stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซุนลอง

| ซุนลอง |
| --- | --- |
เกิด: ไม่ทราบ
ถึงแก่กรรม: ไม่ทราบ
บิดา: ซุนเกี๋ยน
มารดา: ง่อก๊กไท่
ยุคในประวัติศาสตร์: ยุคสามก๊ก
ซุนลอง (จีน: 孫朗) ในภาษาจีนฮกเกี้ยน หรือ ซุนหล่าง ในภาษาจีนกลาง. เป็นบุตรชายของขุนศึก ซุนเกี๋ยน ผู้มีชีวิตระหว่างปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก. เขาเป็นน้องชายต่างมารดาของ ซุนกวน ปฐมจักรพรรดิแห่ง ง่อก๊ก ใน ยุคสามก๊ก.
ความโชคร้ายของซุนลองเริ่มต้นขึ้นเมื่อ ค.ศ. 222 ไม่นานหลังจากที่ซุนกวนมีชัยชนะเหนือ เล่าปี่ ใน ยุทธการที่อิเหลง. จักรพรรดิแห่ง วุยก๊ก โจผี, มีพระบัญชาให้เคลื่อนทัพเป็น 3 ทางเพื่อโจมตีง่อก๊ก. ทางหนึ่งนำโดย โจฮิว ซึ่งนำกองทัพของเขามายัง ตงเค้า ที่ป้องกันโดย ลิห้อม หนึ่งในขุนพลผู้ร่วมก่อตั้งง่อก๊กโดยซุนลองเป็นขุนพลภายใต้การบังคับบัญชาของลิห้อม. อย่างไรก็ตามในช่วงต้นของสงคราม,ซุนลองได้ก่ออุบัติเหตุขึ้นเมื่อเผาค่ายของตนเอง, ทำลายเสบียงของกองทัพจำนวนมหาศาล.
ถึงแม้กองทัพง่อจะได้ชัยชนะแต่ซุนลองก็ถูกถอดออกจากตำแหน่งในกองทัพ, ถูกขับออกจากตระกูลซุน ถูกบังคับให้เปลี่ยนชื่อเป็น เต็งลอง และถูกคุมขังอยู่ภายในบ้าน
อารัม คาชาตูเรียน

อารัม อีลิช คาชาตูเรียน (อาร์มีเนีย: Արամ Խաչատրյան; รัสเซีย: Ара́м Ильи́ч Хачатуря́н; อังกฤษ: Aram Khachaturian; 6 มิถุนายน ค.ศ. 1903 - 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1978)  เป็นคีตกวีชาวโซเวียตเชื้อสายอาร์มีเนีย  ได้รับการยกย่องเป็น "1 ใน 3 ยักษ์ใหญ่"  ของดนตรีโซเวียต ควบคู่ไปกับดมีตรี ชอสตโกวิช และเซียร์เกย์ โปรโคเฟียฟ
คาชาตูเรียนเกิดที่ทบิลิซี เป็นลูกคนสุดท้องในจำนวน 5 คน  จากครอบครัวชาวอาร์มีเนียพลัดถิ่นที่อพยพมาจากนาคีชีวัน อาเซอร์ไบจาน  เมื่ออายุได้ 19 ปี เขาย้ายมาอาศัยในมอสโก และเข้าศึกษาที่วิทยาลัยดนตรีมอสโก เมื่อปี ค.ศ. 1929
ผลงานของคาชาตูเรียนที่มีชื่อเสียง ได้แก่ บทเพลง Adagio of Spartacus and Phrygia จากองก์ที่สองของบัลเลต์เรื่อง สปาร์ตาคุส (1956), บทเพลง Sabre Dance จากองก์ที่ 4 และอะดาจิโอ จากบัลเลต์เรื่อง กายาเน (1942)   งานดนตรีของคาชาตูเรียนได้รับอิทธิพลจากดนตรีคลาสสิกและดนตรีพื้นบ้านอาร์มีเนีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Virtual Museum of Aram Khachaturian
NPR report including many audio examples of his Sabre Dance
Music composed by Khachaturian เก็บถาวร 2009-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Aram Khachaturian's Gravesite
Aram Khachaturian International Competition
Aram Khachaturian ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ชุบ นิกกูรัธ

ชุบ นิกกูรัธและดาร์คยัง
ชุบ นิกกูรัธ (Shub-Niggurath) เป็นหนึ่งในสิ่งที่เรียกว่า เอาเตอร์ก็อด ในงานประพันธ์ของเอช. พี. เลิฟคราฟท์ โดยกล่าวถึงครั้งแรกในเรื่อง The Last Test (พ.ศ. 2471) ชุบ นิกกูรัธมีฉายาว่า แพะดำแห่งป่าผู้มีบุตรหนึ่งพัน (The Black Goat of the Woods with a Thousand Young) และเป็นเอาเตอร์ก็อดที่มักกล่าวถึงในฐานะเพศหญิง เลิฟคราฟท์เองไม่ได้ระบุลักษณะของชุบ นิกกูรัธ เพียงแต่ให้ตัวละครเอ่ยถึงในลักษณะของคำอุทาน พัฒนาการของชุบ นิกกูรัธส่วนใหญ่จึงมาจากนักเขียนรุ่นหลังเช่น ออกัสต์ เดอเลธ โรเบิร์ต บลอค หรือ แรมซีย์ แคมเบล
ในงานประพันธ์ของเลิฟคราฟท์

ในช่วงแรกนั้นเลิฟคราฟท์เพีงแต่ระบุถึงชื่อของชุบ นิกกูรัธในลักษณะของคำอุทาน เช่น ใน The Dunwich Horror (พ.ศ. 2471) ซึ่งข้อความจากคัมภีร์นีโครโนมิคอนซึ่งระบุถึงเหล่าโอลด์วันถูกแทรกด้วยวลี "Iä! Shub-Niggurath!" โดยไม่ได้ขยายความวลีนี้อีกเลย
ใน The Whisperer in Darkness (พ.ศ. 2473) ซึ่งกล่าวถึงพิธีบูชาของมนุษย์และอมนุษย์ ได้กล่าวถึงชุบ นิกกูรัธไว้ว่า:
บทอุทานที่ไม่มีคำอธิบายนี้ยังปรากฏในเรื่อง The Dreams in the Witch House (พ.ศ. 2475)  และ The Thing on the Doorstep (พ.ศ. 2476).
ในเรื่อง The Mound ซึ่งเลิฟคราฟท์แต่งในนามของซีเลีย บิชอปนั้น นักล่าอาณานิคมชาวสเปนได้พบอาณาจักรใต้ดิน คุน ยัน และวิหารของทซาธอกกวาซึ่งกลายเป็นวิหารของชุบ นิกกูรัธ "มารดาทั้งมวล และ คู่ครองของผู้มิอาจเอ่ยนาม" และระบุว่ามีลักษณะคล้ายกับเทพีแอสทาร์ท การเชื่อมโยงชุบ นิกกูรัธเข้ากับแอสทาร์ทนี้ทำให้ชุบ นิกกูรัธมีลักษณะของเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ และในเรื่องสั้น The Rats in the Walls มี แมกนา เมเตอร์ มารดาผู้ยิ่งใหญ่ของลัทธิ Exham ซึ่งก็คือชุบ นิกกูรัธ
ผู้มิอาจเอ่ยนาม ซึ่งเป็นคู่ของชุบ นิกกูรัธนี้ไม่สามารถระบุตัวตนได้แน่ชัด ชื่อนี้ถูกกล่าวถึงอยู่ในรายชื่อจากเรื่อง The Whisperer in Darkness  และเรื่อง The Shambler from the Stars ซึ่งเลิฟคราฟท์เขียนไม่เสร็จและส่งให้โรเบิร์ต บลอค  ออกัสต์ เดอเลธระบุว่าผู้มิอาจเอ่ยนามก็คือฮัสเทอร์  (แม้ว่าฮัสเทอร์จะปรากฏในรายชื่อจาก Whisperer in Darkness เช่นกัน) ขณะที่โรเบิร์ต แมคแนร์ ไพรซ์ ระบุว่าเป็นยอก โซธอท แต่ก็ออกความเห็นว่าคู่ของชุบ นิกกูรัธน่าจะเป็นยิก อสรพิษเทพ
ในเรื่อง Out of the Aeons ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับทวีปมูนั้น ตัวละคร T'yog เป็น "หัวหน้านักบวชของชุบ นิกกูรัธ และผู้พิทักษ์วิหารทองแดงของเทพผู้มีบุตรหนึ่งพัน" ในเรื่องนี้ T'yog กล่าวถึงชุบ นิกกูรัธ นุกและเยบ รวมถึงยิก อสรพิษเทพ ในฐานะของเทพผู้เป็นมิตรกับมนุษย์เพื่อต่อสู้กับกาทาโนธอ ในเรื่องนี้ ชุบ นิกกูรัธถูกเรียกว่า เทพมารดร
จดหมายที่เลิฟคราฟท์เขียนถึงวิลลิส คอโนเวอร์ระบุถึงชุบ นิกกูรัธว่าเป็นสิ่งที่ดูคล้ายเมฆอันชั่วร้าย
ในงานของนักประพันธ์อื่นๆ

โรเบิร์ต บลอค ได้เพิ่มถึง ดาร์คยัง ซึ่งเป็นลูกๆของชุบ นิกกูรัธ ว่าเป็นสัตว์ประหลาดสีดำ รูปทรงคล้ายกับต้นไม้ ส่วนที่เป็นหัวประกอบด้วยหนวดระยางมากมายและมีปากซึ่งหยดเมือกสีเขียวออกมา ดาร์คยังมีกลิ่นเหมือนหลุมศพที่ถูกเปิดและมักอยู่ในป่าซึ่งมีลัทธิบูชาชุบ นิกกูรัธ ดาร์คยังจะปรากฏตัวเมื่อเหล่าสาวกทำพิธีเรียกมาเพื่อเป็นตัวแทนของชุบ นิกกูรัธ ตำรา Book of Eibon ระบุว่าพิธีเรียกดาร์คยังนี้ต้องกระทำในคืนเดือนมืดและสังเวยเหยื่อบนแท่นบูชาในป่าลึก ซึ่งดาร์คยังจะกัดกินผู้ที่มิใช่สาวกเพื่อรับการบูชา
ในเรื่อง The Moon Lens ของ แรมซีย์ แคมเบล ชุบ นิกกูรัธจะทำพิธีโดยการกลืนสาวกซึ่งมีศรัทธาอย่างแรงกล้าเพื่อให้คืนชีพขึ้นมาเป็นซาไทร์และเป็นอมตะ
แหล่งข้อมูลอื่น

"The Dreams in the Witch House" by H. P. Lovecraft
"The Man of Stone" by H. P. Lovecraft and Hazel Heald
"The Mound" by H. P. Lovecraft and Zealia Bishop[ลิงก์เสีย]
"The Whisperer in Darkness" by H. P. Lovecraft
The Dunwich Horror หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox
ภาวะหลงผิดคิดตนเขื่อง

ระวังสับสนกับ ความรู้สึกว่าตนเขื่อง หรือ ความเหนือกว่าเทียม
| ภาวะหลงผิดคิดตนเขื่อง  (Grandiose delusions) |
| --- | --- |

การ์ตูนอธิบายปรากฏการณ์ความหวาดระแวง คนไข้ผู้มีภาวะหลงผิดคิดตนเขื่องยึดว่าตนมีสถานะสูงอย่างผิด ๆ
ภาวะหลงผิดคิดตนเขื่อง
(อังกฤษ: grandiose delusions, delusions of grandeur, expansive delusions ตัวย่อ GD)
เป็นแบบย่อยของอาการหลงผิด (delusion) ที่เกิดในคนไข้โรคทางจิตเวชหลายอย่าง รวมทั้ง 2/3 ของคนไข้ที่มีอาการฟุ้งพล่านเหตุโรคอารมณ์สองขั้ว, ครึ่งหนึ่งของคนไข้โรคจิตเภท, คนไข้โรคหลงผิด (delusional disorder) ในแบบย่อยที่คิดว่าตนเขื่อง (grandiose) และในคนไข้โรคใช้ยาเสพติด (substance abuse) เป็นจำนวนสำคัญ
GD มีอาการเป็นความเชื่อเพ้อฝันหรือน่าอัศจรรย์ว่า ตนมีชื่อเสียง มีอำนาจไม่สิ้นสุด รวย หรือไม่ก็มีอำนาจมาก
ความหลงผิดทั่วไปจะเป็นเรื่องเพ้อฝันหรือน่าอัศจรรย์ และปกติจะมีตีมทางศาสนา นิยายวิทยาศาสตร์ หรือเหนือธรรมชาติ/ไสยศาสตร์
ไม่ค่อยมีงานวิจัยในเรื่องนี้ เทียบกับอาการหลงผิดแบบคนตามรังควาน (persecutory delusion) หรือประสาทหลอนทางหู
คนปกติประมาณ 10% ประสบกับความคิดว่าตนเขื่อง แต่ก็ไม่ผ่านเกณฑ์วินิจฉัยอย่างบริบูรณ์ว่าเป็น GD
อาการ

ตามเกณฑ์คู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิตรุ่น DSM-IV-TR สำหรับโรคหลงผิด (delusional disorder) ภาวะหลงผิดคิดตนเขื่องมีความเชื่อเกินปกติไปมากในเรื่อง
คุณค่าของตน
อำนาจ
ความรู้
เอกลักษณ์
ความสัมพันธ์พิเศษกับกับเทวดา/พระเป็นเจ้า หรือกับผู้มีชื่อเสียง
ตัวอย่างเช่น คนไข้ที่เชื่อผิด ๆ ว่าตนมีอำนาจ อาจเชื่อว่า ตนเป็นพระเจ้าแผ่นดินผู้ครองราชย์และสมควรได้การประพฤติจากคนอื่นตามนั้น
ความหลงผิดว่าตนเขื่องนั้นจะรุนแรงไม่เท่ากันสำหรับคนไข้ต่าง ๆ
คนไข้บางคนเชื่อว่าตนเป็นพระเป็นเจ้า เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งสหราชอาณาจักร เป็นลูกชายของประธานาธิบดี เป็นนักร้องร็อกผู้มีชื่อเสียง เป็นต้น
คนอื่นอาจไม่ใหญ่โตขนาดนั้นแต่คิดว่าตนเป็นนักกีฬาผู้สามารถหรือเป็นนักประดิษฐ์ผู้ยิ่งใหญ่
ความหลงผิดอาจดำรงอยู่ได้เพราะประสาทหลอนทางหู ซึ่งคอยบอกคนไข้ว่าตนสำคัญ หรือเพราะการกุเหตุ (confabulation) เช่น เมื่อคนไข้เล่าเรื่องการขึ้นครองราชย์หรือการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าแผ่นดินอย่างละเอียดพิสดาร
ความหลงผิดว่าตนเขื่องอาจเป็นส่วนของความหลงผิดแบบพิสดารที่รวมความหลงผิดแบบอื่น ๆ หลายอย่าง
อาการ > ผลในเชิงบวก

ความหลงผิดนี้มักมีผลบวกต่อบุคคลเพราะธำรงรักษาหรือเพิ่มความภูมิใจในตน
ดังนั้น จึงสำคัญที่จะพิจารณาว่า การกำจัดความหลงผิดนี้จะมีผลอย่างไรต่อความภูมิใจแห่งตนเมื่อบำบัดคนไข้
ในหลายกรณี การปรับความหลงผิดนี้เพียงบางส่วนเป็นเรื่องเหมาะสม โดยปล่อยองค์ที่สำคัญในการธำรงรักษาความภูมิใจในตน
ตัวอย่างเช่น บุคคลที่เชื่อว่าตนเป็นตำรวจลับอาจได้ความภูมิใจในตนและมีเป้าหมายที่ดี ดังนั้น ถ้ายังไม่พบเรื่องภูมิใจอื่น ๆ ก็อาจดีสุดถ้าไม่เปลี่ยนความหลงผิดนี้
เหตุของความหลงผิด

ความหลงผิดคิดตนเขื่องมีเหตุที่เป็นไปได้ 2 อย่าง คือ
เป็นการป้องกัน คือป้องกันตัวจากการไม่มีความภูมิใจในตนและความซึมเศร้า
เหมาะสมกับอารมณ์อื่น ๆ โดยเป็นผลจากการมีอารมณ์เกินปกติ
วินิจฉัย

คนไข้ความผิดปกติทางจิตหลายประเภทซึ่งรบกวนการทำงานของสมอง จะประสบอาการหลงผิดแบบต่าง ๆ รวมทั้งแบบนี้
อาการหลงผิดแบบนี้ปกติเกิดในคนไข้ที่มีอาการฟุ้งพล่านแบบทุติยภูมิ (ที่โรคทางจิตเวชไม่ใช่เหตุ) เช่น โรคฮันติงตัน
โรคพาร์คินสัน
และโรควิลสัน
อาการฟุ้งพล่านทุติยภูมิยังอาจเกิดจากสารเช่น L-DOPA และยาปฏิชีวนะรักษาวัณโรคคือ isoniazid ซึ่งเปลี่ยนการทำงานของสารสื่อประสาทแบบ monoaminergic (รวมเซโรโทนิน, โดพามีน, norepinephrine และเอพิเนฟรีน, เมลาโทนิน)
ภาวะต่าง ๆ รวมทั้งการขาดวิตามินบี12
ภาวะเลือดมียูเรีย (uremia)
ภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานมากเกิน
และ carcinoid syndrome ซึ่งเป็นอาการทุติยภูมิจากเนื้องอก carcinoid (คือเนื้องอกที่โตช้า ๆ ในระบบประสาทร่วมต่อมไร้ท่อ)
ก็พบว่าก่ออาการฟุ้งพล่านทุติยภูมิ และดังนั้น ก็ก่ออาการหลงผิดแบบนี้
เพื่อวินิจฉัยอาการหลงผิด แพทย์อาจใช้แบบประเมิน MacArthur-Maudsley Assessment of Delusions Schedule กับคนไข้
โรคที่เกิดร่วม > โรคจิตเภท

บทความหลัก: โรคจิตเภท
โรคจิตเภทเป็นความผิดปกติทางจิตใจที่มีอาการไม่รู้ความจริงและมีพฤติกรรมโรคจิตรวมทั้งประสาทหลอนและอาการหลงผิด (คือความเชื่อที่ไม่จริงซึ่งคงยืนแม้มีหลักฐานขัดแย้ง)
อาการหลงผิดอาจรวมไอเดียที่มีเรื่อย ๆ แต่ไม่จริงว่า ถูกติดตามหรือถูกวางยาพิษ หรือว่าความคิดของตนกำลังส่งกระจายให้คนอื่นรู้ได้
อาการหลงผิดในโรคจิตเภทมักเกิดเป็นการตอบสนองเมื่อคนไข้พยายามอธิบายประสาทหลอนของตน
คนไข้ที่เกิดประสาทหลอนทางหูซ้ำ ๆ อาจหลงผิดว่า คนอื่นกำลังวางแผนทำร้ายตนหรือคนอื่นโกหกเมื่อกล่าวว่าไม่ได้ยินเสียงที่คนไข้เชื่อว่าตนได้ยิน
โดยเฉพาะแล้ว อาการหลงผิดว่าตนเขื่องมักพบในโรคจิตเภทแบบหวาดระแวง (paranoid schizophrenia) ที่คนไข้มีความรู้สึกเกินจริงเกี่ยวกับความสำคัญ บุคลิกภาพ ความรู้ หรืออำนาจของตนเกินจริงไปอย่างมาก
ตัวอย่างเช่น คนไข้อาจบอกว่าตนเป็นเจ้าของบริษัทใหญ่ และเสนอเขียนเช็คให้เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลมูลค่า 5 ล้านเหรียญสหรัฐ (ประมาณ 172 ล้านบาท) ถ้าช่วยคนไข้ให้หนีออกจาก รพ.
อาการหลงผิดว่าตนเขื่องที่สามัญอีกอย่างหนึ่งในโรคจิตเภท (สำหรับคนตะวันตก) มีตีมเกี่ยวกับศาสนา เช่น เชื่อว่าตนเป็นพระเยซู
โรคที่เกิดร่วม > โรคอารมณ์สองขั้ว

บทความหลัก: โรคอารมณ์สองขั้ว
โรคอารมณ์สองขั้วประเภทที่ 1 (bipolar I disorder) อาจทำให้อารมณ์ผิดปกติอย่างรุนแรง หรือทำให้อารมณ์สลับระหว่างความซึมเศร้ากับอาการฟุ้งพล่าน
ในอาการเกือบฟุ้งพล่านหรือฟุ้งพล่าน คนไข้โรคนี้บางคนจะมีอาการหลงผิดคิดตนเขื่อง
ในรูปแบบที่รุนแรงสุด การไม่ได้นอนเป็นวัน ๆ หรือประสาทหลอนทางหูหรือทางอื่น ๆ หรือความคิดแล่นพล่านที่ควบคุมไม่ได้อาจเสริมแรงอาการหลงผิดเช่นนี้
ในอาการฟุ้งพล่าน โรคนี้ไม่มีผลต่อเพียงอารมณ์ แต่อาจทำให้ทำอะไรไม่ยั้งคิด และคิดสับสน ซึ่งอาจเพิ่มความรู้สึกเขื่องยิ่งขึ้น
การปกป้องความคิด/ความรู้สึกแบบหลงผิดเช่นนี้อาจทำให้หงุดหงิด หวาดระแวง และกลัวอย่างรุนแรง
บางครั้งคนไข้อาจวิตกกังวลจนกระทั่งเชื่อว่าคนอื่นอิจฉาตน และดังนั้น จึงพยายามบ่อนทำลายความสามารถพิเศษของตน ตามรังแกตน หรือแม้แต่พยายามยึดครองสิ่งที่ตนมี
คนไข้โรคอารมณ์สองขั้วโดยมากไม่ค่อยมีอาการหลงผิด
ปกติเมื่อเกิดระยะความตื่นเต้นที่เรียกว่า อาการฟุ้งพล่าน (mania) คนไข้อาจประสบกับความรู้สึกดีใจ ความเดือดดาล พร้อมกับความคิดและความเชื่อคิดว่าตนเขื่อง
ซึ่งอาจแสดงเป็นความเชื่อที่มีกำลังว่า คนไข้รวยมาก หรือมีชื่อเสียง หรือมีความสามารถเหนือมนุษย์ หรือแม้แต่ก่อความคิดฆ่าตัวตายแบบหนัก
ในรูปแบบที่รุนแรงสุด ซึ่งเคยเรียกว่า megalomania คนไข้อาจได้ยินเสียงซึ่งสนับสนุนความเชื่อเขื่อง ๆ เหล่านี้
เมื่อมีอาการหลงผิด อาจเชื่อว่า ตนเป็นพระเจ้าแผ่นดิน หรือคนอัจฉริยะในการสร้างสรรค์ และสามารถแม้กำจัดความยากจนในโลกเพราะตนมีจิตใจกว้างขวางอย่างสุด ๆ
ลักษณะทางกายวิภาค

รอยโรคในสมองกลีบขมับโดยหลักจะรายงานในคนไข้ที่มีอาการหลงผิดว่ามีคนตามรังควานและอาการหลงผิดที่ทำให้รู้สึกผิด (ในสิ่งที่ตนไม่ได้เกี่ยวข้อง) ในขณะที่รอยโรคที่สมองกลีบหน้าและสมองส่วนกลีบหน้า-ขมับ (frontotemporal) จะเกิดในคนไข้ที่มีอาการหลงผิดแบบนี้, ในคนไข้โรค Cotard’s syndrome และในคนไข้โรค delusional misidentification syndrome
การรักษา

คนไข้โรคจิตเภทผู้มีอาการหลงผิดนี้และที่เกี่ยวกับศาสนาพบว่า ตอบสนองต่อการรักษาด้วยการเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรมน้อยที่สุด
ซึ่งเป็นจิตบำบัดรูปแบบหนึ่งที่เบื้องต้นใช้รักษาความซึมเศร้า
แต่ปัจจุบันใช้รักษาความผิดปกติทางจิตหลายอย่างเพื่อบรรเทาความทุกข์และความพิการ
ในช่วงบำบัด แพทย์พยาบาลจะเชื่อมความหลงผิดนี้กับความเชื่อที่เป็นมูลฐานโดยตามลำดับการอนุมานต่อ ๆ กัน (inference chaining)
คือพยายามหาจุดประสงค์/ความหมายสำหรับคนไข้และลำดับการคิดที่เป็นมูลฐานของความเชื่อเช่นนี้
เช่น ถามว่า "ถ้านี่เป็นจริง มันหมายความว่าอย่างไรสำหรับคุณ ? คำอธิบายอันไหนคุณอยากจะให้เป็นจริง ?"
การรักษาบางอย่างเพื่อปรับปรุงสภาพของคนไข้เล็งตีมการหลงผิดโดยเฉพาะ ๆ, เล็งอธิบายคำที่คนไข้สร้างขึ้นมาใหม่ และเล็งเชื่อมโยงความคิด
เมื่อเชื่อมโยงความคิด แพทย์พยาบาลจะถามคนไข้อย่างซ้ำ ๆ ให้อธิบายการเปลี่ยนความคิดของคนไข้จากเรื่องหนึ่งไปยังอีกเรื่องหนึ่งที่ไม่เกี่ยวกัน
คนไข้ความผิดปกติทางจิตใจที่มีอาการหลงผิดคิดตนเขื่องพบว่า เสี่ยงคิดและพยายามฆ่าตัวตายน้อยกว่า
วิทยาการระบาด

งานปี 2006 ที่วิจัยคนไข้ 1,000 คนที่มีพื้นเพประวัติต่าง ๆ กันมาก พบว่า ความหลงผิดคิดตนเขื่องเป็นอาการหลงผิดที่สามัญที่สุดต่อจากการมีคนตามรังควาน
ความต่าง ๆ กันของการเกิดความหลงผิดคิดตนเขื่องในคนไข้โรคจิตเภทต่างวัฒนธรรมก็พบด้วยในงานวิจัยต่าง ๆ
งานหนึ่งพบว่า GD ในคนไข้โรคอารมณ์สองขั้ว (59%) สามัญกว่าคนไข้โรคจิตเภท (49%) ตามด้วยคนไข้โรคใช้ยาเสพติด (SUD) (30%) และคนไข้โรคซึมเศร้า (21%)
อายุที่เริ่มเกิดโรคอารมณ์สองขั้วอ้างว่า สัมพันธ์กับการเกิด GD
ตามงานปี 2000 GD เกิดในคนไข้ 74% ผู้มีอายุ 21 ปีหรือน้อยกว่าเมื่อเกิดโรค เทียบกับเกิดกับคนไข้ 40% ผู้มีอายุ 30 ปีหรือมากกว่าเมื่อเกิดโรค
วิทยาการระบาด > ความชุก

งานวิจัยแสดงว่า ความรุนแรงของ GD สัมพันธ์โดยตรงกับความภูมิใจในตนที่สูงกว่าในบุคคล และสัมพันธ์อย่างผกผันกับระดับความซึมเศร้าหรือระดับการประเมินตัวเองในเชิงลบของคนไข้
งานศึกษาพบว่า การเกิด GD ไม่มีความแตกต่างระหว่างเพศที่สำคัญ
แต่ก็พบว่าสิ่งที่หลงผิด (contents) จะต่างกันระหว่างเพศ 
อนึ่ง ยังพบด้วยว่า การเกิด GD ในบุคคลที่ได้การศึกษาอย่างน้อยระดับปฐมศึกษาหรือมัธยมศึกษาจะสูงกว่าคนที่ได้การศึกษาน้อยกว่า
การเกิด GD ในพี่คนโตจะมากกว่าน้องคนเล็ก
ดูเพิ่ม

ความเหนือกว่าเทียม
ความเอนเอียงรับใช้ตนเอง
ความหลงตนเอง
ปรากฏการณ์เชื่อมั่นมากเกินไป
ปรากฏการณ์ดันนิง–ครูเกอร์
Persecutory delusions
เชิงอรรถ

↑  โรควิลสัน (อังกฤษ: Wilson's disease) เป็นโรคทางพันธุกรรมที่ร่างกายเก็บสะสมทองแดง
อาการปกติจะเกี่ยวกับสมองและตับ
อาการเกี่ยวกับตับรวมการอาเจียน อ่อนเพลีย น้ำสะสมในท้อง ขาบวม ผิวเหลือง และคัน
อาการเกี่ยวกับสมองรวมการสั่น กล้ามเนื้อเกร็ง ปัญหาการพูด บุคลิกภาพเปลี่ยน วิตกกังวล เห็นหรือได้ยินสิ่งที่คนอื่นไม่เห็นไม่ได้ยิน
จักรพรรดิญี่ปุ่น

| สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น |
| --- | --- |
天皇
จักรวรรดิ
ธงจักรพรรดิ
อยู่ในราชสมบัติ

จักรพรรดินารูฮิโตะ ตั้งแต่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2019
 
รายละเอียด
พระราชอิสริยยศ: สมเด็จพระจักรพรรดิ
ทายาทโดยสันนิษฐาน: เจ้าชายฟูมิฮิโตะ
กษัตริย์องค์แรก: จักรพรรดิจิมมุ (ตามตำนาน)
สถาปนาเมื่อ: 11 กุมภาพันธ์ 660 ปีก่อนคริสตกาล (2684 ปีที่แล้ว)
ที่ประทับ: พระราชวังหลวงโตเกียว (ที่ประทับอย่างเป็นทางการ)
เว็บไซต์: www.kunaicho.go.jp/eindex.html 
จักรพรรดิญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 日本天皇) ทรงเป็นผู้นำราชวงศ์ญี่ปุ่นและประมุขแห่งรัฐของญี่ปุ่น รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1947 มาตรา 1 บัญญัติว่า "จักรพรรดิทรงเป็นสัญลักษณ์แห่งญี่ปุ่นและสัญลักษณ์แห่งความสมัครสมานของชนชาวญี่ปุ่น ตำแหน่งนี้ย่อมขึ้นอยู่กับความยินยอมของชนชาวญี่ปุ่นผู้ทรงไว้ซึ่งอำนาจอธิปไตย"
ปัจจุบัน ญี่ปุ่นเป็นประเทศเดียวที่ประมุขแห่งรัฐเรียกว่า "จักรพรรดิ" และราชวงศ์ญี่ปุ่นก็เป็นราชวงศ์เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังสืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน ต้นกำเนิดในทางประวัติศาสตร์ของจักรพรรดิญี่ปุ่นนั้นปรากฏในปลายยุคโคฟุง (คริสต์ศตวรรษที่ 3–7) แต่เอกสารในทางประเพณีที่เรียกว่า โคจิกิ (เขียนเสร็จใน ค.ศ. 712) และ นิฮงโชกิ (เขียนเสร็จใน ค.ศ. 720) ระบุว่า จักรพรรดิจิมมุทรงสถาปนาประเทศขึ้นเมื่อ 660 ปีก่อนคริสตกาล และถือกันว่า ทรงสืบเชื้อสายโดยตรงมาจากอามาเตราซุ เทพธิดาแห่งดวงตะวัน จักรพรรดิพระองค์ปัจจุบัน คือ จักรพรรดินารูฮิโตะ ผู้เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 หนึ่งวันหลังจากจักรพรรดิอากิฮิโตะ พระบิดา ทรงสละราชบัลลังก์
ในทางประวัติศาสตร์ บทบาทของจักรพรรดิญี่ปุ่นสลับไปมาระหว่างหน้าที่เชิงพิธีการกับหน้าที่ของผู้ปกครองอย่างแท้จริง เพราะนับแต่เกิดระบอบโชกุนเมื่อ ค.ศ. 1199 เป็นต้นมา โชกุน ซึ่งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด ก็สำเร็จราชการแทนจักรพรรดิ และบางสมัย เช่น ยุคคามากูระ (ค.ศ. 1203–1333) ก็มีชิกเก็งมาใช้อำนาจแทนโชกุนอีกทอดหนึ่ง ทำให้โชกุนและชิกเก็งเป็นผู้ปกครองประเทศโดยพฤตินัย แม้ว่าโดยนิตินัยแล้วจะได้รับแต่งตั้งจากจักรพรรดิอีกที กระทั่งมีการปฏิรูปเมจิเมื่อ ค.ศ. 1867 โชกุนโทกูงาวะ โยชิโนบุ ถวายอำนาจคืนจักรพรรดิเมจิ ทำให้พระองค์ทรงไว้ซึ่งอำนาจอธิปไตยโดยบริบูรณ์ตามที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1889 แต่เมื่อมีการตรารัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน คือ ฉบับ ค.ศ. 1947 ก็กำหนดให้จักรพรรดิกลับไปเป็นประมุขแต่ในทางพิธีการดังเดิม ไม่มีแม้กระทั่งอำนาจการเมืองในทางนิตินัย
จักรพรรดิประทับ ณ เคียวโตะ เมืองหลวงเดิม มาเกือบ 11 ศตวรรษ จนกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 จึงแปรพระราชฐานมายังพระราชวังหลวงในโตเกียว เมืองหลวงใหม่ นอกจากนี้ วันพระราชสมภพของจักรพรรดิ (พระองค์ปัจจุบัน คือ 23 กุมภาพันธ์) ยังเป็นวันหยุดราชการ
บทบาท

จักรพรรดิญี่ปุ่นมิได้เป็นผู้บริหารสูงสุดในทางนิตินัยของประเทศ ซึ่งต่างจากพระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญโดยส่วนใหญ่ เพราะรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1947 มาตรา 65 และ 66 ระบุไว้ชัดเจนว่า อำนาจบริหารเป็นของคณะรัฐมนตรีญี่ปุ่นซึ่งมีนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นเป็นหัวหน้า ทั้งจักรพรรดิก็มิใช่ผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังป้องกันตนเอง เพราะตามกฎหมายแล้วเป็นบทบาทของนายกรัฐมนตรี
อำนาจของจักรพรรดิจำกัดอยู่แต่ทางพิธีการ รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1947 มาตรา 4 ระบุว่า "จักรพรรดิทรงปฏิบัติกิจที่เกี่ยวข้องกับราชการแผ่นดินตามที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญนี้เท่านั้น และไม่ทรงมีอำนาจในราชการแผ่นดิน" ส่วนมาตรา 3 ก็ระบุว่า "กิจของจักรพรรดิที่เกี่ยวเนื่องกับราชการแผ่นดิน ต้องเป็นไปตามคำแนะนำและความยินยอมของคณะรัฐมนตรี และให้คณะรัฐมนตรีรับผิดชอบกิจดังกล่าว"
รัฐธรรมนูญ มาตรา 6 ระบุว่า "จักรพรรดิทรงแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีตามที่สภานิติบัญญัติถวายชื่อ จักรพรรดิทรงแต่งตั้งประธานศาลสูงสุดตามที่คณะรัฐมนตรีถวายชื่อ"
นอกจากนี้ รัฐธรรมนูญ มาตรา 7 ให้จักรพรรดิทรงปฏิบัติกิจดังต่อไปนี้ในนามของประชาชน แต่เมื่อทรงได้รับคำแนะนำและความยินยอมของคณะรัฐมนตรีเท่านั้น
ประกาศใช้รัฐธรรมนูญแก้ไขเพิ่มเติม, พระราชบัญญัติ, พระราชกฤษฎีกา, และสนธิสัญญา
เรียกประชุมสภานิติบัญญัติ
ยุบสภาผู้แทนราษฎร
ประกาศให้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติเป็นการทั่วไป
รับรองการแต่งตั้งและถอดถอนรัฐมนตรีและข้าราชการอื่นตามที่กฎหมายกำหนด และรับรองหนังสือมอบอำนาจและตราตั้งเอกอัครราชทูตและอัครราชทูต
รับรองการนิรโทษกรรมหมู่, การนิรโทษกรรมพิเศษ, การลดโทษ, การรอการลงโทษ, และการคืนสถานะ
พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์
รับรองสัตยาบันสารและเอกสารอื่นในทางการทูตตามที่กฎหมายกำหนด
ออกรับเอกอัครราชทูตและอัครราชทูตต่างประเทศ
ปฏิบัติพิธีการ
ปรกติแล้ว พิธีการที่รัฐธรรมนูญกล่าวถึง คือ ชินนินชิกิ (การแต่งตั้งข้าราชการผู้ใหญ่ เช่น นายกรัฐมนตรี, ประธานศาลสูงสุด ฯลฯ) ซึ่งกระทำในพระราชวังหลวง และการเปิดประชุมวุฒิสภา ณ อาคารสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ทั้งสมัยสามัญและวิสามัญ
การเรียกขาน

ในภาษาญี่ปุ่น มีคำสองคำซึ่งเทียบเท่ากับคำว่า "จักรพรรดิ" (emperor) คือ คำว่า "เท็นโน" (天皇) แปลตรงตัวว่า "เจ้าฟ้า" (heavenly sovereign) ใช้เรียกจักรพรรดิญี่ปุ่น และ "โคเต" (皇帝) ซึ่งมาจากภาษาจีนว่า "หฺวังตี้" (ฮ่องเต้) ใช้เรียกจักรพรรดิชาติอื่น
ในภาษาญี่ปุ่นเก่า ก่อนใช้คำว่า "เท็นโน" นั้น เรียกขานพระมหากษัตริย์ญี่ปุ่นว่า "ยามาโตโอกิมิ" (大和大王) แปลว่า "มหาราชาแห่งยามาโตะ" (Great King of Yamato), "วาโอ" (倭王) แปลว่า "ราชาแห่งวะ" (King of Wa), หรือ "วาโกกูโอ" (倭国王) แปลว่า "ราชาแห่งรัฐวะ" (King of Wa State)
จักรพรรดิญี่ปุ่นพระองค์ปัจจุบัน มักเรียกขานว่า "เท็นโนเฮกะ" (天皇陛下) แปลว่า "สมเด็จพระจักรพรรดิ", หรือ "คินโจเฮกะ" (今上陛下) แปลว่า "สมเด็จพระองค์ปัจจุบัน", หรือสั้น ๆ ว่า "เท็นโน"
คำว่า "เท็นโน" นั้นใช้มาจนถึงยุคกลาง ก็เลิกใช้ไป แล้วนำกลับมาใช้ใหม่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 จวบจนปัจจุบัน
ในภาษาอังกฤษ เคยเรียกจักรพรรดิญี่ปุ่นว่า "มิกาโดะ" (御門) แปลตรงตัวว่า "ประตูอันทรงเกียรติ" (honorable gate) หมายถึง ประตูพระราชวัง
นับแต่สมัยจักรพรรดิเมจิ มีธรรมเนียมตั้งชื่อรัชศกสำหรับจักรพรรดิแต่ละพระองค์ และเมื่อเสด็จสวรรคตแล้ว จะเรียกขานพระองค์ด้วยชื่อรัชศก เช่น จักรพรรดิอากิฮิโตะ มีชื่อรัชศกว่า "เฮเซ" และเป็นที่คาดหมายว่า เมื่อสวรรคตแล้ว พระนามจะเปลี่ยนไปเป็น "จักรพรรดิเฮเซ"
ทรัพย์สิน

เดิมเชื่อกันจนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่สองว่า จักรพรรดิญี่ปุ่นเป็นหนึ่งในผู้ร่ำรวยที่สุดในโลก กฎหมายพระราชทรัพย์ (Imperial Property Law) ที่มีผลใช้บังคับในเดือนมกราคม ค.ศ. 1911 แยกพระราชทรัพย์ของจักรพรรดิออกเป็นสองประเภท คือ ทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ (crown estate) กับทรัพย์สินส่วนพระองค์ (personal property) และให้เสนาบดีกระทรวงวัง (Imperial Household Minister) รับผิดชอบคดีความเกี่ยวกับพระราชทรัพย์ กฎหมายดังกล่าวยังให้เก็บภาษีจากพระราชทรัพย์ได้ตราบที่ไม่มีบทบัญญัติว่าไว้เป็นอื่น และให้นำทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ออกใช้เพื่อกิจการสาธารณะหรือกิจการที่ได้รับพระราชานุญาตได้ ส่วนพระราชทรัพย์ของพระราชวงศ์ เช่น จักรพรรดินีม่าย, จักรพรรดินี, มกุฏราชกุมาร, มกุฏราชกุมารี, ราชนัดดา, และคู่ครองของราชนัดดา ได้รับการยกเว้นภาษี ดังนั้น เมื่อประสบปัญหาทางการเงินใน ค.ศ. 1921 ราชวงศ์จึงขายที่ดินส่วนพระมหากษัตริย์ 289,259.25 เอเคอร์ (ร้อยละ 26 ของทั้งหมด) ไปให้เอกชน หรือโอนให้รัฐบาล ต่อมาใน ค.ศ. 1930 ยังบริจาคปราสาทนาโงยะให้แก่องค์การปกครองส่วนท้องถิ่น พร้อมขายและบริจาคพระตำหนักอีกหกหลังออกไปจากความครอบครองของราชวงศ์ ครั้น ค.ศ. 1939 มีการบริจาคปราสาทนิโจ ที่พำนักเก่าของโชกุนตระกูลโทกูงาวะในเคียวโตะ ให้แก่องค์การปกครองส่วนท้องถิ่นเช่นกัน
ปลาย ค.ศ. 1935 รัฐบาลคำนวณว่า ที่ดินในกรรมสิทธิ์ของราชสำนักถือมีราว 3,111,965 เอเคอร์ โดย 2,599,548 เอเคอร์เป็นที่ดินส่วนพระองค์ของจักรพรรดิ และราว 512,161 เอเคอร์เป็นที่ดินส่วนพระมหากษัตริย์ ที่ดินทำนองนี้ประกอบด้วย หมู่พระราชวัง, ป่า, ไร่, และสถานที่ใช้ประทับหรือใช้เพื่อการพาณิชย์ จึงประเมินมูลค่าพระราชทรัพย์ประเภทที่ดินทั้งหมดไว้ที่ 650 ล้านเยน (195 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ส่วนทรัพย์สินส่วนพระองค์ในรูปมรดก, เครื่องเรือน, ปศุสัตว์สายพันธุ์แท้, และการลงทุนในหน่วยงานใหญ่ เช่น ธนาคารแห่งญี่ปุ่น, บรรษัทโรงแรมหลวง, และบรรษัทนิปปงยูเซ็ง มีมูลค่ารวมหลายร้อยล้านเยน
เมื่อญี่ปุ่นแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง เกิดการปฏิรูปรัฐธรรมนูญซึ่งบีบให้ราชวงศ์ขายสินทรัพย์ให้แก่เอกชนหรือรัฐบาล เจ้าหน้าที่ในราชสำนักก็ตัดจำนวนลงจากราว 6,000 คนเป็นประมาณ 1,000 คน ส่วนทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์และทรัพย์สินส่วนพระองค์ ซึ่งประเมินไว้ที่ 17.15 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ก็โอนไปยังเอกชนหรือรัฐบาล เหลือไว้แต่ที่ดินเพียง 6,810 เอเคอร์ ส่วนค่าใช้จ่ายของราชวงศ์นั้น รัฐบาลจะอนุมัติงบสนับสนุนเป็นรายปี
ใน ค.ศ. 2017 มีการประเมินว่า จักรพรรดิอากิฮิโตะมีพระราชทรัพย์เป็นมูลค่าทั้งสิ้น 40 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่มูลค่าที่แท้จริงของพระราชทรัพย์และค่าใช้จ่ายของจักรพรรดิและราชวงศ์นั้นไม่ทราบแน่ชัด เพราะปกปิดจากสาธารณะมาตั้งแต่ ค.ศ. 2003 หลังเกิดกรณีที่นักข่าวของ ไมนิจิชิมบุง นาม โมริ โยเฮ (Mori Yohei) ไปได้เอกสารราชการ 200 ฉบับ แล้วนำมาเขียนเป็นหนังสือเปิดเผยรายละเอียดของเงินปีที่รัฐบาลอนุมัติให้ราชวงศ์ โดยระบุว่า เงินปีสำหรับ ค.ศ. 2003 อยู่ที่ 240 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทั้งยังเปิดเผยว่า ราชวงศ์จ้างคนมาใช้งานเป็นเจ้าหน้าที่มากกว่า 1,000 คน นอกเหนือไปจากข้อมูลอื่น ๆ
ดูเพิ่ม

รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
ลำดับศักราชญี่ปุ่น
ดรัมแอนด์เบส

| ดรัมแอนด์เบส |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: จังเกิล เบรกบีตฮาร์ดคอร์ ดาร์กคอร์ เทคโน ดั๊บ เร็กเกฟิวชัน ดนตรีอินดัสเทรียล อิเล็กทรอนิกา เบรกบีต อาว็อง-ฟังก์
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ต้นทศวรรษที่ 1990 ในลอนดอน และ บริสตอล, สหราชอาณาจักร
เครื่องบรรเลงสามัญ: เครื่องสังเคราะห์เสียง - ดรัมแมชีน - Sequencer - คีย์บอร์ด - แซมเพลอ - คอมพิวเตอร์ส่วนตัว
แนวย่อย
ดาร์กคอร์ - ดาร์กสเต็ป - ดรัมฟังก์ - ฮาร์ดสเต็ป - อินเทลลิเจนท์ดรัมแอนด์เบส - แจ๊ซสเต็ป - จัมป์-อัพ - เนอร์โรฟังก์ - เทคสเต็ป - เทคโน-ดรัมแอนด์เบส
แนวประสาน
ลิควิดฟังก์ - รักกาจังเกิล - อินดัสเตรียล ดรัมแอนด์เบส - รักกาคอร์
ทัศนียภาพในระดับภูมิภาค
แซมเบส
ดรัมแอนด์เบส (อังกฤษ: drum and bass มักย่อว่า d&b, DnB, dnb, d'n'b, drum n bass, drum & bass) เป็นแนวเพลงแดนซ์ประเภทหนึ่ง ที่รู้จักกันว่าจังเกิล ที่เกิดขึ้นในต้นทศวรรษ 1990 มีลักษณะจังหวะเบรกบีตที่รวดเร็ว (ความเร็วอยู่ระหว่าง 160–180 bpm) กับไลน์เบสย่อยที่หนักหน่วง ดรัมแอนด์เบสแตกย่อยมาจากยูเคเรฟ ในช่วงต้น ๆ ยุค 90 และต้นช่วงต้น ๆ มีการเปลี่ยนแปลงสไตล์ สิ่งประกอบหลายๆ อย่าง จากแนวดนตรีหลากหลายแนว