stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พิธีตัดไม้ข่มนาม

พิธีตัดไม้ข่มนาม เป็นพิธีโบราณทางไสยศาสตร์ก่อนออกสงคราม โดยหาไม้ที่มีชื่อเหมือนหรือสําเนียงคล้ายชื่อข้าศึกมาตัดให้ขาดเพื่อเอาชัย พิธีนี้ปรากฏอยู่ในตำราพิชัยสงคราม เป็นพิธีที่ประกอบร่วมกับพิธีตั้งโขลนทวาร
ผู้ทำพิธีจะตั้งโรงพิธีขึ้น เอาดินจากใต้สะพาน ดินท่าน้ำ ดินในป่าช้า อย่างละ 3 แห่ง มาผสมปั้นเป็นรูปข้าศึก แล้วเขียนชื่อแม่ทัพข้าศึก ลงยันต์พุทธจักร บรรลัยจักร ทับลงบนชื่อนั้น แต่งตัวหุ่นเป็นตามเพศภาษาข้าศึก เอาต้นกล้วยและไม้มีชื่อร่วมตัวอักษรเดียวกับชื่อของข้าศึกหรือผู้เป็นแม่ทัพ มาปลุกเสกในโรงพิธีแล้วเอาหุ่นผูกติดกับต้นกล้วย เอาไม้นั้นประกบกันเข้า หลังจากนั้นพราหมณ์อ่านพระเวท เมื่อได้ฤกษ์แล้วพระมหากษัตริย์จะมีพระบรมราชโองการให้ขุนพลทหารคนใดคนหนึ่งทำพิธีแทน โดยพระราชทานพระธำมรงค์เนาวรัตน์และพระแสงดาบอาญาสิทธิ์แล้วให้ขุนพลใช้ดาบอาญาสิทธิ์ฟันไม้นั้นให้ขาดใน 3 ที แล้วกลับเข้าไปบังคมทูลว่าได้ปราบข้าศึกมีชัยชนะตามพระราชโองการ พร้อมทั้งถวายพระแสงดาบอาญาสิทธิ์และพระธำมรงค์คืน ส่วนวิธีอื่นเช่น เขียนชื่อของข้าศึกลงในกาบหยวกจากนั้นทำเช่นเดียวข้างต้น เหยียบใบไม้ที่มีพยัญชนะต้นเป็นกาลกิณีของศัตรู เป็นต้น
ในปัจจุบันพิธีตัดไม้ข่มนามหาชมยาก จะเป็นเพียงการแสดงรำดาบครู โดยจะใช้ดาบครูแทนดาบอาญาศึก ไม่มีการปั้นหุ่นข้าศึก ผู้รำจะเริ่มด้วยการเข้าทรง ท่าการร่ายรำทั้งหลายมาจากจิตสำนึกในขณะช่วงที่รำโดยไม่มีการฝึกซ้อมมาก่อน
พิธีขึ้นครองราชย์ของจักรพรรดิญี่ปุ่น

| พระราชพิธีขึ้นครองราชย์ของจักรพรรดิญี่ปุ่น |
| --- | --- |

สถานที่: พระราชวังหลวงโตเกียว
ที่ตั้ง: โตเกียว เขตชิโยดะ
เหตุการณ์ก่อนหน้า: <จักรพรรดิองค์ที่ 125 จักรพรรดิอากิฮิโตะ> ค.ศ. 1989 (รัชศก เฮเซ) ค.ศ. 1990 (รัชศก เฮเซ ที่ 2)
เหตุการณ์ถัดไป: <จักรพรรดิองค์ที่ 126 จักรพรรดินารูฮิโตะ> ค.ศ. 2019 (รัชศก เรวะ)
พระราชพิธีขึ้นครองราชย์ของ จักรพรรดิไทโช  ณ พระราชวังหลวงเกียวโต เมื่อปี พ.ศ. 2458
จักรพรรดิฮิโรฮิโตะในพระราชพิธีขึ้นครองราชย์เมื่อ พ.ศ. 2471
จักรพรรดินีมาซาโกะ
พระราชพิธีขึ้นครองราชย์ของจักรพรรดิญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 即位の礼; โรมาจิ: Sokui no rei) เป็นพิธีโบราณที่แสดงถึงการขึ้นครองสิริราชสมบัติของจักรพรรดิองค์ใหม่ของญี่ปุ่น ซึ่งเป็นสถาบันพระมหากษัตริย์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เครื่องราชกกุธภัณฑ์โบราณต่าง ๆ จะถวายให้กับจักรพรรดิองค์ใหม่ในระหว่างพิธี เป็นพิธีกรรมที่สำคัญที่สุดของราชวงศ์ญี่ปุ่น
ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ ทะกะมิกุระ ที่ใช้ในพระราชพิธีขึ้นครองราชย์
ซึ่งพระราชพิธีขึ้นครองราชย์ครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2562 โดยเป็นพระราชพิธีขึ้นครองราชย์สืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศของ จักรพรรดินารูฮิโตะ ซึ่งพระราชพิธีจัดขึ้นที่พระราชวังหลวงโตเกียว หรือ พระราชวังอิมพีเรียล
มะเมีย

มะเมีย เป็นชื่อปีที่ 7 ของรอบปีนักษัตร มีสัญลักษณ์เป็นม้า พุทธศักราชที่ตรงกับปีมะเมีย เช่น พ.ศ. 2509 พ.ศ. 2521 พ.ศ. 2533 พ.ศ. 2545 พ.ศ. 2557 พ.ศ. 2569 พ.ศ. 2581 และพ.ศ. 2593 เป็นต้น โดยวันที่เริ่มต้นและสิ้นสุดรอบปีนักษัตรไม่แน่นอนเมื่อเทียบกับปฏิทินสากล และนับต่างกันระหว่างแบบจีนกับแบบไทย มีสีประจำปีคือสีเขียว เป็นปีธาตุไฟ และมีทิศประจำปีคือทิศใต้
ป้อมมหากาฬ

| ป้อมมหากาฬ |
| --- | --- |
ป้อมมหากาฬ ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566
ประเภท: ป้อมปราการ
ที่ตั้ง: แขวงบวรนิเวศ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
พิกัด: 13°45′20″N 100°30′20″E﻿ / ﻿13.7556218°N 100.5055368°E﻿ / 13.7556218; 100.5055368
ความสูง: 15 เมตร
ความยาว: 38 เมตร
สร้างเมื่อ: พ.ศ. 2326
สร้างโดย: พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
การใช้งานดั้งเดิม: เป็นส่วนหนึ่งของระบบกำแพงเมืองและป้อมปราการกรุงเทพมหานคร
บูรณะ: พ.ศ. 2525
สถานะ: เปิดใช้งานเป็นสวนสาธารณะป้อมมหากาฬ, ยังมีอยู่
สถาปัตยกรรม: รัตนโกสินทร์
ผู้ดูแล: กรมศิลปากร

 โบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: ป้อมมหากาฬพร้อมด้วยปราการ
ขึ้นเมื่อ: 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492
เป็นส่วนหนึ่งของ: โบราณสถานในเขตกรุงเทพมหานคร
เลขอ้างอิง: 0000002
 
 
 ทางแยก
ชื่ออักษรไทย: ป้อมมหากาฬ
ชื่ออักษรโรมัน: Pom Maha Kan
รหัสทางแยก: N398
ที่ตั้ง: แขวงบวรนิเวศ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ทิศทางการจราจร
↗: ถนนราชดำเนินนอก » สะพานผ่านฟ้าลีลาศ
↓: ถนนมหาไชย » แยกสำราญราษฎร์
←: ถนนราชดำเนินกลาง » อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
↖: ถนนพระสุเมรุ » แยกสะพานวันชาติ
 
ป้อมมหากาฬ ตั้งอยู่บริเวณเชิงสะพานผ่านฟ้าลีลาศ ติดกับถนนมหาไชย แขวงบวรนิเวศ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ทางด้านหลังมีกำแพงเมืองพระนครหลงเหลืออยู่
ป้อมมหากาฬสร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (รัชกาลที่ 1) ในปี พ.ศ. 2326 เป็นป้อม 1 ใน 14 ป้อมที่โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเพื่อป้องกันรักษาพระนคร มีลักษณะรูปแปดเหลี่ยม มีกำแพงล้อมรอบ 2 ชั้น เป็นป้อมประจำพระนครด้านตะวันออก ปัจจุบันป้อมมหากาฬเป็น 1 ใน 2 ป้อมที่ยังคงเหลืออยู่ในกรุงเทพมหานคร อีกป้อมหนึ่งคือป้อมพระสุเมรุ ทางกรุงเทพมหานคร และกรมศิลปากรได้บูรณะซ่อมแซมป้อมมหากาฬเมื่อคราวพระราชพิธีสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี ในปี พ.ศ. 2525 และได้มีการบูรณะเรื่อยมาจนมีสภาพที่เห็นในปัจจุบัน
ที่ตั้งด้านหนึ่งของป้อมเป็นที่อยู่ของชุมชนของผู้คนที่ตั้งรกรากอยู่มาตั้งแต่แรกสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์  และเป็นชุมชนที่มีชื่อเสียงด้านลิเกโบราณ รวมถึงเป็นแหล่งจำหน่ายดอกไม้ไฟ หรือพลุต่าง ๆ โดยเป็นแหล่งซื้อขายที่ได้รับความนิยมโดยเฉพาะในวันลอยกระทง ในช่วงรัชกาลที่ 1–4 เป็นบ้านพักขุนนางชั้นสูงหลายท่าน เช่น เจ้าพระยายมราช (ครุฑ) เสนาบดีกรมเวียง (กรมเมือง) ฯลฯ เป็นต้น โดยชุมชนป้อมมหากาฬนี้ ผู้ที่ศึกษาด้านการมีส่วนร่วมของชุมชนทั้งชาวไทยและต่างประเทศมักจะมาสำรวจและทำวิจัยเรื่องการมีส่วนร่วมฯ ณ ชุมชนแห่งนี้ โดยมีประวัติการชุมนุมและต่อสู้มายาวนานกว่า 20 ปี โดยเริ่มมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 หลังจากที่คณะรัฐบาลที่มี พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ เป็นนายกรัฐมนตรีได้มีมติคณะรัฐมนตรีออกมา  โดยรัฐบาลต้องการปรับปรุงภูมิทัศน์ และปรับพื้นที่ให้เป็นสวนสาธารณะ
พญาแร้ง

| พญาแร้ง |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Accipitriformes
วงศ์:: Accipitridae
สกุล:: Sarcogyps (Lesson, 1842)
สปีชีส์:: S.  calvus
ชื่อทวินาม
Sarcogyps calvus (Scopoli, 1786)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
ชื่อพ้อง
 Aegypius calvus  Torgos calvus
พญาแร้ง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Sarcogyps calvus) เป็นนกจำพวกอีแร้งชนิดหนึ่ง จัดเป็นอีแร้งขนาดใหญ่ และเป็นนกเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล Sarcogyps
ลักษณะ

มีขนาดลำตัวโตเต็มที่ประมาณ 76–80 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 3.5–6.3 กิโลกรัม ระยะระหว่างปลายปีก 2 ข้างกว้าง 1.99–2.6 เมตร ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายกัน เมื่อโตเต็มที่หัวและคอเปลือยมีสีแดงถึงส้ม เท้ามีสีแดง ขนตามลำตัวสีดำ ปีกมีแถบสีขาว–เทาขน ที่หน้าอกและโคนขามีสีขาว ที่คอมีสีขาวขึ้นโดยรอบมองดูคล้ายสวมพวงมาลัย ตัวที่ยังไม่โตเต็มที่ ขนบริเวณหัวและอกมีสีขาว ปีกสีน้ำตาล
การกระจายพันธุ์

พบในทวีปเอเชีย พบมากในภูมิภาคเอเชียใต้, จีน, พม่า จนถึงภูมิภาคอินโดจีน สำหรับในประเทศไทยในอดีตพบอยู่เกือบทุกภาคยกเว้นภาคอีสานและภาคตะวันออก แต่ในปัจจุบันพบเห็นได้ยากมากแล้ว และไม่มีรายงานพบมานานกว่า 2 ทศวรรษ คาดว่าสูญพันธ์ไปจากประเทศไทยแล้ว หลังจากพญาแร้งฝูงสุดท้ายในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง ตายจากยาฆ่าแมลงที่พรานล่าสัตว์ป่า ใช้เป็นยาเบื่อใส่ไว้ในซากเก้ง หวังจะว่าเบื่อเสือโคร่ง ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้พญาแร้งในป่าห้วยขาแข้ง ตายไปนับสิบตัว ทำให้พญาแร้งลดจำนวนลงและไม่พบในป่าห้วยขาแข้งอีกเลยในปัจจุบัน แต่ประเทศไทยกำลังมีโครงการเพาะขยายพันธ์พญาแร้งในกรงเลี้ยงเพื่อนำกับสู่ธรรมชาติของไทย ที่สวนสัตว์นครราชสีมา และสถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จังหวัดอุทัยธานี
ในอดีตมีพญาแร้งมีการกระจายพันธุ์ในกลุ่มประเทศเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในช่วงเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมาพญาแร้งมีจำนวนลดลงมากในทั้ง 2 กลุ่มประเทศ ในประเทศเนปาลเป็นนกที่พบน้อย ประมาณ 200–400 ตัว มีการกระจายตัวทั่วไปในประเทศอินเดีย แต่มีแนวโน้มลดลงบางพื้นที่พบน้อยมากจนไม่พบเลย เช่น บางพื้นที่ในรัฐคุชราต และหลายรัฐทางตะวันออกเฉียงเหนือ พบปานกลางในพื้นที่ทางทิศตะวันตกของเชิงเขาหิมาลัย พบยากในประเทศบังกลาเทศ ภูฏาน พม่า ในลาว เดิมพบได้ทั่วไป ปัจจุบันพบเห็นเป็นครั้งคราวคาดว่าเป็นกลุ่มประชากรเดียวกับที่พบในกัมพูชา ในเวียดนาม เดิมพบมากในพื้นที่ภาคกลาง ปัจจุบันพบน้อยเป็นครั้งคราว คาดว่าเป็นกลุ่มประชากรเดียวกับที่พบในกัมพูชา ในกัมพูชา เดิมพบได้ทั่วไป ปัจจุบันพบได้น้อยและจำกัดพื้นที่เฉพาะทางตอนเหนือและตะวันออก ในมาเลเซีย เดิมพบมากในพื้นที่ทางภาคเหนือ ปัจจุบันไม่พบ พื้นที่จีนตอนใต้ไม่พบพญาแร้งตั้งแต่ช่วง พ.ศ. 2503–2512 ในประเทศไทยเข้าใกล้สถานภาพสูญพันธุ์
พฤติกรรมและการขยายพันธุ์

ไม่ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่เหมือนอีแร้งชนิดอื่น ๆ แต่จะบินลงมากินซากสัตว์ตาย ก่อนอีแร้งชนิดอื่น ๆ ที่มีลำดับทางสังคมต่ำกว่า คือ อีแร้งเทาหลังขาว พญาแร้งหากินอยู่ตามที่โล่งแจ้ง โดยบินร่อนเป็นวงกลมบนท้องฟ้าระดับสูง มีสายตาไว สามารถร่อนกลางอากาศอยู่นานนับชั่วโมง โดยไม่ต้องกระพือปีกเลย กินซากสัตว์เน่าตายตามพื้นดิน โดยร่อนบินหาอาหารกลางอากาศ เมื่อพบจึงบินลงมาจิกกิน
มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงเดือนธันวาคม–เมษายน ทำรังด้วยกิ่งไม้ขัดสานกันอย่างไม่เป็นระเบียบ แล้วใช้ใบไม้รองพื้น มักทำรังอยู่บนต้นไม้ใหญ่ใกล้กับชุมชนของมนุษย์ วางไข่ครั้งละ 1 ฟอง ทั้งตัวผู้และตัวเมียต่างช่วยกันฟักไข่ และใช้รังเดิมวางไข่ในปีถัดไป
สถานภาพปัจจุบัน

เป็นนกประจำถิ่นของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่หายากมากที่สุดชนิดหนึ่ง มีสถานภาพใกล้สูญพันธุ์ขั้นวิกฤติ ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sarcogyps calvus ที่วิกิสปีชีส์
พ.ศ. 2242

| --- | --- |
ศตวรรษ::  16  17  18
ปี::  2239  2240  2241  2242  2243  2244  2245
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2242
ปฏิทินกริกอเรียน: 1699 MDCXCIX
Ab urbe condita: 2452
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1148 ԹՎ ՌՃԽԸ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6449
ปฏิทินบาไฮ: −145 – −144
ปฏิทินเบงกอล: 1106
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2649
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 11 Will. 3 – 12 Will. 3
พุทธศักราช: 2243
ปฏิทินพม่า: 1061
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7207–7208
ปฏิทินจีน: 戊寅年 (ขาลธาตุดิน) 4395 หรือ 4335     — ถึง — 己卯年 (เถาะธาตุดิน) 4396 หรือ 4336
ปฏิทินคอปติก: 1415–1416
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2865
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1691–1692
ปฏิทินฮีบรู: 5459–5460
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1755–1756
 - ศกสมวัต: 1621–1622
 - กลียุค: 4800–4801
ปฏิทินโฮโลซีน: 11699
ปฏิทินอิกโบ: 699–700
ปฏิทินอิหร่าน: 1077–1078
ปฏิทินอิสลาม: 1110–1111
ปฏิทินญี่ปุ่น: Genroku 12 (元禄１２年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 10 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 4032
ปฏิทินหมินกั๋ว: 213 ก่อน ROC 民前213年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2242 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1699 - มีนาคม ค.ศ. 1700
มหาศักราช 1621
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: สมเด็จพระเพทราชา (11 กรกฎาคม พ.ศ. 2231 - 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2246)
พ.ศ. 2241

| --- | --- |
ศตวรรษ::  16  17  18
ปี::  2238  2239  2240  2241  2242  2243  2244
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2241
ปฏิทินกริกอเรียน: 1698 MDCXCVIII
Ab urbe condita: 2451
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1147 ԹՎ ՌՃԽԷ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6448
ปฏิทินบาไฮ: −146 – −145
ปฏิทินเบงกอล: 1105
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2648
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 10 Will. 3 – 11 Will. 3
พุทธศักราช: 2242
ปฏิทินพม่า: 1060
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7206–7207
ปฏิทินจีน: 丁丑年 (ฉลูธาตุไฟ) 4394 หรือ 4334     — ถึง — 戊寅年 (ขาลธาตุดิน) 4395 หรือ 4335
ปฏิทินคอปติก: 1414–1415
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2864
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1690–1691
ปฏิทินฮีบรู: 5458–5459
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1754–1755
 - ศกสมวัต: 1620–1621
 - กลียุค: 4799–4800
ปฏิทินโฮโลซีน: 11698
ปฏิทินอิกโบ: 698–699
ปฏิทินอิหร่าน: 1076–1077
ปฏิทินอิสลาม: 1109–1110
ปฏิทินญี่ปุ่น: Genroku 11 (元禄１１年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 10 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 4031
ปฏิทินหมินกั๋ว: 214 ก่อน ROC 民前214年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2241 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1698 - มีนาคม ค.ศ. 1699
มหาศักราช 1620
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: สมเด็จพระเพทราชา (11 กรกฎาคม พ.ศ. 2231 - 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2246)
เหตุการณ์

บิน
ผีเสื้อแดง

| ผีเสื้อแดงอินเดีย |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Arthropoda
ชั้น:: Insecta
อันดับ:: Lepidoptera
วงศ์ใหญ่:: Papilionoidea
วงศ์:: Nymphalidae
วงศ์ย่อย:: Nymphalinae
เผ่า:: Nymphalini
สกุล:: Vanessa
สปีชีส์:: V.  atalanta
ชื่อทวินาม
Vanessa atalanta (Linnaeus, 1758)

ผีเสื้อแดงอินเดีย (Red Admiral Butterfly) จัดอยู่ในประเภทสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ไฟลัมอาร์โธรพอด  เป็นแมลงบินได้ชนิด ผีเสื้อกลางวัน
ถิ่นอาศัย

ผีเสื้อแดงอินเดีย พบได้โดยทั่วไปทั่วขี้ควาย และขี้หมา ช่วงที่พบมากที่สถด คือช่วงฤดูใบไม้ผลิ
Vanessa atalanta
Vanessa atalanta △
รายการอ้างอิง

Tucker, Mike and Ceney, Bryan (1997) The Red Admiral Butterfly. Butterfly Conservation, Colchester, UK, 32p. ISBN 0-9522602-5-5
"Vanessa atalanta". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ 6 February 2006.
Red Admiral on Bugguide.net
↑  Shalaway, Scott.  Butterflies in the Backyard.  ISBN 0-8117-2695-9  2004, Stackpole Books, Mechanicsburg, Pennsylvania. p.38
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:TaxonIds
Red admiral on the University of Florida / Institute of Food and Agricultural Sciences Featured Creatures website
Red Admiral Butterfly: Large format reference quality (free) photographs Cirrus Digital Imaging
HD video of Vanessa butterflies
Red Admiral, Canadian Biodiversity Information Facility
Red Admirals in California เก็บถาวร 2011-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พ.ศ. 2245

| --- | --- |
ศตวรรษ::  17  18  19
ปี::  2242  2243  2244  2245  2246  2247  2248
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2245
ปฏิทินกริกอเรียน: 1702 MDCCII
Ab urbe condita: 2455
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1151 ԹՎ ՌՃԾԱ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6452
ปฏิทินบาไฮ: −142 – −141
ปฏิทินเบงกอล: 1109
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2652
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 14 Will. 3 – 1 Ann. 1
พุทธศักราช: 2246
ปฏิทินพม่า: 1064
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7210–7211
ปฏิทินจีน: 辛巳年 (มะเส็งธาตุโลหะ) 4398 หรือ 4338     — ถึง — 壬午年 (มะเมียธาตุน้ำ) 4399 หรือ 4339
ปฏิทินคอปติก: 1418–1419
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2868
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1694–1695
ปฏิทินฮีบรู: 5462–5463
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1758–1759
 - ศกสมวัต: 1624–1625
 - กลียุค: 4803–4804
ปฏิทินโฮโลซีน: 11702
ปฏิทินอิกโบ: 702–703
ปฏิทินอิหร่าน: 1080–1081
ปฏิทินอิสลาม: 1113–1114
ปฏิทินญี่ปุ่น: Genroku 15 (元禄１５年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 11 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 4035
ปฏิทินหมินกั๋ว: 210 ก่อน ROC 民前210年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2245 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1702 - มีนาคม ค.ศ. 1703
มหาศักราช 1624
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: สมเด็จพระเพทราชา (11 กรกฎาคม พ.ศ. 2231 - 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2246)
พรศักดิ์ ประจักษ์วิทย์

| พรศักดิ์ ประจักษ์วิทย์ |
| --- | --- |
เกิด: 14 มกราคม 1982   (42 ปี 244 วัน) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
อาชีพ: พิธีกร
พรศักดิ์ ประจักษ์วิทย์ หรือชื่อที่รู้จักในวงการว่า พรศักดิ์ (Pornsak) เป็นพิธีกรชาวไทยที่ได้รับความนิยมอย่างมากคนหนึ่งในประเทศสิงคโปร์ โดยมีความสามารถพูดได้ถึงสามภาษา (อังกฤษ, จีนกลางและไทย) โดยเขามักจะออกรายการของช่อง  MediaCorp TV Channel 8 และ MediaCorp TV Channel 5 ปัจจุบันเขาอยู่ภายใต้สังกัด เลฟโปรไฟล์
ชีวิตช่วงแรกและการศึกษา

พรศักดิ์ ประจักษ์วิทย์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2525 ที่สาทร กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย โดยบิดาเป็นชาวจีนและมารดาเป็นชาวไทยเชื้อสายจีน โดยแม่ของพรศักดิ์เสียชีวิตเมื่อเขาอายุ 5 ขวบด้วยโรคลูคีเมีย ภายหลังจากที่แม่ของเขาเสียชีวิตไม่นาน พ่อของพรศักดิ์ก็ส่งเขาไปที่สิงคโปร์ โดยเขาศึกษาที่โรงเรียนประถมศึกษาเซาท์วิว และ โรงเรียนมัธยมศึกษา Clementi Town โดยในปีแรก ๆ ที่ไปอยู่ที่สิงคโปร์เขาต้องอดทนจากเรื่องของกำแพงภาษา ในปี พ.ศ. 2547 พรศักดิ์สำเร็จการศึกษาในสาขาบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยการจัดการแห่งสิงคโปร์ ต่อมาพรศักดิ์ได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยโมแนชโดยสำเร็จการศึกษาในระดับมหาบัณฑิตในสาขาการศึกษาปฐมวัย
อาชีพ

ภายหลังสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี พรศักดิ์ชนะการแข่งขัน ซึ่งจัดโดยวิทยุเอสพีเอช UFM 1003 ในปี พ.ศ. 2548 เขาได้เข้าเป็นดีเจ หลังจากนั้นเขาได้เริ่มทำงานหลากหลายมากขึ้นในวงการบันเทิง เช่นในปี พ.ศ. 2550 ได้เริ่มงานเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ ภายหลังเขาได้รับการชักชวนจากมีเดียคอร์ปที่งานเปิดห้องสมุด ลี่กาเซียง โดยแขกกิตติมศักดิ์ที่มาในงานเปิดห้องสมุดก็คือ รัฐมนตรีที่ปรึกษา ลี กวนยู
พรศักดิ์ได้พิสูจน์ความสามารถว่าเขามีความสามารถที่จะรับงานพิธีกรได้หลากหลายประเภท ประกอบด้วยรายการแข่งขันร้องเพลงCampus Superstar. ในปี พ.ศ. 2550 เขาได้รับรางวัล หน้าใหม่ยอดเยี่ยม จากงานประกาศรางวัล Star Awards ต่อมาเขาได้เป็นหนึ่งใน  "10 อันดับศิลปินที่ได้รับความนิยมสูงสุด"
นอกจากนั้นพรศักดิ์ยังเป็นผู้ประกอบการที่ประสบความสำเร็จ เขาเป็นเจ้าของร่วมของร้านอาหารไทยที่มีสาขาอย่าง PORN'S ชื่อของร้านอาหารทำให้ทุกสายตาต้องหยุดมอง แต่ชื่อร้านอาหาร คำว่า "porn" (พร) ในภาษาไทยมีความหมายว่า ความสุข. ทั้งพรศักดิ์ยังก่อตั้งโรงเรียนปฐมวัย
จากการเป็นผู้ที่ชอบศึกษา พรศักดิ์สำเร็จการศึกษาหลักสูตร Traditional Chinese Medicine สาขา TCM จาก Guangzhou University of Chinese Medicine เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558
ข้อมูลเพิ่มเติม

Profile เก็บถาวร 2014-08-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on xin.msn.com
เว็บไซต์ทางการ for Porn's
Left Profile
มะเนียงน้ำ

| มะเนียงน้ำ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: เงาะ Sapindales
วงศ์:: วงศ์เงาะ Sapindaceae
สกุล:: Aesculus Aesculus Hu ex Fang
สปีชีส์:: Aesculus wangii
ชื่อทวินาม
Aesculus wangii Hu ex Fang

ชื่อพ้อง
 Aesculus rupicola Hu et Fang  Aesculus wangii Hu ex Fang var. rupicola (Hu et Fang) Fang
มะเนียงน้ำ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Aesculus wangii; จีน: 云南七叶树) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Sapindaceae พบทางตอนใต้ของประเทศจีน (มณฑลยูนนาน) และประเทศเวียดนามตอนเหนือ เติบโตในพื้นที่ตั้งแต่ 900 เมตรถึง 1,700 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล อยู่ในภาวะถูกคุกคามจากการสูญเสียถิ่นที่อยู่ บางกรณีถือว่าเป็นชนิดพันธุ์เดียวกับ Aesculus assamica
มะเนียงน้ำที่สกัดด้วยเอทานอลมีประสิทธิภาพดีที่สุดในการยับยั้งการเจริญของแบคทีเรีย Cutibacterium acnes มะเนียงน้ำที่สกัดด้วยเอทานอลมีความเป็นพิษต่อเซลล์เพาะเลี้ยง (Vero cell) โดยมีค่า CD50 เท่ากับ 0.04
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Aesculus wangii
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q4688551  ARKive: aesculus-wangii  BioLib: 1091834  BOLD: 438081  FNA: 200013166  GBIF: 7323141  iNaturalist: 188990  IPNI: 895836-1  IUCN: 32381  NCBI: 171883  Plant List: kew-2624598  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:895836-1  Tropicos: 50160959  uBio: 7142628
ภีษมบรรพ

ภาพบรรยายเหตุการณ์สงครามที่ทุ่งกรุรุเกษตรวันที่ 10 ระหว่างเการพและปาณฑพ จากภควัทคีตากล่าวถึงรถศึกของอรชุนที่มีพระกฤษณะเป็นสารถี
ภีษมบรรพ (อักษรโรมัน: Bhishma Parva) แปลว่า "บรรพแห่งภีษมะ" เป็นหนังสือบรรพที่ 6 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วยบรรพย่อย 4 บรรพ รวมทั้งสิ้น 122 ตอน เป็นเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก อุทโยคบรรพ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับช่วงแรกของมหาสงคราม มีภีษมะเป็นแม่ทัพฝ่ายเการพ ซึ่งในที่สุดแล้วภีษมะก็ต้องธนูของอรชุนจำนวนมากจนบาดเจ็บสาหัส ไม่อาจบัญชาการรบต่อไปได้ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ โทรณบรรพ
เนื้อเรื่อง

การต่อสู้ซึ่งดำเนินไปเป็นเวลา 10 วัน โดยมีนักรบวีรชนคนกล้าของฝ่ายต่างรบกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ดำเนินไปจนถึงค่ำในวันที่ 9 ของสงครามเมื่อพวกพี่น้องปาณฑพแอบเข้าไปพบกับท้าวภีษมะ เพื่อขอแนะนำ และได้รับการบอกกล่าวจากท้าวภีษมะว่าตนจะยุติการสู้รบวางอาวุธด้วยเหตุเดียวคือเมื่อเผชิญหน้ากับ "ศิขัณฑิณ" สำหรับศิขัณฑิณนั้นเป็นลูกของท้าวทรุปัท ซึ่งตอนเกิดเป็นเด็กหญิง แต่ในภายหลังกลับแปรเปลี่ยนเป็นผู้ชาย แต่ภีษมะไม่สนใจการแปลงเพศของศิขัณฑิณและยังถือว่าเป็นผู้หญิงตามเดิม เพราะฉะนั้นภีษมะจึงปฏิเสธที่จะสู้กับศิขัณฑิณ สงครามจึงยุติไม่ได้[ต้องการอ้างอิง]
พวกปาณฑพอาศัยคำแนะนำของภีษมะดังกล่าว โดยพวกเขาดำเนินการให้ศิขัณฑิณเผชิญหน้ากับภีษมะโดยมีอรชุนซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังศิขัณฑิณ และฉวยโอกาสยิงธนูเพื่อสังหารภีษมะในจังหวะที่วางอาวุธไม่ยอมสู้รบ ภีษมะถูกลูกธนูของอรชุนได้รับบาดเจ็บสาหัสและล้มลงนอนบนเตียงที่ทำจากลูกศรที่อรชุนยิงถล่มเข้าใส่ทั่วร่างกายนั่นเอง เรื่องราวมาจบลงตรงที่นักรบฝ่ายปาณฑพและเการพต่างไปชุมนุมเพื่อแสดงความรพต่อท้าวภีษมะที่นอนรอความตายอยู่บนเตียงลูกศรกลางสมรภูมิ[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

Translation by Kisari Mohan Ganguli.
Mahabharatham in Tamil
| ด ค กมหาภารตะ ของ กฤษณะ ไทฺวปายนะ วยาส |
| --- | --- | --- |
| บรรพทั้ง 18 |  อาทิบรรพ  สภาบรรพ  วนบรรพ  วิราฏบรรพ  อุทโยคบรรพ  ภีษมบรรพ  โทรณบรรพ  กรรณบรรพ  ศัลยบรรพ  เสาปติกบรรพ  สตรีบรรพ  ศานติบรรพ  อนุศาสนบรรพ  อัศวเมธิกบรรพ  อาศรมวาสิกบรรพ  เมาสลบรรพ  มหาปรัสถานิกบรรพ  สวรรคโรหณบรรพ  หริวงศ์  |  |
| แคว้นกุรุ |  ท้าวศานตนุ  พระแม่คงคา  ท้าวภีษมะ  สัตยวดี  จิตรางคทะ  วิจิตรวีรยะ  เจ้าหญิงอัมพิกา  เจ้าหญิงอัมพาลิกา  เจ้าหญิงอัมพา  ท้าววิทูร  ท้าวธฤตราษฎร์  พระนางคานธารี  ศกุนิ  เจ้าหญิงสุภัทรา  ท้าวปาณฑุ  พระนางกุนตี  พระนางมาทรี  ยุธิษฐิระ  ภีมะ  อรชุน  นกุล  สหเทพ  ทุรโยธน์  ทุหศาสัน  ยุยุตสุ  นางทุหศาลา  พระนางเทราปที  นางหิฑิมพี  ฆโฎตกัจ  Ahilawati  นางอุตตรา  นางนาคอุลูปี  นางจิตรางคทา  |  |
| ตัวละครอื่น ๆ |  กรรณะ  โทรณาจารย์  วยาส  อภิมันยุ  พระกฤษณะ  สาตยกี  ธฤษฏะทยุมัน  สัญชัยสารถี  อิราวัต  พภรุวาหนะ  ปรีกษีต  ท้าววิราฎ  กิจกะ  กฤปาจารย์  อัศวัตถามา  เอกลัพย์  กฤตวรมา  ชราสันธ์  มายาสูร  ฤๅษีทุรวาส  ชนะเมนชัย  ชัยทรัถ  พระพลราม  ท้าวทรุปัท  หิฑิมพะ  ท้าวศัลยะ  อธิราธาสารถี  ศิขัณทิน  ปรศุราม  |  |
| ข้อมูลอื่น ๆ |  ปาณฑพ  เการพ  หัสตินาปุระ  อินทรปรัสถ์  อาณาจักรในอินเดียโบราณ  สงครามทุ่งกุรุเกษตร  ภควัทคีตา  อัสตระ  |  |
  หมวดหมู่
พ.ศ. 2239

| --- | --- |
ศตวรรษ::  16  17  18
ปี::  2236  2237  2238  2239  2240  2241  2242
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2239
ปฏิทินกริกอเรียน: 1696 MDCXCVI
Ab urbe condita: 2449
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1145 ԹՎ ՌՃԽԵ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6446
ปฏิทินบาไฮ: −148 – −147
ปฏิทินเบงกอล: 1103
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2646
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 8 Will. 3 – 9 Will. 3
พุทธศักราช: 2240
ปฏิทินพม่า: 1058
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7204–7205
ปฏิทินจีน: 乙亥年 (กุนธาตุไม้) 4392 หรือ 4332     — ถึง — 丙子年 (ชวดธาตุไฟ) 4393 หรือ 4333
ปฏิทินคอปติก: 1412–1413
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2862
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1688–1689
ปฏิทินฮีบรู: 5456–5457
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1752–1753
 - ศกสมวัต: 1618–1619
 - กลียุค: 4797–4798
ปฏิทินโฮโลซีน: 11696
ปฏิทินอิกโบ: 696–697
ปฏิทินอิหร่าน: 1074–1075
ปฏิทินอิสลาม: 1107–1108
ปฏิทินญี่ปุ่น: Genroku 9 (元禄９年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 10 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 4029
ปฏิทินหมินกั๋ว: 216 ก่อน ROC 民前216年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2239 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1696 - มีนาคม ค.ศ. 1697
มหาศักราช 1618
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: สมเด็จพระเพทราชา (11 กรกฎาคม พ.ศ. 2231 - 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2246)
ป้อมปู่เจ้าสมิงพราย

| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย
ประเภท: ป้อมปราการ
ความเป็นมา
ผู้สร้าง: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
วัสดุ: อิฐ
สร้าง: พ.ศ. 2357
สมัย: รัตนโกสินทร์
หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่
สภาพ: ซากเหลือจากการรื้อถอน
ผู้บริหารจัดการ: กรมศิลปากร
สถาปัตยกรรม
รูปแบบสถาปัตยกรรม: รัตนโกสินทร์

 โบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: ป้อมปู่เจ้าสมิงพราย
ขึ้นเมื่อ: 16 มิถุนายน พ.ศ. 2522
เป็นส่วนหนึ่งของ: โบราณสถานในเขตจังหวัดสมุทรปราการ
เลขอ้างอิง: 0000199
 
 
ป้อมปู่เจ้าสมิงพราย หรือ ป้อมสมิงพราย เป็นป้อมปราการ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยาในตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ อยู่ภายในสถาบันราชประชาสมาสัย กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข ตั้งอยู่ด้านหลังอาคารฟื้นฟู 5 ชั้น มีสภาพทรุดโทรมเนื่องจากพื้นที่ติดกับชุมชนแออัด ปัจจุบันกำลังมีการฟื้นฟูปรับปรุงซ่อมแซมอาคารไม้ป้อมปู่เจ้าสมิงพราย
ชื่อป้อม

ชื่อของป้อมมาจาก องค์ปู่เจ้าสมิงพราย เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เคารพนับถือของชาวมอญคู่ป้อมปู่เจ้าสมิงพรายมาช้านาน ไม่มีผู้ใดทราบประวัติความเป็นมาที่แน่นอน ไม่มีการบันทึกหลักฐานใด ๆ สันนิษฐานว่า เป็นเทพารักษ์ที่ชาวมอญเคารพนับถือเสมือนปู่ มีคำเรียกนำหน้านามว่า "สมิง" ซึ่งเป็นบรรดาศักดิ์ของขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายมอญ ส่วนคำว่า "พราย" สันนิษฐานว่าเป็นชื่อเรียก น่าจะมาจากคำว่า "ปลาย" ในภาษามอญแปลว่า "บุรุษซึ่งมีความสง่างาม" ปัจจุบันมีศาลองค์ปู่เจ้าสมิงพรายอยู่บริเวณใกล้ป้อม
ประวัติ

ป้อมปู่เจ้าสมิงพรายสร้างในสมัยพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อ พ.ศ. 2357 โดยสร้างพร้อมป้อมปิศาจสิง ป้อมราหูจร และป้อมฝั่งตะวันตกอีก 5 ป้อม คือ ป้อมแผลงไฟฟ้า ป้อมมหาสังหาร
ป้อมศัตรูพินาศ ป้อมจักรกรด และป้อมพระจันทร์พระอาทิตย์
มูลเหตุการณ์สร้างป้อมปู่เจ้าสมิงพราย ด้วยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกต้องการปรับปรุงให้มีหัวเมืองชายทะเลที่มั่นคงแข็งแรงไว้รับทัพข้าศึก หลังเหตุการณ์ที่องเชียงสือซึ่งเป็นหลานของกษัตริย์ญวน ที่ได้หนีภัยการเมืองเข้ามาขอพึ่งพระบรมโพธิสมภารตั้งแต่ พ.ศ. 2325 ลอบหนีกลับไปหลังจากอยู่ในประเทศไทยมาหลายปีจนรู้จักยุทธศาสตร์เมืองไทยเป็นอย่างดี กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาทลงไปสำรวจพื้นที่บริเวณปากแม่น้ำเจ้าพระยาเพื่อสร้างเมืองใหม่ขึ้นอีกเมืองหนึ่ง ทรงเลือกบริเวณคลองลัดโพธิ์เป็นที่ตั้งเมือง จึงได้สร้างป้อมขึ้นหลังแรก คือ  ป้อมวิทยาคม
จากนั้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดให้สร้างเมืองต่อจนแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2358 พระราชทานชื่อว่า เมืองนครเขื่อนขันธ์ พร้อมทั้งสร้างป้อมดังที่กล่าวเบื้องต้นเมื่อ พ.ศ. 2357 โดยป้อมทั้งหมดชักปีกกาถึงกัน ทำกำแพงล้อมรอบข้างหลัง ตั้งยุ้งฉางตึกดินและศาลาไว้เครื่องศาสตราวุธ ที่ริมน้ำทำลูกทุ่นสายโซ่สำหรับขึงกั้นแม่น้ำ เอาท่อนซุงมาทำเป็นต้นโกลนร้อยเกี่ยวเข้ากระหนาบเป็นตอน ๆ เข้าไปปักหลักระหว่างต้นโกลนทุกช่อง ร้อยโซ่ผูกทุ่นมั่นคงแข็งแรง
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ป้อมคงได้รับการปรับปรุง ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ใช้ป้อมปู่เจ้าสมิงพรายเป็นโรงพยาบาลโรคเรื้อน ปัจจุบันเป็นสถาบันราชประชาสมาลัย กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข ป้อมปู่เจ้าสมิงพรายได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 96 ตอนที่ 97 ลงวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2552