ภาวะการนอนหลับล่าช้า
การวินิจฉัย > คำนิยาม

ตามInternational Classification of Sleep Disorders, Revised (ICSD-R, 2001), โรคการนอนหลับตามจังหวะชีวภาพมีพื้นฐานชีววิทยาเชิงเวลาที่คล้ายกัน:
คุณลักษณะหลักของความผิดปกติเหล่านี้คือการไม่ตรงกันระหว่างรูปแบบการนอนหลับ-ตื่นของผู้ป่วยกับรูปแบบที่ต้องการหรือถือเป็นบรรทัดฐานทางสังคม... ในความผิดปกติของจังหวะชีวภาพส่วนใหญ่ ปัญหาพื้นฐานคือผู้ป่วยไม่สามารถนอนหลับได้เมื่อความต้องการ, ความจำเป็น หรือคาดหวังการนอนหลับ
ในเวอร์ชันที่อัปเดตเล็กน้อย (ICSD-3, 2014), เกณฑ์การวินิจฉัยสำหรับความผิดปกติของเฟสการนอนหลับที่ล่าช้า (Delayed Sleep-Wake Phase Disorder) ได้แก่:
การล่าช้าในเฟสหลักของช่วงการนอนหลับเกิดขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับเวลานาฬิกาที่ต้องการ โดยมีการร้องเรียนเรื้อรังหรือเกิดซ้ำ (อย่างน้อยสามเดือน) ว่ามีความสามารถในการหลับไม่ตรงเวลาที่ต้องการในเวลาที่เป็นมาตรฐาน พร้อมกับความไม่สามารถตื่นในเวลาที่ต้องการและยอมรับทางสังคม
เมื่อต้องไม่รักษาตารางเวลาที่เข้มงวด ผู้ป่วยจะมีคุณภาพการนอนหลับและระยะเวลาในการนอนหลับที่ดีขึ้นตามอายุของพวกเขาและรักษาเฟสที่ล่าช้าของentrainment กับเวลาท้องถิ่น
ผู้ป่วยมีความยากลำบากน้อยหรือไม่มีในการรักษาการนอนหลับเมื่อการนอนหลับเริ่มต้น
ผู้ป่วยมีความไม่สามารถที่ค่อนข้างรุนแรงหรือแทบจะไม่สามารถเลื่อนเฟสนอนหลับไปยังชั่วโมงที่เร็วขึ้นโดยการบังคับใช้เวลานอนหลับและตื่นที่เป็นมาตรฐาน
การบันทึกการนอนหลับ-ตื่นและ/หรือการตรวจสอบด้วย actigraphy เป็นเวลาสองสัปดาห์อย่างน้อยบันทึกรูปแบบการนอนหลับตามปกติที่สอดคล้องกัน ซึ่งมักจะเริ่มช้ากว่า 2 am และการนอนหลับที่ยาวนาน
อาจมีวันนอกจังหวะบางครั้ง (เช่น นอนหลับ "ข้าม" ไปทั้งวันและคืนรวมถึงบางส่วนของวันถัดไป) ตามด้วยช่วงเวลาการนอนหลับที่ยาวนาน 12 ถึง 18 ชั่วโมง
อาการไม่ตรงตามเกณฑ์ของความผิดปกติในการนอนหลับอื่นๆ ที่ทำให้เกิดความไม่สามารถในการเริ่มนอนหลับหรือความง่วงมากเกินไป
หากใช้หนึ่งในวิธีการตรวจสอบในห้องปฏิบัติการจะต้องแสดงการล่าช้าอย่างมีนัยสำคัญในเวลาของช่วงการนอนหลับตามปกติ: 1) การตรวจสอบ polysomnographic 24 ชั่วโมง (หรือสองคืนของ polysomnography และการทดสอบความง่วงหลายครั้งที่แทรกแซง), 2) การตรวจสอบอุณหภูมิอย่างต่อเนื่องที่แสดงว่าเวลาของnadir อุณหภูมิสัมบูรณ์ล่าช้าเข้าสู่ครึ่งหลังของช่วงการนอนหลับตามปกติ (ที่ล่าช้า)
บางคนที่มีภาวะนี้ปรับตัวกับเฟสนอนหลับที่ล่าช้า โดยหลีกเลี่ยงเวลาธุรกิจในตอนเช้าให้น้อยที่สุด เกณฑ์ความรุนแรงของ ICSD ได้แก่:
เล็กน้อย: การล่าช้าสองชั่วโมง (เมื่อเปรียบเทียบกับเวลาการนอนหลับที่ต้องการ) ซึ่งเกี่ยวข้องกับการทำงานทางสังคมหรืออาชีพที่น้อยหรือปานกลาง
ปานกลาง: การล่าช้าสามชั่วโมงที่เกี่ยวข้องกับความบกพร่องปานกลาง
รุนแรง: การล่าช้าสี่ชั่วโมงที่เกี่ยวข้องกับความบกพร่องรุนแรง
บางลักษณะของ DSPD ที่แตกต่างจากความผิดปกติในการนอนหลับอื่นๆ ได้แก่:
ผู้ที่มี DSPD มักมีความสามารถในการนอนหลับในตอนเช้า และบางครั้งในตอนบ่ายได้มากกว่าปกติ ในทางกลับกัน ผู้ที่มีอาการนอนไม่หลับเรื้อรังมักไม่พบว่าง่ายในการนอนหลับในตอนเช้าเท่ากับตอนกลางคืน
ผู้ป่วยโรค DSPD มักจะเข้านอนในเวลาเดียวกันทุกคืน และจะหลับได้เร็วมากหากเข้านอนในเวลาที่ใกล้เคียงกับเวลาปกติ เด็กเล็กที่เป็นโรค DSPD มักจะไม่ยอมเข้านอนก่อนที่จะง่วง แต่การนอนไม่หลับจะหายไปหากปล่อยให้เด็กนอนจนถึงเวลาปกติ
โดยปกติแล้วผู้ป่วย DSPD จะสามารถนอนหลับได้ดีและสม่ำเสมอเมื่อสามารถนอนหลับตามตารางการนอนของตัวเองได้ เช่น ในวันหยุดสุดสัปดาห์หรือวันหยุดพักร้อน
DSPD เป็นโรคเรื้อรัง อาการจะต้องปรากฏอยู่เป็นเวลาอย่างน้อย 3 เดือนจึงจะวินิจฉัยโรค DSPD ได้
หลับในตอนกลางคืนตามปกติ เด็กเล็กที่มี DSPD มักจะต่อต้านการไปนอนก่อนที่พวกเขาจะรู้สึกง่วง แต่ปัญหาการนอนจะหายไปหากพวกเขาได้รับอนุญาตให้ตื่นจนถึงเวลาที่พวกเขามักจะหลับ
ผู้ที่มี DSPD มักจะนอนหลับได้ดีและสม่ำเสมอเมื่อพวกเขาสามารถปฏิบัติตามตารางเวลาการนอนหลับของตนเอง เช่น ในวันหยุดสุดสัปดาห์และระหว่างการพักผ่อน
DSPD เป็นภาวะเรื้อรัง อาการต้องมีการแสดงออกเป็นเวลานานอย่างน้อยสามเดือนก่อนที่จะสามารถวินิจฉัยว่าเป็น DSPD
บ่อยครั้งที่ผู้ที่มี DSPD สามารถนอนหลับเพียงไม่กี่ชั่วโมงต่อคืนในช่วงสัปดาห์ทำงาน จากนั้นทดแทนด้วยการนอนหลับจนถึงช่วงบ่ายในวันหยุดสุดสัปดาห์ การนอนหลับในช่วงสุดสัปดาห์และ/หรือการงีบในตอนกลางวันอาจช่วยลดความง่วงในช่วงกลางวันได้ แต่ก็อาจทำให้เฟสนอนหลับล่าช้าที่ยาวนานยิ่งขึ้น
ผู้ที่มี DSPD มักถูกเรียกว่า "คนนอนดึก" พวกเขารู้สึกตื่นตัวที่สุดและบอกว่าพวกเขาทำงานได้ดีที่สุดและสร้างสรรค์ที่สุดในตอนเย็นและตอนกลางคืน ผู้ที่มี DSPD ไม่สามารถบังคับตัวเองให้หลับเร็วๆ ได้ พวกเขาอาจนอนพลิกไปพลิกมาในเตียงเป็นเวลาหลายชั่วโมง และบางครั้งไม่สามารถหลับได้เลยก่อนที่จะไปทำงานหรือเรียนที่โรงเรียน ผู้ที่มี DSPD ที่รุนแรงและมีความยืดหยุ่นน้อยอาจมีความท้าทายในการรักษาตารางเวลาที่เร็วขึ้นหลังจากที่ได้จัดตั้งไว้แล้ว เนื่องจากร่างกายของผู้ป่วยมีแนวโน้มที่จะตั้งเวลาในการนอนกลับไปยังเวลาล่าช้าของตัวเอง
จนถึงเวลาที่ผู้ที่มี DSPD ขอความช่วยเหลือจากแพทย์ พวกเขามักจะลองหลายวิธีเพื่อเปลี่ยนตารางการนอนหลับของตน กลยุทธ์ที่ล้มเหลวในการนอนหลับในช่วงเวลาที่เร็วขึ้นอาจรวมถึงการรักษาสุขอนามัยการนอนหลับที่ดี, เทคนิคการผ่อนคลาย, เวลานอนที่เร็วขึ้น, hypnosis, การดื่มแอลกอฮอล์, ยานอนหลับ, การอ่านที่น่าเบื่อ, และยาหมอ ผู้ที่มี DSPD ที่พยายามใช้ยานอนหลับในตอนกลางคืนมักจะรายงานว่ายาเหล่านั้นทำให้รู้สึกเหนื่อยหรือผ่อนคลาย แต่ไม่สามารถทำให้หลับได้ พวกเขามักจะขอให้สมาชิกในครอบครัวช่วยปลุกพวกเขาในตอนเช้า หรือใช้นาฬิกาปลุกหลายเรือน การมี DSPD มักเกิดในวัยเด็กและพบได้บ่อยในวัยรุ่น ซึ่งมักเป็นพ่อแม่ของผู้ป่วยที่เริ่มค้นหาความช่วยเหลือหลังจากมีความยากลำบากในการปลุกลูกให้ทันเวลาไปโรงเรียน