stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพงษ์ จักราจุฑาธิบดิ์
ประวัติ > เจเคเอ็น

ภายหลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนเป็นโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล จึงได้นำเข้าคอนเทนต์รายการต่างประเทศโดยเฉพาะอินเดียที่มีวัฒนธรรมใกล้เคียงกับประเทศไทย เพื่อมาขายสถานีโทรทัศน์ต่าง ๆ ภายหลังได้นำบริษัท เจเคเอ็น โกลบอล มีเดีย จำกัด (มหาชน) (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นเจเคเอ็น โกลบอล กรุ๊ป) เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เอ็ม เอ ไอ (mai) เมื่อ พ.ศ. 2560 ก่อนย้ายขึ้นไปจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2563 จากข้อมูลผู้ถือหุ้นรายย่อย ณ วันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2564 จักรพงษ์ถือหุ้นบริษัท 322,923,173 หุ้น หรือ 53.16 %
ประวัติ > เจ้าของกิจการนางงามจักรวาล

ในการประกวดนางงามจักรวาล 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่ประเทศไทย จักรพงษ์ได้รับข้อเสนอในการซื้อกิจการองค์กรนางงามจักรวาล ต่อมาในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 เจเคเอ็น เมตาเวิร์ส บริษัทในเครือเจเคเอ็น โกลบอล กรุ๊ป ได้เข้าซื้อกิจการองค์กรนางงามจักรวาลและบริษัทที่เกี่ยวข้อง ทำให้เจเคเอ็นกลายเป็นผู้จัดการประกวดนางงามจักรวาลรายปัจจุบัน และทำให้จักรพงษ์เป็นสตรีข้ามเพศคนแรกของโลกที่เป็นเจ้าของการประกวดนางงามระดับแกรนด์สแลม
ชีวิตส่วนตัว

เมื่อประสบความสำเร็จในชีวิตแล้ว เธอจึงตัดสินใจเปิดเผยตัวตน โดยได้บอกกับครอบครัวเรื่องรสนิยมทางเพศ บิดารับเรื่องนี้ได้ แต่มารดาไม่สามารถรับเรื่องนี้ได้ ไม่ยอมพูดด้วย 3 ปี เมื่อครอบครัวยอมรับได้ จึงก้าวต่อสู่สังคมภายนอก โดยตัดสินใจไปประเทศเกาหลีใต้ เริ่มต้นจากการปลูกผม ทำศัลยกรรมหน้าตา จนกระทั่งแปลงเพศ
จักรพงษ์วางแผนว่าอยากจะมีบุตรตั้งแต่แรก โดยวิธีอุ้มบุญ โดยเริ่มจากการบินไปสหรัฐอเมริกาเพื่อไปธนาคารสเปิร์มและเลือกไข่ของผู้หญิงเยอรมันคนหนึ่ง จัดการทุกอย่างให้ถูกต้องตามกฎหมายถึงบินกลับประเทศ และเริ่มกินฮอร์โมนเพื่อเตรียมผ่าตัดแปลงเพศ เวลาผ่านไปประมาณ 8–9 เดือน จึงทราบว่าไข่เกิดการปฏิสนธิแล้ว ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่จักรพงษ์แปลงเพศสำเร็จแล้ว คือ เมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2561 โดยมีลูกชายคนแรกชื่อ แอนดรูว์ และต่อมามีลูกสาวชื่อ แองเจลิก้า เป็นลูกครึ่งเยอรมันไทยทั้ง 2 คน ที่เกิดจากไข่ของผู้หญิงอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน
สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมพระอนุรักษ์เทเวศร์

สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมพระอนุรักษ์เทเวศร์ พระนามเดิม ทองอิน (28 มีนาคม พ.ศ. 2289 - 20 ธันวาคม พ.ศ. 2349) เป็นกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขพระองค์สุดท้าย ดำรงพระยศในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1
พระราชประวัติ

กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข มีพระนามเดิมว่าทองอิน เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระเทพสุดาวดี และพระอินทรรักษา (เสม) ประสูติเมื่อวันจันทร์ ขึ้น 7 ค่ำ เดือน 5 ตรงกับวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2289 มีพระอนุชาและพระขนิษฐา คือ
สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงธิเบศรบดินทร์
สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงนรินทร์รณเรศ
สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้าทองคำ
นอกจากนี้ พระองค์ยังมีพระอนุชาต่างมารดาชื่อ พระองค์เจ้าขุนเณร ผู้เป็นนักรบคู่พระทัยของพระองค์ในการทำศึกตลอดมา พระองค์ผนวช 2 ครั้ง ครั้งแรกในสมัยกรุงศรีอยุธยา และผนวชอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2335 ที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม
พระองค์ทรงเริ่มรับราชการในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี เป็นที่หลวงฤทธิ์นายเวร จนกระทั่ง พ.ศ. 2323 ได้เลื่อนเป็นพระยาสุริยอภัย ผู้สำเร็จราชการเมืองนครราชสีมา เป็นกำลังสำคัญในการปราบปรามจลาจลในช่วงปลายรัชกาล เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงสถาปนาราชวงศ์จักรีในปี พ.ศ. 2325 โปรดให้สถาปนาพระองค์เป็นสมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอนุรักษ์เทเวศร์ พระราชทานเครื่องสูง 3 ชั้น คันประดับมุก และเรือดั้งแห่คู่ 1 เป็นเครื่องประดับพระเกียรติยศโดยความชอบยิ่งกว่าพระราชภาคิไนยพระองค์อื่น ตั้งวังอยู่ที่สวนลิ้นจี่ ในเมืองเดิมฟากตะวันตกริมคลองบางกอกน้อย
หลังเสร็จสงครามเก้าทัพแล้ว ทรงได้รับเลื่อนขึ้นเป็นกรมพระอนุรักษ์เทเวศร์ ดำรงพระเกียรติยศในที่กรมพระราชวังบวรสถานภิมุข รับพระบัญชาตามแบบกรมพระราชวังหลังแต่ก่อนมา
ทิวงคต

กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข ทรงพระประชวรมาตั้งแต่เดือน 10 และเสด็จทิวงคตเมื่อวันเสาร์ ขึ้น 10 ค่ำ เดือนอ้าย เวลาบ่าย 4 โมง ตรงกับวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2349 สิริพระชนมายุ 61 พรรษา
ถึงวันเสาร์ ขึ้น 10 ค่ำ เดือน 6 ตรงกับวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2350 จึงเชิญพระศพเข้าสู่พระเมรุท้องสนามหลวง มีการมหรสพสมโภช 3 วัน แล้วจึงพระราชทานเพลิงพระศพในวันจันทร์ ขึ้น 12 ค่ำ เดือน 6 ตรงกับวันที่ 18 พฤษภาคม ในการนี้จักรพรรดิซา ล็อง ได้จัดของเข้ามาสดับปกรณ์ด้วย พระอัฐิของพระองค์ถูกนำไปประดิษฐานที่หอพระนาก วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ส่วนพระสรีรางคารถูกอัญเชิญไปประดิษฐาน ณ ผ้าทิพย์ฐานพระประธานภายในอุโบสถ วัดบพิตรพิมุขวรวิหาร
พระโอรสและพระธิดา

| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมพระอนุรักษ์เทเวศร์ |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าละอองพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ
สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข เษกสมรสกับพระชายาทองอยู่ (อาจเป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ) มีพระโอรสและพระธิดารวม 6 พระองค์ ได้รับการยกฐานันดรศักดิ์เป็นพระองค์เจ้า ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงบัญญัติให้ใช้คำนำหน้าพระนามว่า "พระสัมพันธวงศ์เธอ " คือ
พระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหมื่นนราเทเวศร์ (พ.ศ. 2313 - พ.ศ. 2368) ต้นราชสกุลปาลกะวงศ์
พระสัมพันธวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากระจับ (ประสูติ พ.ศ. 2315 - พ.ศ. 2395)
พระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหมื่นนเรศร์โยธี (พ.ศ. 2318 - 1 เมษายน พ.ศ. 2374)
พระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหลวงเสนีบริรักษ์ (พ.ศ. 2320 - 7 มิถุนายน พ.ศ. 2377) ต้นราชสกุลเสนีวงศ์
พระสัมพันธวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปฐมวงศ์ (พ.ศ. 2325 - รัชกาลที่ 3) เป็นพระองค์เจ้าพระองค์แรกที่ประสูติหลังการสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ จึงได้พระนามว่า พระองค์เจ้าปฐมวงศ์
พระสัมพันธวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจงกล (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2385)
นอกจากนี้ พระองค์ยังมีพระโอรสและพระธิดาที่ประสูติแต่หม่อมห้าม เป็นหม่อมเจ้าชาย 14 พระองค์ หม่อมเจ้าหญิง 16 พระองค์ คือ
หม่อมเจ้าชายจัน (หม่อมเจ้าจันทร์นุเรศร์) (ประสูติ พ.ศ. 2332)
หม่อมเจ้าหญิงรัศมี (พ.ศ. 2334 - 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2417)
หม่อมเจ้าหญิงใหญ่ (พ.ศ. 2341 - 21 สิงหาคม พ.ศ. 2420)
หม่อมเจ้าหญิงพิกุล (พ.ศ. 2342 - 15 ธันวาคม พ.ศ. 2417)
หม่อมเจ้าหญิงธิดา
หม่อมเจ้าหญิงเรไร
หม่อมเจ้าชายหมี
หม่อมเจ้าหญิงปิ่น
หม่อมเจ้าชายสุวรรณ
หม่อมเจ้าหญิงยี่สุ่น
หม่อมเจ้าหญิงอำพา
หม่อมเจ้าหญิงนุช (หม่อมเจ้าวรนุช)
หม่อมเจ้าชายกำพร้า
หม่อมเจ้าชายสุดชาติ (หม่อมเจ้าสุด)
หม่อมเจ้าชายกุหลาบ
หม่อมเจ้าชายใย
หม่อมเจ้าชายน้อย (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2434)
หม่อมเจ้าชายเณร
หม่อมเจ้าชายละมั่ง
หม่อมเจ้าหญิงอะงุ่น
หม่อมเจ้าชายสุทัศน์
หม่อมเจ้าชายนิล
หม่อมเจ้าหญิงพลับจีน
หม่อมเจ้าหญิงป้อม
หม่อมเจ้าหญิงเล็ก
หม่อมเจ้าหญิงกลาง
หม่อมเจ้าหญิงนกเขา
หม่อมเจ้าหญิงเรศร์
หม่อมเจ้าชายฟัก
หม่อมเจ้าชายทับทิม(ภายหลังจากที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกสวรรคตพระองค์ก็ได้เลื่อนยศขึ้นเป็นพระองค์เจ้า)
ในบรรดาหม่อมห้ามของพระองค์ ปรากฏนามอยู่ท่านหนึ่งคือ หม่อมบุนนาค
ราชสกุลในกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขมี 2 ราชสกุลคือ ปาลกะวงศ์ และ เสนีวงศ์ หม่อมเจ้าพระองค์อื่นที่มิใช่สายพระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหลวงเสนีบริรักษ์ จะใช้ราชสกุลปาลกะวงศ์
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

มีนักแสดงผู้รับบท สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมพระอนุรักษ์เทเวศร์ ได้แก่
เอกพันธ์ บรรลือฤทธิ์ จากละครเรื่อง สงครามเก้าทัพ (2531)
พรานบูรพ์

พรานบูรพ์
พรานบูรพ์ หรือ จวงจันทน์ จันทร์คณา (29 มีนาคม พ.ศ. 2444 - 6 มกราคม พ.ศ. 2519) นักแต่งเพลงไทย เป็นคนแรกผู้ปฏิรูปรูปแบบเพลงไทยประกอบละครร้อง จากท่วงทำนองเพลงไทยเดิมที่มีลูกเอื้อนให้มีลักษณะสากลยิ่งขึ้น  อาจกล่าวว่า พรานบูรพ์คือผู้ริเริ่มเพลงไทยสากลก็ได้  มีผลงานสร้างชื่อเสียงคือ ละครร้องเรื่อง "จันทร์เจ้าขา" และ "โรสิตา"
วัยต้น

จวงจันทน์ จันทร์คณาเป็นบุตรของหลวงราชสมบัติ (จันทน์) นายอำเภอเมือง และนางสร้อย เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2444 ที่ อ.เมือง จังหวัดเพชรบุรีมีน้องสาวร่วมบิดา มารดา 1 คน คือ "นางสังวาลย์ มณิปันตี" (ถึงแก่กรรม) เนื่องจากบิดาเป็นข้าราชการ ซึ่งต้องโยกย้ายไปรับราชการตามต่างจังหวัดต่าง ๆ เมื่อเติบวัยที่จะเข้าศึกษาได้ บิดาได้ย้ายมาจังหวัดราชบุรี จึงได้เข้าเรียนหนังสือที่"วัดสัตนาถ" จังหวัดราชบุรี เรียนอยู่ได้ไม่นานบิดาก็ถึงแก่กรรม ขณะนั้นมีอายุได้ 7 ปี มารดาได้พากลับบ้านเดิมที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีได้เรียนหนังสือต่อจนอายุได้ 11 ปี จึงได้เข้าเรียนต่อที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ระหว่างที่ศึกษาอยู่ที่โรงเรียนสวนกุหลาบนั้น นอกจากจะได้รับเลือกเข้าเล่นฟุตบอลในทีมโรงเรียนแล้ว ยังสามารถเล่นยูโด และไวโอลินได้ดีอีกด้วย
เมื่อจบชั้น ม.8 จากโรงเรียนสวนกุหลาบฯ ได้เข้าศึกษาต่อที่คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยโดยมีจุดมุ่งหมายที่จะเป็นนายอำเภอ แต่อาจารย์เห็นว่าตัวเล็กจะเป็นนายอำเภอคงไม่เหมาะ จึงย้ายคณะไปเรียนวิศวกรรมศาสตร์ เมื่อเรียนถึงปี 2 มารดาถึงแก่กรรม และไม่มีทุนเรียนต่อ จึงออกจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วัยหนุ่ม

เมื่อออกจากมหาวิทยาลัย กำลังเป็นระยะที่คณะละครราตรีพัฒนา เดินทางกลับจากสหรัฐอเมริกา จึงได้เริ่มชีวิตละครด้วยการบอกบทหลังฉาก ขณะเดียวกันก็เขียนบทกวีในนาม "อำแดงขำ" เรื่องอ่านเล่นในนามปากกา "รักร้อย" และเริ่มแต่งบทละครเรื่อง "ทะแกล้วทหารสามเกลอ" ขึ้นเป็นเรื่องแรก ได้รับผลสำเร็จอย่างดี จนได้เป็นผู้แต่งบทละครและกำกับการแสดงเอง เริ่มใช้นามปากกา "พรานบูรพ์" ครั้งแรก เมื่อเขียนเรื่อง "เหยี่ยวทะเล"
จวงจันทน์ จันทร์คณาเป็นผู้ริเริ่มดัดแปลงเพลงในละครร้องที่มีลูกคู่ร้องรับ มาสู่แบบสากล เนื่องจากยุคนั้นมีลูกคู่ยืดยาดเกินควร จึงใส่เนื้อร้องเต็มหรือตัดให้กระชับแทนลูกคู่ ใช้ดนตรีคลอ  และใช้เครื่องดนตรีฝรั่งบรรเลงแทนเครื่องพิณพาทย์ลาดตะโพนฉับแกระ  จนเป็นที่นิยมกันมาก
เมื่อคณะละครราตรีพัฒนาระงับการแสดงเพราะเจ้าของมีภารกิจทางด้านโรงภาพยนตร์เพิ่มขึ้น จึงเข้าทำงาน น.ส.พ.ประจำกองบรรณาธิการเดลิเมล์รายวัน เขียนเรื่องสั้น เรื่องยาว และบทพากย์การ์ตูนใน "น.ส.พ.เดลิเมล์วันจันทร์"
ต่อมาได้จัดตั้งคณะละครชื่อ  "ศรีโอภาส" ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น "จันทโรภาส" ละครที่ได้รับความนิยมมากที่สุด คือเรื่อง "จันทร์เจ้าขา" ซึ่งถ่ายทำเป็นภาพยนตร์ เมื่อ พ.ศ. 2499 แสดงนำโดย "เจือ จักษุรักษ์", "สายสนม นางงามเพชรบุรี"  และ "น้อย จันทร์คณา"
ผลงานบทภาพยนตร์

ในสวนรัก (2481) สร้างโดย บริษัทภาพยนตร์เสียงศรีกรุง
อ้ายค่อม (2481) สร้างโดย บริษัทภาพยนตร์เสียงศรีกรุง
ค่ายบางระจัน (2482) สร้างโดย บริษัทภาพยนตร์เสียงศรีกรุง
สนิมในใจ (2482) สร้างโดย บูรพาศิลป์ภาพยนตร์
สามหัวใจ (2482) สร้างโดย บูรพาศิลป์ภาพยนตร์
แผลเก่า (2483) สร้างโดย บูรพาศิลป์ภาพยนตร์
ไม่เคยรัก (2483) สร้างโดย บริษัทภาพยนตร์เสียงศรีกรุง
วังหลวงวังหลัง (2493)
ผลงานกำกับภาพยนตร์

ไม่เคยรัก (2483)
วังหลวงวังหลัง (2493)
ค่ายบางระจัน (2508)
ผลงานประพันธ์เพลง

กุหลาบร่วง (2476) ขับร้อง รุจี อุทัยกร
กล้วยไม้ ขับร้อง องุ่น เครือพันธุ์
กระแจะจันทร์
อยากจะรักสักครั้ง
ชื่นใจ ขับร้อง พรานบูรพ์
ในสวนรัก (ภาพยนตร์ ในสวนรัก 2481)
ลอยคอ (ภาพยนตร์ ในสวนรัก 2481)
ข้างบ้านเรือนเคียง ขับร้อง พรานบูรพ์ (ภาพยนตร์ ใครผิดใครถูก 2482)
ขวัญของเรียม (ภาพยนตร์ แผลเก่า 2483) ขับร้อง ส่งศรี จันทรประภา
หัวใจและความรัก (ภาพยนตร์ ไม่เคยรัก  2483)
บุปผากับภมร (ภาพยนตร์ ไม่เคยรัก 2483)
สายสวาท (ภาพยนตร์ ไม่เคยรัก 2483)
จันทร์เจ้าขา (ภาพยนตร์ จันทร์เจ้าขา 2499)
นารีต้องมีผัว (ภาพยนตร์ เกาะสวาทหาดสวรรค์ 2512)
กล้วยไม้ลืมดอย (2477)
กระแจะจันทร์
อยากจะรักสักครั้ง
นารีต้องมีผัว (ภาพยนตร์เรื่อง เกาะสวาทหาดสวรรค์ 2512)
ลาชั่วคืน ขับร้อง ศรีสุดา รัชตะวรรณ มาริษา อมาตยกุล วรนุช อารีย์
จันทร์สวาท ขับร้อง ชรินทร์ นันทนาคร
จันทร์จากฟ้า ขับร้อง เพ็ญศรี พุ่มชูศรี
จันทร์ลอย ขับร้อง เพ็ญศรี พุ่มชูศรี
ทะวายต็ม ขับร้อง เพ็ญศรี พุ่มชูศรี
น้ำผึ้งรวง ขับร้อง เพ็ญศรี พุ่มชูศรี
เคียงเรียม ขับร้อง ชรินทร์ นันทนาคร
สั่งเรียม ขับร้อง ชรินทร์ นันทนาคร
ช้ำ ช้ำ ขับร้อง ชรินทร์ นันทนาคร
ต้นข้าวคอยฝน ขับร้อง ชรินทร์ นันทนาคร/เพ็ญศรี พุ่มชูศรี
เดือนดวงเดืยว ขับร้อง สุเทพ วงศ์กำแหง
หวลให้ใจหาย ขับร้อง สุเทพ วงศ์กำแหง
คนเห็นคน ขับร้อง สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์/เพ็ญศรี พุ่มชูศรี
สูงสุดสอย ขับร้อง สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์/เพ็ญศรี พุ่มชูศรี
ฉันรักเธอ ขับร้อง สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์/เพ็ญศรี พุ่มชูศรี
ต้นรักดอกโศก ขับร้อง สวลี ผกาพันธุ์
แหล่งข้อมูลอื่น

พรานบูรพ์ ศิลปินของประชาชน
หุ่นขี้ผึ้งพรานบูรพ์ จัดแสดง ณ พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งไทย
รถตุ๊ก ๆ หัวกบ

รถตุ๊ก ๆ หน้ากบ หรือ รถตุ๊ก ๆ หัวกบ ให้บริการทั่วไป ในอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และอำเภอเมือง จังหวัดตรัง
รถตุ๊ก ๆ หัวกบ เป็นรถบรรทุกสามล้อขนาดเล็ก ที่ใช้ในการขนส่งสิ่งของสำหรับอุตสาหกรรมขนาดเล็กจากประเทศญี่ปุ่น ถูกดัดแปลงมาจากรถบรรทุกสามล้อขนาดใหญ่ เพื่อใช้เป็นยานพาหนะสามล้อขนส่งสำหรับธุรกิจขนาดเล็กในสมัยก่อน โดยเน้นการออกแบบตัวรถและสีของรถให้เป็นเอกลักษณ์ มีลักษณะตัวรถในรูปแบบของกระบะสามล้อขนาดเล็ก ไม่มีหลังคาครอบด้านหลัง อีกทั้งหัวรถยังมีลักษณะคล้ายกับหัวกบ จึงทำให้รถบรรทุกสามล้อขนาดเล็กคันนี้ เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในประเทศแถบเอเชียรวมทั้งประเทศไทย
ปัจจุบัน รถตุ๊ก ๆ หัวกบ กลายเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของอำเภอเมืองตรัง แม้จะมีอายุที่มากกว่าครึ่งศตวรรษแล้วก็ตาม แต่ในปัจจุบันชาวตรังยังคงใช้รถตุ๊ก ๆหัวกบเป็นรถโดยสารบริเวณรอบอำเภอเมืองตรัง จึงเป็นเรื่องไม่น่าแปลกใจนักถ้าหากจะเห็นนักท่องเที่ยวที่ไปเที่ยวจังหวัดตรังส่วนใหญ่ โดยเฉพาะกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ มักจะไม่พลาดโปรแกรมนั่งรถตุ๊ก ๆ หัวกบตระเวนรอบเมืองตรัง
ประวัติ

บริษัท ไดฮัทสุ (Daihatsu Motor Co., Ltd.) เริ่มทำการผลิตรถบรรทุกสามล้อขนาดเล็กในปี พ.ศ. 2500 สำหรับรถบรรทุกสามล้อขนาดเล็กที่มีลักษณะด้านหน้าคล้ายกบนั้น มีชื่อเรียกว่า ไดฮัตสุ มิดเจ็ต (Daihatsu Midget) โดยมีการผลิตออกมาทั้งหมด 2 รุ่น ได้แก่
รุ่นมิดเจ็ต เอ็มพี4 (MP4 Midget)
รุ่นมิดเจ็ต เอ็มพี5 (MP5 Midget)
รถบรรทุกสามล้อขนาดเล็กทั้งสองรุ่นนี้ ใช้เครื่องยนต์เป็นแบบสองจังหวะ 350 cc. ระบายความร้อนด้วยอากาศธรรมดา กำลังเครื่องยนต์อยู่ที่ 12 แรงม้า ระบบเกียร์ธรรมดา 3 ระดับ น้ำหนักบรรทุกโดยรวมประมาณ 350 Kg. ความแตกต่างของรถทั้งสองรุ่นนี้คือ ช่องระบายอากาศที่อยู่ใต้ไฟหน้ารถรุ่น MP5 จะมีขนาดใหญ่กว่ารุ่น MP4ลักษณะเด่นอยู่ที่ระบบบังคับเลี้ยวเป็นแบบพวงมาลัย ห้องคนขับมีประตูเปิด-ปิด อีกทั้งผู้โดยสารยังสามารถนั่งคู่กับคนขับได้ แตกต่างจากรถบรรทุกสามล้อขนาดเล็กรุ่นแรก ๆ นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ ที่มีระบบบังคับเลี้ยวเป็นแบบแฮนด์รถจักรยานยนต์
สำหรับประเทศไทยนั้น เริ่มมีการนำเข้ารถตุ๊ก ๆหัวกบจากประเทศญี่ปุ่นมาใช้ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2502 ซึ่งขณะนั้นจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
จากแดนอาทิตย์อุทัยสู่ถิ่นใต้เมืองสยาม

ในปี พ.ศ. 2509 ได้มีการนำเข้ารถตุ๊ก ๆ หัวกบมายังจังหวัดตรังโดยทำการขนส่งลงเรือจากญี่ปุ่นเข้าสู่ประเทศไทยแล้วส่งต่อมาทางเรือสำเภาโดยรุ่นแรกที่นำเข้ามาคือ รุ่นมิดเจ็ท เอ็มพี4 (MP4 Midget) นับว่าเป็นรุ่นที่หาค่อนข้างยากในปัจจุบัน เพราะมีเหลืออยู่ให้เห็นจำนวนไม่มากนัก ต่างจากรุ่นมิดเจ็ท เอ็มพี5 (MP5 Midget) ซึ่งถูกส่งเข้ามาในภายหลัง จึงมีจำนวนมากและใช้กันมาจนถึงปัจจุบัน โดยได้มีการปรับแต่งเพิ่มเติมหลังคาให้กับรถ เพื่อป้องกันฝนและแสงแดดให้กับผู้โดยสาร
จากแดนอาทิตย์อุทัยสู่ถิ่นใต้เมืองสยาม > ทำไมต้องเป็นจังหวัดตรัง

พื้นที่ในเขตจังหวัดตรัง มีส่ลักษณะทางภูมิศาสตร์ส่วนใหญ่เป็นลอนลูกฟูก หรือที่ชาวท้องถิ่นในจังหวัดตรังเรียกว่า "ควน" ซึ่งแปลว่า "เนิน" การใช้รถบรรทุกสามล้อขนาดเล็ก หรือ รถตุ๊ก ๆ ในการขนส่งทั้งสินค้าและผู้โดยสาร จึงมีความเหมาะสมและสะดวก เพราะนอกจากจะช่วยทุ่นแรงแล้ว ยังสามารถเข้า-ออก ภายในซอยที่คับแคบได้โดยง่ายอีกด้วย จึงเป็นเรื่องไม่น่าแปลกใจหากปัจจุบันในอำเภอเมืองตรัง มีการรวมกลุ่มกันจัดตั้งชมรมเกี่ยวกับรถตุ๊ก ๆ หัวกบชื่อว่า "ชมรมสามล้อเครื่อง" เพื่อเป็นการอนุรักษ์รถตุ๊ก ๆ หน้าตาประหลาด ที่ยังคงเหลือให้ได้เห็นกว่า 300 คัน ให้คงอยู่คู่กับชาวเมืองตรังต่อไป เพราะ "รถตุ๊ก ๆ หัวกบ" ได้กลายเป็นสัญลักษณ์สำคัญอย่างหนึ่งประจำจังหวัดตรัง
แหล่งข้อมูลอื่น

รถตุ๊ก ๆ หัวกบเมืองตรัง
บทความท่องเที่ยวจังหวัดตรัง เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ตุ๊ก ๆ เมืองตรัง
ท่าสาทร

One day Ticket for tourists (2555)
ท่าสาทร (อังกฤษ: Sathorn Pier; รหัส: CEN) หรือ ท่าสะพานตากสิน เป็นท่าน้ำริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก หรือฝั่งพระนคร ใต้สะพานสมเด็จพระเจ้าตากสิน บริเวณปลายถนนสาทรและปากคลองสาทรทั้งสองฝั่ง ในพื้นที่แขวงสีลม เขตบางรัก และแขวงยานนาวา เขตสาทร กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วยท่าเรือด่วนเจ้าพระยา และท่าเรือข้ามฟาก
ความสำคัญ

ท่าสาทร ถือเป็นจุดเชื่อมต่อการคมนาคมที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งของกรุงเทพฯ เนื่องจากที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองในย่านธุรกิจบริเวณตลาดบางรัก ใกล้กับถนนเจริญกรุง สีลม และสาทร สามารถเชื่อมต่อกับการคมนาคมทางน้ำได้ทั้งเรือโดยสารข้ามฟากแม่น้ำเจ้าพระยาที่ไปยังท่าเป๊ปซี่ ถนนเจริญนคร เขตคลองสาน ฝั่งธนบุรี, เรือด่วนเจ้าพระยาที่ไปสู่พื้นที่เมืองเก่าของกรุงเทพฯ ชานเมืองจังหวัดนนทบุรี และย่านราษฎร์บูรณะ และเรือโดยสารคลองดาวคะนอง ทั้งยังเป็นท่าริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งแรกที่สามารถเชื่อมต่อกับระบบขนส่งมวลชนทางรางได้โดยตรงที่สถานีสะพานตากสิน ในเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม แต่ละวันจึงมีผู้โดยสารทั้งประชาชนและนักท่องเที่ยวเดินทางผ่านท่าสาทรเป็นจำนวนมาก นับตั้งแต่ระบบรถไฟฟ้าบีทีเอสเปิดให้บริการครั้งแรกในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542 โดยเฉพาะช่วงก่อนหน้าที่รถไฟฟ้าบีทีเอสจะขยายการเดินรถจากปลายทางสะพานตากสินออกไปยังฝั่งธนบุรี ที่สถานีรถไฟฟ้ากรุงธนบุรีและวงเวียนใหญ่ เมื่อวันที 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ผู้โดยสารจำนวนมากจากฝั่งธนบุรีหรือพื้นที่ริมแม่น้ำที่ห่างออกไปจำเป็นต้องพึ่งพาการคมนาคมด้วยเรือต่างๆ มายังท่าสาทรเพื่อเชื่อมต่อระบบรถไฟฟ้า
นอกจากนี้ ด้วยที่ตั้งของท่าสาทรที่อยู่ในย่านพักอาศัยของนักท่องเที่ยวต่างชาติและสามารถเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าได้อย่างสะดวกสบาย ท่าสาทรจึงมีบทบาทสำคัญด้านการท่องเที่ยวในกรุงเทพฯ โดยมีทั้งเรือบริการนักท่องเที่ยวสำหรับแขกของโรงแรมต่างๆ บริเวณใกล้เคียง และมีบริการเรือนำเที่ยวชมแม่น้ำเจ้าพระยาหรือเที่ยวชมคลองในฝั่งธนบุรี
การให้บริการ > เรือด่วนเจ้าพระยา

ให้บริการโดย บริษัท เรือด่วนเจ้าพระยา จำกัด ที่ท่าสาทรด้านใต้ หรือท่าสาทร (ตากสิน), รหัส CEN (อังกฤษ: Sathorn (Taksin) Pier, Central Pier, code: CEN) ซึ่งเป็นท่าเรือศูนย์กลางของเส้นทางเดินเรือและสามารถเชื่อมต่อรถไฟฟ้าได้ ขาล่องมีปลายทางที่ท่าวัดราชสิงขร-ราษฏร์บูรณะ และขาขึ้นมีปลายทางที่ท่าน้ำนนทบุรี-ท่าปากเกร็ด
นอกจากเรือโดยสารทั่วไปแล้ว ในช่วงเวลา 9.30-15.00 น. ของทุกวัน ท่าสาทรยังเป็นต้นทางของเรือท่องเที่ยวเจ้าพระยา ที่ให้บริการระหว่างสาทรถึงท่าพระอาทิตย์ สำหรับนักท่องเที่ยวที่เดินทางไปยังแหล่งท่องเที่ยวรอบเกาะรัตนโกสินทร์ และเปิดสำหรับผู้โดยสารทั่วไปอีกส่วนหนึ่ง
การให้บริการ > เรือด่วนเจ้าพระยา > รายละเอียดท่าเรือ

ประกอบด้วยโป๊ะเหล็ก 2 โป๊ะ และสะพานทางเดินเหล็กปรับระดับ 2 สะพาน
ขนาดท่า กว้าง 6.00 เมตร ยาว 12.00 เมตร
สะพานทางเดิน กว้าง 1.50 เมตร ยาว 10.00 เมตร
รับน้ำหนักได้ 60 คน
การให้บริการ > เรือโดยสารคลองดาวคะนอง

ให้บริการที่ ท่าสาทรด้านใต้ บริเวณเดียวกันกับท่าเรือด่วนเจ้าพระยา ในเส้นทางดาวคะนอง-สาทร ตามคลองดาวคะนอง
ท่าสาทร(ตากสิน)
ท่าวัดเศวตฉัตร
ท่าวัดราชสิงขร
ท่าสะพานกรุงเทพ(ฝั่งธนบุรี)
ท่าวัดบุคคโล
ท่าวัดดาวคะนอง
ท่าสะพานดาวคะนอง
ท่าจอมทอง
ท่าสะพานบางขุนเทียคน
ท่าวัดบางประทุนนอก
ท่าตลาดวัดไทร
ท่าวัดสิงห์
การให้บริการ > เรือโดยสารสาธารณะ ไทย สมายล์ โบ้ท

ท่าสาทร (ตากสิน)
การให้บริการ > เรือโดยสารสายสาทร-ท่าเรือคลองเตย

ให้บริการที่ ท่าสาทรด้านใต้ บริเวณเดียวกันกับท่าเรือด่วนเจ้าพระยา ในเส้นทางแม่น้ำเจ้าพระยาตอนล่าง   
ปัจจุบันได้""ยกเลิก""การให้บริการแล้วบางจุด
ประกอบไปด้วย
ท่าสาทร (ตากสิน)
ท่าวัดเศวตฉัตร
ท่าวัดราชสิงขร
ท่าสะพานกรุงเทพ (ฝั่งธนบุรี)
ท่าวัดบุคคโล
ท่าดาวคนอง
ท่าถนนตก (เจริญกรุง)
ท่าราษฎร์บูรณะ (บิกซี)
ท่าแจงร้อน
ท่าสาธุประดิษฐ์
ท่าคลองลัดโพธิ์ (พระประแดง)
ท่าวัดคลองภูมิ
ท่าช่องนนทรี (นราธิวาส)
ท่าวัดช่องลม
ท่าเรือคลองเตย (กรมศุลกากร)
การให้บริการ > เรือบริการนักท่องเที่ยว

ให้บริการที่ ท่าสาทรด้านใต้ บริเวณเดียวกันกับท่าเรือด่วนเจ้าพระยา โดยเป็นเรือรับ-ส่งผู้เข้าพักโรงแรม, เรือบริการรับ-ส่ง ศูนย์การค้าริเวอร์ซิตี, เอเชียทีค เดอะ ริเวอร์ฟรอนท์ เดสติเนชั่น, ไอคอนสยาม และเรือนำเที่ยวชมคลอง
การให้บริการ > เรือข้ามฟาก

ให้บริการโดยห้างหุ้นส่วนจำกัด ทรัพย์ธนนคร ที่ ท่าเรือสาทรด้านเหนือ ในเส้นทางท่าสาทร-ท่าตากสิน (ท่าเป๊ปซี่) ระหว่างเวลา 5.30-23.00 น. โดยผู้โดยสารชำระค่าโดยสารที่ท่าตากสิน ฝั่งธนบุรี
การให้บริการ > เรือข้ามฟาก > รายละเอียดท่าเรือ

ประกอบด้วยโป๊ะเหล็ก และสะพานทางเดินเหล็ก
ขนาดท่า กว้าง 6.00 เมตร 12.00 เมตร
สะพานทางเดิน กว้าง 1.50 เมตร ยาว 12.00 เมตร
รับน้ำหนักได้ 80 คน
การเชื่อมต่อระบบขนส่งมวลชนอื่น

รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม: สถานีสะพานตากสิน
ป้ายรถประจำทางบางรัก ถนนเจริญกรุง สาย 1 15 17 35 75 77 504 547
รถสี่ล้อสองแถว สาย 1256 บางรัก-ถนนจันทน์-เซนต์หลุยส์, สาย 1271 วัดไผ่เงิน-เลิดสิน
สถานที่สำคัญใกล้เคียง

สะพานสมเด็จพระเจ้าตากสิน
สถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส สะพานตากสิน
วัดยานนาวา
โรงแรมแชงกรี-ลา
สวนป่าเฉลิมพระเกียรติ ใต้สะพานสมเด็จพระเจ้าตากสิน ฝั่งธนบุรี
ผลกระทบจากการเปิดให้บริการรถไฟฟ้าบีทีเอสส่วนต่อขยาย

หลังการเปิดรถไฟฟ้า รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม ในปี 2552 จากสถานีสะพานตากสิน ไปยังสถานีวงเวียนใหญ่ (รถไฟฟ้าบีทีเอส) ระยะทาง 2.2 กิโลเมตร  นายบุญเสริม สุภาพร เจ้าของกิจการทรัพย์ธนนคร ผู้ประกอบการเดินเรือข้ามฟากจากท่าเรือเป๊ปซี่-ท่าเรือสาทร ได้คาดการณ์ในช่วงเปิดรถไฟฟ้าจากสะพานตากสิน-วงเวียนใหญ่ โดยประเมินว่าผู้โดยสารอาจหายไป 30% ส่วนวันหยุดอาจหายไปประมาณ 70- 80% วันหยุด
ดูเพิ่ม

สถานีสะพานตากสิน รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม
เรือด่วนเจ้าพระยา
แหล่งข้อมูลอื่น

กรมการขนส่งทางน้ำและพาณิชยนาวี เก็บถาวร 2009-08-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บริษัท เรือด่วนเจ้าพระยา จำกัด เก็บถาวร 2006-02-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กท่าเรือแม่น้ำเจ้าพระยา |
| --- | --- |
ปากเกร็ด-นนทบุรี:  ปากเกร็ด  วัดกลางเกร็ด  กระทรวงพาณิชย์ 
นนทบุรี-สาทร:  พระนั่งเกล้า  ท่าน้ำนนทบุรี  พิบูลสงคราม 2  วัดเขียน  วัดตึก  วัดเขมาภิรตาราม  พิบูลสงคราม 1  สะพานพระราม 7  วัดสร้อยทอง  บางโพ  เกียกกาย  เขียวไข่กา  กรมชลประทาน  พายัพ  วัดเทพนารี  สะพานกรุงธน (ซังฮี้)  เทเวศร์  สะพานพระราม 8  พระอาทิตย์ (บางลำพู)  พระปิ่นเกล้า (ฝั่งธนบุรี)  ท่ารถไฟ  วังหลัง/พรานนก  มหาราช  ท่าช้าง  ท่าเตียน  ราชินี  สะพานพุทธ (ฝั่งพระนคร)  ราชวงศ์  กรมเจ้าท่า  สี่พระยา  ไอคอนสยาม  วัดม่วงแค  โอเรียนเต็ล  สาทร (ตากสิน) 
สาทร-ราษฎร์บูรณะ:  วัดเศวตฉัตร  วัดวรจรรยาวาส  วัดราชสิงขร  ราษฎร์บูรณะ (บิ๊กซี)  พระประแดง (โครงการ) 
เส้นทางเรือท่องเที่ยว:  ท่ามหาราช  ท่ากวนอู (อุทยานเฉลิมพระเกียรติสมเด็จย่า)  วัดเฉลิมพระเกียรติ  เกาะเกร็ด  พระราชวังบางปะอิน  ศูนย์ศิลปาชีพบางไทรฯ  วัดไผ่ล้อม 
ดูเพิ่ม:  เรือด่วนเจ้าพระยา  เรือโดยสารสาธารณะ ไทย สมายล์ โบ้ท  กรมเจ้าท่า  แม่น้ำเจ้าพระยา
จักรพรรดิโคกากุ

โมโรฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 師仁; โรมาจิ: Morohito; 23 กันยายน ค.ศ. 1771 – 11 ธันวาคม ค.ศ. 1840) ได้รับพระเกียรติหลังสวรรคตเป็น จักรพรรดิโคกากุ (ญี่ปุ่น: 光格天皇; โรมาจิ: Kōkaku-tennō) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 119 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม พระองค์ครองราชย์ใน ค.ศ. 1779 จนกระทั่งสละราชสมบัติใน ค.ศ. 1817 ให้แก่จักรพรรดินินโก พระราชโอรส จักรพรรดิองค์ถัดไปที่สละราชสมบัติคืออากิฮิโตะที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นถึง 202 ปี
พระราชประวัติ

จักรพรรดิโคกะกุก่อนจะขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายโทะโมะฮิโตะ โดยเป็นพระราชโอรสของ เจ้าชายซุเกะฮิโตะ ผู้นำราชสกุล คังอิน โนะ มิยะ ซึ่งเป็นราชสกุลสาขาหนึ่ง
ในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1779 เจ้าชายโทะโมะฮิโตะทรงได้รับการสถาปนาเป็นพระราชโอรสบุญธรรมใน จักรพรรดิโกะ-โมะโมะโซะโนะ เนื่องจากองค์จักรพรรดิมีพระราชธิดาพระองค์เดียวและในวันนั้นจักรพรรดิโกะ-โมะโมะโซะโนะก็สวรรคตหลังจากนั้นอีก 5 วันคือวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1779 เจ้าชายโทะโมะฮิโตะพระชนมายุเพียง 8 พรรษาทรงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่
พระราชประวัติ > เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิโคกากุ

จักรพรรดิโคกะกุครองสิริราชสมบัติระหว่างวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1779 – 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1817
1 มกราคม ค.ศ. 1780 (วันที่ 25 เดือน 11 ปี อันเอ ที่ 8): จักรพรรดิโคกะกุประกอบ พระราชพิธีราชาภิเษก ขึ้นเป็นจักรพรรดิอย่างเป็นทางการ ณ พระราชวังหลวงเคียวโตะ
17 กันยายน ค.ศ. 1786 (วันที่ 15 เดือน 8 ปี เท็งเม ที่ 6): โชกุน โทะกุงะวะ อิเอะฮะรุ โชกุนลำดับที่ 10 แห่ง รัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะ ถึงแก่อสัญกรรมและได้มีการฝังศพที่ เอะโดะ
7 พฤษภาคม ค.ศ. 1817 (วันที่ 22 เดือน 3 ปี บุงกะ ที่ 14): จักรพรรดิโคกะกุพระชนมายุ 45 พรรษาได้ประกาศสละราชบัลลังก์ให้แก่ เจ้าชายอะยะฮิโตะ พระราชโอรสขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดินินโก นับเป็นจักรพรรดิองค์แรกที่สละราชบัลลังก์เมื่อพระชนมายุมากกว่า 40 พรรษานับตั้งแต่ จักรพรรดิโองิมะชิ สละราชบัลลังก์เมื่อปี ค.ศ. 1586
โดยจักรพรรดิโคกะกุเป็นต้นราชสกุลของจักรพรรดิที่ปกครองญี่ปุ่นในปัจจุบัน
11 ธันวาคม ค.ศ. 1840 (วันที่ 18 เดือน 11 ปี เท็งโป ที่ 11) : อดีตจักรพรรดิโคกะกุสวรรคตเมื่อพระชนมายุ 69 พรรษา
ดูเพิ่ม

รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Meyer, Eva-Maria. (1999). Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867.  Münster: LIT Verlag. 	ISBN 978-3-8258-3939-0; OCLC 42041594
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Screech, Timon. (2006). Secret Memoirs of the Shoguns: Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822. London: RoutledgeCurzon. ISBN 978-0-203-09985-8; OCLC 65177072
Screech, Timon. (2000). Shogun's Painted Culture: Fear and Creativity in the Japanese States, 1760–1829. London:  Reaktion. IBN 9781861890641; OCLC 42699671
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
แหล่งข้อมูลอื่น

National Archives of Japan: Sakuramachiden Gyokozu, scroll depicting Emperor Kōkaku in formal procession, 1817 (Bunka 14).
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิโคกากุ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิโกะ-โมะโมะโซะโนะ |  |   จักรพรรดิญี่ปุ่น  (1779–1817) |  | จักรพรรดินินโก |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  ญี่ปุ่น