจ้างในคริสต์ศตวรรษที่ 15
ผู้นำทหารรับจ้างอิตาลี หรือ คอนดตติเอเร (อิตาลี: condottieri เอกพจน์ condottiero หรือ condottiere) คือผู้นำของกองทหารรับจ้าง ที่เป็นกองทหารอาชีพที่ไม่ขึ้นต่อผู้ใดโดยเฉพาะ ผู้ที่จะเข้าร่วมในการต่อสู้ก็เมื่อได้รับสัญญาจ้างจากนครรัฐในอิตาลี หรือจากพระสันตะปาปา ตั้งแต่ปลายยุคกลางมาจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในยุคกลาง “คอนดตติเอโร” หมายถึง “ผู้รับสัญญา” (contractor) และมีความหมายเดียวกับภาษาอังกฤษใหม่ว่า “กัปตันทหารรับจ้าง” ที่ตามความหมายแล้วมิได้บ่งถึงสัญชาติของผู้ได้รับจ้าง
คำที่ใช้เรียกทหารรับจ้างในภาษาอิตาลีมาเป็นคำมาตรฐานที่ใช้กันในภาษาอังกฤษในบทเขียนที่เกี่ยวกับสมัยนโปเลียนที่ใช้กันมาจนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่  20 เพราะคำที่ใช้สำหรับทหารอาชีพยังไม่เป็นที่แพร่หลายจนกระทั่งปลายสมัยของสงครามนโปเลียน (ค.ศ. 1800–ค.ศ. 1815) ฉะนั้นคำว่า “คอนดตติเอเร” ในภาษาอังกฤษจึงทหารใดก็ได้ที่ได้รับค่าจ้างประจำ
ดูเพิ่ม

ทหารรับจ้าง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทหารรับจ้างอิตาลี
ตำนานนายพันเก้า หัวใจรักจากท้องทะเล

| ตำนานนายพันเก้า หัวใจรักจากท้องทะเล |
| --- | --- |

กำกับ: จูเซปเป ทอร์นาทอเร
เขียนบท: จูเซปเป ทอร์นาทอเร
สร้างจาก: โนเวเชนโต้ โดย อเลซซานโดร บาริกโก (Novecento by Alessandro Baricco)
นักแสดงนำ: ทิม รอธ พรุตต์ เทย์เลอร์ วินซ์ เมลานี เธียร์รี่ บิลล์ นันน์ คลาเรนซ์ วิลเลียมส์ ที่ 3
กำกับภาพ: เลโฮส โคลไท
ตัดต่อ: มาซซิโอ ควาเกลีย
ดนตรีประกอบ: เอนนิโอ มอริโคเน อเมเดโอ ตอมมาซี
ผู้จัดจำหน่าย: สหมงคลฟิล์ม (ในไทย)
วันฉาย: 28 กุมภาพันธ์ 1998 (อิตาลี) 29 ตุลาคม 1999 (สหรัฐอเมริกา) 25 กุมภาพันธ์ 2000 (ไทย)
ความยาว: 123 นาที
ประเทศ: อิตาลี สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
ตำนานนายพันเก้า หัวใจรักจากท้องทะเล (อังกฤษ: The Legend of 1900, อิตาลี: La leggenda del pianista sull'oceano) ภาพยนตร์สัญชาติอเมริกัน/อิตาเลียน นำแสดงโดย ทิม รอธ, พรุตต์ เทย์เลอร์ วินซ์, เมลานี เธียร์รี่, บิลล์ นันน์, คลาเรนซ์ วิลเลียมส์ ที่ 3 กำกับการแสดงและบทภาพยนตร์ โดย จูเซปเป ทอร์นาทอเร
เรื่องย่อ

วันแรกของศตวรรษที่ 20 แดนนี บู้ดแมน (บิลล์ นันน์) คนงานในเรือเดินสมุทรชื่อ เดอะ เวอร์จิเนียร์ ที่นำพาผู้อพยพชาวยุโรปเดินไปปักหลักและสร้างชีวิตตัวเองใหม่ที่สหรัฐอเมริกา พบทารกเพศชายคนหนึ่งถูกทิ้งในตะกร้าที่วางอยู่ในบริเวณที่พักผู้โดยสารชั้นหนึ่ง เขาจึงแอบเลี้ยงเด็กคนนี้อย่างลับ ๆ พร้อมตั้งชื่อให้ว่า แดนนี บู้ดแมน ที.ดี.เลมอน 1900 แต่เรียกกันสั้น ๆ ว่า 1900 ต่อมา 1900 ได้แอบหนีขึ้นไปยังที่โดยสารของผู้โดยสารชั้นหนึ่ง เขาได้พบกับเปียโนตัวหนึ่งวางอยู่ และพบว่าแท้ที่จริงแล้วเขามีพรสวรรค์ทางด้านดนตรีอยู่ 1900 ได้เล่นเปียโนนี้อย่างชำนาญทั้ง ๆ ที่ไม่เคยฝึกมาก่อน สร้างความสำราญให้แก่ผู้โดยสารและเจ้าหน้าที่บนเรือเป็นอย่างมาก
หลังสงครามโลกครั้งที่สองจบลงไม่นาน  เศรษฐกิจกำลังตกต่ำ แม็กซ์ (พรุตต์ เทย์เลอร์ วินซ์) นักเป่าทรัมเป็ตตกอับ ตั้งใจจะขายทรัมเป็ตตัวที่รักมากที่สุด ได้พบกับแผ่นเสียงที่บันทึกเสียงเพลงจากการบรรเลงของ 1900 เข้าโดยบังเอิญ แม็กซ์รู้ว่านี่เป็นผลงานของ 1900 อดีตเพื่อนของเขาที่เขาเคยรู้จักมาก่อนในอดีต แม็กซ์ตามหาที่มาของเพลงนี้ จนรู้ว่า เรือ เดอะ เวอร์จิเนีย กำลังจะถูกทำลายแล้ว แม็กซ์รู้ดีว่า 1900 ยังไม่ลงมาจากเรือ เพราะทั้งชีวิตเขาไม่เคยที่จะก้าวลงมาเหยียบพื้นดินเลย แม็กซ์ขึ้นไปบนเรือพยายามกล่อม 1900 ให้ออกมาพบเขาและยอมลงไปด้วยกัน แต่ 1900 ยืนกรานปฏิเสธ ท้ายที่สุดเรือก็ถูกทำลายลงพร้อมชีวิตของ 1900 แม็กซ์เสียใจ แต่ก็ได้เล่าเรื่องราวที่น่าเหลือเชื่อของ 1900 ให้กับคนงานฟัง ถึงความหลังครั้งอดีตที่เขาได้เป็นนักดนตรีเล่นดนตรีบนเรือลำนี้ และรู้จักกับ 1900 1900 เป็นคนที่บรรเลงเปียโนได้อย่างสุดวิเศษ แม้เรือต้องพายุโคลงเคลงไปมา 1900 ก็ยังเล่นไปได้อย่างน่าอัศจรรย์ รวมทั้งเคยดวลกับ เจลลี โรลล์ มอร์ตัน (คลาเรนซ์ วิลเลียมส์ ที่ 3) นักเปียโนแจ๊สผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งมอร์ตันเป็นฝ่ายแพ้ 1900 ไปอย่างยับเยิน มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ 1900 ลังเลใจว่าจะลงจากเรือหรือไม่ แต่ว่า การปรากฏตัวของหญิงสาวคนหนึ่ง (เมลานี เธียร์รี่) ทำให้เขาคิดได้และตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตอยู่คู่เรือลำนี้ ท้องมหาสมุทรและเสียงเพลงไปตลอดชีวิต
เบื้องหลังและเสียงวิจารณ์

The Legend of 1900 เป็นภาพยนตร์จากการกำกับและเขียนบทโดย จูเซปเป ทอร์นาทอเร ผู้กำกับชาวอิตาเลียน ที่เคยมีผลงานระดับโลกมาแล้วในอดีต อย่าง Cinema Paradiso ที่เคยได้รับรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม ในปี ค.ศ. 1988 โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากนิยายของ อเลซานโดร บาริคโก ที่ว่าด้วยเรื่องของชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีชีวิตที่งดงามและแสนมหัศจรรย์  และนับเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่พูดภาษาอังกฤษของทอร์นาทอเรด้วย
สำหรับ The Legend of 1900 เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเหตุการณ์ช่วงต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์ ตั้งแต่วันแรกของศตวรรษที่ 20 จนถึงช่วงกลางของทศวรรษที่ 40 ที่เป็นยุคที่กิจการการเดินเรือโดยสารผู้คนข้ามทวีปเฟื่องฟู การถือกำเนิดและรุ่งเรืองของดนตรีแจ๊ส ไปจนถึงการยกระดับขึ้นมาเป็นศูนย์กลางวัฒนธรรมสมัยใหม่ของแมนฮัตตัน
การถ่ายทำ คณะผู้สร้างได้ตระเวนหาสถานที่สำหรับถ่ายทำไปในหลายประเทศ ทั้ง อิตาลี, สเปน, โปรตุเกส, โรมาเนีย, บัลแกเรีย จนได้ข้อยุติที่ท่าเรือแห่งหนึ่งในรัสเซีย เรือที่ใช้สมมติเป็น เดอะ เวอร์จิเนีย เป็นเรือที่ใช้บรรทุกซุงสร้างมาตั้งแต่ทศวรรษที่ 60 เมื่อปลดระวางแล้วก็ถูกจอดทิ้งไว้เฉย ๆ  ส่วนฉากเมืองท่าต่าง ๆ นั้น เป็นโรงฆ่าสัตว์ในย่านชานเมืองของกรุงโรม
สำหรับนักแสดงตัวประกอบที่เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายเชื้อชาติและภาษา ต้องมีการใช้ล่ามแปลภาษาเพื่อการสื่อสารที่ถูกต้อง ซึ่งเป็นปัญหาอยู่บ้าง แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี โดยบางครั้งมาจากผู้คนจริง ๆ ที่อาศัยอยู่ละแวกที่ใช้ถ่ายทำ ซึ่งรวมกันแล้วใช้กว่า 5,000 คน
เมื่อเข้าฉายแล้ว ภาพยนตร์ได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางดี โดยเฉพาะดนตรีประกอบที่ไพเราะเป็นอย่างยิ่ง จากการประพันธ์ของ เอนนิโอ มอร์ริโคเน นักประพันธ์เพลงชื่อดังชาวอิตาเลียน และได้รับการชิงรางวัลต่าง ๆ มากมาย อาทิ รางวัลลูกโลกทองคำ เป็นต้น อีกทั้งผู้ชมบางส่วนในประเทศไทยเห็นว่า ฉากการดวลเปียโนของ 1900 กับ เจลลี โรลล์ มอร์ตัน ในเรื่อง เป็นต้นแบบของการดวลระนาดระหว่าง นายศร กับ ขุนอิน ในภาพยนตร์ไทยเรื่อง โหมโรง ในเวลาต่อมาอีกด้วย
บัลติมอรา

| บัลติมอรา |
| --- | --- |
ที่เกิด: มิลาน ประเทศอิตาลี
แนวเพลง: อิตาโลดิสโก
ช่วงปี: 1985–1987
ค่ายเพลง: EMI Italiana

สมาชิก: จิมมี แม็กเชน
บัลติมอรา (อิตาลี: Baltimora) เป็นกลุ่มดนตรีแดนซ์สัญชาติอิตาลีที่อยู่ในช่วงระหว่างปี 1984 ถึง 1987 พวกเขาเป็นที่รู้จักกันดีมากที่สุดจากซิงเกิล "ทาร์ซานบอย" ในปี 1985 เป็นเพลงฮิตในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา ในประเทศอื่น ๆ ในยุโรป รวมทั้งประเทศอิตาลี
นักปรัชญาสามคน (จอร์โจเน)

| นักปรัชญาสามคน |
| --- | --- |

ศิลปิน: จอร์โจเน 
ปี: ราว ค.ศ. 1505 - ค.ศ. 1509
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
สถานที่: พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ, เวียนนา
นักปรัชญาสามคน (อังกฤษ: The Three Philosophers, อิตาลี: I tre filosofi) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอร์โจเนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ, เวียนนาในประเทศออสเตรีย ภาพ “นักปรัชญาสามคน” เขียนเสร็จราวระหว่างปี ค.ศ. 1505 ถึงปี ค.ศ. 1509 ให้แก่ขุนนางชาวเวนิสชื่อทัดดิโอ คอนตารินิ
ภาพ “นักปรัชญาสามคน” เป็นภาพที่เขียนเสร็จเพียงปีเดียวก่อนที่จอร์โจเนจะเสียชีวิตและเป็นภาพเขียนภาพหนึ่งในบรรดาภาพเขียนสุดท้ายที่เขียน ที่เป็นภาพของนักปรัชญาสามคนที่มีอายุต่างกันและต่างเชื้อชาติกันที่ตามดาวเพื่อจะหาพระเยซูผู้ที่เพิ่งมาประสูติ แต่บุคคลสามคนนี้มาจากคนละสมัย ชายหนุ่มเป็นสัญลักษณ์ของยุคเรอเนซองส์ ชายกลางคนมาจากอาราเบีย ชายสูงอายุเป็นสัญลักษณ์ของยุคกลาง ทั้งสามคนยืน/นั่งอยู่ในป่าที่มีฉากหลังเป็นเมือง
ชื่อของภาพมาจากบทเขียนของมาร์คันโตนิโอ มิคิเอลผู้เห็นภาพเขียนนี้ในคฤหาสน์ในเวนิส แต่ที่เห็นได้ชัดคือชายสามคนนี้เป็นอุปมานิทัศน์ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ดูเหมือนจะนั่งสังเกตถ้ำและดูจะพยายามวัดด้วยอุปกรณ์สักอย่าง
นักวิชาการบางท่านก็ตีความหมายว่าไม่ใช้แมไจสามคนที่มองไปยังถ้ำที่เกิดของพระเยซู แต่เป็นสัญลักษณ์ของความคิดสามปรัชญา: ยุคเรอเนซองส์คือชายหนุ่ม, อาราเบียคือชายกลางคน และยุคกลางคือชายสูงอายุ แต่นักวิชาการผู้อื่นกล่าวว่าเป็นอุปมานิทัศน์ของอายุสามระดับของมนุษย์
ดูเพิ่ม

จอร์โจเน
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
บูร์ราตา

| บูร์ราตา |
| --- | --- |
บูร์ราตากับผลไม้
ประเทศถิ่นกำเนิด: ประเทศอิตาลี
เขต: แคว้นปุลยา
เมือง: อานดรีอา
นม: วัว
 สื่อที่เกี่ยวข้องที่คอมมอนส์
บูร์ราตา (อิตาลี: burrata) เป็นเนยแข็งสดอิตาลีที่ผลิตจากนมวัว (มีบ้างที่ใช้นมควาย) โดยผลิตมาจากมอซซาเรลลากับครีม โดยมีเปลือกแข็งด้านนอกเป็นมอซซาเรลลาที่แข็ง ส่วนด้านในเป็นสตรัชชาเตลลาและครีมซึ่งมีผิวที่นุ่มและเป็นเอกลักษณ์ บูร์ราตาเป็นเนยแข็งที่พบได้ทั่วไปในภูมิภาคแคว้นปุลยา อุณหภูมิการเสิร์ฟคือเย็นหรือที่อุณหภูมิห้อง
บุสโตอาร์ซีซีโอ

| บุสโตอาร์ซีซีโอ |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Busto Arsizio
Shrine of Santa Maria di Piazza.
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของบุสโตอาร์ซีซีโอ 
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: Lombardy
จังหวัด: Varese (VA)
Frazioni: Borsano, Sacconago
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Gianluigi Farioli (since May 30, 2006)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 30.27 ตร.กม. (11.69 ตร.ไมล์)
ความสูง: 226 เมตร (741 ฟุต)
ประชากร (February 28, 2010)
 • ทั้งหมด: 81,883 คน
 • ความหนาแน่น: 2,700 คน/ตร.กม. (7,000 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Bustocchi (for the people born in the city) or Bustesi (for the people not born in the city)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 21052
รหัสเขตโทรศัพท์: 0331
นักบุญองค์อุปถัมภ์: San Giovanni Battista and San Michele Arcangelo
วันสมโภชนักบุญ: June 24 and September 29
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
บุสโตอาร์ซีซีโอ (อิตาลี: Busto Arsizio) เป็นเมืองในแคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี ห่างจากวาเรซีไปทางทิศใต้ 25 กิโลเมตร มีเศรษฐกิจสำคัญคืออุตสาหกรรมสิ่งทอ
↑  "Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011". สืบค้นเมื่อ 16 มีนาคม 2019.
↑  "Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018". สืบค้นเมื่อ 16 มีนาคม 2019.
บารี

| Bari |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Bari
A collage of Bari, Top left:Swabian Castle, Top right:Night in Pane e Pomodoro Beach, Bottom left:Ferrarese Square, Bottom upper right:Bari University in Andrea da Bari street, Bottom lower right:View of Punta Perotti seaside area
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของBari 
Bariที่ตั้งของBariในประเทศอิตาลี
พิกัด: 41°07′31″N 16°52′0″E﻿ / ﻿41.12528°N 16.86667°E﻿ / 41.12528; 16.86667
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: แม่แบบ:Country data Apulia
จังหวัด: Bari (BA)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Antonio Decaro (PD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 116 ตร.กม. (45 ตร.ไมล์)
ความสูง: 5 เมตร (16 ฟุต)
ประชากร (31 December 2015)
 • ทั้งหมด: 326,799 คน
 • ความหนาแน่น: 2,800 คน/ตร.กม. (7,300 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: (อิตาลี)Baresi
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 70121-70132
รหัสเขตโทรศัพท์: 080
นักบุญองค์อุปถัมภ์: Saint Nicholas
วันสมโภชนักบุญ: December 6
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
บารี (อิตาลี: Bari) เป็นเมืองหลักของแคว้นปุลยา บนชายฝั่งทะเลเอเดรียติก ประเทศอิตาลี เป็นเมืองสำคัญอันดับ 2 ในด้านเมืองเศรษฐกิจบนแผ่นดินใหญ่ทางใต้ของอิตาลี รองจากเมืองเนเปิลส์ เมืองมีประชากรราว 326,799 คน (ค.ศ. 2015) บนพื้นที่ 116 ตารางกิโลเมตร (45 ตารางไมล์) ขณะที่เขตเมืองมีประชากร 700,000 คน เขตมหานครมีประชากร 1.3 ล้านคน
บารีแบ่งพื้นที่เมืองเป็น 4 ส่วน ทางเหนือมีเมืองเก่าบนคาบสมุทร ตั้งอยู่ระหว่างท่าเรือทันสมัย 2 แห่ง มีมหาวิหารนักบุตรนิโคลัส, มหาวิหารซานซาบีโน (1035–1171) และปราสาทโฮเอินชเตาเฟิน ที่สร้างขึ้นในสมัยจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ที่ในปัจจุบันเป็นย่านกลางคืนที่สำคัญ ทางทิศใต้มีค่ายทหารมูรัต (สร้างโดยฌออากีม มูว์รา)  ตรงกลางของเมืองบารีเป็นที่พักอาศัยสมัยใหม่ สร้างขึ้นระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึง 1970 ตรงเขตชานเมืองมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วในคริสต์ทศวรรษ 1990 เมืองยังได้พัฒนาสนามบินที่ตั้งชื่อตามสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 โดยสนามบินชื่อ สนามบินการอล วอยตือวา ที่เชื่อมต่อกับหลายเมืองในยุโรป
ปฏิบัติการเฮอร์คิวลีส

แผนที่ของมอลตา
ปฏิบัติการเฮอร์คิวลีส(เยอรมัน: Unternehmen Herkules; อิตาลี: Operazione C3) เป็นรหัสนามของเยอรมันที่ถูกตั้งให้กับแผนการบุกครองมอลตาซึ่งได้ถูกยกเลิกไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ผ่านการลงจอดพื้นดินทั้งทางอากาศและทางเรือ อิตาลีและเยอรมันได้คาดหวังที่จะจำกัดมอลตาที่เป็นฐานทัพอากาศและฐานทัพเรือของบริติซและรักษาความปลอดภัยให้กับการขนส่งเสบียงอย่างต่อเนื่องข้ามผ่านทะเลเมดิเตอร์เรเนียนไปยังกองทัพฝ่ายอักษะในลิเบียและอียิปต์
มีการเตรียมความพร้อมเป็นการครั้งใหญ่เพื่อทำการบุกครองแต่ฝ่ายอักษะได้รับชัยชนะในยุทธการที่กาซาลา(26 พฤษภาคม ถึง 21 มิถุนายน ค.ศ. 1942) การยึกครองทูบลัก เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน และปฏิบัติการไอดา ทำการไล่ติดตามบริติซในขณะที่พวกเขาได้ล่าถอยกลับไปยังอียิปต์ ทำให้แผนการดังกล่าวได้ถูกเลื่อนออกไปและถูกยกเลิกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1942
นิกโกเลาะ ปากานีนี

| นิกโกเลาะ ปากานีนี |
| --- | --- |

เกิด: 27 ตุลาคม ค.ศ. 1782(1782-10-27) เจโนวา อิตาลี
เสียชีวิต: 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1840(1840-05-27) (57 ปี) นิส ซาร์เดญญา (ปัจจุบันอยู่ในฝรั่งเศส)
อาชีพ: คีตกวี นักไวโอลิน
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1793-1840
นิกโกเลาะ ปากานีนี (อิตาลี: Niccolò Paganini; 27 สิงหาคม ค.ศ. 1782 - 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1840) เป็นนักไวโอลิน วิโอลา กีตาร์ในยุคโรแมนติกชาวอิตาลีที่มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับถึงฝีมือการเล่นว่าเป็นที่หนึ่งในยุคนั้น ทั้งยังได้พัฒนาเทคนิคการสีไวโอลินแบบใหม่ เขายังมีผลงานประพันธ์โซนาตา คอนแชร์โต และคาปรีซสำหรับการเดี่ยวไวโอลินจำนวนหลายชิ้น ที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ Caprice No. 24 นอกจากนี้ปากานีนียังเป็นแรงบันดาลใจให้กับคีตกวีสำคัญในยุคต่อมา เช่น โยฮันเนิส บรามส์ และ เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ
ปากานีนีหัดเล่นดนตรีตั้งแต่อายุ 5 ปี โดยเล่นแมนโดลินของบิดา เริ่มเล่นไวโอลินเมื่ออายุ 7 ปี และเริ่มแสดงพรสวรรค์ออกมาจนได้รับทุนการศึกษาด้านดนตรี เมื่อโตขึ้นได้ย้ายไปเรียนไวโอลินที่ปาร์มา ก่อนจะย้ายไปฟลอเรนซ์ โดยมีชื่อเสียงในระดับท้องถิ่น
ปากานีนีเริ่มมีชื่อเสียงในวงกว้างจากการเล่นคอนเสิร์ตที่โรงอุปรากรลา สกาลา เมืองมิลาน ในปี ค.ศ. 1813 ต่อมาได้เดินทางไปเล่นในต่างเมือง เช่นที่ เวียนนา ในปี ค.ศ. 1828 ลอนดอน ในปี ค.ศ. 1831 และปารีส ในปี ค.ศ. 1831 และ 1833
ช่วงบั้นปลายชีวิต ปากานีนีป่วยด้วยโรคจากพิษของสารปรอทที่ใช้ในการรักษาโรคซิฟิลิส จนต้องเลิกเล่นดนตรีในปี ค.ศ. 1834 และเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งคอหอยในปี ค.ศ. 1840
นิกโกเลาะ ปากานีนี มีเครื่องดนตรีที่ใช้ประจำตัวอยู่หลายชิ้น ทั้งที่ผลิตโดยอันโตนีโอ อามาตี นิกโกลา อามาตี อันโตนีโอ สตราดีวารี‎ แต่ชิ้นที่สำคัญที่สุด คือไวโอลินที่ผลิตโดย จูเซปเป กวาเนรี ที่มีชื่อว่า "Il Cannone Guarnerius" (ปืนใหญ่ ผลิตในปี ค.ศ. 1743) ปากานีนีได้รับไวโอลินคันนี้เป็นของขวัญจากเพื่อน หลังจากสูญเสียไวโอลินคันเดิมไปจากการพนัน และใช้ไวโอลินคันนี้ในการเล่นมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1803  ตลอดมาจนกระทั่งเสียชีวิต ปากานีนีได้อุทิศไวโอลิน Il Cannonne ให้เป็นสมบัติของเมืองเจนัว ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่ศาลากลางเมืองเจนัวพร้อมกับไวโอลินคันจำลอง และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติของอิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

Niccolo Paganini
| ด ค กศิลปินจินตนิยม |
| --- | --- |
วัฒนธรรม:  โบฮีเมียนิยม  อชเชียน  ชาตินิยมโรแมนติก  วอลเลนร็อดนิยม 
วรรณกรรม:  แอนเดอร์เซน  เบลก  เบินส์  ไบรอน  ชาโตบรีย็อง  คอเลริดจ์  Espronceda  เกอเทอ  พี่น้องตระกูลกริม  Heine  ฮอฟฟ์มันน์  เฮิลเดอร์ลิน  อูโก  คีตส์  คราซีนสกี  ลามาร์ตีน  เลโอปาร์ดี  เลอร์มอนตอฟ  มิกกีวิกซ์  Musset  Nerval  โนวาลิส  Oehlenschläger  โพ  พุชกิน  ชิลเลอร์  สก็อตต์  แมรี เชลลีย์  เพอร์ซี บิสซี เชลลีย์  Slowacki  สเตนดัล  Ujejski  เวิร์ดสเวิร์ธ 
คีตกรรม:  อัลแคน  ออเบอร์  เบทโฮเฟิน  เบลลินี  แบร์ลีโยซ  กริก  ชูเบิร์ท  ชอแป็ง  โดนิเซตติ  ฟิลด์  แฟรงค์  กลิงคา  ฮาเลวี  ลิสท์  โลเว  มาเลอร์  มาร์ชเนอร์  Méhul  เม็นเดิลส์โซน  มาเยอร์เบียร์  ปากานินี  รอสซินี   ชูมัน  ทัลแบร์ค  แวร์ดี  วากเนอร์  เวเบอร์ 
ปรัชญา:  คอเลริดจ์  เกอเทอ  ชิลเลอร์  มุลเลอร์  ชไลเออร์มัคเคอร์  Tieck  Mickiewicz  ฟ็อยเออร์บัค  ฟิชเทอ  Wackenroder  ยาน  ชเลเกิล  เช็ลลิง  เฮเกิล  เซอร์เอิน เคียร์เกอกอร์  Słowacki  Towiański 
ศิลปกรรม:  เบลก  Briullov  คอนสตาเบิล  Corot  เดอลาครัว  Friedrich  เฌรีโก  โกยา  สกุลศิลปะลุ่มแม่น้ำฮัดสัน  Leutze  Nazarene movement  พาล์มเมอร์  เทอร์เนอร์  Wiertz
จันลูกา วีอัลลี

ผู้จัดการทีมและนักฟุตบอลชาวอิตาลี (ค.ศ. 1964–2023)
จันลูกา วีอัลลี OMRI (อิตาลี: Gianluca Vialli; 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1964 – 6 มกราคม ค.ศ. 2023) เป็นอดีตผู้จัดการทีมและนักฟุตบอลชาวอิตาลีในตำแหน่งกองหน้า เขาเริ่มต้นอาชีพกับสโมสรบ้านเกิดอย่างเครโมเนเซใน ค.ศ. 1980 โดยเขาได้ลงเล่นในลีก 105 นัด ยิงได้ 23 ประตู ผลงานอันยอดเยี่ยมของเขาทำให้ซัมป์โดเรียซื้อเขามาใน ค.ศ. 1984 เขาได้ลงเล่นในลีกให้แก่ซัมป์โดเรียทั้งสิ้น 85 นัด และยังพาทีมชนะเลิศอิตาเลียนคัพสามสมัย เซเรียอาหนึ่งสมัย และยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพอีกหนึ่งสมัย
ค.ศ. 1992 วีอัลลีย้ายไปยูเวนตุสด้วยค่าตัว 12.5 ล้านปอนด์อันเป็นสถิติโลก ณ ตอนนั้น ระหว่างที่เล่นให้แก่สโมสรยักษ์ใหญ่แห่งตูริน เขาพาทีมชนะเลิศอิตาเลียนคัพ เซเรียอา อิตาเลียนซูเปอร์คัพ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก และยูฟ่าคัพ ต่อมาใน ค.ศ. 1996 วีอัลลีย้ายไปร่วมทีมเชลซีและได้รับตำแหน่งผู้เล่น-ผู้จัดการทีมในฤดูกาลถัดมา ช่วงเวลาที่อยู่ในอังกฤษนั้น เขาพาเชลซีชนะเลิศเอฟเอคัพ ลีกคัพ ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ และยูฟ่าซูเปอร์คัพ เขาเป็นหนึ่งในผู้เล่นเพียงเก้าคนที่ชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลยุโรปครบทั้งสามรายการหลัก และเป็นผู้เล่นในตำแหน่งกองหน้าเพียงคนเดียวที่ทำเช่นนั้นได้ เขายังเป็นผู้เล่นเพียงคนเดียวที่ได้ตำแหน่งชนะเลิศและรองชนะเลิศของการแข่งขันฟุตบอลยุโรปทั้งสามรายการหลักเช่นกัน ซึ่งรวมถึงการชนะเลิศยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพสองสมัยด้วย
ระดับทีมชาติ วีอัลลีเป็นตัวแทนของทีมชาติอิตาลีในการแข่งขันฟุตบอลโลกสองครั้ง (1986 และ 1990 ซึ่งอิตาลีเป็นเจ้าภาพ) เขายังเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติชุดที่เข้ารอบรองชนะเลิศในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1988 และมีชื่อติดทีมยอดเยี่ยมประจำทัวร์นาเมนต์นั้น ตลอดระยะเวลา 20 ปีที่ลงเล่นในระดับอาชีพ เขาทำประตูในระดับสโมสร 259 โลก และทำประตูในระดับทีมชาติ 16 ประตู และยังทำ 11 ประตูให้แก่ฟุตบอลทีมชาติอิตาลีรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี รวมแล้ว เขาทำ 286 ประตูจากการลงเล่นมากกว่า 500 นัด ทำให้เขากลายเป็นนักฟุตบอลชาวอิตาลีที่ทำประตูได้มากเป็นอันดับที่ 10 ของตลอดกาล
หลังจากเลิกเล่นฟุตบอล เขาผันตัวไปเป็นผู้จัดการทีมและนักวิจารณ์ฟุตบอล รวมถึงเป็นผู้บรรยายรายการของสกายอีตาเลีย เขาเป็นทีมงานของทีมชาติอิตาลีชุดที่ชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 ก่อนที่เขาจะอำลาตำแหน่งและเสียชีวิตจากมะเร็งตับอ่อน
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ระดับ | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ถ้วย> ลงเล่น | ถ้วย> ประตู | ซูเปอร์คัพ/ ลีกคัพ> ลงเล่น | ซูเปอร์คัพ/ ลีกคัพ> ประตู | ทวีป> ลงเล่น | ทวีป> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เครโมเนเซ | 1980–81 | เซเรียซี1 | 2 | 0 | 0 | 0 | – | – | 0 | 0 | 2 | 0 |
| เครโมเนเซ | 1981–82 | เซเรียบี | 31 | 5 | 1 | 0 | – | – | 0 | 0 | 32 | 5 |
| เครโมเนเซ | 1982–83 | เซเรียบี | 35 | 8 | 2 | 0 | – | – | 0 | 0 | 37 | 8 |
| เครโมเนเซ | 1983–84 | เซเรียบี | 37 | 10 | 5 | 2 | – | – | 0 | 0 | 42 | 12 |
| เครโมเนเซ | รวม | รวม | 105 | 23 | 8 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 113 | 25 |
| ซัมป์โดเรีย | 1984–85 | เซเรียอา | 28 | 3 | 13 | 6 | – | – | 0 | 0 | 41 | 9 |
| ซัมป์โดเรีย | 1985–86 | เซเรียอา | 28 | 6 | 7 | 2 | – | – | 4 | 0 | 39 | 8 |
| ซัมป์โดเรีย | 1986–87 | เซเรียอา | 28 | 12 | 5 | 4 | – | – | 0 | 0 | 33 | 16 |
| ซัมป์โดเรีย | 1987–88 | เซเรียอา | 30 | 10 | 13 | 3 | – | – | 0 | 0 | 43 | 13 |
| ซัมป์โดเรีย | 1988–89 | เซเรียอา | 30 | 14 | 14 | 13 | 1 | 1 | 7 | 5 | 52 | 33 |
| ซัมป์โดเรีย | 1989–90 | เซเรียอา | 22 | 10 | 2 | 2 | 1 | 0 | 8 | 7 | 33 | 19 |
| ซัมป์โดเรีย | 1990–91 | เซเรียอา | 26 | 19 | 7 | 3 | 0 | 0 | 4 | 1 | 37 | 23 |
| ซัมป์โดเรีย | 1991–92 | เซเรียอา | 31 | 11 | 6 | 3 | 1 | 0 | 11 | 6 | 49 | 20 |
| ซัมป์โดเรีย | รวม | รวม | 223 | 85 | 67 | 36 | 3 | 1 | 34 | 19 | 327 | 141 |
| ยูเวนตุส | 1992–93 | เซเรียอา | 32 | 6 | 7 | 2 | 0 | 0 | 10 | 5 | 49 | 13 |
| ยูเวนตุส | 1993–94 | เซเรียอา | 10 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | 12 | 4 |
| ยูเวนตุส | 1994–95 | เซเรียอา | 30 | 17 | 7 | 3 | 0 | 0 | 9 | 2 | 46 | 22 |
| ยูเวนตุส | 1995–96 | เซเรียอา | 30 | 11 | 0 | 0 | 1 | 1 | 7 | 2 | 38 | 14 |
| ยูเวนตุส | รวม | รวม | 102 | 38 | 14 | 5 | 1 | 1 | 28 | 9 | 145 | 53 |
| เชลซี | 1996–97 | พรีเมียร์ลีก | 28 | 9 | 5 | 2 | 1 | 0 | 0 | 0 | 34 | 11 |
| เชลซี | 1997–98 | พรีเมียร์ลีก | 21 | 11 | 1 | 2 | 4 | 0 | 8 | 6 | 34 | 19 |
| เชลซี | 1998–99 | พรีเมียร์ลีก | 9 | 1 | 3 | 2 | 3 | 6 | 5 | 1 | 20 | 10 |
| เชลซี | รวม | รวม | 58 | 21 | 9 | 6 | 8 | 6 | 13 | 7 | 88 | 40 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 488 | 167 | 98 | 49 | 12 | 8 | 75 | 35 | 673 | 259 |
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| อิตาลี | 1985 | 1 | 0 |
| อิตาลี | 1986 | 10 | 0 |
| อิตาลี | 1987 | 10 | 5 |
| อิตาลี | 1988 | 11 | 5 |
| อิตาลี | 1989 | 10 | 1 |
| อิตาลี | 1990 | 3 | 0 |
| อิตาลี | 1991 | 8 | 3 |
| อิตาลี | 1992 | 6 | 2 |
| รวม | รวม | 59 | 16 |
สถิติการจัดการทีม

| ทีม | ตั้งแต่ | ถึง | สถิติ> แข่ง | สถิติ> ชนะ | สถิติ> แพ้ | สถิติ> เสมอ | สถิติ> ร้อยละที่ชนะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เชลซี | 12 กุมภาพันธ์ 1998 | 12 กันยายน 2000 | 143 | 76 | 29 | 38 | 53.15 |
| วอตฟอร์ด | 1 มิถุนายน 2001 | 14 มิถุนายน 2002 | 52 | 20 | 21 | 11 | 38.46 |
| รวม | รวม | รวม | 195 | 96 | 50 | 49 | 049.23 |
เกียรติประวัติ > ผู้เล่น

ซัมป์โดเรีย
เซเรียอา: 1990–91
โกปปาอีตาเลีย: 1984–85, 1987–88, 1988–89
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 1991
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ: 1989–90; รองชนะเลิศ: 1988–89
ยูโรเปียนคัพ รองชนะเลิศ: 1991–92
ยูเวนตุส
เซเรียอา: 1994–95
โกปปาอีตาเลีย: 1994–95
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 1995
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก: 1995–96
ยูฟ่าคัพ: 1992–93; รองชนะเลิศ: 1994–95
เชลซี
เอฟเอคัพ: 1996–97
ลีกคัพ: 1997–98
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ: 1997–98
อิตาลี
ฟุตบอลโลก อันดับที่สาม: 1990
รางวัลส่วนบุคคล
ผู้ทำประตูสูงสุดในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี: 1986 (4 ประตู)
ทีมยอดเยี่ยมในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป: 1988
ผู้ทำประตูสูงสุดในโกปปาอีตาเลีย: 1988–89 (13 ประตู)
ผู้ทำประตูสูงสุดในยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ: 1989–90 (7 ประตู)
ผู้ทำประตูสูงสุดในเซเรียอา: 1990–91 (19 ประตู)
ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีโดยนิตยสารเวิลด์ซอกเกอร์: 1995
หอเกียรติยศฟุตบอลอิตาลี: 2015
Premio internazionale Giacinto Facchetti: 2018
เกียรติประวัติ > ผู้จัดการทีม

เชลซี
เอฟเอคัพ: 1999–2000
ลีกคัพ: 1997–98
เอฟเอแชริตีชีลด์: 2000
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ: 1997–98
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ: 1998
เกียรติประวัติ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

ชั้นที่ 5 / อัศวิน: Cavaliere Ordine al Merito della Repubblica Italiana: 1991
ชั้นที่ 3 / ผู้บัญชาการ: Commendatore Ordine al Merito della Repubblica Italiana: 2021