stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พีบิมบับ

| --- | --- |
พีบิมบับในชามหิน (ทลซด)
ประเภท: บับ
แหล่งกำเนิด: เกาหลี
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออก
รูปแบบอื่น: Dolsot-bibimbap, Jeonju-bibimbap, Jinju-bibimbap, Tongyeong-bibimbap
 ตำราอาหาร: พีบิมบับ   สื่อ: พีบิมบับ
| --- | --- |
ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 비빔밥
อาร์อาร์: bibimbap 
เอ็มอาร์: pibimpap 
IPA: /pi.bim.p͈ap̚/
พีบิมบับ (เกาหลี: 비빔밥; อาร์อาร์: bibimbap; เอ็มอาร์: pibimpap) หรือที่เรียกกันในภาษาไทยว่า  ข้าวยำเกาหลี เป็นอาหารเกาหลีประเภทข้าวชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยคำว่า "พีบิม" (비빔) แปลว่า "ยำ" หรือ "คลุกเคล้า" และ "พับ" (밥) แปลว่า "ข้าว" โดยอาหารชนิดนี้จะเสิร์ฟมาเป็นชามข้าวสวยร้อน โรยหน้าด้วยนามุล (ผักที่ผัดและปรุงรสแล้ว), โคชูจัง (น้ำพริก) และ/หรือทเว็นจัง (เต้าเจี้ยว) นอกจากนี้ยังนิยมใส่ไข่ดิบ ไข่ดาว หรือไข่ลวก และเนื้อสัตว์ที่หั่นบาง ๆ เช่นกัน จากนั้นคลุกส่วนผสมต่าง ๆ ให้เข้ากันดีก่อนรับประทาน
พีบิมบับเป็นอาหารที่แบ่งออกได้เป็น 5 สี ตามส่วนประกอบ ซึ่งมีความหมายเชิงสัญลักษณ์เกี่ยวกับทิศและสุขภาพตามตำราการแพทย์แบบโบราณ กล่าวคือ สีขาวเป็นตัวแทนของทิศตะวันตกหรือปอด (ถั่วงอก, ข้าว, หัวไชเท้า), สีดำเป็นตัวแทนของทิศเหนือและไต (เห็ดหอม, ผักกูด, สาหร่ายโนริ) สีแดงหรือสีส้มเป็นตัวแทนของทิศใต้และหัวใจ (พริก, แคร์รอต, ลูกพุทรา) สีเหลือง ตัวแทนของตอนกลางและระบบลำไส้หรือท้อง (ฟักทอง, มันฝรั่ง, ไข่) และสีเขียว ตัวแทนของทิศตะวันออกและตับ (แตงกวา, ผักโขม) จึงถือว่าเป็นอาหารที่มีความสมดุลและมีสารอาหารครบถ้วน เพราะประกอบไปด้วยเนื้อสัตว์และผักสารพัดชนิด ผู้ที่รับประทานจะได้รับประโยชน์ด้วยมิใช่แค่อิ่มอย่างเดียว
อาหารชนิดนี้มีประวัติย้อนไปได้ถึงสมัยราชวงศ์โชซ็อน แต่คำว่า "พีบิมบับ" เพิ่งได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในชีอึยจ็อนซอ (시의전서) ตำราอาหารไม่ทราบชื่อผู้แต่งสมัยปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยตำรานั้นเรียกพีบิมบับว่า "พูบิมบับ" (부븸밥)  ต้นตำรับของพีบิมบับอยู่ที่เมืองช็อนจูในภูมิภาคโฮนัมของเกาหลีใต้ ในปี ค.ศ. 2011 มีการจัดอันดับอาหารที่อร่อยที่สุดในโลกโดยสำนักข่าวซีเอ็นเอ็น พีบิมบับติดอยู่ในอันดับที่ 40 ด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิธีการทำพีบิมบับจากยูทูบ
การจัดการงานนอกสั่ง

การจัดการงานนอกสั่ง เป็นกรณีที่บุคคลคนหนึ่งเข้าทำบางสิ่งบางอย่างแทนอีกบุคคลหนึ่งโดยที่เขามิได้มอบหมายเลยก็ดี หรือโดยที่ไม่มีสิทธิทำเช่นนั้นเลยก็ดี เป็นเหตุให้บุคคลทั้งสองนี้เกิดสิทธิและหน้าที่ต่อกันตามที่กฎหมายบัญญัติ แม้อันที่จริงแล้ว เขาอาจไม่ประสงค์จะผูกความสัมพันธ์กันในทางกฎหมายเลยก็ตาม
การจัดการงานนอกสั่งเป็นมูลหนี้ (บ่อเกิดของหนี้) ประเภทนิติเหตุ ตรงกันข้ามกับมูลหนี้ประเภทนิติกรรม
การจัดการงานนอกสั่งนั้น ภาษาละตินว่า negotiorum gestio แปลว่า การจัดการงาน (ของผู้อื่น) ส่วนในภาษาอังกฤษนั้นมีชื่อเรียกต่าง ๆ กันไป เช่น
agency without specific authorisation (เยอรมัน: Geschäftsführung ohne Auftrag) หรือ 'voluntary agency' (เยอรมัน: Geschäftsführung) ตามประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมัน
undertaking formed without agreement (ฝรั่งเศส: engagement formé sans convention) ตามประมวลกฎหมายแพ่งฝรั่งเศส
management of business of another (事務管理) ตามประมวลกฎหมายแพ่งญี่ปุ่น
management of affairs without mandate ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  ศนันท์กรณ์ โสตถิพันธุ์. (2552). คำอธิบายกฎหมายลักษณะละเมิด จัดการงานนอกสั่ง ลาภมิควรได้. (พิมพ์ครั้งที่ 2 แก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพฯ : วิญญูชน. ISBN 978-974-288-751-3. หน้า 348.
↑  ศนันท์กรณ์ โสตถิพันธุ์. (2552). คำอธิบายกฎหมายลักษณะละเมิด จัดการงานนอกสั่ง ลาภมิควรได้. (พิมพ์ครั้งที่ 2 แก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพฯ : วิญญูชน. ISBN 978-974-288-751-3. หน้า 17.
↑  See BGB - Book 2 - Title 13
↑  See FCC - Book 3 - Title 4 เก็บถาวร 2006-05-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
↑  See JCC - Article 697 เก็บถาวร 2012-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทะไลลามะที่ 14

| แต็นจิน กยาโช  བསྟན་འཛིན་རྒྱ་མཚོ་ |
| --- | --- |
ทะไลลามะ องค์ที่ 14

ทะไลลามะ
ดำรงพระยศ: 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493 (74 ปี)
ก่อนหน้า: ทะไลลามะที่ 13
ศาสนา: พุทธแบบทิเบต
นิกาย: เกลุก

ประสูติ: 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2478 (89 ปี) เมืองตักเซอร์, ทิเบต, สาธารณรัฐจีน 
พระชนก: เชอกยอง เซริง
พระชนนี: ดิกิ เซริง
ลายพระนาม: 
ทะไลลามะที่ 14 (ภาษาจีน: 第十四世达赖喇嘛, dìshísìshì dálàilǎma; 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2478 - ปัจจุบัน) พระฉายา แต็นจิน กยาโช (ทิเบต: བསྟན་འཛིན་རྒྱ་མཚོ་, ไวลี: Bstan-'dzin Rgya-mtsho, พินอินทิเบต: Dänzin Gyaco, IPA: /tɛ̃˥˥.t͡sĩ˥˥.ca˩˧.t͡sʰo˥˥/) เป็นทะไลลามะ ผู้นำทางจิตวิญญาณสูงสุดของชาวทิเบตพระองค์ปัจจุบัน และเป็นภิกษุสังกัดนิกายเกลุก
พระองค์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพเมื่อปี พ.ศ. 2532 (ค.ศ. 1989) นิตยสารไทม์ยกย่องว่าพระองค์ทายาททางจิตวิญญาณของมหาตมา คานธี
มิสออลเนชันส์

| --- | --- |
ก่อตั้ง: 1989
ประเภท: การประกวดความงาม
สํานักงานใหญ่: หนานจิง,จีน
ภาษาทางการ : ภาษาอังกฤษ
ผู้ชนะการประกวด

| ปี | ตัวแทนประเทศ | มิสออลเนชันส์ | สถานที่จัดประกวด | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1989 |  นิวซีแลนด์ | Kirsten Roberts |  กรุงเทพมหานคร, ไทย | 25 |
| 1990 |  เบลเยียม | An Balduck |  กัวลาลัมเปอร์, มาเลเซีย | 32 |
| 2010 |  ลัตเวีย | Diāna Kubasova |  หนานจิง, จีน | 56 |
| 2011 |  โรมาเนีย | Cristina-Elena David |  หนานจิง, จีน | 41 |
| 2012 |  เบลารุส | Daria Patkova |  หนานจิง, จีน | 43 |
| 2014 |  โบลิเวีย | Nayeli Quiroga Via |  หนานจิง, จีน | 36 |
2013: ไม่มีการประกวด
| 2015 |  เม็กซิโก | Fernanda Valenzuela |  หนานจิง, จีน | 36 |
| 2016 |  ลัตเวีย | Laura Škutāne |  หนานจิง, จีน | 40 |
| 2017 |  ไทย | Poowisa Chawang |  หนานจิง, จีน | 25 |
2018: ไม่มีการประกวด
| 2019 |  รัสเซีย | Talia Aibedullina |  หนานจิง, จีน | 30 |
ผู้ชนะการประกวด > ผู้ชนะเรียงตามจำนวนครั้ง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ/ดินแดน | จำนวน | ปีที่ชนะ |
|  ลัตเวีย | 2 | 2010, 2016 |
|  รัสเซีย | 1 | 2019 |
|  ไทย | 1 | 2017 |
|  เม็กซิโก | 1 | 2015 |
|  โบลิเวีย | 1 | 2014 |
|  เบลารุส | 1 | 2012 |
|  โรมาเนีย | 1 | 2011 |
|  เบลเยียม | 1 | 1990 |
|  ออสเตรเลีย | 1 | 1989 |
ผู้ชนะการประกวด > รองชนะเลิศ

| ปี | รองอันดับ 1 (อันดับ 2) | รองอันดับ 2 (อันดับ 3) | รองอันดับ 3 (อันดับ 4) | รองอันดับ 4 (อันดับ 5) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2019 | Leslie Gonzalez Villagomez  เม็กซิโก | Nguyen Thuy Minh Truc  เวียดนาม | Elize Joanne De Jong  เนเธอร์แลนด์ | Maria Solonari  มอลโดวา |
| 2017 | Valeriya Sizova  ออสเตรเลีย | Nguyen Thi Thanh Trang  เวียดนาม | Aleksandra Nikolayeva  รัสเซีย | Diana Lai  แคนาดา |
| 2016 | Taylor Marlene Curry  ออสเตรเลีย | Ana Gabriela Carvalho Borges  บราซิล | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล |
| 2015 | Cecile Brits  แอฟริกาใต้ | Praewpayome Luksitanon  ไทย | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล |
| 2014 | Jacqueline Willeke  เยอรมนี | Liu Bing  จีน | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล |
| 2012 | Sanja Urosevic  เซอร์เบีย | Fay Li  จีน | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล |
| 2011 | Yekaterina Vinogradova  | Zhao Yi Shan  จีน | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล |
| 2010 | Ema Theresse Masters  ออสเตรเลีย | Chen Ya-Feng  จีน | Vasana Wongbuntree  ไทย | Nadezda Vasilyeva  รัสเซีย |
| 1990 | Marlene Quick  สวีเดน | Stephanie TenEyck  สหรัฐ | Lizbeth Santana Peralta  สาธารณรัฐโดมินิกัน | Toni-Jene FRANCEs Peters  ออสเตรเลีย |
| 1989 | Kirsten Roberts  ออสเตรเลีย | Danisa Namchiengtai  ไทย | Vivian Palmer  อุรุกวัย | Regina Rieck  ออสเตรีย |
ตัวแทนประเทศไทย

บทความหลัก: มิสออเนชันส์ไทยแลนด์
| ปี | ผู้ดำรงตำแหน่ง | จังหวัด | ตำแหน่งในการประกวด | รางวัลพิเศษ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2019 | เกศโมฬี สุขแก้ว | นครศรีธรรมราช | ไม่ผ่านเข้ารอบ |  |
| 2017 | ภูวิศา ฉวาง | ชุมพร | มิสออลเนชันส์ 2017 | มิสบอดี้บิวตี้ฟูล |
| 2016 | ฐานิกา จุลพันธ์ | กรุงเทพมหานคร | เข้ารอบ 11 คนสุดท้าย |  |
| 2015 | แพรวโพยม ลักษิตานนท์ | ขอนแก่น | รองอันดับ 2 |  |
| 2010 | วาสนา วงษ์บุญตรี | กรุงเทพมหานคร | รองอันดับ 3 |  |
| 1990 | พักตร์วิมล ทองทา | ไม่ทราบข้อมูล | ไม่ผ่านเข้ารอบ |  |
| 1989 | แดนิสา นามเชียงใต้ | ไม่ทราบข้อมูล | รองอันดับ 2 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลักอย่างเป็นทางการ
| ด ค กการประกวดความงามนานาชาติ |
| --- | --- |
การประกวดผู้หญิง:  มิสเวิลด์  มิสยูนิเวิร์ส  มิสอินเตอร์เนชันแนล  มิสเอิร์ธ  มิสซูปราเนชันแนล  มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล  มิสอินเตอร์คอนติเนนตัล  มิสเอเชียแปซิฟิกอินเตอร์เนชันแนล  มิสเอเชีย  เวิลด์มิสยูนิเวอร์ซิตี้  มิสโกลบอินเตอร์เนชันแนล  มิสโมเดลออฟเดอะเวิลด์  มิสออลเนชันส์  มิสทัวริซึมเวิลด์ (สหราชอาณาจักร)  มิสโกลบอลบิวตีควีน  ท็อปโมเดลออฟเดอะเวิลด์  มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล  มิสทัวริซึมควีนอินเตอร์เนชันแนล  มิสโกลบ  เดอะมิสโกลบ  มิสยูไนเต็ดคอนติเนนท์  ซูเปอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล  เฟซออฟบิวตีอินเตอร์เนชันแนล  มิสอีโคอินเตอร์เนชันแนล  มิสอีโคทีนอินเตอร์เนชันแนล  มิสทัวริซึมเวิลด์ (จีน)  มิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล  มิสทัวริซึมเมโทรโพลิตันอินเตอร์เนชันแนล  มิสไชนิสอินเตอร์เนชั่นแนล  มิสเซาท์อีสต์เอเชียทัวริซึมแอมบาสเดอร์  มิสไชนิสเวิลด์  มิสแอมบาสซเดอร์  มิสทัวร์ลิซึมควีนเอเชีย  มิสซิสเนชั่นแนลยูนิเวิร์ส  มิสและมิสซิสซัมเมอร์โกลบอลยูนิเวิร์ส 
การประกวดผู้ชาย:  แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล  มิสเตอร์เวิลด์  มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล  มิสเตอร์โกลบอล  มิสเตอร์ซูปราเนชันแนล  แมนยูนิเวิร์สโมเดล  มิสเตอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล  มิสเตอร์ยูนิเวอร์แซลแอมบาสซาเดอร์  มิสเตอร์โกลบอลทีน  มิสเตอร์เนชันแนลยูนิเวิร์ส  มิสเตอร์ยูไนเต็ดเวิลด์  อัลติจูดเวิลด์ซูเปอร์โมเดล  มิสเฟรนด์ชิพอินเตอร์เนชันแนล  มิสเตอร์เวิร์คคิงเมนอินเตอร์เนชันแนล 
การประกวดแอลจีบีที+:  มิสอินเตอร์เนชั่นแนลควีน 
การประกวดอื่นๆ:  มิสแอนด์มิสเตอร์เดฟเวิลด์แอนด์ยุโรปแอนด์เอเชีย
การรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย
ภูมิหลัง

บทความหลัก: ภูมิหลังทางประวัติศาสตร์ของสงครามรัสเซีย-ยูเครน
ภูมิหลัง > ยุคหลังสหภาพโซเวียต

หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต เมื่อปี 2534 ยูเครนและรัสเซียก็ยังคงมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดต่อกัน โดยยูเครนยินยอมที่จะปลดอาวุธนิวเคลียร์ในประเทศและยอมรับรายงานกรุงบูดาเปสต์เรื่องการประกันความมั่นคง ภายใต้เงื่อนไขว่ารัสเซีย สหรัฐ และสหราชอาณาจักรจะต้องไม่ใช้กำลังเพื่อละเมิดดินแดนหรืออธิปไตยของยูเครน ในปี 2542 รัสเซียเป็นผู้ลงนามกฎบัตรความมั่นคงยุโรป ซึ่งยืนยันว่าชาติยุโรปมีอิสระในการเลือกหรือเปลี่ยนการจัดการด้านความมั่นคงของตนเองได้ ประเทศยุโรปตะวันออกรวม 14 ประเทศเข้าร่วมกับเนโทซึ่งมีเหตุผลบางส่วนมาจากภัยคุกคามด้านความมั่นคงส่วนภูมิภาคจากรัสเซีย ไม่ว่าจะเป็นวิกฤตรัฐธรรมนูญรัสเซียปี 2536 สงครามในอับฮาเซียหรือสงครามเชเชนครั้งที่ 1 ผู้นำรัสเซียอ้างว่าการรับสมาชิกเพิ่มของเนโทเป็นการละเมิดการรับประกันอย่างไม่เป็นทางการว่าเนโทจะไม่ขยายตัวมาทางตะวันออก
ต่อมาใน พ.ศ. 2551 วลาดีมีร์ ปูติน ออกมาเรียกร้องต่อต้านไม่ให้ยูเครนเข้าร่วมองค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ หรือเนโท เหตุการณ์นี้ทำให้มีนักวิเคราะห์มองว่า รัสเซียต้องการที่จะฟื้นฟูลัทธิเบรจเนฟ ซึ่งจำกัดอธิปไตยของยูเครนไว้ไม่ให้เหนือกว่าชาติอื่น ๆ ในกลุ่มกติกาสัญญาวอร์ซอ เมื่อครั้งที่ยูเครนยังอยู่ใต้อำนาจของสหภาพโซเวียต
ภูมิหลัง > การปฏิวัติยูเครน

ในปี 2556 เกิดการประท้วงยูโรไมดาน ทำให้วิกตอร์ ยานูกอวึช ประธานาธิบดีของยูเครนในขณะนั้น เซ็นสัญญากับฝ่ายค้าน เพื่อจัดเลือกตั้งใหม่ ยานูกอวึชหลบหนีออกจากกรุงเคียฟก่อนที่จะถูกถอดถอนเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 แต่ยังคงมีผู้นำจากบริเวณยูเครนตะวันออกที่ให้ความเคารพในตัวเขาอยู่ ทำให้เกิดความขัดแย้งนิยมรัสเซีย ตามมาด้วยการผนวกไครเมียของประเทศรัสเซีย และนำไปสู่การจัดตั้งสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์และลูฮันสก์ที่บริเวณดอนบัส
เหตุการณ์ก่อนเกิดสงคราม > ความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้น (มีนาคม พ.ศ. 2564 – กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565)

นับตั้งแต่เดือนมีนาคมจนถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2564 รัสเซียเริ่มเสริมกำลังทหารครั้งใหญ่ใกล้กับพรมแดนรัสเซีย–ยูเครน ซึ่งตามมาด้วยการเสริมกำลังทหารครั้งที่สองระหว่างเดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 ทั้งในรัสเซียและเบลารุส ระหว่างการเสริมกำลังเหล่านี้ รัฐบาลรัสเซียได้ออกมาปฏิเสธหลายครั้งว่ามีแผนที่จะรุกรานหรือโจมตียูเครน บรรดาผู้ที่ออกมาปฏิเสธเรื่องดังกล่าวรวมถึงดมีตรี เปสคอฟ โฆษกรัฐบาล ในวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564, เซียร์เกย์ เรียบคอฟ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2564, อะนาโตลี อันโตนอฟ เอกอัครราชทูตรัสเซียประจำสหรัฐ ในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 และ อะเลคซันดร์ ซเมเยฟสกี เอกอัครราชทูตรัสเซียประจำเช็กเกีย ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565
นีโคไล ปาตรูเชฟ หัวหน้าที่ปรึกษาด้านความมั่นคงแห่งชาติของประธานาธิบดีปูติน ซึ่งเชื่อว่าฝ่ายตะวันตกทำสงครามกับรัสเซียมาเป็นเวลาหลายปีโดยที่ไม่ได้ประกาศสงคราม เป็นบุคคลสำคัญที่อยู่เบื้องหลังของยุทธศาสตร์ความมั่นคงแห่งชาติฉบับปรับปรุงของรัสเซียซึ่งได้รับการเผยแพร่ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 โดยได้ระบุไว้ว่า รัสเซียอาจใช้ "วิธีการขั้นรุนแรง" เพื่อ "ขัดขวางหรือป้องกันการกระทำที่ไม่เป็นมิตรที่คุกคามอธิปไตยและบูรณภาพแห่งดินแดนสหพันธรัฐรัสเซีย"
ในช่วงต้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 หลังจากที่รัสเซียออกมาปฏิเสธเรื่องดังกล่าว สหรัฐได้เผยแพร่ข่าวกรองเกี่ยวกับแผนการรุกรานของรัสเซีย ซึ่งรวมไปถึงภาพถ่ายทางดาวเทียมที่แสดงถึงกองกำลังและยุทโธปกรณ์ของรัสเซียที่อยู่ใกล้กับพรมแดนรัสเซีย–ยูเครน หน่วยข่าวกรองรายงานว่ามีการจัดทำรายชื่อสถานที่และบุคคลสำคัญที่จะถูกสังหารหรือถูกตัดรอนกำลังเมื่อมีการรุกราน สหรัฐยังคงเผยแพร่รายงานที่คาดการณ์ถึงแผนการรุกรานยูเครนได้อย่างถูกต้องแม่นยำ
สถานการณ์ > แนวรบตอนเหนือของยูเครน

กองทัพรัสเซียมีความพยายามที่จะเข้ายึดครองเมืองเคียฟ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของยูเครน โดยการเคลื่อนทัพหลักเข้ามาจากทางประเทศเบลารุส บุกเข้ามาตามฝั่งตะวันตกของแม่น้ำนีเปอร์เพื่อเข้าปิดล้อมเคียฟ โดยมีทัพย่อยอีกสองทัพเคลื่อนเข้ามาจากฝั่งตะวันออกของแม่น้ำนีเปอร์เพื่อให้การสนับสนุน ได้แก่ กองทัพที่เมืองแชร์นีฮิวและกองทัพที่เมืองซูมือ เคลื่อนเข้ามาเพื่อช่วยปิดล้อมเคียฟจากฝั่งตะวันออก
ในวันแรกที่รัสเซียเริ่มรุกรานยูเครน รัสเซียสามารถยึดครองเชอร์โนบิลและปรือปิยัจซึ่งเป็นเมืองร้างได้สำเร็จ การเคลื่อนทัพของรัสเซียชะลอลงที่เมืองอีวันกิว ซึ่งตั้งอยู่ที่บริเวณชานเมืองเคียฟ รัสเซียพยายามที่จะยึดครองเคียฟให้ได้ในเวลาอันสั้น โดยทำการโจมตีสนามบินสองแห่งใกล้เคียฟ และส่งหน่วยรบพิเศษสเปซนาซเข้าไปแทรกซึมเคียฟ แต่ความพยายามดังกล่าวล้มเหลว นอกจากนี้ รัสเซียยังพยายามที่จะลอบสังหารประธานาธิบดียูเครนด้วย โดยส่งกองกำลังทหารรับจ้างและทหารจากเชชเนียเข้าไปปฏิบัติการ แต่ความพยายามดังกล่าวก็ล้มเหลวเช่นกัน โดยยูเครนอ้างว่ามีเจ้าหน้าที่ในหน่วยข่าวกรองของรัสเซียคอยให้ข้อมูลเกี่ยวกับปฏิบัติการดังกล่าว ทำให้ยูเครนสามารถขัดขวางแผนการได้สำเร็จ
สถานการณ์ > แนวรบตะวันออกเฉียงเหนือของยูเครน

เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 กองทัพรัสเซียสามารถเคลื่อนเข้าแคว้นแชร์นีฮิวที่บริเวณภาคตะวันออกเฉียงเหนือของยูเครนและปิดล้อมเมืองแชร์นีฮิวได้สำเร็จ ในวันถัดมา รัสเซียได้บุกเข้าเมืองกอนอตอป และสามารถยึดครองเมืองได้สำเร็จ
ในวันเดียวกัน มีการเคลื่อนทัพเข้าแคว้นซูมือ และหน่วยรบของรัสเซียได้เข้าโจมตีเมืองซูมือ ซึ่งอยู่ห่างจากพรมแดนรัสเซีย–ยูเครนแค่ 35 กิโลเมตร แต่การเคลื่อนทัพของรัสเซียในบริเวณนี้ก็หยุดลงเนื่องจากเกิดการสู้รบอย่างหนักในเมืองซูมือ แหล่งข่าวในประเทศยูเครนอ้างว่า ยานหุ้มเกราะของรัสเซียถูกทำลายมากกว่าหนึ่งร้อยคัน และมีทหารนับสิบนายถูกจับได้สำเร็จ ในวันเดียวกัน มีรายงานว่าเมืองออคตือร์กาก็ถูกโจมตีเช่นกัน และมีรายงานว่ากองทัพรัสเซียมีการใช้ระเบิดสุญญากาศเพื่อโจมตีเมือง
เมื่อวันที่ 4 มีนาคม นายเฟรเดอริก เคแกน นักวิชาการชาวอเมริกัน เขียนวิเคราะห์สถานการณ์ในยูเครนว่า การรุกรานยูเครนของรัสเซียที่เมืองซูมือ “ถือเป็นการรุกรานที่ประสบความสำเร็จและอันตรายมากที่สุดในความพยายามที่จะรุกรานเคียฟ” นายเฟรเดอริกยังให้ความเห็นว่า สภาพทางภูมิศาสตร์ของบริเวณนั้นทำให้กองทัพรัสเซียได้เปรียบ เพราะเป็นพื้นที่โล่ง เรียบ และมีประชากรไม่หนาแน่น กองทัพรัสเซียจึงสามารถเคลื่อนอาวุธและเครื่องจักรกลได้ง่าย ส่วนฝ่ายยูเครนจะหาตำแหน่งป้องกันการรุกรานได้ยาก
สถานการณ์ > แนวรบตะวันออกของยูเครน

ที่ภาคตะวันออกของยูเครน กองทัพรัสเซียพยายามเข้ายึดครองเมืองคาร์กิว ซึ่งอยู่ห่างจากพรมแดนแค่ 35 กิโลเมตร ในระหว่างการสู้รบ รถถังของรัสเซียต้องเจอกับการต่อต้านอย่างหนักจากยูเครน และเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ กองทัพรัสเซียก็ทำการยิงขีปนาวุธใส่เมืองคาร์กิว ทำให้มีผู้เสียชีวิตหลายคน ที่ปรึกษาของประธานาธิบดียูเครนเรียกยุทธการครั้งนี้ว่า “สตาลินกราดแห่งศตวรรษที่ 21”
เช้าวันที่ 25 กุมภาพันธ์ กองทัพรัสเซียทำการเคลื่อนทัพเข้ามาจากสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์เพื่อเข้าโจมตีเมืองมารีอูปอล แต่เกิดการปะทะกับกองทัพยูเครนที่หมู่บ้านปาฟโลปีล ทำให้กองทัพรัสเซียพ่ายแพ้ไป ในคืนวันนั้น กองทัพเรือของรัสเซียทำการโจมตีชายฝั่งทะเลอะซอฟ ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองมารีอูปอลไปทางตะวันตกประมาณ 70 กิโลเมตร เจ้าหน้าที่ของกระทรวงกลาโหมสหรัฐ ระบุว่า กองทัพรัสเซียอาจทำการเคลื่อนพลนับพันคนขึ้นบกที่ชายฝั่งดังกล่าว ต่อมาในวันที่ 1 มีนาคม ผู้นำของสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ ระบุว่ากองทัพของดอแนตสก์สามารถล้อมเมืองวอลนอวาคาได้สำเร็จ ในวันที่ 2 มีนาคม กองทัพรัสเซียถูกผลักดันออกจากเมืองซีวีโรดอแนตสก์ หลังเกิดการปะทะกันที่เมืองดังกล่าว
จนถึงวันที่ 18 มีนาคม เมืองมารีอูปอลก็ถูกปิดล้อมอย่างสมบูรณ์ เกิดการสู้รบที่ใจกลางเมือง ทำให้ประชาชนอพยพออกจากเมืองได้ยากขึ้น ต่อมาเมื่อวันที่ 20 มีนาคม โรงเรียนศิลปะแห่งหนึ่งในเมืองมารีอูปอลซึ่งเป็นที่หลบภัยของผู้คนราว 400 คนก็ถูกวางระเบิดโดยรัสเซีย ในวันเดียวกัน กองทัพรัสเซียก็ทำการปิดล้อมและโจมตีเมืองต่อไป โดยกองทัพรัสเซียต้องการให้มีการยอมแพ้อย่างสมบูรณ์ แต่เจ้าหน้าที่รัฐบาลของยูเครนไม่ยอม
สถานการณ์ > แนวรบตะวันตกของรัสเซีย

การบุกยึดครองแคว้นคูสต์ สิงหาคม 2567
สถานการณ์ > แนวรบทางอากาศ

เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ กองกำลังรัสเซียได้โจมตีฐานทัพอากาศชูฮูย ซึ่งเป็นที่จัดเก็บอากาศยานไร้คนขับของยูเครน การโจมตีครั้งนี้สร้างความเสียหายให้กับแหล่งจัดเก็บเชื้อเพลิงและโครงสร้างพื้นฐานของฐานทัพ วันรุ่งขึ้น ฐานทัพอากาศมิลเลอร์โรโวในประเทศรัสเซียถูกกองกำลังทหารยูเครนโจมตีโดยใช้ขีปนาวุธ OTR-21 ทอชกา เจ้าหน้าที่ยูเครนระบุว่าขีปนาวุธทำลายเครื่องบิน ของกองทัพอากาศรัสเซียไปหลายลำ และทำให้เกิดเพลิงไหม้  เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ มีรายงานว่ารัสเซียใช้ระบบขีปนาวุธ 9K720 อิสคานเดอร์ ซึ่งตั้งอยู่ในประเทศเบลารุส เพื่อโจมตีท่าอากาศยานจีโทมือร์ ซึ่งเป็นท่าอากาศยานพลเรือน ระบบป้องกันภัยทางอากาศของยูเครนหลายแห่งถูกทำลายหรือเสียหายในวันแรกของการรุกรานโดยการโจมตีทางอากาศของรัสเซีย
การบาดเจ็บล้มตายและผลกระทบด้านมนุษยธรรม > การบาดเจ็บล้มตาย

| รายละเอียด | จำนวน | ช่วงเวลา | แหล่งข้อมูล |
| --- | --- | --- | --- |
| พลเรือน | 24,332+ เสียชีวิต (โดยประมาณ) 2,500–2,700 เสียชีวิต (รายงาน) | 24 กุมภาพันธ์ – 23 เมษายน 2022 24 กุมภาพันธ์ – 18 เมษายน 2022 | รัฐบาลยูเครน |
| พลเรือน | 2,435+ เสียชีวิต, 2,946+ บาดเจ็บ | 24 กุมภาพันธ์ – 21 เมษายน พ.ศ. 2565 | สหประชาชาติ |
| พลเรือน | 1,252 กุมขัง | 21 กันยายน – 25 กันยายน พ.ศ. 2565 | เดอะนิวยอร์กไทมส์ |
| กองทัพยูเครน (กองทัพยูเครน,  กองกำลังป้องกันประเทศยูเครน) | 2,500–3,000 เสียชีวิต, 10,000 บาดเจ็บ | 24 กุมภาพันธ์ – 15 เมษายน พ.ศ. 2565 | รัฐบาลยูเครน |
| กองทัพยูเครน (กองทัพยูเครน,  กองกำลังป้องกันประเทศยูเครน) | 2,000–4,000 เสียชีวิต | 24 กุมภาพันธ์ – 9 มีนาคม พ.ศ. 2565 | ประมาณการโดยสหรัฐ |
| กองทัพยูเครน (กองทัพยูเครน,  กองกำลังป้องกันประเทศยูเครน) | 23,367 เสียชีวิต | 24 กุมภาพันธ์ – 16 เมษายน พ.ศ. 2565 | รัฐบาลรัสเซีย |
| กองทัพรัสเซีย | 1,351 เสียชีวิต, 3,825 บาดเจ็บ | 24 กุมภาพันธ์ – 25 มีนาคม พ.ศ. 2565 | รัฐบาลรัสเซีย |
| กองทัพสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ | 1,188 เสียชีวิต, 4,956 บาดเจ็บ | 26 กุมภาพันธ์ – 14 เมษายน พ.ศ. 2565 | สาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ |
| กองทัพสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ | 500–600 เสียชีวิต | 24 กุมภาพันธ์ – 5 เมษายน พ.ศ. 2565 | รัฐบาลรัสเซีย |
| กองกำลังรัสเซียและพันธมิตร (กองทัพรัสเซีย, กองกำลังป้องกันประเทศรัสเซีย, กลุ่มแวกเนอร์, ดอแนตสก์กับลูฮันสก์) | 30,000–40,000 ผู้บาดเจ็บ | 24 กุมภาพันธ์ – 23 มีนาคม พ.ศ. 2565 | ประมาณการโดยเนโท |
| กองกำลังรัสเซียและพันธมิตร (กองทัพรัสเซีย, กองกำลังป้องกันประเทศรัสเซีย, กลุ่มแวกเนอร์, ดอแนตสก์กับลูฮันสก์) | 10,000+ เสียชีวิต | 24 กุมภาพันธ์ – 30 มีนาคม พ.ศ. 2565 | ประมาณการโดยสหรัฐ |
| กองกำลังรัสเซียและพันธมิตร (กองทัพรัสเซีย, กองกำลังป้องกันประเทศรัสเซีย, กลุ่มแวกเนอร์, ดอแนตสก์กับลูฮันสก์) | 21,000 สูญหาย | 24 กุมภาพันธ์ – 21 เมษายน พ.ศ. 2565 | รัฐบาลยูเครน |
ดูเพิ่ม

สมัยประชุมพิเศษฉุกเฉินที่ 11 ของสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ
ข้อมติสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่ อีเอส-11/1
ข้อมติสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่ อีเอส-11/3
คดีระหว่างยูเครนกับสหพันธรัฐรัสเซีย (พ.ศ. 2565)
บทอ่านเพิ่ม

Derix, Steven. Zelensky: Ukraine's President and His Country (2022) excerpt
D'Anieri, Paul (31 October 2019). Ukraine and Russia: From Civilized Divorce to Uncivil War. Cambridge University Press. ISBN 978-1-108-48609-5.
Marples, David R. ed. The War in Ukraine's Donbas: Origins, Contexts, and the Future (2022) excerpt
Menon, Rajan; Rumer, Eugene B. (6 February 2015). Conflict in Ukraine: The Unwinding of the Post-Cold War Order. MIT Press. ISBN 978-0-262-53629-5. OCLC 1029335958.
Smith, Christopher M. (15 March 2022). Ukraine's Revolt, Russia's Revenge. Brookings Institution Press. ISBN 978-0-8157-3925-8. OCLC 1287616684.
Watling, Jack; Reynolds, Nick (22 April 2022). Operation Z: The Death Throes of an Imperial Delusion (PDF) (Report). Royal United Services Institute.
Wood, Elizabeth A.; Pomeranz, William E.; Merry, E. Wayne; Trudolyubov, Maxim (15 December 2015). Roots of Russia's War in Ukraine. Columbia University Press. ISBN 978-0-231-80138-6. OCLC 1008637056.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การรุกรานยูเครนของรัสเซีย พ.ศ. 2565
Russia invades Ukraine live updates. CNN.
Ukraine live updates. BBC News.
Video of aftermath, including injured pregnant woman being carried, after Russian airstrike on hospital in Mariupol, Ukraine. Sky News, March 9, 2022
Russia invades Ukraine. Reuters, 10 March 2022
Video archive by RFE/RL
Tracking Social Media Takedowns and Content Moderation During the 2022 Russian Invasion of Ukraine (updated weekly)
พลร่มของสหรัฐจากกองพันที่ 2 กรมทหารราบที่ 503 ออกจากฐานทัพอากาศอาวีอาโนไปยังลัตเวียในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 มีกองกำลังสหรัฐหลายพันนายถูกส่งไปยังยุโรปตะวันออก ท่ามกลางการเสริมกำลังทหารของรัสเซีย
ดินแดนใต้การปกครองของยูเครน      ดินแดนใต้การปกครองของรัสเซีย
ดินแดนใต้การปกครองของยูเครน     ดินแดนใต้การปกครองของรัสเซีย
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2456

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2456 (ค.ศ. 1913) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 132 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 4 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี ร.ศ. 131 (1 มกราคม - 31 มีนาคม) และ พ.ศ. 2456 (1 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
อธิบดีศาลฎีกา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ (ก่อนวันที่ 11 พฤศจิกายน มีพระอิสริยยศ "พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นสวัสดิวัดนวิศิษฎ์")
นครเชียงใหม่: เจ้าแก้วนวรัฐ
นครลำปาง: เจ้าบุญวาทย์วงษ์มานิต
นครลำพูน: เจ้าจักรคำขจรศักดิ์
เหตุการณ์

1 เมษายน – พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติคลังออมสินขึ้นโดยให้เรียกว่า "คลังออมสิน" ขึ้นตรงต่อกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ อันเป็นจุดกำเนิดของธนาคารออมสิน
4 เมษายน - พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เปลี่ยนชื่อจาก กรมเก็บ ในกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ เป็นกรมพระคลัง มหาสมบัติ (อ้างอิง หนังสือพิมพ์กรุงเทพเดลิเมล์ ฉบับที่ 960 วันที่ 4 เมษายน 2456)
ผู้เกิด > มกราคม

3 มกราคม – อุเทน เตชะไพบูลย์ นักธุรกิจ (อนิจกรรม พ.ศ. 2550)
5 มกราคม – เจ้าเครือแก้ว ณ เชียงใหม่ ศิลปินแห่งชาติ (พิราลัย พ.ศ. 2546)
10 มกราคม
พระเขมสารโสภณ (ธรรมนูญ ธุวสีโล) เจ้าคณะจังหวัดชลบุรี (ธรรมยุต) (มรณภาพ พ.ศ. 2523)
สมโรจน์ สวัสดิกุล ณ อยุธยา นักประพันธ์ (อนิจกรรม พ.ศ. 2550)
11 มกราคม – พระครูโอภาสพุทธิคุณ (กอง โอภาสโก) เจ้าคณะตำบลบางงาม (มรณภาพ พ.ศ. 2508)
12 มกราคม – ทวิช เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมคนที่ 15 (อนิจกรรม พ.ศ. 2527)
15 มกราคม – ชนิด สายประดิษฐ์ (จูเลียต) นักเขียน (เสียชีวิต พ.ศ. 2553)
23 มกราคม – หม่อมราชวงศ์จักรทอง ทองใหญ่ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรคนที่ 24 (อนิจกรรม พ.ศ. 2541)
ผู้เกิด > กุมภาพันธ์

9 กุมภาพันธ์ – เกรียงไกร อัตตะนันทน์ แม่ทัพภาคที่ 1 คนที่ 19 (อสัญกรรม พ.ศ. 2515)
27 กุมภาพันธ์ – บัวเขียว รังคสิริ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดแพร่ (อนิจกรรม พ.ศ. 2531)
ผู้เกิด > มีนาคม

1 มีนาคม – พระอธิการผินะ ปิยธโร เจ้าอาวาสวัดสนมลาว (มรณภาพ พ.ศ. 2545)
10 มีนาคม – พระครูสังวรสมณกิจ (ทิม อตฺตสนฺโต) เจ้าอาวาสวัดพระขาว (มรณภาพ พ.ศ. 2552)
12 มีนาคม – สุรกิจ มัยลาภ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมคนที่ 29 (อนิจกรรม พ.ศ. 2532)
14 มีนาคม – จรูญพันธ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศคนที่ 19 (อสัญกรรม พ.ศ. 2534)
17 มีนาคม – อ่อง โพธิกนิษฐ แม่ทัพภาคที่ 1 คนที่ 18 (อนิจกรรม พ.ศ. 2512)
19 มีนาคม – จิตติ นาวีเสถียร รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหมคนที่ 21 (อนิจกรรม พ.ศ. 2525)
ผู้เกิด > เมษายน

1 เมษายน – กระจ่าง ตุลารักษ์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่น (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2552)
8 เมษายน – พระครูจ้อย จนฺทสุวณฺโณ เจ้าอาวาสวัดศรีอุทุมพร (มรณภาพ พ.ศ. 2550)
22 เมษายน – พระครูพัฒนกิจจานุรักษ์ (ชัยวงศ์ จนฺทวํโส) เจ้าอาวาสวัดพระพุทธบาทห้วยต้ม (มรณภาพ พ.ศ. 2543)
29 เมษายน – พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร พระบรมวงศ์ (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2534)
ผู้เกิด > พฤษภาคม

5 พฤษภาคม
พิมพ์ รัตนคุณสาสน์ (พิมพ์กวี ศรีอีสาน) กวี (เสียชีวิต พ.ศ. 2539)
ฟองจันทร์ ศิริวัติ (เจ้าฟองจันทร์ อินทขัติย์) พระราชวงศ์เชียงใหม่ (พิราลัย พ.ศ. 2540)
8 พฤษภาคม – ประเสริฐ ทรัพย์สุนทร อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2537)
27 พฤษภาคม – เจ้าบุษบง ณ ลำปาง พระราชวงศ์ลำปาง (พิราลัย พ.ศ. 2546)
28 พฤษภาคม – จำนง รังสิกุล นักการสื่อสาร (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2538)