stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชายแดนไทย–อินเดีย
แนวพรมแดน > พิกัดขอบเขตและจุดเลี้ยวของชายแดน

| จุด | ละติจูด (N) | ลองจิจูด (E) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | 07° 48' 00" | 95° 32' 48" | จากจุดสามพรมแดนไทยและอินโดนีเซีย |
| 2 | 07° 57' 30" | 95° 41' 48" |  |
| 3 | 08° 09' 54" | 95° 39' 16" |  |
| 4 | 08° 13' 47" | 95° 39' 11" |  |
| 5 | 08° 45' 11" | 95° 37' 42" |  |
| 6 | 08° 48' 04" | 95° 37' 40" |  |
| 7 | 09° 17' 18" | 95° 36' 31" |  |
| T | 09° 38' 00" | 95° 35' 25" |  |
ข้อ 7 ไม่ถือเป็นการสิ้นสุดกับจุดสามพรมแดนกับประเทศพม่า นิยามของแดนระหว่างอินเดียกับพม่ากำหนดจุดที่อยู่ทางเหนือขึ้นไปที่จุด T
ดูเพิ่ม

ชายแดนไทย–อินโดนีเซีย
ชายแดนพม่า–ไทย
อำเภอเมืองปราจีนบุรี

| อำเภอเมืองปราจีนบุรี |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mueang Prachin Buri
โรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศร
แผนที่จังหวัดปราจีนบุรี เน้นอำเภอเมืองปราจีนบุรี
พิกัด: 14°3′2″N 101°22′0″E﻿ / ﻿14.05056°N 101.36667°E﻿ / 14.05056; 101.36667
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ปราจีนบุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 451.896 ตร.กม. (174.478 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 108,551 คน
 • ความหนาแน่น: 240.21 คน/ตร.กม. (622.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 25000,  25230 (เฉพาะตำบลบ้านพระ ตำบลโคกไม้ลาย ตำบลไม้เค็ด และตำบลเนินหอม)
รหัสภูมิศาสตร์: 2501
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเมืองปราจีนบุรี ถนนปราจีนอนุสรณ์ ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี 25000
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เมืองปราจีนบุรี เป็นอำเภอตั้งอยู่ในจังหวัดปราจีนบุรี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเมืองปราจีนบุรีมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอปากพลี (จังหวัดนครนายก) และอำเภอประจันตคาม
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอประจันตคาม
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอศรีมหาโพธิ อำเภอศรีมโหสถ และอำเภอบ้านสร้าง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านสร้าง และอำเภอปากพลี (จังหวัดนครนายก)
การแบ่งเขตการปกครอง

วันที่ 10 ธันวาคม 2478 จัดตั้งเทศบาลเมืองปราจีนบุรี ในพื้นที่บางส่วนของตำบลหน้าเมือง
วันที่ 26 ธันวาคม 2493 เปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองปราจีนบุรีให้ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหน้าเมืองทั้งตำบล
วันที่ 10 เมษายน 2494 เปลี่ยนแปลงเขตตำบลในท้องที่อำเภอเมืองปราจีนบุรี ดังนี้
(1) โอนพื้นที่หมู่ที่ 1 ตำบลรอบเมืองที่ถูกตัดเข้าไปเขตเทศบาลเมืองปราจีนบุรี ให้ไปขึ้นกับตำบลหน้าเมือง
(2) ยุบตำบลคลองวัว และโอนพื้นที่หมู่ที่ 1 ไปขึ้นกับตำบลท่างาม โดยให้เป็นหมู่ที่ 12 และโอนพื้นที่หมู่ที่ 2-5 ที่ถูกตัดเข้าไปในเขตเทศบาลเมืองปราจีนบุรี ให้ไปขึ้นกับตำบลหน้าเมือง
(3) โอนพื้นที่หมู่ที่ 5-6 ตำบลบางบริบูรณ์ ที่ถูกตัดเข้าไปในเขตเทศบาลเมืองปราจีนบุรี ให้ไปขึ้นกับตำบลหน้าเมือง
(4) โอนพื้นที่หมู่ที่ 2-3 ตำบลดงพระราม ที่ถูกตัดเข้าไปในเขตเทศบาลเมืองปราจีนบุรี ให้ไปขึ้นกับตำบลหน้าเมือง
วันที่ 21 สิงหาคม 2499 โอนพื้นที่บางส่วนของตำบลรอบเมือง ที่อยู่ฝั่งเหนือและใต้ของแม่น้ำบางปะกง ซึ่งเป็นพื้นที่ ที่ถูกตัดเข้าไปในเขตเทศบาลเมืองปราจีนบุรี ให้ไปขึ้นกับตำบลหน้าเมือง
วันที่ 19 มีนาคม 2506 จัดตั้งสุขาภิบาลบ้านนาปรือ ในพื้นที่บางส่วนของตำบลเนินหอม
วันที่ 26 มีนาคม 2517 จัดตั้งสุขาภิบาลโคกมะกอก ในพื้นที่บางส่วนของตำบลโนนห้อม
วันที่ 3 มีนาคม 2538 ยกฐานะสภาตำบลดงขี้เหล็ก เป็น องค์การบริหารส่วนตำบลดงขี้เหล็ก
วันที่ 30 มกราคม 2539 ยกฐานะสภาตำบลดงพระราม สภาตำบลบ้านพระ สภาตำบลรอบเมือง สภาตำบลโคกไม้ลาย สภาตำบลไม้เค็ด สภาตำบลท่างาม สภาตำบลโนนห้อม (นอกเขตสุขาภิบาลโคกมะกอก) สภาตำบลเนินหอม (นอกเขตสุขาภิบาลบ้านนาปรือ) และสภาตำบลบางเดชะ เป็น องค์การบริหารส่วนตำบลดงพระราม องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านพระ องค์การบริหารส่วนตำบลรอบเมือง องค์การบริหารส่วนตำบลโคกไม้ลาย องค์การบริหารส่วนตำบลไม้เค็ด องค์การบริหารส่วนตำบลท่างาม องค์การบริหารส่วนตำบลโนนห้อม องค์การบริหารส่วนตำบลเนินหอม และองค์การบริหารส่วนตำบลบางเดชะ ตามลำดับ
วันที่ 25 ธันวาคม 2539 ยกฐานะสภาตำบลวัดโบสถ์และสภาตำบลบางบริบูรณ์ เป็น องค์การบริหารส่วนตำบลวัดโบสถ์ และ องค์การบริหารส่วนตำบลบางบริบูรณ์
วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2542 ยกฐานะสุขาภิบาลบ้านนาปรือ และ สุขาภิบาลโคกมะกอก เป็น เทศบาลตำบลบ้านนาปรือ และ เทศบาลตำบลโคกมะกอก ด้วยผลของกฎหมาย
วันที่ 19 กันยายน 2546 แยกบ้านตลาดหลวง หมู่ที่ 3 ตำบลดงพระราม และจัดตั้งเป็นหมู่ที่ 12 บ้านจักรพงษ์ แยกบ้านหนองพังพวยหมู่ที่ 8 ตำบลรอบเมือง และจัดตั้งเป็นหมู่ที่ 9 บ้านชลประทาน
วันที่ 24 กันยายน 2547 ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลบางบริบูรณ์ โดยรวมกับ องค์การบริหารส่วนตำบลดงพระราม
การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเมืองปราจีนบุรีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 13 ตำบล 144 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | หน้าเมือง | Na Mueang | – | 16,113 |
| 2. | รอบเมือง | Rop Mueang | 9 | 6,251 |
| 3. | วัดโบสถ์ | Wat Bot | 11 | 2,720 |
| 4. | บางเดชะ | Bang Decha | 9 | 3,183 |
| 5. | ท่างาม | Tha Ngam | 12 | 5,469 |
| 6. | บางบริบูรณ์ | Bang Boribun | 6 | 1,236 |
| 7. | ดงพระราม | Dong Phra Ram | 12 | 14,299 |
| 8. | บ้านพระ | Ban Phra | 19 | 16,419 |
| 9. | โคกไม้ลาย | Khok Mai Lai | 7 | 4,054 |
| 10. | ไม้เค็ด | Mai Khet | 12 | 12,409 |
| 11. | ดงขี้เหล็ก | Dong Khilek | 14 | 10,701 |
| 12. | เนินหอม | Noen Hom | 21 | 9,981 |
| 13. | โนนห้อม | Non Hom | 12 | 6,206 |
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเมืองปราจีนบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองปราจีนบุรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหน้าเมืองทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบ้านนาปรือ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเนินหอม
เทศบาลตำบลโคกมะกอก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลโนนห้อม
องค์การบริหารส่วนตำบลรอบเมือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลรอบเมืองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวัดโบสถ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวัดโบสถ์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางเดชะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางเดชะทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่างาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่างามทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดงพระราม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางบริบูรณ์และตำบลดงพระรามทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านพระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านพระทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโคกไม้ลาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกไม้ลายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลไม้เค็ด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไม้เค็ดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดงขี้เหล็ก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงขี้เหล็กทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเนินหอม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเนินหอม (นอกเขตเทศบาลตำบลบ้านนาปรือ)
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนห้อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนห้อม (นอกเขตเทศบาลตำบลโคกมะกอก)
สถานที่สำคัญ

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี
โรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศร
วัดแก้วพิจิตร
วัดแจ้ง
ศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดปราจีนบุรี
ภูมิภูเบศร
หน่วยกู้ภัย

มูลนิธิสว่างบำเพ็ญธรรมสถาน (กู้ภัยสว่างบำเพ็ญ)
↑  "ระบบสารสนเทศเพื่อการบริหาร". stat.bora.dopa.go.th.
ประเทศบาฮามาส

| เครือรัฐบาฮามาส Commonwealth of The Bahamas (อังกฤษ) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: Forward Upward Onward Together
เพลงชาติ: มาร์ชออน บาฮามาแลนด์ March On, Bahamaland : เพลงสรรเสริญพระบารมี : ก็อดเซฟเดอะคิง1

เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: แนสซอ 25°4′N 77°20′W﻿ / ﻿25.067°N 77.333°W﻿ / 25.067; -77.333
ภาษาราชการ: ภาษาอังกฤษ
การปกครอง: รัฐเดี่ยว ระบบรัฐสภา ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ

• พระมหากษัตริย์ : สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3
• ผู้สำเร็จราชการ : Cynthia A. Pratt
• นายกรัฐมนตรี : Philip Davis
 
เอกราช

• จาก สหราชอาณาจักร : 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2516
 
พื้นที่
• รวม: 13,878 ตารางกิโลเมตร (5,358 ตารางไมล์) (155)
• แหล่งน้ำ (%): 28%
ประชากร
• พ.ศ. 2560 ประมาณ: 391,232 (177)
• สำมะโนประชากร 2010: 351,461
• ความหนาแน่น: 25.21 ต่อตารางกิโลเมตร (65.3 ต่อตารางไมล์) (181)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2018 (ประมาณ)
• รวม: $12.612 พันล้าน (148)
• ต่อหัว: $33,494 (40)
จีดีพี (ราคาตลาด) : 2018 (ประมาณ)
• รวม: $12.803 พันล้าน (130)
• ต่อหัว: $34,102 (26)
เอชดีไอ (2019):  0.814 สูงมาก · 58
สกุลเงิน: ดอลลาร์บาฮามาส (BSD)
เขตเวลา: UTC−5 (EST)
• ฤดูร้อน (เวลาออมแสง): UTC−4 (EDT)
ขับรถด้าน: ซ้ายมือ
รหัสโทรศัพท์: 1-242
โดเมนบนสุด: .bs
1God Save The King เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการ แต่โดยทั่วไปแล้วจะใช้ในพระราชพิธีเท่านั้น
บาฮามาส (อังกฤษ: The Bahamas) หรือชื่อทางการว่า เครือรัฐบาฮามาส (อังกฤษ: Commonwealth of The Bahamas) เป็นรัฐชาติที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติก ทางตะวันออกของรัฐฟลอริดา สหรัฐ อยู่ทางตอนเหนือของประเทศคิวบาและทะเลแคริบเบียน ชื่อของประเทศมาจากคำในภาษาสเปนว่า "บาฆามาร์" (baja mar) มีความหมายว่า "ทะเลน้ำตื้น"
เศรษฐกิจของประเทศมากกว่าร้อยละ 60 ของจีดีพี มาจากธุรกิจการท่องเที่ยว ส่วนที่เหลือมาจากอุตสาหกรรมการเกษตร
บาฮามาสกลายเป็นดินแดนของราชบัลลังก์อังกฤษในปี ค.ศ. 1718 เมื่ออังกฤษปราบโจรสลัด หลังจากสงครามประกาศอิสรภาพของสหรัฐอเมริกา ราชบัลลังก์ได้ย้ายผู้สนับสนุนราชบัลลังก์ชาวอเมริกันหลายพันคนไปยังบาฮามาส; พวกเขาได้นำคนที่ถูกกดขี่ไปด้วยและก่อตั้งไร่นาโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย จากช่วงเวลานั้น ประชากรส่วนใหญ่ประกอบด้วยชาวแอฟริกันที่ถูกกดขี่และลูกหลานของพวกเขา การค้าทาสถูกยกเลิกโดยอังกฤษในปี ค.ศ. 1807 แม้ว่าการเป็นทาสในบาฮามาสจะไม่ถูกยกเลิกจนถึงปี ค.ศ. 1834 แต่บาฮามาสได้กลายเป็นที่หลบภัยสำหรับทาสแอฟริกันจากนอกเวสต์อินดีส์ของอังกฤษในปี ค.ศ. 1818 คนแอฟริกันที่ถูกปลดปล่อยจากเรือค้าทาสที่ผิดกฎหมายถูกย้ายไปยังเกาะโดยกองทัพเรือหลวง ขณะที่บางส่วนของทาสและเซมิโนลเหนืออเมริกาเหนือก็หนีไปยังบาฮามาสจากฟลอริดา
ประเทศได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1973 โดยนำโดยเซอร์ ลินเดน โอ. พินด์ลิง มันแบ่งพระมหากษัตริย์กับราชอาณาจักรอื่น ๆ ของเครือจักรภพ บาฮามาสมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวอันดับที่สิบสี่ในภูมิภาคอเมริกาเหนือและใต้ เศรษฐกิจของมันขึ้นอยู่กับการท่องเที่ยวและการเงินนอกชายฝั่ง
จังกานูเป็นขบวนพาเหรดบนถนนแบบดั้งเดิมของชาวแอฟโฟรบาฮามาส ที่จัดขึ้นที่แนสซอ (และอื่น ๆ บางแห่ง) ทุกวันบ็อกซิ่งเดย์และวันปีใหม่ จังกานูยังถูกใช้เพื่อฉลองเทศกาลและเหตุการณ์อื่น ๆ เช่น วันปลดแอก
บาฮามาสพึ่งพาการท่องเที่ยวเป็นอย่างมากซึ่งเป็นสิ่งสำคัญในกิจกรรมทางเศรษฐกิจของประเทศ การท่องเที่ยวมีสัดส่วนประมาณ 70% ของจีดีพีของบาฮามาสและให้การจ้างงานประมาณครึ่งหนึ่งของแรงงานของประเทศ ในปี ค.ศ. 2012 บาฮามาสมีผู้เยี่ยมชม 5.8 ล้านคนโดยมากกว่า 70% เป็นผู้เข้าชมเรือสำราญ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Bahamas entry at The World Factbook
The Bahamas เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from UCB Libraries GovPubs
ประเทศบาฮามาส ที่เว็บไซต์ Curlie
The Bahamas from the BBC News
Key Development Forecasts for The Bahamas from International Futures
Maps of the Bahamas from the American Geographical Society Library
คู่มือการท่องเที่ยว Bahamas จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Wikimedia Atlas of Bahamas
| ด ค กประเทศที่มีกษัตริย์เป็นประมุขแห่งรัฐ |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  กัมพูชา  กาตาร์ (*)  คูเวต (⁂)  จอร์แดน (⁂)  ซาอุดีอาระเบีย (*)  ญี่ปุ่น  ไทย  บรูไน (*)  บาห์เรน (*)  ภูฏาน  มาเลเซีย (!)  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (*)  โอมาน (*) 
ทวีปแอฟริกา:  โมร็อกโก  เลโซโท  เอสวาตินี (*) 
ทวีปยุโรป:  เดนมาร์ก  นครรัฐวาติกัน (*!)  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  เบลเยียม  โมนาโก  ลักเซมเบิร์ก  ลีชเทินชไตน์  สเปน  สวีเดน  อันดอร์รา (!) 
โอเชียเนีย:  ตองงา 
เครือจักรภพ:  เกรเนดา  แคนาดา  จาเมกา  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ตูวาลู  นิวซีแลนด์  บาฮามาส  เบลีซ  ปาปัวนิกินี  สหราชอาณาจักร  หมู่เกาะโซโลมอน  ออสเตรเลีย  แอนทีกาและบาร์บิวดา 
 * สมบูรณาญาสิทธิราชย์  ⁂ ราชาธิปไตยกึ่งภายใต้รัฐธรรมนูญ   ! ราชาธิปไตยที่มีการเลือกตั้ง
ประเทศเยเมนในเอเชียนเกมส์ 2014

ประเทศเยเมน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 17 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองอินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 19 กันยายน ถึง 4 ตุลาคม พ.ศ. 2557  คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศเยเมน ส่งนักกีฬา  คน เพื่อแข่งขัน  กีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเยเมนได้รับ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
เทควันโด

บทความหลัก: กีฬาเทควันโดในเอเชียนเกมส์ 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | Round of 32> Opposition Result | Round of 16> Opposition Result | Quarterfinals> Opposition Result | Semifinals> Opposition Result | Final> Opposition Result | Final> Rank |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Yaser Ba-Matraf | 63 กก. ชาย |  |  Ahmad Roman Abasi  (AFG) L 5-6 | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |
รัฐเกอดะฮ์

| รัฐเกอดะฮ์ Negeri Kedah |
| --- | --- |
รัฐ
เนอเกอรีเกอดะฮ์ดารุลอามัน Negeri Kedah Darul Aman
การถอดเสียงต่าง ๆ
 • มลายู: Kedah (รูมี) قدح‎ (ยาวี)
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: เกอดะฮ์ อามัน มักมูร์ ฮาราปัน เบอร์ซามา มักมูร์กัน เกอดะฮ์
เพลง: อัลละฮ์เซอลามัตกันซุลตันมะฮ์โกตา
   รัฐเกอดะฮ์ ใน    ประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 6°07′42″N 100°21′46″E﻿ / ﻿6.12833°N 100.36278°E﻿ / 6.12833; 100.36278
เมืองหลวง: อาโลร์เซอตาร์
เมืองเจ้าผู้ครอง: อานักบูกิต
การปกครอง
 • ประเภท: ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญระบบรัฐสภา
 • สุลต่าน: สุลต่านซัลเลฮุดดิน
 • มุขมนตรี: มุคริซ มาฮาดีร์ (PH-PPBM)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 9,500 ตร.กม. (3,700 ตร.ไมล์)
ประชากร (2015)
 • ทั้งหมด: 2,071,900 คน
 • ความหนาแน่น: 199 คน/ตร.กม. (520 คน/ตร.ไมล์)
ดัชนีรัฐ
 • ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (2010): 0.800 (สูงมาก) (อันดับที่ 11)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
รหัสไปรษณีย์: 05xxx to 09xxx
รหัสโทรศัพท์: 04   08 (กูลิมและลังกาวี)
รหัส ISO 3166: MY-02
ทะเบียนพาหนะ: K (เกอดะฮ์แผ่นดินใหญ่)  KV (เกาะลังกาวี)
สหราชอาณาจักรปกครอง: ค.ศ. 1909
ญี่ปุ่นยึดครอง: ค.ศ. 1942
เข้าร่วมสหพันธรัฐมาลายา: ค.ศ. 1948
รับเอกราชเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐมาลายา: 31 สิงหาคม ค.ศ. 1957
เว็บไซต์: www.kedah.gov.my
เกอดะฮ์, เกดะห์ (มลายู: Kedah, قدح) หรือ ไทรบุรี มีชื่อเฉลิมเมืองเป็นภาษาอาหรับว่า ดารุลอามัน ("ถิ่นที่อยู่แห่งสันติภาพ") เป็นรัฐหนึ่งในประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมาเลเซียตะวันตก ครอบคลุมขนาดเนื้อที่ 9,425 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยพื้นที่บนแผ่นดินใหญ่มีลักษณะเป็นพื้นที่ราบใช้สำหรับปลูกข้าว รวมทั้งเกาะลังกาวี
พรมแดนของรัฐเกอดะฮ์ทางทิศเหนือติดต่อกับรัฐปะลิส และติดต่อกับจังหวัดสงขลาและจังหวัดยะลาของประเทศไทย ทิศใต้ติดต่อกับรัฐเประ และทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดต่อกับรัฐปีนัง เมืองหลวงของรัฐคือ อาโลร์เซอตาร์ และเมืองของเจ้าผู้ครองคือ อานักบูกิต เมืองหลักอื่น ๆ ได้แก่ ซูไงเปอตานี (Sungai Petani) และกูลิม (Kulim) บนแผ่นดินใหญ่ รวมทั้งกัวะฮ์ (Kuah) บนเกาะลังกาวี
รายนามเจ้าเมืองไทรบุรี

พระองค์มหาวังศา
พระองค์มหาโพธิสัตว์
พระศรีมหาวังศา
พระศรีมหาอินทรวังศา
พระองค์มหายาดดาหรา
พระองค์มหาโพธิสัตว์ (ตั้งแต่องค์ที่1-6 นับถือพุทธศาสนา ตั้งแต่องค์ที่7เป็นต้นไป เปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม)
พระองค์มหาวังศา (สุลต่านมูนซาฟะ)
สุลต่านมูอัดลำซะ (ตนกูมูอัดลำซะ)
สุลต่านมหะมัดซะ (ตนกูมหะมัดซะ)
สุลต่านมันโลซะ (ตนกูมันโลซะ)
สุลต่านมหะมุดซะ (ตนกูมหะมุดซะ)
สุลต่านสุไลยมันซะ (ตนกูสุไลยมันซะ)
สุลต่านรายาอุดินมหะมัดซะ (ตนกูมหะมัดซะ)
สุลต่านมหัยยิตดินมันโซร์ซะ (ตนกูมหัยยิตดินมันโซร์ซะ)
สุลต่านลิยาอุดินมัดรำซะ (ตนกูลิยาอุดินมัดรำซะ)
สุลต่านอะตาอินลามหะมัดซะ (ตนกูอะตาอินลามหะมัดซะ)
สุลต่านอมัดตายุดินมัดรำซะ (ตนกูอมัดตายุดินมัดรำซะ)
สุลต่านมหะมัดยิหวากัยนันอาดิลินมูอัดลำซะ (ตนกูมหะมัดยิหวา)
พระยาไทรบุรี (สุลต่านอัปดลลามัดรำซะ) (ตนกูอัปดลลา)
พระยาไทรบุรี (สุลต่านลิยาอุดินมูอัดรำซะ) (ตนกูลิยาอุดินรายามุดา)
เจ้าพระยาไทรบุรี (สุลต่านอะหมัดตายุดินฮาเลมซะ) (ตนกูปะแงรัน) ครั้งที่1
พระยาอภัยธิเบศร์ (แสง ณ นคร) บุตรเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร)
ตนกูอาหนุ่ม (รักษาการแทน ภายหลังเป็นพระยากะปังปาสู เจ้าเมืองกะปังปาสู Kubang Pasu)
เจ้าพระยาไทรบุรี (สุลต่านอะหมัดตายุดินฮาเลมซะ) (ตนกูปะแงรัน) ครั้งที่2
พระยาไทรบุรี (ตนกูดาอิ)
เจ้าพระยาฤทธิสงครามรามภักดี ศรีสุลต่านมหะมัดรัตนราชมุนินทร์ฯ เจ้าพระยาไทรบุรี (ตนกูอามัด)
พระยาฤทธิสงครามรามภักดี ศรีสุลต่านมหะมัดรัตนราชมุนินทร์ฯ พระยาไทรบุรี (ตนกูไซนาระชิด)
เจ้าพระยาฤทธิสงครามรามภักดี ศรีสุลต่านมหะมัดรัตนราชมุนินทร์ฯ เจ้าพระยาไทรบุรี (ตนกูฮามิด)
สุลต่านบาดิร ชาฮ์
สมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านตวนกู อับดุล ฮาลิม มูอัซซัม ชาห์
สุลต่านตวนกู มาห์มุด ซาเลฮุดดิน
การแบ่งเขตการปกครอง

รัฐเกอดะฮ์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 12 เขต ได้แก่
เขตบาลิง (Baling)
เขตบันดาร์บาฮารู (Bandar Baharu)
เขตโกตาเซอตาร์ (Kota Setar)
เขตกัวลามูดา (Kuala Muda)
เขตกูบังปาซูหรือกุบังปาสู (Kubang Pasu)
เขตกูลิม (Kulim)
เขตลังกาวี (Langkawi)
เขตปาดังเตอรัป (Padang Terap)
เขตเปินดัง (Pendang)
เขตซิก์ (Sik)
เขตยัน (Yan)
ประชากร

ประชากรในรัฐเกอดะฮ์ตามกลุ่มชาติพันธุ์ในปี พ.ศ. 2546 ได้แก่ ชาวมลายู (1,336,352 คน) ชาวจีน (252,987 คน) ชาวอินเดีย (122,911 คน) ไร้สัญชาติ (35,293 คน) และอื่น ๆ (27,532 คน) ในจำนวนนี้มีกลุ่มชาวไทยไทรบุรี ซึ่งเป็นชาวไทยพลัดถิ่นที่ตกค้างในประเทศมาเลเซีย ตั้งแต่การทำสนธิสัญญากับประเทศอังกฤษ
ประชากร > ศาสนา

| สถิติจำนวนผู้นับถือศาสนาต่าง ๆ ของรัฐเกอดะฮ์ใน ค> ศ. 2010 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | อัตราส่วน | อัตราส่วน |
| อิสลาม | อิสลาม |    | 77.2% | 77.2% |
| พุทธ | พุทธ |    | 14.2% | 14.2% |
| ฮินดู | ฮินดู |    | 6.7% | 6.7% |
| คริสต์ | คริสต์ |    | 0.8% | 0.8% |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 0.7% | 0.7% |
| พื้นบ้านจีน | พื้นบ้านจีน |    | 0.3% | 0.3% |
| ไม่มีศาสนา | ไม่มีศาสนา |    | 0.1% | 0.1% |
ณ ปี ค.ศ. 2010 ประชากรรัฐเกอดะฮ์ร้อยละ 77.2 นับถือศาสนาอิสลาม, ร้อยละ 14.2 นับถือศาสนาพุทธ, ร้อยละ 6.7 นับถือศาสนาฮินดู, ร้อยละ 0.8 นับถือศาสนาคริสต์, ร้อยละ 0.3 นับถือลัทธิเต๋าหรือศาสนาพื้นบ้านของจีน, ร้อยละ 0.7 นับถือศาสนาหรือลัทธิอื่น ๆ และร้อยละ 0.1 เป็นผู้ที่ไม่มีศาสนา
การคมนาคมขนส่ง

รัฐเกอดะฮ์มีเครือข่ายทางหลวงเชื่อมต่ออย่างดี ดังนั้นจึงสะดวกและง่ายที่นักท่องเที่ยวจะเข้าไปถึง ทางด่วนเส้นเหนือ-ใต้ก็ตัดผ่านรัฐเกอดะฮ์ จึงทำให้ย่นระยะเวลาการเดินทางจากกัวลาลัมเปอร์ไปยังอาโลร์เซอตาร์ให้เหลือเพียง 5 ชั่วโมง ในทางเดียวกันรถไฟเกเรอตัปปีตานะฮ์เมอลายู (Keretappi Tanah Melayu) ก็เปิดให้บริการทุกวันจากเมืองหลักๆ ของมาเลเซียไปยังเมืองอาโลร์เซอตาร์ และเมืองอื่นๆ
สายการบินแห่งชาติ (มาเลเซียแอร์ไลน์) ก็มีเที่ยวบิน 3 เที่ยวต่อวันไปยังอาโลร์เซอตาร์จากสนามบินนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ สายการบินแอร์เอเชียเป็นสายการบินที่มีเที่ยวบินสองเที่ยวต่อวันไปอาโลร์เซอตาร์ และยังออกจากสนามบินนานาชาติกัวลาลัมเปอร์เช่นกัน
อย่างไรก็ตาม ยังมีบริการเรือข้ามฟากที่ออกทุก ๆ ครึ่งชั่วโมงจากเกาะลังกาวีไปยังกัวลาเกอดะฮ์ ตั้งแต่ 07.00 ถึง 19.00 น. ทุกวันอีกด้วย
การคมนาคมขนส่งอื่นๆ ก็มีรถโค้ชปรับอากาศและรถลีมูซีนทางไกลหรือแม้กระทั่งรถแท็กซี่ ก็ทำให้ได้บรรยากาศที่สดชื่นไปอีกแบบ
สถานที่ท่องเที่ยว

ตั้งอยู่ห่างออกไปครึ่งชั่วโมงจากปีนัง ในเมืองที่เต็มไปด้วยมนต์เสน่ห์แห่งซูไงเปอตานี คอร์สนี้มี 18 หลุม 72 พาร์ ซึ่งถูกออกแบบเพื่อนักกอล์ฟทุกระดับฝีมือ มีสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ อยู่ด้วย เช่น ที่พัก สถานพักตากอากาศ สโมสรกอล์ฟ อาหารและเครื่องดื่ม สโมสรสุขภาพ และสนามม้า
แหล่งข้อมูลอื่น

KEDAH MAJU 2010 เว็บไซต์ประจำรัฐเกอดะฮ์
เว็บไซต์การท่องเที่ยวอย่างเป็นทางการของรัฐเกอดะฮ์ เก็บถาวร 2008-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Kulim High Tech Park
ทัวร์รัฐเกอดะฮ์ เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Virtual Malaysia เก็บถาวร 2010-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - กระทรวงการท่องเที่ยวมาเลเซีย
| ด ค กรัฐและดินแดนสหพันธ์ของประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
| รัฐ |  กลันตัน  เกอดะฮ์ (ไทรบุรี)  ซาบะฮ์  ซาราวัก  เซอลาโงร์  ตรังกานู  เนอเกอรีเซิมบีลัน  ปะลิส  ปะหัง  ปีนัง  เประ  มะละกา  ยะโฮร์  |  |
| ดินแดนสหพันธ์ |  กัวลาลัมเปอร์  ปูตราจายา  ลาบวน  |  |
ซากโบราณสถานฮินดูในหุบเขาบูจัง
สถาบันการอาชีวศึกษา

เว็บย่อ
VEI
| --- | --- |

ชื่อย่อ: สอ. / VEI
ประเภท: สถาบันของรัฐบาล
สถาปนา: พ.ศ. 2555
เว็บไซต์: ivec.vec.go.th
สถาบันการอาชีวศึกษา  (อังกฤษ: Vocational Education Institution) เป็นกลุ่มสถาบันรัฐในประเทศไทย สังกัด สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2555 เพื่อเปิดการสอนหลักสูตรระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ตามมาตรฐานคุณวุฒิอาชีวศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) ตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิอาชีวศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง และปริญญาตรี (ทล.บ.) โดยใช้กรอบมาตรฐานคุณวุฒิอาชีวศึกษาระดับปริญญาตรีสายเทคโนโลยี หรือสายปฏิบัติการ
ประวัติ

บทความหลัก: สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา, § แนวคิดในการริเริ่มอาชีวศึกษา, § การจัดตั้งวิทยาลัยเทคนิค, § วิทยาลัยการอาชีพ, § วิทยาลัยเทคโนโลยีฐานวิทยาศาสตร์, และ § การจัดตั้งสถาบันการอาชีวศึกษา
ในปี พ.ศ. 2495 กรมอาชีวศึกษาได้เริ่มจัดตั้ง วิทยาลัยเทคนิค 5 แห่งที่กรุงเทพ ต่อมาก็มีวิทยาลัยเทคนิคที่สงขลา นครราชสีมา เชียงใหม่ และธนบุรี ในช่วงปี พ.ศ. 2502 - 2512 โดยความช่วยเหลือจากประเทศเยอรมนี จึงมีการจัดตั้งโรงเรียนเทคนิคพระนครเหนือ (มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ ในปัจจุบัน) ความช่วยเหลือจากประเทศญี่ปุ่น ในการจัดตั้งศูนย์ฝึกโทรคมนาคมนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี (สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ในปัจจุบัน), ความช่วยเหลือจากประเทศเยอรมนี ในการจัดตั้งวิทยาลัยเทคนิคขอนแก่น มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตขอนแก่น  ในปัจจุบัน) และความช่วยเหลือจากประเทศออสเตรีย ในการจัดตั้ง โรงเรียนเทคนิคสัตหีบ จังหวัดชลบุรี สถานศึกษาหลายแห่งได้รับการพัฒนาและเปิดสอนจนถึงระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) และในปี พ.ศ. 2512 วิทยาลัยพณิชยการพระนคร ได้รับการยกฐานะเป็น วิทยาลัย แห่งแรก จนถึงปี พ.ศ. 2522 กรมอาชีวศึกษามีวิทยาลัยอยู่ในสังกัด 159 แห่ง
เมื่อมีพระราชบัญญัติ ปี พ.ศ. 2514 จึงมีการจัดตั้ง สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า โดยรวมวิทยาลัยเทคนิคธนบุรี, วิทยาลัยเทคนิคพระนครเหนือ และวิทยาลัยโทรคมนาคมนนทบุรี ในสังกัดกรมอาชีวศึกษาไปรวมเป็นสถาบัน และเปิดการสอนถึงระดับปริญญาตรี และในช่วงปี พ.ศ. 2515 - 2522 ก็มีการเปลี่ยนแปลงสถานะของโรงเรียนอาชีวศึกษา โรงเรียนการช่าง และโรงเรียนเกษตรกรรมค่าง ๆ เป็นวิทยาลัย มีประกาศใช้หลักสูตร ประกาศนียบัตรวิชาชีพเทคนิค (ปวท.) และหลักสูตรการศึกษาต่อเนื่องปริญญาตรี 2 ปี
เริ่มจากปี พ.ศ. 2530 มีการจัดตั้ง "วิทยาลัยการอาชีพ" ในจังหวัดมุกดาหาร และแม่ฮ่องสอน เพื่อจัดการศึกษาทุกประเภทวิชาชีพและทุกหลักสูตร มีโรงเรียนสารพัดช่างวังไกลกังวลเป็ผู้นำทาง หลังจากนั้นได้มีการจัดตั้งวิทยาลัยเพิ่มขึ้นอีก 93 แห่ง ในช่วงปี 2535-2539 และในปี พ.ศ. 2540 กรมอาชีวศึกษาก็ได้จัดตั้งวิทยาลัยการอาชีพ 70 แห่ง วิทยาลัยเทคนิค 19 แห่ง และวิทยาลัยบริหารธุรกิจและการท่องเที่ยว 2 แห่ง
ปี พ.ศ. 2550 กระทรวงศึกษาธิการและกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้ร่วมกันทำ "โครงการจัดตั้งโรงเรียนเทคโนโลยีฐานวิทยาศาสตร์นำร่อง" เพื่อผลิตบุคลากรที่มีความรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และมีทักษะด้านช่าง ในปี พ.ศ. 2552 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศเปลี่ยนชื่อวิทยาลัยการอาชีพพานทองเป็น วิทยาลัยอาชีวศึกษาเทคโนโลยีฐานวิทยาศาสตร์ (ชลบุรี) เพื่อรองรับการขยายผลของนักเรียนโรงเรียนเทคโนโลยีฐานวิทยาศาสตร์ โดยใช้รูปแบบของห้องเรียนพิเศษในสถานศึกษาที่มีอยู่เดิม (school in school)
ประวัติ > สถาบันการอาชีวศึกษา

ในช่วงปี พ.ศ. 2555 - 2556 กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศกฎกระทรวงให้สถาบันการศึกษาในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษารวมกัน    เพื่อจัดตั้งเป็นสถาบันการศึกษาขั้นสูง ผลิตบุคลากรสายอาชีพที่เชียวชาญ ชำนาญงาน เข้าสู่ตลาดแรงงาน โดยรองรับการศึกษาขั้นสูงระดับปริญญาตรี สถาบันการอาชีวศึกษาในนโยบายใหม่นี้แบ่งออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่
สถาบันการอาชีวศึกษา 19 แห่ง
สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตร 4 แห่ง
ในปัจจุบันสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษาจึงมีสถาบันการศึกษาในสังกัด 2 กลุ่ม
สถาบันการอาชีวศึกษา และสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตร ซึ่งเปิดสอนถึงระดับปริญญาตรี
วิทยาลัยเทคนิค วิทยาลัยอาชีวศึกษา วิทยาลัยการอาชีพ และวิทยาลัยอื่น ๆ ซึ่งเปิดสอนระดับชั้น ปวช. และ ปวส. เท่านั้น
ทั้งนี้ ทุกหลักสูตรที่เปิดสอนใช้กรอบมาครฐานการศึกษา ดังนี้
ปวช. : มาตรฐานคุณวุฒิอาชีวศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ
ปวส. : มาตรฐานคุณวุฒิอาชีวศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง
ปริญญาตรี : มาตรฐานคุณวุฒิอาชีวศึกษาระดับปริญญาตรีสายเทคโนโลยีหรือสายปฏิบัติการ
ประวัติ > สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตร

บทความหลัก: สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตร
สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคเหนือ
สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคกลาง
สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้
หลักสูตร

ดูเพิ่ม: รายชื่อสถานศึกษาประเภทอาชีวศึกษาของรัฐ
สถาบันการอาชีวศึกษาและสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตร เปิดสอนหลักสูตร 3 ระดับชั้น ตามมาตรฐานคุณวุฒิแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๕๖ ได้แก่
ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)
ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)
ปริญญาตรีสายเทคโนโลยีหรือสายปฏิบัติการ (ทล.บ.)
หลักสูตร > หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ

ตามคำสั่งสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา ปี พ.ศ. 2556 - 2561 กำหนดมาตรฐานหลักสูตรและสาขาวิชา 9 ประเภทวิชา 51 สาขาวิชา ดังนี้
| # | กลุ่ม / ประเภทวิชา | สาขาวิชา |
| --- | --- | --- |
| 1 | อุตสาหกรรม | ช่างยนต์ ช่างกลโรงงาน ช่างซ่อมบำรุง ช่างต่อเรือ ช่างเขียนแบบเครื่องกล ช่างเชื่อมโลหะ ช่างไฟฟ้ากำลัง ช่างอิเล็กทรอนิกส์ โทรคมนาคม มคคาทรอนิกส์ ช่างก่อสร้าง สถาปัตยกรรม สำรวจ โยธา ช่างเครื่องเรือนและตกแต่งภายใน ช่างพิมพ์ อุตสาหกรรมยาง เทคนิคแว่นตาและเลนส์ เทคนิคคอมพิวเตอร์ สุตสาหกรรมฟอกหนัง |
| 2 | พาณิชยกรรม | การบัญชี การตลาด การเลขานุการ คอมพิวเตอร์ธุรกิจ ธุรกิจค้าปลีก ธุรกิจสถานพยาบาล การประชาสัมพันธ์ ภาษาต่างประเทศ การจัดการด้านความปลอดภัย |
| 3 | ศิลปกรรม | วิจิตรศิลป์ การออกแบบ ศิลปหัตกรรม อุตสาหกรรมเครื่องหนัง ศิลปกรรมเซรามิก การถ่ายภาพและะวีดีทัศน์. เทคโนโลยีศิลปกรรม คอมพิวเตอร์กราฟิก ศิลปการดนตรี ศิลปหัตถกรรมรูปพรรณและเครื่องประดับ เครื่องประดับอัญมณี ช่างทองหลวง การพิมพ์สกรีน ออกแบบนิเทศศิลป์ |
| 4 | คหกรรม | แฟชั่นและสิ่งทอ อาหารและโภชนาการ คหกรรมศาสตร์ เสริมสวย ธุรกิจคหกรรม |
| 5 | เกษตรกรรม | เกษตรศาสตร์ |
| 6 | ประมง | เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ แปรรูปสัตว์น้ำ |
| 7 | อุตสาหกรรมท่องเที่ยว | การโรงแรม การท่องเที่ยว |
| 8 | อุตสาหกรรมสิ่งทอ | เทคโนโลยีสิ่งทอ เคมีสิ่งทอ เทคโนโลยีเครื่องนุ่งห่ม |
| 9 | เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร | เทคโนโลยีสารสนเทศ |