stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
องครักษ์ยี่สิบแปดนายของปันฟีลอฟ

ไปรษณียากรที่ระลึกของสหภาพโซเวียต
ทหารองครักษ์ยี่สิบแปดนายของกองพลปันฟีลอฟ (รัสเซีย: Двадцать восемь гвардейцев дивизии Панфилова) โดยทั่วไปจะเรียกกันอย่างง่าย ๆ ว่า องครักษ์ยี่สิบแปดนายของปันฟีลอฟ (รัสเซีย: Панфиловцы, Panfilovtsy) ทหารของปันฟีลอฟ หรือเพียงแค่ เหล่าทหารยี่สิบแปดนาย เป็นกลุ่มทหารจากกองพลปืนไรเฟิลที่ 316 ของกองทัพแดงซึ่งได้เข้าร่วมในยุทธการที่มอสโกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตามประวัติศาสตร์ของโซเวียตอย่างเป็นทางการซึ่งต่อมาได้ถูกพิสูจน์แล้วว่าเป็นเรื่องเท็จ พวกเขาทั้งหมดล้วนเสียชีวิตในการรบ เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1941 ภายหลังจากได้ทำลายรถถังเยอรมันจำนวน 18 คันและหยุดยั้งการโจมตีของข้าศึก เหล่าทหารยี่สิบแปดนายได้รับการยกย่องร่วมกันด้วยลำดับเกียรติวีรชนแห่งสหภาพโซเวียต
การสืบสวนโดยทางการโซเวียตได้ดำเนินใน ค.ศ. 1948 และนับตั้งแต่นั้นก็ไม่มีการแบ่งแยกประเภท ได้ถูกเปิดเผยว่าเรื่องราวของกลุ่มทหารเหล่านั้นเป็นการถูกสมมติขึ้นมา การกล่าวอ้างถึงความสูญเสียของเยอรมันไม่ได้รับการยืนยันในเอกสารปฏิบัติการของเยอรมันหรือโซเวียต และเยอรมันได้บรรลุเป้าหมายประจำวันของพวกเขาก่อนที่จะสิ้นสุดของวันนั้น นอกจากนี้ ไม่ใช่ยี่สิบแปดนายทั้งหมดที่เสียชีวิต แต่มีทหารเพียงหกนายที่รอดชีวิตและยังมีชีวิตอยู่ หนึ่งในพวกเขาเหล่านั้นถูกจับกุมใน ค.ศ. 1947 ด้วยข้อหากบฏต่อแผ่นดินและยอมรับสารภาพว่าได้ยอมจำนนต่อกองทหารเยอรมันด้วย "ความสมัครใจ" และเข้าร่วมกองกำลังตำรวจเยอรมันในเวลาต่อมา ผลการสืบสวนครั้งนี้ได้ถูกปกปิดเป็นความลับและเหล่าทหารองครักษ์ทั้งยี่สิบแปดนายยังคงเป็นวีรบุรุษของชาติต่อไปจนถึงปัจจุบัน
รายชื่อของเหล่าทหารองครักษ์ยี่สิบแปดนาย > เสียชีวิตในการรบ

นีโคไล อะนานีเยฟ (เกิด 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1912)
นีโคไล เบียลาเยฟ (เกิด ค.ศ.  1911)
กรีโกรี เบียซ์รอดนีฮ (เกิด ค.ศ.  1909)
ยาคอฟ บอนดาเรนโค (เกิด ค.ศ.  1905) — ตามเอกสารของโรงพยาบาล เขาได้รับบาดเจ็บเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม และเสียชีวิตในวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1941
ปิออตร์ ดูตอฟ (เกิด 6 สิงหาคม ค.ศ. 1916)
ปิออตร์ เยมซอฟ (เกิด 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1909)
Nursutbai Esebulatov (เกิด ค.ศ. 1913)
ดมีตรี คาเลียนิค (เกิด ค.ศ. 1910)
วาซีลี "เดียฟ" คลอชคอฟ (เกิด 8 มีนาคม ค.ศ. 1911)
กรีโกรี คอนกิน (เกิด ค.ศ.  1911)
Alikbai Kosaev (เกิด 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1905)
อะบรัม ฮรูย์ชคอฟ (เกิด ค.ศ. 1910)
นีโคไล มัคซิมอฟ (เกิด 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1911)
นีกีตา มีตเชนโค (เกิด 3 เมษายน ค.ศ. 1910)
กาฟรีลี มีติน (เกิด ค.ศ. 1908)
อีวาน มอสตาเลนโค (เกิด ค.ศ. 1912)
อีวาน นาตารอฟ (เกิด ค.ศ. 1910) — ตามรายการการสู้รบของกรมทหารปืนไรเฟิลที่ 1075 เขาได้เสียชีวิตเมื่อสองวันก่อนในวันที่ 14 พฤศจิกายน, พร้อมกับ Dusheinkul Shapokov
กรีโกรี เปตเรนโค (เกิด 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1909)
Musabek Sengirbayev (เกิด 10 มีนาคม ค.ศ. 1917)
อีวาน เชียเปตคอฟ (เกิด ค.ศ. 1910)
Duishenkul Shopokov (เกิด 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1915) — ตามรายการการสู้รบของกรมทหารปืนไรเฟิลที่ 1075 เขาได้เสียชีวิตเมื่อสองวันก่อนในวันที่ 14 พฤศจิกายนพร้อมกับอีวาน นาตารอฟ
นีโคไล โตรฟีมอฟ (เกิด 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1915)
รายชื่อของเหล่าทหารองครักษ์ยี่สิบแปดนาย > รอดชีวิต

ดมีตรี ตีโมเฟเยฟ(5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1907 – 6 มิถุนายน ค.ศ. 1950)
Ilarion Vasilyev (5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1910 – 6 ตุลาคม ค.ศ. 1969)
กรีโกรี เชียเมียกิน (25 ธันวาคม ค.ศ. 1906 – 25 ตุลาคม ค.ศ. 1973)
Danil Kuzhubergenov (ค.ศ. 1917 –  ค.ศ. 1976)
อีวาน เชียดริน (17 มิถุนายน ค.ศ. 1913 – 21 ตุลาคม ค.ศ. 1985)
อีวาน ดอบรอบาบิน  (21 มิถุนายน ค.ศ. 1913 – 19 ธันวาคม ค.ศ. 1996)
อะเลคซันดร์ ฟาเดเยฟ (นักเขียน)

| อะเลคซันดร์ ฟาเดเยฟ |
| --- | --- |
อะเลคซันดร์ ฟาเดเยฟ ในปี 1952
เกิด: 24 ธันวาคม ค.ศ. 1901(1901-12-24) Kimry, เขตผู้ว่าการตเวียร์, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1956(1956-05-13) (54 ปี) เปเรเดคีนะ, แคว้นมอสโก, สาธารณรัฐรัสเซีย, สหภาพโซเวียต
ที่ฝังศพ: สุสานโนโวเดวีชี
อาชีพ: นักเขียน, นักวิจารณ์
สัญชาติ: รัสเซีย
แนว: นิยาย
ผลงานที่สำคัญ: โมโลดายากวาร์ดียา
คู่สมรส: Angelina Stepanova
อะเลคซันดร์ อะเลคซันโดรวิช ฟาเดเยฟ (รัสเซีย: Алекса́ндр Алекса́ндрович Фаде́ев; 24 ธันวาคม [ตามปฎิทินเก่า: 11 ธันวาคม] 1901 – 13 พฤษภาคม 1956) เป็นนักเขียนชาวโซเวียตซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสหภาพนักเขียนโซเวียตและเป็นประธานตั้งแต่ ค.ศ. 1946 ถึง ค.ศ. 1956
ฟาเดเยฟเกิดที่ Kimry, เขตผู้ว่าการตเวียร์ ตั้งแต่ปี 1908 ถึงปี 1912 เขาอาศัยอยู่ใน Chuguyevka, ดินแดนปรีมอร์สกี เขาเข้าร่วมพรรคบอลเชวิคในปี 1918 และมีส่วนร่วมในการเคลื่อนไหวแบบกองโจรต่อต้านกองทัพขาวและญี่ปุ่นที่เข้าไปแทรกแซงในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซีย ในปี 1927 เขาได้ตีพิมพ์นวนิยายเรื่อง The Rout (หรือที่เรียกว่า The Nineteen) ซึ่งเขาเล่าถึงนักสู้กองโจรวัยเยาว์ ในปี 1930 เขาได้ตีพิมพ์ส่วนแรกของนวนิยายเรื่อง The Last of the Udege ซึ่งเขายังคงทำงานต่อไปตลอดชีวิต (ฉบับที่มีเล่มที่สองทั้งหมดที่เขาทำได้ทั้งหมดได้รับการตีพิมพ์ในปี 1940)
ในปี 1945 ฟาเดเยฟได้ประพันธ์นวนิยายเรื่อง โมโลดายากวาร์ดียา (อิงจากเหตุการณ์จริงในสงครามโลกครั้งที่สอง) โดยที่นิยายเล่าเกี่ยวกับองค์กรคอมโซมอลใต้ดินชื่อยังการ์ด ซึ่งต่อสู้กับพวกนาซีในเมืองคราซโนดอนที่ถูกยึดครอง (ในสาธารณรัฐยูเครน) ฟาเดเยฟได้รับรางวัลสตาลินในปี 1946 สำหรับนวนิยายเรื่องนี้ ในปี 1948 ภาพยนตร์เรื่อง โมโลดายากวาร์ดียา ซึ่งสร้างจากหนังสือเล่มนี้ได้ถูกฉายและได้ถูกปรับแก้ในปี 1964 เพื่อแก้ไขความไม่ถูกต้องในหนังสือ
ฟาเดเยฟได้รับการสนับสนุนจากโจเซฟ สตาลินซึ่งประกาศว่าเขาเป็น "นักมนุษยนิยมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่โลกเคยรู้จัก" ในช่วงทศวรรษที่ 1940 เขาได้ให้ความสำคัญกับลัทธิจดานอฟ ซึ่งเป็นแคมเปญรณรงค์วิพากษ์วิจารณ์และข่มเหงต่อนักเขียนและนักประพันธ์ชั้นนำของสหภาพโซเวียตหลายคน อย่างไรก็ตามเขาเป็นเพื่อนของมิคาอิล โชโลคอฟ ฟาเดเยฟได้แต่งงานกับ Angelina Stepanova (1905–2000) ซึ่งเป็นนักแสดงละครเวทีชื่อดัง
ในช่วงหลายปีสุดท้ายของชีวิต ฟาเดเยฟมีอาการทางประสาทกำเริบจากการดื่มแอลกอฮอล์เป็นเวลานาน แหล่งข่าวบางแห่งอ้างว่าส่วนใหญ่เกิดจากการล้มล้างลัทธิสตาลินในช่วงการผ่อนปรนครุชชอฟ ในที่สุดฟาเดเยฟกระทำอัตวินิบาตกรรมด้วยการยิงตัวตายที่ในบ้านดาช่าของเขาในเปเรเดคีนะ โดยที่ทิ้งจดหมายไว้ให้ใครเห็น เนื้อหาในจดหมายเป็นทัศนคติเชิงลบของเขาต่อทั้งผู้นำเก่าและใหม่ของพรรค เขาเรียกสตาลินว่าเป็น "เซแทร็ป" ในโน้ต การฆ่าตัวตายของเขาเกิดขึ้นจากการที่เขาถูกประณามจากมิคาอิล โชโลคอฟ เพื่อนของเขาและถูกรัฐตำหนิว่าเป็นนักวรรณกรรมโซเวียตที่แย่ในการประชุมครั้งที่ 20 ในจดหมายลาตายของเขา เขาโจมตีพวกสตาลินที่ "กำจัด" บุคคลที่ดีที่สุดในวงการวรรณกรรมโซเวียตและกล่าวว่าพวกเขา "นำพวกเรา (นักเขียน) ลงไปสู่ระดับเด็ก พวกเขาทำลายเรา พวกเขาคุกคามเราในเชิงอุดมคติและเรียกสิ่งนี้ว่า 'สปิริตของพรรค'" เขาโจมตีผู้นำโซเวียตคนใหม่ว่าเต็มไปด้วยคนที่ไม่ได้รับการศึกษาซึ่งแสดงให้เห็นว่า "ลัทธินิยมและความโง่เขลา - พร้อมกับความเชื่อมั่นในตนเองที่น่าอัปยศอดสู" ในความพยายามที่จะเป็นผู้นำวรรณกรรมของโซเวียต ร่างของอะเลคซันดร์ ฟาเดเยฟถูกฝังที่สุสานโนโวเดวีชี
อะฟานาซี เบโลโบโรดอฟ

| อะฟานาซี เบโลโบโรดอฟ |
| --- | --- |

เกิด: 31 มกราคม 1903 Akinino-Baklashi, Irkutsk Governorate, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 1 กันยายน ค.ศ. 1990(1990-09-01) (87 ปี) มอสโก, สหภาพโซเวียต
รับใช้: สหภาพโซเวียต
แผนก/สังกัด: กองทัพแดง (ต่อมาคือ กองทัพสหภาพโซเวียต)
ประจำการ:   1918–1920  1923–1968 
ชั้นยศ: พลเอกแห่งกองทัพ
บังคับบัญชา:   กองทัพที่ 43  กองทัพธงแดงที่ 1  กองกำลังที่ 5  กองทัพที่ 39  มณฑลทหารโวโรเนจ  มณฑลทหารมอสโก 
การยุทธ์:   สงครามกลางเมืองรัสเซีย  1929 Sino–Soviet conflict  สงครามโลกครั้งที่สอง 
บำเหน็จ:   วีรชนแห่งสหภาพโซเวียต (2)  เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน (5)  เครื่องอิสริยาภรณ์การปฏิวัติเดือนตุลาคม  เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง (5)  เครื่องอิสริยาภรณ์ซูโวรอฟ ชั้นที่ 1 และ 2  เครื่องอิสริยาภรณ์คูตูซอฟ ชั้นที่ 2  เครื่องอิสริยาภรณ์สงครามปิตุภูมิ ชั้นที่ 1  เครื่องอิสริยาภรณ์สำหรับการทำงานเพื่อมาตุภูมิในกองทัพสหภาพโซเวียต ชั้นที่ 3 
อะฟานาซี ปัฟลันเตียวิช เบโลโบโรดอฟ (รัสเซีย: Афанасий Павлантьевич Белобородов) เป็นผู้บัญชาการกองทัพโซเวียตในช่วงแนวรบด้านตะวันออกระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นผู้ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์วีรชนแห่งสหภาพโซเวียต 2 ครั้ง และ เครื่องอิสริยาภรณ์อื่น ๆ 7 ดวง นอกจากนี้เบโลโบโรดอฟยังบัญชาการมณฑลทหารมอสโกตั้งแต่ปี 1963 ถึงปี 1968
แหล่งข้อมูลอื่น

Волынец А. «Боевой путь генерала А.П.Белобородова»
Детская библиотека № 23 г. Иркутска.
День командира дивизии. เก็บถาวร 2015-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน А. Бек.
Последний приказ генерала. И. Николаев. «Звезда». 2001, № 10.
Подборка статей Клуба ИСТОК г. Истра
Сыну Сибири А. П. Белобородову
อะเลคเซย์ กูโรแพทกิน

| อะเลคเซย์ กูโรแพทกิน |
| --- | --- |
พลเอก อะเลคเซย์ นีโคลายวิช กูโรแพทกิน
เกิด: 29 มีนาคม ค.ศ. 1848(1848-03-29) ปัสคอฟ, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 16 มกราคม ค.ศ. 1925(1925-01-16) (76 ปี) ปัสคอฟ, สหภาพโซเวียต
รับใช้:  จักรวรรดิรัสเซีย
แผนก/สังกัด: กองทัพบกจักรวรรดิรัสเซีย
ชั้นยศ:  พลเอก
บังคับบัญชา: กองทัพบกจักรวรรดิรัสเซีย
การยุทธ์: สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
พลเอก อะเลคเซย์ นีโคลายวิช กูโรแพทกิน (รัสเซีย: Алексе́й Никола́евич Куропа́ткин) เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงครามของจักรวรรดิรัสเซีย ระหว่าง ค.ศ. 1898-1904 เขาเป็นบุคคลที่รับผิดชอบต่อความพ่ายแพ้ของรัสเซียในสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุทธการมุกเดนและยุทธการเหลียวหยาง
ก่อนจะเกิดสงครามกับญี่ปุ่น ภายหลังกูโรแพทกินได้ไปเยือนและพูดคุยกับทางญี่ปุ่นในปี 1903 เขามีความเห็นว่ารัสเซียไม่ควรใช้กำลังทางทหารต่อญี่ปุ่นในการแก้ปัญหาข้อขัดแย้ง และเขาต่อต้านนโยบายต่างประเทศของนายเบโซรบราซอฟ ที่ปรึกษาด้านการเมือง อย่างไรก็ตาม ในที่สุดสงครามก็อุบัติขึ้นโดยที่ญี่ปุ่นเป็นฝ่ายเริ่ม นโยบายด้านสงครามของเขา คือให้ยื้อเวลาและหลีกเลี่ยงความสูญเสียให้ได้มากที่สุดจนกว่าทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรียจะก่อสร้างแล้วเสร็จ ซึ่งหากแล้วเสร็จจะช่วยส่งกำลังและยุทธปัจจัยแก่กองทัพตะวันออกได้อย่างสะดวกและรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม ความพ่ายแพ้ในศึกต่างๆที่เกิดขึ้นก็ทำให้เขาเริ่มไขว้เขวและมีความไม่มั่นใจในการสั่งการเกิดขึ้น ซึ่งนักวิเคราะห์ชี้ว่า จุดนี้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้รัสเซียพ่ายแพ้อย่างสิ้นท่า
ภายหลังรัสเซียพ่ายแพ้ที่ใหญ่หลวงในยุทธการมุกเดน กูโรแพทกินก็ถูกปลดและส่งต่อตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการสงครามให้แก่ พลเอก นีโคไล ลีเนวิช อดีตผู้บัญชาการกองพลที่ 1 ประจำแมนจูเรีย
ภายหลังสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น สิ่นสุดลง ในปี 1906 เขาก็ได้เข้าเป็นหนึ่งในคณะอภิรัฐมนตรี แต่ดำรงตำแหน่งได้เพียงราวหนึ่งปีเขาก็ลาออก
อะบาคัน

| อะบาคัน Абакан |
| --- | --- |
นคร
การถอดเสียงอื่น
 • Khakas: Ағбан, Абахан
อาคารว่าการนครอะบาคัน
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: ไม่มี
ที่ตั้งของอะบาคัน 
อะบาคันที่ตั้งของอะบาคันแสดงแผนที่รัสเซียอะบาคันอะบาคัน (รัสเซีย)แสดงแผนที่รัสเซีย
พิกัด:  53°43′N 91°28′E﻿ / ﻿53.717°N 91.467°E﻿ / 53.717; 91.467
ประเทศ: รัสเซีย
หน่วยองค์ประกอบ: สาธารณรัฐคาคัสเซีย
สถาปนา: 1675
จัดตั้งเป็นนคร: 30 เมษายน ค.ศ. 1931
การปกครอง
 • องค์กร: สภาผู้แทนราษฎร
 • นายกเทศมนตรี: อเล็กซี่ เลมิน
ความสูง: 245 เมตร (804 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนครัวปี 2010)
 • ทั้งหมด: 165,214 คน
 • ประมาณ (2018): 184,168 (+11.5%) คน
 • อันดับ: 109 ในปี 2010
สถานะการบริหาร
 • เขตย่อยของ: นครของอะบาคัน
 • เมืองศูนย์กลางของ: สาธารณรัฐคาคัสเซีย
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: นครของอะบาคัน
สถานะเทศบาล
 • เขตเมือง: เขตเมืองอะบาคัน
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: เขตเมืองอะบาคัน
รหัสไปรษณีย์: 655000–655012, 655014–655019, 655022, 655400, 655899, 655961, 655965, 655966
รหัสโทรศัพท์: +7 3902
รหัส OKTMO: 95701000001
วันนคร: วันที่ 2 ถึงวันเสาร์สุดท้ายของเดือนสิงหาคม
เว็บไซต์: абакан.рф
อะบาคัน (อังกฤษ: Abakan; รัสเซีย: Абака́н; Khakas: Ағбан or Абахан) เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐคาคัสเซีย ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบกันของแม่น้ำเยนิเซและแม่น้ำอะบาคัน มีประชากร 165,214 คนจากสำมะโนปี ค.ศ. 2010—เพิ่มขึ้นเล็กน้อยจาก 165,197 คน ที่บันทึกไว้ระหว่างสำมะโนปี ค.ศ. 2002 และเพิ่มขึ้นอีกจาก 154,092 คน จากสำมะโนปี ค.ศ. 1989
การทหาร

กองพลจู่โจมทางอากาศที่ 100 ของกองกำลังทางอากาศของรัสเซีย ตั้งอยู่ในเมืองจนกระทั่งประมาณปี ค.ศ. 1996
หน่วยความมั่นคงกลาง

| หน่วยความมั่นคงกลาง Федеральная служба безопасности |
| --- | --- |

อักษรย่อ: FSB (ФСБ)
ข้อมูลองค์กร
ก่อตั้ง: 12 เมษายน พ.ศ. 2538 (29 ปี)
หน่วยงานก่อนหน้า: เคจีบี
เจ้าหน้าที่: State secret - greater than 262,000 (see text)
โครงสร้างเขตอำนาจ
หน่วยงานรัฐบาลกลาง: รัสเซีย
เขตอำนาจในการปฏิบัติการ: รัสเซีย
ลักษณะทั่วไป: การบังคับใช้กฎหมายของรัฐบาลกลาง
สำนักงานใหญ่: Lubyanka Square, มอสโก, รัสเซีย
 
เว็บไซต์
FSB.ru
หน่วยความมั่นคงกลาง หรือ เอฟเอสบี (รัสเซีย: Федеральная служба безопасности; ย่อ: ФСБ) เป็นหน่วยข่าวกรองของรัฐบาลประเทศรัสเซีย โดยเป็นหน่วยที่ได้รับสืบทอดมาจากหน่วยสืบราชการลับของสหภาพโซเวียตคือ คณะกรรมการความมั่นคงแห่งรัฐ (KGB)
หน่วยงานก่อนหน้าของเอฟเอสบีคือ หน่วยงานต่อต้านข่าวกรองกลาง(FSK) ของรัสเซีย ซึ่งเป็นผู้รับช่วงต่อจากหน่วยเคจีบี: เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2538 ประธานาธิบดีรัสเซีย บอริส เยลต์ซิน ได้ลงนามกฏหมายบังคับให้มีการปรับปรุงโครงสร้างหน่วยเอฟเอสเคเสียใหม่ ซึ่งเป็นผลทำให้มีการสร้างหน่วยเอฟเอสบี ในปี พ.ศ. 2546 ความรับผิดชอบของหน่วยเอฟเอสบีได้ถูกขยายเพิ่มเติมโดยการรวมหน่วยงานพิทักษ์ชายแดนที่เป็นอิสระก่อนหน้านี้และเป็นส่วนสำคัญของสำนักการสื่อสารและข้อมูลสารสนเทศของรัฐบาลกลาง (Federal Agency of Government Communication and Information - FAPSI) ที่ถูกยกเลิกไป องค์ประกอบโครงสร้างที่สำคัญของทั้งสามหน่วยงานที่รับช่วงต่อของอดีตหน่วยเคจีบีที่ยังคงเป็นอิสระในการบริหารของเอฟเอสบี คือ หน่วยข่าวกรองต่างประเทศ (SVR) หน่วยการป้องกันกลาง (FSO) และกองอำนวยการหลักของโครงการพิเศษของประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย (GUSP)
ภายใต้กฏหมายของรัฐบาลกลางรัสเซีย เอฟเอสบีเป็นหน่วยงานทางทหาร เช่นเดียวกับกองทัพ กระทรวงกิจการภายใน (MVD) หน่วยการป้องกันกลาง (FSO) หน่วยข่าวกรองต่างประเทศ (SVR) หน่วยควบคุมยาเสพติดกลางของรัสเซีย (FSKN) กองอำนวยการหลักสำหรับการควบคุมยาเสพติด (GUKON) และกระทรวงสถานการณ์ฉุกเฉิน (EMERCOM) ในการปกป้องพลเรือน แต่เจ้าหน้าที่นายทหารชั้นสัญญาบัตรมักจะไม่สวมเครื่องแบบทหาร
เอฟเอสบี มีหน้าที่หลักในการรักษาความปลอดภัยภายในของรัฐรัสเซีย การต่อต้านข่าวกรอง และการต่อสู้กับองค์กรอาชญากรรม การก่อการร้าย และการลักลอบขนยาเสพติด ในขณะที่การจารกรรมในต่างประเทศถือเป็นความรับผิดชอบหลักของหน่วยข่าวกรองต่างประเทศของรัสเซีย ซึ่งเป็นผู้รับช่วงต่อจากผู้อำนวยการแรกของเคจีบี เช่นเดียวกับกองอำนวยการข่าวกรองหลัก(GRU) หน่วยงานภายในกระทรวงกลาโหมรัสเซีย อย่างไรก็ตาม FAPSI ของเอฟเอสบีได้ดำเนินการเฝ้าระวังทางอิเล็กทรอนิกส์ในต่างประเทศ หน่วยงานบังคับใช้กฏหมายและหน่วยงานข่าวกรองทั้งหมดในรัสเซียนั้นจะทำงานอยู่ภายใต้คำแนะนำของเอฟเอสบี หากมีความจำเป็น
เอฟเอสบี มีบุคลากรในเครื่องแบบ จำนวนประมาณ 66,000 คน รวมถึงทหารหน่วยรบพิเศษจำนวนประมาณ 4,000 นาย นอกจากนี้ยังมีบุคลากรจากหน่วยงานชายแดน มีทหารเฝ้าชายแดนจำนวนประมาณ 160,000–200,000 นาย
ภายใต้มาตรา 32 ของกฏหมายรัฐธรรมนูญของรัฐบาลกลางเกี่ยวกับรัฐบาลแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย เอฟเอสบีจะตอบคำถามโดยตรงกับประธานาธิบดีรัสเซียและผู้อำนวยการของเอฟเอสบี ในขณะที่สมาชิกของรัฐบาลสหพันธรัฐรัสเซีย ซึ่งมีหัวหน้าเป็นประธานของรัฐบาล ที่จะรายงานต่อประธานาธิบดีเท่านั้น ผู้อำนวยการนั้น ยังมีตำแหน่งเป็นสมาชิกถาวรของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งรัสเซีย ซึ่งมีประธานโดยประธานาธิบดีและประธานแห่งคณะกรรมการการต่อต้านการก่อการร้ายแห่งชาติของรัสเซีย
ดูเพิ่ม

สำนักข่าวกรองกลาง (CIA)
หน่วยข่าวกรองลับ (MI6)
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website of the Federal Security Service of the Russian Federation (รัสเซีย)
แหล่งข้อมูลอื่น > Profiles

Federal Security Service (FSB) Library of Congress Country Studies (Data as of July 1996)
Russian Security Services AXIS Information and Analysis (AIA)
Federal Security Service (FSB) FAS Intelligence Resource Program
Power Ministries / Intelligence – Russian Federation Post-Soviet Newsletter
Federal Security Service (FSB) Agentura.Ru
Federal Security Service (FSB) GlobalSecurity
อะเลคซันดร์ ซูโวรอฟ

| อะเลคซันดร์ ซูโวรอฟ |
| --- | --- |
ภาพวาดเหมือนจริงของอะเลคซันดร์ ซูโวรอฟ
เกิด: 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1730(1730-11-24) มอสโก จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1800(1800-05-18) (69 ปี) เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก จักรวรรดิรัสเซีย
สุสาน: Alexander Nevsky Lavra
รับใช้:  รัสเซีย  จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
แผนก/สังกัด: กองทัพจักรวรรดิรัสเซีย
ประจำการ: 1746–1800
ชั้นยศ: Generalissimo
การยุทธ์:  สงครามเจ็ดปี Battle of Kunersdorf  Raid on Berlin  War of the Bar Confederation  สงครามรัสเซีย-ตุรกี (ค.ศ. 1768–1774)  สงครามรัสเซีย-ตุรกี (ค.ศ. 1787–1792)  Kościuszko Uprising  Battle of Brest  War of the Second Coalition  Suvorov's Swiss expedition 
บำเหน็จ:   เครื่องราชอิสริยากรณ์เซนต์แอนดรูว์  เครื่องราชอิสริยากรณ์เซนต์จอร์จ  เครื่องราชอิสริยากรณ์เซนต์วลาดีมีร์  เครื่องราชอิสริยากรณ์เซนต์อะเลคซันดร์ เนฟสกี  เครื่องราชอิสริยากรณ์เซนต์อันนา  เครื่องราชอิสริยากรณ์แร้งดำ  เครื่องราชอิสริยากรณ์แร้งแดง  เครื่องราชอิสริยากรณ์แร้งขาว  Order of Sts. Maurice and Lazarus  เครื่องราชอิสริยากรณ์เซนต์จอนน์แห่งเยรูซาเลม  Order of St. Hubert  Order of St. Stanislaus  Military Order of Maria Theresa  Pour le Mérite 
อะเลคซันดร์ วาซีลเยวิช ซูโวรอฟ (รัสเซีย: Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров) เป็นผู้บัญชาการทหารชาวรัสเซีย เป็นผู้ที่ได้รับการยกย่องให้เป็นวีรชนของชาติ นอกจากนี้ซูโวรอฟยังเป็นถึงเคานต์แห่ง Rymnik, เคานต์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์, เจ้าชายแห่งอิตาลี, และเป็นจอมพลสูงสุดแห่งรัสเซียคนสุดท้าย
ซูโวรอฟเกิดที่มอสโกใน ค.ศ. 1729 เมื่อตอนที่เขายังหนุ่ม เขาศึกษาเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ทางทหาร และต่อมาเมื่อตอนที่เขาอายุ 17 ปีเขาได้เข้าร่วมกับกองทัพจักรวรรดิรัสเซีย โดยในช่วงสงครามเจ็ดปี เขาได้รับการเลื่อนยศเป็นพันเอกใน ค.ศ. 1762 ต่อมาเขาได้เข้าร่วมในสงครามกบฏสหพันธ์บาร์ ใน ค.ศ. 1768 ซูโวรอฟสามารถยึดนครกรากุฟ และมอบความพ่ายแพ้ให้โปแลนด์ที่ Lanckorona และ Stołowicze นำมาสู่การแบ่งโปแลนด์ เขาถูกเลื่อนยศเป็นนายพลและต่อสู่ต่อในสงครามรัสเซีย-ตุรกี (ค.ศ. 1768–1774) โดยได้ชัยชนะที่ Kozludzha และถูกเลื่อนยศเป็น พลเอกทหารราบ ใน ค.ศ. 1786 เขายังได้บัญชาการในช่วงสงครามรัสเซีย-ตุรกี (ค.ศ. 1787–1792) และได้ชัยชนะที่ Rymnik และ Izmail หลังจากนั้น เขายังได้เป็นเคานต์ทั้งในจักรวรรดิรัสเซีย และ จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ นอกจากนี้ ซูโวรอฟยังปราบปรามการก่อการกำเริบกอช์ชูชกอ ใน ค.ศ. 1794 ที่ Maciejowice และ เข้าโจมตีกรุงวอร์ซอ
แหล่งข้อมูลอื่น

Alexander V. Suvorov: Russian Field Marshal, 1729–1800
Speed, Assessment, and Hitting Power: Suvorov's Art of Victory เก็บถาวร 2004-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Suvorov military museum in Saint Petersburg
Suvorov's home and family เก็บถาวร 2005-03-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Suvorov – the one man who could have stopped Bonaparte
Aleksandr Suvorov: Count of Rymniksky and Prince of Italy
Alexander Suvorov: The Science of Victory (Untranslated)
อะตืยบาตืยชลิซอลดาตืย

| อะตืยบาตืยชลิซอลดาตืย |
| --- | --- |

กำกับ: Leonid Bykov
เขียนบท: Kirill Rapoport Boris Vasilev
นักแสดงนำ: Leonid Bykov Vladimir Konkin
กำกับภาพ: Vladimir Vojtenko
ตัดต่อ: Aleksandra Goldabenko
ดนตรีประกอบ: Georgi Dmitriyev
บริษัทผู้สร้าง: โดวเจนโคฟิล์มสตูดิโอ 
วันฉาย: 15 เมษายน 2520 (สหภาพโซเวียต)
ความยาว: 87 นาที
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: รัสเซีย
อะตืยบาตืยชลิซอลดาตืย (รัสเซีย: Аты-баты, шли солдаты..., อักษรโรมัน: Aty-baty, shli soldaty...) เป็นภาพยนตร์แนวสงครามจากสหภาพโซเวียต กำกับโดย Leonid Bykov
เนื้อเรื่อง

ที่สถานีรถไฟเล็ก ๆ Podbednya ไม่แตกต่างจากสถานีรถไฟอื่น ๆ ในสหภาพโซเวียต ในช่วงระหว่างมหาสงครามของผู้รักชาติที่มีการสู้รบที่รุนแรง และตอนนี้ที่สถานีรถไฟแห่งนี้ญาติของบรรดาผู้ที่เข้าหาชัยชนะ แต่ไม่ได้มีชีวิตอยู่ถึงตอนนั้น ได้รวมตัวกัน
ในภาพยนตร์เรื่อง อะตืยบาตืยชลิซอลดาตืย นี้ แสดงเนื้อเรื่องแบบคู่ขนาน 2 แบบ ในแบบที่หนึ่งจะดำเนินเนื้อเรื่องในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษที่ 1970 และแบบที่สองที่ดำเนินเนื้อเรื่องในช่วงฤดูใบไม้ผลิของปี 1944 ช่วงท้ายของภาพยนตร์จะจบลงที่การสู้รบในวันที่ 18 มีนาคม 1944 และพิธีรำลึกเพื่อเป็นเกียรติแก่ทหารผู้วายชนม์ในวันที่ 18 มีนาคม 1974
แหล่งข้อมูลอื่น

อะตืยบาตืยชลิซอลดาตืย ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อัครบิดรนิคอนแห่งมอสโก

อัครบิดรนีคอน
นีคอน (รัสเซีย: Ни́кон, ภาษารัสเซียเก่า: Нїконъ) มีนามเดิมว่า นิกิตา มินิน (Nikita Minin; Никита Минин; 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1605 - 17 สิงหาคม ค.ศ. 1681) เป็นอัครบิดรแห่งมอสโกและรัสทั้งปวงองค์ที่ 7  ในคริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์ ดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการตั้งแต่ ค.ศ. 1652 ถึงค.ศ. 1666 ท่านมีชื่อเสียงในด้านวาทศิลป์ เป็นผู้มีกำลังความสามารถ เคร่งครัดในศาสนา และสนิทกับซาร์อะเลคเซย์ที่ 1 แห่งรัสเซีย อัครบิดรนีคอนได้ดำเนินการปฏิรูปมากมายจนในที่สุดนำไปสู่ความแตกแยกในคริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์ที่เรียกว่า ราสโคล เป็นเวลาหลายปีที่ท่านได้กลายเป็นผู้นำทางการเมืองที่โดดเด่น ซึ่งมักจะเทียบตนเสมอซาร์ หรือ แม้กระทั่งบดบังรัศมีของพระเจ้าซาร์ผู้เป็นพระประมุข แนวทางการปฏิรูปเกี่ยวกับพิธีสวดทางศาสนาของอัครบิดรนิคอนนั้นไม่เป็นที่นิยมชมชอบในหมู่ประชาชนที่ยึดมั่นประเพณีอนุรักษ์นิยม ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1666 อัครบิดรนีคอนถูกคัดค้านจากการประชุมคณะบาทหลวงที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ ท่านถูกลิดรอนหน้าที่ทางศาสนา และถูกถอดยศ ลดสถานะเป็นบาทหลวงธรรมดา อัครบิดรโยอาซัฟที่ 2 แห่งมอสโกได้ขึ้นสืบอำนาจต่อจากการเลือกโดยสภาบาทหลวง
อะเลคซันดรา คอลลอนไต

| อะเลคซันดรา คอลลอนไต |
| --- | --- |
อะเลคซันดรา คอลลอนไต ประมาณ ค.ศ. 1900
เกิด: อะเลคซันดรา มีฮาอิลอฟนา ดอมอนตอวิช 31 มีนาคม 1872 เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 9 มีนาคม ค.ศ. 1952(1952-03-09) (79 ปี) มอสโก, สาธารณรัฐรัสเซีย, สหภาพโซเวียต
สัญชาติ: รัสเซีย
อาชีพ: นักปฏิวัติ, นักเขียน, นักการทูต
พรรคการเมือง: พรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตย (1899–1906)  พรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตย (เมนเชวิค) (1906–1915)  พรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตย (บอลเชวิค) (1915–1918)   (ต่อมาคือพรรคคอมมิวนิสต์รัสเซีย/มวลสหภาพ — สหภาพโซเวียต)
คู่สมรส: วลาดีมีร์ ลูดวีโกวิช คอลลอนไต ปาเวล วืยเบนโค
บุตร: มีฮาอิล คอลลอนไต
ลายมือชื่อ

อะเลคซันดรา มีฮาอิลอฟนา คอลลอนไต (รัสเซีย: Алекса́ндра Миха́йловна Коллонта́й, นามสกุลเดิม ดอมอนตอวิช, Домонто́вич; 31 มีนาคม [ตามปฎิทินเก่า: 19 มีนาคม] 1872 – 9 มีนาคม 1952) เป็นนักปฏิวัติ นักการเมือง นักการทูต และนักทฤษฎีลัทธิมากซ์ชาวรัสเซีย เธอทำหน้าที่เป็นกรรมการราษฎรฝ่ายสวัสดิการสังคมในรัฐบาลของวลาดีมีร์ เลนินใน ค.ศ. 1917-1918 เธอเป็นผู้หญิงที่มีความโดดเด่นอย่างมากในพรรคบอลเชวิคและเป็นสตรีคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ได้เป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการในคณะรัฐมนตรี
คอลลอนไตเป็นบุตรสาวของนายพลแห่งกองทัพจักรวรรดิรัสเซีย คอลลอนไตยอมรับการเมืองที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงในคริสต์ทศวรรษ 1890 และเข้าร่วมพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซียใน ค.ศ. 1899 ในระหว่างการแตกแยกทางอุดมการณ์ของพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตย เธอเข้าข้างฝ่ายเมนเชวิคของยูลิอุส มาร์ตอฟ ซึ่งเป็นฝ่ายตรงข้ามกับฝ่ายบอลเชวิคของเลนิน หลังถูกเนรเทศออกจากรัสเซียใน ค.ศ. 1908 คอลลอนไตออกเดินทางไปทั้งยุโรปตะวันตกและสหรัฐ และสนับสนุนไม่ให้เข้าร่วมในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ใน ค.ศ. 1915 เธอแยกทางกับเมนเชวิคและกลายเป็นสมาชิกของพรรคบอลเชวิค
หลังการปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ ใน ค.ศ. 1917 ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ซาร์สละราชสมบัติ คอลลอนไตกลับมารัสเซียอีกครั้ง เธอสนับสนุนข้อเสนอที่รุนแรงของเลนิน และในฐานะสมาชิกของคณะกรรมการกลางพรรค โหวตให้ใช้นโยบายการก่อการกำเริบด้วยอาวุธซึ่งนำไปสู่การปฏิวัติเดือนตุลาคมและการสิ้นสุดของรัฐบาลชั่วคราวที่นำโดยอะเลคซันดร์ เคเรนสกี เธอได้รับแต่งตั้งให้เป็นกรรมการราษฎรฝ่ายสวัสดิการสังคมในรัฐบาลโซเวียตชุดแรก แต่ในไม่นานเธอก็ลาออกเนื่องจากเธอไม่เห็นด้วยกับสนธิสัญญาสันติภาพเบรสต์-ลิตอฟสค์ในกลุ่มคอมมิวนิสต์ฝ่ายซ้าย เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวนอกเหนือจากมารีเยีย สปีรีดอโนวา ที่มีบทบาทสำคัญในระหว่างการปฏิวัติรัสเซีย
ใน ค.ศ. 1919 คอลลอนไตได้ก่อตั้ง Zhenotdel ซึ่งทำงานเพื่อปรับปรุงสถานะของสตรีในสหภาพโซเวียต เธอเป็นผู้สนับสนุนการปลดปล่อยสตรีและสนับสนุนความรักอิสระ และต่อมาได้รับการยอมรับว่าเป็นบุคคลสำคัญในแนวคิดสตรีนิยมลัทธิมากซ์
คอลลอนไตพูดตรงไปตรงมาต่ออิทธิพลของข้าราชการเหนือพรรคคอมมิวนิสต์และแนวปฏิบัติภายในที่ไม่เป็นประชาธิปไตย ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเข้าข้างฝ่ายค้านกรรมกรฝ่ายซ้ายใน ค.ศ. 1920 แต่ในที่สุดก็พ่ายแพ้และถูกกีดกัน โดยหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองถูกขับออกจากพรรคอย่างหวุดหวิด ตั้งแต่ ค.ศ. 1922 เป็นต้นมา เธอได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งทางการทูตในต่างประเทศหลายแห่ง ทั้งในนอร์เวย์ เม็กซิโก และสวีเดน ใน ค.ศ. 1943 เธอได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นเอกอัครราชทูตประจำสวีเดน คอลลอนไตเกษียณจากราชการทางการทูตใน ค.ศ. 1945 และเสียชีวิตที่กรุงมอสโกใน ค.ศ. 1952
แหล่งข้อมูลอื่น

Alexandra Kollontai Internet Archive at Marxists Internet Archive.
Christine Thomas, "For socialism and women's liberation," (Archived 25 October 2009) Socialism Today, March 2003.
Helen Ward, "Alexandra Kollontai," เก็บถาวร 5 พฤษภาคม 2009 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน PermanentRevolution.net
Gabrille Tousignant, "St-Petersbourg workers of the textile industry," Kollontai.net
กฤตภาคจากหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ อะเลคซันดรา คอลลอนไต ในหอจดหมายเหตุข่าวสารคริสต์ศตวรรษที่ 20 ของ ZBW
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI 2  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  ฟินแลนด์  สหรัฐ 2  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  KulturNav 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  SNAC  IdRef
ออคเตียบร์

| ออคเตียบร์ |
| --- | --- |

กำกับ: กรีโกรี อะเลคซันดรอฟ เซียร์เกย์ ไอเซนสไตน์
เขียนบท: กรีโกรี อะเลคซันดรอฟ เซียร์เกย์ ไอเซนสไตน์
นักแสดงนำ: Vladimir Popov Vasili Nikandrov Layaschenko
กำกับภาพ: Vladimir Nilsen Vladimir Popov Eduard Tisse
ดนตรีประกอบ: ดมีตรี ชอสตาโควิช
ผู้จัดจำหน่าย: โซคีโน (สหภาพโซเวียต) Amkino Corporation (สหรัฐ) First National Pictures (อื่น ๆ)
วันฉาย:   20 มกราคม ค.ศ. 1928 (1928-01-20) 
ความยาว: 104 นาที
ประเทศ: สหภาพโซเวียต
ภาษา: ภาพยนตร์เงียบ ไทเทิลกลางเรื่องภาษารัสเซีย
ออคเตียบร์ หรืออีกชื่อคือ Oktyabr': Desyat' dney kotorye potryasli mir (รัสเซีย: Октябрь (Десять дней, которые потрясли мир)) เป็นภาพยนตร์เงียบอิงประวัติศาสตร์ของสหภาพโซเวียต โดย เซียร์เกย์ ไอเซนสไตน์ และ กรีโกรี อะเลคซันดรอฟ โดยสร้างเพื่อเป็นการฉลองครบรอบ 10 ปี การปฏิวัติเดือนตุลาคม โดยภาพยนตร์เช้าฉายในชื่อ October ในสหภาพโซเวียต และตัดต่อและเข้าฉายในต่างประเทศในชื่อ Ten Days That Shook The World โดยตั้งชื่อตามหนังสือที่เกี่ยวกับการปฏิวัติที่โดงดังของ John Reed