stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอสเทลลา (เก็นโซซุยโคเด็น)
ข้อมูลส่วนตัว

ชื่อ: เอสเทลลา 

ดวงดาวประจำตัว: เท็นคิว (Tenkyuu) 

บ้านเกิด: ไม่ปรากฏ 

อายุ: 28 ปี (ซุยโคเด็นภาค III) 

เผ่าพันธุ์: มนุษย์?

รูนที่ถือครอง: รูนไฟขั้นสูง (Rage Rune) 

ครอบครัว: ไม่ปรากฏ 

สถานะ: นักเวทย์ 

สถานที่อยู่ปัจจุบัน: ไม่ปรากฏ 

สงครามที่เข้าร่วม: สงครามทูตแห่งเพลิงครั้งที่สอง
ประวัติ

เอสเทลลาเป็นนักโกหกตัวยงและเป็นนักเวทย์ที่เก่งกาจมากที่สุดคนหนึ่ง ไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเธอมากนักเพราะว่าเธอมักจะโกหกเสมอ
ตัวอย่างเช่น เธอบอกว่าเธอเกิดจากก้อนหิน โรดีเป็นภูติน้ำ เธอกำลังตามหาดวงดาวคนที่ 109 และเข้ามารวมในกองทัพเพราะกำลังตามหา
หมู่บ้านชายล้วนกอร์เดียส ซึ่งตรงข้ามกับหมู่บ้านหญิงล้วนอัลมา คินัน(และมาพบทีหลังในภาค 5 ว่าเธอพูดจริง) นอกจากนั้นแล้วเธอยังโกหกอีกว่าเธอเป็นลูกศิษย์ของโครวลีย์และสามารถเอาชนะเขาได้
พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟ แห่งบาวาเรีย

พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย (27 พฤษภาคม ค.ศ. 1756 – 13 ตุลาคม ค.ศ. 1825) ทรงเป็นกษัตริย์แห่งบาวาเรีย ระหว่างปี ค.ศ. 1806 - 1825 ทรงเป็นสมาชิกราชวงศ์วิทเทลส์บัค และเป็นพระราชโอรสของเคานต์พาลาไทน์ฟรีดริช มีคาเอลแห่งซไวบรืคเคิน พระเจ้ามัคซีมีลีอานทรงครองราชบัลลังก์ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1806 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 1825
พระองค์อภิเษกสมรส 2 ครั้ง ครั้งแรกกับเจ้าหญิงเอากุสทา วิลเฮ็ลมีนาแห่งเฮ็สเซิน-ดาร์มชตัท มีพระราชโอรสธิดา 5 พระองค์ และครั้งที่ 2 กับ เจ้าหญิงคาโรลีเนอแห่งบาเดิน มีพระราชโอรสธิดา 8 พระองค์
ราชตระกูล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย | พระชนก: เคานท์พาลาทีนฟรีดริช ไมเคิลแห่งซไวบรึคเค็น | พระอัยกาฝ่ายพระชนก: เคานท์พาลาทีนคริสเตียนที่ 3 แห่งซไวบรึคเค็น | พระปัยกาฝ่ายพระชนก: เคาท์พาลาทีนคริสเตียนที่ 2 แห่งซไวบรึคเค็น |
| พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย | พระชนก: เคานท์พาลาทีนฟรีดริช ไมเคิลแห่งซไวบรึคเค็น | พระอัยกาฝ่ายพระชนก: เคานท์พาลาทีนคริสเตียนที่ 3 แห่งซไวบรึคเค็น | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนก: Katharina Agathe, Countess of Rappoltstein |
| พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย | พระชนก: เคานท์พาลาทีนฟรีดริช ไมเคิลแห่งซไวบรึคเค็น | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนก: เจ้าหญิงแคโรไลน์แห่งนาสซอว์-ซาบรืคเค็น | พระปัยกาฝ่ายพระชนก: Ludwig Kraft of Nassau-Saarbrücken |
| พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย | พระชนก: เคานท์พาลาทีนฟรีดริช ไมเคิลแห่งซไวบรึคเค็น | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนก: เจ้าหญิงแคโรไลน์แห่งนาสซอว์-ซาบรืคเค็น | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนก: Philippine Henriette of Hohenlohe-Langenburg |
| พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย | พระชนนี: เคานเทสพาลาทีนมาเรีย ฟรานซิสก้าแห่งซาลส์แบช | พระอัยกาฝ่ายพระชนนี: เค้านท์พาลาทีนโยเซ็ฟ คาร์ลแห่งซาลส์แบช | พระปัยกาฝ่ายพระชนนี: Theodor Eustach of Sulzbach |
| พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย | พระชนนี: เคานเทสพาลาทีนมาเรีย ฟรานซิสก้าแห่งซาลส์แบช | พระอัยกาฝ่ายพระชนนี: เค้านท์พาลาทีนโยเซ็ฟ คาร์ลแห่งซาลส์แบช | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนนี: Eleonore Marie Amalie of Hesse-Rheinfels-Rotenburg |
| พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย | พระชนนี: เคานเทสพาลาทีนมาเรีย ฟรานซิสก้าแห่งซาลส์แบช | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี: เคานเทสพาลาทีนเอลิซาเบธ ออกัสตา โซฟีแห่งเนาเบิร์ก | พระปัยกาฝ่ายพระชนนี: Karl III Philip, Elector Palatine |
| พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย | พระชนนี: เคานเทสพาลาทีนมาเรีย ฟรานซิสก้าแห่งซาลส์แบช | พระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี: เคานเทสพาลาทีนเอลิซาเบธ ออกัสตา โซฟีแห่งเนาเบิร์ก | พระปัยยิกาฝ่ายพระชนนี: Ludwika Karolina Radziwiłł |
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์บาวาเรีย
รายพระนามกษัตริย์แห่งบาวาเรีย
| ด ค กเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย |
| --- | --- |
 มัคซีมีลีอานที่ 1 (1623-1651)  แฟร์ดีนันท์ มารีอา (1651-1679)  มัคซีมีลีอานที่ 2 (1679-1726)  คาร์ล อัลเบร็ชท์ (1726-1745)  มัคซีมีลีอานที่ 3 โยเซ็ฟ (1745–1777)  คาร์ล เทโอโดร์ (1777-1799)  มัคซีมีลีอานที่ 4 (1799-1805) 
| ด ค กพระมหากษัตริย์แห่งบาวาเรีย |
| --- | --- | --- |
|  มัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟ (1805–1825)  ลูทวิชที่ 1 (1825–1848)  มัคซีมีลีอานที่ 2 (1848–1864)  ลูทวิชที่ 2 (1864–1886)  อ็อทโท (1886–1913)  ลูทวิชที่ 3 (1913–1918)  |  มัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟ (1805–1825)  ลูทวิชที่ 1 (1825–1848)  มัคซีมีลีอานที่ 2 (1848–1864)  ลูทวิชที่ 2 (1864–1886)  อ็อทโท (1886–1913)  ลูทวิชที่ 3 (1913–1918)  |  |
สำนักงานขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ ยุทธศาสตร์ชาติ และการสร้างความสามัคคีปรองดอง

| --- | --- |
Strategic Transformation Office
ตราสัญลักษณ์ประจำสำนักงาน
ภาพรวมสำนักงาน
ก่อตั้ง: 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561; 6 ปีก่อน (2561-11-26)
ประเภท: ส่วนราชการ
สำนักงานใหญ่: 59 อาคารสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน ก.พ. (เดิม) ชั้น 4 ถนนพิษณุโลก แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร 10300
งบประมาณต่อปี: 92,122,900 บาท (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารสำนักงาน: ชุติมา หาญเผชิญ, ผู้อำนวยการ ศุภฤกษ์ ภู่พงศ์ศักดิ์, รองผู้อำนวยการ
ต้นสังกัดสำนักงาน: สำนักนายกรัฐมนตรี
เว็บไซต์: sto.go.th
สำนักงานขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ ยุทธศาสตร์ชาติ และการสร้างความสามัคคีปรองดอง หรือ สำนักงาน ป.ย.ป. (อังกฤษ: Strategic Transformation Office) เป็นหน่วยงานที่จัดตั้งขึ้นตามคำสั่งหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติที่ 19/2561 เรื่อง กลไกในการขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ ยุทธศาสตร์ชาติและการสร้างความสามัคคีปรองดอง เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 เพื่อกำกับดูแลและขับเคลื่อนการดำเนินงานตามยุทธศาสตร์ชาติและแผนการปฏิรูปประเทศตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 65 โดยถูกกำหนดให้มีการพิจารณาความจำเป็นและเหมาะสมเกี่ยวกับบทบาท อำนาจและหน้าที่เมื่อครบกำหนด 5 ปี นับตั้งแต่วันที่ออกคำสั่ง โดยในปัจจุบันยังทำหน้าที่เป็นฝ่ายธุรการให้แก่คณะกรรมการยุทธศาสตร์ซอฟต์พาวเวอร์แห่งชาติ
บทบาทและภารกิจของสำนักงาน ป.ย.ป.

คำสั่งหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติที่ 19/2561 กำหนดให้สำนักงาน ป.ย.ป. มีอำนาจหน้าที่ดังนี้
เสนอแนะมาตรการและแนวทางการดำเนินการแก้ไขปัญหา รวมถึงติดตามความก้าวหน้าของการดำเนิน งาน ตามมติของคณะกรรมการและคณะกรรมการ
บูรณาการข้อมูลสารสนเทศเกี่ยวกับการดำเนินการตามแผนการปฏิรูปประเทศ ยุทธศาสตร์ชาติ  แผนแม่บทและแผนการสร้างความสามัคคีปรองดอง
ประสานความร่วมมือกับคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ คณะกรรมการจัดทำยุทธศาสตร์ชาติ คณะกรรมการปฏิรูปประเทศ และคณะกรรมการคณะอนุกรรมการ และคณะทำงาน รวมทั้งหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้อง
รับเรื่องร้องเรียนหรือร้องทุกข์จากประชาชนที่เกี่ยวกับการดำเนินการตามแผนการปฏิรูปประเทศยุทธศาสตร์ชาติ แผนแม่บท และแผนการสร้างความสามัคคี ปรองดองของหน่วยงานของรัฐ
จัดฝึกอบรมและประเมินผลหลักสูตรการบริหารราชการแผ่นดินตามกรอบการปฏิรูป ประเทศ ยุทธศาสตร์ชาติ และการสร้างความสามัคคีปรองดอง (ป.ย.ป.)  ทุกระดับ
เป็นฝ่ายเลขานุการของคณะกรรมการ คณะอนุกรรมการและคณะทำงานตามที่ได้รับมอบหมาย
ดำเนินการอื่นตามที่นายกรัฐมนตรีมอบหมาย
สำนักงาน ป.ย.ป. ยังมีบทบาทหลักในการติดตามผลการดำเนินงานของแต่ละกระทรวงต่าง ๆ ให้เกิดการทำงานอย่างประสานสอดคล้องเป็นเอกภาพภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ 6 ด้าน  และแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13
แม่น้ำไวต์ไนล์

| แม่น้ำไวต์ไนล์ วิกตอเรียไนล์, อัลเบิร์ตไนล์, เมาน์เทนไนล์ |
| --- | --- |
สะพานเหล็กไบเลย์ ข้ามแม่น้ำไวต์ไนล์ที่เมืองจูบา
ที่ตั้ง
ประเทศ: ซูดาน, ซูดานใต้, รวันดา, แทนซาเนีย, ยูกันดา, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก, เอธิโอเปีย, บุรุนดี
เมือง: จินจา, จูบา, คาร์ทูม
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ: ไวต์ไนล์
 • ตำแหน่ง: บุรุนดี หรือ รวันดา
 • พิกัด: 2°16′56″S 29°19′52″E﻿ / ﻿2.28222°S 29.33111°E﻿ / -2.28222; 29.33111
 
ความยาว: 3,700 km (2,300 mi)
พื้นที่ลุ่มน้ำ: 1,800,000 km2 (690,000 sq mi)

อัตราการไหล:  
 • เฉลี่ย: 878 m3/s (31,000 cu ft/s)
 
ลุ่มน้ำ
ลำน้ำสาขา:  
 • ซ้าย: Albert Nile, Bahr el Ghazal
 • ขวา: Aswa, Sobat
แม่น้ำไวต์ไนล์ (อังกฤษ: White Nile; อาหรับ: النيل الأبيض an-nīl al-'abyaḍ) เป็นแม่น้ำในแอฟริกา ซึ่งเป็นหนึ่งในสองลำน้ำสาขาหลักของแม่น้ำไนล์ โดยเป็นลำน้ำสาขาที่ใหญ่กว่าแม่น้ำบลูไนล์ ชื่อแม่น้ำ “ไวต์” (สีขาว) มาจากตะกอนดินเหนียวที่ถูกพัดพามาในน้ำทำให้สีของน้ำเปลี่ยนเป็นสีซีด
"แม่น้ำไวต์ไนล์" บางครั้งอาจรวมถึงต้นน้ำบริเวณทะเลสาบวิกตอเรีย ซึ่งที่ห่างไกลที่สุดอยู่ห่างออกไป 3,700 กม. (2,300 ไมล์) จากแม่น้ำบลูไนล์
ธงศาสนาคริสต์

ธงศาสนาคริสต์ หรือธงคริสเตียน
ธงศาสนาคริสต์ (อังกฤษ: Christian Flag) เป็นสัญลักษณ์ของศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ ถูกออกแบบในช่วงคริสศตวรรษที่ 20 และได้รับความนิยมมากที่สุดในกลุ่มของโบสถ์นิกายโปรเตสแตนต์ ในทวีปอเมริกา แอฟริกา และละตินอเมริกา โดยสีพื้นของธงเป็นสีขาว ประกอบด้วยสัญลักษณ์กางเขนละตินสีแดง บนกรอบสีน้ำเงินสี่เหลี่ยม
กางเขนละตินสีแดง เป็นสัญลักษณ์ของการหลั่งเลือดบนกางเขนของพระเยซูคริสต์
สี่เหลี่ยมสีน้ำเงินมุมบนซ้าย หมายถึงน้ำที่ใช้ในพิธีบัพติศมาซึ่งแสดงถึงความสัตย์ซื่อของพระเยซูคริสต์
พื้นสีขาว หมายถึงความบริสุทธิ์ของพระเยซูคริสต์
โดยลักษณะทั่วไปของธงที่ประกอบด้วยสีขาว จะมีความเกี่ยวข้องกับข้อในคัมภีร์ไบเบิลของพระเยซู ซึ่งพระองค์สอนให้รู้จักสันติสุขและการยอมรับพระผู้เป็นเจ้ามาเป็นพระผู้ช่วยให้รอด ขนาดของธงยังไม่มีข้อกำหนดขนาดอย่างเป็นทางการ
ต้นกำเนิด

ธงคริสเตียนเกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ.1897 ที่โบสถ์ไบรตัน รัฐนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา
โดย ชาลส์ โอเวอร์ตัน ผู้อำนวยการโรงเรียนซันเดย์ ได้นัดหมายให้นักเรียนในโรงเรียนมารวมตัวกัน เพื่อร่วมกันพูดคุยในหัวข้อ "ธงของศาสนาคริสต์ควรมีลักษณะอย่างไร" และได้ให้นักเรียนร่วมกันแสดงความคิดเห็นว่า ธงควรมีลักษณะอย่างไร สีเป็นอย่างไร และความหมายเป็นอย่างไร
ในปี ค.ศ.1907 ชาลส์ โอเวอร์ตัน และ ราล์ฟ ดีเฟนเดอร์เฟอร์ เลขานุการของกลุ่มมิชันนารีได้ออกมาเคลื่อนไหว เรื่องการออกแบบธงที่จะเป็นสัญลักษณ์ของศาสนาคริสต์ และได้ร่วมกันส่งเสริมให้ธงคริสเตียนนี้เป็นธงประจำศาสนาคริสต์อีกด้วย
พื้นของธงเป็นสีขาว เป็นตัวแทนของความสงบสุขความบริสุทธิ์และความไร้เดียงสา ในมุมด้านในเป็นสี่เหลี่ยมสีน้ำเงิน ซึ่งเป็นสีของท้องฟ้าที่สดใส เป็นสัญลักษณ์ของสวรรค์บ้านของคริสเตียนที่แท้จริง และยังเป็นสัญลักษณ์ของความเชื่อและความไว้วางใจในพระเจ้า กางเขนละตินสีแดงที่อยู่ในสีเหลี่ยมของสีน้ำเงินแสดงถึงความเป็นคริสตชนตามแบบฉบับของชาวคริสต์ ซึ่งสื่อถึงการไถ่บาปของพระเยซูคริสต์ให้กับมนุษย์
องค์กรคริสเตียนทั่วโลกและสภาคริสตจักรแห่งชาติ ได้ประสบความสำเร็จในขณะนั้นโดยสภาคริสตจักรแห่งชาติได้ประกาศให้ประดับธงคริสเตียนพร้อมกันทั่วประเทศในวันที่ 23 มกราคม ค.ศ.1942 นักเขียนเพลงที่มีชื่อเสียงได้ประพันธ์เพลงประกอบธงคริสเตียนในชื่อ "คริสเตียน แฟลก" และได้รับเกียรติในการเรียบเรียงจาก อาร์ฮันติงตัน วูดแมน ซึ่งธงคริสเตียนและเพลงคริสเตียนแฟลกนี้ไม่ได้มีการจดสิทธิบัตรแต่อย่างใด เนื่องจากเป็นการร่วมมือกันในการสรรค์สร้างขึ้นมาในหมู่คริสตชน และเมื่อวันอาทิตย์ที่ 26 กันยายน ค.ศ.1997 ที่ผ่านมา เป็นวันฉลองวันครบรอบ 100 ปี ธงคริสเตียน
|  |
| --- | --- | --- |
| ธงคริสเตียน (ขวา) ประดับคู่กับธงชาติสหรัฐอเมริกา (ซ้าย) ในโบสถ์ลูเทอแรน สหรัฐอเมริกา | การประดับธงคริสเตียน บริเวณหน้าสำนักงาน Focus on the Family's   รัฐโคโลราโด สหรัฐอเมริกา | ธงคริสเตียน (ขวา) ประดับคู่กับธงชาติสหรัฐอเมริกา (ซ้าย) ในโบสถ์รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยบนยอดเสาธงทั้งสอง ประดับด้วยนกอินทรีและกางเขน |
|  |
| --- | --- | --- |
| ธงนครวาติกัน  นิกายโรมันคาทอลิก | ธงคริสเตียน  นิกายโปรเตสแตนต์ | ธงคริสเตียนออร์ทอดอกซ์  นิกายออร์ทอดอกซ์ |
การประกาศใช้

ธงคริสเตียนได้รับการยอมรับเป็นครั้งแรกโดยนิกายโปรเตสแตนต์ ได้ประกาศใช้ในประเทศสหรัฐอเมริกา ในปี 1980 หลายสถาบันได้รณรงค์ให้จัดแสดงไว้ภายในโบสถ์ ในระหว่างช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยธงคริสเตียนจะประดับพร้อมกับธงชาติสหรัฐอเมริกา ในคริสตจักรลูเทอแรน หลายคนที่มีภูมิลำเนาเดิมที่อาศัยอยู่ในเยอรมัน ต้องการจะแสดงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกับสหรัฐอเมริกา ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง หลังจากนั้นธงคริสเตียนได้แพร่หลายไปยังนอกทวีปอเมริกา กับมิชชันนารีนิกายโปรเตสแตนต์ เราสามารถเห็นธงคริสเตียนได้จากโบสถ์โปรเตสแตนต์ทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในละตินอเมริกาและแอฟริกา และนิกายโรมันคาทอลิก ก็จะประดับธงคริสเตียนในพระราชพิธีศักดิ์สิทธ์ในเร็ว ๆ นี้
คำปฏิญาณ

"เราสัญญาว่าจะจงรักภักดีต่อคริสต์ศาสนาและพระผู้ช่วยให้รอด ซึ่งราชอาณาจักรทั้งหลายต้องให้ความเคารพ พวกเราพี่น้องคริสเตียนและมวลมนุษยชาติจะเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน และเราจะร่วมกันประกาศข่าวประเสริฐ"
ธัชวิทยา

ธงที่มีกางเขนประกอบทั้งหมดนี้ ขึ้นอยู่กับวัฒนธรรมของประเทศนั้นๆ เช่น 
ธงประจำชาติของฟินแลนด์ธงของหมู่เกาะแฟโร ธงประจำชาติของประเทศไอซ์แลนด์ธงประจำชาติของประเทศนอร์เวย์และประเทศสวีเดน ธงประกอบด้วยกางเขนคริสเตียนที่เป็นตัวแทนของศาสนาคริสต์
ธงยูเนียนแจ็ก หรือ ธงสหราชอาณาจักร เป็นธงที่หมายถึงสามนักบุญองค์อุปถัมภ์ องค์อุปถัมภ์อังกฤษแสดงเป็นกากบาทสีแดงของนักบุญจอร์จ องค์อุปถัมภ์ไอร์แลนด์แสดงเป็นกากบาทไขว้สีแดงของนักบุญแพทริก และองค์อุปถัมภ์สก็อตแลนค์แสดงเป็นกากบาทไขว้ของนักบุญอันดรูว์
นอกจากนี้ธงประจำชาติของกรีซ และธงประจำชาติของสวิตเซอร์แลนด์ มีกางเขนพระคริสต์เพื่อเป็นตัวแทนของความศรัทธา ธงของสาธารณรัฐโดมินิกัน แสดงให้เห็นถึงสามสี โดยที่กางเขนประกอบด้วยทรินิตีแสตน และ ลักษณะภาพบนธงประจำชาติของสโลวาเกียจะแสดงกางเขนลอแรนในตราอาร์ม ธงของสาธารณรัฐโดมินิกันแสดงให้เห็น พระคัมภีร์และกางเขน ธงประจำชาติของจอร์เจีย ธงประจำชาติมอลโดวา และ ธงประจำชาติของประเทศเซอร์เบียทั้งหมด แสดงให้เห็นถึงการเป็นตัวแทนของกางเขนพระคริสต์ ธงประจำชาติของโปรตุเกสมีสัญลักษณ์คริสเตียนแบกห้าบาดแผลของพระคริสต์
ธัชวิทยา > ธงที่ใช้เครื่องหมายกางเขน

|  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| ออสเตรเลีย | บุรุนดี | เดนมาร์ก | ดอมินีกา | สาธารณรัฐโดมินิกัน | ฟินแลนด์ | จอร์เจีย |

| กรีซ | ไอซ์แลนด์ | จาเมกา | มอลตา | นอร์เวย์ | เซอร์เบีย | สโลวาเกีย |

| สวีเดน | สวิตเซอร์แลนด์ | ตองงา | สหราชอาณาจักร | ซาร์ดิเนีย | บาเซารี (ตำบลในประเทศสเปน) | มีดี-ปีเรเน (อดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส) |
ธัชวิทยา > ตัวอย่างของตราอาร์มที่ใช้กางเขน

|  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| กางเขนลาติน (ตราราชการของตำรวจอิตาลี) | กางเขนเขาแพะ (ตราประจำตัวของแอนโทนี เบค บิชอปแห่งเดอรัม) | กางเขนเขา แพะน้อย (ตราประจำตัวของจอห์น ฟอร์ดแฮม บิชอปแห่งเดอรัมและบิชอปแห่งอีลี) | กางเขนไขว้ (ตราประจำเทศบาลคริออน จังหวัดเมอร์เตมอแซล ประเทศฝรั่งเศส) | กางเขนปลาย ดอกจิก Ain | กางเขนพระสันตะปาปา Le Monastier-Pin-Mories | กางเขนงู Montfort en Bretagne |

| กางเขนลอย Courcelles | กางเขน fitchy Jean de Commercy | กางเขนพระอาทิตย์ จักรวรรดิลาตินแห่งคอนสแตนติโนเปิล | กางเขนปลายบาน Ostoja - Sciborye | กางเขนเยรูซาเลม Beaumont-du-Ventoux | กางเขนลิลลี Edwin of Tegeingl | กางเขนปลายที Irañeta |
ธัชวิทยา > ธงศาสนาคริสต์ในประเทศไทย

ศาสนาคริสต์ในประเทศไทย มีการประกาศใช้ธง"กางเขน" โดยกรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม ธงมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีขาว กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน และบริเวณตรงกลางมีกางเขนสีแดง
กางเขนละตินสีแดง หมายถึงพระเยซูคริสต์
สีขาว เป็นสีประจำของศาสนาคริสต์
ธงศาสนาคริสต์ที่ใช้ในประเทศไทยนี้เป็นธงอย่างง่าย ซึ่งปัจจุบันคริสตจักรและโบสถ์ ก็ได้ประดับธงศาสนาคริสต์นี้ไว้เป็นสัญลักษณ์
ธงศาสนาคริสต์ที่ใช้ในประเทศไทยทุกนิกาย 
ตามกรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม
เขต 4 (นครโฮจิมินห์)

| เขต 4 Quận 4 |
| --- | --- |
เขต
ที่ตั้งในนครโฮจิมินห์
พิกัด: 10°45′42″N 106°42′9″E﻿ / ﻿10.76167°N 106.70250°E﻿ / 10.76167; 106.70250
ประเทศ:  เวียดนาม
เทศบาลนคร: นครโฮจิมินห์
แขวง: 15 แขวง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4 ตร.กม. (2 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 183,261 คน
 • ความหนาแน่น: 46,000 คน/ตร.กม. (120,000 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: quan4.hochiminhcity.gov.vn
เขต 4 (เวียดนาม: Quận 4) เป็นเขตที่เล็กที่สุดของนครโฮจิมินห์ (เมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเวียดนาม) เขต 4 เป็นที่ตั้งของท่าเรือไซ่ง่อน
ในปี ค.ศ. 2010 เขตมีประชากร 183,261 คน และมีเนื้อที่ 4 ตารางกิโลเมตร
เขตการปกครอง

เขตแบ่งออกเป็น 15 แขวง (ไม่มีแขวง 7 11 และ 17)
แขวง 1 (Phường 1)
แขวง 2 (Phường 2)
แขวง 3 (Phường 3)
แขวง 4 (Phường 4)
แขวง 5 (Phường 5)
แขวง 6 (Phường 6)
แขวง 8 (Phường 8)
แขวง 9 (Phường 9)
แขวง 10 (Phường 10)
แขวง 12 (Phường 12)
แขวง 13 (Phường 13)
แขวง 14 (Phường 14)
แขวง 15 (Phường 15)
แขวง  16 (Phường 16)
แขวง 18 (Phường 18)
สถานที่สำคัญ

ท่าเรือหญ่าส่ง
พิพิธภัณฑ์โฮจิมินห์
ท่าเรือไซ่ง่อน
รายชื่อกลุ่มไอดอลเกาหลีใต้ (คริสต์ทศวรรษ 2000)

รายชื่อต่อไปนี้เป็นรายชื่อกลุ่มไอดอลเกาหลีใต้ที่เปิดตัวในคริสต์ทศวรรษ 2000
2000

ซีบีแมส
พาพายา
ยูเอ็น
โอเชียน
2001

จิวเวลรี
คิส.
เอ็ม.ไอ.แอล.เค
เจทีแอล
อีพิกไฮ
2002

แบล็กบีต
F-iV
ไอแซกแอนด์จีย็อน
ลีซัง
ลัฟ
เอ็มซีเดอะแมกซ์
โนอึล
ชินวี
ซูการ์
2003

บิกมามา
ไดนามิกดูโอ
บราวน์อายด์โซล
บัซ
ทงบังชินกี
เทก
2004

เอสจีวอนนาบี
วี.โอ.เอส
แท็กซ์
2005

ดับเบิลเอส 501 (SS501)
แอลพีจี (LPG)
เดอะเกรซ (The Grace)
กาวีเอ็นเจ (Gavy NJ)
ซูเปอร์จูเนียร์ (Super Junior)
พารัน (Paran)
2006

ซียา
บราวน์อายด์เกิลส์
ทูเอ็นบี
อันทัชเอเบิล
ซูเปอร์จูเนียร์-เค.อาร์.วาย.
ดิกพังส์
อีลูแฟนต์
บิกแบง
2007

วันเดอร์เกิลส์
คารา
เอฟ.ที. ไอส์แลนด์
เกิลส์เจเนอเรชัน
เอกต์
ซันนีฮิลส์
ซูเปอร์โนวา
ทรีท็อปส์
ซูเปอร์จูเนียร์-ที
เบบีวอกซ์รีฟ
ที-แมกซ์
แบล็กเพิร์ล
2008

ดาวีชี
ไมตีเมาต์
มิสเอส
ชายนี
ซูเปอร์จูเนียร์-เอ็ม
ซูเปอร์จูเนียร์-เอช
ทูเอเอ็ม
ทูพีเอ็ม
ยู-คิส
2009

ทูเอนีวัน
โฟร์มินิต
อาฟเตอร์สกูล
บีสต์
ซีเอ็นบลู
เอฟ(เอกซ์)
เจคิวที
เอ็มแบล็ก
เรนโบว์
ซีเครต
ชูไอ
ที-อารา
ดีเซมเบอร์
ดูเพิ่ม

รายชื่อกลุ่มไอดอลเกาหลีใต้ (คริสต์ทศวรรษ 1990)
รายชื่อกลุ่มไอดอลเกาหลีใต้ (คริสต์ทศวรรษ 2010)
สุธี สิงห์เสน่ห์

| ศาสตราจารย์สุธี สิงห์เสน่ห์ม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ดำรงตำแหน่ง 14 เมษายน พ.ศ. 2535 – 9 มิถุนายน พ.ศ. 2535   (0 ปี 56 วัน)
นายกรัฐมนตรี: สุจินดา คราประยูร
ถัดไป: พนัส สิมะเสถียร
ดำรงตำแหน่ง 6 มีนาคม พ.ศ. 2534 – 22 มีนาคม พ.ศ. 2535   (1 ปี 16 วัน)
นายกรัฐมนตรี: อานันท์ ปันยารชุน
ก่อนหน้า: บรรหาร ศิลปอาชา
ดำรงตำแหน่ง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2529 – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2531   (1 ปี 363 วัน)
นายกรัฐมนตรี: เปรม ติณสูลานนท์
ก่อนหน้า: อำนวย วีรวรรณ
ถัดไป: ประมวล สภาวสุ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2471
เสียชีวิต: 3 สิงหาคม พ.ศ. 2556 (85 ปี)
ศาสนา: คริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก
คู่สมรส: คุณหญิง พยอม สิงห์เสน่ห์
ลายมือชื่อ: 

ศาตราจารย์ สุธี สิงห์เสน่ห์ (22 กรกฎาคม พ.ศ. 2471 - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2556) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง อดีตผู้อำนวยการสำนักงบประมาณ อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อดีตที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี อดีตคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ และอดีตกรรมการสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์
ประวัติ

สุธี สิงห์เสน่ห์ เกิดเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2471 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญามหาบัณฑิตและดุษฎีบัณฑิต สาขาบัญชี (มหาวิทยาลัยอิลินอยส์ สหรัฐอเมริกา) และประกาศนียบัตรชั้นสูง สาขาการบัญชี (มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์) อีกทั้งผ่านการศึกษาอบรมจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.รุ่นที่ 11)
ดร.สุธี ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชราเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2556 สิริอายุ 85 ปี โดยจัดพิธีมิสซาศพ ณ วัดพระมหาไถ่ ซอยร่วมฤดี และทำพิธีฝังที่สุสานศานติคาม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
การทำงาน

สุธี สิงห์เสน่ห์ เคยรับราชการในตำแหน่งอธิบดีกรมตรวจบัญชีสหกรณ์ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในระหว่างปี พ.ศ. 2509 - 2519 และหัวหน้าคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน มีคำสั่งแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการสำนักงบประมาณ ในระหว่างปี พ.ศ. 2519 -  2526
ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ และเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ เมื่อปี พ.ศ. 2522 และในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ ในปี พ.ศ. 2525 แทนนายไพจิตร เอื้อทวีกุล (ครม.42) และได้รับแต่งตั้งอีกในคณะรัฐมนตรีคณะที่ 43 กระทั่งในปี พ.ศ. 2529 ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์
สุธี สิงห์เสน่ห์ ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังอีกครั้ง ในรัฐบาลนายอานันท์ ปันยารชุน ในปี พ.ศ. 2534 และอีกสมัยในรัฐบาลพลเอกสุจินดา คราประยูร จนถึงช่วงเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ
หลังจากนั้นได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา และคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2522 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2521 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2530 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2521 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2527 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2521 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2497 –  เหรียญสนองเสรีชน (ส.ส.ช.)
พ.ศ. ไม่ปรากฎ –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
ทองหล่อ ยาและ

| ทองหล่อ ยาและ |
| --- | --- |

เกิด: 1 สิงหาคม พ.ศ. 2472  โรงพยาบาลศิริราช กรุงเทพมหานคร
เสียชีวิต: 19 กันยายน พ.ศ. 2539 (67 ปี)
สัญชาติ: ไทย
รูปแบบ: มวยคาดเชือก, กระบี่กระบอง
ครูผู้สอน: เขตร ศรียาภัย, กิมเส็ง ทวีสิทธิ์
นักเรียนเด่น: ณปภพ ประมวญ, ศักย์ภูมิ จูฑะพงศ์ธรรม
ทองหล่อ ยาและ หรือ ทอง เชื้อไชยา เป็นนักมวยไทย ผู้เป็นศิษย์ของเขตร ศรียาภัย และอาจารย์กิมเส็ง เป็นครูมวยไทยสายมวยไชยาที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง
ประวัติ

ท่านเกิดเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2472 ที่โรงพยาบาลศิริราช กรุงเทพฯ เมื่อเรียน อยู่ชั้น ป.6 โรงเรียนวัฒนศิลป์ ประตูน้ำ เริ่มเรียนมวยสากลกับครูประสิทธิ์ นักมวยสากลจากกรมพละ ช่วงอายุ 13-14 ปี ครูได้ออกหาค่ายมวยไทยที่จะเรียน อย่างจริงจัง ครูไปดูอยู่หลายที่ แต่ก็ไม่ถูกใจเพราะแต่ละค่ายนั้น เวลาซ้อมนักมวย จะเจ็บตัวกันมาก ไม่มีการป้องกันตัวเลย ครูจึงได้ไปหัดเรียนมวยไทยกับ ป๊ะลาม ญาติของแม่ แถวซอยกิ่งเพชร มีครูฉันท์ สมิตเวชกับครูชาย สิทธิผล สอน
เรียนมวยไชยา

หลังจากจบภาคการศึกษา ครูทองได้มาทำงานที่ การรถไฟ มักกะสันได้รู้จักกับเพื่อน ของคุณพ่อ ชื่ออาจารย์สามเศียร ได้พูดคุยเรื่องมวยและพาไปพบกับ อาจารย์เขตร ที่บ้าน ครูจึงเริ่มเรียนมวยไชยา ขั้นพื้นฐาน ตามลำดับ เรียนอยู่หลายเดือน จึงคิดจะขึ้นชกเวทีเหมือนอย่างรุ่นพี่บ้าง ช่วงนั้น ครูทอง อายุประมาณ 16 ปี จึงไปขออนุญาต อาจารย์เขตร อาจารย์ท่านก็ดูฝีไม้ลายมือว่าใช้ได้ จึงบอกครูให้ฟิตให้ดีแล้วจะพา ไปชก แต่ครูทองท่านได้แอบไปชกมวยเวที ตามต่างจังหวัดรอบๆกรุงเทพฯ ชนะมากกว่าแพ้ และได้ชกชนะมวยดัง  ฉายาเสือร้ายแปดริ้ว ที่ฉะเชิงเทรา จนเป็นข่าวรู้ถึงอาจารย์เขตร นับแต่นั้นครูทอง จึงได้ชกใน กรุงเทพฯ โดยอาจารย์เขตร จะพาไปเอง ครูทองชกครั้งแรกที่เวที ราชดำเนินกับสมชาย พระขรรค์ชัย ครูทองแพ้ด้วยความตื่นเวทีใหญ่ เมื่อครูทองติดต่อขอแก้มือแต่ฝ่ายสมชาย ไม่ขอแก้มือด้วย มาเลิก ชกมวยเมื่ออายุ 24 ปี เมื่อคุณย่าท่านป่วยหนักและได้ขอร้องให้ครูเลิกชกมวยเวที ครูทอง ก็ให้สัจจะ แต่ขอคุณย่าไว้ว่าจะเลิกต่อยแต่ไม่เลิกหัด คุณย่าท่านก็อนุญาต
ครูทอง ได้เรียนมวยกับอาจารย์เขตร อยู่อีกหลายปี จนอาจารย์เขตร ออกปากว่า จะพาไปเรียนกับอาจารย์ใหญ่ อาจารย์เขตร จึงฝากครูทอง ให้ไปเรียนวิชาต่อกับอาจารย์ กิมเส็ง ครูทองท่านสนใจเรียนมวยมาก เมื่ออาจารย์ กิมเส็ง ให้ถือดาบไม้และให้ลองเล่นกับท่านดูโดยบอกว่า ก็เล่นเหมือนกับเล่นมวย นั้นแหละ ลองอยู่สักพัก อาจารย์กิมเส็ง ท่านก็บอกว่า ใช้ได้นี่ ด้วยเหตุนี้ ครูทอง จึงไม่ได้เรียนดาบ กับอาจารย์กิมเส็ง ซึ่งครูมักพูดว่าเสียดายอยู่เสมอๆ (แต่ครูทองก็มีความรู้เรื่อง การฟันดาบอยู่ไม่น้อย) เรียนอยู่สัก 3 ปี อาจารย์กิมเส็ง ท่านก็สิ้น ครูทองได้มาช่วยเพื่อนชื่อไหว สอนมวยอยู่ราชบูรณะ และเริ่มสอนมวยอย่างจริงจัง เมื่อย้ายบ้านมาอยู่ที่ ย่านบางนา มีทหารเรือมาฝึกกับท่านจำนวนมาก ครูทองจึงได้ไป ขออนุญาต อาจารย์เขตร ว่าจะสอน ครั้นพูดจบอาจารย์เขตร ท่านก็เหวี่ยงแข้งเตะมาที่ครูทองทันที ครูทองก็รับปิดป้อง ว่องไว ตามที่ได้เรียนมา อาจารย์เขตร จึงว่า อย่างนี้สอนได้ และได้ให้ครูทองมาเรียนวิชาครูเพิ่มเติม
เป็นครูมวย

ครูทอง ท่านใช้ ชื่อค่ายมวยว่า "ค่ายศรีสกุล" ต่อมาใช้ "ค่ายสิงห์ทองคำ" แต่ซ้ำกับค่ายอื่น ท่านจึงไปกราบขอชื่อ ค่ายมวยจากอาจารย์เขตร ซึ่งก็ได้รับความกรุณาโดยอาจารย์ได้ตั้งชื่อให้ว่า "ค่ายไชยารัตน์" ด้วยเหตุว่าครั้งเรียน วิชามวยไชยากับ อาจารย์เขตร ศิษย์ทุกคนจะใช้สกุลในการขึ้นชกมวยว่า "เชื้อไชยา" ครูทอง มีลูกศิษย์ หลายรุ่น แต่ละรุ่นท่านก็สอนไม่เหมือนกัน บางคนจะชกมวยสากล บางคนจะชกมวยไทยเวที ท่านจะสอนแตกต่างกัน ตามโอกาส
จนเมื่อ พ.ศ. 2526 ครูทอง ท่านได้ไปเผยแพร่มวยไทยคาดเชือกที่ ธนาคารกรุงเทพ สาขาสะพานผ่านฟ้า และได้พบกับนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ชมรมต่อสู้ป้องกันตัว อาวุธไทย ได้ขอท่านเรียนมวย แรกๆก็ไปเรียนที่บ้านครู แต่ระยะหลังจึงได้เชิญ ครูทองท่านมาสอนที่มหาวิทยาลัย และครูได้เริ่มสอนแบบโบราณ คาดเชือกด้วยเห็นว่า ท่าย่างสามขุมของดาบ นั้นเป็นแนวเดียวกับการเดินย่างของมวยคาดเชือก จนถึง พ.ศ. 2527 นายชูพงศ์ ปัญจมะวัต นิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ประธานชมรมศิลปป้องกันตัวและอาวุธไทย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในขณะนั้น ได้เชิญครูท่านไปเป็น อาจารย์พิเศษที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพื่อสอนวิชามวยไทยสายไชยาและกระบี่กระบอง ในรูปแบบของการตีหัวไม้และการต่อสู้ด้วยดาบแบบใช้แม่ไม้เชิงมวยและการต่อสู้ด้วยไม้พลองสั้นให้กับสมาชิกชมรมศิลปป้องกันตัวและอาวุธไทยตั้งแต่นั้นมา ในปัจจุบันชมรมศิลปป้องกันตัวและอาวุธไทยได้เปิดสอนวิชานี้ให้กับผู้ที่สนใจและตั้งเป็นสำนักดาบ ชื่อว่า สำนักดาบจุฬาไชยารัตน์ เพื่อสืบทอดวิชาการต่อสู้ที่เรียนจากครูทองสืบมา
ครูทอง ได้ถ่ายทอด ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว มวยคาดเชือก สายไชยา ให้กับทั้งสองสถาบันคือ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยรามคำแหง เป็นหลัก ส่วนสถาบันการศึกษาอื่นที่ครูทองเคยได้รับเชิญไปสอน ได้แก่ มหาวิทยาลัยสยาม วิทยาลัยเทคโนโลยีบางกะปิ เป็นต้น  จนกระทั่งประมาณ พ.ศ. 2537 ครูจึงหยุดเดินทางไปสอน เนื่องจากโรคถุงลมโป่งพองกำเริบหนัก ครูทองหล่อ ยาและ ได้เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอด และถึงแก่กรรมด้วยวัยเพียง 67 ปี ในเวลาเช้า 8.45 น. ของวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2539