stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปาตรียาอามาดา
เนื้อร้อง

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ภาษาโปรตุเกส | สัทอักษรสากล |  ภาษาสวาฮีลี | คำแปล |
| I  Na memória de África e do Mundo  Pátria bela dos que ousaram lutar  Moçambique, o teu nome é liberdade  O Sol de Junho para sempre brilhará    Coro:  𝄆 Moçambique nossa terra gloriosa  Pedra a pedra construindo um novo dia  Milhões de braços, uma só força  Oh pátria amada, vamos vencer 𝄇    II  Povo unido do Rovuma ao Maputo  Colhe os frutos do combate pela paz  Cresce o sonho ondulando na bandeira  E vai lavrando na certeza do amanhã    Coro    III  Flores brotando do chão do teu suor  Pelos montes, pelos rios, pelo mar  Nós juramos por ti, oh Moçambique  Nenhum tirano nos irá escravizar    Coro | 1  [nɐ mɨˈmɔɾjɐ dɨ ˈafɾikɐj du mũdu]  [ˈpatɾjɐ ˈbɛɫɐ duʃ kɉowˈzaɾɐ̃w ɫutaɾ]  [musɐ̃ˈbikɨ | u ˈtew ˌnomˈɉɛ ɫibɨɾdɐˈde]  [u ˈsɔɫ dɨ ˈʒuɲu pɐɾɐ ˈsẽpɾɨ bɾiʎɐˈɾa]    [ˈkuɾu]  𝄆 [musɐ̃ˈbikɨ ˈnosɐ ˈteʁɐ gɫuɾiˈozɐ]  [ˈpɛdɾɐː ˈpɛdɾɐ kõʃtɾuˈĩdũː ˈnovu ˈdi.ɐ]  [miˈʎõj̃ʒ dɨ ˈbɾasuʃ | ˈumɐ ˈsɔ ˈfoɾsɐ]  [ˈo ˈpatɾjɐːˌmadɐ | ˈvamuʃ vẽˈseɾ]    2  [ˌpovuːˈnidu du ʁuˈvumɐ ˈaw mɐˈputu]  [ˈkoʎɉuʃ ˈfɾutuʒ du kõˈbatɨ ˈpɛɫɐ pɐʃ]  [ˈkɾeʃsɉu ˈsoɲu õduˈɫɐ̃du nɐ bɐ̃dɐjˈɾa]  [i ˈvaj ɫɐˈvɾɐ̃du nɐ sɨɾˈtezɐ dwɐmɐˈɲɐ̃]    [ˈkuɾu]    3  [ˈfɫoɾɨʒ bɾuˈtɐ̃du du ˈʃɐ̃w du ˈtew suˈɔɾ]  [ˈpeɫuʒ ˈmõtɨʃ | ˈpeɫuʒ ˈʁi.uʃ | ˈpeɫu maɾ]  [ˈnɔʒ ʒuˈɾɐmuʃ puɾ ˈti | ˈo musɐ̃bikɨ]  [nɨˈɲũ tiˈɾɐnu nuz iˈɾa (ɨ)ʃkɾɐviˈzaɾ]    [ˈkuɾu] | I  Katika kumbukumbu ya Afrika na Ulimwengu  Nchi nzuri ya baba ya wale ambao walithubutu kupigana  Msumbiji, jina lako ni uhuru  Jua la Juni milele litaangaza    Kwaya:  𝄆 Msumbiji, Ardhi yetu Tukufu  Mwamba kwa mwamba ikiunda siku mpya  Mamilioni ya silaha kwa nguvu moja tu  Ee nchi ya baba wapendwa tutafanikiwa 𝄇    II  Watu wa umoja kutoka Rovuma hadi Maputo  Inavuna matunda ya kupigania Amani  Ndoto inakua ikipunga bendera  Na huenda kulima kwa hakika ya kesho    Kwaya    III  Maua kuchipua kwa mchanga wa jasho lako  Kwa milima, mito, bahari  Tunakuapia, Msumbiji  Hakuna jeuri atakayetutumikisha    Kwaya | บทที่ 1  ในความทรงจำของทวีปแอฟริกาและของโลก  ปิตุภูมิอันงดงามของพวกเขาได้หาญกล้าลุกขึ้นสู้  โมซัมบิก นามของท่านนั้นเป็นอิสระ  ดวงตะวันแห่งเดือนมิถุนาจะส่องแสงชั่วนิรันดร    ประสานเสียง: (2x)  𝄆 โมซัมบิก แผ่นดินอันรุ่งเรืองของเรา  สร้างวันใหม่ขึ้นจากหินก้อนแล้วก้อนเล่า  มือนับล้านรวมกำลังเป็นหนึ่งเดียว  โอ้ ปิตุภูมิที่รัก เราจะก้าวไปสู่ความสำเร็จ 𝄇    บทที่ 2  ผองชนเข้ารวมกัน จากแม่น้ำโรวูมาถึงนครมาปูโต  ประเทศได้เก็บเกี่ยวดอกผลแห่งการต่อสู้เพื่อสันติภาพ  ความฝันนั้นเติบโตไปในธงที่โบกสะบัด  และจะได้รับการปลูกฝังลงในอนาคตอย่างแน่นอน    ประสานเสียง: (2x)    บทที่ 3  มวลบุปผาผลิดบานจากแผ่นดินแห่งหยาดเหงื่อของท่าน  เพื่อบรรดาปากแม่น้ำ สายธาร ท้องทะเล  เราขอสาบานต่อท่าน โอ้ โมซัมบิก  จักมิมีทรราชใดกดขี่ท่านลงเป็นทาสได้    ประสานเสียง: (2x) |
ดูเพิ่ม

อีนูดาเฟรลีมู
ตราแผ่นดินของโมซัมบิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐโมซัมบิก เก็บถาวร 2009-12-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
nationalanthems.info
↑
↑
↑  Contains an unofficial symbol, /ɉ/. See Help:IPA/Portuguese and Portuguese phonology.
ปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง

| ปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง |
| --- | --- |


ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากลคนที่ 2
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2439 – พ.ศ. 2468
ก่อนหน้า: ดีมีตรีโอส วีเกลัส
ถัดไป: กอดฟรัว เดอ บลอแน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 1 มกราคม พ.ศ. 2406 ปารีส ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 2 กันยายน พ.ศ. 2480 (74 ปี) เจนีวา สวิตเซอร์แลนด์
ลายมือชื่อ: 

ปีแยร์ เฟรดี บารง เดอ กูแบร์แต็ง (ฝรั่งเศส: Pierre Frédy, Baron de Coubertin) เป็นขุนนางชั้นบารอนของประเทศฝรั่งเศส เป็นที่รู้จักในฐานะของผู้ก่อตั้งกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ และเป็นผู้ก่อตั้งคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
กูแบร์แต็งเกิดในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1863 ในตระกูลขุนนาง เป็นลูกคนที่ 4 ของบารอน Charles Louis de Frédy กับ Marie-Marcelle Gigault de Crisenoy เมื่อกูแบร์แต็งเติบโตขึ้น ก็ได้ไปศึกษาในโรงเรียนของสหราชอาณาจักร และ สหรัฐอเมริกา และได้เห็นการศึกษาที่ดี ต่อมา เมื่อเป็นผู้ใหญ่ กูแบร์แต็งจึงเริ่มมีความคิดในการปฏิรูปการศึกษาในฝรั่งเศสให้ทันสมัยขึ้น.
กูแบร์แต็งเชื่อว่า ปัจจัยหนึ่งที่สามารถยกระดับการศึกษาฝรั่งเศสได้ก็คือ การศึกษาด้านกีฬา (sports education) ซึ่งจะช่วยพัฒนาศักยภาพของคนรุ่นใหม่ไฟแรงในยุคนั้น ส่วนตัวของกูแบร์แต็งเอง ก็มีความชื่นชอบในกีฬารักบี้ เขาได้เป็นกรรมการตัดสิบกีฬารักบี้ชิงชนะเลิศระดับประเทศฝรั่งเศสในวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1892
ต่อมา ดร. วิลเลียม เพนนี บรุกส์ (Dr William Penny Brookes) มีแนวคิดที่จะฟื้นฟูการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกกลับขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสมัยโบราณถูกล้มเลิกไปใน ค.ศ. 393 กูแบร์แต็งสนใจในแนวคิดนี้ โดยคิดจะขยายวงการแข่งขันโดยเปิดโอกาสให้นักกีฬาจากทั่วโลกสามารถเข้าร่วมแข่งขันได้ จึงร่วมมือกับ ดร. บรุกส์, สหราชอาณาจักร และประเทศกรีซซึ่งมีความสนใจในแนวคิดนี้ เริ่มพัฒนาแผนการจัดการแข่งขันกีฬานานาชาติขึ้น
วันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1894 ในซอร์บอน (Sorbonne) กรุงปารีส คณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) ก็ถือกำเนิดขึ้น และเริ่มเตรียมการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ขึ้น โดยให้กีฬาโอลิมปิกครั้งแรกจะจัดขึ้นในกรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ เพื่อให้เกียรติแก่ประเทศผู้ให้กำเนิดกีฬาโอลิมปิก และกำหนดให้กีฬาจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี มีประธาน IOC คนแรกคือ ดีมีตรีโอส วีเกลัส
และในที่สุด 6 เมษายน ค.ศ. 1896 กีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ในเอเธนส์เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ และในปีเดียวกัน ดีมีตรีโอส วีเกลัส ได้พ้นตำแหน่งประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล และกูแบร์แต็งก็ได้รับเลือกให้เป็นประธานคณะกรรมการคนที่สอง และดำรงตำแหน่งจนถึง ค.ศ. 1925
ต่อมา กีฬาที่ใช้หิมะในการเล่น เช่น สกีหิมะ ฯลฯ เริ่มเป็นที่นิยม แต่กีฬาที่เล่นในโอลิมปิก ส่วนใหญ่เป็นกีฬาที่ไม่เหมาะจะเล่นในฤดูหนาวที่มีหิมะ ดังนั้น ค.ศ. 1924 จึงได้มีการจัดแยกเป็นกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวสำหรับกีฬาหิมะ ส่วนกีฬาดั้งเดิมก็เป็นกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ซึ่งจัดมาถึงปัจจุบันทั้งคู่
กูแบร์แต็งมีคำพูดประโยคที่เป็นที่รู้จักแก่คนทั่วไปคือ "The important thing is not to win, but to take part." สิ่งที่สำคัญไม่ใช่การเอาชนะ แต่เป็นการมีส่วนร่วม
ปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1937 ด้วยโรคหัวใจ ที่เมืองเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ขณะอายุ 74 ปี
ปอล โกแก็ง

| ปอล โกแก็ง |
| --- | --- |
โกแก็งใน ค.ศ. 1891
เกิด: เออแฌน อ็องรี ปอล โกแก็ง 7 มิถุนายน ค.ศ. 1848(1848-06-07) ปารีส, สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 2
เสียชีวิต: 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1903(1903-05-08) (54 ปี) Atuona, หมู่เกาะมาร์เคซัส, เฟรนช์พอลินีเชีย
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกรรม, ประติมากรรม, ศิลปะเซรามิก, ภาพพิมพ์ลายแกะ
ขบวนการ: ลัทธิประทับใจยุคหลัง, บรรพกาลนิยม, สังเคราะห์นิยม
คู่สมรส: Mette-Sophie Gad (ค.ศ. 1873–1894) Teha'amana (ค.ศ. 1891–1893)
เออแฌน อ็องรี ปอล โกแก็ง (ฝรั่งเศส: Eugène Henri Paul Gauguin, 7 มิถุนายน ค.ศ. 1848 - 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1903) เป็นจิตรกรสมัยอิมเพรสชันนิสม์สมัยหลังชาวฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน
โกแก็งเกิดเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1848 ที่ปารีสในประเทศฝรั่งเศส และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1903 ที่เกาะในเฟรนช์พอลินีเชีย นอกจากการเป็นจิตรกรสมัยลัทธิประทับใจยุคหลังแล้ว โกแก็งยังทดลองการเขียนที่ใช้สีฉูดฉาดที่นำไปสู่การเขียนแบบสังเคราะห์นิยม (Synthetist) ของศิลปะสมัยใหม่ การเขียนของโกแก็งเป็นวิธีที่มีอิทธิพลมาจากลัทธิคลัวซอนนิสม์ที่นำไปสู่งานเขียนที่เป็นแบบที่เรียกว่าบรรพกาลนิยม (Primitivism) และกลับไปสู่จิตรกรรมท้องทุ่ง (pastoral) นอกจากนั้นโกแก็งก็ยังมีอิทธิพลต่อภาพพิมพ์ลายแกะ (engraving) และภาพพิมพ์แกะไม้ที่ยกระดับขึ้นเป็นงานศิลปะ
สมุดภาพ

Portrait of Madame Gauguin, c. (1880–1881)
Garden in Vaugirard, or the Painter's Family in the Garden in Rue Carcel, (1881)
Still-Life with Fruit and Lemons, c. (1880)
The Swineherd, Brittany, (1888)
Les Alyscamps, (1888)
Vision After the Sermon (Jacob wrestling with the angel), (1888)
Night Café at Arles, (Mme Ginoux), (1888)
Still-Life with Japanese Woodcut, (1889)
Tahitian Women on the Beach, (1891)
Woman with a Flower, (1891)
The Moon and the Earth (Hina tefatou), (1893)
Annah, the Javanese, (1893)
Watermill in Pont-Aven, (1894)
The Midday Nap, (1894)
Maternity, (1899)
Two Tahitian Women, (1899), oil on canvas,
Cruel Tales (Exotic Saying), (1902)
The Sorcerer of Hiva Oa , (1902)
Riders on the Beach, (1902)
Landscape on La Dominique (Hiva OAU), (1903)
Self-portrait, 1875–1877, Fogg Museum, Cambridge, Massachusetts
Self-portrait, 1885, Kimbell Art Museum, Fort Worth, Texas
Self-portrait, 1888, Van Gogh Museum, Amsterdam
Self-portrait, 1889, National Gallery of Art, Washington, DC
Christ in the Garden of Olives, 1889, (Gauguin's self-portrait), Norton Museum of Art
Self-portrait, 1889–1890, Musée d'Orsay, Paris, France
Self-portrait, 1893, Musée d'Orsay
Self-Portrait, c. 1893, The Detroit Institute of Arts
Self-portrait, 1896, São Paulo Museum of Art
Self-Portrait (for my friend Daniel), 1896, Musée d'Orsay
Self Portrait, 1902, Kunstmuseum Basel
ดูเพิ่ม

ภาพเขียนสีน้ำมัน
คตินิยมเส้นกั้นสี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปอล โกแก็ง
ภาพเขียนโดยโกแก็ง เก็บถาวร 2008-12-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
งานศิลปะ โดย ปอล โกแก็ง เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กลัทธิประทับใจยุคหลัง |
| --- | --- |
ขบวนการใน คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ลัทธิประทับใจใหม่   วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  ศิลปะสังเคราะห์นิยม  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  นวศิลป์ 
จิตรกร:  อ็องรี รูโซ  เอ็ดวัด มุงก์  ปอล เซซาน  ปอล โกแก็ง  อ็องรี เดอ ตูลูซ-โลแทร็ก  ออดีลง เรอดง  ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา  ปอล ซีญัก  ฟินเซนต์ ฟัน โคค 
ขบวนการใน คริสต์ศตวรรษที่ 20:  คติโฟวิสต์  กลุ่มบรึคเคอ  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธิบาศกนิยม 
จิตรกร:  อ็องรี มาติส  อ็องเดร เดอแร็ง  แอนสท์ ลูทวิช เคียร์ชเนอร์  คาร์ล ชมิดท์-รอทท์ลุฟฟ์  วาซีลี คันดินสกี  ฟรันซ์ มาร์ค  ปาโบล ปีกัสโซ  ฌอร์ฌ บรัก 
งานแสดงศิลปะ:  สมาคมศิลปินอิสระ  Les XX  The Volpini Exhibition, 1889  Le Barc de Boutteville  La Libre Esthétique  Ambroise Vollard  Salon d'Automne 
นักวิจารณ์ศิลปะ:  เฟลิกซ์ เฟเนอง  อาลแบร์ โอรีเย 
 ดูเพิ่ม จิตรกรลัทธิประทับใจยุคหลัง จิตรกรรมลัทธิประทับใจยุคหลัง ลัทธิประทับใจ นวยุคนิยม ศิลปะสมัยใหม่ ลัทธิการแยกตัว 
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
ปาทริก มอดียาโน

| ปาทริก มอดียาโน |
| --- | --- |
มอดียาโนใน ค.ศ. 2014
เกิด: ฌ็อง ปาทริก มอดียาโน  (1945-07-30) 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 (79 ปี) บูลอญ-บีย็องกูร์ ประเทศฝรั่งเศส
อาชีพ: นักประพันธ์
ภาษา: ฝรั่งเศส
แนว: วรรณกรรม
รางวัลสำคัญ: กร็องพรีดูว์รอม็องเดอลากาเดมีฟร็องแซซ (ค.ศ. 1972) พรีกงกูร์ (ค.ศ. 1978) พรีมงดียาลชีโนเดลลูกา (ค.ศ. 2010)  รางวัลรัฐออสเตรียสาขาวรรณกรรมยุโรป (ค.ศ. 2012) รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม (ค.ศ. 2014)
คู่สมรส: ดอมีนิก เซร์ฟุสส์
บุตร: ซีนา มอดียาโน มารี มอดียาโน
ฌ็อง ปาทริก มอดียาโน (ฝรั่งเศส: Jean Patrick Modiano, ภาษาฝรั่งเศส: [ʒɑ̃ patʁik mɔdjano]; เกิดวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1945) โดยทั่วไปรู้จักกันในชื่อ ปาทริก มอดียาโน เป็นนักประพันธ์ชาวฝรั่งเศสและได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมประจำปี ค.ศ. 2014 เขาเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงจากการแต่งเรื่องนิยายของตนเอง ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างอัตชีวประวัติและนิยายอิงประวัติศาสตร์
ผลงานของมอดียาโนถูกแปลไปมากกว่า 30 ภาษา และได้รับการฉลองทั้งในและนอกประเทศฝรั่งเศส แต่วรรณกรรมส่วนใหญ่ไมได้แปลไปเป็นภาษาอังกฤษก่อนที่เขาจะได้รับรางวัลโนเบล
มอดียาโนเคยได้รับรางวัลรัฐออสเตรียสาขาวรรณกรรมยุโรป 2012, รางวัลพรีมงดียาลชีโนเดลลูกา 2010 ของแอ็งสตีตูว์เดอฟร็องส์สำหรับความสำเร็จในช่วงชีวิต, รางวัลพรีกงกูร์ สำหรับผลงานเรื่อง รูว์เดบูติกซ็อปสกูร์ และรางวัลกร็องพรีดูว์รอม็องเดอลากาเดมีฟร็องแซซสำหรับผลงานที่ชื่อ เลบูลวาร์เดอแซ็งตูร์
หนังสืออ่านเพิ่ม

Avni, Ora. "Patrick Modiano: A French Jew?" Yale French Studies, vol. 85 (1994): 227-247.
Cook, Dervila. Patrick Modiano's (Auto)Biographical Fictions. Amsterdam & New York: Rodopi, 2005. ISBN 90-420-1884-4
Flower, John E. (ed.). Patrick Modiano. Amsterdam & New York: Rodopi, 2007. ISBN 90-420-2316-3
Guyot-Bender, Martine & William VanderWolk. Paradigms of Memory: The Occupation and Other Hi-Stories in the Novels of Patrick Modiano. Frankfurt: Peter Lang, 1998. ISBN 0-8204-3864-2
Heck, Maryline and Raphaëlle Guidée (ed.) Modiano. Cahiers de L'Herne, L'Herne, 2010. ISBN 978-2-85197-1678
Kawakami, Akane. A Self-Conscious Art: Patrick Modiano's Postmodern Fictions. Liverpool University Press, 2000. ISBN 0-85323-526-0 ISBN 0-85323-536-8
Morris, Alan. Patrick Modiano. Oxford University Press, 1996. ISBN 1-85973-098-1 ISBN 1-85973-004-3
Scherman, Timothy H. "Translating from Memory: Patrick Modiano in Postmodern Context", Studies in 20th Century Literature, vol. 16, no. 2 (1992): 289-303.
VanderWolk, William. Rewriting the Past. Memory, History and Narration in the Novels of Patrick Modiano. Amsterdam: Rodopi, 1997. ISBN 90-420-0179-8
ประเทศเบนิน

"เบนิน" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เบนิน (แก้ความกำกวม)
| สาธารณรัฐเบนิน République du Bénin (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: Fraternité, Justice, Travail  (ภาษาฝรั่งเศส: ภราดรภาพ ยุติธรรม การงาน)
เพลงชาติ: L'Aube Nouvelle  (รุ่งอรุณแห่งวันใหม่)

เมืองหลวง: ปอร์โต-โนโว
เมืองใหญ่สุด: กอตอนู1
ภาษาราชการ: ภาษาฝรั่งเศส
การปกครอง: สาธารณรัฐประชาธิปไตย

• ประธานาธิบดี : ปาทริส ตาลง
• รองประธานาธิบดี : Mariam Chabi Talata
 
พื้นที่
• รวม: 114,763 ตารางกิโลเมตร (44,310 ตารางไมล์) (100)
• แหล่งน้ำ (%): 1.8
ประชากร
• พ.ศ. 2560 ประมาณ: 10,872,298 (82)
• สำมะโนประชากร 2013: 10,008,749
• ความหนาแน่น: 94.8 ต่อตารางกิโลเมตร (245.5 ต่อตารางไมล์) (120th)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2019 (ประมาณ)
• รวม: $29.918 พันล้าน
• ต่อหัว: $2,552
จีดีพี (ราคาตลาด) : 2019 (ประมาณ)
• รวม: $11.386 พันล้าน
• ต่อหัว: $971
จีนี (2015):  47.8 สูง
เอชดีไอ (2019):  0.545 ต่ำ · 158
สกุลเงิน: ฟรังก์ซีเอฟเอ (XOF)
เขตเวลา: UTC+ 1
รหัสโทรศัพท์: 229
โดเมนบนสุด: .bj
1.) นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของรัฐบาล 2.) หมายเหตุ: ค่าประมาณสำหรับประเทศนี้ ได้คำนึงถึงผลของการตายจำนวนจากเอดส์ ซึ่งเป็นผลให้ความอายุยืนลดลง อัตราการตายเพิ่มขึ้น จำนวนประชากรและอัตราการเพิ่มน้อยลง และมีการกระจายของประชากรตามเพศและอายุต่างจากที่คาดการณ์ 3.) อันดับมาจากค่าประมาณ พ.ศ. 2548
เบนิน (อังกฤษ: Benin; ฝรั่งเศส: Bénin) หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐเบนิน (อังกฤษ: Republic of Benin; ฝรั่งเศส: République du Bénin) คือประเทศในแอฟริกาตะวันตก ชื่อเดิม ดาโฮมีย์ (Dahomania) มีชายฝั่งเล็ก ๆ กับอ่าวเบนินทางภาคใต้ และมีพรมแดนติดต่อประเทศโตโกทางตะวันตก ประเทศไนจีเรียทางตะวันออก และประเทศบูร์กินาฟาโซ กับประเทศไนเจอร์ทางเหนือ ไม่มีความเกี่ยวข้องเป็นพิเศษกับเมืองเบนินซิตีในไนจีเรีย หรือจักรวรรดิเบนิน ซึ่งเป็นแหล่งของรูปปั้นทองแดงเบนิน (Benin Bronzes) อันมีชื่อเสียง
ประวัติศาสตร์

เดิมดินแดนนี้คือราชอาณาจักรอะโบมี ตกอยู่ในความดูแลของฝรั่งเศสตั้งแต่ราว พ.ศ. 2400 และถูกรวมเข้ากับแอฟริกาตะวันตกเมื่อ พ.ศ. 2457 ในชื่อดินแดนดาโฮมี
สาธารณรัฐดาโฮมีได้รับเอกราชเมื่อ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1960 (พ.ศ. 2503) เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐประชาชนเบนินเมื่อ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1975 (พ.ศ. 2518) หลังได้รับเอกราช เกิดรัฐประหารถึง 5 ครั้ง พ.ศ. 2517-2532 รัฐบาลเบนิน นำโดย พ.อ. อาเหม็ด เกเรดูประกาศเป็นรัฐคอมมิวนิสต์ พ.ศ. 2534 มีการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งแรกของเบนิน ปรากฏว่า ไนเซฟอเร ซอกโล ได้เป็นประธานาธิบดี
การเมือง

เบนินมีระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตย ตามรัฐธรรมนูญปี 2533 ซึ่งกำหนดให้ประธานาธิบดีเป็นประมุขแห่งรัฐ และผู้นำรัฐบาล โดยมาจากการเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชน ดำรงตำแหน่งวาระละ 5 ปี จำกัดไม่เกิน 2 สมัย และมีอำนาจในการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ประธานาธิบดีคนปัจจุบัน คือ นาย Boni Yayi เข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 6 เมษายน 2549 และได้แต่งตั้งคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 8 เมษายน 2549 ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 22 คน ประธานาธิบดีไม่มีอำนาจในการยุบสภา การเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งต่อไปจะมีขึ้นในปี 2554
รัฐสภาเป็นแบบสภาเดียว ประกอบด้วยสมาชิก 83 คน ซึ่งมาจากการเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชน มีวาระ 4 ปี การเลือกตั้งครั้งล่าสุดมีขึ้นในเดือนมีนาคม 2550 พรรค Force cauris pour un Bénin émergent (FCBE) ซึ่งสนับสนุนนาย Boni Yayi ได้รับการเลือกตั้งเข้ามา 35 ที่นั่ง และได้จัดตั้งรัฐบาลผสมร่วมกับพรรคการเมืองเล็กอื่น ๆ จำนวนมาก ทั้งนี้ การรวมกลุ่มทางการเมืองของพรรคการเมืองต่าง ๆ ในรัฐสภาเบนินส่งผลอย่างมากต่อภาพลักษณ์ความเป็นเอกภาพและประสิทธิภาพในการ ดำเนินนโยบายของรัฐบาล นาย Boni Yayi ประธานาธิบดีจึงได้เสนอให้มีการจัดทำประชามติเพื่อแก้ไขรัฐธรรมนูญที่จะ ปฏิรูปฝ่ายบริหารให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน ยังไม่มีข้อสรุปในเรื่องดังกล่าว
ฝ่ายตุลาการ ประกอบด้วยศาลรัฐธรรมนูญ ศาลฎีกา และศาลสูง
การแบ่งเขตการปกครอง

อาลีโบรี (Alibori)
อาตาโกรา (Atakora)
อัตลองติค (Atlantique)
บอร์กู (Borgou)
โกลลีน (Collines)
ดงกา (Donga)
กูฟโฟ (Kouffo)
ลิตโตรัล (Littoral)
โมโน (Mono)
อูเอเม (Ouémé)
ปลาโต (Plateau)
ซู (Zou)
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจของเบนินจัดอยู่ในขั้นปฐมภูมิ รายได้ส่วนใหญ่มาจากภาคบริการและภาคการเกษตร โดยมีฝ้ายเป็นพืชเศรษฐกิจหลัก (16.7% ของการส่งออกทั้งหมด) การนำเข้าสินค้าเพื่อส่งออกไปยังประเทศเพื่อนบ้าน (Re-export) คิดเป็น 41.2% ของการส่งออกทั้งหมด
แม้ว่าจะเป็นหนึ่งในประเทศผู้ผลิตฝ้ายรายใหญ่ที่สุดของแอฟริกา เบนินยังคงถูกจัดให้เป็นประเทศที่ยากจนที่สุดแห่งหนึ่งในโลก เศรษฐกิจของเบนินยังคงพึ่งพาไนจีเรียเป็นอย่างมาก ในฐานะที่เป็นประเทศเพื่อนบ้านที่มีอาณาเขตติดต่อกันตลอดชายแดนภาคตะวันออก ของเบนิน (773 กิโลเมตร)
อย่างไรก็ตาม การส่งออกสินค้าจากเบนินไปยังไนจีเรียมักได้รับผลกระทบจากนโยบายกีดกัน สินค้าข้ามพรมแดนของไนจีเรีย อาทิ การออกระเบียบที่เคร่งครัด และการปิดพรมแดน นอกจากนี้ เบนินยังต้องพึ่งพาพลังงานจากไนจีเรีย ในปัจจุบันมีโครงการ West African Gas Pipeline (WAGP) ในความร่วมมือระหว่างไนจีเรียและเบนินเพื่อสร้างท่อลำเลียงน้ำมันจาก ไนจีเรียไปยังเบนิน กานา และโตโก ซึ่งคาดว่าจะแล้วเสร็จในปี 2553 (แต่เดิมกำหนดไว้ให้แล้วเสร็จในปี 2550) และน่าจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อเบนิน และพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองประเทศให้ดีขึ้นในอนาคต
ในปี 2548 กลุ่ม G8 ได้ออกมาตรการปลดหนี้ให้กับเบนินและประเทศอื่น ๆ ในแอฟริกา ซึ่งทำให้สถานการณ์ทางด้านหนี้สินต่างประเทศบรรเทาลงบ้าง แต่รัฐบาลเบนินก็ยังคงต้องแบกรับภาระจากการที่รัฐวิสาหกิจประสบปัญหาขาดทุน และการมีระบบราชการที่ไม่มีประสิทธิภาพ รัฐบาลเบนินจึงได้ริเริ่มดำเนินโครงการปรับโครงสร้างระบบราชการและรัฐ วิสาหกิจต่าง ๆ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากธนาคารโลกตั้งแต่ปี 2534 รัฐบาลเบนินชุดปัจจุบันสนับสนุนการลงทุนจากต่างประเทศ โดยเน้นด้านการท่องเที่ยว การพัฒนาอุตสาหกรรมแปรรูปอาหารและผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร การพัฒนาโครงสร้างคมนาคมและเทคโนโลยีสารสนเทศ เพื่อกระตุ้นการขยายตัวทางเศรษฐกิจของประเทศ นอกจากนี้ รัฐบาลยังคงเดินหน้าโครงการปฏิรูปรัฐวิสาหกิจภาคโทรคมนาคม การประปา การไฟฟ้า และการเกษตร ซึ่งดำเนินมาตั้งแต่ปี 2544 แต่ยังไม่ประสบผลสำเร็จนักในปัจจุบัน
รัฐบาลเบนินมุ่งดำเนินนโยบายเศรษฐกิจที่จะเพิ่มรายได้ให้กับประเทศ โดยการดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศ รวมถึงการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ และการพัฒนาระบบสาธารณูปโภคในประเทศ อย่างไรก็ตาม ภาวะวิกฤตเศรษฐกิจโลกมีแนวโน้มจะส่งผลให้โครงการก่อสร้างระบบสาธารณูปโภค อาทิ ท่าเรือและสนามบิน อาจจะต้องเลื่อนออกไปก่อน ทั้งนี้ ปัญหาการขาดแคลนพลังงานไฟฟ้ายังคงเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของเบนิน (มีศักยภาพการผลิตเพียง 120 ล้าน kWh ในขณะที่มีความต้องการบริโภค 595 ล้าน kWh)
นโยบายการเงินของเบนินถูกกำหนดโดยธนาคารกลางแห่งรัฐในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตก (Bangue centrale des Etats de l’Afrique de l’ouest หรือ BCEAO) ซึ่งมุ่งควบคุมระดับเงินเฟ้อและรักษาการตรึงค่าเงิน CFA franc ไว้กับเงินสกุลยูโร (1 ยูโร เท่ากับ 655.957 CFAfr) ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2542 เป็นต้นมา
ในด้านสิทธิมนุษยชน รัฐบาลให้เสรีภาพแก่ประชาชนค่อนข้างมาก สื่อมวลชนในเบนินนับว่าได้รับเสรีภาพมากที่สุดแห่งหนึ่งในแอฟริกาตะวันตก นอกจากนี้ สมาพันธ์แรงงานยังมีอิสระในการเคลื่อนไหวทางการเมือง และเป็นพลังสำคัญในสังคม นอกจากนี้ กลุ่มองค์กรที่มิใช่รัฐ (NGO) ในเบนินมีจำนวนถึงประมาณ 5,000 องค์กรในปัจจุบัน และสามารถปฏิบัติภารกิจโดยปราศจากการแทรกแซงของรัฐ
ประชากร

ประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่บริเวณตอนใต้ของประเทศ ซึ่งส่วนใหญ่มีอายุน้อย อายุขัยเฉลี่ยอยู่ที่ 59 ปี เบนินมีกลุ่มชาติพันธุ์แอฟริกันอยู่ถึง 42 กลุ่มซึ่งอพยพเข้ามาในเวลาที่แตกต่างกัน เช่น ชาวYorubaทางตะวันออกเฉียงใต้ (อพยพมาจากไนจีเรียในศตวรรษที่ 12), ชาว Dendi ทางภาคกลางตอนบน (อพยพมากจากมาลีในช่วงศตวรรษที่ 16), ชาว Bariba และ Fula ทางตะวันออกเฉียงเหนือ, ชาว Betammaribe และ Somba ซึ่งอาศัยอยู่บริเวณ Atacora Range, ชาวFon ซึ่งอาศัยอยู่รอบ ๆ เมืองอะโบมีย์, และ ชาว Mina, Xueda และ Aja (มาจากโตโก) ซึ่งอาศัยอยู่บริเวณชายฝั่ง
ศาสนา

ประชาชนนับถือศาสนาคริสต์ 30%ศาสนาอิสลาม 20% และนับถือผีไสยศาสตร์ 60%
เขตการปกครองในเบนิน
ไร่ฝ้ายทางตอนเหนือของเบนิน
ประเทศกินี-บิสเซา

ประเทศในแอฟริกาตะวันตก
| สาธารณรัฐกินี-บิสเซา República da Guiné-Bissau (โปรตุเกส) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: "เอกภาพ การต่อสู้ ความก้าวหน้า" (โปรตุเกส: Unidade, Luta, Progresso)
เพลงชาติ: "เอชตาแออานอซาปาตรียาไบอามาดา" 
ที่ตั้งของ ประเทศกินี-บิสเซา  (น้ำเงินเข้ม)– ในแอฟริกา  (น้ำเงินอ่อน & เทาเข้ม) – ในสหภาพแอฟริกา  (น้ำเงินอ่อน)
เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: บิสเซา 11°52′N 15°36′W﻿ / ﻿11.867°N 15.600°W﻿ / 11.867; -15.600
ภาษาราชการ: โปรตุเกส
ภาษาพูด:  List: กินี-บิสเซาครีโอล อังกฤษ  อาหรับ Balanta Hassaniya Arabic Jola-Fonyi Mandinka Mandjak Mankanya Noon Pulaar Serer Soninke 
กลุ่มชาติพันธุ์ : 28.5% Fula 22.5% Balanta 14.7% Mandinka 9.1% Papel 8.3% Manjaca 3.5% Beafada 3.1% Mancanha 2.1% Bijagós [pt] 1.7% Felupe [pt] 1.4% Mansoanca 1% Balanta Mane 0.9% Nalu 0.5% Saracule 0.4% Sosso 2.2% เมสติโซ
ศาสนา : 45.1% อิสลาม 22.1% คริสต์ 15.9% ไม่ระบุ 14.9% ความเชื่อพื้นเมือง 2% ไม่มี
การปกครอง: รัฐเดี่ยว สาธารณรัฐกึ่งประธานาธิบดี

• ประธานาธิบดี : Umaro Sissoco Embaló
• นายกรัฐมนตรี : Rui Duarte de Barros
 
สภานิติบัญญัติ: สมัชชาแห่งชาติ
เป็นเอกราชจากโปรตุเกส

• ประกาศ : 24 กันยายน ค.ศ. 1973
• ได้รับการยอมรับ : 10 กันยายน ค.ศ. 1974
 
พื้นที่
• รวม: 36,125 ตารางกิโลเมตร (13,948 ตารางไมล์) (อันดับที่ 134)
• แหล่งน้ำ (%): 22.4
ประชากร
• พ.ศ. 2560 ประมาณ: 1,726,000 (อันดับที่ 148)
• ความหนาแน่น: 46.9 ต่อตารางกิโลเมตร (121.5 ต่อตารางไมล์) (อันดับที่ 154)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2018 (ประมาณ)
• รวม: 3.391 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
• ต่อหัว: 1,951 ดอลลาร์สหรัฐ
จีดีพี (ราคาตลาด) : 2018 (ประมาณ)
• รวม: 1.480 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
• ต่อหัว: 851 ดอลลาร์สหรัฐ
จีนี (2010):  50.7 สูง
เอชดีไอ (2019):  0.480 ต่ำ · อันดับที่ 175
สกุลเงิน: ฟรังก์ซีเอฟเอ (XOF)
เขตเวลา: UTC  (เวลามาตรฐานกรีนิช)
ขับรถด้าน: ขวา
รหัสโทรศัพท์: +245
รหัส ISO 3166: GW
โดเมนบนสุด: .gw
กินี-บิสเซา (อังกฤษ: Guinea-Bissau) หรือ กีแน-บีเซา (โปรตุเกส: Guiné-Bissau, ออกเสียง: [ɡiˈnɛ βiˈsaw]; ฟูลา: 𞤘𞤭𞤲𞤫 𞤄𞤭𞤧𞤢𞥄𞤱𞤮 Gine-Bisaawo; มันดินกา: ߖߌߣߍ ߺ ߓߌߛߊߥߏ߫ Gine-Bisawo) มีชื่อทางการว่า สาธารณรัฐกินี-บิสเซา (อังกฤษ: Republic of Guinea-Bissau) หรือ สาธารณรัฐกีแน-บีเซา (โปรตุเกส: República da Guiné-Bissau) เป็นประเทศอยู่ในแอฟริกาตะวันตก เมืองหลวงชื่อว่าบิสเซา มีเนื้อที่โดยประมาณ 36,125 ตารางกิโลเมตร (13,948 ตารางไมล์) กับประชากรโดยประมาณ 1,815,698 มีพรมแดนทิศเหนือติดกับเซเนกัล ทิศตะวันออกและทิศใต้ติดกับกินี ทิศตะวันตกติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก กินี-บิสเซายังมีเกาะเล็ก ๆ นอกแผ่นดินใหญ่อีกประมาณ 25 เกาะอีกด้วย
ประวัติศาสตร์

กินี-บิสเซาเคยเป็นอาณานิคมของโปรตุเกสอยู่นานถึง 5 ศตวรรษ จากนั้นความตื่นตัวทางการเมืองเพื่อเรียกร้องเอกราชคืนจากโปรตุเกสได้เริ่มต้นมาตั้งแต่ พ.ศ. 2499 โดยกลุ่ม African Party for the Independence of Guinea-Bissau and the Islands of Cape Verde (PAIGC) โดยมีนายอามิลการ์ กาบราล เป็นผู้นำชักชวนให้ประชาชนต่อต้านการปกครองและเรียกร้องเอกราชคืนจากโปรตุเกสตั้งแต่ปี พ.ศ. 2506 จนได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2517 โดยมีนายลูอีซ กาบราล พี่ชายของนายอามิลการ์เป็นประธานาธิบดีคนแรก และกลุ่ม PAIGC ได้กลายเป็นพรรคการเมืองที่ถูกต้องตามกฎหมาย และมีการจัดตั้งสภาประชาชน และสภาคณะปฏิวัติประกอบด้วยสมาชิก 11 คน ทำหน้าที่ปกครองประเทศภายใต้รัฐธรรมนูญ
อ่านเพิ่ม

Abdel Malek, K.,"Le processus d'accès à l'indépendance de la Guinée-Bissau", In : Bulletin de l'Association des Anciens Elèves de l'Institut National de Langues et de Cultures Orientales, N°1, Avril 1998. – pp. 53–60
Forrest, Joshua B., Lineages of State Fragility. Rural Civil Society in Guinea-Bissau (Ohio University Press/James Currey Ltd., 2003)
Galli, Rosemary E, Guinea Bissau: Politics, Economics and Society, (Pinter Pub Ltd., 1987)
Lobban Jr., Richard Andrew and Mendy, Peter Karibe, Historical Dictionary of the Republic of Guinea-Bissau, third edition (Scarecrow Press, 1997)
Vigh, Henrik, Navigating Terrains of War: Youth And Soldiering in Guinea-Bissau, (Berghahn Books, 2006)