stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกอซีนา

| --- | --- |

ประเภท: มหาชน
การซื้อขาย: ยูโรเน็กซต์: GFC
ISIN: FR0010040865 
อุตสาหกรรม: อสังหาริมทรัพย์เพื่อการพาณิชย์ อสังหาริมทรัพย์เพื่อการดูแลสุขภาพ ศูนย์การค้า อสังหาริมทรัพย์ที่อยู่อาศัย
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1959
สำนักงานใหญ่: กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
บุคลากรหลัก: เบอร์นาร์ด มิเชล, ประธานคณะกรรมการ คริสโตฟ คลามาเจอรอง, กรรมการผู้จัดการ มิเชล เกย์, ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงิน
รายได้: 616.8 ล้านยูโร (ค.ศ. 2010)4.7%
รายได้สุทธิ: 16.39 ล้านยูโร (ค.ศ. 2010)
สินทรัพย์: 11.0265 ล้านยูโร (ค.ศ. 2009)
ส่วนของผู้ถือหุ้น: 5.371 ล้านยูโร (ค.ศ. 2009)
พนักงาน: 587 คน (ธันวาคม ค.ศ. 2010, 631 คนใน ค.ศ. 2009)
แผนก: พื้นที่สำนักงาน ที่อยู่อาศัย โลจิสติกส์ (เกอซีโลก์) โรงแรม การดูแลสุขภาพ
เว็บไซต์: www.gecina.fr
เกอซีนา (ฝรั่งเศส: Gecina) เป็นกองทรัสต์เพื่อการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ที่เน้นด้านที่อยู่อาศัย, สำนักงาน และการดูแลสุขภาพ ผลงานนี้ยังรวมถึงห้างสรรพสินค้า, คลังสินค้า และความรับผิดชอบด้านศูนย์โลจิสติกส์ในการประสานงานธุรกิจการค้า เช่น ปฏิบัติการในธุรกิจสถานที่กลางแจ้ง โดยเกือบทั้งหมดของธุรกิจมาจากประเทศฝรั่งเศส (ใน ค.ศ. 2009 มีสินทรัพย์ของต่างประเทศเพียง 1 เปอร์เซ็นต์) โดยจัดเป็นผู้ครองตลาดกรุงปารีส (เป็นเจ้าของที่อยู่อาศัยและสถานที่ให้บริการเชิงพาณิชย์ที่ใหญ่ที่สุด โดยประเทศฝรั่งเศสเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดอันดับ 2 สำหรับด้านอสังหาริมทรัพย์ของยุโรปที่อยู่นอกกรุงลอนดอน) ส่วนนอกกรุงปารีสโดยปกติแล้วจะมีนักลงทุนขนาดใหญ่ในลียง ส่วนใน ค.ศ. 2010 เกอซีนาได้ลดความสนใจในบางสายธุรกิจ เช่น โกดัง เนื่องด้วยศักยภาพในการเติบโตเป็นไปอย่างจำกัด
บริษัทมีมูลค่าทรัพย์สินใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสามในกองทรัสต์เพื่อการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ของยุโรป และจัดว่ามีมูลค่าตามราคาตลาดใหญ่ที่สุดในประเทศฝรั่งเศสสำหรับ SIIC และเป็นบริษัทสินทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดอันดับ 2 ที่มีการซื้อขายในประเทศฝรั่งเศส (ถัดจากฟอนเซียเดอรีจีอง และอีกาเด) 88 เปอร์เซ็นต์มาจากเพียง 2 ใน 5 กลุ่มธุรกิจ (สำนักงาน และที่อยู่อาศัย) และในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2010 บริษัทแห่งนี้มีมูลค่าตลาดที่ 6.6 พันล้านดอลลาร์ สำหรับปีงบการเงิน ค.ศ. 2010 นั้น 83 เปอร์เซ็นต์ของรายได้จากค่าเช่ามาจากปริมณฑลของกรุงปารีส (47 เปอร์เซ็นต์จากใจกลางเมือง), 15 เปอร์เซ็นต์จากที่อื่นในประเทศฝรั่งเศส (40 เปอร์เซ็นต์ของส่วนนี้มาจากลียง) และ 2 เปอร์เซ็นต์จากต่างประเทศ สินทรัพย์ที่สร้างรายได้นำเป็นสำนักงาน (54 เปอร์เซ็นต์) ตามด้วยโครงสร้างที่อยู่อาศัย (30 เปอร์เซ็นต์) การดูแลสุขภาพ (8 เปอร์เซ็นต์) โลจิสติกส์ (5 เปอร์เซ็นต์) และโรงแรม (2 เปอร์เซ็นต์) และในแบบรวม 15 เปอร์เซ็นต์
สินทรัพย์ในประเทศฝรั่งเศส

ประเทศนี้มีโครงสร้างบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเกอซีนา บางส่วนของผลงานสร้างขึ้นโดยบริษัทแห่งนี้ เช่น
แอลแองเจล - พื้นที่สำนักงานขนาด 11,000 ตารางเมตร, เวสปาร์กซาเบลซูซาร์ธ - ลานธุรกิจโลจิสติกส์ขนาด 135,000 ตารางเมตร, คลับเมดวัลดีแซร์ - รีสอร์ทหมู่บ้าน, โรงพยาบาลเอกชนเอสตูเอรีเลออาฟวร์อาฟวร์ - โรงพยาบาลซึ่งมี 356 เตียง, ช็องเซลีเซ - สำนักงานขนาดใหญ่และอาคารร้านค้าปลีกในกรุงปารีส, เลอวีวัลดี - อาคารที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์, คาปา - อาคารอเนกประสงค์, ทาเปเซเวสท์ - สำนักงานในพื้นที่ทาเปเซโดยเป็นพันธมิตรทางธุรกิจที่กรุงปารีสร่วมกับไฮนส์กรุ๊ปซึ่งได้มีการพัฒนาประมาณสองในสามของพื้นที่ 90,000 ตารางเมตร
อ็องตวน ลาวัวซีเย

| อ็องตวน ลาวัวซีเย  Antoine-Laurent de Lavoisier |
| --- | --- |

เกิด: 26 สิงหาคม ค.ศ. 1743(1743-08-26) ปารีส , ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1794(1794-05-08) (50 ปี) ปารีส , สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1
อาชีพ: เคมี
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมี
มีอิทธิพลต่อ: Guillaume-François Rouelle
 
ลายมือชื่อ

อ็องตวน-โลร็อง เดอ ลาวัวซีเย (ฝรั่งเศส: Antoine-Laurent de Lavoisier เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [ɑ̃twan lɔʁɑ̃ də lavwazje] ; 26 สิงหาคม พ.ศ. 2286 - 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2337) เป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวฝรั่งเศสผู้ซึ่งต้องจบชีวิตลงโดยกิโยติน เขามีผลงานสำคัญคือ ได้ตั้งกฎการอนุรักษ์มวล (หรือกฎทรงมวล) และการล้มล้างทฤษฎีโฟลจิสตัน ซึ่งเป็นประโยชน์มากในการศึกษาวิชาเคมี
ชีวิตตอนต้น

อ็องตวน ลาวัวซีเย เกิดในตระกูลผู้ดีตระกูลหนึ่ง ต่อมาได้ศึกษาต่อยังวิทยาลัยมาซาแร็ง (Mazarin College) ในสาขาวิชาคณิตศาสตร์ ดาราศาสตร์ พฤกษศาสตร์ และเคมี เขามีความสนใจอย่างแรงกล้าในวิชาเคมี โดยการชักจูงของเอเตียน กงดียัก (Étienne Condillac)
ต่อมา อ็องตวนได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของสมาคมวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส พออายุได้ 25 ปี เขาได้เขียนบทความเกี่ยวกับการจุดไฟตามถนน ต่อมาในปี พ.ศ. 2314 เขาได้แต่งงานกับมารี-อาน ปีแยเร็ต ปอลซ์ (Marie-Anne Pierrette Paulze) ซึ่งมีอายุเพียง 13 ปี ในขณะที่อ็องตวนอายุได้ 28 ปี
ผลงานที่สำคัญ > ด้านวิทยาศาสตร์

ช่วงปี พ.ศ. 2318 อ็องตวนได้พัฒนาการผลิตดินปืน และการใช้โพแทสเซียมไนเตรต หรือดินประสิว ในการเกษตร งานที่สำคัญอย่างหนึ่งของเขาก็คือ การทดลองเกี่ยวกับปฏิกิริยาการเผาไหม้ เขากล่าวว่าการเผาไหม้เป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับออกซิเจน และการสลายสารอาหารในสิ่งมีชีวิต ก็คือปฏิกิริยาการเผาไหม้เช่นเดียวกัน เพียงแต่ช้าและอ่อนกว่า จนทำให้ทฤษฎีโฟลจิสตัน ซึ่งกล่าวว่า เมื่อสสารถูกเผาไหม้ ก็จะปล่อยสารที่เรียกว่าโฟลจิสตันออกมา ต้องมีอันยกเลิกไป
นอกจากนี้ อ็องตวนยังได้ค้นพบว่า "อากาศที่ไหม้ไฟได้" ของเฮนรี คาเวนดิช ซึ่งอ็องตวนเรียกมันว่า ไฮโดรเจน (ภาษากรีกหมายถึง ผู้สร้างน้ำ) เมื่อรวมกับออกซิเจนจะได้หยดน้ำ  ซึ่งไปตรงกับผลการทดลองของโจเซฟ พริสต์ลีย์
ในด้านปริมาณสัมพันธ์ (stoichiometry) อ็องตวนได้ทดลองเผาฟอสฟอรัสและกำมะถันในอากาศ และพิสูจน์ได้ว่ามวลของผลิตภัณฑ์มีมากกว่ามวลของสารตั้งต้น ซึ่งมวลที่เพิ่มได้มาจากอากาศนั่นเอง จึงทำให้เกิดกฎการอนุรักษ์มวล หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า กฎทรงมวล
หนังสือของเขาชื่อ Traité Élémentaire de Chimie พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2332 ภายในมีเนื้อหาเกี่ยวกับกฎการอนุรักษ์มวล และปฏิเสธการมีอยู่ของทฤษฎีโฟลจิสตัน
ผลงานที่สำคัญ > ด้านกฎหมายและการเมือง

นอกจากที่อ็องตวนจะศึกษาวิทยาศาสตร์แล้ว เขายังศึกษากฎหมายและการเมืองจนได้เป็นเนติบัณฑิต เมื่ออายุ 26 ปี เขาได้เป็นเจ้าพนักงานเก็บอากร ซึ่งเขาก็ได้ปรับปรุงระบบภาษีอากรและการคลัง พร้อมกับพัฒนาหน่วยวัดในระบบเมตริก ให้เป็นมาตรฐานเดียวกันทั่วประเทศฝรั่งเศส
ชีวิตบั้นปลาย

ต่อมาอ็องตวนถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏโดยคณะปฏิวัติฝรั่งเศส และถูกตัดสินให้ประหารชีวิตโดยการตัดศีรษะ เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2337 ผู้พิพากษาให้เหตุผลในการตัดสินครั้งนี้ว่า “สาธารณรัฐของเราไม่ต้องการนักปราชญ์” จนทำให้โฌแซ็ฟ-หลุยส์ ลากร็องฌ์ นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส กล่าวอย่างโศกเศร้าเสียใจว่าฝรั่งเศสจะไม่มีอะไรที่เหมือนผลงานของอ็องตวนไปชั่วศตวรรษ หนึ่งปีครึ่งให้หลังปรากฏว่าความผิดของอ็องตวนนั้นหามีไม่ ทรัพย์สินส่วนตัวของเขาถูกส่งให้แก่ภรรยาหม้าย พร้อมด้วยข้อความว่า "ถึงแม่หม้ายลาวัวซีเย ผู้ถูกตัดสินอย่างผิดพลาด"
แหล่งข้อมูลอื่น

พิพิธภัณฑ์เสมือนจริงเกี่ยวกับอ็องตวน ลาวัวซีเย
ผลงานของอ็องตวน ลาวัวซีเย (ภาษาฝรั่งเศส) เก็บถาวร 2004-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หน้าประวัติของอ็องตวน ลาวัวซีเย (ภาษาอังกฤษ) เก็บถาวร 2006-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพวาด เมอซีเยอร์ลาวัวซีเยและภรรยา (Portrait of Monsieur Lavoisier and his Wife) โดยฌัก-หลุยส์ ดาวิด จิตรกรชาวฝรั่งเศส
รูปปั้นของอ็องตวน ลาวัวซีเย
เครอดูว์ว็อง

เครอดูว์ว็อง
เครอดูว์ว็อง (ฝรั่งเศส: Creux du Van) เป็นหน้าผาธรรมชาติที่มีลักษณะเป็นรูปครึ่งวงกลมกว้างราว 1.4 กิโลเมตรและลึก 150 เมตร เกิดขึ้นจากการกัดกร่อนของกระแสธารน้ำแข็งในอดีต ตั้งอยู่ในรัฐเนอชาแตล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่บริเวณทิวเขาเลอโซเลีย (Le Soliat) ทางตะวันตกของทะเลสาบเนอชาแตล ส่วนยอดของเครอดูว์ว็องสามารถเข้าถึงได้ทั้งโดยรถยนต์หรือโดยการเดินเท้า
เกาะมาราฌอ

เกาะมาราฌอ
เกาะมาราฌอ (โปรตุเกส: ilha do Marajó) ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำแอมะซอนในประเทศบราซิล จัดเป็นเกาะที่อยู่ในแหล่งน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีพื้นที่ 40,100 ตารางกิโลเมตร ถึงแม้ทางด้านตะวันออกจะติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก แต่บริเวณเกาะก็ล้อมรอบไปด้วยน้ำจืด
ดูเพิ่ม

รายชื่อเกาะเรียงตามขนาด
| ด ค กเกาะที่ใหญ่ที่สุดในโลก |
| --- | --- |
ขนาด 100,000 ตารางกิโลเมตร (39,000 ตารางไมล์) หรือมากกว่า:  กรีนแลนด์  นิวกินี  บอร์เนียว  มาดากัสการ์  แบฟฟิน  สุมาตรา  ฮนชู  วิกตอเรีย  บริเตนใหญ่  เอลสเมียร์  ซูลาเวซี  เซาท์ไอแลนด์  ชวา  นอร์ทไอแลนด์  ลูซอน  นิวฟันด์แลนด์  คิวบา  ไอซ์แลนด์ 
ขนาด 20,000–99,999 ตารางกิโลเมตร   (7,722–38,610 ตารางไมล์):  มินดาเนา  ไอร์แลนด์  ฮกไกโด  ฮิสปันโยลา  ซาฮาลิน  แบงส์  ศรีลังกา  แทสเมเนีย  เดวอน  อเล็กซานเดอร์  เซเวียร์นืย  ติเอร์ราเดลฟูเอโก  เบิร์กเนอร์  อักเซลไฮเบิร์ก  เมลวิลล์  เซาแทมป์ตัน  มาราฌอ  สปิตส์บาร์เกิน  คีวชู  ไต้หวัน  นิวบริเตน  พรินซ์ออฟเวลส์  ยุจนืย  ไหหลำ  แวนคูเวอร์  ติมอร์  ซิซิลี  ซัมเมอร์เซต  โคเตลนืย  ซาร์ดิเนีย  บานานัล 
รายชื่อเกาะเรียงตามขนาด
เขาเปาจีอาซูการ์

| เขาเปาจีอาซูการ์ |
| --- | --- |

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 395 เมตร (1,296 ฟุต)
พิกัด: 22°56′55″S 43°09′26″W﻿ / ﻿22.94861°S 43.15722°W﻿ / -22.94861; -43.15722 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: รีโอเดจาเนโร
| รีโอเดจาเนโร : ภูมิทัศน์การียอการะหว่างภูเขากับทะเล * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ทิวทัศน์เมืองรีโอเดจาเนโร ที่มีเขาเปาจีอาซูการ์อยู่ในฉากหลัง
ประเทศ:  บราซิล
ภูมิภาค **: ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (vi)
อ้างอิง: 1100
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2555 (คณะกรรมการสมัยที่ 36)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เขาเปาจีอาซูการ์ (โปรตุเกส: Morro do Pão de Açúcar) เป็นยอดเขาที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล บนคาบสมุทรเล็ก ๆ ที่ยื่นออกไปในปากอ่าวกวานาบารา เขานี้มีความสูง 395 เมตร (1,296 ฟุต) เหนืออ่าวจอดเรือ
เปาจีอาซูการ์เป็นหนึ่งในบรรดาภูเขาหินแกรนิตและภูเขาควอตซ์ที่ตั้งตระหง่านเหนือพื้นที่ริมน้ำรอบเมืองรีโอเดจาเนโร ในทางธรณีวิทยาถือเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มหินโผล่สูงชันที่เรียกว่าเขาโดด (bornhardt) กล่าวกันว่าเขาลูกนี้ได้ชื่อว่า เปาจีอาซูการ์ (แปลว่า ก้อนน้ำตาล) เนื่องจากมีรูปทรงคล้ายคลึงกับก้อนน้ำตาลทรงกรวยที่ผลิตขายกันในอดีต เปาจีอาซูการ์เป็นที่รู้จักไปทั่วโลกจากกระเช้าลอยฟ้าและทิวทัศนียภาพของเมืองและอื่น ๆ
เปาจีอาซูการ์อยู่ในเขตอนุสรณ์สถานทางธรรมชาติเขาเปาจีอาซูการ์และเขาอูร์กาซึ่งจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2549 และกลายเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลกที่ยูเนสโกขึ้นทะเบียนใน พ.ศ. 2555
เขตเจ้าพนักงานศาลเกิร์นซีย์

| เกิร์นซีย์ Bailliage de Guernesey (ฝรั่งเศส) Bailliage dé Guernési (Norman) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
เพลงชาติ:  ก็อดเซฟเดอะควีน  (ราชการ) ซาร์เนีย เชรี  (ราชการ) a
ที่ตั้งของเกิร์นซีย์ในวงกลม

เมืองหลวง: เซนต์ปีเตอร์พอร์ต (แซงปีแยร์ปอร์ต) 49°34′00″N 2°23′00″W﻿ / ﻿49.5666°N 2.3833°W﻿ / 49.5666; -2.3833
ภาษาราชการ: ภาษาอังกฤษ (ส่วนใหญ่) ภาษาฝรั่งเศส (นิตินัย)
: ภาษาเกิร์นซีย์ ภาษาซาร์ก ภาษาออรีนี b
กลุ่มชาติพันธุ์ : ชาวยุโรปเหนือ (ส่วนใหญ่)
ศาสนา : คริสตจักรอังกฤษ
การปกครอง: อาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร

• ดยุกแห่งนอร์มันดี : ชาลส์ที่ 3
• ผู้ว่าราชการ : เอียน คอร์เดอร์
• นายกรัฐมนตรี : โจนาธาน เลอ ตอก
 
อาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร

• แยกการปกครองออกจากดินแดนนอร์ม็องดี :  ค.ศ. 1204
• ได้รับอิสรภาพ จากนาซีเยอรมนี :  9 พฤษภาคม ค.ศ. 1945
 
พื้นที่
• รวม: 79 ตารางกิโลเมตร (31 ตารางไมล์)
• แหล่งน้ำ (%): 0
ประชากร
• ค.ศ. 2016 ประมาณ: 67,334 (206th)
• ความหนาแน่น: 837.8 ต่อตารางกิโลเมตร (2,169.9 ต่อตารางไมล์) (14th)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : ค.ศ. 2003 (ประมาณ)
• รวม: 2.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐc (176th)
• ต่อหัว: 33,123 ปอนด์c (10th)
เอชดีไอ (2008): 0.975 สูงมาก · 9th
สกุลเงิน: ปอนด์สเตอร์ลิงc (GBP)
เขตเวลา: UTC±00:00 (GMT)
• ฤดูร้อน (เวลาออมแสง): UTC+01:00 (BST)
รหัสโทรศัพท์: +44
โดเมนบนสุด: .gg
a ใช้เนื่องในโอกาสสำคัญ[ต้องการอ้างอิง] b ปัจจุบันเป็นภาษาที่ไม่มีคนใช้สื่อสารแล้ว c เกิร์นซีย์มีเงินสกุลสเตอร์ลิงเป็นของตนเองทั้งเหรียญและธนบัตร (ดูที่ เกิร์นซีย์สเตอร์ลิง)
เกิร์นซีย์ (อังกฤษ: Guernsey) หรือ เขตเจ้าพนักงานศาลเกิร์นซีย์ (อังกฤษ: Bailiwick of Guernsey; ฝรั่งเศส: Bailliage de Guernesey, สัทอักษรสากล: [bajaʒ də ɡɛʁnəzɛ]) เป็นดินแดนปกครองตนเองภายใต้อธิปไตยของสหราชอาณาจักร แต่ไม่รวมอยู่ในสหราชอาณาจักร​ เป็นเกาะหนึ่งในหมู่เกาะแชนเนลในช่องแคบอังกฤษ มีเมืองหลวงชื่อเซนต์ปีเตอร์พอร์ต
เกิร์นซีย์เป็นดินแดนที่แยกตนมาจากดัชชีนอร์ม็องดี โดยเป็นผลมาจากสนธิสัญญาเลอกูเลต์ในปีค.ศ. 1204 โดยประกอบด้วยเกาะจำนวนหนึ่งในบริเวณช่องแคบอังกฤษ แบ่งสามเขตปกครองย่อย ได้แก่ เกิร์นซีย์ อัลเดอร์นีย์ และซาร์ก ส่วนเฮิร์มนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของเกิร์นซีย์
เขตเจ้าพนักงานศาล (bailiwick) นั้นเป็นดินแดนปกครองโดยเจ้าพนักงานศาล (bailiff) โดยตำแหน่งเจ้าพนักงานศาลแห่งเกิร์นซีย์เป็นหัวหน้าฝ่ายราชการของเขตและประธานสภาเกิร์นซีย์แต่ไม่รวมถึงสภาของอัลเดอร์นีย์ และซาร์ก นอกจากนี้ยังถือตำแหน่งเป็นหัวหน้าฝ่ายศาลแห่งเขตอีกด้วย
เกเร

| เกเร |
| --- | --- |
เทศบาล
   ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: นูแวลากีแตน
จังหวัด: เคริซ
เขต: Guéret
อำเภอ: Guéret-1 and 2
พื้นที่1: 26.21 ตร.กม. (10.12 ตร.ไมล์)
ประชากร (2017)2: 13,161 คน
 • ความหนาแน่น: 500 คน/ตร.กม. (1,300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 23096 /23000
สูงจากระดับน้ำทะเล: 350–685 m (1,148–2,247 ft)  (avg. 436 m หรือ 1,430 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
เกเร (ฝรั่งเศส: Guéret) เป็นเทศบาลในแคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางใต้ของกรุงปารีสราว 400 กิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Guéret
ฮิวโก เอคิไท

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด:   (2002-06-22) 22 มิถุนายน ค.ศ. 2002 (22 ปี)
สถานที่เกิด:  แร็งส์  ฝรั่งเศส
ส่วนสูง:  1.89 m (6 ft 2 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง (ยืมตัวจาก แร็งส์)
หมายเลข:  44
สโมสรเยาวชน
2013-2019:  แร็งส์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2019-2020 |  แร็งส์ II |  15 |  (6) |
| 2020- |  แร็งส์ |  26 |  (10) |
| 2021 |  →Vejle BK (ยืม) |  11 |  (3) |
| 2022- |  →ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง (ยืม) |  22 |  (3) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ฮิวโก เอคิไท (ฝรั่งเศส: Hugo Ekitike; เกิด 20 มิถุนายน ค.ศ. 2002) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวฝรั่งเศสเชื้อสายแคเมอรูน ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับ ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง ในลีกเอิง โดยยืมตัวมาจากแร็งส์
อาชีพ

เมื่อวันอาทิตย์ที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 เอคิไทได้เซ็นสัญญาอาชีพฉบับแรกกับแร็งส์ เขาเปิดตัวกับทีมชุดใหญ่ในลีกเอิงในนัดที่แพ้ให้กับลอริยองต์ 3-1 เมื่อวันเสาร์ที่ 17 ตุลาคมปีเดียวกัน ในวันศุกร์ที่ 29 มกราคม ค.ศ. 2021 เอคิไท ได้ย้ายไปเล่นให้กับสโมสร Vejle Boldklub ใน ซูเปอร์ลีกา ของเดนมาร์กด้วยสัญญายืมตัวจนจบฤดูกาล
เมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 2021 เขาทำประตูที่ 2 และ 3 ให้กับแร็งส์ในการเอาชนะน็องต์ 3-1 ในฐานะผู้เล่นสำรอง ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2022 หรือช่วงตลาดซื้อขายหน้าหนาว เอคิไท ปฏิเสธการย้ายไปยัง นิวคาสเซิลยูไนเต็ด ประธานสโมสรแร็งส์กล่าวว่า "ยังมีประวัติศาสตร์ที่จะเขียนร่วมกัน"
อาชีพ > ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง

เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง ประกาศเซ็นสัญญายืมตัว เอคิไท แบบยืมตัวตลอดฤดูกาล พร้อมออปชั่นซื้อขาดในราคา 35 ล้านยูโร พร้อมโบนัส ตามแหล่งที่มาหลายแหล่ง ตัวเลือกการซื้อในข้อตกลงถือเป็นข้อบังคับ
ระดับทีมชาติ

เอคิไท เกิดในฝรั่งเศสโดยมีพ่อเป็นชาวแคเมอรูนและแม่เป็นชาวฝรั่งเศส โดยเขาติดทีมชาติฝรั่งเศสรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี
เกลิบเดอแบร์น

สมาชิกกลุ่มต่อต้านการก่อการร้าย (ซีทีจี) หลังสหราชอาณาจักรออกจากสหภาพยุโรป ณ วันที่ 31 มกราคม 2563
เกลิบเดอแบร์น (ฝรั่งเศส: Club de Berne: CdB) เป็นเวทีเสวนาแบ่งปันข่าวกรองระหว่างหน่วยข่าวกรองของ 27 รัฐในสหภาพยุโรป (อียู), นอร์เวย์ และสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งตั้งชื่อตามกรุงแบร์น เป็นสถาบันที่มีพื้นฐานอยู่บนการแลกเปลี่ยนความลับ, ประสบการณ์, และมุมมองโดยสมัครใจ ตลอดจนการหารือเกี่ยวกับปัญหาต่าง ๆ ออสเตรียถูกกันออกจากเวทีเนื่องจากเพิกเฉยต่อจารกรรมที่ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ประเทศตัวเอง เวทีก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2514 โดยไม่มีสำนักเลขาธิการและไม่มีการตัดสินใจใด ๆ
กลุ่มต่อต้านการก่อการร้าย (อังกฤษ: Counter Terrorism Group: CTG) เป็นกลุ่มย่อยของเวทีและแบ่งปันข้อมูลข่าวกรองเกี่ยวกับการก่อการร้าย โดยให้การประเมินภัยคุกคามแก่ผู้กำหนดนโยบายของสหภาพยุโรป และจัดเตรียมแบบฟอร์มสำหรับความร่วมมือของผู้เชี่ยวชาญ กลุ่มนี้ก่อตั้งขึ้นหลังเหตุการณ์ 9/11 เพื่อส่งเสริมความร่วมมือในการแบ่งปันข่าวกรองระหว่างโครงสร้างข่าวกรองของยุโรป เช่นเดียวกับเวที กลุ่มต่อต้านการก่อการร้ายอยู่นอกสถาบันของสหภาพยุโรป แต่สามารถสื่อสารกับพวกเขาผ่านการมีส่วนร่วมของศูนย์วิเคราะห์ข่าวกรองสหภาพยุโรป (EU Intelligence Analysis Centre) ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของสำนักงานกิจการต่างประเทศของยุโรป (European External Action Service) แม้ว่าจะอยู่นอกสหภาพยุโรป แต่ตำแหน่งประธานจะหมุนเวียนไปตามตำแหน่งประธานคณะมนตรีสหภาพยุโรป และทำหน้าที่เป็นตัวประสานอย่างเป็นทางการระหว่างเกลิบเดอแบร์นกับสหภาพยุโรป
ดูเพิ่ม

โรงเรียนข่าวกรองร่วมสหภาพยุโรป
ฮามิลตง ซูวาริส

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  ฮามิลตง ซูวาริส เด ซา
วันเกิด:  31 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 (33 ปี)
สถานที่เกิด:  มาเนาช์ รัฐอามาโซนัส บราซิล
ส่วนสูง:  1.91 m (6 ft 3 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2560 |  ปรินเซซ่า โซลิโมเอส |  3 |  (0) |
| 2561–2564 |  มาเนาส์ |  28 |  (16) |
| 2564 |  คาซมา |  ? |  (7) |
| 2564–2565 |  หนองบัว พิชญ |  28 |  (19) |
| 2565–2567 |  การท่าเรือ |  40 |  (25) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 4 มิถุนายน 2567
ฮามิลตง ซูวาริส เด ซา (โปรตุเกส: Hamilton Soares de Sá; 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 −) หรือที่รู้จักในชื่อ ฮามิลตง ซูวาริส เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวบราซิล
สโมสรอาชีพ > หนองบัว พิชญ

ในวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2564 หนองบัว พิชญ ได้ทำการเปิดตัวฮามิลตง ซูวาริส โดยเขาจะสวมเสื้อหมายเลข 25 ต่อมาในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2564 ฮามิลตงได้ลงเล่นนัดแรกให้กับสโมสรในการแข่งขันไทยลีก ฤดูกาล 2564–65 และสามารถทำสองประตูในสีเสื้อสโมสรในลีก ซึ่งหนองบัว พิชญเปิดบ้านเอาชนะนครราชสีมา มาสด้า 2–0 จบฤดูกาล เขาทำ 19 ประตูจากการลงเล่น 28 นัด เป็นผู้ทำประตูสูงสุดในไทยลีกฤดูกาลนั้น
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ระดับ | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | เอฟเอคัพ> ลงเล่น | เอฟเอคัพ> ประตู | ลีกคัพ> ลงเล่น | ลีกคัพ> ประตู | เอเชีย> ลงเล่น | เอเชีย> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู | ทั้งหมด> ลงเล่น | ทั้งหมด> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หนองบัว พิชญ | 2564–65 | ไทยลีก | 28 | 19 | 1 | 0 | 2 | 1 | — | — | — | — | 31 | 20 |
| การท่าเรือ | 2565–66 | ไทยลีก | 22 | 14 | 4 | 1 | 1 | 0 | — | — | — | — | 27 | 15 |
เกียรติประวัติ

ผู้ทำประตูสูงสุดในไทยลีก: 2564–65
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ ฮามิลตง ซูวาริส ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กผู้ทำประตูสูงสุดในไทยลีก |
| --- | --- |
 2539: อัมพร  2540: วรวุฒิ  2541: รณชัย  2542: สุธี  2543: สุธี  2544–45: วรวุฒิ, ปิติพงษ์  2545–46: ศรายุทธ  2546–47: วิมล  2547–48: ศุภกิจ, ศรายุทธ  2549: พิพัฒน์  2550: ฟาเบียโน  2551: อานนท์  2552: อานนท์  2553: ทาคาม  2554: โอฮานด์ซา  2555: ธีรศิลป์, เคลย์ตง  2556: กอนซาเลซ  2557: เอเบร์ชี  2558: จีโอกู  2559: เคลย์ตง  2560: บอสโควิช  2561: จีโอกู  2562: ดูมบูยา  2563–64: ทาร์เดลี  2564–65: ซูวาริส  2565–66: ศุภชัย  2566–67: ศุภชัย 
| ด ค กทีมยอดเยี่ยมของไทยลีก ฤดูกาล 2564–65 |
| --- | --- |
 GK: กัมพล   DF: ธีราทร  DF: อีเวร์ตง  DF: ซูลากอ  DF: สันติภาพ    MF: ปกรณ์  MF: วีระเทพ  MF: เชาว์วัฒน์    FW: ศุภชัย  FW: ฮามิลตง  FW: เอเบร์ชี
เคลเมน พอททรานัว

เคลเมน พอททรานัว
เคลเมน พอททรานัว (ฝรั่งเศส: Clément Poitrenaud; 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 — ) เกิดในเมืองคาสเทรส ประเทศฝรั่งเศส) เคลเมน พอททรานัว เป็นนักกีฬารักบี้สหภาพฝรั่งเศส เขาเคยเข้าแข่งขันกีฬารักบี้เวิลด์คัพปี 2003 และปี 2007
เคลเมนเคยถ่ายปฏิทินของ Dieux du stade ปี 2003,2004,2005 และ 2008
อ็องฌู

อ็องฌู (ฝรั่งเศส: Anjou, ออกเสียง: [ɑ̃ʒu] ( ฟังเสียง); ละติน: Andegavia) เป็นอดีตอาณาจักรเคานต์ (ราว ค.ศ. 880), ดัชชี (ราว ค.ศ. 1360) และจังหวัดที่มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองอ็องเฌในบริเวณลุ่มแม่น้ำลัวร์ในประเทศฝรั่งเศสปัจจุบัน อาณาบริเวณของอาณาจักรใกล้เคียงกับจังหวัดแมเนลัวร์ในปัจจุบัน
เคานตีและดัชชีอ็องฌู

ในยุคกัลโลโรมัน อ็องฌูคือ ชีวีตัส อันเดรกาเวนซีส ซึ่งต่อมากลายเป็นเคานตีอ็องฌู และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1360 เป็นต้นมาได้กลายเป็นดัชชีอ็องฌู ภายใต้การปกครองของราชวงศ์การอแล็งเฌียง อ็องฌูมีเคานต์เป็นผู้บริหารปกครองในฐานะตัวแทนของกษัตริย์ฝรั่งเศส แต่แคว้นตกเป็นเป้าโจมตีของชาวไวกิงหรือชาวนอร์สที่ออกปล้นสะดมในคริสต์ศตวรรษที่ 9
เคานตีและดัชชีอ็องฌู > เคานต์ตระกูลแรก

ภายใต้การปกครองของหนึ่งในบุตรชายของรอแบต์ผู้แข็งแกร่ง อ็องฌูถูกมอบหมายให้อยู่ในการดูแลของอินเกลเกอร์ ซึ่งต่อมากลายเป็นผู้ก่อตั้งตระกูลแรกของอ็องฌู ฟุลค์ที่ 1 แดง บุตรชายของอินเกลเกอร์ นำเคานตีออกมาจากการปกครองของชาวนอร์มันและขยายอาณาเขตด้วยการยึดพื้นที่บางส่วนของตูแรน ฟุลค์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 942 และภายใต้การปกครองของฟุลค์ที่ 2 ผู้ดีงาม ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากฟุลค์ที่ 1 ความเสียหายที่เกิดจากการทำสงครามในยุคก่อนได้รับการฟื้นฟู จูฟฟรัวที่ 1 กรีสโกเนล สืบทอดตำแหน่งต่อจากฟุลค์ที่ 2 ในปี ค.ศ. 960 เริ่มมีการขยายอำนาจทางการเมือง จูฟฟรัวช่วยอูก กาเปต์แย่งชิงราชบัลลังก์ฝรั่งเศส แต่กลับเสียชีวิตไม่กี่เดือนหลังกษัตริย์คนใหม่ขึ้นครองราชย์
ฟุลค์ที่ 3 ดำ ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากจูฟฟรัวคือบุคคลที่โดดเด่นที่สุดคนหนึ่งในยุคของตนและเป็นสมาชิกที่ทรงอำนาจที่สุดของตระกูล ซึ่งปกครองอ็องฌูตั้งแต่ปี ค.ศ. 987 ถึง ค.ศ. 1040 เขาได้ขับไล่เพื่อนบ้านที่รุกล้ำให้กลับออกไปนอกชายแดนอ็องฌูและสร้างปราสาทป้อมปราสาอทอันแข็งแกร่งขึ้นมาตามแนวชายอาณาเขตของตน จูฟฟรัวที่ 2 มาร์เตล บุตรชายของฟุลค์สืบสานการขยายอำนาจทางการเมืองที่บิดาของตนเริ่มต้นไว้ และผนวกแวร์ม็องดัวส์และส่วนหนึ่งของเมนเข้ากับอ็องฌู ด้วยจูฟฟรัวไม่มีบุตรชายทิ้งไว้ จูฟฟรัวที่ 3 เคราและฟุลค์ที่ 4 เลอ เรแช็ง หลานชาย (ลูกของพี่น้อง) ของเขาจึงแบ่งการสืบทอดตำแหน่งกัน ทว่าไม่นานก็หยิบอาวุธขึ้นมาสู้รบกัน ฟุลค์ปราบจูฟฟรัวได้ในปี ค.ศ. 1068 อย่างไรก็ดีเขาต้องสละพื้นที่ส่วนใหญ่ที่ฟุลค์ที่ 3 ดำได้มาเพื่อปกป้องที่ดินศักดินาของตนจากการอ้างสิทธิ์ของดยุคแห่งนอร์ม็องดี หลังการเสียชีวิตของฟุลค์ที่ 4 ในปี ค.ศ. 1109 ฟุลค์ที่ 5 หนุ่มน้อย บุตรชายของเขา พยายามเอาดินแดนที่เสียไปกลับคืนมา เขาจับจูฟฟรัว แพลนทาเจเนต บุตรชายของตนแต่งงานกับมาทิลดา พระธิดาของพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ ซึ่งเป็นพระมเหสีม่ายของจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 5
การแต่งงานกับมาทิลดาทำให้จูฟฟรัวที่ 5 แพลทาเจเนต สามารถอ้างสิทธิ์ในนอร์ม็องดีและอังกฤษ เขาใช้ชีวิตทั้งหมดไปกับการต่อสู้กับคู่แข่ง ในปี ค.ศ. 1151 จูฟฟรัวได้ทิ้งตำแหน่งเคานต์แห่งอ็องฌูและเมนและตำแหน่งดยุคแห่งนอร์ม็องดีไว้ให้บุตรชาย อองรีหรือเฮนรี (ต่อมาคือพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ) ซึ่งได้แต่งงานกับอาเลียนอร์แห่งอากีแตนหลังการแต่งงานกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสของอาเลียนอร์ถูกประกาศให้เป็นโมฆะ จักรวรรดิแองโกล-อ็องฌูแว็งของราชวงศ์แพลนทาเจเนตถูกก่อตั้งขึ้น และครอบคลุมพื้นที่ตั้งแต่อังกฤษจนถึงเทือกเขาพีรินี ทว่าพระเจ้าฟิลิปที่ 2 อูกุสต์พิชิตอ็องฌูมาจากพระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ความพยายามของชาวอังกฤษที่จะเอาอ็องฌูกลับคืนมาล้มเหลวเมื่อพวกเขาพ่ายแพ้ที่ลาโรชูซ์มวนส์ในปี ค.ศ. 1214 อ็องฌูถูกยกให้เป็นของฝรั่งเศสอย่างเด็ดขาดตามสนธิสัญญาปารีสในปี ค.ศ. 1259
เคานตีและดัชชีอ็องฌู > ตระกูลที่สอง

ในปี ค.ศ. 1246 พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศสมอบอ็องฌูเป็นที่ดินศักดินาให้ชาร์ลส์ พระอนุชา อนาคตกษัตริย์แห่งเนเปิลส์และซิซิลี ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 คือพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 และผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 คือชาร์ลส์ที่ 3 แห่งวาลัวส์ พระชามาดา ซึ่งการปกครองของชาร์ลส์ทำให้สภาวะด้านการเงินและสังคมของประชาชนอ็องฌูพัฒนาขึ้นอย่างมาก บุตรชายของชาร์ลส์ที่ 3 แห่งวาลัวส์ได้กลายเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสในชื่อพระเจ้าฟิลิปที่ 6 ในปี ค.ศ. 1328 จากนั้นจนถึงปี ค.ศ. 1351 อ็อฌูถูกรวมเข้ากับราชบัลลังก์ฝรั่งเศสอีกครั้ง
เคานตีและดัชชีอ็องฌู > ตระกูลที่สาม

พระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศสมอบตำแหน่งเคานต์แห่งอ็องฌูให้แก่หลุยส์ พระโอรส ในปี ค.ศ. 1351 จึงเป็นการเริ่มต้นตระกูลที่สามของอ็องฌูซึ่งถูกเลื่อนระดับให้เป็นดยุคในปี ค.ศ. 1360 ในยุคนี้กลุ่มทหารอังกฤษภายใต้การบัญชาการของเซอร์โรเบิร์ต นอลลิสได้เดินทางผ่านอ็องฌู และสร้างความเสียหายครั้งใหญ่ ต่อมาเจ้าชายอ็องฌูแว็งสนใจการพิชิตราชอาณาจักรเนเปิลส์มากกว่าการป้องกันดัชชีของตน เช่นเดียวกับหลุยส์ที่ 1 บิดาของตน พระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งเนเปิลส์ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่นอกอ็องฌู หลังหลุยส์สิ้นพระชนม์ โยลันดาแห่งอารากอน ภรรยาม่ายของพระเจ้าหลุยส์ พยายามอย่างหนักเพื่อปกป้องอ็องฌูจากการโจมตีของชาวอังกฤษ
ผู้ปกครองคนสุดท้ายของอ็องฌูคือพระเจ้าเรอเนที่ 1 แห่งเนเปิลส์ หลังพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1480 อ็องฌูกลับไปเป็นของราชบัลลังก์ฝรั่งเศสเป็นครั้งสุดท้าย และนับแต่นั้นเป็นต้นมาชะตากรรมของอ็องฌูก็ถูกผูกติดกับชะตากรรมของราชอาณาจักรฝรั่งเศส
บรรณานุกรม

Baynes, T. S., บ.ก. (1878), "Anjou" , Encyclopædia Britannica, vol. 2 (9th ed.), New York: Charles Scribner's Sons, p. 58
Collins, Paul, The Birth of the West: Rome, Germany, France, and the Creation of Europe in the Tenth Century.
Attribution:
บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Halphen, Louis (1911). "Anjou" .  ใน Chisholm, Hugh (บ.ก.). สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 2 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. pp. 55–58.
อ่านเพิ่ม

| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
| ด ค ก จังหวัดในประวัติศาสตร์ของฝรั่งเศส |
| --- | --- | --- |
| จังหวัดในปี ค.ศ. 1789 |  กัสกอญ  กุยแยน  คอร์ซิกา  ช็องปาญ  แซ็งตงฌ์  โดฟีเน  ตูแรน  ทรัวเซแวเช  นอร์ม็องดี  นีแวร์แน  บัส-นาวาร์  บูร์กอญ  บูร์บอแน  เบรอตาญ  เบอาร์น  แบรี  โบฌอแล  ปัวตู  ปีการ์ดี  แปร์ช  พรอว็องส์  ฟร็องช์-กงเต  ฟอแร  ฟัว  แฟลนเดอส์และแอโน  มาร์ช  แมน  รูซียง  ลอแรน  ล็องก์ด็อก  ลีมูแซ็ง  ลียอแน  อ็องกูมัว  อ็องฌู  ออร์เลอาแน  อาร์ตัว  อาลซัส  อีล-เดอ-ฟร็องส์  โอนี  โอแวร์ญ  |  |
| หลังจากการปฏิวัติ |  อาวีญง1 และเวอแนแซ็ง1  มงเบลียาร์2  มูว์ลูซ3  นิส4  ซาวอย4  |  |
 1 ค.ศ. 1791  2 ค.ศ. 1793  3 ค.ศ. 1798  4 ค.ศ. 1860 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef