stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปาเลงเก

| นครสมัยก่อนอารยธรรมสเปน และอุทยานแห่งชาติปาเลงเก * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ภาพรวมของสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ในปาเลงเก
พิกัด: 17°29′04.6″N 92°02′45.7″W﻿ / ﻿17.484611°N 92.046028°W﻿ / 17.484611; -92.046028
ประเทศ:  เม็กซิโก
ภูมิภาค **: ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i), (ii), (iii), (iv)
อ้างอิง: 411
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1987 (คณะกรรมการสมัยที่ 11)
พื้นที่: 1,772 ha (4,380 เอเคอร์)
ที่ตั้งของปาเลงเกในเม็กซิโกและมีโซอเมริกาแสดงแผนที่เม็กซิโกปาเลงเก (มีโซอเมริกา)แสดงแผนที่มีโซอเมริกา
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ปาเลงเก (สเปน: Palenque) หรือ บาก (มายายูกาตัน: Bàakʼ) หรือที่รู้จักกันในสมัยโบราณว่า ลากัมฮะ (มายา: Lakamhaʼ; แปลว่า แหล่งน้ำใหญ่) เป็นนครรัฐมายาซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับแม่น้ำอูซูมาซินตาในรัฐเชียปัสของประเทศเม็กซิโก ห่างจากซิวดัดเดลการ์เมนไปทางทิศใต้ราว 130 กิโลเมตร (81 ไมล์) ปาเลงเกเคยเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดระหว่าง ค.ศ. 500–700 หลังจากที่เสื่อมอำนาจลง เมืองถูกปกคลุมไปด้วยป่ามะฮอกกานีและละมุด แต่หลังจากนั้นก็ได้รับการขุดค้นและบูรณะเป็นแหล่งโบราณคดี
ปาเลงเกเป็นแหล่งโบราณคดีขนาดกลาง มีขนาดเล็กกว่าติกัล, ชิเชนอิตซา หรือโกปัน แต่มีสถาปัตยกรรม ประติมากรรม และงานแกะสลักนูนต่ำที่ดีที่สุดที่ชาวมายาผลิตขึ้นบางส่วน ประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ของปาเลงเกได้รับการสืบสร้างจากการอ่านจารึกที่โบราณสถานหลายแห่ง ปัจจุบันนักประวัติศาสตร์รู้ลำดับการครองราชย์ของราชวงศ์ที่ปกครองปาเลงเกในคริสต์ศตวรรษที่ 5 และมีความรู้กว้างขวางเกี่ยวกับการแข่งขันระหว่างปาเลงเกกับนครรัฐอื่น ๆ อย่างกาลักมุลและโตนินาเป็นต้น
เมื่อถึง ค.ศ. 2005 พื้นที่ที่ได้รับการค้นพบมีเนื้อที่ประมาณ 2.5 ตารางกิโลเมตร (1 ตารางไมล์) แต่คาดกันว่าพื้นที่ที่ได้รับการสำรวจแล้วคิดเป็นน้อยกว่าร้อยละ 10 ของพื้นที่ทั้งหมดของเมืองเท่านั้น และยังเหลือสิ่งปลูกสร้างมากกว่าหนึ่งพันหลังที่ยังคงมีป่าดิบปกคลุม ปาเลงเกมีผู้เข้าชม 920,470 คนใน ค.ศ. 2017
บาร์โตโลเม เอสเตบัน มูริโย

“เด็กขายผลไม้” (The Little Fruit Seller) - ค.ศ. 1670
บาร์โตโลเม เอสเตบัน มูริโย (สเปน: Bartolomé Esteban Murillo) รับศีลล้างบาปเมื่อ 1 มกราคม ค.ศ. 1618 ที่เซบิยา ประเทศสเปน และเสียชีวิตที่เซบิยาเช่นกันเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1682 เป็นจิตรกรสมัยศิลปะบาโรกคนสำค้ญของประเทศสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีความสำคัญในการเขียนภาพสีน้ำมัน แม้ว่ามูริโยจะมีชื่อเสียงในการเขียนภาพทางศาสนาแต่ก็ได้เขียนภาพชีวิตชาวบ้านทั้งผู้หญิงและเด็กร่วมสมัยไว้มาก เป็นภาพของเด็กขายดอกไม้ เด็กเกเร ขอทาน ซึ่งทำให้เราเห็นภาพชีวิตประจำวันในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17
ชีวิต

มูริโยเป็นลูกคนสุดท้องของพี่น้องทั้งหมด 14 คน พ่อของมูริโยเป็นช่างตัดผมและศัลยแพทย์ชื่อกัสปาร์ เอสเตบัน (Gaspar Esteban) และแม่ชื่อมาริอา เปเรซ (María Pérez Murillo) พ่อและแม่เสียชีวิตตั้งแต่มูริโยยังเด็ก มูริโยจึงโตขึ้นมากับพี่สาวชื่ออานา (Ana) ผู้แต่งงานกับฆวน อากุสติน เด ลากาเรส (Juan Agustín de Lagares) ผู้เป็นช่างตัดผมและศัลยแพทย์เช่นเดียวกับพ่อซึ่งมูริโยสนิทสนมด้วย มูริโยแต่งงานกับเบอาตริซ กาเบรรา (Beatriz Cabrera) เมื่อปี ค.ศ. 1648 และมีลูกด้วยกัน 9 คน
อาชีพ

มูริโยเริ่มการศึกษาทางศิลปะกับฆวน เดล กัสติโย (Juan del Castillo) ที่เซบิยา มูริโยพยายามทำความคุ้นเคยกับภาพเขียนแบบฟลานเดอร์สซึ่งเป็นงานเขียนที่มีความนิยมกันในการซึ้อขายกันในเซวิลล์และขณะเดียวกันก็พยายามไม่ทิ้งอิทธิพลจากบริเวณอื่น ๆ งานชิ้นแรก ๆ ของมูริโยมีอิทธิพลความเหมือนจริงมาจากฟรันซิสโก เด ซูร์บารัน, จูเซปเป เด รีเบรา (Jusepe de Ribera) และอาลอนโซ กาโน (Alonso Cano) เมื่องานเขียนของมูริโยวิวัฒนาการขึ้นก็เริ่มปรับปรุงงานให้เหมาะกับความนิยมตามสมัยของชนชั้นสูงและเจ้านายผู้เป็นลูกค้า โดยเฉพาะงานสำหรับงานคริสตจักรโรมันคาทอลิก
เมื่ออายุได้ 26 ปีในปี ค.ศ. 1642 มูริโยก็ย้ายไปมาดริดซึ่งคงเป็นที่ที่มูริโยมีความคุ้นเคยกับงานของดิเอโก เบลัซเกซ และคงได้เห็นงานของจิตรกรสำคัญ ๆ ของเวนิสและฟลานเดอร์สที่มีอยู่ในราชสำนัก การใช้สีอย่างสวยงามและการวางองค์ประกอบของงานของมูริโยในสมัยต่อมาทำให้เราสันนิษฐานว่ามูริโยมีอิทธิพลเช่นที่ว่า
 มูริโยย้ายกลับมาเซบิยาเมื่อปี ค.ศ. 1645 ในปีนั้นมูริโยเขียนภาพ 13 ภาพให้กับ อารามเซนต์ฟรานซิสเอลกรันเด ที่เซบิยาซึ่งทำให้มูริโยกลายเป็นที่รู้จัก ต่อมามูริโยก็เขียนภาพให้กับอาสนวิหารเซบิยา และมีความเชี่ยวชาญในการวาดชุดพระแม่มารีและพระบุตรและการปฏิสนธินิรมล
หลังจากที่ทำงานอยู่ที่มาดริดอยู่ระยะหนึ่งระหว่างปี ค.ศ. 1658 ถึงปี ค.ศ. 1660 มูริโยย้ายกลับมาเซบิยาอีกครั้ง หนนี้มูริโยก่อตั้ง “สถาบันวิจิตรศิลป์แห่งเซบิยา” (Academia de Bellas Artes (Seville)) และเป็นผู้อำนวยการร่วมกับสถาปนิกฟรันซิสโก เอร์เรรา ผู้ลูก (Francisco Herrera the Younger) ระยะนี้เป็นระยะที่มูริโยมีงานสำคัญ ๆ มากมายรวมทั้งฉากแท่นบูชาสำหรับอารามคณะออกัสติเนียน ภาพเขียนที่โบสถ์ซานตามาเรียลาบลังกา และอื่น ๆ
ข้อมูลเพิ่มเติม

ศิลปะบาโรก
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพเขียนของมูริโย ที่ MuseumSyndicate เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
สมุดภาพ

“เด็กกับหมา” - ราว ค.ศ. 1655
“การชื่นชมของแมไจ” 
 (Adoration of the Magi)
“เด็กขอทานกินองุ่นและ
แตงโม” (Beggar Boys Eating Grapes and Melon) - Alte Pinakothek
“ตรีเอกภาพซ้อน” (Two Trinities)
“พระแม่มารีและพระบุตรและลูกประคำ” (Madonna with the Rosary) - ราว ค.ศ. 1650
“แม่พระรับสาร” (Annunciation)
นักบุญอีซีโดโรแห่งเซบิยา (Isidore of Seville), อาสนวิหารเซบิยา
นักบุญเลอันโดรแห่งเซบิยา (Leander of Seville), อาสนวิหารเซบิยา
"ลาอินมากูลาดาคอนเซปซีญงเดโลสเวเนราเบลส, โอเดโซลต์"
การปฏิสนธินิรมล, พิพิธภัณฑ์ปราโด
ปลาอินซีเน็ตยักษ์

| ปลาอินซีเน็ตยักษ์ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Characiformes
วงศ์:: Prochilodontidae
สกุล:: Prochilodus
สปีชีส์:: P.  lineatus
ชื่อทวินาม
Prochilodus lineatus Valenciennes, 1836

ชื่อพ้อง
 Prochilodus platensis Holmberg, 1888  Prochilodus scrofa Steindachner, 1881
ปลาอินซีเน็ตยักษ์ หรือ ปลาอินซีเน็ตลาย (อังกฤษ: Streaked prochilodus, โปรตุเกส: Curimbatá, สเปน: Sábalo) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Prochilodus lineatus อยู่ในวงศ์ปลาอินซีเน็ต (Prochilodontidae)
มีรูปร่างคล้ายกับปลาในสกุล Prochilodus ทั่วไป แต่มีลายขวางเป็นบั้ง ๆ ตลอดทั้งตัว ในปลาที่มีขนาดเล็ก  ลำตัวมีเกล็ดขนาดเล็กสีเทาอมเขียว ส่วนท้องมีสีขาว เป็นปลาที่จัดได้ว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุลและวงศ์นี้ โดยโตเต็มที่ยาวได้ถึง 80 เซนติเมตร แต่มีความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 50-60 เซนติเมตร น้ำหนักหนักได้ถึง 6 กิโลกรัม และแสดงลักษณะเด่นชัดของปลาที่โตเต็มวัยเมื่อมีความยาวได้ 30 เซนติเมตร
พบกระจายพันธุ์ในแม่น้ำปารานาในประเทศบราซิล มีพฤติกรรมชอบอาศัยอยู่ในน้ำลึกโดยดูดกินอินทรียวัตถุบริเวณพื้นน้ำเป็นอาหาร อพยพเข้าสู่แหล่งน้ำที่มีอุณหภูมิอบอุ่นเพื่อผสมพันธุ์และวางไข่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ตัวผู้มีรูปร่างผอมบางกว่าตัวเมีย นับเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญมากชนิดหนึ่งในภูมิภาคนี้ เพราะใช้บริโภคเป็นจำนวนมากในปี ๆ หนึ่ง เป็นน้ำหนักหลายพันตัน
นอกจากนี้แล้วยังนิยมตกกันเป็นเกมกีฬา และเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามด้วย ซึ่งนับได้ว่าเป็นปลาที่มีราคาค่อนข้างสูง เนื่องจากหาได้ยาก
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
ธงชาติเอกวาดอร์

สำหรับธงอื่นที่มีชื่อสามารถแปลได้ว่า "ธงไตรรงค์" ดูที่ ธงไตรรงค์ (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |


สเปน: "La Tricolor"
การใช้: ธงราชการ ธงกองทัพ ธงราชการ และ ธงนาวี
สัดส่วนธง: 1:2
ประกาศใช้: 26 กันยายน พ.ศ. 2403 สัดส่วนปัจจุบัน พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
ลักษณะ: ธงสามสีสามแถบแนวนอนสีเหลือง-น้ำเงิน-แดง มีรูปตราแผ่นดินที่กลางธง แถบเหลืองกว้างเป็นสองเท่าของแถบสีอื่น
 


การใช้: ธงพลเรือน และ ธงเรือพลเรือน
สัดส่วนธง: 2:3
ลักษณะ: ธงชาติเอกวาดอร์ ไม่มีรูปตราแผ่นดิน
 


การใช้: ธงราชการ
สัดส่วนธง: 2:3
ลักษณะ: ธงชาติเอกวาดอร์ กลางธงมีรูปดาวห้าแฉกสีขาวจำนวน 22 ดวง เรียงเป็นวงกลม
 


การใช้: ธงกองทัพ
สัดส่วนธง: 1:1
ลักษณะ: ธงชาติเอกวาดอร์แบบสี่เหลี่ยมจัตุรัส
 
ธงชาติเอกวาดอร์เป็นธงแถบสีแนวนอนซึ่งประกอบด้วยสีเหลือง สีน้ำเงิน และสีแดง (แถบสีเหลืองนั้นกว้างเป็นสองเท่าของแถบสีอื่น) อันได้รับการยอมรับฐานะอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1860 ลักษณะของธงดังกล่าวคล้ายคลึงกับธงชาติของโคลอมเบียและเวเนซุเอลา ซึ่งล้วนเคยเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของแกรนโคลอมเบียในอดีต ธงของทั้งสามชาตินี้ล้วนมีต้นแบบมาจากธงซึ่งออกแบบโดยฟรันซิสโก เด มิรันดา นายพลทหารชาวเอกวาดอร์ ซึ่งธงดังกล่าวนี้ได้เริ่มใช้ก่อนที่ประเทศเวเนซุเอลาในปี ค.ศ. 1811 และ แกรนโคลอมเบียในช่วงเวลาต่อมาโดยมีการดัดแปลงลักษณะบางประการ
รายละเอียด > การออกแบบ

มิรันดาได้ระบุเหตุผลที่เขาเลือกสีทั้งสามลงในธงของเขาว่ามีที่มาจากทฤษฎีแม่สีของโยฮันน์ โวล์ฟกัง ฟอน เกอเธอ ในจดหมายฉบับหนึ่งที่เขามีไปยังเคาท์ ซีโมน โรมาโนวิช โวรอนซอฟฟ์ (Count Simon Romanovich Woronzoff) ในปี ค.ศ. 1792 เขาได้บรรยายถึงบทสนทนากลางดึกคืนหนึ่งของตนเองเกับเกอเธอในงานเลี้ยงที่เมื่องไวมาร์ ประเทศเยอรมนี ระหว่างฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1785 ด้วยความจับใจถึงการบรรยายของมิรันดาถึงเรื่องราวความกล้าของเขาในสงครามการปฏิวัติอเมริกา และการเดินทางไปทั่วทวีปอเมริกาและยุโรป เกอเธอจึงเอ่ยกับมิรันดาว่า "โชคชะตาของท่านคือการสร้างสถานที่ซึ่งแม่สีทั้งหลายจะไม่ถูกบิดเบือนในแผ่นดินของท่านเอง" ("Your destiny is to create in your land a place where primary colours are not distorted.”) จากนั้นเกอเธอจึงได้อธิบายเพิ่มเติมแก่มิรันดา ดังความที่เขาได้เล่าไว้ในจดหมายดังนี้
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | เริ่มแรกเขาได้อธิบายถึงวิธีการที่ม่านตาแปรสภาพแสงให้กลายเป็นแม่สีสามสี...จากนั้นเขาจึงพิสูจน์ให้ข้าพเจ้าทราบว่า เพราะเหตุใดสีเหลืองจึงเป็นสีที่อบอุ่น สง่างาม และใกล้เคียงกับสีขาวมากที่สุด เพราะเหตุใดสีฟ้า (สีน้ำเงิน) จึงให้ความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความตื่นเต้นและความสงบ และก่อระยะห่างที่ทำให้เงาปรากฏเด่นชัด และเพราะเหตุใดสีแดงจึงเป็นการยกระดับขึ้นมาจากสีเหลืองกับสีน้ำเงิน การสังเคราะห์สี และการที่แสงจางหายไปในเงามืด | ” |
รายละเอียด > สีธง

สีของธงชาติเอกวาดอร์ในยุคใหม่มีพัฒนาการสืบเนื่องมาจากสีของธงชาติกรันโคลอมเบีย ซึ่งครอบคลุมดินแดนของประเทศเอกวาดอร์ โคลอมเบีย และเวเนซุเอลาในปัจจุบัน แต่ละสีมีนัยความหมายดังนี้
สีเหลือง: ความมั่งคั่งในทรัพยากรแร่ธาตุใต้แผ่นดินและการเกษตร และทรัพยากรธรรมชาติอื่นๆ ที่มีอยู่อย่างมหาศาล.
สีน้ำเงิน: มหาสมุทร และ ท้องฟ้าอันใสกระจ่างของเอกวาดอร์.
สีแดง: เลือดของเหล่าวีรบุรุษผู้ยอมพลีชีพเพื่อแผ่นดินปิตุภูมิและอิสรภาพ.
|  โทนสี | เหลือง | น้ำเงิน | แดง |
| --- | --- | --- | --- |
| RGB | 255-221-0 | 3-78-162 | 237-28-36 |
| HEX | #FFDD00 | #034EA2 | #ED1C24 |
| CMYK | 0-13-100-0 | 98-52-0-36 | 0-88-85-7 |
รายละเอียด > ตราแผ่นดิน

ที่ใจกลางธงชาติของเอกวาดอร์มีรูปตราแผ่นดินประดับอยู่ ซึ่งมีความหมายโดยย่อดังนี้
นกแร้ง : อำนาจและความกล้าหาญ
ภูมิประเทศ : แสดงภาพภูมิประเทศของภูเขาไฟชิมโบราโซ (Chimborazo) และ แม่น้ำกวายาส (Guayas River)
เรือ : สัญลักษณ์แทนเรือรบกวายาส (Guayas) ซึ่งเป็นเรือรบลำสำคัญในประวัติศาสตร์แห่งกองทัพเรือเอกวาดอร์
ดวงอาทิตย์ : มรดกแห่งวัฒนธรรมเอกกวาดอร์ในยุคก่อนโคลอมบัส (Pre-Columbian era)
ผังจักรราศี : เหตุการณ์การปฏิวัติมาร์คริสต์ ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1845
ใบปาล์มและใบรอเรล : สันติภาพและความสง่างาม
คำปฏิญาณ และ เพลงสรรเสริญธง

นักเรียน และ นักเรียนนายร้อย จะมีพิธีการสำคัญในการ"กล่าวคำปฏิญาณสาบานธง" ("Juramento a la Bandera"). พิธีดังกล่าวจัดในวันหยุดสำคัญของชาติ หรือ พิธีสำเร็จการศึกษา. โดยมีการร้อง"เพลงสรรเสริญธงชาติ" ("Himno a la Bandera") ภายหลังจากการ"กล่าวคำปฏิญาณสาบานธง" หรือ ก่อนการปลดระวางธงผืนเดิมที่อายุการใช้งานยาวนาน.
ดูเพิ่ม

ธงชาติแกรนโคลัมเบีย
รายชื่อธงในประเทศเอกวาดอร์
ซัลเบ โอปาเตรีย
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติเอกวาดอร์ ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
Patriotic Symbols of Ecuador เก็บถาวร 2006-08-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประวัติธงชาติเอกวาดอร์ - Ecuadorian historian's Webpage
ประวัติธงชาติเอกวาดอร์อย่างสังเขป
| ด ค กธงชาติของประเทศในทวีปอเมริกาใต้ |
| --- | --- |
 กายอานา ·  โคลอมเบีย ·  ชิลี ·  ซูรินาม ·  บราซิล ·  โบลิเวีย ·  ปารากวัย ·  เปรู ·  เวเนซุเอลา ·  อาร์เจนตินา ·  อุรกวัย ·  เอกวาดอร์ 
แบบการสร้างธงชาติ
ตราแผ่นดินของเอกวาดอร์
บาเนซา ปอนเซ

| บาเนซา ปอนเซ |
| --- | --- |
บาเนซา ปอนเซ ในปี 2019
เกิด: ซิลเบีย บาเนซา ปอนเซ เด เลออน ซันเชซ  (1992-03-07) 7 มีนาคม ค.ศ. 1992 (32 ปี) เม็กซิโกซิตี, เม็กซิโก
ส่วนสูง: 1.74 เมตร (5 ฟุต 8 1⁄2 นิ้ว)
เป็นที่รู้จักจาก: มิสเวิลด์เม็กซิโก 2018 มิสเวิลด์ 2018 เม็กซิโกส์เน็กซต์ท็อปโมเดล
ผู้ดำรงตำแหน่งการประกวดความงาม
สีผม: น้ำตาล
สีตา: น้ำตาล
รางวัล: มิสเวิลด์เม็กซิโก 2018 (ชนะเลิศ) มิสเวิลด์ 2018 (ชนะเลิศ) เม็กซิโกส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 5 (ชนะเลิศ)
ซิลเบีย บาเนซา ปอนเซ เด เลออน ซันเชซ (สเปน: Silvia Vanessa Ponce de León Sánchez; เกิด 7 มีนาคม ค.ศ. 1992) เป็นนางแบบชาวเม็กซิโก และนางงามผู้ครองตำแหน่งมิสเวิลด์ 2018 เธอคือชาวเม็กซิโกคนแรกที่ได้ครองมงกุฎมิสเวิลด์
ชีวิตช่วงต้นและอาชีพ

บาเนซา ปอนเซ ย้ายไปอยู่กับครอบครัวของเธอที่เมืองกวานาคัวโต หลังจากนั้นเธออาศัยอยู่ที่บ้านเกิดของเธอในเมืองเม็กซิโกซิตี เพื่อใช้ชีวิตและทำงาน เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาธุรกิจระหว่างประเทศ และปัจจุบันอยู่ในคณะกรรมการบริหารศูนย์บำบัดสำหรับเด็กผู้หญิง เดิมเธออาศัยอยู่เม็กซิโกซิตี แต่เธอเรียนที่กวานาคัวโต เธอพูดได้ทั้งภาษาสเปนและภาษาอังกฤษ เธอเรียนจบปริญญาตรีสาขาการค้าระหว่างประเทศที่มหาวิทยาลัยกวานาคัวโต โดยวัตถุประสงค์หลักของ บาเนซา ปอนเซ คือการชนะในเรื่องความงามอยู่เสมอเพราะด้วยวิธีนี้เธอสามารถเปิดโครงการของ « Na Vili » Foundation ซึ่งเธอทำงานอยู่แล้ว เธอมีประกาศนียบัตรด้านสิทธิมนุษยชน เธอเป็นผู้อำนวยการศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพสำหรับผู้หญิงที่เรียกว่า "Migrantes en el Camino" และเธอยังเป็นผู้บรรยายใน "National Institute of Youth" ในเม็กซิโก ในพิธีก่อตั้งของเธอ เธอได้เสนอโครงการของเธอที่เรียกว่า "Na Vili"  ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยให้เด็ก ๆ ของคนงานพื้นเมืองที่อพยพจากรัฐเกร์เรโร ไป กวานาคัวโต
การประกวด > เม็กซิโกส์เน็กซต์ท็อปโมเดล (ฤดูกาลที่ 5)

ปอนเซเริ่มต้นการประกวดของเธอในฐานะผู้เข้าแข่งขันในรายการ เม็กซิโกส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 5 ในปี 2014 และเธอเป็นผู้ชนะการแข่งขันในรายการนี้
การประกวด > มิสเวิลด์เม็กซิโก 2018

ปอนเซได้รับตำแหน่ง มิสเวิลด์เม็กซิโก 2018 ณ วันที่ 5 พฤษภาคม 2018 ณ ซาลอนอิมเปเรียลเดบิยาโตสกานา รัฐโซโนรา โดยมีผู้เข้าร่วมประกวด 32 คน เธอได้รับตำแหน่งและได้รับการสวมมงกุฎโดยอันเดรอา เมซา มิสเม็กซิโก 2017 จากนั้นเธอก็เป็นตัวแทนประเทศเม็กซิโก ในการประกวดมิสเวิลด์ 2018
การประกวด > มิสเวิลด์ 2018

ปอนเซเป็นตัวแทนของประเทศเม็กซิโกไปประกวดมิสเวิลด์ 2018 ที่ประเทศจีน โดยเธอสามารถคว้าตำแหน่งมิสเวิลด์ไปครอง และได้รับการสวมมงกุฎโดยมานูชี ชิลลา มิสเวิลด์ 2017 จากอินเดีย และเธอสร้างประวัติศาสตร์ไม่เพียงแต่เป็นมิสเวิลด์คนแรกจากเม็กซิโก แต่ยังเป็นมิสเวิลด์ที่มีอายุมากที่สุดคือ 26 ปี 276 วัน ด้วยการทุบสถิติเก่าจากมิสเวิลด์ 1989 อาเนตา เครกลิกกา จากโปแลนด์ โดยครั้งที่เธอชนะเธอมีอายุ 24 ปี 244 วัน
แหล่งข้อมูลอื่น

บาเนซา ปอนเซ ที่อินสตาแกรม
Official Website เก็บถาวร 2013-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | บาเนซา ปอนเซ> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | ถัดไป> รางวัลและความสำเร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  มานูชี ชิลลา |  | มิสเวิลด์  (2018) |  |  โทนี-แอนน์ ซิงห์ |
| อันเดรอา เมซา |  |  มิสเวิลด์เม็กซิโก  (2018) |  | แอชลีย์ อัลวิดเรซ |
บาเนซา ปอนเซ ในขณะดำรงตำแหน่งมิสเวิลด์เม็กซิโก 2018
บันทึกประจำวันของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส

อนุทินและสมุดปูมของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส
| บันทึกประจำวันของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส |
| --- | --- |
โดยบาร์โตโลเม เด ลัส กาซัส (อาลักษณ์)
ตัวหนังสือ: ภาษาสเปน
สร้าง: 3 สิงหาคม ค.ศ. 1492 — 15 มีนาคม ค.ศ. 1493
ที่อยู่ปัจจุบัน: ไม่ทราบแน่ชัด ถือว่าสูญหาย
สมุดปูมการเดินทางครั้งแรกของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส (สเปน: Diario de a bordo del primer viaje de Cristóbal Colón) เป็นอนุทินและสมุดปูมที่เขียนโดยคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส เกี่ยวกับการเดินทางครั้งแรกของเขา บันทึกนี้ครอบคลุมเหตุการณ์ตั้งแต่วันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 1492 เมื่อโคลัมบัสออกเดินทางจากปาโลสเดลาฟรอนเตรา จนถึงวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1493 และมีบทนำกล่าวถึงการได้รับอำนาจจากกษัตริย์ หลักฐานอ้างอิงร่วมสมัยหลายฉบับยืนยันว่าโคลัมบัสบันทึกการเดินทางของเขาไว้โดยการจดบันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ รายวัน ซึ่งใช้เป็นหลักฐานสำหรับพระมหากษัตริย์คาทอลิกผู้อุปถัมภ์ เมื่อเขากลับมาสเปนในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1493 โคลัมบัสก็ถวายบันทึกนี้แด่สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา พระองค์มีพระราชเสาวนีย์ให้คัดลอกบันทึก เก็บรักษาต้นฉบับ และมอบสำเนาให้กับโคลัมบัสก่อนการเดินทางครั้งที่สองของเขา ตั้งแต่ ค.ศ. 1504 ไม่มีผู้ใดทราบว่าข้อความต้นฉบับภาษาสเปนอยู่ที่ไหน
มีการจัดทำสำเนาของบทคัดย่อจากบันทึกประจำวัน โดยฉบับที่มีชื่อเสียงเป็นของบาร์โตโลเม เด ลัส กาซัส (Bartolomé de las Casas) นับตั้งแต่การค้นพบสำเนาของลัส กาซัส ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 นักวิชาการได้ตั้งคำถามถึงความถูกต้องและความเที่ยงตรงของสำเนาดังกล่าวเทียบกับต้นฉบับ การแปลบันทึกประจำวันสำนวนอื่นจำนวนหนึ่งและบรรณานุกรมของโคลัมบัสได้มาจากสำเนาของลัส กาซัส งานต้นฉบับที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดได้แก่ The Diario of Christopher Columbus' First Voyage to America 1492–1493 ของมหาวิทยาลัยโอคลาโฮมา, The Voyage of Christopher Columbus: Columbus' Own Journal of Discovery ของจอห์น คัมมินส์ (John Cummins) และ The Log of Christopher Columbus ของรอเบิร์ต ฟูซัน (Robert Fuson)
ภูมิหลัง

เรื่องราวต้นกำเนิดของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส และชีวิตวัยเยาว์ก่อนอาชีพการเดินเรือทะเลของเขายังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด โคลัมบัสรอดชีวิตจากเหตุเรือโปรตุเกสลำหนึ่งอับปาง เขาทำงานให้กับพ่อค้า และเริ่มทำแผนที่กับบาร์โธโลมิวน้องชายของเขา ก่อนที่จะแต่งงานกับฟีลีปา มูนิช ปึรึชแตรลู (Filipa Moniz Perestrelo) ใน ค.ศ. 1478 โคลัมบัสมีความสนใจในการศึกษาภูมิศาสตร์ ปรัชญา เทววิทยา และประวัติศาสตร์ โคลัมบัสใช้ชีวิตแบบนักเดินทางพเนจรผ่านอาชีพการเดินสมุทรจนถึง ค.ศ. 1480 ด้วยการคำนวณและการประมาณการที่ไม่ถูกต้อง โคลัมบัสเชื่อว่าเขาสามารถเดินทางจากตะวันตกไปตะวันออกได้สำเร็จ เพื่อเปิดเส้นทางการค้าใหม่ไปยังหมู่เกาะอินเดียตะวันออก ในขั้นต้นโคลัมบัสได้เสนอเส้นทางการค้าที่เป็นไปได้ต่อพระเจ้าฌูเวาที่ 2 แห่งโปรตุเกส แต่พระองค์ทรงปฏิเสธคำขอความช่วยเหลือทางการเงินเพื่อสนับสนุนการสำรวจเส้นทางไปทางตะวันออกของเขา หลังจากนั้น โคลัมบัสถูกปฏิเสธหลายครั้งจากการเสนอข้อเสนอของเขาต่อเวนิส เจนัว ฝรั่งเศส และพระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ ก่อนที่จะนำขึ้นเสนอต่อสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 และพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งสเปนในเดือนมกราคม ค.ศ. 1492 การนำเสนอการเดินทางแก่ราชวงศ์สเปนครั้งแรกของโคลัมบัสถูกปฏิเสธ แต่หลังจากการพิจารณาซ้ำโดยได้รับแรงผลักดันจากทัศนคติที่แน่วแน่และบุคลิกเฉพาะตัวของโคลัมบัส สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลและพระเจ้าเฟร์นันโดก็ทรงตกลงที่จะสนับสนุนเงินทุนสำหรับการเดินทางครั้งแรกของเขา โคลัมบัสและคณะอีก 90 คนเริ่มเดินทางจากปาโลสเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 1492 ด้วยเรือสามลำ ได้แก่ ซานตามาริอา, นิญญา และปินตา
เนื้อหา

ในบทนำ โคลัมบัสกล่าวถึงคำสั่งที่ให้เขาแล่นเรือไปอินเดียได้รับในเดือนมกราคม ค.ศ. 1492 หลังจากเหตุการณ์การขับไล่ชาวยิวออกจากสเปน มีรายงานที่ขัดแย้งกันเกี่ยวกับวันที่เกิดเหตุการณ์การขับไล่ โดยโคลัมบัสอ้างถึงเดือนมกราคม ในขณะที่แหล่งข้อมูลอื่น ๆ รวมถึงพระราชกฤษฎีกาอาลัมบราอ้างถึงเดือนมีนาคม หลังจากบทนำ บันทึกเริ่มต้นด้วยการที่โคลัมบัสออกจากสเปนไปยังกานาเรียส "ครึ่งชั่วโมงก่อนพระอาทิตย์ขึ้น" ในวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 1492 เมื่อวันที่ 16 กันยายน โคลัมบัสรายงานว่าเขาได้เข้าสู่ทะเลซาร์แกสโซแล้ว บันทึกดังกล่าวกล่าวถึงสัตว์หลายชนิดที่พบในระหว่างการเดินทางไปทางทิศตะวันตก เช่น โลมา นกโจรสลัด โคลัมบัสยังอธิบายถึงความเบี่ยงเบนของสนามแม่เหล็กด้วย เนื่องจากกะลาสีเรือชาวยุโรปเคยเดินทางด้วยการแปรผันของสนามแม่เหล็กทางทิศตะวันออกเท่านั้น โคลัมบัสจึงได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ค้นพบความเบี่ยงเบนของสนามแม่เหล็กทางทิศตะวันตกสำหรับชาวยุโรป บันทึกยังกล่าวถึงอารมณ์ของลูกเรือระหว่างการเดินทางโดยย่ออีกด้วย โคลัมบัสเขียนว่าระยะทางที่ครอบคลุมที่ประกาศต่อลูกเรือเป็นประจำนั้นมักจะน้อยกว่าระยะทางจริง ก่อนเดินทางมาถึงโลกใหม่ บันทึกดังกล่าวรายงานว่าพบเห็นแสงที่ไม่ทราบที่มา โคลัมบัสได้ชื่อว่าเป็นผู้มองเห็นแผ่นดินครั้งแรกของการเดินทางของเขาที่เกาะซานซัลวาดอร์เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม และบรรยายถึงผู้คนที่อาศัยอยู่บนเกาะนี้ว่าไร้เดียงสาและเปลือยเปล่า แต่ยินดีต้อนรับนักสำรวจชาวยุโรป แม้ว่าบันทึกนี้จะแสดงให้เห็นว่าโคลัมบัสมีความรู้ภาษาสเปนที่ไม่สมบูรณ์ แต่เขายังได้เปรียบเทียบภูมิทัศน์ของโลกใหม่กับภูมิทัศน์ของสเปน เช่น อากาศคล้ายฤดูใบไม้ผลิในแคว้นอันดาลูซิอา แม่น้ำคล้ายแม่น้ำในเซบิยา และเนินเขาคล้ายกับที่ด้านหลังเมืองกอร์โดบา
ประวัติการตีพิมพ์

สำเนาที่มีอยู่ทั้งหมดของบันทึกประจำวันนี้อิงตามบทคัดย่อของบันทึก ซึ่งเป็นต้นฉบับ 76 แฟ้มที่ค้นพบภายหลังในห้องสมุดของดยุกแห่งอินฟันตาโด (Duque del Infantado) โดยมาร์ติน เฟร์นันเดซ เด นาบาร์เรเต (Martín Fernández de Navarrete) ต้นฉบับได้รับการเก็บรักษาไว้ในหอสมุดแห่งชาติสเปน (Biblioteca Nacional de España) จนกระทั่ง ค.ศ. 1925 เมื่อมีรายงานว่าสูญหายไป นาบาร์เรเตเล่าเรื่องการค้นพบบทคัดย่อของบันทึกประจำวันให้ฆวน บาติสตา มุญโญซ (Juan Batista Muñoz) เพื่อนของเขาฟัง มุญโญซนำบทคัดย่อไปใช้ในหนังสือ Historia del Nuevo Mundo ซึ่งตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1793 ต่อมาใน ค.ศ. 1825 นาบาร์เรเตตีพิมพ์บทคัดย่อโดยขยายคำย่อ สะกดตัวเลข แก้ไขเครื่องหมายวรรคตอน และการสะกดให้ทันสมัย สำเนาของนาบาร์เรเตทุกฉบับตั้งแต่ ค.ศ. 1825 แตกต่างจากสำเนาของลัส กาซัส อยู่บ้าง ใน ค.ศ. 1892 สำเนาของนาบาร์เรเตได้รับการตีพิมพ์โดยเชซาเร เด ลอลลิส (Cesare De Lollis) นักวิชาการชาวอิตาลี ซึ่งมีหลักฐานการตรวจชำระ ใน ค.ศ. 1962 การ์โลส ซันซ์ (Carlos Sanz) ได้ตีพิมพ์สำเนาโทรสารของฉบับลัส กาซัส โดยใช้สำเนาของนาบาร์เรเต
บาร์โตโลเม เด ลัส กาซัส ไม่มีบันทึกประจำวันต้นฉบับและสั่งให้ผู้คัดลอกทำสำเนาบทคัดย่อของบันทึกดังกล่าว อาลักษณ์ทำข้อผิดพลาดหลายประการขณะคัดลอกบทคัดย่อ เช่น ความสับสนบ่อยครั้งในหน่วยระยะทางลีกโคลัมเบียกับไมล์โรมัน ความถูกต้องของสำเนาของลัส กาซัส ถูกอ็องรี วีโญ (Henri Vignaud) และโรมูโล เด. การ์เบีย (Rómulo D. Carbia) คัดค้าน ทั้งสองคนเชื่อว่าสำเนาดังกล่าวส่วนใหญ่หรือทั้งหมดเป็นการประดิษฐ์ขึ้น ใน ค.ศ. 1939 สำเนาของลัส กาซัส ได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นของแท้โดยซามูเอล เอเลียต มอริสัน (Samuel Eliot Morison) และมุมมองนี้ได้รับการรับรองในการศึกษาต่อมา
บันทึกของโคลัมบัสได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษ อิตาลี ฝรั่งเศส เยอรมัน รัสเซีย และภาษาอื่น ๆ ฉบับแปลภาษาอังกฤษฉบับแรกจัดทำโดยซามูเอล เคตเทลล์ (Samuel Kettell) และตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1827 ใน ค.ศ. 1991 ฉบับแปลภาษาอังกฤษโดยอิงจากสำเนาโทรสารฉบับลัส กาซัส ของซันซ์ ได้รับการตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยโอคลาโฮมา ต่อมาจอห์น คัมมินส์ ได้เขียนหนังสือ The Voyage of Christopher Columbus: Columbus' Own Journal of Discovery ใน ค.ศ. 1992 โดยผสมผสานส่วนที่แปลแล้วของสำเนาบันทึกของลัส กาซัส เข้ากับข้อความที่ตัดตอนมาจากชีวประวัติของดีเอโก โคลัมบัส (Diego Columbus) เพื่อให้เป็นเรื่องราวซึ่งครอบคลุมเกี่ยวกับการเดินทางครั้งแรกของโคลัมบัสจากบุคคลที่เป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

"Die eigentliche „Entdeckung Amerikas" wortgetreu übersetzt", Andreas Venzke (ภาษาเยอรมัน)
บาร์โตโลเม เด ลัส กาซัส: คัดลอกสำเนาบันทึกประจำวันของโคลัมบัสซึ่งกลายเป็นแหล่งข้อมูลปฐมภูมิเพียงฉบับเดียว
Wikisource
ธงชาติอาร์เจนตินา

| --- | --- |


การใช้: ธงชาติ ensign
สัดส่วนธง: 9 ต่อ 14
ประกาศใช้: 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2355
ลักษณะ: ธงสามแถบแนวนอนสีฟ้า-ขาว-ฟ้า กลางแถบสีขาวมีภาพดวงอาทิตย์เปล่งรัศมี 32 แฉก
ออกแบบโดย: มานวลย์ เบลกราโน (Manuel Belgrano)
 
ธงชาติอาร์เจนตินา ถือกำเนิดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2355 ลักษณะเป็นธงสามแถบแนวนอน ประกอบด้วยแถบสีฟ้า-สีขาว-สีฟ้า ซึ่งแต่ละแถบล้วนกว้างเท่ากัน ส่วนรูปดวงอาทิตย์สีเหลืองกลางธง ซึ่งมีชื่อเรียกว่า ดวงอาทิตย์แห่งเดือนพฤษภาคม  (สเปน: Sol de Mayo) ได้เพิ่มเข้ามาภายหลังเมื่อ พ.ศ. 2361 รูปธงที่กล่าวมานี้เป็นธงชาติสำหรับพิธีการ (สเปน: Bandera Oficial de Ceremonia) หากธงนี้ไม่มีรูปดวงอาทิตย์ จะถือเป็นธงชาติสำหรับประดับตกแต่ง (สเปน: Bandera de Ornato) แม้ธงทั้งสองอย่างนี้จะมีศักดิ์เป็นธงชาติเหมือนกัน แต่ธงชาติสำหรับประดับตกแต่งจะต้องชักไว้ต่ำกว่าธงชาติสำหรับพิธีการเสมอ
ตามหลักวิชาธัชวิทยาแล้ว จัดให้ธงชาติอาร์เจนตินาสำหรับพิธีการเป็นธงพลเรือน ธงราชการ ธงกองทัพและธงราชนาวี ส่วนธงชาติสำหรับประดับตกแต่ง จัดเป็นธงพลเรือนและธงเรือพลเรือน
ลักษณะอย่างเป็นทางการ > ขนาดสัดส่วน

นับตั้งแต่ พ.ศ. 2521 เป็นต้นมา สัดส่วนของธงชาติอาร์เจนตินาอย่างเป็นนั้นได้กำหนดให้มีความกว้างเป็น 9 ส่วน ยาว 14 ส่วน และแบบธงขนาดมาตรฐานนั้นเป็นธงขนาดกว้าง 90 เซนติเมตร ยาว 140 เซนติเมตร ภายในประกอบด้วยแถบแนวนอน 3 แถบ แถบบนและล่างเป็นสีฟ้า แถบกลางสีขาว แต่ละแถบนั้นกว้าง 30 เซนติเมตร  ที่แถบกลางนั้นมีรูปพระอาทิตย์สีเหลืองทอง ซึ่งมีชื่อว่า ดวงอาทิตย์แห่งเดือนพฤษภาคม  (สเปน: Sol de Mayo) รูปดังกล่าวนี้คือสัญลักษณ์ของเทพอินตี ผู้เป็นสุริยเทพตามความเชื่อของชาวอินคา อนึ่ง ยังมีการใช้ธงชาติอาร์เจนตินาที่มีสัดส่วนเป็น 1:2 และ 2:3 ด้วยเช่นกัน
ลักษณะอย่างเป็นทางการ > ระดับสี

ระดับสีที่ใช้ในธงชาติอย่างเป็นทางการกำหนดตามมาตรฐาน CIE 1976 ดังนี้
| ระบบสี | สีฟ้า | สีเหลือง | สีน้ำตาล |
| --- | --- | --- | --- |
| CIE (L*, a*, b*) | 67.27, -6.88, -32.23 | 74.97, 29.22, 81.58 | 44.53, 27.16, 22.48 |
*Black and white are as normal. *Source: http://www.manuelbelgrano.gov.ar/bandera_colores.htm เก็บถาวร 2009-04-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ส่วนตารางเบื้องล่างต่อไปนี้ เป็นการเทียบค่าระดับสีตามระบบสี RGB และระบบสีแพนโทน
| ระบบสี | สีฟ้า | สีเหลือง | สีน้ำตาล |
| --- | --- | --- | --- |
| RGB | 117, 170, 219 | 252, 191, 73 | 132, 53, 17 |
| ระบบสีแพนโทน (สีผ้า) | 16-4132 TC | 14-1064 TC | 18-1441 TC |
| แพนโทน (ภาพพิมพ์) | 284 C / 284 U | 1235 C / 116 U | 284 C / 284 U |
| แพนโทน (พลาสติก) | Q 300-4-1 | Q 030-2-1 | Q 120-2-4 |
*Source: ibid.