สมัยการบูรณะ
จุดสิ้นสุดสมัยการบูรณะ > ความรุนแรง

ในภาคใต้ตอนล่าง ความรุนแรงเริ่มเพิ่มมากขึ้นเมื่อมีกลุ่มก่อความไม่สงบรายใหม่ๆ เกิดขึ้น รวมทั้งกลุ่มเสื้อแดงในรัฐมิสซิสซิปปีและแคโรไลนา และกลุ่มสันนิบาตขาวในลุยเซียนา การเลือกตั้งในรัฐลุยเซียนา ค.ศ. 1872 ที่มีข้อถกเถียงนั้น ผู้สมัครทั้งจากพรรครีพับลิกันและเดโมแครตต่างสาบานตนเข้ารับตำแหน่งในช่วงที่ยังมีการสอบสวนผลการเลือกตั้ง ทั้งสองฝ่ายได้รับการรับรองในสำนักงานระดับท้องถิ่นหลายแห่งทำให้เกิดความตึงเครียดในท้องถิ่นมากขึ้น ในที่สุดรัฐบาลกลางได้เข้ามาช่วยรับรองให้พรรครีพับลิกันเป็นผู้ว่าการรัฐ
ผู้สมัครแต่ละคนได้รับการรับรองในสำนักงานท้องถิ่นแต่ละแห่ง ในเขตชนบทเกรตแพริชบริเวณหุบเขาแม่น้ำแดงแห่งภาคใต้ เหล่าเสรีชนซึ่งหวาดกลัวความพยายามของพรรคเดโมแครตที่จะเข้ายึดครองรัฐบาลตำบลได้เสริมกำลังการป้องกันที่ศาลยุติธรรมขนาดเล็กคอลแฟกซ์ในช่วงปลายเดือนมีนาคม กองกำลังติดอาวุธผิวขาวรวมตัวกันในพื้นที่ซึ่งห่างจากนิคมออกไปไม่กี่ไมล์ ข่าวลือและความหวาดกลัวแพร่สะพัดไปทั่วทั้งสองฝ่าย วิลเลียม วอร์ด ซึ่งเป็นทหารผ่านศึกสหภาพแอฟริกันอเมริกัน และเป็นผู้นำกองกำลังอาสาสมัคร รวบรวมกองทหารของเขาที่เมืองคอลแฟกซ์และเคลื่อนกำลังไปที่ศาล วันอาทิตย์อีสเตอร์ วันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1873 พวกผิวขาวได้โจมตีกองกำลังที่ปกป้องศาล ได้เกิดความสับสนว่าใครเป็นคนยิงผู้นำฝ่ายคนขาวคนหนึ่งหลังจากที่ฝ่ายป้องกันเสนอที่จะยอมแพ้ ซึ่งกลับทำให้เป็นตัวเร่งเกิดการจลาจล ท้ายที่สุด คนผิวขาวตาย 3 คน คนผิวดำตาย 120-150 คน และมีจำนวน 50 คนที่ถูกจับเป็นนักโทษเย็นวันนั้น จำนวนผู้เสียชีวิตผิวดำที่มีสัดส่วนมากกว่าผิวขาว รวมถึงมีเอกสารบันทึกภาพร่างกายที่ถูกทารุณกรรมเป็นเหตุให้บรรดานักประวัติศาสตร์ร่วมสมัยเรียกเหตุการณ์นี้ว่า การสังหารหมู่คอลแฟกซ์ มากกว่าที่จะเรียกว่า การจลาจลคอลแฟกซ์ ตามที่เรียกกันในท้องถิ่น
นี่เป็นจุดเริ่มต้นของการก่อความไม่สงบที่ทวีเพิ่มมากขึ้นและมีการโจมตีผู้ดำรงตำแหน่งจากพรรครีพับลิกันคนอื่นๆ ในลุยเซียนา และรัฐทางใต้อื่น ในลุยเซียนา ผู้พิพากษา ที.เอส.ครอว์ฟอร์ดและอัยการเขตที่ 12 พี.เอช.แฮร์ริส ถูกยิงตกจากหลังม้าและถูกซุ่มรุมสังหาร ในวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1873 ในขณะที่กำลังเดินทางไปยังศาล หญิงม่ายคนหนึ่งเขียนถึงกระทรวงยุติธรรมว่าสามีของเธอถูกฆ่าเพราะเขาเป็นคนฝ่ายสหภาพ โดยบอกว่า "ความพยายามของผู้ก่ออาชญากรรมในการกลั่นกรองฝ่ายของเหยื่อ"
ความรุนแรงทางการเมืองเป็นปัญหาแพร่หลายในลุยเซียนา ในปีค.ศ. 1874 กองกำลังกึ่งทหารผิวขาวได้รวมตัวกันเป็นองค์กรกำลังกึ่งทหาร เช่น สันนิบาตขาว เริ่มแรกจัดตั้งในเขตชนบทต่างๆ ของหุบเขาแม่น้ำแดง องค์กรใหม่ดำเนินการอย่างเปิดเผยและมีเป้าหมายทางการเมือง ได้แก่ การล้มล้างการปกครองของพรรครีพับลิกันอย่างรุนแรงและการปราบปรามการลงคะแนนเสียงของคนผิวดำ กลุ่มสันนิบาตขาวก็เติบโตขึ้นในไม่ช้าในเขตชนบทหลายแห่ง โดยได้รับเงินทุนสำหรับซื้ออาวุธขั้นสูงจากคนรวย ในการสังหารหมู่คูชัตตา ค.ศ. 1874 สันนิบาตขาวลอบสังหารผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองฝ่ายรีพับลิกัน 6 คน และพยานชาวผิวดำ 5 ถึง 20 คนนอกเมืองคูชัตตาบริเวณหุบเขาแม่น้ำแดงแห่งภาคใต้ ชาวผิวขาว 4 คน มีความสัมพันธ์กับตัวแทนพรรครีพับลิกันในเขตนั้น ซึ่งได้แต่งงานกับผู้หญิงท้องถิ่น ส่วนอีก 3 คนเป็นคนพื้นเมืองของภูมิภาคนั้น
ต่อมาในปีค.ศ. 1874 สันนิบาตขาวได้พยายามอย่างจริงจังเพื่อโค่นล้มผู้ว่าการรัฐลุยเซียนาจากพรรครีพับลิกัน ซึ่งข้อโต้แย้งเริ่มเข้มข้นขึ้นตั้งแต่การเลือกตั้งในปีค.ศ. 1872 พวกเขาได้นำกองทัพ 5,000 คนมายังนิวออร์ลีนส์เพื่อเข้าโจมตีและปราบปรามกองกำลังตำรวจนครบาลและกองกำลังรัฐเพื่อขับไล่ วิลเลียม พิตต์ เคลล็อกก์ ผู้ว่าการรัฐจากพรรครีพับลิกันออกจากตำแหน่ง และตั้งจอห์น แม็กเอเนอรี ดำรงตำแหน่งแทน สันนิบาตขาวเข้ายึดครองอาคารสภารัฐและศาลากลาง แต่ได้ล่าถอยไปก่อนที่กองกำลังเสริมของรัฐบาลกลางจะมาถึง ก่อนหน้านี้เคลล็อกก์ได้ขอกำลังเสริม และสุดท้ายประธานาธิบดีแกรนต์ก็สนองตอบ โดยส่งทหารเพิ่มเติมไปพยายามระงับความรุนแรงทั่วพื้นที่ไร่ในหุบเขาแม่น้ำแดง ถึงแม้ว่าจะมีทหาร 2,000 นายจะอยู่ในรัฐแล้วก็ตาม
ในทำนองเดียวกัน กลุ่มเสื้อแดง ซึ่งเป็นกำลังกึ่งทหารอีกกลุ่มหนึ่งก่อตั้งในปีค.ศ. 1875 ในรัฐมิสซิสซิปปีและแคโรไลนา ทำเช่นเดียวกับกลุ่มสันนิบาตขาวและสโมสรไรเฟิลไวท์ไลเนอร์ ซึ่งมีสมาชิกกว่า 20,000 คนในรัฐนอร์ทแคโรไลนาเพียงแห่งเดียว กลุ่มเหล่านี้ดำเนินการในฐานะ “หน่วยทหารของพรรคเดโมแครต” เพื่อฟื้นคืนอำนาจสูงสุดของคนผิวขาว
พรรคเดโมแครตและพรรครีพับลิกันทางภาคเหนือจำนวนมากเห็นด้วยว่าชาตินิยมของสมาพันธรัฐและระบบทาสได้สิ้นสุดลงแล้ว ถือว่าเป้าหมายของสงครามบรรลุผลและการแทรกแซงทางทหารของรัฐบาลกลางเพิ่มเติมอีกถือเป็นการละเมิดค่านิยมทางประวัติศาสตร์ของพรรครีพับลิกันอย่างไม่เป็นประชาธิปไตย ชัยชนะของรัทเทอร์ฟอร์ด บี. เฮส์ในการเลือกตั้งผู้ว่าการรัฐโอไฮโอ ค.ศ. 1875 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งที่ดุเดือดที่สุด ชี้ให้เห็นว่านโยบาย "ไม่ต้องไปพูดถึง" ของเขาที่มีต่อภาคใต้จะกลายเป็นนโยบายหลักของพรรครีพับลิกัน ซึ่งจะทำให้เขาได้ชัยชนะในการเสนอชื่อเป็นตัวแทนพรรครีพับลิกันในการชิงตำแหน่งประธานาธิบดี ค.ศ. 1876
ความรุนแรงปะทุขึ้นในช่วงการรณรงค์หาเสียงสำหรับการเลือกตั้งมิสซิสซิปปีในปี ค.ศ. 1875 ซึ่งกลุ่มเสื้อแดงและสโมสรไรเฟิลของพรรคเดโมแครตออกมาเคลื่อนไหวอย่างเปิดเผย ทำการคุกคามหรือยิงปืนใส่สมาชิกพรรครีพับลิกันเพื่อให้พรรคเดโมแครตมีคะแนนเสียงเพียงพอที่จะชนะ คนผิวดำหลายร้อยคนถูกสังหาร ผู้ว่าการรัฐฝ่ายพรรครีพับลิกัน อาเดลเบิร์ต เอเมสร้องขอให้แกรนต์ส่งกองทัพรัฐบาลกลางเพื่อสู้กลับ แกรนต์ปฏิเสธในตอนแรก โดยบอกว่าประชาชน "เบื่อหน่าย" เต็มทีกับปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในภาคใต้ เอเมสได้หลบหนีออกจากรัฐและพรรคเดโมแครตเข้ายึดครองรัฐมิสซิสซิปปี
การรณรงค์หาเสียงและการเลือกตั้งในปี 1876 เต็มไปด้วยการฆาตกรรมและการโจมตีพรรครีพับลิกันในลุยเซียนา นอร์ทแคโรไลนา เซาท์แคโรไลนา และฟลอริดา ในรัฐเซาท์แคโรไลนา การรณรงค์หาเสียง ค.ศ. 1876 เต็มไปด้วยการฆาตกรรมและการฉ้อโกงกลุ่มเสรีชน กลุ่มเสื้อแดงเดินขบวนเบื้องหลังผู้สมัครจากพรรคเดโมแครต ทำการสังหารคนผิวดำในเมืองฮัมเบิร์กและเมืองเอลเลนตัน ถูกเรียกว่าการสังหารหมู่เซาท์แคโรไลนา นักประวัติศาสตร์คนหนึ่งประเมินว่ามีคนผิวสี 150 คนถูกฆ่าในช่วงไม่กี่สัปดาห์ก่อนการเลือกตั้งปี 1876 ทั่วทั้งเซาท์แคโรไลนา กลุ่มเสื้อแดงขัดขวางไม่ให้คนผิวดำเกือบทั้งหมดไปลงคะแนนเสียงในสองเคาท์ตีที่มีคนผิวดำเป็นพลเมืองส่วนใหญ่ กลุ่มเสื้อแดงยังออกปฏิบัติการในนอร์ทแคโรไลนาด้วย
งานศึกษาปี 2019 พบว่าเขตเคานท์ตีที่กองทัพสหรัฐฯ ยึดครองเพื่อบังคับใช้สิทธิออกเสียงเลือกตั้งของทาสที่เป็นอิสระแล้วมีแนวโน้มที่จะเลือกนักการเมืองผิวสีมากกว่า และการศึกษายังพบว่า "การฆาตกรรมทางการเมืองที่นำโดยกลุ่มเชิดชูคนผิวขาวโดยพวกนี้ถือว่าตนมีความเหนือกว่าคนอื่น" ในเขตเคานท์ตีเหล่านี้ มีมากกว่าเมื่อเทียบกับเขตเคานท์ตีทางตอนใต้ที่ไม่ได้ถูกยึดครองโดยทหาร