stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดป่าเรไร

วัดป่าเรไร อาจหมายถึง
วัดป่าเรไร อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
วัดป่าเรไร อำเภอบ้านเขว้า จังหวัดชัยภูมิ
วัดป่าเรไร อำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์
วัดป่าเรไร อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
วัดป่าเรไร อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์
วัดป่าเรไร อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์
วัดป่าเรไร อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์
วัดป่าเรไร อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด
วัดป่าเรไร อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
วัดป่าเรไร อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด
วัดป่าเรไร อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย
วัดป่าเรไรทอง อำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์
วัดป่าเรไรย์ อำเภอพระยืน จังหวัดขอนแก่น
วัดป่าเรไรย์ อำเภอทับคล้อ จังหวัดพิจิตร
วัดป่าเรไรรัตนาราม อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี
ดูเพิ่ม

วัดป่าเลไลย์
วัดป่าเลไลยก์
วงศ์เน่าใน

| วงศ์เน่าใน |
| --- | --- |

Ilex paraguariensis

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Angiosperms
ชั้น:: Eudicots
อันดับ:: Aquifoliales
วงศ์:: Aquifoliaceae DC. ex A.Rich.
สกุล:: Ilex Linnaeus

ชนิดต้นแบบ
Ilex aquifolium L. 
สปีชีส์
 ประมาณ 600 สปีชีส์
วงศ์เน่าใน (Aquifoliaceae) เป็นวงศ์ของพืชมีดอกในกลุ่มพืชใบเลี้ยงคู่แท้ มีสมาชิกเหลืออยู่เพียงสกุลเดียวคือสกุล Ilex
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.meb.uni-bonn.de/giftzentrale/stechpalme.html
http://www.haabet.dk/flora_danica/Kristtorn_(Ilex_aquifolium%5Bลิงก์เสีย%5D
http://www.itis.usda.gov/servlet/SingleRpt/SingleRpt?search_topic=TSN&search_value=27979 เก็บถาวร 2006-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://delta-intkey.com/angio/www/aquifoli.htm
รักสุดท้ายยัยจอมเหวี่ยง

| รักสุดท้ายยัยจอมเหวี่ยง |
| --- | --- |
ใบปิดละครโทรทัศน์
สร้างโดย: เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์
เขียนโดย: บทประพันธ์ : ดัดแปลงจากซีรีส์ต้นฉบับ เรื่อง Queen Of No Marriage  บทโทรทัศน์ :  พรดี สาตราวาหะ เพียงไพฑูรย์ สาตราวาหะ
กำกับโดย: ผอูน จันทรศิริ
แสดงนำ: น้ำทิพย์ จงรัชตวิบูลย์ ศรัณย์ นราประเสริฐกุล ชนกันต์ อาพรสุทธินันธ์ วรนิษฐ์ ถาวรวงศ์ ปีเตอร์ คอร์ป ไดเรนดัล ปฏิภาณ ปฐวีกานต์
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: อายุไม่เกี่ยว - First Anuwat (Ep.1-8)   แค่กอด - แก้ม วิชญาณี (Ep.9-14)
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: แค่กอด - แก้ม วิชญาณี
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนตอน: 14 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: ถกลเกียรติ วีรวรรณ นิพนธ์ ผิวเณร
ความยาวตอน: 130 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่องวัน, trueID
ออกอากาศ: 14 มิถุนายน พ.ศ. 2565 – 1 สิงหาคม พ.ศ. 2565
รักสุดท้ายยัยจอมเหวี่ยง (อังกฤษ: My Queen) เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนว โรแมนติก-คอมเมดี ที่ดัดแปลงจากซีรีส์ต้นฉบับเรื่อง Queen Of No Marriage ผลิตโดย เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ นำแสดงโดย น้ำทิพย์ จงรัชตวิบูลย์, ศรัณย์ นราประเสริฐกุล, ปีเตอร์ คอร์ป ไดเรนดัล, วรนิษฐ์ ถาวรวงศ์,ชนกันต์ อาพรสุทธินันธ์ กำกับการแสดงโดย ผอูน จันทรศิริ ออกอากาศครั้งแรกวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2565 ทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทาง ช่องวัน
เรตติ้ง

การตอบรับของละครเรื่องนี้ทั้งหมด 14 ตอนที่ได้ออกอากาศไป (เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2565 - 1 สิงหาคม พ.ศ. 2565) นีลเส็น ได้วัดค่าเฉลี่ยเรตติ้งละครจากคนทั่วประเทศไทยอยู่ที่ 0.0
| ตอนที่ | ออกอากาศ | เรตติ้งทั่วประเทศ |
| --- | --- | --- |
| 1 | 14 มิถุนายน 2565 | 1.250 |
| 2 | 20 มิถุนายน 2565 | 1.308 |
| 3 | 21 มิถุนายน 2565 | 1.294 |
| 4 | 27 มิถุนายน 2565 | 1.411 |
| 5 | 28 มิถุนายน 2565 | 1.690 |
| 6 | 4 กรกฎาคม 2565 | 1.302 |
| 7 | 5 กรกฎาคม 2565 | 1.551 |
| 8 | 11 กรกฎาคม 2565 | 1.394 |
| 9 | 12 กรกฎาคม 2565 | 1.4 |
| 10 | 18 กรกฎาคม 2565 | 1.707 |
| 11 | 19 กรกฎาคม 2565 | 1.495 |
| 12 | 25 กรกฎาคม 2565 | 1.787 |
| 13 | 26 กรกฎาคม 2565 | 1.695 |
| 14 (ตอนจบ) | 1 สิงหาคม 2565 | 1.916 |
| ค่าเฉลี่ย | ค่าเฉลี่ย | 0.0 |
วัดตาขัน

| วัดตาขัน |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดตาขัน, วัดหลวงพ่อตั้ง
ที่ตั้ง: ตำบลตาขัน อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูวิบูลย์ภารกิตติ์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดตาขัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาขัน อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง ปัจจุบันพระครูวิบูลย์ภารกิตติ์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดตาขันตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2423 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2440 ผู้ริเริ่มตั้งวัดฝ่ายฆราวาสไม่ปรากฏหลักฐาน ฝ่ายสงฆ์ที่นับว่าเป็นผู้ริเริ่มก่อตั้งจริงจัง และเป็นที่รู้จักกันทั่วไป คือ ท่านพ่อตั้งหรือหลวงพ่อตั้งได้เป็นผู้ริเริ่มขึ้นและเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ปกครองวัดอยู่หลายพรรษา จนมีบางท่านแทนที่จะเรียกชื่อว่าวัดตาขันว่า วัดหลวงพ่อตั้ง
วัดมีพิพิธภัณฑ์วัดตาขันซึ่งพระครูวิบูลย์ภารกิตติ์เป็นผู้ริเริ่มการก่อตั้ง มีการจัดแสดงวัตถุสิ่งของ จึงเป็นแต่เพียงใช้มุมหนึ่งภายในศาลาวัด เก็บและจัดแสดงวัตถุสิ่งของจำนวนหนึ่งซึ่งญาติโยมที่มาทำบุญที่วัด ทางเข้าวัดมี พระพุทธตรีโลกเชษฐ์ เป็นพระพุทธรูปพื้นหลังด้านข้างองค์พระสีเขียวโดดเด่น มีอุโบสถมหาอุด ด้านในเป็นกุฏิของพระภิกษุ สามเณร ด้านหลังกุฏิมีศาลาการเปรียญ อเนกประสงค์ ในพื้นที่วัดเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวิบูลวิทยา
รถไฟรางเบาแดลลัส

รถไฟรางเบาแดลลัส เป็นระบบรถไฟฟ้าในเมืองแดลลัส รัฐเท็กซัส สหรัฐ มีระยะทางรวม 85 ไมล์ (137 กิโลเมตร) มีจำนวน 4 เส้นทาง ทำให้เป็นระบบรถไฟฟ้ารางเบาที่ยาวที่สุดในสหรัฐ จำนวนผู้โดยสาร 43,400 คนต่อวัน ใช้ระบบ Kinki Sharyo SLRV ("รถรางเบาสุด") และรถไฟฟ้าจำนวน 163 คันได้รับการดัดแปลงในช่วงปี 2000 เพื่อง่ายต่อการขึ้นและเพิ่มความจุของผู้โดยสาร
การดำเนินการ

วันธรรมดา ให้บริการเวลา 4.30-00.30 น. ตามเวลาท้องถิ่น ความถี่ทุก ๆ 15-30 นาที
วันเสาร์-อาทิตย์ ให้บริการเวลา 9.00-20.00 น. ตามเวลาท้องถิ่น ความถี่ทุก ๆ 20-30 นาที
ดูเพิ่ม

รายชื่อสถานีรถไฟรางเบาแดลลัส
รายชื่อระบบรถรางและรถไฟฟ้ารางเบา
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site
Official site (Spanish Language) เก็บถาวร 2008-08-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
System Map
Expansion Plan Map
DART History เก็บถาวร 2021-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วัดตาก้อง

| วัดตาก้อง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดตาก้อง, วัดไพรวัลย์นิกาวาส
ที่ตั้ง: ตำบลตาก้อง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสาราภิวัฒน์ (วีระวงศ์ เตชฺสมฺปนฺโน)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดตาก้อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาก้อง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
วัดตาก้องสร้างเมื่อ พ.ศ. 2225 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2525 เดิมทีบริเวณหน้าวัดมีแม่น้ำสายโบราณสายหนึ่งที่ใช้เป็นเส้นทางเดินเรือไปบ้านยางพระแท่นดงรัง จังหวัดกาญจนบุรี วัดตั้งอยู่ตรงหมู่บ้านตาก้อง เดิมเรียกว่า บ้านอ้ายก้อง สันนิษฐานว่าคงเรียกตามชาวจีนซึ่งมีฐานะร่ำรวยเป็นเจ้าของโรงหีบอ้อย จากคำบอกเล่าวัดตาก้อง เดิมมีชื่อว่า วัดไพรวัลย์นิกาวาส เหตุที่ใช้ชื่อนี้เพราะที่ตั้งของวัดยังเป็นป่าอยู่ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการแบ่งเขตการปกครองเป็นหมู่บ้าน ตำบล และอำเภอ ในครั้งนั้นหมู่บ้านอ้ายก้องได้ยกฐานะเป็นตำบลชื่อว่า ตำบลตาก้อง จึงสันนิษฐานว่าเปลี่ยนชื่อวัดตามชื่อตำบล
วัดตาก้อง มีหลวงพ่อแช่มซึ่งเป็นที่ศรัทธาของศิษยานุศิษย์ โบสถ์มหาอุดอายุมากกว่า 200 ปี ใช้วิธีการสร้างโบสถ์ของคนโบราณ ก่อผนังทึบ ไม่มีช่องหน้าต่างและมีประตูเข้าแค่ทางเดียว  เจาะช่องเล็ก ๆ ไว้บนผนังด้านหลังพระประธาน อุโบสถหลังใหม่ประดิษฐานพระพุทธรูปขัดสมาธิ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระจุฬามณีเจดีย์ สร้างด้วยแก้วอินทนิล ยอดเจดีย์ทำด้วยทองคำแท้ ประดับด้วยรัตนะคือแก้ว 7 ประการ ล้อมรอบด้วยกำแพงทองประดับด้วยธงทิวสีต่าง ๆ เจดีย์บรรจุพระเกศธาตุกับพระเขี้ยวแก้วขวาของพระพุทธเจ้า พระจุฬามณีเจดีย์สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2465 และวัดยังมีรูปปั้นของครูสุรพล สมบัติเจริญ เหตุเพราะสุรพล สมบัติเจริญ เป็นศิษย์ของหลวงพ่อแช่ม
รายนามเจ้าอาวาส

พระเทียน
พระอินทร์
พระ ปลั่ง
พระเกริ่น
พระกร่าย อินฺทโชโต
พระอธิการเปลี่ยน ชินปุตฺโต
พระครูภัทรกิจรังสรรค์ (ร่อน ฐานิสฺสโร)
พระครูอุดมจารุวัตร (กิมฮง นาคสโม)
พระครูสาราภิวัฒน์ (วีระวงศ์ เตชฺสมฺปนฺโน)
วัดตะไกร

| วัดตะไกร |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลลุมพลี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดร้าง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดตะไกร เป็นวัดร้างซึ่งตั้งอยู่ที่ตำบลลุมพลี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดตะไกรไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง แต่ตามหลักฐานทางโบราณคดี สันนิษฐานว่าวัดตะไกรน่าจะสร้างขึ้นในช่วง พ.ศ. 2006–2170 ในแผ่นดินสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ขึ้นมาจนถึงรัชกาล สมเด็จพระเจ้าทรงธรรม ถูกทิ้งร้างเมื่อครั้งเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2310
ชื่อของวัดได้ปรากฏอยู่ในวรรณคดี เรื่อง เสภาขุนช้างขุนแผน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานโดยอาศัยพงศาวดารและคำให้การชาวกรุงเก่าว่า มีเค้ามาจากเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในรัชกาลของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 ได้กล่าวถึงความสำคัญของวัดตะไกรไว้ว่า เป็นที่ฌาปนกิจศพและฝังศพของนางวันทองซึ่งถูกประหารชีวิต
นอกจากนี้ยังมีตำนานที่เล่าสืบต่อกันมาว่าสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ได้เสด็จมาทรงเครื่องใหญ่หรือตัดผมที่วัดแห่งนี้ เนื่องจากมีเรื่องเล่ากันว่าพระองค์มีวิชาอาคมอยู่ยงคงกระพันชาตรี
โบราณสถาน

จากการศึกษาทางด้านโบราณคดี แบ่งพัฒนาการของวัดตะไกรได้ดังนี้ สมัยแรกสร้างได้นำดินเหนียวปรับถมพื้นที่ทั้งวัด แล้ววางผังตามแกนทิศตะวันออก-ทิศตะวันตก โดยหันหน้าไปทางทิศตะวันออก เขตพุทธาวาส มีกำแพงแก้ว ถัดจากวิหารเป็นเจดีย์ประธานแปดเหลี่ยมซึ่งมีเจดีย์รายทางทิศใต้ นอกกำแพงทิศตะวันออกมีสระน้ำจำนวน 2 สระ สร้างด้วยการก่ออิฐเป็นกรอบ ยังพบโบราณวัตถุ ได้แก่ ส่วนประกอบทางสถาปัตยกรรม เครื่องมือ เครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น เตาเชิงกราน หม้อดินเผาแบบต่าง ๆ เศษภาชนะสีดำขัดมันคล้ายบาตรของพระภิกษุสงฆ์ เครื่องถ้วยลายครามจีน กำหนดอายุราวพุทธศตวรรษที่ 21–22 สมัยที่ 2 ได้ถมดินพื้นที่เขตพุทธาวาสสูงขึ้นอีก 50 เซนติเมตร พบโบราณวัตถุที่ใช้ในชีวิตประจำวันภายในวัด เช่น เตาเชิงกราน ตะคันดินเผา เบ้าหลอมโลหะ ภาชนะดินเผาจากแหล่งต่าง ๆ
สันนิษฐานว่ามีพระสงฆ์จำพรรษาตั้งแต่สมัยแรกจนถึง พ.ศ. 2310 และสมัยรัตนโกสินทร์ระหว่างรัชกาลที่ 4 ถึงรัชกาลที่ 5 ได้มีผู้คนเข้ามาใช้พื้นที่ของวัดอีกครั้งหนึ่ง
สำหรับส่วนของสิ่งก่อสร้างที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบันได้แก่ สระน้ำโบราณ กำแพงแก้ว พระวิหาร วิหารราย พระอุโบสถ พระเจดีย์ประธาน เจดีย์ราย (มีทั้งสิ้น 16 องค์รอบพระวิหาร)
วงดนตรีไทย

วงดนตรีไทยในประเทศไทยมีดังนี้
วงเครื่องสาย

วงเครื่องสายเครื่องเดี่ยว
วงเครื่องสายเครื่องคู่
วงเครื่องสายผสม
วงเครื่องสายปี่ชวา
วงปี่พาทย์

วงปี่พาทย์ไม้แข็ง
วงปี่พาทย์ไม้นวม
วงปี่พาทย์มอญ
วงปี่พาทย์นางหงส์
วงปี่พาทย์ชาตรี
วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์
วงปี่พาทย์เสภา
วงปี่พาทย์เครื่องห้า
วงปี่พาทย์เครื่องคู่
วงปี่พาทย์เครื่องใหญ่
วงมโหรี

วงมโหรีเครื่องสี่
วงมโหรีเครื่องหก
วงมโหรีเครื่องเล็ก
วงมโหรีเครื่องคู่
วงมโหรีเครื่องใหญ่
อื่นๆ

วงบัวลอย
| ด ค กวงดนตรีไทย |
| --- | --- |
วงปี่พาทย์:  วงปี่พาทย์ชาตรี  วงปี่พาทย์ไม้แข็ง วงปี่พาทย์ไม้แข็งเครื่องห้า  วงปี่พาทย์ไม้แข็งเครื่องคู่  วงปี่พาทย์ไม้แข็งเครื่องใหญ่  วงปี่พาทย์เสภา  วงปี่พาทย์ไม้นวม  วงปี่พาทย์มอญ วงปี่พาทย์มอญเครื่องห้า  วงปี่พาทย์มอญเครื่องคู่  วงปี่พาทย์มอญเครื่องใหญ่  วงปี่พาทย์นางหงส์  วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์ 
วงเครื่องสาย:  วงเครื่องสายวงเล็ก วงเครื่องสายเครื่องเดี่ยว  วงเครื่องสายเครื่องคู่  วงเครื่องสายประสม  วงเครื่องสายปี่ชวา 
วงมโหรี:  วงมโหรีเครื่องสาม  วงมโหรีเครื่องสี่  วงมโหรีเครื่องหก  วงมโหรีเครื่องแปด  วงมโหรีวงเล็ก  วงมโหรีเครื่องคู่  วงมโหรีเครื่องใหญ่ 
อื่น ๆ:  วงบัวลอย  วงขับไม้  วงเครื่องสูง  วงปี่ชวากลองแขก  วงกันตรึม 
↑  "วงดนตรีสากล มีกี่ประเภท ส่วนประกอบแต่ละชนิดโดยละเอียด ใหม่ล่าสุด 2019 !!". แหล่งข้อมูล วงดนตรีสากล วงดนตรีไทย ต่างประเทศ.
ลูโซโฟนีเกมส์ 2014

| การแข่งขันกีฬาลูโซโฟนีเกมส์ครั้งที่ 3 |
| --- | --- |
เมืองเจ้าภาพ:  รัฐกัว
จำนวนประเทศ: 12 ประเทศ
ประเภทกีฬา: 95 รายการใน 9 ชนิดกีฬา
พิธีเปิด: 18 มกราคม พ.ศ. 2557
พิธีปิด: 29 มกราคม พ.ศ. 2557
ประธานพิธี: ประณับ มุกเคอร์จี
นักกีฬากล่าวนำปฏิญานตน: --
ผู้ตัดสินกล่าวนำปฏิญานตน: --
ผู้จุดคบเพลิง: --
สนามกีฬาหลัก: สนามกีฬาฟาทอร์ดา
← ลิสบอน 2009 มาปูโต 2017 → 
กีฬาลูโซโฟนีเกมส์ 2014 จัดขึ้นที่กัวของประเทศอินเดีย
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน

แองโกลา
บราซิล
กาบูเวร์ดี
ติมอร์-เลสเต
กินี-บิสเซา
มาเก๊า, จีน
โมซัมบิก
โปรตุเกส
เซาตูแมอีปริงซีป
อิเควทอเรียลกินี
อินเดีย
ศรีลังกา
ชนิดกีฬา

กรีฑา
บาสเกตบอล
ฟุตบอล
ยูโด
เทเบิลเทนนิส
เทควันโด
วอลเลย์บอลชายหาด
วอลเลย์บอล
วูซู
ตารางสรุปเหรียญรางวัล

ประเทศเจ้าภาพ
| อันดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  อินเดีย | 37 | 27 | 28 | 92 |
| 2 |  โปรตุเกส | 18 | 20 | 12 | 50 |
| 3 |  มาเก๊า | 15 | 9 | 14 | 38 |
| 4 |  ศรีลังกา | 7 | 11 | 13 | 31 |
| 5 |  แองโกลา | 5 | 8 | 14 | 27 |
| 6 |  โมซัมบิก | 4 | 4 | 5 | 13 |
| 7 |  บราซิล | 2 | 1 | 3 | 6 |
| 8 |  กินี-บิสเซา | 2 | 1 | 0 | 3 |
| 9 |  กาบูเวร์ดี | 1 | 6 | 5 | 12 |
| 10 |  เซาตูแมอีปริงซีป | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 11 |  ติมอร์-เลสเต | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม | รวม | 91 | 88 | 95 | 274 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2015-06-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ACOLOP เก็บถาวร 2015-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กลูโซโฟนีเกมส์ |
| --- | --- |
 มาเก๊า 2006  ลิสบอน 2009  กัว 2014  มาปูโต 2017
วัดธรรมมณฑล

| วัดธรรมมณฑล |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลสัมปทวน อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดธรรมมณฑล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสัมปทวน อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
วัดธรรมมณฑลตั้งวัดเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2553 เดิมทีที่ดินตั้งวัดเป็นของงแม่ชีภาคพันธ์ เอี่ยมพาหล มีที่ทั้งหมด 18 ไร่เศษ ได้แบ่งให้หลาน 3 คน ได่แก่ คุณเยวภา โพธิโต คุณรวีวรรณ วงเคี่ยม และพระใบฎีกามณฑล เขมจาโร โดยเมื่อ พ.ศ. 2546 พระใบฎีกามณฑล ซึ่งเป็นหลานของแม่ชีภาคพันธ์ ได้มาปักกลด บำเพ็ญเพียรอยู่เป็นเวลา 1 ปี เห็นว่าที่ดินนี้เหมาะแก่การสร้างสถานที่ปฏิบัติธรรม จึงเอาที่ดินที่ตนเองได้ส่วนแบ่งมาสร้างวัด จากนั้น แม่ชีภาคพันธ์ และหลานมีจิตศรัทธาถวายที่ดินเพิ่มรวมเป็น 18 ไร่เศษ เริ่มก่อตั้งเดิมเป็นสำนักสงฆ์ พ.ศ. 2546 จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2553
วัดได้ดำเนินการก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ เช่น ศาลาการเปรียญ กุฏิพระ กุฏิแม่ชี กุฏิกรรมฐาน 5 หลัง พร้อมทั้งห้องน้ำและห้องสุขา เป็นต้น ต่อมาทางวัดได้หาปัจจัยซื้อดินถมที่วัดเพื่อสร้างอุโบสถ โดยคณะศิษย์จึงจัดสร้างได้สร้างลูกอมหนุมานครองเมือง (59) รุ่นแรก โดยรวบรวมแผ่นจารชนวนมวลสารจากเกจิดัง ๆ ทั่วประเทศ
ภาษาฮินดี

| ภาษาฮินดี |
| --- | --- |
हिन्दी, हिंदी ฮินดี
คำว่า ฮินดี ในอักษรเทวนาครี
ออกเสียง: [ˈɦɪndiː]
ประเทศที่มีการพูด: อินเดีย
ภูมิภาค: เอเชียใต้
จำนวนผู้พูด: 480 ล้าน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อินโด-อิเรเนียนอินโด-อารยันภาษาฮินดี
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาเสาราษฏร์ปรากฤต ภาษาฮินดีเก่าภาษาฮินดี 
ระบบการเขียน: อักษรเทวนาครี อักษรละติน (ไม่เป็นทางการ) อักษรเบรลล์เทวนาครี
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  อินเดีย
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  แอฟริกาใต้  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ผู้วางระเบียบ: Central Hindi Directorate 
รหัสภาษา
ISO 639-1: hi
ISO 639-2: hin
ISO 639-3: hin

ภาษาฮินดี เป็นภาษาที่พูด ส่วนใหญ่ในประเทศอินเดียเหนือและกลาง เป็นภาษากลุ่มอินโด-ยูโรเปียน อยู่ในกลุ่มย่อย อินโด-อิเรเนียน มีวิวัฒนาการมาจากภาษาปรากฤต ในสาขา ของยุคกลาง และมีวิวัฒนาการทางอ้อมจากภาษาสันสกฤต ภาษาฮินดีได้นำคำศัพท์ชั้นสูงส่วนใหญ่มาจากภาษาสันสกฤต นอกจากนี้ เนื่องจากอิทธิพลของชาวมุสลิมในอินเดียเหนือ ภาษาฮินดียังมีคำที่ยืมมาจากภาษาเปอร์เซีย ภาษาอาหรับ และ ภาษาตุรกี เป็นจำนวนมาก และในที่สุดได้ก่อให้เกิดภาษาอูรดูขึ้น สำหรับภาษา"ฮินดีมาตรฐาน" หรือ "ฮินดีแท้" นั้น มีใช้เฉพาะการสื่อสารที่เป็นทางการ ขณะที่ภาษาซึ่งใช้ในชีวิตประจำวันในพื้นที่ส่วนใหญ่นั้น ถือว่าเป็นหนึ่งในภาษาถิ่นย่อย ของภาษาฮินดูสตานี
ในแง่ความสัมพันธ์ทางภาษาศาสตร์นั้น ภาษาฮินดีและภาษาอูรดู ถือว่าเป็นภาษาเดียวกัน แตกต่างตรงที่ ภาษาฮินดีนั้นเขียนด้วยอักษรเทวนาครี (Devanāgarī) ขณะที่ภาษาอูรดูนั้น เขียนด้วยอักษรเปอร์เซียและอาหรับ
ประวัติ > พัฒนาการของภาษาในอินเดียก่อนภาษาฮินดี

รูปภาษาโบราณของภาษาตระกูลอินโด-ยุโรป ในอินเดียนั้น พบอยู่ในภาษาสันสกฤตพระเวท   ต่อมาปาณินิได้ตั้งกฎเกณฑ์ทางไวยากรณ์ และจัดให้อยู่ในลักษณะแบบแผน สมัยอารยะของภาษายุคกลาง (500 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 1000) เริ่มขึ้นหลังจากสมัยอารยะของภาษายุคโบราณ (1500-500 ปีก่อนคริสตกาล)     ในระยะที่หนึ่งของยุคนี้ภาษาบาลีได้พัฒนาขึ้นมา ในระยะที่สองภาษาปรากฤตได้พัฒนาขึ้น ในระยะสุดท้ายนั้นเรียกว่าระยะของภาษาอัปภรัญศ์(เศารเสนี  มาคธี  มหาราษฏรี)  ภาษาในอินเดียปัจจุบันพัฒนาขึ้นจากภาษาอัปภรัญศ์นี้เอง
เหตุที่มีต้นกำเนิดมาจากภาษาสันสกฤต ทำให้ในทางทฤษฎีของเสียง คำศัพท์ และไวยากรณ์ของภาษาในปัจจุบันเช่น ภาษาฮินดี ภาษามราฐี ภาษาคุชราต ภาษาเบงกอล เป็นต้น มีความคล้ายคลึงกันมาก  และภาษาสันสกฤตยังมีอิทธิพลต่อภาษากลุ่มดราวิเดียนด้วย  อันมีสาเหตุจากความคล้ายคลึงทางวัฒนธรรมและการติดต่อสัมพันธ์กันมานับศตวรรษ  และจะเห็นได้ว่าภาษาอาหรับ ภาษาเปอร์เซีย และภาษาอังกฤษที่มาในรูปภาษาของผู้ปกครองนั้นมีอิทธิพลโดยทั่วไปต่อทุกภาษาในอินเดีย
ประวัติ > การก่อตัวของภาษาฮินดี

ภาษาฮินดีในรูปมาตรฐาน พัฒนาออกมาจากภาษาขาริโพลี   ภาษาขาริโพลีนั้นยอมรับกันว่าคือภาษาท้องถิ่นภาษาหนึ่งของกลุ่มภาษาฮินดีตะวันตก ซึ่งพูดอยู่ในบริเวณเมืองนิวเดลฮี  เมรัฐ บิชเนาร์ และสฮารันปุร   รูปวรรณกรรมที่สละสลวยในภาษาขาริโพลีนั้นได้รับการยอมรับว่าเป็นภาษาฮินดียุคใหม่  การใช้ภาษาขาริโพลีในสมัยโบราณ พบในศตวรรษที่ 10 ใช้อย่างแพร่หลาย และมีระบบในงานวรรณกรรมของอมีร ขุสโร (ค.ศ. 1253-1325)  รูปหนึ่งของภาษาขาริโพลีที่พัฒนาออกมาในศตวรรษที่ 16-17 ปรากฏในภาคใต้ เรียกว่า ภาษาทักขินี ในราชสำนักแห่งโมกุลนั้นใช้ภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซีย  ในขณะที่การใช้ภาษาผสมผสานระหว่างภาษาขาริโพลี กับ ภาษาเปอร์เซีย  ของเหล่าทหารและประชาชนทำให้เกิดภาษาอูรดู
ภาษาและวรรณกรรมฮินดีพัฒนาขึ้นอย่างสำคัญในสมัยศตวรรษที่ 19   ในขบวนการเรียกร้องอิสรภาพ  เพื่อความเป็นหนึ่งเดียวกันของชนทั้งประเทศ  จึงยอมรับภาษาฮินดีหรือฮินดุสตานีในรูปภาษาของการสื่อสารระหว่างประชาชน   ผู้นำทั้งหลายได้ใช้ภาษาฮินดีเพื่อสร้างความเข้าใจแก่มวลชน
ก่อนหน้ายุคนี้ ในวรรณคดีภาษาฮินดีพบแต่วรรณกรรมประเภทร้อยกรองที่เขียนด้วย ภาษาพรัช และ ภาษาอวธี  เท่านั้น  แต่ในยุคนี้   ภารเตนดุ หริศจันดระ, อาจารยะ มหาวีร ประสาท ดวิเวดี, ดร.ศยามสุนดัร ดาส, เปรมจันด และประสาท เป็นต้น คือผู้จัดมาตรฐานให้แก่ภาษาฮินดีและแก่วรรณกรรมทั้งร้อยกรองและร้อยแก้ว
ประวัติ > ภาษาฮินดีในฐานะภาษาประจำชาติ

ภาษาฮินดีในรูปที่ได้รับการจัดมาตรฐานในปัจจุบัน นอกจากใช้ในงานวรรณกรรมแล้ว  ยังใช้ในด้านการศึกษา  วิทยาการ  เทคโนโลยี และการปกครอง   ภาษาฮินดีในรูปดังกล่าวจึงมีการออกเสียง การเขียนและโครงสร้างไวยากรณ์ที่เป็นแบบอย่างมาตรฐาน  และในกรอบของรูปมาตรฐานนี้จึงมีความแตกต่างจากภาษาท้องถิ่นที่ใช้พูดกันในประเทศ
ในวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2492 ภาษาฮินดีได้รับการยอมรับเป็นภาษาประจำชาติ ตามรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐอินเดียส่วนที่ 17 หมวดที่ 1 มาตรา 343  บัญญัติให้ภาษาฮินดีเป็นภาษาประจำชาติและใช้อักษรเทวนาครี   ในปัจจุบันภาษาฮินดีเป็นภาษาราชการของรัฐอุตตรประเทศ พิหาร มัธยประเทศ ราชสถาน หรยาณา หิมาจัลประเทศและกรุงเดลี  สำหรับในรัฐปัญจาบ คุชราต มหาราษฏระ และหมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ให้ภาษาฮินดีอยู่ในสถานะภาษาที่สอง
ไวยากรณ์

ไวยากรณ์ของภาษาฮินดีมีความซับซ้อนมากกว่าภาษาอังกฤษมาก การเรียงประโยคเป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา ไม่มีคำบุพบทแต่ใช้คำปรบทแทน
ไวยากรณ์ > เพศ

คำนามในภาษาฮินดีแบ่งเป็น 2 เพศ คือ บุรุษลึงค์ และสตรีลึงค์   การกำหนดเพศนี้ใช้กับนามที่ไม่มีชีวิตด้วย  เสียงสระท้ายคำจะช่วยบอกเพศของคำ  คำยืมจากภาษาสันสกฤตจะกำหนดเพศเช่นเดียวกับภาษาสันสกฤต   คำยืมจากภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซียจะถูกกำหนดเพศด้วย  คำยืมจากภาษาอังกฤษมีการระบุเพศเหมือนกันแต่ไม่แน่นอน
ไวยากรณ์ > คำถาม

คำสรรพนามแสดงคำถามโดยทั่วไปคือ ใคร (कौन) อะไร (क्या) ทำไม (क्यों)  เมื่อใด (कब) ที่ไหน (कहां) อย่างไร (कैसे) มากเท่าใด (कितना) ชนิดใด (कैसा) คำว่า क्या  ใช้เป็นตัวบ่งชี้คำถามในคำถามแบบใช่/ไม่ใช่ ได้ด้วย
ไวยากรณ์ > สรรพนาม

คำสรรพนามทั้งสามบุรุษเป็นเพศเดียวกันหมด โดยการระบุเพศจะแสดงที่คำกริยา มีการกสำหรับคำสรรพนามสองการกคือประธานและความเป็นเจ้าของ คำสรรพนามบุรุษที่สองในภาษาฮินดี แบ่งตามระดับความสุภาพได้สามระดับคือ
आप เป็นทางการและแสดงความนับถือ ใช้เหมือนกันทั้งเอกพจน์และพหูพจน์
तुम ไม่เป็นทางการ ใช้กับผู้มีอายุหรือตำแหน่งต่ำกว่า
तूँ ไม่เป็นทางการอย่างมาก ใช้กับเพื่อนสนิท
ภาษาฮินดีไม่มีคำนำหน้านามอย่างคำว่า the ในภาษาอังกฤษ ส่วน a/an ภาษาฮินดีใช้คำว่า एकแทน
ไวยากรณ์ > การเรียงคำ

การเรียงคำในประโยคเป็น ประธาน-กริยาวิเศษณ์-กรรมรองและคำขยาย-กรรมตรงและคำขยาย-คำแสดงคำถามหรือปฏิเสธ-กริยาและกริยาช่วย รูปปฏิเสธแสดงโดยการเติม नहीं(ไม่) ลงในประโยค หรือเติมคำนำหน้า ता ในบางการก คำคุณศัพท์มาก่อนคำนาม กริยาช่วยตามหลังกริยาหลัก
ไวยากรณ์ > กาล

กาลในภาษาฮินดีได้แก่ ปัจจุบันกาลไม่สมบูรณ์ ใช้กับเหตุการณ์ทั่วไปหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในขณะที่พูด ปัจจุบันกำลังกระทำ อดีตกาลกำลังกระทำ อดีตกาลไม่สมบูรณ์ อดีตกาลสัมบูรณ์ นอกจากนี้มีประโยคในรูปคำสั่ง มีเงื่อนไข หรือเหตุการณ์สมมติ โดยปกติแล้วกาลและรูปแบบต่างๆแสดงในรูปกริยาช่วย ส่วนกริยาหลักแสดงจำนวนและเพศของคำนาม
ไวยากรณ์ > การก

ภาษาฮินดีมีการผันคำน้อย ความสัมพันธ์ระหว่างคำนามในประโยคแสดงด้วยปรบท คำนามมีสามการกคือการกตรง  ไม่ใช้ปรบท มักเป็นประธานของประโยค การกรองใช้กับนามที่มีปรบทต่างๆกัน นามบางคำมีการกเรียกขานด้วย คำคุณศัพท์จะผันไปในทิศทางเดียวกับคำนาม
ดูเพิ่ม

การเขียนคำทับศัพท์ภาษาฮินดี
แหล่งข้อมูลอื่น

Virtual Hindi Keyboard คีย์บอร์ดฮินดี  เก็บถาวร 2007-06-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กภาษาทางการของประเทศอินเดีย |
| --- | --- |
ระดับสหภาพ:  ฮินดี  อังกฤษ 
ตามรัฐธรรมนูญอินเดีย:  กงกัณ  กันนาดา  กัศมีร์  คุชราต  โดกรี  เตลูกู  ทมิฬ  เนปาล  เบงกอล  โบโด  ปัญจาบ  มณีปุระ  มราฐี  มลยาฬัม  ไมถิลี  สันถาลี  สันสกฤต  สินธ์  อัสสัม  อูรดู  โอริยะ  ฮินดี 
ระดับรัฐ:  อังคิกา  โภชปุระ  ฉัตตีสครห์  กาโร  กูรุง  โฮ  Kamatapuri  Kharia  คาซี  Khortha  กอกบอรอก  Kurmali  Kurukh  เลปชา  ลิมบู  มคธ  มาคัร  มีโซ  มุนดารี  เนวาร์  Rai  รังปุระ  Sadri  เศรปา  สิกขิม  สุนุวาร์  ตามาง 
บริเวณที่พูดภาษาฮินดีเป็นภาษาแม่
วัดธรรมนิยม

สำหรับวัดยมแห่งอื่น ดูที่ วัดยม
| วัดธรรมนิยม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดธรรมนิยม, วัดยม, วัดยมไทย
ที่ตั้ง: ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อดำ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดธรรมนิยม เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระอธิการหวาน ฐิตสุโภ
วัดธรรมนิยม หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า วัดยมไทย ชาวบ้านนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า วัดยม กรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1900 ต่อมาในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เจ้าพระยายมราช (สังข์) หนึ่งในขุนศึกพระนารายณ์ ได้ปฏิสังขรณ์วัดนี้ จึงได้มีนามว่า วัดยม โดยเอาคำว่า ยม มาจากนามฐานันดรศักดิ์ คือ "ยมราช" แต่เดิมภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน คือ หลวงพ่อดำ เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่สมัยกรุงศรีอยุธยา แต่เนื่องจากเมื่อครั้งเสียกรุงศรีอยุธยา ถูกข้าศึกทำลายเสียหาย ครั้นสมัยบูรณะวัดธรรมนิยม จึงได้บูรณะองค์หลวงพ่อดำและนำมาประดิษฐานหน้าอุโบสถหลังใหม่ เพื่อให้ประชาชนได้สักการบูชา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2504
ลู่ ถิงเวย์

| ลู่ ถิงเวย (陸廷威) |
| --- | --- |
เกิด:  (1983-10-05) 5 ตุลาคม ค.ศ. 1983 (40 ปี) ไทเป ไต้หวัน
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2549 - ปัจจุบัน
ฐานข้อมูล
IMDb
ลู่ ถิงเวย (จีน: 陸廷威; อักษรโรมัน: Lu Tingwei; เกิด 5 ตุลาคม พ.ศ. 2526) เป็นนักแสดงชาวไต้หวัน มีชื่อเสียงจากการแสดงซีรีส์แนวดราม่าเรื่องแรกรับบทเป็น จี้ว์เค่อเฉียง ในเรื่อง บั้มออฟเลิฟ (2006) ของสถานีโทรทัศน์จีทีวี, ฮอร์โมนส์ (2008) และ เวนอะวูล์ฟฟอลส์อินเลิฟวิทอะชีพ (2012) โดยในปี พ.ศ. 2551 ได้แสดงในภาพยนตร์ไทยเรื่อง ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น รับบท ตี่ตี๋
ประวัติ

ลู่ ถิงเวย เกิด 5 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ที่กรุงไทเป ไต้หวัน จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีชิงหยุน คณะบริหารธุรกิจระหว่างประเทศ
ผลงานการแสดง > ละคร

| ปี | ชื่อเรื่อง | บทบาท | ออกอากาศ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2006 | Bump of Love 《愛殺17》 | จี้ว์เค่อเฉียง / 鄒克強 |  |
| 2007 | Chu Chu My Daddy 《親親小爸》 | ซูไป๋หาว / 蘇伯豪 |  |
| 2007 | ต้าเจินจู - 《大珍珠》 (ละครจีนแผ่นดินใหญ่) |  |  |
| 2008 | PiLi MIT / 《霹靂 MIT》 | เฉียนฟู่หาว / 錢富豪 |  |
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี | ชื่อเรื่อง | บทบาท | ออกอากาศ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2006 | หว่อ อ้าย ซุน เยี่ยน จื่อ - 《我愛孫燕姿》 | รับเชิญแสดงภาพยนตร์ประกอบผลงานเพลงของ ซุนเหยี่ยนจื่อ |  |
| 2007 | ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น | ตี่ตี๋ |  |
ผลงานการแสดง > มิวสิกวิดีโอ

| ปี | เพลง | ศิลปิน | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| 2006 | อ้ายเลอจิ้วต่งเลอ《愛了就懂了》 | ซูฮุ่ยหลุน (蘇慧倫) |  |
| 2006 | เจิน เตอะ《真的 | จางเสาหาน (張韶涵) |  |
| 2006 | อี่ว์ เทียน《雨天》 | ซุนเยี่ยนจื่อ (孫燕姿) |  |
| 2006 | เมิ่งเสี่ยงเทียนคง《夢想天空》 | ซุนเยี่ยนจื่อ |  |
| 2006 | หว่อหวยเนี่ยนเตอะ《我懷念的》 ของนักร้อง | ซุนเยี่ยนจื่อ |  |
| 2007 | ไจ้ซื่อเจี่ยจงซิน《在世界中心》 | พานเจียลี่ (潘嘉麗) |  |
| 2007 | I Need You | กัวไฉ่เจี๋ย (郭采潔) |  |
วัดธรรมปทีป

วัดธรรมปทีป อาจหมายถึง
วัดธรรมปทีป (ประเทศฝรั่งเศส) วัดในปารีส ประเทศฝรั่งเศส
วัดธรรมปทีป (ประเทศสกอตแลนด์) วัดในประเทศสกอตแลนด์
วัดธรรมปทีป (สหรัฐอเมริกา) วัดในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา
รายชื่อตัวละครในเดธโน้ต

ตัวละครในเดธโน้ต เป็นตัวละครการ์ตูนจากมังงะและอนิเมะเรื่อง "เดธโน้ต" เรื่องโดยสึงุมิ โอบะ ภาพโดยทาเคชิ โอบาตะเจลัส