stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แอ็ฟ91 ดูดล็องฌ์

แอ็ฟ91 ดูดล็องฌ์ (ฝรั่งเศส: F91 Dudelange) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพลักเซมเบิร์ก ตั้งอยู่ที่ดูดล็องฌ์ ปัจจุบันลงแข่งขันในลักเซมเบิร์กเนชันนัลดิวิชัน สโมสรก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1991 จากการยุบสามสโมสรรวมกัน ได้แก่ อาลีย็องส์ดูดล็องฌ์, สตาดดูดล็องฌ์ และอูว์แอ็ส ดูดล็องฌ์ หากนับเฉพาะผลงานภายในประเทศ สโมสรชนะเลิศเนชันนัลดิวิชัน 15 สมัย และชนะเลิศลักเซมเบิร์กอีก 8 สมัย
แอ็ฟ91 ดูดล็องฌ์ เป็นสโมสรแรกจากลักเซมเบิร์กที่ได้เข้าร่วมแข่งขันในรอบแบ่งกลุ่มของการแข่งขันระดับทวีปยุโรป จากการที่พวกเขาผ่านรอบคัดเลือกและรอบเพลย์ออฟในยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2018–19 นอกจากนี้ ในยูโรปาลีกฤดูกาลถัดมา พวกเขากลายเป็นสโมสรแรกจากลักเซมเบิร์กที่มีชัยชนะในรอบแบ่งกลุ่ม โดยชัยชนะนัดแรกของพวกเขาคือการบุกไปเอาชนะอาโปเอลที่ไซปรัส 4–3
แหล่งข้อมูลอื่น

F91 Dudelange official website
แนชันแนลฮอกกีลีก

| --- | --- |
การแข่งหรือฤดูกาลปัจจุบัน:  เอ็นเอชแอล ฤดูกาล 2022–23

กีฬา: ฮอกกี้น้ำแข็ง
ก่อตั้ง: 26 พฤศจิกายน 1917 (106 ปีก่อน) (1917-11-26), เมืองมอนทรีออล มณฑลควิเบก ประเทศแคนาดา
ฤดูกาลแรก: 1917–18
จำนวนทีม: 31 (32 ทีมในปี 2021)
ประเทศ:  สหรัฐ (24 ทีม; 25 ทีมในปี 2021)  แคนาดา (7 ทีม)
ทวีป: อเมริกาเหนือ
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: เซนต์ลูอิส บูลส์ (สมัยที่ 3)
ทีมชนะเลิศสูงสุด: มอนทรีออล แคนาเดียนส์ (25 สมัย)
หุ้นส่วนโทรทัศน์: แคนาดา สปอร์ตสเน็ต ทีวีเอสปอร์ตส สหรัฐอเมริกา เอ็นบีซี เอ็นเอชแอลเน็ตเวิร์ก
เว็บไซต์: www.nhl.com
สันนิบาติฮอกกีแห่งชาติ หรือเอ็นเอชแอล ( National Hockey League - NHL ; ฝรั่งเศส: Ligue nationale de hockey—LNH ) เป็นลีกฮ็อกกี้น้ำแข็งระดับอาชีพในอเมริกาเหนือ ปัจจุบันในลีกมีทั้งหมด 31 ทีม: 24 ทีมในสหรัฐอเมริกาและ 7 ทีมในแคนาดา เอ็นเอชแอลถือว่าเป็นลีกฮ็อกกีน้ำแข็งที่ดีที่สุดในโลก และเป็นหนึ่งในลีกกีฬาอาชีพระดับใหญ่ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดาร่วมกับเมเจอร์ลีกเบสบอล เนชันแนลฟุตบอลลีก และสมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ ถ้วยสแตนลีย์คัพซึ่งเป็นถ้วยที่ให้แก่ทีมผู้ชนะในแต่ละฤดูกาล เป็นถ้วยรางวัลกีฬาอาชีพที่เก่าแก่ที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ
สมาคมฮอกกี้แห่งชาติจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน 1917 ที่โรงแรมวินด์เซอร์ ในมอนทรีออล หลังจากการหยุดชะงักของการดำเนินงานขององค์กรผู้บุกเบิกอย่างสมาคมฮอกกี้แห่งชาติ (NHA) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1909 ในเมืองเรนฟรู มณฑลออนตาริโอ  เอ็นเอชแอลเข้ามาแทนที่เอ็นเอชเอในทันทีในฐานะหนึ่งในลีกที่เข้าร่วมการแข่งขันรายการสแตนลีย์คัพ ก่อนที่ในเวลาต่อมา จะมี้พียงเอ็นเอชแอลที่ได้เป็นลีกที่เข้าร่วมแข่งขันเพียงลีกเดียว
เมื่อเริ่มต้นขึ้นมานั้น มีทีมในเอ็นเอชแอลเพียงสี่ทีม และทั้งหมดตั้งอยู่ในในแคนาดา ซึ่งตรงกับคำว่า "ระดับชาติ" ในเวลาต่อมาลีกได้ขยายไปยังสหรัฐอเมริกาในปี 1924 เมื่อทีมบอสตันบรูอินส์ ได้เข้าร่วมมาในลีก จาก 1942 ถึง 1967 มีเพียงหกทีมรวมกัน ทำยุคสมัยนี้มีชื่อเล่นว่า " ออริจินัลซิกซ์ " ต่อมาลีกเพิ่มทีมใหม่จนจำนวนทีมเพิ่มเป็นเป็นสองเท่าในปี 1967 จากนั้นจำนวนทีมในลีกเพิ่มขึ้นเป็น 18 ทีมจาก 1974 และ 21 ทีมในปี 1979 ระหว่างปี 1991 ถึงปี 2000 เอ็นเอชแอลยังขยายไปถึง 30 ทีม ได้เพิ่มทีมที่ 31 ในปี 2017 และได้อนุมัติการเพิ่มทีมที่ 32 ในปี 2021
สำนักงานใหญ่ของลีกอยู่ในนิวยอร์กซิตี ตั้งแต่ปี 1989 เมื่อสำนักงานใหญ่ย้ายมาจากมอนทรีออล
หลังจากการลอกเอาท์ที่นำไปสู่การยกเลิกฤดูกาล 2004-05 ลีกได้มีการลงข้อตกลงใหม่ซึ่งรวมถึงเรื่องเพดานค่าเหนื่อย ในปี 2009 เอ็นเอชแอลได้รับความนิยมสูงสุดเป็นประวัติการณ์ในแง่ของค่าสปอนเซอร์การเข้าร่วมและยอดผู้ชมทางโทรทัศน์
สหพันธ์ฮอกกี้น้ำแข็งนานาชาติ (IIHF) ถือว่าถ้วยสแตนลีย์คัพเป็นหนึ่งใน "การแข่งขันที่สำคัญที่สุดสำหรับกีฬานี้"  เอ็นเอชแอลดึงดูดผู้เล่นที่มีทักษะสูงจากทั่วทุกมุมโลก ในปัจจุบันมีผู้เล่นจากประมาณ 20 ประเทศ  ในอดีตนั้นผู้เล่นส่วนมากในลีกเป็นชาวแคนาดา แต่ในช่วงสามสิบปีที่ผ่านมา สัดส่วนของผู้เล่นชาวอเมริกันและชาวยุโรปนั้นมีแนวโน้มสูงขึ้น โดยเฉพาะผู้เล่นชาวเช็คและรัสเซียที่เข้ามาหลังช่วงสงครามเย็น
แชมป์เอ็นเอชแอลทีมปัจจุบันคือเซนต์ลูอิส บลูส์ ซึ่งเอาชนะบอสตัน บรูอินส์สี่ต่อสามเกมในรายการสแตนลีย์คัพรอบชิงชนะเลิศปี 2019
ทีมในอนาคต

| ดิวิชัน | ทีม | เมือง | สนาม | ความจุ | ก่อตั้ง | เข้าร่วม | ผู้จัดการทั่วไป | หัวหน้าผู้ฝึกสอน | กัปตันทีม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แปซิฟิก | ซีแอทเทิล คราเคน | ซีแอทเทิล วอชิงตัน | Seattle Center Arena | TBD | 2021 | 2021 | Ron Francis | TBD | TBD |
เครื่องหมายดอกจัน (*) แสดงว่าทีมเหล่านี้เคยย้ายเมืองมาแล้ว
เอ็นมันตัน ออยเลอร์ส ฮาร์ตฟอร์ต เวเลอร์ส (ปัจจุบันคือแคโรไลนา เฮอริเคนส์) ควิเบก นอร์ดีกส์(ปัจจุบันคือโคโลราโด แอวาแลนช์) และวินนิเพ็ก เจตส์ทีมเดิม (ปัจจุบันคืออริโซนา ไคโยตีส์) เข้าร่วมเอ็นเอชแอลในปี 1979จากการรวมกันระหว่างเอ็นเอชแอลกับดับเบิลยูเอ็ชเอ
ดูเพิ่ม

คอนตีเนนทัลฮอกกี้ลีก (รัสเซีย, เบลารุส, ลัตเวีย, คาซัคสถาน, ฟินแลนด์ และจีน)
เอเชียลีกฮอกกี้น้ำแข็ง (ญี่ปุ่น, เกาหลีใต้ และรัสเซีย)
ไทยเวิลด์ฮอกกี้ลีก (ไทย)
โกลด มาเกเลเล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  โกลด มาเกเลเล แซ็งดา
เกิด:   (1973-02-18) 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1973 (51 ปี)
เกิดที่:  กินชาซา สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
สูง:  5 ฟุต 7 นิ้ว (1.70 เมตร)
ตำแหน่ง:  กองกลางตัวรับ
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เชลซี    (ที่ปรึกษาด้านเทคนิค)
ชุดเยาวชน
1989–1990:  Melun-Dammarie
1990–1991:  แบร็สต์
ชุดใหญ่*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 1992–1997 |  น็องต์ |  169 |  (9) |
| 1997–1998 |  มาร์แซย์ |  32 |  (2) |
| 1998–2000 |  เซลตาบิโก |  70 |  (3) |
| 2000–2003 |  เรอัลมาดริด |  94 |  (1) |
| 2003–2008 |  เชลซี |  144 |  (2) |
| 2008–2011 |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง |  98 |  (1) |
|  |  รวม |  607 |  (18) |
ทีมชาติ
| 1995–1996 |  ฝรั่งเศส อายุไม่เกิน 21 ปี |  11 |  (1) |
| 1995–2008 |  ฝรั่งเศส |  71 |  (0) |
ผู้จัดการทีม
2011–2013:  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง (ผู้ช่วย)
2014:  บัสตียา
2016:  มอนาโก (ประธานฝ่ายเทคนิค)
2017:  สวอนซีซิตี (ผู้ช่วย)
2017–2019:  ยูเปน
2019–2023:  เชลซี (ที่ปรึกษาด้านเทคนิค)
 จำนวนนัดที่ลงเล่นให้ชุดใหญ่และจำนวนประตูนับเฉพาะลีกท้องถิ่นเท่านั้น และ เป็นข้อมูล ณ วันที่ 16 May 2010.  † ลงเล่น (ประตู) 
โกลด มาเกเลเล แซ็งดา (ฝรั่งเศส: Claude Makélelé Sinda) เกิดวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1973 เป็นอดีตนักฟุตบอลและผู้ฝึกสอนชาวฝรั่งเศส ที่ปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาด้านเทคนิคให้กับศูนย์ฝึกเยาวชนของเชลซี
แอเดร์ (นักฟุตบอลชาวอิตาลี)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 แอเดร์กับซัมป์โดเรียใน ค.ศ. 2012
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  แอเดร์ ซีตาจิง มาร์ชิงส์
วันเกิด:   (1986-11-15) 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 (37 ปี)
สถานที่เกิด:  เลารู มีเลร์ บราซิล
ส่วนสูง:  1.79 เมตร (5 ฟุต 10 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหน้า, ปีก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เซาเปาลู
สโมสรเยาวชน
2003–2005:  กรีซียูมา
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2004–2005 |  กรีซียูมา |  20 |  (5) |
| 2006–2007 |  เอมโปลี |  5 |  (0) |
| 2008–2009 |  กัลโช |  52 |  (20) |
| 2009–2012 |  เอมโปลี |  40 |  (27) |
| 2010–2011 |  → เบรชชา (ยืม) |  35 |  (6) |
| 2011–2012 |  → เชเซนา (ยืม) |  17 |  (2) |
| 2012 |  → ซัมป์โดเรีย (ยืม) |  19 |  (5) |
| 2012–2016 |  ซัมป์โดเรีย |  112 |  (40) |
| 2016 |  → อินเตอร์มิลาน (ยืม) |  14 |  (1) |
| 2016–2018 |  อินเตอร์มิลาน |  62 |  (11) |
| 2018–2021 |  เจียงซูซูหนิง |  40 |  (23) |
| 2021– |  เซาเปาลู |  0 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2015– |  อิตาลี |  26 |  (6) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 23:26, 30 มกราคม 2020 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 10 พฤศจิกายน 2017
แอเดร์ ซีตาจิง มาร์ชิงส์ (โปรตุเกส: Éder Citadin Martins; เกิดวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986) หรือ แอเดร์ เป็นนักฟุตบอลอาชีพที่เล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับเซาเปาลูในบราซิล และทีมชาติอิตาลี เขาเกิดที่บราซิลแต่มีบรรพบุรุษจากอิตาลี จึงย้ายไปอิตาลีตั้งแต่วัยเด็ก และเล่นให้กับหลายสโมสรในอิตาลีตั้งแต่ ค.ศ. 2006–2018 โดยในฤดูกาล 2009–10 นั้น เขาเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในเซเรียบีโดยทำได้ 27 ประตู
เขาเริ่มต้นอาชีพกับสโมสรกรีซียูมาในบราซิล และย้ายไปเล่นให้กับเอมโปลีในอิตาลีในเดือนมกราคม ค.ศ. 2006 ต่อมาเขาก็ได้เล่นให้กับซัมป์โดเรียและอินเตอร์มิลาน และใน ค.ศ. 2018 เขาย้ายไปสโมสรพันธมิตรของอินเตอร์อย่างเจียงซูซูหนิง
แอเดร์เกิดที่ประเทศบราซิล แต่สามารถเลือกเล่นให้กับทีมชาติอิตาลีได้ เนื่องจากเขาถือหนังสือเดินทางของอิตาลี และพำนักในประเทศนี้เกินกว่าสองปี เขาลงเล่นให้กับทีมชาติครั้งแรกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 และทำสองประตูให้กับอิตาลีในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยฟุตบอล
Internazionale official profile เก็บถาวร 2016-12-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Éder เก็บถาวร 2020-06-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – Serie A competition record
AIC profile
FIGC profile
แอเดร์ (นักฟุตบอลชาวอิตาลี) – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
แอเดร์ ที่ National-Football-Teams.com
ข้อมูลของ แอเดร์ (นักฟุตบอลชาวอิตาลี) ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอิตาลี – ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 |
| --- | --- | --- |
|  1 บุฟฟอน (c)  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี  4 ดาร์มีอัน  5 อ็อกบอนนา  6 กันเดรวา  7 ซาซา  8 โฟลเรนซี  9 เปลและ  10 มอตตา  11 อิมโมบีเล  12 ซีรีกู  13 มาร์เกตตี  14 สตูราโร  15 บาร์ซัลยี  16 เด รอสซี  17 แอเดร์  18 ปาโรโล  19 โบนุชชี  20 อินซิญเญ  21 แบร์นาร์เดสกี  22 เอล ชาราวี  23 จักเกรีนี  ผู้ฝึกสอน: กอนเต  |  1 บุฟฟอน (c)  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี  4 ดาร์มีอัน  5 อ็อกบอนนา  6 กันเดรวา  7 ซาซา  8 โฟลเรนซี  9 เปลและ  10 มอตตา  11 อิมโมบีเล  12 ซีรีกู  13 มาร์เกตตี  14 สตูราโร  15 บาร์ซัลยี  16 เด รอสซี  17 แอเดร์  18 ปาโรโล  19 โบนุชชี  20 อินซิญเญ  21 แบร์นาร์เดสกี  22 เอล ชาราวี  23 จักเกรีนี  ผู้ฝึกสอน: กอนเต  |  |
โกลด วอรีลง

โกลด มอริส มาร์แซล วอรีลง (ฝรั่งเศส: Claude Maurice Marcel Vorilhon, เกิด 30 กันยายน 1946 ที่วีชี จังหวัดอาลีเย ประเทศฝรั่งเศส) หรือรู้จักกันในนาม "ราแอล" (Raël) เป็นผู้ก่อตั้งและผู้นำคนปัจจุบันของลัทธิราแอล ซึ่งเป็นลัทธิที่มีความเชื่อเกี่ยวกับยูเอฟโอและมนุษย์ต่างดาว ปัจจุบัน ลัทธิราแอลเผยแพร่ไปทั่วโลก รวมประเทศไทย[ต้องการอ้างอิง]
แอมานุแอล เดอ กรูชี

| จอมพลแห่งจักรวรรดิ แอมานุแอล เดอ กรูชี มาร์ควิสแห่งกรูชี |
| --- | --- |

เกิด: 23 ตุลาคม ค.ศ. 1766 ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1847 (80 ปี) แซ็งเตเตียน ประเทศฝรั่งเศส
รับใช้:  ราชอาณาจักรฝรั่งเศส  สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1  จักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1  ฝรั่งเศสราชวงศ์บูร์บง  ฝรั่งเศสราชวงศ์ออร์เลอ็อง
ประจำการ: 1779–1815
ชั้นยศ: จอมพลแห่งจักรวรรดิ
แอมานุแอล เดอ กรูชี, มาร์กี เดอ กรูชี (ฝรั่งเศส: Emmanuel de Grouchy) (23 ตุลาคม ค.ศ. 1766 - 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1847)เป็นผู้นำทหารชาวฝรั่งเศสที่ได้เข้ารับราชการทหารในช่วงสงครามการปฏิวัติฝรั่งเศสและสงครามนโปเลียน เขาเป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิคนสุดท้ายที่นโปเลียนได้แต่งตั้ง และเป็นที่รู้จักดีที่สุดจากวีรกรรมของเขาในช่วงการทัพวอเตอร์ลู
ช่วงชีวิตต้น

กรูชี เกิดในปารีส เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1766 ในครอบครัวตระกูลขุนนางแห่งดาบ บุตรชายของฟร็องซัว-ฌัก เดอ กรูชี มาร์กี เดอ กรูชีที่ 1 (เกิดใน ค.ศ. 1715) และฌิลแบร์ต เฟรโต เดอ เปนี (ตายใน ค.ศ. 1793) เขาเติบโตที่ชาโต เดอ วิลเลตต์ (เรียกว่า "แวร์ซายเล็ก") ที่ดินของตระกูลของเขาในเมืองกงเดกูร์(Condécourt) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของกรุงปารีส เขาเป็นน้องชายของโซเฟีย เดอ คอนดอร์เซต เจ้าของร้านเสริมสวยและนักเขียน น้องสาวอีกคน นามว่า ชาร์ล็อตต์ เป็นภรรยาของนักสรีรวิทยาและนักปรัชญานามว่า ปิแอร์ คาบานิส
เนื่องจากได้ถูกกำหนดให้เป็นทหารตั้งแต่แรกเกิด กรูชีได้เข้าเรียนที่โรงเรียนทหารปืนใหญ่แห่งสทราซบูร์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1780 ถึง ค.ศ. 1781 ซึ่งได้สำเร็จการศึกษาในฐานะนายทหารยศร้อยโทในกรมทหารลา แฟรร์ ต่อมาได้ถูกย้อยไปเป็นทหารม้าใน ค.ศ. 1782 และได้รับแต่งตั้งให้เป็นนายทหารยศร้อยเอกในกรมทหารหลวงต่างด้าว (Royal Foreign Regiment) ใน ค.ศ. 1784 ใน ค.ศ. 1785 กรูชีได้รับการเสนอต่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 และในปีถัดมา เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนายทหารยศพันโทในกองทหารรักษาพระองค์แห่งกองร้อยสก็อตติซ
สงครามปฏิวัติฝรั่งเศส

แม้ว่าเขาจะเกิดเป็นชนชั้นสูงและเกี่ยวข้องกับราชสำนัก กรูชีเป็นผู้สนับสนุนการปฏิวัติฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1789 ร่วมกับพี่เขยของเขาอย่างมาร์กี เดอ คอนดอร์เซต และส่งผลทำให้ต้องออกจากกองทหารรักษาพระองค์ เนื่องจากได้ปฏิเสธที่จะอพยพ กรูชียังคงยึดมั่นต่อการปฏิวัติและกลับมาเข้าร่วมกองทัพอีกครั้ง ใน ค.ศ. 1791 เขาได้เป็นพันโทของกรมทหารที่ 12 แห่งทหารม้าพราน ใน ค.ศ. 1792 เขาได้ทำหน้าที่ในช่วงการบุกครองซาวอย ครั้งแรกในฐานะพันเอกของกรมทหารที่ 12 แห่งทหารม้าพราน จากนั้นในกรมทหารม้าดรากูนที่ 2 ภายหลังการทัพ ค.ศ. 1793 กรูชีได้รับการเลื่อนยศเป็นนายพลกองพลน้อยและแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการทหารม้าในกองทัพแห่งแอลป์
.ใน ค.ศ. 1794 กรูชีได้ถูกส่งไปยังสงครามในวองเด ซึ่งเขาได้สร้างชื่อเสียงในการปกป้องน็องต์จากฝ่ายกบฎนิยมเจ้าที่นำโดยฟร็องซัว เดอ ชาร์แร็ตส์ ซึ่งทำให้เขาได้รับตำแหน่งยศนายพลแห่งกองพล หลังจากนั้นไม่นาน เขาถูกไล่ออกจากกองทัพด้วยสถานะที่เป็นชนชั้นสูงแต่กำเนิด และยังคงเป็นทหารธรรมดาในกองกําลังป้องกันชาติฝรั่งเศส กรูชีได้รับคืนตำแหน่งในปีถัดไปและกลับไปยังฝรั่งเศสตะวันตก ซึ่งเขาได้เข้าประจำการภายใต้นายพล ลาซาร์ โฮเซ่ ในการป้องกันการกรีฑาทัพกีเบอรอน(Quiberon Expedition) ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1795 ในปลายปี ค.ศ. 1796 เขาได้มีส่วนร่วมในการกรีฑาทัพไอร์แลนด์ (expedition to Ireland) ซึ่งประสบความล้มเหลวในฐานะผู้บัญชาการคนที่สองของโฮเช่ และในปีถัดไป เขาได้ถูกกำหนดให้อยู่ในกองทัพภาคเหนือ
กรูชีได้ถูกส่งไปประจำการในอิตาลี ค.ศ. 1798 ภายใต้คำสั่งของนายพลฌ็อง-บาติสต์ ฌูร์ด็อง ด้วยความสามารถที่เก่งกาจ เขาสามารถเกลี้ยกล่อมชาร์ล แอมานุแอลที่ 4 กษัตริย์แห่งซาร์ดิเนีย ให้ประกาศสละอำนาจปกครองเหนือปีดมอนต์ จากนั้นได้รับมอบหมายจากคณะดีแร็กตัวร์ให้มีหน้าที่จัดระเบียบดินแดนที่ถูกยึดครอง เขาได้ขอเข้าร่วมการทัพในอียิปต์ แต่นายพลนโปเลียน โบนาปาร์ตกลับเลือกนายพลหลุยส์-อาแล็กซ็องดร์ แบร์ตีเยแทน กรูชียังคงอยู่ในกองทัพแห่งอิตาลี และมีชื่อเสียงมากมายในฐานะผู้บัญชาการกองพลในการทัพต้านทานออสเตรียและรัสเซีย ใน ค.ศ. 1799 ในตอนที่กำลังทำการคุ้มกันการล่าถอยของฝรั่งเศส ภายหลังความพ่ายแพ้ในยุทธการที่โนวี กรูชีได้รับบาดเจ็บถึงสิบสี่ครั้งและถูกจับเข้าคุก
ในช่วงที่เขาถูกจองจำซึ่งกินเวลาเกือบหนึ่งปี กรูชีได้ประท้วงในจดหมายต่อต้านรัฐประหาร 18 บรูว์แมร์ของโบนาปาร์ต จากนั้นก็ก่อตั้งระบอบกงสุลขึ้นมา และจดหมายฉบับนี้ได้ถูกลงนามโดยเจ้าหน้าที่นายทหารหลายคน แม้ว่าจะมีการประท้วง เมื่อเขาได้รับการปล่อยตัว เขาก็กลับมาทำงานอีกครั้งโดยกงสุลเอก และสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองอีกครั้งในยุทธการที่โฮเฮนลินเดน ภายหลังสนธิสัญญาลูว์เนวีล เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นสารวัตรนายพลแห่งทหารม้า หลังจากเหตุการณ์กาดูดาล กรูชีตกอยู่ภายใต้ความสงสัยของโบนาปาร์ตมาระยะหนึ่งแล้ว เนื่องจากเขาคบหาสมาคมกับนายพลฌ็อง โมโร แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นที่โปรดปราน และใน ค.ศ. 1803 เขาได้รับภารกิจในการทำให้ชาร์ล หลุยส์ได้รับการยอมรับว่าเป็นกษัตริย์แห่งอิทรูเรีย
แอมานุแอล รีวา

| แอมานุแอล รีวา |
| --- | --- |
รีวาในปี ค.ศ. 1962
เกิด: Paulette Germaine Riva 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1927(1927-02-24) Cheniménil, ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 27 มกราคม ค.ศ. 2017(2017-01-27) (89 ปี) ปารีส, ฝรั่งเศส
สุสาน: Cimetière de Charonne, ปารีส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
อาชีพ: นักแสดง, นักกวี, ช่างภาพ, ศิลปิน, นักร้อง
ปีปฏิบัติงาน: 1956–2017
แอมานุแอล รีวา (ฝรั่งเศส: Emmanuelle Riva; 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1927 – 27 มกราคม ค.ศ. 2017) เป็นนักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศส รีวาเสียชีวิตจากโรคมะเร็ง เมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2017 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วยอายุ 89 ปี
ผลงานเด่น

| ปี | เรื่อง |
| --- | --- |
1959: Hiroshima mon amour
1959: Kapò
1960: The Eighth Day
1960: Adua and Friends
1960: Recourse in Grace
1961: Léon Morin, Priest
1962: Thérèse Desqueyroux
1962: Climats
1963: The Hours of Love
1963: Le gros coup
1965: Thomas the Impostor
1967: Risky Business
1973: I Will Walk Like a Crazy Horse
1982: The Eyes, the Mouth
1993: Three Colors: Blue
1999: Venus Beauty Institute
2001: Médée
2009: A Man and His Dog
2011: Le Skylab
2012: Amour
2016: Marie and the Misfits
2016: Lost in Paris
2017: La Sainte Famille
บรรณานุกรม

Riva, Emmanuelle (1975). Le Feu des miroirs (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Éditions Saint-Germain-des-Prés.
Riva, Emmanuelle (1976). Juste derrière le sifflet des trains (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Éditions Saint-Germain-des-Prés. ISBN 2-243-00380-5.
Riva, Emmanuelle (1982). L'otage du désir (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Nouvelles Éditions latines. ISBN 2-7233-0184-2.
Riva, Emmanuelle (2008). Hiroshima 1958 (ภาษาญี่ปุ่น). Tokyo: Inscript. ISBN 978-4-900997-22-6.
Riva, Emmanuelle (2009). Tu n'as rien vu à Hiroshima (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Gallimard. ISBN 978-2-07-012298-1.
แหล่งข้อมูลอื่น

แอมานุแอล รีวา ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Emmanuelle Riva at NewWaveFilm.com
แอมานุแอล รีวา เมื่อปี ค.ศ. 2012
โกลด อัศวินแห่งฟอร์แบ็ง

| โกลด เดอ ฟอร์แบ็ง-การ์ดาน |
| --- | --- |
โกลด เดอ ฟอร์แบ็ง, ภาพวาดโดย อองตวน แกร็งคูรท์, คริสต์ศตวรรษที่ 18, พิพิธภัณพ์ทหารเรือแห่งชาติฝรั่งเศส
เกิด: 6 สิงหาคม ค.ศ. 1656 การ์ดาน, แคว้นโปรวองซ์
เสียชีวิต: 4 มีนาคม ค.ศ. 1733(1733-03-04) (76 ปี)
รับใช้:  ราชอาณาจักรฝรั่งเศส  กรุงศรีอยุธยา
แผนก/สังกัด:  กองทัพเรือฝรั่งเศส
ชั้นยศ: Lieutenant-General of the Naval Armies of the King (Admiral)
การยุทธ์: Makassar Revolt (1686)  สงครามเก้าปี  Battle of Beachy Head (1690)  Battle of Lagos (1693)  Battles of Barfleur and La Hogue  Capture of Barcelona (1697) สงครามสืบราชบัลลังก์สเปน  Action of 2 May 1707  Battle at The Lizard 1707  Scotland Expedition 1708 
เชอวาเลีย เดอ ฟอบัง ในเครื่องแต่งกายแบบขุนนางสยาม ที่ตำแหน่ง "ออกพระศักดิสงคราม"
โกลด เดอ ฟอร์แบ็ง-การ์ดาน (ฝรั่งเศส: Claude de Forbin-Gardanne) หรือที่คนไทยรู้จักในชื่อ เชอวาลีเย เดอ ฟอบัง หรือ อัศวินแห่งฟอร์แบ็ง (ฝรั่งเศส: Chevalier de Forbin)  เป็นนายเรือโทชาวฝรั่งเศส เข้ามากับคณะทูตของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส เพื่อมาเจริญสัมพันธ์ไมตรีกับสมเด็จพระนารายณ์ แห่งกรุงศรีอยุธยา เมื่อพ.ศ. 2228 สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ตรัสขอฟอบังไว้รับราชการ แล้วทรงตั้งให้เป็นนายทหารชั้นผู้ใหญ่  ต่อมามีบรรดาศักดิ์เป็น ออกพระศักดิ์สงคราม
แลนโซเมโดส์

| แหล่งประวัติศาสตร์แห่งชาติ แลนโซเมโดส์ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
แลนโซเมโดส์
พิกัด: 51°35′42.96″N 55°31′52.40″W﻿ / ﻿51.5952667°N 55.5312222°W﻿ / 51.5952667; -55.5312222
ประเทศ:  แคนาดา
ภูมิภาค **: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (vi)
อ้างอิง: 4
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1978 (คณะกรรมการสมัยที่ 2)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
| แลนโซเมโดส์ |
| --- | --- |
ตำแหน่งของแลนโซเมโดส์ในนิวฟันด์แลนด์
พิกัด: 51°35′42.96″N 55°31′52.4″W﻿ / ﻿51.5952667°N 55.531222°W﻿ / 51.5952667; -55.531222
แลนโซเมโดส์ (อังกฤษ: L'Anse aux Meadows, ออกเสียง: /ˌlænsoʊˈmɛdoʊz/ เพี้ยนมาจาก ฝรั่งเศส: L'Anse-aux-Méduses แปลว่า "หุบผาแมงกะพรุน") เป็นแหล่งโบราณคดีที่ปลายสุดด้านทิศเหนือของเกาะนิวฟันด์แลนด์ ในรัฐนิวฟันด์แลนด์และลาบราดอร์ ประเทศแคนาดา ค้นพบเมื่อ ค.ศ. 1960 เป็นหมู่บ้านของชาวนอร์สที่เป็นที่รู้จักเพียงแห่งเดียวในอเมริกาเหนือนอกจากที่กรีนแลนด์ ถือว่าเป็นตัวอย่างของการติดต่อข้ามมหาสมุทรก่อนสมัยโคลัมบัสที่เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างของเพียงแห่งเดียว และมีชื่อเสียงเนื่องจากเป็นไปได้ว่าจะเกี่ยวข้องกับอาณานิคม Vindland ที่ก่อตั้งโดยเลฟ เอริกสันเมื่อประมาณ ค.ศ. 1003 หรืออาจเกี่ยวข้องกับการสำรวจทวีปอเมริกาของชาวนอร์สด้วย
การค้นพบและความสำคัญ

เมื่อ ค.ศ. 1960 Helge Ingstad นักสำรวจชาวนอร์เวย์ และ Anne Stine Ingstad ภรรยา ได้ค้นพบซากของหมู่บ้านชาวนอร์สที่นี่
แลนโซเมโดส์เป็นแหล่งโบราณคดีของนอร์สที่เป็นที่รู้จักเพียงแหล่งเดียวในอเมริกาเหนือนอกเหนือจากที่กรีนแลนด์ และแสดงให้เห็นการสำรวจและตั้งถิ่นฐานโดยชาวยุโรปที่ไกลที่สุดในโลกใหม่ก่อนการเดินทางของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส เกือบ 500 ปี เมื่อ ค.ศ. 1978 ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนแหล่งโบราณคดีนี้ให้เป็นแหล่งมรดกโลก
การตั้งถิ่นฐาน

การขุดสำรวจทางโบราณคดีมีขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1960 โดยคณะนานาชาติที่นำโดย Anne Stine Ingstad และต่อมาอยู่ภายใต้การควบคุมของ Parks Canada เมื่อคริสต์ทศวรรษ 1970 หลังจากการขุดสำรวจในแต่ละระยะ สถานที่จะถูกกลบฝังอีกครั้งเพื่อปกป้องและอนุรักษ์ทรัพยากรทางวัฒนธรรม
ระเบียงภาพ

แลนโซเมโดส์
การทดลองนำเรือแบบไวกิงเข้าเทียบฝั่งที่แลนโซเมโดส์ ค.ศ. 2000
มองจากบ้านไวกิง ค.ศ. 2006
แหล่งข้อมูลอื่น

L'Anse aux Meadows National Historic Site เก็บถาวร 2008-12-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - official site at Parks Canada
UNESCO
Skálholt Map เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(อังกฤษ)+(ฝรั่งเศส) 1001wonders.org : World Heritage sites in panophotographies - immersive and interactive panoramic images[ลิงก์เสีย]
แผ่นดินไหวในลิสบอน ค.ศ. 1755

| --- | --- |


วันที่ท้องถิ่น: 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1755 (1755-11)
เวลาท้องถิ่น: 09:40
ขนาด: 7.7–9.0 Mw (ประมาณ)
ศูนย์กลาง: 36°N 11°W﻿ / ﻿36°N 11°W﻿ / 36; -11   ทางตะวันตกเฉียงใต้ทางตะวันตกของแหลมเซนต์วินเซนต์ประมาณ 200 km (120 mi) และทางตะวันตกเฉียงใต้ของลิสบอนประมาณ 290 กิโลเมตร (180 ไมล์)
รอยเลื่อน: รอยเลื่อนอะโซร์ส-ยิบรอลตาร์
ระดับความรุนแรงที่รู้สึกได้: XI (สุดขีด) 
ผู้ประสบภัย: เสียชีวิต 12,000–50,000 คน
แผ่นดินไหวที่ลิสบอน ค.ศ. 1755 หรือ แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่ลิสบอน (โปรตุเกส: Terramoto de Lisboa) ส่งผลกระทบต่อโปรตุเกส คาบสมุทรไอบีเรีย และแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือในตอนเช้าวันเสาร์ที่ 1 พฤศจิกายน เวลาประมาณ 9:40 นาฬิกา ตามเวลาท้องถิ่น หลังจากเกิดแผ่นดินไหว ได้เกิดอัคคีภัยและคลื่นสึนามิตามมา ซึ่งทำลายกรุงลิสบอนและบริเวณใกล้เคียง นักวิทยาแผ่นดินไหวประเมินว่าแผ่นดินไหวลิสบอนคราวนี้มีขนาดประมาณ 7.7 หรือมากกว่านั้น ตามมาตราขนาดโมเมนต์ โดยมีศูนย์กลางแผ่นดินไหวในมหาสมุทรแอตแลนติก ห่างจากแหลมเซนต์วินเซนต์ไปทางตะวันตก-ตะวันตกเฉียงใต้ราว 200 กิโลเมตร
นี่ถือเป็นเหตุการณ์แผ่นดืนไหวขนาดใหญ่ครั้งที่สามที่ถูกนครนี้ (ก่อนหน้านี้เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1321 และ 1531) ตัวเลขประเมินผู้เสียชีวิตเฉพาะในกรุงลิสบอนอยู่ระหว่าง 12,000 ถึง 50,000 คน จึงนับเป็นหนึ่งในแผ่นดินไหวครั้งที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในประวัติศาสตร์
แผ่นดินไหวดังกล่าวเน้นความตึงเครียดทางการเมืองในราชอาณาจักรโปรตุเกส และรบกวนความทะเยอทะยานด้านอาณานิคมในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ของประเทศลงอย่างลึกซึ้ง เหตุการณ์ดังกล่าวถูกอภิปรายและพูดเขียนอธิบายอย่างกว้างขวางโดยนักปรัชญายุโรปยุคเรืองปัญญา และเป็นแรงบันดาลใจให้แก่พัฒนาการสำคัญในเทวยุติธรรม (theodicy) และในปรัชญาแห่งสุนทรียปรัชญา (sublime) เนื่องจากเป็นแผ่นดินไหวครั้งแรกที่มีการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ถึงผลกระทบต่อพื้นที่อันกว้างใหญ่ จึงได้นำไปสู่การกำเนิดของวิทยาแผ่นดินไหวสมัยใหม่ และวิศวกรรมแผ่นดินไหว
เหตุการณ์

แผ่นดินไหวดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่อเช้าวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1755 ซึ่งเป็นวันสมโภชนักบุญทั้งหลาย (All Saints' Day) วันหยุดของนิกายคาทอลิก รายงานร่วมสมัยระบุว่าแผ่นดินไหวเกิดขึ้นนาน 3.5-6 นาที ทำให้เกิดรอยแรกขนาดใหญ่กว้าง 5 เมตรเกิดขึ้น ณ ใจกลางนคร ผู้รอดชีวิตต่างเร่งรุดไปยังพื้นที่เปิดของท่าเรือเพื่อความปลอดภัยและเฝ้ามองขณะที่น้ำลดต่ำลง ประมาณ 40 นาทีหลังเกิดแผ่นดินไหว คลื่นสึนามิขนาดยักษ์ได้พัดท่วมท่าเรือและเขตเมือง ไปจนถึงแม่น้ำทากัส หลังจากนี้ยังมีคลื่นสึนามิอีกสองคลื่นเกิดขึ้นตามมา ในบางพื้นที่ เพลิงได้โหมลุกอย่างรวดเร็วและลุกไหม้นานถึงห้าวัน
แรงสั่นสะเทือนจากแผ่นดินไหวสามารถรู้สึกได้ทั่วทวีปยุโรป ไกลถึงฟินแลนด์และแอฟริกาเหนือ และในบางแหล่งข้อมูล กระทั่งในกรีนแลนด์ และแคริบเบียน คลื่นสึนามิสูงถึง 20 เมตรกวาดชายฝั่งแอฟริกาเหนือ และพัดถล่มมาร์ตินีกและบาร์เบโดสทั่วมหาสมุทรแอตแลนติก
ผลกระทบ

นักประวัติศาสตร์เศรษฐกิจ อัลวาโร เปเรรา ประเมินว่า จากประชากรของลิสบอนที่ประมาณ 200,000 คน มีผู้เสียชีวิตราว 30,000-40,000 คน และอีก 10,000 คนอาจเสียชีวิตในโมร็อกโก อย่างไรก็ดี การศึกษารายงานร่วมสมัยซึ่งเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งนี้ใน ค.ศ. 2009 พบว่าตัวเลขนี้คลุมเครือ และยากที่จะแยกจากรายงานการเกิดแผ่นดินไหวท้องถิ่นในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน คือ 18-19 พฤศจิกายน เปเรราประเมินว่ายอดผู้เสียชีวิตทั้งสิ้นในโปรตุเกส สเปนและโมร็อกโกจากแผ่นดินไหว ตลอดจนอัคคีภัยและคลื่นสึนามิที่เกิดตามมาอยู่ที่ 40,000 ถึง 50,000 คน
ความพยายามสร้างนครใหม่

พระเจ้าโจเซที่ 1 พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกส และเสนาบดี พยายามสร้างนครขึ้นใหม่ วันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1755 ประมาณหนึ่งเดือนให้หลังเหตุแผ่นดินไหว มานูเอล ดา แมร์ (Manuel da Maia) หัวหน้าวิศวกร นำเสนอแผนการของเขาสำหรับการสร้างกรุงลิสบอนขึ้นใหม่ แมร์เสนอห้าทางเลือกตั้งแต่ละทิ้งกรุงลิสบอนไปจนถึงสร้างนครใหม่ขึ้นอย่างสมบูรณ์ ซึ่งพระเจ้าโจเซและเสนาบดีตัดสินใจเลือกการรื้อถอนย่านไบซา (Baixa quarter) และ "สร้างถนนใหม่โดยไม่รีรอ"