stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไมลส์ทูโก (บีฟอร์ไอสลีป)

| "ไมลส์ทูโก (บีฟอร์ไอสลีป)"> เพลงโดยเซลีน ดิออน.จากอัลบั้มเล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 7 กันยายน พ.ศ. 2541
บันทึกเสียง: เดอะฮิตแฟ็กตอรี, สตูดิโอซันเซ็ตซาวด์
แนวเพลง: ป็อป
ความยาว: 4:40
ค่ายเพลง: โคลัมเบีย อีพิก
ผู้ประพันธ์เพลง: Corey Hart
โปรดิวเซอร์: Corey Hart
"ไมลส์ทูโก (บีฟอร์ไอสลีป)" (อังกฤษ: Miles to Go (Before I Sleep)) เป็นซิงเกิลวิทยุ ของเซลีน ดิออน จากอัลบั้ม เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ เผยแพร่เมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2541 ในประเทศแคนาดาเท่านั้น
เพลงนี้เป็นผลงานการประพันธ์และอำนวยการสร้างของ Corey Hart นอกจากนี้เขายังประพันธ์เพลง "แวร์อิสเดอะเลิฟ" ให้แก่เซลีนซึ่งบรรจุในอัลบั้มเดียวกันนี้ และเพลง "เพรร์" จากอัลบั้ม อะนิวเดย์แฮสคัม อีกด้วย
ไม่มีมิวสิกวิดีโอสำหรับเพลงนี้
เพลงนี้ขึ้นชาร์ตเพลงร่วมสมัยผู้ใหญ่ประเทศแคนาดาอันดับสูงสุดที่ 40
เบื้องหลังการบันทึกเสียงบรรจุไว้ในดีวีดีคอนเสิร์ต โอเกอร์ดูสตาด ส่วนโบนัส
เพลงนี้ได้นำเนื้อหาพื้นฐานมาจากบทกวี สตอปปิงบายวูดส์ออนอะสโนวีอีฟนิง ของโรเบิร์ต ฟรอสต์
ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2541) | อันดับ สูงสุด |
| --- | --- |
Canadian Adult Contemporary Chart: 40
การเสียกรุงคอนสแตนติโนเปิล

สำหรับการล้อมครั้งอื่น ดูที่ การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิล
การเสียกรุงคอนสแตนติโนเปิล (กรีกโบราณ: Ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως, อักษรโรมัน: Hálōsis tē̂s Kōnstantīnoupóleōs; ตุรกี: İstanbul'un Fethi, แปลตรงตัว 'การพิชิตอิสตันบูล') เป็นการยึดครองเมืองหลวงของจักรวรรดิไบแซนไทน์โดยจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งเริ่มต้นในวันที่ 6 เมษายน แล้วตัวเมืองถูกยึดครองในวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1453 รวมเวลาล้อมเมือง 53 วัน
สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2 (ภายหลังเรียกเป็น "เมห์เหม็ดผู้พิชิต") ในพระชนมายุ 21 พรรษา เป็นผู้บัญชาการกองทัพออตโตมัน ส่วนจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 11 เป็นผู้บัญชาการกองทัพไบแซนไทน์ หลังพิชิตเมืองนี้ เมห์เหม็ดที่ 2 ทรงตั้งเมืองนี้เป็นเมืองหลวงใหม่ของออตโตมันแทนเอดีร์แน
การเสียกรุงคอนสแตนติโนเปิลเป็นจุดสิ้นสุดของจักรวรรดิไบแซนไทน์ และทำให้จักรวรรดิโรมัน ซึ่งเริ่มต้นใน 27 ปีก่อนคิรสต์ศักราช สิ้นสุดลง โดยอยู่ได้นานเกือบ 1,500 ปี การยึดครองคอนสแตนติโนเปิล ซึ่งเป็นเมืองที่เป็นจุดแบ่งระหว่างยุโรปกับเอเชียน้อย ทำให้ออตโตมันสามารถโจมตียุโรปภาคพื้นดินได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ทำให้ในภายหลัง ออตโตมันสามารถควบคุมคาบสมุทรบอลข่านส่วนใหญ่ได้
การพิชิตคอนสแตนติโนเปิลและการล่มสลายของจักรวรรดิไบแซนไทน์ เป็นเหตุการณ์สำคัญในสมัยกลางตอนปลาย และถือเป็นจุดสิ้นสุดของสมัยกลาง ในสมัยโบราณ มีการป้องกันเมืองและปราสาทด้วยป้อมปราการและกำแพงเพื่อต้านทานผู้บุกรุก ตัวป้องกันคอนสแตนติโนเปิล โดยเฉพาะกำแพงเทโอโดเซีย (Theodosian Walls) เป็นหนึ่งในระบบป้องกันที่ทันสมัยที่สุดในยุโรปและโลก อย่างไรก็ตาม ปราการสำคัญเหล่านี้ถูกพิชิตด้วยการใช้ดินปืน โดยเฉพาะในรูปของปืนใหญ่และระเบิด ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงในสงครามปิดล้อมที่จะเกิดขึ้นในภายหลัง
ประวัติย่อ

หลังจากการขึ้นครองราชย์ของสุลต่านเมห์เมดแล้ว พระองค์ก็ทรงเพิ่มความกดดันต่อคอนสแตนติโนเปิลโดยการทรงสร้างเสริมป้อมปราการตามชายฝั่งช่องแคบดาร์ดะเนลส์ (Dardanelles) เมื่อวันที่ 2 เมษายน พระองค์ก็ทรงเข้าล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลพร้อมด้วยกองทัพราวระหว่าง 80,000 ถึง 200,000 คน ตัวเมืองมีทหารรักษาราว 7,000 คนในจำนวนนั้น 2,000 เป็นชาวต่างประเทศ การล้อมเริ่มต้นด้วยการโจมตีด้วยการยิงกำแพงเมืองอย่างรุนแรงจากฝ่ายออตโตมันขณะที่กองทหารอีกจำนวนหนึ่งไปยึดที่ตั้งมั่นของฝ่ายไบแซนไทน์ในบริเวณนั้น แต่ความพยายามที่ปิดเมืองในระยะแรกโดยฝ่ายออตโตมันไม่ประสบความสำเร็จ ซึ่งเป็นการเปิดโอกาสให้เรือกองหนุนของฝ่ายคริสเตียนสี่ลำเดินทางเข้าไปยังคอนสแตนติโนเปิลได้ สุลต่านเมห์เมดจึงมีพระราชโองการให้นำเรือของพระองค์เข้าไปยังแหลมทอง (Golden Horn) โดยการลากขึ้นไปบนขอนไม้ที่ทำให้ลื่น ความพยายามของฝ่ายไบแซนไทน์ที่จะเผาเรือจึงไม่สำเร็จและสามารถทำให้ฝ่ายออตโตมันในที่สุดก็ปิดเมืองได้
การโจมตีกำแพงเมืองของฝ่ายตุรกีได้รับการโต้ตอบอย่างเหนียวแน่นจากฝ่ายไบแซนไทน์ที่ทำให้ต้องเสียกองกำลังไปเป็นจำนวนมาก และความพยายามที่จะระเบิดกำแพงเมืองลงก็ได้รับการตอบโต้เช่นกันจนในที่สุดก็ต้องเลิก สุลต่านเมห์เมดทรงเสนอว่าจะยุติการล้อมเมืองถ้าคอนสแตนติโนเปิลยอมให้พระองค์เข้าเมืองแต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ก็เกิดจันทรุปราคาที่เป็นลางถึงการเสียเมือง สองสามวันต่อมาจักรพรรดิคอนสแตนตินก็ทรงได้รับข่าวว่าจะไม่มีกองหนุนจากสาธารณรัฐเวนิสมาช่วย หลังเที่ยงคืนของวันที่ 29 พฤษภาคมกองทัพออตโตมันก็เข้าโจมตีกำแพงเมือง ระลอกแรกไม่ประสบความสำเร็จ ระลอกสองสามารถเจาะกำแพงทางตอนเหนือได้ แต่ฝ่ายไบแซนไทน์ก็สามารถตีฝ่ายออตโตมันกลับไปได้และสามารถยืนหยัดต่อต้านจานิสซารี กองทหารชั้นเอกของออตโตมันได้ ระหว่างการต่อสู้จิโอวานนิ จุสติเนียนินายทัพจากเจนัวก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนต้องถอยกลับไปยังเรือกับกองทหารและเสียชีวิตในที่สุด ทางด้านจักรพรรดิคอนสแตนตินพระองค์และกองทหารก็ดำเนินการต่อต้านต่อไปจนกระทั่งฝ่ายตุรกีเปิดประตูเมืองและบุกเข้าไปในเมืองพร้อมกับกองทหารเป็นจำนวนมากได้ กล่าวกันว่าจักรพรรดิคอนสแตนตินทรงถูกสังหารระหว่างการต่อสู้แต่ก็มิได้พบพระวรกายของพระองค์ จากนั้นฝ่ายตุรกีก็ปล้นเมือง
การเสียเมืองครั้งนี้เป็นการสิ้นสุดอำนาจการปกครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์โดยสิ้นเชิงหลังจากที่รุ่งเรืองมากว่า 1,100 ปี และเป็นความสูญเสียอันยิ่งใหญ่ของคริสต์ศาสนจักร สมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 5 ทรงมีโองการให้โจมตีโต้ตอบทันทีแต่พระองค์ก็มาสิ้นพระชนม์ไม่นานหลังจากที่ทรงวางแผน สุลต่านเมห์เมดทรงประกาศให้คอนสแตนตินโนเปิลเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิของพระองค์ และทรงดำเนินการโจมตีและพิชิตอาณาจักรของไบแซนไทน์อีกสองอาณาจักรได้--อาณาจักรเดสโพเททแห่งโมเรียและจักรวรรดิเทรบิซอนด์
ชาวกรีกที่ยังเหลืออยู่ในคอนสแตนตินโนเปิลก็หนีไปยังส่วนต่างๆ ของยุโรปโดยเฉพาะอิตาลี การเคลื่อนย้ายของประชากรครั้งนี้เป็นปัจจัยหนึ่งที่เป็นเชื้อเพลิงที่ในที่สุดก็นำไปสู่ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา นักวิชาการบางคนมีความเห็นว่าการเสียเมืองคอนสแตนตินโนเปิลเป็นเหตุการณ์หลักที่นำไปสู่การสิ้นสุดของยุคกลาง และนักประวัติศาสตร์บางท่านก็ใช้เหตุการณ์นี้เป็นเครื่องหมายของการสิ้นสุดพร้อมกับการสิ้นสุดของสงครามร้อยปี
ดูเพิ่ม

สงครามไบแซนไทน์–อาหรับ
คอนสแตนติโนเปิล
การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิล
อ่านเพิ่ม

Babinger, Franz (1992): Mehmed the Conqueror and His Time. Princeton University Press. ISBN 0-691-01078-1.
Fletcher, Richard A.: The Cross and the Crescent (2005) Penguin Group ISBN 0-14-303481-2.
Harris, Jonathan (2007): Constantinople: Capital of Byzantium. Hambledon/Continuum. ISBN 978-1-84725-179-4.
Harris, Jonathan (2010): The End of Byzantium. Yale University Press. ISBN 978-0-300-11786-8.
Melville-Jones, John R. (1972). The Siege of Constantinople 1453: Seven Contemporary Accounts. Amsterdam: Adolf M. Hakkert. ISBN 90-256-0626-1.
Momigliano, Arnaldo; Schiavone, Aldo (1997). Storia di Roma, 1 (ภาษาอิตาลี). Turin: Einaudi. ISBN 88-06-11396-8.
Murr Nehme, Lina (2003). 1453: The Conquest of Constantinople. Aleph Et Taw. ISBN 2-86839-816-2.
Pertusi, Agostino, บ.ก. (1976). La Caduta di Costantinopoli, II: L'eco nel mondo [The Fall of Constantinople, II: The Echo in the World] (ภาษาอิตาลี). Vol. II. Verona: Fondazione Lorenzo Valla.
Philippides, Marios and Walter K. Hanak, The Siege and the Fall of Constantinople in 1453, Ashgate, Farnham and Burlington 2011.
Smith, Michael Llewellyn, "The Fall of Constantinople", in History Makers magazine No. 5 (London, Marshall Cavendish, Sidgwick & Jackson, 1969) p. 192.
Wheatcroft, Andrew (2003):  The Infidels: The Conflict Between Christendom and Islam, 638–2002. Viking Publishing ISBN 0-670-86942-2.
Wintle, Justin (2003): The Rough Guide History of Islam. Rough Guides. ISBN 1-84353-018-X.
แหล่งข้อมูลอื่น

The Siege of Constantinople As The Islamic World Sees it เก็บถาวร 2021-04-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
World History Encyclopedia – 1453: The Fall of Constantinople
Constantinople Siege & Fall, BBC Radio 4 discussion with Roger Crowley, Judith Herrin & Colin Imber (In Our Time, 28 Dec. 2006)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
สุลต่านเมห์เหม็ดผู้พิชิตขณะกำลังเข้าประตูเมืองคอนสแตนติโนเปิล
รายชื่อนายกรัฐมนตรีอินโดนีเซีย

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อนายกรัฐมนตรีของอินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2488–2509
ข้อมูลจากสองแหล่ง
| # | ชื่อ | รูป | ครองตำแหน่ง | พรรค |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ซูตัน ชะฮ์รีร์ |  | 14 พฤศจิกายน 2488 – 20 มิถุนายน 2490 | พรรคสังคมนิยม |
| 2 | อามีร์ ชารีฟุดดิน |  | 3 กรกฎาคม 2490 – 29 มกราคม 2491 | พรรคสังคมนิยม |
| 3 | โมฮัมมัด ฮัตตา |  | 29 มกราคม 2491–16 กรกฎาคม 2493 (ถูกเนเธอร์แลนด์คุมขังระหว่าง 19 ธันวาคม 2491 – 13 กรกฎาคม 2492) | ไม่สังกัดพรรค |
| 4 | อับดุล ฮาลิม |  | 16 มกราคม 2493 – 5 กันยายน 2493 | ไม่สังกัดพรรค |
| 5 | โมฮัมมัด นัตซีร์ |  | 5 กันยายน 2493 – 26 เมษายน 2494 | พรรคมาชูมี |
| 6 | ซูกีมัน วีร์โยซันโจโย |  | 26 เมษายน 2494 – 1 เมษายน 2495 | พรรคมาชูมี |
| 7 | วีโลโป |  | 1 เมษายน 2495 – 30 กรกฎาคม 2496 | พรรคชาตินิยมอินโดนีเซีย |
| 8 | อาลี ซัซโตรอามีโจโย |  | 30 กรกฎาคม 2496 – 11 สิงหาคม 2498 (1st time) | พรรคชาตินิยมอินโดนีเซีย |
| 9 | บูร์ฮันอุดดิน ฮาราฮัป |  | 11 สิงหาคม 2498 – 20 มีนาคม 2499 | พรรคมาชูมี |
| (8) | อาลี ซัซโตรอามีโจโย |  | 20 มีนาคม 2499 – 9 เมษายน 2500 (สมัยที่ 2) | พรรคชาตินิยมอินโดนีเซีย |
| 10 | จูวันดา การ์ตาวีจายา |  | 9 เมษายน 2500  – 9 กรกฎาคม 2502 | ไม่สังกัดพรรค |
| 11 | ซูการ์โน |  | 9 กรกฎาคม 2502 – 25 กรกฎาคม 2509  (โดยการประกาศลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีด้วย) | ไม่สังกัดพรรค |
| 12 | โจโก วีโดโด |  | 20 ตุลาคม พ.ศ. 2557 –  ปัจจุบัน | ไม่สังกัดพรรค |
โรซีคนตอกหมุด

โรซีคนตอกหมุด (อังกฤษ: Rosie the Riveter) เป็นไอคอนทางวัฒนธรรมของสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งเป็นตัวแทนของผู้หญิงที่ทำงานในโรงงานและอู่ต่อเรือในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งหลายคนผลิตอาวุธยุทโธปกรณ์และอุปกรณ์สงคราม ผู้หญิงบางคนเหล่านี้บางครั้งได้รับงานใหม่ทั้งหมดแทนที่ชายที่ทำงานร่วมกับทหาร โรซีคนตอกหมุดถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของคตินิยมสิทธิสตรีในสหรัฐและอำนาจทางเศรษฐกิจของผู้หญิง ภาพที่คล้ายกันของผู้หญิงที่ทำงานในสมัยสงครามได้ปรากฏตัวขึ้นในประเทศอื่น ๆ เช่นอังกฤษ ออสเตรเลีย ภาพของแรงงานหญิงเป็นที่แพร่หลายในสื่อมวลชนและการโฆษณาเชิงพาณิชย์โดยรัฐบาล เพื่อส่งเสริมให้ผู้หญิงอาสาเข้าทำงานในโรงงานในช่วงสงคราม โรซีคนตอกหมุด กลายเป็นชื่อเรื่อง และชื่อเพลง และถูกสร้างเป็นหนังฮอลลีวูดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองอีกด้วย
ประวัติ > แรงงานหญิงในช่วงสงคราม

เนื่องจากสงครามโลกเป็นสงครามเบ็ดเสร็จที่ทำให้รัฐบาลต้องใช้ประโยชน์จากประชากรทั้งหมดของตนเพื่อจุดประสงค์ในการเอาชนะศัตรูของพวกเขา ผู้หญิงนับล้านคนได้รับการสนับสนุนให้ทำงานในอุตสาหกรรมและเข้ารับงานที่เมื่อก่อนทำโดยผู้ชาย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งผู้หญิงทั่วประเทศสหรัฐอเมริกาถูกว่าจ้างในงานที่ก่อนหน้านี้ทำโดยผู้ชาย สงครามโลกครั้งที่สองมีความคล้ายคลึงกับสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในการเกณฑ์ผู้ชายไปเป็นทหารซึ่งนำไปสู่การขาดแคลนแรงงานที่มีอยู่และทำให้มีความต้องการแรงงานซึ่งแก้ไขได้ด้วยการจ้างผู้หญิงเท่านั้น
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองผู้หญิงเกือบ 19 ล้านคนมีงานทำ ผู้หญิงหลายคนทำงานอยู่แล้วแต่ได้ค่าแรงต่ำกว่าหรือกลับไปทำงานหลังจากที่ถูกปลดออกในช่วงความตกต่ำทางเศรษฐกิจ มีแรงงานหญิงราวสามล้านคนเข้ามาทำงานในช่วงสงคราม แม้ว่าผู้หญิงส่วนใหญ่จะเข้าทำงานของผู้ชายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง แต่พวกเขาก็ถูกคาดหวังว่าจะกลับไปทำงานบ้าน หลังจากที่ผู้ชายกลับมาจากสงคราม แคมเปญของรัฐบาลจะมุ่งเป้าไปที่ผู้หญิงโดยเฉพาะแม่บ้านซึ่งอาจเป็นเพราะผู้หญิงที่ทำงานไปแล้วจะย้ายไปทำงานที่ "จำเป็น" ที่ได้รับค่าแรงสูงกว่าด้วยตัวเอง หรืออาจเป็นเพราะสันนิษฐานว่าส่วนใหญ่จะเป็นแม่บ้าน โฆษณาของรัฐบาลหนึ่งฉบับถามผู้หญิงว่า "คุณสามารถใช้เครื่องผสมไฟฟ้าได้หรือไม่ ถ้าใช่คุณก็สามารถเรียนรู้การใช้สว่านได้" การโฆษณาชวนเชื่อก็ได้มุ่งเน้นไปที่สามี เพราะพวกเขาหลายคนไม่เต็มใจที่จะสนับสนุนงานดังกล่าว ผู้หญิงหลายคนที่รับงานในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเป็นมารดา ผู้หญิงที่มีลูกที่บ้านจะรวมตัวกันในความพยายามที่จะเลี้ยงดูครอบครัว พวกเขารวมตัวกันเป็นกลุ่มและแบ่งงานกัน เช่น การทำอาหาร ทำความสะอาดและซักเสื้อผ้า หลายคนที่มีเด็กเล็กจะอยู่ร่วมอะพาร์ตเมนท์หรือบ้านเดียวกันเพื่อให้พวกเขาสามารถประหยัดเวลา เงินสาธารณูปโภค และอาหาร หากทั้งสองทำงาน พวกเขาจะทำกะที่แตกต่างกันเพื่อให้สามารถเปลี่ยนกันเลี้ยงดูลูก ๆ การทำงานในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองทำให้ไม่แน่ใจว่า พวกเขาควรจะสนับสนุนให้ผู้หญิงเป็นแม่บ้านแบบเต็มเวลาหรือสนับสนุนให้พวกเขาได้รับงานเพื่อสนับสนุนประเทศในช่วงเวลาที่ต้องการนี้ ความสามารถในการสนับสนุนทหารโดยการผลิตของที่แตกต่างกันทำให้สตรีรู้สึกว่าตนเองประสบความสำเร็จและภาคภูมิใจในงานของตน ผู้หญิงกว่า 6 ล้านคนได้งานทำในช่วงสงคราม คนอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา คนลาตินอเมริกา คนขาว และคนเอเชียต่างทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่กัน
ในปี ค.ศ. 1944 เมื่อชัยชนะดูเหมือนจะอยู่ไม่ไกลสำหรับสหรัฐอเมริกา โฆษณาชวนเชื่อที่รัฐบาลสนับสนุนได้มีการเปลี่ยนแปลงโดยกระตุ้นให้ผู้หญิงกลับไปทำงานในบ้าน ต่อมาผู้หญิงจำนวนมากกลับมาทำงานแบบดั้งเดิม เช่น ตำแหน่งธุรการ แม้พวกเธอจะไม่อยากกลับเข้าทำงานที่ได้เงินที่น้อยก็ตาม อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงบางส่วนก็ยังทำงานในโรงงานเปอร์เซ็นต์โดยรวมของผู้หญิงที่ทำงานลดลงจากร้อยละ 36 เป็นร้อยละ 28 ในปี ค.ศ. 1947
ประวัติ > เพลง

วลี "Rosie the Riveter" ใช้เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1942 ในเพลงที่มีชื่อเดียวกัน แต่งโดย Redd Evans และ John Jacob Loeb เพลงนี้ได้รับการบันทึกโดยศิลปินมากมายรวมถึงหัวหน้าวงดนตรีดัง Kay Kyser และกลายเป็นเพลงยอดนิยมระดับชาติ เพลงกล่าวถึงโรซี ผู้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเป็นผู้ประกอบซึ่งได้รับตรายอดเยี่ยม "Production E" ในช่วงสงครามของชาวอเมริกัน
ชื่อนี้เป็นชื่อเล่นของโรซี โบนาวิต้าที่กำลังทำงานอยู่ที่คอนแวร์ในซานดิเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย
ผลกระทบและหลังสงคราม

ตามสารานุกรมประวัติศาสตร์เศรษฐกิจอเมริกัน โรซีคนตอกหมุดเป็นแรงบันดาลใจให้การขับเคลื่อนทางสังคมที่เพิ่มจำนวนผู้หญิงอเมริกันที่ทำงานจาก 12 ล้านเป็น 20 ล้านคนภายในปี ค.ศ. 1944 เพิ่มขึ้นร้อยละ 57 จากปี ค.ศ. 1940 ในปี ค.ศ. 1944 ผู้ชายเพียง 1.7 ล้านคนที่ไม่ได้สมรส วัย 20 ถึง 34 ปีทำงานในอุตสาหกรรมการป้องกันประเทศ ในขณะที่ผู้หญิง 4.1 ล้านคนที่ไม่ได้สมรสในวัยเดียวกันทำงาน ผู้หญิงเหล่านี้ได้พิสูจน์ตัวเอง (และประเทศ) ว่าพวกเขาสามารถทำ "งานของผู้ชาย" และสามารถทำมันได้ดีในปี ค.ศ. 1942 ระหว่างเดือนมกราคมถึงเดือนกรกฎาคม ประมาณการสัดส่วนของงานที่จะเป็นที่ยอมรับของผู้หญิงจากนายจ้างเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 29 เป็นร้อยละ 85
ผู้หญิงตอบสนองต่อโรซีคนตอกหมุดอย่างรวดเร็ว ซึ่งเชื่อว่าพวกเขามีหน้าที่ที่ต้องทำมนฐานะคนรักชาติ บางคนอ้างว่าเธอเปิดโอกาสทำงานสำหรับผู้หญิง แต่คนอื่น ๆ โต้แย้งประเด็นนี้ โดยสังเกตว่าหลังสงครามผู้หญิงหลายคนต้องออกจากงานและงานถูกส่งกลับไปยังผู้ชาย นักวิจารย์อ้างว่าเมื่อสงครามจบลง ผูหญิงส่วนใหญ่จะกลับไปทำงานบ้านหรืองานเลขา บางคนเชื่อว่าสงครามโลกครั้งที่สองเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของผู้หญิง ในขณะที่นักประวัติศาสตร์หลายคนเน้นย้ำว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงชั่วคราวและทันทีหลังสงครามจบลง ผู้หญิงคงกลับไปทำหน้าที่ภรรยาและแม่ บางคนเชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงที่สงครามนำพามาเป็นพื้นฐานของการเคลื่อนไหวของสตรี
เอลินอร์ ออตโต หรือที่เรียกว่า "โรซีคนตอกหมุดคนสุดท้าย" สร้างเครื่องบินมา 50 ปีแล้วและเกษียณเมื่ออายุได้ 95 ปี
ผลกระทบและหลังสงคราม > โปสเตอร์ของบริษัทเวสติงเฮาส์

ในปี ค.ศ. 1942 ศิลปินจากพิตส์เบิร์ก เจ โฮเวิร์ด มิลเลอร์ได้รับการว่าจ้างจากคณะกรรมการประสานงาน บริษัทเวสติงเฮาส์ เพื่อสร้างชุดโปสเตอร์สำหรับสงคราม หนึ่งในโปสเตอร์ที่โด่งดังมากได้แก่ ภาพ "วีแคนดูอิต !" ภาพที่ในปีต่อมาถูกเรียกว่า "โรซีคนตอกหมุด" แม้ว่าจะไม่ได้มีชื่อเรียกเช่นนี้ในช่วงสงคราม โดยคาดว่ามิลเลอร์ได้แรงบันดาลใจมากจากภาพจริงของคนงานสงคราม เนโอมี พาร์กเกอร์ (ภายหลัง ฟาร์เลย์) ถ่ายที่ Alameda Naval Air Station ในแคลิฟอร์เนีย  ในช่วงสงครามชื่อ "โรซี" ไม่ได้เกี่ยวข้องกับภาพและวัตถุประสงค์ของโปสเตอร์ก็ไม่ได้เป็นการรับสมัครแรงงานหญิง แต่เป็นการโฆษณาชวนเชื่อที่สร้างแรงบันดาลใจในซึ่งมุ่งเป้าไปที่คนงานทั้งสองเพศที่ทำงานที่เวสติงเฮาส์ ต่อมาในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 โปสเตอร์ก็ถูกค้นพบอีกครั้งและมีชื่อเสียง เกี่ยวข้องกับคตินิยมสิทธิสตรีและมักถูกเรียกว่า "โรซีคนตอกหมุด"
พนักงานหญิงในร้านขายอาวุธยุทโธปกรณ์ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ผู้หญิงที่ใช้เครื่องกลึงป้อมปืน (ค.ศ. 1942)
ผู้หญิงและผู้ชายช่วยกันต่อเครื่องบินที่ North American Aviation (ค.ศ. 1942)
โปสเตอร์ "วีแคนดูอิต !" ของ เจ โฮเวิร์ด มิลเลอร์ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างขวัญกำลังใจของแรงงาน
อ่าวโทยามะ

| อ่าวโทยามะ |
| --- | --- |
ทิวทัศน์ของอ่าวโทยามะเมื่อมองจากชายหาดในจังหวัดโทยามะ
อ่าวโทยามะ
พิกัด: 36°50′N 137°10′E﻿ / ﻿36.833°N 137.167°E﻿ / 36.833; 137.167
ต้นแม่น้ำ: แม่น้ำคุโรเบะ แม่น้ำโจกันจิ แม่น้ำจินซู แม่น้ำโช
เปิดสู่มหาสมุทร/ทะเล: ทะเลญี่ปุ่น
ประเทศในลุ่มน้ำ: ประเทศญี่ปุ่น

ความลึกสูงสุด: 1,200 m (3,937 ft)
อ่าวโทยามะ เป็นอ่าวที่ใหญ่ที่สุดในฝั่งทะเลญี่ปุ่นทะเลญี่ปุ่นตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดโทยามะ และทางตะวันออกของจังหวัดอิชิกาวะอ่าวแห่งนี้มีชื่อเสียงจากปรากฏการณ์มิราจที่เกิดขึ้นบริเวณจุดขอบฟ้าในช่วงฤดูหนาว และยังเป็นแหล่งวางไข่ของหมึกหิ่นห้อย (หมึกโฮตารุ) บางจุดของอ่าวอยู่ในพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติโนโตะ-ฮันโต
ภูมิศาสตร์

ในคำจำกัดความทั่วไปแล้วอ่าวโทยามะตั้งอยู่ระหว่างนครคูโรเบะไปจนถึงเมืองนานาโอะหรือจนถึงเมืองฮิมิ แต่ในคำจำกัดความกว้าง ๆ นั้นจะหมายถึงอ่าวที่มีพื้นที่ระหว่างปลายคาบสมุทรโนโตะไปจนถึงชายฝั่งจังหวัดโทยามะหรือนีงาตะบางส่วน  เช่นตัวอย่างที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งชื่อเหตุการณ์แผ่นดินไหวจะใช้ความหมายของอ่าวโทยามะในคำจำกัดความที่กว้างกว่า  เช่นนี้จะถือว่าอ่าวนานาโอะจะถูกรวมเข้ากับอ่าวโทยามะในคำจำกัดความที่กว้างกว่า
อ่าวโทยามะเป็นที่ซึ่งมีชื่อเสียงจากความลึกของก้นอ่าว ความอุดมสมบูรณ์ของปลาหลากสายพันธุ์รวมถึงปรากฏการณ์มิราจที่เกิดขึ้นบริเวณจุดขอบฟ้าในช่วงฤดูหนาว
ในปี ค.ศ. 2014 ถูดจัดโดยโครงการ เวิร์ด มอสท์ บิวตีฟูล เบยส์ คลับ (World's Most Beautiful Bays Club) ให้เป็นอ่าวที่สวยที่สุดในโลกลำดับที่สองในประเทศญี่ปุ่นถัดจากอ่าวมัตสึชิมะ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิประเทศใต้ทะเล

ภูมิประเทศของอ่าวโทยามะมีลักษณะเฉพาะตัวคือมีระดับความชันและลึกแทบจะไม่มีก้นทะเลตื้น ๆ ตามแนวชายฝั่ง แม้จะอยู่ห่างจากชายฝั่งเป็นระยะทางไม่มากแต่ทะเลก็มีความลึกภูมิประเทศของพื้นทะเลก็ค่อนข้างชันและมีสันเขาใต้ทะเลอยู่หลายแห่ง โดยบริเวณที่ว่านั้นคือช่องทะเลลึกโทยามะมีความยาวรวมประมาณ 750 กิโลเมตรทอดยาวตั้งแต่อ่าวโทยามะไปจนถึงแอ่งทะเลญี่ปุ่น พื้นที่ในอ่าวส่วนใหญ่ลึกเกิน 300 เมตรแทบทั้งสิ้นและจุดที่ลึกที่สุดลึกมากถึง 1,000 เมตร กล่าวอีกอย่างได้ว่าพื้นที่ในอ่าวนั้นเป็นช่องเขาของเทือกเขาทาเตยามะที่ทอดยาว 4,000 เมตรไปจนถึงพื้นมหาสมุทร
ภูมิศาสตร์ > เกาะแก่งในอ่าว

อ่าวโทยามะมีเกาะและแนวปะการังน้อยเนื่องจากไม่มีก้นทะเลตื้น ๆ ตามชายฝั่งมีเพียงแต่ภูมิประเทศแบบทะเลน้ำลึก โดยเฉพาะในฝั่งตะวันออกของอ่าวซึ่งไม่มีเกาะกลางทะเลเลย เกาะและแนวปะการังส่วนใหญ่กระจายอยู่บริเวณเมืองทากาโอกะและนครฮิมิทางตะวันตกของอ่าว ในอ่าวโทยามะมีเกาะขนาดเล็กในรายชื่อต่อไปนี้
โอโตโกอิวะ (ทากาโอกะ)
ออไนวะ (ทากาโอกะ)
คาราชิมะ (ฮิมิ)
อาบูกาชิมะ (ฮิมิ)
โอโตเกะ (ฮิมิ)
ในจำนวนนี้มีเกาะที่มีขนาดใหญ่มีเส้นรอบวงมากกว่า 100 เมตรเพียงสามเกาะเท่านั้น ได้แก่ อาบูกาชิมะ คาราชิมะ และโอโตโกอิวะ ในบริเวณชายฝั่งทะเลทางตะวันตกของอ่าวโทยามะมีชื่อชายฝั่งที่เรียกว่า "ชายฝั่งอามาฮาราชิ" เป็นจุดชมวิวที่สามารถมองเห็นเทือกเขาทาเตยามะที่ทอดตัวโอบอ้อมเกาะแก่งและแนวปะการัง
ทัศนียภาพของเทือกเขาทาเตยามะและเกาะออไนวะเมื่อมองจากชายฝั่งอามาฮาราชิ เมืองทากาโอกะ
อุตสาหกรรม

เนื่องจากผิวทะเลของอ่าวเป็นแหล่งประมงที่อุดมสมบูรณ์จึงทำให้เป็นผลดีต่ออุตสาหกรรมประมงเป็นอย่างมากมีตั้งแต่การใช้อวนจับหมึกโฮตารุซึ่งเป็นวิธีที่มีการพัฒนามาตั้งแต่สมัยโบราณ บริเวณตลาดปลามีการจำหน่ายกุ้งชิราเอบิสามารถหาซื้อได้ทั่วอ่าวโทยามะหรือที่อื่นในทะเลญี่ปุ่น
ในด้านอุตสาหกรรมบริการขนส่งสินค้าทางทะเลมีท่าเรือฟูชิกิ-โทยามะเป็นท่าเรือที่มีความสำคัญเป็นพิเศษท่าเรือแห่งนี้มีความเจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่สมัยคิตามาเอบูเนะซึ่งเป็นสมัยของเส้นทางการเดินเรือจากโอซากะไปยังฮกไกโดผ่านทะเลญี่ปุ่น ถือเป็นท่าเรือสำคัญในภูมิภาคทะเลญี่ปุ่น
หลังจากเกิดแผ่นดินไหวในคาบสมุทรโนโตะ ค.ศ. 2024มีรายงานว่ามีปริมาณการจับกุ้งขาวลดลงนับตั้งแต่เกิดแผ่นดินไหวขึ้น มีการประเมิณว่าอาจเป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อมใต้ทะเลเป็นผลมาจากดินถล่ม ทำให้สถาบันวิจัยการประมงประจําจังหวัดโทยามะได้มีโครงการสำรวจพื้นทะเลในอ่าวเพื่อตรวจดูผลกระทบของดินถล่มที่จะส่งผลกระทบต่อทรัพยากรประมง
การท่องเที่ยว

มีการขายอาหารทะเลจำนวนมากเพื่อตอบสนองความต้องการในภาคการท่องเที่ยว ในจังหวัดโทยามะมีพันธุ์ปลาสามสายพันธุ์ได้รับการส่งเสริมให้เป็นปลาประจำจังหวัดได้แก่ ปลาหางเหลืองถูกยกย่องให้เป็น "ราชาแห่งอ่าวโทยามะ" หมึกโฮตารุ "ความพิศวงเร้นลับของอ่าวโทยามะ" และกุ้งชิราเอบิถูกตั้งฉายาว่า "อัญมณีแห่งอ่าวโทยามะ"
นอกจากที่กล่าวมาแล้วยังมีปลาชิโอการะหรือเรียกว่าปลาดำซึ่งเป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดโทยามะตั้งแต่ยุคเอโดะเป็นอาหารหมักที่ทำจากหอย และมีสัตว์ที่มีชื่อเสียงคือปูหิมะและปลาทะเลลึกหลากสายพันธุ์ที่มีหน้าตาที่แปลกคนส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้พบเจอนักจึงทำให้เรียกปลาแบบนี้ว่า "ปลาผี" (幻魚)
ในอ่าวจะมีหมึกโฮตารุซึ่งเป็นหมึกที่สามารถเรืองแสงได้มีลักษณะที่สวยงามจึงเกิดเป็นการท่องเที่ยวชมหมึกจากเรือท่องเที่ยวนเวลาค่ำคืน หรือสามารถชมได้จากพิพิธภัณฑ์ที่มีการจัดแสดงหมึกโฮตารุ นอกจากสัตว์น้ำแล้วอ่าวโทยามะยังมีชื่อเสียงมาจากปรากฏการณ์มิราจซึ่งเกิดขึ้นบ่อยเมื่อมองไปยังทะเลในเมืองอุโอซุ
อีกสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญคือจุดชมวิวชายฝั่งอามาฮาราชิและชายฝั่งฮิมิตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติคาบสมุทรโนโตะสามารถมองเห็นเทือกเขาทาเตยามะที่มีความสูง 3,000 เมตรได้จากจุดชมวิวแห่งนี้
ภัยพิบัติ > คลื่นสึนามิ

หลังจากเกิดแผ่นดินไหวเทนโช ค.ศ. 1586ได้เกิดสึนามิในอ่าวโทยามะทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ความเสียหายส่วนใหญ่กระจุกตัวตามลุ่มแม่น้ำโชกาวะ  และยังมีการบันทึกการเกิดสึนามิในอ่าวโทยามะครั้งอื่น ๆ เช่น สึนามิในปี ค.ศ. 1488 และ ค.ศ. 1792
เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2024 เวลา 16:10 น. เกิดแผ่นดินไหวขนาด 7.6 ในพื้นที่คาบสมุทรโนโตะ จังหวัดอิชิกาวะ ซึ่งส่งผลกระทบต่ออ่าวโทยามะเป็นบางส่วน
โดยพบว่าผลกระทบส่วนใหญ่มาจากการถล่มของเนินเขาใต้ทะเลซึ่งจุดที่เกิดการถล่มห่างจากเหนือจรดใต้ประมาณ 3.5 กิโลเมตร และประมาณ 1 กม. จากตะวันออกไปตะวันตก หลังจากแผ่นดินไหวในเดือนมกราคมหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่นได้สร้างแบบแผนที่ภูมิประเทศของก้นทะเลใต้อ่าวโดยละเอียดใช้วิธีการปล่อยคลื่นเสียงจากเรือสํารวจที่ผิวน้ำลงไปข้างใต้ และนำมาเปรียบเทียบกับแผนที่ที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 2010 พบว่าจุดที่มีการเปลี่ยนแปลงห่างจากทางเหนือของเมืองโทยามะ  4 กิโลเมตร บริเวณนั้นมีเนินเขาใต้ทะเลถล่มลงมาเป็นพื้นที่ยาวประมาณ 500 เมตร และกว้างประมาณ 80 เมตร
จากย่อหน้าที่ผ่านมาการถล่มของเนินเขาใต้ทะเลทำให้เกิดคลื่นสึนามิเข้ามาถึงฝั่งในระยะเวลา 3 นาทีหลังจากเกิดแผ่นดินไหว ในเวลาแรกสถานีวัดระดับน้ำขึ้นน้ำลงของเมืองโทยามะพบสึนามิสูงถึง 80 ซม. แต่มีความเป็นไปได้ว่าคลื่นสึนามิที่แท้จริงอาจสูงถึง 2 เมตรในเมืองนีวเซ็ง
ภัยพิบัติ > คลื่นสูง

คลื่นสูงที่ถล่มจังหวัดโทยามะหลายครั้งถูกเรียกว่า "คลื่นโยริมาวาริ" อันเนื่องมาจากอ่าวโทยามะมีความลึกและภูมิประเทศมีความซับซ้อนเมื่อความกดอากาศสูงจากทางตะวันตกมีกำลังแรงขึ้นจะทำให้เกิดลมกะโชกแรงพัดเอาคลื่นจากฮกไกโดลงมาถึงอ่าวโทยามะทำให้เกิดภัยพิบัติคลื่นลมแรงซึ่งนครชินมินาโตะในจังหวัดโทยามะได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติรูปแบบนี้หลายครั้ง  จากวารสารธรณีฟิสิกส์ที่เขียนโดยศาสตราจารย์ ฟูมิอากิ ทากูจิ จากมหาวิทยาลัยโทยามะกล่าวว่าโดยปกติคลื่นจะสูงเพียง 3 ถึง 5 เมตรในหน้าหนาวซึ่งเป็นเรื่องปกติของทะเลญี่ปุ่นในฤดูนี้แต่ทุก ๆ 10 ปีหรือกว่านั้นจึงจะมีคลื่นขนาดใหญ่เกิดขึ้นและไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัดว่าเป็นเพราะเหตุใดจึงคลื่นจึงสามารถก่อตัวได้สูงขนาดนั้น
เมื่อวันที่ 28-29 ธันวาคม ค.ศ. 1916 เกิดคลื่นสูงพัดถล่มตามแนวชายฝั่งตะวันออกของอ่าวโมยามะของอ่าวก่อให้เกิดความเสียหายแก่ถนนช่วงระหว่างสถานีอิชิบูริและสถานีโอยาชิราจิ
เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 คลื่นสูงได้พัดถล่มชายฝั่งอ่าวโทยามะอีกครั้งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 2 ราย บาดเจ็บ 15 คน บ้านเรือนถูกทำลาย 4 หลังเสียหายปานกลาง 7 หลัง ความเสียหายส่วนใหญ่เกิดขึ้นในเมืองนีวเซ็ง ภัยจากคลื่นสูงในครั้งนี้ถูกบันทึกว่ารุนแรงที่สุดคลื่นมีความสูง 10 เมตร
ในจังหวัดโทยามะและจังหวัดอื่น ๆ ที่อยู่รอบอ่าวได้มีมาตรการป้องกันคลื่นสูง ในปีงบประมาณแต่ละครั้งจังหวัดจะส่งเสริมการสร้างเขื่อนกันคลื่นบนชายฝั่งมิยาซากิของเมืองอาซาฮีและชายฝั่งของเมืองโทยามะ ตั้งแต่ปีงบประมาณ 2003 เป็นต้นมาเขื่อนกันคลื่นตามแนวชายฝั่งได้ถูกสร้างขึ้นตามแผนการอนุรักษ์ชายฝั่งของจังหวัด แต่หลังเกิดภัยพิบัติคลื่นโยริมาวาริในปี ค.ศ. 2008 ซึ่งก่อความเสียหายเกินกว่าที่คาดไว้ทำให้มีการกลับมาทบทวนความทนทานของเขื่อนกันคลื่นและโครงสร้างอื่น ๆ ในอ่าวซึ่งได้รับความเสียหายมากจากเหตุการณ์ในคราวนั้น
หาดทรายของเมืองฮิมิ จังหวัดโทยามะ
ท่าเรือฟูชิกิ-โทยามะ
อ่าวโทยามะเมื่อมองจากชายฝั่ง