stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หน่วยรบพิเศษ
หน่วยรบพิเศษของต่างประเทศ > ทหารและกำลังกึ่งทหารหน่วยรบพิเศษของต่างประเทศ > อเมริกาเหนือ

กองกำลังเฉพาะกิจร่วม 2
กองบินยุทธการพิเศษทางอากาศ 427
ทีมรับมือสถานการณ์ฉุกเฉิน ตำรวจม้าแคนาดา
ฝูงบินยุทธวิธีพิเศษที่ 24
กองกำลังเดลตา
ซีลทีมซิกซ์
กรมจู่โจมนาวิกโยธิน
หน่วยรบพิเศษของต่างประเทศ > ทหารและกำลังกึ่งทหารหน่วยรบพิเศษของต่างประเทศ > ลาตินอเมริกา

หน่วยแทรกแทรงพิเศษ (คอสตาริกา)
กองกำลังตอบโต้พิเศษ
กำลังรบพิเศษ (กองทัพเรือเม็กซิโก)
กลุ่มแมงป่อง
กลุ่มปฏิบัติการพิเศษ (กองทัพอากาศอาร์เจนตินา)​
กลุ่มดำน้ำยุทธวิธี
กลุ่มอัลบาโตรส
กองร้อยคอมมานโด 601
ฝูงบินกู้ภัยส่งทางอากาศ
กองพันรบพิเศษที่ 1
กลุ่มดำน้ำจู่โจม
กลุ่มต่อต้านก่อการร้ายทางอากาศ
กองพันพลร่มที่ 1 เปลันตารู (1º Batallón de Paracaidistas Pelantaru)
หน่วยบัญชาการกำลังรบพิเศษ (กองทัพเรือชิลี)
กลุ่มตำรวจปฏิบัติการพิเศษ (ตำรวจทหารชิลี)
Sección de Operaciones Tácticas
หน่วยรบพิเศษของต่างประเทศ > ตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษของต่างประเทศ > เอเชีย

หน่วยยุทโธปกรณ์และยุทธวิธีพิเศษปักกิ่ง (北京特警总队)
กองพันคอมมานโดปฏิบัติการฉับพลัน (COBRA)
จีจานา
ยามัม
ทีมจู่โจมพิเศษ
หน่วยปฏิ​บัติการพิเ​ศษ 868
หน่วยรบพิเศษของต่างประเทศ > ตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษของต่างประเทศ > ออสเตรเลีย

กองรับมือสถานการณ์พิเศษ
กองยุทธวิธีพิเศษ
หน่วยรบพิเศษของต่างประเทศ > ตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษของต่างประเทศ > ยุโรป

เรอ์
เกเอสเก 9
ศูนย์ความมั่นคงกำลังเฉพาะกิจกลาง
กลุ่มอัลฟา
วึมเปล
หน่วยยุทโธปกรณ์พิเศษต่อต้านก่อการร้าย (CTSFO)
หน่วยรบพิเศษของต่างประเทศ > ตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษของต่างประเทศ > อเมริกาเหนือ

ทีมชิงตัวประกัน
หน่วยรบพิเศษของต่างประเทศ > ตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษของต่างประเทศ > ลาตินอเมริกา

กลุ่มปฏิบัติการพิเศษ
กลุ่มปฏิบัติการพิเศษกลาง (อาร์เจนตินา)
หน่วยบัญชาการปฏิบัติการทางยุทธวิธี
Equipo de Reacción Táctica Antinarcóticos (ERTA)
อดีตหน่วยรบพิเศษของต่างประเทศ > กองทัพเรือ

คอมมานโดราชนาวี (ค.ศ. 1942 – ค.ศ. 1945)
บีชจัมเปอร์ (ค.ศ. 1943 – ค.ศ. 1946 , ค.ศ. 1951 – ค.ศ. 1972)
ทีมทำลายใต้น้ำ (ค.ศ. 1942 – ค.ศ. 1983)
โรงพยาบาล

เอโมจิแสดงภาพโรงพยาบาล
โรงพยาบาล
โรงพยาบาล หรือ สถานพยาบาล หรือ ศูนย์การแพทย์ เป็นสถานที่สำหรับให้บริการด้านสุขภาพให้กับผู้ป่วย โดยมักที่จะมุ่งเน้นการส่งเสริม ป้องกัน รักษา และฟื้นฟูภาวะความเจ็บป่วย หรือโรคต่าง ๆ ทั้งทางร่างกายและทางจิตใจ
ปัจจุบันโรงพยาบาลได้ถูกแบ่งประเภทตามการดูแลควบคุมบริการเป็น โรงพยาบาลรัฐบาลและโรงพยาบาลเอกชน นอกจากนี้โรงพยาบาลยังถูกแบ่งเป็นสถานพยาบาลเฉพาะทางอีก เช่น สถาบันมะเร็งแห่งชาติ, โรงพยาบาลสงฆ์, โรงพยาบาลตา, โรงพยาบาลฟัน, สถาบันโรคผิวหนัง
ดูเพิ่ม

โรงพยาบาลในประเทศไทย
บรรณานุกรม

Chaney, Edward (2000),"'Philanthropy in Italy': English Observations on Italian Hospitals 1545-1789", in: The Evolution of the Grand Tour: Anglo-Italian Cultural Relations since the Renaissance, 2nd ed. London, Routledge, 2000. http://books.google.co.uk/books/about/The_evolution_of_the_grand_tour.html?id=rYB_HYPsa8gC
Connor, J. T. H. "Hospital History in Canada and the United States," Canadian Bulletin of Medical History, 1990, Vol. 7 Issue 1, pp 93–104
Crawford, D.S. Bibliography of Histories of Canadian hospitals and schools of nursing.
แหล่งข้อมูลอื่น

สถาบันโรคผิวหนัง กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข เก็บถาวร 2010-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ท่าผีเสื้อ

ถ่ายภาพมุมสูงของนักว่ายน้ำที่มีประสิทธิภาพจังหวะผีเสื้อ
ท่าผีเสื้อ (อังกฤษ: Butterfly stroke)  เป็นท่าว่ายน้ำประเภทหนึ่ง ท่าว่ายนี้ต้องการกล้ามเนื้อจำนวนมากและข้อต่อและเคลื่อนไหวของไหล่และช่วงหลังถึงสะโพก และต้องมีจังหวะที่ดีของแขนและการเตะขาและจังหวะการหายใจ
เทคนิค > การเคลื่อนไหวของแขน

การเคลื่อนไหวแขนทั้งสองข้างพร้อม ๆ กัน โดยเหยียดมือทั้งสองออกไปเหนือศีรษะ คล้าย ๆ กับการพุ้ยน้ำในท่าวัดวา มีข้อแตกต่างจากท่าวัดวาบ้าง คือในท่าผีเสื้อนั้นไม่ต้องบิดหรือม้วนศีรษะขึ้นข้าง ๆ เพื่อช่วยในการหายใจ และต้องวาดมือไปพร้อม ๆ กันทั้งสองข้างในจังหวะพุ่งมือ เริ่มด้วยการให้ฝ่ามือทั้งสองข้างคว่ำลงสู่พื้นสระ มืออยู่ห่างกันประมาณช่วงกว้างของไหล่ ลากหรือกวาดมือออกไปด้านข้างลำตัว แล้วกดมือลงโดยไม่มีการหยุดชะงัก ให้ทำติดต่อกันไปเป็นจังหวะเดียว ข้อศอกงอเล็กน้อยเพื่อให้การกดมือลงไปในน้ำเป็นไปได้ดี และยังคงต้องยกข้อศอกขึ้นสูงไว้ก่อนในขณะที่พุ้ยน้ำออกไปด้านหลังลงไปสู่เส้นกลางตัว การพุ้ยน้ำให้ทำท่าทางเหมือนกับการใช้แขนและลำตัวม้วนอยู่เหนือถังน้ำมัน เมื่อสิ้นสุดการม้วนตัวดังกล่าว ก็เข้าสู่ช่วงของการผลักข้อมือหรือการเหยียดแขนออกเต็มที่ โดยมือทั้งสองจะอยู่ข้าง ๆ ต้นขา การว่ายน้ำท่าผีเสื้อจะใช้แรงจากแขนและหัวไหล่มาก
การกลับเข้าที่ เริ่มด้วยการผ่อนข้อมือและยกข้อศอกพ้นขึ้นจากน้ำ ต้องไม่เกร็งข้อมือและต้องยกข้อศอกขึ้นสูง ต่อจากนั้นค่อยเคลื่อนไหวมือกลับเข้าสู่ท่าเริ่มต้นด้วยการลดข้อมือลงสู่ผิวน้ำและต้องควบคุมแรงด้วยการก้มศีรษะและการเตะเท้าลงด้านล่าง เพื่อช่วยให้แขนกลับเข้าสู่ท่าเริ่มต้นอีกครั้ง มือและแขนจะเคลื่อนที่ลงสู่ผิวน้ำอย่างต่อเนื่องกันตรงตำแหน่งด้านหน้าของไหล่ การพุ่งมือลงน้ำเริ่มที่ปลายนิ้วก่อน
เทคนิค > ทักษะการใช้ขา

การใช้ขาและเท้าให้ทำเหมือนปลาโลมาว่ายน้ำ หรือทำเหมือนการเคลื่อนไหวเฉพาะท่อนหางของมัน คือใช้เท้าคู่เตะพร้อม ๆ กัน โดยกระทุ่มขึ้น-ลงในแนวดิ่ง เพื่อให้ลำตัวเคลื่อนที่เพราะจะส่งผลต่อการเตะเท้าที่ถูกต้อง เริ่มฝึกเคลื่อนไหวขาด้วยการยกสะโพกขึ้น แล้วงอเข่าทั้งสองข้างไปพร้อมกัน การงอเข่าเล็กน้อยเช่นนี้จะทำให้ส้นเท้าตั้งขึ้นไปหาผิวน้ำ ต่อจากนั้นลดสะโพกต่ำลง แล้วเหยียดขาเตะออกไปให้ตึงเต็มที่ ในขั้นสุดท้ายปลายเท้าจะเหยียดตรง การเคลื่อนไหวลำตัวและขาให้สัมพันธ์กันเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะจะทำให้ว่ายท่าผีเสื้อได้ถูกต้องต่อไป
เทคนิค > การหายใจ

การหายใจในท่าผีเสื้อมีความสำคัญต่อท่าทางการว่ายที่ถูกต้องมากที่สุดส่วนหนึ่ง การหายใจเริ่มขึ้นภายหลังที่ได้หายใจออกใต้น้ำไปแล้ว ด้วยการยกศีรษะขึ้นข้างหน้า ในลักษณะของการยื่นคางออกไปตรง ๆ แล้วหายใจเข้าในขณะที่ขายังอยู่ในจังหวะของการเตะลงต่ำ และพร้อม ๆ กันนั้นแขนก็จะเคลื่อนที่เข้าสู่จังหวะการผลักมือขึ้น หลังสิ้นสุดการผลักมืออย่างสมบูรณ์ ศีรษะจะม้วนขึ้นและลง ไม่ใช่ยกขึ้นยกลง การกลับเข้าที่ของแขนในช่วงนี้เป็นการกลับเข้าสู่ขั้นการเตรียมเพื่อการเริ่มต้นใหม่ต่อไป
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Butterfly (swimming style)
ความสัมพันธ์ไทย–อินเดีย

| --- | --- |


 อินเดีย:  ไทย
ความสัมพันธ์ไทย-อินเดีย (ฮินดี: भारत-थाईलैंड संबंध) เริ่มต้นอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2490 ไม่นานหลังจากอินเดียได้รับเอกราชจากจักรวรรดิบริติช ประเทศอินเดียและประเทศไทยมีพรมแดนทางทะเลที่ติดกันบริเวณหมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ของอินเดียและทะเลอันดามันของประเทศไทย นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 ไทยและอินเดียมีการสานต่อความสัมพันธ์อันดีต่อกันเพิ่มขึ้นอย่างมาก ทั้งจากการเพิ่มความร่วมมือในเชิงธุรกิจและเศรษฐกิจ, การแลกเปลี่ยนกันเยี่ยมเยือนโดยผู้นำหรือตัวแทนระดับสูงของรัฐ และการลงนามในหลายข้อตกลงร่วมกันหลายฉบับเพื่อเพิ่มความแน่นแฟ้นในสายสัมพันธ์ระหว่างประเทศให้มีมากขึ้น นอกจากนี้ไทยกับอินเดียยังมีความสัมพันธ์กันในระดับพหุภาคีหลายส่วน เช่น ในฐานะความสัมพันธ์ของอินเดียกับอาเซียน, สภาภูมิภาคอาเซียน (ASEAN Regional Forum; ARF), การประชุมสุดยอดเอเชียตะวันออก และกลุ่มความร่วมมือบิมสเทค (BIMSTEC) ที่ประกอบด้วยบังกลาเทศ อินเดีย ศรีลังกา ไทย พม่า เนปาล และภูฏาน รวมถึงการเดินทางขนส่งระดับไตรภาคีระหว่างอินเดีย ไทย และพม่า อินเดียยังเป็นสมาชิกของความร่วมมือเอเชีย (Asia Cooperation Dialogue; ACD) และกลุ่มความร่วมมือแม่น้ำโขง-คงคา (Mekong–Ganga Cooperation; MGC) ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกหกประเทศ
สถานเอกอัครราชทูตไทยในอินเดียตั้งอยู่ที่กรุงนิวเดลี และมีสถานกุลไทยในอินเดีย 3 แห่ง ได้แก่ที่มุมไบ โกลกาตา และเจนไน ในขณะที่สถานเอกอัครราชทูตอินเดียประจำประเทศไทยตั้งอยู่ที่ซอยประสานมิตร เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร และมีสถานกงสุลอินเดียที่จังหวัดเชียงใหม่
นอกจากนี้ อินเดียและไทยยังมีความสัมพันธ์กันในเชิงวัฒนธรรมมานานหลายศตวรรษ โดยวัฒนธรรมไทยได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมอินเดียอย่างมาก เช่น คำในภาษาไทยที่มีรากมาจากภาษาสันสกฤตและภาษาบาลีของแคว้นมคธ ศาสนาพุทธแบบเถรวาท หรือแม้แต่มหากาพย์รามายณะของฮินดูก็เป็นที่รู้จักดีในฐานะรามเกียรติ์ของประเทศไทย
ความสัมพันธ์ทางการค้าในสมัยโบราณ

ความสัมพันธ์ทางการค้าระหว่างไทยกับอินเดียสืบต้นตอถึง 500 ปีก่อนคริสต์ศักราช โดยมีหลักฐานบ่งชี้ว่ามีความสัมพันธ์ทางการค้ากับอินเดียเหนือ (ลูกปัดคาร์เนเลี่ยนแกะสลัก) และอินเดียใต้ (ลูกปัดอินโด-แปซิฟิก)
การพัฒนาในยุคปัจจุบัน

อดีตนายกรัฐมนตรี อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เคยเดินทางเยี่ยมอินเดียอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4-5 เมษายน 2011 ตามคำเชิญของมันโมหัน สิงห์ นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ซึ่งผู้นำของทั้งสองรัฐเห็นสมควรที่จะเพิ่มพูนความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมและฟื้นฟูการแลกเปลี่ยนสินค้าและบริการรวมถึงเศรษฐกิจในระดับทวิภาคีและระดับภูมิภาค ผ่าน อาเซียน-อินเดีย (ASEAN-India), BIMSTEC และ MGC นอกจากนี้ยังได้มีการตกลงในการเพิ่มการค้าระหว่างประเทศจากมูลค่าการค้าปี 2010 ที่ 6.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็นสองเท่าในปี 2014
อดีตนายกรัฐมนตรี ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร เคยเดินทางเยี่ยมอินเดียอย่างเป็นทางการในเดือนมกราคม 2012 ในฐานะอาคันตุกะของรัฐเนื่องในวันสาธารณรัฐของอินเดีย ถือเป็นสัญลักษณ์สำคัญถึงความสัมพันธ์อันดีระกว่างของประเทศ ในการเดินทางเยี่ยมเยียนครั้งนั้นได้มีการลงนามในข้อตกลงทวิภาคี 6 ฉบับ หนึ่งในนั้นคือสนธิสัญญาว่าด้วยการส่งนักโทษข้ามแดน
อดีตนายกรัฐมนตรี ประยุทธ์ จันทร์โอชา เคยเดินทางเยี่ยมอินเดียอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 16-18 มิถุนายน 2016 เข้าพบนายกรัฐมนตรีอินเดีย นเรนทระ โมที โดยมีการเพิ่มพูนข้อตกลงทางการค้า
การเปรียบเทียบ

|  |  สาธารณรัฐอินเดีย |  ราชอาณาจักรไทย |
| --- | --- | --- |
ตราแผ่นดิน: 
ธงชาติ: 
| ประชากร | 1,324,171,354 คน | 68,863,514 คน |
| พื้นที่ | 3,287,263 ตร.กม. (1,269,219 ตร.ไมล์) | 513,120 ตร.กม. (198,120 ตร.ไมล์) |
| ความหนาแน่น | 416.6 คน/ตร.กม. (1,079 คน/ตร.ไมล์) | 132.1 คน/ตร.กม. (342.1 คน/ตร.ไมล์) |
| เมืองหลวง | นิวเดลี | กรุงเทพมหานคร |
| เมืองที่ใหญ่ที่สุด | มุมไบ – 12,478,447 คน (เขตปริมณฑล 18,414,288 คน) | กรุงเทพมหานคร – 8,305,218 คน (เขตปริมณฑล 10,624,700 คน) |
| การปกครอง | ประชาธิปไตยระบบรัฐสภา | ประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข |
| ประมุขแห่งรัฐ | ประธานาธิบดี: เทราปที มุรมู | พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว |
| หัวหน้ารัฐบาล | นายกรัฐมนตรี: นเรนทระ โมที | นายกรัฐมนตรี: แพทองธาร ชินวัตร |
| ภาษาราชการ |  ภาษาฮินดี  ภาษาอังกฤษ | ภาษาไทย |
| ศาสนาหลัก |  ฮินดู 79.8%,  อิสลาม 14.2%,  อิสลาม 4.3%,  อื่น ๆ 1.7% |  พุทธ 94.6%,  อิสลาม 4.2%,  คริสต์ 2.3%,  อื่น ๆ 0.1% |
| กลุ่มชาติพันธุ์ |  ฮินดี 41%,  เบงกอล 8.1%,  อื่น ๆ 32.9% |  ไทย 76.4%,  จีน 14%,  อื่น ๆ 12% |
| จีดีพี (ราคาตลาด) | 3.050 ล้านล้านดอลลาร์ (ต่อหัว 2,191 ดอลลาร์) | 516 พันล้านดอลลาร์ (ต่อหัว 7,607 ดอลลาร์) |
| ค่าใช้จ่ายทางทหาร | 63.9 พันล้านดอลลาร์ | 5.69 พันล้านดอลลาร์ |
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยประเทศไทย
สถานีย่อยประเทศอินเดีย
Cœdès, George (1968).  Walter F. Vella (บ.ก.). The Indianized States of Southeast Asia. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
Lokesh, Chandra, & International Academy of Indian Culture. (2000). Society and culture of Southeast Asia: Continuities and changes. New Delhi: International Academy of Indian Culture and Aditya Prakashan.
R. C. Majumdar, Study of Sanskrit in South-East Asia
R. C. Majumdar, Ancient Indian colonisation in South-East Asia.
R. C. Majumdar, Champa, Ancient Indian Colonies in the Far East, Vol.I, Lahore, 1927. ISBN 0-8364-2802-1
R. C. Majumdar, Suvarnadvipa, Ancient Indian Colonies in the Far East, Vol.II, Calcutta,
R. C. Majumdar, Kambuja Desa Or An Ancient Hindu Colony In Cambodia, Madras, 1944
R. C. Majumdar, Hindu Colonies in the Far East, Calcutta, 1944, ISBN 99910-0-001-1
R. C. Majumdar, India and South-East Asia, I.S.P.Q.S. History and Archaeology Series Vol. 6, 1979, ISBN 81-7018-046-5.
R. C. Majumdar, History of the Hindu Colonization and Hindu Culture in South-East Asia
Rejaul Karim Laskar, "India-Thailand Relations", The Assam Tribune, June 23, 2011
Daigorō Chihara (1996). Hindu-Buddhist Architecture in Southeast Asia. BRILL. ISBN 90-04-10512-3.
นายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะกับนายกรัฐมนตรีประเทศอินเดีย มันโมหัน สิงห์ ขณะการเดินทางเยือนประเทศอินเดียอย่างเป็นทางการในปี 2011
โรงเรียนศรีบุณยานนท์

| โรงเรียนศรีบุณยานนท์ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง

เลขที่ 211 ถนนนนทบุรี 1 ตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี 11000
พิกัด: 13°51′26.8″N 100°28′51.0″E﻿ / ﻿13.857444°N 100.480833°E﻿ / 13.857444; 100.480833
ข้อมูล
ชื่อเดิม: โรงเรียนวัดท้ายเมือง
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาล
คติพจน์: วิริเยน ทุกฺขมจฺเจติ (คนล่วงทุกข์ได้เพราะความเพียร)
สถาปนา: 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2451 (116 ปี)
ผู้ก่อตั้ง: พระครูเดช
เขตการศึกษา: เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
รหัส: 1012230148
ผู้อำนวยการโรงเรียน: นางกุสุมา ยี่ภู่
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษาปีที่ 1–6
เพศ: สหศึกษา
ภาษาที่ใช้เป็นสื่อการสอน: ไทย
สี:   ม่วง   ชมพู
เพลง: "มาร์ชศรีบุณยานนท์"
ต้นไม้: ทองกวาว
เว็บไซต์: www.sb.ac.th
ตราประจำโรงเรียน (ต้นฉบับ) รูปทั่งและเข็มหมายถึงการให้นักเรียนใช้ความพยายามในการเล่าเรียน เหมือนการฝนทั่งเป็นเข็ม
โรงเรียนศรีบุณยานนท์ เป็นโรงเรียนประจำจังหวัดนนทบุรี เปิดสอนในระบบสหศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นถึงมัธยมศึกษาตอนปลายมีนักเรียนชาย-หญิง รวม 2,475 คน
ประวัติ

โรงเรียนศรีบุณยานนท์เดิมชื่อว่า โรงเรียนวัดท้ายเมือง ก่อตั้งเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2451 ด้วยความริเริ่มของพระครูเดช เจ้าอาวาสวัดท้ายเมือง ร่วมกับพระยาสยามนนทเขตขยัน ปลัดจังหวัดนนทบุรี และเปิดสอนในระดับประถมศึกษา โดยมีครูชอบ มีชูเวท เป็นครูใหญ่
ใน พ.ศ. 2467 ทางราชการได้ยกฐานะโรงเรียนวัดท้ายเมืองขึ้นเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดนนทบุรี ใช้อักษรย่อว่า น.บ.1 โรงเรียนเปิดสอนถึงระดับมัธยมศึกษาจนกระทั่งใน พ.ศ. 2470 จึงได้สร้างอาคารเรียนถาวรหลังแรกเป็นอาคารไม้ 2 ชั้น โดยได้รับความอนุเคราะห์จากพระครูเดช, พระยาศิริชัยบุรินทร์ ผู้ว่าราชการจังหวัดนนทบุรี, ขุนศิริแมน จ่าศาลจังหวัดนนทบุรี, ขุนการัญสิกขภาร ธรรมการจังหวัดนนทบุรี และนายซิวซองอ๊วน ศรีบุณเรือง ผู้อำนวยการบริษัทพัฒนาการ เป็นกำลังสำคัญในการจัดหาทุนในครั้งนั้น และในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากร ขณะทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าธานีนิวัต เสนาบดีกระทรวงธรรมการ เสด็จมาทรงเป็นประธานในพิธีเปิดอาคารถาวรหลังแรกและประทานนามโรงเรียนว่า โรงเรียนศรีบุณยานนท์ โดยมีนามทางราชการว่า โรงเรียนประจำจังหวัดนนทบุรี ศรีบุณยานนท์ และมีครูชื่น นิวาศะบุตร ดำรงตำแหน่งครูใหญ่คนแรก
ปัจจุบันโรงเรียนศรีบุณยานนท์มีอาคารเรียนทั้งหมด 9 อาคาร ซึ่งได้จัดสร้างจากเงินงบประมาณและจากเงินบริจาคของผู้มีจิตศรัทธา นอกจากนี้ โรงเรียนยังได้รับการคัดเลือกให้เป็นศูนย์พัฒนาการเรียนการสอนกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม และเป็นศูนย์โครงการพัฒนาและส่งเสริมผู้มีความสามารถพิเศษทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (พสวท.) อีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2526 และ พ.ศ. 2540 โรงเรียนศรีบุณยานนท์ได้รับการคัดเลือกจากกระทรวงศึกษาธิการให้เป็นโรงเรียนรางวัลพระราชทานระดับมัธยมศึกษาขนาดใหญ่
รายชื่อผู้บริหาร

นายชื่น นิวาศะบุตร พ.ศ. 2459–2496
นายฉัตร อินทรลักษณ์ พ.ศ. 2496–2511
นายพิทยา ไทยวุฒิพงศ์ พ.ศ. 2512–2513
นางบุญช่วย กาญจนอักษร พ.ศ. 2513–2515
นายมนัส บ่างสมบูรณ์ พ.ศ. 2515–2517
นายวิศิษฎ์ ดวงสงค์ พ.ศ. 2517–2518
นางลาวัณย์ ชลาศัยสวัศดิ์ พ.ศ. 2518–2522
นางสมหมาย วัฒนะคีรี พ.ศ. 2522–2527
นายเกษียน ปราถน์วิทยา พ.ศ. 2527–2529
นายสท้าน เฉลยผล พ.ศ. 2529–2532
นายครรชิต ตรานุชรัตน์ พ.ศ. 2532–2533
นายเกษียร ภู่กลาง พ.ศ. 2533–2535
นายระลึก วรรณสิทธ์ พ.ศ. 2535–2537
นายสมศักดิ์ แก้วสถิตย์ พ.ศ. 2537–2538
นางลัดดา พร้อมมูล พ.ศ. 2538–2542
นางปิยนันท์ ภิรมย์ไกรภักดิ์ พ.ศ. 2542–2544
นายเฉลิม กลิ่นกุล พ.ศ. 2544–2551
นางสุนีย์ สอนตระกูล พ.ศ. 2551–2553
นายสมหมาย จันทร์เอี่ยม พ.ศ. 2553–2557
นายโพยม จันทร์น้อย  พ.ศ. 2557–2559
นางธราภรณ์ พรหมคช พ.ศ. 2559–2562
ว่าที่ร้อยเอก ณัฐธนพงษ์ ทองพลับ พ.ศ. 2562–2565
นางกรชนก สุตะพาหะ พ.ศ. 2565–2566
นางกุสุมา ยี่ภู่ พ.ศ. 2566-ปัจจุบัน
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

นาย พิเชษฐ นิวาศะบุตร (อดีตผู้ตรวจราชการสำนักนายกรัฐมนตรี)
นาย ถนอม เปรมรัศมี (อดีตอธิบดีกรมป่าไม้ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์)
พันตำรวจเอก (พิเศษ) เพิ่ม ปวิตตสิริ (อดีตที่ปรึกษากฎหมายสำนักงานเลขานุการกรมตำรวจ)
นาย ประจวบ แสงอินทร์ (อดีตผู้ตรวจราชการ กระทรวงศึกษาธิการ)
นาย ผวน จารุวรรณ (อดีตสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดนนทบุรี และ อดีตสมัชชาแห่งชาติประจำจังหวัดนนทบุรี)
นาวาอากาศโท สมพงศ์ นุชหมอน (อดีตผู้อำนวยการองค์การทอผ้า กระทรวงกลาโหม)
นาย วิชัย สุขารมณ์ (อดีตรองผู้ว่าการการเคหะแห่งชาติ)
พันตำรวจโท ภักดิ์ อุ่นใจ (อดีตรองผู้กำกับการตำรวจตระเวนชายแดนที่ 24 จังหวัดอุดรธานี)
พลโทเสรี กลีบจันทร์ (อดีตที่ปรึกษากองบัญชาการทหารสูงสุด)
นาย ศรี นิลแสง (อดีตสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดนนทบุรี และ อดีตรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนนทบุรี)
พลโทประสาร เปรมสกุล (อดีตราชองครักษ์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว)
นาย ณรงค์ กาญจนานนท์ (อดีตรองอธิบดีกรมสามัญศึกษา)
จ่าสิบตำรวจ ณรงค์ บุญชื่น (อดีตประธานสภาเทศบาลนครนนทบุรี)
นาย ณรงค์ เนตรหิน (อดีตรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายบริหาร)
นาย  พินิต อารยะศิริ (อดีตเลขาธิการวุฒิสภา)
ร้อยโท ปรีชา แจ่มจิรารักษ์ (อดีตอัยการพิเศษสำนักงานอัยการสูงสุด หัวหน้าสำนักงานคดีอาญา)
นาย ชิน ประสงค์ (อดีตผู้อำนวยการส่วนประติมากรรม สถาบันศิลปกรรม กรมศิลปากร)
นาย เฟื่อง สังข์ปาน (อดีตปลัดจังหวัดนนทบุรี)
ดร. ธีรเวทย์ ประมวญรัฐการ (อดีตผู้อำนวยการก่อตั้ง ศูนย์ศึกษาการพัฒนาสังคม และอดีตรองคณบดี คณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ)
พลโท ชุมพล เกิดนาค (อดีตผู้บังคับกากองพันทหารสื่อสารที่ 11 และ อดีตผู้บังคับศูนย์โทรคมนาคมกองทัพบก)
นาย นันทศักดิ์ พูลสุข (อธิบดีอัยการฝ่ายคดีศาลสูง)
นาย ณรงค์ จันทนดิษฐ (อดีตประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดนนทบุรี)
นาย อดิศักดิ์ ตันยากุล (รองเลขาธิการสำนักงานสภาความมั่นคงแห่งชาติ)
นาย อภิชาต ดำทอง (ผู้อำนวยการสำนักงบประมาณสภาผู้แทนราษฎร)
นาย ชายน้อย จอนแจ้ง (อดีตนายกเทศมนตรี เทศบาลนครนนทบุรี)
นาย สุวัฒน์ กลั่นเลี้ยง (ผู้อำนวยการ โรงเรียนวังเจ้าวิทยาคม จ.ตาก)
พันตำรวจโท สมเจตน์ ธรรมบุตร (รองผู้กำกับสืบสวนสอบสวน สภ.เมืองนนทบุรี)
วราภัทร์ เพชรสถิตย์ (นักแสดง)
นลินทิพย์ สกุลอ่องอำไพ (นักแสดง)
คณพันธ์ ปุ้ยตระกูล (นักแสดง)
วีระเทพ ป้อมพันธุ์ (นักฟุตบอลทีมชาติไทย)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงเรียนศรีบุณยานนท์ เก็บถาวร 2008-07-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรงเรียนศรีบุณยานนท์ ที่เฟซบุ๊ก
ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียนศรีบุณยานนท์ในระบบสารสนเทศเพื่อการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
| ด ค กโรงเรียนประจำจังหวัดในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  เชียงราย (ชาย/หญิง)  เชียงใหม่ (ชาย/หญิง/สหศึกษา)  น่าน (ชาย/หญิง)  พะเยา  แพร่ (ชาย/หญิง)  แม่ฮ่องสอน  ลำปาง (ชาย/หญิง)  ลำพูน (ชาย/หญิง)  อุตรดิตถ์ (ชาย/หญิง)  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  กาฬสินธุ์ (ชาย/หญิง)  ขอนแก่น (ชาย/หญิง)  ชัยภูมิ (ชาย/หญิง)  นครพนม (ชาย/หญิง)  นครราชสีมา  (ชาย/หญิง/สหศึกษา)  บึงกาฬ  บุรีรัมย์  มหาสารคาม (ชาย/หญิง)  มุกดาหาร  ยโสธร  ร้อยเอ็ด (ชาย/หญิง)  เลย  ศรีสะเกษ (ชาย/หญิง)  สกลนคร  สุรินทร์  (ชาย/หญิง)  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อุดรธานี (ชาย/หญิง/สหศึกษา/สหศึกษา)  อุบลราชธานี (ชาย/หญิง)  อำนาจเจริญ  |  |
| ภาคกลาง |  กำแพงเพชร  ชัยนาท  นครนายก  นครปฐม (ชาย/หญิง)  นครสวรรค์ (ชาย/หญิง)  นนทบุรี (ชาย/หญิง)  ปทุมธานี (ชาย/หญิง)  พระนครศรีอยุธยา (ชาย/หญิง)  พิจิตร  พิษณุโลก (ชาย/หญิง)  เพชรบูรณ์ (ชาย/หญิง)  ลพบุรี  สมุทรปราการ (ชาย/หญิง)  สมุทรสงคราม (ชาย/หญิง)  สมุทรสาคร (ชาย/หญิง)  สระบุรี  สิงห์บุรี  สุโขทัย (ชาย/หญิง/สหศึกษา)  สุพรรณบุรี (ชาย/หญิง)  อ่างทอง (ชาย/หญิง)  อุทัยธานี  |  |
| ภาคตะวันออก |  จันทบุรี (ชาย/หญิง)  ฉะเชิงเทรา (ชาย/หญิง)  ชลบุรี (ชาย/หญิง)  ตราด (ชาย/หญิง)  ปราจีนบุรี (ชาย/หญิง)  ระยอง  สระแก้ว  |  |
| ภาคตะวันตก |  กาญจนบุรี (ชาย/หญิง)  ตาก (ชาย/หญิง)  ประจวบคีรีขันธ์  เพชรบุรี (ชาย/หญิง)  ราชบุรี (ชาย/หญิง)  |  |
| ภาคใต้ |  กระบี่  ชุมพร (ชาย/หญิง)  ตรัง (ชาย/หญิง)  นครศรีธรรมราช (ชาย/หญิง)  นราธิวาส (ชาย/หญิง)  ปัตตานี (ชาย/หญิง)  พังงา (ชาย/หญิง)  พัทลุง (ชาย/หญิง)  ภูเก็ต (ชาย/หญิง)  ยะลา (ชาย/หญิง)  ระนอง (ชาย/หญิง)  สงขลา (ชาย/หญิง)  สตูล  สุราษฎร์ธานี (ชาย/หญิง)  |  |
| อดีต |  พระนคร (ชาย/หญิง)  ธนบุรี (ชาย/หญิง)  มีนบุรี (ชาย/หญิง)  ธัญบุรี (ชาย/หญิง)  พระประแดง (ชาย/หญิง)  กระบินทร์บุรี (ชาย/หญิง)  ตะกั่วป่า (ชาย/หญิง)  สวรรคโลก (ชาย/หญิง)  หล่มศักดิ์ (ชาย/หญิง)  หลังสวน (ชาย/หญิง)  |  |
| ด ค กโครงการห้องเรียน พสวท>  (สู่ความเป็นเลิศ) (DPSTE) |
| --- | --- |
 บดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)  สามเสนวิทยาลัย  ศรีบุณยานนท์  พระปฐมวิทยาลัย  ยุพราชวิทยาลัย  พิษณุโลกพิทยาคม  แก่นนครวิทยาลัย  สุรนารีวิทยา  หาดใหญ่วิทยาลัย  เบญจมราชูทิศ 
↑  "ประวัติโรงเรียน". www.sb.ac.th. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-11-22. สืบค้นเมื่อ 2023-11-22.
↑  "ทำเนียบผู้บริหาร". www.sb.ac.th. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-11-22. สืบค้นเมื่อ 2023-11-22.
ภิกษุณีธัมมนันทา

| ภิกษุณีธัมมนันทา (ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์) |
| --- | --- |

เกิด: 6 ตุลาคม พ.ศ. 2487 (80 ปี) จังหวัดนครปฐม
สัญชาติ: ไทย
มีชื่อเสียงจาก: ผู้เชี่ยวชาญด้านพุทธศาสนา และ ภิกษุณี
บิดามารดา: ก่อเกียรติ ษัฏเสน   วรมัย กบิลสิงห์
ภิกษุณีธัมมนันทา หรือ รองศาสตราจารย์ ดร. ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์ ภิกษุณีชาวไทย สังกัดสยามนิกาย ประเทศศรีลังกา อดีตอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ประวัติ

ดร.ฉัตรสุมาลย์เป็นบุตรของนายก่อเกียรติ ษัฏเสน อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตรัง และนางวรมัย กบิลสิงห์ (ต่อมาบรรพชาเป็นภิกษุณีวรมัย กบิลสิงห์) จบการศึกษาจากโรงเรียนราชินีบน และปริญญาตรีสาขาปรัชญาจากมหาวิทยาลัยศานตินิเกตัน ประเทศอินเดีย ได้รับทุนรัฐบาลแคนาดาไปศึกษาปริญญาโทและเอกจากมหาวิทยาลัยแมคมาสเตอร์ ประเทศแคนาดา และมหาวิทยาลัยมคธ ประเทศอินเดีย
ดร.ฉัตรสุมาลย์เป็นอาจารย์สอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยแมคมาสเตอร์ ประเทศแคนาดา เมื่อ พ.ศ. 2512 และเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาปรัชญาและศาสนา คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ระหว่าง พ.ศ. 2516 - 2543  มีผลงานวิชาการ เขียนบทความธรรมะ และเป็นพิธีกรรายการธรรมะ ถ่ายทอดทางช่อง 3 เป็นผู้แปลหนังสือ ลามะจากลาซา ของทะไลลามะ
ดร.ฉัตรสุมาลย์บรรพชาเป็นสามเณรีโดยคณะภิกษุและภิกษุณีสงฆ์ สยามนิกาย ประเทศศรีลังกา ซึ่งใช้สายพระวินัยจากนิกายธรรมคุปต์ ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544  มีฉายาว่า ธัมมนันทา และอุปสมบทเป็นภิกษุณีในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ปัจจุบันจำพรรษาอยู่ที่ทรงธรรมกัลยาณีภิกษุณีอาราม ตำบลพระประโทน จังหวัดนครปฐม
แหล่งข้อมูลอื่น

thaibhikkhunis.org เก็บถาวร 2007-03-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หมวดหมู่:นักคตินิยมสิทธิสตรีชาวไทย
ประเทศโมร็อกโก
ภูมิศาสตร์

โมร็อกโกมีชายฝั่งยาวตั้งแต่มหาสมุทรแอตแลนติกยาวขึ้นไปผ่านช่องแคบยิบรอลตาร์จนถึงทะเลเมดิเตอเรเนียน ทางเหนือติดกับสเปน (เซวตา เมลียาและโขดหินเบเลซเดลาโกเมรา) ทางทิศตะวันออกจรดแอลจีเรีย จรดซาฮาราตะวันตกทางทิศใต้ ตั้งแต่โมร็อกโกควบคุมส่วนใหญ่ของซาฮาราตะวันตกจึงมีพรมแดนด้านใต้ติดกับประเทศมอริเตเนียโดยพฤตินัย
ประเทศโมร็อกโกตั้งอยูที่ละติจูด 27 องศาถึง 36 องศาเหนือและจากลองจิจูด 1 องศาถึง 17 องศาตะวันตก แต่หากร่วมพื้นที่ซาฮาราตะวันตกโมร็อกโกจะตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 21 องศาถึง 36 องศาเหนือและจากลองจิจูด 1 องศาถึง 17 องศาตะวันตก
พื้นที่ของโมร็อกโกครอบคลุมตั้งแต่ชายฝั่งแอตแลนติก พื้นที่ภูเขาตรงกลางและทะเลทรายซาฮาร่า โมร็อกโกเป็นประเทศในแอฟริกาเหนือติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกและทะเลเมดิเตอร์เรเนียนระกว่างแอลจีเรียกับซาฮาราตะวันตก และเป็นหนึ่งในสามประเทศที่มีชายฝั่งติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน (อีกสองประเทศคือสเปนและฝรั่งเศส)
พื้นที่ส่วนใหญ่ของโมร็อกโกเป็นภูเขา เทือกเขาแอตลาสตั้งอยู่ตรงกลางและทางตอนใต้ของประเทศ เทือกเขาริฟอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ เทือกเขาทั้งสองนี้มีชาวเบอร์เบอร์อาศัยอยู่ หากไม่นับซาฮาราตะวันตกจะมีพื้นที่ 446,550 กิโลเมตรมีขนาดเป็นอันดับที่ 57ของโลก ติดกับแอลจีเรียทางตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้แม้ว่าชายแดนระหว่างสองประเทศถูกปิดตั้งแต่ พ.ศ. 2537
มีดินแดนห้าแห่งของสเปนบนชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในแอฟริกาเหนือที่ติดและอยู่ใกล้กับโมร็อกโกได้แก่เซวตาและเมลียา หมู่เกาะชาฟารินัส โขดหินอาลูเซมัสและโขดหินเบเลซเดลาโกเมราและดินแดนพิพาทอีก 1 แห่งคือเกาะเปเรฆิล นอกจากนี้ชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกยังใกล้กับกานาเรียสของสเปน และมาเดราของโปรตุเกส ทางเหนือของโมร็อกโกมีพรมแดนติดกับช่องแคบยิบรอลตาร์ที่สามารถส่งสินค้าระหว่างประเทศไปมาระหว่างมหาสมุทรแอตแลนติกและทะเลเมดิเตอร์เรเนียนได้
เทือกเขาริฟทอดตัวยาวตามชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนจากตะวันตกเฉียงเหนือไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ เทือกเขาแอตลาสที่อยู่กลางคล้ายกระดูกสันหลังของประเทศนั้นทอดตัวตั้งแต่ตะวันออกเฉียงเหนือไปตะวันตกเฉียงใต้ ทางตะวันออกเฉียงใต้ประเทศมีทะเลทรายซาฮาราซึ่งไม่ค่อยมีประชากรอาศัยและไม่มีการก่อผลทางเศรษฐกิจ ประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ทางตอนเหนือบริเวณ 2 เทือกเขานี้ ขณะที่ประชากรทางใต้จะอยู่ในซาฮาราตะวันตกซึ่งเป็นอาณานิคมของสเปนในอดีตที่ถูกผนวกโดยโมร็อกโกเมื่อ พ.ศ. 2518 และอ้างว่าเป็นจังหวัดทางใต้
เมืองหลวงของโมร็อกโกคือเมืองราบัต เมืองใหญ่สุดเป็นเมืองท่าชื่อกาซาบล็องกา และเมืองอื่น ๆ ที่มีประชากรมากกว่า 500,000 คนในการสำรวจสำมะโนประชากรโมร็อกโก 2557 อย่างมาร์ราคิช แฟ็ส แม็กแน็ส แทงเจียร์และซาเล่ห์
โมร็อกโกใช้ MA ในมาตรฐาน ISO 3166-1 alpha-2 รหัสนี้ใช้เป็นพื้นฐานของโดเมนระดับบนสุดของโมร็อกโก.ma