stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แกรฟีน
ศักยภาพในการนำมาใช้งาน

แกรฟีนอยู่ในระหว่างการพัฒนาเพื่อนำไปใช้หลายอย่าง รวมถึง หน้าจอแสดงผล, วงจรไฟฟ้า, และเซลล์แสงอาทิตย์ ที่มีน้ำหนักเบา, บาง, ยืดหยุ่นแต่ยังคงทน  เช่นเดียวกับ การแพทย์, กระบวนการทางสารเคมีและอุตสาหกรรมต่างๆ
ในปี 2013 นักวิจัยแกรฟีนนำโดยศาสตราจารย์ Jari Kinaret จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยี Chalmers ของสวีเดน ได้รับทุนมูลค่า 1 พันล้านยูโร จากสหภาพยุโรปสำหรับการวิจัยต่อเนื่องในการพัฒนาแกรฟีน ในปีเดียวกัน สมาคมเรือธงแกรฟีนถูกจัดตั้งประกอบด้วย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยี Chalmers และ อีกเจ็ดมหาวิทยาลัยและศูนย์การวิจัยในยุโรป และ บริษัทโนเกียของฟินแลนด์ โนเกียยังได้ทำงานกับเทคโนโลยีแกรฟีนมาแล้วเป็นเวลาหลายปี
ศักยภาพในการนำมาใช้งาน > ทางการแพทย์

มีรายงานว่า แกรฟีนช่วยปรับปรุงปฏิกิริยาลูกโซ่พอลิเมอเรส หรือ PCR โดยการเพิ่ม ผลผลิตของดีเอ็นเอ การทดลองได้แสดงให้เห็นว่าการนำความร้อนที่โดดเด่นของแกรฟีน เป็นเหตุผลหลักที่อยู่เบื้องหลังผลลัพธ์ที่ได้นี้ นอกจากนี้ แกรฟีนยังให้ผลผลิตดีเอ็นเอ เทียบเท่ากับการควบคุมบวก ที่ลดลงถึง 65% ในรอบ PCR
ศักยภาพในการนำมาใช้งาน > แผงวงจรรวม

แกรฟีนมีคุณสมบัติในอุดมคติที่จะเป็นองค์ประกอบที่ดีของวงจรรวม  แกรฟีนมีตัวขนส่งกระแสไฟฟ้าที่มีความคล่องตัวสูง และคลื่นรบกวนต่ำ ทำให้มันถูกนำมาใช้เป็นช่องทางในทรานซิสเตอร์แบบ FET ปัญหาก็คือแผ่นแกรฟีนเดี่ยวจะยากที่จะผลิต และยิ่งยากที่จะผลิต เหนือพื้นผิวที่เหมาะสม  นักวิจัยกำลังมองหาวิธีการของการถ่ายโอนแผ่นกราฟีนเดี่ยวจาก แหล่งที่มาของมัน (การขัดด้วยกลไกบน SiO2/Si หรือการผลิตกราไฟต์ด้วยความร้อนของ พื้นผิว SiC) ลงบนพื้นผิวเป้าหมาย ในปี 2008 ทรานซิสเตอร์ที่เล็กที่สุดในเวลานั้น มีความหนาเพียงหนึ่งอะตอม, กว้าง 10 อะตอมทำจากแกรฟีน  ไอบีเอ็มประกาศในเดือน ธันวาคม 2008 ว่าได้ประดิษฐ์ทรานซิสเตอร์ทำจากแกรฟีน ทำงานที่ความถี่ GHz  ในเดือนพฤษภาคม 2009 ทรานซิสเตอร์ ชนิด n-type และ p -type ถูกประกาศว่าได้ถูกสร้างขึ้นด้วยแกรฟีน  วงจรรวมที่ทำงานด้วยแกรฟีนก็ยังถูกสาธิตให้เห็นด้วยตัวอินเวอร์เตอร์ ที่ทำงานเสิมกัน ประกอบด้วยทรานซิสเตอร์แกรฟีนที่เป็น p-type หนึ่งตัว และ n-type หนึ่งตัว  อย่างไรก็ตาม อินเวอร์เตอร์นี้ ให้โวลเตจเกนที่ต่ำมาก
ตามรายงานเดือน มกราคม 2010, แกรฟีนถูกสร้างขึ้นบนชั้นของ epitaxy บน SiC ใน ปริมาณและคุณภาพที่เหมาะสมสำหรับการผลิตวงจรรวมปริมาณมากๆ  ที่อุณหภูมิสูง, ควอนตัม ฮอลล์ เอฟเฟ็กสามารถวัดได้ในตัวอย่างเหล่านี้ ดูเพิ่มเติมที่ งานของ IBM ปี 2010 ในส่วนทรานซิสเตอร์ข้างต้น ในที่ซึ่ง 'โปรเซสเซอร์' ของทรานซิสเตอร์ 100 GHz ถูกสร้างขึ้นบนแผ่นแกรฟีนขนาด 2 นิ้ว (51 มม.)
ในเดือนมิถุนายน 2011, นักวิจัยของไอบีเอ็มประกาศว่าได้ประสบความสำเร็จในการสร้างวงจรรวมจากแกรฟีนเป็นครั้งแรก โดยสร้างเป็นตัวผสมวิทยุบรอดแบนด์  วงจรสามารถจัดการกับความถี่ได้ถึง 10 GHz และประสิทธิภาพการทำงานจะไม่ได้รับผลกระทบกับ อุณหภูมิที่สูงถึง 127 องศาเซลเซียส
ใน มิถุนายน 2013, วงจร oscillator วงแหวน 1.28 GHz ที่ใช้ทรานซิสเตอร์ 8 ตัวก็ถูกสร้างขึ้น
ศักยภาพในการนำมาใช้งาน > ทรานซิสเตอร์

แกรฟีนได้แสดงให้เห็นถึงการตอบสนองที่เด่นชัดกับสนามไฟฟ้าภายนอกที่ตั้งฉาก ซึ่งมีศักยภาพในการสร้างทรานซิสเตอร์แบบ FET เอกสารในปี 2004 กล่าวว่า FETs มีอัตราส่วน เปิดปิดอยู่ที่ ~ 30 ที่อุณหภูมิห้อง  เอกสารในปี 2006 ประกาศเรื่องทรานซิสเตอร์ FET ที่เป็นแกรฟีนทั้งตัวมีเกทอยู่ด้านข้าง อุปกรณ์แสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงที่ 2 % ที่อุณหภูมิแช่แข็ง FET ที่มีเกทด้านบนตัวแรก(อัตราการเปิดปิด <2) แสดงให้เห็นในปี 2007  nanoribbons Graphene อาจพิสูจน์โดยทั่วไปว่ามีความสามารถในการเป็นสารกึ่งตัวนำแทนซิลิกอน
เอกสารในปี 2008 แสดงให้เห็นถึง ผลของการสวิตชิ่งใหม่บนพื้นฐานของการเปลี่ยนแปลงทางเคมีที่ผันกลับของชั้นแกรฟีน ที่ให้อัตราการเปิดปิดที่มากขึ้นกว่าหกเท่า สวิทช์ที่กลับทางได้เหล่านี้อาจจะนำไปใช้กับเมมโมรี่แบบลบเลือน
ในปี 2009 นักวิจัยแสดงให้เห็นถึงลอจิกเกท สี่ประเภทที่แตกต่างกัน แต่ละประเภท ประกอบด้วยทรานซิสเตอร์ที่ใช้แกรฟีนเพียงตัวเดียว
การประยุกต์ใช้สำหรับวงจรเหล่านี้จะถูกจำกัดโดยโวลเตจเกนขนาดเล็กมาก โดยปกติแล้ว  สัญญาณเอาต์พุตน้อยกว่าสัญญาณอินพุทถึง 40 เท่า นอกจากนี้ยังไม่มีวงจรใดที่ทำงานที่ ความถี่สูงกว่า 25 kHz
ในปีเดียวกัน การจำลองเชิงตัวเลขแสดงให้เห็นว่าช่องว่างของแถบที่เหนี่ยวนำในทรานซิสเตอร์แบบ FET ที่เป็นแกรฟีนสองชั้น ไม่ได้มีขนาดใหญ่พอสำหรับทรานซิสเตอร์ ที่มีประสิทธิภาพสูงสำหรับการใช้งานดิจิทัล แต่สามารถจะเพียงพอสำหรับการใช้งานที่ แรงดันไฟฟ้าที่ต่ำเป็นพิเศษ เมื่อการใช้ประโยชน์จากสถาปัตยกรรม tunnel-FET
ในกุมภาพันธ์ 2010 นักวิจัยประกาศเรื่องทรานซิสเตอร์ที่มีการเปิด/ปิดด้วยอัตรา 100 กิกะเฮิรตซ์, ซึ่งไกลเกินอัตราของความพยายามก่อนหน้านี้และเกินความเร็วของทรานซิสเตอร์ ซิลิคอนที่มีความยาวเกทเท่ากัน อุปกรณ์ขนาด 240 นาโนเมตรนี้ถูกสร้างขึ้นมาด้วยอุปกรณ์ ที่ใช้ในการผลิตซิลิกอนธรรมดา
ในพฤศจิกายน 2011 นักวิจัยได้ใช้การพิมพ์อิงค์เจ็ท (การผลิตสารเติมแต่ง) เป็นวิธีการที่ใช้สำหรับการผลิตอุปกรณ์แกรฟีน
ในปี 2013 นักวิจัยแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการเคลื่อนตัวสูงของแกรฟีนในเครื่องตรวจจับ ที่ช่วยให้ความสามารถในการเลื่อกความถี่แถบกว้างในช่วงตั้งแต่ THz จนถึงช่วง IR (0.76-33THz) นักวิจัยอีกกลุ่มหนึ่งสร้างทรานซิสเตอร์ความเร็วสูงถึง Tara Hz ด้วยคุณ ลักษณะแบบ bistable ซึ่งหมายความว่าอุปกรณ์สามารถสลับระหว่างสองสถานะทางอิเล็กทรอนิกส์ด้วยตัวของมันเอง  อุปกรณ์ประกอบด้วยสองชั้นของแกรฟีนที่แยกจากกันโดยชั้นฉนวนของโบรอนไนไตรด์ หนาเพียงไม่กี่อะตอม  อิเล็กตรอนเคลื่อนที่ผ่านอุปสรรค นี้ได้โดยการขุดอุโมงค์ควอนตัม  ทรานซิสเตอร์ใหม่เหล่านี้แสดง "conductance ความแตกต่างเชิงลบ" โดยที่การไหลของกระแสไฟฟ้าจะเท่ากัน ที่แรงดันที่จ่ายให้สองแรงดันที่แตกต่างกัน
ศักยภาพในการนำมาใช้งาน > ขั้วนำไฟฟ้าที่โปร่งใส

แกรฟีนมีการนำไฟฟ้าสูงและมีความโปร่งใสทางแสงสูง ทำให้มันเป็นขั้วไฟฟ้าโปร่งใสที่จำเป็นสำหรับการใช้งานเช่น หน้าจอสัมผัส (อังกฤษ: touchscreen), จอแสดงผลแบบคริสตัลเหลว, เซลล์แสงอาทิตย์แบบอินทรีย์ และไดโอดเปล่งแสงแบบอินทรีย์ (อังกฤษ: Organic light-emitting diode)โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความแข็งแรงทางกลของแกรฟีน และความยืดหยุ่นเป็นข้อได้เปรียบ เมื่อเทียบกับอินเดียมดีบุกออกไซด์ ซึ่งเปราะ และแผ่นฟิล์มแกรฟีนอาจถูกทิ้งไว้ในดินให้เป็นอาหารของพืชต่อไป
แผ่นฟิล์มแกรฟีนไม่กี่เลเยอร์ที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ติดกันอย่างต่อเนื่องโปร่งใสและมีการนำกระแสสูงจะถูกผลิตโดยไอสารเคมีสะสมและนำมาใช้เป็น anodes สำหรับการประยุกต์ใช้ ในอุปกรณ์ไฟฟ้าโซลาร์เซลล์  ประสิทธิภาพในการแปลงพลังงาน (PCE) สูงถึง 1.71 %  ซึ่งเป็น 55.2 % ของ PCE ของอุปกรณ์ควบคุมบนพื้นฐานของอินเดียมทินออกไซด์
ไดโอดเปล่งแสงอินทรีย์ (OLEDs) ที่มี anodes เป็นแกรฟีนยังได้รับการสาธิตให้เห็นถึงประสิทธิภาพทางอิเล็กทรอนิกส์และทางออปติคอล ปรากฏว่าจะคล้ายกับอุปกรณ์ที่ทำด้วย อินเดียมดีบุกออกไซด์
อุปกรณ์ที่ทำจากคาร์บอนทั้งหมดที่เรียกว่าเซลล์ไฟฟ้าเคมีเปร่งแสง (LEC) ได้รับการสาธิต กับแกรฟีนที่ทำจากสารเคมี เพื่อเป็นแคโทดและ PEDOT โพลิเมอร์การนำไฟฟ้าเป็นขั้วบวก โดย Matyba กับพวก   อุปกรณ์นี้แตกต่างจากรุ่นก่อนซึ่งรุ่นนี้จะประกอบด้วยอโลหะ มีแต่ขั้วไฟฟ้าคาร์บอนเท่านั้น การใช้งานของแกรฟีนเป็นขั้วบวกใน LECs ก็ยังได้รับการยืนยันในสิ่งพิมพ์เดียวกัน
ศักยภาพในการนำมาใช้งาน > การกลั่นเอทานอล

เยื่อออกไซด์ของแกรฟีนยอมให้ไอน้ำซึมผ่านไปได้ แต่ไม่ยอมให้ของเหลวหรือแก๊สอื่นแม้แต่ฮีเลียมซึมผ่านได้  ปรากฏการณ์นี้ได้ถูกนำมาใช้ในการกลั่นวอดก้าในขั้นตอนต่อไปเพื่อให้ได้ความเข้มข้นของแอลกอฮอล์ที่สูงขึ้น ในห้องปฏิบัติการที่อุณหภูมิห้อง โดยไม่ต้องมีการใส่ความร้อนหรือสูญญากาศในวิธีการกลั่นแบบดั้งเดิม  การส่งเสริมการพัฒนา และการค้าของเยื่อดังกล่าวอาจปฏิวัติเศรษฐศาสตร์ของการผลิตเชื้อเพลิงชีวภาพและอุตสาหกรรมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
ศักยภาพในการนำมาใช้งาน > กระบวนการแยกเกลือออกจากน้ำ

การวิจัยแสดงให้เห็นว่าตัวกรองแกรฟีนจะมีประสิทธิภาพสูงกว่าเทคนิคอื่นๆอย่างมีนัยสำคัญ
ประวัติและการค้นพบ

ค.ศ.1947 P. R. Wallace  ได้ทำนายถึงโครงสร้างแถบพลังงานของแกรไฟต์ ในเชิงทฤษฎีด้วยวิธีการที่เรียกว่า Tight binding approximation โดยยังไม่พบได้จากการทดลอง จนกระทั่ง ค.ศ.2004 K. S. Novoselov, A. K. Geim และทีมงาน ได้พบการมีอยู่ของวัสดุยุคใหม่นี้ที่ชื่อ แกรฟีน เป็นผลให้  K. S. Novoselov และ A. K. Geim  ได้รับรางวัลโนเบล สาขาฟิสิกส์ ในปี2010
เคอร์เนลแพนิก

A kernel panic  message is displayed by an operating system upon detecting an internal system error from which it cannot recover.
อาการเคอร์เนลแพนิกที่เกิดขึ้นในอูบุนตู 13.04 (ลินุกซ์ 3.8) ซึ่งใช้งานผ่านโปรแกรมโอราเคิลวีเอ็มเวอร์ทวลบ็อกซ์
เคอร์เนลแพนิก (อังกฤษ: Kernel panic) คือความผิดพลาดร้ายแรงของระบบ โดยมากศัพท์นี้มักใช้กับระบบปฏิบัติการลินุกซ์ ความผิดพลาดนี้อาจเกิดจากหลายปัจจัย เช่น ระบบไฟล์เคอร์เนลเสียหาย, ฮาร์ดดิสก์เสียหาย, ความร้อนสูงเกินไป, เคอร์เนลมีปัญหา (จากการอัปเดตหรือแก้ไข) อาการเคอร์เนลแพนิกแสดงให้เห็นได้โดยเมื่อเกิดอาการจะแสดงบรรทัดคำสั่งเบื้องหลังการทำงานให้เห็น และแสดงรหัสข้อผิดพลาดของเคอร์เนลให้ดู
อาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย

บทความนี้เกี่ยวกับเรือของอังกฤษ สำหรับการอับปางของเรือลำนี้ ดูที่ การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย
| --- | --- |
อาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนียในปี ค.ศ. 1907
ประวัติ
สหราชอาณาจักร
ชื่อ: ลูซิเทเนีย
ตั้งชื่อตาม: ลูซีตานิอา
เจ้าของ:  คูนาร์ดไลน์
ท่าเรือจดทะเบียน: ลิเวอร์พูล, ประเทศอังกฤษ
เส้นทางเดินเรือ: ลิเวอร์พูล – ควีนส์ทาวน์ – นครนิวยอร์ก
อู่เรือ: จอห์นบราวน์แอนด์คอมปานี, ไคลดแบงก์, ประเทศสกอตแลนด์
Yard number: 367
ปล่อยเรือ: 17 สิงหาคม 1904
เดินเรือแรก: 7 มิถุนายน 1906
Christened: แมรี เลดีอินเวอร์ไคลด์
ส่งมอบเสร็จ: 26 สิงหาคม 1907
Maiden voyage: 7 กันยายน 1907
บริการ: 1907 – 1915
หยุดให้บริการ: 7 พฤษภาคม 1915
รหัสระบุ:  หมายเลขประจำเรือ: 124082  รหัสตัวอักษร HLJW    สัญญาณเรียกขานไร้สาย: MFA 
ความเป็นไป: ถูกตอร์ปิโดและอับปางโดยเรือดำน้ำเอสเอ็ม อู-20 ของเยอรมัน ในวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1915
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือเดินสมุทร
ขนาด (ตัน)::  31,550 ตันกรอส (GRT)  12,611 ตันเนต (NRT)
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  44,060 ลองตัน (44,767.0 ตัน)
ความยาว::  ทั้งหมด: 787 ฟุต (239.9 เมตร)  จดทะเบียน: 762.2 ฟุต (232.3 เมตร)
ความกว้าง::  87.8 ฟุต (26.8 เมตร)
ความสูง::  144 ฟุต (43.9 เมตร) จากกระดูกงูถึงปลายปล่องไฟ
กินน้ำลึก::  33.6 ฟุต (10.2 เมตร)
ความลึก::  56.6 ฟุต (17.3 เมตร)
ดาดฟ้า::  10 (6 ชั้นสำหรับผู้โดยสาร)
ระบบพลังงาน::  25 × หม้อไอน้ำแบบท่อไฟ  4 × กังหันไอน้ำพาร์สันส์ ขับเคลื่อนใบจักรโดยตรง กำลังรวม 76,000 แรงม้า (57 เมกะวัตต์)
ระบบขับเคลื่อน::  ตอนสร้าง: 4 × ใบจักร จักรละ 3 พวง  หลังปี 1909: 4 × ใบจักร จักรละ 4 พวง
ความเร็ว::  ปกติ: 24 นอต (44 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 28 ไมล์ต่อชั่วโมง) (1911–33)  สูงสุด: 26 นอต (48 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 30 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ความจุ::  ชั้นหนึ่ง 552 คน, ชั้นสอง 460 คน, ชั้นสาม 1,186 คน; รวม 2,198 คน
ลูกเรือ::  850 คน
หมายเหตุ::  เป็นเรือเดินสมุทรสัญชาติอังกฤษลำแรกที่มีปล่องไฟ 4 ต้น
อาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย (อังกฤษ: RMS Lusitania) เป็นเรือเดินสมุทรสัญชาติบริติชของสายการเดินเรือคูนาร์ด เคยเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกกระทั่งอาร์เอ็มเอส มอริเทเนียสร้างเสร็จในอีกสามเดือนต่อมา และได้รับบลูริบบันด์ รางวัลที่มอบให้แก่เรือที่เดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยเวลาเร็วที่สุดใน ค.ศ. 1908 ลูซิเทเนียอับปางในการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกครั้งที่ 202 ในวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1915 โดยเรือดำน้ำของเยอรมัน ห่างจากแหลมโอลด์เฮดออฟคินเซล ประเทศไอร์แลนด์ ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ 11 ไมล์ (18 กิโลเมตร) ทำให้มีผู้โดยสาร ลูกเรือ และผู้แอบขึ้นเรือเสียชีวิตจำนวน 1,197 คน การอับปางเกิดขึ้นก่อนสหรัฐจะประกาศสงครามต่อเยอรมนีประมาณสองปี แต่เหตุการณ์ดังกล่าวได้เพิ่มการสนับสนุนจากชาวอเมริกันภายในประเทศให้เข้าร่วมสงครามอย่างมีนัยสำคัญ
ชื่อลูซิเทเนียได้มาจากชื่อลูซีตานิอา มณฑลของโรมันโบราณซึ่งครอบคลุมอาณาบริเวณทั้งหมดที่เป็นประเทศโปรตุเกส รวมไปถึงภาคตะวันตกบางส่วนของประเทศสเปนในปัจจุบัน
ภูมิหลังและการสร้าง

คูนาร์ดสั่งต่อเรือลูซิเทเนียและมอริเทเนียเพื่อตอบสนองต่อการแข่งขันที่ทวีความรุนแรงขึ้นจากสายการเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกคู่แข่งอย่างนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์ (Norddeutscher Lloyd; NDL) และฮัมบวร์คอเมริคาไลน์ (Hamburg America Line; HAPAG) ของเยอรมันซึ่งมีเรือที่ใหญ่กว่า เร็วกว่า ทันสมัยกว่า และหรูหรากว่าคูนาร์ด และด้วยตำแหน่งที่ตั้งของท่าเรือในเยอรมนี ทำให้สามารถเข้าถึงตลาดการขนส่งผู้อพยพจากยุโรปไปยังอเมริกาเหนือซึ่งเป็นตลาดที่มีมูลค่าสูงได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่า เอ็สเอ็ส ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอ (SS Kaiser Wilhelm der Grosse) ของ NDL คว้าบลูริบบันด์มาจากอาร์เอ็มเอส คัมปาเนีย (RMS Campania) ของคูนาร์ดใน ค.ศ. 1897 ก่อนจะถูกเอ็สเอ็ส ด็อยทช์ลันท์ (SS Deutschland) ของ HAPAG แย่งไปใน ค.ศ. 1900 NDL แย่งรางวัลกลับคืนมาอย่างรวดเร็วใน ค.ศ. 1903 ด้วยเอ็สเอ็ส ไคเซอร์วิลเฮล์มที่ 2 (SS Kaiser Wilhelm II) และเอ็สเอ็ส โครนพรินซ์วิลเฮ็ล์ม (SS Kronprinz Wilhelm)
เจ. พี. มอร์แกน นักธุรกิจมหาเศรษฐีชาวอเมริกัน ได้ตัดสินใจลงทุนในธุรกิจเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกโดยก่อตั้งบริษัทใหม่ชื่อ อินเตอร์เนชั่นแนลเมอร์แคนไทล์มารีน (International Mercantile Marine; IMM) และใน ค.ศ. 1901 ได้เข้าซื้อกิจการบริษัทเฟรเดอริก เลย์แลนด์ แอนด์โค. (Frederick Leyland & Co.) ผู้ให้บริการขนส่งสินค้าของอังกฤษ และผู้ถือหุ้นใหญ่ของไวต์สตาร์ไลน์ (White Star Line) สายการเดินเรือของอังกฤษก่อนจะรวมบริษัทเหล่านั้นเข้ากับ IMM ต่อมาใน ค.ศ. 1902 IMM, NDL และ HAPAG ได้ร่วมกันก่อตั้ง "ชุมชนผลประโยชน์ร่วมกัน" เพื่อกำหนดราคาและปันส่วนแบ่งตลาดการเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกร่วมกัน นอกจากนี้พันธมิตรดังกล่าวยังได้เข้าซื้อหุ้นของบริษัทฮอลแลนด์อเมริกาไลน์ (Holland America Line) ของเนเธอร์แลนด์ในสัดส่วนร้อยละ 51 IMM ยื่นข้อเสนอซื้อกิจการของคูนาร์ดซึ่งเป็นคู่แข่งหลักในขณะนั้นร่วมกับบริษัทเฌเนราลทร็องซัตล็องติก (Compagnie Générale Transatlantique; CGT) ของฝรั่งเศส
ด้วยเหตุนี้ ลอร์ดอินเวอร์ไคลด์ ประธานคูนาร์ด จึงขอความช่วยเหลือจากรัฐบาลอังกฤษ เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่กองเรือโดยสารอังกฤษกำลังจะล่มสลาย อันจะนำไปสู่การเสียเกียรติภูมิของชาติและกระทบต่อปริมาณเรือสำรองที่ใช้เพื่อการสงคราม พวกเขาจึงยอมให้ความช่วยเหลือ ตามข้อตกลงที่ลงนามในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1903 คูนาร์ดได้รับเงินกู้จำนวน 2,600,000 ปอนด์เพื่อใช้ในการต่อเรือสองลำ โดยมีกำหนดชำระคืนภายใน 20 ปีด้วยอัตราดอกเบี้ยพิเศษร้อยละ 2.75 ทั้งสองลำจะได้รับเงินอุดหนุนประจำปีสำหรับการเดินเรือลำละ 75,000 ปอนด์ พร้อมทั้งสัญญาการขนส่งไปรษณีย์มูลค่า 68,000 ปอนด์ เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เรือเหล่านี้จะถูกต่อขึ้นตามแบบที่กระทรวงทหารเรือกำหนด เพื่อให้สามารถนำไปใช้เป็นเรือช่วยรบในยามสงครามได้
ประวัติ > งานเฉลิมฉลองฮัดสัน-ฟัลตัน

ลูซิเทเนียและเรือลำอื่น ๆ ได้เข้าร่วมงานเฉลิมฉลองฮัดสัน-ฟัลตัน ในนครนิวยอร์ก ที่จัดขึ้นตั้งแต่ปลายเดือนกันยายนถึงต้นเดือนตุลาคม ค.ศ. 1909 การเฉลิมฉลองดังกล่าวยังเป็นการจัดแสดงพาหนะชนิดต่าง ๆ ที่มีอยู่ในขณะนั้น โดยลูซิเทเนียเป็นตัวแทนของความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีเรือจักรไอน้ำที่ทันสมัยที่สุด พาหนะรูปแบบใหม่ที่ได้รับความนิยมอย่างมากในช่วงเวลานั้นคือเครื่องบิน โดยวิลเบอร์ ไรต์ได้นำเครื่องบินไรต์ฟลายเออร์ (Wright Flyer) มาสาธิตการบินบนเกาะกัฟเวอร์เนอส์ต่อหน้าชาวนิวยอร์กหลายล้านคนที่ไม่เคยเห็นเครื่องบินมาก่อน เที่ยวบินบางเที่ยวของไรต์บินผ่านเหนือลูซิเทเนียโดยตรง และปัจจุบันยังคงมีภาพถ่ายของลูซิเทเนียจากสัปดาห์นั้นหลงเหลืออยู่
คลื่นยักษ์

วันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1910 ลูซิเทเนียออกเดินทางจากลิเวอร์พูลมุ่งหน้าสู่นิวยอร์ก และหลังการเดินทางผ่านไปสองวัน เรือได้ประสบคลื่นยักษ์สูง 75 ฟุต (23 เมตร) การออกแบบหัวเรือทำให้เรือลำนี้สามารถผ่าคลื่นไปได้แทนที่จะไต่ขึ้นไปบนคลื่น อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้มาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่าย เนื่องจากคลื่นได้ซัดเข้าหัวเรือและกระแทกใส่สะพานเดินเรืออย่างจัง ผลจากเหตุการณ์ดังกล่าว ทำให้ดาดฟ้าหัวเรือได้รับความเสียหาย กระจกหน้าต่างสะพานเดินเรือแตก สะพานเดินเรือเคลื่อนไปทางท้ายเรือประมาณ 2 นิ้ว และทั้งดาดฟ้าและสะพานเดินเรือยุบตัวอย่างถาวรประมาณ 2 นิ้ว ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บและลูซิเทเนียก็ยังคงเดินทางต่อไปตามปกติ แม้จะมาถึงนครนิวยอร์กล่าช้าไปเพียงชั่วโมงและมีผู้โดยสารบางส่วนอยู่ในสภาพตื่นตระหนก
สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

เมื่อต่อเรือลูซิเทเนีย รัฐบาลอังกฤษได้ให้การสนับสนุนค่าใช้จ่ายในการต่อและเดินเรือด้วยเงื่อนไขว่าเรือลำดังกล่าวต้องสามารถดัดแปลงเป็นเรือพาณิชย์ติดอาวุธ (armed merchant cruiser) ได้หากจำเป็น นอกจากนี้ยังมีการออกแบบช่องเก็บของลับไว้สำหรับบรรทุกอาวุธและเครื่องกระสุน เมื่อสงครามปะทุขึ้น เรือลำนี้ก็ถูกพิจารณาให้กระทรวงทหารเรืออังกฤษขอใช้เป็นเรือพาณิชย์ติดอาวุธ และถูกบรรจุอยู่ในบัญชีรายชื่อเรือพาณิชย์ติดอาวุธของทางการ แม้ท้ายที่สุดแล้วลูซิเทเนียจะไม่ได้ถูกเรียกใช้เป็นเรือทหารหรือติดตั้งอาวุธก็ตาม แต่เรือลำนี้ก็ยังคงปรากฏอยู่ในบัญชีรายชื่อและถูกระบุว่าเป็นเรือพาณิชย์ติดอาวุธในหนังสือ Jane's All the World's Fighting Ships ฉบับปี ค.ศ. 1914 ร่วมกับมอริเทเนีย
แม้จะมีความพยายามอย่างล้มเหลวในการกำหนดกฎเกณฑ์อย่างเป็นทางการ (เช่น ปฏิญญาลอนดอนว่าด้วยกฎหมายแห่งสงครามทางเรือ ค.ศ. 1909) ก่อนเริ่มสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่ตามกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศแล้ว การปฏิบัติต่อเรือพลเรือนในยามสงครามนั้นอยู่ภายใต้กฎที่เรียกว่า "กฎเรือลาดตระเวน" (Cruiser Rules) ที่กำหนดให้ต้องรักษาชีวิตลูกเรือและผู้โดยสารเมื่อยึดหรือจมเรือ เว้นแต่ว่าด้วยเหตุจำเป็นทางทหารอย่างเร่งด่วนและไม่สามารถคาดการณ์ได้ที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของฝ่ายสงคราม (เช่น การต่อต้านอย่างรุนแรง) ทำให้ไม่สามารถทำได้
แม้จะมีกฎระเบียบเหล่านี้กำหนดอยู่ แต่เมื่อสงครามปะทุขึ้น ความวิตกกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของลูซิเทเนียและเรือขนาดใหญ่ลำอื่นก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก ในการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกจากตะวันตกไปตะวันออกครั้งแรกหลังเริ่มสงคราม เรือถูกทาสีเทาทั่วลำเพื่อเป็นการพรางตัวและทำให้ยากต่อการตรวจพบด้วยสายตา
เรือขนาดใหญ่จำนวนมากถูกนำไปเก็บไว้ในช่วง ค.ศ. 1914–1915 โดยมีสาเหตุหลักมาจากความต้องการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของผู้โดยสารลดลงและเพื่อเป็นการป้องกันความเสียหายที่อาจเกิดจากทุ่นระเบิดหรืออันตรายอื่น ในบรรดาเรือที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดเหล่านี้ บ้างถูกนำไปใช้เป็นเรือขนส่งกำลังพล ส่วนบางลำถูกดัดแปลงเป็นเรือพยาบาล แต่ลูซิเทเนียยังคงให้บริการเชิงพาณิชย์ต่อไป แม้จำนวนผู้จองตั๋วโดยสารในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวจะไม่สูงนัก แต่ยังคงเพียงพอที่จะทำให้เรือลำนี้ยังคงให้บริการแก่พลเรือนต่อไปได้ มีการดำเนินมาตรการประหยัดค่าใช้จ่าย หนึ่งในนั้นคือการปิดห้องหม้อไอน้ำหมายเลข 4 เพื่อประหยัดถ่านหินและค่าจ้างลูกเรือ เป็นผลให้ความเร็วสูงสุดของเรือลดลงจากเดิมที่เกิน 25 นอต (46 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 29 ไมล์ต่อชั่วโมง) เหลือเพียง 21 นอต (39 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 24 ไมล์ต่อชั่วโมง) เมื่อภัยคุกคามที่ปรากฏชัดลดน้อยลง จึงได้ยกเลิกการพรางตัวด้วยสีแบบพิเศษ ชื่อของเรือถูกเขียนด้วยสีทอง ปล่องไฟถูกทาสีใหม่เป็นสีประจำคูนาร์ด และโครงสร้างบนเรือก็ถูกทาสีขาวดังเดิม การเปลี่ยนแปลงอย่างหนึ่งคือการเพิ่มแถบสีบรอนซ์ทองรอบฐานโครงสร้างบนเหนือสีดำเล็กน้อย
ค.ศ. 1915

ต้น ค.ศ. 1915 เรือดำน้ำ ภัยคุกคามรูปแบบใหม่เริ่มปรากฏให้เห็นชัดเจน วันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1915 เยอรมนีประกาศให้บริเวณน่านน้ำรอบเกาะอังกฤษและไอร์แลนด์เป็นเขตสงคราม และตั้งแต่วันที่ 18 กุมภาพันธ์เป็นต้นไป เรือฝ่ายสัมพันธมิตรอยู่ในบริเวณดังกล่าวจะถูกจมโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า การดำเนินสงครามใต้น้ำครั้งนี้ไม่ได้เป็นการสงครามใต้น้ำแบบไร้ข้อจำกัดอย่างสมบูรณ์ เนื่องจากจะมีการพยายามเลี่ยงการจมเรือที่เป็นกลาง แต่เรือโดยสารของชาติศัตรูกลับถูกกำหนดเป็นเป้าหมาย แม้สหรัฐจะเรียกร้องให้มีการรับผิดชอบอย่างเคร่งครัดก็ตาม แท้จริงแล้วเนื่องจากอัตราความสำเร็จของเรืออูไม่เป็นไปตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ เยอรมันจึงผ่อนปรนกฎการปะทะในเดือนเมษายน ซึ่งส่งผลให้เกิดการกระทำที่อาจเรียกได้ว่าเป็น "ความผิดพลาด"
วันที่ 6 กุมภาพันธ์ ลูซิเทเนียเดินทางมาถึงลิเวอร์พูลด้วยการชักธงชาติสหรัฐซึ่งเป็นชาติที่เป็นกลาง โดยถูกชักขึ้นเมื่อเรือแล่นผ่านน่านน้ำทางตอนใต้ของประเทศไอร์แลนด์ การกระทำดังกล่าวได้ก่อให้เกิดความขัดแย้ง
ลูซิเทเนียมีกำหนดเดินทางถึงลิเวอร์พูลครั้งต่อไปในวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1915 กระทรวงทหารเรือได้ออกคำสั่งเฉพาะแก่ลูซิเทเนียเกี่ยวกับวิธีการเลี่ยงเรือดำน้ำ คำแนะนำดังกล่าวเป็นการเพิ่มเติมจากคำแนะนำฉบับก่อนหน้าที่ออกตามมาหลังการประกาศเขตสงครามที่ระบุว่า เรือควรพยายามหลบหลีกเรือดำน้ำหากเป็นไปได้ หรือแล่นเข้าหาเรือดำน้ำเพื่อบังคับให้มันดำลงใต้น้ำ บางฝ่ายโต้แย้งว่าคำแนะนำดังกล่าวอาจเป็นการละเมิดสิทธิของเรือภายใต้กฎเรือลาดตระเวน พลเรือเอก เฮนรี โอลิเวอร์ สั่งการให้เรือหลวงหลุยส์ (HMS Louis) และลาเวอร็อก (HMS Laverock) ออกไปคุ้มกันลูซิเทเนีย และได้เพิ่มมาตรการป้องกันโดยการส่งเรือหลวงไลออนส์ (HMS Lyons) เรือล่อของราชนาวีไปลาดตระเวนในอ่าวลิเวอร์พูล แต่ด้วยปัญหาในการสื่อสาร กัปตันแดเนียล ดาว จึงไม่สามารถติดต่อกับเรือพิฆาตได้ และตัดสินใจเดินทางต่อไปยังลิเวอร์พูลโดยไม่มีเรือคุ้มกัน
มีการเปลี่ยนระเบียบการของลูซิเทเนียบางอย่าง โดยมีคำสั่งห้ามชักธงใด ๆ ขณะอยู่ในเขตสงคราม นอกจากนี้ยังมีการเสนอว่าปล่องไฟเรือควรทาสีเทาเข้มเพื่อช่วยให้เรือมองเห็นได้ยากขึ้นเมื่อถูกเรือดำน้ำของศัตรูตรวจจับ อย่างไรก็ดี เป็นที่ชัดเจนว่าไม่สามารถปกปิดอัตลักษณ์ของลูซิเทเนียได้เพราะรูปลักษณ์ของเรือลำนี้เป็นที่รู้จักกันดี และไม่มีการลบชื่อเรือออกจากหัวเรือ กัปตันดาวถูกแทนที่ด้วยกัปตันวิลเลียม ทอมัส เทอร์เนอร์ ผู้ซึ่งเคยเป็นกัปตันเรือลูซิเทเนีย มอริเทเนีย และอาควิเทเนียมาแล้วในช่วงก่อนสงคราม
วันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1915 ลูซิเทเนียออกเดินทางจากลิเวอร์พูลเป็นการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกครั้งที่ 201 และเดินทางถึงนิวยอร์กในวันที่ 24 เมษายน ในวันที่ 22 เมษายน สถานเอกอัครราชทูตจักรวรรดิเยอรมันภายใต้การนำของโยฮันน์ ไฮน์ริช ฟอน แบร์นสตอร์ฟ ได้ส่งประกาศเตือนทั่วไปเกี่ยวกับการเดินทางไปยังหนังสือพิมพ์อเมริกัน 50 ฉบับ รวมถึงหนังสือพิมพ์ในนิวยอร์ก ซึ่งบังเอิญปรากฏในหนังสือพิมพ์ก่อนเรือออกเดินทางเพียงไม่นาน
เรือออกเดินทางจากท่าเทียบเรือ 54 ในนครนิวยอร์ก ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1915 เวลา 12:20 น. ซึ่งถือเป็นการเดินทางครั้งสุดท้าย เพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังออกเดินทาง หนังสือพิมพ์เดอะวอชิงตันไทมส์ ฉบับช่วงเย็นวันเสาร์ก็ได้ตีพิมพ์บทความสองบทลงบนหน้าหนึ่ง โดยทั้งสองบทความได้อ้างถึงประกาศเตือนที่เกิดขึ้นในวันก่อนหน้า
อับปาง

บทความหลัก: การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย
วันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1915 ลูซิเทเนียกำลังจะสิ้นสุดการเดินทางข้ามมหาสมุทรครั้งที่ 202 โดยมุ่งหน้าจากนิวยอร์กไปยังลิเวอร์พูล และมีกำหนดเข้าเทียบท่าที่ท่าเรือพรินส์แลนดิงสเตจ ในช่วงบ่ายวันเดียวกัน บนเรือมีผู้โดยสาร 1,264 คน ผู้แอบขึ้นเรือ 3 คน และลูกเรืออีก 693 คน รวมเป็นจำนวนทั้งสิ้น 1,960 คน เรือแล่นขนานชายฝั่งทางใต้ของไอร์แลนด์และอยู่ห่างจากแหลมโอลด์เฮดออฟคินเซลประมาณ 11 ไมล์ (18 กิโลเมตร) เมื่อเรือแล่นตัดหน้าเรือดำน้ำเอ็สเอ็ม อู-20 (SM U-20) ในเวลา 14:10 น. เรือเอก วัลเทอร์ ชวีเกอร์ ผู้บัญชาการเรือดำน้ำ ซึ่งอ้างว่าไม่สามารถระบุชนิดของเรือได้ ได้สั่งการให้ยิงตอร์ปิโดหนึ่งลูก รายงานระบุว่าตอร์ปิโดลูกดังกล่าวพุ่งชนลูซิเทเนียบริเวณหัวเรือด้านขวา หลังสะพานเดินเรือเล็กน้อย เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาก็เกิดการระเบิดครั้งที่สองขึ้นภายในตัวเรือลูซิเทเนียตรงจุดที่ถูกตอร์ปิโดโจมตี และเรือก็เริ่มจมลงอย่างรวดเร็ว โดยเอียงไปทางกราบขวาอย่างเห็นได้ชัด
ทันทีที่เกิดเหตุการณ์ ลูกเรือเร่งรีบกันปล่อยเรือชูชีพ แต่ด้วยสภาพของเรือที่กำลังจมลงอย่างรวดเร็วทำให้การใช้งานเรือชูชีพเป็นไปได้ยาก และในบางกรณีก็เป็นไปไม่ได้เลยเนื่องจากเรือเอียงมาก จากเรือชูชีพทั้งหมด 48 ลำ มีเพียง 6 ลำเท่านั้นที่สามารถปล่อยลงน้ำได้สำเร็จ ส่วนที่เหลืออีกหลายลำพลิกคว่ำและแตกเสียหาย หลังถูกตอร์ปิโดโจมตี 18 นาที เรือได้ทรงตัวและจมลง ณ พิกัด 51°24′45″N 08°32′52″W﻿ / ﻿51.41250°N 8.54778°W﻿ / 51.41250; -8.54778 โดยปล่องไฟและเสากระโดงเป็นส่วนสุดท้ายที่ลับจากสายตา จากผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมด 1,960 คนที่อยู่บนเรือขณะเกิดเหตุ มีผู้เสียชีวิตจำนวน 1,197 คน ในเวลาไม่กี่ชั่วโมงหลังเรือจม การกระทำอันกล้าหาญของทั้งผู้รอดชีวิตและทีมกู้ภัยชาวไอริชที่ได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือของลูซิเทเนียทำให้มีผู้รอดชีวิตทั้งหมด 767 คน แต่ในจำนวนนี้มีผู้เสียชีวิตจากอาการบาดเจ็บจากเหตุการณ์อีก 4 คน เรือหลวงจูโน (HMS Juno) ออกปฏิบัติการนอกเหนือจากนโยบายของราชนาวีเป็นระยะเวลาสั้น ๆ แต่ได้เลี้ยวกลับ เนื่องจากเข้าใจผิด (ตามรายงานเบื้องต้น) ว่าไม่มี "ความจำเป็นเร่งด่วน"
เมื่อรุ่งเช้ามาถึง ข่าวเกี่ยวกับความเสียหายครั้งใหญ่ก็แพร่สะพัดไปทั่วโลก แม้ผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่จากเหตุการณ์ดังกล่าวจะเป็นชาวอังกฤษหรือแคนาดา แต่การสูญเสียชาวอเมริกันจำนวน 128 คนในภัยพิบัติครั้งนี้ซึ่งรวมถึงเอลเบิร์ต ฮับเบิร์ด นักเขียนและผู้จัดพิมพ์, อัลเบิร์ต เคลย์ ไบลิก มหาเศรษฐีเจ้าของโรงแรมและผู้รับเหมาก่อสร้าง, ชาลส์ โฟรห์แมน ผู้ผลิตละครเวที, อัลเฟรด กวินน์ แวนเดอร์บิลต์ นักธุรกิจมหาเศรษฐี, และอัลเบิร์ต แอล. ฮอปกินส์ ประธานบริษัทต่อเรือนิวพอร์ตนิวส์ (Newport News Shipbuilding) ได้สร้างความโกรธแค้นให้แก่ชาวอเมริกันจำนวนมาก
หลังอับปาง > ครบรอบ 100 ปี

เพื่อเป็นการรำลึกถึงเหตุการณ์ลูซิเทเนียอับปางครบรอบ 100 ปี ในวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1915 กองเรือขนาดเล็กได้ออกเดินทางจากไอล์ออฟแมน ชาวประมง 7 คนจากไอล์ออฟแมนซึ่งเดินทางโดยเรือชื่อ เดอะแวนเดอเรอร์ (The Wanderer) ได้ช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากลูซิเทเนียได้ถึง 150 คน และได้รับเหรียญตราเพื่อเป็นเกียรติแก่การกระทำอันกล้าหาญ เหรียญตรา 2 เหรียญในจำนวนนี้สามารถชมได้ที่พิพิธภัณฑ์ลีซ ในพีล
วันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2015 มีการจัดงานครบรอบ 100 ปีเหตุการณ์ลูซิเทเนียอับปาง เพื่อเป็นการรำลึกถึงเหตุการณ์สำคัญในครั้งนี้ เอ็มเอส ควีนวิกตอเรีย (MS Queen Victoria) ของคูนาร์ดได้เดินทางไปยังคอร์ก ประเทศไอร์แลนด์
ซากเรือ

ซากเรือลูซิเทเนียถูกค้นพบในวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1935 ห่างจากประภาคารคินเซลไปทางใต้ 11 ไมล์ (18 กิโลเมตร) ซากเรืออยู่ในลักษณะเอียงไปทางกราบขวาประมาณ 30 องศา และจมอยู่ใต้น้ำลึกประมาณ 305 ฟุต (93 เมตร) ซากเรืออยู่ในสภาพทรุดโทรมอย่างหนักเนื่องจากแรงกระแทกที่เกิดขึ้นขณะเรือชนกับพื้นทะเล ประกอบกับแรงกระทำของกระแสน้ำในฤดูหนาวและการกัดกร่อนที่เกิดขึ้นในช่วงหลายทศวรรษนับตั้งแต่เรือจม กระดูกงูเรือโค้งผิดปกติ ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับความแข็งแรงที่ลดลงอันเนื่องมาจากการเสียส่วนโครงสร้างบน ความกว้างของลำตัวเรือลดลงเนื่องจากปล่องไฟหายไป คาดว่าเกิดจากการเสื่อมสภาพ
หัวเรือเป็นส่วนที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดของซากเรือ ส่วนท้ายเรือได้รับความเสียหายจากระเบิดน้ำลึก ใน ค.ศ. 1982 บริษัท โอเชียเนียริง อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด (Oceaneering International, Inc.) ได้ทำการถอดใบจักร 3 ใน 4 ใบ ออกจากซากเรือเพื่อนำไปจัดแสดง อย่างไรก็ตาม มีหนึ่งใบที่ถูกนำไปหลอม การสำรวจซากเรือลูซิเทเนียแสดงให้เห็นว่าเรือลำนี้เสื่อมสภาพเร็วกว่าไททานิกมากทั้งที่จมอยู่ในความลึกเพียง 305 ฟุต (93 เมตร) เมื่อเทียบกับไททานิกซึ่งจมอยู่ที่ความลึก 12,500 ฟุต (3,800 เมตร) ลูซิเทเนียปรากฏสภาพที่ทรุดโทรมกว่ามาก เพราะมีเศษอวนตกอยู่บนซากเรือ การใช้ระเบิดน้ำลึกทำลายซากเรือ และการดำเนินการกู้ซากเรือหลายครั้ง เป็นผลให้ซากเรืออยู่ในสภาพไม่เสถียรและมีความเสี่ยงที่จะพังทลายลงอย่างสมบูรณ์ในอนาคตอันใกล้ มีบทความทางวิชาการล่าสุดที่ศึกษาความเป็นไปได้ในการขึ้นทะเบียนซากเรือลำนี้ให้เป็นมรดกโลกภายใต้อนุสัญญาว่าด้วยมรดกโลก แม้ยังคงมีอุปสรรคในด้านกรรมสิทธิ์และการป้องกันไม่ให้ซากเรือเสื่อมสภาพลงไปอีก