stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศยูกันดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก
ผลการแข่งขันดังนี้
ประเทศลีชเทินชไตน์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

| ประเทศลีชเทินชไตน์ ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: LIE
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกลีชเทินชไตน์
เว็บไซต์: www.olympic.li (ในภาษาเยอรมันและอังกฤษ)
ณ ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 (2024-07-26) – 11 สิงหาคม ค.ศ. 2024 (2024-08-11)
นักกีฬา: 1 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน
1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศลีชเทินชไตน์ มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 นับตั้งแต่การเปิดตัวอย่างเป็นทางการของประเทศในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 นักกีฬาของลีชเทนสไตน์ได้ปรากฏตัวในโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้ง ยกเว้นสองครั้ง ซึ่งลีชเทนสไตน์ไม่ได้ลงทะเบียนนักกีฬาคนใดในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 ที่เมลเบิร์น และเข้าร่วมการคว่ำบาตรที่นำโดยสหรัฐ เมื่อมอสโกเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 1980
นักกีฬา

รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
| จักรยาน | 1 | 0 | 1 |
| รวม | 1 | 0 | 1 |
จักรยาน

บทความหลัก: กีฬาจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ กีฬาจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก
จักรยาน > จักรยานเสือภูเขา

ผลการแข่งขันดังนี้
| นักกีฬา | รายการ | เวลา | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| โรมาโน พุนเตเนอร์ | ครอสคันทรีชาย |  |  |
มะแว้งเครือ

| มะแว้งเครือ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Solanales
วงศ์:: Solanaceae
สกุล:: Solanum
สปีชีส์:: S.  trilobatum
ชื่อทวินาม
Solanum trilobatum L.

มะแว้งเครือ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Solanum trilobatum) เป็นพืชในสกุลมะเขือ ลักษณะเป็นไม้เถามีหนาม ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปไข่หรือรูปรี ขนาด 1.5–5 x 1.5–7.5 เซนติเมตร โคนใบป้านกว้าง ปลายใบมน ขอบใบหยักเว้าหรือเป็นแฉก ๆ ไม่สม่ำเสมอกัน ก้านใบยาว 2–15 มิลลิเมตร ดอกออกเป็นช่อสั้น ๆ ตามซอกใบหรือปลายกิ่ง มีดอกย่อย 2–8 ดอก ก้านดอกยาว 1.5–4 เซนติเมตร ดอกย่อยสีม่วง กลีบเลี้ยงปลายแยกเป็น 5 กลีบ กลีบดอกปลายแยกเป็น 5 กลีบเช่นกัน มีอับเรณูสีเหลือง มีเกสรตัวผู้ 5 อัน ออกดอกช่วงมกราคม–มีนาคม ผลเป็นผลกลมสีเขียว ขนาดราว 1 เซนติเมตร เมื่อสุกมีสีแดง ภายในมีเมล็ดจำนวนมาก ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด
มะแว้งเครือมีถิ่นกำเนิดในอินเดีย ศรีลังกา และอินโดจีน ตำรายาไทยระบุว่าผลสดมีรสขมขื่นเปรี้ยว ตำผสมเกลือใช้อมแก้ไอ แก้เจ็บคอ ผลแห้งใช้แก้ไอ ขับปัสสาวะ ช่วยให้เจริญอาหาร รากใช้แก้ไอ กัดเสมหะ ขับลม นอกจากนี้ยังเข้ากับสมุนไพรอื่นเป็นยาประสะมะแว้ง ซึ่งเป็นหนึ่งในยาสมุนไพรในบัญชียาหลักแห่งชาติ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีตะวันออกเฉียงใต้

| --- | --- |
Ollscoil Teicneolaíochta an Oirdheiscirt
ชื่ออื่น: SETU
ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยี
สถาปนา: 1 พฤษภาคม 2022; 2 ปีก่อน (2022-05-01)
สังกัดการศึกษา: IUA EUA UI EUt+
ประธาน: Patrick Prendergast
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: Veronica Campbell
ที่อยู่: ถนนคอร์ก, วอเตอร์ฟอร์ด, มุนสเตอร์, X91 HE36, ไอร์แลนด์ 52.246063,-7.138733
สี:   Slate grey
เว็บไซต์: www.setu.ie
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีตะวันออกเฉียงใต้ (อังกฤษ: South East Technological University - SETU; ไอริช: Ollscoil Teicneolaíochta an Oirdheiscirt) เป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีของรัฐที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ของไอร์แลนด์ ก่อตั้งขึ้นจากการรวมกันของสถาบันเทคโนโลยีสองแห่งที่มีอยู่ในภูมิภาค ได้แก่ Waterford IT และ IT Carlow หลังจากการหารือและวางแผนเป็นเวลาหลายปี ได้มีการประกาศการก่อตั้งในเดือนพฤศจิกายน 2021  และจัดตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2022 SETU เป็นมหาวิทยาลัยแห่งเดียวในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของไอร์แลนด์
SETU วิทยาเขตวอเตอร์ฟอร์ด
SETU วิทยาเขตคาร์โลว์
วิทยาเขต

SETU ตั้งอยู่ในเมือง 5 แห่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของไอร์แลนด์ โดยมีสองศูนย์กลางที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่วอเตอร์ฟอร์ดและคาร์โลว์ ในเมืองวอเตอร์ฟอร์ดมีวิทยาเขตย่อย 5 แห่ง ในขณะที่ในเมืองคาร์โลว์มี 3 แห่ง
นอกจากนี้ยังมีวิทยาเขตในเมืองเว็กซ์ฟอร์ด รัทนิว เคาน์ตีวิกโลว์ และคิลเคนนี
การวิจัย

มหาวิทยาลัยมีการวิจัยเข้มข้นในสาขาเฉพาะทางทั้งในวอเตอร์ฟอร์ดและคาร์โลว์ สำหรับวอเตอร์ฟอร์ด มีศูนย์ต่างๆ เช่น
สถาบันวอลตันเพื่อวิทยาศาสตร์ระบบสารสนเทศและการสื่อสาร
ศูนย์วิจัยเภสัชกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพโมเลกุล
ศูนย์วิจัยวัสดุประยุกต์ภาคตะวันออกเฉียงใต้
ศูนย์ข้อมูลสารสนเทศและวัฒนธรรมเทคโนโลยี
ศูนย์วิจัยข้อมูลนิเวศน์
ศูนย์วิจัยโภชนาการไอร์แลนด์
สำหรับคาร์โลว์ มีศูนย์ความเป็นเลิศด้านการวิจัย (CORE) จำนวน 5 แห่ง
เทคโนโลยีชีวสิ่งแวดล้อม (enviroCORE)
ซอฟต์แวร์และเครือข่ายขั้นสูง (compuCORE)
นวัตกรรมการออกแบบ (designCORE)
เทคโนโลยีที่ก้าวหน้า (engCORE)
การเสริมสร้างการปฏิบัติวิชาชีพ (SocialCORE)
และศูนย์วิจัยที่กำลังพัฒนาอีก 2 แห่ง ได้แก่
สุขภาพของผู้ชาย
วิทยาศาสตร์การฟื้นฟูสมรรถภาพ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีตะวันออกเฉียงใต้ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
52°14′46″N 7°08′19″W﻿ / ﻿52.246063°N 7.138733°W﻿ / 52.246063; -7.138733
ภาษาโอกินาวะ

ภาษากลุ่มรีวกีวเหนือ
| ภาษาโอกินาวะ |
| --- | --- |
  沖縄口  ウチナーグチ  Uchināguchi 
ออกเสียง: /ʔut͡ɕinaːɡut͡ɕi/
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศญี่ปุ่น
ภูมิภาค: หมู่เกาะโอกินาวะตอนใต้
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (เปลี่ยนแปลง อ้างถึง2000)
ตระกูลภาษา: ญี่ปุ่น  รีวกีวรีวกีวเหนือภาษาโอกินาวะ
ระบบการเขียน:   ญี่ปุ่น  โอกินาวะ  โรมาจิ 
รหัสภาษา
ISO 639-3: ryu
Linguasphere:   45-CAC-ai  45-CAC-aj  45-CAC-ak 
  โอกินาวะใต้–กลางหรือชูริ–นาฮะ
แผนที่ชุดภาษาใกล้สูญของโลกของยูเนสโกจัดให้ภาษาโอกินาวะเป็นภาษาที่ใกล้สูญขั้นรุนแรง
ภาษาโอกินาวะ (โอกินาวะ: 沖縄口, ウチナーグチ, Uchināguchi, ʔut͡ɕinaːɡut͡ɕi) หรือ ภาษาโอกินาวะกลาง เป็นภาษากลุ่มรีวกีวเหนือที่มีผู้พูดโดยหลักในเกาะโอกินาวะส่วนใต้ เช่นเดียวกันกับหมู่เกาะรอบ ๆ อย่างเครามะ, คูเมจิมะ, โทนากิ, อางูนิ และเกาะรอบนอกขนาดเล็กหลายแห่ง ภาษาโอกินาวะกลางมีความแตกต่างจากคำพูดของภาษาโอกินาวะเหนือที่อยู่ในภาษาคูนิงามิ ทั้งสองภาษาถูกจัดให้อยู่ในสถานะมีความเสี่ยง
แม้ว่าภาษาโอกินาวะมีภาษาถิ่นจำนวนหนึ่ง วิธภาษาชูริ–นาฮะถือเป็นภาษามาตรฐานโดยพฤตินัย เนื่องจากเคยใช้เป็นภาษาราชการของอาณาจักรรีวกีว นับตั้งแต่รัชสมัยพระเจ้าโช ชิง (ค.ศ. 1477–1526) นอกจากนี้ เนื่องขากอดีตเมืองหลวงชูริสร้างขึ้นรอบพระราชวัง ทำให้ภาษาที่ใช้ในราชสำนักกลายเป็นแบบมาตรฐานในระดับภูมิภาคและวรรณกรรม
ปัจจุบัน ชาวโอกินาวะส่วนใหญ่พูดภาษาญี่ปุ่นโอกินาวะ แม้ว่ายังมีจำนวนหนึ่งที่พูดภาษาโอกินาวะ ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในวัยชรา ในประเทศญี่ปุ่น ภาษาโอกินาวะมักไม่ได้มองเป็นภาษาต่างหาก แต่มีการเรียกขานเป็น สำเนียงโอกินาวะ (ญี่ปุ่น: 沖縄方言; โรมาจิ: Okinawa hōgen) หรือเจาะจงคือ กลุ่มสำเนียงโอกินาวะกลางและใต้ (ญี่ปุ่น: 沖縄中南部諸方言; โรมาจิ: Okinawa Chūnanbu Sho hōgen) ผู้พูดภาษาโอกินาวะกำลังอยู่ในช่วงการเปลี่ยนภาษาไปเป็นภาษาญี่ปุ่น เนื่องจากมีผู้ใช้ภาษาโอกินาวะในปัจจุบันไม่มั่นคง ชาวโอกินาวะดูดซับและเน้นเสียงภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน เนื่องจากความคล้ายคลึงกันของทั้งสองภาษา ระบบการศึกษาที่รวมศูนย์และเป็นมาตรฐาน สื่อ การติดต่อทางธุรกิจและสังคมกับแผ่นดินใหญ่ และความพยายามในการปราบปรามภาษาพื้นเมืองจากญี่ปุ่นในอดีต ภาษาโอกินาวะยังคงมีผู้ใช้งานผ่านดนตรียอดนิยม การแสดงสำหรับนักท่องเที่ยว และในโรงละครที่มีละครท้องถิ่นชื่อ อูจินะชิไบ (uchinā shibai) ที่แสดงประเพณีและธรรมเนียมท้องถิ่น
ประวัติ > ก่อนอาณาจักรรีวกีว

โอกินาวะเป็นภาษาตระกูลญี่ปุ่นที่มาจากภาษาญี่ปุ่นดั้งเดิม จึงมีความเกี่ยวข้องกับภาษาญี่ปุ่น การแยกจากกันระหว่างภาษาญี่ปุ่นเก่ากับภาษากลุ่มรีวกีวประมาณการว่าเกิดขึ้นเร็วสุดที่คริสต์ศตวรรษที่ 1 ถึงช้าสุดที่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 มิชชันนารีญี่ปุ่นนำอักษรจีนและญี่ปุ่นเข้ามาใน ค.ศ. 1265
การจัดอันดับ

บางครั้งมีการจัดภาษาโอกินาวะเข้ากับภาษาคูนิงามิเป็นกลุ่มภาษาโอกินาวะ แต่ใช่ว่านักภาษาศาสตร์ทั้งหมดยอมรับการจัดกลุ่มนี้ บางส่วนอ้างว่าภาษาคูนิงามิเป็นภาษาย่อยของภาษาโอกินาวะ ภาษาโอกินาวะยังได้รับการจัดกลุ่มเข้ากับอามามิ (หรือกลุ่มภาษาอามามิ) เป็นกลุ่มภาษารีวกีวเหนือ
การจัดอันดับ > ภาษาย่อยของภาษาญี่ปุ่น

นับตั้งแต่การสถาปนาจังหวัดโอกินาวะ ภาษานี้ถูกจัดให้เป็นภาษาย่อยของภาษาญี่ปุ่นตามนโยบายการกลืนกลาย ต่อมา นักภาษาศาสตร์ชาวญี่ปุ่นอย่างโทโจ มิซาโอะที่ศึกษากลุ่มภาษารีวกีว โต้แย้งว่าภาษาเหล่านี้เป็นภาษาย่อย เนื่องจากความเข้าใจผิดว่าประเทศญี่ปุ่นเป็นรัฐเอกพันธุ์ (หนึ่งประชาคม หนึ่งภาษา หนึ่งชาติ) และการจัดกลุ่มภาษารีวกีวเป็นเช่นนั้นจะเป็นการปฏิเสธความเชื่อนี้ จุดยืนอย่างเป็นทางการของรัฐบาลญี่ปุ่นในปัจจุบันยังคงถือว่าภาษาโอกินาวาเป็นภาษาถิ่น และเป็นเรื่องทั่วไปที่ประชากรญี่ปุ่นเรียกภาษานี้เป็น "สำเนียงโอกินาวะ (ของญี่ปุ่น)" (ญี่ปุ่น: 沖縄方言; โรมาจิ: okinawa hōgen หรือ ญี่ปุ่น: 沖縄弁; โรมาจิ: okinawa-ben) นโยบายการกลืนกลาย ร่วมกับการติดต่อระหว่างญี่ปุ่นกับโอกินาวะผ่านสื่อและเศรษฐกิจที่เพิ่มขึ้น นำไปสู่การพัฒนาภาษาญี่ปุ่นโอกินาวะที่เป็นภาษาย่อยของภาษาญี่ปุ่นที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาโอกินาวะกับคูนิงามิ ภาษาญี่ปุ่นและโอกินาวะมีศัพท์ร่วมกันเพียง 60% แม้ว่าทั้งสองภาษาอยู่ในตระกูลภาษาญี่ปุ่นก็ตาม
การจัดอันดับ > ภาษาย่อยของภาษารีวกีว

เซเซ็ง นากาโซเนะ นักภาษาศาสตร์ชาวโอกินาวะระบุว่า กลุ่มภาษารีวกีวเป็นการจัดกลุ่มภาษาย่อยที่คล้ายกัน เนื่องจากแต่ละประชาคมมีสำเนียงของตนเอง ทำให้ไม่มี "ภาษาเดียว" นากาโซเนะยกความหลากหลายนี้จากการแยกตัวออกด้วยการไม่สามารถไปที่ใดได้ โดยอ้างถึงเรื่องราวของแม่ของเขาที่อยากจะไปเมืองนาโงะ แต่ไม่เคยเดินทางไปถึง 25 กม. ก่อนเสียชีวิตด้วยวัยชรา
การจัดอันดับ > เป็นภาษาต่างหาก

ส่วนนอกประเทศญี่ปุ่น ภาษาโอกินาวะถือเป็นภาษาต่างหากจากภาษาญี่ปุ่น โดยมีการเสนอครั้งแรกจากเบซิล ฮอลล์ แชมเบอร์เลนที่เปรียบเทียบความสัมพันธ์ระหว่างภาษาโอกินาวะกับภาษาญี่ปุ่นด้วยกลุ่มภาษาโรมานซ์ ทางยูเนสโกจัดให้ภาษานี้อยู่ในสถานะใกล้สูญขั้นรุนแรง
ภาษาศาสตร์สังคม

ยูเนสโกจัดให้วิธภาษาของภาษาโอกินาวะ 6 ภาษาเป็นภาษาที่ใกล้สูญใน ค.ศ. 2009 สภาวะใกล้สูญของภาษาโอกินาวะส่วนใหญ่มาจากการเปลี่ยนผ่านไปเป็นภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน ภาษากลุ่มโอกินาวะถูกจัดให้เป็นภาษาย่อยของภาษามาตรฐานมาตลอดทั้งประวัติศาสตร์ เช่นในคริสต์ศตวรรษที่ 20 โรงเรียนหลายแห่งใช้ "ป้ายสำเนียง" ในการลงโทษนักเรียนที่พูดภาษาโอกินาวะ ทำให้ผู้พูดที่เหลืออยู่ในปัจจุบันหลายคนเลือกที่จะไม่ถ่ายทอดภาษาของตนแก่คนรุ่นเด็กกว่าเนื่องจากการตีตราทางภาษาในอดีต
มีความพยายามในการย้อนกลับการเปลี่ยนผ่านภาษานี้หลายครั้ง อย่างไรก็ตาม ภาษาโอกินาวะยังคงไม่ได้รับการสอนได้ดีในสถาบันระดับทางการ เนื่องจากขาดการสนับสนุนจากสภาการศึกษาโอกินาวะ: การศึกษาในโอกินาวะยังคงสอนในภาษาญี่ปุ่นเป็นการเฉพาะ และเด็ก ๆ ไม่ได้เรียนภาษาโอกินาวะเป็นภาษาที่สองในโรงเรียน ทำให้ชาวโอกินาวะอย่างน้อยสองรุ่นเติบโตโดยไม่มีความชำนาญในภาษาพื้นถิ่นของตนเองทั้งในที่บ้านและโรงเรียน
สัทศาสตร์ > สระ

|  | หน้า | กลาง | หลัง |
| --- | --- | --- | --- |
| สูง | i iː |  | u uː |
| กลางสูง | e eː |  | o oː |
| ต่ำ |  | a aː |  |
ภาษาโอกินาวะมีสระ 5 ตัวที่อาจมีเสียงยาวหรือสั้น แม้ว่าเสียงสนะสั้น /e/ และ /o/ พบได้ไม่บ่อย เนื่องจากพบได้เฉพาะในคำศัพท์ภาษาโอกินาวะพยางค์หนักไม่กี่คำที่มีรูปแบบ /Ceɴ/ หรือ /Coɴ/ เช่น /meɴsoːɾeː/ mensōrē "ยินดีต้อนรับ" หรือ /toɴɸaː/ tonfā เสียงสระส่วนหลังปิด /u/ และ /uː/ เป็นสระปากห่อแท้มากกว่าเสียงสระบีบอัดของภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน
สัทศาสตร์ > พยัญชนะ

ภาษาโอกินาวะมีเสียงพยัญชนะเฉพาะถึง 20 เสียงในตารางข้างล่าง โดยที่หน่วยเสียงย่อยหลักอยู่ในวงเล็บ
|  | ริมฝีปาก | ปุ่มเหงือก | ปุ่มเหงือก-เพดานแข็ง | เพดานแข็ง | ริมฝีปาก-เพดานอ่อน | เพดานอ่อน | เส้นเสียง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| นาสิก | m | n |  |  |  | (ŋ) |  |
| ระเบิด | p   b | t   d | t͡ɕ   d͡ʑ |  | kʷ   ɡʷ | k   ɡ | ʔ |
| เสียดแทรก | ɸ | s  (z) | (ɕ) | (ç) |  |  | h |
| สะบัด |  | ɾ |  |  |  |  |  |
| เปิด |  |  |  | j | w |  |  |
อักขรวิธี > ชุดตัวหนังสือพยางค์

ตามเทคนิคแล้วไม่ใช่พยางค์ แต่เป็นมอรา โดยแต่ละมอราในภาษาโอกินาวะมีอักษรคานะหนึ่งหรือสองตัว ถ้ามีสองตัว ก็จะมีคานะขนาดเล็กถัดจากคานะขนาดปกติ ในแต่ละช่องของตาราง แถวบนสุดเป็นอักษรคานะ (ซ้ายคือฮิรางานะ ขวาหลังจุดคือคาตากานะ) แถวกลางคืออักษรโรมาจิ (ถอดเป็นอักษรโรมันแบบเฮปเบิร์น) และแถวล่างสุดคือสัทอักษรสากล
ไวยากรณ์

ภาษาโอกินาวะยังคงมีไวยากรณ์แบบโบราณ เช่นการแบ่งแยกระหว่างรูปท้ายประโยค (終止形) และรูปเชื่อมต่อคำนาม (連体形) การเป็นรูปแสดงวามเป็นเจ้าของของ が ga (ไม่พบในสำเนียงซูริ, การทำงานเป็นประธานของ ぬ nu (ภาษาญี่ปุ่น: の no) เช่นเดียวกับการใช้ ga และ nu ในรูปประธาน
ตัวอย่าง > ภาษาโอกินาวะมาตรฐาน (สำเนียงชูริ-นาฮะ) > อักษรคันจิ

人間ー誰ん生まりやぎーなー自由やい、また、胴大切に思ゆる肝とぅ胴守らんでぃる肝ー、誰やてぃんゆぬ如授かとーるむんやん。人間ー元からいー矩ぬ備わとーくとぅ、互ーに兄弟やんでぃる考ーさーに事に当たらんだれーならん。(ไม่มีอักษรรูบี)
人間ー誰ん生まりやぎーなー自由やい、また、胴大切に思ゆる肝とぅ胴守らんでぃる肝ー、誰やてぃんゆぬ如授かとーるむんやん。人間ー元からいー矩ぬ備わとーくとぅ、互ーに兄弟やんでぃる考ーさーに事に当たらんだれーならん。(มีอักษรรูบี)
ตัวอย่าง > ภาษาโอกินาวะมาตรฐาน (สำเนียงชูริ-นาฮะ) > ปริวรรต

Ninjinō tā n 'nmariyagīnā jiyu yai, mata, dū tēshichi ni umuyuru chimu tu dū mamurandiru chimō, tā yatin yunugutu sajakatōru mun yan. Ninjinō mūtu kara īka ni nu sunawatōkutu, tagē ni chōdēyandiru kangēsā ni kutu ni atarandarē naran.
(ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนข้อที่ 1)
ข้อมูล

Moseley, Christopher (2010). "Atlas of the World's Languages in Danger" (3rd ed.). UNESCO Publishing. สืบค้นเมื่อ 25 December 2010.
Kerr, George H. (2000). Okinawa, the history of an island people. Tuttle Publishing. ISBN 978-0-8048-2087-5.
Brown, Keith; Ogilvie, Sarah (2008). Concise encyclopedia of languages of the world. Elsevier. ISBN 978-0-08-087774-7.
Kaplan, Robert B. (2008). Language Planning and Policy in Asia: Japan, Nepal, Taiwan and Chinese characters. Multilingual Matters. ISBN 978-1-84769-095-1.
Noguchi, Mary Goebel; Fotos, Sandra (2001). Proto-Japanese: issues and prospects. Multilingual Matters. ISBN 978-1-85359-490-8.
Miyara, Shinsho (2009). "Two Types of Nasal in Okinawa" (PDF). 言語研究（Gengo Kenkyu）. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-07-14. สืบค้นเมื่อ 25 December 2010.
Curry, Stewart A. (2004). Small Linguistics: Phonological history and lexical loans in Nakijin dialect Okinawan. Ph.D. - East Asian Languages and Literatures (Japanese), University of Hawaii at Manoa. hdl:10125/11526.
Takara, Kurayoshi (1994–1995). "King and Priestess: Spiritual and Political Power in Ancient Ryukyu" (PDF). The Ryukyuanist (27). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-09-27. สืบค้นเมื่อ 23 January 2011.
Ishikawa, Takeo (April 2002). 新しいまちづくり豊見城市 (PDF). しまてぃ (ภาษาญี่ปุ่น) (21). สืบค้นเมื่อ 14 March 2011.[ลิงก์เสีย]
(ในภาษาญี่ปุ่น) Worldwide Heritages in Okinawa: Tamaudun. 沖縄スタイル. 枻出版社. 10 July 2005. ISBN 978-4-7779-0333-7. สืบค้นเมื่อ 14 March 2011.[แหล่งอ้างอิงอาจไม่น่าเชื่อถือ]
Kodansha – encyclopedia of Japan. Vol. 6. Kodansha. 1983. ISBN 978-0-87011-626-1.
Working papers in linguistics. Vol. 9. Dept. of Linguistics, University of Hawaii. 1977.[แหล่งอ้างอิงอาจไม่น่าเชื่อถือ]
"King Shunten 1187-1237". Okinawa Prefectural Government. 2003. สืบค้นเมื่อ 14 March 2011.
Tanji, Miyume (2006). Myth, protest and struggle in Okinawa. Taylor & Francis. ISBN 978-0-415-36500-0.
Noguchi, M.G. (2001). Studies in Japanese Bilingualism. Multilingual Matters Ltd. ISBN 978-1853594892.
Davis, Christopher (2013). "The Role of Focus Particles in Wh-Interrogatives: Evidence from a Southern Ryukyuan Language" (PDF). University of the Ryukyus. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 20 April 2014. สืบค้นเมื่อ 19 April 2014.
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
ของWiktionary ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
แม่แบบ:WikisourceWiki
首里・那覇方言概説（首里・那覇方言音声データベース）
うちなあぐち by Kiyoshi Fiza, an Okinawan language writer.
JLect - Okinawa Language-Dialect Dictionary (definitions and meanings)
| ด ค ก ภาษาในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
ภาษาประจำชาติ:  ญี่ปุ่น สำเนียง 
ภาษาของชนพื้นเมือง:  ไอนุ  โอร็อก†  นิฟค์†  ฮาจิโจ  รีวกีว อามามิ โอชิมะ  คิไก  คูนิงามิ  มิยาโกะ  โอกินาวะ  โอกิโนเอราบุ  โทกูโนชิมะ  ยาเอยามะ  โยนางูนิ  โยรง 
ภาษาของชนภายนอก:  โปรตุเกสแบบบราซิล  จีน กวางตุ้ง  ฮกเกี้ยน  ฝูโจว  จีนกลาง  อังกฤษ  รัสเซีย  ตุรกี  เวียดนาม  เกาหลีไซนิจิ 
ภาษาลูกผสม:  อังกฤษแบบโบนิน  ญี่ปุ่นผสมแก้ขัดโยโกฮามะ† 
ภาษามือ:  ภาษามือญี่ปุ่น  ภาษามืออามามิ โอชิมะ  ภาษามือมิยากูโบะ 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data
มอนชี

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  รามอน โรดริเกซ แบร์เดโฆ
วันเกิด:   (1968-09-20) 20 กันยายน ค.ศ. 1968 (56 ปี)
สถานที่เกิด:  ซาน เฟร์นานโด, Spain
ส่วนสูง:  1.83 เมตร (6 ฟุต 0 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
สโมสรเยาวชน
:  เซบิยา
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1988–1990 |  เซบียา เบ |  41 |  (0) |
| 1990–1999 |  เซบิยา |  85 |  (0) |
| รวม |   |  126 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
รามอน โรดริเกซ แบร์เดโฆ (สเปน: Ramón Rodríquez Verdejo; เกิด 20 กันยายน ค.ศ. 1968) หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ มอนชี เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวสเปนที่เล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับสโมสรฟุตบอลเซบิยา ปัจจุบันเป็นประธานฝ่ายปฏิบัติการฟุตบอลที่แอสตันวิลลา
ระดับสโมสร

เขาเกิดในซาน เฟร์นานโด, จังหวัดกาดิซ, แคว้นอันดาลูซีอา, มอนชีเข้าสู่ระบบเยาวชนของสโมสรฟุตบอลเซบิยา เขาลงแข่งขันนัดแรกกับทีมสำรองในฤดูกาล 1988–89 ในเซกุนดาดิบิซิออน เบ
ในฤดูร้อน ค.ศ. 1990 มอนชีเลื่อนชั้นสู่ทีมชุดใหญ่ในลาลิกา เขาเปิดตัวในนามทีมชุดใหญ่เมื่อวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 1991 โดยเสมอกับเรอัลโซซิเอดัด 1–1
มอนชีใช้เวลาส่วนใหญ่ในอาชีพของเขาเป็นผู้รักษาประตูสำรองให้กับฆวน คาร์ลอส อุนซูเอ โดยลงเล่นอย่างสม่ำเสมอมากขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1995 เป็นต้นมา เขาเล่นได้ดีที่สุดในอาชีพ 26 นัดในฤดูกาล 1996–97 ซึ่งเป็นฤดูกาลที่เซบิยาจบลงด้วยการตกชั้น
มอนชีแขวนถุงมือใน ค.ศ. 1999 ด้วยวัยเพียง 30 ปี หลังจากลงเล่น 20 นัด – รวมถึงรอบเพลย์ออฟ – เพื่อพาทีมเลื่อนชั้น
ผู้อำนวยการกีฬา

ใน ค.ศ. 2000 หลังจากที่เขาแขวนถุงมือหลังจากพาเซบิยาเลื่อนชั้นกลับสู่ลาลิกา มอนชีก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการฟุตบอลของพวกเขา เขาได้รับวัตถุประสงค์ 2 ประการจากคณะกรรมการสโมสร: พัฒนาระบบเยาวชนของสโมสรและดำเนินนโยบายแมวมองทั้งในและนอกสเปน
มอนชีช่วยค้นพบ Diego Capel, อัลเบร์โต โมเรโน, เฆซุส นาบัส, Antonio Puerta, เซร์ฆิโอ ราโมส และโฆเซ อันโตนิโอ เรเยส
เกาะกระ

| --- | --- |

ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: อ่าวไทย
พิกัด: 8°23′49″N 100°44′13″E﻿ / ﻿8.39694°N 100.73694°E﻿ / 8.39694; 100.73694
กลุ่มเกาะ: เกาะกระ
เกาะทั้งหมด: 3
พื้นที่: 0.425 ตารางกิโลเมตร (0.164 ตารางไมล์)
ระดับสูงสุด: 18 ม. (59 ฟุต)
การปกครอง
ประเทศไทย
จังหวัด: นครศรีธรรมราช
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+07:00
รหัสไปรษณีย์: 80140
รหัสภูมิศาสตร์: 801210


 พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: หมู่เกาะกระ
ขึ้นเมื่อ: 12 สิงหาคม พ.ศ. 2556
เลขอ้างอิง: 2152
 
 IUCN ประเภท VI (Managed Resource Protected Area)
 
เกาะกระ  หรือ หมู่เกาะกระ อยู่ในพื้นที่จังหวัดนครศรีธรรมราช อยู่ห่างจากแผ่นดินประมาณ 53 กิโลเมตร เมื่อวัดในแนวตรงจากอำเภอปากพนัง มีเนื้อที่ทั้งหมด 390,106 ตารางเมตร ประกอบด้วย เกาะขนาดเล็ก 3 เกาะ ได้แก่ เกาะกระ เกาะกลาง และเกาะเล็ก และมีกองหินขนาดเล็กอีก 1 กอง เรียกว่า"หินเรือ" พื้นที่เกาะกระเป็นพื้นที่ที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง เนื่องจากมีความหลากหลายทางชีวภาพสูง เหมาะสมสำหรับการพัฒนาและควรค่าแก่การอนุรักษ์ เป็นเกาะที่ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่บนเกาะเช่นเดียวกับเกาะโลซิน ชื่อของเกาะกระเป็นชื่อเรียกของเกาะหลายเกาะในประเทศ เช่น เกาะกระในจังหวัดชุมพร, หมู่เกาะกระ เป็นกลุ่มของเกาะอยู่ทางตะวันตกของเกาะหมากในจังหวัดตราด
หมู่เกาะกระ มีแนวปะการังที่สวยงาม และสภาพสมบูรณ์ มีแนวปะการังทั้งสิ้น 412 ไร่ โดยพบปะการัง เช่น ปะการังแปรงล้างขวด (Acropora longicyathus), ปะการังเขากวาง (A. aculeus) ซึ่งเป็นปะการังที่พบเฉพาะทางฝั่งทะเลอันดามัน ไม่เคยพบทางฝั่งอ่าวไทย เนื่องจากต้องการพื้นที่ที่มีน้ำใสและแสงสว่างมาก จึงเป็นการพบครั้งแรกที่เกาะกระ และเป็นการบ่งบอกถึงสภาพแวดล้อมที่ยังสมบูรณ์ บนเกาะกระมีหาดทรายขาวสะอาด ความยาวประมาณ 150 เมตร เป็นแหล่งวางไข่ของเต่าตนุ และเต่ากระ โดยมีเต่าทะเลขึ้นวางไข่ที่เกาะกระไม่น้อยกว่าปีละ 30 รัง (ประมาณ 3,000 ฟอง)
ด้วยเหตุนี้ เกาะกระจึงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นพื้นที่แรมซาร์ในปี พ.ศ. 2556
ภูมิศาสตร์

หมู่เกาะกระเป็นหมู่เกาะเดียวของจังหวัดนครศรีธรรมราช อยู่ห่างจากแผ่นดินประมาณ 53 กิโลเมตร เมื่อวัดในแนวตรงจากบริเวณอำเภอปากพนัง มีเนื้อที่ทั้งหมด 390,106 ตารางเมตร ประกอบด้วยเกาะขนาดเล็ก 3 เกาะได้แก่ เกาะกระใหญ่ เกาะกลาง (เกาะหลาม) เกาะเล็ก (เกาะบก) และกองหินขนาดเล็กอีก 1 กอง เรียกว่า หินเรือ ซึ่งมมีส่วนยอดโผล่น้ำไม่มากนัก
เนื่องจากหมู่เกาะกระเป็นกลุ่มเกาะที่อยู่ไกลมาก จึงเป็นการยากในการเดินทางไปหมู่เกาะกระ การเดินทางไปยังหมู่เกาะกระสามารถลงเรือได้ 3 จุด จากภายในจังหวัดนครศรีธรรรมราช คือ จุดแรกจากปากน้ำขนอม อำเภอขนอม ระยะทางประมาณ 79 ไมล์ทะเล จุดที่สองจากแหลมตะลุมพุก อำเภอปากพนัง ระยะทางประมาณ 29 ไมล์ทะเล และจุดที่สามจากอำเภอหัวไทร ระยะทางประมาณ 33 ไมล์ทะเล
โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร

| โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร |
| --- | --- |
Naresuan University Secondary Demonstration School

ที่ตั้ง
1 ถนนสนามบิน ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก 65000 
ข้อมูล
ชื่ออื่น: สาธิต มน., NUD, Satit NU
ประเภท: โรงเรียนสาธิต
คติพจน์: “เน้นคุณธรรม นำความรู้ ปูทางสู่รั้วมหาวิทยาลัย”
สถาปนา: 1 สิงหาคม พ.ศ. 2548
ผู้ก่อตั้ง: รศ.ดร.มณฑล สงวนเสริมศรี
หน่วยงานกำกับ: มหาวิทยาลัยนเรศวร   กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
รักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการ: ผศ.ดร.สกนธ์ชัย ชะนูนันท์
จำนวนนักเรียน: 1,324 คน (ปีการศึกษา 2562)
สี:    เทา-แสด
เพลง: มาร์ชมัธยมสาธิตฯ
การจัดการศึกษา: มัธยมศึกษา
ดอกไม้: ดอกเสลา
เว็บไซต์: www.satit.nu.ac.th
โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นโรงเรียนสหศึกษาระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา อยู่ในการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัยนเรศวร ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2548 โดยมติของสภามหาวิทยาลัยนเรศวร เพื่อให้เป็นสถานที่ฝึกสอนของนิสิตคณะศึกษาศาสตร์ของมหาวิทยาลัย และจัดการเรียนการสอนตามแนวศิลปศาสตร์ (Liberal Arts Education) มี ผศ.ดร.คงศักดิ์ พร้อมเทพ เป็นผู้อำนวยการท่านแรก
โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร ตั้งอยู่ที่ ถนนสนามบิน หมู่ที่ 1 ซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งของ มหาวิทยาลัยนเรศวร (ส่วนสนามบิน) มีพื้นที่ 60 ไร่
ประวัติและความเป็นมา > ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2548 จากการเสนอนโยบายของรองศาสตราจารย์ ดร.มณฑล สงวนเสริมศรี ผู้ดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยนเรศวร ณ ขณะนั้น ซึ่งสภามหาวิทยาลัยนเรศวรได้มีมติเห็นชอบในการประชุมครั้งที่ 119 (3/2548) วันที่ 30 กรกฎาคม 2548 โดยให้โรงเรียนเป็นหน่วยงานสังกัดสำนักงานอธิการบดี ก่อนที่จะมีมติให้โรงเรียนมีฐานะเทียบเท่าภาควิชา สังกัดคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวรอย่างปัจจุบัน ในคราวประชุมครั้งที่ 145 (6/2552) วันที่ 20 มิถุนายน 2552
ประวัติและความเป็นมา > ความเป็นมาของโรงเรียน

ในปีการศึกษา 2549 เปิดรับนักเรียนรุ่นแรก โดยรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 และ 4 ระดับชั้นละ 2 ห้องเรียน
ในปีการศึกษา 2551 รับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 4 ห้องเรียน และชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 3 ห้องเรียน และมีนักเรียนครบทุกระดับชั้น ตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 รวม 16 ห้องเรียน
ในปีการศึกษา 2554 รับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 4 ห้องเรียน
ในปีการศึกษา 2556 กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สนับสนุนโครงการการจัดตั้งห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียน โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัย หรือ วมว. จำนวน 1 ห้องเรียนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย
ในปีการศึกษา 2557 เปิดรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ทั้งหมดด้วยวิธีการสอบคัดเลือกเป็นปีการศึกษาแรก
ในปีการศึกษา 2559 รับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 6 ห้องเรียน
ในปีการศึกษา 2561 เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬา สาธิตสามัคคี ครั้งที่ 43 "เสลาเกมส์" และมีห้องเรียนโครงการวมว.เพิ่มอีก 1 ห้องเรียนในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4
ทำเนียบผู้อำนวยการ

| ทำเนียบผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร> ลำดับที่ | ทำเนียบผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร> นามของผู้อำนวยการ | ทำเนียบผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร> วาระการดำรงตำแหน่ง | ทำเนียบผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร>  |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.คงศักดิ์ พร้อมเทพ | 1 ก.ค. 2547 - 30 มี.ค. 2550 |  |
| 2 | รองศาสตราจารย์อำนาจ จันทร์แป้น | 31 มี.ค. 2550 - 26 เม.ย. 2554 |  |
| 3 | รองศาสตราจารย์ ดร.วันดี วัฒนชัยยิ่งเจริญ | 27 เม.ย. 2554 - 16 มิ.ย. 2558 |  |
| 4 | รองศาสตราจารย์ ดร.อรุณี อ่อนสวัสดิ์ | 17 มิ.ย. 2558 - 16 มิ.ย. 2562 |  |
| 5 | รองศาสตราจารย์ ดร.วารีรัตน์ แก้วอุไร | 17 มิ.ย. 2562 - 3 ก.ย. 2562 |  |
| 6 | ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สกนธ์ชัย ชะนูนันท์ | 4 ก.ย. 2562 - ปัจจุบัน |  |