stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
การกีฬา

จุดเด่นของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดที่แตกต่างจากโรงเรียนชั้นนำอื่น ๆ คือเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงทั้งในทางวิชาการและในด้านการกีฬา สแตนฟอร์ดอยู่ใน NCAA Division I-A อยู่ในแปซิฟิก-เทน และชนะเลิศการใน 70 รายการนับแต่ปี ค.ศ. 1980 เป็นต้นมา และได้รางวัลถ้วย Director’s cup ซึ่งมอบให้กับมหาวิทยาลัยที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในด้านการกีฬา เป็นเวลา 11 ปีติดต่อกันจากทั้งหมด 12 ปี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 ถึง ค.ศ. 2004 นักกีฬาของสแตนฟอร์ด ได้เหรียญรางวัลกีฬาโอลิมปิก 47 เหรียญ และชนะเลิศในระดับวิทยาลัย (NCAA Championship) 39 ครั้ง
มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดมีคู่แข่งในทางกีฬา คือ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ โดยทุก ๆ ปีจะมีการแข่งขันกีฬาอเมริกันฟุตบอลกัน ชื่อว่า The Big Game ในวันอาทิตย์ของเดือนพฤศจิกายน ในช่วงสัปดาห์นั้นจะมีกิจกรรมเกี่ยวกับ Big Game ไปตลอดสัปดาห์
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

สแตนฟอร์ดมีศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงหลายท่าน อาทิ
เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ (Herbert Hoover) ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ 31
จอห์น เอฟ. เคนเนดี (John F. Kennedy) ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ 35
ซูซาน ไรส์ (Susan Rice) ทูตของสหรัฐอเมริกาประจำสหประชาชาติ
ชาร์ล ชวาบ (Charles Schwab)
วิลเลียม ฮิวเลตต์ และ เดวิด แพกการ์ด (William Hewlett & David Packard)  ผู้ก่อตั้ง บริษัท ฮิวเลตต์-แพคการ์ด
เจอร์รี หยาง (Jerry Yang) ผู้ก่อตั้งบริษัท ยาฮู!
เซอร์เกย์ บริน และ แลร์รี เพจ (Sergey Brin & Larry Page) ผู้ก่อตั้งบริษัท กูเกิล
ฟิลิป ไนต์ (Philip H. Knight) ผู้ก่อตั้งบริษัท ไนกี้
ไทเกอร์ วูดส์ (Tiger Woods) นักกีฬากอล์ฟ
จอห์น แมกเอนโร (John McEnroe)
จอห์น เอลเวย์ (John Elway)
รศ. ดร.เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง นักวิชาการ สื่อมวลชน สมาชิกวุฒิสภา กรุงเทพ
ผศ. ดร.วุฒิพงษ์ เพรียบจริยวัฒน์ นักวิชาการ ผู้อำนวยการสถาบันสหสวรรษ
ดร.กิตติพงษ์ กิตยารักษ์ ปลัดกระทรวงยุติธรรม
รศ. ดร.เจษฎ์ โทณวณิก นักกฎหมายมหาชน คณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม
ธารินทร์ นิมมานเหมินท์ กรรมการสภาที่ปรึกษาพรรคประชาธิปัตย์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง  อดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ธนาคารไทยพานิชย์
ภราดา ดร.ประทีป ม. โกมลมาศ ผู้บุกเบิกสำคัญและอดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ในระหว่างปีพุทธศักราช 2521-2545
วรมน รามางกูร ผู้พิพากษา
จุฑาภัทร เหล่าธรรมทัศน์ นักร้อง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
เว็บไซต์ทีมกีฬา เก็บถาวร 2015-04-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สมาคมนักเรียนไทยมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด เก็บถาวร 2010-12-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพสแตนฟอร์ดจากเว็บไซต์ flickr
| ด ค กสมาคมมหาวิทยาลัยภาคพื้นแปซิฟิก |
| --- | --- |
 ออสเตรเลีย เมลเบิร์น ซิดนีย์ นิวเซาท์เวลส์ ออสเตรเลีย แคนาดา บริติชโคลัมเบีย ชิลี ชิลี จีน เจ้อเจียง ชิงหัว ปักกิ่ง ฟุ่ตัน USTC หนานจิง ฮ่องกง HKUST ฮ่องกง อินโดนีเซีย อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น เคโอ เกียวโต โตเกียว โทโฮกุ โอซากะ วาเซดะ มาเลเซีย มาลายา เม็กซิโก เม็กซิโก มอนเตร์เรย์ นิวซีแลนด์ ออกแลนด์ ฟิลิปปินส์ ฟิลิปปินส์ รัสเซีย ตะวันออกไกล สิงคโปร์ สิงคโปร์ เกาหลี เกาหลี โซล ยอนเซ โพฮัง KAIST ไต้หวัน ไต้หวัน ไทย จุฬาลงกรณ์ สหรัฐ Caltech สแตนด์ฟอร์ด แคลิฟอร์เนีย ออริกอน เซาเทิร์นแค วอชิงตัน 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  โครเอเชีย  โปแลนด์  โปรตุเกส 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ สถานที่ 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  Te Papa (New Zealand)  ULAN 
ประชาชน:  ISIL  Trove 
อื่น ๆ:  มิวสิกเบรนซ์ ค่ายเพลง  IdRef
ประเทศกรันโกลอมเบีย

กรันโกลอมเบีย (สเปน: Gran Colombia, เสียงอ่านภาษาสเปน: [ˈɡɾaŋ koˈlombja] ( ฟังเสียง); แปลว่า โคลอมเบียใหญ่) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐโคลอมเบีย (สเปน: República de Colombia) เป็นชื่อที่นักประวัติศาสตร์ใช้เรียกรัฐ (ซึ่งในขณะนั้นมีชื่อเรียกว่า โคลอมเบีย) ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ทางตอนเหนือของอเมริกาใต้และตอนใต้ของอเมริกากลางระหว่าง ค.ศ. 1819–1831 รัฐนี้รวมดินแดนของโคลอมเบีย เอกวาดอร์ ปานามา และเวเนซุเอลาในปัจจุบัน และบางส่วนของภาคเหนือของเปรูและภาคตะวันตกเฉียงเหนือของบราซิล ชื่อ กรันโกลอมเบีย ใช้ในเชิงประวัติศาสตร์เพื่อแยกความแตกต่างจาก สาธารณรัฐโคลอมเบีย ในปัจจุบัน ซึ่งยังเป็นชื่อทางการของรัฐในอดีตด้วย
ในช่วงเวลาของการก่อตั้ง กรันโกลอมเบียเป็นประเทศที่ทรงเกียรติภูมิสูงสุดในฮิสแปนิกอเมริกา จอห์น ควินซี แอดัมส์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ (ต่อมาเป็นประธานาธิบดีสหรัฐ) กล่าวอ้างว่ากรันโกลอมเบียเป็นหนึ่งในประเทศที่มีอำนาจมากที่สุดในโลก เกียรติภูมินี้ (ซึ่งสมทบเข้ากับความสำเร็จส่วนตัวของซิมอน โบลิบาร์) ก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวเพื่อเอกราชในคิวบา สาธารณรัฐโดมินิกัน และปวยร์โตรีโกที่ปรารถนาจะสร้างรัฐสมทบกับสาธารณรัฐนี้
แต่การรับรองความชอบธรรมของรัฐกรันโกลอมเบียในระดับนานาชาติสวนทางกับจุดยืนของยุโรปที่คัดค้านเอกราชของรัฐในทวีปอเมริกา ออสเตรีย ฝรั่งเศส และรัสเซียจะรับรองเอกราชของรัฐในทวีปอเมริกาก็ต่อเมื่อรัฐใหม่เหล่านั้นยอมรับพระมหากษัตริย์จากราชวงศ์ยุโรปเท่านั้น นอกจากนี้ กรันโกลอมเบียและมหาอำนาจระหว่างประเทศยังไม่ลงรอยกันในเรื่องการขยายดินแดนและพรมแดนของกรันโกลอมเบีย
กรันโกลอมเบียได้รับการประกาศจัดตั้งผ่านกฎหมายพื้นฐานแห่งสาธารณรัฐโคลอมเบียซึ่งตราขึ้นระหว่างการประชุมใหญ่แห่งอังโกสตูรา (ค.ศ. 1819) แต่ยังไม่มีผลบังคับจนกระทั่งการประชุมใหญ่แห่งกูกูตา (ค.ศ. 1821) ได้ประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งกูกูตา
กรันโกลอมเบียได้รับการจัดตั้งเป็นรัฐเดี่ยวแบบรวมศูนย์อำนาจปกครอง ตลอดการดำรงอยู่ของสาธารณรัฐมีร่องรอยความขัดแย้งระหว่างผู้สนับสนุนรัฐบาลแบบรวมศูนย์ที่มีระบบประธานาธิบดีเข้มแข็งกับผู้สนับสนุนรัฐบาลแบบสหพันธรัฐที่มีการกระจายอำนาจ ในขณะเดียวกันยังเกิดความแตกแยกทางการเมืองระหว่างผู้สนับสนุนรัฐธรรมนูญแห่งกูกูตา กับอีกสองกลุ่มที่พยายามให้มีการยกเลิกรัฐธรรมนูญ ไม่ว่าจะเพื่อสนับสนุนการแตกกรันโกลอมเบียออกเป็นสาธารณรัฐที่เล็กกว่า หรือเพื่อสนับสนุนการคงสหภาพไว้แต่ให้มีระบบประธานาธิบดีที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ฝ่ายที่สนับสนุนการปกครองตามรัฐธรรมนูญมีรองประธานาธิบดีฟรันซิสโก เด เปาลา ซันตันเดร์ เป็นผู้นำ ในขณะที่ฝ่ายที่สนับสนุนการสร้างระบบประธานาธิบดีที่เข้มแข็งมีประธานาธิบดีซิมอน โบลิบาร์ เป็นผู้นำ ทั้งสองเคยเป็นพันธมิตรกันในสงครามต่อต้านการปกครองของสเปน แต่เมื่อถึง ค.ศ. 1825 ความเห็นต่างของพวกเขาได้กลายเป็นเรื่องสาธารณะและเป็นส่วนสำคัญของความไม่มั่นคงทางการเมืองนับจากปีนั้นเป็นต้นมา
กรันโกลอมเบียถูกยุบเลิกใน ค.ศ. 1831 เนื่องจากความแตกต่างทางการเมืองที่เกิดขึ้นระหว่างผู้สนับสนุนระบอบสหพันธรัฐกับผู้สนับสนุนระบบศูนย์รวมอำนาจปกครอง เช่นเดียวกับความตึงเครียดในระดับภูมิภาคในหมู่ประชาชาติที่รวมกันเป็นสาธารณรัฐ กรันโกลอมเบียแตกออกเป็นรัฐผู้สืบสิทธิ์โคลอมเบีย เอกวาดอร์ และเวเนซุเอลา ส่วนปานามาแยกตัวจากโคลอมเบียใน ค.ศ. 1903 เนื่องจากกรันโกลอมเบียมีอาณาเขตส่วนใหญ่สอดคล้องกับเขตอำนาจดั้งเดิมของอดีตเขตอุปราชแห่งนิวกรานาดา กรันโกลอมเบียจึงอ้างกรรมสิทธิ์เหนือชายฝั่งโมสกิโตซึ่งเป็นชายฝั่งแคริบเบียนของนิการากัว
ดูเพิ่ม

สหพันธ์สาธารณรัฐอเมริกากลาง
สหพันธรัฐเปรู-โบลิเวีย
บรรณานุกรม

Bushnell, David (1970). The Santander Regime in Gran Colombia. Westport, CT: Greenwood Press. ISBN 0-8371-2981-8. OCLC 258393.
Gibson, William Marion (1948). The Constitutions of Colombia. Durham, NC: Duke University Press. OCLC 3118881.
Lynch, John (2006). Simón Bolívar: a Life. New Haven and London: Yale University Press. ISBN 0-300-11062-6.
แหล่งข้อมูลอื่น

"Gran Colombia," Flags of The World
4°39′N 74°03′W﻿ / ﻿4.650°N 74.050°W﻿ / 4.650; -74.050
ทางข้ามสัตว์ป่า

ทางข้ามสัตว์ป่า สร้างคร่อมถนน
ทางข้ามสัตว์ป่า ลอดใต้ถนน
ทางข้ามสัตว์ป่า เป็นทางเชื่อมต่อถิ่นที่อยู่ของสัตว์ป่า ช่วยให้สัตว์ป่าสามารถข้ามถนนได้อย่างปลอดภัย ทางข้ามดังกล่าวอาจเป็นสะพานข้าม อุโมงค์ลอด ท่อ หรือบันไดปลา
ทางข้ามสัตว์ป่าเป็นทางหนึ่งในการอนุรักษ์ถิ่นที่อยู่ของสัตว์ป่า โดยการเชื่อมถิ่นที่อยู่ของสัตว์ป่าที่เคยถูกตัดขาดด้วยทางหลวง นอกจากนี้ยังช่วยลดอุบัติเหตุรถกับสัตว์ชนกัน
การศึกษาหนึ่งประเมินว่าการมีทางข้ามดังกล่าวเพิ่มขึ้นในโครงการสร้างทางหลวง จะมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นเพียง 7-8% (Bank et al. 2002)
สำนักขนส่งเวอร์จิเนียทำการวิจัยที่ทางข้ามสัตว์ป่าต่างๆ ในเวอร์จิเนียเป็นเวลาหนึ่งปี พบว่าหากสัตว์ป่าใช้ทางข้ามแม้เพียงเล็กน้อย (ราว 2.6 ครั้งต่อปี) มูลค่าของทรัพย์สินที่ป้องกันความเสียหายได้ก็จะเกินค่าก่อสร้างแล้ว (Donaldson 2005)
ผู้สำเร็จราชการเกาหลี

| ผู้สำเร็จราชการเกาหลี/โชเซ็ง |
| --- | --- |
朝鮮総督
ตราประจำผู้สำเร็จราชการเกาหลี/โชเซ็ง
ดำรงตำแหน่งนานที่สุด ไวเคานต์ ไซโต มาโกโตะ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1919 – 14 เมษายน ค.ศ. 1927 17 สิงหาคม ค.ศ. 1929 – 17 มิถุนายน ค.ศ. 1931
จวน: ที่พำนักอย่างเป็นทางการของผู้สำเร็จราชการเกาหลี
ที่ว่าการ: อาคารผู้สำเร็จราชการ เคโจ
ผู้แต่งตั้ง: จักรพรรดิญี่ปุ่น
ตำแหน่งก่อนหน้า: ผู้ตรวจราชการเกาหลี
สถาปนา: 1 ตุลาคม ค.ศ. 1910
คนแรก: เทราอูจิ มาซาตาเกะ
คนสุดท้าย: โนบูยูกิ อาเบะ
ยกเลิก: 12 กันยายน ค.ศ. 1945
ผู้สำเร็จราชการเกาหลี/โชเซ็ง (ญี่ปุ่น: 朝鮮総督, อักษรโรมัน: Chōsen Sōtoku; เกาหลี: 조선총독, อักษรโรมัน: Joseon Chongdok; อังกฤษ: Governor-General of Korea/Chōsen) เป็นผู้สำเร็จราชการของเกาหลีในยุคญี่ปุ่น โดยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างปี 1910 ถึง 1945
ตำแหน่งผู้สำเร็จราชการเกาหลีได้รับการสถาปนาขึ้นหลังจักรวรรดิเกาหลีถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิญี่ปุ่นตามสนธิสัญญาญี่ปุ่น–เกาหลี ค.ศ. 1910 เพียงไม่นาน เพื่อแทนที่ตำแหน่งผู้ตรวจราชการ ผู้สำเร็จราชการเกาหลีได้รับการแต่งตั้งจากโตเกียวและต้องรายงานต่อจักรพรรดิญี่ปุ่น ผู้สำเร็จราชการเกาหลีต้องรับผิดชอบในกระทรวงบริหารภูมิภาคโชเซ็ง เช่น โครงสร้าง, วัฒนธรรม, ความยุติธรรม, การเซ็นเซอร์ และการปราบปรามขบวนการเอกราชเกาหลี
ที่พำนักแบบยุโรปของผู้สำเร็จราชการเกาหลีที่นัมซานใน ค.ศ. 1911
ผู้สำเร็จราชการเกาหลีมีทำเนียบอยู่ที่อาคารรัฐบาลกลางในเคโจหลังสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1926 ก่อนหน้านั้น ผู้สำเร็จราชการเคยมีทำเนียบอยู่ที่นัมซาน
รายชื่อ

หลังการผนวกเกาหลีเข้ากับญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1910 สำนักงานผู้ตรวจราชการจึงถูกแทนที่ด้วยสำนักงานผู้สำเร็จราชการ
นายพล เคานต์ เทราอูจิ มาซาตาเกะ (寺内 正毅; ค.ศ. 1910–1916)
เก็นซูอิ เคานต์ ฮาเซงาวะ โยชิมิจิ (長谷川好道; ค.ศ. 1916–1919)
พลเรือเอก ไวเคานต์ ไซโต มาโกโตะ (斎藤 実; ค.ศ. 1919–1927)
นายพล คาซูชิเงะ อูงากิ (宇垣 一成; ค.ศ. 1927)
นายพล ยามานาชิ ฮันโซ (山梨半造; ค.ศ. 1927–1929)
ไวเคานต์ ไซโต มาโกโตะ (斎藤 実; ครั้งที่สองใน ค.ศ. 1929–1931)
นายพล คาซูชิเงะ อูงากิ (宇垣 一成; ครั้งที่สองใน ค.ศ. 1931–1936)
นายพล จิโร มินามิ (南次郎; ค.ศ. 1936–1942)
นายพล (เกษียณ) คูนิอากิ โคอิโซะ (小磯 國昭; ค.ศ. 1942–1944)
นายพล (เกษียณ) โนบูยูกิ อาเบะ (阿部信行; ค.ศ. 1944–1945)
ดูเพิ่ม

ผู้สำเร็จราชการไต้หวัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Rulers
| ด ค กผู้แทนพระมหากษัตริย์ในประเทศเครือจักรภพ |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  แอนติกาและบาร์บูดา  ออสเตรเลีย  บาฮามาส  เบลีซ  แคนาดา  กรีเนดา  จาเมกา  นิวซีแลนด์  ปาปัวนิวกินี  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  หมู่เกาะโซโลมอน  ตูวาลู 
อดีต:  บาร์เบโดส  ซีลอน (ศรีลังกา)  ฟีจี  แกมเบีย  กานา  กายอานา  อินเดีย  เสรีรัฐไอร์แลนด์ (ไอร์แลนด์)  เคนยา  มาลาวี  มอลตา  มอริเชียส  ไนจีเรีย  ปากีสถาน  เซียร์ราลีโอน  แอฟริกาใต้  แทนกันยีกา (แทนซาเนีย)  ตรินิแดดและโตเบโก  ยูกันดา 
อาณานิคมอื่น ๆ ในอดีต ที่มีความคล้ายคลึง:  รวันดา-บุรุนดี  เสรีรัฐคองโกและเบลเจียนคองโก  อินโดจีนของฝรั่งเศส  นูแวลฟร็องส์  แอลจีเรีย  แอฟริกาศูนย์สูตรของฝรั่งเศส  แอฟริกาตะวันตกของฝรั่งเศส  หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์  กูราเซา  อินเดียของโปรตุเกส  บราซิล  แองโกลาของโปรตุเกส  โมซัมบิก  เกาหลี  ไต้หวัน  อิตาเลียนลิเบีย  แอฟริกาตะวันออกของอิตาลี  ฟิลิปปินส์  ฟินแลนด์ 
| ด ค กผู้สำเร็จราชการเกาหลี |
| --- | --- |
 เทราอูจิ มาซาตาเกะ  ฮาเซงาวะ โยชิมิจิ  ไซโต มาโกโตะ  คาซูชิเงะ อูงากิ  ยามานาชิ ฮันโซ  ไซโต มาโกโตะ (ครั้งที่ 2)  คาซูชิเงะ อูงากิ (ครั้งที่ 2)  จิโร มินามิ  คูนิอากิ โคอิโซะ  โนบูยูกิ อาเบะ
ภัยพิบัตินิวเคลียร์ฟูกูชิมะแห่งที่หนึ่ง
ลักษณะทั่วไปของโรงไฟฟ้า

บทความหลัก: โรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์ฟุกุชิมะไดอิชจิ
ภาพใกล้ชิดแสดงสถานที่ในโรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์ฟุกุชิมะไดอิจิหมายเลข I
แผนที่ของเครือข่ายสายส่งไฟฟ้าของญี่ปุ่น แสดงให้เห็นระบบที่เข้ากันไม่ได้ในแต่ละภูมิภาค ฟุกุชิมะอยู่ในภูมิภาคโตโฮกุที่ใช้ 50 เฮิร์ตซ์
ภาพร่างอย่างง่ายแบบตัดขวางของโครงสร้างบรรจุทั่วไปของเครื่องปฏิกรณ์แบบน้ำเดือด (BWR) รุ่นมาร์ควัน ที่ใช้ในหน่วย 1 ถึง 5
ความหมายตัวย่อ:
RPV: อ่างความดันเครื่องปฏิกรณ์ (อังกฤษ: reactor pressure vessel)
DW: บ่อแห้ง (อังกฤษ: dry well) ที่ห่อหุ้มอ่างความดันปฏิกรณ์
WW: บ่อเปียก (อังกฤษ: wet well) - รูปห่วงยางรอบ ๆ ฐานห่อหุ้มบ่อหยุดยั้งไอน้ำ (อังกฤษ: steam suppression pool) ไอน้ำส่วนเกินจากบ่อแห้งเข้าสู่บ่อเปียกผ่านทางท่อเข้าด้านล่าง
SFP: พื้นที่บ่อเชื้อเพลิงใช้แล้ว (อังกฤษ: spent fuel pool)
SCSW: กำแพงกั้นคอนกรีตที่สอง (อังกฤษ: secondary concrete shield wall)
โรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์ฟุกุชิมะหนึ่ง (Daiichi) ประกอบด้วยเครื่องปฏิกรณ์น้ำเดือด (BWR) แบบน้ำเบาของ GE หกเครื่องที่มีพลังงานรวมอยู่ที่ 4.7 กิกะวัตต์ ทำให้ฟุกุชิมะไดอิจิเป็นหนึ่งใน 25 ของโรงไฟฟ้​​าพลังงานนิวเคลียร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ฟุกุชิมะไดอิจิโรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์ที่ได้รับการออกแบบโดย GE โรงแรกที่จะถูกสร้างและดำเนินงานทั้งหมดโดย บริษัทพลังงานไฟฟ้าโตเกียว (TEPCO)
เครื่องปฏิกรณ์ตัวที่ 1 เป็นเครื่องปฏิกรณ์ชนิด (BWR-3) ขนาด 439  MWe ที่สร้างขึ้นในเดือนกรกฎาคมปี 1967 มันเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 26 มีนาคม 1971 มันถูกออกแบบให้ทนต่อการเกิดแผ่นดินไหวที่มีความเร่งพื้นดินจุดสูงสุด (อังกฤษ: peak ground acceleration) อยู่ที่ 0.18 กรัมแรง (1.74 เมตร/s2) และคลื่นความถี่ตอบสนอง (อังกฤษ: response spectrum) ที่อยู่บนพื้นฐานของการเกิดแผ่นดินไหวที่เคอร์นเคาน์ตี้ปี 1952 เครื่องปฏิกรณ์ตัวที่ 2 และตัว 3 ทั้งสองตัวเป็น 784 MWe ประเภท BWR-4 เครื่องปฏิกรณ์ 2 เริ่มปฏิบัติการในเดือนกรกฎาคมปี 1974 และเครื่องปฏิกรณ์ 3 เริ่มในเดือนมีนาคม 1976 พื้นฐานการออกแบบด้านการเกิดแผ่นดินไหวสำหรับทุกหน่วยมีตั้งแต่ 0.42 กรัม (4.12 เมตร/s2) จนถึง 0.46 กรัม (4.52 เมตร/s2)
ทุกหน่วยงานได้รับการตรวจสอบหลังจากที่เกิดแผ่นดินไหวที่มิยากิเมื่อปี 1978 เมื่อความเร่งพื้นดินมีค่าถึง 0.125 กรัม (1.22 เมตร/s2) เป็นเวลา 30 วินาที แต่ไม่พบความเสียหายที่เกิดกับส่วนที่สำคัญของเครื่องปฏิกรณ์
หน่วยที่ 1-5 มีโครงสร้างบรรจุประเภทมาร์ค 1 (ห่วงยางหลอดไฟ) หน่วยที่ 6 มีโครงสร้างบรรจุประเภทมาร์ค 2 (บน/ล่าง) ในเดือนกันยายนปี 2010 เครื่องปฏิกรณ์ 3 ถูกเติมเชื้อเพลิงบางส่วนโดยออกไซด์ผสม (Mixed Oxide (MOX))
ในช่วงเวลาที่เกิดอุบัติเหตุ ทุกหน่วยปฏิกรณ์และสถานที่จัดเก็บกลางมีตัวเลขของถังเชื้อเพลิงดังต่อไปนี้:
| ตำแหน่ง | หน่วยที่ 1 | หน่วยที่ 2 | หน่วยที่ 3 | หน่วยที่ 4 | หน่วยที่ 5 | หน่วยที่ 6 | สถานที่จัดเก็บกลาง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ถังเชื้อเพลิงเครื่องปฏิกรณ์ | 400 | 548 | 548 | 0 | 548 | 764 | 0 |
| ถังเชื้อเพลิงใช้แล้ว | 292 | 587 | 514 | 1331 | 946 | 876 | 6375 |
| เชื้อเพลิง | UO2}} | UO2 | UO2/MOX | UO2 | UO2 | UO2 | UO2 |
| ถังเชื้อเพลิงใหม่ | 100 | 28 | 52 | 204 | 48 | 64 | N/A |
ไม่มีเชื้อเพลิง MOX ในบ่อให้ความเย็นใด ๆ เชื้อเพลิง MOX จะถูกเติมให้ในเครื่องปฏิกรณ์หน่วยที่ 3 เท่านั้น
ลักษณะทั่วไปของโรงไฟฟ้า > ความต้องการการระบายความร้อน

เครื่องปฏิกรณ์เหล่านี้ผลิตกระแสไฟฟ้าโดยใช้ความร้อนจากปฏิกิริยาฟิชชันเพื่อสร้างไอน้ำ เมื่อเครื่องปฏิกรณ์ต้องหยุดการทำงาน การสลายกัมมันตรังสี (อังกฤษ: radioactive decay) ของไอโซโทปที่ไม่เสถียรจะยังคงสร้างความร้อนออกมาอย่างต่อเนื่องอีกสักช่วงเวลาหนึ่ง การสลายตัวและความร้อนจากการสลายตัวนี้ต้องการการระบายความร้อนอย่างต่อเนื่อง ในขั้นต้นความร้อนจากการสลายตัวนี้มีจำนวนประมาณ 6% ของจำนวนที่ผลิตโดยปฏิกิริยาฟิชชัน ลดลงตลอดช่วงหลายวันก่อนที่จะถึง ระดับปิดแบบเย็น (อังกฤษ: cold shutdown level)
แท่งเ​​ชื้อเพลิงที่ถูกใช้จนหมดและมีอุณหภูมิถึงจุดปิดเย็นมักจะต้องใช้เวลาหลายปีในบ่อเชื้อเพลิงใช้แล้วก่อนที่พวกมันจะสามารถถ่ายโอนได้อย่างปลอดภัยไปยังถังเก็บแห้ง (อังกฤษ: dry cask storage vessels)
ความร้อนสลายตัวในบ่อเชื้อเพลิงใช้แล้วของหน่วยที่ 4 มีความสามารถในการต้มน้ำประมาณ 70 ตันต่อวัน (12 แกลลอนต่อนาที) เมื่อวันที่ 16 เดือนเมษายน 2011, TEPCO ประกาศว่าระบบระบายความร้อนหน่วยที่ 1-4 มีสภาพเกินกว่าจะซ่อมได้และจะต้องถูกเปลี่ยนใหม่
ลักษณะทั่วไปของโรงไฟฟ้า > ระบบระบายความร้อน

ในแกนกลางของเครื่องปฏิกรณ์ การไหลเวียนสามารถทำได้ผ่านทางระบบแรงดันสูงที่หมุนน้ำเป็นวงรอบระหว่างอ่างความดันเครื่องปฏิกรณ์และตัวแลกเปลี่ยนความร้อน จากนั้นระบบเหล่านี้จะถ่ายโอนความร้อนไปยังตัวแลกเปลี่ยนความร้อนที่สองผ่านทาง'ระบบน้ำให้บริการที่สำคัญ' มีการใช้น้ำที่ถูกปั้มออกสู่ทะเลหรือหอหล่อเย็นในสถานที่
เมื่อเครื่องปฏิกรณ์ไม่สามารถผลิตไอน้ำเพื่อสร้างกระแสไฟฟ้า เครื่องสูบน้ำระบายความร้อนสามารถขับเคลื่อนได้ด้วยหน่วยปฏิกรณ์อื่น ๆ หรือจากกริด (ไฟฟ้า)หรือจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลหรือแบตเตอรี่
ยูนิต 2 และ 3 ได้รับการติดตั้งด้วยระบบระบายความร้อนแกนกลางฉุกเฉินที่ขับเคลื่อนด้วยกังหันไอน้ำที่สามารถดำเนินการได้โดยตรงจากไอน้ำที่ผลิตโดยความร้อนสลายร่างซึ่งสามารถฉีดน้ำตรงเข้าไปในเครื่องปฏิกรณ์ พลังงานไฟฟ้าบางส่วนเป็นสิ่งจำเป็นในการเดินระบบวาล์วและระบบการตรวจสอบ
หน่วยที่ 1 ได้รับการติดตั้งระบบระบายความร้อนที่แตกต่างกัน โดยใช้ "ตัวควบแน่นแยกส่วน" (อังกฤษ: isolated condenser) หรือ "ไอซี" ซึ่งเป็นระบบพาสซีฟ(ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ)อย่างสิ้นเชิง ระบบนี้ประกอบด้วยชุดของท่อที่วิ่งจากแกนกลางเครื่องปฏิกรณ์ไปยังภายในของถังน้ำขนาดใหญ่ เมื่อเปิดวาล์ว ไอน้ำจะไหลขึ้นไปยังไอซีในที่ซึ่งน้ำเย็นในถังจะควบแน่นไอน้ำให้กลับไปเป็นน้ำ แล้วมันจะไหลตามแรงโน้มถ่วงกลับไปที่แกนกลางเครื่องปฏิกรณ์ สำหรับเหตุผลที่ไม่ชัดเจน, ที่จุดเริ่มต้น, IC ของหน่วยที่ 1 ทำงานเป็นระยะ ๆ ในช่วงฉุกเฉิน อย่างไรก็ตามในช่วงการนำเสนอในวันที่ 25 มีนาคม 2014 ให้กับ TVA ดร. Takeyuki Inagaki อธิบายว่า IC ดำเนินการเป็นระยะ ๆ เพื่อรักษาระดับอุณหภูมิของอ่างปฏิกรณ์และเพื่อป้องกันแกนกลางไม่ให้ระบายความร้อนได้รวดเร็วเกินไปซึ่งจะสามารถเพิ่มพลังงานเครื่องปฏิกรณ์ได้ โชคร้าย เมื่อคลื่นสึนามิท่วมโรงไฟฟ้า วาล์วของ IC ถูกปิดและไม่สามารถเปิดได้โดยอัตโนมัติเนื่องจากไฟฟ้าดับ แต่ก็สามารถเปิดได้ด้วยมือ
ลักษณะทั่วไปของโรงไฟฟ้า > เครื่องกำเนิดไฟฟ้าสำรอง

มีเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลฉุกเฉินสองเครื่องสำหรับแต่ละหน่วยที่ 1-5 และสามเครื่องสำหรับหน่วยที่ 6
ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1990 มีการติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้าสำรองเพิ่มเติมสำหรับหน่วย 2 และ 4 อีกสามเครื่อง วางไว้ในอาคารใหม่ที่อยู่สูงกว่าบนเนินเขา เพื่อให้สอดคล้องกับข้อบังคับในกฎระเบียบใหม่ เครื่องกำเนิดไฟฟ้าเหล่านี้สามารถเข้าถึงได้จากทั้งหกหน่วยปฏิกรณ์ แต่สถานีสลับสายที่ส่งไฟฟ้​​าจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้าสำรองเหล่านี้ไปยังระบบทำความเย็นของเครื่องปฏิกรณ์หน่วยที่ 1 ถึง 5 ยังอยู่ในอาคารกังหันที่มีการป้องกันน้ำท่วมที่ไม่ดี เครื่องกำเนิดไฟฟ้าทั้งสามเครื่องที่เพิ่มขึ้นในช่วงปลายทศวรรษที่ 1990 ยังสามารถทำงานได้หลังจากคลื่นสึนามิ ถ้าสถานีสลับสายมีการย้ายไปอยู่ภายในอาคารเตาปฏิกรณ์หรือไปยังสถานที่อื่น ๆ ที่น้ำไม่ท่วม กระแสไฟฟ้าจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้าเหล่านี้ก็จะสามารถจ่ายให้กับระบบระบายความร้อนของเครื่องปฏิกรณ์ เนื่องจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้าต้องทำงานเต็มกำลัง ดังนั้นเมื่อคลื่นซัดเข้ามา เพลาข้อเหวี่ยงจึงแตกและระบบพังทลาย เพลาข้อเหวี่ยงที่เปราะเหล่านี้ยังถูกใช้ในเครื่องปฏิกรณ์ของอังกฤษอีกด้วย
เครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลฉุกเฉินของเครื่องปฏิกรณ์และแบตเตอรี่กระแสตรงเป็นส่วนประกอบสำคัญในการให้พลังงานกับระบบทำความเย็นหลังจากไฟฟ้าดับ อุปกรณ์เหล่านี้ติดตั้งอยู่ในชั้นใต้ดินของอาคารกังหันเครื่องปฏิกรณ์ตามข้อกำหนดของจีอี วิศวกรระดับกลางแสดงความกังวลว่าลักษณะนี้ปล่อยให้พวกมันเสี่ยงที่จะเกิดน้ำท่วม
ฟุกุชิมะหนึ่งไม่ได้ถูกออกแบบมาสำหรับคลื่นสึนามิขนาดใหญ่เช่นนี้ หรือมีการปรุงแต่งเครื่องปฏิกรณ์เมื่อมีความกังวลเกิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่นและโดยความกังวลจาก IAEA
ฟุกุชิมะที่สองก็ถูกซัดด้วยคลื่นสึนามิเช่นกัน แต่มันมีการเปลี่ยนแปลงการออกแบบที่ผสมผสานที่ดีกว่าที่เพิ่มความต้านทานต่อน้ำท่วมและลดความเสียหายจากน้ำท่วม เครื่องกำเนิดไฟฟ้าและอุปกรณ์กระจายกระแสไฟฟ้าที่เกี่ยวข้องได้ถูกวางให้อยู่ในอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์กันน้ำรั่ว เพื่อที่ว่าพลังงานจากกริด (ไฟฟ้า)จะถูกใช้ตอนเที่ยงคืน ปั๊มน้ำทะเลสำหรับระบายความร้อนได้รับการปกป้องจากน้ำท่วม และถึงแม้ว่า 3 ใน 4 ต้วจะล้มเหลวในครั้งแรก พวกมันก็ได้รับการฟื้นฟูให้กลับมาทำงานได้
ลักษณะทั่วไปของโรงไฟฟ้า > พื้นที่จัดเก็บเชื้อเพลิงกลาง

ถังเชื้อเพลิงใช้แล้วที่นำมาจากเครื่องปฏิกรณ์ในตอนแรกจะถูกเก็บไว้เป็นเวลาอย่างน้อย 18 เดือนในบ่อน้ำที่อยู่ติดกับเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ จากนั้นพวกมันจะถูกย้ายไปที่บ่อเก็บเชื้อเพลิงกลาง พื้นที่จัดเก็บของฟุกุชิมะหนึ่งมีถังเชื้อเพลิง 6375 ถัง หลังจากมีการระบายความร้อนเพิ่มเติม เชื้อเพลิงจะถูกย้ายไปยังถังเก็บแห้งซึ่งไม่ได้แสดงให้เห็นสัญญาณของความผิดปกติ
ลักษณะทั่วไปของโรงไฟฟ้า > Zircaloy

ชิ้นส่วนภายในและปลอกหุ้มถังเชื้อเพลิงหลายชิ้นทำจาก zircaloy เพราะมันโปร่งใสต่อนิวตรอน ที่อุณหภูมิปกติของการทำงานประมาณ 300 °C (572 °F) zircaloy จะเฉื่อย แต่ที่สูงกว่า 1,200 องศาเซลเซียส โลหะเซอร์โคเนียมสามารถตอบสนองแบบ exothermic กับน้ำกลายเป็นแก๊สไฮโดรเจนอิสระ ปฏิกิริยาระหว่างเซอร์โคเนียมกับน้ำหล่อเย็นสร้างความร้อนมากขึ้น เป็นการเร่งปฏิกิริยานิวเคลียร์
ลักษณะทั่วไปของโรงไฟฟ้า > ความกังวลด้านความปลอดภัย > 1967: โครงร่างของระบบระบายความร้อนฉุกเฉิน

เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2012 สำนักงานตัวแทนความปลอดภัยด้านนิวเคลียร์และอุตสาหกรรม (NISA) มีคำสั่งให้ TEPCO รายงานภายใน 12 มีนาคม 2012 ถึงเหตุผลในการเปลี่ยนโครงร่างของท่อสำหรับระบบระบายความร้อนฉุกเฉิน การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ถูกทำขึ้นหลังจากแผนได้มีการลงทะเบียนไปแล้วในปี 1966 และเมื่อเริ่มการก่อสร้าง
ตามแผนเดิมจะมีการแยกระบบท่อสำหรับเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์สองเครื่องให้อยู่ภายในตัวควบแน่นแยกส่วน อย่างไรก็ตามการขอความเห็นชอบของแผนการก่อสร้างแสดงให้เห็นถึงระบบท่อของทั้งสองระบบระบายความร้อนฉุกเฉินมีการเชื่อมต่อกันภายนอกเครื่องปฏิกรณ์ การเปลี่ยนแปลงไม่ได้ถูกสังเกตเห็นว่าเป็นการละเมิดกฎระเบียบ
หลังคลื่นสึนามิ ตัวควบแน่นแยกส่วนควรรับช่วงการทำงานของเครื่องสูบน้ำระบายความร้อน โดยการควบแน่นไอน้ำจากอ่างความดันให้เป็นน้ำเพื่อใช้สำหรับระบายความร้อนเครื่องปฏิกรณ์ แต่ตัวควบแน่นไม่ได้ทำงานอย่างถูกต้องและ TEPCO ไม่สามารถยืนยันว่าวาล์วถูกเปิดหรือไม่
ลักษณะทั่วไปของโรงไฟฟ้า > ความกังวลด้านความปลอดภัย > 1976: ความเท็จของบันทึกความปลอดภัย

ฟุกุชิมะไดอิจิเป็นศูนย์กลางความอื้อฉาวเรื่องการบันทึกที่เป็นเท็จที่นำไปสู่​​การจากไปของผู้บริหารระดับสูงของ TEPCO นอกจากนี้มันยังนำไปสู่​​การเปิดเผยข้อมูลของปัญหาที่ไม่มีรายงานก่อนหน้านี้ แม้ว่าจะมีพยานหลักฐานโดย Dale Bridenbaugh, หัวหน้าผู้ออกแบบของ GE ที่อ้างว่าจีอีได้รับการเตือนจากข้อบกพร่องการออกแบบที่สำคัญในปี 1976 ส่งผลให้มีการลาออกของนักออกแบบของจีอีหลายคนที่ออกมาประท้วงความเพิกเฉยของจีอี
ในปี 2002 TEPCO ยอมรับว่ามีการทำบันทึกความปลอดภัยที่เป็นเท็จสำหรับหน่วยที่ 1. เรื่องอื้อฉาวและการรั่วไหลของเชื้อเพลิงที่ Fukushima Daini บังคับให้บริษัทต้องปิดเครื่องปฏิกรณ์ลงทั้งหมด 17 ตัว แผงวงจรกระจายกระแสไฟฟ้าให้กับวาล์วควบคุมอุณหภูมิไม่ได้มีการตรวจสอบถึง 11 ปี การตรวจสอบไม่ได้ครอบคลุมถึงอุปกรณ์ระบบทำความเย็นเช่นมอเตอร์ปั๊มน้ำและเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซล
ลักษณะทั่วไปของโรงไฟฟ้า > ความกังวลด้านความปลอดภัย > 1991: เครื่องกำเนิดไฟฟ้าสำรองของเครื่องปฏิกรณ์ที่ 1 ถูกน้ำท่วม

เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 1991 เครื่องกำเนิดไฟฟ้าสำรองหนึ่งในสองของเครื่องปฏิกรณ์ 1 ล้มเหลวหลังน้ำท่วมในห้องใต้ดินของเครื่องปฏิกรณ์ น้ำทะเลที่ใช้สำหรับระบายความร้อนรั่วเข้าไปในอาคารกังหันจากการสึกกร่อนของท่อด้วยอัตรา 20 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมงตามรายงานของอดีตพนักงานในเดือนธันวาคม 2011 วิศวกรคนหนี่งอ้างว่าเขาได้แจ้งผู้บังคับบัญชาของเขาถึงความเป็นไปได้ที่ว่าคลื่นสึนามิอาจทำให้เกิดความเสียหายกับเครื่องกำเนิดไฟฟ้า TEPCO ได้ติดตั้งประตูเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำรั่วไหลเข้ามาในห้องเครื่องกำเนิดไฟฟ้า
คณะกรรมการความปลอดภัยนิวเคลียร์ของญี่ปุ่นให้ความเห็นว่าตนจะปรับแนวทางความปลอดภัยของตนจะต้องมีการติดตั้งแหล่งพลังงานเพิ่มเติม เมื่อวันที่ 29 เดือนธันวาคม 2011 TEPCO ยอมรับข้อเท็จจริงเหล่านี้ทั้งหมด: รายงานบอกว่าห้องถูกน้ำท่วมผ่านประตูและบางรูสำหรับเคเบิล แต่แหล่งจ่ายไฟไม่ได้ถูกตัดเนื่องจากน้ำท่วมและเครื่องปฏิกรณ์ก็หยุดเพียงหนึ่งวัน หนึ่งในสองแหล่งจ่ายไฟจมอยู่ใต้น้ำอย่างสมบูรณ์ แต่กลไกการขับยังคงไม่ได้รับผลกระทบ
ลักษณะทั่วไปของโรงไฟฟ้า > ความกังวลด้านความปลอดภัย > 2008: การศึกษาเกี่ยวกับสึนามิถูกเพิกเฉย

ในปี 2007 TEPCO จัดตั้งแผนกหนึ่งเพื่อดูแลสิ่งอำนวยความสะดวกด้านนิวเคลียร์ของตน หัวหน้าฟุกุชิมะไดอิจิ มาซาโอะ โยชิดะ เป็นประธานของแผนกจนถึงมิถุนายน 2011    การศึกษาเป็นการภายในปี 2008 ระบุความจำเป็นเร่งด่วนเพื่อป้องกันสิ่งอำนวยความสะดวกได้ดีกว่าจากน้ำท่วมด้วยน้ำทะเล การศึกษาครั้งนี้กล่าวถึงความเป็นไปได้ของคลื่นสึนามิสูงถึง 10.2 เมตร (33 ฟุต) เจ้าหน้าที่สำนักงานใหญ่ยืนกรานว่าความเสี่ยงดังกล่าวไม่สมจริงและไม่ได้พิจารณาการทำนายอย่างจริงจัง[ต้องการตรวจสอบความถูกต้อง]
ศูนย์วิจัยแผ่นดินไหวและรอยเลื่อนที่ยังมีพลังนายโอคามูระได้กระตุ้นให้ TEPCO และ NISA ทำการทบทวนสมมติฐานของพวกเขาเกี่ยวกับความสูงที่เป็นไปได้ของคลื่นสึนามิบนพื้นฐานของการเกิดแผ่นดินไหวในศตวรรษที่สิบ แต่มันก็ไม่ได้พิจารณาอย่างจริงจังในช่วงเวลานั้น คณะกรรมการกำกับกิจการพลังงานของสหรัฐได้เตือนถึงความเสี่ยงของการสูญเสียกระแสไฟฟ้าฉุกเฉินในปี 1991 (NUREG-1150) และ NISA อ้างถึงรายงานในปี 2004 ไม่มีการดำเนินการเพื่อบรรเทาความเสี่ยงนั้น
ลักษณะทั่วไปของโรงไฟฟ้า > ตำแหน่งที่ตั้ง

โรงไฟฟ้าตั้งอยู่ในประเทศญี่ปุ่นซึ่งก็เหมือนส่วนที่เหลือของขอบมหาสมุทรแปซิฟิก ที่อยู่ในเขตแผ่นดินไหวที่ยังมีพลัง สำนักงานพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (IAEA) ได้แสดงความกังวลเกี่ยวกับความสามารถของโรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์ของญี่ปุ่นที่จะทนต่อกิจกรรมแผ่นดินไหว ในการประชุมของกลุ่มรักษาความปลอดภัยและความปลอดภัยนิวเคลียร์ของ G8 ในกรุงโตเกียวปี 2008 ผู้เชี่ยวชาญ IAEA ได้เตือนว่าแผ่นดินไหวที่แข็งแกร่งที่มีแมกนิจูดมากกว่า 7.0 อาจก่อให้เกิด "ปัญหาร้ายแรง" สำหรับโรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์ของญี่ปุ่น ภูมิภาคประสบกับแผ่นดินไหวที่มีแมกนิจูดมากกว่า 8 ถึงสามครั้ง ได้แก่แผ่นดินไหว Jogan Sanriku 869, แผ่นดินไหวเมจิ Sanriku 1896 และแผ่นดินไหว Sanriku 1933