stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรลันท์ ไฟรส์เลอร์
การเสียชีวิต

เช้าวันเสาร์ที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 ขณะที่ไฟรส์เลอร์นั่งพิจารณาคดีอยู่ที่ศาลประชาชน กองทัพอากาศสหรัฐที่มีผู้นำ คือ กองกำลังบี-17 ของนาวาโท รอเบิร์ต รอเซนทัล (Robert Rosenthal) ทิ้งระเบิดโจมตีเบอร์ลิน อาคารของราชการและพรรคนาซีถูกถล่ม ซึ่งรวมถึงสำนักนายกรัฐมนตรี สำนักงานหัวหน้าพรรคนาซี กองบัญชาการเกสตาโป และศาลประชาชน เมื่อได้ยินสัญญาณเตือนภัย ไฟรส์เลอร์สั่งเลื่อนพิจารณาคดีอย่างรีบด่วน และให้นำนักโทษที่กำลังพิจารณาอยู่นั้นไปยังที่หลบภัย แต่ตนเองยังอยู่ในศาลเพื่อเก็บแฟ้มสำนวนก่อน ในบรรดาแฟ้มเหล่านี้มีแฟ้มคดีของ ฟาเบียน ฟอน ชลาเบรนดอร์ฟ (Fabian von Schlabrendorff) สมาชิกผู้ร่วมวางแผน 20 กรกฎาฯ ซึ่งถูกพิจารณาและพิพากษาประหารในวันนั้น อยู่ด้วย
จนเวลา 11:08 นาฬิกา ระเบิดลูกหนึ่งทิ้งตรงลงมายังศาล ทำให้ภายในอาคารพังลงบางส่วน ไฟรส์เลอร์ซึ่งยังอยู่ในห้องพิจารณานั้นถูกเสาปูนถล่มลงมาทับขาดใจตายคาที่ ศพของเขาถูกพบใต้ซากปรักหักพัง โดยยังกอดแฟ้มคดีแฟ้มหนึ่งที่เขาก้มลงหยิบเอาไว้แน่น
แต่บ้างก็เล่าว่า ไฟรส์เลอร์ "โดนระเบิดลูกหลงตายขณะพยายามหนีออกจากศาลยุติธรรมไปยังที่หลบภัยทางอากาศ" และ "เลือดออกจนตายอยู่บนทางเดินนอกศาลประชาชน เลขที่ 15 ถนนเบ็ลวือในเบอร์ลิน" ส่วน ฟาเบียน ฟอน ชลาเบรนดอร์ฟ นั้น "ยืนอยู่ข้างไฟรส์เลอร์ตอนที่ไฟรส์เลอร์พบจุดจบ" ไฟรส์เลอร์จึงเหมือนบัง ชลาเบรนดอร์ฟ ไว้จากวิถีระเบิด และภายหลังสงครามแล้ว ชลาเบรนดอร์ฟ ก็ได้เป็นตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ
อนึ่ง มีอีกเรื่องเล่าว่า ไฟรส์เลอร์ตายเพราะระเบิดจากฝ่ายบริติชที่ร่วงลงสู่เพดานห้องพิจารณาขณะที่เขาพิจารณาคดีหญิงสองคนอยู่ และหญิงทั้งสองนั้นรอดชีวิตจากระเบิด
ผู้สื่อข่าวต่างชาติรายงานว่า "เห็นชัดว่า ไม่มีใครเสียใจที่เขาตาย" กว่า 25 ปีให้หลัง ลูอีเซอ โยเดิล ภริยาของพลเอก อัลเฟรท โยเดิล ให้สัมภาษณ์ว่า เธอทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลลึทโซตอนที่ศพของไฟรส์เลอร์ส่งมาถึง และมีคนงานคนหนึ่งออกความเห็นว่า "พระเจ้าพิพากษาแล้ว" นางโยเดิลยังเล่าว่า "ไม่มีใครพูดอะไรต่อ (ความเห็นนั้น) เลย"
ศพของไฟรส์เลอร์ฝังไว้ในหลุมศพของตระกูลฝ่ายภริยา ณ สุสานวัลท์ฟรีทโฮฟดาเล็มในเบอร์ลิน แต่ป้ายหน้าหลุมศพไม่จารึกชื่อเขาไว้ สุสานนั้นยังไว้ศพของอุลริช วิลเฮ็ล์ม กราฟ ชเวรีน ฟ็อน ชวาเนินเฟ็ลท์ หนึ่งในผู้ร่วมวางแผน 20 กรกฎาคม ซึ่งถูกประหารชีวิตตามคำสั่งศาลประชาชนไม่กี่เดือนหลังเกิดการพยายามลอบสังหารอดอล์ฟ ฮิตเลอร์
จักรวรรดิรัสเซีย
ประวัติศาสตร์

บทความหลัก: ประวัติศาสตร์รัสเซีย
ธงแห่งจักรวรรดิรัสเซียในวาระแห่งการเฉลิมฉลอง ตั้งแต่ปี  1858 ถึง 1883. อย่างไรก็ตาม ธงนี้ก็ไม่ได้รับความนิยมเท่ากับธงชาติรัสเซียแถบสีขาว-น้ำเงิน-แดง
ธงประจำพระอิสริยยศสมเด็จพระจักรพรรดิ ใช้รว่างปี ค.ศ. 1858 - 1917
แม้ว่าซาร์ปีเตอร์ที่ 1 จะไม่ได้ก่อตั้งจักรวรรดิรัสเซียอย่างเป็นทางการ จนกระทั่งหลังเกิดสนธิสัญญานีสตาด (ค.ศ. 1721) โดยนักประวัติศาสตร์บางคนได้โต้แย้งว่าซาร์อีวานที่ 3 แห่งรัสเซียได้พิชิตเวลีคีนอฟโกรอด ใน ค.ศ. 1478[ต้องการอ้างอิง] จากมุมมองอื่นนั้น คำว่าอาณาจักรซาร์ ซึ่งเป็นคำที่ถูกใช้หลังจากการราชาภิเษกของซาร์อีวานที่ 4 ใน ค.ศ. 1547 ก็เป็นคำในภาษารัสเซียร่วมสมัยสำหรับความหมายคำว่า "จักรวรรดิ" แล้ว[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติศาสตร์ > ศตวรรษที่ 18

จักรพรรดิปีเตอร์มหาราชทรงรวบรวมอำนาจในรัสเซียให้มีความเป็นปึกแผ่นแล้วนำพาจักรวรรดิรัสเซียในขณะนั้นไปสู่ระบบรัฐของยุโรปพระองค์ทรงเปลี่ยนจากอาณาจักรเล็กๆเริ่มแรกในศตวรรษที่ 14 ให้กลายเป็นจักรวรรดิที่ใหญ่ที่สุดในโลกในรัชสมัยของพระองค์ ทรงขยายดินแดนเข้าไปในแผ่นดินใหญ่ยูเรเซีย ตั้งแต่ทะเลบอลติกจรดมหาสมุทรแปซิฟิก และได้ขยายออกไปมากในช่วงศตวรรษที่ 17 อย่างไรก็ตามนี้คือแผ่นดินที่กว้างใหญ่ไพศาล และมีประชากรเพียง 14 ล้านคน ส่วนใหญ่ที่อยู่ตามชนบทและทำกสิกรรมทางตะวันตกของประเทศ ส่วนน้อยที่อยู่ในเมือง ปีเตอร์ได้ทำการเปลี่ยนแปลงเทคโนโลยี การปกครอง และการทำศึกสงครามเสียใหม่ เพื่อให้เจริญก้าวหน้าโดยรับแนวคิดมาจากตะวันตกมาโดยทั้งสิ้น พระองค์ทรงเรียนรู้กลยุทธ์และการป้องกันมากมายจากตะวันตก แล้วยังสร้างกองทัพที่เข้มแข็ง ซึ่งมาจากการเกณฑ์ทหาร พระองค์ยังเป็นจักรพรรดิซาร์พระองค์แรกที่เสด็จประพาสยุโรปด้วย พระองค์ทรงทำสงครามกับสวีเดนเพื่อชิงแผ่นดินส่วนที่ติดกับทะเลบอลติกให้มีทางออกสู่ทะเลอีกทั้งยังให้เป็นประตูสู่ยุโรปด้วย และสร้างเมืองหลวงใหม่ชื่อว่า เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก และเมื่อนโปเลียนบุกรัสเซีย รัสเซียก็มีชัยเหนือกองทัพของเขา นั้นเป็นการแสดงให้โลกรู้ว่าจักรวรรดิรัสเซียนั้นยังคงเป็นมหาอำนาจที่ไม่อาจโค่นล้มได้ง่าย ๆ
ประวัติศาสตร์ > ศตวรรษที่ 19

เมื่อล่วงเข้าศตวรรษที่ 19 จักรวรรดิอยู่ภายใต้การนำของจักรพรรดินีโคลัสที่ 1 ซึ่งทรงทำสงครามพิชิตแหลมไครเมียกับจักรวรรดิออตโตมันเมื่อล่วงเข้ารัชสมัยของ จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย รัสเซียก็พิชิตแหลมไครเมียได้สำเร็จซึ่งในขณะนั้นเองจักรวรรดิก็ก้าวเข้าสูการปฏิรูปประเทศอีกครั้ง ทาสเริ่มได้รับสิทธิมากขึ้น เริ่มมีการเผยแพร่ความรู้  และเริ่มมีแผนที่จะร่างรัฐธรรมนูญขึ้นด้วย แต่พระองค์ก็ถูกลอบปลงพระชนม์เสียก่อน
ประวัติศาสตร์ > สิ้นสุดจักรวรรดิรัสเซีย

เมื่อเริ่มเข้าสู่ศตวรรษที่ 20 ก็เริ่มมีกระแสการปฏิวัติไปทั่วโลก ในขณะนั้นเองจักรวรรดิรัสเซียก็เริ่มเข้าสู่สภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ ผู้คนอดยากทั่วรัสเซีย ฤดูหนาวที่โหดร้าย และการพ่ายแพ้สงคราม ภายใต้อำนาจของจักรพรรดิซาร์นีโคลัสที่ 2 เริ่มมีชนกลุ่มเล็กภายในเซนต์ปีเตอส์เบิร์กเริ่มคิดก่อการปฏิวัติ เมื่อเหตุการณ์ทวีความรุนแรงขึ้น ในปี 1905 ประชาชนได้รวมตัวกันชุมนุมกัน ณ จัตุรัสแดง ที่พระราชวังฤดูหนาว ในเซนต์ปีเตอส์เบิร์กเพื่อยื่นข้อเรียกร้องต่อจักรพรรดิซาร์ และเมื่อจักรพรรดิซาร์เสด็จออกมา ปืนและปืนใหญ่ของทหารม้ารัสเซียก็ระดมยิงใส่ผู้ชุมนุมประท้วง จนทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก เหตุการณ์นี้รู้จักกันดีในชื่อว่า วันอาทิตย์นองเลือด (Bloody Sunday) หรือ อาทิตย์ทมิฬ ต่อมาเมื่อรัสเซียแพ้สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น และ สงครามโลกครั้งที่ 1 ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 1917 เกิดการปฏิวัติขึ้นชื่อว่า (การปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์) นำโดย วลาดิมีร์ เลนิน ซึ่งจักรพรรดิซาร์นีโคลัสที่ 2 ก็ต้องทรงสละราชบัลลังก์และถูกกักกันตัวไว้ หลังจากการปฏิวัติไม่นาน ราชวงศ์ก็ทรงประทับอยู่ ณ พระราชวังอเล็กซานเดอร์ และระหว่างเมษายน และ พฤษภาคมปี 1918 ก็ทรงถูกย้ายจากพระราชวังอเล็กซานเดอร์มาประทับ ณ เมืองเยคาเทียรินเบิร์ก เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม เวลา 1:30 นีโคลัส อเล็กซานดร้า โอรสและธิดา ถูกหลอกให้ลงมาชั้นใต้ดิน แต่เมื่อทั้งหมดลงมา ก็ถูกขังไว้ในห้องพร้อมกับทหารกลุ่มบอลเชวิค โดยทั้งหมดสิ้นพระชนม์จากการถูกยิงเป้าหมู่ ภายหลังได้มีการฝังพระศพทั้งหมดร่วมกัน เป็นการปิดฉากราชวงศ์โรมานอฟและจักรวรรดิรัสเซีย
หนังสืออ่านเพิ่ม > การสำรวจ

Ascher, Abraham. Russia: A Short History (2011) excerpt and text search
Bushkovitch, Paul. A Concise History of Russia (2011) excerpt and text search
Freeze, George (2002). Russia: A History (2nd ed.). Oxford: Oxford University Press. p. 556. ISBN 978-0-19-860511-9.
Hosking, Geoffrey. Russia and the Russians: A History (2nd ed.  2011)
Hughes, Lindsey (2000). Russia in the Age of Peter the Great. New Haven, CT: Yale University Press. p. 640. ISBN 978-0-300-08266-1.
Lincoln, W. Bruce. The Romanovs: Autocrats of All the Russias (1983) excerpt and text search, sweeping narrative history
Longley, David (2000). The Longman Companion to Imperial Russia, 1689–1917. New York, NY: Longman Publishing Group. p. 496. ISBN 978-0-582-31990-5.
McKenzie, David & Michael W. Curran. A History of Russia, the Soviet Union, and Beyond. 6th ed. Belmont, CA: Wadsworth Publishing, 2001. ISBN 0-534-58698-8.
Moss, Walter G. A History of Russia. Vol. 1: To 1917. 2d ed. Anthem Press, 2002.
Perrie, Maureen, et al. The Cambridge History of Russia. (3 vol. Cambridge University Press, 2006). excerpt and text search
Riasanovsky, Nicholas V. and Mark D. Steinberg. A History of Russia. 7th ed. New York: Oxford University Press, 2004, 800 pages. ISBN 0-19-515394-4
Ziegler; Charles E. The History of Russia (Greenwood Press, 1999) online edition เก็บถาวร 2009-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หนังสืออ่านเพิ่ม > 1801–1917

Jelavich, Barbara.  St. Petersburg and Moscow: Tsarist and Soviet Foreign Policy, 1814–1974 (1974)
Manning, Roberta. The Crisis of the Old Order in Russia: Gentry and Government. Princeton University Press, 1982.
Pipes, Richard. Russia under the Old Regime (2nd ed. 1997)
Seton-Watson, Hugh. The Russian Empire 1801–1917 (Oxford History of Modern Europe) excerpt and text search
Waldron, Peter (1997). The End of Imperial Russia, 1855–1917. New York, NY: St. Martin's Press. pp. 189. ISBN 978-0-312-16536-9.
Westwood, J. N. (2002). Endurance and Endeavour: Russian History 1812–2001 (5th ed.). Oxford: Oxford University Press. p. 656. ISBN 978-0-19-924617-5.
หนังสืออ่านเพิ่ม > การทหาร และ การต่างประะเทศ

Englund, Peter (2002). The Battle That Shook Europe: Poltava and the Birth of the Russian Empire. New York, NY: I. B. Tauris. p. 288. ISBN 978-1-86064-847-2.
Fuller, William C. Strategy and Power in Russia 1600–1914 (1998) excerpts; military strategy
Jelavich, Barbara. St. Petersburg and Moscow: Tsarist and Soviet Foreign Policy, 1814–1974 (1974)
Saul, Norman E. Historical Dictionary of Russian and Soviet Foreign Policy (2014)excerpt and text search
Stone, David. A Military History of Russia: From Ivan the Terrible to the War in Chechnya excerpts
หนังสืออ่านเพิ่ม > เศรษฐกิจ สังคม และ ความเชื่อ

Christian, David. A History of Russia, Central Asia and Mongolia. Vol. 1: Inner Eurasia from Prehistory to the Mongol Empire. (Blackwell, 1998). ISBN 0-631-20814-3.
Dixon, Simon (1999). The Modernisation of Russia, 1676–1825. Cambridge: Cambridge University Press. p. 288. ISBN 978-0-521-37100-1.
Etkind, Alexander. Internal Colonization: Russia's Imperial Experience (Polity Press, 2011) 289 pages; discussion of serfdom, the peasant commune, etc.
Freeze, Gregory L. From Supplication to Revolution: A Documentary Social History of Imperial Russia (1988)
Kappeler, Andreas (2001). The Russian Empire: A Multi-Ethnic History. New York, NY: Longman Publishing Group. p. 480. ISBN 978-0-582-23415-4.
Milward, Alan S. and S. B. Saul. The Development of the Economies of Continental Europe: 1850–1914 (1977) pp 365–425
Milward, Alan S. and S. B. Saul. The Economic Development of Continental Europe 1780–1870 (2nd ed. 1979), 552pp
Mironov, Boris N., and Ben Eklof. The Social History of Imperial Russia, 1700–1917 (2 vol Westview Press, 2000) vol 1 online เก็บถาวร 2008-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน; vol 2 online เก็บถาวร 2008-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Mironov, Boris N. (2012) The Standard of Living and Revolutions in Imperial Russia, 1700–1917 (2012) excerpt and text search
Mironov, Boris N. (2010) "Wages and Prices in Imperial Russia, 1703–1913," Russian Review (Jan 2010) 69#1 pp 47–72, with 13 tables and 3 charts online
Moon, David (1999). The Russian Peasantry 1600–1930: The World the Peasants Made. Boston, MA: Addison-Wesley. p. 396. ISBN 978-0-582-09508-3.
Stolberg, Eva-Maria. (2004) "The Siberian Frontier and Russia's Position in World History," Review: A Journal of the Fernand Braudel Center 27#3 pp 243–267
Wirtschafter, Elise Kimerling. Russia's age of serfdom 1649–1861 (2008)
หนังสืออ่านเพิ่ม > ประวัติศาสตร์ และ ความทรงจำ

Burbank, Jane, and David L. Ransel, eds. Imperial Russia: new histories for the Empire (Indiana University Press, 1998)
Cracraft, James. ed. Major Problems in the History of Imperial Russia (1993)
Kuzio, Taras. "Historiography and national identity among the Eastern Slavs: towards a new framework." National Identities (2001) 3#2 pp: 109–132.
Olson, Gust, and Aleksei I. Miller. "Between Local and Inter-Imperial: Russian Imperial History in Search of Scope and Paradigm." Kritika: Explorations in Russian and Eurasian History (2004) 5#1 pp: 7–26.
Sanders, Thomas, ed. Historiography of imperial Russia: The profession and writing of history in a multinational state (ME Sharpe, 1999)
Smith, Steve. "Writing the History of the Russian Revolution after the Fall of Communism." Europe‐Asia Studies (1994) 46#4 pp: 563–578.
Suny, Ronald Grigor. "The empire strikes out: Imperial Russia,‘national’identity, and theories of empire." in A state of nations: Empire and nation-making in the age of Lenin and Stalin ed. by Peter Holquist, Ronald Grigor Suny, and Terry Martin. (2001) pp: 23–66.
สนามกีฬาลาดกระบัง 54

| --- | --- |


ที่ตั้ง: อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย
เจ้าของ: กรมศุลกากร
ผู้ดำเนินการ: กรมศุลกากร
ความจุ: 2,000
พื้นผิว: หญ้า
เปิดใช้สนาม: 2552
การใช้งาน
โตโก คัสตอม ยูไนเต็ด
สนามกีฬาลาดกระบัง 54 (อังกฤษ: Lad Krabang 54 Stadium) เป็นสนามที่สามารถใช้ได้หลายประเภท ตั้งอยู่ในจังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย โดยปัจจุบันเป็นสนามเหย้าของโตโก คัสตอม ยูไนเต็ดโดยมีความจุประมาณ 2,000 ที่นั่ง
ษ

| อักษรไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ษ
รูปพยัญชนะ
| ก | ข | ฃ | ค | ฅ | ฆ | ง | จ |
| ฉ | ช | ซ | ฌ | ญ | ฎ | ฏ | ฐ |
| ฑ | ฒ | ณ | ด | ต | ถ | ท | ธ |
| น | บ | ป | ผ | ฝ | พ | ฟ | ภ |
| ม | ย | ร | ล | ว | ศ | ษ | ส |
|  |  | ห | ฬ | อ | ฮ |  |  |
รูปสระ
| ะ | –ั | า | –ํ | –ิ | ' | " |  |
| –ุ | –ู | เ | โ | ใ | ไ | –็ |  |
| อ | ว | ย | ฤ | ฤๅ | ฦ | ฦๅ |  |
รูปวรรณยุกต์
|  |  | –่ | –้ | –๊ | –๋ |  |  |
เครื่องหมายอื่น ๆ
|  |  | –์ | –๎ | –ฺ |  |  |  |
เครื่องหมายวรรคตอน
|  |  | ฯ | ฯลฯ | ฯลฯ | ๆ |  |  |
|  |  | ๏ | ๚ | ๛ | ┼ |  |  |
ษ (ฤๅษี) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 39 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ศ (ศาลา) และก่อนหน้า ส (เสือ) ออกเสียงอย่าง ส (เสือ) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ษ ฤๅษี” (บางคนก็เรียกว่า ษ บอ เนื่องจากมีรูปร่างคล้าย บ)
อักษร ษ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /s/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /t̚/
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย

| --- | --- |
Faculty of Humanities and Social Sciences, Loei Rajabhat University

สถาปนา:  พ.ศ. 2542
คณบดี: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. เชิดเกียรติ กุลบุตร
ที่อยู่: 234 ถนนเลย-เชียงคาน ตำบลเมือง อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย
วารสาร: วารสารคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
สี: ████ สีน้ำเงิน สีขาว
เว็บไซต์: www.human-lru.com
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย (อังกฤษ: Faculty of Humanities and Social Sciences, Loei Rajabhat University) เป็น คณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ก่อตั้งขึ้นพร้อมกับการก่อตั้งวิทยาลัยครูเลย และสถาปนาเป็นคณะวิชาเมื่อปีการศึกษา 2520 มี นายสถิตย์ กองคำ เป็นหัวหน้าคณะวิชา ซึ่งมีบทบาทหน้าที่ในการจัดการเรียนการสอน ในสายการศึกษาและสายศิลปศาสตร์ ในหลักสูตรต่าง ๆ ที่มหาวิทยาลัยกำหนดขึ้นตามแผนงาน
ประวัติคณะ

คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ได้ดำเนินการบริหารจัดการและพัฒนาด้านการจัดการเรียนการสอน เพื่อผลิตบัณฑิตและให้บริการทางวิชาการแก่สังคม การวิจัยและทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมมาอย่างต่อเนื่องและเป็นรูปธรรม โดยยึดนโยบายของมหาวิทยาลัยราชภัฏเลยเป็นแนวทางในการดำเนินงาน จนถึงปัจจุบันมี พ.ร.บ.ประกันคุณภาพการศึกษา ได้มีการพัฒนาขึ้นโดยใช้เกณฑ์ในการตัดสินประเมินจากหน่วยงาน เช่น สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.)และสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ. ทำให้คณะผู้บริหารและคณาจารย์ให้ความสำคัญต่อการดำเนินงานการประกัน คุณภาพการศึกษาในทุก ๆ ด้านเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพด้านการบริการจัดการและคุณภาพของบัณฑิตที่คณะรับผิดชอบในการผลิตออกไปสู่สังคมภายนอกให้เป็นที่ยอมรับ คณะฯ ได้แบ่งส่วนราชการภายในคณะฯ ตามความในมาตรา 10,11 และมาตรา 31 แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 และประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่องการแบ่งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย พ.ศ. 2549 ลงวันที่ 23 มิถุนายน 2549 (ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2549) ซึ่งได้ประกาศแบ่งส่วนราชการ ระดับ “กอง” หรือเทียบเท่ากอง ตามมาตรา 10 วรรคสาม วรรคสี่ วรรคห้า และมาตรา 11 วรรคสอง คณะฯได้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่ ภาควิชามนุษยศาสตร์และภาควิชาสังคมศาสตร์ และให้เปลี่ยนการบริหารแบบโปรแกรมวิชาเป็นสาขาวิชามีประธานสาขาและคณะกรรมการสาขาวิชาเป็นผู้บริหารสาขาวิชา ทั้งนี้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2549 เป็นต้นไป
หลักสูตร

| หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย> ภาควิชา | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย> หลักสูตรระยะสั้น | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย> ระดับปริญญาตรี | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย> ระดับปริญญาโท | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย> ระดับปริญญาเอก |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ภาควิชามนุษย์ศาสตร์ |  หลักสูตรระยะสั้น สาขาวิชาการสอนภาษาจีนสำหรับชาวต่างชาติ  สาขาวิชาภาษาอังกฤษ |  หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศ.บ.) สาขาวิชาดิจิตอลอาร์ต  สาขาวิชาภาษาอังกฤษธุรกิจ  สาขาวิชาภาษาอังกฤษ  สาขาวิชาภาษาไทย  สาขาวิชาบรรณารักษ์ศาสตร์  สาขาวิชาทัศนศิลป์  สาขาวิชาดนตรี  สาขาวิชาภาษาจีนและอังกฤษเพื่อการสื่อสาร |  หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (ศ.ม.) สาขาวิชาภาษาอังกฤษศึกษา |     |
|  ภาควิชาสังคมศาสตร์ |  |  หลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต (น.บ.) สาขาวิชานิติศาสตร์ หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต (รป.บ.) สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศ.บ.) สาขาวิชาการพัฒนาชุมชน |  หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (ศ.ม.) สาขาวิชาพัฒนาสังคม |  หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.) สาขาวิชายุทธศาสตร์การพัฒนาภูมิภาค  สาขาวิชาพัฒนาสังคม |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
เว๊บไซต์คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย เก็บถาวร 2017-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เซาตูแมอีปริงซีปของโปรตุเกส

หมู่เกาะเซาตูแมอีปริงซีป ตกเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิโปรตุเกส นับตั้งแต่ถูกค้นพบใน ค.ศ. 1470 จนกระทั่งมีการมอบเอกราชให้ใน ค.ศ. 1975
ระเบียงภาพ

ขบวบรถไฟของไร่เพาะปลูก ค.ศ. 1910
ถนนในเซาตูแม ถ่ายใน ค.ศ. 1941-1942
เซาตูแม ค.ศ. 1941-1942
ตลาดในเซาตูแม ค.ศ. 1941-1942
วิลลาตรินิแดด (Vila Trindade) ค.ศ. 1941-1942
ทิวทัศน์ของเซาตูแม
ระเบียงภาพ > สถาปัตยกรรมสมัยอาณานิคม

ป้อมเซาเซบาสเตียว (Fort São Sebastião)
ศาลสูงสุดของเซาตูแม
ทำเนียบประธานาธิบดี
อาคารที่อยู่อาศัย
โรงเรียนมัธยมศึกษา
บ้านไร่ (Plantation house) ในเมืองเซาณูเอาดอสแองโกลาเรส (São João dos Angolares)
อาสนวิหารเซาตูแม
อาคาร สถานเมตตา (Misericórdia) เก่า
ระเบียงภาพ > เงินตรา

เหรียญกษาปณ์ปี 1970 มูลค่า 50 เอสคูโดจากเซาตูแม
ดูเพิ่ม

รายชื่อผู้ว่าการเซาตูแมอีปริงซีปของโปรตุเกส
รายการอ้างอิง

1 2 3 4 5 6  Francisco, Agostinho, p.24
1 2 3  Grivetti, Shapiro, p. 1849
↑  Greene, Morgan, p.85
1 2 3 4  Greene, Morgan, p.86
1 2 3 4  Huang, Morrissete, p. 970
↑  McKenna, p.73
บรรณานุกรม

Jack P. Greene, Philip D. Morgan, Atlantic History: A Critical Appraisal (2008) ISBN 9780199886432
Richard M. Juang, Noelle Morrissette, Africa and the Americas: Culture, Politics, and History (2008) ISBN 9781851094417
Louis E. Grivetti, Howard-Yana Shapiro, Chocolate: History, Culture, and Heritage (2011) ISBN 9781118210222
Albertino Francisco, Nujoma Agostinho, Exorcising Devils from the Throne: São Tomé and Príncipe in the Chaos of Democratization (2011) ISBN 9780875868486
Amy McKenna, The History of Central and Eastern Africa (2011) ISBN 9781615303229
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  VIAF 
ธงที่มีการเสนอให้ใช้เป็นธงประจำอาณานิคมเซาตูแมอีปริงซีปภายใต้การปกครองของโปรตุเกส (ค.ศ. 1932)
ธงที่มีการเสนออีกแบบหนึ่งในยุคที่เซาตูแมอีปริงซีปมีสถานะเป็นจังหวัดโพ้นทะเล (ค.ศ. 1965)
เนชั่นกรุ๊ป (ประเทศไทย)

| --- | --- |
ประเภท: สื่อสารมวลชน
รูปแบบ: สื่อและสิ่งพิมพ์
ก่อนหน้า: บจก.เดอะเนชั่น  (2514-2519)  บจก.บิสซิเนส รีวิว  (2519-2531)  บจก.เนชั่น พับลิชชิ่ง กรุ๊ป  (2531-2536)  บมจ.เนชั่น พับลิชชิ่ง กรุ๊ป  (2536-2539)  บมจ.เนชั่น มัลติมีเดีย กรุ๊ป  (2539 - 2565) 
ก่อตั้ง: 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2514
ผู้ก่อตั้ง: หม่อมราชวงศ์สุนิดา กิติยากร, สุทธิชัย หยุ่น, ธรรมนูญ มหาเปารยะ, เชวง จริยะพิสุทธิ์
สำนักงานใหญ่: ประเทศไทย 
บุคลากรหลัก: มารุต อรรถไกวัลวที (ประธานกรรมการ)  ฉาย บุนนาค (ประธานคณะกรรมการบริหาร และ ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร    
ผลิตภัณฑ์: หนังสือพิมพ์, ธุรกิจกระจายภาพและเสียง, ธุรกิจการศึกษา, ธุรกิจโรงพิมพ์, ธุรกิจขนส่ง และสื่อใหม่
บริษัทในเครือ: กรุงเทพธุรกิจ มีเดีย คมชัดลึก มีเดีย เนชั่น บรอดแคสติ้ง คอร์ปอเรชั่น ฯลฯ
เว็บไซต์: www.nationgroup.com
บริษัท เนชั่น กรุ๊ป (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: Nation Group (Thailand) Public Company Limited) เป็นบริษัทสื่อสารมวลชนครบวงจรขนาดใหญ่แห่งหนึ่งของประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 โดยเริ่มออกหนังสือพิมพ์เดอะวอยซ์ออฟเดอะเนชั่นเป็นฉบับแรก และมีบุคคลสำคัญประกอบด้วยหม่อมราชวงศ์สุนิดา กิติยากร, สุทธิชัย หยุ่น, ธรรมนูญ มหาเปารยะ, เชวง จริยะพิสุทธิ์, ธนาชัย ธีรพัฒนวงศ์, และ ธนะชัย สันติชัยกูลในสลีนีเนึยนม่บ้,สทิ100
สิ่งพิมพ์และสื่อในเครือ

เดอะเนชั่น
กรุงเทพธุรกิจ
เนชั่นสุดสัปดาห์
คมชัดลึก
เนชั่นจูเนียร์
กรุงเทพธุรกิจบิซวีค
เดลี่เอ็กซ์เพรส
เนชั่นทีวี
นาว 26
เนชั่นบุ๊คส์
อาคารเนชั่นอินเตอร์ลิงก์ (เนชั่นทาวเวอร์)
บริษัทในเครือ

บริษัท คมชัดลึก มีเดีย จำกัด
บริษัท กรุงเทพธุรกิจ มีเดีย จำกัด
บริษัท เนชั่น บรอดแคสติ้ง คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน)
บริษัท เนชั่น ทีวี จำกัด
บริษัท เนชั่น ดิจิทัล คอนเทนท์ จำกัด
บริษัท สเวน คอร์ปอเรชั่น จำกัด
บริษัท สปริงนิวส์ จำกัด
บริษัท ฐานเศรษฐกิจ มัลติมีเดีย จำกัด
บริษัท ไทย นิวส์ แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ เวิลด์ จำกัด
#แบนสปอนเซอร์เนชั่น

ระหว่างการประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563–2564 โดยคณะประชาชนปลดแอกเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2563 เกิดกรณีผู้สื่อข่าวของเนชั่นทีวีแจ้งสังกัดว่ามาจากสถานีอื่น ทำให้ต้องออกแถลงการณ์ขออภัย อ้างว่าที่นักข่าวกระทำเช่นนั้นเพราะกลัวเกิดอันตรายจากผู้ชุมนุม ทำให้เกิดกระแส #แบนสปอนเซอร์เนชั่น เป็นการดำเนินกิจกรรมของผู้บริโภคเพื่อให้ผู้สนับสนุนโฆษณาทางเนชั่นเลิกให้การสนับสนุน ด้านเนชั่นออกแถลงการณ์อีกครั้งขอไม่ให้แบนสปอนเซอร์โดยอ้างเหตุผลว่าทำให้บริษัทเหล่านี้เสียหายทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการนำเสนอข่าวของเนชั่น แต่หลังจากนั้น ก็เริ่มมีผู้สนับสนุนที่เริ่มถอนตัวออกจากเนชั่นไป ทำให้เนชั่นต้องมีการปฏิรูปองค์กรในช่วงเดือนพฤศจิกายน และทำให้บุคลากรที่มีอุดมการณ์สุดโต่งในเนชั่นลาออกไปทั้งหมด และปัจจุบันบุคลากรกลุ่มดังกล่าวได้ก่อตั้งสถานีโทรทัศน์ท็อปนิวส์เพื่อออกอากาศทางโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมและสื่อสังคมออนไลน์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
รายนามประธานกรรมการ

พลตรี สัณห์ จิตรปฏิมา (พ.ศ. 2514-2517)
พลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ (พ.ศ. 2517-2519)
พัทยา สายหู (พ.ศ. 2519-2521)
บุญยิ่ง นันทาภิวัฒน์ (พ.ศ. 2521-2523)
คุณหญิงเบญจา แสงมลิ (พ.ศ. 2523-2524)
บุญธรรม ทองไข่มุกต์ (พ.ศ. 2524-2526)
พลตำรวจตรี ยงยุทธ อินทบุหรั่น (พ.ศ. 2526-2528)
พลตำรวจเอก สุรพล จุลละพราหมณ์ (พ.ศ. 2528-2530)
คุณหญิงอัมพร มีศุข (พ.ศ. 2530-2531)
โมรา บุญยผล (พ.ศ. 2531-2533)
พลเอก อัธยา แผ้วพาลชน (พ.ศ. 2533-2534)
สุธี สิงห์เสน่ห์ (พ.ศ. 2534-2535)
สุนทร เสถียรไทย (พ.ศ. 2535-2536)
พลตำรวจตรี รังสิต ญาโณทัย (พ.ศ. 2536-2537)
สรรเสริญ วงศ์ชะอุ่ม (พ.ศ. 2538-2539)
วัลลภ ตันติกุล (พ.ศ. 2539-2541)
พลตำรวจโท ล้วน ปานรศทิพ (พ.ศ. 2541-2543)
พลตำรวจโท ไพฑูรย์ สุวรรณวิเชียร (พ.ศ. 2543-2545)
จุลกร สิงหโกวินท์ (พ.ศ. 2545-2548)
ฤดี จิวาลักษณ์ (พ.ศ. 2548-2550)
ธนาชัย ธีรพัฒนวงศ์ (พ.ศ. 2550-2553)
เมธี ครองแก้ว (พ.ศ. 2553-2554)
สุทธิชัย หยุ่น (พ.ศ. 2554-2558)
เทพชัย หย่อง (พ.ศ. 2558-2560)
มารุต อรรถไกวัลวที (พ.ศ. 2560-ปัจจุบัน)
รางวัลที่ได้รับ

รางวัลบริษัทจดทะเบียนด้านนักลงทุนสัมพันธ์ยอดเยี่ยม พ.ศ. 2555
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กเครือเนชั่น |
| --- | --- |
สื่อและสิ่งพิมพ์: เดอะเนชั่น • กรุงเทพธุรกิจ • เนชั่นสุดสัปดาห์ • คมชัดลึก • เนชั่นจูเนียร์ · กรุงเทพธุรกิจบิซวีค • เดลี่เอ็กซ์เพรส
สื่ออื่น: บิสซิเนสรีวิว • ลลนา • บูม • เนชั่นจูเนียร์
สื่อโทรทัศน์: เนชั่นทีวี • สปริง 26
บริษัท: เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ • เนชั่น บุ๊กส์  • เนชั่น บรอดแคสติ้ง คอร์ปอเรชั่น
ผู้ก่อตั้งและผู้บริหาร: ธนาชัย ธีรพัฒนวงศ์ • สุนิดา กิติยากร • ธรรมนูญ มหาเปารยะ • เชวง จริยะพิสุทธิ์ • แซม กฤษณะ • ธนะชัย สันติชัยกูล
บุคคลสำคัญ: สุทธิชัย หยุ่น • เทพชัย หย่อง • สุภาพ คลี่ขจาย • สรยุทธ สุทัศนะจินดา • กนก รัตน์วงศ์สกุล · ธีระ ธัญไพบูลย์ • จอมขวัญ หลาวเพ็ชร์ • วีณารัตน์ เลาหภคกุล • กฤษนะ ละไล • กวี จงกิจถาวร • โสภณ องค์การณ์ • ก่อเขต จันทเลิศลักษณ์ • แอนดรูว์ บิ๊กส์ • วรเทพ สุวัฒนพิมพ์
รายการเด่น: เก็บตกจากเนชั่น • คมชัดลึก • ชีพจรโลกวันนี้ • ชีพจรโลกกับสุทธิชัย หยุ่น • เช้าข่าวข้น คนข่าวเช้า • ข่าวข้นคนข่าว • ข่าวข้นรับอรุณ • ข่าวข้นคนเนชั่น • จุดชนวนความคิด • อี-ไลฟ์ อี-บิสสิเนส • เขียวยกแผง • ก๊วนเศรษฐกิจ • สยามเช้านี้ • ถูกผิดคิดเอง • จมูกมด• ใช่หรือไม่ ได้รู้กัน
อาคารเนชั่นอินเตอร์ลิงก์ (เนชั่นทาวเวอร์) • มหาวิทยาลัยเนชั่น • หมวดหมู่