stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มัคส์ บอร์น
ชีวิตนักศึกษา

เมื่อเขาอายุได้ 19 ปี ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเบรสเลา และได้เลือกเรียนสาขาวิทยาศาสตร์ตามความต้องการของบิดา ซึ่งในขณะนั้น กูลเยลโม มาร์โกนี ได้ประดิษฐ์วิทยุเป็นผลสำเร็จ และเมื่ออาจารย์ในห้องเรียนสาธิตการส่งคลื่นวิทยุ เขามีความสนใจทางด้านฟิสิกส์ทันที หลังจากนั้นเขาได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์ค และย้ายไปมหาวิทยาลัยซือริช เพราะประเพณีการศึกษาของเยอรมันในขณะนั้นไม่ส่งเสริมให้นักศึกษาเรียนที่เดียวตลอดชีวิตนักศึกษา ที่มหาวิทยาลัยซือริชเขาได้พบครูคณิตศาสตร์ที่เขาประทับใจชื่อ ฮัวร์วิทซ์ ต่อมาเขาได้ทราบว่านักปราชญ์ทางคณิตศาสตร์ที่มีชื่อเสียง คือ เฟลิคส์ ไคลน์, ดาฟิด ฮิลแบร์ท และ แฮร์มัน มิงค็อฟสกี สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน เขาจึงเดินทางไปเกิททิงเงินเพื่อศึกษากับปราชญ์ทางคณิตศาสตร์เหล่านั้นทันที
ชีวิตอาจารย์มหาวิทยาลัย

ขณะที่เขาเรียนอยู่ที่เกิททิงเงินนั้นฮิลแบร์ทรู้สึกประทับใจในความสามารถของเขามาก จึงให้เขาเป็นอาจารย์ผู้ช่วย โดยมอบหมายให้เขาเตรียมคำบรรยาย แต่สำหรับไคลน์ไม่ชอบเขาเท่าไหร่นักเพราะเขาขาดเรียนบ่อย ในช่วงเวลานั้นเขาเริ่มสนใจการใช้คณิตศาสตร์แก้ปัญหาทางด้านฟิสิกส์ ดังนั้นเขาจึงเลือกทำวิทยานิพนธ์ด้านทฤษฎีดาราศาสตร์กับ คาร์ล สวาซชิลด์ ในหัวข้อ "เสถียรภาพของระบบที่ยืดหยุ่น" เมื่ออายุได้ 25 ปีเขาสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาเอก แต่เมื่อเปรียบเทียบกับ พอล ดิแรก, แวร์เนอร์ ไฮเซินแบร์ค และ ว็อล์ฟกัง เพาลี แล้วนับว่าค่อนข้างช้า
ขณะศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน เขาได้รู้จักและติดต่อกับ Richard Courant, Erhard Schmidt และ Constantin Caratheodory และเมื่อสำเร็จการศึกษา เขาได้เดินทางไปอังกฤษ และได้เข้าฟังบรรยายของ Joseph Larmor และ เจ. เจ. ทอมสัน เขาชอบการบรรยายของ Thomson มาก แต่สำหรับการบรรยายของ Larmor เขาไม่ค่อยชอบเพราะฟังไม่ค่อยเข้าใจ เนื่องจาก Larmor ใช้สำเนียงไอริชในการบรรยาย
ค.ศ. 1909 เขาเดินทางกลับเยอรมันและร่วมงานกับ Minkowski (เคยเป็นอาจารย์ของบอร์น) และเมื่อ Minkowski เสียชีวิต เขาจึงรับตำแหน่งอาจารย์ที่ว่างลง และในขณะนั้นเขามีเพื่อนร่วมงานที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น Hermann Weyl และ Richard Courant เป็นต้น
ร่วมวิจัยจลนศาสตร์ของผลึก และแต่งงาน

หลังจากเขาเข้ารับตำแหน่งอาจารย์แล้ว เขาเข้าร่วมวิจัยจลนศาสตร์ของผลึกกับ ฟอน คาร์มัน (Von Karman) ผลการวิจัยพบว่าโครงสร้างของผลึกเป็นตัวกำหนดคุณสมบัติของพลังงานที่ปล่อยออกมา สูตร Born - Karman ที่คนทั้งสองพบจึงสามารถทำให้นักวิทยาศาสตร์ทราบพลังงานของผลึกที่ปล่อยออกมาได้
เมื่อเขาอายุได้ 31 ปี เขาได้เข้าพิธีสมรสกับ เฮทวิช เอเรนบวร์ค (Hedwig Ehrenburg) และอีก 1 ปีต่อมา เขาย้ายไปดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ดังนั้นเขาจึงมีโอกาสได้พบกับมัคส์ พลังค์ และอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ในยามว่างพวกเขาจะร่วมเล่นเปียโน และไวโอลินกัน โดยเขาทำงานอยู่ที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลินเป็นเวลา 5 ปี และในปี ค.ศ. 1921 เขาย้ายไปรับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์เชิงทฤษฎีที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน
ร่วมสร้างทฤษฎีควอนตัม

ค.ศ. 1926 เขาได้ร่วมงานกับว็อล์ฟกัง เพาลี และ แวร์เนอร์ ไฮเซินแบร์ค เพื่อสร้างทฤษฎีควอนตัม และเขาก็ได้พิสูจน์ให้ไฮเซินแบร์ค เห็นว่าคณิตศาสตร์ที่ไฮเซินแบร์คใช้นั้น คือ สิ่งที่นักคณิตศาสตร์เรียกว่า เมทริกซ์ (matrix) จากนั้นเขา Pascual Jordan และไฮเซินแบร์คได้ร่วมกันปรับปรุงทฤษฎีกลศาสตร์ควอนตัมที่ใช้เมทริกซ์ในการคำนวณให้เป็นระบบยิ่งขึ้น และผลที่ได้จากทฤษฎีนี้คือ ในโลกของอะตอม การทำนายผลต่างๆ จะอยู่ในลักษณะของโอกาสความเป็นไปได้ เช่น โอกาสการพบอิเล็กตรอน ณ ตำแหน่งต่างๆ จะขึ้นกับแอมพลิจูดของฟังก์ชันคลื่นที่ตำแหน่งและเวลานั้นๆ เป็นต้น
ถูกนาซีรุกราน

ค.ศ. 1933 เมื่อกองทัพนาซีของเยอรมันเรืองอำนาจ เขาถูกปลดจากตำแหน่งศาสตราจารย์ ถูกถอดคุณวุฒิปริญญาเอก และถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัย เนื่องจากเขามีเชื้อสายยิว เขาจึงหนีออกจากประเทศเยอรมนีไปอิตาลี และเดินทางต่อไปที่อังกฤษตามคำเชิญของ Lindeman เพื่อไปสอนที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ต่อมาลาออกรับตำแหน่งศาสตราจารย์ฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยเอดินบะระในสกอตแลนด์ เขาสอนอยู่ที่นี่นานถึง 17 ปี โดยทำหน้าที่สอนนักศึกษาในช่วงเช้า และทำงานวิจัยในช่วงบ่าย
เมื่อสงครามโลกสิ้นสุดลง เขาจึงเดินทางกลับมาที่เยอรมัน ซึ่งขณะนั้นเขามีอายุได้ 71 ปีแล้ว และได้บ้านที่ Bad Pyrmont คืน รวมทั้งได้รับตำแหน่งเป็นพลเมืองดีเด่นของเมืองเกิททิงเงินด้วย
ได้รับรางวัลโนเบล

ค.ศ. 1954 เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ร่วมกับวัลเทอร์ โบเทอ จากผลงานการสร้างทฤษฎีในกลศาสตร์ควอนตัม โดยเฉพาะจากการให้ความหมายของฟังก์ชันคลื่นในวิชานี้ และเงินรางวัลครึ่งหนึ่งแบ่งกับโบเทอ แม้ว่าจะเชี่ยวชาญด้านอะตอมและควอนตัม แต่เขาก็ไม่ได้เข้าร่วมโครงการแมนฮัตตันในการสร้างระเบิดปรมาณู เพราะเขาไม่เห็นด้วยกับการใช้วิทยาศาสตร์ในสงคราม และในด้านความเป็นครูนั้น เขามีลูกศิษย์ที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์หลายคน เช่น แวร์เนอร์ ไฮเซินแบร์ค (ค.ศ. 1932) ว็อล์ฟกัง เพาลี (ค.ศ. 1945) รวมทั้ง โรเบิร์ต ออพเพนไฮเมอร์ ผู้สร้างระเบิดปรมาณู และ เอ็ดเวิร์ด เทลเลอร์ ผู้สร้างระเบิดไฮโดรเจนด้วย เขาจึงเป็นอาจารย์ที่ได้รับรางวัลช้ากว่าศิษย์ และเป็นบุคคลที่ให้กำเนิดกลศาสตร์ควอนตัมคนสุดท้ายที่ได้รับรางวัลโนเบลอันทรงเกียรตินี้ ซึ่งก็ทำให้เขารู้สึกดี เพราะเมื่อ ชเรอดิงเงอร์ ไฮเซินแบร์ค และ ดิแรก ได้รับรางวัลโนเบลนั้น เขารู้สึกผิดหวังมากที่คณะกรรมการรางวัลไม่ได้เห็นความสำคัญของงานที่เขาทำ
เสียชีวิต

เขาเสียชีวิตที่เมืองเกิททิงเงิน ในวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1970 และศพถูกฝังที่นั่น โดยบนหลุมฝังศพมีการจารึกสมการว่า   pq-qp={h \over 2\pi i}I  ตามคำขอร้องของเขา เพราะเขาเป็นนักฟิสิกส์คนแรกที่พบกฎ commutation นี้ เมื่อ p, q เป็นเมทริกซ์ของโมเมนตัม และตำแหน่งของอนุภาคตามลำดับ h คือ ค่าคงตัวของพลังค์ และ i คือ รากที่สองของ -1 สำหรับเกียรติยศและผลงานอื่นๆ ของเขาคือ เป็น F. R. S. เมื่ออายุ 57 ปี ได้รับเหรียญ Hugh ของ Royal Society เมื่ออายุ 68 ปี และได้เขียนตำราหลายเล่ม เช่น Principles of Optics, Atomic Physics และ The Restless Universe เป็นต้น รวมทั้งได้ผลิตงานวิจัยรวม 360 เรื่อง
มีนีอาทัวร์วุนเดอร์ลันท์

| --- | --- |
ประเภท: บริษัทจำกัด
อุตสาหกรรม: โมเดลทางรถไฟ
ก่อตั้ง: ธันวาคม 2000; 23 ปีที่แล้ว (2000-12)
สำนักงานใหญ่: ฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี
พนักงาน: 270
เว็บไซต์: miniatur-wunderland.de
มีนีอาทัวร์วุนเดอร์ลันท์ (เยอรมัน: Miniatur Wunderland) เป็นห้องจัดแสดงโมเดลเมืองและทางรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ในเมืองฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี สร้างสรรค์ขึ้นโดยสองพี่น้องฝาแฝดเฟรเดอริคและเกริท เบราน์ (Frederik & Gerrit Braun) เริ่มเปิดให้เข้าชมเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2001 โดยปัจจุบัน โมเดลเมืองมีขนาดใหญ่กว่า 1,490 ตารางเมตร และมีรถไฟความยาวกว่า 15.4 กิโลเมตร ส่วนจัดแสดงแบ่งออกเป็น 9 โซน ด้วยพื้นที่จัดแสดงทั้งหมด 6,800 ตารางเมตร ทั้งนี้ คาดว่าโมเดลเมืองจะมีขนาดเพิ่มขึ้นเป็น 2,300 ตารางเมตรและมีโซนเพิ่มเป็น 14 โซนภายในปี 2020 ห้องจัดแสดงนี้มีค่าเข้าชม 15 ยูโรสำหรับผู้ใหญ่ และ 7.5 ยูโรสำหรับเด็ก
แหล่งข้อมูลอื่น

Miniatur Wunderland – official website in English
มีนีอาทัวร์วุนเดอร์ลันท์ ที่ยูทูบ
53°32′38″N 9°59′20″E﻿ / ﻿53.54389°N 9.98889°E﻿ / 53.54389; 9.98889
มิทเทิลฟรังเคิน

| มิทเทิลฟรังเคิน Mittelfranken |
| --- | --- |
ส่วนภูมิภาค
แผนที่ของรัฐBavaria แสดง เรกีรุงชเบเซิร์คมิทเทิลฟรังเคิน
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: ไบเอิร์น
ศูนย์กลาง: อันส์บัค
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7,245.70 ตร.กม. (2,797.58 ตร.ไมล์)
ประชากร (2008)
 • ทั้งหมด: 1,714,453 คน
 • ความหนาแน่น: 240 คน/ตร.กม. (610 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: regierung.mittelfranken.bayern.de
มิทเทิลฟรังเคิน (เยอรมัน: Mittelfranken) หรือชื่อในภาษาอังกฤษคือ มิดเดิลฟรังโกเนีย (อังกฤษ: Middle Franconia) เป็นหนึ่งในเจ็ดส่วนภูมิภาค (เรกีรุงชเบเซิร์ค) ของรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่บริเวณทางตะวันตกของรัฐบาวาเรีย บริเวณพรมแดนกับรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองอันส์บัค แต่เมืองใหญ่ที่สุดในเขตคือเมืองเนือร์นแบร์ก
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
Middle Franconia, described by a native Franconian resident เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กส่วนภูมิภาคในรัฐไบเอิร์น |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  โอเบอร์ไบเอิร์น  นีเดอร์ไบเอิร์น  โอเบิร์ฟฟัล์ซ  โอเบอร์ฟรังเคิน  มิทเทิลฟรังเคิน  อุนเทอร์ฟรังเคิน  ชวาเบิน  |  โอเบอร์ไบเอิร์น  นีเดอร์ไบเอิร์น  โอเบิร์ฟฟัล์ซ  โอเบอร์ฟรังเคิน  มิทเทิลฟรังเคิน  อุนเทอร์ฟรังเคิน  ชวาเบิน  |  |
มีเรียด

มีเรียด (อังกฤษ: Myriad, กรีกโบราณ: μυρίος, μυριάδες) หมายถึง "ไม่สามารถนับได้, อนันต์" เป็นคำในภาษากรีกโบราณสำหรับจำนวน 10,000 ในภาษาอังกฤษยุคใหม่ คำนี้หมายถึงจำนวนที่ใหญ่มากๆ จนไม่อาจระบุได้
มิชชาเอล ยุง

มิชชาเอล ยุง (เยอรมัน: Michael Jung) เกิดวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1982 ที่เมืองบาทโซเดิน ประเทศเยอรมนี เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวเยอรมัน ซึ่งในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เขาได้เข้าร่วมแข่งในรายการประเภททีมและประเภทบุคคล โดยเป็นผู้ชนะทั้งสองรายการ ณ วันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 ซึ่งเป็นวันเกิดครบรอบ 30 ปีของเขา มิชชาเอล ยุง ได้สร้างประวัติศาสตร์ในฐานะนักขี่ม้าคนแรกของยุโรป ที่เป็นแชมป์โลกและแชมป์โอลิมปิกในเวลาเดียวกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Kurzprotrait von Michael Jung (ARD-Mediathek, 3:13 min)[ลิงก์เสีย]
Starportrait bei der Deutschen Reiterlichen Vereinigung เก็บถาวร 2014-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Internetpräsenz der Familie Jung
Portrait von Michael Jung
| ด ค กแชมป์กีฬาขี่ม้าโอลิมปิกในการแข่งอีเวนติงประเภททีม |
| --- | --- |
 1912:  Nordlander, Adlercreutz, Casparsson,  Åminne (SWE)  1920:  Mörner, Lundström, von Braun,  Dyrsch (SWE)  1924:  van der Voort van Zijp, de Mortanges, de Kruijff,  Colenbrander (NED)  1928:  de Mortanges, de Kruijff, van der Voort van Zijp (NED)  1932:  Thomson, Chamberlin, Argo (USA)  1936:  ชตุบเบินดอร์ฟ, ลิพเพิร์ท, ฟ็อน วังเงินไฮม์ (GER)  1948:  Henry, Anderson, Thomson (USA)  1952:  von Blixen-Finecke, Stahre, Frölén (SWE)  1956:  Weldon, Rook, Hill (GBR)  1960:  Morgan, Lavis, Roycroft (AUS)  1964:  Checcoli, Angioni, Ravano (ITA)  1968:  Allhusen, Meade, Jones (GBR)  1972:  Meade, Gordon-Watson, Parker, Phillips (GBR)  1976:  Coffin, Plumb, Davidson, Tauskey (USA)  1980:  บลินอฟ, ซัลนิคอฟ, โวลคอฟ, โรโกชิน (URS)  1984:  Plumb, Stives, Fleischmann, Davidson (USA)  1988:  Erhorn, Baumann, Kaspareit, Ehrenbrink (FRG)  1992:  Green, Rolton, ฮอย, Ryan (AUS)  1996:  Schaeffer, Rolton, ฮอย, Dutton (AUS)  2000:  Dutton, ฮอย, Tinney, Ryan (AUS)  2004:  Boiteau, Lyard, Courrèges, Teulère, Touzaint (FRA)  2008:  Thomsen, Ostholt, Dibowski, Klimke, Romeike (GER)  2012:  Auffarth, ยุง, Klimke, Schrade, Thomsen (GER)  2016:  ลากวก, เลอมวน, นีกอลา, วาแล็ต (FRA) 
ในการแข่งขันอินแทร์นาทีออนนาเลสพฟิงชตตูร์เนียร์วีสบาเดน 2014
ชื่อของประเทศอินเดีย

อนุทวีปอินเดีย
สาธารณรัฐอินเดียมีชื่ออย่างสั้นสองชื่อทั้งในภาษาทางการและในการใช้งานในภาษาอังกฤษ "อินเดีย" และ "ภารตะ" ในมาตราหนึ่งของรัฐธรรมนูญอินเดียระบุว่า "อินเดีย ซึ่งคือภารตฺ พึงเป็นสหภาพแห่งรัฐ" ซึ่งตีความได้ว่า "อินเดีย" และ "ภารตะ" มีศักดิ์เท่ากันในฐานะชื่อโดยสั้นอย่างเป็นทางการของสาธารณรัฐอินเดีย
"ภารตะ", "ภารัต" หรือ "ภารตฺ" เป็นชื่อเรียกประเทศอินเดียในหลายภาษาทางการของอินเดีย เชื่อกันว่าได้มาจากชื่อของพระภรต บุตรของท้าวทุษยันต์ในมหาภารตะ หรือมาจากพระเจ้าภรตจักรวรรดิ บุตรของพระฤษภนาถในศาสนาเชน ส่วน "อินเดีย" มาจากชื่อของแม่น้ำสินธุ (ภาษาอังกฤษคือแม่น้ำอินดัส; Indus) และปรากฏใช้ในภาษากรีกตั้งแต่สมัยของเฮรอดอตัส (500 ปีก่อนคริสต์กาล) ก่อนจะปรากฏในภาษาอังกฤษเก่าอย่างน้อยในศตวรรษที่ 9
อินเดีย

คำในภาษาอังกฤษว่า "อินเดีย" มาจากภาษากรีกโบราณ: Ἰνδικά (อินดิกา) เช่นในงานเขียนของนักประวัติศาสตร์มิกาสธินีส (Indica) หรือจาก Indía (Ἰνδία) ผ่านทางการทับศัพท์เป็นภาษาละติน India
คำนี้มาจาก สินธุ (सिन्धु) ชื่อของแม่น้ำสินธุ และพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำ (ปัจจุบันคือแคว้นสินธ์ ในประเทศปากีสถาน) คำเทียบเท่าของ "สินธุ" ในภาษาเปอร์เซียเก่าคือ Hindu (ฮินดู) หลังกษัตริย์ดาริอัสที่หนึ่งปกครองสินธ์ได้ใน 516 ก่อนคริสต์กาล คำเทียบเท่าในตอนนั้นคือ Hinduš ในภาษาเปอร์เซียถูกนำมาใช้เรียกพื้นที่ด้านล่างของแม่น้ำสินธุ เป็นไปได้ว่า สกีลักซ์แห่งการ์ยานดาผู้เดินทางสำรวจพื้นที่แถบแม่น้ำสินธุให้แก่กษัตริย์เปอร์เซียนำชื่อนี้มาจากเปอร์เซียและส่งผ่านไปยังกรีก คำว่า Indos (Ἰνδός) เพื่อแทนแม่น้ำสินธุปรากฏในภูมิศาสตร์ของเฮรอดอตัส พยัญชนะธนิต /h/ ที่ตกไปในภาษากรีกอาจเป็นเพราะสำเนียงกรีกที่พูดในแถบเอเชียไมเนอร์ เฮรอดอตัสยังใช้คำว่า "Indian" ซึ่งดั้งเดิมเพื่อแทนผู้คนที่อาศัยอยู่ทางตอนล่างของแม่น้ำสินธุ ไปใช้แทนทั้งหมดที่อยู่ทางตะวันออกของเปอร์เซีย ทั้ง ๆ ที่เค้าไม่ทราบอะไรเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ในแถบนั้นด้วยซ้ำ
ฮินด์ / ฮินดูสถาน

บทความหลัก: ฮินดูสถาน
คำว่า ฮินดู (Hindū; เปอร์เซีย: هندو) และ ฮินด์ (Hind; เปอร์เซีย: هند) มาจากแม่น้ำสินธุ จักรพรรดิแห่งอาร์เคเมนิด ดาริอัสที่หนึ่งพิชิตลุ่มแม่น้ำสินธุได้ในราว 516 ปีก่อน ค.ศ. ช่วงที่ซึ่งคำเรียกสินธุอย่าง "Hindush" (𐏃𐎡𐎯𐎢𐏁, H-i-du-u-š) ถูกใช้เรียกพื้นที่ตอนล่างของแม่น้ำสินธุ ชื่อนี้ยังปรากฏในอียิปต์ ซึ่งพบจารึกว่า 𓉔𓈖𓂧𓍯𓇌 (H-n-d-wꜣ-y) บนรูปปั้นของดาริอัสที้หนึ่ง ราว 500 ปี ก่อน ค.ศ.
ในภาษาเปอร์เซียยุคกลาง คำต่อท้าย "สตาน" หรือ "สถาน" (-stān; เปอร์เซีย: ستان) ได้ถูกเติมเข้ามาเพื่อใช้เรียกประเทศหรือดินแดน เกิดเป็นคำว่า "ฮินดูสตาน" หรือ "ฮินดูสถาน" (Hindūstān) ดังที่ปรากฏเรียกว่า Hindūstān ในจารึก Naqsh-e-Rustam ของจักรพรรดิแห่งซาสซานิด ชาปุระที่หนึ่งเมื่อ ป. ค.ศ. 262
ส่วน "ฮินด์" (Hind) มาจากภาษาอาหรับ รูปย่อของ Al-Hind (الهند) ดังเช่นปรากฏในงานเชียนจากศตวรรษที่ 11 Tarikh Al-Hind ('ประวัติศาสตร์อินเดีย') และปรากฏใช้แทนที่อินเดียได้ในบางโอกาส เช่น ไจฮินด์ (ฮินดี: जय हिन्द; ไชหินท์ หรือ ชัยหินท์) หรือ ฮินดมหาสาคร หรือ หินทมหาสาคร (Hind Mahāsāgar; हिन्द महासागर) ชื่อเรียกมหาสมุทรอินเดียในภาษาฮินดีมาตรฐาน
ภารตะ

ภารตะถูกเลือกเป็นชื่อแทนของอินเดียในปี 1950
คำว่า ภารตะ (Bhārata) และรูปเกี่ยวเนื่อง ภารัต หรือ ภารตฺ และ ภารตวรรษ (Bhārata-varṣa หรือ Bharata-varsha) เข้าใจว่ามาจากชื่อของพระภรตในมหาภารตะ หรือพระเจ้าภรตจักรพรรดิในคติศาสนาเชน หลายปุราณะระบุว่าภารตะมาจากพระเจ้าภรตจักรพรรดิซึ่งเป็นบุตรของพระฤษภนาถ แต่บางปุราณะก็ระบุว่ามาจากภารตะ ซึ่งเป็นอีกชื่อหนึ่งของบรรพชนของพระฤษภนาถ นามว่าศรัทธาเทวมณู ส่วนปุราณะอื่น ๆ ระบุว่าภารตะเป็นชื่อเรียกของชนชาวภารตะ ผู้สืบทอดของพระภรต บุตรของท้าวทุษยันต์ในมหาภารตะ ตัวอย่างของปุราณะที่มีการกล่าวอ้าง เช่น
วิษณุปุราณะ:
ชมพูทวีป

บทความหลัก: ชมพูทวีป
เทียนจู๋

เทียนจู๋ (Tiānzhú) หรือ เท็นจิกุ (Tenjiku; จีน: 天竺 และญี่ปุ่น: 天竺; ดั้งเดิมออกเสียง xien-t'juk) เป็นชื่อดั้งเดิมในภาษาของเอเชียตะวันออก มาจากการทับศัพท์เป็นจีนของ Hindu ในภาษาเปอร์เซีย ซึ่งเป็นคำที่รับมาจาก Sindhu ในภาษาสันสกฤตอีกทอดหนึ่ง เทียนจูเป็นการทับศัพท์ Sindhu ในภาษาจีนหนึ่งในหลายแบบ คำอื่นเช่น จวนตู๋ (身毒 , Juāndú) ปรากฏในเอกสารฉื่อจี้ของซือหม่า เชียน และ เทียนตู่ (天篤 , Tiāndǔ) ในหนังสือประวัติศาสตร์ โฮ่วฮั่นชู (後漢書 , Hòu Hànshū) ส่วนคำว่าอิ้นเท่อเจีย (印特伽 , Yìntèjiā) หรือ Indəkka รับมาจากคำว่า Indaka ในภาษาคูชา (Kuchean) ซึ่งเป็นการทับศัพท์อีกทอดหนึ่งจากคำว่า Hindu
โฮดู

โฮดู (Hodu; ฮีบรู: הֹדּוּ; Hoddû) เป็นคำในภาษาฮีบรูไบเบิลใช้เรียกอินเดีย ปรากฏใน หนังสือเอสเธอร์ (ฮีบรู: מְגִלַּת אֶסְתֵּר, Megillat Esther) ของทานักค์ของยิว และพันธสัญญาเดิมของคริสต์ ในเอสเธอร์ 1:1 และ 8.9 บรรยายว่าอาหสุเอรัส (เซอร์ซีส) เป็นกษัตริย์แห่ง 127 แคว้น จาก Hodu (อินเดีย) ถึง เอธิโอเปีย.
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยประเทศอินเดีย
ประวัติศาสตร์อินเดีย
แม่น้ำสินธุ
ภารตมาตา
บรรณานุกรม

Eggermont, Pierre Herman Leonard (1975), Alexander's Campaigns in Sind and Baluchistan and the Siege of the Brahmin Town of Harmatelia, Peeters Publishers, ISBN 978-90-6186-037-2.
Ray, Niharranjan; Chattopadhyaya, Brajadulal, บ.ก. (2000), A Sourcebook of Indian Civilization, Orient Blackswan, ISBN 978-81-250-1871-1.
แหล่งข้อมูลอื่น

Lewis, B; Ménage, V L; Pellat, Ch; Schacht, J, บ.ก. (1971). "Hind". The Encyclopaedia of Islam. Ⅲ: H–Iram (New ed.). Leiden: E. J. Brill. OCLC 495469525.
อินเดีย ด้านล่างของที่ราบลุ่มแม่น้ำสินธุ (อินดัส) ในมุมมองโลกของเฮรอดอตัส
𓉔𓈖𓂧𓍯𓇌
H-n-d-wꜢ-y
"India" เขียนด้วยไฮโรกลิฟอียิปต์บนรูปปั้นของดาริอัสที่หนึ่ง ราว 500 ปีก่อน ค.ศ.
รูปปั้นพระเจ้าภรตจักรพรรติที่ศรวนเพโคล
ชื่อ Jambudīpasi ภาษาปรากฤตหมายถึง "อินเดีย" (อักษรพราหมี) ในสหัสรัม (จารึก Minor Rock Edict ของพระเจ้าอโศก), ประมาณ 250 ปีก่อนพุทธกาล
มันเฟรท ร็อมเมิล

| มันเฟรท ร็อมเมิล |
| --- | --- |
มันเฟรท ร็อมเมิล ในปี ค.ศ. 2004

นายกเทศมนตรีเมืองชตุทการ์ท
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1974 – ค.ศ. 1996
ก่อนหน้า: อาร์นุล์ฟ เคล็ท
ถัดไป: ว็อล์ฟกัง ชูสเทอร์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 24 ธันวาคม ค.ศ. 1928(1928-12-24) ชตุทการ์ท สาธารณรัฐไวมาร์
เสียชีวิต: 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013(2013-11-07) (84 ปี) ชตุทการ์ท ประเทศเยอรมนี
พรรคการเมือง: พรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน
คู่สมรส: ลีเซอล็อทเทอ ไดเบอร์ (สมรส 1954–2013)
บุตร: คาเทอรีเนอ
อาชีพ: นักกฎหมาย

มันเฟรท ร็อมเมิล (เยอรมัน: Manfred Rommel; 24 ธันวาคม ค.ศ. 1928 – 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมันของพรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน ซึ่งทำหน้าที่เป็นนายกเทศมนตรีเมืองชตุทการ์ทตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974 ถึง 1996 นโยบายของร็อมเมิลได้รับการอธิบายว่าใจกว้างและเสรีนิยม และเขาเป็นหนึ่งในนักการเมืองที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในเขตเทศบาลเมืองในประเทศเยอรมนี เขาเป็นผู้รับเกียรติยศจากต่างประเทศเป็นจำนวนมาก เขาเป็นบุตรชายคนเดียวของจอมพลแอร์วีน ร็อมเมิล กับลูซีอา มารีอา ม็อลลิน ผู้เป็นมารดา (ค.ศ. 1894–1971) และมีส่วนทำให้เกิดการสถาปนาพิพิธภัณฑ์ในเกียรติยศของผู้เป็นบิดา เขาเป็นที่รู้จักสำหรับมิตรภาพของเขากับลูกของสองฝ่ายตรงข้ามหลักทางทหารของพ่อเขา หนึ่งในนั้นคือเดวิด มอนต์โกเมอรี
ความเป็นมาและครอบครัว

ร็อมเมิลเกิดในชตุทการ์ท และเข้ารับราชการเป็นลุฟท์วัฟเฟินเฮ็ลเฟอร์ (ผู้ช่วยกองทัพอากาศ) เมื่ออายุ 14 ปี โดยทำงานในกองปืนใหญ่ต้านอากาศยาน เขาพิจารณาที่จะเข้าร่วมวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส แต่พ่อของเขาคัดค้าน เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1944 เขาอยู่ที่บ้านพ่อแม่ของเขาเมื่อพ่อของเขาถูกนำตัวออกไปและถูกบังคับให้ฆ่าตัวตายเพราะถูกกล่าวหาว่าสมรู้ร่วมคิดในแผนลับ 20 กรกฎาคมเพื่อลอบสังหารอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ซึ่งพรรณาต่อสาธารณชนในฐานะความตายที่เกิดขึ้นจากการทำสงคราม ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 ร็อมเมิลถูกไล่ออกจากงานกองทัพอากาศและในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 เขาถูกเกณฑ์ทหารสู่ราชการหน่วยทหารไรชส์อาร์ไบทซ์ดีนสท์ อยู่ในเมืองรีทลิงเงินใกล้ ๆ ปลายเดือนเมษายน ทันทีก่อนที่กองทัพบกที่หนึ่งเข้ายึดครอง เขาได้ถูกทอดทิ้ง เขาถูกจับเป็นเชลยศึก โดยได้เปิดเผยความจริงเกี่ยวกับการตายของพ่อของเขา และถูกสอบปากคำโดยนายพลฌ็อง เดอ ลัทร์ เดอ ตาซีญี
ชีวิตหลังสงครามและอาชีพ

ในปี ค.ศ. 1947 เขาได้รับอบีทัวร์ขณะศึกษาอยู่ที่บีเบอรัคอันแดร์ริส และไปศึกษากฎหมายที่มหาวิทยาลัยทือบิงเงิน เขาแต่งงานกับลีเซอล็อทเทอในปี ค.ศ. 1954 และมีลูกสาวชื่อคาเทอรีเนอ หลังจากยุติการทำงานในฐานะนักกฎหมาย ในปี ค.ศ. 1956 ร็อมเมิลเข้าข้าราชการพลเรือนและต่อมาได้กลายเป็นเลขานุการของรัฐในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
ในปี ค.ศ. 1974 ร็อมเมิลสืบตำแหน่งต่อจากอาร์นุล์ฟ เคล็ท ในฐานะโอเบอร์เบือร์เกอร์ไมส์เทอร์ (เทียบเท่ากับนายกเทศมนตรี) ของชตุทการ์ทโดยชนะ 58.5 เปอร์เซนต์ของคะแนนเสียงในรอบที่สองของการเลือกตั้ง ซึ่งเอาชนะเพเทอร์ ค็อนราดี จากพรรคประชาธิปไตยสังคมแห่งเยอรมนี เขาได้รับการเลือกตั้งใหม่หลังจากรอบแรกของการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1982  โดยมีคะแนนเสียงถึง 69.8 เปอร์เซนต์ และในปี 2533 มีคะแนนเสียงถึง 71.7 เปอร์เซนต์ของการลงคะแนนเสียง ในฐานะนายกเทศมนตรีเมืองชตุทการ์ท เขายังเป็นที่รู้จักสำหรับความพยายามของเขาที่จะให้กลุ่มกองทัพแดงเยอรมันผู้ก่อการร้ายผู้ที่ได้ฆ่าตัวตายที่เรือนจำชตัมไฮม์-ชตุทการ์ทได้รับการฝังศพที่เหมาะสม แม้จะมีความกังวลว่าหลุมฝังศพจะกลายเป็นจุดเดินทางของพวกการเมืองฝ่ายซ้ายหัวรุนแรง
ระหว่างการเป็นโอเบอร์เบือร์เกอร์ไมส์เทอร์เมืองชตุทการ์ท ร็อมเมิลเริ่มต้นมิตรภาพที่ได้รับการเผยแพร่อย่างแพร่หลายกับพลตรีกองทัพบกสหรัฐจอร์จ แพ็ทตันที่ 4 ซึ่งเป็นบุตรชายของนายพลจอร์จ เอส. แพตตัน ผู้เป็นศัตรูของพ่อเขาในสงครามโลกครั้งที่สองที่ได้รับมอบหมายให้อยู่ในสำนักงานใหญ่กองพลที่เจ็ดใกล้เมือง นอกจากนี้ เขายังเป็นเพื่อนกับเดวิด มอนต์โกเมอรี ไวเคานต์มอนต์โกเมอรีแห่งอลามีนที่ 2 ผู้เป็นบุตรชายของจอมพลเบอร์นาร์ด ลอว์ มอนต์โกเมอรี ผู้เป็นศัตรูที่ยิ่งใหญ่อีกรายของพ่อเขา มิตรภาพดังกล่าวได้รับการมองว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งการคืนดีของอังกฤษและเยอรมันหลังจากสงคราม และการเข้าสู่นาโตของเยอรมนีตะวันตก
ในการเฉลิมฉลองปี ค.ศ. 1996 ที่โรงละครรัฐเวือร์ทเทิมแบร์ค มันเฟรท ร็อมเมิล ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี อันเป็นเกียรติยศแด่พลเมืองชาวเยอรมันระดับสูงสุด ในการกล่าวสุนทรพจน์ เฮ็ลมูท โคล ได้เน้นความสำคัญต่อความสัมพันธ์อันดีระหว่างประเทศฝรั่งเศสกับเยอรมนีในระหว่างการดำรงตำแหน่งของร็อมเมิล ในฐานะการเป็นโอเบอร์เบือร์เกอร์ไมส์เทอร์เมืองชตุทการ์ท ไม่กี่วันหลังมอบเกียรติยศนี้แด่ร็อมเมิล เมืองชตุทการ์ทได้มอบรางวัลพลเมืองกิตติมศักดิ์แก่เขา นอกจากนี้เขายังเสี่ยงต่อการเป็นที่นิยมของเขา เมื่อเขายืนหยัดในการปฏิบัติต่อผู้อพยพชาวต่างชาติอย่างเป็นธรรม ที่ได้รับการชักจูงสู่ชตุทการ์ท โดยเศรษฐกิจที่เฟื่องฟูของเมือง ในฐานะนายกเทศมนตรี ร็อมเมิลยังทำ "การควบคุมการเงินของเมืองที่เข้มงวด, การลดหนี้และการปรับเปลี่ยนโครงสร้างพื้นฐานในท้องถิ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งถนนและระบบขนส่งสาธารณะ [ขณะทำงาน]...เพื่อส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างฝรั่งเศสกับเยอรมัน" การเมืองของร็อมเมิลได้รับการอธิบายว่าใจกว้างและเสรีนิยม
นอกการเมือง

หลังเกษียณจากการเมืองเมื่อปี ค.ศ. 1996 ร็อมเมิลยังคงอยู่ในความต้องการในฐานะนักเขียนและวิทยากร แม้จะมีความทุกข์ทรมานจากโรคพาร์คินสัน เขาเขียนหนังสือทางการเมืองและหนังสือขำขันหลายเล่ม เขาเป็นที่รู้จักในแบบมนุษย์เดินดินและคำพูดรวมถึงคำคมแบบตลกอยู่บ่อย ๆ บางครั้ง เขาก็เขียนบทความให้แก่หนังสือพิมพ์ชตุทการ์เทอร์ไซทุง
ร็อมเมิลยังร่วมมือกับแบซิล ลิดเดลล์ ฮาร์ต ในการตีพิมพ์เดอะรอมเมิลเปเปอร์ส ซึ่งเป็นการรวบรวมไดอารี, จดหมาย และบันทึกที่พ่อของเขาเขียนในระหว่างและหลังจากการสู้รบทางทหาร เขาได้รับรางวัลหลายรางวัลจากต่างประเทศรวมทั้งเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งจักรวรรดิบริติช (ซีบีอี), เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ฝรั่งเศส, เหรียญอิสรภาพประธานาธิบดีสหรัฐ และเครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งรัฐบาลกลางเยอรมันชั้นสูงสุด เขาเสียชีวิตในวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 คงเหลือไว้ซึ่งลูกสาวชื่อคาเทอรีเนอ
ภาพยนตร์

ในภาพยนตร์เกี่ยวกับพ่อของเขาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีนักแสดงที่รับบทเป็นมันเฟรท ร็อมเมิล ดังต่อไปนี้:
ค.ศ. 1951: The Desert Fox: The Story of Rommel (เยอรมัน: Rommel, der Wüstenfuchs) (ผู้กำกับ: เฮนรี แฮททาเวย์), วิลเลียม เรย์โนลด์ส รับบทเป็น มันเฟรท ร็อมเมิล
ค.ศ. 1962: วันเผด็จศึก (เยอรมัน: der längste Tag) (ผู้กำกับ: แอนนากิน/มาร์ตัน/วิคคี/ออสวาด/ซานัก), มิชาเอล ฮินทซ์ รับบทเป็น มันเฟรท ร็อมเมิล ส่วนแวร์เนอร์ ฮินทซ์ ผู้เป็นพ่อ รับบทเป็นจอมพลร็อมเมิลในภาพยนตร์
ค.ศ. 1989: War and Remembrance (ละครโทรทัศน์), มัททีอัส ฮินเซ รับบทเป็น มันเฟรท ร็อมเมิล
ค.ศ. 2012: Rommel (ผู้กำกับ: นีคี สไตน์), พาทริค เมิลเลเคน รับบทเป็น มันเฟรท ร็อมเมิล
เกียรติประวัติ

มันเฟรท ร็อมเมิล เคยเขียนเกี่ยวกับเกียรติประวัติของเขาเป็นจำนวนมาก: "Die Zahl der Titel will nicht enden. Am Grabstein stehet: bitte wenden!" ซึ่งแปลว่า: "จำนวนเกียรติประวัติดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด คำจารึกบนศิลาเหนือหลุมฝังศพของฉันจะอ่านได้ว่า: กรุณาเงยขึ้นเถอะ!"
ค.ศ. 1979: พลเมืองกิตติมศักดิ์ประจำกรุงไคโร
ค.ศ. 1982: โอร์เดนไวแดร์เดนทีแอร์ริสเชน สำหรับอารมณ์ขันของเขา
ค.ศ. 1982: เจ้าหน้าที่ระดับสูงในเครื่องราชอิสริยาภรณ์ออเรนจ์-นัสเซา แห่งประเทศเนเธอร์แลนด์
ค.ศ. 1982: วุฒิสมาชิกกิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยประยุกต์ชตุทการ์ท
ค.ศ. 1984: อิสริยาภรณ์เจเนอรัล-เคลย์
ค.ศ. 1985: อัศวินแห่งเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ของสาธารณรัฐฝรั่งเศส
ค.ศ. 1987: ผู้พิทักษ์แห่งเยรูซาเลม
ค.ศ. 1987: กางเขนคุณธรรมเจ้าหน้าที่ระดับสูงแห่งสาธารณรัฐอิตาลี
ค.ศ. 1990: ผู้บังคับบัญชาแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งจักรวรรดิบริติช
ค.ศ. 1990: อิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
ค.ศ. 1990: เหรียญ ดร.ฟรีดริช เลเนอร์ สำหรับการพัฒนาระบบขนส่งสาธารณะ
ค.ศ. 1990: เหรียญพันธะสำหรับมิตรภาพเยอรมันอเมริกัน
ค.ศ. 1992: ปริญญาเอกกิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยแมริแลนด์
ค.ศ. 1993: เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมทองคำแห่งสหพันธ์สมาคมกรีฑานานาชาติ
ค.ศ. 1995: เหรียญอ็อทโท เฮียร์ช
ค.ศ. 1996: พลเมืองกิตติมศักดิ์แห่งเมืองชตุทการ์ท
ค.ศ. 1996: ประธานหัวหน้าร่วมแห่งรางวัลบุคลากรสำหรับบริการสาธารณะที่โดดเด่น
ค.ศ. 1996: เหรียญฟรีดริช เอ. โฟคท์ สำหรับบริการในภาษาถิ่นสเวเบีย
ค.ศ. 1996: ปริญญาเอกกิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยแห่งเวลส์
ค.ศ. 1996: มหากางเขนคุณธรรม (ค.ศ. 1978) กับดาว (ค.ศ. 1989) และสายสะพายไหล่ (ค.ศ. 1996) : เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี
ค.ศ. 1996: ได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์
ค.ศ. 1997: คุณค่าแห่งข้อตกลงฝรั่งเศส-เยอรมัน สำหรับมิตรภาพเยอรมัน-ฝรั่งเศส
ค.ศ. 1997: สมาชิกกิตติมศักดิ์ของสมาคมเมืองแห่งเยอรมัน
ค.ศ. 1997: รางวัลไฮนซ์ เฮอร์เบิร์ต คาร์รี
ค.ศ. 1998: รางวัลดอล์ฟ สเติร์นเบอร์เกอร์
ค.ศ. 2008: รางวัลฮันส์-เพเทอร์-ชตีล