stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟรันส์ ฮัลส์
ชีวิต

ฟรันส์ ฮัลส์ เกิดเมื่อราว ค.ศ. 1582 หรือ ค.ศ. 1583 ที่เมืองแอนต์เวิร์ป ประเทศเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเบลเยียม) ครอบครัวของฮัลส์ก็เช่นเดียวกับครอบครัวอื่นที่หลบหนีออกจากแอนต์เวิร์ประหว่างการเสียเมืองแอนต์เวิร์ป (Fall of Antwerp, 1584–1585) จากเนเธอร์แลนด์ของสเปนไปฮาร์เลมที่ฮัลส์อาศัยอยู่จนตลอดชีวิต ฮัลส์ได้รับการศึกษาทางศิลปะจากจิตรกรชาวเฟลมิชที่หลบหนีมาอีกคนหนึ่งกาเริล ฟัน มันเดอร์ (Karel van Mander) ที่ได้รับอิทธิพลจากลัทธิจริตนิยม แต่ไม่เห็นได้ชัดในภาพเขียน
เมื่ออายุได้ 27 ปีฮัลส์ก็ได้เป็นสมาชิกของสมาคมช่างนักบุญลูกา และเริ่มทำงานเป็นช่างซ่อมศิลปะสำหรับเทศบาลเมือง ฮัลส์ซ่อมภาพในงานสะสมขนาดใหญ่ที่กาเริล ฟัน มันเดอร์ บรรยายในหนังสือ "หนังสือจิตรกรรม" (Het Schilder-Boeck) ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1604 งานที่เด่นคืองานของเคร์ตเคิน โตต ซินต์ ยันส์ (Geertgen tot Sint Jans), ยัน ฟัน สโคเริล (Jan van Scorel) และยัน โมสตาร์ต (Jan Mostaert) ที่แขวนอยู่ที่วัดเซนต์จอห์นในฮาร์เลม งานซ่อมภาพเขียนเป็นงานที่เมืองฮาร์เลมเป็นผู้จ่ายค่าจ้าง เพราะงานเขียนทางศาสนาทั้งหมดถูกยึดหลังจากเกิดการทำลายรูปเคารพ แต่งานเขียนทั้งหมดมิได้เป็นของเมืองฮาร์เลมอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี ค.ศ. 1625 หลังจากที่ผู้อาวุโสของเมืองตัดสินความเหมาะสมของภาพที่จะเป็นเจ้าของ งานที่เหลือถูกตัดสินว่าเป็นโรมันคาทอลิกเกินไปและถูกขายให้แก่กอร์เนลิส กลาสส์ ฟัน วีริงเงิน (Cornelis Claesz van Wieringen) สมาชิกสมาคมช่างเขียนด้วยกัน โดยมีข้อแม้ว่าต้องนำออกจากเมือง เมื่อไม่มีงานเขียนมากนักที่จะต้องซ่อม ฮัลส์จึงต้องเริ่มอาชีพใหม่เป็นช่างเขียนภาพเหมือน
สมุดภาพ

"คาวาเลียร์ผู้หัวเราะ"
"งานเลี้ยงนายทหาร"
"Feyntje van Steenkiste"
"Maria Pietersdochter Olycan"
"กาตารีนา โฮฟต์ กับพยาบาล"
"บัลตาซาร์ โกยมันส์"
"ภาพเหมือนหญิงสาว"
"ภาพเหมือนคู่หนุ่มสาว"
ดูเพิ่ม

ภาพเหมือน
จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

Frans Hals – The Complete Works
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI 2  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์ 2  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  KulturNav  พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่  หอศิลป์แห่งชาติแคนาดา  วิกตอเรีย  RKD Artists  Städel  Te Papa (New Zealand)  ULAN 
ประชาชน:  เนเธอร์แลนด์  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
มหาวิทยาลัยรัดเบาด์ไนเมเคิน

| --- | --- |
Radboud Universiteit

ละติน: Universitas Radbodiana Noviomagensis
คติพจน์: In Dei nomine feliciter  (ละติน)
คติพจน์อังกฤษ: Happily in the name of God
ประเภท: เอกชน (และรับงบจากรัฐ)
สถาปนา: 17 ตุลาคม ค.ศ. 1923
สังกัดทางศาสนา: คาทอลิก
พระอธิการ: ฮาน ฟาน คริเกิน
ผู้ศึกษา: 22,976 (ตุลาคม ค.ศ. 2019)
ที่ตั้ง: ไนเมเคิน, เกลเดอร์ลันด์, เนเธอร์แลนด์
สี: แดงม่วงเข้ม ขาว
เว็บไซต์: www.ru.nl/english (English)
มหาวิทยาลัยรัดเบาด์ไนเมเคิน (ดัตช์: Radboud Universiteit Nijmegen) เป็นมหาวิทยาลัยโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ในเมืองไนเมเคิน ประเทศเนเธอร์แลนด์ โดยได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากรัฐ ปัจจุบันมีนักศึกษา 22,976 คน (ตุลาคม ค.ศ. 2019) ศึกษาอยู่ตามคณะต่าง ๆ 7 คณะได้แก่ คณะศิลปศาสตร์ คณะนิติศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ (ศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยรัดเบาด์) วิทยาลัยการจัดการไนเมเคิน คณะปรัชญา เทววิทยา และศาสนศึกษา คณะวิทยาศาสตร์ และคณะสังคมศาสตร์
แต่เดิม มีการก่อตั้งมหาวิทยาลัยไนเมเคิน เมื่อ ค.ศ. 1655 แต่ได้มีการยุบเลิกไปอย่างรวดเร็วใน ค.ศ. 1680 ต่อมา มหาวิทยาลัยรัดเบาด์ไนเมเคินถูกตั้งขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1923 โดยใช้ชื่อแรกก่อตั้งว่า มหาวิทยาลัยคาทอลิกไนเมเคิน (Katholieke Universiteit Nijmegen) ในช่วงแรกมีนักเรียนเพียง 189 คนและคณาจารย์เพียง 27 คน ตั้งขึ้นตามความต้องการของชุมชนโรมันคาทอลิกที่ต้องการให้มีมหาวิทยาลัยขึ้นเป็นของตัวเอง เพราะนิกายคาทอลิกมักถูกกีดกันจากทางรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ที่ให้การสนับสนุนนิกายโปรเตสแตนท์ จากนั้น สงครามโลกครั้งที่สองได้สร้างความเสียหายให้กับมหาวิทยาลัยอย่างหนักจากการทิ้งระเบิดและการสู้รบ หลังสงครามสงบ มหาวิทยาลัยกลับมาจัดการเรียนการสอนอีกครั้งเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 และจำนวนนักเรียนได้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นับจากนั้น จาก 3,000 คนใน ค.ศ. 1960 เป็น 15,000 คน ใน ค.ศ. 1980 และมีมากกว่า 22,000 คนในปัจจุบัน ในจำนวนนี้มีนักเรียนต่างชาติคิดเป็นสัดส่วนประมาณ 10.7 เปอร์เซ็นต์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กมหาวิทยาลัยในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- |
 โกรนิงเงิน  เดลฟท์  ตเว็นเตอ  ติลบืร์ค  มาสทริชท์  ยูเทรกต์  รัดเบาด์ไนเมเคิน  ไลเดิน  วาเคอนิงเงิน  เสรีอัมสเตอร์ดัม  อัมสเตอร์ดัม  เอรัสมุสรอตเทอร์ดาม  ไอนด์โฮเฟิน
ปีเตอร์ เดอ โฮค

ปีเตอร์ เดอ โฮค (ดัตช์: Pieter de Hooch, Hoogh หรือ Hooghe; 20 ธันวาคม ค.ศ. 1629 (รับศีลจุ่ม) - ค.ศ. 1684) เป็นจิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของยุคทองของเนเธอร์แลนด์ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ปีเตอร์ เดอ โฮคมีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพชีวิตประจำวันและเป็นจิตรกรที่มีลักษณะการเขียนที่คล้ายคลึงกับโยฮันเนิส เฟอร์เมร์
ประวัติ

เดอ โฮค เกิดที่เมืองโรตเตอร์ดัม เขาเป็นบุตรของแฮ็นดริก แฮ็นดริกส์โซน เดอ โฮค ผู้มีอาชีพเป็นช่างอิฐ และอันแน็ตเยอ ปีเตอส์ ผู้มีอาชีพเป็นหมอตำแย เดอ โฮคผู้เป็นบุตรคนโตในบรรดาพี่น้องห้าคนและมีอายุยืนยาวกว่าน้องทุกคน ได้รับการศึกษาศิลปะในเมืองฮาร์เลมภายใต้จิตรกรภูมิทัศน์นีโกลาส แบร์เคม (Nicolaes Berchem) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1650 เดอ โฮคก็ทำงานเป็นจิตรกรและคนรับใช้ให้แก่พ่อค้าผ้าลินินและนักสะสมศิลปะชื่อยึสตึส เดอ ลา กร็องฌ์ และมีหน้าที่ติดตามในการเดินทางไปยังเดอะเฮก, ไลเดิน และเดลฟท์ ซึ่งต่อมาเป็นเมืองที่ย้ายไปอยู่ อาจจะเป็นไปได้ว่าเดอ โฮคยกงานที่เขียนทั้งหมดในช่วงนี้ให้แก่นายจ้างเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับห้องพักและปัจจัยอื่น ๆ จากการสำรวจทรัพย์สินต่อมาปรากฏว่าลา กรานจ์เป็นเจ้าของภาพสิบเอ็ดภาพที่เขียนโดยเดอ โฮค
เดอ โฮคสมรสที่เดลฟท์ในปี ค.ศ. 1654 กับยันแน็ตเยอ ฟัน เดอร์บืร์ค (Jannetje van der Burch) และมีบุตรธิดาด้วยกันเจ็ดคน ขณะที่พำนักอยู่ที่เดลฟท์ก็เชื่อกันว่า เดอ โฮคได้ศึกษากับจิตรกรกาเริล ฟาบรีซียึส (Carel Fabritius) และนีโกลาส มาส (Nicolaes Maes) ผู้เป็นผู้ริเริ่มการเขียนตามแบบที่เรียกว่าตระกูลการเขียนแบบเดลฟท์ ในปี ค.ศ. 1655 เดอ โฮคก็เข้าเป็นสมาชิกของสมาคมจิตรกรสมาคมช่างนักบุญลูกา ต่อมาในปี ค.ศ. 1661 ก็ย้ายไปอยู่อัมสเตอร์ดัม
งานสมัยแรกของเดอ โฮคก็เช่นเดียวกับจิตรกรรุ่นหนุ่มในสมัยเดียวกันส่วนใหญ่แล้วจะเป็นภาพของทหารในโรงม้าหรือร้านเหล้า แต่เดอ โฮคมิได้ใช้ประสบการณ์ในการเขียนนี้สำหรับเป็นหัวเรื่องในการเขียน แต่เป็นการศึกษาและพัฒนาความเชี่ยวชาญในการเขียนแสง สี และทัศนมิติ หลังจากเริ่มมีครอบครัวในกลางคริสต์ทศวรรษ 1650 แล้วเดอ โฮคก็หันความสนใจไปเขียนภาพเกี่ยวกับชีวิตภายในที่อยู่อาศัยและภาพเหมือนของครอบครัว งานของเดอ โฮคเป็นงานที่แสดงถึงความสามารถในการสังเกตเหตุการณ์อันเป็นธรรมดาที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นเครื่องสื่อความคิดทางจริยธรรม ภาพเขียนเหล่านี้มักจะแสดงถึงความสามารถในการเขียนแสงอันอ่อนนุ่มเช่นเดียวกับงานเขียนของโยฮันเนิส เฟอร์เมร์ ผู้ที่พำนักอยู่ที่เดลฟท์ในช่วงเดียวกับเดอ โฮค นักประวัติศาสตร์ศิลป์ของคริสต์ศตวรรษที่ 19 สรุปว่าเฟอร์เมร์ได้รับอิทธิพลจากงานเขียนของเดอ โฮค แต่ในปัจจุบันความเชื่อนี้กลับเป็นตรงกันข้าม
แม้ว่าเดอ โฮคจะเขียนภาพให้ลูกค้าผู้มีฐานะดี แต่ตนเองมีบ้านเรือนอยู่ในบริเวณที่ยากจนที่สุดของเมือง ในช่วงเวลาเดียวกันนี้งานเขียนของเดอ โฮคก็เริ่มที่จะเป็นงานเขียนที่หยาบและใช้สีที่หนักขึ้น และฉากชีวิตประจำวันในบ้านเรือนอย่างง่าย ๆ ก็เปลี่ยนไปเป็นภาพที่ได้รับการตกแต่งอย่างหรูหราภายในห้องโถงขนาดใหญ่หรือในคฤหาสน์ชนบท นักวิชาการเชื่อว่างานของเดอ โฮคราว ค.ศ. 1670 กลายเป็นงาน "ประดิษฐ์" (stylized) และมีคุณภาพลดลง ทำให้สันนิษฐานกันว่าอาจจะมาจากสาเหตุที่ว่าสุขภาพเสื่อมลง เดอ โฮคเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1684 ในโรงพยาบาลผู้ป่วยเป็นโรคจิตในอัมสเตอร์ดัมแต่ไม่มีหลักฐานเกี่ยวกับประวัติการเข้าไปรักษาตัว
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
จิตรกรรมบาโรก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปีเตอร์ เดอ โฮค
"Pieter de Hooch online"
A Woman Nursing an Infant with a Child and a Dog
Literature on Pieter de Hooch
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง 
"สตรีดื่มเหล้ากับทหาร" ค.ศ. 1658 พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีไอนด์โฮเฟิน

| --- | --- |
Technische Universiteit Eindhoven

คติพจน์อังกฤษ: Where innovation starts 
ประเภท: รัฐ, เทคนิคอล
สถาปนา: 23 มิถุนายน ค.ศ. 1956
งบประมาณ: 329.5 ล้านยูโร (2016)
พระอธิการ: ศ.ดร.วศ. เอฟ.เป.เต. บายเยินส์
ผู้ศึกษา: 11,295
ที่ตั้ง: ไอนด์โฮเฟน, นอร์ทบราแบนต์, เนเธอร์แลนด์ 51°26′53″N 5°29′23″E﻿ / ﻿51.44806°N 5.48972°E﻿ / 51.44806; 5.48972
สี: เลือดหมู
เว็บไซต์: http://www.tue.nl/en
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีไอนด์โฮเฟิน (ดัตช์: Technische Universiteit Eindhoven หรือย่อเป็น TU/e) เป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีในเมืองไอนด์โฮเฟน ประเทศเนเธอร์แลนด์ มักได้รับการจัดอันดับให้อยู่ใน 400 อันดับมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในโลกอยู่เสมอ  ปัจจุบันมีนักศึกษา 11,295 คน และบุคลากร 3,200 คน
มหาวิทยาลัยก่อตั้งเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1956 โดยรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ เริ่มจากการเป็นวิทยาลัยเทคนิคไอนด์โฮเฟิน (Technische Hogeschool Eindhoven) มาก่อน นับเป็นวิทยาลัยที่มุ่งเน้นเฉพาะสาขาเทคโนโลยีเป็นแห่งที่สองของเนเธอร์แลนด์ต่อจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเดลฟท์ และได้ยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีไอนด์โฮเฟินเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1986
ในอดีต นักศึกษาที่สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยจะได้รับอักษรหน้าชื่อ ir. ซึ่งมาจากคำว่า ingenieur หรือวิศวกร อันเป็นระบบเดียวกับระบบเยอรมัน เพื่อให้แตกต่างกับผู้ที่สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยเทคนิคที่จะได้รับอักษรนำหน้าชื่อ ing. โดยหลักสูตรปริญญาตรีจะมีระยะเวลาถึง 4-5 ปี อย่างไรก็ตาม ระบบนี้คงอยู่มาจนถึงปี ค.ศ. 2002 เมื่อได้มีการปรับหลักสูตรตามกระบวนการโบโลญญ่า ทำให้หลักสูตรถูกแบ่งเป็นระดับปริญญาตรีใน 3 ปีแรก และปริญญาโทอีก 2 ปีหลัง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ภาษาดัตช์)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ภาษาอังกฤษ)
| ด ค กมหาวิทยาลัยในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- |
 โกรนิงเงิน  เดลฟท์  ตเว็นเตอ  ติลบืร์ค  มาสทริชท์  ยูเทรกต์  รัดเบาด์ไนเมเคิน  ไลเดิน  วาเคอนิงเงิน  เสรีอัมสเตอร์ดัม  อัมสเตอร์ดัม  เอรัสมุสรอตเทอร์ดาม  ไอนด์โฮเฟิน
มาร์ก ยันเซิน

| มาร์ก ยันเซิน |
| --- | --- |
Mark Jansen, 2022
ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด:  (1978-12-15) 15 ธันวาคม ค.ศ. 1978 (45 ปี)
ที่เกิด: เนเธอร์แลนด์
แนวเพลง: ซิมฟอนิกเมทัล, กอทิกเมทัล
เครื่องดนตรี: กีตาร์, เสียงร้องคำราม
มาร์ก ยันเซิน (ดัตช์: Mark Jansen) เกิดเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1978 ในเนเธอร์แลนด์ เป็นนักดนตรีแนวเฮฟวีเมทัล เคยเล่นกีตาร์ให้กับวงอาฟเทอร์ฟอร์เอเวอร์ร่วมกับซันเดอร์ โคมมันส์ และเขียนเพลงในอัลบั้ม Prison of Desire เขาออกจากวงอาฟเทอร์ฟอร์เอเวอร์ในปี 2002 และตั้งวงนตรีใหม่แนวซิมฟอนิกเมทัลที่มีชื่อเรียกว่า สะฮาราดัสต์ ต่อมาเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นเอพิกา แฟนสาวของเขาในขณะนั้นคือ ซีโมเนอ ซีโมนส์ เข้ามาร่วมวงในปี 2003 ทั้งในวงอาฟเทอร์ฟอร์เอเวอร์และเอพิกา เขาก็ยังร้องเสียงคำราม เสริมเสียงร้องหลักที่ร้องในลักษณะโซปราโน
ฟุตบอลทีมชาติมาซิโดเนียเหนือ

ฟุตบอลทีมชาติมาซิโดเนียเหนือ (มาซิโดเนีย: Фудбалска репрезентација на Северна Македонија, อักษรโรมัน: Fudbalska reprezentacija na Severna Makedonija) เป็นตัวแทนทีมฟุตบอลจากประเทศมาซิโดเนียเหนือ อยู่ภายใต้การดูแลของสหพันธ์ฟุตบอลมาซิโดเนียเหนือที่ก่อตั้งในยูโกสลาเวีย เริ่มแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1993 หลังจากที่แยกตัวออกจากยูโกสลาเวีย ในปี ค.ศ. 1991 ก่อนหน้านั้นผู้เล่นมาซิโดเนียเล่นให้กับฟุตบอลทีมชาติยูโกสลาเวีย
ทีมชาติมาซิโดเนียเหนือ ไม่เคยปรากฏในรายการทัวร์นาเมนต์ใด ๆ มาก่อน จนกระทั่งได้ผ่านรอบคัดเลือกเข้าไปเล่นในรอบสุดท้ายของฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 (ซึ่งเลื่อนไปเล่นในปี 2021 เนื่องจากการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา) นับเป็นครั้งแรกที่มาซิโดเนียเหนือจะได้เข้าร่วมแข่งขันในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
อดีตผู้เล่นคนสำคัญ

โทเม ปาชอฟสกี
กอรัน ปันแดฟ
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลหญิงทีมชาติมาซิโดเนียเหนือ
ฟุตซอลทีมชาติมาซิโดเนียเหนือ
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website (ในภาษามาซิโดเนีย)
Macedonia at FIFA
Macedonia at UEFA
Macedonian Football
Fans forum (ในภาษาอังกฤษและมาซิโดเนีย)
Macedonia– International Results 1993– RSSSF
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติของสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กรีซ  โครเอเชีย  คอซอวอ  คาซัคสถาน  จอร์เจีย  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  ตุรกี  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  หมู่เกาะแฟโร  มอนเตเนโกร  มอลโดวา  มอลตา  นอร์ทมาซิโดเนีย  ยูเครน  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  รัสเซีย  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  สหราชอาณาจักร นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  เวลส์  สกอตแลนด์  อังกฤษ  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  สาธารณรัฐไอร์แลนด์  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิตาลี  อิสราเอล  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ฮังการี 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนีตะวันออก  ไอร์แลนด์ (พ.ศ. 2425–2493)  ซาร์แลนด์  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต เครือรัฐเอกราช  ยูโกสลาเวีย 
| ด ค ก ฟุตบอลในประเทศมาซิโดเนียเหนือ |
| --- | --- |
สหพันธ์ฟุตบอลมาซิโดเนียเหนือ
ทีมชาติ:  ชาย  หญิง  ฟุตซอล  U-21  U-19  U-17 
ลีก:  เฟิสต์ลีก  เซคันด์ลีก  เทิร์ดลีก (เหนือ, กลาง, ตะวันออกเฉียงใต้, ตะวันตก, ตะวันตกเฉียงใต้)  รีเจียนนัลลีก  ทีมสำรอง  มาซิโดเนียนรีพับบลิกฟุตบอลลีก  มาซิโดเนียนวีเมนส์ฟุตบอลแชมเปียนชิป 
ถ้วย:  มาซิโดเนียนคัพ  มาซิโดเนียนวีเมนส์คัพ  มาซิโดเนียนซูเปอร์คัพ 
 รายชื่อสโมสร  รายชื่อสนาม  นักฟุตบอลแห่งปี  สโมสรในการแข่งขันระดับทวีป 
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติมาซิโดเนียเหนือ – ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 |
| --- | --- | --- |
|  1 ดีมีตรีแอฟสกี  2 แบย์ตูลาอี  3 ไซกอฟ  4 ริสแตฟสกี  5 อาแดมี  6 มุสลีอู  7 ตริชกอฟสกี  8 อาลีออสกี  9 ไตรกอฟสกี  10 ปันแดฟ (c)  11 คาซานี  12 ยังกอฟ  13 เซอ. ริสตอฟสกี  14 แวลกอฟสกี  15 กอสตาดีนอฟ  16 นีกอลอฟ  17 บาร์ดี  18 สตอยานอฟสกี  19 แวลกอสกี  20 สปีรอฟสกี  21 แอลมัส  22 ชิชกอฟสกี  23 ราแดสกี  24 อัฟรามอฟสกี  25 ชูร์ลีนอฟ  26 เมอ. ริสตอฟสกี  ผู้ฝึกสอน: อังแกลอฟสกี  |  1 ดีมีตรีแอฟสกี  2 แบย์ตูลาอี  3 ไซกอฟ  4 ริสแตฟสกี  5 อาแดมี  6 มุสลีอู  7 ตริชกอฟสกี  8 อาลีออสกี  9 ไตรกอฟสกี  10 ปันแดฟ (c)  11 คาซานี  12 ยังกอฟ  13 เซอ. ริสตอฟสกี  14 แวลกอฟสกี  15 กอสตาดีนอฟ  16 นีกอลอฟ  17 บาร์ดี  18 สตอยานอฟสกี  19 แวลกอสกี  20 สปีรอฟสกี  21 แอลมัส  22 ชิชกอฟสกี  23 ราแดสกี  24 อัฟรามอฟสกี  25 ชูร์ลีนอฟ  26 เมอ. ริสตอฟสกี  ผู้ฝึกสอน: อังแกลอฟสกี  |  |
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเดลฟท์

| --- | --- |
Technische Universiteit Delft

ชื่อเดิม: Koninklijke Akademie van Delft, Polytechnische School van Delft, Technische Hoogeschool van Delft
คติพจน์อังกฤษ: Challenge the Future
ประเภท: รัฐ, เทคนิคอล
สถาปนา: ค.ศ. 1842
งบประมาณ: 660.1 ล้านยูโร (2017)
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: ศ.ดร.วศ.ทิม ฟานเดร์ฮาเกิน
พระอธิการ: ศ.ดร.วศ.ทิม ฟานเดร์ฮาเกิน
อาจารย์: 3,375
ผู้ศึกษา: 21,223
ปริญญาตรี: 11,363
บัณฑิตศึกษา: 9,860
นักศึกษาปริญญาเอก: 2,607
ที่ตั้ง: เดลฟท์, เนเธอร์แลนด์ 52°0′6″N 4°22′21″E﻿ / ﻿52.00167°N 4.37250°E﻿ / 52.00167; 4.37250
สี: ไซยัน ดำ และขาว      
เว็บไซต์: www.tudelft.nl/en/
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเดลฟท์ (ดัตช์: Technische Universiteit Delft หรือย่อว่าTU Delft) เป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีของรัฐที่เก่าแก่ที่สุดในเนเธอร์แลนด์ ตั้งอยู่ที่เมืองเดลฟท์ จังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ มักได้รับการจัดอันดับให้เป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในประเทศเสมอ และเมื่อปี ค.ศ. 2020 ได้รับการจัดอันดับให้ติดอันดับ 15 มหาวิทยาลัยด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่ดีที่สุดในโลก มหาวิทยาลัยมี 8 คณะและมีสถาบันวิจัยอีกมากมาย  มีนักศึกษากว่า 19,000 คน (รวมระดับปริญญาตรีและบัณฑิตวิทยาลัย) บุคลากรฝ่ายวิชาการกว่า 2,900 คนและฝ่ายสนับสนุนอีกกว่า 2,100 คน
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเดลฟท์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1848 โดยพระเจ้าวิลเลิมที่ 2 แห่งเนเธอร์แลนด์ในฐานะราชบัณฑิตวิทยาลัย โดยมีพระราชประสงค์จัดตั้งเป็นโรงเรียนฝึกอบรมข้าราชการเพื่อประจำการในหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์(ปัจจุบันคือประเทศอินโดนีเซีย) โรงเรียนข้าราชการนี้ได้ขยายหลักสูตรและงานวิจัยเรื่อยมา จนกลายเป็นวิทยาลัยเทคนิคในปี ค.ศ. 1864 และเลื่อนฐานะเป็นสถาบันเทคโนโลยีเมื่อปี ค.ศ. 1905 ก่อนจะเปลี่ยนชื่อมาเป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเดลฟท์เมื่อปี ค.ศ. 1986และมีผู้ได้รับรางวัลโนเบลมาแล้วหลายคน เช่น ยาโกบึส แฮ็นรีกึส วันต์โฮฟฟ์ ไฮเกอ กาเมอร์ลิง โอนเนิส และ ไซมอน ฟานเดอร์เมร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการในภาษาดัตช์
| ด ค กมหาวิทยาลัยในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- |
 โกรนิงเงิน  เดลฟท์  ตเว็นเตอ  ติลบืร์ค  มาสทริชท์  ยูเทรกต์  รัดเบาด์ไนเมเคิน  ไลเดิน  วาเคอนิงเงิน  เสรีอัมสเตอร์ดัม  อัมสเตอร์ดัม  เอรัสมุสรอตเทอร์ดาม  ไอนด์โฮเฟิน
ประเทศเนปาล
ประวัติศาสตร์ > ราชอาณาจักร

บทความหลัก: ราชอาณาจักรเนปาล
ก่อนปีพ.ศ. 2311 หุบเขากาฐมาณฑุแบ่งออกเป็นสามอาณาจักร จนกระทั่งผู้นำเผ่ากุรข่า ปฤฐวี นารายัณ ศาห์ สามารถรวบรวมอาณาจักรในหุบเขาเข้าด้วยกัน และหลังจากนั้นได้ทำสงครามขยายอาณาเขตออกไป จนในปี พ.ศ. 2357 - พ.ศ. 2359 เกิดสงครามอังกฤษ-เนปาล กองทัพกุรข่าพ่ายแพ้ ต้องทำสนธิสัญญาและจำกัดอาณาเขตเนปาลเหลือเท่าปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2391 ชัง พหาทุระ รานา ซึ่งเป็นขุนนางในประเทศ ยึดอำนาจจากราชวงศ์ศาห์ โดยยังคงราชวงศ์ศาห์ไว้เป็นประมุขแต่ในนาม ตระกูลรานาได้รับการสนับสนุนจากสหราชอาณาจักร เนปาลได้ส่งกองทัพเข้าร่วมกับกองทัพบริเตนในหลายสงคราม ทำให้สหราชอาณาจักรทำสนธิสัญญามิตรภาพกับเนปาลในปี พ.ศ. 2466 ซึ่งในสนธิสัญญานี้ สหราชอาณาจักรได้ยอมรับเอกราชของเนปาลอย่างชัดเจน
ในปี พ.ศ. 2494 เกิดการต่อต้านการปกครองของตระกูลรานา นำโดยพรรคเนปาลีคองเกรสและกษัตริย์ตริภุวัน ทำให้โมหัน สัมเสระ ชัง พหาทุระ รานา ผู้นำคนสุดท้ายของตระกูลรานาคืนอำนาจให้แก่กษัตริย์ศาห์ และจัดการเลือกตั้ง
หลังจากเนปาลได้มีการปกครองระบอบประชาธิปไตยในช่วงสั้น ๆ โดยจัดการเลือกตั้งครั้งแรกในปี พ.ศ. 2502 แต่กษัตริย์มเหนทระได้ยุบสภา ยึดอำนาจในปี พ.ศ. 2503 และใช้ระบอบปัญจายัตแทน จนมาถึงการปฏิรูปการปกครองในปี พ.ศ. 2533 ทำให้เปลี่ยนจากระบอบปัญจายัต ที่ห้ามมีพรรคการเมือง มาเป็นระบอบรัฐสภาแบบพหุพรรค
ในปี พ.ศ. 2539 พรรคคอมมิวนิสต์แห่งเนปาล (ลัทธิเหมา) ได้เปิดฉากสงครามประชาชน มีเป้าหมายที่จะสถาปนาสาธารณรัฐสังคมนิยมขึ้นแทนระบอบราชาธิปไตย นำมาซึ่งสงครามกลางเมืองซึ่งกินเวลายาวนานถึงสิบปี ในปี พ.ศ. 2544 เกิดเหตุสังหารหมู่ในพระราชวัง โดยเจ้าชายทิเปนทระ มกุฎราชกุมารในสมัยนั้น และกษัตริย์ชญาเนนทระได้ขึ้นครองราชสมบัติแทน ในปี พ.ศ. 2548 กษัตริย์ชญาเนนทระได้ยึดอำนาจจากรัฐบาล นำมาซึ่งการประท้วงจากประชาชนและพรรคการเมืองในเวลาต่อมา จนต้องคืนอำนาจให้กับรัฐสภา รัฐสภาเนปาลได้จำกัดพระราชอำนาจของกษัตริย์ และให้เนปาลเป็นรัฐโลกวิสัย (secular state)
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 รัฐสภาเนปาลได้ผ่านกฎหมายที่จะเปลี่ยนเนปาลเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตย โดยมีผลหลังการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2551
ในวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 รัฐบาลเนปาลประกาศยกเลิกระบอบกษัตริย์ สถาปนาสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยขึ้น โดยกำหนดให้ชญาเนนทระและอดีตพระบรมวงศานุวงศ์ต้องออกจากพระราชวังภายใน 15 วัน และกำหนดให้วันที่ 28 - 30 พฤษภาคม เป็นวันหยุดราชการ
การเมืองการปกครอง

ในปัจจุบัน เนปาลเข้าสู่ระบอบการปกครองแบบสาธารณรัฐ มีนายราม วะรัณ ยาทวะ เป็นประธานาธิบดีคนแรก จากการลงคะแนนเสียงของสภาร่างรัฐธรรมนูญ 308 เสียง และนายคีรีชา ปราสาท โกอีราละ อดีตรักษาการณ์ประมุขแห่งรัฐทำหน้าที่นายกรัฐมนตรีต่อไป จนมีการจัดตั้งรัฐบาลใหม่อันนำโดยพรรคคอมมิวนิสต์ลัทธิเหมา หรืออดีตกลุ่มกบฏลัทธิเหมา ซึ่งมีนายประจันดา เป็นนายกรัฐมนตรี  แต่หลังจากที่นายประจันดา ต้องการให้อดีตกลุ่มกบฏของเขาเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพ จึงมีกระแสกดดันมาจากผู้บัญชาการทหารสูงสุดของเนปาล และรวมทั้งประธานาธิบดียาดัฟ นายประจันดาจึงประกาศลาออก และสภาได้เลือกนายมาดัฟ กุมาร เนปาล อดีตเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์ลัทธิมาร์ก-เลนิน ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนใหม่ ในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ก่อนครบรอบ 1 ปีของการสถาปนาระบอบสาธารณรัฐในเนปาล
การแบ่งเขตการปกครอง

ประเทศเนปาลแบ่งออกเป็น 7 รัฐ ดังนี้
เศรษฐกิจ > โครงสร้าง

พื้นที่เกษตรกรรมมีเพียงร้อยละ 17 พืชที่สำคัญ ได้แก่ ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ ข้าวโพด ข้าวเจ้า พื้นที่ 2 ใน 3 ปกคลุมด้วยป่าไม้ มีการตัดไม้เพื่อเป็นวัตถุดิบของอุตสาหกรรมไม้อัด โรงงานอุตสาหกรรมขนาดเล็กที่แปรสภาพผลผลิตทางการเกษตร ได้แก่ โรงงานน้ำตาล โรงงานกระดาษ รายได้ส่วนใหญ่ของประเทศได้มาจากการค้าแรงงานของชาวเนปาลที่อยู่ต่างประเทศ และส่งเงินกลับมาให้กับครอบครัวที่อาศัยอยู่ในเนปาล ธุรกิจการท่องเที่ยวมีจุดสนใจอยู่ที่การท่องเที่ยวเชิงผจญภัยและวัฒนธรรม เช่นการเดินเขา ปีนเขา และล่องแก่ง ตัวอย่างสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในเนปาล เช่น เขาเอเวอเรสต์, วัดปศุปตินาถ, วัดสวยัมภูนาถ, พระราชวังกาฐมาณฑุ, เมืองโปขรา, ลุมพินีวัน เป็นต้น
ประชากร > เชื้อชาติ

กลุ่มเนปาลี ชาวเนปาลดั้งเดิมเป็นชนชาติมองโกลอยด์ ผสมกับพวกอินโด-อารยันจากอินเดีย เป็น
อินโด-เนปาลี 52%
ไมกิลิ 11%
โภชปุริ 8%
ถารู 3.6%
กลุ่มกิราต เช่น
ราอิ
สุนุวาร์
ลิมบุ
กุรุง
มอกร์
เนวาร์
ตามาง
เซร์ปา
ทากาลิ
ทีมาล
ประชากร > ศาสนา

ศาสนาพราหมณ์-ฮินดู 81%
ศาสนาพุทธนิกายมหายาน 11%
ศาสนาอิสลาม 4.2%
ศาสนาคริสต์ 1.4%
แหล่งข้อมูลอื่น

ประเทศเนปาล เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บไซต์กระทรวงต่างประเทศไทย
ประวัติประเทศเนปาล เก็บถาวร 2009-04-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บไซต์กระทรวงต่างประเทศไทย
รัฐบาลเนปาล เก็บถาวร 2019-06-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้อมูลเนปาลจากห้องสมุดคองเกรส
United States ข้อมูลเนปาลจากกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ
ข้อมูลเนปาลจากเดอะเวิลด์แฟกต์บุก ซีไอเอ เก็บถาวร 2010-12-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้อมูลประเทศเนปาลจากแนชันแนลจีโอกราฟิก เก็บถาวร 2006-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เสาพระเจ้าอโศกมหาราช ที่ ลุมพินีวัน
แผนที่เขตการปกครองของเนปาล
การทำนาแบบขั้นบันได
ภาษาที่พูดในเนปาล แบ่งตามจำนวนคนพูด
วัดพุทธนานาชาติ ลุมพินีวัน
มวลเขาสูงอันนปูรณะ

ยอดเขาอันนปูรณะใต้และยอดเขาอันนปูรณะ 1
อันนปูรณะ (เนปาล: अन्नपूर्ण) เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาหิมาลัยด้านตะวันตก ในประเทศเนปาล ซึ่งประกอบด้วยยอดเขาสูงเกินกว่า 7,200 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ถึง 6 ยอด ยอดเขาที่มีชื่อเสียงที่สุดคืออันนปูรณะ 1 (Annapurna I) ยอดเขาสูงอันดับที่ 10 ของโลก หนึ่งใน 14 ยอดเขาที่สูงเกิน 8 พันเมตร  คือมีความสูงถึง 8,091 เมตร นอกจากนี้ในมวลเขาสูงอันนปูรณะ มีเขาสรางโกฏ (सराङकोट) สูง 1,592 เมตรจากระดับน้ำทะเล ซึ่งเป็นจุดชมพระอาทิตย์ขึ้น ที่ได้รับการยกย่องว่าสวยที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
ชื่อ อันนปูรณะ มาจากภาษาสันสกฤต หมายถึง เทวีแห่งการเก็บเกี่ยว ซึ่งในคติทางฮินดูถือเป็นปางที่ 8 ใน 9 ปางของพระอุมาเทวี ชายาของพระศิวะ ที่ทรงเป็นผู้ประทานความอุดมสมบูรณ์แก่พืชพันธุ์ธัญญาหาร เรียกอีกชื่อหนึ่งว่าปาง "มหาเคารี" ซึ่งเป็นปางที่มีผู้สักการบูชามากที่สุด รองจากปาง "กาลราตรี" หรือ "เจ้าแม่กาลี" และเพื่อแสดงความเคารพ รัฐบาลเนปาลได้ประกาศสงวนเขามาฉาปุจฉเรหรือเขาหางปลาใกล้เมืองโปขรา เป็นเขตปลอดนักไต่เขา เพื่อให้เป็นที่สถิตของ องค์เทวีอันนปูรณะ
ยอดเขาอันนปูรณะ 1 เป็นยอดเขาสูงเกิน 8,000 เมตรแห่งแรกที่มีมนุษย์ไต่ถึง โดยมอริส แอร์ซอก (Maurice Herzog) และหลุยส์ ลัชนาล (Louis Lachenal) นักไต่เขาชาวฝรั่งเศส นำทีมอีก 7 คน ขึ้นสู่ยอดเขาสำเร็จใน พ.ศ. 2493 หรือ 3 ปีก่อนที่เซอร์เอ็ดมันด์ ฮิลลารี จะพิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ และแม้ว่าเอเวอเรสต์ จะโด่งดังในฐานะยอดเขาสูงที่สุดในโลก แต่ในความเป็นจริง มีนักไต่เขามาเยือนอันนปูรณะถึงกว่า 40,000 คนต่อปี ซึ่งมากกว่าเอเวอเรสต์ 2 เท่า เนื่องจากอันนปูรณะมีความหลากหลายทางสภาพภูมิศาสตร์ ทั้งทะเลสาบในหุบเขาโปขราที่มีอากาศร้อนชื้นไปจนถึงภูเขาน้ำแข็ง ประกอบไปด้วยพรรณไม้และสัตว์ป่า เช่น แพะภูเขา เสือดาวหิมะ รวมทั้งนกต่าง ๆ กว่า 400 ชีวิต โดยมีชนเผ่าที่แตกต่างกันถึง 7 ชนเผ่า ทำให้เส้นทางเดินเขารอบมวลเขาสูงอันนปูรณะหนึ่งสัปดาห์ ถือเป็นเส้นทางคลาสสิกแห่งหนึ่งสำหรับนักไต่เขาทั่วโลก
ยอดสูงสุดของอันนปูรณะถือเป็นหนึ่งในยอดเขาอันตรายที่สุดในโลก มีอัตราการเสียชีวิตของนักไต่เขาสูงถึงร้อยละ 40 จากสถิติจนถึง พ.ศ. 2548 มีผู้พิชิตยอดเขาอันนปูรณะสำเร็จ 103 คน และมีผู้เสียชีวิตถึง 56 คน ส่วนมากเนื่องจากหิมะถล่มที่เกิดขึ้นเป็นประจำ