stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ดังคัน เอดเวิดส์
ประวัติ > การเสียชีวิต

ข้อมูลเพิ่มเติม: โศกนาฏกรรมมิวนิก
ขณะที่เดินทางจากเบลเกรด เพื่อกลับบ้าน เครื่องบินที่เอดเวิดส์และเพื่อนร่วมทีมของเขาโดยสารอยู่ก็เกิดอุบัติเหตุระหว่างที่จะบินขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่เครื่องบินลำนี้ได้ลงจอดเพื่อเติมเชื้อเพลิงในมิวนิก ประเทศเยอรมนี ผู้เล่น 7 คนและผู้โดยสารคนอื่น 14 คนเสียชีวิตทันที และเอดเวิดส์ถูกพามายังโรงพยาบาลเรชส์แดร์อีซาร์ในมิวนิก ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสที่ขา สะโพก และไต แพทย์พยายามปลอบเขาด้วยโอกาสที่จะรอดชีวิต แต่เขาอาจไม่สามารถกลับไปเล่นฟุตบอลได้อีก
แพทย์ได้ใช้ไตเทียม เพื่อให้เขามีชีวิตรอดต่อไป แต่อวัยวะเทียมนี้ทำให้ความสามารถในการแข็งตัวของเลือดลดลง และเริ่มมีเลือดออกภายในร่างกาย อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังคงถามผู้ช่วยผู้จัดการทีม จิมมี เมอร์ฟี ว่า "กี่โมงที่เราจะลงเล่นกับวูฟส์ จิมมี? ฉันต้องไม่พลาดนัดนั้น" วันที่ 14 กุมภาพันธ์ อาการของเขาถูกรายงานว่า "ดีขึ้นอย่างมาก" ถึงกระนั้น วันที่ 19 กุมภาพันธ์ อาการของเขากลับทรุดลงอย่างรวดเร็ว ด้วยการใช้ไตเทียม ซึ่งทำให้สุขภาพของเขาย่ำแย่ลง แพทย์ต่างประหลาดใจกับการสู้ชีวิตของเขา และวันต่อมา อาการของเขาก็ค่อย ๆ ดีขึ้น  แต่ท้ายที่สุดแล้วเอ็ดเวิร์ดได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 เวลา 2 นาฬิกา 15 นาที หนึ่งชั่วโมงก่อนการเสียชีวิตของเขา นิตยสาร Football Mouthly ของชาลส์ บูคัน ก็ถูกตีพิมพ์ ด้วยหน้าปกที่มีภาพถ่ายของเอ็ดเวิร์ดกำลังยิ้มอยู่
ร่างของเอดเวิดส์ถูกฝังที่สุสานดัดลีย์ ใน 5 วันต่อมา เขาถูกฝังข้าง ๆ หลุมศพของแคโรล แอนน์ น้องสาวของเขา ประชาชนกว่า 5,000 คนออกมายืนเรียงกันตามถนนในดัดลีย์สำหรับงานศพของเขา หลุมศพของเขาจารึกไว้ว่า "วันแห่งความทรงจำ เขาจากพวกเราไปโดยไม่มีการอำลาและเขาจะไม่กลับมาอีก"  และหลุมศพของเขาก็จะมีแฟนคลับมาเยือนที่นี่อยู่บ่อยๆ
ประวัติ > การระลึก

เอดเวิดส์ได้ถูกทำเป็นอนุสรณ์หลายแห่งในดัดลีย์ บ้านเกิดของเขา ภาพวาดหน้าต่างกระจกสีของโบสถ์เซนต์ฟรานซิสซึ่งออกแบบโดยฟรานซิส สกีต ถูกเปิดตัวโดยแมตต์ บัสบี ในปี พ.ศ. 2504 และรูปปั้นของเขาในใจกลางเมืองดัดลีย์ก็มอบให้จากแม่ของเอดเวิดส์และบ็อบบี ชาร์ลตัน ในปี พ.ศ. 2542 ปี พ.ศ. 2536 ตรอกตันของชุมชนหนึ่งใกล้กับสุสาน ที่ซึ่งเขาถูกฝังไว้ ได้ถูกตั้งชื่อว่า "ตรอกดันแคนเอดเวิดส์" ผับเวร์นส์เนสต์ในพรีออรีเอสเทท ใกล้กับที่ที่เอดเวิดส์เติบโตมา ก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ดิดันแคนเอดเวิดส์" เพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในปี พ.ศ. 2544 แต่มันก็ปิดตัวลงในห้าปีต่อมา เนื่องจากมีผู้ลอบวางเพลิง ในปี พ.ศ. 2549 มีเครื่องเล่นใหม่ๆ มูลค่ากว่า 100,000 ปอนด์ ในสวนสาธารณะพรีออรี ที่ซึ่งเอดเวิดส์มาเล่นตอนเด็กๆ ในปี พ.ศ. 2551 ถนนเลี่ยงเมืองทางตอนใต้ของดัดลีย์ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ดันแคนเอดเวิดส์เวย์" เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา พิพิธภัณฑ์ศิลปะดัดลีย์ได้จัดแสดงสิ่งต่างๆที่เกี่ยวกับเขา รวมถึงหมวกที่แทนถึงการลงเล่นของเขาให้กับอังกฤษ บ้านจัดสรรในแมนเชสเตอร์ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นดันแคนเอดเวิดส์ รวมทั้งถนนที่ตัดผ่านบ้านเหล่านั้น ก็ได้นำชื่อของผู้เสียชีวิตในโศกนาฎกรรมมิวนิกมาตั้ง เช่น เอ็ดดี โคลแมน โรเจอร์ เบิร์น และทอมมี เทย์เลอร์  ในวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 แผ่นฟ้าถูกเปิดตัวโดยบ็อบบี ชาร์ลตัน ที่ห้องพักของเขาในสเตทฟอร์ด
ในปี พ.ศ. 2539 เอดเวิดส์เป็นหนึ่งในผู้เล่นห้าคนที่ถูกเลือกให้อยู่ในตราไปรษณียากรบริติช ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ "ตำนานนักฟุตบอล" โดยได้เปิดตัวเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1996 เขายังถูกแสดงโดยแซม แคลฟลิน ในภาพยนตร์บริติชเรื่อง ยูไนเต็ด ซึ่งมีโครงเรื่องมาจากโศกนาฎกรรมมิวนิก
มีหลายคนที่ยกย่องความสามารถของเอดเวิดส์ บ็อบบี ชาร์ลตัน กล่าวถึงเอดเวิดส์ว่า "เป็นผู้เล่นคนเดียวที่ทำให้เขารู้สึกด้อยกว่า" และกล่าวว่าการตายของเขาเป็น "โศกนาฎกรรมเดียวที่ใหญ่ที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดและฟุตบอลอังกฤษ" เทอร์รี เวนาเบิลส์ เชื่อว่าถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ คนที่จะชูถ้วยฟุตบอลโลกในฐานะกัปตันทีมชาติอังกฤษ จะไม่ใช่บ็อบบี มัวร์ แต่เป็นดันแคน เอดเวิดส์ ทอมมี ดอเชอร์ตีกล่าวว่า "ไม่มีข้อกังขาใดๆ ที่จะทำให้ผมมั่นใจได้ว่าดันแคนเป็นนักฟุตบอลที่ดีที่สุดตลอดกาล ไม่ใช่แค่เฉพาะยูไนเต็ดและทีมชาติอังกฤษ แต่ยังดีที่สุดในโลก แม้ว่าจอร์จ เบสต์จะพิเศษ เช่นเดียวกับเปเล่ และมาราโดนา แต่สำหรับผมแล้ว ดันแคนดีกว่าพวกเขามากทั้งในด้านทักษะและความสามารถ" การรับรู้ถึงความสามารถของเอดเวิดส์นั้น ทำให้มันเป็นอันดับแรกของฮอลล์ออฟเฟมของฟุตบอลอังกฤษในปี พ.ศ. 2545
รูปแบบการเล่น

โดยทั่วไป เขามีความแข็งแกร่งและความฉลาดในการเล่นฟุตบอลที่ยอดเยี่ยม ความสามารถทุกอย่างของเขาสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะเป็นการใช้เท้าซ้าย ขวา หรือการยิงระยะไกล เขาทำได้ทุกอย่างตามสัญชาตญาณ
–บ็อบบี ชาร์ลตัน
ถึงแม้ว่าเขาจะเล่นอยู่ในตำแหน่งกองกลางตัวรับเป็นหลัก แต่เอดเวิดส์เคยกล่าวไว้ว่า เขาสามารถเล่นได้ทุกตำแหน่งในสนาม ครั้งหนึ่งเขาเคยถูกส่งลงเป็นกองหน้าตัวเป้าแทนผู้เล่นที่เล่นตำแหน่งนี้ประจำ เนื่องจากบาดเจ็บ และในนัดเดียวกัน เขาก็ถูกเปลี่ยนไปเล่นเป็นกองหลังตำแหน่งกลาง ด้วยสาเหตุเดียวกัน พรสวรรค์อันยิ่งใหญ่ของเขา คือ ความแข็งแรงทางจิตใจของเขาและมีความเป็นผู้นำในสนาม ซึ่งเขามักจะถูกกล่าวไว้ว่า เป็นสิ่งที่น่าจดจำสำหรับนักเตะเยาวชนเช่นเขา เขายังมีพละกำลังที่มาก สแตนลีย์ แมตทิวบรรยายว่าเอดเวิดส์เปรียบเสมือนเป็น "ก้อนหินกลางทะเลอันโหดร้าย" บ็อบบี มัวร์ยังเปรียบเทียบเขากับหินแห่งยิบรอลตาร์ เมื่ออยู่ในสถานการณ์ตั้งรับ นอกจากนี้เขายังถูกบรรยายไว้อีกว่าเป็น "กองหน้าที่คม" จากร่างกายของเขาทำให้เขาได้ชื่อเล่นว่า "บิกดังก์" และ "ดิแทงก์" และเขายังได้รับการขนานนามว่าเป็นนักเตะที่อึดที่สุดตลอดกาล
เอดเวิดส์ยังถูกบรรยายเกี่ยวกับแรงและช่วงเวลาที่เขาใช้ในการสกัดลูกฟุตบอลและในการจ่ายบอลและยิงด้วยความสมดุลของเท้าทั้งสองข้าง เขายังเป็นที่รู้จักในเรื่องของการวิ่งในสนาม ความสามารถในการโหม่งบอล และการยิงประตูจากระยะไกล หลังจากที่เขาทำประตูได้เมือ่วันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 ในนัดที่พบกับเยอรมนีตะวันตก เขาได้ชื่อเล่นใหม่ว่า "บูม บูม" โดยสำนักข่าวท้องถิ่นของเยอรมนี เพราะว่า "บิกเบอร์ธาได้ยิงในรองเท้าของเขา"
สถิติ

| สโมสร | ฤดูกาล | ฟุตบอลลีก เฟิสต์ดิวิชัน> ลงเล่น | ฟุตบอลลีก เฟิสต์ดิวิชัน> ประตู | เอฟเอคัพ> ลงเล่น | เอฟเอคัพ> ประตู | ยูโรเปียนคัพ> ลงเล่น | ยูโรเปียนคัพ> ประตู | ชาริตีชีลด์> ลงเล่น | ชาริตีชีลด์> ประตู | รวม> ลงเล่น | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 1952–53 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 |
| แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 1953–54 | 24 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 25 | 0 |
| แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 1954–55 | 33 | 6 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 36 | 6 |
| แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 1955–56 | 33 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 33 | 3 |
| แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 1956–57 | 34 | 5 | 6 | 1 | 7 | 0 | 1 | 0 | 48 | 6 |
| แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 1957–58 | 26 | 6 | 2 | 0 | 5 | 0 | 1 | 0 | 34 | 6 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 151 | 20 | 12 | 1 | 12 | 0 | 2 | 0 | 177 | 21 |
| ทีมชาติ | ฤดูกาล | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| อังกฤษ | 1954–55 | 4 | 0 |
| อังกฤษ | 1955–56 | 5 | 1 |
| อังกฤษ | 1956–57 | 6 | 3 |
| อังกฤษ | 1957–58 | 3 | 1 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 18 | 5 |
สถิติ > ระดับชาติ

| # | วันที่ | สนาม | คู่แข่ง | คะแนน | ผล | การแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 26 พฤษภาคม 2499 | โอลึมเพียชตาดิโยน, เบอร์ลิน |  เยอรมนีตะวันตก | 1–0 | 3–1 | กระชับมิตร |
| 2 | 5 ธันวาคม 2499 | สนามกีฬาโมลีโน, วุลเวอร์แฮมป์ตัน |  เดนมาร์ก | 4–2 | 5–2 | ฟุตบอลโลก 1958 รอบคัดเลือก |
| 3 | 5 ธันวาคม 2499 | สนามกีฬาโมลีโน, วุลเวอร์แฮมป์ตัน |  เดนมาร์ก | 5–2 | 5–2 | ฟุตบอลโลก 1958 รอบคัดเลือก |
| 4 | 6 เมษายน 2500 | สนามกีฬาเวมบลีย์, ลอนดอน |  สกอตแลนด์ | 2–1 | 2–1 | บริติชโฮมแชมเปียนชิพ ฤดูกาล 1957 |
| 5 | 6 พฤศจิกายน 2501 | สนามกีฬาเวมบลีย์, ลอนดอน |  ไอร์แลนด์เหนือ | 2–3 | 2–3 | บริติชโฮมแชมเปียนชิพ 1958 |
ชีวิตส่วนตัว

เอดเวิดส์เป็นบุคคลที่ไม่นิยมของมึนเมา และชีวิตของเขานอกวงการฟุตบอลนั้น มีความส่วนตัวเป็นอย่างมาก เขามีความสนใจในการตกปลา เล่นไพ่ และไปโรงภาพยนตร์ แม้ว่าเขามักจะร่วมเต้นรำกับเพื่อนร่วมทีม แต่เขาก็ไม่เคยมีความมั่นใจต่อสภาพแวดล้อมของสังคม จิมมี เมอร์ฟี ผู้ช่วยผู้จัดการทีมของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดได้บรรยายไว้ว่า เอดเวิดส์เป็น "เด็กบริสุทธิ์" และเขาสามารถพูดสำเนียงแบล็กคันทรีได้ ซึ่งเพื่อนร่วมทีมของเขายากที่จะเลียนแบบ ครั้งหนึ่งเอดเวิดส์เคยถูกตำรวจจับในข้อหาขี่จักรยานที่ไม่มีไฟหน้า เขาถูกปรับเป็นเงิน 5 ชิลลิงโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจ และค่าเหนื่อยสองสัปดาห์จากสโมสร
ช่วงที่เขายังมีชีวิตอยู่ เอดเวิดส์อาศัยอยู่ในห้องพัก บริเวณกอร์สอเวนิว สเตรตฟอร์ด เวลานั้นเขาได้หมั้นกับมอลลี ลีช วัย 22 ปี ผู้ซึ่งเป็นพนักงานในโรงงานผลิตสิ่งทอ ในบริเวณอัลทรินคัม เขาและมอลลีพบกันที่โรงแรมในท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์ เมื่อหนึ่งปีก่อนที่ทั้งคู่จะหมั้นกัน ทั้งคู่ยังเป็นผู้ปกครองอุปถัมภ์ของลูกสาวของเพื่อนของลีช โจเซฟีน สตอทท์
เอดเวิดส์มีผลงานการโฆษณาเม็ดกลูโคส และยังเขียนหนังสือเล่มหนึ่ง ชื่อว่า "แทคเกิลซอกเกอร์ดิสเวย์" การโฆษณาทำให้เขามีรายได้เพิ่ม 15 ปอนด์ต่อสัปดาห์ในแต่ละฤดู เว้นในฤดูร้อนซึ่งเขาจะได้ 12 ปอนด์ต่อสัปดาห์ หนังสือที่เขาเขียนนั้นถูกตีพิมพ์หลังจากที่เขาเสียชีวิตไม่นานด้วยความเห็นชอบจากครอบครัวของเขา และหลังจากที่ถูกตีพิมพ์นานหลายปี หนังสือเล่มนี้ก็ถูกตีพิมพ์ซ้ำอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2552
บรรณานุกรม

Holt, Nick; Lloyd, Guy (2006). Total British Football. Flame Tree Publishing. ISBN 1-84451-403-X.
Horne, John; Tomlinson, Alan; Whannel, Garry (1999). Understanding Sport: An Introduction to the Sociological and Cultural Analysis of Sport. Taylor & Francis. ISBN 0-419-13640-1.
Leighton, James (2002). Duncan Edwards: The Greatest. London: Simon & Schuster UK. ISBN 978-0-85720-781-4.
McCartney, Iain (2001). Duncan Edwards: The Full Report. Britespot Publishing Solutions. ISBN 0-9539288-5-3.
Meek, David (2006). Legends of United: The Heroes of the Busby Years. Orion Books. ISBN 0-7528-7558-2.
Wagg, Stephen (2004).  Andrews, David L. (บ.ก.). Manchester United: A Thematic Study. Routledge. ISBN 0-415-33333-4.
ลายเซ็นของดันแคน เอดเวิดส์
เอดเวิดส์ถูกฝังอยู่ที่สุสานดัดลีย์ และหลุมศพของเขาก็ยังคงมีสิ่งรำลึกจากแฟนของเขามากมาย
ถนนหนึ่งในดัดลีย์ได้ตั้งชื่อตามเอดเวิดส์ เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
มัตสึซากะ

มัตสึซากะ (ญี่ปุ่น: 松阪市; โรมาจิ: Matsusaka-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดมิเอะ ประเทศญี่ปุ่น สินค้าขึ้นชื่อของเมืองนี้คือเนื้อมัตสึซากะ
มัตสึซากะตั้งอยู่บนคาบสมุทรคิอิทางตะวันออก บริเวณตรงกลางของจังหวัดมิเอะ มัตสึซากะนั้นมีอาณาเขตเป็นแนวยาว ทำให้แบ่งจังหวัดมิเอะออกเป็นสองส่วน ทางตะวันออกของมัตสึซากะนั้นคืออ่าวอิเซะ ซึ่งเชื่อมต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิก
มัตสึซากะเคยเป็นศูนย์กลางด้านการค้าในยุคเซ็งโงกุ ซึ่งโอดะ โนบูกัตสึ บุตรของโอดะ โนบูนางะ ได้มาสร้างปราสาทไว้ที่บริเวณนี้ในปี ค.ศ. 1580 ต่อมาในต้นยุคเอโดะถือเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่มัตสึซากะเป็นศูนย์กลางของแคว้นมัตสึซากะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มัตสึซากะ
คู่มือการท่องเที่ยว Matsusaka จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
Matsusaka city guide เก็บถาวร 2013-01-13 ที่ archive.today from the Mie Guidebook เก็บถาวร 2013-01-13 ที่ archive.today at Mie JETs เก็บถาวร 2019-11-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก จังหวัดมิเอะ |
| --- | --- | --- |
สึ (เมืองหลวง)
| นครพิเศษ |  ยกกาอิจิ  |  |
| นคร |  คาเมยามะ  คูมาโนะ  คูวานะ  ชิมะ  ซูซูกะ  โทบะ  นาบาริ  มัตสึซากะ  สึ  อิงะ  อิเซะ  อินาเบะ  โอวาเซะ  |  |
| เมือง แบ่งตามอำเภอ |  อำเภออินาเบะ โทอิง  อำเภอคิตะมูโระ คิโฮกุ  อำเภอคูวานะ คิโซซากิ  อำเภอมิเอะ อาซาฮิ  คาวาโงเอะ  โคโมโนะ  อำเภอมินามิมูโระ คิโฮะ  มิฮามะ  อำเภอทากิ เมวะ  โอได  ทากิ  อำเภอวาตาไร มินามิอิเซะ  ไทกิ  ทามากิ  วาตาไร  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef
มาตลี

| มาตลี |
| --- | --- |
พระมาตลีทูลถวายราชรถแด่พระราม จิตรกรรมแบบประเพณีอินเดียในปัจจุบัน
ที่ประทับ: ดาวดึงส์
คัมภีร์: ปุราณะ, รามายณะ, มหาภารตะ
บิดา-มารดา: Shamika (บิดร), Tapasvini (มารดร)
Charioteer of Indra in Hinduism
พระมาตลี (สันสกฤต: मातलि, อักษรโรมัน: Mātali) เป็นเทพบุตรผู้เป็นสารถีของพระอินทร์ เทวราชตามคติศาสนาฮินดู (หรือท้าวสักกะตามคติศาสนาพุทธ) นอกจากนี้พระองค์ยังทรงมีฐานะเป็นราชทูตสำคัญอันนำราชสาส์นของพระอินทร์เพื่อเชิญท้าวทุษยันต์ (สามีนางศกุนตลา) มาเป็นจอมทัพเพื่อปราบปรามบรรดาอสูรในบทละครอภิชญานศากุนตลัมของมหากาพย์มหาภารตะ ในปัทมะปุราณะ พระองค์เป็นคู่ปุจฉาวิสัชนากับท้าวยยาติ ในด้านปรัชญาแนวทางโลกิยะกับโลกุตรธรรมในด้านต่าง ๆ พระองค์มีบทบาทอย่างมากในทศชาติชาดกเรื่องพระเนมิราช และพระองค์เป็นสัญลักษณ์ของกรมการขนส่งทางบก กระทรวงคมนาคม และกรมการขนส่งทหารบกรวมถึงหน่วยบัญชาการรักษาดินแดนของประเทศไทยด้วย นอกจากนี้ในโองการไหว้ครูบวงสรวงเซ่นวักบัตรพลีชุมนุมเทวดาของศาสนาฮินดูในประเทศไทยและศาสนาผีรวมถึงคนทรงพื้นเมืองท้องถิ่นของไทยยังปรากฏนามของพระองค์ในฐานะสักขีพยานเช่นกัน
มหาสนุก
รายชื่อการ์ตูนเรื่องสั้นที่ได้รับการรวมเล่ม

ไอ้ตัวเล็ก (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น "ปังปอนด์") (2532 - 2564)
ปังปอนด์ The comics (รวมผลงานการ์ตูนชุด "ไอ้ตัวเล็ก" ตีพิมพ์ซ้ำในแบบพิมพ์สี่สี)
บ้าครบสูตร (10 เล่ม)
สาวดอกไม้กะนายกล้วยไข่ (2537 - 2564)
รวมพลคนละคร (รวมการ์ตูนเรื่องสั้นล้อละคร-ภาพยนตร์ยอดนิยม ที่เคยตีพิมพ์ในสาวดอกไม้กะนายกล้วยไข่)
เปาบุ้นจี้ (5 เล่ม) (2539 - 2546)
ก๊อง จอมเทพบ้าครบสูตร
บริษัทอัดผี (2537)
หนูหิ่นอินเตอร์
หนูหิ่น in the city (รวมผลงานการ์ตูนชุด "หนูหิ่นอินเตอร์" ตีพิมพ์ซ้ำในแบบพิมพ์สี่สี)
ซน แสบ ใส แต่ใจเดียวกัน
เวตาลมหาสนุก (ดัดแปลงมาจากเรื่องปริศนาของเวตาล)
คนอลเวง (2533 - 2536)
เรียกข้าว่าพญายม (2536 - 2538)
เพื่อนซี้ 24 น. (2537 - 2538)
คนปลอมตัว (2539 - 2540)
พีพี...ไอ้ตี๋ซ่า (2541 - 2546)
แนวร่วมต๊อง
สายลับช่องแอร์
เจ้าป่าอะเมซิ่ง
ด็อกอาร์มี่
A-TEAM ภารกิจพิชิตจักรวาล
หนูน้อยอาตี้
กระบี่หยามยุทธภพ (2533 - 2536)
บ้านนี้ 4 โชะ (2535 - 2546)
สามก๊ก มหาสนุก (45 เล่ม)
อีสป มหาสนุก
เกมมหาสนุก (ล้อเลียนรายการเกมโชว์ชื่อดังต่างๆ)
อะไรๆ ก็สนุก (ดัดแปลงมาจากเรื่องสั้นของนักเขียนหลายๆคนในนิตยสารขายหัวเราะ)
พาเหรด (2 เล่ม)
ศาสตราจารย์เพี้ยน (1 เล่ม)
แก๊งจอมป่วน (2 เล่ม)
สติแตกสุดขอบฟ้า (2 เล่ม)
วรรณคดีคอเมดี้ (มีแค่เล่มเดียว ให้รอ บ.ก. พิจรณาก่อน)
บรื้อ! น่ากลัวก็ไม่บอก (เค้าโครงจากวรรณกรรมสยองขวัญของครูเหม เวชกร)
Super Dunker สตรีทบอลสะท้านฟ้า
ดร. แมลงสาบ ฮีโร่พันธุ์ก๊าก (งานเขียนดัดแปลงจากการ์ตูนชุด "ไอ้แมลงสาบ" ของภักดี แสนทวีสุข)
วิลลี่ เดอะชิกเก้น ฮีโร่พันธุ์กะต๊าก (งานเขียนซึ่งได้แรงบันดาลใจจากตัวการ์ตูน "ไก่ย่างวัลลภ" ของสุพล เมนาคม)
สามก๊ก มหาสนุก ฉบับสมบูรณ์ (2 เล่มจบ - ย่อจากการ์ตูนชุด "สามก๊ก มหาสนุก" ซึ่งมีความยาว 45 เล่มจบ)
กลมกลิ้งสิงห์สตั๊ด (ในหนังสือมหาสนุก)
ดูเพิ่ม

ขายหัวเราะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์วิธิตา
หนูหิ่นอินเตอร์ โดย ผดุง ไกรศรี
Super Dunker สตรีทบอลสะท้านฟ้า เล่ม 1 โดย จักรพันธ์ ห้วยเพชร
วัดโชค

| วัดโชค |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดโชค, วัดบ้านใหม่
ที่ตั้ง: ตำบลโพธาราม อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูกันตชัยธรรม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโชค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลโพธาราม อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 22 ไร่ 3 งาน 55 ตารางวา ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2475
วัดโชค เดิมชื่อ วัดบ้านใหม่ เพราะตั้งอยู่ที่ตำบลคลองบ้านใหม่ซึ่งเป็นที่ตั้งประตูระบายน้ำ (ต่อมาโอนเข้ากับตำบลโพธาราม) จนเมื่อ พ.ศ. 2455 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสเสด็จมาตรวจคณะสงฆ์จังหวัดราชบุรีผ่านวัดบ้านใหม่ ทั้ง ๆ ที่มิได้ตั้งพระทัยแวะที่วัดนี้ แต่เห็นประชาชนตั้งพลับพลาต้อนรับ ปูผ้าขาวลาดจรดริมท่าน้ำ ชาวบ้านรอคอยรับเสด็จเต็มถนนเข้าวัด จึงเปลี่ยนพระทัยแวะเข้าวัด เสด็จขึ้นพลับพลาต้อนรับ ชาวบ้านจัดสำรับอาหารถวายเพล กรมพระยาวชิรญาณวโรรสทรงเห็นความพร้อมเพรียงจึงตรัสชมเชยและเปลี่ยนชื่อวัดให้ใช้ชื่อใหม่ว่า "วัดโชค" ให้เป็นมงคลนาม และระลึกถึงความมีโชคคือเป็นวัดที่มีโชคที่สมเด็จพระสังฆราชได้แวะ
ต่อมา พ.ศ. 2462 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เสด็จมาราชบุรีอีกครั้งหนึ่ง พักอยู่ที่ศาลาริมน้ำซึ่งเป็นศาลาเล็ก 2 หลังคู่กัน (ขณะนี้ได้รื้อแล้ว) เป็นเวลา 2 วันคือวันที่ 21–22 มิถุนายน จอดเรือลอยอยู่ริมท่าน้ำ แล้วเสด็จขึ้นประทับบนศาลาใหญ่ให้ชาวบ้านเข้าเฝ้าอย่าง
ใกล้ชิด (ศาลานี้ปัจจุบันใช้เป็นศาลาการเปรียญ) ก่อนเสด็จกลับทรงประทานภาพถ่ายของพระองค์แก่หลวงพ่อแจ่มเจ้าอาวาสวัดโชคในขณะนั้น
วัดมีพระประธานองค์ใหญ่ที่สร้างขึ้นใหม่อยู่กลางแจ้ง ภายในพระประธานใช้บรรจุพระพุทธรูปเก่าแก่ของวัดที่มีอายุนับพันปีที่ย้ายมาเมื่อ พ.ศ. 2515 จากอุโบสถเก่า อุโบสถหลังเดิมก่อนที่จะรื้อมีรูปร่างแบบจีนเช่นเดียวกับวิหารที่หลวงพ่อแจ่ม กระเบื้องเก่าของอุโบสถที่ขุดได้บริเวณวัดและบางส่วนของหลังคาอุโบสถทำด้วยดินแดงแบบกระเบื้องกาบกล้วยซึ่งมาจากจีน รวมทั้งอุโบสถเก่าเป็นฝีมือการก่อสร้างของช่างจีนด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 16 เมตร ยาว 26 เมตร
รายนามเจ้าอาวาส

พระเสือ พ.ศ. 2367–2397
พระอ่วม พ.ศ. 2398–2428
พระครูธรรมเสนานี พ.ศ. 2429–2465
พระครูวิทยาวรคุณ พ.ศ. 2466–2486
พระสงัด พ.ศ. 2487–2495
พระครูพิพัฒน์รัตโนภาส พ.ศ. 2496v2542
พระเฉลิมชัย ธมมกาโม
พระครูกันตชัยธรรม
โป๊

คำว่า โป๊ ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525 ได้ให้ความหมายไว้ว่า "โป๊" เป็นภาษาพูดที่หมายถึง เปลือยหรือค่อนข้างเปลือย, มีเจตนาเปิดเผยอวัยวะบางส่วนที่ควรปกปิด คำว่า "โป๊" มาจากภาษาแต้จิ๋ว "โป้ว" หมายถึง ปะชุนเสื้อผ้า, ซ่อมแซม,เสริมเติมให้เต็ม, บำรุงร่างกาย ซึ่งยังมีการใช้ในความหมายทำนองนี้อยู่ เช่น "โป๊สี", "โป๊ปูน" หรือ "ยาโป๊" (อาจสะกดเป็น "โป๊ว" โดยมีเจตนาที่จะสื่อความหมายให้ต่างจากคำว่าโป๊โดยทั่วไป)
โดยคำว่า โป๊ ที่เพี้ยนมาจากคำที่หมายถึง ทดแทน ในภาษาแต้จิ๋ว เชื่อว่ามีที่มาจากการที่ภาพยนตร์หรือการเต้นระบำ ซึ่งเป็นสิ่งบันเทิงในสมัยอดีต ผู้แสดงซึ่งเป็นผู้หญิงสาวมักจะแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้นพอวาบหวิว แต่ไม่ถึงขั้นอนาจาร เช่น เสื้อกล้าม, กางเกงขาสั้น ชาวจีนที่อาศัยในประเทศไทยเวลานั้น จึงเรียกกันว่า "หนังโป๊ว"  โดยเป็นการเปรียบเทียบว่าเสมือนเอาแผ่นหนังมาปิดไว้แทน นานวันเข้าความหมายของศัพท์คำนี้จึงได้เปลี่ยนไป
โป๊ สามารถหมายถึง
ภาพยนตร์โป๊
หนังสือโป๊
การ์ตูนโป๊
เกมคอมพิวเตอร์โป๊
เฮ็นไต ได้แก่ การ์ตูนโป๊ญี่ปุ่น และเอะโระเก (ญี่ปุ่น: エロゲー; โรมาจิ: erogē) หรือเกมคอมพิวเตอร์โป๊ญี่ปุ่น
กลุ่มภาษาอิหร่าน

| กลุ่มภาษาอิหร่าน |
| --- | --- |
อิเรนิก
กลุ่มเชื้อชาติ:: กลุ่มชนอิหร่าน
ภูมิภาค:: เอเชียตะวันตก, ยุโรปตะวันออก, คอเคซัส, เอเชียกลาง และเอเชียใต้
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: อินโด-ยูโรเปียนอินโด-อิเรเนียนกลุ่มภาษาอิหร่าน
ภาษาดั้งเดิม:: อิหร่านดั้งเดิม
กลุ่มย่อย::   ตะวันตก  อเวสตะ †  ตะวันออก  
ISO 639-2 / 5:: ira
เครือข่ายการวิจัยลิงกัวสเฟียร์:: 58= (phylozone)
กลอตโตลอก:: iran1269
ประเทศและพื้นที่ที่ภาษาอิหร่านมีสภานะเป็นภาษาทางการหรือประชากรส่วนใหญ่พูดกัน
กลุ่มภาษาอิหร่าน (อังกฤษ: Iranian หรือ Iranic languages) เป็นสาขาย่อยของกลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียนในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนที่มีผู้พูดเป็นกลุ่มชนอิหร่าน ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในที่ราบสูงอิหร่าน
กลุ่มภาษาอิหร่านแบ่งออกเป็นสามระดับ: อิหร่านเก่า (จนถึง 400 ปีก่อน ค.ศ.), อิหร่านกลาง (400 ปีก่อน ค.ศ. – ค.ศ. 900) และอิหร่านใหม่ (ตั้งแต่ ค.ศ. 900) ภาษาสองภาษาที่ยืนยันว่าจัดอยู่ในภาษากลุ่มอิหร่านเก่าคือ ภาษาเปอร์เซียโบราณ (จากจักรวรรดิอะคีเมนิด) และภาษาอเวสตะเก่า (ภาษาของภาษาอเวสตะ) ส่วนในภาษากลุ่มอิหร่านกลาง ภาษาที่มีความเข้าใจและมีการบันทึกคือภาษาเปอร์เซียกลาง (จากจักรวรรดิซาเซเนียน), ภาษาพาร์เทียน (จากจักรวรรดิพาร์เธีย) และภาษาแบกเตรีย (จากจักรวรรดิกุษาณะและเฮฟทาไลต์)
ข้อมูลเมื่อ 2008 ประมาณการว่ามีผู้พูดภาษากลุ่มอิหร่านเป็นภาษาแม่ประมาณ 150–200 ล้านคน Ethnologue ประมาณการว่ามีภาษาอยู่ในกลุ่มนี้ 86 ภาษา โดยภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดคือภาษาเปอร์เซีย (สำเนียงฟอร์ซี, ดารี และทาจิก), ภาษาปาทาน, ภาษาเคิร์ด, ภาษาลูรี และภาษาบาโลจ
ชื่อ

ชื่อของกลุ่มภาษาอิหร่านมาจากการที่ผู้พูดกลุ่มภาษานี้เคยอยู่ในที่ราบอิหร่านมาตั้งแต่อดีตกาล
ประวัติ > ภาษายุคเริ่มแรก

กลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียนมีจุดเริ่มต้นในเอเชียกลาง แต่ทฤษฎียังมีช่องว่างอีกมาก กลุ่มภาษาอิหร่านนี้เป็นลูกหลานของภาษาอินโด-อิเรเนียนดั้งเดิม ซึ่งภาษานี้แตกออกเป็น
กลุ่มภาษาอินโด-อารยัน รววมทั้งภาษาสันสกฤต กลุ่มภาษาดาร์ดิกในอินเดียตะวันตกเฉียงเหนือและกลุ่มภาษานูริสถานในอัฟกานิสถานตะวันออกเฉียงเหนือ
กลุ่มภาษาอิหร่าน รวมทั้งภาษาอเวสตะและภาษาเปอร์เซียโบราณ
ภาษาอิหร่านดั้งเดิมมีอายุย้อนหลังไปถึงหลังจากการแยกตัวของภาษาอินโด-อิเรเนียนดั้งเดิมหรือราว 1,457 ปีก่อนพุทธศักราช ซึ่งเป็นช่วงที่ภาษาอิหร่านแยกตัวออกมาและพัฒนาตามชนเผ่าอิหร่านกลุ่มต่างๆที่อพยพไปมาระหว่างยุโรป เอเชียใต้ ที่ราบอิหร่านและเอเชียกลาง ในทางภาษาศาสตร์ ภาษาอิหร่านโบราณแบ่งได้เป็น 2 กลุ่มคือ
กลุ่มตะวันออก ได้แก่ภาษาซอกเดีย ภาษาคาวาเรสเมีย ภาษาซากา และภาษาอเวสตะ
กลุ่มตะวันตก แบ่งเป็น
กลุ่มตะวันตกเฉียงใต้ ได้แก่ ภาษาเปอร์เซีย
กลุ่มตะวันตกเฉียงเหนือ ได้แก่ ภาษามีเดีย ภาษาพาร์เทีย และภาษาเคิร์ด
ภาษาอเวสตะเป็นภาษาที่ใช้เขียนคัมภีร์ในศาสนาโซโรอัสเตอร์ ภาษาเปอร์เซียโบราณมีระบบการเขียนเป็นอักษรรูปลิ่ม
ประวัติ > กลุ่มภาษาอิหร่านยุคกลาง

ยุคกลางในอิหร่านเริ่มต้นตั้งแต่ พ.ศ. 143 - 1443 ภาษาในยุคนี้แบ่งเป็นกลุ่มตะวันตกและกลุ่มตะวันออกเช่นกัน เริ่มใช้ตัวเขียนที่มาจากอักษรอราเมอิก ภาษาเปอร์เซียกลางเป็นภาษาราชการของจักรวรรดิซัสซาเนียน เริ่มใช้ตั้งแต่ พ.ศ. 843 - 1543 ภาษาเปอร์เซียกลางและภาษาพาร์เทียเป็นภาษาในยุคมานิเชียนด้วย ซึ่งมีข้อความหลงเหลือในภาษานอกกลุ่มนี้เป็นจำนวนมากตั้งแต่ภาษาละตินถึงภาษาจีน
ประวัติ > กลุ่มภาษาอิหร่านยุคใหม่

หลังจากที่จักรวรรดิเปอร์เซียหันไปนับถือศาสนาอิสลาม สำเนียงเก่าเช่นภาษาเปอร์เซียกลางถูกแทนที่ด้วยสำเนียงใหม่ เช่นสำเนียงดารีที่เป็นภาษาราชการ คำว่าดารีมาจาก darbar หมายถึงศาลหลวง ใช้เขียนบทกวีและวรรณคดีอย่างแพร่หลาย ราชวงศ์ซัฟฟาริดเป็นราชวงศ์ที่มีบทบาทในการพัฒนาภาษาใหม่ตั้งแต่ พ.ศ. 1418 สำเนียงดารีเชื่อกันว่ามีอิทธิพลต่อสำเนียงทางตะวันออกของอิหร่านมาก ในขณะที่สำเนียงปะห์ลาวีที่เป็นสำเนียงมาตรฐานเดิมมีพื้นฐานมาจากสำเนียงทางตะวันตก สำเนียงใหม่ๆเหล่านี้เป็นต้นกำเนิดของสำเนียงมาตรฐานของภาษาเปอร์เซียในปัจจุบัน
นักวิชาการในยุคกลางของอิหร่านใช้คำว่า "ดารี" หมายถึงจังหวัดทางตะวันออกของโดราสถาน "ปะห์ลาวี" หมายถึงสำเนียงทางตะวันตกเฉียงเหนือระหว่างอัสฟาฮานกับอาเซอร์ไบจาน และ "ปาร์ซี" หมายถึงสำเนียงของฟาร์และยังมีสำเนียงที่ไม่เป็นทางการ เช่น สำเนียงคูซีซึ่งเกี่ยวข้องกับจังหวัดคูเซสถานทางตะวันตก
การเข้ามาของศาสนาอิสลามทำให้นำอักษรอาหรับมาใช้เขียนภาษาเปอร์เซีย ภาษาปาทานและภาษาบาโลชิ โดยเพิ่มอักษรพิเศษบางตัว ในขณะที่ค่อยๆเลิกใช้อักษรเปอร์เซียกลางไป ภาษาทาจิกเป็นภาษาแรกที่เริ่มเขียนด้วยอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2463 เมื่ออยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียตก่อนจะเปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรซีริลลิกในอีก 10 ปีต่อมา
บริเวณที่มีผู้พูดกลุ่มภาษาอิหร่านล้อมรอบไปด้วยผุ้พูดภาษาอื่นๆหลายกลุ่ม ทางตะวันตกเป็นภาษาอาหรับ ส่วนกลุ่มภาษาเตอร์กิกแพร่หลายในเอเชียกลางแทนที่กลุ่มภาษาอิหร่านที่เคยใช้ในบริเวณนั้น เช่น ภาษาซอกเดีย และภาษาแบกเทรีย โดยภาษาซอกเดียบางสำเนียงยังเหลืออยู่ในหุบเขาซาราฟสถาน และภาษาซากาในซินเจียงทางตอนใต้ รวมทั้งภาษาออสเซติกที่ยังเหลืออยู่ในเทือกเขาคอเคซัส มีผู้พูดกลุ่มภาษาอิหร่านเล็กน้อยในเทือกเขาปาร์มี ผู้พูดภาษาเปอร์เซียในอาเซอร์ไบจานถูกแทนที่ด้วยกลุ่มภาษาเตอร์กิกแล้วเช่นกัน
การจัดจำแนก

กลุ่มภาษาอิหร่านแบ่งเป็น 2 กลุ่มคือกลุ่มภาษาอิหร่านตะวันออกและกลุ่มภาษาอิหร่านตะวันตก มีทั้งหมดราว 84 ภาษา ภาษาที่มีผู้ใช้มากในปัจจุบันคือภาษาเคิร์ด ภาษาเปอร์เซีย และภาษาบาโลชิในกลุ่มตะวันตก และภาษาปาทานในกลุ่มตะวันออก ในปัจจุบันมีการประดิษบ์กลุ่มภาษาอิหร่านขึ้นมาคือภาษาบาราเรยเป็นภาษาในนิยายและใกล้เคียงกับสำเนียงลูรี แต่ก็มีลักษณะของสำเนียงเกอร์มันซาฮานรวมอยู่ด้วย
บรรณานุกรม

Bailey, H. W. (1979). Dictionary of Khotan Saka. Cambridge University Press. 1979. 1st Paperback edition 2010. ISBN 978-0-521-14250-2.
Schmitt, Rüdiger, บ.ก. (1989). Compendium Linguarum Iranicarum (ภาษาเยอรมัน). Wiesbaden: Reichert. ISBN 978-3-88226-413-5.
Sims-Williams, Nicholas (1996). "Iranian languages". Encyclopedia Iranica. Vol. 7. Costa Mesa: Mazda. pp. 238–245.
Yarshater, Ehsan, บ.ก. (1996). "Iran". Encyclopedia Iranica. Vol. 7. Costa Mesa: Mazda.
Frye, Richard N. (1996). "Peoples of Iran". Encyclopedia Iranica. Vol. 7. Costa Mesa: Mazda.
Windfuhr, Gernot L. (1995). "Cases in Iranian languages and dialects". Encyclopedia Iranica. Vol. 5. Costa Mesa: Mazda. pp. 25–37.
Lazard, Gilbert (1996). "Dari". Encyclopedia Iranica. Vol. 7. Costa Mesa: Mazda.
Henning, Walter B. (1954). "The Ancient language of Azarbaijan". Transactions of the Philological Society. 53 (1): 157–177. doi:10.1111/j.1467-968X.1954.tb00282.x.
Rezakhani, Khodadad (2001). "The Iranian Language Family". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2004-10-09.
Skjærvø, Prods Oktor (2006). "Iran, vi. Iranian languages and scripts". Encyclopædia Iranica. Vol. 13.
Delshad, Farshid (2010). Georgica et Irano-Semitica (PDF). Ars Poetica. Deutscher Wissenschaftsverlag DWV. ISBN 978-3-86888-004-5.
Mallory, J. P.; Adams, Douglas Q. (2006). The Oxford introduction to Proto-Indo-European and the Proto-Indo-European world. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-929668-2.
Toroghdar, Zia (2018). "From Astara to Fuman: Comparison words from dialects of different languages Talysh and Tatic". Farhang-e Ilia. pp. 38–172.
อ่านเพิ่ม

Sokolova, V. S. "New information on the phonetics of Iranic languages." Trudy Instituta jazykoznanija NN SSR (Moskva) 1 (1952): 178-192.
Jügel, Thomas. "Word-order variation in Middle Iranic: Persian, parthian, Bactrian, and Sogdian." Word order variation: Semitic, Turkic, and Indo-European languages in contact, Studia Typologica [STTYP] 31 (2022): 39-62.