stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เขาทราย แกแล็คซี่
ผลงานบันเทิง > ละครโทรทัศน์

พ.ศ. 2535 ภูตแม่น้ำโขง รับเชิญ
พ.ศ. 2538 ภูตพิศวาส รับเชิญ
พ.ศ. 2538 มนต์รักลูกทุ่ง รับเชิญ
พ.ศ. 2539 เสน่ห์บางกอก
พ.ศ. 2539 แม่ศรีไพร
พ.ศ. 2539 นายขนมต้ม
พ.ศ. 2540 แคทรียาที่รัก (ร้อยรสบทละคร) รับเชิญ
พ.ศ. 2540 ไข่ลูกเขย
พ.ศ. 2542 สาวน้อยประแป้ง
พ.ศ. 2542 ละครชุด พ่อ ตอน เทียนขี้ผึ้ง
พ.ศ. 2544 ทองพูน โคกโพ ราษฎรเต็มขั้น
พ.ศ. 2544 รักเกิดในตลาดสด รับเชิญ
พ.ศ. 2544 นายฮ้อยทมิฬ
พ.ศ. 2545 นังเหมียวย้อมสี
พ.ศ. 2545 แชมเปี้ยนสะบัดช่อ
พ.ศ. 2545 ชมรมขนหัวลุก I-GHOST ตอน ห่วง
พ.ศ. 2546 ฝันกลางตะวัน
พ.ศ. 2547 สะใภ้ซ่าส์ แม่ย่าเฮี้ยน
พ.ศ. 2549 บางรักซอย 9
พ.ศ. 2549 แก่นกะลา
พ.ศ. 2549 ตี๋ตระกูลซ่ง
พ.ศ. 2551 คมแฝก
พ.ศ. 2553 มนต์รักข้าวต้มมัด
พ.ศ. 2553 วงเวียนหัวใจ
พ.ศ. 2553 สืบสวนป่วนรัก
พ.ศ. 2553 คู่เดือด
พ.ศ. 2554 เสน่ห์บางกอก
พ.ศ. 2555 หยกเลือดมังกร
พ.ศ. 2557 ศีล 5 คนกล้าท้าอธรรม
พ.ศ. 2558 จับกัง
พ.ศ. 2558 ลิเกหมัดสั่ง
พ.ศ. 2558 เพลิงพ่าย
พ.ศ. 2559 พันท้ายนรสิงห์
พ.ศ. 2559 ฉันทนาสามช่า
พ.ศ. 2560 แหวนปราบมาร
พ.ศ. 2560 นายฮ้อยทมิฬ
พ.ศ. 2561 เพลงรักมือปืน
พ.ศ. 2561 สาปกระสือ
พ.ศ. 2562 สางนางพราย
พ.ศ. 2563 นางสาว 18 มงกุฎ
พ.ศ. 2566 มวยสะดิ้ง หมัดซิ่งสายฟ้า
พ.ศ. 2567 วิญญาณแพศยา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2534 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2532 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.)
แหล่งข้อมูลอื่น

หอพิพิธภัณฑ์กีฬาแห่งชาติ เก็บถาวร 2005-05-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กแชมเปียนโลกชาวไทย (เฉพาะ 4 สถาบันหลัก) |
| --- | --- |
เดอะริง:  โผน กิ่งเพชร  ชาติชาย เชี่ยวน้อย  เวนิส บ.ข.ส.  สด จิตรลดา  พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์  ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย 
สภามวยโลก:  โผน กิ่งเพชร  ชาติชาย เชี่ยวน้อย  เวนิส บ.ข.ส.  แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์  เนตรน้อย ศ.วรสิงห์  พเยาว์ พูลธรัตน์  สด จิตรลดา  สามารถ พยัคฆ์อรุณ  นภา เกียรติวันชัย  เมืองชัย กิตติเกษม  สมาน ส.จาตุรงค์  ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์  ฉัตรชัย สาสะกุล  วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น  วันดี สิงห์วังชา  เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม  พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์  อีเกิล เด่น จุลพันธ์  โอเล่ห์ดง ศิษย์เสมอชัย  สุริยัน ศ.รุ่งวิสัย  คมพยัคฆ์ ป.ประมุข  ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย  วันเฮง มีนะโยธิน  เพชรมณี ก่อเกียรติยิม 
สมาคมมวยโลก:  โผน กิ่งเพชร  ชาติชาย เชี่ยวน้อย  เบิกฤกษ์ ชาติวันชัย  เขาทราย แกแล็คซี่  เขาค้อ แกแล็คซี่  ชนะ ป.เปาอินทร์  แสน ส.เพลินจิต  ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ  วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น  หยกไท ศิษย์ อ.  พิชิต ช.ศิริวัฒน์  ศรพิชัย พิษณุราชันย์  ยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง  ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่  พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม  สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์  เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต  ขวัญไทย ศิษย์หมอเส็ง  พรสวรรค์ ป.ประมุข  เทพฤทธิ์ สิงห์วังชา  น็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท 
องค์กรมวยโลก:  รัตนชัย ส.วรพิน  ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่ 
สหพันธ์มวยนานาชาติ:  สมุทร ศิษย์นฤพนธ์  เมืองชัย กิตติเกษม  ฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ  พิชิต ศิษย์บางพระจันทร์  รัตนพล ส.วรพิน  สมาน ส.จาตุรงค์  อำนาจ รื่นเริง 
หุ่นขี้ผึ้งเขาทราย จัดแสดง ณ พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งมาดามทุซโซต์ กรุงเทพฯ
ปี พ.ศ. 2542 เขาทราย แกแล็คซี่ เข้าหอเกียรติยศ "International Boxing Hall of Fame" ประเภท "Modern" ณ เมืองคานาสโตตา รัฐนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา
พระเจ้าพรหมมหาราช

| พระเจ้าพรหมมหาราช |
| --- | --- |
พระองค์พรหมราช
พระบรมราชานุสาวรีย์พระเจ้าพรหมมหาราชที่อุทยานประวัติศาสตร์แม่สาย จังหวัดเชียงราย
กษัตริย์แห่งอาณาจักรโยนกนคร
ครองราชย์: พ.ศ. 1572 – 1632 (60 ปี)
ก่อนหน้า: พระเจ้าทุกขิตะ
ถัดไป: พระเจ้าชัยศิริ

พระราชสมภพ: พ.ศ. 1464, 1583, หรือ 1641 อาณาจักรโยนกนคร
สวรรคต: พ.ศ. 1632 อาณาจักรโยนกนคร
อัครมเหสี: พระนางแก้วสุภา
พระราชบุตร: พระเจ้าชัยศิริ
ราชวงศ์: สิงหนติ
พระราชบิดา: พระเจ้าพังคราช
พระราชมารดา: พระนางเทวี
ศาสนา: พุทธ
พระเจ้าพรหมมหาราช พระองค์พรหมราช หรือ พรหมกุมาร เป็นราชบุตรของ พระองค์พังคราช กษัตริย์เมืองโยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่น ประสูติราว พ.ศ. 1555 ถึง พ.ศ. 1632 ซึ่งเป็นเมืองในที่ลุ่มแม่น้ำกก แต่มีหลักฐานท้องถิ่นระบุว่าพระองค์ประสูติใน พ.ศ. 1655 ที่เวียงสี่ทวง และสิ้นพระชนม์ใน พ.ศ. 1732  พระองค์มีพระปรีชาสามารถด้านการรบ สามารถตีเอาเมืองโยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่น คืนได้จากพระยาขอม (ขอมดำ จากเมืองอุโมงคเสลานคร) ซึ่งยกทัพมาชิงเมืองโยนกในสมัยพระองค์พังคราช พระองค์เป็นกษัตริย์ไทยองค์แรกที่ได้รับสมญานาม "มหาราช" แต่กลับไม่ค่อยมีบันทึกทางประวัติศาสตร์ ข้อมูลส่วนใหญ่เป็นตำนานหรือคติชนมากกว่าประวัติศาสตร์จริง จึงทำให้พระองค์อาจถือเป็นกษัตริย์ในตำนาน รัชสมัยของพระองค์ไม่เป็นที่กระจ่าง แต่นักโบราณคดีส่วนใหญ่ประมาณการว่าอยู่ในช่วง ค.ศ. 857–58
ข้อสันนิษฐาน

อย่างไรก็ดี มีนักวิชาการบางกลุ่มเห็นว่า พระเจ้าพรหมมหาราชไม่น่าจะมีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ แต่เป็นการแต่งขึ้นเพื่อสร้างวีรบุรุษของแคว้นโยนก โดยได้รับอิทธิพลมาจากเรื่องท้าวฮุ่ง ท้าวเจือง วีรบุรุษในตำนานที่มีการเผยแพร่อยู่อย่างหลากหลายก่อนหน้านั้นแล้ว ต่อมาเมื่อมีการรับพุทธศาสนาเข้ามาแทนที่ลัทธินับถือผีดั้งเดิม จึงได้หยิบเอาพระพรหม หนึ่งในตรีมูรติของศาสนาฮินดูมาเป็นวีรบุรุษของตนเอง และยกย่องให้เป็นมหาราชเหนือกษัตริย์อื่น ๆ สิ่งใด ๆ ก่อนหน้านี้รวมถึงท้าวฮุ่ง ท้าวเจือง ด้วย
อย่างไรก็ตาม รายงานจากบันทึกชาวตะวันตกบางส่วนที่เข้ามาในอาณาจักรอยุธยาในรัชสมัยพระเจ้าปราสาททอง เช่น วันวลิต กี ตาชาร์ และเดอ ลาลูแบร์ ระบุว่า ชาวอยุธยาหลายคนเชื่อว่าพระเจ้าพรหมมหาราชเป็น "กษัตริย์บรรพกาล" เป็นเวลานานแล้ว ชนชั้นนำในอยุธยาก็เชื่อว่าพระองค์เป็นบรรพบุรุษของพระเจ้าอู่ทอง กษัตริย์องค์แรกและผู้สถาปนาอาณาจักรอยุธยา จากหลักฐานนี้ทำให้มีความเชื่อที่ว่าพระเจ้าพรหมมหาราชมีตัวตนอยู่จริงในประวัติศาสตร์
ปัจจุบัน มีการสร้างอนุสาวรีย์อุทิศแด่พระองค์ที่หน้าที่ว่าการอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ซึ่งเป็นที่ตั้งของอาณาจักรโยนก ในการรับรู้ของชาวแม่สายในปัจจุบันยกย่องพระองค์เป็นผู้บุกเบิกและเทพารักษ์แห่งแม่สาย โดยมีการจัดพิธีบวงสรวงแก่พระองค์ทุกปี
ดูเพิ่ม

พระร่วง – กษัตริย์ในตำนานอีกพระองค์ในประวัติศาสตร์ไทย
ขุนบรม – กษัตริย์ในตำนานที่มีความเกี่ยวข้องกับขุนเจือง
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติพระเจ้าพรหมมหาราช ในตำนานล้านนา
| ด ค กพระมหากษัตริย์ที่ได้รับสมัญญานามมหาราช |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  พ่อขุนรามคำแหงมหาราช  สมเด็จพระนเรศวรมหาราช  สมเด็จพระนารายณ์มหาราช  สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช  พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช  พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช  พระเจ้าควังแกโทมหาราช  พระเจ้าเซจงมหาราช  พระเจ้าอโศกมหาราช  พระเจ้าอโนรธามังช่อมหาราช  พระเจ้าบุเรงนองมหาราช  พระเจ้าอลองพญามหาราช  จักรพรรดิเฉียนหลง  จิ๋นซีฮ่องเต้  เจงกิสข่านมหาราช  จักรพรรดิฮั่นอู่  จักรพรรดิคังซี  พระเจ้ากนิษกะ  พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 2  พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2  พระเจ้าชัยวรมันที่ 7  พระเจ้าฟ้างุ้มมหาราช  พระเจ้าไชยเชษฐามหาราช  พระเจ้าราชราช โจฬะที่ 1  จักรพรรดิอักบัร  พระเจ้าอวี่  จักรพรรดิเมจิ  มานูเอลมหาราช  สุลัยมานมหาราช 
ทวีปยุโรป:  อเล็กซานเดอร์มหาราช  นโปเลียนมหาราช  พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช  แคทเธอรีนมหาราชินี  ฟรีดริชมหาราช  ปีเตอร์มหาราช  พระเจ้าคนุตมหาราช  พระเจ้าอ็องรีมหาราช  พระเจ้าไทกราเนสมหาราช  เจ้าชายอีวานมหาราช  วลาดีมีร์มหาราช  คอนสแตนตินมหาราช  ธีโอโดเซียสมหาราช  จัสติเนียนมหาราช  ธีโอดอริคมหาราช  อ็อทโทมหาราช  พระเจ้าอัลฟอนโซมหาราช  เอลิซาเบธมหาราชินี  ทามาร์มหาราชินี 
ทวีปแอฟริกา:  ฟาโรห์แรเมซีสมหาราช  แอสเกียมหาราช  ราดามามหาราช 
ตะวันออกกลาง:  เฮโรดมหาราช  ไซรัสมหาราช  ดาไรอัสมหาราช  แอนทิโอคัสมหาราช  มิทริเดทีสมหาราช  ซาปูร์มหาราช  อับบาสมหาราช  เซิร์กซีสมหาราช  กาหลิบอูมัวร์  ชาห์กะรีมข่านมหาราช  ชาห์เรซามหาราช 
ทวีปอเมริกาเหนือ:  ม็อคเตซูมามหาราช  พาคัลมหาราช 
ทวีปอเมริกาใต้:  พาชาคูติมหาราช 
ทวีปโอเชียเนีย:  คาเมฮาเมฮามหาราช
ดราก้อนบอล ไดมะ

| --- | --- |
ดราก้อนบอล ไดมะ

ドラゴンボールDAIMA (Doragon Bōru Daima)
แนว: การผจญภัย แฟนตาซีคอมเมดี้ ศิลปะการต่อสู้
สร้างโดย: อากิระ โทริยามะ
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: โยชิทากะ ยาชิมะ (ผู้กำกับ) อายะ โคมากิ (ผู้กำกับซีรีส์)
เขียนบทโดย: อากิระ โทริยามะ (เรื่อง) ยูโกะ คากิฮาระ (ผู้แต่งบทและเนื้อเรื่อง)
ดนตรีโดย: โคสุเกะ ยามาชิตะ
สตูดิโอ: โทเอแอนิเมชัน
ถือสิทธิ์โดย: ครันชีโรล เน็ตฟลิกซ์
เครือข่าย: ฟูจิทีวี
ฉาย:  11 ตุลาคม พ.ศ. 2567  –  28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568
ตอน: 20
ดราก้อนบอล ไดมะ (ญี่ปุ่น: ドラゴンボールDAIMA; โรมาจิ: Doragon Bōru Daima; ทับศัพท์: Dragon Ball Daima) เป็นชื่ออนิเมะโทรทัศน์ชุดของญี่ปุ่นที่ผลิตโดย โทเอแอนิเมชัน ซึ่งเป็นผลงานอนิเมะทางโทรทัศน์ชุดที่หกในแฟรนไชส์ ดราก้อนบอล ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2567 จนถึงวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 ทางสถานีโทรทัศน์ ฟูจิทีวี
เนื้อเรื่อง

เกิดหลังจากที่โกคูปราบจอมมารบูได้สำเร็จทันที หลังกลายร่างเป็นตัวเองในเวอร์ชันมินิอย่างเป็นปริศนา โกคูและเพื่อนๆ จึงเดินทางมุ่งหน้าไปยังโลกปีศาจเพื่อสืบหาความจริงและหาวิธีเปลี่ยนกลับเป็นร่างเดิม
ตัวละคร

บทความหลัก: รายชื่อตัวละครในดราก้อนบอล
การผลิต

เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2566 โทเอแอนิเมชัน ได้ประกาศในงาน นิวยอร์กคอมิคอน ว่า อนิเมะ เรื่องใหม่ชื่อ ดราก้อนบอล ไดมะ จะออกฉายในฤดูใบไม้ร่วงปี พ.ศ. 2567 โดย อากิระ โทริยามะ ผู้สร้าง ดราก้อนบอล ได้รับการระบุว่ามีส่วนร่วมในการทำงานผลงานนี้มากกว่าเรื่องที่ผ่านมา และได้รับเครดิตในตัวอย่างทีเซอร์ สำหรับการสร้างผลงานต้นฉบับ การเขียนเรื่อง และการออกแบบตัวละคร ในงานแถลงข่าวได้ให้เครดิตกับเขาในส่วนการออกแบบยานพาหนะ สัตว์ประหลาด และตัวละครในฉากหลัง รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วย โทริยามะ ได้ให้ข้อความกับการประชุม Comic Con โดยอธิบายว่าแม้คำว่า "DAIMA", ไดมะ หรือ ไดม่า จะเป็นคำที่แต่งขึ้น แต่ในภาษาญี่ปุ่นจะเขียนว่า "大魔" อากิโอะ อิโยคุ ผู้บริหารซีรีส์ของ ดราก้อนบอล กล่าวว่าซีรีส์นี้ใช้เวลาในการพัฒนานานถึงห้าปี แต่เพิ่งตัดสินใจเลือกชื่อเรื่องเมื่อเดือนที่ผ่านมา ซึ่งยังกล่าวเพิ่มเติมในภายหลังว่า โทริยามะ "ได้ร่างเรื่องทั้งหมดขึ้น" โดย อิโยคุ ได้อธิบายว่ามี "ความรู้สึกของการผจญภัยที่เข้มข้นและการต่อสู้มากมาย"
ตัวอย่างที่สองที่มุ่งเน้นไปที่ โกคู ถูกปล่อยออกมาในงาน Dragon Ball Games Battle Hour เมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2567 ภาพประกอบตัวละครที่ โทริยามะ สร้างขึ้นสำหรับอนิเมะ รวมถึงตัวละครใหม่ ๆ ถูกแสดงระหว่างการถ่ายทอดสดของงานนี้ด้วย โทริยามะ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2567 หนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น ข้อความที่เขาส่งมายังงาน พ.ศ. 2567 โตเกียว อนิเมะ อวอร์ดส์ เฟสติวัล เพื่อรับรางวัล ไลฟ์ไทม์ อะชีฟเมนต์ อวอร์ดส์ ได้ถูกแสดงให้เห็นที่งานดังกล่าว ในข้อความนี้เขาเปิดเผยว่า ดราก้อนบอล ไดมะ ถูกวางแผนให้เป็นอนิเมะต้นฉบับที่เขาจะไม่เกี่ยวข้องตั้งแต่แรก "แต่เนื่องจากผมให้คำแนะนำไปบ้างเล็กน้อย ผมจึงได้เข้ามามีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้งโดยไม่รู้ตัว"
ภาพหลักที่มีตัวละครหลายตัวพร้อมคำโปรยว่า "ยินดีต้อนรับสู่การผจญภัยครั้งยิ่งใหญ่!" และตัวอย่างที่สามถูกปล่อยออกมาเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม ซึ่งเผยว่ารายการจะออกอากาศในเดือนตุลาคม เมื่อวันที่ 2 กันยายน ฟูจิเทเลวิชัน ประกาศรายละเอียดการออกอากาศที่เฉพาะเจาะจง รวมถึงวันที่เริ่มต้นในวันที่ 10 ตุลาคม และยืนยันว่าตอนทั้งหมดของเรื่องได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว สองวันต่อมา มีการปล่อยตัวอย่างที่สี่และภาพหลักที่สองซึ่งมีตัวละครเพิ่มอีกสองตัวจากภาพแรก และเปลี่ยนคำโปรยเป็น "ยินดีต้อนรับสู่โลกปีศาจ!" ตัวอย่างนี้ยังเผยรายชื่อนักพากย์ที่ประกอบด้วย ยูมิโกะ โคบายาชิ รับบทเป็น ไคโอชิน, โคกิ อูจิยามะ รับบทเป็น กลอริโอ และ ฟัยรูซ ไอ รับบทเป็น แพนซี่ นอกจากนี้ยังมีการเผยแพร่เพลงธีมของรายการอีกด้วย บทของ โชตาโร โมริกุโบะ รับบทเป็น โกม่า, จุงยะ เอโนกิ รับบทเป็น เดเกซึ และ โยโกะ ฮิกาซะ รับบทเป็น ด็อกเตอร์ อารินส์ ถูกประกาศโดยเว็บไซต์ทางการของแฟรนไชส์เมื่อวันที่ 10 กันยายน
การผลิต > ดนตรีประกอบ

ในส่วนเพลงประกอบได้นำ เซดด์ โปรดิวเซอร์ชาวเยอรมันได้เข้ามาร่วมงานเพลงประกอบของภาคนี้ เนื่องจากเขาเป็นแฟนคลับตัวยงของดราก้อนบอล โดยเพลงเปิดของเรื่องยูกิโนะโจ โมริกล่าวว่าแม้ว่าเขาจะกังวลเกี่ยวกับการเขียนเพลงให้กับเรืองนี้อีกครั้ง แต่โทริยามะก็ได้นำความตื่นเต้นใหม่ ๆ มาสู่ผลงานด้วยการเปลี่ยนทิศทางจาก "การต่อสู้" เป็น "การผจญภัย" และเพลงปิดได้นำ AI มาเป็นส่วนร่วมในการแต่งเพลงนี้
การผลิต > แคสติ้ง

ในส่วนเรื่องนักพากย์ตัวละครร่างมินิได้เปลี่ยนคนพากย์ใหม่ทั้งหมด ยกเว้น มาซาโกะ โนซาวะ ผู้ให้เสียงซง โกคูที่ยังให้เสียงตัวละครนี้เหมือนเดิม โดยก่อนหน้านี้เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ได้มีประกาศผู้ที่ให้เสียงหยำฉาคนใหม่คือ เรียวตะ ซูซูกิ แทน โทรุ ฟุรุยะ จากประเด็นข่าวอื้อฉาว
การผลิต > ทีมงาน

ในนิตยาสารวีจัมป์ ฉบับเดือนมกราคม พ.ศ. 2567 ที่วางจำหน่ายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566 ได้ประกาศชื่อทีมงานหลักของ ดราก้อนบอล ไดมะ และยืนยันว่า มาซาโกะ โนซาวะ จะกลับมาให้เสียง ซง โกคู อีกครั้ง โยชิทากะ ยาชิมะ (ผู้กำกับแอนิเมชันของ ดราก้อนบอล ซูเปอร์) และ อายะ โคมากิ (ผู้กำกับ วันพีช) ได้รับทำหน้าที่เป็นผู้กำกับของอนิเมะเรื่องนี้ ในขณะที่ ยูโกะ คากิฮาระ (ลามู ทรามวัยจากต่างดาว) ได้รับหน้าที่ในการเขียนบทและเนื้อเรื่อง คัตสึโยชิ นากาสึรุ ซึ่งเคยทำงานใน ดราก้อนบอล, ดราก้อนบอล Z และ ดราก้อนบอล GT ได้รับหน้าที่ปรับแต่งการออกแบบตัวละครของ โทริยามะ ให้เหมาะกับการสร้างแอนิเมชัน
เพลงประกอบ

"จาคะ☆จาง" (ญี่ปุ่น: ジャカ☆ジャ〜ン; โรมาจิ: Jaka Jān; ทับศัพท์: Jaka Jaan)
"NAKAMA"
การออกอากาศ

ดราก้อนบอล ไดมะ ออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 23:40 น. ทางฟูจิทีวี ออกอากาศเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 2024 ในตอนแรกมีความยาวมากกว่าตอนปกติ 10 นาที
ในช่วงก่อนออกอากาศ ได้มีการฉายรอบปฐมทัศน์ระดับโลกที่ โตเกียวบิ๊กไซต์ เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2567 ในงาน ดราก้อนบอล ไดมัตสึริ ซึ่งจัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 40 ปีของดราก้อนบอล ตอนแรกของซีรีส์ถูกฉายทั้งหมด 3 รอบต่อวัน โดยมีนักพากย์เข้าร่วมในสองรอบแรก
ในส่วนของสตรีมมิงแอพครันชีโรล ได้เผยแพร่ลงเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2567 โดยรับชมทั่วโลกยกเว้นส่วนทวีปเอเชียตะวันออก, ยุโรป และตะวันออกกลาง นอกจากนี้ ฮูลู ก็เริ่มสตรีมในวันเดียวกันในสหรัฐอเมริกา ในขณะที่ เน็ตฟลิกซ์ เผยแพร่ในทวีปเอเชียเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม และสตรีมทั่วโลกเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม
รายชื่อตอน

| ตอนที่ | ชื่อตอน |  ออกอากาศ |
| --- | --- | --- |

| 1 | "สมรู้ร่วมคิด"   (インボウ)  | 11 ตุลาคม 2567 |
| 2 | "กลอริโอ"   (グロリオ)  | 18 ตุลาคม 2567 |
| 3 | "ไดมะ"   (ダイマ)  | 25 ตุลาคม 2567 |
| 4 | "ช่างพูด"   (シャベリ)  | 1 พฤศจิกายน 2567 |
| 5 | "แพนซี่"   (パンジ)  | 8 พฤศจิกายน 2567 |
| 6 | "สายฟ้า"   (イナジマ)  | 15 พฤศจิกายน 2567 |
| 7 | "ปลอกคอ"   (クビワ)  | 22 พฤศจิกายน 2567 |
| 8 | "ทามะกามิ"   (タマガミ)  | 29 พฤศจิกายน 2567 |
| 9 | "หัวขโมย"   (トウゾク)  | 6 ธันวาคม 2567 |
| 10 | "มหาสมุทร"   (ウナバラ)  | 13 ธันวาคม 2567 |
| 11 | "ตำนาน"   (デンセツ)  | 20 ธันวาคม 2567 |
| 12 | "พลังที่แท้จริง"   (ソコヂカラ)  | 27 ธันวาคม 2567 |
| 13 | "เซอร์ไพรส์"   (サプライズ)  | 10 มกราคม 2568 |
| 14 | "ข้อห้าม"   (タブー)  | 17 มกราคม 2568 |
| 15 | "ดวงตาที่สาม"   (サードアイ)  | 24 มกราคม 2568 |
| 16 | "เดกุส"   (デゲス)  | 31 มกราคม 2568 |
| 17 | "โกม่า"   (ゴマー)  | 7 กุมภาพันธ์ 2568 |
| 18 | "ฟื้นคืน"   (メザメ)  | 14 กุมภาพันธ์ 2568 |
| 19 | "การทรยศ"   (ウラギリ)  | 21 กุมภาพันธ์ 2568 |
| 20 | "เต็มกำลัง"   (ゼンカイ)  | 28 กุมภาพันธ์ 2568 |
มรดกและอิทธิพล

ดราก้อนบอล ไดมะ ได้รับการประกาศในเดือนตุลาคม 2023 ก่อนการเสียชีวิตของ อากิระ โทริยามะ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากโทริยามะเสียชีวิตในเดือนมีนาคม 2024 ซีรีส์นี้จึงกลายเป็นผลงานสุดท้ายของเขาโดยปริยาย และยังเป็นผลงานที่เปิดตัวในวาระครบรอบ 40 ปีของแฟรนไชส์ ซึ่งมุ่งเน้นไปที่การกลับคืนสู่รากฐานของซีรีส์
ความเป็นผลงานสุดท้ายโดยบังเอิญของซีรีส์นี้ถูกกล่าวถึงบ่อยครั้งในการรายงานข่าว โดยสไตล์ของโทริยามะที่เน้นอารมณ์ขันแบบเด็ก ๆ ได้รับการชื่นชมว่าเป็นเอกลักษณ์ที่โดดเด่นของอนิเมะเรื่องนี้
นอกจากนี้ ยังมีการกล่าวถึง Easter eggs ที่อ้างอิงถึงผลงานเก่าของโทริยามะอยู่บ่อยครั้ง เช่น ตัวละครจอมมารดู ทักทายผู้คนในลักษณะเดียวกับ อาราเร่จาก ดร.สลัมป์ กับหนูน้อยอาราเล่ และ เนวา ร้องเพลงเปิดจากอนิเมะ ดราก้อนบอล ภาคดั้งเดิม
ดูเพิ่ม

ดราก้อนบอล (อนิเมะ)
ดราก้อนบอล Z
ดราก้อนบอล GT
ดราก้อนบอล ไค
ดราก้อนบอล ซูเปอร์
ซูเปอร์ ดราก้อนบอล ฮีโร่ส์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ดราก้อนบอล ไดมะ (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
เฟรนช์เกียนา

| เฟรนช์เกียนา Guyane (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
จังหวัด, แคว้น และดินแดนโพ้นทะเลของฝรั่งเศส
ดินแดนโพ้นทะเลเฟรนช์เกียนา Collectivité territoriale de Guyane (ฝรั่งเศส)
   ตราอาร์ม
คำขวัญ: Fert Aurum Industria
เพลง: ลามาร์แซแยซ 

พิกัด: 4°N 53°W﻿ / ﻿4°N 53°W﻿ / 4; -53
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
เมืองหลัก: กาแยน
การปกครอง
 • ผู้ว่าการจังหวัด: Thierry Queffelec
 • ประธานสมัชชา: Gabriel Serville (Guyane Kontré pour avancer)
 • สภานิติบัญญัติ: Assembly of French Guiana
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 83,846 ตร.กม. (32,373 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 83,534 ตร.กม. (32,253 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับ 2 ของแคว้น และอันดับ 1 ของจังหวัด
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2022)
 • ทั้งหมด: 294,436 คน
 • ความหนาแน่น: 3.5 คน/ตร.กม. (9.1 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-3:00 (BRT)
รหัส ISO 3166: GF FR-973
จีดีพี (2019): อันดับที่ 17
รวม: 4.41 พันล้านยูโร (4.93 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ต่อหัว: 15,521 ยูโร (17,375 ดอลลาร์สหรัฐ)
ภูมิภาค NUTS: FRA
เว็บไซต์: Territorial Collectivity  Prefecture
เฟรนช์เกียนา (อังกฤษ: French Guiana) หรือ กุยยาน (ฝรั่งเศส: Guyane) เป็นจังหวัดโพ้นทะเล (département d'outre-mer) ของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่บนชายฝั่งทางเหนือของทวีปอเมริกาใต้ ทิศเหนือจรดมหาสมุทรแอตแลนติก ทิศตะวันออกและทิศใต้ติดกับประเทศบราซิล และทางทิศตะวันตกติดกับประเทศซูรินาม
เช่นเดียวกับจังหวัดโพ้นทะเลของฝรั่งเศสจังหวัดอื่น ๆ เฟรนช์เกียนายังมีฐานะเป็นแคว้นโพ้นทะเล (région d'outre-mer) ซึ่งเป็น 1 ใน 18 แคว้นของประเทศฝรั่งเศสด้วย โดยถือเป็นส่วนหนึ่งส่วนเดียวกับประเทศฝรั่งเศสในทวีปยุโรปและใช้สกุลเงินยูโรเช่นกัน
ประวัติศาสตร์

เฟรนช์เกียนาเดิมเป็นที่อยู่อาศัยของชนพื้นเมืองอเมริกันจำนวนมาก มีชาวฝรั่งเศสเข้ามาตั้งถิ่นฐานระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของนักโทษซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อว่าเกาะเดวิลส์ (Devil's Island) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1852 (พ.ศ. 2395)-ค.ศ. 1951 (พ.ศ. 2494) ต่อมาข้อพิพาทเรื่องดินแดนกับบราซิลเกิดขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในพื้นที่ป่าอันกว้างขวางทางภาคใต้ นำไปสู่การประกาศรัฐเอกราชนิยมฝรั่งเศสที่มีชื่อว่ากูนานี (Counani) ในเขตที่เกิดเป็นข้อพิพาทรวมทั้งเกิดการต่อสู้ระหว่างผู้ตั้งถิ่นฐานด้วยกันเอง ก่อนที่ข้อพิพาทจะยุติลงโดยการตัดสินโดยอนุญาโตตุลาการจากรัฐบาลสวิตเซอร์แลนด์ให้บราซิลได้รับผลประโยชน์เป็นส่วนใหญ่ จากนั้นเฟรนช์เกียนาได้กลายเป็นจังหวัดโพ้นทะเลของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1946 (พ.ศ. 2489) ในคริสต์ทศวรรษ 1970 มีการอพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานของผู้ลี้ภัยชาวม้งจากประเทศลาว การเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องสิทธิในการปกครองตนเองมากขึ้นจากฝรั่งเศสเริ่มขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 และ 1980 การต่อต้านโดยกลุ่มที่เรียกร้องการปกครองตนเองนั้นก็มีเสียงเรียกร้องเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่การเดินขบวนในปี ค.ศ. 1996 (พ.ศ. 2539) ค.ศ. 1997 (พ.ศ. 2540) และ ค.ศ. 2000 (พ.ศ. 2543) ทั้งหมดจบลงด้วยความรุนแรง
การเมือง

เฟรนช์เกียนาเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพยุโรป (เนื่องจากมีฐานะเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส) เป็นส่วนที่ใหญ่ที่สุดของสหภาพยุโรปนอกทวีปยุโรป โดยมีหนึ่งในเขตแดนภายนอกของสหภาพยุโรปที่ยาวที่สุด และเป็นหนึ่งในดินแดน 3 แห่งนอกทวีปยุโรปของสหภาพยุโรปที่ไม่ได้เป็นเกาะ (อีก 2 แห่งคือเมืองเซวตาและเมืองเมลียาของสเปนในทวีปแอฟริกา)
ประมุขแห่งรัฐคือประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส ซึ่งจะแต่งตั้งผู้ว่าการ (prefect - ผู้สำเร็จราชการที่ประจำอยู่ที่ศาลากลางแคว้นในเมืองกาแยน) เป็นผู้แทนของตน เฟรนช์เกียนามีองค์กรนิติบัญญัติ 2 ส่วน คือ สภาทั่วไป (General Council) มีสมาชิก 19 คน และสภาแคว้น (Regional Council) มีสมาชิก 34 คน มาจากการเลือกตั้งทั้ง 2 สภา
เฟรนช์เกียนาจะส่งผู้แทน 2 คนไปยังสภาผู้แทนราษฎรฝรั่งเศส โดยคนแรกจะเป็นตัวแทนจากเทศบาลเมืองกาแยนและเทศบาลเมืองมากูรียา ส่วนอีกคนหนึ่งจะเป็นตัวแทนจากพื้นที่ที่เหลือทั้งหมดของเฟรนช์เกียนา ซึ่งเขตหลังนี้ถือเป็นเขตเลือกตั้งที่มีเนื้อที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐฝรั่งเศส นอกจากนี้เฟรนช์เกียนายังมีสมาชิกวุฒิสภา 1 คนในวุฒิสภาฝรั่งเศสด้วย
ประเด็นปัญหาเรื้อรังที่ส่งผลกระทบต่อเฟรนช์เกียนาได้แก่ การทะลักของผู้อพยพเข้าเมืองโดยผิดกฎหมายและผู้ลักลอบสำรวจทองคำจากประเทศบราซิลและประเทศซูรินาม และยังมีปัญหาเกี่ยวกับแม่น้ำมาโรนี (Maroni) ซึ่งเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างเฟรนช์เกียนากับซูรินามก็ไหลผ่านป่าดงดิบ ทำให้ยากต่อการเข้าไปสำรวจของทหารฝรั่งเศส ดังนั้น แนวพรมแดนระหว่างประเทศทั้งสองจึงยังเป็นที่ขัดแย้งอยู่
การแบ่งเขตการปกครอง

เฟรนช์เกียนาแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 เขต (arrondissements), 19 อำเภอ (cantons - ไม่แสดงในที่นี้) และ 22 เทศบาล (communes) ได้แก่
| เขตแซ็ง-โลร็อง-ดูว์-มารอนี | เขตแซ็ง-ฌอร์ฌ | เขตกาแยน |
| --- | --- | --- |
|  อาวาลา-ยาลีมาโป (Awala-Yalimapo)  มานา (Mana)  แซ็ง-โลร็อง-ดูว์-มารอนี (Saint-Laurent-du-Maroni)  อาปาตู (Apatou)  กร็อง-ซองตี (Grand-Santi)  ปาปาอิชตง (Papaïchton)  ซาอูล (Saül)  มารีปาซูลา (Maripasoula)  |   กาโมปี (Camopi)  แซ็ง-ฌอร์ฌ (Saint-Georges)  วานารี (Ouanary)  เรฌีนา (Régina)  |   รูรา (Roura)  แซ็งเตลี (Saint-Élie)  อีรากูโบ (Iracoubo)  ซีนามารี (Sinnamary)  กูรู (Kourou)  มากูรียา (Macouria)  มงซีเนรี-ตอนกร็องด์ (Montsinéry-Tonnegrande)  มาตูรี (Matoury)  กาแยน (Cayenne)  เรอมีร์-มงฌอลี (Remire-Montjoly)  |
ภูมิศาสตร์

แม้เฟรนช์เกียนาจะมีความเกี่ยวข้อง
ทางวัฒนธรรมกับดินแดนที่พูดภาษาฝรั่งเศสในแถบแคริบเบียน แต่ก็ไม่สามารถจัดให้เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคแห่งนั้นได้ เนื่องจากทะเลแคริบเบียนนั้นตั้งอยู่ห่างเฟรนช์เกียนาไปทางทิศตะวันตกหลายร้อยกิโลเมตร และอยู่ถัดจากส่วนโค้งของหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีสเข้าไปอีก
เฟรนช์เกียนาประกอบด้วยเขตภูมิศาสตร์สองเขต คือ เขตชายฝั่งซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของประชากรส่วนใหญ่ และเขตป่าดงดิบหนาทึบและเข้าถึงได้ยากซึ่งค่อย ๆ ไล่ระดับความสูงขึ้นไปถึงยอดเขาต่าง ๆ ของทิวเขาตูมัก-อูมักตามแนวพรมแดนที่ติดกับบราซิล จุดสูงสุดของเฟรนช์เกียนาคือ แบลวูว์เดอลีนีนี (Bellevue de l'Inini) มีความสูง 851 เมตร ภูเขาอื่น ๆ ได้แก่ มงมาชาลู (782 เมตร) ปิกกูโดร (711 เมตร) และมงแซ็งมาร์แซล (635 เมตร) มงฟาวาร์ (200 เมตร) และมงตาญดูว์มาอูว์รี (156 เมตร) มีเกาะ 3 เกาะตั้งอยู่ใกล้กับชายฝั่ง ได้แก่ อีลดูว์ซาลูว์ หรือหมู่เกาะแซลเวชันซึ่งเป็นที่ตั้งของเกาะเดวิลส์ และที่อาศัยของนกบนอีลดูว์กอเนตาบล์ ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่งไปทางบราซิล
เขื่อนเปอตี-โซ (Barrage de Petit-Saut) ทางตอนเหนือของเฟรนช์เกียนาก่อให้เกิดทะเลสาบเทียมขึ้นและแจกจ่ายกระแสไฟฟ้าพลังน้ำ มีแม่น้ำหลายสายในเฟรนช์เกียนา
เศรษฐกิจ

เฟรนช์เกียนาพึ่งพิงฝรั่งเศสอย่างมากทั้งในด้านเงินอุดหนุนและด้านสินค้า อุตสาหกรรมหลักได้แก่ อุตสาหกรรมการประมง (มีส่วนแบ่ง 3 ใน 4 ส่วนของสินค้าส่งออกไปยังต่างประเทศ) การทำเหมืองทองคำ และการป่าไม้ นอกจากนี้ ศูนย์อวกาศเกียนาที่เมืองกูรูยังสามารถว่าจ้างคนได้ประมาณ 1,700 คนและมีส่วนแบ่งร้อยละ 25 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (จีดีพี) อุตสาหกรรมการผลิตมีน้อยมากและเกษตรกรรมส่วนใหญ่ยังไม่ได้รับการพัฒนา การท่องเที่ยว (โดยเฉพาะการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ) กำลังเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ การว่างงานเป็นปัญหาสำคัญ โดยมีอัตราประมาณร้อยละ 20 ถึงร้อยละ 30
การขนส่ง

ท่าอากาศนานาชาติหลักของเฟรนช์เกียนาคือ ท่าอากาศยานกาแยน-โรช็องโบ (Cayenne-Rochambeau) ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลมาตูรี ชานเมืองทางทิศใต้ของเมืองกาแยน มีเที่ยวบินหนึ่งเที่ยวต่อวันไปกรุงปารีส (ท่าอากาศยานออร์ลี) และมีเที่ยวบินหนึ่งเที่ยวต่อวันมาจากกรุงปารีสเช่นกัน เที่ยวบินจากจากเมืองกาแยนไปกรุงปารีสใช้เวลา 8 ชั่วโมง 25 นาที ส่วนจากกรุงปารีสมาที่เมืองกาแยนใช้เวลา 9 ชั่วโมง 10 นาที และนอกจากนี้ยังมีเที่ยวบินสู่เมืองฟอร์-เดอ-ฟร็องส์ ปวงตาปิทร์ ปอร์โตแปรงซ์ ไมแอมี มากาปา เบเลง และโฟร์ตาเลซาอีกด้วย
ท่าเรือหลักของเฟรนช์เกียนาคือท่าเรือของเมืองเดกราเดกาน (Dégrad des Cannes) ตั้งอยู่บนชะวากทะเลของแม่น้ำมาอูว์รี ในเขตเทศบาลเรอมีร์-มงฌอลี ชานเมืองทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของกาแยน ท่าเรือเดกราเดกานสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2512 เพื่อใช้แทนท่าเรือเก่าของกาแยนซึ่งคับแคบและไม่สามารถรับมือกับการจราจรในสมัยใหม่ได้ ปัจจุบันสินค้านำเข้าและสินค้าส่งออกเกือบทั้งหมดของเฟรนช์เกียนาจะต้องผ่านท่าเรือแห่งนี้
ถนนยางมะตอยจากเมืองเรชีนาไปยังเมืองแซ็ง-ฌอร์ฌ-เดอ-ลัวยาป็อก (Saint-Georges-de-l'Oyapock) เปิดใช้ในปี พ.ศ. 2547 ถือเป็นการเชื่อมโยงเส้นทางจากกาแยนไปสู่ชายแดนที่ติดกับประเทศบราซิลได้อย่างสมบูรณ์ โดยปัจจุบันนี้เราสามารถขับรถบนถนนลาดยางอย่างดีจากเมืองแซ็ง-โลร็อง-ดูว์-มารอนีที่ชายแดนซูรินามไปยังเมืองแซ็ง-ฌอร์ฌ-เดอ-ลัวยาป็อกที่ชายแดนบราซิล และจากสัญญาที่มีการลงนามระหว่างฝรั่งเศสกับบราซิลเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2548 สะพานข้ามแม่น้ำออยาพ็อก (Oyapock) ซึ่งเป็นพรมแดนธรรมชาติด้านตะวันออกของเฟรนช์เกียนากำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้างโดยมีกำหนดเปิดใช้งานในปี พ.ศ. 2553 โดยสะพานแห่งนี้จะเป็นที่ข้ามดินแดนแห่งแรกที่เคยเปิดใช้ขึ้นระหว่างฝรั่งเศสกับบราซิลและระหว่างเฟรนช์เกียนากับดินแดนส่วนอื่น ๆ ของโลก เนื่องจากขณะนี้ยังไม่มีสะพานแห่งอื่นที่สร้างข้ามแม่น้ำออยาพ็อก และยังไม่มีสะพานข้ามแม่น้ำมาโรนีซึ่งเป็นพรมแดนธรรมชาติด้านตะวันตกด้วย โดยมีเพียงเรือข้ามฟากไปยังเมืองอัลบีนาของซูรินามเท่านั้น เมื่อสะพานที่เปิดใช้ เราก็จะสามารถขับรถได้อย่างต่อเนื่องจากกาแยนไปยังเมืองมากาปา เมืองหลักของรัฐอามาปาของบราซิล
ประชากรศาสตร์

| 1790 ประมาณการ | 1839 ประมาณการ | 1857 ประมาณการ | 1891 ประมาณการ | 1946 สำมะโนประชากร | 1954 สำมะโนประชากร | 1961 สำมะโนประชากร | 1967 สำมะโนประชากร | 1974 สำมะโนประชากร | 1982 สำมะโนประชากร | 1990 สำมะโนประชากร | 1999 สำมะโนประชากร | 2006 สำมะโนประชากร | 2007 ประมาณการ | 2008 ประมาณการ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 14,520 | 20,940 | 25,561 | 33,500 | 25,499 | 27,863 | 33,505 | 44,392 | 55,125 | 73,022 | 114,678 | 157,213 | 205,954 | 213,500 | 221,500 |
ใช้ปีค.ศ., ข้อมูลทางการจากการสำรวจสำมะโนประชากรและการประมาณการของ INSEE
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ French Guiana
Prefecture website (ในภาษาฝรั่งเศส)
Collectivité territoriale de Guyane website (ในภาษาฝรั่งเศส)
Tourism committee of French Guiana
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศิลปิน:  KulturNav 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef 
แผนที่เฟรนช์เกียนา
เมืองกาแยน