stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดเตวียนกวาง
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Site of Tuyen Quang Government เก็บถาวร 2012-09-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
ชเวยีนเอ้

| --- | --- |

ประเภท: ของหวาน
มื้อ: อาหารว่าง
แหล่งกำเนิด: ประเทศพม่า
ชาติที่มีอาหารประจำชาติที่เกี่ยวข้อง: พม่า
อุณหภูมิเสิร์ฟ: เย็น
ส่วนผสมหลัก: สาคู, วุ้นมะพร้าว, ลอดช่อง, น้ำตาล, กะทิ, ข้าวเหนียว, ขนมปังขาว
 ตำราอาหาร: 
ชเวยีนเอ้ (พม่า: ရွှေရင်အေး; ออกเสียง: [ʃwè.jɪ̀ɰ̃.ʔé]) เป็น โหมะน์ หรือขนมพม่าชนิดหนึ่ง ลักษณะคล้ายกับลอดช่องหรือซ่าหริ่มของไทย รับประทานได้ในช่วงเทศกาลตะจานหรือสงกรานต์ตามธรรมเนียมพม่า และเป็นขนมชนิดหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารไทยช่วงหลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
ชเวยีนเอ้ประกอบไปด้วยน้ำกะทิ ข้าวเหนียวหวาน เม็ดสาคู ตัวแป้งวุ้นทำจากเตยหอม วุ้นมะพร้าว วุ้นกะทิ ขนมปัง และน้ำแข็ง
จังหวัดฮหว่าบิ่ญ

| จังหวัดฮหว่าบิ่ญ Tỉnh Hòa Bình |
| --- | --- |
จังหวัด

สมญา: สันติภาพ
ที่ตั้งของจังหวัดฮหว่าบิ่ญในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 20°20′N 105°15′E﻿ / ﻿20.333°N 105.250°E﻿ / 20.333; 105.250
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
เมืองหลัก: ฮหว่าบิ่ญ
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: เหงียน วัน กวาง
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: บู่ย วัน ติ๋ญ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4,662.5 ตร.กม. (1,800.2 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 854,131 คน
 • ความหนาแน่น: 180 คน/ตร.กม. (470 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม, เหมื่อง, ไท, ตั่ย, เย้า
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 18
รหัส ISO 3166: VN-14
เว็บไซต์: www.hoabinh.gov.vn
ฮหว่าบิ่ญ (เวียดนาม: Hòa Bình) เป็นจังหวัดที่เป็นภูเขาของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ มีพรมแดนติดกับจังหวัดฟู้เถาะและจังหวัดเซินลาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ติดกับฮานอยทางทิศเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับจังหวัดห่านามทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับจังหวัดนิญบิ่ญและจังหวัดทัญฮว้าทางทิศใต้ ในปี ค.ศ. 2004 ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศต่อหัวของจังหวัดอยู่ที่ประมาณ 228 ดอลลาร์สหรัฐ (หรือเท่ากับ 3,600,000 ด่ง)
ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดฮหว่าบิ่ญมีประชากร 854,131 คน
เขตการปกครอง

จังหวัดฮหว่าบิ่ญแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 10 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครฮหว่าบิ่ญ | Hòa Bình | 101,674 |
| อำเภอกาวฟ็อง | Cao Phong | 45,470 |
| อำเภอกี่เซิน | Kỳ Sơn | 34,044 |
| อำเภอกีมโบย | Kim Bôi | 118,767 |
| อำเภอด่าบั๊ก | Đà Bắc | 55,002 |
| อำเภอเตินหลัก | Tân Lạc | 86,889 |
| อำเภอมายเจิว | Mai Châu | 55,640 |
| อำเภอเลืองเซิน | Lương Sơn | 99,457 |
| อำเภอหลักเซิน | Lạc Sơn | 136,652 |
| อำเภอหลักถวี | Lạc Thủy | 60,393 |
| อำเภอเอียนถวี | Yên Thủy | 60,143 |
ประชากร

ชาวเหมื่อง (ร้อยละ 63.4) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่สำคัญของจังหวัดฮหว่าบิ่ญ ตามมาด้วยชาวเวียดนาม (ร้อยละ 27.7)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ข้อมูลจังหวัดฮหว่าบิ่ญ
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
จังหวัดเซินลา

| จังหวัดเซินลา Tỉnh Sơn La |
| --- | --- |
จังหวัด

ที่ตั้งของจังหวัดเซินลาในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 21°10′N 104°0′E﻿ / ﻿21.167°N 104.000°E﻿ / 21.167; 104.000
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
เมืองหลัก: เซินลา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 14,055 ตร.กม. (5,427 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 1,248,415 คน
 • ความหนาแน่น: 89 คน/ตร.กม. (230 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม, ไท, ม้ง, เหมื่อง, เย้า
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 22
รหัส ISO 3166: VN-05
เว็บไซต์: sonla.gov.vn
เซินลา (เวียดนาม: Sơn La) เอกสารไทยเรียก เมืองซอน เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ทางทิศใต้ติดกับประเทศลาว ประชากรส่วนหนึ่งเป็นชาวไทขาวและชาวไทดำ ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 1,248,415 คน
เขื่อนเซินลาซึ่งเป็นโรงไฟฟ้าพลังน้ำที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ในจังหวัดนี้
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 山羅
เขตการปกครอง

จังหวัดเซินลาแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 11 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครเซินลา | Sơn La | 106,052 |
| อำเภอกวิ่ญญาย | Quỳnh Nhai | 64,045 |
| อำเภอซงหมา | Sông Mã | 154,224 |
| อำเภอโซ้ปกป | Sốp Cộp | 50,215 |
| อำเภอถ่วนเจิว | Thuận Châu | 172,763 |
| อำเภอบั๊กเอียน | Bắc Yên | 66,784 |
| อำเภอฝู่เอียน | Phù Yên | 114,974 |
| อำเภอมายเซิน | Mai Sơn | 163,881 |
| อำเภอเวินโห่ | Vân Hồ | 62,188 |
| อำเภอหมกเจิว | Mộc Châu | 114,460 |
| อำเภอเหมื่องลา | Mường La | 99,534 |
| อำเภอเอียนเจิว | Yên Châu | 79,295 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
ชาวยั้ง

| ประชากรทั้งหมด |
| --- | --- |
ไม่ทราบ
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 ลาว: 5,843 คน (พ.ศ. 2558)
 เวียดนาม: ไม่ทราบ
 ไทย: ไม่ทราบ
ภาษา
ยั้ง · ลาว · ไทลื้อ
ศาสนา
ผี
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ไทลื้อ · ไทดำ · ไทขาว · ลาว 
ยั้ง (ลาว: ຢັ້ງ) หรือ ไทยั้ง (ลาว: ໄຕຢັ້ງ) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ไทกลุ่มหนึ่ง อาศัยอยู่แขวงอุดมไซ แขวงหลวงน้ำทา และแขวงพงสาลี ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศลาว พวกเขามีภาษาและวัฒนธรรมเฉพาะของตนเอง โดยภาษายั้งนั้นจัดอยู่ในตระกูลภาษาไท เช่นเดียวกับภาษาไทลื้อและภาษาลาว ชาวยั้งอาจมีความสัมพันธ์กับชาวปู้ยัง (จีน: 布央) ในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน หรือกับชาวญั่ง (เวียดนาม: Nhắng) ชาติพันธุ์ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม
โดยชื่อ "ยั้ง" คือคำว่า หยุด หรือ หยุดยั้ง ในภาษาไทย ปัจจุบันมีชาวยั้งอาศัยอยู่ที่เมืองไซและเมืองแบง แขวงอุดมไซ พวกเขาอาศัยอยู่ร่วมกับชนเผ่าอื่นอย่างเป็นสุขตามอัตภาพ ใน พ.ศ. 2558 มีประชากรชาวยั้งในประเทศลาวทั้งหมด 5,843 คน โดยใน พ.ศ. 2557 เฉพาะเมืองนาหม้อในแขวงอุดมไซ มีชาวยั้งอาศัยอยู่ทั้งหมด 875 คน
ประวัติ

เดิมชาวยั้งอาศัยอยู่ทางตอนใต้ของประเทศจีน ก่อนเคลื่อนตัวลงมาตั้งรกรากที่จังหวัดเซินลา จังหวัดลายเจิว และจังหวัดหล่าวกาย ทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม หลังจากนั้นก็อพยพลงมาตั้งรกรากที่แขวงอุดมไซ แขวงหลวงน้ำทา และแขวงพงสาลี ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศลาว โดยลงหลักปักฐานที่พื้นที่ดังกล่าวมานานนับศตวรรษแล้ว ประกอบอาชีพกสิกรรม จำพวกข้าวเหนียว มัน เผือก ข้าวสาลี บ้างก็ประกอบอาชีพเชิงหัตถกรรม เช่น ทอผ้า หรือตีเหล็ก
ชาวยั้งนับถือศาสนาผี เคารพบูชาบรรพชน โดยเฉพาะผีพ่อ ผีแม่ ผีบ้านผีเรือน และผีอื่น ๆ พวกเขาให้การนับถือหมอผีในฐานะผู้เป็นที่พึ่งทางใจ มีพิธีกรรมเป็นระบบซับซ้อน เช่น การปลูกเรือน การแต่งงาน การหย่าร้าง และงานบุญกินเจียง ซึ่งเป็นวัฒนธรรมร่วมรากกับชาวฮ่อ อาข่า และไทดำ
ชีชะฮ์

ชีชะฮ์ (อาหรับ: شيشة, อักษรโรมัน: šīša, ออกเสียง: [ʃiːʃa]) มีความหมายตรงตัวว่า แก้ว เดิมใช้เรียกมอระกู่ ปัจจุบันใช้เรียกสารเสพติดที่ใช้กับมอระกู่ เป็นน้ำเชื่อมใส่ยาสูบ กากน้ำตาล และกลีเซอรอล แล้วอาจปรุงรสต่าง ๆ เช่น ฝรั่ง มะนาว สะระแหน่ องุ่น และแอปเปิล นอกจากนี้ ยังมีรสพิสดาร เช่น ใส่เยลลีหมี ใส่บลูเบอร์รีมัฟฟิน หรือเครื่องดื่มชูกำลัง
โทษของชีชะฮ์

เมื่อสูบชีชะฮ์ประมาณหนึ่งเดือน ผู้สูบจะเริ่มติด จะรู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อย และคิดอะไรไม่ออก
ผู้คนส่วนใหญ่มักคิดว่า การสูบชีชะฮ์นั้นให้พิษภัยน้อยกว่าการสูบบุหรี่ มีสรรพคุณชูกำลัง และมิใช่ยาเสพติด ซึ่งไม่ถูกต้อง สตรีบางคนคิดว่า ผู้หญิงสูบชีชะฮ์ไม่ดูน่าเกลียดเท่าผู้หญิงสูบบุหรี่ แต่ชีชะฮ์มีโทษกว่าบุหรี่ถึง 6 เท่า เพราะสูบชีชะฮ์ 1 ห่อ เท่ากับสูบบุหรี่ 20 มวน นอกจากนี้ ยังเสี่ยงเป็นมะเร็งไม่น้อยไปกว่าสูบบุหรี่ เนื่องจากมีสารนิโคติน คาร์บอนมอนนอกไซด์ และสารก่อมะเร็งอื่น ๆ ในระดับสูง อนึ่ง ยังพบว่า สูบชีชะฮ์นาน 45 นาที ร่างกายจะผลิตสารน้ำมันดิน (ทาร์) มากกว่าสูบบุหรี่ 5 นาที ถึง 36 เท่า และอาจก่อให้เกิดโรคติดต่อได้หากใช้มอระกู่ร่วมกัน เช่น วัณโรค
ในประเทศไทย มีกฎหมายควบคุมการสูบชีชะฮ์ วางโทษปรับไม่เกิน 20,000 บาท แต่ชีชะฮ์ก็ยังมีขายอย่างเปิดเผยตามสถานที่ท่องเที่ยวยามค่ำคืน
หญิงชาวเปอร์เซียสูบชีอะฮ์
จังหวัดหลั่งเซิน

| จังหวัดหลั่งเซิน Tỉnh Lạng Sơn |
| --- | --- |
จังหวัด

ที่ตั้งของจังหวัดหลั่งเซินในประเทศเวียดนาม (สีแดง)
พิกัด: 21°45′N 106°30′E﻿ / ﻿21.750°N 106.500°E﻿ / 21.750; 106.500
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
เมืองหลัก: หลั่งเซิน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 8,327.6 ตร.กม. (3,215.3 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 781,655 คน
 • ความหนาแน่น: 94 คน/ตร.กม. (240 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • ชาติพันธุ์: เวียดนาม, ตั่ย, เย้า, หนุ่ง
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสพื้นที่: 205
รหัส ISO 3166: VN-09
เว็บไซต์: www.langson.gov.vn
หลั่งเซิน (เวียดนาม: Lạng Sơn) เป็นจังหวัดทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม อยู่ติดกับเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงของประเทศจีน เมืองหลักมีชื่อเดียวกับชื่อจังหวัด คือเมืองหลั่งเซิน ซึ่งเป็นเมืองสำคัญบริเวณชายแดนจีน อยู่ห่างจากฮานอยไปประมาณ 137 กิโลเมตร (85 ไมล์) เดินทางได้โดยทางถนนและรถไฟ จังหวัดหลั่งเซินติดกับประเทศจีนทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดกาวบั่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ติดกับจังหวัดกว๋างนิญทางทิศใต้และตะวันออก และติดกับจังหวัดท้ายเงวียนทางทิศตะวันตก จังหวัดหลั่งเซินมีเนื้อที่ 8,327.6 ตารางกิโลเมตร ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 781,655 คน
เขตการปกครอง

จังหวัดหลั่งเซินแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 10 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครหลั่งเซิน | Lạng Sơn | 103,284 |
| อำเภอกาวหลก | Cao Lộc | 79,873 |
| อำเภอจ่างดิ่ญ | Tràng Định | 59,827 |
| อำเภอจีลัง | Chi Lăng | 75,063 |
| อำเภอดิ่ญเหลิป | Đình Lập | 28,579 |
| อำเภอบั๊กเซิน | Bắc Sơn | 71,967 |
| อำเภอบิ่ญซา | Bình Gia | 52,689 |
| อำเภอวันกวาน | Văn Quan | 54,202 |
| อำเภอวันหลาง | Văn Lãng | 49,696 |
| อำเภอหลกบิ่ญ | Lộc Bình | 84,740 |
| อำเภอหืวหลุง | Hữu Lũng | 121,735 |
จังหวัดบาตาอัน

| บาตาอัน |
| --- | --- |
จังหวัด
จังหวัดบาตาอัน
ศาลากลางจังหวัดบาตาอัน
   ธง ตรา
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: กิตนางลูโซน
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1754
เมืองหลัก: บาลังกา
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlalawigan
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Albert Garcia (NUP)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Ma. Cristina Garcia (NUP)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,372.98 ตร.กม. (530.11 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 71 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขามาริเวเลส): 1,388 เมตร (4,554 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 760,650 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 39 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 550 คน/ตร.กม. (1,400 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 8 จาก 81
เขตการปกครอง
 • นคร: 1 (บาลังกา)
 • เทศบาล:  11  Abucay   Bagac   Dinalupihan   Hermosa   Limay   Mariveles   Morong   Orani   Orion   Pilar   Samal  
 • บารังไกย์: 237
 • Districts: 1st and 2nd districts of Bataan
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: ตากาล็อก (88%) กาปัมปางัน (4%) ซัมบัล (2%) อื่น ๆ (3%)
 • ภาษา: ตากาล็อก กาปัมปางัน ภาษาอังกฤษ
เขตเวลา: UTC+8 (PHT)
รหัสไปรษณีย์: 2100–2114
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)47
รหัส ISO 3166: PH
เว็บไซต์: bataan.gov.ph
จังหวัดบาตาอัน (/bɑːtɑːˈɑːn/ ฟิลิปปินส์: Lalawigan ng Bataan; กาปัมปางัน: Lalawigan ning Bataan) เป็นจังหวัดในเขตกิตนางลูโซนของประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักคือบาลังกา ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของคาบสมุทรบาตาอันของเกาะลูซอน จังหวัดบาตาอันมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดซัมบาเลสและปัมปังกาทางทิศเหนือ, ติดกับทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันตก, ติดกับอ่าวซูบิกทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และติดกับอ่าวมะนิลาทางทิศตะวันออก
เหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นที่จังหวัดแห่งนี้ คือ สงครามบาตาอัน ซึ่งเกิดขึ้นก่อนการบุกยึดของกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
ภูมิศาสตร์

คาบสมุทรบาตาอัน มุมมองจากอ่าวมะนิลา
จังหวัดบาตาอันมีพื้นที่ 1,372.98 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่คาบสมุทรบาตาอันซึ่งเป็นพื้นที่ขยายของเทือกเขาซัมบาเลสที่ยื่นลงไปในทะเลจีนใต้ ปิดล้อมจนเกิดเป็นอ่าวมะนิลา ทางด้านทิศเหนือของคาบสมุทรคือ ภูเขานาติบ (ความสูง 1,253 เมตร (4,111 ฟุต))
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดบาตาอัน
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดบาตาอัน ที่โอเพินสตรีตแมป
เว็บไซต์ทางการของจังหวัดบาตาอัน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA
จังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร

| จังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร Lalawigan ng Occidental Mindoro (ฟิลิปปินส์) Province of Occidental Mindoro (อังกฤษ) |
| --- | --- |
จังหวัด
ภูมิลักษณ์ในจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร
   ธง ตรา
ที่ตั้งจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโรในประเทศฟิลิปปินส์
พิกัด: 13°00′N 120°55′E﻿ / ﻿13°N 120.92°E﻿ / 13; 120.92
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: มีมาโรปา
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1950
เมืองหลัก: มัมบูเรา
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Mario Gene Mendiola (LP)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Peter Alfaro(LP)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5,865.71 ตร.กม. (2,264.76 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 11 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาบาโค): 2,488 เมตร (8,163 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 487,414 คน
 • อันดับ: 56 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 83 คน/ตร.กม. (220 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 71 จาก 81
เขตการปกครอง
 • นครอิสระ: 0
 • นคร: 0
 • เทศบาล: 11
 • บารังไกย์: 162
 • Districts: Lone district of Occidental Mindoro
เขตเวลา: UTC+8 (PHT)
รหัสไปรษณีย์: 5100–5111
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)43
รหัส ISO 3166: PH
Spoken languages: ฟิลิปีโน มังยัน อังกฤษ
เว็บไซต์: www.occidentalmindoro.ph
โอกซีเดนตัลมินโดโร (ฟิลิปปินส์: Occidental Mindoro) หรือ คันลูรังมินโดโร (Kanlurang Mindoro) เป็นจังหวัดในเขตมีมาโรปา ประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันตกของเกาะมินโดโร เมืองศูนย์กลางคือมัมบูเรา แต่เมืองที่มีประชากรมากที่สุดคือซันโฮเซ ใน ค.ศ. 2015 จังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโรมีประชากร 487,414 คน ตั้งอยู่ใกล้กับช่องแคบเกาะเวิร์ด ศูนย์กลางความหลากหลายทางชีวภาพทางทะเลของโลก
ภูมิศาสตร์

| ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 29.3 (84.7) | 29.9 (85.8) | 31.4 (88.5) | 32.6 (90.7) | 32.6 (90.7) | 32.3 (90.1) | 31.8 (89.2) | 31.8 (89.2) | 31.9 (89.4) | 31.4 (88.5) | 30.8 (87.4) | 29.5 (85.1) | 31.28 (88.3) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 22.1 (71.8) | 22.2 (72) | 23.2 (73.8) | 24.1 (75.4) | 24.2 (75.6) | 23.9 (75) | 23.7 (74.7) | 23.9 (75) | 23.7 (74.7) | 23.5 (74.3) | 23.4 (74.1) | 22.6 (72.7) | 23.38 (74.08) |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 15 | 10 | 8 | 7 | 11 | 15 | 15 | 13 | 13 | 16 | 17 | 18 | 158 |
แหล่งที่มา: Storm247
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร ที่โอเพินสตรีตแมป
Local Governance Performance Management System เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จังหวัดเลเต

| จังหวัดเลเต |
| --- | --- |
จังหวัด
ศาลากลางจังหวัดเลเต
   ธง ตรา
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: ซีลางังคาบีซายาอัน
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1735
เมืองหลัก: ตักโลบัน
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Leopoldo Dominico Petilla (LP)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Carlo Loreto (LP)
 • Congressional Representative:  Congressman Yedda Romualdez Henry Ong Vicente Veloso Lucy Marie Gomez Boying Cari 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6,313.33 ตร.กม. (2,437.59 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 13 จาก 81
 : (ไม่รวมตักโลบัน)
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาโลบี): 1,346 เมตร (4,416 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 1,724,679 คน
 • อันดับ: 14 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 270 คน/ตร.กม. (710 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 34 จาก 81
 : (ไม่รวมตักโลบัน)
เดมะนิม: Leytehanon
เขตการปกครอง
 • นครอิสระ:  2  โอร์โมก   ตักโลบัน  
 • นคร:  1  ไบไบ  
 • เทศบาล:  40  Abuyog   Alangalang   Albuera   Babatngon   Barugo   Bato   Burauen   Calubian   Capoocan   Carigara   Dagami   Dulag   Hilongos   Hindang   Inopacan   Isabel   Jaro   Javier   Julita   Kananga   La Paz   Leyte   MacArthur   Mahaplag   Matag-ob   Matalom   Mayorga   Merida   Palo   Palompon   Pastrana   San Isidro   San Miguel   Santa Fe   Tabango   Tabontabon   Tanauan   Tolosa   Tunga   Villaba  
 • บารังไกย์s: 1,393 รวมนครอิสระ: 1,641
 • Districts: 1st to 5th districts of Leyte (shared with Ormoc and Tacloban cities)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 6500–6542
รหัส ISO 3166: PH
ภาษา: วาไร เซบัวโน ไบไบ ฟิลิปีโน อังกฤษ
เว็บไซต์: www.leyte.org.ph
จังหวัดเลเต (หรือ จังหวัดฮีลากังเลเต; วาไร: Norte san/Amihanan nga Leyte; เซบัวโน: Amihanang Leyte; ฟิลิปปินส์: Hilagang Leyte) เป็นจังหวัดในเขตซีลางังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตอนเหนือของเกาะเลเต เมืองหลักตักโลบัน จังหวัดเลเตทางอยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะซามาร์ ทิศเหนือของจังหวัดตีโมกเลเต และทิศใต้ของจังหวัดบีลีรัน จังหวัดเลเตเป็นที่รู้จักกันจากยุทธนาวีที่อ่าวเลย์เต ซึ่งเกิดขึ้นในสงครามโลกครั้งที่สอง และในวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ตัวจังหวัดต้องประสบพายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน ซึ่งคร่าชีวิตผู้คนกว่า 1,000 คน คล้ายกับพายุหมุนเขตร้อนเทลมาที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1991
การขนส่ง

จังหวัดเลเตมีสนามบินเชิงพาณิชย์เพียงแห่งเดียว ตั้งอยู่ที่ตักโลบัน สนามบินแห่งนี้มีชื่อว่าท่าอากาศยานแดเนียล แซด โรมวลเดซ ซึ่งหนึ่งในสนามบินที่หนาแน่นที่สุดของประเทศ ให้บริการโดยสายการบินฟิลิปปินส์แอร์ไลน์และเซบูแปซิฟิก สามารถเดินทางไปยังเมืองหลักอย่างมะนิลาและเซบูซิตีได้
ส่วนท่าเรือทางทะเล ตั้งอยู่ตามสถานที่ต่าง ๆ ดังนี้
โอร์โมก (ท่าเรือหลัก)
ตักโลบัน (ท่าเรือหลัก)
ปาโลมโปน
ซันอิซิโดร
บาโต
ฮีโลงโกส
ไบไบ
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว จังหวัดเลเต จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดเลเต
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดเลเต ที่โอเพินสตรีตแมป
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
2007 Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System เก็บถาวร 2016-04-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef
จังหวัดเซบู

จังหวัดเซบู (/seɪˈbuː/; เซบัวโน: Lalawigan sa Sugbu; ฟิลิปปินส์: Lalawigan ng Cebu) เป็นจังหวัดในเขตกิตนางคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วยเกาะหลักและเกาะบริวารอีก 167 เกาะ เมืองหลักคือ นครเซบู ซึ่งเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดและเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของฟิลิปปินส์ จังหวัดนี้มีท่าอากาศยานนานาชาติมักตัน–เซบู ตั้งอยู่บนเกาะมักตัน เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารมาเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ
จังหวัดเซบูเป็นหนึ่งในจังหวัดที่มีการพัฒนาดีที่สุดของประเทศ และเมืองหลักอย่างนครเซบู ก็เป็นศูนย์กลางด้านพาณิชยกรรม การค้า การศึกษา และอุตสาหกรรมของเกาะวิซายัส นอกจากนี้ยังโดดเด่นในด้านการขนส่งทางทะเล การผลิตเฟอร์นิเจอร์ และการท่องเที่ยว
ภูมิอากาศ

เซบูตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะเนโกรส ทางทิศตะวันตกของเกาะเลเตและเกาะโบโฮล ตัวจังหวัดประกอบด้วยเกาะเซบูและเกาะบริวารอีก 167 เกาะ ที่สำคัญได้แก่ เกาะมักตัน เกาะบันตายาน เกาะมาลาปาสกัว เกาะโอลังโก และหมู่เกาะคาโมเตส นครหนาแน่นอย่างนครเซบู, ลาปู-ลาปู และมันดาเว จัดเป็นนครอิสระที่ไม่อยู่ภายใต้การปกครองของจังหวัด แต่จะถูกจัดรวมอยู่ในจังหวัดในเชิงภูมิศาสตร์และสถิติ
จังหวัดเซบูมีพื้นที่ 4,944 ตารางกิโลเมตร (1,909 ตารางไมล์) แต่ถ้ารวมนครอิสระเข้าไปด้วย จะมีพื้นที่ 5,342 ตารางกิโลเมตร (2,063 ตารางไมล์) พื้นที่ใจกลางของเกาะเซบู มีสายพันธุ์พืชและสัตว์หายากหลายชนิด และมีความเสี่ยงจากแผ่นดินไหวและพายุไต้ฝุ่นที่น้อยมาก
ภูมิอากาศ > ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศของจังหวัดเซบูเป็นแบบเขตร้อน ประกอบด้วย 2 ฤดูกาล ได้แก่ ฤดูฝน และฤดูแล้ง แต่โดยส่วนใหญ่แล้ว อากาศจะร้อนและค่อนข้างแห้งแล้งในช่วงเดือนมิถุนายน–ธันวาคม และโอกาสที่จะประสบพายุไต้ฝุ่นนั้นมีน้อยมาก
พื้นที่ทางตอนเหนือจะมีฝนตกมากกว่าทางตอนใต้ และเคยได้รับความเสียหายจากพายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนในปี ค.ศ. 2013 มีผู้เสียชีวิต 73 คน บาดเจ็บ 348 คน นอกจากนี้ยังมีพายุไต้ฝุ่นรูปิง ที่สร้างความเสียหายให้แก่เซบูตอนกลางในปี ค.ศ. 1990
อุณหภูมิของจังหวัดเซบูสามารถขึ้นสูงถึง 36 องศาเซลเซียส (97 องศาฟาเรนไฮต์) ในเดือนมีนาคม–พฤษภาคม และลดลงต่ำสุดถึง 18 องศาเซลเซียส (64 องศาฟาเรนไฮต์) ในเขตภูเขาช่วงฤดูฝน อุณหภูมิโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 24–34 องศาเซลเซียส โดยจะไม่ค่อยแปรปรวนนัก ยกเว้นในเดือนพฤษภาคมซึ่งเป็นเดือนที่ร้อนที่สุด ความชื้นโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 70–80%
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดเซบู
คู่มือการท่องเที่ยว จังหวัดเซบู จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 พฤษภาคม 2017
The Official Government Portal of the Republic of the Philippines – Cebu, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 ธันวาคม 2012
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef
จักรพรรดิมิญ หมั่ง

| จักรพรรดิมิญ หมั่ง |
| --- | --- |
ฮหว่างเด๊
พระบรมสาทิสลักษณ์จักรพรรดิมิญ หมั่งในเอกสารของจอห์น ครอว์เฟิร์ด
ครองราชย์: 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1820 – 20 มกราคม ค.ศ. 1841
ก่อนหน้า: จักรพรรดิซา ล็อง
ถัดไป: จักรพรรดิเถี่ยว จิ
ประสูติ: 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1791 ไซ่ง่อน เวียดนาม
สวรรคต: 20 มกราคม ค.ศ. 1841(1841-01-20) (49 ปี) เว้ เวียดนาม
คู่อภิเษก: โห่ ถิ ฮวา
ราชวงศ์: ราชวงศ์เหงียน
พระราชบิดา: จักรพรรดิซา ล็อง
พระราชมารดา: จักรพรรดินีถ่วน เทียน
มิญ หมั่ง (เวียดนาม: Minh Mạng, 明命; 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1791 — 20 มกราคม ค.ศ. 1841) หรือในพงศาวดารไทยเรียก มินมาง มีพระนามเดิมว่า เหงียน ฟุก ด๋าม (Nguyễn Phúc Đảm, 阮福膽) เป็นจักรพรรดิแห่งเวียดนามจากราชวงศ์เหงียน ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และทรงเป็นผู้นำของเวียดนามในช่วงสงครามอานามสยามยุทธ
จักรพรรดิซา ล็อง พระบิดาของจักรพรรดิมิญ หมั่ง ได้กอบกู้เวียดนามจากกบฏเต็ยเซิน จักรพรรดิมิญ หมั่งทรงรับช่วงต่อบ้านเมืองจากพระบิดาและทรงจัดระเบียบการปกครองของราชสำนักเวียดนามให้เรียบร้อย จักรพรรดิมิญ หมั่งทรงเคร่งครัดในลัทธิขงจื๊อใหม่ (Neo–Confucianism) เป็นอย่างมาก เป็นกษัตริย์ที่ใส่พระทัยในการปกครองและความเป็นอยู่ของราษฎร แต่ทว่าความเคร่งครัดในลัทธิขงจื๊อของพระองค์ทำให้ราชสำนักเวียดนามเกิดความขัดแย้งกับมิชชันนารีชาวตะวันตก ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเวียดนามกับชาติตะวันตกโดยเฉพาะฝรั่งเศสเสื่อมถอยลงอย่างมากในรัชสมัยของพระองค์ จนนำไปสู่การสูญเสียเอกราชแก่ฝรั่งเศสในที่สุด