stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิฑูรย์ กิจมงคลศักดิ์

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  ร.ต.ท.วิฑูรย์ กิจมงคลศักดิ์
วันเกิด:   (1962-06-21) 21 มิถุนายน ค.ศ. 1962 (62 ปี)
สถานที่เกิด:  นครสวรรค์, ประเทศไทย
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
|  |  ถาวรฟาร์ม |   |   |
|  |  ราชประชา |   |   |
|  |  ตำรวจ |   |   |
|  |  ปะหัง |   |   |
|  |  ปีนัง |   |   |
ทีมชาติ
| 1985–1995 |  ไทย |  105 |  (32) |
จัดการทีม
2008:  ตำรวจ
2009:  จันทบุรี เอฟซี
2010–2011:  แบงค็อก ยูไนเต็ด (ผู้ช่วย)
2011:  ทีมชาติไทย U-23 (ผู้ช่วย)
2014:  ปากน้ำโพ เอ็นเอสอาร์ยู
2014:  แบงค็อก ยูไนเต็ด (ผู้ช่วย)
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ร้อยตำรวจโท วิฑูรย์ กิจมงคลศักดิ์ อดีตกองหน้าทีมชาติไทยระหว่างปี พ.ศ. 2528-พ.ศ. 2538 เจ้าของฉายา "สิงโตเผือกปากน้ำโพ"
วิฑูรย์เกิดเมื่อวันที่  21 มิถุนายน พ.ศ. 2505 ที่จังหวัดนครสวรรค์ เริ่มเล่นฟุตบอลครั้งแรกเมื่ออายุได้ 18 ปี โดย นายวิทยา วาจาบัณฑิตย์ ได้ชักนำและช่วยฝึกสอน แต่ตำแหน่งแรกที่เล่น คือผู้รักษาประตู ภายหลังเปลี่ยนมาเป็นกองหน้า
วิฑูรย์เริ่มมีชื่อเสียงมาจากการที่ลงเล่นให้กับทีมนครสวรรค์ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2524 ซึ่งนครสวรรค์ได้ครองเหรียญทองไป
ต่อมาในรายการฟุตบอลไทยแลนด์ คัพ ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2527 วิฑูรย์ได้ลงเล่นในตำแหน่งกองหน้าแทนผู้เล่นคนเก่าที่บาดเจ็บไป และสามารถยิงได้ถึง 5 ลูก ก่อนมีส่วนนำทีมนครสวรรค์ชนะเลิศได้สำเร็จ พร้อมทั้งรับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยม และผู้ทำประตูสูงสุด รวม 9 ประตู จนได้รับฉายาว่า "สิงโตเผือกปากน้ำโพ" ในการแข่งขันครั้งนี้เอง
ในปี พ.ศ. 2527 จึงถูกเรียกตัวติดทีมชาติครั้งแรก ซึ่งเป็นทีมชาติชุดปรี-เวิลด์คัพ ที่ ประเทศเกาหลีใต้ ภายใต้การควบคุมทีมของ นายประวิทย์ ไชยสาม ซึ่งทีมชาติไทยตกรอบแรก ในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2528 ทีมชาติไทย ชนะ ทีมบังคลาเทศ 3-0 ซึ่งวิฑูรย์สามารถทำประตูแรกได้สำเร็จ  และนับแต่แต่นั้นมา การประกาศรายชื่อนักฟุตบอลทีมชาติ ก็จะต้องมีชื่อ วิฑูรย์ กิจมงคลศักดิ์ ร่วมทีมเสมอ
สำหรับในระดับสโมสร วิฑูรย์ กิจมงคลศักดิ์ สังกัดสโมสรถาวรฟาร์มลงแข่งขันชิงถ้วยพระราชทานประเภท ก จนต่อมาสโมสรราชประชาขอยืมตัวมาเล่นฟุตบอล เอฟ เอ คัพ ซึ่งสามารถคว้าแชมป์ได้ด้วย ก่อนจะย้ายไปสังกัดสโมสรตำรวจ จากการชักชวนของ พล.ต.ท.ชลอ เกิดเทศ นายกสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยในขณะนั้น และเป็นทีมสุดท้ายของวิฑูรย์ในประเทศไทย
ต่อจากนั้นในปี พ.ศ. 2529 วิฑูรย์ กิจมงคลศักดิ์ เดินทางไปค้าแข้งในประเทศมาเลเซีย ร่วมกับ ปิยะพงษ์ ผิวอ่อน และอรรถพล บุษปาคม ในสังกัดสโมสรปะหังและสโมสรปีนัง ตามลำดับ
ในการเล่นระดับทีมชาติ วิฑูรย์ติดทีมชาติตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528-พ.ศ. 2538 เป็นเวลาทั้งหมด 10 ปี รายการสุดท้าย คือการคว้าเหรียญทองซีเกมส์ ครั้งที่ 19 ที่จังหวัดเชียงใหม่ โดยมีสถิติการติดทีมชาติไม่ต่ำกว่า 150 นัด และยิงประตูระดับชาติ รวมทั้งสิ้น 32 ประตู ประสบความสำเร็จ 2 ทัวร์นาเม้นต์ คือ ชนะเลิศคิงส์คัพ 1 สมัย (พ.ศ. 2532) และซีเกมส์ 2 สมัย (พ.ศ. 2536, 2538) โดยทำสถิติเป็นผู้เล่นทีมชาติไทยที่ยิงประตูได้สูงสุดจนถึงปัจจุบันนี้เป็นลำดับที่ 5
หลังเลิกเล่น วิฑูรย์ผันตัวเองมาเป็นผู้ฝึกสอนให้กับหลายสโมสร ทั้งทีมชาติไทยชุดเอเชียนคัพ พ.ศ. 2540 รวมถึงรับราชการตำรวจ ในตำแหน่งรองสารวัตร อำนวยการ ด่านตรวจคนเข้าเมืองหนองคาย  สำนักงานตำรวจตรวจคนเข้าเมือง
วัดป่าสิริวัฒนวิสุทธิ์

| วัดป่าสิริวัฒนวิสุทธิ์ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลทำนบ อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดป่าสิริวัฒนวิสุทธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทำนบ อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์ มีเนื้อที่ประมาณ 96 ไร่
วัดป่าสิริวัฒนวิสุทธิ์เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 โดยแรกทีเดียวเป็นที่พักสงฆ์ ชื่อว่า เสนาสนะวัดป่าสิริวัฒนวิสุทธิ์ ต่อมาทางราชพัสดุอนุญาตให้ใช้พื้นที่สร้างวัดและตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2548 เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2550 สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ได้ทรงรับเป็นวัดในพระองค์เพียงแห่งเดียว และทรงรับเป็นประธานงานก่อสร้างเจดีย์ศรีพุทธคยา ณ วัดในพระองค์ เพื่อเฉลิมพระเกียรติและน้อมถวายเป็นพระราชกุศล แด่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรในโอกาสที่ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี และทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 80 พรรษา เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ศรีพุทธคยาจำลองแบบจากพุทธคยา ประเทศอินเดีย มีความสูง 28 เมตร มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมทรงกรวย ส่วนยอดเจดีย์เป็นทรงระฆังคว่ำ ประดับด้วยลวดลายปูนปั้น และรอบเจดีย์มีพระพุทธรูปปางประทับยืนและประทับนั่ง ภายในประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ มณฑปเรือนแก้ว สถาปัตยกรรมประยุกต์ไทยอินเดีย มุงและกั้นด้วยกระจกสีชาทั้งหมด เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธบาททั้งคู่ รวมทั้งพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง ปางสมาธิ ศาลาเสด็จในกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติเสด็จในกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ลานพระธรรมจักร ประดิษฐานแท่นธรรมจักร มีหินทรายแกะสลักเป็นรูปกวางและแท่นหิน 8 เหลี่ยม และเจดีย์ศรีมหาราชมี 3 ชั้น แบ่งเป็นห้องต่าง ๆ และชั้นบนสุดเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ
วัดป่าสุขใจ

| วัดป่าสุขใจ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลบางบ่อ อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
เจ้าอาวาส: หลวงพ่อสงบ กุสลจิตฺโต (รักษาการเจ้าอาวาส)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดป่าสุขใจ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกายและเป็นวัดสาขาของวัดเมตตากิตติคุณ จังหวัดอุดรธานี ตั้งอยู่ในตำบลบางบ่อ อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ
วัดป่าสุขใจเป็นวัดที่มูลนิธิธรรมดีได้ร่วมกับภาคีสมาชิกและสาธุชนร่วมกันสร้างขึ้นมา ได้บริจาคที่ดินจำนวน  50 ไร่ เพื่อถวายแด่หลวงพ่อสงบ กุสลจิตฺโต ปัจจุบันท่านมีตำแหน่งรักษาการเจ้าอาวาสวัดป่าสุขใจ ท่านได้ดำริพร้อมสร้างวัดแห่งนี้ขึ้นมาตามรูปแบบของวัดป่า เพื่อถวายแด่องค์หลวงตามหาบัว วัดได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2558 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2559
วัดเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมเน้นการเจริญภาวนา มีความแตกต่างจากวัดป่าหลายแห่ง คือ มีการสวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็นตามปกติ หากการปฏิบัติในแบบอื่น ๆ จะมุ่งเน้นการภาวนา เจริญสติ รวมทั้งเดินจงกลเสียมากกว่า ที่พักออกมาโดยแยกออกเป็นสัดส่วน วัดไม่มีตู้รับบริจาคใด ๆ พระฉันเช้าเพียงรอบเดียว
วัดทดราษฏร์เจริญมณีฤทธิ์

| วัดทดราษฏร์เจริญมณีฤทธิ์ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดทดราษฎร์เจริญมณีฤทธิ์, วัดทด, วัดทดบางไผ่
ที่ตั้ง: ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดทดราษฏร์เจริญมณีฤทธิ์ ชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกว่า วัดทด หรือ วัดทดบางไผ่ ตั้งอยู่เลขที่ 86 บ้านบางไผ่ หมู่ที่ 7 ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ตั้งอยู่บนที่ราบลุ่ม ทางด้านทิศตะวันออกของจังหวัดฉะเชิงเทรา ห่างจากตัวเมือง ประมาณ 5 กิโลเมตร มีถนนสาย 304 ฉะเชิงเทรา-อรัญประเทศ เป็นเส้นทางหลัก เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย จัดตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2430 โดยมีนายฤทธิ์ นางมณี เป็นผู้ริเริ่มในการสร้างวัด ปัจจุบันมีที่ดินทั้งสิ้น จำนวน 46 ไร่ 3 งาน 32 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ ปี พ.ศ. 2472 และวันที่ 6 กันยายน 2522 เป็นครั้งสุดท้าย
ประวัติ

ใน หนังสืออนุสรณ์ งานสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี พุทธศักราช 2525 ทำเนียบวัด และพระสังฆาธิการ แห่งแปดริ้ว หน้า 46 และเอกสารการเขียนลายมือของ พระครูจิรวัฒนธำรง เขียนว่า "วัดนี้เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2430" แต่หนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร และใบรับรองสภาพวัด ที่ออกโดยสำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดฉะเชิงเทรา ได้รับข้อมูลจากส่วนกลาง ว่า "ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2365" ในการขอออกโฉนดที่ดินเลขที่ 51584 แปลงที่ตั้งวัด พ.ศ. 2540 ได้เขียนคำร้องว่า "นายมณีฤทธิ์ ไม่ทราบนามสกุล ได้อุทิศถวายให้เป็นพื้นที่ตั้งเมื่อประมาณ พ.ศ. 2315" ปีที่สร้างวัดมี 3 ปีคือ 2315, 2365 และ 2430
จากสภาพความเก่าแก่ของวัด โบราณสถาน โบราณวัตถุ และชื่อของผู้เริ่มสร้าง ไม่น่าจะเก่าแก่ถึงปี พ.ศ. 2315 หรือ พ.ศ. 2365 อาจจะเป็นไปได้ว่าเคยเป็นวัดร้างมาก่อนแล้ว จนกระทั่งมาบูรณะและก่อสร้างขึ้นใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2430 เท่านั้น ชาวบ้านเรียกว่า "วัดทด" หรือ "วัดทด บางไผ่"  โดยมีนายฤทธิ์ นางมณี เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัดนี้ขึ้น ได้มอบที่ดินของตนเอง จัดสร้างวัดขึ้น โดยร่วมแรงร่วมใจกับผู้มีจิตศรัทธาจำนวนมาก เช่น ก๋งกี่ อำแดงอ่ำ เจริญสุข  นายเพิ่ม ปัญญะวิก นายเกลี้ยง พร้อมกับกับประชาชน ตำบลบางไผ่และตำบลใกล้เคียง โดยสร้างเป็นกุฏิสำหรับพระสงฆ์ขึ้น 1 หลัง และก่อสร้างกุฏิเพิ่มเติม อีกในปีต่อมา ในปี พ.ศ. 2461 ได้ก่อสร้างศาลาการเปรียญขึ้น 1 หลัง ต่อมา ปี พ.ศ. 2472 นายเขียวอุดมสุข ได้บริจาค ที่ดินให้กับทางวัดเป็นเนื้อที่ประมาณ 1 ไร่ แล้วนายเขียวได้ร่วมกับประชาชน ก่อสร้างอุโบสถขึ้นบริเวณที่ดินที่ได้บริจาคไว้นั้น โดยมี พระครูนันทธีราจารย์ (หลวงพ่อเหลือ นนฺทสาโร) วัดสาวชะโงก เป็นประธานการจัดหาทุนก่อสร้าง ต่อมา นายอาจ อุดมสุข กำนันตำบลบางไผ่ บุตรของนายเขียว อุดมสุข นายประทวน รตโนภาส ร่วมกัน กับประชาชนตำบลบางไผ่และตำบลใกล้เคียง พร้อมด้วยผู้มีจิตศรัทธาจัดซื้อที่ดิน ติดกับวัดทางด้านทิศตะวันออก ถวายวัดอีก 13 ไร่ 48 ตารางวา ซึ่งปัจจุบันเป็นสถานที่ตั้ง โรงเรียนวัดทด (เชิดอุดมรัตนราษฎร์บำรุง) และสำนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลบางไผ่
ลำดับเจ้าอาวาส

ลำดับเจ้าอาวาส เท่าที่สามารถหาหลักฐานพบ เรียงลำดับคือ
พระอธิการขอ
พระอธิการธรรม
พระอธิการกุ่ย
พระอธิการปลื้ม
พระอธิการปาน เกสโร
พระครูเฉลิม ฐานะโส (โสมปิ่น)
พระโสภณวัชราภรณ์ (บรรทม จิรธมฺโม)
ลัทธิเซียนเทียนเต้า

อักษร 母 หมู่ หมายถึง 'พระแม่องค์ธรรม' พระเป็นเจ้าตามความเชื่อของลัทธิเซียนเทียนเต้าและอีก 5 ลัทธิที่แตกแขนงออกมา
ลัทธิเซียนเทียนเต้า (จีน: 先天道 Xiāntiān Dào) เป็นลัทธิศาสนาหนึ่งที่หวง เต๋อฮุย ก่อตั้งขึ้นในสมัยราชวงศ์ชิง โดยสืบความเชื่อมาจากลัทธิบัวขาวในสมัยราชวงศ์หยวน นอกจากนี้ยังรับคำสอนมาจากลัทธิหลัวด้วย ลัทธิเซียนเทียนเต้าเป็นต้นกำเนิดของอีก 5 ลัทธิที่แยกตัวออกมาภายหลัง ได้แก่ ลัทธิอนุตตรธรรม ลัทธิถงซั่นเซ่อ ลัทธิฉือฮุ่ยถัง ลัทธิเทียนเต๋อเซิ่ง และลัทธิเต้าเยวี่ยน
ประวัติ

ในสมัยราชวงศ์หยวนได้เกิดลัทธิบัวขาวขึ้น ซึ่งนับถือพระแม่องค์ธรรมคือพระเป็นเจ้า ถือการกินเจ รอคอยการมาเกิดของพระศรีอริยเมตไตรย และต่อต้านการปกครองกดขี่ของต่างชาติคือชาวมองโกลในขณะนั้น ราชวงศ์หยวนจึงปราบปราบลัทธิบัวขาวอย่างหนักจนลัทธินี้กลายเป็นองค์กรใต้ดิน แต่ลัทธิยังคงแพร่หลายอยู่ต่อมา
ถึงสมัยราชวงศ์ชิง หวง เต๋อฮุย (黃德輝, ค.ศ. 1624–1690) ซึ่งนับถือลัทธิบัวขาวได้แยกออกไปตั้งลัทธิศาสนาใหม่ในชื่อเซียนเทียนเต้า คำสอนหลักยังคงเน้นเรื่องพระแม่องค์ธรรม การถือพรต และการกินเจ และได้นำคำสอนของลัทธิหลัวมาผสมผสานด้วย โดยหวง เต๋อฮุย ประกาศตนเป็นจู่ซือรุ่นที่ 9 สืบจากนิกายเซนซึ่งถือพระโพธิธรรมเป็นจู่ซือองค์ที่ 1 ลัทธิเซียนเทียนเต้าได้แพร่หลายต่อมาและแตกแขนงออกไปอีก 5 ลัทธิ โดยลัทธิอนุตตรธรรมและลัทธิถงซั่นเซ่อยังคงถือหวง เต๋อฮุย เป็นจู่ซือรุ่นที่ 9 และยึดถือจู่ซือสายเดียวกันจนถึงหยาง หวนซวี จู่ซือรุ่นที่ 13 นับจากนี้จึงนับจู่ซือแตกต่างกัน ส่วนอีกสามลัทธิที่เหลือไม่ได้ยึดถือสายธรรมาจารย์เดียวกัน
ความเชื่อ

ลัทธิเซียนเทียนเต้าเชื่อว่าพระแม่องค์ธรรมคือพระเป็นเจ้าพระผู้สร้างโลก และสรรพชีวิตไว้รวม 9.6 พันล้านชีวิต แต่ด้วยความหลงลืมธรรมชาติเดิมแท้ของตนจึงต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในสังสารวัฏ และไม่อาจกลับสู่สวรรค์ได้ พระแม่องค์ธรรมจึงส่งพระพุทธเจ้า ศาสดา และนักปราชญ์ทั้งหลายมาเกิดบนโลกเพื่อฉุดช่วยสรรพสัตว์ให้กลับไปสู่ธรรมชาติเดิม โดยแบ่งออกเป็นสามยุค ยุคแรกเป็นยุคพระทีปังกรพุทธเจ้าได้ช่วยสรรพสัตว์ได้ 200 ล้านชีวิต ต่อมาเป็นยุคพระศากยมุนีพุทธเจ้าช่วยสรรพสัตว์ได้อีก 200 ล้านชีวิต เหลืออีก 9.2 พันล้านชีวิตพระศรีอริยเมตไตรยพุทธเจ้าในอนาคตจะเสด็จมาโปรดนำกลับสู่สวรรค์
ผู้นับถือลัทธิเซียนเทียนเต้าจะอุทิศตนช่วยเหลือพระแม่องค์ธรรมเพื่อนำสรรพสัตว์กลับสู่สวรรค์ดังเดิม โดยสอนเน้นหลักจริยธรรม การทำบุญ นับถือบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์โดยมีพระแม่องค์ธรรมเป็นสิ่งสูงสุด และรับคำสอนจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ผ่านทางร่างทรงซึ่งฝึกตนมารับหน้าที่นี้โดยเฉพาะ
ลัทธิเซียนเทียนเต้า (รวมถึงลัทธิที่แยกมาภายหลัง) ใช้คำสอนซึ่งเป็นการผสานความเชื่อของ 3 ศาสนา ได้แก่ ศาสนาพุทธ ลัทธิขงจื๊อ และลัทธิเต๋า ต่อมาได้เอาคำสอนของศาสนาคริสต์และศาสนาอิสลามมาใช้ด้วย จึงนับเป็น 5 ศาสนา และเชื่อว่าคำสอนของลัทธิตนไม่ใช่ศาสนา แต่เป็นสัจธรรมแท้สากลของทุกศาสนา
จู่ซือ

จู่ซือ หรือ ปรมาจารย์เจ้าสำนักเซียนเทียนเต้า มีทั้งสิ้น 15 รุ่น โดยหวง เต๋อฮุย ศาสดาผู้ก่อตั้งลัทธิเซียนเทียนเต้าได้ถือเอาสังฆปริณายกทั้ง 6 องค์ของนิกายเซนในประเทศจีนเป็นจู่ซือของเซียนเทียนเต้าด้วย ต่อด้วยนักพรตลัทธิเต๋า 2 รุ่น แล้วถือตนเป็นจู่ซือรุ่นที่ 9 ลำดับจู่ซือของเซียนเทียนเต้าจึงมีดังนี้
| --- | --- |
 1. พระโพธิธรรม (สังฆปริณายกนิกายเซน)  2. พระฮุ่ยเข่อ (สังฆปริณายกนิกายเซน)  3. พระเซิงชั่น (สังฆปริณายกนิกายเซน)  4. พระเต้าซิ่น (สังฆปริณายกนิกายเซน)  5. พระหงเหริ่น (สังฆปริณายกนิกายเซน)  6. พระฮุ่ยเหนิง (สังฆปริณายกนิกายเซน)  7. ไป๋ อวี้ฉัน และหม่า ตวนหยัง (นักพรตเต๋า):  8. หลัว เว่ยฉวิน (นักพรตเต๋า)  9. หวง เต๋อฮุย (ผู้ก่อตั้งลัทธิเซียนเทียนเต้า)  10. อู๋ จื่อเสียง  11. เหอ รั่ว  12. หยวน จื้อเชียน  13. สวี กู่หนัน และหยาง โส่วอี  14. เผิง อีฝ่า  15. หลิน จินจู่  
หลังสมัยจู่ซือคนที่ 15 แล้วลัทธิเซียนเทียนเต้าก็แตกเป็นสายย่อยต่าง ๆ
วัดสามวิหาร

| วัดสามวิหาร |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: บ้านคลองบางขวด ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสามวิหาร เป็นวัดในพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 56 หมู่ 4 บ้านคลองบางขวด ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ทั้งหมด 14 ไร่ 2 งาน 12 ตารางวา  เดิมมีชื่อ วัดสามพิหาร ต่อมาภายหลังได้เปลี่ยนเป็น วัดสามวิหาร เนื่องจากเดิมนั้นมี 3 วิหาร คือวิหารพระนอน วิหารพระนั่ง และวิหารพระยืน แต่ปัจจุบันนี้ เหลืออยู่ 2 วิหาร คือ วิหารพระนอนและวิหารพระนั่ง เท่านั้น มีประวัติการสร้างนับแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ประมาณ พ.ศ. 1920  ในรัชสมัยสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 (ขุนหลวงพระงั่ว)  ที่มีชื่อว่า วัดสามวิหาร เพราะมีวิหาร 3 หลัง คือ วิหารพระนอน วิหารพระนั่ง (ปางมารวิชัย) และวิหารพระยืนที่ไม่ปรากฏในปัจจุบัน
ประวัติ

สันนิษฐานว่า สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้นในรัชสมัยสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 (ขุนหลวงพระงั่ว) ประมาณ พ.ศ. 1920 ตามตำนานกล่าวว่า หม่อมหลวงชีดำได้สร้างขึ้นเพื่อจะบรรจุอัฐิของพระมารดา และญาติ ๆ ต่อมาจึงได้ร่วมกับพี่น้อง 2 พระองค์ สร้าง คือ เจ้าฟ้าขาวและเจ้าฟ้าเขียว โดยแบ่งกันสร้างดังนี้
หม่อมหลวงชีดำ สร้างพระนอนและวิหาร
เจ้าฟ้าขาว สร้างหลวงพ่อขาวและวิหาร
เจ้าฟ้าเขียว สร้างพระยืน และวิหาร
ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 1930 เดิมชื่อว่า “วัดสามพิหาร” ต่อมาภายหลังได้เปลี่ยนเป็น “วัดสามวิหาร” เนื่องจากเดิมนั้นมี 3 วิหาร คือวิหารพระนอน วิหารพระนั่ง และวิหารพระยืน แต่ปัจจุบันนี้ เหลืออยู่ 2 วิหาร คือ วิหารพระนอนและวิหารพระนั่ง เท่านั้น  ส่วนวิหารพระยืนนั้นได้สลักหักพังไปตามกาลเวลา และไม่มีผู้ใดได้สร้างทดแทนอีกเลย
ประวัติ > พงศาวดาร

วัดสามวิหาร มีปรากฏเรื่องในพงศาวดาร 2 ครั้ง
ครั้งแรก ในรัชสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ เมื่อพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ ทรงยกทัพผ่านค่ายโพธิ์สามต้นมาตามทุ่งเพนียดคล้องช้างและเข้าประชิดกรุงศรีอยุธยา พระองค์ทรงช้างพระที่นั่งยืนอยู่หน้าวัดสามวิหาร ทรงเร่งให้แม่ทัพนายกองต้อนพลเข้าเผด็จศึกกรุงศรีอยุธยา พระยารามเอาปืนนารายณ์สังหาร ลงสำเภาแล้วยิงขึ้นไปถูกกิ่งโพธิ์ใหญ่หัก 2 กำ ตกลงต้องสัปทนและช้างพระที่นั่งของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ ขณะนั้นชาวป้อมมหาชัยก็ยิงปืนน้อยใหญ่เข้าใส่ ถูกรี้พลข้าศึกบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ จึงได้ถอยทัพกลับไป
ครั้งที่สอง ในแผ่นดินของพระมหาธรรมราชา พระละแวกยกพลมาตีกรุงศรีอยุธยามาตีกรุงศรีอยุธยา ในปีพุทธศักราช 2113 ทรงยืนอยู่ในวัดสามวิหารมีช้างแม่ทัพนายกองห้อมล้อม 30 เชือก เตรียมข้ามคลองเมืองเข้าตีกรุงศรีอยุธยา พระมหาธรรมราชาโปรดให้ยิงปืนใหญ่บนเชิงเทินพร้อมกัน กระสุนลูกหนึ่งต้องพระจำปาธิราชสวรรคตบนคอช้าง พระยาละแวกพยายามยกพลเข้าตีกรุงศรีอยุธยา 3 ครั้งแต่ไม่สำเร็จ จึงถอยทัพกลับไป
วัดสามวิหาร ได้เกี่ยวข้องกับกษัตริย์ทั้งสองพระองค์ คือ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เมื่อครั้ง ยังทรงพระเยาว์ได้บรรพชาเป็นสามเณรพร้อมกับเด็กชายบุนนาค และพำนักอยู่ที่วัดสามวิหาร ทั้ง 3 รูป คือ สามเณรสิน สามเณรทองด้วง และสามเณรบุนนาค  จึงเป็นเพื่อนสนิทกัน
โบราณสถานและโบราณวัตถุ

วัดสามวิหาร เป็นวัดสำคัญทางประวัติศาสตร์สมัยกรุงศรีอยุธยา มีโบราณสถานและโบราณวัตถุที่สำคัญ ดังนี้
1. พระพุทธไสยาสน์ พระพุทธรูปปูนปั้นแบบสุโขทัย พระพักตร์หน้านาง ยาว 21 เมตร อายุ 600 ปี
2. พระพุทธนิมิตพิชิตมาร (หลวงพ่อขาว) พระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 4.6 เมตร
3. พระพุทธสุวรรณนิมิต (หลวงพ่อทอง) พระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 3.6 เมตร
4. เจดีย์ใหญ่ รูปทรงระฆังคว่ำขนาดใหญ่ มีความสูงประมาณ 40 เมตร เป็นเจดีย์สมัยอยุธยาตอนต้น ได้รับอิทธิพลศิลปะสุโขทัย
5. เสมาหินสลัก เป็นเสมาหินสลักขนาดใหญ่ 17 ใบ อยู่รอบอุโบสถ ใบหนึ่งอยู่ด้านหน้าอุโบสถถูกลูกปืนใหญ่นารายณ์สังหารของพระยารามยิง ยังปรากฏรอยอยู่ขณะนี้ และยังมี ศาลเสด็จเจ้าพ่อสมศักดิ์ ตั้งอยู่ใกล้ถนนด้านทิศใต้  ชาวบ้านมาบน มากราบไหว้บูชาอยู่เสมอ
รายนามเจ้าอาวาส

วัดสามวิหารมีพระดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส (เท่าที่ปรากฏหลักฐาน)  ดังนี้
พระอธิการเพิ่ม  ฐิตวิริโย    (พ.ศ.  2450 - 2480)
พระอธิการแผน  ปภสฺสโร   (พ.ศ. 2480 - 2493)
พระอธิการจรูญ  ธีรปญฺโญ  (พ.ศ.  2493 - 2497)
พระอธิการสำเภา  กตปุญฺโญ (พ.ศ. 2497 - 2500)
พระครูสังฆรักษ์ทองอยู่ อินทสาโร (พ.ศ. 2500 - 2528)
พระมหาสุจินต์ ฐานวโร (พ.ศ. 2528 - 2530)
พระพรหม  ธีรภทฺโท (รักษาการแทนเจ้าอาวาส พ.ศ. 2530 -  2531)
พระครูวิบูลอาจารพิพัฒน์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส เมื่อวันที่  24 กุมภาพันธ์ 2532 ถึงปัจจุบัน
วงศ์กะลังตังช้าง

| วงศ์กะลังตังช้าง |
| --- | --- |

Urtica dioica (stinging nettle)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Rosales
วงศ์:: Urticaceae Juss., 1789

ชื่อพ้อง
 Cecropiaceae C. C. Berg
วงศ์กะลังตังช้าง (Urticaceae /ɜːrtɪˈkeɪsiː/) เป็นวงศ์ของพืชมีดอก ชื่อของวงศ์นี้ตั้งตามสกุล (En:Urtica) มีสมาชิกทั้งสิ้น  2,600 สปีชีส์ ประกอบด้วย 54 - 79 สกุล สกุลที่มีขนาดใหญ่ที่สุดคือ  (En:Pilea) 500 to 715 สปีชีส์ รองลงมาคือ (En:Elatostema) 300 สปีชีส์, (En:Urtica) 80สปีชีส์ และ (En:Cecropia) 75 สปีชีส์)กระจายพันธุ์ทั่วโลก
สกุล

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  Aboriella  Achudemia  Archiboehmeria  Astrothalamus  Australina  Boehmeria  Cecropia  Chamabainia  Coussapoa  Cypholophus  Debregeasia  Dendrocnide  Didymodoxa  Discocnide  Droguetia  Elatostema |  Forsskaolea  Gesnouinia  Gibbsia  Girardinia  Laportea  Lecanthus  Leucosyke  Maoutia  Meniscogyne  Metatrophis  Myriocarpa  Nanocnide  Neodistemon  Neraudia  Nothocnide  Obetia  Oreocnide |  Parietaria  Pellionia  Petelotiella  Phenax  Pilea  Pipturus  Poikilospermum  Pouzolzia  Procris  Rousselia  Sarcochlamys  Sarcopilea  Soleirolia  Touchardia  Urera  Urtica - nettle |
รวมภาพ

Pilea cadierei
Pilea pumila
Dendrocnide sp.
Elatostema umbellatum
Urtica dioica
Boehmeria nivea
ดอกParietaria judaica
Urtica dioica, stinging hairs
วัดพระเมรุ

วัดพระเมรุ สามารถหมายถึง
วัดพระเมรุราชิการาม (วัดหน้าพระเมรุ) จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดพระเมรุ จังหวัดนครปฐม
วัดพระเจ้าหลวง (จังหวัดเชียงราย)

| วัดพระเจ้าหลวง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลแม่เจดีย์ อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระเจ้าหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่เจดีย์ อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย อยู่บนยอดดอยม่อนพระเจ้า
วัดพระเจ้าหลวงตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553  ภูมิประเทศเป็นยอดเขามีซากเจดีย์โบราณ พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ เป็นจำนวนมาก ชางบ้านจึงเรียกเขาลูกนี้ว่า พระธาตุม่อนพระเจ้าหลาย ภายหลังมีการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ ประกอบพิธีผาติกรรม องค์พระธาตุเจดีย์ขึ้นใหม่ โดยสร้างครอบเจดีย์องค์เดิมไว้ลักษณะองค์เจดีย์แบบล้านนา ขนาดกว้าง 25 เมตร สูง 49 เมตร ใช้งบประมาณในการก่อสร้าง 31,315,073 บาท ได้กำหนดวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เป็นวันมหามงคลอุดมฤกษ์ ประกอบกับเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี
เจดีย์องค์นี้เป็นเจดีย์เก่าแก่สันนิษฐานว่าคงสร้างมานับพันปี ไม่ปรากฏหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่าใครเป็นคนสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2495 ท่านพระครูยติวัตรวิมล เจ้าคณะอำเอเวียงป่าเป้า ได้นำคณะพระสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุองค์เก่าที่พังทลาย เมื่อสำเร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้จัด ประเพณีบูชาพระธาตุในวันเพ็ญเดือน 7 เป็นประจำทุกปี  เมื่อวันที่ 13 กันยายน 2545 คณะสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ได้รับพระเมตตาคุณจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ได้ทรงประทานพระบรมสารีริกธาตุ จำนวน 9 องค์
ปัจจุบันเป็นพื้นที่ปลูกป่าเฉลิมพระเกียรติ ด้านทิศตะวันตกขององค์ประธาตุจะมีพระประธานธรรมเฉลิมพระเกียรติ เป็นพุทธรูปปางสมาธิขนาดใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 69 เมตร สูง 109 เมตร
วัดพระเจดีย์แหลมสอ

| วัดพระเจดีย์แหลมสอ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดพระเจดีย์แหลมสอ วัดแหลมสอ วัดหลวงพ่อแดง
ที่ตั้ง: ตำบลหน้าเมือง อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูถิรบุญญากร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระเจดีย์แหลมสอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมีพระครูถิรบุญญากร ดำรงตำแน่งเจ้าอาวาส
วัดพระเจดีย์แหลมสอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2451 ตั้งขึ้นก่อนมีพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2484 แต่เป็นวัดเก่าซึ่งตกสำรวจ จึงเพิ่งได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนวัด เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
เจดีย์ของวัดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน องค์เดิมสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2450 เพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ต่อมา พ.ศ. 2510 เจดีย์ถูกฟ้าผ่าชำรุดมาก จึงมีการอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุไปประดิษฐาน ณ เจดีย์แหลมสอองค์ใหม่บริเวณหาดทรายดังที่ปรากฏในปัจจุบัน
พระบรมสารีริกธาตุที่บรรจุอยู่เป็นส่วนพระอุรังคธาตุ (พระธาตุส่วนอกของพระพุทธเจ้า) ซึ่งพระครูพิบูลย์ธรรมสาร อดีตเจ้าคณะอำเภอเกาะสมุยได้อัญเชิญมาเมื่อครั้งกลับจากนำคณะไปประเทศศรีลังกา อินเดียและเนปาลเมื่อประมาณ พ.ศ. 2447–2448 พระครูพิบูลย์ธรรมสารชักชวนประชาชนศิษยานุศิษย์สร้างเจดีย์บนเขาแหลมสอขึ้น โดยนำปะการังมาถากเป็นรูปสี่เหลี่ยมใช้แทนอิฐ เชื่อมโดยการนำหินปะการังมาเผาให้แตกเป็นผงละเอียด แล้วผสมกับกาวหนังควาย 1 ส่วน น้ำตาลโตนด 1 ส่วน ยางเมือกต้นเชียด 1 ส่วน ดำเนินการสร้างอยู่หกเดือนจึงแล้วเสร็จ มีงานสมโภชเมื่อ พ.ศ. 2451 ปัจจุบันเจดีย์แหลมสอองค์เดิมอยู่ในสภาพทรุดโทรม ตรงกลางฐานเจดีย์ถูกเจาะเป็นโพรงเพื่อหาของมีค่า องค์ระฆังพังทลายลงมา ปูนฉาบเจดีย์หมดสภาพ จน พ.ศ. 2547 กรมศิลปากรจึงได้ดำเนินการบูรณะเจดีย์องค์นี้ให้กลับสู่สภาพที่สมบูรณ์อีกครั้ง
วัดพระเจ้าเม็งราย

| วัดพระเจ้าเม็งราย |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดพระเจ้าเม็งราย, วัดคานคาด, วัดศรีสร้อยท้าเจ่ง
ที่ตั้ง: ตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระเจ้าเม็งราย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดพระเจ้าเม็งราย เดิมชื่อว่า วัดคานคาด คงจะเพี้ยนมาจากคำว่า กาละก้อด หรืออาจมีความหมายว่า ไม้คานหามพระพุทธรูปมาคาด หรือกร่อนจาก จนเกือบจะนำมาใช้หามพระพุทธรูปต่อไปอีกไม่ได้ จึงตั้งว่า วัดคาดคอด ยังมีอีกชื่อว่า วัดศรีสร้อยท้าเจ่ง เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพระเจ้าเม็งราย" ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สันนิษฐานว่าเป็นพระอารามหลวงแห่งที่สามที่พญามังรายทรงสร้างขึ้น สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1839
วัดมีโบราณวัตถุที่สำคัญเป็นพระพุทธรูปยืนปางห้ามญาติ มีชื่อเรียกว่า พระเจ้าค่าคิงพญามังราย สูงประมาณ 540 เซนติเมตร เป็นพระพุทธรูปยืนสมัยต้นเชียงใหม่เป็นพระพุทธรูปที่สำคัญองค์หนึ่ง เรื่องราวของพระพุทธรูปองค์นี้ปรากฏในตำนานเมืองเชียงใหม่และในพงศาวดารโยนก ปูชนียวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ พระพุทธรูปที่จำลองจากพระพุทธสิหิงค์ สร้างโดยศรีสัทธัมมะมหาสังฆราชเมื่อ พ.ศ. 2012 ประดิษฐานในวิหารใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 86 เซนติเมตร และยังมีกลุ่มพระพุทธรูปปางมารวิชัยสำริดอีกหลายองค์ เป็นรูปแบบของพระพุทธรูปปางมารวิชัย ในต้นพุทธศตวรรษที่ 21 พระพุทธรูปปางลีลาสกุลช่างเชียงใหม่ สำริดปิดทองพุทธศตวรรษที่ 21–22 ประดิษฐานอยู่ในวิหารน้อย
วิญญูชน

"วิญญูชน" อาจหมายถึง
วิญญูชน (กฎหมาย) (reasonable person หรือ person of ordinary prudence), บุคคลผู้รู้ผิดรู้ชอบตามปรกติ
วิญญูชน (ศาสนาพุทธ), ผู้สามารถรู้ธรรมของพระพุทธเจ้าได้ เพราะฉลาดในการคิด คิดอย่างถูกวิธี ถูกระบบ พิจารณาไตร่ตรองรอบคอบ แล้วสามารถแยกแยะผิดถูก ชั่วดี ควรไม่ควร เหมาะไม่เหมาะเป็นต้นได้อย่างถูกต้องแจ่มแจ้ง
วิญญูชน (สำนักพิมพ์), ชื่อสำนักพิมพ์ไทยที่มักผลิตสิ่งพิมพ์ทางกฎหมาย
วิกิพีเดียภาษาสิงหล

ภาพโลโก้วิกิพีเดียภาษาสิงหล
วิกิพีเดียภาษาสิงหล เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาสิงหล ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาสิงหลมีบทความมากกว่า 11,000 บทความ (พฤศจิกายน 2558)