stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หมู่ถ้ำบาฆ

| --- | --- |
ถ้ำบาฆส่วนถ้ำพุทธ หมายเลข 1 ถึง 7
แสดงที่ตั้งภายในรัฐมัธยประเทศแสดงแผนที่รัฐมัธยประเทศหมู่ถ้ำบาฆ (ประเทศอินเดีย)แสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
พิกัด: 22°19′21.63″N 74°48′22.36″E﻿ / ﻿22.3226750°N 74.8062111°E﻿ / 22.3226750; 74.8062111
ประเภท: ถ้ำพุทธ
ถ้ำบาฆ (อังกฤษ: Bagh Caves) เป็นหมู่อนุสรณ์เจาะหินจำนวนเก้าถ้ำ ตั้งอยู่เชิงเขาทางใต้ของเทือกเขาวินธยาในเมืองบาฆ อำเภอธร รัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย หมู่ถ้ำบาฆตั้งอยู่ที่ 97 กิโลเมตรจากเมืองธร หมู่อนุสรณ์ของถ้ำบาฆเป็นที่รู้จักจากงานจิตรกรรมฝาผนัง และชื่อ "ถ้ำ" ก็ไม่ถูกต้องนัก เนื่องจากไม่ใช่ถ้ำโดยธรรมชาติ แต่เป็นสถาปัตยกรรมเจาะหิน
เช่นเดียวกับถ้ำอชันตา ถ้ำบาฆสร้างขึ้นโดยเจาะเข้าไปในหน้าผาหินทราย ถ้ำจำนวนเก้าถ้ำ มีเพียงห้าถ้ำที่ยังหลงเหลือถึงปัจจุบัน ทั้งหมดล้วนใช้งานเป็นวิหารหรือที่พำนักของสงฆ์ มีแปลนพื้นเป็นรูปสี่เหลี่ยม โถงขนาดเล็ก ส่วนใหญ่อยู่ด้านหลัง กั้นขึ้นมาเป็นเจดีย์หรือโถงสวดภาวนา ในบรรดาถ้ำทั้งหมดมีถ้ำหมายเลข 4 ที่งดงามที่สุด และได้รับการขานนามว่าเป็น "รงคมหัล" หรือวังแห่งสีสัน
ถ้ำบาฆขุดขึ้นในศตวรรษที่ 5-6 ในช่วงปลายของยุครุ่งโรจน์ของพุทธศาสนาในอินเดีย หลายปีนับจากยุคทองของถ้ำพุทธเจาะหิน ซึ่งส่วนใหญ่สร้างขึ้นใน 100-200 ปีก่อนคริสตกาล ถ้ำได้รับการทำนุบำรุงขึ้นโดยกรมสำรวจโบราณคดีโดยใช้เวลารวม 17 ปีในการฟื้นฟู
จิตรกรรม

ถ้ำหมายเลข 2 หรือ "ถ้ำปาณฑวะ" ("Pandava Cave") เป็นถ้ำที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุด ลักษณะของจิตรกรรมคล้ายคลึงมากกับรูปแบบที่พบในถ้ำอชันตา พื้นของภาพใช้ปูนเปียกหนาทำมาจากดินเหนียวและเม็ดกรวดสีแดงน้ำตาล จากนั้นใช้วิธี lime-priming ทับ แล้วจึงตกแต่งด้วยงานจิตรกรรม เพื่อป้องกันการสูญเสียของศิลปะเหล่านี้ ในปี 1982 งานจิตรกรรมฝาหนังส่วนใหญ่ถูกถอนออกไปเก็บรักษาที่อื่น ในปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์โราณคดีควาลิยัร
ภาพเขียนแสดงประติมากรรม
ภาพเขียนพระโพธิสัตว์ในถ้ำหมายเลข 2
รายละเอียดของงานจิตรกรรมในถ้ำหมายเลข 4
ภาพเขียนพระโพธิสัตว์ในถ้ำ
อายุ

ในถ้ำหมายเลข 2 มีพบจารึกทองแดงของมหาราชาสุพันธุ (Maharaja Subandhu) บันทึกการบริจาคเพื่อซ่อมแซมวิหาร อายุราวปี 487 ในสมัยคุปตะ ซึ่งตีความได้ว่าถ้ำหมายเลข 2 มีการซ่อมแซมในศตวรรษที่ 5 ตอนปลาย
ดูเพิ่ม

Pande, Anuapa (2002). The Buddhist Cave Paintings of Bagh, New Delhi: Aryan Books International, ISBN 81-7305-218-2, sumit vyas
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล
หมู่เกาะแปซิฟิก

3 กลุ่ม ของหมู่เกาะแปซิฟิก
หมู่เกาะแปซิฟิก (อังกฤษ: Pacific Islands) ประกอบด้วยเกาะเล็กเกาะใหญ่ราว 20,000 ถึง 30,000 เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก ในบางครั้งอาจเรียกว่าโอเชียเนีย ถึงแม้ว่าโอเชียเนีย อาจหมายถึงออสตราเลเซียและกลุ่มเกาะมลายู
หมู่เกาะแปซิฟิกประกอบด้วย 3 กลุ่มใหญ่ คือ ไมโครนีเซีย เมลานีเซีย และพอลินีเซีย
หมู่เกาะเอบีซี (เลสเซอร์แอนทิลลีส)

| หมู่เกาะเอบีซี ABC-Eilanden (ดัตช์) Islanan ABC (ปาเปียเมนตู) |
| --- | --- |
ที่ตั้งของ หมู่เกาะเอบีซี (เลสเซอร์แอนทิลลีส)  (dark green)
เมืองหลวง:  3 เมืองหลวง  โอรันเยสตัด   กราเลินไดก์   วิลเลมสตัด  
ภาษา:  2 ภาษา ดัตช์ Papiamento  
เกาะ:  Countries / territories 2 ประเทศ   อารูบา  กูราเซา  1 Special municipality   โบแนเรอ 
พื้นที่
• รวม: 925 ตารางกิโลเมตร (357 ตารางไมล์)
ประชากร
• 2014 ประมาณ: 275,650
• ความหนาแน่น: 298 ต่อตารางกิโลเมตร (771.8 ต่อตารางไมล์)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : (ประมาณ)
• รวม: $5.977 พันล้าน
• ต่อหัว: $21,683
จีดีพี (ราคาตลาด) : (ประมาณ)
• รวม: $8.852 พันล้าน
• ต่อหัว: $32,113
เอชดีไอ: 0.833 สูงมาก
สกุลเงิน:  3 สกุลเงิน  Aruban florin   United States dollar   Netherlands Antillean guilder  
หมู่เกาะเอบีซี (อังกฤษ: ABC islands) คือ 3 เกาะทางตะวันตกสุดของลีเวิร์ดแอนทิลลีสในทะเลแคริบเบียน อยู่ทางทิศเหนือของรัฐฟัลกอน ประเทศเวเนซุเอลา 3 เกาะเรียงตามตัวอักษรคือ อารูบา (Aruba), โบแนเรอ (Bonaire) และกือราเซา (Curaçao) ทั้งสามเกาะเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ แต่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสหภาพยุโรป อารูบาและกือราเซาเป็นเขตพื้นที่ที่ปกครองตนเองของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ ส่วนโบแนเรอเป็นเทศบาลรูปแบบพิเศษของเนเธอร์แลนด์
หมู่เกาะแชเนิล

หมู่เกาะแชเนิล
หมู่เกาะแชเนิล (อังกฤษ: Channel Islands) เป็นหมู่เกาะบริติชในช่องแคบอังกฤษตั้งอยู่ระหว่างชายฝั่งทางใต้ของสหราชอาณาจักรและภาคเหนือของฝรั่งเศส มีประชากรทั้งหมดประมาณ 164,541 คนใน พ.ศ. 2560 มีการท่องเที่ยวเป็นอุตสาหกรรมหลัก
มีข้อมูลว่าหมู่เกาะแชเนิลเป็น 1 ใน 50 ประเทศที่องค์การเพื่อความโปร่งใสระหว่างประเทศกล่าวหาว่าเป็นสวรรค์ของนักเลี่ยงภาษี[ต้องการอ้างอิง]
หมู่เกาะไอโอเนียน

หมู่เกาะไอโอเนียน
หมู่เกาะไอโอเนียน (อังกฤษ: Ionian Islands) เป็นหมู่เกาะในประเทศกรีซ ในทะเลไอโอเนียน ประกอบด้วย 7 เกาะ คือ เกาะคอร์ฟู แพกซอส เลฟคอส อิทิกา เซฟาโลเนีย ซาเคนทอส (นอกชายฝั่งตอนใต้ของแคว้นเพโลพอนนีส) และเกาะคีทีรา (นอกชายฝั่งตอนใต้ของแคว้นเพโลพอนนีส) พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา ปลูกไม้ผล ผลิตน้ำมันมะกอก ธัญพืช และเหล้าองุ่น
เดิมเป็นอาณานิคมของกรีกโบราณ ต่อมาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันและจักรวรรดิไบแซนไทน์ ระหว่าง ค.ศ. 1386-1797 ชาวเวนิสเข้าครอบครองเกาะคอร์ฟู ต่อมาฝรั่งเศสได้เข้ายึดครองหมู่เกาะนี้ในปี ค.ศ. 1797 แต่ต้องยกให้กองกำลังของรัสเซียและเติร์กใน ค.ศ. 1799 และจัดการปกครองเป็นสาธารณรัฐเซปตินซูลาร์ภายใต้การคุ้มครองของรัสเซียระหว่าง ค.ศ. 1800-1867 เปลี่ยนเป็นดินแดนใต้อารักขาของอังกฤษระหว่าง ค.ศ. 1815-1864 และรวมเข้ากับกรีซในปี ค.ศ. 1864
หมู่สุสานโคกูรยอ

| หมู่สุสานโคกูรยอ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ภาพในหมู่สุสานโคกูรยอ
ประเทศ:  เกาหลีเหนือ
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (ii) (iii) (iv)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2547 (คณะกรรมการสมัยที่ 28)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
หมู่สุสานโคกูรยอ (อังกฤษ: Complex of Goguryeo Tombs) ตั้งอยู่ในประเทศเกาหลีเหนือ โดยสุสานทั้งหมดมี 30 สุสาน ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก (World Heritage) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) พร้อมกับพื้นที่สุสานส่วนที่อยู่ในประเทศจีน โดยสถานที่นี้เป็นมรดกโลกแห่งแรกของเกาหลีเหนือ
มรดกโลก

หมู่สุสานโคกูรยอได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
(i)  - เป็นตัวแทนที่แสดงถึงผลงานชิ้นเอกทีได้ถูกจัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันแสนฉลาด
(ii)  - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii)  - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv)  - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
ดูเพิ่ม

เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ (Capital Cities and Tombs of the Ancient Goguryeo Kingdom) เป็นพื้นที่ของสุสานโคกูรยอ ส่วนที่อยู่ในประเทศจีน
หมู่โบสถ์คริสต์ที่สลักเข้าไปในหินแห่งลาลีเบลา

| แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก |
| --- | --- |
โบสถ์เซนต์จอร์จ
เกณฑ์พิจารณา: Cultural: i, ii, iii
อ้างอิง: 18
ขึ้นทะเบียน: 1978 (สมัยที่ 2nd)
พิกัด: 12°01′57″N 39°02′36″E﻿ / ﻿12.03250°N 39.04333°E﻿ / 12.03250; 39.04333
ที่ตั้งหมู่โบสถ์คริสต์ที่สลักเข้าไปในหินแห่งลาลีเบลา ในเอธิโอเปีย
แผนที่โบสถ์และสิ่งก่อสร้างในหมู่โบราณสถาน
หมู่โบสถ์คริสต์ที่สลักเข้าไปในหินแห่งลาลีเบลา (อังกฤษ: The Rock-hewn Churches of Lalibela) เป็นกลุ่มโบสถ์คริสต์มอนอลิธิกในที่สูงทางตะวันตกของเอธิโอเปีย บริเวณเมืองลาลีเบลา เมืองซึ่งตั้งชื่อตามจักรพรรดิผู้ครองราชย์ระหว่างปลายศตวรรษที่ 12 ถึงต้นศตวรรษที่ 13 จักรพรรดิลาลีเบลาแห่งจักรวรรดิซากเว ผู้มีพระราชดำริให้ก่อสร้างโบสถ์ที่สลักเข้าไปในหินจำนวน 11 แห่ง เพื่อสร้างนครศักดิ์สิทธิ์ เยรูซาเลม ขึ้นมาในอาณาจักรของตน ปัจจุบันหมู่โบสถ์เหล่านี้ยังคงใช้งานโดยคริสตจักรออร์ทอดอกซ์เอธิโอเปียเรื่อยมาตั้งแต่อดีตและคงความสำคัญอย่างมากต่อศาสนิกชนในเอธิโอเปีย
หมู่โบราณสถานประกอบด้วย 3 ส่วน: หมู่โบสถ์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ, หมู่โบสถ์ทางตะวันตกเฉียงใต้ และ โบสถ์จอร์จิส
หมึกมหึมา

| หมึกมหึมา |
| --- | --- |

ขนาดเมื่อเทียบกับมนุษย์

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca (มอลลัสคา)
ชั้น:: Cephalopoda (หมึกและหอยงวงช้าง)
ชั้นย่อย:: Coleoidea (หมึก)
อันดับ:: Teuthida (หมึกกล้วย)
อันดับย่อย:: Oegopsina
วงศ์:: Cranchiidae
สกุล:: Mesonychoteuthis Robson, 1925
สปีชีส์:: M.  hamiltoni
ชื่อทวินาม
Mesonychoteuthis hamiltoni Robson,  1925


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
หมึกมหึมา หรือ หมึกโคลอสซัล  (อังกฤษ: Colossal squid, Antarctic giant cranch squid) เชื่อว่าเป็นหมึกสปีชีส์ที่ขนาดใหญ่ที่สุด และเป็นสปีชีส์เดียวในสกุล Mesonychoteuthis
ประเมินจากตัวอย่างที่ขนาดเล็กกว่าและยังไม่โตเต็มวัย คาดว่าขนาดตัวเต็มวัยใหญ่ที่สุดอาจถึง 14 เมตร จึงเป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดใหญ่ที่สุดด้วย
ข้อมูลทางชีววิทยา

หนวดไม่เหมือนหมึกชนิดอื่นที่มีปุ่มดูดยาวเป็นแถวหรือมีฟันซี่เล็ก แต่มีทั้งปุ่มดูดและตะขอที่แหลมคม 
ลำตัวกว้างกว่า หนากว่า และหนักกว่าหมึกชนิดอื่น เชื่อว่ามีแมนเทิลที่ยาวกว่าหมึกชนิดอื่น แต่มีหนวดสั้นกว่าเมื่อเทียบตามสัดส่วน
จะงอยปากใหญ่ที่สุดในบรรดาหมึกที่รู้จักกัน มีขนาดและความแข็งแรงมากกว่าในหมึกสกุล Architeuthis 
และเชื่อว่า มีดวงตาที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักรสัตว์
ถิ่นอาศัยมีบริเวณหลายพันกิโลเมตร ตั้งแต่ทวีปแอนตาร์กติก 
ขึ้นไปทางใต้ของทวีปอเมริกาใต้, ทางใต้ของทวีปแอฟริกา และทางใต้ของนิวซีแลนด์ 
กล่าวคือมีถิ่นอาศัยในมหาสมุทรทางตอนใต้ของโลกที่ล้อมรอบขั้วโลกใต้เป็นวงกลม
วงจรชีวิตของหมึกชนิดนี้เป็นที่รู้จักน้อยมาก เชื่อว่าล่าเหยื่อเช่น หนอนทะเลและหมึกชนิดอื่นในทะเลลึก โดยใช้แสงเรืองจากตัวเอง 
อาจกินปลาขนาดเล็ก เพราะชาวประมงจับได้ขณะจับปลาจิ้มฟัน
ยังไม่เคยมีการสังเกต การสืบพันธุ์ของหมึกชนิดนี้ แต่อนุมานได้จากลักษณะทางกายวิภาค 
ตัวผู้ไม่มี hectocotylus (หนวดในสัตว์ประเภทหมึกซึ่งใช้ปล่อยอสุจิไปในตัวเมีย) 
จึงคาดว่าใช้ ลึงค์ โดยสอดใส่อสุจิเข้าสู่ร่างกายของตัวเมียโดยตรง
เชื่อว่าศัตรูตามธรรมชาติที่สำคัญคือ วาฬสเปิร์ม ซึ่งซากวาฬจำนวนมากมีแผลบนหลัง คล้ายปุ่มดูดของหมึกขนาดใหญ่ 
และซากจะงอยปากหมึก ที่พบในกระเพาะของวาฬสเปิร์มแอนตาร์กติกที่อาศัยในมหาสมุทรตอนใต้ ถึง 14% เป็นของหมึกชนิดนี้ 
ทำให้อนุมานได้ว่ามีปริมาณ 77% ของน้ำหนักอาหารที่วาฬเหล่านี้ในบริเวณนั้นกิน 
มีสัตว์ชนิดอื่นอีกที่อาจกินหมึกชนิดนี้ในช่วงวัยต่างๆ ได้แก่ วาฬจมูกขวด, วาฬไพล็อต, แมวน้ำช้างขั้วโลกใต้, ปลาจิ้มฟันพาตาโกเนีย, ปลาฉลามขี้เซาแปซิฟิก และนกอัลบาทรอส 
โดยซากจะงอยปากจากตัวเต็มวัย พบได้แต่ในกระเพาะอาหารสัตว์ขนาดใหญ่พอจะล่าตัวเต็มวัยได้เท่านั้น เช่น วาฬสเปิร์ม และปลาฉลามขี้เซาแปซิฟิก ขณะที่นักล่าอื่นกินได้เพียงวัยอ่อน
จากตัวอย่างไม่กี่ชิ้น โดยเฉพาะซากจะงอยปากที่พบในกระเพาะอาหารของวาฬสเปิร์ม จึงคาดว่า 
หมึกที่โตเต็มวัยน่าจะอาศัยที่ความลึกอย่างน้อย 2,200 เมตร ขณะที่ตัวที่ยังไม่โตเต็มที่อาศัยที่ความลึก 1,000 เมตรเป็นอย่างมาก
ประวัติการค้นพบ

ค.ศ. 1925 สปีชีส์นี้ถูกพบครั้งแรก โดยพบเพียงหนวด 2 เส้นในกระเพาะอาหารของวาฬสเปิร์ม
ค.ศ. 1981 ตัวอย่างถูกจับได้โดยเรือลากอวนของรัสเซีย ในทะเลรอสส์ นอกชายฝั่งทวีปแอนตาร์กติก ความยาวรวม 3.9 เมตร ภายหลังพบว่าเป็นหมึกเพศเมียสปีชีส์นี้ที่ยังไม่โตเต็มที่
ค.ศ. 2003 ตัวอย่างที่สมบูรณ์ถูกพบใกล้ผิวน้ำ ความยาวรวม 6 เมตร แมนเทิลยาว 2.5 เมตร และหนักประมาณ 195 กิโลกรัม
ค.ศ. 2005 25 มิถุนายน ตัวอย่างยังมีชีวิตถูกจับได้ที่ความลึก 1,625 เมตร ขณะมันกำลังล่า ปลาจิ้มฟันแอนตาร์กติก นอกชายฝั่งหมู่เกาะจอร์เจียใต้
แม้ไม่ได้นำขึ้นเรือ แต่ประมาณว่า แมนเทิลยาวมากกว่า 2.5 เมตร หนวดเทนทาเคิลยาว 230 เซนติเมตร และหนักประมาณ 150-200 กิโลกรัม
ค.ศ. 2007 14 กุมภาพันธ์ ตัวอย่างขนาดใหญ่ที่สุดถูกจับได้โดยเรือหาปลา ซาน แอสไปริง ของนิวซีแลนด์ นอกชายฝั่งทวีปแอนตาร์ติกา และนำขึ้นเรือกลับมาศึกษา ความยาวรวม 10 เมตร หนัก 494 กิโลกรัม และประกาศเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ ว่าเป็นหมึกขนาดใหญ่ที่สุดที่เคยจับได้
ความยาวนี้ยังน้อยกว่าขนาดโตเต็มวัยที่คาดการณ์ไว้ แม้เบื้องต้นคาดว่าเป็นเพศผู้ แต่ก็ยังไม่ทราบเพศ (15 มีนาคม 2007) 
ตัวอย่างถูกแช่แข็งก่อนเคลื่อนย้ายไป เต ปาปา ตองแกร์วา พิพิธภัณฑ์แห่งชาตินิวซีแลนด์
ความเชื่อ

ในยุคกลาง เชื่อกันว่า คราเคน สัตว์ประหลาดทะเลขนาดใหญ่ที่มีความน่ากลัวที่ลูกเรือต่าง ๆ เล่าขานกันมาจนเป็นตำนาน โดยเฉพาะในทะเลแถบกรีนแลนด์หรือมหาสมุทรอาร์กติกว่ามีรูปร่างเหมือนหมึกกล้วยขนาดใหญ่ ก็คือ หมึกมหึมา นั่นเอง
รูปภาพ

หมึกตัวเมีย 760 ม. (2500 ฟุต) ในแอนตาร์กติก นอกชายฝั่งDronning Maud Land กับ Eureka ชาวประมงเรืออวนลากชาวรัสเซีย เมื่อค.ศ. 1981
จากสถาบันวิจัยน้ำและบรรยากาศนานาชาติ (NIWA) เกรตตา พอยต์, เวลลิงตัน, นิวซีแลนด์, 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999
หมึกมหึมาขนาด 7 เมตรห่อหุ้มด้วยน้ำแข็ง, เมลเบิร์น อะควาเรียม
แหล่งข้อมูลอื่น

รายการโครงการเว็บไซต์สิ่งมีชีวิต: Mesonychoteuthis hamiltoni
TONMO.com: เอกสารข้อเท็จจริง
New Zealand Herald: ชาวประมงพบหมึกใหญ่ที่สุดในโลก
USA Today: หมึกมหึมาถูกจับได้ในแอนตาร์กติก
BBC: สุดยอดหมึกขึ้นเหนือผิวน้ำแอนตาร์กติก
MarineBio: Mesonychoteuthis hamiltoni
หมู่เกาะต้นปาล์ม

ภาพเกาะปาล์มจูไมราห์
หมู่เกาะต้นปาล์ม (อังกฤษ: The Palm Islands) เป็นโครงการก่อสร้างเกาะจำลองบริเวณอ่าวเปอร์เซีย ใน ดูไบ ในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ โดยแต่ละเกาะจะมีลักษณะรูปร่างเหมือนต้นปาล์ม และล้อมรอบด้วยเสี้ยววงกลม  โดยพื้นที่จะมีการจัดเป็นที่อยู่อาศัย และรีสอร์ท  การพัฒนานี้เป็นส่วนหนึ่งในโครงการพัฒนาการท่องเที่ยวของประเทศ
ในโครงการจะมีการสร้างทั้งหมด 3 เกาะได้แก่  ปาล์มจูไมราห์, ปาล์มเดียรา และปาล์มเจเบล อาลี
ประวัติ

เชค โมฮัมเหม็ด บิน ราชิต อัล มาคทูม ( Shiekh Mohammed bin Rashid Al Maktoum) เจ้าผู้ปกครองเมืองดูไบ นายกรัฐมนตรี และรองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ นายทุนใหญ่เจ้าของโครงการนี้ ได้โครงการอสังหาริมทรัพย์ที่ปลูกสร้างเป็นเกาะเทียมในทะเล ไม่ไกลจากชายฝั่ง ประกอบด้วยโครงการใหญ่ถึง 3 โครงการ คือ ปาล์ม Jumeirah,  ปาล์ม Deira และ  ปาล์ม Jebel Ali โดยโครงการ The Palm Jumeirah ซึ่งเริ่มก่อสร้างมาตั้งแต่ปี 2001 ตามมาด้วยโครงการ The Palm Jebel Ali สร้างต่อมาในปี 2004 และจะแล้วเสร็จสมบูรณ์ด้วยโครงการที่ 3 คือ The Palm Deira ที่คาดกันว่าน่าจะเสร็จสิ้นภายในระยะเวลา 10-15 ปี ทั้ง 3 โครงการดำเนินการโดยคณะวิศวกรและบริษัทก่อสร้าง Jan de Nul Group จากประเทศเบลเยี่ยม และบริษัท Van Oord จากประเทศเนเธอร์แลนด์
รายละเอียดโครงการ > ปาล์มจูไมราห์

ถือเป็นโครงการแรก มีขนาดพื้นที่ประมาณ 25 ตารางกิโลเมตร และถูกล้อมด้วยเขื่อนหินทิ้งถึง 7 ล้านตัน ที่มีความยาวประมาณ 11 กิโลเมตร  มาเรียงเป็นคันเขื่อนที่มีแนวอาคารเรียงรายตลอดแนวรูปวงกลมนี้ โดยแนวชายฝั่งเทียมที่สร้างขึ้นนี้จะทำให้ชายฝั่งทะเลของดูไบเพิ่มขึ้นอีก 78 กิโลเมตร ได้เริ่มก่อสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 2001 ประกอบด้วยบ้านสไตล์วิลลาชายทะเล 1.400 หลังและอพาร์ทเมนต์สุดหรู ประมาณ 2,500 หน่วย (ที่ผู้พักอาศัยสามารถจะย้ายเข้าพักได้ในปี ค.ศ. 2006) มีท่าจอดเรือยอชต์สำหรับผู้พักอาศัยในโครงการนี้ ลักษณะผังเมื่อมองจากด้านบน จะเป็นรูปลำต้นปาล์มขนาดยักษ์ ตรงยอดเป็นแนวของใบปาล์ม 17 แนว ล้อมด้วยแนวเขื่อนกั้นคลื่นเป็นรัศมี
ส่วนของลำต้นซึ่งเป็นอาคารทรงยาว มีสวนน้ำขนาดใหญ่ เครื่องเล่นทันสมัยสารพัดชนิด ร้านอาหารนานาชาติจำนวนนับร้อยร้าน ทั้งร้านอาหารระดับภัตตาคารยุโรป อาหารทะเล อาหารอาหรับ และร้านอาหารทันสมัยประเภทฟาสต์ฟู้ด ศูนย์การค้าที่มีสินค้าชั้นยอดจากยุโรปและอเมริกา ทั้งเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า เครื่องสำอาง ฯลฯ ไปจนถึง Taj Exotica Resort&Spa ซึ่งเป็นสปาชั้นเยี่ยมของโลก และยังมีโรงแรมระดับสี่ดาวไปจนเกินหกดาว ราคาค่าห้องตกอยู่คืนละนับหมื่นเหรียญอเมริกัน และยังมีกิจกรรมกีฬาต่างๆ ที่เป็นกิจกรรมภายในอาคาร โดยเฉพาะสกีโดมที่มีการทำศูนย์การเล่นสกีหิมะในร่ม ซึ่งส่วนบริการกลางนี้สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2004 และโครงการทั้งหมดจะเสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 2008
การก่อสร้างใช้เวลา 7 ปี ใช้แรงงานก่อสร้างจากแหล่งงานสำคัญจากประเทศต่างๆจากเอเชียใต้ เช่นอินเดีย ปากีสถาน และบังกลาเทศ เพราะแรงงานเหล่านี้เป็นแรงงานราคาถูกที่สุด โดยทำงานผลัดกัน 2–3 ช่วงต่อวัน ช่วงละ 8 ชั่วโมง แล้วแต่อุณหภูมิในฤดูต่างๆ ซึ่งช่วยให้การก่อสร้างรุดหน้าได้อย่างรวดเร็วและเสร็จสมบูรณ์ตามแผนที่กำหนด
หมู่โบราณสถานกุตุบ

| กุตุบมีนาร์และโบราณสถาน เดลี Qutb Minar and its Monuments, Delhi |
| --- | --- |
หอคอยกุตุบมีนาร์
ที่ตั้ง: มหาราวลี, ประเทศอินเดีย
พิกัด: 28°31′28″N 77°11′08″E﻿ / ﻿28.524382°N 77.185430°E﻿ / 28.524382; 77.185430

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์: 4
ขึ้นเมื่อ: 1993 (คณะกรรมการมรดกโลกชุดที่ 17)
เลขอ้างอิง: 233
ประเทศ:  อินเดีย
ทวีป: เอเชีย
 
 
ตำแหน่งที่ตั้งกุตุบมีนาร์และโบราณสถาน เดลี Qutb Minar and its Monuments, Delhiในเดลี
หมู่โบราณสถานกุตุบ (อังกฤษ: Qutb complex) เป็นหมู่อนุสรณ์สถานและอาคารจากสมัยรัฐสุลต่านเดลี ในย่าน Mehrauli เดลี ประเทศอินเดีย การก่อสร้างของกุตุบมีนาร์ (หอคอยแห่งชัยชนะ) นั้นตั้งชื่อหอคอยตามสันตะในนิกายซูฟี Khwaja Qutbuddin Bakhtiar Kaki เริ่มต้นการก่อสร้างโดย Qutb-ud-din Aibak ผู้ซึ่งต่อมาราชาภิเษกขึ้นเป็นสุลต่านแห่งเดลีของจักรวรรดิมัมลุก (Mamluk Sultanate) การก่อสร้างได้รับการสืบทอดโดยสุลต่านองค์ถัดมา Iltutmish (หรือ Altamash) และเสร็จสมบูรณ์ในอีกหลายปีถัดมาโดยสุลต่านแห่งเดลี Firoz Shah Tughlaq ของ จักรวรรดิตุฆลัก (Tughlaq dynasty) ในปี 1368 อาคารส่วนที่เป็นมัสยิด มีชื่อว่ามัสยิดกุบบัต-อุล-อิสลาม (Qubbat-ul-Islam Mosque) แปลว่าโดมของอิสลาม หรือต่อมาได้เรียกเพี้ยนเป็นว่ากุววัต-อุล-อิสลาม (Quwwat-ul Islam) ตั้งอยู่ข้างกับกุตุบมีนาร์
ผู้ปกครองพื้นที่นี้ในเวลาถัดมา ทั้ง ตุฆลัก (Tughlaqs), Alauddin Khalji และ บริติชราช ล้วนได้เพิ่มเติมโครงสร้างเข้ามาในหมู่อาคารเหล่านี้ นอกเหนือจากตัวหอคอยกุตุบมีนาร์ และมัสยิดกุววัต อุล อิสลาม (Quwwat ul-Islam Mosque) เองแล้ว ยังมีสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ เช่นอาไลดาร์วาซา (Alai Darawaza), อาไลมีนาร์ (Alai Minar) และโลหะสตมภ์ ที่ตั้งของมัสยิดกุววัต อุล อิสลามนั้นได้มาจากการทุบทำลายโบสถ์พราหมณ์และไชนมนเทียรกว่า 27 แห่งที่เคยตั้งอยู่ในพื้นที่ เสาต่าง ๆ ได้ถูกนำมาใช้ก่อสร้างมัสยิด เช่นเดียวกับผนังซึ่งถูกฉาบปิดลักษณะของศาสนสถานเดิม ภายในหมู่โบราณสถานยังมีหลุมศพของ Iltutmish, Alauddin Khalji และ Imam Zamin
ในปัจจุบันพื้นที่โดยรอบที่มีโบราณสถานนั้นได้รับการบูรณะและดูแลโดยกรมสำรวจโบราณคดี (ASI) เช่น Mehrauli Archaeological Park และ INTACH ได้บูรณะโบราณสถานกว่า 40 แห่งในสวน นอกจากนี้พื้นที่ของกุตุบยังเป็นที่จัด 'เทศกาลกุตุบ' (Qutub Festival) ประจำปี ซึ่งจะจัดในเดือนพฤศจิกายน-ธันวาคม โดยมีศิลปิน นักดนตรี นักเต้น มาแสดงเป็นเวลาสามวัน ในปี 2006 กุตุบมีนาร์และหมู่โบราณสถานมีผู้เข้าเยี่ยมชมกว่า 3.9 ล้านคน ถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีผู้คนเดินทางไปมากที่สุดในประเทศอินเดียในปีนั้น และชนะทัชมาฮาลไปขาดลอย
หมู่เกาะพิตแคร์น

25°04′S 130°06′W﻿ / ﻿25.067°S 130.100°W﻿ / -25.067; -130.100
| พิตแคร์น  Pitcairn (อังกฤษ) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: เกาะน้ำผึ้ง
เพลงชาติ: "ก็อดเซฟเดอะคิง"  เพลงประจำชาติ:คัมเยเบลส (อย่างไม่เป็นทางการ)

เมืองหลวง: แอดัมส์ทาวน์ 25°04′S 130°06′W﻿ / ﻿25.067°S 130.100°W﻿ / -25.067; -130.100
ภาษาราชการ: ภาษาอังกฤษ
: ภาษาพิตแคร์น
การปกครอง: อาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร

• ประมุข : สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3
• ผู้สำเร็จราชการ (ผู้ว่าการ) : โจนาทาน ซินแคลร์
• มุขมนตรี : ชอน คริสเตียน
 
อาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร

• สถาปนา : พ.ศ. 2381
 
พื้นที่
• รวม: 102 ตารางกิโลเมตร (39 ตารางไมล์) (219)
• แหล่งน้ำ (%): negligible
ประชากร
• กรกฎาคม 2548 ประมาณ: 48 2 (225th)
• ความหนาแน่น: 1 ต่อตารางกิโลเมตร (2.6 ต่อตารางไมล์) (197)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : พ.ศ. 2545 (ประมาณ)
• รวม: $29 ล้าน (ไม่ได้จัดอันดับ)
• ต่อหัว: $3,400 (not ranked)
สกุลเงิน: ดอลลาร์นิวซีแลนด์ (NZD)
เขตเวลา: UTC-8 (UTC−08)
ขับรถด้าน: ซ้ายมือ
รหัสโทรศัพท์: 870
โดเมนบนสุด: .pn
หมู่เกาะพิตแคร์น (อังกฤษ: Pitcairn Islands; พิตแคร์น: Pitkern Ailen) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า พิตแคร์น (อังกฤษ: Pitcairn) เป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักร อยู่ในเขตมหาสมุทรแปซิฟิก ประกอบไปด้วยกลุ่มเกาะ 4 กลุ่ม คือ เกาะพิตแคร์น เกาะแฮนเดอร์สัน เกาะดูซี และเกาะโอเอโน เกาะเหล่านี้ล้วนเป็นดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักรทั้งสิ้น ซึ่งเขตนี้เป็นอาณานิคมสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ของสหราชอาณาจักรในมหาสมุทรแปซิฟิก
แหล่งข้อมูลอื่น

แนะนำสถานที่ท่องเที่ยว
คู่มือการท่องเที่ยว Pitcairn Islands จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Pitcairn Island Tourism Official tourism site of the Pitcairn Islands.
เว็บไซต์ทางการ
Pitcairn Government เก็บถาวร 2021-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Pitcairn Islands เก็บถาวร 2012-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from the British Foreign and Commonwealth Office
Wikimedia Atlas of Pitcairn Islands
ข่าวสื่อสวลมวลชน
Pitcairn Miscellany News from Pitcairn Island. The Editor is Pulau school teacher.
Pitcairn News เก็บถาวร 2008-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Pitcairn information from Chris Double, a Bounty descendant based in Auckland NZ.
Uklun Tul Un Dem Tul เก็บถาวร 2008-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Pitcairn news by Kari Young, a Pitcairn resident.
Pitcairn Island Study Groups on the Internet
UK Pitcairn Study Group เก็บถาวร 2011-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
US Pitcairn Islands Study Centre
US Pitcairn Islands Study Group
| ด ค กดินแดนห่างไกลของประเทศในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
ดินแดนภายใต้อำนาจอธิปไตยของชาติในยุโรป แต่ตั้งอยู่ใกล้กับหรือตั้งอยู่บนทวีปอื่นที่ไม่ใช่ยุโรป
เดนมาร์ก: กรีนแลนด์
เนเธอร์แลนด์: กือราเซา  ·  แคริบเบียนเนเธอร์แลนด์ (ซาบา · ซินต์เอิสตาซียึส · โบแนเรอ)  ·  ซินต์มาร์เติน  ·  อารูบา
นอร์เวย์: ควีนมอดแลนด์  ·  เกาะบูเว  ·  เกาะปีเตอร์ที่ 1
โปรตุเกส: มาเดรา  ·  อะโซร์ส
ฝรั่งเศส:  กัวเดอลุป  ·  เกาะกลีแปร์ตอน  ·  แซ็งปีแยร์และมีเกอลง  ·  แซ็ง-บาร์เตเลมี  ·  แซ็ง-มาร์แต็ง  ·  นิวแคลิโดเนีย  ·  เฟรนช์เกียนา  ·  เฟรนช์เซาเทิร์นและแอนตาร์กติกแลนดส์ (เกาะแซ็ง-ปอล · เกาะอัมสเตอร์ดัม · หมู่เกาะกระจายในมหาสมุทรอินเดีย · หมู่เกาะแกร์เกแลน · หมู่เกาะครอแซ · อาเดลีแลนด์)  ·  เฟรนช์พอลินีเชีย  ·  มายอต  ·  มาร์ตีนิก  ·  เรอูว์นียง  ·   วอลิสและฟูตูนา 
สเปน: กานาเรียส  · เซวตา  ·  ปลาซัสเดโซเบรานิอา (เปญญอนเดเบเลซเดลาโกเมรา · เปญญอนเดอาลูเซมัส · หมู่เกาะชาฟารินัส)  ·  เมลียา
สหราชอาณาจักร:  เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช  ·  เซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และตริสตันดากูนยา  ·  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  ·  บริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี  ·  เบอร์มิวดา  ·  มอนต์เซอร์รัต  ·  หมู่เกาะเคย์แมน  ·  หมู่เกาะเติกส์และหมู่เกาะเคคอส  ·  หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน  ·  หมู่เกาะพิตแคร์น  ·  หมู่เกาะฟอล์กแลนด์  ·  แองกวิลลา 
อิตาลี: เกาะปันเตลเลรีอา  ·   หมู่เกาะเปลาเจ (เกาะลัมปีโอเน • เกาะลัมเปดูซา • เกาะลีโนซา)
หมูหริ่ง

| หมูหริ่ง |
| --- | --- |

หมูหริ่งที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง ประเทศไทย
สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Mustelidae
สกุล:: Arctonyx Cuvier, 1825
สปีชีส์:: A.  collaris
ชื่อทวินาม
Arctonyx collaris (Cuvier, 1825)


ระวังสับสนกับ อาร์ดวาร์ก, หมาหริ่ง, หรือ หนูหริ่ง
หมูหริ่ง, หมูหรึ่ง หรือ หมูดิน (อังกฤษ: hog badger, Indian badger) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดกลางชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Arctonyx collaris อยู่ในวงศ์ Mustelidae อันเป็นวงศ์เดียวกับเพียงพอนหรือวีเซล โดยที่หมูหริ่งอยู่ในสกุล Arctonyx นับเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุลนี้ที่ยังสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน
ลักษณะ

หมูหริ่งมีรูปร่างอ้วนใหญ่และขนยาว หูและหางค่อนข้างสั้น มีเล็บเท้าหน้ายาวและแข็งแรงแลเห็นได้ชัดเจน ใช้สำหรับขุดดิน จมูกยื่นยาวออกมาคล้ายจมูกหมูช่วยในการดุนขุดคุ้ยดินหาอาหารคล้ายหมูป่า อันเป็นที่มาของชื่อ  มีขนตามลำตัวสีเหลือง เทาและดำ โดยสีขนจะเปลี่ยนไปตามฤดูกาล ขนบริเวณคาง ขาหน้า หัวไหล่ หลัง และขาเป็นสีดำ มีแถบสีขาวบริเวณแก้มและหน้าผาก เมื่อโตเต็มวัยจะมีน้ำหนักประมาณ 7–14 กิโลกรัม ความยาวลำตัวและหัว 65–104 เซนติเมตร หมูหริ่งจึงถือเป็นสัตว์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์ Mustelidae ที่พบในทวีปเอเชีย
นิเวศวิทยาและพฤติกรรม

สามารถปรับตัวอาศัยอยู่ได้ในสภาพแวดล้อมที่หลากหลายทั้งป่าดิบที่ราบต่ำ, ป่าดิบชื้น และป่าไผ่ที่มีความสูงถึง 3,500 เมตร จากระดับน้ำทะเล  สามารถกินอาหารได้หลายประเภท เช่น ผลไม้, หน่อไม้ ,รากพืช, ไส้เดือน, แมลง ชนิดต่าง ๆ , กิ้งกือ, สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก เป็นต้น   โดยทั่วไปมักจะออกหากินในเวลากลางคืน และหลบนอนพักตามโพรงดินที่มีทางเข้าออกได้หลายทาง ที่ขุดไว้ในเวลากลางวัน หากินและอยู่อาศัยตามลำพัง ยกเว้นในฤดูผสมพันธุ์ที่อาจอยู่เป็นคู่  ประสาทตาไม่ค่อยดีนัก จึงมีประสาทการดมกลิ่นที่ดีเยี่ยมเป็นสิ่งทดแทน มีนิสัยที่ค่อนข้างดุ เมื่อพบศัตรูจะพองขนตั้งชันและสามารถยืนสองขาได้เหมือนหมี  อีกทั้งยังมีกลิ่นตัวเหม็นรุนแรงเป็นสิ่งใช้ขับไล่ศัตรูอีกด้วย ในสมัยอดีต มนุษย์ใช้ประโยชน์จากหมูหริ่งด้วยการสกัดทำน้ำมันได้ด้วย
มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงปลายฤดูหนาวจนถึงฤดูร้อน ตั้งท้องนานราว 6 เดือน ออกลูกครั้งละ 2–4 ตัว และมีอายุยืนประมาณ 6–7 ปี
การแพร่กระจายพันธุ์

หมูหริ่งพบแพร่กระจายพันธุ์ตั้งแต่เนปาล, ภูฏาน, อินเดีย, จีน, พม่า, ภูมิภาคอินโดจีน ไปจนถึงเกาะสุมาตรา สำหรับในประเทศไทยพบได้ทุกภูมิภาค อาทิ อุทยานแห่งชาติเขาลำปี-หาดท้ายเหมือง จังหวัดพังงา, อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ เป็นต้น
ปัจจุบันเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
แหล่งข้อมูลอื่น

แห่ดูหมูประหลาด-ที่แท้"หมูหริ่ง"
หมากรุกสากลโอลิมเปียดครั้งที่ 40

| หมากรุกสากลโอลิมเปียดครั้งที่ 40 |
| --- | --- |
 โลโก้หมากรุกสากลโอลิมเปียดครั้งที่ 40
วันที่จัด: 27 สิงหาคม ค.ศ. 2012 – 10 กันยายน ค.ศ. 2012
ผู้เข้าแข่งขัน: 1,407 คน
จำนวนทีม: 157 ทีม (โอเพ่น) 127 ทีม (สตรี)
จำนวนประเทศ: 152 ประเทศ (โอเพ่น) 122 ประเทศ (สตรี)
สถานที่จัดการแข่ง: อิสตันบูลเอ็กซ์โปเซ็นเตอร์
สถานที่: เยซิลคอย อิสตันบูล ประเทศตุรกี
แชมป์
ทีม
โอเพ่น: 1 !  อาร์มีเนีย 2 !  รัสเซีย 3 !  ยูเครน
สตรี: 1 !  รัสเซีย 2 !  จีน 3 !  ยูเครน
บุคคล
โอเพน:   ชาครียาร์ มาเหม็ดยารอฟ
สตรี:  นาเดสดา โคซินท์เซวา
หมากรุกสากลโอลิมเปียดครั้งที่ 40 (อังกฤษ: 40th Chess Olympiad) จัดขึ้นโดยสมาพันธ์หมากรุกโลก ซึ่งประกอบไปด้วยแบบโอเพน และการแข่งขันของสตรี ตลอดจนรายการต่าง ๆ ที่ได้ออกแบบมาเพื่อส่งเสริมการแข่งขันหมากรุกสากล ซึ่งจัดขึ้น ณ เมืองอิสตันบูล ประเทศตุรกี ตั้งแต่วันที่ 27 สิงหาคม ถึง 10 กันยายน ค.ศ. 2012 ซึ่งเมืองดังกล่าวเคยเป็นเจ้าภาพการแข่งขันใน ค.ศ. 2000
ผู้เล่นมากกว่า 1,700 คน และกัปตันทีมต่างเข้าร่วมรายการดังกล่าว รวมทั้ง 157 ทีมในแบบโอเพน และ 127 ทีมในส่วนของสตรี โดยมีสถานที่จัดการแข่งขันหลักที่อิสตันบูลเอ็กซ์โปเซ็นเตอร์ และมีหัวหน้าผู้ตัดสินเป็นชาวกรีกชื่อ พานาจิโอทิส นิโคโลโพลอส