stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศสิงคโปร์
เศรษฐกิจ > การท่องเที่ยว > สถานที่ท่องเที่ยว

หากแบ่งตามภูมิศาสตร์ สถานที่ท่องเที่ยวภายในประเทศสิงคโปร์ มีดังนี้
ภาคตะวันออก - Katong, Pasir Ris, Changi/Pulau Ubin
ภาคตะวันตก - Kent Ridge, Mount Faber, Bukit Timah
ภาคเหนือ - Thomson, Lim Chu Kang/Tengah
ภาคกลาง - Balestier, Chinatown, แม่น้ำสิงคโปร์
สถานที่ท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมมักอยู่ในตอนกลาง ได้แก่ พื้นที่บริเวณ Marina Bay, ปากแม่น้ำสิงคโปร์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมอร์ไลออน (Merlion) , อาคารโรงละคร Esplanade ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมสมัยใหม่, สถานที่ท่องเที่ยวยามค่ำ บริเวณพื้นที่ริมน้ำ ได้แก่ Clarke Quay, Boat Quay, ย่านไชน่าทาวน์ (China Town) , ย่าน Little India, ย่านชอปปิ้ง บนถนน Orchard
ส่วนบริเวณเมืองรอบนอกนั้นมีแหล่งท่องเที่ยวกระจายอยู่โดยรอบ สามารถเข้าถึงได้โดยรถไฟ MRT และ รถประจำทาง ได้แก่ เกาะเซนโตซา (Sentosa Island) บริเวณ Harbour Front, สวนสัตว์กลางคืน (Night Safari), สวนนกจูร่ง (Jurong Birdpark) เป็นต้น
รูปปั้นหน้าวัด แสดงถึงวัฒนธรรมอินเดีย
สถาปัตยกรรมแบบจีนที่มีการอนุรักษ์ไว้ บริเวณย่านไชน่าทาวน์
มหาวิหารเซนต์แอนดรู.
โครงสร้างพื้นฐาน > การศึกษา

ระบบการศึกษาของสิงคโปร์ตั้งอยู่บนพื้นฐานที่ว่า นักเรียนแต่ละคนนั้นมีความถนัดและความสนใจแตกต่างกันไป ดังนั้นสิงคโปร์จึงมีการจัดระบบการศึกษาที่ยืดหยุ่นเพื่อให้นักเรียนแต่ละคนสามารถพัฒนาศักยภาพของตนเองได้อย่างเต็มที่
โครงสร้างพื้นฐาน > การศึกษา > การศึกษาก่อนวัยเรียน

การศึกษาก่อนวัยเรียน ได้แก่ การศึกษาในชั้นอนุบาลและการดูแลเด็กโดยศูนย์ดูแลเด็กเล็ก โดยจะรับนักเรียนอายุ 3-6 ปี โรงเรียนอนุบาลในสิงคโปร์จะมีกระทรวงศึกษาธิการควบคุม และมีมูลนิธิของชุมชน หน่วยงานทางศาสนา และองค์กรทางธุรกิจและสังคมทำหน้าที่บริหาร
โรงเรียนอนุบาลส่วนใหญ่จะทำการเรียนการสอน 5 วันต่อสัปดาห์ และแบ่งการเรียนเป็นสองช่วงในแต่ละวัน ช่วงหนึ่งจะใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงครึ่งถึง 4 ชั่วโมง โดยทั่วไปจะสอนโดยใช้ทั้งภาษาอังกฤษและภาษาที่สอง ยกเว้นในโรงเรียนนานาชาติและโรงเรียนของชาวต่างชาติที่เข้ามาเปิดสอนในสิงคโปร์
การรับสมัครเรียนโรงเรียนอนุบาลและศูนย์ดูแลเด็กเล็กในสิงคโปร์แต่ละแห่งจะมีระยะเวลาต่างกันไปไม่แน่นอน แต่โดยส่วนใหญ่แล้วเปิดรับสมัครนักเรียนตลอดทั้งปี ผู้ปกครองจึงควรติดต่อทางโรงเรียนโดยตรงเพื่อขอข้อมูลเกี่ยวกับ การรับสมัคร หลักสูตรการเรียนการสอน และเรื่องอื่น ๆ
โครงสร้างพื้นฐาน > การศึกษา > ประถมศึกษา

เด็กทุกคนในสิงคโปร์จะต้องใช้เวลาเรียน 6 ปีในระดับประถมศึกษา ประกอบด้วยการเรียนชั้นประถมต้น (foundation stage) 4 ปี ตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-4 และชั้นประถมปลาย (orientation stage) อีก 2 ปี ในชั้นประถมศึกษาปีที่ 5-6
ในหลักสูตรขั้นพื้นฐาน วิชาหลักที่ได้เรียนคือ วิชาภาษาอังกฤษ ภาษาท้องถิ่น (Mother Tongue อันได้แก่ ภาษาจีน มลายู หรือทมิฬ ตามเชื้อชาติของตนเอง) คณิตศาสตร์ และวิชาเสริม อันได้แก่ ดนตรี ศิลปะหัตถกรรม สุขศึกษา และสังคมศึกษา ส่วนวิชาวิทยาศาสตร์จะเริ่มเรียนกันตั้งแต่ประถมศึกษาปีที่ 3 เป็นต้นไป และเพื่อเพิ่มพูนประสิทธิภาพในตัวนักเรียนและทดสอบความถนัดของนักเรียนให้ตรงกับแผนการเรียนในระดับมัธยม ทุกคนที่เรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จะต้องทำข้อสอบ Primary School Leaving Examination (PSLE) ให้ผ่านเพื่อจบการศึกษาระดับประถม
หลักสูตรการเรียนการสอนในระดับประถมศึกษาของสิงคโปร์ได้รับการยอมรับและนำไปเป็นตัวอย่างการเรียนการสอนจากนานาชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวิชาคณิตศาสตร์ การรับนักเรียนต่างชาตินั้นขึ้นอยู่กับจำนวนที่นั่งว่างในแต่ละโรงเรียน
โครงสร้างพื้นฐาน > การศึกษา > มัธยมศึกษา

โรงเรียนมัธยมศึกษาในสิงคโปร์มีหลายรูปแบบ ทั้งที่ให้ทุนทั้งหมดโดยรัฐบาล หรือเพียงส่วนเดียว หรือนักเรียนเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด นักเรียนในแผนการเรียนพิเศษ (Special และ Express) จะใช้เวลาเรียนเพียง 4 ปี ขณะที่นักเรียนในแผนการเรียนปกติ (Normal) จะใช้เวลาเรียน 5 ปี โดยนักเรียนในแผนการเรียนพิเศษจะสอบ Singapore-Cambridge General Certificate of Education ‘Ordinary’ (GCE ‘O’ Level) เมื่อเรียนครบ 4 ปี ส่วนนักเรียนหลักสูตรปกติที่ใช้เวลาเรียน 5 ปีนั้น จะสอบ Singapore-Cambridge General Certificate of Education ‘Normal’ (GCE ‘N’ Level) เมื่อถึงปีที่ 4 ก่อน แล้วจึงจะสามารถสอบ GCE ‘O’ Level เมื่อเรียนจบปีที่ 5
หลักสูตรวิชาในระดับชั้นมัธยมศึกษาจะประกอบด้วย วิชาภาษาอังกฤษ คณิตศาสตร์ ภาษาแม่ (จีน มลายู หรือทมิฬ) วิทยาศาสตร์ และมนุษยศาสตร์ ในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 นักเรียนสามารถเลือกได้ว่าจะเรียนทางสายศิลป์ วิทยาศาสตร์ ธุรกิจการค้าหรือสายวิชาชีพ
หลักสูตรการเรียนการสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาในสิงคโปร์ได้รับการยอมรับในระดับโลกว่า ทำให้นักเรียนมีความสามารถในการวิเคราะห์และมีความคิดสร้างสรรค์ การรับนักเรียนต่างชาตินั้นขึ้นอยู่กับจำนวนที่นั่งว่างในแต่ละโรงเรียน
โครงสร้างพื้นฐาน > การศึกษา > จูเนียร์ คอลเลจ / เตรียมอุดมศึกษา (Junior College)

เมื่อนักเรียนสอบ GCE ‘O’ Level ได้สำเร็จแล้ว นักเรียนสามารถเลือกสมัครเข้าศึกษาต่อในระดับจูเนียร์ คอลเลจเป็นเวลา 2 ปี หรือศึกษาที่สถาบันกลางการศึกษา (centralised institute) เป็นเวลา 3 ปี เพื่อเตรียมศึกษาต่อระดับมหาวิทยาลัย จูเนียร์ คอลเลจและสถาบันกลางการศึกษาจะสอนทุกอย่างเพื่อเตรียมตัวให้นักเรียนเข้าศึกษาในระดับมหาวิทยาลัยได้ หลักสูตรหลักแบ่งเป็น 2 หลักสูตร คือ วิชาความรู้ทั่วไป (General Paper) และภาษาแม่ เมื่อเรียนจบจูเนียร์ คอลเลจ นักเรียนจะต้องสอบ Singapore-Cambridge General Certificate of Education ‘Advanced’ (GCE ‘A’ Level) โดยเลือกวิชาสอบสูงสุดได้ 4 วิชา จากวิชาในหมวดศิลปะ วิทยาศาสตร์และธุรกิจการค้า
การรับนักเรียนต่างชาติก็ขึ้นอยู่กับที่นั่งว่างในโรงเรียนเช่นกัน
โครงสร้างพื้นฐาน > การศึกษา > โพลีเทคนิค (Polytechnic)

หลักสูตรโพลีเทคนิคสร้างขึ้นเพื่ออบรมหลักสูตรที่หลากหลายให้แก่นักศึกษาที่ต้องการฝึกฝีมือในระดับประกาศนียบัตรและอนุปริญญา ในขณะนี้ สิงคโปร์มีสถาบันโพลีเทคนิค 5 แห่ง ได้แก่ Nanyang Polytechnic, Ngee Ann Polytechnic, Republic Polytechnic, Singapore Polytechnic, Temasek Polytechnic
สถาบันเหล่านี้มีหลักสูตรการสอนมากมายที่มุ่งเน้นให้สามารถไปประกอบอาชีพในอนาคต เช่น วิศวกรรม บริหารธุรกิจ การสื่อสารมวลชน การออกแบบดีไซน์ เทคโนโลยีสารสนเทศ และหลักสูตรเฉพาะทางอย่างเช่น การวัดสายตา วิศวกรรมทางทะเล การศึกษาเกี่ยวกับการเดินเรือ พยาบาล การเลี้ยงดูเด็กอ่อน และการทำภาพยนตร์ นักเรียนที่จบการศึกษาในจากโพลีเทคนิคเป็นที่นิยมของบริษัทต่าง ๆ เพราะได้รับการยอมรับว่ามีความสามารถ ทักษะและประสบการณ์ที่พร้อมจะเข้าสู่โลกแห่งเศรษฐกิจใหม่
สถาบันเทคนิคศึกษา
สถาบันเทคนิคการศึกษา (Institute of Technical Education – ITE) เป็นอีกหนึ่งทางเลือกของนักเรียนที่จบจากชั้นมัธยมศึกษาและต้องการพัฒนาทักษะด้านเทคโนโลยีและความรู้ทางอุตสาหกรรมแขนงต่าง ๆ นอกจากโปรแกรมฝึกอบรมเต็มเวลาสำหรับนักเรียนที่จบจากชั้นมัธยมศึกษาแล้ว และยังมีโปรแกรมสำหรับผู้ใหญ่ที่ต้องการเพิ่มพูนความรู้ของตนด้านเทคโนโลยีและอุตสาหกรรมอีกด้วย
โครงสร้างพื้นฐาน > การศึกษา > มหาวิทยาลัย (Universities)

ในสิงคโปร์มีมหาวิทยาลัย 4 แห่ง ได้แก่
มหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ (NUS)
Nanyang Technological University (NTU)
Singapore Management University (SMU)
Singapore University of Technology and Design (SUTD)
มหาวิทยาลัยทั้งสามแห่งได้ผลิตนักศึกษาปริญญาที่มีคุณภาพและเป็นที่ยอมรับมากมาย นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยทั้งหมดยังให้โอกาสแก่นักศึกษาที่มีความรู้แต่ขาดทุนทรัพย์ โดยการให้ทุนเพื่อศึกษาและการวิจัยในระดับปริญญาโท
มหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ (NUS) ก่อตั้งในปีค.ศ. 1905 เปิดสอนหลักสูตรต่าง ๆ ที่มีชื่อเสียงมานาน เช่น วิทยาศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ เทคโนโลยี กฎหมาย ศิลปศาสตร์ สังคมศาสตร์ และแพทยศาสตร์
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีนันยาง (NTU) ก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1981 เป็นมหาวิทยาลัยที่เน้นการสอนและการวิจัยด้านวิศวกรรมและเทคโนโลยี ต่อมาได้ร่วมกับวิทยาลัยครู (National Institute Education – NIE) เพิ่มหลักสูตรการเรียนการสอนในสาขาการบัญชี บริหารธุรกิจและสื่อสารมวลชน
มหาวิทยาลัยการจัดการแห่งสิงคโปร์ (SMU) ก่อตั้งขึ้นในปี 2000 โดยเป็นมหาวิทยาลัยของรัฐแต่บริหารจัดการแบบเอกชน เน้นการเรียนการสอนด้านธุรกิจการจัดการ
Singapore University of Technology and Design (SUTD) ก่อตั้งขึ้นในปี 2011
โครงสร้างพื้นฐาน > การศึกษา > มหาวิทยาลัย (Universities) > มหาวิทยาลัยนานาชาติในสิงคโปร์

นอกจากมหาวิทยาลัยของสิงคโปร์เองแล้ว สิงคโปร์ยังมีมหาวิทยาลัยนานาชาติระดับโลกมาเปิดสาขาหลายสถาบัน อาทิ มหาวิทยาลัย INSEAD ซึ่งติด 1 ใน 10 มหาวิทยาลัยดีเด่นของโลก และได้ลงทุนเป็นจำนวนเงินถึง 60 ล้านเหรียญสหรัฐในการสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกในบริเวณศูนย์วิทยาศาสตร์ นับเป็นครั้งแรกที่มหาวิทยาลัยทางด้านธุรกิจนานาชาติมาตั้งวิทยาเขตเต็มรูปแบบในเอเชีย และในปี ค.ศ. 2000 University of Chicago Graduate School of Business ได้มาเปิดคณะธุรกิจและเลือกสิงคโปร์เป็นวิทยาเขตถาวรแห่งแรกในเอเชียเช่นกัน
สถาบันการศึกษาเอกชน
ในสิงคโปร์คุณสามารถเลือกได้ว่าอยากเรียนสถาบันการศึกษาเอกชนแบบไหน เนื่องจากมีสถาบันการศึกษาเอกชนมากมายที่เปิดสอนหลักสูตรต่าง ๆ กันไปมากกว่า 300 สถาบัน ตั้งแต่ ธุรกิจ เทคโนโลยี ศิลปะ จนถึงโรงเรียนสอนภาษา เพื่อตอบสนองความต้องการของคนสิงคโปร์เองและนักเรียนจากต่างชาติ นักเรียนสามารถเลือกได้ว่าจะเรียนหลักสูตรระดับใดได้ในสถาบันการศึกษาเอกชน ตั้งแต่ระดับประกาศนียบัตร อนุปริญญา จนถึงปริญญาระดับต่าง ๆ โดยที่สถาบันการศึกษาเอกชนในสิงคโปร์มีมหาวิทยาลัยพันธมิตรมากมายจากสหรัฐอเมริกา อังกฤษ และออสเตรเลีย จึงทำให้นักเรียนได้สัมผัสกับบรรยากาศและสิ่งอำนวยความสะดวกที่พรั่งพร้อม อย่างไรก็ดี เนื่องจากแต่ละสถาบันจัดรับสมัครและการสอบขึ้นเอง นักเรียนจึงต้องติดต่อกับแต่ละโรงเรียนโดยตรงหากสนใจและต้องการข้อมูลเพิ่มเติมและเมื่อสนใจในสถาบันการศึกษาเอกชนใด คุณต้องมั่นใจก่อนเลือกเรียนว่าหลักสูตรนั้น ๆ ครอบคลุมทุกอย่างที่คุณต้องการไม่ว่าจะเป็น
หลักสูตรวิชา :
ประกาศนียบัตรที่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป
สิ่งอำนวยความสะดวกในโรงเรียน เช่น ห้องเรียน ห้องคอมพิวเตอร์ เป็นต้น
บริการสำหรับนักเรียนต่างชาติ เช่น การอำนวยความสะดวกในการทำวีซ่า การปฐมนิเทศและอาจารย์–ที่ปรึกษาสำหรับนักเรียนต่างชาติ เป็นต้น
โรงเรียนนานาชาติ
โรงเรียนที่สอนหลักสูตรต่างประเทศหรือโรงเรียนนานาชาติได้เปิดโอกาสให้น้อง ๆ ได้ศึกษาหาความรู้ในแบบเดียวกับประเทศต้นกำเนิดของโรงเรียน โรงเรียนเหล่านี้จดทะเบียนถูกต้องกับกระทรวงศึกษาธิการของประเทศสิงคโปร์ และมีการวางแนวทางหลักสูตรการศึกษาเหมือนกับโรงเรียนในประเทศนั้น โดยปกติโรงเรียนนานาชาติที่เข้ามาเปิดในสิงคโปร์จะมีทั้งนักเรียนจากต่างประเทศและชาวต่างชาติจากชาตินั้น ๆ ที่เข้ามาอาศัยอยู่ในสิงคโปร์เป็นการชั่วคราว บางโรงเรียนจะกำหนดคุณสมบัติขั้นต้นของนักเรียนที่มาสมัครเช่น สัญชาติ หรือความสามารถทางด้านภาษา ค่าเล่าเรียนในแต่ละปีจะแตกต่างกันไปตามแต่ละโรงเรียน โดยเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 4,600-14,000 เหรียญสิงคโปร์ต่อปี สำหรับชั้นเรียนเด็กเล็ก และ 6,000-18,000 เหรียญสิงคโปร์ต่อปี สำหรับชั้นเรียนเด็กโต ทั้งนี้ การจัดสอบและการปิดเทอมก็แตกต่างกันไปในแต่ละโรงเรียนด้วยเช่นกัน
โรงเรียนชั้นนำสองแห่งของสิงคโปร์ นั่นคือ Anglo-Chinese School (ACS) และ Hwa Chong Institution ได้ก่อตั้งเป็นโรงเรียนเอกชนขึ้นโดยเริ่มรับนักเรียนเข้าศึกษาครั้งแรกในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2548
โรงเรียนทั้งสองแห่งที่จัดตั้งขึ้นนั้น ได้เปิดการเรียนการสอนทั้งในระดับมัธยมศึกษาและระดับหลังจบระดับมัธยมศึกษาACS Internationalจะมีหลักสูตร GCSE นานาชาติและหลักสูตรอนุปริญญาสำหรับผู้สำเร็จการศึกษาระดับ มัธยมศึกษาตอนปลายนานาชาติ (International Baccalaureate Diploma Programme) ขณะที่ Hwa Chong Internationalจะมีหลักสูตรระดับมัธยมศึกษา และก่อนมหาวิทยาลัยซึ่งจะได้รับ ประกาศนียบัตร GCE A Level ในขั้นสูงสุด
โครงสร้างพื้นฐาน > วิทยาศาสตร์ และ เทคโนโลยี

ประเทศสิงคโปร์มีการพัฒนาด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับแนวหน้าของเอเชีย มีการพัฒนาอยู่เสมอ มีการสร้างเสริมพัฒนารการให้กับเยาวชน อีกทั้งแห่งให้ความรู้ที่ดีเยี่ยม ทั้ง ศูนย์วิทยาศาสตร์สิงคโปร์ (Singapore Science Centre) ที่มีชื่อเสียง ห้องสมุดดิจิตอล ศูนย์เรียนรู้ไอที และยังมี Funan IT Mall ศูนย์จำหน่ายอุปกรณ์ไอทีที่ทันสมัยที่อยู่ใกล้กับสถานีรถไฟฟ้า City Hall
ในการปฏิรูปการศึกษา สิงคโปร์ได้ให้ความสำคัญเป็นอย่างมากกับยุทธศาสตร์การดำเนินงาน เพื่อผลักดันการปฏิรูปการศึกษาให้บรรลุผลตามเป้าหมายที่กำหนดไว้ มีการดำเนินงานและการสนับสนุนอย่างจริงจัง จนเป็นผลให้การปฏิรูปการศึกษาประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี
ในระยะแรกผู้นำสิงคโปร์ได้ใช้การศึกษาเป็นยุทธศาสตร์ที่สำคัญในการสร้างชาติ สร้างความสามัคคีของคนในชาติ สร้างกำลังคนเพื่อพัฒนาอุตสาหกรรมและความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจแล้ว ในระยะต่อมาเมื่อประเทศมีความมั่นคงและมั่งคั่งทางเศรษฐกิจ จึงได้ใช้การปฏิรูปการศึกษาเป็นกลไกสำคัญในการพัฒนาประเทศในระดับที่สูงขึ้น โดยกำหนดแนวนโยบาย เป้าหมายและมาตรการต่าง ๆ ที่นำไปสู่การปฏิบัติ
ในปัจจุบันและอนาคต สิงคโปร์ได้มุ่งสู่การปฏิรูปการศึกษาที่ท้าทายมากขึ้นและมีศักยภาพในการแข่งขันมากขึ้น โดยใช้ยุทธศาสตร์ที่มีพลัง มีการกำหนดวิสัยทัศน์แผนยุทธศาสตร์ แผน โครงการ และมาตรการต่าง ๆ โดยเฉพาะการจัดตั้งองค์กรเพื่อรองรับการปฏิรูปการศึกษา
ประชากร > เชื้อชาติ

สิงค์โปร์เป็นประเทศที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในภูมิภาค และเป็นประเทศเล็กที่สุดในภูมิภาค เป็นประเทศที่มีประชากรหนาแน่นเป็นอันดับ 2 ของโลก มีจำนวนประชากรประมาณ 5,543,494 (ข้อมูล ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2013) ประกอบด้วยชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน-อังกฤษ-ดัตซ์-โปรตุเกส (76.5%) ชาวมลายู (13.8%) ชาวอินเดีย (8.1%) และอื่น ๆ (1.6%)
ประชากร > ศาสนา

บทความหลัก: ศาสนาในประเทศสิงคโปร์
| ศาสนาในประเทศสิงคโปร์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | ร้อยละ | ร้อยละ |
| พุทธ | พุทธ |    | 33% | 33% |
| คริสต์ | คริสต์ |    | 18.3% | 18.3% |
| ไม่มีศาสนา | ไม่มีศาสนา |    | 17% | 17% |
| อิสลาม | อิสลาม |    | 14.7% | 14.7% |
| เต๋า | เต๋า |    | 10.9% | 10.9% |
| ฮินดู | ฮินดู |    | 5.1% | 5.1% |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 0.7% | 0.7% |
ในปี ค.ศ. 2010 ประเทศสิงคโปร์มีผู้นับถือศาสนา แบ่งได้ดังนี้ ศาสนาพุทธ 33% ศาสนาคริสต์ 18.3% ศาสนาอิสลาม 14.7% ลัทธิเต๋า 10.9% ศาสนาฮินดู 5.1% ศาสนาอื่น ๆ 0.7% และไม่มีศาสนา 17%
ประชากร > ภาษา

สิงคโปร์มีภาษาราชการถึง 4 ภาษา คือ อังกฤษ จีนกลาง มลายู และทมิฬ  ศิลปวัฒนธรรมก็เป็นลักษณะผสมระหว่างจีน มาเลเซีย และอินเดีย
ภาษาประจำชาติ:  คือภาษามลายู
วัฒนธรรม > อาหาร

อิทธิพลทางวัฒนธรรมที่สิงคโปร์ได้รับหลังจากการก่อตั้งประเทศขึ้นคือวัฒนธรรมของจีน อาหารก็เป็นส่วนหนึ่งในวัฒนธรรมนี้ด้วยเช่น หมูสะเต๊ะ ข้าวมันไก่ ขนมจีบ เป็นต้น
ลักซา (Laksa) อาหารขึ้นชื่อของประเทศสิงคโปร์ ลักซามีลักษณะคล้ายก๋วยเตี๋ยวต้มยำใส่กะทิ ทำให้รสชาติเข้มข้น คล้ายคลึงกับข้าวซอยของไทย โดยลักซาจะมีส่วนผสมของ กุ้งแห้ง พริก กุ้งต้ม และหอยแครง เหมาะสำหรับคนที่ชอบรับประทานอาหารทะเลเป็นอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตาม ลักซามีทั้งแบบที่ใส่กะทิ และไม่ใส่กะทิ ทว่า แบบที่ใส่กะทิจะเป็นที่นิยมมากกว่า
วัฒนธรรม > กีฬา > ฟุตบอล

ฟุตบอลสิงคโปร์สามารถเข้าถึงรอบ 20 ทีม สุดท้ายได้ แต่ต้องตกรอบเหมือนกับทีมในอาเซียนเหมือนกันคือ ไทย อินโดนีเซีย ในสมัยนี้ประเทศสิงคโปร์ได้พัฒนาเร็วมาก
บรรณานุกรม

Bose, Romen (2010). The End of the War : Singapore's Liberation and the Aftermath of the Second World War. Singapore: Marshall Cavendish. ISBN 978-981-4435-47-5. OCLC 830169524.
Legg, Frank (1965). The Gordon Bennett Story: From Gallipoli to Singapore. Sydney, New South Wales: Angus & Robertson. OCLC 3193299.
Miksic, John N. (2013). Singapore & the Silk Road of the sea, 1300-1800. Singapore. ISBN 978-9971-69-700-6. OCLC 867742213.
Smith, Colin (2006). Singapore Burning. London: Penguin. ISBN 978-0-14-101036-6.
Toland, John (1970). The Rising Sun, The Decline and Fall of the Japanese Empire: 1936–1945. New York, NY: Random House. ISBN 978-0-394-44311-9. LCCN 77-117669.
Wigmore, Lionel (1957). The Japanese Thrust (ภาษาอังกฤษ). Australian War Memorial.
อ่านเพิ่ม

Abshire, Jean. The History of Singapore (ABC-CLIO, 2011).
Barr, Michael D. Singapore: A Modern History (2019)
Corfield, Justin J. Historical dictionary of Singapore (2011) online
Ghesquière, Henri C. Singapore's success: engineering economic growth (2007)
Heng, Chye Kiang. 50 Years of Urban Planning in Singapore (2016)
Hill, Michael (1995).  Kwen Fee Lian (บ.ก.). The Politics of Nation Building and Citizenship in Singapore. Routledge. ISBN 978-0-415-12025-8.
Huff, W. G. The Economic Growth of Singapore: Trade and Development in the Twentieth Century (1995)
King, Rodney (2008). The Singapore Miracle, Myth and Reality. Insight Press. ISBN 978-0-9775567-0-0.
Mauzy, Diane K.; Milne, R.S. (2002). Singapore Politics: Under the People's Action Party. Routledge. ISBN 978-0-415-24653-8.
Mun, Chia Wai. Singapore and Asia in a Globalized World: Contemporary Economic Issues and Policies (2008)
Perry, John Curtis. Singapore: Unlikely Power (Oxford University Press, 2017).
Singh, Bilveer. Understanding Singapore Politics (2017)
Tan, Kenneth Paul (2007). Renaissance Singapore? Economy, Culture, and Politics. NUS Press. ISBN 978-9971-69-377-0.
Worthington, Ross (2002). Governance in Singapore. Routledge/Curzon. ISBN 978-0-7007-1474-2.
Yew, Lee Kuan.  From Third World To First: The Singapore Story: 1965–2000. New York: HarperCollins, 2000. ISBN 0-06-019776-5.
อ่านเพิ่ม > แหล่งข้อมูลอื่น

Census of Population 2000 (PDF) (Report). Singapore Department of Statistics. April 2002. ISBN 978-981-04-6158-4. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 27 November 2007. สืบค้นเมื่อ 2021-10-16.
"Key Facts & Figures". Ministry of Transport, Singapore. สืบค้นเมื่อ 11 January 2003.
"Nation's History". Singapore Infomap. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 April 2009. สืบค้นเมื่อ 11 January 2004.
Singapore Government Online Portal
Singapore from UCB Libraries GovPubs
ประเทศสิงคโปร์ ที่เว็บไซต์ Curlie
Singapore profile from the BBC News
Wikimedia Atlas of Singapore
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ประเทศสิงคโปร์ ที่โอเพินสตรีตแมป
WikiSatellite view of Singapore at WikiMapia
| ด ค ก บทความเกี่ยวกับประเทศสิงคโปร์ |
| --- | --- | --- |
| ประวัติศาสตร์ |  กำเนิดสิงคโปร์สมัยใหม่  นิคมช่องแคบ  ยุทธการที่สิงคโปร์  ญี่ปุ่นยึดครอง  Sook Ching massacre  1962 referendum  PAP-UMNO relations  |  |
| การเมือง  และรัฐบาล |  ประธานาธิบดี  สภา  พรรคการเมือง  นายกรัฐมนตรี  คณะรัฐมนตรี  การเลือกตั้ง  รัฐธรรมนูญ  กฏหมาย  ความสัมพันธ์กับต่างประเทศ  การต่อต้านการก่อการร้าย  การทหาร  ตำรวจ  สิทธิมนุษยชน  |  |
| เศรษฐกิจ |  ดอลลาร์สิงคโปร์  บริษัท  ธนาคาร  ตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์  องค์การเงินตรา  Central Provident Fund  Biopolis  Fusionopolis  คณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจ  JTC Corporation  บริการทางการเงิน  สนามบิน ชางงี  สายการบินสิงคโปร์  ท่าเรือของสิงคโปร์  รถไฟ  รถบัส  ขับรถ  การสื่อสาร  ท่องเที่ยว  |  |
| ภูมิศาสตร์ |  ชายหาด  Chek Jawa  เขตอนุรักษ์  สถานที่  สิ่งมีชีวิต  เกาะ  ทะเลสาบ  สวนสาธารณะ  แม่น้ำ  ผังเมือง  |  |
| ประชากรและสังคม |  สตรี  มลายู  จีน  อินเดีย  ชาวเปอรานากัน  ยุโรป  อาหรับ  สิทธิมนุษยชน กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ  ศาสนา  ภาษาราชการ ภาษาอังกฤษ  ภาษาจีน  ภาษามลายู  ภาษาทมิฬ  ภาษาอื่น ๆ  |  |
| วัฒนธรรม |  สถาปัตยกรรม  ภาพยนตร์  อาหาร  การศึกษา  วรรณคดี  ดนตรี  เทศกาล  กีฬา  บุหรี่  |  |
| สัญลักษณ์ |  ธง  ตราแผ่นดิน  เพลงชาติ  National pledge  Vanda Miss Joaquim  Lion Head symbol  Merlion  |  |
| อื่น ๆ |  อนาคต  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  โครเอเชีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  KulturNav 
ประชาชน:  Trove  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA 2  IdRef 
แผนที่แสดงภูมิภาคของสิงคโปร์
ภาพเมืองสิงคโปร์
แบบจำลองเมืองสิงคโปร์ บริเวณ Marina Bay ปากแม่น้ำสิงคโปร์
รถไฟในสิงคโปร์
ท่าเรือสิงคโปร์
สิงคโปร์แอร์ไลน์
นิก ดิโจวันนี

นิโคลัส แชนนิง ดีโจวันนี (อังกฤษ: Nicholas Channing DiGiovanni; เกิด 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1996) รู้จักกันดีในนาม นิก ดีโจวันนี (อังกฤษ: Nick DiGiovanni) เป็นเชฟและอินฟลูเอนเซอร์ชาวอเมริกัน
ดีโจวันนีมีผู้ติดตามมากกว่า 40 ล้านคนจากบัญชีสื่อสังคมทั้งหมดของเขา
ชีวิตช่วงต้น

นิโคลัส แชนนิง ดีโจวันนี เกิดในวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1996 ที่แบร์ริงตัน รัฐโรดไอแลนด์ เป็นบุตรของ คริส ดีโจวันนี และซูดี ดีโจวันนี (นามสกุลเดิม Naimi) มีบุตรด้วยกัน 4 คนและเขาเป็นพี่คนโตของทั้งสามคน เขามีเชื้อสายชาวอิตาลี ชาวเปอร์เซีย ชาวเยอรมันและชาวบริติช เขาได้พัฒนาฝีมือการทำอาหารของเขาตั้งแต่เยาว์วัยด้วยการดูจากการทำอาหารจาก ยายและยายทวดของเขาที่กำลังทำอาหารให้ครอบครัว
ดีโจวันนีได้ศึกษาในระดับไฮสกูลที่ Milton Academy ซึ่งเป็นที่ที่เขาได้จบการศึกษาในปี 2014 ซึ่งเขามีอายุ 18 ปี ด้วยเกียรตินิยมอันดับสาม เขาได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าร่วมที่หลักสูตรบริการสังคม Milton Academy หลังจากจบการศึกษาระดับไฮสกูล เขาก็ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ในปีที่สี่เขาวิเคราะห์ข้อมูลเกี่ยวกับการปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์ในร้านอาหาร 36 แห่งทั่วโลกตั้งแต่ สิงคโปร์ไปจนถึง ซานฟรานซิสโก วิทยานิพนธ์ของเขาได้รับคำแนะนำจากนักเขียนและนักวารสารศาสตร์ชาวอเมริกัน ไมเคิล พอลแลน
ดีโจวันนีได้รับการยินยอมที่จะศึกษาที่โรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด ผ่านหลักสูตร 2+2 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2023 เขาให้มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดรับรู้ว่าเขาไม่ได้วางแผนที่จะสมัครเข้าเป็นนักศึกษา
อาชีพ > 2019–2020: มาสเตอร์เชฟและจุดเริ่มต้นในอินเตอร์เน็ต

ในระหว่างปีสุดท้ายในวิทยาลัย ดีโจวันนีได้ถูกรับเชิญในรายการมาสเตอร์เชฟซีซั่น 10  เขาได้รับเลือกให้เข้าแข่งขันในรายการและได้อันดับที่ 3 โดยรวม ในการถ่ายทำดีโจวันนีมีรายงานว่าออกไปกลางภาคเรียนที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดโดยไม่ได้แจ้งอาจารย์ของเขา เขากลับมาในซีซั่นถัดไปในฐานะผู้เข้ารอบชิงชนะเลิศ หลังจากการแข่งมาสเตอร์เชฟเสร็จสิ้นลงและจบการศึกษา ดีโจวันนีเริ่มที่จะอัพโหลดวิดีโอเกี่ยวกับการทำอาหารของเขาลงในยูทูบ วิดีโอแรกของเขาในยูทูบ ดีโจวันนีได้ทำของหวานที่เขาเคยทำในตอนที่เขาแข่งขันมาสเตอร์เชฟรอบชิงชนะเลิศ ซึ่งมียอดการชมมากกว่า 3.7 ล้านคนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2024 จากนั้นเขาก็อัพโหลดวิดีโอเกี่ยวกับการทำอาหารต่างๆเป็นประจำ
ช่องยูทูบของดีโจวันนีมีผู้ติดตามมากกว่า 21.7 ล้านคน (ข้อมูลในวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2024) เขาได้ร่วมมือกับแบรนด์ต่างๆ เช่น นูเทลล่า อเมซอน วอลมาร์ท และคินเดอร์ บูเอโน และเขาก็ได้ร่วมมือกันกับอินฟลูเอนเซอร์คนอื่นๆ ลินจา เป็นคนที่เขาร่วมมือกันมากที่สุดจนกระทั่งเธอเสียชีวิตในเดือนมกราคม ค.ศ. 2024 เขาได้รับการนำเสนอในสิ่งพิมพ์หลายฉบับรวมทั้ง Today Good Morning America และ Harper's Bazaar
อาชีพ > 2021–ปัจจุบัน: การสนับสนุนและสถิติโลก

ในปี ค.ศ. 2021 ดีโจวันนีถูกรวมอยู่ในชื่อ Forbes 30 Under 30 สำหรับอาหารและเครื่องดื่ม ในปีเดียวกัน ดีโจวันนีชนะรางวัลยูทูบ Streamy Award สำหรับอาหาร รางวัลเชิดชูผู้สร้างอาหารชั้นนำของโลกแห่งปี ในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน ดีโจวันนีและลินจาทำลายสถิติโลกในการทำเค้กป๊อปที่ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งหนักถึง 97 ปอนด์ 8.52 ออนซ์ (44.240 กิโลกรัม)และเขาได้เข้าร่วมแคมเปญ #TeamSeas ก่อตั้งโดยมิสเตอร์บีสต์ ซึ่งระดมทุนได้จำนวนเงิน 30 ล้านดอลลาร์เพื่อที่จะทำความสะอาดขยะ 30 ล้านปอนด์ (14 ล้านกิโลกรัม) ในมหาสมุทร
ในปี ค.ศ. 2022 ดีโจวันนีได้ร่วมมือกับ Chipotle เพื่อบริจาคอาหาร 20 ล้านปอนด์ (9,100,000 กิโลกรัม) เขาได้รับรางวัล Weeby Award ในปีเดียวกัน ในเดือนมิถุนายนเขาทำลายสถิติโลกในการทำนักเก็ตที่ใหญ่ที่สุดในโลกซึ่งหนักถึง 20.96 กิโลกรัม ในเดือนสิงหาคมเขาเยี่ยมชมร้านอาหารจานด่วนมากที่สุดใน 24 ชั่วโมง (69 แห่ง) ซูชิที่ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งวัดได้ 2.15 เมตร (7 ฟุต 1 นิ้ว) โดยเส้นผ่าศูนย์กลาง ในเดือนพฤศจิกายน เขาและไนเจิล อึ้งได้ทำคุกกี้เสี่ยงทายที่ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งหนักถึง 1.47 กิโลกรัมและทำการบริจาคไก่งวงที่เยอะที่สุดในโลกในเวลา 24 ชั่วโมง (64,463.44 กิโลกรัม; ไก่งวงประมาณ 7,620 ตัว)
ในวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ดีโจวันนีและแรมซีย์ ทำลายสถิติโลกในการทำบีฟเวลลิงตันที่ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งหนักถึง 25.76 กิโลกรัม เป็นสถิติโลกที่เก้าของเขาและทำลายสถิติกับแรมซีย์ Max the Meat Guy, Guga Foods และ The Golden Balance และในวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2023 ดีโจวันนีเปิดตัวตำราอาหารของเขาคือ Knife Drop ซึ่งได้รับอันดับ 1 สินค้าขายดีของรายชื่อในนิวยอร์กไทมส์ และยังอยู่ในรายชื่อเป็นเวลา 5 สัปดาห์ติดต่อกัน
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2024 มีรายงานจากนิตยสาร Variety ว่าดีโจวันนีลงนามกับเอนเดฟเวอร์ ในปีเดียวกันเขากลับมาในฐานะแขกผู้ตัดสินและที่ปรึกษาในรายการมาสเตอร์เชฟ ซีซั่น 14
รางวัล

| ปี | รางวัล | หมวดหมู่ | ผล | Ref>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2021 | 11th Streamy Awards | อาหาร |  |  |
| 2022 | 12th Streamy Awards | อาหาร | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2023 | 13th Streamy Awards | อาหาร |  |  |
เครื่องบิน (วงดนตรี)

| เครื่องบิน |
| --- | --- |
วง เครื่องบิน ขณะแสดงสดเมื่อปี 2019 ในเทศกาลฮอลเดิร์นพอพ
ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด: ฮิวสตัน รัฐเท็กซัส สหรัฐ
แนวเพลง:  ไซคะเดลิกร็อก  เซิร์ฟร็อก  ฟังก์  ร็อกดนตรี  ดับ  ร็อก 
ช่วงปี: ค.ศ. 2010 (2010)–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: เดดโอเชียนส์ ไนต์ไทม์สตอรี

สมาชิก:  ลอรา ลี  มาร์ก สเปียร์  ดีเจ ดอนัลด์ จอห์นสัน 

เว็บไซต์: khruangbin.com
เครื่องบิน (อังกฤษ: Khruangbin; ออกเสียง ครังบิน) เป็นวงดนตรีสมาชิกสามคนจากนครฮิวสตัน รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา สมาชิกสามคนของวงได้แก่ลอรา ลี (กีตาร์เบสและร้อง), มาร์ก สเปียร์ (กีตาร์และร้อง) และ ดีเจ ดอนัลด์ จอห์นสัน (กลอง, คีย์บอร์ด และร้อง) ดนตรีของวงเป็นที่รู้จักจากการผสมผสานอิทธิพลจากดนตรีทั่วโลก เช่น ไทยร็อก, ป็อปอิหร่าน, และ ดับ ผสมผสานกับโซล, ร็อก และ ไซคะเดเลียแบบอเมริกัน
ในปี 2024 เครื่องบิน ได้รับการเสนอชื่อรับรางวัลแกรมมีสาขาศิลปินใหม่ดีเด่น
ชื่อวงดนตรีมาจากเมื่อตอนวงต้องแสดงสดครั้งแรก ลอรา ลี ซึ่งในตอนนั้นกำลังฝึกเรียนพูดภาษาไทย ตัดสินใจตั้งชื่อวงตามคำภาษาไทยคำโปรดของเธอในตอนนั้น ซึ่งคือ "เครื่องบิน" วงเคยระบุถึงการตั้งชื่อวงเป็นภาษาไทยเช่นนี้ว่าแสดง "เป็นสัญลักษณ์ถึงอิทธิพลนานาชาติของวง" ต่อมาสเปียร์ระบุว่าหากตนรู้ว่าต่อมาวงจะประสบความสำเร็จในวงกว้างขนาดนี้ คงไม่เลือกตั้งชื่อเป็นคำที่ออกเสียงยากเช่นนี้