stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พอล ออร์นดอร์ฟ
ผลงาน > มวยปล้ำอาชีพ

American Wrestling Federation
AWF Heavyweight Championship (1 time)
Georgia Championship Wrestling
NWA National Heavyweight Championship (4 times)
National Wrestling Alliance
NWA Hall of Fame (Class of 2009)
National Wrestling League
NWL Tag Team Championship (1 time) - with Brian Blair
NWA Mid-America / Continental Wrestling Association
AWA Southern Heavyweight Championship (1 time)
NWA Southern Heavyweight Championship (Memphis version) (1 time)
NWA Tri-State / Mid-South Wrestling Association
Mid-South North American Heavyweight Championship (1 time)
NWA North American Heavyweight Championship (Tri-State version) (2 times)
Peach State Wrestling
PSW Cordele City Heavyweight Championship (1 time)
Professional Wrestling Hall of Fame and Museum
(Class of 2009)
Pro Wrestling Illustrated
PWI Feud of the Year (1986) vs. Hulk Hogan
PWI Match of the Year (1985) with Roddy Piper vs. Hulk Hogan and Mr. T at WrestleMania
PWI Most Hated Wrestler of the Year (1986)
PWI ranked him # 38 of the 500 best singles wrestlers in the PWI 500 in 1993.
PWI ranked him # 49 of the top 500 singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003
Southeastern Championship Wrestling
NWA Southeastern Tag Team Championship (2 times) - with Dick Slater (1) and Norvell Austin (1)
Universal Wrestling Federation
UWF Southern States Championship (1 time)
Mid-Atlantic Championship Wrestling/World Championship Wrestling
NWA (Mid-Atlantic)/WCW World Tag Team Championship (3 times) - with Jimmy Snuka (1) and Paul Roma (2)
WCW World Television Championship (1 time)
World Wrestling Entertainment
WWE Hall of Fame (Class of 2005)
Wrestling Observer Newsletter awards
Feud of the Year (1986) vs. Hulk Hogan
แหล่งข้อมูลอื่น

WWE Hall of Fame profile
Paul Orndorff at Accelerator3359.com
Kayfabememories: Paul Orndorff
Paul Orndorff ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แปะเฉีย

แปะเฉีย หรือ ลิแปะเฉีย มีชื่อในสำเนียงจีนกลางว่า ลฺหวี่โป๋เชอ (จีน: 呂伯奢; พินอิน: Lǚ Bóshē) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก เป็นคนรู้จักของโจโฉ ขุนศึกผู้ขึ้นมามีอำนาจในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและสร้างรากฐานในการสถาปนาวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ตามแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ โจโฉสังหารครอบครัวของแปะเฉียในปี ค.ศ. 189 หรือ 190 เมื่อผ่านบ้านของแปะเฉียขณะที่เดินทางจะไปเมืองตันลิว (陳留 เฉินหลิว; ปัจจุบันอยู่บริเวณเมืองไคเฟิง มณฑลเหอหนาน) หลังจากหลบหนีออกจากเมืองหลวงลกเอี๋ยง แรงจูงใจในการฆ่าของโจโฉนั้นไม่ปรากฏแน่ชัด แหล่งข้อมูลหนึ่งได้อ้างว่าที่โจโฉสังหารครอบครัวของแปะเฉียเพื่อป้องกันตัวเอง ขณะที่อีกสองแหล่งข้อมูลระบุว่าโจโฉสงสัยว่าครอบครัวของแปะเฉียวางแผนทำร้าย โจโฉจึงชิงลงมือสังหารครอบครัวของแปะเฉียเสียก่อน เหตุการณ์นี้ได้มีการกล่าวถึงในวรรณกรรมอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก โดยระบุว่าตัวแปะเฉียก็ถูกโจโฉสังหารเช่นกัน
ในบันทึกทางประวัติศาสตร์

มีบันทึกทางประวัติศาสตร์สามแหล่งที่บันทึกถึงการสังหารครอบครัวของแปะเฉีย
เว่ยชู (魏書) บันทึกไว้ว่า:
โจโฉเห็นว่าตั๋งโต๊ะมีแนวโน้มจะล้มเหลวจึงปฏิเสธตำแหน่งที่ตั๋งโต๊ะจะแต่งตั้งให้แล้วหนีกลับบ้านเกิดโดยมีทหารม้าติดตามมาสองสามคน ระหว่างทางได้ผ่านมาทางเฉิงเกา (成臯; ปัจจุบันอยู่บริเวณเมืองสิงหยาง มณฑลเหอหนาน) โจโฉเข้าพักแรมในบ้านของแปะเฉียที่เป็นคนรู้จักของโจโฉ ขณะนั้นแปะเฉียไม่อยู่ที่บ้าน บุตรชายของแปะเฉียและแขกคนอื่นพยายามปล้นม้าและข้าวของของโจโฉ โจโฉจึงฆ่าคนเหล่านั้นตายไปหลายคน
ชื่ออฺวี่ (世語) บันทึกไว้ว่า:
โจโฉผ่านมาทางบ้านของแปะเฉีย แปะเฉียออกไปข้างนอกเหลือเพียงบุตรชายห้าคนอยู่ที่บ้าน บุตรชายของแปะเฉียต้อนรับโจโฉดังแขกและจัดงานเลี้ยงให้โจโฉ ขณะนั้นโจโฉหลบหนีจากตั๋งโต๊ะและสงสัยว่าบุตรชายของแปะเฉียวางแผนทำร้าย คืนนั้นโจโฉจึงสังหารคนในบ้านแปะเฉียไปแปดคนแล้วหลบหนีไป
สาจี้ (雜記) บันทึกไว้ว่า:
โจโฉได้ยินเสียงเครื่องครัว (อาจเป็นมีด) และสงสัยว่าคนเหล่านั้น (ครอบครัวของแปะเฉีย) วางแผนทำร้าย คืนนั้นโจโฉจึงสังหารคนเหล่านั้นแล้วหลบหนีไป หลังจากนั้นโจโฉก็พูดด้วยความเสียใจว่า "ข้ายอมทำผิดต่อผู้อื่นดีกว่าจะให้ผู้อื่นทำผิดต่อข้า!" (寧我負人，毋人負我！) จากนั้นจึงออกเดินทางต่อไป
ในวรรณกรรม สามก๊ก

เหตุการณ์การสังหารครอบครัวของแปะเฉียปรากฏปรากฏในวรรณกรรมอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ตอนที่ 4 ตรงกับใน สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ตอนที่ 4
ในวรรณกรรม แปะเฉียเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับโจโก๋ บิดาของโจโฉ โจโฉจึงนับถือแปะเฉียเป็นลุง โจโฉและตันก๋งผ่านมาทางบ้านของแปะเฉียระหว่างเดินทางไปยังบ้านเกิดของโจโฉหลังจากโจโฉหนีออกจากเมืองลกเอี๋ยงเพราะลอบสังหารตั๋งโต๊ะไม่สำเร็จ แปะเฉียให้การต้อนรับเป็นอย่างดีแล้วบอกครอบครัวกับคนรับใช้ให้ปฏิบัติต่อแขกเป็นอย่างดี ตัวแปะเฉียเดินทางเข้าเมืองเพื่อซื้อสุรามาเพิ่มในงานเลี้ยง ระหว่างที่โจโฉพักในบ้านของแปะเฉีย โจโฉได้ยินเสียงลับมีดและเสียงคนรับใช้ของแปะเฉียพูดว่า "เราจะมัดก่อนหรือ หรือจะฆ่าทีเดียว" โจโฉจึงสงสัยว่าแปะเฉียแสร้งทำเป็นใจดีด้วย แต่แท้จริงแล้วคิดทำร้าย โจโฉและตันก๋งจึงออกมาสังหารทุกคนในบ้านของแปะเฉีย ภายหลังโจโฉและตันก๋งก็ได้รู้ความจริงว่าที่คนรับใช้พูดนั้นแท้จริงแล้วกำลังพูดถึงการฆ่าหมูสำหรับงานเลี้ยง เมื่อเห็นว่าพวกตนสังหารผู้บริสุทธิ์ โจโฉและตันก๋งจึงรีบเก็บข้าวของแล้วออกจากบ้านของแปะเฉีย ระหว่างทางได้พบกับแปะเฉียที่เดินทางกลับจากการซื้อสุรา แปะเฉียชวนให้โจโฉพักอยู่ที่บ้านก่อน ฝ่ายโจโฉถามแปะเฉียว่า "มีใครอยู่ข้างหลังท่าน" เมื่อแปะเฉียหันกลับไป โจโฉจึงใช้กระบี่แทงแปะเฉียจากด้านหลังและฆ่าแปะเฉียตาย ตันก๋งตกใจถามโจโฉว่า "เมื่อกี้ท่านฆ่าคนเหล่านั้นด้วยความเข้าใจผิด แล้วเหตุใดจึงฆ่าแปะเฉียอีกเล่า" โจโฉตอบว่า "ถ้าแปะเฉียกลับไปบ้านและเห็นคนครอบครัวตายกันหมด ท่านคิดว่าแปะเฉียจะปล่อยเราไว้หรือ แปะเฉียต้องพาทหารมาไล่ตามเรา เมื่อนั้นเราจะเดือดร้อน" ตันก๋งพูดว่า "ที่ท่านฆ่าคนเช่นนี้ผิดนัก" โจโฉตอบว่า "ข้ายอมทำผิดต่อโลก แต่จะไม่ยอมให้โลกทำผิดต่อข้า" (寧教我負天下人，休教天下人負我) ตันก๋งไม่ได้ว่าประการใด คืนนั้นตันก๋งก็เดินทางแยกตัวจากโจโฉไป
วิเคราะห์

ล่อกวนตง ผู้เขียนวรรณกรรมอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ได้บิดเบือนคำพูดของโจโฉที่พูดหลังจากสังหารครอบครัวของแปะเฉีย การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดคือการเปลี่ยนคำว่า "ผู้อื่น" (人; ความหมายตามตัวอักษรคือ "คน") เป็นคำว่า "โลก" (天下人; ความหมายตามตัวอักษรคือ "คนในใต้ฟ้า"). อี้ จงเทียน ศาสตราจารย์ประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเซี่ยเหมินได้สันนิษฐานว่าโจโฉอาจจะพยายามปลอบใจตัวเองด้วยความสำนึกผิดหลังสังหารครอบครัวของแปะเฉีย  อี้ จงเทียนเชื่อว่าล่อกวนตงจงใจเปลี่ยนคำในคำพูดของโจโฉเพื่อสะท้อนว่าโจโฉไม่มีความรู้สึกสำนึกผิด เพราะคำว่า "โลก" มีความหมายที่หนักหน่วงกว่าคำว่า "ผู้อื่น" จึงเป็นการเพิ่มภาพลักษณ์ตัวร้ายของโจโฉในวรรณกรรม
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
ภาษาเนวาร์

| ภาษาเนวาร์ |
| --- | --- |
𑐣𑐾𑐥𑐵𑐮 𑐨𑐵𑐳𑐵‎, Nepal Bhasa
𑐣𑐾𑐰𑐵𑑅 𑐨𑐵𑐫𑑂, Nevāh Bhāy
"เนปาล ภาษา" ในอักษรรัญชนาและอักษรปรัจลิตเนปาล
ออกเสียง: [newaː bʱæː]
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศเนปาล
ภูมิภาค: Nepal Mandala
ชาติพันธุ์: ชาวเนวาร์ 1.26 ล้านคน (สำมะโน ค.ศ. 2001?)
จำนวนผู้พูด: 860,000  (2011 census)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  เนวาร์ภาษาเนวาร์
รูปแบบก่อนหน้า: Classical Newar ภาษาเนวาร์ 
ภาษาถิ่น: Dolakhae Sindhupalchok Kathmandu Lalitpur Bhaktapur Panauti Banepa Hetauda Dhulikhel Chitlang          
ระบบการเขียน: อักษรรัญชนา, อักษรปรัจลิต, อักษรภูชิโมล, อักษรเทวนาครี และอักษรเนปาลอื่น ๆ
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  เนปาล จังหวัด หมายเลข 3 (เพิ่มเติม)                   อินเดีย รัฐสิกขิม (เพิ่มเติม) 
ผู้วางระเบียบ: Nepal Bhasa Academy
รหัสภาษา
ISO 639-2: new
ISO 639-3: มีหลากหลาย: new – Newari nwx – Middle Newar phj – Pahari Newar
นักภาษาศาสตร์: new Newari
 : nwx Middle Newar
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาเนวาร์ หรือ ภาษาเนวารี หรือ เนปาล ภาษา (नेपाल भाषा, Nepal Bhasa, Newah Bhaye) เป็นภาษาหลักภาษาหนึ่งของเนปาล อยู่ในตระกูลทิเบต-พม่า เป็นภาษาในตระกูลนี้เพียงภาษาเดียวที่เขียนด้วยอักษรเทวนาครี พูดโดยชาวเนวาร์ ซึ่งอยู่ในหุบเขากาฐมาณฑุ มีความคล้ายคลึงกับภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนด้วย
คำว่า เนปาล ภาษา นี้เป็นคนละภาษากับภาษาเนปาล (ซึ่งเจ้าของภาษาเรียกว่า เนปาลี ภาษา)
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์

มีผู้พูดในเนปาลราว 1 ล้านคน เมื่อพ.ศ. 2544 มีผู้พูดนอกประเทศเนปาลราว 2-3 พันคน ผู้พูดกระจายไปในบริเวณต่างๆ ดังนี้
ในเนปาล: หุบเขากาฏมาณฑุ โทลาขา เพเนปา ธุลิเขล ภิมเผที (มักวันปุร์) ปาเนาตี ปัลปา ตริศุลี นุวาโกต โภชปุร์ พิรัตนาคาร์ พักลุง พันทิปุร์ พิรคุลี เหตาอุนทา และเมืองอื่นๆ
ในอินเดีย: รัฐสิกขิม รัฐเบงกอลตะวันตก เพตติอาห์ และอันดามัน
ในทิเบต: ขาสา
เนื่องจากการอพยพ จึงมีผู้พูดภาษาเนวาร์ กระจายไปในหลายประเทศ เช่น ญี่ปุ่น สหรัฐ และอังกฤษ
ประวัติและพัฒนาการ

ต้นกำเนิดของภาษานี้ไม่แน่ชัด นอกจากมีข้อมูลว่าได้รับอิทธิพลจากภาษาทิเบต ภาษาไกราตี ภาษาไมถิลี ภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต ภาษาคาส (ภาษาเนปาล) ภาษาฮินดีและภาษาอื่นๆ ในบริเวณนั้น ภาษานี้เข้ามาเป็นภาษากลางแทนที่ภาษาสันสกฤตในยุคกลางของเนปาล โดยเป็นภาษาที่ใช้ในศิลาเลขหรือศิลาจารึก หลักฐานเก่าสุดของภาษานี้คือ “ใบปาล์มจากอูกู พาหัล” มีอายุราว พ.ศ. 1657 ตัวอย่างบางบรรทัดซึ่งเป็นการอภิปรายเกี่ยวกับธุรกิจและการค้าได้แก่
छीन ढाको तृसंघष परिभोग। छु पुलेंग कीत्य बिपार वस्त्र बिवु मिखा तिवु मदुगुन छु सात दुगुनव ल्है।
ภาษานี้มีการใช้อย่างต่อเนื่องในยุคกลางของเนปาล เป็นทั้งภาษาในกวีนิพนธ์และบทละคร ตัวอย่างเช่น หนังสือ โมโอลเทพศาศิเทพ เขียนโดย ชคัตประกาศ มัลลา ซึ่งเป็นการบรรยายถึงพระศิวะ
धु छेगुकि पाछाव वाहान 
तिलहित बिया हिङ लाहाति थाय थायस
ภาษานี้ถูกแทนที่ด้วยภาษาคาส (ภาษาเนปาล) ในสมัยราชวงศ์ศะห์ ภาษาคาสกลายเป็นภาษาราชการและเรียกว่าภาษาเนปาลี ส่วนภาษาเนวาร์ที่เคยใช้ชื่อภาษาเนปาลมาก่อน เปลี่ยนมาใช้ชื่อภาษาเนวาร์แทน  กวีที่มีชื่อเสียงของภาษาเนวาร์คือ สิทธิทัส มหาชู ซึ่งมีชีวิตในยุคมืดของภาษาเนวาร์ เขาแปลรามายณะป็นภาษาเนวาร์ และเขียนบทกวีเกี่ยวกับศีลธรรม ตัวอย่างเช่น
सज्जन मनुष्या संगतनं मूर्ख नापं भिना वै 
पलेला लपते ल वंसा म्वति थें ल सना वै
ภาษาเนวาร์มีการเปลี่ยนแปลงมากในระยะเวลาที่ผ่านมาจนแบ่งได้เป็นยุคเก่าและยุคใหม่ แต่ไม่มีจุดแบ่งที่ชัดเจนระหว่างสองยุคนี้ ภาษาเนวาร์ยุคใหม่จัดเป็นตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าที่ถูกทำให้เป็นอินเดียมากที่สุด ซึ่งเป็นผลมาจากการติดต่อกับผู้คนที่พูดภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียน เป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยเพิ่มการผันคำนาม การผันกริยาตามกาล ปัจจุบันภาษาเนวาร์ยุคใหม่ มีการใช้อย่างแพร่หลายทั้งในสื่อสิ่งพิมพ์ โทรทัศน์ และเว็บไซต์
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:Wikitionary
| ด ค กภาษาทางการของประเทศอินเดีย |
| --- | --- |
ระดับสหภาพ:  ฮินดี  อังกฤษ 
ตามรัฐธรรมนูญอินเดีย:  กงกัณ  กันนาดา  กัศมีร์  คุชราต  โดกรี  เตลูกู  ทมิฬ  เนปาล  เบงกอล  โบโด  ปัญจาบ  มณีปุระ  มราฐี  มลยาฬัม  ไมถิลี  สันถาลี  สันสกฤต  สินธ์  อัสสัม  อูรดู  โอริยะ  ฮินดี 
ระดับรัฐ:  อังคิกา  โภชปุระ  ฉัตตีสครห์  กาโร  กูรุง  โฮ  Kamatapuri  Kharia  คาซี  Khortha  กอกบอรอก  Kurmali  Kurukh  เลปชา  ลิมบู  มคธ  มาคัร  มีโซ  มุนดารี  เนวาร์  Rai  รังปุระ  Sadri  เศรปา  สิกขิม  สุนุวาร์  ตามาง 
| ด ค กกลุ่มภาษาหลักในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า |
| --- | --- |
ภาษาในพม่าและไทย:  ก่อ (อึมปี้)  กะชีน  กะเหรี่ยง  กฺ๋อง  พม่า  มูเซอ  เมี่ยน  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อาข่า  ฮานี 
ภาษาในจีน:  ไป๋  ตังกุต  ทิเบต  น่าซี  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อี๋  เอ้อซู 
ภาษาในเอเชียใต้:  กอกโบรอก  กินเนารี  คาม  ชันเตียล  ซองคา  ทูลุง  นัรพู  เนวาร์  บัลติ  บาฮิง  เบลฮาเร  โบโด  ปูมา  มณีปุระ  มีโซ  ลาดัก  ลิมบู  เลปชา  โลทา  วัมบูเล  เศรปา  สิกขิม  องามี  เอา  ฮมาร์ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef
ซะอีด อิบน์ อัลมุซัยยิบ

| ซะอีด อิบน์ อัลมุซับยิบ |
| --- | --- |
سعيد بن المسيب

ส่วนบุคคล
เกิด: ฮ.ศ. 637 ฮิญาซ, อาระเบีย (ปัจจุบัน ซาอุดีอาระเบีย)
มรณภาพ: ฮ.ศ. 715 (อายุ 77–78)
ศาสนา: อิสลาม
บุพการี: อัลมุซัยยิบ อิบน์ ฮัซน์ อัลมัคซูมี (บิดา)
ยุค: รัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดูน,  รัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์
ภูมิภาค: มะดีนะฮ์
นิกาย: ซุนนี
ลัทธิ: อะษะรียะฮ์
ความสนใจหลัก: ฟิกฮ์; ตัฟซีร, หะดีษ
ตำแหน่งชั้นสูง
 มีอิทธิพลต่อ อิบน์ ชิฮาบ อัซซุฮ์รี, มาลิก อิบน์ อะนัส, ยะห์ยา อิบน์ ซะอีด อัลอันศอรี, อุมัรที่ 2 
อะบูมุฮัมมัด ซะอีด อิบน์ อัลมุซัยยิย อิบน์ ฮัซน์ อัลมัคซูมี (อาหรับ: سعید بن المسیب, อักษรโรมัน: Saʿīd ibn al-Musayyib; ค.ศ. 637–715) เป็นหนึ่งในผู้โด่งดังที่สำคัญที่สุดด้านนิติศาสตร์ (ฟิกฮ์) ในหมู่ตาบิอีน  ท่านประจำอยู่ในอัลมะดีนะฮ์
ชีวิตและการมีส่วนร่วมในการเรียนรู้อิสลาม

ซะอีด เกิดในปี 637 เป็นบุตรชายของอัลมุซัยยิบ อิบน์ ฮัซน์ จากตระกูลบะนูมัคซูม จากชนเผ่ากุร็อยช์ ท่านเกิดในรัชสมัยอุมัร (ค. 634 – 644) และได้พบกับศอฮาบะส่วนใหญ่ รวมถึงผู้สืบทอดตำแหน่งของอุมัรคือ อุษมาน (ค. 644 – 656) และ อะลี (ค. 656 – 661) ซะอีดเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องความศรัทธา ความชอบธรรม และการอุทิศตนอย่างสุดซึ้งต่ออัลลอฮฺ; สำหรับความสูงของเขาในหมู่ชาวซุนนี ท่านโด่งดังในฐานะผู้มีชื่อเสียงมากที่สุดในเจ็ดนักฟิกฮ์แห่งมะดีนะฮ์ ท่านเริ่มเช่นเดียวกับฮะซัน อัลบัศรี ในบัศเราะฮ์ที่แสดงความคิดเห็นและตัดสินในเรื่องกฎหมายจนเมื่อเขาอายุประมาณยี่สิบปี บรรดาสาวกชื่นชมท่านอย่างมาก ครั้งหนึ่ง อับดุลลอฮ์ อิบน์ อุมัร กล่าวว่า “หาก (ท่านนะบี) ได้เห็นชายหนุ่มคนนี้ ท่านคงจะพอใจกับเขามาก”
ซะอีดแต่งงานกับลูกสาวของอะบูฮุร็อยเราะฮ์ เพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับท่านมากขึ้น และเพื่อเรียนรู้หะดีษที่ท่านรายงานให้ฟังง่ายขึ้น ทั้งสองมีลูกสาวคนหนึ่ง ซะอีดให้นางเล่นไม่ใช่กับตุ๊กตา แต่เล่นกลอง ต่อมานางเรียนทำอาหาร
ในระหว่างยุทธการที่อัลฮัรรออ์ และการยึดครองมะดีนะฮ์ ในเวลาต่อมาโดยกองทหารซีเรียของยะซีดที่ 1 ในปี 683 ซะอีดเป็นคนมะดีนะฮ์คนเดียวที่ละหมาดในมัสยิดของนะบี หลังจากที่ยะซีดเสียชีวิต ท่านปฏิเสธที่จะให้บัยอะฮ์ต่อเคาะลีฟะฮ์อับดุลลอฮ์ อิบน์ อัซซุบัยร์ ซึ่งต่อต้านราชวงศ์อุมัยยะฮ์ ซึ่งตั้งอยู่ในมักกะฮ์ หลังจากที่ท่านอับดุลมะลิก อิบน์ มัรวาน ได้ยึดครองรัฐเคาะลีฟะฮ์ได้อีกครั้ง รวมทั้งมะดีนะฮ์ ท่านได้ขอให้ซะอีดแต่งงานกับธิดาของท่านและได้แต่งงานกับธิดาของฮิชามในอนาคต ซะอีดปฏิเสธ และเมื่อเผชิญกับแรงกดดันและการคุกคามที่เพิ่มมากขึ้น ท่านได้เสนอนางให้กับอิบน์ อะบีวะดาอ์ ซึ่งอยู่ในมัดเราะซะฮ์ ในปี 705 อับดุลมะลิกได้สั่งให้ผู้ว่าราชการของท่านบังคับใช้บัยอะฮ์ต่ออัลวะลีดที่ 1 โอรสของท่าน ในฐานะผู้สืบทอดของท่าน ซะอีดปฏิเสธ ฮิชาม อิบน์ อิสมาอีล อัลมัคซูมี ผู้ว่าการเมืองมะดีนะฮ์ ได้คุมขังท่าน และให้ท่านถูดเฆี่ยนทุกวันจนไม้หัก แต่ท่านก็ยังไม่ยอมจำนน เมื่อสหายของท่าน คือ มัสรูก อิบน์ อัลอัจญ์ดะอ์ และฏอวูส แนะนำให้ท่านยินยอมต่อตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์ของอัลวะลีด เพื่อละเว้นการทรมานตัวเองเพิ่มเติม ท่านตอบว่า: "ผู้คนติดตามเราในการกระทำ ถ้าเรายินยอม เราจะสามารถทำอย่างไร อธิบายเรื่องนี้ให้พวกเขาฟังหน่อยสิ?” ผู้สืบทอดตำแหน่งของฮิชาม อุมัรที่ 2 ซึ่งปกครองมะดีนะฮ์ ในปี 706–712 ในทางกลับกันท่านได้ปรึกษากับซะอีด ในการตัดสินใจของการบริหารทั้งหมดของท่าน
ชีวิตและการมีส่วนร่วมในการเรียนรู้อิสลาม > หะดีษ

ผู้ที่ได้รับคำวินิจฉัยและหะดีษจากซะอีด ได้แก่ อุมัรที่ 2, เกาะตาดะฮ์ อิบน์ ดิอามัร, อิบน์ ชิฮาบ อัซซุฮ์รี และ ยะห์ยา อิบน์ ซะอีด อัลอันศอรี และอื่นๆ อีกมากมาย
คณะนักนิติศาสตร์ชั้นนำคือ มาลิก อิบน์ อะนัส และ อัชชาฟิอี ถือว่า หะดีษ ที่ซะอีดรายงานจากอุมัร หรือมุฮัมมัดโดยตรงมีความถูกต้องแม่นยำอย่างไม่ต้องสงสัย โดยไม่จำเป็นระบุว่าท่านได้รับจากใคร ในมุมมองของพวกเขา ซะอีดอยู่ในอันดับเดียวกับเศาะฮาบะฮ์ในด้านความรู้และการรายงานหะดีษ
ดูเพิ่ม

ซะลัฟ
แหล่งภายนอก

Biodata at MuslimScholars.info
ราชาธิปไตยโดยเลือกตั้ง

ราชาธิปไตยโดยเลือกตั้ง เป็นรูปแบบย่อยของระบอบราชาธิปไตยรูปแบบหนึ่ง ซึ่งปกครองโดยพระมหากษัตริย์ผู้ถูกเลือกสรรมา ตรงกันข้ามกับราชาธิปไตยโดยสืบราชสันตติวงศ์ที่พระราชอิสริยยศจะถูกส่งต่อไปในราชวงศ์โดยอัตโนมัติ วิธีการคัดเลือก เกณฑ์ของผู้มีสิทธิ์และผู้คัดเลือกแตกต่างกันไปในแต่ละกรณี ระบอบราชาธิปไตยโดยเลือกตั้งมักจะพัฒนาเป็นแบบสืบราชสันตติวงศ์ในภายหลัง และระบอบราชาธิปไตยโดยสืบราชสันตติวงศ์ก็อาจมีการเลือกพระมหากษัตริย์เกิดขึ้นได้เป็นครั้งคราว
วิวัฒนาการ

ราชอาณาจักรในปัจจุบันส่วนมากต่างก็เคยปกครองในระบอบราชาธิปไตยโดยเลือกตั้งมาก่อนทั้งสิ้น แม้ผู้มีสิทธิ์จะจำกัดไว้ในราชวงศ์ของพระมหากษัตริย์รัชกาลก่อนหน้าก็ตาม ซึ่งนำมาสู่การสืบราชสันตติวงศ์ เป็นการยืนยันอีกขั้นหนึ่งว่าพระราชอิสริยยศและราชสมบัติจะถูกสงวนไว้ในพระราชวงศ์เท่านั้น และในอีกทางหนึ่งก็เป็นการวางกฎเกณฑ์ในการสืบราชสมบัติด้วย[ต้องการอ้างอิง]
ปัจจุบัน รัฐราชาธิปไตยส่วนใหญ่ต่างก็ปกครองในระบอบราชาธิปไตยโดยสืบราชสันตติวงศ์ ซึ่งมีพระมหากษัตริย์สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์ โดยความเป็นรัฐาธิปัตย์ จะถูกส่งต่อไปสู่เชื้อพระวงศ์พระองค์อื่น ๆ ในกรณีที่พระมหากษัตริย์รัชกาลปัจจุบันสวรรคตหรือสละราชสมบัติ[ต้องการอ้างอิง]
การเลือกตั้ง

รัฐที่ปกครองในระบอบราชาธิปไตยโดยสืบราชสันตติวงศ์อาจจะมีการเลือกพระมหากษัตริย์เกิดขึ้นเป็นบางครั้ง เพื่อสรรหาเชื้อพระวงศ์มาปกครองราชบัลลังก์ที่ว่างลง เช่นในกรณีที่ราชวงศ์เดิมไม่มีรัชทายาท ขึ้นอยู่กับกฎมณเฑียรบาลระบุไว้ว่าอย่างไร ในบางกรณีก็อาจมีผู้ที่มีสิทธิ์ในราชบัลลังก์ได้หลายคน ซึ่งการคัดเลือกกษัตริย์จะทำหน้าที่เป็นตัวตัดสิน วิธีนี้ต่างจากระบอบราชาธิปไตยโดยเลือกตั้งเพราะถือเป็นกรณีสุดวิสัย และเมื่อมีพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่แล้วก็จะกลับไปใช้กฎการสืบราชสันตติวงศ์ตามเดิม
ประเทศที่ปกครองในระบอบราชาธิปไตยโดยเลือกตั้ง

กัมพูชา
นครรัฐวาติกัน
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
มาเลเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Worsøe, Hans H. "Official Denmark – The Royal House". The Royal Danish Ministry of Foreign Affairs. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-27. สืบค้นเมื่อ 2008-01-02.
"The Noble Republic, 1572–1795". Poland – The Historical Setting. Polish Academic Information Center, University at Buffalo. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-04. สืบค้นเมื่อ 2008-01-02.
Jędruch, Jacek (1998). Constitutions, Elections and Legislatures of Poland, 1493–1993. EJJ Books. ISBN 0-7818-0637-2. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-05-05. สืบค้นเมื่อ 2008-01-02.
"Norway's elective monarchy". The New York Times. November 16, 1905. สืบค้นเมื่อ 2008-01-03.
ปีเตอร์ดำ

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
แปตริก แคร์นส์และปีเตอร์ แครีย์ ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตในนิตยสารสแตรนด์ปี ค.ศ. 1904
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of Black Peter
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดคืนชีพ
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1904
เรื่องก่อนหน้า: โรงเรียนสำนักอธิการ 
เรื่องถัดไป: นายหน้าขู่กิน 
ข้อความ: ปีเตอร์ดำ ที่ วิกิซอร์ซ
"ปีเตอร์ดำ" (อังกฤษ: The Adventure of Black Peter) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอลเลียร์ในสหรัฐอเมริกาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1904 และตีพิมพ์ใน นิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1904 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 6 จากทั้งหมด 13 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ ในปี ค.ศ. 1905
ประวัติการตีพิมพ์

"ปีเตอร์ดำ" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารคอลเลียร์เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1904 และตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1904 ในนิตยสารคอลเลียร์มีภาพวาดประกอบ 6 ภาพวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 7 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1905 และในสหราชอาณาจักรในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1905
อ้างอิงและบรรณานุกรม

1 2 3  Cawthorne (2011), p. 122.
↑  Smith (2014), p. 125.
↑  Cawthorne (2011), p. 110.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ ปีเตอร์ดำ ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปีเตอร์ดำ
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดคืนชีพ รวมถึงเรื่อง ปีเตอร์ดำ ที่ Standard Ebooks
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "บ้านร้าง"  "ช่างก่อสร้างเจ้าเล่ห์"  "รหัสตุ๊กตาเต้นรำ"  "นักจักรยานผู้เดียวดาย"  "โรงเรียนสำนักอธิการ"  "ปีเตอร์ดำ"  "นายหน้าขู่กิน"  "อาฆาตนโปเลียน"  "สามนิสิต"  "แว่นตากรอบทอง"  "นักรักบี้หาย"  "ชู้รักของเลดี"  "รอยเปื้อนที่สอง" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี 
แปตริก แคร์นส์ ภาพวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีลในนิตยสารคอลเลียร์ปี ค.ศ. 1904
จุดเกาะปลาย

จุดเกาะปลาย (อังกฤษ: insertion) เป็นจุดที่กล้ามเนื้อเกาะกับผิวหนัง, กระดูก หรือกล้ามเนื้อมัดอื่น ๆ ตำแหน่งจุดเกาะปลายเป็นโครงสร้างที่จะเคลื่อนที่เมื่อเกิดการหดตัวของกล้ามเนื้อมัดนั้น ๆ โดยทั่วไปแล้วจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อจะเป็นจุดที่เอ็นกล้ามเนื้อ (tendon) มาเกาะกับกระดูก ปลายอีกด้านหนึ่งของกล้ามเนื้อเราจะเรียกว่า จุดเกาะต้น (origin)
โดยทั่วไป จุดเกาะปลายมักจะอยู่ส่วนปลาย (distal) มากกว่าจุดเกาะต้น แต่เนื่องจากร่างกายมีความสามารถในการเคลื่อนไหวสลับทิศทางกันได้ จึงไม่จำเป็นที่จุดนั้น ๆ จะเป็นจุดเกาะปลายเสมอไป
พรรคแรงงานเกาหลี

| พรรคแรงงานเกาหลี 조선로동당 Chosŏn Rodongdang |
| --- | --- |

ชื่อย่อ: WPK
เลขาธิการ: คิม จ็อง-อึน
คณะผู้บริหารสูงสุด:   คิม จ็อง-อึน  โช รย็อง-แฮ  คิม ต็อก-ฮัน  รี พยอง-โชล  โย จอง-วอน 
ก่อตั้ง: 24 มิถุนายน 1949; 75 ปีก่อน (1949-06-24)
รวมตัวกับ:  • พรรคแรงงานเกาหลีเหนือ  • พรรคแรงงานเกาหลีใต้
ที่ทำการ: "เมืองต้องห้าม", ชว็อง-กูว็อก  เปียงยาง, เกาหลีเหนือ
หนังสือพิมพ์: โรดง ชินมุน
ฝ่ายเยาวชน:  • สันนิบาตเยาวชนรักชาติสังคมนิยม  • สหภาพเยาวชนเกาหลี
ฝ่ายทหาร: กองทัพประชาชนเกาหลี
ฝ่ายกำลังกึ่งทหาร: ยุวชนแดงแห่งกรรมกร-ชาวนา
องค์กรสูงสุด: คณะกรรมการกลางแห่งพรรคแรงงานเกาหลี
สมาชิกภาพ  (ปี 2020): 3,000,000
อุดมการณ์: ชูเช ซองกึล
จุดยืน: ซ้ายจัด
กลุ่มระดับชาติ: แนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการรวมประเทศเกาหลี
กลุ่มระดับสากล: การประชุมนานาชาติของพรรคคอมมิวนิสต์และแรงงาน
สี:   สีแดง
เพลง: "Long live the Workers' Party of Korea" ("조선로동당 만세") "Fly high, our party's flag" ("높이 날려라, 우리의 당기")
สถานะ:  • พรรคที่ปกครองประเทศเกาหลีเหนือ  • พรรคผิดกฎหมายในประเทศเกาหลีใต้ ภายใต้พระราชบัญญัติความมั่นคงแห่งชาติ
สมัชชาประชาชนสูงสุด: 607 / 687
เว็บไซต์
Rodong Sinmun, the official newspaper of the WPK Central Committee
ธงประจำพรรค

การเมืองเกาหลีเหนือ   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
| --- | --- |
พรรคแรงงานเกาหลี
"พรรคแรงงานเกาหลี" ในอักษรฮันจา (บน) และอักษรโชซ็อนกึล (ล่าง)
ชื่อเกาหลี
โชซ็อนกึล: 조선로동당, 북한노동당
ฮันจา: 朝鮮勞動黨, 北韓勞動黨
อาร์อาร์: Joseon Rodongdang, Pukhan Nodongdang 
เอ็มอาร์: Chosŏn Rodongdang, Bukhan Nodongdang 
พรรคแรงงานเกาหลี เป็นพรรคผู้ก่อตั้งและพรรคการเมืองที่ปกครองสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี พรรคแรงงานเป็นพรรครัฐบาลพรรคเดียวของเกาหลีเหนือ แม้มีอีกสองพรรคซึ่งประกอบเป็นแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการกลับรวมปิตุภูมิ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2492 โดยการรวมพรรคแรงงานเกาหลีเหนือและพรรคแรงงานเกาหลีใต้ ความหมายของสัญลักษณ์นั้นแปลงมาจากสัญลักษณ์ของคอมมิวนิสต์แบบดั้งเดิม โดยมาเป็นในแบบของพรรคแรงงาน คือ ค้อน หมายถึง แรงงาน , พู่กัน หมายถึง ปัญญาชน และ  เคียว หมายถึง ชาวนา
พรรคแรงงานเกาหลีก่อตั้งในปี พ.ศ. 2492 โดยการรวมกันของพรรคแรงงานเกาหลีเหนือและพรรคแรงงานเกาหลีใต้ พรรคแรงงานเกาหลียังควบคุมกองทัพประชาชนเกาหลี ซึ่งพรรคแรงงานเกาหลีผิดกฎหมายในประเทศเกาหลีใต้ ภายใต้พระราชบัญญัติความมั่นคงแห่งชาติของเกาหลีใต้ และถูกคว่ำบาตรโดยประเทศออสเตรเลีย สหภาพยุโรป สหประชาชาติและสหรัฐ
ผลการเลือกตั้ง

| ปี | ผู้นำพรรค | ออกเสียง | ที่นั่ง |
| --- | --- | --- | --- |
| 2491 | คิม อิล-ซ็อง | 98.49% | 157 / 572 |
| 2500 | คิม อิล-ซ็อง | 99.92 % | 178 / 215 |
| 2505 | คิม อิล-ซ็อง | 100% | 371 / 383 |
| 2510 | คิม อิล-ซ็อง | 100% | 288 / 457 |
| 2515 | คิม อิล-ซ็อง | 100% | 127 / 541 |
| 2520 | คิม อิล-ซ็อง | 100% | 579 / 579 |
| 2525 | คิม อิล-ซ็อง | 100% | 615 / 615 |
| 2529 | คิม อิล-ซ็อง | 100% | 655 / 655 |
| 2533 | คิม อิล-ซ็อง | 100% | 601 / 687 |
| 2541 | คิม จ็อง-อิล | 100% | 594 / 687 |
| 2546 | คิม จ็อง-อิล | 100% | 687 / 687 |
| 2552 | คิม จ็อง-อิล | 100% | 606 / 687 |
| 2557 | คิม จ็อง-อึน | 100% | 607 / 687 |
| 2562 | คิม จ็อง-อึน | 99.99% |  |
คนลิง

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
ภาพวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีลในนิตยสารเฮิตส์อินเตอร์เนชันแนลปี ค.ศ. 1923
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of the Creeping Man
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดบันทึกคดี
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: มีนาคม ค.ศ. 1923
เรื่องก่อนหน้า: สะพานมรณะ 
เรื่องถัดไป: ผีดิบอาละวาด 
ข้อความ: คนลิง ที่ วิกิซอร์ซ
"คนลิง" (อังกฤษ: The Adventure of the Creeping Man) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1923 และตีพิมพ์ในนิตยสารเฮิตส์อินเตอร์เนชันแนลในสหรัฐอเมริกาในเดือนเดียวกัน เป็นเรื่องสั้นที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดี ในปี ค.ศ. 1927 วัตสันระบุในตอนต้นของเรื่องว่าคดีนี้เป็นหนึ่งในคดีท้าย ๆ ที่โฮมส์สืบสวนก่อนจะเกษียณไปอยู่ที่ซัสเซกซ์ในปี ค.ศ. 1903
ประวัติการตีพิมพ์

"คนลิง" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1923 และตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารเฮิตส์อินเตอร์เนชันแนลในเดือนเดียวกัน ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 5 ภาพวาดโดยโฮเวิร์ด เค. เอคล็อก ในนิตยสารเฮิตส์อินเตอร์เนชันแนลมีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 7 ภาพวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดี ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1927