stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อองก๋วน
การรับราชการในช่วงที่ตระกูลสุมาเป็นผู้สำเร็จราชการ

ในวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 239 โจยอยสวรรคต โจฮองพระโอรสบุญธรรมได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ สุมาอี้และโจซองผู้เป็นเชื้อพระวงศ์ได้ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ แต่สุมาอี้และโจซองไม่ลงรอยกัน โจซองกดดันให้สุมาอี้ลาออกจากราชการ อย่างไรก็ตาม กล่าวกันว่าอองก๋วนได้ต่อต้านการใช้อำนาจในทางมิชอบของโจซอง เมื่อโจซองต้องการไม้ไว้ใช้ส่วนตัว อองก๋วนจึงเข้าไปที่สำนักไม้เพื่ออายัดไม้ไว้ และบังคับใช้กฎหมายหลายครั้งเพื่อป้องกันไม่ให้โจซองเข้าถึงคลังของสำนักต่าง ๆ ของราชสำนัก โจซองรู้สึกไม่พอใจอองก๋วนด้วยเหตุดังกล่าว จึงลดตำแหน่งอองก๋วนลงเป็นเสนาบดีกรมราชรถ (太僕 ไท่ผู) อย่างไรก็ตาม บันทึกเรื่องราวดังกล่าวนี้เป็นที่รู้กันว่าให้ความมุ่งร้ายโจซอง และอาจมีสาเหตุอื่นที่โจซองโยกย้ายพรรคพวกของสุมาอี้ไปดำรงตำแหน่งเสนาบดีอื่น
สุมาอี้ก่อการรัฐประหารโค่นอำนาจโจซองในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 249 อองก๋วนได้เข้าร่วมก่อรัฐประหารโดยได้ขึ้นเป็นขุนพลชั่วคราว กุมตำแหน่งผู้บัญชาการทหารส่วนกลาง (中領軍 จงหลิ่งจฺวิน) ซึ่งเป็นตำแหน่งของโจอี้ (曹羲 เฉา ซี) น้องชายของโจซอง และเข้ากุมอำนาจบัญชาการกองกำลังของโจอี้ ภายหลังจากโจซองถูกประหารชีวิตในวันที่ 9 เดือนเดียวกัน สุมาอี้จัดให้อองก๋วนได้บรรดาศักดิ์ระดับกวนไล่เหา (關內侯 กวานเน่ย์โหว) และได้รับการแต่งตั้งเป็นราชเลขาธิการ (尚書 ช่างชู) และนายกองทหารม้าคุ้มกัน (駙馬都尉 ฟู่หม่าตูเว่ย์)
ในปี ค.ศ. 254 โจฮองทรงเจริญพระชันษาขึ้นและทรงวางแผนจะโค่นล้มสุมาสูบุตรชายของสุมาอี้ซึ่งกุมอำนาจเหนือพระองค์อยู่ในเวลานั้น แต่แผนการของพระองค์ล้มเหลว แล้วโจฮองก็ถูกปลดจากตำแหน่งจักรพรรดิและถูกจำคุกในวันที่ 17 ตุลาคม สุมาสูและเหล่าเสนาบดีจึงกล่าวโทษโจฮองในเรื่องความผิดปกติเรื่องเพศจึงไม่คู่ควรแก่การครองบัลลังก์ ตามแบบอย่างการของปลดหลิว เฮ่อ (劉賀) แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก โดยอองก๋วนเป็นคนหนึ่งที่ร่วมลงนามในหนังสือกล่าวโทษนี้ เมื่อโจมอจักรพรรดิผู้เยาว์ขึ้นครองราชย์ อองก๋วนได้รับการเลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นจงเซียงถิงโหว (中鄉亭侯) และได้รับตำแหน่งที่ปรึกษาผู้ใหญ่ราชสำนัก (光祿大夫 กวางลู่ต้าฟู) และรองหัวหน้าสำนักราชเลขาธิการฝ่ายซ้าย (尚書左僕射 ช่างชูจั่วผูเช่อ)
ในวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 260 โจมอพยายามกู้พระราชอำนาจของพระองค์จากสุมาเจียวน้องชายของสุมาสูซึ่งกุมอำนาจเหนือพระองค์อยู่ในเวลานั้น แต่โจมอถูกผู้ภักดีต่อตระกูลสุมาปลงพระชนม์บนถนน ในวันที่ 27 มิถุนายน โจฮวนจักรพรรดิวุยก๊กลำดับสุดท้ายขึ้นครองราชย์ ในวันที่ 7 กรกฎาคม อองก๋วนได้รับบรรดาศักดิ์เป็นหยางเซียงโหว (陽鄉侯) ได้รับศักดินาเพิ่มเติม 1,000 ครัวเรือนจากที่เดิมมี 2,500 ครัวเรือน และได้รับการแต่งตั้งเป็นเสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง) คือขึ้นเป็นหนึ่งในสามตำแหน่งเสนาบดีสูงสุด (ซันกง) อย่างไรก็ตาม ชื่อของอองก๋วนไม่ปรากฏในฎีกาใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการสวรรคตของโจมอ และอองก๋วนพยายามปฏิเสธการเลื่อนตำแหน่งของตน สุมาเจียวไม่ยอมรับการปฏิเสธของอองก๋วนแล้วส่งผู้แทนไปหาอองก๋วนเพื่อแต่งตั้ง อองก๋วนยอมรับตำแหน่งแต่ก็ลาออกโดยแขวนตราประจำตำแหน่งและกลับไปอยู่บ้าน
การเสียชีวิตและสิ่งตกทอด

อองก๋วนเสียชีวิตที่บ้านในฤดูหนาวของปี ค.ศ. 260 อองก๋วนสั่งให้ฝังศพของตนอยู่ใส่ในโลงศพเรียบ ๆ หลุมศพไม่มีเนินดินและไม่ใส่สมบัติใด ๆ ลงไป สมัญญานามของคือซู่โหว (肅侯) บุตรชายของอองก๋วนชื่อหวาง คุย (王悝) ได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ของอองก๋วน ภายหลังจากจ๊กก๊กล่มสลายและสุมาเจียวได้ขึ้นเป็นอ๋องในปี ค.ศ. 264 ได้รื้อฟื้นห้าบรรดาศักดิ์ของราชวงศ์โจว โดยหวาง คุยได้รับบรรดาศักดิ์ชั้นจื่อ (子) เพื่อเป็นเกียรติแก่อองก๋วนผู้บิดา
อองก๋วนได้รับการยกย่องจากผลงานการปกครองระหว่างดำรงตำแหน่งนอกนครหลวง ความตั้งใจของอองก๋วนที่ส่งบุตรชายที่ยังเด็กเพียงคนเดียวของตนไปเป็นตัวประกันเพื่อช่วยเมืองตุ้นก้วนได้กลายเป็นแบบอย่างของผู้มีจิตสาธารณะ อองก๋วนในฐานะผู้เป็นแบบอย่างของความซื่อสัตย์ได้สร้างแรงบันดาลใจในคนอื่น ๆ ผ่านการทำงานอย่างหนักและซื่อสัตย์ของตน ในปี ค.ศ. 256 หลู ยฺวี่ (盧毓) พยายามปฏิเสธการรับเลื่อนตำแหน่งเป็นเสนาบดีชั้นซันกงโดยเสนอคนอื่น ๆ ให้ดำรงตำแหน่งแทนแต่ไม่สำเร็จ อองก๋วนเป็นหนึ่งในคนที่หลู ยฺวี่เสนอชื่อ
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
ซือหม่า กวาง (ศตวรรษที่ 11). กระจกสะท้อนการปกครอง (จือจื้อทงเจี้ยน).
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
เจ้าชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ซุนโจย  เซียวค้า  เซียวหลวน  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลิว ฉือ  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน (เว่ย์ กว้าน)  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  เฮ่งเสียง  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  คูเกี๋ยน  เคาทู  เคาหงี  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนไค  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตงต๋ง  เตนซก  เตาอี้  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  บังเต๊ก  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกิ๋น  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน (หฺวาง เฉฺวียน)  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  เอียวหัว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาเกียน  เฮาหุน  เฮาเหลก  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียง:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  จู เจี้ยนผิง  เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่  โจว เซฺวียน  โจวุนซก  ตู้ ขุย  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  สฺวิน ช่าน  หลิว เป้า  หลิว ฮุย  หวาง ปี้  หฺวางฝู่ มี่  ห่อปี  หูฉูเฉฺวียน  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน  เฮ่งเพา
หมอกน้ำค้าง

หมอกน้ำค้างในตอนเช้าของฤดูใบไม้ร่วงที่เมืองราคีฟ ประเทศยูเครน
หมอกน้ำค้าง (อังกฤษ: mist) เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดจากละอองน้ำแขวนลอยอยู่ในอากาศ หมอกน้ำค้างเป็นรูปแบบหนึ่งของการกระจายในทางฟิสิกส์ พบได้ทั่วไปเมื่ออากาศอุ่นชื้นสัมผัสกับความเย็นเฉียบพลัน เช่น การหายใจออกในฤดูหนาว หรือการราดน้ำลงบนเตาซาวน่าที่ร้อน นอกจากนี้ยังพบในธรรมชาติเมื่ออากาศชื้นเย็นตัวลงอย่างรวดเร็ว หมอกน้ำค้างจัดเป็นละอองลอย หรือของผสมที่ประกอบด้วยอนุภาคละอองฟุ้งกระจายในก๊าซอื่น
หมอกน้ำค้างก่อตัวเหมือนเช่นการแขวนลอยอื่น ๆ คือเกี่ยวข้องกับการมีอยู่ของนิวเคลียสผลึกในละอองน้ำที่แขวนลอย ซึ่งนิวเคลียสผลึกเหล่านี้มีส่วนในการจับตัวของละอองน้ำ นอกจากนี้ฝุ่นละอองอื่น ๆ เช่น การปะทุของภูเขาไฟ การปล่อยแก๊สมีขั้วจัด หรือไอออนแม็กนีโตสเฟียร์ของออโรราสามารถก่อให้เกิดหมอกน้ำค้างได้ในสภาวะที่เหมาะสม
หมอกน้ำค้างมักสับสนกับหมอก ซึ่งลักษณะคล้ายเมฆสเตรตัสที่ลอยตัวระดับพื้นดิน ทั้งนี้หมอกกับหมอกน้ำค้างมีกระบวนการก่อตัวคล้ายกัน แต่หมอกจะหนาและคงอยู่นานกว่า ขณะที่หมอกน้ำค้างจะเบาบางและโปร่งแสงกว่า ทัศนวิสัยเป็นสิ่งหนึ่งที่ใช้ในการจำแนกหมอกกับหมอกน้ำค้าง กล่าวคือหมอกจะมีทัศนวิสัยต่ำกว่า 1 กิโลเมตร ส่วนหมอกน้ำค้างมีทัศนวิสัยเท่ากับหรือมากกว่า 1 กิโลเมตร
แคลดิสติกส์

แคลดิสติกส์
(อังกฤษ: Cladistics จากคำกรีก κλάδος, klados, แปลว่า สาขา)
เป็นวิธีการจัดหมวดหมู่ทางชีวภาพ ที่จัดสิ่งมีชีวิตตามลักษณะที่มีร่วมกันซึ่งสามารถสาวไปยังบรรพบุรุษร่วมกันล่าสุด (most recent common ancestor) โดยที่บรรพบุรุษก่อนหน้านั้นไม่มี
ดังนั้น สมาชิกของกลุ่มจึงสมมุติว่ามีประวัติร่วมกันและมองว่าเป็นญาติที่ใกล้ชิด
เทคนิคและการตั้งชื่อของแคลดิสติกส์ยังได้ประยุต์ใช้ในศาสตร์อื่น ๆ อีกด้วย เช่น วิวัฒนาการของวัฒนธรรมมนุษย์
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "Cladistics", ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑ ฉบับ ๒๕๔๕, (สัตววิทยา) แคลดิสติกส์
↑  "clade". Online Etymology Dictionary.
↑  
Rice, Stanley A (2007). cladistics. Encyclopedia of Evolution. New York: Facts on File. pp. 72. ISBN 0-8160-5515-7.
↑  
"Introduction to Cladistics". Ucmp.berkeley.edu. สืบค้นเมื่อ 2014-01-06.
↑  
rice 2007, pp. 76 harvnb error: no target: CITEREFrice2007 (help)
↑  
Mace, Ruth; Clare, Clare J.; Shennan, Stephen, บ.ก. (2005). The Evolution of Cultural Diversity: A Phylogenetic Approach. Portland: Cavendish Press. p. 1. ISBN 978-1-84472-099-6.
↑  Benton, Michael J (2005). Vertebrate Palaeontology. Blackwell. pp. 214, 233. ISBN 978-0-632-05637-8.{{cite book}}:  CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
คาเงมะ

ผู้ชายคนหนึ่งกำลังจู๋จี๋กับวากาชู ("หนุ่มวัยรุ่น" ในภาพอาจเป็นคาเงมะ เช่นกัน) และผู้ให้บริการทางเพศหญิง วากาชู (สวมผ้าโพกหัว) แอบจุมพิตกับผู้หญิงลับหลังอีกฝ่าย วาดโดย นิชิกาวะ ซุเกโนบุ ป. 1716–1735 ลงสีด้วยมือแบบชุนงะ
คาเงมะ นั่งบนตักของอีกฝ่ายที่อาวุโสกว่า วาดโดย มิยางาวะ อิชโช ในสปริงพาสต์ไทมส์ ค.ศ. 1750
คาเงมะ (ญี่ปุ่น: 陰間; โรมาจิ: Kagema) เป็นศัพท์ภาษาญี่ปุ่นที่ใช้หมายถึงผู้ให้บริการทางเพศวัยรุ่นชาย คาเงมะ มักกลายเป็นนักแสดงคาบูกิฝึกหัด (ซึ่งมักเป็นฝ่ายรับบริการทางเพศเอง) ทั้งลูกค้าชายและหญิงสามารถรับบริการคาเงมะ ได้ ลูกค้าชายมักร่วมเพศทางทวารหนักเป็นฝ่ายรุก การใช้ปากกระทำอวัยวะเพศชายของกันและกันไม่ได้รับการกล่าวถึงในเอกสารยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603–1867)
คาเงมะ ที่ไม่ได้สังกัดโรงละครคาบูกิสามารถได้รับการจ้างผ่านซ่องโสเภณีชายหรือโรงน้ำชาที่เฉพาะทางด้านการให้บริการคาเงมะ ซึ่งอาจเรียกโรงน้ำชานั้นว่าคาเงมาจายะ (陰間茶屋, Kagemajaya, "โรงน้ำชาคาเงมะ) ค่าบริการคาเงมะ เรียกเก็บในอัตราที่สูงกว่าผู้ให้บริการทางเพศหญิงอื่นในระดับเดียวกัน และกิจการสามารถสร้างความมั่งคั่งแก่คาเงมะ ได้ถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 แม้ต้องผ่านข้อจำกัดทางกฎหมายที่เพิ่มมากขึ้น ว่าความพยายามใด ๆ ที่ให้ผู้ให้บริการทางเพศ (ทั้งชายและหญิง) อยู่ในเขตเมืองที่กำหนดไว้นั้นผิดกฎหมาย และร้องขอให้ห้ามปรามความสัมพันธ์ข้ามชนชั้นซึ่งถูกมองว่าเป็นการทำให้โครงสร้างทางสังคมที่มีมาแต่ในอดีตเสียระบบ
ผู้ให้บริการทางเพศหลายคนข้างต้น รวมถึงนักแสดงคาบูกิวัยเยาว์หลายคน เป็นแรงงานตามสัญญา (indentured servant) ขายตั้งแต่ยังเด็กแก่ช่องโสเภณีหรือโรงละคร ส่วนใหญ่ในสัญญา 10 ปี ขึ้นอยู่กับความต้องการของลูกค้า คาเงมะ อาจเป็น ยาโร (ชายหนุ่ม), วากาชู (หนุ่มวัยรุ่น ราว 10–18 ปี) หรืออนนางาตะ (ชายแสดงเป็นหญิง)
ดูเพิ่ม

รักร่วมเพศในประเทศญี่ปุ่น
เปเดรัสติส
วากาชู
หนังสืออ่านเพิ่ม

Bernard Faure "The Red Thread" 1998.
ประสาทหลอนเสียงดนตรี

ประสาทหลอนเสียงดนตรี  (อังกฤษ: Musical Hallucination) หรือ อาการเสียงดนตรีหลอน  เป็นประเภทหนึ่งของประสาทหลอนทางหู (auditory hallucination) 
เป็นคำเรียกความผิดปกติที่ได้ยินเสียงเครื่องดนตรีหรือเสียงเพลง
เป็นความผิดปกติที่หายาก ในงาน cohort study งานหนึ่ง  ซึ่งเป็นงานวิจัยมีบุคคลเข้าร่วม 3,678 คน  แต่มีเพียง 0.16% เท่านั้นที่รายงานว่ามีอาการนี้
กรณีแรก ๆ ที่มีการรายงาน

ตามหนังสือ Hallucinations (ประสาทหลอน) ของ น.พ. โอลิเวอร์ แซ็กซ์  รายงานการแพทย์เกี่ยวกับอาการนี้พิมพ์ครั้งแรกโดยจิตแพทย์ชาวฝรั่งเศสชื่อว่า Jules Baillarger ในปี ค.ศ. 1846 
แต่ว่า  บทความวิทยาศาสตร์ที่พรรณนาถึงโรคนี้มีครั้งแรกในต้นคริสต์ทศวรรษ 1900
ส่วนในช่วง 2 ทศวรรษที่ผ่านมา  นักวิจัยเบอร์รีโอส์ได้รายงานถึงเคสต่าง ๆ ในปี ค.ศ. 1990 และ 1991 และนักวิจัยเคชะวานและคณะในปี ค.ศ. 1992
เบอร์รีโอส์ได้สรุปว่า  การมีหูหนวก  โรคหู  โรคสมอง  วัยสูงอายุ  และการใช้ยาเสพติด
ล้วนแต่เป็นองค์ประกอบสำคัญในการเกิดอาการนี้
และหลังจากที่ได้ทำการวิเคราะห์เคสถึง 46 กรณี เบอร์รีโอส์พบว่ามีผู้หญิงเป็นถึง  80% และมีอายุโดยเฉลี่ยที่ 60 ปี
งานวิจัยได้สรุปว่า  อาการนี้มีโอกาสที่จะมีในหญิงสูงอายุผู้มีหูหนวกหรือมีโรคสมอง
สูงกว่าผู้ที่ไม่มีอาการทางจิตเวช
นักวิจัยเคชะวานและเบอร์รีโอส์เป็นผู้พิมพ์งานพวกแรกที่ระบุประเภทของอาการนี้
ประเภทย่อยจัดเป็น  การสูญเสียการได้ยิน  เนื้องอกในสมอง  โรคชัก  โรคหลอดเลือดสมอง  และโรคทางจิตเวชอื่น ๆ
แม้ว่าจะไม่มีการวิเคราะห์โดยสถิติ  ผู้พิมพ์งานวิจัยกล่าวว่า  สภาวะหูหนวกมีส่วนเกี่ยวข้องมากที่สุดกับอาการนี้
และผู้หญิงเป็นมากกว่าผู้ชาย  ซึ่งอาจจะบ่งถึงความเป็นโรคทางพันธุกรรม
คำพรรณนาถึงโรค

เพราะเหตุเทคโนโลยีพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ เราเริ่มที่จะเข้าใจสิ่งที่คนไข้ได้ยินเพราะอาการนี้ได้ดีขึ้น
ในคนไข้ 73 คนที่ตรวจสอบโดยนักวิจัยเอเวอร์สและเอ็ลล์เกอร์ คนไข้ 57 คนได้ยินทำนองดนตรีที่คุ้นเคย คนไข้อีก 5 คนได้ยินทำนองที่ไม่คุ้นเคย
ทำนองที่ได้ยินเป็นเสียงดนตรีต่าง ๆ กันเริ่มต้นตั้งแต่เกี่ยวกับศาสนาไปจนถึงดนตรีโปรดในวัยเด็ก  รวมทั้งเพลงยอดนิยมจากวิทยุ
คนไข้บางพวกได้ยินเสียงนักร้องหรือเสียงเครื่องดนตรีประเภทคลาสสิก
นักวิจัยเคชะวานพบว่า  ลักษณะที่ทั่วไปกับอาการนี้ทั้งหมดคือ
มันเป็น memory trace (แปลว่า รอยความทรงจำ) ของคนไข้
ซึ่งหมายถึงสิ่งที่คนไข้คุ้นเคย
ดังนั้น  ข้อค้นพบนี้จึงอธิบายการที่คนไข้ได้ยินเสียงเพลงที่คุ้นเคยหรือที่เคยได้ยินในวัยเด็ก
การสร้างภาพสมองโดยกิจ

การสร้างภาพสมองโดยใช้โพซิตรอนอีมิสชันโทโมกราฟี (PET) และ fMRI
แสดงว่า  อาการเสียงดนตรีหลอนเกิดขึ้นพร้อมกับการทำงานในเขตหลายเขตในสมองรวมทั้ง
เขตประมวลข้อมูลเสียง  (auditory areas),  คอร์เทกซ์สั่งการ,  เขตสายตา, basal ganglia, ก้านสมอง, 
พอนส์, tegmentum, ซีรีเบลลัม, ฮิปโปแคมปัส, อะมิกดะลา, และระบบการได้ยินรอบ ๆ (peripheral auditory system)
สาเหตุ

นักวิจัยประสบความสำเร็จในการระบุองค์ประกอบสำคัญที่เกี่ยวข้องกับอาการนี้
คือ นักวิจัยเอเวอร์สและเอ็ลล์เกอร์ได้รวบรวมบทความและกรณีศึกษาเกี่ยวกับอาการนี้เป็นจำนวนมาก
แล้วจำแนกสมุฏฐานของโรคออกเป็น 5 จำพวก คือ
หูตึง (Hypoacusis)
โรคทางจิตเวช (Psychiatric Disorders)
รอยโรคในสมองเฉพาะส่วน
โรคลมชัก (Epilepsy)
ความผิดปกติทางจิตและพฤติกรรมที่เกิดจากการใช้สารออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท (Intoxication)
สาเหตุ > หูตึง

หูตึง (Hypoacusis) กำหนดโดยความบกพร่องทางการได้ยินหรือหูหนวก
ภาวะหูตึงเป็นสมุฏฐาน 1 ใน 5 ของอาการเสียงดนตรีหลอน
และสามัญที่สุดในเคสที่นักวิจัยเอเวอร์สและเอ็ลล์เกอร์ทำการปริทัศน์ 
ตามงานวิจัยของซานเชสและคณะในปี ค.ศ. 2011 มีนัยที่บอกว่า  รอยโรคในพอนส์
อาจเปลี่ยนการทำงานของระบบประมวลข้อมูลเสียงในระบบประสาทกลางทำให้เกิดภาวะหูตึงและประสาทหลอนเสียงดนตรี
สาเหตุ > โรคทางจิตเวช

ในปี ค.ศ. 2006 นักวิจัยจานะคีระมันและคณะแสดงเค้สของหญิงอายุ 93 ปีที่มีโรคซึมเศร้า
ผู้ประสบกับประสาทหลอนเสียงดนตรีในขณะที่กำลังบำบัดด้วยการรักษาทางจิตเวชด้วยไฟฟ้า (ECT)  
นักวิจัยพบว่า  อาการประสาทหลอนมีความสัมพันธ์แบบผกผันกับอาการซึมเศร้าของคนไข้
และเกิดจากการบำบัดโดย ECT
คนไข้ไม่มีความผิดปกติทางการได้ยิน
ซึ่งบอกเป็นนัยว่า  อาการนี้สามารถเกิดจากเหตุต่าง ๆ รวมทั้งความเจ็บป่วยทางจิตเวช
หลังจากที่สำเร็จการบำบัด  อาการประสาทหลอนของคนไข้ก็หายไป  ซึ่งบอกเป็นนัยว่า  สามารถเป็นอาการแบบเฉียบพลันแต่ชั่วคราว
ตามนักวิจัยเอเวอร์สและเอ็ลล์เกอร์  โรคจิตเวชอื่น ๆ ที่อาจทำให้เกิดอาการประสาทหลอนรวมทั้งโรคจิตเภทและโรคซึมเศร้า
คนไข้โรคจิตเวชประสบอาการหลอนเสียงดนตรีเพราะอาการโรคจิตของตนที่เป็นไปอย่างต่อเนื่อง
แต่มีบางกรณีที่เกิดขึ้นแม้ไม่มีอาการทางจิตอย่างอื่น
และยังมีกรณีที่น้อยมากที่เกี่ยวข้องกับโรคย้ำคิดย้ำทำ (obsessive-compulsive disorder) อีกด้วย (แต่นักวิจัยเฮอร์เมชพบอาการนี้ใน 41% ของคนไข้โรคย้ำคิดย้ำทำ
)
สาเหตุ > รอยโรคในสมองเฉพาะส่วน

ในบางกรณีของคนไข้ที่เอเวอร์สและเอ็ลล์เกอร์ทำการศึกษา  รอยโรคที่คนไข้มีหลัก ๆ อยู่ในคอร์เทกซ์กลีบขมับ
แต่ว่า  ตำแหน่งโดยเจาะจงและซีกสมอง (ซ้ายหรือขวา) ต่าง ๆ กันไป
เค้สรอยโรคเฉพาะในสมองเกิดร่วมกันความบกพร่องทางการได้ยิน  (ดูหูตึง)
อาการชักและความผิดปกติทางจิตและพฤติกรรมที่เกิดจากการใช้สารออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท 
มีหลายกรณีที่คนไข้ที่มีรอยโรคที่พอนส์ด้านบน  (dorsal)  เหตุจากโรคหลอดเลือดสมอง  หรือสมองอักเสบ  เกิดอาการนี้แบบฉับพลัน
ซึ่งอาจเกิดจากการขาดการติดต่อกันระหว่างคอร์เทกซ์รับความรู้สึกกับ reticular formation
สาเหตุ > โรคลมชัก

การทำงานของสมองเมื่อมีอาการเสียงดนตรีหลอนในคนไข้โรคลมชักเกิดขึ้นที่สมองกลีบขมับซีกซ้ายหรือขวา 
ในกรณีหนึ่งที่วิลเลียมส์และคณะได้ทำการศึกษาในปี ค.ศ. 2008
คนไข้รับการตัดสมองกลีบขมับด้านซ้ายออก (left temporal lobectomy)
เพื่อรักษาโรคลมชัก  และได้รับการวินิจฉัยว่า  มีอาการเสียงดนตรีหลอนหลังการผ่าตัด
คนไข้ยังมีองค์ความเสี่ยงหลายอย่างอื่น ๆ ที่อาจจะเป็นเหตุของอาการหลอน
รวมทั้ง การทำหน้าที่ผิดปกติทางจิตประสาท  (neuropsychiatric dysfunction) และอาการมีเสียงในหู  (tinnitus)
สาเหตุ > การเมายา

อาการเมายา  (หรือความผิดปกติทางจิตและพฤติกรรมที่เกิดจากการใช้สารออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท) เป็นเหตุของอาการหลอนในกรณีมีจำนวนน้อย
ความเมายานำไปสู่อาการขาดยาหรือโรคสมองอักเสบ  (inflammatory encephalopathy)
ซึ่งเป็นเหตุสำคัญต่ออาการประสาทหลอน
ยาที่พบว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับอาการประสาทหลอนก็คือ
salicylates, benzodiazepines, triazolam, pentoxifylline, โพรพาโนลอล, clomipramine, แอมเฟตามีน, 
quinine, imipramine, phenothiazine, carbamazepine, กัญชา, พาราเซตามอล, phenytoin, 
procaine, และสุรา.  
ยาสลบทั่วไป  (general anesthesia) ก็มีความสัมพันธ์กับอาการประสาทหลอนนี้ด้วย
ในกรณีศึกษาโดยกอนดิมและคณะในปี ค.ศ. 2010 คนไข้หญิงวัย 77 ปีผู้มีโรคพาร์กินสัน
ได้รับยา amantadine หลังจากที่ได้รับการบำบัดรักษาด้วยวิธีอื่นมาปีหนึ่ง
หลังที่เริ่มใช้ยา  เธอก็เริ่มประสบอาการเสียงดนตรีหลอนเป็นเพลง 4 เพลง
เธอได้ยินเสียงดนตรีนั้นจนกระทั่ง 3 วันให้หลังจากการเลิกยา
แม้ว่า  คนไข้จะได้ใช้ยาอื่นด้วยในขณะเดียวกัน
แต่ว่า  ช่วงเวลาที่อาการหลอนเกิดขึ้นและหยุดลงบอกเป็นนัยว่า  amantadine  เป็นตัวช่วยยาอื่น ๆ
หรือเป็นยาที่ก่อให้เกิดอาการหลอนเอง
แม้ว่า  กรณีนี้จะไม่เกี่ยวกับการเมายา
แต่ก็เป็นกรณีที่ให้ไอเดียว่า  คนไข้โรคพาร์กินสันที่รับการบำบัดโดยใช้ยาบางประเภทอาจเกิดอาการหลอนเสียงดนตรี
การรักษาบำบัด

ในปัจจุบันยังไม่มีวิธีหรือยาที่ใช้บำบัดรักษาอาการหลอนเสียงดนตรี
แต่มีเคสเดี่ยว ๆ ที่แพทย์สามารถลดหรือกำจัดอาการหลอนไปได้
ยาทีใช้ได้ผลเป็นยารักษาโรคจิต  (neuroleptics) ยาแก้ซึมเศร้า (antidepressant) และยากันชัก (anticonvulsive) บางประเภท
ยกตัวอย่างเช่น  มีคนไข้โรคซึมเศร้าที่มีอาการหลอนเสียงดนตรีลดลงเมื่อใช้ยาแก้ซึมเศร้า 
ส่วนนักวิจัยซานเชสรายงานว่า  นักวิจัยบางท่านเสนอว่า  การใช้อุปกรณ์ช่วยฟัง  (hearing aid)  อาจช่วยอาการหลอนให้ดีขึ้น 
พวกเขาเชื่อว่า  สิ่งแวดล้อมภายนอกมีผลต่ออาการหลอน
คือที่เงียบทำให้เกิดอาการหลอนมากกว่าที่มีเสียง
คนไข้ของ น.พ.โอลิเวอร์ แซ็กส์ คือ นาง O’C รายงานว่าตนอยู่ภายใน  “มหาสมุทรแห่งดนตรี“
แม้ว่าจริง ๆ แล้วจะอยู่ในห้องที่เงียบ  เป็นอาการหลอนที่เกิดจากภาวะหลอดเลือดมีลิ่มเลือด (thrombosis) หรือเนื้อตายเหตุขาดเลือด  (infarction) ในสมองกลีบขมับซีกขวา
ภายหลังการบำบัดรักษาที่แก้อาการหลอน  นางได้กล่าวว่า
“ฉันคิดถึงเพลงเก่า ๆ สมัยนี้มีเพลงเยอะแยะ  ฉันจึงไม่สามารถจำเพลงเหล่านั้นได้
มันเหมือนกับได้คืนส่วนเล็ก ๆ ของวัยเด็กมาอีกครั้งหนี่ง”
คุณหมอแซ็กส์รายงานถึงหญิงวัยชราอีกคนหนึ่งคือนาง O’M ผู้มีหูตึงและได้ยินเสียงดนตรี
เมื่อบำบัดรักษาด้วยยากันชัก  (anticonvulsive) อาการหลอนก็ยุติไป
แต่เมื่อถามนางว่า  คิดถึงเสียงดนตรีเหล่านั้นบ้างไหม  นางบอกว่า  "ถึงตายก็ไม่เอาอีก"
เชิงอรรถและอ้างอิง

1 2 3 4 5 6 7 8 9  Evers, S; Ellger, T (2004). "The clinical spectrum of musical hallucinations". Journal of the neurological sciences. 227 (1): 55–65. doi:10.1016/j.jns.2004.08.004. PMID 15546592.
1 2  Sacks, Oliver (2012). Hallucinations (1st American ed.). New York: Alfred A. Knopf. ISBN 0307957241.
↑  Rose, F Clifford (July 30, 2010). Neurology of Music. Imperial College Press. p. 188. ISBN 978-1848162686. สืบค้นเมื่อ 18 มิถุนายน 2557. {{cite book}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= (help)
1 2  Berrios, GE (1990). "Musical hallucinations. A historical and clinical study". British journal of psychiatry. 156: 188–94. doi:10.1192/bjp.156.2.188. PMID 2180526.
1 2 3  Keshavan, M.S.; David, A.S.; Steingard, S.; Lishman, W.A. (1992). "Musical hallucinations: a review and synthesis". Cognitive and Behavioral Neurology. 3 (3): 211–23.
1 2  Hammeke, TA; McQuillen, MP; Cohen, BA (1983). "Musical hallucinations associated with acquired deafness". Journal of neurology, neurosurgery, and psychiatry. 46 (6): 570–2. PMC 1027453. PMID 6875592.
1 2  Sanchez, TG; Rocha, SC; Knobel, KA; Kii, MA; Santos, RM; Pereira, CB (2011). "Musical hallucination associated with hearing loss". Arquivos de neuro-psiquiatria. 69 (2B): 395–400. PMID 21625772.
↑  Janakiraman, R; Wildgoose, K; Seelam, K (2006). "ECT associated musical hallucinations in an elderly patient: a case report". Annals of general psychiatry. 5: 10. doi:10.1186/1744-859X-5-10. PMC 1557851. PMID 16889667.
↑  Vitorovic, Danilo; Biller, José (August 2013). "Musical hallucinations and forgotten tunes – case report and brief literature review" (PDF). Front. Neurol. 4. doi:10.3389/fneur.2013.00109. สืบค้นเมื่อ 18 มิถุนายน 2557. {{cite journal}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= (help)[ลิงก์เสีย] อ้างอิง Hermesh, H (2004). "Musical hallucinations: prevalence in psychotic and nonpsychotic outpatients". J Clin Psychiatry. 65: 191–197. doi:10.4088/JCP.v65n0208.
↑  Schielke, E; Reuter, U; Hoffmann, O; Weber, JR (2000). "Musical hallucinations with dorsal pontine lesions". Neurology. 55 (3): 454–5. PMID 10932294.
↑  Williams, VG; Tremont, G; Blum, AS (2008). "Musical hallucinations after left temporal lobectomy". Cognitive and behavioral neurology. 21 (1): 38–40. doi:10.1097/WNN.0b013e318165a9e1. PMID 18327022.
↑  Gondim Fde, A; Costa, HA; Taunay, TC; de Oliveira, GR; Rola, FH (2010). "Transient amantadine-induced musical hallucinations in a patient with Parkinson's disease". Movement disorders. 25 (10): 1505–6. doi:10.1002/mds.22553. PMID 20629118.
↑  Miller, TC; Crosby, TW (Mar 1979). "Musical hallucinations in a deaf elderly patient". Annals of Neurology. 5 (3): 301–2. doi:10.1002/ana.410050314. PMID 443762.
↑  Ross, Elliott D. (1975-02-10). "Musical Hallucinations in Deafness". Journal of the American Medical Association. 231 (6): 620. doi:10.1001/jama.1975.03240180056018.
↑  Sacks, Oliver (1998). The man who mistook his wife for a hat and other clinical tales (1st Touchstone ed.). New York, NY: Simon & Schuster. ISBN 0684853949.
การเหมารวม

"Stereotype" เปลี่ยนทางมาที่นี่  สำหรับอีพีโดยสเตย์ซี ดูที่ สเตอริโอไทป์
เจ้าหน้าที่ตำรวจซื้อโดนัทกับกาแฟ เป็นหนึ่งในตัวอย่างของการเหมารวมพฤติกรรมในทวีปอเมริกาเหนือ
การเหมารวม (อังกฤษ: Stereotype) คือ คตินิยมหรือทัศนคติของสังคมทั่วไปที่มีต่อกลุ่มคนอื่น ชาติอื่น หรือลักษณะของบุคคลบางประเภทจนกลายเป็นมาตรฐาน มีพื้นฐานมาจากการสรุปเอาจากข้อสมมุติพื้นฐานที่มีแนวโน้มที่เป็นอัตวิสัย
การเหมารวมเกิดขึ้นจากความคิดที่คุ้นเคยทางมโนธรรม เช่น จากพฤติกรรมบางอย่าง หรือลักษณะพิเศษอันแตกต่างจากผู้อื่นที่ปรากฏและเป็นที่สังเกตอยู่ชั่วระยะเวลาอันยาวพอประมาณ การที่แนวคิดทางวัฒนธรรม (Meme) จะกลายมาเป็นสิ่งที่ยอมรับกันโดยสังคมโดยทั่วไปได้ การเหมารวมไม่อาจจะเป็นแนวคิดที่ผิดไปทั้งหมด และจะต้องมีองค์ประกอบที่สังคมยอมรับ (Social recognition) การเหมารวมมิได้ใช้แต่เฉพาะกลุ่มคนแต่อาจจะใช้ในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอจนสามารถทำนายผลที่จะออกมาได้
การเหมารวมอาจจะเป็นได้ทั้ง “ดี” และ “ไม่ดี” แต่แนวคิดทางของการเหมารวมส่วนใหญ่แล้วยากที่จะเสนอภาพพจน์ทางบวกของกลุ่มชน
ที่มาของคำ

คำว่า “stereotype” มาจากภาษากรีก “στερεότυπος” ที่แปลตรงตัวว่า “สิ่งที่แข็ง” ที่เกิดจากการรวมคำว่า “στερεός” (“stereos”) ที่แปลว่าแข็งหรือแน่น กับคำว่า “τύπος” (“tupos”) ที่แปลว่าประทับเป็นรอย ซึ่งเป็นคำที่คิดขึ้นโดยช่างพิมพ์ชาวฝรั่งเศสแฟร์แมง ดิโดท์ (Firmin Didot) ที่หมายถึงภาพที่พิมพ์จากต้นฉบับที่นำมาใช้ในการพิมพ์แทนที่จะใช้ตัวต้นฉบับเป็นตัวแบบโดยตรง ต่อมานักหนังสือพิมพ์อเมริกันวอลเตอร์ ลิพพ์แมนน์ (Walter Lippmann) เป็นผู้ริเริ่มนำคำนี้มาใช้เป็นอุปมา โดยบรรยายการเหมารวมว่าเป็น “ภาพพจน์ในสมอง” และกล่าวว่า “ไม่ว่าจะถูกหรือผิด, ...จินตนาการเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาจากสิ่งที่ประสบ... ผลคือการเหมารวมที่เกิดขึ้นที่ยากที่จะกำจัด” (พับลิคโอพินเนียน, 1922, 95-156)  อันที่จริงแล้วทั้ง “สำนวนจำเจ” (cliché) และ การเหมารวม มาจากคำที่ใช้ในวงการการพิมพ์ และมีความหมายเดียวกัน “สำนวนจำเจ” มาจากภาษาฝรั่งเศสสำหรับพื้นผิวสำหรับการพิมพ์ด้วย “stereotype”
ตัวอย่างของการเหมารวมก็ได้แก่ตัวละครไชล็อกในบทละคร The Merchant of Venice โดยวิลเลียม เชกสเปียร์ที่ถ้าอ่านอย่างผ่าน ๆ ก็จะมีบุคลิกต่าง ๆ ที่ถือว่าเป็นการเหมารวมอันเป็นที่น่ารังเกียจของสังคมที่มีต่อชาวยิวเป็นต้น