stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดิมักซิมินุส ทรากส์

จักรพรรดิมักซิมินุส ทรากส์ หรือ กาลิอัส ลูลิอัส เวรัส มักซิมินุส หรือ จักรพรรดิมักซิมินุสที่ 1 (อังกฤษ: 'Maximinus Thrax; ชื่อเต็ม: Gaius Iulius Verus Maximinus') (ราว ค.ศ. 173 – ค.ศ. 238) มักซิมินุส ทรากส์เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมัน ผู้ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ เซเวรัสเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 235 จนเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 238
มักซิมินุสได้รับการบรรยายโดยแหล่งข้อมูลโบราณหลายแหล่งว่าเป็นบาร์บาเรียนคนแรกที่ได้แต่งสีม่วงจักรพรรดิ และเป็นพระจักรพรรดิที่ไม่เคยเข้ามายังกรุงโรม และเป็นจักรพรรดิองค์แรกที่เรียกว่า “จักรพรรดิจากทหาร” (barracks emperor) ของคริสต์ศตวรรษที่ 3 มักซิมินุสเป็นจักรพรรดิองค์แรกของสมัยที่เรียกว่า “ยุควิกฤติการณ์ของคริสต์ศตวรรษที่ 3” (Crisis of the Third Century)
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิโรมัน
ยุควิกฤติการณ์ของคริสต์ศตวรรษที่ 3
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิมักซิมินุส ทรากส์
จอห์นแห่งกอนต์ ดยุกที่ 1 แห่งแลงแคสเตอร์

| จอห์นแห่งกอนต์ |
| --- | --- |
ดยุคแห่งแลงคัสเตอร์ที่ 1
จอห์นแห่งกอนต์ ดยุคแห่งแลงคัสเตอร์ที่ 1
ประสูติ: 6 มีนาคม ค.ศ. 1340 เกนต์, เบลเยียม
สิ้นพระชนม์: 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1399 (58 ปี) ปราสาทเลสเตอร์, เลสเตอร์เชอร์
คู่อภิเษก: บลานช์แห่งแลงคัสเตอร์ กอนส์ตันซาแห่งกัสติยา แคทเธอริน สวินฟอร์ด
พระบุตร: สมเด็จพระราชินีฟิลลิปปาแห่งโปรตุเกส เอลิซาเบธ แพลนทาเจเน็ท ดัชเชสแห่งเอ็กซีเตอร์ สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษ แคทรินแห่งแลงคัสเตอร์ จอห์น โบฟอร์ต เอิร์ลแห่งซอมเมอร์เซ็ทที่ 1 เฮ็นรี โบฟอร์ต ทอมัส โบฟอร์ต ดยุคแห่งเอ็กซีเตอร์ โจน โบฟอร์ตดัชเชสแห่งเวสต์มอร์แลนด์
พระบิดา: สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ
พระมารดา: ฟีลีปาแห่งแอโน สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
เจ้าชายจอห์นแห่งกอนต์ ดยุกที่ 1 แห่งแลงแคสเตอร์ (อังกฤษ: John of Gaunt, 1st Duke of Lancaster; 6 มีนาคม ค.ศ. 1340 - 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1399) เป็นสมาชิกราชวงศ์แพลนทาเจเน็ท เป็นพระโอรสองค์ที่สามของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษและพระราชินีฟีลิปแห่งแอโน และเป็นพระเชษฐาของเอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ ดยุคที่ 1 แห่งยอร์กผู้เป็นต้นราชสกุลยอร์ก
จอห์นแห่งกอนต์ทรงเป็นต้นราชสกุลแลงคัสเตอร์ โดยมีกษัตริย์อังกฤษสามคนที่สืบเชื้อสายมาจากพระองค์ คือ พระเจ้าเฮนรีที่ 4, พระเจ้าเฮนรีที่ 5 และพระเจ้าเฮนรีที่ 6
วัยเยาว์

จอห์นประสูติในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1340 ทรงเป็นพระโอรสคนที่สี่ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แต่เป็นพระโอรสคนที่สามที่มีชีวิตรอด พระองค์ได้ฉายาพระนามมาจากสถานที่ประสูติของพระองค์ คือ เมืองเกนต์ หรือเมืองกอนต์ในภาษาอังกฤษ เดือนกันยายน ค.ศ. 1342 พระองค์ถูกตั้งเป็นเอิร์ลแห่งริชมอนด์ ทรงได้รับการฝึกฝนทักษะทางทหาร ในปี ค.ศ. 1350 จอห์นในวัย 10 พรรษาได้ปรากฏตัวที่สมรภูมิทางเรือวินเชลซีที่ว่ากันว่าเฮนรีแห่งกรอสมอนต์ เอิร์ลแห่งแลงคัสเตอร์และเลสเตอร์ได้ช่วยชีวิตพระองค์ไว้หลังเรือสเปนลำใหญ่ได้โจมเรือที่บรรทุกจอห์นกับเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ พระเชษฐาของจอห์น ในเวลาต่อมาจอห์นในวัย 19 พรรษาได้มีส่วนร่วมในการออกทำศึกกับฝรั่งเศส
คนในยุคเดียวกันได้บรรยายถึงจอห์นว่าทรงมีพระวรกายสูง รูปร่างดี พระบุตรคนแรกของจอห์นเป็นพระธิดานอกสมรสชื่อบลานช์ซึ่งเกิดจากมารี เดอ แซ็งต์ฮิแลร์แห่งแอโน สนมลับของจอห์นที่เป็นนางกำนัลของพระราชินีฟิลิปปาแห่งแอโน พระมารดาของพระองค์
การเสกสมรสครั้งแรก

วันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1359 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ได้จับจอห์นสมรสกับบลานช์แห่งแลงคัสเตอร์ ทายาทหญิงผู้มั่งคั่งที่วิหารเรดิงในบาร์กเชอร์ บลานช์เป็นธิดาของเฮนรีแห่งกรอสมอนต์ เอิร์ลแห่งแลงคัสเตอร์และเลสเตอร์กับอิซาเบล เดอ บูมงต์และมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องชั้นที่สามของจอห์น ทั้งคู่ต่างเป็นบุตรของพระปนัดดาของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 บลานช์สืบเชื้อสายมากจากเอ็ดมุนด์หลังกางเขน เอิร์ลแห่งแลงคัสเตอร์ พระโอรสคนสุดท้องของพระเจ้าเฮนรี เชื้อพระวงศ์ทุกคนต่างเข้าร่วมพิธีสมรสในครั้งนี้ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ได้มอบของขวัญซึ่งเป็นอัญมณีราคาแพงให้แก่บลานช์วัย 14 ปี
เฮนรีแห่งกรอสมอนต์ถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1361 จอห์นได้สืบทอดดินแดนครึ่งหนึ่งของพ่อตาและได้ครองตำแหน่งเป็นเอิร์ลแห่งแลงคัสเตอร์ พระองค์ยังได้รับยศเป็นบารอนที่ 14 แห่งฮาลตันและลอร์ดที่ 11 แห่งโบวแลนด์ จอห์นได้ดินแดนส่วนที่เหลือของเฮนรีมาครองหลังม็อด เคานเตสแห่งเลสเตอร์ น้องสาวของบลานช์เสียชีวิตในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1362 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 พระบิดาของพระองค์ได้พระราชทานยศดยุคแห่งแลงคัสเตอร์ให้แก่พระองค์ในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1362
การเสกสมรสของจอห์นกับบลานช์เป็นการเสกสมรสที่มีความสุข บลานช์เป็นสาวสวยมารยาทงดงามที่มีผมสีอ่อน ทั้งคู่มีบุตรธิดาด้วยกัน 7 คน คือ
ฟิลิปปา (เกิด 31 มีนาคม ค.ศ. 1360) พระราชินีคู่สมรสของพระเจ้าฌูเอาที่ 1 แห่งโปรตุเกส
จอห์น (เกิด ค.ศ. 1362/1364) เสียชีวิตในวัยทารก
เอลิซาเบธแห่งแลงคัสเตอร์ (เกิด 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1364) สมรสครั้งแรกกับจอห์น แฮสติงส์ เอิร์ลที่ 3 แห่งเพมโบรก ต่อมาสมรสครั้งที่สองกับจอห์น ฮอลแลนด์ ดยุคที่ 1 แห่งเอ็กซิเตอร์ และสมรสครั้งที่สามกับจอห์น คอร์นวอลล์ บารอนที่ 1 แห่งแฟนโฮป
เอ็ดเวิร์ด (เกิด ค.ศ. 1365) เสียชีวิตในวัยทารก
จอห์น (เกิด ค.ศ. 1366) เสียชีวิตในวัยทารก
พระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษ (เกิด 3 เมษายน ค.ศ. 1367)
อิซาเบลลา (เกิด ค.ศ. 1368) เสียชีวิตในวัยเด็ก
บลานช์แห่งแลงคัสเตอร์ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1368 ด้วยโรคกาฬโรคต่อมน้ำเหลืองด้วยวัย 23 ปีที่ปราสาททัตบรีในสแตฟฟอร์ดเชอร์ ระหว่างที่จอห์นเดินทางไปต่างแดน ร่างของเธอถูกฝังที่อาสนวิหารเซนต์ปอลในกรุงลอนดอน มีบันทึกว่าจอห์นทรงจมอยู่กับความโทมนัสโศกเศร้า
การเสกสมรสครั้งที่สอง

ตลอดช่วงเวลาหลายปีต่อมาจอห์นได้ทรงสู้รบในสงครามหลายครั้ง ทรงสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเอ็ดเวิร์ดแห่งวูดสต็อคหรือเอ็ดเวิร์ดเจ้าชายดำ พระเชษฐาในการทำสงครามร้อยปี พระองค์ได้ออกทำศึกเพื่อช่วยเหลือพระเจ้าเปโดรผู้โหดเหี้ยมแห่งกัสติยา สองปีต่อมาทรงดำรงตำแหน่งเป็นนายกองแห่งกาแล และในปี ค.ศ. 1371 ทรงดำรงตำแหน่งเป็นแม่ทัพแห่งอากีแตน จอห์นได้เสกสมรสใหม่กับกอนส์ตันซาแห่งกัสติยา พระธิดาของพระเจ้าเปโดรแห่งกัสติยาในปี ค.ศ. 1372 การสมรสครั้งนี้ทำให้พระองค์ได้รับยศเป็นเอิร์ลแห่งริชมอนด์และได้อ้างสิทธิ์ในตำแหน่งกษัตริย์แห่งกัสติยา
จอห์นเสกสมรสกับกอนส์ตันซาแห่งกัสติยาวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1371 ในกีเยนที่โรเกฟอต์ใกล้กับบอร์โดซ์ การเสกสมรสครั้งนี้เป็นการเสกสมรสที่ไร้ซึ่งความรัก แต่กระนั้นทั้งสองพระองค์ก็มีพระบุตรด้วยกันสองคน คือ
แคทเธอรีน (เกิด ค.ศ. 1372)
จอห์น (เกิด ค.ศ. 1374) เสียชีวิตในวัยทารก
ในช่วงปี ค.ศ. 1370–71 เมื่อเจ้าชายดำล้มป่วยระหว่างกำลังทำศึกกับฝรั่งเศสจอห์นได้กลายเป็นผู้บัญชาการกองทัพ ในปี ค.ศ. 1373 พระองค์ได้นำทัพจากกาแลไปบอร์โดซ์แต่ประสบความสำเร็จไม่มากนัก หลังการสิ้นพระชนม์ของเอ็ดเวิร์ดเจ้าชายดำ จอห์นแห่งกอนต์ได้ให้การคุ้มครองจอห์น วีคลิฟฟ์ นักปฏิรูปศาสนา ซึ่งพระองค์อาจทำไปเพราะต้องการยับยั้งอำนาจของคริสตจักรโรมันคาทอลิกที่กำลังเติบโต
การเสกสมรสครั้งที่สามและบั้นปลายพระชนม์

วันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1394 กอนส์ตันซาแห่งกัสติยาได้สิ้นพระชนม์ที่ปราสาทเลสเตอร์ พระศพของพระนางถูกฝังที่วิหารเนอวาร์คในเลสเตอร์ ในช่วงที่พระนางยังทรงพระชนม์อยู่ จอห์นได้มีพระบุตรนอกสมรสสี่คนกับแคทเธอรีน สวีนฟอร์ด สนมลับซึ่งเป็นธิดาของเซอร์เพน โรเอ็ตกับภรรยาม่ายของอัศวินฮิวจ์ สวีนฟอร์ด แคทเธอรีนได้เข้ามาอยู่ในครัวเรือนของจอห์นในฐานะพระพี่เลี้ยงของฟิลิปปากับเอลิซาเบธแห่งแลงคัสเตอร์ ธิดาของจอห์นที่เกิดจากชายาคนแรก ฟิลิปปา เดอ โรเอ็ต น้องสาวของแคทเธอรีนเป็นนางกำนัลในครัวเรือนของพระราชินีฟิลิปปาและได้สมรสกับเจฟฟรีย์ ชอเซอร์ กวีที่ต่อมาจอห์นได้ให้การอุปถัมภ์
ปี ค.ศ. 1396 จอห์นได้เสกสมรสกับแคทเธอรีน สวีนฟอร์ดที่อาสนวิหารลิงคอล์น พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 และศาสนจักรได้ประกาศให้พระบุตรนอกสมรสของแคทเธอรีนกับจอห์นเป็นบุตรตามกฎหมายแต่ตัดสิทธิ์ไม่ให้สืบทอดบัลลังก์ บุตรของทั้งคู่ได้ใช้นามสกุลโบฟอร์ตซึ่งมาจากตำแหน่งลอร์ดแห่งบูฟอต์ (หรือโบฟอร์ตในภาษาอังกฤษ) ของจอห์นในช็องปาญ ราชอาณาจักรฝรั่งเศส โดยบุตรแต่ละคนต่างของทั้งคู่มีบทบาทสำคัญในการเมืองของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ได้แก่
จอห์น โบฟอร์ต (เกิด ค.ศ. 1373) ถูกตั้งเป็นดยุคแห่งซัมเมอร์เซ็ต
เฮนรี โบฟอร์ต (เกิด ค.ศ. 1375) เป็นพระคาร์ดินัล
ธอมัส โบฟอร์ต (เกิด ค.ศ. 1377) ดยุคแห่งเอ็กซิเตอร์
โจแอน โบฟอร์ด (เกิด ค.ศ. 1379) เคานเตสแห่งเวสต์มอร์แลนด์จากการสมรสกับราล์ฟ เนวิลล์ และเป็นบรรพบุรุษของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 กับพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 แห่งราชวงศ์ยอร์ก
ปี ค.ศ. 1397 พระเจ้าริชาร์ดเอาคืนกลุ่มลอร์ดผู้อุทธรณ์ ธอมัส ดยุคแห่งกลอสเตอร์ พระอนุชาของจอห์นถูกจองจำในกาแลเพื่อรอการพิจารณาคดีในข้อหาทรยศต่อชาติ ต่อมาพระองค์ถูกปลงพระชนม์ ตามคำสั่งของพระเจ้าริชาร์ด พระภาติยะ (หลานชายที่เป็นลูกของพี่น้อง) ของพระองค์เอง ปี ค.ศ. 1398 พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ได้ทรงขับไล่เฮนรีแห่งโบลิงโบรก พระโอรสคนโตของจอห์นออกจากประเทศ
จอห์นแห่งกอนต์ได้สิ้นพระชนม์ที่ปราสาทเลสเตอร์ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1399 ด้วยพระชนมายุ 58 พรรษา พระศพของพระองค์ถูกฝังเคียงข้างกับบลานช์แห่งแลงคัสเตอร์ พระชายาคนแรกในตำแหน่งของคณะประสานเสียงที่อาสนวิหารเซนต์ปอล รูปแกะสลักหลุมฝังพระศพของทั้งคู่จับมือกัน สองวันหลังพิธีพระศพของจอห์นแห่งกอนต์ พระเจ้าริชาร์ดได้ทรงประกาศเนรเทศเฮนรีแห่งโบลิงโบรกตลอดชีวิต ทรงตัดสิทธิ์ในการสืบทอดมรดกของลูกพี่ลูกน้องและทรัพย์สินที่ดินอันกว้างใหญ่ไพศาลของจอห์นแห่งกอนต์เข้าราชบัลลังก์ ภายหลังเฮนรี โบลิงโบรกได้ล้มล้างบัลลังก์และขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์แลงคัสเตอร์
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์แลงคัสเตอร์
ราชวงศ์แพลนทาเจเน็ท
สงครามดอกกุหลาบ
ภาพพิธีเสกสมรสของจอห์นแห่งกอนต์กับบลานช์แห่งแลงคัสเตอร์ในวิหารเรดิง วาดโดยโฮเรส ไรจ์ ปี ค.ศ. 1914 (พิพิธภัณฑ์เรดิง)
ภาพวาดดยุคแห่งแลงคัสเตอร์ขณะกำลังเสวยพระกระยาหารเย็นกับกษัตริย์แห่งโปรตุเกส
ภาพหลุมฝังพระศพของจอห์นแห่งกอนต์กับบลานช์แห่งแลงคัสเตอร์ วาดโดยเวนซ์สลาส ฮอลลาร์ ปี ค.ศ. 1658
จักรพรรดิมาร์กุส เกลาดิอุส ตากิตุส

จักรพรรดิมาร์กุส เกลาดิอุส ตากิตุส (อังกฤษ: 'Marcus Claudius Tacitus') (ราว ค.ศ. 200 – มิถุนายน ค.ศ. 276) เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมัน ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิออเรเลียน เมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 275 จนเสด็จสวรรคตในเดือน มิถุนายน ค.ศ. 276 โดยมีจักรพรรดิโฟลริอานัสเป็นผู้ครองราชย์ต่อมา
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิโรมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิมาร์กุส เกลาดิอุส ตากิตุส
จักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ย

| จักรพรรดินีเสี้ยวซู่รุ่ย |
| --- | --- |

 จักรพรรดินีเเห่งราชวงศ์ชิง
ดำรงพระยศ: 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1796 – 5 มีนาคม ค.ศ. 1797
ก่อนหน้า: จักรพรรดินีจี้
ถัดไป:  จักรพรรดินีเซี่ยวเหอรุ่ย

พระราชสมภพ: ค.ศ. 1760
สวรรคต: 5  มีนาคม ค.ศ.1797
พระราชสวามี: จักรพรรดิเจียชิ่ง
พระราชบุตร: พระราชธิดาไม่ทราบพระนาม  องค์ชายหมินหนิง  องค์หญิงจวงจิ้ง
ราชวงศ์: ชิง
พระราชบิดา: ฮีติยา โฮ่วชินโกว (จีน: 喜塔臘 和爾經額; อังกฤษ: Hitara Horchingo)
พระสาทิสลักษณ์สมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวซู่ ใน จักรพรรดิเจียชิ่งในฉลองพระองค์ช่วงพระราชพิธีช่วงเช้า
จักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ย  (จีน: 孝淑睿皇后; อังกฤษ: Empress Xiaoshurui) เป็นพระจักรพรรดินีพระองค์แรกในจักรพรรดิเจียชิ่งและพระราชมารดาในจักรพรรดิเต้ากวัง
พระราชประวัติ

จักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ย ประสูติในราชสกุลแมนจู สกุล ฉี่ถ่าล่า พระบิดาของพระนางทรงดำรงพระยศเป็น ฉี่ถ่าล่า โฮ่วชินโกว (จีน: 喜塔臘 和爾經額; อังกฤษ: Hitara Horchingo) ซึ่งทำงานราชการในช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง ทรงประสูติในปี ค.ศ. 1760 ในช่วงรัชสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง 
ใน ค.ศ. 1774 ทรงเข้าอภิเษกสมรสกับ มกุฎราชกุมารหย่งเยี๋ยน พระโอรสองค์ที่สิบห้าใน จักรพรรดิเฉียนหลงและทรงมีพระประสูติกาลพระธิดาสองพระองค์และพระโอรสหนึ่งพระองค์ และ เมื่อ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1796 จักรพรรดิเฉียนหลง ทรงสละราชสมบัติและโดยทรงขึ้นดำรงตำแหน่งเป็น พระบิดาหลวง หรือ จักพรรดิสูงสุด (จีน: 太上皇帝-ไท่ซั่งหวง) อย่างไรก็ตามแม้จะสละราชบัลลังค์แล้วแต่อำนาจที่แท้จริงยังคงอยู่กับพระองค์ มกุฎราชกุมารหย่งเยี๋ยน ได้รับการเสวยราชย์สมบัติต่อมาเป็น สมเด็จพระจักรพรรดิเจียชิ่ง ทรงสถาปนาพระวรชายาเอก ฮีตียาเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีพระองค์แรกในรัชกาลของพระองค์หลังจากพิธีบรมราชาภิเษก
สมเด็จพระจักรพรรดินี ทรงพระประชวรและเสด็จทิวงคต ในปี ค.ศ. 1797 จากที่ทรงพระยศสมเด็จพระจักรพรรดินีได้เพียงหนึ่งปี พระศพถูกฝังอยู่ในสุสาน เชิงหลิง ในสุสานชิงตะวันตก
พระโอรส-ธิดาที่ประสูติแด่พระนาง

พระราชธิดาไม่ปรากฏพระนาม (ค.ศ.1780) พระธิดาองค์ที่สองในสมเด็จพระจักรพรรดิเจียชิ่ง สิ้นพระชนม์ตั้งแต่พระเยาว์
องค์ชายหมินหนิง (จีน: 旻寧; อังกฤษ: Minning; 16 กันยายน ค.ศ.1782 - 25 ก. พ. ค.ศ.1850) ต่อมาเสด็จเถลิงราชสมบัติเป็นจักรพรรดิเต้ากวง
องค์หญิงจ้วงหลิง (จีน: 莊靜固倫公主; อังกฤษ: Kurun Princess Zhuangjing;20 ตุลาคม ค.ศ. 1784 - 27 มิถุนายน ค.ศ.1811) ทรงอภิเษกสมรสกับ องค์ชายมานีหม่าหลา (จีน: 瑪尼巴達喇; อังกฤษ: Manibadala)ในสกุล เบอร์จิกิต จากดินเแดนมองโกล
พระนามที่ได้รับการสถาปนาหลังเสด็จสิ้นพระชนม์

พระอิริยายศหลังสิ้นพระชนม์เต็มคือ:
Empress Xiaoshuduanherenzhuangciyidunyuzhaosuguangtianyoushengrui
(孝淑端和仁庄慈懿敦裕昭肅光天佑聖睿皇后)
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิเจียชิ่ง
จักรพรรดิเต้ากวง
สมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวเหอรุ่ย
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระจักรพรรดินีอูน่าลา |  |   จักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิชิง  (ราชวงศ์ชิง)    |  | สมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวเหอรุ่ย   |
จักรพรรดิยุสตีนุสที่ 2

| ยุสตีนุสที่ 2 |
| --- | --- |
ภาพบนเหรียญของจักรพรรดิยุสตีนุสที่ 2
ประสูติ: ราว ค.ศ. 520
สวรรคต: 5 ตุลาคม ค.ศ. 578
จักรพรรดิยุสตีนุสที่ 2 หรือ เฟลวิอัส ยุสตีนุส (จูเนียร์) ออกัสตัส (อังกฤษ: Justin II หรือ Flavius Iustinus (Iunior) Augustus) (ราว ค.ศ. 520 – 5 ตุลาคม ค.ศ. 578) การที่ทรงมี “จูเนียร์” อยู่ในพระนามก็เพื่อให้แตกต่างจากยุสตีนุสที่ 1 ยุสตีนุสที่ 2 ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ของราชวงศ์ยุสตินิอานุส ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 565 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 578 พระองค์เป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิยุสตินิอานุสที่ 1 รัชสมัยของพระองค์เป็นรัชสมัยของสงครามกับจักรวรรดิซาสซานิยะห์แห่งเปอร์เชีย ซึ่งเป็นผลให้ทรงเสียดินแดนส่วนใหญ่ในอิตาลีไป
เมื่อจักรพรรดิยุสตินิอานุสที่ 1 เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 565 ยุสตีนุสก็ทรงได้รับการเลื่อนฐานะขึ้นเป็นจักรพรรดิโดยกลุ่มข้าราชสำนักที่อ้างว่าจักรพรรดิยุสตินิอานุสได้มีพระบรมราชโองการขณะที่ประชวรอยู่บนพระแท่นให้พระองค์เป็นรัชทายาท โดยการข้ามผู้ที่อาจจะมีสิทธิอีกคนหนึ่งที่เป็นพระราชนัดดาของยุสตินิอานุสที่ 1 เช่นกัน (เจอร์มานัส ยุสตีนุสนัส) ผู้ที่มิได้อยู่ในเมืองหลวงขณะที่จักรพรรดิยุสตินิอานุสเสด็จสวรรคต
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิไบแซนไทน์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิยุสตีนุสที่ 2
จะงอยบ่า

| Coracoid process |
| --- | --- |
กระดูกสะบักข้างซ้าย มองจากด้านข้าง (โคราคอยด์ โพรเซสอยู่ทางด้านบนซ้าย)
ไหล่ซ้ายและข้อต่ออโครมิโอคลาวิคิวลาร์ แสดงเอ็นต่างๆของบริเวณไหล่ (โคราคอยด์ โพรเซสอยู่ตรงกลางภาพ)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: processus coracoideus
MeSH: D000070597
TA98: A02.4.01.023
TA2: 1159
FMA: 13455
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
โคราคอยด์ โพรเซส (อังกฤษ: Coracoid process) หรือ จะงอยบ่า เป็นโครงสร้างคล้ายตะขอยื่นออกมาจากกระดูกสะบักชี้ไปทางด้านหน้า คำว่า โคราคอยด์ มีรากศัพท์มาจากภาษากรีก แปลว่า ลักษณะคล้ายจะงอยปากนกกาเรเวน (Korax แปลว่า นกการาเวน)
จุดเกาะ

โคราคอยด์ โพรเซสเป็นจุดเกาะของโครงสร้างหลายส่วน
กล้ามเนื้อเพคทอราลิส ไมเนอร์ (pectoralis minor muscle) ไปยังกระดูกซี่โครงซี่ที่ 3 ถึง 5
ปลายจุดเกาะด้านสั้นของกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ (short head of biceps brachii muscle) ไปยังปุ่มนูนเรเดียส (radial tuberosity)
กล้ามเนื้อคอราโคเบรเคียลิส (coracobrachialis muscle) ไปยังกระดูกต้นแขนบริเวณใกล้กลาง
เอ็นคอราโคคลาวิคิวลาร์ (coracoclavicular ligament) ไปยังกระดูกไหปลาร้า (สร้างขึ้นมาจากเอ็นโคนอยด์ (conoid ligament) และเอ็นทราปีซอยด์ (trapezoid ligament))
เอ็นคอราโคอโครเมียล (coracoacromial ligament) ไปยังอโครเมียน (acromion)
โครงสร้าง

โคราคอยด์ โพรเซสเป็นส่วนยื่นหนา โค้ง ยึดติดกับฐานกว้างของส่วนบนของคอกระดูกสะบัก (neck of the scapula) โดยชี้ออกไปในทางขึ้นด้านบนและทิศเข้าสู่กลางลำตัว แล้วมีจึงขนาดเล็กลง และเปลี่ยนทิศทางโดยชี้ไปทางด้านหน้าและออกด้านข้างลำตัว
ส่วนขาขึ้น (ascending portion) ซึ่งมีลักษณะแบนลงจากหน้าไปหลัง ด้านหน้ามีพื้นผิวเรียบเว้า ข้ามส่วนที่กล้ามเนื้อใต้กระดูกสะบัก (Subscapularis) ผ่าน
ส่วนแนวนอน (horizontal portion) ซึ่งมีลักษณะแบนลงจากส่วนบนลงไปด้านล่าง พื้นผิวด้านบนนูนและไม่สม่ำเสมอ และเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อเพคทอราลิส ไมเนอร์ พื้นผิวด้านใต้เรียบ ขอบด้านใกล้กลางและด้านข้างขรุขระ ส่วนต้นเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อเพคทอราลิส ไมเนอร์ ส่วนต่อมาเป็นจุดเกาะของเอ็นคอราโคอโครเมียล (coracoacromial ligament) ส่วนยอดโอบโดยเอ็นร่วม (conjoined tendon) ของจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อคอราโคเบรเคียลิส (Coracobrachialis) และปลายจุดเกาะด้านสั้นของกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ และให้จุดยึดเกาะกับพังผืดคอราโคคลาวิคิวลาร์ (coracoclavicular fascia)
ส่วนใกล้กลางของรากของโคราคอยด์ โพราเซสเป็นรอยประทับขรุขระสำหรับจุดเกาะของเอ็นโคนอยด์ และบนผิวบนของส่วนแนวนอนเป็นสันยกขึ้นเป็นจุดเกาะของเอ็นทราปีซอยด์
ความสำคัญทางคลินิก

โคราคอยด์ โพรเซสนั้นสามารถคลำได้จากผิวหนังใต้ปลายด้านนอกของกระดูกไหปลาร้า เป็นจุดสำคัญในการป้องกันความเสียหายของประสาทและหลอดเลือด เพราะโครงสร้างทางประสาทและหลอดเลือดที่สำคัญจะเข้าสู่รยางค์บนในด้านใกล้กลาง (medial) ต่อโคราคอยด์ โพรเซส ดังนั้นศัลยแพทย์จึงหลีกเลี่ยงบริเวณดังกล่าว และผ่าตัดบริเวณไหล่ทางด้านข้างลำตัว (lateral) ต่อโคราคอยด์ โพรเซส
ในสัตว์ชนิดอื่นๆ

ในนกและสัตว์เลื้อยคลาน โคราคอยด์แยกเป็นกระดูกอีกชิ้นหนึ่ง
ภาพอื่นๆ

ข้อต่อกลีโนฮิวเมอรัลของไหล่ขวา
แอ่งกลีนอยด์กระดูกสะบักข้างขวา
กล้ามเนื้อชั้นลึกของอกและด้านหน้าแขน และขอบเขตของรักแร้
แผนภาพแสดงกระดูกแขนของมนุษย์
แหล่งข้อมูลอื่น

coracoid+process จากเว็บไซต์  eMedicine Dictionary
Bioweb at UWLAX aplab เก็บถาวร 2008-02-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Anatomy at PSU skel/scapula2 เก็บถาวร 2008-12-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จักรพรรดิเซี่ยอี้จง

จักรพรรดิเซี่ยอี้จง (จีน: 西夏毅宗; พินอิน: xīxià yìzōng; อังกฤษ: Xia Yizong) จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่ง ราชวงศ์เซี่ยตะวันตก ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1591–1611
พระราชประวัติ

จักรพรรดิอี้จงทรงมีพระนามเดิมว่า องค์ชายหลี่เหลียงซัว ประสูติเมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1590 เป็นพระราชโอรสใน จักรพรรดิเซี่ยจิงจง ที่ประสูติแต่ จักรพรรดินีเสวียนมู่ฮุ่ยเหวิน
จักรพรรดิมิคาเอลที่ 8 พาลาโอโลกอส

| มิคาเอลที่ 8 พาลาโอโลกอส Μιχαῆλ Η΄ Παλαιολόγος |
| --- | --- |
จักรพรรดิมิคาเอลที่ 8 พาลาโอโลกอส
ประสูติ: ค.ศ. 1223
สวรรคต: 11 ธันวาคม ค.ศ. 1282 กรุงคอนสแตนติโนเปิล
พระราชบิดา: อันโดรนิคอส ดูคัส โคมเนนอส พาลาโอโลกอส
พระราชมารดา: ธีโอดอรา อันเจลินา พาลาโอโลจินา
จักรพรรดิมิคาเอลที่ 8 พาลาโอโลกอส  (อังกฤษ: 'Michael VIII Palaiologos', กรีก: Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος, Mikhaēl VIII Palaiologos) (ค.ศ. 1223 – 11 ธันวาคม ค.ศ. 1282) มิคาเอลที่ 8 ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไนเซียร่วมกับจักรพรรดิจอห์นที่ 4 ลาสคาริส​ ระหว่างปี ค.ศ. 1259 จนถึงปี ค.ศ. 1261 และทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ระหว่างวันที่​ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1261 จนถึงวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1282 และทรงเป็นจักรพรรดิร่วมกับพระราชโอรสจักรพรรดิอันโดรนิคอสที่ 2 พาลาโอโลกอสตั้งแต่ ค.ศ. 1272
มิคาเอลที่ 8 ทรงเป็นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์พาลาโอโลกอสผู้เป็นประมุขของจักรวรรดิไบแซนไทน์ไปจนถึงตอนที่กรุงคอนสแตนติโนเปิลแตกในปี ค.ศ. 1453 พระองค์ทรงตีกรุงคอนสแตนติโนเปิลคืนจากจักรวรรดิละตินในปี ค.ศ. 1261 และเปลี่ยนจักรวรรดิไนเซียให้เป็นจักรวรรดิไบแซนไทน์ใหม่ แต่เบลิคตุรกีเริ่มเข้ามาในจักรวรรดิในปี ค.ศ. 1260
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิไบแซนไทน์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิมิคาเอลที่ 8 พาลาโอโลกอส
จอห์น แลสซีเตอร์

| จอห์น แลสซีเตอร์ |
| --- | --- |
แลสซีเตอร์ ในปี 2011
เกิด: จอห์น อลัน แลสซีเตอร์  (1957-01-12) 12 มกราคม ค.ศ. 1957 (67 ปี) ฮอลลีวูด, รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐ
ศิษย์เก่า: สถาบันศิลปะแคลิฟอร์เนีย
อาชีพ: แอนิเมเตอร์ ผู้กำกับ นักเขียนบทผู้อำนวยการสร้าง นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: 1978–ปัจจุบัน
นายจ้าง: วอลต์ดิสนีย์ แอนิเมชั่น สตูดิโอส์ (1979–1983; 2006–2018) ลูคัสฟิล์ม (1983–1986) พิกซาร์ แอนิเมชั่น สตูดิโอส์ (1986–2018) สกายแดนซ์ แอนิเมชั่น (2019–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: แนนซี่ แลสซีเตอร์ (สมรส 1988)
บุตร: 5
ลายมือชื่อ

จอห์น อลัน แลสซีเตอร์ (อังกฤษ: John Alan Lasseter) เกิดเมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1957 เป็นแอนิเมเตอร์ ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบท ผู้อำนวยการสร้าง นักพากย์และอดีตหัวหน้าเจ้าหน้าที่สร้างสรรค์ของ วอลต์ดิสนีย์แอนิเมชันสตูดิโอส์, พิกซาร์ และ ดิสนีย์ตูน สตูดิโอส์ เขายังเป็นที่ปรึกษาด้านการสร้างสรรค์หลักของ วอลต์ดิสนีย์อิเมจจิเนียร์ริง
แลสซีเตอร์เริ่มอาชีพของเขาในฐานะนักทำการ์ตูนกับ บริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ หลังจากถูกไล่ออกจากดิสนีย์เพื่อโปรโมตคอมพิวเตอร์แอนิเมชัน เขาได้เข้าร่วมกับลูคัสฟิล์มซึ่งเขาทำงานเกี่ยวกับอนิเมชั่นซีจีไอ กลุ่มกราฟิกของแผนกคอมพิวเตอร์ของลูคัสฟิล์มถูกขายให้กับ สตีฟ จอบส์ และกลายเป็นพิกซาร์ในปี 1986 แลสซีเตอร์ดูแลภาพยนตร์ของพิกซาร์และโครงการที่เกี่ยวข้องทั้งหมดในฐานะผู้อำนวยการสร้างฝ่ายบริหาร นอกจากนี้เขายังกำกับ ทอย สตอรี่ (1995), ตัวบั๊กส์ หัวใจไม่บั๊กส์ (1998), ทอย สตอรี่ 2 (1999), 4 ล้อซิ่ง...ซ่าท้าโลก (2006) และ สายลับสี่ล้อ ซิ่งสนั่นโลก (2011) จากปี 2006 ถึงปี 2018 แลสซีเตอร์ยังดูแลภาพยนตร์วอลท์ดิสนีย์แอนิเมชั่นสตูดิโอทั้งหมด (และแผนกดิสนีย์ตูนสตูดิโอส์) ทั้งหมดและโครงการที่เกี่ยวข้องในฐานะผู้อำนวยการสร้างฝ่ายบริหาร
ภาพยนตร์ที่เขาทำมีรายได้มากกว่า 19 พันล้านเหรียญสหรัฐทำให้เขาเป็นหนึ่งในผู้สร้างภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จที่สุดตลอดกาล ในภาพยนตร์อนิเมชั่นทั้งแปดเรื่องที่ทำรายได้มากกว่า 1 พันล้านเหรียญสหรัฐห้าเรื่องนั้นเป็นภาพยนตร์ที่บริหารโดยแลสซีเตอร์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ประกอบไปด้วย ทอย สตอรี่ 3 (2010) ภาพยนตร์แอนิเมชั่นเรื่องแรกที่ผ่าน 1 พันล้านเหรียญสหรัฐ โฟรเซ่น: ผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ (2013) ภาพยนตร์แอนิเมชันที่ทำรายได้สูงสุดอันดับ 2 ตลอดกาลรวมถึง ซูโทเปีย: นครสัตว์มหาสนุก (2016), ผจญภัยดอรี่ขี้ลืม (2016) และ รวมเหล่ายอดคนพิทักษ์โลก 2 (2018)
เขาได้รับรางวัลออสการ์สองรางวัล สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันสั้นยอดเยี่ยม (จาก ทิน ทอย) และรางวัลความสำเร็จเกียรติยศ (จาก ทอย สตอรี่)
ในเดือนพฤศจิกายนปี 2017 แลสซีเตอร์ใช้เวลาสักหกเดือนจากพิกซาร์และดิสนีย์อนิเมชั่นหลังจากยอมรับว่า "ผิดพลาด" ในพฤติกรรมของเขากับพนักงาน จากการรายงานของแลสซีเตอร์ มีประวัติว่าเขามีพฤติกรรมล่วงละเมิดทางเพศต่อพนักงาน ในเดือนมิถุนายนปี 2018 ดิสนีย์ประกาศว่าเขาจะลาออกจากบริษัท เมื่อปลายปีที่สัญญาหมดอายุ แต่รับหน้าที่เป็นผู้ให้คำปรึกษาจนกว่าจะถึงตอนนั้น ในวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 2019 แลสซีเตอร์ได้รับการว่าจ้างให้เป็นหัวหน้าสกายแดนซ์ แอนิเมชั่น ภาพยนตร์พิกซาร์เรื่องสุดท้ายของเขาคือ ทอย สตอรี่ 4 (2019)  ซึ่งเขาได้รับเครดิตเรื่องราวขณะที่ภาพยนตร์ดิสนีย์เรื่องสุดท้ายของเขาคือ โฟรเซ่น 2: ผจญภัยปริศนาราชินีหิมะ (2019) ซึ่งเขาทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการสร้างฝ่ายบริหารในช่วงแรกของการพัฒนาภาพยนตร์
ผลงานภาพยนตร์อนิเมชั่น

| ปี | เรื่อง | ผู้กำกับ | เขียนบท | ผู้อำนวยการสร้าง ฝ่ายบริหาร |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1995 | ทอย สตอรี่ | ใช่ | เขียนเรื่อง | ไม่ |
| 1998 | ตัวบั๊กส์ หัวใจไม่บั๊กส์ | ใช่ | เขียนเรื่อง | ไม่ |
| 1999 | ทอย สตอรี่ 2 | ใช่ | เขียนเรื่อง | ไม่ |
| 2001 | บริษัทรับจ้างหลอน (ไม่) จำกัด | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2003 | นีโม...ปลาเล็ก หัวใจโต๊...โต | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2004 | รวมเหล่ายอดคนพิทักษ์โลก | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2006 | 4 ล้อซิ่ง...ซ่าท้าโลก | ใช่ | ใช่ | ไม่ |
| 2007 | ผจญภัยครอบครัวจอมเพี้ยน ฝ่าโลกอนาคต | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2007 | พ่อครัวตัวจี๊ด หัวใจคับโลก | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2008 | วอลล์-อี: หุ่นจิ๋วหัวใจเกินร้อย | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2008 | ทิงเกอร์เบลล์ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2008 | โบลท์: ซูเปอร์โฮ่ง ฮีโร่หัวใจเต็มร้อย | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2009 | อัพ: ปู่ซ่าบ้าพลัง | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2009 | ทิงเกอร์เบลล์กับสมบัติที่สูญหาย | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2009 | มหัศจรรย์มนต์รักเจ้าชายกบ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2010 | ทอย สตอรี่ 3 | ไม่ | เขียนเรื่อง | ใช่ |
| 2010 | ทิงเกอร์เบลล์ ผจญภัยแดนมนุษย์ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2010 | ราพันเซล: เจ้าหญิงผมยาวกับโจรซ่าจอมแสบ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2011 | สายลับสี่ล้อ ซิ่งสนั่นโลก | ใช่ | เขียนเรื่อง | ไม่มีเครดิต |
| 2011 | วินนี่เดอะพูห์ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2012 | นักรบสาวหัวใจมหากาฬ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2012 | ความลับของปีกนางฟ้า | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2012 | ราล์ฟ วายร้ายหัวใจฮีโร่ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2013 | มหา'ลัย มอนส์เตอร์ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2013 | เพลนส์: เหินซิ่งชิงเจ้าเวหา | ไม่ | เขียนเรื่อง | ใช่ |
| 2013 | โฟรเซ่น: ผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2014 | ทิงเกอร์เบลล์กับโจรสลัดนางฟ้า | ไม่ | เขียนเรื่อง | ใช่ |
| 2014 | เพลนส์: ผจญเพลิงเหินเวหา | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2014 | บิ๊กฮีโร่ 6 | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2015 | ทิงเกอร์เบลล์กับตำนานแห่งเนฟเวอร์บีสท์ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2015 | อินไซด์ เอาท์: มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2015 | ผจญภัยไดโนเสาร์เพื่อนรัก | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2016 | ซูโทเปีย: นครสัตว์มหาสนุก | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2016 | ผจญภัยดอรี่ขี้ลืม | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2016 | โมอาน่า: ผจญภัยตำนานหมู่เกาะทะเลใต้ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2017 | สี่ล้อซิ่ง ชิงบัลลังก์แชมป์ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2017 | โคโค่: วันอลวน วิญญาณอลเวง | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2018 | รวมเหล่ายอดคนพิทักษ์โลก 2 | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2018 | ราล์ฟตะลุยโลกอินเทอร์เน็ต | ไม่ | ไม่ | ใช่ |
| 2019 | ทอย สตอรี่ 4 | ไม่ | เขียนเรื่อง | ไม่มีเครดิต |
| 2019 | โฟรเซ่น 2: ผจญภัยปริศนาราชินีหิมะ | ไม่ | ไม่ | ไม่มีเครดิต |