stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาระแด

| ภาษาระแด |
| --- | --- |
Klei Êđê
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศเวียดนาม
ชาติพันธุ์: ชาวระแด
จำนวนผู้พูด: 180,000 ในประเทศเวียดนาม  (2007)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลายู-พอลินีเชียมลายู-ซุมบาวา (?)จามที่ราบสูงภาษาระแด
ระบบการเขียน: อักษรละติน
รหัสภาษา
ISO 639-3: อย่างใดอย่างหนึ่ง: rad – Rade ibh – Bih
ภาษาระแด (อักษรโรมัน: Rhade, Rade; ระแด: klei Êđê; เวียดนาม: tiếng Ê-đê หรือ tiếng Ê Đê) บ้างเรียก ภาษาแด, อีแด, ระแดว์, เรอแดว และเรอเดว เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนในเวียดนามตอนใต้ อาจมีผู้พูดในประเทศกัมพูชา จัดอยู่ในกลุ่มย่อยจาม และมีความใกล้ชิดกับภาษาจามในเวียดนามตอนกลาง
แหล่งข้อมูลอื่น

Alphabet and pronunciation
ELAR archive of Documenting Bih
Waddington, Ray. "Indigenous Peoples of the World – The Ede". www.peoplesoftheworld.org. สืบค้นเมื่อ 2019-11-21.
เทศมณฑลเบเกช

| เทศมณฑลเบเกช Békés megye |
| --- | --- |
เทศมณฑล

   ธง ตราอาร์ม

ประเทศ: ฮังการี
ภูมิภาค: ที่ราบใหญ่ตอนใต้
เมืองหลัก: เบเกชชอบอ
การปกครอง
 • ประธานที่ประชุมใหญ่: Mihály Zalai (Fidesz-KDNP)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5,629.71 ตร.กม. (2,173.64 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 7 ในฮังการี
ประชากร (สำมะโน ค.ศ. 2011)
 • ทั้งหมด: 359,948 คน
 • อันดับ: ที่ 11 ในฮังการี
 • ความหนาแน่น: 64 คน/ตร.กม. (170 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 55xx – 59xx
รหัสพื้นที่: (+36) 66, 68
รหัส ISO 3166: HU-BE
เว็บไซต์: www.bekesmegye.hu
เบเกช (ฮังการี: Békés megye, ออกเสียง: [ˈbeːkeːʃ], โรมาเนีย: Județul Bichiș) เป็นเทศมณฑล (megye) ของประเทศฮังการี เทศมณฑลแห่งนี้ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ มีพรมแดนติดกับประเทศโรมาเนีย  สภาพภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นที่ราบ เมืองหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเทศมณฑล คือ เบเกชชอบอ เทศมลฑลเบเกชมีพรมแดนติดกับ เทศมลฑลโชงกราด Csongrád, เทศมณฑลยาซ น็อจกุน โซลโนก Jász-Nagykun-Szolnok, และมณฑลฮอยดู บิฮอร์ Hajdú-Bihar มณฑลเบเกชจัดอยู่ในโซนยูโรรีเจียนที่เรียกว่า เขตดานูบ คริช มูเรช ทิสซอ Danube-Kris-Mures-Tisa
การปกครองภายใน

เทศมณฑลเบเกช มี 1 เมืองใหญ่ที่มีอำนาจเทียบเท่ามณฑล (urban county), 21 เมือง (towns), 8 หมู่บ้านขนาดใหญ่ และ 45 หมู่บ้าน.
เทศมณฑลเบเกชมีมีที่ตั้งเกือบทั้งหมดอยู่บนที่ราบใหญ่ฮังการี เป็นที่ราบสำหรับการทำกสิกรรม มีเขตพื้นที่ฟาร์มพร้อมสิ่งปลูกสร้างอยู่จำนวนมาก โดย 70% ของประชากรในมณฑลอาศัยอยู่ในเขตเมือง มณฑลเบเกชมีโครงข่ายหมู่บ้านที่เชื่อมต่อกันขนาดใหญ่ ประกอบด้วย 75 หน่วยการปกครอง ประกอบด้วย เมือง 19 เมือง และ  หมู่บ้าน 56 หมู่บ้าน เมืองที่เก่าแก่ที่สุดและมีประชากรอยู่มากที่สุดในมณฑลเบเกช ประกอบด้วย เมืองเบเกชชอบอ (Békéscsaba), เมืองโอโรชฮาซอ (Orosháza), เมืองยูลอ (Gyula), เมืองเบเกช (Békés), และ เมืองซอร์วอช (Szarvas)
(จำนวนประชากรเทียบตามสัมมโนประชากร ปี ค.ศ.2011)
เบเกชชอบอ (Békéscsaba) (62,050) – เมืองหลวงของมณฑลเบเกช
Gyula (31,067)
Orosháza (29,081)
Békés (20,088)
Szarvas (16,956)
Gyomaendrőd (13,680)
Mezőberény (10,632)
Sarkad (10,020)
Szeghalom (9,290)
Dévaványa (7,899)
Vésztő (6,986)
Mezőkovácsháza (6,177)
Battonya (6,042)
Tótkomlós (6,016)
Füzesgyarmat (5,734)
Mezőhegyes (5,712)
Kondoros (5,228)
Újkígyós (5,196)
Csorvás (5,060)
Elek (4,927)
Körösladány (4,674)
Medgyesegyháza (3,698)
Almáskamarás
Békéssámson
Békésszentandrás
Bélmegyer
Biharugra
Bucsa
Csabacsűd
Csabaszabadi
Csanádapáca
Csárdaszállás
Doboz
Dombegyház
Dombiratos
Ecsegfalva
Gádoros
Gerendás
Geszt
Hunya
Kamut
Kardos
Kardoskút
Kaszaper
Kertészsziget
Kevermes
Kétegyháza
Kétsoprony
Kisdombegyház
Körösnagyharsány
Köröstarcsa
Körösújfalu
Kötegyán
Kunágota
Lőkösháza
Magyarbánhegyes
Magyardombegyház
Medgyesbodzás
Mezőgyán
Méhkerék
Murony
Nagybánhegyes
Nagykamarás
Nagyszénás
Okány
Örménykút
Pusztaföldvár
Pusztaottlaka
Sarkadkeresztúr
Szabadkígyós
Tarhos
Telekgerendás
Újszalonta
Végegyháza
Zsadány
หมู่บ้านขนาดใหญ่ (municipalities) จะมีเครื่องหมายนี้อยู่
คลังรูปภาพ

เมืองหลวงของมณฑลเบเกช เมืองเบเกชชอบอ (Békéscsaba)
ปราสาทยูลอ (Gyula Castle)
คฤหาสถ์เวนค์ไฮม์ (Wenckheim Mansion) ในเมืองซอบอดกีโยช ( Szabadkígyós)
ต้นแท็กโซเดียมในแม่น้ำเกอเริช (River Körös)
สวนคฤหาสน์บาทยาญ (Batthyány Mansion's park) ในเมืองโกนโดโรช (Kondoros)
โรงเหล้าในโกนโดโรช (Kondoros)
สวนพฤษาศาตร์ในเมืองซอร์วอช (Szarvas)
โบสถ์โรมันคาทอลิกในเมืองเบเกชชอบอ (Békéscsaba)
ผู้มีชื่อเสียง

รายชื่อผู้มีชื่อเสียงที่มาจากมณฑลเบเกช มีด้วยกันดังนี้:
Vilmos Apor, บิชอปแห่งเมืองเยอร์ (Győr)
Endre Bajcsy-Zsilinszky, นักการเมือง
Zoltán Lajos Bay, นักฟิสิกส์และวิศวกรชื่อดัง
András Balczó, แชมป์โอลิมปิก
Béla H. Bánáthy, ผู้ก่อตั้ง White Stag Leadership Development Program
Ferenc Berényi, ศิลปิน
Imre Bródy, นักฟิสิกส์
József Darvas, นักการเมือง
Albrecht Dürer the Elder, ช่างทองในเมืองนูเร็มเบิร์ก (Nuremberg)
Ferenc Erkel, นักแต่งเพลง และ บิดาแห่งแกรนด์โอเปร่าฮังการี
Ágnes Gergely, นักเขียน และ นักแปลภาษา
János Jankó, จิตรกร และ นักกราฟิก
Ferenc Kállai, นักแสดง
István Kiss (สถาปนิก)
László Krasznahorkai, นักเขียนบทนิยายและบทละคร
Gyula Kristó, นักประวัติศาสตร์
Menyhért Lakatos, นักเขียน
Gyula Lázár, นักฟุตบอล
Soma Orlai Petrich, จิตรกร
Henrietta Ónodi, ศิลปินยิมนาสติก
Károly Palotai, นักเล่นฟุตบอลและกรรมการฟุตบอล
János Pásztor, นักวิชาการประติมากร
Paulina Pfiffner, นักสู้เพื่อเสรีภาพในการปฏิวัติฮังการี ค.ศ.1848
George Pomutz, เจ้าหน้าที่ในการปฏิวัติฮังการี ค.ศ.1848 และสงครามกลางเมืองอเมริกา
Frigyes Puja, นักการเมือง
Emil Purgly, นักการเมือง
Kálmán Rózsahegyi, นักแสดง
Mihály Schéner, จิตรกร
Árpád Szendy, นักเปียโน, นักประพันธ์เพลง
Ferenc Szisz, นักแข่งรถ
Hajnalka Tóth, นักแข่งกรีฑาระดับโลก
Béla Turi-Kovács, นักการเมือง
Béla Wenckheim,  นักการเมือง, นายกรัฐมนตรีของประเทศฮังการี
Pál Závada, นักเขียน
ความสัมพันธ์กับนานาชาติ

มณฑลเบเกชมีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศกับมณฑลต่าง ๆ ดังนี้:
| --- | --- |
  มณฑลโควาสนา (Covasna County), ประเทศโรมาเนีย   มณฑลฮาร์กิตา (Harghita County), ประเทศโรมาเนีย:   มณฑลอารัด (Arad County), ประเทศโรมาเนีย   มณฑลบิฮอร์ (Bihor County), ประเทศโรมาเนีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site in Hungarian, German, English, Slovak and Romanian
Békés Megyei Hírlap (beol.hu) - The county portal
Hungary at GeoHive เก็บถาวร 2013-12-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Roaming in Békés County free guide 2010 Published by Békés County Government Text by Barát Tünde
46°44′15″N 21°2′41″E﻿ / ﻿46.73750°N 21.04472°E﻿ / 46.73750; 21.04472
| ด ค กเทศมณฑลของประเทศฮังการี |
| --- | --- | --- |
|  โกมาโรม-แอ็สแตร์โกม  โชงกราด  ซอโบลช์-ซ็อดมาร์-แบแร็ก  ซอลอ  โซโมจ  โตลนา  โนกราด  บอรอญอ  บาช-กิชกุน  เบเกช  โบร์โชด-ออบออูย-แซ็มเปลน  แป็ชต์  แฟเยร์  ยาส-น็อจกุน-โซลโนก  เจอร์-โมโชน-โชโปรน  ว็อช  แว็สเปรม  ฮ็อยดู-บิฮอร์  แฮแว็ช  |  โกมาโรม-แอ็สแตร์โกม  โชงกราด  ซอโบลช์-ซ็อดมาร์-แบแร็ก  ซอลอ  โซโมจ  โตลนา  โนกราด  บอรอญอ  บาช-กิชกุน  เบเกช  โบร์โชด-ออบออูย-แซ็มเปลน  แป็ชต์  แฟเยร์  ยาส-น็อจกุน-โซลโนก  เจอร์-โมโชน-โชโปรน  ว็อช  แว็สเปรม  ฮ็อยดู-บิฮอร์  แฮแว็ช  |  |
ภาพถ่ายเมืองเบเกชชอบอ (Békéscsaba) จากมุมสูง
สนามกีฬาแห่งชาติหมีดิ่ญ

| --- | --- |


ที่ตั้ง: Từ Liêm District, ฮานอย, เวียดนาม
เจ้าของ: รัฐบาลเวีดยนาม
ผู้ดำเนินการ: สหพันธ์ฟุตบอลเวียดนาม
ความจุ: 40,000 ที่นั่ง
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 2002
เปิดใช้สนาม: 2003
การใช้งาน
ฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม (2003 - ปัจจุบัน) ฟุตบอลหญิงทีมชาติเวียดนาม (2003 - ปัจจุบัน)
สนามกีฬาแห่งชาติหมีดิ่ญ (เวียดนาม: Sân vận động quốc gia Mỹ Đình) เป็นสนามกีฬาในกรุงฮานอย ประเทศเวียดนาม โดยมีความจุทั้งหมด 40,000 ที่นั่ง เปิดใช้งานเป็นครั้งแรกเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2546 โดยใช้เป็นสนามกีฬาในการแข่งขันซีเกมส์ สนามกีฬานี้เป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ของประเทศเวียดนาม
สนามกีฬาหมีดิ่ญตั้งอยู่ที่เขตตื่อเลียม ทางตะวันตกเฉียงเหนือของฮานอย 12 กิโลเมตร
21°1′14″N 105°45′49.7″E﻿ / ﻿21.02056°N 105.763806°E﻿ / 21.02056; 105.763806
พระยาราชาเศรษฐี (ม่อซื่อหลิน)

พระยาราชาเศรษฐี ญวน (ม่อซื่อหลิน) (จีน: 莫士麟; พินอิน: Mò Shìlín; พ.ศ. 2243–พ.ศ. 2323) หรือ ม่อเทียนชื่อ (鄚天賜) หรือ หมากตง (鄚琮, เขมร: ម៉ាក់ តុង) หรือ หมักเทียนตื๊อ (เวียดนาม: Mạc Thiên Tứ, จื๋อฮ้าน: 鄚天賜, พินอิน: Mò Tiāncì; เขมร: ម៉ាក់ ធានទឺ) เป็นเจ้าเมืองพุทไธมาศ(ฮาเตียน)ที่ 2 แห่งเวียดนาม ตั้งแต่ พ.ศ. 2279 - พ.ศ. 2314 (ค.ศ. 1736 - พ.ศ. 1771) กับ พ.ศ. 2316 - พ.ศ. 2320 (ค.ศ. 1773 - พ.ศ. 1777)
ครอบครัว

บิดา: ม่อจิ่ว (鄚玖) หรือ หมัก กื๋ว (Mạc Cửu)
มารดา: บู่ย ถิ (Bùi Thị) ชาวญวน
น้องสาว: ภรรยาของตัน เซี่ยงฉวน (陳上川, Trần Thượng Xuyên, เจิ่น เถื่อง เซวียน)
เขามีบุตรกับภรรยาจำนวนมาก ได้แก่:
ภรรยา: เหงียน ถิ (Nguyễn Thị) ชาวญวน
บุตรชายคนที่:
เจ้าชายม่อจื๊อหวง (鄚子潢) หรือ หมักตื๋อฮหว่าง (Mạc Tử Hoàng)
เจ้าชายม่อจื๊อหรง (鄚子溶) หรือ หมักตื๋อซุง (Mạc Tử Dung)
เจ้าชายม่อจื๊อซง (鄚子淌) หรือ หมักตื๋อเถื่อง (Mạc Tử Thượng)
พระยาราชาเศรษฐี ม่อจื๊อเซิง (鄚子泩) หรือ หมักตื๋อซิง (Mạc Tử Sinh) ได้ครองห่าเตียนอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1784 - ค.ศ. 1788
ม่อจื๊อจวิ้น (鄚子浚) หรือ หมักตื๋อต๊วน (Mạc Tử Tuấn)
ม่อจื๊อเทียน (鄚子添) หรือ หมักตื๋อเทียม (Mạc Tử Thiêm) ได้ครองห่าเตียนอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1800 - ค.ศ. 1809
บุตรสาวคนที่:
หมาก ถิ ล็อง (Mạc Thị Long)
หมาก ถิ ไฮ (Mạc Thị Hai)
หมาก ถิ ซั้ก (Mạc Thị Giác)
ข้อมูล

Coedes, George (1966), The making of South East Asia, University of California Press, ISBN 978-0-520-05061-7
Cooke, Nola; Li, Tana (2004), Water frontier: commerce and the Chinese in the Lower Mekong Region, 1750-1880, Rowman & Littlefield, ISBN 978-0-7425-3083-6
Ooi, Keat Gin (2004), "Mac Thien Tu (1780-1800)", Southeast Asia: a historical encyclopedia, from Angkor Wat to East Timor, Volume 1, ABC-CLIO, pp. 806–807, ISBN 1-57607-770-5
Dai, Kelai; Yang, Baoyun (1991), Ling nan zhi guai deng shi liao san zhong (ภาษาจีน), Zhengzhou: Zhongzhou gu ji chu ban she, ISBN 7534802032
ภาษาไทปาว

| ไทปาว |
| --- | --- |
ท้ายห่างต่ง
"ไทปาว" เขียนด้วยอักษรลายปาว
ประเทศที่มีการพูด: เวียดนาม, ลาว
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (ประมาณ 13,000 อ้างถึง1995 census – 2002)
ตระกูลภาษา: ขร้า-ไท  ไทเหนือไทปาว
ระบบการเขียน: อักษรลายปาว
รหัสภาษา
ISO 639-3: tpo
ภาษาไทปาว ในเอกสารเวียดนามใช้เรียกแบบรวม ๆ กับไทกลุ่มอื่นว่า ท้ายห่างต่ง (เวียดนาม: Thái Hàng Tổng) เป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาไท พบในประเทศเวียดนาม และประเทศลาว ในเวียดนามระบุว่า ท้ายห่างต่ง แบ่งออกเป็นสองสำเนียง คือ ไทปาว และไทญ้อ ส่วนประเทศลาวพบผู้ใช้ภาษาดังกล่าวที่เมืองคำเกิด เมืองปากกระดิง และเมืองเวียงทอง แขวงบอลิคำไซ ประเทศลาว
อักษรลายปาว

กลุ่มท้ายห่างต่งในเหมื่องเคือง จังหวัดเหงะอาน มีอักขรวิธีของตนเองเรียกว่าลายปาว โดยมีแชล แฟร์ลุส (Michel Ferlus) คอยให้การสนับสนุนการอนุรักษ์อักษรนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา
มาย เฟือง ทวี้

มาย เฟือง ทวี้ (เวียดนาม: Mai Phương Thúy) เกิดวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1988 ที่ฮานอย  เธอเป็นนางงามเวียดนามคนที่ 10 ประจำปี 2006 ที่เคยเข้ารอบ 15 คนสุดท้ายในการประกวด Miss World 2006 ที่จัดประกวดในประเทศโปแลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

ข่าวภาษาอังกฤษ Mai Phuong Thuy is Miss Viet Nam
http://maiphuongthuy.bravehost.com เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สนามฟุตบอลฮหว่าซวน

| --- | --- |


ที่ตั้ง: ดานัง ประเทศเวียดนาม
ความจุ: 20,500 ที่นั่ง
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลดานัง
สนามฟุตบอลฮหว่าซวน (เวียดนาม: Sân Vận Động Hòa Xuân) เป็นสนามฟุตบอลในเขตเกิ๋มเหละ (Cẩm Lệ) นครดานัง ประเทศเวียดนาม เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลดานัง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2016 สนามมีความจุ 20,500 ที่นั่ง เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 2013 และเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 2016 งบประมาณการก่อสร้าง 281 พันล้านด่ง สร้างเพื่อแทนที่สนามกีฬาจีลัง
15°59′57″N 108°13′22″E﻿ / ﻿15.999072°N 108.222817°E﻿ / 15.999072; 108.222817
สะพานด่งนาย

สะพานด่งนาย (เวียดนาม: Cầu Đồng Nai) เป็นสะพานที่สำคัญในการไปทางใต้ของเมืองเบียนฮหว่า ประเทศเวียดนาม สะพานด่งนายสร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1964 ตั้งอยู่ตามทางหลวงหมายเลข 1 เอ และข้ามแม่น้ำ เชื่มต่อจังหวัดบิ่ญเซือง ไปจังหวัดด่งนาย สะพานนี้มีความยาว 453.9 เมตร และมี 4 เลน ขอบหินของทางเดินกว้าง 3.6 เมตร
บ๋าวหลก

| บ๋าวหลก Bảo Lộc |
| --- | --- |
นครภายใต้จังหวัด (ชั้น 3)
Thành phố Bảo Lộc นครบ๋าวหลก
ทะเลสาบด่งนายในบ๋าวหลก
   ตรา
ที่ตั้งของนครบ๋าวหลก (เน้นสีแดง)

บ๋าวหลกที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัด:  11°32′53″N 107°48′27″E﻿ / ﻿11.54806°N 107.80750°E﻿ / 11.54806; 107.80750
ประเทศ:  เวียดนาม
จังหวัด: เลิมด่ง
จัดตั้ง:  11 กรกฎาคม ค.ศ. 1994: จัดตั้งเมืองบ๋าวหลก  8 เมษายน ค.ศ. 2010: ยกฐานะเป็นนครบ๋าวหลก 
ศูนย์กลางการปกครอง: แขวง 1
เขตการปกครองย่อย: 6 แขวง, 5 ตำบล
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 233.56 ตร.กม. (90.18 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 170,920 คน
 • ความหนาแน่น: 639.8 คน/ตร.กม. (1,657 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: baoloc.lamdong.gov.vn
บ๋าวหลก (เวียดนาม: Bảo Lộc) เป็นนครในจังหวัดเลิมด่ง ตั้งอยู่บริเวณที่สูงตอนกลางของประเทศเวียดนาม บ๋าวหลกครอบคลุมพื้นที่ 233.56 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 170,920 คน เมื่อ ค.ศ. 2018
เขตการปกครอง

บ๋าวหลกแบ่งการปกครองออกเป็น 6 แขวง และ 5 ตำบล ดังนี้
แขวง (Phường )
แขวง 1 (Phường 1) - 4.3144 ตร.กม.
แขวง 2 (Phường 2) - 6.6215 ตร.กม.
แขวงเบ่อลาว (Phường B’Lao) - 5.4029 ตร.กม.
แขวงหลกฟ้าด (Phường Lộc Phát) - 25.7302 ตร.กม.
แขวงหลกเตี๊ยน (Phường Lộc Tiến) - 13.0119 ตร.กม.
แขวงหลกเซิน (Phường Lộc Sơn) - 12.3669 ตร.กม.
ตำบล (Xã )
ตำบลหลกทัญ (Xã Lộc Thanh) - 20.8098 ตร.กม.
ตำบลดามบรี (Xã Đam B’ri) - 32.201 ตร.กม.
ตำบลหลกงา (Xã Lộc Nga) - 16.0319 ตร.กม.
ตำบลได่หล่าว (Xã Đại Lào) - 59.2579 ตร.กม.
ตำบลหลกเจิว (Xã Lộc Châu) - 36.1955 ตร.กม.
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของบ๋าวหลก> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของบ๋าวหลก> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ๋าวหลก> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ๋าวหลก> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ๋าวหลก> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ๋าวหลก> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ๋าวหลก> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ๋าวหลก> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ๋าวหลก> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ๋าวหลก> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ๋าวหลก> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ๋าวหลก> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ๋าวหลก> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบ๋าวหลก> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 31.8 (89.2) | 33.8 (92.8) | 34.0 (93.2) | 33.2 (91.8) | 33.0 (91.4) | 33.2 (91.8) | 30.6 (87.1) | 31.2 (88.2) | 31.3 (88.3) | 31.0 (87.8) | 32.2 (90) | 31.8 (89.2) | 34.0 (93.2) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 27.3 (81.1) | 28.8 (83.8) | 29.7 (85.5) | 29.7 (85.5) | 28.9 (84) | 27.3 (81.1) | 26.7 (80.1) | 26.3 (79.3) | 26.7 (80.1) | 27.1 (80.8) | 27.0 (80.6) | 26.7 (80.1) | 27.7 (81.9) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 20.0 (68) | 21.0 (69.8) | 22.2 (72) | 23.0 (73.4) | 23.3 (73.9) | 22.6 (72.7) | 22.2 (72) | 22.1 (71.8) | 22.0 (71.6) | 21.9 (71.4) | 21.2 (70.2) | 20.2 (68.4) | 21.8 (71.2) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 15.2 (59.4) | 15.8 (60.4) | 17.4 (63.3) | 19.1 (66.4) | 20.1 (68.2) | 20.0 (68) | 19.7 (67.5) | 19.7 (67.5) | 19.7 (67.5) | 19.0 (66.2) | 17.8 (64) | 16.1 (61) | 18.3 (64.9) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 5.0 (41) | 4.5 (40.1) | 8.0 (46.4) | 12.0 (53.6) | 10.4 (50.7) | 15.8 (60.4) | 15.3 (59.5) | 14.5 (58.1) | 15.5 (59.9) | 13.5 (56.3) | 8.9 (48) | 8.1 (46.6) | 4.5 (40.1) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 62.3 (2.453) | 53.0 (2.087) | 116.7 (4.594) | 210.9 (8.303) | 244.9 (9.642) | 311.3 (12.256) | 389.8 (15.346) | 457.7 (18.02) | 403.6 (15.89) | 342.2 (13.472) | 175.7 (6.917) | 83.5 (3.287) | 2,858.2 (112.528) |
| ความชื้นร้อยละ | 79.9 | 78.2 | 79.3 | 83.0 | 86.8 | 89.3 | 90.1 | 90.8 | 90.5 | 89.0 | 86.3 | 83.4 | 85.5 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 5.9 | 5.4 | 9.3 | 14.9 | 20.1 | 22.2 | 25.5 | 26.3 | 25.5 | 23.8 | 15.6 | 7.9 | 202.3 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 213.0 | 214.5 | 225.0 | 199.5 | 177.9 | 145.1 | 137.1 | 122.9 | 117.8 | 139.1 | 159.6 | 184.5 | 2,037.6 |
แหล่งที่มา: สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการก่อสร้างแห่งเวียดนาม (Vietnam Institute for Building Science and Technology)
สถานที่ท่องเที่ยว

อาคารเก่าแก่ในบ๋าวหลก ได้แก่ วัดบ๊าดหญา (Tu viện Bát Nhã) ทะเลสาบด่งนาย (Hồ Đồng Nai) เป็นทะเลสาบขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง
ลืว เกวิ่น

| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
วันเกิด: 19 มิถุนายน ค.ศ. 1925(1925-06-19)
ข้อมูลล่าสุด: 11 ธันวาคม 3101
ลืว เกวิ่น (เวียดนาม: Lưu Quần) เป็นนักจักรยานชาวเวียดนาม เขาเข้าแข่งขันในรายการจักรยานทางไกลบุคคลชาย และประเภททีม ในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1952
แหล่งข้อมูลอื่น

profile at sports-reference.com เก็บถาวร 2012-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สมัชชาแห่งชาติ (เวียดนาม)

| สมัชชาแห่งชาติเวียดนาม  Quốc Hội Việt Nam |
| --- | --- |

ประเภท
ประเภท: ระบบสภาเดี่ยว 
โครงสร้าง
สมาชิก: 500

การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้ง22 พฤษภาคม 2554  สมัชชาแห่งชาติครั้งที่ 13:   พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม (458)   อิสระ (42)
ที่ประชุม
บาดิน ฮอล, ฮานอย
เว็บไซต์
www.na.gov.vn
รัฐธรรมนูญแห่งเวียดนามรับรอง สมัชชาแห่งชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม (เวียดนาม: Quốc hội nước Cộng hoà xã hội chủ nghĩa Việt Nam) เป็น "องค์การใช้อำนาจรัฐสูงสุด" ซึ่งมีรูปแบบเป็นระบบสภาเดี่ยว มีสมาชิกมาจากการเลือกตั้ง 493 คน โดยดำรงตำแหน่งวาระละ 5 ปี ประชุมกันปีละสองครั้ง รัฐสภาแต่งตั้งประธานาธิบดี (ประมุขแห่งรัฐ), นายกรัฐมนตรี (ประมุขแห่งรัฐบาล), ประธานศาลสูงสุดแห่งประชาชนเวียดนาม, อัยการสูงสุดแห่งประชาชนเวียดนาม (หรือ หัวหน้า "สำนักงานกำกับดูแลและตรวจสอบสูงสุดของประชาชน") และคณะรัฐมนตรี (ฝ่ายบริหาร) ซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 21 คน อย่างไรก็ดี ท้ายที่สุด พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามก็มีอิทธิพลใหญ่หลวงเหนือการควบคุมการบริหารและดำเนินการผ่านคณะกรรมาธิการส่วนกลางซึ่งมีสมาชิก 150 คน ซึ่งเลือกโปลิตบูโรจำนวน 15 คน ที่การประชุมสมัชชาพรรคแห่งชาติซึ่งจัดขึ้นทุกห้าปี สมาชิกพรรคดำรงตำแหน่งอาวุโสในรัฐบาลทั้งหมด
ถ้ำเซินด่อง

| ถ้ำเซินด่อง |
| --- | --- |
มุมมองมุ่งหน้าหลุมยุบหมายเลข 2  จากด้านหลัง

ที่ตั้ง: จังหวัดกว๋างบิ่ญ ประเทศเวียดนาม
พิกัด: 17°27′25″N 106°17′15″E﻿ / ﻿17.45694°N 106.28750°E﻿ / 17.45694; 106.28750
ความกว้าง: มากสุดที่ 150 เมตร (490 ฟุต)
ความยาว: ประมาณ 9 กิโลเมตร (5.6 ไมล์)
ค้นพบเมื่อ: ค.ศ. 1991 โดย โห่ ฮาญ
ธรณีวิทยา: หินปูน Permo-Carboniferous
ทางเข้า: 2
อันตราย: แม่น้ำใต้ดิน
การสำรวจถ้ำ: 2009, ทีมชาวอังกฤษ/เวียดนาม
เว็บไซต์: https://sondoongcave.info
ถ้ำเซินด่อง (เวียดนาม: hang Sơn Đoòng, IPA: [haːŋ˧ ʂəːn˧ ɗɔ̤ŋ˨˩]) เป็นถ้ำในอุทยานแห่งชาติโฟงญาเก่บาง อำเภอโบ๋จ่าย จังหวัดกว๋างบิ่ญ ประเทศเวียดนาม เป็นหนึ่งในถ้ำตามธรรมชาติที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ถ้ำตั้งอยู่ใกล้กับพรมแดนกับประเทศลาว ภายในถ้ำมีแม่น้ำใต้ดินที่ไหลเชี่ยวกรากอยู่ และข้อมูลจากปี 2009 ถือว่าถ้ำนี้มีขนาดตัดข้าง (cross-section) ใหญ่ที่สุดในบรรดาถ้ำทั่วโลก
ถ้ำนี้เกิดขึ้นจากกระบวนการกร่อนของหินปูน และมีการกำหนดอายุของถ้ำอยูที่ราว 2 ถึง 5 ล้านปี
การค้นพบ

ทางเข้าถ้ำเซิยด่องค้นพบในปี 1991 โดยชายชาวท้องถิ่นชื่อ โห่ ฮาญ ขณะที่เขาเข้าป่าเพื่อหาไม้กฤษณา เขาได้ยินเสียงลมกรรโชกแรงและลำธารไหลเชี่ยวกรากตั้งแต่ปากถ้ำ เมื่อเข้าไปยังพบทางลดหลั่นที่มีความชัน
ในปี 2009 ถือเป็นครั้งแรกที่ถ้ำได้รับความสนใจในระดับนานาชาติ ทีมนักสำรวจถ้ำจากสมาคมวิจัยถ้ำอังกฤษ (BCRA) ทำการสำรวจถ้ำตั้งแต่วันที่ 10 ถึง 14 เมษายน 2009 การสำรวจชะงักลงหลังทีมเผชิญหน้ากับผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยหินย้อยแหลมความสูงกว่า 60-เมตร (200-ฟุต) ที่ซึ่งทีมงานตั้งชื่อให้ว่าเป็น "กำแพงเมืองเวียดนาม" (Great Wall of Vietnam) ทีมสำรวจถ้ำข้ามทะลุผนังดังกล่าวได้สำเร็จในปี 2010 และสำรวจจนถึงสุดทางเดินของถ้ำ ในปี 2010 ทีมสำรวจถ้ำจาก BCRA นำโดบฮอเวิร์ด ลิมเบิร์ท (Howard Limbert) ทำการสำรวจถ้ำเซินด่องเสร็จสมบูรณ์ และประกาศให้เป็นถ้ำตามธรรมชาติที่ใหญ่ที่สุดในโลกในวันที่ 14 เมษายน 2010 ด้วยปริมาตรถ้ำอยู่ที่ 38.5 ล้านลูกบาศก์เมตร
การท่องเที่ยว

ในต้นเดือนสิงหาคม 2013 นักท่องเที่ยวกลุ่มแรกเดินทางมาเพื่อสำรวจถ้ำโดยมีมัคคุเทศก์นำทาง ค่าใช้จ่ายในการสำรวจถ้ำอยู่ที่ 3,000 ดอลล่าร์สหรัฐต่อหัว ผู้จะเข้าไปในถ้ำต้องมีใบอนุญาตเข้าสำรวจถ้ำซึ่งมีจำนวนจำกัด และมีให้เข้าสำรวจถ้ำได้ระหว่างเดือนมกราคมถึงสิงหาคมเท่านั้น หลังสิ้นสุดเดือนสิงหาคมจะเข้าสู่ฤดูฝน ฝนที่ตกหนักจะท่วมถ้ำจนทำให้เดินทางภายในถ้ำไม่ได้ ข้อมูลจากปี 2017 ระบุว่ามีบริษัททัวร์แค่แห่งเดียวที่ได้รับอนุญาตนำเที่ยวในถ้ำได้ คืออ๊อกซาลิสแอเวนเจอร์ทัวส์ (Oxalis Adventure Tours)
โครงการพัฒนา

เคยมีการเสนอแผนสร้างรถเคเบิลข้ามผ่านภายในถ้ำ ความยาวรวม 10.5 กิโลเมตร (6.5 ไมล์) และใช้งบประมาณราว 112 ถึง 211 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ $112 แผนที่ถูกคัดค้านอย่างหนักโดยกลุ่มอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและชาวบ้านในพื้นที่ที่กังวลการทำลายธรรมชาติและกังวลผลจากการเกิดการท่องเที่ยวขนานใหญ่ (mass tourism) ต่อทั้งถ้ำและพื้นที่โดยรอบ ท้ายที่สุดแผนจึงถูกยกเลิกไปโดยรัฐบาลของท้องถิ่น
ระเบียงภาพ

หลุมยุบในถ้ำ
มุมมองออกจากปากของถ้ำ เห็นป่าดงดิบโตอยู่ในหลุมยุบ
แหล่งน้ำที่สะท้อนอยู่ภายใน
หินงอกขนาดใหญ่ในทางเดินถ้ำ
หินงอกขนาดใหญ่ในทางเดินถ้ำ
ต้นไม้โตภายในหลุมยุบหมายเลขสองที่มีขนาดมหึมา
เรือนำชมในถ้ำ
แหล่งข้อมูลอื่น

"Vietnam's Mammoth Cavern". สืบค้นเมื่อ 2010-12-21. National Geographic pictorial of Hang Son Doong
รัฐเวียดนาม

รัฐเวียดนาม (เวียดนาม: Quốc gia Việt Nam) เป็นรัฐที่อ้างอำนาจเหนือประเทศเวียดนามทั้งหมดในช่วงระหว่างสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง และแทนที่รัฐบาลกลางชั่วคราวแห่งเวียดนาม (ปี พ.ศ. 2491–พ.ศ. 2492) ซึ่งเป็นรัฐอายุสั้นที่เกิดขึ้นในช่วงเปลี่ยนผ่านอำนาจระหว่างอาณานิคมโคชินไชนาไปสู่การเป็นรัฐเอกราช รัฐนี้ได้สถาปนาขึ้นในปี พ.ศ. 2492 และได้รับการยอมรับในระดับสากลในปี พ.ศ. 2493 แม้จะกล่าวอ้างอธิปไตยเหนือดินแดนเวียดนามทั้งหมดแต่มีอำนาจที่แท้จริงในทางใต้ในขณะที่ สาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม มีอำนาจส่วนใหญ่ในทางเหนือ อดีตจักรพรรดิบ๋าว ดั่ยเป็นประมุขแห่งรัฐ (Quốc Trưởng) โง ดิ่ญ เสี่ยมได้รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในปี พ.ศ. 2497 และหลังจากที่ขับไล่บ๋าว ดั่ยในปีต่อไป เสี่ยมได้กลายเป็นประธานาธิบดีของสาธารณรัฐเวียดนาม
ประวัติ > การรวมชาติเวียดนาม (พ.ศ. 2490–พ.ศ. 2491)

ในเดือนกุมภาพันธ์ปี พ.ศ. 2490 ฮานอย เมืองหลวงของอาณานิคมตังเกี๋ยได้กลับมาอยู่ในความควบคุมของฝรั่งเศส เวียดมินห์ถูกบีบให้กลายเป็นกองกำลังใต้ดินและออกสู้รบแบบกองโจร
สถานีรถไฟไซ่ง่อน

สถานีรถไฟไซ่ง่อน ค.ศ. 2011
สถานีรถไฟไซ่ง่อน (เวียดนาม: Ga Sài Gòn) เป็นสถานีรถไฟในนครโฮจิมินห์ ตั้งอยู่ในเขตที่ 3 ห่างจากใจกลางเมืองประมาณ 1 กิโลเมตร สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2473 ช่วงที่ยังเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ซึ่งสถานีรถไฟแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟไซ่ง่อน-ฮานอย
แหล่งข้อมูลอื่น

ของฝากจาก VIETNAM
วันรวมชาติ

วันรวมชาติ (เวียดนาม: Ngày Thống nhất) วันชัย (เวียดนาม: Ngày Chiến thắng) วันปลดปล่อย (เวียดนาม: Ngày Giải phóng miền Nam) หรือที่ใช้ชื่ออย่างเป็นทางการว่าวันปลดปล่อยภาคใต้เพื่อรวมชาติ (เวียดนาม: Giải phóng miền Nam, thống nhất đất nước) เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ของเวียดนามเพื่อเป็นที่ระลึกถึงเหตุการ์ณที่เวียดกงและกองทัพของประเทศเวียดนามเหนือได้เข้าบุกยึดกรุงไซ่ง่อนของเวียดนามใต้ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2518 อันเป็นการสิ้นสุดสงครามเวียดนาม
การเริ่มต้นการรวมชาติเกิดจากการเลือกตั้งระดับชาติสำหรับการรวมชาติเมือวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 เมือรัฐบาลปฏิวัติชั่วคราวสาธารณรัฐเวียดนามใต้และประเทศเวียดนามเหนือรวมเป็นประเทศเวียดนาม
ชาวเวียดนามที่อยู่ต่างประเทศเรียกวันนี้ว่าการเสียกรุงไซ่ง่อนหรือเมษาทมิฬ (Tháng Tư Đen) , วันอัปยศแห่งชาติ (Ngày Quốc Nhục)  หรือ วันแห่งความขุ่นเคืองของชาติ (Ngày Quốc Hận)  นี่เป็นวันที่ระลึกของชาวเวียดนามที่ถูกเนรเทศหรือผู้ที่ได้รับผลกระทบจนทำให้เกิดการพลัดถิ่น
สมุดภาพ

อนุสาวรีย์แห่งชัยชนะ 30 เมษายน 2518 ที่พิพิธภัณฑ์โฮจิมินห์
ธงชาติเวียดนามใต้ในซานดิเอโก แคลิฟอร์เนีย
โปสเตอร์โฆษณาชวนเชื่อในกรุงฮานอยเมื่อปี พ.ศ. 2552 เป็นภาพของรถถังเวียดกงชนเข้ากับประตูทำเนียบอิสรภาพเมื่อวันที่ 30 เมษายน 2518
ภาษาจาราย

| ภาษาจาราย |
| --- | --- |
Jrai
ประเทศที่มีการพูด: เวียดนาม, กัมพูชา
ภูมิภาค: ที่สูงตอนกลาง ประเทศเวียดนาม จังหวัดรัตนคีรี ประเทศกัมพูชา
จำนวนผู้พูด: 530,000  (2019)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลายู-พอลินีเชียมาลาโย-ซุมบาวา (?)จามที่สูงภาษาจาราย
ระบบการเขียน: ในเวียดนาม: ชุดตัวอักษรเวียดนามดัดแปลง ในกัมพูชา:ชุดตัวอักษรเขมรดัดแปลง
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  เวียดนาม  กัมพูชา
รหัสภาษา
ISO 639-3: jra
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาจาราย (เวียดนาม: Cho-Rai, Chor, Chrai, Djarai, Gia-Rai, Gio-Rai, Jorai หรือ Mthur; เขมร: ចារ៉ាយ, Charay,  [caːraːj]) เป็นภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซีย พูดโดยชาวจารายในเวียดนามและกัมพูชา มีผู้พูดราว 530,000 คน ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยกลุ่มใหญ่ในเวียดนาม อยู่ในกลุ่มย่อยจาม ใกล้เคียงกับภาษาจามที่ใช้พูดในเวียดนามตอนกลาง มีผู้พูดภาษานี้บางส่วนอยู่ในสหรัฐ ซึ่งอพยพไปเมื่อครั้งสงครามเวียดนาม
การจำแนก

ภาษาจารายอยู่ในกลุ่มภาษาจามของกลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชีย แม้ว่าบางครั้งมักระบุเป็นกลุ่มภาษามอญ-เขมรจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 ความเกี่ยวข้องของภาษาจารายกับภาษาพี่น้องในกลุ่มภาษาจามอย่างภาษาจามและภาษาระแด และความเชื่อมโยงกับภาษามลายู ได้รับการยอมรับตั้งแต่ ค.ศ. 1864
สัทวิทยา

คำในภาษากลุ่มจามรวมทั้งภาษาจารายมักเป็นคำสองพยางค์และลงเสียงหนักที่พยางค์หลังซึ่งเป็นอิทธิพลจากภาษากลุ่มมอญ-เขมรที่อยู่ใกล้เคียง ภาษาจารายยังได้อิทธิพลจากภาษากลุ่มมอญ-เขมรในด้านที่ไม่มีการจำแนกเสียงสระของพยางค์แรก  คำสามพยางค์ทั้งหมดเป็นคำยืม ลักษณะทั่วไปของคำในภาษาจารายเป็น (C)(V)-C(L)V(V)(C) โดย "L" แสดงพยัญชนะเสียงเหลว ("l", "r", "w" "y"). เสียงสระที่พยางค์แรกมักเป็นเสียง "ə" แม้ว่าเสียงพยัญชนะตัวแรกเป็นเสียง /อ/ เสียงสระของพยางค์ที่เน้นมักเป็นสระประสม