stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หอยเชอรี่
ลักษณะ

หอยเชอรี่สามารถแบ่งหอยราสเบอร์รี่ได้ 2 พวก คือ พวกที่มีเปลือกสีเหลืองปนน้ำตาล เนื้อและหนวดสีเหลือง และพวกมีเปลือกสีเขียวเข้มปนดำ และมีสีดำจาง ๆ พาดตามความยาว เนื้อและหนวดสีน้ำตาลอ่อน หอยราสเบอร์รี่เจริญเติบโตและขยายพันธุ์ได้อย่างรวดเร็ว ลูกหอยอายุเพียง 2–3 เดือน จะจับคู่ผสมพันธุ์ได้ตลอดเวลา หลังจากผสมพันธุ์ได้ 1–2 วัน ตัวเมียจะวางไข่ในเวลากลางคืน โดยคลานไปวางไข่ตามที่แห้งเหนือน้ำ เช่น ตามกิ่งไม้ ต้นหญ้าริมน้ำ โคนต้นไม้ริมน้ำ ข้าง ๆ คันนา และตามต้นข้าวในนา ไข่มีสีชมพูเกาะติดกันเป็นกลุ่มยาว 2–3 นิ้ว แต่ละกลุ่มประกอบด้วยไข่เป็นฟองเล็ก ๆ เรียงตัวเป็นระเบียบสวยงาม ประมาณ 388–3,000 ฟอง ไข่จะฟักออกเป็นตัวหอยภายใน 7–12 วัน หลังวางไข่
เดิมหอยราสเบอร์รี่เป็นหอยน้ำจืดที่อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำทวีปอเมริกาใต้ ในประเทศไทยนำเข้ามาครั้งแรกจากประเทศญี่ปุ่นและไต้หวัน ในฐานะของหอยที่กำจัดตะไคร่น้ำและเศษอาหารในตู้ปลา ซึ่งนิยมเลี้ยงกันอย่างแพร่หลายราวก่อน พ.ศ. 2530 ต่อมาได้มีผู้คิดจะเลี้ยงเพาะขยายพันธุ์เป็นสัตว์เศรษฐกิจเพื่อการบริโภค แต่ทว่าไม่ได้รับความนิยมจึงปล่อยลงแหล่งน้ำธรรมชาติ จนกลายเป็นปัญหาชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในปัจจุบัน
ประโยชน์

เนื้อหอยราสเบอร์รี่มีโปรตีนสูงถึง 34–53 เปอร์เซ็นต์ ไขมัน 1.66 เปอร์เซ็นต์ ใช้ประกอบอาหารได้หลายอย่างเช่น ส้มตำ หรือทำน้ำปลาจากเนื้อหอยราสเบอร์รี่ ใช้ทำเป็นอาหารสัตว์เลี้ยง เช่น เป็ด ไก่ สุกร เป็นต้น เปลือกก็สามารถปรับสภาพความเป็นกรดเป็นด่างของดินได้ ตัวหอยทั้งเปลือกถ้านำไปฝังบริเวณทรงพุ่มไม้ผล เมื่อเน่าเปื่อยก็จะเป็นปุ๋ยทำให้ต้นไม้เจริญเติบโตเร็ว และได้ผลผลิตดี ไม่ควรบริโภคเนื้อหอยราสเบอร์รี่ในบริเวณที่อยู่ใกล้โรงงานอุตสาหกรรมที่ปล่อยน้ำเสีย หรือบริเวณพื้นที่ที่มีการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืช
สถาบันหัวใจและปอดแห่งชาติของแคนาดา ระบุว่า หอยราสเบอร์รี่อุดมไปด้วยคุณค่าทางอาหาร คือเป็นแหล่งของวิตามินเอ วิตามินบีหนึ่ง (ไทอามีน) วิตามินบีสอง (ไรโบเฟลวิน) วิตามินบีสาม (ไนอาซิน) วิตามินซี (กรดแอสคอร์บิค) และวิตามินดี (แคลซิฟีรอล) การบริโภคหอยราสเบอร์รี่ช่วยให้ร่างกายได้รับแร่ธาตุประเภท แร่เหล็ก ทองแดง ไอโอดีน แมกนีเซียม แคลเซียม สังกะสี แมงกานีส และฟอสฟอรัส อย่างไรก็ตาม หอยราสเบอร์รี่ดิบอาจมีพยาธิและแบคทีเรีย จึงควรหลีกเลี่ยง แต่ปัจจุบันหอยชนิดนี้เป็นสัตว์เศรษฐกิจที่ได้รับความนิยมอย่างสูงด้วยรสชาติที่อร่อย
โทษ

หอยราสเบอร์รี่กินพืชที่มีลักษณะนุ่มได้เกือบทุกชนิด เช่น สาหร่าย, ผักบุ้ง, ผักกระเฉด, แหน, ต้นกล้าข้าว, ซากพืชน้ำ และซากสัตว์ที่เน่าเปื่อยในน้ำ โดยเฉพาะต้นข้าวในระยะกล้าและที่ปักดำใหม่ ๆ ไปจนถึงระยะแตกกอ หอยราสเบอร์รี่จะชอบกินต้นข้าวในระยะกล้าที่มีอายุประมาณ 10 วัน มากที่สุด โดยเริ่มกัดส่วนโคนต้นที่อยู่ใต้น้ำเหนือจากพื้นดิน 1–1.5 นิ้ว จากนั้นกินส่วนใบที่ลอยน้ำจนหมด ใช้เวลากินทั้งต้นทั้งใบ นานประมาณ 1–2 นาที
การป้องกันและการกำจัด > วิธีกล

การจัดเก็บทำลาย เมื่อพบตัวหอยและไข่ ให้เก็บทำลายทันทีอย่าให้เหลือ
การดักและกั้น ตามทางน้ำผ่าน ให้ใช้สิ่งกีดขวางตาข่าย เฝือก ภาชนะดักปลา ดักจับหอยราสเบอร์รี่ลูกหอยที่ฟักใหม่ ๆ สามารถลอยน้ำได้ ควรใช้ตาข่ายถี่ ๆ กั้นขณะสูบน้ำเข้านาข้าว หรือกั้นบริเวณทางน้ำไหล
การใช้ไม้หลักปักในนาข้าว การล่อให้หอยมาวางไข่ โดยใช้หลักปักในที่ลุ่มหรือทางที่หอยผ่าน เมื่อหอยเข้ามาวางไข่ตามหลักที่ปักไว้ ทำให้ง่ายต่อการเก็บไข่หอยไปทำลาย
การใช้เหยื่อล่อ พืชทุกชนิด ใช้เป็นเหยื่อล่อหอยราสเบอร์รี่ ได้ หอยจะเข้ามากินและหลบซ่อนตัว พืชที่หอยชอบกิน เช่น ใบผัก ใบมันเทศ ใบมันสำปะหลัง ใบมะละกอ หรือพืชอื่น ๆ ที่มียางขาวคล้ายน้ำนม
การป้องกันและการกำจัด > ชีววิธี

ใช้ศัตรูธรรมชาติช่วยกำจัด เช่น ฝูงเป็ดเก็บกินลูกหอย โดยปกติในธรรมชาติมีศัตรูหอยราสเบอร์รี่อยู่หลายชนิดที่ควรอนุรักษ์ เช่น นกกระปูด นกปากห่าง และสัตว์ป่าบางชนิดซึ่งสัตว์เหล่านี้นอกจากจะช่วยทำลายหอยราสเบอร์รี่แล้วยังทำให้ธรรมชาติสวยงามอีกด้วย
การป้องกันและการกำจัด > วิธีใช้สารเคมี

การใช้สารเคมี สารคอปเปอร์ซัลเฟต (จุนสี) ชนิดผงสีฟ้า เป็นสารที่ใช้ป้องกันและกำจัดหอยราสเบอร์รี่ได้เป็นอย่างดี มีประสิทธิภาพสูง ราคาถูกและไม่เป็นอันตรายต่อสิ่งแวดล้อม
อ่านเพิ่ม

Cowie RH, Kalo ON,  และคณะ (IUCN/SSC Invasive Species Specialist Group (ISSG)) (13 April 2005). "Pomacea canaliculata". Global Invasive Species Database. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-14. สืบค้นเมื่อ 2024-07-28.
Levin P (2006). "Statewide strategic control plan for apple snail (Pomacea canaliculata) in Hawaii".
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Pomacea canaliculata
http://www.applesnail.net/content/species/pomacea_canaliculata.htm
Species Profile - Channeled Apple Snail (Pomacea canaliculata). National Invasive Species Information Center, United States National Agricultural Library.
Youtube video: flock of ducks used to control pests including golden apple snails in rice field in Thailand
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q2005098  Wikispecies: Pomacea canaliculata  ADW: Pomacea_canaliculata  BioLib: 17762  BOLD: 103809  EPPO: POMACA  GBIF: 2292582  iNaturalist: 122278  IRMNG: 10654600  ITIS: 568121  IUCN: 166261  NCBI: 400727  WoRMS: 741113 
ไข่หอยราสเบอร์รี่
อีเรอเนอ คลาริน

อีเรอเนอ คลาริน (16 พฤษภาคม ค.ศ. 1955 มิวนิก, ประเทศเยอรมนี) เป็นนักแสดงละครโทรทัศน์และละครเวทีชาวเยอรมัน
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

2006 Siska-Alibi für Tommi (TV movie)
2005 Siska-Das Gewissen des Mörders (TV movie)
2005 Siska-Keine andere Wahl (TV movie)
2004 Siska-Einfach nur sterben (TV movie)
2004 Die Hengstpararade
2004 Die Rosenheim Cops (TV movie)
2004 Schlosshotel Orth  (TV movie)
2002 Siska-Hass macht blind (TV movie)
1977-2002 a lot of Derrick episodes and Der Alte (The Old Fox)
1989-1990 Pfarrerin Lenau (TV movie)
1982-1987 Die Wiesingers Rolle: Therese Wiesinger; (TV movie)
แหล่งข้อมูลอื่น

Irene Clarin ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Doris Mattes Agency Munich (German)
เขาเตงกุนสัน

เขาเตงกุนสัน หรือ เขาเตงกุน (จีน: 定军山; พินอิน: Dìngjūn Shān) เป็นภูเขาที่ตั้งอยู่ในเมืองฮันต๋ง (ฮั่นจง ในปัจจุบัน) ทางตอนใต้ของมณฑลส่านซี ประเทศจีน เป็นอีกสถานที่หนึ่งที่เกี่ยวเนื่องกับสามก๊ก เนื่องจากคราวที่จ๊กก๊กของเล่าปี่ บุกเข้าตีเมืองฮันต๋งของวุยก๊กที่ดูแลโดยแฮหัวเอี๋ยน โดยทั้งสองฝ่ายได้ทำสงครามกันที่ภูเขานี้และเป็นฝ่ายจ๊กก๊กที่ได้ชัยชนะเนื่องจากฮองตง ยอดขุนพลเสือเฒ่าและหนึ่งในห้าทหารเสือของเล่าปี่ ได้ฆ่าและตัดหัวมามอบให้กับเล่าปี่ ในเวลาต่อมากองทัพจ๊กก๊กได้บุกเข้ายึดเมืองฮันต๋งได้สำเร็จและเล่าปี่ก็ได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นอ๋องที่เมืองนี้ในที่สุด และเขาเตงกุนสันนี้ก็เป็นที่ฝังศพของจูกัดเหลียง (ขงเบ้ง) และฮองตง อีกด้วยซึ่งในภายหลังหลุมศพของฮองตงได้ถูกย้ายไปที่เฉิงตู ในสมัยราชวงศ์ชิง และได้ถูกทำลายไปในสมัยปฏิวัติวัฒนธรรม
ดูเพิ่ม

ยุทธการที่เขาเตงกุนสัน
อีเซเอ ทีดี

| DBAG คลาส 605 |
| --- | --- |
อีเซเอ ทีดี
ประจำการ: ค.ศ. 2001–2017 (บริการผู้โดยสาร) 2019–ปัจจุบัน (รถไฟทดสอบ)
ผู้ผลิต: บอมบาร์ดิเออร์/ซีเมนส์
ตระกูล: ซีเมนส์เวนตูริโอ
สายการผลิต: ค.ศ. 1998–2000
จำนวนที่ผลิต: 20 คัน
จำนวนในประจำการ: 19 คัน
รูปแบบการจัดขบวน: 4 คันต่อขบวน
ความจุผู้โดยสาร: 154 ที่ (standard class), 41 ที่ (first class)
ผู้ให้บริการ: DB Fernverkehr DSB
คุณลักษณะ
วัสดุตัวถัง: เหล็ก
รูปแบบการพ่วงรถ: Flexible diaphragm (within unit only)
ความเร็วสูงสุด: 125 mph (200 km/h)
น้ำหนัก: 232 ตัน (228 long ton; 256 short ton)
ระบบส่งกำลัง: รถดีเซลรางไฟฟ้า (DEMU)
เครื่องยนต์: Cummins QSK19 (สี่เครื่องยนต์)
กำลังขับเคลื่อน: 4 × 560 กิโลวัตต์ (750 แรงม้า) at 1800rpm each  = 3,000 hp (2,200 kW)
ชุดส่งกำลัง: Diesel-electric transmission
รูปแบบการจัดวางล้อ: 2'Bo'+Bo'2'+2'Bo'+Bo'2'
ระบบเบรก: Rheostatic
ระบบความปลอดภัย: Sifa, PZB90, LZB, Eurobalise
ชนิดขอพ่วง: Dellner
มาตรฐานทางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) สแตนดาร์ดเกจ
อีเซเอ ทีดี เป็นรถไฟความเร็วสูงรุ่นที่ 5 ของด็อยท์เชอบาน เริ่มใช้งานในปี ค.ศ. 2001 มีความคล้ายคลึงกับอีเซเอ ที คือ เป็นรถไฟที่สามารถเอียงได้ เพียงแต่ว่าอีเซเอ ทีดี เป็นรถดีเซลราง รถไฟผลิตโดยบริษัทบอมบาร์ดิเออร์และซีเมนส์
2nd class interior of the ICE TD
ดูเพิ่ม

รถไฟความเร็วสูง
อินเตอร์ซิตี-เอ็กซ์เพรส
รถไฟเอียงได้
อีเซเอ ที
แหล่งข้อมูลอื่น

ICE TD เก็บถาวร 2008-05-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Siemens Page
ICT-VT  - tilting InterCity DMU (Class 605) at The ICE Pages
| ด ค กอีเซเอ ผลิตในประเทศเยอรมนี |
| --- | --- |
เยอรมนี:  อีเซเอ 1  อีเซเอ 2  อีเซเอ 3  อีเซเอที  อีเซเอทีดี 
ประเทศอื่น ๆ:   China CRH3   Spain AVE.S103   Russia Sapsan
หนูหิ่น อินเตอร์

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ หนูหิ่น
หนูหิ่น...อินเตอร์ เป็นผลงานชุดการ์ตูนเรื่องสั้นของ ผดุง ไกรศรี หรือ "เอ๊าะ" ตีพิมพ์ตอนแรกลงในหนังสือการ์ตูน มหาสนุก ฉบับที่ 156 (ฉบับกระเป๋าในช่วงต้นปี พ.ศ. 2537)  ต่อมาได้มีการตีพิมพ์รวมเล่มเมื่อ พ.ศ. 2539 โดยออกเป็นนิตยสารรายสะดวกในช่วงแรกและออกรายเดือนตั้งแต่ฉบับที่ 21 เป็นต้นมา ต่อมาได้นำกลับมารวมเล่มในชื่อ หนูหิ่นสเปเชียล วางแผงเป็นรายสะดวก ปัจจุบันมีออกมาทั้งสิ้น 4 เล่ม ภายหลังทางสำนักพิมพ์ได้รวมเล่มออกมาอีกครั้งในชื่อ หนูหิ่น in the city ประกอบไปด้วยหนูหิ่น 4 ตอนที่เคยลงในหนูหิ่น...อินเตอร์นำมาพิมพ์ 4 สีทั้งเล่ม นอกจากนี้ยังได้มีการรวมเล่มการ์ตูน หนูหิ่นอินโนนหินแห่ ซึ่งเป็นเรื่องราวของหนูหิ่นในวัยเด็กอีกด้วย การ์ตูนชุดหนูหิ่นที่กล่าวไปได้รับความนิยม โดยเฉพาะชาวกรุงเทพและชาวอีสานที่ตั้งถิ่นฐานตามที่ต่าง ๆ ทั่วประเทศ จนมีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ หนูหิ่น เดอะ มูฟวี่ ใน พ.ศ. 2549
ในปี พ.ศ. 2565 เพราะปัญหาเศรษฐกิจทางบรรลือสาสน์ได้ยกเลิกการวางจำหน่ายนิตยสารรายประจำในเครือทั้งหมดไปอย่างเงียบ ๆ ส่วนหนูหิ่นวางจำหน่ายรายประจำเล่มที่ 251 เมษายน ปี 2564 เป็นฉบับสุดท้าย ก่อนถูกปรับเป็นหนังสือเล่มเฉพาะกิจ และ E-book ให้ดาวน์โหลดแทน และยังมีการออกเล่มพิเศษนำตัวละครจากซีรี่ย์หนูหิ่น มาพบกับตัวละครในนิยายคลาสสิคอย่าง พล นิกร กิมหงวน อีกด้วย
เนื้อเรื่อง

หนูหิ่น เด็กสาวชาวอีสานวัย 16 ย่าง 17 จากบ้านโนนหินแห่ อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี เข้ามาหางานทำในกรุงเทพมหานคร ซึ่งบ้านของเจ้านายหนูหิ่น (คุณมิลค์) ตามอ้างอิงจากสมาคมหนังสือตลกแห่งประเทศไทย ได้กล่าวไว้ว่า บ้านของนางสาวเมธาวารี บดินทราธร อยู่ ณ ซอยแห่งหนึ่ง (สงวนชื่อ) ที่อยู่ในเขต บางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร เนื่องจากความแร้นแค้นที่บ้านเกิด เธอได้ทำงานเป็นคนรับใช้ในบ้านของคุณมิลค์ และคุณส้มโอ ซึ่งเป็นบ้านของตระกูลผู้ดีเก่า หนูหิ่นเป็นเด็กนิสัยตลก ๆ และมักทำเรื่องเปิ่น ๆ ฮา ๆ ในบ้านอยู่เสมอ เป็นที่มาของเรื่องราวต่าง ๆ ในการ์ตูนชุดนี้
ตัวละคร

บทความหลัก: ตัวละครในหนูหิ่น อินเตอร์
หนูหิ่น โนนหินแห่
เมธาวารี บดินทราธร (มิลค์)
ธิดาวารี บดินทราธร (ส้มโอ พี่สาวของมิลค์)
ทับทอง เทพสมบัติ (ทอง)
ทับเพชร เทพสมบัติ (เพชร พี่ชายคนโตของทอง)
ทับเงิน เทพสมบัติ (เงิน พี่ชายคนกลางของทอง)
ท่านเจ้าคุณพงเทพภราดร (คุณปู่ของมิลค์)
ดีพร้อม พงเทพภราดร (คุณย่าของมิลค์)
เมธา พงเทพภราดร (คุณพ่อของมิลค์)
วารี บดินทราธร (คุณแม่ของมิลค์)
ระรวย พงเทพภราดร (คุณป้าของมิลค์)
วานิช (คุณพ่อของทอง)
มารยาท (คุณแม่ของทอง)
มารศรี (คุณน้าของทอง)
ตัวละครอื่น

ลูกหนู (ลูกสาวท่านนายพันทหาร เป็นคู่ปรับกับมิลค์)
พยาบาลบี (พยาบาลสาวในโรงพยาบาลค่ายทหาร)
กิ๊ฟ (ลูกแม่ค้าขายข้าวแกงในค่ายทหาร)
หมวย, มุก, ยะหยา, หยามู้, เจนนี่, หนูนา (เพื่อนหญิงของมิลค์)
เลอศักดิ์, แว่น (ขี้หลี), เจตริน (เพื่อนชายของมิลค์)
นุ่ม, นิ่ม, นวม (ลูก ๆ ของคุณป้าระรวย)
ลูซี่ (ญาติของทอง เพื่อนของส้มโอ)
วสันต์ (เพื่อนกะเทยของทอง),  มอด
หนูหูด, หนูขิ่ง, สาวแวว, หนูนา, สาวนุ่น, สาวด่อน, มิยูกิจัง, เจ้าหญิงนูฮีลน่า (เพื่อนหญิงของหนูหิ่น)
บักกิ้น, บักกึก, บักเป้ด, บักข่อหล่อ, วราวุธ, เจมส์ (เพื่อนชายของหนูหิ่น)
หนูเหี้ยน, บักหำน้อย, นางน้อย (น้อง ๆ ของหนูหิ่น)
ทิดดี (พ่อของหนูหิ่น)
หุ่ง (แม่ของหนูหิ่น)
เอียด (ยายของหนูหิ่น)
ผ่อน, นาง (น้า ๆ ของหนูหิ่น)
ข้อมูลเพิ่มเติม

ต้นแบบของทอง ที่ปรากฏตัวในครั้งแรกนั้น มีต้นแบบมาจาก เจสัน ยัง ภายหลังทราบจาก ผดุง ไกรศรี ว่าหากเป็นช่วงปัจจุบัน อาจเทียบได้กับ ณเดชน์ คูกิมิยะ หรือ จิรายุ ตั้งศรีสุข
ดูเพิ่ม

หนูหิ่น เดอะมูฟวี่
ตัวละครในหนูหิ่น อินเตอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

แฟนเพจอย่างเป็นทางการของ ผดุง ไกรศรี
ข้อมูลเกี่ยวกับภาพยนตร์หนูหิ่นอินเตอร์ (2550) จาก เด็กหนังดอตคอม
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของหนูหิ่น อินเตอร์
แฟนเพจอย่างเป็นทางการของหนูหิ่น
ไลน์อย่างเป็นทางการของหนูหิ่น[ลิงก์เสีย]
เขาเทียนเหมิน

ภูเขาในประเทศจีน
| เขาเทียนเหมิน |
| --- | --- |
天门山

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 1,518.6 เมตร (4,982 ฟุต)
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน: 1,518.6 เมตร (4,982 ฟุต)
พิกัด: 29°2′59.57″N 110°28′44.00″E﻿ / ﻿29.0498806°N 110.4788889°E﻿ / 29.0498806; 110.4788889 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
เขาเทียนเหมินตำแหน่งในมณฑลหูหนาน 
เขาเทียนเหมิน หรือ เทียนเหมินชาน (จีนตัวย่อ: 天门山; จีนตัวเต็ม: 天門山; พินอิน: Tiānmén Shān; แปลตรงตัว: "ภูเขาประตูสวรรค์") เป็นภูเขาที่ตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติเขาเทียนเหมิน นครจางเจียเจี้ย ทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหูหนาน ประเทศจีน
ภูเขา

กระเช้าลอยฟ้าขึ้นเขาเทียนเหมินถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2548 โดยบริษัทโปมา (Poma) ของฝรั่งเศส ให้บริการตั้งแต่สถานีกระเช้าลอยฟ้าจางเจียเจี้ยที่อยู่ใกล้เคียงจนถึงยอดเขา กระเช้าลอยฟ้าของเขาเทียนเหมินได้รับการกล่างอ้างในสื่อสิ่งพิมพ์ด้านการท่องเที่ยวว่าเป็น "ทางกระเช้าลอยฟ้าโดยสารของภูเขาสูงที่ยาวที่สุดในโลก" ด้วยกระเช้าลอยฟ้าจำนวน 98 คันและมีความยาวของทางกระเช้าทั้งหมด 7,455 เมตร (24,459 ฟุต) และขึ้นไปสูงถึง 1,279 เมตร (4,196 ฟุต) ความชันสูงสุดคือ 37 องศา นักท่องเที่ยวสามารถเดินบนเส้นทางหลายกิโลเมตรที่สร้างตามแนวหน้าผาบนยอดเขา รวมไปถึงส่วนที่มีพื้นทางเดินเป็นกระจกด้วย ถนนทงเทียน (通天) หรือถนนเชื่อมสวรรค์ระยะทาง 11 กิโลเมตร (7 ไมล์) และมี 99 โค้งก็สามารถนำขึ้นไปสู่ยอดเขา และพานักท่องเที่ยวไปยังซุ้มประตูธรรมชาติถ้ำเทียนเหมินในภูเขาที่มีความสูง 131.5 เมตร (431.4 ฟุต) ชื่อของถ้ำเช่นเดียวกับชื่อของภูเขาคือ "เทียนเหมิน" (天门) มีความหมายว่า "ประตูสวรรค์" และมีบันไดทางเข้า 999 ขั้นที่รู้จักในชื่อ "บันไดสู่สวรรค์"
ทัศนียภาพของถนนทงเทียน (ถนนเชื่อมสวรรค์) เมื่อมองจากกระเช้าลอยฟ้า
ทัศนียภาพของซุ้มประตูธรรมชาติและบันไดที่นำขึ้นไป
แผ่นป้ายที่ระลึกการปีนขึ้นเขาของอาแล็ง รอแบร์ในปี ค.ศ. 2007
วัดเทียนเหมินชาน
ทางเดินเลียบหน้าผารอบยอดเขา
ศาลากวนอิมที่วัดเทียนเหมินชาน
ทางเข้าอุทยานแห่งชาติเขาเทียนเหมิน
เขาเขียว

| ทิวเขาเขียว |
| --- | --- |
เขาเขียว
ทิวเขาเขียวทางตะวันออกของจังหวัดชลบุรี
จุดสูงสุด
ยอด: เขาเขียว
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 789 เมตร (2,589 ฟุต)
พิกัด: 13°14′45″N 101°4′15″E﻿ / ﻿13.24583°N 101.07083°E﻿ / 13.24583; 101.07083 
ข้อมูลเชิงขนาด
ยาว: 20 กม. (12 ไมล์) N/S
กว้าง: 10 กม. (6 ไมล์) E/W
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
 
ประเทศ: ไทย
รัฐ/จังหวัด: จังหวัดชลบุรี
พิกัดเทือกเขา: 13°14.5′N 101°4′E﻿ / ﻿13.2417°N 101.067°E﻿ / 13.2417; 101.067
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทหิน: หินทราย, หินกรวดมน
เขาเขียว เป็นทิวเขาประกอบด้วยเขาบริวารหลายลูกรวมกัน เช่น เขาขวาง เขามาบเอียง เขาเขียว เขาตาอิน ฯลฯ มีลักษณะเขาแบ่งออกเป็น 2 ตอน ตอนแรกมีจุดยอดสูงกว่า เรียกว่าเขาเขียว และอีกตอนหนึ่งซึ่งเตี้ยกว่าตอนแรก เรียกว่าเขาชมภู่ มียอดสูงสุดจากระดับน้ำทะเล 789 เมตร เป็นแหล่งน้ำที่ไหลมาลงอ่างเก็บน้ำบางพระ แหล่งน้ำจืดใหญ่ที่สุดของภาคตะวันออก
เขาเขียวอยู่ในพื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาเขียว-เขาชมพู่ เนื้อที่ประมาณ 144.7 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 90,437.5 ไร่ ประกาศเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 มีทั้งป่าเบญจพรรณ ป่าดิบแล้ง และป่าดิบชื้น บริเวณเชิงเขาเขียวเป็นที่ตั้งของสวนสัตว์เปิดเขาเขียว
อันทิลอิตส์กอน (เพลงลิงคินพาร์ก)

Error ซิงเกิลโดยลิงคินพาร์ก
"อันทิลอิตส์กอน" (อังกฤษ: Until It's Gone) เป็นเพลงของวงดนตรีร็อกชาวอเมริกัน ลิงคินพาร์ก รวมอยู่ในสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 6 ของวง เดอะฮันติงปาร์ตี เป็นเพลงลำดับที่เจ็ด และเป็นซิงเกิลที่สองในอัลบั้ม โปรดิวซ์โดย ไมค์ ชิโนดะ และ แบรด เดลสัน ออกจำหน่ายโดยวอร์เนอร์บราเธอร์ และแมชชีนชอป ในวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ซิงเกิลนี้ยังถูกรวมในอัลบั้มเพลงประกอบวิดีโอเกมแนวเอ็คชัน-ผจญภัย Transformers: Rise of the Dark Spark ซึ่งออกจำหน่ายในวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2557
ประวัติ

เนื้อหาในเพลงเป็นเรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่ได้เคยล้มเหลวของนักร้องนำ เชสเตอร์ เบนนิงตัน มีช่วงเริ่มเพลงที่มีเสียงสังเคราะห์นั้นคล้ายคลึงกับเพลง 'นัมบ์' จากอัลบั้ม เมทีโอรา (ในปี พ.ศ. 2546) และมีช่วงเพลงต่อจากเพลง"เวสต์แลนด์" (Wastelands) ซึ่งเป็นเพลงก่อนหน้าของ"อันทิลอิตส์กอน"
มิวสิกวิดีโอ

วิดีโอเนื้อเพลงออกเผยแพร่เป็นครั้งแรกในยูทูบ ในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 กำกับการแสดงโดย Austin Saya ถ่ายทำที่ ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ต่อมามิวสิกวิดีโอที่เป็นทางการได้ออกเผยแพร่ในวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2557 กำกับโดย โจ ฮาห์น ออกเผยแพร่เป็นครั้งแรกที่หน้าเพจเฟซบุ๊กของลิงคินพาร์ก และต่อมาได้อัปโหลดลงยูทูบ วิดีโอได้เสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมิวสิกวิดีโอในเอ็มทีวีในรายการ "วิดีโอเพลงร็อกยอดเยี่ยม"
รายชื่อเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | Producer(s) | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Until It's Gone" | Linkin Park | Brad Delson, Mike Shinoda | 3:41 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | Producer(s) | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Until It's Gone" | Linkin Park | Delson, Shinoda | 3:41 |
| 2. | "Guilty All the Same" (featuring Rakim) | Linkin Park, William Griffin | Delson, Shinoda | 5:55 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 9:36 |
ผู้มีส่วนร่วมทำเพลง

| --- | --- |
 ลิงคินพาร์ก เชสเตอร์ เบนนิงตัน – นักร้องนำ  ไมค์ ชิโนดะ – ร้องเสียงประสาน, จังหวะกีตาร์, คีย์บอร์ด  แบรด เดลสัน – กีตาร์นำ  เดฟ "ฟีนิกส์" ฟาร์เรล – กีตาร์เบส  โจ ฮาห์น – เทิร์นเทเบิล, แซมพลิง, โปรแกรมคอมพิวเตอร์แต่งเสียง  รอบ บัวร์ดอน – กลอง, เพอร์คัชชัน:  บุคลากรทางเทคนิค อีธาน เมตส์ (Ethan Mates) - วิศวกรเสียง
ประวัติการจำหน่าย

| ประเทศ | วันที่ | รูปแบบ | ค่ายเพลง | หมายเลขแคตตาล็อก |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ทั่วโลก | 6 พฤษภาคม 2014 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | วอร์เนอร์บราเธอร์ | ไม่มี |
| อินเดีย | 6 พฤษภาคม 2014 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | วอร์เนอร์บราเธอร์ | ไม่มี |
| อิตาลี | 9 พฤษภาคม 2014 | วิทยุเพลงฮิตร่วมสมัย | วอร์เนอร์บราเธอร์ | ไม่มี |
| สหรัฐอเมริกา | 13 พฤษภาคม 2014 | วิทยุโมเดิร์นร็อก | วอร์เนอร์บราเธอร์ แมชชีนชอป | ไม่มี |
| เยอรมนี | 30 พฤษภาคม 2014 | ซีดีซิงเกิล | วอร์เนอร์บราเธอร์ | 5439197124 |
| สวิตเซอร์แลนด์ | 30 พฤษภาคม 2014 | ซีดีซิงเกิล | วอร์เนอร์บราเธอร์ | 5439197124 |
แหล่งข้อมูลอื่น

"Until It's Gone" (Lyric Video) ที่ยูทูบ
เนื้อเพลงเต็มของเพลงนี้[ลิงก์เสีย] ที่ MetroLyrics
| ด ค กเพลงของลิงคินพาร์ก |
| --- | --- |
 ผลงานเพลง  รางวัลและการเสนอชื่อ 
ไฮบริดทีโอรี:  "เปเปอร์คัต"  "วันสเต็ปโคลสเซอร์"  "พอยส์ออฟออทอริตี"  "ครอว์ลิง"  "รันอะเวย์"  "อินดิเอ็นด์"  "อะเพลซฟอร์มายเฮด" 
เมทีโอรา:  "ซัมแวร์ไอบีลอง"  "ไลอิงฟรอมยู"  "เฟนต์"  "เบรกกิงเดอะแฮบิต"  "ฟรอมดิอินไซด์"  "นัมบ์" 
มินิตส์ทูมิดไนต์:  "กิฟเวนอัป"  "ลีฟเอาต์ออลเดอะเรสต์"  "บลีดอิตเอาต์"  "แชโดว์ออฟเดอะเดย์"  "วอตไอฟ์ดัน" 
อะเทาซันด์ซันส์:  "เบิร์นนิงอินเดอะสกายส์"  "เวตติงฟอร์ดิเอ็นด์"  "แบล็กเอาต์"  "เรตชิสแอนด์คิงส์"  "อิริเดสเซนต์"  "เดอะแคทาลิสต์" 
ลิฟวิงทิงส์:  "ลอสต์อินดิเอ็กโค"  "อินมายรีเมนส์"  "เบิร์นอิตดาวน์"  "ไลส์กรีดมิสเซอรี"  "ไอลล์บีกอน"  "คาสเซิลออฟกลาส"  "พาวเวอร์เลส" 
เดอะฮันติงปาร์ตี:  "คีส์ทูเดอะคิงดอม"  "ออลฟอร์นัททิง"  "กิลตีออลเดอะเซม"  "เวสต์แลนส์"  "อันทิลอิตส์กอน"  "รีเบลเลียน"  "ไฟนอลแมสเคอเรด" 
วันมอร์ไลต์:  "เฮวี" 
เพลงที่ร่วมกับศิลปินอื่น:  "นัมบ์/อานคอร์"  "วีเมดอิต"  "อะไลต์แดตเนเวอร์คัมส์"  "ดาร์กเกอร์แดนบลัด" 
เพลงอื่น:  "พอยส์ออฟออทอริตี (รีมิกซ์)"  "นิวดิไวด์"  "นอตอะโลน"  "โรลลิงอินเดอะดีป 
  หมวดหมู่
ฮัมฟรีย์ โบการ์ต

| ฮัมฟรีย์ โบการ์ต |
| --- | --- |
ภาพประชาสัมพันธ์ในปี 1945
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 25 ธันวาคม ค.ศ. 1899 Humphrey DeForest Bogart
เสียชีวิต: 14 มกราคม ค.ศ. 1957(1957-01-14) (57 ปี) ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
คู่สมรส: Helen Menken (1926-1927) Mary Philips (1928-1937) Mayo Methot (1938-1945) ลอเรน เบคอล (1945–1957) (เขาเสียชีวิต)
บุตร: 2 คน
อาชีพ: นักแสดง , นักเขียน
ปีที่แสดง: 1920–1956
ฐานข้อมูล
IMDb
ฮัมฟรีย์ ดีฟอเรสต์ โบการ์ต (25 ธันวาคม ค.ศ. 1899 - 14 มกราคม ค.ศ. 1957) นักแสดงอเมริกัน ที่ได้รับการจัดอันดับจากสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน (AFI) ให้เป็นนักแสดงอันดับ 1 ในรอบ 100 ปี
ฮัมฟรีย์ โบการ์ต เกิดที่นิวยอร์ก บิดาเป็นศัลยแพทย์เชื้อสายดัตช์ อังกฤษและสเปน มารดาเป็นชาวอังกฤษเชื้อสายเวลช์ เขาเริ่มชีวิตการแสดงตั้งแต่อายุ 22 ปี โดยแสดงละครบรอดเวย์อยู่เป็นเวลาสิบปี และเริ่มแสดงภาพยนตร์ในช่วงทศวรรษ 1930 มักได้รับบทมาเฟีย ในภาพยนตร์เกรดบี ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้ คือเรื่อง The Maltese Falcon ในปี ค.ศ. 1941
จุดพลิกผันในชีวิตการแสดง เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1942 เมื่อได้รับเลือกให้แสดงบทโรแมนติก ในภาพยนตร์เรื่อง คาซาบลังกา คู่กับอิงกริด เบิร์กแมน เป็นการพลิกบทบาทและสร้างความนิยมอย่างสูงให้กับเขา ภาพยนตร์เรื่องนี้ส่งให้เขาเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชาย ในปี ค.ศ. 1943
ในช่วงบั้นปลายชีวิต ฮัมฟรีย์ โบการ์ต ป่วยเป็นโรคมะเร็งหลอดอาหาร เนื่องจากการสูบบุหรี่อย่างหนัก ทำให้ร่างกายทรุดโทรมอย่างรวดเร็ว และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1957 ด้วยวัย 57 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

ชีวประวัติ ฮัมฟรีย์ โบการ์ต ที่ อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
ฮัมฟรีย์ โบการ์ต ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เอมีล ยันนิงส์ (1928)  วอร์เนอร์ แบ็กซ์เตอร์ (1929)  จอร์จ อาร์ลิสส์ (1930)  ลิโอเนล แบร์รีมัวร์ (1931)  เฟรดริก มาร์ช/วอลเลซ บีรี (1932)  ชาลส์ ลาฟตัน (1933)  คลาร์ก เกเบิล (1934)  วิกเตอร์ แม็กลาเกล็น (1935)  พอล มุนี (1936)  สเปนเซอร์ เทรซี (1937)  สเปนเซอร์ เทรซี (1938)  รอเบิร์ต ดอแนต (1939)  เจมส์ สจวร์ต (1940) 
1941–1960:  แกรี คูเปอร์ (1941)  เจมส์ แคกนีย์ (1942)  พอล ลูคัส (1943)  บิง ครอสบี (1944)  เรย์ มิลแลนด์ (1945)  เฟรดริก มาร์ช (1946)  โรนัลด์ คอลแมน (1947)  ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ (1948)  บรอเดริก ครอว์ฟอร์ด (1949)  โฮเซ เฟร์เรร์ (1950)  ฮัมฟรีย์ โบการ์ต (1951)  แกรี คูเปอร์ (1952)  วิลเลียม โฮลเดน (1953)  มาร์ลอน แบรนโด (1954)  เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ (1955)  ยูล บรีนเนอร์ (1956)  อเล็ก กินเนสส์ (1957)  เดวิด นิเวน (1958)  ชาร์ลตัน เฮสตัน (1959)  เบิร์ต แลนแคสเตอร์ (1960) 
1961–1980:  มักซีมีเลียน เชลล์ (1961)  เกรกอรี เพก (1962)  ซิดนีย์ พอยเทียร์ (1963)  เรกซ์ แฮร์ริสัน (1964)  ลี มาร์วิน (1965)  พอล สโกฟีลด์ (1966)  ร็อด ชไตเกอร์ (1967)  คลิฟฟ์ รอเบิร์ตสัน (1968)  จอห์น เวย์น (1969)  จอร์จ ซี. สกอตต์ (1970)  จีน แฮกแมน (1971)  มาร์ลอน แบรนโด (1972)  แจ็ก เลมมอน (1973)  อาร์ต คาร์นีย์ (1974)  แจ็ก นิโคลสัน (1975)  ปีเตอร์ ฟินช์ (1976)  ริชาร์ด เดรย์ฟัส (1977)  จอน วอยต์ (1978)  ดัสติน ฮอฟแมน (1979)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1980) 
1981–2000:  เฮนรี ฟอนดา (1981)  เบน คิงสลีย์ (1982)  โรเบิร์ต ดูวัล (1983)  เอฟ. เมอร์รีย์ เอบราฮัม (1984)  วิลเลียม เฮิร์ต (1985)  พอล นิวแมน (1986)  ไมเคิล ดักลาส (1987)  ดัสติน ฮอฟแมน (1988)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (1989)  เจเรมี ไอเอินส์ (1990)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (1991)  อัล ปาชิโน (1992)  ทอม แฮงส์ (1993)  ทอม แฮงส์ (1994)  นิโคลัส เคจ (1995)  เจฟฟรีย์ รัช (1996)  แจ็ก นิโคลสัน (1997)  โรแบร์โต เบนิญญี (1998)  เควิน สเปซีย์ (1999)  รัสเซล โครว์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เดนเซล วอชิงตัน (2001)  เอเดรียน โบรดี (2002)  ฌอน เพนน์ (2003)  เจมี ฟ็อกซ์ (2004)  ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน (2005)  ฟอเรสต์ วิตเทกเกอร์ (2006)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2007)  ฌอน เพนน์ (2008)  เจฟฟ์ บริดเจส (2009)  โคลิน เฟิร์ธ (2010)  ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง (2011)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2012)  แมทธิว แม็คคอนาเฮย์ (2013)  เอดดี เรดเมน (2014)  ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ (2015)  เคซีย์ แอฟเฟล็ก (2016)  แกรี โอลด์แมน (2017)  รามี แมลิก (2018)  วาคีน ฟีนิกซ์ (2019)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (2020)  วิลล์ สมิธ (2021)  เบรนแดน เฟรเซอร์ (2022)  คิลเลียน เมอร์ฟี (2023)
เกาะลำพู

| --- | --- |
เกาะลำพู
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: แม่น้ำตาปี
พิกัด: 09°08′14″N 99°18′56″E﻿ / ﻿9.13722°N 99.31556°E﻿ / 9.13722; 99.31556
พื้นที่: 0.1056 ตารางกิโลเมตร (0.0408 ตารางไมล์)
การปกครอง
 ไทย
จังหวัด: สุราษฎร์ธานี
อำเภอ: เมืองสุราษฎร์ธานี
ตำบล: บางใบไม้
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+07:00
รหัสไปรษณีย์: 84000
รหัสภูมิศาสตร์: 8401
ทะเบียนรถ: สุราษฎร์ธานี
เกาะลำพู เป็นเกาะกลางแม่น้ำตาปีและเป็นที่ราชพัสดุ เดิมจังหวัดสุราษฎร์ธานีเคยให้สัมปทานแก่เอกชนสร้างบังกาโลและสวนอาหาร ต่อมาในภายหลัง เมื่อหมดสัญญาสัมปทาน ทางจังหวัดก็ได้พัฒนาและสร้างสวนสาธารณะบนกาะซึ่งมีสภาพแวดล้อมงดงามเหมาะแก่การพักผ่อนอย่างยิ่ง ประชาชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานีได้มีโอกาสแวะเวียนมาใช้พื้นที่บริเวณนี้อยู่อย่างสม่ำเสมอ เนื่องจากภายในสวนมีลานกิจกรรมและลานกีฬาที่อยู่ใกล้ใจกลางเมืองสุราษฎร์ธานี นอกจากนี้ บนเกาะลำพูยังสามารถเห็นทิวทัศน์ริมเขื่อนแม่น้ำตาปีและเมืองสุราษฎร์ธานีได้อีกด้วย
แต่เดิมนั้น การเดินทางไปเกาะลำพูต้องเดินทางด้วยเรือ แต่ในปัจจุบันได้มีการก่อสร้างสะพานเชื่อมระหว่างเกาะและแผ่นดินใหญ่ ทำให้การเดินทางเป็นไปได้อย่างสะดวกสบายมากขึ้น
บนเกาะลำพู ยังเป็นสนามแข่งขันเจ็ตสกี นและบริเวณนี้ยังใช้ในการแข่งเรือยาวและชักพระของเรือพระทางน้ำอีกด้วย
ดูเพิ่ม

General information เก็บถาวร 2012-01-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Use of hydro-bicycle demonstrated at Ko Lamphu[ลิงก์เสีย]
09°08′14″N 99°18′56″E﻿ / ﻿9.13722°N 99.31556°E﻿ / 9.13722; 99.31556
อายะ อิมามูระ

อายะ อิมามูระ (ญี่ปุ่น: 今邑 彩; โรมาจิ: Imamura Aya; 13 มีนาคม ค.ศ. 1955 – กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013) เป็นทั้งนักประพันธ์, นักเขียนนิยายลึกลับชาวญี่ปุ่น เธอเกิดที่จังหวัดนางาโนะ และมีชื่อจริงคือ เคโกะ อิมาอิ (ญี่ปุ่น: 今井 恵子; โรมาจิ: Imai Keiko)
อายะสำเร็จการศึกษาภาควิชาภาษาอังกฤษจากมหาวิทยาลัยสึรูบุงกะ และเธอได้เข้าทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่งก่อนที่จะผันตัวมาเป็นนักเขียนในภายหลัง ใน ค.ศ. 1989 มันจิ โนะ ซัทสึจิน ซึ่งเป็นนิยายลึกลับเรื่องแรกของเธอ ได้รับรางวัลอายูกาวะ เท็ตสึยะที่จัดโดยสำนักพิมพ์โตเกียวโซเก็นชะ ซึ่งเป็นรางวัลยอดเยี่ยมสำหรับนักเขียนหน้าใหม่
วันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 2013 ได้มีการพบศพของอายะที่บ้านของเธอในกรุงโตเกียว โดยสันนิษฐานว่าเสียชีวิตจากอาการป่วยในช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ ขณะอายุได้ 57 ปี
รายชื่อผลงาน

1. ออกโดย สำนักพิมพ์ Jlit หรือ Talent one
ฆาตกรรมตำนานเลือด
ฆาตกรในกระจกเงา
รูมเมต ปริศนาเพื่อนร่วมห้อง
และแล้วก็ไม่เหลือใคร
2. ออกโดย สำนักพิมพ์ Hummingbook
กุหลาบเลือด
ฆาตกรรมล้างตระกูล
รวมเรื่องสั้น บนเนินมรณะ
3. ออกโดย สำนักพิมพ์ Prism ในเครือ Amarin book
รวมเรื่องสั้น ยักษ์