stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สนามบินอู่ตะเภา (กองการบินทหารเรือ)
ประวัติ > กรณีมายาเกวซ

บทความหลัก: กรณีมายาเกวซ
ในวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 ไม่ถึงสองสัปดาห์หลังจากการล่มสลายของไซง่อน หน่วยหนึ่งของกองทัพเรือเขมรแดงของกัมพูชาได้ยึดเรือคอนเทนเนอร์ติดธงอเมริกัน ชื่อว่าเอสเอส มายาเกวซ และจับลูกเรือเป็นตัวประกัน เครื่องบิน P-3 Orion ของกองทัพเรือสหรัฐซึ่งประจำการอยู่ที่อู่ตะเภา เป็นหนึ่งในเครื่องบินลำแรกที่ถูกส่งไปค้นหามายาเกวซ วันที่ 13 พฤษภาคม พลโท จอห์น เจ. เบิร์นส์ ผู้บัญชาการทัพอากาศที่ 7 พร้อมเจ้าหน้าที่ได้จัดทำแผนฉุกเฉินสำหรับอาสาสมัครจากฝูงบินตำรวจรักษาความปลอดภัยที่ 56 ของฐานบินนครพนม เพื่อลักลอบลงบนตู้คอนเทนเนอร์บนดาดฟ้าเรือมายาเกวซ เช้าวันรุ่งขึ้น ตำรวจรักษาความปลอดภัยจำนวน 75 นายได้โดยสารเฮลิคอปเตอร์ของฝูงบินปฏิบัติการพิเศษที่ 21 เพื่อเดินทางต่อไปยังสนามบินอู่ตะเภาเพื่อเข้าสู่ปฏิบัติการ แต่เฮลิคอปเตอร์แบบ CH-53 หมายเลข 68-10933 ประสบอุบัติเหตุจนตก ทำให้มีผู้เสียชีวิตเป็นตำรวจรักษาความปลอดภัย 18 นายและลูกเรือ 5 นาย ทำให้ความพยายามอย่างเร่งด่วนในการกู้เรือและลูกเรือโดยแค่กำลังพลของกองทัพอากาศสหรัฐถูกยกเลิก จากนั้นสนามบินอู่ตะเภาทำหน้าที่เป็นจุดเตรียมพลสำหรับนาวิกโยธินสหรัฐในการจัดวางกำลังบนเฮลิคอปเตอร์ CH-53 ที่เหลือของฝูงบินปฏิบัติการพิเศษที่ 21 และ HH-53 ของฝูงบินกู้ภัยและฟื้นฟูการบินและอวกาศที่ 40 และวางแผนโจมตีเกาะถังซึ่งอยู่ห่างประมาณ 195 ไมล์ทะเลจากสนามบินอู่ตะเภา ซึ่งเชื่อกันว่าลูกเรือของมายาเกซถูกควบคุมตัว
รุ่งเช้าวันที่ 15 พฤษภาคม การโจมตีเกาะถังได้เริ่มขึ้น เขมรแดงวางแนวป้องกันอย่างดุเดือด โดยยิงเฮลิคอปเตอร์ CH-53 ตก 3 ลำ และสร้างความเสียหายให้กับอีกหลายลำ ซึ่งบินกลับไปยังสนามบินอู่ตะเภาอย่างทุลักทุเล เขมรแดงตรึงกำลังของนาวิกโยธินไว้ในโซนยกพลขึ้นบก โดยอาศัยปืนอากาศและปืนเรือเพื่อความอยู่รอด ในที่สุดพวกเขาก็ถอนตัวออกไปเมื่อความมืดมิดมาเยือน  ในขณะเดียวกัน เรือมายาเกวซที่ถูกทิ้งร้างก็ถูกค้นพบโดยยูเอสเอ ฮาโรลด์ อี. โฮลท์  ลูกเรือที่ถูกนำตัวไปยังแผ่นดินใหญ่กัมพูชาเมื่อสองวันก่อนหน้านี้ได้รับการปลดปล่อยโดยไม่ได้รับอันตรายจากเขมรแดง ความสูญเสียทั้งหมดของสหรัฐ มีผู้เสียชีวิต 15 รายในสนามรบ และสูญหาย 3 รายในสนามรบ
ประวัติ > การถอนกำลังของกองทัพอากาศสหรัฐ

วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 หลังจากการลุกฮือของประชาชนชาวไทยในปี พ.ศ. 2516 นายสัญญา ธรรมศักดิ์ อดีตผู้พิพากษาศาลฎีกา ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งอธิการบดีและคณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนายกรัฐมนตรีตามพระราชกฤษฎีกา แทนที่การสืบทอดตำแหน่งนายกรัฐมนตรีที่สนับสนุนอเมริกาและต่อต้านคอมมิวนิสต์อย่างแข็งขัน ที่เป็นเผด็จการทหารที่เคยปกครองไทยมาก่อน
เนื่องจากการล่มสลายของทั้งกัมพูชาและเวียดนามใต้ในฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2518 บรรยากาศทางการเมืองระหว่างวอชิงตันและรัฐบาลของนายกรัฐมนตรีสัญญาก็เลวร้ายลง ทันทีที่มีข่าวการใช้ฐานทัพไทยสนับสนุนการช่วยเหลือมายาเกวซ รัฐบาลไทยได้ยื่นประท้วงอย่างเป็นทางการกับสหรัฐและเกิดการจลาจลนอกสถานทูตสหรัฐในกรุงเทพฯ  รัฐบาลไทยต้องการให้สหรัฐออกจากประเทศไทย โดยในสิ้นปี กองทัพอากาศสหรัฐได้ปฏิบัติการพาเลซไลท์นิ่ง ซึ่งเป็นแผนการถอนเครื่องบินและบุคลากรออกจากประเทศไทย หน่วย SAC ออกเดินทางในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2518 กลุ่มกู้ภัยและฟื้นฟูการบินและอวกาศที่ 3 ออกเดินทางเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2519  อย่างไรก็ตาม ฐานทัพดังกล่าวยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของสหรัฐ จนกระทั่งถูกส่งมอบกลับไปยังรัฐบาลไทยอย่างเป็นทางการในวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2519
ประวัติ > หน่วยหลักของกองทัพสหรัฐที่สนามบินอู่ตะเภา

กองบินยุทธศาสตร์ที่ 4258 (พ.ศ. 2509–2513)
กองบินยุทธศาสตร์ที่ 307 (พ.ศ. 2513–2518)
กำลังเครื่องบินเติมเชื้อเพลิงพยัคฆ์น้อย Young Tiger Tanker Force (พ.ศ. 2509–2518)
กองบินยุทธศาสตร์ (ชั่วคราว) ที่ 310 (พ.ศ. 2515)
กองบินซ่อมบำรุงอากาศยานรวม (ชั่วคราว), 340 (พ.ศ. 2515)
ฝูงบินลาดตระเวนทางยุทธศาสตร์ที่ 99 (พ.ศ. 2515–2519)
กองพลอากาศ (ชั่วคราว) ที่ 310 (พ.ศ. 2515)
โรงพยาบาลกองทัพอากาศสหรัฐที่ 11
กลุ่มสนับสนุนการรบที่ 635
ฝูงบินสื่อสารที่ 1985
ฝูงบินวิศวกรรมโยธาที่ 554 (Red Horse – วิศวกรรบ)
การใช้ทางการทหารในปัจจุบัน

เป็นเวลาหลายปีนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524 สนามบินอู่ตะเภาได้เป็นเจ้าภาพบางส่วนของการฝึกคอบร้าโกลด์ ซึ่งเกี่ยวข้องกับกองทัพสหรัฐ สิงคโปร์ และไทย และถูกกำหนดให้เป็นสนามบินในการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างประเทศต่าง ๆ และส่งเสริมการทำงานร่วมกันระหว่างกองทัพของชาติต่าง ๆ ในการใช้เป็นจุดแวะพักอากาศยาน
ประเทศไทยเป็นองค์ประกอบสำคัญในยุทธศาสตร์ "ตำแหน่งส่วนหน้า" ของเดอะเพนตากอน กระทรวงกลาโหมสหรัฐ แม้ว่าประเทศไทยจะมีความเป็นกลางในการบุกครองอิรัก พ.ศ. 2546 รัฐบาลไทยได้อนุญาตให้เครื่องบินรบอเมริกันที่บินเข้าสู้รบในอิรักใช้สนามบินอู่ตะเภาได้ เช่นเดียวกับที่เคยทำก่อนหน้านี้ในช่วงสงครามในอัฟกานิสถาน นอกจากนี้ เจ้าหน้าที่ข่าวกรองอเมริกันวัยเกษียณบางคนกล่าวว่าสนามบินอู่ตะเภาอาจเป็นสถานที่ซึ่งเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการของอัลกออิดะห์ อาบู ซูเบย์ดาห์ ถูกสอบปากคำ
มีการจัดตั้งกองบัญชาการข้ามชาติที่อู่ตะเภาเพื่อประสานงานความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมต่อเหตุการณ์สึนามิในพื้นที่เกาะสุมาตราเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547
เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 หลังพายุไซโคลนนาร์กิส เครื่องบิน ซี-130 ของไทยได้รับอนุญาตให้ลงจอดที่สนามบินนานาชาติย่างกุ้ง ประเทศพม่า โดยบรรทุกน้ำดื่มและวัสดุก่อสร้าง
ตั้งแต่วันที่ 12 ถึง 20 พฤษภาคม หน่วยงานเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศสหรัฐ (USAID) และกระทรวงกลาโหมสหรัฐ (DOD) ได้ประสานงานในการส่งมอบสิ่งของบรรเทาทุกข์มูลค่าเกือบ 1.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐไปยังย่างกุ้งด้วยเที่ยวบิน ซี-130 ของกระทรวงกลาโหมสหรัฐกว่า 36 เที่ยว โดยมีสิ่งของเพียงพอที่จะให้ความช่วยเหลือแก่ผู้ประสบภัยมากกว่า 113,000 ราย ความพยายามของกระทรวงกลาโหมอยู่ภายใต้การดูแลของ Joint Task Force Caring Response
วันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ความช่วยเหลือของสหรัฐซึ่งกำกับโดยหน่วยงานเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศสหรัฐ DART (ทีมตอบสนองต่อภัยพิบัติ) ที่ประจำการอยู่ในประเทศไทย มีมูลค่ารวมทั้งสิ้น 41,169,769 เหรียญสหรัฐ หน่วยที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ ฝูงบินขนส่งทางอากาศที่ 36 (36 AS) ของกองบินขนส่งทางอากาศที่ 374 (374 AW) จากฐานทัพอากาศโยโกตะ ประเทศญี่ปุ่น นำเครื่องบิน ซี-130H Hercules; และฝูงบินขนส่งเติมเชื้อเพลิงทางอากาศทางทะเล 152 (VMGR-152) จากฐานทัพอากาศนาวิกโยธิน Futenma, โอกินาวา ประเทศญี่ปุ่น ทำการบินกับเครื่องบิน เคซี-130อาร์ และเครื่องบิน เคซี-130เจ รุ่นใหม่
ในปี พ.ศ. 2555 รัฐบาลไทยปฏิเสธข้อเสนอให้องค์การการบินและอวกาศแห่งชาติของสหรัฐอเมริกา (NASA) ใช้สนามบินอู่ตะเภาเพื่อสนับสนุนการวิจัยสภาพอากาศ
ในปี พ.ศ. 2558 บทความจาก Politico รายงานว่ารัฐบาลสหรัฐ เช่าพื้นที่อู่ตะเภาจากผู้รับเหมาเอกชนเพื่อใช้เป็น "ศูนย์กลางการขนส่งที่สำคัญสำหรับสงครามอิรักและอัฟกานิสถาน" เนื่องจากสัญญาเช่าดังกล่าวเป็นไปในทางเทคนิคกับผู้รับเหมาเอกชน จึงทำให้ "เจ้าหน้าที่สหรัฐและไทยยืนยันว่าไม่มี 'ฐาน' ของสหรัฐ และไม่มีข้อตกลงพื้นฐานระหว่างรัฐบาล"
บทบาทและปฏิบัติการ > กองทัพเรือไทย

บทความหลัก: กองการบินทหารเรือ
สนามบินอู่ตะเภา เป็นที่ตั้งหลักของกองการบินทหารเรือ กองเรือยุทธการ กองทัพเรือไทยในการปฏิบัติการบินนาวี ซึ่งรับผิดชอบโดยสถานีการบิน กองการบินทหารเรือ (Naval air station U-Tapao) คอยให้บริการด้านการเดินอากาศ การควบคุมจราจรทางอากาศ บริการสายการแพทย์ รวมไปถึงสนับสนุนพลาธิการ การช่างโยธา การขนส่ง สรรพาวุธและบริการอื่น ๆ ประกอบด้วยหน่วยงานภายใน ได้แก่
แผนกกำลังพลและธุรการ
แผนกแพทย์
แผนกสรรพวุธ
กองปฏิบัติการฐานบิน
กองพลาธิการ
กองช่างโยธา
กองขนส่ง
บทบาทและปฏิบัติการ > กองทัพอากาศไทย

สนามบินอู่ตะเภา เป็นที่ตั้งของฝูงบิน 106 หรือฝูงบินอิสระปฏิบัติราชการสนาม 106 กองบิน 1 กองทัพอากาศไทย มีหน้าที่ในการประสานงานและดูแลอากาศยานของกองทัพอากาศที่ผลัดเปลียนมาวางกำลังหรือฝึกร่วมกันกับกองทัพเรือ มีศักยภาพในการรองรับเครื่องบินลำเลียงและเครื่องบินขับไล่หลักของไทยทั้ง เอฟ-16 และ ยาส 39
หน่วยในฐาน

สนามบินทหารเรืออู่ตะเภา เป็นฐานบินหลักของกองทัพเรือไทย ฝูงบินประจำการประกอบด้วย
หน่วยในฐาน > กองทัพเรือไทย > กองบิน 1

ฝูงบิน 101 – Dornier 228-212
ฝูงบิน 102 – Lockheed P-3T/UP-3T และ ฟอกเกอร์ เอฟ-27 200เอ็มอี
ฝูงบิน 103 – Cessna 337 H-SP
หน่วยในฐาน > กองทัพเรือไทย > กองบิน 2

นาวิกโยธินไทยระหว่างการฝึกโจมตีด้วยเฮลิคอปเตอร์กับนาวิกโยธินสหรัฐในการฝึกคอบร้าโกลด์ 2010ฝูงบิน 201 – Canadair CL-215, GAF Nomad N-24A และ ฟอกเกอร์ เอฟ-27 400เอ็ม
ฝูงบิน 202 – เบลล์ 212
ฝูงบิน 203 – เบลล์ 214เอสพี, ซิคอร์สกี้ เอส-76บี และ ซูเปอร์ลิงซ์ มาร์ค 110
ฝูงบิน 302 – ซิคอร์สกี้ เอส-70 ซีฮอว์ก
หน่วยในฐาน > กองทัพเรือไทย > ฝูงบินเปล่า

ฝูงบิน 104 – เคยประจำการ เอ-7อี 14 ลำ และ ทีเอ-7ซี คอร์แซร์ 4 ลำ
ฝูงบิน 301 – เคยประจำการ เอวี-8เอส และ ทีเอวี-8เอส
หน่วยในฐาน > กองทัพอากาศไทย > กองบิน 1

ฝูงบิน 106 – ฝูงบินอิสระปฏิบัติราชการสนาม ไม่มีอากาศยานประจำการถาวร
สิ่งอำนวยความสะดวก

สนามบินอู่ตะเภาประกอบไปด้วยพื้นที่ 2 ส่วนด้วยกัน คือ พื้นที่ฐานบินของกองทัพเรือ และพื้นที่พลเรือนของท่าอากาศยานนานาชาติอู่ตะเภา (ระยอง–พัทยา)
สิ่งอำนวยความสะดวก > ลานบิน

สนามบินอู่ตะเภาประกอบไปด้วยทางวิ่งความยาว 3,505 เมตร (11,499 ฟุต) ความกว้าง 60 เมตร (197 ฟุต) อยู่เหนือจากระดับน้ำทะเล 59 ฟุต (18 เมตร) ทิศทางรันเวย์คือ 18/36 หรือ 184° และ 004° พื้นผิวคอนกรีตและแอสฟอลต์คอนกรีต
สิ่งอำนวยความสะดวก > พิพิธภัณฑ์การบินทหารเรือ

พิพิธภัณฑ์อากาศนาวี ตั้งอยู่บริเวณทิศเหนือของสนามบินอู่ตะเภา เป็นพื้นที่จัดแสดงอากาศยานของกองทัพเรือกลางแจ้ง จัดแสดงอากาศยานในอดีตของกองการบินทหารเรือ เช่น อากาศยานโจมตีแบบ เอ-7อี, เครื่องบินขับไล่โจมตีแบบ เอวี-8เอส แฮริเออร์, เครืองบินปราบเรือดำน้ำ เอส-3อี
นอกจากนี้ยังมีการจัดแสดงอากาศยานในพื้นที่อื่น ๆ ของสนามบิน เช่น ในพื้นที่ใช้งานของพลเรือนส่วนของอาคารผู้โดยสาร
ดูเพิ่ม

กองการบินทหารเรือ
กองทัพอากาศสหรัฐในประเทศไทย
ทัพอากาศแปซิฟิก
หน่วยบัญชาการทางอากาศยุทธศาสตร์
ทัพอากาศที่ 8
บรรณานุกรม

Endicott, Judy G. (1999) Active Air Force wings as of 1 October 1995; USAF active flying, space, and missile squadrons as of 1 October 1995. Maxwell AFB, Alabama: Office of Air Force History. CD-ROM.
Glasser, Jeffrey D. (1998). The Secret Vietnam War: The United States Air Force in Thailand, 1961–1975. McFarland & Company. ISBN 0-7864-0084-6.
Martin, Patrick (1994). Tail Code: The Complete History of USAF Tactical Aircraft Tail Code Markings. Schiffer Military Aviation History. ISBN 0-88740-513-4.
USAAS-USAAC-USAAF-USAF Aircraft Serial Numbers—1908 to present
The Royal Thai Air Force (English Pages)
Royal Thai Air Force – Overview
แหล่งข้อมูลอื่น

Utapao Royal Thai Airbase mid-summer 1971 unit history
U-Tapao Royal Thai Navy Airfield history เก็บถาวร 2012-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
635 Supply Chain Operations Wing fact sheet — successor to 635 Combat Support Group
U-Tapao – history, photos, maps, etc.
YouTube.com – video – U-Tapao 1969
YouTube.com – video – U-Tapao Buff Launch – (early 1970s)
ภาพยนตร์สั้น STAFF FILM REPORT 66-17A (1966) สามารถดาวน์โหลดได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
| ด ค ก กองทัพอากาศสหรัฐในประเทศไทย  |
| --- | --- | --- |
| ฐานทัพอากาศ (ฐานบิน) |  ดอนเมือง  โคราช  นครพนม  ตาคลี  อู่ตะเภา  อุบล  อุดร  |  |
| กองบิน |  ขับไล่ทางยุทธวิธีที่ 8  ขับไล่ทางยุทธวิธีที่ 49  ปฏิบัติการพิเศษที่ 56  ยุทธศาสตร์ที่ 307  ขับไล่ทางยุทธวิธีที่ 347  ขับไล่ทางยุทธวิธีที่ 354  ขับไล่ทางยุทธวิธีที่ 355  366  ขับไล่ทางยุทธวิธีที่ 388  432  ขับไล่ทางยุทธวิธีที่ 474  |  |
เครื่องบินเคซี-135 และ บี-52 ที่สนามบินอู่ตะเภา ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2513

เครื่องบินบี-52ดี มุ่งหน้าสู่อู่ตะเภา ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2515

เครื่องบิน P-3C Orion ระหว่างการเตรียมพร้อมและการฝึกอบรมความร่วมมือทางเรือ กะรัต 2013
เอวี-8เอส แฮริเออร์ของกองทัพเรือไทยถูกจัดแสดงหลังปลดประจำการจากเรือหลวงจักรีนฤเบศร
สถานีวิทยุโทรทัศน์รัฐสภา

| --- | --- |

ชื่ออื่น: TPRadio, TPTV, TPChannel
รูปแบบ: กระจายข้อมูลข่าวสาร เพื่อส่งเสริมความเข้าใจอันดี ระหว่างรัฐสภากับประชาชน
ประเทศ:  ไทย
พื้นที่แพร่ภาพ:  ประเทศไทย
เครือข่าย: • ช่องโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลประเภทบริการสาธารณะ • ช่องโทรทัศน์ที่ไม่ใช้คลื่นความถี่
คำขวัญ: สื่อรัฐสภา เพื่อประชาชน
สำนักงานใหญ่: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร 1111 ถนนสามเสน แขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
แบบรายการ
ภาษา: ไทย
ระบบภาพ: 576ไอ (16:9 คมชัดมาตรฐาน)
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: สำนักงานเลขาธิการ สภาผู้แทนราษฎร
บุคลากรหลัก: ว่าที่ร้อยตำรวจตรี อาพัทธ์ สุขะนันท์ เลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร    สุพรรณี ชีวะไทย ผู้อำนวยการสถานีวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์รัฐสภา
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: ระบบดาวเทียม: 12 สิงหาคม พ.ศ. 2549 (18 ปี) ระบบดิจิทัลภาคพื้นดิน: 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 (9 ปี) ระบบดาวเทียมเคเบิลทีวีและดิจิทัล: 2 ธันวาคม พ.ศ. 2558 (9 ปี)
ลิงก์
เว็บไซต์: www.tpchannel.org
ออกอากาศ

ภาคพื้นดิน
ดิจิทัล: ช่อง 10 (มักซ์#3 : อสมท)
เคเบิลทีวี
ช่อง 10
ทีวีดาวเทียม
ไทยคม 6 C-Band: 3760 H 30000 5/6
ไทยคม 8 KU-Band: 11560 H 30000
ช่อง 10
สื่อสตรีมมิง
TPTV: 
 
สถานีวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์รัฐสภา (อังกฤษ: Thai Parliament Radio and Television - TPRadio, TPTV) หรือสถานีวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์รัฐสภา สถานีวิทยุกระจายเสียงรัฐสภาได้มีการจัดตั้งเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2532 ตามคำสั่งรัฐสภา ที่ 8/2532 ซึ่งมีการแต่งตั้งคณะกรรมการเพื่อเตรียมการจัดตั้งสถานีวิทยุกระจายเสียงของรัฐสภา โดยได้รับจัดสรรงบประมาณตั้งต้น จำนวน 10,485,200 ล้านบาท เปิดดำเนินการทดลองออกอากาศครั้งแรก เมื่อวันที่ 18 เมษายน - 31 ตุลาคม พ.ศ. 2537 เป็นเวลา 6 เดือน โดยระยะแรกออกอากาศตั้งแต่เวลา 06:00-09:00 น. ซึ่งมีเพียงการเปิดเพลง สลับกับรายงานข่าว บทความ สรุปการประชุมคณะกรรมาธิการ และการถ่ายทอดข่าวจากสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย กรมประชาสัมพันธ์ ก่อนจะเริ่มออกอากาศอย่างถาวร เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน โดยส่งกระจายเสียงตั้งแต่เวลา 06:00-20:00 น. โดยเริ่มมีการถ่ายทอดเสียงการประชุมรัฐสภา ทั้งสภาผู้แทนราษฎร วุฒิสภา และการประชุมร่วมกันทั้งสองสภา นำเสนอร่วมกับข่าวสารความเคลื่อนไหวในแวดวงรัฐสภา
สถานีวิทยุโทรทัศน์รัฐสภา เป็นช่องโทรทัศน์ของไทย ซึ่งออกอากาศโดยไม่ใช้คลื่นความถี่ ผ่านโครงข่ายโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล ประเภทบริการสาธารณะ ซึ่งมีวัตถุประสงค์หลัก เพื่อการกระจายข้อมูลข่าวสาร เพื่อส่งเสริมความเข้าใจอันดี ระหว่างรัฐสภากับประชาชน ทางช่องหมายเลข 10 ดำเนินการโดย สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร มีภารกิจหลักในการถ่ายทอดสด การประชุมร่วมกันของรัฐสภา การประชุมสภาผู้แทนราษฎร และการประชุมวุฒิสภา รวมถึงรายงานข้อมูลข่าวสารต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับงานของรัฐสภา เผยแพร่สู่ประชาชนทั่วไป รวมถึงรายการสาระประโยชน์ต่างๆ ออกอากาศในช่วงนอกเหนือจากการประชุมสภาฯ ได้ประกอบพิธีเปิดและเริ่มออกอากาศ เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งมีสุชน ชาลีเครือ ประธานวุฒิสภาขณะนั้น เป็นประธานในพิธี โดยขณะนั้นออกอากาศในช่องความถี่ของโทรทัศน์ดาวเทียมเอ็นบีทีของกรมประชาสัมพันธ์ที่ช่อง NBT 15
สัญลักษณ์

นับแต่เริ่มออกอากาศ สถานีวิทยุโทรทัศน์รัฐสภาใช้สัญลักษณ์แบบแรก ซึ่งประกอบด้วยภาพร่างเงา ของพานแว่นฟ้าเทินฉบับรัฐธรรมนูญ สีเหลืองทองวางเหลื่อมอยู่ตอนหน้าทางซ้าย มีอักษรอังกฤษตัว P สีแดงวางเหลื่อมอยู่ตอนหลังทางขวา ถัดไปทางขวาตอนล่าง มีรูปทรงกลมสีฟ้าเข้ม และมีอักษรอังกฤษตัวพิมพ์เล็ก tv สีน้ำตาลอยู่ตอนกลาง ต่อมาระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2556 สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร จัดประกวดออกแบบสัญลักษณ์ขึ้นใหม่ โดยแบบที่ชนะการประกวด เป็นของเอกชัย จริงใจ เป็นกลุ่มรูปสี่เหลี่ยม 4 ชิ้นสลับขนาดเล็กใหญ่ เรียงตัวกันตามแนวดิ่ง แต่ละชิ้นมีสองมุมซ้ายขวา เป็นมุมฉากสลับกับมุมมน พลิกสลับตามแนวดิ่งเช่นกัน ซึ่งทั้งหมดเป็นสีฟ้า และทำกรุเงาโปร่งใสเป็นแฉกคล้ายดาว บนรูปสี่เหลี่ยมสองชิ้นบน
หลังจากนั้น สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร นำแบบดังกล่าวไปดัดแปลงขั้นสุดท้าย ก่อนจะทำพิธีเปิดตัวเมื่อวันที่ 12 กันยายน ปีดังกล่าว โดยไม่กรุเงาโปร่งใสเป็นแฉกคล้ายดาว พร้อมทั้งปรับอัตราส่วน ระหว่างสี่เหลี่ยมแต่ละรูปให้แคบลง และเปลี่ยนไปใช้สีแดงเข้ม ที่เรียกว่าสีแดงมารูน ซึ่งเป็นสีประจำรัฐสภา ตามข้อเสนอของบุญยอด สุขถิ่นไทย กรรมการบริหารสถานีวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์รัฐสภาขณะนั้น แต่กลุ่มการเมืองฝ่ายตรงข้ามรัฐบาล และผู้สนับสนุนกลับนำไปวิพากษ์วิจารณ์ว่า มีความพยายามเปลี่ยนไปใช้สีสัน ที่แสดงฝักฝ่ายทางการเมือง
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่คณะรัฐประหารซึ่งก่อการเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 แต่งตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) จึงเปลี่ยนไปใช้สีเหลืองทองแทน รวมถึงทำการโปร่งใสเป็นแนวเส้น ที่ส่วนล่างของรูปสี่เหลี่ยมชิ้นบนสุด นัยว่าเพื่อให้มองเป็นรูปฉบับรัฐธรรมนูญบนเชิงพานชัดเจนขึ้น นอกจากนี้ยังปรับรูปสี่เหลี่ยม ชิ้นที่สองจากบนให้มีขนาดแคบลงด้วย นัยว่าเพื่อให้มองเป็นเช่นเดียวกับ พานแว่นฟ้าสองชั้น ซึ่งพานชั้นบนจะมีขนาดเล็กกว่าพานชั้นล่าง
การออกอากาศภาคพื้นดินระบบดิจิทัล

เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2558 เลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรในขณะนั้น จเร พันธุ์เปรื่อง ในนามสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร เป็นผู้ลงนามในสัญญาเช่าโครงข่าย โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล ของบริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) ร่วมกับ ศิวะพร ชมสุวรรณ กรรมการผู้อำนวยการใหญ่ บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) ในขณะนั้น
ต่อมาเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม[ต้องการอ้างอิง] ที่ประชุมคณะกรรมการ กิจการกระจายเสียง และกิจการโทรทัศน์ (กสท.) ในคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) ลงมติให้พิจารณาออกใบอนุญาต แก่สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร ใช้คลื่นความถี่โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล ประเภทบริการสาธารณะ ซึ่งมีวัตถุประสงค์หลัก เพื่อการกระจายข้อมูลข่าวสาร เพื่อส่งเสริมความเข้าใจอันดี ระหว่างรัฐสภากับประชาชน ทางช่องหมายเลข 10
โดยในราวเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 สถานีวิทยุโทรทัศน์รัฐสภาดำเนินการ ปรับอัตราส่วนภาพที่ออกอากาศ จากเดิม 4:3 ไปเป็น 16:9 ก่อนจะทดลองออกอากาศ ระหว่างวันที่ 21-22 กรกฎาคม และเริ่มแพร่ภาพอย่างเป็นทางการ ตั้งแต่วันพฤหัสบดีที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ตั้งแต่เวลา 08:00 น.เป็นต้นไป[ต้องการอ้างอิง] ส่วนในระบบดาวเทียมทางระบบจานดาวเทียมพีเอสไอ ทางช่องหมายเลข 220 ยังคงออกอากาศคู่ขนานกันไประยะหนึ่งก่อนเหลือช่องทางออกอากาศทางช่อง 10 ดังเช่นในปัจจุบัน
ระยะเวลาการออกอากาศ

12 สิงหาคม พ.ศ. 2549 - พ.ศ. 2557 เปิดสถานีเวลา 08:00 น. ปิดสถานี เวลา 22:00 น.
พ.ศ. 2557 - 2563 เปิดสถานีเวลา 08:00 น. ปิดสถานี เวลา 00:00 น.
พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน เปิดสถานีเวลา 07:00 น. ปิดสถานี เวลา 00:00 น.
ทั้งนี้ ในช่วงสมัยประชุมสภาฯ การปิดสถานีอาจปิดสถานีหลังจากเวลาปกติ หากการประชุมสภาฯยังคงดำเนินหลังจากเวลาปิดสถานีปกติ สถานีฯจึงออกอากาศอย่างต่อเนื่องจนกว่าประธานฯจะปิดการประชุม
นักจัดรายการวิทยุ

สุพัตรา พรหมศร
อานันท์ จันทร์ศรี
ปฐมพงษ์ ท่าข้าม
ยูลัด ดำริห์เลิศ
ณรงค์ฤทธิ์ คิดเห็น
พัชราวลัย เด่นนิติรัตน์
อัญชลี วงศ์สัมปัน
สาริศา สุปัญโญ
พัลลภา เขียวแก้ว
นิสลา ไทยกล้า
นันท์ปภัทร เฉลิมสินหิรัญ
ธนัชพร สุขดี
ทนงศักดิ์ ทองงอก
นิศรา เพ็งขำ
สุดารัตน์ สร้างถิ่น
ไกรภูมิ เวทพิสัย
พิธีกรรายการโทรทัศน์

อานันท์ จันทร์ศรี
อัญชิษฐา บุญพรวงศ์
ณรงค์ฤทธิ์ คิดเห็น
นันทคม ประสาทพร
พัชราวลัย เด่นนิติรัตน์
ผู้ประกาศข่าว

วัฒนะ คล้ายแก้ว
ณัฐภัทรพล จุติการพาณิชย์
กิตติ เสรีประยูร
กันต์พจน์ ฐิติวณิชกุล
ธีรพงศ์ ทะนัน
วิภา รักไทย
จารุวัฒน์ บุญประเสิร์ฐ
รวีภัทร์ จิรศักดิ์วัฒนา
อัญชิษฐา บุญพรวงศ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
สเตรนเจอร์ ธิงส์

| สเตรนเจอร์ ธิงส์ |
| --- | --- |

ประเภท:   นิยายวิทยาศาสตร์  สยองขวัญ  ดรามา 
สร้างโดย: พี่น้องดัฟเฟอร์
แสดงนำ:   วิโนนา ไรเดอร์  เดวิด ฮาร์เบอร์  ฟินน์ วูล์ฟฮาร์ด  มิลลี บ็อบบี บราวน์  เกเตน มาตาราซโซ  เคเล็บ แมคลาฟลิน  นาตาเลีย ไดเยอร์  ชาร์ลี ฮีตัน  คารา บูโอโน  แมตทิว โมไดน์  โนอาห์ ชแนปป์  เซดี ซิงก์  โจ เคียรี  เดเคอร์ มอนต์กอเมอรี  ฌอน แอสติน  พอล ไรเซอร์  มายา ฮอว์ก  ไปรอาห์ เฟอร์กูสัน  เบรตต์ เกลแมน 
ผู้ประพันธ์เพลง:   ไมเคิล สไตน์  ไคล์ ดิกสัน 
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหรัฐ
ภาษาต้นฉบับ: อังกฤษ
จำนวนฤดูกาล: 4
จำนวนตอน: 32
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   พี่น้องตระกูลดัฟเฟอร์  ชอว์น เลวี  แดน โคเฮน  ซินดี ฮอลแลนด์  ไบรอัน ไรท์  แมตต์ ธูเนล  คาร์ล กัจดูเซก  เอียน แพตเตอร์สัน  เคอร์ติส กวินน์ 
ผู้กำกับภาพ:   ทิม ไอฟส์  ท็อด แคมป์เบลล์  ลัคแลน มิลเน  เดวิด ฟรังโก  ริคาร์โด ดิอาซ 
ผู้ลำดับภาพ:   ดีน ซิมเมอร์แมน  เควิน ดี. รอสส์  แนต ฟูลเลอร์  แคทเธอรีน นารันโจ 
ความยาวตอน: 42–98 นาที
บริษัทผู้ผลิต:   ทเวนตีวันแลปส์เอนเตอร์เทนเมนต์  มังคีย์แมสซาเคอร์ 
งบประมาณ: 270 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ปี 4)
ออกอากาศ
เครือข่าย: เน็ตฟลิกซ์
ออกอากาศ: 15 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 (2016-07-15) – ปัจจุบัน
สเตรนเจอร์ ธิงส์ (อังกฤษ: Stranger Things) เป็นละครชุดโทรทัศน์ผ่านสัญญาณต่อเนื่องอเมริกัน แนวนิยายวิทยาศาสตร์, สยองขวัญและดรามา สร้างโดย พี่น้องดัฟเฟอร์ และออกอากาศบนเน็ตฟลิกซ์ พี่น้องทั้งสองทำหน้าที่เป็นโชว์รันเนอร์และเป็นผู้อำนวยการสร้างฝ่ายบริหารร่วมกับ ชอว์น เลวีและแดน โคเฮน โดยออกอากาศตามฤดูกาล ในฤดูกาลที่ 1 ฉายเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 2016, ฤดูกาลที่ 2 ฉายเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2017, ฤดูกาลที่ 3 ฉายเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 2019, ฤดูกาลที่ 4 ถูกแบ่งเป็น 2 ช่วง โดยช่วงแรกฉายเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 และช่วงที่ 2 มีกำหนดฉายในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 อย่างไรก็ตามละครชุดเรื่องนี้ได้รับการต่ออายุถึงฤดูกาลที่ 5 และเป็นฤดูกาลสุดท้ายเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022
ภาพรวม

สเตรนเจอร์ ธิงส์ ดำเนินเรื่องในเมือง ฮอว์กินส์ รัฐอินเดียนา เมืองในชนบทสมมุติช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 ห้องทดลองแห่งชาติของฮอว์กินส์ในบริเวณใกล้เคียงทำการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ให้กับกระทรวงพลังงานสหรัฐ แต่แอบทำการทดลองนอกเหนือปรกติและเหนือธรรมชาติ รวมถึงการทดลองที่เกี่ยวข้องกับการทดลองในมนุษย์ พวกเขาได้สร้างประตูไปยังมิติอื่นที่เรียกว่า "โลกกลับด้าน" โดยไม่ได้ตั้งใจ อิทธิพลของโลกกลับด้านเริ่มส่งผลกระทบต่อผู้อยู่อาศัยในฮอว์กินส์ในทางที่เลวร้ายโดยไม่รู้ตัว
รายชื่อตอน

| ปี | ปี | จำนวนตอน | จำนวนตอน | วันที่เผยแพร่ | วันที่เผยแพร่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 1 | 8 | 8 | 15 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 (2016-07-15) | 15 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 (2016-07-15) |
|  | 2 | 9 | 9 | 27 ตุลาคม ค.ศ. 2017 (2017-10-27) | 27 ตุลาคม ค.ศ. 2017 (2017-10-27) |
|  | 3 | 8 | 8 | 4 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 (2019-07-04) | 4 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 (2019-07-04) |
|  | 4 | 9 | 7 | 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 (2022-05-27) | 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 (2022-05-27) |
|  | 4 | 9 | 2 | 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 (2022-07-01) | 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 (2022-07-01) |
รายชื่อตอน > ฤดูกาลที่ 1

| ตอนรวม | ตอนฤดูกาล | ชื่อตอน | เขียนบท | ผู้กำกับ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1 | บทที่ 1: การหายตัวไปของวิล ไบเยอร์ส (Chapter One: The Vanishing of Will Byers) | The Duffer Brothers | The Duffer Brothers |
| 2 | 2 | บทที่ 2: คนประหลาดบนถนนเมเปิ้ล (Chapter Two: The Weirdo on Maple Street) | The Duffer Brothers | The Duffer Brothers |
| 3 | 3 | บทที่ 3: ฮอลลี่ จอลลี่ (Chapter Three: Holly, Jolly) | Jessica Mecklenburg | Shawn Levy |
| 4 | 4 | บทที่ 4: ศพ (Chapter Four: The Body) | Justin Doble | Shawn Levy |
| 5 | 5 | บทที่ 5: หมัดและนักกายกรรม (Chapter Five: The Flea and the Acrobat) | Alison Tatlock | The Duffer Brothers |
| 6 | 6 | บทที่ 6: สัตว์ประหลาด (Chapter Six: The Monster) | Jessie Nickson-Lopez | The Duffer Brothers |
| 7 | 7 | บทที่ 7: อ่างอาบน้ำ (Chapter Seven: The Bathtub) | Justin Doble | The Duffer Brothers |
| 8 | 8 | บทที่ 8: การกลับหัว (Chapter Eight: The Upside Down) | Paul Dichter | The Duffer Brothers |
รายชื่อตอน > ฤดูกาลที่ 2

| ตอนรวม | ตอนฤดูกาล | ชื่อตอน | เขียนบท | ผู้กำกับ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 9 | 1 | บทที่ 1: แมดแม็กซ์ (Chapter One: MADMAX) | The Duffer Brothers | The Duffer Brothers |
| 10 | 2 | บทที่ 2: ทริค ออร์ ทรีต ไอ้ตัวประหลาด (Chapter Two: Trick or Treat, Freak) | The Duffer Brothers | The Duffer Brothers |
| 11 | 3 | บทที่ 3: ลูกอ๊อด (Chapter Three: The Pollywog) | Justin Doble | Shawn Levy |
| 12 | 4 | บทที่ 4: วิลผู้รู้ (Chapter Four: Will the Wise) | Paul Dichter | Shawn Levy |
| 13 | 5 | บทที่ 5: ขุดค้น (Chapter Five: Dig Dug) | Jessie Nickson-Lopez | Andrew Stanton |
| 14 | 6 | บทที่ 6: สายลับ (Chapter Six: The Spy) | Kate Trefry | Andrew Stanton |
| 15 | 7 | บทที่ 7: พี่สาวที่หายไป (Chapter Seven: The Lost Sister) | Justin Doble | Rebecca Thomas |
| 16 | 8 | บทที่ 8: จอมเปิดโปง (Chapter Eight: The Mind Flayer) | The Duffer Brothers | The Duffer Brothers |
| 17 | 9 | บทที่ 9: ประตู (Chapter Nine: The Gate) | The Duffer Brothers | The Duffer Brothers |
รายชื่อตอน > ฤดูกาลที่ 3

| ตอนรวม | ตอนฤดูกาล | ชื่อตอน | เขียนบท | ผู้กำกับ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 18 | 1 | บทที่ 1: ซูซี่ ทราบแล้วเปลี่ยน? (Chapter One: Suzie, Do You Copy?) | The Duffer Brothers | The Duffer Brothers |
| 19 | 2 | บทที่ 2: เด็กห้าง (Chapter Two: The Mall Rats) | The Duffer Brothers | The Duffer Brothers |
| 20 | 3 | บทที่ 3: ไขปริศนาไลฟ์การ์ดที่หายไป (Chapter Three: The Case of the Missing Lifeguard) | William Bridges | Shawn Levy |
| 21 | 4 | บทที่ 4: การทดสอบในซาวน่า (Chapter Four: The Sauna Test) | Kate Trefey | Shawn Levy |
| 22 | 5 | บทที่ 5: การเปิดโปง (Chapter Five: The Flayed) | Paul Dichter | Uta Briesewitz |
| 23 | 6 | บทที่ 6: หลากหลายเป็นหนึ่งเดียว (Chapter Six: E Pluribus Unum) | Curtis Gwinn | Uta Briesewitz |
| 24 | 7 | บทที่ 7: รอยกัด (Chapter Seven: The Bite) | The Duffer Brothers | The Duffer Brothers |
| 25 | 8 | บทที่ 8: การต่อสู้ที่สตาร์คอร์ท (Chapter Eight: The Battle of Starcourt) | The Duffer Brothers | The Duffer Brothers |