stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอดัวร์ วุยยาร์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เอดัวร์ วุยยาร์
Le Déjeuner à Villeneuve-sur-Yonne เก็บถาวร 2007-02-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Vuillard's Biography and works
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
เอ็งรีกึ อีลารียู

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 อีลารียูในปี ค.ศ. 2010
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เอ็งรีกึ อีลารียู ไมแรลึช ซังไปยู
ส่วนสูง:  1.89 m (6 ft 2 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เชลซี
หมายเลข:  40
สโมสรเยาวชน
1987–1994:  โปร์ตู
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1994–1995 |  นาวัล |  27 |  (0) |
| 1995–1996 |  อากาเดมีกา |  33 |  (2) |
| 1996–2004 |  โปร์ตู |  40 |  (0) |
| 1998–1999 |  → อึชเตรลาดาอามาโดรา (ยืมตัว) |  27 |  (0) |
| 2001–2002 |  → วาร์ซิง (ยืมตัว) |  24 |  (0) |
| 2003 |  → อากาเดมีกา (ยืมตัว) |  10 |  (0) |
| 2003–2004 |  → นาซียูนัล (ยืมตัว) |  19 |  (0) |
| 2004–2006 |  นาซียูนัล |  40 |  (0) |
| 2006–2014 |  เชลซี |  20 |  (0) |
| รวม |   |  240 |  (0) |
ทีมชาติ
| 1996–1997 |  โปรตุเกส อายุไม่เกิน 21 ปี |  7 |  (0) |
| 2010 |  โปรตุเกส |  1 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เอ็งรีกึ อีลารียู ไมแรลึช ซังไปยู (โปรตุเกส: Henrique Hilário Meireles Sampaio) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อีลารียู เกิดวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1975 เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวโปรตุเกส เล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตู ปัจจุบันเขาเป็นโค้ชผู้รักษาประตูของเชลซี สโมสรในพรีเมียร์ลีก
เออแฌน เดอ โบอาร์แน

เออแฌน โรแซ เดอ โบอาร์แน (ฝรั่งเศส: Eugène Rose de Beauharnais) เป็นบุตรชายคนเดียวของนายพลอาแล็กซ็องดร์ เดอ โบอาร์แน กับ นางโฌเซฟีน ตาเช เดอ ลา ปาเฌอรี ภรรยาคนแรกของนโปเลียน โบนาปาร์ต เป็นบุตรบุญธรรมของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เเห่งฝรั่งเศส
เขาเกิดในปารีสและเป็นบุตรบุญธรรมของนโปเลียน โบนาปาร์ต (แต่ไม่เป็นอยู่ในสายสืบราชสันตติวงศ์) บิดาแท้ๆของเขาเป็นนายพลและถูกประหารชีวิตไปในการปฏิวัติฝรั่งเศสช่วงสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว ในช่วงที่นโปเลียนเรืองอำนาจ เขาเป็นผู้บัญชาการกองทหารของอิตาลี และเป็นอุปราชแห่งอิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Eugène de Beauharnais
Napoleon & Empire La franc-maçonnerie sous le Consulat et le Premier Empire (ฝรั่งเศส)
Genealogy of the Ducal Family of Leuchtenberg ที่ เวย์แบ็กแมชชีน  (archived ตุลาคม 28, 2009).
Heraldica.org - Napoleonic titles outside France
Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Beauharnais, Eugène de" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์.
| ด ค กพระบรมวงศ์แห่งจักรวรรดิฝรั่งเศส |
| --- | --- | --- |
| จักรพรรดิและสายปฐมวงศ์ |  นโปเลียน จักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส  โฌเซฟีน จักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส  มารี หลุยส์ จักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส  นโปเลียน กษัตริย์แห่งโรม  |  |
| เจ้าชายฝรั่งเศส |  โฌแซ็ฟ โบนาปาร์ต  หลุยส์ โบนาปาร์ต  ฌออากีม มูว์รา  เออแฌน เดอ โบอาร์แน  เอลีซา โบนาปาร์ต  เฌโรม โบนาปาร์ต  โฌแซ็ฟ แฟช  ลูว์เซียง โบนาปาร์ต  |  |
หลายพระองค์มีพระราชอิสริยยศในรัฐบริวารของฝรั่งเศส
เอเลนี ปาเลียวโลยีนา

| เอเลนี ปาเลียวโลยีนา |
| --- | --- |
จากซ้าย ชาร์ล็อต คลีโอฟา และเอเลนี
สมเด็จพระราชินีแห่งไซปรัส
ดำรงพระยศ: 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1442 – 11 เมษายน ค.ศ. 1458
ก่อนหน้า: อามาเดอา ปาเลียวโลยีนา
ถัดไป: กาเตรีนา กอร์นาโร

พระราชสมภพ: 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1428(1428-02-03) ปราสาทมิสทรัส รัฐเดสปอตโมเรีย
สวรรคต: 11 เมษายน ค.ศ. 1458(1458-04-11) (30 ปี) ป้อมในนิโคเซีย ราชอาณาจักรไซปรัส
ฝังพระศพ: อารามหลวงนักบุญดอมินิก นิโคเซีย
พระราชสวามี: พระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งไซปรัส
พระราชบุตร: ชาร์ล็อตแห่งไซปรัส คลีโอฟาเดอลูซีญ็อง
ราชวงศ์: ปัวตีแยร์-ลูซีญ็อง (อภิเษกสมรส)
พระราชบิดา: เทโอโดรอสที่ 2 ปาเลียวโลกอส
พระราชมารดา: คลีโอฟา มาลาเทสตา
ศาสนา: กรีกออร์ทอดอกซ์
เอเลนี ปาเลียวโลยีนา (กรีก: Ἑλένη Παλαιολογίνα; 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1428 – 11 เมษายน ค.ศ. 1458) เป็นเจ้าหญิงไบแซนไทน์จากตระกูลปาเลียวโลกอส (Palaiologos) ต่อมาเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งไซปรัสจากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งไซปรัส และเป็นพระราชชนนีของสมเด็จพระราชินีนาถชาร์ล็อตแห่งไซปรัส
พระราชินีเอเลนีลอบปลงพระชนม์จูอาว เจ้าชายแห่งแอนติออก พระชามาดาด้วยยาพิษ และมีพระราชเสาวนีย์ให้ตัดจมูกนักนางสนมลับของพระราชสวามี แม้การกระทำเบื้องต้นของพระองค์แลดูโหดร้าย แต่พระองค์ก็มีพระทัยเมตตา ด้วยทรงต้อนรับและช่วยเหลือชาวไบแซนไทน์ซึ่งลี้ภัยมายังไซปรัสหลังกรุงสแตนติโนเปิลแตกในปี ค.ศ. 1453
พระราชินีเอเลนีสวรรคตเมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1458 ในป้อมเมืองนิโคเซีย ซึ่งพระองค์และพระราชสวามีลี้ภัยไปประทับ หลังเกิดกบฏของฌักพระราชบุตรนอกสมรสของพระเจ้าฌ็องที่ 2 ที่ประสูติแต่นักนางสนมลับมาเรียตตาแห่งปาทรา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เอเลนี ปาเลียวโลยีนาแห่งโมเรีย
| ก่อนหน้า |  | เอเลนี ปาเลียวโลยีนา |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อามาเดอา ปาเลียวโลยีนา |  | สมเด็จพระราชินีแห่งไซปรัส  (1442–1458) |  | กาเตรีนา กอร์นาโร |
เอเตียน-หลุยส์ มาลุส

| เอเตียน-หลุยส์ มาลุส |
| --- | --- |
เอเตียน-หลุยส์ มาลุส
เกิด: 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2318 ปารีส
เสียชีวิต: 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2355
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
มีชื่อเสียงจาก: โพลาไรเซชันของแสง กฎของมาลุส
รางวัล: เหรียญรัมฟอร์ด (พ.ศ. 2353)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์
 
เอเตียน-หลุยส์ มาลุส (ฝรั่งเศส: Étienne-Louis Malus; 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2318 - 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2355) เป็นทหารสัญญาบัตร นักฟิสิกส์ และนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส รู้จักกันดีว่าเป็นผู้อธิบายความเข้มของแสงโพลาไรซ์ (กฎของมาลุส)
มาลุสเกิดที่กรุงปารีส ต่อมาเมื่อเจริญวัยขึ้นได้เข้าร่วมรบกับจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ในสงครามสำรวจอียิปต์ ระหว่าง พ.ศ. 2341-2355 หลังสงครามได้เป็นภาคีสมาชิกแผนกคณิตศาสตร์ สถาบันอียิปต์ (Institut d'Égypte) รวมทั้งได้เป็นภาคีสมาชิกบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์แห่งประเทศฝรั่งเศส (Académie des Sciences) พร้อมกับรับรางวัลเหรียญรัมฟอร์ด (Rumford Medal) จากราชวิทยสมาคมอังกฤษ เมื่ออายุได้ 35 ปี
งานหลัก ๆ ของมาลุสเกี่ยวข้องกับทัศนศาสตร์ หรือวิชาว่าด้วยแสง โดยเขาได้ศึกษาการเขียนเส้นลำแสงตามแนวทางของยูลิอุส พลึคเคอร์ (Julius Plücker) นักฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน รวมถึงทำการทดลองสอบทานทฤษฎีที่คริสเตียน ฮอยเกนส์ ได้เคยให้ไว้ นอกจากนี้ มาลุสยังได้ค้นพบการโพลาไรซ์คลื่นแสงโดยการสะท้อน (พ.ศ. 2352) รวมทั้งการหักเหสองแนวในผลึก (พ.ศ. 2353) อีกด้วย อย่างไรก็ดี มาลุสไม่สามารถหาความสัมพันธ์ระหว่างมุมโพลาไรซ์กับดัชนีหักเหของวัสดุที่แสงตกกระทบ ยกเว้นน้ำเท่านั้น ในที่สุดงานนี้ได้มีการแก้ไขจนเสร็จสมบูรณ์โดยเดวิด บรูว์สเตอร์ (David Brewster) นักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2358
ชื่อของเอเตียน มาลุส เป็นหนึ่งใน 72 ชื่อ ที่จารึกไว้ที่หอไอเฟล ส่วนร่างของเขาถูกฝังที่สุสานแปร์-ลาแชซ ทางตะวันออกของกรุงปารีส
แหล่งข้อมูลอื่น

O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F., "เอเตียน-หลุยส์ มาลุส", MacTutor History of Mathematics archive, University of St Andrews.
English translation of his paper "Optique"
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ  กรีซ  เนเธอร์แลนด์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
เอเตียนที่ 2 เคานต์แห่งบลัว

| เอเตียนที่ 2 เคานต์แห่งบลัวส์ |
| --- | --- |
 ตราอาร์มเดิมของอาณาจักรเคานต์แห่งบลัว
ขุนนางฝรั่งเศส
เกิด: ราว ค.ศ. 1045
เสียชีวิต: 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1102
บิดา: ตีโบที่ 3 เคานต์แห่งบลัว
ภรรยา: อาแดลแห่งนอร์ม็องดี
บทบาท/งาน: ผู้ร่วมสงครามครูเสดครั้งที่ 1
ขุนนางฝรั่งเศส - กษัตริย์ฝรั่งเศส - ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
เอเตียนที่ 2 เคานต์แห่งบลัว (ฝรั่งเศส: Étienne II de Blois, comte de Blois; ราว ค.ศ. 1045 - 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1102) เป็นขุนนางชาวฝรั่งเศสผู้มีตำแหน่งเป็นเคานต์แห่งบลัวและเคานท์แห่งชาร์ตร์ เอเตียนเกิดเมื่อราวค.ศ. 1045 เป็นบุตรของตีโบที่ 3 เคานต์แห่งบลัว ต่อมาเอเตียนสมรสกับอาแดลแห่งนอร์ม็องดี ผู้เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1080 ที่ชาร์ตร์
ดูเพิ่ม

สงครามครูเสดครั้งที่ 1
เหตุการณ์แดรฟุส

บันทึกข้อมูลบอร์เดอโร จุดเริ่มต้นของเหตุการณ์แดรฟุส
เหตุการณ์แดรฟุส (ฝรั่งเศส: Affaire Dreyfus) คือ วิกฤตการณ์ทางการเมืองและสังคมในสมัยสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 ของฝรั่งเศส ซึ่งเริ่มขึ้นใน พ.ศ. 2437 และดำเนินต่อเนื่องกันไปจนถึง พ.ศ. 2449 เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้เกิดความแตกแยกระหว่างสถาบันหลักทางการปกครองและสังคมฝรั่งเศสซึ่งเริ่มตั้งแต่การปฏิวัติฝรั่งเศส พ.ศ. 2332 ปรากฏเด่นชัดอีกครั้ง และกลายเป็นปัญหาล่อแหลมต่อการดำรงอยู่ของระบบการปกครองแบบสาธารณรัฐ ทั้งยังมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทางการเมืองและสังคมของฝรั่งเศสในเวลาต่อมา
ความแตกแยกทางสังคม

การที่กองทัพใช้อำนาจโดยพลการและดูถูกกระบวนการยุติธรรม ทำให้เอมีล ซอลา (Émile Zola) นักเขียนนวนิยายชื่อดังแค้นเคืองและเขียนจดหมายเปิดผนึกถึงประธานาธิบดีเฟลิกซ์ ฟอร์ และใช้หัวเรื่องว่า "J'Accuse...!" ("ข้าพเจ้าขอกล่าวหา...!") จดหมายฉบับดังกล่าวตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ลอรอร์ (L'Aurore) ของเกลม็องโซฉบับวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2441 โดยประณามศาลทหารที่ลงโทษแดรฟุสและปลดปล่อยแอ็สแตราซี ทั้งเตือนว่านี้คือการวางแผนที่จะโค่นล้มระบอบการปกครองแบบสาธาณรัฐในที่สุด ชั่วเวลาเพียงวันเดียวคดีแดรฟุสเปลี่ยนจากเรื่องของกระบวนการด้านกฎหมายมาเป็นปัญหาการเมืองที่ล่อแหลมและท้าทายต่อรัฐบาลและระบบการปกครองแบบสาธารณรัฐ สภาผู้แทนราษฎรจึงเปิดอภิปรายเหตุการณ์เรื่องแดรฟุส
เหตุการณ์ทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเอมีล ซอลาถูกศาลตัดสินว่ามีความผิดในความผิดข้อหาหมิ่นประมาท เขาหนีไปอังกฤษและเริ่มต่อสู้ด้วยการเขียนบทความโจมตีผู้นำกองทัพ บทบาทของซอลากระตุ้นให้เกิดจุดเปลี่ยนในเหตุการณ์แดรฟุส และรื้อฟื้นความแตกร้าวที่ฝังลึกในสังคมฝรั่งเศสขึ้นอีก ซึ่งในครั้งนี้แสดงออกมาในรูปของกลุ่มต่อต้านแดรฟุส ซึ่งคือกลุ่มที่ต่อต้านการเปิดพิจารณาคดีแดรฟุสขึ้นใหม่ โดยเห็นว่ากลุ่มผุ้สนับสนุนแดรฟุสมุ่งทำลายเกียรติภูมิของประเทศและกองทัพซึ่งเป็นอันตรายต่อความมั่นคงของชาติ ศาสนจักรได้เข้ามามีบทบาทอย่างเต็มที่ อัครมุขนายกแห่งปารีสให้การสนับสนุนต่อแนวร่วมต่อต้านชาวยิวของบรรดานายทหารในกองทัพ จึงเกิดการจลาจลต่อต้านชาวยิวขึ้นในหลายเมือง มีการเดินขบวนและการปล้นทรัพย์สินของชาวยิว
การยุติเหตุการณ์

คดีแดรฟุสยุติลงใน พ.ศ. 2449 เมื่อศาลอุทธรณ์กลับคำพิพากษาของศาลทหารที่เมืองแรน และตัดสินให้เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ แดรฟุสได้กลับเข้ารับตำแหน่งในกองทัพบกและได้เลื่อนยศเป็นนายพันเอก นับว่าเหตุการณ์นี้มีผลสะท้อนที่ยิ่งใหญ่ต่อสังคมฝรั่งเศส ในแง่การเมืองภายในประเทศ ได้เพิ่มเกียรติภูมิให้แก่ระบบสาธารณรัฐและพวกสาธารณรัฐนิยมอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
ผลกระทบจากเหตุการณ์

ผลกระทบที่สำคัญยิ่งจากเหตุการณ์ในครั้งนี้คือ การที่พวกสาธารณนิยมหัวรุนแรงซึ่งมีนโยบายต่อต้านศาสนจักรอย่างมากและเป็นฝ่ายที่สนับสนุนแดรฟุสได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2445 สภาจึงสามารถร่างกฎหมายแยกรัฐและศาสนจักรออกจากกัน และเมื่อร่างกฎหมายฉบับนี้ผ่านวุฒิสภาก็กลายเป็นกฎหมายแยกรัฐและศาสนจักร (Law of Seperation of Church and State) อันเป็นการยกเลิกความตกลงระหว่างสันตะปาปากับรัฐบาล พ.ศ. 2344 โดยสิ้นเชิง นอกจากนี้ท่าทีอันแข็งกร้าวของกองทัพต่อรัฐบาลในเหตุการณ์นี้ทำให้รัฐบาลฝรั่งเศสตระหนักถึงความจำเป็นในการที่ต้องเข้าควบคุมกองทัพ ซึ่งผลสำเร็จในเรื่องนี้ทำให้ระบอบการปกครองแบบสาธารณรัฐของฝรั่งเศสมั่นคงและยั่งยืนจนถึงทุกวันนี้
ในด้านการเมืองระหว่างประเทศ เหตุการณ์นี้ทำให้ฝรั่งเศสอยู่ในฐานะอ่อนแอและลำบาก สัมพันธภาพระหว่างฝรั่งเศสกับเยอรมนีซึ่งมีความหวาดระแวงอยู่แล้วยิ่งเปราะบางยิ่งขึ้น นอกจากนี้ ความแตกแยกของสถาบันหลักในฝรั่งเศสทำให้รัฐบาลฝรั่งเศสต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้แก่อังกฤษในกรณีเหตุการณ์ฟาโชดา และทำให้ฝรั่งเศสอยู่ในฐานะเสียเปรียบเรื่องอำนาจต่อรองระหว่างประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

Dreyfus Rehabilitated เก็บถาวร 2013-01-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แดรฟุสโซไซตีเพื่อสิทธิมนุษยชน เก็บถาวร 2010-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
George R. Whyte และเหตุการณ์แดรฟุส เก็บถาวร 2010-11-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ephemera and Original Art Documenting the Dreyfus Affair
ภาพวาด "การถอดยศอาลแฟรด แดรฟุส" (La Dégradation d'Alfred Dreyfus) ผลงานของอ็องรี แมแยร์ (Henri Meyer)
หน้าแรกของหนังสือพิมพ์ลอรอร์ฉบับวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 1898 (พ.ศ. 2441) ตีพิมพ์จดหมายเปิดผนึกของเอมีล ซอลา ถึงประธานาธิบดีเฟลิกซ์ ฟอร์ เพื่อประณามการตัดสินคดีอย่างผิดพลาดในคดีแดรฟุส โดยพาดหัวข่าวด้วยข้อความว่า "ข้าพเจ้าขอกล่าวหา...!" (J'Accuse...!)
เขมรแดง
เส้นทางสู่อำนาจ > กลับกัมพูชา

หลังจากที่กลุ่มปัญญาชนปารีสเดินทางกลับสู่กัมพูชา สมาชิกในกลุ่มต่างก็แยกย้ายกันไปประกอบอาชีพและกิจกรรมต่าง ๆ ซาลอธ ซาร์ (กลับมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2496) เดินทางออกจากกรุงพนมเปญเพื่อเข้าร่วมกับกองกำลังเขมรอิสระในพื้นที่ใกล้จังหวัดกำปงสปือ และขบวนการเวียดมินห์ในพื้นที่ชนบทของจังหวัดกำปงจาม เอียง ซารี ประกอบอาชีพครูประจำภาควิชาการเมืองและปรัชญาที่วิทยาลัยศรีสวัสดิ์และวิทยาลัยกัมพูบต เช่นเดียวกับฮู ยวน และเขียว สัมพัน (กลับมาใน พ.ศ. 2502) ประกอบอาชีพอาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยพนมเปญ และผลิตหนังสือพิมพ์แนวสังคมนิยมเป็นภาษาฝรั่งเศส ชื่อ “ล็อบแซร์วาเตอร์” ซึ่งได้รับความนิยมจากวงนักวิชาการกลุ่มเล็ก ๆ ในพนมเปญ
หลังจากที่ดำเนินการผลิตมาได้ 1 ปี กิจการหนังสือพิมพ์ของเขียว สัมพัน พร้อมกับหนังสือพิมพ์ฝ่ายซ้ายฉบับอื่น ๆ ที่ตีพิมพ์ในกัมพูชาขณะนั้น ก็ถูกหน่วยรักษาความมั่นคงของรัฐบาลเจ้าสีหนุปิด ส่วนตัวเขียว สัมพัน เองก็ถูกนำไปประจารต่อสาธารณชนโดยการเฆี่ยนตี จับเปลื้องผ้า และถ่ายรูปเก็บไว้ หลังจากนั้นจึงถูกนำตัวไปควบคุมพร้อมกับสมาชิกขบวนการฝ่ายซ้ายอีก 17 คน แต่อย่างไรก็ตาม ต่อมาเขียว สัมพัน ก็ได้รับการปล่อยตัว และร่วมมือกับเจ้าสีหนุต่อต้านกิจกรรมของสหรัฐอเมริกาในเวียดนามใต้
ทั้งเขียว สัมพัน ฮู ยวน และฮู นิม ต่างก็เป็นปัญญาชนแนวสังคมนิยมที่เจ้าสีหนุเชิญให้เข้ามาร่วมรัฐบาลสังคมราษฎร์ของพระองค์ด้วย โดยฮู ยวน ได้รับตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีพาณิชย์และอุตสาหกรรม ฮู นิม ได้รับตำแหน่งสำคัญในสำนักนายกรัฐมนตรีกัมพูชา และเขียว สัมพัน ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีเศรษฐกิจ
การได้ประกอบอาชีพเป็นครู/อาจารย์ในสถานศึกษาที่ตั้งอยู่ในเมืองหลวง และได้ดำรงตำแหน่งในคณะรัฐบาล ทำให้สมาชิกกลุ่มปัญญาชนปารีสบางคนสามารถแทรกซึมแนวคิดคอมมิวนิสต์เข้าไปยังหมู่ชนชั้นกลางที่อยู่ในเมือง และฐานมวลชนในเขตเลือกตั้งของตนได้
เส้นทางสู่อำนาจ > การประชุมสมัชชาพรรคปฏิวัติประชาชนเขมร และการเปลี่ยนแปลง

วันที่ 27 กันยายน ถึง 2 ตุลาคม พ.ศ. 2503 พรรคปฏิวัติประชาชนเขมรได้จัดการประชุมสมัชชาพรรคขึ้นอย่างลับ ๆ ในห้องว่าง ณ สถานีรถไฟกรุงพนมเปญ โดยในการประชุมครั้งนี้ ได้มีการนำประเด็นที่ว่า พรรคควรจะเข้าร่วมเป็นพันธมิตรหรือเลือกเป็นปฏิปักษ์ต่อเจ้าสีหนุ มาถกเถียงกันด้วย หลังจากการประชุมเสร็จสิ้นลง ที่ประชุมได้มีมติให้เปลี่ยนชื่อพรรคเป็นชื่อ “พรรคแรงงานแห่งกัมพูชา” โดยแต่งตั้งตู สามุต ให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการ และนวน เจีย ดำรงตำแหน่งรองเลขาธิการ นอกจากนั้นซาลอธ ซาร์ และเอียง ซารี ก็เข้าร่วมเป็นแกนนำของพรรคนี้ด้วย
การหายตัวไปอย่างลึกลับของตู สามุต (สันนิษฐานกันว่าถูกสังหาร) ในวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 ทำให้พรรคตกอยู่ใต้การควบคุมของซาลอธ ซาร์ แต่เพียงผู้เดียว ซึ่งต่อมาซาลอธ ซาร์ ก็ได้รับเลือกให้เป็นเลขาธิการพรรคอย่างเป็นทางการ หลังจากที่มีการเลือกตั้งคณะกรรมการกลางของพรรคชุดใหม่ ในการประชุมสมัชชาพรรครอบพิเศษ เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2506 โดยมีนวน เจีย และเอียง ซารี ดำรงตำแหน่งรองเลขาธิการ และมีโซ พิม กับวอน เวต เป็นแกนนำของพรรค หลังจากนั้นมา ซาลอธ ซาร์ และสหายปัญญาชนปารีสของเขา ก็สามารถควบคุมศูนย์กลางของพรรคได้ทั้งหมด ส่วนกลุ่มสมาชิกเก่าแก่ที่สนับสนุนนโยบายเป็นกลางของรัฐบาล ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อฝ่ายเวียดนาม นั้น ก็ถูกลดอำนาจในพรรคลง
ต่อมาในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2506 ซาลอธ ซาร์ กับสมาชิกคณะกรรมการกลางของพรรคส่วนใหญ่ ได้ทยอยเดินทางออกจากกรุงพนมเปญ เพื่อไปสร้างกองกำลังกบฏของตนเองขึ้นในบริเวณชายแดนของจังหวัดกำปงจามกับประเทศเวียดนาม ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกัมพูชา ก่อนหน้านั้นไม่นาน เจ้าสีหนุได้รณรงค์ต่อต้านฝ่ายซ้าย และประกาศรายชื่อบุคคล 34 คนที่ถูกอ้างว่าเป็นผู้ที่วางแผนโค่นล้มรัฐบาลของพระองค์ ซึ่งในจำนวนนั้น มีชื่อของซาลอธ ซาร์ กับครูฝ่ายซ้ายอีกหลายคนติดอยู่ด้วย เจ้าสีหนุได้เรียกตัวบุคคลในรายชื่อเหล่านี้มาพบ เพื่อให้พวกเขาเข้าร่วมกับรัฐบาลของพระองค์ และปฏิญาณตนว่าจะจงรักภักดีต่อพระองค์ ทุกคนที่ยอมรับข้อเสนอดังกล่าวจะถูกติดตามด้วยตำรวจของพระองค์ตลอด 24 ชั่วโมง มีเพียงซาลอธ ซาร์ และเอียง ซารี เท่านั้น ที่ไม่ถูกติดตาม และสามารถหลบหนีออกมาจากกรุงพนมเปญได้
กัมพูชายุคเขมรแดง > การอพยพออกจากเมือง

ทันทีที่เข้ายึดพนมเปญได้ เขมรแดงได้สั่งให้อพยพประชาชนทั้งหมดออกจากเมืองหลวงไปสู่พื้นที่ชนบท พนมเปญที่เคยมีประชากรถึง 2.5 ล้านคนกลายเป็นเมืองร้าง ถนนที่ออกจากเมืองเต็มไปด้วยประชาชนที่ถูกบังคับให้เดินทางออกจากเมือง ลต ฉาย พี่ชายของพล พตที่ทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์ตายระหว่างการอพยพออกจากพนมเปญ โรงพยาบาลในพนมเปญว่างเปล่า ไม่มีผู้ป่วย เขมรแดงอนุญาตให้ใช้พาหนะได้เฉพาะคนแก่และคนพิการ ในระหว่างการอพยพคนออกจากเมืองนี้ เขียว สัมพันกล่าวว่ามีคนตายราว 2,000 - 3,000 คน ชาวต่างชาติราว 800 คนถูกกักตัวไว้ในสถานทูตฝรั่งเศส และในช่วงปลายเดือนนั้น คนต่างชาติเหล่านี้ ถูกส่งมายังชายแดนไทยด้วยรถบรรทุก หญิงชาวเขมรที่แต่งงานกับชาวต่างชาติ จะได้รับอนุญาตให้ออกไปได้ แต่ชายชาวเขมรไม่ได้รับอนุญาตให้ติดตามภรรยาออกไป
หลังจากที่เขมรแดงขึ้นมามีอำนาจแล้ว สิ่งแรกที่ทำคือ ประกาศให้ชาวเขมรทุกคนทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นบ้าน เงินทอง หรือแม้แต่คนที่ตัวเองรักทั้งหลาย เพื่อมาทำงานให้กับคอมมูน คอมมูนคือหน่วยย่อยของเขมรแดง มีคอมมูนละ 10,000 คน หน้าที่ที่คนในค่ายต้องทำทุกวันคือทำงานเกี่ยวกับการเกษตรทั้งหมด ตามแต่ที่คอมมูนใดจะสั่งลงมา แต่ทุกคอมมูนเหมือนกันหมดคือทำงานโดยใช้แรงงานคนทั้งหมดโดยไม่มีเครื่องมือใด ๆ ช่วยทุ่นแรง และต้องทำงานเป็นเวลา 11 ชั่วโมง เป็นเวลา 9 วันติดใครทำงานช้าหรืออิด ๆ ออด ๆ จะถูกลงโทษอย่างหนัก ส่วนวันที่ 10 ต้องมานั่งฟังพวกเขมรแดงอบรมเรื่องลัทธิคอมมิวนิสต์
กัมพูชายุคเขมรแดง > ความน่าหวาดกลัว

หน่วยรักษาความปลอดภัยที่เรียกว่าสันติบาลที่จัดตั้งขึ้นหลังจาก 17 เมษายน พ.ศ. 2518 นำโดย ซอน เซน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของกัมพูชาประชาธิปไตย เขาได้มอบหมายให้ดุจ เป็นผู้ดำเนินการหน่วยนี้ ในช่วงแรก เขาใช้บริเวณเมืองหลวงเป็นที่กักขังนักโทษ ต่อมา ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2519 ดุจได้ย้ายสถานที่คุมขังมาที่คุกตวล แซลงที่คุมขังนักโทษได้ถึง 1,500 คน รัฐบาลเขมรแดงได้สั่งให้จับกุมและประหารชีวิตบุคคลที่ต้องสงสัยว่าเป็นศัตรูของรัฐ ได้แก่
ทุกคนที่มีความเกี่ยวข้องกับรัฐบาลสาธารณรัฐเขมรหรือรัฐบาลต่างชาติ
ผู้เชี่ยวชาญและอาจารย์ รวมทั้งทุกคนที่มีการศึกษาหรือแม้แต่คนที่สวมแว่นตา
ผู้มีความชำนาญในศิลปะ นักดนตรี นักเขียน นักแสดงถูกประหารชีวิต เช่น รส เสรีโสทา แปน โรน และสิน ศรีสมุท
ชนกลุ่มน้อยที่มีเชื้อสายเวียดนาม จีน ไทย และชนกลุ่มน้อยบางส่วนในพื้นที่สูงทางตะวันออก ชาวกัมพูชาที่นับถือศาสนาคริสต์หรืออิสลาม พระสงฆ์
พ่อค้าในเมืองที่ไม่มีความสามารถในการทำการเกษตร
มีประชาชนประมาณ 17,000 คนที่เคยเข้าคุกตวลซแลง ส่วนใหญ่ถูกประหารชีวิต มีเพียงราวพันคนที่รอดชีวิตออกมาได้ จำนวนประชากรที่เสียชีวิตในช่วงที่เขมรแดงครองอำนาจยังเป็นที่โต้แย้งกันอยู่ รัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชาที่ครองอำนาจสืบต่อจากเขมรแดงระบุว่ามีคนตายไป 3.3 ล้านคน แต่ยังหาตัวเลขที่เป็นการสรุปแน่นอนไม่ได้ งานวิจัยสมัยใหม่ที่ศึกษาทางด้านนี้ระบุว่าคนที่เสียชีวิตน่าจะอยู่ที่ 1.4 - 2.2 ล้านคน มีทั้งที่ถูกฆ่าและตายเพราะขาดอาหารและโรคระบาด โครงการวิจัยทางด้านการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในกัมพูชาระบุว่ามีผู้เสียชีวิตราว 1.2 – 1.7 ล้านคน ส่วนข้อมูลของเขมรแดงเอง พล พตระบุว่ามีคนตาย 800,000 คน ส่วนเขียว สัมพันระบุว่าถูกฆ่าไปราว 1 ล้านคน
กัมพูชายุคเขมรแดง > การเปลี่ยนแปลงสังคม

ประชากรที่อพยพออกจากเมืองจะถูกเรียกว่าประชาชนใหม่ ส่วนประชาชนที่อยู่ในเขตชนบทดั้งเดิมถูกเรียกว่าประชาชนเก่า ในระดับล่างสุดของสังคมคือกรม ประกอบด้วย 10 – 15 ครอบครัว กรมบริหารโดยคณะกรรมการสามคน ประธาน พรรคคอมมิวนิสต์เป็นผู้เลือก มีหน้าที่เผยแพร่ความเป็นสังคมนิยมแก่ประชาชนและรายงานขึ้นไปเป็นลำดับชั้น ในระยะแรกมีประชาชนใหม่อยู่ราว 2.5 ล้านคน ประชาชนใหม่ถูกบังคับให้ใช้แรงงานในพื้นที่ที่ยากลำบาก เช่น ในป่า ที่สูงและที่ลุ่ม และมักเกิดปัญหาขัดแย้งกับประชาชนเก่า สมาชิกในครอบครัวถูกแบ่งแยก เพราะต้องทำงานตามอายุและเพศ และมีการแบ่งไปทำงานยังส่วนต่าง ๆ ของประเทศ ประชาชนเก่าจะได้รับการปฏิบัติจากเขมรแดงดีกว่า
จากการสัมภาษณ์ผู้อพยพของไมเคิล วิกกอรี ผู้เขียนหนังสือ Cambodia 1975–1982 กล่าวว่าการตายเกิดขึ้นในพื้นที่ด้อยพัฒนาและเกิดกับประชาชนใหม่ที่ถูกส่งไปบุกเบิกพื้นที่ในบริเวณนั้น ในเขตตะวันออกซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีผู้นิยมเวียดนามอยู่มาก และอิทธิพลของพล พตไม่ได้เข้าไปถึงอย่างเต็มที่ การปฏิบัติต่อประชาชนเก่าและประชาชนใหม่เป็นธรรมกว่าและการประหารชีวิตเกิดขึ้นน้อยกว่า ประชาชนใหม่จะไม่ถูกบีบบังคับถ้าให้ความร่วมมือที่ดี ในภาคตะวันตกและตะวันตกเฉียงเหนือเป็นบริเวณที่มีความอดอยากมากกว่า เพราะเป็นพื้นที่ที่ต้องส่งข้าวเข้าสู่พนมเปญ เขตเหนือและเขตกลาง ส่วนใหญ่ถูกประหารชีวิตมากกว่าเป็นเหยื่อของความอดอยาก ส่วนข้อมูลในเขตตะวันออกเฉียงเหนือมีจำกัด
ปกติในภาษาเขมรจะมีคำที่แสดงถึงระดับชั้นของสังคม ในสมัยเขมรแดง ประชาชนถูกบังคับให้เรียกคนอื่นว่าสหาย (เขมร: មិត្ដ; "มิตร") และงดเว้นการแสดงความเคารพ เขมรแดงได้สร้างคำใหม่ขึ้นใช้ในภาษา เช่น ประชาชนกล่าวว่าพวกเขาต้องทำปลอม (lot dam) ลักษณะของนักปฏิวัติ เพราะพวกเขาเป็นเครื่องมือ (opokar - อุปกรณ์) ขององค์กร การคิดถึงช่วงเวลาก่อนการปฏิวัติเป็นความทรงจำที่เจ็บป่วย (chheu satek arom) ซึ่งจะทำให้องค์กรมานำตัวไปสู่ค่ายกักกันได้
เขียว พอนนารี ภรรยาของพล พตเป็นผู้นำของสมาคมสตรีประชาธิปไตยเขมร และน้องสาวคือเขียว ธิริทธ์ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการสังคม ยุน ยัต ภรรยาของซอน เซนเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมและการศึกษา หลาน ๆ ของพล พตทำงานในกระทรวงการต่างประเทศหลายคน ลูกสาวของเอียง ซารีเป็นประธานโรงพยาบาลแม้จะไม่จบชั้นมัธยมศึกษา หลานของเอียง ซารีเป็นผู้แปลภาษาอังกฤษของสถานีวิทยุพนมเปญแม้จะรู้ภาษาอังกฤษน้อยมาก
การพิจารณาคดีอดีตผู้นำเขมรแดง

ใน พ.ศ. 2540 รัฐบาลกัมพูชาได้เริ่มดำเนินการที่จะดำเนินคดีกับผู้นำเขมรแดงในข้อหาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ แต่กระบวนการเกิดขึ้นช้า ซึ่งรัฐบาลกล่าวว่าเป็นเพราะเศรษฐกิจไม่ดีและชาติแคลนเงินทุน หลายประเทศได้ให้เงินสนับสนุนรวมทั้งอินเดียและญี่ปุ่น แต่จนเดือนมกราคม พ.ศ. 2549 เงินทุนก็ยังไม่เพียงพอ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 ศาลสูงของกัมพูชาได้ตัดสินว่าผู้นำเขมรแดง 30 คนมีความผิด และสหประชาชาติเสนอให้ดำเนินคดีกับผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่
ใน พ.ศ. 2550 นายเอียง ซารีและนางเขียว ธิริธภรรยา ถูกจำคุกที่ศาลนานาชาติกรุงพนมเปญตามคำสั่งของสมเด็จ ฮุน เซนนายกรัฐมนตรีและส่วนนั้นยังไม่มีผู้รายงานมาดำเนินคดี มีเพียงเหลือแต่เขียว สัมพัน อายุ 75 ปี และคัง เค็ค เอียว หรือ สหายดุช อดีตหัวหน้าเรือนจำต็วลแซลง เท่านั้น ที่จะดำเนินคดีล้างเผ่าพันธุ์ชาวเขมร กัง เก็ก เอียวหรือสหายดุจ อดีตผู้ควบคุมคุกตวลแซลงถูกดำเนินคดีเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ในคดีฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวกัมพูชากว่า 1.7 ล้านคน
สิ่งที่เหลืออยู่ > พิพิธภัณฑ์ต็วลซแลง

บทความหลัก: พิพิธภัณฑ์การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ต็วลแซลง
สิ่งที่เหลืออยู่ > ศิลปะและวรรณกรรม

KAMBOJIA WAGA-AI “สี่ปีนรกในเขมร” เขียนโดยยาสึโอะ นะอิโตะ แปลเป็นภาษาไทยโดยผุสดี นาวาวิจิตร เป็นเรื่องราวจากบันทึกประจำวันของผู้เขียนที่เป็นภรรยาของทูตชาวกัมพูชา สามีและลูกชาย 2 คนของเธอ เสียชีวิตระหว่างการปกครองของเขมรแดง
วัน นัธ จิตรกรที่มีชื่อเสียงของกัมพูชา ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดนักโทษจากคุก S-21 ที่มีชีวิตอยู่เมื่อเวียดนามยึดพนมเปญได้ ได้นำประสบการณ์ในคุกต็วลแซลงมาเขียนเป็นภาพ และเขียนหนังสือเรื่อง A Cambodian Prison Portrait: One Year in the Khmer Rouge's S-21 Prison
In the Shadow of the Banyan เขียนโดยหม่อมราชวงศ์กษัตรี สีสุวัตถิ์ (ศรีสวัสดิ์) เล่าถึงชีวิตของพระองค์ที่ถูกกวาดต้อนออกจากพนมเปญหลังจากที่เขมรแดงเข้าพนมเปญได้ ซึ่งเมื่อเวียดนามเข้ามาปลดปล่อยกัมพูชาใน พ.ศ. 2522 นั้น ครอบครัวของพระองค์สิ้นพระชนม์หมดสิ้น มีเพียงพระองค์กับพระมารดาเท่านั้นที่รอดชีวิตอยู่ เรื่องนี้แปลเป็นภาษาไทยโดยนิลุบล พรพิทักษ์พันธุ์ในชื่อเรื่อง “ร่มไทรวิปโยค”
Beyond the Horizon: Five year with the Khmer Rouge เขียนโดย Laurence Picq ซึ่งเป็นชาวฝรั่งเศสที่นิยมลัทธิคอมมิวนิสต์ และได้แต่งงานกับผู้นำของเขมรแดงระดับกลาง และเป็นชาวตะวันตกเพียงคนเดียวที่อยู่ในกัมพูชาในยุคกัมพูชาประชาธิปไตย
ยก คุณ นักเขียนขาวกัมพูชาได้เขียนเรื่อง “ชีวิตเจ็บช้ำในระบอบพล พต” เป็นภาษาเขมร
สีจันทร์ ศิว์ ทูตสหรัฐประจำสหประชาชาติได้เขียนบันทึกความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เขมรแดงขึ้นครองอำนาจ และการหลบหนีออกนอกประเทศกัมพูชาของเขา ในชื่อเรื่อง Golden bones เรื่องนี้แปลเป็นภาษาไทยในชื่อเรื่อง"กระดูกทองคำ"โดยเสาวณีย์ นิวาศะบุตร
สิ่งที่เหลืออยู่ > ภาพยนตร์

ภาพยนตร์เรื่อง S-21: The Khmer Rouge Killing Machine สร้างจากความทรงจำของวัน นัธ
ภาพยนตร์เรื่องทุ่งสังหาร (The Killing Fields) เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2527 ซึ่งกล่าวถึงประเทศกัมพูชาในยุคการปกครองของเขมรแดง โดยอาศัยเค้าโครงเรื่องจากประสบการณ์จริงของนักข่าวหนังสือพิมพ์ที่เข้าไปทำข่าวในกัมพูชาขณะนั้น 3 คน ได้แก่ ซิดนีย์ ชานเบิร์ก นักข่าวชาวอเมริกัน ดิธ ปราน ล่ามและนักข่าวชาวเขมร และจอน สเวน นักข่าวชาวอังกฤษ
ภาพยนตร์ที่เกี่ยวข้องกับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในกัมพูชา ได้แก่ Cambodia: Between War and Peace The Conscience of Nhem En Deacon of Death Enemies of the People The Land of the Wandering Souls Monkey Dance New Year Baby Samsara: Death and Rebirth in Cambodia Year Zero: The Silent Death of Cambodia
ภาพยนตร์เรื่อง First They Killed My Father ซึ่งกำกับโดย Angelina Jolie จากหนังสือชื่อเรื่องเดียวกัน เขียนโดย Loung Ung
ดูเพิ่ม

ลัทธิคอมมิวนิสต์
สงครามเย็น
พรรคการเมือง
ประเทศกัมพูชา
กัมพูชาประชาธิปไตย
พล พต