หู จิ่นเทา
ผู้นำประเทศ > นโยบายต่างประเทศ > ไต้หวัน

ในช่วงแรกของการเป็นผู้นำ หูต้องเผชิญหน้ากับผู้นำฝ่ายสนับสนุนเอกราชอย่างประธานาธิบดีเฉิน ฉุยเปี่ยน ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งอยู่ในสาธารณรัฐจีน เฉินเรียกร้องให้มีการเจรจาโดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ โดยปฏิเสธฉันทามติ ค.ศ. 1992 เฉินและพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (DPP) ยังคงแสดงเจตจำนงขั้นสุดท้ายในเอกราชของไต้หวันโดยนิตินัย และออกแถลงการณ์เกี่ยวกับสถานะทางการเมืองของไต้หวันที่สาธารณรัฐประชาชนจีนถือว่าเป็นการยั่วยุ การตอบสนองเริ่มแรกของหูเป็นการผสมผสานระหว่างแนวทางแบบ "นุ่มนวล" และ "เข้มงวด" ในทางหนึ่ง หูแสดงความยืดหยุ่นในการเจรจาในประเด็นต่าง ๆ มากมายที่ไต้หวันเป็นกังวล กลับกัน เขายังคงปฏิเสธการเจรจาโดยไม่มีเงื่อนไขและยังคงมุ่งมั่นต่อการรวมประเทศจีนเป็นเป้าหมายสูงสุด แม้หูจะแสดงสัญญาณบางอย่างที่แสดงถึงความยืดหยุ่นมากขึ้นเกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางการเมืองกับไต้หวันในแถลงการณ์ 17 พฤษภาคม ซึ่งเสนอที่จะพูดถึงปัญหาเรื่อง "พื้นที่อยู่อาศัยระหว่างประเทศ" สำหรับไต้หวัน แต่รัฐบาลของหูยังคงยืนกรานในจุดยืนว่าสาธารณรัฐประชาชนจีนจะไม่ยอมทนต่อความพยายามใด ๆ ของรัฐบาลไต้หวันที่จะประกาศเอกราชโดยชอบด้วยกฎหมายจากจีน
หลังจากที่เฉินได้รับเลือกตั้งซ้ำอีกครั้งใน ค.ศ. 2004 รัฐบาลของหูก็เปลี่ยนยุทธวิธี โดยดำเนินนโยบายห้ามติดต่อกับไต้หวัน เนื่องจากเฉินและพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้ามีแนวโน้มจะประกาศเอกราช รวมทั้งไม่เห็นด้วยกับฉันทามติ ค.ศ. 1992 รัฐบาลยังคงเสริมกำลังทางทหารเพื่อต่อต้านไต้หวัน และดำเนินนโยบายที่แข็งกร้าวในการแยกไต้หวันออกจากกันทางการทูต ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2005 กฎหมายต่อต้านการแบ่งแยกดินแดนได้รับการผ่านโดยสภาประชาชนแห่งชาติ โดยทำให้ "วิธีการที่ไม่ใช่สันติ" เป็นทางเลือกในการตอบสนองต่อการประกาศอิสรภาพในไต้หวันอย่างเป็นทางการ
รัฐบาลของหูเพิ่มการติดต่อกับก๊กมินตั๋ง อดีตศัตรูในสงครามกลางเมืองจีน และยังคงเป็นพรรคการเมืองหลักในไต้หวัน การติดต่อที่เพิ่มมากขึ้นมาถึงจุดสูงสุดในการเยือนจีนแผ่นดินใหญ่ของแพน-บลู ใน ค.ศ. 2005 รวมถึงการพบปะประวัติศาสตร์ระหว่างหูกับเหลียน จ้าน ประธานก๊กมินตั๋งในขณะนั้น ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2005 นี่เป็นการพบกันครั้งแรกของผู้นำของทั้งสองฝ่ายนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง
วันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2008 ก๊กมินตั๋งภายใต้การนำของหม่า อิงจิ่วได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งประธานาธิบดีไต้หวัน และได้รับเสียงข้างมากในสภานิติบัญญัติ หลังจากนั้น หูก็หันไปใช้แนวทางการทูตที่ "นุ่มนวล" มากขึ้นทันทีและเปิดทางให้เกิดการละลายความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองฝ่าย ตามมาด้วยการประชุมครั้งประวัติศาสตร์ระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์จีนและก๊กมินตั๋ง วันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 2008 หูได้พบกับวินเซนต์ เซียว รองประธานาธิบดีไต้หวันคนใหม่ ในฐานะประธานมูลนิธิตลาดร่วมข้ามช่องแคบในระหว่างการประชุมฟอรั่มเอเชียปั๋วอ๋าว วันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 หูได้พบกับอู๋ ปั๋วสฺยง ประธานก๊กมินตั๋ง ถือเป็นการประชุมครั้งแรกระหว่างผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีนและกํกมินตั๋งในฐานะพรรครัฐบาล ในระหว่างการประชุมครั้งนี้ หูและอู๋ตกลงกันว่าทั้งสองฝ่ายควรกลับมาเริ่มต้นการเจรจาอย่างเป็นทางการอีกครั้งภายใต้ฉันทามติ ค.ศ  1992 ซึ่งก็คือ "ทั้งสองฝ่ายยอมรับว่ามีประเทศจีนเพียงประเทศเดียว แต่เห็นต่างกันในเรื่องคำจำกัดความ" อู๋ยึดมั่นต่อรัฐบาลใหม่ของไต้หวันต่อเอกราชของไต้หวัน ส่วนหูยึดมั่นต่อรัฐบาลของเขาในการแก้ไขข้อกังวลของชาวไต้หวันในเรื่องความปลอดภัย ศักดิ์ศรี และ "พื้นที่อยู่อาศัยระหว่างประเทศ" โดยให้ความสำคัญกับการให้ไต้หวันเข้าร่วมในองค์การอนามัยโลก
นอกเหนือจากการเจรจาระหว่างพรรคแล้ว ยังมีการเจรจาระหว่างรัฐบาลโดยพฤตินัยผ่านมูลนิธิแลกเปลี่ยนช่องแคบและสมาคมความสัมพันธ์ข้ามช่องแคบไต้หวันในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007 ตามฉันทามติ ค.ศ. 1992 โดยการประชุมครั้งแรกจัดขึ้นที่ปักกิ่ง ทั้งหูและนายกรัฐมนตรีคนใหม่ หม่า อิงจิ่ว ต่างเห็นพ้องกันว่า ฉันทามติ ค.ศ. 1992 จะเป็นพื้นฐานสำหรับการเจรจาระหว่างสองฝั่งช่องแคบไต้หวัน วันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 2008 หูพูดคุยทางโทรศัพท์กับประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช ของสหรัฐในขณะนั้น ซึ่งทำให้เขาเป็นผู้นำจีนคนแรกที่ให้การรับรองฉันทามติ ค.ศ. 1992 อย่างเป็นทางการ ภายหลังการเจรจามานานหลายเดือน ในเดือนธันวาคม ค.ศ  2008 ทั้งสองฝ่ายได้ตกลงกันที่จะฟื้นฟูความเชื่อมโยงสามประการ ได้แก่ การเปิดเส้นทางไปรษณีย์ การค้า และการเชื่อมโยงทางอากาศโดยตรงระหว่างทั้งสองฝ่ายอีกครั้ง ความสัมพันธ์ระหว่างสองฝ่ายยังคงราบรื่นดีในช่วงที่หูดำรงตำแหน่ง และการค้าก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก จนกระทั่งมีการลงนามในข้อตกลงการค้าที่ให้สิทธิพิเศษภายใต้กรอบความร่วมมือทางเศรษฐกิจ (ECFA) ใน ค.ศ. 2010