stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โลมาหลังโหนก

สำหรับโลมาสีชมพูที่อาศัยอยู่ในน้ำจืด ที่แม่น้ำอเมซอน ดูที่ โลมาแม่น้ำอเมซอน
ระวังสับสนกับ โลมาแม่น้ำจีน
| โลมาหลังโหนก |
| --- | --- |

ขณะกระโดดขึ้นเหนือน้ำในทะเล

ขนาดเมื่อเทียบกับมนุษย์
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Cetacea
วงศ์:: Delphinidae
สกุล:: Sousa
สปีชีส์:: S.  chinensis 
ชื่อทวินาม
Sousa chinensis  (Osbeck, 1765)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ (สีน้ำเงิน)
ชื่อพ้อง
  Sousa borneensis  (Lydekker, 1901)   Sousa huangi Wang Peilie, 1999  Steno lentiginosus Gray, 1866  Stenopontistes zambezicus Miranda Ribiero, 1936  Delphinus chinensis Osbeck, 1765  Delphinus sinensis Desmarest, 1822  Delphinus lentiginosus Owen, 1866  Steno chinensis  (Osbeck, 1765)   Sotalia borneensis Lydekker, 1901 
โลมาหลังโหนก หรือ โลมาขาวเทา หรือ โลมาเผือก หรือ โลมาสีชมพู (อังกฤษ: Chinese white dolphin, Pacific humpback dolphin, Indo-Pacific humpbacked dolphin; ชื่อวิทยาศาสตร์: Sousa chinensis; จีน: 中華白海豚; พินอิน: Zhōnghuá bái hǎitún) เป็นโลมาชนิดหนึ่ง ในวงศ์โลมามหาสมุทร (Delphinidae)
มีลักษณะทั่วไป คือ มีจะงอยปากยาวโค้งเล็กน้อยที่เด่นชัดคือส่วนของฐานครีบหลังจะเป็นสันนูนสูงรองรับครีบหลังสีลำตัวจะมีการผันแปรต่างกันมาก ตัวเล็กจะมีสีจางจนเหมือนเผือก แม้บางตัวก็มีสีออกขาว หรืออย่างน้อยขาวในบางส่วน หรือสีชมพู ซึ่งสีเหล่านี้ไม่ได้มาจากเม็ดสี แต่เป็นสีของหลอดเลือดที่ช่วยให้ไม่ให้อุณหภูมิร่างกายสูงจนเกินไป และมีส่วนหลังที่เป็นสันนูนเหมือนโหนก อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ
ขนาดโตเต็มที่ ตัวผู้ยาวประมาณ 3.2 เมตร ขณะที่ตัวเมียยาว 2.5 เมตร และลูกแรกเกิดยาวประมาณ 1 เมตร มีอายุโดยเฉลี่ย 40 ปี โลมาหลังโหนกเมื่ออายุมากขึ้นสีชมพูตามตัวจะยิ่งเข้มขึ้น และส่วนด้านท้องและด้านล่างลำตัวจะเป็นจุด และมีสีที่สว่างกว่าลำตัวด้านบน
กระจายพันธุ์ตามแถบชายฝั่งหรือแหล่งน้ำตื้นที่มีความลึกไม่เกิน 20 เมตร บริเวณอินโดแปซิฟิก พบมากที่สุด คือ อ่าวรีพัลส์ หรือเกาะลันเตา ที่ฮ่องกง ที่มีจำนวนประชากรในฝูงนับร้อย โดยมากชายฝั่งทะเลที่โลมาหลังโหนกอาศัยอยู่นั้นมักจะมีป่าชายเลนอยู่ด้วยเสมอ ๆ  แต่จะต้องอยู่ในบริเวณน้ำตื้นเท่านั้น  มีอุปนิสัยอาศัยประจำที่หรือมีการย้ายที่อพยพน้อยมากและอาศัยไม่ห่างจากชายฝั่งเกินระยะ 1 กิโลเมตร จึงพบเห็นตัวได้โดยง่าย โดยมักจะพบเห็นตั้งแต่ตอนเช้า จะอยู่เป็นกลุ่มเล็ก ๆ ประมาณ 10 ตัว ว่ายน้ำช้า ประมาณ 4.8 กิโลเมตร/ชั่วโมง และจะดำน้ำประมาณ 40-60 วินาที ก่อนจะโผล่ขึ้นมาหายใจ
กินปลาทั้งตามชายฝั่งและในแนวปะการังเป็นอาหารหลัก รวมทั้งหมึก, กุ้ง, ปู ออกหาอาหารเป็นฝูง โดยใช้คลื่นเสียง เป็นโลมาอีกชนิดหนึ่งที่นิยมนำมาฝึกกันตามสวนน้ำหรือสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำต่าง ๆ ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง โดยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน
รูปภาพ

ส่วนปากและฟัน
ส่วนหัว
ส่วนหาง
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sousa chinensis ที่วิกิสปีชีส์
จอร์จ บิดเดิล แอรี

| จอร์จ บิดเดิล แอรี |
| --- | --- |

เกิด: 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1801(1801-07-27) Alnwick, นอร์ธัมเบอร์แลนด์,  บริเตนใหญ่
เสียชีวิต: 2 มกราคม ค.ศ. 1892(1892-01-02) (90 ปี) กรีนิช, ลอนดอน,  บริเตนใหญ่
สัญชาติ: อังกฤษ
ศิษย์เก่า: Colchester Royal Grammar School วิทยาลัยทรินิตี้ เคมบริดจ์
มีชื่อเสียงจาก: Astronomer Royal
รางวัล: RAS Gold Medal, Copley Medal
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ดาราศาสตร์, คณิตศาสตร์
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ราชสมาคมแห่งลอนดอน
อาจารย์ที่ปรึกษา: จอร์จ พีค็อค
ลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียง: Pierce Morton William Sealy Gosset
 
เซอร์จอร์จ บิดเดิล แอรี (อังกฤษ: Sir George Biddell Airy PRS KCB; 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1801 – 2 มกราคม ค.ศ. 1892) เป็นนักคณิตศาสตร์และนักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษ สมาชิกราชสมาคมดาราศาสตร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1835 - 1881 และเป็นประธานราชสมาคมแห่งลอนดอนระหว่าง ค.ศ. 1871-1873  ผลงานของเขาจำนวนมากรวมไปถึงการคำนวณวงโคจรของดาวเคราะห์ การวัดความหนาแน่นเฉลี่ยของโลก การหาคำตอบในกลศาสตร์ของแข็ง 2 มิติ และในขณะที่เป็นสมาชิกราชสมาคมดาราศาสตร์ ได้กำหนดให้กรีนิชเป็นตำแหน่งเส้นเมริเดียนแรก
บรรณานุกรม

Airy, George Biddell (1896). The Autobiography of Sir George Biddell Airy. Cambridge University Press. OCLC 13130558. สืบค้นเมื่อ 24 February 2008. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |coauthors= ถูกละเว้น แนะนำ (|author=) (help)
Cannon, W.F. (1964). "Scientists and broad churchmen: an early Victorian intellectual network". The Journal of British Studies. 4 (1): 65–88. doi:10.1086/385492. JSTOR 175122. PMID 19588590. {{cite journal}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |month= ถูกละเว้น (help)
Chapman, Allan (1998). "The Female Touch". Astronomy Now. 12: 43–47. {{cite journal}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |month= ถูกละเว้น (help)
Chapman, Allan (2003). "Porters, watchmen, and the crime of William Sayers: the non-scientific staff of the Royal Observatory, Greenwich, in Victorian times". Journal of Astronomical History and Heritage. James Cook University. 6 (1): 27. Bibcode:2003JAHH....6...27C. {{cite journal}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |month= ถูกละเว้น (help)
Goward, K.J. (2005). "G B Airy's Country Retreat". Institute of Astronomy. University of Cambridge. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-08-07. สืบค้นเมื่อ 9 September 2007.
"Founding of Orwell Park Observatory". Institute of Astronomy. University of Cambridge. 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-11-15. สืบค้นเมื่อ 16 December 2007.
Lewis, P.R. (2004). Beautiful Railway Bridge of the Silvery Tay: Reinvestigating the Tay Bridge Disaster of 1879. London: NPI Media Group. ISBN 0752431609.
Satterthwaite, G. E. (2003). "Airy's zenith telescopes and "the Birth-Star of Modern Astronomy"". Journal of Astronomical History and Heritage. James Cook University. 6 (1): 13. Bibcode:2003JAHH....6...13S.
Winterburn, E. (2002). "The Airy Transit Circle". British History – Victorians. BBC. สืบค้นเมื่อ 9 September 2007.
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลงานของ George Biddell Airy ที่โครงการกูเทินแบร์ค
Awarding of RAS gold medal, 1833: MNRAS 2 (1833) 159
Awarding of RAS gold medal, 1846: MNRAS 7 (1846) 64
Weisstein, Eric W., Airy, George (1801–1892) from ScienceWorld.
Mathematical Tracts on the Lunar and Planetary Theories 4th edition (London, McMillan, 1858)
Full texts of some of the papers by Airy are available at Gallica: bibliothèque numérique de la Bibliothèque nationale de France
กองทัพยูเครน
อ่านเพิ่ม

Andrew Bowen, "Ukrainian Armed Forces," Congressional Research Service เก็บถาวร 2021-11-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, June 23, 2021
Melanie Bright, The Jane's Interview: Yevhen Marchuk, Ukraine's Minister of Defence, Jane's Defence Weekly, 7 January 2004
John Jaworsky, "Ukraine's Armed Forces and Military Policy," Harvard Ukrainian Studies Vol. 20, UKRAINE IN THE WORLD: Studies in the International Relations and Security Structure of a Newly Independent State (1996), pp. 223–247
Kuzio, T., "Ukrainian Armed Forces in Crisis," Jane's Intelligence Review, 1995, Vol. 7; No. 7, page 305
Kuzio, T., "The organization of Ukraine's forces," Jane's Intelligence Review, June 1996, Vol. 8; No. 6, pages 254-258
Ben Lombardia, "Ukrainian armed forces: Defence expenditure and military reform," The Journal of Slavic Military Studies, Volume 14, Issue 3, 2001, pages 31–68
Mychajlyszyn, Natalie (2002). "Civil-Military Relations in Post-Soviet Ukraine: Implciations for Domestic and Regional Stability". Armed Forces & Society. Interuniversity Seminar on Armed Forces and Society. 28 (3): 455–479. doi:10.1177/0095327x0202800306. S2CID 145268260.
Walter Parchomenko, "Prospects for Genuine Reform in Ukraine's Security Forces," Armed Forces & Society, 2002, Vol. 28, No. 2
Brigitte Sauerwein, "Rich in Arms, Poor in Tradition," International Defence Review, No. 4, April 1993, 317–318.
J Sherr, "Ukraine: The Pursuit of Defence Reform in an Unfavourable Context," 2004, Defence Academy of the United Kingdom
J Sherr, "Into Reverse?: The Dismissal of Ukraine's Minister of Defence," 2004, Defence Academy of the United Kingdom
James Sherr, 'Ukraine's Defence Reform: An Update', Conflict Studies Research Centre, 2002
Sharon L. Wolchik, Ukraine: The Search for a National Identity. Rowman & Littlefield Publishers, 2000
Steven J Zaloga, "Armed Forces in Ukraine," Jane's Intelligence Review, March 1992, p. 135
Jane's Intelligence Review, September 1993, re Crimea
Woff, Richard, Armed Forces of the Former Soviet Union: Evolution, Structure and Personalities. London: Brassey's, c. 1996.
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Website of the Ukrainian Ministry of Defense: in English and in Ukrainian (ในภาษาอังกฤษและยูเครน)
Viysko Ukrayiny – Ministry of Defense' Army of Ukraine magazine (ในภาษายูเครน)
Ukraine Defence White Book: 2005 2006 2007 2013 2014 2015 2016
"Defense-Express" specialized news agency (a project of Ukrainian "Center for Army Conversion and Disarmament Studies" NGO; subscription needed for most of the material)
Ukrainian Army military history magazine (including info on insignia and military museums)
Polyakov, Leonid. "Corruption Obstructs Reforms in the Ukrainian Armed Forces". isn.ethz.ch. สืบค้นเมื่อ 2016-02-09. Polyakov was a former deputy defence minister. In this 2013 work, Polyakov said corruption was compromising the performance of Ukraine's defense forces. The author identifies corruption within and outside of the defense agencies and said this corruption has impacted the professionalization of the army, its human resource management, procurement, peacekeeping activities and fiscal management. Unlawful use of military infrastructure through provision of business services for illegal reward became a widespread phenomenon.
"London, UK-based Institute for Strategic Studies appraises Ukrainian Armed Forces' personnel as 295,500-strong". Ukrinform. 2003-10-25. Information on Ukrainian military human and weapons resources.
Ukrainian Su-25UB
โรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์

| โรงเรียน มอ> วิทยานุสรณ์ PSU.Wittayanusorn School |
| --- | --- |

ที่ตั้ง

424/18 ถนนกาญจนวนิช ตำบลคอหงส์   อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา 90110
ข้อมูล
ชื่ออื่น: มอ.ว. / PSU.WIT.
ประเภท: โรงเรียนเอกชน ภายใต้การกำกับดูแลของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
คำขวัญ: อนาคตยั่งยืนด้วยปัญญา
สถาปนา: 26 มกราคม 2548
ผู้ก่อตั้ง: รศ.ประเสริฐ ชิตพงศ์
รหัส: 1190100039
ผู้อำนวยการ: สุชาติ สุขะพันธ์
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษา
จำนวนนักเรียน: 1,376 คน (2566)
สี:   สีน้ำเงิน -   สีเทา
เพลง: "มาร์ช มอ.ว."
ต้นไม้: ศรีตรัง
เว็บไซต์: https://www.psuwit.ac.th/
โรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์ เป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์  ที่มีสถานภาพเป็นโรงเรียนเอกชนภายใต้การกำกับดูแลของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ โดยมูลนิธิเพื่อการศึกษาโรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์ เป็นผู้รับใบอนุญาตจัดตั้งโรงเรียน และมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์เป็นผู้จดทะเบียนจัดตั้งมูลนิธิฯ โดยคำแนะนำของสภามหาวิทยาลัย โดยโรงเรียนมีการจัดการเรียนการสอนทางด้านวิทยาศาสตร์ในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลาย เริ่มเปิดสอนในปีการศึกษา 2548
ผู้บริหารโรงเรียน

| ที่ | ชื่อ           สกุล | ตำแหน่ง | วาระดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | รศ.นพ.วรัญ ตันชัยสวัสดิ์ | ผู้รับใบอนุญาตและผู้จัดการโรงเรียน | พ.ศ. 2548 – ปัจจุบัน |
| 2 | รศ.ธวัช ชิตตระการ | ที่ปรึกษาฝ่ายวิชาการและกิจการด้านต่างประเทศ | พ.ศ. 2548 – ปัจจุบัน |
| 3 | นายสุชาติ สุขะพันธ์ | ผู้อำนวยการ | พ.ศ. 2562 – ปัจจุบัน |
| 4 | นางสิริลักษณ์ ตันชัยสวัสดิ์ | ที่ปรึกษาฝ่ายกิจการพิเศษ | พ.ศ. 2548 – ปัจจุบัน |
| 5 | นางฒามรา พรหมหอม | ผู้ช่วยอำนวยการฝ่ายวิชาการ | พ.ศ. 2562 - ปัจจุบัน |
อัตลักษณ์ของโรงเรียน

คือ SMART with CARE & SHARE  ประกอบด้วย
อัตลักษณ์ของโรงเรียน > SMART

Scientific-minded        คิดแบบวิทยาศาสตร์
Good Manner              บุคลิกลักษณะดี
Aesthetic appreciation   มีสุนทรียภาพ
Reliable and responsible เชื่อถือได้และรับผิดชอบ
Teamwork                 ทำงานเป็นทีมได้
อัตลักษณ์ของโรงเรียน > CARE

Considerate                 เอาใจใส่
Attentive                 ตั้งใจรับฟัง
Responsive                 ขานรับฉับไว
Empathy                  ความสามารถเข้าใจความรู้สึกผู้อื่น
อัตลักษณ์ของโรงเรียน > SHARE

Scientific-Based                 ให้ฐานตรรกะวิทยาศาสตร์ในการแบ่งปัน
Honest                 ซื่อสัตย์ต่อตนเองและผู้อื่น
Accountable                 รับผิดชอบ อธิบายได้
Respectful                 ให้เกียรติผู้อื่น
Enthusiastic                 กระตือรือร้น
แนวการบริหารจัดการ

นักเรียนเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้
เรียนรู้ร่วมกัน แบ่งปันความรู้ การจัดการความรู้
คิดแบบวิทยาศาสตร์
ธรรมาภิบาลพัฒนาบุคลากร
ระบบสืบสอบ การเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน (Problem Based Learning: PBL)
สุนทรียภาพ การค้นหาศักยภาพ
ประเภทการรับสมัครเข้าศึกษา

การสมัครเข้าศึกษาต่อยังโรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์ แบ่งออกเป็น 3 ประเภทคือ
ประเภทการรับสมัครเข้าศึกษา > โครงการสนับสนุนการจัดตั้งห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียน โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัย

ดูเพิ่ม: โครงการสนับสนุนการจัดตั้งห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียน โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัย
โครงการสนับสนุนการจัดตั้งห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียน โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัย หรือเรียกโดยย่อว่า โครงการ วมว. มีการคัดเลือกรอบแรกดำเนินการโดยโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ ซึ่งเปิดรับสมัครนักเรียนที่จบการศึกษาในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 หรือกำลังศึกษาอยู่ในปีการศึกษานั้น จากทั่วประเทศและทุกพื้นที่บริการ ซึ่งนักเรียนที่เลือกสอบเข้าโครงการ วมว. จะไม่สามารถเลือกสอบเข้าโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยได้ โดยจะคัดเลือกในรอบแรกไว้ 200 คน และในรอบที่สอง การสอบคัดเลือกจะดำเนินการโดยโรงเรียนเอง เพื่อคัดเลือกเหลือเพียง 60 คน (แบ่งเป็น 2 ห้องเรียน)
ประเภทการรับสมัครเข้าศึกษา > ประเภทคัดเลือกทั่วไป

เป็นการสอบคัดเลือกรูปแบบปกติ ดำเนินการสอบคัดเลือกโดยโรงเรียนเอง โดยการสอบประเภทนี้จะจัดสอบในช่วงเดือนธันวาคมของทุกปีการศึกษา แบ่งจำนวนการรับนักเรียนด้วยวิธีนี้ในมัธยมศึกษาปีที่ 1 ประมาณ 150 คนต่อปี และมัธยมศึกษาปีที่ 4 รับตามจำนวนที่ไม่เท่ากันในแต่ละปี ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 เดิมที่มีสิทธิ์เข้าศึกษาต่อ และประสงค์จะเข้าเรียนในชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายต่อไป โดยยังมีการแบ่งกลุ่มการจัดลำดับเป็น 3 กลุ่มคือ กลุ่มบุตร น้อง และหลานบุคลากร กลุ่มบุคคลทั่วไป และกลุ่มผู้มีอุปการคุณ นอกจากนี้ คะแนนของการสอบคัดเลือกทั่วไปจะนำมาใช้พิจารณาในการคัดเลือกห้องเรียนทางไกลที่อยู่ภายใต้การดูแลของ โครงการพระราชดำริ ของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในการเป็นฐานจัดการเรียนการสอนทางไกลแบบสื่อสารสองทาง สามารถตอบโต้ได้ระหว่างห้องเรียนต้นทางไปปลายทาง และมีการฝึกปฏิบัติการทดลองทางไกลร่วมกันเป็นแห่งแรกของไทย โดยมีโรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการ 6 โรงเรียน 4 จังหวัดของภาคใต้ คือพังงา ยะลา ปัตตานี และนราธิวาส
ประเภทการรับสมัครเข้าศึกษา > รับสมัครด้วยการยื่นแฟ้มสะสมผลงาน

เป็นการคัดเลือกเข้าศึกษาต่อด้วยการยื่นแฟ้มสะสมผลงานและพิจารณาโดยกรรมการของโรงเรียน โดยแบ่งกลุ่มนักเรียนที่รับสมัครด้วยการยื่นแฟ้มสะสมผลงานนี้เป็น 4 ประเภท แต่ละประเภทรับเข้าศึกษาประมาณ 30 คนยกเว้นกลุ่มนักเรียนประจำระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 รับเข้าศึกษาประมาณ 15 คน โดยแบ่งระดับชั้นที่รับสมัครดังนี้
| กลุ่มการรับสมัคร | ม> 1 | ม> 4 |
| --- | --- | --- |
ห้องเรียนจีนศึกษา ฐานวิทยาศาสตร์: รับสมัคร
| ห้องเรียนนวัตกรรมดิจิทัล | ไม่รับสมัคร | รับสมัคร |
| ผู้มีความสามารถพิเศษทางวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ เทคโนโลยี ภาษา ศิลปะ ดนตรี และกีฬา | รับสมัคร | ไม่รับสมัคร |
กลุ่มนักเรียนประจำ: รับสมัคร
กิจกรรมของโรงเรียน > กิจกรรมภายในโรงเรียน

กิจกรรมกีฬาสีจะจัดขึ้นในภาคเรียนที่ 1 ของทุกปีการศึกษา การแบ่งสีประจำนักเรียนจะแบ่งให้กับนักเรียนที่เข้าใหม่ทั้งมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลาย ตามลำดับเลขที่ของนักเรียน ประกอบด้วย สีชมพู สีฟ้า สีม่วง และสีส้ม ตามลำดับ อดีตมีสีแดงและสีเหลือง ปัจจุบันยกเลิกไปแล้ว โดยจะมีการจัดตามเลขที่รูปแบบใหม่เมื่อเข้าช่วงมัธยมศึกษาตอนปลาย อดีตใช้การจับสลากในการแบ่งสีให้แก่นักเรียน
ดูเพิ่ม

โครงการสนับสนุนการจัดตั้งห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียน โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัย
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ โรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
7°00′04″N 100°30′25″E﻿ / ﻿7.001036°N 100.506942°E﻿ / 7.001036; 100.506942
เว็บไซต์ของโรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์ เก็บถาวร 2007-06-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กโครงการสนับสนุนการจัดตั้งห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียน โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่  โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร  โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยพะเยา  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  โรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย  โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น  โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม  โรงเรียนลือคําหาญวารินชําราบ  |  |
| ภาคกลางและภาคตะวันออก |  โรงเรียนดรุณสิกขาลัย  โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ศูนย์วิจัยและพัฒนาการศึกษา  โรงเรียนสาธิต "พิบูลบำเพ็ญ" มหาวิทยาลัยบูรพา  โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต  โรงเรียนสิรินธรราชวิทยาลัย  |  |
| ภาคใต้ |  โรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์  โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์  โรงเรียนป่าพะยอมพิทยาคม  โรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์ สุราษฎร์ธานี  |  |
 หมวดหมู่  โครงการ 
บรรยากาศภายนอกของโรงเรียนมอ.วิทยานุสรณ์
ทเว็นตี้จูน เอนเตอร์เทนเมนท์

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทจำกัด
อุตสาหกรรม: ภาพยนตร์, ละครโทรทัศน์, โฆษณา, วีดิทัศน์
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2546
สำนักงานใหญ่: 355/24 ซอยลาดพร้าว 122 (ซอยมหาดไทย) ถนนลาดพร้าว แขวงวังทองหลาง เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร
บุคลากรหลัก: ทรนง ศรีเชื้อ - กรรมการผู้จัดการ นุกูล สุขถาวร - ผู้จัดการฝ่ายการตลาดลูกค้าต่างประเทศ
ผลิตภัณฑ์: สื่อภาพยนตร์, สื่อโทรทัศน์, สื่อโฆษณา
ทเว็นตี้จูน เอนเตอร์เทนเมนท์ จำกัด (อังกฤษ: 20th June Entertainment Co., Ltd.) เป็นบริษัทผู้ผลิตและจำหน่ายภาพยนตร์ไทย, ละครโทรทัศน์, ภาพยนตร์โฆษณาและสื่อวีดิทัศน์ จดทะเบียนขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2546 มีที่ตั้งอยู่ที่เลขที่ 355/24 ซอยลาดพร้าว 122 (ซอยมหาดไทย) ถนนลาดพร้าว แขวงวังทองหลาง เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร
โดยมีบุคลากรหลักของบริษัท ได้แก่ ทรนง ศรีเชื้อ เป็นกรรมการผู้จัดการและ นุกูล สุขถาวร เป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดลูกค้าต่างประเทศ
ทเว็นตี้จูน เอนเตอร์เทนเมนท์ มีผลงานชิ้นแรก คือ ภาพยนตร์เรื่อง 2022 สึนามิ วันโลกสังหาร ซึ่งออกฉายในกลางปี พ.ศ. 2552 โดยเป็นภาพยนตร์แนวไซไฟใช้ทุนสร้างถึง 160 ล้านบาท แต่ทว่าเมื่อเข้าฉายแล้วไม่ประสบความสำเร็จเลยทั้งทางรายได้และคำวิจารณ์ โดยภาพยนตร์ทำรายได้ในการเข้าฉายไปเพียงแค่ 3.7 ล้านบาทเท่านั้น
ดูเพิ่ม

เมเจอร์ซีนีเพล็กซ์ กรุ๊ป
ผู้หลบหนีเปลือย

บุคคลไม่ปรากฏชื่อที่ถูกกล่าวถึงสั้น ๆ ในพระวรสารนักบุญมาระโก
การทรยศพระคริสต์ โดยมีทหารไล่ตามจับมาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร โดยอันโตนีโอ ดา กอร์เรจโจ (ประมาณ ค.ศ. 1522)
ผู้หลบหนีเปลือย (อังกฤษ: naked fugitive หรือ naked runaway) หรือ ชายหนุ่มเปลือย (อังกฤษ: naked youth) เป็นบุคคลไม่ปรากฏชื่อซึ่งถูกกล่าวถึงสั้น ๆ ในพระวรสารนักบุญมาระโก ภายหลังจากเหตุการณ์การจับกุมพระเยซูในสวนเกทเสมนีและการหลบหนีของสาวกทั้งหมดของพระองค์:
มีชายหนุ่มคนหนึ่งนุ่งห่มเพียงแค่ผ้าป่านผืนหนึ่งตามพระองค์ไป คนเหล่านั้นก็จับชายหนุ่มคนนั้น แต่เขาสลัดผ้าป่านผืนนั้นทิ้งแล้วเปลือยกายหนีไป
บันทึกคู่ขนานในพระวรสารในสารบบอื่น ๆ ไม่ได้กล่าวถึงเหตุการณ์นี้เลย
การสวมผ้าป่าน (กรีก: σινδόνα, sindona) ผืนเดียวถือว่าไม่สุภาพหรือผิดธรรมดา และยังมีบันทึกโบราณหลายแหล่งที่ระบุว่าเสื้อผ้าเช่นนี้หลุดออกได้ง่ายมาก โดยเฉพาะเมื่อมีการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน
การระบุตัวตน

ตั้งแต่สมัยโบราณมา มีหลายคนที่คาดเดาถึงตัวตนของชายหนุ่มผู้นี้ โดยเสนอว่าอาจเป็น:
เป็นเพียงคนอื่นที่บังเอิญอยู่ที่นั่น
ยากอบผู้ชอบธรรม
สาวกที่พระเยซูทรงรัก (ยอห์น)
ตัวมาระโกเอง
ลาซารัสแห่งเบธานี
บุคคลสัญลักษณ์แทนโยเซฟ
วรรคในภายหลังของพระวรสารนักบุญมาระโกที่ว่า "เมื่อพวกนางเข้าไปในอุโมงค์ ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งใส่เสื้อคลุมยาวสีขาวนั่งอยู่ทางขวามือ" มักถูกนำมาเชื่อมโยงกับเรื่องราวผู้หลบหนีเปลือยนี้โดยผู้ที่อ่านในเชิงเปรียบเทียบ (แห่ง "สำนักสัญลักษณ์นิยม" โดยคำที่เรียกโดยโฮเวิร์ด เอ็ม. แจ็กสัน)
มีการคาดเดาว่าผู้หลบหนีเปลือยอาจมีต้นกำเนิดมาจากเรื่องเล่าพระทรมานที่อาจมีก่อนที่พระวรสารนักบุญมาระโกจะถูกเขียนขึ้น ในเอกสารยุคต้น ๆ เช่นนี้ การปิดบังชื่อของผู้หลบหนีอาจเพื่อปกป้องบุคคลนี้จากการข่มเหงของทางการ
ดูเพิ่ม

มาระโก 14
พระวรสารนักบุญมาระโกลับ
บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี

| บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี British Indian Ocean Territory (อังกฤษ) |
| --- | --- |
   ธงชาติ     ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: "In tutela nostra Limuria"   (Latin)  "Limuria is in our charge"
เพลงชาติ: God Save the King   เพลงประจำชาติ:I Vow to Thee, My Country

เมืองหลวง: ดีเอโกการ์ซีอา (ฐานทัพ)
เมืองใหญ่สุด: ดิเอโกการ์เซีย
ภาษาราชการ: อังกฤษ
กลุ่มชาติพันธุ์ : 95.88% บริติชและอเมริกัน, 4.12% อื่น ๆ
การปกครอง: อาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร

• ประมุข : สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3
• ข้าหลวง : Paul Candler
• ผู้บริหาร : Balraj Dhanda
 
พื้นที่
• รวม: 60 ตารางกิโลเมตร (23 ตารางไมล์)
• แหล่งน้ำ (%): 99.89
ประชากร
• พ.ศ. 2555 ประมาณ: ≈ 2,500
• ความหนาแน่น: 58.3 ต่อตารางกิโลเมตร (151.0 ต่อตารางไมล์)
สกุลเงิน: ดอลลาร์สหรัฐ (US$) (USD; โดยพฤตินัย) ปอนด์สเตอร์ลิง (£) (GBP; โดยนิตินัย)
เขตเวลา: UTC+6
ขับรถด้าน: right
รหัสโทรศัพท์: 246
โดเมนบนสุด: .io
ภาพถ่ายทางอากาศมองเห็นดีเอโกการ์ซีอา
บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี (อังกฤษ: British Indian Ocean Territory) หรือ หมู่เกาะชาโกส เป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ในมหาสมุทรอินเดีย ซึ่งอยู่ครึ่งทางระหว่างแอฟริกากับอินโดนีเซีย อาณาเขตครอบคลุมอะทอลล์ทั้ง 6 แห่งที่เชื่อมต่อถึงกัน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะชาโกส มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 60 ตารางกิโลเมตร เกาะที่ใหญ่ที่สุดคือเกาะดีเอโกการ์ซีอา ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของกองกำลังผสมสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา
ประวัติ

ชาวเกาะมัลดีฟส์ รู้จักหมู่เกาะชาโกสเป็นอย่างดี ในตำนานของมัลดีฟส์ พวกเขารู้จักในชื่อ Feyhandheebu (มัลดีฟส์: ފޭހަންދީބު) หรือ Hollhavai (ชื่อหลังเป็นคำเรียกโดยชาวเกาะมัลดีฟส์ทางใต้ ที่อยู่ใกล้กับหมู่เกาะชาโกส) จากเรื่องเล่าของชาวเกาะมัลดีฟส์ทางใต้ เมื่อมีพ่อค้าหรือชาวประมงประสบเหตุสูญหายในทะเล ก็มักจะพบว่าติดอยู่บนเกาะของหมู่เกาะชาโกส และในที่สุดพวกเขาจะถูกช่วยเหลือและได้เดินทางกลับบ้าน อย่างไรก็ตาม หมู่เกาะนี้ถูกพิจารณาว่าอยู่ไกลเกินไปจากศูนย์อำนาจของราชวงศ์มัลดีฟส์ในการที่จะตั้งถิ่นฐานอย่างถาวร ดังนั้นหมู่เกาะชาโกสจึงถูกละเลยจากประเทศเพื่อนบ้านดังกล่าว
เกาะต่าง ๆ ของหมู่เกาะชาโกสถูกทำแผนที่โดยวัชกู ดา กามา (โปรตุเกส: Vasco da Gama) ในช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 16 ต่อมาในคริสต์ศตวรรษี่ 18 ฝรั่งเศสได้อ้างสิทธิ์ในดินแดนโดยเป็นส่วนหนึ่งของมอริเชียส  พวกเขาตั้งถิ่นฐานครั้งแรกโดยชาวฝรั่งเศสในอาณานิคมมอริเชียส ได้นำแรงงานทาสชาวแอฟริกันและแรงงานชาวอินเดียมาทำการปลูกสวนมะพร้าว ในปี พ.ศ. 2353 มอริเชียสได้ถูกยึดครองโดยสหราชอาณาจักรโดยฝรั่งเศสยอมยกดินแดนให้ตามสนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1814), (เพื่อการยุติสงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่ 6)
ในปี 2508 สหราชอาณาจักรแยกหมู่เกาะชาโกสออกจากมอริเชียส และแยกเกาะ Aldabra, Farquhar และ Desroches (Des Roches) จากเซเชลส์ มาจัดตั้งเป็น บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี วัตถุประสงค์เพื่อสนับสนุนในการก่อสร้างหน่วยงานทางทหาร เพื่อดูแลผลประโยชน์ของสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา หมู่เกาะถูกจัดตั้งเป็นดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร ในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ต่อมาในวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2519 เกาะ Aldabra, Farquhar และ Desroches ได้กลับไปเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเซเชลส์ ซึ่งเป็นผลของการประกาศเอกราช หลังจากนั้นบริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี จึงประกอบด้วยเกาะหลักเพียงหกกลุ่มของหมู่เกาะชาโกสเท่านั้น
ในปี พ.ศ. 2533 ธงของบริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรีได้ถูกนำมาใช้เป็นครั้งแรก ผืนธงประกอบด้วยภาพสัญลักษณ์ของธงสหภาพ (Union Jack), มีภาพของมหาสมุทรอินเดียซึ่งเป็นที่ตั้งของหมู่เกาะในรูปแบบของริ้วคลื่นสีขาวและน้ำเงิน และมีภาพต้นมะพร้าวเหนือภาพของมงกุฎแห่งบริเตน
แหล่งข้อมูลอื่น

"British Indian Ocean Territory". - เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กดินแดนห่างไกลของประเทศในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
ดินแดนภายใต้อำนาจอธิปไตยของชาติในยุโรป แต่ตั้งอยู่ใกล้กับหรือตั้งอยู่บนทวีปอื่นที่ไม่ใช่ยุโรป
เดนมาร์ก: กรีนแลนด์
เนเธอร์แลนด์: กือราเซา  ·  แคริบเบียนเนเธอร์แลนด์ (ซาบา · ซินต์เอิสตาซียึส · โบแนเรอ)  ·  ซินต์มาร์เติน  ·  อารูบา
นอร์เวย์: ควีนมอดแลนด์  ·  เกาะบูเว  ·  เกาะปีเตอร์ที่ 1
โปรตุเกส: มาเดรา  ·  อะโซร์ส
ฝรั่งเศส:  กัวเดอลุป  ·  เกาะกลีแปร์ตอน  ·  แซ็งปีแยร์และมีเกอลง  ·  แซ็ง-บาร์เตเลมี  ·  แซ็ง-มาร์แต็ง  ·  นิวแคลิโดเนีย  ·  เฟรนช์เกียนา  ·  เฟรนช์เซาเทิร์นและแอนตาร์กติกแลนดส์ (เกาะแซ็ง-ปอล · เกาะอัมสเตอร์ดัม · หมู่เกาะกระจายในมหาสมุทรอินเดีย · หมู่เกาะแกร์เกแลน · หมู่เกาะครอแซ · อาเดลีแลนด์)  ·  เฟรนช์พอลินีเชีย  ·  มายอต  ·  มาร์ตีนิก  ·  เรอูว์นียง  ·   วอลิสและฟูตูนา 
สเปน: กานาเรียส  · เซวตา  ·  ปลาซัสเดโซเบรานิอา (เปญญอนเดเบเลซเดลาโกเมรา · เปญญอนเดอาลูเซมัส · หมู่เกาะชาฟารินัส)  ·  เมลียา
สหราชอาณาจักร:  เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช  ·  เซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และตริสตันดากูนยา  ·  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  ·  บริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี  ·  เบอร์มิวดา  ·  มอนต์เซอร์รัต  ·  หมู่เกาะเคย์แมน  ·  หมู่เกาะเติกส์และหมู่เกาะเคคอส  ·  หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน  ·  หมู่เกาะพิตแคร์น  ·  หมู่เกาะฟอล์กแลนด์  ·  แองกวิลลา 
อิตาลี: เกาะปันเตลเลรีอา  ·   หมู่เกาะเปลาเจ (เกาะลัมปีโอเน • เกาะลัมเปดูซา • เกาะลีโนซา)