stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หอยเต้าปูนลายแผนที่

| หอยเต้าปูนลายแผนที่ |
| --- | --- |

เปลือกหอยเต้าปูนลายแผนที่

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Gastropoda
ไม่ได้จัดลำดับ:: clade Caenogastropoda clade Hypsogastropoda  clade  Neogastropoda
วงศ์ใหญ่:: Conoidea
วงศ์:: Conidae
วงศ์ย่อย:: Coninae
สกุล:: Conus
สปีชีส์:: C.  geographus
ชื่อทวินาม
Conus geographus Linnaeus, 1758 

ชื่อพ้อง
 Gastridium geographus (Linnaeus, 1758)
หอยเต้าปูนลายแผนที่ หรือ หอยบุหรี่ (อังกฤษ: Geography cone, Cigarette snail; ชื่อวิทยาศาสตร์: Conus geographus) เป็นหอยเปลือกเดี่ยวชนิดหนึ่ง ในวงศ์หอยเต้าปูน (Conidae)
หอยเต้าปูนลายแผนที่ มีเปลือกรูปร่างคล้ายกรวย ปลายวนคล้ายเจดีย์ค่อนข้างแหลม มีสีสันสวยงาม  มีขนาดยาวประมาณ 10-15 เซนติเมตร ในเวลากลางวันจะซ่อนตัวอยู่ใต้ทรายในแนวโขดหินหรือแนวปะการัง โดยยื่นงวงออกมาดักจับอาหาร และยื่นซิฟอนเพื่อให้น้ำผ่านเข้าออก
หากินในเวลากลางคืน โดยกินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กด้วยกันเป็นอาหาร เช่น ดาวทะเล, ไส้เดือนทะเล หรือแม้แต่หอยเต้าปูนด้วยกันเอง ด้วยการใช้พิษล่าเหยื่อ  โดยมีถุงน้ำพิษ ซึ่งมีท่อน้ำพิษเปิดออกอยู่ส่วนใกล้บริเวณปาก หอยเต้าปูนลายแผนที่ถือเป็นหอยเต้าปูนที่มีพิษร้ายแรงที่สุด โดยการปล่อยเข็มพิษจะเป็นไปอย่างเชื่องช้า เนื่องจากต้องใช้งวงยึดผิวหนังของเหยื่อก่อน เสร็จแล้วกล้ามเนื้อบริเวณคอหอย และส่วนปากบริเวณงวงพร้อมปล่อยเข็มพิษดันออกมาสู่เหยื่อ ซึ่งเข็มพิษนั้นจะมีน้ำพิษติดมาด้วย ทำให้ได้รับความเจ็บปวด โดยสามารถถึงกับฆ่าสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กว่าอย่างมนุษย์ได้ด้วย โดยเข็มพิษนั้นสามารถทะลุชุดหรือถุงมือประดาน้ำได้ ก่อให้เกิดความเจ็บปวด ชา บวม และกล้ามเนื้อเป็นอัมพาต สายตาพร่ามัว ระบบหายใจล้มเหลว ซึ่งในปัจจุบันยังไม่มียาขนานใดที่จะเยียวยาหรือรักษาพิษนี้ได้
หอยเต้าปูนลายแผนที่กระจายพันธุ์ในวงที่กว้าง ตั้งแต่ ทะเลแดง, อินโด-แปซิฟิก, ฮาวาย, มาดากัสการ์, มอริเตเนีย, โมซัมบิก
รูปภาพ

หอยเต้าปูนลายแผนที่ขณะที่ยังมีชีวิตอยู่
เปลือกหอยด้านบน
เปลือกหอยด้านข้าง
หอประชุมนักบวช

หอประชุมนักบวชที่มหาวิหารลิงคอล์น ที่อังกฤษ แสดงให้เห็นค้ำยันแบบปีกรอบตัวอาคาร
หอประชุมนักบวชที่มหาวิหารแคนเทอร์เบอรี ที่อังกฤษ
หอประชุมนักบวช (อังกฤษ: Chapter House) คือสิ่งก่อสร้างหรือห้องที่ติดกับอาสนวิหารหรือโบสถ์หรืออาราม ซึ่งใช้เป็นที่ประชุมของนักบวช
ถ้าหอประชุมนักบวชเป็นส่วนหนึ่งของอารามก็มักจะตั้งอยู่ทางตะวันออกของระเบียงฉันนบถ จะเป็นห้องโล่งใหญ่เพื่อให้พอเพียงกับนักพรตที่จำวัดอยู่ในอารามและมักจะตกแต่งอย่างสวยงาม ถ้าเป็นหอประชุมนักบวชเป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์หรือสถาปัตยกรรมกอทิกทางเข้ามักจะเป็น façade เล็กและบนซุ้มโค้งเหนือประตูก็จะมีการตกแต่ง
นักพรตในอารามจะประชุมในหอเพื่ออ่านหนังสือศาสนาที่เป็นบท หรือ “Chapter” ฉะนั้นหอประชุมนักบวชในภาษาอังกฤษจึงเรียกว่า  “Chapter House” นอกจากอ่านหนังสือศาสนาแล้วก็ยังใช้เป็นที่ประชุมเรื่องต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับกิจการของอาราม
 การประชุมมักทำกันตอนเช้าหลังจากพิธีมิสซา นักพรตจะนั่งเรียงติดผนังตามลำดับความสำคัญ เมื่อประชุมเสร็จก็จะสารภาพบาปต่อหน้าที่ประชุม หรือกล่าวประณามผู้ที่ทำผิดโดยไม่กล่าวนาม
ระเบียงฉันนบถด้านที่จะสร้างหอประชุมนักบวชจะเป็นด้านที่สร้างก่อนและจะสร้างไม่นานหลังจากที่สร้างโครงสร้างของโบสถ์
ถ้าเป็นหอประชุมนักบวชของมหาวิหาร เคลอจีของมหาวิหารก็จะประชุมกันที่นี่ถ้าเป็นหอประชุมนักบวชของโบสถ์ ดีน Prebendries และนักพรตก็จะประชุมกันที่นี่
ตัวอย่างโบสถ์ที่มีหอประชุมนักบวช

มหาวิหารซันตาโกรเช ฟลอเรนซ์
มหาวิหารเอ็กซีเตอร์ อังกฤษ
มหาวิหารกลอสเตอร์ อังกฤษ
มหาวิหารซอลสบรี อังกฤษ
มหาวิหารเว็ลส์ อังกฤษ
มหาวิหารลิงคอล์น อังกฤษ
มหาวิหารเซาท์เวลล์ อังกฤษ
มหาวิหารยอร์ก อังกฤษ
ข้อมูลเพิ่มเติม

แผนผังมหาวิหาร
* สถาปัตยกรรมมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
สถาปัตยกรรมกอทิก
สมุดภาพ

ผังแสดงที่ตั้งของหอประชุมแปดเหลี่ยมที่มหาวิหารเวลส์
ประตูเข้าหอประชุมที่อารามดรายเบอเรอ (Dryburgh Abbey)  สกอตแลนด์
เสากลางหอประชุมที่มหาวิหารลิงคอล์น
เพดานหอประชุมของมหาวิหารยอร์ก
หน้าต่างประดับกระจกสีของหอประชุมของมหาวิหารยอร์ก
หอยเต้าปูนหาดราไวย์

| หอยเต้าปูนหาดราไวย์ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Gastropoda
ไม่ได้จัดลำดับ:: clade Caenogastropoda clade Hypsogastropoda clade Neogastropoda
วงศ์ใหญ่:: Conoidea
วงศ์:: Conidae
วงศ์ย่อย:: Coninae
สกุล:: Conus
สปีชีส์:: C.  rawaiensis
ชื่อทวินาม
Conus rawaiensis da Motta, 1978

ชื่อพ้อง
 Rhizoconus rawaiensis (da Motta, 1978)
หอยเต้าปูนหาดราไวย์ (อังกฤษ: Rawai cone snail; ชื่อวิทยาศาสตร์: Conus rawaiensis) เป็นหอยฝาเดี่ยวชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์หอยเต้าปูน (Conidae)
เป็นหอยเต้าปูนขนาดเล็ก  มีความยาวโดยเฉลี่ย 20-46 มิลลิเมตร ถูกตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ตามชื่อของหาดราไวย์ ในจังหวัดภูเก็ต สถานที่ ๆ พบครั้งแรก มีเข็มพิษที่สามารถฆ่ามนุษย์ให้ถึงแก่ความตายได้เหมือนหอยเต้าปูนชนิดอื่น ๆ
สีของเปลือกโดยปกติจะเป็นสีเดียวทั้งเปลือก คือ สีแดงปนส้มสด มีตุ่มเป็นแนวเพียงเล็กน้อย แต่ในบางตัวที่จัดว่าสวยจะนิยมเก็บเป็นของสะสม คือ เปลือกมีสีส้มสลับกับแดงสด มีแถบสีเข้ม-อ่อนสลับกันไล่เรียงเป็นทางยาวตลอดทั้งเปลือก ขณะที่ทางก้นหอยเป็นแต้ม และแถบสลับสีแดงและส้ม ตุ่มขึ้นชัดเจนเหมือนไข่มุกถึง 3-4 ชั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปเพิ่มเติม (อังกฤษ)
หอยเบี้ยแก้ตัวเล็ก

| หอยเบี้ยแก้ตัวเล็ก |
| --- | --- |

หอยเบี้ยแก้ตัวเล็กที่มีชีวิต กำลังกินอาหาร

เปลือกหอยแก้ตัวเล็กทั้งด้านบนและด้านล่าง

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Gastropoda
ไม่ได้จัดลำดับ:: clade Caenogastropoda  clade Hypsogastropoda  clade Littorinimorpha
วงศ์ใหญ่:: Cypraeoidea
วงศ์:: Cypraeidae
สกุล:: Monetaria 
สปีชีส์:: M.  caputserpentis
ชื่อทวินาม
Monetaria caputserpentis Linnaeus, 1758


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ (สีเหลือง)
ชื่อพ้อง
  Cypraea mauritiana Linnaeus, 1758  Cypraea reticulum Gmelin, 1791  Cypraea bandata Perry, 1811  Cypraea albella Lamarck, 1822  Cypraea caputanguis Philippi, 1849  Cypraea caputanguis var. sophia Brazier, 1897  Cypraea caputserpentis Linnaeus, 1758  Cypraea caputserpentis var. caputcolubri Kenyon, 1898  Cypraea caputserpentis var. candidata Sullioti, 1924  Cypraea caputserpentis var. argentata Dautzenberg & Bouge, 1933  Erosaria caputserpentis (Linnaeus, 1758)  Erosaria (Ravitrona) caputserpentis kenyonae Schilder & Schilder, 1938  Erosaria (Ravitrona) caputserpentis mikado Schilder & Schilder, 1938  Erosaria (Ravitrona) caputserpentis var. albosignata Coen, 1949 
หอยเบี้ยแก้ตัวเล็ก หรือ หอยเบี้ยหัวงู (อังกฤษ: Serpent's-head cowry) เป็นหอยทะเลเปลือกเดียวชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Monetaria caputserpentis อยู่ในวงศ์ Cypraeidae
มีเปลือกหนา เปลือกเป็นรูปครึ่งทรงกลมด้านล่างแบนด้านหลังโค้งนูน ด้านข้างแผ่ออกเป็นฐาน มีช่องเปิดปากอยู่ทางด้านข้างเป็นร่องยาว มีฟันที่ขอบทั้งสองข้างไม่มีฝาปิด พื้นผิวด้านบนมีสีน้ำตาลแต้มด้วยจุดขาวเล็ก ๆ กระจัดกระจาย พบได้ทั่วไปในแถบอินโด-แปซิฟิก เช่น ทะเลแดง, มหาสมุทรอินเดีย, ทะเลฟิลิปปิน จนถึงออสเตรเลีย ในน่านน้ำไทยพบตามบริเวณที่มีปะการังในเขตน้ำตื้นไปจนถึงบริเวณที่เป็นร่องน้ำและน้ำค่อนข้างลึกได้ถึง 200 เมตร กินสาหร่ายและตะไคร่น้ำเป็นอาหาร มีความยาวประมาณ 3 เซนติเมตร
เป็นหอยที่คนโบราณใช้เป็นของขลังทางไสยศาสตร์เหมือนหอยเบี้ยจั่น (M. moneta) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน  โดยนำไปบรรจุปรอทแล้วเปิดทับด้วยชันโรงใต้ดิน อาจจะมีแผ่นทองแดงลงอักขระยันต์หรือไม่ก็ได้  เชื่อกันว่าช่วยป้องกันคุณไสยต่าง ๆ ได้
และปัจจุบันยังใช้เป็นของสะสมของผู้ที่นิยมสะสมเปลือกหอยด้วย โดยปกติแล้วเป็นเปลือกหอยที่มีราคาไม่แพง แต่ในตัวที่สวย เช่น มีสีดำสนิทแผ่ออกไปอย่างมากและมีแต้มสีแดงสดหรือมีสีเขียวระยิบระยับที่ปากขอบ จะมีราคาที่แพงมาก
ดูเพิ่ม

หอยเบี้ยจั่น
หอยเต้าปูนกลอรีออฟอินเดีย

| หอยเต้าปูนกลอรีออฟอินเดีย |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Gastropoda
ไม่ได้จัดลำดับ:: clade Caenogastropoda clade Hypsogastropoda clade Neogastropoda
วงศ์ใหญ่:: Conoidea
วงศ์:: Conidae
วงศ์ย่อย:: Coninae
สกุล:: Conus
สปีชีส์:: C.  milneedwardsi
ชื่อทวินาม
Conus milneedwardsi Jousseaume, 1894

ชื่อพ้อง
 Conus clytospira Melvill & Standen, 1899  Conus eduardi Delsaerdt, 1997  Conus lemuriensis Wils & Delsaerdt, 1989  Leptoconus milneedwardsi (Jousseaume, 1894)
หอยเต้าปูนกลอรีออฟอินเดีย (อังกฤษ: Glory of India, ชื่อวิทยาศาสตร์: Conus milneedwardsi) เป็นหอยฝาเดี่ยวในวงศ์หอยเต้าปูน (Conidae) ชนิดหนึ่ง
เป็นหอยเต้าปูนชนิดหนึ่ง ที่มีเปลือกสวยงาม มีสีน้ำตาลเข้มเหมือนช็อคโกแล็ต แต้มด้วยลายดอกสีขาวรูปสามเหลี่ยมตลอดทั้งเปลือก
มีความยาวตั้งแต่ 46 มิลลิเมตร จนถึง 185 มิลลิเมตร  พบแพร่กระจายพันธุ์เฉพาะทะเลอาหรับตั้งแต่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอินเดีย จนถึงทะเลแดง และแอฟริกาใต้
เป็นหอยที่มีเข็มพิษที่ใช้ล่าเหยื่อและป้องกันตัว ด้วยพิษที่ร้ายแรง ที่สามารถทำให้มนุษย์ถึงแก่ชีวิตได้ เหมือนหอยเต้าปูนชนิดอื่น ๆ ขณะที่เปลือกมีความสวยงาม จึงนิยมที่จะเก็บสะสม
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
หอยหวาน

| หอยหวาน |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
โดเมน:: Eukaryota
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Gastropoda
ชั้นย่อย:: Caenogastropoda
อันดับ:: Neogastropoda
ไม่ได้จัดลำดับ:: clade Hypsogastropoda
วงศ์ใหญ่:: Muricoidea
วงศ์:: Babyloniidae
สกุล:: Babylonia
สปีชีส์:: B.  areolata
ชื่อทวินาม
Babylonia areolata (Link, H.F., 1807)

ชื่อพ้อง 
 ชื่อพ้อง Babylonia areolata f. austraoceanensis Lan, 1997  Babylonia lani Gittenberger & Goud, 2003  Babylonia magnifica Fraussen & Stratmann, 2005  Babylonia tessellata (Swainson, 1823)  Buccinum areolatum Link, 1807 (การจัดกลุ่มเดิม)  Buccinum maculosum Röding, 1798 (ไม่ถูกต้อง: คำพ้องรูปรองของ Buccinum maculosum Martyn, 1784)  Eburna chemnitziana Fischer von Waldheim, 1807   Eburna tessellata Swainson, 1823
หอยหวาน หรือ หอยตุ๊กแก หรือ หอยเทพรส (อังกฤษ: Spotted babylon; ชื่อวิทยาศาสตร์: Babylonia areolata) เป็นหอยทะเลฝาเดี่ยวชนิดหนึ่ง
เปลือกของหอยหวานค่อนข้างหนา ทรงไข่  ผิวเรียบสีขาว มีลายสีน้ำตาลเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าเรียงเป็นแถวตามเกลียวเปลือก ลำตัวแบ่งเป็น 4 ส่วน ได้แก่ หัว ประกอบด้วยปากที่เป็นงวงยื่น หนวด 1 คู่ และตา 1 คู่  คออยู่ถัดมาจากหนวด เป็นบริเวณที่พบอวัยวะเพศผู้ แมนเทิลเป็นส่วนที่ขดอยู่ภายในเปลือก ประกอบด้วยอวัยวะภายในต่าง ๆ ช่องขับถ่าย และท่อหายใจ (Siphon tube) และเท้าเป็นแผ่นกล้ามเนื้อแผ่กว้างใช้ในการเคลื่อนที่ อาศัยอยู่ตามพื้นทะเลที่เป็นทรายหรือทรายปนโคลน ในระดับความลึกตั้งแต่ 2–20 เมตร พบได้เฉพาะฝั่งอ่าวไทย ในต่างประเทศพบได้ที่ ทะเลฟิลิปปิน, ทะเลจีนใต้ ไต้หวัน และศรีลังกา ออกหากินตอนกลางคืน กินอาหารโดยใช้ปากที่เป็นงวง (proboscis) ยื่นออกมา โดยจะยื่นงวงไปยังอาหารและหลั่งน้ำย่อยไปย่อยอาหารและดูดอาหารเข้าร่างกาย หลังกินอาหารจะเคลื่อนที่ฝังตัวใต้ทราย ซึ่งอาหารได้แก่ ซากพืช ซากสัตว์ชนิดต่าง ๆ  มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 40–100 มิลลิเมตร
ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ โดยหอยตัวเมียจะวางไข่เป็นฟัก วางไข่ครั้งละประมาณ 20–70 ฝัก โดยวางไข่ได้ทั้งปี ระยะเดือนมกราคมถึงมีนาคม จะวางไข่ได้มากที่สุด ฝักไข่มีความกว้างเฉลี่ย 10.32 มิลลิเมตร ความยาวเฉลี่ย 29.31 มิลลิเมตร มีก้านยึดติดกับวัตถุในพื้นทะเล เช่น เม็ดทราย ไข่ใช้เวลาฟักเป็นตัวประมาณ 5–7 วัน ลูกหอยวัยอ่อนเป็นระยะ veliger ดำรงชีวิตแบบแพลงก์ตอน คือ ลอยไปมาตามกระแสน้ำ กินแพลงก์ตอนเป็นอาหาร ระยะเวลาเติบโตจนเป็นวัยเจริญพันธุ์ประมาณ 1 ปี
ปัจจุบัน หอยหวานถือเป็นสัตว์เศรษฐกิจชนิดหนึ่ง นิยมรับประทานกันทั้งในประเทศและต่างประเทศ มีการเพาะเลี้ยงกันเป็นอาชีพ แต่ทว่าปริมาณหอยที่ได้นั้นยังไม่เพียงพอต่อการตลาด ทำให้มีราคาค่อนข้างสูง จึงมีการนำหอยหมากที่มีลักษณะและรสชาติใกล้เคียงกับหอยหวาน แต่มีผลผลิตจากการเพาะเลี้ยงและการประมงมากกว่า รสชาติแย่กว่า และมีราคาต่ำกว่า มาจำหน่ายในชื่อหอยหวานแทน สร้างความสับสนให้กับผู้บริโภค
แหล่งข้อมูลอื่น

Babylonia areolata (อังกฤษ)
หอศิลป์เทต

| --- | --- |
ด้านหน้าของหอศิลป์เทตบริเตนในกรุงลอนดอน

ก่อตั้ง: ค.ศ. 1897
ที่ตั้ง: ลอนดอน, ลิเวอร์พูล, เซนต์ไอว์ส์, คอร์นวอลล์
เว็บไซต์: หอศิลป์เทตออนไลน์
หอศิลป์เทต (อังกฤษ: Tate Gallery) คือสถาบันที่ตั้งอยู่ในสหราชอาณาจักรที่สะสมศิลปะอังกฤษ  ศิลปะสากล และศิลปร่วมสมัย
เครือหอศิลป์เทตประกอบด้วยพิพิธภัณฑ์ 4 พิพิธภัณฑ์ ได้แก่
หอศิลป์เทตบริเตน กรุงลอนดอน (ก่อตั้ง ค.ศ.  2000)
หอศิลป์เทตมอเดิร์น กรุงลอนดอน](ก่อตั้ง ค.ศ.  2000) พร้อมด้วยเว็บไซต์ประกอบคือ หอศิลป์เทตออนไลน์ (ก่อตั้ง ค.ศ.  1998)
หอศิลป์เทตลิเวอร์พูล เมืองลิเวอร์พูล (ก่อตั้ง ค.ศ. 1988) และ
หอศิลป์เทตเซนต์ไอฟส์ เมืองเซนต์ไอฟส์ในเทศมณฑลคอร์นวอลล์ (ก่อตั้ง ค.ศ. 1993)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หอศิลป์เทต
Tate Online — 65,000 works from the Tate Collection online, information on Tate's exhibitions and events programmes, and online learning resources.
TATE ETC. Magazine เก็บถาวร 2008-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Turner Worldwide เก็บถาวร 2008-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - an ongoing online cataloguing of JMW Turner's work around the world.
Turner Collection Online เก็บถาวร 2012-03-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน The online catalogue of Tate's collection of nearly 300 oil paintings and 30,000 works on paper by JMW Turner.
Tate Gallery Records เก็บถาวร 2008-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Tate's own historical records.
Tate Podcasts เก็บถาวร 2008-05-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Audio and video podcasts from Tate.
Tate in Space
Turner Museum เก็บถาวร 2010-02-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หอสมุดรัฐสภา

| หอสมุดรัฐสภา |
| --- | --- |
  
ธงของหอสมุดรัฐสภา
ก่อตั้ง: 24 เมษายน 1800; 224 ปีก่อน (1800-04-24)
สถานที่ตั้ง: วอชิงตัน ดี.ซี., สหรัฐ
พิกัด: 38°53′19″N 77°00′17″W﻿ / ﻿38.88861°N 77.00472°W﻿ / 38.88861; -77.00472
สาขา: N/A
การเก็บรวบรวม
ขนาด: หนังสือกว่า 38 ล้านเล่ม และสื่ออื่นๆ เช่นที่บันทึกเสียง 3.6 ล้านอัน, ภาพ 14 ล้านรูป, แผนที่ 5.5 ล้านแผ่น, แผ่นโน้ตดนตรี 8.1 ล้านแผ่น, เอกสารที่เขียนด้วยมือ 70 ล้านแผ่น, 5,711 incunabula, และวัตถุพิเศษอีก 122,810,430 อย่างอยู่ในชุดสะสม: มีมากกว่า 167,000,000 อย่าง
การเข้าถึงและการใช้บริการ
การหมุนเวียน: ไม่เผยแพร่ต่อสาธารณะ
การให้บริการประชากร: สมาชิก 535 คนจากรัฐสภาสหรัฐ
ข้อมูลอื่น
งบ: $684,040,000
ผู้อำนวยการ: คาร์ล่า เฮย์เดน (Librarian of Congress)
บุคลากร: 3,105
เว็บไซต์: LoC.gov
แผนที่
th
หอสมุดรัฐสภาอเมริกัน
หอสมุดรัฐสภา (อังกฤษ: Library of Congress) สถาบันด้านวัฒนธรรมที่เก่าแก่ที่สุดของสหรัฐอเมริกาและเป็นหอสมุดแห่งชาติ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1800 ตามกฎหมายของรัฐสภาอเมริกัน เป็นหน่วยงานที่แต่งตั้งโดยประธานาธิบดีภายใต้ความเห็นชอบของสภาสูงเพื่อให้เป็นแหล่งข้อมูลด้านกฎหมายของรัฐบาล ตั้งอยู่ในพื้นที่อาคาร 3 หลังในวอชิงตันดีซี ถือเป็นหอสมุดที่ใหญ่ที่สุดในโลกว่าด้วยชั้นหนังสือและจำนวนหนังสือที่มากที่สุด มีหัวหน้าคนปัจจุบันคือ คาร์ลา เฮย์เดน
ในยุคแรกหอสมุดรวบรวมข้อมูลเอกสารส่วนใหญ่เป็นของรัฐสภา ต่อมาเมื่อเกิดเหตุการณ์เพลิงไหม้ในปี ค.ศ. 1814 ทำให้เอกสารถูกทำลายไป ในปี ค.ศ. 1815 รัฐสภาอเมริกันได้ซื้อห้องสมุดของโทมัส เจฟเฟอร์สัน อดีตประธานาธิบดี ซึ่งมีขนาดใหญ่เป็น 2 เท่าของหอสมุดรัฐสภาอเมริกัน และเปลี่ยนรูปแบบจากข้อมูลเฉพาะรัฐสภาเป็นห้องสมุดข้อมูล ค้นคว้า อ้างอิงทั่ว ๆ ไป
ในปี ค.ศ. 1897 ได้ปรับปรุงห้องสมุดและจัดระบบใหม่โดยได้ย้ายไปอยู่ตึกใหม่ที่อยู่ใกล้ ๆ กัน ในศตวรรษที่ 20 ให้บริการแก่ห้องสมุดต่าง ๆ ได้จัดห้องใหม่ให้เป็นสากล และได้มาตรฐานทั้งขอบเขตและเนื้อหา
ในสงครามโลกครั้งที่ 2 จัดทุนรางวัลและการบริจาคสำหรับกิจกรรมทางวัฒนธรรม ต่อมาปี 1939 เปิดตึกที่เป็นสาขา ต่อมาค.ศ. 1981 ข้อมูลข่าวสารต่าง ๆ เพิ่มมากขึ้นเป็น 2 เท่า จึงได้เพิ่มตึกที่ 3 ขึ้น ในปี ค.ศ. 1990 จำนวนวัสดุห้องสมุด ได้เพิ่มขึ้นในอัตรา 7,000 รายการต่อวัน มีวัสดุทุกรูปแบบ และเกือบทุกภาษามากกว่า 90 ล้านชิ้น หนังสือ 15 ล้านเล่ม 37 ล้านต้นฉบับตัวเขียน (รวมต้นฉบับตัวเขียนลายมือของประธานาธิบดี สหรัฐอเมริกา 23 คน) แผนที่ 4 ล้านแผ่น เครื่องดนตรี 7 ล้านชิ้น ซึ่งรวมวัสดุที่เกี่ยวข้องด้วย ภาพถ่าย 2 ล้านภาพ ภาพยนตร์ 125,000 ม้วน แถบบันทึกเสียง/บันทึกภาพ/ โปสเตอร์ ระบบคอมพิวเตอร์ และฐาน ข้อมูลหลายสิบล้าน
หอสมุดไกเซิล

| หอสมุดไกเซิล |
| --- | --- |

th
ชื่อเดิม: หอสมุดกลาง, หอสมุดมหาวิทยาลัย
ข้อมูลทั่วไป
สถาปัตยกรรม: บรูทัลลิสต์ / ฟูชูริสต์
เมือง: แซนดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
พิกัด: 32°52′52″N 117°14′16″W﻿ / ﻿32.88116°N 117.237651°W﻿ / 32.88116; -117.237651
เริ่มสร้าง: 1968
แล้วเสร็จ: 1970
ปรับปรุง: 1993
ค่าก่อสร้าง: 5.12 ล้านดอลล่าร์
ลูกค้า: มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโก
ความสูง: 110 ฟุต
ขนาด
เส้นผ่านศูนย์กลาง: 200 ฟุต
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: คอนกรีตเสริมเหล็ก
จำนวนชั้น: 8
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: วิลเลียม พาไรรา
วิศวกรโครงสร้าง: แบรนโดว & จอห์นสตัน
วิศวกรบริการ: ฟรุมฮ็อฟ & โคเฮิน (ไฟฟ้า) J.L. เฮิงสลเทอร์ แอนด์แอนโซซิเอททิส (โยธา)
ผู้รับเหมาก่อสร้าง: นีลเซินคอนสตรักชั่น (Nielsen Construction) ซวีเนอร์ทันบิลเดอส์ (Swinerton Builders)
หอสมุดไกเซิล (อังกฤษ: Geisel Library) เป็นอาคารหอสมุดหลักของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโก ตั้งชื่อให้เกียรติแด่เอาเดรย์และเทอโอดอร์ ซ็อยส์ ไกเซิล นักประพันธ์หนังสือเด็กชื่อดังที่เป็นที่รู้จักในนาม ดร.ซูส (Dr. Seuss) สถาปัตยกรรมที่โดดเด่นของอาคารซึ่งมีการบรรยายไว้ว่าเป็น "การอนุกรมร่วมกันของสถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์ และ ฟูชูริสต์" ทำให้อาคารนี้เป็นหนึ่งในอาคารที่เป็นที่จดจำมากที่สุดของวิทยาเขตแซนดีเอโก รวมถึงถูกนำมาใช้เป็นตราของวิทยาเขตนี้
หอสมุดนี้เป็นผลงานออกแบบโดยวิลเลียม พาไรรา และเปิดให้บริการในปี 1970 ในชื่อหอสมุดกลาง (Central Library) ต่อมามีการปรับปรุงสภาพใหญ่ในปี 1993 และเปลี่ยนชื่อเป็นหอสมุดมหาวิทยาลัย (University Library) ต่อมาในปี 1995 จึงเปลี่ยนชื่อเป็นหอสมุดไกเซิล ในวิทยาเขตแซนดีเอโกยังมีหอสมุดอีกแห่วคือหอสมุดแซลลี ที วอง แอฟเวอรี (Sally T. WongAvery Library) และหอสมุดนอกวิทยาเขตของมหาวิทยาลัย ได้แก่ หอจดหมายเหตุและส่วนต่อขยายหอสมุดสคริปส์ (Scripps Archives and Library Annex), ส่วนต่อขยายโกดังถนนเทรด (Trade Street Storage Annex) และ ศูนย์บริการหอสมุดยูซีเซาเทิร์นรีเจียนัล (UC Southern Regional Library Facility)
หอสมุดไกเซิลตั้งอยู่ที่ใจกลางของวิทยาเขตแซนดีเอโก ภายในเก็บรักษาวัตถุมากกว่า 7 ล้านชิ้นเพื่อการใช้งานทางการศึกษาและค้นคว้า ภายในหอสมุดยังประกอบด้วยหอจดหมายเหตุและของสะสมพิเศษแมนเดวิลล์ ซึ่งเก็ยรักษาของสะสม ดร.ซูส (Dr. Seuss Collection) ซึ่งมีทั้งภาพเขียน ภาพร่าง ฉบับตรวจทาน สมุดจด ร่างหนังสือต้นฉบับ และวัตถุอื่นที่เกี่ยวกับ ดร.ซูส จำนวนกว่า 8,500 ชิ้น ซึ่งมีอายุตั้งแต่ปี 1919 ในสมัยที่ไกเซิลยังเป็นนักเรียนมัธยม ไปจนถึงเขาเสียชีวิตในปี 1991 หัวหน้าระบบบริหารจัดการหอสมุดมีตำแหน่งเป็นบรรณารักษ์มหาวิทยาลัย เอาเดรย์ ไกเซิล (Audrey Geisel University Librarian) คนปัจจุบันคือ เอริก ที มิทเชล (Erik T. Mitchell)
หยาดน้ำค้าง (สกุล)

| หยาดน้ำค้าง |
| --- | --- |

Drosera tokaiensis

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Core eudicots
อันดับ:: Caryophyllales
วงศ์:: Droseraceae
สกุล:: Drosera L.

สปีชีส์
 ดูเพิ่มในรายชื่อของพืชในสกุลหยาดน้ำค้าง
หยาดน้ำค้าง (อังกฤษ: Sundew) เป็นพืชกินสัตว์สกุลใหญ่สกุลหนึ่ง ในวงศ์หญ้าน้ำค้าง มีประมาณ 194 ชนิด สามารถล่อ จับ และย่อยแมลงด้วยต่อมเมือกของมันที่ปกคลุมอยู่ที่ผิวใบ โดยเหยื่อที่จับได้จะใช้เป็นสารเสริมทดแทนสารอาหารที่ขาดไป พืชในสกุลหยาดน้ำค้างมีหลายรูปแบบและหลายขนาดต่างกันไปในแต่ละชนิด สามารถพบได้แทบทุกทวีปทั่วโลก ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา
ชื่อวิทยาศาสตร์ของหยาดน้ำค้าง คือ Drosera มาจากคำในภาษากรีก δρόσος: "drosos" แปลว่า "หยดน้ำ หรือ น้ำค้าง" รวมทั้งชื่อในภาษาอังกฤษ "sundew" กลายมาจาก ros solis ซึ่งเป็นภาษาละตินแปลว่า "น้ำตาพระอาทิตย์" โดยมีที่มาจากเมือกบนปลายหนวดแต่ละหนวดที่แวววาวคล้ายน้ำค้างยามเช้า
ในประเทศไทยพบหยาดน้ำค้างอยู่ 3 ชนิดคือ จอกบ่วาย (Drosera burmannii Vahl), หญ้าน้ำค้าง (Drosera indica L.) และ หญ้าไฟตะกาด (Drosera peltata Sm.)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

หยาดน้ำค้างเป็นพืชหลายปี (มีไม่กี่ชนิดที่เป็นพืชปีเดียว) โตชั่วฤดู มีรูปแบบเป็นใบกระจุกทอดนอนไปกับพื้นหรือแตกกิ่งก้านตั้งตรงกับพื้นดิน มีขนาดความสูง 1 เซนติเมตร ถึง 1 เมตร ขึ้นอยู่กับชนิด ในชนิดที่มีรูปแบบลำต้นเลื้อยไต่สามารถยาวได้ถึง 3 เมตร เช่น ชนิด D. erythrogyne หยาดน้ำค้างสามารถมีช่วงชีวิตได้ถึง 50 ปี พืชสกุลนี้มีความสามารถในการดูดซึมสารอาหารจากเหยื่อที่จับได้เพราะหยาดน้ำค้างขนาดเล็กจะไม่มีเอนไซม์ (โดยเฉพาะไนเตรทรีดักเตส) ที่ต้นไม้ทั่วไปใช้ดูดซึมสารประกอบไนโตรเจนในดิน
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > ลักษณะวิสัย

สกุลสามารถแบ่งได้ตามรูปแบบการเจริญเติบโต:
หยาดน้ำค้างเขตอบอุ่น (Temperate Sundews): เป็นชนิดที่เป็นกลุ่มใบคลี่ออกหนาแน่นหรือที่เรียกว่าหน่องันที่จำศลีในฤดูหนาว มีถิ่นอาศัยในทวีปอเมริกาเหนือและทวีปยุโรป Drosera arcturi จากออสเตรเลีย (รวมทั้งแทสมาเนีย) และนิวซีแลนด์เป็นอีกหนึ่งชนิดของหยาดน้ำค้างเขตอบอุ่นที่ตายลงกลับไปสู่หน่องันรูปเขาสัตว์
หยาดน้ำค้างใกล้เขตร้อน (Subtropical Sundews): หยาดน้ำค้างชนิดนี้เป็นการเติบโตไม่อาศัยเพศมีวงจรการเติบโตเพียงหนึ่งรอบปีภายใต้ภูมิอากาศใกล้เขตร้อนหรือเกือบใกล้เขตร้อน
หยาดน้ำค้างแคระ (Pygmy Sundews): มีประมาณ 40 ชนิดในออสเตรเลีย มีขนาดเล็กมาก มีการสร้างหน่อ (เจมมา) สำหรับการสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศ และมีขนหนาแน่นบริเวณกะบังรอบตรงกลาง ซึ่งขนเหล่านี้ใช้ปกป้องต้นไม้จากแสงอันร้อนแรงของพระอาทิตย์ในฤดูร้อนของทวีปออสเตรเลีย หยาดน้ำค้างแคระได้รับการจัดเป็นสกุลย่อย Bryastrum
หยาดน้ำค้างมีหัว (Tuberous Sundews): มีเกือบ 50 ชนิดในประเทศออสเตรเลีย ที่มีหัวอยู่ใต้ดินเพื่อจะได้มีชีวิตรอดจากฤดูร้อนที่สุดโต่งในถิ่นที่อยู่อาศัย และจะแตกใบใหม่ในฤดูใบไม้ร่วง แบ่งออกเป็นสองกลุ่มคือลำต้นใบกระจุกแบบกุหลาบซ้อนและลำต้นแบบเลื้อยไต่ หยาดน้ำค้างมีหัวได้รับการจัดเป็นสกุลย่อย Ergaleium
หยาดน้ำค้าก้านใบเป็นปมตรงปลาย (Petiolaris Complex): กลุ่มของหยาดน้ำค้างเขตร้อนของประเทศออสเตรเลียที่ถิ่นอาศัยมีอากาศอบอุ่นคงที่แต่ปัจัยความเปียกชื้นไม่สม่ำเสมอ มีประมาณ 14 ชนิดที่วิวัฒนาการเป็นพิเศษเพื่อรับมือกับสิ่งแวดล้อมแห้งแล้งแต่ผันผวนนั้น เช่น มีขนปกคลุมก้านใบหนาแน่น ซึ่งจะรักษาความชุ่มชื้นไว้ และเพิ่มผิวสำหรับการควบแน่นน้ำค้างยามเช้า
ถึงแม้ว่าหยาดน้ำค้างเหล่านี้ไม่ได้เป็นรูปแบบการเจริญเติบโตแบบเดียวกันอย่างชัดเจน แต่มักจะรวบกันไว้ในกลุ่มเดียวกัน:
หยาดน้ำค้างควีนแลนด์ (Queensland Sundews): เป็นกลุ่มเล็กมี 3 ชนิด (D. adelae D. schizandra และ D. prolifera) ทั้งหมดเติบโตในถิ่นที่อยู่ที่มีความชื้นสูงในร่มเงาของป่าฝนประเทศออสเตรเลีย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > ใบและกับดัก

หยาดน้ำค้างมีต่อมหนวดจับ ที่ปลายของหนวดมีสารคัดหลั่งเหนียวปกคลุมแผ่นใบ กลไกการจับและย่อยเหยื่อปกติใช้ต่อมสองชนิด ชนิดแรกคือต่อมมีก้านที่หลั่งเมือกรสหวานออกมาดึงดูดและดักจับแมลง และหลั่งเอนไซม์ออกมาเพื่อย่อยแมลงนั้น ชนิดที่สองคือต่อมไร้ก้านที่ดูดซึมสารอาหารที่ได้จากการย่อย (หยาดน้ำค้างบางชนิดไม่มีต่อมไร้ก้าน เช่น D. erythrorhiza) เหยื่อขนาดเล็กซึ่งส่วนมากจะเป็นแมลงจะถูกดึงดูดโดยสารคัดหลั่งรสหวานที่หลั่งออกมาจากต่อมมีก้าน  เมื่อแมลงแตะลงบนหนวด แมลงก็จะถูกจับไว้ด้วยเมือกเหนียว และในที่สุดเหยื่อก็จะยอมจำนนต่อความตายด้วยความเหนื่อยอ่อนหรือการขาดอากาศหายใจเพราะเมือกจะห่อหุ้มตัวและอุดทางเดินหายใจของเหยื่อนั้น ซึ่งส่วนมากจะกินเวลา 15 นาที ต้นไม้จะหลั่งเอนไซม์ เอสเทอร์เรส, เพอร์ออกซิเดส, ฟอสฟาเตส และ โปรตีเอสออกมา  เอนไซม์เหล่านี้จะย่อยและปลดปล่อยสารอาหารออกจากแมลง สารอาหารจะถูกดูดซึมผ่านทางผิวใบเพื่อนำไปใช้ในการเจริญเติบโตของต้นไม้ต่อไป
หยาดน้ำค้างทุกชนิดสามารถเคลื่อนไหวหนวดของมันได้ ซึ่งการเคลื่อนไหวนั้นจะตอบสนองต่อการสัมผัสของเหยื่อ หนวดจะไวต่อการกระตุ้นอย่างมากและจะงอเข้าหากลางใบเพื่อนำเหยื่อมาสัมผัสกับต่อมมีก้านให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ตามคำกล่าวของชาลส์ ดาร์วิน การสัมผัสของขาแมลงขนาดเล็กกับหนวดของหยาดน้ำค้างเพียงหนวดเดียวก็เพียงพอที่จะกระตุ้นให้เกิดการตอบสนองนั้นได้ การตอบสนองต่อการสัมผัสเรียกว่าทิกมอทรอปิซึม (thigmotropism, การเคลื่อนไหวของพืชโดยมีสัมผัสเป็นสิ่งเร้า) และในหยาดน้ำค้างบางชนิดการตอบสนองนี้จะเกิดรวดเร็วมาก หนวดรอบนอกของ D. burmannii และ D. sessilifolia สามารถงอเข้าสู่ภายในภายในไม่กี่วินาทีเมื่อถูกสัมผัส ในขณะที่ D. glanduligera สามารถงอหนวดรัดเหยื่อได้ในสิบวินาที หยาดน้ำค้างบางชนิดสามารถงอแผ่นใบได้หลายองศาเพื่อให้สัมผัสเหยื่อมากที่สุด D. capensis มีการเคลื่อนไหวที่น่าทึ่งที่สุด ใบของมันจะงอล้อมรอบตัวเหยื่อได้ใน 30 นาที และในหยาดน้ำค้างบางชนิดอย่างเช่น D. filiformis ไม่สามารถงอใบตอบสนองเหยื่อได้
ในหยาดน้ำค้างในออสเตรเลียบางชนิด (D. hartmeyerorum, D. indica) มีรูปแบบขนติ่ง (แข็งมีสีแดงหรือเหลือง) เพิ่มเข้ามา ซึ่งอาจจะใช้ในการช่วยจับเหยื่อ แต่หน้าที่แท้จริงของมันนั้นยังไม่ทราบแน่ชัด
รูปร่างสัณฐานของใบในสกุลหยาดน้ำค้างนั้นมีความหลากหลายแบบสุดโต่ง มีตั้งแต่ใบรูปไข่ไร้ก้านของ D. erythrorhiza จนถึงใบรูปเข็มกึ่งแบบขนนกสองชั้นของ D. binata
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ > ดอกและผล

ดอกของหยาดน้ำค้างคล้ายกับพืชกินสัตว์ชนิดอื่นๆที่ชูดอกอยู่เหนือใบของมันด้วยก้านดอกที่ยาว การที่ดอกและกับดักอยู่ห่างกันนั้นน่าจะเกิดจากการปรับตัวเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พาหะถ่ายเรณูมาติดกับดักของมัน อย่างไรก็ตาม มีการแสดงว่าหยาดน้ำค้างดึงดูดแมลงต่างชนิดกันสำหรับพาหะถ่ายเรณูและเหยื่อซึ่งชนิดของแมลงทั้งสองประเภทนั้นคาบเกี่ยวกันเพียงเล็กน้อย ความสูงของก้านดอกนั้นอาจเป็นไปได้ที่ใช้ยกดอกให้สูงขึ้นเพื่อให้พาหะถ่ายเรณูสนใจ ส่วนมากช่อดอกจะเป็นช่อเชิงลด ดอกจะบานออกโดยการตอบสนองต่อความเข้มของแสง(เปิดเฉพาะเมื่อได้รับแสงแดดโดยตรง)และดอกจะเบนตามแสงแดดโดยตอบสนองต่อพระอาทิตย์
ดอกของหยาดน้ำค้างจะเป็นวงกลมสมมาตรกัน มีห้ากลีบ (ยกเว้นในบางชนิดที่มีสี่กลีบดอก; D. pygmaea และแปดถึงสิบสองกลีบดอก; D. heterophylla) โดยมากมีดอกขนาดเล็ก (<1.5 ซม. หรือ 0.6 นิ้ว) อย่างไรก็ตาม มีหยาดน้ำค้างสองสามชนิด เช่น D. regia และ D. cistiflora ที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางของดอก 4 ซม. (1.5 นิ้ว) หรือมากกว่า ทั่วไปแล้วดอกมีสีขาวหรือชมพู แต่ชนิดที่ขึ้นในประเทศออสเตรเลียกลับมีสีที่หลากหลาย เช่น สีส้ม (D. callistos), สีแดง (D. adelae), สีเหลือง (D. zigzagia) หรือสีม่วง (D. microphylla)
หยาดน้ำค้างมีรังไข่เป็นรังไข่แบบสูงกว่าและพัฒนามาเป็นผลแห้งแตกที่ภายใบบรรจุไปด้วยเมล็ดเล็กๆมากมาย