stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชัยยุทธ โตสง่า
ประวัติ

ชัยยุทธเกิดที่กรุงเทพ เริ่มเรียนดนตรีไทยที่บ้านโตสง่าและวิทยาลัยนาฏศิลป์กรุงเทพฯ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีที่คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาควิชาดนตรีศึกษา ในปี พ.ศ. 2537 ได้ศึกษาระนาดเอกกับ ครูสุพจน์ โตสง่า, ครูบุญยงค์ เกตุคง, ครูสิริชัยชาญ ฟักจำรูญ, ครูณัฐพงษ์ โสวัตร, ครูทนง แจ่มวิมล ศึกษาการประพันธ์บทร้อยกรองกับครูจำเนียร ศรีไทยพันธ์และ อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์, ศึกษาระนาดทุ้มกับครูสืบศักดิ์ ดุริยประณีต ศึกษาฆ้องวงใหญ่ไทย-มอญกับครูธีระศักดิ์ ชุ่มชูศาสตร์และศึกษาทางด้านการขับร้องเพลงไทยเดิมกับ ครูสีนาฏ (บรรจง) เสริมศิริ, ครูสุดจิตต์ ดุริยประณีต, ครูอรทัย ทับพร และครูอีกหลายท่านที่วิทยาลัยนาฏศิลป์กรุงเทพ และศึกษาด้านการประพันธ์และการเรียบเรียงเพลงไทยกับครูสุพจน์ โตสง่าและครูบุญยงค์ เกตุคง ศึกษาการตีกลองไทยต่าง ๆ กับครูสมพงษ์ นุชพิจารณ์, ครูปฐมรัตน์ ถิ่นธรณี, ครูสมาน น้อยนิตย์, ครูธีระพล น้อยนิตย์, ครูสหรัฐ ปลื้มปรีชา และศึกษาด้านหลักการดนตรีสากลกับผู้ช่วยศาสตราจารย์ พันเอกชูชาติ พิทักษากร ศึกษาด้านการบันทึกเสียงและเทคนิคการออกแบบเสียงในห้องบันทึกเสียงจาก อ.ชาญชัย ศรีทองแจ้ง ชัยยุทธเคยเป็นอาจารย์พิเศษสอนที่ภาควิชาดนตรีศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2543-2546
ปัจจุบัน ชัยยุทธทำงานดนตรีไทยร่วมสมัยทั้งรับแสดงและรับประพันธ์เพลง เนื้อร้อง ทำนอง และสอนดนตรีไทยให้กับผู้ที่สนใจ /มค.2558 ชัยยุทธ โตสง่า เรียบเรียงเพลง"วัฒนธรรม"อันเป็นค่านิยมประการที่ 5 ของ คสช.ขับร้องโดย หลิวอารดา โดยกิจการพลเรือนทหารบก /กพ.2558 ชัยยุทธ โตสง่าทำเพลงประกอบภาพยนตร์"ขรัวโต" ชีวประวัติของสมเด็จพุฒาจารย์โต พรหมรังสี ทั้งเรื่อง / ป๋อมชัยยุทธ โตสง่าสร้างปรากฏการ์ณใหม่อีกครั้ง ด้วยการออกผลงานเพลงลูกทุ่ง โดยใช้วงดนตรีไทยร่วมสมัยมาร่วมทำดนตรีโดยแต่งเนื้อร้อง-ทำนองเอง  เร็วๆนี้(ปลายกค.-ต้นสค.2560)กับ บริษัทอาร์สยาม ติดตามได้ในสื่ออาร์สยาม
ลักษณะผลงาน

ผลงานดนตรีของชัยยุทธมีลักษณะเฉพาะตัวชัดเจนมาก เสียงระนาดที่เขาบรรเลงและวิธีการบรรเลงระนาดของเขามีเอกลักษณ์จดจำได้ง่ายประหนึ่งเสียงร้องเพลงของมนุษย์ ลักษณะงานที่ชัยยุทธคิดออกมาไม่ค่อยซ้ำแบบใครและหาผู้ทำเหมือนหรือคล้ายได้ยาก เพราะงานดนตรีของชัยยุทธเกิดจากการบ่มประสบการณ์ดนตรีของเขาเอง ไม่ยึดติดเกินไป ไม่หลุดกรอบเกินไป งานดนตรีของชัยยุทธเป็นที่รู้จักแพร่หลายมาจากกลุ่มคนเล่นดนตรีก่อนและจากการที่ผลงานของชัยยุทธคนทั่วไปสามารถเข้าถึงไม่ยากจึงแพร่หลายสู่การยอมรับของผู้ชมผู้ฟังดนตรีทั่วไป จนได้รางวัลสีสันอวอร์ดถึงสองครั้งในปี 2539 และ 2544 และรางวัลศิลปาธรแห่งชาติในปี 2553 ศาสตราจารย์นายแพทย์ พูนพิศ อมาตยกุลเคยกล่าวว่าผลงานเพลงและการแสดงดนตรีที่ชัยยุทธสร้างสรรค์หลายงานมีความงามที่สามารถผลักดันให้เป็นผลงานชิ้นเอกในระดับนานาชาติ
ผลงานเพลง

Siamese Samba (2538) ไพซีส มิวสิก
Andaman Sun (2541) อินแอนด์ออน ออนป้า
Spicy Brazil (2543) ไพซีส มิวสิก
Bangkok Xylophone (2547) จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
ระนาดนฤมิต 1-2 (2551) โอเชียน มีเดีย
ระนาดนฤมิต 3-4 (2552) โอเชียน มีเดีย
ไมเนอร์เชนจ์ 1-2  (2553) โอเชียน มีเดีย
หลงรักเธอ (2560) อาร์สยาม
แหล่งข้อมูลอื่น

ป๋อมบอยไทย อาร์สยาม ที่เฟซบุ๊ก
Bkk Xylophone ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กผู้ได้รับรางวัลศิลปาธร |
| --- | --- |
ทัศนศิลป์:  เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์  พรชัย ใจมา  ชาติชาย ปุยเปีย  วสันต์ สิทธิเขตต์  ฤกษ์ฤทธิ์ ตีระวนิช  พินรี สัณฑ์พิทักษ์  อารยา ราษฎร์จำเริญสุข  สาครินทร์ เครืออ่อน  พัดยศ พุทธเจริญ  นาวิน ลาวัลย์ชัยกุล  สุรสีห์ กุศลวงศ์ 
วรรณศิลป์:  ชาติ กอบจิตติ  ศักดิ์ศิริ มีสมสืบ  วินทร์ เลียววาริณ  ศิริวร แก้วกาญจน์  ขจรฤทธิ์ รักษา  ไพวรินทร์ ขาวงาม  อรสม สุทธิสาคร  เสน่ห์ สังข์สุข  เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์  ปราบดา หยุ่น 
คีตศิลป์:  ดนู ฮันตระกูล  บัณฑิต อึ้งรังษี  ณัฐ ยนตรรักษ์  ณรงค์ ปรางค์เจริญ  ณรงค์ฤทธิ์ ธรรมบุตร  เด่น อยู่ประเสริฐ  ชัยยุทธ โตสง่า  วานิช โปตะวณิช 
ภาพยนตร์:  เป็นเอก รัตนเรือง  อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล  วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง  ธัญสก พันสิทธิวรกุล  นนทรีย์ นิมิบุตร  พิมพกา โตวิระ  อาทิตย์ อัสสรัตน์  คงเดช จาตุรันต์รัศมี 
ศิลปะการแสดง:  ประดิษฐ ปราสาททอง  มานพ มีจำรัส  พิเชษฐ์ กลั่นชื่น  นิมิตร พิพิธกุล  สินีนาฎ เกษประไพ  ชนประคัลภ์ จันทร์เรือง  นิกร แซ่ตั้ง  จารุนันท์ พันธชาติ 
ออกแบบเชิงสร้างสรรค์:  สมพิศ ฟูสกุล  สมชาย จงแสง  กุลภัทร์ ยันตรศาสตร์  เอกรัตน์ วงศ์จริต  ปริญญา โรจน์อารยานนท์  วศินบุรี สุพานิชวรภาชน์  ชัยยุทธ พลายเพ็ชร์ 
สถาปัตยกรรม:  ปฐมา หรุ่นรักวิทย์  สุริยะ อัมพันศิริรัตน์ 
มัณฑนศิลป์:  วิฑูรย์ คุณาลังการ 
เรขศิลป์:  ประชา สุวีรานนท์  ไพโรจน์ ธีระประภา 
รางวัลศิลปาธรกิตติคุณ:  สมเถา สุจริตกุล  ไสยาสน์ เสมาเงิน  สุวรรณ คงขุนเทียน  บรูซ แกสตัน
จาตุรงคสันนิบาต

จาตุรงคสันนิบาต  (อ่านว่า จาตุรงคะ-)  แปลว่า การประชุมพร้อมกันแห่งองค์สี่
จาตุรงคสันนิบาต หมายถึงเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นพร้อมกัน 4 อย่างในวันเดียวกัน คือเกิดในสมัยพุทธกาลในวันขึ้น 15 ค่ำเดือน 3 ตอนที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ใหม่ ๆ ซึ่งต่อมาถือกันว่าเป็นวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา เรียกว่า วันมาฆบูชา เหตุการณ์ 4 อย่าง คือ
พระสงฆ์ 1,250 รูปที่พระพุทธองค์ได้ส่งไปเผยแพร่พระพุทธศาสนาตามแว่นแคว้นต่าง ๆ ได้กลับมาเฝ้าพระพุทธเจ้าอย่างพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย
พระสงฆ์ทั้งหมดล้วนเป็นเอหิภิกขุที่พระพุทธเจ้าทรงบวชให้ด้วยพระองค์เองทั้งสิ้น ซึ่งเรียกว่า เอหิภิกขุอุปสัมปทา
พระสงฆ์ทั้งหมดล้วนเป็นพระอรหันต์ คือผู้ได้อภิญญา 6 ข้อ
วันที่พระสงฆ์ทั้งหมดมาชุมนุมกันนี้ตรงกับวันเพ็ญเดือนมาฆะ (วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 3)
ซึ่งในโอกาสนี้ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังได้ทรงแสดงพระธรรมเทศนาที่เรียกว่าโอวาทปาฏิโมกข์ อันเป็นหัวใจของพระพุทธศาสนาอีกด้วย
ดูเพิ่ม

วันมาฆบูชา
โอวาทปาฏิโมกข์
ปางทรงพยากรณ์

พระพุทธรูปปางทรงพยากรณ์ ณ วัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร
ปางทรงพยากรณ์ เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถบรรทมตะแคงขวา ลืมพระเนตร พระเศียรหนุนพระเขนย (หมอน) พระหัตถ์ซ้ายทอดทาบไปตามพระวรกาย พระหัตถ์ขวายกขึ้นวางที่พระอุทร (ท้อง)
ประวัติ

เมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะเสด็จดับขันธ์ปรินิพพานนั้น พระอานนท์เศร้าโศกเสียใจมาก จึงแอบไปยืนร้องไห้อยู่เพียงลำพัง พระพุทธองค์ได้ตรัสปลอบว่าสังขารทั้งหลายไม่เที่ยง จะหาความเที่ยงแท้จากสังขารได้แต่ที่ไหน ทุกสิ่งที่มีเกิดในเบื้องต้น ต้องแปรปรวนในท่ามกลาง และดับสลายลงในที่สุด ความพลัดพรากจากสิ่งที่รักที่พอใจนั้นเป็นของธรรมดา ให้ละความเศร้าโศรก และตั้งใจปฏิบัติธรรม จากนั้นทรงสรรเสริญความดีของพระอานนท์ และตรัสพยากรณ์ว่า พระอานนท์จักบรรลุธรรมสำเร็จเป็นพระอรหันต์ ก่อนที่คณะสงฆ์จะทำปฐมสังคายนา
เคานต์เฮนริกแห่งมงเปอซา

ระวังสับสนกับ เจ้าชายเฮนริกแห่งเดนมาร์ก พระราชสวามี
| เคานต์เฮนริกเเห่งมงเปอซา |
| --- | --- |

ชื่อเต็ม: เฮนริก คาร์ล โจอาคิม อาแล็ง
เกิด: เจ้าชายเฮนริกแห่งเดนมาร์ก 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 (15 ปี) โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก
บิดา: เจ้าชายโจอาคิมแห่งเดนมาร์ก
มารดา: เจ้าหญิงมารีแห่งเดนมาร์ก
เคานต์เฮนริกแห่งมงเปอซา หรือเดิมคือ เจ้าชายเฮนริกแห่งเดนมาร์ก เคานต์แห่งมงเปอซา (อังกฤษ: Prince Henrik of Denmark, Count of Monpezat; เกิดเมื่อ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2552) เป็นพระโอรสคนที่ 3 และคนสุดท้องของเจ้าชายโจอาคิมแห่งเดนมาร์กกับเจ้าหญิงมารีแห่งเดนมาร์ก พระชายาองค์ที่สองของพระองค์ เป็นพระราชนัดดาพระองค์ที่ 7 ในสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 กับเจ้าชายเฮนริกแห่งเดนมาร์ก พระราชสวามี เป็นพระราชภาติยะ (หลานลุง) ใน สมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดอริกที่ 10 แห่งเดนมาร์ก รัชกาลปัจจุบันชื่อ เฮนริก มาจากพระนามของเจ้าชายเฮนริกแห่งเดนมาร์ก พระราชสวามี ปู่ของเคานต์เฮนริก ท่านมีบิดาและมารดาทูลหัว ได้แก่
สมเด็จพระราชินีแมรีแห่งเดนมาร์ก
ชาลส์ กาวาลีแย
เบนจามิน เกอร์เดต
บริท เดวิดเซน
คริสเตียน เชฟิก
เคานต์เฮนริกเป็นรัชทายาทลำดับที่ 8 ในลำดับการสืบทอดราชบัลลังก์เดนมาร์ก
ยศ

ฮิสไฮเนส เจ้าชายเฮนริกแห่งเดนมาร์ก เคานต์แห่งมงเปอซา (4 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 – 1 มกราคม พ.ศ. 2566)
ฮิสเอ็กเซลเลนซี เคานต์เฮนริกแห่งมงเปอซา ( 1 มกราคม พ.ศ. 2566 - ปัจจุบัน )
จั๊กกะแหล๋น

| จั๊กกะแหล๋น |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา
เขียนบท: เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา พิพัฒน์ จอมเกาะ
อำนวยการสร้าง: สมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา
นักแสดงนำ: จีจ้า ญาณิน เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา ค่อม ชวนชื่น บริบูรณ์ จันทร์เรือง เฉลิมศักดิ์ แย้มขะมัง อธิศ อมรเวช ลลิสา สนธิรอด แอนนา ชวนชื่น พงษ์ศักดิ์ พงษ์สุวรรณ
กำกับภาพ: จีระเดช สำเนียงเสนาะ
บริษัทผู้สร้าง: บั้งไฟ ฟิล์ม 
ผู้จัดจำหน่าย: สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล
วันฉาย: 28 เมษายน พ.ศ. 2554 
ความยาว: 99 นาที
ประเทศ:  ไทย
ภาษา: ไทย
ข้อมูลจากสยามโซน
จั๊กกะแหล๋น เป็นภาพยนตร์ไทย แนวแอ็คชั่นคอเมดี้ บทและกำกับโดย หม่ำ จ๊กมก นำแสดงโดย จีจ้า ญาณิน, หม่ำ จ๊กมก, ค่อม ชวนชื่น, บริบูรณ์ จันทร์เรือง, เฉลิมศักดิ์ แย้มขะมัง, อธิศ อมรเวช และนักแสดงตลกอื่นๆอีกมากมาย ภาพยนตร์เรื่องนี้กำหนดฉายวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2554  โดยหม่ำ จ๊กมก ได้เผยว่า คำว่า จั๊กกะแหล๋น เป็นคำพื้นบ้าน ใช้เรียกเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ หน้าตาจิ้มลิ้ม นิสัยห้าวๆ แก่นๆ อันเป็นที่มาของคาแร็คเตอร์ตัวละครหลักและชื่อเรื่องภาพยนตร์นี้
ภาพยนตร์ทำรายได้ 24.08 ล้านบาท
เนื้อเรื่องย่อ

"ลุงแสวง" (รับบทโดยหม่ำ จ๊กมก) อาสาร่วมปฏิบัติการภารกิจต่อสู้ ภายหลังจากที่หลานสาวของตนที่มีชื่อว่า "จั๊กกะแหล๋น" (รับบทโดยจีจ้า ญาณิน) ได้ขี่จักรยานฟิกซ์เกียร์ออกไปสู่โลกภายนอกพร้อมกับเพื่อนของเธออยู่เสมอ แล้วพวกเขาก็ได้รับจ้างส่งของเถื่อนให้แก่พวกมาเฟียจนเกิดเป็นเรื่องราวใหญ่โตอย่างไม่คาดคิด ทั้งยังมีปัญหารักสามเส้ามารุมเร้าหัวใจ เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ทั้งลุงแสวงและจั๊กกะแหล๋นต้องลำบากใจ
นักแสดงนำ

| ภาพยนตร์> รับบทเป็น | พ> ศ. 2554.นักแสดงนำโดย |
| --- | --- |
จั๊กกะแหล๋น: จีจ้า ญาณิน
แสวง / ลุงแสวง: หม่ำ จ๊กมก
ลุงสำเริง: ค่อม ชวนชื่น
แนว: บริบูรณ์ จันทร์เรือง
ด่วน: เฉลิมศักดิ์ แย้มขะมัง
พงษ์: อธิศ อมรเวช
โสรยา: ลลิสา สนธิรอด
เฮียเปี๊ยก ปากเกร็ด: แอนนา ชวนชื่น
เฮียเสริง: กิตติพงษ์ พิมพ์พืชน์
ป๋าชา: อุดม ชวนชื่น
นิ้งหน่อง: นุ้ย เชิญยิ้ม
โสมม: ศิริพร อยู่ยอด
จิ้ม: จิ้ม ชวนชื่น
จอย: จอย ชวนชื่น
แจ๊ส: แจ๊ส ชวนชื่น
โสภา: หนูเล็ก ก่อนบ่าย
โสโครก: สมศรี สังขรมย์
โสภี: อโนทัย หงษ์ทอง
รับบทเป็น: นักแสดงรับเชิญ
ผู้กองเท่ง: เท่ง เถิดเทิง
โหน่ง ชะชะช่า
หมอก: สุดารัตน์ บุตรพรม
สารวัตรประทีป: วัชระ โรจน์สุรสวัสดิ์
นก: กัญญณัช เอี่ยมสุข
บุหรี่: ศิวนาถ เอี่ยมสุข
เดียร์: กิตติภูมิ เอี่ยมสุข
เจี๊ยบ: เจี๊ยบ เชิญยิ้ม
แจ็ค (เพื่อนของเจี๊ยบที่ถูกยิงตาย): แจ็ค เชิญยิ้ม
นายศวง (เพื่อนของแสวงที่ถูกไม้แทงตาย): สายสิน วงษ์คำเหลา
น้าเดฟ: เดฟ ดวงดี
เจ้าของขายหนัง: อู๊ด รุ่งเรืองศรี
การสร้าง

จั๊กกะแหล๋น กำหนดฉายในประเทศไทยครั้งแรก พ.ศ. 2554  เนื้อเรื่องกล่าวถึงเด็กหญิงคนหนึ่งซึ่งมีชื่อว่าจั๊กกะแหล๋น (รับบทโดยจีจ้า ญาณิน) เป็นเด็กที่มีนิสัยห้าวและแก่น แต่เธอมีลุงคอยดูแล (รับบทโดยหม่ำ จ๊กมก) ภาพยนตร์ชุดนี้มีฉากถ่ายทำสำคัญอยู่ที่ท่าเรือศุภนาวา อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ โดยได้นำจักรยานฟิกซ์เกียร์มาประกอบการถ่ายทำภาพยนตร์ชุดดังกล่าว ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นคอเมดี้เรื่องแรกของจีจ้า ญาณิน
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยประเทศไทย
สถานีย่อยภาพยนตร์
เว็บไซต์ภาพยนตร์ จั๊กกะแหล๋น เก็บถาวร 2011-04-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บู๊เลือดสาด ฮากระจาย กับเบื้องหลัง “จั๊กกะแหล่น”[ลิงก์เสีย]
จั๊กกะแหล๋น (2011) ที่สยามโซน
การเข้าถึงอินเทอร์เน็ต

การเข้าถึงอินเทอร์เน็ต (อังกฤษ: Internet Access) หมายถึงการเชื่อมต่อผู้ใช้คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล หรือคอมพิวเตอร์ใด ๆ หรืออุปกรณ์มือถือ หรือเครือข่ายคอมพิวเตอร์เข้ากับระบบอินเทอร์เน็ตที่ช่วยให้ผู้ใช้สามารถเข้าถึงบริการต่าง ๆ ในอินเทอร์เน็ตได้ (เช่นอีเมลและเวิลด์ไวด์เว็บ) ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต (Internet Service Provider, ISP) เสนอการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตให้ประชาชนทั่วไปผ่านทางเทคโนโลยีต่าง ๆ ที่มีความหลากหลายของอัตราการส่งสัญญาณข้อมูล (ความเร็ว)
รูปแบบการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตในแต่ละวิธีและเทคโนโลยีที่ใช้
ผู้บริโภคใช้งานอินเทอร์เน็ต, ในช่วงต้นก่อนที่จะกลายเป็นที่นิยม, ผ่านทางโทรฯเข้า (dial-up) ซึ่งเป็นการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตในทศวรรษที่ 1980 และ 1990 ในช่วงทศวรรษแรกของศตวรรษที่ 21 ผู้บริโภคจำนวนมากใช้เทคโนโลยีการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตแบบบรอดแบนด์ทำให้สามารถใช้อินเทอร์เน็ตได้เร็วขึ้น
ประวัติ

บทความหลัก: ประวัติศาสตร์อินเทอร์เน็ต
ในช่วงต้นถึงกลางทศวรรษที่ 1980, การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตส่วนใหญ่คือจากเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลและคอมพิวเตอร์ลูกข่ายเชื่อมต่อโดยตรงกับเครือข่ายท้องถิ่นหรือจากการเชื่อมต่อแบบ dial-up ที่ใช้โมเด็มและสายโทรศัพท์แบบแอนะล็อก LANs มักจะทำงานที่ 10 Mbit/s และเติบโตเพื่อสนับสนุน 100 และ 1000 Mbit/s ในขณะที่โมเด็มมีอัตราส่งข้อมูลเพิ่มขึ้นจาก 1,200 และ 2,400 บิต/วินาทีในช่วงปี 1980, เป็น 28 และ 56 kbit/s โดยช่วงกลางถึงปลายปี 1990 ตอนแรกการเชื่อมต่อแบบ dial-up ทำจาก terminal หรือคอมพิวเตอร์ที่ใช้ซอฟต์แวร์จำลองเป็น terminal ต่อไปยังเซิร์ฟเวอร์ของ LANs การเชื่อมต่อแบบ dial-up แบบนี้ไม่ได้รองรับการใช้งานแบบ end-to-end ของโพรโทคอลอินเทอร์เน็ต แต่รองรับเฉพาะ terminal to host เท่านั้น การแนะนำตัวของเซิร์ฟเวอร์การเข้าถึงเครือข่าย (network access servers, Nass) สนับสนุนโพรโทคอลสายอนุกรมอินเทอร์เน็ต (Serial Line Internet Protocol,SLIP) และต่อมาโพรโทคอลแบบจุดต่อจุด (point-to-point protocol, PPP) ได้ขยายโพรโทคอลของอินเทอร์เน็ตและทำให้ผู้ใช้ dial-up ได้ใช้บริการอินเทอร์เน็ตได้เต็มรูปแบบ แต่ยังมีข้อจำกัดที่อัตราข้อมูลที่ต่ำอยู่
การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตด้วยบรอดแบนด์มักจะถูกเรียกสั้น ๆ ว่าบรอดแบนด์และเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตแบบความเร็วสูง เป็นบริการที่ให้อัตราบิตสูงกว่าการใช้โมเด็ม 56 กิโลบิต/วินาทีอย่างมาก ในแผนบรอดแบนด์แห่งชาติสหรัฐอเมริกาของปี 2009, Federal Communications Commission (FCC) กำหนดเข้าถึงบรอดแบนด์เป็น "อินเทอร์เน็ตที่ always onและเร็วกว่าแบบ Dial-Up" แม้ว่า FCC จะกำหนดมันแตกต่างกันตลอดปีที่ผ่านมา คำว่า บรอดแบนด์แต่เดิมอ้างถึงการสื่อสารหลายความถี่เมื่อเทียบกับ narrowband หรือเบสแบนด์. บรอดแบนด์ในปัจจุบันเป็นคำทางการตลาดที่บริษัทโทรศัพท์, เคเบิลทีวีและอื่น ๆ ใช้ในการขายผลิตภัณฑ์อัตราข้อมูลสูงของตนในราคาสูงขึ้น
บรอดแบนด์ให้เข้าถึงที่ให้ประโยชน์ต่อบริการอินเทอร์เน็ตเช่น :
ท่องเว็บทั่วโลกได้เร็วขึ้น
ดาวน์โหลดได้เร็วขึ้นของเอกสาร, ภาพ, วิดีโอ, และไฟล์ขนาดใหญ่อื่น ๆ
มีบริการมากขึ้นเช่น โทรศัพท์, วิทยุ, โทรทัศน์, videoconferencing และ
เครือข่ายส่วนตัวเสมือนจริงและการบริหารจัดการระบบจากระยะไกล
เล่นเกมออนไลน์โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกมที่มีผู้เล่นด้วยกันจำนวนมากที่มีบทบาทการเล่นออนไลน์ที่ต้องการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้เล่นอย่างมาก
เทคโนโลยีบรอดแบนด์ที่มีการใช้งานอย่างกว้างขวางที่สุดคือ ADSL และสายเคเบิล เทคโนโลยีใหม่รวมถึง VDSL และใยแก้วนำแสง ทำให้ผู้ใช้บริการได้อัตราการรับส่งเร็วกว่าเดิมมาก การสื่อสารด้วยใยแก้วนำแสงในขณะที่เมื่อก่อนใช้ในอาคารและบนขอบถนนเท่านั้นได้มีบทบาทสำคัญในการช่วยให้การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงสำหรับผู้ใช้ทั่วไปโดยการรับส่งข้อมูลที่อัตราสูงมากในระยะทางที่ยาวมากและมีประสิทธิภาพมากกว่าเทคโนโลยีลวดทองแดง
ในพื้นที่ไม่ได้รับการบริการโดย ADSL หรือสายเคเบิล บางองค์กรชุมชนและรัฐบาลท้องถิ่นกำลังติดตั้งเครือข่าย Wi-Fi อินเทอร์เน็ตไร้สายและอินเทอร์เน็ตดาวเทียมมักจะใช้ในชนบท หรือพื้นที่ที่ยังไม่ได้รับการพัฒนาหรือบริเวณที่ยากที่จะให้บริการอื่น ๆ ที่ที่อินเทอร์เน็ตแบบมีสายไม่สามารถใช้งานได้อย่างง่ายดาย
เทคโนโลยีใหม่ถูกนำไปใช้สำหรับการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงอยู่กับที่ (stationary) และโทรศัพท์มือถือรวมถึง WiMAX, LTE และไร้สายอยู่กับที่ เช่น Motorola Canopy เริ่มต้นประมาณ 2006, การเข้าถึงบรอดแบนด์มือถือจะพร้อมให้ใช้เพิ่มขึ้นที่ระดับผู้บริโภคด้วยเทคโนโลยี "3G" และ "4G" เช่น HSPA, EV-DO, HSPA + และ LTE
ความพร้อมใช้งาน

นอกจากการเข้าถึงจากที่บ้าน, โรงเรียนและสถานที่ทำงาน การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตอาจเข้าถึงจากสถานที่สาธารณะ เช่น ห้องสมุดและอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ที่เครื่องคอมพิวเตอร์ที่มีการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตที่มีอยู่ ห้องสมุดบางแห่งให้พื้นที่สำหรับการเชื่อมต่อแล็ปท็อปของผู้ใช้ไปยังเครือข่ายท้องถิ่น (LANs)
จุดเข้าถึงอินเทอร์เน็ตไร้สาย (Wireless Internet access points) มีพร้อมให้ใช้ในสถานที่สาธารณะเช่นห้องโถงสนามบินในบางกรณีเพียงสำหรับการใช้งานช่วงสั้น ๆ ในขณะที่รอ บางจุดอาจให้คอมพิวเตอร์แบบหยอดเหรียญ ศัพท์ต่าง ๆ ที่ถูกนำมาใช้ เช่น "ตู้อินเทอร์เน็ตสาธารณะ", "จุดเข้าถึงสาธารณะ" และ "โทรศัพท์เว็บหยอดเหรียญ" โรงแรมหลายแห่งยังมีเทอมินอลสาธารณะ ตามปกติมีค่าธรรมเนียมการใช้
ร้านกาแฟ ห้างสรรพสินค้าและสถานที่อื่น ๆ มีการเชื่อมต่อไร้สายมากขึ้นกับเครือข่ายคอมพิวเตอร์ที่เรียกว่าฮอตสปอตสำหรับผู้ใช้ที่นำอุปกรณ์ของตัวเองที่ใช้งานแบบไร้สายมาเองเช่นแล็ปท็อปหรือ PDA บริการเหล่านี้อาจจะฟรีสำหรับทุกคน หรือฟรีกับลูกค้าเท่านั้น หรือเสียค่าใช้จ่าย ฮอตสปอตไม่จำเป็นต้องถูกจำกัดเฉพาะพื้นที่ปิดเท่านั้น วิทยาเขตทั้งหรือสวนสาธารณะหรือแม้กระทั่งเมืองทั้งเมืองสามารถเปิดใช้งานได้ ความพยายามในระดับรากหญ้าได้นำพาชุมชนไปสู่​​เครือข่ายไร้สาย
นอกจากนี้การเข้าถึงบรอดแบนด์มือถือช่วยให้สมาร์ตโฟนและอุปกรณ์ดิจิทัลอื่น ๆ เพื่อเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตจากที่ตั้งใด ๆ ที่สามารถใช้โทรศัพท์มือถือโทรฯออกได้ ภายใต้ขีดความสามารถของเครือข่ายของมือถือนั้น
เทคโนโลยี

เทคโนโลยีการเข้าถึงโดยทั่วไปใช้โมเด็มซึ่งจะแปลงข้อมูลดิจิทัลให้เป็นแอนะล็อกเพื่อการส่งผ่านเครือข่ายอนาล็อกเช่นเครือข่ายโทรศัพท์และสายเคเบิล คอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์อื่นที่เข้าถึงอินเทอร์เน็ตจะเชื่อมต่อโดยตรงกับโมเด็มที่ติดต่อสื่อสารกับผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต (ISP) หรือการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตของโมเด็มจะถูกแชร์ผ่านเครือข่ายพื้นที่ท้องถิ่นหรือแลน (LAN) ซึ่งจะให้การเข้าถึงในพื้นที่จำกัด เช่นบ้าน, โรงเรียน, ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์หรืออาคารสำนักงาน
แม้ว่าการเชื่อมต่อกับ LAN อาจให้อัตราข้อมูลที่สูงมากภายใน LAN แต่ความเร็วในการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตที่แท้จริงจะถูกจำกัดโดยผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต (ISP) LAN อาจมีทั้งแบบใช้สายและไร้สาย อีเทอร์เน็ต บนสายเกรียวคู่และ Wi-Fi เป็นสองเทคโนโลยีส่วนใหญ่ที่ใช้ในการสร้างระบบแลนในวันนี้ แต่ ARCNET, Token ring, LocalTalk, FDDI, และเทคโนโลยีอื่น ๆ เคยถูกนำมาใช้ในอดีตที่ผ่านมา
การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตส่วนใหญ่ในวันนี้คือผ่าน LAN มักจะเป็น LAN ขนาดเล็กมากที่มีเพียงหนึ่งหรือสองอุปกรณ์ที่ต่อกัน และในขณะที่แลนเป็นรูปแบบสำคัญของการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต สิ่งนี้สร้างคำถามถึงวิธีการและอัตราการส่งข้อมูลที่ LAN จะเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตทั่วโลก เทคโนโลยีที่อธิบายไว้ด้านล่างจะถูกใช้เพื่อทำการเชื่อมต่อเหล่านี้
เทคโนโลยี > การเข้าถึงบรอดแบนด์แบบเดินสาย

คำว่าบรอดแบนด์หมายถึงเทคโนโลยีการเข้าถึงข้อมูลอินเทอร์เน็ตที่ให้อัตราการรับส่งที่สูง เทคโนโลยีเหล่านี้ใช้สายไฟหรือสายเคเบิลใยแก้วนำแสงในทางตรงกันข้ามกับบรอดแบนด์ไร้สาย
เทคโนโลยี > การเข้าถึงบรอดแบนด์แบบเดินสาย > Dial-up access

"เสียงจากโมเด็ม Dial up"
ตัวอย่างเสียงของdial-up modem ขณะกำลังพยายามสร้างการเชื่อมโยงกับISPท้องถิ่นเพื่อเข้าระบบอินเทอร์เน็ต
การเข้าถึงแบบ Dial-Up ใช้โมเด็มและโทรศัพท์ที่ทำงานกับ public switched telephone network (PSTN) เพื่อเชื่อมต่อกับโมเด็มของผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต โมเด็มฝั่งผู้ใช้แปลงสัญญาณดิจิทัลของคอมพิวเตอร์เป็นสัญญาณแอนะล็อกที่เดินทางผ่านสายโทรศัพท์ท้องถิ่นจนถึงชุมสายของบริษัทโทรศัพท์หรือ central office (CO) จากนั้นหลังจากทำการตรวจสอบบัญชีผู้ใช้ว่าถูกต้องจึงจะเชื่อมโยงผู้ใช้เข้ากับระบบอินเทอร์เน็ต
การดำเนินงานแบบ dial-up จะใช้ช่องความถี่เดียว และจะครอบครองสายโทรศัพท์แต่ผู้เดียวและเป็นหนึ่งในวิธีที่ช้าที่สุดของการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต แบบ Dial-Up มักจะเป็นเพียงรูปแบบของการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตที่มีอยู่ในพื้นที่ชนบทเพราะมันไม่จำเป็นต้องมีโครงสร้างพื้นฐานใหม่นอกเหนือจากเครือข่ายโทรศัพท์ที่มีอยู่แล้ว โดยปกติการเชื่อมต่อ dial-up ความเร็วจะไม่เกิน 56 กิโลบิต/วินาที โดยใช้โมเด็มที่ทำงานที่อัตราการส่งข้อมูลสูงสุด 56 กิโลบิต/วินาที (ดาวน์ลิงก์) และ 34 หรือ 48 kbit/วินาที (อัพลิงก์)
เทคโนโลยี > การเข้าถึงบรอดแบนด์แบบเดินสาย > multilink dial-up

multilink dial-up ให้แบนด์วิดท์ที่เพิ่มขึ้นโดยการนำการเชื่อมต่อแบบ dial-up สองคู่สายหรือมากกว่า มาเชื่อมกัน (bonding) และปฏิบัติกับการบอนดิ้งนี้เหมือนกับเป็นช่องทางการเชื่อมต่อวงจรเดียว ดังนั้น มันจึงต้องการสองชุดหรือมากกว่าของโมเด็ม, สายโทรศัพท์และบัญชี dial-up เช่นเดียวกับผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต ที่สนับสนุน Multilinking - และแน่นอนค่าใช้จ่ายและข้อมูลจะต้องเป็นสองเท่าหรือมากกว่าด้วย ตัวเลือกนี้ได้รับความนิยมในเวลาสั้น ๆ สำหรับผู้ใช้ระดับไฮเอนด์ ก่อนที่ ISDN, DSL และเทคโนโลยีอื่น ๆ จะพร้อมใช้ Diamondและผู้ขายอื่น ๆ ได้สร้างโมเด็มพิเศษเพื่อสนับสนุน Multilinking นี้
เทคโนโลยี > การเข้าถึงบรอดแบนด์แบบเดินสาย > เครือข่ายบริการดิจิทัลแบบบูรณาการ (ISDN)

Integrated Services Digital Network (ISDN) หรือบริการโทรศัพท์แบบสวิตช์ที่สามารถขนส่งเสียงและข้อมูลดิจิทัล เป็นหนึ่งในวิธีการที่เก่าแก่ที่สุดในการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต ISDN ถูกใช้สำหรับการประชุมทางเสียง/วิดีโอและการประยุกต์ใช้ข้อมูลบรอดแบนด์ ISDN เป็นที่นิยมมากในยุโรป แต่พบได้น้อยในอเมริกาเหนือ การใช้งานสูงสุดในปลายยุค 1990 ก่อนที่จะมี เทคโนโลยี DSL และเคเบิลโมเด็ม
อัตราพื้นฐาน ISDN ที่รู้จักกันคือ ISDN-BRI, มีสอง "bearer" หรือ "B" แชนแนลที่ความเร็ว 64 กิโลบิต/วินาที ช่องทางเหล่านี้สามารถใช้แยกกันสำหรับเสียงหรือเซลล์ข้อมูลหรือบอนด์เข้าด้วยกันเพื่อให้บริการ 128 kbit/s หลาย ๆ ISDN-BRI สามารถผูกมัดร่วมกันเพื่อให้ได้อัตราการส่งข้อมูลสูงกว่า 128 กิโลบิต/วินาที อัตรา ISDN ประถมที่รู้จักกันเป็น ISDN-PRI มี 23 ช่อง bearer (64 kbit/s แต่ละ bearer) ทำให้ได้อัตราการส่งข้อมูลรวม 1.5 Mbit/s (มาตรฐานสหรัฐ) สาย ISDN E1 (มาตรฐาน European) มี 30 ช่อง bearer ทำให้อัตราการส่งข้อมูลรวม 1.9 Mbit/s
เทคโนโลยี > การเข้าถึงบรอดแบนด์แบบเดินสาย > วงจรเช่า

วงจรเช่าเป็นการกำหนดให้สายเคเบิลสายใดสายหนึ่งให้ผู้เช่าได้ใช้แต่เพียงผู้เดียว ผู้ใช้อาจเป็นผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต, ธุรกิจและองค์กรขนาดใหญ่อื่น ๆ ใช้ในการเชื่อมต่อระบบแลนหรือเครือข่ายมหาวิทยาลัยเข้ากับอินเทอร์เน็ต โดยใช้โครงสร้างพื้นฐานของเครือข่ายโทรศัพท์ทั่วไปหรือผู้ให้บริการอื่น ๆ สายเคเบิลดังกล่าว อาจเป็นลวดทองแดง, ใยแก้วนำแสงและวิทยุ, วงจรเช่าถูกนำมาใช้เพื่อให้การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตโดยตรง
เทคโนโลยี T-carrier ให้บริการตั้งแต่ 1957 และให้อัตราการส่งข้อมูลที่หลากหลายจาก 56 และ 64 กิโลบิต/วินาที (DS0) ถึง 1.5 เมกะบิต/วินาที (T1 หรือ DS1) ถึง 45 Mbit/s (DS3 หรือ T3) สาย T1 ขนส่ง 24 ช่องเสียงหรือข้อมูล (24 DS0s) ดังนั้นลูกค้าอาจใช้บางช่องเป็นข้อมูลและที่เหลือเป็นเสียงหรือใช้ทั้ง 24 ช่องเป็นข้อมูลอย่างเดียว สาย DS3 (T3) ขนส่ง 28 ช่อง DS1 (T1) เศษของ T1 ยังมีให้บริการในรูปของทวีคูณ DS0 เพื่อให้อัตราการส่งข้อมูลระหว่าง 56 ถึง 1500 kbit/s สาย T-carrier ต้องใช้อุปกรณ์ termination พิเศษที่อาจจะแยกออกจากหรือรวมอยู่กับเราเตอร์หรือสวิทช์หรืออาจจะหาซื้อหรือเช่าจาก ISP ในประเทศญี่ปุ่นมาตรฐานเทียบเท่าคือ J1/J3 ในทวีปยุโรปที่มีมาตรฐานแตกต่างกันเล็กน้อย, E-carrier ให้ 32 ช่องผู้ใช้ (64 กิโลบิต/วินาที) บน E1 (2.0 Mbit/s) และ 512 ช่องผู้ใช้หรือ 16 E1s บน E3 (34.4 Mbit/s)
Synchronous Optical Networking (SONET ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา) และ Synchronous Digital Hierarchy (SDH, ในส่วนที่เหลือของโลก) เป็นโพรโทคอลมัลติเพล็กมาตรฐานที่ถูกใช้เพื่อขนส่งกระแสข้อมูลดิจิทัลอัตราบิตสูงผ่านใยแก้วนำแสงที่ใช้แสงเลเซอร์หรือแสงที่มีธรรมชาติเหมือนกันอย่างสูงจากไดโอดเปล่งแสง (LEDs) ที่อัตราการส่งต่ำ ข้อมูลยังสามารถถูกโอนผ่านทางอินเตอร์เฟซไฟฟ้าได้ หน่วยพื้นฐานของเฟรมคือ OC-3c (แสง) หรือ STS-3c (ไฟฟ้า) ซึ่งขนส่งที่ 155.520 Mbit/s ดังนั้น OC-3c จะขนส่งสาม OC-1 (51.84 Mbit /s) payloads ซึ่งแต่ละ payloads มีความจุมากพอที่จะรวม DS3 ได้เต็ม อัตราการส่งข้อมูลที่สูงกว่าจะถูกส่งใน OC-3c ทวีคูณของสี่ ทำให้ได้ OC-12c (622.080 Mbit/s), OC-48C (2.488 Gbit/s), OC-192c (9.953 Gbit/s) และ OC-768c (39.813 Gbit/s) "C" ในตอนท้ายของ OC ย่อมาจาก "concatenated (ต่อกัน)" และแสดงกระแสข้อมูลเดียวแทนที่จะเป็นหลายกระแสข้อมูลที่ถูก multiplexed 1, 10, 40, และ 100 จิกะบิตอีเธอร์เน็ต (GbE, 10 GbE, 40 GbE และ 100 GbE) มาตรฐาน IEEE (802.3) ยอมให้ข้อมูลดิจิทัลถูกส่งผ่านสายทองแดงที่ระยะทางถึง 100 เมตรและผ่านใยแก้วนำแสงที่ระยะทางไป 40 กม.
เทคโนโลยี > การเข้าถึงบรอดแบนด์แบบเดินสาย > การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตเคเบิล

เคเบิลอินเทอร์เน็ตหรือการเข้าถึงด้วยเคเบิลโมเด็มให้การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตผ่านสาย coaxial ใยแก้วไฮบริดที่เดิมพัฒนาขึ้นมาเพื่อขนส่งสัญญาณโทรทัศน์ สายทองแดงหรือใยแก้วนำแสงอาจเชื่อมต่อโหนดไปยังสถานที่ของลูกค้าที่จุดเชื่อมต่อที่รู้จักกันว่าเคเบิลดรอพ ในระบบเคเบิลโมเด็ม ทุกโหนดสำหรับสมาชิกเชื่อมต่อไปยังสำนักงานกลางของบริษัทเคเบิล ที่รู้จักกันว่าคือ "head end" แล้วบริษัทเคเบิลจะเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตโดยใช้ความหลากหลายของวิธีการ
ปกติจะใช้สายเคเบิลใยแก้วนำแสงหรือดาวเทียมดิจิทัลและการส่งสัญญาณไมโครเวฟเหมือน DSL, เคเบิลบรอดแบนด์ให้การเชื่อมต่ออย่างต่อเนื่องกับผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต ช่วงดาวน์โหลด, ทิศทางสู่ผู้ใช้, อัตราบิตสามารถมากสุดได้ถึง 400 Mbit/s สำหรับการเชื่อมต่อธุรกิจ, และ 100 Mbit/s สำหรับการบริการที่อยู่อาศัยในบางประเทศ ช่วงอัปโหลด, ออกมาจากผู้ใช้, มีความเร็วตั้งแต่ 384 กิโลบิต/วินาทีจนถึง 20 Mbit/s การเข้าถึงแบบเคเบิลบรอดแบนด์มีแนวโน้มที่จะให้บริการลูกค้าที่เป็นธุรกิจน้อยกว่าเพราะเคเบิลทีวีที่มีอยู่มีแนวโน้มที่จะให้บริการอาคารที่อยู่อาศัยมากกว่าและอาคารเพื่อการพาณิชย์ไม่ค่อยมีการเดินสายโคแอกเชียลภายในอาคาร นอกจากนี้เนื่องจากสมาชิกเคเบิลบรอดแบนด์แชร์สายท้องถิ่นเดียวกัน, การสื่อสารอาจถูกดักไว้โดยสมาชิกที่อยู่ใกล้เคียง สายเคเบิลเครือข่ายให้รูปแบบการเข้ารหัสอย่างสม่ำเสมอสำหรับการเดินทางของข้อมูลไปและกลับจากลูกค้า แต่แผนการเหล่านี้อาจจะถูกขัดขวาง