stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกาะอัสเซนชัน

| อัสเซนชัน  |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
เพลงชาติ: God Save the King

เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: จอร์จทาวน์ 7°56′S 14°25′W﻿ / ﻿7.933°S 14.417°W﻿ / -7.933; -14.417
ภาษาราชการ: ภาษาอังกฤษ
การปกครอง: ดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร

• พระมหากษัตริย์ : สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3
• ผู้สำเร็จราชการ : ไนเจิล ฟิลลิปส์
• ผู้ดูแล : คอลิน เวลส์
 
Part of เซนต์เฮเลนา ,อัสเซนชัน ,ตริสตันดากูนยา

• มีการตั้งถิ่นฐานครั้งแรก : 1815
• ประเทศราชเซนต์เฮเลนา : 12 กันยายน 1922
• รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน : 1 กันยายน 2009
 
พื้นที่
• รวม: 88 ตารางกิโลเมตร (34 ตารางไมล์) (219th)
• แหล่งน้ำ (%): 0
ประชากร
• ประมาณ: 880 (n/a)
• ความหนาแน่น: 10 ต่อตารางกิโลเมตร (25.9 ต่อตารางไมล์) (n/a)
สกุลเงิน: ปอนด์เซนต์เฮเลนา (ยอมรับ US$) (SHP)
เขตเวลา: UTC+0 (GMT)
ขับรถด้าน: ซ้าย
รหัสโทรศัพท์: +247
โดเมนบนสุด: .ac
อัสเซนชัน (อังกฤษ: Ascension) เป็นเกาะในมหาสมุทรแอตแลนติก และเป็นดินแดนของสหราชอาณาจักร อัสเซนชันเป็นส่วนหนึ่งของเซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และตริสตันดากูนยา มีพื้นที่ 88 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 880 คน
สภาพอากาศ

สภาพภูมิอากาศของอัสเซนชันคือเขตร้อนที่มีอุณหภูมิที่ชายฝั่งตั้งแต่ สูงสุด 20–31 °C (68 ถึง 88 องศาฟาเรนไฮต์) ถึงต่ำสุดประมาณ 5 ถึง 6 องศาเซลเซียส (10 องศาฟาเรนไฮต์) ฝนตกปรอยอาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาในช่วงใด ๆ ของปี แต่มีแนวโน้มที่ฝนจะตกหนักในช่วงเดือนมกราคมและเดือนเมษายน
| ข้อมูลภูมิอากาศของจอร์จทาวน์ เกาะอัสเซนชัน> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของจอร์จทาวน์ เกาะอัสเซนชัน> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจอร์จทาวน์ เกาะอัสเซนชัน> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของจอร์จทาวน์ เกาะอัสเซนชัน> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจอร์จทาวน์ เกาะอัสเซนชัน> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจอร์จทาวน์ เกาะอัสเซนชัน> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจอร์จทาวน์ เกาะอัสเซนชัน> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจอร์จทาวน์ เกาะอัสเซนชัน> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจอร์จทาวน์ เกาะอัสเซนชัน> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจอร์จทาวน์ เกาะอัสเซนชัน> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจอร์จทาวน์ เกาะอัสเซนชัน> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจอร์จทาวน์ เกาะอัสเซนชัน> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจอร์จทาวน์ เกาะอัสเซนชัน> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจอร์จทาวน์ เกาะอัสเซนชัน> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 31.7 (89.1) | 31.7 (89.1) | 31.7 (89.1) | 32.2 (90) | 31.7 (89.1) | 30.6 (87.1) | 30.6 (87.1) | 28.9 (84) | 28.9 (84) | 28.9 (84) | 30.0 (86) | 30.6 (87.1) | 32.2 (90) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 28.3 (82.9) | 29.4 (84.9) | 30.0 (86) | 30.0 (86) | 28.9 (84) | 27.8 (82) | 27.2 (81) | 26.1 (79) | 26.1 (79) | 26.1 (79) | 26.7 (80.1) | 27.2 (81) | 27.8 (82) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 22.8 (73) | 23.9 (75) | 24.4 (75.9) | 24.4 (75.9) | 23.9 (75) | 22.8 (73) | 22.2 (72) | 21.1 (70) | 21.1 (70) | 21.1 (70) | 22.2 (72) | 22.6 (72.7) | 22.7 (72.9) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 18.9 (66) | 20.0 (68) | 21.1 (70) | 20.6 (69.1) | 19.4 (66.9) | 19.4 (66.9) | 19.4 (66.9) | 18.3 (64.9) | 17.2 (63) | 18.3 (64.9) | 17.8 (64) | 17.8 (64) | 17.2 (63) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 8 (0.31) | 10 (0.39) | 38 (1.5) | 30 (1.18) | 10 (0.39) | 15 (0.59) | 13 (0.51) | 10 (0.39) | 10 (0.39) | 13 (0.51) | 8 (0.31) | 8 (0.31) | 173 (6.81) |
| ความชื้นร้อยละ | 74 | 73 | 73 | 73 | 70 | 69 | 69 | 70 | 73 | 73 | 72 | 73 | 71.8 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย (≥ 0.3 mm) | 7 | 5 | 7 | 8 | 6 | 8 | 7 | 8 | 10 | 12 | 8 | 8 | 94 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 229 | 224 | 276 | 267 | 264 | 260 | 239 | 217 | 165 | 161 | 159 | 198 | 2,659 |
แหล่งที่มา 1: Deutscher Wetterdienst
แหล่งที่มา 2: Danish Meteorological Institute
ประชากร

ไม่มีประชากรถาวรบนเกาะ จากการสำมะโน ตอนนี้มีประชากรประมาณ 880 คน อาศัยอยู่ที่นั่นตั้งแต่ ปี 2010  696 คน มาจากเซนต์เฮเลนา (ที่เป็นพลเมืองอังกฤษ) 106 คนเป็นพลเมืองอังกฤษจากบริเตนใหญ่ 70 คนเป็นพลเมืองสหรัฐและ 12 คนเป็นคนของชาติอื่น ๆ.
บรรณานุกรม

Duff Hart-Davis, Ascension, the story of a South Atlantic island, p. 15
Correspondent's diary: Ascension Island | The Economist
Official Ascension Island Government site
Ascensión Global Volcanism Program
Sanders, Sarah, Important Bird Areas in the United Kingdom Overseas Territories; priority sites for conservation (RSPB, 2006)
Stonehouse, Bernard (1960), Wideawake Island, The Story of the BOU Centenary Expedition to Ascension, Hutchinson: London
Keynes, Richard (2001), Charles Darwin's Beagle Diary, Cambridge University Press, เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 กันยายน 2010, สืบค้นเมื่อ 19 กันยายน 2010
แหล่งข้อมูลอื่น > ข่าวและรัฐบาล

รัฐบาลเกาะอัสเซนชัน
Ascension Government Conservation Department
Ascension Island Newsletter
แหล่งข้อมูลอื่น > ประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์

Live Web Cam of Ascension
Colonial History of Ascension Island
Ascension Island at Britlink – British Islands & Territories
CIA World Factbook entry about Saint Helena, Ascension, and Tristan da Cunha
Google Satellite View
แหล่งข้อมูลอื่น > องค์กรที่เกี่ยวข้อง

Rocket launches from Ascension
Detailed description of the BBC Atlantic Relay Station
Army Ornithological Society Ascension Island Research เก็บถาวร 2 มีนาคม 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  NARA 
จอร์จทาวน์ ที่นี่เป็นที่ตั้งถิ่นฐานบนเกาะหลัก ประกอบด้วยที่ทำการไปรษณีย์ สถานีตำรวจ ศาล ที่ทำการบริหารและซูเปอร์มาร์เก็ตของเกาะ
เกาะเอลสเมียร์

เกาะเอลสเมียร์
เกาะเอลสเมียร์ (อังกฤษ: Ellesmere Island) เป็นเกาะของประเทศแคนาดา  ตั้งอยู่ในมหาสมุทรอาร์กติก นับเป็นเกาะใหญ่อันดับสิบของโลก และใหญ่เป็นอันดับสามของประเทศแคนาดา มีพื้นที่ส่วนใหญ่ถูกปกคลุมด้วยธารน้ำแข็งและแผ่นน้ำแข็ง ตั้งอยู่เหนืออาร์กติกเซอร์เคิล จึงถูกนับเป็นส่วนหนึ่งของขั้วโลกเหนือ
ภูมิประเทศ

ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นนำแข็ง มีชาวไอนุอาศัยอยู่ เกาะเอสส์เมียติดกับมหาสมุทรอาร์กติก อยู่ใกล้กับเกาะเดวอน,เกาะเอกเซลไฮเบริก์และเกาะกรีนแลนด์ เมืองที่อยู่ใกล้กับเกาะมากที่สุดคือ เมืองทูลี
เส้นทางการบิน

เกาะนี้ใช้เป็นทางบินจากทางอเมริกาไปทางยุโรปและเอเชีย เส้นทางนี้ยังพึ่งใช้ได้ไม่นานนัก
ขนาด

เกาะเอลสเมียร์ มีขนาดใหญ่จนติด 1 ใน 20 ของเกาะทั่วโลก  มีขนาดประมาณ  196,236 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 75,767 ตารางไมล์  มีขนาดเป็น 1 ส่วน 50 ของประเทศ
คณะบริหาร

รัฐบาล สหพันธรัฐราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
ประมุข สมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
ผู้สำเร็จราชการ มีชาแอล ชอง
นายกรัฐมนตรี สตีเฟน ฮาร์เปอร์
ภาษาราชการ

ภาษาอังกฤษ และภาษาฝรั่งเศส
ประวัติของประเทศ

ฝรั่งเศสได้เข้ายึดครองแคนาดาฝั่งตะวันออกในปี พ.ศ. 2077 (ค.ศ. 1534) และได้เริ่มตั้งถิ่นฐานในปี พ.ศ. 2147 (ค.ศ. 1604) ปัญหาความขัดแย้งระหว่างฝรั่งเศสกับอังกฤษเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2256 (ค.ศ. 1713) อันเนื่องจากเหตุผลด้านการประมงและการค้าขนสัตว์ ซึ่งในที่สุดดินแดนแคนาดาก็ตกเป็นของอังกฤษ
ปี พ.ศ. 2392 (ค.ศ. 1849) แคนาดาได้รับการยอมรับในสิทธิการปกครองตนเอง และต่อมาปี พ.ศ. 2410 (ค.ศ. 1867) ได้มีการจัดตั้ง รัฐอธิราชแคนาดา (Dominion of Canada) ในลักษณะของสหพันธรัฐซึ่งประกอบด้วยอัปเปอร์แคนาดา (Upper Canada) และ โลว์เออร์แคนาดา (Lower Canada) (ได้แก่ รัฐออนแทรีโอ รัฐเกแบ็ก รัฐโนวาสโกเชีย และรัฐนิวบรันสวิกในปัจจุบัน) ซึ่งต่อมาได้ขยายออกไปทางภาคตะวันตกจนถึงรัฐบริติชโคลัมเบีย
ปี พ.ศ. 2474 (ค.ศ. 1931) แคนาดาได้รับสถานะเป็นประเทศที่เท่าเทียมกับอังกฤษโดยมีกษัตริย์อังกฤษเป็นพระประมุข และต่อมาในปี พ.ศ. 2492 (ค.ศ. 1949) รัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ ก็ได้เข้าร่วมเป็นรัฐที่สิบของแคนาดา
เก้งธรรมดา

| เก้งธรรมดา |
| --- | --- |

เสียงร้องของเก้งที่เหมือนเสียงสุนัขเห่าไฟล์:Barking deer.ogg
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Artiodactyla
อันดับย่อย:: Ruminantia
วงศ์:: Cervidae
วงศ์ย่อย:: Cervinae
สกุล:: Muntiacus
สปีชีส์:: M.  muntjak
ชื่อทวินาม
Muntiacus muntjak Zimmermann, 1780


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
เก้งธรรมดา หรือ อีเก้ง หรือ ฟาน หรือที่นิยมเรียกกันว่า เก้ง (อังกฤษ: Indian muntjac, Common barking deer, Red muntjac; ชื่อวิทยาศาสตร์: Muntiacus muntjak) เป็นเก้งชนิดหนึ่ง นับเป็นเก้งชนิดที่รู้จักและมีถิ่นกระจายพันธุ์กว้างขวางที่สุด
มีส่วนหลังโก่งเล็กน้อย ลำตัวสีน้ำตาลแดง ด้านใต้ซีดและอมเทาเล็กน้อย หางด้านบนสีน้ำตาลเข้ม ด้านล่างสีขาว เก้งตัวผู้มีเขาสั้น ฐานเขาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกะโหลกยื่นยาวขึ้นไปเป็นแท่ง มีขนปกคลุม และมีขนสีดำขึ้นตามแนวเขาจนดูเป็นรูปตัววีเมื่อมองด้านหน้าตรง ส่วนปลายเขาสั้น แต่เป็นง่ามเล็ก ๆ แค่สองง่าม ไม่แตกเป็นกิ่งก้านแบบกวาง ผลัดเขาปีละครั้ง ส่วนตัวเมียไม่มีเขาและฐานเขา แต่บนหน้าก็มีขนรูปตัววีเหมือนกัน เก้งตัวที่อายุมากผู้มีเขี้ยวยาวแหลมโค้งโผล่พ้นขากรรไกรออกมา เวลาเดินจะยกขาสูงทุกย่างก้าว
หากินได้ทั้งกลางวันและกลางคืน แต่ส่วนใหญ่จะพบตอนเย็นหรือหัวค่ำ และตอนเช้ามืดจนถึงช่วงสาย อดน้ำไม่เก่ง จึงมักอยู่ไม่ไกลจากแหล่งน้ำ อาหารหลักได้แก่ยอดไม้, หน่ออ่อน, ใบไม้, ผลไม้ และรวมถึงเปลือกไม้ด้วย ไม่ค่อยกินหญ้า พบแพร่กระจายพันธุ์ในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่ ศรีลังกา, อินเดีย, จีนตอนใต้, พม่า, ไทย, ลาว, เวียดนาม, กัมพูชา, มาเลเซีย, เกาะสุมาตรา, เกาะชวา, เกาะบอร์เนียว, เกาะไหหลำ และหมู่เกาะซุนดา
มีฤดูผสมพันธุ์อยู่ในช่วงฤดูหนาว ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงมกราคม ตกลูกต้นฤดูฝนพอดี ปกติตกลูกครั้งละหนึ่งตัว ตั้งท้องนานราว 6 เดือน ออกลูกตามใต้พุ่มไม้ ลูกเก้งมีจุดสีขาวตามตัว เมื่ออายุได้ราว 6 เดือน จุดสีขาวนั้นจึงค่อยจางหายไป เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ได้เมื่ออายุได้ 18 เดือน อายุขัยประมาณ 15 ปี ในประเทศไทย ถือเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
เก้งเผือก

เก้งเผือก ซึ่งเป็นสัตว์เผือกโดยสมบูรณ์ มีลักษณะเหมือนเก้งทั่วไป แต่มีสีขนทั้งตัวสีขาวล้วน และนัยน์ตาสีแดง เก้งเผือกนั้นมีการเพาะเลี้ยงที่สวนสัตว์ดุสิต เป็นเก้งที่ได้รับพระราชทานจากสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ที่ทรงได้รับการถวายมาจากชาวบ้านที่จับได้ในป่า ชื่อ "เพชร" ต่อมาเพชรได้แพร่ขยายพันธุ์และออกลูกหลาน มาจนถึงมีด้วยกันถึง 6 ตัว โดยลูกเก้งเผือกตัวที่ 6 ที่เกิดมาชื่อ "ไข่มุก"เป็นลูกเก้งเผือกเพศเมียตัวแรกของสวนสัตว์ดุสิตซึ่งเกิดจากพ่อเก้งเผือกชื่อธูปและแม่เก้งแดงธรรมดา
ในขณะที่ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 ลูกเก้งเผือกที่เกิดจาก "พุด" ซึ่งเป็นเก้งเผือกตัวผู้ที่เป็นลูกหลานของเพชร กับเก้งตัวเมียธรรมดา ที่สวนสัตว์เชียงใหม่ หลังจากเกิดได้ไม่นานก็ล้มตายลง ปัจจุบันทั้งในประเทศไทยและสวนสัตว์ต่าง ๆ มีเก้งเผือกจำนวนไม่เกิน 9 ตัว ทั่วโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Muntiacus muntjak
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Muntiacus muntjak ที่วิกิสปีชีส์
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q533451  Wikispecies: Muntiacus muntjak  ADW: Muntiacus_muntjak  ARKive: muntiacus-muntjak  BOLD: 30306  EoL: 308397  EPPO: MUNTMU  Fossilworks: 149398  GBIF: 2440943  iNaturalist: 42186  IRMNG: 10873273  ITIS: 625060  IUCN: 42190  MSW: 14200405  NBN: NHMSYS0021109725  NCBI: 9888
แกนไฮโปทาลามัส-พิทูอิทารี-อะดรีนัล

แกน HPA
แกนไฮโปทาลามัส-พิทูอิทารี-อะดรีนัล (อังกฤษ: hypothalamic-pituitary-adrenal axis, บางครั้งเรียกรวมกับอวัยวะอื่นๆ รวมเป็น limbic-hypothalamic-pituitary-adrenal axis หรือ hypothalamic-pituitary-adrenal-gonaotropic axis เป็นต้น) เป็นกลุ่มของความสัมพันธ์และการตอบสนองต่อกันและกันระหว่างไฮโปทาลามัส ต่อมพิทูอิทารี และต่อมหมวกไต (อะดรีนัล)
การตอบสนองต่อกันและกันของอวัยวะต่างๆ เหล่านี้ เรียกรวมกันว่าแกน HPA ซึ่งเป็นส่วนหลักส่วนหนึ่งของระบบประสาทต่อมไร้ท่อที่ควบคุมการตอบสนองขงร่างกายต่อความเครียดและการทำงานต่างๆ ซึ่งนับรวมถึงการย่อยอาหาร ระบบภูมิคุ้มกัน อารมณ์ ความรู้สึกทางเพศ การเก็บและใช้พลังงานของร่างกาย เป็นต้น
ดูเพิ่ม

Hypothalamic-pituitary-gonadal axis
Neuroendocrinology
Hypothalamus
Stress
Allostatic load
ACTH stimulation test
Dexamethasone suppression test
Glucocorticoids
Cortisol
Dexamethasone
Hydrocortisone
Cortisol awakening response
Sickness behavior
ภาวะ:
Adrenal insufficiency
Addison's disease
Cushing's syndrome
แกรนด์ดิวคัลไฮเนส

แกรนด์ดิวคัลไฮเนส (อังกฤษ: Grand Ducal Highness) หรือ แกรนด์ดิวคัลไฮนิส (/ˈhʌɪnɪs/) เป็นฐานันดรศักดิ์ของสมาชิกราชวงศ์บางชั้นในทวีปยุโรป มักใช้นำพระนามเจ้าชายหรือเจ้าหญิงที่เป็นพระราชบุตรในสมเด็จพระราชาธิบดี,สมเด็จพระราชินีนาถ,สมเด็จพระจักรพรรดิ
ฐานันดรศักดิ์แกรนด์ดิวคัลไฮเนสมีศักดิ์ต่ำกว่า "อิมพีเรียลไฮเนส" "รอยัลไฮเนส" แต่สูงกว่า "ไฮเนส" และ "เซอรีนไฮเนส" เป็นต้น
ฐานันดรศักดิ์แกรนด์ดิวคัลไฮเนสมักพบในพระราชวงศ์ของจักรวรรดิเยอรมันและจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
เก้าอี้อิง

ม้านั่งทางซ้ายพับขึ้นให้เห็นให้เห็นรูปสลักข้างใต้เป็นคันออกมา ซึ่งใช้เป็นเป็นที่ยืนอิงเวลาเมื่อย
เก้าอี้อิงที่มหาวิหารริพพอน
รายละเอียดเก้าอี้อิงที่วัดเซนต์ลอเร็นซ์ ที่เมืองลัดโลว์แสดงให้เห็น “พฤกษาพักตร์” (Green Man)
เก้าอี้อิง (อังกฤษ: Misericord) หรือ  เก้าอี้กรุณา (Mercy seat) เป็นสิ่งที่กล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิล เป็นคันไม้สั้น ๆ ที่ยื่นออกมาจากม้านั่งที่พับได้ที่ตั้งอยู่ในบริเวณสวดมนต์หรือร้องเพลงสวดภายในวัดคริสต์ศาสนาเพื่อใช้ยืนอิงเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยระหว่างที่ต้องยืนสวดมนต์นาน ๆ
ประวัติ

ในสมัยกลางนักบวชต้องยืนสวดมนต์วันละหลายครั้งและครั้งละนาน ๆ และอาจจะนานถึงวันละ 7-8 ชั่วโมง ผู้สูงอายุหรือเจ็บป่วยก็จะใช้ไม้ค้ำได้ ต่อมาก็มีการใช้  “เก้าอี้อิง” (Misericordia ซึ่งแปลตรง ๆ ว่า  “ความกรุณา”) การสร้างเก้าอี้ก็เป็นแบบที่พับได้ เมื่อพับขึ้นก็จะมีคันเล็ก ๆ ยื่นออกมาเพื่อให้ผู้ยืนสวนมนต์ยืนอิงลงไปบนคันที่ยื่นออกมาเพื่อช่วยผ่อนคลายความเมื่อย และเมื่อยืนอิงก็จะดูไม่น่าเกลียดว่ากึ่งนั่งสวดมนต์ เพราะคันภายใต้จะมีระดับสูงกว่าที่นั่งเล็กน้อย
งานแกะไม้ทำเก้าอี้อิงก็เช่นงานศิลปะในยุคกลางอย่างอื่นซึ่งจะประณีต และมักจะเป็นฉากที่อาจจะแสดงฐานะของผู้นั่งเป็นนัย โดยเฉพาะที่นั่งที่ใกล้กับแท่นบูชา
เก้าอี้อิงในวัดในอังกฤษเริ่มทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 จนกระทั่งปัจจุบัน แต่งานหลังจากคริสต์ศตวรรษที่ 17 ก็เริ่มเป็นงานเลียนแบบของเก่าซึ่งทำให้ไม่มีค่าทางประวัติศาสตร์ศิลปะเท่าใด  แคทตาลอกของจี แอล เร็มเนนต์ปี ค. ศ. 1969 ไม่ได้กล่าวถึงงานหลังจากคริสต์ศตวรรษที่ 17 และรวมเป็นงานสมัยใหม่ แต่ก็มีข้อยกเว้นบางกรณีของงานจากสมัยวิคตอเรียและแม้แต่งานสมัยใหม่บางชิ้น   งานชุด “เก้าอี้อิง” จากคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่มีให้เห็นก็ได้แก่เก้าอี้อิงที่มหาวิหารเอ็กซีเตอร์ แต่เก้าอี้อิงส่วนใหญ่ในอังกฤษสร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 15 และจะไม่เป็นศิลปะศาสนาแต่จะเป็นเรื่องชาวบ้านหรือรูปสิ่งนอกศาสนา ซึ่งแปลกสำหรับสิ่งที่เอาไว้ในวัดโดยเฉพาะไว้ใกล้บริเวณที่ถือกันว่าศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในวัด
เก้าอี้อิงเหล่านี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของสำนักสงฆ์แต่เมื่อมีการการปฏิรูปศาสนาที่ประเทศอังกฤษ เก้าอี้เหล่านี้ก็ถูกทำลายบ้างหรือแจกไปตามวัดประจำตำบลหรือหมู่บ้านบ้าง ที่ยังเหลืออยู่ก็มาถูกทำลายเอาเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยกลุ่มชนที่สนับสนุนลัทธิการทำลายศาสนศิลป์ และโดยนักปฏิรูปสมัยวิคตอเรีย  เก้าอี้อิงชุดหนึ่งที่เชสเตอร์ถูกทำลายโดยดีน ฮอว์ซันผู้อ้างว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมที่จะเอาไว้ในวัด แต่ของเดิมจากยุคกลางก็ยังเหลืออยู่อีก 43 ตัว   “เก้าอี้อิง” จากมหาวิหารลิงคอล์นถูกย้ายไปวังเวสท์มินส์เตอร์ (Westminster Hall) กล่าวกันว่าผู้ที่แกะเก้าอี้อิงมักจะเป็นช่างหัดใหม่ ตัวครูจะแกะสิ่งที่เด่น ๆ กว่า
แม้ว่า เก้าอี้อิง จะถูกทำลายไปมากแต่ก็ยังมีบางแห่งที่ยังมีเก้าอี้ฝืมือดีที่ยังเหลือให้เราชมอยู่เช่นที่วัดเซนต์โบทอฟ ที่เมืองบอสตันแขวงลิงคอล์นเชอร์ ที่อังกฤษที่เรียกกันว่า  “ตอ” (The Stump)
ข้อมูลเพิ่มเติม

ศิลปะกอธิค
แกนซิโคลเวียร์

| ข้อมูลทางคลินิก |
| --- | --- |
รหัส ATC: J05AB06 (WHO) 
ตัวบ่งชี้
PubChem CID: 3454
DrugBank: APRD00263
ECHA InfoCard: 100.155.403 
 สารานุกรมเภสัชกรรม
แกนซิโคลเวียร์โซเดียม  (อังกฤษ: Ganciclovir sodium) ชื่อการค้าคือ Cytovene®  เป็น ยาต้านไวรัส ใช้รักษาและป้องกันโรคที่เกิดจาก ไซโตเมกะโลไวรัส (CMV)
ผลข้างเคียง

ปวดหัว (Headache)
ผื่น (Rash)
ภาวะเม็ดเลือดขาวชนิดนิวโตรฟิลต่ำ  (Neutropenia)
ภาวะเลือดจาง (Anemia)
ภาวะเกล็ดเลือดน้อย (Thrombocytopenia)
ไตวาย (Kidney failure)
ความงงงวย (Confusion)
โรคลมชัก (Seizures)
เกีย ริโอ

| เกีย ริโอ |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: เกีย
เริ่มผลิตเมื่อ: พ.ศ. 2543 - ปัจจุบัน
ตัวถังและช่วงล่าง
รูปแบบตัวถัง: แฮทช์แบค 3 ประตู ซีดาน 4 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตู
รุ่นที่คล้ายกัน: โตโยต้า สตาร์เล็ต/เทอร์เซล/ยาริส/วีออส ฮอนด้า แจ๊ซ/ซิตี้ นิสสัน มาร์ช/อัลเมร่า มิตซูบิชิ โคลท์/มิราจ มาสด้า 2 ซูซูกิ คัลตัส/สวิฟท์ ไดฮัทสุ ชาเรด ฮุนได โพนี่/เอ็กเซล/แอคเซนท์ แดวู เลแมนส์/ลาโนส เชฟโรเลต อาวีโอ ฟอร์ด เฟสติวา/เฟียสตา เปอโยต์ 207/208 ซีตรอง AX/C3/DS3 โฟล์กสวาเกน โปโล โปรตอน เซฟวี่/ซากา เซียท คอร์โดบา เฟียต พุนโต เฌอรี่ A1
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: เกีย ไพรด์ เกีย อเวลลา
เกีย ริโอ (อังกฤษ: Kia Rio) เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) ที่ผลิตโดยเกีย ผู้ผลิตรถยนต์อันดับ 2 ของเกาหลีใต้ เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2543 เพื่อมาทดแทนรุ่นเก่า ซึ่งก็คือ เกีย ไพรด์ และเกีย อเวลลา ซึ่งทั้ง 2 รุ่นนี้เป็นรถที่ใช้แพลตฟอร์มร่วมกับ ฟอร์ด เฟสติวา ปัจจุบันมีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 3 Generation (รุ่น) ดังนี้
รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2543-2548)

เกีย ริโอ รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2543 ใช้รหัสว่า DC รุ่นนี้มีตัวถัง 2 แบบคือซีดาน 4 ประตูและแฮทช์แบค 5 ประตู ออกแบบโดยสถาบัน I.DE.A Institute รุ่นนี้เป็นรุ่นแรกและรุ่นเดียวที่ใช้เครื่องยนต์ร่วมกับมาสด้า โดยมีเครื่องยนต์เบนซิน 1.3 ,1.5 และ 1.6 ลิตร ใช้เกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด ระยะฐานล้อ 2,410 มม. ความยาว 4,215-4,240 มม. ความกว้าง 1,675-1,680 ความสูง 1,440 มม. มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศเกาหลีใต้ ,เอกวาดอร์และอิหร่าน มีชื่อในการส่งออกในแต่ละประเทศแตกต่างกัน เช่น Rio Cinco Rio RX-V Rio SF และ Rio Stylus เป็นต้น แต่รุ่นนี้ยังไม่มีการส่งออกมายังประเทศไทย
รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2548-2554)

เกีย ริโอ รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2548 ใช้รหัส JB ไรโอรุ่นนี้เป็นรุ่นแรกที่ใช้แพลตฟอร์มร่วมกับฮุนได แอคเซนท์ มีตัวถังเช่นเดียวกับรุ่นที่ 1 คือซีดาน 4 ประตูและแฮทช์แบค 5 ประตู ใช้เครื่องยนต์แบบเดียวกับฮุนได มีเครื่องยนต์เบนซิน 1.4 และ 1.6 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.5 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด ระยะฐานล้อ 2,500 มม. ความยาว 3,990-4,250 มม. ความกว้าง 1,695 มม. ความสูง 1,470 มม. มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศเกาหลีใต้ ,จีน ,เอกวาดอร์ ,อินโดนีเซียและฟิลิปปินส์
ในประเทศไทย ยนตรกิจเคยนำริโอรุ่นที่ 2 มาเผยโฉมในปี พ.ศ. 2549 แต่ไม่มีการนำเข้ามาจำหน่ายในประเทศไทยแต่อย่างใด
รุ่นที่ 3 (พ.ศ. 2554-2560)

เกีย ริโอ รุ่นที่ 3 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2554 ใช้รหัส UB ยังคงใช้แพลตฟอร์มร่วมกับฮุนได แอคเซนท์ ในบางประเทศจะใช้ชื่อริโอรุ่นนี้ว่า K2 มีตัวถังแฮทช์แบค 3 ประตู ซีดาน 4 ประตู และแฮทช์แบค 5 ประตู มีเครื่องยนต์เบนซิน 1.2 ,1.4 และ 1.6 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.1 และ 1.4 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 และ 6 สปีด ระยะฐานล้อ 2,570 มม. ความยาว 4,046-4,366 มม. ความกว้าง 1,720 มม. ความสูง 1,455 มม. น้ำหนัก 1,093-1,141 กก. มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศเกาหลีใต้ ,จีน ,เอกวาดอร์ ,อินโดนีเซีย ,ฟิลิปปินส์ ,รัสเซียและไทย
ในประเทศไทย เกีย ริโอ เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2555 โดยบริษัท ยนตรกิจ คอร์เปอเรชั่น จำกัด เป็นรถประกอบในประเทศ ใช้เครื่องยนต์ 1.4 ลิตร 4 สูบ 107 แรงม้า DOHC 16 วาล์ว มีตัวถัง 2 แบบคือซีดาน 4 ประตูและแฮทช์แบค 5 ประตู โดยเปิดตัวรุ่นแฮทช์แบค 5 ประตูก่อน รุ่นซีดาน 4 ประตูจึงเปิดตัวตามหลัง โดยรุ่นซีดานนั้นเปิดตัวในปี พ.ศ. 2556 และจากการที่มีเครื่องยนต์ไม่เกิน 1.5 ลิตร และประกอบในประเทศ ทำให้สามารถเข้าร่วมโครงการรถคันแรกของรัฐบาลไทยได้
รุ่นที่ 4 (พ.ศ. 2560-ปัจจุบัน)

เกีย ริโอ รุ่นที่ 4 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2560 ใช้รหัส YB
ปลายเดือนกันยายนนี้ เกียเตรียมเปิดตัวรถซับ-คอมแพคท์รุ่นสำคัญ KIA Rio เจนเนอเรชั่นที่ 4 ในงาน 2016 Paris Motor Show โดยมีการเผยภาพสเกทช์ชุดแรกออกมาให้ดูกันก่อน ซึ่งทำให้เราเห็นความเปลี่ยนแปลงจาก รุ่นปรับโฉม ในช่วงกลางปีที่ผ่านมาได้ชัดเจนพอสมควร งานออกแบบหลักๆ เป็นผลงานของทีมออกแบบในเยอรมัน/แคลิฟอร์เนีย และไปสิ้นสุดกระบวนการที่ศูนย์ออกแบบนัมยางในเกาหลีใต้ รุ่นที่จะเผยโฉมในปารีสฯ เป็นรุ่นตัวถังแฮทช์แบค 5 ประตูเหมือนภาพประกอบ จากนั้นเกียน่าเปิดรุ่นตัวถังแฮทช์แบค 3 ประตู และซีดาน 4 ประตูตามออกมาในอนาคต แม้เกียจะมีข่าวออกมาก่อนล่วงหน้าก่อนฮุนได แต่ก็เป็นที่รู้กันว่าแพลทฟอร์มและไลน์อัพรุ่นเครื่องยนต์น่าจะต้องนำมาจาก Hyundai i20 เจนเนอเรชั่นใหม่ ซึ่งมีคิวเปิดตัวในเร็ววันนี้ นั่นทำให้มีการคาดหมายกันว่ารุ่นเครื่องยนต์อาจประกอบด้วย เบนซิน 3 สูบ 1.0 ลิตร เทอร์โบชาร์จ, 1.1, 1.2, 1.4 และ 1.6 แยกเป็นเบนซินและดีเซลคละกันไปเช่นเดียวกับฮุนได โดยยุโรปจะเริ่มจำหน่ายในช่วงปีหน้า Rio นับเป็นหนึ่งในรุ่นรถที่สำคัญของเกีย ปี 2015 ที่ผ่านมายอดจำหน่ายรวมของ Rio ทั่วโลกสูงถึงกว่า 4.7 แสนคัน คู่แข่งในยุโรปมีอาทิ Ford Fiesta, Peugeot 208, Renault Clio หรือ Volkswagen Polo เป็นต้น รายละเอียดเพิ่มเติมโปรดรออัพเดทอีกครั้ง โดยหลังจากการจำหน่ายในตลาดโลก บ้านเราก็น่าจะได้เห็นรุ่นแฮทช์แบค 5 ประตูกันเช่นเคย
เกีย ริโอ รุ่นที่ 1
เกีย ริโอ รุ่นที่ 2
เกีย ริโอ รุ่นที่ 3
เกีย ริโอ รุ่นที่ 4
เก่อ หลาน

| เก่อ หลาน |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1933-06-13) 13 มิถุนายน ค.ศ. 1933 (91 ปี) จาง อวี้ฟาง เซี่ยงไฮ้
อาชีพ: นักร้อง นักแสดง
ปีที่แสดง: ค.ศ. 1953 – 1964
ผลงานเด่น: ภาพยนตร์ หงษ์หยก (2499)  (ดาราและผู้ร้องเพลงประกอบ)
สังกัด: Motion Picture & General Investment
ฐานข้อมูล
IMDb
เก่อ หลาน (จีนตัวย่อ: 葛兰; จีนตัวเต็ม: 葛蘭; พินอิน: Gě Lán; อังกฤษ: Grace Chang) นักแสดงและนักร้องชาวจีน เป็นนักแสดงในสังกัดโมชันพิกเจอร์แอนด์เจเนอรัลอินเวสต์เมนต์ (MP & GI) ของฮ่องกง
ประวัติ

ชื่อจริงว่า จาง อวี้ฟาง (จีนตัวย่อ: 张玉芳; จีนตัวเต็ม: 張玉芳; พินอิน: Zhāng Yùfāng) เป็นชาวเมืองไห่หนิง (海寧) มณฑลเจ้อเจียง (浙江) เกิดที่เมืองหนานจิง แต่มาเติบโตที่เซี่ยงไฮ้ (上海) และได้ย้ายมาอยู่ฮ่องกงพร้อมกับครอบครัวตั้งแต่อายุ 15 ปี
ผลงาน

เริ่มอาชีพการแสดงเมื่ออายุ 19 ปี เป็นดาราในสังกัดของ บริษัทไท่ซานภาพยนตร์ (泰山影業公司) แต่งงานเมื่ออายุ 28 ปีกับเกา ฝูเฉวียน (高福全) ที่ลอนดอน
อายุ 31 ปี  ออกจากวงการแสดง แต่ยังร้องเพลงประกอบภาพยนตร์อยู่เบื้องหลัง
ดาราในภาพยนตร์ไทย เรื่อง หงษ์หยก (2499) ของ เนรมิตภาพยนตร์ กำกับโดยครูเนรมิต ดาราในเรื่อง คือวิไลวรรณ วัฒนพานิช, สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์, ส.อาสนจินดา, เสน่ห์ โกมารชุน, ล้อต๊อก ฉายที่โรงหนังกรุงเกษม และได้ร้องเพลงประกอบเนื้อภาษาไทยไว้ ชื่อรักแรมไกล (สง่า อารัมภีร - ชาลี อินทรวิจิตร), ไม่เคยรักใครเท่าเธอ (ชาลี อินทรวิจิตร) และเพลง ชีวิตฉันขาดเธอไม่ได้ (สง่า อารัมภีร - เหยา หมิ่น (姚敏)) โดยนำทำนองมาจากเพลงจีน "เสียงระฆังที่ลานวัด" (廟院鐘聲) ซึ่งเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง แอร์โฮสเตสสาว (空中小姐) ในปี พ.ศ. 2502 ซึ่งเก่อ หลาน ร้องเพลงประกอบและแสดงนำ
แหล่งข้อมูลอื่น

Grace Chang ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิตาลี  สหรัฐ  เนเธอร์แลนด์ 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
อื่น ๆ:  SNAC
แกรนด์ฟังก์เรลโรด

นักดนตรี
แกรนด์ฟังก์เรลโรด (อังกฤษ: Grand Funk Railroad หรือ Grand Funk) เป็นวงร็อกอเมริกา ได้รับความนิยมอย่างสูงระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1970 แกรนด์ฟังก์เรลโรดมียอดขายมากกว่า 25 ล้านชุด ได้รับ 4 แผ่นเสียงทองคำในระหว่างปี 1970 ถือเป็นวงอเมริกันที่ทำยอดได้มากที่สุด สมาชิกวงปัจจุบันของแกรนด์ฟังก์เรลโรด ใช้ชื่อเล่นว่า "ดิอเมริกันแบนด์" ที่นำมาจากเพลงดังในปี 1973 ของวง "We're an American Band"
แกรนด์ฟังก์เรลโรดมีซิงเกิลอันดับ 1 อยู่ 2 ซิงเกิล คือ"We're an American Band" (จากอัลบั้ม We're An American Band) และ "The Loco-Motion" (จากอัลบั้ม Shinin' On เพลงเขียนโดยแคโรล คิงและเจอร์รี กอฟฟิน เป็นเพลงเก่าของลิตเทิลอีวา) อัลบั้ม We're an American Band นอกจากนั้น ยังมีเพลงฮิต อีกมากมาย อาทิ Bad Time
เก๋า โจ๋ โก๋พันธุ์สวย

| --- | --- |
เก๋า โจ๋ โก๋พันธุ์สวย
プリティフェイス
ชื่อภาษาอังกฤษ: Pretty Face
แนว: โรแมนติก, เลิฟคอมเมดี้
มังงะ
เขียนโดย: ยาซุฮิโระ คาโน
สำนักพิมพ์:  ชูเอชะ  VIZ Media  เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์
เก๋า โจ๋ โก๋พันธุ์สวย (ญี่ปุ่น: プリティフェイス; โรมาจิ: Puriti Feisu) (อังกฤษ: Pretty Face) เรื่องและภาพโดย ยาซุฮิโระ คาโน เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แนวคอมเมดี้, โรมานซ์