stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดภูผาเบิก

| วัดภูผาเบิก |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดภูผาเบิก, วัดตก
ที่ตั้ง: ตำบลหัวเขา อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดภูผาเบิก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลหัวเขา อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา เป็นวัดลำดับสุดท้ายในกลุ่มจตุอารามที่สร้างเรียงรายอยู่บริเวณเชิงเขาฝั่งแหลมสน (ประกอบด้วย วัดสุวรรณคีรี ที่ตั้งอยู่ด้านทิศตะวันออกสุด ถัดมาทางทิศตะวันตกเป็นวัดบ่อทรัพย์ วัดศิริวรรณาวาส (ร้าง) และวัดภูผาเบิกตามลำดับ) กรมศิลปากรประกาศเป็นส่วนหนึ่งของโบราณสถานบริเวณเมืองสงขลาเก่า ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานวัดภูผาเบิก ในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 109 ตอนที่ 115 วันที่ 17 กันยายน 2535 หน้า 10190 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 2,460 ไร่
วัดภูผาเบิก หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดตก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2370 ในสมัยรัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400
สิ่งก่อสร้างสำคัญ ได้แก่ อุโบสถเป็นสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานศิลปะพื้นถิ่นภาคใต้และศิลปะชิโนโปรตุกีส มีขนาดกว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร มีบันไดทางขึ้นด้านหน้า 2 ทาง ด้านหลัง 2 ทาง จากรูปแบบศิลปกรรมน่าจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น รอบ ๆ อุโบสถเหลือใบเสมาโบราณอยู่อันเดียว ศาลาการเปรียญพื้นถิ่นภาคใต้ มีปูนปั้นประดับหน้าบัน เขียนสีสดใส และภายในมีการตกแต่งเพดานเป็นภาพพระพุทธเจ้า และเขียนลวดลายด้วยสีสดใสแบบพื้นบ้าน พนักรอบศาลาเป็นปูนปั้น ตกแต่งด้วยกระเบื้องปรุแบบจีน และมีพาไลรอบ มุงสังกะสี รับด้วยเสาไม้ต้นเล็ก ๆ
วัดภูผาดัก

| วัดภูผาดัก |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลผาตั้ง อำเภอสังคม จังหวัดหนองคาย
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดภูผาดัก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลผาตั้ง อำเภอสังคม จังหวัดหนองคาย มีพื้นที่ราว 15 ไร่
วัดภูผาดักตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2480  ด้วยเหตุที่มีหน้าผาล้อมรอบชาวบ้านจึงเรียกกันว่า วัดผาดัก นอกจากวัดซึ่งเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมของพระภิกษุอาวุโสหลายท่าน เช่น หลวงปู่ผาง หลวงปู่เพชร หลวงปู่มั่น ฯลฯ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2552
บริเวณวัดยังมีลานซึ่งมีหินเก่าแก่อายุกว่า 210 ล้านปี ซึ่งเรียกกันว่า ลานหินปุ่ม และยังมีหน้าผาซึ่งมองเห็นทิวทัศน์ข้างล่างได้ 360 องศา บริเวณลานนี้มีก้อนหินขนาดย่อมก้อนหนึ่ง บริเวณหน้าก้อนกินมีรอยเท้าสองข้างฝังอยู่ในลานหิน สันนิษฐานกันว่าน่าจะเป็นรอยเท้าของหลวงปู่ผาง เมื่อครั้งที่ท่านได้มาจำพรรษาอยู่ที่วัดภูผาดักแห่งนี้ นอกจากนั้นยังมีต้นชิงชันซึ่งได้รับการลงทะเบียนเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน เมื่อ พ.ศ. 2562
วัดภูมิประสิทธิ์

| วัดภูมิประสิทธิ์ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดภูมิประสิทธิ์, วัดท่าข้าม
ที่ตั้ง: ตำบลท่าข้าม อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดภูมิประสิทธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง พื้นที่ตั้งวัดเป็นเนินสูง เนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน 3 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 17 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา
วัดภูมิประสิทธ์ เดิมชื่อ วัดท่าข้าม สร้างเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2480 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2497 โดยมีแม่เหนี่ยว คุณาธรรมและบุตรหลาน และคณะของแม่นุ่ม ท่าวัง เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการสร้างวัด ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2517
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 ภายในอุโบสถมีพระพุทธรูปทองเหลือง พระประทาน พระเพลากว้าง 40 นิ้ว และพระพุทธรูปหินอ่อนปางสมาธิ พระเพลากว้าง 30 นิ้ว ศาลาการเปรียญกว้าง 17 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 และวิหารมีรูปปั้น หลวงพ่อทอง (พระปลัดทอง ตานงฺกโร) เจ้าอาวาส รูปที่ 3
วัดภูตะเภาทอง

| วัดภูตะเภาทอง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลกุดหมากไฟ อำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดภูตะเภาทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่บนเทือกเขาภูพานในตำบลกุดหมากไฟ อำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี  มีพื้นที่กว่า 15 ไร่ สร้างขึ้นบนพื้นที่ที่ได้รับอนุญาตจากกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช ให้จัดตั้งวัดขึ้นอย่างถูกต้อง ปัจจุบันมีพระครูเขมกาญจโนภาส (สุพรรณ) เป็นเจ้าอาวาส
วัดภูตะเภาทองตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2545 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 วัดแห่งนี้สร้างขึ้นตังแต่ พ.ศ.  2534 เดิมมีสภาพค่อนข้างทุรกันดาร เส้นทางคมนาคมขึ้นเขายังไปมาไม่สะดวก แต่ทางวัดก็ได้พัฒนาเรื่อยมา
พื้นที่ภายในวัดเป็นลานหิน มีก้อนหินขนาดใหญ่รูปร่างแปลกตามากกว่า 30 ลูก สันนิษฐานว่าบริเวณนี้เคยเป็นทะเล ต่อมาเกิดการยกตัวขึ้นเป็นลานหินและพื้นดิน คาดว่าจะมีกลุ่มคนผู้เลี้ยงสัตว์ หรือนายพรานใช้เป็นเส้นทางการหากิน เนื่องจากพบรอยฝ่ามือคนข้างหินก้อนใหญ่รูปเรือสำเภาโบราณ
จุดเด่นอีกแห่งหนึ่งของที่นี่คือประติมากรรมรูปพญานาคองค์สีทองที่ตั้งอยู่บนสระน้ำ มีนามว่า มุจลินท์ มีรูปเคารพ พญานาคราชมุจลินท์ 2 ตน มีสระโบกขรณีหรือบ่อน้ำสีคราม เป็นบ่อน้ำที่อยู่คั่นกลางระหว่างหิน 2 ลูก ณ บริเวณรูปเคารพพญานาคราชมุจลินท์
วัดภาษี

| วัดภาษี |
| --- | --- |
วัดภาษีริมคลองแสนแสบ

ที่ตั้ง: ซอยเอกมัย 23 แยกซอยสุขุมวิท 63 ถนนสุขุมวิท แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10110
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดภาษี เป็นวัดตั้งอยู่ในแขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร
วัดสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2390 โดยกำนันเพชร ซึ่งได้ตั้งด่านเก็บค่าหัวนาจากพ่อค้าที่ขนสินค้ามาทางเรือเพื่อนำมาขายในบางกอก ได้นำเงินนี้มาสร้างวัด จึงเรียกว่า วัดภาษี ต่อมากลายเป็นวัดร้าง ทางราชการจึงใช้พื้นที่ป่าช้าท้ายวัดเป็นแดนประหารชีวิตนักโทษฉกรรจ์ นักโทษคนสุดท้ายที่ถูกประหารชีวิตด้วยการตัดคอก็คือ บุญเพ็งหีบเหล็ก ที่เป็นข่าวโด่งดังเมื่อปี พ.ศ. 2461 ทางวัดได้ปั้นรูปจำลองของบุญเพ็ง หีบเหล็ก ไว้ด้วย
ปัจจุบันวัดภาษีได้ เปิดสอนพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เป็นสถานที่ศึกษาของศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน เป็นสถานที่สวดมนต์และปฏิบัติธรรมวันอาทิตย์ ตลอดจนการเทศนาธรรมวันธรรมสวนะ ยังจัดโครงการไถ่ชีวิตโค กระบือด้วย ในช่วงเดือนมิถุนายน ราววันที่ 13–15 มีกิจกรรมรำลึกพุ่มพวง ดวงจันทร์ เนื่องจากเพชร ดวงจันทร์เคยมาจำพรรษาที่นี่ ที่วัดยังมีหุ่นรูปเหมือนคุณเเม่พุ่มพวงด้วย
รูปแบบสถาปัตยกรรมของวัดมีซุ้มประตูหน้าวัดเป็นทรงล้านนา มีศาลาพุทธคยาที่ใหญ่ตามเเบบศิลปะอินเดีย หอระฆังศิลปะประยุกต์
วัดจันทร์ประดิษฐาราม (กรุงเทพมหานคร)

| วัดจันทร์ประดิษฐาราม |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดจันทร์ประดิษฐาราม, วัดจันปะขาว
ที่ตั้ง: เลขที่ 113 ซอยเพชรเกษม 48 ถนนเพชรเกษม แขวงบางด้วน เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร 10160
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อขาว
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดจันทร์ประดิษฐาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางด้วน เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 7 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ มี 42 ไร่ 45 ตารางวา เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูปลัดไชยวุฒิ อาภานนฺโท
ประวัติ

วัดจันทร์ประดิษฐารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2371 สร้างโดยนายจันปะขาว คหบดีผู้มั่งคั่งได้มอบที่ดินสร้างวัด ซึ่งมีที่ดินทั้งสิ้น 52 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวา เมื่อมอบที่ดินให้แก่วัดแล้วก็ได้นุ่งขาวห่มขาวจำศีลภาวนาอยู่ในวัดนี้จนตลอดชีวิต จึงได้ตั้งชื่อวัดนี้ว่า วัดจันปะขาว ตามนามผู้สร้างวัด แต่ประชาชนมักเรียกชื่อเพี้ยนไปหลายชื่อ เช่น วัดชีปะขาว วัดจันตาปะขาว เป็นต้น จนหน่วยงานราชการทำเรื่องเสนอต่อทางการคณะสงฆ์ขอเปลี่ยนชื่อวัดเสียใหม่เป็น "วัดจันทร์ประดิษฐาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2390 ต่อมาได้ถอนวิสุงคามสีมาเดิม และได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 ขนาดกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถหลังใหม่ขนาดกว้าง 15.90 เมตร ยาว 41.10 เมตร มีสองชั้นขนาด 9 ห้อง มีเสาหาร เป็นมุขเด็จทั้ง 2 ด้าน ภายในประดิษฐานพระประธาน พระพุทธรูปปางพุทธชินราช ขนาดหน้าตักกว้าง 5 ศอก 1 คืบ สูงถึงเกศ 7 ศอก วิหารหลวงพ่อขาว สร้างปี พ.ศ. 2379 มีพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์ปางต่าง ๆ ไม่น้อยกว่า 140 องค์ ปัจจุบันเหลืออยู่ประมาณ 85 องค์ มีพระพุทธรูปสำคัญคือ หลวงพ่อขาว
วัดคันลัด

| วัดคันลัด |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดคันลัด
ที่ตั้ง: เลขที่ 4 หมู่ที่ 9 ถนนเพชรหึงษ์ ตำบลทรงคนอง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ 10130
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อมัณฑะเลย์
เจ้าอาวาส: พระครูสุภัทรกิจจาทร (พระอาจารย์หลาย)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดคันลัด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในหมู่ที่ 9 บ้านหัวรอ ตำบลทรงคนอง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
ประวัติ

วัดสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2349 (สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย) เมื่อครั้งชาวรามัญได้อพยพจากเมืองประทุมธานีและนนทบุรี พระยานครเขื่อนขันธ์รามัญราชชาติเสนาบดีศรีสิทธิสงคราม (ทอมา คชเสนี) ผู้แป็นเจ้าเมืองได้นำชาวรามัญมาตั้งถิ่นฐานที่เมืองนครเขื่อนขันธ์ โดยมีผู้มาอยู่ที่ตำบลทรงคนอง และเลือกวัดคันลัดที่มีอยู่เดิมแล้ว เป็นวัดประจำหมู่บ้าน แล้วก็นิมนต์เอาพระชาวรามัญมาปกครองวัด
เดิมวัดเป็นที่ฝังช้างหลวงเรียกว่า สุสานช้างหลวง  มีหลักฐานว่าในปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อพระยาเศวตคชลักษณ์ล้ม และในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อพระยามงคลหัสดินทร์ล้ม ก็โปรดเกล้าฯ ให้นำศพพระยาช้างไปฝังที่นี่ มีการขุดพบกระดูกช้างเป็นจำนวนมากในวัดแห่งนี้
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 ได้ทำการผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518
อาคารเสนาสนะ

พระอุโบสถหลังเดิมก่ออิฐถือปูน หน้าบันมีจานกระเบื้องประดับ หลังคาไม่มีช่อฟ้า ใบระกา กำแพงแก้ว พระอุโบสถเคยได้รับการขึ้นทะเบียนจากกรมศิลปากร มีพระประธานจีวรมีลายดอกพิกุล ปัจจุบันย้ายไปพระอุโบสถหลังใหม่ ส่วนพระอุโบสถหลังใหม่สร้างปี พ.ศ. 2512 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2517 มีความกว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร เป็นอาคารทรงไทย ประตู หน้าต่าง ไม้แกะสลักลวดลายลงรักปิดทอง เดิมมีศาลาการเปรียญหลังเดิมเป็นศาลาไม้ 3 หลัง ติดต่อกัน แต่ปัจจุบันได้รื้อไปแล้ว และได้สร้างศาลาการเปรียญหลังใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม
มีเจดีย์ทรงไม้ย่อมุมสี่เหลี่ยม จำนวน 2 องค์ ขณะนี้ยังมีอยู่แต่ทรงได้เปลี่ยนไป เนื่องจากได้มีการถมที่หนีน้ำท่วม และเทพื้นเป็นลานจอดรถ ด้านหน้าอุโบสถมีเจดีย์สถูปบรรจุอัฐิอดีตเจ้าอาวาส และพระที่มรณภาพ ทรงยุโรป มีหอระฆังโบราณ มีเสาหงส์ต้นใหม่ได้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2546 ฝั่งเดียวกันกับเสาหงส์ต้นเดิมก็ยังมีศาลา 2 แท่น
วัดมีศาลาราหูอมจันทร์ กุฏิสงฆ์ไม้ทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์-หอฉัน ทรงไทยก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น เมรุเผาศพ ประกอบด้วยศาลาบำเพ็ญกุศลศพ 5 หลังศาลาทรงไทยหลังสูง 2 ชั้น นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนประชาบาล สถานีอนามัย อาศัยพื้นที่ของวัด
วัดมีพระพุทธรูปเก่าแก่จากเมืองมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า เรียกว่า หลวงพ่อมัณฑะเลย์ พระพุทธรูปศิลปะมอญ เดิมอยู่ในตู้ลายไม้สักตั้งอยู่ที่หอสวดมนต์แต่ภายหลังมีโจรชอบมาขโมยพระ
รายนามเจ้าอาวาส

พระครูหนู
พระอาจารย์แกล้ง
พระอุปัชฌาย์ เชย ทองเจริญ พ.ศ. 2416–2490
พระครูบรรจง ทองเจริญ พ.ศ. 2492–2511
พระสมุทรพัฒนโสภณ เจ้าคณะอำเภอพระประแดง (เป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2512–2554)
พระครูสุภัทรกิจจาทร (พระอาจารย์หลาย) เจ้าอาวาสวัดคันลัดองค์ปัจจุบัน
พระอุโบสถเเละเจดีย์
ศาลาการเปรียญวัดคันลัดหลังปัจจุบัน
วอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก โซนแอฟริกา

| 2020 Men's African Olympic Qualification Tournament> รายละเอียด |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ:  อียิปต์
วันที่: 7–11 มกราคม
ทีม: 4
สถานที่: 1 (ใน 1 เมืองเจ้าภาพ)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
FIVB
← ก่อนหน้าถัดไป →
การแข่งขันวอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกรอบคัดเลือกโซนแอฟริกา 2020 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชายระดับทีมชาติซึ่งจัดขึ้นที่ไคโร ประเทศอียิปต์ ระหว่างวันที่ 7–11 มกราคม มกราคม ค.ศ. 2020 4 ทีมจะได้เข้าแข่งขันในทัวร์นาเมนต์นี้ โดยจะมีเพียงหนึ่งทีมที่ผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันรอบสุดท้ายในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
การคัดเลือก

7 ทีมที่ยังไม่ผ่านการคัดเลือกเข้าโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 จะได้สิทธิ์เข้าร่วมในการแข่งขันรอบคัดเลือกนี้ แต่บอตสวานาและไนเจอร์ถอนตัวในภายหลัง และกานาถอนตัวก่อนที่จะเริ่มการแข่งขัน
แอลจีเรีย
บอตสวานา
แคเมอรูน
อียิปต์
กานา
ไนเจอร์
ตูนิเซีย
ผลการแข่งขัน

เวลาการแข่งขันเป็นเวลามาตรฐานในท้องถิ่น  (UTC+02:00)
| อันดับ | ทีม | แข่ง> ชนะ | แข่ง> แพ้ | แต้ม | เซต> ชนะ | เซต> แพ้ | เซต> อัตราส่วน | แต้ม> ชนะ | แต้ม> แพ้ | แต้ม> อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ตูนิเซีย | 3 | 0 | 9 | 9 | 1 | 9.000 | 255 | 208 | 1.226  |
| 2 |  อียิปต์ | 2 | 1 | 6 | 6 | 4 | 1.500 | 235 | 211 | 1.114  |
| 3 |  แอลจีเรีย | 1 | 2 | 3 | 5 | 6 | 0.833 | 241 | 246 | 0.980  |
| 4 |  แคเมอรูน | 0 | 3 | 0 | 0 | 9 | 0.000 | 159 | 225 | 0.707 |
| วันที่ | เวลา |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม | รายงาน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 7 ม.ค. | 20:00 | อียิปต์   | 3–1 |   แอลจีเรีย  | 25–18 | 25–17 | 21–25 | 25–20 |   | 96–80 | P2 |
| 8 ม.ค. | 20:00 | แคเมอรูน   | 0–3 |   ตูนิเซีย  | 20–25 | 20–25 | 18–25 |   |   | 58–75 | P2 |
| 9 ม.ค. | 17:00 | แคเมอรูน   | 0–3 |   แอลจีเรีย  | 16–25 | 16–25 | 17–25 |   |   | 49–75 | P2 |
| 9 ม.ค. | 20:00 | อียิปต์   | 0–3 |   ตูนิเซีย  | 27–29 | 14–25 | 23–25 |   |   | 64–79 | P2 |
| 10 ม.ค. | 20:00 | ตูนิเซีย   | 3–1 |   แอลจีเรีย  | 25–17 | 25–23 | 26–28 | 25–18 |   | 101–86 | P2 |
| 11 ม.ค. | 20:00 | แคเมอรูน   | 0–3 |   อียิปต์  | 16–25 | 18–25 | 18–25 |   |   | 52–75 | P2 |
อันดับการแข่งขัน

| อันดับ | ทีม |
| --- | --- |
1:  ตูนิเซีย
2:  อียิปต์
3:  แอลจีเรีย
4:  แคเมอรูน
| --- | --- |
: ผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขัน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ดูเพิ่ม

วอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก
วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก โซนแอฟริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ – สหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ[ลิงก์เสีย]
สหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
สมาพันธ์วอลเลย์บอลอเมริกาใต้ – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกรอบคัดเลือกโซนแอฟริกา 2020[ลิงก์เสีย] – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กกีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 — รอบคัดเลือก |
| --- | --- |
ชาย:  เจ้าภาพ  ระหว่างทวีป  แอฟริกา  ยุโรป  อเมริกาเหนือ  อเมริกาใต้  เอเชีย 
หญิง:  เจ้าภาพ  ระหว่างทวีป  แอฟริกา  ยุโรป  อเมริกาเหนือ  อเมริกาใต้  เอเชีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในเอเชียตะวันออก

องค์การยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนสถานที่สำคัญใน 5 ประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออก (ประเทศเกาหลีใต้ เกาหลีเหนือ จีน ญี่ปุ่น และมองโกเลีย) เป็นมรดกโลกมากกว่า 100 แห่ง
หมายเหตุ –  ตัวเลขหน้าข้อความหมายถึง ปี พ.ศ./ค.ศ. ที่สถานที่นั้นๆ ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
สถิติ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ | จำนวนมรดกโลก | ประเภท |
|  จีน | 59 แห่ง | วัฒนธรรม 40 แห่ง, ธรรมชาติ 15 แห่ง, ผสม 4 แห่ง |
|  ญี่ปุ่น | 26 แห่ง | วัฒนธรรม 21 แห่ง, ธรรมชาติ 5 แห่ง |
|  เกาหลีใต้ | 16 แห่ง | วัฒนธรรม 14 แห่ง, ธรรมชาติ 2 แห่ง |
|  มองโกเลีย | 6 แห่ง | วัฒนธรรม 4 แห่ง, ธรรมชาติ 2 แห่ง |
|  เกาหลีเหนือ | 2 แห่ง | วัฒนธรรม 2 แห่ง |
เกาหลีใต้

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเกาหลีใต้
2538/1995 – ชังกย็องพันจ็อนแห่งวัดแฮอินซา สถานที่เก็บแม่พิมพ์ไม้ของพระไตรปิฎกฉบับเกาหลี
2538/1995 – ศาลเจ้าชงมโย
2538/1995 – ถ้ำซ็อกกูรัมและวัดพุลกุกซา
2540/1997 – พระราชวังชังด็อก
2540/1997 – ป้อมฮวาซ็อง
2543/2000 – แหล่งดอลเมนแห่งโคชัง ฮวาซุน และคังฮวา
2543/2000 – พื้นที่ประวัติศาสตร์แห่งคย็องจู
2550/2007 – เกาะภูเขาไฟเชจูและอุโมงค์ลาวา
2552/2009 – สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน
2553/2010 – หมู่บ้านประวัติศาสตร์ของเกาหลี : ฮาฮเวและยังดง
2557/2014 – นัมฮันซันซ็อง
2558/2015 – พื้นที่ประวัติศาสตร์แพ็กเจ
2561/2018 – ซันซา พุทธอารามบนภูเขาในเกาหลี
2562/2019 – ซอว็อน สถานศึกษาลัทธิขงจื๊อใหม่แห่งเกาหลี
2564/2021 – แค็ดบ็อล ที่ลุ่มราบน้ำขึ้นถึงของเกาหลี
2566/2023 – มูนดินฝังศพคายา
เกาหลีเหนือ

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเกาหลีเหนือ
2547/2004 – กลุ่มหลุมฝังศพแห่งโคกูรยอ
2556/2013 – โบราณสถานและแหล่งประวัติศาสตร์ในแคซ็อง
จีน

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศจีน
2530/1987 – พระราชวังหลวงแห่งราชวงศ์หมิงและชิงในปักกิ่งและเฉิ่นหยาง
2530/1987 – สุสานจักรพรรดิฉินที่ 1
2530/1987 – ถ้ำมั่วเกา
2530/1987 – เขาไท่
2530/1987 – แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีมนุษย์ปักกิ่ง โจวโข่วเตี้ยน
2530/1987 – กำแพงเมืองจีน
2533/1990 – เขาหวง
2535/1992 – พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์หฺวางหลง
2535/1992 – พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์หุบเขาจิ่วไจ้
2535/1992 – พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์อู่หลิงยฺเหวียน
2537/1994 – กลุ่มอาคารโบราณบนทิวเขาอู่ตัง
2537/1994 – กลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลาในลาซา
2537/1994 – สถานที่พักร้อนและหมู่วัดในเฉิงเต๋อ
2537/1994 – วัดขงจื๊อ สุสานขงจื๊อ และจวนตระกูลขงในชฺวีฟู่
2539/1996 – อุทยานแห่งชาติเขาหลู
2539/1996 – พื้นที่ทัศนียภาพภูเขาเอ๋อเหมย์ รวมทั้งพื้นที่ทัศนียภาพพระพุทธรูปเล่อชาน
2540/1997 – เมืองโบราณผิงเหยา
2540/1997 – สวนโบราณแห่งซูโจว
2540/1997 – เมืองเก่าลี่เจียง
2541/1998 – พระราชวังฤดูร้อน สวนหลวงในปักกิ่ง
2541/1998 – หอสักการะฟ้า : แท่นบวงสรวงของจักรพรรดิในปักกิ่ง
2542/1999 – งานแกะสลักหินแห่งต้าจู๋
2542/1999 – เขาอู่อี๋
2543/2000 – หมู่บ้านโบราณในอานฮุยตอนใต้ ซีตี้และหงชุน
2543/2000 – สุสานหลวงราชวงศ์หมิงและชิง
2543/2000 – ถ้ำหลงเหมิน
2543/2000 – ภูเขาชิงเฉิงและระบบชลประทานตูเจียงยั่น
2544/2001 – ถ้ำยฺหวินกัง
2546/2003 – พื้นที่คุ้มครองแม่น้ำขนานสามสายแห่งยูนนาน
2547/2004 – เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ
2548/2005 – ศูนย์ประวัติศาสตร์มาเก๊า
2549/2006 – เขตรักษาพันธุ์แพนด้ายักษ์แห่งเสฉวน วั่วหลง ภูเขาซื่อกูเหนียง และทิวเขาเจียจิน
2549/2006 – อินซฺวี
2550/2007 – เตียวโหลวและหมู่บ้านแห่งไคผิง
2550/2007 – คาสต์ในจีนตอนใต้
2551/2008 – ถู่โหลวแห่งฝูเจี้ยน
2551/2008 – อุทยานแห่งชาติภูเขาซานชิง
2552/2009 – เขาอู่ไถ
2553/2010 – ตานเสียแห่งจีน
2553/2010 – โบราณสถานแห่งเติงเฟิงใน "ศูนย์กลางแห่งสวรรค์และโลก"
2554/2011 – ภูมิทัศน์วัฒนธรรมทะเลสาบตะวันตกในหางโจว
2555/2012 – แหล่งซากดึกดำบรรพ์เฉิงเจียง
2555/2012 – แหล่งแซนาดู
2556/2013 – ภูมิทัศน์วัฒนธรรมนาขั้นบันไดหงเหอฮาหนี่
2556/2013 – ซินเจียงเทียนชาน
2557/2014 – เส้นทางสายไหม : โครงข่ายเส้นทางฉนวนฉางอาน-เทียนชาน (ร่วมกับคาซัคสถานและคีร์กีซสถาน)
2557/2014 – คลองใหญ่
2558/2015 – แหล่งตู่ซี
2559/2016 – ภูมิทัศน์วัฒนธรรมศิลปะบนหินจั่วเจียงฮวาชาน
2559/2016 – เฉินหนงเจี้ยแห่งหูเป่ย์
2560/2017 – ชิงไห่โฮห์ซิล
2560/2017 – กูลังซู : ชุมชนประวัติศาสตร์นานาชาติ
2561/2018 – ฟานจิงซาน
2562/2019 – ซากโบราณคดีแห่งเมืองเหลียงจู
2562/2019 – เขตรักษาพันธุ์นกอพยพตลอดฝั่งทะเลเหลือง-อ่าวปั๋วไห่แห่งจีน (ระยะที่ 2)
2564/2021 – เฉวียนโจว : ศูนย์กลางโลกในจีนสมัยราชวงศ์ซ่งและหยวน
2566/2023 – ภูมิทัศน์วัฒนธรรมป่าชาเก่าแก่แห่งเขาจิ่งม่ายในผูเอ่อร์
2567/2024 – ทะเลทรายบาไดง์จารัง - Towers of Sand and Lakes
2567/2024 – แกนกลางปักกิ่ง : กลุ่มอาคารที่แสดงระเบียบในอุดมคติของเมืองหลวงจีน
ญี่ปุ่น

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
2536/1993 – พุทธสถานในพื้นที่โฮรีวจิ
2536/1993 – ฮิเมจิโจ
2536/1993 – ชิรากามิซันจิ
2536/1993 – ยากูชิมะ
2537/1994 – โบราณสถานแห่งเกียวโตโบราณ (นครเกียวโต, อูจิ และโอตสึ)
2538/1995 – หมู่บ้านประวัติศาสตร์ชิรากาวาโงและโกกายามะ
2539/1996 – อนุสรณ์สันติภาพฮิโรชิมะ (โดมปรมาณู)
2539/1996 – ศาลเจ้าชินโตอิตสึกูชิมะ
2541/1998 – โบราณสถานแห่งนาระโบราณ
2542/1999 – ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก
2543/2000 – แหล่งกูซูกุและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรรีวกีว
2547/2004 – แหล่งศักดิ์สิทธิ์และเส้นทางจาริกแสวงบุญในทิวเขาคิอิ
2548/2005 – ชิเรโตโกะ
2550/2007 – เหมืองเงินอิวามิและภูมิทัศน์วัฒนธรรม
2554/2011 – ฮิราอิซูมิ วัด สวน และแหล่งโบราณคดีต่าง ๆ ที่แสดงลักษณะของนิกายสุขาวดีในพระพุทธศาสนา
2554/2011 – หมู่เกาะโองาซาวาระ
2556/2013 – ฟูจิซัง สถานที่ศักดิ์สิทธิ์และแหล่งที่มาของความบันดาลใจทางศิลปะ
2557/2014 – โรงงานทอผ้าโทมิโอกะและสถานที่ที่เกี่ยวข้อง
2558/2015 –  แหล่งการปฏิวัติอุตสาหกรรมเมจิของญี่ปุ่น : อุตสาหกรรมเหล็กและเหล็กกล้า การต่อเรือ และเหมืองถ่านหิน
2559/2016 – งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่ (ร่วมกับเบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี สวิตเซอร์แลนด์ อาร์เจนตินา และอินเดีย)
2560/2017 – เกาะศักดิ์สิทธิ์โอกิโนชิมะและสถานที่ที่เกี่ยวข้องในภูมิภาคมูนากาตะ
2561/2018 – แหล่งคริสเตียนลับในภูมิภาคนางาซากิ
2562/2019 – กลุ่มโคฟุงโมซุ-ฟูรูอิจิ : เนินสุสานญี่ปุ่นโบราณ
2564/2021 – เกาะอามามิโอชิมะ เกาะโทกูโนชิมะ ส่วนเหนือของเกาะโอกินาวะ และเกาะอิริโอโมเตะ
2564/2021 – แหล่งยุคก่อนประวัติศาสตร์โจมงในภาคเหนือของญี่ปุ่น
2567/2024 – เหมืองทองเกาะซาโดะ
มองโกเลีย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมองโกเลีย
2546/2003 – แอ่งน้ำอุฟส์นูร์  (ร่วมกับรัสเซีย)
2547/2004 – ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง
2554/2011 – กลุ่มภาพบนแผ่นหินแห่งเทือกเขาอัลไตในมองโกเลีย
2558/2015 – ภูเขาใหญ่บูร์คันคัลดุนและภูมิทัศน์ศักดิ์สิทธิ์โดยรอบ
2560/2017 – ภูมิทัศน์แห่งดาอูเรีย  (ร่วมกับรัสเซีย)
2566/2023 – โบราณสถานหินกวางและแหล่งยุคสำริดที่เกี่ยวข้อง
แหล่งข้อมูลอื่น

(อังกฤษ) Republic of Korea - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Democratic People's Republic of Korea - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) China - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Japan - UNESCO World Heritage Centre
(อังกฤษ) Mongolia - UNESCO World Heritage Centre
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลก |
| --- | --- | --- |
| ที่ตั้ง |  ยุโรป ตะวันตก  ตะวันออก  ใต้  เหนือ  อเมริกา เหนือ  กลาง  แคริบเบียน  ใต้  เอเชีย ตะวันตก  ตะวันออก  ตะวันออกเฉียงใต้  ใต้  เหนือและกลาง  รัฐอาหรับ  แอฟริกา  โอเชียเนีย  |  |
| บทความที่เกี่ยวข้อง |  แหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย  อดีตแหล่งมรดกโลก  คณะกรรมการมรดกโลก  |  |
 แหล่งมรดกโลก  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม  ความทรงจำแห่งโลก  ภูมิทัศน์วัฒนธรรม 
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปเอเชีย |
| --- | --- | --- |
| เหนือและกลาง |  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  รัสเซีย  อุซเบกิสถาน  |  |
| ตะวันตก (รวมรัฐอาหรับ) |  กาตาร์  จอร์แดน  จอร์เจีย  ไซปรัส  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ตุรกี  บาห์เรน  ปาเลสไตน์  เยเมน  เลบานอน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  โอมาน  |  |
| ตะวันออก |  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  จีน  ญี่ปุ่น  มองโกเลีย  |  |
| ใต้ |  เนปาล  บังกลาเทศ  ปากีสถาน  ภูฏาน  ศรีลังกา  อัฟกานิสถาน  อินเดีย  |  |
| ตะวันออกเฉียงใต้ |  กัมพูชา  ไทย  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  สิงคโปร์  อินโดนีเซีย  |  |
 ดูเพิ่ม ยุโรป อเมริกาเหนือและใต้ แอฟริกา โอเชียเนีย 
ประตูพระราชวังชังด็อก
แคซ็อง
พระราชวังต้องห้าม
พระราชวังโปตาลา
พระพุทธรูปเล่อซาน
ทะเลสาบตะวันตก หางโจว
ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะ
ภูเขาฟูจิ
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์คอน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในอเมริกากลาง

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนสถานที่สำคัญใน 7 ประเทศในภูมิภาคอเมริกากลาง เป็นแหล่งมรดกโลกหลายแห่ง
หมายเหตุ –  ตัวเลขหน้าข้อความหมายถึง ปี พ.ศ./ค.ศ. ที่สถานที่นั้น ๆ ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
สถิติ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ | จำนวนแหล่งมรดกโลก | ประเภท |
|  ปานามา | 5 แห่ง | วัฒนธรรม 2 แห่ง, ธรรมชาติ 3 แห่ง |
|  กัวเตมาลา | 4 แห่ง | วัฒนธรรม 3 แห่ง, ผสม 1 แห่ง |
|  คอสตาริกา | 4 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง, ธรรมชาติ 3 แห่ง |
|  นิการากัว | 2 แห่ง | วัฒนธรรม 2 แห่ง |
|  ฮอนดูรัส | 2 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  เบลีซ | 1 แห่ง | ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  เอลซัลวาดอร์ | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |
กัวเตมาลา

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกัวเตมาลา
2522/1979 – อันติกัวกัวเตมาลา
2522/1979 – อุทยานแห่งชาติตีกัล
2524/1981 – อุทยานโบราณคดีและซากเมืองกิริกัว
2566/2023 – อุทยานโบราณคดีแห่งชาติทากาลิคอะบัฆ
คอสตาริกา

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศคอสตาริกา
2526/1983 – เขตสงวนทิวเขาตาลามังกา-ลาอามิสตัด / อุทยานแห่งชาติลาอามิสตัด  (ร่วมกับปานามา)
2540/1997 – อุทยานแห่งชาติเกาะโกโกส
2542/1999 – พื้นที่อนุรักษ์กัวนากัสเต
2557/2014 – ที่ตั้งถิ่นฐานของแว่นแคว้นสมัยก่อนโคลัมบัสพร้อมด้วยหินทรงกลมแห่งดิกิส
นิการากัว

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศนิการากัว
2543/2000 – ซากโบราณสถานเลออนบิเอโฮ
2554/2011 – อาสนวิหารเลออน
เบลีซ

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเบลีซ
2539/1996 – ระบบอนุรักษ์เทือกปะการังเบลีซ
ปานามา

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศปานามา
2523/1980 – ป้อมปราการด้านทะเลแคริบเบียนของปานามา : ปอร์โตเบโล-ซานโลเรนโซ
2524/1981 – อุทยานแห่งชาติดาริเอน
2526/1983 – เขตสงวนทิวเขาตาลามังกา-ลาอามิสตัด / อุทยานแห่งชาติลาอามิสตัด  (ร่วมกับคอสตาริกา)
2540/1997 – แหล่งโบราณคดีปานามาบิเอโฮและเขตประวัติศาสตร์ปานามา
2548/2005 – อุทยานแห่งชาติกอยบาและเขตคุ้มครองพิเศษทางทะเล
เอลซัลวาดอร์

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเอลซัลวาดอร์
2536/1993 – แหล่งโบราณคดีโฮยาเดเซเรน
ฮอนดูรัส

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศฮอนดูรัส
2523/1980 – แหล่งอารยธรรมมายาที่โกปัน
2525/1982 – เขตสงวนชีวมณฑลริโอปลาตาโน