stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สามารถ ศรแดง
ประวัติ

สามารถเกิดที่จ.นครราชสีมา ต่อมาย้ายไปอยู่ที่ อำเภอกระสัง จังหวัดบุรีรัมย์ เมื่อโตขึ้นจึงหัดชกมวยไทยในชื่อ บุญแต่ง ศิษย์แขวง ตระเวนชกในแถบภาคอีสาน ต่อมาจึงเข้ามาชกมวยในกรุงเทพฯโดยมาอยู่ที่ค่ายศิษย์สิงห์ ใช้ชื่อว่า สามารถ ศิษย์สิงห์ กลายเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียด้วยการชกแบบบุกตะลุยและมีหมัดขวาที่หนักหน่วง ภายหลังจึงย้ายมาอยู่ค่ายศรแดง ใช้ชื่อว่า สามารถ ศรแดง
หลังจากได้ครองแชมป์มวยไทยรุ่นเวลเตอร์เวทแล้ว สามารถหาคู่ชกในแบบมวยไทยไม่ได้จึงหันมาชกมวยสากล และได้ครองแชมป์มวยสากลรุ่นเวลเตอร์เวทของเวทีลุมพินี โดยชนะคะแนน กิมเอี๋ยว ศิษย์ผล และได้ชกกับนักมวยชื่อดังหลายคน เช่น เสมอกับยอร์ช บาร์น รองแชมป์โลกชาวอิตาลี ชนะคะแนน ฮาชิโร ทัตสุมิ จนชกขนะคะแนน เดล ฟลาเนแกน จึงได้เป็นรองแชมป์โลก แต่พอแพ้คะแนน เฮกเตอร์ คอนสแตนท์ จึงถูกปลดจากอันดับโลก
ต่อมา เมื่อกลับมากู้ชื่อชนะนักมวยชื่อดังอีกหลายคน เช่น ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า สมเดช ยนตรกิจ ดาวทอง สิงหพัลลภ จึงมีโอกาสชิงแชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท ชนะคะแนน ฟูมิโอะ ไกสุ ได้ครองแชมป์ แต่พอป้องกันครั้งแรกก็เสียแชมป์คืนให้ไกสุไป
สามารถได้เข้าอับดับโลกอีกครั้งเมื่อชนชนะน็อค มิเกมาซา คาวาคามิ แต่หลังจากนั้นทชกแพ้กราวรูดจนถูกปลดออกจากรองแชมป์โลก และเสียแชมป์มวยสากลของเวทีราชดำเนินไป เมื่อชกแพ้บ่อยๆ จึงถูกตั้งข้อหาล้มมวย จนหยุดชกไปหลายปี กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2512 ก็แพ้น็อคนักมวยรุ่นหลังอย่างง่ายดายจึงแขวนนวมไปอย่างถาวร
เกียรติประวัติ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า |  | สามารถ ศรแดง |  | ถัดไป | ชนะ 10 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 8 ครั้ง (แพ้น็อค 4 ครั้ง, แพ้คะแนน 4 ครั้ง) เสมอ 1 ครั้ง | ชนะ 10 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 8 ครั้ง (แพ้น็อค 4 ครั้ง, แพ้คะแนน 4 ครั้ง) เสมอ 1 ครั้ง | ชนะ 10 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 8 ครั้ง (แพ้น็อค 4 ครั้ง, แพ้คะแนน 4 ครั้ง) เสมอ 1 ครั้ง | ชนะ 10 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 8 ครั้ง (แพ้น็อค 4 ครั้ง, แพ้คะแนน 4 ครั้ง) เสมอ 1 ครั้ง | ชนะ 10 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 8 ครั้ง (แพ้น็อค 4 ครั้ง, แพ้คะแนน 4 ครั้ง) เสมอ 1 ครั้ง | ชนะ 10 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 8 ครั้ง (แพ้น็อค 4 ครั้ง, แพ้คะแนน 4 ครั้ง) เสมอ 1 ครั้ง | ชนะ 10 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 8 ครั้ง (แพ้น็อค 4 ครั้ง, แพ้คะแนน 4 ครั้ง) เสมอ 1 ครั้ง | ชนะ 10 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 8 ครั้ง (แพ้น็อค 4 ครั้ง, แพ้คะแนน 4 ครั้ง) เสมอ 1 ครั้ง | ชนะ 10 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 8 ครั้ง (แพ้น็อค 4 ครั้ง, แพ้คะแนน 4 ครั้ง) เสมอ 1 ครั้ง |
| แชมป์ประเทศไทย รุ่นเวลเตอร์เวทชิง 2498 | แชมป์ประเทศไทย รุ่นเวลเตอร์เวทชิง 2498 | แชมป์ประเทศไทย รุ่นเวลเตอร์เวทชิง 2498 | แชมป์ประเทศไทย รุ่นเวลเตอร์เวทชิง 2498 | แชมป์ประเทศไทย รุ่นเวลเตอร์เวทชิง 2498 | แชมป์ประเทศไทย รุ่นเวลเตอร์เวทชิง 2498 | แชมป์ประเทศไทย รุ่นเวลเตอร์เวทชิง 2498 | แชมป์ประเทศไทย รุ่นเวลเตอร์เวทชิง 2498 | แชมป์ประเทศไทย รุ่นเวลเตอร์เวทชิง 2498 |  |  |  |  |  |
| ชิง | ชนะ | 0-0-0 |  กิมเอี๋ยว ศิษย์ผล | ชนะคะแนน | 15 | 1955-05-04 | () เวทีราชดำเนิน เขตพระนคร | สละแชมป์ |  |  |  |  |  |
| แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท | แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท | แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท | แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท | แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท | แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท | แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท | แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท | แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท |  |  |  |  |  |
| ชิง | ชนะ | 21-6-1 |  ฟูมิโอะ ไกสุ | ชนะคะแนน | 15 | 1961-07-13 | () เวทีราชดำเนิน |  |  |  |  |  |  |
| เสียแชมป์ | แม่แบบ:Loss2แพ้ | 22-7-1 |  ฟูมิโอะ ไกสุ | แพ้น็อค | 4(15) | 1961-10-17 | () ที่ ... โตเกียว |  |  |  |  |  |  |
| เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ |  |  |  |  |  |
| ชิงแชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท | แม่แบบ:Loss2แพ้ | 18-5-1 |  ฟูมิโอะ ไกสุ | แพ้คะแนน | 15 | 1961-01-05 | () ... โตเกียว |  |  |  |  |  |  |
คีรีศักดิ์ บาร์โบส

| คีรีศักดิ์ บาร์โบส |
| --- | --- |
เกิด: นายคีรี สุขสำราญ พ.ศ. 2485 จังหวัดสุพรรณบุรี
สถิติขึ้นชก
ชกทั้งหมด: 7
ชนะ: 3
ชนะน็อก: 0
เสมอ: 0
 
คีรีศักดิ์ บาร์โบส หรือ คีรี สุขสำราญ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2485 เป็นนักมวยชาวจังหวัดสุพรรณบุรี สถิติการชก 7 ครั้ง ชนะ 4 แพ้ 3
ประวัติ

คีรีศักดิ์ บาร์โบส เริ่มชกมวยไทยในจังหวัดสุพรรณบุรีใช้ชื่อว่า คีรี ลูกเรไร ชกชนะจนมีชื่อเสียงในแถบภาคกลาง จนกระทั่ง ภักดี สวนรัตน์พามาฝากฝังกับเชาวน์ ฉวีวงษ์ จึงใช้ชื่อว่าคีรีศักดิ์ บาร์โบส ขึ้นชกมวยไทยในกรุงเทพฯ ได้ขึ้นชกในรายการมวยที่สำคัญหลายครั้ง เช่น ชกมวยรอบจ้าวแผ่นดิน ได้ชิงชนะเลิศกับอดุลย์ ศรีโสธร แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ชกมวยรอบจ้าวปฐพี แพ้ปราบธรณี เมืองสุรินทร์ ตกรอบแรก ชกมวยรอบครองแผ่นดิน แพ้ศักดา ยนตรกิจ ตกรอบ ชิงแชมป์มวยไทยรุ่นเฟเธอร์เวทของเวทีราชดำเนินก็แพ้ ชัยยงค์ ราชวัฏ ชิงไม่สำเร็จอีก
หลังจากนั้น คีรีศักดิ์ จึงหันมาชกมวยสากลอาชีพ ปรากฏว่าประสบความสำเร็จมากกว่า ชนะนักมวยชื่อดังหลายคน เช่นอดุลย์ ศรีโสธร วีระนิด เจริญเมือง จนกระทั่ง OPBF ได้จัดตั้งตำแหน่งแชมป์รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท 130 ปอนด์ขึ้นมาใหม่ คีรีศักดิ์ได้รับเชิญให้ไปชิงแชมป์ว่างกับฮิโรชิ โอกาว่า ที่ญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2504 ปรากฏว่าคีรีศักดิ์เป็นฝ่ายชนะคะแนนได้ครองแชมป์ OPBF อย่างเหนือความคาดหมาย แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็เสียแชมป์ให้ยูกิโอะ คัตสึมาตะไปในปีเดียวกัน
หลังจากเสียแชมป์ OPBF ฟอร์มการชกของคีรีศักดิ์เริ่มตกต่ำลง ชกแพ้มากกว่าชนะ จนแพ้น็อค ศิริน้อย ลูกพระกฤษณ์ จนถูกหามลงเวที คีรีศักดิ์จึงแขวนนวมไป หลังแขวนนวม คีรีศักดิ์รับราชการเป็นทหารบก ติดยศ จ.ส.อ.
เกียรติประวัติ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า |  | คีรีศักดิ์ บาร์โบส |  | ถัดไป | ชนะ 7 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 3 ครั้ง (แพ้น็อค 1 ครั้ง, แพ้คะแนน 2 ครั้ง) เสมอ - ครั้ง | ชนะ 7 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 3 ครั้ง (แพ้น็อค 1 ครั้ง, แพ้คะแนน 2 ครั้ง) เสมอ - ครั้ง | ชนะ 7 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 3 ครั้ง (แพ้น็อค 1 ครั้ง, แพ้คะแนน 2 ครั้ง) เสมอ - ครั้ง | ชนะ 7 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 3 ครั้ง (แพ้น็อค 1 ครั้ง, แพ้คะแนน 2 ครั้ง) เสมอ - ครั้ง | ชนะ 7 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 3 ครั้ง (แพ้น็อค 1 ครั้ง, แพ้คะแนน 2 ครั้ง) เสมอ - ครั้ง | ชนะ 7 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 3 ครั้ง (แพ้น็อค 1 ครั้ง, แพ้คะแนน 2 ครั้ง) เสมอ - ครั้ง | ชนะ 7 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 3 ครั้ง (แพ้น็อค 1 ครั้ง, แพ้คะแนน 2 ครั้ง) เสมอ - ครั้ง | ชนะ 7 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 3 ครั้ง (แพ้น็อค 1 ครั้ง, แพ้คะแนน 2 ครั้ง) เสมอ - ครั้ง | ชนะ 7 ครั้ง (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), แพ้ 3 ครั้ง (แพ้น็อค 1 ครั้ง, แพ้คะแนน 2 ครั้ง) เสมอ - ครั้ง |
| เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ | เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ |  |  |  |  |  |
| ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท | แม่แบบ:Loss2แพ้ | 75-21-3 |  ฮิโรชิ โอกาว่า | แพ้คะแนน | 15 | 1961-05-04 | () ... โตเกียว |  |  |  |  |  |  |
| ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวท | แม่แบบ:Loss2แพ้ | 42-10-3 |  ยูกิโอะ คัตสุมาตะ | แพ้คะแนน | 15 | 1961-11-30 | () ที่ ... โตเกียว |  |  |  |  |  |  |
ราชรัฐอันฮัลท์

ราชรัฐอันฮัลท์ (เยอรมัน: Fürstentum Anhalt) เป็นรัฐในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ตั้งอยู่ในเยอรมันกลาง ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของรัฐซัคเซิน-อันฮัลท์
ภายใต้การปกครองของราชวงศ์อัสคาเนีย ดินแดนอันฮัลท์ถูกแยกออกจากดัชชีซัคเซินของเยอรมันในปี ค.ศ. 1212 และมอบให้กับเคานต์ไฮน์ริช ซึ่งได้รับการเลื่อนยศเป็นเจ้าชายแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1218 อาณาเขตอันฮัลท์ถูกปกครองโดยเจ้าชายแห่งอัสคาเนียตั้งแต่ยุคกลางตอนปลายจนถึงช่วงต้นสมัยใหม่ อาณาเขตอันฮัลท์ถูกแบ่งหลายครั้งระหว่างสายต่างๆ ของราชวงศ์ จนกระทั่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ล่มสลายในปี ค.ศ. 1806 เมื่อนโปเลียนยกระดับรัฐที่เหลือ ได้แก่ อันฮัลท์-แบร์นบวร์ค อันฮัลท์-เดสเซา และอันฮัลท์-เคอเทิน ให้เป็นดัชชี
ดูเพิ่ม

ดัชชีอันฮัลท์
อันฮัลท์-แบร์นบวร์ค
อันฮัลท์-เดสเซา
อันฮัลท์-เคอเทิน
สนิท กุลเจริญ

| สนิท กุลเจริญม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2486 อำเภอพระประแดง จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
เสียชีวิต: 2 มีนาคม พ.ศ. 2561 (74 ปี)
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (2517 - 2519)   ประชากรไทย (2522 - 2543)   ชาติพัฒนา (2543 - 2544)
คู่สมรส: นางวนิดา กุลเจริญ

สนิท กุลเจริญ (16 กรกฎาคม พ.ศ. 2486 - 2 มีนาคม พ.ศ. 2561) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรปราการ 9 สมัย และอดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดสมุทรปราการ
ประวัติ

นายสนิท กุลเจริญ เกิดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2486 ที่ตำบลตลาด อำเภอพระประแดง​ จังหวัดพระนคร (จังหวัดสมุทรปราการ ในปัจจุบัน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดพระนครตั้งแต่ พ.ศ. 2486 - 2489) เป็นบุตรคนสุดท้องของนายน้อม และ นางแสวง กุลเจริญ มีพี่น้อง 9 คน สำเร็จการศึกษา ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จาก ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน ขั้นปริญญาตรี สาขา นิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี และขั้นปริญญาโท สาขารัฐศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง สมรสกับนางวนิดา กุลเจริญ
นายสนิท กุลเจริญ ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคหัวใจเฉียบพลัน เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2561 สิริอายุรวม 74 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2561 ณ วัดสวนส้ม อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
งานการเมือง

สนิท ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกเรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2539 รวม 9 สมัย
พ.ศ. 2544 สนิท ลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่เขต 6 จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดพรรคชาติพัฒนา ก่อนที่จะไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยพ่ายแพ้ให้กับ นางสาวเรวดี รัศมิทัต จากพรรคราษฎร
ต่อมา พ.ศ. 2545 สนิท ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดสมุทรปราการ แทนนายพากเพียร วิริยะพันธุ์ ที่ถึงแก่อนิจกรรม และวางมือทางการเมืองในที่สุด
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

สนิท กุลเจริญ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 9 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดพรรคประชากรไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดพรรคประชากรไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดพรรคประชากรไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดพรรคประชากรไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดพรรคประชากรไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดพรรคประชากรไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดพรรคประชากรไทย
งานการเมือง > สมาชิกวุฒิสภา

สนิท กุลเจริญ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาทั้งหมด 1 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2545 (เลือกตั้งซ่อม) จังหวัดสมุทรปราการ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2533 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
ชูชัย พระขรรค์ชัย

| ชูชัย พระขรรค์ชัย |
| --- | --- |
เกิด: ชูชัย ฤทธิลือชัย 21 มีนาคม พ.ศ. 2469 จังหวัดเชียงใหม่
เสียชีวิต: มีนาคม พ.ศ. 2547 (78 ปี)
ชื่ออื่น: เทพบุตรสังเวียน
ชูชัย พระขรรค์ชัย อดีตนักมวยไทยชื่อดังและอดีตนักแสดงชาวไทยที่มีชื่อเสียงในยุคก่อนปี พ.ศ. 2500 เจ้าของฉายา เทพบุตรสังเวียน จากการที่เป็นนักมวยที่มีหน้าตาดี ได้ชื่อว่าเป็นนักมวยที่หมัดหนักโดยเฉพาะ หมัดขวา
การแสดง > ภาพยนตร์

2493: พันท้ายนรสิงห์ รับบท พันท้ายนรสิงห์
2494: เอื้องฟ้า
2494: ร้อยพิศวาส
2498: วังนางโรม
2500: หักหลัง
2500: นเรศวรมหาราช รับบท สมเด็จพระนเรศวรมหาราช
2501: อำนาจกับอำนาจ
2506: ตากล้องเงินล้าน
2512: ดิน น้ำ ลม ไฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.nakmuay.com/subpages/Fighterprofiles/choochai.htm เก็บถาวร 2010-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ชูชัย พระขรรค์ชัย
กิมหงวนในจินตนาการของ ป. อินทรปาลิต[ลิงก์เสีย]
อยากรู้เกี่ยวกับอดีตนักมวยไทยดังๆ เก็บถาวร 2022-10-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กนักมวยไทยที่ถูกบรรจุชื่อในหอเกียรติยศของเวทีราชดำเนิน |
| --- | --- |
 ผล พระประแดง  สุข ปราสาทหินพิมาย  ชูชัย พระขรรค์ชัย  ประยุทธ์ อุดมศักดิ์   อดุลย์ ศรีโสธร   อภิเดช ศิษย์หิรัญ   วิชาญน้อย พรทวี   พุฒ ล้อเหล็ก  ผุดผาดน้อย วรวุฒิ  ดีเซลน้อย ช.ธนะสุกาญจน์
อดุลย์ ศรีโสธร

| อดุลย์ ศรีโสธร |
| --- | --- |
เกิด: ร.ต.อ. อดุลย์ สุขสำราญ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 จังหวัดฉะเชิงเทรา
เสียชีวิต: 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 (36 ปี) จังหวัดชัยนาท
ชื่ออื่น: ขวัญใจนักเรียน
สถิติ
เทรนเนอร์: อุทัย ผละธัญญะ
รูปแบบการชก: เฟเธอร์เวท ไลท์เวท ซูเปอร์ไลท์เวท
 
สถิติขึ้นชก
ชกทั้งหมด: 26
ชนะ: 13
ชนะน็อก: 10
แพ้: 9
เสมอ: 4
 
อดุลย์ ศรีโสธร มีชื่อจริงว่า ร้อยตำรวจเอก อดุลย์ สุขสำราญ  เกิดเมื่อ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 ที่อำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา มีสถิติการชกทั้งหมด 26 ครั้ง ชนะ 13 (น็อก 10) เสมอ 4 แพ้ 9
ประวัติ

อดุลย์ ศรีโสธร เป็นบุตรของนายชอบ นางสร้อย สุขสำราญ และเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของ เด่น ศรีโสธร บิดาเสียชีวิตตั้งแต่อายุ 4 ขวบ อดุลย์เรียนหนังสือจนจบชั้น ป. 4 ที่โรงเรียนในตำบลลาดขวางแล้วไปเรียนต่อที่โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ จากนั้นต่อที่โรงเรียนช่างกลปทุมวันรหัสประจำตัว 5552 และโรงเรียนเทคนิคกรุงเทพ
ฝึกมวยครั้งแรกกับครูอุทัย ผละธัญญะ ขึ้นชกมวยครั้งแรกเมื่ออายุ 14 ปี  อดุลย์เป็นที่รู้จักเมื่อได้ครองแชมป์มวยรอบรุ่นจ้าวแผ่นดิน ชนะคะแนน คีรีศักดิ์ บาร์โบส เมื่อ พ.ศ. 2501 จากนั้นได้ครองแชมป์รุ่นเฟเธอร์เวทของเวทีลุมพินี และแชมป์รุ่นไลท์เวทของเวทีราชดำเนิน และยังชกชนะอภิเดช ศิษย์หิรัญ ดาวรุ่งในขณะนั้นได้ด้วย นอกจากนั้น อดุลย์ยังเคยชกกับซิงก้า นักมวยปล้ำชาวปากีสถาน โดยอดุลย์ชกแบบมวยไทย ซิงก้าชกแบบมวยปล้ำ ผลปรากฏว่าอดุลย์ใช้หมัดต่อยซิงก้าแพ้น็อคไปอย่างง่ายดาย
จนกระทั่ง พ.ศ. 2506 อดุลย์หาคู่ชกในแบบมวยไทยไม่ได้จึงหันไปชกมวยสากล ได้เป็นแชมป์รุ่นไลท์เวททั้งของเวทีลุมพินีและราชดำเนิน และมีชื่อเป็นรองแชมป์โลกด้วย มีโอกาสขึ้นชิงแชมป์ OPBF 2 ครั้งแต่ไม่สำเร็จ จึงกลับมาชกมวยไทยอีกครั้ง แต่การกลับมาคราวนี้ อดุลย์ไม่โด่งดังเหมือนเดิม ชกแพ้นักมวยที่เขาเคยชนะมาแล้วอย่าง อภิเดช ศิษย์หิรัญ เดชฤทธิ์ อิทธิอนุชิต และแพ้ วิชาญ ส.พินิจศักดิ์ถึง 4 ครั้ง
พ.ศ. 2510 อดุลย์ขึ้นชกมวยสากลครั้งสุดท้ายแพ้คะแนน สุรพรชัย เจริญเมือง จากนั้นขึ้นชกมวยไทยอย่างเดียวจนแพ้คะแนนมงคลเดช พิทักษ์ชัยเมื่อ พ.ศ. 2511 จึงแขวนนวม แล้วไปรับราชการเป็นตำรวจทางหลวง กระทั่งเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุรถยนต์พลิกคว่ำ ที่ทางหลวงสายเอเชียในจังหวัดชัยนาท เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 ขณะที่มีอายุเพียง 36 ปี
เกียรติประวัติ

แชมป์ประเทศไทยรุ่นไลท์เวท
ชิง, 7 มิถุนายน 2505 ชนะน็อค แดนชัย ยนตรกิจ ยก 6
ป้องกันครั้งที่ 1, 21 มีนาคม 2506 ชนะน็อค สมเกียรติ เกียรติเมืองยม ยก 5
ป้องกันครั้งที่ 2, 8 พ.ค. 2506 ชนะน็อค อดิศักดิ์ อิทธิอนุชิต ยก 9
ป้องกันครั้งที่ 3, 15 ส.ค. 2506 ชนะคะแนน อิศรศักดิ์ พันท้ายนรสิงห์
เสียแชมป์, 23 ก.ค. 2510 แพ้คะแนน สุรพรชัย เจริญเมือง
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท เมื่อ 14 ก.พ. 2506 แพ้แตก เบิร์ต โซโมดิโอ (ฟิลิปปินส์) ยก 7 ที่ เวทีราชดำเนิน
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวลเตอร์เวท เมื่อ 9 พ.ย. 2506 แพ้แตก เบิร์ต โซโมดิโอ (ฟิลิปปินส์) ยก 10 ที่ ฟิลิปปินส์
ไถหนาน

นครปกครองโดยตรงในไต้หวัน
| นครไถหนาน 臺南市 Tâi-lâm |
| --- | --- |
นครปกครองโดยตรง
เวียนขวาตามเข็มนาฬิกา: ใจกลางไถหนาน รูปปั้นวิศวกรโยอิจิ ฮัตตะ สถานีรถไฟฟ้าความเร็วสูงไถหนาน ต้าอ๊ามี ชื่อข่านโหลว และดอกไม้ไฟที่เขตหยานฉุ่ย
   ธง ตรา
สมญา:   "เมืองหงส์"   (鳳凰城; Fènghuáng Chéng; Phoenix City)   "เมืองมณฑล"   (府城; Fǔ Chéng; Prefecture City)

ประเทศ:  ไต้หวัน
ภาค: ตะวันตกเฉียงใต้
ศูนย์กลางการปกครอง: เขตอันผิง   เขตซินหยิง
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (รักษาการ): หลี่ เมิ่งยั่น   (李孟諺; Lǐ Mèngyàn)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,191.6531 ตร.กม. (846.2020 ตร.ไมล์)
ประชากร (ตุลาคม 2011)
 • ทั้งหมด: 1,876,312 คน
 • ความหนาแน่น: 854.917 คน/ตร.กม. (2,214.22 คน/ตร.ไมล์)
เขต: 37
นก: สาลิกาปากดำ (Pica hudsonia)
ดอกไม้: ยูงทอง (Delonix regia)
ต้นไม้: ยูงทอง (Delonix regia)
เว็บไซต์: Foreigner.tainan.gov.tw
ไถหนาน (จีนตัวย่อ: 台南; จีนตัวเต็ม: 臺南; พินอิน: Táinán) ชื่ออย่างเป็นทางการว่า นครไถหนาน (จีน: 臺南市; พินอิน: Táinán Shì; Tainan City) เป็นเมืองหนึ่งในภาคใต้ของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) และเป็นเขตการปกครองประเภทนครปกครองโดยตรง ด้านตะวันตกและด้านใต้ติดกับช่องแคบไต้หวัน มีสมญาว่า "เมืองหงส์" (鳳凰城; Fènghuáng Chéng; Phoenix City) โดยเปรียบกับหงส์จีนซึ่งเชื่อว่า มีฤทธิ์ฟื้นคืนชีพได้ เพราะเมืองนี้ผ่านร้อนผ่านหนาวแล้วกลับรุ่งเรืองหลายครั้ง
เดิมที บริษัทอินเดียตะวันออก (East India Company) ของชาววิลันดา ก่อตั้งเมืองนี้ขึ้นในช่วงวิลันดาครองไต้หวัน เพื่อเป็นนิคมการค้าเรียกว่า "ป้อมวิลันดา" (熱蘭遮城; Rèlánzhē Chéng; Fort Zeelandia) แต่เมื่อเจิ้ง เฉิงกง (鄭成功; Zhèng Chénggōng) ขุนพลจักรวรรดิหมิง นำทัพขับไล่ต่างชาติออกจากเกาะไต้หวันได้อย่างราบคาบในปี 1661 เขาก็สถาปนาอาณาจักรตงหนิง (東寧; Dōngníng; Tungning) ขึ้นบนเกาะ และใช้นิคมดังกล่าวเป็นเมืองหลวงจนถึงปี 1683 เมื่อราชวงศ์ชิงสถาปนาการปกครองบนเกาะไต้หวันได้เป็นผลสำเร็จ อาณาจักรตงหนิงก็กลายเป็นเพียงมณฑลไต้หวันอันเป็นหนึ่งในมณฑลของจักรวรรดิชิง และนิคมดังกล่าวก็เป็นเมืองหลวงของมณฑลไต้หวัน จนมีการย้ายเมืองหลวงไปที่ไทเป (臺北; Táiběi; Taipei) เมื่อปี 1887
คำว่า "ไถหนาน" แปลว่า ไต้หวันใต้ คู่กับ "ไถเป่ย์" (台北; Táiběi) คือ ไทเป ที่แปลว่า ไต้หวันเหนือ "ไถจง" (臺中; Táizhōng) ที่แปลว่า ไต้หวันกลาง และ "ไถตง" (台東; Táidōng) ที่แปลว่า ไต้หวันตะวันออก
ชื่อเก่าของไถหนานคือ "ต้า-ยฺเหวียน" (大員; Dàyuán; Tayouan) แปลว่า ต่างชาติ และมีผู้ถือว่า ชื่อนี้เป็นที่มาของชื่อ "ไต้หวัน" ปัจจุบัน นอกจากเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศไต้หวันแล้ว ไถหนานยังเป็นแหล่งวัฒนธรรมขนานเอก เพราะมีวัฒนธรรมท้องถิ่นนานัปการ เช่น อาหารพื้นเมืองเลื่องชื่อ พิธีกรรมลัทธิเต๋าซึ่งรักษาไว้เป็นอย่างดี กับทั้งประเพณีชาวบ้านเกี่ยวกับการใช้ชีวิตตั้งแต่ครรภ์มารดาจนถึงเชิงตะกอน
ประวัติ > ประวัติศาสตร์ช่วงต้น

การขุดค้นทางโบราณคดีที่เขตจั่วเจิ้นทำให้ได้ข้อสันนิษฐานว่า มีผู้คนอยู่อาศัยในบริเวณไถหนานมาแล้วอย่างน้อยสองหมื่นปีถึงสามหมื่นหนึ่งพันปี จนคริสต์ศตวรรษที่ 16 ชาวซีลาหย่า (西拉雅; Xīlāyǎ; Siraya) ซึ่งเป็นชนพื้นเมือง จึงได้เถลิงอำนาจเหนือกลุ่มอื่น ๆ ในบริเวณนี้ ในท้องที่นี้ยังมีชนพื้นเมืองอีกหลายกลุ่ม คือ ชาวซินกั่ง (新港; Xīngǎng; Sinckan) ซึ่งตั้งถิ่นฐานกันอยู่ในพื้นที่ที่ปัจจุบันเป็นใจเมือง ตลอดจนชาวเซียวหลง (蕭瓏; Xiāolóng; Soelangh) ชาวหมาโต้ว (麻豆; Mádòu; Mattauw) และชาวมู่เจียลิว (目加溜; Mùjiāliū; Baccloangh) ซึ่งรวมกลุ่มกันอยู่บริเวณชานเมือง
ครั้นปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 พ่อค้าและชาวประมงจากจีนแผ่นดินใหญ่เริ่มตั้งที่อยู่ที่ทำกินริมฝั่งตะวันตกของเกาะไต้หวัน รวมถึงบริเวณสันดอนคั่นหาดซินกั่ง และชาวจีนเหล่านั้นเรียกสันดอนดังกล่าวว่า "ต้า-ยฺเหวียน" มาจากภาษาซีลาหย่าแปลว่า ต่างชาติ ต่อมาชื่อนี้จึงใช้เรียกเกาะไต้หวันทั้งเกาะ ภายหลังมีผู้ถือว่า คำว่า "ไต้หวัน" มาจาก "ต้า-ยฺเหวียน" นี้เอง นอกจากชาวจีนดังกล่าวแล้ว ยังมีชาวญี่ปุ่นเข้ามาตั้งนิคมการค้าอยู่ด้านเหนือสันดอนต้า-ยฺเหวียน ชาวจีนและชาวญี่ปุ่นทั้งหลายเหล่านั้นพากันค้าขายกับชนพื้นเมือง โดยเฉพาะเกลือ เขากวาง และเนื้อกวางแห้ง ชนพื้นเมืองจึงค่อย ๆ ได้รับอิทธิพลในความเป็นอยู่มาจากชนชาติทั้งสอง เช่น รับคำจีนเข้ามาในภาษาพวกตน และใช้มีดหมอญี่ปุ่นในพิธีกรรมของกลุ่ม เมื่อชนต่างชาติหลั่งไหลเข้ามาเรื่อย ๆ ชนพื้นเมืองจึงเคลื่อนเข้ามาในพื้นที่บกมากขึ้น ครั้นเมื่อฝรั่งเข้ามาก็ปรากฏว่า วัฒนธรรมจีนและญี่ปุ่นกลืนกินเกาะซึ่งเคยเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อนนี้ไปทั้งสิ้นแล้ว
ประวัติ > เมืองขึ้นวิลันดา

ฝรั่งพวกแรก ๆ ที่เข้ามา คือ ชาววิลันดาซึ่งเดิมประสงค์จะยึดครองเกาะมาเก๊า และเกาะเผิงหู (澎湖; Pénghú) แต่ไม่สำเร็จ ในเดือนกรกฎาคม 1622 คอร์เนลิส เรเยิร์ซ (Cornelis Reyersz) พ่อค้าชาววิลันดาจากบริษัทอินเดียตะวันออก จึงล่องเรือมายังเกาะไต้หวันเพื่อหาชัยภูมิสำหรับตั้งนิคมการค้า จนปี 1624 เขาได้ตั้งป้อมเล็ก ๆ บนสันดอนต้า-ยฺเหวียนดังกล่าว เรียกชื่อว่า "ป้อมออเรนจ์" (Orange) เพื่อใช้เป็นที่มั่นต่อต้านคู่แข่งชาวสเปนและเป็นแหล่งค้าขายกับชาวจีนและชาวปัตตาเวียในอินโดนีเซีย ภายหลัง ป้อมดังกล่าวได้ขยายไปมากและเปลี่ยนชื่อเป็น "ป้อมวิลันดา" ป้อมนี้จึงกลายเป็นศูนย๋กลางการค้าของชาววิลันดากับชาวจีน ญี่ปุ่น และฝรั่งชาติอื่น
เมื่อวิลันดาสถาปนาการปกครองขึ้นในนิคมการค้านั้นแล้ว ปีเตอร์ นุยส์ (Pieter Nuyts) ได้เป็นผู้ว่าการตั้งแต่ปี 1627 ถึง 1629 เวลานั้น เกิดความบาดหมางระหว่างพ่อค้าวิลันดากับพ่อค้าญี่ปุ่น นุยส์จึงถูกฮะมะดะ ยะเฮ (Hamada Yahee) พ่อค้าญี่ปุ่น จับเป็นตัวประกันไว้คราวหนึ่ง ครั้นช่วงปี 1635 ถึง 1636 จึงมีกิจกรรมทางทูตเพื่อหย่าศึกบนเกาะ และปราบปรามชนพื้นเมืองทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ นอกจากนี้ ในปี 1642 กองทัพวิลันดาจึงเข้ายึดป้อมสเปนที่เมืองจีหลง (基隆; Keelung) ไว้ได้ เป็นเหตุให้ชาววิลันดามีอำนาจสิทธิ์ขาดเหนือเกาะไต้หวันทุกหย่อมหญ้า และใช้ป้อมวิลันดาเป็นกองบัญชาการ
แต่การที่ชาววิลันดาเข้าปกครองชนอื่น ๆ บนเกาะไต้หวันนั้นเป็นไปอย่างรีดนาทาเร้น ประกอบกับที่ชาววิลันดาร่วมปล้นแผ่นดินจีนในระหว่างราชวงศ์หมิงล่มสลาย ชาวจีนซึ่งอาศัยอยู่บนเกาะไต้หวันจึงจงเกลียดจงชังวิลันดา นำไปสู่การนองเลือดในเหตุการณ์กบฏกัว ไหฺวอี (郭懷一; Guō Huáiyī; Kuo Huai-i) เมื่อปี 1652 ครั้งนั้น ชาววิลันดามีชัยเหนือชาวจีนเพราะได้ความช่วยเหลือจากชาวซินกั่งชนพื้นเมือง การปกครองก็ดำเนินต่อไปอย่างสงบราบคาบ การค้าขายก็เป็นล่ำเป็นสันมากขึ้น ครัวเรือนบริเวณป้อมวิลันดาจึงขยายตัวด้วย ฉะนั้น ในปี 1653 ชาววิลันดาจึงตั้งป้อมใหม่ ณ ที่อยู่ของชาวซินกั่ง เรียก "ป้อมโปรวินเทีย" (Fort Provintia) เพื่อเป็นนิคมเกษตรกรรม และเชื้อเชิญให้ชาวไร่ชาวสวนจากจีนแผ่นดินใหญ่ย้ายมาตั้งรกรากที่นั้นเพื่อปลูกข้าวและอ้อย กิจกรรมของชาววิลันดาในภาคใต้ของเกาะไต้หวันนี้ประสบความสำเร็จมาก เป็นเหตุให้ชาววิลันดาสามารถยึดครองอินโดนีเซียได้ในคริสต์ทศวรรษที่ 1650 นั้นเอง
ประวัติ > อาณาจักรตงหนิง

เมื่อราชวงศ์หมิงล่มสลายนั้น เจิ้ง เฉิงกง ขุนศึกจักรวรรดิหมิง ได้รวมกำลังหนีมายังเกาะไต้หวัน และเข้าโจมตีชาววิลันดาในปี 1661 หลังจากปิดล้อมป้อมวิลันดาไว้ถึงเก้าเดือน เฟรเดริก โกเย็ต (Frederik Coyett) ชาววิลันดาซึ่งเป็นผู้ว่าการไต้หวันอยู่ในขณะนั้น ก็ยอมแพ้เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 1662 เป็นอันสิ้นสุดการปกครองของวิลันดาซึ่งดำเนินมายาวนานสามสิบแปดปี จากนั้น เจิ้ง เฉิงกง ได้ใช้เกาะไต้หวันเป็นฐานที่มั่นสำหรับฟื้นฟูจักรวรรดิหมิงต่อไป เขาสถาปนาอาณาจักรขึ้นชื่อว่า "ตงตู" แปลว่า "กรุงบูรพา" (東都; Dōngdū; East Capital) โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ป้อมโปรวินเทีย แล้วตั้งป้อมวิลันดาเป็นตำบลชื่อ "อันผิง" (安平; Ānpíng) ซึ่งก็คือเขตอันผิงในปัจจุบัน ครั้นแล้ว เขาก็ตั้งบ้านตั้งเมืองโดยรอบไว้เลี้ยงกองทัพ
เมื่อเจิ้ง เฉิงกง ตายในปี 1662 เจิ้ง จิง (鄭經; Zhèng Jīng) บุตรของเขา สืบอำนาจต่อ และเปลี่ยนชื่ออาณาจักรเป็น "ตงหนิง" ในสมัยปกครองของเจิ้ง จิงนั้น เฉิง หย่งหฺวา (程永华; Chéng Yǒnghuá) อัครมหาเสนาบดี ได้จัดระเบียบการปกครองแบบจีนขึ้นบนเกาะไต้หวัน และก่อสร้างปูชนียสถานแห่งแรกซึ่งปัจจุบันเรียกว่า "วัดขงจื่อไต้หวัน" (台灣孔廟; Táiwān Kǒngmiào; Taiwan Confucian Temple) กับทั้งยังคิดค้นวิธีผลิตเกลือในบริเวณชายฝั่ง อนึ่ง ช่วงนั้นยังมีการชวนเชิญให้ชาวอังกฤษเข้ามาตั้งถิ่นค้ากับชาวพื้นเมือง ชาวจีน และชาวเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ที่ตำบลอันผิง เกาะไต้หวันจึงสามารถดำรงความเป็นศูนย์กลางการค้าในภูมิภาคนี้ไว้ได้ต่อไป