stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เล่าเอียว
พระประวัติ

ในปี ค.ศ. 238 ฤดูใบไม้ผลิ เดือน 1 ของศักราชเหยียนซี (延熙; ค.ศ. 238-257) ปีที่ 1 เล่าเสี้ยนทรงแต่งตั้งบุตรสาวคนรองของเตียวหุยเป็นจักรพรรดินี โปรดให้นิรโทษกรรมทั่วแผ่นดิน ทรงแต่งตั้งให้เล่ายอยพระโอรสองค์โตเป็นรัชทายาท และทรงแต่งตั้งให้เล่าเอียวพระโอรสองค์รองเป็นอ๋องแห่งฮันเต๋ง (安定王 อานติ้งหวาง)
หลังการล่มสลายของจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 263 เล่าเอียวพร้อมด้วยเล่าเสี้ยนรวมถึงพระโอรสและพระญาติองค์อื่น ๆ ของเล่าเสี้ยนย้ายไปประทับที่ลกเอี๋ยง (洛陽 ลั่วหยาง) นครหลวงของรัฐวุยก๊ก เนื่องจากเล่ายอยพระเชษฐาของเล่ายอยสิ้นพระชนม์ในเหตุการณ์กบฏจงโฮยเมื่อต้นปี ค.ศ. 264 เล่าเอียวที่เป็นพระโอรสองค์รองของเล่าเสี้ยนจึงควรเป็นทายาทของเล่าเสี้ยน แต่เล่าเสี้ยนโปรดเล่าสุนที่เป็นโอรสองค์ที่ 6 จึงทรงตั้งให้เล่าสุนเป็นทายาทโดยไม่ฟังคำทัดทานของเหวิน ลี่ (文立) เล่าสุนจึงได้สืบทอดบรรดาศักดิ์อ่านลกก๋ง (安樂公 อานเล่อกง) ของเล่าเสี้ยน
ลูกหลานของเล่าเอียวทั้งหมดเสียชีวิตในช่วงวิบัติหย่งเจียในปี ค.ศ. 311
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
พงศาวลีจ๊กก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
| ด ค กบุคคลสำคัญในจ๊กก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  เล่าปี่  เล่าเสี้ยน 
จักรพรรดินี:  งอซี  เตียวซี  จักรพรรดินีจาง 
เจ้าชายและเชื้อพระวงศ์:  เล่าขำ  เล่ายอย  เล่าลี  เล่าเอ๋ง  เล่าเอียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  จูกัดเหลียง  เจียวอ้วน  ตั๋งอุ๋น  บิฮุย  เกียงอุย 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กวนหิน  กุยฮิวจี๋  ขับเจ้ง  เคาจู  เคาเจ้ง  จินปิด  จูเก่อ เฉียว  เจาจิ๋ว  เฉิน จือ  ตังควด  ตั๋งโห  ตันจิ๋น  ตันซิ่ว  เตาเขง  เตียวติด  เตียวเปา  โตบี  เบงกอง  บิสี  ม้าเชียว  ม้าเลี้ยง  ลิคี  ลิจวน  ลิหงี  ลิฮก  เล่าป๋า  เลี้ยงเขียน  เลี้ยงซี  เลี่ยว ลี่  ไลบิน  หยาง ซี่  หลี เหมี่ยว  อองเมา  อองเลี้ยน  อองฮู  อินเบก  อินเชียง  อีเจี้ย  เอี่ยงลอง  เอียวหู  เอียวหงี  เอียวฮอง  ฮวนเกี๋ยน  ฮุยโฮ 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กง ลู่  กัว ซิว  กัวหยง  กุอั๋น  โกเสียง  งอปั้น  งออี้  เงียมอู  จองอี้  เจียวปิน  เฉิน เต้า  จูกัดเจี๋ยม  จูกัดสง  เจียวสี  ตันเซ็ก  เตงจี๋  เตียวจูล่ง  เตียวหงี  เตียวหุย  เตียวอี้  เตียวเอ๊ก  เทียกี  ปองสิบ  ปอเฉียม  เปาเตียว  ม้าเจ๊ก  ม้าเฉียว  ม้าตง  ม้าต้าย  ลิเงียม  ลิหิม  ลิอ๋อง  ลิอิ๋น  เล่าตำ  เลียวฮัว  อองเป๋ง  อองหำ  อุยก๋วน  อุยเอี๋ยน  เอาเจ้  ฮั่ว อี้  เฮียงทง  แฮหัวป๋า 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  บิฮูหยิน  ยฺเหวียน ฝู  อุ๋ยซี  แฮหัวฮูหยิน 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  เบ้งเฮ็ก  สะโมโข
เล่าจ้าน

อ๋องแห่งซินผิง
เล่าจ้าน (ค.ศ. 252-262) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลิว จ้าน (จีน: 劉瓚; พินอิน: Liú Zàn) เป็นเจ้าชายของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นพระโอรสองค์ที่ 4 ของเล่าเสี้ยนจักรพรรดิลำดับที่ 2 และลำดับสุดท้ายของจ๊กก๊ก
พระประวัติ

ในปี ค.ศ. 256 เล่าเสี้ยนทรงแต่งตั้งให้เล่าจ้านเป็นอ๋องแห่งซินผิง (新平王 ซินผิงหวาง) และโปรดให้นิรโทษกรรมทั่วแผ่นดิน
หลังการล่มสลายของจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 263 เล่าจ้านพร้อมด้วยเล่าเสี้ยนรวมถึงพระโอรสและพระญาติองค์อื่น ๆ ของเล่าเสี้ยนย้ายไปประทับที่ลกเอี๋ยง (洛陽 ลั่วหยาง) นครหลวงของรัฐวุยก๊ก ลูกหลานของเล่าจ้านทั้งหมดเสียชีวิตในช่วงวิบัติหย่งเจียในปี ค.ศ. 311
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
พงศาวลีจ๊กก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
| ด ค กบุคคลสำคัญในจ๊กก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  เล่าปี่  เล่าเสี้ยน 
จักรพรรดินี:  งอซี  เตียวซี  จักรพรรดินีจาง 
เจ้าชายและเชื้อพระวงศ์:  เล่าขำ  เล่ายอย  เล่าลี  เล่าเอ๋ง  เล่าเอียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  จูกัดเหลียง  เจียวอ้วน  ตั๋งอุ๋น  บิฮุย  เกียงอุย 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กวนหิน  กุยฮิวจี๋  ขับเจ้ง  เคาจู  เคาเจ้ง  จินปิด  จูเก่อ เฉียว  เจาจิ๋ว  เฉิน จือ  ตังควด  ตั๋งโห  ตันจิ๋น  ตันซิ่ว  เตาเขง  เตียวติด  เตียวเปา  โตบี  เบงกอง  บิสี  ม้าเชียว  ม้าเลี้ยง  ลิคี  ลิจวน  ลิหงี  ลิฮก  เล่าป๋า  เลี้ยงเขียน  เลี้ยงซี  เลี่ยว ลี่  ไลบิน  หยาง ซี่  หลี เหมี่ยว  อองเมา  อองเลี้ยน  อองฮู  อินเบก  อินเชียง  อีเจี้ย  เอี่ยงลอง  เอียวหู  เอียวหงี  เอียวฮอง  ฮวนเกี๋ยน  ฮุยโฮ 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กง ลู่  กัว ซิว  กัวหยง  กุอั๋น  โกเสียง  งอปั้น  งออี้  เงียมอู  จองอี้  เจียวปิน  เฉิน เต้า  จูกัดเจี๋ยม  จูกัดสง  เจียวสี  ตันเซ็ก  เตงจี๋  เตียวจูล่ง  เตียวหงี  เตียวหุย  เตียวอี้  เตียวเอ๊ก  เทียกี  ปองสิบ  ปอเฉียม  เปาเตียว  ม้าเจ๊ก  ม้าเฉียว  ม้าตง  ม้าต้าย  ลิเงียม  ลิหิม  ลิอ๋อง  ลิอิ๋น  เล่าตำ  เลียวฮัว  อองเป๋ง  อองหำ  อุยก๋วน  อุยเอี๋ยน  เอาเจ้  ฮั่ว อี้  เฮียงทง  แฮหัวป๋า 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  บิฮูหยิน  ยฺเหวียน ฝู  อุ๋ยซี  แฮหัวฮูหยิน 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  เบ้งเฮ็ก  สะโมโข
ประมวล สภาวสุ

| ประมวล สภาวสุม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |


รองนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 26 สิงหาคม พ.ศ. 2533 – 9 ธันวาคม พ.ศ. 2533
นายกรัฐมนตรี: ชาติชาย ชุณหะวัณ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ดำรงตำแหน่ง 9 สิงหาคม พ.ศ. 2531 – 26 สิงหาคม พ.ศ. 2533
นายกรัฐมนตรี: ชาติชาย ชุณหะวัณ
ก่อนหน้า: สุธี สิงห์เสน่ห์
ถัดไป: วีรพงษ์ รามางกูร
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
ดำรงตำแหน่ง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2529 – 3 สิงหาคม พ.ศ. 2531
นายกรัฐมนตรี: เปรม ติณสูลานนท์
ก่อนหน้า: จิรายุ อิศรางกูร ณ อยุธยา
ถัดไป: บรรหาร ศิลปอาชา
ดำรงตำแหน่ง 14 ธันวาคม พ.ศ. 2533 – 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534
นายกรัฐมนตรี: ชาติชาย ชุณหะวัณ
ก่อนหน้า: ประมาณ อดิเรกสาร
ถัดไป: สิปปนนท์ เกตุทัต
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ประเทศไทย
เสียชีวิต: 27 มกราคม พ.ศ. 2545 (74 ปี)
ศาสนา: พุทธ
คู่สมรส: คุณหญิงศรีประพาฬ สภาวสุ
ลายมือชื่อ: 

ประมวล สภาวสุ อดีตรองนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังและกระทรวงอุตสาหกรรม เกิดวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 ที่อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยาเป็นบุตรของถาวร กับมาโนช สภาวสุ มีพี่น้อง 4 คน เป็นบิดาของ นาย กอรปศักดิ์ สภาวสุ อดีตรองนายกรัฐมนตรี สมรสกับคุณหญิงศรีประพาฬ สภาวสุ มีบุตรธิดารวม 5 คน
นายประมวลเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยาหลายสมัย เข้าดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังระหว่างปี พ.ศ. 2531-2533 ขณะที่เศรษฐกิจไทยร้อนแรงที่สุดในรอบ 20 ปีด้วยอัตราการขยายตัวสูงถึงร้อยละ 11 การส่งออกเติบโตเป็นประวัติการณ์ โดยสินค้าข้าวเพิ่มขึ้นร้อยละ 50 และสินค้าอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้นร้อยละ 40 ประเทศไทยสามารถตั้งงบประมาณแผ่นดินแบบสมดุลได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ในปีงบประมาณ 2534
นายประมวล เกษียณตัวเองจากทางการเมืองตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 และถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันอาทิตย์ที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2545 ขณะมีอายุได้ 74 ปี
ประวัติการศึกษา และวุฒิกิตติมศักดิ์

มัธยมศึกษาจาก โรงเรียนวัดบวรนิเวศ
สอบไล่ได้ตามหลักสูตร ชั้นเตรียมปริญญาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง พ.ศ. 2488 - 2489
วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร ประจำปี 2532
ปริญญาบัตรกิตติมศักดิ์ของกองทัพเรือ
ปริญญาบัตรกิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยศรีปทุม
ประวัติการทำงาน

สมาชิกขบวนการเสรีไทย
รับราชการ สังกัดกรมสรรพากร
ผู้จัดการ บริษัท รัชตะ ก่อสร้าง
ประธานบริษัท ประมวลก่อสร้าง
กรรมการสภาหอการค้า
กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ สภาลูกเสือแห่งชาติ
สมาชิกสภาจังหวัดพระนคร (กรุงเทพมหานครเดิม)
กรรมการบริหารคณะกรรมการลูกเสือแห่งชาติ
กรรมการสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
กรรมการมูลนิธิเพื่อโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ
รองประธานกรรมการโครงการศูนย์โรคหัวใจในสมเด็จพระบรมราชินีนาถ คณะแพทย์ศาสตร์ศิริราช มหาวิทยาลัยมหิดล
การดำรงตำแหน่งทางการเมือง

ที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี พ.ศ. 2518
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา การเลือกตั้งเมื่อ วันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2518
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา การเลือกตั้งเมื่อ วันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา การเลือกตั้งเมื่อ วันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2526
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา การเลือกตั้งเมื่อ วันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2529 ถึงวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2531
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา การเลือกตั้งเมื่อ  กรกฎาคม  พ.ศ. 2531
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2531 ถึงวันที่  25 สิงหาคม พ.ศ. 2533
รองนายกรัฐมนตรี อันดับ 1 เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2533 ถึงวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2533
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2533 ถึงวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา การเลือกตั้งเมื่อ วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา การเลือกตั้งเมื่อ วันที่ 13 กันยายน  พ.ศ. 2535
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา การเลือกตั้งเมื่อ วันที่ 2 กรกฎาคม  พ.ศ. 2538
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2530 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2529 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2544 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2532 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ
พ.ศ. 2517 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
พ.ศ. ไม่ปรากฎ –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
องค์การอุทกศาสตร์สากล

| --- | --- |
Organisation hydrographique internationale
ชื่อย่อ: IHO
ก่อตั้ง: 21 มิถุนายน 1921; 103 ปีก่อน (1921-06-21)
ที่ตั้ง: ราชรัฐโมนาโก
สมาชิก  : 100 ประเทศและดินแดน แต่ถูกยกเลิกชั่วคราว 2
ภาษาทางการ : อังกฤษ, ฝรั่งเศส
Secretary-General: Mathias Jonas
เว็บไซต์: iho.int
องค์การอุทกศาสตร์สากล (อังกฤษ: International Hydrographic Organization)  เป็นองค์การระหว่างประเทศที่ทำหน้าที่ด้านอุทกศาสตร์ จากข้อมูลเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2024 ประกอบด้วยประเทศสมาชิก 100 ประเทศ
เป้าหมายหลักประการหนึ่งของ IHO คือการทำให้มั่นใจว่าทะเล มหาสมุทร และแหล่งน้ำเดินเรือของโลกจะได้รับการสำรวจและทำแผนที่อย่างถูกต้อง การดำเนินการดังกล่าวเกิดขึ้นผ่านการกำหนดมาตรฐานสากล
IHO ได้รับสถานะผู้สังเกตการณ์ในสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติซึ่งเป็นหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ที่ได้รับการยอมรับในด้านการสำรวจทางอุทกศาสตร์และการทำแผนที่เดินเรือ เมื่อกล่าวถึงอุทกศาสตร์และแผนที่เดินเรือในอนุสัญญาและเครื่องมือที่คล้ายคลึงกัน โดยปกติแล้วมาตรฐานและข้อกำหนดของ IHO จะเป็นมาตรฐานและเป็นข้อกำหนดที่มักใช้
เล่าจ้อง

อ๋องแห่งซีเหอ (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 262)
เล่าจ้อง (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 262) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลิว ฉง (จีน: 劉琮; พินอิน: Liú Cóng) เป็นเจ้าชายของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นพระโอรสองค์ที่ 3 ของเล่าเสี้ยนจักรพรรดิลำดับที่ 2 และลำดับสุดท้ายของจ๊กก๊ก
พระประวัติ

ในปี ค.ศ. 252 เล่าจ้องได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องแห่งซีเหอ (西河王 ซีเหอหวาง)
ในปี ค.ศ. 262 ฤดูใบไม้ผลิ เดือน 1 ของศักราชจิ่งเย่า (景耀; ค.ศ. 258-263) ปีที่ 5 เล่าจ้องสิ้นพระชนม์
หลังการล่มสลายของจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 263 ลูกหลานของเล่าจ้องพร้อมด้วยเล่าเสี้ยนและพระญาติองค์อื่น ๆ ของเล่าเสี้ยนย้ายไปประทับที่ลกเอี๋ยง (洛陽 ลั่วหยาง) นครหลวงของรัฐวุยก๊ก ลูกหลานของเล่าจ้องทั้งหมดเสียชีวิตในช่วงวิบัติหย่งเจียในปี ค.ศ. 311
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
พงศาวลีจ๊กก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
| ด ค กบุคคลสำคัญในจ๊กก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  เล่าปี่  เล่าเสี้ยน 
จักรพรรดินี:  งอซี  เตียวซี  จักรพรรดินีจาง 
เจ้าชายและเชื้อพระวงศ์:  เล่าขำ  เล่ายอย  เล่าลี  เล่าเอ๋ง  เล่าเอียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  จูกัดเหลียง  เจียวอ้วน  ตั๋งอุ๋น  บิฮุย  เกียงอุย 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กวนหิน  กุยฮิวจี๋  ขับเจ้ง  เคาจู  เคาเจ้ง  จินปิด  จูเก่อ เฉียว  เจาจิ๋ว  เฉิน จือ  ตังควด  ตั๋งโห  ตันจิ๋น  ตันซิ่ว  เตาเขง  เตียวติด  เตียวเปา  โตบี  เบงกอง  บิสี  ม้าเชียว  ม้าเลี้ยง  ลิคี  ลิจวน  ลิหงี  ลิฮก  เล่าป๋า  เลี้ยงเขียน  เลี้ยงซี  เลี่ยว ลี่  ไลบิน  หยาง ซี่  หลี เหมี่ยว  อองเมา  อองเลี้ยน  อองฮู  อินเบก  อินเชียง  อีเจี้ย  เอี่ยงลอง  เอียวหู  เอียวหงี  เอียวฮอง  ฮวนเกี๋ยน  ฮุยโฮ 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กง ลู่  กัว ซิว  กัวหยง  กุอั๋น  โกเสียง  งอปั้น  งออี้  เงียมอู  จองอี้  เจียวปิน  เฉิน เต้า  จูกัดเจี๋ยม  จูกัดสง  เจียวสี  ตันเซ็ก  เตงจี๋  เตียวจูล่ง  เตียวหงี  เตียวหุย  เตียวอี้  เตียวเอ๊ก  เทียกี  ปองสิบ  ปอเฉียม  เปาเตียว  ม้าเจ๊ก  ม้าเฉียว  ม้าตง  ม้าต้าย  ลิเงียม  ลิหิม  ลิอ๋อง  ลิอิ๋น  เล่าตำ  เลียวฮัว  อองเป๋ง  อองหำ  อุยก๋วน  อุยเอี๋ยน  เอาเจ้  ฮั่ว อี้  เฮียงทง  แฮหัวป๋า 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  บิฮูหยิน  ยฺเหวียน ฝู  อุ๋ยซี  แฮหัวฮูหยิน 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  เบ้งเฮ็ก  สะโมโข
เศรษฐกิจญี่ปุ่น
ทิศทางเศรษฐกิจมหภาค

แผนภูมินี้แสดงให้เห็นถึงทิศทางของจีดีพีของญี่ปุ่นตามตัวเงิน ประมาณการโดย กองทุนการเงินระหว่างประเทศ ในหน่วยล้านเยน ดูเพิ่ม
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ค.ศ. | จีดีพี | เยน / 1 ดอลลาร์ | ดัชนีเงินเฟ้อ  (ฐาน ณ ปี 2000)  | จีดีพี (ตัวเงิน) ต่อหัว  ในหน่วย % ของชาวอเมริกัน | จีดีพี (อำนาจซื้อ) ต่อหัว  ในหน่วย % ของชาวอเมริกัน  |
| 1955 | 8,369,500 | ￥360.00 |  | 10.31 | – |
| 1960 | 16,009,700 | ￥360.00 |  | 16.22 | – |
| 1965 | 32,866,000 | ￥360.00 |  | 24.95 | – |
| 1970 | 73,344,900 | ￥360.00 |  | 38.56 | – |
| 1975 | 148,327,100 | ￥297.26 |  | 59.00 | – |
| 1980 | 240,707,315 | ￥225.82 | 100 | 105.85 | 71.87 |
| 2005 | 502,905,400 | ￥110.01 | 97 | 85.04 | 71.03 |
| 2010 | 477,327,134 | ￥88.54 | 98 | 89.8 | 71.49 |
จากข้อมูลดัชนีเงินเฟ้อข้างต้น แสดงให้เห็นว่า ญี่ปุ่นได้เผชิญกับสภาวะปราศจากเงินเฟ้อในช่วงทศวรรษ 1980-2000 ที่สินค้าและบริการต่าง ๆ ในประเทศไม่มีการเปลี่ยนแปลงราคาตลอด 2 ทศวรรษ มิหนำซ้ำ ภายหลังปี 2000 ยังต้องเผชิญกับภาวะเงินฝืด ที่ราคาสินค้าและบริการภายในประเทศมีทิศทางถูกลงแม้จะเพียงเล็กน้อย เหล่านี้เป็นสาเหตุหนึ่ง ที่ชาวญี่ปุ่นตลอดจนบริษัทต่าง ๆ ไม่นิยมนำเงินฝากธนาคารภายในประเทศเพื่อเป็นการลงทุน เนื่องจากไม่มีการจ่ายดอกเบี้ย หรือจ่ายในอัตราที่ต่ำมากจนแทบจะเป็นร้อยละศูนย์
สำหรับการเปรียบเทียบอำนาจซื้อ อัตราแลกเปลี่ยน 1 ดอลลาร์ อยู่ที่ 109 เยนในปี 2010
ทิศทางเศรษฐกิจมหภาค > อุตสาหกรรม

มูลค่าจีดีพีในปี 2012 แบ่างตามภาคอุตสาหกรรม  มูลค่าถูกแปลงเป็นหน่วยสกุลเงินบาท ตามอัตราแลกเปลี่ยน ณ วันที่ 12 เมษายน 2013.
| อุตสาหกรรม | มูลค่าจีดีพี    (ล้านล้านบาท) |  % ของจีดีพีทั้งหมด |
| --- | --- | --- |
| ภาคบริการอื่น ๆ | 36.139 | 23.5% |
| การผลิต | 27.643 | 18.0% |
| อสังหาริมทรัพย์ | 20.346 | 13.2% |
| ค้าส่ง และ ค้าปลีก | 19.266 | 12.5% |
| คมนาคม และ โทรคมนาคม | 10.450 | 6.8% |
| รัฐประศาสน์ | 9.603 | 6.2% |
| ก่อสร้าง | 9.545 | 6.2% |
| การเงินและกรมธรรม์ประกัน | 8.932 | 5.8% |
| ไฟฟ้า, แก๊ส และ ประปา | 5.225 | 3.4% |
| บริการของรัฐบาล | 1.197 | 0.7% |
| เหมือง | 0.087 | 0.05% |
| ทั้งหมด | 153.778 | 100% |
การเงิน > ตลาดหลักทรัพย์

ตลาดหลักทรัพย์โตเกียว  ปัจจุบันเป็นตลาดหลักทรัพย์ที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 สองโลก ตามราคาตลาด ทำให้ตลาดหลักทรัพย์โตเกียว เป็นตลาดหลักทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย โดยในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2014 ตลาดประกอบด้วยบริษัทจดทะเบียนกว่า 3,425 บริษัท ซึ่งตลาดหลักทรัพย์โตเกียว มีดัชนีตลาดที่สำคัญอยู่ 2 ดัชนี คือ Nikkei 225 และ TOPIX นอกจากตลาดหลักทรัพย์โตเกียวแล้ว ประเทศญี่ปุ่นยังมีตลาดหลักทรัพย์ขนาดใหญ่อีกหนึ่งแห่ง คือ ตลาดหลักทรัพย์โอซากะ ซึ่งในเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 มีการรวมกลุ่มของตลาดหลักทรัพย์ทั้งสอง เป็น กลุ่มตลาดหลักทรัพย์ญี่ปุ่น (Japan Exchange Group) นอกเหนือไปจากนี้ ตลาดหลักทรัพย์อื่น ๆ ของญี่ปุ่น ได้แก่ ตลาดหลักทรัพย์นาโงยะ, ฟูกูโอกะ และ ซัปโปโระ
ตลาดแรงงาน

ญี่ปุ่นเป็นหนึ่งในประเทศที่มีอัตราว่างงานอยู่ที่ระดับต่ำ อัตราว่างงานในญี่ปุ่น ณ สิ้นปี 2013 อยู่ที่ 3.7% ลดลงจากปี 2009 ที่เคยอยู่ที่ 5.2% อันเนื่องมาจากนโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจและฟื้นฟูอุตสาหกรรมในประเทศ  ในตัวเลขนี้ แม้แต่บุคคลที่ทำอาชีพเสริม(พาร์ทไทม์)ที่มีชั่วโมงการทำงานต่ำ ก็ไม่ถูกนับว่าเป็นบุคคลว่างงาน
ในปี 2008 แรงงานของญี่ปุ่นมีจำนวน 66 ล้านคน ในจำนวนนี้ 40% เป็นผู้หญิง ตลาดแรงงานของญี่ปุ่นกำลังอยู่ในภาวะหดตัวลงอย่างเรื่อย ๆ เป็นผลมาจากแรงงานส่วนใหญ่เริ่มมีอายุสูงขึ้นสู่วัยเกษียณ ในขณะที่แรงงานรุ่นใหม่ที่เข้ามาทดแทนก็ไม่เพียงพอ ปัญหาที่สำคัญนี้มีจุดเริ่มต้นมาจากอัตราการเกิดที่อยู่ในระดับต่ำมาก แม้ว่ารัฐบาลจะมีนโยบายอุดหนุนสวัสดิการแก่เด็กเกิดใหม่มากมาย แต่ไม่ได้ช่วยทำให้อัตราเกิดเพิ่มขึ้นตามเป้าแต่อย่างใด  ที่ผ่านมารัฐบาลญี่ปุ่นได้มีนโยบายใหม่ คือลดเงื่อนไขในการขอสัญชาติญี่ปุ่นแก่พลเมืองต่างประเทศ แต่นโยบายนี้ก็ยังไม่เป็นที่นิยมมากนัก
เศรษฐกิจ > เกษตรกรรม และประมง

ภาคการเกษตรของญี่ปุ่นมีสัดส่วนประมาณ 1.2% ของจีดีพีทั้งหมด ณ ปี 2561 จากการสำรวจพบว่าที่ดินของญี่ปุ่นเพียง 11.5% เท่านั้นที่เหมาะสำหรับการเพาะปลูกเนื่องจากขาดที่ดินทำกิน จึงมีการใช้ระบบระเบียงเพื่อทำการเกษตรในพื้นที่ขนาดเล็ก ซึ่งส่งผลให้ผลผลิตพืชผลต่อหน่วยพื้นที่สูงที่สุดในโลกโดยมีอัตราการพึ่งตนเองทางการเกษตรประมาณ 50% ณ ปี 2561 ภาคเกษตรกรรมขนาดเล็กของญี่ปุ่นได้รับเงินอุดหนุนและได้รับการคุ้มครองอย่างสูง มีความกังวลมากขึ้นเกี่ยวกับการทำฟาร์มเนื่องจากเกษตรกรมักเป็นผู้สูงวัยและมีความยากลำบากในการหาผู้สืบทอด
ญี่ปุ่นอยู่ในอันดับ 7 ของโลกในด้านปริมาณปลาที่จับได้คิดเป็น 3,167,610 ตันในปี 2559 ลดลงจากค่าเฉลี่ย 4,000,000 ตันต่อปีในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา ญี่ปุ่นเป็นแหล่งประมงที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลกและคิดเป็นเกือบ 15% ของจำนวนสัตว์น้ำที่จับได้ทั่วโลก ทำให้เกิดเสียงวิจารณ์ว่าการทำประมงของญี่ปุ่นทำให้ปริมาณปลาของโลกลดลง เช่น ปลาทูน่า ญี่ปุ่นยังจุดชนวนความขัดแย้งดังกล่าวด้วยการสนับสนุนการล่าวาฬอย่างถูกกฎหมาย
เศรษฐกิจ > การท่องเที่ยว

รัฐบาลญี่ปุ่นต้องการกระตุ้นเศรษฐกิจ ภาคการท่องเที่ยว โดยทางการญี่ปุ่นได้ดำเนินมาตรการยกเว้นวีซ่าท่องเที่ยวให้กับประเทศเป้าหมาย รวมถึงประเทศไทย กระแสไปท่องเที่ยวญี่ปุ่นน่าจะยังได้รับความนิยมในหมู่คนไทยอย่างต่อเนื่อง โดยมีแรงหนุนสำคัญ ๆ ทั้งจากมาตรการยกเว้นวีซ่าท่องเที่ยวที่ยังคงมีผลบังคับใช้ บวกกับกิจกรรมส่งเสริมการตลาดและโปรโมชั่นอัดแน่นจากธุรกิจที่เกี่ยวเนื่อง รวมถึงอานิสงส์ส่วนหนึ่งก็มาจากเงินเยนที่อ่อนค่า รวมทั้งสายการบินต้นทุนต่ำ ทำให้นักท่องเที่ยวเดินทางทัวร์ญี่ปุ่นมากขึ้นทุกปี
ญี่ปุ่นดึงดูดนักท่องเที่ยวต่างชาติ 31.9 ล้านคนในปี 2562 อยู่ในอันดับที่ 11 ของโลกในปี 2562 ในแง่จำนวนนักท่องเที่ยวขาเข้า และตามรายงานความสามารถในการแข่งขันด้านการเดินทางและการท่องเที่ยวปี 2560 จัดอันดับญี่ปุ่นเป็นอันดับ 4 จาก 141 ประเทศซึ่งสูงที่สุดในเอเชีย
เศรษฐกิจ > อุตสาหกรรมการผลิต

ญี่ปุ่นมีศักยภาพทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ และเป็นที่ตั้งของ "ผู้ผลิตยานยนต์ เครื่องมือกล เหล็กกล้าและโลหะรายใหญ่ที่สุดและก้าวหน้าทางเทคโนโลยีมากที่สุด" ภาคอุตสาหกรรมของญี่ปุ่นคิดเป็นประมาณ 27.5% ของจีดีพี การส่งออกของประเทศสูงเป็นอันดับสามของโลก ณ ปี 2562 ญี่ปุ่นเป็นผู้ผลิตรถยนต์รายใหญ่อันดับสามของโลก ณ ปี 2562 และเป็นที่ตั้งของโตโยต้า บริษัทรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก อีกทั้งยังเป็นประเทศต้นกำเนิดของบริษัทผู้ผลิตรถยนต์ 6 บริษัทจากผู้ผลิต 15 บริษัทที่ใหญ่ที่สุดของโลก อุตสาหกรรมต่อเรือของญี่ปุ่นเผชิญกับการแข่งขันจากเกาหลีใต้และจีน รัฐบาลออกนโยบายในปี 2563 ตั้งเป้าหมายให้เป็นอีกหนึ่งช่องทางการส่งออกที่เพิ่มกำไร
เศรษฐกิจ > วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี

ญี่ปุ่นเป็นประเทศแนวหน้าในการวิจัยทางด้านวิทยาศาสตร์โดยมีภาคเอกชนเป็นผู้ลงทุนหลัก ญี่ปุ่นมีจำนวนการขอสิทธิบัตรเป็นอันดับ 3 ของโลก ตัวอย่างของผลงานทางเทคโนโลยีของญี่ปุ่นที่สำคัญ ได้แก่อิเล็กทรอนิกส์ รถยนต์ เครื่องจักร วิศวกรรมด้านแผ่นดินไหวที่สร้างขึ้นมาเพื่ออยู่รอด สารเคมี สารกึ่งตัวนำ และเหล็ก เป็นต้น และเป็นผู้ผลิตสารกึ่งตัวนำ 7 บริษัทจาก 20 บริษัทที่ใหญ่ที่สุด
ญี่ปุ่นยังเป็นหนึ่งในผู้นำในการพัฒนาเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับสิ่งแวดล้อม รถยนต์ไฮบริด ซึ่งได้เทคโนโลยีมาจากเยอรมนี อังกฤษ และสหรัฐอเมริกา ของฮอนด้าและโตโยต้าเป็นที่ยอมรับว่าประหยัดพลังงานมากที่สุดและปล่อยควันเสียได้น้อย ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความพยายามของเทคโนโลยีระบบไฮบริด เชื้อเพลิง ญี่ปุ่นมีจำนวนสิทธิบัตรในด้านเซลล์เชื้อเพลิงเป็นอันดับหนึ่งของโลก
องค์การสำรวจอวกาศญี่ปุ่นเป็นหน่วยงานวิจัยและพัฒนางานด้านอวกาศ สังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์และจักรวาลวิทยาของญี่ปุ่น และเป็นหนึ่งในสมาชิกของโครงการความร่วมมือการสร้างสถานีอวกาศนานาชาติและโมดูลคิโบ มีกำหนดที่จะส่งขึ้นไปเพื่อต่อกับสถานีอวกาศนานาชาติในการขนด้วยกระสวยอวกาศใน พ.ศ. 2552 นอกจากนี้ญี่ปุ่นยังมีโครงการสำคัญมากมายรวมถึงการสำรวจอวกาศ และการสร้างฐานบนดวงจันทร์เพื่อส่งมนุษย์ไปสำรวจและทำภารกิจในปี 2573 ยานอวกาซเซลีนี เปิดตัวใน พ.ศ. 2550 ถือเป็นยานอวกาศลำที่สองของญี่ปุ่นที่ส่งขึ้นสู่ดวงจันทร์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับการกำเนิดและวิวัฒนาการของดวงจันทร์
ญี่ปุ่นยังเป็นหนึ่งในชาติผู้นำของโลกในด้านการผลิตหุ่นยนต์ โดยคิดเป็นสัดส่วนกว่า 55% ของจำนวนการผลิตทั่วโลก ญี่ปุ่นมีจำนวนนักวิจัยทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมากที่สุดเป็นอันดับสองของโลก คิดเป็นสัดส่วน 14 คนต่อพนักงาน 1,000 คน ญี่ปุ่นยังมีตลาดวิดีโอเกมที่ใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมหลัก สร้างรายได้ให้แก่ประเทศสูงถึง 9.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และในจำนวนนี้เป็นรายได้จากเกมมือถือสูงถึง 5.8 พันล้านดอลลาร์
แหล่งข้อมูลอื่น

รายงานทางเศรษฐกิจรายเดือน โดย สำนักงานคณะรัฐมนตรีญี่ปุ่น (ในภาษาอังกฤษ)
Why Are Japanese Wages So Sluggish? IMF Working paper โดย กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (ในภาษาอังกฤษ)
World Bank Trade Summary Statistics Japan 2012 โดย ธนาคารโลก (ในภาษาอังกฤษ)
อัตราการเติบโตของจีดีพีที่แท้จริง (หน่วยบริโภค) ตั้งแต่ ค.ศ. 1956 ถึง 2008
การเปลี่ยนแปลงของจีดีพีที่แท้จริง (น้ำเงิน) รายไตรมาส และอัตราการว่างงาน (แดง) ตั้งแต่ ค.ศ. 2000 ถึง 2010
ตลาดหลักทรัพย์โตเกียว เป็นตลาดหลักทรัพย์ที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลก
อัตราว่างงานของญี่ปุ่น (ปี 1953–2009)
นาข้าวในจังหวัดฟูกูชิมะ
รถยนต์ปลั๊กอินไฮบริดที่ผลิตโดยโตโยต้า ญี่ปุ่นเป็นผู้ผลิตรถยนต์รายใหญ่อันดับสามของโลก
หุ่นยนต์อาซิโมของฮอนด้า
โมดูลคิโบขององค์การสำรวจอวกาศญี่ปุ่น
สมหมาย ภาษี

| สมหมาย ภาษีม> ป.ช., ม.ว.ม., ร.จ.พ. |
| --- | --- |
สมหมาย ในปี พ.ศ. 2557

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ดำรงตำแหน่ง 30 สิงหาคม พ.ศ. 2557 – 19 สิงหาคม พ.ศ. 2558
นายกรัฐมนตรี: ประยุทธ์ จันทร์โอชา
รัฐมนตรีช่วย: วิสุทธิ์ ศรีสุพรรณ
ก่อนหน้า: กิตติรัตน์ ณ ระนอง
ถัดไป: อภิศักดิ์ ตันติวรวงศ์
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง
ดำรงตำแหน่ง 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 – 13 ธันวาคม พ.ศ. 2550
นายกรัฐมนตรี: สุรยุทธ์ จุลานนท์
รัฐมนตรีว่าการ: หม่อมราชวงศ์ปรีดิยาธร เทวกุล ฉลองภพ สุสังกร์กาญจน์
ก่อนหน้า: วราเทพ รัตนากร ไชยยศ สะสมทรัพย์
ถัดไป: ประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์ ระนองรักษ์ สุวรรณฉวี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 26 มิถุนายน พ.ศ. 2487 (80 ปี)
ศาสนา: พุทธ
คู่สมรส: นางโสภางค์ ภาษี
ลายมือชื่อ: 

สมหมาย ภาษี ประธานกรรมการด้านความยั่งยืน กำกับดูแลกิจการ และบริหารความเสี่ยง บริษัท กัลฟ์ เอ็นเนอร์จี ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ และอดีตรองปลัดกระทรวงการคลัง
ประวัติ

สมหมาย ภาษี เกิดเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2487 สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีเศรษฐศาสตร์บัณฑิต (เกียรตินิยมดี) ในปี พ.ศ. 2510 และปริญญาโทสาขาเดียวกัน ในปี พ.ศ. 2513 จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จากนั้นได้เข้าศึกษาปริญญาโทด้านการวางแผนและพัฒนา ที่มหาวิทยาลัยวานเดอร์บิวล์ ประเทศสหรัฐอเมริกา และหลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.) รุ่นที่ 37 จากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
การทำงาน

สมหมาย ภาษี เคยดำรงตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง (นายสมหมาย ฮุนตระกูล) เมื่อปี พ.ศ. 2524 จากนั้นได้เข้ามารับตำแหน่งรองผู้ว่าการฝ่ายบริหาร การทางพิเศษแห่งประเทศไทย ในระหว่างปี พ.ศ. 2525 - พ.ศ. 2528 จากนั้นจึงกลับเข้ารับราชการในกระทรวงการคลัง ในตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญด้านเงินกู้ ในปี พ.ศ. 2533 เป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานเศรษฐกิจการคลัง ในปี พ.ศ. 2537 เป็นผู้ตรวจราชการกระทรวง ผู้อำนวยการสำนักงานเศรษฐกิจการคลัง และก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งรองปลัดกระทรวงการคลัง ในปี พ.ศ. 2541 จนเกษียณอายุราชการ
สมหมาย ภาษี มีประสบการณ์ด้านการเงินการธนาคารโดยเคยเป็นประธานกรรมการบริหารธนาคารทหารไทย ในระหว่างปี พ.ศ. 2546 - 2549 นอกจากนี้สมหมายยังได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประธานกรรมการสายการบินนกแอร์ ตั้งแต่วันที่ 11 กันยายน 2560
สมหมาย ภาษี เข้ามารับตำแหน่งสำคัญในด้านการเงินการคลังอีกครั้ง เมื่อได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ ซึ่งจัดตั้งขึ้นหลังการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 แต่ต้องพ้นจากตำแหน่งตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยมาตรา 182 (3) เนื่องจากศาลอาญา พิพากษาเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ตัดสินจำคุก 2 ปี โดยไม่รอลงอาญา จากกรณีการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบในการสั่งพักงาน นายทัศพงษ์ วิชชุประภา ผู้บริหารบริษัท ไทยเดินเรือทะเล จำกัด เมื่อปี พ.ศ. 2547
ในปี พ.ศ. 2557 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา กระทั่งพ้นจากความเป็นรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2558
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2536 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)