stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รัฐล้มเหลว
ดัชนีรัฐล้มเหลว > 2008

ผลการสำรวจจาก 177 ประเทศ พบว่าประเทศที่อยู่ในกลุ่มสีแดง แย่ที่สุด มี 35 ประเทศ ส่วนใหญ่อยู่ในแอฟริกา กลุ่มสีส้ม หรือสัญญาณเตือนภัย 92 ประเทศ กลุ่มสีเหลือง ระดับกลางๆ 35 ประเทศ และกลุ่มสีเขียว ดีที่สุด 15 ประเทศ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นประเทศยุโรปตะวันตก ซึ่งรวมถึงแคนาดา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ โดย 20 อันดับที่แย่ที่สุดได้นำมาแสดงไว้ในด้างล่างนี้ โดยตัวเลขการเปลี่ยนแปลงจากปีที่ผ่านมาก (ปี 2007) ได้แสดงไว้ในวงเล็บ
| --- | --- |
 1.  โซมาเลีย  (+2)   2.  ซูดาน  (-1)   3.  ซิมบับเว  (+1)   4.  ชาด  (+1)   5.  อิรัก  (-3)   6.  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  (+1)   7.  อัฟกานิสถาน  (+1)   8.  โกตดิวัวร์  (-2)   9.  ปากีสถาน  (+3)   10.  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  (0)  :  11.  กินี  (-2)   12.  บังกลาเทศ  (+4)   13.  พม่า (+2)   14.  เฮติ  (-3)   15.  เกาหลีเหนือ  (-2)   16.  เอธิโอเปีย  (+2)   17.  ยูกันดา  (-1)   18.  เลบานอน  (+10)   19.  ไนจีเรีย  (-1)   20.  ศรีลังกา  (+5)  
นอร์เวย์ (177) เป็นประเทศที่มีการบริหารจัดการดีที่สุดมาสองปีแล้ว ส่วนประเทศที่ล้มเหลวที่สุด คือ โซมาเลีย สำหรับประเทศไทยอยู่ในลำดับที่ 89 ส่วนประเทศในกลุ่มอาเซียนด้วยกันปรากฏว่าที่แย่ที่สุดอยู่ในกลุ่มสีแดง คือ พม่า (12) กลุ่มสีส้มมี ลาว (40) กัมพูชา (48) อินโดนีเซีย (55) ฟิลิปปินส์ (59) เวียดนาม (60) ไทย (89) มาเลเซีย (118) ส่วนสิงคโปร์อยู่ในกลุ่มสีเหลืองโดยอยู่ในลำดับที่ 159 ซึ่งไม่มีประเทศใดในกลุ่มอาเซียนได้สีเขียว
ดัชนีรัฐล้มเหลว > 2007

ผลการสำรวจจาก 177 ประเทศ พบว่าประเทศที่อยู่ในกลุ่มสีแดง แย่ที่สุด มี 32 ประเทศ กลุ่มสีส้ม หรือสัญญาณเตือนภัย 97 ประเทศ กลุ่มสีเหลือง ระดับกลาง ๆ 33 ประเทศ และกลุ่มสีเขียว ดีที่สุด 15 ประเทศ โดย 20 อันดับที่แย่ที่สุดได้นำมาแสดงไว้ในด้างล่างนี้ โดยตัวเลขการเปลี่ยนแปลงจากปีที่ผ่านมาก (ปี 2006) ได้แสดงไว้ในวงเล็บ
| --- | --- |
 1.  ซูดาน  (0)   2.  อิรัก  (+2)   3.  โซมาเลีย  (+4)   4.  ซิมบับเว  (+1)   5.  ชาด  (+1)   6.  โกตดิวัวร์  (-3)   7.  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  (-5)   8.  อัฟกานิสถาน  (+2)   9.  กินี  (+2)   10.  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  (+3)  :  11.  เฮติ  (-3)   12.  ปากีสถาน  (-3)   13.  เกาหลีเหนือ  (+1)   14.  พม่า  (+4)   15.  ยูกันดา  (+6)   16.  บังกลาเทศ  (+3)   17.  ไนจีเรีย  (+5)   18.  เอธิโอเปีย  (+8)   19.  บุรุนดี  (-4)   20.  ติมอร์-เลสเต  (N/A)
ดัชนีรัฐล้มเหลว > 2006

ผลการสำรวจจาก 146 ประเทศ พบว่าประเทศที่อยู่ในกลุ่มสีแดง แย่ที่สุด มี 28 ประเทศ กลุ่มสีส้ม หรือสัญญาณเตือนภัย 78 ประเทศ กลุ่มสีเหลือง ระดับกลาง ๆ 27 ประเทศ และกลุ่มสีเขียว ดีที่สุด 13 ประเทศ โดย 20 อันดับที่แย่ที่สุดได้นำมาแสดงไว้ในด้างล่างนี้ โดยตัวเลขการเปลี่ยนแปลงจากปีที่ผ่านมาก (ปี 2006) ได้แสดงไว้ในวงเล็บ
| --- | --- |
 1.  ซูดาน  (+2)   2.  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  (0)    3.  โกตดิวัวร์  (-2)   4.  อิรัก  (0)   5.  ซิมบับเว  (+10)   6.  ชาด  (+1)   7.  โซมาเลีย  (-2)   8.  เฮติ  (+2)   9.  ปากีสถาน  (+25)   10.  อัฟกานิสถาน  (+1)  :  11.  กินี  (+5)   12.  ไลบีเรีย  (-3)   13.  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  (+7)   14.  เกาหลีเหนือ  (-1)   15.  บุรุนดี  (+3)   16.  เยเมน  (-8)   17.  เซียร์ราลีโอน  (-11)   18.  พม่า  (+5)   19.  บังกลาเทศ  (-2)   20.  เนปาล  (+15)
ดัชนีรัฐล้มเหลว > 2005

เป็นปีแรกที่กองทุนเพื่อสันติภาพได้นำเสนอผลการจัดอันดับ ซึ่งผลการสำรวจจาก 76 ประเทศ ที่ได้วิเคราะห์มาแล้ว พบว่าประเทศที่อยู่ในกลุ่มสีแดง แย่ที่สุด มี 33 ประเทศ และกลุ่มสีส้ม หรือสัญญาณเตือนภัย 43 ประเทศ (สำหรับกลุ่มที่ดีกว่ากลุ่มสีส้มยังไม่มีการนำเสนอในปีนี้) โดย 20 อันดับที่แย่ที่สุดได้นำมาแสดงไว้ในด้างล่างนี้
| --- | --- |
 1.  โกตดิวัวร์  2.  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  3.  ซูดาน  4.  อิรัก  5.  โซมาเลีย  6.  เซียร์ราลีโอน  7.  ชาด  8.  เยเมน  9.  ไลบีเรีย  10.  เฮติ :  11.  อัฟกานิสถาน  12.  ปากีสถาน  13.  เกาหลีเหนือ  14.  โคลอมเบีย  15.  ซิมบับเว  16.  กินี  17.  บังกลาเทศ  18.  บุรุนดี  19.  สาธารณรัฐโดมินิกัน  20.  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง
ดูเพิ่ม

รายชื่อประเทศตามดัชนีรัฐบอบบาง
ระดับความเสี่ยงต่อการเป็นรัฐที่ล้มเหลวในแต่ละประเทศ ตามข้อมูลที่ได้นำเสนอใน Foreign Policy ระหว่างปี 2005-2007



  ล้มเหลว   เตือนภัย   ไม่มีข้อมูล / ดินแดนในภาวะพึงพิง

  ปานกลาง   บริหารจัดการดี
ระดับความเสี่ยงต่อการเป็นรัฐที่ล้มเหลวในแต่ละประเทศ ตามข้อมูลของ "Failed States Index 2011" ที่ได้นำเสนอใน Foreign Policy



  ล้มเหลว   เตือนภัย   ไม่มีข้อมูล / ดินแดนในภาวะพึงพิง

  ปานกลาง   บริหารจัดการดี
ระดับความเสี่ยงต่อการเป็นรัฐที่ล้มเหลวในแต่ละประเทศ ตามข้อมูลของ "Failed States Index 2010" ที่ได้นำเสนอใน Foreign Policy



  ล้มเหลว   เตือนภัย   ไม่มีข้อมูล / ดินแดนในภาวะพึงพิง

  ปานกลาง   บริหารจัดการดี
ระดับความเสี่ยงต่อการเป็นรัฐที่ล้มเหลวในแต่ละประเทศ ตามข้อมูลของ "Failed States Index 2009" ที่ได้นำเสนอใน Foreign Policy



  ล้มเหลว   เตือนภัย   ไม่มีข้อมูล / ดินแดนในภาวะพึงพิง

  ปานกลาง   บริหารจัดการดี
ระดับความเสี่ยงต่อการเป็นรัฐที่ล้มเหลวในแต่ละประเทศ ตามข้อมูลของ "Failed States Index 2008" ที่ได้นำเสนอใน Foreign Policy



  ล้มเหลว   เตือนภัย   ไม่มีข้อมูล / ดินแดนในภาวะพึงพิง

  ปานกลาง   บริหารจัดการดี
ระดับความเสี่ยงต่อการเป็นรัฐที่ล้มเหลวในแต่ละประเทศ ตามข้อมูลของ "Failed States Index 2007" ที่ได้นำเสนอใน Foreign Policy



  ล้มเหลว   เตือนภัย   ไม่มีข้อมูล / ดินแดนในภาวะพึงพิง

  ปานกลาง   บริหารจัดการดี
ระดับความเสี่ยงต่อการเป็นรัฐที่ล้มเหลวในแต่ละประเทศ ตามข้อมูลของ "Failed States Index 2006" ที่ได้นำเสนอใน Foreign Policy



  ล้มเหลว   เตือนภัย   ไม่มีข้อมูล / ดินแดนในภาวะพึงพิง

  ปานกลาง   บริหารจัดการดี
ระดับความเสี่ยงต่อการเป็นรัฐที่ล้มเหลวในแต่ละประเทศ ตามข้อมูลของ "Failed States Index 2005" ที่ได้นำเสนอใน Foreign Policy

  ล้มเหลว
  เตือนภัย
  ปานกลาง /บริการจัดการดี / ไม่มีข้อมูล / ดินแดนในภาวะพึงพิง
รอเบิร์ต คาปา

| รอเบิร์ต คาปา |
| --- | --- |
คาปากำลังใช้กล้องถ่ายภาพยนตร์ฟิลโม 16 มม. ในสเปน ภาพถ่ายโดยแกร์ดา ทาโร
เกิด: แอ็นแดร แอร์เนอ ฟรีดมันน์ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1913(1913-10-22) บูดาเปสต์, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
เสียชีวิต: 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1954(1954-05-25) (40 ปี) จังหวัดท้ายบิ่ญ, รัฐเวียดนาม
สุสาน: สุสานอมาวอล์กฮิล นิวยอร์ก
สัญชาติ: ฮังการี, อเมริกัน (ตั้งแต่ ค.ศ. 1946)
มีชื่อเสียงจาก: การถ่ายภาพสงคราม
รอเบิร์ต คาปา (อังกฤษ: Robert Capa, 22 ตุลาคม ค.ศ. 1913 – 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1954) ชื่อเกิด แอ็นแดร แอร์เนอ ฟรีดมันน์ (ฮังการี: Endre Ernő Friedmann) เป็นช่างภาพสงครามและช่างภาพวารสารศาสตร์ชาวฮังการี-อเมริกัน คาปาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในช่างภาพสงครามและผจญภัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
ครั้งเป็นวัยรุ่นคาปาหลบหนีการปราบปรามทางการเมืองในฮังการีไปยังเบอร์ลินและเข้าเรียนที่นั่น หลังอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ขึ้นสู่อำนาจ คาปาย้ายไปอยู่ที่ปารีสและร่วมงานกับแกร์ดา ทาโร ช่างภาพชาวเยอรมันเชื้อสายยิว คาปาปฏิบัติงานในสงคราม 5 ครั้งได้แก่ สงครามกลางเมืองสเปน สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง สงครามโลกครั้งที่สองในยุโรป สงครามอาหรับ–อิสราเอล พ.ศ. 2491 และสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง และมีผลงานเผยแพร่ในนิตยสารและหนังสือพิมพ์รายใหญ่หลายภาพ คาปาเป็นช่างภาพพลเรือนเพียงคนเดียวที่ร่วมการยกพลขึ้นบกที่หาดโอมาฮาในการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดี และบันทึกเหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่สองในลอนดอน แอฟริกาเหนือ อิตาลี และการปลดปล่อยกรุงปารีส
ค.ศ. 1947 พลเอกดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์มอบเหรียญอิสรภาพให้แก่คาปาจากผลงานภาพถ่ายช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ในปีเดียวกันคาปาร่วมก่อตั้งแมกนัมโฟโตส์ สหกรณ์ช่างภาพอิสระทั่วโลกแห่งแรก
ประวัติ

รอเบิร์ต คาปามีชื่อเกิดว่าแอ็นแดร แอร์เนอ ฟรีดมันน์ เกิดในครอบครัวชาวยิวที่บูดาเปสต์ใน ค.ศ. 1913 เป็นบุตรของแดเฌอ ฟรีดมันน์กับฌูเลีย แบร์โควิตส์ คาปามีพี่ชายชื่อ ลาสโล ฟรีดมันน์ และน้องชายชื่อ คอร์เนล คาปา เมื่ออายุได้ 18 ปี คาปาถูกกล่าวหาว่าฝักใฝ่คอมมิวนิสต์จึงต้องหลบหนีจากฮังการีไปยังเบอร์ลิน ที่นั่นคาปาเรียนที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลินและทำงานชั่วคราวเป็นผู้ช่วยห้องมืด ก่อนจะเป็นช่างภาพให้กับ Dephot เอเจนซีภาพสัญชาติเยอรมัน ต่อมาเมื่อพรรคนาซีเรืองอำนาจ คาปาซึ่งเป็นยิวตัดสินใจย้ายไปอยู่ที่ปารีสใน ค.ศ. 1934
ที่ปารีส คาปาพบกับแกร์ตา โพโฮริลเลอ ช่างภาพชาวเยอรมันเชื้อสายยิวที่มาปารีสด้วยเหตุผลเดียวกับคาปา ทั้งสองทำงานร่วมกันและมีความสัมพันธ์แบบรักใคร่ โดยเริ่มแรกใช้นามแฝงร่วมกันว่ารอเบิร์ต คาปา แต่ภายหลังแยกกันทำงานและแกร์ตาใช้นามแฝงว่าแกร์ดา ทาโร ในค.ศ. 1936 คาปาและแกร์ดาเดินทางไปสเปนเพื่อถ่ายภาพสงครามกลางเมืองสเปน  ซึ่งหนึ่งปีต่อมาแกร์ดาเสียชีวิตหลังถูกรถถังฝ่ายสาธารณรัฐชนในยุทธการที่บรูเนเต
คาปายังรู้จักกับอ็องรี การ์ตีเย-แบรซง ช่างภาพชาวฝรั่งเศสที่บุกเบิกการถ่ายภาพแนวสตรีท ต่อมาคาปา แบรซงและช่างภาพอีกห้าคนร่วมกันก่อตั้งแมกนัมโฟโตส์ใน ค.ศ. 1947
การทำงาน

ระหว่าง ค.ศ. 1936–1939 คาปาทำงานถ่ายภาพสงครามกลางเมืองสเปนกับแกร์ดา ทาโร และเดวิด ซีมัวร์ ช่างภาพชาวโปแลนด์ ในสงครามนี้คาปาได้ถ่ายภาพ "The Falling Soldier" ซึ่งเป็นภาพทหารฝ่ายสาธารณรัฐที่ถูกยิงเสียชีวิต ต่อมาภาพดังกล่าวถูกตั้งคำถามถึงความน่าเชื่อถือ และบางส่วนเชื่อว่าเป็นการจัดฉาก นอกจากทาโรและซีมัวร์ คาปายังร่วมงานกับเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ ซึ่งในขณะนั้นทำงานเป็นนักข่าว โดยเฮมิงเวย์ได้บรรยายถึงประสบการณ์นี้ในนวนิยาย ศึกสเปญ
เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง คาปาย้ายจากปารีสไปที่นครนิวยอร์กเพื่อหางานและหลบหนีพรรคนาซี ต่อมาคาปาถูกส่งไปยังหลายพื้นที่ในยุโรปและได้ถ่ายภาพสำคัญหลายภาพ เช่น "The Magnificent Eleven" ซึ่งเป็นภาพทหารสหรัฐกำลังยกพลขึ้นบกที่หาดโอมาฮาในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944, "The Shaved Woman of Chartres" ซึ่งเป็นภาพสตรีถูกกล้อนผมและประจานหลังถูกกล่าวหาว่าให้ความร่วมมือกับศัตรูทางแนวนอนที่เมืองชาทร์เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1944 และ "The Picture of the Last Man to Die" ซึ่งเป็นภาพทหารสหรัฐถูกสังหารโดยพลซุ่มยิงเยอรมันที่เมืองไลพ์ซิชเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1945
คริสต์ทศวรรษที่ 1950 นิตยสาร ไลฟ์ มอบหมายให้คาปาถ่ายภาพในสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง คาปาได้ติดตามกรมทหารฝรั่งเศสในจังหวัดท้ายบิ่ญ ประเทศเวียดนาม จนในวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1954 กรมทหารฝรั่งเศสเคลื่อนผ่านเขตที่มีการปะทะ คาปาตัดสินใจลงจากรถเพื่อไปถ่ายภาพ และเสียชีวิตหลังเหยียบกับระเบิด ร่างของเขาถูกฝังที่สุสานอมาวอล์กฮิล รัฐนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ รอเบิร์ต คาปา
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ รอเบิร์ต คาปา
ปีแยร์ กูว์รี

| ปีแยร์ กูว์รี |
| --- | --- |
กูว์รี ป. ค.ศ. 1906
เกิด: 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1859(1859-05-15) ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 19 เมษายน ค.ศ. 1906(1906-04-19) (46 ปี) ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยปารีส
มีชื่อเสียงจาก: การสลายให้กัมมันตรังสี กฎของกูว์รี หลักการกูว์รี Curie constant Curie temperature Curie–Weiss law ผู้บุกเบิกการวิจัยสารกัมมันตรังสี ผู้ค้นพบพอโลเนียมและเรเดียม ผู้ค้นพบpiezoelectricity Mean-field theory
คู่สมรส: มารี กูว์รี (สมรส 1895)
บุตร: อีแรน แอฟว์
รางวัล: Davy Medal (1903) รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ (1903) Matteucci Medal (1904) Elliott Cresson Medal (1909)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์, เคมี
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยปารีส
วิทยานิพนธ์: Propriétés magnétiques des corps à diverses températures (Magnetic properties of bodies at various temperatures) (1895)
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: กาเบรียล ลิพพ์มานน์
ลูกศิษย์ในระดับปริญญาเอก: ปอล ล็องฌ์แว็ง อ็องเดร-หลุยส์ เดอเบียร์น มาร์เกอริต เปอแร
 
ลายมือชื่อ

ปีแยร์ กูว์รี (ฝรั่งเศส: Pierre Curie; 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1859 – 19 เมษายน ค.ศ. 1906) เป็นนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส สามีของมารี กูว์รี นักเคมีชาวโปแลนด์ ที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ใน ค.ศ. 1903
ประวัติ

ปีแยร์ กูว์รี เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1859 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยบิดาของเขาเป็นนายแพทย์ หลังจากจบการศึกษาขั้นต้นแล้ว ปีแยร์ได้เข้าศึกษาต่อวิชาเคมี ที่มหาวิทยาลัยซอร์บอนหลังจากที่เขาจบการศึกษาแล้วได้เข้าฝึกงานกับคณะผู้เชี่ยวชาญทางวิทยาศาสตร์ของทางมหาวิทยาลัย ซึ่งเขาก็สามารถสร้างผลงานเป็นที่น่าพอใจ และในปี ค.ศ. 1878 ปีแยร์ก็ได้รับรางวัลไซเอนซิเอต (Scienciate Award) ทางฟิสิกส์ และได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้ช่วยผู้อำนวยการห้องทดลองประจำมหาวิทยาลัยซอร์บอน และในระหว่างนี้เขาได้รับเชิญเป็นที่ปรึกษาในโรงเรียน โรงงานอุตสาหกรรม และงานทางวิทยาศาสตร์ต่างๆ
ต่อมาในปี ค.ศ. 1880 ปีแยร์ได้ทำการทดลองเกี่ยวกับความต่างศักย์ของไฟฟ้าระหว่างผลึกหินควอทซ์กับเกลือโรเชลลีภายใต้ความกดดันสูง จากผลการทดลองเขาพบว่า ความกดดันมีผลกระทบต่อความต่างศักย์ ซึ่งปีแยร์เรียกสั้น ๆ ว่า "ปีแยร์โซอิเล็กทริซิตี" (Pierre so Electricity) และเขาได้พบเพิ่มเติมอีกว่า ถ้าเพิ่มค่าความต่างศักย์ของไฟฟ้าให้มากขึ้น จะทำให้พื้นผิวของผลึกเกิดการสั่นสะเทือน ทำให้เกิดคลื่นเสียงที่มีความถี่สูงเกินกว่าที่คนปกติจะได้ยิน แต่ก็มีประโยชน์ เพราะต่อมานักวิทยาศาสตร์รุ่นหลังได้นำหลักการเดียวกันนี้มาประดิษฐ์อุปกรณ์เกี่ยวกับเสียงหลายชนิด เช่น  ไมโครโฟน เครื่องบันทึกเสียง เป็นต้น
ในปี ค.ศ. 1895 ปีแยร์ได้ทดลองเกี่ยวกับความร้อนที่เกิดขึ้นกับแม่เหล็ก จากผลการทดลองปีแยร์พบว่าที่อุณหภูมิระดับหนึ่ง แม่เหล็กไม่สามารถแสดงสมบัติออกมาได้ โดยปีแยร์เรียกอุณหภูมิระดับนี้ว่า "เคียวรีพอยต์" (Cury Point) และจากการทดลองครั้งนี้ เขาได้สร้างเครื่องมือขึ้นมาชิ้นหนึ่งชื่อว่า อิเล็กทรอมิเตอร์ (Electrometer หรือ ThermoMeter) สำหรับใช้ในการทดลองครั้งนี้ด้วย จากผลงานชิ้นนี้เขาได้รับมอบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยซอร์บอน และได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการประจำห้องทดลองเคมีและฟิสิกส์ประจำมหาวิทยาลัยซอร์บอน ซึ่งทำให้เขามีโอกาสได้พบกับมาเรีย สกวอดอฟสกา (Maria Sklodowska) และแต่งงานกันในปี ค.ศ. 1895
ชีวิตส่วนตัว

หลังจากที่ปีแยร์ได้มีโอกาสพบกับมาเรีย สกวอดอฟสกา ภายหลังทั้งคู้จึงได้แต่งงานกันในปี ค.ศ. 1895 โดยมีบุตรสาวสองคน ได้แก่
อีแรน ฌอลีโย-กูว์รี (Irène Joliot-Curie) โดยอีแรนเป็นบุตรีคนแรก และได้แต่งงานกับเฟรเดริก ฌอลีโย ผู้ค้นคว้าเรื่องการแผ่รังสีเทียม จนได้รับรางวัลโนเบลในปี ค.ศ. 1935
แอฟว์ กูว์รี (Ève Denise Curie Labouisse) บุตรีคนที่สอง ได้เขียนชีวประวัติของมารดาของเธอคือมารี กูว์รี ใน ค.ศ. 1937
เสียชีวิต

ปีแยร์ กูว์รีเสียชีวิตจากอุบัติเหตุบนถนนที่ปารีสเมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1906 ขณะที่เขากำลังข้าม Rue Dauphine ที่มีคนชุกชมตอนฝนตกที่ Quai de Conti เขาลื่นล้มและตกลงใต้เกวียนลากม้าหนัก ล้อวงหนึ่งของเกวียนเคลื่อนไปเหนือหัว ทำให้กะโหลกแตก และทำให้เขาเสียชีวิตทันที จากคำให้การของพ่อของเขากับผู้ช่วยห้องปฏิบัติการกล่าวโดยนัยว่า ลักษณะนิสัยเหม่อลอยของกูว์รีที่หมกมุ่นอยู่กับความคิดของเขามีส่วนทำให้เขาเสียชีวิต
ทั้งมารีและปีแยร์ กูว์รีมีประสบการณ์ถูกเรเดียมเผาไหม้ทั้งโดยบังเอิญและสมัครใจ และได้รับรังสีปริมาณมากขณะทำการวิจัย ทั้งคู่เป็นโรคจากรังสีและมารี กูว์รีเสียชีวิตจากภาวะไขกระดูกฝ่อที่เกิดจากรังสีใน ค.ศ. 1934 แม้แต่ตอนนี้ เอกสารทั้งหมดของทั้งคู่ที่เขียนในคริสต์ทศวรรษ 1890 (แม้แต่ตำราอาหารของเธอ) อันตรายเกินกว่าที่จะแตะโดยไม่ได้รับการป้องกัน หนังสือในห้องปฏิบัติการของทั้งคู่ถูกเก็บไว้ในกล่องตะกั่วพิเศษ และผู้ที่ต้องการจะดูมันจะต้องสวมอุปกรณ์ป้องกัน ของส่วนใหญ่สามารถพบได้ใน Bibliothèque nationale de France ถ้าปีแยร์ กูว์รีไม่ได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ เขาก็คงมีแนวโน้มเสียชีวิตจากผลของสารกัมมันตรังสี เหมือนกับภรรยา อีแรน ลูกสาวของทั้งคู่ และFrédéric Joliot สามีของลูกสาว
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1995 มีการเคลื่อนย้ายสุสานของปีแยร์กับมารี กูว์รีจากสุสานของครอบครัวไปยังห้องฝังศพใต้ดินที่ป็องเตองในปารีส
รางวัล

รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ร่วมกับมารี กูว์รีกับอ็องรี แบ็กแรล (1903)
เหรียญเดวี  ร่วมกับมารี กูว์รี (1903)
Matteucci Medal,  ร่วมกับมารี กูว์รี (1904)
Elliott Cresson Medal (1909) ได้รับหลังเสียชีวิตในพิธีรับรางวัลของมารี กูว์รี
Citation for Chemical Breakthrough Award from the Division of History of Chemistry of the American Chemical Society (2015)
เวอร์ซาเช

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทสาขา (S.r.l.)
อุตสาหกรรม: แฟชั่น
ก่อตั้ง: 1978; 46 ปีที่แล้ว (1978)
ผู้ก่อตั้ง: จานนี เวอร์ซาเช
สำนักงานใหญ่: มิลาน, อิตาลี
บุคลากรหลัก: ซานโต เวอร์ซาเช (ประธานกรรมการ) Jonathan Akeroyd (ผู้อำนวยการ, กรรมการผู้จัดการ) ดอนนาเทลลา เวอร์ซาเช (ผู้กำกับศิลป์)
ผลิตภัณฑ์: เสื้อผ้า, ส่วนประกอบเครื่องแต่งกาย
เว็บไซต์: www.versace.com
จานนี เวอร์ซาเช เอส.อาร์.แอล. (เสียงอ่านภาษาอิตาลี: [ˈdʒanni verˈsaːtʃe], อังกฤษ: Gianni Versace S.r.l.) นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า เวอร์ซาเช เป็นบริษัทสินค้าฟุ่มเฟือยของอิตาลี ก่อตั้งโดยจานนี เวอร์ซาเช ในปี ค.ศ. 1978 คอลเลกชันหลักของตราสินค้าคือ เวอร์ซาเช ซึ่งผลิตเสื้อผ้าสำเร็จรูปและเครื่องหนังสัตว์ ตราสัญลักษณ์ของตราสินค้าคือหัวของเมดูซาในเทพปกรณัมกรีก ซากหักปรักพังอิงจากพื้นที่เรจโจคาลาเบรีย ซึ่งเป็นพื้นที่ที่พี่น้องเวอร์ซาเชเล่นสมัยตอนเป็นเด็ก
ตราสินค้าเวอร์ซาเชมีเอกลักษณ์ในการออกแบบสีที่ฉูดฉาด สีสันสดใส แต่มีสไตล์ ในปี ค.ศ. 2018 บริษัทได้ประกาศว่าจะหยุดใช้ขนสัตว์ในสินค้าทุกประเภท เมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2018 ไมเคิล คอร์ส โฮลด์ดิงส์ ได้เข้าซื้อหุ้นทั้งหมดในจานนี เวอร์ซาเช เอส.อาร์.แอล. ในราคา 2.12 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ การเข้าซื้อกิจการเสร็จสิ้นในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2018 ในปัจจุบัน ดอนนาเทลลา เวอร์ซาเช เป็นหัวหน้าของการออกแบบสร้างสรรค์
เวอร์ซาเชในประเทศไทย

ร้านค้าเวอร์ซาเชในประเทศไทย มีทั้งหมดห้าแห่ง ได้แก่ ไอคอนสยาม ซึ่งเป็นสาขาใหญ่ที่สุดในประเทศไทย, เซ็นทรัล เอ็มบาสซี, เซ็นทรัล ฟลอเรสตา, สยามพารากอน และเซ็นทรัล ชิดลม นอกจากนี้ยังเคยมีบูติกที่เพนนินซูล่าพลาซ่า อีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2565 เวอร์ซาเชได้จัดแสดงแฟชันโชว์ครั้งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ณ อาคารไปรษณีย์กลาง บางรัก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
บูติกเวอร์ซาเชที่มิลาน อิตาลี
ภาวะเสียความเข้าใจความเจ็บปวด

ภาวะเสียความเข้าใจความเจ็บปวด
(อังกฤษ: Pain asymbolia, pain dissociation)
เป็นสภาพที่รู้สึกเจ็บปวดโดยไม่รู้สึกทุกข์ร้อน
ปกติเป็นผลของการบาดเจ็บต่อสมอง, การผ่าตัดแบบ prefrontal lobotomy หรือ cingulotomy, และความไม่รู้เจ็บเพราะมอร์ฟีน
นอกจากนั้น รอยโรคที่ insular cortex อาจกำจัดความไม่น่าชอบใจของสิ่งเร้าที่เจ็บ แม้จะยังสามารถรู้ตำแหน่งและระดับความรุนแรง
ปกติแล้ว คนไข้จะรายงานว่ารู้สึกเจ็บแต่ไม่ทุกข์ร้อน
คือเข้าใจว่าเจ็บ แต่ก็ไม่เดือดร้อน
insular cortex

โนซิเซ็ปเตอร์ทั่วร่างกายส่งข้อมูลไปยังคอร์เทกซ์ต่าง ๆ ในสมองรวมทั้ง insular cortex ที่อยู่ใน Lateral sulcus ซึ่งเป็นช่องที่แบ่งสมองกลีบขมับจากสมองกลีบข้างและกลีบหน้า เป็นเขตสมองที่ตอบสนองอย่างแข็งขันและโดยเฉพาะต่อสัญญาณโนซิเซ็ปเตอร์ที่มาจากระบบรับความรู้สึกทางกาย และได้รับแอกซอนโดยตรงจากทาลามัสโดยเฉพาะจาก medial nuclei และ ventroposterior medial nucleus
เซลล์ประสาทในสมองเขตนี้มีหน้าที่ประมวลข้อมูลภายในร่างกายแบบต่าง ๆ และมีบทบาทในการตอบสนองของระบบประสาทอิสระต่อความเจ็บปวด
คนไข้ที่มีรอยโรคในเขตนี้ ปรากฏอาการ Pain asymbolia ที่น่าแปลกใจ เพราะแม้จะรู้สึกเจ็บปวด แต่จะไม่ตอบสนองทางอารมณ์หรือทางพฤติกรรม โดยความเจ็บปวดจะไม่ให้ทำให้รู้สึกว่ามีอันตรายหรือมีภัย
ลักษณะต่าง ๆ เหล่านี้แสดงนัยว่า insular cortex เป็นเขตสมองที่รวบรวมความรู้สึกเจ็บปวด และมีบทบาทในการตอบสนองทางอารมณ์และทางประชานต่อความเจ็บปวด
prefrontal lobotomy

คนไข้ที่ได้ผ่าตัดใยประสาทที่เชื่อมต่อกับ prefrontal cortex กับสมองส่วนอื่นออกหมดหรือเกือบหมด ซึ่งเป็นการผ่าตัดที่เรียกว่า prefrontal lobotomy จะบกพร่องในความกังวลและการครุ่นคิดเรื่องความเจ็บปวด แต่ยังรู้สึกได้ว่าเป็นภัยถ้ามีคนอื่นชี้ให้ เทียบกับคนไข้ที่มี insular cortex เสียหาย ผู้จะไม่รู้สึกว่าความเจ็บปวดนั้นเป็นภัยโดยประการทั้งปวง
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "asymbolia", ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑ ฉบับ ๒๕๔๕, (แพทยศาสตร์) ภาวะเสียความเข้าใจสื่อ
↑  Neuroscience: With STUDENT CONSULT Online Access. Philadelphia: Saunders. 2006. ISBN 1-4160-3445-5.
↑  Nikola Grahek, Feeling pain and being in pain, Oldenburg, 2001. ISBN 3-8142-0780-7
↑  Phantoms in the Brain by VS Ramachandran — Page 208
1 2  Basbaum & Jessell 2013, Cingulate and Insular Areas Are Active During the Perception of Pain, p. 545
↑  Wegner, ST (MD); Jacobs, M (2011).  Kreutzer, Jeffrey S; DeLuca, John; Caplan, Bruce (บ.ก.). Pain Asymbolia. Encyclopedia of Clinical Neuropsychology. Springer. p. 1847-1848. doi:10.1007/978-0-387-79948-3. ISBN 978-0-387-79947-6.
↑  Price DD, Hirsh A, Robinson ME (2008).  Bushnell, Catherine, Basbaum, Allan I (บ.ก.). 5.64 Psychological Modulation of Pain. The Senses: A Comprehensive Reference. Vol. 5: Pain. Elsevier. 5.64.1.2.3 The pivotal role of the anterior cingulate cortex (ACC) in pain affect, pp. 979-980.
แหล่งอ้างอิงอื่น ๆ

Basbaum AI, Jessell TM (2013). "24 - Pain".  ใน Kandel Eric R, Schwartz James H, Jessell Thomas M, Siegelbaum Steven A, Hudspeth, AJ (บ.ก.). Principles of Neural Science (5th ed.). United State of America: McGraw-Hill. pp. 530-555. ISBN 978-0-07-139011-8.
การปฏิวัติเฮติ

การปฏิวัติเฮติ (ฝรั่งเศส: révolution haïtienne; ครีโอลเฮติ: revolisyon ayisyen) คือการก่อการกำเริบที่ประสบความสำเร็จของทาสที่ปลดปล่อยตนเองจากการปกครองแบบอาณานิคมของฝรั่งเศสในแซ็ง-ดอแม็งก์ซึ่งปัจจุบันคือรัฐเอกราชเฮติ การลุกขึ้นต่อต้านเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1791 และสิ้นสุดใน ค.ศ. 1804 ด้วยเอกราชของอดีตอาณานิคม การปฏิวัตินี้มีผู้เข้าร่วมทั้งชนผิวดำ ชนสองเชื้อชาติ ชาวฝรั่งเศส ชาวสเปน ชาวอังกฤษ และชาวโปแลนด์ โดยอดีตทาสอย่างตูแซ็ง ลูแวร์ตูร์ ได้กลายเป็นวีรบุรุษผู้มีบารมีมากที่สุดของเฮติ การปฏิวัติเฮติเป็นการก่อการกำเริบของทาสเพียงครั้งเดียวที่นำไปสู่การก่อตั้งรัฐที่ปราศจากความเป็นทาส (แม้จะไม่ปราศจากแรงงานบังคับ) และปกครองโดยอดีตเชลยและผู้ที่ไม่ใช่ชนผิวขาว ในปัจจุบัน เหตุการณ์นี้ได้รับการพิจารณาว่าเป็นช่วงเวลาสำคัญช่วงหนึ่งในประวัติศาสตร์ของโลกแอตแลนติก
เฮติในช่วงต้นของการปฏิวัติเฮติใน ค.ศ. 1791
ผลกระทบของการปฏิวัติเฮติที่มีต่อสถาบันทาสนั้นเป็นที่สัมผัสได้ทั่วทวีปอเมริกา การสิ้นสุดของอำนาจปกครองของฝรั่งเศสและการเลิกทาสในอดีตอาณานิคมแซ็ง-ดอแม็งก์ตามมาด้วยการปกป้องและรักษาเสรีภาพที่อดีตทาสได้มา และด้วยความร่วมมือของชนผิวสีที่เป็นเสรีชนอยู่แล้ว พวกเขาก็ได้รับเอกราชจากชนผิวขาวยุโรป การปฏิวัตินี้เป็นตัวแทนการก่อการกำเริบของทาสครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ครั้งที่สปาร์ตากุสเป็นผู้นำการลุกขึ้นต่อต้านสาธารณรัฐโรมันซึ่งไม่ประสบความสำเร็จเมื่อเกือบ 1,900 ปีก่อน และท้าทายความเชื่อที่มีมายาวนานของชาวยุโรปเกี่ยวกับสถานะและสมรรถภาพของชนผิวดำและความสามารถของทาสที่จะบรรลุและรักษาเสรีภาพของตนเอง ความสามารถในการจัดระเบียบโครงสร้างและการยืนหยัดของกลุ่มผู้ก่อการภายใต้แรงกดดันเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดเรื่องราวที่สร้างความตกตะลึงและตื่นตระหนกแก่เจ้าของทาสในซีกโลกตะวันตก
บรรณานุกรม

Bryan, Patrick E. (1984). The Haitian Revolution and Its Effects. Heinemann. ISBN 978-0-435-98301-7.
Dubois, Laurent (2005). Avengers of the New World. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01826-6.
Girard, Philippe R. (2011). The Slaves Who Defeated Napoleon: Toussaint Louverture and the Haitian War of Independence, 1801–1804. Tuscaloosa: University of Alabama Press. ISBN 978-0817317324.
James, Cyril Lionel Robert (1989). The Black Jacobins: Toussaint Louverture and the San Domingo Revolution (2nd ed.). Vintage. ISBN 978-0-679-72467-4.
Leyburn, James (1961). The Haitian People. Yale University Press.
Perry, James (2005). Arrogant Armies: Great Military Disasters and the Generals Behind Them. Edison: CastleBooks.
อ่านเพิ่ม

Baur, John. "International Repercussions of the Haitian Revolution." The Americas 26, no. 4 (1970).
Blackburn, Robin. "Haiti, Slavery, and the Age of the Democratic Revolution", William and Mary Quarterly 63.4, 633–674 (2006)
Censer, Jack Richard; Lynn Avery Hunt (2001). Liberty, Equality, Fraternity Exploring the French Revolution. Penn State University Press. ISBN 978-0-271-02088-4.
Fick, Carolyn. "The Haitian revolution and the limit of freedom: defining citizenship in the revolutionary era". Social History, Vol 32. No 4, November 2007
Garrigus, John D. (2006). Before Haiti Race and Citizenship in French Saint-Domingue. Macmillan. ISBN 978-1-4039-7140-1.
Geggus, David Patrick. The Impact of the Haitian Revolution in the Atlantic World. Columbia: University of South Carolina Press 2001. ISBN 978-1-57003-416-9
Girard, Philippe. "Black Talleyrand: Toussaint Louverture's Secret Diplomacy with England and the United States," William and Mary Quarterly 66:1 (Jan. 2009), 87–124.
Girard, Philippe. "Napoléon Bonaparte and the Emancipation Issue in Saint-Domingue, 1799–1803," French Historical Studies 32:4 (Fall 2009), 587–618.
Joseph, Celucien L. Race, Religion, and The Haitian Revolution: Essays on Faith, Freedom, and Decolonization (CreateSpace Independent Publishing Platform, 2012)
Joseph, Celucien L. From Toussaint to Price-Mars: Rhetoric, Race, and Religion in Haitian Thought (CreateSpace Independent Publishing Platform, 2013)
Koekkoek, René (2020) The Citizenship Experiment Contesting the Limits of Civic Equality and Participation in the Age of Revolutions. Studies in the History of Political Thought
Ott, Thomas O. The Haitian Revolution, 1789–1804. University of Tennessee Press, 1973.
Peguero, Valentina. "Teaching the Haitian Revolution: Its Place in Western and Modern World History". History Teacher 32#1 (1998), pp. 33–41. online.
Joseph Elisée Peyre-Ferry (2006). Journal des opérations militaires de l'armée française à Saint-Domingue 1802–1803 sous les ordres des capitaines-généraux Leclerc et Rochambeau. Les Editions de Paris-Max Chaleil. ISBN 978-2-84621-052-2.
Popkin, Jeremy D., You Are All Free: The Haitian Revolution and the Abolition of Slavery (New York: Cambridge University Press, 2010)
Jeffers, Jen (2016) "Freedom at All Cost: Remembering History's Greatest Slave Rebellion". The Raven Report.[ลิงก์เสีย]
Scott, Julius S. (2018). The Common Wind: Afro-American Currents in the Age of the Haitian Revolution. Verso Books. ISBN 9781788732475.
Manuel Barcia (June 2020). "From Revolution to Recognition: Haiti's Place in the Post-1804 Atlantic World". The American Historical Review. 125 (3). doi:10.1093/ahr/rhaa240.