stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกาะนักซอส

เมืองนักซอส
เกาะนักซอส (กรีก: Νάξος; อังกฤษ: Naxos) เป็นเกาะในประเทศกรีซ เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของกลุ่มเกาะซิคละดีส (429 ตร.กม.) ตั้งอยู่ในทะเลอีเจียน มีเมืองนักซอสตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ เป็นแหล่งผลิตเหล้าองุ่น เมื่อ 490 ปีก่อนคริสต์ศักราชถูกเปอร์เซียยึดและกวาดทรัพย์สินไป ตกอยู่ภายใต้การปกครองของเติร์กระหว่างปี ค.ศ. 1566-1830 และเป็นของกรีซภายหลังสงครามกอบกู้เอกราชจากตุรกี
อีซาแบลแห่งอ็องกูแลม

| อีซาแบลแห่งอ็องกูแลม |
| --- | --- |

สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
ระหว่าง: 24 สิงหาคม ค.ศ. 1200 - 19 ตุลาคม ค.ศ. 1216
เคาน์เตสแห่งอ็องกูแลม
ครองราชย์: 16 มิถุนายน ค.ศ. 1202 – 4 มิถุนายน 1246
ก่อนหน้า: เอแมร์
ถัดไป: อูก
เคาน์เตสแห่งลามาร์ช
ระหว่าง: 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1220 – 4 มิถุนายน ค.ศ. 1246

ประสูติ: ราว ค.ศ. 1188
สิ้นพระชนม์: 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1246                   (ประมาณ 58 พรรษา)
คู่อภิเษก: พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ (เสกสมรส 1200; สวรรคต 1216) อูกที่ 10 แห่งลูซิญ็อง (สมรส 1220)
พระบุตร: สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษ
ราชวงศ์: ไตย์แฟร์
พระบิดา: เอแมร์ แตล์อีแฟร์ เคานต์แห่งอ็องกูแลม
พระมารดา: อาลีส เดอ กูร์เตอแนย์
อีซาแบลแห่งอ็องกูแลม (ฝรั่งเศส: Isabelle d'Angoulême; อังกฤษ: Isabella of Angoulême) (ค.ศ. 1186/1188 – 4 มิถุนายน ค.ศ. 1246) เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษโดยทรงเป็นพระมเหสีคนที่สองของพระเจ้าจอห์น ตั้งแต่ ค.ศ. 1200 กระทั่งพระเจ้าจอห์นเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1216 พระองค์ยังดำรงยศเป็นเคาน์เตสแห่งอ็องกูแลมตามสิทธิ์ของพระองค์เอง ตั้งแต่ ค.ศ. 1202 จนถึง ค.ศ. 1246
พระองค์มีพระโอรสธิดากับกษัตริย์แห่งอังกฤษ 5 คน หนึ่งในนั้นคือพระเจ้าเฮนรี่ที่ 3 ต่อมาในปี ค.ศ. 1220 อีซาแบลได้สมรสกับอูกที่ 10 แห่งลุยซีนญ็อง เคานต์แห่งลามาร์ช ทั้งคู่มีบุตรธิดาด้วยกัน 9 คน
ในปี ค.ศ. 1241 อีซาแบลถูกกล่าวหาว่าวางแผนสมคบคิดต่อต้านพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส หลังถูกบลังกาแห่งกัสติยา พระมารดาที่ทรงเกลียดจับใจของกษัตริย์ฝรั่งเศส ดูแคลนต่อหน้าสาธารณชน ในปี ค.ศ. 1244 อีซาแบลถูกกล่าวหาว่าพยายามวางยาพิษกษัตริย์ เพื่อหลีกหนีการจับกุมพระองค์ได้ลี้ภัยไปบวชที่วิหารฟงเตฟรูและสิ้นพระชนม์ที่นั่นในอีกสองปีต่อมา แต่ยังไม่หลักฐานยืนยันว่าพระองค์วางยาพิษกษัตริย์จริงหรือไม่
สายตระกูล

อีซาแบลประสูติในฝรั่งเศสตอนใต้ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1188 ถึง ค.ศ. 1191 โดยทรงเป็นบุตรคนเดียวของมารดาคืออาลีส เดอ กูร์เตอแนย์ พระนัดดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศสและพระขนิษฐาของปิแอร์ที่ 2 แห่งกูร์เตอแนย์ จักรพรรดิแห่งคอนสแตนติโนเปิล กับบิดาคืออีย์มาร์ แตล์อีแฟร์ เคานต์แห่งอ็องกูแลม พระองค์จึงเป็นทายาทในดินแดนอ็องกูแลมอันร่ำรวยซึ่งตั้งอยู่ระหว่างสองอาณาเขตของราชวงศ์แพลนแทเจเนต คือ ปัวตีเยและบอร์โดซ์
การสมรสที่สร้างปัญหา

บิดาของอีซาแบลได้มองหาสามีมาให้ทายาทของตนโดยได้หมายตาอูกที่ 9 เคานต์แห่งลุยซีนญ็อง เพื่อนบ้านซึ่งเป็นพ่อม่ายและยินดีที่จะรับเด็กสาวที่มีสมบัติติดตัวมาอยู่ในการดูแล ทั้งยังเพิ่งได้รับแต่งตั้งจากพระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษให้เป็นเคานต์แห่งลามาร์ช ทั้งคู่หมั้นหมายกันในปี ค.ศ. 1200 การสมรสเชื่อมสัมพันธไมตรีครั้งนี้จะสร้างปัญหาใหญ่ให้แก่พระเจ้าจอห์นเนื่องจากจะรบกวนสมดุลทางอำนาจระหว่างอากีแตน, ลุยซีนญ็อง, อ็องกูแลม และลามาร์ช และจะกลายเป็นภัยคุกคามดินแดนในฝรั่งเศสที่อยู่ในการครอบครองของพระองค์ แต่ด้วยวัยที่ยังเด็กของอีซาแบลจึงทำให้การสมรสถูกระงับไว้
ในตอนนั้นพระเจ้าจอห์นเพิ่งขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าริชาร์ดใจสิงห์ผู้เป็นพระเชษฐา พระองค์สมรสกับอิซาเบลลาแห่งกลอสเตอร์ ลูกพี่ลูกน้องของพระองค์มาแล้วสิบปี การสมรสดังกล่าวไม่ได้รับการผ่อนผันจากสมเด็จพระสันตะปาปาซึ่งตามกฎแล้วต้องได้รับเนื่องจากทั้งคู่เป็นญาติกันในลำดับต้องห้าม พระเจ้าจอห์นจึงปลดปล่อยตนเองออกจากการสมรสครั้งนี้ได้ไม่ยาก พระองค์ได้ส่งราชทูตไปโปรตุเกสเพื่อเจรจาขอสมรสกับเจ้าหญิงโปรตุเกสและได้แวะไปหาอูกในลุยซีนญ็อง
พระองค์อาจต้องการจำกัดอำนาจของอูกจึงแย่งตัวเจ้าสาวของเขามา หรือไม่พระองค์ก็อาจจะถูกตาต้องใจอีซาแบลวัย 12 พรรษาผู้มีผมสีบลอนด์และดวงตาสีฟ้า ความงามของพระนางเป็นที่เลื่องลือ หรือไม่ก็อาจจะทั้งสองอย่าง ขณะที่ฝั่งพระเจ้าจอห์นเองก็มีในสิ่งที่อูกไม่มี นั่นคือราชบัลลังก์ ราชทูตที่ส่งไปโปรตุเกสถูกเรียกตัวกลับมา พระเจ้าจอห์นได้ทิ้งอิซาเบลลาแห่งกลอสเตอร์ พระมเหสีคนแรกในปี ค.ศ. 1199 ทรงพูดคุยกับบิดาของอีซาแบลในวันที่ 5 กรกฎาคมและได้อภิเษกสมรสกับพระนางในวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1200 ที่บอร์โดซ์ ทั้งคู่ข้ามช่องแคบมายังอังกฤษในช่วงต้นเดือนตุลาคม อีซาแบลได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระราชินีแห่งอังกฤษในวันที่ 8 ตุลาคมที่วิหารเวสต์มินสเตอร์
อูกแห่งลุยซีนญ็องซึ่งถูกแย่งอีซาแบลไปต่อหน้าต่อตาต้องการให้พระเจ้าจอห์นชดใช้และได้ยื่นอุทธรณ์ต่อพระเจ้าฟีลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส กษัตริย์แห่งฝรั่งเศสได้ตอบสนองด้วยการเชิญพระเจ้าจอห์นมาที่ราชสำนักฝรั่งเศสทันที แต่กษัตริย์แห่งอังกฤษปฏิเสธที่จะทำตาม พระเจ้าฟีลิปจึงถือสิทธิ์ตามกฎศักดินาริบดินแดนทั้งหมดในฝรั่งเศสที่อยู่ภายใต้การครอบครองของพระเจ้าจอห์นในฐานะเคานต์แห่งปัวตีเยยกเว้นกัสกอญและทำการบุกนอร์ม็องดี ชาโตกียาร์ ปราสาทอันแข็งแกร่งของพระเจ้าริชาร์ดใจสิงห์ถูกฝรั่งเศสดีแตกหลังถูกปิดล้อมอย่างยาวนานในปี ค.ศ. 1203 ตามด้วยดินแดนอื่นที่เหลือในนอร์ม็องดี พระเจ้าจอห์นถูกสถานการณ์บังคับให้หนีออกจากจักรวรรดิในฝรั่งเศสที่เคยยิ่งใหญ่ของพระบิดาซึ่งตอนนี้กลายเป็นซากปรักหักพัง
พระราชินีผู้ไม่เป็นที่นิยม

วันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1202 บิดาของอีซาแบลได้ถึงแก่กรรม พระนางจึงได้ดำรงยศเป็นเคาน์เตสแห่งอ็องกูแลมตามสิทธิ์ของตนเอง แม้จะได้ดินแดนของบรรพบุรุษของอีซาแบลมาอยู่ในการครอบครอง แต่กษัตริย์แห่งอังกฤษต้องเสียดินแดนของตนเองซึ่งมีขนาดใหญ่กว่ามากไป ทำให้ประชาชนเริ่มคลางแคลงใจว่ากษัตริย์ของพวกตนได้อะไรจากการสมรสครั้งที่สอง ทั้งยังว่ากันว่าพระเจ้าจอห์นทรงลุ่มหลงเจ้าสาววัยเยาว์ของตนจนไม่ยอมลุกจากเตียง พระนางจึงถูกโทษว่าเป็นต้นเหตุของความวุ่นวายต่างๆ เช่นเดียวกับกษัตริย์ ถึงขั้นมีข่าวลือว่าพระนางใช้มนตราศาสตร์มืดทำให้พระเจ้าจอห์นหมกมุ่นอยู่บนเตียงนอนในขณะที่จักรวรรดิในฝรั่งเศสของพระองค์กำลังล่มสลาย
แทนที่จะสร้างครัวเรือนให้อีซาแบล พระเจ้าจอห์นกลับมีความคิดแผลงๆ ด้วยการให้พระนางอาศัยอยู่กับอิซาเบลลาแห่งกลอสเตอร์ พระมเหสีคนแรกของพระองค์ อีซาแบลยังอาศัยอยู่ที่มาร์ลโบโรช่วงหนึ่งในบ้านของอูก เดอ เนวีลล์ สามีของหญิงที่เป็นคนรักของจอห์น อีซาแบลกับพระเจ้าจอห์นมีเวลาอยู่ด้วยกันไม่มาก ชีวิตสมรสของทั้งคู่ไม่ค่อยราบรื่นนัก แม้พระเจ้าจอห์นลุ่มหลงชายาผู้อ่อนวัยและงดงามแต่มีบันทึกว่าทั้งคู่ต่างคบชู้และต่างเป็นคนอารมณ์รุนแรงจนส่งผลต่อชีวิตสมรส เมื่อพระเจ้าจอห์นสงสัยว่าอีซาแบลนอกใจ พระองค์จับผู้ต้องสงสัยว่าเป็นคนรักของพระนางห้อยโตงเตงอยู่เหนือเตียงของพระนาง
หลังสมรสได้เจ็ดปีอีซาแบลได้ให้กำเนิดเฮนรี พระโอรสและทายาทในพระเจ้าจอห์นในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1207 ที่ปราสาทวินด์เซอร์ พระองค์ได้ให้กำเนิดพระโอรสธิดาให้แก่พระเจ้าจอห์น 5 คน คือ
พระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษ (ประสูติ ค.ศ. 1207)
ริชาร์ด เอิร์ลแห่งคอร์นวอลล์และกษัตริย์ของชาวโรมัน (ประสูติ ค.ศ. 1209)
โจน สมเด็จพระราชินีแห่งสกอตแลนด์ (ประสูติ ค.ศ. 1210) สมรสกับพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งสกอตแลนด์
อิซาเบลลา จักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ประสูติ ค.ศ. 1214) สมรสกับจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
เอเลนอร์ เคาน์เตสแห่งเพมโบรก (ประสูติ ค.ศ. 1215) สมรสครั้งแรกกับวิลเลียม มาร์แชล ต่อมาสมรสครั้งที่สองกับซิมง เดอ มงฟอร์
วันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1216 พระเจ้าจอห์นสิ้นพระชนม์ที่เนวาร์กในค่ำคืนที่พายุกระหน่ำ อีซาแบลในตอนนั้นมีพระชนมายุเพียง 30 พรรษา พระนางรีบเคลื่อนไหวเพื่อให้เฮนรี พระโอรสวัย 9 พรรษาซึ่งถูกบรรยายไว้ว่า "มีความเป็นอัศวินตัวน้อย" ได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์ต่อจากพระบิดา พระเจ้าเฮนรีที่ 3 ได้รับการสวมมงกุฎที่วิหารกลอสเตอร์ในวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1216 โดยใช้รัดเกล้าของพระมารดาแทนมงกุฎซึ่งเป็นหนึ่งในพระราชสมบัติที่หายไปในเดอะวอชในยุคของพระราชบิดา
พระราชชนนีผู้น่าอับอาย

วิลเลียม มาร์แชล เอิร์ลแห่งเพมโบรกผู้มากความสามารถถูกตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินคู่กับอูแบร์ เดอ บะระ ในตอนที่พระเจ้าจอห์นสิ้นพระชนม์อังกฤษตกอยู่ในภาวะอนาธิปไตยและสงครามกลางเมือง กรุงลอนดอนและท่าเรือของช่องแคบส่วนใหญ่ตกอยู่ในการครอบครองของฝรั่งเศส มาร์แชลได้ประกาศตนว่าจะปกครองตามเงื่อนไขในแม็กนาคาร์ตา ผู้รุกรานฝรั่งเศสถูกขับไล่ออกไป สันติภาพกลับคืนสู่อังกฤษอีกครั้ง
ในรัชสมัยของพระเจ้าจอห์นอีซาแบลไม่มีทั้งเงินและอำนาจ หลังการขึ้นครองราชย์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 สถานะของพระนางก็ยังคงเหมือนเดิม ในปี ค.ศ. 1217 หลังพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ราชาภิเษกได้ไม่ถึงหนึ่งปี อีซาแบลได้เดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อไปแสดงสิทธิ์ในอ็องกูแลม มรดกที่พระนางได้รับมาจากบิดา โดยทิ้งพระโอรสไว้ในการดูแลของวิลเลียม มาร์แชล พระนางได้พาโจน พระธิดาคนโตเดินทางไปกับพระนางด้วย โดยเป้าหมายอย่างเป็นทางการของการเดินทางครั้งนี้คือเพื่อพาตัวโจนไปส่งให้แก่อูกที่ 10 แห่งลุยซียญ็อง เคานต์แห่งลามาร์ช ตามการคลุมถุงชนที่ได้ตระเตรียมไว้ โดยอูกนั้นเป็นบุตรชายของอูกที่ 9 อดีตคู่หมายของอีซาแบล โจนถูกพาตัวไปที่ราชสำนักลุยซีนญ็องเพื่อเตรียมตัวสมรสตามธรรมเนียมในยุคนั้น ทว่าเมื่อได้เห็นความงามที่ไม่เสื่อมคลายของอีซาแบล อูกกลับถูกใจพระมารดาของเด็กน้อยมากกว่า ในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1220 อีซาแบลได้สมรสกับอูกที่ 10 แห่งลุยซีนญ็องโดยอ้างว่าทรงทำไปเพื่อช่วยพระธิดาจากความเสี่ยงในการสมรสและการตั้งครรภ์ในวัยที่ยังเด็กเกินไป พระองค์ได้เขียนจดหมายถึงพระโอรสในอังกฤษความว่า
"พระเจ้าทรงรู้ว่าเราทำเช่นนี้เพื่อเจ้า ไม่ใช่เพื่อตัวเราเอง"
การสมรสของอีซาแบลกับอูกเกิดขึ้นโดยไม่ได้รับการอนุญาตจากสภากษัตริย์ซึ่งตามหลักการแล้วพระราชินีม่ายแห่งอังกฤษต้องได้รับการอนุญาตจากสภาก่อนทำการสมรสใหม่ สภาตอบโต้การฝ่าฝืนกฎครั้งนี้ด้วยการริบดินแดนนอร์ม็องดีซึ่งเป็นมรดกจากพระสวามีผู้ล่างลับและริบเบี้ยหวัดที่ได้รับในฐานะพระราชินีม่ายแห่งอังกฤษ สองสามีภรรยาใช้เจ้าหญิงโจนเป็นเครื่องต่อรองกับฝ่ายบริหารของอังกฤษโดยแจ้งว่าจะคืนตัวเจ้าหญิงให้ก็ต่อเมื่ออีซาแบลได้รับข้อตกลงด้านการเงินที่น่าพอใจ ไม่เช่นนั้นจะไม่ส่งตัวเจ้าหญิงโจนให้ไปสมรสกับพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ซึ่งเป็นคู่หมั้นคนใหม่ สมเด็จพระสันตะปาปาซึ่งอยู่ฝ่ายพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ข่มขู่ว่าจะตัดอีซาแบลกับอูกออกจากศาสนา แต่สุดท้ายอังกฤษก็ยอมจ่ายเงินชดเชยค่าดินแดนที่ยึดมาจากอีซาแบลและกลับมาจ่ายเบี้ยหวัดบางส่วนให้แก่พระนาง
ชีวิตสมรสของอีซาแบลกับอูกไม่ค่อยมั่นคงนักเนื่องจากอูกไม่ซื่อสัตย์ต่อพระนาง ทั้งคู่ทะเลาะกันบ่อยครั้งและข่มขู่ว่าจะเลิกกันหลายครั้ง แต่กระนั้นก็มีบุตรธิดาด้วยกันถึง 9 คน คือ
อูกที่ 11 แห่งลุยซีนญ็อง (เกิด ค.ศ. 1221)
อีย์มาร์ เดอ แวล็องส์ (เกิด ค.ศ. 1222) บิชอปแห่งวินเชสเตอร์
แอนเญ็ส เดอ โชวีนญี (เกิด ค.ศ. 1224) สมรสกับกีโยมที่ 2 เดอ โชวีนญี
อาลีส เดอ ลุยซีนญ็อง เคาน์เตสแห่งเซอร์รีย์ (เกิด ค.ศ. 1224) สมรสกับจอห์น เดอ วอเรนน์ เอิร์ลแห่งเซอร์รีย์
กีย์ เดอ ลุยซีนญ็อง ถูกสังหารในสมรภูมิลูอิส
จูฟเฟรย์ เดอ ลุยซีนญ็อง
กีโยม เดอ แวล็องส์ เอิร์ล์ที่ 1 แห่งเพมโบรก
มาร์เกอรีต เดอ ลุยซีนญ็อง เคาน์เตสแห่งตูลูส (เกิด ค.ศ. 1226) สมรสครั้งแรกกับแรมงที่ 7 เคานต์แห่งตูลูส ต่อมาสมรสกับอีย์มาร์ที่ 9 เดอ ตัวร์
อีซาแบล เดอ แร็งกง (เกิด ค.ศ. 1234) สมรสครั้งแรกกับโมรีสที่ 4 เดอ คร็อง ต่อมาสมรสครั้งที่สองกับจูฟเฟรย์ เดอ แร็งกง
ความขัดแย้งกับราชวงศ์ฝรั่งเศส

เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศสมาเยือนฝรั่งเศสตอนใต้พร้อมกับพระมเหสีและพระราชมารดา อีซาแบลซึ่งเป็นพระราชินีม่ายของอดีตกษัตริย์อังกฤษย่อมคาดหวังว่าตนเองจะได้รับการปฏิบัติในระดับเดียวกับพระราชินีและพระราชชนนีแห่งฝรั่งเศส ทว่าสองขัตติยะนารีกลับทำเหมือนพระนางเป็นอากาศธาตุ อีซาแบลระอุไปด้วยความเดือดดาลเมื่อถูกปฏิบัติเหมือนเป็นข้าทาสและปฏิญาณว่าทั้งคู่จะต้องชดใช้ให้กับเรื่องนี้ เมื่อผู้มาเยือนย้ายเคลื่อนขบวนจากไปพระนางได้ขว้างปาข้าวของทุกอย่างที่คณะทิ้งไว้ออกไปนอกหน้าต่าง จากนั้นทรงขู่เข็ญสามีให้ก่อกบฏต่อกษัตริย์แห่งฝรั่งเศส กองทัพร่วมของอีซาแบลและสามีกับแรมงที่ 7 แห่งตูลูส บุตรเขยที่สมรสกับมาร์เกอรีตแห่งลุยซีนญ็องก่อกบฏต่อกษัตริย์ฝรั่งแต่ประสบความล้มเหลว
ในปี ค.ศ. 1241 พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 ตัดสินใจตั้งพระอนุชาเป็นเจ้าเหนือหัวผู้ปกครองแคว้นทางตอนใต้ อีซาแบลซึ่งถูกบรรยายไว้ว่า "หลงตัวเอง เอาแต่ใจ และน่ารำคาญ" ถูกเชิญตัวไปที่ราชสำนักฝรั่งเศสพร้อมกับสามีเพื่อถวายคำสัตย์แห่งความจงรักภักดีต่ออัลฟงส์ พระอนุชาของพระเจ้าหลุยส์ซึ่งถูกตั้งเป็นเคานต์แห่งปัวตีเย ที่ราชสำนักอีซาแบลได้เดินหนีพระเจ้าหลุยส์โดยลากตัวสามีของตนออกไปด้วย ในวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1242 ทั้งคู่ถูกบีบบังคับให้คุกเข่าขอความเมตตาจากกษัตริย์ อนาคตของทั้งครอบครัวตกอยู่ภายใต้คมหอกคมดาบด้วยการกระทำที่สิ้นคิดของพระนาง
การหนีไปบวชชี

ในปี ค.ศ. 1244 พ่อครัวของกษัตริย์สองคนถูกจับกุมตัวในข้อหาวางยากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส ในการสอบปากคำทั้งคู่สารภาพว่าได้รับการว่าจ้างจากอีซาแบล พระนางจึงหนีไปบวชที่วิหารฟงเตฟรู สองปีต่อมาด้วยความเป็นห่วงบุตรธิดาทั้งเก้าจากการสมรสครั้งที่สอง พระนางจึงเขียนจดหมายถึงกษัตริย์ฝรั่งเศสขอให้ลูกๆ ได้สืบทอดทรัพย์สินที่ดินในฝรั่งเศส
อีซาแบลสิ้นพระชนม์ในวันที่ 4 มิถุนายน หรือไม่ก็ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1246 ร่างของพระนางถูกฝังในสุสานนอกวิหารตามคำขอของพระนางเพื่อแสดงถึงการสำนึกบาป อูก เดอ ลุยซีนญ็อง สามีคนที่สองของพระนางเสียชีวิตในอีกสามปีต่อมาในสงครามครูเสด อูกที่ 11 แห่งลุยซีนญ็องได้สืบทอดตำแหน่งเป็นเคานต์แห่งลา มาร์ชและเคานต์แห่งอ็องกูแลมในปี ค.ศ. 1249 เมื่อมองไม่เห็นหนทางในบ้านเกิด บุตรของอีซาแบลกับอูกส่วนใหญ่ได้เดินทางออกจากฝรั่งเศสไปหาที่ยืนในราชสำนักของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 พี่ชายต่างมารดาที่ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี
หลายปีต่อมาพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษได้ไปเยือนฟงเตฟรูและตกใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อทราบว่าพระมารดาของพระองค์ถูกฝังอยู่นอกวิหาร กษัตริย์แห่งอังกฤษสั่งให้ย้ายร่างของพระมารดามาไว้ในวิหาร ร่างของอีซาแบลถูกฝังใหม่เคียงข้างพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษและอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน พระราชบิดามารดาของพระสวามีคนแรกของพระนาง กษัตริย์แห่งอังกฤษยังได้ว่าจ้างให้ทำรูปแกะสลักไม้เหนือหลุมฝังศพเป็นรูปพระนางในเครื่องแต่งกายแบบพระราชินี ไม่ใช่แม่ชี
แหล่งข้อมูลอื่น

ThePeerage on Isabella d'Angoulême
| ด ค กคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
เจ้าชายจอร์จแห่งเดนมาร์ก (1702-1707) · แมรีแห่งโมดีนา (1685-1688) · กาตารีนาแห่งบรากังซา (1662-1685) · อ็องเรียต มารีแห่งฝรั่งเศส (1625-1649) · แอนน์แห่งเดนมาร์ก (1603-1619) · พระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน (1554-1558) · (ลอร์ดกิลฟอร์ด ดัดลีย์?) (1553) · แคเทอริน พาร์ (1543-1547) · แคเทอริน เฮาเวิร์ด (1540-1542) · แอนน์แห่งคลีฟส์ (1540) · เจน ซีมอร์ (1536-1537) · แอนน์ บุลิน (1533-1536) · กาตาลินาแห่งอารากอน (1509-1533) · เอลิซาเบธแห่งยอร์ก (1486-1503) · แอนน์ เนวิลล์ (1483-1485) · เอลิซาเบธ วูดวิลล์ (1464-1483) · มาร์กาเรตแห่งอ็องฌู (1445-1471) · แคเธอรินแห่งวาลัว (1420-1422) · โจแอนนาแห่งนาวาร์ (1403-1413) · อิซาเบลลาแห่งวาลัว (1396-1399) · แอนน์แห่งโบฮีเมีย (1383-1394) · ฟีลีปาแห่งแอโน (1328-1369) · อิซาเบลลาแห่งฝรั่งเศส (1308-1327) · มาร์เกอริตแห่งฝรั่งเศส (1299-1307) · เลโอนอร์แห่งกัสติยา (1272-1290) · อะลิอูโนแห่งพรอว็องส์ (1236-1272) · อิซาเบลลาแห่งอ็องกูแลม (1200-1216) · เบเรนกาเรียแห่งนาวาร์ (1191-1199) · มาร์เกอริตแห่งฝรั่งเศส ·  อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน (1154-1189) · มาทิลดาแห่งบูลอญ (1135-1152) · อเดลีซาแห่งลูแว็ง (1121-1135) · มาทิลดาแห่งสกอตแลนด์ (1100-1118) · มาทิลดาแห่งแฟลนเดิร์ส (1066-1083)
ตัวเอียง หมายถึง ยังเป็นที่ถกเถียง
รูปแกะสลักไม้เหนือหลุมฝังศพของอีซาแบลแห่งอ็องกูแลมที่วิหารฟงเตฟรู
อ็องเทรอโว

| อ็องเทรอโว เมืองอ็องเทรอโว Ville de Entrevaux |
| --- | --- |
  ภูมิทัศน์เมืองอ็องเทรอโวจากอากาศ
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: พรอว็องซาลป์-โกตดาซูร์
จังหวัด: อาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์
เขต: กัสแตลาน
อำเภอ: อ็องเทรอโว
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2001–2008) : ฌีลแบร์ โลร็อง
พื้นที่1: 60.37 ตร.กม. (23.31 ตร.ไมล์)
ประชากร (1999)2: 742 คน
 • ความหนาแน่น: 12 คน/ตร.กม. (32 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 04076 /04320
สูงจากระดับน้ำทะเล: 414–1,541 m (1,358–5,056 ft)  (avg. 472 m หรือ 1,549 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
อ็องเทรอโว (ฝรั่งเศส: Entrevaux, ฟังเสียง[ลิงก์เสีย]) เป็นเมืองในจังหวัดอาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์ในแคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ในประเทศฝรั่งเศส เมืองอ็องเทรอโวตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส
สิ่งที่น่าสนใจของอ็องเทรอโวคือที่ตั้งของเมืองที่ตั้งอยู่เหนือแม่น้ำวาร์
ดูเพิ่ม

หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
จังหวัดในประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อ็องเทรอโว
Medieval city of Entrevaux
Fortifications of Entrevaux เก็บถาวร 2010-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Photos of Entrevaux
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
เกาะตือร์ไซรา

| ตือร์ไซรา |
| --- | --- |
เกาะ

ที่มาของชื่อ: เป็นคำภาษาโปรตุเกส แปลว่า "ที่สาม" อย่างใน เกาะที่สาม หรือ เกาะที่สามที่ได้รับการค้นพบ
สมญา: Ilha Lilás
ที่ตั้งเกาะตือร์ไซราในกลุ่มเกาะอะโซร์ส
ประเทศ: โปรตุเกส
เขตปกครองตนเอง: อะโซร์ส
หมู่เกาะ: กลุ่มเกาะกลาง
เทศบาล:  รายการ อังกราดูเอรูวิชมู ไปรยาดาวีตอรียา 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 400.6 ตร.กม. (154.7 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,021 เมตร (3,350 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 56,437 คน
 • ความหนาแน่น: 140 คน/ตร.กม. (360 คน/ตร.ไมล์)
กลุ่มชาติพันธุ์: โปรตุเกส
Geographic detail from CAOP (2010) produced by Instituto Geográfico Português (IGP)
ตือร์ไซรา (โปรตุเกส: Terceira, ออกเสียง: [tɨɾˈsɐjɾɐ]) เป็นเกาะภูเขาไฟในกลุ่มเกาะอะโซร์ส กลางมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ เป็นหนึ่งในเกาะใหญ่ของกลุ่มเกาะ มีประชากรราว 56,000 คน มีพื้นที่ราว 396.75 ตารางกิโลเมตร เกาะมีเมืองเก่าที่สุดของกลุ่มเกาะอะโซร์ส คือ เมืองอังกราดูเอรูวิชมูซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เกาะซาคินทอส

| เกาะซาคินทอส Περιφερειακή ενότητα / Δήμος Ζακύνθου |
| --- | --- |
Regional unit
มุมมองของเมืองซาคินทอส
ที่ตั้งของเกาะซาคินทอสในกรีซ
พิกัด:  37°48′N 20°45′E﻿ / ﻿37.800°N 20.750°E﻿ / 37.800; 20.750
ประเทศ: กรีซ
ภูมิภาค: Ionian Islands
เมืองใหญ่สุด: ซาคินทอส
การปกครอง
 • Vice Governor: Dionysis Mylonas
 • Mayor: Stylianos Bozikis
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 407.58 ตร.กม. (157.37 ตร.ไมล์)
ประชากร (2001)
 • ทั้งหมด: 38,957 คน
 • ความหนาแน่น: 96 คน/ตร.กม. (250 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+2
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (EEST)
Postal codes: 29x xx
Area codes: 2695
Car plates: ΖΑ
เว็บไซต์: www.zakynthion.gov.gr
เกาะซาคินทอส  (กรีก: Ζάκυνθος; อังกฤษ: Zakynthos) เป็นเกาะของประเทศกรีซ ในหมู่เกาะไอโอเนียน ในทะเลไอโอเนียน นอกฝั่งตะวันตกของประเทศ เป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 3 ของหมู่เกาะไอโอเนียน มีพื้นที่ 410 ตร.กม. (158 ตร.ไมล์) เกาะมีที่ราบกว้างใหญ่อันอุดมสมบูรณ์ทางตอนกลาง และมีเนินเขาเตั้ง ๆ ทางด้านตะวันตก ผลิตลูกเกดเป็นสินค้าออก มีอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว
อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล

| อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล |
| --- | --- |
อ็องรี แบ็กแรล, นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส
เกิด: 15 ธันวาคม ค.ศ. 1852(1852-12-15) ปารีส, จักรวรรดิฝรั่งเศสที่สอง
เสียชีวิต: 25 สิงหาคม ค.ศ. 1908(1908-08-25) (55 ปี) Le Croisic, แคว้นเบรอตาญ, สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่สาม
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
ศิษย์เก่า: École Polytechnique École des Ponts et Chaussées
มีชื่อเสียงจาก: ผู้ค้นพบกัมมันตภาพรังสี
รางวัล:   Rumford Medal (1900)  รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ (1903)  Barnard Medal (1905)  ForMemRS (1908) 
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์, เคมี
สถาบันที่ทำงาน: Conservatoire des Arts et Metiers École Polytechnique พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาฝรั่งเศส
ลูกศิษย์ในระดับปริญญาเอก: มารี กูว์รี
 
ลายมือชื่อ

หมายเหตุ
เขาเป็นพ่อของฌ็อง แบ็กแรล, ลูกชายของEdmond Becquerel และหลานชายของAntoine César Becquerel
อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล (ฝรั่งเศส: Antoine Henri Becquerel, /bɛkʀɛl/; 15 ธันวาคม พ.ศ. 2395 – 25 สิงหาคม พ.ศ. 2451) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส เกิดในตระกูลที่มีนักวิทยาศาสตร์ถึง 4 รุ่น ตั้งแต่รุ่นปู่จนกระทั่งรุ่นลูก เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี พ.ศ. 2446 ร่วมกับปีแยร์ กูรี และมารี กูรี หลังจากที่เขาถึงแก่กรรม ชื่อสกุลของเขาได้กลายเป็นหน่วยวัดกัมมันตภาพ ในระบบหน่วยเอสไอ คือ แบ็กแรล เขียนด้วยสัญลักษณ์ Bq
ชีวิตส่วนตัว

อ็องรี แบ็กแรล เกิดที่กรุงปารีส โดยเป็นบุตรของอาแล็กซ็องดร์-แอดมง แบ็กแรล (Alexandre-Edmond Becquerel) ซึ่งเป็นนักฟิสิกส์ที่ศึกษาเกี่ยวกับทัศนศาสตร์ ไฟฟ้า และแม่เหล็ก อ็องรีได้เข้าเรียนในโรงเรียน เอกอลปอลีแต็กนิก (École Polytechnique) ซึ่งเป็นโรงเรียนช่างฝีมือทหารของฝรั่งเศส และต่อมาก็เข้าเรียนใน  เอกอลเดปงเซโชเซ  (École des Ponts et Chaussées) ซึ่งเป็นโรงเรียนที่สอนวิชาวิศวกรรมศาสตร์ที่เก่าแก่แห่งหนึ่ง ในด้านชีวิตครอบครัว อ็องรีสมรสกับหลุยส์ เดซีเร ลอรีเยอ (Louise Désirée Lorieux) มีบุตร 1 คน คือ ฌ็อง แบ็กแรล (Jean Becquerel) ซึ่งก็ได้เป็นนักฟิสิกส์เช่นเดียวกับอ็องรี ต่อมา ในปี พ.ศ. 2451 อ็องรีได้รับเลือกให้เป็นเลขาธิการวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส (Académie des Sciences) และถึงแก่กรรมที่เลอครัวซี (Le Croisic) ในแคว้นเบรอตาญ ในปีเดียวกันกับที่ได้รับเลือก
ชีวิตการงาน และงานวิจัยที่สำคัญ

ในปี พ.ศ. 2435 อ็องรีได้เป็นคนที่สามในตระกูลแบ็กแรล ที่ได้เป็นภัณฑารักษ์ส่วนฟิสิกส์ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติฝรั่งเศส (Muséum National d'Histoire Naturelle) อีกสองปีให้หลัง เขาได้รับตำแหน่งหัวหน้านายช่างประจำกรมการสะพานและทางหลวง
นับจากที่ได้รับตำแหน่งหัวหน้านายช่าง 2 ปี อ็องรีได้ศึกษาการเรืองแสงอย่างช้า (phosphorescence) ในเกลือยูเรเนียม จนเขาได้พบกัมมันตรังสีเข้าโดยบังเอิญ โดยเขาได้วางโพแทสเซียมยูเรนิลซัลเฟต ซึ่งตกทอดมาจากพ่อของเขา ไว้บนฟิล์มถ่ายรูปและวัสดุดำ จากนั้นนำไปตั้งไว้กลางแดด โดยเขาได้อธิบาย ณ ที่ประชุมวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส มีใจความดังนี้
เมื่อหุ้มฟิล์มถ่ายรูปลูมีแยร์ด้วยกระดาษดำหนา ๆ ซึ่งมีสารพวกโบรไมด์คั่นอยู่ ฟิล์มนั้นจะไม่มีลายหมอก แม้ตั้งไว้กลางแดดจ้า เมื่อวางสารนั้น (โพแทสเซียมยูเรนิลซัลเฟต) บนกระดาษซึ่งทับห่อนั้น จากนั้นนำไปวางไว้กลางแดด แล้วเอาฟิล์มนั้นมาล้าง จะพบว่ามีลายหมอกเป็นสีดำบนภาพเนกะทีฟ (ภาพที่ยังไม่ได้อัด) เมื่อใดที่เอาวัตถุอื่นใดปกปิดสารนั้น แล้วทดลอง ก็ปรากฏรูปวัตถุนั้น ๆ บนฟิล์ม...ดังนั้นจึงสรุปว่า สารนั้นมีกัมมันตรังสีจริง รังสีนั้นผ่านทะลุกระดาษหนา ๆ ได้ และรีดิวซ์เงิน (โลหะ)ได้
จากการค้นพบนี้เอง ทำให้อ็องรีได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ร่วมกับสองสามีภรรยาตระกูลกูรี ในปี พ.ศ. 2446
เกลาดีโอส ปโตเลไมโอส

| เกลาดีโอส ปโตเลไมโอส |
| --- | --- |
เกลาดีโอส ปโตเลไมโอส ในชุดสไตล์เยอรมัน บนหน้าปกหนังสือในศตวรรษที่ 16
เกิด: ราว ค.ศ. 85
เสียชีวิต: ราว ค.ศ. 168
สัญชาติ: กรีก-โรมัน
ชื่ออื่น: ทอเลมี
อาชีพ: นักดาราศาสตร์ นักภูมิศาสตร์
ยุคสมัย: คริสต์ศตวรรษที่ 1-2
ผลงานเด่น: “อัลมาเกสต์” และ “ภูมิศาสตร์”
ตำแหน่ง: นักภูมิศาสตร์
หมวดหมู่:นักดาราศาสตร์ชาวกรีก
เกลาดีโอส ปโตเลไมโอส (กรีก: Κλαύδιος Πτολεμαῖος;, [klǎu̯.di.os pto.le.mâi̯.os]) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อภาษาอังกฤษว่า ทอเลมี (อังกฤษ: Ptolemy) เป็นนักภูมิศาสตร์ นักดาราศาสตร์ และนักโหราศาสตร์ชาวโรมันเชื้อสายกรีกโบราณ คาดว่ามีชีวิตและทำงานอยู่ในเมืองอเล็กซานเดรีย จักรวรรดิโรมัน
เขาเป็นผู้แต่งตำราที่สำคัญหลายเล่ม ที่ถือว่าเป็นคัมภีร์ทางวิชาการ ในจำนวนนี้ มีสองเล่มที่ได้ใช้สืบต่อไปในวิทยาการของอาหรับและยุโรป เล่มแรกคือคัมภีร์ดาราศาสตร์ในชื่อว่า The Mathematical Compilation (กรีก: Μαθηματική Σύνταξις ซึ่งภายหลังถูกเปลี่ยนชื่อเป็น The Greatest Compilation (กรีก: Η Μεγάλη Σύνταξις ชาวอาหรับได้แปลหนังสือเล่มนี้ และให้ชื่อใหม่เป็นภาษาอาหรับว่า "al-majisti" ซึ่งภายหลังจากนั้นถูกแปลเป็นภาษาละตินว่า อัลมาเกสต์ (Almagest)
อัลมาเกสต์เป็นหนังสือเกี่ยวกับเรื่องการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ ด้วยหลักการทางคณิตศาสตร์ว่า: โลกมีลักษณะเป็นทรงกลม เป็นศูนย์กลางของจักรวาล (แนวคิดโลกเป็นศูนย์กลาง) และหยุดนิ่งไม่มีการเคลื่อนไหว; โดยทฤษฎีนี้ได้รับการยอมรับอยู่ยาวนานถึง 1,400 กว่าปี จนกระทั่งถึงสมัยของ นิโคเลาส์ โคเปอร์นิคัส
ตำราอีกเล่มหนึ่งคือ "ภูมิศาสตร์" ซึ่งเกี่ยวกับความรู้ด้านภูมิศาสตร์ในโลกยุคกรีก-โรมัน อย่างละเอียด
ฮาโดรซอร์ (วงศ์)

ฮาโดรซอร์ (กรีก: ἁδρός, hadrós, "stout, thick"), หรือไดโนเสาร์ปากเป็ด เป็นวงศ์ของไดโนเสาร์ประเภทออร์นิทิสเกีย. กลุ่มนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อไดโนเสาร์ปากเป็ด เนื่องจากมีปากเหมือนเป็ด เช่นเอ็ดมอนโตซอรัส และพาราซอโรโลฟัสที่เป็นสัตว์กินพืชในยุคครีเทเชียสในทวีปเอเชีย, ยุโรป, แอนตาร์กติกา, อเมริกาใต้ และอเมริกาเหนือ. ไดโนเสาร์ที่อยู่ในกลุ่มนี้มีรูปร่างคล้ายๆ กัน. ฮาโดรซอร์แบ่งออกเป็นสองกลุ่มย่อย: แลมบีโอซอร์ (lambeosaurines)ที่มีหงอน และเซาโรโลฟัส (saurolophines). ไดโนเสาร์กลุ่มเซาโรโลฟัสมีขนาดใหญ่กว่า กลุ่มแลมบีโอซอร์.
อนุกรมวิธาน

ในตารางอนุกรมวิธานได้รวมถึงกลุ่มฮาโดรซอร์และกลุ่มย่อยของกลุ่มนี้
Family Hadrosauridae
Subfamily Hadrosaurinae
Subfamily Saurolophinae
Subfamily Lambeosaurinae
Dubious hadrosaurids
Arstanosaurus
Cionodon
Diclonius
Dysganus
Mandschurosaurus
Microhadrosaurus
Orthomerus
Pteropelyx
Thespesius
Trachodon
เว็บที่เชื่อมโยง

Timeline of hadrosaur research
UCMP Tree of Life
Trachodon
"Mummified" Dinosaur Discovered In Montana, National Geographic 2002
หัวกระโหลกของแลมบีโอซอรัส หนึ่งในกลุ่มแลมบีโอซอร์
หัวกระโหลกของซอโรโลฟัส หนึ่งในกลุ่มซอโรโลฟัส
เกลม็องส์ ปอเอซี

เกลม็องส์ ปอเอซีในปี 2557
เกลม็องส์ ปอเอซี (ฝรั่งเศส: Clémence Poésy) เป็นนักแสดงชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากบทเฟลอร์ เดอลากูร์ ในภาพยนตร์ แฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี
เกลม็องส์ ปอเอซี เกิดในชานกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส พ.ศ. 2525 มารดาของเธอเป็นครูสอนภาษาฝรั่งเศส บิดาเป็นนักแสดงละคร ทำให้เธอมีโอกาสแสดงละครตั้งแต่อายุ 14 ปี จากนั้นก็ได้แสดงภาพยนตร์อีก 6 เรื่อง และละครโทรทัศน์ 3 เรื่อง ทั้งหมดเป็นการแสดงในประเทศฝรั่งเศส สำหรับบทบาทที่ต้องพูดภาษาอังกฤษเป็นครั้งแรก เป็นภาพยนตร์มินิซีรีส์ของสถานีโทรทัศน์บีบีซี เรื่อง Gunpowder, Treason and Plot โดยแสดงเป็นพระนางแมรีที่ 1 ของสกอตแลนด์ ปัจจุบันเคลมองสามารถพูดภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสได้อย่างคล่องแคล่ว
แหล่งข้อมูลอื่น

Clémence Fansite (non-English) เก็บถาวร 2009-04-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Clémence Poésy Fansite
J'adore, Clémence Poésy Forums[ลิงก์เสีย]
Clémence Poésy Fan Fiction เก็บถาวร 2005-11-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Profile จาก Veritaserum