stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Aschersonia

| Aschersonia |
| --- | --- |

Aschersonia disciformis

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: เห็ดรา Fungi
หมวด:: แอสโกไมโคตา 
ชั้น:: Sordariomycetes 
อันดับ:: Hypocreales 
วงศ์:: Clavicipitaceae 
สกุล:: Aschersonia  Mont., 1848

ชื่อพ้อง
 Underwoodina Kuntze (1891)
Aschersonia เป็นสกุลของเห็ดราในอันดับ Hypocreales และวงศ์ Clavicipitaceae ชื่อสกุลนี้ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ Paul Friedrich August Ascherson (ค.ศ. 1834–1913) นักพฤกษศาสตร์ชาวเยอรมัน ชนิดในสกุลนี้ได้แก่เชื้อราที่ก่อโรคต่อแมลง เช่น A. aleyrodis ซึ่งอาจใช้ในการควบคุมทางชีวภาพต่อแมลงหวี่ขาวซึ่งเป็นแมลงศัตรูพืช
ชนิด

Mycobank มีรายการดังต่อไปนี้
Aschersonia abnormis
Aschersonia acutispora
Aschersonia aleyrodis Webber 1897
Aschersonia amazonica
Aschersonia andropogonis
Aschersonia aurantiaca
Aschersonia australiensis Henn. 1903
Aschersonia badia
Aschersonia basicystis
Aschersonia blumenaviensis
Aschersonia brunnea
Aschersonia caapi
Aschersonia caespiticia
Aschersonia calendulina
Aschersonia calendulina
Aschersonia carpinicola
Aschersonia chaetospora
Aschersonia cinnabarina
Aschersonia coffeae
Aschersonia columnifera
Aschersonia confluens
Aschersonia conica
Aschersonia consociata
Aschersonia crenulata
Aschersonia crustacea
Aschersonia crustata
Aschersonia cubensis Berk. & M.A. Curtis 1868
Aschersonia disciformis
Aschersonia duplex
Aschersonia eugeniae
Aschersonia fimbriata
Aschersonia flava
Aschersonia flavescens
Aschersonia flavocitrina
Aschersonia formosensis
Aschersonia fusispora
Aschersonia goldiana
Aschersonia guianensis
Aschersonia henningsii
Aschersonia hypocreoidea
Aschersonia incrassata
Aschersonia insperata
Aschersonia intermedia
Aschersonia jacarandae
Aschersonia javanica
Aschersonia javensis
Aschersonia juruensis
Aschersonia lauricola
Aschersonia lecanii
Aschersonia lecanioides
Aschersonia luteola
Aschersonia macrostromatica
Aschersonia macularis
Aschersonia marginata
Aschersonia mellea
Aschersonia microspora
Aschersonia minutispora
Aschersonia murrayae
Aschersonia napoleonae
Aschersonia narathiwatensis
Aschersonia novoguineensis
Aschersonia oxystoma
Aschersonia oxystoma
Aschersonia papillata
Aschersonia paraensis
Aschersonia paraphysata
Aschersonia parasitica
Aschersonia pediculoides
Aschersonia philippinensis
Aschersonia phthiurioides
Aschersonia pisiformis
Aschersonia pittieri
Aschersonia placenta Berk. 1873
Aschersonia rufa
Aschersonia samoensis
Aschersonia sclerotioides
Aschersonia scutelliformis
Aschersonia simplex
Aschersonia spathulata
Aschersonia spatulata
Aschersonia suzukii
Aschersonia tahitensis
Aschersonia taitensis Mont. (1848) – ชนิดต้นแบบ
Aschersonia tamurai
Aschersonia tephrosicola
Aschersonia tephrosiicola
Aschersonia turbinata
Aschersonia viridans
Aschersonia viridula
Aschersonia zenkeri
หมายเหตุ: ในปัจจุบันอาจมีชนิดอื่นที่เป็นชื่อพ้องที่อยู่ในสกุลเดียวกัน เช่น Hypocrella
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Montagne JPFC (1848) Sixième Centurie de plantes exotiques nouvelles. Décades I et II. Annales des Sciences Naturelles Botanique. 10: 106–136
↑  Burkhardt, Lotte (2022). Eine Enzyklopädie zu eponymischen Pflanzennamen [Encyclopedia of eponymic plant names] (pdf) (ภาษาเยอรมัน). Berlin: Botanic Garden and Botanical Museum, Freie Universität Berlin. doi:10.3372/epolist2022. ISBN 978-3-946292-41-8. S2CID 246307410. สืบค้นเมื่อ 27 January 2022.
↑  Mycobank Database: Aschersonia
แหล่งข้อมูลอื่น

Roskov Y.; Kunze T.; Orrell T.; Abucay L.; Paglinawan L.; Culham A.; Bailly N.; Kirk P.; Bourgoin T.; Baillargeon G.; Decock W.; De Wever A. (2011).  Didžiulis V. (บ.ก.). "Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2011 Annual Checklist". Species 2000: Reading, UK. สืบค้นเมื่อ 18 November 2018.
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q10419254  EoL: 21178  EPPO: 1ASCHG  Fungorum: 7236  GBIF: 3243515  iNaturalist: 354169  MycoBank: 7236  NBN: NHMSYS0020535025  NCBI: 100986  NZOR: 026fd20f-99ce-4ddf-8690-9c3b25b18067
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน

อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน (อังกฤษ: History of Anglo-Saxon England) (ค.ศ. 410 - ค.ศ. 1066) อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซันเป็นประวัติศาตร์ของต้นยุคกลางของอังกฤษที่เริ่มตั้งแต่ปลายสมัยโรมันบริเตนจนมาถึงการก่อตั้งราชอาณาจักรต่าง ๆ ของแองโกล-แซกซัน ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 และมาสิ้นสุดลงเมื่อชาวนอร์มันได้รับชัยชนะต่ออังกฤษ ในปี ค.ศ. 1066 ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง คริสต์ศตวรรษที่ 6 เป็นสมัยที่รู้จักกันทางโบราณคดีว่าบริเตนสมัยหลังโรมัน (Sub-Roman Britain) หรือที่รู้จักกันตามความนิยมว่า "ยุคมืด" (Dark Ages) ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 เป็นต้นมาก็เริ่มมีการก่อตั้งอาณาจักรที่ใหญ่ขึ้นที่เรียกกันรวม ๆ กันว่า "เจ็ดอาณาจักร" ในช่วงนี้อังกฤษแบ่งเขตการปกครองระหว่างอาณาจักรต่าง ๆ ของแองโกล-แซกซันและบริเตน การรุกรานของไวกิงในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 นำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงหลายประการในบริเตน ผู้รุกรานชาวเดนมาร์กโจมตีที่ตั้งถิ่นฐานต่าง ๆ ไปทั่วบริเตน แต่การตั้งถิ่นฐานของชาวเดนมาร์กต่อมาจำกัดอยู่แต่เพียงในบริเวณทางด้านตะวันออกของเกาะอังกฤษ ขณะที่ผู้รุกรานจากนอร์เวย์ที่เข้ามาทางไอร์แลนด์โจมตีทางฝั่งตะวันตกของทั้งอังกฤษและเวลส์ แต่ในที่สุดแองโกล-แซกซันก็มีอำนาจในการปกครองไปทั่วทั้งเกาะอังกฤษสลับกับเดนมาร์กในบางช่วงในบางครั้ง ทางด้านความสัมพันธ์กับแผ่นดินใหญ่ยุโรปก็ความสำคัญมาจนกระทั่งปลายสมัยแองโกล-แซกซัน
ที่มา

ที่มาของแองโกล-แซกซันมีด้วยกันต่าง ๆ ทั้งหลักฐานทางเอกสารและทางตำนาน แต่หลักฐานทางเอกสารที่สำคัญมีด้วยกันสี่ฉบับ ๆ แรกมาจากบันทึก "การล่มสลายและการพิชิตบริเตน" (De Excidio et Conquestu Britanniae) โดยนักบุญกิลดาส์ ที่เขียนราวค.ศ. 540 เป็นบันทึกที่หนักไปในทางการวิจารณ์กษัตริย์บริติชมากกว่าที่จะบรรยายเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ เอกสารฉบับที่สอง "ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับศาสนาของชนอังกฤษ" เขียนโดยนักบุญบีด ราว ค.ศ. 731 ใช้บันทึกของกิลดาส์เป็นพื้นฐานและก็อ้างอิงหลักฐานอื่นด้วย ฉบับที่สาม "ประวัติศาสตร์อังกฤษ" ที่กล่าวกันว่าเขียนโดยนักประพันธ์ชื่อเน็นเนียสที่อาจจะเขียนราว ค.ศ. 800 เน็นเนียสก็เช่นเดียวกับกิลดาส์บรรยายเหตุการณ์จากมุมมองของบริติช ฉบับสุดท้ายคือ "บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน" ที่บางส่วนมีพื้นฐานมาจากงานของบีดแต่ก็ผสมตำนานเกี่ยวกับการก่อตั้งราชอาณาจักรเวสเซ็กซ์ แต่ที่สำคัญที่สุดในบรรดาเอกสารสี่ฉบับก็คือ "ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับศาสนาของชนอังกฤษ" ของบีด และ "บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน"
หลักฐานอื่น ๆ ก็ใช้ประกอบหลักฐานทางเอกสาร เช่นหลักฐานการตั้งถิ่นฐานทางโบราณคดีที่เห็นได้จากประเพณีการฝังศพและการใช้ที่ดิน จากการวิจัยซากศพที่พบไม่ไกลจากแอ็บบิงดันอ้างว่าชาวแซกซันตั้งถิ่นฐานอยู่ด้วยกันกับชาวบริเตน ซึ่งเป็นปัญหาในการถกเถียงกันทางด้านการศึกษาว่าการตั้งถิ่นฐานของชาวแซกซันเป็นการตั้งถิ่นฐานแบบแทนที่ หรือเป็นการเข้ามาผสมกับผู้คนชาวโรมัน-บริเตนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่แต่เดิมในบริเวณทางใต้และตะวันออกของบริเตน ดาร์ก ("บริเตนและการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน" ค.ศ. 2002) และเลย์ค็อก ("รัฐบริทาเนียล่ม" ค.ศ. 2008) ต่างก็ถกกันในหัวข้อนี้และวิจัยจากหลักฐานสนับสนุนต่าง ๆ
หลักฐานอื่นก็มีกฎหมายแองโกล-แซกซันต่าง ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ตั้นแต่รัชสมัยของเอเธสเบิร์ตแห่งเคนต์ (Æthelberht of Kent) และไอเนแห่งเวสเซ็กซ์ (Ine of Wessex) และเพิ่มจำนวนขึ้นมากมายหลังจากรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช กฎบัตรแองโกล-แซกซัน (Anglo-Saxon Charters) ที่ส่วนใหญ่เกี่ยวกับการมอบที่ดินใช้เป็นหลักฐานได้ตลอดสมัย หลักฐานการเขียนอื่น ๆ ก็รวมทั้งวรรณกรรมนักบุญ, จดหมาย (มักจะเป็นการติดต่อระหว่างนักบวชและบางครั้งผู้นำทางการเมืองเช่นชาร์เลอมาญ และออฟฟาแห่งเมอร์เซีย) และกวีนิพนธ์แองโกล-แซกซัน
ในช่วงสิบปีที่แล้วก็ได้มีการศึกษาทางพันธกรรมของชาวอังกฤษในสมัยปัจจุบันที่นำไปใช้ในการสร้างทฤษฎีเกี่ยวกับประชากรในสมัยแองโกล-แซกซันและจำนวนผู้เข้ามาตั้งถิ่นฐาน ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 สรุปกันว่าการมาตั้งถิ่นฐานเป็นการตั้งถิ่นฐานของชนกลุ่มใหญ่ แต่เมื่อไม่นานมานี้เชื่อกันว่าเป็นการมาตั้งถิ่นฐานของชนชั้นผู้นำจำนวนไม่มากนักที่สนับสนุนจากการศึกษาโดยการวิจัยดีเอ็นเอ
สมัยเจ็ดอาณาจักรและการเข้านับถือคริสต์ศาสนา (ค.ศ. 600-800)

การเผยแพร่คริสต์ศาสนา (Anglo-Saxon Christianity) ไปในหมู่ชนแองโกล-แซกซันเริ่มราว ค.ศ. 600 โดยมีอิทธิพลจากคริสต์ศาสนาของเคลต์ (Celtic Christianity) จากทางตะวันตกเฉียงเหนือโดยสถาบันโรมันคาทอลิกจากทางตะวันออกเฉียงใต้ นักบุญออกันตินอัครบาทหลวงแห่งแคนเตอร์บรีองค์แรกรับหน้าที่เป็นอัครบาทหลวงในปี ค.ศ. 597 ในปี ค.ศ. 601 พระองค์ก็ได้ประทานศีลจุ่มให้แก่พระเจ้าแผ่นดินแองโกล-แซกซันองค์แรกที่เป็นคริสต์ศาสนิกชนเอเธลเบิร์ตแห่งเคนต์ เพ็นดาแห่งเมอร์เซีย (Penda of Mercia) พระเจ้าแผ่นดินนอกศาสนาองค์สุดท้ายของแองโกล-แซกซันเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 655 การเผยแพร่คริสต์ศาสนาของแองโกล-แซกซันไปยังแผ่นดินใหญ่ยุโรปเริ่มขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ที่เป็นผลทำให้จักรวรรดิแฟรงค์ (Frankish Empire) เกือบทั้งหมดกลายเป็นคริสเตียนภายในปี ค.ศ. 800.
ตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 7 และคริสต์ศตวรรษที่ 8 อำนาจก็โยกย้ายไปมาระหว่างราชอาณาจักรใหญ่ต่าง ๆ บีดบันทึกว่าเอเธลเบิร์ตแห่งเคนต์เป็นประมุขผู้มีอำนาจมากกว่าผู้อื่นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 6 แต่อำนาจก็ย้ายขึ้นไปทางเหนือไปยังราชอาณาจักรนอร์ทัมเบรียที่เป็นราชอาณาจักรที่เกิดจากการรวมราชอาณาจักรเบอร์นิเซียและไดราเข้าด้วยกัน เอ็ดวินแห่งนอร์ทัมเบรียอาจจะเป็นผู้มีอำนาจมากกว่าผู้ใดในบริเตนในขณะนั้นแต่ก็อาจจะเป็นเพียงความเห็นของบีดผู้ออกจะลำเอียงไปทางการเชิดชูราชอาณาจักรนอร์ทัมเบรียกว่าราชอาณาจักรอื่น แต่นอร์ทัมเบรียก็ประสบปัญหาผู้มีสิทธิในการครองราชอาณาจักรอยู่เป็นประจำ ซึ่งทำให้เมอร์เซียกลายเป็นอาณาจักรที่มีอำนาจโดยเฉพาะภายไต้การปกครองของเพ็นดาแห่งเมอร์เซีย หลังจากการพ่ายแพ้ในยุทธการที่เทร้นท์ในปี ค.ศ. 679 ต่อเมอร์เซีย และในยุทธการที่เน็คเทนส์เมียร์ในปี ค.ศ. 685 ต่อชนพิกต์ (Pict) นอร์ทัมเบรียก็หมดอำนาจ
ในคริสต์ศตวรรษที่ 8 เมอร์เซียก็กลายเป็นอาณาจักรที่มีอำนาจเหนืออาณาจักรอื่น ๆ แต่ก็ไม่ตลอดเวลา เอเธลบอลด์และออฟฟาแห่งเมอร์เซียเป็นกษัตริย์ผู้มีอำนาจสองพระองค์ โดยเฉพาะออฟฟาผู้ที่ชาร์เลอมาญทรงถือว่าเป็นโอเวอร์ลอร์ด (overlord) ของทางไต้ของบริเตน ที่เห็นได้จากความที่ทรงมีอำนาจพอที่จะระดมผู้คนให้มาสร้างเขื่อนออฟฟา (Offa's Dyke) ซึ่งเป็นเขื่อนดินที่ยาวเกือบตลอดพรมแดนเวลส์และอังกฤษปัจจุบัน แต่การขยายอำนาจของเวสต์เซ็กซ์และการต่อต้านของอาณาจักรย่อย ๆ ทำให้เป็นการเป็นอุปสรรคต่ออำนาจของเมอร์เซียโดยตลอด และเมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 อำนาจของเมอร์เซียก็สิ้นสุดลง
ช่วงเวลานี้เรียกกันว่าสมัยเจ็ดอาณาจักรแต่ก็เป็นวลีที่เลิกใช้กันในบรรดาผู้ศึกษาในสถาบันกันแล้ว คำว่าเจ็ดอาณาจักรมาจากราชอาณาจักรที่ประกอบด้วย นอร์ทัมเบรีย, เมอร์เซีย, อีสต์แองเกลีย, เอสเซ็กซ์, เคนต์, ซัสเซ็กซ์ และเวสเซ็กซ์ ที่เป็นอาณาจักรสำคัญทางไต้ของอังกฤษในของยุคนั้น แต่นักการศึกษาเมื่อไม่นานมานี้ชี้ให้เห็นว่ายังมีอาณาจักรอื่นที่มีความสำคัญตลอดสมัยนั้นที่รวมทั้ง: Hwicce, มากอนเซท (Magonsaete), ลินซีย์ และมิดเดิลแองเกลีย
การรุกรานของไวกิงและการขยายอำนาจของเวสเซ็กซ์ (คริสต์ศตวรรษที่ 9)

บันทึกแรกที่กล่าวถึงการโจมตีของไวกิงเกิดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 793 ที่สำนักสงฆ์ลินดิสฟาร์น (Lindisfarne) จากบันทึกในบันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน แต่ในขณะนั้นชนไวกิงก็ตั้งถิ่นฐานกันอย่างเป็นหลักแหล่งแล้วในออร์กนีย์และเชตแลนด์ (Shetland) นอกจากนั้นก็ยังคงมีการโจมตีที่เกิดขึ้นที่อื่นบ้างแล้วก่อนหน้านั้นที่ไม่ได้รับการบันทึก หลักฐานที่กล่าวถึงการโจมตีที่ไอโอนา (Iona) เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 794. การรุกรานของไวกิงโดยเฉพาะจากกองทัพของชนป่าเถื่อนอันยิ่งใหญ่ (Great Heathen Army) ของชาวเดนมาร์กทำความสั่นสะเทือนให้แก่ระบบการปกครองและการสังคมในบริเตนและไอร์แลนด์ ชัยชนะของสมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราชที่เอ็ดดิงทันในปี ค.ศ. 878 เป็นชนวนให้เกิดการรุกรานของเดนมาร์ก แต่เมื่อถึงเวลานั้นนอร์ทัมเบรียก็หมดอำนาจลงแล้วและกลายเป็นอาณาจักรเบอร์นิเซียกับอาณาจักรไวกิง ส่วนเมอร์เซียก็แบ่งแยกเป็นสองอาณาจักร และอีสต์แองเกลียก็สลายตัวจากการเป็นอาณาจักรของแองโกล-แซกซัน การรุกรานของไวกิงมีผลคล้ายคลึงกันในอาณาบริเวณของชนไอริช, สกอต, พิกต์ และบางส่วนของเวลส์ โดยเฉพาะทางเหนือของอังกฤษที่เป็นสาเหตุของการก่อตั้งราชอาณาจักรอัลบา (Alba) ที่ต่อมากลายมาเป็นสกอตแลนด์
หลังจากการสมัยของการโจมตีและปล้นสดมภ์แล้วไวกิงก็เริ่มตั้งถิ่นฐานในอังกฤษ ศูนย์กลางที่สำคัญของไวกิงอยู่ที่ยอร์ก หรือที่เรียกว่ายอร์วิค (Jórvík) โดยไวกิง หลังจากนั้นไวกิงก็พยายามสร้างสัมพันธไมตรีระหว่างราชอาณาจักรยอร์คกับดับลินแต่ต่อมาก็ล้มเหลว การตั้งถิ่นฐานของชาวเดนส์และชาวนอร์เวย์มีความสำคัญพอที่จะทิ้งร่องรอยทางภาษาศาสตร์ไว้ในภาษาอังกฤษ; คำหลายคำที่ใช้ในภาษาอังกฤษมีรากมาจากภาษานอร์สโบราณ หรือชื่อทางภูมิศาสตร์ในบริเวณการตั้งถิ่นฐานก็มีรากมาจากสแกนดิเนเวีย
การรวมตัวของอังกฤษ (คริสต์ศตวรรษที่ 10)

หลังจากสมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราชเสด็จสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 899 สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโสพระราชโอรสก็ขึ้นครองราชสืบต่อจากพระองค์ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดและพระอนุชาเขยเอเธลเรดแห่งเมอร์เซียก็ทรงต่อต้านการโจมตีของเดนมาร์กและเริ่มโครงการขยายดินแดน, ยึดอาณาบริเวณที่เป็นของเดนมาร์ก และก่อตั้งระบบป้อมปราการเพื่อป้องกันอาณาบริเวณที่เป็นเจ้าของ เมื่อเอเธลเรดสิ้นพระชนม์เอเธลเฟลดพระขนิษฐาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็ปกครองในพระนาม "Lady of the Mercians" และดำเนินการขยายดินแดนต่อร่วมกับเชษฐา ในปี ค.ศ. 918 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็ทรงควบคุมอังกฤษในบริเวณตั้งแต่ใต้แม่น้ำฮัมเบอร์ลงมาได้ทั้งหมด ปีเดียวกันนั้นเอเธลเฟลดก็สิ้นพระชนม์ ราชอาณาจักรเมอร์เซียก็รวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเวสเซ็กซ์
เอเธลสตันพระราชโอรสของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเป็นพระมหากษัตริย์องค์แรกที่ปกครองอังกฤษทั้งหมดหลังจากที่ทรงได้รับชัยชนะในนอร์ทัมเบรียในปี ค.ศ. 927 พระราชอิสริยศที่ทรงได้รับตามกฎบัตรแองโกล-แซกซันและบนเหรียญกษาปณ์ดูเหมือนว่าจะทรงมีอิทธิพลมากกว่าที่กล่าว หลังจากนั้นก็ทรงได้รับชัยชนะเมื่อนอร์ทัมเบรียพยายามแข็งข้อขึ้นอีกครั้งโดยการไปเป็นพันธมิตรกับกองทัพสกอต-ไวกิงในยุทธการบรูนันเบอร์ (Battle of Brunanburh) แต่หลังจากที่พระเจ้าเอเธลสตันเสด็จสวรรคตการรวมตัวของอังกฤษก็ประสบอุปสรรคต่าง ๆ
พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1  และพระเจ้าเอเดรด ผู้ครองราชย์ต่อมาต่างก็เสียอำนาจในการปกครองนอร์ทัมเบรียให้กับการโจมตีของชนนอร์สใหม่ก่อนที่จะได้คืนมาอีกครั้ง แต่เมื่อมาถึงสมัยของพระเจ้าเอ็ดการ์ผู้ปกครองอังกฤษในบริเวณเดียวกับเอเธลสตันอังกฤษก็รวมตัวกันอย่างถาวร
ดูเพิ่ม

เจ็ดอาณาจักร
โรมันบริเตน
ไวกิง
สมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช
ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออังกฤษ
สมเด็จพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสัน
สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ
| ด ค กสมัยกลาง |
| --- | --- |
สมัยกลางตอนต้น:  สมัยการย้ายถิ่นฐาน  จักรวรรดิโรมันล่ม  ปลายสมัยโบราณ  ความเสื่อมของพหุเทวนิยมกรีก-โรมัน  การเผยแพร่ศาสนาคริสต์  การเผยแพร่ศาสนาอิสลาม  ราชอาณาจักรแฟรงก์  อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  สมัยไวกิง  จักรวรรดิการอแล็งเฌียง  จักรวรรดิบัลแกเรีย 
สมัยกลางตอนกลาง:  จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  ระบบเจ้าขุนมูลนาย  ศาสนเภทตะวันออก-ตะวันตก  ข้อขัดแย้งเรื่องการสถาปนาสมณศักดิ์  สงครามครูเสด  อัสสมาจารย์นิยม  อารามิกนิยม  ระบบชุมชน  มานอเรียลิสต์  ปรากฏการณ์โลกร้อน 
สมัยกลางตอนปลาย:  สงครามร้อยปี  สงครามดอกกุหลาบ  สงครามฮุสไซท์  ดัชชีเบอร์กันดี  ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค  ศาสนเภทตะวันตก  การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิล  การขยายตัวของออตโตมัน  ทหารรับจ้างสวิส  คณะอัศวิน  มนุษยนิยมสมัยฟ้นฟูศิลปวิทยา  มหาวิทยาลัยสมัยกลาง  วิกฤติการณ์ปลายสมัยกลาง  ยุคน้ำแข็งเล็ก 
วัฒนธรรม:  สถาปัตยกรรม  ศิลปะ  อาหาร  ประชากร  วรรณกรรม  กวีนิพนธ์  การแพทย์  ดนตรี  ปรัชญา  คริสตจักรกับรัฐ  วิทยาศาสตร์  เทคโนโลยี  การสงคราม 
ดูเพิ่ม:  ลำดับเหตุการณ์  หัวข้อพื้นฐานของประวัติศาสตร์  ยุคกลางในประวัติศาสตร์  ยุคมืด  คตินิยมสมัยกลาง  คตินิยมสมัยกลางใหม่  การแสดงชีวิตของยุคกลาง 
 หมวดหมู่ ประวัติศาสตร์ยุโรป ประวัติศาสตร์แบ่งตามประเทศ บุคคลในประวัติศาสตร์ ลำดับเวลาในประวัติศาสตร์ 
ราชอาณาจักรและหมู่ชนในอังกฤษและเวลส์ราว ค.ศ. 600
บริเตนราว ค.ศ. 802 แสดงให้เห็นราชอาณาจักรแองโกล-แซกซันสีแดง/ส้ม และราชอาณาจักรเคลต์สีเขียว
บริเตนราว ค.ศ. 886 แสดงให้เห็นราชอาณาจักรเดนส์สีม่วง, ราชอาณาจักรแองโกล-แซกซันสีส้ม และราชอาณาจักรเคลต์สีเขียว
กง ลี่

กง ลี่ (จีนตัวย่อ: 巩俐; จีนตัวเต็ม: 鞏俐; พินอิน: Gǒng Lì) นักแสดงหญิงชาวจีน ที่เคยมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นอย่างมากในระดับนานาชาติ เธอได้รับการยกย่องว่าเป็น ราชินีของวงการภาพยนตร์จีน อีกทั้งยังเป็นสมาชิกสภาประชาชนของจีน และเป็นพรีเซ็นเตอร์ของเครื่องสำอางลอรีอัลในเอเชีย และยังเคยถูกจัดอันดับให้เป็นบุคคลที่งดงามที่สุดโดยนิตยสารพีเพิล
ประวัติ

เกิดเมื่อ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1965 ที่เมืองเฉิ่นหยาง มณฑลเหลียวหนิง ประเทศจีน มีพี่น้อง 4 คน กงลี่เป็นคนสุดท้อง กงลี่ได้ปริญญากิตติมศักดิ์จากวิทยาลัยนาฏศิลป์แห่งชาติที่กรุงปักกิ่ง สาขาการแสดง กงลี่ได้คบกับจางอี้โหมวเป็นเวลา 8 ปีแต่ได้เลิกรากัน ในปี ค.ศ. 1996 กงลี่ได้แต่งงานกับหวงเหว่ยหมิง นักธุรกิจชาวสิงคโปร์ ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 1 คนและต่อมาหย่าร้างในปี ค.ศ. 2010 ในปี ค.ศ. 2019 กงลี่ได้แต่งงานใหม่กับฌ็อง มีแชล ฌาร์ นักดนตรีและนักแต่งเพลงชาวฝรั่งเศส
ผลงาน

Red Sorghum (พ.ศ. 2530)
A Terracotta Warrior (พ.ศ. 2532)
The Empress Dowager (พ.ศ. 2532)
Mr. Sunshine (พ.ศ. 2532)
Codename Cougar (พ.ศ. 2532)
Ju Dou (พ.ศ. 2533)
God of Gamblers III: Back to Shanghai (พ.ศ. 2534)
Raise the Red Lantern (พ.ศ. 2534)
Mary from Beijing (พ.ศ. 2535)
The Story of Qiu Ju (พ.ศ. 2535)
Flirting Scholar (พ.ศ. 2536)
Farewell My Concubine (พ.ศ. 2536)
8 Guardians of Buddhism (พ.ศ. 2537)
To Live (พ.ศ. 2537)
The Great Conqueror's Concubine (พ.ศ. 2537)
Shanghai Triad (พ.ศ. 2538)
A Soul Haunted by Painting (พ.ศ. 2538)
Temptress Moon (พ.ศ. 2539)
Chinese Box (พ.ศ. 2540)
The Emperor and the Assassin (พ.ศ. 2542)
Breaking the Silence (พ.ศ. 2543)
Zhou Yu's Train (พ.ศ. 2545)
2046 (พ.ศ. 2547)
Eros (พ.ศ. 2547)
Memoirs of a Geisha (พ.ศ. 2549)
Miami Vice (พ.ศ. 2549)
Curse of the Golden Flower ศึกโค่นบัลลังก์วังทอง (พ.ศ. 2550)
Hannibal Rising (พ.ศ. 2550)
Shanghai (2553)
What women want (2554)
The Monkey King 2 (2559)
Saturday Fiction (2562)
Leap หรือ Chinese Women's Volleyball Team (2563)
Mulan (2563)
แหล่งข้อมูลอื่น

กงลี่ ดาราจีนที่ได้รับการยกย่องว่าสวยที่สุดในโลกคนหนึ่ง คอลัมน์รู้ไปโม้ด มติชน เก็บถาวร 2007-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กงลี่ ฮองเฮาผู้เลอโฉม เดลินิวส์ เก็บถาวร 2007-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Gong Li Site เก็บถาวร 2020-05-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แฟนเพจกงลี่
ปลาไหลเผือกน้อย

| ปลาไหลเผือกน้อย |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Sapindales
วงศ์:: Simaroubaceae
สกุล:: Eurycoma
สปีชีส์:: E.  harmandiana
ชื่อทวินาม
Eurycoma harmandiana 

ปลาไหลเผือกน้อย ชื่อวิทยาศาสตร์:  Eurycoma harmandiana Pierre เป็นพืชในวงศ์ Simaroubaceae เป็นไม้พุ่ม มีรากแก้วขนาดใหญ่เพียงรากเดียว รากยาว สีขาวนวล รากที่มีอายุหลายปีจะมีความยาวมาก อาจยาวมากกว่า 2 เมตร ใบประกอบแบบขนนก โคนใบเบี้ยว เส้นกลางใบนูนเล็กน้อยด้านบน นูนเด่นชัดด้านล่าง ผิวใบเรียบเป็นมัน ดอกช่อแยกแขนง ออกที่ซอกใบขนานกับพื้นดิน ขนสั้นนุ่ม ไม่มีขนต่อม ดอกย่อยหลายดอก แยกเพศ สีแดงแกมม่วง กลีบดอกมีขนทั้งสองด้าน เกสรเพศผู้ 5 อัน ขนสั้นนุ่ม รังไข่ลดรูปในดอกเพศผู้ ก้านเกสรเพศเมียเรียวยาว ยอดเกสรรูปโล่ ริ้วประดับรูปสามเหลี่ยมขนาดเล็ก ร่วงง่าย หลอดกลีบเลี้ยงสั้น ผลสด ทรงรี ก้านผลสั้น เปลือกนอกบาง พบในลาวและกัมพูชา ในไทยเฉพาะทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ปลาไหลเผือกน้อยมีฤทธิ์ทางสมุนไพรคล้ายปลาไหลเผือกใหญ่ ใช้เปลือกลำต้น แก้ไข้จับสั่น ไข้สันนิบาต ไข้ทรพิษ และแก้เบาพิการ ราก ใช้เป็นยาแก้ไข้ทุกชนิด ถ่ายพิษทุกชนิด แก้ลม แก้วัณโรค ถ่ายฝีในท้อง ขับเหงื่อ ขับพยาธิ แก้เจ็บคอ แก้กาฬโรค และรักษาความดันโลหิตสูง ถ่ายพิษเสมหะและโลหิต ใช้เป็นส่วนประกอบของยาสามราก ยาประสะเหมือดคน ยาจันทร์ลีลา ทางจังหวัดอุบลราชธานี ใช้ราก ต้มน้ำดื่ม แก้ไข้ แก้ปวด แก้ไข้มาลาเรีย ช่วยบำรุงกำลัง ฝนกับน้ำทา แก้ฝีหนอง  ฝนน้ำกิน มีรสเบื่อมา ใช้เลิกเหล้า นำรากมาผสมกับพญายา และพริกป่า ต้มน้ำกินแก้ไข้
รากปลาไหลเผือกน้อยมีสารที่รสขมคือ eurycomalactone, eurycomanol และ eurycomanon ฆ่าเชื้อที่เป็นสาเหตุของโรคมาลาเรีย (Plasmodium falciparum) ในหลอดทดลอง เป็นพิษต่อเซลล์มะเร็งปอด เซลล์มะเร็งเต้านม มีฤทธิ์ฆ่าเชื้อ HIV ในหลอดทดลอง
วัดเจ็ดยอด

สำหรับวัดเจ็ดยอดในจังหวัดเชียงราย ดูที่ วัดเจ็ดยอด (แก้ความกำกวม)
| วัดเจ็ดยอด |
| --- | --- |
พระเจดีย์เจ็ดยอด ทรงยอดสิขร เมื่อปี พ.ศ. 2565

ชื่อสามัญ: วัดเจ็ดยอด
ที่ตั้ง: ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ เชียงใหม่-ลำปาง ตำบลช้างเผือก อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50000
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ
นิกาย: เถรวาท มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระเทพปริยัติ (สะอาด ขนฺติโก)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเจ็ดยอด เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ (เดิมชื่อวัดวัดโพธารามมหาวิหาร)  ตั้งอยู่ที่ตำบลช้างเผือก อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
พระเจ้าติโลกราชรัชกาลที่ 9 แห่งราชวงศ์มังราย โปรดให้ทรงสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 1998 พระเจดีย์สร้างด้วยศิลาแลงประดับลวดลายปูนปั้น เลียนแบบมหาโพธิวิหาร ประเทศอินเดีย
ในปี พ.ศ. 2020 วัดโพธารามมหาวิหาร เป็นสถานที่ทำการสังคายนาพระไตรปิฎกครั้งที่ 8 ของโลก ปัจจุบันเจดีย์เจ็ดยอดหักพังไปเกือบหมด
การประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน

วัดเจ็ดยอด ได้รับการประกาศเป็นโบราณสถานสำหรับชาติ ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ตอนที่ 25 วันที่ 8 มีนาคม 2478 พร้อมกับวัดอีกหลายแห่งในจังหวัดเชียงใหม่
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2539

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2539 (ค.ศ. 1996) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 215 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 51 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์ : พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
สยามมกุฎราชกุมาร: พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ขณะทรงดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร ในขณะนั้น)
นายกรัฐมนตรี :
บรรหาร ศิลปอาชา (ชาติไทย) (จนถึง 25 พฤศจิกายน)
ชวลิต ยงใจยุทธ (ความหวังใหม่) (ตั้งแต่ 25 พฤศจิกายน)
สภาผู้แทนราษฎร :
ชุดที่ 19 (ถึง 27 กันยายน)
ชุดที่ 20 (เริ่ม 17 พฤศจิกายน)
ประธานสภาผู้แทนราษฎร :
บุญเอื้อ ประเสริฐสุวรรณ (ชาติไทย) (จนถึง 27 กันยายน)
วันมูหะมัดนอร์ มะทา (ความหวังใหม่) (ตั้งแต่ 24 พฤศจิกายน)
วุฒิสภา :
ชุดที่ 6 (ถึง 22 มีนาคม)
ชุดที่ 7 (เริ่ม 22 มีนาคม)
ประธานวุฒิสภา :
มีชัย ฤชุพันธุ์ (แต่งตั้ง) (จนถึง 21 มีนาคม)
มีชัย ฤชุพันธุ์ (แต่งตั้ง) (ตั้งแต่ 6 เมษายน)
ประธานศาลฎีกา :
ประมาณ ชันซื่อ (จนถึง 30 กันยายน)
ศักดา โมกขมรรคกุล (ตั้งแต่ 1 ตุลาคม)
เหตุการณ์ > มกราคม

26 มกราคม – กรมราชทัณฑ์ ประหารชีวิต นายพรหมมาศ เลื่อมใส นักโทษคดีปล้นฆ่าเจ้าทรัพย์ ด้วยการยิงเป้า โดยเป็นการประหารชีวิตในประเทศไทยในรอบ 8 ปี
เหตุการณ์ > มีนาคม

10 มีนาคม – พระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ณ พระเมรุมาศ ท้องสนามหลวง
เหตุการณ์ > เมษายน

16 เมษายน – พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงวางศิลาฤกษ์โครงการทางคู่ขนานลอยฟ้าบรมราชชนนี อันเนื่องมาจากพระราชดำริ
เหตุการณ์ > มิถุนายน

2 มิถุนายน – ไชยศิริ เรืองกาญจนเศรษฐ์ ถูกลอบสังหารโดยอำนาจ เอกพจน์ ด้วยอาวุธมีดสปาร์ต้า ที่บ้านพักของตนเองในเขตพญาไท โดยมีผู้บงการคือนิรันดร เรืองกาญจนเศรษฐ์ ลูกชายของไชยศิริ
9 มิถุนายน – พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี
เหตุการณ์ > กรกฎาคม

1 กรกฎาคม – สถานีโทรทัศน์ไอทีวีซึ่งได้รับอนุมัติให้ดำเนินการสัมปทานสถานีโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟจากสำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรีได้ทำการส่งโทรทัศน์ระบบ UHF ทางช่อง 26 เป็นครั้งแรกตั้งแต่เวลา 19:00 น เป็นต้นมา
เหตุการณ์ > กันยายน

23 กันยายน – นายอารีย์ วงศ์อารยะ ปลัดกระทรวงมหาดไทย ลงนามในคำสั่งถึงอธิบดีกรมตำรวจ ดำเนินการสอบสวนนายบรรหาร ศิลปอาชา นายกรัฐมนตรี ที่ฝ่ายค้านได้กล่าวหาในญัตติขอเปิดอภิปรายไม่ไว้วางใจ
27 กันยายน – นายกรัฐมนตรี บรรหาร ศิลปอาชา ประกาศยุบสภา หลังการอภิปรายไม่ไว้วางใจ
เหตุการณ์ > ตุลาคม

1 ตุลาคม – ประเทศไทยเริ่มใช้แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 8 ซึ่งจัดทำโดยกระบวนทัศน์ใหม่ เพื่อสนับสนุนการอภิวัฒน์การศึกษาไทย 2538
7 ตุลาคม – นายสุขวิช รังสิตพล เลขาธิการพรรคความหวังใหม่ ยื่นหนังสือลาออกจากตำแหน่งอย่างเป็นทางการ ต่อพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ หัวหน้าพรรคความหวังใหม่ พร้อมทั้งมอบตำแหน่งให้นายเสนาะ เทียนทอง อดีตเลขาธิการพรรคชาติไทย เป็นเลขาธิการพรรคแทน
เหตุการณ์ > พฤศจิกายน

1 พฤศจิกายน – สถาปนา มหาวิทยาลัยทักษิณ ยกวิทยฐานะจาก มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ภาคใต้
2 พฤศจิกายน – ประเทศไทยมีประชากรครบ 60 ล้านคนในวันนี้ โดยมีทารก 10 คน คลอดในเวลา 9.48 น. ซึ่งเป็นเวลาคาดหมายโดยสถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล
เหตุการณ์ > ไม่ทราบวัน

จังหวัดเชียงใหม่ฉลองครบรอบ 700 ปี หลังจากพญามังรายมหาราช ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์มังราย ก่อตั้งเมืองเชียงใหม่เป็นราชธานีของอาณาจักรล้านนา เมื่อ พ.ศ. 1839
คณะสำรวจไทย-ฝรั่งเศสพบแหล่งซากดึกดำบรรพ์ฟันไดโนเสาร์ที่อำเภอคำม่วง จังหวัดกาฬสินธุ์
ผู้เกิด > มกราคม

3 มกราคม – กมลวรรณ จันทร์ยิ้ม นักกีฬาเรือใบ
4 มกราคม – ปริตา ไชยรักษ์ นักแสดง
7 มกราคม – พิชา อุทรา นักฟุตบอล
8 มกราคม – ศศลักษณ์ ไหประโคน นักฟุตบอล
9 มกราคม – ธารา ทิพา นักแสดง
15 มกราคม
ใจบัว ฮิดดิง นักแสดง
ณวัสน์ ภู่พันธัชสีห์ นักแสดง
18 มกราคม – โลมา ลูกบุญมี นักมวยไทย
22 มกราคม – นิรันดร์ ฮานส์สัน นักฟุตบอล
23 มกราคม – ภัชธร ธนวัฒน์ นักแสดง
ผู้เกิด > กุมภาพันธ์

2 กุมภาพันธ์ – ชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง นักแสดง
8 กุมภาพันธ์
อวัช รัตนปิณฑะ นักแสดง
ภาลฎา ฐิตะวชิระ นักร้อง
9 กุมภาพันธ์ – หทัยรัตน์ จารัตน์ นักวอลเลย์บอล
15 กุมภาพันธ์ – กมลวรรณ บัวแย้ม นักเทนนิส
20 กุมภาพันธ์ – พัชราภรณ์ สิทธิศาสตร์ นักวอลเลย์บอล
27 กุมภาพันธ์
ชิตพล ลี้ชัยพรกุล นักร้อง
อังคณา วรรัตนาชัย นักแสดง
ผู้เกิด > มีนาคม

4 มีนาคม
ขุนณรงค์ ประเทศรัตน์ นักแสดง
ธนนท์ จำเริญ นักแสดง
7 มีนาคม – ณริฎษาพัชร แลม นักแบดมินตัน
8 มีนาคม – เวอาห์ แสงเงิน นักแสดง
9 มีนาคม – เสียงซอ เลิศรัตนชัย นักกีฬาขี่ม้า
13 มีนาคม – พรพิพัฒน์ พัฒนเศรษฐานนท์ นักแสดง
16 มีนาคม – ศรัญ แอนนิ่ง นักร้อง
17 มีนาคม – ทวีพร พริ้งจำรัส นางงาม
18 มีนาคม – วิลาสินี ขำศรีบุศ นักเทควันโด
21 มีนาคม – ศดานันท์ บาเล็นซิเอก้า นักแสดง
22 มีนาคม – บุศนันทน์ อึ๊งบำรุงพันธุ์ นักแบดมินตัน
29 มีนาคม – พุธิตา สุภจิรกุล นักวอลเลย์บอล
ผู้เกิด > เมษายน

4 เมษายน – เจนภพ โพธิ์ขี นักฟุตบอล
6 เมษายน – ธีรภัทร โลหนันทน์ นักแสดง
9 เมษายน – รุ่งรัตน์ เหม็งพานิช นักร้อง
11 เมษายน – นริศรา แก้วมะ นักวอลเลย์บอล
12 เมษายน – ณัฏฐณิชา ดังวัธนาวณิชย์ นักแสดง