stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รากแก้ว
นักแสดง > นักแสดงรับเชิญ

| นักแสดง | แสดงเป็น | บุคลิกตัวละคร |
| --- | --- | --- |
| สุเชาว์ พงษ์วิไล | เจ้าสัวพลัง นฤบดี | พ่อเอกราช และ รังรอง |
| เพ็ญเพชร เพ็ญกุล | นายรัตน์ นวรัตน์/พ่อเลี้ยง | พ่อของริบดิน เจ้าของไร่ชา เป็นคนเจ้าชู้ อารมณ์ดี ใจดี |
| รมิดา จีรนรภัทร | เเพร | เพื่อนของริบดินชอบริบดินเเต่ไม่กล้าบอกเเต่บินไปต่างประเทศก่อน |
| ปีเตอร์ ธูนสตระ | ปีเตอร์ ยังก์ | ฝรั่งสูงวัย ใจดี พูดไทยชัด เป็นคนที่มีประสบการณ์ชีวิตมากมาย จึงพยายามสั่งสอนโรยทองทรายให้คิดได้ตลอด ด้วยความเอ็นดูเด็ก หวังจะให้พบเจอแต่สิ่งดีๆ มีภรรยาสองคน ทั้งฝรั่งและไทย ทำธุรกิจเจ้าของสวนสัตว์ และสวนป่า |
| นาตาชา จุลานนท์ | เจนจิต (เจน) | เพื่อนสนิทของโรยทองทราย เป็นสาวเปรี้ยว กล้าได้กล้าเสีย เสียเงินได้ แต่เสียหน้าไม่ได้ ไม่กลัวใคร |
| ทัศน์พล วิวิธวรรธน์ | ชเยนต์ | แฟนของเจนจิต เป็นผู้ชายเจ้าชู้ ชอบเที่ยว รักสนุก ไม่จริงใจกับใคร |
| ด.ญ.รัญชนา รงควิลิต | โรยทองทราย (ทราย) (วัยเด็ก) |  |
| ด.ช. | ริบดิน (วัยเด็ก) |  |
| ปนัดดา ภู่เกด | พนักงานรถประจำทาง |  |
| จตุพร หนูเนียม | เมษ วรมัน | ตำรวจ |
|  | ลุงสมศักดิ์ | พ่อบ้านประจำบ้านของรังรอง |
|  | หน่อ | คนรับใช้บ้านไร่ชาภาคเหนือของริบดิน |
|  | แม่ศรีทิพย์ และ ริบดิน |  |
| ดุจชนก กิจไกรลาศ | อ.ลำพู | อาจารย์มหาวิทยาลัย |
|  | ยงยุทธ | นักสืบ |
|  | พิรัตน์ | เพื่อนชเยนต์ |
|  | ญ | คนรับใช้บ้านกิดา |
| ธงชัย มาเม่น | ภูภูมิ | ลูกน้องคนสนิทของริบดิน |
|  | ไพศาล | วิศวกร |
| จตุเดช เกษมลาวัณย์ | ตำรวจ |  |
| นวพร สุปิงคลัด | พยาบาล |  |
ธีรยุทธ บุญมี

| ศาสตราจารย์ธีรยุทธ บุญมีท> ช., ท.ม..ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 10 มกราคม พ.ศ. 2493 (75 ปี)
เชื้อชาติ: ไทย
อาชีพ: ศาสตราจารย์, นักวิชาการ, นักเคลื่อนไหว

ศาสตราจารย์ ธีรยุทธ บุญมี (เกิด 10 มกราคม พ.ศ. 2493) เป็นนักวิชาการ นักวิจารณ์การเมือง และนักเขียนรางวัลศรีบูรพา อดีตเลขาธิการ ศูนย์กลางนิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย ผู้นำนักศึกษาในเหตุการณ์ 14 ตุลา เคยเป็นอาจารย์ประจำ คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ สาขามนุษยวิทยา ในปี พ.ศ. 2555 ด้วยวิธีพิเศษ
ประวัติ

ธีรยุทธ บุญมี เกิดในครอบครัวที่ยากจน มีบิดาเป็นทหาร เขารับศึกษาระดับมัธยมที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย บิดาชื่อนายฉิม บุญมี มารดาชื่อนางสมจิตร บุญมี มีนิสัยรักการอ่านมาแต่เด็ก หัวดี และเรียนเก่ง มีความสนใจด้านวิทยาศาสตร์เป็นพิเศษ ด้วยความสนใจเขาได้เขียนนิยายวิทยาศาสตร์ส่งนิตยสารอย่างวิทยาสารและชัยพฤกษ์ตอนอยู่ ม.ศ. 4-5[ต้องการอ้างอิง] เขาได้รู้จักกับนักวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียง เช่น ศ.ดร. ระวี ภาวิไล ซึ่งเป็นรุ่นพี่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และ ศ.ดร. สิปปนนท์ เกตุทัต และได้มีโอกาสสนทนากับนักวิทยาศาสตร์ทั้งสอง ส่วนด้านงานเขียนเขาก็สนิทสนมคลุกคลีกับ สุจิตต์ วงษ์เทศ และ เสถียร จันทิมาธร ซึ่งเป็นนักเขียนแถวสยามรัฐ
ประวัติ > ชีวิตนักศึกษา

ธีรยุทธ บุญมี สมัครสอบเข้าเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ในระดับมหาวิทยาลัย ปัญหาความยากจนของทางบ้าน เขาจึงเลือกที่เป็นวิศวกรแทนที่จะไปทางสายวิทยาศาตร์ที่ชอบเนื่องจากเขาสอบติดคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้เป็นที่หนึ่งของประเทศในสายวิทยาศาสตร์ ด้วยคะแนน 91.90 เปอร์เซนต์ในปี พ.ศ. 2511 เขาไม่สามารถสมัครสอบทุนเล่าเรียนหลวงไปเรียนต่อต่างประเทศเช่นเดียวกับผู้สอบได้อันดับหนึ่งคนอื่น ๆ ด้วยเหตุผลว่าอายุเกิน แต่เนื่องจากวิชาทางวิศวกรรมศาสตร์เป็นวิทยาศาสตร์ประยุกต์ ทำให้เขาหันเหความสนใจไปด้านกิจกรรมตอนเป็นนิสิต จากกิจกรรมเชิงวิชาการ ขยับมาเป็นกิจกรรมด้านสังคม
ธีรยุทธ บุญมี เข้าเป็นสมาชิกศูนย์กลางนิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (ศนท.) ซึ่งเป็นความร่วมมือระหว่างนิสิตนักศึกษาจากสถาบันอุดมศึกษาต่าง ๆ และได้เป็นเลขาธิการเมื่อปี พ.ศ. 2515 ช่วงนั้น ศนท. มีบทบาททางการเมืองในการรณรงค์เรียกร้องต่าง ๆ เช่น การรณรงค์ให้ชื้อสินค้าไทยและไม่ซื้อสินค้าจากประเทศญี่ปุ่น เรื่องการล่าสัตว์ป่าของกลุ่มนายทหารและตำรวจในทุ่งใหญ่นเรศวร เป็นต้น
ประวัติ > เหตุการณ์ 14 ตุลา

ในเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ธีรยุทธ บุญมี เป็นหนึ่งในสมาชิกก่อตั้งกลุ่มเพื่อเรียกร้องรัฐธรรมนูญจำนวน 100 คน มีวัตถุประสงค์เพื่อขอรัฐธรรมนูญคืนจากรัฐบาลเผด็จการซึ่งนำโดยจอมพลถนอม กิตติขจร เมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ซึ่งวันนั้นเป็นวันเสาร์ สมาชิกกลุ่มจำนวน 25 คน ได้ไปถือโปสเตอร์ แจกใบปลิว หนังสือ และบัตรลงประชามติที่ตลาดนัดสนามหลวง ในวันนั้นเป็นหนึ่งใน 11 คนที่ถูกตำรวจสันติบาลจับกุม ตรวจค้นบ้านและยึดเอกสารใบปลิว
เมื่อมีการเรียกร้องให้ปล่อยตัวผู้ที่ถูกจับกุม จนกระทั่งมีการเดินขบวนในวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ในที่สุด ธีรยุทธและผู้ที่ถูกจับกุมคนอื่น ๆ ก็ได้รับการปล่อยตัว และหลังจากนั้น ธีรยุทธยังได้เป็นหนึ่งในแกนนำของผู้ชุมนุมเข้าเจรจากับทางรัฐบาล จนได้ข้อสรุปเพียงพอที่จะยุติการชุมนุม แต่ทว่าสถานการณ์ในส่วนของผู้ชุมนุมเริ่มที่จะควบคุมความสงบไม่อยู่แล้ว เนื่องจากรอคอยผลการเจรจาเป็นเวลานาน ประกอบกับจำนวนผู้ชุมนุมที่มาก ทำให้เกิดอุปสรรคในการสื่อสาร เมื่อทางธีรยุทธออกมา และพบกับสถานการณ์เช่นนี้ ก็ได้ขอผู้ที่ทำการนำผู้ชุมนุม ขึ้นรถปราศรัยชี้แจงกับผู้ชุมนุมด้วยตนเอง เพื่อที่จะให้ยุติการชุมนุมลงโดยสงบ แต่ทว่าในที่สุดก็เกิดการปะทะและนองเลือดกันในรุ่งเช้าวันต่อมา
ประวัติ > หลังเหตุการณ์ 14 ตุลา และชีวิตการทำงาน

เมื่อปี พ.ศ. 2519 ได้เดินทางไปใช้ชีวิตในป่าแถบจังหวัดน่าน และเดินทางไปตามสถานที่ต่างๆ ในฐานะเลขานุการประสานงานผู้รักชาติ รักประชาธิปไตย เป็นเวลาถึงสี่ปีครึ่ง ก่อนจะเดินทางไปทำงานวิจัยในสาขาปรัญชาและสังคมวิทยาที่สถาบันสังคมศึกษา ณ กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ ได้วุฒิเทียบเท่าปริญญาโท และศึกษาต่อปริญญาเอกสาขาสังคมมานุษยวิทยาที่มหาวิทยาลัยไนเมเกน ประเทศเดียวกัน ใน แต่ไม่ได้สอบวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกก็เลิกเรียนเสียก่อน (ปัจจุบันจึงยังเป็น Phil.D. Candidate อยู่)
หลังจากเรียนจบ ก็สมัครทำงานเป็นวิศวกรของบริษัทเอกชนอยู่ระยะหนึ่ง เคยทำงานเป็นนักวิจัยที่สถาบันสังคมศึกษา ณ กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ และทำงานวิจัยให้กับมหาวิทยาลัยบีเลเฟลท์ ประเทศเยอรมนี เมื่อกลับเมืองไทยในปี พ.ศ. 2528 จึงเริ่มบทบาททางการเมือง ในฐานะนักคิด นักวิชาการ นักปรัชญา โดยทำการวิจารณ์การเมืองและสำรวจประชามติ เคยเป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการสถาบันไทยคดีศึกษา
ปัจจุบัน ธีรยุทธเป็นอาจารย์ประจำคณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คิดว่าตัวเองเป็นนักคิดมากกว่านักเขียน จึงเน้นการทำงานด้านวิชาการ โดยพยายามเขียนหนังสือ ตำรา และบทความทางวิชาการ พร้อมโจมตีการทำงานของรัฐบาลอย่างสม่ำเสมอ
งานทางวิชาการ

ธีรยุทธ บุญมี มีผลงานเขียนและปาฐกถาวิจารณ์การเมืองจำนวนมาก เขาได้รับรางวัลศรีบูรพา ในปี พ.ศ. 2549 ร่วมกับเสกสรรค์ ประเสริฐกุล ตัวอย่างงานเขียนและบทวิเคราะห์ในช่วงเวลาไม่นานมานี้ เช่น
สังคม วัฒนธรรมหลังการเลือกตั้ง ก.พ.2548 การเปลี่ยนแปลงสังคม วัฒนธรรม การเมือง ครั้งที่ 2 ของไทย เก็บถาวร 2007-02-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, อนาคตการเมืองไทยและนโยบายของรัฐบาลทักษิณ 2 เก็บถาวร 2006-12-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน และ รัฐธรรมนูญแบบภูมิปัญญาไทย ซึ่งสนับสนุนการทำรัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549
ในช่วงหลังรัฐประหาร 19 กันยายน ปัญญาชนหลายฝ่ายวิจารณ์ธีรยุทธว่าเขาอาศัยสถานภาพนักวิชาการไปสนับสนุนการรัฐประหารจนเกินขอบเขตที่เหมาะสม  ข้อเสนอของธีรยุทธเรื่อง โครงสร้างการเมืองแบบไทย และ รัฐธรรมนูญแบบภูมิปัญญาไทย ถูกวิจารณ์ว่าเป็นข้อเสนอที่มุ่งฟื้นฟูการเมืองแบบอำมาตยาธิปไตยผ่านบทบาทของศาลและชนชั้นนำกลุ่มอื่น ๆ ไม่ต่างกับแนวคิด "ประชาธิปไตยแบบไทย ๆ" ที่เผด็จการทหารในช่วง 2519-2531 ใช้ในการอธิบายการเมืองไทย[ต้องการอ้างอิง]
ผลงานหนังสือ

แวน เดอ โพสต์, ลอเรนส์, ธีรยุทธ บุญมี [แปล]. บทเพลงปลาวาฬ. กรุงเทพฯ : วัลยา, [ม.ป.ป.]. ISBN 978-974-89060-5-8
ธีรยุทธ บุญมี. ความคิดหลังตะวันตก. กรุงเทพฯ : สายธาร, [ม.ป.ป.]. ISBN 978-974-9609-28-6
ธีรยุทธ บุญมี. ชาตินิยมและหลังชาตินิยม. กรุงเทพฯ : สายธาร, [ม.ป.ป.]. ISBN 978-974-9609-55-2
ธีรยุทธ บุญมี. สังคมเข้มแข็ง. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : มิ่งมิตร, 2536. ISBN 974-89159-1-3
ลามูร์, หลุยส์, ธีรยุทธ บุญมี [แปล]. ปรัชญาคาวบอยของหลุยส์ ลามูร์ : แผ่นดิน กาแฟ และผู้หญิง. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : มิ่งมิตร, 2537. ISBN 974-89203-6-4
ธีรยุทธ บุญมี. ปรัชญาแห่งความเอื้ออาทร. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : วัลยา, 2537.
ธีรยุทธ บุญมี. ปรัชญาแห่งการปฏิรูปการเมือง. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : วัลยา, 2540. ISBN 974-89498-1-8
ธีรยุทธ บุญมี. ภาพรวมการเมือง สังคม วัฒนธรรมไทย 2000. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย, 2543.
ธีรยุทธ บุญมี. สายไปเสียแล้ว. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : อิมเมจ, 2544. ISBN 974-88384-5-5
ธีรยุทธ บุญมี. ถอดรื้อปรัชญา และศิลปะแบบตะวันตกเป็นศูนย์กลาง. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : สายธาร, 2546. ISBN 974-8468-93-3
ธีรยุทธ บุญมี. พหุนิยม. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ, 2546.
ธีรยุทธ บุญมี. ความหลากหลายของชีวิต : ความหลากหลายทางวัฒนธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : สายธาร, 2547. ISBN 974-9609-49-2
ธีรยุทธ บุญมี. ทิศทางประเทศไทย เมื่อโลกหยุดค้อมหัวให้ตะวันตก. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : มติชน, 2547. ISBN 974-323-242-7
ธีรยุทธ บุญมี. Road Map ประเทศไทย. กรุงเทพฯ : สายธาร, 2547. ISBN 978-974-9609-29-3
ธีรยุทธ บุญมี. การเปลี่ยนแปลงสังคม วัฒนธรรม การเมือง ครั้งที่ 2 ของไทย. กรุงเทพฯ : สายธาร, 2548. ISBN 974-9609-63-X
ธีรยุทธ บุญมี. ฝ่ากรงขังสีเทา. กรุงเทพฯ : สายธาร, 2548. ISBN 978-974-9609-85-9
ธีรยุทธ บุญมี. ตุลาการภิวัฒน์. กรุงเทพฯ : วิญญูชน, 2549. ISBN 974-288-449-8
ธีรยุทธ บุญมี. การเดินทางในจิตใจ บทตริตรองชีวิตและธรรมชาติ. กรุงเทพฯ : สายธาร, 2550. ISBN 978-974-09-5451-4
ธีรยุทธ บุญมี. ขุนเขา ความงาม และมิ่งมิตร. กรุงเทพฯ : วิญญูชน, 2550. ISBN 978-974-09-3689-3
ธีรยุทธ บุญมี. ความคิด สองทศวรรษ. กรุงเทพฯ : มติชน, 2550. ISBN 978-974-02-0030-7
ธีรยุทธ บุญมี. ฤๅษีเลี้ยงเต่า. กรุงเทพฯ : สายธาร, 2550. ISBN 978-974-7170-31-3
ธีรยุทธ บุญมี. การปฏิวัติสัญศาสตร์ของโซซูร์ เส้นทางสู่โพสต์โมเดอร์นิสม์. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : วิภาษา, 2551. ISBN 978-974-518-433-6
ธีรยุทธ บุญมี. มิเชล ฟูโกต์ (Michel Foucault). พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : วิภาษา, 2551. ISBN 978-974-16-3795-9
ธีรยุทธ บุญมี. โลก Modern & Post modern. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ : สายธาร, 2552. ISBN 978-974-7056-08-1
หนังสือที่เกี่ยวกับธีรยุทธ

เริงศักดิ์ ปานเจริญ. ธีรยุทธ บุญมี กับ ณรงค์ กิตติขจร กุหลาบพันธุ์เดียวแต่ต่างสี. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์จักรานุกูลการพิมพ์, 2517.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
แหล่งข้อมูลอื่น

"เด็กไทยมีความสามารถมากกว่าระบบ" ธีรยุทธ บุญมี[ลิงก์เสีย]
คนเดือนตุลา 2516
นักเขียนรางวัลศรีบูรพา ธีรยุทธ บุญมี - เสกสรรค์ ประเสริฐกุล
คำวิจารณ์แนวความคิดของธีรยุทธ บุญมี โดยศิโรตม์ คล้ามไพบูลย์ เก็บถาวร 2007-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คำวิจารณ์จากวารสารฟ้าเดียวกัน ฉบับรัฐประหาร ๑๙ กันยายน เก็บถาวร 2007-01-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กผู้ได้รับรางวัลศรีบูรพา |
| --- | --- |
ศักดิชัย บำรุงพงศ์ · อำพัน ไชยวรศิลป์ · นิลวรรณ ปิ่นทอง · อาจินต์ ปัญจพรรค์ · สุจิตต์ วงษ์เทศ · สุลักษณ์ ศิวรักษ์ · กรุณา กุศลาสัย · เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ · สุชาติ สวัสดิ์ศรี · วิทยากร เชียงกูล · สุภัทร สวัสดิรักษ์ · สมชัย กตัญญุตานนท์ · เสถียร จันทิมาธร · นิธิ เอียวศรีวงศ์ · ธีรยุทธ บุญมี · เสกสรรค์ ประเสริฐกุล · สมบูรณ์ วรพงษ์ · สุวัฒน์ วรดิลก · ขรรค์ชัย บุนปาน · เสน่ห์ จามริก · สุรชัย จันทิมาธร · วัฒน์ วรรลยางกูร  · สุทธิชัย หยุ่น  · ชาญวิทย์ เกษตรศิริ · พระไพศาล วิสาโล · วันชัย ตันติวิทยาพิทักษ์· วุฒิสิทธิ์ สืบสุวรรณ  · ชัยวัฒน์ สถาอานันท์  · เชิด ทรงศรี
กลุ่มโรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์

| โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ |
| --- | --- |
Srinagarindra the Princess Mother College
ข้อมูล
ชื่ออื่น: สว. (พระนามย่อ แม่ฟ้าหลวง)
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาลพิเศษ
สถาปนา: 25 พฤษภาคม 2539
สี: สีน้ำเงิน-แดง
คำขวัญ: รักษ์ศักดิ์ศรี มีคุณธรรม นำวิชาการ สืบสานงานพระราชดำริ
เพลง: • มาร์ชโรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์   • สดุดีสมเด็จย่า   • แม่ฟ้าหลวงของปวงชนชาวไทย
ต้นไม้: ประดู่แดง
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ เป็นโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา 12 แห่งที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2539 เพื่อแก้ไขปัญหาการขาดแคลนสถานศึกษาระดับมัธยมขนาดใหญ่ในประเทศไทย และเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีภายหลังการสวรรคตเมื่อ พ.ศ. 2538
ประวัติ

กระทรวงศึกษาธิการประกาศจัดตั้งโรงเรียน 12 แห่งนี้เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 ใช้ชื่อ "โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี" ต่อมาพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระราชทานตราประจำโรงเรียน และเปลี่ยนนามใหม่ว่า "โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์" ตามด้วยชื่อจังหวัดที่โรงเรียนตั้งอยู่ ประกอบด้วย
ประวัติ > ภาคเหนือ

โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ พะเยา (หัวหน้าภาค)
ประวัติ > ภาคกลาง

โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ กำแพงเพชร
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ กาญจนบุรี
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ลพบุรี
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ สมุทรสาคร (หัวหน้าภาค)
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ระยอง
ประวัติ > ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ร้อยเอ็ด
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ หนองบัวลำภู
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ (หัวหน้าภาค)
ประวัติ > ภาคใต้

โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ภูเก็ต (หัวหน้าภาค)
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ยะลา
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ นครศรีธรรมราช
พระราชานุสาวรีย์สมเด็จย่า

ในปี พ.ศ. 2545 คณะผู้บริหารกลุ่มโรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ได้ร่วมประชุมกันและมีมติให้จัดสร้างพระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี เพื่อเป็นอนุสรณ์สถานแด่พระองค์ท่าน ซึ่งทรงพระคุณอันประเสริฐต่อการศึกษาไทย ไว้เป็น ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ ให้ชาวไทยดำเนินชีวิตตามแนวพระจริยวัตรอัน งดงาม กลุ่มโรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ จึงได้ดำเนินการขออนุญาตจัดสร้าง โดยประสานงานให้กรมศิลปากรเป็นผู้ออกแบบองค์พระราชานุสาวรีย์ มีนายโสพิศ พุทธรักษ์ เจ้าหน้าที่กรมศิลปากร เป็นผู้ออกแบบ ส่วนแท่นประดิษฐานพระราชานุสาวรีย์ให้แต่ละโรงเรียนออกแบบตามความเหมาะสม
สัญลักษณ์

สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียนประกอบด้วยอักษรพระนามาภิไธยย่อ ส.ว. โดยได้รับพระบรมราชานุญาตจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ให้กลุ่มโรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ อักษรพระนามาภิไธยย่อ ส.ว.อยู่เหนือตราเสมาธรรมจักรรองรับด้วยริ้วกนกสีทอง และมีผืนธงตัดขอบสีเหลือง มีชื่อโรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ และดามด้วยชื่อจังหวัด เป็นตัวอักษรสีแดงใต้ตราเสมาธรรมจักร
คำขวัญโรงเรียน
รักษ์ศักดิ์ศรี มีคุณธรรม นำวิชาการ สืบสานงานพระราชดำริ
พุทธศาสนสุภาษิต
นิมิตตํ สาธุรูปานํ กตญฺญูกตเวฑิตา (ความกตัญญูกตเวที เป็นเครื่องหมายแห่งคนดี)
พระพุทธรูปประจำโรงเรียน
คือ พระพุทธรูปปางถวายเนตร ซึ่งเป็นพระพุทธรูปประจำวันพระราชสมภพ สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี คือวันอาทิตย์ เป็นพระพุทธรูปยืน พระหัตถ์ทั้งสองห้อยลงมาประสานทับกันอยู่หน้าพระเพลา พระหัตถ์ขวาประกบทับพระหัตถ์ซ้าย ลืมพระเนตรทั้งสองข้าง
สีประจำโรงเรียน
สีน้ำเงิน หมายถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ สีแดง เป็นสีประจำวันพระราชสมภพสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
ต้นไม้ประจำโรงเรียน
ต้นประดู่แดง
เครื่องแบบชุดพิธีการ

นักเรียนชาย
เสื้อนอก เป็นเสื้อสีขาวคอตั้ง ห้าตะเข็บ แขนยาว กระเป๋าที่อกเสื้อ 2 ข้าง ติดกระดุมโลหะสีเงิน (ม.ต้น) สีทอง (ม.ปลาย) มีสัญลักษณ์ประจำโรงเรียนสลักที่กระดุม 5 เม็ด บริเวณหน้าอกขวาติดป้ายชื่อ ด้านซ้ายติดแถบสี บริเวณคอติดแผงคอสีแดง มีแถบสีทองคาดตามยาวตรงกลาง มีเครื่องหมายประจำโรงเรียนสองข้าง
กางเกง ใช้กางเกงนักเรียนสีกรมท่า เข็มขัดหนังสีดำ ตรงกลางมีโลหะสีเงิน มีสัญลักษณ์ประจำโรงเรียนติดอยู่
หมวก ใช้ผ้าสีกรมท่า ติสัญลักษณ์ประจำสถาบันด้านหน้าซ้ายมือ เมือไม่สวมหมวก ให้เก็บหมวกไว้ที่กระเป๋าด้านล่างทางซ้าย ให้ตราสัญลักษณ์ตั้งขึ้นเหนือกระเป๋าบริเวณชายเสื้อ
รองเท้า สวมรองเท้าหนังสีดำขัดมัน หุ้มส้น ไม่มีลวดลาย ถุงเท้าสีดำไม่มีลวดลายดึงให้ตึงไม่พับ
นักเรียนหญิง
เสื้อนอก เป็นเสื้อสูทสีขาว แขนยาว ติดกระดุมโลหะเช่นเดียวกับนักเรียนชาย แต่ใช้ 3 เม็ด สวมทับเสื้อเชิ๊ตสีขาว ผูกเน็กไทสีแดง ติดเข็มสัญลักษณ์โรงเรียน บริเวณคอเสื้อสองข้าง ติดป้ายชื่อที่อกด้านขวา แถบสีที่ด้านซ้าย
กระโปรง สีกรมท่า กระโปรงทรงเอ ผ่าหลังประมาณ 15 ซ.ม. กระโปรงไม่สั้นหรือยาวเกินไป
หมวก ใช้ผ้าสีกรมท่า ติสัญลักษณ์ประจำสถาบันด้านหน้าซ้ายมือ เมือไม่สวมหมวก ให้เก็บหมวกไว้ที่กระเป๋าด้านล่างทางซ้าย ให้ตราสัญลักษณ์ตั้งขึ้นเหนือกระเป๋าบริเวณชายเสื้อ
รองเท้า ใช้รองเท้านักเรียน หนังสีดำขัดมัน ถุงเท้า ใช้ถุงเท้าสีขาวพับปลาย 2 พับ กว้างประมาณ 3 ซ.ม.
วันเกียรติยศ

เป็นวันที่มีความสำคัญอย่าวยิ่งของนักเรียนโรงเรียนเฉลิมพระเกียรติฯ ซึ่งพิธีวันเกียรติยศจัดขึ้น เพื่อปลูกฝังให้นักเรียนมีความรักและภาคภูมิใจในสถาบันชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ สถาบันการศึกษา และเพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างโรงเรียนกับผู้ปกครอง ครูกับนักเรียน และรุ่นพี่ กับรุ่นน้อง จะมีพิธีการประดับเครื่องหมาย ส.ว.ซึ่งเป็นอักษรพระนามาภิไธยย่อ สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ตราสัญลักษณ์โรงเรียน และมอบหมวก ให้กับนักเรียนใหม่ทุกคน ทำให้เรานั้นเป็นลูกสมเด็จย่าอย่างเต็มตัว โดยในแต่ละจังหวัดจะมีการจัดที่ไม่ตรงกันแล้วแต่โอกาสสำคัญของแต่ละโรงเรียน เช่น โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ร้อยเอ็ด จะจัดขึ้นในวันที่ วันที่ 25 พฤษภาคมของทุกปี เป็นวันก่อตั้งโรงเรียน โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ลพบุรี จะจัดขึ้นในวันที่ 18 กรกฎาคม ของทุกปี เนื่องจากเป็นวันสวรรคตของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
อักษรพระนามาภิไธยย่อ ส.ว.
สงครามกลางเมืองจีน

สงครามกลางเมืองจีน (อังกฤษ: Chinese Civil War; จีน: 国共内战) เป็นสงครามกลางเมืองที่สู้รบกันระหว่างพรรคก๊กมินตั๋งกับพรรคคอมมิวนิสต์จีน เพื่อแย่งชิงอำนาจเหนือประเทศจีน ส่งผลให้จีนถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่าย คือ สาธารณรัฐจีน ซึ่งครอบครองเกาะไต้หวัน กับสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งครอบครองจีนแผ่นดินใหญ่ สงครามกลางเมืองจีนเป็นสงครามที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสามในประวัติศาสตร์โลก รองจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสงครามโลกครั้งที่สองเท่านั้น
สงครามเริ่มต้นเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1927 ท่ามกลางการกรีฑาทัพขึ้นเหนือ (Northern Expedition) และสิ้นสุดลงในช่วง ค.ศ. 1949-1950 จนถึงปัจจุบันนี้ แม้จะไม่มีการรบแล้ว แต่สงครามก็ยังคงไม่สิ้นสุดอย่างเป็นทางการ เพราะยังไม่มีการลงนามสนธิสัญญาสันติภาพใด ๆ ความขัดแย้งยังคงดำเนินต่อไปในรูปของการขู่ใช้กำลังทหาร การกดดันทางการเมือง และการกดดันทางเศรษฐกิจ สถานะทางการเมืองของไต้หวันยังคงเป็นข้อขัดแย้งที่สำคัญในปัจจุบัน โดยความตึงเครียดที่ดำเนินต่อมานั้นถูกเรียกว่าเป็น "ความสัมพันธ์ข้ามช่องแคบ"
สงครามนี้เป็นสัญลักษณ์ความแตกแยกทางอุดมการณ์ระหว่างพรรคก๊กมินตั๋งชาตินิยมกับพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในจีนแผ่นดินใหญ่ปัจจุบัน สามปีสุดท้ายของสงคราม (ค.ศ. 1947-1949) เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปในชื่อ สงครามปลดปล่อย หรืออีกชื่อหนึ่งว่า สงครามปฏิวัติภายในที่สาม (第三次國内革命戰爭) ส่วนในไต้หวัน สงครามนี้รู้จักกันในชื่อ สงครามต่อต้านการก่อการกำเริบต่อคอมมิวนิสต์ (戡亂戰爭) ก่อน ค.ศ. 1991 หรือโดยทั่วไปคือ สงครามกลางเมืองชาตินิยม-คอมมิวนิสต์ (國共內戰) สำหรับทั้งสองฝ่าย
สงครามกลางเมืองดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งจักรวรรดิญี่ปุ่นได้รุกรานจีนอีกครั้ง ทำให้ทั้งสองพรรคต้องร่วมกันจัดตั้งแนวร่วมเพื่อต่อต้านญี่ปุ่น เมื่อญี่ปุ่นพ่ายแพ้ใน ค.ศ. 1945 และสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง จึงทำให้สงครามกลางเมืองดำเนินต่อไปอีกครั้งใน ค.ศ. 1946 หลังจากผ่านไปสี่ปี การรบทางทหารก็ยุติลง โดยสาธารณรัฐประชาชนจีนมีอำนาจเหนือจีนแผ่นดินใหญ่และเกาะไห่หนาน ส่วนสาธารณรัฐจีนมีอำนาจเหนือเกาะไต้หวัน เผิงหู หมู่เกาะจินเหมิน หมู่เกาะหมาจู่และหมู่เกาะห่างไกลต่าง ๆ
จวบจนทุกวันนี้ ยังไม่มีการลงนามสัญญาสงบศึกหรือลงนามสนธิสัญญาสันติภาพใด ๆ ฝ่ายสาธารณรัฐประชาชนจีนยังคงอ้างว่าไต้หวันเป็นมณฑลหนึ่งของตน และยังขู่ใช้กำลังทหารต่อไต้หวัน ส่วนฝ่ายไต้หวันเองก็อ้างสิทธิ์เหนือจีนแผ่นดินใหญ่ ทั้งสองฝ่ายยังคงมีความขัดแย้งกันในด้านการทูต ด้านการเมือง และด้านเศรษฐกิจ นอกจากนี้ สาธารณรัฐประชาชนจีนยังขู่ว่าจะใช้กำลังทหารรุกรานไต้หวัน หากไต้หวันประกาศเอกราชอย่างเป็นทางการ โดยสถานการณ์มีความตึงเครียดขึ้นมาเป็นครั้งคราว ทั้งสองฝ่ายมีการส่งเครื่องบินรบและเรือรบผ่านช่องแคบบ่อยครั้ง
ทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ทุพภิกขภัยในไอร์แลนด์
ภาพร่างสตรีและเด็กที่เป็นบรรยายความยากเข็ญของบริจิต โอดอนเนล จากลอนดอนนิวส์ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1849
ทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์ (อังกฤษ: the Great Famine) หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ความอดอยากครั้งใหญ่ (ไอริช: an Gorta Mór [ənˠ ˈɡɔɾˠt̪ˠə ˈmˠoːɾˠ]; อังกฤษ: the Great Hunger) และทุพภิกขภัยมันฝรั่ง (อังกฤษ: the Irish Potato Famine) หรือยังเป็นที่รู้จักในภาษาไอริชว่า “an Drochshaol” ซึ่งหมายถึง “ชีวิตอันตกอับ” เป็นช่วงเวลาที่เกิดทุพภิกขภัย โรคระบาด และการย้ายถิ่นฐานครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์ระหว่างปี ค.ศ. 1845 จนถึงปี ค.ศ. 1852 ซึ่งทำให้จำนวนประชากรลดลงไปถึงราวระหว่างร้อยละ 20 ถึง 25 ชาวไอร์แลนด์เสียชีวิตไปราวหนึ่งล้านคนและอีกกว่าล้านคนอพยพหนีความยากเข็ญไปประเทศอื่น สาเหตุของวิกฤติทุพภิกขภัยมาจากภาวะการขาดแคลนอาหารที่เกิดขึ้นเมื่อรามันฝรั่ง (ไฟทอฟธอรา อินเฟสทันส) ทำลายผลผลิตมันฝรั่งส่วนใหญ่ของไอร์แลนด์ แม้ว่าเชื้อราเดียวกันนี้จะทำลายผลผลิตของมันฝรั่งไปทั่วยุโรปในระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1840 เช่นกัน แต่ผลกระทบที่มีต่อชีวิตของคนในไอร์แลนด์—ซึ่งหนึ่งในสามของประชากรบริโภคมันฝรั่งเป็นอาหารหลัก—รุนแรงกว่าที่เกิดขึ้นในภูมิภาคอื่น ๆ อย่างไรก็ตามสาเหตุที่มาจากปัจจัยหลายอย่าง ที่รวมทั้งสภาวะทางการเมือง สังคม และเศรษฐกิจ เป็นข้อถกเถียงทางประวัติศาสตร์ที่แม้ในปัจจุบันก็ยังโต้แย้งกันอยู่
ทุพภิกขภัยดังกล่าวสร้างความเปลี่ยนแปลงต่อประวัติศาสตร์ไอร์แลนด์ มันเปลี่ยนลักษณะของประชากร การเมือง และวัฒนธรรมของไอร์แลนด์ไปอย่างถาวร สำหรับทั้งชาวไอร์แลนด์และชาวไอร์แลนด์พลัดถิ่นแล้ว ทุพภิกขภัยนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำพื้นบ้าน และกลายมาเป็นเหตุผลของการรณรงค์ของขบวนการต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับความเป็นชาตินิยมของไอร์แลนด์ นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่มีความเห็นว่าเหตุการณ์นี้เป็นจุดสำคัญพอที่จะที่ใช้ในการแบ่งช่วงเวลาของประวัติศาสตร์ของไอร์แลนด์ออกเป็น “สมัยก่อนอดอยาก” และ “สมัยหลังอดอยาก”
สาเหตุและปัจจัยที่ประกอบ

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1801 ภายใต้พระราชบัญญัติสหภาพ ไอร์แลนด์ปกครองโดยตรงในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร อำนาจการบริหารตกอยู่ในมือของข้าหลวงใหญ่แห่งไอร์แลนด์และเลขาธิการเอกแห่งไอร์แลนด์ที่ได้รับการแต่งตั้งโดยรัฐบาลบริติช ไอร์แลนด์มีสมาชิกรัฐสภา 105 คนในสภาสามัญชน และ ขุนนางสืบตระกูลไอร์แลนด์ก็เลือกสมาชิกในกลุ่มของตนเองอีก 28 คนสำหรับนั่งในสภาขุนนาง ระหว่างปี ค.ศ. 1832 จนถึงปี ค.ศ. 1859 เจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ของผู้แทนของไอร์แลนด์มาจากเจ้าของที่ดินหรือลูกของเจ้าของที่ดิน
ในช่วงสี่สิบปีหลังการรวมตัวเป็นสหราชอาณาจักรรัฐบาลบริติชต่อมาหลายรัฐบาลก็พยายามหาวิธีแก้ปัญหาการปกครองในไอร์แลนด์ ตามที่เบนจามิน ดิสราเอลีกล่าวในปี ค.ศ. 1844 ว่าเป็นประเทศที่ “ประชากรเต็มไปด้วยทุพภิกขภัย, ขุนนางที่ไม่มีตัวตน, สถาบันศาสนาที่เข้าไม่ถึงประชาชน และระบบบริหารที่ย่ำแย่ที่สุดในโลก” นักประวัติศาสตร์คนหนึ่งคำนวณว่าระหว่างปี ค.ศ. 1801 จนถึงปี ค.ศ. 1845 รัฐบาลก่อตั้งคณะกรรมาธิการ 114 คณะ และคณะกรรมาธิการพิเศษอีก 61 คณะ เพื่อทำการศึกษาสถานการณ์ของไอร์แลนด์ ซึ่งต่างก็เห็นพ้องกัน “โดยไม่มีข้อยกเว้นจากการวินิจฉัยที่ต่างก็ทำนายถึงวิกฤติการณ์ที่จะเกิดขึ้นที่รวมทั้ง: ไอร์แลนด์อยู่ในภาวะที่ใกล้จะอดตาย, ประชากรทวีจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว, ประชากรสามในสี่ไม่มีงานทำ, สภาวะการอยู่อาศัยอยู่ในสภาพที่น่าขยะแขยง และ มาตรฐานความเป็นอยู่อยู่ในระดับต่ำอย่างเหลือเชื่อ” สภาวะของสังคมดังกล่าวนี้ตรงกันกับข้ามกับสภาวะสังคมในบริเตนในช่วงเวลาเดียวกัน ในขณะนั้นบริเตนเริ่มจะได้รับผลประโยชน์จากความมั่งมีของสมัยใหม่ของสมัยวิคตอเรียที่เป็นผลจากความเจริญรุ่งเรืองของยุคอุตสาหกรรม
นอกจากนั้นกฎหมายที่จำกัดการศึกษาสำหรับชาวไอริชคาทอลิก และการเป็นเจ้าของที่ดินก็เป็นผลให้ความเจริญเช่นที่เกิดขึ้นในอังกฤษเป็นไปได้ยากในไอร์แลนด์ จนกระทั่งเมื่อกฎหมายอาญาถูกยกเลิกเพียงห้าสิบปีก่อนที่จะเกิดวิกฤติการณ์ทุพภิกขภัย แต่การฟื้นฟูทางเศรษฐกิจก็เป็นไปอย่างเชื่องช้าเพราะครอบครัวที่เป็นเจ้าของที่ดินก็ยังคงรักษาที่ดินไว้ในมือ
สาเหตุและปัจจัยที่ประกอบ > ผู้เช่าที่ดิน, การแบ่งที่ดิน และ การล้มละลาย

ในปี ค.ศ. 1845 ยี่สิบสี่เปอร์เซ็นต์ของฟาร์มที่ให้เช่าในไอร์แลนด์มีขนาดระหว่าง 0.4 ถึง 2 เฮคตาร์ (1 ถึง 5 เอเคอร์) อีกสี่สิบเปอร์เซ็นต์มีขนาดระหว่าง 2 ถึง 6 เฮคตาร์ (5 ถึง 15 เอเคอร์) ขนาดของที่ดินที่แบ่งออกไปมีขนาดเล็กจนกระทั่งปลูกได้ก็แต่มันฝรั่งเพียงอย่างเดียว—ไม่มีพืชอื่น—ที่ปลูกได้พอที่จะเลี้ยงครอบครัว รัฐบาลบริติชรายงานไม่นานก่อนที่จะเกิดวิกฤติการณ์ทุพภิกขภัยว่าความจนแผ่ขยายอย่างกว้างขวางจนหนึ่งในสามของผู้เช่าที่ดินไม่สามารถเลี้ยงครอบครัวได้หลังจากที่จ่ายค่าเช่าแล้ว นอกจากว่าจะเดินทางไปหารายได้เพิ่มเติมเป็นคนงานชั่วฤดู (migrant labour) ในอังกฤษหรือสกอตแลนด์ หลังจากวิกฤติการณ์ทุพภิกขภัย ก็มีการปฏิรูปที่ดินที่ห้ามการแบ่งที่ดินให้มีขนาดเล็กลงไปอีก
จากการสำรวจจำนวนประชากรในปี ค.ศ. 1841 พบว่ามีประชากรกว่าแปดล้านคน สองในสามของจำนวนนวนนั้นดำรงชีพโดยการทำการเกษตรกรรมและแทบจะไม่มีรายได้จากค่าแรงงานอื่น ประชากรเหล่านี้ต้องทำงานให้แก่เจ้าของที่ดินเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับที่ดินเพียงกระแบะมือที่ใช้ในการปลูกพืชสำหรับเลี้ยงตนเองและครอบครัว ซึ่งทำให้ระบบเกษตรกรรมของไอร์แลนด์กลายเป็นระบบเกษตรกรรมพืชเดี่ยวซึ่งเป็นระบบที่เกษตรกรปลูกแต่เพียงพืชชนิดเดียว ซึ่งก็คือมันฝรั่งเพื่อให้เป็นจำนวนพอเพียงที่จะเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้ สิทธิในการได้ที่ดินในไอร์แลนด์ในช่วงนั้นจึงมีความหมายถึงการตายหรือการอยู่รอดในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19