stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บุคคลธรรมดา
การเริ่มสภาพบุคคล > การสิ้นสภาพบุคคล

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 15 ได้วางหลักไว้ว่า "สภาพบุคคลนั้นเริ่มต้นขึ้นเมื่อคลอดออกมาแล้วอยู่รอดเป็นทารกได้ และจะสิ้นสุดลงเมื่อบุคคลนั้นตาย" ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ได้กำหนดการตายไว้สองประเภทคือ
1) การตายตามธรรมชาติหรือการตายธรรมดา ซึ่งเป็นการตายโดยสาเหตุต่างๆทั่วไป ไม่ว่าจะเป็นตายตามอายุขัย ตายเพราะเจ็บป่วย ตายเพราะอุบัติเหตุ หรือการตายที่เกิดจากการฆาตกรรม ฯลฯ
ในทางกฎหมายไม่ปรากฏว่าการตายต้องมีลักษณะอย่างไร จึงต้องอาศัยหลักวิชาการทางการแพทย์ ซึ่งในทางการแพทย์นั้นจะถือว่าบุคคลตายเมื่อ “แกนสมองตาย” แกนสมองเป็นส่วนของสมองที่ต่อเชื่อมไขสันหลังกับสมองใหญ่ ทำหน้าที่เป็นทางผ่านของประสาทรับความรู้สึกต่างๆเข้าสู่สมองใหญ่ ดังนั้นหากก้านสมองตายจะทำให้บุคคลนั้นหมดความรู้สึกโดยสิ้นเชิง ระบบสำคัญต่างๆในร่างกายมนุษย์ก็จะเริ่มหยุดทำงาน แม้จะมีเครื่องช่วยหายใจก็ตาม แต่หัวใจก็จะทำงานต่อได้อีก​ 48-72 ชั่วโมงเท่านั้นก่อนจะหยุดทำงาน แต่กรณีที่เพียงส่วนที่เป็นเปลือกสมองตาย โดยอาจมีสาเหตุมาจาก การขาดอากาศชั่วคราว ได้รับบาดเจ็บจนเปลือกสมองได้รับความเสียหาย ฯลฯ ระบบต่าง ๆ ของร่างกายยังทำงานต่อได้ เพียงแต่บุคคลนั้นอาจไม่รู้สึกตัว เป็นเจ้าชายนิทรา แต่อาจรับรู้ความเจ็บปวดได้ ฯลฯ เช่นนี้ทางการแพทย์ยังไม่ถือว่าสมองตาย บุคคลนั้นยังไม่ตายในทางการแพทย์รวมไปถึงในทางกฎหมายด้วย
2) การสาบสูญหรือการตายโดยผลของกฎหมาย ซึ่งกฎหมายได้บัญญัติเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้ดังนี้
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 61 “ถ้าบุคคลใดได้ไปจากภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่ และไม่มีใครรู้แน่ว่าบุคคลนั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ตลอดระยะเวลาห้าปี เมื่อผู้มีส่วนได้เสียหรือพนักงานอัยการร้องขอศาลจะสั่งให้บุคคลนั้นเป็นคนสาบสูญก็ได้
ระยะเวลาตามวรรคหนึ่งให้ลดเหลือสองปี
นับแต่วันที่การรบหรือสงครามสิ้นสุดลง ถ้าบุคคลนั้นอยู่ใน การรบหรือสงคราม และหายไปในการรบหรือสงครามดังกล่าว
นับแต่วันที่ยานพาหนะที่บุคคลนั้นเดินทาง อับปาง ถูกทำลาย หรือสูญหายไป
นับแต่วันที่เหตุอันตรายแก่ชีวิตนอกจากที่ระบุไว้ใน (1) หรือ (2) ได้ผ่านพ้นไป ถ้าบุคคลนั้นตกอยู่ในอันตรายเช่นว่านั้น”
หลักเกณฑ์ทั่วไปที่จะถือว่าบุคคลใดเป็นคนสาบสูญนั้น เมื่อพิจารณาจากมาตรา 61 วรรคแรกแล้วพอจะสรุปได้ดังนี้
บุคคลธรรมดาไปเสียจากภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่
ไม่มีใครรู้แน่ว่าบุคคลนั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ หรือก็คือไม่มีใครทราบข่าวคราวหรือไม่มีผู้ใดพบเห็นบุคคลนั้น คำว่าไม่มีใครทราบข่าวคราวในที่นี้ หมายถึงคนในครอบครัว ผู้ที่รู้จัก หรือผู้ที่คอยติดตามข่าวคราวของบุคคลดังกล่าวนั้นอยู่ไม่มีใครได้รับข่าวคราวของบุคคลนั้นเลย
เป็นระยะเวลาถึง 5 ปี หมายถึงบุคคลนั้นไปจากภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่ และไม่มีใครพบเห็นหรือทราบข่าวคราวอีกเลยเป็นระยะเวลาถึง 5 ปี
ศาลมีคำสั่งให้บุคคลนั้นเป็นคนสาบสูญจึงจะถือว่าบุคคลนั้นเป็นสาบสูญแล้ว ถ้าศาลยังไม่มีคำสั่งก็ยังไม่ถือว่าบุคคลนั้นเป็นคนสาบสูญ
การร้องขอต่อศาลให้มีคำสั่งให้บุคคลใดเป็นคนสาบสูญนั้น ผู้มีสิทธิร้องขอคือผู้มีส่วนได้เสียหรือพนักงานอัยการ ผู้มีส่วนได้เสียนั้นคือผู้ที่อาจได้รับประโยชน์หรือเสียประโยชน์ หรือได้รับสิทธิหรือเสียสิทธิอย่างใดๆในการที่ศาลมีคำสั่งให้บุคคลใดบุคคลหนึ่งนั้นเป็นผู้สาบสูญ เช่น บิดามารดา ทายาท หรือภรรยาโดยชอบด้วยกฎหมายของบุคคลดังกล่าวที่ศาลสั่งให้เป็นคนสาบสูญ ซึ่งในเรื่องส่วนได้เสียนั้นเราอาจจะเห็นได้ชัดๆจากเรื่องมรดก หรือทรัพย์สินระหว่างสามีภรรยา ฯลฯ
อาชญากรรม

ตามปกติบุคคลธรรมดาจะเป็นผู้ก่ออาชญากรรม แต่ก็อาจถูกฟ้องร้องได้ในฐานะนิติบุคคล สัตว์อื่นนอกจากมนุษย์ไม่ถือว่าเป็นบุคคลดังนั้นสัตว์จึงก่ออาชญากรรมไม่ได้  แต่บุคคลที่เป็นเจ้าของสัตว์นั้นต้องรับผิดชอบความเสียหายที่เกิดขึ้น
ช่องโหว่ซีโร่เดย์

ซีโร่เดย์ (อังกฤษ: zero-day หรือ 0-day) หรือ วันศูนย์ คือช่องโหว่ในซอฟต์แวร์หรือฮาร์ดแวร์ที่โดยทั่วไปผู้ผลิตยังไม่ทราบ
และยังไม่มีแพตช์หรือการแก้ไขใด ๆ
อธิบายว่า ผู้ผลิตจะมีเวลาศูนย์วันในการเตรียมแพตช์เพราะช่องโหว่ได้เปิดเผยหรือถูกใช้ประโยชน์ไปแล้ว
แม้นักพัฒนาจะมีเป้าหมายมอบส่งผลิตภัณฑ์ที่ทำงานได้ตามที่ออกแบบไว้ แต่ซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์เกือบทั้งหมดก็จะมีข้อบกพร่อง
ข้อบกพร่องหลายอย่างลดทอนความปลอดภัยของระบบจึงจัดเป็นช่องโหว่ 
แม้จะเป็นเหตุของการโจมตีทางไซเบอร์เป็นเพียงส่วนน้อย แต่ช่องโหว่วันศูนย์ก็ถือว่าอันตรายกว่าช่องโหว่ที่รู้จักแล้วเพราะมีมาตรการป้องกันน้อยกว่า
ผู้ใช้ช่องโหว่วันศูนย์หลัก ๆ ก็คือหน่วยงานของรัฐ ไม่เพียงเพราะต้นทุนที่สูงในการค้นหาหรือซื้อช่องโหว่เหล่านี้ แต่ยังรวมถึงค่าใช้จ่ายมากในการเขียนซอฟต์แวร์เพื่อโจมตี
แฮ็กเกอร์หรือนักวิจัยด้านความปลอดภัยเป็นผู้ค้นพบช่องโหว่หลายอย่าง ซึ่งอาจจะเปิดเผยให้แก่ผู้ผลิตโดยมักแลกกับเงินรางวัล หรือขายให้แก่รัฐหรือกลุ่มอาชญากร 
การใช้ช่องโหว่วันศูนย์ได้เพิ่มขึ้นหลังจากที่บริษัทซอฟต์แวร์ยอดนิยมหลายแห่งเริ่มเข้ารหัสข้อความและข้อมูล
ซึ่งหมายความว่าจะได้ข้อมูลที่ไม่เข้ารหัสก็ต่อเมื่อสามารถแฮ็กเข้าไปในซอฟต์แวร์ก่อนที่จะเข้ารหัส
คำจำกัดความ

แม้นักพัฒนาจะมีเป้าหมายมอบส่งผลิตภัณฑ์ที่ทำงานได้ตามที่ออกแบบไว้ แต่ซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์เกือบทั้งหมดก็จะมีข้อบกพร่อง
ข้อบกพร่องหลายอย่างลดทอนความปลอดภัยของระบบจึงจัดเป็นช่องโหว่ 
ผู้ไม่หวังดีจะถือเอาประโยชน์จากช่องโหว่ต่าง ๆ ได้ไม่เท่ากัน
บางอย่างก็ใช้ไม่ได้เลย บางอย่างอาจใช้รบกวนด้วยการโจมตีแบบปฏิเสธการให้บริการ
ที่มีค่าที่สุดทำให้ผู้โจมตีสามารถแทรกและเรียกใช้โค้ดของตนเองในระบบผู้ใช้ได้โดยที่ผู้ใช้ไม่รู้ตัว
แม้คำว่า "ซีโร่เดย์" เดิมทีจะหมายถึงเวลาที่ผู้ผลิตเริ่มตระหนักถึงช่องโหว่ แต่ก็นิยามได้ด้วยว่า เป็นช่องโหว่ที่ยังไม่มีแพตช์หรือการแก้ไขใด ๆ
เอ็กซ์พลอยต์ซีโร่เดย์ (zero-day exploit) เป็นการใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ดังกล่าว
การถือเอาประโยชน์

การถือเอาประโยชน์/การแสวงหาประโยชน์/การใช้ประโยชน์/เอ็กซ์พลอยต์ (อังกฤษ: exploit) คือกลไกการส่งซอฟต์แวร์/มัลแวร์ที่ใช้ประโยชน์จากช่องโหว่เพื่อเจาะเข้าสู่ระบบเป้าหมายเพื่อวัตถุประสงค์เช่น การขัดการทำงาน การติดตั้งมัลแวร์ และการขโมยข้อมูล
นักวิชาการระบุว่า "มีข้อมูลน้อยมากเกี่ยวกับขอบเขต การใช้งาน ประโยชน์ และอันตรายที่แท้จริงของเอ็กซ์พลอยต์ซีโร่เดย์"
การใช้ประโยชน์เช่นนี้ถือว่าอันตรายมากกว่าการใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ที่รู้จัก
แต่การโจมตีทางไซเบอร์ส่วนใหญ่ก็น่าจะใช้ช่องโหว่ที่รู้จัก ไม่ใช่ช่องโหว่วันศูนย์
ผู้ใช้ช่องโหว่วันศูนย์หลัก ๆ ก็คือหน่วยงานของรัฐ ไม่เพียงเพราะต้นทุนที่สูงในการค้นหาหรือซื้อช่องโหว่เหล่านี้ แต่ยังรวมถึงค่าใช้จ่ายสูงในการเขียนซอฟต์แวร์โจมตี
อย่างไรก็ตาม ใคร ๆ ก็สามารถใช้ช่องโหว่ได้
และตามการวิจัยของสถาบันนโยบายอเมริกัน RAND Corporation 
"ผู้โจมตีที่เอาจริงสามารถหาช่องโหว่วันศูนย์มีราคาพอจ่ายได้สำหรับเป้าหมายเกือบทุกอย่างได้เสมอ"
และกลุ่มภัยคุกคามต่อเนื่องขั้นสูง (advanced persistent threat) ส่วนใหญ่จะพึ่งพาช่องโหว่วันศูนย์
เวลาเฉลี่ยในการพัฒนาเอ็กซ์พลอยต์ซีโร่เดย์อยู่ที่ประมาณ 22 วัน
การพัฒนานั้นยากเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพราะซอฟต์แวร์ยอดนิยมพยายามป้องกันตัวเองเพิ่มขึ้น
การถือเอาประโยชน์ > ช่วงการมีช่องโหว่

ช่องโหว่วันศูนย์มักจัดว่า "มีชีวิต" คือ ยังไม่มีการเปิดเผย และ "ตายแล้ว" คือ มีการเปิดเผยแล้วแต่ยังไม่ได้แพตช์ 
หากผู้ดูแลซอฟต์แวร์ยังต้องสืบหาช่องโหว่อย่างเป็นกิจลักษณะ นั่นคือช่องโหว่ที่มีชีวิต ส่วนช่องโหว่ในซอฟต์แวร์ที่ไม่มีการดูแลจัดว่าเป็นอมตะ
ช่องโหว่ซอมบี้คือช่องโหว่ที่ถือเอาประโยชน์ได้ในซอฟต์แวร์เวอร์ชันเก่า แต่ได้แพตช์แล้วในเวอร์ชันใหม่
แต่แม้ช่องโหว่ที่เปิดเผยแล้วและช่องโหว่ซอมบี้ก็ยังถือเอาประโยชน์ได้เป็นระยะเวลานาน ๆ
แพตช์ความปลอดภัยอาจใช้เวลาพัฒนาหลายเดือน
หรืออาจไม่ทำเลย
แพตช์อาจมีผลลบต่อการทำงานของซอฟต์แวร์
และผู้ใช้อาจต้องทดสอบแพตช์เพื่อยืนยันการทำงานและความเข้ากันได้
องค์กรขนาดใหญ่อาจไม่สามารถระบุและแพตช์ซอฟต์แวร์ที่ต้องพึ่งพิงทั้งหมด ในขณะที่องค์กรขนาดเล็กและผู้ใช้ส่วนบุคคลอาจไม่ติดตั้งแพตช์เลย
งานวิจัยชี้ว่าความเสี่ยงของการโจมตีทางไซเบอร์จะเพิ่มขึ้นหากได้เปิดเผยช่องโหว่หรือมีการปล่อยแพตช์
อาชญากรไซเบอร์สามารถทำวิศวกรรมย้อนรอยกับแพตช์เพื่อหาช่องโหว่ที่เป็นเหตุและพัฒนาการถือเอาประโยชน์ 
โดยมักจะทำได้เร็วกว่าที่ผู้ใช้จะติดตั้งแพตช์
ตามการวิจัยของ RAND Corporation ปี 2017 เอ็กซ์พลอยต์ซีโร่เดย์ใช้ได้นานโดยเฉลี่ย 6.9 ปี
แต่เมื่อซื้อจากบุคคลที่สาม ก็จะใช้ได้โดยเฉลี่ยเพียง 1.4 ปี
ไม่สามารถสัมพันธ์แพลตฟอร์มหรือชนิดซอฟต์แวร์ (เช่น ซอฟต์แวร์โอเพนซอร์ส) กับอายุขัยของช่องโหว่วันศูนย์
พบว่า สำหรับคลังช่องโหว่วันศูนย์ที่เก็บไว้อย่างลับ ๆ คนอื่น ๆ จะค้นพบช่องโหว่เดียวกัน 5.7% ในหนึ่งปี
แต่งานศึกษาอีกชิ้นหนึ่งพบอัตราการค้นพบทับซ้อนที่สูงกว่านั้นคือ 10.8–21.9% ต่อปี
มาตรการตอบโต้

เนื่องจากตามนิยาม ยังไม่มีแพตช์ที่สามารถป้องกันการโจมตีแบบซีโร่เดย์ได้ ระบบทั้งหมดที่ใช้ซอฟต์แวร์หรือฮาร์ดแวร์ที่มีช่องโหว่จึงมีความเสี่ยง
ซึ่งรวมถึงระบบที่ต้องทำการอย่างปลอดภัย เช่น ระบบธนาคารและรัฐบาล รวมทั้งที่มีอัปเดตล่าสุด
โปรแกรมป้องกันไวรัสมักไม่สามารถป้องกันมัลแวร์ที่แทรกเข้ามาโดยเอ็กซ์พลอยต์ซีโร่เดย์
ระบบความปลอดภัยออกแบบมาสำหรับช่องโหว่ที่รู้จัก ดังนั้น มัลแวร์ที่แทรกเข้าในระบบโดยการใช้ประโยชน์วันศูนย์ อาจยังคงดำเนินการได้โดยไม่ถูกตรวจจับเป็นระยะเวลานาน
แม้จะมีระบบที่เสนอหลายระบบซึ่งสามารถตรวจจับการใช้ประโยชน์วันศูนย์ 
แต่ก็ยังคงเป็นแค่ประเด็นงานวิจัยที่ยังทำอยู่ในปี 2023
องค์กรหลายแห่งได้เริ่มใช้กลยุทธ์ป้องกันเชิงลึก (defense-in-depth) เพื่อให้ต้องโจมตีฝ่าระบบความปลอดภัยหลายระดับซึ่งทำได้ยากขึ้น
มาตรการรักษาความปลอดภัยที่มีอยู่แล้ว (เช่น การฝึกอบรมพนักงาน) และการควบคุมการเข้าถึง (เช่น การพิสูจน์ตัวตนด้วยปัจจัยหลายอย่าง การเข้าถึงแบบมีสิทธิ์น้อยที่สุด และการแยกระบบออกจากเครือข่าย) ก็จะทำให้โจมตีด้วยซีโร่เดย์ได้ยากขึ้น
เนื่องจากการเขียนซอฟต์แวร์ที่ปลอดภัยโดยสิ้นเชิงเป็นไปไม่ได้ 
นักวิจัยบางท่านจึงโต้แย้งว่าการบีบเพิ่มต้นทุนของเอ็กซ์พลอยต์
เป็นกลยุทธ์ลดภาระการโจมตีทางไซเบอร์ที่ดี
ตลาด

ชุดเอ็กซ์พลอยต์ซีโร่เดย์อาจมีค่าเป็นล้าน ๆ ดอลลาร์สหรัฐ
มีผู้ซื้อหลัก ๆ สามประเภท
ฝ่ายขาว คือ ผู้ผลิต หรือบุคคลที่สามเช่นโครงการ Zero Day Initiative ผู้เปิดเผยซีโร่เดย์ต่อผู้ผลิตโดยมักจะเป็นการเปิดเผยเพื่อแลกกับรางวัลค้นพบข้อบกพร่อง แต่ไม่ใช่ทุกบริษัทจะยินดียอมรับการเปิดเผย เพราะมันอาจก่อความรับผิดชอบทางกฎหมายและภาระในการดำเนินงาน ผู้เปิดเผยจึงอาจได้รับจดหมายให้หยุดทำการจากผู้ผลิตซอฟต์แวร์หลังจากเปิดเผยช่องโหว่แม้ไม่คิดค่าใช้จ่าย
ฝ่ายเทา เป็นตลาดใหญ่สุด และทำกำไรได้มากสุด หน่วยงานรัฐบาลหรือหน่วยข่าวกรองเป็นผู้ซื้อช่องโหว่วันศูนย์ อาจนำไปใช้ในการโจมตี หรือเก็บสะสมไว้ หรือแจ้งให้ผู้ผลิตทราบ รัฐบาลกลางสหรัฐอเมริกาเป็นผู้ซื้อรายใหญ่ที่สุดรายหนึ่ง จนถึงปี 2013 ประเทศไฟฟ์อายส์ คือ สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร แคนาดา ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ เป็นผู้ซื้อมากที่สุด ผู้ซื้อรายสำคัญอื่น ๆ รวมถึงรัสเซีย อินเดีย บราซิล มาเลเซีย สิงคโปร์ เกาหลีเหนือ และอิหร่าน ประเทศในตะวันออกกลางมีแนวโน้มที่จะกลายเป็นผู้ใช้จ่ายรายใหญ่ที่สุด
ฝ่ายดำ คือ กลุ่มอาชญากร ซึ่งโดยทั่วไปต้องการซอฟต์แวร์เอ็กซ์พลอต์สำเร็จรูปมากกว่าแค่ความรู้เกี่ยวกับช่องโหว่ ผู้ใช้เหล่านี้มักใช้ประโยชน์แบบ "ครึ่งวัน" ที่มีแพตช์อยู่แล้ว
ในปี 2015 ตลาดสำหรับรัฐบาลและอาชญากรประเมินว่าใหญ่กว่าตลาดขาวอย่างน้อยสิบเท่า
ผู้ขายมักเป็นกลุ่มแฮ็กเกอร์ที่ค้นหาช่องโหว่ในซอฟต์แวร์ที่นิยมเพื่อผลกำไร
บางคนจะขายให้แก่ผู้ซื้อบางรายเท่านั้น ในขณะที่บางคนจะขายให้แก่ใครก็ได้ 
ผู้ขายตลาดขาวมีโอกาสได้แรงจูงใจจากรางวัลที่ไม่ใช่เงิน เช่น การได้การยอมรับและความท้าทายทางปัญญา
การขายชุดเอ็กซ์พลอยต์วันศูนย์นั้นไม่ผิดกฎหมาย 
แม้จะมีการเรียกร้องให้ควบคุมทางกฎหมายเพิ่มขึ้น แต่นักวิชาการก็ระบุว่า มีโอกาสได้ข้อตกลงระหว่างประเทศน้อยเพราะผู้เล่นหลัก ๆ เช่น รัสเซียและอิสราเอล ไม่ยอม
ผู้ซื้อขายช่องโหว่วันศูนย์มักจะทำการอย่างลับ ๆ โดยอาศัยสัญญาไม่เปิดเผยข้อมูล (non-disclosure agreements) และกฎหมายข้อมูลลับเพื่อเก็บความลับของชุดการใช้ประโยชน์
หากช่องโหว่กลายเป็นที่รู้จัก ก็อาจจะแพตช์ได้ แล้วราคาก็จะตกลงอย่างรวดเร็ว
เนื่องจากตลาดขาดความโปร่งใส การหาราคาที่เป็นธรรมจึงยากสำหรับทุกฝ่าย
ผู้ขายอาจไม่ได้รับค่าตอบแทนถ้ามีการเปิดเผยช่องโหว่ก่อนที่ผู้ซื้อจะได้ตรวจสอบ หรือหากผู้ซื้อปฏิเสธที่จะซื้อแต่กลับเอาไปใช้อยู่ดี 
เพราะมีคนกลางเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ผู้ขายอาจไม่มีวันรู้ว่าชุดการใช้ประโยชน์จากช่องโหว่จะนำไปใช้ในทางใด
ผู้ซื้อก็ไม่มีประกันว่า ชุดการใช้ประโยชน์จะไม่ขายให้แก่คนอื่นด้วย
ทั้งผู้ซื้อและผู้ขายต่างโฆษณาบนเว็บมืด
งานวิจัยปี 2022 พบว่า ราคาชุดการใช้ประโยชน์เพิ่มขึ้น 44% ปีต่อปีโดยอิงราคาสูงสุดที่นายหน้ารายหนึ่งอ้าง
ชุดการใช้ประโยชน์จากระยะไกลแบบไม่ต้องคลิก (remote zero-click exploit) ขายได้ในราคาสูงสุด แต่ที่ต้องเข้าถึงอุปกรณ์ถึงจะทำได้จะถูกกว่ามาก
ช่องโหว่ในซอฟต์แวร์ที่นิยมก็มีราคาแพงกว่าด้วย
ประเมินว่ามีผู้ขายชุดการใช้ประโยชน์ราว ๆ 400–1,200 คนที่ขายให้แก่นายหน้ารายนั้น แต่ละคนหาเงินได้ประมาณ 5,500–20,800 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี (ประมาณ 193,000–729,000 บาท)
การเปิดเผยและการเก็บสะสม

ตั้งแต่ปี 2017 มีการถกเถียงกันอย่างต่อเนื่องว่า สหรัฐอเมริกาควรเปิดเผยช่องโหว่ที่ตนทราบเพื่อให้สามารถแพตช์ได้ หรือควรเก็บไว้เป็นความลับเพื่อใช้งานเอง
เหตุผลที่รัฐเก็บช่องโหว่เป็นความลับรวมถึงความต้องการใช้มันในเชิงรุก หรือในเชิงป้องกันเพื่อทดสอบการเจาะระบบ 
การเปิดเผยช่องโหว่ช่วยลดความเสี่ยงที่ผู้บริโภคและผู้ใช้ซอฟต์แวร์ทั้งหมดจะตกเป็นเหยื่อของมัลแวร์หรือการละเมิดข้อมูล
ประวัติ

ชุดการใช้ประโยชน์วันศูนย์มีความสำคัญมากขึ้นหลังจากบริการต่าง ๆ เช่น แอปเปิล กูเกิล เฟซบุ๊ก และไมโครซอฟต์ เริ่มเข้ารหัสข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์และข้อความที่ส่ง 
ซึ่งหมายความว่าวิธีเดียวในการเข้าถึงข้อมูลของผู้ใช้ได้คือการดักจับข้อมูลที่แหล่งกำเนิดก่อนจะเข้ารหัส
การใช้ประโยชน์วันศูนย์ที่รู้จักกันดีที่สุดอย่างหนึ่งคือ หนอนคอมพิวเตอร์ Stuxnet ซึ่งใช้ช่องโหว่วันศูนย์ 4 ตัวเพื่อก่อความเสียหายแก่โครงการนิวเคลียร์ของอิหร่านในปี 2010
หนอนนี้แสดงให้เห็นว่าทำอะไรได้ด้วยการใช้ประโยชน์วันศูนย์ 
จึงทำให้ตลาดขยายตัวยิ่งขึ้น
สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติสหรัฐ (NSA) ได้เพิ่มการค้นหาช่องโหว่แบบซีโร่เดย์
หลังจากที่บริษัทเทคโนโลยียักษ์ใหญ่ปฏิเสธการติดตั้งประตูหลังลงในซอฟต์แวร์ของตน ๆ 
โดยมอบหมายให้หน่วย Tailored Access Operations (TAO) ค้นหาและซื้อชุดการใช้ประโยชน์วันศูนย์
ในปี 2007 อดีตเจ้าหน้าที่ของสำนักงานเปิดเผยต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรกว่า รัฐบาลสหรัฐจัดซื้อชุดการใช้ประโยชน์วันศูนย์
ในปี 2013 เอ็ดเวิร์ด สโนว์เดน ได้เปิดเผยข้อมูลบางอย่างเกี่ยวการมีส่วนร่วมของสำนักงานกับช่องโหว่วันศูนย์ แต่ก็ยังขาดรายละเอียด
โดยนักข่าวหนังสือพิมพ์ เดอะนิวยอร์กไทมส์ สรุปว่า 
"อาจเป็นไปได้ว่าสโนว์เดนในฐานะผู้รับเหมาเข้าถึงระบบของรัฐบาลได้ไม่ลึกพอให้ได้ข้อมูลที่ต้องการ
หรือแหล่งข้อมูลและวิธีการของรัฐในการซื้อหาช่องโหว่วันศูนย์นั้น เป็นความลับหรือถูกตำหนิได้มากจนกระทั่งหน่วยงานไม่กล้าระบุไว้เป็นลายลักษณ์อักษร"
เชิงอรรถและอ้างอิง

1 2  Ablon & Bogart 2017, p. 1.
1 2  Ablon & Bogart 2017, p. 2.
↑  Ablon & Bogart 2017, pp. iii, 2.
1 2 3 4  Sood & Enbody 2014, p. 1.
↑  Perlroth 2021, p. 7.
↑  Strout 2023, p. 23.
1 2 3  Ablon & Bogart 2017, p. 3.
↑  Sood & Enbody 2014, p. 24.
↑  Bravo & Kitchen 2022, p. 11.
1 2  Ablon & Bogart 2017, p. xiv.
↑  Sood & Enbody 2014, p. 4.
1 2  Ablon & Bogart 2017, p. xiii.
↑  Perlroth 2021, p. 142.
↑  Ablon & Bogart 2017, p. xi.
↑  Ablon & Bogart 2017, p. 8.
1 2 3 4 5  Sood & Enbody 2014, p. 42.
↑  Strout 2023, p. 26.
↑  Libicki, Ablon & Webb 2015, p. 50.
1 2  Libicki, Ablon & Webb 2015, pp. 49–50.
↑  Strout 2023, p. 28.
↑  Ablon & Bogart 2017, p. x.
↑  Ablon & Bogart 2017, pp. xi–xii.
↑  Ablon & Bogart 2017, p. x: "For a given stockpile of zero-day vulnerabilities, after a year, approximately 5.7 percent have been discovered by an outside entity."
↑  Leal, Marcelo M.; Musgrave, Paul (2023). "Backwards from zero: How the U.S. public evaluates the use of zero-day vulnerabilities in cybersecurity". Contemporary Security Policy. 44 (3): 437–461. doi:10.1080/13523260.2023.2216112. ISSN 1352-3260.
1 2  Perlroth 2021, p. 8.
↑  Sood & Enbody 2014, p. 125.
↑  Ahmad et al. 2023, p. 10733.
↑  Strout 2023, p. 24.
↑  Libicki, Ablon & Webb 2015, p. 104.
↑  Dellago, Simpson & Woods 2022, p. 41.
↑  "How to Sell Your Zero-Day (0day) Exploit to ZERODIUM". ZERODIUM. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-08-05. สืบค้นเมื่อ 2024-08-11. ... at Zerodium we focus on high-risk vulnerabilities with fully functional exploits and we pay the highest rewards in the market (up to $2,500,000 per submission).
1 2 3  Libicki, Ablon & Webb 2015, p. 44.
↑  Dellago, Simpson & Woods 2022, p. 33.
↑  O'Harrow 2013, p. 18.
1 2  Libicki, Ablon & Webb 2015, p. 45.
↑  Strout 2023, p. 36.
1 2  Perlroth 2021, p. 145.
↑  Libicki, Ablon & Webb 2015, pp. 44, 46.
1 2  Libicki, Ablon & Webb 2015, p. 46.
↑  Sood & Enbody 2014, p. 116.
↑  Libicki, Ablon & Webb 2015, pp. 46–47.
1 2  Gooding, Matthew (2022-07-19). "Zero day vulnerability trade is lucrative but risky". Tech Monitor. สืบค้นเมื่อ 2024-04-04.
↑  Perlroth 2021, p. 42.
↑  Perlroth 2021, p. 57.
↑  Perlroth 2021, p. 58.
↑  Sood & Enbody 2014, p. 117.
↑  Dellago, Simpson & Woods 2022, pp. 31, 41.
↑  Libicki, Ablon & Webb 2015, p. 48.
↑  Dellago, Simpson & Woods 2022, p. 42: "The number of independent active sellers (between 400[31] and 1500[35] individuals) ... 2015,[35] suggests an annual pay of $5.5k - 20.8k per researcher."
↑  Ablon & Bogart 2017, p. iii.
1 2  Perlroth 2021, p. 9.
↑  Perlroth 2021, pp. 60, 62.
↑  Perlroth 2021, p. 10.
แหล่งอ้างอิงอื่น ๆ

Ablon, Lillian; Bogart, Andy (2017). Zero Days, Thousands of Nights: The Life and Times of Zero-Day Vulnerabilities and Their Exploits (PDF) (ภาษาอังกฤษ). Rand Corporation. ISBN 978-0-8330-9761-3.
Ahmad, Rasheed; Alsmadi, Izzat; Alhamdani, Wasim; Tawalbeh, Lo’ai (2023). "Zero-day attack detection: a systematic literature review". Artificial Intelligence Review (ภาษาอังกฤษ). 56 (10): 10733–10811. doi:10.1007/s10462-023-10437-z. ISSN 1573-7462.
Bravo, Cesar; Kitchen, Darren (2022). Mastering Defensive Security: Effective techniques to secure your Windows, Linux, IoT, and cloud infrastructure (ภาษาอังกฤษ). Packt Publishing. ISBN 978-1-80020-609-0.
Dellago, Matthias; Simpson, Andrew C.; Woods, Daniel W. (2022). "Exploit Brokers and Offensive Cyber Operations". The Cyber Defense Review. 7 (3): 31–48. ISSN 2474-2120.
Libicki, Martin C.; Ablon, Lillian; Webb, Tim (2015). The Defender’s Dilemma: Charting a Course Toward Cybersecurity (PDF) (ภาษาอังกฤษ). Rand Corporation. ISBN 978-0-8330-8911-3.
O'Harrow, Robert (2013). Zero Day: The Threat In Cyberspace (ภาษาอังกฤษ). Diversion Books. ISBN 978-1-938120-76-3.
Perlroth, Nicole (2021). This Is How They Tell Me the World Ends: Winner of the FT & McKinsey Business Book of the Year Award 2021 (ภาษาอังกฤษ). Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-5266-2983-8.
Sood, Aditya; Enbody, Richard (2014). Targeted Cyber Attacks: Multi-staged Attacks Driven by Exploits and Malware (ภาษาอังกฤษ). Syngress. ISBN 978-0-12-800619-1.
Strout, Benjamin (2023). The Vulnerability Researcher's Handbook: A comprehensive guide to discovering, reporting, and publishing security vulnerabilities (ภาษาอังกฤษ). Packt Publishing. ISBN 978-1-80324-356-6.
Vulnerability introduced = เกิดมีช่องโหว่,
Exploit released in the wild = เกิดการใช้ประโยชน์,
Vulnerability discovered by the vendor = ผู้ผลิตพบช่องโหว่,
Vulnerability disclosed publicly = มีการเปิดเผยช่องโหว่,
Anti-virus signatures released = มีลายเซ็นตรวจจับสำหรับโปรแกรมป้องกันไวรัส,
Patch released = แจกจำหน่ายแพตช์,
Patch deployment completed = แพตช์เสร็จหมดแล้ว,
Zero-day attack = การโจมตีซีโร่เดย์,
Follow-on attack = การโจมตีหลังซีโร่เดย์แต่ก่อนแพตช์,
Window of exposure = ช่วงการมีช่องโหว่
ราคาเฉลี่ยของเอ็กซ์พลอยต์ช่องโหว่ชนิดต่าง ๆ ปี 2015–2022 เป็นดอลลาร์สหรัฐ
ศาลเจ้าชินโต

ภาพวาดของศาลเจ้าชินโตแห่งหนึ่ง
ศาลเจ้าชินโต หรือ จินจะ (ญี่ปุ่น: 神社; โรมาจิ: jinja; ที่อยู่ของเทพเจ้า) เป็นศาสนสถานที่ประดิษฐานคามิ หรือ เทพเจ้าของญี่ปุ่นหนึ่งพระองค์หรืออาจมากกว่านั้นก็ได้ โดยอาคารหลักของศาลเจ้าชินโตจะมีไว้สำหรับเก็บรักษาศาสนวัตถุอันศักดิ์สิทธิ์ แต่ไม่ใช่สำหรับให้ผู้คนเข้าไปสักการะ ในภาษาญี่ปุ่น ศาลเจ้าชินโตมีหลายชื่อ นอกจากชื่อ จินจะ แล้วยังมี กงเก็ง (gongen), ยาชิโระ (yashiro), ไทชะ (taisha) ซึ่งเรียกแตกต่างกันไปตามความหมายเฉพาะ
อาคารที่เชื่อว่าเป็นที่สถิตของคามิ (เทพเจ้า) จะเรียกว่า ฮนเด็ง (honden) หรือบางครั้งก็ใช้คำว่า ชินเด็ง (shinden)ซึ่งโดยทั่วไปจะไม่เปิดให้สาธารณชนเข้าชม แต่ในบางศาลเจ้าอาจไม่มีฮนเด็งก็ได้ เช่นในกรณีที่ศาลเจ้านั้นบูชาภูเขาทั้งลูกโดยตรง ก็มักจะประดิษฐานเพียงแท่นบูชาที่เรียกว่า ฮิโมโรงิ (himorogi) หรือผูกที่สะกดวิญญาณ โยริชิโระ (yorishiro) กับวัตถุต่าง ๆ เช่น ต้นไม้ หรือก้อนหิน ตัวอาคารฮนเด็งมักจะเชื่อมต่อเข้ากับหอเคารพ หรือ ไฮเด็ง (haiden) ซึ่งเป็นพื้นที่สำหรับสาธารณชนไว้สวดภาวนาหรือเคารพคามิที่เก็บไว้ในฮนเด็ง อย่างไรก็ตาม เป้าหมายสำคัญของศาลเจ้าชินโตไม่ได้มีไว้เพื่อการสักการะเป็นหลัก แต่มีไว้เพื่อเก็บรักษาศาสนวัตถุศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น
สำหรับศาลเจ้าขนาดเล็กริมทางเรียกว่า โฮโกระ (hokora) และศาลเจ้าพกพาเรียกว่า มิโกชิ (mikoshi) ซึ่งจะอัญเชิญแห่ในพิธี (มัตสึริ; matsuri) ทั้งคู่ก็จัดเป็นศาลเจ้าชินโตประเภทหนึ่งเช่นกัน
องค์ประกอบ

จากภาพ หมายเลขต่าง ๆ คือถาวรวัตถุที่มักพบในศาลเจ้าชินโต ดังนี้
โทริอิ – ทางเข้าศาลเจ้าชินโต
บันไดหิน
ซันโด – ทางเดินตรงเข้าสู่ศาลเจ้า
โชซูยะ หรือ เทมิซูยะ – จุดชำระล้างร่ายกายให้สะอาดก่อนเข้าศาลเจ้า โดยทั่วไปคือการใช้น้ำตักใส่กระบวยและล้างมือกับปาก
โตโร – โคมไฟหิน
คางูระ-เด็ง – อาคารสำหรับการแสดงโนะ
ชามูโชะ – สำนักงานบริหารของศาลเจ้า ในบางแห่งอาจรวมถึงร้านค้าของศาลเจ้า
เอมะ – จุดแขวนป้ายคำอธิษฐาน หรือ จุดผูกดวงเซียมซีโชคร้าย
เซ็สชะ/มัสชะ – ศาลเจ้าประกอบขนาดเล็ก
โคไมนุ – สิงโตหิน
ไฮเด็ง – หอเคารพ บริเวณที่ผู้คนใช้สวดภาวนาและสักการะคามิ
ทามางากิ – รั้วที่ล้อมรอบฮนเด็ง
ฮนเด็ง – อาคารหลัก สถิตคามิ โดยทั่วไปไม่เปิดให้สาธารณชนเข้าชมเด็ดขาด
อย่างไรก็ตาม ส่วนประกอบของศาลเจ้าชินโตมักมีการจัดรูปแบบที่หลากหลายกว่านี้มาก แม้นแต่ฮนเด็งซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่สุดของศาลเจ้าอาจไม่ก็ได้ หากคามิเชื่อว่าสถิตในบริเวณหรือสถานที่โดยรอบศาลเจ้า
วัดพุทธกับศาลเจ้าชินโต

จากเดิม การสร้างศาลเจ้าชินโตนั้นมักสร้างแบบชั่วคราว ไม่ได้มีลักษณะเป็นถาวรวัตถุ จนกระทั่งการเข้ามาของพระพุทธศาสนา สร้างแนวติดของการสร้างถาวรวัตถุขึ้น ซึ่งชาวญี่ปุ่นนิยมสร้างวัดพุทธไว้ประกอบร่วมกับศาลเจ้าชินโตเดิม ลักษณะแบบนี่นี้เรียกว่า จิงกู-จิ (ญี่ปุ่น: 神宮寺; โรมาจิ: jingū-ji) ซึ่งแปลตรงตัวว่าวัดศาลเจ้า ซึ่งส่วนมากได้ถูกทำลายในภายหลังด้วยข้อกฎหมายใหม่ที่บัญญัติให้แยกวัดและศาลเจ้าออกจากกัน อย่างไรก็ตาม คติการสร้างศาลเจ้าชินโตใกล้กับวัดพุทธยังคงปรากฏให้เห็นทั่วไป เช่น วัดอาซากูซะในโตเกียว ประกอบด้วย วัดเซ็นโซซึ่งเป็นวัดในพระพุทธศาสนา นิกายมหายาน กับ ศาลเจ้าอาซากูซะ ซึ่งเป็นศาลเจ้าชินโตที่บูชาดวงวิญญาณของผู้สร้างวัดเซ็นโซ เป็นต้น ซึ่งรูปแบบของศาลเจ้าอาซากูซะที่กล่าวไปข้างต้นจะเรียกว่า ชินจู-โด ซึ่งเป็นชินจูชะประเภทหนึ่ง
โดยทั่วไปศาลเจ้าชินโตจะมีการสร้างใหม่บนศาลเจ้าเดิมเป็นรอบ ๆ เช่น ศาลเจ้าอิเซะจะสร้างใหม่ทุก 20 ปี แต่ที่สำคัญเป็นแนวทางปฏิบัติของทุกศาลเจ้ามาตลอดตั้งแต่อดีต คือจะไม่มีการเปลี่ยนทรงศาลเจ้าเด็ดขาด และจะสร้างด้วยสถาปัตยกรรมดั้งเดิมเหมือนศาลเจ้าหลังเดิมเท่านั้น
ชินจูชะ

ชินจูชะ (ญี่ปุ่น: 鎮守社/鎮社; โรมาจิ: chinjusha) เป็นศาลเจ้าชินโตรูปแบบหนึ่งที่สถิตคามิผู้ปกป้อง ที่เรียกว่า ชินจูงามิ (鎮守神; chinjugami) ซึ่งคือคามิที่พิทักษ์กป้องบริเวณพื้นที่หนึ่ง เช่น หมู่บ้าน ถนน อาคาร หรือแม้แต่ วัดพุทธ และ พระราชวัง เปรียบเทียบกับความเชื่อแบบไทยคล้ายกับ ผีเจ้าที่ สำหรับในจิงกู-จิ ศาลเจ้าชินจูชะจะเรียกว่า "ชินจู-โด"
ภาพวาดแสดงถาวรวัตถุต่าง ๆ ในศาลเจ้าชินโตทั่วไป
ภาพวาดโบราณแสดงศาลเจ้าสึรูงาโอกะฮาจิมังซึ่งอยู่ด้านบนของภาพซึ่งมีวัดพุทธสร้างประกอบ สังเกตได้จากเจดีย์สองชั้นด้านล่าง
ศาลเจ้าฮิโยชิ ไตฉะ (Hiyoshi Taisha) เป็นชินจูฉะของวัดเอ็นเรียกุ
เหตุผลวิบัติโดยอุดมคติเพ้อฝัน

เหตุผลวิบัติโดยอุดมคติเพ้อฝัน (อังกฤษ: nirvana fallacy) เป็นเหตุผลวิบัติอรูปนัยโดยเปรียบเทียบทางเลือกที่เป็นของจริงกับอุดมคติที่เพ้อฝัน เป็นไปไม่ได้ แต่สมบูรณ์แบบ 
และสามารถหมายถึงความโน้มเอียงที่จะสมมุติว่า มีวิธีแก้ปัญหาที่สมบูรณ์แบบ
โดยสร้างทางเลือกแค่สองทางที่จำกัดเกินไป คือ แสดงทางเลือกหนึ่งที่ดีกว่าอย่างชัดเจน แม้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ คนที่ใช้เหตุผลวิบัตินี้ สามารถโจมตีความคิดฝ่ายตรงข้าม ด้วยเหตุผลว่าไม่สมบูรณ์แบบ
และนี่ไม่ใช่การเลือกระหว่างวิธีแก้ปัญหาที่เป็นไปได้จริง ๆ แต่เป็นการเลือกระหว่างทางเลือกที่ทำได้เป็นไปได้ และการแก้ปัญหาที่เป็นไปไม่ได้แต่ดีกว่าในบางส่วน
ประวัติชาวตะวันตก

ในกลอน La Bégueule พิมพ์ในปี ค.ศ. 1772 ของวอลแตร์ เขาเขียนว่า Le mieux est l'ennemi du bien ซึ่งอาจแปลได้ว่า "สิ่งยอดที่สุด เป็นศัตรูของสิ่งที่ดี"
ส่วนนักเศรษฐศาสตร์ชาวอเมริกัน ตั้งชื่อภาษาอังกฤษว่า "nirvana fallacy" ในปี ค.ศ. 1969
เหตุผลวิบัติโดยวิธีแก้ปัญหาสมบูรณ์แบบ

เหตุผลวิบัติโดยวิธีแก้ปัญหาสมบูรณ์แบบ (อังกฤษ: perfect solution fallacy) เป็นเหตุผลวิบัติอรูปนัยที่เกี่ยวข้องกัน ที่เกิดขึ้นเมื่อคำอธิบายที่อ้างสมมุติว่ามีวิธีแก้ปัญหาที่สมบูรณ์แบบ หรือว่า ควรทิ้งวิธีแก้ปัญหาอย่างหนึ่งเพราะว่า ปัญหาบางส่วนจะยังดำรงอยู่ได้ต่อไปหลังจากใช้วิธีแก้ปัญหาแล้ว
นี้เป็นวิธีการคิดแบบขาวดำ ที่บุคคลไม่เห็นความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างปัจจัยต่าง ๆ ของเหตุการณ์หรือปัญหา
และดังนั้น จึงเสนอการแก้ปัญหาที่ซับซ้อนโดยวิธีสุดโต่งสองอย่าง
ข้ออ้างที่มีเหตุผลวิบัติเช่นนี้ มักจะไม่กล่าวรายละเอียดว่า วิธีแก้ปัญหาที่เสนอยอมรับไม่ได้เพราะอะไร หรือมีปัญหาระดับไหน แต่จะปฏิเสธโดยใช้คำหรือเหตุผลที่คลุมเครือ
หรือว่า อาจจะใช้พร้อมกับเหตุผลวิบัติ ที่ยกตัวอย่างที่ชัดเจนของความล้มเหลวของการแก้ปัญหาที่เสนอโดยเป็นการทำให้เขว คือยกตัวอย่างที่แสดงรายละเอียดน่าสะเทือนใจ (ดูหลักฐานโดยเรื่องเล่า) แต่ไม่ใส่ใจในอัตราพื้นฐาน (ดูเหตุผลวิบัติโดยอัตราพื้นฐาน) คือไม่ยกว่า ผลที่ยกมาเป็นตัวอย่างมีโอกาสที่จะเกิดขึ้นเปรียบเทียบกับผลที่อาจจะได้อื่น ๆ มากน้อยขนาดไหน
เหตุผลวิบัตินี้ถือว่าเป็นทวิบถเท็จรูปแบบหนึ่ง
ดูเพิ่ม

การคิดตามความปรารถนา
นิพพาน