stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิช แห่งออสเตรีย
ราชตระกูล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิชแห่งออสเตรีย | พระชนก: อาร์ชดยุกฟรันทซ์ คาร์ลแห่งออสเตรีย | พระอัยกาฝ่ายพระชนก: จักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ | พระปัยกาฝ่ายพระชนก: จักรพรรดิลีโอโพลด์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิชแห่งออสเตรีย | พระชนก: อาร์ชดยุกฟรันทซ์ คาร์ลแห่งออสเตรีย | พระอัยกาฝ่ายพระชนก: จักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนก: เจ้าหญิงมารีอา หลุยซ่าแห่งสเปน |
| อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิชแห่งออสเตรีย | พระชนก: อาร์ชดยุกฟรันทซ์ คาร์ลแห่งออสเตรีย | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนก: เจ้าหญิงมารีอา เทเรซ่าแห่งทู ซิชิลีส์ | พระปัยกาฝ่ายพระชนก: พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งทู ซิชิลีส์ |
| อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิชแห่งออสเตรีย | พระชนก: อาร์ชดยุกฟรันทซ์ คาร์ลแห่งออสเตรีย | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนก: เจ้าหญิงมารีอา เทเรซ่าแห่งทู ซิชิลีส์ | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนก: อาร์ชดัชเชสมารี แคโรไลน์แห่งออสเตรีย |
| อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิชแห่งออสเตรีย | พระชนนี: เจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย | พระอัยกาฝ่ายพระชนนี: พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย | พระปัยกาฝ่ายพระชนนี: ท่านเค้านท์เฟรเดอริก ไมเคิลแห่งซไวน์บรืคเคน-เบอร์เก็นเฟลด์ |
| อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิชแห่งออสเตรีย | พระชนนี: เจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย | พระอัยกาฝ่ายพระชนนี: พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนนี: เค้านท์เตสมารี ฟรานซิสก้าแห่งซาล์สแบช |
| อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิชแห่งออสเตรีย | พระชนนี: เจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี: เจ้าหญิงแคโรไลน์แห่งบาเดน | พระปัยกาฝ่ายพระชนนี: มาร์เกรฟคาร์ล ลูทวิชแห่งบาเดน |
| อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิชแห่งออสเตรีย | พระชนนี: เจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี: เจ้าหญิงแคโรไลน์แห่งบาเดน | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนนี: แลนด์กราวีนอามีลี่แห่งเฮสส์-ดาร์มสตัดท์ |
แหล่งข้อมูลอื่น

Karl Ludwig Joseph Maria Erzherzog von Österreich at thePeerage.com
Margarete Karoline Prinzessin von Sachsen
Children of Karl Ludwig Joseph Maria Erzherzog von Österreich and Marie Annunciade di Borbone, Principessa di Borbone della Due Sicilie
Marie Annunciade di Borbone, Principessa di Borbone della Due Sicilie
Children of Karl Ludwig Joseph Maria Erzherzog von Österreich and Maria Teresa da Immaculda de Bragança, Infanta de Portugal
Maria Teresa da Immaculda de Bragança, Infanta de Portugal
อูเวอ พร็อสเคอ

อูเวอ พร็อสเคอ (เยอรมัน: Uwe Proske; เกิด 10 ตุลาคม ค.ศ. 1961) เป็นนักกีฬาฟันดาบ
อูเวอเคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาฟันดาบ ประเภทเดี่ยวที่ประเทศเยอรมนีตะวันออก ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 และ 4 ปี ภายหลังอูเวอได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันประเภททีมที่ประเทศเยอรมนี ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
อาวุธเพลิง

ระเบิดเพลิง Mark 77 ถูกติดตั้งเพื่อการฝึกซ้อมในฝูงบินขับไล่โจมตีเอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ทของเหล่านาวิกโยธินสหรัฐเมื่อปี 1993
อาวุธเพลิง (รวมถึง อุปกรณ์ ระเบิด กระสุน หรืออาวุธชนิดอื่น; อังกฤษ: incendiary devices) เป็นอาวุธที่ได้รับการออกแบบให้สามารถจุดไฟหรือทำลายอุปกรณ์ที่มีความไวสัมผัสโดยใช้ไฟ หรือบางครั้งใช้เป็นอาวุธสังหารบุคคล โดยใช้สารเคมีเช่น เนปาล์ม เทอร์ไมต์ ผงแมกนีเซียม คลอรีนไตรฟลูออไรด์ หรือฟอสฟอรัสขาวเป็นส่วนประกอบ คนทั่วไปมักเรียกอาวุธชนิดนี้ว่าเป็นระเบิด แต่ในความเป็นจริงแล้วไม่ได้ทำจากวัตถุระเบิด หากแต่เป็นอาวุธที่ได้รับการออกแบบเพื่อชะลอกระบวนการปฏิกิริยาเคมี และใช้การจุดไฟ (ignition) แทนการจุดระเบิด (detonation) เพื่อเริ่มปฏิกิริยาหรือรักษาระดับปฏิกิริยาไว้ ตัวอย่างของอาวุธเพลิงที่มีชื่อเสียงคือ เนปาล์ม ซึ่งทำจากปิโตรเลียมที่ถูกทำให้ข้นเป็นพิเศษด้วยสารเคมีบางชนิดจนเนื้อมีลักษณะเป็น 'เจล' เพื่อชะลอและไม่ให้หยุดเผาไหม้ ทำให้สามารถปลดปล่อยพลังงานออกมาได้นานกว่าวัตถุระเบิด ซึ่งในกรณีของเนปาล์ม เนื้อเจลจะเกาะติดกับพื้นผิวและต้านทานการกดทับ
ยุคก่อนสมัยใหม่

อาวุธสร้างความร้อนหลายชนิดถูกใช้มาตั้งแต่กองทัพสมัยโบราณ สมัยกลาง (หรือหลังคลาสสิก) และสมัยใหม่ตอนต้น วัสดุที่ใช้เช่นกากน้ำมันดิน น้ำมัน ยางไม้ ไขมันสัตว์ หรือสารประกอบอื่น ๆ ที่ทำให้ร้อน สารบางชนิดมีความเป็นพิษและทำให้ตาบอดได้ เช่น ปูนขาวและกำมะถัน มีการใช้สารผสมที่ก่อให้เกิดเพลิง เช่น ไฟกรีก ที่ใช้ปิโตรเลียมเป็นสารตั้งต้น ถูกใช้ยิงด้วยเครื่องขว้างหรือฉีดผ่านกาลักน้ำ มีการใช้วัสดุชุบกำมะถันและชุบน้ำมันจากนั้นจึงจุดไฟและขว้างใส่ศัตรู หรือนำไปติดที่ปลายหอก ลูกศร หรือลูกหน้าไม้ จากนั้นจึงยิงด้วยมือหรือเครื่องจักร กลยุทธ์ในการปิดล้อม เช่น การขุดเจาะอุโมงค์ อาจมีการจุดไฟและเผาเพื่อทำให้กำแพงหรือโครงสร้างพังถล่มลงมา ช่วงหลังของยุคได้มีการประดิษฐ์ดินปืน ทำให้อาวุธมีความซับซ้อนมากขึ้น อาวุธเพลิงชนิดแรกคือ หอกไฟของจีนที่เป็นต้นตระกูลของอาวุธปืนในปัจจุบัน
สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

อาวุธเพลิงในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งชุดแรกถูกใช้โดยเยอรมนี เรียกว่า ระเบิดเพลิง (firebomb) ทำจากเชือกชุบน้ำมันดิน พันรอบภาชนะลักษณะอย่างครีบที่บรรจุน้ำมันก๊าดและน้ำมันอยู่ภายใน ถูกบรรทุกไปด้วยเรือเหาะเซ็พเพอลีนของเยอรมนี และทิ้งลงในเมืองเล็ก ๆ ตามแนวชายฝั่งตะวันออกของอังกฤษในคืนวันที่ 18–19 มกราคม ค.ศ. 1915 ชุดแรกมีจำนวนไม่มาก ต่อมาในวันที่ 8 กันยายนปีเดียวกัน เรือเหาะเซ็พเพอลีน L-13 ได้ทิ้งระเบิดชนิดเดิมอีกครั้งเป็นจำนวนมาก ถึงแม้ว่าผลลัพธ์ในแง่ของความเสียหายที่เกิดขึ้นจะถือว่าไม่มีประสิทธิภาพ แต่กระนั้นอาวุธชนิดนี้ก็ได้ส่งผลกระทบอย่างมากต่อขวัญกำลังใจของพลเมืองชาวสหราชอาณาจักร
หลังการทดลองเพิ่มเติมกับถังบรรจุเบนซอล (benzole) ขนาด 5 ลิตร ในปี ค.ศ. 1918 "ระเบิดเพลิงเอเล็กโทรน" B-1E (เยอรมัน: Elektronbrandbombe) ได้รับการพัฒนาโดยนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรที่โรงงานเคมีเอเล็กโทรน-กรีสไฮม ระเบิดถูกจุดด้วยประจุเทอร์ไมต์ แต่ตัวเชื้อเพลิงหลักที่ทำให้เกิดเพลิงคือโครงหุ้มที่ทำมาจากโลหะผสมอะลูมิเนียมและแมกนีเซียม ซึ่งติดไฟที่อุณหภูมิ 650 °C เผาไหม้ที่อุณหภูมิ 1,100 °C และปล่อยไอระเหยที่เผาไหม้ได้ที่อุณหภูมิ 1,800 องศาเซลเซียส ข้อดีอีกประการหนึ่งของโครงโลหะผสมคือความเบา โดยมีความหนาแน่นเพียง 1 ใน 4 ของเหล็ก ซึ่งหมายความว่าเครื่องบินทิ้งระเบิดแต่ละลำสามารถบรรทุกอาวุธเพิ่มได้อีกมาก กองบัญชาการระดับสูงของเยอรมันได้สร้างปฏิบัติการที่มีชื่อว่าว่า "แผนไฟ" (เยอรมัน: Der Feuerplan, แปลได้อีกนัยหนึ่งว่า แผนการยิง) ที่จะมีการใช้กองเรือทิ้งระเบิดหนักทั้งหมด ทำการบินเป็นระลอกเหนือกรุงลอนดอนและปารีส พร้อมทิ้งระเบิดเพลิงที่บรรทุกเต็มอัตราทั้งหมด การโจมตีครั้งนี้จะทำให้เมืองหลวงทั้งสองแห่งกลายเป็นทะเลเพลิง และอาจทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรต้องยอมเจรจาสันติภาพ มีการเตรียมสะสมระเบิดอิเล็กโทรนหลายพันลูกไว้ในฐานเครื่องบินทิ้งระเบิดแนวหน้าแล้ว และมีแผนปฏิบัติการในเดือนสิงหาคมและต้นเดือนกันยายน 1918 แต่ทั้งสองครั้งกลับมีการออกคำสั่งแย้งคำสั่งในช่วงสุดท้าย เนื่องจากเป็นไปได้ว่าฝ่ายเยอรมันเกรงว่าฝ่ายพันธมิตรจะตอบโต้ด้วยวิธีการเดียวกันกับเมืองของตน ในเวลานั้นกองทัพอากาศสหราชอาณาจักรก็มี "ระเบิดเพลิงเบบี้" (Baby Incendiary Bomb, BIB) เป็นของตนเองแล้ว ซึ่งยังบรรจุประจุเทอร์ไมต์ด้วยเช่นกัน ฝ่ายเยอรมันยังมีแผนโจมตีนิวยอร์กด้วยระเบิดเพลิงที่บรรทุกไปกับเรือเหาะพิสัยไกลรุ่นใหม่ชั้น L70 เสนอโดยผู้บังคับการกองเรือเหาะ เพเทอร์ ชตราสเซอร์ เมื่อเดือนกรกฎาคม 1918 แต่ถูกยับยั้งโดยพลเรือเอก ไรน์ฮาร์ท แชร์
ดูเพิ่ม

การลอบวางเพลิง
กระสุนเพลิง
ระเบิดขวด
ระเบิดเพลิงที่ถูกทิ้งลงที่เซาท์เอนด์ออนซี สหราชอาณาจักร เมื่อปี ค.ศ. 1916
อุทยานโอลิมปิก (มิวนิก)

อุทยานโอลิมปิกนครมิวนิก
อุทยานโอลิมปิก หรือ โอลึมพีอาพาร์ค (เยอรมัน: Olympiapark) ในนครมิวนิก ประเทศเยอรมนี เป็นสถานที่เคยใช้จัดมหกรรมโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 ต่อมาภายหลังเสร็จสิ้นมหกรรม อุทยานแห่งนี้ถูกใช้เป็นสวนสาธารณะตลอดจนสถานที่จัดกิจกรรมทางวัฒนธรรมและสังคมต่าง ๆ ทั้งอุทยานมีพื้นที่ 530 ไร่ แบ่งออกเป็นสี่เขตย่อยได้แก่:
เขตโอลิมปิก (Olympic Area): ประกอบด้วยสนามกีฬาโอลิมปิก, โอลิมปิกฮอลล์ และหอคอยโอลิมปิก
หมู่บ้านโอลิมปิก (Olympic Village): หมู่บ้านนักกีฬาจำนวนสองแห่ง แยกชาย-หญิง
โอลึมพีอา-เพร็สเซอชตัท (Olympia-Pressestadt): ปัจจุบันเป็นศูนย์ช็อปปิงโอลิมปิก
โอลึมพีอาพาร์ค (Olympiapark): อยู่ทางใต้ติดกับเขตโอลิมปิก ประกอบด้วยเขาโอลิมปิกและทะเลสาบโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

Olympiapark München GmbH เก็บถาวร 2010-03-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
www.olypark.de (a student project of the tum/dept Architecture)
Olympiapark München - Interactive Panorama
อือเทอร์เซิน

อือเทอร์เซิน (เยอรมัน: Uetersen) เป็นเขตในเมืองฮัมบวร์ค เป็นเมืองที่อยู่ด้านตะวันตกสุดของประเทศเยอรมนี 30 ฮัมบวร์ค พิกัดภูมิศาสตร์ 53° 41′ 14″ เหนือ 9° 40′ 9″ ตะวันออก มีประชากร 18.101 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2015)
แหล่งข้อมูลอื่น

อือเทอร์เซิน (เยอรมัน)
53°41′14″N 9°40′9″E﻿ / ﻿53.68722°N 9.66917°E﻿ / 53.68722; 9.66917
อีดาร์-โอเบอร์ชไตน์

| อีดาร์-โอเบอร์ชไตน์   |
| --- | --- |
เมือง
Schloss Oberstein ปราสาทบนเนินเหนือโอเบอร์ชไตน์
   ตราอาร์ม
ที่ตั้งของอีดาร์-โอเบอร์ชไตน์  ในอำเภอBirkenfeld  
อีดาร์-โอเบอร์ชไตน์  แสดงแผนที่เยอรมนีอีดาร์-โอเบอร์ชไตน์  แสดงแผนที่รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์
พิกัด: 49°42′41″N 7°18′47″E﻿ / ﻿49.71139°N 7.31306°E﻿ / 49.71139; 7.31306
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: ไรน์ลันท์-ฟัลทซ์
อำเภอ: Birkenfeld
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2014–22) : Frank Frühauf (CDU)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 91.56 ตร.กม. (35.35 ตร.ไมล์)
ความสูง: 300 เมตร (1,000 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 28,313 คน
 • ความหนาแน่น: 310 คน/ตร.กม. (800 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 55743
รหัสโทรศัพท์: 06781, 06784
ทะเบียนพาหนะ: BIR
เว็บไซต์: www.idar-oberstein.de
อีดาร์-โอเบอร์ชไตน์ (เยอรมัน: Idar-Oberstein) เป็นเมืองชนบทในรัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์ ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่บริเวณชายขอบทางใต้ของทิวเขาฮุนส์รึคริมสองฝั่งแม่น้ำนาเออ ถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในทิวเขาฮุนส์รึค เทศบาลนี้เกิดจากการควบรวมเทศบาลหลายเทศบาลเข้าด้วยกันในปี ค.ศ. 1933 และ ค.ศ. 1969 เมืองแห่งนี้มีชื่อเสียงด้านหินอัญมณี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ  (ในภาษาเยอรมัน)
Idar-Oberstein ที่เว็บไซต์ Curlie
แม่แบบ:DNB-Portal
"Oberstein" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). 1911.
อีเซอร์โลน

| อีเซอร์โลน  |
| --- | --- |
เมือง
   ตราอาร์ม
ที่ตั้งของอีเซอร์โลน ในอำเภอMärkischer Kreis  
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: นอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
จังหวัด: Arnsberg
อำเภอ: Märkischer Kreis
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 125.5 ตร.กม. (48.5 ตร.ไมล์)
ความสูง: 494 เมตร (1,621 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 91,815 คน
 • ความหนาแน่น: 730 คน/ตร.กม. (1,900 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 58636–58644
เว็บไซต์: www.iserlohn.de
อีเซอร์โลน (เยอรมัน: Iserlohn) เป็นเมืองในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี ถือเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเซาเออร์ลันท์ (Sauerland)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Iserlohn
เว็บไซต์ทางการ (เยอรมัน)
↑   "Bevölkerung der Gemeinden Nordrhein-Westfalens am 31. Dezember 2020". Landesbetrieb Information und Technik NRW (ภาษาเยอรมัน). สืบค้นเมื่อ 21 มิถุนายน 2021.
อาสนวิหารวอมส์

| อาสนวิหารวอมส์ Wormser Dom |
| --- | --- |
Worms Cathedral
อาสนวิหารวอมส์มองจากด้านหลัง

43°46′13″N 11°15′03″E﻿ / ﻿43.77028°N 11.25083°E﻿ / 43.77028; 11.25083
ที่ตั้ง: วอมส์
ประเทศ:  เยอรมนี
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: [ วอมส์]
สถานะ: อาสนวิหาร
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1110
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: โรมาเนสก์
ปีสร้าง: ค.ศ. 1110–ค.ศ. 1181
อาสนวิหารนักบุญเปโตร วอมส์ (เยอรมัน: Dom St. Peter; อังกฤษ: Worms Cathedral) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่มีฐานะเป็นอาสนวิหารที่ตั้งอยู่ที่เมืองวอมส์ในประเทศเยอรมนี อาสนวิหารวอมส์เป็นอาสนวิหารแบบโรมาเนสก์ที่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1110 ถึงปี ค.ศ. 1181 ระหว่างอาสนวิหารชไปเออร์ และอาสนวิหารไมนทซ์ถือว่าเป็นตัวอย่างของสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ของยุคที่รุ่งเรืองที่สุดบนฝั่งแม่น้ำไรน์ในประเทศเยอรมนี และมีเอกลักษณ์พิเศษที่แบนิสเตอร์ เฟล็ทเชอร์บรรยายว่าเป็น “ลักษณะที่สวยเหมือนรูป” ลักษณะนี้ต่อมาสถาปัตยกรรมบารอกนำเอาไปเป็นแบบอย่างในการสร้างโบสถ์แบบบารอกต่อมา
อาสนวิหารวอมส์ประกอบด้วยหอสี่หอ สองหอทางด้านหน้าของโบสถ์และอีกสองทางด้านหลังหรือมุขตะวันออกของโบสถ์ โดมสองโดม และบริเวณร้องเพลงสวดทั้งด้านทั้งหน้าและด้านหลังของวัด ด้านในมีลักษณะง่ายแต่สง่างาม ซึ่งเน้นการใช้สีธรรมชาติสีแดงของหินทรายที่เป็นวัสดุก่อสร้าง มุขมณฑลโรมันคาทอลิกวอมส์ถูกยุบเมื่อ ค.ศ. 1800
ผังของอาสนวิหารและส่วนล่างทางด้านตะวันตกเป็นของเดิมที่สถาปนาเมื่อ ค.ศ. 1110 สิ่งก่อสร้างนอกจากบริเวณนั้นสร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1181 แต่บริเวณร้องเพลงสวดและเพดานมาสร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 13 ประตูด้านใต้มาเพิ่มเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 14 ขณะเดียวกับที่สร้างหอกลางใหม่
การตกแต่งบริเวณเก่าเป็นแบบง่ายๆ แต่แม้แต่บริเวณที่ตกแต่งอย่างหรูก็มิได้แสดงถึงความมีฝีมือของช่าง เหนือประตูทางด้านใต้เท่านั้นที่มีรูปสลักยุคกอทิกเรื่องการไถ่บาปที่เด่น  อ่างศีลจุ่มมีรูปหินสลักนูน 5 รูปจากคริสต์ศตวรรษที่ 15
แท่นบูชาเอกเป็นศิลปะแบบบารอกสร้างเมื่อศตวรรษที่ 18 โดยสถาปนิกโยฮัน บัลทาซาร์ น็อยมัน เป็นแท่นบูชาที่โอ่อ่ามากเป็นแกะด้วยไม้ทาสีทองและหินอ่อน เป็นรูปนักบุญเปโตรและนักบุญเปาโลและทูตสวรรค์สององค์ชี้ไปยังพระแม่มารีและพระบุตร นอกจากนั้นยังเต็มไปด้วยรูปปั้นตกแต่งอย่างอื่น เช่น เครูบ
ดูเพิ่ม

อาสนวิหาร
คริสต์ศาสนสถาน
สถาปัตยกรรมการก่อสร้างอาสนวิหารในยุโรปตะวันตก
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
แผนผังอาสนวิหาร (ผังแสดงส่วนประกอบต่าง ๆ ของวัด)
สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
แหล่งข้อมูลอื่น

(อังกฤษ) อาสนวิหารวอมส์
(อังกฤษ) อาสนวิหารวอมส์ โดย  sacred-destinations
สมุดภาพ

มองจาก พิพิธภัณฑ์นีเบลุงเงิน (Nibelungen)
ด้านหน้า ค.ศ. 1824
ด้านหลัง
ด้านข้าง
ประตูทางทิศใต้
ภายในมองไปยังแท่นบูชา
ทางเดินกลาง
ลายแกะไม้ที่นั่งในบริเวณร้องเพลงสวด
อ่างศีลจุ่ม
มรรคาศักดิ์สิทธิ์
เถาเจสสี
การคืนพระชนม์พระเยซู
กามุย

กามุย (ไอนุ: kamuy) หรือ คามูอิ (ญี่ปุ่น: カムイ; โรมาจิ: kamui) เป็นวิญญาณหรือเทพเจ้าในตำนานของชาวไอนุ เป็นคำที่บ่งบอกถึงตัวตนเหนือธรรมชาติที่ประกอบด้วยหรือมีพลังงานทางจิตวิญญาณ
ชาวไอนุมีตำนานมากมายเกี่ยวกับกามุยซึ่งสืบทอดต่อ ๆ กันมาโดยเรื่องเล่ามุขปาฐะและพิธีกรรม เรื่องราวของกามุยได้รับการถ่ายทอดในรูปแบบบทสวดและการแสดง ซึ่งมักจะแสดงในระหว่างพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์
แนวคิด

แนวความคิดเกี่ยวกับกามุยคล้ายกับคามิของญี่ปุ่น แต่แนวความคิดของคามิยังไม่ครอบคลุมถึงบางบริบทของกามุย (มิชชันนารีจอห์น แบตเชอเลอร์สันนิษฐานว่า คามิในภาษาญี่ปุ่นมีต้นกำเนิดมาจากคำว่ากามุยในภาษาไอนุ) การใช้คำว่ากามุยในหมู่ชาวไอนุครอบคลุมในบริบทที่กว้างมาก และสามารถใช้กล่าวบางสิ่งที่ถือว่ามีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษ คำว่ากามุยสามารถใช้กล่าวถึงสิ่งมีชีวิตทางจิตวิญญาณ รวมทั้งสัตว์ พืช สภาพอากาศ และแม้แต่เครื่องมือของมนุษย์ เทวดาผู้พิทักษ์ เรียกว่า "อีตูเร็นกามุย" (Ituren-kamuy) กามุยมีหลากหลายรูปแบบ กามุยบางตนได้รับคำพรรณนาลักษณะและได้รับการตั้งชื่อเช่นกามุยฮูจี (Kamuy huci) เทพีแห่งเตาไฟ ในขณะที่กามุยอื่นไม่ได้รับการพรรณนาและชื่อ กามุยมักมีความเกี่ยวข้องกับบางสิ่งอย่างเฉพาะเจาะจง เช่น มีกามุยแห่งคลื่นใต้น้่ำ แบตเชอเลอร์เปรียบเทียบคำว่ากามุยกับคำภาษากรีกว่าไดมอน (δαίμων)
เทพในตำนานของไอนุมักมีคำว่ากามุยเป็นส่วนหนึ่งของชื่อ
ตัวอย่างกามุยที่มีชื่อเสียง

อาเอโอยนากามุย (Ae-oyna-kamuy) วีรชนวัฒนธรรมผู้สอนมนุษย์ให้รู้จักศิลปวิทยาการอันศักดิ์สิทธิ์
อาปาซัมกามุย (Apasam kamuy) กามุยแห่งธรณีประตู
จีกัปกามุย (Cikap-kamuy) / โกตันโกร์กามุย (Kotan-kor-kamuy) เทพแห่งนกฮูกและผืนดิน
จีรนนุปกามุย (Cironnup kamuy) เทพแห่งจิ้งจอก
ฮาซีเนาอุกกามุย (Hasinaw-uk-kamuy) เทพีแห่งการล่าสัตว์
โฮเยากามุย (Hoyau kamuy) เทพมังกร
กามุยฮูจี (Kamuy-huci) เทพีแห่งเตาไฟ
กันดาโกโรกามุย (Kanda-koro-kamuy) เทพแห่งท้องฟ้า
กันนากามุย (Kanna kamuy) กามุยแห่งฟ้าแลบและฟ้าร้อง
เกนัสอูนาร์เป (Kenas-unarpe) สัตว์ประหลาดดื่มเลือดที่ล่านายพราน
กิมุนกามุย (Kimun-kamuy) เทพแห่งภูเขาและหมี
กีนาซุตกามุย (Kina-sut-kamuy) เทพแห่งงู
โกตันการ์กามุย (Kotan-kar-kamuy) เทพแห่งการสร้าง
กุนเนจุปกามุย (Kunnecup-kamuy) เทพแห่งพระจันทร์
โมซีร์การากามุย (Mosirkara kamuy) เทพผู้สร้างโลก
นูซาโกร์กามุย (Nusa-kor-kamuy) ผู้ส่งสารของเทพและตัวแทนของความตาย
เปาจีกามุย (Pawci-kamuy) วิญญาณชั่วร้ายที่ทำให้เกิดความวิกลจริต
เรปุนกามุย (Repun-kamuy) วาฬเพชฌฆาต เทพแห่งทะเล
ซีรันปากามุย (Siranpa-kamuy) เทพแห่งไม้ ธัญพืช และพืชพันธุ์
โตกัปจุปกามุย (Tokapcup-kamuy) เทพแห่งพระอาทิตย์
วักกาอุสกามุย (Wakka-us-kamuy) เทพแห่งน้ำจืด
ยาอสเก็ปกามุย (Yaoskep kamuy) เทพีแมงมุม
ซาโรรุนกามุย (Sarorun kamuy) เทพแห่งหนองน้ำ
ดูเพิ่ม

คามิ
โคชินโต
ชินโต
อาสนวิหารโคโลญ

| อาสนวิหารโคโลญ |
| --- | --- |
Hohe Domkirche St. Petrus Kölner Dom
อาสนวิหารโคโลญมองจากฝั่งตะวันออก
th
50°56′29″N 6°57′29″E﻿ / ﻿50.94129°N 6.95817°E﻿ / 50.94129; 6.95817
ที่ตั้ง: โคโลญ
ประเทศ: เยอรมนี
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: koelner-dom.de
ประวัติ
สถานะ: อาสนวิหาร
อุทิศแก่: นักบุญปีเตอร์
สถาปัตยกรรม
สถานะการใช้งาน: เปิดใช้งาน
รูปแบบสถาปัตย์: กอทิก
ปีสร้าง: ค.ศ. 1248–1560 ค.ศ. 1842–1880 คริสต์ทศวรรษ 1950–ปัจจุบัน (บูรณะ)
โครงสร้าง
อาคารยาว: 144.5 เมตร (474 ฟุต)
อาคารกว้าง: 86.25 เมตร (283.0 ฟุต)
จำนวนยอดแหลม: 2
ความสูงยอดแหลม: 157 เมตร (515 ฟุต)
ระฆัง: 11
การปกครอง
อัครมุขมณฑล: โคโลญ
แขวง: โคโลญ
นักบวช
Provost: Guido Assmann
Vice-provost: Robert Kleine
Vicar(s): Jörg Stockem
ฆราวาส
ผู้อำนวยการเพลง: Eberhard Metternich
นักออร์แกน: Prof. Dr. Winfried Bönig
Organ scholar: Ulrich Brüggemann
รายละเอียด

สถิติความสูง
เป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในโลก  ตั้งแต่ 1880 ถึง 1890
ก่อนหน้านี้: อาสนวิหารรูอ็อง
หลังจากนี้: Ulm Minster
ความสูง
เสาอากาศ: 157.4 m (516 ft)
  
 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: i, ii, iv
อ้างอิง: 292
ขึ้นทะเบียน: 1996 (สมัยที่ 20th)
ภาวะอันตราย: 2004–06
 
อาสนวิหารโคโลญ (อังกฤษ: Cologne Cathedral; เยอรมัน: Kölner Dom) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกระดับอาสนวิหารในเมืองโคโลญ เป็นวิหารประจำมุขนายกแห่งโคโลญ สถานที่นี่มีชื่อเสียงในฐานะเป็นที่ศาสนสถาน นิกายโรมันคาทอลิก สถานที่แห่งสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นสถานที่ประพิธีกรรมของสามมหากษัตริย์แห่งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และเป็นสถานที่เก็บหีบสามกษัตริย์ไว้ ณ ที่แห่งนี้ด้วย  ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของเมืองแห่งนี้ มีผู้เยี่ยมชมราวๆ  20,000 คนต่อวัน
อาสนวิหารโคโลญได้ก่อสร้างมาตั้งแต่ปี 1248 แต่มีปัญหาให้ต้องหยุดพักการก่อสร้างไปบ้าง จึงต้องใช้เวลากว่าหกร้อยปีจึงสร้างเสร็จสมบูรณ์ และ สร้างเสร็จในปี 1880 พร้อมกับมีพีธีวางหลักหินบันทึกข้อมูลการก่อสร้าง อาสนวิหารโคโลญเป็นศาสนสถานของคริสต์ศาสนาโรมันคาทอลิก นับเป็นวิหารที่ใหญ่และเป็นอาคารที่สูงที่สุดในโลกในเป็นเวลา 4 ปี ( ปี ค.ศ 1880-1884) ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมืองโคโลญ ถูกทิ้งระเบิดทางอากาศทั้งหมด 14 ลูก แม้วิหารจะได้รับความเสียหายบางส่วน แต่ก็ไม่พังทลายลงมา ซึ่งเชื่อว่าเป็นปาฏิหาริย์ บ้างก็เชื่อว่า เพราะวิหารเป็นจุดสังเกตที่สำคัญของนักบิน จึงไม่ต้องการจะระเบิดทำลายทิ้งไปเสียทีเดียว จากความเสียหายดังกล่าว จึงมีการซ่อมแซมภายในต่อมาตั้งแต่ ปี ค.ศ.1945 - 1948
แต่ถึงอย่างไรก็ดีปัจจุบันก็ยังคงติดอันดับสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในโลกอยู่ด้วย และปัจจุบันก็ได้ถูกจัดอันดับให้อยู่อันดับ 4 วิหารที่สูงที่สุดในโลกลักษณะสถาปัตยกรรมแบบโกธิก เป็นหอคอยแฝดสูง 157.38 เมตร กว้าง 86 เมตร ยาว 144 เมตร สร้างเพื่ออุทิศให้นักบุญซีโมนเปโตรและพระนางมารีย์พรหมจารี ปัจจุบันอาสนวิหารโคโลญนับจุดหมายสำคัญของเมืองโคโลญและประเทศเยอรมนี และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกจากองค์การยูเนสโกในปี 2536 ( จากเหตุผลที่ i, ii, iv )
ปัจจุบัน อาสนวิหารเปิดให้เข้าชมภายในได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย และสามารถเข้าชมในส่วนพิพิธภัณฑ์ของมีค่าที่ขุดค้นพบเกี่ยวกับศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิกสมัยโรมันในราคา 5 ยูโร และ การเดินจุดชมวิวบนหอคอยสูง ในราคา 3 ยูโร
สามารถเดินทางด้วยรถไฟที่สถานีกลาง รหัส HBF (Köln Hauptbahnhof หรือ Cologne Central Station)
ข้อมูล

Swaan, Wim and Christopher Brooke, The Gothic Cathedral, Omega Books (1969), ISBN 0-907853-48-X
Fletcher, Banister, A History of Architecture on the Comparative Method.
Hubbard, Howard, Masterpieces of Western Sculpture, Thames and Hudson, ISBN 0-500-23278-4
Wolff, Arnold, Cologne Cathedral. Its History – Its Works of Arts, Verlag (editor) Kölner Dom, Cologne: 2nd edition 2003, ISBN 978-3-7743-0342-3
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Cologne Cathedral music (ในภาษาเยอรมัน)
unesco World Heritage Sites, Cologne Cathedral
Web cam showing Cologne Cathedral (ในภาษาเยอรมัน)
Cologne Cathedral ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
5 Gigapixels GigaPan of Cologne Cathedral
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศเยอรมนี |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  อาสนวิหารอาเคิน  อาสนวิหารชไปเออร์  วังเวือร์ซบูร์กพร้อมด้วยสวนประจำสำนักและจัตุรัสที่พำนัก  โบสถ์การจาริกแสวงบุญแห่งวีส  ปราสาทเอากุสทุสบูร์กและฟัลเคินลุสท์ที่บรืล  อาสนวิหารนักบุญมารีย์และโบสถ์นักบุญมีคาเอลที่ฮิลเดิสไฮม์  โบราณสถานโรมัน อาสนวิหารนักบุญปีเตอร์ และโบสถ์พระแม่ในเทรียร์  แนวพรมแดนของจักรวรรดิโรมัน  ฮันเซอนครลือเบค  พระราชวังและอุทยานแห่งพ็อทซ์ดัมและเบอร์ลิน  อารามและอัลเทินมึนสเทอร์แห่งลอร์ช  เหมืองรัมเมิลส์แบร์ก เมืองประวัติศาสตร์กอสลาร์ และระบบการจัดการน้ำอัปเปอร์ฮาร์ซ  กลุ่มอารามเมาล์บรอนน์  เมืองบัมแบร์ก  โบสถ์ ปราสาท และเมืองเก่าคเวดลินบูร์ก  โรงถลุงเหล็กเฟิล์คลิงเงิน  สถาบันเบาเฮาส์และที่ตั้งในไวมาร์และเดสเซา  อาสนวิหารโคโลญ  กลุ่มอนุสรณ์สถานแห่งลูเทอร์ในไอส์เลเบินและวิทเทินแบร์ก  เมืองคลาสสิกไวมาร์  มูเซอุมส์อินเซิล (เกาะพิพิธภัณฑ์) เบอร์ลิน  ปราสาทวาร์ทบูร์ก  อาณาจักรสวนเดสเซา-เวอร์ลิทซ์  เกาะอารามไรเชอเนา  กลุ่มอุตสาหกรรมเหมืองถ่านหินของซอลล์แฟร์ไอน์ในเอสเซิน  ลุ่มน้ำไรน์ช่วงกลางตอนบน  ศูนย์ประวัติศาสตร์ชตราลซุนด์และวิสมาร์  มุสเคาเออร์พาร์ค / ปาร์กมูชากอฟสกี  สำนักงานเทศบาลเมืองเบรเมิน และอนุสาวรีย์โรแลนด์ที่จัตุรัสตลาดแห่งเบรเมิน  ลุ่มน้ำเอ็ลเบอในเดรสเดิน (ถูกถอดจากบัญชีมรดกโลก)  เมืองเก่าเรเกินส์บูร์กพร้อมด้วยชตัดท์อัมโฮฟ  กลุ่มอาคารการเคหะแบบอย่างสมัยใหม่ในเบอร์ลิน  โรงงานของฟากุสในอาลเฟลด์  แหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยรอบเทือกเขาแอลป์  โรงอุปรากรของมาร์เกรฟในไบรอยท์  แบร์กพาร์ควิลเฮล์มสเฮอเออ  เวสต์เวิร์กแบบอย่างการอแล็งเฌียงและกีวิตาสแห่งคอร์ไว  ชไปเชอร์ชตัทและเขตคอนทอร์เฮาส์กับอาคารชีเลเฮาส์  งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่  Caves and Ice Age Art in the Swabian Jura  Archaeological Border complex of Hedeby and the Danevirke  อาสนวิหารเนาบูร์ก  Erzgebirge/Krušnohoří Mining Region  ระบบจัดการน้ำแห่งเอาคส์บวร์ค  เมืองสปาใหญ่แห่งยุโรป  มาทิลเดอเฮอเออ ดาร์มชตัท  แนวพรมแดนของจักรวรรดิโรมัน – ระบบป้องกันชายแดนแกร์มานิอาอีงแฟริออร์  แหล่งชุมแห่งชไปเออร์ วอมส์ และไมนทซ์  แนวพรมแดนของจักรวรรดิโรมัน – ระบบป้องกันชายแดนดานูบ (ส่วนตะวันตก)  มรดกยิวสมัยกลางแห่งแอร์ฟวร์ท  นิคมคริสตจักรมอเรเวีย  กลุ่มที่พำนักชเวรีน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  แหล่งซากดึกดำบรรพ์เหมืองเมสเซิล  ป่าบีชโบราณและป่าบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป  ทะเลวัดเดิน  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 2 
ประจำชาติ:  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ สถานที่  Structurae
อาร์ชดยุกลูทวิช วิคทอร์แห่งออสเตรีย

อาร์ชดยุคลูทวิช วิคทอร์
อาร์ชดยุกลูทวิช วิคทอร์แห่งออสเตรีย (อังกฤษ: Archduke Ludwig Viktor of Austria, เยอรมัน: Erzherzog Ludwig Viktor von Österreich, พระนามเต็ม: ลูทวิช วิคทอร์ โยเซ็ฟ อันโทน, Ludwig Viktor Joseph Anton von Habsburg-Lorraine) ทรงเป็นอาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย และเจ้าชายแห่งฮังการี และนอกจากนี้ยังเป็นพระอนุชาในจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรียอีกด้วย
พระราชประวัติ

อาร์ชดยุกลูทวิช วิคทอร์ ประสูติเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2385 ณ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย เป็นพระโอรสองค์สุดท้องในอาร์ชดยุกฟรันทซ์ คาร์ลแห่งออสเตรีย และพระชายาเจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย เมื่อพระองค์ทรงพระเยาว์ สมเด็จพระจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟ พระเชษฐาทรงขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งออสเตรีย ซึ่งตอนนั้น พระองค์มีพระชันษาเพียง 6 ชันษา ระหว่างการปฏิวัติเสรีนิยมในฮังการี พ.ศ. 2391 พระองค์เสด็จพระราชดำเนินไปยังสถานที่ที่พระราชวงศ์อิมพีเรียลทรงอพยพชั่วคราวไปอยู่ในเมืองอินส์บรูค พระองค์ทรงปลดปล่อยนักโทษที่ก้อกบฏในการปฏิวัติ ทั้งๆที่ทรงพระเยาว์ เมื่อทรงเจริญพระเยาว์ ก็ทรงเข้าประจำการทหาร โดยพระองค์ทรงเป็นหัวหน้าหน่วยประจำการรบ และนอกจากนี้ อาร์ชดยุกมักซีมีเลียน พระเชษฐา ที่ได้ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งเม็กซิโก ได้ทรงวางแผนไว่ว่า จะให้พระองค์เป็นองค์รัชทายาทสืบราชสมบัติต่อจากสมเด็จพระเชษฐาธิราช แต่พระองค์ทรงปฏิเสธ อีกทั้งยังให้พระเชษฐาทรงช่วยในการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ศิลป์ลูทวิช วิคเทอร์ (Ludwig Viktor Art Collection) ซึ่งพระองค์ทรงมีความสนพระทัยในด้านศิลปะเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งสมเด็จพระเชษฐาทรงยอมช่วยเหลือ อีกทั้งยังมีพระบรมราชโองการให้สถาปนิกเฮนรี่ เฟอร์สเทล ออกแบบก่อสร้างพระราชวังให้พระองค์อีกด้วย โดยพระองค์พระราชทานนามพระราชวังส่วนพระองค์นี้ว่า พระราชวังเคลสเฮ็ม ซึ่งปัจจุบัน ตั้งอยู่ในเมืองซาร์สบูร์ก ประเทศออสเตรีย
ความรักร่วมเพศ

ตอนแรกนั้น อาร์ชดัชเชสโซฟี พระมารดาทรงจัดหาเจ้าสาวของพระองค์ เพื่อในการอภิเษกสมรสให้ คือดัชเชสโซฟี ชาร์ลอตแห่งบาวาเรีย ซึ่งเป็นพระภาติกาในอาร์ชดัชเชสโซฟี และเป็นพระธิดาในเจ้าหญิงลูโดวิก้า และดยุกมักซีมีเลียน โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย แต่พระองค์ทรงปฏิเสธที่จะอภิเษกสมรสกับใครทั้งนั้น โดยพระองค์ทรงประกาศว่าจะไม่ทรงอภิเษกสมรสตลอดพระชนม์ชีพ และนอกจากนี้ ได้ทรงได้เปิดเผยว่า พระองค์ได้ทรงมีความสัมพันธ์ฉันคู่รักกับข้าราชบริพารในสำนักพระราชวังคนหนึ่ง ทำให้พระมารดาทรงกริ้วเป็นอย่างมาก ทำให้พระบรมวงศานุวงศ์ส่วนใหญ่ไม่ชอบพระองค์ และกลั่นแกล้ง ดูถูกพระองค์ต่างๆนาๆ สมเด็จพระจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟ พระเชษฐาทรงเข้าช่วยเหลือพระองค์ โดยทรงแนะนำให้พระองค์ย้ายที่ประทับไปอยู่ในพระราชวังเคลสเฮ็ม ซึ่งเป็นพระราชฐานส่วนพระองค์ ที่สมเด็จพระจักรพรรดิมัคซีมีลีอาน พระเชษฐามีพระบรมราชโองการสร้างขึ้นให้ พระองค์จึงทรงประทับอยู่ที่นั่นจวบจนสิ้นพระชนม์