พินัยกรรมทางการเมืองของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์
พินัยกรรรมทางการเมือง

พินัยกรรมทางการเมืองลงนาม ณ วันเวลาเดียวกับคำสั่งเสียส่วนตัว
พินัยกรรมส่วนแรกพรรณนาแรงจูงใจของฮิตเลอร์ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมานับแต่อาสาเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และกล่าวย้ำข้อกล่าวอ้างของฮิตเลอร์ที่ว่า จะฮิตเลอร์เองก็ดี จะคนอื่นคนใดในเยอรมนีก็ดี ไม่มีใครอยากให้เกิดสงครามเมื่อปี ค.ศ. 1939 ทั้งยังระบุเหตุผลของฮิตเลอร์ที่ประสงค์จะฆ่าตัวตาย พร้อมชื่นชมและขอบคุณชาวเยอรมันที่สนับสนุนและสร้างความสำเร็จด้วยกันตลอดมา ส่วนแรกนี้ยังลงรายละเอียดเรื่องข้อกล่าวอ้างของฮิตเลอร์ที่ว่า ฮิตเลอร์พยายามเลี่ยงไม่ทำสงครามกับชาติอื่น ๆ แล้ว และยกการเกิดสงครามให้เป็นความรับผิดชอบของหนังสือพิมพ์ ดิอินเทอร์เนชันนัลจิว กับผู้ช่วยเหลือหนังสือพิมพ์นี้ ฮิตเลอร์ระบุว่า ตนจะไม่ทิ้งเบอร์ลิน แม้มีกำลังน้อยนิดเกินกว่าจะรักษาเมืองไว้ได้ ฮิตเลอร์ยังแถลงเจตนาที่เลือกตายดีกว่าตกในเงื้อมมือศัตรู เขาทิ้งท้ายพินัยกรรมส่วนนี้ด้วยข้อเรียกร้องให้เสียสละและต่อสู้กันต่อไป กับทั้งแสดงความหวังว่า จะรื้อฟื้นขบวนการสังคมนิยมแห่งชาติขึ้นใหม่เพื่อก่อให้เกิด "ประชาคมประชาชาติที่แท้จริง" (true community of nations)
พินัยกรรมส่วนที่สองระบุเจตนาของฮิตเลอร์เกี่ยวกับรัฐบาลเยอรมนีและพรรคนาซีหลังจากที่เขาสิ้นชีพแล้ว กับทั้งรายละเอียดเรื่องใครจะสืบตำแหน่งเขา เขายังให้ไล่แฮร์มัน เกอริง ออกจากพรรคและจากตำแหน่งราชการทุกตำแหน่ง และยกเลิกกฤษฎีกาฉบับ ค.ศ. 1941 ที่ตั้งเกอริงเป็นผู้สืบตำแหน่งเขาหลังเขาเสียชีวิตแล้ว พินัยกรรมระบุให้ตั้งคาร์ล เดอนิทซ์ เป็นประธานาธิบดีและผู้บัญชาการทหาร แทนที่เกอริง พินัยกรรมยังให้ไล่ไฮน์ริช ฮิมเลอร์ ออกจากพรรคและตำแหน่งราชการทุกตำแหน่ง ฐานที่พยายามเจรจาสันติภาพกับสัมพันธมิตรตะวันตกโดยที่ฮิตเลอร์ไม่รับรู้และไม่อนุญาต นอกจากนี้ ฮิตเลอร์ให้เรียกเกอริงและฮิมเลอร์ว่า กบฏ
ฮิตเลอร์ให้ตั้งบุคคลต่อไปนี้เป็นคณะรัฐมนตรีชุดใหม่และเป็นผู้นำประเทศ
ประธานาธิบดีไรช์ (Reichspräsident), รัฐมนตรีการสงคราม (Kriegsminister) และผู้บัญชาการใหญ่กองทัพเรือ (Oberbefehlshaber der Kriegsmarine) ได้แก่ จอมพลเรือคาร์ล เดอนิทซ์
นายกรัฐมนตรีไรช์ (Reichskanzler) ได้แก่ ดร.โยเซ็ฟ เกิบเบิลส์
รัฐมนตรีประจำพรรค (Parteiminister) ได้แก่ มาร์ทีน บอร์มัน
รัฐมนตรีต่างประเทศ (Aussenminister) ได้แก่ อาร์ทัวร์ ไซส์-อินควาร์ท
รัฐมนตรีมหาดไทย (Innenminister) ได้แก่ เกาไลเทอร์ เพาล์ กีสเลอร์
ผู้บัญชาการใหญ่กองทัพบก (Oberbefehlshaber des Heeres) ได้แก่ จอมพล แฟร์ดีนันท์ เชอร์เนอร์
ผู้บัญชาการใหญ่กองทัพอากาศ (Oberbefehlshaber der Luftwaffe):  จอมพล โรแบร์ท ริทเทอร์ ฟ็อน ไกรม์
ไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็สและอธิบดีตำรวจ (Reichsführer-SS und Chef der Deutschen Polizei): เกาไลเทอร์ คาร์ล ฮังเคอ
รัฐมนตรีเศรษฐการ (Wirtschaft) ได้แก่ วัลเทอร์ ฟุงค์
รัฐมนตรีกสิกรรม (Landwirtschaft) ได้แก่ แฮร์แบร์ท บัคเคอ
รัฐมนตรียุติธรรม (Justiz) ได้แก่ อ็อทโท ทีรัค
รัฐมนตรีวัฒนธรรม (Kultur) ได้แก่ ดร.กุสทัพ อาด็อล์ฟ เชล
รัฐมนตรีโฆษณาการ (Propaganda) ได้แก่ ดร.แวร์เนอร์ เนามัน
รัฐมนตรีคลัง (Finanzen) ได้แก่ กราฟ ชเวรีน ฟ็อน โครซิค
รัฐมนตรีแรงงาน (Arbeit) ได้แก่ ดร.เทโอ ฮุฟเฟาเออร์
กระทรวงยุทธภัณฑ์ (Rüstung) ได้แก่ คาร์ล-อ็อทโท เซาร์
ผู้บังคับการแนวร่วมแรงงานเยอรมันและสมาชิกคณะรัฐมนตรี (Leiter der Deutschen Arbeitsfront und Mitglied des Reichskabinetts: Reichsminister) ได้แก่ ดร.โรแบร์ท ไล
พินัยกรรมมีพยาน คือ โยเซ็ฟ เกิบเบิลส์, มาร์ทีน บอร์มัน, พลเอก วิลเฮ็ล์ม บวร์คดอร์ฟ, และพลเอก ฮันส์ เครพส์
ครั้นบ่ายวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1945 ราวหนึ่งวันครึ่งหลังจากฮิตเลอร์ลงนามในบันทึกความประสงค์และพินัยกรรมแล้ว ฮิตเลอร์กับเบราน์ผู้เป็นภริยาก็ฆ่าตัวตาย เกิบเบิลส์, พลเอก บวร์คดอร์ฟ, และพลเอก เครพส์ ฆ่าตัวตายตามไปในอีกสองวันถัดมา ส่วนบอร์มันฆ่าตัวตายในวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 เพื่อไม่ให้ทหารโซเวียตที่ล้อมเบอร์ลินอยู่จับตัวได้