stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทวปาหาร

| แหล่งโบราณคดีเทวปาหาร |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ฮินดู
ที่ตั้ง
รัฐ: รัฐอัสสัม
ประเทศ: ประเทศอินเดีย
ที่ตั้งในประเทศอินเดียแสดงแผนที่ประเทศอินเดียเทวปาหาร (รัฐอัสสัม)แสดงแผนที่รัฐอัสสัม
พิกัดภูมิศาสตร์: 26°36′08″N 93°43′52″E﻿ / ﻿26.60222°N 93.73111°E﻿ / 26.60222; 93.73111
สถาปัตยกรรม
เริ่มก่อตั้ง: ศตวรรษที่ 10-11
วัสดุ: หิน
เทวปาหาร (อักษรโรมัน: Deopahar; แปลว่า หุบเขาเทวะ) หรือ เทวบรรพต (อักษรโรมัน: Deoparvat) เป็นแหล่งโบราณคดีในนุมาลีครห์ อำเภอโคลาฆาฏ รัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย ประติมากรรมและซากสิ่งปลูกสร้างที่พบเป็นตัวอย่างชั้นเยี่ยมของการผสานระหว่างศิลปะอารยันพราหมณีกับศิลปกรรมพื้นถิ่น ปัจจุบันเทวปาหารอยู่ภายใต้อาณาเขตอุทยานประวัติศาสตร์โดยกองกำกับดูแลโบราณคดี และยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของรัฐอัสสัม จากซากที่หลงเหลือในปัจจุบันทำให้เชื่อว่าสร้างไม่เสร็จแต่แรกหรืออาจะเสียหายจากแผ่นดินไหวในปี 1897
ผู้ปบูกและค้าชาชาวอังกฤษ ทอมัส การ์ดทาย (Thomas Guardthei) เป็นบุคคลแรกที่ชี้ให้เห็นถึงความสำคัญและความสลับซับซ้อนของซากโบสถ์พระศิวะที่เทวปาหาร โบสถ์พระศิวะนี้สร้างขึ้นจากหินบนพื้นหินก้อนเดียว (monolithic floor) เพดานเป็นหินแผ่นใหญ่ที่สลักเป็นรูปดอกบัวและวิทยาธร ประติมากรรมหินจำนวนมากที่เทวปาหารแกะสลักมาจากหินยุคก่อนคัมเบรีย หินที่ฐานเชื่อมเข้าด้วยกันโดยใช้จะงอยเหล็ก (iron hinges)
ประติมากรรมต่าง ๆ ที่พบยังมีทั้งประติมากรรมแสดงรูปของอัปสร, พระวิษณุ, พระทวารบาลศิวะ, พระคเณศ, พระยม, พระสูรยะ, และวิทยาธร คนธรรพ์ รูปสลัก "อเปศวรี" ซึ่งเป็นรูปอัปสรสามหัวถือเป็นประติมากรรมที่งดงามที่สุดชิ้นหนึ่งจากเทวปาหาร ปัจจุบันประติมากรรมส่วนใหญ่จากเทวปาหารนำไปเก็บรักษาและจัดแสดงที่โบสถ์พระศิวะในนุมาลีครห์ และพิพิธภัณฑ์รัฐอัสสัมในเมืองคุวาหาฏี นักโบราณคดี จี. ภูยัน (G. Bhuyan) บรรยายประติมากรรมเหล่านี้ว่าโดดเด่นเป็นพิเศษและแสดงให้เห็นถึงพัฒนาการของศิลปกรรมพื้นถิ่นอัสสัมที่พัฒนาในศตวรรษที่ 10
เดเมียนสค์พ็อกเกต

| ด ค กแนวรบด้านตะวันออก |
| --- | --- |
 ค.ศ. 1941 บาร์บารอสซา แบรสต์  เบียวิสตอค–มินสค์  ระไซนี  โบรดี  เบสซาเรเบีย  ภัยพิบัติทาลลินน์  เลนินกราด  สโมเลนสค์ครั้งที่ 1  ฮาร์คอฟครั้งที่ 1  อูมัญ  โอเดสซา  เคียฟครั้งที่ 1  เซวัสโตปอล  รอสตอฟ  มอสโก  เคียร์ช  ฟินแลนด์ ค.ศ. 1942 ลูย์บัน  รเจฟ  โทโรเปตส์และฮอล์ม  เดเมียนสค์  ฮอล์มพ็อกเกต  เวลีคีเยลูคี  รเจฟ ฤดูร้อน 1942  ฮาร์คอฟครั้งที่ 2  สีน้ำเงิน  คอเคซัส  สตาลินกราด ยูเรนัส  มาร์ส  พายุฤดูหนาว  ลิตเติลแซเทิร์น ค.ศ. 1943 ไทดัลเวฟ  ฮาร์คอฟครั้งที่ 3  คูสค์  ฮาร์คอฟครั้งที่ 4  สโมเลนสค์ครั้งที่ 2  นีเปอร์ตอนล่าง  เคียฟครั้งที่ 2 ค.ศ. 1944 นีเปอร์และคาร์เพเทียน  เลนินกราดและนอฟโกรอด  คอร์ซุน-เชฟเชนคอฟสกี  นาร์วา  หย่อมฮูเบอ  ไครเมีย  ยาช–คีชีเนฟ  คาเรเลีย  บากราติออน  ลวอฟและซานโดเมียร์ซ  ดอพเพลคอพฟ์  ยาช–คีชีเนฟครั้งที่ 2  บอลติก  ริกา  ทาลลินน์  มูนซุนด์  เมเมล  แดแบร็ตแซ็น  ช่องดูกลา  เบลเกรด  เพ็ตซาโมและคิร์เคเนส  เคอร์ลันด์  ฮังการี บูดาเปสต์ ค.ศ. 1945 วิสตูลาและโอเดอร์  พอซนาน  ปรัสเซียตะวันออก  เคอนิชส์แบร์ค  ไฮลีเกนไบล์  ซัมลันด์  พอเมอเรเนียตะวันออก  คอลเบิร์ก  โซลสติส  ไซลีเชีย  เบรสเลา  ทะเลสาบบอลอโตน  เวียนนา  ที่ราบสูงซีโลว์  ฮัลเบอ  เบอร์ลิน  เชโกสโลวาเกีย การสงครามทางเรือ: ทะเลบอลติก  ทะเลดำ  มหาสมุทรอาร์กติก 
เดเมียนสค์พ็อกเกต (เยอรมัน: Festung Demjansk or Kessel von Demjansk; รัสเซีย: Демя́нский котёл) เป็นรหัสนามที่มอบให้กับการโอบล้อมทหารเยอรมันที่ถูกล้อมโดยกองทัพแดงบริเวณรอบเดเมียนสค์ ทางตอนใต้ของเลนินกราด ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองบนแนวรบด้านตะวันออก การโอบล้อมครั้งนี้ได้ดำเนินตั้งแต่วันที่ 8 กุมภาพันธ์ ถึง 21 เมษายน ค.ศ. 1942 กองกำลังขนาดเล็กส่วนใหญ่ได้ยอมจำนนในวงล้อมฮอล์มที่เมืองฮอล์ม ระยะทางประมาณ 100 กิโลเมตร(62 ไมล์) ไปยังทางตะวันตกเฉียงใต้ ทั้งสองผลลัพธ์เกิดมาจากการล่าถอยของเยอรมันภายหลังจากความปราชัยในยุทธการที่มอสโก
ด้วยความประสบความสำเร็จของเดเมียนสค์ สัมฤทธิ์ผลด้วยการใช้สะพานทางอากาศ(Airbridge) เป็นการพัฒนาที่สำคัญในการสงครามสมัยใหม่ มันเป็นความสำเร็จจากการสนับสนุนที่สำคัญในการตัดสินใจโดยกองบัญชาการใหญ่กองทัพบกเพื่อพยายามที่จะใช้กลยุทธวิธีเดียวกันในช่วงยุทธการที่สตาลินกราดที่ล้มเหลวจากการช่วยเหลือกองทัพที่ 6 ภายใต้การนำของเพาลุส
อุทยานแห่งชาติเขาพระวิหาร

| อุทยานแห่งชาติเขาพระวิหาร |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
ภาพสลักนูนต่ำใต้ผามออีแดง

ที่ตั้ง: อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ
พิกัด: 14°26′42.25″N 104°43′58.52″E﻿ / ﻿14.4450694°N 104.7329222°E﻿ / 14.4450694; 104.7329222
พื้นที่: 130 ตารางกิโลเมตร (81,000 ไร่)
จัดตั้ง: 20 มีนาคม พ.ศ. 2541
ผู้เยี่ยมชม: 202,616 (2562)
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
หน้าผาในอุทยานแห่งชาติเขาพระวิหาร
อุทยานแห่งชาติเขาพระวิหาร อยู่ในพื้นที่อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ และอำเภอน้ำขุ่น อำเภอน้ำยืน จังหวัดอุบลราชธานี มีเนื้อที่ 85,388.97 ไร่ (136.62 ตารางกิโลเมตร) อาณาเขตด้านใต้ติดต่อกับประเทศกัมพูชา มีถนนและบันไดทางขึ้นสู่ปราสาทเขาพระวิหารบริเวณผามออีแดงในตำบลเสาธงชัย อำเภอกันทรลักษ์ เป็นอุทยานแห่งชาติตามพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ. 2504 (ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 115 ตอนที่ 14 ก ลงวันที่ 20 มีนาคม 2541) นับเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 19 ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 83 ของประเทศ
พื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติป่าเขาพระวิหาร ป่าฝั่งลำโดมใหญ่ ท้องที่อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ และอำเภอน้ำขุ่น อำเภอน้ำยืน จังหวัดอุบลราชธานี เป็นพื้นที่ป่าไม้ชายแดนให้เป็นพื้นที่เพื่อการอนุรักษ์ ห้ามเข้าไปและอาศัยอยู่โดยเด็ดขาด เนื่องจากพื้นที่ดังกล่าวยังคงความอุดมสมบูรณ์ไปด้วยป่าไม้และเป็นแหล่งต้นน้ำลำธาร มีสัตว์ป่านานาชนิดอาศัยอยู่มาก มีทัศนียภาพที่สวยงาม ตลอดจนโบราณสถานที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ และกรมป่าไม้กำหนดและประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติ
อุทยานแห่งชาติเขาพระวิหารมีทัศนียภาพและทิวทัศน์ที่สวยงามอยู่หลายแห่ง เช่น จุดชมทิวทัศน์ผามออีแดง จุดชมทิวทัศน์หน้าผาช่องโพย บริเวณป่าและสวนหินรอบสระตราว ถ้ำฤๅษี แหล่งตัดหิน สถูปคู่ ภาพสลักนูนต่ำใต้ผามออีแดง น้ำตกผาช่องโพย จุดชมวิว ภูเซี่ยงหม้อ ปราสาทโดนตวล และที่สำคัญคือ ปราสาทเขาพระวิหาร อันเป็นโบราณสถานสำคัญเก่าแก่ ที่เคยเป็นกรณีพิพาทระหว่างไทยกับประเทศกัมพูชา เมื่อพ.ศ. 2505 และในที่สุดศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ (ศาลโลก) ได้ตัดสินให้ตัวปราสาทอยู่ในอธิปไตยของประเทศกัมพูชา แต่ถนนและบันไดทางขึ้นสู่ปราสาทเขาพระวิหารอยู่ทางฝั่งไทย และพื้นที่ทางขึ้นบริเวณผามออีแดงที่จังหวัดศรีสะเกษเป็นทางขึ้นที่สะดวกที่สุด
ภูมิประเทศ

พื้นที่อุทยานแห่งชาติเขาพระวิหารเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของทิวเขาพนมดงรัก ลาดเอียงไปทางทิศเหนือกั้นพรมแดนระหว่างไทยกับกัมพูชา พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบสูง เนินเขามีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 200-500 เมตร เป็นแหล่งต้นน้ำของลำห้วยลำธารต่าง ๆ ได้แก่ ห้วยตามาเรีย ห้วยตานี ห้วยตาเงิด ห้วยตุง ห้วยตะแอก และห้วยบอน เป็นต้น
ภูมิอากาศ

ป่าฝั่งซ้ายลำโดมใหญ่ท้องที่อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ และอำเภอน้ำขุ่น อำเภอน้ำยืน จังหวัดอุบลราชธานี แบ่งออกได้เป็น 3 ฤดู คือ
ฤดูร้อน  ระหว่างเดือนมีนาคม – พฤษภาคม
ฤดูฝน    ระหว่างเดือนมิถุนายน – ตุลาคม
ฤดูหนาว ระหว่างเดือนพฤศจิกายน – กุมภาพันธ์
พืชพรรณและสัตว์ป่า

เนื่องจากพื้นที่ของอุทยานส่วนใหญ่เป็นภูเขาลาดชัน เป็นเนินเขา สภาพป่าจึงประกอบด้วย
ป่าเบญจพรรณ พันธุ์ไม้คละปะปนกันมาก เช่น ประดู่ มะค่าโมง แดง ชิงชัน ตะแบก มะเกลือ งิ้วป่า ฯลฯ พืชพื้นล่างมีหญ้าและไผ่ชนิดต่าง ๆ
ป่าเต็งรัง มีต้นไม้ขนาดเล็กและขนาดกลางขึ้นอยู่กระจัดกระจาย พืชชั้นล่างมีหญ้าชนิดต่าง ๆ ขึ้นอยู่ทั่วไป โดยเฉพาะหญ้าแพ้ว พันธุ์ไม้ที่พบได้แก่ เต็ง รัง พยอม เขลง ตะคร้อ ฯลฯ
ป่าดิบแล้ง พบบริเวณที่ราบเรียบหรือหุบเขา พันธุ์ไม้ที่พบได้แก่ ตะเคียน พยุง สมพง กระเบากลัก กัดลิ้น ข่อยหนาม ยาง กระบก ฯลฯ พืชพื้นล่างมีหวาย และพืชในตระกูลขิงข่าต่าง ๆ
สภาพป่าของป่าเขาพระวิหารและป่าฝั่งซ้ายลำโดมใหญ่บนทิวเขาพนมดงรักยังมีความอุดมสมบูรณ์ จึงมีสัตว์ป่านานาชนิดอาศัยอยู่ทั่วไป เช่น หมูป่า ลิงแสม พังพอนธรรมดา กระต่ายป่า หนูท้องขาว กระรอกหลากสี กระแตเหนือ ค้างคาวยอดกล้วยผีเสื้อ นกนางแอ่นลาย นกเขนน้อยปีกแถบขาว นกปรอดทอง นกแซงแซวหางบ่วงใหญ่ นกกินแมลงอกเหลือง นกปีกลายสก็อต จิ้งจกดินลายจุด ตุ๊กแกเขาหินทราย กิ้งก่าบินปีกสีส้ม จิ้งเหลนภูเขาเขมร ตะกวด งูดิน งูเหลือม งูแม่ตะงาว งูหัวกะโหลก กบหนอง เขียดจะนา กบหลังขีด กบนา ปาดบ้าน อึ่งข้างดำ และกบอ่อง เป็นต้น ในบริเวณพื้นที่แหล่งน้ำมีปลาหลากชนิดอาศัยอยู่ เช่น ปลากระสูบจุด ปลาตะเพียนทอง ปลานวลจันทร์เทศ ปลาช่อน ปลาหมอเทศ และปลาดุกด้าน เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว อุทยานแห่งชาติเขาพระวิหาร จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อุทยานแห่งชาติเขาพระวิหาร
เว็บไซต์ทางการของอุทยานแห่งชาติเขาพระวิหาร
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
เซอร์ไวเวอร์

เซอร์ไวเวอร์ (Survivor) อาจหมายถึง
เซอร์ไวเวอร์ (รายการโทรทัศน์)
เซอร์ไวเวอร์ (วงดนตรี) วงดนตรีร็อกอเมริกัน
อุทุมพร จามรมาน

| อุทุมพร จามรมาน |
| --- | --- |
เกิด: 8 เมษายน พ.ศ. 2486 (81 ปี)
สัญชาติ: ไทย
มีชื่อเสียงจาก: ผู้อำนวยการ สทศ.
ศาสตราจารย์ อุทุมพร จามรมาน ที่ปรึกษาผู้ตรวจการแผ่นดิน อดีตผู้อำนวยการสถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (องค์การมหาชน) และเป็นกรรมการและเลขานุการในคณะกรรมการบริหารสถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (สทศ.)
ประวัติ

ศ.อุทุมพร จามรมาน หรือ ศ.ดร.อุทุมพร จามรมาน เกิดเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2486 (81 ปี) สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี ครุศาสตรบัณฑิต (คณิตศาสตร์-ประถม) เกียรตินิยม จากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระดับปริญญาโท การวิจัยการศึกษา จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปริญญาเอก สาขาสถิติและวัดผล มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา
การทำงาน

ศ.อุทุมพร จามรมาน เคยดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง อาทิ ประธานฝ่ายดำเนินงานวิทยาลัยการศึกษาทางไกลทางอินเทอร์เน็ต (พ.ศ. 2546 - 2549) กรรมการสภาวิจัยแห่งชาติ (2540 - 2542) หัวหน้าภาควิชาวิจัยการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (2532 - 2536) ผู้อำนวยการศูนย์ทดสอบทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ (2540 - 2542) และรองคณบดีคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (2524 – 2528)
นอกจากนี้ยังมีประสบการณ์ในการทำงานในปัจจุบัน อาทิ ประธาน e-Learning สมาคมคอมพิวเตอร์ในพระบรมราชูปถัมภ์ และกรรมการสภามหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (2546 - ปัจจุบัน)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2541 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2541 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
เทวปรยาค

| เทวปรยาค |
| --- | --- |
เมือง
จุดบรรจบของแม่น้ำที่เทวปรยาค
เทวปรยาคแสดงแผนที่รัฐอุตตราขัณฑ์เทวปรยาคแสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
พิกัด:  30°08′46″N 78°35′53″E﻿ / ﻿30.146°N 78.598°E﻿ / 30.146; 78.598
ประเทศ:  อินเดีย
รัฐ: อุตตราขัณฑ์
เทวปรยาค  (อักษรโรมัน: Devprayag) เป็นเมืองและนครปัญจายัต ตั้งอยู่ใกล้กับนิวเตหรี ในอำเภอเตหรีครหาวัล รัฐอุตตราขัณฑ์ ประเทศอินเดีย และเป็นหนึ่งในปัญจปรยาคหรือจุดบรรจบทั้งห้าของแม่น้ำอลากานันทะ ตามธรรมเนียมเชื่อกันว่าที่นี่เป็นจุดที่ฤาษี เทวะ ชาร์มา (Dev Sharma) เริ่มต้นชีวิตถือพรต อันเป็นที่มาของชื่อเทวปรยาค เทวปรยาคเป็นหนึ่งในเมืองศักดิ์สิทธิ์สำคัญและจุดหมายปลายทางการจาริกแสวงบุญของชาวฮินดู
ตรงจุดบรรจบของแม่น้ำสองสายที่นี่มีโบสถ์พราหมณ์ตั้งอยู่สี่หลักที่สำคัญ ทางตอนบนของเทวปรยาคเป็นที่ตั้งของมนเทียรรฆุนาถจี
ประากรตามสำมะโนปี 2001 ของเทวปรยาคอยู่ที่ 2144 เป็นผู้ชาย 52% อัตราการรู้หนังสือของเมืองอยู่ที่ 77% สูงกว่าค่าเฉลี่ยชาติในเวลานั้นที่ 74.5%
เจ้าหญิงเหวินเฉิง

เจ้าหญิงภฤกุฏี (ซ้าย), พระเจ้าซงแจ็นกัมโป (กลาง) และเจ้าหญิงเหวินเฉิง (ขวา)
เจ้าหญิงเหวินเฉิง (ทิเบต: མུན་ཆང་ཀུང་ཅོ་, ไวลี: mun chang kung co, พินอินทิเบต: mun chang kung co, จีน: 文成公主; พินอิน: Wénchéng Gōngzhǔ; ประสูติ: ไม่ทราบ — สิ้นพระชนม์: ค.ศ. 680) พระราชนัดดาในจักรพรรดิถังไท่จงของจีน ที่ซึ่งอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซงแจ็นกัมโป พระมหากษัตริย์ทิเบต ถือเป็นการอภิเษกสมรสเพื่อสร้างสัมพันธไมตรีที่ดีระหว่างจีนกับทิเบต พระนางมีพระสมัญญานามอันเป็นที่รู้จักในหมู่ชาวทิเบตว่า กยาโมซา (ทิเบต: རྒྱ་མོ་བཟའ་, ไวลี: rGya Mo bZa, พินอินทิเบต: gyamosa; จีน: 汉女氏) แปลว่า "พระชายาชาวจีน"
พระราชประวัติ

ตามบันทึกของจีนในปี ค.ศ. 634 ได้กล่าวถึงราชทูตของพระเจ้าซงแจ็นกัมโป ว่าทรงทูลขอพระราชทาน (ทิเบตว่า ทรงเรียกร้อง) ที่จะสมรสกับเจ้าหญิงจีนแต่กลับถูกปฏิเสธ ต่อมาในช่วงปี ค.ศ. 635-636 กองทัพของพระเจ้าซงแจ็นกัมโปได้บุกโจมตีชนเผ่าอาซา (Tüyühün; ผู้สืบเชื้อสายในปัจจุบันคือชาวมองโกลขาว) ที่ตั้งถิ่นฐานบริเวณทะเลสาบโกโกนูร์ (ปัจจุบันคือ ทะเลสาบชิงไห่) ซึ่งบริเวณดังกล่าวเป็นเส้นทางการค้าที่สำคัญของจีนในอดีต
ในห้วงปีเดียวกันนั้นได้มีการรณรงค์กระด้างกระเดื่องต่อจีน (ซึ่งจีนได้รับชัยชนะ) และเพื่อสัมพันธภาพทางการทูตจักรพรรดิจีนจึงตกลง (ประวัติศาสตร์ทิเบตกล่าวว่า บังคับขู่เข็ญ) ให้มีการอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเหวินเฉิงกับกษัตริย์ทิเบตในปี ค.ศ. 640 และได้กลายเป็นสัมพันธภาพที่ดีระหว่างทิเบตกับจีนตลอดรัชสมัยที่เหลือของกษัตริย์ซงแจ็นกัมโป
เจ้าหญิงเหวินเฉิงทรงนับถือพระพุทธศาสนา เช่นเดียวกับเจ้าหญิงภฤกุฏี พระราชชายาชาวเนปาลของพระเจ้าซงแจ็นกัมโป พระนางกล่าวว่าจะนำพระพุทธศาสนาเข้ามาให้เป็นที่รู้จักในทิเบต
เชิงอรรถ

↑  Zizhi Tongjian, vol. 202. (จีน)
↑  Dowman 1988, p. 41
1 2  Powers 2004, pp. 168-9
↑  "Acme of Obscenity". สืบค้นเมื่อ 2010-03-28.
↑  Laird 2006, pg. 35
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจ้าหญิงเหวินเฉิง
History of Jokang Temple, สร้างโดยกษัตริย์ซรอนซันกัมโป
อุทยานแห่งชาติเขาสก

| อุทยานแห่งชาติเขาสก |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
ทัศนียภาพทะเลสาบเขื่อนรัชชประภา

ที่ตั้ง: อำเภอบ้านตาขุนและอำเภอพนม จังหวัดสุราษฎร์ธานี
พิกัด: 8°56′12″N 98°31′49″E﻿ / ﻿8.93667°N 98.53028°E﻿ / 8.93667; 98.53028
พื้นที่: 739 ตารางกิโลเมตร (462,000 ไร่)
จัดตั้ง: 23 ธันวาคม พ.ศ. 2523
ผู้เยี่ยมชม: 419,470 (2562)
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
อุทยานแห่งชาติเขาสก มีพื้นที่อยู่ในท้องที่อำเภอพนมและอำเภอบ้านตาขุน จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีสภาพพื้นที่เป็นธรรมชาติอันกว้างใหญ่ปกคลุมไปด้วยป่าดิบชื้น ครอบคลุมพื้นที่เกือบทั้งหมดของเขตอุทยานแห่งชาติ ส่วนใหญ่เป็นภูเขาสูงต่ำสลับซับซ้อน พื้นที่ราบมีน้อย พื้นที่ส่วนหนึ่งด้านทิศเหนือบริเวณคลองพระแสงเป็นแหล่งน้ำขนาดใหญ่ เกิดขึ้นเนื่องจากการก่อสร้างเขื่อนรัชชประภา (เชี่ยวหลาน) ประกอบไปด้วยพรรณไม้และสัตว์ป่านานาชนิด อุทยานแห่งชาติเขาสกมีเนื้อที่ประมาณ 741.01 ตารางกิโลเมตร หรือ 463,131.43 ไร่ ได้มีการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2523
อุทยานแห่งชาติเขาสก ดินแดนศูนย์กลางของ “ขุนเขาแห่งป่าฝน” เป็นผืนป่าดิบชื้นผืนใหญ่ที่สุดและมีความสำคัญของภาคใต้อันประกอบไปด้วยอุทยานแห่งชาติเขาสก เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองแสง เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองยัน เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองนาคา อุทยานแห่งชาติศรีพังงา และอุทยานแห่งชาติแก่งกรุง มีพื้นที่ทั้งสิ้น 2,296,879.5 ไร่ มีความหลากหลายทางชีวภาพสูง อุดมไปด้วยพืชพรรณมากมายหลายชนิด ทั้งพืชพรรณที่หายากและเป็นพืชเฉพาะถิ่น อันได้แก่ บัวผุด ปาล์มเจ้าเมืองถลางหรือปาล์มหลังขาวและปาล์มพระราหู นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่านานาชนิด โดยเฉพาะพบสัตว์ป่าสงวนถึง 4 ชนิด คือ เก้งหม้อ เลียงผา สมเสร็จ และแมวลายหินอ่อน และประกอบกับสภาพพื้นที่มีทิวทัศน์ ที่สวยงาม มีความมหัศจรรย์ทางธรรมชาติทั้งน้ำตก หน้าผา ถ้ำ และ ทิวทัศน์เทือกเขาหินปูนที่ตั้งตระหง่านเหนือผืนน้ำอ่างเก็บน้ำเขื่อนรัชชประภา จนได้รับฉายาว่า กุ้ยหลินเมืองไทย
ลักษณะภูมิประเทศ

สภาพภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นภูเขาดินและภูเขาหินปูนสูงสลับซับซ้อน โดยเฉพาะช่องแคบเขากาเลาะ มีลักษณะเป็นภูเขาหินปูนที่มียอดแหลมระเกะระกะ มีแนวหน้าผาสูงชันบางแห่งเป็นแท่งสูงขึ้นไปในอากาศคล้ายหอคอยสูง ที่ราบมีไม่มาก มีสภาพป่าเป็นป่าดงดิบที่สมบูรณ์มากเป็นป่าต้นน้ำ ลำธารของแม่น้ำตาปี จุดสูงสุดมีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 960 เมตร โดยเฉลี่ยสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 200 เมตร และลักษณะดินโดยทั่วไปเป็นดินเหนียวปนทรายมีสีแดง บางแห่งเป็นดินลูกรังแต่มีส่วนน้อย
ลักษณะภูมิอากาศ

บริเวณอุทยานแห่งชาติเขาสกได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมทั้งสองฝั่ง คือทั้งด้านมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิค ฝนจะเริ่มตกตั้งแต่ปลายเดือนเมษายน จนถึงปลายเดือนธันวาคมของทุกปี และจะตกชุกมากในช่วงเดือนพฤษภาคม - พฤศจิกายน ช่วงที่เหมาะในการเข้าไปชมอุทยานแห่งชาติเขาสกจะอยู่ในระหว่างเดือนธันวาคม - เมษายน ของทุกปี
ทรัพยากรป่าไม้และสัตว์ป่า

สัตว์ป่าประกอบไปด้วยสัตว์นานาชนิด ได้แก่ ช้าง กวาง เสือ หมี สมเสร็จ ชะนี ลิง เลียงผา นกชนิดต่าง ๆ เป็นต้น สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำขนาดใหญ่ เช่น กบทูด และพันธุ์ปลาที่หายากประจำถิ่น ได้แก่ ปลามังกร รวมถึงในอดีตเคยมีบันทึกว่าเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของกระซู่ ด้วย โดยในปลายปี พ.ศ. 2508 มีพรานท้องถิ่นสามารถยิงกระซู่ได้ในปลักกลางป่า ต่อมาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2530 สืบ นาคะเสถียร ได้ลงพื้นที่สำรวจค้นหาโดยใช้เวลา 10 วัน ไม่เจอตัว แต่ได้พบร่องรอยเมื่อฤดูฝนปีที่ผ่านมา
สภาพป่าโดยทั่วไปเป็นป่าดิบชื้นมีพรรณไม้มีค่า เช่น โดแหลม ตะเคียน ยาง ตาเสือ หงอนไก่ กระบาก ยมหอม อินทนิล ฯลฯ และยังประกอบด้วยพันธุ์ไม้พื้นล่างมากมาย ที่น่าสนใจ ได้แก่ "บัวผุด" เป็นพันธุ์ไม้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของโลกและเป็นแหล่งกระจายพันธุ์ไม้ที่ขึ้นปะปนกันระหว่างพันธุ์ไม้ในเขตภาคเหนือและภาคใต้ของประเทศ
เจ้าแม่สองนาง

เจ้าแม่สองนาง เป็นตำนานและความเชื่อเกี่ยวกับวิญญาณผู้หญิงสองคนในชุมชนอีสานและกลุ่มชาติพันธุ์ลาว โดยเฉพาะชุมชนที่ตั้งอยู่ริมน้ำแถบลุ่มน้ำโขงและลุ่มน้ำชี เช่น อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู อำเภอศรีเชียงใหม่ อำเภอท่าบ่อ อำเภอเมืองหนองคายและอำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย อำเภอบึงกาฬ จังหวัดบึงกาฬ บ้านแพงใต้ ตำบลบ้านแพง อำเภอบ้านแพง บ้านนาเขท่า ตำบลนาเข อำเภอบ้านแพง บ้านน้ำก่ำ อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น บ้านสิงห์ท่า และบ้านสิงห์โคก อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร
โครงเรื่องหลักกล่าวว่าเจ้าแม่สองนางซึ่งเป็นพี่น้องหรือฝาแฝด เป็นธิดาของเจ้าเมืองเวียงจันทน์หรือหลวงพระบาง มีการเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ช่วงพระเจ้าฟ้างุ้มและพระไชยเชษฐาธิราช มีการอ้างศึกสงครามซึ่งเป็นเหตุให้เจ้าแม่สองนางหนีมาและทำให้เรือล่มเสียชีวิต ต่อมาวิญญาณได้ปรากฏให้ชาวบ้านตามชุมชนต่าง ๆ หรือเป็นผู้ติดตามนักรบไปทางบก จากเรื่องในตำนานทำให้ผู้คนชาวอีสานเชื่อว่าเป็นบรรพบุรุษของตน
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม (สวธ.) ได้ขึ้นทะเบียนตำนานเจ้าแม่สองนางเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม เมื่อ พ.ศ. 2555 ในสาขาวรรณกรรมพื้นบ้านและภาษา ประเภทนิทานพื้นบ้าน
ผลกระทบ

ในแต่ละชุมชนท้องถิ่นมีความเชื่อที่แตกต่างกันไปในแต่ละท้องที่ ปรากฏเป็นตำนานเรื่องเล่า พิธีกรรม ศาล สิ่งก่อสร้าง รูปเคารพ เป็นต้น ได้แก่
ลัทธิพิธีเกี่ยวกับเจ้าแม่สองนางที่มีต่อชุมชนชายฝั่งลุ่มน้ำโขงในเขตพื้นที่จังหวัดหนองบัวลำภู เลย หนองคาย บึงกาฬ นครพนม และมุกดาหาร พิธีกรรมประกอบด้วยสัญลักษณ์ที่แสดงสถานภาพของเจ้าแม่สองนางที่เป็นเสมือนเจ้าเมืองมุกดาหารและบรรพบุรุษในอดีต ให้ความหวังเรื่องความอุดมสมบูรณ์ และความมั่งคั่งแก่ชุมชน ขจัดปัดเป่าเคราะห์ภัยและสร้างขวัญกำลังใจ
สถานที่ที่เกี่ยวข้องกับตำนานเช่น เจดีย์ศรีสองนางที่วัดหอสองนาง อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ศาลเจ้าแม่สองนางที่วัดหายโศก อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย หอเจ้าแม่สองนางที่ปากห้วยหลวง อำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย ศาลสองนางที่จังหวัดบึงกาฬ เจดีย์ศรีสองนางที่วัดกลาง อำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคาย ศาลเจ้าแม่สองนางสถิตย์ อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร ศาลเจ้าแม่สองนางที่บ้านเกิ้ง อำเภอเมืองจังหวัดมหาสารคาม ศาลเจ้าแม่สองนาง บ้านเชียงเหียน อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม หอสองเจ้านาง บ้านหัวขัว ตำบลท่าขอนยาง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม ศาลเจ้าแม่สองนางพี่น้อง บ้านท่าขอนยาง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม
เกลือสมุทร

การทำเกลือสมุทรที่อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี ซึ่งเป็นแหล่งผลิตเกลือสมุทรที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย
เกลือสมุทร เป็นเกลือที่ได้จากการกลายเป็นไอของน้ำทะเล ใช้ในการทำอาหารและเครื่องสำอาง มักมีราคาแพงกว่าเกลือแกง
องค์ประกอบ

โดยหลักแล้วน้ำทะเลประกอบด้วยไอออนเกลือต่าง ๆ ดังรายการข้างล่าง ซึ่งเรียงตามสัดส่วนโดยน้ำหนัก
| --- | --- |
คลอไรด์ (Cl-): 55.03%
โซเดียม (Na+): 30.59%
ซัลเฟต (SO42-): 7.68%
แมกนีเซียม (Mg2+): 3.68%
แคลเซียม (Ca2+): 1.18%
โพแทสเซียม (K+): 1.11%
ไบคาร์บอเนต (HCO3-): 0.41%
โบรไมด์ (Br-): 0.19%
บอเรต (BO33-): 0.08%
สทรอนเตียม (Sr2+): 0.04%
อื่น ๆ: 0.01%
แม้ความเค็มของน้ำทะเลจะแตกต่างกันทั่วโลก สัดส่วนของไอออนดังตารางข้างบนยังค่อนข้างคงที่
สุขภาพ

ตามข้อมูลของมาโยคลินิกและศาสตราจารย์ชาวออสเตรเลีย บรูซ นีล ผลกระทบด้านสุขภาพจากการย่อยเกลือสมุทรหรือเกลือแกงทั่วไปนั้นเหมือนกัน
ไอโอดีน ซึ่งเป็นธาตุสำคัญในการดำรงชีวิตของมนุษย์ พบปริมาณน้อยเฉพาะในเกลือสมุทรเท่านั้น อย่างไรก็ดี เกลือหิน ซึ่งตามธรรมชาติแล้วขาดสารประกอบไอโอดีนเมื่อเทียบกับเกลือสมุทร สามารถเติมไอโอดีนได้ในทางอุตสาหกรรมเพื่อการใช้รักษาป้องกันโรคคอพอก และโรคที่เกิดจากการขาดไอโอดีนอื่น ๆ ความเข้มข้นของไอโอดีนในเกลือสมุทรแตกต่างกันไปตามแหล่งที่มา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เกลือสมุทร
เทสลา

เทสลา (Tesla) อาจหมายถึง
นิโคลา เทสลา - นักวิทยาศาสตร์ชาวเซอร์เบีย
เทสลา (หน่วยวัด) - หน่วยของการเหนี่ยวนำทางแม่เหล็กไฟฟ้า ตั้งชื่อตามนิโคลา เทสลา
เทสลา (บริษัท) - บริษัทของสหรัฐอเมริกา
เทสลา (ประเทศไทย)
เทวรูป

เทวรูปพระพรหม ที่พิพิธภัณฑ์กีเมต์ จังหวัดพระตะบอง ประเทศกัมพูชา
เทวรูป เป็นประติมากรรมลอยตัว สร้างขึ้นเพื่อเป็นตัวแทนของเทพเจ้า  เทวรูปนั้นได้มีการนำมาใช้เพื่อกิจกรรมหรือพิธีกรรมทางศาสนา และการสักการบูชาเคารพ มีการสักการบูชาที่เป็นเอกลักษณ์ เช่น การถวายข้าวตอกดอกไม้ การไหว้ หรือมีพิธีกระบวนแห่ต่าง ๆ เป็นต้น
ดูเพิ่ม

พระพุทธรูป
มูรติ
เทวธรรม

เทวธรรม คือ ผู้ที่มีธรรมของเทวดาในโลก เป็นธรรมะที่เทพเจ้าหรือเทวดาถามหาหรือต้องการจากมนุษย์ เป็น สัปบุรุษผู้สงบระงับ ประกอบด้วยหิริโอตัปปะตั้งมั่นอยู่ในธรรมอันผ่องแผ้ว
เทวธรรมจะประกอบด้วย "หิริ" คือ การละอายต่อบาป "โอตัปปะ" คือการเกรงกลัวต่อผลของบาป หิริ นั้นประกอบด้วย ความละอายต่อการ คิดชั่ว พูดชั่ว ทำชั่ว โอตัปปะ คือการเกรงภัยของการคิดชั่ว พูดชั่ว ทำชั่วจะมาถึงตน มีอธิบายขยายความเทวธรรมและยกเรื่องราวประกอบอยู่ในหนังสือธรรมบทภาค 5 เรื่อง พหุภณฺฑิกภิกฺขุวตฺถุ (ภิกษุผู้มีภัณฑะมาก)
สาเหตุของการทำให้เกิดหิริโอตัปปะ
เกรงทำให้วงศ์ตระกูลเสียชื่อเสียง
เกิดความอายต่อผู้มีอายุอ่อนกว่า
เกรงคำติฉินนินทาว่าเราเป็นคนไม่มีฝีมือในการทำความดี
กลัวคนดูหมิ่นว่าเราก็เป็นที่คนที่มีความรู้ความสามารถ แต่ไม่สามารถทำความดีได้
แหล่งข้อมูลอื่น

นิทานชาดก
ออลเอ็กเซส

ออลเอ็กเซส (อังกฤษ: All Excess) เป็นดีวีดีฉบับแรกของวงเฮฟวีเมทัลอเมริกัน อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ วางจำหน่ายวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2007 กำกับโดยราฟา อัลคันทารา เนื้อหาข้างในประกอบไปด้วยสารคดีเกี่ยวกับวงซึ่งมีวิดีโอที่บันทึกไว้ตั้งแต่ปี 1999 จนถึงปี 2007 บันทึกการแสดงสดสี่วิดีโอ มิวสิกวิดีโอสี่เพลง และตอนที่ถูกตัดออกไปและโบนัสอื่นๆ ดีวีดีดังกล่าวเป็นแผ่นไม่จำกัดโซน และมียอดขาย 11,000 แผ่น ในอาทิตย์แรกที่วางจำหน่าย จากข้อมูลของ Nielsen Soundscan  นับตั้งแต่วันวางจำหน่ายจนถึงปี 2010 ออลเอ็กเซส มียอดจำหน่ายไปแล้วราว 61,000 แผ่น นอกจากนี้ยังมีการฉายออล เอ็กเซส รอบพรีเมียร์ในวันที่ 16 กรกฎาคม 2007 ในโรงภาพยนตร์เฉพาะแห่งในสหรัฐอเมริกา ในปี 2014 ออลเอ็กเซสถูกวางจำหน่ายผ่านร้านไอทูนส์
รายละเอียด

เอ็ม. แชโดวส์ พูดถึงออลเอ็กเซสไว้ว่า "วิดีโอนี้ใช้เวลาถึงแปดปีในการถ่ายทำ เราไม่อยากเอาเปรียบแฟน ๆ ด้วยการออกวิดีโอการแสดงธรรมดา ๆ แต่ว่าเราอยากตอบแทนแฟนของเราด้วยการให้เขาได้เห็นว่าอะไรทำให้เพื่อนรักห้าคนมากิน นอน และใช้ชีวิตด้วยกันในแบบอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ ดีวีดีนี้จะเผยทุกอย่างตั้งแต่ชีวิตหลังเวทีจนถึงการแสดงครั้งแรก ๆ ของพวกเราในบ้านเกิด เราจะไม่ทิ้งรายละเอียดอะไรที่แฟน ๆ ถามถึงในหลายปีที่ผ่านมานี้ ต่างจากดีวีดีคอนเสิร์ตจำเจพวกนั้นนี่จะเป็นสารคดีที่คุณสามารถหยิบมาดูได้เรื่อยๆ"
วิดีโอหลัก

เนื้อเรื่องหลักของออลเอ็กเซสเป็นสารคดีเกี่ยวกับความเป็นมาของวงตั้งแต่เริ่มก่อตั้งจนกระทั่งถึงช่วงทัวร์อัลบั้มซิตีออฟอีวิล เนื้อหาถูกแบ่งออกเป็นตอนต่างๆดังนี้
"Intro"
"Huntington Beach"
"How the Band Met"
"Naming the Band"
"Friends & Family"
"Individual Names"
"The Deathbat"
"40's In The Park"
"Chain Reaction"
"Getting Signed"
"Early Touring"
"Album Recording"
"Warped Tour"
"Our Fans"
"Ozzfest"
"Day off with A7X"
"Playing with Metallica"
"Closing"