stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมเด็จพระราชินีรานยาแห่งจอร์แดน
พระราชนิพนธ์

เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระราชาธิบดีฮุซัยน์ สมเด็จพระราชินีรานยาได้ทรงพระราชนิพนธ์ “The King’s Gift” ซึ่งเป็นหนังสือสำหรับเด็กเกี่ยวกับสมเด็จพระราชาธิบดีฮุซัยน์ รายได้ทั้งหมดนั้นทรงพระราชทานแก่เด็กด้อยโอกาสในจอร์แดน
สมเด็จพระราชินีรานยาได้ทรงพระราชนิพนธ์หนังสือเล่มที่สองเนื่องในวันแม่ปีพ.ศ. 2551 ชื่อว่า "ความงามอันเป็นนิรันด์" บอกเล่าเรื่องราวการสนทนาของเด็กสาวกับแกะตัวน้อยในขณะที่เธอกำลังค้นหาสิ่งที่สวยงามที่สุดในโลก
สำหรับเทศกาล Big Read พ.ศ. 2552 สมเด็จพระราชินีรานยาได้ทรงพระราชนิพนธ์ “Maha of the Mountains” ซึ่งบอกถึงความมุ่งมั่นของหญิงสาวที่จะได้รับการศึกษาและความท้าทายที่เธอต้องเผชิญ
The Sandwich Swap เป็นพระราชนิพนธ์ที่ทรงได้รับแรงบันดาลพระราชหฤทัยจากเหตุการณ์เมื่อทรงพระเยาว์ของสมเด็จพระราชินีรานยา ทรงบอกเล่าเรื่องราวของพระสหายคนสนิททั้งสองคน ลิลี่และซัลมา ผู้โต้เถียงกันเกี่ยวกับรสชาติสุดแหยะของเนยถั่ว แซนวิชเยลลี่และฮัมมัส ทรงพระราชนิพนธ์ร่วมกับ Kelly DiPucchio
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

• รานยา อัลยัสซิน (31 สิงหาคม ค.ศ. 2513 – 10 มิถุนายน พ.ศ. 2536)
• เฮอร์รอยัลไฮเนส เจ้าหญิงรานยา อัลอับดุลลอฮ์แห่งจอร์แดน (10 มิถุนายน พ.ศ. 2536 – 24 มกราคม พ.ศ. 2542)
• เฮอร์มาเจสตี้ สมเด็จพระราชินีแห่งจอร์แดน
(22 มีนาคม พ.ศ. 2542 – ปัจจุบัน)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์จอร์แดน

จอร์แดน: Knight Grand Cordon with Collar of the Order of al-Hussein bin Ali (9 มิถุนายน พ.ศ. 2542)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

บาห์เรน : Member 1st Class of the Order of al-Khalifa (4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542)
เบลเยียม: Grand Cordon of the Order of Leopold (18 พฤษภาคม พ.ศ. 2559)
บรูไน: Dame Grand Cross of the Royal Family Order of Brunei, 1st Class (DK, 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2551)
เยอรมนี: Grand Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany, Special Class
อิตาลี: Grand Cross of the Order of Merit of the Italian Republic (19 ตุลาคม พ.ศ. 2552)
ญี่ปุ่น: Paulwonia Dame Grand Cordon of the Order of the Precious Crown (30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542)
เนเธอร์แลนด์: Dame Grand Cross of the Order of the Netherlands Lion (30 ตุลาคม พ.ศ. 2549)
นอร์เวย์: Dame Grand Cross of the Order of Saint Olav
โปรตุเกส: Grand Cross of the Order of Infante Henry (5 มีนาคม พ.ศ. 2551)
โปรตุเกส: Grand Cross of the Order of Saint James of the Sword (16 มีนาคม พ.ศ. 2552)
สเปน: Dame Grand Cross of the Order of Charles III (21 เมษายน พ.ศ. 2549)
สเปน: Dame Grand Cross of the Royal Order of Isabella the Catholic (18 ตุลาคม พ.ศ. 2542)
สวีเดน: Member Grand Cross of the Royal Order of the Seraphim (7 ตุลาคม พ.ศ. 2546)
พระเกียรติยศ > รางวัล

•พ.ศ. 2544: รางวัลแห่งความสำเร็จในชีวิต มูลนิธิโรคกระดูกพรุนนานาชาติ ประเทศอิตาลี
•พ.ศ. 2545: รางวัล Ambrogino D’Oro จากเทศบาลเมืองมิลาน ประเทศอิตาลี
•พ.ศ. 2546: รางวัลสื่อมวลชนเยอรมันจาก Deutscher Medienpreis ประเทศเยอรมนี
•พ.ศ. 2548: โล่รางวัลสถาบันการศึกษาแห่งความสำเร็จ ประเทศสหรัฐอเมริกา
•พ.ศ. 2548: รางวัล Sesame Workshop ประเทศสหรัฐอเมริกา
•พ.ศ. 2550: รางวัลเมดิเตอร์เรเนียน สาขาความเป็นปึกแผ่นทางสังคมจากมูลนิธิเมดิเตอร์เรเนียน ประเทศอิตาลี
•พ.ศ. 2550: รางวัลการดำเนินการด้านมนุษยธรรมระดับโลกจาก UNSA-USA และสภาธุรกิจแห่งสหประชาชาติ ประเทศสหรัฐอเมริกา
•พ.ศ. 2550: รางวัล Bambi สาขางานการกุศลตามความสนใจโดย Hubert Burda Media ประเทศเยอรมนี
•พ.ศ. 2550: รางวัลด้านมนุษยธรรมจอห์น วัลลัค สาขาเมล็ดพันธุ์แห่งสันติภาพ ประเทศสหรัฐอเมริกา
•พ.ศ. 2551: รางวัล World Savers จาก Conde Nast Traveller ประเทศสหรัฐอเมริกา
•พ.ศ. 2551: รางวัล David Rockefeller Bridging Leadership จากมหาวิทยาลัยซินเนอโกส ประเทศสหรัฐอเมริกา
•พ.ศ. 2552: รางวัลมาริสา เบลลิสาริโอระดับนานาชาติจาก Fondazione Bellisario ประเทศอิตาลี
•พ.ศ. 2552: รางวัล North South Prize โดย the North South Prize ประเทศโปรตุเกส
•พ.ศ. 2552: รางวัล FIFA Presidential Award ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
•พ.ศ. 2553: รางวัล Arab Knight of Giving Award จาก Arab Giving Forum ประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
•พ.ศ. 2553: รางวัล The Leadership Award จาก White Ribbon Alliance สาขา Safe Motherhood ประเทศสหรัฐอเมริกา
•พ.ศ. 2553: รางวัล เจมส์ ซี มอร์แกน สาขามนุษยธรรมระดับโลกจาก Tech Awards ประเทศสหรัฐอเมริกา
•พ.ศ. 2553: ผู้หญิงแห่งปี 2010 จาก Glamour ประเทศสหรัฐอเมริกา
•พ.ศ. 2556: รางวัล Global Citizen ของสภาแอตแลนติก
•พ.ศ. 2556: รางวัล Walther Rathenau จาก Walther Rathenau Institut ประเทศเยอรมนี
•พ.ศ. 2557: รางวัลด้านมนุษยธรรม ประเทศอิตาลี
•พ.ศ. 2559: รางวัลด้านมนุษยธรรมแห่งสมาคมสื่อมวลชนต่างประเทศ สหราชอาณาจักร
•พ.ศ. 2559: รางวัล Golden Heart Award ประเทศเยอรมนี
•พ.ศ. 2559: เหรียญเกียรติยศสำหรับผู้หญิงจากชีค โมฮัมเหม็ด บิน ราชิด มอบโดยพระโอรสของพระองค์ ชีค ฮัมดาน ที่การประชุม Global Women Forum ในดูไบ
•พ.ศ. 2560: รางวัล Global Trailblazer ประเทศสหรัฐอเมริกา
•พ.ศ. 2560: รางวัล Fellowship จาก Fashion for Relief เพื่อรับทราบถึงความพยายามด้านมนุษยธรรมของสมเด็จพระราชินีต่อเด็กที่ติดอยู่ในความขัดแย้ง ประเทศฝรั่งเศส
•พ.ศ. 2561: รางวัลบุคคลผู้ทรงอิทธิพลแห่งปี ในการประชุมสุดยอดผู้มีอิทธิพลต่อสื่อโซเชียลมีเดียประจำปีครั้งที่สาม (ASMIS) ในดูไบ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Official biography
Queen Rania ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
Madrasati
Jordan River Foundation
Jordan Education Initiative เก็บถาวร 2018-04-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
UNICEF
Global Campaign for Education
Education for All: Class of 2015 เก็บถาวร 2019-01-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Foundation for International Community Assitance (FINCA) เก็บถาวร 2010-01-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
National Council for Family Affairs
Ten Questions for Queen Rania on Time.com เก็บถาวร 2010-04-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Wolf Blitzer interviews Jordan's Queen Rania, CNN, October 26, 2007
Queen Rania on YouTube's "End Poverty – Be the Generation" video
Queen Rania's Environment Aspirations
The Hard-Line on Grocery Items by Queen Rania, The Huffington Post
| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระราชินีรานยาแห่งจอร์แดน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ลิซา นาจีบ ฮัลลาบี |  |   สมเด็จพระราชินีแห่งจอร์แดน  (ค.ศ. 1999 - ปัจจุบัน) |  | ดำรงตำแหน่งปัจจุบัน |
| ด ค กคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์ปัจจุบัน |
| --- | --- |
แอฟริกา:   สมเด็จพระราชินีลามัตเซบูลา   สมเด็จพระราชินีมาเซเนต โมฮาโต เซเอโซ   เจ้าหญิงลัลลา ซัลมา 
เอเชีย:   สมเด็จพระราชินีซาเลฮา   สมเด็จพระราชินีรานยา   สมเด็จพระราชินีซาบิกา   สมเด็จพระราชินีเจตซุน เพมา   ญะวาฮิร บินต์ ฮะมัด   ฟาห์ดา บินต์ ฟาลาห์   สมเด็จพระราชินีตุนกู อาซิซะฮ์ อามีนะฮ์ ไมมูนะฮ์   สมเด็จพระจักรพรรดินีมาซาโกะ   สมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี   อาฮัด บินต์ อับดุลลาห์   ชารีฟะฮ์ ซูไลมัน   ซัลมา บินต์ ฮัมดาม 
ยุโรป:   สมเด็จพระราชินีซิลเวีย   สมเด็จพระราชินีซอนยา   แกรนด์ดัชเชสมาเรีย เตเรซา   เจ้าหญิงชาร์ลีน   สมเด็จพระราชินีมักซิมา   สมเด็จพระราชินีมาตีลด์   สมเด็จพระราชินีแมรี   สมเด็จพระราชินีเลติเซีย   สมเด็จพระราชินีคามิลลา   บรีฌิต มาครง 
โอเชียเนีย:   สมเด็จพระราชินีนานาซีเปาอู 
ดูเพิ่ม : รายพระนามพระมหากษัตริย์รัชกาลปัจจุบันเรียงตามรัชกาล - หมวดหมู่:คู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์ - หมวดหมู่:สมเด็จพระราชินี
สมเด็จพระราชินีรานยาในระหว่างงานเลี้ยงอาหารค่ำเพื่อเฉลิมฉลองความร่วมมือระหว่าง Sesame Workshop และ Workshop Mosaic กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. พฤษภาคม พ.ศ. 2549
สมเด็จพระราชินีรานยา ณ เวทีเศรษฐกิจโลกในตะวันออกกลาง จัดขึ้นที่ทะเลเดดซี ประเทศจอร์แดน ปีพ.ศ. 2550
สมเด็จพระราชินีรานยา ณ เวทีเศรษฐกิจโลก พ.ศ. 2546 ในเมืองดาวอส ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ตราอาร์มประจำพระองค์ของสมเด็จพระราชินีรานยา (dame of the Order of Charles III)
โปเกมอน ไดมอนด์ และ เพิร์ล

| โปเกมอน ไดมอนด์ โปเกมอน เพิร์ล |
| --- | --- |
กล่องเกมโปเกมอนภาคไดมอนด์สำหรับอเมริกาเหนือ แสดงภาพโปเกมอนในตำนาน ดีอัลกา กล่องเกมโปเกมอนภาคเพิร์ล แสดงภาพโปเกมอนในตำนาน พัลเกีย
ผู้พัฒนา: เกมฟรีก
ผู้จัดจำหน่าย: บริษัท โปเกมอน จำกัด นินเท็นโด
กำกับ: จุนอิจิ มาสึดะ
อำนวยการผลิต: ฮิโรยูกิ จินไน ฮิโตชิ ยามากามิ กาคุจิ โนโมโตะ ฮิโรอากิ ทสึรุ
ศิลปิน: เค็น ซุงิโมริ
เขียนบท: โทชิโนบุ มัตสึมิยะ ฮิโตมิ ซาโต้ อากิฮิโตะ โตมิซาวา ซุงุรุ นาคัตซุย
แต่งเพลง: โก อิจิโนเซะ จุนอิจิ มาสึดะ ฮิโตมิ ซาโต้ โมริคาชุ อาโอกิ
ชุด: โปเกมอน
เครื่องเล่น: นินเท็นโด ดีเอส
วางจำหน่าย: JP: 28 กันยายน 2549 NA: 22 เมษายน 2550 AU: 21 มิถุนายน 2550 EU: 27 กรกฎาคม 2550 KOR: 14 กุมภาพันธ์ 2551
แนว: วิดีโอเกมเล่นตามบทบาท
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว, ผู้เล่นหลายคน, ออนไลน์ผู้เล่นหลายคน
โปเกมอนภาคไดมอนด์และภาคเพิร์ล (ญี่ปุ่น: ポケットモンスター ダイヤモンド&パール; โรมาจิ: Poketto Monsutā Daiyamondo & Pāru; อังกฤษ: Pokémon Diamond Version and Pearl Version) เป็นเกมสวมบทบาทพัฒนาโดยเกมฟรีก จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและนินเท็นโด สำหรับเครื่องเล่นนินเท็นโด ดีเอส เมื่อรวมกับเกมภาคทำใหม่ โปเกมอนแพลทินัม เกมโปเกมอนสามภาคนี้เป็นเกมที่ห้าและเป็นรุ่นที่สี่ของเกมชุดโปเกมอน เกมออกจำหน่ายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 2006 ต่อมาจำหน่ายในอเมริกาเหนือ ออสเตรเลีย และยุโรปตลอดปี ค.ศ. 2007
เช่นเดียวกับเกมภาคเก่า ภาคไดมอนด์และเพิร์ลเนื้อเรื่องเกิดขึ้นที่ภูมิภาคชินโอ ยึดตามเกาะฮกไกโดของประเทศญี่ปุ่น เป็นการเดินทางของโปเกมอนเทรนเนอร์อายุน้อยที่ฝึกฝนและต่อสู้กับโปเกมอน และต้องขัดขวางองค์กรอาชญากรรมด้วย เกมเพิ่มคุณสมบัติใหม่มากมาย เช่น การเล่นบนอินเทอร์เน็ตผ่านการเชื่อมต่อวายฟายของนินเท็นโด และระบบการต่อสู้ที่เปลี่ยนไป และการประกวดโปเกมอน รวมถึงโปเกมอนสายพันธุใหม่ 107 ตัว เกมทั้งสองภาคเป็นอิสระต่อกัน แต่มีเนื้อเรื่องเหมือนกัน และสามารถเล่นแยกกันได้ โดยจำเป็นต้องแลกเปลี่ยนโปเกมอนข้ามภาคกันเพื่อเติมเต็มโปเกเดกซ์
มีการประกาศเรื่องการพัฒนาเกมภาคไดมอนด์และเพิร์ลในงานประชุมสื่อนินเท็นโดในไตรมาสที่สี่ของ ค.ศ. 2004 เกมถูกออกแบบให้มีคุณสมบัติเข้ากับเครื่องดีเอส มีการคาดการณ์ว่าจะออกจำหน่ายในญี่ปุ่นใน ค.ศ. 2005 แต่ถูกเลื่อนออกไปเป็น ค.ศ. 2006 ในการส่งเสริมเกม นินเท็นโดขายเครื่องเล่นนินเท็นโด ดีเอส ไลต์ รุ่นจำกัดในญี่ปุ่น และจัดงานสังสรรค์เฉลิมฉลองการวางจำหน่ายในอเมริกาเหนือ
เกมได้รับการตอบรับทั่วไปเป็นที่ชื่นชอบ นักวิจารณ์ส่วนใหญ่ยกย่องการเพิ่มคุณสมบัติวายฟาย และรู้สึกว่าแม้ว่าการเล่นไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก แต่ก็ดึงดูดใจ นักวิจารณ์แบ่งกันวิจารณ์เรื่องกราฟิก และตำหนิเรื่องของเสียงว่าดั้งเดิมเกินไป เกมประสบความสำเร็จมากกว่าภาคที่ทำลงเกมบอยอัดวานซ์ ทำยอดขายได้ 18 ล้านหน่วยทั่วโลก ภาคไดมอนด์และเพิร์ลขายได้มากกว่าภาครูบีและแซฟไฟร์อย่างน้อย 2 ล้านหน่วย และมากกว่าภาคไฟร์เรดและลีฟกรีนอย่างน้อย 6 ล้านหน่วย และขายได้มากกว่าภาคแบล็กและไวต์ ภาคต่อมา มากกว่า 2 ล้านหน่วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อังกฤษ)
โปเกมอน ไดมอนด์และเพิร์ล ที่บัลบาพีเดีย
โปเกมอน X และ Y

| โปเกมอน เอกซ์ โปเกมอน วาย |
| --- | --- |
กล่องเกมโปเกมอนภาคเอกซ์จำหน่ายในอเมริกาเหนือ แสดงภาพโปเกมอนในตำนาน เซอร์เนียส กล่องเกมโปเกมอนภาควายแสดงโปเกมอนในตำนาน อีเวทัล
ผู้พัฒนา: เกมฟรีก
ผู้จัดจำหน่าย: บริษัท โปเกมอน จำกัด นินเท็นโด
กำกับ: จุนอิจิ มาสึดะ
อำนวยการผลิต: ฮิโตชิ ยามากามิ ซูซากุ เอกามิ ทากาโตะ อุตสึโนมิยะ จุนอิจิ มาสึดะ
ศิลปิน: เค็น ซุงิโมริ
เขียนบท: โทชิโนบุ มัตสึมิยะ มาซาฟูมิ นูกิตะ ซุงุรุ นาคัตซุย
แต่งเพลง: โซตะ กาเงยามะ มินาโกะ อาดาจิ ฮิโตมิ ซาโต้ จุนอิจิ มาสึดะ
ชุด: โปเกมอน
เครื่องเล่น: นินเท็นโด 3ดีเอส
วางจำหน่าย: ทั่วโลก: 12 ตุลาคม 2556
แนว: วิดีโอเกมสวมบทบาท
รูปแบบ: เล่นคนเดียว, เล่นหลายคน
โปเกมอน เอกซ์และวาย (ญี่ปุ่น: ポケットモンスター X・Y; โรมาจิ: Poketto Monsutā Ekkusu & Wai; อังกฤษ: Pokémon X and Y) เป็นวิดีโอเกมสวมบทบาทที่พัฒนาโดยเกมฟรีก จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและนินเท็นโด สำหรับเครื่องเล่นนินเท็นโด 3ดีเอส เกมเป็นเกมลำดับแรกในรุ่นที่หกของเกมชุดโปเกมอน เกมประกาศเปิดตัวครั้งแรกในวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 2013 โดยซะโตะรุ อิวะตะ ผ่านรายการนินเท็นโดไดเรกต์ ทั้งภาคเอกซ์และวายออกจำหน่ายทั่วโลกในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 2013 ทำให้เป็นเกมแรกที่นินเท็นโดวางจำหน่ายพร้อมกันทั่วโลกในทุกภูมิภาค
เช่นเดียวกับภาคก่อนหน้า แต่ละเกมเป็นการเดินทางของโปเกมอนเทรนเนอร์หนุ่มสาว (และเพื่อน ๆ ของเทรนเนอร์) ขณะที่พวกเขาคอยฝึกฝนโปเกมอนไปด้วย ครั้งนี้ เนื้อเรื่องเกิดขึ้นที่ภูมิภาคคาลอส ยึดตามทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส โดยวัตถุประสงค์ของเกมคือกำจัดองค์กรอาชญากรรมชื่อ ทีมแฟลร์ (Team Flare) ขณะที่ต้องพยายามเข้าแข่งขันโปเกมอนลีกแชมเปียน (Pokémon League Champion) ด้วย ภาคเอกซ์และวายนำเสนอโปเกมอนสายพันธุ์ใหม่ 72 ชนิด และมีคุณสมบัติใหม่ เช่น รูปแบบภูติ (Fairy) การแต่งตัวตัวละคร ระบบการต่อสู้และกลไกการฝึกฝนที่ปรับใหม่ และกราฟิก 3 มิติหลายเหลี่ยมที่แก้ไขใหม่ทั้งหมด (แทนที่สไปรต์ที่ใช้ในเจนเนอเรชันเก่า) โปเกมอนร่างใหม่ที่เรียกว่า "เมกาอีโวลูชัน" (Mega Evolution) ให้ผู้เล่นพัฒนาร่างต่อจากร่างสุดท้ายออกไปอีก โดยปัจจุบันมีร่างใหม่ 30 ร่าง เกมทั้งสองภาคเป็นอิสระต่อกัน แต่นำเสนอโครงเรื่องเหมือนกัน และแม้ว่าจะสามารถเล่นแยกกันได้ การแลกเปลี่ยนโปเกมอนระหว่างสองเกมเป็นสิ่งจำเป็นที่จะทำให้ผู้เล่นสะสมโปเกมอนได้ทุกสายพันธุ์
ขณะออกจำหน่าย ภาคเอกซ์และวายได้รับการตอบรับที่ดีจากนักวิจารณ์ที่ยกย่องระบบการเล่นที่ก้าวหน้าไป และนวัตกรรมครั้งใหญ่ที่ผู้พัฒนานำมาสู่แฟรนไชส์ เกมซึ่งได้รับความคาดหวังสูง ประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์ ขายได้ 4 ล้านหน่วยทั่วโลกในสุดสัปดาห์แรก เอาชนะภาคแบล็กและไวต์ และทำให้เป็นเกมที่ขายได้เร็วที่สุดสำหรับเครื่อง 3ดีเอส นับถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 2015 เกมขายได้ 14.46 ล้านหน่วย กลายเป็นเกมที่ขายดีที่สุดในเครื่องเล่นดังกล่าว
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อังกฤษ)
กิลอัด ซูเกร์มัน

กิลอัด ซูเกร์มันใน ค.ศ. 2011
กิลอัด ซูเกร์มัน (ฮีบรู: גלעד צוקרמן, ออกเสียง: [ɡiˈlad ˈtsukeʁman]; 1 มิถุนายน ค.ศ. 1971(1971-06-01)) เป็นนักฟื้นฟูภาษาที่เกิดในประเทศอิสราเอล และนักภาษาศาสตร์ที่ทำงานในด้านการสัมผัสภาษา, ศัพทวิทยา และการศึกษาภาษา วัฒนธรรม และอัตลักษณ์ ซูเกร์มันเป็นศาสตราจารย์ด้านภาษาศาสตร์และประธานภาษาที่ใกล้สูญที่มหาวิทยาลัยแอดิเลด ประเทศออสเตรเลีย เขายังเป็นประธานสมาคมการศึกษาชาวยิวแห่งออสเตรเลีย
ผลงานที่คัดเลือก

ซูเกร์มันเผยแพร่ผลงานทั้งในภาษาอังกฤษ, ฮีบรู, อิตาลี, ยิดดิช, สเปน, เยอรมัน, รัสเซีย, อาหรับ, เกาหลี และจีน
ผลงานที่คัดเลือก > หนังสือที่เป็นผู้แต่ง

多源造词研究 (Multisourced Neologization). Shanghai: East China Normal University Press. 2021. ISBN 978-7-5675-9893-5.
Revivalistics: From the Genesis of Israeli to Language Reclamation in Australia and Beyond. New York: Oxford University Press, 2020. ISBN 978-0-19-981279-0, 978-0-19-981277-6.
ישראלית שפה יפה [Israeli – A Beautiful Language].  עם עובד [Am Oved]. Tel Aviv. 2008. ISBN 978-965-13-1963-1. (Israelit Safa Yafa)
Language Contact and Lexical Enrichment in Israeli Hebrew. Palgrave Macmillan, 2003. ISBN 978-1-4039-1723-2, 978-1-4039-3869-5.
Mangiri Yarda (Healthy Country: Barngarla Wellbeing and Nature), Revivalistics Press, 2021.
Barngarlidhi Manoo (Speaking Barngarla Together). Australia: Barngarla Language Advisory Committee. 2019. 
 Barngarlidhi Manoo - Part 2
"Dictionary of the Barngarla Aboriginal Language". 2018. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 สิงหาคม 2020.
Engaging – A Guide to Interacting Respectfully and Reciprocally with Aboriginal and Torres Strait Islander People, and their Arts Practices and Intellectual Property, 2015.
ผลงานที่คัดเลือก > หนังสือที่เป็นบรรณาธิการ

Jewish Language Contact (Special Issue of the International Journal of the Sociology of Language, Vol. 226), 2014.
Burning Issues in Afro-Asiatic Linguistics, 2012. ISBN 1-4438-4070-X, 978-1-4438-4070-5.
ผลงานที่คัดเลือก > วารสาร

Zuckermann, Ghil'ad (2003). "Language Contact and Globalisation: The Camouflaged Influence of English on the World's Languages – with special attention to Israeli (sic) and Mandarin" (PDF). Cambridge Review of International Affairs. 16 (2): 287–307. doi:10.1080/09557570302045. S2CID 11791518.
"Cultural Hybridity: Multisourced Neologization in "Reinvented" Languages and in Languages with "Phono-Logographic" Script" (PDF). Languages in Contrast. 4: 281–318. 2004. doi:10.1075/lic.4.2.06zuc.
"A New Vision for "Israeli Hebrew": Theoretical and Practical Implications of Analysing Israel's Main Language as a Semi-Engineered Semito-European Hybrid Language" (PDF). Journal of Modern Jewish Studies. 5: 57–71. 2006. doi:10.1080/14725880500511175. S2CID 14682166.
Zuckermann, Ghil'ad (2009). "Hybridity versus Revivability: Multiple Causation, Forms and Patterns" (PDF). Journal of Language Contact. 2 (2): 40–67. doi:10.1163/000000009792497788.
Zuckermann, Ghil'ad; Walsh, Michael (2011). "Stop, Revive, Survive: Lessons from the Hebrew Revival Applicable to the Reclamation, Maintenance and Empowerment of Aboriginal Languages and Cultures" (PDF). Australian Journal of Linguistics. 31: 111–127. doi:10.1080/07268602.2011.532859. S2CID 145627187.
Zuckermann, Ghil'ad; Quer, Giovanni; Shakuto, Shiori (2014). "Native Tongue Title: Proposed Compensation for the Loss of Aboriginal Languages". Australian Aboriginal Studies (2014/1): 55–71.
Zuckermann, Ghil'ad; Walsh, Michael (2014). ""Our Ancestors Are Happy!": Revivalistics in the Service of Indigenous Wellbeing". Foundation for Endangered Languages. XVIII: 113–119.
Zuckermann, Ghil'ad (2006). ""Etymythological Othering" and the Power of "Lexical Engineering" in Judaism, Islam and Christianity. A Socio-Philo(sopho)logical Perspective" (PDF).  ใน Tope Omoniyi; Joshua A Fishman (บ.ก.). Explorations in the Sociology of Language and Religion. Amsterdam: John Benjamins. pp. 237–258.
ผลงานทางภาพยนตร์

Fry's Planet Word, Stephen Fry interviews Prof. Zuckermann about the revival of Hebrew
The Politics of Language, Stephen Fry interviews Prof. Zuckermann about language
SBS: Living Black: S18 Ep9 - Linguicide
Babbel: Why Revive A Dead Language? - Interview with Prof. Ghil'ad Zuckermann
edX MOOC: Language Revival: Securing the Future of Endangered Languages
แหล่งข้อมูลอื่น

University of Adelaide: Researcher Profile: Ghil'ad Zuckermann
University Staff Directory: Ghil'ad Zuckermann
"Ghil'ad Zuckermann, Academia". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 พฤษภาคม 2018.
Ghil'ad Zuckermann's website
กิลอัด ซูเกร์มัน ที่เฟซบุ๊ก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์ 
วิชาการ:  DBLP  ORCID  Scopus 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
เจ้าชายอดอลฟัส ดยุกแห่งเคมบริดจ์

| ธรรมเนียมพระยศของ เจ้าชายอดอลฟัส |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
การทูล: His Royal Highness   (ใต้ฝ่าพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Royal Highness   (พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ)
เจ้าชายอดอลฟัส ดยุกแห่งเคมบริดจ์ (อังกฤษ: Prince Adolphus, Duke of Cambridge; 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1774 กรกฎาคม ค.ศ. 1850) เป็นสมาชิกในพระราชวงศ์ฮันโนเวอร์ ทรงสถาปนาเป็น ดยุกแห่งเคมบริดจ์ เมื่อพระชันษา 27 ปี เมื่อทรงเข้าเสกสมรสกับ เจ้าหญิงออกัสตาแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1817 ทั้งสองมีพระบุตร 3 พระองค์
พระประวัติ

เจ้าชายอดอลฟัสประสูติเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1774 ณ พระราชวังบัคกิงแฮม พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่เจ็ดในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร และสมเด็จพระราชินีชาร์ล็อทเทอแห่งสหราชอาณาจักร เป็นพระอนุชาในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร และสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร
ดยุกแห่งเคมบริดจ์

เจ้าชายอดอลฟัสทรงได้รับการเฉลิมพระราชอิสริยยศเป็น ดยุกแห่งเคมบริดจ์ เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1801
พระราชพิธีเสกสมรส

ดยุกแห่งเคมบริดจ์ ทรงเข้าอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงออกัสตาแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล พระธิดาในเจ้าผู้ครองรัฐแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิลคนที่ 3 เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1818 มีพระราชบุตร 3 พระองค์ได้แก่
เจ้าชายจอร์จแห่งเคมบริดจ์ (จอร์จ วิลเลี่ยม เฟรเดอริค ชาร์ลส์ ประสูติเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1819-สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1903) พระองค์ทรงสืบทอดพระราชอิสริยยศเป็น ดยุกแห่งเคมบริดจ์ ต่อจากพระบิดา เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1850 ทรงเข้าอภิเษกสมรสกับซาราห์ แฟร์บราเธอร์ เมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1847 มีพระบุตร
สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงออกัสตาแห่งเคมบริดจ์ (ออกัสตา คาโรลีน ชาร์ลอต เอลิซาเบธ แมรี่ โซเฟีย หลุยส์ ประสูติเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1822-สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1916)
-ทรงเข้าอภิเษกสมรสกับแกรนด์ดยุคฟรีดริช วิลเฮล์ม แห่งเม็คเคล็นเบิร์ก-สเตรลิทซ์ เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1853 มีพระราชโอรส 1 พระองค์
-ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น แกรนด์ดัชเชสพระชายาแห่งเม็คเล็นบูร์ก-สเตรลิตซ์ (HRH The Hereditary Grand Duchess of Mecklenburg-Strelitz) และในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1870 จึงได้ทรงเป็น แกรนด์ดัชเชสพระมเหสีแห่งเม็คเล็นบูร์ก-สเตรลิตซ์ (HRH The Grand Duchess of Mecklenburg-Strelitz) หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระสัสสุระ (พระบิดาในพระสวามี)
เจ้าหญิงแมรี แอดิเลดแห่งเคมบริดจ์ (แมรี อเดเลด วิลเฮลมินา เอลิซาเบธ ประสูติเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1833-วันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1897)
-ทรงเข้าอภิเษกสมรสกับเจ้าชายฟรานซิส ดยุกแห่งเท็ค เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1866 และสถาปนาเป็น ดัชเชสแห่งเท็ค
สิ้นพระชนม์

เจ้าชายอดอลฟัสสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1850 รวมพระชันษา 76 ปี ณ พระตำหนักเคมบริดจ์
| ด ค กเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักร |
| --- | --- |
เริ่มนับรุ่นจากพระราชวงศ์ที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าจอร์จที่ 1 ผู้ทรงริเริ่มการใช้ เจ้าชาย และ เจ้าหญิง อย่างเป็นทางการในพระราชวงศ์
รุ่นที่ 1:  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 2 
รุ่นที่ 2:  เจ้าชายเฟรเดอริก เจ้าชายแห่งเวลส์  เจ้าชายจอร์จ วิลเลียมแห่งเวลส์  เจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์ 
รุ่นที่ 3:  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3  เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งยอร์กและออลบานี  เจ้าชายวิลเลียม เฮนรี ดยุกแห่งกลอสเตอร์และเอดินบะระ  เจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์และสแตรธเอิร์น  เจ้าชายเฟรเดอริก 
รุ่นที่ 4:  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4  เจ้าชายเฟรเดอริก ดยุกแห่งยอร์กและออลบานี  สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 4  เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์และสแตรธเอิร์น  สมเด็จพระเจ้าเออร์เนสต์ ออกัสตัสที่ 1 แห่งฮันโนเวอร์  เจ้าชายออกัสตุส เฟรเดอริก ดยุกแห่งซัสเซกซ์  เจ้าชายอดอลฟัส ดยุกแห่งเคมบริดจ์  เจ้าชายออกตาเวียส  เจ้าชายอัลเฟรด  เจ้าชายวิลเลียม เฟรเดอริก ดยุกแห่งกลอสเตอร์และเอดินบะระ 
รุ่นที่ 5:  เจ้าชายอัลเบิร์ต1  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งฮันโนเวอร์  เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งเคมบริดจ์ 
รุ่นที่ 6:  สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7   เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งเอดินบะระและแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา  เจ้าชายอาร์เธอร์ ดยุกแห่งคอนน็อตและสแตรธเอิร์น  เจ้าชายลีโอโพลด์ ดยุกแห่งออลบานี  เจ้าชายเออร์เนสต์ ออกัสตัส2 
รุ่นที่ 7:  เจ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์ ดยุกแห่งคลาเรนซ์และเอวอนเดล  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5  เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ จอห์นแห่งเวลส์  เจ้าชายอัลเฟรดแห่งเอดินบะระ รัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา  เจ้าชายอาร์เธอร์แห่งคอนน็อต  เจ้าชายชาร์ลส์ เอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งออลบานีและแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา2  เจ้าชายจอร์จ วิลเลียมแห่งฮันโนเฟอร์  เจ้าชายคริสเตียนแห่งฮันโนเฟอร์  เจ้าชายเออร์เนสต์ ออกัสตัส ดยุกแห่งบรันสวิก2 
รุ่นที่ 8:  สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6  เจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งกลอสเตอร์  เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งเคนต์  เจ้าชายจอห์น  อลาสแตร์ วินด์เซอร์ ดยุกที่ 2 แห่งคอนน็อตและสแตรธเอิร์น2  เจ้าชายโยฮันน์ เลโอโปลด์ รัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา2  เจ้าชายฮิวเบอร์ตัสแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา2  เจ้าชายเออร์เนสต์ ออกัสตัสแห่งฮันโนเฟอร์2  เจ้าชายจอร์จ วิลเลียมแห่งฮันโนเฟอร์2 
รุ่นที่ 9:  เจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ3  เจ้าชายวิลเลียมแห่งกลอสเตอร์  เจ้าชายริชาร์ด ดยุกแห่งกลอสเตอร์  เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์  เจ้าชายไมเคิลแห่งเคนต์ 
รุ่นที่ 10:  สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3  เจ้าชายแอนดรูว์ ดยุกแห่งยอร์ก  เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเอดินบะระ 
รุ่นที่ 11:  เจ้าชายวิลเลียม เจ้าชายแห่งเวลส์  เจ้าชายแฮร์รี ดยุกแห่งซัสเซกซ์  เจมส์ เมานต์แบ็ตเทน-วินด์เซอร์ เอิร์ลแห่งเวสเซ็กซ์4 
รุ่นที่ 12:  เจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์  เจ้าชายหลุยส์แห่งเวลส์  เจ้าชายอาร์ชีแห่งซัสเซกซ์ 
1 ไม่ใช่เจ้าชายแห่งบริเตนตั้งแต่ประสูติ แต่ได้รับสถาปนาเป็นเจ้าชายพระราชสวามี 2  ดำรงพระอิสริยยศเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักรจนถึงวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1917 3  ไม่ใช่เจ้าชายแห่งบริเตนตั้งแต่ประสูติ แต่ได้รับสถาปนาเป็นเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักร 4  พระอิสริยยศเป็นที่ถกเถียง; ดู บทความที่เกี่ยวข้อง
จังหวัดกิฟุ

จังหวัดกิฟุ (ญี่ปุ่น: 岐阜県; โรมาจิ: Gifu-ken) เป็นจังหวัดของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคจูบุบนเกาะฮนชู มีประชากร 1,991,390 คน (ข้อมูลเมื่อ 1 มิถุนายน ค.ศ.  2019 (2019 -06-01)) และมีพื้นที่ 10,621 ตารางกิโลเมตร (4,101 ตารางไมล์) จังหวัดกิฟุมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโทยามะทางทิศเหนือ, จังหวัดอิชิกาวะทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ, จังหวัดฟูกูอิทางทิศตะวันตก, จังหวัดชิงะทางทิศตะวันตกเฉียงใต้, จังหวัดมิเอะและไอจิทางทิศใต้ และจังหวัดนางาโนะทางทิศตะวันออก
กิฟุเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของจังหวัด เมืองหลักอื่น ๆ ได้แก่ โองากิ, คากามิงาฮาระ และทาจิมิ
การปกครอง

จังหวัดกิฟุประกอบด้วย 21 นคร 9 อำเภอ 19 เมือง และ 2 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครอง > นคร

กิฟุ (ญี่ปุ่น: 岐阜市; โรมาจิ: Gifu-shi; เมืองหลวง)
กูโจ (ญี่ปุ่น: 郡上市; โรมาจิ: Gujō-shi)
เกโระ (ญี่ปุ่น: 下呂市; โรมาจิ: Gero-shi)
คากามิงาฮาระ (ญี่ปุ่น: 各務原市; โรมาจิ: Kakamigahara-shi)
คานิ (ญี่ปุ่น: 可児市; โรมาจิ: Kani-shi)
ไคซุ (ญี่ปุ่น: 海津市; โรมาจิ: Kaizu-shi)
เซกิ (ญี่ปุ่น: 関市; โรมาจิ: Seki-shi)
ทาจิมิ (ญี่ปุ่น: 多治見市; โรมาจิ: Tajimi-shi)
ทากายามะ (ญี่ปุ่น: 高山市; โรมาจิ: Takayama-shi)
โทกิ (ญี่ปุ่น: 土岐市; โรมาจิ: Toki-shi)
นากัตสึงาวะ (ญี่ปุ่น: 中津川市; โรมาจิ: Nakatsugawa-shi)
มิซูนามิ (ญี่ปุ่น: 瑞浪市; โรมาจิ: Mizunami-shi)
มิซูโฮะ (ญี่ปุ่น: 瑞穂市; โรมาจิ: Mizuho-shi)
มิโนกาโมะ (ญี่ปุ่น: 美濃加茂市; โรมาจิ: Minokamo-shi)
มิโนะ (ญี่ปุ่น: 美濃市; โรมาจิ: Mino-shi)
โมโตซุ (ญี่ปุ่น: 本巣市; โรมาจิ: Motosu-shi)
ยามางาตะ (ญี่ปุ่น: 山県市; โรมาจิ: Yamagata-shi)
เอนะ (ญี่ปุ่น: 恵那市; โรมาจิ: Ena-shi)
โองากิ (ญี่ปุ่น: 大垣市; โรมาจิ: Ōgaki-shi)
ฮาชิมะ (ญี่ปุ่น: 羽島市; โรมาจิ: Hashima-shi)
ฮิดะ (ญี่ปุ่น: 飛騨市; โรมาจิ: Hida-shi)