stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โบอิง 757

| โบอิง 757 |
| --- | --- |
   โบอิง 757-200 ของอาเซอร์ไบจานแอร์ไลน์
ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: อากาศยานไอพ่นลำตัวแคบ
ชาติกำเนิด: สหรัฐอเมริกา
บริษัทผู้ผลิต: โบอิง
สถานะ: ในประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: เดลตาแอร์ไลน์   เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรส  ยูไนเต็ดแอร์ไลน์   ยูพีเอสแอร์ไลน์
จำนวนที่ผลิต: 1,050 ลำ
ประวัติ
สร้างเมื่อ: ค.ศ. 1981-2004
เริ่มใช้งาน: 1 มกราคม ค.ศ. 1983   โดยอีสเทิร์นแอร์ไลน์
เที่ยวบินแรก: 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1982
สายการผลิต: โบอิง ซี-32
โบอิง 757 (อังกฤษ: Boeing 757) เป็นอากาศยานแบบใช้เครื่องยนต์ 2 ตัว มีพิสัยบินระยะกลาง-ไกล ผลิตโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง โดยเริ่มให้บริการมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1983 เพื่อทดแทนโบอิง 727 และเสริมในเส้นทางที่เป็นจุดอ่อนของ767 ทั้งนี้เครื่องบิน 757 ลำที่ 1,050 และเป็น 757 ลำสุดท้าย ผลิตแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2004 และส่งมอบให้กับช่างไห่แอร์ไลน์ โดยมีโบอิง วาย1และโบอิง 787 ดีมไลน์เนอร์เป็นรุ่นทดแทนต่อไป
ลักษณะ > ภาพรวม

โบอิง 757 เป็นอากาศยานไอพ่นลำตัวแคบ โดยมีระบบครีบและหางเสือเดียว แต่ละปีกมีแผ่นแสลทห้าแผง, แฟลปแบบหนึ่งและสองชั้น, เอละรอนภายนอก และสปอยเลอร์หกแผง โดยส่วนมาก ระบบปีกจะมีลักษณะเหมือนกันทั้งรุ่น 757 ลำตัวเครื่องบินมีการรวมพื้นผิวปีกพลาสติกเสริมคาร์บอนไฟเบอร์, เคฟลาร์แฟร์ริ้งและแผงการเข้าถึง ซึ่งช่วยลดน้ำหนักโดยรวม 2,100 ปอนด์ (950 กิโลกรัม)
เพื่อกระจายน้ำหนักของเครื่องบินบนพื้นดิน บนโบอิง 757 มีอุปกรณ์เชื่อมโยงไปถึงล้อลงจอดทั้งสามที่พับเก็บได้ ที่มีสี่ล้อในแต่ละล้อหลักและสองสำหรับล้อบริเวณหัวเครื่อง ล้อลงจอดได้รับการออกแบบมาให้สูงกว่าเครื่องบินลำตัวแคบก่อนหน้าของโบอิง เพื่อให้กิจกรรมบนพื้นดินมีความง่ายขึ้น ในปีค.ศ. 1982 โบอิง 757-200 กลายเป็นอากาศยานไอพ่นลำแรกที่เสนอเบรกคาร์บอนที่มีความยั่งยืน บนรุ่น 757-300 ที่ยวกว่า บริเวณหางเครื่องจะติดตั้งเทลสกิดที่พับเก็บได้ เพื่อป้องกันความเสียหายหากส่วนหางสัมผัสกับพื้นผิวทางวิ่งในระหว่างการบินขึ้น
นอกจากระบบอุปกรณ์การบินทั่วไปและระบบคอมพิวเตอร์แล้ว โบอิง 757 ยังใช้หน่วยพลังงานเสริมระบบพลังงานไฟฟ้าและชิ้นส่วนไฮดรอลิกเดียวกับบนเครื่องบินโบอิง 767 โดยนักบินที่มีใบอนุญาตสำหรับการบินโบอิง 757 แล้ว ยังสามารถบินเครื่องบินโบอิง 767 ได้ สิ่งนี้จะช่วยลดคาใช้จ่ายสำหรับสายการบินมีเครื่องบินทั้งสองประจำการในฝูงบิน
ลักษณะ > ระบบการบิน

ห้องนักบินของ 757 ใช้หน้าจอ CRT ของ Rockwell Collins หกจอเพื่อแสดงเครื่องมือการบิน เช่นเดียวกับระบบเครื่องมือการบินอิเล็กทรอนิกส์ (EFIS) และตัวบ่งชี้เครื่องยนต์และระบบแจ้งเตือนลูกเรือ (EICAS) ระบบเหล่านี้ช่วยให้นักบินสามารถจัดการงานตรวจสอบที่วิศวกรการบินทำก่อนหน้านี้ได้ ระบบการจัดการการบินที่ได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่ารุ่นก่อนที่ใช้บนโบอิง 747 ที่มีระบบนำทางและฟังก์ชันอื่นๆ เป็นแบบอัตโนมัติ ในขณะที่ระบบลงจอดอัตโนมัติช่วยอำนวยความสะดวกในการลงจอดด้วยเครื่องมือ ILS ในสภาพทัศนวิสัยต่ำกว่า 490 ฟุต (150 ม.) ระบบนำร่อง (IRS) ซึ่งเปิดตัวพร้อมกับ 757-200 เป็นระบบแรกที่มีคุณสมบัติไจโรแสงเลเซอร์ บนเครื่อง 757-300 ห้องนักบินได้รับการอัพเกรดประกอบด้วยคอมพิวเตอร์จัดการการบิน Honeywell Pegasus, EICAS และระบบซอฟต์แวร์ที่ได้รับการปรับปรุง
เพื่อรองรับห้องนักบินแบบเดียวกับของโบอิง 767 บนโบอิง 757 มีส่วนจมูกที่โค้งมนมากกว่าเครื่องบินลำตัวแคบรุ่นก่อนๆ พื้นที่ที่ได้ทำให้ไม่มีสิ่งกีดขวางการมองเห็นของแผงและมีที่ว่างสำหรับที่นั่งผู้สังเกตการณ์ มุมมองของนักบินที่คล้ายกันกับ 767 เป็นผลมาจากพื้นห้องนักบินที่ลาดลงและหน้าต่างห้องนักบินด้านหน้าแบบเดียวกัน
ลักษณะ > ห้องโดยสาร

การตกแต่งภายในของโบอิง 757 ช่วยให้สามารถจัดที่นั่งได้มากถึงหกที่นั่งต่อแถวโดยมีทางเดินตรงกลางเดียว เดิมทีปรับให้เหมาะสมสำหรับเที่ยวบินโดยเฉลี่ยสองชั่วโมง ห้องโดยสารของโบอิง 757 โดดเด่นด้วยไฟภายในห้องโดยสารและการออกแบบสถาปัตยกรรมห้องโดยสารที่มุ่งสร้างความประทับใจที่กว้างขวางยิ่งขึ้น เช่นเดียวกับ 767 ที่เก็บสัมภาระเหนือศีรษะที่มีความยาวของกระเป๋าเก็บเสื้อผ้าและห้องครัวชั้นประหยัดด้านหลังเป็นอุปกรณ์มาตรฐาน บนโบอิง 757 ได้มีการออกแบบสไลเดอร์อพยพใหม่ ซึ่งไม่ได้ติดตั้งไว้สำหรับการลงจอดในน้ำ ทางออกหลักของเครื่องบิน 757 มีลักษณะเป็นแพเลื่อนแบบรวมที่คล้ายกับที่พบใน 747 ในช่วงทศวรรษที่ 1980 โบอิงได้ปรับเปลี่ยนการออกแบบภายในของเครื่องบินลำตัวแคบลำอื่นให้คล้ายกับรุ่น 757
ในปีค.ศ. 1998 โบอิง 757-300 ได้เปิดตัวการตกแต่งภายในที่ได้รับการออกแบบใหม่ซึ่งได้รับมาจากโบอิง 737 NG และโบอิง 777 รวมถึงแผงเพดานแกะสลัก ไฟส่องสว่าง และที่เก็บสัมภาระเหนือศีรษะขนาดใหญ่ขึ้นพร้อมราวจับแบบต่อเนื่องเสริมที่ติดตั้งไว้ที่ฐานสำหรับความยาวห้องโดยสารทั้งหมด การตกแต่งภายในของ 757-300 กลายเป็นตัวเลือกสำหรับ 757-200 รุ่นใหม่ทั้งหมดในภายหลัง ในปีค.ศ. 2000 สัมภาระพกพาแบบมีล้อได้รับความนิยมมากขึ้น เดลตาแอร์ไลน์เริ่มติดตั้งส่วนต่อขยายช่องเก็บสัมภาระเหนือศีรษะบนรุ่น 757-200 เพื่อให้มีพื้นที่เก็บสัมภาระเพิ่มเติม และอเมริกันแอร์ไลน์ก็ทำเช่นเดียวกันในปีค.ศ. 2001 ที่เก็บสัมภาระขนาดใหญ่ขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของการอัปเกรดภายในหลังการขาย ซึ่งรวมถึงแผงเพดานและไฟส่องสว่างที่ได้รับการปรับปรุงใหม่
รุ่น > 757-200

757-200 เป็นรุ่นแรกที่ถูกพัฒนาและเข้าประจำการ โดยเปิดตัวกับอีสเทิร์นแอร์ไลน์ในปีค.ศ. 1983 โดยเครื่องบินลำแรกๆ จะใช้เครื่องยนต์ Rolls-Royce RB211-535 ต่อมาก็ได้เปลี่ยนเป็นเครื่องยนต์ RB211-535E4 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1984 และยังมีตัวเลือกเครื่องยนต์ Rolls-Royce RB211-535E4B รวมถึง Pratt & Whitney PW2037 และ PW2040
รุ่น 757-200 ได้รับการเสนอให้มีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุด 255,000 ปอนด์ (116,000 กก.) สายการบินบางแห่งอ้างถึงรุ่นน้ำหนักรวมที่สูงกว่าพร้อมการรับรองอีท็อป  (ETOPS) ว่า "757-200อีอาร์" แต่ผู้ผลิตไม่ได้ใช้ชื่อนี้
แม้ว่าจะถูกออกแบบมาสำหรับเที่ยวบินระยะสั้นถึงปานกลาง โบอิง 757-200 ถูกนำไปใช้ในการให้บริการเที่ยวบินความถี่สูงและเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ในปีค.ศ. 1992 สายการบินอเมริกันทรานแอร์ได้เปิดดำเนินเที่ยวบินโดยใช้ 757-200 ระหว่างทูซอนและโฮโนลูลู เนื่องจากช่วงเปลี่ยนศตวรรษ สายการบินสหรัฐต้องการใช้ 757-200 นี้ ให้เที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปยังเมืองในยุโรปขนาดเล็กที่จำนวนผู้โดยสารไม่เพียงพอสำหรับการใช้เครื่องบินขนาดใหญ่ เช่น โบอิง 747
รุ่น > 757-200พีเอฟ

757-200พีเอฟ รุ่นขนส่งสินค้าของ 757-200 โดยเปิดตัวกับยูพีเอสแอร์ไลน์ในปีค.ศ. 1987 โดยในการออกแบบรุ่นนี้ ได้พุ่งเป้าที่ตลาดการส่งมอบสินค้าข้ามคืน เครื่องบินสามารถจุสินค้าหรือพาเลท ULD ได้สูงสุด 15 ตู้บนพื้นที่หลักในปริมาณสูงถึง 6,600 ลูกบาศก์ฟุต (190 ) 1,830 ลูกบาศก์ฟุต (52 m3) 757-200พีเอฟ มีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่ 255,000 ปอนด์ (116,000 กิโลกรัม) เมื่อบรรทุกเต็มที่เครื่องบินสามารถบินได้สูงถึง 3,150 ไมล์ทะเล (5,830 กม.) เนื่องจากเครื่องบินบรรทุกสินค้าไม่ได้มีผู้โดยสารใด ๆ จึงสามารถใช้เที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกได้โดยปราศจากข้อจำกัด ETOPS 757 รุ่นนี้ใช้เครื่องยนต์ RB211-535E4B ของโรลส์-รอยซ์ หรือ PW2037 และ PW2040 ของแพรตแอนด์วิทนีย์
โบอิง 757 รุ่นนี้มีประตูห้องเก็บสัมภาระหลักขนาดใหญ่ที่เปิดขึ้นด้านบนลำตัวด้านข้างของพอร์ตข้างหน้า ถัดจากประตูขนส่งสินค้าขนาดใหญ่นี้เป็นประตูทางออกที่นักบินใช้ ทางออกฉุกเฉินอื่น ๆ ทั้งหมดจะถูกละเว้นและหน้าต่างห้องโดยสารและสิ่งอำนวยความสะดวกผู้โดยสารจะไม่สามารถใช้ได้ เมื่อมีการติดตั้งอุปกรณ์สำหรับการดำเนินงานข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกระยะไกลเพิ่มขึ้น 757-200พีเอฟ ของยูพีเอสแอร์ไลน์มีหน่วยพลังงานเสริมที่ได้รับการอัพเกรดอุปกรณ์ดับเพลิงภายในพื้นที่สินค้าเพิ่มเติม โบอิง 757-200พีเอฟ มีการผลิตรวม 80 ลำ
รุ่น > 757-200เอ็ม

757-200เอ็ม หรือรู้จักกันในนาม 757-200 คอมบิ (757-200 Combi) เป็นรุ่นดัดแปลงของ 757-200 ที่สามารถบรรทุกสินค้าบนห้องโดยสารหลัก โดยเริ่มให้บริการกับรอยัลเนปาลแอร์ไลน์ ในปีค.ศ. 1988  รุ่นนี้ยังคงมีการใช้หน้าต่างและประตูห้องโดยสารของ 757-200 ในขณะที่เพิ่มประตูสินค้าด้านข้างของพอร์ตไปข้างหน้าในลักษณะของ 757-200พีเอฟ รอยัลเนปาลแอร์ไลน์ซึ่งมีฐานในกาฐมาณฑุ ได้สั่งซื้อ 757-200เอ็ม รวมกับ 757-200 อีกหนึ่งลำในปีค.ศ. 1986
เนปาลแอร์ไลน์ได้สั่งซื้อ 757-200M เพื่อตอบสนองความต้องการสำหรับเครื่องบินที่สามารถบรรทุกผู้โดยสารและการขนส่งสินค้าได้และดำเนินการออกจากท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวัน ที่ความสูง 4,400 ฟุต (1,300 ม.) 757-200เอ็มสามารถบรรทุกพาเลทสินค้าได้สองถึงสี่พาเลทบนห้องโดยสารหลักพร้อมกับผู้โดยสาร 123 ถึง 148 คนในพื้นที่ห้องโดยสารที่เหลือ 757-200เอ็ม ใช้เครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ อาร์บี35อี4 และมีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่เพิ่มขึ้น 240,000 ปอนด์ (110,000 กิโลกรัม) และเป็นตัวอย่างการผลิตเพียงอย่างเดียวที่สั่ง
ในปี 2561 สายการบินเนปาลได้ปลดประจำการโบอิง 757-200เอ็ม ลำนี้ โดยพวกเขาพยายามขายในราคา 7 ล้านดอลลาร์จากนั้น 5.4 ล้านดอลลาร์จากนั้น 4.2 ล้านดอลลาร์ ข้อตกลงดังกล่าวลดลงและสายการบินเนปาลวางแผนที่จะให้บริการเพื่อรักษามูลค่า
รุ่น > 757-200 เอสเอฟ/พีซีเอฟ

757-200เอสเอฟ เป็นรุ่นดัดแปลงของ 757-200 ที่ได้เปลี่ยนจากการขนส่งผู้โดยสารเป็นการขนส่งสินค้า ตามคำสั่งซื้อ 34 ลำพร้อมกับ 10 ตัวเลือกของดีเอชแอล โดยเปิดตัวกับดีเอชแอลในปีค.ศ. 2001 ด้วยเครื่องบินของบริติชแอร์เวย์ในอดีต เครื่องบินถูกดัดแปลงที่ศูนย์วิชิต้าของโบอิง และยังมีการดัดแปลงกับ Israel Aerospace Industries และ ST Aerospace Services
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรสประกาศแผน 2.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อซื้อเครื่องบินกว่า 80 ลำ เพื่อนำมาทดแทนโบอิง 727 ที่เก่ากว่าโดยอ้างว่า คำสั่งซื้อนี้จะเป็นการลดค่าใช้จ่ายในการดำเนินงาน 25% พร้อมกับผลประโยชน์ทางเสียง
757-200พีซีเอฟ เป็นรุ่นดัดแปลงจากรุ่นขนส่งผู้โดยสารเป็นรุ่นขนส่งสินค้าที่พัฒนาโดยพรีซิชั่นคอนเวนชั่น ซึ่งได้รับการรับรองในปีค.ศ. 2005 รายงานในปีค.ศ. 2019 มีค่าใช้จ่าย $ 5 ล้านต่อเครื่องบิน และคล้ายกับ เอสเอฟ ที่สามารถจุพาเลทได้ 15 แผง ความแตกต่างจากภายนอกรวมถึงการถอดประตูสไตล์ผู้โดยสารไปข้างหน้าและแทนที่ด้วยประตูลูกเรือขนาดเล็ก -200พีเอฟ ภายในประตูสินค้าหลักไม่ได้รวมเข้ากับระบบไฮดรอลิกและระบบเตือนภัยเครื่องบินและทำงานแทนจากระบบไฮดรอลิกที่มีอยู่ในตัวเองแม้ว่าจะขับเคลื่อนโดยเครื่องบินไฟฟ้า ภายในต้นปีค.ศ. 2020 รุ่น -200พีซีเอฟ มีการส่งมอบทั้งหมด 120 ลำ
รุ่น > 757-300

757-300 เป็นรุ่นขยายของ 757-200 โดยเริ่มให้บริการกับสายการบินคอนดอร์ในปีค.ศ. 1999 ด้วยความยาว 178.7 ฟุต (54.5 ม.) รุ่น 757-300 เป็นอากาศยานลำตัวแคบที่ยาวที่สุด ในขณะที่สั้นกว่าดักลาส ดีซี-8-61/63 ประมาณ 57.1 เมตร (187 ฟุต) โดยออกแบบมาเพื่อให้บริการตลาดสายการบินเช่าเหมาลำและเป็นเครื่องบินทดแทนการทดแทนต้นทุนต่ำสำหรับโบอิง 767-200, ในรุ่น 757-300 มีการใช้การออกแบบขั้นพื้นฐานของ 757 ดั้งเดิม แต่มีการขยายลำตัวไปข้างหน้าและท้ายของปีก มีการระบุน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่สูงขึ้นถึง 272,500 ปอนด์ (123,600 กิโลกรัม) ในขณะที่ความจุเชื้อเพลิงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เป็นผลให้พิสัยการบินเพิ่มขึ้น 3,395 ไมล์ทะเล (6,288 กม.) 757-300 ใช้เครื่องยนต์อาร์บี211-535E4B จากโรลส์-รอยซ์ และพีดับเบิลยู2043 จากแพรตต์แอนด์วิทนีย์ เนื่องจากความยาวที่มากขึ้น 757-300 จึงมี เทลสกิดแบบพับเก็บได้บนลำตัวท้ายเรือเพื่อป้องกันไม่ให้หางเครื่องบินชนเข้ากับพื้นทางวิ่ง
รุ่น > รุ่นอื่น

นอกจากนี้แล้ว โบอิง 757 ยังมีรุ่นย่อยสำหรับการทหาร, การทดสอบ, และการบินส่วนตัว
ระบบการทดลองแบบบูรณาการการวิจัยทางอากาศ (Airborne Research Integrated Experiments System; AIRES)
โบอิง ซี-32
ฐานทดสอบของเอฟ-22
ฐานทดสอบครูเจอร์แฟลปและลาร์มินาร์โฟลว
ระบบควบคุมการไหล
โบอิง 757 Combi ของกองทัพอากาศนิวซีแลนด์
การขนส่งระดับวีไอพี
เอกซ์แคลิเบอร์ - ฐานทดสอบของบีอีเอ ซิสเต็มส์
ผู้ให้บริการ

ผู้ให้บริการโบอิง 757 รายใหญ่ที่สุดคือ เดลตาแอร์ไลน์, เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรส และ ยูไนเต็ดแอร์ไลน์; เดลตาแอร์ไลน์เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดโดยมีฝูงบิน 757 จำนวน 127 ลำในปีค.ศ. 2018
ตลอดระยะเวลาของโครงการ มีการสร้างโบอิง 757 จำนวน 1,050 ลำ โดยมีการส่งมอบเครื่องบิน 1,049 ลำ ต้นแบบ 757 ยังคงอยู่กับผู้ผลิตเพื่อวัตถุประสงค์ในการทดสอบ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. /020 เครื่องบินโบอิ้ง 757 จำนวน 642 ลำจากทุกรุ่นให้บริการในเชิงพาณิชย์กับสายการบินเดลตาแอร์ไลน์ (127) เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรส (107) ยูพีเอสแอร์ไลน์ (75) ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (72)และ ไอซ์แลนด์แอร์ (27) และ อื่น ๆ ที่มีเครื่องบินประเภทนี้น้อยกว่า
ผู้ให้บริการ > คำสั่งซื้อและการส่งมอบ

| ปี | รวม | 2005 | 2004 | 2003 | 2002 | 2001 | 2000 | 1999 | 1998 | 1997 | 1996 | 1995 | 1994 | 1993 | 1992 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| คำสั่งซื้อ | 1,049 | 0 | 0 | 7 | 0 | 37 | 43 | 18 | 50 | 44 | 59 | 13 | 12 | 33 | 35 |
| การส่งมอบ | 1,049 | 2 | 11 | 14 | 29 | 45 | 45 | 67 | 54 | 46 | 42 | 43 | 69 | 71 | 99 |
| ปี | 1991 | 1990 | 1989 | 1988 | 1987 | 1986 | 1985 | 1984 | 1983 | 1982 | 1981 | 1980 | 1979 | 1978 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| คำสั่งซื้อ | 50 | 95 | 166 | 148 | 46 | 13 | 45 | 2 | 26 | 2 | 3 | 64 | 0 | 38 |
| การส่งมอบ | 80 | 77 | 51 | 48 | 40 | 35 | 36 | 18 | 25 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 |
ผู้ให้บริการ > ยอดรวม

| รุ่น | รหัส ICAO | คำสั่งซื้อ | การส่งมอบ |
| --- | --- | --- | --- |
| 757-200 | B752 | 913 | 913 |
| 757-200เอ็ม | B752 | 1 | 1 |
| 757-200พีเอฟ | B752 | 80 | 80 |
| 757-300 | B753 | 55 | 55 |
| รวม | รวม | 1,049 | 1,049 |
ข้อมูลจากโบอิงจนถึงจุดสิ้นสุดของการผลิต
ข้อมูลจำเพาะ

| รุ่น | 757-200 | 757-200เอฟ | 757-300 |
| --- | --- | --- | --- |
นักบิน: 2
| ความจุผู้โดยสาร | 200 (จัดแบบ 2 ชั้นบิน)   234 (ชั้นประหยัด) | N/A | 243 (จัดแบบ 2 ชั้นบิน)   289 (ชั้นประหยัด) |
| ความยาว | 47.32 เมตร (155 ฟุต 3 นิ้ว) | 47.32 เมตร (155 ฟุต 3 นิ้ว) | 54.47 เมตร (178 ฟุต 7 นิ้ว) |
ความกว้างของปีก: 38.05 เมตร (124 ฟุต 10 นิ้ว)
ความสูง: 13.56 เมตร (44 ฟุต 6 นิ้ว)
| น้ำหนักสูงสุดเมื่อนำเครื่องชึ้น | 115,680 กิโลกรัม   (255,000 ปอนด์) | 115,680 กิโลกรัม   (255,000 ปอนด์) | 123,600 กิโลกรัม  (272,500 ปอนด์) |
ความเร็วปกติ: 0.80 มัก (530 ไมล์/ชม., 458 น็อต, 850 กิโลเมตร/ชม. ที่ความสูง 35,000 ฟุต)
| พิสัยบิน เมื่อบรรทุกเต็มลำ | 7,222 กิโลเมตร (3,900 ไมล์ทะเล)   -200WL: 7,600 กิโลเมตร (4,100 ไมล์ทะเล) | 5,834 กิโลเมตร (3,150 ไมล์ทะเล) | 6,421 กิโลเมตร (3,467 ไมล์ทะเล) |
| ความจุถังเชื้อเพลิงสูงสุด | 43,490 ลิตร (11,489 แกลลอน) | 42,680 ลิตร (11,276 แกลลอน) | 43,400 ลิตร (11,466 แกลลอน) |
เพดานบิน: 12,800 เมตร (42,000 ฟุต)
เครื่องยนต์ (2×): โรลส์-รอยซ์ RB211, แพรต์แอนด์วิทนีย์ PW2037, PW2040, PW2043
แรงผลักดัน (2x): 163 กิโลนิวตัน (36,600 ปอนด์ฟอร์ซ) ถึง 193 กิโลนิวตัน (43,500 ปอนด์ฟอร์ซ)
เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน > รุ่นที่ใกล้เคียงกัน

โบอิง ซี-32
โบอิง 737-900อีอาร์
โบอิง 767
เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน > เครื่องบินที่คล้ายกัน

แอร์บัส เอ321
แอร์บัส เอ330
ตูโปเลฟ ตู-204
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูล 757 ในเว็บไซต์โบอิง (อังกฤษ)
ภาพมุมสูงของโบอิง 757-200 ของอเมริกันแอร์ไลน์ที่ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์
ห้องนักบินบน 757-200 ลำนี้ มีการใช้หน้าจอแสดงผล CRT
ห้องโดยสารดั่งเดิมบนโบอิง 757-200 ของไอซ์แลนด์แอร์ ซึ่งได้มีการติดตั้งไฟแอลอีดีตกแต่ง
อีสเทิร์นแอร์ไลน์รับมอบโบอิง 757-200 ลำแรกในปีค.ศ. 1983
ยูพีเอสเป็นสายการบินเปิดตัวสำหรับรุ่น 757-200พีเอฟ โดยเริ่มบินในปีค.ศ. 1987
โบอิง 757-200เอ็มของเนปาลแอร์ไลน์ลำนี้ เป็นเพียงลำเดียวของรุ่นที่ถูกผลิตขึ้น
โบอิง 757-200เอสเอฟ ของเอสเอฟแอร์ไลน์
โบอิง 757-300 เริ่มเข้าประจำการกับค็อนดอร์ในปีค.ศ. 1999
โบอิง 757-200พีเอฟ ของเฟดเอกซ์ เอกซ์เพรส, ผู้ให้บริการายใหญ่ที่สุดของรุ่น
แบบลักษณะของ 757-200 และ 757-300
โอลิมปิกฤดูหนาว 1964

| --- | --- |
เมืองเจ้าภาพ:  อินส์บรุค ออสเตรีย
ประเทศเข้าร่วม: 36 ประเทศ
นักกีฬาเข้าร่วม: 1,091
กีฬา: 34 รายการใน 6 ชนิด
พิธีเปิด: 29 มกราคม พ.ศ. 2507
พิธีปิด: 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507
ประธานพิธี: อดอล์ฟ ชาร์ฟ (ประธานาธิบดีแห่งออสเตรีย)
สนามกีฬาหลัก: แบร์คอีเซิลชันเซอ
มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 9 ประจำปี ค.ศ. 1964 (พ.ศ. 2507) (อังกฤษ: IX Olympic Winter Games) เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 9 จัดขึ้น ณ เมืองอินส์บรุค ออสเตรีย ระหว่างวันที่ 29 มกราคม-9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

Calgary (CAN)
Lahti/Are (SWE)
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   อาร์เจนตินา   ออสเตรเลีย   ออสเตรีย   เบลเยียม   บัลแกเรีย   แคนาดา   ชิลี   เชโกสโลวาเกีย   เดนมาร์ก   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   เยอรมนี |  |   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   อินเดีย   อิหร่าน   อิตาลี   ญี่ปุ่น   เกาหลีใต้   เกาหลีเหนือ   เลบานอน   ลีชเทินชไตน์ |  |   มองโกเลีย   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โรมาเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   สหรัฐ   สหภาพโซเวียต   ยูโกสลาเวีย |
กีฬาที่แข่งขัน

Biathlon
Bobsleigh
Ice Hockey
Luge
Skating
Skiing
สรุปเหรียญการแข่งขัน

ดูเพิ่ม: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหภาพโซเวียต | 11 | 8 | 6 | 25 |
| 2 |  ออสเตรีย | 4 | 5 | 3 | 12 |
| 3 |  นอร์เวย์ | 3 | 6 | 6 | 15 |
| 4 |  ฟินแลนด์ | 3 | 4 | 3 | 10 |
| 5 |  ฝรั่งเศส | 3 | 4 | 0 | 7 |
| 6 |  เยอรมนี | 3 | 3 | 3 | 9 |
| 7 |  สวีเดน | 3 | 3 | 1 | 7 |
| 8 |  สหรัฐ | 1 | 2 | 3 | 6 |
| 9 |  เนเธอร์แลนด์ | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 10 |  แคนาดา | 1 | 0 | 2 | 3 |
ดูเพิ่ม

คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิเวีย มันน์

| Olivia Munn |
| --- | --- |
Munn in 2018
เกิด: Lisa Olivia Munn  (1980-07-03) 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1980 (44 ปี) Oklahoma City, Oklahoma, U.S.
ศิษย์เก่า: University of Oklahoma (BA)
อาชีพ: Actress
ปีปฏิบัติงาน: 1999–present
ลีซา โอลิเวีย มันน์ (อังกฤษ: Lisa Olivia Munn; เกิด 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2523) เป็นนักแสดง และอดีตพิธีกรรายการโทรทัศน์ชาวอเมริกัน เธอเกิดที่โอคลาโฮมาซิตี ใช้เวลาหลายปีในการสร้างตัวในยูทาห์และต่อมาในโตเกียว ซึ่งพ่อเลี้ยงของเธอประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐ เธอกลับมาที่โอคลาโฮมาตอนเป็นวัยรุ่น และต่อมาได้รับปริญญาศิลปศาสตร์บัณฑิตสาขาวารสารศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยโอคลาโฮมา โดยตั้งใจจะเป็นนักข่าวออกอากาศ หลังจากฝึกงานที่สถานีข่าวในทัลซา มันน์ย้ายไปที่ลอสแองเจลิส ซึ่งเธอเริ่มอาชีพในฐานะพิธีกรรายการโทรทัศน์ของเครือข่ายเกม G4 โดยส่วนใหญ่มาจากซีรีส์ Attack of the Show! ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ถึงปี 2553 เธอยังเป็นผู้สื่อข่าวในรายการ The Daily Show with Jon Stewart ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 ถึง 2011
โอลิมปิกฤดูหนาว 1980

| --- | --- |
เมืองเจ้าภาพ: เลคพลาซิด สหรัฐอเมริกา
ประเทศเข้าร่วม: 37 ประเทศ
นักกีฬาเข้าร่วม: 1,072
กีฬา: 38 รายการใน 6 ชนิด
พิธีเปิด: 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523
พิธีปิด: 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523
ประธานพิธี: วอลเตอร์ มอนเดล (รองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐ)
สนามกีฬาหลัก: สนามกีฬาขี่ม้าเลคพลาซิด
← โอลิมปิกฤดูหนาว 1976โอลิมปิกฤดูหนาว 1984 →
มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 13 ประจำปี ค.ศ. 1980 (พ.ศ. 2523) (อังกฤษ: XIII Olympic Winter Games) เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 13 จัดขึ้น ณ เมืองเลคพลาซิด สหรัฐอเมริกา ระหว่างวันที่ 13-24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

Vancouver-Garibaldi  แคนาดา
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |   อันดอร์รา (3)   อาร์เจนตินา (12)   ออสเตรเลีย (9)   ออสเตรีย (43)   เบลเยียม (2)   โบลิเวีย (3)   บัลแกเรีย (8)   แคนาดา (58)   จีน (24)   คอสตาริกา (1)   ไซปรัส (3)   เชโกสโลวาเกีย (41) |  |   ฟินแลนด์ (53)   ฝรั่งเศส (22)   เยอรมนีตะวันออก (53)   เยอรมนีตะวันตก (80)   สหราชอาณาจักร (48)   กรีซ (3)   ฮังการี (2)   อิตาลี (46)   ญี่ปุ่น (50)   เกาหลีใต้ (10)   เลบานอน (3)   ลีชเทินชไตน์ (7) |  |   มองโกเลีย (3)   เนเธอร์แลนด์ (29)   นิวซีแลนด์ (5)   นอร์เวย์ (63)   โปแลนด์ (30)   โรมาเนีย (35)   สหภาพโซเวียต (86)   สเปน (8)   สวีเดน (61)   สวิตเซอร์แลนด์ (44)   สหรัฐ (103)   ยูโกสลาเวีย (15) |
กีฬาที่แข่งขัน

Biathlon
Bobsleigh
Ice Hockey
Luge
Skating
Skiing
สรุปเหรียญการแข่งขัน

ดูเพิ่ม: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูหนาว 1980
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหภาพโซเวียต | 10 | 6 | 6 | 22 |
| 2 |  เยอรมนีตะวันออก | 9 | 7 | 7 | 23 |
| 3 |  สหรัฐ | 6 | 4 | 2 | 12 |
| 4 |  ออสเตรีย | 3 | 2 | 2 | 7 |
| 5 |  สวีเดน | 3 | 0 | 1 | 4 |
| 6 |  ลีชเทินชไตน์ | 2 | 2 | 0 | 4 |
| 7 |  ฟินแลนด์ | 1 | 5 | 3 | 9 |
| 8 |  นอร์เวย์ | 1 | 3 | 6 | 10 |
| 9 |  เนเธอร์แลนด์ | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 10 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 1 | 1 | 3 | 5 |
ดูเพิ่ม

คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 1968

| --- | --- |
เมืองเจ้าภาพ:  เกรอนอบล์ ฝรั่งเศส
ประเทศเข้าร่วม: 37 ประเทศ
นักกีฬาเข้าร่วม: 1,158
กีฬา: 35 รายการใน 6 ชนิด
พิธีเปิด: 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511
พิธีปิด: 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511
ประธานพิธี: ชาร์ล เดอ โกล (ประธานาธิบดีแห่งฝรั่งเศส)
สนามกีฬาหลัก: สนามกีฬาโอลิมปิก
มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 10 ประจำปี ค.ศ. 1968 (พ.ศ. 2511) (อังกฤษ: X Olympic Winter Games) เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 10 จัดขึ้น ณ เมืองเกรอนอบล์ ฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 6-18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

Calgary (CAN)
Lahti/Are (SWE)
Sapporo (JPN)
Oslo (NOR)
Lake Placid (USA).
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   อาร์เจนตินา   ออสเตรเลีย   ออสเตรีย   บัลแกเรีย   แคนาดา   ชิลี   เชโกสโลวาเกีย   เดนมาร์ก   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส (เจ้าภาพ)   เยอรมนีตะวันออก (GDR)   เยอรมนีตะวันตก (FRG) |  |   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   อินเดีย   อิหร่าน   อิตาลี   ญี่ปุ่น   เกาหลีใต้   เลบานอน   ลีชเทินชไตน์   มองโกเลีย   โมร็อกโก |  |   เนเธอร์แลนด์   นิวซีแลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โรมาเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   สหรัฐ   สหภาพโซเวียต   ยูโกสลาเวีย |
กีฬาที่แข่งขัน

Biathlon
Bobsleigh
Ice Hockey
Luge
Skating
Skiing
สรุปเหรียญการแข่งขัน

ดูเพิ่ม: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูหนาว 1968
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  นอร์เวย์ | 6 | 6 | 2 | 14 |
| 2 |  สหภาพโซเวียต | 5 | 5 | 3 | 13 |
| 3 |  ฝรั่งเศส | 4 | 3 | 2 | 9 |
| 4 |  อิตาลี | 4 | 0 | 0 | 4 |
| 5 |  ออสเตรีย | 3 | 4 | 4 | 11 |
| 6 |  เนเธอร์แลนด์ | 3 | 3 | 3 | 9 |
| 7 |  สวีเดน | 3 | 2 | 3 | 8 |
| 8 |  เยอรมนีตะวันตก | 2 | 2 | 3 | 7 |
| 9 |  สหรัฐ | 1 | 5 | 1 | 7 |
| 10 |  เยอรมนีตะวันออก | 1 | 2 | 2 | 5 |
| 10 |  ฟินแลนด์ | 1 | 2 | 2 | 5 |
ดูเพิ่ม

คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิเวอร์ ครอมเวลล์

| ฮิสไฮเนสโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ |
| --- | --- |
ภาพเหมือนของครอมเวลล์ วาดโดยแซมมวล คูเปอร์ในปี ค.ศ. 1656

เจ้าผู้อารักขาแห่งเครือจักรภพอังกฤษ สก็อตแลนด์ และไอร์แลนด์
ดำรงตำแหน่ง 16 ธันวาคม 1653 – 3 กันยายน 1658
ก่อนหน้า: สภาแห่งรัฐ
ถัดไป: ริชาร์ด ครอมเวลล์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 25 เมษายน ค.ศ. 1599(1599-04-25) ฮันทิงดอน, อังกฤษ
เสียชีวิต: 3 กันยายน ค.ศ. 1658(1658-09-03) (59 ปี) ไวต์ฮอล, ลอนดอน,อังกฤษ
ที่ไว้ศพ: เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ (จนถึงวันที่ 30 มกราคม ค.ศ.1661)
เชื้อชาติ: อังกฤษ
ศาสนา: พิวริตัน
คู่สมรส: เอลิสซาเบ็ธ บูร์เชียร์
บุตร: โรเบิร์ต ครอมเวลล์ โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ บริจิตต์ ครอมเวลล์ ริชาร์ด ครอมเวลล์ เฮนรี่ ครอมเวลล์ ข้าหลวงใหญ่แห่งไอร์แลนด์ อลิซาเบท ครอมเวลล์ เจมส์ ครอมเวลล์ แมรี่ ครอมเวลล์ ฟรานซิส ครอมเวลล์
ญาติ: โรเบิร์ต ครอมเวลล์ (บิดา) อลิซาเบท สตีวารด์ (มารดา)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยซิดนีย์ ซัสเซ็กส์, เคมบริดจ์
อาชีพ: ชาวนา, สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร, ผู้บัญชาการทหาร
ลายมือชื่อ: 
ชื่อเล่น: "เหล็กกล้า"
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: ฝ่ายรัฐสภา
สังกัด: กองทัพภาคตะวันออก (1643–1645); กองทัพตัวแบบใหม่ (1645–1646)
ประจำการ: 1643–1651
ยศ: พันเอก (1643 – ราวๆ 1644); พลโท แห่งกรมม้า (ราวๆ. 1644–1645);พลโทแห่งกรมทหารม้า (1645–1646)
บังคับบัญชา: หน่วยทหารม้าเหล็กกล้า (1643 – ราวๆ. 1644)แห่งเคมบริดจ์เชอร์ ;กองทัพภาคตะวันออก (ราวๆ 1644–1645) กองทัพตัวแบบใหม่ (1645–1646)
ผ่านศึก: สงครามกลางเมืองอังกฤษ: เกนส์บะระ  มาร์สตันมัวร์  นิวบรีครั้งที่ 2  เนสบี  แลงพอร์ต  เพรสตัน  ดันบาร์  วุร์สเตอร์ 

โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ (อังกฤษ: Oliver Cromwell)  (25 เมษายน ค.ศ. 1599 (ปฏิทินเก่า) - 3 กันยายน ค.ศ. 1658 (ปฏิทินเก่า) เป็นผู้นำทางการทหารและทางการเมืองชาวอังกฤษที่เป็นที่รู้จักกันดีในการเกี่ยวข้องกับเปลี่ยนระบบการปกครองของอังกฤษเป็นแบบสาธารณรัฐในฐานะ “เจ้าผู้อารักขา” (Lord Protector) แห่งอังกฤษ, สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ครอมเวลล์เป็นแม่ทัพคนหนึ่งของกองทัพตัวแบบใหม่ (New Model Army) ผู้ได้รับชัยชนะต่อกองทัพของ ฝ่ายกษัตริย์นิยม (Cavalier) ในสงครามกลางเมืองอังกฤษ หลังจากปลงพระชนม์พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 1649 แล้ว ครอมเวลล์ก็มีอิทธิพลต่อเครือจักรภพแห่งอังกฤษ อยู่เพียงชั่วระยะเวลาสั้นในขณะเดียวกับที่ได้รับชัยชนะในการปราบปรามสกอตแลนด์และไอร์แลนด์ และปกครองในฐานะ  “เจ้าผู้อารักขา” ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1653 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1658