stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถาบันวิทยาการสารสนเทศแห่งมหาวิทยาลัยศรีปทุม
โครงสร้างของสถาบันวิทยาการสารสนเทศแห่งมหาวิทยาลัยศรีปทุม > ฝ่ายวิจัยและพัฒนา > กลุ่มเทคโนโลยีซอฟต์แวร์และมีเดีย

ธุรกิจบันเทิงที่ใช้สื่อดิจิทัล คือ ภาพยนตร์ เกม ดนตรีซึ่งต้องอาศัยเทคโนโลยีซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์จิตนการและพลังสร้างสรรค์ของมนุษย์ งานวิจัยในด้านนี้จะมุ่งเน้นการศึกษารูปแบบการนำเสนออันหลากหลาย ที่เป็นที่พึงพอใจของมนุษย์ ซึ่งจะเป็นฐานในการวิจัยถึง เรื่อง Visualization ที่มีผลกระทบสูงในการสร้างความพึงพอใจแก่ผู้รับประสบการณ์ดังกล่าว การพัฒนาระบบปฏิสัมพันธ์ระหว่าง Virtual Objects และ Real Objects การสร้างซอฟต์แวร์ Agent ที่ใช้ควบคุมตัวละคร การวิจัยถึงการผลิตชิ้นงานดิจิทัลมีเดียที่สามารถใช้ข้ามระบบได้เช่นใช้กับระบบแอนดรอยด์ และระบบ iPhone/iPad ได้ ดร.ธนารักษ์ นำทีมวิจัยภายใต้ ISIS Interactive Media Lab ซึ่งยังได้ศึกษาการใช้ NFC (Near Field Communication) ในการสร้าง Next Generation Mobile Application แนววิจัยอีกด้านหนึ่งที่ต้องมีการผสมผสานการใช้มีเดียที่ควบคุมโดยซอฟต์แวร์ภายใต้บริบทที่อิงพฤติกรรมมนุษย์ ที่ต้องนำเสนอข้อมูลเพื่อการค้า การประสานงาน การเรียนรู้ การบันเทิง การติดต่อเชื่อมโยง สารสนเทศสำหรับการบริหารจัดการ Event ต่าง ๆ และการใช้สื่อ Multimedia ในการบริหารจัดการการแข่งขันและการฝึกอบรม ดร.กิตติ มาเป็นผู้นำทีมดำเนินการวิจัยในแนวทางภายใต้ ISIS Social Media Lab
โครงสร้างของสถาบันวิทยาการสารสนเทศแห่งมหาวิทยาลัยศรีปทุม > ฝ่ายวิจัยและพัฒนา > กลุ่มแอปปลิเคชั่นไอซีที

งานวิจัยด้านการประยุกต์ระบบคอมพิวเตอร์ในงานธุรกิจและอุตสาหกรรมตลอดจนหน่วยงานภาครัฐ โดยใช้แนวคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมด้านต่าง ๆ การศึกษาถึงการใช้ระบบ Cloud การพัฒนา Software-as-a-Service ศึกษาถึงมิติความยุ่งยากในการใช้งาน การใช้ IT ในภาคการเกษตร ซึ่ง โครงการ e-Farmer ของสถาบันฯ ถือว่าเป็นโครงการระดับ Flagship
นอกจากนั้น การวิจัยถึงการสร้างสินค้าใหม่โดยใช้เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์และการออกแบบ โดย Sripatum Embedded System Lab นำไปสู่การพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ที่เพิ่มขีดความสามารถการแข่งขันของประเทศไทย การวิจัยการนำไอซีทีมาใช้ในด้านการเกษตรนำทีมโดย ดร.พิลาศพงษ์ ภายใต้ ISIS Center for Agri-IT Development
โครงสร้างของสถาบันวิทยาการสารสนเทศแห่งมหาวิทยาลัยศรีปทุม > แผนกบริการวิชาการ

สถาบันวิทยาการสารสนเทศแห่งมหาวิทยาลัยศรีปทุม ให้บริการแก่ภาคเอกชนและภาครัฐ ในด้านให้คำปรึกษาและด้านการดำเนินการวิจัยและพัฒนาตามพันธสัญญา ในปัจจุบัน การดำเนินงานตามพันธกิจของหน่วยงานภาครัฐและการดำเนินการธุรกิจของภาคเอกชนในสถาบันที่มีการแข่งขันรุนแรงและในสภาวะที่มีการเปลี่ยนแปลงสูง จะต้องมีการประยุกต์แนวคิด กรรมวิธี เทคโนโลยีใหม่ ๆ ที่สามารถก่อให้เกิดความได้เปรียบในการดำเนินงาน นอกจากนี้ยังต้องมีการพัฒนาบุคลากร ทั้งในด้านกระบวนทัศน์ และทักษะที่สร้างสมรรรถนะที่แท้จริงในการปฏิบัติงาน คณะที่ปรึกษาของสถาบันฯ ประกอบด้วยผู้ทรงคุณวุฒิที่มีประสบการณ์ จากการปฏิบัติงานทั้งภายในและภายนอกประเทศ โดยมีข้ขีดความสามารถในด้านต่าง ๆ ดังนี้
โครงสร้างของสถาบันวิทยาการสารสนเทศแห่งมหาวิทยาลัยศรีปทุม > แผนกอบรมสัมมนา

แผนกฝึกอบรมและสัมมนาให้บริการหลักสูตรการฝึกอบรมหรือการศึกษาต่อเนื่อง เพื่อการพัฒนาบุคลากรให้มีทักษะระดับสูงที่มีคุณค่าต่อองค์กรหรือต่อการประกอบธุรกิจ และเป็นวิชาชีพที่ยั่งยืนที่สามารถสร้างผลงานหลักสูตรฝึกอบรมของสถาบันฯ ประกอบด้วย
หลักสูตรสร้างนักพัฒนาซอฟต์แวร์
หลักสูตรสร้างนักพัฒนาสื่อปฏิสัมพันธ์
หลักสูตรเทคโนโลยีสมัยใหม่
หลักสูตรธุรกิจเศรษฐกิจสร้างสรรค์และฝึกอบรม
โครงสร้างของสถาบันวิทยาการสารสนเทศแห่งมหาวิทยาลัยศรีปทุม > แผนกอำนวยการ

ฝ่ายอำนวยการ กำกับดูแลด้านการเงินและบุคลากร ด้านการบริหารโครงการ ด้านข้อมูลการตลาด ด้านข้อมูลนักศึกษา ด้านประชาสัมพันธ์ ด้านการประสานงาน ด้านการประชุมอาจารย์ผู้บริหารและประชุมบอร์ด และ ด้านกิจกรรมนักศึกษาสัมพันธ์ นอกจากนี้ ก็กำกับดูแลเรื่อง ลิขสิทธิ์ และ การลงทุน
โครงสร้างของสถาบันวิทยาการสารสนเทศแห่งมหาวิทยาลัยศรีปทุม > แผนกอำนวยการ > แผนกลิขสิทธิ์

ลิขสิทธิ์ เป็นแผนกที่รับผิดชอบ การมอบหมายลิขสิทธิ์ของทรัพย์สินทางปัญญาที่สถาบันฯ เป็นเจ้าของหลักและมีสิทธิ์ในการมอบหมายให้หน่วยงาน บริษัทหรือบุคคลอื่น เพื่อนำไปผลิตเป็น สินค้าหรือเป็นบริการ หรือนำไปใช้เป็นส่วนหนึ่งของระบบหรืนำไปใช้เพื่อดัดแปลงให้เข้ากับลักษณะการใช้งานหรือสินค้าหรือบริการ ซึ่งจะก่อให้เกิดธุรกิจ และคุณค่าแก่สังคมและอุตสาหกรรมปัจจุบันสถาบันฯได้เริ่มต้นกระบวนการลิขสิทธิ์เพื่อให้บรรลุเป้าหมายในการคิดค้นแนวคิด กรรมวิธี หลักการ สิ่งประดิษฐ์ใหม่ ๆ ที่สามารถนำไปใช้เชิงพาณิชย์ได้นอกจากนี้ แผนก LV ของสถาบันฯยังทำหน้าที่เป็นตัวแทนลิขสิทธิ์ของนักประดิษฐ์และของหน่วยงานอื่น ๆ ทั้งภาครัฐและเอกชน ที่ต้องการให้ ISIS LV เป็นตัวกลางในการทำลิขสิทธิ์
การลงทุน นอกจากนั้นสถาบันฯ ยังมี Venture Capital มีกระบวนการร่วมลงทุนกับผู้ที่ได้คัดกลอง นวัตกรรมซอฟต์แวร์ ฮาร์ดแวร์ และระบบที่มีเอกลักษณ์ และมีส่วนตลาดที่ต้องการสินค้าหรือบริการนั้น โดยแนวทางการได้ร่วมทุนจากวีซีนี้จะเป็นแนวทางสากล ภายใต้กฎหมายที่เกี่ยวข้องการลงทุนของสถาบันฯ ในผู้ประกอบการใหม่มีความสำคัญต้องการพัฒนาธุรกิจอุตสาหกรรมของประเทศไทย สถาบันฯจะร่วมมือกับหน่วยงานภาครัฐอื่น ๆ เช่น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร SIPA, OSMEP, NSTDA, NECTEC, NIA ในการพัฒนาผู้ประกอบการใหม่ที่ใช้เทคโนโลยีหลักด้านคอมพิวเตอร์ที่คิดค้นโดยสถาบันฯ  พร้อมที่จะบ่มเพาะ และสนับสนุนการสร้างเครือข่าย การตลาดเพื่อให้ผู้ประกอบการใหม่ เหล่านี้ประสบความสำเร็จ
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยศรีปทุม
สถาบันวิทยาการสารสนเทศแห่งมหาวิทยาลัยศรีปทุม เก็บถาวร 2011-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สถานีรถไฟโทโยฮาชิ

| โทโยฮาชิ |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: Japan
ผู้ให้บริการ: JR ตอนกลาง, เมเต็ตสึ
สาย:  โทไกโด ชิงกันเซ็ง  สายหลักโทไกโด  สายอีดะ  รถไฟเมเต็ตสึสายหลักนาโงยะ 
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ: 1 กันยายน 2431
สถานีรถไฟโทโยฮาชิ (ญี่ปุ่น: 豊橋駅; โรมาจิ: Toyohashi-eki; ทับศัพท์: โทโยฮาชิ-เอกิ) เป็นสถานีรถไฟในเมืองโทโยฮาชิ จังหวัดไอชิ เป็นหนึ่งในสถานีของรถไฟความเร็วสูงโทไกโด ชิงกันเซ็ง และเป็นสถานีที่สามารถเปลี่ยนรถไฟเพื่อไปยังนครนาโงยะได้ ดำเนินงานโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตอนกลางและบริษัทรถไฟเมเต็ตสึ
ชานชาลา

| ด ค กสถานีของโทไกโดชิงกันเซ็ง |
| --- | --- |
 โตเกียว  ชินางาวะ  ชินโยโกฮามะ  โอดาวาระ  อาตามิ  มิชิมะ  ชินฟุจิ  ชิซูโอกะ  คาเกงาวะ  ฮามามัตสึ  โทโยฮาชิ  มิกาวะ-อันโจ  นาโงยะ  กิฟุฮาชิมะ  ไมบาระ  เกียวโต  ชินโอซากะ (ถัดไป>> ฮากาตะ)
อำเภอมหาราช

| อำเภอมหาราช |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Maha Rat
พุทธอุทยานมหาราช หลวงปู่ทวด
คำขวัญ: มหาราชแขวงนครใหญ่ หลากหลายวัฒนธรรม ลุ่มน้ำสามสาย แหล่งขายพริกมัน จักสานไม้ไผ่ ตำหนักไทยเจ้าปลุก
แผนที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เน้นอำเภอมหาราช
พิกัด: 14°32′3″N 100°31′37″E﻿ / ﻿14.53417°N 100.52694°E﻿ / 14.53417; 100.52694
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พระนครศรีอยุธยา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 120.159 ตร.กม. (46.394 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 22,738 คน
 • ความหนาแน่น: 189.23 คน/ตร.กม. (490.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 13150
รหัสภูมิศาสตร์: 1415
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอมหาราช หมู่ที่ 6 ถนนชาญวิวัฒน์ ตำบลหัวไผ่ อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 13150
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
มหาราช เป็นอำเภอหนึ่งใน 16 อำเภอของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมชื่อ อำเภอนครใหญ่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "มหาราช" ดังเช่นปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอมหาราชมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบ้านแพรก
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอดอนพุด (จังหวัดสระบุรี)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบางปะหันและอำเภอป่าโมก (จังหวัดอ่างทอง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองอ่างทองและอำเภอไชโย (จังหวัดอ่างทอง)
ประวัติ

อำเภอมหาราชเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา สมัยเดิมการปกครองส่วนภูมิภาคเป็นการปกครองรูปแบบของ "แขวง" เรียกว่า "แขวงนครใหญ่" ต่อมาในปี พ.ศ. 2440 ได้มีพระราชบัญญัติการปกครองท้องที่ขึ้น จึงได้เปลี่ยนแปลงการปกครองรูปแบบของแขวงมาเป็นอำเภอ เรียกว่า "อำเภอนครใหญ่" ตามชื่อแขวงเดิม โดยให้ขึ้นการปกครองกับแขวงเมืองกรุงเก่า มณฑลอยุธยา โดยแบ่งการปกครองออกเป็น 16 ตำบล และในปี พ.ศ. 2460 กระทรวงมหาดไทยได้มีการประกาศเปลี่ยนแปลงชื่ออำเภอให้สอดคล้องกับสภาพพื้นที่ เนื่องจากชื่อตำบลของอำเภอในตำบลเขตท้องที่อำเภอนครใหญ่นี้ตำบลหนึ่งมีชื่อว่า "ตำบลมหาราช" ดังนั้น จึงเปลี่ยนชื่ออำเภอนครใหญ่ มาเป็น "อำเภอมหาราช" และใช้เรียกกันมาถึงปัจจุบันนี้
วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2481 ได้แยกพื้นที่ตำบลบ้านแพรก ตำบลคลองน้อย ตำบลโพลาว และตำบลสำพะเนียง จากอำเภอมหาราช ไปตั้งเป็น กิ่งอำเภอบ้านแพรก ขึ้นกับอำเภอมหาราช
วันที่ 30 กรกฎาคม 2483 เปลี่ยนแปลงชื่อตำบลโพลาว กิ่งอำเภอบ้านแพรก อำเภอมหาราช เป็น ตำบลบ้านโพ และเปลี่ยนแปลงชื่อตำบลบางมอญ อำเภอมหาราช เป็น ตำบลบางนา
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลบ้านใหม่ แยกออกจากตำบลหัวไผ่ ตั้งตำบลบ้านขวาง แยกออกจากตำบลท่าตอ ตั้งตำบลโรงช้าง แยกออกจากตำบลพิตเพียน ตั้งตำบลเจ้าปลุก แยกออกจากตำบลมหาราช และตำบลน้ำเต้า ตั้งตำบลกะทุ่ม แยกออกจากตำบลมหาราช และตำบลบางนา
วันที่ 20 กันยายน 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลมหาราช ในท้องที่บางส่วนของตำบลมหาราช และตำบลหัวไผ่
วันที่ 28 พฤศจิกายน 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลบ้านแพรก ในท้องที่บางส่วนของตำบลบ้านแพรก
วันที่ 1 มีนาคม 2501 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อย ในท้องที่ตำบลคลองน้อย กิ่งอำเภอบ้านแพรก อำเภอมหาราช
วันที่ 10 ธันวาคม 2502 ยกฐานะกิ่งอำเภอบ้านแพรก อำเภอมหาราช เป็น อำเภอบ้านแพรก
วันที่ 13 ตุลาคม 2537 จัดตั้งสุขาภิบาลโรงช้าง ในท้องที่บางส่วนของตำบลเจ้าปลุก ตำบลโรงช้าง และตำบลพิตเพียน
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลมหาราช และสุขาภิบาลโรงช้าง เป็นเทศบาลตำบลมหาราช และเทศบาลตำบลโรงช้าง ตามลำดับ
วันที่ 24 กันยายน 2547 ยุบสภาตำบลกะทุ่ม รวมกับองค์การบริหารส่วนตำบลบางนา ยุบสภาตำบลโรงช้าง สภาตำบลพิตเพียน และสภาตำบลน้ำเต้า รวมกับเทศบาลตำบลโรงช้าง ยุบสภาตำบลหัวไผ่ และสภาตำบลมหาราช รวมกับเทศบาลตำบลมหาราช
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอมหาราชแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 12 ตำบล 58 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | หัวไผ่ |  |  | (Hua Phai) |  |  | 6 หมู่บ้าน |  | 7. | เจ้าปลุก |  |  | (Chao Pluk) |  |  | 5 หมู่บ้าน |
| 2. | กะทุ่ม |  |  | (Kathum) |  |  | 5 หมู่บ้าน |  | 8. | พิตเพียน |  |  | (Phitphian) |  |  | 7 หมู่บ้าน |
| 3. | มหาราช |  |  | (Maha Rat) |  |  | 4 หมู่บ้าน |  | 9. | บ้านนา |  |  | (Ban Na) |  |  | 6 หมู่บ้าน |
| 4. | น้ำเต้า |  |  | (Namtao) |  |  | 4 หมู่บ้าน |  | 10. | บ้านขวาง |  |  | (Ban Khwang) |  |  | 4 หมู่บ้าน |
| 5. | บางนา |  |  | (Bang Na) |  |  | 5 หมู่บ้าน |  | 11. | ท่าตอ |  |  | (Tha To) |  |  | 4 หมู่บ้าน |
| 6. | โรงช้าง |  |  | (Rong Chang) |  |  | 4 หมู่บ้าน |  | 12. | บ้านใหม่ |  |  | (Ban Mai) |  |  | 4 หมู่บ้าน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอมหาราชประกอบด้วยองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลมหาราช ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวไผ่และตำบลมหาราชทั้งตำบล
เทศบาลตำบลโรงช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำเต้า ตำบลโรงช้าง ตำบลเจ้าปลุก และตำบลพิตเพียนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะทุ่มและตำบลบางนาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านนา  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านนาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านขวาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านขวางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าตอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าตอทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านใหม่มหาราช  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านใหม่ทั้งตำบล
สถานศึกษา

วิทยาลัยการอาชีพมหาราช สถาบันอาชีวศึกษาที่ตั้งอยู่ในอำเภอมหาราช
โรงเรียนมหาราชประชานิมิต สถานศึกษาระดับมัธยมศึกษา เป็นโรงเรียนประจำอำเภอมหาราช
สถานที่ท่องเที่ยว

พุทธอุทยานมหาราช หลวงปู่ทวด ตั้งอยู่ที่ถนนสายเอเชีย บริเวณหลัก ก.ม.ที่ 44 ตำบลบ้านใหม่ อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา บนเนื้อที่กว้างขวางกว่า 200 ไร่ที่แต่เดิมในอดีต พื้นที่บริเวณนี้เป็นเส้นทางเดินทัพของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ด้วยเหตุนี้เองจึงเป็นที่มาของชื่อ "พุทธอุทยานมหาราช" ภายในบริเวณได้สร้างรูปเหมือนของพระสงฆ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก คือ สมเด็จหลวงพ่อทวดเหยียบน้ำทะเลจืด
พระตำหนักเจ้าปลุก (วัดหน้าวัว)  ตั้งอยู่ที่บ้านกลาง หมู่ที่ 4 ตำบลเจ้าปลุก อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยาจากประวัติวัดนี้สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นสมัยต้นรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราชอาจจะพร้อม ๆ กับที่โปรดให้ปฏิสังขรณ์เมืองลพบุรีเป็นราชธานีสำรองโดยสร้างเป็นพระตำหนักประทับร้อนระหว่างทางจากพระนครศรีอยุธยากับลพบุรี ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำลพบุรี
วัดท่าตอ สักการะหลวงพ่อสังวาลย์มงคล เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องปางมารวิชัย ขนาดพระเพลากว้าง ๑.๖๕ เมตรมีลักษณะงดงามได้สัดส่วนด้วยศิลปะสมัยกรุงศรีอยุธยา อายุประมาณ ๓๐๐ ปีเศษ จากตำนานที่เล่าขานสืบต่อกันมาว่า หลวงพ่อลอยน้ำมาโผล่ขึ้นที่หน้าวัดท่าตอ
วัดประดู่ตะบอง มีโบราณสถานที่เก่าแก่สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลตำบลในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาจากเว็บไซต์ ThaiTambon.com เก็บถาวร 2011-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อยุธยา
พุทธอุทยานมหาราช หลวงปู่ทวด
ภาษาถิ่นตากใบ

| ภาษาถิ่นตากใบ |
| --- | --- |
เจ๊ะเห, ตุมปัต, นาเระ
ประเทศที่มีการพูด: ไทย และมาเลเซีย
ชาติพันธุ์: ไทตากใบ
จำนวนผู้พูด: 60,000–70,000 คน  (2544)
ตระกูลภาษา: ขร้า-ไท  ไทไทตะวันตกเฉียงใต้(ยังไม่จัดกลุ่ม)ภาษาถิ่นตากใบ
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษาถิ่นตากใบ บ้างเรียก ภาษาถิ่นเจ๊ะเห หรือ ภาษาถิ่นนาเระ เป็นภาษาไทกลุ่มหนึ่ง จัดอยู่ในกลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ แต่ยังไม่ปรากฏสถานะในกลุ่มภาษาย่อยไทอย่างชัดเจน มีคำศัพท์และสำเนียงภาษาเป็นเอกลักษณ์ของตนเองแตกต่างไปจากภาษาไทยถิ่นใต้และภาษามลายูปัตตานี เพราะออกเสียงเอื้อนยาว เนิบช้า ผิดกับภาษาไทยถิ่นใต้ที่ออกเสียงห้วนสั้น เป็นที่พึงสังเกตว่ามีการใช้ราชาศัพท์สำหรับเรียกชื่อสิ่งของเครื่องใช้บางอย่าง รวมทั้งมีลักษณะทางภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาผู้ไทมากที่สุด ทั้งนี้ภาษาตากใบมีภาษาย่อย คือ ภาษาสะกอมในจังหวัดสงขลา
ในประโยคคำถามของภาษาถิ่นตากใบลงท้ายด้วยคำว่า หมี หรือ หมิ แทนการลงท้ายด้วยคำว่า ไหม เช่น ช่ายหมี แปลว่า "ใช่ไหม", กินข้าวแล้วหมี แปลว่า "กินข้าวหรือยัง" และ มึงมานานแล้วหมี แปลว่า "คุณมานานแล้วหรือยัง"
ใน พ.ศ. 2544 มีผู้ใช้นี้ภาษาราว 60,000–70,000 คน กระจายตัวตั้งแต่อำเภอยะหริ่ง อำเภอปะนาเระ อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี ลงไปจนถึงอำเภอตากใบ และอำเภออื่น ๆ ของจังหวัดนราธิวาส ทั้งยังพบผู้ใช้จำนวนหนึ่งในอำเภอหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช รวมถึงกลุ่มคนมาเลเซียเชื้อสายไทยในรัฐกลันตัน และรัฐตรังกานูของประเทศมาเลเซีย แต่จะเรียกว่า ภาษาตุมปัต ปัจจุบันคนรุ่นใหม่ใช้ภาษาถิ่นตากใบลดจำนวนลงเรื่อย ๆ จึงมีการจัดรายการวิทยุด้วยภาษาถิ่นตากใบเพื่ออนุรักษ์เป็นมรดกสำคัญของท้องถิ่น และกรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ประกาศขึ้นทะเบียนภาษาถิ่นตากใบขึ้นเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติไทย สาขาภาษา เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2556 ประเภทภาษาท้องถิ่น
ประวัติ

มุขปาฐะของชาวตากใบรุ่นเก่าจะบอกเพียงว่าบรรพบุรุษของพวกตน อพยพมาจากทางทิศตะวันตก คือมาจากทางตอนบนของคาบสมุทร แต่มิได้ชี้ชัดว่ามาจากที่ใด มุขปาฐะชั้นหลังจากหลายชุมชน มีการบอกเล่าแตกแขนงเนื้อหาต่างกันไป บางแห่งอธิบายว่า มีนายทหารสุโขทัยชื่อลัง คุมสำเภาหลวงจะไปค้าขายที่เมืองจีน แต่เรือกลับล่มที่แหลมญวน นายลังและบริวารบางส่วนขึ้นฝั่งที่ปะนาเระ อีกส่วนขึ้นฝั่งที่จันทบุรี ระยอง และตราด และอีกสำนวนหนึ่งอธิบายว่า กษัตริย์อยุธยาเสด็จมายังหัวเมืองภาคใต้ แต่ช้างเผือกสำคัญกลับเตลิดหายไป พระองค์มีพระราชโองการให้ไพร่พลออกตามหาช้าง และทรงคาดโทษด้วยว่าหากตามช้างสำคัญไม่ได้จะประหารชีวิตพวกเขาทั้งหมด แต่ก็ยังหาช้างสำคัญไม่พบ ด้วยเหตุนี้เหล่าทหารจึงตั้งถิ่นฐานอยู่แถบนี้เรื่อยมาเพื่อเลี่ยงโทษประหาร
มาร์วิน เจ. บราวน์ (Marvin J. Brown) นักภาษาศาสตร์ได้แสดงความเห็นว่าภาษาถิ่นตากใบนี้แยกตัวออกมาจากภาษาไทยสุโขทัยโดยตรงเมื่อราว พ.ศ. 2293
ชัยเลิศ กิจประเสริฐ อ้างความเห็นของแอนโทนี ดิลเลอร์ (Anthony Van Nostrand Diller) ว่าภาษาตากใบนี้น่าจะมีความสัมพันธ์กับภาษาไทยถิ่นเหนือ ภาษากลุ่มลาว ไทดำ ไทขาว หรืออื่น ๆ โดยอ้างถึงหลักฐานทางประวัติศาสตร์ เล่าเรื่องเมืองปัตตานี (Hikayat Patani) กรณีสมเด็จพระมหาจักรพรรดิส่งเชลยลาวล้านช้างไปปัตตานีเมื่อ พ.ศ. 2107 ก่อนเสียกรุงแก่พม่าในปีถัดมา เชลยเหล่านี้ตั้งถิ่นฐานที่บ้านปาดังเปอริต (Padang Perit) แวดล้อมด้วยสังคมชาวมลายูและไม่ได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยถิ่นใต้ ทำให้ภาษาถิ่นตากใบยังคงรักษาระบบวรรณยุกต์แบบเก่าไว้ได้
ส่วนงานวิจัยของพุทธชาติ โปธิบาล และธนานันท์ ตรงดี (2541) ซึ่งศึกษาการออกเสียงพยัญชนะต้น วรรณยุกต์ การยืดเสียง และศัพท์เฉพาะของภาษาถิ่นตากใบ พบว่ามีคำศัพท์เฉพาะที่ไม่ปรากฏในภาษาไทยภาคกลางและภาษาไทยถิ่นใต้ แต่กลับปรากฏในภาษาไทยถิ่นเหนือ ภาษาไทยถิ่นอีสาน ภาษาพวน ภาษาไทดำ และภาษาผู้ไท  โดยสรุปแล้วภาษาตากใบมีความใกล้เคียงกับภาษาผู้ไท ซึ่งอาศัยอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยมากที่สุด
ภาษาถิ่นย่อย

จากการศึกษาของพุทธชาติ โปธิบาล และธนานันท์ ตรงดี (2542) พบว่าภาษาถิ่นตากใบสามารถจำแนกออกเป็นสองภาษาถิ่นย่อย ดังนี้
ภาษาตากใบถิ่นย่อยเหนือ เป็นภาษาตากใบถิ่นย่อยที่มีผู้ใช้ในอำเภอปะนาเระ อำเภอสายบุรี อำเภอมายอ อำเภอยะหริ่ง อำเภอทุ่งยางแดง อำเภอกะพ้อ อำเภอไม้แก่น จังหวัดปัตตานี และบ้านเชิงเขา ตำบลปะลุกาสาเมาะ อำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส ซึ่งออกเสียงสระ ไ และ ใ ด้วยเสียงสั้น
ภาษาตากใบถิ่นย่อยใต้ เป็นภาษาตากใบถิ่นย่อยที่มีผู้ใช้ทุกอำเภอของจังหวัดนราธิวาส และเฉพาะที่บ้านสารวัน ตำบลตะโละไกรทอง อำเภอไม้แก่น จังหวัดปัตตานี ซึ่งออกเสียงสระ ไ และ ใ ด้วยเสียงยาว
นอกจากนี้ยังพบผู้ใช้ภาษาถิ่นตากใบในจังหวัดนครศรีธรรมราช โดยภาษาถิ่นตากใบมีภาษาย่อยคือภาษาถิ่นสะกอม ใช้สื่อสารกันในกลุ่มชาวไทยมุสลิม อำเภอจะนะและเทพา จังหวัดสงขลา และพบผู้ใช้สำเนียงคล้ายสำเนียงภาษาถิ่นตากใบที่บ้านคลองลาว ตำบลวังใหม่ อำเภอนายายอาม จังหวัดจันทบุรี
วัชรีย์ เพชรรัตน์ (2555) พบว่าภาษาถิ่นตากใบมีความเปลี่ยนแปลงอยู่เนือง ๆ โดยผู้พูดกลุ่มอายุ 15-30 ปี มีแนวโน้มการแปรคำศัพท์เพิ่มขึ้น ส่วนผู้พูดกลุ่มอายุ 75 ปีขึ้นไป มีการธำรงคำศัพท์เก่าได้มากที่สุด รวมทั้งภาษาถิ่นตากใบมีการรับอิทธิพลจากภาษามลายูปัตตานีอยู่เรื่อย ๆ และเป็นไปอย่างช้า โดยการเปลี่ยนแปลงของคำศัพท์มักได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยมาตรฐาน ภาษาไทยถิ่นใต้ และภาษามลายูปัตตานี เช่น โลกแว้น เปลี่ยนเป็น เขือพวง แปลว่า มะเขือพวง, ไฟแกรบ เปลี่ยนเป็น ไฟฉาย, ฝาระมี เปลี่ยนเป็น ฝาหม้อ, ช่างกริบผม เปลี่ยนเป็น ช่างตัดผม, เท้าเชี้ยว เปลี่ยนเป็น เต้าเจี้ยว, ปลาเจี้ยน เปลี่ยนเป็น ปลาทอด, น้ำอัดแก๊ด เปลี่ยนเป็น น้ำอัดลม, ตาแป เปลี่ยนเป็น ข้าวหมาก, ยี่ได๋ เปลี่ยนเป็น ไซ่ แปลว่า ทำไม และ นัด เปลี่ยนเป็น หล้าด แปลว่า ตลาด
ประชากร

กลุ่มประชากรที่ใช้ภาษาตากใบ เรียกว่า ไทตากใบ เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ไทกลุ่มหนึ่ง นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาท อาศัยอยู่ทางฝั่งตะวันออกของจังหวัดปัตตานี ได้แก่ อำเภอปะนาเระ อำเภอสายบุรี อำเภอมายอ อำเภอยะหริ่ง อำเภอทุ่งยางแดง อำเภอกะพ้อ และอำเภอไม้แก่น สามารถพบได้ที่จังหวัดนราธิวาสทุกอำเภอ ตั้งถิ่นฐานเรียงรายเรื่อยไปจนถึงรัฐกลันตัน และรัฐตรังกานู ประเทศมาเลเซีย บางส่วนโยกย้ายไปอำเภอหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช พวกเขาตั้งชุมชนอยู่ในวงล้อมของชาวมลายูมุสลิมไม่ต่ำกว่า 150 ปี บ้างก็อ้างว่าอาศัยมาไม่ต่ำกว่า 600 ปี มีวัดเป็นศูนย์กลางของชุมชน ยึดอาชีพทำนาและค้าของป่าเป็นหลัก บางชุมชนก็อยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางประชาคมมลายูมุสลิม นอกจากมีภาษาเป็นของตนเองแล้ว พวกเขายังมีวัฒนธรรมเป็นของตนเอง และหลายอย่างคล้ายกับคนไทยในภูมิภาคอื่น พวกเขาให้ความเคารพพระศาสนาเป็นอันมาก ไม่ว่าจะพักผ่อนหรือนอนต้องหันศีรษะไปทางวัด มักแสดงความเคารพพระภิกษุและสามเณรอย่างสูง เรียกชายที่ผ่านการบวชพระมาแล้วว่า เจ้า ไม่เรียก ทิด นับถือรูปหงส์แกะสลักอย่างชาวมอญ ผู้ชายสูงอายุนิยมโพกศีรษะด้วยผ้าขาวม้าเหมือนคนทางเหนือ และผู้หญิงสูงวัยมักเกล้ามวยผม เรียกว่า เกล้ามวยดากแตแหร และห่มสไบ มีประเพณีสำคัญอีกอย่าง คือประเพณีลาซัง และพิธีสระหัวบะดัน สำหรับทารกแรกเกิด มีรูปแบบการก่อสร้างศาสนสถานอิทธิพลมลายู ก่อนได้รับอิทธิพลอย่างไทยประเพณีในชั้นหลัง พวกเขาไม่นิยมสร้างศาลาการเปรียญอย่างคนไทยภาคกลาง แต่ให้ความสำคัญกับ "แม่แต๊ะ" หรือ "แม่วัด" แปลว่า กุฏิเจ้าอาวาส ซึ่งมีขนาดใหญ่ เป็นพื้นที่เอนกประสงค์หลายประการไม่ต่างจากศาลาการเปรียญ ซึ่งแม่วัดนี้เป็นแนวคิดเดียวกันกับการสร้างบ้านพักโต๊ะอิหม่าม ที่มีการสร้างอาคารบาราปอเนาะเชื่อมกับตัวบ้าน ใช้สำหรับสอนศาสนา อันเป็นอิทธิพลจากเรือนมลายู
ปัจจุบันชาวไทยกลุ่มนี้มีการสมรสข้ามชาติพันธุ์กับชาวมลายูมุสลิม และชาวจีนในพื้นที่ และจากสถานการณ์ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ตั้งแต่ พ.ศ. 2547 เป็นต้นมา ได้ส่งผลกระทบโดยตรงกับชุมชนไทยพุทธกลุ่มนี้อย่างกว้างขวาง เพราะชาวไทยพุทธไม่สามารถดำเนินชีวิตได้อย่างสะดวก ใช้ชีวิตด้วยความเครียดกังวลสูงเพราะเกรงจะถูกลอบทำร้าย ประชากรจำนวนไม่น้อยขายที่ดินเพื่อนำเงินไปตั้งถิ่นฐานที่อื่น ทำให้ประชากรที่ใช้ภาษานี้ลดจำนวนลงเรื่อย ๆ ขณะที่พระสงฆ์และสามเณรลดจำนวนลงเรื่อย ๆ ทำให้วัดร้างลง เมื่อขาดพุทธบริษัท ศาสนาพุทธกำลังตกอยู่ในสภาวะเสื่อมสลายจากพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ขณะที่ชาวมาเลเซียเชื้อสายสยามอาศัยกระจายอยู่ทั้งเจ็ดอำเภอของรัฐกลันตัน และหนึ่งอำเภอในรัฐตรังกานู มีสภาวะที่ต่างกันออกไปจากกลุ่มที่อาศัยในฝั่งไทย กล่าวคือพวกเขายังธำรงอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ ทั้งภาษา ประเพณี และศาสนาไว้อย่างครบถ้วน มีการถ่ายทอดศิลปวัฒนธรรมสู่ลูกหลานอย่างเป็นระบบ พวกเขาอาศัยอยู่รวมกันเป็นกลุ่มไม่ปะปนกับชาวมลายู หลายคนพูดและเขียนอักษรไทยได้ดี วัดไทยหลาย ๆ แห่งมักมีสถาปัตยกรรมจีนปรากฏให้เห็น หลังการผสานทางวัฒนธรรมในชั้นหลัง
นอกจากกลุ่มชาวไทยพุทธแล้ว ในกลุ่มภาษานี้ยังมีประชากรที่ใช้ภาษาถิ่นสะกอม ซึ่งเป็นสำเนียงย่อยของภาษาถิ่นตากใบ เป็นชาวไทยที่นับถือศาสนาอิสลาม อาศัยอยู่ในตำบลสะกอม อำเภอจะนะ และตำบลสะกอม อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา
วัดอุตตมาราม รัฐกลันตัน ศาสนสถานของชุมชนชาวไทยที่ใช้ภาษาถิ่นนี้ในกลันตัน
พุทธศาสนิกชนที่วัดเทพนิมิตร อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี
ศาลาจีนในวัดโพธิวิหาร รัฐกลันตัน
สถานีรถไฟคานาซาวะ

| คานาซาวะ |
| --- | --- |
ซุ้มประตู สึซุมิ บริเวณประตูตะวันออก
ข้อมูลทั่วไป
ผู้ให้บริการ: JR ตะวันตก รถไฟโฮะกุริกุ รถไฟอิชิกะวะ
สาย: โฮะกุริกุชิงกันเซ็ง, สายหลักโฮะกุริกุ สายอะซะโนะงะวะ รถไฟสายอิชิกะวะ
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ: พ.ศ. 2431
สถานีรถไฟคานาซาวะ (ญี่ปุ่น: 金沢駅; โรมาจิ: คานาซาวะ-เอะกิ) เป็นสถานีรถไฟหลักของเมืองคานาซาวะ จังหวัดอิชิกะวะ ดำเนินงานโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตก (JR ตะวันตก) ร่วมกับบริษัทรถไฟท้องถิ่น รถไฟอิชิกะวะ
ลำดับสถานี

| «> โฮะกุริกุ ชิงกันเซ็ง | «> โฮะกุริกุ ชิงกันเซ็ง | ขบวนรถ> โฮะกุริกุ ชิงกันเซ็ง | »> โฮะกุริกุ ชิงกันเซ็ง | »> โฮะกุริกุ ชิงกันเซ็ง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| โทะยะมะ |   | คะงะยะกิ |   | ปลายทาง |
| ชินทะกะโอะกะ |   | ฮะกุตะกะ |   | ปลายทาง |
| ชินทะกะโอะกะ |   | สึรุงิ |   | ปลายทาง |
สายหลักโฮะกุริกุ
| ปลายทาง |   | รถด่วน |   | ปลายทาง |
| นิชิคานาซาวะ |   | ธรรมดา |   | ปลายทาง |
IR Ishikawa Railway Line
| ปลายทาง | ปลายทาง | ธรรมดา | ฮิงะชิคานาซาวะ | ฮิงะชิคานาซาวะ |
สายโฮะกุเตะสึ อะซะโนะงะวะ
| ปลายทาง | ปลายทาง | ธรรมดา | นะนะสึยะ | นะนะสึยะ |
แหล่งข้อมูลอื่น

Kanazawa Station (JR West official page) (ญี่ปุ่น)
| ด ค กสถานีของ โฮกูริกุชิงกันเซ็ง |
| --- | --- |
 (โตเกียว  อูเอโนะ  โอมิยะ  คูมางายะ  ฮนโจวาเซดะ)  ทากาซากิ  อันนากะฮารูนะ  คารูอิซาวะ  ซากูไดระ  อูเอดะ  นางาโนะ  อียามะ  โจเอ็ตสึเมียวโก  อิโตะอิงะวะ  คูโรเบะอูนาซูกิอนเซ็ง  โทยามะ  ชินทากาโอกะ  คานาซาวะ 
 อนาคต: โคมัตสึ  คางะอนเซ็ง  อาวาระอนเซ็ง  ฟูกูอิ  นันเอ็ตสึ  สึรูงะ
สถานีรถไฟชินยามางูจิ

| ชินยามางูจิ |
| --- | --- |
อาคารสถานี
ข้อมูลทั่วไป
ผู้ให้บริการ: JR ตะวันตก
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ: พ.ศ. 2443
สถานีรถไฟชินยามางูจิ (ญี่ปุ่น: 新山口駅; ทับศัพท์: ชินยามางูจิ-เอกิ) เป็นสถานีรถไฟในเมืองยามางูจิ จังหวัดยามางูจิ ประเทศญี่ปุ่น ดำเนินงานโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตก (JR ตะวันตก) เป็นสถานีจอดของสายซันโยชิงกันเซ็งและสายหลักซันโย
ชานชาลา

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| 0 | ■ สายยามางูจิ | ไป ยามางูจิ, สึวาโนะ, มาซูดะ  |
| 1 | ■ สายยามางูจิ | ไป ยามางูจิ, สึวาโนะ, มาซูดะ  |
| 2 | ■ สายยามางูจิ | ไป ยามางูจิ, สึวาโนะ, มาซูดะ  |
| 3 | ■ ไม่มีทางเข้า |    |
| 4 | ■ สายหลักซันโย | ไป โทกุยามะ, ยานาอิ, อิวากูนิ  |
| 5 | ■ สายหลักซันโย | กลับไป โทกุยามะ, ยานาอิ, อิวากูนิ กลับไป อูเบะ, อาซะ, ชิโมโนเซกิ  |
| 6 | ■ สายหลักซันโย | ไป อูเบะ, อาซะ, ชิโมโนเซกิ กลับไป โทกุยามะ, ยานาอิ, อิวากูนิ  |
| 7 | ■ สายหลักซันโย | ไป อูเบะ, อาซะ, ชิโมโนเซกิ  |
| 8 | ■ สายอูเบะ | ไป อูเบะมิซากิ, อูเบะชินกาวะ  |
| 11 | ■ ซันโยชิงกันเซ็ง | ไป ฮิโรชิมะ, ชินโอซากะ, โตเกียว  |
| 12 | ■ ซันโยชิงกันเซ็ง | ไป โคกูระ, ฮากาตะ, คูมาโมโตะ, คาโงชิมะชูโอ |
แหล่งข้อมูลอื่น

JR West station information (ญี่ปุ่น)
| ด ค กสถานีของ ซันโยชิงกันเซ็ง |
| --- | --- | --- |
|  (ไปโตเกียว<<) ชินโอซากะ  ชินโคเบะ  นิชิอากาชิ  ฮิเมจิ  ไอโออิ  โอกายามะ  ชินคูราชิกิ  ฟูกูยามะ  ชินโอโนะมิจิ  มิฮาระ  ฮิงาชิฮิโรชิมะ  ฮิโรชิมะ  ชินอิวากูนิ  โทกูยามะ  ชินยามางูจิ  อาซะ  ชินชิโมโนเซกิ  โคะกูระ  ฮากาตะ (>>ไปคาโงชิมะชูโอ, ฮากาตะมินามิ)  |  (ไปโตเกียว<<) ชินโอซากะ  ชินโคเบะ  นิชิอากาชิ  ฮิเมจิ  ไอโออิ  โอกายามะ  ชินคูราชิกิ  ฟูกูยามะ  ชินโอโนะมิจิ  มิฮาระ  ฮิงาชิฮิโรชิมะ  ฮิโรชิมะ  ชินอิวากูนิ  โทกูยามะ  ชินยามางูจิ  อาซะ  ชินชิโมโนเซกิ  โคะกูระ  ฮากาตะ (>>ไปคาโงชิมะชูโอ, ฮากาตะมินามิ)  |  |
อายากะ มิโยชิ

Japanese actress, model, and former idol (born 1996)
| อายากะ มิโยชิ |
| --- | --- |
三吉 彩花
มิโยชิร่วมงานคอลเลกชัน Rokh H&M ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2024
เกิด:  (1996-06-18) 18 มิถุนายน ค.ศ. 1996 (28 ปี) คาวาโงเอะ,  ไซตามะ, ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ:  นักแสดง  นางแบบ 
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2007–ปัจจุบัน
ส่วนสูง: 1.73 m (5 ft 8 in)
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: เจป็อป
ช่วงปี: 2010–2012
อดีตสมาชิก: Sakura Gakuin
 นักดนตรี
อายากะ มิโยชิ (ญี่ปุ่น: 三吉 彩花; โรมาจิ: Miyoshi Ayaka), เกิดวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1996 เป็นนักแสดง นางแบบ และอดีตไอดอลชาวญี่ปุ่น เธอเป็นตัวแทนของบริษัทจัดหานักแสดง อะมิวส์ และเคยเป็นสมาชิกของกลุ่มไอดอลหญิง Sakura Gakuin ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 ถึง ค.ศ. 2012