stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77
แหล่งข้อมูลอื่น

Flight manifest for American Airlines flight 77
Memorial wiki tribute to those killed in this flight (with flight manifest)
Arlington County, Virginia (2002, July 23). "Arlington County After-Action Report on the Response to the September 11 Terrorist Attack on the Pentagon" (PDF). {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |date= (help)
Joint Staff FOIA Requester Service Center- Pentagon site for two videos released by same on 16 May 2006
GPOAccess.gov เก็บถาวร 2010-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - 'The 9-11 Commission Report: Final Report of the National Commission on Terrorist Attacks Upon the United States, Official Government Edition' 2005)
Full series of images เก็บถาวร 2007-10-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3-D simulation of the last moments of American Airlines Flight 77 - 911 Case Study: Pentagon Flight 77
9-11 NTSB Report
Arlington Fire Journal - Arlington County Fire Dept. operations at crash site
38°52′15″N 77°03′30″W﻿ / ﻿38.87095°N 77.05827°W﻿ / 38.87095; -77.05827
↑  "FAA Registry (N644AA)". Federal Aviation Administration.
แผ่นดินไหวในเกาะสุมาตรา พ.ศ. 2552

| --- | --- |
อาคารราชการเสียหายจากแผ่นดินไหว
แสดงแผนที่เกาะสุมาตราแสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
เวลาสากลเชิงพิกัด: 2009-09-30 10:16:10
รหัสเหตุการณ์ ISC: 13801688
USGS-ANSS: ComCat
วันที่ท้องถิ่น: 30 กันยายน ค.ศ. 2009 (2009-09-30)
เวลาท้องถิ่น: 17:16:10 WIB
ขนาด: 7.6 Mw
ความลึก: 90 กิโลเมตร (56 ไมล์)
ศูนย์กลาง: 0°43′S 99°58′E﻿ / ﻿0.71°S 99.97°E﻿ / -0.71; 99.97
ประเภท: ย้อน
พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ: อินโดนีเซีย
ระดับความรุนแรงที่รู้สึกได้: IX (ร้ายแรง) 
สึนามิ: 27 เซนติเมตร (0.89 ฟุต)
แผ่นดินถล่ม: มี
ผู้ประสบภัย: เสียชีวิต 1,115 ราย   บาดเจ็บ 2,180 ราย
แผ่นดินไหวในเกาะสุมาตรา พ.ศ. 2552 เกิดขึ้นนอกชายฝั่งทะเลใต้ของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย เกิดขึ้นเมื่อเวลา 17:16:10 น. ตามเวลาในท้องถิ่น (10:16:10 น. ตามเวลา UTC) มีขนาด 7.6 ตามมาตราโมเมนต์ จุดเหนือศูนย์กลางแผ่นดินไหวอยู่ห่างจากเมืองปาดัง 45 กิโลเมตรทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และห่างจากเมืองเปกันบารู 220 กิโลเมตรทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ มีการประมาณว่ามีผู้เสียชีวิตประมาณ 1,300 ราย และมีผู้ประสบภัยที่ติดอยู่ในอาคารที่ถล่มมากกว่าพันราย โดยในขณะนี้ ทางรัฐบาลอินโดนีเซียรายงานจำนวนผู้เสียชีวิตอย่างแน่นอน 1,115 ราย
แหล่งข้อมูลอื่น

Indonesia quake deaths pass 1,000 – บีบีซีนิวส์
The International Seismological Centre has a bibliography and authoritative data for this event.
| ด ค ก← แผ่นดินไหวที่สำคัญใน พ> ศ. 2552 → |
| --- | --- |
 คอสตาริกา† (6.2, 8 มกราคม)  อาบรุซโซ อิตาลี† (6.3, 6 เมษายน)  ชิซูโอกะ ญี่ปุ่น (6.4, 10 สิงหาคม)  หมู่เกาะอันดามัน (7.5, 11 สิงหาคม)  ชวาตะวันตก อินโดนีเซีย† (7.0, 2 กันยายน)  ภูฏาน (6.1, 21 กันยายน)  ซามัว† (8.1, 29 กันยายน)  สุมาตรา อินโดนีเซีย†‡ (7.6, 30 กันยายน) 
ความรุนแรงของแผ่นดินไหวตามมาตราขนาดโมเมนต์ / † = แผ่นดินไหวที่มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 30 คน / ‡ = แผ่นดินไหวที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในปีนี้
โคกาลืยมาเวีย เที่ยวบินที่ 9268

| --- | --- |
อากาศยานลำที่ตก
สรุปอุบัติเหตุ
วันที่: 31 ตุลาคม พ.ศ. 2558
สรุป: วางระเบิด
จุดเกิดเหตุ: ใกล้กับ ฮัซนา เขตผู้ว่าการชะมาลซีนาอ์ ประเทศอียิปต์ 30°09′02″N 34°10′41″E﻿ / ﻿30.1506°N 34.178°E﻿ / 30.1506; 34.178
ประเภทอากาศยาน: แอร์บัส เอ321-231
ดําเนินการโดย: โคกาลืยมาเวีย
ทะเบียน: EI-ETJ
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติชัร์มอัลชีค คาบสมุทรไซนาย ประเทศอียิปต์
ปลายทาง: ท่าอากาศยานพุลโคโว เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย
ผู้โดยสาร: 217
ลูกเรือ: 7
เสียชีวิต: 224
รอดชีวิต: 0
โคกาลืยมาเวีย เที่ยวบินที่ 9268 (KGL 9268 or 7K-9268) เป็นเที่ยวบินเช่าเหมาลำระหว่างประเทศ ที่ให้บริการโดยสายการบินโคกาลืยมาเวียของประเทศรัสเซีย ประสบอุบัติเหตุบริเวณตอนเหนือของคาบสมุทรไซนาย หลังจากขึ้นบินจากท่าอากาศยานนานาชาติชัร์มอัลชีค ประเทศอียิปต์ ไปท่าอากาศยานพุลโคโว เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย ในวันที่ 31 ตุลาคม 2558 เวลา 4 นาฬิกา 13 นาที UTC (6:13 ตามเวลามาตรฐานอียิปต์)
วัดฝายหิน

| วัดฝายหิน |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: บ้านฝายหิน (หลังมหาวิทยาลัยเชียงใหม่) ตำบลสุเทพ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ 50200
ประเภท: วัดราษฏ์
เจ้าอาวาส: พระครูสมุห์วิษุวัตร วรกิจโจ
ความพิเศษ: เคยเป็นที่สถิตของพระอภัยสาระทะ อดีตสังฆราชาแห่งล้านนาไทย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดฝายหิน ตั้งอยู่ ณ หมู่บ้านฝายหิน เลขที่ 67 หมู่ 1 ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นวัดในความอุปถัมภ์ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อยู่บริเวณเชิงดอยสุเทพ หมู่บ้านฝายหิน ด้านหลังมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และถนนทางขึ้นสถานีส่งโทรทัศน์ช่อง 7 ทางเดียวกันกับทางขึ้นสวนสัตว์เชียงใหม่ด้านประตูหลัง วัดฝายหินเป็นวัดโบราณ เคยเป็นที่สถิตของพระอภัยสาระทะสังฆปาโมกข์ (ครูบาอุ่นเรือน โสภโณ) อดีตสังฆราชาแห่งล้านนา ในปี พ.ศ. 2512 ได้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มีการโยกย้ายบ้านเรือนชาวบ้านรอบมหาวิทยาลัย วัดฝายหินจึงได้อยู่ในความอุปถัมภ์ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา วัดแห่งนี้ได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ทั้งนี้วัดฝายหินยังเป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ของคณาจารย์ นักศึกษา และเจ้าหน้าที่ของมหาวิทยาลัยด้วย ปัจจุบันทางวัดได้อนุเคราะห์พระภิกษุสามเณรทั้งจากประเทศไทย และประเทศเพื่อนบ้าน ให้มีโอกาสได้ศึกษาพระพุทธศาสนา โดยได้เปิดสำนักเรียน ธรรม-บาลี และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา ทางวัดได้เปิดโรงเรียนแผนกสามัญศึกษา ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โดยความร่วมมือระหว่างวัดฝายหิน และ โรงเรียนบาลีสาธิตศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่ วัดสวนดอก
การสร้างวัด

ในสมัยพระเจ้าติโลกราช (พ.ศ. 1985-2031) วัดแห่งนี้เคยมีฐานะเพียงหนึ่งในสำนักสงฆ์สาขาของรตนมหาวิหาร (วัดป่าแดง มหาวิหาร) ซึ่งในขณะนั้นเป็นวัดฝ่ายอรัญวาสี เป็นศูนย์กลางการศึกษาพระไตรปิฎก นับถือคำสอนลัทธิสิงหลใหม่ (พระพุทธศาสนาซึ่งรับมาจากประเทศศรีลังกา)
งานประจำปี

ในวันที่ 21 เมษายน ของทุกปี ทางวัดจะเปิดโอกาสให้สาธุชน ได้รดน้ำรูปปั้นครูบาพระอภัยสาระทะ ซึ่งเป็นประเพณีประจำปีของวัด อยู่ในช่วงวันสุดท้ายของการบวชสามเณรภาคฤดูร้อน เพื่อเป็นสิริมงคล แก่สาธุชน และสามเณร ก่อนลาสิกขา
กิจกรรมของวัดที่มีต่อชุมชน

ได้จัดให้มีกิจกรรม รถด่วนขบวนพิเศษ โดยอาราธนาพระสงฆ์ผู้ทรงคุณวุฒิมาแสดงธรรม โดยกลุ่มหนุ่มสาวจังหวัดเชียงใหม่
จัดให้มีกิจกรรมการบวชสามเณรภาคฤดูร้อน อบรมค่ายธรรมจักรลีลาและการแข่งขันตอบปัญหา
จัดงานตักบาตรเทโวร่วมกับมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ทุกปี ในวันหลังจากออกพรรษา คือแรม 1 ค่ำทุกปี
มีการวนเวียนทุกวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาถือว่าเป็นงานประจำปีมีผู้มาร่วมประชุมพิธีทำบุญฟังเทศน์ประมาณ 200 คน
จัดตั้งกลุ่มโครงการตั้งกลุ่มพุทธมากะ  กลุ่มหนุ่มสาว พร้อมทั้งแนะนำการดำรงตนให้ถูกต้องตามสมบัติของอุบาสก-อุบาสิกา
ให้ที่พักอาศัยแก่พระภิกษุสามเณรที่มาศึกษาในเขตจังหวัดเชียงใหม่
ร่วมกับมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ปรับปรุงธรรมสถานมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เพื่อเป็นศูนย์กลางในการอบรมและสอนวิธีการปฏิบัติกรรมฐานของสำนักต่างๆและได้เปลี่ยนชื่อเป็นสถานปฏิบัติธรรมนานาชาติ ซึ่งได้ทำการเปิดดำเนินการตั้งแต่ปี 2544
ร่วมกับคณะกรรมการการเผยแผ่พระพุทธศาสนาทางวิทยุกระจายเสียงและโทรทัศน์คณะสงฆ์จังหวัดเชียงใหม่  สถานีวิทยุพระพุทธศาสนาจังหวัดเชียงใหม่ระบบ เอฟ. เอ็ม. ความถี่ 104.50 เมกเฮิรตซ์ กำลังส่ง 30 วัตต์
ให้การสนับสนุนกิจกรรมนักศึกษาโดยอนุเคราะห์ให้ยืมอุปกรณ์ต่างๆแก่นักศึกษา
ลำดับเจ้าอาวาสวัดฝายหิน

ครูบามารวิชัย (อดีต - พ.ศ. 2398)
พระอภัยสารทสังฆปาโมกข์ หรือครูบาอุ่นเรือน โสภโณ (2399- 2457)
พระปลัดคำซาว อินทนนฺโท (2458- 2493)
พระอธิการศรีมูล ญาณวโร (2494- 2509)
ครูบาแดง (2510- 2519)
พระศรีธรรมบัณฑิต (2520- 2530)
พระอธิการสิงห์แก้ว (2530- 2532)
พระมหาทองรัตน์ รตนวณฺโณ (2532- 2535)
พระครูใบฎีกาสุรัตน์ ฐานิสฺสโร (2535- 2538)
พระครูปริยัตยานุศาสตร์ (พระมหา ดร. ไสว เทวปุญฺโญ) ดำรงตำแหน่ง รองเจ้าคณะอำเภอเมืองเชียงใหม่ (2539- 2562)
พระครูสมุห์วิษุวัตร วรกิจโจ (2566- ปัจจุบัน)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์วัดฝายหิน เก็บถาวร 2011-02-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายชื่อวัดประจำรัชกาล

ไม่มีวัดประจำรัชกาล แต่จะเลือกเอาวัดที่พระมหากษัตริย์พระองค์นั้น ทรงมีส่วนเกี่ยวข้อง โดยยึดเอาที่บรรจุพระบรมราชสรีรางคารเป็นสำคัญ ดังนั้น ในขณะครองราชสมบัติจะไม่มีวัดประจำรัชกาล
ทุกวัดประจำรัชกาล เป็นพระอารามหลวงชั้นเอก มีทั้งชนิดราชวรมหาวิหาร และราชวรวิหาร
รัชกาลที่ 6 และ 9 มีวัดประจำรัชกาลจำนวน 2 แห่ง เนื่องจากแบ่งการบรรจุพระบรมราชสรีรางคารเป็น 2 ส่วน
วัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร เป็นวัดประจำรัชกาลแห่งเดียวที่มิได้ตั้งอยู่ในกรุงเทพมหานคร
วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร เป็นวัดประจำ 3 รัชกาล คือ รัชกาลที่ 5, 7 และ 9
วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร เป็นวัดประจำ 2 รัชกาล คือ รัชกาลที่ 6 และ 9
วัดประจำรัชกาลที่ 9 มิใช่วัดพระราม ๙ กาญจนาภิเษก
วัดประจำรัชกาลที่ 10 มิใช่วัดวชิรธรรมสาธิตวรวิหาร
| ภาพวัด | ประจำพระองค์ | ชื่อวัด | ที่ตั้ง | ความสำคัญ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช | วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม | ริมถนนสนามไชยและถนนมหาราช ติดกับพระบรมมหาราชวัง แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร | พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรมหาวิหาร 1 ใน 6 ของไทย |
|  | พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย | วัดอรุณราชวราราม | ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ถนนอรุณอมรินทร์ แขวงวัดอรุณ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร | พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรมหาวิหาร 1 ใน 6 ของไทย |
|  | พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว | วัดราชโอรสาราม | ถนนเอกชัย แขวงบางค้อ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร | พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรวิหาร |
|  | พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | วัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมาราม | ถนนสราญรมย์ แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร | พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรวิหาร |
|  | พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม | ถนนเฟื่องนคร แขวงวัดราชบพิธ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร | พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรวิหาร |
|  | พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว | วัดบวรนิเวศวิหาร | 248 ถนนพระสุเมรุ แขวงวัดบวรนิเวศ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร | พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรวิหาร |
|  | พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว | วัดพระปฐมเจดีย์ | ตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม | พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรมหาวิหาร 1 ใน 6 ของไทย |
|  | พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว | วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม | ถนนเฟื่องนคร แขวงวัดราชบพิธ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร | พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรวิหาร |
|  | พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร | วัดสุทัศนเทพวราราม | 146 ริมถนนตีทอง 1 ถนนบำรุงเมือง หน้าวัดออกทางถนนอุณากรรณ แขวงเสาชิงช้า เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร | พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรมหาวิหาร 1 ใน 6 ของไทย |
|  | พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร | วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม | ถนนเฟื่องนคร แขวงวัดราชบพิธ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร | พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรวิหาร |
|  | พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร | วัดบวรนิเวศวิหาร | 248 ถนนพระสุเมรุ แขวงวัดบวรนิเวศ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร | พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรวิหาร |
แอร์วีน ร็อมเมิล

| แอร์วีน ร็อมเมิล |
| --- | --- |
ร็อมเมิลในปี 1942
ชื่อเล่น: "จิ้งจอกทะเลทราย"
เกิด: 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1891(1891-11-15) ไฮเดินไฮม์ ราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 14 ตุลาคม ค.ศ. 1944(1944-10-14) (52 ปี) แฮร์ลิงเงิน นาซีเยอรมนี
รับใช้:  เยอรมนี (ถึง 1918) ราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค  เยอรมนี (ถึง 1933)  ไรช์เยอรมัน (ถึง 1944)
แผนก/สังกัด:  กองทัพบกจักรวรรดิเยอรมัน กองทัพเวือร์ทเทิมแบร์ค  ไรชส์แฮร์  กองทัพบกเยอรมัน
ประจำการ: 1911–1944
ชั้นยศ:  จอมพล (Generalfeldmarschall)
บังคับบัญชา:   กองพลยานเกราะที่ 7  กองทัพน้อยแอฟริกา  กองทัพยานเกราะแอฟริกา  กลุ่มทัพแอฟริกา  กลุ่มทัพ B 
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สงครามโลกครั้งที่สอง
คู่สมรส: Lucia Maria Mollin (สมรส 1916)
บุตร:   Manfred Rommel (1928–2013)  Gertrud Stemmer (1913–2000) 
ลายมือชื่อ: 
โยฮันเนิส แอร์วีน อ็อยเกน ร็อมเมิล (เยอรมัน: Johannes Erwin Eugen Rommel) เป็นนายพลและนักทฤษฏีทางทหารชาวเยอรมัน เป็นที่รู้จักกันในสมญานามของเขาคือ จิ้งจอกทะเลทราย เขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นจอมพลในแวร์มัคท์(กองทัพ) ของนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เช่นเดียวกับการรับใช้ในไรชส์แวร์แห่งสาธารณรัฐไวมาร์และกองทัพบกของจักรวรรดิเยอรมัน
ประวัติ > ช่วงต้น

แอร์วีนเกิดในเมืองไฮเดินไฮม์ ราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค ส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเยอรมัน เป็นบุตรคนที่สามในจำนวนห้าคนของครอบครัว บิดาเป็นสมาชิกสภาท้องถิ่นและเป็นอดีตทหารปืนใหญ่ เมื่ออายุได้ 18 ปี เขาบรรจุเป็นร้อยตรีในกองทัพเวือร์ทเทิมแบร์คในปี 1910 และเรียนโรงเรียนนายร้อยนครดันท์ซิช เขาจบการศึกษาในปี 1911 และได้รับบรรจุเป็นร้อยโทในกองทัพบกจักรวรรดิในต้นปี 1912
ประวัติ > อาชีพทหาร

ร็อมเมิลเป็นนายทหารที่ได้รับการเชิดชูเกียรติขั้นสูงในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาได้รับอิสริยาภรณ์พัวร์เลอเมรีทจากการปฏิบัติหน้าที่ในแนวรบอิตาลี ในปี 1937 เขาตีพิมพ์หนังสือเรื่อง ทหารราบจู่โจม (Infanterie greift an) ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับหลักยุทธวิธีและประสบการณ์ของเขาในสงคราม ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้เป็นผู้บัญชาการกองพลยานเกราะที่ 7 สมญา "กองพลผี" ในยุทธการที่ฝรั่งเศส ซึ่งในครั้งนี้เอง เขาและพลเอกกูเดรีอันตัดสินใจฝ่าฝืนคำสั่งของหน่วยเหนือที่ให้หยุดรอทหารราบมาสมทบ ร็อมเมิลนำกองยานเกราะข้ามแม่น้ำเมิซบุกทะลวงแนวรบของฝรั่งเศสต่อทันทีเพื่อไม่ให้เสียจังหวะบลิทซ์ครีค โดยมีกองพลยานเกราะของกูเดรีอันตามมาติดๆ การตัดสินใจบุกต่อของทั้งสองคนเป็นเหตุผลสำคัญที่สร้างความได้เปรียบแก่เยอรมัน
ร็อมเมิลถูกส่งตัวไปเป็นผู้บัญชาการทหารในการทัพแอฟริกาเหนือ เขาได้แสดงฝีมือและได้รับการยอมรับนับถือเป็นผู้บัญชาการรถถังที่เก่งกาจที่สุดในช่วงสงครามและได้รับสมญา "จิ้งจอกทะเลทราย" แม้แต่ศัตรูอย่างผู้บัญชาการทหารชาวบริติชก็ยังยกย่องเขาเป็นอัศวิน ร็อมเมิลเคยอธิบายการทัพแอฟริกาเหนือไว้ว่าเป็น "สมรภูมิปราศความเกลียดชัง" ร็อมเมิลได้รับยศจอมพลเมื่อ 22 มิถุนายน 1942 หลังได้รับชัยชนะในยุทธการที่กาซาลาในประเทศลิเบีย ต่อมาเขาได้เป็นผู้บัญชาการกลุ่มทัพ B ประจำการในอิตาลี ต่อมาหน่วยนี้ถูกสั่งการไปต้านการยกพลข้ามช่องแคบเพื่อขึ้นบกที่นอร์ม็องดีของฝ่ายสัมพันธมิตรในเดือนมิถุนายน 1944
ประวัติ > จุดยืนทางการเมืองและการเสียชีวิต

ทหารส่วนใหญ่ในกองทัพรวมทั้งตัวร็อมเมิลล้วนยินดีต่อการเถลิงอำนาจของฮิตเลอร์และพรรคนาซี พวกเขาเชื่อว่าเยอรมนีต้องการระบอบการปกครองที่มั่นคงและเด็ดขาด อย่างไรก็ตาม ร็อมเมิลไม่เคยเป็นสมาชิกพรรคนาซี และไม่เห็นด้วยกับการต่อต้านยิวและอุดมการณ์นาซี นักวิชาการยังคงถกเถียงกันว่าร็อมเมิลมีส่วนรับรู้ต่อเหตุการณ์ฮอโลคอสต์มากน้อยเพียงใด ร็อมเมิลเคยสร้างความตะลึงใจแก่ฮิตเลอร์ในปี 1943 ด้วยข้อเสนอให้แต่งตั้งชาวยิวดำรงตำแหน่งเกาไลเทอร์ เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธ์ต่อประชาคมโลกและแก้ต่างให้พ้นจากข้อกล่าวหาของพวกอังกฤษที่ว่าเยอรมนีปฏิบัติไม่ดีต่อชาวยิว แต่ฮิตเลอร์ตอบกลับเขาว่า "ร็อมเมิลที่รัก คุณไม่เข้าใจความคิดผมเลย"
นักประวัติศาสตร์หลายคนระบุว่าร็อมเมิลเป็นนายพลสุดโปรดคนหนึ่งของฮิตเลอร์ และความสัมพันธ์อันใกล้ชิดนี้ทำให้เขาได้รับประโยชน์ในอาชีพการงานความโน้มเอียงทางการเมืองของร็อมเมิลนั้นเป็นหัวข้อถกเถียงกันอยู่แม้แต่ในหมู่นาซีร่วมสมัย ร็อมเมิลเองเห็นชอบกับบางแง่มุมของอุดมการณ์นาซี และนิยมโฆษณาชวนเชื่อที่นาซีสร้างขึ้นเกี่ยวกับเขา แต่ก็รู้สึกโกรธที่โฆษณานั้นพรรณนาว่าเขาเป็นสมาชิกพรรคนาซีคนแรก ๆ และเป็นบุตรช่างหิน ทำให้ต้องแก้ไขโฆษณา
สำหรับแผนลับเพื่อสังหารฮิตเลอร์ในปี 1944 นั้น ไม่ชัดเจนว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงหรือไม่ มีผู้ก่อการให้การปรักปรำเขา แต่เนื่องจากร็อมเมิลมีสถานะเป็นวีรบุรุษของชาติ ฮิตเลอร์จึงไม่อาจลงโทษเขาอย่างโจ่งแจ้งได้ ร็อมเมิลได้รับข้อเสนอสามข้อจากพลโทบวร์คดอร์ฟ ทางเลือกหนึ่ง; ไปแก้ตัวต่อฮิตเลอร์ด้วยตนเองที่กรุงเบอร์ลิน ทางเลือกสอง; เข้ารับการพิจารณาคดีในชั้นศาลและถูกพิพากษาประหารชีวิต ทางเลือกสาม; ปลิดชีพตัวเองแลกกับการดำรงเกียรติยศและสิทธิทุกอย่าง ครอบครัวจะไม่ถูกลงโทษและได้รับบำนาญตามปกติ ร็อมเมิลเลือกทางเลือกสุดท้าย เขาฆ่าตัวตายโดยการกัดแคปซูลไซยาไนด์ ฮิตเลอร์จัดรัฐพิธีศพให้ร็อมเมิลอย่างสมเกียรติ กองทัพประกาศว่าเขาถูกเครื่องบินข้าศึกยิงกราดขณะโดยสารรถยนต์ทหารประจำตัวในนอร์ม็องดี
วีรตำนาน

ร็อมเมิลได้รับกิตติศัพท์ว่าเป็นผู้บัญชาการที่มีมนุษยธรรมสูงและนายทหารมืออาชีพ กองทัพน้อยแอฟริกาภายใต้บัญชาของเขาไม่เคยถูกกล่าวหาว่าก่ออาชญากรรมสงครามเลย ทหารที่ตกเป็นเชลยระหว่างการทัพแอฟริกาของร็อมเมิลได้ให้การว่าได้รับการปฏิบัติอย่างมีมนุษยธรรมด้วยการแบ่งส่วนอาหารที่เท่ากับทหารเยอรมัน เพราะร็อมเมิลคิดว่านักโทษควรได้รับสิทธิ์เท่าเทียบกับพลเรือนเยอรมัน ทหารเยอรมันที่ประจำการที่แอฟริกาเล่าว่า ขณะที่รถของร็อมเมิลติดทราย ร็อมเมิลยังลงมาช่วยทหาร ยิ่งไปกว่านั้น ร็อมเมิลยังปฏิเสธคำสั่งฆ่าคอมมานโด ทหาร และพลเรือนชาวยิวในทุกเขตสงครามใต้บังคับของเขา ร็อมเมิลไม่เคยเกณฑ์พลเรือนมาช่วยงานเขาฟรีๆ เขาจะมีค่าจ้างให้เสมอ
วินสตัน เชอร์ชิล เคยกล่าวต่อรัฐสภาอังกฤษว่าร็อมเมิลเป็น "คู่ปรับที่ชาญฉลาดและใจกล้าพิสดาร" และเป็น "แม่ทัพบกผู้ยิ่งใหญ่" ภายหลังสงครามสิ้นสุด ฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกโดยเฉพาะอังกฤษได้ยกย่องร็อมเมิลเป็น "คนดีเยอรมัน" และเป็น "สหายร็อมเมิล" ชื่อของเขาถูกนำไปตั้งให้ฐานทัพบกที่ใหญ่ที่สุดของเยอรมนีหลังสงคราม นั่นคือค่ายจอมพลร็อมเมิล (Generalfeldmarschall-Rommel-Kaserne) ในเมืองเอากุสท์ดอร์ฟ รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
เกียรติยศ > อิสริยาภรณ์เยอรมัน

กางเขนเหล็ก (1914) ชั้นสอง และชั้นหนึ่ง
พัวร์เลอเมรีท ได้รับเมื่อ 18 ธันวาคม 1917
เครื่องหมายบาดเจ็บ เหรียญเงิน (1918)
เข็มกลัดกางเขนเหล็ก ชั้นสอง และชั้นหนึ่ง
เครื่องหมายยานเกราะ เนื้อเงิน
กางเขนอัศวินแห่งกางเขนเหล็ก
กางเขนอัศวิน ได้รับเมื่อ 27 พฤษภาคม 1940
ติดใบโอ็ค ได้รับเมื่อ 20 มีนาคม 1941
คาดดาบ ได้รับเมื่อ 20 มกราคม 1942
ประดับเพชร ได้รับเมื่อ 11 มีนาคม 1943
เกียรติยศ > ยศทหาร

กรกฎาคม 1910: นักเรียนทำการนายร้อย (Fähnrich)
มกราคม 1912 : ร้อยตรี (Leutnant)
กันยายน 1915 : ร้อยโท (Oberleutnant)
มกราคม 1918 : ร้อยเอก (Hauptman)
เมษายน 1932 : พันตรี (Major)
มกราคม 1935 : พันโท (Oberstleutnant)
ตุลาคม 1937 : พันเอก (Oberst)
สิงหาคม 1939 : พลตรี (Generalmajor)
มกราคม 1941 : พลโท (Generalleutnant)
กรกฎาคม 1941 : พลเอกทหารยานเกราะ (General der Panzertruppe)
กุมภาพันธ์ 1942 : พลเอกอาวุโส (Generaloberst)
กรกฎาคม 1942 : จอมพล (Generalfeldmarschall)
พลเอกอาวุโสแอร์วีน ร็อมเมิล ในแอฟริกาเหนือ มิ.ย. 1942
อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11

| --- | --- |
ภาพกราฟิกแสดงทิศทางการชนตึกเวิลด์เทรด  (บน) อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 (ล่าง) ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175
สรุปอุบัติการณ์
วันที่: 11 กันยายน พ.ศ. 2544
สรุป: ถูกจี้เครื่องบิน
จุดเกิดเหตุ: เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ อาคาร 1
ประเภทอากาศยาน: โบอิง 767-223ER
ดําเนินการโดย: อเมริกันแอร์ไลน์
ทะเบียน: N334AAdisaster
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติโลแกน
ปลายทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส
ผู้โดยสาร: 81 (รวมสลัดอากาศ 5 คน)
ลูกเรือ: 11
เสียชีวิต: 92 (ในเครื่องบิน) และมากกว่า 1300 (ในเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ อาคาร 1)
รอดชีวิต: 0
เส้นทางการบิน
N334AA โบอิง 767-223 ของอเมริกันแอร์ไลน์ลำเดียวกันที่ท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์ เมื่อวันที่ 8 เมษายน 2544
แหล่งข้อมูลอื่น

The Final 9/11 Commission Report เก็บถาวร 2010-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
9-11 NTSB Report
American Airlines Flight 11 manifest
Picture of aircraft Pre 9/11
↑  "FAA Registry (N334AA)". Federal Aviation Administration.
วินาศภัยฮินเดินบวร์ค

| --- | --- |

สรุป
วันที่: 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1937
สรุป: เพลิงไหม้เรือเหาะ
จุดเกิดเหตุ: แมนเชสเตอร์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐ 40°01′49″N 74°19′33″W﻿ / ﻿40.030392°N 74.325745°W﻿ / 40.030392; -74.325745
อากาศยานลำที่เกิดเหตุ
ประเภทอากาศยาน: เรือเหาะชั้นฮินเดินบวร์ค
ชื่ออากาศยาน: ฮินเดินบวร์ค
ดําเนินการโดย: Deutsche Zeppelin-Reederei
ทะเบียน: D-LZ129
ต้นทาง: ฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์, เสรีรัฐปรัสเซีย, ประเทศเยอรมนี 
ปลายทาง: แมนเชสเตอร์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐ 
ผู้โดยสาร: 36 คน
ลูกเรือ: 61 คน
เสียชีวิต: 36 คน (13 ผดส, 22 ลูกเรืออากาศยาน, จนท.ภาคพื้นดิน)
บาดเจ็บ: ไม่ทราบ
รอดชีวิต: 62 คน (23 ผดส, 39 ลูกเรืออากาศยาน)
วินาศภัยฮินเดินบวร์ค เกิดขึ้นเมื่อ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1937 ในเมืองแมนเชสเตอร์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐอเมริกา เมื่อเรือเหาะ เอลเซท 129 ฮินเดินบวร์ค ของเยอรมนี เกิดติดไฟขึ้นมาและถูกทำลายไประหว่างที่พยายามเชื่อมกับเสาจอดเพื่อลงจอดที่สถานีเรืออากาศเลคเฮิสต์ (Naval Air Station Lakehurst) ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 35 คน (ผู้โดยสาร 13 คน ลูกเรือ 22 คน) จาก 97 คนบนเรือ (ผู้โดยสาร 36 คน และลูกเรือ 61 คน) และมีผู้เสียชีวิตบนพื้นดิน 1 คน
ภาพยนตร์ข่าว ภาพถ่าย และรายงานบันทึกวิทยุของผู้เห็นเหตุการณ์ เฮอร์เบิร์ต มอร์ริสัน (Herbert Morrison) ในเหตุการณ์วินาศภัยกลายเป็นหัวข้อข่าวที่ถูกออกอากาศในวันรุ่งขึ้น มีการตั้งสมมติฐานหลายประการในสาเหตุของประกายไฟและเชื้อเพลิงเริ่มต้นสำหรับเหตุไฟไหม้ที่ตามมา เหตุการณ์นี้ทำลายความเชื่อมั่นของประชาชนในเรือบินโดยสารขนาดยักษ์ และถือเป็นจุดสิ้นสุดอย่างฉับพลันของยุคเรือเหาะ
ฮิเดมิตสึ ทานากะ

นักเขียนและนักพายเรือชาวญี่ปุ่น
| ฮิเดมิตสึ ทานากะ |
| --- | --- |
เกิด: 10 มกราคม ค.ศ. 1913(1913-01-10) โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1949(1949-11-03) (36 ปี) มิตากะ, โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักเขียน
แนว: นวนิยาย
ฮิเดมิตสึ ทานากะ (ญี่ปุ่น: 田中 英光; โรมาจิ: Tanaka Hidemitsu) เกิดวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2456 – 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492) เป็นนักเขียนนวนิยายแนว บูไรฮะ ในยุคโชวะของญี่ปุ่น ชื่อของเขายังออกเสียงว่า ทานากะ เออิโกะ ในบางโอกาส
ประวัติ

ทานากะเกิดในเขตอากาซากะตอนบนของโตเกียว ในฐานะลูกชายของนักประวัติศาสตร์ อย่างไรก็ตาม เขาถูกลงทะเบียนในทะเบียนครอบครัวภายใต้นามสกุลของแม่ว่า “ทานากะ” แทนนามสกุลของพ่อว่าอิวาซากิ เขาเติบโตในคามากูระ และจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยวาเซดะ คณะรัฐศาสตร์และเศรษฐศาสตร์ ขณะที่ยังเป็นนักศึกษาอยู่ เขาได้รับอิทธิพลจากพี่ชายที่เป็นนักหนังสือพิมพ์ให้หันมาสู่อาชีพนักประพันธ์และการเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์ญี่ปุ่นอย่างไรก็ตาม เขารู้สึกท้อแท้ใจกับการทุจริตของผู้นำพรรคอาวุโส และออกจากพรรคก่อนจะจบการศึกษาหลังจากจบการศึกษาไม่นาน เขาได้พบกับดาไซ โอซามุ ซึ่งกลายมาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของเขาขณะยังเป็นนักศึกษา ทานากะเป็นสมาชิกของญี่ปุ่นในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1932 ของทีมโอลิมปิกญี่ปุ่นในการแข่งขันโอลิมปิกที่ลอสแอนเจลิสในปี 1932 ซึ่งเขาเข้าร่วมแข่งขันในฐานะนักพายเรือ แม้ว่าเขาจะแข่งขันใน
แปดรายการ แต่เขาถูกคัดออกในรอบคัดเลือกประสบการณ์นี้ทำให้เขาเขียนนวนิยาย 2 เรื่อง ได้แก่Orinposu no Kajitsu (The Fruit of Olympus, พ.ศ. 2483) และTantei Soshu (The Boat Rower, พ.ศ. 2487) ในปี พ.ศ. 2478 เขาถูกจ้างโดยบริษัทยางรถยนต์โยโกฮามะ และถูกส่งไปยังเคโจ หรือโซลในปัจจุบันประเทศเกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น เขาถูกใช้โดยทางการญี่ปุ่นในเกาหลีในการจัดนักเขียนเกาหลีให้เข้าร่วมการประชุมสหพันธ์นักเขียนเอเชียตะวันออกอันยิ่งใหญ่ ซึ่งเขาได้บรรยายเหตุการณ์ด้วยความขมขื่นและถากถางในนวนิยายหลังสงคราม "The DrunkenShip"เขาแต่งงานกับคิโย โคจิมะในปี พ.ศ. 2480 เขากลับมาญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2487 และอาศัยอยู่ในจังหวัดชิซูโอกะ ในปีพ.ศ. 2490 เขาทิ้งภรรยาไว้ที่ชิซูโอกะ และย้ายไปอยู่กับคนรักที่ชินจูกุ โตเกียวหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง ทานากะได้กลับเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์ญี่ปุ่นอีกครั้ง แต่เขาวิจารณ์ผู้นำพรรคอย่างรุนแรงจนถูกขับออกจากพรรค เขารู้สึกช็อกอย่างมากจากการฆ่าตัวตายของดาไซ โอซามุอาจารย์ที่ปรึกษาของเขา ในช่วงท้ายของชีวิต เขาต้องทนทุกข์จากโรคพิษสุราเรื้อรัง การใช้ยาเสพติดและความไม่มั่นคงทางจิตใจ เขาฆ่าตัวตายที่หลุมศพของดาไซ โอซามุในปี พ.ศ. 2492 โดยการกรีดข้อมือหลังจากกินยานอนหลับเกินขนาด หลุมศพของเขาอยู่ที่สุสานอาโอยามะในใจกลางกรุงโตเกียว
ผลงาน

ผลงานของเขาเด่น ๆ มีดังนี้:
オリンポスの果実
さようなら
野狐
ดูเพิ่ม

วรรณคดีญี่ปุ่น
รายชื่อนักเขียนญี่ปุ่น
บุไรฮะ
แหล่งข้อมูลอื่น

E-text of works at Aozora Bunko
จอมปีศาจอาราโก

จอมปีศาจอาราโก (ญี่ปุ่น: 阿羅醐) เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง "ซามูไรทรูปเปอร์" เขาเป็นจักรพรรดิ์แห่งโลกปีศาจ เจ้าเหนือหัวของขุนพลปีศาจทั้ง 4 ปรากฏกายขึ้นอีกครั้งหลังจากการต่อสู้กับ คาออส เมื่อพันปีก่อน และถูกจองจำมายาวนาน จอมปีศาจอาราโกต้องการทำลายล้างโลกมนุษย์และดูดพลังแห่งความเกลียดชังของมนุษย์เพื่อเปลี่ยนเป็นพลังปีศาจอันชั่วร้าย ยิ่งมนุษย์มีความหวาดกลัวและความเกลียดชังมากเท่าใด ก็ยิ่งเปลี่ยนเป็นพลังปีศาจให้แก่จอมปีศาจมากขึ้นเท่านั้น ความต้องการครอบครองโลกของจอมปีศาจอาราโก ทำให้แบ่งพลังปีศาจของตนเองกำเนิดเป็น เกราะเกียร์ ขึ้นมา
โซราซูรี

1998 ซิงเกิลโดยเซลีน ดิออน
"โซราซูรี" (ฝรั่งเศส: Zora sourit, "โซรายิ้ม") เป็นซิงเกิลแรกของเซลีน ดิออน จากอัลบั้ม ซีลซูว์ฟีแซแดเม วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1998 ในประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส
ภูมิหลังและการเผยแพร่

หลังจากอัลบั้มเดอกลายเป็นอัลบั้มภาษาฝรั่งเศสที่ขายดีตลอดกาล ดิออนกับฌ็อง-ฌัก กอลด์มานจึงร่วมกันบันทึกอีกอัลบั้มหนึ่งด้วยกัน ซีลซูว์ฟีแซแดเมได้รับการบันทึกในช่วงกันยายน ค.ศ. 1997 ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1998 และผลิตโดยกอลด์มานกับเอริก บ็องซี "โซราซูรี"ประพันธ์โดยโกลด์แมนกับ J. Kapler น้องชายของเขา โดยได้รับเลือกเป็นนักร้องนำและเปิดตัวในวิทยุเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 1998
เพลงนี้อุทิศแด่ผู้หญิงชาวแอลจีเรีย ซึ่งดิออนบอกว่า สำหรับเธอ โซราไม่ได้เป็นตัวแทนของแอลจีเรียเท่านั้น แต่หมายถึงผู้หญิงทุกคนในประเทศเหล่านี้ที่ไม่มีโอกาสได้รับความอิสระและความสุข
มิวสิกวิดีโอ

Yannick Saillet อำนวยการสร้างมิวสิกวิดีโอ "โซราซูรี" แล้วนำออกเผยแพร่ในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1998 ฉากกับดิออนถ่ายทำในวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 ที่ไมแอมี รัฐฟลอริดา ส่วนฉากอื่นถ่ายที่Aubervilliers จังหวัดแซน-แซ็ง-เดอนี ใน ค.ศ. 2005 เพลงนี้ยังได้รับการบรรจุลงในชุดดีวีดี องเนอช็องช์ปา
รูปแบบและรายชื่อเพลง

ซิงเกิลซีดี 2 เพลง - (ยุโรป)
"โซราซูรี" – 3:52
"Sur le même bateau" – 4:25
ซิงเกิลซีดี 3 เพลง - (ยุโรป)
"โซราซูรี" – 3:52
"Sur le même bateau" – 4:25
"ปูร์เกอตูแมมอองกอร์" – 4:14
การรับรองและยอดขาย

| ประเทศ | การรับรอง | จำนวนหน่วยที่รับรอง/ยอดขาย |
| --- | --- | --- |
| Belgium (BEA) | Gold | 25,000* |
| France (SNEP) | Gold | 250,000* |
 *ตัวเลขยอดขายขึ้นกับการรับรองอย่างเดียว
ประวัติเผยแพร่

| ภูมิภาค | วันที่ | รูปแบบ | Label | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เบลเยียม สวิตเซอร์แลนด์ | 7 กันยายน 1998 | ซีดี | โคลัมเบีย |  |
| ฝรั่งเศส | 14 กันยายน 1998 | ซีดี 12-นิ้ว | โคลัมเบีย |  |
| เนเธอร์แลนด์ | 14 กันยายน 1998 | ซีดี | โคลัมเบีย |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

"Céline Dion - Zora sourit (Behind-the-scenes)" ที่ยูทูบ
"โซราซูรี" ที่ดิสคอกส์ (รายการวางจำหน่าย)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  มิวสิกเบรนซ์ ผลงาน