stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บราซิลเลียนยิวยิตสู
ประวัติการคิดค้น

กำเนิดขึ้นโดยมีพื้นฐานมาจากวิชาโคโดกัน ยูโด และยิวยิตสูของญี่ปุ่น โดยถูกนำไปพัฒนาที่บราซิล โดยอดีตนักยูโดจากโรงฝึกโคโดกันชาวญี่ปุ่นชื่อ มิตซึโยะ มาเอดะ (Mitsuyo Maeda) ซึ่งเป็นนักยูโดอันดับต้น ๆ ของโคโดกันได้รับหน้าที่ให้เดินทางไปเผยแพร่ยูโดในต่างประเทศ โดยได้เดินทางออกจากญี่ปุ่นในปี 1904 โดยได้เดินทางไปเผยแพร่วิชายูโดในหลายประเทศและได้เดินทางเข้าไปในบราซิลในปี 1914
มาเอดะนั้นเป็นอดีตผู้ฝึกซูโม่ ที่เปลี่ยนตัวเองเข้ามาฝึกยูโด ซึ่งในตอนนั้นเพิ่งได้ถูกคิดค้นขึ้นมาใหม่โดย จิโกโร คาโน โดยในตอนนั้นวิชายังถูกเรียกว่า คาโนยิวยิตสู ซึ่งเป็นที่มาของการใช้ชื่อยิวยิตสู ในวิชาบราซิลเลียนยิวยิตสู แทนที่จะเป็นยูโด ก่อนเสียชีวิตมาเอดะได้รับสายดำในระดับเจ็ดของวิชายูโด
ในการสาธิตครั้งหนึ่งของมาเอดะนั้นได้พบกับคาร์ลอส กราซี (Carlos Gracie) ซึ่งในสมัยนั้นอายุได้เพียง 14 ปี คาร์ลอส ได้เข้าเป็นลูกศิษย์ของมาเอดะ และได้ฝึกยิวยิตสูจากมาเอดะในเวลานั้น ซึ่งภายหลังที่คาร์ลอสเติบโตขึ้นและย้ายไปอาศํยที่เมือง ริโด ดี จาเนโร ของบราซิล คาร์ลอสได้สอนวิชายิวยิตสูให้กับญาติ ๆ รวมทั้ง ฮิริโอ กราซี (Helio Gracie) ผู้ที่เป็นต้นกำเนิดของบราซิลเลียนยิวยิตสูในเวลาต่อมา เนื่องจากวิชานี้สืบทอดและพัฒนากันมาในหมู่ญาติของตระกูลกราซี (หรือที่รู้จักกันในชื่อ เกรซี) ทำให้ตอนนั้นจะถูกเรียกว่า เกรซียิวยิตสู
ปัจจุบันชื่อของเกรซียิวยิตสูได้กลายเป็นเครื่องหมายการค้าของตระกูลเกรซี ซึ่งจะหมายถึงยูยิสสูในรูปแบบของเขาเท่านั้น ทำให้มีการเปลี่ยนชื่อเรียกจากเกรซียิวยิตสู เป็นบราซิลเลียนยิวยิตสู
ในช่วงต้นนั้นกีฬาบราซิลเลียนยิวยิตสู นั้นสร้างชื่อตัวเองด้วยการไปท้าตีกับวิชาการต่อสู้อื่นตามสำนักต่าง ๆ ในบราซิล อาทิเช่น คาราเต้ ยูโด มวย รวมถึงท้าตีท้าต่อยกับนักเลงข้างถนนทั่วไปด้วย ซึ่งไม่มีศิลปะการต่อสู้ไหนเลยที่ชนะbrazilian jiujitsu ได้  หลังจากนั้นจึงเปิดให้คนทั่วไปที่สนใจอยากประลองวิชามาทดสอบได้เรียกกันว่า Gracie challenge ซึ่งหลังจากประกาศไปก็ได้มีคนเข้ามาท้าทายอย่างมากซึ่งหาคลิปดูได้ในยูทูบ อย่างเช่น นักคาราเต้ นักเลงข้างถนน นักเพาะกาย มวยจีนเส้าหลิน นักมวยปล้ำ ซึ่งศิลปะการต่อสู้เหล่านั้นเมื่อมาได้เจอบราซิลเลียนยิวยิตสู ก็แพ้อย่างราบคาบทั้งสิ้น
ต่อมาเมื่อศิลปะการต่อสู้บราซิลเลียนยิวยิตสู เริ่มดังในบราซิลขึ้น จึงได้มีการเชิญนักยูโดผู้เป็นศิษย์เอกของนักยูโดและยิวยิตสูชื่อดังที่ญี่ปุ่นนามว่า Kimura มาให้ทดสอบฝีมือสู้กับ Helio gracie ซึ่งผลก็คือศิษเอกของ Kimura โดนรัดคอสลบในเวลาไม่นาน ทางญี่ปุ่นจึงได้จัดส่ง Kimura มาที่บราซิลเพื่อมาเจอ Helio Gracie ซึ่งผลออกมาคือ Helio gracie แพ้เนืองจากโดนทุ่มและขนาดตัวที่เล็กกว่ามาก แต่ก็ถือเป็นจุดที่ทำให้โลกเริ่มรู้จักกีฬาบราซิลเลียนยิวยิตสูมากยิ่งขึ้น
ต่อมาตระกูลเกรซีจึงอยากหาผู้ทีมีความสามารถมาแข่งขันกับพวกตนจึงได้หานายทุนและจัดรายการ Ultimate fighting championship (หรือปัจจุบันคือ UFC) ขึ้น ซึ่งเป็นการให้นักศิลปะการต่อสุ้ต่างๆมาสู้กันในกฎ MMA คือซึ่งไม่ต้องใส่นวม ต่อยกันในกรง จะทำอะไรก็ได้เพียงให้อีกฝ่ายยอมแพ้หรือสลบไป ซึ่งก็มีนักศิลปะการต่อสู้มากมายเข้าร่วม ดังเช่นนักมวยสากล นักยูโดโอลิมปิก นักมวยปล้ำ นักชกข้างถนน ซึ่งแมตรอบสุดท้ายนั้น ผู้ชนะการต่อสู้ก็คือ Royce Gracie ที่สามารถชนะนักมวยปล้ำที่น้ำหนักมากกว่าตนหลายสิบโลได้ จึงทำให้ศิลปะการต่อสู้บราซิลเลียนยิวยิตสูโด่งดังและกระจายไปทั่วโลก
เสน่ห์ของกีฬา

เสน่ห์ของ BJJ อีกอย่างคือ ผู้เล่น จะใช้ความเข้าใจในสรีระสัดส่วนของร่างกาย เน้นการเคลื่อนไหวบนพื้น ใช้หลักคานดีดคานงัด เล่นกับการทรงตัวของคู่ต่อสู้ เพื่อนำมาซึ่งการล็อกที่สมบูรณ์แบบ อีกทั้งเวลาเล่นยังต้องเล่นไปคิดไป คล้ายกับการเล่นหมากรุกโดยใช้ร่างกายตัวเองเป็นหมากในการต่อสู้ ซึ่งจะทำให้ร่างกายมีความแข็งแรง และมีไหวพริบที่พร้อมจะรับมือกับสถานการณ์ป้องกันตัวแบบจริงจังมากที่สุด
BJJ ยังมีระบบการฝึกซ้อมที่ปลอดภัย เกิดการบาดเจ็บจากการฝึกซ้อมต่ำ (ยิมที่มีผู้ฝึกสอนตามมาตรฐาน BJJ) เวลาเข้าคู่ซ้อม (sparring) สามารถใช้แรงได้เต็มที่ แม้อายุมากแล้วก็ยังเล่นได้ หน่วยทหาร ตำรวจในต่างประเทศก็นิยมเรียนรู้ศาสตร์ชนิดนี้เนื่องจากประโยชน์ของมันนั่นเอง
ในแง่ของการป้องกันตัว หลายคนอาจจะมองว่าการลงไปปล้ำล็อกบนพื้น อาจจะทำให้เสียเปรียบคู่ต่อสู้จำนวนมาก ซึ่งนั่นก็ถูก เพราะถือเป็นจุดอ่อนของตัววิชา แต่ในความเป็นจริงแล้ว ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหนในการป้องกันตัว ถ้ามีจำนวนน้อยกว่าก็ย่อมเสียเปรียบอยู่แล้ว ยังไม่รวมถึงการนำเครื่องทุ่นแรงต่าง ๆ มาใช้เป็นอาวุธ
นอกจากนั้นผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ส่วนใหญ่ก็มักจะเรียนรู้ การต่อสู้ในมิติต่างๆมากกว่าหนึ่งอย่างอยู่แล้ว แต่ถ้ามองถึงข้อดี กลับมีมากกว่าไม่ว่าจะเป็น การป้องกันตัวของสุภาพสตรี ในลักษณะโดนข่มขืน หรือผู้ชายตัวเล็กที่อยู่ในสถานการณ์คับขัน รวมถึงเจ้าหน้าที่ทหารตำรวจ ที่จำเป็นต้องควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยโดยให้อยู่ในสภาพบาดเจ็บน้อยที่สุด
ระดับสายในบราซิลเลียนยิวยิตสู

การสวมใส่ชุดฝึกยังเป็นการสืบสานระบบวัฒนธรรม ในแบบญี่ปุ่น ซึ่งแสดงออกถึงระเบียบวินัย ความมีระเบียบแบบแผน และแสดงถึงวิทยฐานะ ในระดับต่างๆ โดยมีการแบ่งตามสีของสายคาดเอว โดยอ้างอิงจาก IBJJF (international Brazilian Jiu-Jitsu Federation)
ซึ่งจะแบ่งตามสีเรียงจากระดับต่ำไปสูงคือ ขาว ฟ้า ม่วง น้ำตาล และ ดำ ในระดับผู้ใหญ่ และ ขาว เทา เหลือง ส้ม เขียว ในระดับเด็ก นอกจากนั้นยังมีแถบสีดำ อยู่ตรงปลายสาย เพื่อระบุระดับขั้นของแต่ละสีด้วย ซึ่งแต่ละระดับนั้นต้องใช้เวลาในการฝึกซ้อมไม่ต่ำกว่า 2 ปีในการเลื่อนระดับ ดังนั้นกว่าจะได้สายดำในกีฬานี้จึงใช้เวลาอย่างน้อย 8 ปี
ส่วนในระดับผู้สอน ก็จะมีแถบสีแดงอยู่ตรงปลายสาย ซึ่งถือเป็นสัญลักษณ์ของกีฬา BJJ สำนักต่าง ๆ ยังนิยมใช้สายดำปลายแดงนี้ มาเป็นสัญลักษณ์ที่บ่งบอกด้วยว่า ยิมนี้สอนบราซิลเลียนยิวยิตสู
แหล่งข้อมูลอื่น

Gastão and Hélio Gracie talk about Gracie Jiu-Jitsu - interviewed in 1997 for Gracie Jiu-Jitsu Videos
ibjjf.org International Brazilian Jiu-Jitsu Federation, Retrieved 2010-10-12.
Jiu Jitsu - BJJ Heroes: Main BJJ Figures Biographies
Brazilian Jiu Jitsu Schools เก็บถาวร 2008-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กศิลปะการต่อสู้ |
| --- | --- |
 รายชื่อสไตล์  ประวัติศาสตร์  Timeline  Hard and Soft 
Regional origin:  จีน  ยุโรป  อินเดีย  อินโดนีเซีย  ญี่ปุ่น  เกาหลี  ฟิลิปปินส์ 
Unarmed techniques:  Punch  Kick  Hold  Clinch  Elbow  Knee  Headbutt  Trap  Sweep  Throw  Takedown  Joint lock  Chokehold 
อาวุธ:  การยิงธนู  Shooting  Knife fighting  Stick fighting  Swordsmanship  Melee weapons 
Training:  Sparring  Randori  Forms  Pushing hands  Punching bag  Practice weapon 
Grappling:  บราซิลเลียนยิวยิตสู  เยอรมันยิวยิตสู  ยูโด  ยิวยิตสู  ซามบะ  ซูโม่  มวยปล้ำ  สตอฟ 
Striking:  มวยสากล  กาโปเอย์รา  คาราเต้  คิกบอกซิง  กังฟู  มวยไทย  และเหว่  มวยลาว  ซ่านโฉ่ว  ซาวัต  เทควันโด  โววีนัม  ชินเดนไค  กุนเขมร 
Internal:  ไอกิโด  Aikijutsu  ปา-กว้าจ่าง  ไท่เก๊ก  สิงอี้เฉวียน  ชี่กง 
Full contact / Combat sports:  Professional boxing  Professional kickboxing  Knockdown karate  ศิลปะการต่อสู้แบบผสม  Submission wrestling 
Self-defense / Combatives:  อาร์นิส  บาร์ติตสู  ฮับกีโด  คาจูเคนโบ  คราฟมากา  MCMAP  ปันจักสีลัต  ซิสเตมา  หย่งชุน  Legal aspects 
Eclectic / Hybrids:  อเมริกันเคนโป  ชุนคุคโด  เจี๋ยฉวนเต้า  Shooto  Shorinji Kempo  Unifight  ชินเดนไค 
Entertainment:  เกมต่อสู้  Martial arts film (Chanbara)  มวยปล้ำอาชีพ  นักฆ่าเทวดาแขนเดียว 
 The Martial Arts Portal
บรูซ เอ. บอยต์เลอร์

| Bruce Beutler |
| --- | --- |

เกิด:  (1957-12-29) ธันวาคม 29, 1957 (66 ปี) ชิคาโก รัฐอิลลินอย
สัญชาติ: สหรัฐ
ศิษย์เก่า: University of Chicago, University of California, San Diego
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: Immunology
สถาบันที่ทำงาน: University of Texas Southwestern Medical Center
 
บรูซ เอ. บอยต์เลอร์ (อังกฤษ: Bruce A. Beutler) เป็นนักวิทยาภูมิคุ้มกันและนักพันธุศาสตร์ชาวอเมริกันซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ใน ค.ศ. 2011 ปีเดียวกับฌูล อา. อ็อฟมานและราล์ฟ เอ็ม. สไตน์มาน ปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการศูนย์สำหรับพันธุศาสตร์ของการป้องกันพืชที่ศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยเท็กซัส เซาท์เวสเทิร์น ในแดลลัส รัฐเท็กซัส
หลิว เต๋อหัว

หลิว เต๋อหัว (จีนตัวย่อ: 刘德华; จีนตัวเต็ม: 劉德華; พินอิน: Liú Déhuá ; จีนกวางตุ้ง: Lau Dak-waa : เหล่า ตั๊กหว่า; อังกฤษ: Andy Lau; เกิด 27 กันยายน ค.ศ. 1961) เป็นนักแสดง นักร้อง นักแต่งเพลง และโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ชาวฮ่องกง เขาเป็นหนึ่งในนักแสดงภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์มากที่สุดในฮ่องกงตั้งแต่กลางทศวรรษที่ 1980 โดยแสดงในภาพยนตร์มากกว่า 160 เรื่องในขณะที่ยังคงประสบความสำเร็จในอาชีพการร้องเพลงในเวลาเดียวกัน
เป็นนักแสดงผู้ได้รับยกย่องว่าเป็นราชาแห่งภาพยนตร์จีน ดารายอดนิยมแห่งเอเชีย ต้นกำเนิดภาพยนตร์แนว Heroic Gangster สัญลักษณ์หนังแนว Badboy & Goodgirl นักแสดงทรงอิทธิพลของอุตสาหกรรมภาพยนตร์โลกแนวโศกนาฏกรรม ผู้ทรงอิทธิพลของอุตสาหกรรมบันเทิงแห่งเกาะฮ่องกง ได้รับยกย่องเป็นนักแสดงหลัก ผู้พัฒนาอุตสาหกรรมภาพยนตร์จีนให้มีความเป็นสากลสู่ตลาดโลก และเป็นนักร้อง C-pop ระดับราชาเพลงป็อป (King of Canto - pop) อีกทั้งในยุค 80's เป็นนักแสดงละครซีรีส์ค่ายสถานีโทรทัศน์ทีวีบี(TVB) ก่อนผันตัวเองมาแสดงภาพยนตร์เต็มตัวในปี 1988 อีกด้วย
ชีวิตส่วนตัวและครอบครัว

หลิว เต๋อหัว เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธในช่วงปี พ.ศ. 2523 (ค.ศ. 1980)  เป็นลูกศิษย์ของวัดภูเขาหลิงอัน ในเกาะไต้หวัน
ในปี 2008 หลิว เต๋อหัว แต่งงานกับ แครอล ชู Carol Chu หรือ จู หลี่เชียน (朱麗倩) ภรรยาสาวนอกวงการ  หลังจากคบหากันเป็นเวลากว่า 24 ปี  ทั้งคู่เป็นครอบครัวมังสวิรัติและนับถือศาสนาพุทธ  หลิวเต๋อหัวและภรรยาจดทะเบียนสมรสที่สหรัฐอเมริกา ในปี 2551 แครอล ชู ได้ให้กำเนิดลูกสาวคนแรก ชื่อ ฮันนา (หลิว เซียง ฮุ้ย) ในปีมังกรทอง พ.ศ. 2555 เป็นปีที่มีความเป็นสิริมงคลที่สุดของชาวจีน เด็กที่เกิดปีมังกรจะนำความโชคดีมาสู่ครอบครัว อีกทั้งเด็กจะมีความกล้าหาญและสติปัญญาที่เฉลียวฉลาด เพราะมังกรเป็นสัญลักษณ์ของจักรพรรดิจีนโบราณ
หลิว เต๋อหัว ไม่เปิดเผยข้อมูลของภรรยาและลูกให้สื่อมวลชนรับรู้  เนื่องจากเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของครอบครัว โดยสื่อมวลชนเพิ่งได้ทราบความจริงว่า หลิว เต๋อหัว มีภรรยาแล้ว เมื่อเขาและแครอลเดินทางไปร่วมพิธีศพบิดาของแครอล ชู แล้วกลับมาเจอกองทัพนักข่าวที่สนามบินฮ่องกง ในวันที่ 25 สิงหาคม 2552
หลิว เต๋อหัว ได้ก่อตั้งมูลนิธิเพื่อช่วยเหลือสังคมและเพื่อนมนุษย์ ในชื่อ กองทุน "Andy Lau Charity Foundation" โดยเขาก่อตั้งขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ.1994 เป็นต้นมา
ผลงานภาพยนตร์ เพลงและรางวัล

บทความหลัก: ผลงานด้านภาพยนตร์ของหลิว เต๋อหัว
ผลงานภาพยนตร์  : Boat People (1982) หรือ ใส่ความบ้าท้านรก และอีกมากกว่า 160 เรื่อง , หลิว เต๋อหัวได้รับการสนับสนุนหลักและนำต้นแบบตัวละครหรือคาแรกเตอร์มาจากอดีตนักแสดงพระเอกหนังรักไต้หวันและผู้อำนวยการสร้างชื่อดังนามว่า เติ้ง กวงหยง (Alan Tang Kwong-Wing) และอดีตนักแสดงค่ายชอว์บราเดอร์สสตูดิโอ เฉิน หุ้ยเหมียน (Michael Chan Wai-man) มาเป็นตัวละครหรือคาแรกเตอร์ในรูปแบบของตัวเอง , ต้นแบบการแสดงเขา คือ ว่าน จื่อเหลียง , นักแสดงที่เขาชื่นชอบ คือ เยิ่น ต๊ะหัว
ผลงานที่ได้รับการยกย่อง : เป็นผู้บัญญัติหนังแก็งสเตอร์แนวใหม่ของโลกภาพยนตร์ (New HardBoiled Style Gangster Movie) , เป็นผู้ดัดแปลงหนังสือการ์ตูนขึ้นสู่จอภาพยนตร์ประสบความสำเร็จเป็นคนแรกของโลกภาพยนตร์ , เป็นผู้สร้างคาแรกเตอร์หรือตัวละครที่มีอัตลักษณ์ อันมีลักษณะเฉพาะขัดแย้งทางศิลธรรมหรือที่นิยมเรียกว่า แบดบอยด์(Badboy) ได้รับความนิยมไปทั่วโลก
รางวัลทางการแสดง : รางวัลเกียรติยศม้าทองคำ(Taiwan Golden Horse Award) ยกย่องว่าเป็น ราชาแห่งภาพยนตร์จีน (King of Chinese Movie) : รางวัลตุ๊กตาทอง ฮ่องกงฟิล์ม อวอร์ด(Hong Kong Film Awards) นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม(Best Actor) 2 ครั้ง จากเรื่อง แหกกฎโหดมหาประลัย (Running Out of Time ,1999) , คนมหากาฬ ใหญ่ทะลุโลก (Running On Karma ,2003) และสาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม(Best Supporting Actor) 2 ครั้ง จากเรื่อง เกมคน เหนือคม (Protégé ,2007) , แค่เธอยิ้ม หัวใจก็อิ่มรัก (A Simple Life ,2011)  : รางวัลม้าทองคำ ไต้หวัน โกลเด้นฮอซ อวอร์ด(Taiwan Golden Horse Award)  นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม(Best Actor) 2 ครั้ง จากเรื่อง สองคนสองคม ภาค 3 (Infernal Affairs ,2003) , แค่เธอยิ้ม หัวใจก็อิ่มรัก (A Simple Life ,2011) : รางวัลไชน่า วอทชฺ(China Watch) จีนแผ่นดินใหญ่ นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม(Best Actor) จากเรื่อง หัวใจพ่อ...น่ากราบ (Lost and Love ,2015) , รางวัลนักแสดงยอดนิยมสูงสุด (No.1 Boxoffice Actor award) , รางวัล ดารายอดนิยมแห่งเชีย "Nielsen Box Office Star of Asia" Award
ผลงานเพลง : อัลบัมแรก Just Know I Only Love You (只知道此刻愛你) 1985 แต่มาโด่งดังในอัลบั้มที่หก Cannot - Who Said No? (可不可以-誰說不可以) ในปี 1990 , อัลบั้ม Thank You For Your Love (謝謝你的愛) 1992 ได้รับความนิยมในวงกว้าง เทียบเท่าเพลงสากล , อัลบัม Forget Love Potion (忘情水) 1994 ทำสถิติยอดขายไปทั่วโลก ฯลฯ มากกว่า 50 อัลบั้ม
รางวัลทางผลงานเพลง : รางวัลจากเอ็มทีวี แห่งสหรัฐอเมริกา ประจำปี 1994 ได้แก่ MTV Lifetime Achievement Award และรางวัลศิลปินยอดเยี่ยมแห่งเอเชีย MTV Asian All-Outstandionging Artist Award นักร้องเอเชียยอดนิยมสูงสุด 1 ใน 25 บิลบอร์ดชาร์ท(Billboard) ของสหรัฐอเมริกา ประจำปี 1995  : รางวัลนักร้องชายยอดนิยมแห่งเกาะฮ่องกง (Most Popular Hong Kong Male Artist) 7 สมัย  ในปี ค.ศ. 1990, 1991, 1992, 1994, 1999  เป็นต้น : รางวัลนักร้องชายยอดนิยมแห่งภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก (Asia Pacific Most Popular Male Artist) 15 สมัย  ในปี ค.ศ. 1993, 1995, 1996, 2000 - 2006 เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

หลิวเต๋อหัว อัพเดทในติ๊กต๊อกจีน Douyin https://www.douyin.com/user/MS4wLjABAAAAU7ibxriLF-GSBF5QKa1Op9hxcMAPVmzmXwXqqvMfrhs
Andy World Club เว็บไซต์ แฟนคลับของหลิวเต๋อหัว (จีน ญี่ปุ่น อังกฤษ)
เว็บไซต์หลิวเต๋อหัว ไทยแลนด์แฟนคลับ เก็บถาวร 2007-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ไทย)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของหลิวเต๋อหัว (จีน)
| ด ค กจตุรเทพ |
| --- | --- |
ฮ่องกง:  หลิว เต๋อหัว  หลี่ หมิง  กัว ฟู่เฉิง  จาง เสฺวโหย่ว 
ไต้หวัน:  หลิน จื้ออิ่ง  ทาเกชิ คาเนชิโระ  ซู โหย่วเผิง  อู๋ ฉีหลง
บริษัทแพร่สัญญาณอเมริกัน

| --- | --- |
สัญลักษณ์ของเอบีซี ปี 2564
รูปแบบ: โทรทัศน์ (1948 – ปัจจุบัน) วิทยุ (1943 – ปัจจุบัน)
ประเทศ:  สหรัฐ
บริษัทในเครือ: Lists: By state and territories or by market
คำขวัญ: America's Network: ABC ABC Funny (comedy programming)
สำนักงานใหญ่: Burbank, California (broadcasting), and Manhattan, New York (corporate), United States
แบบรายการ
ภาษา: อังกฤษ
ระบบภาพ: upscaled to 1080i, or distributed in 1080p via ATSC 3.0 in some markets
ความเป็นเจ้าของ
บริษัทแม่: ABC Entertainment (Walt Disney Television)
บุคลากรหลัก: Dana Walden (Chairperson, Disney Television Studios and ABC Entertainment) Karey Burke (President, ABC Entertainment) James Goldston (President, ABC News)
ประวัติ
ก่อตั้ง: May 15, 1943; 81 ปีก่อน (May 15, 1943) New York City, United States  โดย Edward J. Noble and Louis Blanche
แทนที่: Blue Network
ชื่อเดิม: NBC Blue Network
ลิงก์
เว็บไซต์: abc.com
บริษัทแพร่สัญญาณอเมริกัน (อังกฤษ: The American Broadcasting Company; ชื่อย่อ : เอบีซี; ABC) เป็นเครือข่ายสถานีโทรทัศน์ ในสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2486 โดยมีที่มาจากเครือข่ายบลูเนตเวิร์ก (Blue Network) ของเอ็นบีซี เอบีซีเป็นกิจการของบริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ และเป็นองค์กรในสายงานโทรทัศน์ดิสนีย์-เอบีซี ออกอากาศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2491 มีสำนักงานใหญ่อยู่บริเวณอัปเปอร์เวสต์ไซด์ (Upper West Side) ของแมนแฮตตัน ในนครนิวยอร์ก ขณะที่สำนักงานด้านรายการของสถานีฯ อยู่ที่เมืองเบอร์แบงก์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งมีพื้นที่ติดกับสตูดิโอของวอลต์ดิสนีย์ และสำนักงานใหญ่ของบริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ นอกจากนี้ยังมีสตูดิโออีกแห่ง ณ อาคาร 1500 Broadway ในไทม์สแควร์ในชื่อ Times Square Studios สำหรับออกอากาศรายการข่าวและวาไรตี้ยามเช้า Good Morning America และรายการในการเคาท์ดาวน์สู่ปีใหม่ชื่อดัง Dick Clark's New Year's Rockin' Eve with Ryan Secreat
ดูเพิ่ม

เอ็นบีซี
ซีบีเอส
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
แม่แบบ:AEKQW13Q416280058
บรุกส์ แวกเกอร์แมน

| บรุกส์ แวกเกอร์แมน |
| --- | --- |
บรุกส์ แวกเกอร์แมน กำลังทำการแสดงกับวงแบดริลิเจียน
ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด:  (1977-02-15) 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1977 (47 ปี)
แนวเพลง: เฮฟวีเมทัล, ฮาร์ดร็อก, พังก์ร็อก
อาชีพ: นักดนตรี
เครื่องดนตรี: กลอง, เพอร์คัชชัน
ช่วงปี: 1990–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: วอร์เนอร์บราเธอร์ส, เอพิแทฟ, อิโมชันนัลไซฟอนริคอร์ดดิงส์
สมาชิกของ: อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์
นักดนตรี
บรุกส์ แวกเกอร์แมน (อังกฤษ: Brooks Wackerman, เกิดวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520) เป็นนักดนตรีชาวอเมริกัน ปัจจุบันเป็นมือกลองให้กับวงดนตรีเฮฟวีเมทัล อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ และแมสส์เมนทัล เป็นอดีตมือกลองของวงแบดริลิเจียน และเป็นน้องชายของจอห์น แวกเกอร์แมน และชาด แวกเกอร์แมน (เคยเป็นสมาชิกวงของแฟรงก์ แซปปา) เขาเป็นลูกชายของ ชัก แวกเกอร์แมน ได้รับการศึกษาในโรงเรียนมัธยมลอสแอละมีทัส บรุกส์ยังเคยเป็นลูกศิษย์ของเมอร์รีย์ สปิแวก (Murray Spivack) และชัก ฟลอเรส (Chuck Flores) หลังจากที่บรุกส์แยกทางจากวงแบดริลิเจียนแล้ว ได้มีประกาศออกมาในวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 ว่าบรุกส์ได้เป็นมือกลองแทนที่แอริน อิเลไฮ อดีตมือกลองวงอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์
ในช่วงที่บรุกส์ได้ออกจากวงแบดริลิเจียนในปี พ.ศ. 2558 เขาก็ได้เป็นมือกลองที่อยู่ในวงนานที่สุด ซึ่งนานกว่ามือกลองเดิมที่อยู่ร่วมวงแบดริลิเจียนเป็นเวลา 10 ปี คือ บ็อบบี แชเยอร์ (Bobby Schayer) และเขายังเป็นสมาชิกวงที่มีอายุน้อยที่สุด ขณะที่สมาชิกคนอื่น ๆ ของวงมีอายุมากกว่าเขานับ 10 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Twitter page
Fear and the Nervous System MySpace page
Information from Roadrunner Records เก็บถาวร 2008-03-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Official Bad Religion website
The Innocent's Myspace page
| ด ค กอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ |
| --- | --- |
 เอ็ม. แชโดวส์  แซกกี เวนเจนซ์  ซินนิสเตอร์ เกตส์  จอห์นนี ไครสต์  บรุกส์ แวกเกอร์แมน แอริน อิเลไฮ  เดอะเรฟ  แมตต์ เวนดต์  จัสติน เซน  เดเมียน แอช 
สตูดิโออัลบั้ม:  ซาวน์ดิงเดอะเซเวนท์ทรัมเปต  เวกกิงเดอะฟอลเลน  ซิตีออฟอีวิล  อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์  ไนต์แมร์  เฮลทูเดอะคิง  เดอะสเตจ  ไลฟ์อิสบัตอะดรีม... 
วิดีโอ:  ออลเอ็กเซส  ไลฟ์อินดิแอลบีซีแอนด์ไดมอนส์อินเดอะรัฟ 
อีพี:  วอร์มเนสออนเดอะโซล  เวลคัมทูเดอะแฟมิลี 
ซิงเกิล:  "วอร์มเนสออนเดอะโซล"  "อันโฮลีคอนเฟสชันส์"  "เบิร์นอิตดาวน์"  "แบตคันทรี"  "บีสต์แอนด์เดอะฮาร์ลอต"  "ซีซเดอะเดย์"  "วอล์ก"  "คริทิคัลอักเคลม"  "ออลโมสต์อีซี"  "แอฟเตอร์ไลฟ์"  "เดียร์ก็อด"  "สกรีม"  "ไนต์แมร์"  "เวลคัมทูเดอะแฟมิลี"  "โซฟาร์อะเวย์"  "นอตเรดีทูดาย"  "เบรีด์อะไลฟ์"  "แคร์รีออน"  "เฮลทูเดอะคิง"  "เชเพิร์ดออฟไฟเออร์"  "ดิสมีนส์วอร์"  "เดอะสเตจ" 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  ผลงาน  วอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์  โฮปเลสเรเคิดส์  กูดไลฟ์เรเคิดดิงส์  แคปิตอลเรเคิดส์ 
   หมวดหมู่:อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ศิลปิน :  มิวสิกเบรนซ์ 
| [[วิกิพีเดีย:|ข้อมูลบุคคล]] |
| --- | --- |
ชื่อ: Wackerman, Brooks}
ชื่ออื่น: 
รายละเอียดโดยย่อ: American musician
วันเกิด: February 15, 1977
สถานที่เกิด: United States
วันตาย: 
สถานที่ตาย:
บริเวณคริสต์ศาสนพิธี

บริเวณทางขวาของแขนกางเขน (สีเทา) คือบริเวณพิธี
บริเวณคริสต์ศาสนพิธี (อังกฤษ: Chancel) คือบริเวณรอบแท่นบูชาเอกในบริเวณมุขตะวันออกของคริสต์ศาสนสถานซึ่งอาจจะเป็นปลายสุดของมุขโค้งด้านสกัด
หลังจากการการประชุมสภาสงฆ์แห่งแลตเตอรันครั้งที่ 4 ในปี ค.ศ. 1215 ก็ได้มีข้อกำหนดออกมาข้อหนึ่งที่ว่านักบวชจะต้องกระทำพิธีศักดิ์สิทธิ์ในบริเวณที่ได้รับพิทักษ์จากการก่อกวนจากบริเวณสำหรับศาสนิกชนผู้เข้าร่วมพิธี ฉะนั้นบริเวณพิธีของนักบวชในสมัยโบราณจึงถูกกันออกจากบริเวณของฆราวาสด้วยฉาก ความแตกต่างของสองบริเวณนี้กำหนดไว้ในคริสต์ศาสนกฎบัตร ที่ว่าการก่อสร้างและการบำรุงรักษาบริเวณพิธีเป็นหน้าที่ของนักบวช และการก่อสร้างและการบำรุงรักษาบริเวณทางเดินกลางและทางเดินข้างเป็นหน้าที่ของสมาชิกผู้เป็นฆราวาสของวัด ฉะนั้นบางครั้งจึงทำให้บริเวณพิธีและบริเวณฆราวาสก็จะแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดในด้านการตกแต่งและสภาพของบริเวณ
นอกไปจากแท่นบูชาแล้วบริเวณพิธีก็มักจะเป็นที่ตั้งของโต๊ะพิธี (credence table) และที่นั่งของนักบวชระดับต่างๆ ของวัดและในวัดอังกลิคันและเมธอดิสต์ก็อาจจะรวมทั้งบริเวณร้องเพลงสวดด้วย ในบางวัดบริเวณนี้ก็อาจจะมีแท่นเทศน์และแท่นอ่าน แต่บางครั้งทั้งสองอย่างนี้ก็อาจจะตั้งอยู่ในบริเวณที่เป็นของฆราวาส
บริเวณพิธีมักจะยกขึ้นสูงกว่าบริเวณที่เป็นของฆราวาส และอาจจะแยกออกไปด้วยฉากกางเขน, ราว หรือบริเวณโล่ง ในวัดบางวัดผู้เข้าร่วมพิธีก็อาจจะนั่งรอบสามด้านของบริเวณพิธีเป็นครึ่งวงกลมก็ได้
คำว่า “chancel” มาจากภาษาฝรั่งเศสที่แผลงมาจากภาษาลาติน “cancelli” ที่แปลว่าฉากโปร่ง (lattice) ที่หมายถึงฉากกางเขน
ดูเพิ่ม

คริสต์ศาสนสถาน
แผนผังมหาวิหาร
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บริเวณพิธี
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
บริษัทร่วมทุน (ญี่ปุ่น)

บริษัทร่วมทุน (ญี่ปุ่น: 株式会社; โรมาจิ: kabushiki gaisha; อังกฤษ: stock company) เป็นบริษัท (会社; company) รูปแบบหนึ่งตามกฎหมายญี่ปุ่น
ศัพท์

คำ "คาบูชิกิไกชะ" (kabushiki gaisha) นี้ บริษัทหลายแห่งของญี่ปุ่นมักแปลว่า "บริษัทจำกัด" (limited company) ส่วนบริษัทอื่น ๆ มักแปลเพียง "บริษัท" (corporation หรือ incorporated) แต่คำนี้มีความหมายตรงตัวว่า "บริษัทร่วมทุน" (stock company หรือ joint stock company) รัฐบาลญี่ปุ่นเองเดิมอนุมัติให้แปลอย่างเป็นทางการว่า "บริษัทธุรกิจ" (business corporation) แต่ปัจจุบันเปลี่ยนให้แปลว่า "บริษัทร่วมทุน" (stock company)
ในภาษาญี่ปุ่น คำดังกล่าวเป็นได้ทั้งปัจจัย (suffix) เช่น "โตโยตะจิโดชะคาบูชิกิไกชะ" (トヨタ自動車株式会社; "Toyota Motor Corporation") และอุปสรรค (prefix) เช่น "คาบูชิกิไกชะเด็นสือ" (株式会社電通; "Dentsu Inc.")
ความเป็นมา

เดิมประมวลกฎหมายแพ่งญี่ปุ่นได้วางระเบียบการจัดตั้งบริษัทร่วมทุนเอาไว้ บริษัทร่วมทุนแห่งแรก คือ ธนาคารประจำชาติแห่งแรกของญี่ปุ่น (First National Bank of Japan) ซึ่งจัดตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1873 ภายหลังเมื่อญี่ปุ่นถูกสหรัฐอเมริกายึดครองหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ชาติผู้เข้ายึดครองได้สังคายนาประมวลกฎหมายแพ่งโดยอาศัยรัฐบัญญัติบริษัทธุรกิจอิลลินอยส์ ค.ศ. 1933 (Illinois Business Corporation Act of 1933) เป็นแม่แบบ บริษัทร่วมทุนของญี่ปุ่นจึงมีร่องรอยบริษัทแบบอเมริกันหลายประการ แต่ก็แตกต่างกันบ้าง เช่น บริษัทร่วมทุนญี่ปุ่นไม่สามารซื้อหุ้นของตนกลับคืนมาได้ ไม่สามารถขายหุ้นราคาน้อยกว่าห้าหมื่นเยนต่อหนึ่งหุ้นได้ และไม่สามารถดำเนินกิจการโดยอาศัยทุนส่วนเกิน (paid-in capital) ซึ่งต่ำกว่าสิบล้านเย็นได้ (ข้อกำหนดเหล่านี้ปัจจุบันได้เปลี่ยนแปลงหรือยกเลิกแล้วก็มี)
ครั้นวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 รัฐสภาญี่ปุ่นตราพระราชบัญญัติบริษัท (会社法; Companies Act) ฉบับใหม่ซึ่งใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม ปีถัดมา พระราชบัญญัติฉบับนี้เปลี่ยนแปลงระเบียบการจัดตั้งและดำเนินบริษัทร่วมทุนอย่างใหญ่หลวง โดยปรับปปรุงให้มีลักษณะคล้ายคลึงกับบริษัทร่วมทุนในสหรัฐอเมริกามากขึ้น
แหล่งข้อมูลอื่น

(ญี่ปุ่น) (อังกฤษ) พระราชบัญญัติบริษัท (Companies Act) – ภาค 1 ถึง 4 เก็บถาวร 2021-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, ภาค 5 ถึง 8 เก็บถาวร 2021-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(ญี่ปุ่น) (อังกฤษ) คำสั่งให้ใช้พระราชบัญญัติบริษัท เก็บถาวร 2021-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Order for Enforcement of the Companies Act)
บร็อค ชิสเซิล์ม

| บร็อค ชิสเซิล์มCC CBE MC ED |
| --- | --- |


ผู้อำนวยการใหญ่องค์การอนามัยโลกคนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 1948–1953
ก่อนหน้า: ประเดิมตำแหน่ง
ถัดไป: Marcolino Gomes Candau
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: จอร์จ บร็อค ชิสเซิล์ม 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1896(1896-05-18) โอควิลล์ ออนทาริโอ ประเทศแคนาดา
เสียชีวิต: 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1971(1971-02-04) (74 ปี) วิคทอเรีย บริทิชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา
เชื้อชาติ: ชาวแคนาดา
คู่สมรส: เกรซ ไรลี ชิสเซิล์ม (สมรส 1924)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยโทรอนโท  มหาวิทยาลัยเยล

จอร์จ บร็อค ชิสเซิล์ม (อังกฤษ: George Brock Chisholm, CC CBE MC ED; 18 พฤษภาคม 1896 – 4 กุมภาพันธ์ 1971) เป็นแพทย์, จิตแพทย์, ทหารสไนเปอร์ผ่านศึกจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งชาวแคนาดา เขาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการใหญ่องค์การอนามัยโลกคนที่ 1 และเซอร์เจียนเจเนรัลของแคนาดาคนที่ 13 และเป็นผู้รับตำแหน่งและรางวัลอื่น ๆ อีกมากมาย
บริษัทสกอตแลนด์

บริษัทการค้ากับแอฟริกาและหมู่เกาะอินเดียของสกอตแลนด์ หรือเรียกว่า บริษัทดาเรียนสกอติช (อังกฤษ: Scottish Darien Company) เป็นบริษัทการค้าโพ้นทะเล ก่อตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติของรัฐสภาสกอตแลนด์ในปี ค.ศ. 1695 พระราชบัญญัติดังกล่าวได้มอบอำนาจแก่บริษัทในการผูกขาดการค้ากับอินเดียของสกอตแลนด์ แอฟริกาและอเมริกา คล้ายกับบริษัทผูกขาดการค้าซึ่งได้รับการจัดตั้งโดยอังกฤษ และยังได้รับสิทธิอธิปไตยพิเศษและข้อยกเว้นการเก็บภาษีชั่วคราว
ปัญหาทางการเงินและการเมืองได้รบกวนการดำเนินการของบริษัทในช่วงปีแรก ๆ บรรดาข้าหลวงได้ถูกแบ่งแยกระหว่างกลุ่มที่อาศัยอยู่และประชุมในเอดินบะระและอีกกลุ่มหนึ่งในลอนดอน ซึ่งในหมู่ข้าหลวงนี้ก็มีทั้งชาวสกอตและชาวอังกฤษ พวกเขาถูกแบ่งแยกกันโดยเจตนาทางธุรกิจ บางส่วนตั้งใจที่จะทำการค้าในอินเดียและตามชายฝั่งแอฟริกา ในฐานะคู่แข่งที่มีประสิทธิภาพของบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ ในขณะที่อีกกลุ่มหนึ่งเข้ากับแผนดาเรียนของแพทเทอสัน ซึ่งได้รับชัยชนะมโหฬาร
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1698 บริษัทได้เริ่มการสำรวจเป็นครั้งแรก นำโดยวิลเลียม แพทเทอสัน ผู้ซึ่งหวังจะก่อตั้งอาณานิคมในดาเรียน (บนคอคอดปานามา) อันเป็นสถานที่ซึ่งสามารถใช้เป็นจุดการค้าระหว่างยุโรปและตะวันออกไกลได้
ถึงแม้ว่าเรือห้าลำและชาวอาณานิคมสกอต 1,200 คนจะขึ้นฝั่งได้สำเร็จในดาเรียน ถิ่นฐานดังกล่าวก็ได้รับการจัดเตรียมเลวและถูกละทิ้งในที่สุด การสำรวจครั้งที่สองที่ใหญ่กว่าครั้งแรก (เริ่มออกเดินทางก่อนที่ชะตากรรมของการสำรวจครั้งแรกจะเป็นที่รู้จัก) ได้ก่อตั้งถิ่นฐานทะเลทรายขึ้น แต่ได้ถูกล้อมโดยชาวสเปนอย่างรวดเร็ว มากกว่าหนึ่งพันคนเสียชีวิตด้วยความอดอยากและโรคระบาด และในเดือนเมษายน ค.ศ. 1700 เรือสองลำจึงได้นำผู้รอดชีวิตจำนวนเพียงน้อยนิดกลับบ้าน
ผลที่ตามมา

มีการประมาณว่าโครงการดาเรียนได้ทำให้สกอตแลนด์สูญเสียสินทรัพย์สภาพคล่องไปเกือบหนึ่งในสี่และเป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญซึ่งทำให้สกอตแลนด์เข้ารวมกับอังกฤษตามพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707
บรรณานุกรม

Refer: Papers Relating to the Ships and Voyages of the Company of Scotland Trading to Africa and the Indies, 1696-1707 edited by George Pratt Insh, M.A., Scottish History Society, Edinburgh University Press, 1924.
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Records at the Royal Bank of Scotland เก็บถาวร 2006-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บลัดดีแมรี

บลัดดีแมรี
บลัดดีแมรี หรือ บลัดดี (อังกฤษ: Bloody Mary) เป็นเครื่องดื่มที่ถูกสร้างสรรค์ขึ้นโดย พีท เปติโอต์ ในปี พ.ศ. 2464 ขณะที่ทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์อยู่ ณ แฮรี่ส์นิวยอร์กบาร์ ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยส่วนผสมดั้งเดิมนั้นมีเพียงวอดก้า น้ำมะเขือเทศ และน้ำแข็ง
ชื่อบลัดดีแมรี มีที่มาจากฉายาของสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ พาดพิงถึงการปราบปรามผู้นับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์อย่างโหดเหี้ยมในรัชสมัยของพระองค์
บริดจ์

บริดจ์ (อังกฤษ: bridge) ความหมายโดยตรงหมายถึงสะพานหรือทางเชื่อม แต่ก็อาจหมายถึงสิ่งต่อไปนี้ด้วย