stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจ้าแวมไพร์ พันธุ์ตายไว
เนื้อเรื่อง > ฉาก

ซีรีส์มีฉากเป็นโลกที่แวมไพร์มีตัวตนจริง มีตั้งแต่แวมไพร์ชั้นต่ำซึ่งโดยพื้นฐานแล้วเป็นสัตว์ และแวมไพร์บรรพชนที่มีลักษณะและสติปัญญาเหมือนมนุษย์ แวมไพร์บรรพชนทุกตนมีความสามารถและจุดอ่อนพื้นฐานของแวมไพร์ แต่บางตนก็มีความสามารถพิเศษที่แตกต่างออกไปจากแวมไพร์ตนอื่น แวมไพร์บรรพชนยังสามารถหาสัตว์ทั่วไปมาทำให้เป็นภูตรับใช้ที่เป็นอมตะได้
แวมไพร์บางตนเลือกจะใช้ชีวิตร่วมกับมนุษย์อย่างสันติ ส่วนบางตนเลือกจะทำตนเป็นภัยคุกคาม ดังนั้นมนุษย์บางกลุ่มจึงทำหน้าที่เป็นแวมไพร์ฮันเตอร์ (นักล่าแวมไพร์) เพื่อควบคุมแวมไพร์ที่ไม่เป็นมิตร
เนื้อเรื่อง > เรื่องย่อ

เรื่องราวเกี่ยวกับโรนัลด์แวมไพร์ฮันเตอร์ผู้โด่งดัง ผู้ได้รับงานไปปราบดราลุค แวมไพร์บรรพชนที่ร่ำลือกันว่าไร้เทียมทาน เพื่อช่วยเหลือเด็กมนุษย์ผู้ชายที่ดราลุคถูกกล่าวหาว่าลักพาตัวไป แต่เมื่อโรนัลด์เผชิญหน้ากับดราลุคในปราสาท จึงได้รู้ความจริงว่าดราลุคเป็นแวมไพร์ที่อ่อนแออย่างเหลือเชื่อ ไม่ว่าจะโดนอะไรก็จะตายสลายกลายเป็นทราย แต่ก็มีความสามารถในการฟื้นคืนชีพอย่างรวดเร็วแทบจะทันทีหลังกลายเป็นทราย ส่วนเด็กที่เชื่อว่าถูกลักพาตัวไปนั้นแท้จริงเพียงแต่แอบเข้ามาในปราสาทของดราลุคเป็นประจำเพื่อเล่นวิดีโอเกมจำนวนมากที่ดราลุคสะสมไว้ ระหว่างที่โรนัลด์เผชิญหน้ากับดราลุคนั้นก็เกิดความโกลาหลจนทำให้ปราสาทของดราลุคถูกทำลายกลายเป็นจุณ
ดราลุคที่กลายเป็นแวมไพร์ไร้ที่อยู่จึงย้ายไปอาศัยที่สำนักงานปราบแวมไพร์ของโรนัลด์ สร้างความรำคาญให้โรนัลด์ ดราลุคยังพาภูตรับใช้เป็นตัวอาร์มาดิลโลที่น่ารักชื่อจอห์น ซึ่งโรนัลด์ก็เอ็นดูจอห์นมาก หลังจากดราลุคได้ช่วยเหลือโรนัลด์ในคดีแวมไพร์ครั้งหนึ่ง ทั้งคู่จึงกลายเป็นคู่หูอย่างไม่เป็นทางการ มักจะพบปะและปะทะกับเหล่าแวมไพร์และแวมไพร์ฮันเตอร์มากหน้าหลายตา
สื่อ > มังงะ

เจ้าแวมไพร์ พันธุ์ตายไว แต่งเรื่องและวาดภาพโดยอิตารุ บนโนกิ มังงะเริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งแชมเปียนรายสัปดาห์ นิตยสารมังงะแนวโชเน็งของสำนักพิมพ์อากิตะโชเต็งตั้งแต่ฉบับที่ 30 ซึ่งวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2558 ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 24 เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566
สื่อ > มังงะ > หนังสือมังงะ > ซีรีส์ภาคหลัก

| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายภาษาไทย | ISBN ภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  8 ธันวาคม พ.ศ. 2558 | 978-4-253-22279-2 | เมษายน พ.ศ. 2567 | 978-616-605-833-8 |
| 2 |  8 เมษายน พ.ศ. 2559 | 978-4-253-22280-8 | พฤษภาคม พ.ศ. 2567 | 978-616-605-834-5 |
| 3 |  8 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 | 978-4-253-22281-5 | — | — |
| 4 |  8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 | 978-4-253-22282-2 | — | — |
| 5 |  8 มีนาคม พ.ศ. 2560 | 978-4-253-22283-9 | — | — |
| 6 |  8 มิถุนายน พ.ศ. 2560 | 978-4-253-22284-6 | — | — |
| 7 |  6 ตุลาคม พ.ศ. 2560 | 978-4-253-22285-3 | — | — |
| 8 |  8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 | 978-4-253-22323-2 | — | — |
| 9 |  8 มิถุนายน พ.ศ. 2561 | 978-4-253-22324-9 | — | — |
| 10 |  5 ตุลาคม พ.ศ. 2561 | 978-4-253-22325-6 | — | — |
| 11 |  8 มกราคม พ.ศ. 2562 | 978-4-253-22326-3 | — | — |
| 12 |  8 เมษายน พ.ศ. 2562 | 978-4-253-22327-0 | — | — |
| 13 |  8 สิงหาคม พ.ศ. 2562 | 978-4-253-22328-7 | — | — |
| 14 |  6 ธันวาคม พ.ศ. 2562 | 978-4-253-22329-4 | — | — |
| 15 |  8 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 | 978-4-253-22330-0 | — | — |
| 16 |  6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 | 978-4-253-22231-0 | — | — |
| 17 |  8 เมษายน พ.ศ. 2564 | 978-4-253-22232-7 | — | — |
| 18 |  8 กันยายน พ.ศ. 2564 | 978-4-253-22233-4 | — | — |
| 19 |  7 มกราคม พ.ศ. 2565 | 978-4-253-22234-1 | — | — |
| 20 |  8 มีนาคม พ.ศ. 2565 | 978-4-253-22235-8 | — | — |
| 21 |  8 มิถุนายน พ.ศ. 2565 | 978-4-253-28191-1 | — | — |
| 22 |  8 กันยายน พ.ศ. 2565 | 978-4-253-28192-8 | — | — |
| 23 |  8 ธันวาคม พ.ศ. 2565 | 978-4-253-28193-5 | — | — |
| 24 |  8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 | 978-4-253-28194-2 | — | — |
| 25 |  8 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-253-28194-2 | — | — |
สื่อ > มังงะ > หนังสือมังงะ > อาร์มาดิลโล โนะ จอห์น ฟอร์ม คีวเค็ตสึกิ ซูงุ ชินุ

| # | วันที่ออกจำหน่าย | ISBN |
| --- | --- | --- |
| 1 |  8 เมษายน พ.ศ. 2562 | 978-4-253-25366-6 |
| 2 |  6 มกราคม พ.ศ. 2566 | 978-4-253-25367-3 |
สื่อ > อนิเมะ

อนิเมะดัดแปลงมีการประกาศสร้างในนิตยสารโชเน็งแชมเปียนรายสัปดาห์ฉบับที่ 23 ที่วางจำหน่ายในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 ภายหลังมีการเผยว่าเป็นซีรีส์โทรทัศน์ ผลิตโดยสตูดิโอแมดเฮาส์ กำกับโดยฮิโรชิ โคจินะ ดูแลบทของซีรีส์โดยยูกิเอะ ซูงาวาระ ออกแบบตัวละครโดยมายูโกะ นากาโนะ และแต่งดนตรีประกอบโดยเรียว ทากาฮาชิ  ซีรีส์อนิเมะออกอากาศตั้งแต่วันที่ 4 ตุลาคมถึม 20 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์, BS11, tvk, KBS Kyoto และ SUN จุง ฟูกูยามะร้องเพลงเปิดชื่อเพลงว่า "Dies in No Time" ส่วนไดซูเกะ โอโนะและทากายูกิ คนโดในฐานะวงชื่อ TRD ร้อ
เพลงปิดชื่อเพลงว่า "Strangers" อนิพลัสได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่ในภูมิเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทยฉายทางเอไอเอสเพลย์และอ้ายฉีอี้ และมีรูปแบบพากย์เสียงภาษาไทยทางอ้ายฉีอี้ ส่วนฟันนิเมชันได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่อนิเมะนอกทวีปเอเชีย ภายหลังอีกหนึ่งปี เน็ตฟลิกซ์ได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่อนิเมะในทวีปเอเชียในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2565
หลังการออกอากาศตอนสุดท้าย ได้มีการประกาศสร้างฤดูกาลที่ 2 สมาชิกทีมงานจากฤดูกาลแรกกลับมารับหน้าที่เดิม ฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 9 มกราคมถึง 27 มีนาคม พ.ศ. 2566 จุง ฟูกูยามะและวง TRD กลับมาร้องเพลงเปิดและเพลงปิด ชื่อเพลงว่า  "New Drama Paradise" และ "Cozy Crazy Party!" ตามลำดับ
ทริส คอร์ปอเรชั่น

| --- | --- |

อุตสาหกรรม: การเงิน
ก่อตั้ง: 2536
สำนักงานใหญ่: กรุงเทพ, ประเทศไทย
บริการ: จัดอันดับความน่าเชื่อถือ (Credit Rating Services)   ที่ปรึกษาาทางธุรกิจ
เว็บไซต์: www.tris.co.th www.trisrating.com
บริษัท ทริส คอร์ปอเรชั่น จำกัด (อังกฤษ: Thai Rating and Information Services Co., Ltd. (TRIS)) ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2536 เดิมว่าบริษัท ไทยเรทติ้งแอนด์อินฟอร์เมชั่นเซอร์วิส จำกัด โดยเป็นบริษัทจัดอันดับความน่าเชื่อถือแห่งแรกของประเทศไทย ริเริ่มโดย กระทรวงการคลัง และ ธนาคารแห่งประเทศไทย เพื่ออำนวยความสะดวกในการพัฒนาตลาดตราสารหนี้ในประเทศ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ทริส คอร์ปอเรชั่น จำกัด ในปี พ.ศ. 2550  ทั้งนี้เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2545 ได้มีการก่อตั้ง บริษัท ทริสเรทติ้ง จำกัด เป็นบริษัทแยกต่างหาก เพื่อดำเนินการจัดอันดับความน่าเชื่อถือของตราสารหนี้เป็นการเฉพาะ  ส่วนทริส คอร์ปอเรชั่น ยังคงให้บริการเป็นที่ปรึกษาทางธุรกิจ และการฝึกอบรม พัฒนาสมรรถนะ
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2554 สแตนดาร์ดแอนด์พัวร์ส (Standard & Poor's, S&P) ได้เข้าซื้อหุ้น 5% ในบริษัททริส คอร์ปอเรชั่นซึ่งเป็นบริษัทแม่ของทริสเรทติ้ง  ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2559 สแตนดาร์ดแอนด์พัวร์สได้เข้าถือหุ้น 49% ในทริสเรทติ้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เว็บไซต์ทริสเรทติ้ง
ไดเรกทอรีซ่อมแซมเครดิต
มัสยิดอันนะบะวี

| มัสยิดอันนะบะวี |
| --- | --- |
ٱلْمَسْجِد ٱلنَّبَوِي
มัสยิดมองจากทางใต้ โดยมีตัวนครมะดีนะฮ์เป็นฉากหลัง
ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
จารีต: ซิยาเราะฮ์
หน่วยงานกำกับดูแล: อับดุรเราะห์มาน อัสซุดัยส์ (ในฐานะ ประธานใหญ่ฝ่ายกิจการของมัสยิดอันศักดิ์สิทธิ์ทั้งสอง) อะลี บิน อับดุรเราะห์มาน อัลฮุษัยฟี (อิหม่ามนำในมัสยิด)
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: อัลฮะรอม อัลมะดีนะฮ์ 42311, อัลฮิญาซ
ประเทศ:  ซาอุดีอาระเบีย
ผู้บริหาร: หน่วยงานของประธานใหญ่ฝ่ายกิจการของมัสยิดอันศักดิ์สิทธิ์ทั้งสอง
พิกัดภูมิศาสตร์: 24°28′6″N 39°36′39″E﻿ / ﻿24.46833°N 39.61083°E﻿ / 24.46833; 39.61083
สถาปัตยกรรม
ประเภท: ศาสนา
รูปแบบ: อิสลาม
ผู้ก่อตั้ง: มุฮัมมัด
เริ่มก่อตั้ง: ค.ศ. 623 (ฮ.ศ. 1)
ลักษณะจำเพาะ
ความจุ: 1,000,000
หอคอย: 10
ความสูงหอคอย: 105 เมตร (344 ฟุต)
จารึก: โองการจากอัลกุรอาน และพระนามอัลลอฮ์และชื่อมุฮัมมัด
เว็บไซต์
wmn.gov.sa
มัสยิดอันนะบะวี (อาหรับ: ٱلْمَسْجِد ٱلنَّبَوِي‎, "มัสยิดของท่านศาสดา") เป็นมัสยิดที่สองที่สร้างขึ้นโดยศาสดามุฮัมมัดที่มะดีนะฮ์ (สร้างหลังจากมัสยิดกุบาอ์) และมัสยิดที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 กับสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาอิสลามอันดับ 2 (เป็นรองเพียงมัสยิดอัลฮะรอมที่มักกะฮ์) ในแคว้นฮิญาซ ประเทศซาอุดีอาระเบีย
มุฮัมมัดก็มีส่วนในการสร้างมัสยิดนี้ ในเวลานัั้น ที่ดินมัสยิดเป็นของเด็กกำพร้าสองคนชื่อ Sahl กับ Suhayl และเมื่อทั้งสองรู้ว่าท่านศาสดาหวังที่จะซื้อที่ดินเพื่อสร้างมัสยิด ทั้งคู่จึงไปหาท่านและให้ที่ดินนี้เป็นของขวัญ แต่มุฮัมมัดต้องการจ่ายเงินซื้อที่ดินเพราะทั้งคู่เป็นเด็กกำพร้า ราคาที่ตกลงร่วมกันได้รับความตกลงจากอะบู อัยยูบ อัลอันศอรี ซึ่งกลายเป็นผู้บริจาค (อาหรับ: وَاقِف, อักษรโรมัน: wāqif) ของมัสยิด ในนามหรือความโปรดปรานของมุฮัมมัด
มัสยิดนี้เคยเป็นอาคารเปิดโล่งที่ทำหน้าที่เป็นศูนย์ชุมชน ศาลกฎหมาย และโรงเรียนสอนศาสนา ผู้นำอิสลามยุคต่อมาขยายและตกแต่งมัสยิิด ตั้งชื่อกำแพง ประตู หออะษานตามตนเองและบรรพบุรุษของตน หลังการขยายในรัชสมัยเคาะลีฟะฮ์ อัลวะลีดที่ 1 แห่งอุมัยยะฮ์ มัสยิดนี้จึงรวมสถานที่พำนักแห่งสุดท้ายของมุฮัมมัดกับอะบูบักร์และอุมัร เคาะลีฟะฮ์รอชิดูนสององค์แรก หนึ่งในจุดเด่นที่สำคัญที่สุดคือโดมเขียวในมุมตะวันออกเฉียงใต้ของมัสยิด เดิมเป็นที่ตั้งของบ้านอาอิชะฮ์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของสุสานศาสดามุฮัมมัด
มัสยิดนี้เปิดทุกวันตลอดเวลา เว้นแต่จะมีการปิดในช่วงหนึ่ง เช่นเมื่อโควิด-19 ระบาดใน ค.ศ. 2020
ประวัติ > ช่วงแรก

มัสยิดนี้ถูกสร้างโดยศาสดามุฮัมมัดในปี ค.ศ. 622 หลังจากท่านมาเมืองมะดีนะฮ์ โดยการขี่อูฐที่ชื่อก็อสวะฮ์ ที่ดินนี้ครอบครองโดยซะฮัล และซุฮัยล์ เป็นบริเวณที่มีต้นอินทผลัมที่กำลังจะตาย และเคยเป็นที่ฝังศพมาก่อน ท่านปฏิเสธ "การให้ที่ดินเป็นของขวัญ" และซื้อที่ดินนี้พร้อมกับสร้างมัสยิดนี้โดยใช้เวลา 7 เดือน โดยมีหลังคาเป็นใบอินทผลัมและนำลำต้นทำเป็นเสาที่มีความสูง 3.60 m (11.8 ft) และมีสามประตูที่มีชื่อว่า บาบุลเราะฮ์มะฮ์อยู่บริเวณตอนใต้ บาบุลญิบรีลอยู่บริเวณตะวันตก และบาบุนนิซาอยู่บริเวณตะวันออก
หลังจากสงครามค็อยบัร ได้มีการขยายมัสยิด โดยขยายไปด้านละ47.32 m (155.2 ft) และเพิ่มอีกสามแถวที่กำแพงฝั่งตะวันตก และไม่ได้ขยายในช่วงที่อะบูบักร์เป็นเคาะลีฟะฮ์คนแรก จนกระทั่งสมัยเคาะลีฟะฮ์อุมัรได้ทำลายบ้านทุกหลังที่อยู่ข้างมัสยิด ยกเว้นบ้านภรรยาของมุฮัมมัด เพื่อขยายมัสยิด โดยเริ่มใช้อิฐในการสร้างกำแพงและโปรยก้อนกรวดบนพื้น มีการยกหลังคาให้สูงถึง 5.6 m (18 ft)
สมัยเคาะลีฟะฮ์อุสมาน ได้รื้อมัสยิดในปี ค.ศ. 649 แล้วสร้างใหม่ให้เป็นมัสยิดรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่หันหน้าไปทางมักกะฮ์โดยใช้เวลา 10 เดือน ส่วนจำนวนกำแพงยังคงเหมือนเดิม กำแพงถูกปูด้วยหิน และเปลี่ยนเสาอินตผลัมให้เป็นเสาหินที่เชื่อมกับที่หนีบเหล็ก และเพดานที่ทำมาจากไม้สัก
ประวัติ > ช่วงกลาง

ในปี ค.ศ. 707 วะลีด อิบน์ อับดุลมะลิกกษัตริย์จากราชวงศ์อุมัยยะฮ์ได้บูรณะมัสยิดใหม่ โดยใช้เวลา 3 ปี เพราะต้องนำวัตถุดิบมาจากจักรวรรดิไบแซนไทน์ โดยมีการขยายขนาดมัสยิดจาก 5,094 ตารางเมตร ให้เป็น 8,672 ตารางเมตร มีการสร้างกำแพงกั้นระหว่างมัสยิดและบ้านภรรยาของมุฮัมมัด และเป็นครั้งแรกที่มัสยิดถูกสร้างเป็นรูปสี่เหลี่ยมคางหมูที่มีความยาว 101.76 เมตร (333.9 ฟุต) และเสามินาเร็ต 4 หอที่สร้างล้อมรอบมัสยิดนี้
สมัยกษัตริย์อัลมะฮ์ดีของราชวงศ์อับบาซิยะฮ์ได้ขยายมัสยิดไปทางเหนืออีก 50 เมตร (160 ฟุต)  รายงานจากอิบน์ กุต็อยบะฮ์ว่า อัลมะมูนกษัตริย์คนที่สามได้ทำ "งานที่ไม่ได้ระบุ" ไว้ที่มัสยิด ส่วนอัลมุตะวักกิลได้สร้างทางไปที่ประตูสุสานมุฮัมมัดด้วยหินอ่อน และอัลอัชราฟ กอนซุฮ อัลเฆารีได้สร้างโดมหินบนสุสานของท่านเมื่อปี ค.ศ. 1476
เราเฎาะฮ์ได้สร้างโดมบริเวณทางตะวันออกเฉียงใต้ของมัสยิด ในปี ค.ศ. 1817 ในช่วงสุลต่านมาห์มูดที่ 2 แล้วโดมถูกทาเป็นสีเขียวในปี ค.ศ. 1837 และเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "โดมเขียว"
และสมัยสุลต่านอับดุล เมจิดที่ 1 ได้ใช้เวลา 13 ปีในการสร้างมัสยิดใหม่ โดยเริ่มในปี ค.ศ. 1849 มีการใช้อิฐแดงในการสร้างครั้งนี้ บริเวณมัสยิดถูกขยายไป 1,293 ตารางเมตร มีการเขียนอายะฮ์อัลกุรอานบนกำแพงทางตอนเหนือของมัสยิด และได้สร้าง มัดดารอซะฮ์ เพื่อ "สอนอัลกุรอาน"
ประวัติ > สมัยซาอุดี

เมื่อสมเด็จพระราชาธิบดีซะอูด บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูดได้ครอบครองมะดีนะฮ์ในปี ค.ศ. 1905 พร้อมกับผู้ติดตามที่นับถือนิกายวะฮาบีย์ ได้ทำลายเกือบทุกโดมที่อยู่เหนือสุสานในมะดีนะฮ์เพื่อไม่ให้ใครเลื่อมใสในสิ่งนี้และโดมเขียวก็รอดมาได้อย่างหวุดหวิด พวกเขากล่าวว่าสุสานและสถานที่ต่าง ๆ มีพลังบางอย่างที่เป็นสิ่งต้องห้ามในหลัก เตาฮีด สุสานของศาสดามุฮัมมัดถูกทำลายและนำทองและเครื่องประดับออกไป แต่ยังคงเหลือโดมไว้ เนื่องจากการทำลายที่ล้มเหลว หรือเมื่อก่อนมุฮัมมัด อิบน์ อับดุลวะฮับเขียนว่าเขาไม่อยากเห็นโดมถูกทำลาย
หลังจากก่อตั้งประเทศซาอุดีอาระเบียในปี ค.ศ. 1932 ได้มีการขยายมัสยิดในสมัยสมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลอะซีซ อิบน์ ซะอูดในปี ค.ศ. 1951 ทรงมีรับสั่งให้รื้อมัสยิดที่อยู่รอบ ๆ เพื่อขยายไปทางตะวันออกและตะวันตก โดยมีการใช้เสาคอนกรีตที่มีประตูโค้ง ส่วนอันเก่าก็ถูกครอบด้วยคอนกรีตและเชื่อมด้วยแหวนทองแดงที่ด้านบน หอสุลัยมานียยะฮ์ และมาญิดียะฮ์ถูกเปลี่ยนให้เป็นหอแบบมัมลูก แล้วเพิ่มหอมินาเร็ตบริเวณตะวันออกเฉียงเหนือ และตะวันตกเฉียงเหนือของมัสยิด และสร้างห้องสมุดขึ้นตรงบริเวณกำแพงฝั่งตะวันตก
จากนั้นสมเด็จพระราชาธิบดีฟัยศ็อล บิน อับดัลอะซีซ อาล ซะอูดได้ขยายมัสยิดไปอีก 40,440 ตารางเมตรในปี ค.ศ. 1974 และขยายไปอีกในสมัยของสมเด็จพระราชาธิบดีฟะฮด์ บิน อับดัลอะซีซ อาล ซะอูดในปี ค.ศ. 1985 โดยมีการใช้รถปราบดินในการทำลายสิ่งก่อสร้างรอบ ๆ มัสยิด แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1992 โดยที่มัสยิดมีขนาด 1.7 พันล้านตารางเมตร มีบันไดเลื่อนและพื้นที่ราบอีก 27 แปลง
และในปี ค.ศ. 2012 ได้มีการวางแผนขยายมัสยิดด้วยวงเงินประมาณ 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2012 ทาง รอยเตอร์ ได้รายงานว่าการขยายครั้งนี้จะจุผู้คนได้ประมาณ 1.6 ล้านคน
สิ่งก่อสร้างที่สำคัญ > โดมเขียว

บทความหลัก: โดมเขียว
โดมเหล่านี้สร้างโดย เราเฎาะฮ์ โดยมีโดมสำหรับมุฮัมมัด, อะบูบักร์ และอุมัร ส่วนโดมที่สี่มีไว้สำหรับนบีอีซา (عِـيـسَى, พระเยซู) โดยมีความเชื่อว่าท่านจะถูกฝังที่นี่ โดมเขียวนี้สร้างในปี ค.ศ. 1817 ในสมัยสุลต่านมาห์มูดที่ 2 และถูกทาสีเขียวในปี ค.ศ. 1837
สิ่งก่อสร้างที่สำคัญ > มิฮรอบ

มัสยิดนี้มีสองมิฮรอบ อันหนึ่งสร้างโดยมุฮัมมัด และอีกอันหนึ่งสร้างโดยเคาะลีฟะฮ์อุสมาน ข้าง ๆ มิฮรอบ จะมีโถงสำหรับละหมาด ตัวอย่างเช่น มิฮรอบ ฟาติมะฮ์ (مِـحْـرَاب فَـاطِـمَـة) หรือ มิฮรอบ อัตตาฮัดญุด (مِـحْـرَاب الـتَّـهَـجُّـد) ซึ่งสร้างโดยมุฮัมมัดสำหรับละหมาด ตะฮัดญุด (تَـهَـجُّـد)
สิ่งก่อสร้างที่สำคัญ > มิมบัร

มิมบัร (مِـنـۢبَـر) ที่มุฮัมมัดใช้เป็น "ไม้จากต้นอินทผลัม" หลังจากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นแบบทามาริสก์ และในปี ค.ศ. 629 ได้เพิ่มขั้นบันไดอีกสามขั้น อะบูบักร์ และอุมัร เคาะลีฟะฮ์สองพระองค์แรกไม่ใช่ขั้นที่สาม "เพื่อเป็นการให้เกียรติศาสดา" แต่เคาะลีฟะฮ์อุสมานได้ตั้งผ้าบนนั้น ส่วนชั้นอื่นถูกคลุมด้วยไม้ตะโก ในปี ค.ศ. 1395 บัยบัรที่ 1 ได้เปลี่ยน มิมบัร ใหม่ และเปลี่ยนอีกรอบในปี ค.ศ. 1417 โดยเชค อัลมะฮ์มูดี หลังจากนั้นจึงถูกเปลี่ยนเป็นแบบหินอ่อนโดยก็อยต์บัยในช่วงปลายศตวรรษที่ 15 และใช้อยู่จนถึงปัจจุบัน
สิ่งก่อสร้างที่สำคัญ > หอมินาเร็ต

สี่มินาเร็ตแรกมีความสูง 26 ฟุต (7.9 เมตร) สร้างโดยอุมัร และในปี ค.ศ. 1307 มีการเพิ่มมินาเร็ตที่ชื่อว่า บาบุลสะลาม โดยมุฮัมมัด อิบน์ คาลาวุน แล้วบูรณะใหม่โดยเมห์เหม็ดที่ 4 หลังจากการบูรณะในปี ค.ศ. 1994 มีมินาเร็ตสิบหอที่สูง 104 เมตร (341 ฟุต) โดยที่ส่วนด้านบน ด้านล่าง และตรงกลางเป็นลวดลายทรงกระบอก, รูปแปดเหลี่ยม และรูปสี่เหลี่ยมอย่างสมดุล
ทางเข้ามัสยิดโดยที่ร่มเปิดอยู่
มิฮรอบหลัก
รายละเอียดประตูทางเข้าหลัก
มัสยิดในช่วงกลางคืน
ดูเพิ่ม

ที่ฝังศพของผู้ก่อตั้งศาสนาต่าง ๆ
การทำลายสถานที่สำคัญของอิสลามช่วงแรกในซาอุดีอาระเบีย
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาอิสลาม นิกายซุนนี
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาอิสลาม นิกายชีอะฮ์
ศิลปะอิสลาม
อ่านเพิ่ม

Fahd, Salem Bahmmam (30 January 2014). Pilgrimage in Islam: A description and explanation of the fifth pillar of Islam. Modern Guide, 2014. ISBN 978-1-78338-174-6.
Hasrat Muhammad the Prophet of Islam. Adam Publishers. ISBN 978-81-7435-582-9.
Muhammad, Asad (1954). The Road To Mecca. The Book Foundation, 1954. ISBN 978-0-9927981-0-9.
Sir, Richard Francis Burton (January 1964). Personal Narrative of a Pilgrimage to Al-Madinah & Meccah, Volume 2. ISBN 978-0-486-21218-0.
Prophet's Mosque: mosque, Medina, Saudi Arabia, in Encyclopædia Britannica Online, by The Editors of Encyclopaedia Britannica, Brian Duignan, Kanchan Gupta, John M. Cunningham and Amy Tikkanen
แหล่งข้อมูลอื่น

Watch Live Al-Masjid an-Nabawi
Detailed information on Masjid Al-Nabawi الْمَسْجِد النَّبَوي เก็บถาวร 2016-09-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The curious tale of the Abyssinian Guardians of Masjid Nabawi SAW
prophet muhammad's mosque 360º Virtual Tour
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  Structurae 
อื่น ๆ:  İslâm Ansiklopedisi 
มุมมองของมัสยิดอันนะบะวี ประตูที่ 21, 22
มัสยิดอันนะบะวีในสมัยจักรวรรดิออตโตมัน ศควรรษที่ 19
โดมเขียว ใน"การทำฮัจญ์" ของริชาร์ด ฟรานซิส เบอร์ตัน ค.ศ. 1850
วีรพล วิชุมา

จ่าอากาศตรี วีรพล วิชุมา (อังกฤษ: Weeraphon Wichuma, เกิด 10 สิงหาคม พ.ศ. 2547) เป็นนักยกน้ำหนักชาวไทย เขาผ่านการคัดเลือกเข้าร่วมแข่งขัน โอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ กรุงปารีส ฝรั่งเศส และคว้าเหรียญเงินในรุ่น 73 กิโลกรัมชาย โดยเขาเป็นนักกีฬาอายุน้อยที่สุดในการแข่งขันยกน้ำหนักรุ่นดังกล่าว นอกจากนี้ในพิธีปิดการแข่งขันโอลิมปิกครั้งนี้ เขายังเป็นผู้เชิญธงชาติไทยเข้าสู่สตาดเดอฟร็องส์ ร่วมกับจันทร์แจ่ม สุวรรณเพ็ง อีกด้วย เป็นบุตรนายนิล นางจันทา วิชุมา
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดอุดรธานี

หน้านี้รวบรวมรายชื่อโรงเรียนในจังหวัดอุดรธานี โรงเรียนที่รวมรวมในหน้านี้ได้แก่สถานศึกษาที่เปิดสอนการศึกษาในระบบในระดับปฐมวัย (เตรียมอนุบาลและอนุบาล) ประถมศึกษา และมัธยมศึกษา ซึ่งอาจจะเปิดสอนเพียงระดับใดระดับหนึ่งเพียงระดับเดียว มากกว่าหนึ่งระดับ หรือทุกระดับ รายชื่อโรงเรียนที่แสดงในหน้านี้จะจำแนกโรงเรียนตามสังกัด และจำแนกโรงเรียนตามอำเภอที่ตั้งbox
ภาพรวม

class=notpageimage|
โรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดอุดรธานีที่เปิดสอนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตอุดรพิทยานุกูล)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตสตรีราชินูทิศ)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตรักษ์อุดร)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตกรมหลวงประจักษ์)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตบ้านดุงทุ่งฝน)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตหนองหาน)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตลุ่มน้ำปาว)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตโนนศรีวัง)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สหวิทยาเขตพระพุทธบาทบัวบก)
 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา)
 สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุดรธานี
 สังกัดเทศบาลนครอุดรธานี
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดอุดรธานีแบ่งตามสังกัด

ในส่วนนี้จะจำแนกโรงเรียนในจังหวัดอุดรธานีตามสังกัดของโรงเรียน ได้แก่
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) จังหวัดอุดรธานีอยู่ในพื้นที่ของเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี และมีเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจำนวน 4 เขต
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.)
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน (สช.)
โรงเรียนสาธิตของมหาวิทยาลัย ซึ่งอยู่ในสังกัดของมหาวิทยาลัยนั้น ๆ
โรงเรียนสังกัดอื่น ๆ เช่น โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน โรงเรียนพระปริยัติธรรม และโรงเรียนกีฬาในสังกัดมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ เป็นต้น
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดอุดรธานีแบ่งตามสังกัด > สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาของจังหวัดอุดรธานีแบ่งดังนี้
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานีเขต 1 (สพป.อุดรธานี เขต 1) ประกอบด้วยอำเภอเมืองอุดรธานี อำเภอเพ็ญ อำเภอสร้างคอม และอำเภอหนองวัวซอ
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานีเขต 2 (สพป.อุดรธานี เขต 2) ประกอบด้วยอำเภอกุมภวาปี อำเภอศรีธาตุ อำเภอหนองแสง อำเภอโนนสะอาด อำเภอวังสามหมอ และอำเภอประจักษ์ศิลปาคม
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานีเขต 3 (สพป.อุดรธานี เขต 3) ประกอบด้วยอำเภอหนองหาน อำเภอบ้านดุง อำเภอพิบูลย์รักษ์ อำเภอไชยวาน อำเภอทุ่งฝน และอำเภอกู่แก้ว
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานีเขต 4 (สพป.อุดรธานี เขต 4) ประกอบด้วยอำเภอบ้านผือ อำเภอน้ำโสม อำเภอนายูง และอำเภอกุดจับ
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดอุดรธานีแบ่งตามสังกัด > สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน > สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ

จังหวัดอุดรธานีมีโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษพิเศษ 1 โรงเรียนได้แก่โรงเรียนโสตศึกษาจังหวัดอุดรธานี ตั้งอยู่ที่ตำบลหนองบัว อำเภอเมืองอุดรธานี
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดอุดรธานีแบ่งตามสังกัด > โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยในกำกับสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา

จังหวัดอุดรธานีมีโรงเรียนสาธิต 1 โรงเรียน ได้แก่โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ตั้งอยู่ที่ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมืองอุดรธานี เปิดสอนตั้งแต่ระดับเตรียมอนุบาล (บริบาล) ถึงมัธยมศึกษา
แผนที่แสดงเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาทั้ง 4 เขตของจังหวัดอุดรธานี
ตำบลช่อแฮ

พระธาตุช่อแฮในวัดพระธาตุช่อแฮ
ช่อแฮ (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นตำบลในอำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ประเทศไทย
ชื่อ

ชื่อตำบลมาจาก "พระธาตุช่อแฮ" สถูปโบราณที่ได้รับการเคารพและถือเป็นสัญลักษณ์ประจำจังหวัดแพร่ เชื่อกันว่าสถูปนี้เป็นเจดีย์สำหรับผู้ที่เกิดในปีขาลตามความเชื่อของชาวล้านนาตั้งแต่สมัยโบราณ
ภูมิศาสตร์

ตำบลที่ติดกับช่อแฮ ได้แก่ (เรียงตามเข็มนาฬิกาจากทิศเหนือ): ตำบลป่าแดงในอำเภอเมืองแพร่ ตำบลจริมในอำเภอท่าปลา จังหวัดอุตรดิตถ์ และตำบลบ้านกวางในอำเภอสูงเม่น
ช่อแฮอยู่ห่างจากตัวเมืองแพร่ประมาณ 8 กิโลเมตร (5.0 ไมล์)
เขตบริหาร

ตำบลช่อแฮอยู่ในเขตบริหารของเทศบาลตำบลช่อแฮที่รวม 4 หมู่บ้านจากตำบลรอบข้าง ซึ่งรวมตำบลป่าแดงด้วย
ช่อแฮมีหมู่บ้านทั้งหมด 10 แห่ง
| ลำดับ | ภาษาไทย | อักษรโรมัน |
| --- | --- | --- |
| 01. | บ้านมุ้ง | Ban Mung |
| 02. | บ้านพันเชิง | Ban Phan Choeng |
| 03. | บ้านพันเชิง | Ban Phan Choeng |
| 04. | บ้านธรรมเมือง | Ban Tham Mueang |
| 05. | บ้านต้นไคร้ | Ban Ton Krai |
| 06. | บ้านใน | Ban Nai |
| 07. | บ้านปง | Ban Pong |
| 08. | บ้านน้ำจ้อม | Ban Nam Jom |
| 09. | บ้านนาตอง | Ban Na Tong |
| 010. | บ้านทุ่งสวย | Ban Thung Suai |
ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น

ผ้านวม
ผ้าปูที่นอน
เด็กใส่เสื้อหม้อห้อมกำลังถือเต่าปูลู​
จริยา แอนโฟเน่

| จริยา แอนโฟเน่ |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: จริยา องค์สรณะคม
เกิด: 21 ธันวาคม พ.ศ. 2508 (59 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: จอนนี่ แอนโฟเน่ (สมรส 2536)
บุตร: 3 คน
อาชีพ:  นักแสดง  นักร้อง  ผู้จัดละคร 
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2528–ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: ม่านแก้ว/ราชาวดี/อันตรา – แต่ปางก่อน (2530)  ดาวเรือง​ – ดาวเรือง (2530)  กะรัต (กั้ง) – สามีตีตรา (2531)  มุนินทร์ / มุตตา (ฝาแฝด) – แรงหึง (2531)  ฐานมาศ (ส้วม) – เขาวานให้หนูเป็นสายลับ (2534)  จีราวัจน์ (จี) – คลื่นชีวิต (2537)  คุณสน – อาญารัก (2543)  วรรณนรี – น้ำเซาะทราย (2544)  ไหม – ดงดอกเหมย (2546)  เครือมาศ – บัวปริ่มน้ำ (2549)  โรส – น้ำผึ้งขม (2552)  เม่งฮวย (คุณนายที่ 1) – มงกุฎดอกส้ม (2553)  เม่งฮวย (คุณนายที่ 1) – ดอกส้มสีทอง (2554)
สังกัด: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 (2542–ปัจจุบัน)
รางวัล
พระสุรัสวดี: ดาวร้ายหญิงยอดเยี่ยม  พ.ศ. 2529 – เมียแต่ง
โทรทัศน์ทองคำ: นักแสดงนำหญิงดีเด่น  พ.ศ. 2541 – บ่วงดวงใจ  พ.ศ. 2546 – ดงดอกเหมย  นักแสดงสนับสนุนหญิงดีเด่น  พ.ศ. 2550 – มณีดิน
เมขลา: นักแสดงนำหญิงดีเด่น  พ.ศ. 2541 – ซอยปรารถนา 2500  นักแสดงสมทบหญิงดีเด่น  พ.ศ. 2543 – อาญารัก
พิฆเนศวร: ผู้อยู่เบื้องหลังวงการโทรทัศน์ดีเด่น  พ.ศ. 2559
จริยา แอนโฟเน่ (สกุลเดิม: องค์สรณะคม; เกิด 21 ธันวาคม พ.ศ. 2508) ชื่อเล่น นก เป็นนักแสดง นักร้อง และผู้จัดละครชาวไทย สังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ประวัติ

จริยา แอนโฟเน่ ชื่อเล่น นก หรือ จริยา สรณคมน์ มีชื่อจริงคือ จริยา องค์สรณะคม เป็นบุตรีของ อมรศักดิ์ องค์สรณะคม อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดภูเก็ต มีพี่น้อง 3 คน เป็นคนโต เข้าเรียนชั้นอนุบาลถึงประถม 1 ที่โรงเรียนสวนบัว (ซอยราชครู) ชั้นประถม 2-6 โรงเรียนบ้านบางกะปิ จากนั้นเรียนมัธยม 1-3 โรงเรียนสตรีภูเก็ต และจบปวช. โรงเรียนกิตติพาณิชย์
หลังจากได้สมัครเป็นนักเรียนการแสดงช่อง 3 ต่อมามยุรฉัตร เหมือนประสิทธิเวช ได้ชวนให้ไปเทสต์หน้ากล้อง และผ่านการทดสอบ มีผลงานเรื่องแรกคือ สายรุ้ง รับบทเป็นตัวประกอบ ต่อมาแสดงเรื่อง เบญจรงค์ห้าสี โดยแสดงร่วมกับธงไชย แมคอินไตย์ จากนั้นเป็นนางเอกเรื่องแรกใน สนิมน้ำค้าง และมาสร้างชื่อจากละครเรื่อง แต่ปางก่อน
อีกทั้งยังเคยมีผลงานเพลงกับค่าย เอสพี ศุภมิตรชื่ออัลบั้ม บิน มีเพลงที่โด่งดังคือ น้อยใจ นอกจากนี้ยังมีงานโฆษณา
ชีวิตส่วนตัวแต่งงานกับ จอนนี่ แอนโฟเน่ เมื่อ กุมภาพันธ์ 2536 มีลูก 3 คน คือ เจมส์-จิรายุ แอนโฟเน่, เจมี่-จอมภัค และ จีนส์-จิรชยา
ปัจจุบันเป็นผู้จัดละครของค่าย "เมกเกอร์ เจ" มีผลงานอย่างเช่นเรื่อง ฉันไม่รอวันนั้น เจ้าสาวกลัวฝน คุณแม่รับฝาก ตุ๊กตาโรงงาน
ผลงาน > ภาพยนตร์

พ.ศ. 2529 เมียแต่ง
พ.ศ. 2529 ข่าวหน้า 1
พ.ศ. 2529 ร.ด. เรียนดี รักดี
พ.ศ. 2530 ไฟเสน่หา
พ.ศ. 2530 เพชรเสี้ยนทอง
พ.ศ. 2530 แรงปรารถนา
พ.ศ. 2532 เสน่หา
พ.ศ. 2532 รักคืนเรือน
พ.ศ. 2532 คนทรงเจ้า
ผลงาน > ละครเวที

สุดสายปลายรุ้ง
ผลงาน > มิวสิกวิดีโอ

ทรมาน - อิทธิ พลางกูร
ผลงานดูแลการดำเนินงานละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | ช่อง |
| --- | --- | --- |
| 2543 | รอยมาร | 3 |
| 2544 | ฉันไม่รอวันนั้น | 3 |
| 2547 | เจ้าสาวกลัวฝน | 3 |
| 2547 | คุณแม่รับฝาก | 3 |
| 2548 | ตุ๊กตาโรงงาน | 3 |
| 2548 | รักละมุนลุ้นละไม | 3 |
| 2549 | เรือนนารีสีชมพู | 3 |
| 2550 | มณีดิน | 3 |
| 2551 | ชมพู่แก้มแหม่ม | 3 |
| 2552 | จำเลยกามเทพ | 3 |
| 2553 | 365 วันแห่งรัก | 3 |
| 2554 | เมียแต่ง | 3 |
| 2555 | แม่ยายที่รัก | 3 |
| 2555 | คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก | 3 |
| 2556 | สามี | 3 |
| 2557 | ลูกสาวพ่อมด | 3 |
| 2557 | รักต้องอุ้ม | 3 |
| 2558 | ไฟล้างไฟ | 3HD |
| 2559 | เลือดรักทระนง | 3HD |
| 2560 | เหมือนคนละฟากฟ้า | 3HD |
| 2560 | รักหลงโรง | 3HD |
| 2561 | ปี่แก้วนางหงส์ | 3HD |
| 2562 | ซีรีส์ลูกผู้ชาย ตอน เพชร | 3HD |
| 2563 | ร้อยเล่ห์มารยา | 3HD |
| 2565 | สร้อยสะบันงา | 3HD |
| 2566 | ใต้เงาตะวัน | 3HD |
| 2567 | ลมเล่นไฟ | 3HD |
| 2568 | เพลงพยัคฆ์ | 3HD |
ผลงานเพลง

ชุด บิน ค่ายเอสพี ศุภมิตร
เดิมเดิม
ทุ่มเท
ลืมเลย
ครึ่ง ครึ่ง
ดีกว่า
น้อยใจ
ลงตัว
แค่นี้
ปลายฟ้า
เคยมี
ผลงานเพลง > เพลงประกอบละคร

แรงหึง เพลงประกอบละครแรงหึง 2531
นี่แหละคน เพลงประกอบละครแม่ผัวตัวแสบ 2532
วิมานไฟ เพลงประกอบละครวิมานไฟ 2533
น่านน้ำนาวี เพลงประกอบละครชื่นชีวานาวี 2535
ชีวิตไร้สังกัด เพลงประกอบละครคลื่นชีวิต 2537