stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิลเลียม วอลเลซ
ชีวิตและเหตุการณ์ในช่วงต้นชีวิต

สถานที่เกิดและวันเกิดของเซอร์ วิลเลียม วอลเลซยังเป็นที่ถกเถียง ไม่ชัดเจน เข้าใจกันว่าเกิดที่เอลเดอร์สลี ซึงเป็นหมู่บ้านเหมืองเล็กๆ ใกล้ๆ เมืองจอห์นสโตน เรนฟริวไชร์ สก็อตแลนด์ตะวันตก แม้แต่บิดาของวอลเลซเองก็ยังเป็นที่ถกเถียงเช่นกัน บ้างว่าเป็นบุตรชาย 1 ใน 3 คนของเซอร์มัลคอม วอลเลซแห่งเอลเดอร์สลี แต่จากตราประจำตัวที่ค้นพบภายหลังบ่งว่าเป็นบุตรคนเล็กของ อลัน วอลเลซขุนนางศักดินาแห่งอาร์ยไชร์ วอลเลซเรียนภาษาละตินกับลุงสองคน
วอลเลซเกิดเมื่อพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ครองราชย์มาแล้วมากกว่า 20 ปี ซึ่งนับเป็นช่วงแผ่นดินร่มเย็นเป็นสุข หลังจากพระองค์สิ้นพระชนม์จากการตกจากหลังม้าเมื่อ พ.ศ. 1829 เนื่องจากพระองค์ไม่มีพระราชโอรส พระราชนัดดาหญิงอายุเพียง 4 ชันษา เจ้าหญิงมาร์กาเร็ตจึงได้ขึ้นครองราชย์ และมีการตั้งคณะผู้สำเร็จราชการฯ ทำหน้าที่แทน แต่จากความอ่อนแอทางการปกครอง พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษจึงจัดการให้พระโอรสของพระองค์ทรงหมั้นกับมาร์กาเร็ตโดยหวังสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างทั้งสองรัฐ แต่มาร์กาเร็ตสิ้นพระชนม์เมื่ออายุเพียง 20 พรรษาระหว่างการเดินทางจากบ้านเกิดที่นอร์เวย์มาสก็อตแลนด์เมื่อ พ.ศ. 1833  ทันทีที่สิ้นพระชนม์ก็เกิดการอ้างสิทธิ์ในการครองบัลลังก์
เมื่อใกล้เข้าสู่ภาวะสงครามเพื่อการแย่งชิงบัลลังก์จากบรรดาเจ้านายฝ่ายต่างๆ ผู้ที่คิดว่ามีสิทธิ์  เจ้านายที่มีเชื้อสายอยู่แถวหน้าๆ จึงไปทูลเชิญกษัตริย์เอ็ดเวิร์ดที่ 1 ให้มาเป็นผู้ไกล่เกลี่ย แต่ก่อนที่จะทำหน้าที่นี้ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดกลับขอให้ทุกฝ่ายที่มีสิทธิ์ได้ยอมรับก่อนว่าพระองค์เป็นเจ้าที่อยู่เหนือสกอตแลนด์ ซึ่งแม้ตอนแรกจะมีการต่อต้านบ้าง แต่ในที่สุดผู้มีสิทธิ์มากสุดสองราย คือ จอห์น บาลลิออล และ โรเบิร์ต บรูซ ได้ตกลงยอมรับตามนั้น โดยต่อมาศาลสูงศักดินา (great fudal court) ได้ตัดสินเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 1835 ให้จอห์น บาลลิออล เป็นผู้มีสิทธิ์ในราชบัลลังก์ แม้จะดูว่ายุติธรรมและถูกต้องตามกฎหมาย แต่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ด ที่ 1 ก็ได้ใช้อิทธิพลเข้าแทรกแซงทำให้การบริหารประเทศสก็อตแลนด์เป็นไปด้วยความยากลำบาก เป็นเหตุให้ พระเจ้าจอห์น บาลลิออล ยกเลิกคำมั่น เมื่อเป็นดังนั้น พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดฯ จึงยกทัพเข้าตี เบอร์วิก-อัพออน-ทวีด เมืองชายแดนของสกอตแลนด์และสังหารศัตรูของพระองค์ที่อยู่ที่นั่นจนสิ้น ในเดือนเมษายนฝ่ายสก็อตแลนด์ก็แพ้สงคราม อังกฤษจึงบีบบังคับให้พระเจ้าจอห์น บาลลิออลสละราชสมบัติ พร้อมทั้งบังคับเจ้านายสก็อต 1,800 คนให้เข้าสวามิภักดิ์และได้กับนำเอา "หินแห่งสโคน" (Stone of Scone) ซึ่งใช้ในพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์แห่งสก็อตแลนด์ ไปไว้ที่ลอนดอน
ชีวิตนักรบ

แฮรีผู้ตาบอดได้แต่งเรื่องว่าบิดาของวอลเลซถูกฆ่าตายพร้อมพี่ชายโดยทหารอังกฤษ เป็นเหตุให้วอลเลซต้องต่อสู้และฆ่าทหารอังกฤษไป 5 คน และจากการถูกข่มเหงจากผู้ว่าราชการเมืองดันดีและฆ่าบุตรชายของผู้ว่าราชการฯ  แม้จะเป็นเรื่องที่แฮรีฯ สร้างขึ้น แต่ได้พิสูจน์ว่าเชื่อถือได้โดยเฉพาะเหตุการณ์ที่ดันดี
ระหว่างปี พ.ศ. 1839 - พ.ศ. 1840 วอลเลซได้สู้กับพวกอังกฤษและได้รับชัยชนะจากการกระทบกระทั่งเหล่านี้ ต่อมาวอลเลซได้เข้าร่วมรบกับเซอร์วิลเลียม ดักกลาส แห่งฮาร์ดี สามารถปลดปล่อยเมืองแอเบอร์ดีน เพิร์ท กลาสโกว์ สกอน และดันดีเป็นอิสระจากอังกฤษได้ เมื่อถึงระยะนี้ ฝ่ายราชวงศ์สก็อตถูกบีบอย่างหนักจากพระเจ้าเอ็ดเวริร์ด ที่ 1 ในเดือนเมษายน วอลเลซพร้อมผู้ติดตามได้ไปช่วยแอนดรูว์ มอเรย์ที่ "สเตอริง" ซึ่งกำลังลุกขึ้นต่อต้านอังกฤษ วอลเลซใช้ยุทธวิธีลอบโจมตีแล้วถอยหนี เป็นเหตุให้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดสั่งประหารชีวิตสมาชิกสภาบารอนแห่งไอร์ทั้งหมด วอลเลซตอบโต้ด้วยการสังหารทหารอังกฤษที่ค่ายไอร์เสียชีวิตทั้งค่ายและถอยเข้าป่าเซลเคิร์ก ชื่อเสียงของวอลเลซโด่งดังขึ้นและได้ย้ายจากที่ลุ่มป่าเซลเคิร์กไปอยู่ไฮแลนด์
ชีวิตนักรบ > ยุทธภูมิสะพานสเตอร์ลิง

ในวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 1840 วอลเลซได้ชนะการสู้รบที่สะพานสเตอร์ริงทั้งๆ ที่มีไพร่พลน้อยกว่าฝ่ายอังกฤษที่นำโดยเอิร์ลแห่งเซอรเรย์ซึ่งประกอบด้วยทหารม้า 300 นายและทหารราบ 10,000 คน วอลเลซล่อให้ทหารอังกฤษยกข้ามสะพานสเตอร์ลิงมาเกือบสุดแล้วโจมตีโตกลับกลับอย่างรวดเร็ว แต่ทหารอังกฤษส่วนหลังซึ่งกำลังมุ่งตามอย่างรวดเร็วกลับดันกลับจนไปอัดแน่นกันอยู่บนสะพานเป็นเหตุให้สะพานพังทลายลง ทหารอังกฤษจมน้ำตาย แฮรีฯ อ้างว่าฝ่ายวอลเลซแอบใช้เชือกดึงให้สะพานพัง ชัยชนะของวอลเลซที่สะพานสะเตอร์ลิงครั้งนี้สร้างขวัญและกำลังใจให้แก่ชาวสก็อตเป็นอย่างมาก
หลังกลับจากการสู้รบที่สะพานสเตอริง วอลเลซได้รับบรรดาศักดิ์ขุนนางระดับเซอร์และได้รับการขนานนามว่า "ผู้พิทักษ์และแม่ทัพใหญ่แห่งสก็อตแลนด์" โดยกษัตริย์สก็อตแลนด์ที่ถูกกักขังในลอนดอนและมอบอำนาจการบริหารประเทศแก่วอลเลซ หกเดือนหลังการสู้รบที่สะพานสเตอร์ลิง วอลเลซได้นำทัพสู้รบกับอังกฤษทางด้านเหนือเพื่อแสดงให้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดได้เห็นว่าสก็อตแลนด์ยังมีกำลังแข็งแกร่ง ทำให้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงกริ้ว
ชีวิตนักรบ > สงครามฟอลเคิร์ก

ปีต่อมาวอลเลซแพ้การสู้รบที่ฟอลเคิร์ก เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 1841 ฝ่ายอังกฤษยกกำลังย่ำยีสก็อตแลนด์และยึดพื้นที่คืนได้มาก ฝ่ายสก็อตใช้ยุทธวิธีเผาค่ายข้าศึกและเผาบ้านเรือนไร่นาของสก็อตเองหากเป็นฝ่ายล่าถอย ทำให้ฝ่ายอังกฤษขาดขวัญกำลังใจ แต่กษัตริย์เอ็ดเวิร์ดก็ยังไม่ลดละในการตามล่าตัววอลเลซ ยกกำลังติดตามจนวอลเลซต้องหนีและมอบอำนาจ "ผู้พิทักษ์และแม่ทัพใหญ่แห่งสก็อตแลนด์" ให้แก่โรเบิร์ต บรูซ เอิร์ลแห่งคาร์ริก และ จอห์นโคมีนแห่งบาเดนอชซึ่งเป็นเขยของอดีตกษัตริย์จอห์น บาลลิออล ซึ่งได้ตกลงปรองดองกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดต่อมาเมื่อป๊ พ.ศ. 1845  ซึ่งวอลเลซไม่ยอมรับ
วอลเลซได้เดินทางไปราชสำนักฝรั่งเศสกับวิลเลียม ครอว์ฟอร์ดเพื่อขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าฟิลิปส์ เลอ เบลในการต่อสู่เพื่ออิสรภาพของสก็อตแลนด์ ระหว่างเดินทางจากอังกฤษ เรือของวอลเลซถูกโจรสลัดผู้ลือนามคือ ริชาร์ด ลองโกวิลล์ ดักปล้น แต่วอลเลซกลับเป็นฝ่ายจับลองโกวิลล์ไปถวายพระเจ้าฟิลิปส์ แล้วขอพระราชทานอภัยโทษให้ลองโกวิลล์เพื่อให้เป็นฝ่ายช่วยข้างสก็อตแลนด์ เรื่อราวตอนนี้เชื่อว่าเป็นการเสริมแต่งของแฮรีฯ ต่อมา ในปี พ.ศ. 1846 วอลเลซได้รับการขอร้องให้กลับสก็อตแลนด์
ชีวิตนักรบ > การถูกจับประหารชีวิต

เซอร์ วิลเลียม วอลเลซ กลับถึงสก็อตแลนด์และซ่อนตัวที่ฟาร์มของวิลเลียม ครอว์ฟอร์ดใกล้เอโควูด ฝ่ายอังกฤษได้ระแคะระคายจึงออกตามจับ แต่วอลเลซเอาตัวรอดได้หลายครั้งและถูกจับตัวได้ในที่สุดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 1848 โดยจอห์น เดอ เมนทีท อัศวินผู้จงรักภักดีต่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด โดยจับตัววอลเลซมอบให้ทหารอังกฤษที่เมือง โรบรอยสตันใกล้กลาสโกว์และถูกส่งตัวไปลอนดอนถูกฟ้องในข้อหากบฏและฆ่าพลเรือนและนักโทษ วอลเลซกล่าวสู้คดีว่า "ข้าพเจ้ามิได้เป็นกบฏต่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด เพราะข้าพเจ้าไม่ได้เป็นข้าแผ่นดินของพระองค์ พระเจ้าจอห์น บาลลิออล คือกษัตริย์ของข้าพเจ้า" และยืนยันไม่ยอมรับสารภาพ
ในวันที่ 23 สิงหาคม ปีเดียวกัน วอลเลซ ถูกเปลื้องผ้าในศาล ถูกม้าลากออกไปตามถนนในเมืองและถูกแขวนคอในลานเมืองสาธารณะที่ตลาดสมิทฟีลด์ (ด้วยวิธีการแขวนคอ ควักไส้ และผ่าสี่) ศีรษะของวอลเลซถูกปักประจานที่สะพานลอนดอน ร่วมกับศีรษะของน้องชาย คือจอห์นและ ไซมอน ฟราเซีย ส่วนแขนขาของวอลเลซถูกแยกนำไปประจานที่นิวคาสเซิล เบอร์วิก สเตอร์ลิงและที่แอเบอร์ดีน
ดาบของวอลเลซถูกยึดไว้ที่ปราสาทลูดอนเป็นเวลานาน ปัจจุบันถูกนำไปจัดแสดงไว้ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติวอลเลซ ใกล้เมืองสเตอร์ลิง
เรื่องราวลักษณะนวนิยาย

เรื่องราวเกี่ยวกับวอลเลซในยุคต้นๆ ของชีวิตไม่เป็นที่แน่ชัด แต่ก็มีผู้นำไปเขียนเป็นนิยายประวัติศาสตร์ รวมทั้งกวีนิพนธ์ เช่น นักดนตรีเร่ ชื่อ "แฮรีผู้ตาบอด" แต่งบทกวีเรื่อง "วีรกรรมและมรดกของเซอร์วิลเลียม วอลเลซ อัศวินแห่งเอลเดอส์ลี" ซึ่งแต่งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2013 นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ไม่ยอมรับเรื่องราวทั้งหมดหรือบางส่วนในกวีนิพนธ์ของแฮร์รีฯ ตลอดช่วงเวลาอันยาวนานที่ผ่านมาจนถึงปัจจุบัน มีผู้นำเรื่องราวของเซอร์ วิลเลียม วอลเลซ ไปเขียนมากมายจนเกือบกลายเป็นนิยายปรัมปรา
เรื่องราวของเซอร์ วิลเลียม วอลเลซที่ค่อนข้างใกล้เคียงความจริงได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อ "Braveheart" นำแสดงและกำกับโดย เมล กิบสัน เมื่อ พ.ศ. 2538 ซึ่งได้รับรางวัลอะแคเดมีมากถึง 5 รางวัล แม้จะอิงประวัติศาสตร์อย่างมากแล้ว แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ยังมีที่ผิดพลาดทางประวัติศาสตร์ไม่น้อย
เซอร์ วิลเลียม วอลเลซ เสียชีวิตด้วยอายุเพียง 35 ปี และมีชีวิตอยู่ในระหว่างรัชสมัยพ่อขุนศรีอินทราทิตย์และพระยาเลอไท แห่งสมัยสุโขทัย
เกร็ด

เมื่อ พ.ศ. 2545 เซอร์ วิลเลียม วอลเลซได้รับการจัดอันดับที่ 48 ในบรรดาชาวบริติชที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
พ.ศ. 2506 เซอร์ วิลเลียม วอลเลซ ได้รับการโหวตเป็นลำดับที่ 10 ของชาวสก็อตที่โด่งดังของโลกโดยผู้อ่านหนังสือพิมพ์ เดอะกลาสโกว์เฮอราลด์
ลูกหลานผู้สืบเชื้อสายจากเซอร์ วิลเลียม วอลเลซที่เป็นที่รู้จักได้แก่นายพลเรือจัตวา โอลิเวอร์ ฮาซาร์ด เพอร์รี และนายพลเรือจัตวา แมททิว กัลเบรต เพอร์รี วีรบุรุษกองทัพเรือของสหรัฐฯ ผู้ใช้เรือรบปิดอ่าวบังคับให้ญี่ปุ่นเปิดประเทศเมื่อ พ.ศ. 2396
แหล่งข้อมูลอื่น

ที่ตั้งบ้านของเซอร์ วิลเลียม วอลเลซ
ผังครอบครัวของเซอร์ วิลเลียม วอลเลซ
ลูกหลานของเซอร์ วิลเลียม วอลเลซ
Wallace & Bruce เก็บถาวร 2009-08-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพงานฉลอง เซอร์ วิลเลียม วอลเลซ - สิงหาคม 2549, ลอนดอน เก็บถาวร 2007-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เบื้องหลังการสู้รบที่บานน็อกเบิร์น
สะพานสเตอร์ลิง เมื่อ พ.ศ. 2549
อนุสาวรีย์ของวอลเลซที่ตั้งอยู่ใกล้จุดถูกประหาร
อิวัน สตรีนิช

อิวัน สตรีนิช (โครเอเชีย: Ivan Strinić; เสียงอ่านภาษาโครเอเชีย: [ǐʋan strǐːnitɕ]; เกิดวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1987) เป็นนักฟุตบอลชาวโครเอเชียที่เล่นในตำแหน่งแบ็กซ้าย ปัจจุบันไร้ต้นสังกัด
ทีมชาติ

สตรีนิชถูกเรียกติดทีมชาติโครเอเชียเป็นครั้งแรกภายใต้การคุมทีมของบีลิช ในนัดกระชับมิตรที่พบกับออสเตรียเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 หลังจากนั้น เขาได้กลายเป็นตัวหลักในตำแหน่งแบ็กซ้ายของทีมชาติ เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติชุดลุยศึกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012 ที่ประเทศโปแลนด์ เขาได้ลงเล่นในรอบแบ่งกลุ่มครบทุกนัด อีกทั้งยังทำแอสซิสต์ให้แก่มาริโอ มานด์ชูคิช ทำประตูตีเสมออิตาลี 1–1 ได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม เขาพลาดการติดทีมชาติในฟุตบอลโลก 2014 ที่ประเทศบราซิล เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่แฮมสตริง
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 สตรีนิชมีชื่อติดทีมชาติโครเอเชียสำหรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 ที่ประเทศรัสเซีย เขาได้ลงเล่น 6 จาก 7 นัด ช่วยให้โครเอเชียจบรองชนะเลิศในรายการนั้น อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการวินิจฉัยหัวใจ ทำให้เขาต้องหลีกเลี่ยงการเล่นฟุตบอล และเมื่อเขาฟื้นฟูร่างกายได้ ก็ไม่เคยถูกเรียกติดทีมชาติอีกเลย
เกียรติประวัติ

Hajduk Split
โครเอเชียนฟุตบอลคัพ: 2009–10
โครเอเชีย
ฟุตบอลโลก รองชนะเลิศ: 2018
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
Order of Duke Branimir with Ribbon: 2018
แหล่งข้อมูลอื่น

อิวัน สตรีนิช – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
อิวัน สตรีนิช ที่ National-Football-Teams.com
แม่แบบ:FFU
แกฆาร์ด

| แกฆาร์ด |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: คริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ใกล้กับกอฆท์ จังหวัดกอตัยค์ ประเทศอาร์มีเนีย
ที่ตั้งในประเทศอาร์มีเนีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 40°08′26″N 44°49′07″E﻿ / ﻿40.140425°N 44.818511°E﻿ / 40.140425; 44.818511
สถาปัตยกรรม
รูปแบบ: อาร์มีเนีย
ลงเสาเข็ม: ศตวรรษที่ 4
 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อทางการ: อารามแกฆาร์ดและหุบเขาอาซัตตอนบน
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii)
แต่งตั้ง: 2000 (คณะกรรมการสมัยที่ 24)
หมายเลขอ้างอิง: 960
ภูมิภาค: เอเชียตะวันตก
แกฆาร์ด (อาร์มีเนีย: Գեղարդ, Geghard; แปลว่า หอก) เป็นหมู่อารามสมัยกลางในจังหวัดกอตัยค์ ประเทศอาร์มีเนีย สร้างขึ้นท่ามกลางหน้าผาสูงชัน และบางส่วนของอารามแกะสลักออกมาจากภูเขา ปัจจุบันเป็นหนึ่งในแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
โบสถ์น้อยหลักของอารามสร้างขึ้นในปี 1215 และเชื่อว่าหมู่อารามนั้นก่อตั้งขึ้นตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 โดยนักบุญเกรกอรี ผู้ให้ความกระจ่าง บนจุดที่เป็นน้ำพุร้อนศักดิ์สิทธิ์ภายในถ้ำ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเดิมของอาราม คือ อัยรีวังค์ (Այրիվանք, Ayrivank) ซึ่งแปลว่า "อารามแห่งถ้ำ" ส่วนชื่อที่ใช้ในปัจจุบัน แกฆาร์ดาวังค์ (Գեղարդավանք, Geghardavank) แปลว่า "อารามหอก" มาจากหอกศักดิ์สิทธิ์ (หอกที่ใช้ทิ่มแทงพระวรกายของพระเยซูครั้นถูกตรึงกางเขน) ซึ่งเชื่อกันว่าอัครสาวกยูดเป็นผู้นำมาไว้ที่อาร์มีเนีย ปัจจุบันหอกศักดิ์สิทธิ์นำไปเก็บอยู่ที่แอจมียัตซิน
แหล่งข้อมูลอื่น

Armeniapedia.org: Geghard Monastery
About Geghard Monastery เก็บถาวร 2021-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
UNESCO entry on Geghard – See "Advisory Body Evaluation" for detailed history.
Worldy.info: Geghard Monastery
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef
โคลปีนา

| เกาะโคลปีนา Kulkna |
| --- | --- |
Island
โคลปีนามองจาก Lüübnitsa ประเทศเอสโตเนีย

ประเทศ: รัสเซีย
แคว้น: แคว้นปัสคอฟ
เทศบาล: อำเภอเปร์โชร์สกี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 11.6 ตร.กม. (4.5 ตร.ไมล์)
โคลปีนา (รัสเซีย: Колпинa; เอสโตเนีย: Kulkna) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในทะเลสาบปัสคอฟ (ส่วนใต้ของทะเลสาบไปปัส) เกาะแห่งนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของ Kulje Parish เทศมณฑลเปตเซรี ประเทศเอสโตเนียตั้งแต่ ค.ศ. 1920–1944 ปัจจุบันอยู่ในพื้นที่อำเภอเปร์โชร์สกี แคว้นปัสคอฟ ประเทศรัสเซีย
หลังจากประเทศเอสโตเนียถูกผนวกเข้ากับสหภาพโซเวียตใน .ค.ศ. 1940 เกาะแห่งนี้ก็ตกเป็นของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียใน ค.ศ. 1944 และตกเป็นของรัสเซียหลังจากสหภาพโซเวียตล่มสลายลง
เกาะแห่งนี้มีพื้นทีประมาณ 11.5 ตารางกิโลเมตร (4.4 ตารางไมล์)
แดลเมเชีย

ระวังสับสนกับ ราชอาณาจักรแดลเมเชีย
| แดลเมเชีย Dalmacija |
| --- | --- |
ภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ของ โครเอเชีย
   ธง ตราอาร์ม
    Always regarded as Dalmatia    (striped) Sometimes regarded as Dalmatia    Kotor Bay area in Montenegro    Rab island and surroundings  Striped area: Gračac Municipality 
ประเทศ:  โครเอเชีย
เมืองที่ใหญ่ที่สุด: Split
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12,158 ตร.กม. (4,694 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 852,068 คน
 • ความหนาแน่น: 70 คน/ตร.กม. (180 คน/ตร.ไมล์)
^ Dalmatia is not an official subdivision of the Republic of Croatia, it constitutes a historical region only. ^  The figures are an approximation based on statistical data for the four southernmost Croatian Counties (Zadar without Gračac, Šibenik-Knin, Split-Dalmatia, Dubrovnik-Neretva)>ง
แดลเมเชีย (อังกฤษ: Dalmatia) หรือ ดัลมาตซียา (โครเอเชีย: Dalmacija) คือภูมิภาคในบริเวณฝั่งตะวันออกของทะเลเอเดรียติกที่ในประเทศโครเอเชียปัจจุบัน บริเวณนี้รวมตั้งแต่เกาะราบทางตะวันตกเฉียงเหนือและอ่าวโคทอร์ทางตะวันออกเฉียงใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

"Dalmatia" in the 1913 Catholic Encyclopedia.
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Dalmatia
คู่มือการท่องเที่ยว แดลเมเชีย จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Dalmacija.hr - Official website of Split-Dalmatian County (in Croatian)
Dalmatia.hr - Official website of Croatian Tourism Board for Dalmatia
แม่น้ำเกายา

| แม่น้ำเกายา |
| --- | --- |


ที่ตั้ง
ประเทศ: ลัตเวีย เอสโตเนีย
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: ที่ราบสูงวิดเซเม
 • ระดับความสูง: 234 เมตร (768 ฟุต)
 
ปากน้ำ: อ่าวรีกา
 • ตำแหน่ง: คาร์นิกาวา
 • พิกัด: 57°09′33″N 24°15′59″E﻿ / ﻿57.1593°N 24.2663°E﻿ / 57.1593; 24.2663
ความยาว: 452 กิโลเมตร (281 ไมล์)
พื้นที่ลุ่มน้ำ: 9,800 ตารางกิโลเมตร (3,800 ตารางไมล์)

อัตราการไหล:  
 • เฉลี่ย: 71 cubic metre per second (2,500 cubic foot per second)
 
แม่น้ำเกายา (ลัตเวีย: Gauja, เอสโตเนีย: Koiva jõgi, เยอรมัน: Livländische Aa, อังกฤษ: Gauja River) เป็นแม่น้ำในภูมิภาค Vidzeme ของประเทศลัตเวีย เป็นแม่น้ำสายใหญ่สายเดียวของลัตเวียที่ตั้งแต่ต้นสายถึงปลายสายไหลภายในประเทศ มีความยาว 460 กิโลเมตร โดย 1 ใน 5 หรือ 93.5 กิโลเมตร อยู่ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติเกายา แม่น้ำเกายาไหลผ่านพื้นที่หุบเขาเกายาที่เก่าแก่และกว้างใหญ่ แม่น้ำมีความกว้าง 1 ถึง 2.5 กิโลเมตร และมีจุดลึกสุดใกล้เมืองซีกุลดา (Sigulda) ลึก 85 เมตร
หินทรายตามชายฝั่งของแม่น้ำเกายาและแม่น้ำที่อยู่ติดกัน ได้เกิดขึ้นเมื่อ 370 ถึง 300 ล้านปี ในยุคเดโวเนียน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

Gauja
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ลัตเวีย
โบสถ์นักบุญยอห์นแห่งโซฮ์โรล

| โบสถ์นักบุญยอห์น |
| --- | --- |
โบสถ์นักบุญยอห์นแห่งโซฮ์โรล
ศาสนา
ศาสนา: คริสต์จักรคาทอลิกอาร์มีเนีย
จารีต: อาร์มีเนีย
สถานะ: ทิ้งร้าง
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: โซฮ์โรล ประเทศอิหร่าน
ที่ตั้งในประเทศอิหร่าน
พิกัดภูมิศาสตร์: 38°18′00″N 46°11′52″E﻿ / ﻿38.30000°N 46.19778°E﻿ / 38.30000; 46.19778
สถาปัตยกรรม
รูปแบบ: อาร์มีเนีย
เสร็จสมบูรณ์: ศตวรรษที่ 5-6, สร้างใหม่ในราวปี 1840
โบสถ์นักบุญยอห์น (อาร์มีเนีย: Սուրբ Յովհաննէս Եկեղեցի) เป็นโบสถ์คาทอลิกอาร์มีเนียอายุศตวรรษที่ 5-6 ในหมู่บ้านโซฮ์โรล เทศมณฑลแชเบสแทร์ จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก ประเทศอิหร่าน โบสถ์สร้างขึ้นใหม่ในปี 1840 โดย Samson Makintsev (Sam Khan; สมาชิกของกองพลบอกาตือร์) ด้วยอิฐ ทับบนฐานเดิมของโบสถ์หลังเดิม โบสถ์ได้รับการขึ้นทะเบียนมรดกแห่งชาติอิหร่านในปี 1968 รหัสทะเบียน 766
โบสถ์นักบุญนิโคลัส (ทาลลินน์)

| โบสถ์นักบุญนิโคลัส |
| --- | --- |
Niguliste Museum
Niguliste kirik


ที่ตั้ง: ทาลลินน์
ประเทศ: เอสโตเนีย
นิกาย: None
นิกายเดิม: อีวันเลจิคัลลูเทอรันเอสโตเนีย
เว็บไซต์: เว็บพิพิธภัณฑ์
ประวัติ
สถานะ: Deconsecrated
ก่อตั้ง: ศตวรรษที่ 13
อุทิศแก่: นักบุญนิโคลัส
สถาปัตยกรรม
สถานะการใช้งาน: Museum
ประเภทสถาปัตย์: โบสถ์
โครงสร้าง
จำนวนยอดแหลม: 1
โบสถ์นักบุญนิโคลัส (เอสโตเนีย: Niguliste kirik, เยอรมัน: Nikolaikirche) เป็นโบสถ์ยุคกลางในทาลลินน์ ประเทศเอสโตเนีย อุทิศแด่นักบุญนิโคลัส โบสถ์สร้างขึ้นครั้งแรกในศตวรรษที่ 13 และถูกทำลายไปบางส่วนเมื่อครั้นโซเวียตทิ้งระเบิดในทาลลินน์สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง อาคารได้รับการทำนุบำรุงขึ้นมาใหม่ แต่ไม่มีการจัดพิธีในโบสถ์นับจากนั้น ปัจจุบันโบสถ์เป็นพิพิธภัณฑ์ในชื่อ Niguliste Museum เป็นสาขาของพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งเอสโตเนีย จัดแสดงงานศิลปะจากศตวรรษที่ 13 เรื่อยมา นอกจากนี้อาคารยังถูกใช้เป็นพื้นที่จัดคอนเสิร์ตแ้วยเช่นกัน
เครื่องอิสริยาภรณ์ดารายูโกสลาฟ

| เครื่องอิสริยาภรณ์ดารายูโกสลาฟ |
| --- | --- |

ประเภท: เครื่องราชอิสริยาภรณ์สี่ชั้น
วันสถาปนา: พ.ศ. 2497
ประเทศ:  ยูโกสลาเวีย  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร
ผู้สมควรได้รับ: ชาวยูโกสลาเวียและชาวต่างประเทศ
สถานะ: พ้นสมัยการมอบ
ผู้สถาปนา: ยอซีป บรอซ ตีโต
ล้มเลิก: พ.ศ. 2549
ลำดับเกียรติ
สูงกว่า: เครื่องราชอิสริยาภรณ์ยูโกสลาเวีย
รองมา: เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแห่งยูโกสลาเวีย
หมายเหตุ:  แพรแถบเครื่องอิสริยาภรณ์
เครื่องอิสริยาภรณ์ดารายูโกสลาฟ เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2497 โดยยอซีป บรอซ ตีโต สำหรับมอบให้แก่ผู้กระทำคุณประโยชน์ต่อยูโกสลาเวีย แต่โดยส่วนมากมักจะมอบให้แก่ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศเป็นหลัก เครื่องอิสริยาภรณ์นี้มีทั้งสิ้นด้วยกัน 4 ชั้น
ต่อมาเมื่อเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้อยู่ในลำดับชั้นที่สองรองจากเครื่องอิสริยาภรณ์ยูโกสลาเวีย และเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ได้พ้นสภาพเมื่อ พ.ศ. 2549 หลังการแยกตัวของประเทศมอนเตเนโกรส่งผลให้สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียสิ้นสุดลง
ลำดับชั้น

เครื่องอิสริยาภรณ์นี้มีทั้งสิ้นสี่ชั้น ได้แก่
มหาดารายูโกสลาฟ
ดารายูโกสลาฟพร้อมสายสะพาย
ดาราแห่งยูโกสลาเวียและสร้อยคอสีทอง
ดาราแห่งยูโกสลาเวียและสร้อยคอ
สมาชิกแห่งราชอิสริยาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้มักจะมอบให้แก่ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศ คู่สมรสของประมุข รวมถึงชาวต่างประเทศที่มีเกียรติ สำหรับชั้นมหาดารายูโกสลาฟนั้นมีการมอบไป 127 ราย เป็นชาวต่างประเทศ 115 ราย และชาวยูโกสลาเวีย 12 ราย สมาชิกแห่งอิสริยาภรณ์ชั้นมหาดารายูโกสลาฟ อาทิ
สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
สมเด็จพระจักรพรรดิฮัยเลอ ซึลลาเซที่ 1
ฌัก ชาบาน-เดอมา, นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส
พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี
สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์
สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ
สมเด็จพระราชาธิบดีพีเรนทระแห่งเนปาล
นีกอลาเอ ชาวูเชสกู, ประธานาธิบดีโรมาเนีย
มูอัมมาร์ กัดดาฟี, ผู้นำประเทศลิเบีย
คิม อิล-ซ็อง, ผู้นำสูงสุดเกาหลีเหนือ
เลโอนิด เบรจเนฟ, ผู้นำสหภาพโซเวียต
เชิงอรรถ

↑  โครเอเชีย: Orden jugoslavenske zvijezde
เซอร์เบีย: Орден југословенске звезде, Orden jugoslovenske zvezde
สโลวีเนีย: Red jugoslovanske zvezde
 มาซิโดเนีย: Орден на југословенската ѕвезда, Orden na jugoslovenskata zvezda
เมเร ภารตะ เก กันฐะ หาร

| --- | --- |
ตราแผ่นดินประจำรัฐพิหาร
เพลงประจำรัฐของรัฐพิหาร
เนื้อร้อง: สัตยะ นารายัณ
ทำนอง: หริ ประสัท จาวรสิยะ และ ศิวกุมาร ชาร์มา
รับไปใช้: 2012
เมเร ภารตะ เก กันฐะ พิหาร (ฮินดี: मेरे भारत के कंठ हार; Mere Bharat Ke Kanth Haar) เป็นเพลงประจำรัฐพิหารของอินเดีย เนื้อเพลงประพันธ์โดย สัตยะ นารายัณ และดนตรีโดย หริ ประสัท จาวรสิยะ และ ศิวกุมาร ชาร์มา เพลงนี้ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012
เนื้อร้อง

| ภาษาฮินดี | ทับศัพท์ | แปลไทย |
| --- | --- | --- |
|  मेरे भारत के कंठहार,   तुझको शत-शत वंदन बिहार!  मेरे भारत के कंठहार,  तुझ को शत-शत वंदन बिहार!    तू वाल्मीकि की रामायण,  तू वैशाली का लोकतंत्र!  तू बोधी तत्व की करूणा है,  तू महावीर का शांतिमंत्र!    तू नालंदा का ज्ञानद्वीप,  तू ही अक्षत चंदन बिहार!  तू है अशोक की धर्म ध्वजा,  तू गुरू गोविंद की वाणी है!    तू आर्यभट्ट , तू शेर शाह,   तू कुंवर सिंह की बलिदानी है!  तू बापु की है कर्मभूमि,  धरती का नंदनवन बिहार!    तेरी गौरवगाथा अपूर्व,  तू विश्वशांति का अग्रदूत!  लौटेगा हमारा स्वाभिमान,  अब जाग चुके तेरे सपूत!    अब तू माथे का विजय तिलक,  तू आँखों का अंजन बिहार!  तुझको शत-शत वंदन बिहार,  मेरे भारत के कंठहार!   |  mere bhaarat ke kanthahaar,  tujhako shat shat vandan bihaar!  mere bhaarat ke kanthahaar,  tujh ko shat shat vandan bihaar!    tu valmiki ki raamaayan,  tu Vaishaalee ka lokatantr!  tu bodhee tatv ki karuna hai,  tu mahaaveer ka shaantimantr!    tu naalanda ka gyaanadveep,  tu hee akshat chandan bihaar!  tu hai ashok kee dharm dhvaja,  tu guroo govind kee vaanee hai!    tu aaryabhatt , tu sher shaah,   tu kunvar sinh kee balidaanee hai!  tu baapu kee hai karmabhoomi,  dharatee ka nandanavan bihaar!    teree gauravagaatha apoorv,  tu vishvashaanti ka agradoot!  lautega hamaara svaabhimaan,  ab jaag chuke tere sapoot!    ab tu maathe ka vijay tilak,  tu aankhon ka anjan bihaar!  tujhako shat-shat vandan bihaar,  mere bhaarat ke kanthahaar! |  ท่านคือพวงมาลัยแห่งอินเดีย  รัฐพิหาร เราขอคำนับด้วยความเคารพ  ท่านคือพวงมาลัยแห่งอินเดีย  รัฐพิหาร เราขอคำนับด้วยความเคารพ    ท่าคือรามายณะของวาลมีกิ  ท่าคือประชาธิปไตยของไวศาลี  ท่านคือเมตตาของพุทธศาสนา  ท่านคือเสียงสวดอันสันติของพระมหาวีระ    ท่าคือแสงสว่างของปัญญาแห่งนาลันทา  ท่าคือพลังอันมิอาจทลายของสวรรค์  ท่าคือจักรของพระเจ้าอโศก  ท่านคือเสียงของคุรุโควินทสิงห์    ท่านคืออารยภัฏฏะ ท่าคือเชร์ชาห์  ท่านคือการเสียสละอันยิ่งใหญ่ของกุนวาร์สิงห์   ท่านคือดินแดนแห่งบุพกรรมยิ่งใหญ่ของมหาตมะ คานธี  โอ้ พิหาร ท่านเป็นสวนแห่งความปลึ้มปิติในโลกนี้    ท่านเป็นเพลงแห่งความภูมิใจมิรู้ลืม  ท่านเป็นผู้ถือธงแห่งส้นติภาพในโลกนี้  ความรุ่งในอดีตของท่านจะหวนกลับมาอย่างง่ายดาย  ในที่สุดบุตรหลานของท่านก็ตื่นขึ้นมา    ท่านคือสีแดงแห่งชัยชนะบนหน้าผากของฉัน  โอ้ พิหาร ท่านเป็นผู้เย้ยหยันในดวงตาของข้า  รัฐพิหาร เราขอคำนับด้วยความเคารพ  ท่านคือพวงมาลัยแห่งอินเดีย |
แหล่งข้อมูล

Mere Bharat Ke Kanth Haar
Lyrics
อาเรวาคัช

สัญลักษณ์แห่งความเป็นนิรันดร์ของอาร์มีเนีย แบบหันซ้ายกับขวา ในรูปฟอนต์กลิฟ
สัญลักษณ์แห่งความเป็นนิรันดร์ของอาร์มีเนีย (อาร์มีเนีย: հավերժության նշան, haverzhut’yan nshan; อังกฤษ: Armenian eternity sign) หรือ อาเรวาคัช (Արևախաչ, Arevakhach; "กางเขนพระอาทิตย์") เป็นสัญลักษณ์ประจำชาติอาร์มีเนียและเครื่องหมายแสดงอัตลักษณ์ประจำชาติ ของชาวอาร์มีเนีย ปรากฏเป็นสัญลักษณ์หนึ่งที่พบทั่วไปในสถาปัตยกรรมอาร์มีเนีย แกะสลักบน คัชการ์ และผนังของคริสต์ศาสนสถาน
ในวัฒนธรรมอาร์มีเนียยุคกลาง สัญลักษณ์นี้สื่อแทนชีวิตที่เป็นนิรันดร์บนสวรรค์ (everlasting, celestial life) นับตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 พบปรากฏบนจารึกและในสัญลักษณ์วิทยาของ คัชการ์  จนกระทั่งราวคริสต์ศตวรรษที่ 8 ได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์เชิงภาพของดินแดนอาร์มีเนีย และยังคงความหมายดั้งเดิมมาจนถึงปัจจุบัน
ArmSCII และยูนิโคด

ใน ArmSCII หรือระบบแลกเปลี่ยนรหัสและข้อมูลมาตรฐานอาร์มีเนีย (Armenian Standard Code for Information Interchange) มีปรากฏสัญลักษณ์นี้เข้ารหัส (encoded) ในรูปมาตรฐาน 7 และ 8 บิต มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987 เป็นอย่างน้อย และในปี ค.ศ. 2010 ได้เสนอสัญลักษณ์ต่อยูนิโคด ทั้งสัญลักษณ์แบบหันออกทางซ้ายและทางขวา ปรากฏในยูนิโคดรุ่น 7.0 ซึ่งเผยแพร่ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014
กลิฟฟอนต์
ปรกติ
ระเบียงภาพ

โบสถ์นักบุญฮริปซิเม วาการ์ซาปัต (ศตวรรษที่ 7)
อาสนวิหารพระมารดาพระเจ้าอันศักดิ์สิทธิ์ อารามฮาริชาวังก์ อาร์ทิก (ศตวรรษที่ 13)
มาคาราวังก์ อาชาจูร์ (ศตวรรษที่ 10)
งานเขียนเฟรสโกอาร์มีเนียในอารามขาวจารีตคอปติกในอียิปต์ (ศตวรรษที่ 12)
อารามกันด์ซาซาร์ (ศตวรรษที่ 13)
เกการ์ด (ศตวรรษที่ 13)
ที่อารามเตเกนยัตส์ (Teghenyats Monastery)
ในกอสเปลของสเตปานอส (Stepanos) (1201)
มานูสคริปต์ของฮอฟเซียน (Hovsian) (1316)
เจ้าชายฮาซัน จาลัล (1214–1261)
สุสานชาวยิวในเยเกกิส (ศตวรรษที่ 13)
สุสานอากาวต์ (Aghout cemetery) ใน ซีเซียน
อาสนวิหารนักบุญเมซรอพ มาชทอทส์โอชากัน
ภาพแกะสลัก คัทช์การ์ เยเรวาน
อนุสรณ์ถึงเหตุแผ่นดินไหวปี 1988
ซิตเซนากาเบร์ต เยเรวาน (1965)
อนุสรณ์ปี 1992 ในเยเรวานคาสเคด
อนุสรณ์ถึงทหารผู้ล่วงลับในการปะทะที่นากอร์โน-คาราบัค ซีเซียน
อนุสรณีย์ของอักษรอาร์มีเนีย บนหอคอยโอชากัน
ทางเข้าพิพิธภัณฑ์ฮอฟฮันเนส ทูมายันในเดค
ตราหอสมุดแห่งชาติอาร์มีเนีย
บริษัท "อาร์มีเนียนคอมพิวเตอร์เซนเตอร์" จำกัด (1998)
เหรียญที่ระลึกของอาร์มีเนียในการเข้าร่วมสภายุโรป (2001)
ตรานครเยเรวาน
หอศิลป์ประชาชนเยเรวาน
ดูเพิ่ม

สวัสติกะ
แหล่งข้อมูลอื่น

Hayastan All Armenian Fund. Telethon 2010 – Water is Life.  "Water is Life indeed and as you can see in the design, the water turns into the Armenian eternity symbol as it flows out of the helping hands."
Jeremy C. Fox (29 เมษายน 2013). Downtown, North End. "Armenian Heritage Park to participate Saturday in World Labyrinth Day". – "A single jet of water and the symbol of eternity mark its center, representing hope and rebirth."
Armenian Engineers & Scientists of America. "The Armenian Engineers and Scientists of America (AESA) logo is an ancient symbol used in Armenian architecture and carvings. The symbol signifies Eternal Life – in Armenian Haverjoutian Nshan or Sign of Eternity."
Armenian Monuments Awareness Project เก็บถาวร 2014-06-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.