stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถาปัตยกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
แหล่งข้อมูลอื่น

Renaissance Architecture in Great Buildings Online
| ด ค กสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ยุคเรอเนสซองซ์) |
| --- | --- | --- |
| ทั่วไป |  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  ยุโรปสมัยใหม่ตอนต้น  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในคริสต์ศตวรรษที่ 12  ยุคทองของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  |  |
| สาขา |  สถาปัตยกรรม  นาฏกรรม  การสงครามดินปืน  ละติน  วรรณกรรม  รหัสญาณ  การแพทย์  ดนตรี  จิตรกรรม  ปรัชญา  วิทยาศาสตร์  เทคโนโลยี  นาฏกรรม  |  |
| ภูมิภาค |  อังกฤษ  ฝรั่งเศส  เยอรมัน  อิตาลี  ยุโรปเหนือ  โปแลนด์  เนเธอร์แลนด์  สเปน  |  |
| รายชื่อ |  สิ่งก่อสร้าง  บุคคลสำคัญ  คีตกวี  |  |
 ศิลปะตะวันตก  จิตรกรรมตะวันตก  สถาปัตยกรรมตะวันตก  ประวัติศาสตร์ยุโรป 
| ด ค กสถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูแบบต่าง ๆ ของยุโรปและศิลปะการตกแต่ง |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมฟื้นฟูบาโรก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูไบแซนไทน์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูวังฝรั่งเศส  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอาณานิคมอเมริกัน  สถาปัตยกรรมบาโรกแบบเอ็ดเวิร์ด  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอียิปต์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูจอร์เจีย  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกแบบฝรั่งเศส  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอินเดีย-ซาราเซน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูจาโคเบียน-เอลิซาเบธ  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูมายา  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเมดิเตอร์เรเนียน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูมัวร์ และสถาปัตยกรรมฟื้นฟูมูเดคาร์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูไมซีเนีย  สถาปัตยกรรมพระราชินีนาถแอนน์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ และสถาปัตยกรรมแบบอิตาลี  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ และสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แบบริชาร์ดสัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์แบบเยอรมัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูรัสเซีย  สถาปัตยกรรมบารอนสกอต  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูทิวดอร์ 
| ด ค กประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมตะวันตก/ศิลปะตะวันตก  สถาปัตยกรรมตะวันออก/ศิลปะตะวันออก 
 ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ประวัติศาสตร์การก่อสร้าง 
 ยุคหินใหม่  อียิปต์โบราณ  อาร์มีเนีย  คอปติก  จีน  ญี่ปุ่น  ทราวิฑ  มายา  ซูเมอร์  คลาสสิก  เมโสอเมริกา  กรีกโบราณ  โรมัน  อินคา  ซาสซานิยะห์  ไบแซนไทน์  อิสลาม  เนวารี  พุทธศาสนา  โซมาลี  ก่อนโรมาเนสก์  เปอร์เซีย  โรมาเนสก์ นอร์มัน  โรมัน-กอทิก  กอทิก  โหยสละ  วิชัยนคร  จาลุกยะตะวันตก  เรอแนซ็องส์ ปัลลาดีโอ  ออตโตมัน  บารอก  ฟื้นฟูคลาสสิก  ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์  ฟื้นฟูกอทิก  เหตุผลนิยม  สมัยใหม่  เบาเฮาส์  บรูทัลลิสต์  หลังสมัยใหม่ 
 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง สถาปัตยกรรมแบบอิตาลี ศาสนสถาน ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง สิ่งตกแต่ง
สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช

| --- | --- |

ประเภท: รัฐ
สถาปนา: ค.ศ. 1855
เว็บไซต์: www.ethz.ch
สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช (อังกฤษ: Swiss Federal Institute of Technology in Zurich, ชื่อเต็มในภาษาเยอรมันคือ Eidgenössische Technische Hochschule Zürich โดยมีชื่อย่อที่เรียกกันโดยทั่วไปว่า ETH Zürich) เป็นมหาวิทยาลัยทางด้านวิทยาศาสตร์ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริชเป็นมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงในระดับนานาชาติเป็นสมาชิกของ IDEA League และ International Alliance of Research Universities IARU
ประวัติ

สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริชก่อตั้งในปี ค.ศ. 1854 โดยสมาพันธรัฐสวิส และเริ่มดำเนินการเรียนการสอนในปี ค.ศ. 1855 ในชื่อ Eidgenössische Polytechnische Schule ขณะนั้นสถาบันมีการจัดการเรียนการสอนเพียง 6 สาขาวิชาหลัก ได้แก่ สถาปัตยกรรมศาสตร์ วิศวกรรมโยธา วิศวกรรมเครื่องกล เคมี การป่าไม้ ส่วนคณะสุดท้ายเป็นการรวมตัวกันของภาควิชาย่อยต่าง ๆ เช่น คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ อักษรศาสตร์ รัฐศาสตร์
สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริชเป็นสถาบันการของสมาพันธรัฐ (federal institute) อยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของรัฐบาลกลางประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งต่างจากมหาวิทยาลัยซือริชที่เป็นเพียงสถาบันการศึกษาของรัฐ (cantonal institute) ที่อยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของรัฐซือริช ณ ช่วงเวลาของการก่อตั้งนั้น มีการวิพากษ์วิจารณ์โต้แย้งกันอย่างรุนแรงเกี่ยวกับการจัดตั้งมหาวิทยาลัยแห่งสมาพันธรัฐ โดยการโต้แย้งเกิดขึ้นระหว่างกลุ่มนักเสรีนิยมซึ่งสนับสนุนการจัดตั้งมหาวิทยาลัยแห่งสมาพันธรัฐ ด้วยเหตุผลที่ว่าเพื่อต้องการให้เกิดเสรีทางความคิดโดยไม่มีการปิดกั้น และฝ่ายของกลุ่มอนุรักษนิยมที่ต้องการให้แต่ละมหาวิทยาลัยอยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของแต่ละรัฐ ในช่วงแรกของการก่อตั้ง ทั้งสองมหาวิทยาลัยได้ตั้งอยู่ร่วมกันในอาคารของมหาวิทยาลัยซือริช
ในปี ค.ศ. 1909 สถาบันได้ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงโครงสร้างหลักสูตรการเรียนการสอน เพื่อยกระดับสถาบันให้มีความเทียบเท่ากับระดับมหาวิทยาลัย และในปีเดียวกันนี้เอง สถาบันยังได้รับอนุญาตให้สามารถประสาทปริญญาบัตรการศึกษาระดับปริญญาเอกได้อีกด้วย ในปี ค.ศ. 1911 สถาบันได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช ซึ่งเป็นชื่อที่ยังคงใช้อยู่จนถึงปัจจุบัน
ในปี ค.ศ. 1924 สถาบันได้จัดระเบียบโครงสร้างภายในองค์กรอีกครั้ง ทำให้มีคณะวิชามากขึ้นถึง 12 คณะวิชา
คณะวิชาในปัจจุบัน

ในปัจจุบัน สถาบันประกอบไปด้วยคณะวิชาต่าง ๆ ดังนี้
สถาปัตยกรรมศาสตร์และโยธา
ภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ (D-ARCH)
ภาควิชาวิศวกรรมโยธา วิศวกรรมสิ่งแวดล้อม และวิศวกรรมสำรวจ (D-BAUG)
วิศวกรรมศาสตร์และวิทยาศาสตร์
Biosystems Science and Engineering (D-BSSE)
ภาควิชาวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ (D-INFK)
ภาควิชาเทคโนโลยีสารสนเทศและวิศวกรรมไฟฟ้า (D-ITET)
ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกลและการผลิต (D-MAVT)
ภาควิชาวัสดุศาสตร์ (D-MATL)
วิทยาศาสตร์ธรรมชาติและคณิตศาสตร์
ภาควิชาชีววิทยา (D-BIOL)
ภาควิชาเคมีและวิทยาศาสตร์ชีวภาพ (ประยุกต์) (D-CHAB)
ภาควิชาคณิตศาสตร์ (D-MATH)
ภาควิชาฟิสิกส์ (D-PHYS)
วิทยาศาสตร์ธรรมชาติเชิงระบบ (System-oriented Natural Sciences)
ภาควิชาเกษตรศาสตร์และวิทยาศาสตร์การอาหาร (D-AGRL เก็บถาวร 2009-03-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
ภาควิชาธรณีวิทยา (D-ERDW)
ภาควิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม (D-UWIS เก็บถาวร 2011-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
วิทยาศาสตร์สาขาอื่น ๆ
มานุษยวิทยา, สังคมศาสตร์ และรัฐศาสตร์ (D-GESS)
ภาควิชาการจัดการ เทคโนโลยี และเศรษฐศาสตร์ (D-MTEC)
ชื่อเสียงของมหาวิทยาลัย

ETH มักถูกจัดอันดับอยู่ในกลุ่มของมหาวิทยาลัยชั้นนำในระดับนานาชาติอยู่เสมอ ซึ่งในการจัดอันดับแต่ละครั้งนั้น ETH มักจะได้รับอันดับเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่มีอันดับอยู่ในห้าอันดับแรกของยุโรป และเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่มีอันดับอยู่ในสิบอันดับแรกของโลก
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาในอดีต ETH ได้รับชื่อเสียงโด่งดังโดยเฉพาะในสาขาวิชาเคมี คณิตศาสตร์ และฟิสิกส์ โดยมีบุคลากรของ ETH ที่ได้รับรางวัลโนเบลจากสาขาต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ไอน์สไตน์เจ้าของทฤษฎีสัมพัทธภาพ  เรินเก่นผู้ค้นพบรังสีเอ็กซ์ เพาลี และท่านอื่นจำนวนมากถึง 21 ท่าน (โดยนับเฉพาะนักศึกษาที่จบการศึกษาจาก ETH และคณาจารย์ที่ได้รับการยกย่องจากผลงานของพวกเขาที่ได้คิดค้นขึ้นมาที่ ETH เท่านั้น)
จากการจัดอันดับมหาวิทยาลัยในประเทศสวิตเซอร์แลนด์โดย swissUP Ranking และการจัดอันดับที่เผยแพร่โดย CHE ซึ่งเปรียบเทียบมหาวิทยาลัยที่อยู่ในกลุ่มของประเทศที่ใช้ภาษาเยอรมันเป็นหลัก ETH มักจะถูกจัดอยู่ในอันดับที่หนึ่ง ในสาขาวิชาทางด้านวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ วิศวกรรมศาสตร์ และวิทยาการคอมพิวเตอร์
ดูเพิ่ม

ไทมส์ไฮเออร์เอดยูเคชันซัปพลีเมนต์
แหล่งข้อมูลอื่น

ETH Zürich เก็บถาวร 2007-10-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
PSI (Paul Scherrer Institute)
GIS ETHZ (GIS ETHZ)
EMPA (EMPA, research body of the ETH domain)
UniPoly rowing match
Polyparty เก็บถาวร 2003-12-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Polyball
United Visions (campus TV)
VSETH (student association)
Thai Students[ลิงก์เสีย](Thai Student)
สถิตยศาสตร์ของไหล

สถิตยศาสตร์ของไหล หรือ ไฮโดรสแตติกส์ (อังกฤษ: Fluid statics หรือ Hydrostatics) คือวิทยาศาสตร์สาขาหนึ่งเกี่ยวกับของไหลซึ่งอยู่นิ่งกับที่ เป็นสาขาวิชาย่อยของกลศาสตร์ของไหล การศึกษาจะรวมไปถึงเงื่อนไขที่ของไหลอยู่นิ่งกับที่หรืออยู่ในภาวะสมดุล การนำของไหลไปใช้งานเรียกว่า ไฮดรอลิค ส่วนสาขาวิชาที่ศึกษาของไหลในขณะเคลื่อนที่ เรียกว่า พลศาสตร์ของไหล
ดูเพิ่ม

แรงลอยตัว
สถาปัตยกรรมเอลิซาเบธ

คฤหาสน์ฮาร์ดวิคฮอลล์ ค.ศ. 1590- ค.ศ. 1597 ลักษณะเด่นคือหน้าต่างกระจกที่เป็นซี่หินซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะตัวของสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์แบบอังกฤษขณะที่มีหอทัศนาแบบอิตาลี
คฤหาสน์เบอห์ลีย์สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1587
คฤหาสน์โวลลาทันฮอลล์, น็อตติงแฮม, อังกฤษ สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1588 สำหรับเซอร์ฟรานซิส วิลเลอห์บีย์โดยสถาปนิกโรเบิร์ต สมิธสัน
สถาปัตยกรรมเอลิซาเบธ (อังกฤษ: Elizabethan architecture) หมายถึงลักษณะสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์ตอนต้นของอังกฤษที่รุ่งเรืองในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ ซึ่งตรงกับสมัยซิงเคเชนโตในอิตาลี หรือสมัยสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์ตอนต้นของฝรั่งเศส หรือ Plateresque style ในสเปน
สถาปัตยกรรมเอลิซาเบธสืบต่อมาจากสถาปัตยกรรมทิวดอร์และตามมาด้วยสถาปัตยกรรมพาลเลเดียนที่ริเริ่มโดยอินิโก โจนส์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17
สถาปัตยกรรมเรอเนซองส์มาถึงอังกฤษระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ จากบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำที่นำเอาลักษณะ “หน้าจั่วบันได” หรือ “หน้าจั่วดัตช์” และแถบตกแต่ง (Strapwork) แบบฟลานเดอร์สที่เป็นลายเรขาคณิตที่ใช้ตกแต่งผนังเข้ามาด้วยเข้ามาด้วย ลักษณะทั้งสองอย่างดังกล่าวปรากฏในงานสร้างคฤหาสน์โวลลาทันฮอลล์ และ ที่คฤหาสน์มองตาคิวท์ ในช่วงเดียวกันนี้สถาปัตยกรรมอังกฤษก็เริ่มรับรูปแบบของสถาปัตยกรรมอิตาลีในการสร้างระเบียงแล่นยาวที่ใช้เป็นบริเวณสำหรับเป็นห้องรับรอง ในอังกฤษสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์มักจะออกมาในรูปของสิ่งก่อสร้างสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่เช่นคฤหาสน์ลองลีท สิ่งก่อสร้างเหล่านี้มักจะมีหอที่มีลักษณะเป็นสมมาตรที่เป็นนัยยะของการวิวัฒนาการมาจากสถาปัตยกรรมการสร้างป้อมปราการในสมัยกลาง
คฤหาสน์แฮ็ทฟิลด์ที่สร้างโดยโรเบิร์ต เซซิล เอิร์ลแห่งซอลสบรีที่ 1 ระหว่าง ค.ศ. 1607 ถึง ค.ศ. 1611 เป็นตัวอย่างอันสมบูรณ์แบบของสถาปัตยกรรมของสมัยที่คาบจากการใช้หอโคนแหลมของสมัยก่อนหน้านั้นมายังสมัยดังว่า ตัวสิ่งก่อสร้างยังคงมีหอโคนแหลมของสถาปัตยกรรมทิวดอร์ตอนปลายสุดของสิ่งก่อสร้างสองด้านพร้อมด้วยหน้าต่างซี่หิน แต่สิ่งก่อสร้างทั้งหมดเชื่อมต่อกันอย่างสมมาตรด้วยด้านหน้าที่มีลักษณะเป็นแบบสถาปัตยกรรมแบบอิตาลีของสมัยเรอเนซองส์อิตาลี ด้านหน้าที่ว่านี้เดิมเป็นหอทัศนาแบบเปิด และเชื่อกันว่าออกแบบโดยอินิโก โจนส์เอง แต่ซุ้มกลางมีลักษณะที่ดูหนักกว่าที่เป็นแบบสถาปัตยกรรมจาโคเบียนซึ่งไม่ใช่ที่อินิโก โจนส์อาจจะใช้ ฉะนั้นการสันนิษฐานว่าโจนส์เป็นผู้ออกแบบจึงอาจจะไม่ถูกต้อง ภายในตัวสิ่งก่อสร้างก็มีบันไดที่สลักเสลาอย่างงดงามที่แสดงถึงอิทธิพลของสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์อิตาลีที่มีต่อการตกแต่งของอังกฤษ
ระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 และ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6 ก็ได้มีศิลปินชาวอิตาลีเดินทางเข้ามาทำการตกแต่งส่วนต่างๆ ของพระราชวังแฮมพ์ตันคอร์ท, วังเลเยอร์มาร์นีย์เทาเออร์ในเอสเซ็กซ์ (ค.ศ. 1522-ค.ศ. 1525), คฤหาสน์ซัททัน (เซอร์รีย์) (ค.ศ. 1529), วังนันซัช และอื่นๆ ต่อมาในศตวรรษเดียวกันก็มีช่างฝีมือเฟล็มมิชเข้ามาแทนที่ช่างอิตาลี ตึกรอยัลเอ็กซเชนจ์แห่งลอนดอน (ค.ศ. 1566-ค.ศ. 1570) เป็นสิ่งก่อสร้างแรกที่ออกแบบโดยอองรี เดอ พาสเคนสถาปนิกจากอันท์เวิร์พ
ดูเพิ่ม

ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา
สมัยเอลิซาเบธ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สถาปัตยกรรมเอลิซาเบธ
| ด ค กประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมตะวันตก/ศิลปะตะวันตก  สถาปัตยกรรมตะวันออก/ศิลปะตะวันออก 
 ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ประวัติศาสตร์การก่อสร้าง 
 ยุคหินใหม่  อียิปต์โบราณ  อาร์มีเนีย  คอปติก  จีน  ญี่ปุ่น  ทราวิฑ  มายา  ซูเมอร์  คลาสสิก  เมโสอเมริกา  กรีกโบราณ  โรมัน  อินคา  ซาสซานิยะห์  ไบแซนไทน์  อิสลาม  เนวารี  พุทธศาสนา  โซมาลี  ก่อนโรมาเนสก์  เปอร์เซีย  โรมาเนสก์ นอร์มัน  โรมัน-กอทิก  กอทิก  โหยสละ  วิชัยนคร  จาลุกยะตะวันตก  เรอแนซ็องส์ ปัลลาดีโอ  ออตโตมัน  บารอก  ฟื้นฟูคลาสสิก  ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์  ฟื้นฟูกอทิก  เหตุผลนิยม  สมัยใหม่  เบาเฮาส์  บรูทัลลิสต์  หลังสมัยใหม่ 
 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง สถาปัตยกรรมแบบอิตาลี ศาสนสถาน ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง สิ่งตกแต่ง
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีก

ประตูบรานเดนบวร์กในกรุงเบอร์ลินประเทศเยอรมนี
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีก (อังกฤษ: Greek Revival architecture) คือขบวนการทางสถาปัตยกรรมของปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่เกิดขึ้นทางตอนเหนือของยุโรปและสหรัฐอเมริกา สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกเป็นผลมาจากขบวนการกรีกนิยม (Hellenism) ที่อาจจะเห็นได้ว่าเป็นขั้นตอนสุดท้ายของการพัฒนามาสู่สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิกก็ได้ คำว่าสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกใช้เป็นครั้งแรกโดยชาร์ลส์ โรเบิร์ต คอคเคอเรลล์ในบทปาฐกถาที่ให้เมื่อเป็นศาสตราจารย์ทางสถาปัตยกรรมที่ราชสถาบันศิลปะเมื่อปี ค.ศ. 1842
การมีโอกาสได้เห็นและได้ศึกษาสิ่งต่าง ๆ เกี่ยวกับกรีซทำให้นักสถาปัตย์-โบราณคดีของสมัยนั้นได้มีโอกาสศึกษาขบวนการของลักษณะดอริค และ ลักษณะไอโอนิค เช่นตัวอย่างที่พบในรัสเซีย, โปแลนด์, ลิทัวเนีย, และ ฟินแลนด์ การใช้สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกของแต่ละประเทศเป็นการแสดงออกซึ่งความเป็นชาตินิยมของแต่ละท้องถิ่นและคุณธรรมของสังคม โดยเฉพาะในเยอรมนีและสหรัฐอเมริกา ที่ถือว่าเป็นการแสดงถึงความเป็นอิสระจากความเกี่ยวข้องกับสถาบันศาสนาและสถาบันเจ้าขุนมูลนาย
รสนิยมของทุกอย่างที่เกี่ยวกับกรีก ที่รวมทั้งเฟอร์นิเจอร์และการตกแต่งภายในมาถึงจุดสูงสุดเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่องานออกแบบของทอมัส โฮพที่มีอิทธิพลต่อลักษณะการตกแต่งหลายแบบที่มีชื่อต่าง ๆ กันที่รวมทั้งแบบฟื้นฟูคลาสสิก, แบบเอ็มไพร์, จักรวรรดิรัสเซีย และรีเจนซี การพัฒนาของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกของแต่ละประเทศก็แตกต่างกันออกไป และดำเนินต่อมาจนถึงสงครามกลางเมืองอเมริกา (คริสต์ทศวรรษ 1860) หรือบางที่ก็เป็นนานหลังจากนั้นเช่นในสกอตแลนด์เป็นต้น
ที่มา

แม้ว่าบรรดาผู้มีการศึกษาระดับสูงในสังคมของยุโรปจะมีความนิยมสรรเสริญวัฒนธรรมกรีกแต่ก็ไม่ได้มีความรู้โดยตรงเกี่ยวกับวัฒนธรรมดังว่ามาจนกระทั่งมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 ความรู้เกี่ยวกับสิ่งก่อสร้างของกรีกโบราณส่วนใหญ่ก็มาจากงานเขียนของนักภูมิศาสตร์พอซาเนียสและงานเขียนอื่น ๆ เพราะการเข้าไปในกรีซที่เป็นของจักรวรรดิออตโตมันเมื่อเริ่มมหาสงครามตุรกีไม่ใช่เป็นสิ่งทำได้ง่าย และเป็นการกระทำที่เสี่ยงต่ออันตราย นักท่องเที่ยวแกรนด์ทัวร์ (Grand Tour) เพียงไม่กี่คนที่มีโอกาสไปถึงเอเธนส์ระหว่างครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 18 และที่ไปถึงก็ไม่มีผู้ใดที่ได้ทำการศึกษาซากสถาปัตยกรรมอย่างจริงจัง จนกระทั่งเมื่อมาถึงโครงการเดินทางสำรวจของสมาคมดิเลอทานทิ (Society of Dilettanti) ของปี ค.ศ. 1751 ที่นำโดยนักโบราณคดีและสถาปนิกชาวอังกฤษเจมส์ สจวต และ นิโคลัส เรเวทท์ จึงได้เริ่มมีการศึกษาซากโบราณคดีของกรีซกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว งานโบราณคดีเล่มแรกที่สจวตและเรเวทท์รวบรวมได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1762 ภายใต้ชื่อว่า “The Antiquities of Athens” (ไทย: ของโบราณของเอเธนส์) งานเขียนชิ้นนี้พร้อมกันกับงานเขียนของนักโบราณคดีและสถาปนิกชาวฝรั่งเศสฌูเลียง-ดาวิด เลอ รอย (Julien-David Le Roy) ชื่อ “Ruines des plus beaux monuments de la Grèce” (ไทย: ซากและสิ่งก่อสร้างอันงดงามของกรีซ) ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1758 เป็นงานสำรวจอย่างเที่ยงตรงเล่มแรกของงานสถาปัตยกรรมกรีกโบราณ)
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมกรีกโบราณ
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีก
| ด ค กสถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูแบบต่าง ๆ ของยุโรปและศิลปะการตกแต่ง |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมฟื้นฟูบาโรก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูไบแซนไทน์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูวังฝรั่งเศส  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอาณานิคมอเมริกัน  สถาปัตยกรรมบาโรกแบบเอ็ดเวิร์ด  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอียิปต์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูจอร์เจีย  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกแบบฝรั่งเศส  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอินเดีย-ซาราเซน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูจาโคเบียน-เอลิซาเบธ  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูมายา  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเมดิเตอร์เรเนียน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูมัวร์ และสถาปัตยกรรมฟื้นฟูมูเดคาร์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูไมซีเนีย  สถาปัตยกรรมพระราชินีนาถแอนน์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ และสถาปัตยกรรมแบบอิตาลี  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ และสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แบบริชาร์ดสัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์แบบเยอรมัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูรัสเซีย  สถาปัตยกรรมบารอนสกอต  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูทิวดอร์
สนธิสัญญาบลัว (ค.ศ. 1572)

สนธิสัญญาบลัว (ค.ศ. 1572) (อังกฤษ: Treaty of Blois (1572)) เป็นสนธิสัญญาที่ลงนามกันที่เมืองบลัวในฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1572 ระหว่างสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ และ แคทเธอรีน เดอ เมดิชิแห่งฝรั่งเศส ตามเนื้อหาของสนธิสัญญาฝรั่งเศสและอังกฤษตกลงเลิกการเป็นปฏิปักษ์ต่อกันที่มีมาเนิ่นนานก่อนหน้านั้นและก่อตั้งสัมพันธ์ไมตรีร่วมกันในการต่อต้านสเปน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธทรงหวังว่าสนธิสัญญาการป้องกันจะแยกสเปน และป้องกันฝรั่งเศสจากการรุกรานฟลานเดอร์ส
สถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกส

ตึกแถวแบบจีน-โปรตุเกสในภูเก็ต ตลอดช่วงถนนเยาวราช
อาคารสถานีตำรวจตำบลตลาดใหญ่บริเวณถนนภูเก็ต ซึ่งเป็นอาคารสองชั้นทรงจีน-โปรตุเกสที่มีอายุเก่าแก่กว่า 100 ปี
สถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกส  (อังกฤษ: Sino-Portuguese Architecture) คือรูปแบบของสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานกันระหว่างตะวันออกกับตะวันตก คือ โปรตุเกส จีน และมลายูในแหลมมลายูสมัยจักรวรรดินิยมตะวันตก ราวปี พ.ศ. 2054 สามารถพบเห็นได้ในมะละกา ปีนัง สิงคโปร์ มาเก๊า รวมถึงไทย เช่น ในเขตเทศบาลนครภูเก็ตซึ่งมีจำนวนมากและสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทย
สถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกสเดินทางเข้าสู่ประเทศไทยในสมัยที่พระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี้ ณ ระนอง) เป็นสมุหเทศาภิบาลสำเร็จราชการมณฑลภูเก็ต ในช่วงปี พ.ศ. 2444–2456 ตรงกับสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระยารัษฎานุประดิษฐ์ฯ ถือเป็นผู้ที่พัฒนาเมืองภูเก็ตให้มีความเจริญในทุก ๆ ด้าน โดยเฉพาะการวางผังเมืองภูเก็ตใหม่ในระบบกริดตาราง
ประวัติ

ชาวโปรตุเกสได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานและทำการค้าบริเวณเมืองท่ามะละกา และได้นำเอาศิลปวัฒนธรรมตลอดจนวิทยาการตะวันตกเข้ามาเผยแพร่ และได้สร้างบ้านและสถาปัตยกรรมตามรูปแบบของตน ส่วนช่างชาวจีนได้นำผังการก่อสร้างไปดำเนินการ แต่ลักษณะของสถาปัตยกรรมได้เพี้ยนไปจากเดิม โดยช่างชาวจีนได้ตกแต่งลวดลายสัญลักษณ์รวมถึงลักษณะรูปแบบบางส่วนของตัวอาคารตามคติความเชื่อของจีน เกิดการผสมผสานกันระหว่างสถาปัตยกรรมโปรตุเกสกับจีน เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวขึ้นท่ามกลางสังคมของกลุ่มชน 3 เชื้อชาติ อันได้แก่โปรตุเกส จีน และมลายู ในดินแดนแหลมมลายู
ต่อมาเมื่อชาวดัตช์และอังกฤษเข้ามามีอิทธิพลในดินแดนแถบนี้ ก็ได้ปรับปรุงรูปแบบของอาคารโดยดัดแปลงและเพิ่มเติมลวดลายต่าง ๆ และมีชื่อเรียกลักษณะการก่อสร้างอาคารเหล่านี้ว่า สถาปัตยกรรม "จีน-โปรตุเกส" คำว่า Sino หมายถึง จีน และคำว่า Portuguese หมายถึง โปรตุเกส แม้ว่าชาวอังกฤษและชาวดัตช์จะเข้ามามีอิทธิพลในการผสมผสานศิลปะของตนเข้าไปในยุคหลังด้วยก็ตามก็ยังเรียกรวมกันว่า จีน-โปรตุเกส
ในประเทศไทยพบสถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกสได้ในภูเก็ต รวมถึงระนอง กระบี่ ตะกั่วป่า พังงา ตรัง และสตูล ซึ่งอาคารส่วนใหญ่สร้างในสมัยของพระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี้ ณ ระนอง) เป็นสมุหเทศาภิบาลสำเร็จราชการมณฑลภูเก็ต ในช่วงปี พ.ศ. 2444–2456 ในสมัยรัชกาลที่ 5 ภูเก็ตในสมัยนั้นมีความสัมพันธ์ทางด้านการค้ากับปีนัง อาคารแบบจีน-โปรตุเกสได้ถูกสร้างขึ้นโดยนักธุรกิจชาวจีนที่มีความร่ำรวยจากการทำธุรกิจเหมืองแร่ดีบุก
เมื่อปี พ.ศ. 2537 เทศบาลนครภูเก็ต รวมทั้งหน่วยงานจากภาครัฐและองค์กรเอกชน องค์กรท้องถิ่นในเมืองภูเก็ต ได้ร่วมกันพัฒนาและอนุรักษ์ย่านเมืองเก่าขึ้นมา มีการกำหนดให้พื้นที่ประมาณ 210 ไร่ ซึ่งครอบคลุมถนนรัษฎา ถนนพังงา ถนนเยาวราช ถนนกระบี่ ถนนดีบุก ถนนถลาง และถนนเทพกระษัตรี ให้เป็นพื้นที่อนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม โดยออกเป็นประกาศกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ได้มีการควบคุมให้พื้นที่อนุรักษ์นี้ ให้มีความสูงอาคารได้ไม่เกิน 12 เมตร และยังได้ส่งเสริมให้มีการพัฒนาอาคารในรูปแบบดั้งเดิมไว้ อย่างเช่นมีการให้เว้นช่องทางเดินด้านหน้า และคงรูปแบบอาคารลักษณะจีน-โปรตุเกสไว้ เพื่อให้เป็นเอกลักษณ์ของเมืองภูเก็ต
อย่างไรก็ดี นักวิชาการด้านมรดกสถาปัตยกรรมบางท่านเสนอว่าการเรียกสถาปัตยกรรมยุคอาณานิคมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ผสมผสานอิทธิพลจีนและตะวันตกว่า จีน-โปรตุเกส นั้นก่อให้เกิดความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนเกี่ยวกับบริบททางประวัติศาสตร์ของสถาปัตยกรรมกลุ่มนี้ และเสนอให้เรียกว่า สถาปัตยกรรมสรรค์ผสานนิยม (eclectic architectural style) แทน
ลักษณะ

ลักษณะของสถาปัตยกรรมแบบจีน-โปรตุเกสคือการผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมยุโรปกับศิลปะจีน กล่าวคือ "สถาปัตยกรรมแบบอาณานิคม" (colonial style) ถ้าเป็นอาคารสองชั้นกึ่งร้านค้ากึ่งที่อยู่อาศัย (shop-house หรือ semi-residential) จะมีด้านหน้าอาคารที่ชั้นล่างมีช่องโค้ง (arch) ต่อเนื่องกันเป็นระยะ ๆ เพื่อให้เกิดการเดินเท้า ที่ภาษาไทยเรียกทับศัพท์ว่า "อาเขต" (arcade) หรือที่ภาษาจีนฮกเกี้ยนเรียกว่า หง่อคาขี่ ซึ่งมีความหมายว่า ทางเดินกว้างห้าฟุต ในภาษามลายูแปลว่าทางเดินเท้า กากี่แปลว่าเท้า นอกจากอาเขตแล้ว อาคารแบบอาณานิคมมีการนำลวดลายศิลปะตะวันตกแบบกรีก-โรมัน หรือเรียกว่า "ศิลปะคลาสสิก" เช่น หน้าต่างวงโค้งเกือกม้า หรือหัวเสาแบบไอโอนิก (แบบม้วนก้นหอย) และคอรินเทียน (มีใบไม้ขนาดใหญ่ประดับ) เป็นต้น ซึ่งนักวิชาการบางท่านอาจเรียกสถาปัตยกรรมแบบนี้ว่า "คลาสสิกใหม่"
สิ่งที่ผสมผสานศิลปะจีนคือ ลวดลายการตกแต่ง ไม่ว่าจะเป็นภาพประติมากรรมนูนต่ำหรือนูนสูงทำด้วยปูนปั้นระบายสีของช่างฝีมือจีนประดับอยู่บนโครงสร้างอาคารแบบโปรตุเกส บานประตูหน้าต่าง ตลอดจนการตกแต่งภายในที่มีลักษณะเป็นศิลปะแบบจีน
ระเบียงภาพ

ลายหน้าต่างอิทธิพลจากจีน ตามตึกแถวย่านเมืองเก่าภูเก็ต
ตึกแถวแบบจีน-โปรตุเกสในย่านจอร์จทาวน์ ปีนัง ประเทศมาเลเซีย
ตึกแถวแบบจีน-โปรตุเกสในย่านจอร์จทาวน์ ปีนัง ประเทศมาเลเซีย
ตึกแถวแบบจีน-โปรตุเกสในย่านจอร์จทาวน์ ปีนัง ประเทศมาเลเซีย
อาคารธนาคารชาร์เตอร์ เมืองเก่าภูเก็ต ก่อนการบูรณะ
ตึกแถวแบบจีน-โปรตุเกสในภูเก็ต ตลอดช่วงถนนเยาวราช
อาคารพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว
พิพิธภัณฑ์ตราไปรษณียากรภูเก็ต (ก่อนการบูรณะสีใหม่)
ตึกแถวแบบจีน-โปรตุเกสในภูเก็ต บริเวณแยกถนนเยาวราชตัดกับถนนดีบุก
อาคารตึกแถวในสิงคโปร์
ตึกแถวย่านถนนอาหรับ ในสิงคโปร์
แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม

พุ่มมาลี, ที่แคว้นแดนไทย: สัมผัสกลิ่นอายองอดีต...เมืองภูเก็ต เก็บถาวร 2005-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน นิตยสารหญิงไทย
เที่ยวภูเก็ต เก็บถาวร 2007-05-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน bangmudseafoods.com
สนธยา

ยามสนธยา
สนธยา หรือ โพล้เพล้(อังกฤษ: Twilight) หมายถึง ช่วงเวลาก่อนดวงอาทิตย์ขึ้น หรือหลังจากดวงอาทิตย์ตกไปแล้ว เมื่อแสงจากดวงอาทิตย์ที่ยังกระจายอยู่ในชั้นบรรยากาศชั้นบน ได้ส่องมายังชั้นบรรยากาศชั้นล่างและพื้นผิวโลก ทำให้ขณะนั้นเห็นท้องฟ้าบริเวณใกล้กับขอบฟ้าเป็นสีเหลือง ส้ม หรือแดง ซึ่งแสงลักษณะนี้ในภาษาไทยเรียกว่า ผีตากผ้าอ้อม
นิยาม

คำจำกัดความต่อไปนี้ได้ถูกกำหนดขึ้นและได้รับการยอมรับอย่างเป็นสากล
สนธยาทางพลเรือน (Civil twilight) ในตอนเช้าเริ่มต้นเมื่อจุดศูนย์กลางของดวงอาทิตย์อยู่ต่ำกว่าขอบฟ้าเป็นระยะ 6 องศาบนทรงกลมท้องฟ้า จนกระทั่งดวงอาทิตย์ขึ้น และในตอนเย็นเริ่มต้นเมื่อดวงอาทิตย์ตก จนกระทั่งเมื่อจุดศูนย์กลางของดวงอาทิตย์อยู่ต่ำกว่าขอบฟ้า 6 องศา
สนธยาทางการเดินเรือ (Nautical twilight) เป็นช่วงเวลาที่จุดศูนย์กลางของดวงอาทิตย์อยู่ต่ำกว่าขอบฟ้าเป็นระยะ 6 ถึง 12 องศา ทั้งตอนเช้าและตอนเย็น
สนธยาทางดาราศาสตร์ (Astronomical twilight) เป็นช่วงเวลาที่จุดศูนย์กลางของดวงอาทิตย์อยู่ต่ำกว่าขอบฟ้าเป็นระยะ 12 ถึง 18 องศา ทั้งตอนเช้าและตอนเย็น
สน

| พิโนฟิตา ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: Carboniferous – Present  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

Conifer forests, though comprising few species, cover vast areas, as in this forest in the Cascade Range of western North America.

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Spermatophyta
ไม่ได้จัดลำดับ:: Gymnospermae
หมวด:: Pinophyta
ชั้น:: Pinopsida

Orders and families
 Cordaitales †  Pinales    Pinaceae    Araucariaceae    Podocarpaceae    Sciadopityaceae    Cupressaceae    Cephalotaxaceae    Taxaceae  Vojnovskyales †  Voltziales †
ชื่อพ้อง
 Coniferophyta  Coniferae
สน (conifer) คือกลุ่มของพืชในหมวด พิโนฟิตา  (อังกฤษ: Pinophyta) ประกอบไปด้วย cedars, Douglas firs, cypresses, firs, junipers, kauri, larches, สนเขา, hemlocks, redwoods, spruces และyews ในปี ค.ศ.1998 กลุ่มสนมี 8 กลุ่ม 68 จำพวก และกว่า 600 สายพันธุ์
การตั้งชื่อ

Conifer เป็นภาษาละติน เป็นคำประสมระหว่าง conus (โคน)และ ferre (ให้มี),หมายความว่า"สิ่งที่แผ่โคน".
[ต้องการอ้างอิง]
ตารางพันธุ์ของสน จากการวิเคราะห์ในแบบอณูชีววิทยา
ต้น Pinus sylvestris
สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แบบริชาร์ดซัน

โบสถ์ทรินิที บอสตัน รัฐแมสซาชูเสตส์
คอนเฟเดอเรทเมมอเรียลฮอลล์ นิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา
สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แบบริชาร์ดซัน (อังกฤษ: Richardsonian Romanesque) เป็นรูปแบบทางสถาปัตยกรรมหนึ่งของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ ตั้งชื่อตามสถาปนิก เฮนรี ฮอบซัน ริชาร์ดซัน (1838–1886) รูปแบบฟื้นฟูนี้ใช้องค์ประกอบจากสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ยุคศตวรรษที่ 11-12 ของฝรั่งเศส สเปน และอิตาลี ริชาร์ดซันเริ่มใช้องค์ประกอบเหล่านี้เป็นครั้งแรกในงานออกแบบริชาร์ดซันโอล์มสเตดคอมเพลกซ์ในเมืองบัฟฟาโล รัฐนิวยอร์ก เมื่อปี 1870
อิทธิพล

สถาปัตยกรรมแบบริชาร์ดซเนียนโรมาเนสก์มีอิทธิพลต่อสถาปนิกในยุคถัด ๆ มาจำนวนมาก เช่นบริษักออกแบบ สไพเออร์แอนด์รอห์นส์ และ จอร์จ ดี. เมเซินจากเดทรอยด์, เอ็ดเวิร์ด เจ. เลนน็อกซ์ และ จอห์น เวลล์บอร์น รูท จากโทรอนโท เป็นต้น
ส่วนในต่างประเทศ รูปแบบสถาปัตยกรรมนี้มีอิทธิพลต่อโฟล์ก แซตเตอร์วาลล์ ผู้นำรูปแบบนี้ไปปรากฏในงานออกแบบสถานีรถไฟหลายแห่งในประเทศสวีเดน และต่อสถาปนิกชาวฟินแลนด์ เอเลียล ซาริเนน
แหล่งข้อมูลอื่น

Digital archive of American architecture: เก็บถาวร 2008-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Richardsonian Romanesque
Richardsonian Romanesque described and illustrated by buildings in Buffalo, New York
Starkweather Chapel, Ypsilanti, Michigan
Pueblo Union Depot
แม่แบบ:Revivals
แม่แบบ:Architecture in the United States
สนธิสัญญาสหภาพ

บทบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707
สนธิสัญญาสหภาพ (อังกฤษ: Treaty of Union) เป็นสนธิสัญญาเพื่อก่อตั้งราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ซึ่งระบุว่า ให้ราชอาณาจักรอังกฤษ (ซึ่งขณะนั้นได้รวมเข้ากับเวลส์แล้ว) กับราชอาณาจักรสกอตแลนด์ รวมตัวกันเป็นราชอาณาจักรเดียวกัน เรียกชื่อว่า "บริเตนใหญ่" (Great Britain) ในเวลานั้นมักเรียกขานสนธิสัญญานี้ว่า บทบัญญัติสหภาพ (Articles of Union)
รายละเอียดต่าง ๆ ของสนธิสัญญาเป็นอันตกลงกันในวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1706 จากนั้นรัฐสภาอังกฤษและสกอตแลนด์จึงออกพระราชบัญญัติสหภาพเพื่อให้สนธิสัญญามีผล การก่อตั้งสหภาพทางการเมืองมีผลเมื่อ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1707