stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามรัสเซีย-จอร์เจีย

สงครามรัสเซีย-จอร์เจีย หรือสงครามเซาท์ออสซีเชีย (ในรัสเซียมีอีกชื่อหนึ่งว่า สงครามห้าวัน) เป็นความขัดแย้งด้วยอาวุธในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2551 ระหว่างจอร์เจียฝ่ายหนึ่ง กับรัสเซียและรัฐบาลผู้แบ่งแยกของเซาท์ออสซีเชียและอับฮาเซียอีกฝ่ายหนึ่ง
สงครามเซาท์ออสซีเชียเมื่อ พ.ศ. 2534–2535 ระหว่างเชื้อชาติจอร์เจียกับออสเซเตียได้สิ้นสุดลงด้วยพื้นที่เกินกว่าครึ่งเล็กน้อยของเซาท์ออสซีเชียอยู่ภายใต้การควบคุมโดยพฤตินัยของรัฐบาลที่รัสเซียหนุนหลัง หากนานาชาติมิได้ให้การรับรองแต่อย่างใด เซาท์ออสซีเชียส่วนที่เชื้อชาติจอร์เจียอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่นั้นยังอยู่ภายใต้การควบคุมของจอร์เจีย (เขตอะฮัลโกรี และหมู่บ้านส่วนมากรอบซคินวาลี) โดยมีกำลังรักษาสันติภาพร่วมจอร์เจีย นอร์ทออสเซเตียและรัสเซียประจำอยู่ในพื้นที่ สถานการณ์คล้ายคลึงกันอุบัติขึ้นในอับฮาเซียหลังจากสงครามในอับฮาเซียเมื่อ พ.ศ. 2535–2536 ความตึงเครียดได้บานปลายขึ้นระหว่างฤดูร้อนของ พ.ศ. 2551 และเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม รัสเซียตัดสินใจที่จะป้องกันเซาท์ออสซีเชียอย่างเป็นทางการ
ระหว่างคืนวันที่ 7 และ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2551 จอร์เจียเปิดฉากการรุกทางทหารขนานใหญ่ต่อเซาท์ออสซีเชีย ในความพยายามที่จะยึดพื้นที่คืน จอร์เจียอ้างว่า พฤติการณ์ดังกล่าวเป็นการสนองต่อเหตุโจมตีต่อผู้รักษาสันติภาพและหมู่บ้านของตนในเซาท์ออสซีเชีย และรัสเซียกำลังเคลื่อนหน่วยทหารที่มิใช่เพื่อการรักษาสันติภาพเข้ามาในพื้นที่ การโจมตีของจอร์เจียเป็นเหตุให้เกิดความสูญเสียในบรรดาผู้รักษาสันติภาพรัสเซีย ผู้ซึ่งต้านทานการโจมตีร่วมกับทหารอาสาสมัครออสเซเตีย จอร์เจียยึดซคินวาลีได้สำเร็จในไม่กี่ชั่วโมง รัสเซียสนองโดยการจัดวางกำลังกองทัพที่ 58 ของรัสเซีย และกำลังพลร่มรัสเซียในเซาท์ออสซีเชีย และเปิดฉากโจมตีทางอากาศต่อกำลังจอร์เจียในเซาท์ออสซีเชียและเป้าหมายทางทหารและการส่งกำลังบำรุงในดินแดนจอร์เจีย รัสเซียอ้างว่า พฤติการณ์ดังกล่าวเป็นการแทรกแซงทางมนุษยธรรมและการบังคับใช้สันติภาพที่จำเป็น
กำลังรัสเซียและออสเซเตียสู้รบกับกำลังจอร์เจียทั่วเซาท์ออสซีเชียเป็นเวลาสี่วัน โดยมีการสู้รบหนักที่สุดในซคินวาลี วันที่ 9 สิงหาคม ทัพเรือของรัสเซียปิดล้อมชายฝั่งจอร์เจียบางส่วน และยกนาวิกโยธินขึ้นบกบนชายฝั่งอับฮาเซีย ทัพเรือจอร์เจียพยายามจะขัดขวาง แต่พ่ายแพ้ในการปะทะกันทางทะเล กำลังรัสเซียและอับฮาเซียเปิดแนวรบที่สองโดยการโจมตีหุบโคโดรีที่จอร์เจียครองอยู่ กำลังจอร์เจียต้านทานได้เพียงเล็กน้อย และต่อมา กำลังรัสเซียได้ตีโฉบฉวยฐานทัพหลายแห่งในทางตะวันตกของจอร์เจีย หลังการสู้รบอย่างหนักในเซาท์ออสซีเชียเป็นเวลาห้าวัน กำลังจอร์เจียก็ร่นถอย ทำให้รัสเซียสามารถกรีธาเข้าสู่จอร์เจียส่วนที่ไม่พิพาทและยึดครองนครต่าง ๆ ของจอร์เจียได้จำนวนหนึ่ง
สหภาพยุโรปที่มีฝรั่งเศสเป็นประธานเข้าไกล่เกลี่ยสถานการณ์ และคู่กรณีบรรลุความตกลงหยุดยิงขั้นต้นในวันที่ 12 สิงหาคม โดยจอร์เจียลงนามเมื่อวันที่ 15 สิงหาคมในกรุงทบิลิซี และรัสเซียลงนามเมื่อวันที่ 16 สิงหาคมในกรุงมอสโก หลายสัปดาห์ให้หลังการลงนามในความตกลงหยุดยิงดังกล่าว รัสเซียเริ่มถอนทหารส่วนมากออกจากจอร์เจียส่วนที่ไม่พิพาท รัสเซียได้สถาปนาเขตกันชนรอบอับฮาเซียและเซาท์ออสซีเชีย ตลอดจนตั้งจุดตรวจในดินแดนจอร์เจีย ท้ายที่สุด กำลังเหล่านี้ได้ถูกถอนออกจากจอร์เจียส่วนที่ไม่พิพาท อย่างไรก็ดี เจ้าหน้าที่ตะวันตกบางคนยืนยันว่า ทหารเหล่านี้ไม่ได้กลับไปประจำยังแนวที่ประจำอยู่เดิมก่อนหน้าที่จะเกิดความขัดแย้งขึ้นตามที่ระบุไว้ในแผนสันติภาพ กำลังรัสเซียยังประจำอยู่ในอับฮาเซียและเซาท์ออสซีเชียความตกลงสองฝ่ายกับรัฐบาลทั้งสองดินแดน
ภูมิหลังประวัติศาสตร์

บรรพบุรษของชาวออสซีเซียนั้นมาจากอิหร่าน มีถิ่นฐานเดิมอยู่ตามลำแม่น้ำดอน แต่ต้องย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่เทือกเขาคอเคซัสเพราะถูกบุกรุกโดยจักรวรรดิมองโกลในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ภายหลังจากถูกขับไล่ออกจากถิ่นฐานบ้านเกิด ชาวออสซีเซียได้ตั้งรกรากถาวรอยู่จนถึงปัจจุบันนี้ที่บริเวณสาธารณรัฐนอร์ทออสซีเซีย-อาลาเนีย (ปัจจุบันเป็นดินแดนของรัสเซีย) และเซาท์ออสซีเซีย (ปัจจุบันเป็นดินแดนของจอร์เจีย)
ในปี พ.ศ. 2537 ขณะที่สหภาพโซเวียตกำลังจะล่มสลายนั้น ผู้ที่ต่อต้านสหภาพโซเวียตคือ ซเวียด กัมซาคูร์เดีย ปรากฏตัวเป็นผู้นำของจอร์เจียเป็นคนแรก ในการรณรงค์หาเสียงเป็นประธานาธิบดีบนเวทีปราศรัยแห่งชาติ เขาได้สร้างภาพว่าชาวจอร์เจียพื้นเมือง ซึ่งในขณะนั้นมีประมาณร้อยละ 70 ของประชากรทั้งหมดว่าเป็นประชาชนผู้รักชาติอย่างแท้จริง ซึ่งเป็นการทำให้ฐานะของชาวเซาท์ออสซีเซียตกต่ำลง
ปลายปี พ.ศ. 2537 ศาลฎีกาของจอร์เจียตัดสินให้ดินแดนเซาท์ออสซีเซียเป็นรัฐอิสระ จึงได้แยกตัวออกมา หลังจากนั้นรัฐบาลในกรุงทบิลิซีกำหนดให้ภาษาจอร์เจียเป็นภาษาประจำชาติ ในขณะที่ชาวออสซีเซียใช้ 2 ภาษาหลักคือ ภาษารัสเซียและภาษาออสซีเซีย
ท่ามกลางความตึงเครียดเนื่องจากความขัดแย้งเรื่องเชื้อชาติที่เพิ่มขึ้น สงครามเซาท์ออสซีเซียปะทุขึ้นเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2534 จากเหตุที่กำลังทหารของจอร์เจียบุกเข้าไปในเมืองหลวงซคินวาลี ผลจากสงครามเชื่อกันว่าประชาชนประมาณ 2,000 คนถูกฆ่าตาย สงครามนี้ทำให้เกิดดินแดนเซาท์ออสซีเชียที่แยกตัวออกมาจากจอร์เจียและได้เอกราชมาอย่างไม่เป็นทางการ ดินแดนนี้มีชาวจอร์เจียประมาณ 1 ใน 5 ของประชากรทั้งหมด (70,000 คน) หลังจากที่มีคำสั่งหยุดยิงในปี พ.ศ. 2535 ซคินวาลีถูกทอดทิ้งจากดินแดนของจอร์เจียรอบข้าง และรายงานข่าวการทารุณกรรม (ที่มีทั้งการข่มขืนและการฆ่าอย่างทารุณ) เพื่อต่อต้านชาวออสซีเซียนั้นก็วนเวียนอย่างไม่รู้จบ ทหารประจำการของจอร์เจีย รัสเซีย และเซาท์ออสซีเซีย เข้าประจำฐานภายใต้คำสั่งของเจซีซี (JCC) ที่สั่งให้ถอนกำลังทหารออกจากพื้นที่ คำสั่งหยุดยิงในปี พ.ศ. 2535 นั้นยังได้กำหนดขอบเขตพื้นที่ของความขัดแย้งรอบเมืองหลวงของเซาท์ออสซีเซีย คือ ซคินวาลี และแนวเขตรักษาความปลอดภัยตามแนวชายแดนอีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2549 มีการลงประชามติเกี่ยวกับการแยกตัวเป็นอิสระของเซาท์ออสซีเซีย ปรากฏว่ามีจำนวนผู้ออกเสียงสนับสนุนให้เซาท์ออสซีเซียเป็นอิสระถึงร้อยละ 99 ทั้ง ๆ ที่ชาวจอร์เจียพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บริเวณดังกล่าวไม่ได้มีส่วนร่วมในการลงประชามติด้วยเลย และทางจอร์เจียยังกล่าวหารัสเซียด้วยว่า อาคารที่สร้างขึ้นมาใหม่นั้น ถือว่าเป็นการทำให้ดินแดนตรงส่วนนั้นถูกรับรองระหว่างประเทศ และการจัดตั้งรัฐบาลหุ่นเชิดที่นำโดยเอดูอาร์ด โคคอยตี ซึ่งก่อนหน้านี้เขาได้รับราชการทหารอยู่ใน หน่วยปฏิบัติการรักษาความปลอดภัยแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย (FSB) และกองทัพรัสเซีย ส่วนการกลับคืนมาของเซาท์ออสซีเซียและอับฮาเซียเพื่อไปอยู่ในอาณัติของจอร์เจียนั้น ได้เป็นเป้าหมายของประธานาธิบดีดมิตรี มิดเวดิฟ ตั้งแต่การปฏิวัติกุหลาบ
แหล่งข้อมูลอื่น

จอร์เจีย
Chronology of Bombing Facts โดยกระทรวงการต่างประเทศจอร์เจีย.
รัสเซีย
On the situation around Abkhazia and South Ossetia @ ทำเนียบประธานาธิบดีรัสเซีย.
หน่วยงานระหว่างประเทศ
EU Monitoring Mission in Georgia
OSCE Mission to Georgia (closed)
รายงานการสอบสวนของสหภาพยุโรปเกี่ยวกับสงคราม (สิงหาคม พ.ศ. 2551) และปฏิกิริยาจากจอร์เจียและรัสเซียใน Caucasus Analytical Digest No. 10
สื่อมวลชน
War in Georgia เก็บถาวร 2018-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. รายงานนำเสนอแบบมัลติมีเดียโดย International Crisis Group.
BBC hub
Fighting in South Ossetia Photos
Gallery Boston.com.
Russian air attacks in Georgia
สารคดี
Andre Nekrasov's Russian Lessons
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
พระนางจันทรวรเทวี

| พระนางจันทรวรเทวี |
| --- | --- |
สมเด็จพระราชินี
สวรรคต: พระนครหลวง
คู่อภิเษก: พระเจ้าแตงหวาน
พระราชบุตร: พระบรมนิพพานบท พระสิทธานราชา 
ราชวงศ์: • ราชวงศ์มหิธรปุระ (ประสูติ) • ราชวงศ์ตรอซ็อกผแอม  (อภิเษกสมรส)
พระราชบิดา: พระเจ้าชัยวรมันที่9
พระราชมารดา: พระนางองค์ราชเทวี
ศาสนา: พุทธ
พระนางจันทรวรเทวี (เขมร : ព្រះ​នាង​ច័ន្ទតារាវត្តី, โรมัน : Chantraworadevi) พระองค์เป็นพระมเหสีของพระเจ้าตระซ็อกประแอม (พ.ศ.1879-1883) เป็นพระราชมารดาในพระบรมนิพพานบทและพระสิทธานราชา อย่างไรก็ตามนักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ยังหาข้อสรุปถึงการมีอยู่จริงของตัวตนของนาง
พระราชประวัติ

พระองค์เป็นพระราชธิดาในพระเจ้าชัยวรมันที่ 9 และพระนางองค์ราชเทวี
พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับพระองค์ชัย พระราชปนัดดาในพระเจ้าชัยอินทรวรมันที่ 4 แห่งจามปา และเป็นพระญาติทางพระราชมารดาในปี พ.ศ. 1833 หลังจากอภิเษกสมรส (พระเจ้าชัยวรมันที่ 9) ทรงพระราชทานเมืองทางตอนใต้ใกล้เมืองจตุมุขให้ปกครอง ครั้นถึงปี พ.ศ. 1879 ใด้เกิดการจลาจลขึ้นในเมืองพระนครหลวงทำให้พระเจ้าชัยปรเมศวรถูกลอบปลงพระชนม์เสด็จสวรรคตบรรดาขุนนางสรรพมุขมนตรีทั้งหลายจึงอัญเชิญพระองค์ชัยผู้เป็นพระราชบุตรเขยขึ้นเสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์แห่งกรุงศรียโศธรปุระเฉลิมพระนาม พระบาทศรีสุริโยพันธุ์ จากนั้นจึงสถาปนาพระนางจันทรวรเทวีขึ้นเป็นพระอัครมเหสี หลังจากอภิเษกสมรสได้ 45 ปีและสถาปนา พระบรมนิพพานบท พระราชโอรสองค์โตขึ้นเป็นพระอุปราชขณะมีพระชนม์มายุ 44 พรรษา ซึ่งเหตุการณ์นี้เองที่นักวิชาการกัมพูชามองว่าพระองค์ชัยหรือพระศรีสุริโยพันธุ์ที่ 1 กับพระเจ้าแตงหวานไม่ใช่บุคคลคนเดียวกัน ซึ่งสรุปได้ว่าพระเจ้าแตงหวานเป็นเพียงบุคคลในตำนานนิทานพื้นบ้าน นักวิชาการให้น้ำหนักว่าพระบาทศรีสุริโยพันธุ์นั้นทรงเป็นเชื้อพระวงศ์มาก่อนแน่นอน เพราะในขณะนั้นราชวงศ์มหิธรปุระ ยึดถือระบบชนชั้นวรรณะแบบอินเดียอย่างเข้มข้น การที่พระนางจันทรวรเทวีซึ่งมีวรรณะกษัตริย์จะไปสมรสกับชนชั้นศูทร (ไพร่) ย่อมขัดแย้งกับประเพณีของบ้านเมืองในขณะนั้น
พระเจ้าตระซ็อกประแอมได้ลอบปลงพระชนม์พระเจ้าชัยวรมันที่ 9 ด้วยพระแสงหอกลำแพง จนสวรรคตเมื่อ พ.ศ. 1879 ต่อมาบรรดานาหมื่นสรรพมุขมนตรีทั้งหลายจึงพร้อมใจกันถวายราชสมบัติให้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระมหากษัตริย์อาณาจักรพระนคร และทรงรับพระนางจันทรวรเทวี พระราชธิดาในพระเจ้าชัยวรมันที่ 9 เป็นสมเด็จพระอัครมเหสี ขณะนั้นพระเจ้าตระซ็อกประแอมมีพระชนมายุ 70 ปี ได้สถาปนาพระนางเป็น สมเด็จพระภัควดี ศรีจันทรวรเทวี พระอรรคมเหษี
พระองค์ทรงประสูติพระราชโอรส 2 พระองค์ คือ พระบรมนิพพานบทและพระสิทธานราชา
อี แช-มย็อง

| ลี แช-มย็อง |
| --- | --- |
이재명
อีเมื่อปี 2021

หัวหน้าพรรคประชาธิปไตย
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  28 สิงหาคม 2022
ก่อนหน้า: วู ซัง-โฮ
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  2 มิถุนายน 2022
ก่อนหน้า: ซ็อง ยุง-คิล
เขตเลือกตั้ง: อินช็อน เคยยัง B
ผู้ว่าการจังหวัดคย็องกีคนที่ 35
ดำรงตำแหน่ง 1 กรกฎาคม 2018 – 25 ตุลาคม 2021
ก่อนหน้า: นัม คย็อง-พิล
ถัดไป: โอ บ็อง-คว็อน (รักษาการณ์) คิม ดง-ย็อน
นายกเทศบาลซ็องนัม
ดำรงตำแหน่ง 1 กรกฎาคม 2010 – 15 มีนาคม 2018
ก่อนหน้า: อี แด-ยุพ
ถัดไป: ย็อน ซู-มี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1964-12-22) 22 ธันวาคม ค.ศ. 1964 (59 ปี) อันดง จังหวัดคย็องซังเหนือ สาธารณรัฐเกาหลีที่สาม
พรรคการเมือง: ประชาธิปไตย
คู่สมรส: Kim Hye-kyung (สมรส 1991)
บุตร: 2
การศึกษา: มหาวิทยาลัยชุงอัง (LLB) มหาวิทยาลัยคาชน (MPA)
อาชีพ: Politician author
วิชาชีพ: นักกฎหมาย
ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์: Office website

ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 이재명
ฮันจา: 李在明
อาร์อาร์: I Jaemyeong 
เอ็มอาร์: Yi Chaemyŏng 
 

อี แช-มย็อง (เกาหลี: 이재명; Lee Jae-myung, เกิด 22 ธันวาคม 1964) เป็นนักการเมืองชาวเกาหลีใต้ สมาชิกสมัชชาแห่งชาติและหัวหน้าพรรคประชาธิปไตย อีเป็นผู้แทนของพรรคลงสมัครในการเลือกตั้งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ ปี 2022 และเป็นผู้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการจังหวัดคย็องกีระหว่างปี 2018 ถึง 2021
อีเกิดในครอบครัวยากจนในอันดง และต้องประกอบอาชีพเป็นคนงานในโรงงานหลังจบโรงเรียนประถม และต้องพิการหลังได้รับบาดเจ็บจากการทำงาน อีได้รับวุฒิบัตรเทียบชั้นระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย ก่อนจะเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยชุง-อัง และจบการศึกษาวุฒิทางด้านกฎหมายในปี 1986 ในฐานะนักกฎหมายเพื่อสิทธิมนุษยชนและแรงงาน อีได้เข้าร่วมกับมินบย็อนและมีส่วนร่วมในการเรียกร้องการสร้างโรงพยาบาลแห่งใหม่ขึ้นในซ็องนัม
อีเข้าสู่การเมืองในปี 2005 และแพ้การเลือกตั้งจำนวนหนึ่งก่อนจะได้รับเลือกตั้งเป็นนายกเทศบาลเมืองซ็องนัมสองสมัยในการเลือกตั้งปี 2010 และ 2014 ก่อนจะลาออกในปี 2018 เพื่อลงเลือกตั้งและชนะการเลือกตั้งเป็นผู้ว่าการจังหวัดคย็องกี ซึ่งเป็นจังหวัดที่ล้อมรอบพื้นที่เขตเมืองหลวงโซล และมีประชากรมากกว่า 13 ล้านคน อีลงสมัครเลือกตั้งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ในปี 2022 หลังชนะการเสนอชื่อโดยพรรค แต่แพ้ให้กับยุน ซ็อก-ย็อล ในการเลือกตั้งทั่วไป ด้วยคะแนนเสียงไม่ห่างกัน หลังจากนั้นมา เขาได้รับเลือกตั้งเข้าสู่สภานิติบัญญัติ และเป็นหัวหน้าพรรคประชาธิปไตยและฝ่ายค้านในสภา
โทโกโรเต็ง

โทโกโรเต็ง
โทโกโรเต็ง (ญี่ปุ่น: ところてん; โรมาจิ: tokoroten) เป็นอาหารที่ทำโดยการต้มและละลายสาหร่ายสีแดง เช่น เท็งงุสะ หรือ โอโงโนริ ทำให้วุ้นที่ผลิตเย็นลงและทำให้แข็งตัว โดยทั่วไปแล้วจะถูกตัดเป็นเส้นบาง ๆ ในขณะที่ทำการรีดโดยใช้เครื่องมือ พิเศษที่เรียกว่า "เท็นสึกิ" (天突き)
ประกอบด้วยน้ำ 98-99% และส่วนประกอบที่เหลือส่วนใหญ่เป็น พอลิแซ็กคาไรด์ (อะกาโรส) 3,6-แอนไฮโดร-แอล-กาแลคโตสและดี-กาแลคโตสอย่างละ 1 โมเลกุลรวมกันเพื่อผลิตอะกาโรไบโอส 1 โมเลกุล วุ้นเป็นวัสดุพอลิเมอร์ที่เกิดจากการรวมตัวของอะกาโรไบโอสจำนวนมาก เป็นสารคล้ายเจล แต่ต่างจากเยลลี่ตรงที่มีพื้นผิวแข็งเล็กน้อยและมีเนื้อสัมผัสที่เป็นเอกลักษณ์ เนื่องจากไม่ย่อยในลำไส้ จึงมีคุณค่าทางโภชนาการเพียงเล็กน้อย แต่เนื่องจากมีเส้นใยอาหาร จึงมีผลในการควบคุมลำไส้
ทางตอนเหนือของภูมิภาคคันโต และทางตะวันตกของภูมิภาคชูโกกุใช้ซัมไบซุโรยหน้าด้วยคาราชิ ในภูมิภาคคันไซ อาจน้ำเชื่อมน้ำตาลทรายแดงและมาพร้อมผลไม้ ในภูมิภาคโทไกให้มาพร้อมตะเกียบอันเดียว โดยทั่วไปจะรับประทานกับเมล็ดงา ในบางภูมิภาคจะรับประทานกับโชยุ
โทโกโรเต็งเป็นอาหารฤดูร้อน ในฮกไกโดและทางตอนเหนือของโทโฮกุ ผู้คนทำอาหารรับประทานเองในช่วงโอบง รวมถึงเป็นของว่างฤดูร้อน อาจมีการต้มของเปรี้ยวอย่างองุ่นป่าให้แข็งไปด้วยพร้อมกับอามางุสะ
โทโกโรเต็งที่กำลังถูกสร้างขึ้นจากเท็นสึกิ
เซ็มเบฮอลันดา (จังหวัดยามางาตะ)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เซ็มเบฮอลันดา
เซ็มเบฮอลันดา หรือ โอรันดะเซ็มเบ (オランダせんべい) เป็นเซ็มเบอบบางที่ทำจำหน่ายในภูมิภาคโชไน จังหวัดยามางาตะตั้งแต่ปี 1962
ภาพรวม

เซ็มเบชนิดนี้มีจำหน่ายเฉพาะในภูมิภาคโทโฮกุ เท่านั้น และได้รับความนิยมมากจนปรากฏอยู่ใน โฆษณาทางโทรทัศน์ในภูมิภาค และจำหน่ายตามแผนกขนมในซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่เสมอ
เซ็มเบชนิดนี้มีความหนาประมาณ 3 มม. ทำจากข้าวเหนียวที่ปลูกในภูมิภาคโชไน รสชาติเค็มจัด ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีการวางขายรสเนยแข็งและยูซุโกโชด้วย
ว่ากันว่าชื่อนี้ได้มาจากการที่ว่าภูมิทัศน์นาข้าวในที่ราบโชไนมีลักษณะคล้ายกับของประเทศเนเธอร์แลนด์ และเนื่องจากออกเสียงคล้ายคำว่า "โอราดะ" (おらだ) ซึ่งมีความหมายว่า "พวกเรา" ในสำเนียงท้องถิ่นที่นี่
นอกจากนี้ยังมีจำหน่ายในภูมิภาคคันโต ที่ร้านเซเว่น อีเลฟเว่นในช่วง ปี 2000 โดยในเวลานั้นขนมนี้ใช้ชื่อว่า "อุสึยากิของซากาตะ'' (酒田のうす焼き) ขนมนี้ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักนอกภูมิภาคโทโฮกุ แต่ได้ขยายไปยังโรงงานใน ประเทศออสเตรเลีย และได้กลายเป็นบริษัทในเครือของเป๊ปซี่โคของสหรัฐอเมริกา และยังคงผลิตต่อไปแม้ว่าบริษัทจะถอนทุนแล้วก็ตาม
ในเมืองเนมุโระ ฮกไกโด ก็มีขนมที่เรียกว่า เซ็มเบฮอลันดา เหมือนกันแต่ว่าเป็นคนละอย่างกัน ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน
ยอดเขานังคาปัรพัต

| ยอดเขานังคาปัรพัต |
| --- | --- |
ننگا پربت (อูรดู)
ยอดเขานังคาปัรพัต มุมมองจากทุ่งเทพนิยาย (Fairy Meadows)
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 8,126 เมตร (26,660 ฟุต)  อันดับที่ 9
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน: 4,608 เมตร (15,118 ฟุต)  อันดับที่ 14
รายชื่อ:   ยอดเขาแปดพันเมตร (อันดับที่ 9)  ยอดเขาพันห้าร้อยเมตร 
พิกัด: 35°14′15″N 74°35′21″E﻿ / ﻿35.23750°N 74.58917°E﻿ / 35.23750; 74.58917 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ยอดเขานังคาปัรพัตที่ตั้งของยอดเขานังกาปัรบัตแสดงแผนที่กิลกิต-บัลติสถานยอดเขานังคาปัรพัตยอดเขานังคาปัรพัต (ประเทศปากีสถาน)แสดงแผนที่ประเทศปากีสถาน 
ที่ตั้ง: กิลกิต-บัลติสถาน ประเทศปากีสถาน
เทือกเขา: หิมาลัย
การพิชิต
พิชิตครั้งแรก: 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1953 โดย แฮร์มันน์ บูล ในการสำรวจยอดเขานังกาปัรบัตของเยอรมัน–ออสเตรีย ค.ศ. 1953 การพิชิตในฤดูหนาวครั้งแรก: 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 โดย Simone Moro, Alex Txicon และ Ali Sadpara
เส้นทางง่ายสุด: ดีอามีร์ (ด้านตะวันตก)
ยอดเขานังคาปัรพัต (อูรดู: نانگا پربت, อักษรโรมัน: Nanga Parbat) เป็นยอดเขาสูงสุดในโลกอันดับที่ 9 นังกาปาร์บัตแปลว่า “ยอดเขาเปลือย” โดย “Parbat” มาจากภาษาสันสกฤตว่า“ปรฺวต” (पर्वत) ที่แปลว่าภูเขาหรือหิน (เป็นรากศัพท์ของ "บรรพต" ในภาษาไทย) และคำว่า “Nanga” ที่มาจากภาษาสันสกฤตว่า “นคฺน” (नग्न) ที่แปลว่าเปลือยหรือว่าง แต่เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “ภูเขานักฆ่า” (Killer Mountain) เพราะเป็นภูเขาที่มีอันตรายที่สุดในบรรดายอดเขาแปดพันเมตรสิบสี่ยอด โดยเฉพาะในครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 แม้หลังจากนั้นอันตรายจะลดลงแต่ยังปีนได้ยากอยู่
ผู้ที่พิชิตยอดเขานี้สำเร็จเป็นคนแรก คือ แฮร์มันน์ บูล นักปีนเขาชาวออสเตรีย เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1953 โดยปีนเดี่ยว
ดูเพิ่ม

ยอดเขาแปดพันเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ยอดเขานังกาปาร์บัต
| ด ค กยอดเขาแปดพันเมตร |
| --- | --- |
 เอเวอเรสต์  เคทู  คังเช็นเจองา  โลตเซ  มะกะลู  โชโอยู  เธาลาคีรี  มนาสลุ  นังกาปัรบัต  อันนปูรณะ  แกเชอร์บรูม 1  บรอดพีก  แกเชอร์บรูม 2  ซีซาปังมา
ซุนดะโมจิ

ซุนดะโมจิ
ซุนดะโมจิ (ずんだ餅) เป็นขนมโมจิที่ใช้ถั่วแระบดเป็นไส้และเป็นขนมท้องถิ่นของภูมิภาคโทโฮกุตอนใต้ โดยเฉพาะในจังหวัดมิยางิ
ที่มาของชื่อเชื่อว่ามาจากคำว่า 豆を打つ (อ่านแบบคุงโยมิเป็น "มาเมะโอะอุตสึ") แปลว่า "ตีถั่ว" ซึ่งเขียนย่อเป็น 豆打 แล้วอ่านแบบองโยมิเป็น "ซุดะ" (ずだ) แล้วจึงเพี้ยนมาเป็น "ซุนดะ" (ずんだ)
นอกจากนี้ยังมีชื่อเรียกว่า "จินดะโมจิ" (じんだ餅) หรือ "ซุนดังโมจิ" (ずんだん餅) ส่วนในจังหวัดโทจิงิจะเรียกว่า "บันไดโมจิ" (ばんだい餅) ในสำเนียงโทโฮกุอาจออกเสียงว่า "ซุนดะโมซุ" (ずんだもづ) หรือ "นุดะโมซุ" (ぬだもづ)
ซุนดะโมจิ (ถั่วกวนบดในครกผสมกับชิราตามะโมจิ)
ฌ็อง-บาติสต์ ปาลกัว

| พระคุณเจ้าฌ็อง-บาติสต์ ปาลกัว |
| --- | --- |
พระคุณเจ้าปาลกัว กับเด็กไทยชื่อแก้ว และเด็กญวนชื่อชมถ่ายที่ปารีส เมื่อ พ.ศ.  2397

ประมุขมิสซังสยามตะวันออก
ดำรงตำแหน่ง 10 กันยายน พ.ศ. 2384 – 18 มิถุนายน พ.ศ. 2405
ก่อนหน้า: ฌ็อง-ปอล-อีแลร์-มีแชล กูร์เวอซี
ถัดไป: โอกุสแต็ง-โฌแซ็ฟ ดูว์ป็อง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 24 ตุลาคม พ.ศ. 2348 โกต-ดอร์ ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 18 มิถุนายน พ.ศ. 2405 (56 ปี) พระนคร ประเทศสยาม
เชื้อชาติ: ฝรั่งเศส
ศาสนา: คริสต์นิกายโรมันคาทอลิก
ที่อยู่อาศัย: สำนักมิสซังสยาม

ฌ็อง-บาติสต์ ปาลกัว (ฝรั่งเศส: Jean-Baptiste Pallegoix) หรือที่รู้จักในนามพระสังฆราชปัลเลอกัวซ์ เป็นบาทหลวงคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส ปฏิบัติหน้าที่มิชชันนารีในประเทศไทยในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวถึงพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีสมณศักดิ์เป็นประมุขมิสซังสยามตะวันออก (apostolic vicar of Eastern Siam) และมุขนายกเกียรตินามแห่งมาลลอสหรือมัลลุส (titular bishop of Mallos/Mallus) ท่านได้นำวิทยาการการถ่ายรูปเข้ามาในประเทศไทย และนอกจากนี้ท่านยังจัดทำพจนานุกรมสี่ภาษาเล่มแรกของไทยขึ้นชื่อ สัพะ พะจะนะ พาสา ไท  โดยมีภาษาทั้งสี่ที่ว่านี้คือ ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส และภาษาละติน
ประวัติ

พระราชสังฆราชปัลเลอกัวซ์เกิดเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2348 ที่ เมืองโกต-ดอร์ ประเทศฝรั่งเศส เมื่อท่านอายุได้ 23 ปี ท่านก็ได้ตัดสินใจบวชเป็นบาทหลวง เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2371 ที่เซมินารีของคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส จากนั้นท่านก็ได้รับมอบหมายให้ไปเผยแผ่ศาสนาคริสต์ที่อาณาจักรสยาม ได้ออกเดินทางเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2371 ถึงสยามเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2372  ในปี พ.ศ. 2381 ท่านได้รับตำแหน่งอธิการวัดคอนเซ็ปชัญ ท่านได้ปรับปรุงโบสถ์แห่งนี้ ซึ่งสร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2217 ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แล้วจากถูกทิ้งร้างมานานแล้วย้ายไปอยู่ที่โบสถ์อัสสัมชัญในปี พ.ศ. 2381
จนปี พ.ศ. 2378 พระคุณเจ้าฌ็อง-ปอล-อีแลร์-มีแชล กูร์เวอซี (Jean-Paul-Hilaire-Michel Courvezy) ประมุขมิสซังสยามในขณะนั้นได้แต่งตั้งท่านเป็นอุปมุขนายก (vicar general) แล้วให้ดูแลดินแดนสยามในช่วงที่ท่านไปดูแลมิสซังที่สิงคโปร์ เมื่อกลับมาก็ได้รับอนุญาตจากสันตะสำนักให้อภิเษกท่านปาเลอกัวเป็นมุขนายกรองประจำมิสซังสยาม (Coadjutor Vicar Apostolic of Siam) ในปี พ.ศ. 2381 พร้อมทั้งดำรงตำแหน่งมุขนายกเกียรตินามแห่งมาลลอส เมื่อมีการแบ่งมิสซังสยามออกเป็นสองมิสซัง ท่านจึงได้รับแต่งตั้งให้เป็นประมุขมิสซังสยามตะวันออกเป็นท่านแรก ในวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2384
จากนั้น หลุยส์ ลาร์นอดี เดินทางเข้ามาสยาม เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2388 พร้อมกับนำกล้องถ่ายรูปที่ พระสังฆราชปาลเลอกัวซ์ สั่งซื้อมาจากปารีส มาด้วย
การศึกษา

ท่านได้เรียนภาษาไทยและภาษาบาลี มีความรู้ในภาษาทั้งสองเป็นอย่างดีจนสามารถแต่งหนังสือได้หลายเล่ม นอกจากนั้นท่านมีความรู้ทางด้านดาราศาสตร์ ภูมิศาสตร์ วิทยาศาสตร์ โดยเฉพาะฟิสิกส์ เคมี และดาราศาสตร์ มีความรู้ความชำนาญทางด้านวิชาการถ่ายรูปและชุบโลหะ บุตรหลานข้าราชการบางคนได้เรียนรู้วิชาเหล่านี้กับท่าน ท่านได้สร้างตึกทำเป็นโรงพิมพ์ภายในโบสถ์คอนเซ็ปชัญ จัดพิมพ์หนังสือสวด
การทำงาน

สังฆราชปัลเลอกัวซ์ได้เดินทางกลับประเทศฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. 2397 ช่วงต้นรัชกาลที่ 4 หลังจากใช้ชีวิตอยู่ในประเทศไทยนานหลายปี และเป็นผู้นำพระราชสาส์นจากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวไปถวายสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9  ขณะพำนักอยู่ที่ประเทศฝรั่งเศสสังฆราชปัลเลอกัวซ์ ได้ตีพิมพ์หนังสือขึ้น 3 เล่ม คือ
เล่าเรื่องกรุงสยาม (Description du Royaume Thai ou Siam)
สัพะ พะจะนะ พาสา ไท (พจนานุกรมสี่ภาษา)
Grammatica linguoe Thai (ไวยากรณ์ภาษาไทย)
พระสังฆราชปัลเลอกัวซ์เป็นผู้นำวิทยาการถ่ายรูปเข้ามาในประเทศไทย เมื่อ พ.ศ. 2388 โดยได้สั่งบาทหลวงอัลบรันด์ซื้อกล้องถ่ายรูปมาจากฝรั่งเศสฝากมากับบาทหลวงลาร์นอดี (L'abbe Larnaudie) เดินทางมาถึงประเทศไทยเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2388-
ถึงแก่มรณภาพ

พระสังฆราชปัลเลอกัวซ์ใช้ชีวิตอยู่ที่ฝรั่งเศสนาน 3 ปี จึงเดินทางกลับประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2399 และถึงแก่มรณภาพที่โบสถ์อัสสัมชัญ เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2405 อายุ 57 ปี ศพฝังอยู่ในโบสถ์คอนเซ็ปชัญ ได้มีขบวนแห่จากหน้าโบสถ์อัสสัมชัญไปยังหน้าโบสถ์คอนเซ็ปชัญ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าฯ มีพระประสงค์ให้พิธีศพเป็นไปอย่างสง่างามที่สุด จึงพระราชทานเรือหลวงสองลำเพื่อนำขบวนโดยบรรทุกหีบศพ ขบวนแห่นั้นประกอบไปด้วยเรือดนตรี (ดนตรีไทยจากค่ายคริสตัง) เรือของคริสตัง ข้าราชการไทย และทูตต่างประเทศ
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

ภาพยนตร์ไทยแนวย้อนยุค–โรแมนติกคอเมดีที่ร่วมทุนสร้างระหว่างค่ายจีดีเอชและบรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น เรื่อง บุพเพสันนิวาส 2 ออกฉายในวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 มีตัวละครหนึ่งชื่อ "ฌ็อง-บาติสต์ ปาลกัว" หรือ "หลวงพ่อปาลเลอกัว" รับบทโดยโจนาธาน แซมซัน นักแสดงตลกของไทยชาวอเมริกา
ดูเพิ่ม

จอกกาลิกส์ของพระสังฆราชฌอง บัปติสต์ ปัลเลอกัวส์
อ้างอิงและเชิงอรรถ

↑  ตาม"หลักเกณฑ์การทับศัพท์ภาษาฝรั่งเศสของราชบัณฑิตยสถาน" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
↑  "พระสังฆราชปัลเลอกัวซ์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-17. สืบค้นเมื่อ 2011-06-30.
1 2  เอนก นาวิกมูล. ฝรั่งในเมืองสยาม. กรุงเทพฯ : แสงดาว, 2549. 288 หน้า.  ISBN 974-9818-46-6
1 2  วิกตอร์ ลาร์เก, ประวัติพระศาสนจักรคาทอลิกในประเทศไทย, ฉะเชิงเทรา: แม่พระยุคใหม่, 2539, หน้า 152-3
1 2  Bishop Jean-Baptiste Pallegoix, M.E.P.. The Hierarchy of the Catholic Church. เรียกข้อมูลวันที่ 25 ก.พ. พ.ศ. 2554.
↑  Charles Mayniard. Le second Empire en Indo-Chine. ปารีส : Sociate S'editions Scientifiques, ค.ศ. 1891.
1 2  ส. พลายน้อย (นามแฝง). ชาวต่างชาติในประวัติศาสตร์ไทย. กรุงเทพฯ : รวมสาส์น, 2505.
↑  กิตติพงษ์ วิโรจน์ธรรมากูร. ๑๐๐ ปีภาพถ่ายฝีพระหัตถ์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในงานพระพุทธชินราชประจำปี วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม รัตนโกสินทรศก ๑๒๓. กรุงเทพฯ : ดำรงวิทยา, 2548. 132 หน้า.  ISBN 974-93740-5-3
↑  เอนก นาวิกมูล. ลิ้นชักภาพเก่า ประมวลภาพ จากคอลัมน์เปิดกรุภาพเก่าในนิตยสารแพรวรายปักษ์ และคอลัมน์ลิ้นชักภาพเก่าในวิทยาจารย์. กรุงเทพ : สำนักพิมพ์วิญญูชน, พ.ศ. 2550. 392 หน้า. หน้า หน้าที่. ISBN 978-974-94365-2-3
↑  Charles Mayniard. Le second Empire en Indo-Chine. ปารีส : Sociate S'editions Scientifiques, ค.ศ. 1891.
↑  บุพเพสันนิวาส 2
↑  เผยโฉมเหล่าบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ ปรากฎให้เห็นกันแล้วใน "บุพเพสันนิวาส ๒"
↑  ย้อนรอย 4 บุคคลในประวัติศาสตร์ “บุพเพสันนิวาส 2” เล่ายังไงให้สนุก กรุงเทพธุรกิจ สืบค้นเมื่อ 2 สิงหาคม 2565
โบตาโมจิ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โอฮางิ (แก้ความกำกวม)
โบตาโมจิ
โอฮางิ
โบตาโมจิ (ญี่ปุ่น: ぼたもち, 牡丹餅; โรมาจิ: botamochi) เป็นอาหารที่ทำโดยการนึ่งหรือหุงข้าวเหนียวผสม โขลกเบา ๆ จนเหลือแค่เมล็ดข้าวอยู่ แล้วกลิ้งเป็นก้อนกลมแล้วเคลือบด้วยถั่วแดงกวน อาจเรียกอีกอย่างว่า ฮังโงโรชิ เนื่องจากข้าวถูกบดขยี้ไปครึ่งหนึ่ง
มีขนมที่คล้ายกันกับโบตาโมจิ เรียกว่า โอฮางิ (ญี่ปุ่น: おはぎ, 御萩; โรมาจิ: ohagi) หรือ ฮางิโนะโมจิ (萩の餅) แต่ยังมีข้อคิดเห็นขัดแย้งไม่มีข้อสรุปแน่นอนว่ามีความแตกต่างกันอย่างไร
นิยมรับประทานกันในเทศกาลฮิงังในช่วงวิษุวัต
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2458

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2458 (ค.ศ. 1915) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 134 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 6 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี พ.ศ. 2457 (1 มกราคม - 31 มีนาคม) และ 2458 (1 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
อธิบดีศาลฎีกา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสวัสดิวัดนวิศิษฎ์
นครเชียงใหม่: เจ้าแก้วนวรัฐ
นครลำปาง: เจ้าบุญวาทย์วงษ์มานิต
นครลำพูน: เจ้าจักรคำขจรศักดิ์
ผู้เกิด > มกราคม

5 มกราคม – พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยฺตโต) เจ้าอาวาสวัดอรัญญิการาม (มรณภาพ พ.ศ. 2560)
ผู้เกิด > กุมภาพันธ์

11 กุมภาพันธ์ – หม่อมเจ้าอุทัยเฉลิมลาภ วุฒิชัย พระอนุวงศ์ (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2501)
12 กุมภาพันธ์ – สมเด็จพระวันรัต (นิรันตร์ นิรนฺตโร) เจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทราวาส (มรณภาพ พ.ศ. 2546)
26 กุมภาพันธ์ – หม่อมราชวงศ์มิตรารุณ เกษมศรี ศิลปินแห่งชาติ (อนิจกรรม พ.ศ. 2540)
ผู้เกิด > มีนาคม

14 มีนาคม – สมยศ ทัศนพันธ์ นักแสดง (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2529)
23 มีนาคม – เกริก มังคละพฤกษ์ ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเกริก (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2521)
ผู้เกิด > เมษายน

1 เมษายน
พานิช สัมภวคุปต์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบุรี (อนิจกรรม พ.ศ. 2535)
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ศิลปินแห่งชาติ (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2541)
24 เมษายน – สำราญ แพทยกุล อดีตรองประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (อนิจกรรม พ.ศ. 2529)
ผู้เกิด > พฤษภาคม

13 พฤษภาคม – ประมวล กุลมาตย์ อดีตรองประธานสภาผู้แทนราษฎร (อนิจกรรม พ.ศ. 2527)
15 พฤษภาคม – แก้ว อัจฉริยะกุล นักประพันธ์ (เสียชีวิต พ.ศ. 2524)
16 พฤษภาคม – ปรียา ฉิมโฉม ผู้อำนวยการสำนักผังเมืองคนที่ 3 (อนิจกรรม พ.ศ. 2550)
23 พฤษภาคม – พิสุทธิ์ นิมมานเหมินท์ ผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทยคนที่ 8 (อนิจกรรม พ.ศ. 2528)
25 พฤษภาคม – ประเสริฐ บุญสม รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการคนที่ 20 (อนิจกรรม พ.ศ. 2535)
31 พฤษภาคม – อรรถ วิสูตรโยธาภิบาล ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครคนที่ 2 (อนิจกรรม พ.ศ. 2547)
ผู้เกิด > มิถุนายน

2 มิถุนายน – หม่อมราชวงศ์กุลปราโมทย์ จิรประวัติ ราชนิกุล (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2528)
7 มิถุนายน
หม่อมงามจิตต์ บุรฉัตร ณ อยุธยา หม่อมในพระองค์เจ้าเปรมบุรฉัตร (อนิจกรรม พ.ศ. 2526)
ประสงค์ คุณะดิลก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมคนที่ 25 (อนิจกรรม พ.ศ. 2532)
20 มิถุนายน – ประสิทธิ์ กาญจนวัฒน์ ประธานรัฐสภาคนที่ 14 (อสัญกรรม พ.ศ. 2542)