stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไอน์ซัทซ์กรุพเพิน

การสังหารชาวยิวที่ Ivanhorod ยูเครน ปี 1942 ภาพที่เห็นนั้นคือผู้หญิงคนหนึ่งได้ทำการปกป้องเด็กด้วยร่างกาย ก่อนที่จะถูกขับไล่ยิงด้วยปืนไรเฟิลในระยะประชิด
ไอน์ซัทซ์กรุพเพิน (เยอรมัน: Einsatzgruppen, "กำลังรบเฉพาะกิจ"  "deployment groups")  เป็นหน่วยทีมสังหารของกองกำลังกึ่งทหารหน่วยเอสเอสของนาซีเยอรมนีที่มีส่วนรับผิดชอบต่อการสังหารหมู่ โดยส่วนใหญ่เป็นการยิงเป้า ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง (1939–45) ไอน์ซัทซ์กรุพเพินมีส่วนเกี่ยวข้องกับการสังหารหมู่เหล่าปัญญาชน รวมถึงสมาชิกของพระนักบวช และมีบทบาทสำคัญในปฏิบัติการขั้นตอนสุดท้ายที่ถูกเรียกว่าการแก้ปัญหาชาวยิวครั้งสุดท้าย (Final solution to the Jewish question; Die Endlösung der Judenfrage) ในดินแดนที่ถูกยึดครองโดยนาซีเยอรมนี  เหยื่อเกือบทั้งหมดที่ถูกสังหารโดยไอน์ซัทซ์กรุพเพิ่นคือพลเรือน โดยเริ่มต้นจากกลุ่มปัญญาชนและเหล่านักบวช ก่อนจะก้าวไปยังนักการเมืองโซเวียตคอมมิสซาร์ ชาวยิวและชาวยิปซี ซึ่งถูกข้อกล่าวหาว่า ได้เข้าร่วมกับกลุ่มพลพรรค (partisans) ตลอดทั่วยุโรปตะวันออก
ภายใต้การนำของไรซ์ฟือเรอร์-เอสเอสไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์และการกำกับดูแลของไรน์ฮาร์ท ไฮดริช ไอน์ซัทซ์กรุพเพินได้ปฏิบัติการในดินแดนที่ถูกยึดครองโดยกองทัพเยอรมันภายหลังจากการบุกครองโปแลนด์ในเดือนกันยายน ปี ค.ศ. 1939 และปฏิบัติการบาร์บารอสซา (การรุกรานสหภาพโซเวียต) ได้เริ่มปฏิบัติการจากโปแลนด์ภายใต้การยึดครองในเดือน มิถุนายน ปี ค.ศ. 1941 ไอน์ซัทซ์กรุพเพินได้ทำงานร่วมมือกันกับกองพันตำรวจออโป (Orpo-Ordnungspolizei) ในแนวรบด้านตะวันออกเพื่อปฏิบัติการตั้งแต่การสังหารเพียงไม่กี่คนต่อการปฏิบัติการซึ่งกินเวลานานกว่าสองวันหรือมากกว่า เช่น การสังหารหมู่ที่เบบี้ ยาร์ (Babi Yar) ด้วยชาวยิวเสียชีวิตจำนวน 33,771 คน และการสังหารหมู่ที่รัมบูล่า (Rumbula) (ด้วยประมาณ 25,000 คนถูกฆ่าตายในสองวันจากการยิงเป้า) ตามคำสั่งของผู้นำนาซี อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ กองทัพเวร์มัคท์ได้ร่วมมือกับไอน์ซัทซ์กรุพเพินและจัดเตรียมการส่งกำลังบำรุงจากการปฏิบัติการของพวกเขา นักประวัติศาสตร์
ที่ชื่อว่า Raul Hilberg ได้ประเมินว่า ระหว่างปี ค.ศ. 1941–1945 ไอน์ซัทซ์กรุพเพินและกองกำลังเสริมที่มีส่วนเกี่ยวข้องได้ทำการสังหารผู้คนไปกว่าสองล้านคนรวมทั้งชาวยิว 1.3 ล้านคน ชาวยิวจำนวนทั้งหมดที่ถูกสังหารในการฆ่าล้างเผ่าพันธ์โดยนาซี ด้วยจำนวนประมาณ 5.5 ถึง 6 ล้านคน
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองได้สิ้นสุดลง ผู้นำระดับอาวุโสจำนวน 24 คนในหน่วยไอน์ซัทซ์กรุพเพินถูกจับกุมและดำเนินคดีในการพิจารณาคดีไอน์ซัทซ์กรุพเพิน ในปี ค.ศ. 1947–48 โดยข้อหาก่ออาชญากรรมต่อมนุษยชาติและสงคราม ได้มีการพิพากษาโทษประหารชีวิตไปจำนวนสิบสี่คนและสองคนได้ถูกจำคุกตลอดชีวิต ส่วนผู้นำของไอน์ซัทซ์กรุพเพินอีกสี่คนได้พยายามต่อสู้คดีในภายหลังและถูกพิพากษาโทษจากประเทศอื่น ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

Browning, Christopher R. (1998) [1992]. "Ordinary Men: Reserve Police Battalion 101 and the Final Solution in Poland" (PDF). London; New York: Penguin. Archived (PDF) from the original on 19 October 2013. Retrieved 2 January 2015.
Browning, Christopher; Matthäus, Jürgen (2004). The Origins of the Final Solution: The Evolution of Nazi Jewish Policy, September 1939 – March 1942. Comprehensive History of the Holocaust. Lincoln: University of Nebraska Press. ISBN 978-0-8032-1327-2.
Caron, Jean-Christoph (22 December 2007). "Erwin Rommel: Auf der Jagd nach dem Schatz des "Wüstenfuchses"". Spiegel Online (in German) : 2. Retrieved 9 September 2016.
Conze, Eckart; Frei, Norbert; Hayes, Peter; Zimmermann, Moshe (2010). Das Amt und die Vergangenheit : deutsche Diplomaten im Dritten Reich und in der Bundesrepublik (in German). Munich: Karl Blessing. ISBN 978-3-89667-430-2.
Craig, William (1973). Enemy at the Gates: The Battle for Stalingrad. Old Saybrook, CT: Konecky & Konecky. ISBN 1-56852-368-8.
Crowe, David (2007) [2004]. Oskar Schindler: The Untold Account of his Life, Wartime Activities and the True Story Behind the List. New York: Basic Books. ISBN 978-0-465-00253-5.
Dams, Carsten; Stolle, Michael (2012) [2008]. Die Gestapo: Herrschaft und Terror im Dritten Reich. Becksche Reihe (in German). Munich: Beck. ISBN 978-3-406-62898-6.
Edeiken, Yale F. (22 August 2000). "Introduction to the Einsatzgruppen". Holocaust History Project. Retrieved 10 January 2013.
↑  LEO Dictionary. sfn error: no target: CITEREFLEO_Dictionary (help)
↑  Encyclopædia Britannica. sfn error: no target: CITEREFEncyclopædia_Britannica (help)
| ด ค กชุทซ์ชตัฟเฟิล (เอ็สเอ็ส) |
| --- | --- | --- |
| สาขา |  เอ็สเอ็สสามัญ  เอ็สเอ็สสรรพาวุธ  เอ็สเอ็ส-ธงกะโหลก  |  |
| ผู้นำเอ็สเอ็ส |  ยูลีอุส เชร็ค  โยเซ็ฟ แบร์ชท็อลท์  แอร์ฮาร์ท ไฮเดิน  ไฮน์ริช ฮิมเลอร์  คาร์ล ฮังเคอ  |  |
| บุคลากรหลัก |  ไรน์ฮาร์ท ไฮดริช  แอ็นสท์ คัลเทินบรุนเนอร์  ไฮน์ริช มึลเลอร์  |  |
| หน่วยงานหลัก |  ศูนย์อำนวยการเอ็สเอ็ส  ศูนย์อำนวยการผู้นำเอ็สเอ็ส  ศูนย์อำนวยการความมั่นคงไรช์ (RSHA)  ศูนย์อำนวยการเศรษฐกิจและบริหาร  ศูนย์อำนวยการชาติพันธุ์และการตั้งถิ่นฐาน (RuSHA)  ศูนย์ประสานงานชนชาวเยอรมัน (VOMI)  สำนักผู้ตรวจการไรช์เพื่อความเป็นเอกภาพแห่งชนชาติเยอรมัน (RKFDV)  ศูนย์อำนวยการศาลเอ็สเอ็ส  ศูนย์อำนวยการกำลังพลเอ็สเอ็ส  สำนักการศึกษาเอ็สเอ็ส  |  |
| ตำรวจ |  ตำรวจรักษาความสงบ (ออร์โพ)  ตำรวจอารักขา (ชูโพ)  ตำรวจอาชญากรรม (ครีโพ)  ตำรวจลับ (เกสตาโพ)  ตำรวจความมั่นคง (ซีโพ)  สำนักอำนวยความปลอดภัย (เอ็สเด)  |  |
ไฮน์ริช มึลเลอร์ (เกสตาโพ)

| ไฮน์ริช มึลเลอร์ |
| --- | --- |
ไฮน์ริช มึลเลอร์ในปี 1941
ชื่อเล่น: "เกสตาโพ มึลเลอร์"
เกิด: 28 เมษายน ค.ศ. 1900 มิวนิก, จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: พฤษภาคม ค.ศ. 1945 (คาดการณ์) เบอร์ลิน (คาดการณ์)
รับใช้:  เยอรมนี  ไรช์เยอรมัน
แผนก/สังกัด: ตำรวจมิวนิก 1919–33 เกสตาโพ 1933–1945
ประจำการ: 1914–18, 1933–1945
ชั้นยศ: เอ็สเอ็ส-กรุพเพินฟือเรอร์
บังคับบัญชา: ผู้บัญชาการเกสตาโพ 1939–1945
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สงครามโลกครั้งที่สอง
ไฮน์ริช มึลเลอร์ (เยอรมัน: Heinrich Müller) เป็นตำรวจชาวเยอรมันในช่วงสาธารณรัฐไวมาร์และนาซีเยอรมนี เขาได้เป็นผู้บัญชาการของ เกสตาโพ หน่วยตำรวจลับของนาซีเยอรมนี และเป็นผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการทำฮอโลคอสต์ชาวยิว เขามีชื่อเรียกว่า "เกสตาโพมึลเลอร์" เมื่อไม่ให้สับสนกับนายพลในหน่วยเอ็สเอ็สอีกคนที่ชื่อ ไฮน์ริช มึลเลอร์ เหมือนกัน เขาถูกพบเห็นครั้งสุดท้ายในคืนวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 ที่ ฟือเรอร์บุงเคอร์ ในกรุงเบอร์ลิน หนึ่งวันหลังฮิตเลอร์เสียชีวิต และไม่มีผู้ใดพบเห็นอีกเลย
เขาเป็นเจ้าหน้าที่ตัวเป้งของนาซีที่ไม่ถูกจับกุมหรือยืนยันว่าตายแล้วหรือไม่ มีสมมติฐานว่าเขาอาจจะฆ่าตัวตายหรือถูกฆ่าระหว่างที่โซเวียตบุกเบอร์ลินและไม่ถูกพบศพ หรือไม่เขาก็อาจหลบหนีจากเบอร์ลินได้สำเร็จและไปกบดานอยู่ในทวีปอเมริกาใต้ หรือไม่ก็เขาอาจได้รับการช่วยเหลืออำพรางตัวตนโดยสหรัฐหรือโซเวียตตลอดช่วงสงครามเย็น และไม่เคยถูกเปิดเผย ทั้งนี้ ในปีค.ศ. 2001 เอกสารสับของซีไอเอเกี่ยวกับมึลเลอร์ได้ถูกเผยแพร่ ในเอกสารดังกล่าวระบุว่าซีไอเอไม่สามารถหาตัวหรือพบร่องรอยใดๆของมึลเลอร์เลยหลังสงคราม
ไฮนทซ์ ลินด์เนอร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ลินด์เนอร์ใน ค.ศ. 2015
ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด:   (1990-07-17) 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1990 (34 ปี)
สถานที่เกิด:  ลินทซ์ ออสเตรีย
ส่วนสูง:  1.87 เมตร (6 ฟุต 2 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เวเอินวีสบาเดิน
หมายเลข:  34
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2007–2011 |  เอาส์ทรีอาวีน 2 |  26 |  (0) |
| 2010–2015 |  เอาส์ทรีอาวีน |  166 |  (0) |
| 2015–2017 |  ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท |  2 |  (0) |
| 2017–2019 |  กราสฮอปเปอร์ |  71 |  (0) |
| 2019– |  เวเอินวีสบาเดิน |  14 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2012– |  ออสเตรีย |  22 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 20:00, 5 มีนาคม 2020 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 12 ตุลาคม 2018
ไฮนทซ์ ลินด์เนอร์ (เยอรมัน: Heinz Lindner, ออกเสียง: [haɪnts ˈlɪndnɐ]; เกิดวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1990) เป็นนักฟุตบอลชาวออสเตรียผู้เล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับเอ็สเฟา เวเอินวีสบาเดิน ในเยอรมนี และทีมชาติออสเตรีย
ลินด์เนอร์เริ่มต้นอาชีพกับทีมสำรองของเอาส์ทรีอาวีนโดยเขาได้ลงเล่น 32 นัด ต่อมาเขาได้ลงเล่นให้กับทีมชุดใหญ่ 187 นัด ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 2015 ลินด์เนอร์เกือบได้ย้ายไปกอร์โดบาในลาลิกา แต่การย้ายตัวก็ล้มเหลว เขาจึงตัดสินใจย้ายไปไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ทในเยอรมนีแทน
ลินด์เนอร์ลงเล่นนัดแรกให้กับทีมชาติชุดใหญ่เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2012 ในนัดกระชับมิตรที่เอาชนะยูเครน 3–2
ไรชส์เกา

การแบ่งเขตส่วนงานของพรรคนาซี ค.ศ. 1944
Map of Nazi Germany with Reichsgaue highlighted.
ไรชส์เกา (เยอรมัน: Reichsgau) เป็นเขตปกครองย่อยๆที่ถูกสร้างขึ้นในหลายพื้นที่ที่ถูกผนวกโดยนาซีเยอรมนีระหว่างปี 1939-1945.
รายชื่อไรชส์เกา

ไรชส์เกาในออสเตรียในปี ค.ศ. 1938
| ชื่อเกา | ชื่อภาษาเยอรมัน | เมืองหลวง | ปีที่ก่อตั้ง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| คารินเทีย | Kärnten | คลาเกนฟูร์ท | 1938 | เกิดขึ้นมาจากอดีตสหพันธรัฐออสเตรียของคารินเทียและทีโรลตะวันออก, รวมทั้งจากปี 1941 เป็นส่วนหนึ่งของสโลวีเนีย. |
| ดานูบตอนล่าง | Niederdonau | เครมส์  *อย่างไรก็ตาม, ในปี ค.ศ. 1943, ฮิตเลอร์ได้ท่องเที่ยวไรชส์เกานีเดอโดนูบและเชื่อมั่นในตัวเกาไลเทอร์ ฮูโก้ จูรี ว่าจะสร้างเมืองหลวงใหม่คือ บรึนน์ (เบอร์โน)ในอนาคตอันใกล้. | 1938 | เกิดขึ้นมาจากอดีตสหพันธรัฐออสเตรียของโลเวอร์ออสเตรีย และ ตอนเหนือบูร์เกนลันด์; รวมทั้งจากปี 1939 เป็นส่วนหนึ่งของทางตอนใต้โมราเวีย. |
| ซาลซ์บูร์ก | Salzburg | ซาลซ์บูร์ก | 1938 | เกิดขึ้นมาจากอดีตสหพันธรัฐออสเตรียของซาลซ์บูร์ก. |
| สตีเรีย | Steiermark | กราซ | 1938 | เกิดขึ้นมาจากอดีตสหพันธรัฐออสเตรียของสตีเรียและทางตอนใต้บูร์เกนลันด์, รวมทั้งจากปี 1941 เป็นส่วนหนึ่งของสโลวีเนีย. |
| ทีโรล-โฟราร์ลแบร์ก | Tirol-Vorarlberg | อินส์บรุค | 1938 | เกิดขึ้นมาจากอดีตสหพันธรัฐออสเตรียของ โฟราร์ลแบร์ก และทางตอนเหนือของทีโรล; Kleinwalsertal กลายเป็นส่วนหนึ่งของ เกา สวาเบีย(Gau Swabia). |
| ดานูบตอนบน | Oberdonau | ลินซ์ | 1938 | เกิดขึ้นมาจากอดีตสหพันธรัฐออสเตรียของ รัฐอัปเปอร์ออสเตรีย และ เอาส์เซเออร์ลันท์, เป็นส่วนหนึ่งของสตีเรีย; รวมทั้งจากปี 1941 เป็นส่วนหนึ่งของทางตอนใต้โบฮีเมีย. |
| เวียนนา | Wien | Vienna | 1938 | เกิดขึ้นมาจากอดีตสหพันธรัฐออสเตรียของ เวียนนา และ บริเวณโดยรอบของอดีต โลเวอร์ออสเตรีย. |
แหล่งข้อมูลอื่น

Bryant, C.C. (2007). Prague in black: Nazi rule and Czech nationalism, Harvard University Press, ISBN 0-674-02451-6, p. 125
Hans Rudolf Fuhrer (1982). Spionage gegen die Schweiz. Huber. p. 68. ISBN 3-274-00003-5.
Jeremy Noakes, Geoffrey Pridham (1995). Nazism, 1919-1945: Foreign policy, war and racial extermination. University of Exeter Press. p. 882. ISBN 0-85989-474-6.
↑  Bryant, C.C. (2007). Prague in black: Nazi rule and Czech nationalism, Harvard University Press, ISBN 0-674-02451-6, p. 125
ไรเนอร์ บรันท์

ไรเนอร์ บรันท์ (เยอรมัน: Rainer Brandt; เกิด 19 มกราคม ค.ศ. 1936 ที่เบอร์ลิน) เป็นนักแสดงชายชาวเยอรมัน โดยแสดงภาพยนตร์กว่า 40 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1959 ถึง ค.ศ. 1986
ภาพยนตร์เด่น

นักแสดง
Horrors of Spider Island (1960) as Bobby
The Avenger (1960) as Reggie Conolly
Die Fastnachtsbeichte (de) (1960) as Ferdinand Bäumler
Das Riesenrad (1961) as Lothar Höpfner
Eheinstitut Aurora (de) (1962) as Friedrich
Genosse Münchhausen (de) (1962) as Berthold
Die Rechnung - eiskalt serviert (1966) as Stanley
Funeral in Berlin (1966) as Benjamin
พากย์เสียง
The Indian Scarf (1963) as Voice on the telephone
The Last Ride to Santa Cruz (1964) as Pedro Ortiz (played by Mario Adorf)
The Persuaders! (1971, TV series) as Danny Wilde (played by Tony Curtis)
แหล่งข้อมูลอื่น

Rainer Brandt ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ไฮง์เคิล เฮ 178

| ไฮง์เคิล เฮ 178 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ชาติกำเนิด:  ไรช์เยอรมัน
บริษัทผู้ผลิต: ไฮง์เคิลฟลูคท์ซ็อยค์แวร์เคอ
ประวัติ
เที่ยวบินแรก: 27 สิงหาคม ค.ศ. 1939
ไฮง์เคิล เฮ 178 (เยอรมัน: Heinkel He 178) เป็นเครื่องบินลำแรกของโลกที่บินด้วยกำลังจากเครื่องยนต์เทอร์โบเจ็ต นับว่าเป็นเครื่องบินเจ็ตที่บินได้จริงลำแรก ถูกออกแบบและพัฒนาขึ้นอย่างลับๆโดยบริษัทอากาศยานไฮง์เคิลของเยอรมนีภายใต้การกำกับดูแลของแอ็นสท์ ไฮง์เคิล ผู้มุ่งเน้นการพัฒนาการบินความเร็วสูง เครื่องบินเจ็ตเฮ 111 ขึ้นบินครั้งแรกในวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1939 เพียงวันเดียวก่อนสงครามโลกครั้งที่สองจะปะทุขึ้น มีนายเอริช วาร์ซิทซ์ (Erich Warsitz) เป็นนักบินทดสอบ
คุณลักษณะ

ลักษณะทั่วไป
ลูกเรือ: 1 นาย
ความยาว: 7.48 เมตร (24 ฟุต 6 นิ้ว)
ช่วงระหว่างปลายปีก: 7.20 เมตร (23 ฟุต 3 นิ้ว)
ความสูง: 2.10 เมตร (6 ฟุต 10 นิ้ว)
พื้นที่ปีก: 9.1 ตารางเมตร (98 ตารางฟุต)
น้ำหนักบรรทุกเปล่า: 1,620 กิโลกรัม (3,572 ปอนด์)
น้ำหนักทะยานสูงสุด: 1,998 กิโลกรัม (4,405 ปอนด์)
ขุมพลัง:  เครื่องยนต์เทอร์โบเจ็ต HeS 3 จำนวน 1 เครื่องยนต์, กำลังแต่ละเครื่อง, 4.4 กิโลนิวตัน (992 แรงปอนด์)
ศักยภาพ
ความเร็วสูงสุด: 598 กิโลเมตร/ชั่วโมง (380 ไมล์/ชั่วโมง)
พิสัยบิน: 200 กิโลเมตร (125 ไมล์)
มิติของไฮง์เคิล เฮ 178
ไฮง์เคิล เฮ 111

| ไฮง์เคิล เฮ 111 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดกลาง
ชาติกำเนิด:  ไรช์เยอรมัน
บริษัทผู้ผลิต: ไฮง์เคิลฟลูคท์ซ็อยค์แวร์เคอ
ผู้ออกแบบ:  ซีคฟรีทและวัลเทอร์ กึนเทอร์  
ผู้ใช้งานหลัก:  ลุฟท์วัฟเฟอ
จำนวนที่ผลิต: 6,508 ลำ
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: ค.ศ. 1935
เที่ยวบินแรก: 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935
ไฮง์เคิล เฮ 111 (เยอรมัน: Heinkel He 111) เป็นเครื่องบินเยอรมันที่ออกแบบโดยสองพี่น้องซีคฟรีทและวัลเทอร์ กึนเทอร์ ในปีค.ศ. 1934 เครื่องบินนี้ถูกเปรียบเปรยว่าเป็น "หมาป่าในคราบแกะ" ในช่วงของการพัฒนา เนื่องจากสนธิสัญญาแวร์ซายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งห้ามเยอรมนีครอบครองเครื่องบินทิ้งระเบิด ทำให้เยอรมนีต้องโฆษณาว่าเครื่องบินนี้เป็นเพียงเครื่องบินโดยสารเท่านั้น ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว มันถูกออกแบบให้เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดกลางของลุฟท์วัฟเฟอ
ไฮง์เคิล เฮ 111 ได้รับการยอมรับเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดเยอรมันที่ดีที่สุดในยุคนั้น และเป็นรุ่นเครื่องบินทิ้งระเบิดที่กองทัพอากาศเยอรมันใช้งานมากที่สุดในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่สอง เกียรติภูมิของเครื่องบินนี้มีไปจนถึงยุทธการที่บริเตนใน ค.ศ. 1940 จุดอ่อนด้านอาวุธป้องกันตัวของเครื่องบินก็ถูกเผยออกมา อย่างไรก็ตาม มันยังคงเป็นเครื่องบินที่สร้างความเสียหายอย่างมากแก่ศัตรู
คุณลักษณะ > He 111 H-6

ข้อมูลจาก Heinkel He 111: สารคดีเชิงประวัติศาสตร์
ลักษณะทั่วไป
ลูกเรือ: 5 นาย (นักบิน, ต้นหน/พลทิ้งระเบิด/พลปืนหน้า, พลปืนท้อง, พลปืนหลัง/พลวิทยุ, พลปืนข้าง)
ความยาว: 16.4 เมตร (53 ฟุต 9½ นิ้ว)
ช่วงระหว่างปลายปีก: 22.60 เมตร (74 ฟุต 2 นิ้ว)
ความสูง: 4.00 เมตร (13 ฟุต 1½ นิ้ว)
พื้นที่ปีก: 87.60 ตารางเมตร (942.92 ตารางฟุต)
น้ำหนักบรรทุกเปล่า: 8,680 กิโลกรัม (19,136 ปอนด์)
น้ำหนักบรรทุก: 12,030 กิโลกรัม (26,500 ปอนด์)
น้ำหนักทะยานสูงสุด: 14,000 กิโลกรัม (30,864 ปอนด์)
ขุมพลัง: Jumo 211F-1 or 211F-2 liquid-cooled inverted V-12 จำนวน 2 เครื่องยนต์, กำลัง 986 kW (1,300 แรงม้า (F-1) หรือ 1,340 แรงม้า (F-2))  ของแต่ละเครื่อง
ศักยภาพ
ความเร็วสูงสุด: 440 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (273 ไมล์ต่อชั่วโมง)
พิสัยบิน: 2,300 กิโลเมตร (1,429 ไมล์) เมื่อน้ำมันเต็ม
เพดานบินเดินทาง: 6,500 เมตร (21,330 ฟุต)
อัตราการไต่: 20 นาทีสู่ระดับ 5,185 เมตร (17,000 ฟุต)
ภาระกรรมปีก: 137 กิโลกรัมต่อตารางเมตร (28.1 ปอนด์ต่อตารางฟุต)
กำลัง/มวล: .082 กิโลวัตต์ต่อกิโลเมตร (.049 แรงม้าต่อปอนด์)
อาวุธ
ปืน:
ปืนกล 7.92 มิลลิเมตร สูงสุด 7 กระบอก (2 กระบอกด้านหน้า, 1 กระบอกด้านหลัง, 2 กระบอกด้านข้าง และ 2 กระบอกใต้ท้อง); บางตำแหน่งอาจเปลี่ยนเป็นใช้ปืนขนาดอื่นดังนี้:
ปืนใหญ่อากาศ 20 มิลลิเมตร จำนวน 1 กระบอก (ด้านหน้าและหน้าใต้ท้อง)
ปืนกล 13 มิลลิเมตร จำนวน 1 กระบอก (ด้านหลังและ/หรือหลังใต้ท้อง)
ลูกระเบิด:
2,000 กิโลกรัม (4,400 ปอนด์) ในห้องหย่อนลูกระเบิดหลัก
He 111 H-6
เฮ 111
ไรชส์มาร์ค

| ไรชส์มาร์ค |
| --- | --- |
เหรียญ 10 ไรชส์เฟินนิจ
การตั้งชื่อ
หน่วยย่อย: 
 1/100: ไรชส์เฟินนิจ
สัญลักษณ์: ℛℳ
ธนบัตร: 5 ℛℳ, 10 ℛℳ, 20 ℛℳ, 50 ℛℳ, 100 ℛℳ, 1000 ℛℳ
เหรียญ: 1 rpf, 2 rpf, 5 rpf, 10 rpf, 50 rpf, 1 ℛℳ, 2 ℛℳ, 5 ℛℳ
ข้อมูลการใช้
ผู้ใช้:  เยอรมนี  ไรช์เยอรมัน เยอรมนีภายใต้การยึดครองของสัมพันธมิตร
การตีพิมพ์
ธนาคารกลาง: ธนาคารไรช์
กล่องข้อมูลนี้แสดงสถานะก่อนการยกเลิกใช้
ไรชส์มาร์ค (เยอรมัน: Reichsmark) เป็นสกุลเงินของเยอรมนีระหว่างปี พ.ศ. 2467 (ค.ศ.1924) จนถึงปี พ.ศ. 2491 (ค.ศ.1948)
ไรชส์มาร์คถูกเลิกใช้ในเยอรมนีตะวันตกเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 1948 ซึ่งถูกแทนที่ด้วยมาร์คเยอรมัน (Deutsche Mark) และในสามวันให้หลังก็มีการเลิกใช้ในเยอรมนีตะวันออก ซึ่งถูกแทนที่ด้วยมาร์คเยอรมันตะวันออก
หน่วยย่อยของไรชส์มาร์ค คือ ไรชส์เฟินนิจ (Reichspfennig) โดย 100 เฟินนิจ = 1 มาร์ค
เหรียญของสาธารณรัฐไวมาร์

| ภาพประกอบ | ชื่อ | โลหะ | น้ำหนัก | เริ่มการผลิต | สิ้นสุดการผลิต |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 1 rpf | สัมฤทธิ์ | 2 กรัม | พ.ศ. 2467 (ค.ศ.1924) | พ.ศ. 2476 (ค.ศ.1933) |
|  | 2 rpf | สัมฤทธิ์ | 3.3 กรัม | พ.ศ. 2466 (ค.ศ.1923) | พ.ศ. 2479 (ค.ศ.1936) |
|  | 4 rpf | สัมฤทธิ์ | 4.9 กรัม | พ.ศ. 2475 (ค.ศ.1932) | พ.ศ. 2475 (ค.ศ.1932) |
|  | 5 rpf | อลูมิเนียมบรอนซ์ | 2.54 กรัม | พ.ศ. 2467 (ค.ศ.1924) | พ.ศ. 2473 (ค.ศ.1930) |
|  | 10 rpf | อลูมิเนียมบรอนซ์ | 4.05 กรัม | พ.ศ. 2467 (ค.ศ.1924) | พ.ศ. 2479 (ค.ศ.1936) |
|  | 50 rpf | นิกเกิล | 3.5 กรัม | พ.ศ. 2470 (ค.ศ.1927) | พ.ศ. 2481 (ค.ศ.1938) |

|  | 50 rpf | อะลูมิเนียม |  | พ.ศ. 2478 (ค.ศ.1935) | พ.ศ. 2478 (ค.ศ.1935) |

|  | 1 ℛℳ | เงิน | 5 กรัม | พ.ศ. 2468 (ค.ศ.1925) | พ.ศ. 2470 (ค.ศ.1927) |

|  | 2 ℛℳ | เงิน | 10 กรัม | พ.ศ. 2468 (ค.ศ.1925) | พ.ศ. 2474 (ค.ศ.1931) |

|  | 3 ℛℳ | เงิน | 15 กรัม | พ.ศ. 2474 (ค.ศ.1931) | พ.ศ. 2476 (ค.ศ.1933) |

|  | 5 ℛℳ | เงิน | 25 กรัม | พ.ศ. 2470 (ค.ศ.1927) | พ.ศ. 2476 (ค.ศ.1933) |
ระเบียงภาพ

1 ไรชส์เฟินนิจ
2 ไรชส์เฟินนิจ
10 ไรชส์เฟินนิจ
50 ไรชส์เฟินนิจ
1 ไรชส์มาร์ค
| ด ค กสกุลเงินตราในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
สหภาพยุโรป:  ปอนด์สเตอร์ลิง  เลฟบัลแกเรีย  โกรูนาเช็ก  โครนเดนมาร์ก  ยูโร  ปอนด์ยิบรอลตาร์  โฟรินต์ฮังการี  ซวอตือโปแลนด์  เลวูโรมาเนีย  ครูนาสวีเดน 
ยุโรปตะวันออก:  รูเบิลเบลารุส  ลารีจอร์เจีย  เลวูมอลโดวา  รูเบิลรัสเซีย  รูเบิลทรานส์นีสเตรีย (ไม่เป็นที่ยอมรับ)  ฮรึวญายูเครน 
ยุโรปใต้:  เลคแอลเบเนีย  คอนเวร์ทีบิลนามาร์คบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  แดนาร์มาซิโดเนีย  ดีนาร์เซอร์เบีย  ลีราใหม่ตุรกี 
ยุโรปตะวันตก:  โครนาแฟโร  ปอนด์เกิร์นซีย์  ปอนด์เจอร์ซีย์  ปอนด์แมน  โครนนอร์เวย์  ฟรังก์สวิส 
อดีตสกุลเงิน:  มาร์คเยอรมัน  ฟรังก์ฝรั่งเศส  ลีราอิตาลี  เปเซตาสเปน  กิลเดอร์ดัตช์  ฟรังก์เบลเยียม  ชิลลิงออสเตรีย  เอสคูโดโปรตุเกส  ดรัคมากรีก  ปอนด์ไอริช  ลีราวาติกัน  โครูนาสโลวัก  มาร์คกาฟินแลนด์  ลีราออตโตมัน  รูเบิลโซเวียต  ดีนาร์ยูโกสลาฟ  โครนออสเตรีย-ฮังการี  ไรชส์มาร์ค  มาร์คเยอรมันตะวันออก  โครูนาเชโกสโลวาเกีย  คูนาโครเอเชีย 
สกุลเงิน: ทวีปเอเชีย - ทวีปอเมริกา - ทวีปแอฟริกา - เขตโอเชียเนีย
ไฮน์ริช เบิล

| ไฮน์ริช เบิล |
| --- | --- |
เบิลใน ค.ศ. 1981
เกิด: ไฮน์ริช เทโอดอร์ เบิล 21 ธันวาคม ค.ศ. 1917(1917-12-21) โคโลญ จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1985(1985-07-16) (67 ปี) ลังเงินโบรค รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน เยอรมนีตะวันตก
อาชีพ: นักเขียน
รางวัลสำคัญ: รางวัลเกออร์ค บืชเนอร์   ค.ศ. 1967                    รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม   ค.ศ. 1972                   

ลายมือชื่อ: 
ไฮน์ริช เทโอดอร์ เบิล (เยอรมัน: Heinrich Theodor Böll) เป็นหนึ่งในนักเขียนคนสำคัญของเยอรมนีสมัยหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เบิลได้รับรางวัลรางวัลเกออร์ค บืชเนอร์ใน ค.ศ. 1967 และรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมใน ค.ศ. 1972
ไมบัค

| --- | --- |

ประเภท: แผนกของไดม์เลอร์
อุตสาหกรรม: ยานยนต์
ก่อตั้ง: 1909
ผู้ก่อตั้ง: วิลเฮ็ล์ม ไมบัค
เลิกกิจการ: พ.ศ. 2556 
สาเหตุ: ควบรวมโดยเมอร์เซเดส-เบนซ์
ถัดไป: เมอร์เซเดส-ไมบัค
สำนักงานใหญ่: ชตุทท์การ์ท ประเทศเยอรมนี
ผลิตภัณฑ์: รถยนต์หรู
บริษัทแม่: ไดม์เลอร์
เว็บไซต์: Mercedes-Maybach
วิลเฮ็ล์ม ไมบัค
ไมบัค (เยอรมัน: Maybach) เป็นรถยนต์นั่งจากประเทศเยอรมนี บริษัทก่อตั้งโดยวิลเฮ็ล์ม ไมบัค และลูกชายคาร์ล ไมบัค รถยนต์ของไมบัคมีลักษณะเป็นรถยนต์หรูหราขนาดใหญ่ เดิมทีไมบัคเป็นบริษัทผลิตเครื่องยนต์อากาศยานให้แก่เรือเหาะเซ็พเพอลีน (Zeppelin) และต่อมาในสงครามโลกครั้งที่สอง ไมบัคหันไปผลิตรถยนต์และเครื่องยนต์ป้อนกองทัพเยอรมัน อาทิ พันท์เซอร์ 4, ทีเกอร์ 1 และรถถังพันเทอร์ ภายหลังสงคราม บริษัทยังคงได้ผลิตเครื่องยนต์ดีเซลสำหรับรถไฟ เช่น เครื่องเยอรมัน วี200 และบริติชเรล คลาส 52 ที่มีชื่อเสียง
ในปีพ.ศ. 2503 ไดม์เลอร์-เบนซ์ ได้ซื้อหุ้นส่วนใหญ่บริษัท และได้เปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น Maybach Mercedes-Benz Motorenbau GmbH และในปี พ.ศ. 2512 ได้กลายมาเป็น MTU Friedrichshafen ปัจจุบันไดม์เลอร์เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าของไมบัค โดยบริษัทตั้งอยู่ที่เมืองชตุทท์การ์ท
รถยนต์หรู

ไมบัคได้กลับมาสร้างรถยนต์หรูหราอีกครั้งหนึ่ง ภายใต้การดูแลของเมอร์เซเดส-เบนซ์ โดยได้เริ่มออกมา 2 รุ่นได้แก่ ไมบัค 57 และ ไมบัค 62 มีลักษณะเหมือนกันแตกต่างกันตรงความยาวของตัวถังรถ รถไมบัคถือว่าเป็นรถในระดับหรูหรา ซึ่งราคาใกล้เคียงกับรถบริษัทอื่นเช่น เบนลีย์ หรือ โรลส์-รอยซ์ ในปี พ.ศ. 2548 ไมบัคได้ออกรถยนต์รุ่น 57S มีลักษณะเป็นรถสปอร์ต โดยมีเครื่องยนต์ 6 ลิตร V12 เทอร์โบคู่ ผลิตแรงม้าได้สูงถึง 604 แรงม้า และแรงบิดสูงถึง 737 ปอนด์/ฟุต
เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เมอร์เซเดส-เบนซ์ได้แถลงว่าจะยุติสายการผลิตรถยนต์ไมบัค ในปี พ.ศ. 2556 เนื่องจากมียอดขายน้อยเมื่อเทียบกับโรลส์-รอยซ์ 
ในปัจจุบันนี้ Mercedes-Benz ได้เข้าร่วมการตลาดสมาชิกใหม่ของครอบครัว Mercedes-Maybach (เมอร์เซเดส-ไมบัค) ในงาน Los Angeles Auto Show 2016.
รุ่น

ก่อนสงครามโลก
พ.ศ. 2462 (1919) ไมบัค W1 - รถทดสอบโดยใช้ตัวถังของเมอร์เซเดส
พ.ศ. 2464 (1921) ไมบัค W3 - ไมบัครุ่นแรกแสดงในงานมอเตอร์โชว์ที่กรุงเบอร์ลิน เครื่องยนต์หกสูบเรียง 70 แรงม้า 5.7 ลิตร
พ.ศ. 2469 (1926) ไมบัค W5 - เครื่องยนต์ 7 ลิตร 120 แรงม้า
พ.ศ. 2472 (1929) ไมบัค 12 - เครื่องยนต์ V12
พ.ศ. 2473 (1930) ไมบัค DSH - Doppel-Sechs-Halbe 1930-37
พ.ศ. 2473 (1930) ไมบัค DS7 Zeppelin -  7 ลิตร V12, 150 แรงม้า
พ.ศ. 2474 (1931) ไมบัค W6 - เครื่องยนต์เดียวกับ W5 แต่ฐานล้อกว้างขึ้น 1931-33
พ.ศ. 2474 (1931) ไมบัค DS8 Zeppelin - 8 ลิตร  V12, 200 แรงม้า
พ.ศ. 2477 (1934) ไมบัค W6 DSG - เพิ่มประสิทธิภาพระบบขับเคลื่อนแบบโอเวอร์ไดรฟ์คู่
พ.ศ. 2478 (1935) ไมบัค SW35 - 3.5 ลิตร 140 แรงม้า I6
พ.ศ. 2479 (1936) ไมบัค SW38 - 3.8 ลิตร 140 แรงม้า I6
พ.ศ. 2482 (1939) ไมบัค SW42 - 4.2 ลิตร 140 แรงม้า I6
W2 เป็นเครื่องยนต์หกสูบเรียง 5.7 ลิตร สั่งทำโดยสปายเกอร์เท่านั้น และในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ไมบัคได้ผลิตรถยนต์ประมาณ 1800 คัน
สมัยใหม่
พ.ศ. 2545 (2002)  ไมบัค 57 SWB และ 62 LWB
พ.ศ. 2548 (2005)  ไมบัค Exelero (รถต้นแบบแสดงในงาน IAA ที่แฟรงค์เฟิร์ต)
พ.ศ. 2548 (2005)  ไมบัค 57S SWB และ 62S LWB (อักษร S ย่อมาจากคำว่า special ที่แปลว่าพิเศษ มากกว่าความหมายของ sport ของรถสปอร์ต)
พ.ศ. 2550 (2007) ไมบัค 62 Landaulet
พ.ศ. 2550 (2009) ไมบัค 57 Zeppelin และ Maybach 62 Zeppelin
พ.ศ. 2554 (2011) ไมบัค Guard
พ.ศ. 2557 (2014) Mercedes-Maybach S600
พ.ศ. 2558 (2015) Mercedes-Maybach S500 และ Mercedes-Maybach S600 Pullman
พ.ศ. 2561 (2018) Mercedes-Maybach G 650 Landaulet
พ.ศ. 2562 (2019) Mercedes-Maybach GLS600
ไมบัค 57
ไมบัค 57S
ไมบัค 62
ไมบัค 62 BMK
ไมบัค 62S Zeppelin
ไมบัค 62 Landaulet
Mercedes-Maybach S 500 4MATIC
เมอร์ซิเดส-ไมบัค G 650 Landaulet
แหล่งข้อมูลอื่น

บริษัทไมบัค เก็บถาวร 2009-03-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไรชส์ทาค (รัฐสภาเยอรมัน)

ไรชส์ทาคในปี ค.ศ. 1889
ไรชส์ทาค (เยอรมัน: Reichstag) คือรัฐสภาของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และต่อมาของสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือและของเยอรมนี จนกระทั่งถึง ค.ศ. 1945 ในปัจจุบันรัฐสภาของเยอรมนีเรียกว่า "บุนเดิสทาค" (รัฐสภาแห่งสหพันธ์) แต่ตึกที่เป็นที่ประชุมรัฐสภายังคงเรียกว่า "ไรชส์ทาค"
คำว่า "Reichstag" เป็นคำประสมจากคำว่า "Reich" (ไรช์) ที่แปลว่า "แผ่นดินเยอรมัน" และ "Tag" (ทาค) ที่แปลว่า "ที่ประชุม" ในปัจจุบันสภาปกครองระดับต่าง ๆ  ก็ยังใช้คำว่า "-tag" ต่อท้ายเช่น "Bundestag" ที่หมายถึงรัฐสภาของรัฐบาลกลาง หรือ "Landtag" ที่หมายถึงสภาระดับท้องถิ่น
ไรชส์ทาคของเยอรมนี

หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1806 คำว่า "Reichstag" ก็นำมาใช้สำหรับรัฐสภาของปี ค.ศ. 1849 ที่มีการร่างธรรมนูญฟรังเฟิร์ตที่มิได้นำมาบังคับใช้ และต่อมาสำหรับรัฐสภาของสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือระหว่าง ค.ศ. 1867 ถึง ค.ศ. 1871 และ ในที่สุดก็รัฐสภาของจักรวรรดิเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1871 ในสองกรณีหลังสมาชิกของไรชส์ทาคเป็นผู้ที่ได้รับการเลือกตั้งจากชายผู้ที่มีอายุเกิน 25 ปี ซึ่งทำให้เป็นไรชส์ทาคที่เป็นประชาธิปไตยมากที่สุดในยุโรปขณะนั้น
ในปี ค.ศ. 1919 ไรชส์ทาคของสาธารณรัฐไวมาร์มีนายกรัฐมนตรีผู้ได้รับเลือกโดยตรงจากประชาชนเป็นประมุข แต่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1930 รัฐสภาก็ใช้อำนาจทางอ้อมที่มอบให้แก่ประธานาธิบดีแห่งเยอรมนีภายใต้มาตรา 48 ของรัฐธรรมนูญว่าด้วยการมอบอำนาจฉุกเฉิน หลังจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้รับตำแหน่งเป็น "นายกรัฐมนตรี" (Reichskanzler) เมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1933 หลังจากนั้นรัฐสภาก็สิ้นอำนาจ รัฐสภาของอาณาจักรที่สามประชุมกันเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1942
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์เยอรมนี
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ในรัฐสภาเมื่อกล่าวปราศัยโจมตีแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1941
ไฮน์ริช กุสทัฟ มักนุส

| กุสทัฟ มักนุส |
| --- | --- |
ไฮน์ริช กุสทัฟ มักนุส
เกิด: 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1802(1802-05-02) เบอร์ลิน, รัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์ค, จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
เสียชีวิต: 4 เมษายน ค.ศ. 1870(1870-04-04) (67 ปี) เบอร์ลิน, สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ
สัญชาติ: เยอรมัน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน มหาวิทยาลัยสต็อกโฮล์ม วิทยาลัยซอร์บอน
มีชื่อเสียงจาก: ปรากฏการณ์มักนุส เกลือเขียวมักนุส
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์, เคมี
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน
 
ไฮน์ริช กุสทัฟ มักนุส (เยอรมัน: Heinrich Gustav Magnus; 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1802 – 4 เมษายน ค.ศ. 1870) เป็นนักฟิสิกส์และนักเคมีชาวเยอรมัน
ไฮน์ริช กุสทัฟ มักนุสเกิดที่เมืองเบอร์ลิน ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ได้รับการเรียนการสอนจากที่บ้านก่อนจะเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน และได้ไปศึกษาดูงานที่กรุงสต็อกโฮล์มและปารีส ในปี ค.ศ. 1831 มักนุสทำงานเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน และต่อมาเขาได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ และตำแหน่งคณบดีของคณะ  ในปี ค.ศ. 1852 มักนุสค้นพบปรากฏการณ์การหมุนของลูกบอลที่เกี่ยวข้องกับอากาศ ซึ่งต่อมาเรียกว่า "ปรากฏการณ์มักนุส" เขายังทำการทดลองด้านเคมีและฟิสิกส์ไปจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1870
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ไฮน์ริช กุสทัฟ มักนุส