ราชวงศ์หมิง
แหล่งข้อมูลอื่น

Notable Ming dynasty painters and galleries at China Online Museum
Ming dynasty art at the Metropolitan Museum of Art
Highlights from the British Museum exhibition เก็บถาวร 2020-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | ราชวงศ์หมิง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ราชวงศ์หยวน |  | ราชวงศ์ในประวัติศาสตร์จีน  (ค.ศ. 1368–1644) |  | ราชวงศ์ชิง |
| ด ค กราชวงศ์ในประวัติศาสตร์จีน |
| --- | --- |
 ราชวงศ์เซี่ย  ราชวงศ์ซาง  ราชวงศ์โจว  ราชวงศ์ฉิน  ราชวงศ์ฮั่น  ราชวงศ์จิ้น   ราชวงศ์สุย  ราชวงศ์ถัง  ราชวงศ์เหลียว  ราชวงศ์ซ่ง  ราชวงศ์หยวน  ราชวงศ์หมิง  ราชวงศ์ชิง 
| ด ค กประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิ |
| --- | --- |
โบราณ:  อียิปต์โบราณ (ก.ค.ศ. 3150+)  เอลาไมต์ (ก.ค.ศ. 3000+)  มิโนอัน (ก.ค.ศ. 2700+)  แอกแคด (ก.ค.ศ. 2400+)  อัสซีเรีย (ก.ค.ศ. 2000+)  บาบิโลเนีย (ก.ค.ศ. 1696)  อียิปต์ (ก.ค.ศ. 1600+)  ฮิตไทต์ (ก.ค.ศ. 1800+)  ฟินิเชีย (ก.ค.ศ. 1200)  อัสซีเรียใหม่ (ก.ค.ศ. 934)  มาเกโดนีอา (ก.ค.ศ. 800)  มคธ (ก.ค.ศ. 684)  มีเดีย (ก.ค.ศ. 625)  อคีเมนียะห์ (ก.ค.ศ. 550)  นันทะ (ก.ค.ศ. 424)  โจฬะ (ก.ค.ศ. 300)  ทอเลมี (ก.ค.ศ. 305)  โมริยะ (ก.ค.ศ. 322)  ซิลูซิด (ก.ค.ศ. 312)  พาร์เธีย (อาร์ซาซิด) (ก.ค.ศ. 247)  สาตวาหนะ (ก.ค.ศ. 230)  ฉิน (ก.ค.ศ. 221)  ฮั่น (ก.ค.ศ. 202)  ชังกา (ก.ค.ศ. 185)  กุษาณะ (ก.ค.ศ. 60)  โรมัน (ก.ค.ศ. 27) โรมันตะวันตก  โรมันตะวันออก  อัคซูไมท์ (ค.ศ. 50)  ซาสซานิยะห์ (ค.ศ. 224)  พาลไมรีน (ค.ศ. 260)  จิน (ค.ศ. 265)  คุปตะ (ค.ศ. 280)  ฮัน (ค.ศ. 370) 
ยุคกลาง:  แฟรงก์ (ราว ค.ศ. 481)  จาลุกยะ (ค.ศ. 543)  สุย (ค.ศ. 581)  ถัง (ค.ศ. 618)  บัลแกเรีย (ค.ศ. 632) บัลแกเรียที่หนึ่ง  บัลแกเรียที่สอง  อาหรับ (ค.ศ. 632) รอชิดีน  อุมัยยะฮ์  อับบาซียะฮ์  ฟาติมียะห์  ศรีวิชัย (ราว ค.ศ. 660)  เวนิส (ค.ศ. 697)  คาเน็ม (ค.ศ. 700)  ปาละ (ค.ศ. 750)  ราษฏฺรกูฏ (ค.ศ. 753)  อิดรีสิด (ราว ค.ศ. 789)  กานา (ราว ค.ศ. 790)  การอแล็งเฌียง (ราว ค.ศ. 800)  ทิเบต (ค.ศ. 800?)  เขมร (ราว ค.ศ. 802)  จักรวรรดิเกรตโมราเวีย (ราว ค.ศ. 833)  ซาฟฟาริยะห์ (ค.ศ. 861)  ไบแซนไทน์ (ค.ศ. 873)  รุสเคียฟ (ราว ค.ศ. 880)  เหลียว (ราว ค.ศ. 907)  ตูอีโตงา (ราว ค.ศ. 950)  ซ่ง (ราว ค.ศ. 960)  โรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ราว ค.ศ. 962)  กาสนาวิยะห์ (ราว ค.ศ. 963)  ได่เวียด (ค.ศ. 968)  ฮังการี (ราว ค.ศ. 1000)  จอร์เจีย (ค.ศ. 1007)  ฮอยซารา (ราว ค.ศ. 1026)  เซลจุค (ราว ค.ศ. 1037)  อัลโมราวิด (ราว ค.ศ. 1040)  ควาเรซเมีย  อัลโมฮาด (ราว ค.ศ. 1124)  อองชู (ราว ค.ศ. 1154)  เบนิน (ค.ศ. 1170)  ละติน (ค.ศ. 1204)  เดลี (ค.ศ. 1205)  มองโกล (ค.ศ. 1206)  ชากาทาย (ค.ศ. 1225)  มาลี (ราว ค.ศ. 1230)  โกลเดนฮอร์ด (ราว ค.ศ. 1240)  มะรีนิด (ค.ศ. 1244)  มัมลูก (ค.ศ. 1250)  อิลข่าน (ค.ศ. 1256)  เอธิโอเปีย (ค.ศ. 1270)  หยวน (ค.ศ. 1271)  มัชปาหิต (ค.ศ. 1293)  ออตโตมัน (ค.ศ. 1299)  แอซเท็ก (ค.ศ. 1325)  วิชัยนคร (ค.ศ. 1336) 
ยุคใหม่:  ซองไฮ (ค.ศ. 1340)  เซอร์เบีย (ค.ศ. 1346)  หมิง (ค.ศ. 1368)  บรูไน (ค.ศ. 1368)  ตีมูร์ (ค.ศ. 1370)  โอโย (ค.ศ. 1400)  บอร์นู  มะละกา (ค.ศ. 1400)  โปรตุเกส (ค.ศ. 1415)  อินคา (ค.ศ. 1438)  เดมัก (ค.ศ. 1475)  อาเจะฮ์ (ค.ศ. 1480)  สเปน (ค.ศ. 1492)  ซาฟาวิยะห์ (ค.ศ. 1501)  โมกุล (ค.ศ. 1526)  ยะโฮร์ (ค.ศ. 1528)  อาณานิคมฝรั่งเศส (ค.ศ. 1534)  อาณานิคมเดนมาร์ก (ค.ศ. 1536)  ซะอะดี (ค.ศ. 1549)  ไอบีเรีย (ค.ศ. 1580)  มะตะรัม (ค.ศ. 1585)  ดัตช์ (ค.ศ. 1605)  สวีเดน (ค.ศ. 1611)  ชิง (ค.ศ. 1636)  อาณานิคมสวีเดน (ค.ศ. 1638)  มราฐา (ค.ศ. 1674)  โอมาน (ค.ศ. 1696)  บริติช (ค.ศ. 1707)  รัสเซีย (ค.ศ. 1721)  อาฟชาริยะห์ (ค.ศ. 1736)  ซานด์ (ค.ศ. 1750)  กอญัร (ค.ศ. 1794)  ซิกข์ (ค.ศ. 1799)  เหงียน (ค.ศ. 1802)  ฝรั่งเศสที่ 1 (ค.ศ. 1804)  ออสเตรีย (ค.ศ. 1804)  เฮติที่ 1 (ค.ศ. 1804)  เม็กซิโกที่ 1 (ค.ศ. 1821)  บราซิล (ค.ศ. 1822)  เฮติที่ 2 (ค.ศ. 1849)  ฝรั่งเศสที่ 2 (ค.ศ. 1852)  อินเดีย (ค.ศ. 1858)  เม็กซิโกที่ 2 (ค.ศ. 1864)  ออสเตรีย-ฮังการี (ค.ศ. 1867)  ญี่ปุ่น (ค.ศ. 1868)  เยอรมัน (ค.ศ. 1871)  อิตาลี (ค.ศ. 1882)  อาณานิคมเยอรมัน (ค.ศ. 1884)  อาณานิคมญี่ปุ่น (ค.ศ. 1895)  เกาหลี (ค.ศ. 1897)  อาณานิคมเบลเยียม (ค.ศ. 1908)  จีน (ค.ศ. 1915)  อิหร่าน (ค.ศ. 1925)  แมนจู (ค.ศ. 1934)  เวียดนาม (ค.ศ. 1945)  แอฟริกากลาง (ค.ศ. 1976) 
หมายเหตุ: เรียงลำดับตามปีการก่อตั้ง เลขในวงเล็บหลังชื่อแสดงปีการก่อตั้ง
จูหยวนจาง หรือต่อมาคือ จักรพรรดิหงหวู่ ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิง
จักรพรรดิหงหวู่ (ครองราชย์ ค.ศ. 1368–98)
กำแพงเมืองจีน: เป็นป้อมปราการที่คอยป้องกันมิให้ชนป่าเถื่อนเข้ารุกรานประเทศจีน แม้จะถูกสร้างในสมัยราชวงศ์ฉินและบูรณะหลายครั้งในราชวงศ์ฮั่น จนในสมัยราชวงศ์หมิงรัชสมัยจักรวรรดิหงหวู่ได้มีการบูรณะซ่อมแซมครั้งใหญ่
ภาพวาด จักรพรรดิหย่งเล่อ (ครองราชย์ ค.ศ 1402–24)
พระราชวังต้องห้ามที่นครหลวงปักกิ่ง สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์หมิง ช่วงรัชสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อ เพื่อเป็นที่ประทับของฮ่องเต้ ถือเสมือนสัญลักษณ์จุดศูนย์กลางของโลก เป็นเมืองสวรรค์ประดุจเทพสร้าง
สุสานหลวงราชวงศ์หมิง ที่ตั้งอยู่ 50 km (31 mi) ทิศเหนือของนครหลวงปักกิ่ง; ตำแหน่งที่ตั้งของสุสานหลวงถูกคัดเลือกโดยจักรพรรดิหย่งเล่อ
เส้นทางการเดินเรือของเจิ้งเหอ
เจิ้งเหอ
จักรพรรดิว่านลี่ (ครองราชย์ ค.ศ. 1572–1620) ในรัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคเสื่อมถอยของราชวงศ์หมิงอย่างสำคัญ
ความเป็นอยู่ของขันทีและนางสนมช่วงราชวงศ์หมิงตอนปลายสะท้อนความฟุ่มเฟือยและความเสื่อมโทรม
ชาวหนี่เจินหรือต่อมาเป็นชาวแมนจู มีเอกลักษณ์คือการโกนผมด้านหน้าและไว้หางเปียด้านหลัง ได้เริ่มเข้ารุกรานแผ่นดินจีนในช่วงปลายราชวงศ์หมิง
กองทัพชนเผ่าแมนจูเข้าตีเมืองหน้าด่านหนิงหยวนของราชวงศ์หมิง
ด่านชานไห่แนวป้องกันส่วนหนึ่งของกำแพงเมืองจีน เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของราชวงศ์หมิงที่คอยป้องกันมิให้ชนเผ่าป่าเถื่อนชาวแมนจูเข้าประเทศจีน จนกระทั่งถูกเปิดด่านโดย อู๋ ซานกุ้ยแม่ทัพหมิงผู้ทรยศ ในปี ค.ศ. 1644
การแบ่งเขตการปกครองของราชวงศ์หมิง ในปี ค.ศ. 1409 รวมประเทศราช
ภาพวาดด้วยหมึกและสีบนผ้าไหมโดยศิลปินเอกแห่งยุคหมิง ฉิ่ว หยิ่ง (ค.ศ. 1494–1552) เกี่ยวกับสอบแข่งขันตำแหน่งขุนนางสมัยราชวงศ์หมิง ในภาพแสดงถึงผู้สมัครสอบแข่งขันที่เข้ารับการสอบขุนนางเข้ารับราชการจะเข้ามารุมล้อมกำแพงที่มีการประกาศผลรายชื่อ
จักรพรรดิเซฺวียนเต๋อขณะทรงละเล่น "ชุ่ยวาน" (เกมที่คล้ายกับ กอล์ฟ) กับบรรดาเหล่าขันที วาดโดยจิตรกรราชสำนักนิรนามของยุคจักรพรรดิเซฺวียนเต๋อ (ค.ศ. 1425–35)
ภาพวาดขบวนเสด็จของจักรพรรดิหมิง แสดงถึง รถพระที่นั่งของจักรพรรดิว่านลี่ที่ถูกลากจูงโดยช้างและพาไปด้วยทหารม้า
ผลงานภาพวาด Appreciating Plums, โดย เฉิน หงโชว (1598–1652) แสดงสุภาพสตรีในยุคราชวงศ์หมิงที่ถือพัดรีในขณะที่เพลิดเพลินกับความงามของพลัม