stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เหตุผลวิบัติโดยอัตราพื้นฐาน
ตัวอย่างที่ 1

ถ้าถามคน (อย่างน้อยก็คนตะวันตก) ด้วยคำถามนี้ เขามักจะให้ค่าความน่าจะเป็นว่าจอห์นเป็นคริสต์ศาสนิกชนต่ำเกินไป และให้ค่าความน่าจะเป็นว่าเขาถือลัทธิซาตานสูงเกินไป 
นี่เป็นเพราะว่า บุคคลเหล่านั้นมองข้ามอัตราพื้นฐานของความเป็นคริสต์ศาสนิกชน (ซึ่งมี 2,000 ล้านคนในโลก) ที่สูงกว่าอัตราพื้นฐานของคนถือลัทธิซาตาน (ประมาณว่ามีอยู่หลายพันคน) มาก 
ดังนั้น ถึงแม้ว่า ลักษณะต่าง ๆ เช่นความนิยมชมชอบในแฟชั่นเป็นต้น อาจจะเป็นตัวชี้ที่เพิ่มความน่าจะเป็นว่าเป็นคนถือลัทธิซาตานเป็นสิบเท่า แต่ว่า ความน่าจะเป็นว่าจอห์นเป็นคริสต์ศาสนิกชนก็ยังสูงกว่ามาก
ตัวอย่างที่ 2

คนเป็นจำนวนมากจะตอบว่า มีความน่าจะเป็นสูงถึง 95% แต่ว่าความน่าจะเป็นจริง ๆ อยู่ที่แค่ 2%
เพื่อที่จะหาคำตอบที่ถูกต้อง เราควรจะใช้ Bayes' theorem
จุดมุ่งหมายก็คือเพื่อที่จะหาค่าความน่าจะเป็นว่าคนขับเป็นคนเมาเมื่อเครื่องวิเคราะห์ลมหายใจแสดงว่าคนขับเมา เมื่อหยุดคนขับรถโดยสุ่ม ซึ่งสามารถเขียนได้ว่า
ซึ่งเราได้ข้อมูลจากบทความตัวอย่างว่า
ดังที่เราเห็นได้จากสูตร ถ้าเราต้องการคำตอบ เราจะต้องหาค่า p (D) คือค่าความน่าจะเป็นที่เครื่องวิเคราะห์จะแสดงว่าคนขับเมาเมื่อหยุดคนขับโดยสุ่มโดยที่ไม่รู้ว่าคนขับเมาหรือไม่เมา ซึ่งหาได้จากค่าที่บอกมาแล้วดังนี้
ซึ่งได้
เมื่อใส่ค่านี้ลงในสูตรแรก ก็จะได้
คำอธิบายที่อาจจะเห็นได้ง่ายกว่าอย่างหนึ่งก็คือ โดยเฉลี่ยแล้ว สำหรับคนขับทุก ๆ 1000 คนที่หยุดตรวจ
คนขับ 1 คนจะเมา และเครื่องวิเคราะห์จะจับว่าเมาได้ 100% ดังนั้น จะมี 1 คนที่จับได้ว่าเมาอย่างถูกต้อง
คนขับ 999 คนจะไม่เมา และจากคนเหล่านั้น 5% จะจับได้ว่าเมาอย่างผิดพลาด และดังนั้นจะมีคน 49.95 คนถูกจับว่าเมาอย่างผิด ๆ
และดังนั้น ในบรรดาคน 1,000 คนที่เครื่องวิเคราห์ะบอกว่าเมาคือ 50.95 คน จะมีคนเมาจริง ๆ 1 คน และดังนั้นความน่าจะเป็นที่จะตรวจจับคนเมาโดยสุ่มได้จริง ๆ คือ  p(drunk|D)=1/50.95\approx 0.019627
แต่ว่า ความถูกต้องของคำตอบนี้ขึ้นอยู่กับข้อสมมุติเบื้องต้นว่า เจ้าหน้าที่หยุดรถโดยสุ่มจริง ๆ ไม่ใช่เพราะขับรถไม่ดี
แต่ว่า ถ้าใช้การขับรถไม่ดี (หรือเหตุผลอย่างใดอย่างหนึ่งอื่น) เป็นเหตุผลในการหยุดรถ การคำนวณก็จะต้องรวมเอาค่าความน่าจะเป็นของคนเมาขับรถดีไม่ดี และคนไม่เมาขับรถดีไม่ดีเข้าไปด้วย
ตัวอย่าง 3

ในเมืองที่มีคนอาศัยอยู่ 1 ล้านคน สมมุติว่ามีผู้ก่อการร้าย 100 คน และผู้ไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย 999,900 คน
เพื่อให้ง่าย ๆ ให้สมมุติด้วยว่าคนที่มีอยู่ทั้งหมดในเมืองเป็นผู้อาศัยในเมือง
ดังนั้น อัตราพื้นฐานของความน่าจะเป็นที่จะหยุดผู้ก่อการร้ายเมื่อหยุดคนในเมืองโดยสุ่มก็คือ 0.0001 (.01%)
และอัตราพื้นฐานของความน่าจะเป็นที่จะหยุดผู้ไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายก็คือ 0.9999 (99.99%)
เพื่อจะพยายามจับผู้ก่อการร้าย เทศบาลได้ติดตั้งระบบเตือนภัย 
ที่ใช้กล้องวงจรปิดพร้อมกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่สามารถรู้จำใบหน้าได้โดยอัตโนมัติ
โปรแกรมคอมพิวเตอร์มีอัตราความล้มเหลวที่ 1% คือ
อัตราการตรวจจับไม่ได้ที่ผิดพลาด (false negative) คือ ถ้ากล้องเจอผู้ก่อการร้าย ระบบจะส่งสัญญาณเตือนภัยอย่างถูกต้อง 99% และจะพลาดไม่เตือนภัย 1%
อัตราการตรวจจับที่ผิดพลาด (false positive) คือ ถ้ากล้องเจอผู้ที่ไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย ระบบจะไม่ส่งสัญญาณเตือนภัยอย่างถูกต้อง 99% แต่จะพลาดเตือนภัย 1%
สมมุติว่า ถ้ากล้องเจอบุคคลหนึ่งที่ทำให้เกิดการเตือนภัย
มีโอกาสเท่าไรที่คน ๆ นั้นจะเป็นผู้ก่อการร้าย
กล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือ อะไรเป็นค่า P (ก่อการร้าย | เตือนภัย) คือค่าความน่าจะเป็นว่าบุคคลนั้นเป็นผู้ก่อการร้ายเมื่อมีการเตือนภัย
ผู้ที่เกิดเหตุผลวิบัติโดยอัตราพื้นฐานจะอนุมานว่ามีโอกาส 99% ที่บุคคลนั้นจะเป็นผู้ก่อการร้าย
แม้ว่า ค่าอนุมานนั้นดูเหมือนจะมีเหตุผล แต่จริง ๆ แล้วเป็นเหตุผลที่ผิดพลาด และการคำนวณที่จะแสดงต่อไปจะชี้ว่า คน ๆ นั้นมีโอกาสเพียงเกือบ 1% เท่านั้นที่จะเป็นผู้ก่อการร้าย จะไม่ใกล้ 99% เลย
เหตุผลวิบัติเกิดขึ้นจากความสับสนเกี่ยวกับอัตราความล้มเหลวสองอย่าง
คือ "จำนวนการไม่เตือนภัยต่อผู้ก่อการร้าย 100 คน" (false negative) กับ "จำนวนผู้ไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายต่อการเตือนภัย 100 ครั้ง" (false positive) เป็นค่าที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกันเลย
ค่าแรกไม่จำเป็นต้องเท่ากับค่าที่สอง ไม่จำเป็นที่จะต้องเกือบเท่ากันเลยด้วยซ้ำ
ลองพิจารณาอย่างนี้ว่า สมมุติว่า มีระบบเตือนภัยเช่นเดียวกันที่ติดตั้งในเมืองอีกเมืองหนึ่งที่ไม่มีผู้ก่อการร้ายอยู่เลย
และเหมือนกับในเมืองแรก มีการเตือนภัยทุก 1 ครั้งจาก 100 ครั้งที่พบผู้ไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย
แต่ไม่เหมือนกับเมืองแรก จะไม่มีการเตือนภัยสำหรับผู้ก่อการร้ายเลย (เพราะไม่มีผู้ก่อการร้าย)
ดังนั้น 100% ของการเตือนภัยจะเป็นเพราะผู้ไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย
ซึ่งก็คือ "จำนวนผู้ไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายต่อการเตือนภัย 100 ครั้ง" สำหรับเมืองนี้จะเท่ากับ 100 ทั้ง ๆ ที่ P (ก่อการร้าย | เตือนภัย) = 0%
ซึ่งก็คือ มีโอกาส 0% ที่มีการตรวจจับเจอผู้ก่อการร้ายเมื่อเกิดการเตือนภัย
และสำหรับเมืองแรก ลองพิจารณาว่า ถ้าประชากร 1 ล้านคนทั้งหมดเดินผ่านกล้อง
ผู้ก่อการร้าย 99 คนจาก 100 คนจะทำให้เกิดสัญญาณเตือนภัย แต่ผู้ไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย 9,999 จาก 999,900 คนก็จะทำให้เกิดการเตือนภัยเช่นเดียวกัน
ดังนั้น จะมีคนทั้งหมด 10,098 คนที่จะทำให้เกิดสัญญาณเตือนภัย โดยที่มี 99 คนเป็นผู้ก่อการร้าย
เพราะฉะนั้น ความน่าจะเป็นที่บุคคลที่ก่อให้เกิดสัญญาณเตือนภัยจะเป็นผู้ก่อการร้ายจริง ๆ เป็นเพียง 99 ใน 10,098 ซึ่งน้อยกว่า 1% และน้อยกว่าค่าที่เรา (ผู้ที่มีเหตุผลวิบัตินี้) เดาในเบื้องต้นที่ 99%
ความเห็นวิบัติโดยอัตราพื้นฐานทำให้เกิดการคลาดเคลื่อนอย่างไม่น่าเชื่อในตัวอย่างนี้เพราะว่า มีผู้ไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายมากกว่าผู้ก่อการร้ายอย่างมหาศาล
ดูเพิ่ม

ทฤษฎีความน่าจะเป็นแบบเบย์
การเหมารวม
ฮิวริสติก (จิตวิทยา)
ฮิวริสติกโดยความเป็นตัวแทน
แหล่งข้อมูลอื่น

The Base Rate Fallacy The Fallacy Files
Psychology of Intelligence Analysis: Base Rate Fallacy เก็บถาวร 2018-02-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The base rate fallacy explained visually (Video)
Interactive page for visualizing statistical information and Bayesian inference problems
Current ‘best practice’ for communicating probabilities in health according to the International Patient Decision Aid Standards (IPDAS) Collaboration
วังพระอาทิตย์คึมซูซัน

| วังพระอาทิตย์ คึมซูซัน |
| --- | --- |
วังพระอาทิตย์คึมซูซัน
th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดใช้งาน
สถาปัตยกรรม: มอเดิร์น, นีโอคลาสสิก
ประเทศ:  เกาหลีเหนือ
พิกัด: 39°3′51″N 125°47′15″E﻿ / ﻿39.06417°N 125.78750°E﻿ / 39.06417; 125.78750
เปิดใช้งาน: 1976; 48 ปีที่แล้ว (1976)
เจ้าของ: รัฐบาลเกาหลีเหนือ

ชื่อเกาหลี
โชซ็อนกึล: 금수산태양궁전
ฮันจา: 錦繡山太陽宮殿
อาร์อาร์: Geumsusan Taeyang Gungjeon 
เอ็มอาร์: Kŭmsusan T'aeyang Kungjŏn 
 
วังพระอาทิตย์ คึมซูซัน หรือ วังคึมซูซันแทยัง (เกาหลี: 금수산태양궁전; Kumsusan Palace of the Sun) หรือชื่อเดิม วังอนุสรณ์คึมซูซัน (금수산기념궁전; Kumsusan Memorial Palace) เป็นอาคารอนุสรณ์ศพทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ ภายในเป็นที่จัดแสดงและไว้ศพของ คิม อิล-ซ็อง และ คิม จ็อง-อิล อดีตผู้นำสูงสุดของเกาหลีเหนือและผู้นำตลอดกาลของเกาหลีเหนือ
ร่างของทั้งสองถูกดองศพและวางภายในโลงศพกระจกใส ศีรษะวางบนหมอนบัควีตแบบพื้นถิ่นเกาหลี บนตัวคลุมด้วยธงพรรคแรงงานเกาหลี ร่างของผู้นำทั้งสองจัดแสดงในลักษณะคล้ายกัน และอยู่กันคนละห้อง
ด้วยขนาด 115,000 ตารางฟุต (10,700 ตารางเมตร) ทำให้คึมซูซันเป็นอนุสรณ์ศพผู้นำคอมมิวนิสต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นแห่งเดียวที่ไว้ร่างมากกว่าหนึ่งคนในอาคารเดียวกัน ด้านหน้าของอาคารเป็นลานกว้างขนาดยาว 500 เมตร (1,600 ฟุต) ส่วนทางตะวันออกและเหนือเป็นคูน้ำ
วังนี้สร้างขึ้นในปี 1976 ในฐานะรัฐสภาคึมซูซัน (Kumsusan Assembly Hall; 금수산의사당) และใช้งานเป็นที่พำนักทางการของคิม อิล-ซ็อง หลังเขาเสียชีวิตในปี 1994 คิม จ็อง-อิล ได้บูรณะและแปรสภาพอาคารมาเป็นอนุสรณ์ศพแทน เข้าใจว่าค่าปรับสภาพอาคารอยู่ที่ $100 ล้าน และบางแหล่งเชื่อว่าอาจสูงถึง $900 ล้าน
เฟเดรีโก มาเกดา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 มาเคดาใน ค.ศ. 2013
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  Federico Macheda
วันเกิด:   (1991-08-22) 22 สิงหาคม ค.ศ. 1991 (33 ปี)
สถานที่เกิด:  โรม, อิตาลี
ส่วนสูง:  1.85 m (6 ft 1 in) 
ตำแหน่ง:  กองหน้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  Ankaragücü
หมายเลข:  11
สโมสรเยาวชน
2001–2007:  ลาซีโอ
2007–2008:  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2008–2014 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |  19 |  (4) |
| 2011 |  → ซัมป์โดเรีย (ยืมตัว) |  14 |  (0) |
| 2012 |  → ควีนส์พาร์ก เรนเจอส์ (ยืมตัว) |  3 |  (0) |
| 2013 |  → เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท (ยืมตัว) |  14 |  (0) |
| 2013 |  → ดองคัสเตอร์ โรเวอส์ (ยืมตัว) |  5 |  (3) |
| 2013–2014 |  → ดองคัสเตอร์ โรเวอส์ (ยืมตัว) |  10 |  (0) |
| 2014 |  → เบอร์มิงแฮม ซิตี (ยืมตัว) |  18 |  (10) |
| 2014–2016 |  คาร์ดิฟฟ์ ซิตี |  27 |  (6) |
| 2016 |  → นอตทิงแฮม ฟอเรสต์ (ยืมตัว) |  3 |  (0) |
| 2016–2018 |  โนวารา |  51 |  (10) |
| 2018–2022 |  ปานาซีไนโกส |  106 |  (36) |
| 2022– |  Ankaragücü |  5 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2006–2007 |  อิตาลี U16 |  10 |  (2) |
| 2007–2008 |  อิตาลี U17 |  3 |  (0) |
| 2009 |  อิตาลี U19 |  1 |  (0) |
| 2009–2012 |  อิตาลี U21 |  10 |  (4) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 20:01, 11 เมษายน 2021 (UTC)
เฟเดรีโก "กีโก" มาเกดา (อิตาลี: Federico "Kiko" Macheda) เป็นนักฟุตบอลชาวอิตาลี ปัจจุบันเขาลงเล่นให้กับ Ankaragücü ในซือเปร์ลีกของประเทศตุรกี
เขาเคยลงเล่นให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในช่วงปี 2008-2014 โดยลงเล่นไป 19 ครั้งยิงได้ 4 ประตู โดยย้ายมาจากสโมสรลาซิโอในอิตาลี เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2007 โดยในเกมที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดพบกับแอสตันวิลลาเมื่อวันที่ 5 เมษายน2008 ทางเซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสันได้ส่งเขาลงมาเล่นเป็นตัวสำรองแทนนานี่และในที่สุดเขาก็กลายเป็นซูเปอร์ซับเมื่อยิงประตูชัยในนาทีที่ 93 ให้แมนฯยูพลิกเอาชนะแอสตันวิลลาไป 3-2 โดยถือว่าเป็นประตูแรกและนัดแรกของเขาอย่างเป็นทางการ มาเคด้าทำประตูชัยในเกมลีกนัดถัดมากับซันเดอร์แลนด์หลังจากเปลี่ยนตัวลงมาเพียงแค่ 40 วินาที ซึ่งนับเป็นการทำสองประตูจากสองเกมที่ลงเล่นเลยทีเดียว โดยในระหว่างที่ลงเล่นให้กับยูไนเต็ดเขามักจะถูกยืมไปเล่นให้กับทีมอื่นอยู่เสมอเพราะไม่สามารถยึดตำแหน่งตัวจริงในทีมชุดใหญ่และหลังจากเมื่อเขาออกจากทีมยูไนเต็ดแล้วได้ก็พเนจรไปอยู่กับสโมสรต่าง ๆ แต่ก็ไม่ค่อยจะประสบความสำเร็จสักเท่าไหร่เพราะเขามักจะมีอาการบาดเจ็บอีกทั้งพฤติกรรมนอกสนามที่ไม่ค่อยดียกเว้นช่วงที่เขาอยู่กับสโมสรเบอร์มิงแฮมแบบยืมตัวที่เขาทำได้ 10 ประตูจากทั้งหมด 18 นัดและสโมสรโนวาราที่เขาทำได้ 10 ประตูเช่นกันจากทั้งหมด 51 นัด
เกียรติประวัติ > สโมสร

แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
อีเอฟแอลคัพ: 2009–10
ปานาซีไนโกส
กรีกคัพ: 2021–22
เกียรติประวัติ > รางวัลส่วนตัว

รางวัลผู้เล่นเยาวชนแห่งปี จิมมี เมอร์ฟี: 2008–09
สำนักความปลอดภัยและการบังคับใช้ทางสิ่งแวดล้อม

| --- | --- |
Bureau of Safety and Environmental Enforcement

ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 1 ตุลาคม ค.ศ. 2011 (2011-10-01)
หน่วยงานก่อนหน้า: สำนักงานบริหารจัดการแร่
สำนักงานใหญ่: อาคารมหาดไทยหลัก วอชิงตัน ดี.ซี.
บุคลากร: ลูกจ้างเต็มเวลา 881 คน (ค.ศ. 2016)
งบประมาณต่อปี: 204.6 ล้านดอลลาห์สหรัฐ (ค.ศ. 2016)
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: สกอตต์ แมบรี, ผู้อำนวยการ
ต้นสังกัดหน่วยงาน: กระทรวงมหาดไทยสหรัฐ
เว็บไซต์: www.bsee.gov
สำนักความปลอดภัยและการบังคับใช้ทางสิ่งแวดล้อม (อังกฤษ: Bureau of Safety and Environmental Enforcement: BSEE) เป็นหน่วยงานในกระทรวงมหาดไทยสหรัฐ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 2011 เป็นหน่วยงานหลักซึ่งรับผิดชอบการปรับปรุงความปลอดภัย และสร้างความมั่นใจในการพิทักษ์สิ่งแวดล้อมที่เกี่ยวเนื่องกับอุตสาหกรรมพลังงานนอกชายฝั่ง ซึ่งหลัก ๆ คือ ก๊าซธรรมชาติและน้ำมัน บริเวณไหล่ทวีปรอบนอกของสหรัฐ หน่วยงานนี้ใช้อำนาจหน้าที่ด้านความปลอดภัยและการบังคับใช้เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมซึ่งเดิมเป็นของสำนักงานบริหารจัดการแร่ (Minerals Management Service) อำนาจหน้าที่ดังกล่าวรวมถึงการสืบสวน สอบสวน เรียกพยานมาให้ถ้อยคำและแสดงพยานหลักฐาน กำหนดบทลงโทษ ระงับหรือยกเลิกกิจกรรม และกำกับดูแลความปลอดภัย การตอบสนอง และความพร้อมในการเคลื่อนย้าย
หน่วยงานย่อย

สำนักงานโครงการควบคุมนอกชายฝั่ง (Office of Offshore Regulatory Programs: OORP) บริหารจัดการระเบียบ มาตรฐาน และโครงการตรวจสอบการปฏิบัติตามในการดำเนินงานเกี่ยวกับน้ำมัน ก๊าซ และแร่บริเวณไหล่ทวีปรอบนอก หน่วยงานในสังกัดสำนักงานนี้รับผิดชอบกฎระเบียบและเอกสารทางนโยบายที่เกี่ยวข้องกับไหล่ทวีปรอบนอก รวมถึงโครงการที่ครอบคลุมการบริหารจัดการความปลอดภัย การวิจัยเพื่อป้องกันมลภาวะ การประเมินทางวิทยาการ นโยบายในการตรวจสอบ และการพัฒนาการฝึกอบรมทางวิทยาการของสำนักความปลอดภัยฯ
กองความพร้อมในด้านการรั่วไหลของน้ำมัน (Oil Spill Preparedness Division: OPSD) สำนักความปลอดภัยฯ ดูแลการวางแผนและความพร้อมในด้านการรั่วไหลของน้ำมันสำหรับสถานที่ผลิตน้ำมันและก๊าซในน่านน้ำสหรัฐ (ดู ประมวลข้อบังคับส่วนกลาง ลักษณะ 30 ส่วนที่ 254) และหนึ่งในบทบาทหลักของสำนักความปลอดภัยฯ ก็คือ กองความพร้อมในด้านการรั่วไหลของน้ำมัน ซึ่งมีหน้าที่ครอบคลุมถึงการอนุมัติแผนตอบสนองด้านการรั่วไหลของน้ำมัน การตรวจสอบอุปกรณ์ตอบสนองต่อการรั่วไหลของน้ำมัน การวิจัยด้านการตอบสนองต่อการรั่วไหลของน้ำมัน การฝึกอบรมเจ้าหน้าที่ผู้ตอบสนองและคณะบริหารจัดการ ปัจจุบัน กองนี้บริหารจัดการสถานทดสอบการตอบสนองต่อการรั่วไหลแห่งชาติที่เรียกว่า โอห์มเซ็ตต์ (Ohmsett) ตั้งอยู่ในลีโอนาร์โด นิวเจอร์ซี
กองการปฏิบัติตามด้านสิ่งแวดล้อม (Environmental Compliance Division: ECD) เฝ้าระวัง ตรวจสอบยืนยัน และบังคับให้อุตสาหกรรมนอกชายฝั่งเกิดการปฏิบัติตามมาตรฐานทางสิ่งแวดล้อมในการดำเนินงานบริเวณไหล่ทวีปรอบนอก กองนี้ดูแลให้เกิดการปฏิบัติตามรัฐบัญญัตินโยบายสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ (National Environmental Policy Act) ในส่วนที่เกี่ยวกับปฏิบัติการของสำนักความปลอดภัยฯ ความรับผิดชอบอื่น ๆ รวมถึงการร่วมมือกับสำนักบริหารจัดการพลังงานมหาสมุทร (Bureau of Ocean Energy Management) และหน่วยงานอื่นทั้งระดับกลาง ระดับรัฐ และระดับท้องถิ่น และการให้บริการสู่สาธารณชนภายนอกในประเด็นการปฏิบัติตามด้านสิ่งแวดล้อม วิศวกรและนักวิทยาศาสตร์ที่ดำเนินงานในนามของกองนี้เป็นผู้ประสานงานระดับชาติให้แก่สำนักความปลอดภัยฯ ในโครงการสิ่งแวดล้อมหลายโครงการ เช่น โครงการคุณภาพอากาศ โครงการทรัพยากรทางโบราณคดีและวัฒนธรรม โครงการนิเวศวิทยาทางทะเล โครงการควบคุมขยะและตะกอนทางทะเล และโครงการปะการังเทียมที่เรียก ริกส์ทูรีฟส์ (Rigs-to-Reefs)
กองสืบสวนความปลอดภัยและอุบัติการณ์ (Safety and Incident Investigation Division: SIID) รับผิดชอบการจัดทำนโยบายระดับชาติในด้านการสืบสวนอุบัติการณ์เกี่ยวกับความปลอดภัยที่เกิดขึ้นบริเวณไหล่ทวีปรอบนอก และจัดทำนโยบายระดับชาติในด้านการฝึกอบรวมผู้สืบสวน กองนี้บริหารจัดการโครงการสืบสวนระดับชาติ ประสานการฝึกอบรมผู้สืบสวน และให้การสนับสนุนระดับภูมิภาคและระดับเขต อยู่ที่สำนักงานใหญ่ของสำนักความปลอดภัยฯ ในวอชิงตัน ดี.ซี.
หนังสือเพิ่มเติม

Committee on the Effectiveness of Safety and Environmental Management Systems for Outer Continental Shelf Oil and Gas (2012). Evaluating the effectiveness of offshore safety and environmental management systems. Washington, D.C: Transportation Research Board. ISBN 9780309223089.
Hogue, Henry (2010). "Reorganization of the Minerals Management Service in the Aftermath of the Deepwater Horizon Oil Spill" (PDF). Federation of American Scientists Website. Congressional Research Service. สืบค้นเมื่อ 23 April 2017.
National Academy of Engineering; National Research Council; Marine Board; Committee on Options for Implementing the Requirement of Best Available and Safest Technologies for Offshore Oil and Gas Operations (2013). Best available and safest technologies for offshore oil and gas operations : options for implementation. Washington, D.C.: National Academies Press. ISBN 9780309294270.{{cite book}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
Study Team of the National Academy of Public Administration. "Bureau of Safety and Environmental Enforcement: Strategic Organizational Assessment" (PDF). National Academy of Public Administration. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 8 June 2017. สืบค้นเมื่อ 23 April 2017.
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
Bureau of Safety and Environmental Enforcement in the Federal Register
SafeOCS Confidential Reporting System
อัมพปาลี

| พระอัมพปาลีเถรี |
| --- | --- |
"อัมพปาลีไหว้พระพุทธเจ้า", งาช้างแกะสลัก, พิพิธภัณฑ์แห่งชาติเดลี
ส่วนบุคคล
เกิด: ป. 500 BCE เวสาลี
มรณภาพ: เวสาลี
รู้จักจาก: นครวธู (นางบำเรอหลวง) ประจำแคว้นเวสาลี
อาชีพ: นางระบำ, โสเภณี
อัมพปาลี (บาลี: อมฺพปาลี; การสะกดแบบอื่น: อามราปาลี, อัมพปาลิกา, อัมราปาลี, หรือ อมรา) เป็นนครวธู (นางบำเรอหลวง) ประจำแคว้นเวสาลี (ปัจจุบันอยู่ในรัฐพิหาร ประเทศอินเดีย) เมื่อราว 500 ปีก่อนคริสต์ศักราช ต่อมานางอัมพปาลีได้เรียนรู้คำสอนของพระโคตมพุทธเจ้า จึงบวชเป็นภิกษุณี และในภายหลังได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ เรื่องของนางปรากฏในคัมภีร์ภาษาบาลีและอาคม ส่วนใหญ่มักกล่าวถึงตอนที่พระพุทธเจ้าเสด็จประทับในอามราปาลีวัน สวนมะม่วงของนาง และต่อมานางได้บริจาคที่ส่วนนี้ให้กับพระพุทธศาสนา เป็นสถานที่แสดงธรรมเทศนาเรื่อง อัมพปาลิกาสูตร
ประวัติ > ชีวิตข่วงต้น

อัมพปาลีเกิดเมื่อราว 600-500 ปีก่อนคริสต์ศักราช บิดาชื่อมหานามะ (Mahanama) ส่วนมารดาไม่ปรากฏนาม ชื่อของนางในทางศัพทมูลมาจากภาษาสันสกฤตสองคำ คือ อามร (มะม่วง) กับ ปลฺลว (ต้นอ่อน) กล่าวกันว่านางคลอดออกมาเองที่โคนต้นมะม่วงต้นหนึ่งในราชอุทยานในแคว้นเวสาลี จึงเป็นที่มาของชื่อนาง
นางอัมพปาลีมีโฉมงามตั้งแต่ยังเป็นเด็ก กล่าวกันว่าเจ้านายนามว่า มหานามัน หลงในความงามของเด็กหญิงอามราปาลีมากจนยอมทิ้งแคว้นของตนเพื่อไปอาศัยอยู่กับนางในหมู่บ้านเล็ก ๆ ของเวสาลี (ปัจจุบันคืออมุซซัฟฟารปุระ)
ประวัติ > นางบำเรอ

ในเวลานั้น เวสาลีเป็นราชธานีพวกเจ้าลิจฉวี หนึ่งในแปดตระกูลกษัตริย์ที่รวมกันตั้งแคว้นวัชชี ตามธรรมเนียมแล้ว สตรีที่โฉมงามที่สุดในดินแดนจะถวายตัวเป็นนางบำเรอให้กับผู้ชายหลายคน มากกว่าที่จะเลือกแต่งงานกับขายคนเดียว
อัมพปาลีเติบโตมาด้วยโฉมที่งดงามและมีความสามารถมากในศิลปะแขนงต่าง ๆ บรรดาขุนนางหนุ่ม ๆ ล้วนหมายปองนาง เมื่อมนูเทพ (Manudev) กษัตริย์แห่งเวสาลี ได้ชมนางร่ายรำในนคร มนูเทพได้วางแผนที่จะมีนางไว้ครอบครองเอง เขาสังหารคู่รักวัยเด็กและว่าที่เจ้าบ่าวของอัมพปาลี ชื่อว่า บุษปกุมาร (Pushpakumar) ในวันที่ทั้งสองจะแต่งงานกัน และประกาศให้นางแต่งงานเป็นเจ้าสาวของนครเวสาลี — หรือคือเป็น นครวธู และนางได้รับยศเป็น "เวสาลีชนบทกัลยาณี" (Vaishali Janpad Kalayani)
หลังได้รับสถานะนครวธู นางได้กลายมาเป็น "ราชนารฏิกี" (Rajanartiki) หรือนางรำประจำราชสำนัก ค่าเข้าชมการร่ายรำของเธออยู่ที่ห้าสิบกหาปณะต่อคืน เธอจึงร่ำรวยมาก จนอาจมากกว่ามหาราชาบางพระองค์
ประวัติ > พบพระพุทธเจ้า

ตามเอกสารของพุทธ อัมพปาลีมีโอกาสได้ถวายเพลแก่พระโคตมพุทธเจ้าขณะพระองค์เสด็จเยือนเวสาลีเป็นคืนสุดท้าย ไม่นานก่อนเสด็จปรินิพพาน อัมพปาลีได้เข้าฟังเทศนาของพระพุทธองค์ในป่ามะม่วง (อัมพวัน) และซึ้งในรสพระธรรมมาก นางจึงได้นิมนต์พระพุทธองค์มาฉันที่บ้านของนาง ในงานเขียนบางส่วนระบุว่าพระพุทธองค์เสด็จประทับในสวนมะม่วงของนางก่อน แล้วอัมพปาลีจึงได้ร้องขอให้ประทับต่อ พระพุทธองค์ทรงรับโดยดุษณีภาพ ขณะที่นางกำลังเดินทางกลับ รถของนางชนเข้ากับรถของเจ้าชายองค์หนึ่งของเวสาลี ซึ่งกำลังเดินทางไปนิมนต์พระพุทธเจ้าฉันภัตตาหารกับตนเช่นกัน เขาก่นด่าและเหยียดเธออย่างรุนแรงว่า 'คณิกา' (กะหรี่) เพื่อให้เธอถอยทางให้เขาผ่าน จากนั้นจึงมีการประกาศว่าพระพุทธองค์จะเสด็จฉันภัตตาหารที่บ้านของนางอัมพปาลี เจ้าชายผู้นั้นผิดหวังและเสนอที่จะมอบทองให้กับนางเพื่อขอแลกสิทธิ์ในการรับเสด็จพระพุทธเจ้า แต่เธอปฏิเสธ
พระพุทธเจ้ารับรู้ถึงโฉมงามของนาง และตรัสกับพุทธสาวกไม่ให้หลงไหลไปกับความงามของนาง นางอัมพปาลีนิมนต์พระพุทธองค์พร้อมด้วยผู้ติดตามของนาง ให้เสด็จเข้าประทับในที่พำนักของนางที่ตกแต่งอย่างวิจิตรตระการตาเป็นพิเศษ หลังพระองค์ฉันภัตตาหารเสร็จสิ้น นางอัมพปาลีได้ถวายสวนมะม่วงและที่พำนักของนางทั้งหมดให้แก่พระพุทธศาสนา และเพื่อให้ทรงใช้เป็นที่แสดงเทศนา ไม่นานนับจากนั้น นางอัมพปาลีได้ออกจากการเป็นนางบำเรอ และบวชเป็นภิกษุณี ระบุกันว่าท้ายที่สุดนางได้บรรลุเป็นอรหันต์
นางมีบุตรชายชื่อวิมลโกณฑัญญะ ซึ่งได้อุปสมบทและต่อมาเป็นพระเถระที่มีชื่อเสียงรูปหนึ่ง
การศึกษาเชิงประวัติศาสตร์

เรื่องราวของนางอัมราปาลีมีความสำคัญมากในการทำความเข้าใจมุมมองร่วมสมัยต่อนางบำเรอและโสเภณี ถึงแม้นางจะมีชื่อเสียงมากในฐานะศิลปินที่มีฝีมือ นางก็ยังถูกด่าและเหยียดโดยเจ้าชายแห่งเวสาลีคนหนึ่ง ที่ด่านางว่าเป็น 'คณิกา' ซึ่งเป็นคำเรียกโสเภณีที่มีความหยาบคายมาก (เทียบเท่าภาษาไทย "กะหรี่") ส่วนพระพุทธเจ้าไม่ได้ทรงแสดงท่าทีใด ๆ ต่อนางเป็นพิเศษ จึงมักถือเรื่องราวตอนนี้มาใช้ระบุว่าพระพุทธเจ้าทรงปราศจากอคติต่อสตรี
คันเร

คันเร (ญี่ปุ่น: 管領; โรมาจิ: Kanrei) หรือ คันเรียว (Kanryō) คือ ตำแหน่งการเมืองชั้นสูงในญี่ปุ่นสมัยเจ้าขุนมูลนาย มักถือกันว่า เป็นผู้ช่วยของโชกุน และนับแต่ ค.ศ. 1349 มักมีคันเรสองคน คนหนึ่งประจำอยู่เคียวโตะ อีกคนอยู่คันโต
เดิมที ในช่วง ค.ศ. 1219 ถึง 1333 ตำแหน่งนี้เป็นอันเดียวกับโรกูฮาระทันได และผู้ดำรงตำแหน่งต้องประจำอยู่ในเคียวโตะ โดยตระกูลโฮโจครองตำแหน่งนี้แต่ฝ่ายเดียวเรื่อยมา จนกระทั่งมีการตั้งผู้ดำรงตำแหน่งนี้สองคน ให้ประจำทางเหนือคนหนึ่ง ทางใต้คนหนึ่ง ต่อมาในช่วง ค.ศ. 1336 ถึง 1367 ผู้ดำรงตำแหน่งดังกล่าวเรียก ชิตสึจิ (執事) คนแรกที่ได้ตำแหน่งนี้ คือ โค โนะ โมรานาโอะ
ครั้น ค.ศ. 1367 ซามูไรโฮโซกาวะ โยริยูกิ ได้รับแต่งตั้งเป็นคันเรประจำเคียวโตะ และเพื่อให้มั่นใจว่า เพื่อนร่วมงานของเขา โดยเฉพาะตระกูลฮาตาเกยามะและตระกูลชิบะ จะภักดีต่อเขา เขาจึงเสนอให้สมาชิกตระกูลทั้งสาม คือ โฮโซกาวะ ฮาตาเกยามะ และชิบะ ดำรงตำแหน่งคันเรร่วมกัน จึงเกิดคันเรสามคน แต่ใน ค.ศ. 1379 ขุนนางที่ทรงอำนาจเริ่มไม่พอใจวิธีการดังกล่าว จึงบีบให้เขาลาออก จากนั้น คันเรประจำเคียวโตก็ไม่ได้รับผิดชอบงานในฐานะผู้ช่วยโชกุนอีก เป็นแต่ทำตามคำสั่งของโชกุนในฐานะที่ปรึกษาและเจ้าหน้าที่บริหาร
เมื่อรัฐบาลโชกุนคามากูระล่มสลายลง ตำแหน่งโรกูฮาระทันไดก็ล้มเลิกไปด้วย อาชิกางะ ทากาอูจิ โชกุนที่ขึ้นมาใหม่ ได้จัดตั้งตำแหน่งคันเรประจำคันโตขึ้น จึงเกิดมีคันเรสำหรับเคียวโตะ และสำหรับคันโต นับแต่นั้น
บรรณานุกรม

Kokushi Daijiten Iinkai. Kokushi Daijiten (ภาษาญี่ปุ่น). Vol. 3 (1983 ed.).
Jansen, Marius (1995). Warrior Rule in Japan. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521482394;ISBN 9780521484046; OCLC 31515317
Sansom, George Bailey. (1961). A History of Japan: 1334-1615. Stanford: Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-0523-3; OCLC 224793047
ตุ่มรับรส

| ตุ่มรับรส  (Taste buds) |
| --- | --- |
แผนภาพแสดงเยื่อเมือกของลิ้นส่วนหนึ่ง โดยมีปุ่มรูปเห็ด (fungiform papillæ) 2 ปุ่ม ที่ปุ่มรูปด้าย (filiform papillæ) บางปุ่ม ส่วนยื่นของเยื่อบุผิวจะตั้งตรง ที่ปุ่มหนึ่ง พวกมันแผ่ออก ที่ปุ่ม 3 ปุ่ม มันม้วนเข้า
ตุ่มรับรส]]
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: caliculus gustatererius
MeSH: D013650
นิวโรเล็กซ์ ID: birnlex_4101
TA98: A15.4.00.002
TA2: 7037
TH: H3.04.01.0.02116, H3.04.01.0.03013
FMA: 54825
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ตุ่มรับรส
(อังกฤษ: Taste buds)
เป็นโครงสร้างรูปลูกเลมอน/หัวกระเทียมที่ฝังอยู่ในเนื้อเยื่อบุผิวและประกอบด้วยเซลล์รับรส 40-60 เซลล์
ซึ่งก็จะมีหน่วยรับรส (taste receptor) ที่เยื่อหุ้มเซลล์อันทำให้สามารถรับรู้รสชาติ 
ตุ่มรับรสจะอยู่ที่ปุ่ม (papillae) ของผิวลิ้น ที่เพดานอ่อน ที่หลอดอาหารส่วนบน ที่แก้ม และที่ฝากล่องเสียง
โดยเฉลี่ยแล้ว ลิ้นมนุษย์จะมีตุ่มรับรส 2,000-8,000 ตุ่ม
และแต่ละตุ่มจะมีเซลล์รับรสซึ่งอยู่ร่วมกับเซลล์ค้ำจุนกับเซลล์ต้นกำเนิดที่ฐาน (basal stem cell)
โครงสร้างเหล่านี้มีบทบาทในการรับรู้รสหลัก ๆ 5 อย่าง คือ
เค็ม เปรี้ยว ขม หวาน และอุมะมิ
ซึ่งเมื่อรวมกันก็จะเป็นรสชาติของสิ่งที่อยู่ในปาก
มีข่าวลอยว่า มีส่วนต่าง ๆ ของลิ้นที่รับรสโดยเฉพาะ ๆ 
แต่ความจริงลิ้นทั้งหมดสามารถรับรสได้ทุกรส 
ผ่านช่องเล็ก ๆ ในเนื้อเยื่อของลิ้นซึ่งเรียกได้ว่า รูรับรส (taste pore) โดยอาหารบางส่วนจะละลายในน้ำลาย ท่วมรูรับรส แล้วทำให้ถูกกับหน่วยรับรส 
เซลล์รับรสจะเป็นตัวส่งข้อมูลที่ได้จากหน่วยรับรสและช่องไอออนกลุ่มต่าง ๆ ไปยังเปลือกสมองส่วนรับรส (gustatory cortex) ผ่านประสาทสมองคือเส้นประสาทเฟเชียล (7), เส้นประสาทลิ้นคอหอย (9), และเส้นประสาทเวกัส (10)
ถึงกระนั้น ลิ้นบางส่วนก็ยังอาจไวรสหนึ่ง ๆ มากกว่ารสอื่น ๆ คือ
ปลายลิ้นจะไวรสหวานมากที่สุด
ข้าง ๆ ลิ้นจะไวรสเปรี้ยวและรสเค็ม
ด้านหลังลิ้น (ที่ปุ่มเซอร์คัมแวลเลต) จะไวรสขมมากที่สุด
ปุ่มลิ้น

บทความหลัก: ปุ่มลิ้น
ตุ่มรับรสบนลิ้นจะอยู่บนผิวที่นูนขึ้นของลิ้นซึ่งเรียกว่า ปุ่มลิ้น (lingual papilla)
ซึ่งแม้มีทั้งหมด 4 ประเภท แต่เพียง 3 ประเภทเท่านั้นจะมีตุ่มรับรสบนลิ้นมนุษย์
ปุ่มรูปเห็ด (fungiform papillae) เป็นปุ่มที่ดูเหมือนเห็ดถ้ามองเมื่อตัดตามยาว ซึ่งโดยมากจะอยู่ที่ผิวลิ้นทางด้านหน้าและด้านข้าง และจะส่งกระแสประสาทไปทางเส้นประสาทเฟเชียล
ปุ่มรูปใบไม้ (foliate papillae) เป็นสันและร่องขนานที่อยู่ทางด้านหลังของลิ้นตามขอบ ๆ ปุ่มทางด้านหน้าจะส่งกระแสประสาทไปตามเส้นประสาทเฟเชียล (VII) และปุ่มทางด้านหลังจะส่งไปตามเส้นประสาทลิ้นคอหอย (IX)
ปุ่มเซอร์คัมแวลเลต หรือปุ่มล้อมด้วยกำแพง (circumvallate papillae) ซึ่งมนุษย์โดยมากจะมีระหว่าง 10-14 ปุ่ม จะอยู่ที่ด้านหลังของลิ้น โดยจะเรียงกันเป็นแถวหนึ่งที่แต่ละข้างของลิ้นติดกับด้านหน้าของ sulcus terminalis เฉียงไปทางด้านหลังและประจบกันที่เส้นกลางเป็นรูปตัว V เป็นปุ่มที่สัมพันธ์กับ Von Ebner's glands และส่งกระแสประสาทไปตามเส้นประสาทลิ้นคอหอย (IX)
ปุ่มลิ้นแบบที่สี่ คือ ปุ่มรูปเส้นด้าย (filiform papillae) แม้มีจำนวนมากที่สุดแต่ก็ไม่มีตุ่มรับรส
เป็นปุ่มที่มีเคอราทิน (keratin) มากกว่าประเภทอื่น ๆ จึงค่อนข้างแข็งและมีบทบาทในการทำให้ลิ้นสาก