stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไท อาริ เดชิตะ ~โอโจซามะ วะ คาคุโตะ เกมุ นันเตะ ชิไน~
สื่อ > ละคร

มีการประกาศสร้างละครเว็บฉบับคนแสดงในวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2565 กำกับโดย Ryoma Ouchida และเขียนบทโดย Anna Kawahara ออกอากาศทางบริการสตรีมมิ่ง เลมิโน ตั้งแต่วันที่ 19 พฤษภาคมถึง 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 และออกอากาศทั้งหมด 8 ตอน
สื่อ > อนิเมะ

มีการประกาศสร้างเป็นอนิเมะเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2564 ต่อมาได้รับการยืนยันว่าจะเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ซึ่งมีกำหนดออกอากาศในปี พ.ศ. 2568
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการมังงะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการมังงะ ที่ ComicWalker (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการอนิเมะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ไท อาริ เดชิตะ ~โอโจซามะ วะ คาคุโตะ เกมุ นันเตะ ชิไน~ (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
55:15 Never Too Late

| 55:15 Never Too Late |
| --- | --- |
แนว: ไซไฟ ดรามา
กำกับโดย: ษรัณยู จิราลักษม์
แสดงนำ: กรภัทร์ เกิดพันธุ์ กัญญารัตน์ เรืองรุ่ง ธนวัฒน์ รัตนกิจไพศาล เค เลิศสิทธิชัย เบญญาภา จีนประสม
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 16 ตอน
การผลิต
ผู้จัดละคร: สถาพร พานิชรักษาพงศ์
ความยาวตอน: 40 - 50 นาที
บริษัทผู้ผลิต: จีเอ็มเอ็มทีวี จีโมฟิล์ม
ออกอากาศ
สถานีโทรทัศน์: จีเอ็มเอ็ม 25 ดิสนีย์+ ฮอตสตาร์
ออกอากาศ: 6 ธันวาคม 2564 (2564-12-06) – 24 มกราคม 2565 (2565-01-24)
55:15 Never Too Late เป็นละครโทรทัศน์ไทยแบบสตรีมมิ่งปี 2564 นำแสดงโดย กรภัทร์ เกิดพันธุ์, กัญญารัตน์ เรืองรุ่ง, ธนวัฒน์ รัตนกิจไพศาล, เค เลิศสิทธิชัย, เบญญาภา จีนประสม, วสุ แสงสิงแก้ว, สินจัย เปล่งพานิช, ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี, อัมรินทร์ นิติพน และคาร่า พลสิทธิ์
กำกับโดย ษรัณยู จิราลักษม์ ผลิตโดยจีเอ็มเอ็มทีวี และจัดจำหน่ายโดยดิสนีย์+ ฮอตสตาร์ แต่เพียงผู้เดียวเป็นครั้งแรก ซีรีส์เรื่องนี้เป็น 1 ใน 16 ซีรีส์ทางโทรทัศน์ของจีเอ็มเอ็มทีวี ประจำปี 2564 ที่ประกาศในงาน “GMMTV 2021: The New Decade Begins” เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 2563 ละครซีรีส์เรื่องนี้ออกอากาศตอนแรกทางช่องฮอตสตาร์ เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 2564 ขณะที่ออกอากาศตอนแรกทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 เมื่อวันที่ 5 มกราคม 2565 ออกอากาศทุกวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 20:30 น. (เวลามาตรฐานไทย) แทนที่ช่วงเวลาของรักของผม ขนมของคุณ ตัวอย่างอย่างเป็นทางการของซีรีส์นี้เผยแพร่เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 โดยจีเอ็มเอ็มทีวีพร้อมด้วยรายชื่อนักแสดงและตัวละครอย่างเป็นทางการ
เรื่องย่อ

ติดตามตัวละคร 5 ตัวในวัย 55 ปี ซึ่งวันหนึ่งพวกเขาตื่นขึ้นมาในวัย 15 ปีอีกครั้ง สันต์ นักพากย์มืออาชีพ เจญ่า นักร้องดังที่ดังในช่วงทศวรรษที่ 1980 ทรงพล เจ้าของบาร์ อมรเทพ อดีตนักมวยที่ปัจจุบันเป็นเจ้าของเวทีมวย และ จารุณี ครูมัธยม ตัวละครทั้ง 5 มีโอกาสครั้งที่สองในการไล่ตามความฝันและแรงบันดาลใจของพวกเขาด้วยการพลิกชีวิตใหม่เมื่ออายุ 15 ปี
นักแสดง > นักแสดงหลัก

วสุ แสงสิงแก้ว รับบท สันต์ (อายุ 55 ปี)
ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี รับบท ทรงพล (อายุ 55 ปี)
สินจัย เปล่งพานิช รับบท เจญ่า (อายุ 55 ปี)
อัมรินทร์ นิติพน รับบท อมรเทพ (อายุ 55 ปี)
คาร่า พลสิทธิ์ รับบท จารุณี (อายุ 55 ปี)
กรภัทร์ เกิดพันธุ์ รับบท สันต์ (อายุ 15 ปี)
เค เลิศสิทธิชัย รับบท อมรเทพ (อายุ 15 ปี)
กัญญรัตน์ เรืองรุ่ง รับบท เจญ่า (อายุ 15 ปี)
ธนวัฒน์ รัตน์กิจไพศาล รับบท ทรงพล (อายุ 15 ปี)
เบญญาภา จีนประสม รับบท จารุณี (อายุ 15 ปี)
นักแสดง > นักแสดงสมทบ

สุรีย์ญะเรศ ยะคะเรศ รับบท หนอยแน่
แพรขวัญ ผ่องสกุล
วีรยุทธ จันทร์สุข รับบท บอม
ปรียาภัทย์ หล่อสุวรรณศิริ รับบท จุ๋ม
ภวินท์ กุลการัณยวิชญ์ รับบท พิภู
นภสร วีระยุทธวิไล รับบท ปริม
อนุสรณ์ มณีเทศ แสดงเป็น เมธี
กาญจิปุรัม

| กาญจิปุรัม காஞ்சிபுரம் คอนจีวาราม |
| --- | --- |
นคร
ไวกูณฐเปรุมัลโกยิล (ค.ศ. 731–796)
กาญจิปุรัมแสดงแผนที่รัฐทมิฬนาฑูกาญจิปุรัมแสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
พิกัด: 12°49′07″N 79°41′41″E﻿ / ﻿12.818500°N 79.694700°E﻿ / 12.818500; 79.694700
ประเทศ:  อินเดีย
รัฐ: ทมิฬนาฑู
อำเภอ: กาญจิปุรัม
สถาปนา: 300 ก่อน ค.ศ.
การปกครอง
 • ประเภท: สภาเทศบาล
 • องค์กร: สภาเทศบาลกาญจิปุรัม
 • นายกเทศบาล: เอ็ม. มหาลักษมี (DMK)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 36.14 ตร.กม. (13.95 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 15
ความสูง: 105 เมตร (344 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 234,353 คน
 • อันดับ: 15
 • ความหนาแน่น: 6,500 คน/ตร.กม. (17,000 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: kanchipuramites
เขตเวลา: UTC+5:30 (IST)
PIN: 631501-631503
รหัสโทรศัพท์: 044
ทะเบียนพาหนะ: TN-21
เว็บไซต์: tnurbantree.tn.gov.in/kancheepuram/
กาญจิปุรัม (อักษรโรมัน: Kanchipuram, kāñcipuram; [kaːɲdʑipuɾam]) หรือชื่อเก่า คอนจีวาราม (อักษรโรมัน: Conjeevaram) เป็นนครในรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย ตั้งอยูในภูมิภาคโตนไทมณฑลัม ห่างไปจากเจนไน 72 km (45 mi) กาญจิปุรัมได้รับการขนานนามว่าเป็น "นครแห่งเทวสถานนับพัน" (City of Thousand Temples) เป็นที่รู้จักดีจากสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์ ส่าหรีฝ้าย และเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญของภูมิภาค กาญจิปุรัมมีขนาดพื้นที่ 36.14 km2 (13.95 sq mi) และประชากรราว 300,000 เป็นอย่างน้อย (ปี 2021) กาญจิปุรัมเป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอกาญจิปุรัมและมีการเชื่อมต่อทั้งทางรถและทางราง
กาญจิปุรัมเป็นคำภาษาสันสกฤตประกอบด้วย "กาญจิ" แปลว่าการบูชาพระพรหม และ "ปุรัม" แปลว่าสถานที่ กาญจิปุรัมตั้งอยู่บนฝั่งของแม่น้ำเวคาวตีและปาลาร์ ในประวัติศาสตร์ กาญจิปุรัมเคยเป็นนครภายใต้ปกครองของปัลลวะ, โจฬะยุคกลาง, โจฬะยุคหลัง, ปาณฑยะยุคหลัง, จักรวรรดิวิชัยนคร, อาณาจักรคาร์นาทิก และ เจ้าอาณานิคมอังกฤษซึ่งเรียกนครนี้ว่า "คอนจีวาราม" ("Conjeeveram") โบราณสถานสำคัญของเมือง เช่น ไกลาศนาถรรโกยิล และ ไวกูณฐเปรุมัลโกยิล ในอดีต กาญจิปุรัมเคยเป็นศูนย์กลางของการศึกษา และเคยมีชื่อว่า ghatikasthanam อันแปลว่า "สถานแห่งการเรียนรู้" รวมถึงเป็นศูนย์กลางการศึกษาขั้นสูงของศาสนาเชน และ ศาสนาพุทธ ในระหว่างศตวรรษที่ 1-5
ตามเทววิทยาลัทธิไวษณวะในศาสนาฮินดูถือว่ากาญจิปุรัมเป็นหนึ่งในเจ็ดตีรถะ (สถานที่แสวงบุญ) เพื่อการปลดปล่อยทางจิตวิญญาณ เทวสถานที่สำคัญในเมือง เช่น วรธราชเปรุมัล, เอกามพเรศวร, กามากษีอัมมัน และ กุมารโกฏฏัม ในบรรดาเทวสถานพระวิษณุอันศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 108 มีอยู่ 15 แห่งที่ตั้งอยู่ในกาญจิปุรัม นครกาญจิปุรัมมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อลัทธิศรีไวษณวะ, ลัทธิศากติ และลัทธิไศวะ
ปัจจุบัน ประชากรส่วนใหญ่ของนครอยู่ในอุตสาหกรรมการทอผ้า
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กาญจิปุรัม
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 2 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
โคเซ็น

| --- | --- |
高等専門学校
สัญลักษณ์ประจำสถาบันโคเซ็น ประเทศญี่ปุ่น
ประเภท: รัฐและเอกชน
สถาปนา: ค.ศ. 1962 (12 แห่งแรก)
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: ทานิกุจิ อิซาโอะ
ผู้ศึกษา: 56,576 คน (2023)
ประเทศ: ประเทศญี่ปุ่น, ประเทศไทย
เว็บไซต์: kosen-k.go.jp
โคเซ็น (ญี่ปุ่น: 高専、こうせん、KOSEN) หรือแบบเต็มเรียกว่า โคโตเซ็นมองกักโค (ญี่ปุ่น: 高等専門学校、kōtō-senmon-gakkō、อังกฤษ: National Institute of Technology, แปลไทย: สถาบันเทคโนโลยีแห่งชาติ) เป็นสถาบันทางการศึกษาขั้นสูงรูปแบบหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น ที่มุ่งฝึกอบรมวิศวกรเชิงปฏิบัติและวิศวกรที่มีความคิดในการสร้างสรรค์สิ่งต่าง ๆ มีสถาบันระดับชาติ ท้องถิ่นและภาคเอกชนทั้งสิ้น 58 แห่งในญี่ปุ่น มีนักศึกษาประมาณ 60,000 คน โดยรวมอีกประมาณ 3,000 คนในหลักสูตรขั้นสูงแล้ว
ในความเป็นจริงแล้ว โคเซ็นไม่ได้มีเพียงเฉพาะในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น ยังมีในประเทศมองโกเลีย ไทย และเวียดนาม โดยมีการปรับเปลี่ยนภายใต้วัฒนธรรมของประเทศนั้น ๆ  อย่างไรก็ตาม ประเทศไทยถือเป็นประเทศเดียวที่ใช้รูปแบบ "ระบบการศึกษาสไตล์ญี่ปุ่น" (日本型高等専門学校の教育制度) อย่างเต็มรูปแบบ
โคเซ็นในประเทศญี่ปุ่น

โคเซ็นในประเทศญี่ปุ่นถูกก่อตั้งขึ้นมาในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษ 1950 เนื่องด้วยในช่วงเวลานั้นมีความต้องการวิศวกรจำนวนมากเข้ามาพัฒนาประเทศ เพื่อเป็นการตอบสนองต่อความต้องการเหล่านี้ ในปี ค.ศ. 1962 รัฐบาลจึงได้ก่อตั้งวิทยาลัยเทคโนโลยีแห่งชาติ (โคเซ็น) ขึ้นมาทั้งสิ้น 12 แห่ง ดังนี้ ฮาโกดาเตะ, อาซาฮิกาวะ, ฟุกุชิมะ, กุมมะ, นางาโอกะ, นุมะซุ, ซูซูกะ, อะกะชิ, อุเบะ, ทากามัตสึ, นิอิฮามะ และ ซาเซโบะ
โคเซ็นนั้นแตกต่างจากมหาวิทยาลัยแบบปกติตรงที่ โคเซ็นรับนักศึกษาที่จบจากชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและให้การศึกษาเป็นเวลา 5 ปี (ห้าปีครึ่งสำหรับวิทยาลัยเทคโนโลยีสำหรับการค้าทางทะเล (商船高専)) และตามด้วยการศึกษาเฉพาะทางสองปี
| มัธยมศึกษาตอนต้น> อายุ (ปี) | มัธยมศึกษาตอนต้น> สายสามัญ | มัธยมศึกษาตอนต้น> KOSEN | มัธยมศึกษาตอนต้น> ภาษาญี่ปุ่น | มัธยมศึกษาตอนต้น>  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 16 | มัธยมศึกษาปีที่ 4 | ปี 1 | 高専一年生 |  |  |
| 17 | มัธยมศึกษาปีที่ 5 | ปี 2 | 高専二年生 |  |  |
| 18 | มัธยมศึกษาปีที่ 6 | ปี 3 | 高専三年生 |  |  |
| อุดมศึกษาและเทียบเท่า | อุดมศึกษาและเทียบเท่า | อุดมศึกษาและเทียบเท่า | อุดมศึกษาและเทียบเท่า | อุดมศึกษาและเทียบเท่า |  |
| อายุ (ปี) | สายตรงทั่วไป  | KOSEN  | ภาษาญี่ปุ่น |  |  |
| 19 | บัณฑิตปี 1 | ปี 4 | 高専四年生 |  |  |
| 20 | บัณฑิตปี 2 | ปี 5 | 高専五年生 |  |  |
| 21 | บัณฑิตปี 3 | หลักสูตรขั้นสูงปี 1 | 専攻科 |  |  |
| - | บัณฑิตปี 4-6 | หลักสูตรขั้นสูงปี 2 | 専攻科 |  |  |
| - | บัณฑิต (ปริญญาตรี) | บัณฑิต (ปริญญาตรี) | บัณฑิต (ปริญญาตรี) |  |  |
| - | มหาบัณฑิต (ปริญญาโท) | มหาบัณฑิต (ปริญญาโท) | มหาบัณฑิต (ปริญญาโท) |  |  |
| - | ดุษฎีบัณฑิต (ปริญญาเอก) | ดุษฎีบัณฑิต (ปริญญาเอก) | ดุษฎีบัณฑิต (ปริญญาเอก) |  |  |
หมายเหตุ:  
โคเซ็นมุ่งเป้าไปที่การให้การศึกษาที่หลากหลาย รวมถึงให้การศึกษาวิชาทั่วไปอย่างสมดุล เช่น วิชาคณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ และภาษาญี่ปุ่น ตลอดจนวิชาเฉพาะทางที่เน้นการทดลองและการฝึกในเชิงปฏิบัติ  รวมทั้งถูกออกแบบมาเพื่อให้นักศึกษาได้รับความรู้และทักษะเฉพาะทางที่เกือบเทียบเท่าระดับมหาวิทยาลัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำวิจัยเพื่อสำเร็จการศึกษาและปลูกฝังทักษะในเชิงประยุกต์เพื่อให้นักศึกษาสามารถเป็นวิศวกรที่พึ่งพาตนเองได้ รวมทั้งสามารถผลิตงานวิจัยในระดับสูงที่สามารถนำไปนำเสนอในงานประชุมวิชาการได้
ร้อยละ 60 ของนักศึกษาที่จบชั้นปีที่ 5 เลือกเข้าทำงานทันทีหลังจากเรียนจบ ส่วนอีกร้อยละ 40 เลือกที่จะเข้ารับการศึกษาในระดับที่สูงขึ้น ไม่ว่าทั้ง หลักสูตรขั้นสูง 2 ปี หรือ มหาวิทยาลัยต่าง ๆ เพื่อศึกษาต่อในชั้นปริญญาตรี
สถาบันเทคโนโลยีแห่งชาติกิฟุ
สถาบันเทคโนโลยีแห่งชาติอากิตะ
สถาบันเทคโนโลยีแห่งชาติอิจิโนเซกิ
สถาบันเทคโนโลยีแห่งชาติโอกินาวะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของสถาบันโคเซ็นแห่งสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
เว็บไซต์ของสถาบันโคเซ็นแห่งมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี
เว็บไซต์พอร์ทัลของโคเซ็น ประเทศญี่ปุ่น
เจ็ดเทพเจ้าโชคลาภ

เทพเจ้าโชคลาภทั้งเจ็ด
เทพเจ้าโชคลาภทั้งเจ็ด (ญี่ปุ่น: 七福神; โรมาจิ: Shichi Fukujin; ทับศัพท์: ชิจิฟุกุจิง) คือ เหล่าเทพเจ้าแห่งโชคลาภซึ่งเป็นที่นับถือกันมากในประเทศญี่ปุ่น ตามเทพนิยายและเรื่องเล่าต่อ ๆ กันมา เทพทั้งเจ็ด มักสื่อออกมาในรูปเครื่องรางต่าง ๆ ที่จำหน่ายตามศาลเจ้า หรือ ของรูปแบบอื่น ๆ ซึ่งเทพเจ้า มักเดินทางจากสวรรค์มาโดยเรือ ซึ่งได้ชื่อว่า "เรือมหาสมบัติ"
เทพเจ้า

เอบิสึ : เทพแห่งชาวประมงและการค้าขาย มักพบเห็นท่านถือปลาและเบ็ดตกปลาเสมอ เอบิซุเป็นเทพเจ้าองค์เดียวในหมู่เทพทั้งเจ็ด ที่มีต้นกำเนิดมาจากญี่ปุ่นเองแท้ ๆ ไม่ได้เป็นเทพที่ได้รับอิทธิพลจากความเชื่อต่างชาติ เดิมเทพองค์นี้มีชื่อว่า ฮิรุโกะ ซึ่งแปลว่า บุตรแห่งสายน้ำ ตามร้านอาหารทะเลก็มักนำรูปปั้นเอบิซุมาประดับด้วย
ไดโกกุ : เทพแห่งความมั่งคั่ง การเพาะปลูก และเทพคุ้มครองข้าวของเครื่องใช้ในบ้าน โดยเฉพาะในห้องครัว เป็นเทพที่มีต้นกำเนิดตามความเชื่อของลัทธิเต๋า (หรือตามตำนานอินเดียคือ พระศิวะ) มักเห็นท่านถือค้อนเงินและถือถุงข้าวสาร พร้อมใบหน้าอันยิ้มแย้มแจ่มใส ในบางครั้งจะพบหนูตัวเล็ก ๆ อยู่ข้างท่านด้วย ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความอุดมสมบูรณ์ ตามร้านขายของมักนำท่านมาประดับเพื่อเป็นสิริมงคล
บิชามง : เทพแห่งอัศวินและเหล่านักรบ ตามตำนานของญี่ปุ่นท่านเป็น 1 ใน อสูรปกครองศักดิ์สิทธิทั้ง 4 หรือ เต่าดำแห่งทิศเหนือ ของจีน นั่นเอง หรือถ้าตามตำนานอินเดียท่านเป็นหนึ่งในจตุโลกบาล หรือเทพผู้คุ้มครองทิศทั้งสี่ โดยความเชื่อฝ่ายพุทธหรือพราหมณ์ รู้จักท่านในนามของ ท้าวกุเวร หรือ "ท้าวเวสสุวรรณ" (ชื่อสำเนียงญี่ปุ่นก็ยังมีความใกล้เคียงกับคำว่า เวสสุวรรณ) เทพดาประจำทิศเหนือ นั่นเอง ท่านมีชื่ออื่นตามตำนานอื่นๆในเอเชียด้วย ชื่อต่าง ๆ ซึ่งล้วนแต่แปลว่า ผู้ฟังมาก (เชื่อกันว่าท่านเป็นเทพที่คอยปกป้องพระพุทธเจ้าขณะที่พระองค์แสดงพระธรรมเทศนา) ตามตำนานญี่ปุ่น บิชามนเต็ง เป็นเทพแห่งสงครามผู้ขับไล่ปีศาจต่าง ๆ ที่เป็นอัปมงคล และรวมถึงปกป้องทรัพย์สินในบ้านจากภัยอันตรายต่าง ๆ โดยมือข้างหนึ่งจะถือหอกเป็นอาวุธ ส่วนอีกข้างหนึ่งถือเจดีย์ขนาดเล็ก
เบ็นไซเต็ง : เทพเจ้าองค์เดียวที่เป็นผู้หญิง เป็นเทพแห่งศิลปะและความงาม มีต้นกำเนิดมาจากประเทศอินเดีย คือองค์เดียวกับ พระสุรัสวดี มักพบท่านในลักษณะของนางฟ้าที่กำลังเล่นเครื่องดนตรีเครื่องสายของญี่ปุ่น (ในตำนานฮินดู พระสุรัสวดีเป็นชายาของพระพรหม และมักทรงพิณในพระหัตถ์เสมอ)
ฟุกุโรกุจุ : เทพแห่งความสุข ความมั่งคัง และอายุยืน เป็นเทพอาวุโสมีเครายาว หน้าผากสูง มีสมุดที่บันทึกอายุขัยของมนุษย์บนโลก มักพบท่านพร้อมกับ นกกระเรียน เต่า รวมถึงกวางดำ ซึ่งมีความเชื่อว่ากวางที่อายุ 2000 ปี จะเปลี่ยนสีเป็นสีดำ ซึ่งล้วนเป็นสัญลักษณ์แห่งอายุที่ยืนนานทั้งสิ้น เทพองค์นี้ของญี่ปุ่น อันที่จริงต้องถือว่าเป็นการควบรวมเทพของจีนโบราณสามองค์เข้าด้วยกัน คือ ฮก ลก ซิ่ว หรือ ฝู ลู่ โซ่ว ในสำเนียงจีนกลาง (ชื่อ ฟุกุ โรกุ จุ ก็คือคำจีนว่า ฮก ลก ซิ่ว นั่นเอง และความหมายก็ตรงกัน) แต่รูปลักษณ์ภายนอกของท่าน ใกล้เคียงกับเทพซิ่วหรือเทพอายุวัฒนะของจีนมากที่สุด
โฮเตย์ : เทพเจ้าที่ร่างอ้วนท้วมสมบูรณ์ เป็นเทพแห่งความอุดมสมบูรณ์และสุขภาพ รูปลักษณ์ของท่านเหมือน พระสังกัจจายน์ ด้วย หรือที่รู้จักกันตามตำนานอื่น ๆ บางครั้งกล่าวว่า ท่านก็คือองค์เดียวกับ พระศรีอริยเมตไตรย หรือพระพุทธเจ้าองค์ต่อไปด้วย นอกจากนั้นท่านยังมีรูปลักษณ์ที่เป็นมิตรและร่าเริง จึงเป็นที่รู้จักกันอีกนามหนึ่งคือ พระหัวเราะ รูปปั้นของท่านถูกตั้งตามร้านอาหาร โรงแรม และเป็นเครื่องรางแพร่หลายไปทั่วเอเชีย
จุโรจิง : เทพแห่งอายุยืน มักถูกจำสับสนกับ ฟุกุโรกุจุ ซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกันมาก โดยเป็นเทพอาวุโสถือไม้เท้าและพัด พร้อมด้วยกวางดำเดินตามข้างหลัง
ดูเพิ่มม

โป๊ยเซียน เทพเจ้าทั้ง 8 ของจีน
| ด ค กเทพปกรณัมญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| ตำราเทพปกรณัม |  โคจิกิ  นิฮนโชกิ  ฟูโดกิ  คูจิกิ  โคโงชูอิ  ฮตสึมาสึตาเอะ  นิฮนเรียวอิกิ  คนจากูโมโนงาตาริชู  ชิงโตชู  บุตสึโซซูอิ  |   |
| เทพปกรณัมการสร้างญี่ปุ่น |  โคโตอามัตสึกามิ  อาเมะ-โนะ-มินากานูชิ  คามิโยะ (คามิโยนานาโยะ)  คูนิอูมิ  คามิอูมิ  อิซานามิ  อิซานางิ  คางุตสึจิ  วาตัตสึมิ  |   |
| เทพปกรณัมทากามางาฮาระ |  อามาเตราซุ  ซูซาโนโอะ  สึกูโยมิ  อาเมะ-โนะ-อูซูเมะ  |   |
| เทพปกรณัมอิซูโมะ |  ยามาตะ โนะ โอโรจิ  ฮาเระแห่งอินาบะ  โอกูนินูชิ  คูนิ-ยูซูริ  โคโตชิโรนูชิ  ทาเกมินากาตะ  |   |
| เทพปกรณัมฮีวงะ |  เท็นซงโคริน  นินิงิ  โคโนฮานาซากูยะ-ฮิเมะ  โฮเดริ  โฮโอริ  โทโยตามะ-ฮิเมะ  อูงายาฟูกิอาเอซุ  |   |
| ยุคมนุษย์ |  จักรพรรดิจิมมุ  ทางิชิมิมิ  เค็ชชิฮาจิได  |   |
| สถานที่ในเทพปกรณัม |  อาขิฮาระ โนะ นากัตสึกูนิ  อามะ-โนะ-อิวาโตะ  เกาะโอโนโงโระ  เน-โนะ-กูนิ  รีวงู-โจ  ทากามางาฮาระ  โยมิ  |   |
| อาวุธในเทพปกรณัม |  อาเมโนนูโฮโกะ  คูซานางิ โนะ สึรูงิ  ทตสึกะ โนะ สึรูงิ  |   |
| บุคคลสำคัญในศาสนาพุทธ |  อามิดาเนียวไร (พระอมิตาภพุทธะ)  ดารูมะ (พระโพธิธรรม)  ห้าตถาคต  |   |
| เจ็ดเทพเจ้าโชคลาภ |  เบ็นไซเต็ง  บิชามงเต็ง  ไดโกกูเต็ง  เอบิซุ  ฟูกูโรกูจุ  โฮเต  จูโรจิง  คิชโชเต็ง  |   |
| สิ่งมีชีวิตในตำนาน |  มังกร  คัปปะ  คิตสึเนะ (ปีศาจจิ้งจอก)  โอนิ  เท็งงุ  โยไก  ยูเร  |   |
| อื่น ๆ |  ชินิงามิ  ศาสนารีวกีว อามามิคิว  ราชวงศ์เท็งซง  เทพปรณัมไอนุ คามุย  คามุย-ฮูจิ  ฮาชินาว-อุก-คามุย  |   |
 เทพชินโต  เทพปรณัมญี่ปุ่นในวัฒนธรรมสมัยนิยม  เทพเจ้าญี่ปุ่น  วัตถุศักดิ์สิทธิ์  ศาสนาญี่ปุ่น 
เอบิสึ
ไดโกกุ
บิชามง
เบ็นไซเต็ง
ฟุกุโรกุจุ
โฮเตย์
จุโรจิง
ตฤณญา มอร์สัน

| ตฤณญา มอร์สัน |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: แคทเธอรีน ณิชารัตน์ มอร์สัน
เกิด: 30 มีนาคม พ.ศ. 2540 (27 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
การศึกษา: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
อาชีพ:  อดีตนักแสดง  นักเต้น  แอร์โฮสเตส 
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2555–2565
สังกัด: ช่อง 3 (2555–2565)
อาชีพแสดง
ผลงานเด่น: กรรัมภา – สื่อรักสัมผัสหัวใจ (2555)  มัลลิกา – สะใภ้สายลับ (2558)  ลาลิต – รักร้าย (2560)  กมลทิพย์ – รตีลวง (2565)
 
ตฤณญา มอร์สัน (เกิด 30 มีนาคม พ.ศ. 2540) ชื่อเล่น แคท เป็นนักแสดงหญิงลูกครึ่งไทย–อังกฤษ อดีตนักแสดงสังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เป็นที่รู้จักกับบทบาท "กรรัมภา" จากซีรีส์เรื่อง สื่อรักสัมผัสหัวใจ (2555–2556)
ประวัติ

แคทเธอรีน ณิชารัตน์ มอร์สัน หรือ ตฤณญา มอร์สัน ชื่อเล่น แคท เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2540 เป็นนักแสดงลูกครึ่งไทย-อังกฤษ จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจาก โรงเรียนศรีวิกรม์ และระดับปริญญาตรีจาก คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เอกอังกฤษอเมริกันศึกษา
การทำงานในวงการบันเทิง

ตฤณญาเริ่มเข้าสู่วงการปี 2555 จากการเปิดรับสมัครคัดเลือกนางเอกหน้าใหม่เพื่อให้มาแสดงโปรเจกต์ The Sixth Sense สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตฤณญามีผลงานที่ผ่านมาไม่ว่าจะเป็น เดินแบบ, ถ่ายนิตยสาร, ถ่ายโฆษณา และ แสดงละครเรื่อง The Sixth Sense สื่อรักสัมผัสหัวใจ (2555) รับบท กรรัมภา / แก้ม
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
| ปี | เรื่อง | รับบท |
| --- | --- | --- |
| 2555 | สื่อรักสัมผัสหัวใจ | กรรัมภา ศักดิ์นันท์ทวี (แก้ม) |
| 2556 | สื่อรักสัมผัสหัวใจ ภาค 2 | กรรัมภา ศักดิ์นันท์ทวี (แก้ม) |
| 2558 | สะใภ้สายลับ | ร.ต.ท.มัลลิกา ใจหาญ (มะลิ) |
| 2559 | มือปราบสายเดี่ยว | พริม/พริมา/คิตตี้ (ชื่อตอนปลอมตัว) |
| 2559 | บ่วงอธิฏฐาน | เมธาวี |
| 2560 | รักร้าย | ลาลิต |
| 2561 | ริมฝั่งน้ำ | ไอลดา |
| 2564 | เทพธิดาปลาร้า | คำหลอย |
| 2564 | สะใภ้เจ้าสัว | ดาวเรือง |
| 2565 | รตีลวง | กมลทิพย์ (กุ้ง) |
| 2566 | ป่านางเสือ | ลินดา |
| 2567 | ดวงใจเทวพรหม ตอน ลออจันทร์ | สาลิกา มะโนโลม (รับเชิญ) |
| 2568 | แม่เลี้ยง | จอมขวัญ |
ผลงาน > เพลง

เพลงประกอบละคร The Sixth Sense สื่อรักสัมผัสหัวใจ
เพลง ฉันรู้ว่ายังมีเธอ
เพลง ฝันนำทาง
เพลง พลังที่ซ่อนอยู่
ผลงาน > มิวสิกวิดีโอ

เพลง Where Do We Go (เราจะไปไหน) - ทาทา ยัง
เพลง แบกความเหงาให้เธอไม่ไหว - POI
เพลง Let’s โชว์พุง - Thaitanium
แคว้นชินาโนะ

แผนที่ประเทศญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2411 แคว้นชินาโนะแสดงด้วยสีแดง
แคว้นชินาโนะ (ญี่ปุ่น: 信濃国; โรมาจิ: Shinano no kuni) หรือ ชินชู (ญี่ปุ่น: 信州; โรมาจิ: Shinshū) เป็นแคว้นในอดีตของญี่ปุ่นทุกวันนี้คือจังหวัดนางาโนะ
แคว้นชินาโนะมีพรมแดนติดกับแคว้นเอชิโงะ, แคว้นเอ็ตชู, แคว้นฮิดะ, แคว้นคาอิ, แคว้นโคซูเกะ, แคว้นมิกาวะ, แคว้นมิโนะ, แคว้นมูซาชิ, แคว้นซูรูงะ และแคว้นโทโทมิ เมืองหลวงในอดีตมีที่ตั้งใกล้กับมัตสึโมโตะในปัจจุบัน ทำให้กลายเป็นเมืองสำคัญของแคว้น
ในยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นมีเรือบรรทุกอากาศยานชื่อชินาโนะ ซึ่งตั้งชื่อตามแคว้นในอดีตแห่งนี้
บรรณานุกรม

Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01753-5; OCLC 58053128.
Hiroaki Sato (2008). Japanese women poets: an anthology. M.E. Sharpe, Inc.
Titsingh, Isaac (1834). Annales des empereurs du Japon (Nihon Ōdai Ichiran).  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691.
แหล่งข้อมูลอื่น

Murdoch's map of provinces, 1903
Hokusai, A View of Mount Fuji across Lake Suwa, c. 1831
Ishida Satoshi: Maps of prefectures in Central Japan after the first wave of prefectural mergers 1871/72, after the second wave 1875/76; List of early Meiji prefectures and domains in the provinces of Central Japan during the "ex-shogunate city prefectures/feudal domains/prefectures threefold administrative system" (-fu/-han/-ken sanchisei)
| ด ค กแคว้นของญี่ปุ่น (อดีตจังหวัด) |
| --- | --- |
คิไน:  อิซูมิ  คาวาจิ  เซ็ตสึ  ยามาชิโระ  ยามาโตะ  โยชิโนะ 716–738 
โทไกโด:  อาวะ  ฮิตาจิ  อิงะ  อิเซะ  อิซุ  คาอิ  คาซูซะ  มิกาวะ  มูซาชิ  โอวาริ  ซางามิ  ชิมะ  ชิโมซะ  ซูรูงะ  โทโตมิ 
โทซันโด:  เดวะ -1869  ฮิดะ  อิวากิ 718–724  อิวากิ 1869–  อิวาเซะ 718–724  อิวาชิโระ 1869–  โคซูเกะ  มิโนะ  โอมิ  มุตสึ –1869  ริกูโอ (หรือ มุตสึ) 1869–  ริกูจู 1869–  ริกูเซ็ง 1869–  ชิมตสึเกะ  ชินาโนะ  ซูวะ 721–731  อูโงะ 1869–  อูเซ็ง 1869– 
โฮะกุริกุโด:  เอจิโกะ  เอจิเซ็ง  เอ็ตจู  คางะ  โนโตะ  ซาโดะ  วากาซะ 
ซันอินโด:  โฮกิ  อินาบะ  อิซูโมะ  อิวามิ  โอกิ  ทาจิมะ  ทัมบะ  ทังโงะ 
ซันโยโด:  อากิ  บิงโงะ  บิตจู  บิเซ็ง  ฮาริมะ  มิมาซากะ  นางาโตะ  ซูโอ 
นังไกโด:  อาวะ  อาวาจิ  อิโย  คิอิ  ซานูกิ  โทซะ 
ไซไกโด:  บุงโงะ  บุเซ็ง  ชิกูโงะ  ชิกูเซ็ง  ฮิโงะ  ฮิเซ็ง  ฮีวงะ  อิกิ  โอซูมิ  ซัตสึมะ  ทาเนะ 702–824  สึชิมะ 
ฮกไกโด 1869–:  ชิชิมะ  ฮิดากะ  อิบูริ  อิชิการิ  คิตามิ  คูชิโระ  เนมูโระ  โอชิมะ  ชิริเบชิ  เทชิโอะ  โทกาจิ 
แคว้นก่อน ประมวลกฎหมายไทโฮ:  ชิจิบุ ฟูซะ ฮิ เคโนะ คิบิ โคชิ คูมาโซะ โทโย สึกูชิ
อำเภอพาน

| อำเภอพาน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Phan
ชาวบ้านแห่ทำบุญที่วัดพระธาตุจอมแจ้ง
คำขวัญ: พระธาตุจอมแว่ศักดิ์สิทธิ์ แหล่งผลิตลำไย ถ้ำ​ผา​โขง งามสดใส เลื่องลือไกลถิ่นข้าวสาร งามตระการ พระธาตุสามดวง​ ​เที่ยวดอยหลวงน้ำตกปูแกง
แผนที่จังหวัดเชียงราย เน้นอำเภอพาน
พิกัด: 19°33′14″N 99°44′26″E﻿ / ﻿19.55389°N 99.74056°E﻿ / 19.55389; 99.74056
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เชียงราย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,023.0 ตร.กม. (395.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 118,350 คน
 • ความหนาแน่น: 115.69 คน/ตร.กม. (299.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 57120, 57250 (เฉพาะตำบลธารทอง), 57280 (เฉพาะตำบลแม่เย็นและตำบลทานตะวัน)
รหัสภูมิศาสตร์: 5705
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอพาน หมู่ที่ 1 ชุมชนบ้านเด่น ถนนพหลโยธินสายเก่า ตำบลเมืองพาน อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย 57120
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
พาน  (ไทยถิ่นเหนือ:  (ᨻᩕᩣ᩠ᨶ)) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย
วัดพระธาตุสามดวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าหุ่ง สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 1839 ต่อมาได้มีการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2476
วัดพระธาตุจอมแจ้ง ตั้งอยู่บนยอดดอยป่าซาง หมู่ 12 บ้านร่องบอน ตำบลม่วงคำ เป็นวัดเก่าแก่สำคัญที่ครูบาศรีวิชัย (ตนบุญแห่งล้านนา) เคยมาบูรณะไว้ และยังเป็นวัดที่ตั้งอยู่สูงที่สุดในอำเภอพาน มีความสูงถึง 1,350 ฟุต จากระดับน้ำทะเล ระยะทางจากถนนด้านล่างขึ้นไปยังองค์พระธาตุมีความยาวกว่า 700 เมตร
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอพานมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ​ติดต่อกับอำเภอแม่ลาวและอำเภอเมืองเชียงราย
ทิศตะวันออก​ ติดต่อกับ​อำเภอเมืองเชียงรายและอำเภอป่าแดด
ทิศใต้ ​ติดต่อกับ​อำเภอแม่ใจ (​จังหวัดพะเยา) ​อำเภอวังเหนือ​ (จังหวัดลำปาง) และอำเภอเวียงป่าเป้า
ทิศตะวันตก​ ติดต่อกับอำเภอแม่สรวย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอพานแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 15 ตำบล จำนวน 231 หมู่บ้าน ดังนี้
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนครัวเรือน | จำนวนประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | สันมะเค็ด |  | San Makhet | 21 | 3,483 | 10,539 |
| 2. | แม่อ้อ |  | Mae O | 20 | 3,301 | 9,506 |
| 3. | ธารทอง |  | Than Thong | 11 | 2,421 | 6,534 |
| 4. | สันติสุข |  | Santi Suk | 9 | 1,983 | 5,349 |
| 5. | ดอยงาม |  | Doi Ngam | 14 | 2,228 | 6,394 |
| 6. | หัวง้ม |  | Hua Ngom | 13 | 2,446 | 6,923 |
| 7. | เจริญเมือง |  | Charoen Mueang | 22 | 2,977 | 8,403 |
| 8. | ป่าหุ่ง |  | Pa Hung | 17 | 3,702 | 9,526 |
| 9. | ม่วงคำ |  | Muang Kham | 17 | 3,050 | 8,343 |
| 10. | ทรายขาว |  | Sai Khao | 17 | 3,950 | 9,831 |
| 11. | สันกลาง |  | San Klang | 17 | 3,124 | 8,437 |
| 12. | แม่เย็น |  | Mae Yen | 11 | 2,033 | 5,573 |
| 13. | เมืองพาน |  | Mueang Phan | 24 | 7,623 | 19,301 |
| 14. | ทานตะวัน |  | Than Tawan | 12 | 2,211 | 6,264 |
| 15. | เวียงห้าว |  | Wiang Hao | 8 | 1,262 | 3,441 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอพานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 16 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลเมืองพาน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเมืองพาน
เทศบาลตำบลสันมะเค็ด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันมะเค็ดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่อ้อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่อ้อทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลธารทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลธารทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสันติสุข ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันติสุขทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดอยงาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอยงามทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหัวง้ม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวง้มทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเจริญเมือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเจริญเมืองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าหุ่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าหุ่งทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลม่วงคำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลม่วงคำทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทรายขาว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทรายขาวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสันกลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันกลางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่เย็น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่เย็นทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองพาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองพาน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลเมืองพาน)
องค์การบริหารส่วนตำบลทานตะวัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทานตะวันทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเวียงห้าว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเวียงห้าวทั้งตำบล
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลอำเภอพาน จากสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดเชียงราย เก็บถาวร 2007-05-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โดงาโกโบ

Japanese animation studio
| --- | --- |

สำนักงานใหญ่ในเนริมะ
ชื่อท้องถิ่น: 株式会社動画工房
ประเภท: บริษัทร่วมทุน
อุตสาหกรรม: แอนิเมชันญี่ปุ่น
ก่อตั้ง: 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2516
ผู้ก่อตั้ง: เมกุมุ อิชิงุโระ
สำนักงานใหญ่: เนริมะ, โตเกียว, ญี่ปุ่น
บุคลากรหลัก: ริว อิชิงุโระ (ประธาน) เคย์ อิชิงุโระ (กรรมการ) ทาซึโกะ ฟุกุโดะ (กรรมการ) ฮาจิเมะ คามาตะ (กรรมการ)
พนักงาน: 77 (ณ เดือนกันยายน พ.ศ. 2554)
แผนก: Photography Department
เว็บไซต์: www.dogakobo.com
บริษัท โดงาโกโบ (ญี่ปุ่น: 株式会社動画工房, โรมาจิ: Kabushiki-gaisha Dōga Kōbō) เป็นสตูดิโอแอนิเมชันญี่ปุ่นที่ก่อตั้งโดยอดีตสมาชิกโทเอแอนิเมชัน ฮิเดโอะ ฟุรุซาวะ และ เมกุมุ อิชิงุโระ ตั้งอยู่ที่เขตเนริมะ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น สตูดิโอก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 และมีส่วนร่วมในการผลิตอนิเมะจำนวนมากตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้ว่าหลังจากประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์อย่างมากจากการดัดแปลงเรื่อง ศึกยอดหญิง ~ชิงแผ่นดิน~ และโดยเฉพาะ คลับบ้าฮาต๊อง ผลงานส่วนใหญ่ของพวกเขามีความเกี่ยวข้องกับโมเอะหรือยูริ แต่โดงาโกโบยังเป็นที่รู้จักจากซีรีส์อนิเมะโรแมนติกแบบดั้งเดิม เช่น นักเขียนหน้าตาย นายโนซากิคุง, พลาสติก เมมโมรี่, และ ทาดะคุงไม่ตกหลุมรัก และสำหรับซีรีส์อนิเมะตลกแนวเสี้ยวชีวิต เช่น ไม่เป็นนางฟ้าได้ไหมเนี่ย และ ตัวแสบแอบเกรียน อุมารุจัง
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2567 บริษัทคาโดกาวะ ได้ประกาศซื้อกิจการของโดงาโกโบ