stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กติกาสัญญาเหล็ก
ดูเพิ่ม

กติกาสัญญาต่อต้านโคมินเทิร์น
กติกาสัญญาไตรภาคี
| ด ค กประวัติศาสตร์การทูตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง |
| --- | --- |
การประชุม:  U.S.-British Staff Conference (1941)  First Inter-Allied Meeting (1941)  การประชุมแอตแลนติก (1941)  Second Inter-Allied Meeting (1941)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 1 (1941)  การประชุมอาร์เคเดีย (1941–1942)  การประชุมวอชิงตันครั้งที่ 2 (1942)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 2 (1942)  การประชุมกาซาบล็องกา (1943)  Adana Conference (1943)  การประชุมวอชิงตันครั้งที่ 3 (1943)  การประชุมควิเบกครั้งที่ 1 (1943)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 3 (1943)  การประชุมไคโร (1943)  การประชุมมหาเอเชียบูรพา (1943)  การประชุมเตหะราน (1943)  การประชุมไคโรครั้งที่ 2 (1943)  Commonwealth Prime Ministers' Conference (1944)  การประชุมเบรตตันวูดส์ (1944)  การประชุมดัมบาร์ตันโอคส์ (1944)  การประชุมควิเบกครั้งที่ 2 (1944)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 4 (1944)  การประชุมมอลตา (1945)  การประชุมยอลตา (1945)  การประชุมสหประชาชาติว่าด้วยองค์การระหว่างประเทศ (1945)  การประชุมพ็อทซ์ดัม (1945) 
แถลงการณ์ และสนธิสัญญา:  ความตกลงมิวนิก (1938)  กติกาสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบินทร็อพ (1939)  กติกาสัญญาเหล็ก (1939)  กติกาสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างอังกฤษ–ไทย (1940)  Destroyers for Bases Agreement (1940)  Franco-Italian Armistice (1940)  สนธิสัญญาสันติภาพมอสโก (1940)  กติกาสัญญาไตรภาคี (1940)  Declaration of St James's Palace (1941)  Anglo-Soviet Agreement (1941)  Armistice of Saint Jean d'Acre (1941)  กฎบัตรแอตแลนติก (1941)  German–Turkish Treaty of Friendship (1941)  Paris Protocols (1941)  Anglo-Soviet Treaty of 1942 (1942)  Declaration by United Nations (1942)  การสงบศึกกัสซีบีเล (1943)  Cairo Declaration (1943)  ปฏิญญามอสโก (1943) แถลงการณ์สี่ชาติ  Sino-American Treaty for the Relinquishment of Extraterritorial Rights in China (1943)  Sino-British Treaty for the Relinquishment of Extra-Territorial Rights in China (1943)  การสงบศึกมอสโก (1944)  กฎบัตรเนือร์นแบร์ค (1945)  ความตกลงพ็อทซ์ดัม (1945)  ปฏิญญาพ็อทซ์ดัม (1945)  กฎบัตรสหประชาชาติ (1945)  สนธิสัญญาสันติภาพปารีส (1947)  สนธิสัญญาซานฟรานซิสโก (1951) 
องค์การ:  Anglo-French Supreme War Council  Sino-American Cooperative Organization  คณะกรรมการที่ปรึกษาแห่งยุโรป  Council of Foreign Ministers 
เกี่ยวข้อง:  ตราสารยอมจำนนของเยอรมนี  ตราสารยอมจำนนของญี่ปุ่น
กบมะเขือเทศ

| กบมะเขือเทศ |
| --- | --- |

กบมะเขือเทศมาดากัสการ์ (D. antongilli)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Amphibia
อันดับ:: Anura
วงศ์:: Microhylidae
วงศ์ย่อย:: Dyscophinae Boulenger, 1882
สกุล:: Dyscophus Grandidier, 1872

ชนิด
 3 (ชนิดดูในเนื้อหา)
กบมะเขือเทศ หรือ อึ่งมะเขือเทศ (อังกฤษ: Tomato frogs) สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกในสกุล Dyscophus ในวงศ์อึ่งอ่าง (Microhylidae) ในวงศ์ย่อย Dyscophinae ซึ่งมีเพียงสกุลเดียวเท่านั้น เป็นสัตว์ที่พบเฉพาะถิ่นที่มาดากัสการ์ที่เดียวเท่านั้น
กะโหลกมีกระดูกเอธมอยด์หนึ่งคู่ และมีกระดูกพรีโวเมอร์ขนาดใหญ่หนึ่งชิ้น มีฟันที่กระดูกแมกซิลลา กระดูกสันหลังมีเซนทรัมเป็นแบบอย่างของไดพลาสิโอซีลัส กระดูกหัวไหล่มีกระดูกไหปลาร้าและกระดูกโพรโคราคอยด์
อายุโดยเฉลี่ย 6-8 ปี เมื่อโตเต็มที่มีสีตั้งแต่สีส้มเหลืองหรือสีแดงเข้ม กบมะเขือเทศจะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 9-14 เดือน ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 4 นิ้ว ขณะที่ตัวผู้ประมาณ 2-3 นิ้ว  ตัวเมียส่วนใหญ่มีสีแดงส้มหรือสีแดงเข้มสดใส ส่วนท้องมักจะมีสีเหลืองเข้มและบางครั้งก็มีจุดสีดำบนลำคอ แต่ตัวผู้มิได้สีสีสดใสเช่นนั้น แต่จะเป็นสีส้มทึบทึบหรือน้ำตาลส้ม เมื่อยังไม่โตเต็มที่จะมีสีทึบทึมและจะพัฒนาไปสู่สีสดใสเมื่อโตเต็มที่ เป็นสัตว์ที่อยู่ในรายชื่อสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ อาศัยอยู่ตามพื้นล่างของป่า ผสมพันธุ์ในช่วงฤดู​​ฝนในเวลากลางคืน วางไข่ในน้ำ ลูกอ๊อดอาศัยอยู่ในน้ำ  กินแมลงและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กเป็นอาหาร
การจำแนก

แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิด:
| ชื่อผู้อนุกรมวิธาน | ชื่อสามัญ |
| --- | --- |

Dyscophus antongilii Grandidier, 1877: กบมะเขือเทศ, กบมะเขือเทศมาดากัสการ์
Dyscophus guineti (Grandidier, 1875): กบมะเขือเทศซัมบาวา
Dyscophus insularis Grandidier, 1872: กบมะเขือเทศอันท์ซูฮี
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dyscophus ที่วิกิสปีชีส์
กรดกระเพาะอาหาร

แผนภาพการควบคุมการหลั่งกรดกระเพาะ
กรดกระเพาะ (อังกฤษ: Gastric acid) คือ สิ่งคัดหลั่งจากกระเพาะอาหาร โดยมีองค์ประกอบส่วนใหญ่ คือ กรดไฮโดรคลอริก นอกจากนี้ ยังพบโปแตสเซียมคลอไรด์และโซเดียมคลอไรด์อีกบ้างเล็กน้อย[ต้องการอ้างอิง]
กฎของอุณหพลศาสตร์

กฎของอุณหพลศาสตร์ (อังกฤษ: Laws of thermodynamics) คือการนิยามปริมาณทางกายภาพ เช่น อุณหภูมิ, พลังงานและเอนโทรปี โดยการกำหนดขอบเขตให้มีลักษณะอยู่ในสมดุลทางอุณหพลศาสตร์ กฎของอุณหพลศาสตร์อธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณเหล่านี้ และสร้างพื้นฐานการขจัดความเป็นไปได้ของปรากฏการณ์บางอย่าง เช่น เครื่องจักรนิรันดร์ นอกจากจะใช้ในอุณหพลศาสตร์แล้ว กฎของอุณหพลศาสตร์ยังเป็นพื้นฐานที่สำคัญของฟิสิกส์โดยทั่วไป และมีการประยุกต์ใช้ในวิทยาศาสตร์ธรรมชาติอื่น ๆ
อุณหพลศาสตร์มีกฎพื้นฐานสามข้อที่ได้รับการยอมรับแต่ดั้งเดิม ตั้งชื่ออย่างง่ายโดยใช้ลำดับตัวเลข ได้แก่ กฎข้อที่หนึ่ง, กฎข้อที่สองและกฎข้อที่สาม หลังกฎสามข้อแรกได้เป็นที่ยอมรับแล้ว ได้มีกฏอีกข้อหนึ่งที่ได้รับการยอมรับ อาจกล่าวได้ว่าเป็นพื้นฐานกว่ากฎสามข้อแรก โดยตั้งชื่อว่า กฎข้อที่ศูนย์
กฎข้อที่ศูนย์ของอุณหพลศาสตร์ นิยามสภาวะสมดุลทางอุณหพลศาสตร์และสร้างพื้นฐานสำหรับการนิยามของอุณหภูมิ: หากทั้งสองระบบต่างอยู่ในสภาวะสมดุลทางอุณหพลศาสตร์กับระบบที่สามแล้ว แสดงว่าทั้งสามระบบอยู่ในสภาวะสมดุลทางอุณหพลศาสตร์ซึ่งกันและกัน
กฎข้อที่หนึ่งของอุณหพลศาสตร์: เมื่อพลังงานถ่ายเทในลักษณะงานหรือความร้อนหรือกับวัตถุ เข้าไปหรือออกจากระบบ ทำให้พลังงานภายในของระบบเปลี่ยนไปตามกฎทรงพลังงาน เท่ากับว่า เครื่องจักรนิรันดร์ประเภทหนึ่ง (เครื่องจักรที่สามารถผลิตงานได้โดยไม่มีการป้อนพลังงาน) นั้นเป็นไปไม่ได้
กฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์: ในกระบวนการอุณหพลศาสตร์ธรรมชาติ, ผลรวมของเอนโทรปีเพิ่มขึ้น จากการทำปฏิกิริยาต่อกันที่ขอบเขต เท่ากับว่า เครื่องจักรนิรันดร์ประเภทสอง (เครื่องจักรสามารถแปลงพลังงานความร้อนไปเป็นพลังงานกลได้ทันทีโดยธรรมชาติ) นั้นเป็นไปไม่ได้
กฎข้อที่สามของอุณหพลศาสตร์: เอนโทรปีของระบบเข้าใกล้ค่าคงที่ ขณะที่อุณหภูมิเข้าใกล้ศูนย์สัมบูรณ์ โดยยกเว้นของแข็งที่ไม่ใช่ผลึก (แก้ว) เอนโทรปีของระบบที่ศูนย์สัมบูรณ์มักจะใกล้เคียงกับศูนย์
มีการเสนอกฎเพิ่มเติม แต่ก็ไม่มีกฎใดที่ได้รับการยอมรับเท่ากับของกฎทั้งสี่ข้อ และไม่ได้กล่าวถึงในตำราเรียนทั่วไป
กฎข้อที่ศูนย์

บทความหลัก: กฎข้อที่ศูนย์ของอุณหพลศาสตร์
กฎข้อที่ศูนย์ของอุณหพลศาสตร์ อาจจะกล่าวอยู่ในรูปแบบดังนี้:
หากทั้งสองระบบต่างอยู่ในสภาวะสมดุลทางอุณหพลศาสตร์กับระบบที่สามแล้ว แสดงว่าทั้งสามระบบอยู่ในสภาวะสมดุลทางอุณหพลศาสตร์ซึ่งกันและกัน
กฎข้อนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออนุญาตให้การดำรงอยู่ของตัวแปรเชิงประจักษ์ ก็คือ อุณหภูมิ ซึ่งเป็นสิ่งที่อยู่ในระบบ ดังนั้น ระบบที่มีสมดุลทางอุณหพลศาสตร์ซึ่งกันและกัน จะมีอุณหภูมิเท่ากัน กฎข้อนี้เข้ากันได้กับการใช้งานกับการใช้โครงสร้างทางกายภาพโดยเฉพาะ เช่น มวลของก๊าซ เพื่อให้ตรงกับอุณหภูมิของโครงสร้างอื่น ๆ แต่ไม่ได้พิสูจน์ให้เห็นถึงอุณหภูมิเป็นปริมาณที่สามารถวัดได้ในระดับของจำนวนจริง
แม้ว่ารูปแบบของกฎข้อนี้เป็นหนึ่งในรูปแบบที่กล่าวไว้มากที่สุด มันเป็นเพียงหนึ่งในความหลากหลายของคำกล่าวที่ระบุไว้ว่า "กฎข้อที่ศูนย์" โดยนักเขียนผู้เชี่ยวชาญ บางคำกล่าวไปไกลขึ้นเพื่อให้ความจริงทางกายภาพที่สำคัญว่า อุณหภูมิเป็นมิติเดียวและเป็นสิ่งหนึ่งที่สามารถจัดเรียงโครงสร้างตามแนวคิดด้วยลำดับจำนวนจริงจากเย็นกว่าถึงร้อนกว่าได้ บางทีอาจจะไม่มี "คำกล่าวที่เป็นไปได้ดีที่สุด" ของ "กฎข้อที่ศูนย์" เนื่องจากสูตรของหลักการของอุณหพลศาสตร์ที่อยู่ในตำรามีหลากหลาย แต่ละตำราจะเรียกกฎข้อนี้ตามความเหมาะสมของตัวเอง
แม้ว่าแนวคิดเรื่องอุณหภูมิและสมดุลทางอุณหพลศาสตร์เหล่านี้เป็นพื้นฐานของอุณหพลศาสตร์และมีการระบุไว้อย่างชัดเจนในศตวรรษที่สิบเก้า ความต้องการที่จะระบุตัวเลขของกฎข้างต้นอย่างชัดเจนนั้นไม่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางจนกระทั่งฟาวเลอร์และกุกเกนไฮม์ทำเช่นนั้น ในคริสต์ทศวรรษ 1930 เป็นเวลานานหลังจาก กฎข้อที่หนึ่ง, สองและสาม ได้รับการเข้าใจและยอมรับอย่างกว้างขวางแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงระบุตัวเลขเป็นกฎข้อที่ศูนย์ ความสำคัญกฎข้อที่ศูนย์ในฐานะที่เป็นรากฐานของกฎก่อนหน้านี้คือมันอนุญาตให้การนิยามของอุณหภูมิในลักษณะที่ไม่เป็นวงกลมโดยไม่ต้องอ้างอิงกับเอนโทรปีซึ่งเป็นตัวแปรผกผัน การนิยามของอุณหภูมิดังกล่าวได้รับการกล่าวถึงว่าเป็น 'ประจักษ์'
กฎข้อที่หนึ่ง

บทความหลัก: กฎข้อที่หนึ่งของอุณหพลศาสตร์
กล่าวถึงกฎทรงพลังงาน ดังนี้
พลังงานของระบบที่เปลี่ยนแปลงในกระบวนการอะเดียแบติก (กระบวนการที่ไม่มีการถ่ายเทความร้อน) จะไม่ขึ้นกับวิถีทางหรือทิศทางของงานที่กระทำต่อระบบในกระบวนการนั้น ๆ การเปลี่ยนแปลงจะขึ้นอยู่กับสถานะเริ่มต้นและสถานะสุดท้ายเท่านั้น
นั่นคือการเปลี่ยนแปลงพลังงานของระบบมีคุณสมบัติความไม่แปรผัน (invariance) ต่อทิศทางของกระบวนการในกระบวนการอะเดียแบติก กฎข้อนี้สามารถแสดงด้วยสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ได้ว่า
โดย E หมายถึงพลังงานของระบบ, Q หมายถึงพลังงานความร้อนที่เข้าสู่ระบบ, และ W หมายถึงงานที่กระทำต่อระบบ
กฎข้อที่สอง

บทความหลัก: กฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์
กล่าวถึงการเพิ่มขึ้นของเอนโทรปีหรือพลังงานเสียในระบบอิสระ โดยอธิบายได้หลายแบบดังนี้
ไม่มีเครื่องจักรความร้อนใด ๆ ที่จะให้ประสิทธิภาพ 100% (เคลวิน-พลังค์)
ความร้อนจากแหล่งที่มีอุณหภูมิต่ำ ไม่สามารถถ่ายเทไปยังแหล่งที่มีอุณภูมิสูงกว่าได้ โดยธรรมชาติ (เคลาซิอุส)
เอนโทรปีของระบบอิสระไม่มีทางที่จะลดลงในกระบวนการใด ๆ (ทั่วไป)
นั่นคือการเปลี่ยนแปลงเอนโทรปีของระบบมีคุณสมบัติเป็นฟังก์ชันเพิ่มทางเดียว (monotonically increasing) โดยเราพิจารณาเอนโทรปีเป็นฟังก์ชันของเวลา จากคุณสมบัตินี้ทำให้นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าเราสามารถพิจารณาเอนโทรปีในการระบุทิศทางของเวลาได้ กฎข้อนี้สามารถแสดงด้วยสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ได้ว่า
กฎข้อที่สาม

บทความหลัก: กฎข้อที่สามของอุณหพลศาสตร์
กล่าวถึงอุณหภูมิศูนย์องศาสัมบูรณ์ โดยอธิบายได้ดังนี้
เมื่ออุณหภูมิสัมบูรณ์ลู่เข้าศูนย์ เอนโทรปีของระบบจะลู่เข้าค่าคงที่
ดูเพิ่ม

กฎการอนุรักษ์
กติกาสัญญาไตรภาคี

| กติกาสัญญาเบอร์ลิน |
| --- | --- |
โยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ แห่งเยอรมนี, กาลีซโซ ชิอาโน แห่งอิตาลี และ ซาบูโร คูรูซุ แห่งญี่ปุ่น ในกติกาสัญญาไตรภาคี
ประเภท: พันธมิตรทางทหาร
วันลงนาม: 27 กันยายน ค.ศ. 1940
ที่ลงนาม: เบอร์ลิน ไรช์เยอรมัน
ผู้ลงนาม:  โยอาคิม ริบเบนทรอพ   กาลีซโซ ชิอาโน   ซาบูโร คูรูซุ
ภาคี:  ไรช์เยอรมัน  อิตาลี   จักรวรรดิญี่ปุ่น  เข้าร่วมภายหลัง:   ฮังการี  โรมาเนีย  สโลวาเกีย  บัลแกเรีย  ยูโกสลาเวีย  โครเอเชีย
บทความนี้เกี่ยวกับขั้วอำนาจในสงครามโลกครั้งที่สอง สำหรับสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ดูที่ ไตรภาคี
กติกาสัญญาไตรภาคี (อังกฤษ: Tripartite Pact, ญี่ปุ่น: 日独伊三国間条約; ทับศัพท์: นิชิโดะกุนิ ซังโงะกุกัง โจยะกุ) หรือ กติกาสัญญาเบอร์ลิน เป็นความตกลงทางการทหาร ทำขึ้นระหว่าง นาซีเยอรมนี, ราชอาณาจักรอิตาลี และ จักรวรรดิญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1940 ซึ่งถือเป็นจุดกำเนิดของพันธมิตรฝ่ายอักษะ ซึ่งภายหลังก็ได้มีอีกหลาย ๆ ชาติร่วมลงนามในกติกาสัญญารูปแบบเดียวกันนี้ อันได้แก่ ฮังการี (20 พฤศจิกายน 1940), โรมาเนีย (23 พฤศจิกายน 1940), บัลแกเรีย (1 มีนาคม 1941) และ ยูโกสลาเวีย (25 มีนาคม 1941) ต่อมาการรัฐประหารในเบลเกรด เป็นตัวจุดชนวนให้อิตาลีและเยอรมนี เข้ารุกรานยูโกสลาเวีย (ตลอดจน บัลแกเรีย และ ฮังการี) ซึ่งการรุกรานครั้งนี้ทำให้รัฐอิสระโครเอเชีย ยอมเข้าร่วมฝ่ายอักษะในวันที่ 15 มิถุนายน 1941
ข้อความ

ธงศึกของสามประเทศกติกาสัญญาไตรภาคี
จุดกำเนิด

ข้อมูลเพิ่มเติม: ความสัมพันธ์เยอรมนี–ญี่ปุ่น
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
เบนิโต มุสโสลินี
ฮิโรฮิโตะ
แหล่งข้อมูลอื่น

Signing of the Tripartite Pact ที่ยูทูบ
| ด ค กประวัติศาสตร์การทูตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง |
| --- | --- |
การประชุม:  U.S.-British Staff Conference (1941)  First Inter-Allied Meeting (1941)  การประชุมแอตแลนติก (1941)  Second Inter-Allied Meeting (1941)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 1 (1941)  การประชุมอาร์เคเดีย (1941–1942)  การประชุมวอชิงตันครั้งที่ 2 (1942)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 2 (1942)  การประชุมกาซาบล็องกา (1943)  Adana Conference (1943)  การประชุมวอชิงตันครั้งที่ 3 (1943)  การประชุมควิเบกครั้งที่ 1 (1943)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 3 (1943)  การประชุมไคโร (1943)  การประชุมมหาเอเชียบูรพา (1943)  การประชุมเตหะราน (1943)  การประชุมไคโรครั้งที่ 2 (1943)  Commonwealth Prime Ministers' Conference (1944)  การประชุมเบรตตันวูดส์ (1944)  การประชุมดัมบาร์ตันโอคส์ (1944)  การประชุมควิเบกครั้งที่ 2 (1944)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 4 (1944)  การประชุมมอลตา (1945)  การประชุมยอลตา (1945)  การประชุมสหประชาชาติว่าด้วยองค์การระหว่างประเทศ (1945)  การประชุมพ็อทซ์ดัม (1945) 
แถลงการณ์ และสนธิสัญญา:  ความตกลงมิวนิก (1938)  กติกาสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบินทร็อพ (1939)  กติกาสัญญาเหล็ก (1939)  กติกาสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างอังกฤษ–ไทย (1940)  Destroyers for Bases Agreement (1940)  Franco-Italian Armistice (1940)  สนธิสัญญาสันติภาพมอสโก (1940)  กติกาสัญญาไตรภาคี (1940)  Declaration of St James's Palace (1941)  Anglo-Soviet Agreement (1941)  Armistice of Saint Jean d'Acre (1941)  กฎบัตรแอตแลนติก (1941)  German–Turkish Treaty of Friendship (1941)  Paris Protocols (1941)  Anglo-Soviet Treaty of 1942 (1942)  Declaration by United Nations (1942)  การสงบศึกกัสซีบีเล (1943)  Cairo Declaration (1943)  ปฏิญญามอสโก (1943) แถลงการณ์สี่ชาติ  Sino-American Treaty for the Relinquishment of Extraterritorial Rights in China (1943)  Sino-British Treaty for the Relinquishment of Extra-Territorial Rights in China (1943)  การสงบศึกมอสโก (1944)  กฎบัตรเนือร์นแบร์ค (1945)  ความตกลงพ็อทซ์ดัม (1945)  ปฏิญญาพ็อทซ์ดัม (1945)  กฎบัตรสหประชาชาติ (1945)  สนธิสัญญาสันติภาพปารีส (1947)  สนธิสัญญาซานฟรานซิสโก (1951) 
องค์การ:  Anglo-French Supreme War Council  Sino-American Cooperative Organization  คณะกรรมการที่ปรึกษาแห่งยุโรป  Council of Foreign Ministers 
เกี่ยวข้อง:  ตราสารยอมจำนนของเยอรมนี  ตราสารยอมจำนนของญี่ปุ่น 
สถานทูตญี่ปุ่นในกรุงเบอร์ลิน ประดับธงของชาติร่วมไตรภาคี
กนู

สำหรับกนูที่เป็นสัตว์ป่าแอฟริกา ดูที่ วิลเดอบีสต์
เครื่องหมายการค้าของกนู
โครงการ กนู (อังกฤษ: GNU) เป็นชื่อของโครงการพัฒนาระบบปฏิบัติการ ริเริ่มโดยริชาร์ด สตอลแมน เมื่อปี พ.ศ. 2527 โดยมีจุดมุ่งหมายที่จะพัฒนาระบบปฏิบัติการเพื่อให้เป็นซอฟต์แวร์เสรี ที่ทุกคนสามารถนำไปใช้ แก้ไข ปรับปรุง หรือจำหน่ายฟรี โดยไม่ต้องเสียค่าลิขสิทธิ์ โครงการกนู ประกอบไปด้วย เคอร์เนล ไลบรารี คอมไพเลอร์ โปรแกรมระบบ และ โปรแกรมประยุกต์ต่าง ๆ
คำว่า กนู (IPA: /ɡəˈnuː/ เกอะนู หรือ /ˈnjuː/ นยู ในบางประเทศ) เป็นคำย่อแบบกล่าวซ้ำ มาจากคำเต็มว่า GNU's Not Unix (กนูไม่ใช่ยูนิกซ์)  เพราะระบบกนูพัฒนาให้เหมือนระบบยูนิกซ์แต่ไม่ได้ใช้ซอร์สโคดของยูนิกซ์เลย
พ.ศ. 2549 เคอร์เนลทางการของกนู คือ Hurd ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ผู้ใช้ระบบกนูส่วนใหญ่เลือกโดยใช้ลินุกซ์เป็นเคอร์เนล อย่างไรก็ตาม ระบบเหล่านั้นมักจะถูกเรียกว่า ลินุกซ์ ซึ่งถ้าจะให้ถูกต้องแล้ว ควรจะเรียกว่า ระบบกนู/ลินุกซ์ (GNU/Linux systems) เพราะใช้ลินุกซ์เป็นเคอร์เนล ส่วนซอฟต์แวร์ส่วนอื่น ๆ มาจากโครงการกนู
โปรแกรมหลายตัวในโครงการ ก็ถูกปรับให้ทำงานในระบบปฏิบัติการอื่น ๆ ได้ เช่น ไมโครซอฟท์วินโดวส์ บีเอสดี แมคโอเอส เป็นต้น
สัญญาอนุญาต GPL, LGPL และ GFDL ที่ใช้ในโครงการอื่น ๆ มากมาย ก็ริเริ่มจากกนู
ประวัติ

กนูประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2526 ทางกลุ่มข่าว net.unix-wizards และ net.usoft การพัฒนาซอฟต์แวร์เริ่มต้นเมื่อ 5 มกราคม พ.ศ. 2527 เมื่อ สตอลแมน ลาออกจากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ เพื่อไม่ให้มหาวิทยาลัยอ้างลิขสิทธิ์ในตัวซอฟต์แวร์และแทรกแซงการเผยแพร่ในรูปแบบซอฟต์แวร์เสรี สำหรับชื่อ"กนู" นั้น สตอลแมน ได้แนวความคิดจากการเล่นคำแบบต่าง ๆ และจากเพลง The Gnu ของวง Flanders and Swann
เป้าหมายของโครงการก็คือสร้างระบบปฏิบัติการเสรีทั้งระบบ ที่ผู้ใช้สามารถศึกษาซอร์สโคด แก้ไขการทำงานของซอฟต์แวร์ และเผยแพร่ซอฟต์แวร์ที่แก้ไขต่อไปยังคนอื่นได้โดยเสรี เหมือนกับที่เคยเป็นในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1960 และ 1970 แนวความคิดนี้นำออกตีพิมพ์เป็นบทความ GNU Manifesto ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2528 ทางวารสาร Dr. Dobb's Journal of Software Tools
ซอฟต์แวร์ส่วนใหญ่ต้องเริ่มต้นเขียนจากศูนย์ แต่ซอฟต์แวร์เสรีที่มีอยู่แล้วก็นำมาใช้ด้วย ตัวอย่าง เช่น ระบบเรียงพิมพ์ TeX และระบบ X Window System คนที่เขียนกนูส่วนใหญ่เป็นอาสาสมัคร ซึ่งบางส่วนเขียนในเวลาว่าง บางส่วนว่าจ้างโดยบริษัท สถานศึกษา หรือ องค์กรไม่แสวงหากำไรอื่น ๆ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2528 สตอลแมน จัดตั้ง Free Software Foundation (FSF) FSF จ้างโปรแกรมเมอร์จำนวนหนึ่งพัฒนาซอฟต์แวร์ทำจำเป็นสำหรับกนู ในช่วงสูงสุดเคยมีพนักงาน 15 คน FSF ยังเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ของซอฟต์แวร์กนูบางตัว ซอฟต์แวร์ส่วนใหญ่เผยแพร่โดยใช้สัญญาอนุญาต GPL บางส่วนใช้ LGPL หรือสัญญาอนุญาตอื่น ๆ
เนื่องจากในขณะนั้น ยูนิกซ์ เป็นระบบปฏิบัติการที่นิยมมากตัวหนึ่ง กนูจึงออกแบบให้คล้ายกับยูนิกซ์มาก เพื่อให้ผู้ใช้สามารถย้ายไประบบกนูได้สะดวก ยูนิกซ์ยังมีโครงสร้างแบบโมดูล จึงสามารถพัฒนาโครงการกนูแยกกันเป็นส่วน ๆ ได้
เมื่อกนูเริ่มมีบทบาท ธุรกิจหลายรายหันมาสนับสนุนการพัฒนา หรือขายซอฟต์แวร์และบริการทางเทคนิก บริษัทที่มีชื่อและประสบความสำเร็จที่สุดก็คือ Cygnus Software ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของบริษัท Red Hat
ดูเพิ่ม

สัญญาอนุญาตเอกสารเสรีของกนู(GNU Free Documentation License (GFDL))
สัญญาอนุญาตสาธารณะทั่วไปของกนู (GNU General Public License (GPL))
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โครงการกนู
เว็บไซต์โครงการกนูในประเทศไทย เก็บถาวร 2004-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กรณีการรักษาแอชลีย์

| แอชลีย์ เอ็กซ์ |
| --- | --- |

เกิด: ค.ศ. 1997 (อายุ 26–27 ปี) แถบซีแอทเทิล
กรณีการรักษาแอชลีย์ (อังกฤษ: Ashley Treatment) เป็นชุดการรักษาและการปฏิบัติการทางการแพทย์ที่เป็นที่ถกเถียง ซึ่งกระทำเพื่อเป็นการรักษาเด็กชาวอเมริกันในชื่อ "แอชลีย์ เอ็กซ์" (Ashley X) ผู้เกิดเมื่อปี 1997 และมีอาการความผิดปกติทางพัฒนาการแต่กำเนิดอันเนื่องมาจากเอเซฟาโลพาธี เป็นที่สรุปว่าเธอมีระดับจิตใจและสมองเทียบเท่าเด็กทารก แต่ยังคงเติบโตในทางกายภาพ ชุดการรักษาทางการแพทย์ที่จะกระทำต่อแอชลีย์ได้แก่การชะลอการเติบโตของร่างกาย ผ่านการให้เอสโตรเจนในระดับสูง, การตัดมดลูก, การตัดเต้านมทั้งสองข้าง และ การตัดไส้ติ่ง ในเดือนมิถุนายน 2016 หรือ 18 ปีนับจากการพยายามทำความเข้าใจอาการของเธอ อาการของแอชลีย์ได้รับการประเมินว่าเกิดขากสาเหตุแบบ เดอโนโว (de novo; ไม่ได้เกิดจากการถ่ายทอด หรือกล่าวได้ว่าเกิดจากมิวเทชัน) และพบพอลีมอร์ฟิสม์ชนิดนิวคลีโอไทด์เดี่ยวแบบไม่ใช่โมเสก (non-mosaic Single-nucleotide polymorphism) ของยีน GRIN1 ซึ่งเกี่ยวข้องกับการสื่อประสาท
ชุดการรักษาที่ดำเนินไปนั้นมีเพื่อพัฒนาสภาพความเป็นอยู่ของแอชลีย์ผ่านการจำกัดการเติบโตทางกาย การขจัดความปวดจากประจำเดือนและการไหลของประจำเดือน รวมถึงป้องกันความรู้สึกไม่สบายกายจากหน้าอกที่โต ชุดการรักษาเหล่านี้เป็นที่สนใจในวงกว้างถึงแง่มุมของจริยธรรมในช่วงต้นปี 2007 ซึ่งมีทั้งผู้ที่เห็นด้วยและต่อต้าน
ผู้ปกครองของแอชลีย์ให้สัมภาษณ์ครั้งแรกผ่านทางการเขียนกับซีเอ็นเอ็น เฮลธ์ในเดือนมีนาคม 2008
และอีกครั้งกับ เดอะการ์เดียน ในเดือนมีนาคม 2012
แหล่งข้อมูลอื่น

The original medical paper by Drs Gunther and Diekema from Arch Ped Adolesc Med that described the treatment and led to the media publicity.
| ด ค กกรณีทางจริยธรรมแพทย์ |
| --- | --- |
การฆ่าตัวตาย   ภายใต้การช่วยเหลือของแพทย์ :  เบตตี และ จอร์จ คูมเบียส์  แดกซ์ คอเวิร์ท  จีโอฟานนี นูโวลี  ซู โรดริเกซ  รามอน ซัมเปโดร  ปีเอร์จีออร์โจ เวลบี  แจ็ก เควอร์เกียน 
การุณยฆาต/ การระงับการรักษาทางการแพทย์:  แอนดรูว์ เบดเนอร์  ทอนี แบลนด์  แครอล คาร์  กฎหมายทารกโด  เอลูอานา เองกลาโร  จูน ฮาร์ทลี  วินเซนต์ แลมเบิร์ท  รอเบิร์ท ลาทิเมอร์  ทารกเอ็ม  แฮเล พูทร์  คาเรน แอนน์ ควินแลน  กรณีเทร์รี ไชโว  กลอเรีย เทย์เลอร์ 
ความเห็นทางการแพทย์ ที่ขัดกับของ ผู้ป่วย/ผู้ปกครอง/ผู้พิทักษ์:  คดีระหว่างเบทานคอร์ทกับทรินิทัส  คดีระหว่างรัฐแมสซาชูเซตส์กับทวิทเชลล์  มอร์เดชาย ดอฟ บรอดี  คดีระหว่างแลนทซ์กับโคลแมน  กรณีแอลฟี อีแวนส์  กรณีชาร์ลี การ์ด  เทียร์ฮัสแฮปเทกีริส  รอม ฮูเบน  กรณีซัน ฮัดซัน  ทารกเค  กรณีอัชยา คิง  เจสซี คูชิน  กรณีจอเซฟ มาราชลี  กรณีจาฮี แม็กมัธ  กรณีสปีโร นิโกลูซอส  กรณีอรุณา ศานบาค  เดวิด เวตเตอร์ 
การยินยอมโดยรับทราบ ในการเข้ารับการรักษา:  การรักษาแอชลีย์  ความสามารถกิลลิก  คดีความแมเรียน  คดีระหว่างสโรลนดอร์ฟ กับสมาคมโรงพยาบาลนิวยอร์ก  คริสเตียน วึลลิง 
การวิจัย:  อัลเบิร์ท สตีเวนส์  การทดลองทางตจวิทยาของออลเบิร์ท คลิกแมน  การรักษาด้วยดีพสลีพ  การพิจารณาคดีแพทย์  การทดลองซิฟิลิสในกัวเตมาลา  เฮนเรียตตา แล็กส์  การทดลองฉายรังสีต่อมนุษย์  เจ. มาเรียน ซิมส์  เจส เกลซิงเงอร์  จอเซฟ กิลเบิร์ท ฮามิลทัน  คดีระหว่างมัวเร กับ สภามหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย  ศัลยศาสตร์เพื่อวัตถุประสงค์ทางจิตเวชศาสตร์  การทดลองกับชาวอเมริกันผิวดำ  การทดลองของมิลแกรม  การศึกษามอนสเตอร์  การทดลองไอโอดีนกัมมันตรังสี  การวิจัยมะเร็งที่สกิดโรว์  การทดลองเรือนจำสแตนฟอร์ด  งานวิจัยฉบับที่ 329  การฉีดพลูโทเนียม  การทดลองเรื่องซิฟิลิสที่ทัสคีกี  โรงเรียนสเกตวิลโลว์บรูค  คดีระหว่างกรีนเบิร์ก กับสถาบันวิจัยโรงพยาบาลเด็กไมอามี 
Wikinews
แฟร์ดีนันท์ ซโวนีมีร์ ฮาพส์บวร์ค-โลทริงเงิน

แฟร์ดีนันท์ ซโวนีมีร์ มารีอา บัลทุส ไคท์ มิชชาเอล อันทัล เลออนฮาร์ท ฮาพส์บวร์ค-โลทริงเงิน (เยอรมัน: Ferdinand Zvonimir Maria Balthus Keith Michael Otto Antal Bahnam Leonhard von Habsburg-Lothringen) ชื่อตามพระยศคือ อาร์ชดยุกแฟร์ดีนันท์ ซโวนีมีร์ แห่งออสเตรีย ชื่อในวงการแข่งรถคือ แฟร์ดีนันท์ ฮาพส์บวร์ค ประสูติเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1997 เป็นนักแข่งรถ ชาวออสเตรีย และเป็นทายาทผู้มีสิทธิ์ลำดับหนึ่งในราชบัลลังก์ออสเตรีย, ฮังการี, โครเอเชีย และโบฮีเมีย (ประเทศเช็กเกียในปัจจุบัน) ตำแหน่งประมุขของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก ปัจจุบันแข่งรถในการแข่งขัน FIA World Endurance Championship กับ ทีม WRT และ European Le Mans Series กับ Prema
แฟร์ดีนันท์คว้าแชมป์ 24 Hours of Le Mans และ FIA World Endurance Championship ในคลาส LMP2 ร่วมกับ Charles Milesi และ Robin Frijns ในปี 2021
พระประวัติช่วงต้น

อาร์ชดยุกแฟร์ดีนันด์ ประสูติเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1997 ณ เมืองซาล์ซบูร์ก ประเทศออสเตรีย ทรงเป็นพระราชปนัดดาในจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย เป็นพระราชโอรสองค์เดียวในอาร์ชดยุกคาร์ล ผู้เป็นประมุขราชวงศ์ฮาพส์บวร์ควงศ์ออสเตรีย-ฮังการีในปัจจุบันและอาร์ชดัชเชสฟรันท์เช็สคา (บารอนเนสฟรันท์เช็สคา โดยกำเนิด) ทำให้ในปัจจุบันอาร์ชดยุกแฟร์ดีนันด์เป็นรัชทายาทอันดับ 1 ของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
อาร์ชดยุกรับพิธีล้างบาปเมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1997 ใน เมืองซาเกร็บ โดยพระคาร์ดินัล ฟรานโจ คูฮาริช พ่อทูนหัวของเขาคือลุงของเขา เกออร์ก ฟอน ฮับส์บูร์ก ; อาลัวส์-คอนสแตนติน เจ้าชายที่ 9 แห่งเลอเวนชไตน์-เวิร์ทไฮม์-โรเซนเบิร์ก ; สมเด็จพระราชินีมาร์การิตาแห่งบัลแกเรีย ; และ อักเนส ฮุสไลน์ (เคานท์เตสแห่ง อาร์โก โดยกำเนิด)  พระองค์ยังได้รับการตั้งชื่อตามภาษาโครเอเชียดั้งเดิมว่า Zvonimir
แฟร์ดีนันด์มีพี่สาวชื่อ เอเลโอนอร์ ฟอน ฮับส์บูร์ก และน้องสาวชื่อ กลอเรีย ฟอน ฮับส์บูร์ก พี่เขย (สามีของเอเลโอนอร์) คืออดีตนักแข่งรถ Jérôme d'Ambrosio
พระองค์เป็น รัชทายาท ลำดับแรกในตำแหน่งประมุขแห่ง ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก-ลอร์เรน ซึ่งพระราชบิดาดำรงตำแหน่งเมื่อปี 2007 พระองค์ทรงมีพระอิสริยยศอย่างไม่เป็นทางการและบรรดาศักดิ์เป็น His Imperial and Royal Highness and titled as an Prince Imperial and Archduke of Austria, Prince of Hungary, Croatia and Bohemia อย่างไรก็ตาม ตำแหน่งอันทรงเกียรตินั้นไม่เป็นทางการ เนื่องจากออสเตรียเป็น สาธารณรัฐ โดยตำแหน่งราชวงศ์ทั้งหมดถูกยกเลิกตามกฎหมายในปี พ.ศ. 2461
อาชีพช่วงต้น > รถโกคาร์ท

อาร์ชดยุกเริ่มอาชีพนักแข่งรถเมื่ออายุ 14 ปีกับทีม Speedworld Academy จากออสเตรีย  ใช้รถแข่งหมายเลข 62 มาตั้งแต่เริ่มต้นอาชีพนักแข่งรถโกคาร์ท ในปี 2014 หลังจากใช้เวลาสี่ปีในประเภท ROTAX Junior และคว้าแชมป์หลายรายการ จึงเปลี่ยนมาใช้ Rotax DD2 นอกจากนี้พระองค์ยังผ่านเข้ารอบสามครั้งสำหรับ Rotax Max Challenge Grand Finals โดยทำคะแนนได้ดีที่สุดอันดับที่สิบเอ็ดในปี 2013
อาชีพช่วงต้น > Formula Renault 1.6 NEC

ในปี 2014 แฟร์ดีนันด์ได้เปิดตัวในที่นั่งเดี่ยวโดยมีส่วนร่วมใน Formula Renault 1.6 NEC Championship กับ Lechner Racing จบอันดับสี่ด้วยอัตราการจบ 100% ในการแข่งขัน 15 รายการ
อาชีพช่วงต้น > Toyota Racing Series

สำหรับปี 2015 เข้าแข่งขัน Toyota Racing Series ของนิวซีแลนด์ในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์ 2015 โดย Victory Motor Racing โดยจบอันดับที่ 11 ในการแข่งขันชิงแชมป์และอันดับที่ 5 ในระดับมือใหม่ด้วยการขึ้นโพเดียมสองครั้ง อาร์ชดยุกจะกลับมาร่วมซีรีส์กับ Giles Motorsport ในปี 2016 และจบอันดับสี่ในการแข่งขันชิงแชมป์ตามหลัง Lando Norris, Jehan Daruvala และ Brendon Leitch ด้วยการขึ้นโพเดียมสี่ครั้ง ซึ่งรวมถึงชัยชนะครั้งแรกในการแข่งรถในช่วงเปิดฤดูกาลที่ Mike Pero Motorsport Park
อาร์ชดยุกลงแข่งขันในฤดูกาลสุดท้ายของซีรีส์นี้ใน ปี 2017 คราวนี้ขับรถเพื่อการแข่งขัน M2 จบในอันดับที่แปดโดยทำคะแนนได้สองโพเดียม
อาชีพช่วงต้น > Formula Renault 2.0 NEC

สำหรับปี 2015 แฟร์ดีนันด์ตัดสินใจเปลี่ยนไปยัง Formula Renault Northern European Cup กับ Fortec Motorsports  หลังจากลงแข่งเพียงห้ารอบแรกของซีรีส์โดยจบอันดับที่ห้าได้ดีที่สุดในการแข่งขันเหย้าที่ Red Bull Ring จบอันดับที่ 19 ของตารางคะแนน
อาชีพช่วงต้น > Euroformula Open Championship

อาร์ชดยุกเดบิวต์ใน Euroformula Open Championship ซีซั่นไฟนอล 2015 ที่ Circuit de Barcelona-Catalunya, และจบการแข่งขันทั้งสองด้วยท็อปสิบ
ในปีต่อมาพระองค์มุ่งมั่นกับซีรีส์เต็มเวลาโดยแข่งให้กับ Drivex School  หลังจากพ่ายแพ้ให้กับ Leonardo Pulcini ในช่วงสองสามรอบแรก ก็สามารถคว้าชัยชนะในการแข่งขันครั้งแรกในซีรีส์ที่ Circuit Paul Ricard อาร์ชดยุกตามมาด้วยการทำคะแนนได้เจ็ดโพเดียมจากห้ารอบที่เหลือ ซึ่งรวมถึงชัยชนะในบาร์เซโลนา และจบอันดับสองในอันดับด้วยเครดิตของพระองค์ถึงสิบสองโพเดียมจากการแข่งขันเพียง 16 รายการ