stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วาโด
เหตุการณ์

5 พฤษภาคม ค.ศ. 708 (วาโดที่ 1, วันที่ 11 เดือน 4): มีการนำตัวอย่างทองแดงที่พึ่งค้นพบไปถวายต่อราชสำนักเก็มเม ซึ่งรับรู้อย่างเป็นทางการในฐานะ ทองแดงญี่ปุ่น
708 (วาโดที่ 1, เดือน 3): ฟูจิวาระ โนะ ฟูฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 藤原不比等; โรมาจิ: Fujiwara no Fuhito) ได้รับชื่อเป็น อูไดจิง (รัฐมนตรีฝ่ายขวา) ส่วนอิโซะ-คามิ มาโรกลายเป็น ซาไดจิง (รัฐมนตรีฝ่ายซ้าย)
709 (วาโดที่ 2, เดือน 3): เกิดการกบฏต่ออำนาจส่วนกลางที่แคว้นมุตสึและแคว้นเอจิโงะ มีการส่งกองทัพไปปราบกบฏ
709 (วาโดที่ 2, เดือน 5): บรรดาทูตจากชิลลาเดินทางมาถวายเครื่องบรรณาการ
710 (วาโดที่ 3, เดือน 3): จักรพรรดินีเก็มเมทรงสถาปนาที่ประทับอย่างเป็นทางการที่นาระ ซึ่งขณะนั้นรู้จักกันในชื่อ เฮโจเกียว
วาโดที่ 5, เดือน 1, วันที่ 28 (711): โอ โนะ ยาซูมาโระเขียนโคจิกิเสร็จ
712 (วาโดที่ 5): แคว้นมุตสึแยกจากแคว้นเดวะ
713 (วาโดที่ 6, เดือน 3): แคว้นทัมบะแยกจากแคว้นทังโงะ; แคว้นมิมาซากะแยกจากแคว้นบิเซ็ง และแคว้นฮีวงะแยกจากแคว้นโอซูมิ
วาโดที่ 6, เดือน 5, วันที่ 2 (713): พระราชกฤษฎีกาของจักรพรรดิให้เรียบเรียงฟูโดกิ
713 (าโดที่ 6): ขยายถนนที่ตัดผ่านแคว้นมิโนะกับแคว้นชินาโนะเพื่อรองรับนักเดินทาง และขยายถนนเพิ่มที่อำเภอคิโซะบริเวณจังหวัดนางาโนะในปัจจุบัน
หลังจักรพรรดินีเก็มเมย้ายที่ตั้งรัฐบาลไปที่นาระ สถานที่ตั้งบนภูเขายังคงเป็นเมืองหลวงอีก 7 ปี หลังครองราชย์เป็นเวลา 8 ปี จักรพรรดิเก็มเมจึงสละราชสมบัติแก่พระราชธิดา
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Hioki, Eigō. (2007). ญี่ปุ่น: 新・国史大年表. 第1卷; โรมาจิ: Shin kokushi dainenpyō. dai 1 kan ; Chronology of New National History, Vol. 1. Tōkyō: Kokusho Kankōkai. ISBN 9784336048264; OCLC 676118585
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01753-5; OCLC 58053128
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki of Kitabatake Chikafusa. New York: Columbia University Press.  ISBN 9780231049405; OCLC 6042764
แหล่งข้อมูลอื่น

National Diet Library, "The Japanese Calendar" -- historical overview plus illustrative images from library's collection
| ก่อนหน้า |  | วาโด |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เคอุง |  | ศักราช หรือ เน็งโง วาโด   (708–715) |  | เรกิ |
เหรียญวาโดไกจิง (和同開珎), คริสต์ศตวรรษที่ 8, ญี่ปุ่น
ร้านป่วนก๊วนหลุดโลก

| --- | --- |
ร้านป่วนก๊วนหลุดโลก
ร้านป่วนก๊วนหลุดโลก จากปกปฏิทินปี พ.ศ. 2554
WORKING!! (Wākingu)
แนว: สุขนาฏกรรมจินตนิยม, เสี้ยวชีวิต
มังงะ
เขียนโดย: คาริโนะ ทากัตสึ
สำนักพิมพ์: สแควร์เอนิกซ์
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: สยามอินเตอร์คอมิกส์
นิตยสาร: ยังกังกัง
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: มกราคม พ.ศ. 2548 – พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
จำนวนเล่ม: 13
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: โยชิมาซะ ฮิราอิเกะ
อำนวยการสร้างโดย: ฮิโรยูกิ ชิมิซุ ชุนซูเกะ ไซโต โทโมยูกิ ไซโต
เขียนบทโดย: โยชิมาซะ ฮิราอิเกะ
ดนตรีโดย: Monaca
สตูดิโอ: เอ-1 พิกเจอร์ส
เครือข่าย: Tokyo MX, STV, ytv
ฉาย:  4 เมษายน พ.ศ. 2553  –  26 มิถุนายน พ.ศ. 2553
ตอน: 13
อนิเมะโทรทัศน์
Working'!!
กำกับโดย: อัตสิชิ อตสึกิ
อำนวยการสร้างโดย: ฮิโรอากิ สึโนดะ (โยมิอูริทีวี) ฮิโรยูกิ ชิมิซุ (อนิเพล็กซ์) ชุนซูเกะ ไซโต (อนิเพล็กซ์) โทโมยูกิ ไซโต (โยมิอูริทีวี)
เขียนบทโดย: ทากาโอะ โยชิโอกะ
ดนตรีโดย: Monaca
สตูดิโอ: เอ-1 พิกเจอร์ส
เครือข่าย: Tokyo MX, โยมิอูริทีวี
ฉาย:  1 ตุลาคม พ.ศ. 2554  –  24 ธันวาคม พ.ศ. 2554
ตอน: 13
อนิเมะโทรทัศน์
Working!!!
กำกับโดย: ยูมิ คามากูระ
เขียนบทโดย: ทากาโอะ โยชิโอกะ
ดนตรีโดย: Monaca
สตูดิโอ: เอ-1 พิกเจอร์ส
เครือข่าย: Tokyo MX, โยมิอูริทีวี
ฉาย:  4 กรกฎาคม พ.ศ. 2558  –  26 ธันวาคม พ.ศ. 2558
ตอน: 14
มังงะ
Web-ban Working!!
เขียนโดย: คาริโนะ ทากัตสึ
สำนักพิมพ์: สแควร์เอนิกซ์
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 – 25 เมษายน พ.ศ. 2560
จำนวนเล่ม: 6
อนิเมะโทรทัศน์
WWW.Working!!
กำกับโดย: ยูมิ คามากูระ
เขียนบทโดย: ทากาโอะ โยชิโอกะ
ดนตรีโดย: มาซารุ โยโกยามะ
สตูดิโอ: เอ-1 พิกเจอร์ส
เครือข่าย: Tokyo MX
ฉาย:  1 ตุลาคม พ.ศ. 2559  –  24 ธันวาคม พ.ศ. 2559
ตอน: 13
ร้านป่วนก๊วนหลุดโลก หรือ ปิ๊งรักสาวนักเสิร์ฟ (ญี่ปุ่น: WORKING!!; โรมาจิ: Wākingu!!) เป็นซีรีส์มังงะสี่ช่องญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยคาริโนะ ทากัตสึ เรื่องราวเกี่ยวกับกิจกรรมของเหล่าพนักงานที่แปลกประหลาดในร้านอาหารแห่งหนึ่งในเครือร้านอาหารครอบครัววักนาเรีย ซีรีส์ตีพิมพ์ในนิตยสารยังกังกัง นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของบริษัทสแควร์เอนิกซ์ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2548 ถึงพฤศจิกายน พ.ศ. 2557 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ สแควร์เอนิกซ์วางจำน่ายดรามาซีดี 3 แผ่นตั้งแต่ พ.ศ. 2550 ถึง พ.ศ. 2552 ซึ่งเขียนบทโดยโชโงะ มูไก ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงสร้างโดยสตูดิโอเอ-1 พิกเจอร์ส กำกับโดบโยชิมาซะ ฮิราอิเกะ ออกอากาศ 3 ฤดูกาลในปี พ.ศ. 2553, พ.ศ. 2554 และ พ.ศ. 2558 ตามลำดับ
ซีรีส์มังงะร้านป่วนก๊วนหลุดโลกเป็นภาคแยกของซีรีส์เว็บคอมิกก่อนหน้าซึ่งก็มีชื่อว่า Working!! ภายหลังตีพิมพ์ในชื่อเรื่อง Web-ban Working!! มีฉากในร้านอาหารวักนาเรียอีกสาขาและเรื่องราวของตัวละครอีกกลุ่มหนึ่งต่างหาก ได้รับดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะในชื่อเรื่องว่า  WWW.Working!! ในปี พ.ศ. 2559
เรื่องย่อ

เรื่อง เวิร์กกิ้ง!! แบ่งออกเป็น 2 ส่วน โดยทั้ง 2 ส่วน เป็นร้านวักนาเรียคนละสาขากัน แต่มีความเกี่ยวข้องกันของตัวละคร แต่ละส่วนนั้นคือ
เรื่องย่อ > บทแมว

เป็นส่วนแรกที่เขียนขึ้น ปัจจุบันเผยแพร่อยู่ในเว็ปไซด์ของผู้เขียนในลักษณะการ์ตูนออนไลน์ และได้มีการตีพิมพ์วางจำหน่ายในรูปแบบออริจินอลโดจินชิ เรื่องย่อคือ ฮิงาชิดะ ไดสุเกะ เด็กหนุ่มผู้เรียนอยู่ในโรงเรียนเอกชนชื่อดัง กลับต้องมาหางานพิเศษทำ เพราะบริษัทของพ่อของเขาล้มละลาย ทำให้เขาจะไม่ได้ค่าขนมและเงินสำหรับรายจ่ายใดๆอีก ทำให้ต้องมาทำงานพิเศษในร้านอาหาร วักนาเรีย (Wagnaria) แต่ก็ต้องพบกับ มิยาโกชิ ฮานะ หัวหน้าพนักงานเสิร์ฟที่เถื่อนดิบ แต่เมื่อลูกค้ามา วิญญาณพนักงานเสิร์ฟจะเข้าสิง คอยฝึกงานให้ แถมยังต้องพบกับผู้ร่วมงานที่นิสัยพิลึกไม่เว้นแต่ละวันอีก ในภายหลังได้รับการจัดทำเป็นมังงะวางจำหน่ายในชื่อ WEB version WORKING !! โดยผู้เขียนได้ทำการวาดใหม่ทั้งหมด และถูกนำมาทำเป็นอนิเมะในชื่อ WWW.WORKING!!
เรื่องย่อ > บทสุนัข

เป็นบทที่รู้จักกันโดยทั่วไป และวางจำหน่ายในแบบมังงะและถูกทำเป็นอนิเมะ เรื่องย่อคือ ทาคานาชิ โซตะ ชายหนุ่มผู้ที่ชอบสิ่งของเล็กๆเป็นชีวิตจิตใจ ทั้งลูกแมว เด็กน้อย ไม่เว้นแม้แต่ ไรน้ำ ที่ต้องมาทำงานพิเศษในร้านอาหาร วักนาเรีย (Wagnaria) ตามคำเชิญชวนของ ทาเนะชิมะ โปปุระ ซึ่งเป็นรุ่นพี่โรงเรียนเดียวกับเขา แต่ตัวเล็กกว่าเขามาก แล้วด้วยความนิยมชมชอบของเขา เขาจึงตกลงทำงานพิเศษในร้านอาหารแห่งนี้ และต้องมาพบกับผู้ร่วมงานที่มีพฤติกรรมสุดแสนประหลาดกว่าคนทั่วไปนั่นเอง
ตัวละครหลัก

บทความหลัก: รายชื่อตัวละครในร้านป่วนก๊วนหลุดโลก
สื่อ > การ์ตูน

"เวิร์กกิ้ง!!" ปรากฏเนื้อหาการ์ตูนให้อ่านครั้งแรก บน เว็บไซด์อ่านการ์ตูนออนไลน์  ซึ่งวาดขึ้นโดย ทาคาทสึ คาริโนะ โดยตั้งชื่อเรื่องว่า Working!! โดยมีลักษณะเป็นเรื่องแบบ การ์ตูนสี่ช่องจบ หรือ 4Koma (ญี่ปุ่น: 四コマ; โรมาจิ: Yonkoma) เริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสารการ์ตูนเมื่อเดือน มกราคม พ.ศ. 2548 ชื่อว่า ยังกังกัง ของสำนักพิมพ์ สแควร์เอนิกซ์ ซึ่งร้านอาหารในการ์ตูนเรื่องนี้ที่อยู่บนเว็บไซด์อ่านการ์ตูนออนไลน์ กับ ในนิตยสารนั้นเรียกชื่อร้านเหมือนกัน คือ "วากานาเรีย"  และหลังจากตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูน ในวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 การ์ตูนดังกล่าวได้รวมเล่มเป็นหนังสือเล่มแรก    จนถึงวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2553 มีมาทั้งหมดแล้ว 7 เล่ม ซึ่งวางขายอยู่ในญี่ปุ่น
ทาคาทสึ นั้นได้เริ่มเขียนการ์ตูน Working!! เป็นรายปักษ์ ตั้งแต่วันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2552 เป็นต้นมา เผยแพร่ บนเว็บไซด์หลักของอนิเมะ เพื่อเป็นการฉลองที่การ์ตูนเรื่อง Working!! ได้ถูกนำมาทำเป็น อนิเมะ
สื่อ > ดราม่าซีดี

สแควร์เอนิกซ์ ได้ทำการออก ดราม่าซีดี ออกมาทั้งหมด 3 แผ่น โดยใช้ชื่อว่า "ยังกังกัง Book In CD Working!!" ซึ่งเขียนบทโดย มุไค โชโกะ โดยที่ตอนแรก ได้ออกวางจำหน่ายเมื่อ 25 มกราคม พ.ศ. 2550 ซึ่งมาพร้อมกับ หนังสือจำนวน 96 หน้า พร้อมกับการ์ตูนแถม ซึ่งมีอยู่ในบทด้วย  ส่วนตอนที่ 2 และ 3 ได้ออกวางขายเมื่อ 25 เมษายน พ.ศ. 2551 และ 25 มีนาคม พ.ศ. 2552 ตามลำดับ พร้อมกับหนังสือแถมมาด้วย
สื่อ > อนิเมะ

ด้านภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ได้ถูกสร้างขึ้นโดย เอ-1 พิกเจอร์ส โดยผู้กำกับ ฮิราอิเคะ โยชิมาสะ เริ่มถ่ายทอดในญี่ปุ่นเมื่อ 4 เมษายน พ.ศ. 2553 ทางช่อง Tokyo MX โดยที่ตอนแรกนั้นได้ฉายตอนแรกเป็นกรณีพิเศษออกทางโทรทัศน์เมื่อ 6 มีนาคม พ.ศ. 2553  ทาง Tokyo MX เช่นเดียวกัน  ซึ่งนักพากย์ที่พากย์อนิเมะ นั้น ต่างไปจากดราม่า ซีดี โดยสิ้นเชิง  โดยเพลงเปิดนั้น ชื่อว่า "Someone Else" ขับร้องโดย คานะ อะสึมิ, ซากิ ฟูจิตะ และ เอริ คิทามุระ เพลงปิดมีชื่อว่า "Heart no Edge ni Idomō Go to Heart Edge" (ญี่ปุ่น: ハートのエッジに挑もう Go to Heart Edge) ขับร้องโดย จุน ฟุคุยามะ, ไดสุเกะ โอโนะ และ ฮิโรชิ คามิยะ และเพลงปิดตอนที่ 9 มีชื่อว่า "Golden Day (ญี่ปุ่น: ゴールデン・デイ) ขับร้องโดย ซากิ ฟูจิตะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซด์ส่วนตัวของ ทาคาทสึ คาริโนะ (ญี่ปุ่น)
Working!! เก็บถาวร 2018-02-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ สแควร์เอนิกซ์ (ญี่ปุ่น)
WEB version WORKING !! เก็บถาวร 2016-12-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ สแควร์เอนิกซ์ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซด์หลักของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซด์หลักของอนิเมะภาค WWW.WORKING!! (ญี่ปุ่น)
ร้านป่วนก๊วนหลุดโลก (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
ร้านป่วนก๊วนหลุดโลก (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กร้านป่วนก๊วนหลุดโลก โดย คาริโนะ ทากัตสึ |
| --- | --- |
บทความ: ตัวละคร
นิตยสาร: Young Gangan (ญี่ปุ่น)
ฮิงาชิดะ ไดสุเกะ และมิยาโกชิ ฮานะ
(จากซ้าย)ทาเนะชิมะ โปปุระ ,อินามิ มาฮิรุ และ ทาคานาชิ โซตะ
กระถิน

| กระถิน |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
วงศ์ย่อย:: Mimosoideae
เผ่า:: Mimoseae
สกุล:: Leucaena
สปีชีส์:: L.  leucocephala
ชื่อทวินาม
Leucaena leucocephala (Lam.) de Wit

ชื่อพ้อง
 Leucaena glauca (L.) Benth.  Mimosa glauca L.  Acacia glauca Willd.
ฝักกระถิน
กระถิน (ชื่อวิทยาศาสตร์:  Leucaena leucocepphala; ใต้: สะตอเบา) เป็นไม้พุ่ม ใบประกอบ ดอกช่อ ดอกย่อยเป็นดอกสมบูรณ์เพศ ผลเป็นฝักแบน ยอดอ่อน ช่อดอกและฝักอ่อน ชาวกะเหรี่ยงกินสดกับน้ำพริก เมล็ดในฝักแก่ กินสดหรือลวกกินกับน้ำพริก ใบต้มให้หมูกิน
การเป็นพืชรุกราน

กระถิ่นเป็นพืชที่มีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วและขึ้นอย่างหนาแน่จนทำให้พืชท้องถิ่นไม่สามารถเจริญเติบโตได้และถูกเบียดออกไปกระถินถูกพิจารณาให้เป็น1ใน 100 สายพันธ์รุกรานที่ร้ายแรงของโลกโดย คณะกรรมการความอยู่รอดของสปีชีส์ของ สหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ (the Invasive Species Specialist Group of the IUCN Species Survival Commission) ในไทยพบขึ้นเป็นบริเวณกว้างในพื้นที่เปิดโล่ง พื้นที่ป่าถูกทำลาย ตั้งแต่ความแห้งแล้งสูงจนถึงพื้นที่ชุ่มชื้น มักขึ้นคลุมเพียงชนิดเดียว พบได้ทุกภาคของประเทศ ระบาดปานกลาง ในจังหวัดกาญจนบุรี นครราชสีมา เพชรบูรณ์ และพิษณุโลก และมีการระบาดน้อย ในจังหวัดราชบุรี สุพรรณบุรี สิงห์บุรี พระนครศรีอยุธยา ปทุมธานี นครสวรรค์ กำแพงเพชร ตาก ลำปาง ลำพูน และเชียงใหม่ เป็นต้น
อารมณ์ มีชัย

| อารมณ์ มีชัย |
| --- | --- |
เกิด: 24 มิถุนายน พ.ศ. 2487 จังหวัดนครศรีธรรมราช
เสียชีวิต: 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 โรงพยาบาลรามาธิบดี กรุงเทพมหานคร
สัญชาติ: ไทย
มีชื่อเสียงจาก: นักต่อสู้การเมืองภาคประชาชน และเป็นผู้เข้าร่วมพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย
บิดามารดา: นายเปลี่ยน กาญจนโอภาส   นางเพื่อม กาญจนโอภาส
นางอารมณ์ มีชัย อดีตครูชาวนครศรีธรรมราช นักต่อสู้การเมืองภาคประชาชน และเป็นผู้เข้าร่วมพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย นางอารมณ์เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2487 ที่ อ.หัวไทร จ.นครศรีธรรมราช เป็นบุตรของนายเปลี่ยน และนางเพื่อม กาญจนโอภาส
จบการศึกษาระดับปริญญาตรี    สาขา    ศึกษาศาสตร์บัณฑิต  จากวิทยาลัยครูนครศรีธรรมราช  เมื่อปี พ.ศ.  2520 ปริญญาโท    สาขา    ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง     เมื่อปี พ.ศ. 2542
นางอารมณ์รับราชการเป็นครูสอนภาษาอังกฤษมาโดยตลอดชีวิตราชการ  โดยเริ่มอาชีพตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 แม้ว่าฐานะทางบ้านอยู่ในขั้นร่ำรวย แต่ด้วยความที่ต้องการจะช่วยเหลือประชาชนคนยากคนจนให้อ่านออกเขียนได้เพื่อจะได้ไม่ถูกเอารัดเอาเปรียบ  โดยได้เป็นครูสอนภาษาอังกฤษในโรงเรียนมัธยมหลายแห่งใน จ.นครศรีธรรมราช โดยเฉพาะในพื้นที่เสี่ยงภัยจากการแทรกซึมของลัทธิคอมมิวนิสต์ อย่างไรก็ตาม จากการที่นางอารมณ์มีบทบาทในการนำชาวบ้านประท้วงเจ้าหน้าที่รัฐในเรื่องความไม่เป็นธรรมต่าง ๆ ทำให้ถูกย้ายเข้ามาสอนในกรุงเทพมหานครในช่วงปลายของการรับราชการครู แต่ก็ยังคงทำบทบาทการต่อสู้เพื่อความถูกต้องต่อไป รวมทั้งการขับไล่รัฐบาล พล.อ.สุจินดา คราประยูร ในเดือนพฤษภาคม ปี พ.ศ. 2535 ด้วย
เคยลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประจำ จ.นครศรีธรรมราช ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคความหวังใหม่ แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
จากบทบาทของความเป็นครูและความเป็นแม่ที่เข้มแข็ง ทำให้ได้รางวัลแม่ดีเด่นแห่งชาติ สาขาผู้เสียสละและทำคุณประโยชน์เพื่อสังคมปี พ.ศ. 2520 และยังเป็นครูต้นแบบด้านภาษาอังกฤษปี พ.ศ. 2540
นางอารมณ์ถูกตรวจพบว่าเป็นมะเร็งเต้านมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 โดยแพทย์ผู้รักษาบอกว่าจะมีชีวิตอยู่ได้เพียง 5 ปี แต่ในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 นางอารมณ์ได้เข้าร่วมมาโดยตลอด โดยขึ้นเวทีปราศรัยอย่างตรงไปตรงมา จนเป็นขวัญใจของผู้ชุมนุมคนหนึ่ง โดยเรียกกันว่า "แม่อารมณ์" หรือ "ครูอารมณ์"  แม้ร่างกายจะอ่อนแอเพราะต้องไปฉายแสงเป็นประจำทุกวันจันทร์
นางอารมณ์ปราศรัยเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2551 จากนั้นจึงได้งดไปเพื่อรักษาตัว แต่ก่อนหน้านั้นในวันที่ 29 สิงหาคม นางอารมณ์เป็นผู้หนึ่งที่ชุมนุมที่หน้ากองบัญชาการตำรวจนครบาลที่วังปารุสกวัน เพื่อทวงถามความเป็นธรรมที่ตำรวจบุกรื้อเวทีของผู้ชุมนุมที่สะพานมัฆวานในช่วงเที่ยงของวันเดียวกัน  ซึ่งนางอารมณ์ได้ถูกแก๊สน้ำตายิงมาจากภายในกองบัญชาการจนทำให้ร่างกายทรุดหนักเข้าไปอีก
นางอารมณ์เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในระยะสุดท้ายในเวลาประมาณ 4 ทุ่มเศษ ของวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี งานศพจัดขึ้นที่ศาลา 6 วัดโสมนัสราชวรวิหาร  มีบุคคลสำคัญมาร่วมงานมากมาย เช่น  แกนนำและแนวร่วมพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย, นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีพรรคประชาธิปัตย์หลายคน, หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร, นายวีระศักดิ์ โควสุรัตน์  อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา เป็นต้น
และได้รับพระราชทานเพลิงศพในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ปี  พ.ศ. 2552
ดิเรก อิงคนินันท์

| ดิเรก อิงคนินันท์ม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

ประธานศาลฎีกา คนที่ 42
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2556 – 30 กันยายน พ.ศ. 2558
ก่อนหน้า: ไพโรจน์ วายุภาพ
ถัดไป: วีระพล ตั้งสุวรรณ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 31 ตุลาคม พ.ศ. 2493 (74 ปี)
ศาสนา: พุทธ

ดิเรก อิงคนินันท์ (เกิด 31 ตุลาคม พ.ศ. 2493 ) ประธานศาลฎีกาคนที่ 42 เกิดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2493 สำเร็จการศึกษา นิติศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปี 2515 และเนติบัณฑิตไทย (สอบไล่ได้ลำดับที่ 1) จากสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา 2517
การทำงาน

รับราชการครั้งแรกเมื่อพ.ศ. 2520 ในตำแหน่งอัยการผู้ช่วย เลื่อนขึ้นเป็นผู้ช่วยผู้พิพากษา ได้เป็นผู้พิพากษาศาลจังหวัดกาฬสินธุ์ ผู้พิพากษาศาลจังหวัดพิษณุโลก ผู้พิพากษาศาลจังหวัดอ่างทอง ผู้พิพากษาศาลแขวงพระนครใต้ ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดเบตง ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลแขวงราชบุรี ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดราชบุรี ผู้พิพากษาศาลแรงงานกลาง ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลแขวงพระนครใต้ และผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลแพ่งกรุงเทพใต้ตามลำดับ ได้ทำงานในศาลฎีกาครั้งแรกเมื่อพ.ศ. 2537 ในตำแหน่งผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา ต่อมาย้ายไปเป็นรองอธิบดีผู้พิพากษาภาค 8 แล้วกลับมาทำงานในศาลอุธรณ์ในตำแหน่งผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลอุทธรณ์ภาค 9 ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลอุทธรณ์ และประธานแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวในศาลอุทธรณ์ภาค 6 ตามลำดับ ได้กลับมาทำงานในศาลฎีกาอีกครั้งเมื่อพ.ศ. 2548 เป็นผู้พิพากษาศาลฎีกา เลื่อนขึ้นเป็นผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา ประธานแผนกคดีแรงงานในศาลฎีกา และรองประธานศาลฎีกาตามลำดับ ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งประธานศาลฎีกา เมื่อพ.ศ. 2556 แทนไพโรจน์ วายุภาพ และได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นกรรมการกฤษฎีกาตั้งแต่ พ.ศ. 2558
รางวัลที่ได้รับ

ได้รับปริญญานิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ ประจำปีการศึกษา 2555 จากมหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2545 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
สุวิทย์ ธีรพงษ์

นายสุวิทย์ ธีรพงษ์ (23 กุมภาพันธ์ 2481) อดีตตุลาการศาลรัฐธรรมนูญแต่งตั้งจากผู้พิพากษาศาลฎีกา
การศึกษา

นิติศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เนติบัณฑิตไทย  สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่ง เนติบัณฑิตยสภา
การทำงาน

ผู้พิพากษาศาลฎีกา
ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา
รองประธานศาลฎีกา (พ.ศ. 2539)
ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ
อธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่ง
อธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งกรุงเทพใต้
อธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งธนบุรี
รองอธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ ภาค 1
อธิบดีผู้พิพากษา ภาค 6
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2530 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2532 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
จิระ บุญพจนสุนทร

จิระ บุญพจนสุนทร  เป็นตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ และอดีตกรรมการการเลือกตั้ง
การศึกษา

ปริญญาตรี คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เนติบัณฑิตไทย
รัฐศาสตร์มหาบัณฑิต (การเมืองการปกครอง) มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
หลักสูตรฝ่ายอำนวยการ โรงเรียนสงครามจิตวิทยา กองบัญชาการทหารสูงสุด รุ่นที่ 19
หลักสูตรนักบริหารระดับสูง (นบส.2) รุ่นที่ 15 สถาบันพัฒนาข้าราชการพลเรือน สำนักงาน ก.พ.
หลักสูตรการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตยสำหรับนักบริหารระดับสูงรุ่นที่ 5 (ปปร.5) สถาบันพระปกเกล้า
การทำงาน

ผู้พิพากษาศาลจังหวัดระยอง
หัวหน้ากองดำเนินคดีแพ่งและคดีอาญา  กรมบังคับคดี
ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดลำพูน
ผู้พิพากษาศาลอาญา
ผู้พิพากษาศาลแพ่ง
ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลแพ่ง
ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์
รองอธิบดีผู้พิพากษาศาลคดีเด็กและเยาวชนกลาง
ผู้พิพากษาศาลฎีกา
อธิบดีกรมบังคับคดี
ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะศาลในศาลฎีกา
อธิบดีผู้พิพากษาศาลเยาวชนและครอบครัวกลาง (เกษียณ 30 กันยายน 2540)
กรรมการ ป.ป.ป. (พ.ศ. 2540 - 2542)
กรรมการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน (ป.ป.ง.)
กรรมการการเลือกตั้ง (พ.ศ. 2540 - 2544)
ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ ผู้ทรงคุณวุฒิสาขานิติศาสตร์ (แทนนายประเสริฐ นาสกุล)
กรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2533 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2536 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
ถนนสุทธิสารวินิจฉัย

| ถนนสุทธิสารวินิจฉัย |
| --- | --- |
ถนนสุทธิสารวินิจฉัยช่วงทางแยกรัชดา-สุทธิสารถึงซอยเกตุนุติ
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 4.5 กิโลเมตร (2.8 ไมล์)
ประวัติ
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: กรุงเทพมหานคร
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงท้องถิ่น 
ถนนสุทธิสารวินิจฉัย หรือนิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า ถนนสุทธิสาร เป็นถนนที่ตั้งชื่อตามราชทินนามของเจ้าของที่ดินช่วงต้นถนน คือ พระสุทธิสารวินิจฉัย (มะลิ บุนนาค) ซึ่งทายาทและผู้อนุบาลของพระสุทธิสารวินิจฉัยได้ยกที่ดินให้ราชการตัดถนน เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่พระสุทธิสารวินิจฉัย
ถนนสายนี้มีจุดเริ่มต้นตั้งแต่ถนนพหลโยธินช่วงใกล้ทางแยกสะพานควายฟากทิศตะวันออก ตัดผ่านถนนวิภาวดีรังสิตที่ทางแยกสุทธิสารบริเวณหน้าสถานีดับเพลิงและกู้ภัยสุทธิสาร ตัดผ่านถนนรัชดาภิเษกที่ทางแยกรัชดา-สุทธิสาร และสิ้นสุดที่สะพานข้ามคลองลาดพร้าว โดยบรรจบกับซอยลาดพร้าว 64 แยก 4 (ซอยเกตุนุติ) รวมระยะทางทั้งสิ้น 4.5 กิโลเมตร ส่วนซอยต่าง ๆ ที่แยกจากถนนสุทธิสารวินิจฉัยในระยะ 500 เมตรแรกจากถนนพหลโยธิน ใช้ชื่อซอยว่า "ซอยสุทธิสารวินิจฉัย" จำนวน 3 ซอย ส่วนซอยในถนนช่วงพ้นระยะ 500 เมตรแรกจากถนนพหลโยธินเป็นต้นไป ใช้ชื่อซอยว่า ซอยอินทามระ มีจำนวน 59 ซอย โดยตั้งชื่อตามนามสกุลของพลตำรวจโท โต๊ะ อินทามระ หัวหน้ากองคลังของกรมตำรวจ ผู้ตัดถนนต่อจากถนนสุทธิสารวินิจฉัยเดิมเข้าสู่ที่ดินของกรมตำรวจ เพื่อพัฒนาที่ดินให้เป็นที่อยู่อาศัยของข้าราชการตำรวจในเวลานั้น
ปัจจุบัน ชื่อ "สุทธิสาร" และ "สุทธิสารวินิจฉัย" ได้ถูกนำไปใช้ในสถานที่ต่าง ๆ ที่ถนนตัดผ่าน ทั้งของทางราชการและเอกชน เช่น สถานีสุทธิสาร ในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล, สถานีตำรวจนครบาลสุทธิสาร เป็นต้น
ประวัติ

พระสุทธิสารวินิจฉัย (มะลิ บุนนาค) เจ้าของที่ดินซึ่งเป็นที่มาของชื่อถนนสุทธิสารวินิจฉัย
พลตำรวจโท โต๊ะ อินทามระ หัวหน้ากองคลังของกรมตำรวจ ณ ปี พ.ศ. 2499 ผู้เป็นที่มาของชื่อถนนและซอยอินทามระ
การตัดถนนสุทธิสารวินิจฉัยมีจุดเริ่มต้นเมื่อปี พ.ศ. 2499 กรมตำรวจได้มีโครงการจัดสรรที่ดินของกรมตำรวจบริเวณด้านข้างสถานีตำรวจนครบาลบางซื่อเพื่อพัฒนาเป็นที่อยู่อาศัยของข้าราชการตำรวจในเวลานั้น แต่เนื่องจากกรมตำรวจเป็นหน่วยงานราชการ จึงมีการมอบหมายให้พลตำรวจโท โต๊ะ อินทามระ หัวหน้ากองคลังของกรมตำรวจ เป็นผู้ดำเนินการพัฒนาที่ดิน เพื่อให้เกิดความสะดวกในการดำเนินการ
ในเวลานั้นที่ดินจัดสรรของกรมตำรวจยังไม่มีเส้นทางสู่ถนนสาธารณะ ที่ดินด้านทิศตะวันออกยังไม่มีถนนวิภาวดีรังสิต ส่วนที่ดินด้านทิศตะวันตกติดที่ดินของพระสุทธิสารวินิจฉัย (มะลิ บุนนาค) พลตำรวจเอก เผ่า ศรียานนท์ อธิบดีกรมตำรวจในขณะนั้นจึงได้เจรจากับศาสตราจารย์มารุต บุนนาค ทายาทผู้เป็นบุตรของพระสุทธิสารวินิจฉัย ขอซื้อที่ดินเพื่อเป็นทางออกสู่ถนนพหลโยธิน บุตรและธิดาทั้งสามของพระสุทธิสารวินิจฉัยจึงได้ตกลงยกที่ดินให้เป็นทางสาธารณะเพื่อเป็นทางออกสู่ถนนพหลโยธิน โดยขอให้ใช้ชื่อว่าถนนสุทธิสารวินิจฉัยตามราชทินนามของบิดาเพื่อเป็นอนุสรณ์
เมื่อได้รับมอบที่ดินตอนหน้าด้านทิศตะวันตกมาจากทายาทของพระสุทธิสารวินิจฉัยแล้ว กรมตำรวจจึงได้ดำเนินการตัดถนนเข้าสู่ที่ดินจัดสรรจนแล้วเสร็จ หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2503 ที่ประชุมคณะอนุกรรมการข้าราชการพลเรือน (อ.ก.พ.) ของกรมตำรวจ (สมัยจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ เป็นอธิบดีกรมตำรวจ) จึงได้มีมติให้ตั้งชื่อถนนตัดใหม่ในที่ดินจัดสรรของกรมตำรวจข้างสถานีตำรวจนครบาลบางซื่อ โดยให้แบ่งเป็นสองตอน คือ
ที่ดินตอนหน้าของพระสุทธิสารวินิจฉัย (มะลิ บุนนาค) ให้ตั้งชื่อว่า "ถนนสุทธิสารวินิจฉัย" มีระยะจากถนนพหลโยธิน (สะพานควาย) เข้าไป 500 เมตร
ที่ดินตอนหลังของกรมตำรวจ ให้ตั้งชื่อว่า "ถนนอินทามระ" ตามนามสกุลของพลตำรวจโท โต๊ะ อินทามระ หัวหน้ากองคลังของกรมตำรวจในขณะนั้น มีระยะต่อจากถนนสุทธิสารวินิจฉัยเป็นต้นไป
ภายหลังกรุงเทพมหานครได้ตัดถนนสุทธิสารวินิจฉัยเพิ่มเติมตั้งแต่ทางแยกรัชดา-สุทธิสาร ไปจนบรรจบกับซอยเกตุนุติ (ซอยลาดพร้าว 64) เมื่อ พ.ศ. 2524 ซึ่งถนนตัดใหม่ตั้งแต่แยกรัชดา-สุทธิสาร จนถึงคลองลาดพร้าวยังคงใช้ชื่อว่าถนนสุทธิสารวินิจฉัยเช่นเดิม ส่วนถนนตั้งแต่คลองลาดพร้าวจนถึงซอยเกตุนุติ (ลาดพร้าว 64) เป็นซอยลาดพร้าว 64 แยก 4
กรณีพิพาทเรื่องชื่อถนน

ในปี พ.ศ. 2547 กรุงเทพมหานครได้ดำเนินการปรับปรุงระบบเรียกชื่อถนน ตรอก ซอย ตามมาตรฐานสากลให้เหมือนกันทั้ง 50 เขต จึงได้เปลี่ยนชื่อถนนอินทามระให้เป็นชื่อถนนสุทธิสารวินิจฉัยตลอดทั้งสาย เนื่องจากกรุงเทพมหานครเห็นว่าประชาชนรู้จักแต่ชื่อถนนสุทธิสารวินิจฉัยมานานแล้ว แต่ยังคงชื่อซอยอินทามระทั้ง 59 ซอยไว้ตามเดิม นายกฤษฎา อินทามระ ทายาทของพลตำรวจโท โต๊ะ อินทามระ จึงได้ยื่นคำฟ้องต่อศาลปกครองเพื่อคัดค้านการดำเนินการดังกล่าวของทางกรุงเทพมหานคร
ในวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งยกฟ้องในกรณีที่มีผู้ฟ้องร้องให้กรุงเทพมหานครเปลี่ยนชื่อถนนเป็นชื่ออื่น โดยศาลปกครองได้พิจารณาข้อเท็จจริงของคดีแล้ว ปรากฏว่า ที่ดินนี้เป็นของ
นายจิรายุวัต บุนนาค ผู้อนุบาลพระสุทธิสารวินิจฉัย ได้ยกให้ทางราชการเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่พระสุทธิสารวินิจฉัย ส่วนที่ดินด้านในเป็นของกรมตำรวจเดิม ได้ใช้ชื่อสกุลของหัวหน้ากองคลังของกรมตำรวจในสมัยนั้น ส่งผลให้ถนนสายนี้มีชื่อเรียกเป็น 2 ชื่อ แต่หากพิจารณาจากสภาพพื้นที่ในขณะนั้น เชื่อได้ว่า ชื่ออื่นที่ใช้นั้นเป็นเพียงชื่อถนนที่เข้าสู่ที่ดินจัดสรรของกรมตำรวจเท่านั้น ไม่ใช่ถนนสายหลักในปัจจุบัน และในระบบทะเบียนของผู้อำนวยการเขตพญาไทและผู้อำนวยการเขตดินแดงได้ใช้ชื่อถนนสายนี้ว่าถนนสุทธิสารวินิจฉัยมานานแล้ว ศาลจึงพิจารณาจากประวัติความเป็นมาการได้มาของที่ดินเพื่อสร้างถนน เพื่อเป็นการเชิดชูชื่อเสียง เกียรติยศ เพื่อเป็นอนุสรณ์ความดีงามให้กับเจ้าของที่ดิน จึงตัดสินยกคำฟ้องที่มีผู้ฟ้องให้ใช้ชื่อถนนเป็นชื่ออื่นเสีย
ทายาทของพลตำรวจโท โต๊ะ อินทามระ ได้อุทธรณ์คำพิพากษาศาลปกครองกลางต่อศาลปกครองสูงสุดและมีการต่อสู้คดีกันอย่างต่อเนื่อง กระทั่งในวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ศาลปกครองสูงสุดได้มีคำพิพากษาให้กลับคำพิพากษาศาลปกครองกลาง ให้กรุงเทพมหานครและผู้ถูกฟ้องอื่น ๆ พิจารณาดำเนินการในเรื่องการกำหนดและเปลี่ยนแปลงชื่อถนนและซอยบริเวณถนนสุทธิสารวินิจฉัยและซอยอินทามระทั้ง 59 ซอยให้สอดคล้องกับข้อเท็จจริงและหลักเกณฑ์ของกฎหมายต่อไป ทั้งนี้ภายใน 180 วันนับแต่วันที่คดีถึงที่สุด เนื่องจากการดำเนินการของกรุงเทพมหานครไม่สอดคล้องกับข้อเท็จจริงตามประวัติทะเบียนถนน พ.ศ. 2503 อีกทั้งไม่เคยปรากฏว่า กรุงเทพมหานครเคยรวบรวมข้อมูลเรื่องนี้เพื่อสอบถามความคิดเห็นของประชาชนเกี่ยวกับการเปลี่ยนชื่อถนนดังกล่าว
หลังการตัดสินของศาลปกครองสูงสุด กรุงเทพมหานครตัดสินใจไม่เปลี่ยนชื่อถนนตามที่มีข้อพิพาท โดยอ้างว่าได้สำรวจความคิดเห็นประชาชนตามคำพิพากษาแล้ว แม้นายกฤษฎาจะยื่นฟ้องกรุงเทพมหานครอีกครั้งในข้อหาละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ แต่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ยกคำร้องเพราะยังไม่เข้าข่ายเป็นคดีที่มีความผิด ปัจจุบันคดีดังกล่าวยังอยู่ระหว่างการอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนสุทธิสารวินิจฉัย
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°47′22″N 100°34′09″E﻿ / ﻿13.789332°N 100.569146°E﻿ / 13.789332; 100.569146