stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟุตบอลทีมชาติอิตาลี
ประวัติ > แชมป์ยุโรปสมัยแรกและรองแชมป์โลก (1968–74)

อิตาลีเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปสมัยแรกของพวกเขาในปี 1968 ในฐานะเจ้าภาพและสามารถคว้าแชมป์ได้ทันที โดยถือเป็นแชมป์รายการใหญ่ครั้งแรกในรอบ 30 ปี นับจากฟุตบอลโลก 1938 และถือเป็นการยุติช่วงเวลาอันเลวร้ายร่วม 20 ปีหลังจากเหตุการณ์ในปี 1949 พวกเขาเอาชนะยูโกสลาเวียได้ในรอบชิงชนะเลิศซึ่งแข่งขันกันที่กรุงโรมซึ่งในขณะนั้นยังไม่มีการแข่งขันช่วงต่อเวลาพิเศษหรือการยิงจุดโทษตัดสิน และต้องเล่นนัดที่สองหลังจากเสมอกันในนัดแรก 1–1 ซึ่งอิตาลีเอาชนะได้ 2–0 จากการทำประตูของ ลุยจิ ริวา และปีเอโตร อนาสตาซี
ถัดมาในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1970 ณ ประเทศเม็กซิโก อิตาลีซึ่งประกอบไปด้วยผู้เล่นชื่อดังจากชุดแชมป์ยุโรปในปี 1968 หลายรายประกอบไปด้วย จาชินโต้ ฟัคเค็ตติ, ลุยจิ ริวา, ปีเอโตร อนาสตาซี และโรแบร์โต โบนินเซญา สามารถพาทีมผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศได้ โดยเป็นการเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลโลกในรอบ 32 ปี พวกเขาเอาชนะเยอรมนีในรอบรองชนะเลิศ 4–3 ในช่วงต่อเวลาพิเศษ ซึ่งในนัดดังกล่าวถือเป็นการแข่งขันครั้งประวัติศาสตร์โดย 5 จาก 7 ประตูได้เกิดขึ้นในช่วงต่อเวลาพิเศษ และได้รับการยกย่องว่าเป็น "การแข่งขันแห่งศตวรรษ" (Game of the century) แต่อิตาลีแพ้ให้กับบราซิลในรอบชิงชนะเลิศ 1–4 ตามด้วยการตกรอบแรกในฟุตบอลโลก 1974 โดยแพ้โปแลนด์
ประวัติ > สายเลือดใหม่และแชมป์โลกสมัยที่สาม (1978–86)

ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1978 ณ ประเทศอาร์เจนตินา อิตาลีประกอบไปด้วยผู้เล่นหน้าใหม่รายหลาย ที่โดดเด่นที่สุดได้แก่ เปาโล รอสซี โดยอิตาลีเป็นทีมเดียวในการแข่งขันที่สามารถเอาชนะอาร์เจนตินาซึ่งเป็นแชมป์ในครั้งนั้นได้ อิตาลีจบการแข่งขันด้วยการคว้าอันดับ 4 โดยแพ้บราซิล 1–2 ในนัดชิงอันดับสาม
อิตาลีลงแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1980 ในฐานะเจ้าภาพ หลังจากเสมอกับสเปนและเบลเยียมตามด้วยการเอาชนะอังกฤษ พวกเขาแพ้ให้กับเชโกสโลวาเกียในนัดชิงอันดับสามจากการดวลจุดโทษ
ต่อมาในฟุตบอลโลก 1982 ณ ประเทศสเปน อิตาลีต้องประสบกับปัญหาในประเทศ เนื่องด้วยผู้เล่นบางคน เช่น เปาโล รอสซี ถูกดำเนินคดีในข้อหาล้มบอล อิตาลีผ่านเข้าสู่รอบที่สองได้และหลังจากถูกวิพากษ์วิจารณ์จากเหตุอื้อฉาวในประเทศ พวกเขาตัดสินใจงดให้สัมภาษณ์กับสื่อ โดยมีเพียงผู้จัดการทีม เอนโซ แบร์ซอต และกัปตันทีม ดีโน ซอฟฟ์ ที่ได้รับการแต่งตั้งให้พูดกับสื่อมวลชน ในรอบที่สองซึ่งเป็นการแข่งขันแบบแบ่งกลุ่มอีกครั้ง อิตาลีอยู่ร่วมกลุ่มกับบราซิลและอาร์เจนตินา พวกเขาเริ่มต้นด้วยการเอาชนะอาร์เจนตินา 2–1 และในนัดที่สองหลังจากบราซิลเอาชนะอาร์เจนตินาได้และต้องมาพบกับอิตาลี เกมจบลงด้วยชัยชนะของอิตาลี 3–2 จากการทำแฮตทริกของ ปาโอโล รอสซี ซึ่งนัดนั้นได้รับการยกย่องให้เป็นการแข่งขันที่สนุกที่สุดครั้งหนึ่งในฟุตบอลโลก อิตาลีผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศและเอาชนะโปแลนด์ได้ 2–1
ในรอบชิงชนะเลิศ อิตาลีพบกับเยอรมนีตะวันตกซึ่งดวลจุดโทษชนะฝรั่งเศสมา ครึ่งแรกจบลงโดยยังไม่มีประตู และในช่วงครึ่งหลัง รอสซียิงประตูแรกให้กับอิตาลีได้ และในขณะที่เยอรมนีโหมบุกอย่างหนัก มาร์โก ทาร์เดลลี และอเลสซานโดร อัลโตเบลลี ได้ทำเพิ่มอีกสองประตูจากจังหวะสวนกลับก่อนที่ พอล ไบรท์เนอร์จะทำประตูปลอบใจให้เยอรมนีตะวันตก เกมจบลงด้วยชัยชนะ 3–1 ของอิตาลี คว้าแชมป์โลกเป็นสมัยที่สาม รอสซีคว้ารางวัลรองเท้าทองคำโดยทำได้ 6 ประตู รวมทั้งรางวัลนักเตะยอดเยี่ยมแห่งการแข่งขัน และดีโน ซอฟฟ์ ผู้รักษาประตูและกัปตันทีมทำสถิติเป็นผู้เล่นที่อายุมากที่สุดที่คว้าแชมป์โลกได้ด้วยวัย 40 ปี
อิตาลีไม่ผ่านรอบคัดเลือกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1984 ต่อมาพวกเขาเดินทางไปป้องกันแชมป์ในฟุตบอลโลก 1986 ที่เม็กซิโก แต่แพ้ให้กับฝรั่งเศสในรอบ 16 ทีมสุดท้าย
ประวัติ > รองแชมป์โลกอีกครั้ง (1988–94)

ในปี 1986 อาเซลโย วีชีนี เข้ามาทำหน้าที่แทน แบร์ซอต โดยอิตาลีผ่านเข้าถึงรอบรองชนะเลิศในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1988 ก่อนจะแพ้สหภาพโซเวียตในรอบรองชนะเลิศ 0–2 อิตาลีเป็นเจ้าภาพฟุตบอลโลกเป็นครั้งทีสองในฟุตบอลโลก 1990 ซึ่งทีมชุดนั้นได้รับการจับตามองเนื่องจากมีนักเตะชื่อดังอย่าง โรแบร์โต บัจโจ อิตาลีลงแข่งขัน ณ กรุงโรมโดยไม่เสียประตูเลยในการแข่งขัน 5 นัดแรก ก่อนจะแพ้อาร์เจนตินาซึ่งนำโดยดิเอโก มาราโดนาในรอบรองชนะเลิศที่เมืองเนเปิล โดยก่อนเริ่มการแข่งขัน มาราโดนา ซึ่งเป็นผู้เล่นสโมสรนาโปลีในขณะนั้นได้ให้สัมภาษณ์ถึงกรณีความเหลื่อมล้ำทางสังคมระหว่างชาวอิตาเลียนทางตอนเหนือและทางใต้ของประเทศ และเขาได้เรียกร้องให้แฟนบอลในเมืองเนเปิลทุกคนเอาใจช่วยอาร์เจนตินาแทน โดยอิตาลีแพ้การดวลจุดโทษไป 3–4 หลังจากเสมอกันในช่วงต่อเวลาพิเศษ 1–1 แต่พวกเขาเอาชนะอังกฤษได้ 3–1 ในนัดชิงอันดับสาม
พวกเขาไม่ผ่านรอบคัดเลือกในฟุตบอลยูโร 1992 ถัดมา ในเดือนพฤศจิกายนปี 1993 อิตาลีสามารถขึ้นสู่อันดับ 1 ของโลกได้เป็นครั้งแรกในการจัดอันดับโดยสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศซึ่งเริ่มมีการนำระบบการจัดอันดับโลกมาใช้ครั้งแรกในเดือนธันวาคม 1992
ถัดมา ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1994 ณ สหรัฐอเมริกา อิตาลีอยู่ร่วมกลุ่มกับไอร์แลนด์ นอร์เวย์ และเม็กซิโกก่อนจะผ่านเข้ารอบ 16 ทีมสุดท้ายด้วยผลประตูได้เสีย ก่อนจะเอาชนะไนจีเรีย 2–1 จากสองประตูของบัจโจในช่วงท้ายเกมและช่วงต่อเวลา และบัจโจยังทำประตูได้อีกทั้งสองนัดที่ทีมชนะสเปน และบัลแกเรีย 2–1 ในสองรอบถัดมา พาอิตาลีเข้าชิงชนะเลิศได้อีกครั้ง ณ เมืองลอสแอนเจลิส และถือเป็นหนึ่งในนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลโลกที่ดีที่สุดครั้งหนึ่ง พวกเขาพบกับบราซิลโดยอิตาลีมีเวลาพักน้อยกว่าบราซิลถึง 24 ชั่วโมงเนื่องจากต้องเดินทางข้ามรัฐ โดยในเกมนั้นต้องตัดสินหาผู้ชนะด้วยการดวลจุดโทษ และอิตาลีเป็นฝ่ายพ่ายแพ้หลังจากบัจโจยิงจุดโทษข้ามคานไปในลูกสุดท้ายซึ่งบัจโจมีอาการบาดเจ็บรบกวนก่อนแข่ง แต่ได้ฝืนลงแข่งขันโดยให้แพทย์ฉีดยาระงับปวดให้
ประวัติ > รองแชมป์ยุโรป (1996–00)

อิตาลีตกรอบแรกในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1996 และตกรอบ 8 ทีมสุดท้ายในฟุตบอลโลก 1998 โดยแพ้ฝรั่งเศสเจ้าภาพในการดวลจุดโทษ 3–4 โดยในรายการดังกล่าว บัจโจทำสถิติเป็นผู้เล่นอิตาลีคนแรกที่ทำประตูในการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายได้ 3 สมัย ต่อมาในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2000 อิตาลีในชุดนั้นประกอบไปด้วยผู้เล่นชื่อดัง อาทิ ฟรันเชสโก ตอตตี, ฟีลิปโป อินซากี, อาเลสซันโดร เดล ปิเอโร, เปาโล มัลดินี และอาเลสซันโดร เนสตา พาทีมเข้าชิงชนะเลิศไปพบกับฝรั่งเศสคู่ปรับเก่าอีกครั้ง แต่อิตาลีแพ้ไปในช่วงต่อเวลาพิเศษ 1–2 จากการทำประตูของ ดาวิด เทรเซเก้ต์ ในช่วงกฎประตูทอง (Golden Goal)
ประวัติ > ยุคของ โจวันนี ตราปัตโตนี (2000–04)

โจวันนี ตราปัตโตนี เข้ามารับตำแหน่งผู้จัดการทีมในฟุตบอลโลก 2002 โดยอิตาลีทำผลงายยอดเยี่ยมในรอบคัดเลือก ด้วยการไม่แพ้ทีมใดทั้ง 8 นัด แต่ในการแข่งขันรอบสุดท้าย อิตาลีแพ้เจ้าภาพร่วมเกาหลีใต้ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย 1–2 โดยเป็นนัดที่ได้รับการวิจารณ์มากที่สุดนัดหนึ่ง เนื่องจากอิตาลีทำประตูได้ในช่วงต่อเวลาแต่ผู้ตัดสินกลับตัดสินว่าเป็นการล้ำหน้า และยังแจกใบแดงไล่ ฟรันเชสโก ตอตตี ออกจากสนามรวมถึงให้จุดโทษแก่เกาหลีใต้อย่างค้านสายตา ไบรอน โมเรโน ผู้ตัดสินได้รับการวิจารณ์ว่ามีเจตนาทุจริตในการช่วยเหลือเกาหลีใต้ อิตาลีมีผลงานที่ย่ำแย่ในการแข่งขันยูโร 2004 โดยตกรอบแบ่งกลุ่ม แม้จะมี 5 คะแนนเท่ากับ เดนมาร์ก และสวีเดน แต่ต้องตกรอบด้วยจำนวนประตูลูกได้เสีย
ประวัติ > แชมป์โลกสมัยที่ 4 (2006)

มาร์เชลโล ลิปปี เข้ามาทำหน้าที่ในฟุตบอลโลก 2006 พวกเขาผ่านเข้าสู่รอบ 16 ทีมสุดท้ายและเอาชนะออสเตรเลียได้ 1–0 ทั้งที่ต้องเหลือผู้เล่นแค่ 10 คน เนื่องจาก มาร์โก มาเตรัซซี่ ถูกไล่ออก โดย ฟรันเชสโก ตอตตี เป็นผู้ทำประตูชัยจากลูกจุดโทษท้ายเกม พวกเขาเอาชนะยูเครน 3–0 ในรอบ 8 ทีมสุดท้าย และเอาชนะเยอรมนีเจ้าภาพ 2–0 ในช่วงต่อเวลาพิเศษรอบรองชนะเลิศ
ในรอบชิงชนะเลิศ มีเหตุการณ์ที่น่าสนใจคือ การปะทะกันระหว่าง มาร์โก มาเตรัซซี และซีเนดีน ซีดาน ทำให้ซีดานได้รับใบแดงในช่วงต่อเวลาพิเศษหลังจากเสมอกัน 1–1 โดยเหตุการณ์ดังกล่าวเริ่มจากการมีปากเสียงระหว่างสองผู้เล่นเนื่องจากซีดานโดนมาเตรัซซีดึงเสื้อ ก่อนที่มาเตรัซซีจะใช้วาจาพาดพิงน้องสาวของซีดาน ทำให้เจ้าตัวคุมอารมณ์ไม่อยู่และใช้ศีรษะโขกมาเตรัซซีจนล้มลง ทำให้ผู้ตัดสินให้ใบแดงแก่ซีดาน อิตาลีเอาชนะฝรั่งเศสไปได้ในการดวลจุดโทษ 5–3 ซึ่งคนที่ยิงจุดโทษพลาดของฝรั่งเศสคือ ดาวิด เทรเซเก้ต์ ผู้ทำประตูชัยในนัดชิงชนะเลิศยูโร 2000
ในรายการนี้อิตาลีมีผู้ที่ทำประตูได้ถึง 10 คน และ 5 จาก 12 ประตูที่ทำได้มาจากนักเตะตัวสำรอง และ 4 ประตูมาจากการทำประตูของผู้เล่นกองหลัง และอิตาลีมีผู้เล่นที่ติดทีมยอดเยี่ยมประจำการแข่งขันมากถึง 7 คน จันลุยจี บุฟฟอน ได้รับรางวัลผู้รักษาประตูยอดเยี่ยมประจำการแข่งขัน และทีมชุดนี้ได้รับการยกย่องจากแฟนบอลให้เป็นหนึ่งในทีมที่ดีสุดตลอดกาลของอิตาลี
ประวัติ > ห่างหายจากความสำเร็จ (2006–18)

มาร์เชลโล ลิปปี ลาออก และโรแบร์โต โดนาโดนี่ เข้ามารับช่วงต่อ ในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008 อิตาลีอยู่ร่วมกลุ่มกับเนเธอร์แลนด์และฝรั่งเศส ก่อนจะผ่านเข้ารอบ 16 ทีมสุดท้ายและแพ้สเปนในการดวลจุดโทษ โดนาโดนีโดนปลด และมาร์เชลโล ลิปปีกลับมาคุมทีมอีกครั้ง อิตาลีเข้าร่วมรายการคอนเฟเดอเรชันคัพเป็นครั้งแรกในปี 2009 แต่ตกรอบแรกโดยแพ้อียิปต์และบราซิลในสองนัดสุดท้าย
ถัดมา พวกเขาตกรอบแรกฟุตบอลโลก 2010 อย่างเหนือความคาดหมาย โดยได้อันดับสุดท้ายของกลุ่มหลังจากเสมอสองนัดกับปารากวัยและนิวซีแลนด์ และปิดท้ายด้วยการแพ้สโลวาเกีย และถือเป็นครั้งแรกที่พวกเขาไม่สามารถคว้าชัยชนะได้เลยในการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย และเป็นชาติที่ 3 ที่ตกรอบแรกฟุตบอลโลกในฐานะแชมป์เก่า (ต่อจากบราซิลในปี 1966 และฝรั่งเศสในปี 2002)
มาร์เชลโล ลิปปี ลาออกเพื่อแสดงความรับผิดชอบ เซซาเร ปรันเดลลี เข้ามาคุมทีมต่อ และพาทีมเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012 หลังจากเอาชนะเยอรมนีในรอบรองชนะเลิศ 2–1 จากการทำประตูของ มารีโอ บาโลเตลลี แต่พวกเขาไปแพ้สเปนในรอบชิงชนะเลิศ 0–4 ต่อมา ในคอนเฟเดอเรชันคัพ 2013 อิตาลีแพ้สเปนไปอีกครั้งในการดวลจุดโทษในรอบรองชนะเลิศ ก่อนจะเอาชนะอุรุกวัยในการดวลจุดโทษในนัดชิงอันดับสาม ต่อมา ในฟุตบอลโลก 2014 อิตาลีประสบความล้มเหลวอีกครั้ง โดยตกรอบแรกเป็นสมัยที่ 2 ติดต่อกัน แม้พวกเขาจะเปิดสนามด้วยการเอาชนะอังกฤษไปได้ 2–1 แต่พวกเขาแพ้ในสองนัดถัดมาต่อ คอสตาริกา และ อุรุกวัย ส่งผลให้ปรันเดลลี ลาออก
อันโตนีโอ กอนเต เข้ามารับช่วงต่อ โดยอิตาลีทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในการแข่งขันรอบคัดเลือกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 โดยสามารถเก็บชัยชนะได้ 7 นัดและเสมอ 3 นัดไม่แพ้ทีมใด และในการแข่งขันรอบสุดท้าย กอนเต ได้ประกาศว่าเขาจะยุติบทบาทหลังจบการแข่งขันเพื่อไปรับตำแหน่งผู้จัดการทีมเชลซีในฤดูกาล 2016–17 อิตาลีผ่านเข้าถึงรอบ 8 ทีมสุดท้าย ก่อนจะแพ้เยอรมนีด้วยการดวลจุดโทษ อย่างไรก็ตาม กอนเต ได้รับเสียงชื่นชมจากการทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม แม้ว่าอิตาลีในชุดนั้นแทบจะไม่มีผู้เล่นระดับโลกในทีมเมื่อเทียบกับตัวผู้เล่นในช่วงปี 2000–10 ซึ่งเต็มไปด้วยผู้เล่นชั้นนำหลายราย
อิตาลีไม่ผ่านรอบคัดเลือกในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 โดยผู้จัดการทีมในขณะนั้นคือ จาน ปิเอโร เวนตูรา พวกเขาจบอันดับสองในรอบคัดเลือก และต้องไปแข่งขันเพลย์ออฟกับสวีเดน ก่อนจะแพ้ไปจากการรวมผลสองนัด 0–1 และเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี 1958 ที่พวกเขาไม่สามารถผ่านเข้าไปเล่นรอบสุดท้าย หลังจากจบรอบคัดเลือกผู้เล่นคนสำคัญ เช่น จันลุยจี บุฟฟอน, ดานีเอเล เด รอสซี, และอันเดรีย บาร์ซาญี ได้อำลาทีมชาติ ส่งผลให้เวนทูราถูกปลดออกจากตำแหน่งผู้จัดการทีม เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 และต่อมาเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 คาร์โล ทาเวคคิโอ ได้ประกาศลาออกตำแหน่งประธานสหพันธ์ฟุตบอลอิตาลี
ประวัติ > ยุคของโรแบร์โต มันชินี และแชมป์ยุโรปสมัยที่ 2 (2018–2023)

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 โรแบร์โต มันชินี ได้รับการแต่งตั้งคุมทีม และพาทีมทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมตั้งแต่การแข่งขันฟุตบอลยูโร 2020 รอบคัดเลือกโดยเอาชนะคู่แข่งร่วมกลุ่มได้ 10 นัดรวด และทำได้ถึง 37 ประตู ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน อิตาลีจบการแข่งขันยูฟ่าเนชันส์ลีกด้วยการเป็นอันดับหนึ่งของกลุ่ม ส่งผลให้พวกเขาผ่านเข้าไปเล่นฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบสุดท้ายได้แบบอัตโนมัติ
ในการแข่งขันรอบสุดท้าย อิตาลีอยู่ร่วมกลุ่มกับสวิตเซอร์แลนด์, ตุรกี และ เวลส์ โดยอิตาลีเล่นรอบแบ่งกลุ่มทั้งสามนัดในฐานะเจ้าภาพร่วมที่กรุงโรม พวกเขาจบรอบแบ่งกลุ่มในฐานะทีมอันดับหนึ่งด้วยผลงานชนะรวดสามนัด และทำสถิติเป็นทีมแรกในประวัติศาสตร์ที่ผ่านเข้าสู่รอบ 16 ทีมสุดท้ายโดยไม่เสียประตูในรอบแบ่งกลุ่ม ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย อิตาลีเอาชนะออสเตรียไปได้ในช่วงต่อเวลาพิเศษ 2–1 ตามด้วยการเอาชนะเบลเยียม 2–1 ในรอบ 8 ทีมสุดท้าย และทำสถิติคว้าชัยชนะติดด่อกันในฟุตบอลยูโรจำนวน 15 นัด (นับรวมตั้งแต่รอบคัดเลือก) ในรอบรองชนะเลิศ พวกเขาเอาชนะสเปนในการดวลจุดโทษ 4–2 หลังจากเสมอกัน 1–1 และในวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 อิตาลีคว้าแชมป์ได้เป็นสมัยที่สอง โดยเอาชนะอังกฤษในการดวลจุดโทษ 3–2 ในรอบชิงชนะเลิศภายหลังเสมอกัน 1–1 และมันชินียังทำสถิติคุมทีมไม่แพ้ติดต่อกันรวม 34 นัด
ในวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 2021 อิตาลีสร้างประวัติศาสตร์ด้วยการไม่แพ้ทีมใดในการแข่งขันนานาชาติติดต่อกันมากที่สุด 36 นัด หลังบุกไปเสมอสวิตเซอร์แลนด์ 0–0 ในฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก แซงหน้าบราซิลและสเปนที่ทำไว้ 35 นัด ก่อนที่สถิติดังกล่าวจะหยุดลงที่ 37 นัดในเดือนต่อมา เมื่อพวกเขาแพ้สเปน 1–2 ในรอบรองชนะเลิศยูฟ่าเนชันส์ลีก 2021 แต่ยังคว้าอันดับสามได้โดยชนะเบลเยียม 2–1 อิตาลีจบการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกในวันที่ 15 พฤศจิกายนด้วยการบุกไปเสมอไอร์แลนด์เหนือ 0–0 ทำได้เพียงจบอันดับสองของกลุ่มและต้องไปแข่งเพลย์ออฟในปี 2022กับมาซิโดเนียเหนือ ในวันที่ 24 มีนาคมปี 2022 ซึ่งผลการแข่งขันทางมาซิโดเนียเหนือเป็นฝ่ายชนะไป 1–0 โดยอิตาลีมาโดนยิงประตูในนาทีสุดท้าย ทำให้ไม่ได้ไปฟุตบอลโลกเป็นสมัยที่ 2 ติดต่อกัน ในวันที่ 1 มิถุนายน 2022 อิตาลีลงแข่งขันรายการ ฟินาลิสซิมา 2022 โดยแพ้อาร์เจนตินาที่สนามเวมบลีย์ กรุงลอนดอน 0–3
อิตาลีผ่านเข้าไปเล่นรายการยูฟ่าเนชันส์ลีก 2023 หลังจากบุกไปเอาชนะฮังการีที่บูดาเปสต์ด้วยผลประตู 2–0 ในวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 2022 พวกเขาแพ้สเปนในรอบรองชนะเลิศวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 2023 ด้วยผลประตู 1–2 แต่คว้าอันดับสามได้จากการชนะเนเธอร์แลนด์ด้วยผลประตู 3–2 ในอีกสามวันถัดมา มันชินีลาออกจากตำแหน่งในอีกสองเดือนต่อมา และถูกแทนที่โดยลูชาโน สปัลเลตตี
ประวัติ > ลูชาโน สปัลเลตตี (2023–ปัจจุบัน)

สปัลเลตตีพาทีมลงแข่งขันในช่วงหกนัดสุดท้ายของฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 รอบคัดเลือก โดยอิตาลีผ่านเข้าไปเล่นรอบสุดท้ายในฐานะทีมอันดับสองของกลุ่ม ตามหลังแชมป์กลุ่มอย่างอังกฤษ แต่ในการแข่งขันรอบสุดท้าย อิตาลีในฐานะแชมป์เก่า ตกรอบ 16 ทีมจากการแพ้สวิตเซอร์แลนด์ ในส่วนของการแข่งขันยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2024–25 ลีกเอ อิตาลีทำผลงานชนะ 4 นัดจาก 6 นัดจบอันดับ 2 ในกลุ่ม A2 ตามหลังฝรั่งเศส พวกเขาพบกับคู่ปรับอย่างเยอรมนีในรอบ 8 ทีมเดือนมีนาคม ค.ศ. 2025
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

รายชื่อผู้เล่นที่ถูกเรียกตัวสำหรับการแข่งขันยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2024–25
| 0#0 | ตำแหน่ง | ผู้เล่น | วันเกิด (อายุ) | ลงเล่น | ประตู | สโมสร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 1GK | จันลุยจี ดอนนารุมมา |  (1999-02-25) 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999 (25 ปี) | 68 | 0 |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง |
|  | 1GK | กูลเยลโม วีการีโอ |  (1996-10-07) 7 ตุลาคม ค.ศ. 1996 (28 ปี) | 2 | 0 |  ทอตนัมฮอตสเปอร์ |
|  | 1GK | มีเกเล ดี เกรโกรีโอ |  (1997-07-27) 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1997 (27 ปี) | 0 | 0 |  ยูเวนตุส |

|  | 2DF | โจวันนี ดี โลเรนโซ |  (1993-08-04) 4 สิงหาคม ค.ศ. 1993 (31 ปี) | 40 | 3 |  นาโปลี |
|  | 2DF | อาเลสซันโดร บัสโตนี |  (1999-04-13) 13 เมษายน ค.ศ. 1999 (25 ปี) | 29 | 2 |  อินเตอร์มิลาน |
|  | 2DF | เฟเดรีโก ดีมาร์โก |  (1997-11-10) 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997 (27 ปี) | 24 | 3 |  อินเตอร์มิลาน |
|  | 2DF | อันเดรอา กัมบีอาโซ |  (2000-02-20) 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 (24 ปี) | 9 | 0 |  ยูเวนตุส |
|  | 2DF | อาเลสซันโดร บูออนจอร์โน |  (1999-06-06) 6 มิถุนายน ค.ศ. 1999 (25 ปี) | 6 | 0 |  นาโปลี |
|  | 2DF | ริกการ์โด กาลาฟีโอรี |  (2002-05-19) 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2002 (22 ปี) | 6 | 0 |  อาร์เซนอล |
|  | 2DF | เดสตินี อูดอกี |  (2002-11-28) 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 (22 ปี) | 5 | 0 |  ทอตนัมฮอตสเปอร์ |
|  | 2DF | ราอุล เบลลาโนวา |  (2000-05-17) 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2000 (24 ปี) | 3 | 0 |  โตรีโน |
|  | 2DF | มัตเตโอ กับเบีย |  (1999-10-21) 21 ตุลาคม ค.ศ. 1999 (25 ปี) | 0 | 0 |  มิลาน |
|  | 2DF | คาเลบ โอโคลี |  (2001-07-13) 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2001 (23 ปี) | 0 | 0 |  เลสเตอร์ซิตี |

|  | 3MF | โลเรนโซ เปลเลกรีนี |  (1996-06-19) 19 มิถุนายน ค.ศ. 1996 (28 ปี) | 35 | 6 |  โรมา |
|  | 3MF | ดาวีเด ฟรัตเตซี |  (1999-09-22) 22 กันยายน ค.ศ. 1999 (25 ปี) | 21 | 7 |  อินเตอร์มิลาน |
|  | 3MF | ซันโดร โตนาลี |  (2000-05-08) 8 พฤษภาคม ค.ศ. 2000 (24 ปี) | 17 | 0 |  นิวคาสเซิล |
|  | 3MF | นีโกเลาะ ฟาโจลี |  (2001-02-12) 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 (24 ปี) | 5 | 0 |  ยูเวนตุส |
|  | 3MF | ซามูเอเล ริชชี |  (2001-08-21) 21 สิงหาคม ค.ศ. 2001 (23 ปี) | 4 | 0 |  โตรีโน |
|  | 3MF | นิกโกเลาะ ปีซิลลี |  (2004-09-23) 23 กันยายน ค.ศ. 2004 (20 ปี) | 0 | 0 |  โรมา |

|  | 4FW | จาโกโม รัสปาโดรี |  (2000-02-18) 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 (24 ปี) | 32 | 7 |  นาโปลี |
|  | 4FW | มาเตโอ เรเตกิ |  (1999-04-29) 29 เมษายน ค.ศ. 1999 (25 ปี) | 14 | 4 |  อาตาลันตา |
|  | 4FW | โลเรนโซ ลุกกา |  (2000-09-10) 10 กันยายน ค.ศ. 2000 (24 ปี) | 0 | 0 |  อูดีเนเซ |
|  | 4FW | ดานีเอเล มัลดีนี |  (2001-10-11) 11 ตุลาคม ค.ศ. 2001 (23 ปี) | 0 | 0 |  มอนซา |
อดีตผู้เล่นคนสำคัญ

| --- | --- |
 จันลุยจี บุฟฟอน  ดีโน บัจโจ  โรแบร์โต บัจโจ  กริสเตียน วีเอรี  ฟรังโก บาเรซี  จูเซปเป แบร์โกมี  ฟาบีโอ กันนาวาโร  บรูโน กอนตี  อาเลสซันโดร เดล ปีเอโร  เจนนาโร กัตตูโซ  ฟีลิปโป อินซากี  เปาโล มัลดีนี  อันเดรอา ปีร์โล  เปาโล รอซซี  ลุยจี ริวา  ลูกา โตนี  จานนี ริเวรา:  มาร์โก มาเตรัซซี  จูเซปเป เมอัซ่า  ซัลวาโตเร สกิลลาชี  จูเซปเป ซิญโญรี  มาร์โก ตาร์เดลลี  ฟรันเชสโก ตอลโด  ฟรันเชสโก ตอตตี  ดีโน ซอฟฟ์  จานฟรังโก โซลา  เกลาดีโอ เจนตีเล  ซิลวีโอ ปีโอลา  อาเลสซันโดร เนสตา  มารีโอ บาโลเตลลี  จูเซปเป รอสซี  จันลูกา ซัมบรอตตา
สถิติสำคัญของผู้เล่น > ลงสนามมากที่สุด

สถิติ ณ วันที่ 24 มีนาคม 2024
| อันดับ | รายชื่อ | จำนวนนัด | จำนวนประตู | ช่วงเวลา |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | จันลุยจี บุฟฟอน | 176 | 0 | 1997–2018 |
| 2 | ฟาบีโอ กันนาวาโร | 136 | 2 | 1997–2010 |
| 3 | เปาโล มัลดีนี | 126 | 7 | 1988–2002 |
| 4 | เลโอนาร์โด โบนุชชี | 121 | 8 | 2010–2023 |
| 5 | ดานีเอเล เด รอสซี | 117 | 21 | 2004–2017 |
| 5 | จอร์โจ กีเอลลีนี | 117 | 8 | 2004–2022 |
| 6 | อันเดรอา ปีร์โล | 116 | 13 | 2002–2015 |
| 7 | ดีโน ซอฟฟ์ | 112 | 0 | 1968–1983 |
| 9 | จันลูกา ซัมบรอตตา | 98 | 2 | 1999–2010 |
| 10 | จาชินโต้ ฟัคเค็ตติ | 94 | 3 | 1963–1977 |
รายชื่อในตัวหนาคือผู้เล่นที่ยังลงเล่นอยู่ในปัจจุบัน
สถิติสำคัญของผู้เล่น > ผู้ทำประตูสูงสุด

สถิติ ณ วันที่ 6 ตุลาคม 2021
| อันดับ | รายชื่อ | จำนวนประตู | จำนวนนัด | ค่าเฉลี่ย | ช่วงเวลา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ลุยจี รีวา | 35 | 42 | 0.83 | 1965–1974 |
| 2 | จูเซปเป เมอัซซา | 33 | 53 | 0.62 | 1930–1939 |
| 3 | ซิลวิโอ ปิโอลา | 30 | 34 | 0.88 | 1935–1952 |
| 4 | โรแบร์โต บัจโจ | 27 | 56 | 0.48 | 1988–2004 |
| 4 | อาเลสซันโดร เดล ปีเอโร | 27 | 91 | 0.3 | 1995–2008 |
| 6 | อดอลโฟ บาลอนเชียรี | 25 | 47 | 0.53 | 1920–1930 |
| 6 | ฟีลิปโป อินซากี | 25 | 57 | 0.44 | 1997–2007 |
| 6 | อเลสซานโดร อัลโตเบลลี่ | 25 | 61 | 0.41 | 1980–1988 |
| 9 | กริสเตียน วีเอรี | 23 | 49 | 0.47 | 1997–2005 |
| 9 | ฟรันเชสโก กราซีอานี | 23 | 64 | 0.36 | 1975–1983 |
เกียรติประวัติ > รายการแข่งขัน

ฟุตบอลโลก
ชนะเลิศ (4): 1934, 1938, 1982, 2006
รองชนะเลิศ (2): 1970, 1994
อันดับที่สาม (1): 1990
อันดับที่สี่ (1): 1978
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
ชนะเลิศ (2): 1968, 2020
รองชนะเลิศ (2): 2000, 2012
อันดับสี่ (1): 1980
รอบรองชนะเลิศ (1): 1988
เนชันส์ลีก
อันดับสาม (2): 2020–21, 2022–23
ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ
อันดับสาม (1): 2013
ฟินาลิสซิมา
รองชนะเลิศ (1): 2022
โอลิมปิกฤดูร้อน
เหรียญทอง (1): 1936
เหรียญทองแดง (2): 1928, 2004
รายการอื่น ๆ:
Central European International Cup
ชนะเลิศ (2): 1927–30, 1933–35
รองชนะเลิศ (2): 1931–32, 1936–38
เกียรติประวัติ > รางวัล

Laureus World Team of the Year
ชนะเลิศ: 2007, 2022
เกียรติประวัติ > ตารางสรุปถ้วยรางวัล

| รายการแข่งขัน | 1 ! | 2 ! | 3 ! | ทั้งหมด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ฟุตบอลโลก | 4 | 2 | 1 | 7 |
| ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป | 2 | 2 | 0 | 4 |
| เนชันส์ลีก | 0 | 0 | 2 | 2 |
| คอนเฟเดอเรชันส์คัพ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| ฟินาลิสซิมา | 0 | 1 | 0 | 1 |
| โอลิมปิกฤดูร้อน | 1 | 0 | 2 | 3 |
| ทั้งหมด | 7 | 5 | 6 | 18 |
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลหญิงทีมชาติอิตาลี
ฟุตซอลทีมชาติอิตาลี
ฟุตบอลโลก
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website by FIGC
Official National football team page by FIGC
Official Facebook page by FIGC
Upcoming fixtures เก็บถาวร 2016-07-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by FIGC
Italy at UEFA
Italy เก็บถาวร 2018-11-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at FIFA
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติอิตาลี |
| --- | --- |
ทั่วไป:  สหพันธ์ฟุตบอลอิตาลี  ประวัติฟุตบอลทีมชาติอิตาลี  ผู้จัดการ  กัปตัน  ชุดแข่งขัน 
สนาม:  หลายแห่ง  Centro Tecnico Federale di Coverciano (สนามซ้อม) 
สถิติ:  บันทึกตลอดกาล  บันทึกและสถิติ  ผลงานในฟุตบอลโลก  ผลงานในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป  แฮตทริก 
ประตู:  ลุยจิ รีวา 
ผลการแข่งขัน:  1910–1929  1930–1949  1950–1969  1970–89  1990–2009  2010–ปัจจุบัน  ไม่เป็นทางการ 
ผู้เล่น:  ผู้เล่นตลอดกาล  ผู้เล่นในฟุตบอลโลกและฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป  เกิดนอกอิตาลี  หมวดหมู่อื่น ๆ 
ฟุตบอลโลก:  สรุป  1934  1938  1950  1954  1962  1966  1970  1974  1978  1982  1986  1990  1994  1998  2002  2006  2010  2014 
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป:  สรุป  1968  1972  1980  1988  1996  2000  2004  2008  2012  2016  2020  2024 
รายการแข่งขันอื่น ๆ:  ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ  โอลิมปิกฤดูร้อน  เซ็นทรัลยูโรเปียนอินเตอร์เนชันนัลคัพ  Mundialito  U.S. Cup|ยูเอ็ส คัพ  1976 U.S.A. Bicentennial Cup Tournament  1985 Ciudad de México Cup Tournament 
คู่ปรับ:  บราซิล  โครเอเชีย  ฝรั่งเศส  เยอรมนี  สเปน 
วัฒนธรรม:  นัดการแข่งขันที่สำคัญ  Catenaccio  Zona mista  Museo del Calcio 
ความสัมพันธ์กับสโมสร:  เอซี มิลาน  อินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน  ยูเวนตุส Nazio-Juve  Blocco-Juve 
ทีมอื่น ๆ:  ทีมบี  ทีมซี  โอลิมปิก  ทีมทหาร  ทีมมหาวิทยาลัย  ไม่เกิน 23 ปี  ไม่เกิน 21 ปี  ไม่เกิน 21 ปี บี  ไม่เกิน 20 ปี  ไม่เกิน 19 ปี  ไม่เกิน 18 ปี  ไม่เกิน 17 ปี  ไม่เกิน 16 ปี  ไม่เกิน 15 ปี  หญิง  ฟุตซอล  ฟุตบอลชายหาด 
ทีมชาติอิตาลีฉลองแชมป์ฟุตบอลโลกสมัยแรกในปี 1934
ทีมชาติอิตาลีในปี 1965
กัปตันทีมชาติอิตาลี จาชินโต ฟัคเค็ตติ กับถ้วยแชมป์ฟุตบอลยูโรปี 1968
ดีโน ซอฟฟ์ ผู้รักษาประตูที่ได้รับการยกย่องว่าเก่งทีสุดคนหนึ่งในวงการฟุตบอล
หนึ่งในภาพที่มีชื่อเสียงที่สุดในวงการฟุตบอล ซึ่งเป็นภาพของ ซันโดร แปร์ตีนี ประธานาธิบดีของอิตาลีในขณะนั้นกำลังเล่นไพ่กับดีโน ซอฟฟ์ กัปตันทีม และเอนโซ แบร์ซอต ผู้จัดการทีม
โรแบร์โต บัจโจ ในฟุตบอลโลก 1990
แฟนบอลอิตาลีออกมาเฉลิมฉลองแชมป์ฟุตบอลโลก 2006
ประธานาธิบดี จอร์โจ นาโปลีตาโน ร่วมแสดงความยินดีกับ มาร์เชลโล ลิปปี ผู้จัดการทีม และฟาบิโอ คันนาวาโร กัปตันทีม ภายหลังเอาชนะฝรั่งเศสได้ในรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก 2006
โรแบร์โต มันชินี พาอิตาลีชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020
จันลุยจี บุฟฟอน เจ้าของสถิติลงเล่นให้แก่ทีมชาติอิตาลีมากที่สุดตลอดกาล
ลุยจิ ริวา เจ้าของสถิติผู้ทำประตูสูงที่สุดตลอดกาลของทีมชาติอิตาลี
จิน

จิน อาจหมายถึง
บุคคล

จิน เชาฉฺวิน นักแสดงชาวจีนแผ่นดินใหญ่
จิน เซ-ย็อน นักแสดงชาวเกาหลีใต้
จิน นักร้องชาวเกาหลีใต้
ตัวละครในบันเทิงคดี

จิน คาซามะ ตัวละครเกมจาก เทคเคน
จิน โซอิชิโระ ตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง สแลมดังก์
จิน ฟรีคส์ ตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง ฮันเตอร์ x ฮันเตอร์
ริว จิน ตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง เบย์เบลด ลูกข่างทะยานฟ้า
อาคุสึ จิน ตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง ปริ๊นซ์ ออฟ เทนนิส เจ้าชายลูกสักหลาด
จินน์ ตัวละครจากเรื่อง กันดั้ม
จิน ตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง คนเก่งทะลุโลก
จิน คาริยะ ตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง เทพมรณะ
คุโรซาวะ จิน ตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
คุซานางิ จิน ตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง ยูกิโอ VRAINS
บุไบกาวาระ จิน ตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง มายฮีโร่ อคาเดเมีย
เอ็นโจจิ จิน ตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง ดันดาดัน
ขุนวรวงศาธิราช

| ขุนวรวงศาธิราช> พระเจ้ากรุงศรีอยุธยา (พิพาท)  |
| --- | --- |
ครองราชย์: พ.ศ. 2091 (42 วัน)
ราชาภิเษก: พ.ศ. 2091
ก่อนหน้า: สมเด็จพระยอดฟ้า
ถัดไป: สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ
พระมหาอุปราช: มหาอุปราช (จัน)

พระราชสมภพ: พ.ศ. 2046
สวรรคต: พ.ศ. 2091 (45 พรรษา)
คู่อภิเษก: แม่หยัวศรีสุดาจันทร์
พระราชบุตร: พระธิดาไม่ปรากฏพระนาม 1 พระองค์
ขุนวรวงศาธิราช เป็นพระมหากษัตริย์ไทยในสมัยกรุงศรีอยุธยานักประวัติศาสตร์ไทยบางท่านไม่นับว่าพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์เพราะถือว่าเป็นกบฏสมคบกับแม่หยัวศรีสุดาจันทร์แย่งชิงราชบัลลังก์จากสมเด็จพระยอดฟ้า อย่างไรก็ตาม ในพงศาวดารได้ระบุว่าพระองค์ได้ผ่านพระราชพิธีบรมราชาภิเษก ประกอบกับเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน 2549 ในพระราชพิธีบวงสรวงสมเด็จบูรพมหากษัตริยาธิราช ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี มีการกล่าวถึงขุนวรวงศาธิราชในบทบวงสรวงบูรพกษัตริยาธิราชเจ้า นับได้ว่าพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์หนึ่งของกรุงศรีอยุธยา[ต้องการอ้างอิง]
พระราชประวัติ

ขุนวรวงศาธิราชเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันจันทร์ ในตระกูลอำมาตย์ (หรือพราหมณ์) พระนามเดิมว่า บุญศรี เดิมมีตำแหน่งเป็น พันบุตรศรีเทพ ผู้เฝ้าหอพระข้างหน้า มีหน้าที่เป็นผู้กระทำพิธีการต่าง ๆ (ในพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาโดยสังเขปของเยเรเมียส ฟาน ฟลีต ระบุว่าเป็นหมอเวทมนตร์) รวมถึงขับเสภากล่อมสมเด็จพระไชยราชาธิราช ให้บรรทมด้วย จึงสามารถเข้านอกออกในเขตพระราชฐานได้
บางทฤษฎีเชื่อว่าพระองค์เป็นบุตรหรือมีเชื้อสายสืบทอดมาจากเจ้าเมืองศรีเทพอันเป็นเมืองลูกหลวงสมัยราชวงศ์อู่ทองครองกรุงศรีอยุธยา หรือสืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์อู่ทอง
พระราชประวัติ > การพบกับแม่หยัวศรีสุดาจันทร์

วันหนึ่งในรัชสมัยสมเด็จพระยอดฟ้า แม่หยัวศรีสุดาจันทร์ซึ่งเป็นพระราชชนนีผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ได้เสด็จไปพระที่นั่งพิมานรัถยาหอพระข้างหน้า ทอดพระเนตรเห็นพันบุตรศรีเทพก็เกิดมีความรักใคร่ จึงสั่งให้สาวใช้เอาเมี่ยงหมากห่อผ้าไปพระราชทานให้ พันบุตรศรีเทพก็เข้าใจว่าพระนางมีใจรักจึงเอาดอกจำปาให้สาวใช้นำไปถวายแม่หยัวศรีสุดาจันทร์ก็ยิ่งมีความกำหนัดในตัวพันบุตรศรีเทพ