stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หอจดหมายเหตุประธานาธิบดีโจเซฟ อาร์. ไบเดิน จูเนียร์
สถานที่ตั้ง

หอจดหมายเหตุแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ห้อง 1510, 8601 ถนน Adelphi, College Park, Maryland ซึ่งเป็นอาคารสำนักงานของรัฐบาลสหรัฐฯ ในเขตชานเมืองของกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
หลังจากพิธีสาบานตนเข้ารับตำแหน่งสมัยที่สองของโดนัลด์ ทรัมป์ เมื่อวันที่ 20 มกราคม 2025 NARA ได้ประกาศว่าได้ "เข้ารับการดูแลเอกสารและวัตถุสำคัญของการบริหารงานของไบเดิน" อย่างเป็นทางการ ตามข้อมูลของ NARA ณ วันที่ดังกล่าว ไบเดินยังไม่ได้ "ระบุความตั้งใจอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับหอจดหมายเหตุประธานาธิบดี"
ประวัติศาสตร์

ตามคำกล่าวของโจ ไบเดิน ในเรื่องที่เขาเล่าให้ โรเบิร์ต เฮอร์ ฟังระหว่างการสืบสวนเหตุการณ์เอกสารลับของโจ ไบเดิน ประเด็นเกี่ยวกับหอจดหมายเหตุประธานาธิบดีของเขาเริ่มขึ้นครั้งแรกโดย จิล ไบเดิน ในเดือนกรกฎาคม 2023 หลังจากเขากล่าวสุนทรพจน์ที่หอจดหมายเหตุประธานาธิบดีแฮร์รี ทรูแมน ซึ่งต่อมาเขาเริ่มให้ความสนใจในเรื่องนี้อย่างจริงจังมากขึ้น แอนนี่ โทมาซินี และ แอนโธนี่ เบอร์นาล ได้รับมอบหมายจากไบเดินให้จัดการระดมทุนสำหรับการก่อสร้างหอจดหมายเหตุ
มหาวิทยาลัยเดลาแวร์ ในวิลมิงตัน, เดลาแวร์ และ มหาวิทยาลัยซีราคิวส์ ในซีราคิวส์, นิวยอร์ก เป็นสองสถานที่ที่ไบเดินกล่าวถึงในช่วงแรกว่าอาจเป็นสถานที่ตั้งสำหรับหอจดหมายเหตุ อย่างไรก็ตาม ในเดือนกรกฎาคม 2024 มหาวิทยาลัยเดลาแวร์รายงานว่า "ยังไม่มีการสนทนาเกี่ยวกับเรื่องนี้" ขณะที่โฆษกของมหาวิทยาลัยซีราคิวส์กล่าวในช่วงเวลาเดียวกันว่า "ยังไม่มีการพูดคุยใด ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้จนถึงปัจจุบัน"
ในเดือนพฤศจิกายน 2024 หนังสือพิมพ์ เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล รายงานว่ามีผู้บริจาคบางส่วนที่ "ต่อต้าน" การบริจาคเงินสำหรับหอจดหมายเหตุ ในเดือนถัดมา หลังจากไบเดินออกอภัยโทษให้กับ ฮันเตอร์ ไบเดิน ผู้บริจาครายใหญ่ของพรรคเดโมแครตหลายคนได้แสดงเจตนาที่จะระงับการบริจาคสำหรับหอจดหมายเหตุโดยสิ้นเชิง
จนถึงเดือนธันวาคม 2024 NARA กำลังสรรหาบุคลากรเพื่อเตรียมรวบรวมเอกสารสำหรับหอจดหมายเหตุไบเดิน ในเดือนมกราคม 2025 เชอเรลล์ พาร์คเกอร์ นายกเทศมนตรีเมืองฟิลาเดลเฟีย ได้แสดงความสนใจในการผลักดันให้หอจดหมายเหตุถูกสร้างขึ้นในเมืองของเธอ
การออกแบบ

แผนการที่ไม่ได้ร้องขออย่างหนึ่งที่นำเสนอโดยผู้นำพลเมืองในเมืองวิลมิงตันเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนอาคาร ศาลแดเนียล แอล. เฮอร์มันน์ ให้เป็นหอจดหมายเหตุไบเดิน
แหล่งข้อมูลอื่น

NARA Office of Presidential Libraries
คูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์

| --- | --- |

อุตสาหกรรม: การขนส่ง
ก่อนหน้า: ไวต์สตาร์ไลน์ คูนาร์ดไลน์
ก่อตั้ง: 10 เมษายน 1934; 90 ปีก่อน (1934-04-10)
เลิกกิจการ: 31 ธันวาคม 1949; 75 ปีก่อน (1949-12-31)
ถัดไป: คูนาร์ดไลน์
สำนักงานใหญ่: ลิเวอร์พูล สหราชอาณาจักร
พื้นที่ให้บริการ: ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
บุคลากรหลัก: เพอร์ซี เบตส์ (ประธาน)
เจ้าของ: คูนาร์ดไลน์ (62%) และไวต์สตาร์ไลน์ (38%)
เชิงอรรถ / อ้างอิง   ธงเดินเรือ
บจ.คูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ (อังกฤษ: Cunard-White Star Line, Ltd,) เป็นสายการเดินเรือสัญชาติบริติชซึ่งมีอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1934 ถึง 1949
ประวัติ

บริษัทนี้ถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อควบคุมสินทรัพย์การขนส่งทางเรือร่วมกันของสายการเดินเรือคูนาร์ดและไวต์สตาร์ไลน์หลังจากที่ทั้งสองบริษัทประสบปัญหาทางการเงินในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ คูนาร์ด-ไวต์สตาร์ควบคุมเรือเดินสมุทรทั้งหมด 25 ลำ (คูนาร์ด 15 ลำ และไวต์สตาร์ 10 ลำ) ทั้งคูนาร์ดและไวต์สตาร์ต่างก็ประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก และกำลังหาทางสร้างเรือเดินสมุทรขนาดมหึมาให้เสร็จสมบูรณ์ ไวต์สตาร์มีตัวเรือ 844 (โอเชียนิก)  และคูนาร์ดมีตัวเรือ 534 ซึ่งต่อกลายเป็นอาร์เอ็มเอส ควีนแมรี ใน ค.ศ. 1933 รัฐบาลอังกฤษตกลงให้ความช่วยเหลือแก่คู่แข่งทั้งสองโดยมีเงื่อนไขว่าพวกเขาต้องรวมกิจการเดินเรือในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือเข้าด้วยกัน ข้อตกลงเสร็จสมบูรณ์ในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1933 การรวมกิจการเกิดขึ้นในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1934 ก่อตั้งเป็น บจ.คูนาร์ด-ไวต์สตาร์ ไวต์สตาร์นำเรือ 10 ลำมาร่วมกับบริษัทใหม่ ขณะที่คูนาร์ดนำเรือ 15 ลำมาร่วม ด้วยการจัดสรรนี้ และเนื่องจากตัวเรือ 534 เป็นเรือของคูนาร์ด ผู้ถือหุ้นของคูนาร์ดจึงเป็นเจ้าของบริษัทใหม่ร้อยละ 62 โดยอีกร้อยละ 38 เป็นของเจ้าหนี้ของไวต์สตาร์ เรือของไวต์สตาร์จะชักธงของไวต์สตาร์ขึ้นเหนือธงของคูนาร์ด ส่วนเรือของคูนาร์ดจะชักธงของคูนาร์ดขึ้นเหนือธงของไวต์สตาร์
เนื่องจากอยู่ในสถานะทางการเงินและการดำเนินงานที่ดีกว่าไวต;สตาร์ คูนาร์ดจึงเริ่มดูดซับทรัพย์สินของไวต์สตาร์และผลที่ตามมาคือ เรือส่วนใหญ่ของไวต์สตาร์ถูกกำจัดหรือส่งไปอู่ตัดเรืออย่างรวดเร็ว เรือที่ให้บริการเส้นทางออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ของไวต์สตาร์ถูกโอนย้ายไปยังสายการเดินเรือชอว์ ซาวิลล์ และอัลเบียน (Shaw, Savill & Albion Line) ใน ค.ศ. 1934 และอาร์เอ็มเอส โอลิมปิกของไวต์สตาร์ถูกปลดระวางและขายเป็นเศษเหล็กในปีถัดมา พร้อมกับอาร์เอ็มเอส มอริเทเนียของคูนาร์ด อาร์เอ็มเอส มาเจสติก เรือธงของไวต์สตาร์ ซึ่งเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกจนถึง ค.ศ. 1935 ถูกขายใน ค.ศ. 1936
ใน ค.ศ. 1947 คูนาร์ดเข้าซื้อหุ้นร้อยละ 38 ของไวต์สตาร์ในบริษัท และในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1949 บริษัทได้ตัดชื่อไวต์สตาร์ออกและเปลี่ยนชื่อเป็นคูนาร์ดไลน์ ทั้งธงประจำบริษัทของคูนาร์ดและไวต์สตาร์ถูกชักขึ้นบนเรือของบริษัทในขณะที่มีการควบรวมกิจการและหลังจากนั้น อย่างไรก็ตาม ธงของคูนาร์ดถูกชักขึ้นเหนือธงของไวต์สตาร์บนเรือของไวต์สตาร์สองลำสุดท้าย คือ เอ็มวี จอร์จิก และเอ็มวี บริแทนนิก จอร์จิกถูกแยกชิ้นส่วนใน ค.ศ. 1956 ส่วนบริแทนนิกทำการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกครั้งสุดท้ายจากลิเวอร์พูลไปยังนิวยอร์กในนามเรือสังกัดไวต์สตาร์ในวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1961 และกลับมายังลิเวอร์พูลเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะแล่นด้วยกำลังของมันเองไปยังอู่ตัดเรือ เธอเป็นเรือไวต์สตาร์ลำสุดท้ายที่ยังคงมีอยู่ โดยเหลือเพียงเอสเอส โนแมดิก เรือพี่เลี้ยงโดยสาร ซึ่งก็เป็นของบริษัทเดียวกันจนถึง ค.ศ. 1934 เป็นเรือของไวต์สตาร์ลำสุดท้ายที่ยังลอยลำอยู่
แม้จะเป็นเช่นนั้นเรือทุกลำของคูนาร์ดก็ยังคงชักธงของคูนาร์ดและไวต์สตาร์ไว้บนเสาเรือจนถึงปลาย ค.ศ. 1968 สิ่งนี้เป็นไปได้มากที่สุดเพราะโนแมดิกยังคงให้บริการกับคูนาร์ดจนถึงวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1968 และถูกส่งไปยังอู่ตัดเรือ ก่อนจะถูกซื้อไปเพื่อใช้เป็นร้านอาหารลอยน้ำ หลังจากนั้น ธงไวต์สตาร์ก็ไม่ได้ถูกชักขึ้นอีก ชื่อไวต์สตาร์ถูกลบออกจากการดำเนินงานของคูนาร์ด และร่องรอยทั้งหมดของทั้งไวต์สตาร์ไลน์และคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ก็ถูกปลดระวาง คูนาร์ดดำเนินกิจการอย่างอิสระจนกระทั่ง ค.ศ. 1999 เมื่อถูกคาร์นิวัลคอร์ปอเรชันเข้าซื้อกิจการทั้งหมด
กองเรือ

| ชื่อ (ภาษาไทย) | ชื่อ (ภาษาอังกฤษ) | สร้างเมื่อ (ค> ศ.) | ให้บริการสำหรับคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ | ขนาด (ตันกนอส) | ภาพ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สเกอร์ไมเชอร์ | Skirmisher | 1884 | 1934–1945 | 612 |  |
| มอริเทเนีย (1) | Mauretania (1) | 1907 | 1934–35 | 31,950 |  |
| เอเดรียติก | Adriatic | 1907 | 1934–35 | 24,541 |  |
| โอลิมปิก | Olympic | 1911 | 1934–35 | 46,439 |  |
| โนแมดิก | Nomadic | 1911 | 1934 | 1,273 |  |
| แทรฟฟิก | Traffic | 1911 | 1934 | 640 |  |
| เซรามิก | Ceramic | 1913 | 1934–42 | 18,400 |  |
| เบเรนกาเรีย | Berengaria | 1913 | 1934–38 | 51,950 |  |
| โฮเมริก | Homeric | 1913 | 1934–35 | 35,000 |  |
| อาควิเทเนีย | Aquitania | 1914 | 1934–49 | 45,650 |  |
| มาเจสติก | Majestic | 1914 | 1934–36 | 56,551 |  |
| ไซเทีย | Scythia | 1921 | 1934–49 | 19,700 |  |
| เซมาเรีย | Samaria | 1922 | 1934–49 | 19,700 |  |
| ลาโคเนีย | Laconia | 1922 | 1934–42 | 19,700 |  |
| แอนโทเนีย | Antonia | 1922 | 1934–42 | 13,900 |  |
| ออโซเนีย | Ausonia | 1922 | 1934–42 | 13,900 |  |
| แลงคาสเตรีย | Lancastria | 1922 | 1934–40 | 16,250 |  |
| แฟรงโคเนีย | Franconia | 1922 | 1934–49 | 20,200 |  |
| ดอริก | Doric | 1923 | 1934–35 | 16,484 |  |
| ออเรเนีย | Aurania | 1924 | 1934–42 | 14,000 |  |
| คารินเทีย | Carinthia | 1925 | 1934–40 | 20,200 |  |
| อัสคาเนีย | Ascania | 1925 | 1934–49 | 14,000 |  |
| อาลอเนีย | Alaunia | 1925 | 1934–42 | 14,000 |  |
| แคลแกริก | Calgaric | 1927 | ไม่เคยเข้าประจำการ (เป็นเจ้าของ ค.ศ. 1934) | 16,063 |  |
| ลอเรนติก | Laurentic | 1927 | 1934–36 | 18,724 |  |
| บริแทนนิก | Britannic | 1929 | 1934–49 | 26,943 |  |
| จอร์จิก | Georgic | 1932 | 1934–49 | 27,759 |  |
| ควีนแมรี | Queen Mary | 1936 | 1936–49 | 80,750 |  |
| มอริเทเนีย (2) | Mauretania (2) | 1938 | 1938–49 | 35,738 |  |
| ควีนเอลิซาเบธ | Queen Elizabeth | 1940 | 1940–49 | 83,650 |  |
| วาเลเชีย | Valacia | 1943 | 1946–1950 | 7,052 |  |
| วาสโกเนีย | Vasconia | 1944 | 1946–1950 | 7,058 |  |
| มีเดีย | Media | 1947 | 1947–49 | 13,350 |  |
| เอเชีย | Asia | 1947 | 1947–1963 | 8,723 |  |
| เบรสเชีย | Brescia | 1945 | 1947–1966 | 3,834 |  |
| พาร์เทีย | Parthia | 1947 | 1947–49 | 13,350 |  |
| วาร์ดูเลีย | Vardulia | 1944 | 1947–1968 | 7,176 |  |
| คาโรเนีย | Caronia | 1949 | 1949 | 34,200 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

Cunard White Star History and Ephemera. GG Archives.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ป้ายติดกระเป๋า "ควีนแมรี" ของคูนาร์ด-ไวต์สตาร์
กล้องดีเอสแอลอาร์

ตัวอย่างกล้อง D-SLR (Canon EOS 5D)
กล้องดีเอสแอลอาร์ (อังกฤษ: D-SLR) เป็นกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวด้วยระบบดิจิทัล มีลักษณะเหมือนกล้องประเภท SLR ที่ใช้ฟิล์ม เพียงแต่ใช้เซ็นเซอร์ในการรับภาพแทนฟิล์ม
ส่วนประกอบ

กล้อง D-SLR มักนำตัวกล้องที่ใช้ฟิล์มแบบ 35mm. SLR มาดัดแปลงให้เป็นกล้องดิจิทัล โดยเปลี่ยนฝาหลัง และแทนที่ฟิล์มด้วยเซ็นเซอร์รับภาพ ซึ่งมีส่วนประกอบดังนี้
เซ็นเซอร์รับภาพ หรือเรียกว่า Image Sensor ใช้ในการรับสัญญาณภาพ แล้วแปลงเป็นสัญญาณดิจิทัล
Exposure modes ใช้ในการเปลี่ยนโหมดการถ่าย หรือ โหมดการทำงาน
ปุ่มกดชัตเตอร์ ใช้ในการสั่งให้ชัตเตอร์ทำงาน
แฟลช ใช้ในการเพิ่มแสงให้ภาพ หรือ ทำให้เกิดแสงสะท้อน เป็นประกายในตา ในกล้องรุ่นโปร มักจะไม่มีส่วนประกอบนี้ ต้องใช้แฟลชแยกมาเสียบใช้งานที่ Horse Shoe
Horse Shoe ในกรณีที่แฟลตในตัวเครื่องไม่เพียงพอสามารถต่อเพิ่มแฟลตได้
ไฟแสดงสถานะการตั้งเวลาถ่ายภาพ เป็นไฟLEDกะพริบตามเวลาการตั้งถ่ายภาพ
เลนส์ถ่ายภาพ มีหลายชนิด ตามการใช้งาน และ ชนิดของ Lens mount
ปุ่มเปิดปิด ใช้สำหรับเปิดปิดกล้อง
เซลล์วัดแสงแฟลต เป็นอุปกรณ์ทำจาก CCD ใช้วัดแสงจากวัตถุเพื่อชดเชยแฟลต และตั้งค่า Guide Number
ช่องมองภาพ ใช้สำหรับมองภาพ ซึ่งภาพจะถูกสะท้อนผ่านกระจกสะท้อน ที่อยู่ด้านหน้าเซ็นเซอร์รับภาพ
USB Socket เป็นช่องสำหรับเสียบสายยูเอสบีเพื่อย้ายข้อมูลจากกล้องไปยังคอมพิวเตอร์ หรืออุปกรณ์อื่น ๆ
ช่องเสียบหม้อแปลง เป็นช่องนำเข้าไฟจากหม้อแปลง
หน้าจอLCD สำหรับแสดงภาพ และการตั้งค่า โดยกล้องบางรุ่น จะมีหน้าจอแยกกัน เพื่อแสดงรายละเอียด ที่แตกต่างกัน
ช่องต่อขาตั้ง เป็นช่องสำหรับต่อกับขาตั้งกล้อง หรือ กริปแนวตั้ง
ช่องใส่การ์ดความจำ สำหรับใส่การ์ดความจำ
ปุ่มคอนโทรลคำสั่ง โดยส่วนใหญ่เป็นปุ่มสี่ทิศทาง ใช้สำหรับเลื่อนปรับค่าต่าง ๆ
วงล้อปรับค่า เป็นวงล้อด้านบนของกล้อง ใช้สำหรับปรับค่าโดยเฉพาะ เช่น รูรับแสง ค่าชดเชยแสง
วงล้อโฟกัส เป็นวงล้ออยู่บนเลนส์ ใช้สำหรับปรับระยะโฟกัสของเลนส์
วงล้อซูม เป็นวงล้ออยู่บนเลนส์ ใช้สำหรับปรับอัตราขยายของเลนส์
รังถ่าน ใช้สำหรับใส่แบตเตอรี่ของกล้อง
แบตเตอรี่ เป็นแหล่งพลังงานของกล้อง โดยส่วนใหญ่จะเป็น Lithium ion polymer battery หรือ Nickel metal hydride battery
ช่องต่อออกสัญญาณวิดีโอ เป็นสายสัญญาณขนาดเล็กใช้ต่อกับโทรทัศน์ผ่านช่องComposite
รูปแบบการทำงาน > หลักการทำงานของกล้องถ่ายภาพ

หลักการทำงานของกล้องถ่ายภาพ คือ การที่แสงสะท้อนจากวัตถุเดินทางเป็นเส้นตรงผ่านช่องเล็ก ๆ ของกล่องสี่เหลี่ยม เกิดภาพของวัตถุบนฉากรองรับด้านตรงกันข้ามเป็นภาพหัวกลับ อันเป็นหลักการของการสร้างกล้องรูเข็มในสมัยโบราณ ปัจจุบัน กล้องถ่ายภาพได้พัฒนามาโดยลำดับ เช่น มีการนำเอาเลนส์นูนไปติดตั้งที่ช่องรับแสงที่มีขนาดเล็ก เพื่อช่วยรวมแสงให้เข้าไปในตัวกล้องให้มากขึ้น ทางด้านตรงกันข้ามของเลนส์เป็นตำแหน่งที่ตั้งวัสดุไวแสงหรือฟิล์ม สามารถปรับตัวเลนส์เพื่อให้เกิดภาพที่ชัดเจนบนฟิล์มได้ มีการติดตั้งไดอะแฟรมปรับให้เกิดช่องรับแสงขนาดต่าง ๆ รวมทั้งมีส่วนที่เรียกว่าชัตเตอร์ ทำหน้าที่ควบคุมเวลาในการเปิด-ปิด ม่าน เพื่อให้ปริมาณแสงตกกระทบกับฟิล์มตามความเหมาะสม และยังมีช่องเล็งภาพเพื่อช่วยในการจัดองค์ประกอบของภาพถ่ายให้เกิดความสวยงาม
รูปแบบการทำงาน > หลักการทำงานของกล้องรูเข็ม

กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวดิจิทัล (D-SLR) ใช้กระจกสะท้อน สำหรับการแสดงภาพที่กำลังจะถ่ายผ่านช่องมองภาพ ภาพตัดขวางด้านซ้ายมือ นั่นแสดงให้เห็นถึงเส้นทางของแสงที่เดินทางผ่านเลนส์  (1)  และสะท้อนผ่านกระจกสะท้อนภาพ (2)  และ ฉายบนแผ่นปรับโฟกัส  (5)  จากนั้นลดขนาดภาพผ่าน เลนส์ลดขนาดภาพ (6)  และสะท้อนใน ปริซึมห้าเหลี่ยม ทำให้ภาพปรากฏที่ช่องมองภาพ (8)  เมื่อกดปุ่มชัตเตอร์ จะทำให้กระจกสะท้อนจะกระเด้งตามลูกศรขึ้นไป และช่องระนาบโฟกัส (3)  เปิดออก และภาพฉายลงบน เซ็นเซอร์รับภาพ (4)  เช่นเดียวกับที่ปรากฏบนระนาบโฟกัส
รูปแบบการทำงาน > ดวงตามนุษย์กับกล้องถ่ายภาพ

ส่วนประกอบและการทำงานของดวงตามนุษย์กับกล้องถ่ายภาพจะมีลักษณะคล้ายคลึงกัน โดยมีส่วนสำคัญแบ่งได้เป็น 2 ส่วนคือ
ส่วนสำคัญที่ทำให้เกิดภาพ ทั้งดวงตาและกล้องถ่ายภาพจะมีส่วนที่เป็นเลนส์ ในดวงตาของมนุษย์ ก่อนที่แสงจะตกกระทบเลนส์ต้องผ่านชั้นของเยื่อที่เรียกว่าคอร์เนีย (Cornea) ทำหน้าที่ช่วยเลนส์ในการหักเหแสงให้ภาพตกลงบนจอตาพอดี เลนส์ของกล้องถ่ายภาพมีระบบกลไก เปิด-ปิด ให้แสงผ่านเข้าไปยังแกหลังควบคุมเวลาด้วยชัตเตอร์ (Shutter) ส่วนดวงตาควบคุมด้วยหนังตา (Eyelid) ในส่วนหนึ่งของเลนส์ถ่ายภาพจะมีไดอะแฟรม (Diaphragm) สามารถปรับให้เกิดช่องรับแสง (Aperture) ขนาดต่างๆ เช่นเดียวกับดวงตาจะมีส่วนที่เรียกว่าม่านตา (Iris) ตรงกลางของม่านตาจะมีช่องกลมเรียกรูม่านตาหรือพิวพิล (Pupil) เป็นทางให้แสงผ่าน สามารถปรับให้มีขนาดต่าง ๆ กันโดยอัตโนมัติ เช่น ในที่ที่มีแสงสว่างมากรูม่านตามจะปรับให้มีขนาดเล็ก ส่วนในที่ที่มีแสงสลัว ๆ รูม่านตาจะปรับให้มีขนาดกว้างขึ้น
ส่วนที่ไวแสง ได้แก่ ส่วนที่เป็นฉากหลังในกล้องถ่ายภาพจะเป็นตำแหน่งที่ตั้งวัสดุไวแสง ได้แก่ ฟิล์มส่วนในดวงตา ได้แก่ จอตาเป็นฉากรับภาพ เรียกว่า เรตินา (Retina) ทำหน้าที่เปลี่ยนพลังงานแสงให้เป็นพลังงานประสาท ประกอบด้วยเส้นประสาทไวต่อแสงและเชื่อมโยงไปยังส่วนที่ทำหน้าที่ในการรับความรู้สึกเกี่ยวกับการมองเห็น ทำให้ทราบถึงรูปร่าง ขนาด ลักษณะของพื้นผิว
ขนาดของเซ็นเซอร์รับภาพกับคุณภาพของภาพ

เซ็นเซอร์ที่ใช้ในกล้อง DSLR แต่ละค่าย จะมีขนาดที่แตกต่างกันไปตามการออกแบบของผู้ผลิต หากแบ่งกล้อง DSLR ออกตามขนาดของเซ็นเซอร์ จะสามารถแบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่
กล้อง DSLR ที่ใช้เซ็นเซอร์ขนาดเล็กกว่าฟิล์ม หรือเรียกง่าย ๆ ว่ากล้องตัวคูณ กล้อง DSLR ประเภทนี้จะใช้เซ็นเซอร์รับภาพที่มีขนาดเล็กกว่าขนาดฟิล์ม 35 มม. โดยมักจะเทียบเป็นขนาดเท่ากับฟิล์ม APS เช่น ในกล้องแคนนอน EOS 50D จะมีขนาดเซ็นเซอร์เท่ากับ 22.3x14.9 มม. ซึ่งมีขนาดใกล้เคียงกับฟิล์ม APS-C ในขณะที่ฟิล์ม 35 มม. มีขนาด 36x24 เลยถูกเรียกว่าเป็นเซ็นเซอร์ขนาด APS-C และด้วยเหตุที่เซ็นเซอร์มีขนาดเล็กกว่าฟิล์ม 35 มม. ทำให้เวลาที่นำเลนส์มาใส่กับกล้องชนิดนี้ องศารับภาพของเลนส์ตัวเดิมจะแคบลง เช่น กล้องที่ใช้เซ็นเซอร์ขนาด 22.3x14.9 มม. ซึ่งเล็กกว่าขนาดของฟิล์ม 35 มม. อยู่ 1.6 เท่า ทำให้เวลานำเลนส์ทางยาวโฟกัส 50 มม. มาใส่กับกล้องตัวคูณ องศารับภาพของเลนส์ 50 มม. ก็จะกลายเป็นเท่ากับเลนส์ 80 มม. ในกล้องฟิล์มแทน (มาจาก 50x1.6) คือมีมุมที่แคบลง
กล้อง DSLR ที่ใช้เซ็นเซอร์ขนาดเท่าฟิล์ม (Full Frame) หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า กล้องฟูลเฟรม (Full Frame) กล้องชนิดนี้จะใช้เซ็นเซอร์ที่มีขนาดใหญ่เท่ากับฟิล์ม 35 มม. คือใช้เซ็นเซอร์ขนาด 36x24 มม. ทำให้ได้สัดส่วนของภาพที่เท่ากับกล้องฟิล์ม เวลาที่นำเลนส์มาสวมจึงไม่ต้องคูณค่าใด ๆ เข้าไปเหมือนกับกล้องที่ใช้เซ็นเซอร์ขนาด APS-C เลนส์ที่นำมาใช้จึงมีองศารับภาพเท่าเดิม ข้อแตกต่างที่สำคัญคือเซ็นเซอร์ชนิด Full Frame จะมีขนาดที่ใหญ่กว่า ทำให้รับสัญญาณแสงได้ดีกว่า คุณภาพของภาพจึงดีกว่าและมีจุดรบกวน (Noise) ที่ต่ำกว่า อีกทั้งระยะชัดหรือ Depth of Field ของภาพที่ได้จากกล้อง Full Frame ก็มีน้อยกว่า ทำให้สามารถเบลอฉากหลังได้ง่ายกว่ากล้องตัวคูณ ส่วนข้อเสียของกล้องแบบ Full Frame ก็คือ มีราคาที่แพงกว่ากล้องตัวคูณมาก ทั้งยังใช้ได้เฉพาะกับเลนส์ซีรีส์ EF (Canon) เท่านั้น ส่วน F Mount (Nikon) ยังคงสามารถใช้เลนส์ร่วมกับ DX Format ได้ โดย Nikon ใช้ชื่อรูปแบบ Full Frame ว่า FX Format
ชนิดของเซ็นเซอร์รับภาพ

โดยจะพบชนิดของเซ็นเซอร์รับภาพอยู่ 4 ชนิด คือ CCD CMOS MOS และ JFET LBCAST
CCD (Charge Coupled Device) หลักการทำงานของเซ็นเซอร์ชนิดนี้คือ บนตัวของ CCD จะประกอบด้วยเซลรับแสงจำนวนมาก ซึ่งเซลรับแสงแต่ละตัวจะทำหน้าที่รับแสงและเปลี่ยนค่าแสงเป็นสัญญาณอนาล็อก ส่งเข้าสู่วงจรเปลี่ยนค่าอนาล็อกเป็นสัญญาณดิจิทัลอีกที ข้อดีของเซ็นเซอร์ชนิดนี้คือ ให้คุณภาพที่ดีกว่าแบบ CMOS เพียงแต่ใช้กระบวนการผลิตที่ซับซ้อนกว่า จึงทำให้มีต้นทุนในการผลิตสูงกว่า CMOS ปัจจุบันเซ็นเซอร์แบบ CCD นิยมใช้ในกล้องดิจิทัลแบบคอมแพ็ค
CMOS (Complementary Metal Oxide Semiconductor) เซ็นเซอร์ชนิดนี้จะมีวงจรแปลงสัญญาณแสงอยู่บนตัวเซ็นเซอร์ ทำให้มีพื้นที่ในการรับแสงน้อยกว่า CCD มีข้อดีคือสามารถผลิตขึ้นมาโดยใช้เทคโนโลยีการผลิตชิปในปัจจุบันได้ทันที จึงทำให้มีต้นทุนต่ำ ประกอบกับปัจจุบันเซ็นเซอร์ชนิด CMOS ได้รับการพัฒนาให้ดีขึ้นมาก ทั้งด้านคุณภาพและการประหยัดพลังงาน ทำให้ได้รับความนิยมจากผู้ผลิตกล้องมากขึ้น กล้องรุ่นใหม่ ๆ ในปัจจุบันต่างก็ใช้เซ็นเซอร์รับแสงแบบ CMOS กันทั้งสิ้น
MOS (Metal Oxide Semiconductor) มีคุณสมบัติใกล้เคียง CMOS แต่ไม่มีคุณสมบัติของการประหยัดพลังงาน ซึ่งพบเซ็นเซอร์รับภาพ ชนิดนี้ได้ในกล้อง DSLR จาก Olympus
JFET (Junction Field Effect Transistor) LBCAST (Lateral Buried Charge Accumulator & Sensor Transistor array) มีลักษณะใกล้เคียงกับ CCD แต่จะคุณสมบัติในการส่งผ่านข้อมูลได้เร็วกว่า ซึ่งจะพบได้ในกล้อง Nikon D2Hs และกล้องDSLRระดับสูงจาก Nikon
ดูเพิ่ม

กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว
ภาพตัดขวางของกล้อง D-SLR

เลนส์กล้อง

กระจกสะท้อน

แผ่นบังเซนเซอร์

เซนเซอร์รูปภาพ

เลนส์รวมแสง

ปริซึมห้าเหลี่ยม

เลนส์ใกล้ตาของช่องมองภาพ
การล่มสลายของสหภาพโซเวียต
การเถลิงอำนาจของกอร์บาชอฟ

แม้ว่าการปฏิรูปก่อนหน้านั้นได้ล่าช้าลงในช่วงปี พ.ศ. 2507–2525 แต่ว่าการที่คนรุ่นใหม่ได้มีอำนาจแทนคนรุ่นเก่าก็ได้สร้างสภาวะที่เหมาะแก่การปฏิรูปขึ้นอีกครั้ง ความสัมพันธ์ของสหภาพโซเวียตกับสหรัฐอเมริกาที่เปลี่ยนแปลงไปก็ยังเป็นความจำเป็นหนึ่งของการปฏิรูป แม้ว่าประธานาธิบดีจิมมี คาร์เตอร์ ได้ล้มเลิกนโยบายประนีประนอมหลังจากที่สหภาพโซเวียตโจมตีอัฟกานิสถาน แต่ความตึงเครียดระหว่างสหรัฐอเมริกากับสหภาพโซเวียตก็ได้ขึ้นสูงสุดนับตั้งแต่เหตุการณ์สงครามอิรัก-อิหร่าน ในสมัยแรกของประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน
มีฮาอิล กอร์บาชอฟเป็นผู้นำสหภาพโซเวียต นับตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2528 ไม่นานหลังคอนสตันติน เชียร์เนนโคถึงแก่อสัญกรรม กอร์บาชอฟได้ริเริ่มการปฏิรูปทางการเมืองหลายอย่างภายใต้นโยบายที่เรียกว่า กลัสนอสต์ ประกอบด้วย การลดความเข้มงวดในการตรวจพิจารณา การลดอำนาจหน่วยเคจีบี และการเสริมสร้างความเป็นประชาธิปไตย การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้นั้นมีจุดประสงค์เพื่อกำจัดการต่อต้านการปฏิรูปทางเศรษฐกิจจากกลุ่มอำนาจอนุรักษนิยมภายในพรรคคอมมิวนิสต์ ภายใต้การปฏิรูปนี้ ผู้ที่ดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ ในพรรคคอมมิวนิสต์จะต้องมาจากการเลือกตั้ง (โดยสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์เอง) ซึ่งเป็นการใช้ระบบนี้ครั้งแรก ท่ามกลางการคัดค้านจากกลุ่มอนุรักษนิยม
อย่างไรก็ตาม การลดความเข้มงวดในการควบคุมสื่อและความพยายามที่จะสร้างการเมืองที่เปิดกว้างมากขึ้นโดยกอร์บาชอฟ ได้ปลุกความรู้สึกชาตินิยมและต่อต้านรัสเซียในสาธารณรัฐเล็ก ๆ ที่เป็นชนกลุ่มน้อยในสหภาพโซเวียต ในคริสต์ทศวรรษ 1980 เสียงที่เรียกร้องอิสรภาพจากการปกครองจากมอสโกดังขั้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะในสาธารณรัฐแถบทะเลบอลติก คือ เอสโตเนีย ลัตเวีย และลิทัวเนีย ที่รวมกับสหภาพโซเวียตตั้งแต่ พ.ศ. 2483 โดยโจเซฟ สตาลิน ความรู้สึกชาตินิยมนั้นก็ยังได้แพร่หลายในสาธารณรัฐอื่น ๆ เช่น ยูเครน จอร์เจีย และอาเซอร์ไบจาน ขบวนการชาตินิยมเหล่านี้ได้เข้มแข็งขึ้นอย่างมากเมื่อเศรษฐกิจของสหภาพโซเวียตตกต่ำ รัฐบาลที่กรุงมอสโกนั้นกลายเป็นแพะรับบาปของภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ แสดงว่า กอร์บาชอฟนั้นได้ปลดปล่อยพลังที่จะทำลายสหภาพโซเวียตไปแล้วโดยไม่ได้ตั้งใจ
ความพยายามรัฐประหารในสหภาพโซเวียต พ.ศ. 2534

บทความหลัก: ความพยายามรัฐประหารในสหภาพโซเวียต พ.ศ. 2534
วิทยาลัยธาตุพนม มหาวิทยาลัยนครพนม

| --- | --- |
That Phanom Collage, Nakhon Phanom University

ชื่อเดิม: วิทยาลัยการอาชีพธาตุพนม
สถาปนา: 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2539; 28 ปีก่อน (2539-05-07)
ที่อยู่: ที่ตั้ง 457 หมู่ 2 ถนนพนมพนารักษ์ ตำบลธาตุพนม อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม 48110    ประเทศไทย
เว็บไซต์: www.tpcnpu.ac.th 
วิทยาลัยธาตุพนม มหาวิทยาลัยนครพนม (อังกฤษ: That Phanom Collage, Nakhon Phanom University) เดิมชื่อวิทยาลัยการอาชีพธาตุพนม เป็นวิทยาลัย สังกัดมหาวิทยาลัยนครพนม
ประวัติวิทยาลัย

"วิทยาลัยธาตุพนม" เดิมมีชื่อว่า วิทยาลัยการอาชีพธาตุพนม ก่อตั้งเมื่อ วันที่ ๗ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๓๙ ในสมัยนายสุขวิช รังสิตพล ดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งต่อมาได้หลอมรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยนครพนม เมื่อวันที่ ๒ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๘ ประกาศลงในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ ๑๒๒ ตอนที่ ๗๕ก สังกัดสำนักคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ปัจจุบันมีเนื้อที่ มีเนื้อที่ ๖๙ ไร่ ๒ งาน ๗๖ ตารางวา ตั้งอยู่เลขที่ ๔๕๗ ถนนพนมพนารักษ์ อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม
เมื่อวันที่ ๒๗ ธันวาคม ๒๕๕๕ กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศ กฎกระทรวง จัดตั้งส่วน ราชการในมหาวิทยาลัยนครพนม กระทรวงศึกษาธิการ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๕ ให้เปลี่ยนชื่อเป็น “วิทยาลัยธาตุพนม” และในปัจจุบันมีการจัดการศึกษาทั้งในระดับปริญญาตรี ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง และประกาศนียบัตรวิชาชีพ
หลักสูตร

| วิทยาลัยธาตุพนม มหาวิทยาลัยนครพนม> ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ | วิทยาลัยธาตุพนม มหาวิทยาลัยนครพนม> ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง | วิทยาลัยธาตุพนม มหาวิทยาลัยนครพนม> ระดับปริญญาตรี |
| --- | --- | --- |
|  กลุ่มวิชาอุตสาหกรรม (ปวช.) สาขาวิชาช่างยนต์  สาขาวิชาช่างไฟฟ้า  สาขาวิชาช่างอิเล็กทรอนิกส์ กลุ่มพาณิชยกรรม (ปวช.) สาขาวิชาการบัญชี  สาขาวิชาธุรกิจค้าปลีก (เปิดรับนักศึกษา ปีการศึกษา 2568) กลุ่มอุตสาหกรรมดิจิทัลและเทคโนโลยีสารสนเทศ (ปวช.)  สาขาวิชาเทคโนโลยีธุรกิจดิจิทัล |  กลุ่มวิชาอุตสาหกรรม (ปวส.) สาขาวิชาเทคนิคเครื่องกล  สาขาวิชาไฟฟ้าและระบบอัตโนมัติ  สาขาวิชาอิเล็กทรอนิกส์และหุ่นยนต์ กลุ่มบริหารธุรกิจ (ปวส.) สาขาวิชาการการบัญชี  สาขาวิชาคอมพิวเตอร์และการตลาดดิจิทัล |  หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วศ.บ.) สาขาวิชาวิศวกรรมพลังงาน หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต (บธ.บ.) สาขาวิชาการจัดการธุรกิจการค้าสมัยใหม่ หลักสูตรบัญชีบัณฑิต (บช.บ.) สาขาวิชาการบัญชี (หลักสูตรต่อเนื่อง) หลักสูตรอุตสาหกรรมศาสตรบัณฑิต (อส.บ.) สาขาวิชาไฟฟ้าเครื่องกลการผลิต (หลักสูตรต่อเนื่อง) แขนงวิชาไฟฟ้าควบคุม  แขนงวิชาเครื่องกลการผลิต     |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยนครพนม
เว๊บไซต์วิทยาลัยธาตุพนม มหาวิทยาลัยนครพนม เก็บถาวร 2018-05-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วิทยาลัยนาหว้า มหาวิทยาลัยนครพนม

| --- | --- |
Nawa College, Nakhonphanom University

ชื่อเดิม: วิทยาลัยการอาชีพนาหว้า
สถาปนา: 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540; 28 ปีก่อน (2540-02-24)
คณบดี: ประเสริฐ จินดา
ที่อยู่: ที่ตั้ง 330 ตำบลนาหว้า อำเภอนาหว้า จังหวัดนครพนม 48180   ประเทศไทย
วารสาร: วารสารวิทยาลัยนาหว้า
สถานปฏิบัติ: พื้นที่อำเภอนาหว้า
เว็บไซต์: www.npu.ac.th/nawa 
วิทยาลัยนาหว้า มหาวิทยาลัยนครพนม (อังกฤษ: Nawa College, Nakhonphanom University) เดิมชื่อวิทยาลัยการอาชีพนาหว้า เป็นวิทยาลัย สังกัดมหาวิทยาลัยนครพนม
ประวัติวิทยาลัย

"วิทยาลัยนาหว้า"  ตั้งอยู่เลขที่  ๓๓๐ หมู่ ๔ถนนนาหว้า-ห้วยไห  ตำบลนาหว้า อำเภอนาหว้า  จังหวัดนครพนม  เมื่อวันที่๒๔กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๔๐ โดยนายสุขวิช รังสิตพลรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น โดยได้ใช้บริเวณพื้นที่ที่เป็นสาธารณประโยชน์จากที่ดินอำเภอนาหว้า  จังหวัดนครพนม  จำนวน  ๒๐๐ไร่  ใช้สำหรับการก่อสร้างและได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากกรมอาชีวศึกษากระทรวงศึกษาธิการ
ปีพุทธศักราช ๒๕๔๑  เปิดให้มีการเรียนการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) แผนกการบัญชี  และแผนกช่างยนต์
ปีพุทธศักราช ๒๕๔๒  เปิดให้มีการเรียนการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) แผนกช่างไฟฟ้า
ปีพุทธศักราช ๒๕๔๔  เปิดให้มีการเรียนการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)  แผนการบัญชี  และแผนกช่างยนต์
ปีพุทธศักราช ๒๕๔๕  เปิดให้มีการเรียนการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง(ปวส.)  แผนกช่างไฟฟ้า
ปีพุทธศักราช  ๒๕๔๗ เปิดให้มีการเรียนการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) แผนกคอมพิวเตอร์ธุรกิจ
ปีพุทธศักราช  ๒๕๔๘  เมื่อวันที่ ๒กันยายน  ถูกหลอมรวมเป็นมหาวิทยาลัยนครพนม  โดยใช้ชื่อเดิมเป็น “วิทยาลัยการอาชีพนาหว้า   มหาวิทยาลัยนครพนม”
ปีพุทธศักราช ๒๕๔๙ ศูนย์ศรีสงคราม  วิทยาลัยเทคนิคนครพนม  ได้มีการย้ายมาสังกัดวิทยาลัยการอาชีพนาหว้า
ปีพุทธศักราช ๒๕๕๐ เปิดให้มีการเรียนการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)  แผนกคอมพิวเตอร์ธุรกิจ
ปีพุทธศักราช  ๒๕๕๑ วิทยาลัยการอาชีพนาหว้า ได้มีการย้ายศูนย์ศรีสงครามไปสังกัดวิทยาลัยเทคนิคนครพนม
ปีพุทธศักราช  ๒๕๕๕  วิทยาลัยการอาชีพนาหว้า  ได้เปลี่ยนชื่อตามกฎกระทรวงจัดตั้งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยนครพนม กระทรวงศึกษาธิการ  (ฉบับที่ ๒)  พ.ศ. ๒๕๕๕  เป็น “วิทยาลัยนาหว้า  มหาวิทยาลัยนครพนม”
หลักสูตร

| วิทยาลัยนาหว้า มหาวิทยาลัยนครพนม |
| --- | --- | --- |
| ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ | ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง | ระดับปริญญาตรี |
|  ประเภทวิชาช่างอุตสาหกรรม (ปวช.) สาขาวิชาช่างยนต์  สาขาวิชาช่างไฟฟ้า  สาขาวิชาอิเล็กทรอนิกส์ ประเภทวิชาพาณิชยกรรม (ปวช.) สาขาวิชาการบัญชี  สาขาวิชาธุรกิจค้าปลีก ประเภทวิชาอุตสาหกรรมดิจิทัลและเทคโนโลยีสารสนเทศ (ปวช.)  สาขาวิชาเทคโนโลยีธุรกิจดิจิทัล |  ประเภทวิชาช่างอุตสาหกรรม (ปวส.) สาขาวิชาเทคนิคยานยนต์ไฟฟ้า  สาขาวิชาไฟฟ้า  สาขาวิชาเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ ประเภทบริหารธุรกิจ (ปวส.) สาขาวิชาการการบัญชี ประเภทวิชาอุตสาหกรรมดิจิทัลและเทคโนโลยีสารสนเทศ (ปวส.)  สาขาวิชาเทคโนโลยีธุรกิจดิจิทัล | หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต • สาขาวิชาการจัดการธุรกิจการค้าสมัยใหม่ |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยนครพนม
เว๊บไซต์วิทยาลัยนาหว้า มหาวิทยาลัยนครพนม