stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราชอาณาจักรมารวาร

| รัฐโชธปุระ (1818–1947 CE) ราชอาณาจักรมารวาร (1226–1581; 1583–1818 CE)  |
| --- | --- |
1226–1581 CE 1583–1947 CE
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
แผนที่รัฐโชธปุระนราชกิจจานุเบกษาอินเดีย
สถานะ:  ราชาธิปไตยเอกราช (1226–1581 CE) (1710–1790 CE)  ผนวกเข้าโมกุล (1581–1583 CE)  รัฐข้าหลวงโมกุล (1583–1679 CE)  สงครามราชปุต (1679–1710 CE)  รัฐบรรณาการของควาลิยัร (1790–1818 CE)  รัฐมหาราชาของบริษัทอินเดียตะวันออก (1818–1858 CE) และ บริติชอินเดีย (1858–1947 CE) 
เมืองหลวง: ปาลี (1243-1395) มานเทาร์ (1395-1459) Jodhpur
ภาษาทั่วไป: มารวารี ฮินดี
ศาสนา : ฮินดู
มหาราชา:  

• 1226–1273 CE : Rao Siha (แรก)
• 1947–1949 CE : หันวันต์ สิงห์ (ท้าย)
 
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ: รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย
รัฐโชธปุระ (อักษรโรมัน: Jodhpur) หรือชื่อโบราณว่า ราชอาณาจักรมารวาร (อักษรโรมัน: Marwar) เป็นราชอาณาจักรเอกราชในภูมิภาคมารวารในปี 1226 ถึง 1818 และกลายมาเป็นรัฐมหาราชาภายใต้ปกครองอังกฤษในปี 1818 ถึง 1947 กระทั่งอินเดียได้รับเอกราช รัฐตั้งขึ้นที่นครปาลีโดยราว สีหะ (Rao Siha) ซึ่งเข้าใจว่าเป็นขุนนางที่อพยพมาจากราชวงศ์คาหฑวาละ ในปี 1243 และในปี 1395 ได้ย้ายราชธานีไปยังมานเทาร์โดยราว จุนทะ (Rao Chunda) และในปี 1459 ได้ย้ายราชธานีอีกครั้งไปยังโชธปุระโดยราว โชธะ
ราชอาณาจักรดำรงเอกราชไว้ได้กระทั่งถูกหนวกเข้ากับจักรวรรดิโมกุลในปี 1581 หลังการเสียชีวิตของจันทรเสน รฐูร รัฐอยู่ภายใต้ปกครองโดยตรงของโมกุลจนถึงสมัยของอุทัย สิงห์ ซึ่งได้ฟื้นฟูราชบัลลังก์ขึ้นมาอละได้รับนาม ราชา ในปี 1583 ในสมัยปลายศตวรรษที่ 17 รัฐอยู่ภายใต้ปกครองโดยตรงของเอารังเซบ ส่วนราชวงศ์ของรฐูรได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่และมีสถานะกึ่งเอกราช ทุรคทาส รฐูร ได้นำทัพรบมารวารชนะและเป็นเอกราชจากโมกุลหลังการรบยาวนาา 31 ปี ต่อมาในสมัยปลายศตวรรษที่ 18 ถึงต้นศตวรรษที่ 19 รัฐกลายมาเป็นรัฐบรรณาการของราชวงศ์มราฐาศินทิยา และ โหลการ ด้วยค่าบรรณาการที่ต้องส่งให้ชาวมราฐาสูงมาก ประกอบกับสงครามระหว่างขุนนางภายใน รัฐเมรวารมีคลังร่อยหรอจนเมื่อังกฤษเข้ามาตั้งอาณานิคม รัฐเมรวารจึงต้องขอความช่วยเหลือด้านการเงินจากอังกฤษ
อังกฤษไม่มีบทบาทในกิจการของรัฐจนถึง 6 มกราคม 1818 มาน สิงห์ ได้ลงนามเป็นผลให้รัฐมารวารมีความร่วมมือช่วยเหลือเกื้อกูลกับอังกฤษและกลายเป็นรัฐมหาราชา ในการกบฏใหญ่ปี 1857 บรรดาขุนนางราชปุตที่ปาลี ภายใต้ฐากูร กุศล สิงห์ นำการกบฏต่อราชาตัขตะ สิงห์ และต่ออังกฤษ กระนั้นก็พ่ายให้กับกองทัพของอังกฤษ กองทัพของรัฐโชธปุระยังคงเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพอังกฤษในการรบตามที่ต่าง ๆ โดยการรบครั้งสำคัญได้แก่การยุทธ์ที่ไฮฟา ปี 1918 ที่ซึ่งพลม้าถือทวน (lancers) ของโชธปุระ และไมสูรุ ร่วมรบกับอังกฤษและเอาชนะกองทัพของชาวเติร์กกับเยอรมันได้สำเร็จ และการรบที่สุเอซ, กาซา, หับเขาจอร์แดน, อาบูเตลลูล และเมกิดโด
หลังอินเดียได้เอกราชในปี 1947 ราชาหันวันต์ สิงห์ ซึ่งเป็นมหาราชาสุดท้ายแห่งโชธปุระ ลังเลว่าจะลงนามถ่ายโอนสิทธิ์ปกครองให้แก่อินเดียหรือปากีสถาน ราชาได้รับข้อเสนอในการเข้าถึงท่าสำคัญจากอาลี จินนาห์ หากเข้าร่วมกับปากีสถาน แต่ท้ายที่สุดก็เข้าร่วมกับอินเดียเนื่องจากการโน้มน้าวของสรทาร วัลลภบาอี ปเฏล และ ลอร์ดเมาต์บัตเตน
วัดผาอ่าง

| วัดผาอ่าง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลปางหมู อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อพระพุทธรัตนรุ่งเรือง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดผาอ่าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปางหมู อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน ปัจจุบัน มีพระปลัดมงคล สุจิณฺณธมฺโม ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดผาอ่างตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2541 สันนิษฐานว่าเป็นวัดโบราณซึ่งสร้างขึ้นในช่วงของการสร้างบ้านสร้างเมืองแม่ฮ่องสอน ทำเลของวัดเป็นวัดหน้าด่านเนื่องด้วยเป็นวัดแรกที่จะเข้าสู่ตัวเมือง จนถึงสมัยของอดีตเจ้าอาวาส พระครูอนุชิตสุตตาทร อดีตเจ้าคณะอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอนและเจ้าอาวาสวัดผาอ่าง ท่านได้บูรณะปรับปรุงและพัฒนาวัดผาอ่างมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้วัดผาอ่างมีความเจริญมาตามลำดับ
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธาน นามว่า หลวงพ่อพระพุทธรัตนรุ่งเรือง พระครูอนุชิตสุตตาทร สร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2555 วัดยังเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งได้รับการประทานจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก เพื่ออัญเชิญไปประดิษฐานบรรจุไว้ ณ ยอดพระเศียร มีพระธาตุนามว่า ปิยเจดีย์ (เจดีย์แห่งความรัก) นอกจากนี้ยังมีพระธาตุ "ปิยเจดีย์" เป็นเจดีย์ศิลปะไทใหญ่ผสมผสานศิลปะพม่า มีองค์พระนอน พระพุทธไสยาสน์ ประดิษฐาน ณ ศาลาบริเวณหน้าวัดผาอ่าง เป็นศิลปะชาวไทใหญ่ สำหรับการสร้างไม่ปรากฎอย่างแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด ซึ่งองค์พระธาตุปิยเจดีย์และพระนอนองค์นี้ มีตำนานเล่าสืบต่อกันมาว่า พญาสิงหนาทราชา (เจ้าเมืองแม่ฮ่องสอนคนแรก) และเจ้าแม่นางเมี๊ยะ สร้างเป็นอนุสรณ์ความรักให้แก่นางคำใสที่ได้ช่วยชีวิตพญาสิงหนาทราชาถึงสองครั้งที่วัดผาอ่างแห่งนี้
วัดผ้าขาวป้าน

| วัดผ้าขาวป้าน |
| --- | --- |
พระธาตุเจดีย์ผ้าขาวป้านและพระอุโบสถ

ที่ตั้ง: 67 หมู่ 2 ตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย 57150
ประเภท: เถรวาท
เจ้าอาวาส: พระครูสิทธิธรรมประจักษ์
ความพิเศษ: ที่ประดิษฐานพระธาตุเจดีย์ที่มีลักษณะทางสถาปัตยกรรมซับซ้อนที่สุดองค์หนึ่ง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดผ้าขาวป้าน (วัดผ้าขาวพาน) หรือ วัดสุนทรธาราม เป็นวัดและโบราณสถานในอำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ตามตำนานกล่าวว่า พระยาลาวเก้าแก้วเมืองมา เจ้าเมืองพระองค์ที่ 2 ของหิรัญนครเงินยางได้โปรดเกล้าฯ ให้สร้างวัดขึ้นเมื่อราว ปี พ.ศ. 1340 ที่มาของชื่อวัด "ผ้าขาวป้าน" มาจากตำนานเล่าว่าได้มีชายชราท่านหนึ่งกำลังโพกผ้าขาวเพื่ออาบน้ำในแม่น้ำโขง แต่ถูกกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากพัดท่านมาติดริมฝั่งและเสียชีวิตที่ริมวัดแห่งนี้
พระธาตุเจดีย์วัดผ้าขาวป้าน  มีลักษณะที่รวบรวมเอาลักษณะของพระธาตุเจดีย์แบบเดิมเข้าไว้ในองค์เดียวกัน คือ ส่วนฐานเป็นฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสสามชั้นลดหลั่นกันขึ้นไปเป็นทรงย่อมุมไม้ยี่สิบตลอดองค์เจดีย์ท่อนล่าง ส่วนบนเป็นทรงสิบหกเหลี่ยม มีทองจังโกหุ้ม เมื่อพิจารณาจากรูปทรงทางสถาปัตยกรรมของพระเจดีย์ประจำวัด สันนิษฐานว่าพระเจดีย์องค์นี้สร้างหลังพระธาตุจอมกิตติ ราวประมาณพุทธศตวรรษที่ 23
วัดสุวรรณคีรี

วัดสุวรรณคีรี อาจหมายถึง
วัดสุวรรณคีรี กรุงเทพมหานคร
วัดสุวรรณคีรี จังหวัดกาญจนบุรี
วัดสุวรรณคีรี จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดสุวรรณคีรี จังหวัดชุมพร
วัดสุวรรณคีรี อำเภอดอยหลวง จังหวัดเชียงราย
วัดสุวรรณคีรี อำเภอพญาเม็งราย จังหวัดเชียงราย
วัดสุวรรณคีรี อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย
วัดสุวรรณคีรี จังหวัดนครศรีธรรมราช
วัดสุวรรณคีรี จังหวัดระนอง
วัดสุวรรณคีรี จังหวัดราชบุรี
วัดสุวรรณคีรี จังหวัดลพบุรี
วัดสุวรรณคีรี จังหวัดสงขลา
วัดสุวรรณคีรี จังหวัดสระบุรี
วัดสุวรรณคีรี จังหวัดอุตรดิตถ์
ระบบการเขียนในอเมริกากลาง

ระบบการเขียนในอเมริกากลาง (Mesoamerican Writing Systems)เป็นระบบการเขียนที่พบในอเมริกากลางซึ่งเป็นดินแดนตั้งแต่เขตทะเลทรายทางเหนือของเม็กซิโกไปจนถึงป่าดิบเขตร้อนทางตะวันตกเฉียงเหนือของคอสตาริกา เป็นดินแดนที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม มีทั้งศาสนา ศิลปะและภาษาเป็นเอกลักษณ์ร่วมกันของชนหลายกลุ่ม ได้แก่ เอซเทค มายา โอลเมค และกลุ่มเล็กๆเช่น ซาโปเทค ทีโอทิฮัวคานอส มิกซ์เทค และทาราสคัน กลุ่มวัฒนธรรมเหล่านี้มีระบบการเขียนเป็นของตนเองก่อนการเข้ามาของชาวยุโรป
ลักษณะของระบบการเขียน

เป็นระบบที่คล้ายคลึงกับอักษรไฮโรกลิฟฟิกของอียิปต์ นิยมเรียกสั้นๆว่ากลิฟ กลิฟมีความคล้ายคลึงกับรูปวัตถุ เช่น สัตว์ คน สิ่งของ รูปของสัตว์และคน มักเป็นภาพโครงร่างแสดงเฉพาะส่วนหัว ในบางกรณี มีกลิฟที่แสดงรูปเต็มตัวด้วย ส่วนของร่างกายมนุษย์ เช่น แขนและขา ใช้แสดงการกระทำหรือคำกริยา กลิฟที่แสดงเวลาเป็นรูปเรขาคณิต เช่นวงกลม สามเหลี่ยม
อักษรในอเมริกากลางมีลักษณะคล้ายภาพวาดมากกว่าอักษรของชาวตะวันตก ภายในเครื่องประดับบนศีรษะของภาพ จะแสดงชื่อของภาพ ตัวอย่างนี้พบในอักษรของชาวมิกซ์เทคและเอซเทค ที่ชื่อของสถานที่และบุคคลจะวาดลงบนรูปโดยตรง
ระบบตัวเลข

โดยทั่วไปใช้ระบบขีดและจุด จุดแสดงเลข 1 ขีดแสดงเลข 5 ในบางกรณี จารึกอักษรมิกซ์เทคและเอซเทคใช้แต่จุดเท่านั้นระบบขีดและจุดนี้ใช้เขียนเลขน้อยกว่า 20 ถ้ามากกว่านี้จะใช้ระบบอื่น ตัวอย่างเช่น เอซเทค ใช้สัญลักษณ์พิเศษ เช่น ธง หมายถึง 20 ใบหน้า หมายถึง 400 ถุงเครื่องหอมหมายถึง 8000 การเขียนเลข 946 ใช้รูปใบหน้า 2 รูป (2*400 = 800) ธง 7 ผืน (7 x 20 = 140) และจุด 6 จุด (6 x 1 = 6), ผลรวมเป็น 946 (800 + 140 + 6)
ระบบของมายาจะซับซ้อนกว่านี้ สัญลักษณ์ของรูป 20 คือพระจันทร์ครึ่งดวง การเขียนเลขจำนวนมากๆจะระบุตำแหน่งของตัวเลขแบบเดียวกับระบบในปัจจุบันที่เป็นเลขยกกำลังของ 10 เลข 5209 แสดงได้เป็น 5209 = 5x103 + 2x102 + 0x101 + 9x100 โดยระบบเดียวกัน ตัวเลขมายามีตั้งแต่ 0 – 19 และแต่ละหน่วยเป็นเลขยกกำลังของ 20 เลขแต่ละตัวอยู่ในระบบขีดและจุด รวมกับสัญลักษณ์ของ 0 ที่เป็นรูปหอยสังข์
ระบบปฏิทินในอเมริกากลาง

ปฏิทินมี 2 ระบบคือ ปฏิทินแสงอาทิตย์ 365 วัน/ปี คำนวณจากการหมุนรอบดวงอาทิตย์ของโลก แบ่งเป็น 18 เดือนๆละ 20 วัน ตอนสิ้นปีมีเวลาพิเศษ 5 วันซึ่งถือเป็นเวลาแห่งอันตราย อีกระบบคือปฏิทินศักดิ์สิทธิ์ 260 วัน/ปี ไม่เกี่ยวข้องกับระบบดาราศาสตร์ใดๆ แต่คำนวณมาจากระยะการตั้งครรภ์ของมนุษย์ ไม่มีระบบเดือน แต่ใช้วงรอบของวัน 2 แบบ ที่เป็นคู่ขนานและเกี่ยวข้องกันคือวงรอบเครื่องหมายของวัน มี 20 ชื่อ และวงรอบสัมประสิทธิ์ของวันมี 13 ชื่อ นอกจากนี้ชาวมายายังติดตามตำแหน่งของดาวศุกร์ ในเวลากลางคืนและคำนวณเป็นวงรอบๆละ 584 วัน
ชาวมายาและอีพิ-โอลเมคยังมีวงรอบของเวลาที่ใหญ่ที่สุด เรียกการนับระยะยาว ปฏิทินนี้มีสัมประสิทธิ์ 5 ตัว ใช้บันทึกรอบละ 5,000 ปี การนับระยะยาวของทั้งชาวมายาและอีพิ-โลเมค เริ่มเมื่อ 2,570 ปีก่อนพุทธศักราช ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นยุคเริ่มต้นของปัจจุบัน และด้วยระบบสัมประสิทธิ์ 5 ตัว การนับระยะยาวจะสิ้นสุดใน พ.ศ. 2551 ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นจุดสิ้นสุดของโลกตามความเชื่อของชาวมายา
รูปบูชา – จุดเริ่มของการเขียน

การเขียนในอเมริกากลางไม่ได้เริ่มต้นจากการนับเช่นในส่วนอื่นๆของโลก แต่มีวัตถุประสงค์ในด้านการเมือง ศาสนา และประวัติศาสตร์ วัฒนธรรมเมืองที่ปรากฏครั้งแรกในอเมริกากลาง คาดว่าเป็นอารยธรรมโอลเมค มีศูนย์กลางอยู่ในเขตร้อนชื้นของเม็กซิโก ยุคแรกเริ่มและยุคก่อนคลาสสิกในอเมริกากลาง ชาวโอลเมคแสดงผู้นำของเขาด้วยรูปหัวมนุษย์ การตกแต่งของแต่ละหัวจะต่างกัน และเป็นที่มาของการใส่ชื่อในข้อความ และน่าจะเป็นกลุ่มเดียวในยุคนั้นที่สร้างสัญลักษณ์เพื่อสื่อความหมาย เริ่มจากการเขียนรูปบูชาให้มีขนาดเล็กและนำมาเรียงลำดับเพื่อสื่อความหมาย และกลายเป็นกลิฟในระบบการเขียนรุ่นหลัง
ยุคก่อนคลาสสิกสมัยหลัง ( พ.ศ. 343 -843) เริ่มมีการเขียนของชาวซาโปเทค อีพิ-โอลเมคและมายา ในช่วงยุคคลาสสิก (พ.ศ. 843 -1443) และยุคหลังคลาสสิก (พ.ศ. 1443 -2043) มีระบบการเขียนเพิ่มมากขึ้น คล้ายกับว่าได้รับแรงดลใจจากงานเขียนของชาวซาโปเทค ยุคนี้อักษรได้แพร่ไปทั่วอเมริกากลาง แต่ละกลุ่มต่างมีการเขียนเป็นของตนเอง แบ่งได้เป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆ คือ
รูปบูชา – จุดเริ่มของการเขียน > กลุ่มตะวันตกเฉียงใต้

อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอเมริกากลาง ได้แก่ อักษรมายา และอีพิ-โอลเมค ซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกัน เช่น เครื่องหมายแทนเสียง การนับระยะยาว และข้อความขนาดยาวที่เป็นหน่วยทางภาษาศาสตร์ และโครงสร้างประโยค
อักษรมายาเป็นอักษรที่มีการใช้งานนานที่สุด เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 243 จนสิ้นสุดราชอาณาจักรมายาเมื่อ พ.ศ. 2240 ลักษณะเด่นคือ กลิฟเป็นรูปสี่เหลี่ยม เขียนในแนวคอลัมน์คู่ซิกแซก อักษรอีกชนิดคืออักษรอีพิ-โอลเมค เป็นลักษณะผสมระหว่างอักษรคำกับสัญลักษณ์แทนการออกเสียง ในการนับระยะยาวและจดบันทึกเหตุการณ์สำคัญ จุดเริ่มต้นของการนับระยะยาวก็ใกล้เคียงกัน
รูปบูชา – จุดเริ่มของการเขียน > กลุ่มอัวซาคัน

จุดศูนย์กลางอยู่ที่รัฐอัวซาคัน เม็กซิโกตอนใต้ อักษรชนิดแรกของกลุ่มนี้คืออักษรซาโปเทค มีอายุราว พ.ศ. 43 อักษรนี้ยังเข้าใจได้น้อย อักษรที่ใกล้เคียงกันคืออักษรญูอีน อักษรทีโอทิฮัวคันต่างไปจากอักษรมายาและซาโปเทค นักวิขาการเชื่อว่าอักษรนี้ไม่ใช่ระบบการเขียนที่สมบูรณ์ อาจจะมีแค่ตัวเลขพื้นฐานกับปฏิทิน อย่างไรก็ตามหลักฐานที่แสดงว่าอักษรทีโอทิฮัวคันเป็นระบบการเขียนเริ่มพบมากขึ้น
หลัง พ.ศ. 1443 มีวัฒนธรรมที่เป็นที่รู้จักขึ้นมา 2 กลุ่มคือ เอซเทคและมิกซ์เทคซึ่งคล้ายคลึงกันมาก อักษรมิกซ์เทคมาจากอักษรซาโปเทคแล้วไปเป็นอักษรเอซเทคอีกทอดหนึ่ง ยังไม่พบข้อความขนาดยาวของอักษร 2 ชนิดนี้
หลังการเข้ามาของชาวสเปน

เมื่อชาวสเปนเข้ามา การเขียนของชาวพื้นเมืองถูกหาว่าเป็นการเขียนของปีศาจและห้ามใช้ จารึกและหนังสือจำนวนมากถูกทำลาย ชาวพื้นเมืองจึงเขียนภาษาของตนด้วยอักษรละตินแทน งานเขียนเก่าๆถูกคัดลอกโดยอาลักษณ์ที่เป็นลูกจ้งของรัฐบาลอาณานิคมหรือโบสถ์ เมื่อยุคอาณานิคมสิ้นสุดลง การจ้างงานอาลักษณ์เหล่านี้จึงเลิกล้มไปด้วย ประชาชนในรัฐเอกราชใหม่ประกาศตนเป็นเชื้อสายของสเปนในโลกใหม่ ไม่มีใครสนใจวัฒนธรรมดั้งเดิมของตนเอง จนกระทั่งหลัง พ.ศ. 2500 จึงมีการฟื้นฟูวัฒนธรรมโบราณเหล่านี้ขึ้นมาอีก
วัดสุราษฎร์รังสรรค์

| วัดสุราษฎร์รังสรรค์ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลคลองควาย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสุราษฎร์รังสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลคลองควาย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 14 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 319 ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา โฉนดเลขที่ 320
วัดสุราษฎร์รังสรรค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2375 ไม่ปรากฏหลักฐานว่าเป็นใครเป็นผู้สร้าง ต่อมามีนางเต่า ผลมะขาม นายไข่ อุ้มญาติ นางโหมด ทองอ่อน ได้สร้างหอสวดมนต์ถวาย ต่อมานางแจ๋ว ภู่ห้อง ได้ถวายเรือนไม้สักทรงไทย คนละ 9 หลัง กับนายไข่ อุ้มญาติ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2493 ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2482
เสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ศาลาบำเพ็ญกุศล ศาลาท่าน้ำ กุฏิเสร็จแล้ว 10 หลัง หอระฆัง หลัง ห้องน้ำ 9 ห้อง ห้องสุขา 32 ห้อง และฌาปนสถาน 1 หลัง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศญี่ปุ่นทั้งสิ้น 26 แหล่ง ประกอบด้วยมรดกโลกทางวัฒนธรรม 21 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติ 5 แห่ง
ที่ตั้ง

โฮรีวจิ
ฮิเมจิ
ยากูชิมะ
ชิรากามิซันจิ
เกียวโต
ชิรากาวาโงและโกกายามะ
ฮิโรชิมะ
ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะ
นาระ
นิกโก
แหล่งกูซูกุ
ทิวเขาคิอิ
ชิเรโตโกะ
เหมืองเงินอิวามิ
ฮิราอิซูมิ
หมู่เกาะโองาซาวาระ
ภูเขาฟูจิ
โทมิโอกะ
แหล่งการปฏิวัติอุตสาหกรรมเมจิของญี่ปุ่นฯ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตก
โอกิโนชิมะ
โคฟุง
เหมืองทองซาโดะ
ที่ตั้งแหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  ha (acre) | ปี (พ> ศ./ค.ศ.) | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ยากูชิมะ |  | Japan !จังหวัดคาโงชิมะ  ญี่ปุ่น  | ธรรมชาติ:  (vii), (ix) | 10,747 (26,560) | 2536/1993 | ยากูชิมะเป็นพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์ที่ตั้งอยู่บนหมู่เกาะโอสุมิ มีความโดดเด่นในด้านธรรมชาติอันเก่าแก่อย่างป่าโบราณที่เป็นแหล่งยืนต้น "ซูงิ" (ต้นซีดาร์ญี่ปุ่น) และที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าเฉพาะถิ่นอย่างลิงกังยากูชิมะและกวางยากูชิกะ รวมไปถึงเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของนกหายากอีกด้วย| |  |
| ชิรากามิซันจิ |  | Japan !จังหวัดอาโอโมริและอากิตะ  ญี่ปุ่น 40°28′12″N 140°7′48″E﻿ / ﻿40.47000°N 140.13000°E﻿ / 40.47000; 140.13000﻿ (Shirakami-Sanchi)  | ธรรมชาติ: (ix) | 16,939 (41,860) | 2536/1993 | เทือกเขาชิรากามิตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะฮนชู โดยยังคงสภาพสมบูรณ์ของป่าบีชตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์ที่ล้อมรอบเนินเขาอันเป็นแหล่งพักพิงของเหล่าสัตว์ป่ามากมาย เช่น หมีควายญี่ปุ่น เลียงผา ลิงกัง และนกหลากหลายสายพันธุ์อีก 87 ชนิด |  |
| ชิเรโตโกะ |  | Japan ! ฮกไกโด  ญี่ปุ่น 43°56′58″N 144°57′57″E﻿ / ﻿43.94944°N 144.96583°E﻿ / 43.94944; 144.96583﻿ (Shiretoko National Park) | ธรรมชาติ: (ix), (x) | 71,100 (176,000) | 2548/2005 | คำว่า “ชิเรโตโกะ“ ในภาษาไอนุมีความหมายว่า “จุดสุดขอบโลก“ ซึ่งตัวอุทยานตั้งอยู่ในคาบสมุทรชิเรโตโกะที่ปลายสุดทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะฮกไกโด เป็นแหล่งอุดมไปด้วยป่าผลัดใบอบอุ่นอันเป็นแหล่งพักพิงของสัตว์ป่ามากมาย เช่น นกอินทรีชเต็ลเลอร์ แมวน้ำลายจุด และหมีสีน้ำตาลดำซึ่งพบได้มากที่สุดในประเทศญี่ปุ่น |  |
| หมู่เกาะโองาซาวาระ |  | Japan !จังหวัดโตเกียว  ญี่ปุ่น 27°43′6″N 142°5′59″E﻿ / ﻿27.71833°N 142.09972°E﻿ / 27.71833; 142.09972﻿ (Ogasawara Islands)  | ธรรมชาติ:  (ix) | 7,939 (19,620) | 2554/2011 | หรืออีกชื่อว่า “หมู่เกาะโบนิน“ เป็นหมู่เกาะเขตร้อนประกอบไปด้วยเกาะกว่า 30 เกาะที่เกิดขึ้นจากการระเบิดของภูเขาไฟใต้ทะเล หมู่เกาะแห่งนี้มีความพิเศษทางด้านระบบนิเวศที่แตกต่างไปจากที่อื่นในญี่ปุ่น โดยมีลักษณะเฉพาะตัวและความแตกต่างในด้านวิวัฒนาการ เป็นแหล่งพืชพรรณและสัตว์นานาชนิดที่มีความเสี่ยงที่จะสูญพันธุ์ในอนาคต |  |
| เกาะอามามิโอชิมะ เกาะโทกูโนชิมะ ส่วนเหนือของเกาะโอกินาวะ และเกาะอิริโอโมเตะ |  | Japan !จังหวัดคาโงชิมะ และโอกินาวะ  ญี่ปุ่น   | ธรรมชาติ:  (x) | 42,698; พื้นที่กันชน 24,467 | 2564/2021 | บริเวณแนวรอยต่อของจังหวัดคาโงชิมะและจังหวัดโอกินาวะเป็นที่ตั้งของกลุ่มเกาะที่ยังคงความสมบูรณ์ของธรรมชาติไว้อย่างดีอันเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่ามากมาย บางสายพันธุ์พบได้ในเขตหมู่เกาะนี้เท่านั้น เช่น กระต่ายอามามิ แมวป่าอิริโอโมเตะ หนูป่าริวกิว เป็นต้น |  |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศญี่ปุ่นมีสถานที่ที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง
วัด ศาลเจ้า และสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ของคามากูระโบราณ (1992)
ปราสาทฮิโกเนะ  (1992)
อาซูกะ-ฟูจิวาระ: แห่งโบราณคดีของนครหลวงญี่ปุ่นโบราณและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้อง (2007)
ฮิราอิซูมิ (ส่วนต่อขยาย) (2012)
วัดสุรินทรารมณ์

| วัดสุรินทรารมณ์ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสุรินทรารมณ์, วัดโคกยาง
ที่ตั้ง: ตำบลอีสานเขต อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดบุรีรัมย์
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสุรินทรารมณ์ หรือ วัดโคกยาง ตั้งอยู่ที่ตำบลอีสานเขต อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดบุรีรัมย์ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2485 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2528
เมื่อ พ.ศ. 2484 ผู้ใหญ่บ้านและประชาชนในหมู่บ้านโคกยาง หมู่ที่ 3 ในสมัยนั้น โดยการนำของนายอ้วน วิภาหัสน์ ชักชวนประชาชนนำสร้างศาลา ในที่ดิน เป็นที่ป่าสงวน บนเนื้อที่ 20 ไร่ 27 ตารางวา โดยมีการขออนุญาต ตั้งเป็นสำนักสงฆ์แต่ยังไม่ได้รับอนุญาต และในปีต่อมาจึงได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นสำนักสงฆ์ได้ ประชาชนจึงได้ร่วมกันสร้างกุฏิขนาดเล็กชนิดถาวรขึ้น 1 หลัง
วัดมีพระภิกษุสมัน มูลปัญโญ ให้เป็นเจ้าอาวาสวัดรูปแรก ต่อมาจึงได้มีการก่อสร้างถาวรวัตถุเพิ่มขึ้น เช่นสร้าง กุฏิหลังใหญ่ สร้างศาลาการเปรียญ สร้างอุโบสถด้วยไม้เนื้อแข็ง ได้รับอนุญาตให้ผูกพัทธสีมาและเปลี่ยนชื่อวัด จากวัดบ้านโคกยาง มาเป็น "วัดสุรินทรารมณ์" ในปีพุทธศักราช 2502 พระภิกษุสมัน มูลปัญโญ ได้รับตำแหน่งเป็นพระอุปัชฌาย์ ได้ให้การบรรพชาอุปสมบทแก่บุตรหลานในเขตบริการและเขตใกล้เคียงของวัด เป็นเวลา 2 ปี ท่านจึงได้ลาสิกขาบทเมื่อปี พุทธศักราช 2504
วัดสุมนาวาส

| วัดสุมนาวาส |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดสุมนาวาส, วัดเขากะโหลก
ที่ตั้ง: ตำบลปากน้ำปราณ อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสุมนาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำปราณ อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ และเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ แห่งที่ 22 ตั้งอยู่ใกล้กับหาดเขากะโหลก วนอุทยานท้าวโกษา โดยมีพระครูสุมนธรรมสถิต เป็นเจ้าอาวาส
วัดสุมนาวาส หรือ วัดเขากะโหลก ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2548 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารสีทอง มียักษ์ 2 ตน ยืนอยู่หน้าวิหาร ด้านในวิหาร มีองค์หลวงพ่อหว่าง อุตุตโม เจ้าอาวาสรูปแรก
วัดมีเครื่องรางคือ เครื่องรางจระเข้ มีตำนานเกี่ยวกับตำนานสมบัติจระเข้จักรพรรดิ์ ว่า แต่เดิมมีเศรษฐีขี้เหนียวที่ไม่ทำทำบุญทำทาน ได้เงินมาก็รวบรวมเงินทองใส่โอ่งนำไปฝังไว้ที่ท่าน้ำ โดยไม่ให้ใครรู้เห็น จนเมื่อเศรษฐีตายไปแล้วกลับมาเกิดใหม่เป็นจระเข้ ยังคงวนเวียนยึดติดกับทรัพย์สมบัติ คอยเฝ้าสมบัติอยู่ท่าน้ำหน้าบ้านตัวเอง จนวันหนึ่งได้เข้าฝันลูกชายให้เอาสมบัติที่ท่าน้ำนั้นนำไปทอดกฐินและสร้างกุศลที่เป็นประโยชน์แก่พระพุทธศาสนา ระหว่างที่เดินทางนำองค์กฐินแห่ไปทางเรือ จระเข้ตัวนั้นก็ว่ายน้ำตามไปด้วยไปได้พักหนึ่งจึงบอกแก่ภรรยาว่า ตนตามไปด้วยไม่ได้แล้วเพราะเหนื่อย บุตรและภรรยาจึงวาดรูปจระเข้ที่ธงแล้วยกขึ้นไว้ในวัดที่ไปทอดกฐิน เมื่อพระสวดจบ จระเข้ตัวนั้นก็ขาดใจตาย จึงเกิดไปเป็นเทพที่ร่ำรวยบันดาลให้คนที่เคารพได้ทำมาค้าขึ้น เป็นที่มาของธงรูปจระเข้ ซึ่งว่ากันว่าจระเข้ที่วัดเขากระโหลกก็เป็นจระเข้ตัวเดียวกันกับจระเข้บนธงในงานทอดกฐิน
วัดผาสุการาม (จังหวัดนครปฐม)

| วัดผาสุการาม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดผาสุการาม, วัดใหม่
ที่ตั้ง: ตำบลบางไทรป่า อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูผาสุกกิจจาภรณ์ (สัมพันธ์ ผลธมฺโม)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดผาสุการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน เลขที่ 102 หมู่ที่ 2 ในตำบลบางไทรป่า อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัดเนื้อที่ 30 ไร่ 1 งาน 86 ตารางวา
วัดผาสุการามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2489 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2490 ชาวบ้านเรียกว่า วัดใหม่ คู่กับวัดเก่า หรือวัดชุมนุมศรัทธาซึ่งตั้งอยู่ใกล้กัน มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระครูสังฆรักษ์ สังวาลย์ ส่วนเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูผาสุกกิจจาภรณ์ (สัมพันธ์ ผลธมฺโม)
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหารหลวงพ่อสด และปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระบรมสารีริกธาตุ
รายนามเจ้าอาวาส

พระครูสังฆรักษ์ สังวาลย์ พ.ศ. 2490–2509
พระอาจารย์สมหวัง
พระอาจารย์สืบ
พระอาจารย์สิน
พระครูผาสุกกิจจาภรณ์ (สัมพันธ์ ผลธมฺโม) พ.ศ. 2534–
วัดผาผ่า

| วัดผาผ่า |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดผาผ่า, วัดก๋าผ่า
ที่ตั้ง: ตำบลแม่คะตวน อำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูอนุรักษ์พัฒนคุณ (ปภสฺสโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดผาผ่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่คะตวน อำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 86 ตารางวา
วัดผาผ่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2312 ชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า วัดก๋าผ่า ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 7 เมตร ยาว 16 เมตร  ภายหลังมีสภาพเป็นนวัดร้างประจำหมู่บ้านทิศเหนือติดกับที่ดินเอกชนทิศใต้ติดกับถนนทิศตะวันออกติดกับถนนทิศตะวันตกติดกับป่าคลองชลประทาน แต่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2538
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถศิลปะล้านนา หลังคามีมุขด้านหน้ามุงด้วยกะเบื้องพื้นเมือง ผนังก่ออิฐฉาบปูนมุขด้านหน้า มีซี่ลูกกรงไม้ พื้นปูนฉาบ-กำแพงแก้ว อยู่โดยรอบอุโบสถ มีประตูเข้าด้านหน้า กำแพงแก้วสูงประมาณ 1.20 เมตร
รายนามเจ้าอาวาส

พระครูบาเต๋จ๊ะ พ.ศ. 2312–2340
พระครูบาปัญโญ พ.ศ. 2341–2375
พระครูปัญญาวรวัตร พ.ศ. 2475–2504
พระอธิการณรงค์ศักดิ์ ยสธโร พ.ศ. 2505–2518
พระครูอนุรักษ์พัฒนคุณ (ปภสฺสโร)
วัดผ่องพลอยวิริยาราม

| วัดผ่องพลอยวิริยาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดผ่องพลอยวิริยาราม, วัดผ่องพลอย, วัดใหม่วิริยสังฆาราม
ที่ตั้ง: เลขที่ 229 ซอยลาซาล 46 ถนนลาซาล แขวงบางนาใต้ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร 10260
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุต
เจ้าอาวาส: พระญาณวัชรมงคล (ถนอมศิลป์ ญาณสาคโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดผ่องพลอยวิริยาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางนาใต้ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร ในปัจจุบันมีพระครูวิริยานุวัตรเป็นเจ้าอาวาส
วัดผ่องพลอยวิริยารามเดิมมีชื่อว่า วัดใหม่วิริยสังฆาราม ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 ตามเจตนารมณ์ของคุณตาผ่องและคุณยายพลอย บัวรอด ผู้เป็นเจ้าของที่ดินมรดก โดยนายสะอาดและนางสุภาพ ศรีพงษ์ ซึ่งเป็นทายาทของคุณตาผ่องและคุณยายพลอย บัวรอด ได้บริจาคที่ดินมรดกจำนวนประมาณ 9 ไร่ ตามความประสงค์ของบิดาและมารดา และนายสายและนางล้วนรัตน์ หุตะเจริญ บริจาคที่ดินสมทบอีกประมาณ 1 ไร่เศษ รวมเป็นที่ดินทั้งสิ้น 10 ไร่ 42 ตารางวา
ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัดมีความศรัทธาในพระญาณวิริยาจารย์ (หลวงพ่อวิริยังค์ สิรินธโร; ปัจจุบันคือสมเด็จพระญาณวชิโรดม เจ้าอาวาสวัดธรรมมงคลเถาบุญญนนทวิหาร) ให้สร้างวัด พระญาณวิริยาจารย์จึงได้อนุญาตให้คณะผู้ศรัทธาสร้างวัดได้ตามความประสงค์ ในครั้งนั้นพื้นที่ยังคงเป็นที่รกร้างท้องนา ไม่มีผู้คนหนาแน่นเหมือนปัจจุบัน การเดินทางเข้าออกก็มีความลำบากพอสมควร โดยได้เริ่มจัดสร้างกุฏิไม้ทรงไทย ยกพื้นสูง หน้าจั่ว หลังละ 3 ห้อง จำนวน 23 หลัง และศาลาการเปรียญทรงไทยหน้าจั่ว ครึ่งไม้ครึ่งปูน กว้าง 14 ยาว 40 เมตร 1 หลัง ผู้ดำเนินการหลักคือนายสะอาดและนางสุภาพ
จากนั้นได้ทำการดำเนินขอจัดตั้งวัดและได้รับอนุญาตให้สร้างหรือจัดตั้งวัดเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 และกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดโดยถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ในชื่อว่า "วัดผ่องพลอยวิริยาราม" เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่คุณตาผ่องและคุณยายพลอย บัวรอด
พระญาณวิริยาจารย์เป็นผู้ควบคุมดูแลการก่อสร้างทั้งหมด จากนั้นได้จัดสร้างอุโบสถ พระญาณวิริยาจารย์ได้นำพาคณะทูลเชิญเสด็จ และเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราชได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงวางศิลาฤกษ์และเททองหล่อพระปฏิมาประธานอุโบสถวัด ในครั้งนั้น สมเด็จพระสังฆราช (จวน อุฎฐยี) ร่วมเสด็จมาเป็นประธานฝ่ายสงฆ์ด้วย
จากนั้นวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 โดยมีจอมพล ถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีขณะนั้นเป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ และสมเด็จพระสังฆราช (จวน อุฎฐายี) ได้เสด็จมาเป็นประธานฝ่ายสงฆ์อีกครั้งหนึ่ง บริเวณพื้นที่วิสุงคามสีมาที่ได้รับพระราชทานกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร อุโบสถมีลักษณะทรงไทย
ภายในวัดมีรูปปั้นจำลองพระพุทธโสธรซึ่งเป็นที่สักการะของประชาชนทั่วไป สภาพภายในบริเวณวัดมีความร่มรื่นจากพันธุ์ไม้นานาชนิดในลักษณะวัดชนบท และยังเป็นแหล่งศึกษาพระพุทธศาสนา รวมไปถึงการปฏิบัติกรรมฐานอีกด้วย วัดมีกิจกรรมของสถาบันพลังจิตตานุภาพของสมเด็จพระญาณวชิโรดม (วิริยังค์ สิรินฺธโร) เจ้าอาวาสวัดธรรมมงคลเถาบุญญนนทวิหาร นับเป็นสาขาที่ 10
รายนามเจ้าอาวาส

พระมหาสวัสดิ์ ฐานสิริ พ.ศ. 2511–2512
พระอรุณ เขมิโย พ.ศ. 2512–2519
พระไสว โสภิโต พ.ศ. 2519–2522
พระครูปภัสสราธิคุณ พ.ศ. 2522–2564
พระญาณวัชรมงคล พ.ศ.2564-ปัจจุบัน