stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ดาเตะ มาซามูเนะ
ประวัติ

ดาเตะ มาซามูเนะ เกิดในปี ค.ศ. 1567 ที่ปราสาทโยเนซาวะ เมืองโยเนซาวะ จังหวัดยามางาตะในปัจจุบัน เมื่อแรกเกิดมีชื่อว่า บนเทมมารุ (ญี่ปุ่น: 梵天丸; โรมาจิ: Bontenmaru) เป็นบุตรชายคนโตของดาเตะ เทรูมูเนะ (ญี่ปุ่น: 伊達輝宗; โรมาจิ: Date Terumune) ไดเมียวเจ้าครองปราสาทโยเนซาวะในแคว้นมุตสึ (ญี่ปุ่น: 陸奥; โรมาจิ: Mutsu) กับนางโยชิฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 義姫; โรมาจิ: Yoshihime) ซึ่งเป็นบุตรสาวของโมงามิ โยชิโมริ (ญี่ปุ่น: 最上義守; โรมาจิ: Mogami Yoshimori) ไดเมียวแห่งปราสาทยามางาตะ (ญี่ปุ่น: 山形; โรมาจิ: Yamagata) ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากปราสาทโยเนซาวะ บนเทมมารูมีน้องชายหนึ่งคนชื่อว่า โคจิโร่ ในค.ศ. 1578 เมื่ออายุสิบเอ็ดปีได้ผ่านพิธีเง็มปุกุได้รับชื่อว่า ดาเตะ โทจิโร่ มาซามูเนะ (ญี่ปุ่น: 伊達藤次郎政宗; โรมาจิ: Date Tojirō Masamune) และในปีเดียวกันได้สมรสกับนางเมโงฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 愛姫; โรมาจิ: Megohime) บุตรสาวของทามูระ คิโยอากิ (ญี่ปุ่น: 田村清顕; โรมาจิ: Tamura Kiyoaki) แต่ทว่ามาซามูเนะเกิดความระแวงว่าตระกูลทามูระจะทำการลอบสังหารตนเอง จึงนำตัวคนรับใช้ของนางเมโงฮิเมะไปสังหาร ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างดาเตะ มาซามูเนะ กับนางเมโงฮิเมะผู้เป็นภรรยาเอกไม่สู้ดีนัก
เมื่ออายุน้อยดาเตะ มาซามูเนะ ป่วยเป็นโรคฝีดาษ ทำให้สูญเสียลูกนัยตาข้างขวา บางตำนานกล่าวว่าดาเตะ มาซามูเนะ ทำการควักลูกตาของตนเองออกมาแล้วกินเข้าไป บางตำนานกล่าวว่ามาซามูเนะให้คนรับใช้คนสนิทคือ คาตากูระ คาเง็ตสึนะ (ญี่ปุ่น: 片倉景綱; โรมาจิ: Katakura Kagetsuna) เป็นผู้ควักลูกตาออกให้ หลังจากเหตุการณ์นี้ทำให้นางโยชิฮิเมะ มารดาของมาซามูเนะ มีความเห็นว่ามาซามูเนะไม่สมควรที่จะสืบทอดตำแหน่งไดเมียวแห่งโยเนซาวะเนื่องจากเป็นผู้มีลูกตาข้างเดียว และให้การสนับสนุนแก่โคจิโร่ หรือดาเตะ มาซามิจิ (ญี่ปุ่น: 伊達政道; โรมาจิ: Date Masamichi) ซึ่งเป็นน้องชายของมาซามูเนะให้เป็นไดเมียวคนต่อไป ในปีค.ศ. 1581 มาซามูเนะออกศึกครั้งแรกในการช่วยเหลือเทรูมูเนะผู้เป็นบิดาในการรบกับตระกูลโซมะ (ญี่ปุ่น: 相馬; โรมาจิ: Sōma)
ประวัติ > ก่อตั้งเมืองเซ็นได

หลังจากสงครามเซกิงาฮาระ โทกูงาวะ อิเอยาซุ อนุญาตให้ดาเตะ มาซามูเนะ ย้ายฐานที่มั่นมาอยู่ที่เซนไดซึ่งเป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์ที่สำคัญในภูมิภาคโทโฮกุเนื่องจากเป็นที่ราบลุ่มเหมาะแก่การเกษตรและอยู่ติดกับทะเล มาซามูเนะสร้างปราสาทขึ้นใหม่ที่เขาอาโอบะ (ญี่ปุ่น: 青葉; โรมาจิ: Aoba) ที่เซ็นไดในค.ศ. 1600 จากนั้นจึงเกิดชุมชนขึ้นรอบปราสาท เมืองเซนไดจึงถือกำเนิดขึ้นจากเดิมที่เป็นเพียงหมู่บ้านของชาวประมง ในค.ศ. 1604 ดาเตะ มาซามูเนะย้ายจากประสาทอิมาเดงาวะมาอยู่ที่ปราสาทอาโอบะ หรือ ปราสาทเซนได (ญี่ปุ่น: 仙台城; โรมาจิ: Sendai-jō) เป็นการถาวร รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะตั้งผลผลิตจากแคว้นเซนไดไว้สูงถึงหนึ่งล้านโกกุ แต่ผลผลิตที่ได้จริงมีเพียงแค่ 640,000 โกกุ อย่างไรก็ตามในสมัยเอโดะแคว้นเซนไดเป็นหนึ่งในแคว้นขนาดใหญ่ของประเทศญี่ปุ่น ตระกูลดาเตะปกครองแคว้นเซนไดอันยิ่งใหญ่ไปตลอดสมัยเอโดะเป็นเวลาประมาณสองร้อยห้าสิบปี
ในค.ศ. 1614 ทั้งดาเตะ มาซามูเนะ และบุตรชายทั้งสองคือฮิเดมูเนะและทาดามูเนะ ต่างเข้าร่วมกับกองทัพของโอโงโชอิเอยาซุในการล้อมปราสาทโอซากะ แม้ว่าฮิเดมูเนะจะเป็นบุตรชายคนโตของซามูเนะแต่เป็นบุตรที่เกิดจากภรรยาน้อย ทำให้มีสิทธิ์ในการสืบทอดแคว้นเซนไดน้อยกว่าทาดามูเนะ ซึ่งแม้ว่าจะเป็นบุตรชายคนรองแต่เป็นบุตรที่เกิดจากภรรยาเอก หลังจากสงครามเสร็จสิ้นในค.ศ. 1615 อิเอยาซุได้มอบรางวัลให้แก่ตระกูลดาเตะด้วยการแต่งตั้งให้ดาเตะ ฮิเดมูเนะ บุตรชายคนโตของมาซามูเนะ เป็นไดเมียวแห่งแคว้นอูวาจิมะ (ญี่ปุ่น: 宇和島; โรมาจิ: Uwajima ปัจจุบันอยู๋ในจังหวัดเอฮิเมะ) บนเกาะชิโกกุ ทำให้ฮิเดมูเนะแม้ว่าจะไม่ได้สืบทอดแคว้นเซนไดแต่สามารถขึ้นเป็นไดเมียวในแคว้นของตนเองและจัดตั้งสาขาของตระกูลดาเตะขึ้นที่แคว้นอูวาจิมะบนเกาะชิโกกุ
ประวัติ > การทูตปีเคโจ

ในค.ศ. 1612 โชกุนโทกูงาวะ ฮิเดตาดะ ออกประกาศกฎหมายห้ามมิชชันนารีชาวตะวันตกเผยแพร่ศาสนาคริสต์ ในค.ศ. 1613 บาทหลวงหลุยส์ โซเทโล (Luis Sotelo) ซึ่งเป็นบาทหลวงนิกายฟรังซิสกันชาวสเปน ถูกทางการของรัฐบาลโชกุนจับกุมขัง ไดเมียวดาเตะ มาซามูเนะ ช่วยเหลือบาทหลวงหลุยส์โซเทโลไม่ให้ถูกประหารชีวิตดังเช่นบาทหลวงคนอื่นๆ เนื่องจากบาทหลวงโซเทโลเคยช่วยรักษาภรรยาน้อยคนหนึ่งของมาซามูเนะให้หายจากความเจ็บป่วย บาทหลวงโซเทโลเข้ามาลี้ภัยยังเมืองเซนไดและเสนอโครงการให้ดาเตะ มาซามูเนะ ส่งตัวแทนไปเจริญสัมพันธไมตรีกับสเปน ในปีเดียวกันนั้นมาซามูเนะส่งฮาเซกูระ สึเนนางะ (ญี่ปุ่น: 支倉常長; โรมาจิ: Hasekura Tsunenaga) เป็นตัวแทนของมาซามูเนะในการเข้าเฝ้ากษัตริย์แห่งสเปนและพระสันตะปาปา เรียกว่า คณะทูตปีเคโจ (ญี่ปุ่น: 慶長使節; โรมาจิ: Keichō shisetsu) เป็นคณะทูตคณะที่สองในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นที่เดินทางไปเจริญสัมพันธ์ไมตรีกับประเทศในยุโรป บาทหลวงโซเทโลบันทึกเหตุการณ์นี้ไว้ว่า "ข้าพเจ้าได้รับมอบหมายให้เป็นทูตของอิดาเตะ มาซามูเนะ (Idate Masamune) ผู้มีอำนาจปกครองเหนืออาณาจักรแห่งโอซู (Kingdom of Oxu) ผู้ซึ่งแม้ว่าจะยังไม่ได้ผ่านพิธีรับศีลจุ่ม แต่ก็มีความปรารถนาให้มีการเผยแพร่ศรัทธาของคริสตจักรในอาณาจักรของเขา..."
ฮาเซกูระ ซึเนนางะ นำคณะทูตเดินทางถึงนครเม็กซิโกซิตี้ (Mexico City) ซึ่งเป็นศูนย์กลางการปกครองอาณานิคมนิวสเปน (New Spain) ในค.ศ. 1614 เดินทางไปเข้าเฝ้าพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน (Philip II of Spain) ที่เมืองมาดริดในค.ศ. 1615 และเดินทางไปเข้าไปพระสันตะปาปาปอลที่ 5 (Paul V) ที่กรุงโรม ฮาเซกูระ ซึเนนากะ เดินทางกลับไปยังสเปนในค.ศ. 1616 แต่พระเจ้าฟิลิปทรงปฏิเสธที่จะทำสนธิสัญญาทางการค้า เนื่องจากทรงเห็นว่าคณะทูตนี้เป็นเพียงตัวแทนของแคว้นหนึ่งในญี่ปุ่น ไม่ใช่ตัวแทนของผู้ปกครองประเทศญี่ปุ่นที่แท้จริง ฮาเซกูระ ซึเนนางะ เดินทางกลับถึงเมืองเซนไดในค.ศ. 1620 ค้นพบว่ารัฐบาลโชกุนมีนโยบายต่อต้านอิทธิพลของศาสนาคริสต์และชาวตะวันตกอย่างมาก จนนำไปสู่การปิดประเทศในที่สุด
แม้ว่าคณะทูตปีเคโจจะไม่ประสบความสำเร็จในการสร้างสัมพันธ์กับประเทศในยุโรป แต่แสดงให้เห็นถึงอำนาจของไดเมียวดาเตะ มาซามูเนะ ซึ่งถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงไดเมียวแต่มีนโยบายการต่างประเทศเป็นของตนเองสามารถแต่งคณะทูตไปเจริญสัมพันธไมตรีกับประเทศในยุโรปได้
วาระสุดท้าย

ดาเตะ มาซามูเนะ ปกครองแคว้นเซนไดเป็นเวลาทั้งหมดสามสิบห้าปี และถึงแก่กรรมในค.ศ. 1636 ดาเตะ ทาดามูเนะ บุตรชายคนรองขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นไดเมียวแห่งเซนไดคนต่อมา
ภาพของฮาเซกูระ สึเนนางะในกรุงโรม วาดโดย Claude Deruet ในค.ศ. 1615
ซางามิฮาระ

| ซางามิฮาระ 相模原市 |
| --- | --- |
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด
จากบนซ้าย: เทือกเขาทันซาวะ, ฐานทัพทหารซางามิ, ทะเลสาบซางามิ, ย่านฮาชิโมโตะ, สถานีซางามิโอโนะ, JAXA วิทยาเขตซางามิฮาระ, เทศกาลซากูระ
   ธง ตรา

ที่ตั้งของซางามิฮาระ (เน้นสีม่วง) ในจังหวัดคานางาวะ
ซางามิฮาระที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°34′N 139°22′E﻿ / ﻿35.567°N 139.367°E﻿ / 35.567; 139.367
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด:  คานางาวะ
บันทึกครั้งแรก: ค.ศ. 110
จัดตั้งนคร: 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1954
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: เค็นตาโร โมโตมูระ (ตั้งแต่เมษายน ค.ศ. 2019)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 328.91 ตร.กม. (126.99 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 พฤษภาคม ค.ศ. 2024)
 • ทั้งหมด: 724,222 คน
 • ความหนาแน่น: 2,202 คน/ตร.กม. (5,700 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์
 • ต้นไม้: เคยากิ หรือเซลโควาญี่ปุ่น
 • ดอกไม้: ไฮเดรนเจีย
 • นก: ฮิบาริ
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
โทรศัพท์: 042-754-1111
ที่อยู่ศาลาว่าการ: 2-11-15 Chūō, Chūō-ku, Sagamihara-shi, Kanagawa-ken 252-5277  2-11-15 ชูโอ เขตชูโอ นครซางามิฮาระ จังหวัดคานางาวะ 252-5277
เว็บไซต์: www.city.sagamihara.kanagawa.jp
ซางามิฮาระ (ญี่ปุ่น: 相模原市; โรมาจิ: Sagamihara-shi) เป็นนครในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของโตเกียว ณ วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 ซางามิฮาระมีจำนวนประชากรประมาณ 724,222 คน มีความหนาแน่นของประชากร 2,202 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่รวม 328.91 ตารางกิโลเมตร (126.99 ตารางไมล์) ซางามิฮาระเป็นนครที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 3 ของจังหวัด รองจากนครโยโกฮามะ และนครคาวาซากิ และเป็นชานเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 5 ในเขตมหานครโตเกียว
เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2010 ซางามิฮาระได้รับการยกฐานะเป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนด จากผลดังกล่าว จึงมีการจัดตั้งเขต 3 เขต ได้แก่ เขตมิโดริ เขตชูโอ และเขตมินามิ
ภูมิศาสตร์

ซางามิฮาระครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดคานางาวะ พื้นที่หลักในการประกอบกิจการพาณิชย์ในซางามิฮาระตั้งอยู่ใกล้กับสถานีรถไฟฮาชิโมโตะบนทางรถไฟสายโยโกฮามะและสายเคโอของบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก, สถานีรถไฟซางามิฮาระบนสายโยโกฮามะ และสถานีรถไฟซางามิโอโนะบนสายโอดาวาระของบริษัทรถไฟฟ้าโอดะกีว[ต้องการอ้างอิง] พื้นที่ส่วนตะวันตกของซางามิฮาระเป็นพื้นที่เทือกเขาทันซาวะ
ภูมิศาสตร์ > การแบ่งเขตการปกครอง

เขตมิโดริ
เขตชูโอ – ศูนย์กลางการปกครอง
เขตมินามิ
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดคานางาวะ
นครซามะ
นครยามาโตะ
นครอัตสึงิ
เมืองไอกาวะ
หมู่บ้านคิโยกาวะ
เมืองยามากิตะ
มหานครโตเกียว
นครมาจิดะ
นครฮาจิโอจิ
หมู่บ้านฮิโนฮาระ
จังหวัดยามานาชิ
นครอูเอโนฮาระ
หมู่บ้านโดชิ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

ซางามิฮาระมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (เคิพเพิน Cfa) มีลักษณะคือฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่เย็นสบาย มีหิมะตกเล็กน้อยถึงไม่มีเลย อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในซางามิฮาระอยู่ที่ 12.6 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,906 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 23.9 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ 1.2 °C
สถิติประชากร

ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของซางามิฮาระเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1950  | 106,827 | —     |
|  1960  | 137,114 | +28.4% |
|  1970  | 317,296 | +131.4% |
|  1980  | 494,255 | +55.8% |
|  1990  | 602,426 | +21.9% |
|  2000  | 681,150 | +13.1% |
|  2010  | 717,515 | +5.3% |
|  2020  | 725,493 | +1.1% |
ประวัติศาสตร์

พื้นที่ซางามิฮาระในปัจจุบันมีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่สมัยโบราณ มีการค้นพบซากโบราณวัตถุจากยุคหินของญี่ปุ่นและยุคโคฟุงจำนวนมาก ที่นี่เคยเป็นบ้านของตระกูลโยโกยามะ ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดตระกูลนักรบของแคว้นมูซาชิในช่วงต้นยุคคามากูระ ในช่วงยุคเอโดะ ดินแดนบริเวณซางามิฮาระเป็นดินแดนเท็นเรียวซึ่งในทางทฤษฎีอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของโชกุนโทกูงาวะในเอโดะ อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริง พื้นที่ดังกล่าวเป็นเพียงดินแดนศักดินาเล็ก ๆ ที่ถูกปกครองโดยฮาตาโมโตะหลายคน รวมทั้งยังมีดินแดนที่อยู่ภายใต้การควบคุมของแคว้นศักดินาโองิโนะ-ยามานากะและแคว้นศักดินาคาราซูยามะ
หลังการปฏิรูปเมจิ พื้นที่ส่วนตะวันออกเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโคซะ และพื้นที่ส่วนตะวันตกเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอสึกูอิ เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 พื้นที่อำเภอโคซะถูกแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน พื้นที่ดังกล่าวเป็นที่ตั้งของศูนย์ฝึกอบรมและคลังอาวุธขนาดใหญ่ของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 หมู่บ้านเหล่านี้ถูกควบรวมเข้ากับเมืองซามะที่อยู่ใกล้เคียงเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1941 เพื่อจัดตั้งเมืองซางามิฮาระ ในช่วงเวลาที่จัดตั้งนี้ เมืองนี้เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นในแง่ของขนาดพื้นที่
เมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1948 เมืองซามะถูกแยกออกมาจากเมืองซางามิฮาระ ส่วนที่เหลือของเมืองซางามิฮาระได้รับการยกฐานะเป็นนครซางามิฮาระเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1954 จำนวนประชากรในเมืองเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากการพัฒนาอุตสาหกรรมในท้องถิ่น และส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งที่ดีที่เชื่อมต่อทั้งโยโกฮามะ โตเกียว และฮาจิโอจิ นครซางามิฮาระได้รับการกำหนดให้เป็นนครศูนย์กลางเมื่อ ค.ศ. 2003 ทำให้ได้รับอำนาจปกครองตนเองเพิ่มขึ้น
เมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2006 นครซางามิฮาระได้ผนวกรวมเมืองสึกูอิและเมืองซางามิโกะ (ทั้งสองเมืองมาจากอำเภอสึกูอิ) หลังจากการผนวกรวมครั้งนี้ทำให้นครซางามิฮาระประกอบด้วยพื้นที่ทางภูมิศาสตร์สองส่วนที่แยกออกจากกัน เนื่องจากยังมีเมืองในอำเภอสึกูอิอีกสองแห่ง (ได้แก่ เมืองฟูจิโนะและเมืองชิโรยามะ) เลือกที่จะยังไม่รวมกับนครซางามิฮาระ ต่อมาในวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 2007 เมืองฟูจิโนะและเมืองชิโรยามะก็ได้ผนวกรวมเข้ากับนครซางามิฮาระ ทำให้นครซางามิฮาระมีพื้นที่ทางภูมิศาสตร์เป็นผืนเดียวกัน และได้ยุบอำเภอสึกูอิลง ใน ค.ศ. 2007 จำนวนประชากรของนครซางามิฮาระเกิน 700,000 คน และใน ค.ศ. 2010 นครซางามิฮาระได้รับการกำหนดให้เป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนด และแบ่งออกเป็น 3 เขต ได้แก่ เขตมิโดริ เขตชูโอ และเขตมินามิ
เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 มีผู้เสียชีวิต 19 รายและบาดเจ็บ 26 รายจากเหตุแทงคนที่ศูนย์ดูแลผู้พิการในซางามิฮาระ โดยผู้ก่อเหตุคือ ซาโตชิ อูเอมัตสึ
การเมืองการปกครอง

นครซางามิฮาระมีรูปแบบการบริหารแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครที่เป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 49 คน นครซางามิฮาระเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดคานางาวะจำนวน 8 คน ในแง่ของการเมืองระดับประเทศ นครซางามิฮาระจะแบ่งออกเป็นเขตเลือกตั้งจังหวัดคานางาวะ เขตที่ 14 และเขตที่ 16 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรญี่ปุ่นในรัฐสภาญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ซางามิฮาระ ที่โอเพินสตรีตแมป
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
ใจกลางเมืองซางามิฮาระ (ย่านฮาชิโมโตะ)
ถนนในซางามิฮาระ
ศาลาว่าการนครซางามิฮาระ
ประเทศอิรักในเอเชียนเกมส์ 2014

ประเทศอิรัก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 17 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองอินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 19 กันยายน ถึง 4 ตุลาคม พ.ศ. 2557  คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศอิรัก ส่งนักกีฬา 63 คน เพื่อแข่งขัน 8 กีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศอิรักได้รับ 1 เหรียญทอง  0 เหรียญเงิน และ 3 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 4 เหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

ข้อมูลเพิ่มเติม: สรุปเหรียญเอเชียนเกมส์ 2014
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล มีรายชื่อดังต่อไปนี้
| เหรียญ | ชื่อ | ชนิดกีฬา | รุ่น | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ! ทอง | Adnan Taess | Athletics | Men's 800 metres | 1 ตุลาคม |
| 3 ! ทองแดง | Karrar Mohammed | Weightlifting | Weightlifting at the 2014 Asian Games – Men's 69 kg | 22 กันยายน |
| 3 ! ทองแดง | Adnan Taess | Athletics | Men's 1500 metres | 29 กันยายน |
| 3 ! ทองแดง | Iraq national under-23 football team Ali Yaseen Mahdi Karim Ali Bahjat Mustafa Nadhim Saad Natiq Ali Adnan Saad Abdul-Amir Saif Salman Dhurgham Ismail Younis Mahmoud Humam Tariq Jalal Hasan Sameh Saeed Amjad Kalaf Salam Shaker Marwan Hussein Farhan Shakor Bashar Rasan Mahdi Kamel Mohammed Hameed | Football | Men's tournament | 2 ตุลาคม |
ทางรถไฟ

ทางรถไฟในไซตามะ
ทางรถไฟ เป็นเส้นทางการคมนาคมขนส่งสินค้าและผู้โดยสาร โดยมีรถไฟเป็นยานพาหนะ รางรถไฟนั้นประกอบด้วยรางสองราง ซึ่งปกติทำมาจากเหล็กกล้า วางบนวัตถุที่ตั้งฉากกับตัวราง โดยสร้างจากไม้หรือคอนกรีต วัตถุนี้เป็นตัวกำหนดระยะระหว่างของรางเรียกว่า "เกจ" (gauge).
ประวัติรางรถไฟ

รางรถไฟเหล็กเริ่มปรากฏในศตวรรษที่ 18 ในปีค.ศ. 1802 วิศวกรชาวอังกฤษนามว่า วิลเลียม เจสสป (William Jessop) ได้ออกแบบและนำรางเหล็กมาใช้ โดยเปิดให้บริการ ทางรถไฟเซอร์เรย์ไอเอิร์น (Surrey Iron Railway) ในทางใต้ของกรุงลอนดอน ในขณะนั้นยังใช้เพียงรถม้าลาก
ทางรถไฟแรกที่นำหัวรถจักรไอน้ำมาใช้คือรถไฟสาย สตอกตัน-ดาร์ลิงตัน (Stockton and Darlington) ในภาคเหนือของประเทศอังกฤษ โดยเปิดให้บริการเมื่อ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2368 (ต้นรัชกาลที่ 3)  ต่อจากนั้นก็มีทางรถไฟอีกหลายสายเติบโตขึ้นตามมา เช่นสายลิเวอร์พูล-แมนเชสเตอร์ ต่อจากนั้นทางรถไฟจึงแพร่หลายทั่วเกาะอังกฤษและต่อมาทั่วโลก
การพัฒนาทางเทคโนโลยีรถไฟก้าวกระโดดไปอีกขั้นเมื่อ แกรนวิลล์ ที. วูดส์ (Granville T. Woods) นำสายไฟฟ้ามาจ่ายกระแสให้รถไฟ ซึ่งนำไปสู่รางรถไฟแบบไฟฟ้า
และในสมัยนี้ มีหลายประเทศที่ได้นำเทคโนโลยีรถไฟความเร็วสูงมาใช้
ประวัติรางรถไฟ > ประวัติรางรถไฟไทย

ทางรถไฟสายแรกของรัฐบาลไทย คือ ทางรถไฟสายกรุงเทพฯ-นครราชสีมา  โดยประกาศสร้างทางรถไฟสยามจาก กรุงเทพมหานคร ถึงเมืองนครราชสีมา ลงวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2434 แต่ปรากฏว่าหลังจากก่อสร้างไปได้ไม่นาน บริษัทอังกฤษผู้รับสัมปทานไม่สามารถสร้างทางรถไฟได้เสร็จตามสัญญา กรมรถไฟหลวงจึงเลิกจ้างแล้วดำเนินการก่อสร้างเองจนเปิดใช้การได้ช่วงแรกกรุงเทพฯ-อยุธยา (71 กิโลเมตร) ในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2440
ดูเพิ่ม

รถไฟ
รถไฟฟ้า
สถานีรถไฟ
ขนาดความกว้างรางรถไฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปภาพเกี่ยวกับทางรถไฟ ที่ฟลิคเกอร์
R@il-Th@i
รถไฟไทยดอตคอม
ร.ฟ.ท.
เว็บบอร์ดรถไฟฟ้าใต้ดิน เก็บถาวร 2005-02-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สารานุกรมรถไฟไทย เก็บถาวร 2005-09-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กโครงสร้างทางรถไฟ |
| --- | --- |
ทางรถไฟ:  ทางเดี่ยว  การสวนทาง  ทางคู่  ทางสาม  ทางสี่ 
การสับราง:  บอลลูนลูป  เฮดส์ชัน  ย่านรถไฟ  คลาสิฟิเคชันยาร์ด 
ชุมทางรถไฟ:  ชุมทางต่างระดับ  ชุมทางตัดกัน  ชุมทางคู่  Facing and trailing  ชุมทางสี่แยก  สามเหลี่ยมกลับรถจักร  ประแจ  ตะเฆ่  จุดตัดเสมอระดับทางรถไฟ 
สถานีรถไฟ:  ชานชาลา ชานชาลาด้านข้าง  ชานชาลาเกาะกลาง  ชานชาลายื่น  ชานชาลาต่างระดับ  สเปนิชโซลูชัน  ชานชาลาเปลี่ยนเส้นทาง  สถานีรถไฟปลายทาง  สถานีรถไฟเปลี่ยนเส้นทาง  บอลลูนลูป 
การไต่เขา:  โค้งเกือกม้า  รางซิกแซ็ก  รางเกลียว 
เทคนิคทางราง:  ช่วงกว้างราง  รัศมีความโค้งราง  ความลาดชันราง  การจ่ายไฟฟ้า (รางที่สาม · รางที่สี่ · เหนือหัว · แหนบรับไฟ)  ตัวรับกระแสไฟ  Cant deficiency
บรูนู มูไรรา

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  บรูนู ดานีแยล ปึไรรา กัชตรู มูไรรา
วันเกิด:   (1987-09-06) 6 กันยายน ค.ศ. 1987 (37 ปี)
สถานที่เกิด:  ลังดิง โปรตุเกส
ส่วนสูง:  1.85 m (6 ft 1 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  Paços Ferreira
หมายเลข:  9
สโมสรเยาวชน
2000–2002:  Famalicão
2002–2005:  ปอร์ตู
2005:  บรากา
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2005–2006 |  บรากา เบ |  11 |  (2) |
| 2006–2007 |  Joane |   |   |
| 2007–2011 |  Varzim |  70 |  (15) |
| 2011–2012 |  Moreirense |  41 |  (14) |
| 2012–2014 |  Nacional |  12 |  (1) |
| 2013 |  → CSKA Sofia (ยืมตัว) |  9 |  (1) |
| 2014 |  Chaves |  8 |  (0) |
| 2014–2016 |  Paços Ferreira |  57 |  (24) |
| 2016–2017 |  บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด |  13 |  (5) |
| 2017–2018 |  ปากอสฟอร์ไรรา |  32 |  (4) |
| 2018–2021 |  ริโออเว |  65 |  (12) |
| 2021– |  ปอร์ติโมเนนเซ |  1 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2003 |  โปรตุเกส รุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี |  7 |  (2) |
| 2003−2004 |  โปรตุเกส รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี |  14 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2018
บรูนู ดานีแยล ปึไรรา กัชตรู มูไรรา (เกิดวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1987) เป็นนักฟุตบอลชาวโปรตุเกส ปัจจุบันลงเล่นตำแหน่งกองหน้าให้กับสโมสร Paços de Ferreira
สโมสรอาชีพ

มูไรราเกิดที่หมู่บ้าน Landim และจบหลักสูตรเยวาชนจากบรากา เขาลงเล่นชุดใหญ่ครั้งแรกกับสโมสรสมัครเล่น GD Joane จากนั้นเขาย้ายไปเล่นในเซกุนดาดิบิซิออน 5 ฤดูกาล กับสโมสร Varzim และ Moreirense
ช่วงฤดูร้อน 2012 มูไรราย้ายไปร่วมทีม C.D. Nacional ในปรีไมราลีกา การลงเล่นนัดแรกของเขาเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม โดยเขาลงมาเป็นตัวสำรองในนาทีที่ 75 นัดที่แพ้ 1−3 ต่อ Moreirense สโมสรเก่าของเขา ประตูแรกของเขาเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 นัดที่เสมอ Paços de Ferreira 1−1 ต่อมาเขาถูกปล่อยยืมตัวให้กับ PFC CSKA Sofia สโมสรจากบัลแกเรีย ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 และย้ายไป Chaves
วันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2014 มูไรราย้ายไป Paços Ferreira ด้วยสัญญาสองปี เขามักจะเป็นผู้ทำประตูสูงสุดของสโมสรขณะลงเล่นบนลีกสูงสุด
วันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 มูไรราย้ายไปร่วมทีมบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด สโมสรในไทยลีก เขาลงเล่นนัดแรกให้กับสโมสรเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน นัดที่บุรีรัมย์เปิดบ้านเสมอแบงค็อก ยูไนเต็ด 0-0 และทำประตูแรกให้กับสโมสรเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม นัดที่บุรีรัมย์เปิดบ้านเอาชนะพัทยา ยูไนเต็ด 4-2 จบฤดูกาล 2016 เขาทำประตูให้กับบุรีรัมย์ได้ทั้งหมด 6 ประตู แบ่งเป็นในลีก 5 ประตู และในเอฟเอคัพอีก 1 ประตู อย่างไรก็ตาม เขาแยกทางกับสโมสรในฤดูกาลถัดมา
แหล่งข้อมูลอื่น

National team data (โปรตุเกส)
นากาโอกะ ชินตาโร

| นากาโอกะ ชินตาโร 中岡 慎太郎 |
| --- | --- |

เกิด: 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1838(1838-05-06) คิตากาวะ แคว้นโทซะ ญี่ปุ่น
เสียชีวิต: ธันวาคม 12, 1867(1867-12-12) (29 ปี) เกียวโต ญี่ปุ่น
สาเหตุเสียชีวิต: ถูกลอบสังหาร
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
อาชีพ: ซามูไร
นากาโอกะ ชินตาโร (ญี่ปุ่น: 中岡 慎太郎; โรมาจิ: Nakaoka Shintarō, 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1838 - 10 ธันวาคม ค.ศ. 1867) เป็นซามูไรชาวแคว้นโทซะในยุคบากูมัตสึของญี่ปุ่น เขาเป็นผู้ใกล้ชิดของซากาโมโตะ เรียวมะ ซึ่งได้ร่วมกันเคลื่อนไหวทางการเมืองเพื่อล้มล้างรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
ภูมิหลัง

นากาโอกะ ชินตาโร เกิดที่หมู่บ้านคิตากาวะ แคว้นโทซะ (ปัจจุบันอยู่ในเขตจังหวัดโคจิ) โดยเป็นบุตรชายของผู้ใหญ่บ้านคิตากาวะเมื่อ ค.ศ. 1838  ในปี ค.ศ. 1861 เขาได้เข้าศึกษาวิชาการต่าง ๆ และวิชาดาบในสำนักศึกษาที่ทาเกจิ ฮัมเปตะ จัดตั้งขึ้น และได้เป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งกลุ่ม "โทซะกินโนโต" (กลุ่มผู้ภักดีแห่งโทซะ) ซึ่งเป็นองค์การทางการเมืองติดอาวุธที่ทาเกจิจัดตั้งขึ้นเพื่อส่งเสริมแนวคิด "ซนโนโจอิ" (เทิดทูนจักรพรรดิ ขับคนป่าเถื่อน)
บทบาททางการเมือง

หลังการรัฐประหารในเกียวโตเมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1863 อันนำมาซึ่งความกดดันต่อเหล่าผู้ยึดถือแนวคิด "ซนโนโจอิ" นากาโอกะพร้อมด้วยกลุ่มขุนนาง (คูเงะ) ที่มีอุดมการณ์เดียวกัน ซึ่งรวมถึงซันโจ ซาเนโตมิ ได้ลี้ภัยไปยังแคว้นโชชู ในปี ค.ศ. 1864 เขาได้เข้าร่วมการลอบสังหารชิมาซุ ฮิซามิตสึ ผู้มีอำนาจคนสำคัญของแคว้นซัตสึมะ แต่ล้มเหลว และได้ร่วมสู้กับกองกำลังแคว้นโชชูในเหตุการณ์กบฏฮามากูริและยุทธการที่ชิโมโนเซกิ ต่อมาในปีเดียวกันนั้น นากาโอกะได้เข้าร่วมกลุ่มไคเอ็นไตซึ่งก่อตั้งโดยซากาโมโตะ เรียวมะ และได้ร่วมมือกับเรียวมะในการประสานงานแคว้นซัตสึมะกับแคว้นโชชูในการก่อตั้งพันธมิตรซัตโจ และขอรับการสนับสนุนแผนการดังกล่าวจากซันโจ ซาเนโตมิ
ในช่วงเดือนมีนาคม ค.ศ. 1867 นากาโอกะและเรียวมะได้เดินทางกลับไปยังแคว้นโทซะเพื่อเจรจาให้ทางแคว้นโทซะยอมเข้าร่วมเป็นพันธมิตรลับกับแคว้นซัตสึมะ จากนั้นในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน นากาโอกะก็ได้เริ่มขยายการเจรจาให้เกิดการจัดตั้งพันธมิตรระหว่างแคว้นโชชูกับแคว้นฮิโรชิมะ แต่เรื่องดังกล่าวได้กลายเป็นเรื่องที่น่าสงสัยไป เพราะในเวลานั้นโชกุนโทกูงาวะ โยชิโนบุ ได้ตัดสินใจถวายอำนาจการปกครองคืนแก่จักรพรรดิแล้ว  ด้วยความตระหนักว่าสงครามกลางเมืองมีโอกาสที่จะเกิดขึ้นในเวลาอันใกล้ นากาโอกะจึงกลับมายังแคว้นโทซะในเดือนกรกฎาคม และจัดตั้งหน่วยรบติดอาวุธ "ริกูเอ็นไต" ขึ้น   โดยใช้รูปแบบเดียวกับกองทหารอาสา "คิเฮไต" ของแคว้นโชชู
มรณกรรม

ในวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1867 นากาโอกะได้เดินทางไปยังที่ร้านโอมิยะในเมืองเกียวโตเพื่อพบกับซากาโมโตะ เรียวมะ ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันในห้องพักชั้น 2 ของร้าน ได้มีคนร้ายไม่ทราบฝ่ายเข้าจู่โจมและทำการลอบสังหาร (เหตุการณ์นี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "คดีร้านโอมิยะ")  เรียวมะเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที ส่วนนากาโอกะบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิตในอีก 2 วันให้หลัง โดยที่เขาไม่ได้สติพอที่จะบอกชื่อคนที่เข้ามาทำร้ายพวกตนได้เลย สุสานของเขาตั้งอยู่ที่ศาลเจ้าเรียวเซ็งโงโกกุ ในเมืองเกียวโต
อนึ่ง จักรพรรดิเมจิได้พระราชทานบำเหน็จความชอบย้อนหลังแก่นากาโอกะ โดยการแต่งตั้งให้เขาเป็นเจ้าขุนนางชั้นที่ 4 ในปี ค.ศ. 1891
แหล่งข้อมูลอื่น

National Diet Library
Nakaoka Shintaro Museum เก็บถาวร 2010-08-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Japanese)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef 
นากาโอกะ ชินตาโร ถ่ายเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1866
Wikisource
ตำบลตะเคียนทอง (อำเภอกาญจนดิษฐ์)

ตำบลตะเคียนทอง เป็นตำบลในอำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ภูมิศาสตร์

ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลตะเคียนทอง ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 7 บ้านหนองจิก ตำบลตะเคียนทอง อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอ ห่างจากที่ว่าการอำเภอกาญจนดิษฐ์ประมาณ 3 กิโลเมตร และห่างจากศาลากลางจังหวัดสุราษฎร์ธานีประมาณ 12 กิโลเมตรตามเส้นทางคมนาคม ตำบลตะเคียนทองมีเนื้อทั้งหมดโดยประมาณ 27.80 ตารางกิโลเมตร หรือ 17,375 ไร่ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลและอำเภออื่นๆ ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับ อ่าวไทย (อ่าวบ้านดอน)
ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลช้างขวา อำเภอกาญจนดิษฐ์
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ตำบลกะแดะ อำเภอกาญจนดิษฐ์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลทุ่งกง และ ตำบลท่าทองใหม่ อำเภอกาญจนดิษฐ์
ภูมิศาสตร์ > ภูมิประเทศ

พื้นที่ตำบลตะเคียนทองประมาณ มากกว่าร้อยละ 70 เป็นสภาพพื้นที่ราบชายฝั่งทะเล มีลำคลองกะแดะแจะ ไหลผ่านพื้นที่ตอนกลางค่อนไปทางตะวันตก ส่วนพื้นที่มีสภาพราบเรียบ ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของตำบลมีคูคลองหลายสายกระจายอยู่ทั่วไป คูคลองเหล่านี้มีทั้งที่เกิดขึ้นเอง และสร้างขึ้น คลองที่สำคัญ เช่น คลองกะแดะแจะ คลองเฉงอะ เป็นต้น