stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายพระนามสุลต่านมัลดีฟส์
ราชวงศ์อิสดูห์

| พระรูป | พระนาม | เริ่มรัชกาล | สิ้นสุดรัชกาล |
| --- | --- | --- | --- |
| - | สุลต่านโมฮาเหม็ดที่ 4 | 1692 | 1701 |
| - | สุลต่านอลีที่ 5 | 1701 | 1701 |
| - | สุลต่านฮะซันที่ 10 | 1701 | 1704 |
| - | สุลต่านอิบราฮิม มุดซิรุดดิน | 1704 | 1704 |
ราชวงศ์ดียามีกีลี > สถาปนาราชวงศ์

| พระรูป | พระนาม | เริ่มรัชกาล | สิ้นสุดรัชกาล |
| --- | --- | --- | --- |
| - | สุลต่านมูฮัมหมัด อีมาดุดดินที่ 2 | 1704 | 1720 |
| - | สุลต่านอิบราฮิม อิสกันดาร์ที่ 2 | 1720 | 1750 |
| - | สุลต่านมูฮัมหมัด อีมาดุดดินที่ 3 | 1750 | 1757 |
ราชวงศ์ดียามีกีลี > ฟื้นฟูราชวงศ์

| พระรูป | พระนาม | เริ่มรัชกาล | สิ้นสุดรัชกาล |
| --- | --- | --- | --- |
| - | สุลต่านมูฮัมหมัด กียาอัส อุดดิน | 1766 | 1774 |
ราชวงศ์ฮูรา > สถาปนาราชวงศ์

| พระรูป | พระนาม | เริ่มรัชกาล | สิ้นสุดรัชกาล |
| --- | --- | --- | --- |
| - | สุลต่านฮาซัน อิซ อุดดิน | 1759 | 1766 |
ราชวงศ์ฮูรา > ฟื้นฟูราชวงศ์ครั้งที่ 1

| พระรูป | พระนาม | เริ่มรัชกาล | สิ้นสุดรัชกาล |
| --- | --- | --- | --- |
| - | สุลต่านมูฮัมหมัด ซัมซุดดินที่ 2 | 1774 | 1774 |
| - | สุลต่านมูฮัมหมัด มูอิซ อุดดิน | 1774 | 1779 |
| - | สุลต่านฮะซัน นูราดีนที่ 1 | 1779 | 1779 |
| - | สุลต่านมูฮัมหมัด มูนุดดินที่ 1 | 1779 | 1835 |
| - | สุลต่านมูฮัมหมัด อีมาดุดดินที่ 4 | 1835 | 1882 |
| - | สุลต่านอิบราฮิม นูราดดิน | 1882 | 1886 |
| - | สุลต่านมูฮัมหมัด มูนุดดินที่ 2 | 1886 | 1888 |
| - | สุลต่านอิบราฮิม นูราดดิน | 1888 | 1892 |
| - | สุลต่านมูฮัมหมัด อีมาดุดดินที่ 5 | 1892 | 1893 |
| - | สุลต่านมูฮัมหมัด ซัมซุดดินที่ 3 | 1893 | 1893 |
| - | สุลต่านมูฮัมหมัด อีมาดุดดินที่ 6 | 1893 | 1902 |
| - | สุลต่านมูฮัมหมัด ซัมซุดดินที่ 3 | 1902 | 1934 |
| - | สุลต่านฮะซัน นูราดีนที่ 2 | 1934 | 1943 |
ราชวงศ์ฮูรา > ฟื้นฟูราชวงศ์ครั้งที่ 2

| พระรูป | พระนาม | เริ่มรัชกาล | สิ้นสุดรัชกาล |
| --- | --- | --- | --- |
|  | สุลต่านมูฮัมหมัด ฟาริด ดิดิ | 1954 | 1968 |
สาธารณรัฐ

บทความหลัก: รายนามประธานาธิบดีมัลดีฟส์
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์มัลดีฟส์
วิรัช วังจันทร์

วิรัช วังจันทร์ หรือ โค้ชจั่น เป็นผู้รักษาประตูฟุตบอลชาวไทย ผู้ทำหน้าที่ร่วมกับฟุตบอลทีมชาติไทยในการแข่งขันเอเชียนคัพ 2000 นอกจากนี้ เขายังเคยทำหน้าที่ร่วมสังกัดสโมสรฟุตบอลบีบีซียู รวมถึงสโมสรฟุตบอลการท่าเรือ เอฟซี
ในภายหลัง เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูฟุตบอลทีมชาติไทย ให้แก่ทั้งกวินทร์ ธรรมสัจจานันท์ และชนินทร์ แซ่เอียะ
ประวัติ

วิรัช เกิดที่จังหวัดสุรินทร์ และได้เดินทางมาศึกษาต่อที่โรงเรียนสวนกุหลาบ ที่กรุงเทพมหานคร เขาได้ทำหน้าที่เป็นนักฟุตบอลระดับอาชีพให้แก่ทีมเยาวชนของสโมสรฟุตบอลโอสถสภาเป็นระยะเวลา 1 ปี ก่อนที่จะย้ายมาร่วมทีมสินธนา และติดทีมชาติไทยครั้งแรกเมื่ออายุได้ 16 ปี และก้าวสู่การร่วมทีมชาติชุดใหญ่เมื่ออายุได้ 23 ปี โดยในช่วงปี พ.ศ. 2543 ถึง พ.ศ. 2545 เขาได้มีส่วนช่วยให้ทีมชาติได้อันดับ 3 ในการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ครั้งที่ 30, แชมป์ฟุตบอลในซีเกมส์ 1999 และแชมป์ไทเกอร์คัพ 2000 รวมถึงเป็นผู้มีส่วนช่วยให้ทีมชาติไทยเข้าสู่รอบ 10 ทีมสุดท้ายในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2002 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย
เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 เขายังได้เข้าแข่งขันฟุตบอลในกีฬารัฐวิสาหกิจ ครั้งที่ 38 ให้แก่สังกัดการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2557 วิรัชได้รับการแต่งตั้งเป็นกุนซือให้แก่ทีมสโมสรฟุตบอลพระนครศรีอยุธยาเป็นการชั่วคราว และต่อมา ในเดือนพฤศจิกายนของปีเดียวกัน เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตูให้แก่ฟุตบอลทีมชาติไทยชุดดรีมทีม ในการแข่งขันฟุตบอลนัดพิเศษ “คันทรีกรุ๊ปไทยแลนด์แอนด์ลิเวอร์พูลมาสเตอร์ส ฟุตบอลทัวร์ 2014” โดยได้พบกับทีมนักเตะตำนานสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล ซึ่งทีมของเขาเป็นฝ่ายแพ้ที่ 4 ประตูต่อ 3
พ.ศ. 2558 วิรัชได้รับการเรียกตัวเข้าทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูให้แก่ฟุตบอลทีมชาติไทย ของการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ครั้งที่ 43 รวมถึงการแข่งขันฟุตบอลนัดอุ่นเครื่องทีมชาติ
กิจกรรมการกุศล

28 กันยายน พ.ศ. 2556  วิรัชได้เข้าร่วมแข่งขันเปตอง รายการ พีอีเอ โอเพน เนื่องในโอกาสครบรอบปีที่ 53 ของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค เพื่อรณรงค์รับบริจาคอุปกรณ์กีฬาเปตองให้แก่ชุมชนและเยาวชนใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ โดยเขาได้เป็นตัวแทนทีมอดีตนักกีฬาฟุตบอลทีมชาติไทย ที่พบกับทีมวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 7 เหรียญเงินดิเรกคุณาภรณ์ (ร.ง.ภ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

11v11 Profile
National Soccer Teams Profile[ลิงก์เสีย]
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในอเมริกาใต้

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนสถานที่สำคัญใน 11 ประเทศในทวีปอเมริกาใต้เป็นแหล่งมรดกโลกจำนวนมาก
หมายเหตุ –  ตัวเลขหน้าข้อความหมายถึง ปี พ.ศ./ค.ศ. ที่สถานที่นั้น ๆ ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
สถิติ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ | จำนวนแหล่งมรดกโลก | ประเภท |
|  บราซิล | 24 แห่ง | วัฒนธรรม 15 แห่ง, ธรรมชาติ 8 แห่ง, ผสม 1 แห่ง |
|  เปรู | 13 แห่ง | วัฒนธรรม 9 แห่ง, ธรรมชาติ 2 แห่ง, ผสม 2 แห่ง |
|  อาร์เจนตินา | 12 แห่ง | วัฒนธรรม 7 แห่ง, ธรรมชาติ 5 แห่ง |
|  โคลอมเบีย | 9 แห่ง | วัฒนธรรม 6 แห่ง, ธรรมชาติ 2 แห่ง, ผสม 1 แห่ง |
|  โบลิเวีย | 7 แห่ง | วัฒนธรรม 6 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  ชิลี    (ส่วนที่อยู่ในภูมิภาคทวีปอเมริกา)  | 6 แห่ง | วัฒนธรรม 6 แห่ง |
|  เอกวาดอร์ | 5 แห่ง | วัฒนธรรม 3 แห่ง, ธรรมชาติ 2 แห่ง |
|  ซูรินาม | 3 แห่ง | วัฒนธรรม 2 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  เวเนซุเอลา | 3 แห่ง | วัฒนธรรม 2 แห่ง, ธรรมชาติ 1 แห่ง |
|  อุรุกวัย | 3 แห่ง | วัฒนธรรม 3 แห่ง |
|  ปารากวัย | 1 แห่ง | วัฒนธรรม 1 แห่ง |

ทั้งนี้ ประเทศกายอานายังไม่มีแหล่งมรดกโลก
โคลอมเบีย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโคลอมเบีย
2527/1984 – ท่าเรือ ป้อม และกลุ่มโบราณสถาน การ์ตาเฮนา
2537/1994 – อุทยานแห่งชาติโลสกาติโอส
2538/1995 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานตากรุซเดมอมปอกซ์
2538/1995 – อุทยานโบราณคดีแห่งชาติติเอร์ราเดนโตร
2538/1995 – อุทยานโบราณคดีซานอากุสติน
2549/2006 – เขตรักษาพันธุ์สัตว์และพืชมัลเปโล
2554/2011 – ภูมิทัศน์วัฒนธรรมกาแฟแห่งโคลอมเบีย
2557/2014 – คาปักญัน ระบบถนนแอนดีส (ร่วมกับชิลี โบลิเวีย เปรู อาร์เจนตินา และเอกวาดอร์)
2561/2018 – อุทยานแห่งชาติชิริบิเกเต "เขตคามแห่งเสือจากัวร์"
ชิลี (ส่วนที่อยู่ในทวีปอเมริกา)

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศชิลี
2543/2000 – โบสถ์ที่ชิโลเอ
2546/2003 – ย่านประวัติศาสตร์ของเมืองท่าบัลปาราอิโซ
2548/2005 – แหล่งผลิตดินประสิวฮัมเบอร์สโตนและซานตาเลารา
2549/2006 – เมืองทำเหมืองซูเวลล์
2557/2014 – คาปักญัน ระบบถนนแอนดีส (ร่วมกับโคลอมเบีย โบลิเวีย เปรู อาร์เจนตินา และเอกวาดอร์)
2564/2021 – ที่ตั้งถิ่นฐานและการทำมัมมี่เทียมของวัฒนธรรมชินชอร์โรในแคว้นอาริกาและปารินาโกตา
ซูรินาม

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซูรินาม
2543/2000 – เขตสงวนธรรมชาติซูรินามตอนกลาง
2545/2002 – นครส่วนในเก่าแก่แห่งปารามาริโบ
2566/2023 – แหล่งโบราณคดีโยเดินซาฟันเนอ : นิคมโยเดินซาฟันเนอและสุสานห้วยกัสซีโปรา
บราซิล

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบราซิล
2523/1980 – เมืองประวัติศาสตร์โอรูเปรตู
2525/1982 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์เมืองโอลิงดา
2527/1984 – ศูนย์เผยแผ่ศาสนาคณะเยสุอิตของชาวกวารานี : ซานอิกนาซิโอมินิ, ซานตาอานา, นูเอสตราเซญโญราเดโลเรโต และซานตามาริอาลามายอร์ (อาร์เจนตินา) ซากโบราณสถานเซามีแกลดัสมีซอยส์ (บราซิล)   (ร่วมกับอาร์เจนตินา)
2528/1985 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซัลวาโดร์ดาบาอีอา
2528/1985 – บริเวณศักดิ์สิทธิ์บงเฌซุสดูกงโกญัส
2529/1986 – อุทยานแห่งชาติอีกวาซู
2530/1987 – บราซิเลีย
2534/1991 – อุทยานแห่งชาติแซราดากาปีวารา
2540/1997 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์เซาลุยช์
2542/1999 – เขตสงวนป่าแอตแลนติกทางตะวันออกเฉียงใต้
2542/1999 – เขตสงวนป่าแอตแลนติกแห่งชายฝั่งดิสคัฟเวอรี
2542/1999 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์เมืองจียามังชีนา
2543/2000 – กลุ่มพื้นที่อนุรักษ์แอมะซอนกลาง
2543/2000 – พื้นที่อนุรักษ์ปังตานัล
2544/2001 – หมู่เกาะแอตแลนติกของบราซิล : เขตสงวนเฟร์นันดูจีนอโรนยาและอาตอลดัสรอกัส
2544/2001 – พื้นที่คุ้มครองเซราดู : อุทยานแห่งชาติชาปาดาดุสเวอาเดย์รุสและเอมัส
2544/2001 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์เมืองโกยาช
2553/2010 – จัตุรัสเซาฟรังซิสกูในเมืองเซากริสตอเวา
2555/2002 – รีโอเดจาเนโร : ภูมิทัศน์การียอการะหว่างภูเขากับทะเล
2559/2016 – กลุ่มสิ่งก่อสร้างสมัยใหม่ปังปุลยา
2560/2017 – แหล่งโบราณคดีท่าเทียบเรือวาลงกู
2562/2019 – ปาราชีและอิลยากรังจี – วัฒนธรรมและความหลากหลายทางชีวภาพ
2564/2021 – แหล่งโรแบร์ตู บูร์เล มากส์
2567/2024 – อุทยานแห่งชาติเล็งซอยส์มาราเญ็งซิส
โบลิเวีย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโบลิเวีย
2530/1987 – นครโปโตซี
2533/1990 – ศูนย์เผยแผ่ศาสนาคณะเยสุอิตแห่งชิกิโตส
2534/1991 – นครประวัติศาสตร์ซูเกร
2541/1998 – ฟูเอร์เตเดซาไมปาตา
2543/2000 – อุทยานแห่งชาติโนเอล เกมฟ์ เมร์กาโด
2543/2000 – ตีวานากู : ศูนย์กลางทางจิตวิญญาณและการเมืองของวัฒนธรรมตีวานากู
2557/2014 – คาปักญัน ระบบถนนแอนดีส (ร่วมกับโคลอมเบีย ชิลี เปรู อาร์เจนตินา และเอกวาดอร์)
ปารากวัย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศปารากวัย
2536/1993 – ศูนย์เผยแผ่ศาสนาคณะเยสุอิตลาซานติซิมาตรินิดัดเดปารานาและเฆซุสเดตาบารังเก
เปรู

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเปรู
2526/1983 – นครกุสโก
2526/1983 – แหล่งอนุรักษ์ประวัติศาสตร์มาชูปิกชู
2528/1985 – ชาบิน (แหล่งโบราณคดี)
2528/1985 – อุทยานแห่งชาติวัสการัน
2529/1986 – เขตโบราณคดีชันชัน
2530/1987 – อุทยานแห่งชาติมานู
2531/1986 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ลิมา
2533/1990 – อุทยานแห่งชาติริโออาบิเซโอ
2537/1994 – เส้นและภาพเขียนบนพื้นดินแห่งนัซกาและปัลปา
2543/2000 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นครอาเรกิปา
2552/2009 – นครศักดิ์สิทธิ์การัล-ซูเป
2557/2014 – คาปักญัน ระบบถนนแอนดีส (ร่วมกับโคลอมเบีย ชิลี โบลิเวีย อาร์เจนตินา และเอกวาดอร์)
2564/2021 – กลุ่มโบราณดาราศาสตร์ชังกิโย
เวเนซุเอลา

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเวเนซุเอลา
2536/1993 – โกโรและท่าเรือ
2537/1994 – อุทยานแห่งชาติกาไนมา
2543/2000 – เมืองมหาวิทยาลัยการากัส
อาร์เจนตินา

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอาร์เจนตินา
2524/1981 – อุทยานแห่งชาติโลสกลาเซียเรส
2527/1984 – ศูนย์เผยแผ่ศาสนาคณะเยสุอิตของชาวกวารานี : ซานอิกนาซิโอมินิ, ซานตาอานา, นูเอสตราเซญโญราเดโลเรโต และซานตามาริอาลามายอร์ (อาร์เจนตินา) ซากโบราณสถานเซามีแกลดัสมีซอยส์ (บราซิล)  (ร่วมกับบราซิล)
2527/1984 – อุทยานแห่งชาติอีกวาซู
2542/1999 – กูเอบาเดลัสมาโนส ริโอปินตูรัส
2542/1999 – คาบสมุทรบัลเดส
2543/2000 – อุทยานธรรมชาติอิสชิกัวลัสโต / ตาลัมปายา
2543/2000 – กลุ่มอาคารเยสุอิตและเอสตันเซียสแห่งกอร์โดบา
2546/2003 – เกบราดาเดอูมาวากา
2557/2014 – คาปักญัน ระบบถนนแอนดีส (ร่วมกับโคลอมเบีย ชิลี โบลิเวีย เปรู และเอกวาดอร์)
2559/2016 – งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่  (ร่วมกับญี่ปุ่น เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี สวิตเซอร์แลนด์ และอินเดีย)
2560/2017 – อุทยานแห่งชาติโลสอาเลร์เซส
2566/2023 – พิพิธภัณฑ์และแหล่งความทรงจำเอสมา อดีตศูนย์ซ่อนเร้นสำหรับการกักกัน การทรมาน และการกำจัด
เอกวาดอร์

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเอกวาดอร์
2521/1978 – นครกีโต
2521/1978 – หมู่เกาะกาลาปาโกส
2526/1983 – อุทยานแห่งชาติซังไก
2542/1999 – ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานตาอานาเดโลสริโอสเดกูเองกา
2557/2014 – คาปักญัน ระบบถนนแอนดีส (ร่วมกับโคลอมเบีย ชิลี โบลิเวีย เปรู และอาร์เจนตินา)
อุรุกวัย

บทความหลัก: รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอุรุกวัย
2538/1995 – ย่านประวัติศาสตร์ของนครโกโลเนียเดลซากราเมนโต
2558/2015 – ภูมิทัศน์อุตสาหกรรมไฟรเบนโตส
2564/2021 – ผลงานของวิศวกรเอลาดิโอ ดิเอสเต : โบสถ์อัตลันติดา
หมายเหตุและอ้างอิง

↑  World Heritage List, UNESCO World Heritage Sites official sites.
↑  ชิลีมีแหล่งมรดกโลกทั้งสิ้น 7 แห่ง อยู่ในทวีปอเมริกาใต้ 6 แห่ง และอยู่ในเขตโอเชียเนีย 1 แห่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  (อังกฤษ) Argentina - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Bolivia - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Brazil - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Chile - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Colombia - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Ecuador - UNESCO World Heritage Centre |  (อังกฤษ) Paraguay - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Peru - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Suriname - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Uruguay - UNESCO World Heritage Centre  (อังกฤษ) Venezuela - UNESCO World Heritage Centre |  |
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลก |
| --- | --- | --- |
| ที่ตั้ง |  ยุโรป ตะวันตก  ตะวันออก  ใต้  เหนือ  อเมริกา เหนือ  กลาง  แคริบเบียน  ใต้  เอเชีย ตะวันตก  ตะวันออก  ตะวันออกเฉียงใต้  ใต้  เหนือและกลาง  รัฐอาหรับ  แอฟริกา  โอเชียเนีย  |  |
| บทความที่เกี่ยวข้อง |  แหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย  อดีตแหล่งมรดกโลก  คณะกรรมการมรดกโลก  |  |
 แหล่งมรดกโลก  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม  ความทรงจำแห่งโลก  ภูมิทัศน์วัฒนธรรม 
| ด ค กรายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปอเมริกา |
| --- | --- | --- |
| อเมริกาเหนือ |  แคนาดา  เดนมาร์ก  เม็กซิโก  สหรัฐ  |  |
| อเมริกากลาง |  กัวเตมาลา  คอสตาริกา  นิการากัว  เบลีซ  ปานามา  เอลซัลวาดอร์  ฮอนดูรัส  |  |
| แคริบเบียน |  คิวบา  จาเมกา  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  ดอมินีกา  เนเธอร์แลนด์  บาร์เบโดส  ฝรั่งเศส  สหราชอาณาจักร  สาธารณรัฐโดมินิกัน  แอนทีกาและบาร์บิวดา  เฮติ  |  |
| อเมริกาใต้ |  โคลอมเบีย  ชิลี  ซูรินาม  บราซิล  โบลิเวีย  ปารากวัย  เปรู  เวเนซุเอลา  อาร์เจนตินา  เอกวาดอร์  อุรุกวัย  |  |
 ดูเพิ่ม ยุโรป เอเชีย แอฟริกา โอเชียเนีย 
อุทยานแห่งชาติชิริบิเกเต
บัลปาราอิโซ
ซากโบราณสถานเซามีแกลดัสมีซอยส์
พื้นที่อนุรักษ์ปังตานัล
รีโอเดจาเนโร
โปโตซี
ศูนย์เผยแผ่ศาสนา
มาชูปิกชู
อุทยานแห่งชาติวัสการัน
อุทยานแห่งชาติกาไนมา
อุทยานแห่งชาติโลสกลาเซียเรส
กูเอบาเดลัสมาโนส ริโอปินตูรัส
สายลมกับทุ่งหญ้า

| สายลมกับทุ่งหญ้า   |
| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: วิเชียร ไชยบัง
ประเทศ: ประเทศไทย
ภาษา: ไทย
ประเภท: วรรณกรรม
สำนักพิมพ์: ลำปลายมาศพัฒนา
วันที่พิมพ์: พ.ศ. 2551
ชนิดสื่อ: จัดพิมพ์ในรูปของปกอ่อน
หน้า: 118 หน้า
ISBN: 978-616-202-409-2
สายลมกับทุ่งหญ้า เป็นผลงานวรรณกรรมของวิเชียร ไชยบัง ผู้ได้รับ รางวัลชมเชยผลการประกวดหนังสือดีเด่น
ประจำปี พ.ศ. 2552 กลุ่มหนังสือสำหรับเด็กเล็ก อายุ 12-18 ปี (บันเทิงคดี) และได้รับการจัดพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2551 ซึ่งเป็นเรื่องราวของตัวละครที่เปรียบเสมือนบุคคลที่เราได้พบเห็นในสังคมชนบท ที่ยังมีความรัก ความผูกพันและอบอุ่นไปด้วยน้ำใจไมตรี ซึ่งไม่มีวันลบเลือนไปจากสังคมประเทศไทย
เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องราวของตาหลานที่มีรายละเอียดอันอ่อนโยน ของชีวิต ซึ่งดำเนินไปตามวิถีโลก บอกเล่าถึงความผูกพันของคนสองวัย คือ กายในวัยที่กำลังเรียนรู้เพื่อความเข้มแข็ง กับตาคำ
ผู้ซึ่งผ่านประสบการณ์ชีวิตอันเข้มข้นและมองทุกอย่างผ่านสายตาอันลึกซึ้งแหลมคม  การดำรงอยู่และเติบโตขึ้นของกายสวนทางกับความร่วงโรยและการจากพรากของตาคำแต่เรื่องราวระหว่างบรรทัด นั้นเองที่ทำให้กายและผู้อ่านได้ค้นพบความหมายของชีวิตผ่านสายลมกับทุ่งหญ้าอันงดงามในความเป็นจริง
แหล่งข้อมูลอื่น

รายชื่อหนังสือดีเด่น รางวัลเซเว่นบุ๊คอวอร์ด ครั้งที่ 8 (ประจำปี 2554) เก็บถาวร 2015-12-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รางวัลหนังสือดีเด่นประจำปีพุทธศักราช 2552  โดยสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
กระทรวงวัฒนธรรม ร่วมกับมูลนิธิหนังสือเพื่อเด็ก  หนังสือสายลมกับทุ่งหญ้า ได้รับคัดเลือกใน โครงการคัดสรร 100  เล่ม หนังสือดีสำหรับเด็กและเยาวชน ปี 2560
สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูหนาว 1952

|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  นอร์เวย์ | 7 | 3 | 6 | 16 |
| 2 |  สหรัฐ | 4 | 6 | 1 | 11 |
| 3 |  ฟินแลนด์ | 3 | 4 | 2 | 9 |
| 4 |  เยอรมนี  | 3 | 2 | 2 | 7 |
| 5 |  ออสเตรีย | 2 | 4 | 2 | 8 |
| 6 |  แคนาดา | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 6 |  อิตาลี | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 8 |  สหราชอาณาจักร | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 9 |  เนเธอร์แลนด์ | 0 | 3 | 0 | 3 |
| 10 |  สวีเดน | 0 | 0 | 4 | 4 |
| 11 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 12 |  ฝรั่งเศส | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 12 |  ฮังการี | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม | รวม | 22 | 22 | 23 | 67 |
| ด ค กสรุปเหรียญโอลิมปิก |
| --- | --- |
 เหรียญรางวัลโอลิมปิก  สรุปเหรียญโอลิมปิกตลอดกาล  เหรียญปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง  กีฬาโอลิมปิกซ้อน (1906) 
โอลิมปิกฤดูร้อน:  1896  1900  1904  1908  1912  1920  1924  1928  1932  1936  1948  1952  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2008  2012  2016  2020  2024  2028  2032 
โอลิมปิกฤดูหนาว:  1924  1928  1932  1936  1948  1952  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1994  1998  2002  2006  2010  2014  2018  2022  2026  2030 
 รายชื่อผู้ที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก  รายชื่อผู้ที่ถูกริบเหรียญรางวัลโอลิมปิก  รายชื่อเหรียญรางวัลโอลิมปิกแบ่งตามประเทศเจ้าภาพ  รายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญรางวัลมากที่สุดในกีฬาโอลิมปิก  รายชื่อเหรียญรางวัลเสมอกันในโอลิมปิก
เชิงอรรถ

↑  The IOC medal table currently shows medals won by both "Germany GER" and "Federal Republic of Germany (1950-1990, GER since) FRG, which have been combined here. The official report for these Games refers to Germany, not West Germany or FRG. Future participation of East Germany was discussed during the IOC meeting, with the National Olympic Committee of the German Democratic Republic not to be recognized until 1968.
วอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก โซนยุโรป

| 2020 Men's European Olympic Qualification Tournament> รายละเอียด |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ:  เยอรมนี
วันที่: 5–10 มกราคม
ทีม: 8
สถานที่: 1 (ใน 1 เมืองเจ้าภาพ)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
FIVB
← ก่อนหน้าถัดไป →
การแข่งขันวอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกรอบคัดเลือกโซนยุโรป 2020 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชายระดับทีมชาติซึ่งจัดขึ้นที่เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ระหว่างวันที่ 5–10 มกราคม มกราคม ค.ศ. 2020 8 ทีมจะได้เข้าแข่งขันในทัวร์นาเมนต์นี้ โดยจะมีเพียงหนึ่งทีมที่ผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันรอบสุดท้ายในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
การคัดเลือก

เยอรมนีประเทศเจ้าภาพและอีกเจ็ดอันดับแรกจากการจัดอันดับทวีปยุโรป ณ วันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2019 ซึ่งยังไม่ผ่านคัดเลือกเข้าโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 จะได้สิทธิ์เข้าร่วมในการแข่งขันรอบคัดเลือกนี้ โดยตัวเลขในวงเล็บเป็นลำดับจากอันดับทวีปยุโรป
เยอรมนี (เจ้าภาพ)
เซอร์เบีย (1)
ฝรั่งเศส (3)
เบลเยียม (6)
สโลวีเนีย (7)
บัลแกเรีย (8)
เนเธอร์แลนด์ (9)
เช็กเกีย (11)
การแบ่งกลุ่ม

การจับสลากแบ่งกลุ่มจะใช้วิธีสลับฟันปลาจากการจัดอันดับทวีปยุโรป ณ วันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2019 สมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรปให้สิทธิ์เจ้าภาพอยู่ในกลุ่มเอโดยไม่คำนึงถึงการจัดอันดับทวีปยุโรป
| กลุ่มเอ | กลุ่มบี |
| --- | --- |
 เยอรมนี:  เซอร์เบีย
 เบลเยียม:  ฝรั่งเศส
 สโลวีเนีย:  บัลแกเรีย
 เช็กเกีย:  เนเธอร์แลนด์
การตัดสินลำดับจากผลการแข่งขัน

จำนวนแมตช์ที่ชนะ
คะแนน
อัตราส่วนเซตที่ชนะต่อแพ้
อัตราส่วนคะแนนที่ทำได้ในแมตช์ต่อคะแนนที่เสีย
ผลการแข่งขันจากแมชท์สุดท้ายของทีมที่ทำการแข่งขันด้วยซึ่งเป็นทีมเดียวกัน
แมตช์ที่แข่งขัน 3–0 หรือ 3–1  ทีมที่ชนะจะได้ 3 คะแนน ทีมที่แพ้ได้ 0 คะแนน ส่วนแมทช์ที่แข่งขัน 3–2 ทีมที่ชนะจะได้ 2 คะแนน ทีมที่แพ้ได้ 1 คะแนน
รอบแรก

เวลาการแข่งขันเป็นเวลามาตรฐานในท้องถิ่น (UTC+01:00)
| --- | --- |
: ผ่านเข้ารอบสู่รอบสุดท้าย
รอบแรก > กลุ่มเอ

| อันดับ | ทีม | แข่ง> ชนะ | แข่ง> แพ้ | แต้ม | เซต> ชนะ | เซต> แพ้ | เซต> อัตราส่วน | แต้ม> ชนะ | แต้ม> แพ้ | แต้ม> อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สโลวีเนีย | 3 | 0 | 8 | 9 | 3 | 3.000 | 294 | 270 | 1.089  |
| 2 |  เยอรมนี | 2 | 1 | 7 | 8 | 3 | 2.667 | 263 | 242 | 1.087  |
| 3 |  เบลเยียม | 1 | 2 | 2 | 3 | 8 | 0.375 | 249 | 267 | 0.933  |
| 4 |  เช็กเกีย | 0 | 3 | 1 | 3 | 9 | 0.333 | 263 | 290 | 0.907 |
| วันที่ | เวลา |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม | รายงาน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 5 ม.ค. | 16:30 | สโลวีเนีย   | 3–0 |   เบลเยียม  | 25–23 | 28–26 | 25–20 |   |   | 78–69 | รายงาน |
| 5 ม.ค. | 19:30 | เช็กเกีย   | 0–3 |   เยอรมนี  | 19–25 | 22–25 | 20–25 |   |   | 61–75 | รายงาน |
| 6 ม.ค. | 20:10 | เบลเยียม   | 0–3 |   เยอรมนี  | 18–25 | 23–25 | 24–26 |   |   | 65–76 | รายงาน |
| 7 ม.ค. | 17:00 | เบลเยียม   | 3–2 |   เช็กเกีย  | 21–25 | 28–26 | 25–20 | 22–25 | 19–17 | 115–113 | รายงาน |
| 7 ม.ค. | 20:10 | เยอรมนี   | 2–3 |   สโลวีเนีย  | 34–32 | 20–25 | 25–19 | 21–25 | 12–15 | 112–116 | รายงาน |
| 8 ม.ค. | 17:30 | สโลวีเนีย   | 3–1 |   เช็กเกีย  | 25–12 | 28–26 | 19–25 | 28–26 |   | 100–89 | รายงาน |
รอบแรก > กลุ่มบี

| อันดับ | ทีม | แข่ง> ชนะ | แข่ง> แพ้ | แต้ม | เซต> ชนะ | เซต> แพ้ | เซต> อัตราส่วน | แต้ม> ชนะ | แต้ม> แพ้ | แต้ม> อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  บัลแกเรีย | 3 | 0 | 7 | 9 | 4 | 2.250 | 285 | 260 | 1.096  |
| 2 |  ฝรั่งเศส | 1 | 2 | 5 | 7 | 6 | 1.167 | 281 | 271 | 1.037  |
| 3 |  เซอร์เบีย | 1 | 2 | 4 | 5 | 6 | 0.833 | 246 | 237 | 1.038  |
| 4 |  เนเธอร์แลนด์ | 1 | 2 | 2 | 3 | 8 | 0.375 | 209 | 253 | 0.826 |
| วันที่ | เวลา |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม | รายงาน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 5 ม.ค. | 13:30 | ฝรั่งเศส   | 3–0 |   เซอร์เบีย  | 25–21 | 25–21 | 25–22 |   |   | 75–64 | รายงาน |
| 6 ม.ค. | 14:00 | เนเธอร์แลนด์   | 0–3 |   เซอร์เบีย  | 18–25 | 18–25 | 17–25 |   |   | 53–75 | รายงาน |
| 6 ม.ค. | 17:00 | บัลแกเรีย   | 3–2 |   ฝรั่งเศส  | 25–23 | 17–25 | 25–22 | 19–25 | 15–8 | 101–103 | รายงาน |
| 7 ม.ค. | 14:00 | บัลแกเรีย   | 3–0 |   เนเธอร์แลนด์  | 25–19 | 25–16 | 25–15 |   |   | 75–50 | รายงาน |
| 8 ม.ค. | 14:30 | เซอร์เบีย   | 2–3 |   บัลแกเรีย  | 21–25 | 26–24 | 22–25 | 25–20 | 13–15 | 107–109 | Report |
| 8 ม.ค. | 20:45 | ฝรั่งเศส   | 2–3 |   เนเธอร์แลนด์  | 25–21 | 25–20 | 22–25 | 19–25 | 12–15 | 103–106 | Report |
รอบสุดท้าย

เวลาการแข่งขันเป็นเวลามาตรฐานในท้องถิ่น (UTC+01:00)
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ |  |  | รอบชิงชนะเลิศ | รอบชิงชนะเลิศ |
 
|   | 9 มกราคม | 9 มกราคม |  |  |  |  |
|   | 9 มกราคม | 9 มกราคม |  |  |  |  |
|   |  สโลวีเนีย | 2 |  |  |  |  |
|   |  สโลวีเนีย | 2 |  |  | 10 มกราคม | 10 มกราคม |
|   |  ฝรั่งเศส | 3  |  |  | 10 มกราคม | 10 มกราคม |
|   |  ฝรั่งเศส | 3  |  |  |  ฝรั่งเศส | 3 |
|   | 9 มกราคม | 9 มกราคม |  |  |  ฝรั่งเศส | 3 |
|   | 9 มกราคม | 9 มกราคม |  |  |  เยอรมนี | 0  |
|   |  บัลแกเรีย | 1 |  |  |  เยอรมนี | 0  |
|   |  บัลแกเรีย | 1 |  |  |  |  |
|   |  เยอรมนี | 3  |  |  |  |  |
|   |  เยอรมนี | 3  |  |  |  |  |
รอบสุดท้าย > รอบรองชนะเลิศ

| วันที่ | เวลา |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม | รายงาน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 9 ม.ค. | 17:00 | สโลวีเนีย   | 2–3 |   ฝรั่งเศส  | 25–13 | 25–22 | 14–25 | 21–25 | 9–15 | 94–100 | รายงาน |
| 9 ม.ค. | 20:10 | บัลแกเรีย   | 1–3 |   เยอรมนี  | 20–25 | 23–25 | 25–20 | 23–25 |   | 91–95 | รายงาน |
รอบสุดท้าย > รอบชิงชนะเลิศ

| วันที่ | เวลา |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม | รายงาน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 10 ม.ค. | 20:10 | ฝรั่งเศส   | 3–0 |   เยอรมนี  | 25–20 | 25–20 | 25–23 |   |   | 75–63 | รายงาน |
อันดับการแข่งขัน

| อันดับ | ทีม |
| --- | --- |
1:  ฝรั่งเศส
2:  เยอรมนี
3:  บัลแกเรีย
3:  สโลวีเนีย
5:  เบลเยียม
5:  เซอร์เบีย
7:  เช็กเกีย
7:  เนเธอร์แลนด์

| --- | --- |
: ผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขัน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ดูเพิ่ม

วอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก
วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน  2020 รอบคัดเลือก โซนยุโรป
แหล่งข้อมูลอื่น

สหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
วอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกรอบคัดเลือกโซนยุโรป 2020 เก็บถาวร 2019-11-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กกีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 — รอบคัดเลือก |
| --- | --- |
ชาย:  เจ้าภาพ  ระหว่างทวีป  แอฟริกา  ยุโรป  อเมริกาเหนือ  อเมริกาใต้  เอเชีย 
หญิง:  เจ้าภาพ  ระหว่างทวีป  แอฟริกา  ยุโรป  อเมริกาเหนือ  อเมริกาใต้  เอเชีย
หมากตอกเขาสก

| หมากตอกเขาสก |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Arecales
วงศ์:: Arecaceae
วงศ์ย่อย:: Arecoideae
เผ่า:: Areceae
สกุล:: Iguanura
สปีชีส์:: I.  tenuis
Varietas:: khaosokensis
ชื่อทวินาม
Iguanura tenuis var. khaosokensis 

หมากตอกเขาสก ชื่อวิทยาศาสตร์:  Iguanura tenuis var. khaosokensis เป็นปาล์มชนิดหนึ่งในสกุลหมากตอก ใบประกอบแบบขนนก ช่อดอกออกตามซอกก้านใบ ผลสีขาวรูปไข่ แก่แล้วเป็นสีแดง ออกดอกเดือนกรกฎาคม – สิงหาคม เป็นพืชถิ่นเดียวในไทย พบในภาคใต้ตอนกลาง ใช้เป็นไม้ประดับ พบครั้งแรกที่อุทยานแห่งชาติเขาสก จังหวัดสุราษฎร์ธานี ชื่อสายพันธุ์ตั้งเป็นเกียรติให้แก่สถานที่ค้นพบ