stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศไซปรัสในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ผล | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Paraskevi Andreou | 100 m | 11.65 PB | 3 Q | 11.71 | 2 ! |
| Natalia Christofi | 100 m hurdles | 13.80 | 8 Q | 13.99 | 7 |
ดูเพิ่ม

ประเทศไซปรัสในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติไซปรัสในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาไซปรัสที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 ที่ หนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   ทีมผสม  |  |
ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน

ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน ให้รายละเอียดประวัติศาสตร์จีนแผ่นดินใหญ่ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1949 เมื่อเหมา เจ๋อตง ประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน ประกาศบนเทียนอันเหมินหลังพรรคคอมมิวนิสต์จีนเกือบได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด (ค.ศ. 1949) ในสงครามกลางเมืองจีน สาธารณรัฐประชาชนจีนเป็นหน่วยงานทางการเมืองล่าสุดที่ปกครองจีนแผ่นดินใหญ่ โดยปกครองต่อจากสาธารณรัฐจีน (1912–1949) และราชวงศ์ของจักรพรรดิพันกว่าปี ผู้นำสูงสุดของจีนได้แก่เหมา เจ๋อตุง (1949–1976); ฮฺว่า กั๋วเฟิง (1976–1978); เติ้ง เสี่ยวผิง (1978–1989); เจียง เจ๋อหมิน (1989–2002); หู จิ่นเทา (2002–2012) และสี จิ้นผิง (2012 ถึงปัจจุบัน)
ต้นกำเนิดของสาธารณรัฐประชาชนสามารถสืบได้ถึงสาธารณรัฐโซเวียตจีนที่ประกาศใน ค.ศ. 1931 ที่รุ่ยจิน มณฑลเจียงซี โดยได้รับการสนับสนุนจากพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพทั้งมวลในสหภาพโซเวียต ในช่วงสงครามกลางเมืองจีนต่อรัฐบาลชาตินิยม แต่กลับยุบเลิกใน ค.ศ. 1937
ในสมัยการปกครองของเหมา ประเทศจีนได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงทางสังคมนิยมจากสังคมชาวนาแบบดั้งเดิม เอนเอียงไปทางอุตสาหกรรมหนักภายใต้ระบบเศรษฐกิจแบบวางแผน ในขณะที่นโยบายอย่างการก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้าและการปฏิวัติทางวัฒนธรรมสร้างความหายนะไปทั่วทั้งประเทศ การปฏิรูปเศรษฐกิจที่นำโดยเติ้ง เสี่ยวผิงตั้งแต่ ค.ศ. 1978 นำพาจีนไปสู่เศรษฐกิจที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลก และเป็นหนึ่งในประเทศที่มีเศรษฐกิจเติบโตเร็วที่สุด โดยมีความเชี่ยวชาญพิเศษในส่วนของโรงงานที่ให้ผลผลิตสูง และเป็นผู้นำในด้านเทคโนโลยีชั้นสูงบางด้าน ส่วนในระดับโลก หลังได้รับการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียตในคริสต์ศตวรรษ 1950 จีนกลายเป็นศัตรูของสหภาพโซเวียตจนกระทั่งมีฮาอิล กอร์บาชอฟเดินทางเยือนจีนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1989 ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 ความมั่งคั่งและเทคโนโลยีใหม่นำไปสู่การแข่งขันเพื่อความเป็นอันดับหนึ่งในกิจการเอเชีย ปะทะกับอินเดีย ญี่ปุ่น และสหรัฐ และสงครามการค้ากับสหรัฐที่เติบโตขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 2017
เหมา เจ๋อตง (ค.ศ. 1949–1976) > การปฏิรูปวัฒนธรรมในช่วงแรก

เมื่อพรรคคอมมิวนิสต์จีนเข้าปกครองประเทศ ได้มีการเปลี่ยนแปลงธงชาติ เพลงชาติ วันชาติจากเดิมวันที่10 ตุลาคม มาเป็นวันที่ 1 ตุลาคมของทุกปี สัญลักษณ์ของพรรคก๊กมินตั๋งถูกทำลายและสั่งห้าม
ส่วนในด้านภาษา เมื่อได้มีการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนขึ้น รัฐบาลกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้ประดิษฐ์อักษรตัวย่อที่เรียกว่า อักษรจีนตัวย่อ ขึ้นมาใช้แทนอักษรจีนตัวเต็มที่เป็นแบบโบราณและดั้งเดิมกลายเป็นอักษรภาษาจีนใหม่ ตัวอักษรดังกล่าวถูกต่อต้านโดยรัฐบาลสาธารณรัฐจีน (ก๊กมินตั๋ง) ที่อยู่บนเกาะไต้หวัน เห็นว่าอักษรจีนตัวย่อเป็นของคอมมิวนิสต์ซึ่งทำลายอักษรจีนที่มีคุณค่าทางจิตวิญญาณและศิลปะวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม รัฐบาลสาธารณรัฐจีนจึงยังคงอนุรักษ์และใช้อักษรจีนตัวเต็ม ส่วนในสาธารณรัฐประชาชนจีนจึงหันมาใช้อักษรจีนตัวย่อจวบจนปัจจุบัน
เติ้ง เสี่ยวผิง (ค.ศ. 1976–1989)

เหมา เจ๋อตุง ถึงแก่ความตายและในที่สุด เติ้ง เสี่ยวผิง ก็ได้เป็นผู้นำของสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี 1980 จีนที่ลงทุนเพื่อทำให้เศรษฐกิจดีขึ้นและใช้นโยบายซึ่งเริ่มต้นติดตามกับแห่งอุตสาหกรรมทำให้จุดมุ่งหมายดีขึ้นที่คอนโทรลการปกครองในเซ็กเตอร์แห่งอุตสาหกรรมบนมรดกของหัวข้อของ เหมา เจ๋อตุง เติ้ง เสี่ยวผิง มีแนวความคิดของพื้นที่ในทางเศรษฐกิจพิเศษโดยใช้ เซินเจิ้นเป็นเขตเศรษฐกิจแรกของประเทศที่ซึ่งลงทุนต่างประเทศจะถูกยอมเพื่อไหลในโดยปราศจากการยับยั้งการปกครองเคร่งครัดและข้อบังคับการวิ่งในระบบทุนนิยมอย่างง่าย เติ้ง เสี่ยวผิง เน้นวางบนอุตสาหกรรมที่สว่างเป็นหินที่ก้าวเพื่อการพัฒนาของอุตสาหกรรมหนักการสนับสนุนของ เติ้ง เสี่ยวผิง ทำให้เศรษฐกิจจีนดีขึ้นชี้การพัฒนารวดเร็วของเศรษฐกิจจีน
การเติบโตทางเศรษฐกิจภาคใต้ของจีน (ค.ศ. 1989–2002)

นำโดยเจียง เจ๋อหมิน เป็นเศรษฐกิจที่เติบโตทั้ง ๆ ที่การห้ามนำเข้าสินค้าจากต่างประเทศโดยในปี ค.ศ. 1990 เจียง เจ๋อหมิน ทำให้วิสัยทัศน์ของเติ้ง เสี่ยวผิง  ที่ไกลกว่าสำหรับระบบสังคมนิยมกับคนจีนในเวลาเดียวกัน เจียง เจ๋อหมินปรับระยะเวลาที่ดำเนินต่อไปขี้นในการรับสินบนทางสังคมผลกำไรเป็นได้ถูกปิดเพื่อทำวิธีสำหรับแข่งขันกันมากขึ้นการลงทุนอย่างภายในและต่างประเทศที่จัดเตรียมไว้พร้อมระบบความผาสุกทางสังคมถูกใส่ในการทดสอบจริงจัง เจียง เจ๋อหมิน ยังเน้นหนักวางบนความก้าวหน้าแบบวิทยาศาสตร์และทางเทคโนโลยีในพื้นที่ เช่น การค้นหาช่องว่างเพื่อทนรับการบริโภคมนุษย์กว้างใหญ่การดึงดูดการสนับสนุนและคำวิจารณ์แพร่หลายมลพิษทางสิ่งแวดล้อมกลายเป็นปัญหาจริงจังมากเป็นที่ปักกิ่งบ่อย
สาธารณรัฐประชาชนจีน (ค.ศ. 2002–ปัจจุบัน)

วิกฤตกาลหลักแรกที่จีนเผชิญในศตวรรษที่ 21 เป็นการก่อกำเนิดใหม่ของผู้นำนำโดยหู จิ่นเทา คือสมมุติว่าพลังที่รวมอยู่ด้วยวิกฤตกาลสาธารณสุขสงครามบนความตกใจกลัววาดประเทศแต่ถูกวิจารณ์เป็นข้ออ้างสำหรับการแสดงว่าถูกต้องการติดแสตมป์ออกจากซินเจียง โจรแยกดินแดนทำให้เศรษฐกิจดำเนินต่อไปเพื่อเติบโตในหมายเลขหลักเป็นการพัฒนาของพื้นที่ในถิ่นชนบทกลายเป็นที่สนใจหลักของนโยบายการปกครองในขั้นตอนทีละน้อยเพื่อรวมเป็นปึกแผ่นพลังของเขา หู จิ่นเทา หัวหน้างานสังสรรค์เอาเซี่ยงไฮ้เป็นศูนย์กลางการค้าของจีน
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์จีน
ทหารจีน (กองทัพประชาชนอาสา)ในสงครามเกาหลี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกยูร

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกยูร> พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 2 |
| --- | --- |
ประสูติ: 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2361
สิ้นพระชนม์: ราวปี พ.ศ. 2397-2398
พระบุตร: หม่อมเจ้าทับทรวง
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาอัมพา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกยูร เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 64 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยกับเจ้าจอมมารดาอัมพา
พระองค์เจ้าเกยูร ประสูติเมื่อวันอังคาร เดือน 8 แรม 4 ค่ำ ปีขาล สัมฤทธิศก จ.ศ. 1180 ตรงกับวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2361 มีพระธิดา คือ 1.หม่อมเจ้าหญิงทับทรวง สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2439 2.หม่อมเจ้าหญิงพวงระย้า 3.หม่อมเจ้าหญิงผกามาศ โดยราชสกุลนี้ไม่มีนามสกุลพระราชทานให้ เนื่องจากในสมัยรัชกาลที่ 6 ที่มีการพระทานนามสกุลให้แก่พระราชวงศ์นั้น ไม่มีใครในสายสกุลนี้หลงเหลืออยู่แล้ว จึงไม่มีผู้สืบราชสกุล
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกยูร สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4 พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุผ้าขาว วัดสุวรรณารามราชวรวิหาร วันเสาร์ที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2398
พระอิสริยยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกยูร |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าเกยูร (พ.ศ. 2361 - พ.ศ. 2367)
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าเกยูร (พ.ศ. 2367 - พ.ศ. 2398)
พระบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกยูร (หลังการสิ้นพระชนม์)
พระมหากษัตริย์ฮังการี

|  พระมหากษัตริย์อัครทูต แห่งราชอาณาจักรฮังการี |
| --- | --- |
ราชาธิปไตยในอดีต


ตราแผ่นดินราชอาณาจักรฮังการี

พระเจ้าการอยที่ 4 พระมหากษัตริย์ฮังการีพระองค์สุดท้าย
 
ปฐมกษัตริย์: พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการี
องค์สุดท้าย: พระเจ้าการอยที่ 4 แห่งฮังการี
อิสริยยศ: ฮิสมาเจสตี
สถานพำนัก: ปราสาทบูดา
เริ่มระบอบ: 25 ธันวาคม ค.ศ. 1000
สิ้นสุดระบอบ: 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918
ผู้อ้างสิทธิ์: คาร์ล ฟอน ฮับส์บูร์ก
พระมหากษัตริย์ฮังการี เป็นพระอิสริยยศของพระประมุขแห่งราชอาณาจักรฮังการีที่ใช้ระหว่างปี ค.ศ. 1000 (หรือ ค.ศ. 1001) ถึง ค.ศ. 1918 ต่อมาในปี ค.ศ. 1758 สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 13 ได้ประทานพระราชสมัญญา "พระมหากษัตริย์อัครทูต" แก่พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการี นับแต่นั้นมาพระมหากษัตริย์ฮังการีทุกพระองค์ก็ใช้คำนี้เป็นพระอิสริยยศ จึงเรียกว่า "พระมหากษัตริย์อัครทูตแห่งฮังการี" มาจนถึงการเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี ค.ศ. 1918
การสถาปนา

ก่อน ค.ศ. 1000 ฮังการียังไม่ได้รับการยอมรับเป็นราชอาณาจักร ผู้ปกครองฮังการีมีพระอิสริยยศเป็น "เจ้าฟ้าเอกแห่งชาวฮังการี" จนกระทั่งเจ้าฟ้าเอกอิชต์วานได้รับราชาภิเษกเป็นพระเจ้าอิชต์วานที่ 1 โดยความยินยอมจากจักรพรรดิออทโทที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และได้สวมมงกุฎที่สมเด็จพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 2 ทรงส่งมาให้ นับแต่นั้นมาพระประมุขของฮังการีก็มีพระอิสริยยศเป็นพระมหากษัตริย์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอินทนิล

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอินทนิล> พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 2 |
| --- | --- |
ประสูติ: 10 ตุลาคม พ.ศ. 2347
สิ้นพระชนม์: 6 มีนาคม พ.ศ. 2415 (69 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาศิลา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอินทนิล (10 ตุลาคม พ.ศ. 2347 - 6 มีนาคม พ.ศ. 2415) พระราชธิดาพระองค์ที่ 42 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาศิลา
พระประวัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอินทนิลประสูติวันพุธที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2347 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาศิลา ธิดาขรัวยายฟักทอง ณ บางช้าง มีพระอนุชาพระขนิษฐาร่วมเจ้าจอมมารดา 5 พระองค์
ในสมัยรัชกาลที่ 3 หลังเสร็จการปราบกบฏเจ้าอนุวงศ์แล้ว พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร์ พร้อมพระอนุชาและพระขนิษฐาร่วมเจ้าจอมมารดาเดียวกันอีก 4 พระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิทักษเทเวศร์, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอินทนิล และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์ มีพระประสงค์ที่จะร่วมกันปฏิสังขรณ์วัดแหลม พร้อมทั้งทรงสร้างพระเจดีย์เรียงรายไว้หน้าวัด 5 องค์ ต่อมา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามใหม่ว่า วัดเบญจบพิตร หมายความว่า วัดของเจ้านาย 5 พระองค์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอินทนิลสิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 วันพฤหัสบดีที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2415 พระชันษา 69 ปี
พระอิสริยยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอินทนิล |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
หม่อมเจ้าอินทนิล (10 ตุลาคม พ.ศ. 2347 - พ.ศ. 2349)
พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าอินทนิล (พ.ศ. 2349 - 7 กันยายน พ.ศ. 2352)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าอินทนิล (7 กันยายน พ.ศ. 2352 - 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367)
พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้าอินทนิล (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 - 2 เมษายน พ.ศ. 2394)
พระเจ้าพี่นางเธอ พระองค์เจ้าอินทนิล (2 เมษายน พ.ศ. 2394 - 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอินทนิล (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 - ปัจจุบัน)
พระเจ้าอินจง

พระเจ้าอินจง (Injong) สามารถหมายถึง
พระเจ้าอินจงแห่งโครยอ กษัตริย์องค์ที่ 17 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 1109 - 1146)
พระเจ้าอินจงแห่งโชซ็อน กษัตริย์องค์ที่ 12 แห่งราชวงศ์โชซ็อน (ค.ศ. 1515 – 1545)
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิเหรินจง (จักรพรรดิจีน)
พระโหราธิบดี

| พระโหราธิบดี |
| --- | --- |
โหรหลวงประจำราชสำนัก
เกิด: พิจิตร
บุตร-ธิดา: ศรีปราชญ์
พระโหราธิบดี เป็นบุคคลสำคัญท่านหนึ่งในแวดวงวรรณกรรมในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แต่ทั้งนี้ "พระโหราธิบดี" มิใช่ชื่อบุคคล แต่เป็นตำแหน่งและบรรดาศักดิ์  พระโหราธิบดี เป็นตำแหน่งอธิบดีแห่งโหร หรือโหรหลวงประจำราชสำนัก อีกทั้งยังเป็นผู้ควบคุมหรือเป็นหัวหน้าการประกอบพิธีการต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับศาสนาพราหมณ์อีกด้วย ซึ่งต้องเป็นบุคคลที่เป็นผู้รู้หนังสือรวมถึงรอบรู้สรรพวิทยาต่าง ๆ
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานว่า พระโหราธิบดีท่านนี้เป็นชาวเมืองพิจิตร นับถือกันว่าทำนายแม่นยำ เคยทายจำนวนหนูที่สมเด็จพระเจ้าปราสาททองครอบไว้อย่างถูกต้อง และเคยทายว่าไฟจะไหม้ในพระราชวังในสามวันสมเด็จพระเจ้าปราสาททองทรงเชื่อจึงเสด็จไปอยู่นอกวังและปรากฏเป็นจริงดังทำนายเกิดฟ้าผ่าต้องหลังคาพระมหาปราสาททำให้ไฟไหม้ลามไปเป็นอันมาจริง ๆ  พระโหราธิบดีเป็นที่รู้จักกันในฐานะของการเป็นผู้ประพันธ์ จินดามณี ในปี พ.ศ. 2215 ซึ่งเป็นหนังสือแบบเรียนเล่มแรกของไทย พระโหราธิบดีถึงแก่อนิจกรรมก่อน พ.ศ. 2223
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกสร

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกสร> พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 1 |
| --- | --- |
ประสูติ: พ.ศ. 2332
สิ้นพระชนม์: พ.ศ. 2360
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาปทุมา ในรัชกาลที่ 1
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกสร (พ.ศ. 2332 - พ.ศ. 2360) พระราชธิดาพระองค์ที่ 23 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาปทุมา
พระประวัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกสร ประสูติเมื่อพ.ศ. 2332 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาปทุมา
พระองค์เจ้าเกสรทรงทำราชการข้างในในรัชกาลที่ 2 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชนิพนธ์ถึงพระองค์ใน ปฐมวงศ์ ว่า
"...พระองค์เจ้าเกสร ได้ทำราชการข้างใน ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาไลย..."
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกสร สิ้นพระชนม์ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อพ.ศ. 2360 พระชันษา 28 ปี
พระอิสริยยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกสร |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าเกสร (พ.ศ. 2332 - 7 กันยายน พ.ศ. 2352)
พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้าเกสร (7 กันยายน พ.ศ. 2352 - พ.ศ. 2360)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกสร (พระนามหลังการสิ้นพระชนม์)
พรรครวมใจไทย (พ.ศ. 2550)

| พรรครวมใจไทย  |
| --- | --- |
หัวหน้า: พลเอก เชษฐา ฐานะจาโร
เลขาธิการ: ประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์
โฆษก: นายแพทย์วรรณรัตน์ ชาญนุกูล
ก่อตั้ง: 26 มิถุนายน พ.ศ. 2550
ถูกยุบ: 14 กันยายน พ.ศ. 2550
รวมตัวกับ: พรรคชาติพัฒนา
ถัดไป: พรรครวมใจไทยชาติพัฒนา
การเมืองไทย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรครวมใจไทย (อังกฤษ: United Thai Heart Thai Unity และ United Hearts Thai) เป็นพรรคการเมืองในประเทศไทยก่อตั้งเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2550 หลังจากที่ พรรคไทยรักไทย ถูกยุบ โดยในพรรคประกอบด้วยสมาชิกจากหลายๆ พรรคมารวมกัน
อดีตสมาชิกพรรคที่มีชื่อเสียง

สมคิด จาตุศรีพิทักษ์ อดีตรองนายกรัฐมนตรียุค ทักษิณ ชินวัตร และเป็นอดีตกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยที่ถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง
ประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์ อดีตเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์
พิจิตต รัตตกุล อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร
ประวิช รัตนเพียร อดีตสมาชิกพรรคไทยรักไทย
กิตติรัตน์ ณ ระนอง อดีตประธานตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
เอนก เหล่าธรรมทัศน์ อดีตหัวหน้าพรรคมหาชน
ชัยอนันต์ สมุทวณิช
สมชาย ภคภาสวิวัฒน์ อาจารย์เศรษฐศาสตร์
ควบรวมพรรค

14 กันยายน ปี พ.ศ. 2550 มีการประกาศควบรวมพรรคกับพรรคชาติพัฒนา ใช้ชื่อใหม่ว่าพรรครวมใจไทยชาติพัฒนา
ประเทศศรีลังกาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016

| ประเทศศรีลังกา ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: SRI
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติศรีลังกา
ณ รีโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) – 18 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-18)
นักกีฬา: 9 คน  ใน 3 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: อนิล ปสันนา ชยลัท
เหรียญ อันดับ 76:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 1 รวม 1 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศศรีลังกา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติศรีลังกาเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 9 คนใน 3 ชนิดกีฬา
ผู้ได้รับเหรียญรางวัล

| เหรียญ | นีกกีฬา | ชนิดกีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 3 ! ทองแดง | ดีเนซ ปรียันธา เฮรัธ | กรีฑา | Men's Javelin F46 | 000000002024-09-13-000013 ก.ย. |
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
 กรีฑา: 

รวม:
กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้:
| นักกีฬา | รายการ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| อนิล โยธา เพ็ดเจ | Long Jump F42 | 5.61 | 5 |
| สัมพัทธ์ เฮติราชชี | Javelin F42-44 | 47.22 | 12 |
| กามินี่ เอกนาย | Javelin F46 | 48.84 | 9 |
| ดีเนซ ปรียันธา เฮรัธ | Javelin F46 | 58.23 | 3 ! |
ดูเพิ่ม

ประเทศศรีลังกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศศรีลังกาในพาราลิมปิก
ประเทศศรีลังกาในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาศรีลังกาที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
พระเจ้าอินจงแห่งโครยอ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พระเจ้าอินจง
พระเจ้าอินจงแห่งโครยอ (เกาหลี: 인종; ฮันจา: 仁宗; อาร์อาร์: Injong; เอ็มอาร์: Injong ค.ศ. 1109-ค.ศ. 1146) จักรพรรดิองค์ที่ 17 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 1122-ค.ศ. 1146) เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเยจงและพระมเหสีซุนด็อก รัชสมัยของพระองค์เต็มไปด้วยกบฏของขุนนางที่แย่งชิงอำนาจกัน
ตลอดรัชกาลของพระองค์ทรงตกอยู่ภายใต้อำนาจและอิทธิพลของ ลีจากยอม (이자겸, 李資謙) พระบิดาของพระมเหสีซุนด๊อกและพระอัยกีของพระเจ้าอินจง รวมทั้งสมาชิกของตระกูลลีแห่งอินชอน ลีจากยอมนั้นมีอำนาจมากเสียจนเป็นที่เกรงขามของสมาชิกพระราชวงศ์  ตระกูลลีเข้าครอบงำราชสำนักเข้ามาเป็นขุนนางต่างๆ ในค.ศ. 1125 ราชวงศ์จิน (金) ของชาวนูร์เชน (Jurchen) ล้มราชวงศ์เหลียวของชาวคิตันได้ ลีจากยอมเห็นว่าราชวงศ์จินกำลังมีอำนาจ จึงเห็นว่าโครยอจึงควรจะมีสัมพันธไมตรีอันดีต่อชาวนูร์เชน จึงสั่งจำคุกนายพลยุนควานผู้นำทัพเกาหลีในการสู้รบกัยพวกนูร์เชนเมื่อสองรัชกาลก่อน ในค.ศ.1126 พระเจ้าอินจงทรงพยายามจะยึดอำนาจคืนจากลีจากยอม แต่ลีจากยอมรู้ตัวเสียก่อนจึงชิงยึดอำนาจให้นายพลชอกจุนกยอง (척준경) นำทัพบุกเข้าวังสังหารขุนนางที่สนับสนุนพระเจ้าอินจง และจับพระเจ้าอินจงไว้ในที่กุมขัง ลีจากยอมพยายามจะลอบปลงพระชนม์พระเจ้าอินจงในที่กุมขังแต่ไม่สำเร็จ ในค.ศ. 1127 พระภิกษุสงฆ์ชื่อมโยชอง (묘청) ซ้อนแผนให้นายพลชอกจุนกยองยึดอำนาจจากลีจากยอม ลีจากยอมจึงถูกเนรเทศไป ในปีเดียวกันนั้น ราชวงศ์จินก็สามารถบุกยึดเมืองไคฟง ขับราชวงศ์ซ้องลงไปทางใต้
ภิกษุมโยชองเป็นชาวเมืองซอกยองและมีฐานอำนาจของตนอยู่ที่นั่น จึงวางแผนจะย้ายเมืองหลวงจากแคซองมาซอกยอง (서경, 西京) คือ เมืองหลวงตะวันตก หรือ เปียงยาง เพื่อที่ตนจะได้มีอำนาจเหนือราชสำนัก มโยชองทูลแนะนำพระเจ้าอินจงว่าเมืองแคซองนั้นไม่ปลอดภัย แต่เมืองซอกยองนั้นตั้งอยู่บนที่มงคลตามหลักฮวงจุ้ยเหมาะจะเป็นราชธานี แต่แผนการนี้ถูกต่อต้านโดยขุนนางอีกกลุ่มนำโดยคิมบูชิก (김부식, 金富軾 นักประวัติศาสตร์ผู้เขียนหนังสือซัมกุก ซากี) พระเจ้าอินจงมีพระราชโองการให้สร้างพระราชวังแทฮวาที่นอกเมืองซอกยอง แต่ก็ไม่ดำริจะย้ายเมืองหลวงอย่างจริงจัง มโยชองเห็นดังนั้นจึงรวบรัดก่อกบฏที่เมืองซอกยองในค.ศ. 1135 ตั้งอาณาจักรใหม่ชื่อว่า แทวี (대위국, 大爲國)
มโยชองนำทัพบุกเมืองแคซอง แต่คิมบูชิกนำทัพออกไปต้านทานได้ โจควาง (조광) หนึ่งในผู้สนับสนุนของมโยชอง เห็นท่าไม่ดีจึงสังหารมโยชองเสียและตั้งตนเป็นผู้นำกบฏเสียเอง คิมบูชิกนำทัพบุกเมืองซอกยองสังหารโจควางปราบกบฏลงอย่างราบคาบในค.ศ. 1136
พระเจ้าอินจงสวรรคตในค.ศ. 1146 พระราชโอรสขึ้นครองบัลลังก์ต่อเป็นพระเจ้าอีจง