stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาหารคาร์บอนต่ำ
อุตสาหกรรมปศุสัตว์และฟาร์มปศุสัตว์

เนื้อวัวและนมวัวอาจปล่อยแก๊สเรือนกระจกในปริมาณสูง อาหารสัตว์เป็นส่วนสำคัญในกระบวนการเลี้ยงสัตว์ของ Confined Animal Feeding Operation (CAFOs) หรือโรงงานปศุสัตว์ ข้าวโพดและถั่วเหลืองจะถูกแปรรูปให้เป็นอาหารสัตว์ บรรจุ แล้วส่งไปที่โรงงานปศุสัตว์ ในปี 2005 CAFOs มีผลิตภัณฑ์สัตว์ปีกถึง 74 เปอร์เซนต์ของผลิตภัณฑ์สัตว์ปีกในโลก 50 เปอร์เซนต์ของเนื้อหมู 43 เปอร์เซนต์ของเนื้อวัว และ 68 เปอร์เซนต์ของไข่ไก่ (อ้างอิงจาก Worldwatch Institute) สัดส่วนเหล่านี้จะสูงกว่าในประเทศพัฒนาแล้ว และกำลังเพิ่มขึ้นในประเทศกำลังพัฒนาที่ปริมาณความต้องการกำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ในทางตรงกันข้าม สัตว์ที่ให้หญ้าเป็นอาหารปล่อยแก๊สเรือนกระจกน้อยกว่าถึง 40 เปอร์เซ็นต์ เนื่องจากขั้นตอนการให้อาหารที่ปล่อยแก๊สคาร์บอนในปริมาณน้อยกว่ามาก และความสามารถในการย่อยอาหารของสัตว์ที่สูงกว่า มีผลทำให้เกิดแก๊สมีเทนน้อยกว่า อย่างไรก็ตาม ตัวเลขนี้ไม่ได้รวมถึงระบบนิเวศของฟาร์มที่ดีที่มีระบบการจัดการคาร์บอนคุณภาพสูง ทุ่งเลี้ยงสัตว์หมุนเวียน (rotational grazing) สำหรับสัตว์เคี้ยวเอื้อง (วัว ควาย แกะ แพะ ม้า) และสัตว์ปีก (ไก่ นก) บนที่ดินที่ไม่มีการเพาะปลูกทำให้เกิดการสะสมหน้าดินอย่างรวดเร็ว และช่วยลดปริมาณคาร์บอน โพลีเฟส ฟาร์ม (Polyface Farm) ในเวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา เป็นผู้ริเริ่มการทำฟาร์มชนิดนี้ สามารถสร้างอัตราการเพิ่มผิวหน้าดินได้ 1 นิ้วต่อปี ซึ่งมากกว่าปริมาณหน้าดินของป่าที่มีคุณภาพดีถึง 100 เท่า อย่างไรก็ตามโพลีเฟสเผยว่ายังคงล้มเหลวในการจัดการกับไนตรัสออกไซด์และมีเทนในการทำปศุสัตว์ มีการวิพากษ์วิจารณ์เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆสำหรับโพลีเฟส เพราะโพลีเฟสซื้ออาหารสัตว์ที่ไม่ปลอดสารพิษสำหรับเลี้ยงสัตว์ปีกและหมูซึ่งไม่กินหญ้า และ ดังนั้นการสะสมคาร์บอนจึงไปรวมอยู่ที่อื่นแทน
ในขณะเดียวกัน ธัญพืชและถั่วเหลืองซึ่งเป็นกระดูกสันหลังของอาหารตะวันตก (รวมถึงอาหารมังสวิรัติของตะวันตก) ถูกปลูกอย่างกว้างขวางด้วยการปลูกพืชแบบชนิดเดียว (monoculture) ทำให้เกิดการสูญเสียหน้าดินทุกปีด้วยแรงลมและการกัดเซาะของฝน ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ที่ดีควรมีที่อยู่อาศัยสำหรับพืชหลายชนิด ในขณะที่ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ที่ปลูกพืชชนิดเดียวจะเป็นการกักกันไม่ให้มีพืชชนิดอื่นนอกจากพืชสายพันธุ์ที่ต้องการ สัตว์ที่เลี้ยงด้วยหญ้าเป็นประโยชน์ต่อที่ดิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเนื้อและนมถูกบริโภคภายในท้องถิ่นซึ่งตรงกันข้ามกับผลผลิตทางการเกษตร
37 เปอร์เซนต์ของการเกิดมีเทนทั้งหมดมาจากการผลิตในอุตสาหกรรมปศุสัตว์ เกิดขึ้นจากระบบการย่อยอาหารของสัตว์เคี้ยวเอื้อง เช่น วัว แกะ แพะ เพราะผลิตภัณฑ์ CAFO จะถูกรวมสู่ศูนย์กลาง โดยการขนส่งสัตว์ไปที่โรงฆ่าสัตว์ และส่งไปร้านค้าย่อยต่างๆ ซึ่งเหล่านี้เป็นแหล่งปล่อยแก๊สเรือนกระจกลำดับต่อไป ดังนั้นทำฟาร์มเลี้ยงสัตว์และควบคุมปริมาณมีเทนจึงเป็นสิ่งสำคัญต่อสิ่งแวดล้อม
โรงงานปศุสัตว์ผลิตเนื้อและนมมีผลกระทบอย่างมากต่อการปล่อยแก๊สเรือนกระจก มีการประเมินว่า 18 เปอร์เซนต์ของแก๊สเรือนกระจกในโลกนี้มาจากอุตสาหกรรมปศุสัตว์ซึ่งมากเป็นอันดับสองของที่มาของการปล่อยแก๊สเรือนกระจก และมีปริมาณมากกว่าการขนส่งทุกรูปแบบรวมกัน วิธีที่ง่ายที่สุดที่จะลดปริมาณแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์และมีเทนจากอาหารคือ การบริโภคเนื้อวัว เนื้อแกะ และนมจากโรงงานให้น้อยลง เปลี่ยนมาบริโภคผลิตภัณฑ์ในท้องถิ่น เลือกบริโภคเนื้อสัตว์ที่เลี้ยงด้วยหญ้า สิ่งเหล่านี้จะช่วยลดผลกระทบในทางลบ และเกิดผลดีต่อคุณภาพของพื้นดินและปริมาณคาร์บอนในอากาศ
การขนส่งระยะไกลและวิธีการขนส่ง

การขนส่งอาหารในระยะไกลทั้งทางบกและทางน้ำด้วยเรือหรือเครื่องบินที่มีตู้แช่เป็นส่วนสำคัญในการปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ในอุตสาหกรรมอาหาร จากการศึกษาพบว่าผลิตภัณฑ์อาหารหลายชนิด ใช้พลังงานเพียง 20 เปอร์เซ็นต์ในการผลิตสำหรับการชลประทาน การใช้สารเคมี และอุปกรณ์ต่างๆในไร่นา ส่วนการขนส่งและกระบวนการต่างๆใช้พลังงานถึง 80 เปอร์เซนต์ แต่การศึกษาอื่นพบว่า แก๊สคาร์บอนจากการขนส่งเป็นเพียง 10-15 เปอร์เซนต์ของปริมาณการปล่อยคาร์บอนทั้งหมดของอาหาร คำว่า locavore ใช้อธิบายคนที่พยายามบริโภคอาหารที่ผลิตภายในพื้นที่ระยะรัศมีไม่เกิน 100 ไมล์
กระบวนการ ผลิตภัณฑ์ และขยะ

อาหารที่ใช้วิธีการผลิตหลายขั้นตอน เช่น ธัญพืชอัดแท่งหนึ่งชิ้นต่อหนึ่งบรรจุภัณฑ์ ใช้พลังงานปริมาณมากในการผลิตและเกิดขยะจากห่อบรรจุภัณฑ์ ตั้งแต่การขนส่งส่วนผสมของอาหารมาจากที่ต่างๆ การผลิตอาหาร บรรจุลงหีบห่อ ขนส่งเพื่อเก็บไว ้ก่อนจะนำส่งให้กับร้านค้าย่อย ขวดน้ำเป็นอีกตัวอย่างหนึ่งที่ก่อให้เกิดขยะจากผลิตภัณฑ์อาหาร มีการประมาณการว่าชาวอเมริกันทิ้งขวดน้ำพลาสติกถึงวันละ 40 ล้านขวด และขวดน้ำเหล่านี้จะถูกลำเลียงใส่เรือข้ามทวีป  น้ำที่ผสมแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ (เช่น น้ำอัดลม โซดา) จะถูกทิ้งให้เย็น และเก็บรักษาภายใต้แรงดันระหว่างการขนส่งเพื่อรักษาระดับคาร์บอนไดออกไซด์ให้เจือจาง ซึ่งจะใช้พลังงานมากขึ้นสำหรับการขนส่งในระยะทางที่ไกลขึ้น การดื่มน้ำสะอาดจากก๊อกน้ำเป็นตัวเลือกหนึ่งที่ใช้ปริมาณคาร์บอนน้อย
ฮันเอี๋ยว

ตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก
ฮันเอี๋ยว มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หาน เหยา (จีน: 韓瑤; พินอิน: Hán Yáo) เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของฮันเต๊กและขุนพลของมณฑลเลียงจิ๋วแห่งรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก ใช้ดาบเป็นอาวุธ
ฮันเอี๋ยวเป็นตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ
ในนิยายสามก๊ก

ฮันเอี๋ยวปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยายสามก๊กตอนที่ 92 ตามความในนวนิยายสามก๊ก เมื่อจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐจ๊กก๊กนำทัพบุกขึ้นเหนือครั้งแรกในปี ค.ศ. 228 ฮันเต๊กนำกองกำลังชนเผ่าเสเกี๋ยง (西羌 ซีเชียง) หรือเกี๋ยงตะวันตกแปดหมื่นนายยกมาสนับสุนนแฮหัวหลิมแม่ทัพวุยก๊กในการรบกับจ๊กก๊ก ฮันเอี๋ยวและบุตรชายคนอื่นของฮันเต๊กอีก 3 คนคือฮันเอ๋ง (韓瑛 หาน อิง) ฮันเขง (韓瓊 หาน ฉฺยง) และฮันกี๋ (韓琪 หาน ฉี) ได้ติดตามฮันเต๊กผู้บิดามาร่วมรบด้วย
ฮันเต๊กและบุตรชายเข้ารบกับเตียวจูล่งขุนพลจ๊กก๊กที่เขาฮองเบงสัน (鳳鳴山 เฟิ่งหมิงชาน) ฮันเอ๋งบุตรชายคนโตของฮันเต๊กเป็นคนแรกที่เข้ารบตัวต่อตัวกับเตียวจูล่งและถูกแทงตกม้าเสียชีวิต ฮันเอี๋ยวจึงขับม้าถือดาบเข้ารบกับเตียวจูล่ง ฮันเอี๋ยวสู้เตียวจูล่งไม่ได้ ฮันเขงและฮันกี๋ก็เข้าช่วยรบ ฮันเอี๋ยวเงื้อดาบจะฟันเตียวจูล่ง แต่เตียวจูล่งหลบได้และจับเป็นฮันเอี๋ยวส่งให้ทหารในทัพ ภายหลังก็ให้มัดส่งตัวไปให้จูกัดเหลียง หลังจากนั้นก็ไม่มีการกล่าวถึงในฮันเอี๋ยวในนวนิยายสามก๊กอีก ความภายหลังในนวนิยายที่ว่า "ฮันเต๊กเห็นบุตรชายสี่คนต่างถูกฆ่าด้วยมือของเจ้า ยฺหวิน (趙雲)" แท้จริงแล้วเป็นความที่เขียนขัดแย้งกับเนื้อเรื่องเพราะฮันเอี๋ยวเพียงถูกจับเป็นไม่ได้ถูกสังหาร
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
อำเภอทรายมูล

| อำเภอทรายมูล |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Sai Mun
คำขวัญ: พระธาตุฝุ่นล้ำค่า สวนป่าดงมะไฟ หอไตรประวัติศาสตร์ เห็ดธรรมชาติสมบูรณ์
แผนที่จังหวัดยโสธร เน้นอำเภอทรายมูล
พิกัด: 15°56′24″N 104°12′30″E﻿ / ﻿15.94000°N 104.20833°E﻿ / 15.94000; 104.20833
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ยโสธร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 272.8 ตร.กม. (105.3 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 30,805 คน
 • ความหนาแน่น: 112.92 คน/ตร.กม. (292.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 35170
รหัสภูมิศาสตร์: 3502
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอทรายมูล หมู่ที่ 16 ถนนสุขาภิบาล 1 ตำบลทรายมูล อำเภอทรายมูล จังหวัดยโสธร 35170
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ทรายมูล เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดยโสธร มีสถานที่สำคัญทางศาสนา คือ "พระธาตุฝุ่น" เป็นพระธาตุที่มีลักษณะเป็นเนินดินทรายที่มนุษย์สร้างขึ้น ตั้งอยู่ภายในตัวอำเภอ ห่างจากที่ว่าการอำเภอทรายมูลเพียงไม่กี่ร้อยเมตร
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอทรายมูลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือและทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอกุดชุม
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองยโสธร
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเสลภูมิ (จังหวัดร้อยเอ็ด)
ประวัติ

ในอดีตทรายมูลเป็นเพียงหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเขตอำเภอยโสธร (สมัยยังเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี) ในสมัยรัชกาลที่ 5 เกิดโรคระบาด ชาวบ้านได้อพยพย้ายถิ่นฐานไปจากที่ตั้งเดิมไปตั้งหมู่บ้านที่ใหม่ ห่างจากที่ตั้งเดิมไปประมาณ 2 กิโลเมตร ตั้งชื่อหมู่บ้านแห่งใหม่นี้ว่า บ้านทรายมูล
บ้านทรายมูลได้รับการยกฐานะเป็น ตำบลทรายมูล และต่อมาพื้นที่บางส่วนของตำบลได้รับการประกาศเป็นสุขาภิบาลทรายมูล เมื่อปี พ.ศ. 2511  ต่อมา  กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศตั้งเป็น กิ่งอำเภอทรายมูล โดยแยกตำบลทรายมูล ดู่ลาด ดงมะไฟ นาเวียง รวม 4 ตำบล ออกจากอำเภอเมืองยโสธร เมื่อวันที่         15 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 ให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร ต่อมาเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม 2521 กระทรวงมหาดไทยได้โอนตำบลไผ่ อำเภอกุดชุม มาขึ้นกับกิ่งอำเภอทรายมูล เนื่องจากท้องที่ตำบลไผ่ อยู่ใกล้กับกิ่งอำเภอทรายมูลมากกว่าอำเภอกุดชุม และต่อมาเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 กระทรวงมหาดไทยก็ประกาศยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอทรายมูล
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอทรายมูลแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 54 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ทรายมูล |  |  | (Sai Mun) |  |  | 16 หมู่บ้าน |  |
| 2. | ดู่ลาด |  |  | (Du Lat) |  |  | 12 หมู่บ้าน |  |
| 3. | ดงมะไฟ |  |  | (Dong Mafai) |  |  | 10 หมู่บ้าน |  |
| 4. | นาเวียง |  |  | (Na Wiang) |  |  | 7 หมู่บ้าน |  |
| 5. | ไผ่ |  |  | (Phai) |  |  | 9 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอทรายมูลประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลทรายมูล ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลทรายมูล
เทศบาลตำบลนาเวียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเวียงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทรายมูล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทรายมูล (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลทรายมูล)
องค์การบริหารส่วนตำบลดู่ลาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดู่ลาดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดงมะไฟ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงมะไฟทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลไผ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไผ่ทั้งตำบล
เกิมบางัน

| เกิมบางัน |
| --- | --- |
เขตย่อยของพื้นที่วางผังเบอดกและพื้นที่การเคหะ
การถอดเสียงอื่น
 • จีน: 景万岸
 • พินอิน: jǐng wàn àn
 • มลายู: Kembangan
 • ยาวี: کمبڠن
 • ทมิฬ: கெம்பாங்கான்
พิกัด:  1°19′27″N 103°53′31″E﻿ / ﻿1.3242°N 103.8919°E﻿ / 1.3242; 103.8919
ประเทศ:  สิงคโปร์
ภาค: ตะวันออก
แผนที่ย่านเกิมบางัน
เกิมบางัน เป็นเขตย่อยและเขตที่อยู่อาศัยในย่านเบอดกทางตะวันออกของสิงคโปร์ เขตนี้ส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยพื้นที่ส่วนบุคคลกับการเคหะ คำว่า เกิมบางัน แปลว่าส่วนขยายในภาษามลายู ถนนที่ชื่อ จาลันเกิมบางัน ได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการใน พ.ศ. 2475 ย่านนี้ยังเป็นที่ตั้งของสถานีเกิมบางันในระบบรถไฟฟ้าสิงคโปร์ สายตะวันออก-ตะวันตกอีกด้วย
ฮิเดโนริ ทากาฮาชิ

| ฮิเดโนริ ทากาฮาชิ |
| --- | --- |
高橋 英則
เกิด:  (1983-12-07) 7 ธันวาคม ค.ศ. 1983 (40 ปี) จังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: เมาซูโปรโมชัน
ฮิเดโนริ ทากาฮาชิ (高橋 英則, 7 ธันวาคม 1983 -) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองฮาจิโนเฮะ จังหวัดอาโอโมริ สังกัดเมาซูโปรโมชัน
ผลงานพากย์

โบรูโตะ: นารูโตะ เน็กซ์ เจนเนเรชั่น (ซารุโตบิ โคโนฮามารุ)
โยไควอทช์ (คานาเอนเดส)
รีแมนส์คลับ (นากาโมริ อากิระ)
มหาเนตรผู้พิทักษ์ (คุนาโตะ ฮายาโตะ)
โนเกโมโนะตาจิ โนะ โยรุ (สแตนลีย์)
Uta no prince-sama (คิริวอิน แวน - สมาชิกวง HE★VENS)
อำเภอโกลหาปูระ

| โกลหาปูร์ |
| --- | --- |
อำเภอรัฐมหาราษฏระ
ตามเข็มจากบนซ้าย: อุนสรณ์บายีประภุเทศปัณฑ์ ใน ป้อมปันหาลา, ถ้ำโปหาเล, ทอวทัศน์จากป้อมวิศัลคัท, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่ารธนคีรี, มหาลักษมีมนเทียรโกลหาปุระ
ที่ตั้งในรัฐมหาราษฏระ
ประเทศ:  อินเดีย
รัฐ: มหาราษฏระ
มณฑล: ปูเณ
ศูนล์กลางปกครอง: โกลหาปุระ
เตหสิล: 1. รานธีงลัช, 2. การวีร์, 3. ภุทารคัท, 4. ปานหาลา, 5. กาคาล, 6. ศิโรล, 7. หัตกนันคาเล, 8. อัชรา, 9. จันทคัท, 10. คคันพวทา, 11. รธนคีรี, 12. ศหุวาที
พื้นที่
 • รวม: 7,692 ตร.กม. (2,970 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • รวม: 3,874,015 คน
 • เขตเมือง: 32% คน
อำเภอโกลหาปูระ (อักษรโรมัน: Kolhapur) เป็นอำเภอในรัฐมหาราษฏระ มีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองโกลหาปูร์ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำปัญจคงคา
อาณาเขตของอำเภอรายล้อมด้วยอำเภอสังคลีทางเหนือ, อำเภอรัตนคีรีและสินธุทุรคทางตะวันตก และ รัฐกรณาฏกะทางตะวันออก
ในสมัยจักรวรรดิอังกฤษ โกลหาปูระเป็นศูนย์กลางของรัฐมหาราชาโกลหาปูระ ชาฮู มหาราชเปฺนผู้ปกครองแคว้นในปี 1894 ถึง 1922 และเป็นศูนย์กลางของภาพยนตร์มราฐี และยังได้รับการขนานนามว่าเป็น 'จิตรนครี'
อุบัติเหตุรถบัสในบัลแกเรีย พ.ศ. 2564

| --- | --- |
th
วันที่: 23 พฤศจิกายน 2564
เวลา: 02:00 น. (UTC+2)
ที่ตั้ง: ใกล้บอสแนก บัลแกเรีย
พิกัด: 42°29′27″N 23°07′53″E﻿ / ﻿42.49083°N 23.13139°E﻿ / 42.49083; 23.13139
เสียชีวิต: 46 คน
บาดเจ็บไม่ถึงตาย: 7 คน
เมื่อวันอังคารที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 เวลา 02:00 น. ตามเวลาท้องถิ่น รถบัสนำเที่ยวคันหนึ่งจากประเทศนอร์ทมาซิโดเนียประสบอุบัติเหตุและเกิดไฟลุกไหม้บนทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองสายสตรูมา ใกล้กับหมู่บ้านบอสแนก ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงโซเฟีย ในภาคตะวันตกของประเทศบัลแกเรีย ขณะเกิดเหตุมีผู้โดยสาร 50 คน และคนขับ 2 คนอยู่ในรถ มีผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุครั้งนี้ 46 คน ในจำนวนนี้เป็นเด็ก 12 คน ส่วนผู้โดยสารอีก 7 คนบาดเจ็บจากการถูกไฟไหม้แต่รอดชีวิต อุบัติเหตุครั้งนี้นับเป็นอุบัติเหตุทางถนนที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์บัลแกเรีย และได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นอุบัติเหตุรถบัสที่ร้ายแรงที่สุดในยุโรปในรอบทศวรรษ
ทางหลวงสายสตรูมาช่วงตั้งแต่หมู่บ้านดอลนาดีกันยาถึงเมืองดรากีเชวอถูกปิดชั่วคราวหลังเกิดเหตุดังกล่าว
ภูมิหลัง

ตามข้อมูลของคณะกรรมาธิการยุโรป บัลแกเรียมีอัตราการเสียชีวิตบนท้องถนนสูงเป็นอันดับที่สองในสหภาพยุโรปใน พ.ศ. 2562 หลังเกิดอุบัติเหตุ นายกเทศมนตรีเมืองเปร์นิกซึ่งอยู่ใกล้เคียงกล่าวกับสื่อท้องถิ่นว่าทางหลวงสายที่เกิดเหตุอยู่ในสภาพย่ำแย่และมีอุบัติเหตุบ่อยครั้งในพื้นที่นั้น
อุบัติเหตุ

รถบัสคันหนึ่งซึ่งจดทะเบียนกับบริษัทนำเที่ยว "เบซาทรานส์" และบรรทุกนักท่องเที่ยวชาวนอร์ทมาซิโดเนียกลับกรุงสโกเปียหลังจากไปท่องเที่ยวในเมืองอิสตันบูลช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ เกิดอุบัติเหตุบนทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองใกล้กับหมู่บ้านบอสแนกในบัลแกเรีย โดยยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าการชนเครื่องกั้นบนทางหลวงนั้นเกิดขึ้นก่อนหรือหลังเกิดเพลิงไหม้ มีผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ 46 คน ซึ่งรวมถึงเด็ก 12 คน ผู้เสียชีวิตรายอื่น ๆ ส่วนใหญ่มีอายุระหว่าง 20 ถึง 30 ปี
บอยกอ รัชกอฟ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยบัลแกเรีย ระบุว่าร่างของผู้เสียชีวิต "ถูกเผาจนหมด" ผู้โดยสาร 7 คน (ชาย 5 คน และหญิง 2 คน) หนีออกมาได้ทางหน้าต่างแต่มีแผลไฟไหม้รุนแรงและเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลด้วยอาการสาหัส ข้อสันนิษฐานเบื้องต้นเกี่ยวกับสาเหตุได้แก่ความผิดพลาดของคนขับและความขัดข้องทางเทคนิค ผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่เป็นชาวนอร์ทมาซิโดเนียเชื้อสายแอลเบเนีย
ปฏิกิริยา

สแตฟัน ยาแนฟ รักษาการนายกรัฐมนตรีบัลแกเรีย แสดงความเห็นว่าอุบัติเหตุครั้งนี้เป็นโศกนาฏกรรม โดยกล่าวว่า "หวังว่าเราจะได้รับบทเรียนจากโศกนาฏกรรมครั้งนี้และสามารถป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีกในอนาคต" รัฐบาลบัลแกเรียประกาศให้วันพุธเป็นวันไว้อาลัยแห่งชาติแด่ผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุครั้งนี้และจากเหตุไฟไหม้บ้านพักคนชราในหมู่บ้านรอยักเมื่อวันจันทร์ นักการเมืองหลายคนจากประเทศต่าง ๆ แสดงความตกใจและความเสียใจต่อการเสียชีวิต
ฮันเอ๋ง

ตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก
ฮันเอ๋ง มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หาน อิง (จีน: 韓瑛; พินอิน: Hán Yīng) เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก เป็นบุตรชายคนโตของฮันเต๊กและขุนพลของมณฑลเลียงจิ๋วแห่งรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก
ฮันเอ๋งเป็นตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ
ในนิยายสามก๊ก

ฮันเอ๋งปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยายสามก๊กตอนที่ 92 ตามความในนวนิยายสามก๊ก เมื่อจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐจ๊กก๊กนำทัพบุกขึ้นเหนือครั้งแรกในปี ค.ศ. 228 ฮันเต๊กนำกองกำลังชนเผ่าเสเกี๋ยง (西羌 ซีเชียง) หรือเกี๋ยงตะวันตกแปดหมื่นนายยกมาสนับสุนนแฮหัวหลิมแม่ทัพวุยก๊กในการรบกับจ๊กก๊ก ฮันเอ๋งและบุตรชายคนอื่นของฮันเต๊กอีก 3 คนคือฮันเอี๋ยว (韓瑤 หาน เหยา) ฮันเขง (韓瓊 หาน ฉฺยง) และฮันกี๋ (韓琪 หาน ฉี) ได้ติดตามฮันเต๊กผู้บิดามาร่วมรบด้วย
ฮันเต๊กและบุตรชายเข้ารบกับเตียวจูล่งขุนพลจ๊กก๊กที่เขาฮองเบงสัน (鳳鳴山 เฟิ่งหมิงชาน) ฮันเอ๋งเป็นคนแรกที่ขับม้าเข้ารบตัวต่อตัวกับเตียวจูล่ง รบได้ไม่ถึง 3 เพลงก็ถูกเตียวจูล่งใช้ทวนแทงตกม้าเสียชีวิต
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
ฮอลลิสคอฟฟี

| --- | --- |
ประเภท: เอกชน
อุตสาหกรรม: ร้านกาแฟ
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1998
สำนักงานใหญ่: โซล, เขตคังนัม, นอนฮย็อง-ดง เลขที่ 200 อาคารแจ-อู ชั้นที่ 3-5,  เกาหลีใต้
จำนวนที่ตั้ง: เกาหลีใต้, เปรู, ฟิลิปปินส์, สหรัฐอเมริกา, มาเลเซีย, จีน, ไทย, เวียดนาม
บริการ: กาแฟ, ขนมอบ
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ฮอลลิสคอฟฟี (เกาหลี: 할리스 커피, อังกฤษ: Hollys Coffee) เป็นบริษัทกาแฟของประเทศเกาหลีใต้ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1998 และเปิดสาขาแรกในฐานะร้านเอสเปรสโซ ปัจจุบันร้านจัดจำหน่ายเครื่องดื่มต่าง ๆ อาทิ เอสเปรสโซ กาแฟ, ชา, ชากาแฟ และขนมอบ สถิติ ค.ศ. 2008 มีจำนวนมากกว่า 100 สาขาในเกาหลีใต้ และได้ขยายสาขาไปยังต่างประเทศ อาทิ จีน, ไทย, เวียดนาม และ มาเลเซีย นอกจากนี้ยังเปิดสอนหลักสูตรการชงกาแฟ ที่เรียกว่า ฮอลลิสคอฟฟีอะคาเดมี
ประวัติ

พฤษภาคม ค.ศ. 1998 — เปิดสาขาแรกในเขตคังนัม โซล
พฤษภาคม ค.ศ. 2006 — เปิดสาขาที่ 100 ที่สถานีคังนัม
เมษายน ค.ศ. 2008 — เปิดสาขาแรกในสหรัฐอเมริกา ที่ลอสแอนเจลิส
พฤษภาคม ค.ศ. 2009 — เปิดสาขาที่ 200
เมษายน ค.ศ. 2011 — เปิดหลักสูตรชงกาแฟ ฮอลลิสคอฟฟีอะคาเดมี
กรกฎาคม ค.ศ. 2011 — เปิดสาขาแรกในประเทศฟิลิปปินส์
กรกฎาคม ค.ศ. 2012 — เปิดสาขาแรกในประเทศจีน ที่เซินเจิ้น
ค.ศ. 2013 — เปิดสาขาแรกในประเทศไทย ที่กรุงเทพมหานคร
ดูเพิ่ม

รายชื่อสาขาร้านกาแฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ฮอลลิสคอฟฟี ประเทศเกาหลีใต้ (เกาหลี)
เว็บไซต์ฮอลลิสคอฟฟีอะคาเดมี เก็บถาวร 2012-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เกาหลี)
ทวิตเตอร์ของฮอลลิสคอฟฟี (เกาหลี)
เว็บไซต์ฮอลลิสคอฟฟี ประเทศเปรู เก็บถาวร 2011-05-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (สเปน)
ฮิเดโอะ อิชิกาวะ

| ฮิเดโอะ อิชิกาวะ |
| --- | --- |
石川 英郎

เกิด:  (1969-12-13) 13 ธันวาคม ค.ศ. 1969 (54 ปี) จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: อาโอนิโปรดักชัน
ส่วนสูง: 181 ซม.
ฮิเดโอะ อิชิกาวะ (石川 英郎, 13 ธันวาคม 1969 -) เป็นนักพากย์และผู้บรรยายชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองนิชิโนมิยะ จังหวัดเฮียวโงะ สังกัดอาโอนิโปรดักชัน ส่วนสูง 181 ซม.
ผลงานพากย์

โรงเรียนนักสืบ Q (โทยามะ คินตาโร)
เดธโน้ต (อิเดะ ฮิเดกิ)
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ: สายลมทองคำ (โปรูโป)
การล้างแค้นของผู้กล้าสายฮีล (เกออร์กกิอุส)
รุ่นน้องตัวป่วนอยากชวนเที่ยวเล่น! ω (อุซากิ ฟุจิโอะ)
เคียว (แก้ความกำกวม)

เคียว สามารถหมายถึง
เคียว - เครื่องมือทางการเกษตร
ซามูไรดีปเปอร์ เคียว - การ์ตูนญี่ปุ่น
เคียว (นักดนตรี) - นักดนตรีชาวญี่ปุ่น
ฟูจิบายาชิ เคียว - ตัวละครจากเกมและการ์ตูนเรื่อง แคลนนาด
โซมะ เคียว - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง เสน่ห์สาวข้าวปั้น
อานนท์ สังข์สระน้อย

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  อานนท์ สังข์สระน้อย
วันเกิด:  1 มีนาคม พ.ศ. 2527 (40 ปี)
สถานที่เกิด:  จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย
ส่วนสูง:  1.77 เมตร (5 ฟุต 10 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2547-2549 |  นอร์ทกรุงเทพ-เซ็นทรัล |  63 |  (41) |
| 2550-2553 |  บีอีซี เทโรศาสน |  93 |  (127) |
| 2554-2556 |  เมืองทอง ยูไนเต็ด |  13 |  (5) |
| 2555 |  → นครราชสีมา (ยืม) |  28 |  (8) |
| 2556 |  → อีสาน ยูไนเต็ด (ยืม) |  3 |  (0) |
| 2556-2559 |  เชียงราย ยูไนเต็ด |  74 |  (11) |
| 2560 |  นครปฐม ยูไนเต็ด |  17 |  (3) |
| รวม |   |  291 |  (195) |
ทีมชาติ
| 2550 |  ไทย อายุไม่เกิน 23 ปี |  5 |  (7) |
| 2549–2553 |  ไทย |  28 |  (37) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
อานนท์ สังข์สระน้อย ชื่อเล่น ยัน (เกิดวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2527) เป็นนักฟุตบอลชาวไทยของสโมสรฟุตบอลเชียงราย ยูไนเต็ด และเคยเป็นดาวซัลโวซีเกมส์ที่นครราชสีมา ด้วยการยิงให้ทีมชาติไทย 6 ประตู
ประวัติ

อานนท์ สังข์สระน้อย เกิดที่บ้านพระเพลิง ตำบลนกออก อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา เป็นบุตรของนายสมโภชและนางจำนงค์ สังข์สระน้อย จบการศึกษาชั้นมัธยมจากโรงเรียนปักธงชัยประชานิรมิต จากนั้นศึกษาต่อในระดับ ปวช.ที่ วิทยาลัยเทคโนโลยีชนะพลขันธ์ นครราชสีมา ชื่นชอบฟุตบอลมาตั้งแต่ยังเด็ก แต่ช่วงชีวิตการเล่นฟุตบอลระดับนักเรียนของอานนท์ไม่ประสบความสำเร็จมากนัก ในการแข่งขันฟุตบอลระดับนักเรียน อานนท์ไม่เคยลงเล่นในประเภท ก. เลย โดยอานนท์ลงเล่นฟุตบอลนักเรียนรุ่น 18 ปี ประเภท ข. ให้กับ วิทยาลัยเทคโนโลยีชนะพลขันธ์ นครราชสีมา นอกจากพาทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปเล่นประเภท ก. ไม่ได้แล้วทีมยังตกชั้นลงมาเล่นประเภท ค. อีกต่างหาก
อย่างไรก็ตามอานนท์ก็ยังเล่นฟุตบอลต่อไปโดยไปอยู่กับทีมนอร์ทกรุงเทพ-เซ็นทรัลในดิวิชั่น 1 จากการสั่งสมประสบการณ์ในดิวิชั่น 1 อยู่ถึง 3 ปีกับสโมสรต้นสังกัด อานนท์ก็ประสบความสำเร็จมาเรื่อยๆโดยคว้าตำแหน่งดาวซัลโวดิวิชั่น 1 ได้ถึง 2 สมัยซ้อน โดยในฤดูกาล 2549 ยิงไปถึง 20 ประตูจากการลงสนาม 22 นัด ทำให้เริ่มถูกจับตามองและคาดหมายว่าจะเป็นกองหน้าระดับชั้นนำของประเทศในอนาคต ด้วยผลงานในดิวิชั่น1ทำให้ถูกเรียกติดทีมชาติชุดเอเชี่ยนเกมส์ ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ แต่ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควรเพราะทีมชาติไทยตกรอบแรก
ฤดูกาล 2550 บีอีซี เทโรศาสนดึงตัวอานนท์มาร่วมทีมโดยนับเป็นการเล่นไทยแลนด์พรีเมียร์ลีกเป็นครั้งแรกของตัวเอง แต่ก็สามารถทำผลงานได้อย่างสุดยอดแม้จะลงเล่นไม่ครบทุกนัด และที่สโมสรแห่งนี้ทำให้อานนท์พัฒนาฝีเท้าไปอีกระดับ โดยได้เล่นในกีฬามหาวิทยาลัยโลกที่ไทยเป็นเจ้าภาพและคว้าอันดับ 3 มาครอง
หลังจบฤดูกาล 2550 อานนท์ยิงประตูในลีกให้ต้นสังกัดได้ถึง 31 ประตูและเป็นดาวซัลโวของทีม โดยได้ดาวซัลโวลำดับที่ 1 ในไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก ด้วยความสามารถหลายรูปแบบทั้งจังหวะสับไกที่หวังผลได้ทั้งระยะใกล้และไกล ลูกโหม่ง ลีลาการเลี้ยงบอลที่หาตัวจับยาก การส่งบอลที่แม่นยำและทีเด็ดจากลูกฟรีคิก ส่งผลให้อานนท์ถูกเรียกตัวติดทีมชาติชุดอายุไม่เกิน 23 ปีในกีฬาซีเกมส์ ที่นครราชสีมา และคว้าเหรียญทองพร้อมกับตำแหน่งดาวซัลโวที่จำนวน 7 ประตูจากการเล่นเป็นตัวจริง 5 นัดได้สำเร็จ จากนั้นได้เล่นให้กับทีมชาติชุดใหญ่เป็นครั้งแรกในรายการคิงส์คัพครั้งที่ 38 ปี 2550 ในเกมส์ที่ไทยชนะเกาหลีเหนือ 1-0 โดยลงมาเป็นตัวสำรอง และไทยสามารถคว้าแชมป์ได้ในท้ายที่สุด แต่อย่างไรก็ตามอานนท์ก็ยังไม่สามารถยึดตำแหน่งตัวจริงในทีมชาติได้
ฤดูกาล 2551 อานนท์ระเบิดฟอร์มอย่างยอดเยี่ยมด้วยการยิงประตูในให้ต้นสังกัดได้ถึง 42 ประตูโดยคว้าตำแหน่งดาวซัลโวอันดับ 1 ในไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก ที่จำนวน 33 ประตูและดาวซัลโวบอลถ้วยที่จำนวน 9 ประตู และนำต้นสังกัดจบฤดูกาลด้วยอันดับ 3 และมีชื่อติดทีมชาติชุดใหญ่อีกครั้งในรายการเอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2008 หรือไทเกอร์คัพเดิม โดยในการติดทีมชาติครั้งนี้อานนท์สามารถยิงประตูให้ทีมชาติชุดใหญ่ได้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2551 นัดที่ไทยชนะทีมชาติลาว 6-0 ซึ่งเขาระเบิดฟอร์มยิงไปถึง 5 ประตูในช่วงท้ายเกมส์
ผลงานกับสโมสร

บีอีซี เทโรศาสน
ไทยพรีเมียร์ลีก_2553 ดาวซัลโว:  (22 ประตู)
ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก_2552 ดาวซัลโว: (27 ประตู)
ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก_2551 ดาวซัลโว: (33 ประตู)
ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก_2550 ดาวซัลโว: (31 ประตู)
ดาวซัลโว มูลนิธิไทยคม เอฟเอคัพ 2009 : ฤดูกาล 2551 (9 ประตู)
นอร์ทกรุงเทพ-เซ็นทรัล
ดิวิชั่น1 ดาวซัลโว: ฤดูกาล 2549 (20 ประตูในลีก)
ดิวิชั่น1 ดาวซัลโว: ฤดูกาล 2548 (16 ประตูในลีก)
ผลงานกับทีมชาติ

ทีมชาติไทย
กีฬามหาวิทยาลัยโลก อันดับ 3
ซีเกมส์ ครั้งที่ 24  ชนะเลิศพร้อมตำแหน่งดาวซัลโว (6 ประตู): ปี 2550
คิงส์คัพ ครั้งที่ 38  ชนะเลิศ: ปี 2550
ซูซูกิ คัพ (อาเซียนฟุตบอลแชมเปี้ยนชิพเดิม)  รองชนะเลิศ: ปี 2551
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2552-  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นเบญจมดิเรกคุณาภรณ์
สายปูตราจายา

| สายปูตราจายา |
| --- | --- |

ฮุนได โรเทม อีเอ็มยู เข้าสถานีกัมปุงบาตู
ข้อมูลทั่วไป
ชื่ออื่น: เอ็มอาร์ที 2, เอ็มอาร์ที สาย 2, PY
ชื่อลำลอง: MRT Laluan Putrajaya
สถานะ: เปิดให้บริการ
เจ้าของ: MRT Corp
หมายเลขสาย: 12 (สีเหลือง)
ที่ตั้ง: หุบเขากลัง
ปลายทาง:  PY01  กวาซาดามันซารา  PY41  ปูตราจายาเซ็นทรัล
จำนวนสถานี: 36 และ 5 สำรอง
เว็บไซต์: myrapid.com.my
การดำเนินงาน
รูปแบบ: ระบบขนส่งมวลชนเร็ว
ระบบ:  Rapid KL
เส้นทาง: กวาซาดามันซารา–ปูตราจายาเซ็นทรัล
ผู้ดำเนินงาน: รถไฟเร็วกัวลาลัมเปอร์
ศูนย์ซ่อมบำรุง: ซูไงบูโละฮ์ เซอร์ดัง
ขบวนรถ: 49 ฮุนได โรเทม 4 ตู้ต่อขบวน (หน้ากว้าง)
ประวัติ
เปิดเมื่อ: ระยะ 1: 16 มิถุนายน 2022; 2 ปีก่อน (2022-06-16) กวาซาดามันซารา  PY01  – กัมปุงบาตู  PY13    ระยะ 2: 16 มีนาคม 2023; 18 เดือนก่อน (2023-03-16) เกินตนเม็น  PY14  – ปูตราจายาเซ็นทรัล  PY41 
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 57.7 km (35.9 mi)  ยกระดับ: 44.2 km (27.5 mi) ใต้ดิน: 13.5 km (8.4 mi)
รางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) สแตนดาร์ดเกจ
ระบบจ่ายไฟ: 750 V DC รางที่สาม
ระบบการนำไฟฟ้า: อัตโนมัติและไร้คนขับ
ความเร็ว: 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (62 ไมล์ต่อชั่วโมง)
รถไฟฟ้าขนส่งมวลชน สายปูตราจายา (Putrajaya Line; PYL) หรือมักเรียกว่า เอ็มอาร์ที 2 เป็นสายที่สองของระบบขนส่งมวลชนในหุบเขากลัง ตั้งอยู่ที่หุบเขากลัง ประเทศมาเลเซีย และเป็นระบบรถไฟอัตโนมัติและไร้คนขับสายที่สามในประเทศ สายนี้มีชื่อเดิมว่า สายซูไงบูโละฮ์–เซอร์ดัง–ปูตราจายา (SSP Line) เส้นทางเริ่มต้นจากกวาซาดามันซารา ไปสิ้นสุดที่ปูตราจายา
ระบบรถไฟฟ้า

ระบบรถไฟฟ้าเป็นแบบ 4 คันต่อขบวน และมี 4 ประตูต่อหนึ่งฝั่งต่อหนึ่งคัน
ดูเพิ่ม

การขนส่งระบบรางในประเทศมาเลเซีย
ระบบขนส่งมวลชนในหุบเขากลัง
รถไฟเร็วกัวลาลัมเปอร์
สายซูไงบูโละฮ์-กาจัง
แหล่งข้อมูลอื่น

แรพิดเคแอล
Syarikat Prasarana Negara Berhad
TransitMy
โครงการรถไฟฟ้าหุบเขากลัง เก็บถาวร 2011-07-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การขนส่งทางบก เก็บถาวร 2017-08-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เจ้าหญิงมาเรีย ลอราแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต

เจ้าหญิงมาเรีย ลอราแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ (พระนามเต็ม: มาเรีย ลอรา ซิตาร์ เบียทริกซ์ เจอร์ฮาร์ด) ประสูติเมื่อ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2531 เป็นพระธิดาพระองค์ที่ 2 และพระองค์แรกในอาร์ชดยุกลอเรนซ์แห่งออสเตรีย-เอ็สเทอและอาร์ชดัชเชสอัสตริดแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ เป็นพระราชนัดดา (หลานตา) ในสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 พระราชภาคิไนย (หลานลุง) ในสมเด็จพระราชาธิบดีฟิลิปแห่งเบลเยียม และเป็นพระราชปนัดดา (เหลนปู่) ในจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย
ปัจจุบัน พระองค์อยู่ในลำดับที่ 7 แห่งการสืบราชบัลลังก์แห่งเบลเยียมต่อจากพระมารดา และ เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม พระเชษฐา
เก็นจิ

เก็นจิ (ญี่ปุ่น: 源氏; โรมาจิ: genji) อาจหมายถึง
ตระกูลมินาโมโตะ - มีชื่อเรียกอีกอย่างว่าเก็นจิ
ตำนานเก็นจิ - นิยายที่แต่งโดยมุราซากิ ชิกิบุ
ฮิการุ เก็นจิ - ตัวเอกของเรื่อง
สถิติฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี

รายการต่อไปนี้เป็นการบันทึกและสถิติของฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี