stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คาลิโก แจ็ก

| จอห์น แรคแฮม |
| --- | --- |
ภาพตัดไม้จาก A General History of the Pyrates ของชาลส์ จอห์นสัน รุ่น ค.ศ. 1725
เกิด: 26 ธันวาคม ค.ศ. 1682(1682-12-26) ราชอาณาจักรอังกฤษ
เสียชีวิต: 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1720(1720-11-18) (37 ปี) พอร์ตรอยัล, อาณานิคมจาไมกา
ชื่ออื่น: คาลิโก แจ็ก
จอห์น แรคแฮม (อังกฤษ: John Rackham; 26 ธันวาคม ค.ศ. 1682 – 18 พฤษจิกายน ค.ศ. 1720) รู้จักันในชื่อ คาลิโก แจ็ก เป็นโจรสลัดชาวอังกฤษที่ประจำการแถวบาฮามาสกับคิวบาในช่วงต้นศตวรรษที่ 18 ชื่อเล่นของเขามาจากผ้าคาลิโกที่เขาสวมใส่ ในขณะที่แจ็ก เป็นชื่อเล่นของ "จอห์น"
แรคแฮมปลดชาลส์ เวนออกเพื่อให้ตนเป็นกัปตันแล้วขับเรือไปที่หมู่เกาะลีเวิร์ด, ทางเดินเรือจาไมกา และเส้นทางวินวาร์ด เขาถูกยอมรับการอภัยโทษในปีค.ศ. 1719 และย้ายไปที่นิวโพรวิเดนซ์ ซึ่งเป็นที่ที่เขาพบแอนน์ บอนนี แล้วแต่งงาน เขากลับเป็นโจรสลัดอีกครั้งในปีค.ศ. 1720 โดยการขโมยลำเรืออังกฤษและแอนน์ก็เข้าร่วมกับเขา พวกลูกเรือได้รวมไปถึงแมรี รีด ที่ปลอมตัวเป็นผู้ชายในช่วงนั้น หลังดำเนินการได้ไม่นาน เขาก็ถูกจับโดยโจนาธาน บาร์เน็ต นักล่าโจรสลัดของราชนาวีในปีค.ศ. 1720 นำเขาไปขึ้นศาลโดยเซอร์ นิโคลัส ลอวส์ ผู้ว่าแห่งจาไมกา และถูกแขวนคอในเดือนพฤษจิกายนของปีนั้นที่พอร์ตรอยัล, ประเทศจาไมกา
สารานุกรม

Nelson, James L. (2004) A Short Life and A Merry One. Ithaca NY: McBooks.
Defoe, Daniel; Manuel Schonhorn (1999). The General History of Pirates. New York: Dover Publications. p. 148. ISBN 0-486-40488-9.
Fleming, Carrol B (March 1978). Ladies of the Skull and Crossbones. Historical Abstracts. pp. 23–26.
Williams, Jefferey (2007). Pirate Spirit: The Adventures of Anne Bonney. Harlem Writers Guild Press. ISBN 978-1-58348-467-8.
The entire trial transcript is available in the book The Pirate Trial of Anne Bonny and Mary Read by Tamara J. Eastman and Constance Bond
Johnson, Captain Charles, ed. Hayward Arthur L., A history of the robberies and murders of the most notorious pirates from their first rise and settlement in the island of Providence to the present year, London: George Routledge & Sons, Ltd. First published in 1724, with the second edition published 1728, both versions attributed to Daniel Defoe. The two editions are very different, with the second edition much less accurate than the first when compared to court records. In the second edition however, no such accuracy is even attempted. In particular,the lurid details of the capture of the merchant ship the Neptune by Charles Vane in September 1718, conflicts entirely with the court records of both Charles Vane and Robert Deal, his quartermaster.
'The Tryals of Captain John Rackam and Other Pirates', 1721, by Robert Baldwin, in The Colonial Office Records in The Public Records Office at Kew, (ref: CO 137/14f.9). This details the trials of JackRackam, Mary Read, Anne Bonny, and Charles Vane.
แหล่งข้อมูลอื่น

คาลิโก แจ็ก ที่ไฟน์อะเกรฟ
วิทยาเซรุ่ม

วิทยาเซรุ่ม หรือวิทยาน้ำเหลือง (อังกฤษ: serology) เป็นการศึกษาเกี่ยวกับน้ำเลือด โดยทางปฏิบัติแล้วคำนี้หมายถึงการวินิจฉัยโรคโดยการตรวจแอนติบอดีในน้ำเลือด เนื่องจากร่างกายของมนุษย์จะสร้างแอนติบอดีขึ้นมาหลังจากการติดเชื้อเพื่อต่อต้านเชื้อจุลชีพ ต่อต้านโปรตีนที่มาจากภายนอกร่างกาย (เช่นจากการให้โลหิตผิดหมู่เลือด) หรือเป็นการต่อต้านโปรตีนจากร่างกายตัวเอง เช่นในโรคภูมิต้านตนเอง (autoimmune disease)
แพทย์มักสั่งทำการทดสอบทางวิทยาเซรุ่มเพื่อวินิจฉัยหลังสงสัยการติดเชื้อ ในโรครูมาติก และในสถานการณ์อื่น ๆ เช่นการตรวจหมู่เลือด การตรวจเลือดทางวิทยาเซรุ่มยังช่วยวินิจฉัยผู้ป่วยในโรคภูมิคุ้มกันบกพร่องที่ร่างกายไม่สร้างแอนติบอดี อาทิ X-linked agammaglobulinemia ซึ่งจะแสดงผลการตรวจแอนติบอดีเป็นลบ
วิธีการเลือกเทคนิคการทดสอบทางวิทยาเซรุ่มขึ้นกับชนิดของแอนติบอดีที่เราศึกษา วิธีต่าง ๆ ได้แก่ ELISA, การเกาะกลุ่ม (agglutination) , การตกตะกอน (precipitation) , การตรึงคอมพลีเมนท์ (complement-fixation) , หรือการใช้เทคนิคเรืองแสง fluorescent antibodies
การตรวจทางวิทยาเซรุ่มไม่จำกัดเฉพาะการตรวจน้ำเลือดเท่านั้น แต่สามารถทดสอบในสารน้ำในร่างกายอื่น ๆ เช่น น้ำอสุจิและน้ำลาย ซึ่งมีคุณสมบัติค่อนข้างใกล้เคียงกับน้ำเหลือง
การตรวจทางวิทยาเซรุ่มนอกจากใช้เพื่อวินิจฉัยแล้วยังใช้ในทางนิติวิทยาศาสตร์เพื่อหาตัวผู้กระทำความผิด เช่นการตรวจน้ำอสุจิในคดีข่มขืนกระทำชำเรา เป็นต้น
ดูเพิ่ม

พยาธิวิทยาคลินิก
ห้องปฏิบัติการทางการแพทย์
ซีโรคอนเวอร์ชัน
ซีโรวาร์
นักเทคนิคการแพทย์
แหล่งข้อมูลอื่น

Serology - MedlinePlus Medical Encyclopedia
MeSH Serologic+Tests
| ด ค กพยาธิวิทยา |
| --- | --- |
หลักพยาธิวิทยา: โรค - การติดเชื้อ - การขาดเลือดเฉพาะที่ - การอักเสบ - การสมานแผล - เนื้องอก - โลหิตพลศาสตร์ การตายของเซลล์: การตายเฉพาะส่วน (Liquefactive necrosis, Coagulative necrosis, Caseous necrosis)  - อะพอพโทซิส - Pyknosis - Karyorrhexis - Karyolysis การปรับตัวของเซลล์: การฝ่อ - การโตเกิน - การเจริญเกิน - การเจริญผิดปกติ - Metaplasia (Squamous, Glandular) การสะสมของสาร: สารสี (Hemosiderin, Lipochrome/Lipofuscin, เมลานิน)  - Steatosis
พยาธิกายวิภาค: ศัลยพยาธิวิทยา - พยาธิวิทยาเซลล์ - การชันสูตรพลิกศพ - พยาธิวิทยาโมเลกุล - นิติพยาธิวิทยา - ทันตพยาธิวิทยา    Gross examination - จุลพยาธิวิทยา - Immunohistochemistry - จุลทรรศน์อิเล็กตรอน - Immunofluorescence - Fluorescent in situ hybridization
พยาธิวิทยาคลินิก: เคมีคลินิก - โลหิตพยาธิวิทยา - เวชศาสตร์การบริการโลหิต - Medical microbiology - Diagnostic immunology  - Immunopathology   Enzyme assay - Mass spectrometry - โครมาโตกราฟี - Flow cytometry - ธนาคารเลือด - Microbiological culture - วิทยาเซรุ่ม
รายพระนามพระมหาอุปราชาพม่า
ราชวงศ์ตองอู

| พระมหากษัตริย์ | พระนาม | ฐานะ | ความสัมพันธ์ | เริ่มตำแหน่ง; สาเหตุ | สิ้นสุดการดำรงตำแหน่ง; สาเหตุ | รัชทายาทลำดับที่ 2 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าเมงจีโย | เจ้าชายตะเบ็งชเวตี | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 1516 พระราชสมภพ | 1530 เสด็จขึ้นครองราชย์ | บุเรงนองกะยอดินนรธา 1542–1550, พระชามาดา |
| พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ | บุเรงนองกะยอดินนรธา | รัชทายาทโดยสันนิษฐาน | พระเทวัญ (พี่เขย) | 1542 anointed | 30 April 1550 เสด็จขึ้นครองราชย์ | มังไชยสิงห์ 1551–1581, พระราชโอรส |
| พระเจ้าบุเรงนอง | มังไชยสิงห์ | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 1551 พระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 1581 เสด็จขึ้นครองราชย์ | มังกะยอชวา 1581–1593, พระราชโอรส |
| พระเจ้านันทบุเรง | มังกะยอชวา | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 1581 พระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 1593 สวรรคตในการสงคราม | มังกะยอชวาที่ 2 แห่งอังวะ 1594–1599,พระราชอนุชา |
| พระเจ้านันทบุเรง | มังกะยอชวาที่ 2 แห่งอังวะ | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 31 January 1594 พระเชษฐาสวรรคต | December 1599 ทรงแปรพักตร์ | เจ้าชายอโนเพตลุน 1599–1606, พระภาดา |
| พระเจ้านยองยาน | เจ้าชายอโนเพตลุน | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 25 February 1600 พระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 3 March 1606 เสด็จขึ้นครองราชย์ | เจ้าชายทาลุน 1606–1628, พระอนุชา |
| พระเจ้าอโนเพตลุน | เจ้าชายทาลุน | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชอนุชา | 3 March 1606 พระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 9 July 1628 พระราชภาคิไนยเสด็จขึ้นครองราชย์ | มังกะยอชวาแห่งสากู 1635–1647, พระอนุชา |
| พระเจ้าทาลุน | มังกะยอชวาแห่งสากู | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชอนุชา | 2 June 1635  พระเชษฐาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 18 August 1647 ทิวงคต | เจ้าชายพินดาเล 1647–1648, พระราชภาคิไนย |
| พระเจ้าทาลุน | เจ้าชายพินดาเล | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 18 August 1647 พระปิตุลาทิวงคต | 27 August 1648 เสด็จขึ้นครองราชย์ | เจ้าชายมินเย ไททาทู 1648–1653 |
| พระเจ้าพินดาเล | เจ้าชายมินเย ไททาทู | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชอนุชา | 5 September 1648 พระเชษฐาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 25 December 1653 ทิวงคต | เจ้าชายนราเสยะ 1654–1661, พระอนุชา |
| พระเจ้าพินดาเล | เจ้าชายนราเสยะ | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 30 January 1654 uncle died | 3 June 1661 father deposed | เจ้าชายนราวระ 1664–1672, พระภาดา |
| พระเจ้าปเย | เจ้าชายนราวระ | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 1 June 1664 พระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 13 April 1672 เสด็จขึ้นครองราชย์ | เจ้าชายสเน่ห์ 1688–1698, พระราชภาคิไนย |
| พระเจ้ามังกะยอดิน | เจ้าชายสเน่ห์ | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 8 September 1688 พระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 4 May 1698 เสด็จขึ้นครองราชย์ | เจ้าชายทนินกันเว 1711–1714, พระราชโอรส |
| พระเจ้าสเน่ห์มิน | เจ้าชายทนินกันเว | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 1 November 1711 พระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 12 September 1714 เสด็จขึ้นครองราชย์ | เจ้าชายมหาธรรมราชาธิบดี 1727–1733, พระราชโอรส |
| พระเจ้าทนินกันเว | เจ้าชายมหาธรรมราชาธิบดี | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 6 May 1727 พระเชษฐาสวรรคต | 12 December 1733 เสด็ขึ้นครองราชย์ | ราชวงศ์ตองอูล่มสลาย |
ราชวงศ์อลองพญา

| พระมหากษัตริย์ | พระนาม | ฐานะ | ความสัมพันธ์ | เริ่มตำแหน่ง; สาเหตุ | สิ้นสุดการดำรงตำแหน่ง; สาเหตุ | รัชทายาทลำดับที่ 2 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าอลองพญา | เจ้าชายมังลอก | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 29 ก.พ. 1752 สถาปนาราชวงศ์ | 11 พ.ค. 1760 เสด็จขึ้นครองราชย์ | เจ้าชายมังระ 1760–1763, พระราชอนุชา |
| พระเจ้ามังลอก | เจ้าชายมังระ | รัชทายาทโดยสันนิษฐาน | พระราชอนุชา | 11 พ.ค. 1760 พระเชษฐาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 28 พ.ย. 1763 เสด็จขึ้นครองราชย์ | เจ้าชายจิงกู 1763–1776, พระราชโอรส |
| พระเจ้ามังระ | เจ้าชายจิงกู | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 28 พ.ย. 1763 พระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 10 มิ.ย. 1776 เสด็จขึ้นครองราชย์ | เจ้าชายปยินซี 1776–1782, พระราชโอรส |
| พระเจ้าจิงกูจา | เจ้าชายปยินซี | รัชทายาทโดยสันนิษฐาน | พระราชโอรส | 10 มิ.ย. 1776 พระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 6 ก.พ. 1782 ถูกสำเร็จโทษ | เจ้าชายตะโดเมงสอ 1783–1808, พระภาดา (ลูกพี่ลูกน้อง) |
| พระเจ้าปดุง | เจ้าชายตะโดเมงสอ | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 13 ก.ค. 1783 พระราชบิดาปราบดาภิเษก | 9 เม.ย. 1808 ทิวงคต | เจ้าชายบาจีดอ 1808–1819, พระราชโอรส |
| พระเจ้าปดุง | เจ้าชายบาจีดอ | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชนัดดา | 17 เม.ย. 1808  พระราชบิดาทิวงคต | 5 มิ.ย. 1819 เสด็จขึ้นครองราชย์ | เจ้าชายสาราวตี 1819–1837, younger brother |
| พระเจ้าบาจีดอ | เจ้าชายญองยาน | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 5 มิ.ย. 1819 พระเชษฐาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 15 เม.ย. 1838 ถูกสำเร็จโทษ | เจ้าชายปะกัน 1842–1846, พระราชโอรส |
| พระเจ้าแสรกแมง | เจ้าชายปะกัน | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | ส.ค. 1842 พระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 17 พ.ย. 1846 เสด็จขึ้นครองราชย์ | เจ้าชายมินดง 1846–1852, พระราชอนุชาต่างมารดา |
| พระเจ้าพุกามแมง | เจ้าชายมินดง | รัชทายาทโดยสันนิษฐาน | พระราชอนุชาต่างมารดา | 17 พ.ย. 1846 พระเชษฐาเสด็จขึ้นครองราชย์ | 1853 เสด็จออกจากราชธานี | เจ้าชายไหล่ง์ 1852–1866, พระราชอนุชา |
| พระเจ้าพุกามแมง | เจ้าชายไหล่ง์ | รัชทายาทโดยสันนิษฐาน | พระราชอนุชาต่างมารดา | 1853 พระเชษฐาแต่งตั้ง | 17 ก.พ. 1853  ทิวงคตในการสงคราม | เจ้าชายคะนอง 1852–1866, พระราชอนุชา |
| พระเจ้ามินดง | เจ้าชายคะนอง | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชอนุชา | 18 ก.พ. 1853 พระเชษฐาปราบดาภิเษก | 2 ส.ค. 1866 ถูกปลงพระชนม์ | เจ้าชายธีบอ 1878, พระราชภาคิไนย |
| พระเจ้ามินดง | เจ้าชายธีบอ | รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง | พระราชโอรส | 19 ก.ย. 1878 ได้รับการแต่งตั้ง | 1 ต.ค. 1878 เสด็จขึ้นครองราชย์ | ไม่ได้แต่งตั้ง ราชวงศ์ถูกล้มล้างในปี ค.ศ.1885 |
พระเจ้าธีบอถูกเนรเทศในปี 1885. พระองค์เสด็จสวรรคตใน อินเดีย เมื่อ 1916. ตำแหน่งประมุขของพระราชวงศ์จึงตกเป็นของ เจ้าหญิงเมียะพะยาละ (1916–1956) และ ตั้งแต่ ค.ศ. 1956–2019 ตำแหน่งประมุขของพระราชวงศ์จึงตกเป็นของ ตอพะย่า, พระราชโอรสพระองค์ที่ 2 ในเจ้าหญิงเมียะพะยากะเล
บทความอื่นๆ

Buyers, Christopher. "The Royal Ark: Burma -- Konbaung Dynasty". สืบค้นเมื่อ February 2012. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= (help)
Harvey, G. E. (1925). History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824. London: Frank Cass & Co. Ltd.
Htin Aung, Maung (1967). A History of Burma. New York and London: Cambridge University Press.
Kala, U (1720). Maha Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2006, 4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
Maung Maung Tin, U (1905). Konbaung Set Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2004 ed.). Yangon: Department of Universities History Research, University of Yangon.
Pan Hla, Nai (1968). Razadarit Ayedawbon (ภาษาพม่า) (8th printing, 2004 ed.). Yangon: Armanthit Sarpay.
Royal Historical Commission of Burma (1832). Hmannan Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2003 ed.). Yangon: Ministry of Information, Myanmar.
Sandamala Linkara, Ashin (1931). Rakhine Yazawinthit Kyan (ภาษาพม่า). Vol. 1–2 (1997 ed.). Yangon: Tetlan Sarpay.
Than Tun (December 1959). "History of Burma: A.D. 1300–1400". Journal of Burma Research Society. XLII (II).
Thaw Kaung, U (2010). Aspects of Myanmar History and Culture. Yangon: Gangaw Myaing Sarpay.
นกแขวก

| นกแขวก |
| --- | --- |


สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Pelecaniformes
วงศ์:: Ardeidae
สกุล:: Nycticorax
สปีชีส์:: N.  nycticorax
ชื่อทวินาม
Nycticorax nycticorax (Linnaeus, 1758)


แผนที่การกระจายพันธุ์   ถิ่นที่ขยายพันธุ์  ถิ่นที่พบได้ตลอดทั้งปี  ถิ่นที่พบในช่วงฤดูหนาว
นกแขวก (อังกฤษ: Black-crowned night heron, Night heron; ชื่อวิทยาศาสตร์: Nycticorax nycticorax) เป็นนกชนิดหนึ่ง จำพวกนกยาง จัดเป็นนกยางหรือนกกระยางชนิดที่ปรับตัวให้หากินในเวลากลางคืนได้ ซึ่งต่างจากนกยางทั่วไปที่หากินในเวลากลางวัน โดยได้ชื่อมาจากเสียงร้องที่ดัง "แคว้ก" ที่มักจะร้องดังขณะบินผ่านยามค่ำคืน ในขณะที่ชื่อวิทยาศาสตร์ Nycticorax หมายถึง "นกเรเวนกลางคืน" มาจากภาษากรีกโบราณคำว่า νυκτός (nuktos) หมายถึง "กลางคืน" และ κόραξ (korax) หมายถึง "นกเรเวน" อันหมายถึง พฤติกรรมที่หากินในเวลากลางคืนรวมถึงการส่งเสียงร้องที่เหมือนนกกาหรือนกเรเวน
เป็นนกที่มีแหล่งอาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำเกือบทุกประเภท โดยเฉพาะแหล่งน้ำขนาดใหญ่เช่น บึงที่มีไม้ยืนต้นขึ้นรก ๆ หรือแม้แต่ตามสวนสาธารณะในเมืองใหญ่ มักเกาะอยู่กับกิ่งไม้หรือตอไม้นิ่ง ๆ เพื่อรอจับเหยื่อ ซึ่งได้แก่ สัตว์น้ำรวมถึงสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกเล็ก ๆ  แม้จะหากินในเวลากลางคืนเป็นหลักและไม่ค่อยบินไกลในเวลากลางวัน แต่พฤติกรรมการหากินในเวลากลางวันก็เป็นเรื่องปกติ
พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วทุกภูมิภาคของโลก พบได้ทั้งในเขตอบอุ่นและเขตร้อน ยกเว้นทวีปออสเตรเลีย นกแขวกทางตอนใต้ของทวีปอเมริกามีกระหม่อมและหลังสีเทาอ่อนกว่าที่อื่น นอกจากนี้บริเวณส่วนหัวและอกก็เป็นสีน้ำตาลอมเทา ประชากรทางตอนเหนือจะอพยพบินสู่ทางใต้ในช่วงฤดูหนาว
ทำรังวางไข่บนต้นไม้ มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นอาณานิคมปะปนกับนกน้ำประเภทอื่น ๆ โดยเฉลี่ยในตัวเมียจะมีเส้นขนยาวคล้ายเปียที่ท้ายทอยสั้นกว่าตัวผู้ และมีขนาดตัวเล็กกว่า ม่านตาจะค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีเหลืองเป็นสีแดงก่ำเมื่ออายุได้ 3 ปีขึ้นไป ในวัยที่ยังไม่โตเต็มที่มีลำตัวเต็มไปด้วยลวดลายสีน้ำตาลกลมกลืนกับสภาพแวดล้อม มีแต้มสีขาวตามขนปีก ซึ่งลวดลายเหล่านี้จะหายไปและแทนที่ด้วยกระหม่อมและหลังสีเทาเข้ม ตัดกับลำตัวสีเทาอ่อนจนเกือบขาวเมื่อมีอายุมากขึ้น
รูปภาพ

ไข่
ชนิดย่อย N. n. hoactli ที่โตเบโก
ขณะบินที่กรุงไทเป
กินอาหาร
ทำรัง
เอกสารอ่านเพิ่มเติม

Black-crowned night heron on Animal Diversity Web
Stiles, F. Gary; Skutch, Alexander F. (1990). A Guide to the Birds of Costa Rica. Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-9600-4.
Hancock, James (1999). Herons and Egrets of the World. Academic Press. ISBN 0-12-322725-9.
Sibley, David (2000). The Sibley Guide to Birds. Knopf. ISBN 978-0-679-45122-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Nycticorax nycticorax ที่วิกิสปีชีส์
เดซาโกตา

ภาพถ่ายดาวเทียมของกรุงเทพมหานครและปริมณฑล บริเวณที่ทอดยาวไปตามแนวถนนสายหลักคือพื้นที่เดซาโกตา
เดซาโกตา (อินโดนีเซีย: Desakota) คือคำที่ใช้ในสาขาภูมิศาสตร์เมืองในการอธิบายพื้นที่ที่มีการแผ่ขยายไปยังบริเวณโดยรอบของเมืองขนาดใหญ่ซึ่งมีรูปแบบของการใช้ที่ดินและการตั้งถิ่นฐานของเมืองและเกษตรกรรมอยู่ร่วมกันอย่างหนาแน่น
คำนี้ถูกตั้งขึ้นโดยเทร์รี มักกี นักวิจัยชุมชนเมืองจากมหาวิทยาลัยบริติชโคลัมเบียประมาณ ค.ศ. 1990 มาจากคำในภาษาอินโดนีเซียประกอบด้วย desa (หมู่บ้าน) และ kota (นคร)  พื้นที่เดซาโกตามักเกิดขึ้นในทวีปเอเชียโดยเฉพาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สามารถพบตัวอย่างได้ในภูมิภาคที่เป็นชุมชนเมืองบนเกาะชวา ซึ่งมีประชากรหนาแน่น เป็นพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมรอบนอกของกลุ่มเมืองจาการ์ตา ("จาโบเดตาเบิก") และยังรวมถึงภาคมหานครอย่างกรุงเทพมหานครหรือมะนิลาเช่นกัน
พื้นที่เดซาโกตาตั้งอยู่บริเวณนอกเขตชานเมืองซึ่งการเดินทางในชีวิตประจำวันเป็นไปได้อย่างสะดวก เช่น ระยะทางมากกว่า 30 หรือ 50 กิโลเมตรจากใจกลางเมือง เดซาโกตามักจะแผ่ขยายไปยังบริเวณข้างเคียงของถนนสายหลักและเส้นทางคมนาคม บางครั้งอาจมีการรวมกลุ่มจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง เดซาโกตามีลักษณะเด่นคือมีความหนาแน่นของประชากรสูงและมีการใช้ที่ดินเพื่อเกษตรกรรมอย่างหนาแน่น (โดยเฉพาะบริเวณที่มีการปลูกข้าวแบบทดน้ำ) แต่แตกต่างจากพื้นที่ชนบทที่มีประชากรหนาแน่นที่มีลักษณะคล้ายชุมชนเมืองมากขึ้น หลักเกณฑ์ประกอบด้วย เครือข่ายการขนส่งที่พัฒนาแล้ว การเคลื่อนย้ายของประชากรที่สูง กิจกรรมที่เพิ่มขึ้นนอกเหนือจากภาคเกษตร การอยู่ร่วมกันของรูปแบบการใช้ที่ดินที่แตกต่างกันจำนวนมาก การมีส่วนร่วมของสตรีในการจ้างแรงงาน และการใช้ที่ดินที่ไม่เป็นระเบียบ
เมื่อพิจารณาถึงขอบเขตที่ไร้รูปแบบและคลุมเครือ การอุบัติของภูมิภาคเดซาโกตาทำให้เกิดความยากลำบากในการบริหาร เนื่องจากการวางแผน ออกข้อบังคับ หรือออกแบบให้เป็นในทางเดียวกันเป็นไปได้ยากที่จะใช้จริง ภูมิภาคเดซาโกตามีลักษณะเฉพาะในเรื่องของการเคลื่อนย้ายของสินค้าและการบริการสูงและแบบรูปของการตั้งถิ่นฐานเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว โดยทั่วไปเดซาโกตาไม่สามารถปฏิบัติตามการแบ่งแยกพื้นที่เพื่อจัดเขตตามหน้าที่เฉพาะตามที่ประยุกต์รูปแบบในภูมิศาสตร์เมือง มีรูปแบบการใช้ที่แตกต่างแต่อยู่ใกล้กันอย่างสมบูรณ์ เช่น การเกษตรแบบดั้งเดิม อุตสาหกรรมขนาดใหญ่กับครัวเรือน สวนสนุกกับสนามกอล์ฟ ศูนย์การค้ากับร้านค้าปลีก และรูปแบบการตั้งถิ่นฐานตั้งแต่ชุมชนแออัดไปจนถึงชุมชนรั้วรอบขอบชิดซึ่งอยู่ร่วมกัน
นอกเหนือจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ยังมีพื้นที่ที่มีคุณสมบัติคล้ายกันในประเทศจีน อินเดีย ญี่ปุ่น ไต้หวัน และเกาหลีใต้
ดูเพิ่ม

การแผ่ขยายของเมืองอย่างไม่เป็นระเบียบ
วรรณกรรม

Bunnell, Tim; Drummond, Lisa B.W.; Ho, K.C., บ.ก. (2002). Critical Reflections on Cities in Southeast Asia. Singapur: Times Academic Press. ISBN 978-981-210-192-1.
Guldin, Gregory Eliyu (1997). Desakotas and Beyond: Urbanization in Southern China. Farewell to Peasant China: Rural Urbanization and Social Change in the Late Twentieth Century. Armonk NY: M. E. Sharpe. p. 47.
Hebbert, Michael (1994). Sen-biki amidst Desakota: Urban Sprawl and Urban Planning in Japan. Planning for Cities and Regions in Japan. Liverpool: Liverpool University Press. pp. 70–91.
McGee, Terry G. (1991). The Emergence of Desakota Regions in Asia: Expanding a Hypothesis. The Extended Metropolis: Settlement Transition Is Asia. Honolulu: University of Hawaii Press. pp. 3–25. ISBN 978-0-8248-1297-3.
McGee, T.G. (2009), The Spatiality of Urbanization: The Policy Challenges of Mega-Urban and Desakota Regions of Southeast Asia (PDF), UNU-IAS Working Paper, United Nations University Institute of Advanced Studies, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2014-05-02, สืบค้นเมื่อ 2019-07-16
Pelling, Mark; Mustafa, Daanish (2010), Vulnerability, Disasters and Poverty in Desakota Systems (PDF), Environment, Politics and Development Working Paper, Department of Geography, King’s College London, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2014-05-02, สืบค้นเมื่อ 2019-07-16
ตีวานากู

| ตีวานากู : ศูนย์กลางทางจิตวิญญาณ และการเมืองของวัฒนธรรมตีวานากู * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
"ประตูพระอาทิตย์"
พิกัด: 16°33′17.1″S 68°40′25.4″W﻿ / ﻿16.554750°S 68.673722°W﻿ / -16.554750; -68.673722
ประเทศ:  โบลิเวีย
ภูมิภาค **: ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iii), (iv)
อ้างอิง: 567
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2000 (คณะกรรมการสมัยที่ 24)
พื้นที่: 71.5 เฮกตาร์ (177 เอเคอร์)
ที่ตั้งของตีวานากูในโบลิเวีย
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
| --- | --- |

แสดงที่ตั้งภายในโบลิเวีย
ชื่ออื่น: เตียอัวนาโก, เตียอัวนากู
ที่ตั้ง: เทศบาลตีวานากู ประเทศโบลิเวีย
ประเภท: ที่อยู่อาศัย
ความเป็นมา
สร้าง: ป. ค.ศ. 110?
วัฒนธรรม: จักรวรรดิติวานากู
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
สภาพ: ซาก
ตีวานากู (ไอมาราและเกชัว: Tiwanaku), เตียอัวนาโก (สเปน: Tiahuanaco) หรือ เตียอัวนากู (Tiahuanacu) เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยก่อนโคลัมบัสใกล้กับทะเลสาบติติกากาทางภาคตะวันตกของประเทศโบลิเวีย และเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกาใต้ เขตโบราณคดีในปัจจุบันครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 4 ตารางกิโลเมตร และรวมถึงเครื่องปั้นเผาที่มีลวดลายตกแต่ง สิ่งปลูกสร้าง และบล็อกหินขนาดใหญ่ ประชากรของเมืองนี้อาจมีจำนวนมากถึง 10,000–20,000 คนในช่วงจุดสูงสุดเมื่อประมาณ ค.ศ. 800
แหล่งตีวานากูได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในหลักฐานลายลักษณ์อักษรเมื่อ ค.ศ. 1549 โดยเปโดร ซิเอซา เด เลออน ผู้พิชิตชาวสเปน ระหว่างที่กำลังเสาะหาเมืองหลวงของภูมิภาคกุลยาซูยูทางตอนใต้ของจักรวรรดิอินคา
เบร์นาเบ โกโบ นักบันทึกเหตุการณ์และมิชชันนารีเยสุอิตในเปรู รายงานว่าครั้งหนึ่งตีวานากูเคยมีชื่อว่า ไตปีกาลา (Taypiqala) ซึ่งแปลว่า "หินที่อยู่ตรงกลาง" ในภาษาไอมารา สื่อถึงความเชื่อที่ว่าตีวานากูตั้งอยู่ที่ศูนย์กลางของโลก ชื่อที่ชาวตีวานากูรู้จักอาจสูญหายไปเนื่องจากพวกเขายังไม่มีภาษาเขียนใช้ เฮ็กการ์ตีและเบริสเฟิร์ด-โจนส์เสนอว่าภาษาปูกีนามีความเป็นไปได้มากที่สุดที่จะเป็นภาษาของชาวตีวานากูในสมัยนั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:Commons+cat
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศโบลิเวีย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  นครโปโตซี  ศูนย์เผยแผ่ศาสนาคณะเยสุอิตแห่งชิกิโตส  นครประวัติศาสตร์ซูเกร  ฟูเอร์เตเดซาไมปาตา  ตีวานากู: ศูนย์กลางทางจิตวิญญาณและการเมืองของวัฒนธรรมตีวานากู  คาปักญัน ระบบถนนแอนดีส  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อุทยานแห่งชาติโนเอล เกมฟ์ เมร์กาโด  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 2 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
รายชื่อผู้เล่นสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล

เจมี คาร์เรเกอร์ ลงเล่นในเกมระดับทวีปยุโรปมากที่สุด
สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลเป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพอังกฤษตั้งที่อยู่ที่เมืองลิเวอร์พูลในเมอร์ซีย์ไซด์ ปัจจุบันแข่งขันในพรีเมียร์ลีก พวกเขาลงเล่นนัดเหย้าที่แอนฟีลด์นับตั้งแต่ก่อตั้งสโมสรใน ค.ศ. 1892 ลิเวอร์พูลเข้าร่วมและชนะเลิศแลงคาเชอร์ลีกในฤดูกาลแรก สโมสรได้เข้าร่วมฟุตบอลลีกและเป็นสมาชิกของเซคันด์ดิวิชันในฤดูกาลถัดมาเมื่อการสมัครได้รับการยอมรับ ทีมชุดแรกของสโมสรได้เข้าร่วมแข่งขันในรายการทั้งในประเทศและระดับทวีป มีผู้เล่นกว่า 800 คนที่ได้ลงเล่นให้กับชุดแรกของสโมสร แต่มี 216 คนที่ได้ลงเล่นให้กับสโมสรอย่างน้อย 100 นัด (รวมการลงเล่นในฐานะตัวสำรอง) ผู้เล่นเหล่านี้อยู่ในรายชื่อด้านล่าง
ผู้ที่ลงเล่นให้กับลิเวอร์พูลมากที่สุดคือเอียน คัลลาแกน ที่ลงเล่น 857 นัดในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1958–1978 เจมี คาร์เรเกอร์ ลงเล่นมากที่สุดเป็นอันดับที่สองที่ 737 มีผู้เล่นอีกแปดคนที่ลงเล่นให้กับสโมสรมากกว่า 600 นัด ทุกคนเป็นส่วนหนึ่งของทีมที่ชนะเลิศยูโรเปียนคัพอย่างน้อยหนึ่งสมัย เอียน รัช เป็นผู้ทำประตูสูงสุดในนามสโมสร โดยทำ 346 ประตูจากช่วงเวลา 16 ปีกับลิเวอร์พูล รัชเป็นผู้เล่นเพียงคนเดียวที่ทำประตูให้กับลิเวอร์พูลมากกว่า 300 ลูก และมีผู้เล่นอื่นอีกสามคนที่ทำประตูให้กับสโมสรมากกว่า 200 ลูก
ผู้เล่น

การลงเล่นและประตูสำหรับทีมชุดแรกในการแข่งขันพรีเมียร์ลีก ฟุตบอลลีก เอฟเอคัพ ลีกคัพ เอฟเอแชริตี/คอมมิวนิตีชีลด์ ยูโรเปียนคัพ/ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ยูฟ่าคัพ/ยูฟ่ายูโรปาลีก ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ อินเตอร์ซิตีส์แฟรส์คัพ ยูฟ่าซูเปอร์คัพ และฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก นัดที่แข่งในช่วงสงครามอย่างฤดูกาล 1939–40 จะไม่ถูกนับรวม
รายชื่อผู้เล่นเรียงตามวันที่ลงเล่นให้กับทีมชุดแรกของสโมสร
ตำแหน่งในรายชื่ออิงจากแผนการเล่นในเวลานั้น ชื่อตำแหน่งกองหลังและกองกลางมีการเปลี่ยนแปลงตามการปฏิรูปทางแท็กติกในทศวรรษ 1960
ข้อมูลเมื่อ 12 กันยายน ค.ศ.  2020 (2020 -09-12)
หัวตาราง
สัญชาติ – จะแสดงประเทศที่เขาเล่นให้กับทีมชาติ ในกรณีอื่น จะแสดงประเทศที่เขาเกิด
ช่วงปีกับลิเวอร์พูล – ปีที่ผู้เล่นลงเล่นให้กับลิเวอร์พูลครั้งแรกจนถึงปีที่ลงเล่นให้กับสโมสรครั้งสุดท้าย
ตัวจริง – จำนวนนัดที่ลงเล่นเป็นตัวจริง
ตัวสำรอง – จำนวนนัดที่ลงเล่นเป็นตัวสำรอง (ตั้งแต่ทศวรรษ 1960)
รวม – จำนวนนัดที่ลงเล่นทั้งเป็นตัวจริงและตัวสำรองรวมกัน
| ก่อนทศวรรษ 1960 | ก่อนทศวรรษ 1960 | ทศวรรษ 1960 เป็นต้นมา | ทศวรรษ 1960 เป็นต้นมา |
| --- | --- | --- | --- |
GK: ผู้รักษาประตู
| FB | ฟูลแบ็ก | DF | กองหลัง |
| HB | ฮาล์ฟแบ็ก | MF | กองกลาง |
FW: กองหน้า
U: ผู้เล่นหลายตำแหน่ง