stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อตัวละครในเรื่องโทริโกะ
ปีศาจแห่งกรูเมต์เซลล์

จนร่างปัจจุบันคืออาคาเชีย พอบลูไนโตรที่ชื่อ PAIR รู้ว่าตนเกิดใหม่ในตัวอาคาเชีย หลังจากที่ฟรอเซ่สียชีวิต อาคาเชียถูกพวกกรูเมต์ไฮโซทั้ง 8 ทำการเร่งตนให้โต ที่ AREA 1 คอยกินมนุษย์ที่มีความกลัวเป็นอาหาร ตลอด 500 กว่าปี จนช่วงที่โลกใกล้สุก แบ่งชิ้นขนาดเล็กไปล่า ของของตนออกไป 1 ชิ้น กับตนฆ่า AIR จึงถูก ATOM บอกให้ออกล่าฟูลคอร์สอาคาเชียเอง จึงแบ่งเป็น 7 ส่วน โดยร่างหลักก็ไปที่ AREA 2 สู้ชนะดอน ไสม์ พออาคาเชียกิน GOD กับ CENTER ตนยอมให้อาคาเชียกินตน พออาคาเชียเสียใจชีวิต ถูกโทริโกะดูแลรักเป็นเพื่อน อย่างมีความสุข
เซียนรสชาติ

3 เชฟ Top เรดไนโตรทาสของบลูไนโตร ทุกตัวหมกมุ่นวิจัยปรุงอหารทิ้งสูตรแบบที่ลูไนโตรไม่รู้ ไว้บนภาพฝาผนังตามโบราณสถานต่าง ๆ  โดยมีแม้กระทั่งวิธีการปรุงแบบพิเศษ แต่ถูกอิจิริวปลุกจากจำศีลกับถูกตั้งชื่อจรงกลับตัว
เชฟทองแดง
โดยตนไปหาจิโร่กับเซ็ตสึโนะ ที่ Area 1 จึงแยกทาง ตนเตรียมการไปกินเรดไนโตรี่จำศีลทั้งหมดเพื่อโด๊ปตัวเองจนบึก พอพวกโทริโกะเจ็บหนักจึงรักษา แต่โทริโกะสาหัสสุด ตนจึงสละชีวิตปรุงตัวเองให้โทริโกะกินจนฟื้น ตนที่หมดแรงจึงบอกลากับตาย
เชฟเงิน
ตอนโคมัตสึนำทีมเชฟมาปรุง ANOTHER ตนก็มาช่วยปรุงจนสำเร็จกับบอกลา
เชฟทองคำ
ตอนพวกโทริโกะมา AREA 6 จึงจัดแยกทีมล่ากับปรุง พอปรุง ANOTHER สำเร็จ ก็พาโคมัตสึไปรวมตัวพวกโทริโกะ พอสุริยคราสใกล้เข้ามา จึงได้สร้างโซนเวลา ให้พวกโทริโกะจัดปาร์ตี้กินเพิ่มพลังครั้งสุดท้าย พอ GOD ตื่นขึ้นมา ตนพยายามบอกวิธีปรุงแต่ถูอาคาเชียกินจนเสียชีวิต
โลกกรูเมต์

พื้นที่เกิน 70% ของโลก มีสภาพอากาศที่แปรปรวนได้ตลอดเวลา ซึ่งถูกแบ่งเป็น 8 ทวีป = AREA แต่ละ AREA ถูกปกครองโดย 8 ราชันย์ 1 ตัว มีสัตว์ร้ายอันตรายเก่ง ๆ  ระกับ 100 ขึ้นไป โดยเส้นแบ่งทางทะเลคือทะเลพิษ ทุกทวีปฟื้นสภาพตัวเองได้ บ้างก็มีสัตว์ร้ายมีสายพันธุ์ที่เหมือนกับโลกมนุษย์แต่จะอันตรายกว่า มีแต่พวกอ่อนแอเท่านั้นที่หนีมาที่โลกมนุษย์
โลกกรูเมต์ > AREA 8 ทวีปแห่งฝน

ปากทางเข้าโลกกรูเมต์คือ เกาะยูโต้ ท่าเรือของวิญญาณชั่วร้าย ซึ่งเป็นทวีปที่ฝนตกตามชื่อ โดยมีฝนที่แตกต่างกันไป
โลกกรูเมต์ > AREA 8 ทวีปแห่งฝน > หมู่บ้านอาหารที่น่าหลงใหล

หมู่บ้านที่อยู่ในโลกกรูเมต์
หัวหน้าหมู่บ้าน
หลังจบงานคุกกิ้งเฟส ก็ป่วยแต่ได้ไบโอท็อปที่ 0 คอยดูแล พอพวกโทริโกะมากับปรุง AIR สำเร็จ จึงบอกความจริงเรื่องเซลล์กรูเมต์ พอพวกโทริโกะรีบไป AREA 7 จึงมอนเดนชาร์คให้ พอพวกเพื่อนของโทริโกะตามมมาทีหลังก็เล่าเรื่อง กับเตรียมหาสัตว์พาหนะเพื่อเดินทางไป AREA 7
โลกกรูเมต์ > AREA 8 ทวีปแห่งฝน > หมู่บ้านอาหารที่น่าหลงใหล > 3 นักรบปีศาจ

นักล่าอาหารที่เก่งกาจที่สุดในทวีป รุ่นปัจจุบัน
วันเกิด 4 เม.ย.
กรุ๊ปเลือด B
อายุ 28 ปี
หลังจบเฟส ได้นำวัตถุดิบของหมู่บ้านตนมาช่วยโลกมนุษย์
พอพวกโทริโกะมาคิดจะต้อนรับ แต่พวกโทริโกะลืม ตนก็โมโหจึงไปต่อว่า ร่วมล่า AIR โดยจับคู่กับซีบร้า รับส่ง AIR ให้มิโดระใน AREA 6 พอยืนยันว่าพวกเชฟปลอดภัยจึงมอบ AIR ให้ ตนกับสตาร์จุนไปหาพวกโทริโกะ จับคู่กับซีบร้าอีกทีล่า NEWS ใน AREA 5 จนสำเร็จ ก็นำ PAIR-ATOM ไปส่งให้มิโดระแต่โอโอทาเกะบอกว่ามิโดระส่งเชฟกลับโลกไปแล้ว ตนเตือนสติโอทาเกะ ทั้ง 2 ไป AREA 2 ถูกลูกหลง ตอนสู้กับ GOD พบมิโดระจึงนำ PAIR-ATOM ให้กิน ร่วมในศึกสุดท้าย
โลกกรูเมต์ > AREA 8 ทวีปแห่งฝน > หมู่บ้านอาหารที่น่าหลงใหล > 3 นักรบปีศาจ > 3 นักรบปีศาจ

วันเกิด 12 ต.ค
กรุ๊ปเลือด A
ก่อนบอกลาพวกโทริโกะ มอบเครื่องรางให้เพื่อช่วยโคมัตสึ
โลกกรูเมต์ > AREA 7 ทวีปแห่งขุนเขา

ทวีปภูเขา ประชากรที่อาศัยอยู่คือลิง กับสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ มีอารยธรรมโบราณที่มีมนุษย์ ลิง ไนโตร อาศัยอยู่ด้วยกัน แต่ทุกอย่างก็ล่มสลายเพราะพวกลิงนั้นเข้าใจผิดว่ากากะทรยศ พวกลิงจึงทำลายแผ่นภาพฝาผนังที่เป็นการฝึกเอนบุกันการเก็บ PAIR ของจริง
ระดับความยาก 622
ระดับความยาก 753
ระดับความยาก 805
ระดับความยาก 870
ระดับความยาก 915
ระดับความยาก 970
ระดับความยาก 1050
ระดับความยาก 1120
ระดับความยาก 1200
ระดับความยาก 1405
โลกกรูเมต์ > AREA 6 ทวีปห้องครัวแห่งวิญญาณอาหาร

ทวีปที่เต็มไปด้วยทะเล บนทะเลมีสภาพอากาศที่แปรปรวน บางทีมีภูเขาที่เกิดจากทะล สัตว์ร้ายคือสัตว์ทะเล ปัจจุบันคือศูนย์ใหญ่ของสมาคมนักล่าอาหารอยู่บนภูเขาน้ำทะเล กับมีประตูทางเข้าโลกวิญญาณอยู่ 3 อยู่แต่ละเกาะของทวีป ส่วนบานที่ 4 อยู่ในใจกลางอารยธรรมที่รุ่งเรืองที่สุดของโลกกรูเมต์ บนทะเลจะมีสภาพอากาศทะเลที่แปรปรวน
โลกกรูเมต์ > AREA 6 ทวีปห้องครัวแห่งวิญญาณอาหาร > บลูกริล

เมืองหลวง ที่อยู่ในหอยยักษ์ที่มีความมั่งคั่งเรื่องทำอาหาร โดยสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ที่นั่นคือลูกหลานของมนุษย์ที่ถูกฉีดกรูเมต์เซลล์ คนทั้งเมืองจึงมีบางส่วนที่มีแขนหลายข้างถือเป็นเรื่องปกติ กับมีร้านอาหารเต็มไปหมด โดยใช้หลักเปลือกหอยแทนดาว สูงสุดคือ 10 เปลือกหอย กับชาวเมืองส่วนใหญ่จะใส่หน้ากากปิดหน้า เพราะถูกผีอื่นสิงร่างใหม่ซ้ำไปมา จนเสียความจำเรื่องร่างเก่าจำได้แค่ทำอาหาร จึงต้องใส่หน้ากากเอาไว้สักพักเพราะถ้าถอดออกในแสงตาจะพร่าจนมองไม่เห็น ในประเทศนี้ยังทำโปรเจกต์ที่สำคัญคือปรุงฟูลคอร์สอาคาเชีย ใช้สำหรับคืนชีพ ดอน สไลม์ โดยที่ดอน สไลม์รวบรวมเมด็ลของฟูลคอร์สของอาคาเชียมาทีละนิดโดยร่วมมือกับราชาเอ็นม่ากับฟื้นฟูเพาะพันธุ์
วิญญาณอาหาร / ผู้นำของ AREA 6
พออิจิริวตาย ไร้ร่างที่ถูกใจ จึงหาทางคืนชีพอิจิริว แต่หาผีอิจิริวไม่พบ พอพวกโคมัตสึ(กิน PAIR แล้ว) มองเห็น
พอพวกโคมัตสึล่ากับปรุง ANOTHER สำเร็จ ตนพบผีอิจิริว แต่พาไปคืนชีพไม่ทัน เพราะอิจิริวปฏิเสธกับทางปิดพอดี จึงใช้ร่างใหม่ของอาซารูดี้เป็นร่างหลัก ทั้งเตือนกับห้ามหลายที แต่อาซารูดี้เลือกจะตาย ตนจึงยอม กับไปท้าสู้กับ NEO ที่ AREA 2 แต่สู้ไม่ไหว กับถูก PAIR(ไนโตร) ทำร้าย จนบาดเจ็บ จนถูก NEO กินจนเสียชีวิตในที่สุด
ตอนเป็นปีศาจสิงร่างอิจิริว คอยบอกให้อิจิริวกินอาหารอร่อยให้มาก ๆ  ให้เก่งกว่าใคร ๆ  แต่อิจิริวไม่สนกับบอกเหตุผลแบ่งปัน กับถูกตั้งชื่อว่า สไลม์ ก็โกรธ เพราะกระจอก อิจิริวจึงเติมดอน นำหน้า คือ ดอน สไลม์ กับเหตุผลควรมีชื่อ ตนเขิน พออิจิริวสร้าง IGO กับแจกจ่ายอาหารไปทั่ว ทางตนก็สร้างโปรเจกต์ลับคือปรุงฟูลคอร์สอาคาเชีย แต่ไม่คืบหน้า ทั้ง 2 คุยกัน ตนจึงยอมรับ ตอนอิจิริวสู้ทีไร อิจิริวปฏิเสธรับพลังของตนทุกที ขนาดตอนอิจิริวสู้แพ้มิโดระ ทั้งที่อิจิริวจะพึ่งพลังหรือไม่ก็ชนะ
เมื่อคืนชีพ ดอน สไลม์ จะมีพลังมหาศาล ถึงขนาดต่อยแค่หมัดเดียว ทำลาย 1-2 ดาวได้สบาย
นักชิมวิญญาณ
เชฟระดับผู้บริหารของบลูกริล
ราชาเอ็มม่า หรือยมบาล
โลกกรูเมต์ > AREA 6 ทวีปห้องครัวแห่งวิญญาณอาหาร > บลูกริล > 10 เปลือกหอยทั้ง 5

เชฟทั้ง 5 มีฝีมือมากท่สุด กับใช้ Back Channelได้ชำนาญ แต่ละคนเป็นเจ้าของร้านของตัวเอง
ร้านบลูอินน์ ครัวสาหร่ายทะเลลึก
ร้านหอคอยปะการัง ร้านผู้เชี่ยวชาญสายน้ำมัน
ร้านไอซ์ช็อป ครัวเส้นทอแรงดันน้ำ
ร้านซิงค์มารีน ภัตราคารซาชิมิผ้าไหมทะเลลึก
ตอนปรุง ANOTHER ก็คิดสนใจอดีต พอกลับมาจำได้ รีบไปสถานที่ที่นัดเจอกับคนรัก แต่ว่าสายเกินไป โดยตนคิดสละร่างให้ดอน สไลม์ แม้ถูกห้ามตนก็ไม่สน เพราะตนอยากไปอยู่กับคนรัก จนดอน สไลม์ยอม
ร้านหมู่บ้านเต่า ครัวหม้อทะเล
โลกกรูเมต์ > AREA 5 ทวีปแห่งป่า (ป่าแห่งดินแดนอาหาร)

ทวีปอุมดมสมบูรณ์ เต็มไปด้วยป่า คือรังของสัตว์ร้ายร้ายมากสุด ขนาด 7 สัตว์ร้ายของ AREA 6 ยังเทียบไม่ติด โดยส่วนลึกของทวีปนี้มี NEWS ซ่อนอยู่
โลกกรูเมต์ > AREA 4 กูร์เมต์การ์เด็น (สวนลอยได้ที่งดงาม)

ทวีปใหญ่สุด ที่สวยงามสุด ปากทางเข้าจะมีถ้ำอยู่ ข้างในคือเขาวงกต เรียกว่าถ้ำแห่งความชรา แค่ 1 วินาทีจะแก่ขึ้น 1 แสนเท่า ใครที่เข้าไปโดยที่ไม่ได้กิน NEWS เข้าไปก่อน ได้ตายสถานเดียว แบบแก่ตายในไม่กี่ชั่วโมง แต่ว่ามีอีกทางที่เชื่อมต่อกับ ที่คนในทวีปรู้ ไปยังสวนที่สวยงาม โดยทั้งสวนจะดูดซับรสชาติความหวานทั่วโลกออกผลแค่ผลเดียวคือ EARTH
โลกกรูเมต์ > AREA 3 ทวีปแห่งเมฆ

ทวีปที่มีแต่เมฆ มีภูเขาไฟที่ปะทุ แมกม่าที่ดูดซับสารพิษจากอวกาศตกลงมาที่ทวีปนี้กลายเป็นน้ำตกพิษ ที่ไหลเป็นทะเลพิษ คือ ATOM จึงต้องเดินบนสะพานที่คดเคี้ยวไปมาที่เรดไนโตรเป็นคนสร้าง กับเป็นฐานของไบโอโทปที่ 0
โลกกรูเมต์ > AREA 2 ทวีปแห่งการเริ่มต้น

ทวีปที่ต้นกำเนิดของสิ่งมีชีวิต โดยลักษณะของทวีปคล้ายกับเส้นรอบวง ที่สภาพอากาศแปรปรวนไปมาตลอดเวลา กับมีพื้นที่ส่วนหนึ่งเป็นฐานใหญ่ของ NEO ข้างในทวีปนี้ มีเกาะอยู่ คือ AREA 1
โลกกรูเมต์ > AREA 1

ทวีปที่มีพื่นที่เป็นวงกลม โดยเป็นจุดสิ้นสุดของโลก ในใจกลางทวีปนี้คือ ปากทางเข้า AREA 0
โลกกรูเมต์ > AREA 0

คือดินแดนไร้จุดจบ ใจกลาง AREA 1 มีหลุม คือปปากทางเข้า ต้องกิน GOD ก่อนถึงไปได้ คือโซนใจกลางโลก ถ้าโลกกรูเมต์คือนรก AREA 0 ก็คือสวรรค์ที่วัตถุดิบจำนวนนับไม่ถ้วนที่เกิดใหม่มากมาย โดยสารอาหารคือ CENTER
ในอดีต เซลล์กรูเมต์ คือผู้ให้กำเนิดทุกสิ่งรวมถึง บลูไนโตร ได้มาพุ่งชนที่โลก เริ่มขยายพันธุ์ขึ้นที่นั่น เกิดเป็นรสชาติปะทุออกมากลายเป็นแผ่นดินแห่งต้นกำเนิด จากนั้นโลกก็ขยายตัว แผ่นดินเริ่มแบ่งออกเป็น 7 ส่วน ตามจำนวนฟูลคอร์สอาคาเชีย ผ่านไปหลายร้อยล้านปี แผ่นทวีปเริ่มเคลื่อนตัว เปลี่ยนรูปร่างเป็นทวีปจนถึงปัจจุบัน ตัวอักษรนำหน้าเมนูของฟูลคอร์สอาคาเชีย ยกเว้น Hors d'Oeuvre รวมกันคือ PANGAEA ผู้ที่กิน GOD จะถูกนำทางไป AREA 0 สถานที่แห่งต้นกำเนิด
กลุ่มอาการโชเกรน

| กลุ่มอาการโชเกรน |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Sjögren's syndrome, sicca syndrome

ภาพจากกล้องจุลทรรศน์แสดงการแทรกซึมของลิมฟอยด์เฉพาะจุดในต่อมน้ำลายน้อย ซึ่งเกี่ยวข้องกับกลุ่มอาการโชเกรน
การออกเสียง: UK: /ˈʃɜːɡrɛn/, US: /ˈʃoʊɡrɛn/ ภาษาสวีเดน: [ˈɧø̂ːɡreːn] 
สาขาวิชา: วิทยาภูมิคุ้มกัน, วิทยารูมาติก
อาการ: ปากแห้ง, ตาแห้ง, ภาวะแห้งในอวัยวะอื่น
ภาวะแทรกซ้อน: มะเร็งต่อมน้ำเหลือง
การตั้งต้น: วัยกลางคน
ระยะดำเนินโรค: ระยะยาว
สาเหตุ: โรคภูมิต้านตนเอง (ไม่ทราบสาเหตุ)
วิธีวินิจฉัย: การตัดเนื้อออกตรวจ, การตรวจเลือด
โรคอื่นที่คล้ายกัน: ผลเคียงข้างจากยา, ความวิตกกังวล, โรคซาร์คอยด์, โรคแอมิลอยด์
การรักษา: น้ำตาเทียม, ยาแก้อักเสบ, การผ่าตัด
พยากรณ์โรค: การคาดหมายคงชีพปกติ
ความชุก: ≈ ร้อยละ 0.7
กลุ่มอาการโชเกรน (อังกฤษ: Sjögren syndrome, Sjögren's syndrome; ย่อ: SjS, SS) เป็นโรคภูมิต้านตนเองระยะยาวที่ส่งผลต่ออวัยวะผลิตของเหลวในร่างกายอย่างต่อมน้ำตาและต่อมน้ำลาย กลุ่มอาการโชเกรนยังส่งผลกระทบร้ายแรงต่ออวัยวะอื่น เช่น ปอด ไตและระบบประสาท อาการหลัก ได้แก่ ปากแห้ง ตาแห้ง เจ็บปวดและล้า อาการอื่นรวมถึงผิวแห้ง ช่องคลอดแห้ง ไอเรื้อรัง ชาที่แขนและขา รู้สึกเหนื่อย ปวดกล้ามเนื้อและข้อ และต่อมไทรอยด์ทำงานผิดปกติ ผู้ป่วยกลุ่มอาการโชเกรนมีความเสี่ยงเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลืองมากขึ้น 15%
ยังไม่ทราบสาเหตุแน่ชัดของกลุ่มอาการโชเกรน แต่คาดว่าเป็นกรรมพันธุ์ร่วมกับสิ่งกระตุ้นทางสิ่งแวดล้อมอย่างการติดเชื้อไวรัสและแบคทีเรีย กลุ่มอาการโชเกรนสามารถเกิดเองโดยไม่เกี่ยวข้องกับปัญหาสุขภาพอื่น (กลุ่มอาการโชเกรนปฐมภูมิ) หรือเป็นผลจากโรคเนื้อเยื่อเกี่ยวพัน (กลุ่มอาการโชเกรนทุติยภูมิ) กลุ่มอาการโชเกรนอาจเกี่ยวข้องกับโรคภูมิต้านตนเองอื่น ๆ เช่น ข้ออักเสบรูมาตอยด์ (RA) ลูปัส อีริทีมาโตซัส ทั่วร่าง (SLE) และโรคหนังแข็งทั่วร่าง การวินิจฉัยใช้การเก็บตัวอย่างต่อมน้ำลายเพื่อหาลิมโฟไซต์และการตรวจเลือดเพื่อหาสารภูมิต้านทาน
แม้กลุ่มอาการโชเกรนจะเป็นหนึ่งในโรคภูมิต้านตนเองที่พบได้ทั่วไป แต่ยังไม่มีการตรวจวินิจฉัยโรคแบบไม่ล่วงล้ำที่เฉพาะเจาะจง การรักษาเป็นการจัดการกับอาการผู้ป่วย เช่น การใช้น้ำตาเทียมหรือผ่าตัดอุดท่อน้ำตาเพื่อลดการอักเสบจากตาแห้ง การเคี้ยวหมากฝรั่ง (โดยเฉพาะชนิดไม่มีน้ำตาล) การจิบน้ำหรือใช้สารทดแทนน้ำลายในการบรรเทาอาการปากแห้ง อาจมีการหยุดใช้สารต้านฮิสตามีนซึ่งก่อให้เกิดภาวะแห้ง
เฮนริก โชเกรน จักษุแพทย์ชาวสวีเดนอธิบายโรคนี้ในปี ค.ศ. 1933 อย่างไรก็ตาม ยัน มิคุลิช-ราเดกคี ศัลยแพทย์ชาวเยอรมัน–โปแลนด์บรรยายถึงอาการผู้ป่วยก่อนหน้านี้ในปี ค.ศ. 1892 ประชากรประมาณ 0.2–1.2% ป่วยเป็นกลุ่มอาการโชเกรน โดยครึ่งหนึ่งเป็นแบบปฐมภูมิ อีกครึ่งหนึ่งเป็นแบบทุติยภูมิ กลุ่มอาการโชเกรนพบได้ทั่วไปในผู้หญิงมากกว่าผู้ชายประมาณ 10 เท่า อาการมักแสดงในช่วงวัยกลางคน ผู้ป่วยกลุ่มอาการโชเกรนมีการคาดหมายคงชีพปกติ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กลุ่มอาการโชเกรน
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ญี่ปุ่น
อิชูร่า

ซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่นและแฟรนไชส์
| --- | --- |
อิชูร่า

異修羅 (Ishura)
แนว: โลดโผน, จินตนิมิต
นวนิยายชุด
เขียนโดย: เคโซะ [ja]
สำนักพิมพ์: คากูโยมุ [ja] โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร
ตีพิมพ์ตั้งแต่: 30 มิถุนายน พ.ศ. 2560 – ปัจจุบัน
ไลต์โนเวล
เขียนโดย: เคโซะ
วาดภาพโดย: คูเรตะ
สำนักพิมพ์: แอสกีเมเดียเวิกส์
ในเครือ: เด็งเงกิ โนะ ชิง บุงเง [ja]
กลุ่มเป้าหมาย: ชาย
ตีพิมพ์ตั้งแต่: 17 กันยายน พ.ศ. 2562 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 8
มังงะ
เขียนโดย: เคโซะ
วาดภาพโดย: เมงูริ
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
นิตยสาร: โชเน็งแมกกาซีนรายเดือน
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
ตีพิมพ์ตั้งแต่: 5 มีนาคม พ.ศ. 2564 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 3
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ทาเกโอะ ทากาฮาชิ ยูกิ โองาวะ
เขียนบทโดย: เค็นตะ อิฮาระ
ดนตรีโดย: มาซาฮิโระ โทกูดะ
สตูดิโอ: ปัสซีโอเน ซันจิเก็ง
ถือสิทธิ์โดย: ดิสนีย์แพลตฟอร์มดิสทริบิวชัน
เครือข่าย: Tokyo MX, BS NTV, KBS Kyoto
เครือข่ายภาษาไทย: ดิสนีย์+ ฮอตสตาร์
ฉาย:  3 มกราคม พ.ศ. 2567  – ปัจจุบัน
ตอน: 21
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
อิชูร่า (ญี่ปุ่น: 異修羅; โรมาจิ: Ishura) เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดยเคโซะ เดิมเผยแพร่ทางเว็บไซต์นิยายออนไลน์คากูโยมุและโชเซ็ตสึกะ นิ นาโร ต่อมาสำนักพิมพ์แอสกีเมเดียเวิกส์ได้ลิขสิทธิ์ตีพิมพ์เป็นหนังสือไลต์โนเวลในเครือเด็งเงกิ โนะ ชิง บุงเง โดยวาดภาพประกอบโดยคูเรตะ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2566 ไลต์โนเวลวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 8 มังงะดัดแปลงวาดภาพเมงูริเริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งแมกกาซีนรายเดือนของสำนักพิมพ์โคดันชะในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2564 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนัสือมังงะรวมเล่มถึงเล่มที่ 2 เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอปัสซีโอเนและซันจิเก็งออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2567
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของไลต์โนเวล เก็บถาวร 2021-01-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการของมังงะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ เก็บถาวร 2023-08-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาญี่ปุ่น)
อนิเมะ อิชูร่า[ลิงก์เสีย] ที่ดิสนีย์+ ฮอตสตาร์
อิชูร่า (นิยาย) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
อิ่มอุ่น

| "อิ่มอุ่น" |
| --- | --- |

เพลงโดยศุ บุญเลี้ยง กะทิ กะลา
เผยแพร่: พ.ศ. 2537
แนวเพลง: เพลงไทยสากล, โฟล์ค
ผู้ประพันธ์เพลง: ศุ บุญเลี้ยง
"อิ่มอุ่น" เป็นบทเพลงที่แสดงถึงความสัมพันธ์ของแม่ที่มีต่อลูก ประพันธ์เนื้อร้องและทำนองโดย ศุ บุญเลี้ยง เป็น 1 ในเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้กับผู้แต่ง จนมีการขับร้องต่อโดยศิลปินนักร้องในแนวเพลงต่าง ๆ ด้วยรูปแบบต่าง ๆ
ที่มาของเพลง

ศุ บุญเลี้ยง แต่งเพลง "อิ่มอุ่น" ตามคำขอของ อาจารย์หัวหน้าพยาบาลโรงพยาบาลศิริราช เมื่อปี พ.ศ. 2534 โดยหัวหน้าของพี่สาวของศุ ซึ่งเป็นพยาบาลได้ทำโครงการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ แล้วต้องการให้ศุแต่งเพลงนี้ขึ้น เพราะเห็นว่า ในการให้นมลูก แม่ต้องตระกองกอดแล้วช้อนตัวลูกขึ้นมาจึงไม่ได้ทำให้ "อิ่ม" อย่างเดียว แต่ว่า "อุ่น" ด้วย
เพลงนี้ได้บันทึกเสียงในอัลบั้มเพลงครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2537 โดยใช้ชื่อ "ชุดรับแขก" โดยผู้ร้องคือ ชลลดา เตียวสุวรรณ (นามปากกา กาเหว่า ไทละเมอ กับ เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย) ต่อมาถูกนำมาทำเวอร์ชันต่าง ๆ โดยที่เป็นของ ศุ บุญเลี้ยง ซึ่งร้องในอัลบั้ม "ชุดลำลอง" ในปี พ.ศ. 2539 และในของเครือ กะทิ กะลา ต่างช่วงเวลากัน อีกทั้งชื่อเพลงยังถูกใช้เป็นชื่อร้านอาหารของ ศุ บุญเลี้ยง เองด้วย (มี 2 สาขา ปัจจุบันปิดตัวไปแล้วทั้งคู่)
การเผยแพร่และขับร้องต่อ

ปัจจุบัน "อิ่มอุ่น" เป็นเพลงที่มีการเผยแพร่ตามท้องที่ต่าง ๆ โดยเฉพาะในช่วงวันแม่แห่งชาติ ทุก ๆ ปี แม้กระทั่งผู้ที่ไม่เคยสัมผัสงานเพลงของศิลปินต้นฉบับ จะได้ยินเพลงนี้จากนักร้องท่านอื่น ๆ ทั้งในแนวสตริง แนวลูกทุ่ง แนวเพื่อชีวิต แนวอินดี้ ที่นำมาขับร้อง ในรูปแบบสตูดิโออัลบั้ม การแสดงสด การประกวดร้องเพลง การโฆษณา ฯลฯ อาทิ ศุ บุญเลี้ยง ในชุด "ชุดลำลอง" (เอ็มสแควร์) พงษ์สิทธิ์ คำภีร์ ในชุด "สหาย" (บีอีซี เทโร) หนู มิเตอร์ สุนารี ราชสีมา มิ้น สวรรยา ในชุด "คิดถึงแม่" (อาร์เอส) กชกร สมบูรณานนท์ ในชุด "ให้แม่ แทนรักจากดวงใจ" (แกรมมี่) สไปซี่ คิดส์ (รถไฟดนตรี) คู่แฝดหญิง เล็ก-ใหญ่ ในชุด "หัวใจ…วี้ดบึ้ม!" เพลงประกอบโฆษณาเอไอเอส ฯลฯ โดยเมื่อได้ฟังจะซาบซึ้งในความรู้สึกที่ได้จากเนื้อเพลง[ต้องการอ้างอิง]
นอกจากนี้ยังมีอัลบั้มรวมเพลง อิ่มอุ่นในหลากหลายเวอร์ชันและเพลงเกี่ยวกับแม่ ของสังกัด กะทิกะลา คอมปานี
อิ่มอุ่น ศุ บุญเลี้ยง และ ฯลฯ (มกราคม 2557)
อิ่มอุ่น (Original Version) - ศุ บุญเลี้ยง
อิ่มอุ่น - กาเหว่า ไทละเมอ
อิ่มอุ่น (บรรเลงขลุ่ย) - อ.ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี
รักแรกพบ - พจนาถ พจนาพิทักษ์
ลูกแม่ - ชุติมา แก้วเนียม
พ่อหายไปไหน - พวงมณี บุญเลี้ยง
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม - บัวไร และ โก๋ Mr.Saxman
ผู้หญิงที่อยากกอดตลอดชีวิต - ศุ บุญเลี้ยง
อิ่มอุ่น - เสียงร้องเด็ก ๆ
อิ่มอุ่น (เปียโน & ไวโอลิน) - ศุ บุญเลี้ยง
อิ่มอุ่น (บรรเลงดนตรีไทย) - นิค วงกอไผ่
อิ่มอุ่น (Music Box)
อิ่มอุ่น (Backing Track)
ข้อสังเกต

เนื้อเพลงบรรทัดแรกของเพลง อิ่มอุ่น จะมีความต่างกันเล็กน้อยตามลักษณะการร้องของนักร้องหลายคนที่นำมาร้องต่อ โดย ศุ บุญเลี้ยง เขียนว่า "อุ่นใดใดโลกนี้มิมีเทียบเทียม" แต่ภายหลัง มีนักร้องจำนวนไม่น้อยที่ร้องเป็นคำว่า "ไม่" ซึ่งมีความหมายเหมือนกัน[ต้องการอ้างอิง]
ดูเพิ่ม

ศุ บุญเลี้ยง
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟังเพลง อิ่มอุ่น ขับร้องโดย ศุ บุญเลี้ยง เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รถไฟความเร็วสูงไทย-จีน (สายอีสาน)

โครงการความร่วมมือระหว่างรัฐบาลแห่งราชอาณาจักรไทย และรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ในการพัฒนาระบบรถไฟความเร็วสูงเพื่อเชื่อมโยงภูมิภาค ช่วงกรุงเทพมหานคร - หนองคาย (อังกฤษ: The Cooperation between the Government of the Kingdom of Thailand and the Government of the People's Republic of China on Bangkok - Nong Khai HSR Development for Regional Connectivity) หรือ โครงการรถไฟความเร็วสูงไทย-จีน สายตะวันออกเฉียงเหนือ (กรุงเทพมหานคร - หนองคาย - เวียงจันทน์) (อังกฤษ: North Eastern High Speed Rail, Thailand-Chinese High Speed Rail) เป็นโครงการระบบขนส่งมวลชนแบบพิเศษที่เป็นหนึ่งในเส้นทางของโครงการรถไฟความเร็วสูงในประเทศไทย ดำเนินการก่อสร้างโดยการรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) ภายใต้กรอบความร่วมมือระหว่างรัฐบาลไทยและสาธารณรัฐประชาชนจีน ถือเป็นส่วนหนึ่งของโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนทางราง คุนหมิง - สิงคโปร์ สาย Central Route ซึ่งเป็นโครงข่ายที่จะเชื่อมต่อประเทศกลุ่มซีเอ็มแอลวีเข้าเป็นผืนแผ่นเดียวกัน
แนวเส้นทาง

รถไฟความเร็วสูงไทย-จีน สายอีสานเป็นระบบรถไฟฟ้าที่มีทั้งโครงสร้างระดับดินและยกระดับตลอดโครงการ มีแนวเส้นทางที่รองรับการเดินทางจากชานเมืองทางทิศเหนือกรุงเทพมหานครฝั่งเหนือและจังหวัดใกล้เคียงด้านเหนือและภาคอีสาน เข้าสู่เขตใจกลางเมืองได้อย่างรวดเร็ว แนวเส้นทางเริ่มต้นจากสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ วิ่งตรงไปทางทิศเหนือในเส้นทางเดียวกับรถไฟความเร็วสูงสายตะวันออกผ่านท่าอากาศยานดอนเมือง เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงเข้ม รถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ จากนั้นวิ่งตรงไปตามแนวทางรถไฟสายเหนือไปจนถึงชุมทางบ้านภาชี แนวเส้นทางจะเบี่ยงไปใช้แนวเส้นทางรถไฟสายอีสานไปตลอดทางจนถึงสถานีแก่งคอย ซึ่งจะเป็นสถานีชุมทางที่แยกสายไปเชื่อมต่อเข้ากับสายตะวันออกที่สถานีฉะเชิงเทรา จากนั้นมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือและสิ้นสุดเส้นทางในระยะแรกที่สถานีนครราชสีมา ซึ่งตั้งอยู่บริเวณสถานีรถไฟนครราชสีมาเดิม รวมระยะทางในช่วงแรก 253 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทาง 1 ชั่วโมง 30 นาทีจากกรุงเทพมหานคร จากนั้นเส้นทางจะมุ่งขึ้นทางเหนือเพื่อไปยังประเทศลาวโดยผ่าน สถานีชุมทางบัวใหญ่ ขอนแก่น อุดรธานี สิ้นสุดที่จังหวัดหนองคาย ระยะทาง 354.5 กิโลเมตร รวมระยะทางตลอดเส้นทางกว่า 608 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทาง 2 ชั่วโมง 15 นาที จากนครราชสีมา และ 3 ชั่วโมง 45 นาที จากกรุงเทพมหานคร
แนวเส้นทางต่อจากนี้จะเป็นแนวเส้นทางรถไฟสายลาว-จีน เพื่อเดินทางไปยังเวียงจันทน์ ประเทศลาว และต่อเนื่องไปยัง คุนหมิง ประเทศจีน ระยะทางรวมกว่า 1,011 กิโลเมตรเฉพาะในประเทศลาว 417 กิโลเมตร โดยใช้ระยะเวลาเดินทางรวมจากกรุงเทพมหานคร ถึงคุนหมิง 13 ชั่วโมง 30 นาที โดยแนวเส้นทางในลาวจะเป็นทางเดี่ยวทั้งหมด
รูปแบบของโครงการ

เป็นระบบรถไฟฟ้าขนาดหนัก (heavy rail transit)
ทางวิ่ง แนวเส้นทางส่วนใหญ่เป็นแนวเส้นทางระดับดิน โดยมีช่วงยกระดับเมื่อต้องผ่านตัวเมือง ยกเว้นช่วงบางซื่อ-ดอนเมือง-บ้านภาชี ที่ยกระดับที่ความสูง 20 เมตรตลอดทาง เนื่องจากเป็นเส้นทางร่วมกันระหว่างรถไฟความเร็วสูงสายตะวันออก และสายเหนือ
ขนาดราง 1.435 เมตร (European standard guage) โดยมีสายไฟฟ้าแรงสูงตีขนานอยู่เหนือราง ระบบรถไฟฟ้าใช้วิธีการรับไฟฟ้าจากด้านบนด้วยแพนโทกราฟ
ตัวรถเป็นรถปรับอากาศขนาดกว้าง 2.8-3.7 เมตร ยาว 20 เมตร สูงประมาณ 3.7 เมตร ความจุ 600 คนต่อขบวน ต่อพวงได้ 3-10 คันต่อขบวน สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 50,000 คนต่อชั่วโมงต่อทิศทาง
ใช้ระบบอาณัติสัญญาณเดินรถด้วยระบบอัตโนมัติจากศูนย์ควบคุมการเดินรถ และใช้ระบบเก็บค่าโดยสารอัตโนมัติ
รูปแบบของโครงการ > ศูนย์ซ่อมบำรุงและศูนย์ควบคุมการเดินรถ

โครงการมีศูนย์ซ่อมบำรุงใหญ่และศูนย์ควบคุมการเดินรถทั้งระบบตั้งอยู่ที่ตำบลเชียงรากน้อย อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และยังจัดให้มีทางซ่อมบำรุงเป็นระยะ รวมถึงมีศูนย์ซ่อมบำรุงย่อยและย่านเปลี่ยนถ่ายสินค้า (Transshipment Yard) ตั้งอยู่ที่สถานีรถไฟนาทาเดิม ในพื้นที่ตำบลหนองกอมเกาะ อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย ที่จะยกเลิกการใช้งาน
รูปแบบของโครงการ > สถานี

มีทั้งหมด 11 สถานี เป็นสถานีรูปแบบอาคารผู้โดยสาร 10 สถานี และสถานียกระดับ 1 สถานี
สถานีมีความยาวประมาณ 210 เมตร รองรับการจอดรถไฟฟ้าได้สูงสุด 8 ตู้โดยสาร ออกแบบให้หลบเลี่ยงสาธารณูปโภคใต้ดินและบนดิน และรักษาสภาพผิวดินให้มากที่สุด มีเสายึดสถานีคร่อมอยู่บนทางรถไฟ
รูปแบบของโครงการ > ขบวนรถไฟฟ้า

รถไฟฟ้าที่ใช้ในโครงการเป็นรถไฟฟ้าประเภทความเร็วสูง ซึ่งมีความเร็วสูงสุดที่ 350 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (ให้บริการในประเทศไทย 250 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) แต่มีความเร็วขณะเข้าประแจที่ 40 - 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง และมีความเร็วขณะเข้าประแจลงศูนย์ซ่อมบำรุงที่ 25 กิโลเมตร/ชั่วโมง
ใช้ขบวนรถรุ่น CR300AF "ฟู่ซิงห้าว" ผลิตโดยซีอาร์อาร์ซี ฉางชุน เรลเวย์ เวฮิเคิล มีความเร็วสูงสุดที่ 350 กิโลเมตรต่อชั่วโมง(ให้บริการในประเทศไทย 250 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) แบ่งประเภทที่นั่งออกเป็นทั้งหมดสามระดับ ได้แก่ ที่นั่งชั้นหนึ่ง เป็นที่นั่งแบบเก้าอี้เดี่ยว ใช้ตู้โดยสารหลังห้องคนขับ ที่นั่งชั้น 2 จะเป็นที่นั่งประเภทธุรกิจ จัดเรียงแบบ 2-2 ตลอดตู้โดยสาร และที่นั่งชั้น 3 จะจัดเรียงแบบ 3-2 ตลอดความยาวตู้โดยสาร ภายในขบวนรถมีห้องน้ำแบบระบบปิดให้บริการ
รายชื่อสถานีและจุดเปลี่ยนเส้นทาง

| รหัส | ชื่อสถานี | รูปแบบสถานี | รูปแบบชานชาลา | หมายเหตุ | จุดเปลี่ยนเส้นทาง |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

บางซื่อ – นครราชสีมา


| HNE1 | สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ (Krung Thep Aphiwat)  | อาคารผู้โดยสาร | เกาะกลาง |  | สายสีแดงเข้ม สายสีแดงอ่อน สายซิตี้ สายสีน้ำเงิน (บางซื่อ) |  |  |
| HNE2 | ดอนเมือง (Don Mueang Airport)  | ยกระดับ | ด้านข้าง |  | สายสีแดงเข้ม สายซิตี้ |  |  |
| HNE3 | อยุธยา (Ayutthaya)  | อาคารผู้โดยสาร (3 ชั้น) | เกาะกลาง | ศูนย์ซ่อมบำรุงใหญ่ | สายสีแดงเข้ม รถไฟความเร็วสูงไทย-ญี่ปุ่น (สายเหนือ) |  |  |
| HNE4 | สระบุรี (Saraburi)  | อาคารผู้โดยสาร (4 ชั้น) | เกาะกลาง |  | สายแยก แก่งคอย - คลอง 19 - ฉะเชิงเทรา ไปสายเชื่อมสนามบิน |  |  |
| อุโมงค์ลอด มวกเหล็ก-แก่งคอย | อุโมงค์ลอด มวกเหล็ก-แก่งคอย | อุโมงค์ลอด มวกเหล็ก-แก่งคอย | อุโมงค์ลอด มวกเหล็ก-แก่งคอย | อุโมงค์ลอด มวกเหล็ก-แก่งคอย | อุโมงค์ลอด มวกเหล็ก-แก่งคอย |  |  |
| สะพานข้ามภูเขา บันไดม้า - ลำตะคอง | สะพานข้ามภูเขา บันไดม้า - ลำตะคอง | สะพานข้ามภูเขา บันไดม้า - ลำตะคอง | สะพานข้ามภูเขา บันไดม้า - ลำตะคอง | สะพานข้ามภูเขา บันไดม้า - ลำตะคอง | สะพานข้ามภูเขา บันไดม้า - ลำตะคอง |  |  |
| HNE5 | ปากช่อง (Pak Chong)  | อาคารผู้โดยสาร (2 ชั้น) | ด้านข้าง |  |  |  |  |
| HNE6 | นครราชสีมา (Nakhon Ratchasima)  | อาคารผู้โดยสาร (3 ชั้น) | ด้านข้าง |  |  |  |  |

นครราชสีมา – หนองคาย


| HNE7 | บัวใหญ่ (Bua Yai)  | อาคารผู้โดยสาร | ด้านข้าง |  |  |  |  |
| HNE8 | บ้านไผ่ (Ban Phai)  | อาคารผู้โดยสาร | ด้านข้าง |  |  |  |  |
| HNE9 | ขอนแก่น (Khon Kaen)  | อาคารผู้โดยสาร | ด้านข้าง |  |  |  |  |
| HNE10 | อุดรธานี (Udon Thani)  | อาคารผู้โดยสาร | ด้านข้าง |  |  |  |  |
| HNE11 | หนองคาย (Nong Khai)  (Border Control) | อาคารผู้โดยสาร | ด้านข้าง |  | รถไฟลาว-จีน ช่วงหนองคาย-เวียงจันทร์-คุนหมิง |  |  |

แก่งคอย – คลอง 19 -ฉะเชิงเทรา 


| เป็นเพียงแผนแม่บท ยังไม่เปิดเผย | เป็นเพียงแผนแม่บท ยังไม่เปิดเผย | เป็นเพียงแผนแม่บท ยังไม่เปิดเผย | เป็นเพียงแผนแม่บท ยังไม่เปิดเผย | เป็นเพียงแผนแม่บท ยังไม่เปิดเผย | เป็นเพียงแผนแม่บท ยังไม่เปิดเผย |  |  |
อุบัติเหตุ

กลางดึกวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2567 ในระหว่างการก่อสร้างได้เกิดเหตุอุโมงค์รถไฟความเร็วสูงถล่ม เป็นอุโมงค์ช่วงสถานีรถไฟคลองขนานจิต ริมอ่างเก็บน้ำลำตะคอง อ.ปากช่อง จ.นครราชสีมา บริเวณกิโลเมตรที่ 189+435 ห่างจากปากอุโมงค์ฝั่งคลองไผ่ ราว 1.6 กิโลเมตร โดยมีชาวจีน 2 ราย และชาวพม่า 1 ราย ติดอยู่ภายใน วันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2567 ค้นพบร่างผู้เสียชีวิตรายแรก วันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2567 พบร่างผู้เสียชีวิตอีกสองราย ห่างจากจุดที่พบร่างผู้เสียชีวิตรายแรกสามเมตร
ดูเพิ่ม

รถไฟความเร็วสูง
รถไฟความเร็วสูงในประเทศไทย
รถไฟความเร็วสูงไทย-ญี่ปุ่น (สายเหนือ)
ทางรถไฟสายคุนหมิง–สิงคโปร์
| ด ค ก ระบบขนส่งมวลชนในเขตเมืองและเครือข่ายในประเทศไทย |
| --- | --- |
 การขนส่งในประเทศไทย  การขนส่งระบบรางในประเทศไทย  รถไฟฟ้าในประเทศไทย กรุงเทพมหานครและปริมณฑล 
รถไฟความเร็วสูง:  สายตะวันออก (โครงการ)  สายตะวันออกเฉียงเหนือ (โครงการ)  สายเหนือ (โครงการ)  สายใต้ (โครงการ) 
รถไฟชานเมือง:  กรุงเทพมหานคร  ขบวนรถชานเมือง   รถไฟฟ้าสายสีแดง   แอร์พอร์ต เรล ลิงก์ 
ระบบขนส่งมวลชนเร็ว:  กรุงเทพมหานคร  รถไฟฟ้าบีทีเอส   รถไฟฟ้ามหานคร 
รถไฟรางเดี่ยว:  กรุงเทพมหานคร  สายสีเหลือง   สายสีชมพู  หาดใหญ่ (โครงการ)  พัทยา (โครงการ) 
รถไฟรางเบาและรถราง:  กรุงเทพมหานคร สายสีเงิน (โครงการ)  รถรางกรุงเทพ (ยกเลิก)  เชียงใหม่ (โครงการ)  ขอนแก่น (โครงการ)  นครราชสีมา (โครงการ)  พิษณุโลก (โครงการ)  ภูเก็ต (โครงการ) 
ระบบขนส่งผู้โดยสาร:  กรุงเทพมหานคร  สายสีทอง 
รถโดยสารด่วนพิเศษ:   บีอาร์ที สายสาทร–ราชพฤกษ์  ฉะเชิงเทรา (โครงการ)  ชลบุรี (โครงการ)  ระยอง (โครงการ)  ศรีราชา (โครงการ) 
ฟู่ซิงห้าว CR300AF ขบวนรถที่จะนำมาใช้ในโครงการ