stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจ็ดพระธาตุ

เจ็ดพระธาตุ หมายถึงพระบรมธาตุเจดีย์ที่สำคัญในภาคเหนือ 7 แห่ง แต่ละแห่งเป็นที่เคารพบูชาอย่างสุงสุดของชาวล้านนา แต่ละพระบรมธาตุมีประวัติศาสตร์ความเป็นมาที่สำคัญ มีอายุการก่อสร้างมากกว่าพันปี สะท้อนถึงความรุ่งเรืองทางอารยธรรมของอาณาจักรล้านนาได้อย่างเห็นได้ชัด แต่ละแห่งมีตำนานกล่าวว่าเป็นสถานที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอัน ได้แก่
พระบรมธาตุหริภุญชัย วัดพระบรมธาตุหริภุญชัยวรมหาวิหาร เมืองลำพูน บรรจุพระเกศบรมธาตุ (กระดูกส่วนศีรษะ) ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระบรมธาตุดอยสุเทพ วัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร เมืองเชียงใหม่ บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ องค์ใหญ่ ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระบรมธาตุศรีจอมทอง วัดพระธาตุศรีจอมทองวรวิหาร อำเภอจอมทอง เมืองเชียงใหม่ บรรจุพระทักษิณโมลีธาตุ (กระดูกพระเศียรเบื้องขวา) ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระบรมธาตุลำปางหลวง วัดพระธาตุลำปางหลวง อำเภอเกาะคา บรรจุพระเกศาธาตุ (ผม) และพระอัฐิธาตุพระนลาตเบื้องขวา พระเมฆิยะ ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระบรมธาตุดอยตุง วัดพระมหาชินธาตุเจ้า (ดอยตุง) เมืองเชียงราย บรรจุพระรากขวัญเบื้องซ้ายธาตุ (กระดูกไหปลาร้าข้างซ้าย) ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระบรมธาตุช่อแฮ วัดพระธาตุช่อแฮ เมืองแพร่ บรรจุพระเกศาธาตุ (ผม) และพระบรมสารีริกธาตุพระศอกข้างซ้าย ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระบรมธาตุแช่แห้ง วัดพระธาตุแช่แห้ง เมือง น่าน บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระบรมธาตุหริภุญชัย
พระบรมธาตุดอยสุเทพ
พระบรมธาตุศรีจอมทอง
พระบรมธาตุดอยตุง
พระบรมธาตุช่อแฮ
พระบรมธาตุแช่แห้ง
เครื่องอิสริยาภรณ์ปิอุสที่ 9

| เครื่องอิสริยาภรณ์ปิอุสที่ 9 |
| --- | --- |

ประเภท: อิสริยาภรณ์ห้าชั้น
วันสถาปนา: ค.ศ. 1590
ประเทศ:  นครรัฐวาติกัน
ผู้สถาปนา: พระสันตะปาปาปิอุสที่ 4
ประธาน: สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิส
เครื่องอิสริยาภรณ์ปิอุสที่ 9 เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ของนครรัฐวาติกัน ก่อตั้งโดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 4 ในปี ค.ศ. 1560 ปัจจุบันเป็นอิสริยาภรณ์สูงสุดที่ได้รับมอบจากสันตะสำนัก เลิกใช้และได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 เมื่อ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1847
สมเด็จพระสันตะปาปาเป็นประธานเครื่องอิสริยาภรณ์นี้และเป็นผู้พระราชทานเครื่องอิสริยาภรณ์นี้
ลำดับชั้น > แพรแถบย่อ

ชั้นสายสร้อย
ชั้นประถมาภรณ์ (GCPO)
ชั้นทวีติยาภรณ์ (KC*PO / DC*PO)
ชั้นตริตาภรณ์ (KCPO / DCPO)
ชั้นจัตุรถาภรณ์ (KPO / DPO)
ลำดับชั้น > การประดับ

การประดับเครื่องราชฯตามลำดับต่ำ-สูง
อาวุธปืนสหรัฐที่ถูกฝ่ายอักษะยึดมาใช้ในสงครามโลกครั้งที่สอง

อาวุธปืนของสหรัฐที่ถูกเข้ายึดและออกแบบใหม่โดยไรช์ที่สาม
ปืนพก

พิสโทเล 657(เอ็น) อดีต "คองสแบร์กโคลต์" – .45 เอซีพี
พิสโทเล 660(อา) อดีต "เอ็ม1911" – .45 เอซีพี
เรโวลเวอร์ 661(อา) อดีต "โคลต์ เอ็ม1917" – .45 เอซีพี
เรโวลเวอร์ 662(อา) อดีต "สมิธแอนด์เวสสัน เอ็ม1917" – .45 เอซีพี
ปืนกลมือ

มัสคีเน็นพิสโทเล 760/2(แอร์) อดีต "ทอมป์สันโมเดล 1928" – .45 เอซีพี
มัสคีเน็นพิสโทเล 761(แอร์) อดีต "ทอมป์สันโมเดล 1921" – .45 เอซีพี
มัสคีเน็นพิสโทเล 762(แอร์) อดีต "เอ็ม50 ไรซิง" – .45 เอซีพี
ปืนเล็กยาว

เกอแวร์ 249(อา) อดีต "เอ็ม1903 สปริงฟิลด์" – .30-06 สปริงฟิลด์
เกอแวร์ 250(อา) อดีต "เอ็ม1917 เอนฟิลด์" – .30-06 สปริงฟิลด์
เซลบ์ชตลาเดเกอแวร์ 251(อา) อดีต "เอ็ม1 กาแรนด์" (ปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติ) – .30-06 สปริงฟิลด์
เซลบ์ชตลาเดเกอแวร์ 455(อา) อดีต "เอ็ม1 คาร์ไบน์" – .30 คาร์ไบน์
อเล็กซ์ (นักร้องญี่ปุ่น)

ALEX 「アレク」อเล็กซ์ลูกครึ่งอเมริกา-ญี่ปุ่น เข้าวงการด้วยการเป็นนานแบบให้กับเสื้อผ้าหลายแบนด์ ต่อด้วยงานโฆษณาและภาพยนตร์
ในช่วงปลายปี 2005 ได้รวมกลุ่มกับเพื่อนตั้งวง ONE OK ROCK (เล่นตำแหน่งกีต้า) โดยมี TORU และ RYOTA อดีตสมาชิก HEADS(เป็นวงดนตรีเด็ก) และ TAKA ปล่อยซิงเกิลแรกในวันที่ 26 กรกฎาคม ปี 2006 ชื่อเดียวกับชื่อวง ONE OK ROCK
ประวัติ

ชื่อเล่น : อเล็กซ์
เกิดวันที่ :  1989/3/19
สถานที่เกิด : เมืองซานฟานซิสโก ประเทศสหรัฐอเมริกา
วง: ONE OK ROCK
สังกัด : Aer-born / Zumania
ผลงาน > ผลงานเพลง

1st Mini Album [ONE OK ROCK]
2st Mini Album [Keep It Real]
1st Single [Nahi ShinSho]
2st Single [Yume Yume]
3rd Single [Yume Yume]
ผลงาน > ภาพยนตร์

Ai Shiteyo (2005)
ผลงาน > โฆษณา

Hamasaki AyumiCONCERT TOUR 2000
KOSE「Salone style」
ผลงาน > นิตยสาร

MEN'S NON-NO
MR. High Fashion
POPEYE
FINEBOYS
Boon
แหล่งข้อมูลอื่น

One Ok Rock เก็บถาวร 2011-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Amuse Inc.
ALEX アレク เก็บถาวร 2007-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เปลือกชั้นใน

ภาพหน้าตัดของต้นไม้ ส่วนหมายเลข 4 คือ เปลือกชั้นใน (โฟลเอ็ม)
เปลือกชั้นใน หรือ โฟลเอ็ม (โฟฺล-) (phloem) เป็นกลุ่มที่ลำเลียงสารอาหารที่สังเคราะห์ขึ้นที่ใบไปยังส่วนต่าง ๆ ของพืชจนถึงราก เซลล์ที่สำคัญมี 2 ชนิด คือ เซลล์หลอดตะแกรง (sieve tube member) เป็นเซลล์ที่เป็นแท่งยาว ยังมีชีวิตอยู่ แต่ไม่มีนิวเคลียส หัวและท้ายเป็นรูพรุน เป็นเซลล์ที่ทำหน้าที่ลำเลียงสารอาหาร และเซลล์ข้างเคียง (companion cell) เป็นเซลล์ที่มีนิวเคลียส อยู่ใกล้เซลล์หลอดตะแกรงและคอยควบคุมการทำงานของเซลล์หลอดตะแกรง
เชื้อเพลิงเอทานอล

เชื้อเพลิงเอทานอล คือ เอทานอล (เอทิลแอลกอฮอล์)ชนิดเดียวกันกับที่ใช้ทำเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ซึ่งส่วนใหญ่นำมาใช้เป็นเชื้อเพลิงในรถยนต์ ในรูปแบบสารเติมแต่งในผลิตภัณฑ์น้ำมันเบนซิน     การผลิตเชื้อเพลิงเอทานอลเพื่อใช้ในการขนส่งเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่า จากปี พ.ศ. 2543 ที่ผลิตได้ 17 พันล้านลิตร เป็น 52 พันล้านลิตร ในพ.ศ. 2550 และพบว่าหุ้นของธุรกิจเชื้อเพิลงเอทานอลทั้วโลกเพิ่มขึ้นจาก 3.7%ในปี 2550 เป็น 5.4%ในปี 2551 ในปี 2555 ทั้วโลกมีการผลิตเชื้อเพลิงเอทานอลมากถึง 22.36 พันล้านแกลลอน (84.6 พันล้านลิตร)สหรัฐอเมริกาผลิตได้เป็นอันดับที่1 ผลิตได้ 13.9 พันล้านแกลลอน (52.6 พันล้านลิตร)คิดเป็น 62%ของผลผลิตทั้งโลก ตามด้วยบราซิลผลิตได้ 5.6 พันล้านแกลลอน (21.1 ล้านลิตร)เชื้อเพลิงเอทานอลมีค่า gasoline gallon equivalency (GGE) 1.5 แกลอน ซึ่งหมายถึง1.5 แกลลอนของเอทานอลผลิตพลังงานได้เท่ากับ 1 แกลอนของน้ำมันเบนซิน
ในปัจจุบันมีการใช้เชื้อเพลิงเอทานอลอย่างแพร่หลายในประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศบราซิล ซีงทั้งสอบประเทศนี้สามารถผลิตเอทานอลเพื้อเป็นเชื้อเพลิงรวมมากถึง 87.1% ในปี 2554 รถยนต์โดยส่วนใหญ่ในประเทศสหรัฐอเมริกาสามารถใช้น้ำมันที่ส่วนประกอบของเอทานอล 10% ได้ ตั่งแต่ปี 2519 รัฐบาลบราซิลได้ประกาศว่า น้ำมันเบนซินที่ใช้อยู่ภายในประเทศต้องมีการผสมเอทานอล และในปี 2550 บราซิลได้ออกกฎหมายบังคับใช้น้ำมันเบนซินผสมกับเอทานอลในอัตรา 75 : 25 ตามลำดับ หรือที่เรียกว่าน้ำมันเบนซินE25 ในปี 2554 บราซิลมีรถยนต์กว่า 14 ล้านคันที่ใช้เชื้อเพลิงเอทานอล 100% (E100) และรถจักยายนต์กว่า 1.5 ล้านค้นที่สามารถใช้ได้
เอทานอลเป็นเชื้อเพลิงที่สามารถผลิตได้จากวัสดุทางการเกษตร พืชที่ในการผลิตเอทานอลส่วนใหญ่ได้แก่ อ้อย มันสำปะหลัง ข้าวโพด และมันฝรั่ง ปัจจุบันยังมีข้อถกเถียงอยู่เป็นจำนวนมากสำหรับการใช้เอทานอลเพื่อทดแทนน้ำมัน เนื่องจากความกังวลต่อความมั่นคงทางอาหารในด้านปริมาณและราคาเพราะต้องนำผลผลิตบางส่วนมาใช้ในการผลิตเอทานอลโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ข้าวโพด การพัฒนาการผลิตเอทานอลจาก เซลลูโลส อาจเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับอนาคต
เส้นใยเซลลูโลสเป็นองค์ประกอบหลักที่พบได้ในผนังเซลล์พืชทั่วไป ซึ่งสามารถนำมาใช้ในการผลิตเอทานอลได้ ตามที่สำนักงานพลังงานระหว่างประเทศ(International Energy Agency)ได้ทำนายว่าเอทานอลจากเส้นใยเซลลูโลสจะมีความสำคัญมากขึ้นในอนาคต
โครงสร้างเคมี

ในระหว่างการหมักเอทนานอลจากน้ำตาลกลูโคสจากพืชจะได้ผลิตภัณฑ์เป็นเอทานอลและคาร์บอนไดออกไซด์
ในการกระบวนการหมักเอทานอลจะเกิดผลิตภัณฑ์ต่างมากมาย เช่น กรดอซิติก ไกลคอลและผลิตภัณฑ์อื่น ๆ อีกมากมาย ซึ่งจำเป็นต้องมีกระบวนการกำจัดออกก่อนใช้งาน การหมักเอทานอลจะหมักอยู่ในรูปของเหลวโดยจะมีส่วนประกอบของเอทานอลประมาณ 15% เอทานอลจะถูกทำให้บริสุทธิ์โดยกระบวนการดูดซับและการกลั่นร่วมกัน เอทานอลที่บริสุทธิ์ ในระหว่างการทำปฏิกิริยาของเอทานอลกับออกซิเจนผลิตภัณฑ์ที่ได้ คือ ความร้อน ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ และน้ำ
แป้งและเซลลูโลสมีโครงสร้างโมเลกุลที่ประกอบด้วยน้ำตาลกลูโคสมาประกอบกัน จึงสามารถที่จะผลิตเอทานอลจากเซลลูโลส แต่อย่างไรก็ตามการปรับสภาพเซลลูโลสเพื่อผลิตน้ำตาลกลูโคสหรือน้ำตาลชนิดอื่นเพื่อเป็นวัถุดิบในการหมักเอทานอล
เอทานอลก็จากผลิตได้จากเอทิลีน โดยการย่อยสลายพันธะคู่ด้วยตัวเร่งปฏิกิริยาและอุณหภูมิสูง
แต่อย่างไรก็ตามการผลิตเอทานอลด้วยวิธีการหมักถือเป็นวิธีการผลิตที่นิยมมากที่สุดในปัจจุบัน
เซลล์ไข่

| Ovum |
| --- | --- |
A human ovum with corona radiata surrounding it
ตัวระบุ
MeSH: D010063
FMA: 67343
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
เซลล์ไข่หรือโอวุมคือเซลล์สืบพันธุ์ของเพศเมียของสิ่งมีชีวิตที่สืบพันธุ์แบบโอโอกามี (oogamy, เป็นการสืบพันธุ์โดยใช้เซลล์อสุจิและเซลล์ไข่โดยที่เซลล์ไข่มีขนาดใหญ่กว่าเซลล์อสุจิมากและไม่สามารถเคลื่อนที่ได้) เซลล์ไข่มีขนาดที่ใหญ่กว่าเซลล์อสุจิมาก อาจใหญ่จนเห็นได้ด้วยตาเปล่า เพื่อเซลล์ไข่ผสมกับเซลล์อสุจิจะเกิดเซลล์ที่มีจำนวนโครโมโซมเป็นคู่ (ดิพลอยด์) เรียกว่าไซโกต ซึ่งสามารถเจริญเป็นสิ่งมีชีวิตได้
เขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ

เขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ เป็นหนึ่งในเขตการปกครองคณะสงฆ์ไทยฝ่ายมหานิกายที่แบ่งเป็น 4 หน คือ หนใต้ หนเหนือ หนตะวันออก และหนกลาง
ผู้รักษาการแทน เจ้าคณะใหญ่หนเหนือรูปปัจจุบัน คือ พระพรหมโมลี (สุชาติ ธมฺมรตโน) วัดปากน้ำภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
การปกครอง

เขตปกครองคณะสงฆ์มหานิกายหนเหนือมีผู้นำ คือ "เจ้าคณะใหญ่" และแบ่งส่วนเป็น 4 ภาค แต่ละภาคมีหัวหน้าเรียกว่า "เจ้าคณะภาค" ภาคทั้ง 4 ได้แก่
ภาค 4 มี 4 จังหวัด คือ นครสวรรค์ พิจิตร กำแพงเพชร เพชรบูรณ์ ประกอบด้วย อำเภอ 47 อำเภอ และตำบล 362 ตำบล
ภาค 5 มี 4 จังหวัด คือ สุโขทัย พิษณุโลก ตาก อุตรดิตถ์ ประกอบด้วย อำเภอ 33 อำเภอ และตำบล 426 ตำบล
ภาค 6 มี 5 จังหวัด คือ ลำปาง เชียงราย พะเยา แพร่ น่าน ประกอบด้วย อำเภอ 61 อำเภอ และตำบล 469 ตำบล
ภาค 7 มี 3 จังหวัด คือ เชียงใหม่ ลำพูน แม่ฮ่องสอน ประกอบด้วย อำเภอ 39 อำเภอ และตำบล 283 ตำบล
ทำเนียบเจ้าคณะใหญ่หนเหนือ

ดูเพิ่ม: เจ้าคณะใหญ่หนเหนือ
ทำเนียบเจ้าคณะภาค > ภาค 4

พระธรรมรัตนดิลก (เชิด จิตฺตคุตฺโต ป.ธ.9) วัดสุทัศนเทพวราราม แขวงราชบพิธ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 10200 ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเมื่อวันที่ 5 กันยายน 2552
พระราชสุตาภรณ์ (ประชัน ฐิตปญฺโญ ป.ธ.5) วัดปากน้ำ แขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร 10160 รองเจ้าคณะภาค อันดับที่ 1 ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเมื่อวันที่ 5 กันยายน 2552
พระราชปัญญาเวที (ริด ริตเวที ป.ธ.9) วัดตากฟ้า อ.ตากฟ้า จ.นครสวรรค์ 60190 รองเจ้าคณะภาค อันดับที่ 2 ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2555
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
เจ้าคณะภาค 4
| ที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | วัด | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |  |
| 1 | พระธรรมรัตนดิลก (เชิด จิตฺตคุตฺโต ป.ธ.9) | วัดสุทัศนเทพวราราม | พ.ศ. 2552 | ปัจจุบัน |  |  |
| 2 | พระเทพญานมุนี (วิศิษฏ์ ปญฺญาปโชโต ) ป.ธ.6 | วัดวรนาถบรรพต | - |  | รองรูปที่ 1 |  |
| 3 | พระราชสุตาภรณ์ (ประชัน ฐิตปญฺโญ) ป.ธ.5 | วัดปากน้ำ | พ.ศ. 2552 |  | รองรูปที่ 2 |  |
ทำเนียบเจ้าคณะภาค > ภาค 5

พระพรหมโมลี (สุชาติ ธมฺมรตโน) วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เป็น เจ้าคณะภาคตั้งแต่ พ.ศ. 2539-ปัจจุบัน
พระธรรมเสนานุวัตร (บำรุง ฐานุตฺตโร) วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก เป็นรองเจ้าคณะภาค
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
เจ้าคณะภาค 5
| ที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | วัด | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |  |
| 1 | พระพรหมโมลี ป.ธ.9 | วัดปากน้ำ |  |  |  |  |
| 2 | พระธรรมเสนานุวัตร ป.ธ.7 | วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ |  |  |  |  |
ทำเนียบเจ้าคณะภาค > ภาค 6

พระธรรมราชานุวัตร (สุทัศน์ สุทสฺสโน ป.ธ.6) วัดพระแก้ว ต.เวียง อ.เมือง จ.เชียงราย 57000
พระราชปัญญาภรณ์ (สิงห์คำ ชยวํโส ป.ธ.9 Ph.D.) วัดนางชี แขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร 10160 รองเจ้าคณะภาค อันดับที่ 1
พระราชวรมุนี (พล อาภากโร ป.ธ.9 PH.D) วัดสังเวชวิศยาราม แขวงวัดสามพระยา เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 10200 รองเจ้าคณะภาค อันดับที่ 2
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
เจ้าคณะภาค 6 
| ที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | วัด | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |  |
| 1 | พระธรรมราชานุวัตร (สุทัศน์ สุทสฺสโน ป.ธ.6) | วัดพระแก้ว |  |  |  |  |
| 2 | พระราชปัญญาภรณ์ (สิงห์คำ ชยวํโส) | วัดนางชี |  |  | รองรูปที่ 1 |  |
| 3 | พระราชวรมุนี (พล อาภากโร | วัดสังเวชวิศยาราม |  |  | รองรูปที่ 2 |  |
ทำเนียบเจ้าคณะภาค > ภาค 7

พระพรหมเสนาบดี (พิมพ์ ญาณวีโร ป.ธ.7) วัดปทุมคงคา แขวงตลาดน้อย เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร 10100 เจ้าคณะภาค
พระธรรมเสนาบดี (ธงชัย สุวณฺณสิริ ป.ธ.7) วัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร ต.สุเทพ อ.เมือง จ.เชียงใหม่ 50200 รองเจ้าคณะภาค อันดับที่ 1
พระปิฏกโกศล (นิกร มโนกโร ป.ธ.9) วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ แขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร 10160 รองเจ้าคณะภาค อันดับที่ 2
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
เจ้าคณะภาค 7
| ที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | วัด | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |  |
| 1 | พระพรหมเสนาบดี (พิมพ์ ญาณวีโร ป.ธ.7 | วัดปทุมคงคา |  |  |  |  |
| 2 | พระธรรมเสนาบดี (ธงชัย สุวณฺณสิริ) | วัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร |  |  | รองรูปที่ 1 |  |
| 3 | พระปิฏกโกศล (นิกร มโนกโร) | วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ |  |  | รองรูปที่ 2 |  |
อำเภอโชเซ

แผนที่อำเภอโชเซ จังหวัดชิบะ (เน้นสีเหลือง) ณ ค.ศ. 2010
อำเภอโชเซ (ญี่ปุ่น: 長生郡; โรมาจิ: Chōsei-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 226.97 ตารางกิโลเมตร (87.63 ตารางไมล์) ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2024 อำเภอนี้มีจำนวนประชากรประมาณ 54,068 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 238 คนต่อตารางกิโลเมตร เดิมอำเภอนี้เคยครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของนครโมบาระ และส่วนเล็ก ๆ ของนครอิซูมิ
เมืองและหมู่บ้าน

เมืองโชนัง
เมืองอิจิโนมิยะ
เมืองมุตสึซาวะ
เมืองนางาระ
เมืองชิราโกะ
หมู่บ้านโชเซ
เทศบาลข้างเคียง

นครโมบาระ
นครอิจิฮาระ
นครอิซูมิ
เมืองโอตากิ
นครโออามิชิราซาโตะ
ภูมิศาสตร์

อำเภอโชเซครอบคลุมพื้นที่ทางตอนกลางของจังหวัดชิบะทางตะวันออกของคาบสมุทรโบโซ ทางตะวันตกของอำเภอครอบคลุมตั้งแต่แนวเนินเขาโบโซไปจนถึงที่ราบคูจูกูริ ทางตะวันออกของอำเภอทอดยาวไปตามชายฝั่งหาดคูจูกูริที่ติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก แม่น้ำอิจิโนมิยะ ซึ่งมีความยาว 37.3 กิโลเมตร (23.2 ไมล์) มีต้นน้ำมาจากแนวเนินเขาโบโซในเมืองโชนัง และไหลลงสู่มหาสมุทรแปซิฟิกที่หาดคูจูกูริในหมู่บ้านโชเซ
ประวัติศาสตร์ > ยุคเอโดะ

ในยุคเอโดะ พื้นที่เกือบทั้งหมดของอำเภอโชเซในปัจจุบันเดิมเคยเป็นดินแดนเท็นเรียวที่อยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของรัฐบาลกลางและปกครองโดยซามูไรฮาตาโมโตะหลายคน ยกเว้นอิจิโนมิยะ ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การปกครองของแคว้นศักดินาอิจิโนมิยะ ซึ่งเป็น อาณาเขตศักดินาที่ปกครองโดยตระกูลคาโนะภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
ประวัติศาสตร์ > ยุคใหม่

อำเภอโชเซก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 จากการรวมกันของอำเภอนางาระ (3 เมือง, 17 หมู่บ้าน) และอำเภอคามิฮาบุ (1 เมือง, 5 หมู่บ้าน) โดยตั้งที่ว่าการอำเภอโชเซที่เมืองโมบาระ
นับตั้งแต่ก่อตั้งอำเภอโชเซ มีการเปลี่ยนแปลงเขตการปกครองหลายครั้ง หมู่บ้านชิรากาตะได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 เมืองโมบาระได้รับการยกฐานะเป็นนครและแยกตัวออกจากอำเภอโชเซเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1952 หมู่บ้านไทโตแยกตัวออกจากอำเภอโชเซไปรวมกับหมู่บ้านฟูรูซาวะในอำเภออิซูมิ หมู่บ้านนางาระได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1955 เมืองฮนโนรวมเข้ากับนครโมบาระเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 หมู่บ้านมุตสึซาวะได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1983 ปัจจุบันอำเภอโชเซประกอบด้วย 5 เมือง และ 1 หมู่บ้าน
แผนการผนวกรวมเทศบาลต่าง ๆ ในอำเภอโชเซเข้ากับนครโมบาระแล้วยุบอำเภอโชเซ ได้มีการเริ่มต้นประชุมหารือกันใน ค.ศ. 2002 ท้ายที่สุดที่ประชุมใน ค.ศ. 2002 ล้มเหลวในการบรรลุฉันทามติ เช่นเดียวกับที่ประชุมใน ค.ศ. 2006 ต่อมามีการจัดตั้งที่ประชุมควบรวมเทศบาลในอำเภอโชเซ (ญี่ปุ่น: 長生郡市合併協議会; โรมาจิ: Chōsei-gun Gappei Kyōgikai) ขึ้นอีกเมื่อ ค.ศ. 2007 แต่ก็ถูกยุบไปหลังจากผ่านไปหนึ่งปี
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจชายฝั่งทะเลของอำเภอโชเซเดิมเคยพึ่งพากับอุตสาหกรรมประมง แต่การทำประมงในอำเภอนี้กลับลดลงมาเป็นเวลานานแล้ว ในปัจจุบัน อำเภอนี้มีการผลิตผักและผลไม้ในโรงเรือนกันอย่างแพร่หลาย พื้นที่ที่เป็นภูเขาอันได้แก่ เมืองนางาระ เมืองโชนัง และเมืองมุตสึซาวะ เคยเป็นศูนย์กลางการเกษตรที่สำคัญ แต่ด้วยความที่อำเภอโชเซอยู่ใกล้กับเขตอุตสาหกรรมเคโย จึงได้เปลี่ยนพื้นที่เกษตรกรรมให้กลายเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมขนาดเล็กและบ้านจัดสรร การท่องเที่ยวในพื้นที่ชายฝั่งทะเลก็เพิ่มขึ้นเนื่องจากบริเวณนี้อยู่ใกล้กับเขตมหานครโตเกียวและมีการเชื่อมต่อด้วยทางรถไฟ
แผนที่อดีตเมืองและหมู่บ้านในอำเภอโชเซ โดยพื้นที่สีต่าง ๆ แสดงถึงเทศบาลในปัจจุบัน สีม่วงคือนครโมบาระในปัจจุบัน, สีฟ้าอ่อนคือหมู่บ้านไทโตที่แยกตัวไปรวมกับหมู่บ้านฟูรูซาวะในอำเภออิซูมิ ปัจจุบันอยู่ในนครอิซูมิ, สีเหลืองคือเมืองอิจิโนมิยะ, สีเขียวคือเมืองมุตสึซาวะ, สีแดงคือหมู่บ้านโชเซ, สีส้มคือเมืองชิราโกะ, สีฟ้าคือเมืองนางาระ, สีชมพูคือเมืองโชนัง
อาหารเจ้อเจียง

อาหารเจ้อเจียง หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า เจ้อไช่ เป็นหนึ่งในแปดตระกูลการทำอาหารของอาหารจีน มีต้นกำเนิดมาจากวิธีการปรุงอาหารแบบเก่าแก่ในมณฑลเจ้อเจียง ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเซี่ยงไฮ้และมีศูนย์กลางอยู่ที่หางโจว เมืองหลวงอันเก่าแก่ของจีน โดยทั่วไป อาหารเจ้อเจียงนั้นจะไม่เลี่ยน แต่มีรสชาติที่สดใหม่และนุ่มนวลพร้อมกับกลิ่นหอมกลมกล่อม
รูปแบบ

อาหารเจ้อเจียงประกอบไปด้วยรูปแบบอย่างน้อยสามรูปแบบ โดยแต่ละรูปแบบมีต้นกำเนิดมาจากเมืองสำคัญในมณฑล:
รูปแบบหางโจว: มีลักษณะที่โดดเด่นด้วยรูปแบบที่มีความหลากหลายและใช้หน่อไม้ บริการเสิร์ฟในร้านอาหาร เช่น Dragon Well Manor
รูปแบบเซ่าซิง: มีความเชียวชาญในการทำอาหารด้วยสัตว์ปีกและปลาน้ำจืด
รูปแบบหนิงปัว: มีความเชียวชาญในการทำอาหารด้วยอาหารทะเล โดยเน้นเฉพาะอาหารสดและอาหารรสเค็ม
อาหารจานเด่น

| ชื่อ | ภาษาจีนตัวเต็ม | ภาษาจีนตัวย่อ | พินอิน | ภาพ | รายละเอียด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| วิหคนับร้อยเผชิญหน้ากับวิหคฟีนิกซ์ | 百鳥朝鳳 | 百鸟朝凤 | bǎi niǎo cháo fèng |  | ไก่จากอำเภอ Xiaoshan ที่ตุ๋นในหม้อดินเผา เกี๊ยวนึ่งจะถูกเรียงไว้ที่รอบๆ ตัวไก่ ทำให้เห็นว่า เกี๊ยว ("วิหคนับร้อย") เผชิญหน้ากับไก่ ("วิหคฟีนิกซ์") |
| ไก่ขอทาน | 叫化雞 | 叫化鸡 | jiàohuā jī |  | แม้ว่าอาหารจานนี้มีต้นกำเนินมาจากมณฑลเจียงซู แต่เป็นที่นิยมในหางโจว และนับตั้งแต่นั้นเป็นส่วนหนึ่งของอาหารหางโจว |
| หมูตงพัว | 東坡肉 | 东坡肉 | Dōngpō ròu |  | หมูทอดสามชั้นนำมาตุ๋นด้วยซีอิ๊วและเหล้าจีน |
| ผักแห้งและเนื้อตุ๋น | 乾菜燜肉 | 干菜焖肉 | gān cài mèn ròu |  | หั่มช้อยกอนตุ๋นด้วยหมู |
| เป็ดอมตะม่านตาเพลิง | 火瞳神仙鴨 | 火瞳神仙鸭 | huǒ tóng shénxiān yā |  | ขาหมูรมควันตุ๋นพร้อมกับเป็ด |
| กุ้งทอด | 油爆大蝦 | 油爆大虾 | yóu bào dà xiā |  | กุ้งแม่น้ำซึ่งนำไปทอดก่อนแล้วจึงนำไปผัด |
| Gan zha xiang ling | 乾炸響鈴 | 干炸响铃 | gān zhá xiǎng líng |  | ชื้นเนื้อหมูสันในทอดห่อหุ้มด้วยแผ่นเต้าหู้ |
| ข้าวตังกับมะเขือเทศและกุ้ง | 番茄蝦仁鍋巴 | 番茄虾仁锅巴 | fānqié xiārén guō bā |  |  |
| ปูทะเลดอกชบา | 芙蓉蝤蠓 | 芙蓉蝤蠓 | fúróng qiúměng |  | ปูทะเลที่ถูกปรุงด้วยไข่ ผักเขียว น้ำซุปไก่ และเหล้าจีนเส้าชิง |
| หมูเค็มที่ทำเองในบ้านกับหน่อไม้ในฤดูใบไม้ผลิ | 南肉春筍 | 南肉春笋 | nán ròu chūnsǔn |  |  |
| จินยวี่หมั่นถาง | 金玉滿堂 | 金玉满堂 | jīn yù mǎn táng |  | อาหารจานนี้ประกอบไปด้วยกุ้ง ปลากระพงจีน ไก่ทอด, แผ่นเนื้อหมู, ชูมัย(เกี๊ยวนึ่ง), แฮม, ไข่ปลา และส่วนผสมอื่นๆ |
| ปลาจวดเหลืองขนาดใหญ่กับผักกาดเขียวดอง | 鹹菜大湯黃魚 | 咸菜大汤黄鱼 | xiányú dà tāng huángyú |  |  |
| กุ้งหลงจิ่ง | 龍井蝦仁 | 龙井虾仁 | lóngjǐng xiārén |  | กุ้งที่ปรุงด้วยใบชาหลงจิ่ง |
| มี่จือต้าฟาง | 蜜汁大方 | 蜜汁大方 | mì zhī dà fāng |  | แฮมที่ถูกนึ่งในน้ำเชื่อมพร้อมกับเม็ดบัว ลูกพลัมสีเขียว เชอร์รี่ ดอกหอมหมื่นลี้  และส่วนผสมอื่นๆ |
| ไข่มุกบนฝ่ามือ | 掌上明珠 | 掌上明珠 | zhǎng shàng míng zhū |  | ลูกชิ้นปลา("ไข่มุก")ที่ประดับอยู่บนพังพืดห่าน("ฝ่ามือ"). |
| ปลาสดตั้งครรภ์ | 懷胎鮮魚 | 怀胎鲜鱼 | huáitāi xiān yú |  | ปลากระพงขาวนึ่งห่อหุ้มด้วยมันร่างแห่จากหมูและยัดไส้ด้วยกุ้ง เห็ดหอม และส่วนผสมอื่นๆ |
| หอยหลอดกับไข่ดาว | 蛋煎蜻子 | 蛋煎蜻子 | dàn jiān qīng zǐ |  | อาหารจานนี้ประกอบไปด้วยหอยหลอด มันหมู แห้วจีน และไข่ |
| ซานซือเฉี่ยวหยวี | 三絲敲魚 | 三丝敲鱼 | sān sī qiāo yú |  | อาหารจานนี้ประกอบไปด้วยหอยเป๋าฮื้อ, แฮม, อกไก่, หมูติดมัน, ผักกว้างตุ้ง และส่วนผสมอื่นๆ |
| เซ่าเซียฉิว | 紹蝦球 | 绍虾球 | Shào xiā qiú |  | ลูกชิ้นกุ้งห่อหุ้มด้วยแผ่นแป้งไข่ทอด |
| น้ำซุปปลาของพี่สาวตระกูลซ่ง |  | 宋嫂鱼羹 |  |  | ซุปนี้ประกอบไปด้วยส่วนผสม เช่น ปลากระพงจีน, แฮม, หน่อไม้, เห็ดหอม, ไข่ และน้ำซุปไก่ |
| กระดองตะพาบในน้ำตาลแช่อิ่ม | 冰糖甲魚 | 冰糖甲鱼 | bīng táng jiǎyú |  |  |
| ปลาไหลผัดฉ่า | 生爆鱔片 | 生爆鳝片 | shēng bào shàn piàn |  | เนื้อปลาไหลบึงชุบด้วยแป้งทอด นำมาผัด และเสริฟ์พร้อมกับกระเทียม น้ำตาล และน้ำส้มสายชู |
| ผัดหมูหย็องไข่ขาว | 芙蓉肉 | 芙蓉肉 | fúróng ròu |  |  |
| เซ่าสือจิ่ง | 紹十景 | 绍十景 | Shào shí jǐng |  | อาหารจานนี้ประกอบไปด้วยลูกชิ้นปลา  ลูกชิ้นเนื้อ กุ้ง กระเพาะปลา หน่อไม้ เห็ดหอม กึ๋นไก่ และส่วนผสมอื่นๆ |
| ซุปจุงไซทะเลสาปตะวันตก | 西湖蒓菜湯 | 西湖莼菜汤 | Xīhú chúncài tāng |  | ซุปที่ทำมาจากแผ่นเนื้อแฮม อกไก่ และจุงไซ |
| ปลาทะเลสาปตะวันตกในน้ำส้มสายชู | 西湖醋魚 | 西湖醋鱼 | Xīhú cù yú |  | ปลาเฉาเสิร์ฟในน้ำเชื่อม |
เชิดชัย อุดมไพจิตรกุล

| เชิดชัย อุดมไพจิตรกุล |
| --- | --- |
เกิด: เชิดชัย อุดมไพจิตรกุล 16 ธันวาคม พ.ศ. 2484
| สถิติเหรียญโอลิมปิก> มวยสากลสมัครเล่น.เอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
|  |  กรุงเทพฯ พ.ศ. 2509  | แบนตัมเวท |
มวยสากลสมัครเล่นแห่งเอเชีย
|  |  ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2508 เกาหลีใต้   | แบนตัมเวท |
|  |  ครั้งที่ 3 พ.ศ. 2510 ศรีลังกา  | แบนตัมเวท |
ซีเกมส์
|  |  มาเลเซีย พ.ศ. 2508  | แบนตัมเวท |
|  |  กรุงเทพ พ.ศ. 2510  | แบนตัมเวท |
เชิดชัย อุดมไพจิตรกุล เกิดเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2484 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวไทย ติดทีมชาติไทยเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2507 ที่ โตเกียว ในรุ่นแบนตัมเวท รอบแรก แพ้ การีมู ยัง จากไนจีเรีย ตกรอบแรก เมื่อ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2507 เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2511 ที่ เม็กซิโก ในรุ่นแบนตัมเวท
เชิดชัย อุดมไพจิตรกุล หรือ เชิดชัย อุดม เกิดเมื่อ พ.ศ. 2484 ที่ อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นผู้ที่ชื่นชอบกีฬามวยแต่เด็ก โดยขึ้นชกทั้งมวยไทยและมวยสากล ได้แชมป์มวยนักเรียนของจังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อจบ ม.8 มาศึกษาต่อที่วิทยาลัยพลศึกษาที่กรุงเทพฯ จนจบ ปกศ.สูง ระหว่างนั้น ขึ้นชกมวยสากลสมัครเล่นในนามของวิทยาลัยพลศึกษา ได้แชมป์มวยสากลสมัครเล่นแห่งประเทศไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2506 – 2511 ในรุ่นแบนตัมเวท จนติดทีมชาติไทย และได้เป็นอาจารย์ที่วิทยาลัยพลศึกษาด้วย
ผลงานการแข่งขันในนามทีมชาติไทย ได้เหรียญทองแดงมวยสากลสมัครเล่นแห่งเอเชียครั้งที่ 2 พ.ศ. 2508 ที่ เกาหลีใต้ เหรียญทองกีฬาแหลมทองครั้งที่ 3 พ.ศ. 2508 ที่ประเทศมาเลเซีย เหรียญทองกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 5 พ.ศ. 2509 ที่ กรุงเทพฯ เหรียญทองกีฬาแหลมทองครั้งที่ 4 พ.ศ. 2510 ที่ กรุงเทพฯ เหรียญเงินมวยสากลสมัครเล่นแห่งเอเชีย ครั้งที่ 3 พ.ศ. 2510 ที่ ศรีลังกา
นอกจากนั้น เชิดชัยยังได้ไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในรุ่นแบนตัมเวทสองครั้ง ครั้งแรกคือ กีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 18 พ.ศ. 2507 ที่ ญี่ปุ่น รอบแรก แพ้ การีมู ยัง จากไนจีเรีย ตกรอบแรก เมื่อ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2507 และกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 19 ที่ เม็กซิโก พ.ศ. 2511  แพ้ เฟอร์มิน เอสปีโนซา จากคิวบา ตกรอบ เมื่อ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2511 หลังจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่เม็กซิโกแล้ว เชิดชัยไปทำงานและศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยโอเรกอน สหรัฐอเมริกาจนจบปริญญาตรี ทำงานที่บริษัทในเครือ John Deere ตั้งแต่ พ.ศ. 2515 จนเกษียณอายุ ปัจจุบันเป็นเลขาธิการวัดพุทธโอเรกอน และที่ปรึกษานักเรียนไทย มหาวิทยาลัยโอเรกอน มีฐานะที่มั่นคง
เครื่องอิสริยาภรณ์ผู้อำนวยการกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ

| เครื่องอิสริยาภรณ์ผู้อำนวยการกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ |
| --- | --- |
แพรแถบ
รางวัลสำหรับ: การประจำการหรือการดำเนินงานที่โดดเด่นในนามของกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ
จัดโดย: กองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ
คุณสมบัติ: พลเรือนและทหารในกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ
สถานะ: ยังมอบอยู่
ก่อตั้ง: ตุลาคม 2529
เกี่ยวข้อง: เหรียญกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ  เหรียญพลเรือนกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ
เครื่องอิสริยาภรณ์ผู้อำนวยการกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ (อังกฤษ: Multinational Force and Observers Director General's Award) มอบให้แก่ทั้งทหารรักษาสันติภาพและพลเรือนสำหรับการประจำการหรือการดำเนินงานที่โดดเด่นในนามของกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ ผู้รับรายแรกคือผู้อำนวยการ ลีมอน ฮันท์ หลังจากที่เขาเสียชีวิตไปแล้ว
เกณฑ์การรับ

ผู้อำนวยการจะมอบเครื่องอิสริยาภรณ์ดังกล่าวให้กับสมาชิกของมอบรางวัลดังกล่าวแก่สมาชิกทั้งทหารและพลเรือนของกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ หรือบุคคลอื่นใดที่เห็นว่าเหมาะสม ซึ่งมีความโดดเด่นในการปฏิบัติงานหรือมีผลงานที่ตรงตามวัตถุประสงค์และภารกิจของกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ ตามเกณฑ์ปกติ จะมีการมอบเครื่องอิสริยาภรณ์ไม่เกิน 3 เหรียญต่อปี ผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อและมีคุณสมบัติเหมาะสมมักจะให้การสนับสนุนเป็นพิเศษเกี่ยวกับกองกำลังแล้วแต่กรณี ในด้านใดด้านหนึ่งดังต่อไปนี้:
การเพิ่มความสำเร็จ ประสิทธิภาพ และความประหยัดในการดำเนินงาน ซึ่งมีส่วนสำคัญในการขับเคลื่อนภารกิจของกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ
แสดงให้เห็นถึงความเป็นผู้นำที่ยอดเยี่ยม หรือความสามารถทางวิชาชีพในการบรรลุและเกินเป้าหมายของกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ
ความสำเร็จและนวัตกรรมในด้านการดำเนินงานการจัดการหรือการสนับสนุนภายในกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้รับที่ไม่ใช่กองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ การให้บริการที่โดดเด่นหรือการสนับสนุนภารกิจเพื่อสันติภาพของกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ
เครื่องอิสริยาภรณ์

เครื่องอิสริยาภรณ์ประกอบด้วยเหรียญกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ ที่ถูกสลักไว้ห้อยจากแพรแถบ แพรแถบสีขาวกว้าง 1 3/8 นิ้ว ขอบ 1/16 นิ้ว และแถบกลางเป็นสีส้มของกองกำลัง 3/16 ระหว่างแถบสีเขียว 3/16 นิ้วสองแถบ พร้อมด้วยของจิ๋วประกอบ เข็มกลัด และใบรับรองลงนามโดยผู้อำนวยการ
ดูเพิ่ม

กองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ