stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หมู่พระวิมาน (พระราชวังบวรสถานมงคล)
พระที่นั่งที่สำคัญ > พระที่นั่งพรหมเมศธาดา

พระที่นั่งพรหมเมศธาดา เป็นพระวิมานหลังเหนือในหมู่พระวิมาน เมื่อแรกสร้างในสมัยสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทนั้น มีนามว่า "พระที่นั่งพรหมเมศรังสรรค์" โดยมีการสันนิษฐานว่าเดิมน่าจะมีนามอื่นมาก่อน ในทำนองความว่าใช้เป็นที่ประทับในฤดูร้อน แต่อาจมีเหตุทำให้ต้องเปลี่ยนนามพระที่นั่งใหม่ ภายหลังการซ่อมแซมพระราชมณเฑียรในสมัยของสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ พระองค์ทรงเปลี่ยนสร้อยพระที่นั่งใหม่ว่า "พระที่นั่งพรหมเมศธาดา" เพื่อให้ชื่อสอดคล้องกับ "พระที่นั่งอิศราวินิจฉัย" ที่พระองค์โปรดฯ ให้สร้างขึ้นใหม่ด้วย พระวิมานหลังนี้เคยใช้เป็นหอพระอัฐิของสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท แต่ภายหลังจากการย้ายพระอัฐิไปประดิษฐานที่พระที่นั่งวายุสถานอมเรศแล้ว ก็ไม่มีปรากฏว่ามีกรมพระราชวังบวรฯ พระองค์ใดเสด็จมาประทับ ณ พระวิมานองค์นี้ ภายหลังจึงใช้เป็นที่เก็บของตลอดมา
ปัจจุบัน พระที่นั่งแห่งนี้ใช้จัดแสดงสิ่งของเครื่องใช้ในสมัยโบราณ โดยชั้นล่างจัดแสดงเครื่องแต่งกายของเจ้านายและผ้าโบราณตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาถึงปัจจุบัน ส่วนชั้นบนนั้นจัดแสดงเครื่องใช้ในพระพุทธศาสนา เช่น  พัดพระราชลัญจกร เครื่องบริขารสงฆ์ เป็นต้น
พระที่นั่งที่สำคัญ > พระที่นั่งอิศราวินิจฉัย

พระที่นั่งอิศราวินิจฉัย เป็นพระที่นั่งที่สร้างขึ้นใหม่เมื่อสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพโปรดฯ ให้ปฏิสังขรณ์หมู่พระวิมาน พร้อมทั้งสร้างพระที่นั่งองค์ใหม่ขึ้นเพื่อเป็นท้องพระโรง เนื่องจากพระองค์เสด็จลงมาประทับ ณ พระที่นั่งบูรพาภิมุข ซึ่งตั้งอยู่ที่มุขหน้าของพระวิมาน และโปรดฯ ให้นำพระที่นั่งบุษบกมาลาซึ่งตั้งอยู่ในมุขเดิมมาตั้งไว้ ณ พระที่นั่งแห่งนี้ด้วย พระที่นั่งอิศราวินิจฉัยสร้างโดยถ่ายแบบมาจากพระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัยในพระบรมมหาราชวัง แต่มีขนาดที่เล็กลงและไม่ทำซุ้มพระแกลและพระทวาร ส่วนการใช้สอยพระที่นั่งนั้น ก็เป็นเช่นเดียวกับพระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย คือ ใช้เป็นที่เสด็จออกแขกเมือง และบำเพ็ญพระราชกุศล นอกจากนี้  พระที่นั่งองค์นี้ยังใช้เป็นที่ตั้งประกอบพิธีอุปราชาภิเษกและใช้ตั้งพระศพของกรมพระราชวังบวรฯ ด้วย ซึ่งเป็นข้อแตกต่างของการใช้สอยพระที่นั่งระหว่างพระที่นั่งอิศราวินิจฉัยและพระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย
ปัจจุบัน พระที่นั่งอิศราวินิจฉัยใช้เป็นสถานที่จัดแสดงนิทรรศการพิเศษและยังคงเป็นที่ตั้งของพระที่นั่งบุษบกมาลา พระราชบัลลังก์ที่ประทับของกรมพระราชวังบวรฯ อยู่เช่นเดิม
เชิงอรรถ

↑  พระราชวังบวรสถานมงคล เรียกว่า หมู่พระวิมาน, พระบรมมหาราชวัง เรียกว่า หมู่พระมหามณเฑียร
พระที่นั่งอิศราวินิจฉัย
ท้องพระโรงพระที่นั่งอิศราวินิจฉัย
พระที่นั่งบุษบกเกริน เเละพระราชบัลลังก์ ที่ประดิษฐานใน ท้องพระโรงพระที่นั่งอิศราวินิจฉัย
ทักษ์ เสนีวงศ์ ณ อยุธยา

| พลโททักษ์ เสนีวงศ์ ณ อยุธยาป> ม., ท.ช. |
| --- | --- |

ผู้อำนวยการวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
ดำรงตำแหน่ง 13 ธันวาคม พ.ศ. 2500 – 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2504
ก่อนหน้า: พลโท สุรพล สุรพลพิเชฏฐ์
ถัดไป: พลโท บริบูรณ์ จุละจาริตต์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 17 เมษายน พ.ศ. 2454 บ้านตำบลเจ้าพระยาภาณุวงศ์ อำเภอคลองสาน เมืองธนบุรี ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 (50 ปี) โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า ตำบลพญาไท อำเภอพญาไท จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
คู่สมรส: จำเนียรสุข ปกาสปสุต (สมรส 2479)
บุตร: 3 คน
บุพการี: พันโท พระศักดิ์เสนี (หม่อมหลวงอุดม เสนีวงศ์) (บิดา) สายหยุด ศักดิ์เสนี (มารดา)
ศิษย์เก่า: โรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยา โรงเรียนนายร้อยทหารบก โรงเรียนเสนาธิการทหารบก
อาชีพ: ทหารบก
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ไทย
สังกัด:  กองทัพบกไทย  กระทรวงกลาโหม  กองบัญชาการทหารสูงสุด
ประจำการ: พ.ศ. 2475 – พ.ศ. 2504
ยศ:  พลโท
บังคับบัญชา: วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
ผ่านศึก: กบฏบวรเดช กรณีพิพาทอินโดจีน สงครามมหาเอเชียบูรพา

พลโท ทักษ์ เสนีวงศ์ ณ อยุธยา (17 เมษายน พ.ศ. 2454 – 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2504) เป็นนายทหารชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ เช่น ผู้อำนวยการวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร เจ้ากรมการศึกษาวิจัย และผู้ช่วยทูตทหารบกประจำประเทศฝรั่งเศส เบลเยียมและสวิตเซอร์แลนด์
ประวัติ > ชีวิตส่วนตัว

พลโท ทักษ์ เสนีวงศ์ ณ อยุธยา เกิดเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2454 ที่บ้านตำบลเจ้าพระยาภาณุวงศ์ อำเภอคลองสาน เมืองธนบุรี เป็นบุตรของพันโท พระศักดิ์เสนี (หม่อมหลวงอุดม เสนีวงศ์) กับสายหยุด เสนีวงศ์ ณ อยุธยา มีพี่น้องทั้งหมด 6 คน
พลโท ทักษ์ เสนีวงศ์ ณ อยุธยา สมรสกับจำเนียรสุข ปกาสปสุต ธิดาของขุนเชี่ยวชลธาร (แจ้ง ปกาสปสุต) กับโหมด ปกาสปสุต เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2479 มีบุตรธิดารวม 3 คน คือ
นันทนา เสนีวงศ์ ณ อยุธยา
จักรเทพ เสนีวงศ์ ณ อยุธยา
พลตรี ธรรมศักดิ์ เสนีวงศ์ ณ อยุธยา
ประวัติ > การศึกษา

พลโท ทักษ์ เสนีวงศ์ ณ อยุธยา สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยา แล้วต่อมาเรียนต่อที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก จบเมื่อปี พ.ศ. 2474 แล้วเข้าศึกษาเพิ่มเติมที่โรงเรียนยานยนต์ และโรงเรียนทหารม้า ในปี พ.ศ. 2475 และ พ.ศ. 2479 ตามลำดับ ต่อมาศึกษาต่อในโรงเรียนเสนาธิการทหารบก ในปี พ.ศ. 2480 แล้วได้รับคำสั่งให้เข้าอบรมวิชาพิเศษที่โรงเรียนเคมีและไอพิษ ในปี พ.ศ. 2482 แล้วศึกษาในโรงเรียนการสงครามพิเศษชั้นสูงที่ประเทศฝรั่งเศส ในปี พ.ศ. 2493
การทำงาน

เมื่อก่อนรับราชการทหาร พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้พลโท ทักษ์ เป็นมหาดเล็กรับใช้เชิญพระมาลาตามเสด็จในงานพระราชพิธีระหว่างเป็นนักเรียนนายร้อยทหารบก
การทำงาน > การรับราชการ

พลโท ทักษ์ เสนีวงศ์ ณ อยุธยา รับราชการที่กองทัพบก ในปี พ.ศ. 2475 เคยดำรงตำแหน่งเสนาธิการและรักษาราชการแทนผู้บัญชาการกองรถรบ ในช่วงสงครามมหาเอเชียบูรพา รองผู้ทูตทหารฝ่ายทหารบกและฝ่ายทหารอากาศประจำจักรวรรดิญี่ปุ่น หัวหน้าแผนกข่าว กรมเสนาธิการกลาโหม รองผู้อำนวยการกองอำนวยการสัมพันธ์ต่างประเทศ กรมเสนาธิการกลาโหม ผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารบกประจำประเทศฝรั่งเศส และรักษาราชการผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารเรือและฝ่ายทหารอากาศ รองผู้อำนวยการกองอำนวยการสัมพันธ์ต่างประเทศ กรมเสนาธิการกลาโหม ผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารบกประจำประเทศเบลเยียมและสวิตเซอร์แลนด์ นายทหารประจำกรมข่าวทหารบก รองผู้อำนวยการกองอำนวยการศึกษาและวิจัย กรมเสนาธิการกลาโหม รักษาราชการรองผู้อำนวยการวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร ผู้อำนวยการกองอำนวยการศึกษาและวิจัย กรมเสนาธิการกลาโหม และตำแหน่งสุดท้ายก่อนถึงแก่อนิจกรรมคือ เจ้ากรมการศึกษาวิจัยและผู้อำนวยการวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
การทำงาน > ราชการพิเศษ

พลโท ทักษ์ เสนีวงศ์ ณ อยุธยา ปฏิบัติราชการพิเศษทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
กรรมการพิจารณาและเลขานุการพิจารณาระเบียบข้าราชการทหาร
เจ้าหน้าที่ตรวจข่าว
กรรมการประสานงานกับคณะที่ปรึกษาช่วยเหลือทางการทหารของสหรัฐ (คณะกรรมการ ป.ช.ท.)
กรรมการพิจารณาร่างพระราชบัญญัติจัดระเบียบป้องกันราชอาณาจักร
ประธานกรรมการพิจารณาปรับปรุงกิจการทหารหญิง
กรรมการ อ.ก.พ. วิสามัญเกี่ยวกับนักเรียนในต่างประเทศ
ผู้อำนวยการส่วนนโยบาย สำนักงานสภาความมั่นคงแห่งชาติ
กรรมการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ทหารของชาติ
ประธานกรรมการจัดตั้งพจนานุกรมศัพท์ทหาร
กรรมการในการประชุมบัญญัติศัพท์ภาษาไทยของราชบัณฑิตยสถาน
ร่วมอยู่ในคณะทูตสังเกตการณ์ยุทธภูมิแปซิฟิค
ร่วมอยู่ในคณะทูตทหารไทยที่เปิดสัมพันธไมตรีทางการทหารกับสหราชอาณาจักร อังกฤษ และสหรัฐ
ร่วมอยู่ในคณะทูตทหารของกรมเสนาธิการกลาโหม
เป็นผู้แทนเข้าประชุมสหพันธ์ทหารผ่านศึกแห่งโลกครั้งที่ 4 ณ กรุงเฮก
ที่ปรึกษาฝ่ายกิจการทหารของคณะผู้แทนไทยในการประชุมศาลโลก ที่เจนีวา
ร่วมอยู่ในคณะทูตสันถวไมตรีของกระทรวงการต่างประเทศเยี่ยมพม่า
ร่วมอยู่ในคณะทูตทหารเยี่ยมประเทศเวียดนาม
เป็นผู้แทนของกระทรวงกลาโหมร่วมประชุมเรื่องกิจการพิพิธภัณฑ์ทหาร ณ กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก
เป็นผู้แทนของกระทรวงกลาโหมในการเป็นพยานการทิ้งระเบิดปรมาณูของสหรัฐ ที่เกาะเอวิโนต็อค
ดูงานจัดการศึกษาวิชาการปืนและจรวด โรงเรียนกองทัพบกทหารสนามปืนใหญ่สหรัฐที่ ฟอร์ตซิลล์ รัฐโอคลาโฮมา
ทั้งนี้ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้เป็นราชองครักษ์เวร ในปี พ.ศ. 2501
ถึงแก่อนิจกรรม

พลโท ทักษ์ เสนีวงศ์ ณ อยุธยา ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 เวลา 01.10 น. ที่โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า ด้วยโรคตับอ่อนอักเสบฉับพลันและหัวใจวาย สิริอายุได้ 50 ปี 90 วัน มีพิธีสวดพระอภิธรรมที่บ้านถนนเทศบาล และพิธีพระราชเพลิงศพมีขึ้นที่เมรุหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พลโท ทักษ์ เสนีวงศ์ ณ อยุธยา ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2502 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2499 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามอินโดจีน (ช.ส.)
พ.ศ. 2505 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.) (หลังถึงแก่อนิจกรรม)
พ.ศ. 2477 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2486 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ร.)
พ.ศ. 2487 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2503 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญพระราชพิธีบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พ.ศ. 2475 –  เหรียญเฉลิมพระนคร 150 ปี (ร.ฉ.พ.)
พ.ศ. 2500 –  เหรียญงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ฝรั่งเศส :
พ.ศ. 2500 –  เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นที่ 3 กอม็องเดอร์
ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล

| ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: Early Pleistocene–Recent  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: primate
วงศ์:: Indriidae
สกุล:: propithecus Gloger, 1841
สปีชีส์:: P.  coquereli
ชื่อทวินาม
Propithecus coquereli (Fischer, 1814)

ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล ( Propithecus coquereli ) เป็น ลีเมอร์ ขนาดกลาง หากินเวลากลางวัน มันอยู่ในสกุลลีเมอร์ซิฟากาและอยู่ในกลุ่มverreauxรวมไปถึงลีเมอร์ซิฟากาเวรีอักซ์,ลีเมอร์ซิฟากามงกุฏ,ลีเมอร์ซิฟากามงกุฏทองและลีเมอร์ซิฟากาวอนเดอเดกเคนมีถิ่นกำเนิดอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ของมาดากัสการ์ ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล เคยถือเป็นชนิดย่อยของ ลีเมอร์ซิฟากาเวรีอักซ์ แต่ในที่สุดก็ได้รับการอนุญาตให้เป็นสายพันธุ์เต็ม ถูกระบุว่าเป็น สัตว์ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง ใน บัญชีแดงของ IUCN เนื่องจากการสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัยและการตามล่า
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม ตัวละครหลักในรายการโทรทัศน์สำหรับเด็ก เรื่อง โซบูมาฟู คือลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล สายพันธุ์นี้ได้รับการตั้งชื่อตามนักกีฏวิทยาชาวฝรั่งเศส Charles Coquerel
คำอธิบาย

ขน หลังและหางของลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลมีสีขาว และมีจุดสีน้ำตาลแดงบริเวณหน้าอกและบางส่วนของแขนขา ขนโดยทั่วไปจะหนาแน่น ใบหน้าของมันเปลือยและเป็นสีดำ ยกเว้นขนสีขาวที่โดดเด่นอยู่บริเวณสันจมูก หูเปล่าเปลือยของมันเป็นสีดำ และดวงตาเป็นสีเหลืองหรือสีส้ม   ส่วนล่างของมือและเท้าของลีเมอร์เป็นสีดำ ในขณะที่ต้นขา แขน และหน้าอกเป็นสีน้ำตาลช็อกโกแลต เช่นเดียวกับลีเมอร์ทั้งหมด ซิฟากาของค็อกเกอร์เรลก็มี หวี สำหรับทำความสะอาดและบางครั้งก็ขูดผลไม้จากเมล็ด
วัยเด็ก
การกระจาย

สายพันธุ์นี้อาศัยอยู่ที่ระดับความสูงไม่เกิน 300 ฟุต (91 เมตร) ใน ป่าผลัดใบแล้งทางตะวันตก เฉียงเหนือของ มาดากัสการ์ รวมทั้งป่าชายฝั่ง  พบตั้งแต่ แม่น้ำเบตซิโบกา ขึ้นไปจนถึง แม่น้ำมาเอวาราโน และอยู่ในพื้นที่ขนาดใหญ่ระหว่างแม่น้ำทั้งสองสายนี้ การสำรวจการกระจายพันธุ์ของสายพันธุ์อย่างละเอียดซึ่งดำเนินการในปี 2552, 2553 และ 2554 นำไปสู่การยืนยันการมีอยู่ของสายพันธุ์นี้ในพื้นที่ป่าส่วนใหญ่ระหว่างแม่น้ำเหล่านี้  อย่างไรก็ตาม ขอบเขตการกระจายพันธุ์ทางตะวันออกยังคงไม่ชัดเจน ระหว่าง แม่น้ำโซเฟียและแม่น้ำเบมาริโว มีรายงานว่าสายพันธุ์นี้หายไปสองครั้ง (ตารางที่ 1  ) ในทำนองเดียวกัน ส่วนทางตอนใต้ของระบบระหว่างแม่น้ำระหว่าง แม่น้ำเบมาริโวและเบตซิโบกา ซึ่งทราบข้อมูลน้อยมากเกี่ยวกับการปรากฏตัวของสายพันธุ์นี้ จำเป็นต้องมีการสำรวจ
ประชากรบางส่วนมีพื้นที่ที่อยู่อาศัยประมาณ 4–9 เฮกตาร์ (9.9–22.2 เอเคอร์)  ผลงานในปี 2014  ใน อุทยานแห่งชาติอันคาราเฟนซีกา แสดงให้เห็นว่าความหนาแน่นของประชากรมีตั้งแต่ 5 to 100/km   และผลกระทบ (เชิงลบ) ที่สำคัญของถนนและขอบป่า และ/หรือผลกระทบ (เชิงบวก) ของความใกล้ชิดของแม่น้ำต่อความหนาแน่น มีประชากรอาจอยู่ที่ประมาณ 47,000 ตัวใน อุทยานแห่งชาติผลงานในปี 2014
อาหาร

อาหารของสายพันธ์ูเป็น สัตว์กินพืช สายพันธุ์นี้จะแตกต่างกันไปตามฤดูกาล ใน ฤดูฝน จะกินใบอ่อน ดอก ผล เปลือกไม้ และไม้ที่ตายแล้ว ใน ฤดูแล้ง มันจะกินใบแก่และตาดอก  มันอาจจะกินพืชเกือบ 100 ชนิด แต่ส่วนใหญ่จะกินเพียง 10% ของชนิดพืชเหล่านี้  เนื่องจากมีอาหารที่มีกากใยสูง ซิฟากาของค็อกเคเรลจึงมี ไส้ติ่ง ที่ขยายใหญ่และ ลำไส้ใหญ่ ที่ยาวมากซึ่งช่วยในการย่อยอาหาร  ลีเมอร์เหล่านี้ใช้เวลา 30-40% ของวันในการหาอาหาร โดยเฉพาะในตอนเช้า กลางวัน และเย็น ตัวเมียมักจะเป็นผู้นำในการหาอาหาร และแสดงความเป็นใหญ่โดยการกินอาหารที่ตัวเมียชอบหรือปฏิเสธอาหารจากตัวผู้จนกว่าจะอิ่ม ลีเมอร์เหล่านี้เป็นประโยชน์ต่อสิ่งแวดล้อมเนื่องจากช่วยในการกระจายเมล็ดพันธุ์ แมลงซิฟากาของโคเคเรลที่ถูกจับกิน ใบซูแมค และผักกระถินณรงค์
พฤติกรรม

เป็นสัตว์ หากินเวลากลางวัน และ อาศัยบนต้นไม้ เป็นหลัก เป็นที่ทราบกันดีเกี่ยวกับพฤติกรรมของมันจากการสังเกตในป่าและในการจัดแสดงในสวนสัตว์
พฤติกรรม > โครงสร้างทางสังคม

ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ที่มีความกว้างเพียง 2–3 เฮกตาร์ (4.9–7.4 เอเคอร์) อย่างไรก็ตาม พวกมันสามารถอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มี 4–8 เฮกตาร์ (9.9–19.8 เอเคอร์) แม้ว่าอาณาเขตของพวกมันอาจทับซ้อนกับกลุ่มซิฟากาอีกกลุ่มหนึ่ง พวกมันก็หลีกเลี่ยงกันเพื่อหลีกเลี่ยงการรุกราน  เมื่อลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลที่เป็นมิตรพบกัน พวกมันจะทักทายโดยการถูจมูกเข้าด้วยกัน
ระบบตัวเมียเป็นใหญ่ เป็นสิ่งที่หายากในอาณาจักรสัตว์ทั้งหมด แต่พบได้บ่อยในลีเมอร์ ระบบการปกครองแบบสตรีเป็นใหญ่มีความเด่นชัดเป็นพิเศษในลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลตัวเมียที่โตเต็มวัยทั้งหมดและแม้กระทั่งตัวเมียที่โตเต็มวัยส่วนใหญ่มีอำนาจเหนือกว่าตัวผู้
ตัวเมียมีสิทธิ์เข้าถึงอาหารและทรัพยากรอื่น ๆ ได้ดีกว่า เมื่อตัวเมียกำลังกินพืชในพื้นที่หรือต้นไม้ ตัวผู้จะรอให้ตัวเมียกินเสร็จก่อนจึงจะเข้าไปหากินที่นั่น หากเขาขวางทางตัวเมีย เธออาจจะพุ่งเข้าใส่ ตบ หรือกัดเขา จากนั้นตัวผู้ก็แสดงพฤติกรรมยอมจำนนโดยกลิ้งหางระหว่างขา พูดเบาๆ และเผยอฟันอย่างดูถูกก่อนจะกระโดดหลบออกไปจากทางของเธออย่างรวดเร็ว
เมื่อผสมพันธุ์ ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลมักจะมีพฤติกรรม การมีสามีหลายคน ตัวเมียอาจเลือกที่จะผสมพันธุ์กับตัวผู้เพียงตัวเดียว แต่ส่วนมากมักจะผสมพันธุ์กับหลายตัวจากกลุ่มที่มาเยี่ยมเยียนอื่นๆ รวมทั้งจากกลุ่มของตัวเองด้วย ผู้ชายจะแข่งขันกันเพื่อเข้าถึงผู้หญิงที่พร้อมจะมีเพศสัมพันธ์ด้วย อย่างไรก็ตาม ผู้ชนะการต่อสู้จะไม่ใช่คนที่เธอเลือกเพื่อเพาะพันธุ์เสมอไป เกณฑ์ที่เธอใช้เลือกคู่ครองนั้นเห็นได้ชัดว่าซับซ้อนกว่านั้น
ในสัตว์บางชนิด การผสมพันธุ์แบบมีสามีหลายคนเชื่อกันว่าจะเพิ่มโอกาสในการปฏิสนธิสำเร็จได้ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นเช่นนั้นในซิฟากาของค็อคเกอเรล ในทางกลับกัน การมีสามีหลายคนกลับถูกมองว่าเป็นประโยชน์ เพราะเมื่อสับสนเรื่องความเป็นพ่อ โอกาสที่ลูกชาย จะฆ่าทารก ก็จะลดลง
พฤติกรรม > การสืบพันธุ์

ตัวเมียจะเลือกคู่ครองของตน  พวกมันจะเข้าสู่ช่วงสัดพร้อมกันในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์  ทารกจะเกิดในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคมหลังจากระยะเวลาตั้งครรภ์ประมาณ 162 วัน โดยปกติ ทารกจะเกิด 1 คนในช่วงฤดูแล้งของมาดากัสการ์ (เดือนมิถุนายน–กรกฎาคม) ลูกลีเมอร์แรกเกิดจะมีน้ำหนักเฉลี่ย 100 ก. (3.5 ออนซ์) แม้ว่าอาจแตกต่างกันระหว่าง 85 and 115 ก. (3.0 และ 4.1 ออนซ์) ทารกจะเกาะอยู่กับอกแม่ประมาณหนึ่งเดือนหลังคลอด จากนั้นจึงจะย้ายไปอยู่หลังแม่
ทารกจะหย่านมและมีความสามารถในการเป็นอิสระอย่างเต็มที่เมื่ออายุประมาณ 6 เดือน ขนาดผู้ใหญ่จะถึงอายุ 1 ถึง 5 ปี
ตัวผู้และตัวเมียจะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุประมาณ 2-3 ปีครึ่ง แม้ว่าบางตัวจะไม่มีลูกคนแรกจนกระทั่งอายุ 6 ขวบก็ตาม เป็นที่ทราบกันว่าลูกผสมสามารถเกิดขึ้นได้กับสิ่งมีชีวิตบางสายพันธุ์ อันหนึ่งคือ P. verreauxi
พฤติกรรม > การเคลื่อนที่

ในต้นไม้ ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลเคลื่อนไหวโดยการเกาะตัวในแนวตั้งและกระโดด มันรักษาท่าทางตรงเมื่ออยู่นิ่งหรือเมื่อขับเคลื่อนตัวเองระหว่างกิ่งไม้หรือลำต้น การเคลื่อนไหวบนต้นไม้ แบบนี้เป็นลักษณะเฉพาะของลีเมอร์ส่วนใหญ่หรือเกือบทั้งหมด  ลีเมอร์ชนิดนี้สามารถกระโดดจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่งได้สูงถึง 35 ฟุต (11 เมตร) .  มันมีความสามารถพิเศษในการกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ที่มีหนาม และวางมือและเท้าได้อย่างแม่นยำเพื่อไม่ให้มันทำอันตรายตัวเอง
เป็นครั้งคราวลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล จะลงมาสู่พื้นเพื่อข้ามช่องว่าง การเคลื่อนที่บนบกเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของสายพันธุ์ของมัน คล้ายกับ <a href="./Verreaux's_sifaka" rel="mw:WikiLink" data-linkid="230"  มันเคลื่อนไหวด้วยการกระโดดสองขาพร้อมกันโดยเหวี่ยงแขนออกไปด้านข้างเพื่อรักษาสมดุล อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ลีเมอร์ซิฟากาเวรีอักซ์ พุ่งไปด้านข้างและไขว่ห้างกัน ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล กลับพุ่งไปข้างหน้าเหมือนจิงโจ้ มันเอนไปในทิศทางของการกระโดดเพื่อสร้างโมเมนตัมไปข้างหน้า
การศึกษาที่ศูนย์ Primate ของ Duke University ได้ตรวจสอบพฤติกรรมการกินอาหารของซิฟากาในกรงเพื่อพิจารณาความถนัดของพวกมัน เมื่อได้รับผลไม้และผักสับแล้ว ซิฟากาตัวผู้และตัวเมียที่เป็นผู้ใหญ่มีแนวโน้มที่จะถนัดมือซ้ายเป็นหลัก ขณะที่ซิฟากาที่อายุน้อยกว่าจะสลับมือกันหยิบอาหาร ซิฟากาของค็อกเคอเรลจะมีความคล่องแคล่วและถนัดมือมากขึ้นตามอายุ โดยจะแตกต่างกันเพียงเล็กน้อยตามเพศ
พฤติกรรม > การสื่อสาร

ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลใช้สัญญาณเสียง ภาพ และกลิ่นที่หลากหลายเพื่อสื่อสาร  “ซิฟากา” เป็นชื่อ ภาษามาลากาซี ที่มาจากเสียง “ชิฟ-อัค” อันเป็นเอกลักษณ์ของลีเมอร์  พยางค์แรกเป็นเสียงคำรามต่ำๆ ที่ "ผุดขึ้นมา" ในลำคอ ส่วนพยางค์ที่สองเป็นเสียงคลิกๆ เหมือนเสียงสะอึกที่ดังขึ้น เสียงร้อง "ชิห์ ฟัก " ใช้เพื่อเตือนสมาชิกในกลุ่มให้ทราบถึงสัตว์นักล่าบนพื้นดินที่อาจเกิดขึ้น หรือเพื่อคุกคามศัตรูและผู้บุกรุก ซิฟากาของโคเคเรลมีอาณาเขตที่กว้างขวาง
การสื่อสารเมื่อเดินทางเป็นกลุ่ม ได้แก่ การครางและคำรามเบาๆ หากซิฟากาถูกแยกออกจากสมาชิกในกลุ่ม มันอาจส่งเสียงร้องดังและยาวเพื่อตามหาสมาชิกเหล่านั้น
สัญญาณภาพอย่างหนึ่งที่ซิฟากาของค็อกเคอเรลใช้ในการสื่อสารคือการกระตุกศีรษะไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว นี่คือการกระทำคุกคามที่อาจมาพร้อมกับการเรียกร้อง "ชิห์ ฟัค "
นอกจากนี้ ซิฟาคายังอาศัยกลิ่นเป็นอย่างมากในการสื่อสารอีกด้วย โดยทั่วไปตัวผู้จะใช้ต่อมกลิ่นในลำคอเพื่อทำเครื่องหมายกลิ่น ซึ่งมันจะถูไปมาตามกิ่งไม้ ตัวเมียมีแนวโน้มที่จะทำเครื่องหมายกลิ่นโดยใช้ต่อมทวารหนักและอวัยวะเพศมากกว่า ไม่ชัดเจนนักว่าข้อมูลใดที่ถ่ายทอดผ่านกลิ่นเหล่านี้เกินขอบเขตของอาณาเขต
การศึกษาเสียงร้องของซิฟากาพบว่าเสียงเห่าคำรามมีความเกี่ยวข้องกับการตอบสนองต่อต้าน นักล่า ซึ่งซิฟากาของค็อกเคอเรลจะมองขึ้นไปแล้วปีนลงมา  เสียงร้องของ "ชิ-ฟัก" เกี่ยวข้องกับการตอบสนองต่อต้านโลก โดยที่ซิฟากาจะมองลงมาและปีนขึ้นไป  ความหมายของเสียงคำรามดูเหมือนจะแตกต่างกันไปในแต่ละประชากร โดยประชากรกลุ่มหนึ่งที่ถูกล่าโดยนักล่าจำนวนมากจะเชื่อมโยงเสียงคำรามเข้ากับการตอบสนองต่อนักล่า แต่อีกประชากรกลุ่มหนึ่งเชื่อมโยงเสียงคำรามเข้ากับการรบกวนเล็กน้อย
ความสำคัญทางวิทยาศาสตร์

ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลเหมือนกับลีเมอร์หลายๆ ตัว ได้รับการศึกษาเพื่อช่วยให้นักวิทยาศาสตร์เรียนรู้เกี่ยวกับประวัติวิวัฒนาการของไพรเมต รวมทั้งมนุษย์ด้วย พวกเขาเป็นหัวข้อของการวิจัยวิวัฒนาการของการมองเห็นสี การดูแลของตัวผู้ที่โตเต็มวัย สังคมไพรเมตที่ปกครองโดยตัวเมียที่โตเต็มวัย และสาเหตุของการแยกสายพันธุ์
สถานะการอนุรักษ์และภัยคุกคาม

พบลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล ในพื้นที่คุ้มครองเพียงสองแห่งในประเทศมาดากัสการ์ ซึ่งได้แก่ อุทยานแห่งชาติอันคาราแฟนซีกา และเขตอนุรักษ์พิเศษโบรา เป็นสัตว์ ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง ตามรายชื่อสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ของ IUCN และยังอยู่ในรายการ CITES Appendix I  ภัยคุกคามหลักต่อการดำรงอยู่ของมัน ได้แก่ การตัดไม้ทำลายป่า การแยกตัวของถิ่นที่อยู่อาศัย และแรงกดดันในการล่าสัตว์ ชาวบ้านมักจะตัดไม้เพื่อสร้างพื้นที่เกษตรกรรมใหม่โดยเฉพาะในหนองบึงที่สามารถปลูกข้าวได้ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมาดากัสการ์ การตัดไม้ทำลายป่าเกิดจากการเผาป่าทุกปี เพื่อสร้างพื้นที่สำหรับเลี้ยงปศุสัตว์แห่งใหม่ ต้นไม้ยังถูกตัดเพื่อผลิตถ่านด้วย
ประเพณีท้องถิ่นของชาว มาลากาซี หลายคนห้ามการล่าลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล ข้อห้ามประการหนึ่งมีที่มาจากตำนานเกี่ยวกับซิฟากาที่ช่วยชีวิตเด็กชายที่ตกจากต้นไม้ เรื่องราวมีอยู่ว่า:
เด็กชายตัวน้อยมุ่งหน้าเข้าไปในป่าเพื่อหาน้ำผึ้ง เขาเห็นรังผึ้งบนต้นไม้สูง จึงปีนขึ้นไป ขณะที่เขากำลังจะเข้าไปเก็บน้ำผึ้ง เขาก็ถูกผึ้งโจมตีทันที เหตุการณ์ที่น่าตกใจนี้ทำให้เด็กชายสูญเสียการยึดเกาะกิ่งไม้ และเขาตกลงมา ซึ่งแทบจะรับประกันได้เลยว่าเขาจะเสียชีวิต ขณะที่เด็กชายกำลังดิ่งลงสู่พื้นโลก ก็มีลีเมอร์ตัวใหญ่ปรากฏตัวขึ้น โฉบลงมาและจับเด็กชายไว้ จึงช่วยชีวิตเขาเอาไว้ได้ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ลีเมอร์ก็กลายเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของชาวมาดากัสการ์ และเชื่อกันว่าใครก็ตามที่ฆ่าลีเมอร์ตัวใดตัวหนึ่ง จะประสบเคราะห์ร้ายอย่างยิ่ง
ข้อห้ามในการปกป้องเหล่านี้กำลังถูกทำลายลงพร้อมกับการกัดเซาะทางวัฒนธรรมและ การอพยพ
ปัจจุบันลีเมอร์ชนิดนี้ถูกล่าเพื่อเอาเนื้อสัตว์ป่า แต่มนุษย์ไม่ใช่ภัยคุกคามเพียงอย่างเดียว การนำเข้าสัตว์พันธุ์ต่างประเทศ โดยเฉพาะแมวและสุนัข ส่งผลเสียต่อลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล โครงการสวัสดิภาพสัตว์ส่งเสริมการทำหมันแมวและสุนัขบนเกาะเพื่อปกป้องสัตว์ป่าพื้นเมือง  แม้แต่พื้นที่คุ้มครองซึ่งมีซิฟากาของค็อกเคอเรลเกิดขึ้นก็ไม่สามารถปกป้องมันได้มากนัก แม้แต่ภายในเขตอันคาราแฟนซีกา ก็ยังมีการล่า และเขตรักษาพันธุ์พิเศษ โบรา ก็เสื่อมโทรมลงอย่างมาก
สถานะการอนุรักษ์และภัยคุกคาม > การล่าเหยื่อ

สัตว์หลายชนิดล่าลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล เหยี่ยวและนกนักล่าชนิดอื่นโจมตีพวกเขาจากด้านบน ในขณะที่งูเหลือมและ ฟอสซา คุกคามพวกมันจากพื้นดิน สัตว์นักล่าที่นำเข้ามา เช่น สุนัขจรจัด แมวแอฟริกัน แมวยุโรป พังพอน และชะมด ก็ล่าพวกมันด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ในบรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งหมดเหล่านี้ มนุษย์ถือเป็นอันตรายที่ใหญ่ที่สุด แม้ว่าการฆ่าลีเมอร์จะถือเป็นเรื่องต้อง ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลมองว่ามนุษย์เป็นภัยคุกคามที่หนักที่สุด และอาจส่งเสียงเตือนเพื่อเตือนตัวอื่นๆ
ลีเมอร์บางตัวไม่ทราบถึงอันตรายที่เกิดจากมนุษย์ และจะเข้าหามนุษย์บนพื้นดิน เพื่อข่มขู่ผู้ล่าที่พวกมันรู้จัก ลีเมอร์จะประกาศถึงภัยคุกคามด้วยเสียงเตือน และจ้องมองไปที่ภัยคุกคามนั้น พร้อมกับส่ายหัวไปมา
อ้างอิงทางวัฒนธรรม

ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลถูกนำไปเป็นตัวเอกในรายการโทรทัศน์ Zoboomafoo ของ PBS Kids รับบทโดยซิฟากาของ Coquerel  ชื่อ Jovian โจเวียนอาศัยอยู่ที่ Duke Lemur Center ซึ่งเป็นสถานที่ถ่ายทำรายการนี้ครั้งแรก จนกระทั่งเขาเสียชีวิตด้วยโรคไตวายเมื่ออายุ 20 ปี เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2014  ชาร์เลอมาญ บุตรชายของเขา ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "ชาร์ลี" อาศัยอยู่ที่ศูนย์กลางร่วมกับกลุ่มซิฟากาของโคเกเรลคนอื่นๆ ในครอบครัวของเขา
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:Indriidae navแม่แบบ:The World's 25 Most Endangered Primates nav
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q1131678  Wikispecies: Propithecus coquereli  ADW: Propithecus_coquereli  ARKive: propithecus-coquereli  BOLD: 201796  EoL: 2925752  GBIF: 5707433  iNaturalist: 74959  ITIS: 944090  IUCN: 18355  MSW: 12100085  NCBI: 379532  Species+: 8700  uBio: 112210  Xeno-canto: Propithecus-coquereli 
แผนที่การกระจายตัวของ P. coquereli
ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลที่กำลังเกาะยึดกับลำต้นไม้
ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล ใน ป่า Anjajavy
การเคลื่อนที่บนบกของลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล
พระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี พ.ศ. 2549

| พระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี พ> ศ. 2549 |
| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์ พระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี พ.ศ. 2549
วันที่: 8–10 และ 12–13 มิถุนายน พ.ศ. 2549
ประเทศ: ประเทศไทย
เหตุการณ์ก่อนหน้า: พระราชพิธีกาญจนาภิเษก พ.ศ. 2539
เหตุการณ์ถัดไป: งานฉลองสิริราชสมบัติครบ 70 ปี พ.ศ. 2559​
จัดโดย: รัฐบาลไทย
พระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี (อังกฤษ: Ceremonial 60 Years of Celebrations June 9, 2006) คือพระราชพิธีที่ไม่เรียกคำว่า "พระราชพิธีพัชราภิเษก" เป็นพระราชพิธีจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เนื่องในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2549
พระราชพิธีนี้ รัฐบาลรักษาการของทักษิณ ชินวัตร และประชาชนชาวไทยทุกภาคส่วน พร้อมใจกันจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมพระเกียรติกว่าครั้งใด
พระราชพิธี > วันพฤหัสบดีที่ 8 มิถุนายน พุทธศักราช 2549

สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี
สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี
สมเด็จพระศรีสุลาลัย
สมเด็จพระเทพศิรินทราบรมราชินี
สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า
สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี
สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก
สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงประเคนพัดรองที่ระลึกพระราชกุศลทักษิณานุประทานแด่สมเด็จพระราชาคณะ พระราชาคณะ ที่จะสวดพระพุทธมนต์และ พระราชาคณะที่จะถวายพระธรรมเทศนา รวม 26 รูป จากนั้น พระสงฆ์ 25 รูป สวดพระพุทธมนต์จบแล้วพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงจุดธูปเทียน เครื่องทรงธรรม พระราชาคณะ ถวายพระธรรมเทศนากัณฑ์หนึ่งจบแล้ว ทรงประเคนจตุปัจจัยไทยธรรมกัณฑ์เทศน์แล้ว ทรงทอดผ้าไตร พระสงฆ์ทั้งนั้นสดับปกรณ์พระบรมอัฐิ สมเด็จพระบรมราชบูรพการี ทรงหลั่งทักษิโณทก พระสงฆ์ถวายอนุโมทนา ถวายอดิเรก ถวายพระพรลา
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินไปประทับ รถยนต์พระที่นั่งที่ พระทวารเทเวศรรักษา เสด็จพระราชดำเนินกลับ
พระราชอาคันตุกะ

บทความหลัก: พระราชอาคันตุกะในพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี
มีประเทศที่มีสมเด็จพระราชาธิบดีและสมเด็จพระราชินี ตอบรับคำกราบบังคมทูลเชิญ เสด็จพระราชดำเนินเยือนประเทศไทย ของรัฐบาลไทย เพื่อร่วมถวายพระพรพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในวโรกาสนี้ อย่างเป็นทางการ จำนวน 25 ประเทศ โดยมีสมเด็จพระราชาธิบดี และสมเด็จพระราชินี ที่จะเสด็จฯ มาด้วยพระองค์เอง เป็นจำนวน 13 ประเทศ
รัฐพิธี

รัฐบาลไทยได้เตรียมการจัดรัฐพิธี เนื่องในวโรกาสพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี พ.ศ. 2549 โดยมีรายละเอียด ดังต่อไปนี้
วันศุกร์ที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2549 พิธีถวายเครื่องราชสักการะ และ จุดเทียนถวายพระพรชัยมงคล และพิธีถวายพระพรชัยมงคล ของเหล่าข้าราชการ และพสกนิกรชาวไทย ซึ่งกำหนดจัดที่ มณฑลพิธี ท้องสนามหลวง และ ศาลากลางจังหวัดทุกจังหวัด ดังเช่นที่ได้จัดมาเป็นประจำทุกปี โดย มูลนิธิ 5 ธันวามหาราช และ กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย