stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศสโลวาเกียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
ประเทศสโลวาเกียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

| ประเทศสโลวาเกีย ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: SVK
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกสโลวาเกีย
ณ โตเกียว, ญี่ปุ่น 24 สิงหาคม ค.ศ. 2021 (2021-08-24) – 5 กันยายน ค.ศ. 2021 (2021-09-05)
นักกีฬา: 27 คน  ใน 8 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: เวโรนิกา วาโดวิโชวาช ซามูเอล อันเดรยชีค
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
 เชโกสโลวาเกีย (1972–1992)
ประเทศสโลวาเกีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศสโลวาเกียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 27 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 8 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 3 | 0 | 3 |

รวม:
กรีฑา

| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ระยะทาง | ฮีท> คะแนน | รอบก่อนรองฯ> อันดับ | รอบก่อนรองฯ>  | รอบรองฯ>  | รอบรองฯ>  | ชิงชนะเลิศ>  | ชิงชนะเลิศ>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ดูซาน ลัคโคช | Discus throw F56 |  |  |  |  |  |  |  |  |
| ลาดิสลาฟ คูชราน | Javelin throw F54 |  |  |  |  |  |  |  |  |
| มาเรียน คูเอจา | Club throw F51 |  |  |  |  |  |  |  |  |
ดูเพิ่ม

ประเทศสโลวาเกียในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติสโลวาเกียในพาราลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาสโลวาเกียที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

โตเกียว 2020 เก็บถาวร 2016-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   ทีมนักกีฬาผู้ลี้ภัย   นักกีฬารัสเซีย
ปราสาทช่างปี่

ปราสาทช่างปี่ อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์
ปราสาทช่างปี่ เป็นอโรคยศาล หรืออโรคยศาลา หรือโรงพยาบาล หนึ่งในจำนวน 102 แห่ง ที่พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 แห่งอาณาจักรขอมโบราณ โปรดให้สร้างขึ้น ตั้งอยู่ที่บ้านช่างปี่ ตำบลช่างปี่ อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์มีอายุในราวพุทธศตวรรษที่ 18 มีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยนผืนผ้า ก่อด้วยศิลาแลง และหินทราย
ตั้งแต่ปี 2553 กรมศิลปากร ได้ทำการบูรณะปราสาทช่างปี่ พบโปราณวัตถุจำนวนมา ส่วนหนึ่งนำไปเก็บรักษาไว้ (แต่ยังไม่ได้จัดแสดง: พฤษภาคม 2555) ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุรินทร์ อีกส่วนหนึ่งเก็บรักษาไว้ที่วัดบ้านช่างปี่
การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศซาอุดีอาระเบีย

| การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในซาอุดีอาระเบีย พ> ศ. 2563 |
| --- | --- |
จำนวนผู้ติดเชื้อเรียงตามภูมิภาคในประเทศซาอุดีอาระเบีย ณ วันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2563
โรค: โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019
สายพันธุ์ไวรัส: โคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2)
สถานที่: ประเทศซาอุดีอาระเบีย
การระบาดครั้งแรก: อู่ฮั่น ประเทศจีน
ผู้ป่วยต้นปัญหา: เมืองคาติป
วันแรกมาถึง: 2 มีนาคม พ.ศ. 2563 (4 ปี 6 เดือน 21 วัน)
ผู้ป่วยยืนยันสะสม: 354,527 คน
หาย: 341,956 คน
เสียชีวิต: 5,729 คน
moh.gov.sa
การระบาดทั่วของโควิด-19 โดยได้รับการยืนยันว่าเริ่มต้นขึ้นที่ประเทศซาอุดีอาระเบีย เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2563
ภูมิหลัง

เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2563 องค์การอนามัยโลก (WHO) ยืนยันว่าโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่เป็นสาเหตุของการเจ็บป่วยทางเดินหายใจในกลุ่มคนในเมืองอู่ฮั่น มณฑลหูเป่ย์ ประเทศจีน ซึ่งรายงานต่อองค์การอนามัยโลกในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2562
อัตราป่วยตายของผู้ป่วยสำหรับโควิด-19 นั้นต่ำกว่าโรคซาร์ส พ.ศ. 2546 มาก แต่การแพร่เชื้อมีความหมายมากกว่า ด้วยจำนวนผู้เสียชีวิตที่มีนัยสำคัญ
เส้นเวลา > เมษายน

เมื่อวันที่ 1 เมษายน มีผู้ติดเชื้อเพิ่มจากโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ทั้งหมด 157 รายตามที่กระทรวงได้รายงานไว้ รวมทั้งหมด 1,720 ราย
วันที่ 8 เมษายน เดอะนิวยอร์กไทมส์ รายงายว่าสมาชิกราชวงศ์ซาอุดีอาระเบีย 150 รายพบผลการทดลองเป็นบวก หลานของกษัตริย์ทรงติดเชื้อและกำลังเข้ารับการรักษาตัวจากโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019
วันที่ 9 เมษายน กระทรวงสาธารณสุขซาอุดีอาระเบียประกาศพบผู้ติดเชื้อเพิ่ม 355 ราย รวมติดเชื้อในประเทศซาอุดีอาระเบีย 3,287 ราย เสียชีวิตเพิ่ม 3 ราย รักษาหายแล้ว 35 รายตามรายงาน
วันที่ 10 เมษายน กระทรวงสาธารณสุขซาอุดีอาระเบียประกาศพบผู้ติดเชื้อเพิ่ม 364 ราย รวมติดเชื้อในประเทศซาอุดีอาระเบีย 3,651 ราย เสียชีวิตเพิ่ม 3 ราย รักษาหายแล้ว 19 รายตามรายงาน
วันที่ 11 เมษายน กระทรวงสาธารณสุขซาอุดีอาระเบียประกาศพบผู้ติดเชื้อเพิ่ม 382 ราย รวมติดเชื้อในประเทศซาอุดีอาระเบียิ 4,033 ราย เสียชีวิตเพิ่ม 5 ราย รักษาหายแล้ว 35 รายตามรายงานของกระทรวง
วันที่ 20 เมษายน ยอดผู้ติดเชื้อทะลุ 10,000 ราย รัฐมนตรีว่ากระทรวงสาธารณสุขซาอุดีอาระเบีย ได้ให้เหตุผลการก้าวกระโดดของยอดผู้ติดเชื้อในราชอาณาจักรว่า "เป็นเพราะการที่เรามีเครื่องมือทางการแพทย์ที่มีศักยภาพเพียงพอที่สามารถตรวจหาเชื้อได้"
วันที่ 28 เมษายน มีผู้ติดเชื้อเกิน 20,000 ราย โดยมีผู้ติดเชื้อรวมทั้งหมด 17,141 ราย
วันที่ 30 เมษายน มีผู้ติดเชื้อเกิน 22,000 รายโดยมีผู้ติดเชื้อรวมทั้งหมด 1,351 ราย สำหรับกรณีเป็นชาวซาอุฯ คิดเป็นร้อยละ 17 และเป็นชาวต่างชาติคิดเป็นร้อยละ 83
เส้นเวลา > พฤษภาคม

เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม มีผู้ติดเชื้อโรคเกินกว่า 24,000 ราย โดยมีผู้ติดเชื้อเพิ่มรายใหม่ 1,344 ราย รวมติดเชื้อทั้งหมด 24,097 ราย
วันที่ 4 พฤษภาคม มีผู้ติดเชื้อรวมทั้งหมด 22,656 ราย แบ่งเป็นพลเมืองชาวซาอุฯ ร้อยละ 18
วันที่ 5 พฤษภาคม มีผู้ติดเชื้อเกินกว่า 30,000 ราย
วันที่ 9 พฤษภาคม มีผู้ติดเชื้อรวมทั้งหมด 37,136 ราย และมีผู้ที่รักษาหายเกินกว่า 10,000 ราย
วันที่ 28 พฤษภาคม มีผู้ติดเชื้อรวมกว่า 80,000 ราย และประเทศซาอุดีอาระเบียเริ่มมาตรการผ่อนปรนทุกเมืองในประเทศ ยกเว้น เมกกะ ภายในวันที่ 21 มิถุนายน
เส้นเวลา > มิถุนายน

เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน มีผู้ติดเชื้อรวมกว่า 90,000 ราย นับเป็นร้อยละของผู้รักษาหาย ร้อยละ 74 ซึ่งมีผู้รักษาหายรวมทั้งหมด 68,159 ราย
วันที่ 7 มิถุนายน มีผู้ติดเชื้อรวมกว่า 100,000 ราย รักษาหาย 72,817 ราย และผู้เสียชีวิต 712 ราย
ผลสืบเนื่อง > พื้นที่ศาสนา

บริเวณกะอ์บะฮ์ในปี พ.ศ. 2546
บริเวณกะอ์บะฮ์ในปี พ.ศ. 2563
ภาพเปรียบเทียบของบริเวณรอบกะอ์บะฮ์ระหว่างก่อนกับหลังของการแพร่ระบาดไวรัส
เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ทางการประเทศซาอุดีอาระเบีย ได้ออกมาตรการสำหรับนักท่องเที่ยวและ/หรือนักแสวงบุญในการอุมเราะห์ที่นครเมกกะ หรือการเยี่ยมชมมัสยิดอันนะบะวีที่เมืองมะดีนะฮ์ มาตราการนี้ยังรวบถึงการควบคุมผู้ที่เดินทางไปท่องเที่ยวหรือแสวงบุญในประเทศเสี่ยงต่อการติดเชื้อโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ SARS-CoV-2
วันที่ 5 มีนาคม ทางการซาอุดีอาระเบียเพิ่มขั้นตอนในการควบคุมเชื้อไวรัสโดยการประกาศการเฝ้าระวังในมัสยิดใหญ่แห่งนครเมกกะ และมัสยิดอันนะบะวี ซึ่งรวมถึงการปิดมัสยิดในช่วงเวลาชั่วคราว เพื่อพ่นน้ำยาฆ่าเชื้อไวรัส
วันที่ 9 มีนาคม ทางการซาอุดีอาระเบียได้กระทำระงับการละหมาดและละหมาดประจำวันศุกร์ ทั้งในและนอกกำแพงมัสยิดใหญ่สองที่ที่นครเมกกะ และเมืองมะดีนะฮ์ เพื่อหยุดยั้งกับระงับโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่
ผลสืบเนื่อง > การระงับจากพื้นที่เสี่ยง

เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ นักเรียนซาอุดีอาระเบียสิบรายมาจากเมืองอู่ฮั่น ได้ถูกกักกันตัวก่อนที่จะนำไปตรวจหาไวรัส ผลออกมาเป็นลบ จากการตรวจหาเชื้อโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ โดยมีการประกาศผลในวันต่อมา  อย่างไรก็ตาม กลุ่มนักเรียนซาอุฯ ถูกกักกันตัวเป็นเวลาสองสัปดาห์ ก่อนที่จะส่งตัวกลับบ้านกันทุกคนอย่างปลอดภัย
ผลสืบเนื่อง > คมนาคม

เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ทางการซาอุดีอาระเบียประการระงับการเดินทางไปยังประเทศจีน
ประเทศซาอุดีอาระเบียระงับเที่ยวบินการเดินทางจากประเทศไปยังประเทศจีน อย่างเป็นทางการเมื่อวันทื่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
วันที่ 20 มีนาคม กระทรวงมหาดไทยซาอุดีอาระเบียแถลงการณ์ระงับการให้บริการขนส่งมวลชนทุกแขนง อาทิ ท่าอากาศยาน รถโดยสารสาธารณะ และรถยนต์รับจ้างสาธารณะ เป็นต้น โดยจะเริ่งมีผลบังคับใช้ในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2563
ผลสืบเนื่อง > การคัดกรอง

เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ กระทรวงต่างประเทศซาอุดีอาระเบียแถลงการณ์ให้ยับยั้งประชาชนในเครือของคณะมนตรีความร่วมมือรัฐอ่าวอาหรับ (GCC) ในการเข้ามายังในประเทศ ประชาชนในเครือคณะมนตรีความร่วมมือรัฐอ่าวอาหรับในประเทศซาอุดีอาระเบียจะต้องถูกกักตัวเป็นเวลา 14 วัน จนกว่าจะไม่ตรวจพบโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ เพื่อความปลอดภัยของประชาชน
ผลสืบเนื่อง > พื้นที่ควบคุม

เมื่อวันที่ 8 มีนาคม ทางการซาอุดีอาระเบียได้ระงับการคมนาคมเข้าสู่เมืองกาติปทั้งภายในเมืองและภายนอกเมืองทางชายฝั่งตะวันออกเป็นการชั่วคราว มีการรายงานว่ามีการนำแท่งซีเมนต์มากีดขวางเส้นทางหลักในการเข้าสู่เมืองกาติป กระทรวงมหาดไทยซาอุฯ ประกาศว่าพื้นที่นั้นเป็นพื้นที่เสี่ยงต่อการติดไวรัส
ผลสืบเนื่อง > มาตรการอื่น ๆ

เมื่อวันที่ 7 มีนาคม กระทรวงการกีฬาซาอุดีอาระเบียให้การเล่นทุกชนิดกีฬาเล่นในที่ปิด โดยกระทรวงยังมีประกาศเลื่อนการแข่งขันโอลิมปิกซาอุดีอาระเบีย 2020 เดิมจะจัดแข่งขันในเมื่อวันที่ 23 มีนาคม ถึง 1 เมษายน จนกว่าจะมีการจัดหาวันการแข่งขันใหม่ เมื่อสถานการณ์คลี่คลายลง วันที่ 14 มีนาคม กระทรวงให้การแข่งขันทุกการแข่งขันระงับหรือยับยั้งไว้ก่อน และสั่งให้ปิดสนามกีฬา ศูนย์กีฬา และโรงยิมกีฬา ทั้งหมดลง
วันที่ 8 มีนาคม กระทรวงศึกษาธิการซาอุดีอาระเบีย ได้ดำเนินการระงับโรงเรียนและมหาวิทยาลัยในประเทศซาอุดีอาระเบียในวันจันทร์ เพื่อควบคุมโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 การระงับในครั้งนี้ รวมถึง โรงเรียนเอกชน โรงเรียนรัฐบาล และสถาบันวิชาชีพ
วันที่ 4 มีนาคม กระทรวงกิจการเทศบาลและการชนบทซาอุดีอาระเบีย แถลงการณ์ระงับการเข้าถึงห้างสรรพสินค้า และสวนสนุก รวมถึงจะมีการเข้าไปพ่นน้ำยาฆ่าไวรัสทุกร้านอาหาร และยังระงับการประกอบพิธีกรรม อัมมีคนหมู่มากมารวมกัน เพื่อความปลอดภัย
ปลากระทิงจุด

| ปลากระทิงจุด> สถานะการอนุรักษ์ |
| --- | --- |
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Synbranchiformes
วงศ์:: Mastacembelidae
สกุล:: Mastacembelus
สปีชีส์:: M.  alboguttatus
ชื่อทวินาม
Mastacembelus alboguttatus (Boulenger, 1893)

ปลากระทิงจุด หรือชื่อวิทยาศาสตร์: Mastacembelus alboguttatus (อังกฤษ: Boulenger's spiny eel) อยู่ในวงศ์ปลากระทิง (Mastacembelidae) มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับปลากระทิง (M. armatus) ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีสีสันและลวดลายที่แตกต่างออกไป มีจุดเป็นวงกลมสีเหลืองหรือเขียวกระจายอยู่ทั่วตัว ครีบหางแยกออกจากครีบหลังและครีบท้องคล้ายสกุลปลาหลด ช่วงท้องสีจาง มีหนามแหลมขนาดเล็กตลอดทั้งลำตัวช่วงบนไว้ป้องกันตัว
มีความยาวประมาณ 40 เซนติเมตร เป็นปลาที่หายาก พบได้น้อย ดังนั้น เมื่อขายในตลาดปลาสวยงาม จะเป็นปลาที่มีราคาสูง ถิ่นอาศัยในไทยจะพบเฉพาะแม่น้ำสาละวินในเขตชายแดนพม่าที่ติดกับไทยเท่านั้น นอกจากนี้ยังพบในแม่น้ำสะโตง และ แม่น้ำมณีปุระ ในประเทศพม่าอีกด้วย โดยมีชื่อเรียกในภาษากะเหรี่ยงว่า "ป่าน"
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลากระทิงจุด จาก FishBase
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Mastacembelus alboguttatus ที่วิกิสปีชีส์
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q5612047  Wikispecies: Mastacembelus alboguttatus  ADW: Mastacembelus_alboguttatus  BOLD: 534510  EoL: 344364  FishBase: 25282  GBIF: 2351783  iNaturalist: 187652  IRMNG: 10967125  ITIS: 650129  IUCN: 180975  NCBI: 1820907  WoRMS: 1019435
ปลาไฟฟ้า

ปลาไฟฟ้า หมายถึงปลาจำพวกหนึ่งที่สามารถผลิตกระแสไฟฟ้าได้เองในตัว เพื่อใช้ในการล่าเหยื่อและป้องกันตัว โดยมีอวัยวะบางอย่างที่ช่วยในการสร้าง ซึ่งกระแสไฟฟ้าที่ปล่อยออกมานั้นจะมีความแรงแตกต่างกันไปตามชนิดวงศ์ (Family) และสายพันธุ์ (Species) และขนาดของลำตัว ปลาที่สามารถผลิตกระแสไฟฟ้าได้มากที่สุดคือ ปลาไหลไฟฟ้า (Electrophorus electricus) เป็นปลาน้ำจืด พบในอเมริกาใต้ เป็นปลาขนาดใหญ่ เมื่อเต็มที่ยาวได้ถึง 2 เมตร สามารถผลิตกระแสไฟฟ้าได้สูงถึง 600 โวลต์ รุนแรงพอที่จะทำให้หัวใจมนุษย์วายตายได้  
ชนิดอื่น ๆ ที่พบในน้ำจืด ก็ได้แก่ ปลาดุกไฟฟ้า (Malapterurus electricus) พบในแอฟริกา สามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าได้ถึง 350 โวลต์ และปลาอบา อบา  (Gymnarchus niloticus) ขนาดโตเต็มที่ได้ 2 เมตร เช่นกัน และปลาในวงศ์  Gymnotidae พบในอเมริกาใต้ สามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าอย่างอ่อนเพื่อการล่าเหยื่อ โดยมากปลาไฟฟ้าที่พบน้ำจืดจะนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ส่วนที่พบในทะเลก็ได้แก่ กระเบนไฟฟ้า อันเป็นปลากระเบนในวงศ์ Narcinidae และ Torpedinidae
ประมวล ตั้งบริบูรณ์รัตน์

ศ.ดร. ประมวล ตั้งบริบูรณ์รัตน์
ศาสตราจารย์ ประมวล ตั้งบริบูรณ์รัตน์ (2505 -) นักวิจัยไทยผู้เชี่ยวชาญด้านโพลิเมอร์คอลลอยด์ และน้ำยางธรรมชาติ เจ้าของรางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ สาขาเคมี (พอลิเมอร์) ประจำปี พ.ศ. 2539 และเป็นหนึ่งในผู้ได้รับทุนวิจัยลอรีอัลประเทศไทย “เพื่อสตรีในงานวิทยาศาสตร์” (L'OREAL-UNESCO Fellowship for Women in Science) ประจำปี พ.ศ. 2550 สาขาวัสดุศาสตร์ จากผลงานวิจัย "การปรับแต่งพื้นผิวยางธรรมชาติด้วยอนุภาคขนาดนาโนเพื่อประยุกต์ใช้ในการเตรียมถุงมือแพทย์" ทั้งนี้ ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี ได้เสด็จมาประทานทุนวิจัย ณ พระที่นั่งเทวราชย์สภารมย์ พระราชวังพญาไท เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550
ประวัติการศึกษา

ศาสตราจารย์ ประมวล ตั้งบริบูรณ์รัตน์ หรือ ศาสตราจารย์ ดร.ประมวล ตั้งบริบูรณ์รัตน์ ศึกษาขั้นต้นที่โรงเรียนผะดุงศิษย์พิทยาประจันตคาม โรงเรียนประจันตราษฎร์บำรุง และสำเร็จชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายเมื่อปี พ.ศ. 2522 ที่โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย กรุงเทพฯ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) สาขาเคมี ที่คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้รับรางวัลเรียนดีและประพฤติดีเป็นเยี่ยม จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อปี พ.ศ. 2524 และรางวัลผู้สอบได้คะแนนยอดเยี่ยมในหลักสูตรปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาเคมี มหาวิทยาลัยขอนแก่น จากมูลนิธิศาสตราจารย์ ดร. แถบ นีละนิธิ ในปี พ.ศ. 2526 จากนั้นได้เข้าศึกษาต่อระดับปริญญาโท สาขาฟิสิคัลเคมี ที่คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ได้รับรางวัลผู้สอบได้คะแนนยอดเยี่ยมในหลักสูตรปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาฟิสิคัลเคมี มหาวิทยาลัยมหิดล จากมูลนิธิศาสตราจารย์ ดร. แถบ นีละนิธิ ในปี พ.ศ. 2529 และได้ทุนของรัฐบาลฝรั่งเศสไปศึกษาต่อระดับปริญญาเอก โดยได้รับ Diplôme Élémentaire de la Langue Française (DELF) ที่ CAVILAM เมือง Vichy ในปี พ.ศ. 2530 ได้รับ Diplôme d’Étude Applofondie (DEA; Chimie Physique) ในปี พ.ศ. 2531 และปริญญาเอก (Docteur; Chimie Macromoléculaire) จาก Université de Haute Alsace, École Nationale Supérieure de Chimie de Mulhouse ประเทศฝรั่งเศส ในปี พ.ศ. 2534
ประวัติการทำงาน

ศาสตราจารย์ ดร.ประมวล ตั้งบริบูรณ์รัตน์ เข้ารับราชการเป็นอาจารย์ในภาควิชาเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์ ในปี พ.ศ. 2537 ตำแหน่งรองศาสตราจารย์ เมื่อ พ.ศ. 2540 และได้รับโปรดเกล้าฯ ตำแหน่งศาสตราจารย์ เมื่อปี พ.ศ. 2547
ศ.ดร.ประมวล ตั้งบริบูรณ์รัตน์ ศึกษาวิจัยและพัฒนายางธรรมชาติเพื่อให้ได้ความรู้พื้นฐานที่ผิวของอนุภาคยางในน้ำยางธรรมชาติและสามารถนำอนุภาคยางธรรมชาติไปใช้ในรูปแบบใหม่ ๆ โดยได้รับทุนอุดหนุนการวิจัยจากมหาวิทยาลัยมหิดล ทุนโครงการวิจัย พัฒนาและวิศวกรรม สาขาอุตสาหกรรมยาง จากศูนย์เทคโนโลยีโลหะและวัสดุแห่งชาติ สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) ทุนจาก Eno Science Foundation (Japan) ทุนพัฒนานักวิจัย (เมธีวิจัย สกว.) พ.ศ. 2538-43 และทุนองค์ความรู้ใหม่ที่เป็นพื้นฐานต่อการพัฒนา (วุฒิเมธีวิจัย สกว.) พ.ศ. 2544-50 จากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) ได้รับรางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ ประจำปี พ.ศ. 2539 ของมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้รับคัดเลือกให้ได้ทุนเผยแพร่ผลงานวิจัยในต่างประเทศสำหรับนักวิจัยที่มีผลงานดีเยี่ยม จาก สกว. ใน ปี พ.ศ. 2540 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2542 ผลงานวิจัยได้รับคัดเลือกให้เป็น1 ใน 15 ผลงานวิจัยดีเด่นของ สกว. ในปี พ.ศ. 2550 ได้รับทุนวิจัย “เพื่อสตรีในงานวิทยาศาสตร์” ลอริอัลประเทศไทย สาขาวัสดุศาสตร์ (L’OREAL-UNESCO Fellowship for Women in Science) และได้รับทุนส่งเสริมกลุ่มวิจัย (เมธีวิจัยอาวุโส สกว.) ประจำปี พ.ศ. 2551 จาก สกว. ร่วมกับสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.)
นอกจากนั้น ในปี พ.ศ. 2545-47 ได้ทำหน้าที่ผู้ประสานงานโครงการเจียระไนเพชร ฝ่ายวิชาการ สกว. ปี พ.ศ. 2546-49 เป็นเลขานุการคณะกรรมการบริหารมูลนิธิบัณฑิตยสภาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย (บวท.) ปี พ.ศ. 2548 เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนากำลังคน ศูนย์บริหารจัดการเทคโนโลยี (ศจ.) ต่อมาในปี พ.ศ. 2549-51 ดำรงตำแหน่งรักษาการรองผู้อำนวยการ ศจ. และรักษาการผู้ช่วยผู้อำนวยการ สวทช. และในระหว่างเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 ถึงกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ปฏิบัติหน้าที่เลขานุการรัฐมนตรีกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ปัจจุบันทำหน้าที่กรรมการกลั่นกรองวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กรรมการพิจารณาตำแหน่งทางวิชาการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนครและวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ กองบรรณาธิการวารสารของมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ กรรมการและผู้ช่วยเลขานุการมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์ กรรมการบริหาร บวท. กรรมการและเลขานุการคณะกรรมการรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มูลนิธิโทเร เพื่อการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ ประเทศไทย
ผลงานวิจัย

งานวิจัยของ ศ.ดร.ประมวล ตั้งบริบูรณ์รัตน์ เป็นการศึกษาน้ำยางธรรมชาติหรือพอลิเมอร์ลาเทกซ์ที่ได้มาจากต้นยางพารา โดยนำเทคนิคเฟสทรานสเฟอร์/การพอลิเมอร์ไรซ์แบบบัลค์หรือซัสเพนชัน/กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องผ่าน มาใช้ตรวจสอบชนิดของประจุที่ผิวของอนุภาคยางที่แขวนลอยอยู่ในน้ำ และศึกษาโครงสร้างสัณฐานของอนุภาคยางที่มีการเชื่อมโยงสายโซ่พอลิเมอร์หรือพรีวัลคาไนซ์ องค์ความรู้ที่ค้นพบสามารถนำไปใช้ในการควบคุมสมบัติของผลิตภัณฑ์ยางที่ผลิตจากน้ำยางข้น เช่น ถุงมือ และนำไปสู่การคิดค้นนวัตกรรมในการเตรียมพอลิสไตรีนเหนียวทนแรงกระแทกจากน้ำยางธรรมชาติชนิดพรีวัลคาไนซ์
นอกจากเพื่อให้ได้ความรู้พื้นฐาน ยังได้ทำวิจัยเพื่อพัฒนาให้นำน้ำยางธรรมชาติไปใช้ในรูปแบบของผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ ได้แก่ การใช้น้ำยางธรรมชาติเตรียมเป็นแคปซูลหุ้มปุ๋ยยูเรียด้วยเทคนิคการตกตะกอนในกรดเพื่อให้ควบคุมอัตราการปลดปล่อยปุ๋ยให้นานขึ้นในปริมาณที่เหมาะสม ด้วยเทคนิคนี้ต่อมาได้นำไปใช้เตรียมเม็ดมาสเตอร์แบทซ์ของเขม่าดำกับน้ำยางธรรมชาติที่จะเป็นการแปรให้เป็นวัตถุดิบกึ่งสำเร็จรูป อยู่ในรูปแบบที่สะดวกในการผสม การขึ้นรูป เพิ่มประสิทธิภาพการผสมในเครื่องผสม ลดพลังงานที่ใช้ในการผสมในแบบเดิม และลดการฟุ้งกระจายของสารเคมีที่ใช้เติม ต่อมาได้นำอนุภาคยางสังเคราะห์พอลิคลอโรพรีนที่ปรับแต่งผิวแล้ว มายึดเกาะเพื่อหุ้มอนุภาคยางธรรมชาติให้มีโครงสร้างแบบแกน/เปลือกโดยเทคนิคการควบคุมการเกาะรวมกัน ซึ่งทำให้สมบัติการทนน้ำมันของยางธรรมชาติดีขึ้น จากนั้นได้นำมาประยุกต์ใช้กับอนุภาคยางธรรมชาติที่มีขนาดเล็กในน้ำยางสกิม
งานวิจัยในปัจจุบัน เป็นการวิจัยเพื่อพัฒนาถุงมือแพทย์ที่ทำจากน้ำยางธรรมชาติให้มีโครงสร้างสามชั้นประกอบด้วยชั้นของไมโครและ/หรือนาโนแคปซูลของยาฆ่าเชื้อโรคอยู่ระหว่างฟิล์มยาง เพื่อให้สามารถฆ่าเชื้อโรคที่ติดมากับปลายเข็มฉีดยาเมื่อถุงมือที่บุคลากรทางการแพทย์สวมใส่ระหว่างการปฏิบัติงานที่ต้องสัมผัสโดยตรงกับเลือดหรือน้ำเหลืองของผู้ป่วยเกิดรอยรั่วจากการที่เข็มแทงทะลุผ่าน ทั้งนี้ได้ทำการศึกษาเพื่อติดอนุภาค poly (methyl methacrylate) (PMMA) ลงบนผิวของแผ่นยางธรรมชาติด้วยเทคนิคการเคลือบผิวทีละชั้น เพื่อเป็นต้นแบบของการติดแคปซูลยาฆ่าเชื้อโรค รวมทั้งเพิ่มความขรุขระและความแข็งที่ผิวของแผ่นยางส่งผลให้สัมประสิทธิ์แรงเสียดทานลดลง ซึ่งมีประโยชน์ทำให้การสวมใส่หรือถอดถุงมือออกสะดวกขึ้น โดยไม่ต้องใช้แป้ง และยังเป็นการลดการสัมผัสโดยตรงระหว่างแผ่นยางกับผิวหนังอีกด้วย
งานวิจัยในอีกด้านหนึ่ง คือ การสังเคราะห์และปรับแต่งอนุภาคพอลิเมอร์ลาเทกซ์เพื่อเตรียมชุดตรวจเชื้อมาลาเรียเพื่อใช้งานในภาคสนาม โดยอาศัยการยึดเกาะของโปรตีนจากแอนติเจนของเชื้อมาลาเรีย (หรือแอนติบอดีต่อเชื้อมาลาเรีย) บนอนุภาคพอลิเมอร์ที่แขวนลอยอยู่ในน้ำ ที่จะเกิดการเกาะกลุ่มกันเมื่อแอนติเจน (หรือแอนติบอดี) จับกับแอนติบอดี (หรือแอนติเจน) ที่อยู่ในเลือดของคนไข้ที่ติดเชื้อ อนุภาคจะรวมตัวกันมีขนาดใหญ่ ทำให้อ่านผลการทดสอบได้อย่างชัดเจนด้วยตาเปล่า