สาธารณรัฐสังคมนิยมเซอร์เบีย
ประวัติศาสตร์ > สาธารณรัฐสังคมนิยมเซอร์เบีย

ในปี พ.ศ. 2506 รัฐธรรมนูญยูโกสลาเวียฉบับใหม่ได้รับการรับรอง โดยเปลี่ยนชื่อสหพันธรัฐเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมแห่งยูโกสลาเวีย และหน่วยงานของรัฐบาลกลางเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยม จึงใช้ชื่อ: สาธารณรัฐสังคมนิยมเซอร์เบีย
ในปี พ.ศ. 2509 อเล็กซานดาร์ รันโควิช หนึ่งในชาวเซิร์บที่โดดเด่นที่สุดในพรรคคอมมิวนิสต์และยังเป็นรองประธานาธิบดีของยูโกสลาเวีย (พ.ศ. 2506-2509) และผู้ก่อตั้งหน่วยข่าวกรองยูโกสลาเวีย OZNA ถูกปลดออกจากตำแหน่งเนื่องจากข้อกล่าวหาว่าสอดแนมประธานาธิบดีตีโต
หลังจากฤดูใบไม้ผลิของโครเอเชียในปี พ.ศ. 2514 หัวหน้าพรรคเกือบทั้งหมดของเซอร์เบียถูกปลดออกจากตำแหน่ง ภายใต้ข้อหาเป็น "เสรีนิยม" ลาติก้า เปโรวิช และ มาร์โค นิเคซิช ถูกทำเครื่องหมายว่าเป็นผู้นำของขบวนการเสรีนิยมนี้ใน สันนิบาตคอมมิวนิสต์แห่งเซอร์เบีย
ในปี พ.ศ. 2517 รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ถูกนำมาใช้ เพิ่มอำนาจของจังหวัด และทำให้เป็นสาธารณรัฐโดยพฤตินัย เป็นครั้งแรกที่มีการจัดตั้งสถาบันประธานาธิบดีในฐานะประธานาธิบดีของประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมเซอร์เบีย รัฐสภากำลังเลือกสมาชิก 15 คนในตำแหน่งประธานาธิบดีและประธานาธิบดี 1 คนสำหรับวาระ 4 ปี และวาระ 2 ปีหลังจากนั้น รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ระงับอำนาจของเซอร์เบียเหนือจังหวัด
หลังจากรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ประกาศใช้แล้ว ดราโกสลาฟ มาร์โควิช ประธานาธิบดีเซอร์เบียในขณะนั้นได้สั่งให้มีการศึกษาเรื่องนี้อย่างลับๆ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2518 ตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมเซอร์เบียได้ขอให้มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญโดยมีคำอธิบายว่ารัฐธรรมนูญได้แบ่งสาธารณรัฐออกเป็นสามส่วน ดังนั้น จึงป้องกันเซอร์เบียจากการใช้ "สิทธิตามประวัติศาสตร์ในการเป็นรัฐชาติในสหพันธรัฐยูโกสลาเวีย" นอกจากนี้ การศึกษาที่ขอโดยจัวเขาเอง เสร็จสิ้นในปี 1977 และได้รับการตั้งชื่อว่า The Blue Book แม้ว่าจะมีความคิดเห็นที่แตกต่างกันในการเป็นผู้นำของรัฐเกี่ยวกับตำแหน่งของจังหวัด – ตัวอย่างเช่น เอ็ดวาร์ด คาร์เดลจ์ สนับสนุนข้อเรียกร้องของผู้นำเซอร์เบีย – ผลลัพธ์ของอนุญาโตตุลาการคือข้อสรุปว่าตำแหน่งของจังหวัดในเซอร์เบียไม่ควรเปลี่ยนแปลง ผู้นำรัฐบาลกลาง นำโดยตีโต้ เชื่อว่าแนวทางแก้ไขรัฐธรรมนูญจากปี 2517 สามารถตอบสนองการอ้างสิทธิ์ทั้งหมดของสาธารณรัฐสังคมนิยมเซอร์เบียได้ แต่ยังเคารพต่อผลประโยชน์เฉพาะเจาะจงและผลประโยชน์พิเศษของจังหวัดปกครองตนเองด้วย แม้ว่าความขัดแย้งจะสงบลง (ชั่วคราว) ด้วยวิธีนี้ แต่ปัญหาก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข
สำหรับการดำรงอยู่ส่วนใหญ่ในยูโกสลาเวียนั้น รัฐบาลเซอร์เบียมีความภักดีและเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของรัฐบาลกลาง สิ่งนี้เปลี่ยนไปหลังจากการเสียชีวิตของ ยอซีฟ บรอซ ตีโต ในปี 1980 เมื่อชาวแอลเบเนียและลัทธิชาตินิยมเซอร์เบียในโคโซโวลุกขึ้น ในปี 1981 การประท้วงครั้งใหญ่ปะทุขึ้นในโคโซโวเพื่อเรียกร้องสถานะของสาธารณรัฐ สันนิบาตคอมมิวนิสต์แตกแยกกันว่าจะตอบสนองอย่างไร ในเวลาเดียวกัน วิกฤตเศรษฐกิจในยูโกสลาเวียเริ่มต้นขึ้น ผู้นำของประเทศไม่สามารถดำเนินการปฏิรูปใด ๆ ได้เนื่องจากความไม่มั่นคงทางการเมือง
ประธานสันนิบาตคอมมิวนิสต์แห่งเซอร์เบีย สลอบอดัน มีลอเชวิช เยือนโคโซโวในเดือนเมษายน พ.ศ. 2530 และสัญญาว่าจะดำเนินการอย่างรวดเร็วเพื่อปกป้องสันติภาพและชาวเซิร์บในโคโซโว ความตึงเครียดทางเชื้อชาติในโคโซโวระอุขึ้นเมื่อทหารโคโซโวชาวแอลเบเนียเปิดฉากยิงเพื่อนทหารของเขาในปาราชิน ในเหตุการณ์ที่เรียกว่าการสังหารหมู่ปาราชิน จากนั้นประธานาธิบดีเซอร์เบีย อีวาน สตัมโบลิช ต้องการประนีประนอมมากกว่าวิธีแก้ปัญหาที่รวดเร็ว เขาพบว่าตัวเองกำลังปะทะกับมิโลเซวิช ความขัดแย้งนี้สิ้นสุดลงด้วยเซสชันที่ 8 และแทนที่สตัมโบลิช โดยมี พีตาร์ กราชานิน เป็นประธานาธิบดีแห่งเซอร์เบีย