stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หนานเยฺว่
การให้คำนิยาม > ความเกี่ยวข้องเวียดนาม

ในเวียดนามราชวงศ์ผู้ปกครองของอาณาจักรหนานเยฺว่ ในภาษาเวียดนามจะเรียกว่า ราชวงศ์เจี่ยว ตามประวัติศาสตร์เวียดนามที่บันทึกไว้ในพงศาวดารเวียดนาม ดั่ยเหวียตสือกี๊ตว่านทือ (大越史記全書, Đại Việt sử ký toàn thư)
เวียดนามเริ่มเข้าสู่ยุคประวัติศาสตร์หลังจากตอนใต้ของจีนเข้ารุกรานและยึดครองดินแดนแถบลุ่มแม่น้ำแดง จากนั้นไม่นานจักรพรรดิจิ๋นซีซึ่งเริ่มรวมดินแดนจีนสร้างจักรวรรดิให้เป็นหนึ่งเดียว โดยได้ยกทัพโดยมี เจี่ยวด่า เป็นแม่ทัพลงมาและทำลายอาณาจักรของราชวงศ์ถุกที่ปกครองโดย อาน เซือง เวือง ลงได้ ก่อนผนวกดินแดนลุ่มแม่น้ำแดงทั้งหมด ให้ขึ้นตรงต่อศูนย์กลางการปกครองหนานไห่ ที่เมืองพานอวี่หรือกว่างโจวในมณฑลกวางตุ้งของประเทศจีนในปัจจุบัน
เจี่ยวด่า หลังจากเอาชัยชนะอาน เซือง เวือง อาณาจักรเอิวหลากถูกรวมเข้ากับราชวงศ์ฉินในฐานะเป็นเมืองขึ้นของจีน จนกระทั่งราชวงศ์ฉินล่มสลาย และมีการสถาปนาราชวงศ์ฮั่นขึ้นมาใหม่แทน เจี่ยวด่าได้ปฏิเสธที่จะสวามิภักดิ์ต่อราชวงศ์ฮั่นและตั้งตนเป็นอิสระ อีกทั้งสร้างรัฐของตน ที่มีนามว่า น่านเย่ว์ ประกาศตัวจักรพรรดิองค์ใหม่ของราชวงศ์จ้าว
นับตั้งแต่หลังสิ้นสุดราชวงศ์ฉิน จ้าวถัวได้ประกาศตั้งหนานไห่เป็นอาณาจักรอิสระ ชื่อว่า หนานเยว่ หรือ นามเหวียต ในสำเนียงเวียดนามซึ่งเป็นที่มาของชื่อเวียดนามในปัจจุบัน ก่อนกองทัพฮั่นเข้ายึดอาณาจักรนามเหวียด ได้ในปี พ.ศ. 585 และผนวกเป็นส่วนหนึ่งของจีน ใช้ชื่อว่า เจียวจื้อ ขยายอาณาเขตลงใต้ถึงบริเวณเมืองดานังในปัจจุบัน และส่งข้าหลวงปกครองระดับสูงมาประจำ เป็นช่วงเวลาที่ชาวจีนนำวัฒนธรรมจีนทางด้านต่างๆ ไปเผยแพร่ที่ดินแดนแห่งนี้ พร้อมเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ทรัพยากรจากชาวพื้นเมืองหรือชาวเวียดนามจนนำไปสู่การต่อต้านอย่างรุนแรงหลายครั้ง
การให้คำนิยาม > ความเกี่ยวข้องเวียดนาม > ที่มาของชื่อประเทศเวียดนาม

ในสมัยราชวงศ์เหงียนหลังจากที่องเชียงสือสถาปนาตนเป็นฮ่องเต้เวียดนามว่า ซาลอง (เวียดนาม: 嘉隆, Gia Long) ในปี ค.ศ.1802 ในปีต่อมา ค.ศ.1803 จักรพรรดิเวียดส่งจิ้มก้องถึงจักรพรรดิเจียชิ่งแห่งราชวงศ์ชิง (嘉慶) พร้อมถวายพระราชสาส์นขอใช้ชื่อประเทศว่า หนานเยว่ (南越) หรือ นามเหวียด ในภาษาเวียดนาม แต่จักรพรรดิจีนไม่อนุมัติชื่อนี้เพราะว่ารัฐหนานเยว่โบราณ หรือในสามก๊กเรียกว่าเมืองลำอวด คือรัฐในดินแดนจีนโบราณในพื้นที่กวางตุ้งและกวางสี จักรพรรดิเวียดจะเอาชื่อรัฐโบราณในอาณาเขตจีนก็ไม่ควร
ในปีต่อมา รัชศกเจียชิ่งที่8 จักรพรรดิเจียชิ่งตั้งชื่อประเทศใหม่ว่า เยว่หนาน (越南) หรือ เหวียดนาม เป็นชื่อประเทศจวบจนถึงปัจจุบัน ดังนั้นชื่อประเทศเวียดนาม หรือ เหวียดนาม เป็นชื่อที่ฮ่องเต้เจียชิ่งมอบให้
รายพระนามกษัตริย์แห่งหนานเยฺว่

| พระนาม> จีน | พระนาม> กวางตุ้ง | พระนาม> พินอิน | พระนาม> จ้วง | พระนาม> เวียดนาม | ระยะที่ครองราชย์> จีน | ระยะที่ครองราชย์> กวางตุ้ง | ระยะที่ครองราชย์> พินอิน | ระยะที่ครองราชย์> เวียดนาม | ครองราชย์ตั้งแต่ | พระนามอื่นๆ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 趙佗/趙他 | ziu6 taa4 | Zhào Tuó | Ciuq Doz | Triệu Đà | 武王 | mou5 wong4 | Wǔ Wáng | Vũ Vương | 203–137 BC |   |
| 趙眜 | ziu6 mut6 | Zhào Mò | Ciuq Huz | Triệu Mạt | 文王 | man4 wong4 | Wén Wáng | Văn Vương | 137–122 BC | 趙胡 |
| 趙嬰齊 | ziu6 jing1 cai4 | Zhào Yīngqí | Ciuq Yinghcaez | Triệu Anh Tề | 明王 | ming4 wong4 | Míng Wáng | Minh Vương | 122–113 BC |   |
| 趙興 | ziu6 hing1 | Zhào Xīng | Ciuq Hingh | Triệu Hưng | 哀王 | oi1 wong4 | Āi Wáng | Ai Vương | 113–112 BC |   |
| 趙建德 | ziu6 gin3 dak1 | Zhào Jiàndé | Ciuq Gendwz | Triệu Kiến Đức | 陽王 | joeng4 wong4 | Yáng Wáng | Dương Vương | 112–111 BC |   |
วัฒนธรรมหนานเยฺว่

วัฒนธรรมหนานเยฺว่ได้เกำดจาการผสมผสนาระหว่างวัฒนธรรมจีนฮั่นและวัฒนธรรมเยฺว่หรือกวางตุ้งในรูปแบบที่หลากหลาย โดยปรากฏจากหลักฐานจากซากสิ่งประดิษฐ์โบราณที่ถูกขุดค้นพบโดยนักโบราณคดีจากหลุมฝังศพของกษัตริย์ เจ้ามั่ว ใน กว่างโจว  สุสานจักรพรรดิหนานเยฺว่ในกวางโจวมีสมบัติที่แสดงถึงความมั่งคั่งมาก มีสัมฤทธิ์จำนวนมากที่แสดงอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากจีนฮั่นและกวางตุ้ง
วัฒนธรรมหนานเยฺว่ > แกลเลอรี

ไหใส่เหล้าสัมฤทธิ์
จานสัมฤทธิ์
กระป๋องสัมฤทธิ์ที่มีการแกะสลักลวดลาย
แบบจำลองระบบท่อระบายน้ำ
สุสานจักรพรรดิเจ้า มั่ว
ตราสารทองคำ
หยกจักรพรรดิ
หยกจักรพรรดิ
โถสัมฤทธิ์
ปูนทองสัมฤทธิ์และสาก
กระจกสีบรอนซ์ฝังด้วยเงิน
เกมหลิว โบ การละเล่นโบราณ
เกมหลิว โบ การละเล่นโบราณ
อ่านเพิ่ม

Taylor, Keith Weller. (1983). The Birth of Vietnam (illustrated, reprint ed.). University of California Press. ISBN 0520074173. Retrieved 7 August 2013.
Records of the Grand Historian, vol. 113.
Book of Han, vol. 95.
Zizhi Tongjian, vols. 12, 13, 17, 18, 20.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

Nanyue (หมวดหมู่)
Chinese Text Project – Shiji《史記·南越列傳》
แผนที่รัฐน่านเย่ว์หรือนามเวียด (สีม่วง)
แผนที่แสดงบริเวณของชาวไป่เยฺว่ที่ใช้วัฒนธรรมกวางตุ้ง (สีฟ้า)
แผนที่ของเวียดนามแสดงอาณาเขตของอาณาจักรหนานเยฺว่ หรือ นามเวียด (Nam Việt) (สีเหลือง)
กุรบาน

การทำกุรบานที่ยะลา เนื้อที่ถูกแล่แล้วจะนำไปแจกให้แก่เด็กกำพร้าและคนยากจน
กุรบานี (อาหรับ: قربانى) กุรบาน (قربان) บ้างก็สะกดว่า กุรบ่าน (มลายู: Kurban, มลายูปาตานี: "ฆรือแบ, Gerbae") หรือในกฎหมายอิสลามเรียกว่า อุฎฮียะฮ์ (أضحية) เป็นพิธีการเชือดพลีปศุสัตว์ในช่วงอีดิลอัฎฮา
แนวคิดและคำอธิบายของศัพท์นี้มาจากอัลกุรอาน และมีความคล้ายกับkorbanในศาสนายูดาห์ และkourbaniaในศาสนาคริสต์ ถึงแม้ว่าคำศัพท์และแนวคิดจะมีความคล้ายกับศาสนาอับราฮัมอื่น ๆ แต่มีการต่อต้านเครื่องเผาบูชาอย่างชัดเจน แต่จะนำส่วนที่ผ่านการเชือดมาแจกจ่ายเป็นอาหารแก่ผู้ยากไร้และครอบครัวของผู้ที่ทำการเชือดเพื่อบริโภค สัตว์ที่ใช้เป็นสัตว์พลีนั้นได้แก่ อูฐ แพะ แกะ และวัว
กุรอานและฮะดีษ

ศัพท์ กุรบาน ปรากฏในอัลกุรอานสามครั้ง: มีหนึ่งครั้งที่กล่าวถึงการเชือดพลีตัตว์ และสองครั้งกล่าวถึงการเชือดในความหมายทั่วไปที่ว่าการกระทำใด ๆ อาจนำพาผู้หนึ่งเข้าใกล้พระผู้เป็นเจ้า ในทางตรงกันข้าม ษะบีฮะฮ์สื่อถึงการเชือดพลีทั่วไปของศาสนาอิสลามในช่วงนอกวันอุฎฮียะฮ์ ส่วนในฮะดีษมักใช้สลับกันระหว่างอุฎฮียะฮ์กับกุรบาน
กุรอานและฮะดีษ > ฮาบีลและกอบีล

ศัพท์แรกในอัลกุรอานที่กล่าวถึงเรื่องนี้อยู่ในเรื่องราวการถวายของอาเบลและคาอิน (ฮาบีลและกอบีล)
และเจ้าจงอ่านให้พวกเขาฟัง ซึ่งข่าวคราวเกี่ยวกับบุตรชายสองคน [ฮาบีล (อาเบล) และกอบีล (คาอิน)] ของอาดัมตามความเป็นจริง ขณะที่ทั้งสองได้กระทำการพลีซึ่งสิ่งพลีอยู่นั้น แล้วสิ่งพลีนั้นก็ถูกรับจากคนหนึ่งในสองคน และมันมิได้ถูกรับจากอีกคนหนึ่ง เขา (กอบีล) จึงได้กล่าวว่า "แน่นอน ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้" เขา (ฮาบีล) กล่าวว่า "แท้จริงอัลลอฮ์จะทรงรับจากหมู่ผู้มีความยำเกรงเท่านั้น
กุรอานและฮะดีษ > อิบรอฮีมและอิสมาอีล

การกุรบานมักมีความเกี่ยวโยงกับเรื่องราวทางศาสนาของอิบรอฮีม (อัครบิดรอับราฮัม) ที่ฝันว่าตนเองเชือดอิสมาอีล (อิชมาอิล) ลูกชายของท่าน ตามคำบรรยายในอัลกุรอาน ลูกชายของท่านยอมที่จะให้ตนเองถูกเชือดเพื่ออัลลอฮ์ แต่ก่อนที่ท่านจะเชือดลูกชาย อัลลอฮ์ทรงสั่งให้หยุดและประทานให้เชือดแกะแทน
เนื้อที่ผ่านการเชือดจะแบ่งออกเป็นสามส่วน โดยหนึ่งส่วนสามให้แก่ครอบครัวที่ทำการเชือดพลี ส่วนที่เหลือแจกจ่ายให้กับผู้ที่ต้องการและคนยากจน
เงื่อนไขการทำกุรบาน

สำหรับมุสลิมส่วนใหญ่ การเชือดพลีกุรบานในช่วงอีดิลอัฎฮาถือมักเน้นย้ำถึงความสำคัญทางศาสนา แต่ไม่ถือเป็นฟะรีเฎาะฮ์ (فريضة; ข้อบังคับ) ยกเว้นสำนักฮะนะฟี
การเชือดพลีสัตว์จะทำได้ตั้งแต่ช่วงเช้าของวันที่ 10 ถึงช่วงดวงอาทิตย์ตกของวันที่ 13 ซุลฮิจญะฮ์ เดือนที่ 12 ในปฏิทินอิสลาม ในวันนั้น มุสลิมทั่วโลกจะทำการกุรบาน ซึ่งหมายถึงการเชือดพลีสัตว์ในวันที่กำหนด เงื่อนไขสัตว์ที่จะนำมาเชือด มีทั้งแกะ แพะ วัว (ควาย, โค) หรืออูฐ (ซึ่งตรงกันข้ามกับศาสนายูดาห์) สัตว์ที่จะเชือดต้องมีสุขภาพที่ดี ปราศจากโรค และไม่ตาบอดหรือบอดข้างเดียว ไม่พิกลพิการ หางหรือหูขาด (การตัดหูหรือหางสัตว์เป็นสิ่งที่ต้องห้าม) และต้องเชือดตามมาตรฐานษะบีฮะฮ์ สำนักฟิกฮ์ส่วนใหญ่อนุญาตให้สัตว์ที่เชือดต้องเป็นสัตว์เลี้ยง นอกจากนี้ กฎหมายอิสลามยังห้ามทำให้สัตว์ที่จะเชือดสลบ เพื่อให้หลอดเลือดแดงใหญ่ที่คอไหลออกมาได้โดยไม่ต้องใช้ยาสลบ
เนื้อที่ผ่านการเชือดจะแบ่งออกเป็นสามส่วน ส่วนหนึ่งให้กับผู้ที่ต้องการและคนยากจน อีกส่วนหนึ่งให้แก่คนเชือด และอีกส่วนให้แก่ครอบครัว โดยส่วนที่สามสามารถให้ใครก็ได้ตามที่ต้องการ
แหล่งข้อมูลอื่น

Principles of Udhiyyah
ศิลปะตีมูร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 แสดงภาพเทวทูตเผชิญหน้ากับอิบรอฮีมและอิสมาอีล
ดะซองโม่น

ดะซองโม่น (พม่า: တန်ဆောင်မုန်း) เป็นเดือนที่แปดตามปฏิทินพม่าแบบดั้งเดิม
เทศกาล

เทศกาลทอดกฐิน (เดือนตะดี้นจุถึงเดือนดะซองโม่น)
วันเพ็ญเดือนดะซองโม่น
เทศกาลจุดประทีป (တန်ဆောင်တိုင်မီးထွန်းပွဲ )
เทศกาลจุลกฐิน (ย่างกุ้ง)
วันสถาปนาเมืองตองอู (16 ตุลาคม ค.ศ. 1510)
เทศกาลจุดโคมลอย (ตองจี รัฐฉาน)
วันอี้นต้า
สัญลักษณ์

ดอกบวบเหลี่ยม
ดะโบ่-ดแว

ดะโบ่-ดแว (พม่า: တပို့တွဲ) เป็นเดือนที่สิบเอ็ดตามปฏิทินพม่าแบบดั้งเดิม
เทศกาล

วันเพ็ญเดือนดะโบ่-ดแว
เทศกาลกวนข้าวทิพย์ (ထမနဲပွဲတော်)
วันชาติมอญ
เทศกาลเฉลิมฉลองเจดีย์
เทศกาลเจดีย์อะล่องดอกะตะปะ (ภาคซะไกง์)
เทศกาลเจดีย์ชเวแซะตอ (มี่นบู้ ภาคมะกเว)
เทศกาลเจดีย์ไจเคาะ (ตาน-ลยีน ภาคย่างกุ้ง)
สัญลักษณ์

ดอกทองกวาว
ทะเลสาบอี้นดอจี้

| ทะเลสาบอี้นดอจี้ |
| --- | --- |
เจดีย์อี้นดอจี้ ณ ทะเลสาบอี้นดอจี้
ทะเลสาบอี้นดอจี้
ที่ตั้ง: รัฐกะชีน
พิกัด: 25°8′N 96°20′E﻿ / ﻿25.133°N 96.333°E﻿ / 25.133; 96.333
ชนิด: Tectonic
แหล่งน้ำไหลออก: Indaw Chaung (→แม่น้ำอิรวดี→ทะเลอันดามัน)
ประเทศในลุ่มน้ำ: พม่า

ช่วงยาวที่สุด: 24 กิโลเมตร (15 ไมล์)
ช่วงกว้างที่สุด: 13 กิโลเมตร (8.1 ไมล์)
พื้นที่พื้นน้ำ: 260 ตารางกิโลเมตร (100 ตารางไมล์)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 22 เมตร (72.2 ฟุต)
ทะเลสาบอี้นดอจี้ (พม่า: အင်းတော်ကြီး, เอ็มแอลซีทีเอส: ang:daukri:, ออกเสียง: [ʔɪ́ɰ̃.dɔ̀.d͡ʑí]; อังกฤษ: Indawgyi Lake) เป็นหนึ่งในทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ในอำเภอโม่ญี่น จังหวัดโม่ญี่น รัฐกะชีน ประเทศพม่า มีขนาดกว้าง 13 กิโลเมตร (8.1 ไมล์) จากด้านทิศตะวันออกไปยังทิศตะวันตก และยาว 24 กิโลเมตร (15 ไมล์) จากด้านทิศเหนือไปยังทิศใต้ มีหมู่บ้านมากกว่า 20 หมู่บ้านอยู่บริเวณทะเลสาบ กลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยอยู่บริเวณทะเลสาบส่วนใหญ่คือชาวไทใหญ่และชาวกะชีน โดยประกอบอาชีพเกษตรกรเป็นหลัก[ต้องการอ้างอิง] ทะเลสาบตั้งอยู่สูงจากระดับน้ำทะเล  546 ฟุต (166 เมตร) พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทะเลสาบอี้นดอจี้ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเมื่อปี ค.ศ. 1999 โดยกระทรวงการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์
ดะบ้อง

ดะบ้อง (พม่า: တပေါင်း) เป็นเดือนที่สิบสองและเดือนสุดท้ายตามปฏิทินพม่าแบบดั้งเดิม
เทศกาล

วันเพ็ญเดือนดะบ้อง - วันมาฆบูชา
เทศกาลก่อเจดีย์ทราย (သဲပုံစေတီပွဲတော်)
เทศกาลเจดีย์ 28 องค์ (อำเภอปยี่นมะน่า เนปยีดอ)
เทศกาลเฉลิมฉลองเจดีย์
เทศกาลเจดีย์ชเวดากอง
เทศกาลเจดีย์อะล่องดอกะตะปะ (ภาคซะไกง์)
เทศกาลเจดีย์ชเวแซะตอ (มี่นบู้ ภาคมะกเว)
เทศกาลเจดีย์ชเวซายาน (ปะเตนจี้ ภาคมัณฑะเลย์)
สัญลักษณ์

ดอกกระทิง
ตะโก้น (ดินแดนสหภาพเนปยีดอ)

| ตะโก้น |
| --- | --- |
เมือง
ตะโก้นที่ตั้งเมืองเนปยีดอในประเทศพม่า
พิกัด:  20°7′N 96°13′E﻿ / ﻿20.117°N 96.217°E﻿ / 20.117; 96.217
ประเทศ:  พม่า
ดินแดนสหภาพ: เนปยีดอ
จังหวัด: โอะตะระ
อำเภอ: ตะโก้น
ประชากร
 • ศาสนา: พุทธ
เขตเวลา: UTC+6.30 (เวลามาตรฐานพม่า)
ตะโก้น (พม่า: တပ်ကုန်း) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในดินแดนสหภาพเนปยีดอ ทางตอนกลางของประเทศพม่า
แหล่งข้อมูล

ภาพถ่ายทางดาวเทียมจาก Maplandia.com
| ด ค กดินแดนสหภาพเนปยีดอ |
| --- | --- |
เมืองหลัก: เนปยีดอ
จังหวัดเซยาตีริ:  อำเภอเซยาตีริ  อำเภอโปะบะตีริ 
จังหวัดปยี่นมะน่า:  อำเภอซะบูตีริ  อำเภอปยี่นมะน่า 
จังหวัดแลเว่:  อำเภอแดะคินะตีริ  อำเภอแลเว่ 
จังหวัดโอะตะระ:  อำเภอตะโก้น  อำเภอโอะตะระตีริ 
เมืองสำคัญ:  ตะโก้น  ปยี่นมะน่า  แลเว่
ตานแนะ

| ตานแนะ> กษัตริย์แห่งพุกาม |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 876–904
ก่อนหน้า: พระเจ้าปยีน-บย่า
ต่อไป: ซะเลงะคเว่

ประสูติ: ค.ศ. 859   ประสูติในวันศุกร์ พุกาม
สวรรคต: ค.ศ. 904 (45 พรรษา) พุกาม
พระราชบุตร: กู้นซอจ้องพยู? (ประวัติศาสตร์มุขปาฐะ)
ราชวงศ์: พุกาม
พระราชบิดา: พระเจ้าปยีน-บย่า
ศาสนา: พุทธแบบอะยี
พระเจ้าตานแนะ (พม่า: တန်နက်, ออกเสียง: [tàɰ̃.nɛʔ]; ค.ศ. 859–904) เป็นกษัตริย์แห่งราชวงศ์พุกาม ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 876–904 ภายหลังจากการสวรรคตของพระเจ้าปยีน-บย่า พระราชบิดาของพระองค์เป็นพระอัยกาของพระเจ้าอโนรธามังช่อ ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรพุกาม
พระเจ้าตานแนะโปรดม้าเป็นพิเศษ รวมถึงชื่นชอบการฝึกทหารม้า ภายหลังพระองค์ถูกซะเลงะคเว่ซึ่งเป็นคนเลี้ยงม้าแย่งชิงราชบัลลังก์และสำเร็จโทษเมื่อ ค.ศ. 904
ซุลกิฟลี โมฮามัด อัล-บักรี

| ยังเบอร์โฮร์มัต วุฒิสมาชิก ดาตุก ดกโตร์ซุลกิฟลี โมฮามัด อัล-บักรีดีจีพีเอ็น พีเจเอ็น พีเอ็มดับเบิลยู |
| --- | --- |
ذوالكفل محمد البكري‎

รัฐมนตรีในสำนักนายกรัฐมนตรี   (กิจการศาสนา)
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  10 มีนาคม ค.ศ. 2020
กษัตริย์: สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลละฮ์ ชะฮ์
นายกรัฐมนตรี: มุฮ์ยิดดิน ยัซซิน
รอง: อะฮ์มัด มาร์ซุก ชาอารี
ก่อนหน้า: มูจาฮิด ยูซฟ ราวา
เขตเลือกตั้ง: วุฒิสมาชิก
มุฟตีแห่งดินแดนสหพันธ์คนที่ 7
ดำรงตำแหน่ง 23 มิถุนายน ค.ศ. 2014 – 9 มีนาคม ค.ศ. 2020
กษัตริย์: สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุล ฮาลิม มูอัซซัม ชาห์ สมเด็จพระราชาธิบดีมูฮัมมัดที่ 5 แห่งกลันตัน  สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลละฮ์ ชะฮ์
นายกรัฐมนตรี: นาจิบ ราซัก   มาฮาดีร์ บิน โมฮามัด
รัฐมนตรี: จามิล คีร์ บาฮารม (2014–2018)   มูจาฮิด ยูซฟ ราวา (2018–2020)
ก่อนหน้า: วัน ซาฮีดี วัน เตะฮ์
ถัดไป: ลุกมัน อับดุลละฮ์
วุฒิสมาชิก
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  10 มีนาคม ค.ศ. 2020
กษัตริย์: สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลละฮ์ ชะฮ์
นายกรัฐมนตรี: มุฮ์ยิดดิน ยัซซิน
ก่อนหน้า: ราบียะฮ์ อาลี (อัมโน—บีเอ็น)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1969-01-16) 16 มกราคม ค.ศ. 1969 (55 ปี) รัฐตรังกานู ประเทศมาเลเซีย
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยอิสลามมะดีนะฮ์ มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์มาเลเซีย
เว็บไซต์: Mufti Wilayah Persekutuan
ซุลกิฟลี โมฮามัด อัล-บักรี ที่เฟซบุ๊ก

ซุลกิฟลี โมฮามัด อัล-บักรี (มลายู: Zulkifli Mohamad Al-Bakri) เป็นมุฟตีชาวมาเลเซียที่ทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีในสำนักนายกรัฐมนตรีด้านกิจการศาสนาจากพรรคเปอรีกาตันนาซีโยนัลภายใต้การบริหารของนายกรัฐมนตรีมุฮ์ยิดดิน ยัซซิน และสมาชิกวุฒิสภาตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 เขาทำหน้าที่เป็นมุฟตีแห่งดินแดนสหพันธ์คนที่ 7 ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014  จนกระทั่งได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020
นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้ก่อตั้งปนดกโมเดินอัลอาบากีระฮ์ (Pondok Moden Al-'Abaqirah) ของสภาศาสนาอิสลามประจำดินแดนสหพันธ์ หลังกลับมาจากการหาเสียงในการเลือกตั้งรัฐซาบะฮ์ ในวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2020 เขาได้รับผลตรวจโควิด-19 เป็นบวก แล้วออกจากโรงพยาบาลตวนกูจะอ์ฟาร์ที่เซอเริมบันหลังพักฟื้นเป็นเวลา 9 วัน
เกียรติยศ > ประเทศมาเลเซีย

มาเลเซีย :
ผู้บังคับบัญชาแห่งระเบียบการบริการที่ดี (PJN) – ดาตุก (2019)
ดินแดนสหพันธ์ :
ผู้บังคับบัญชาอัศวินแห่งระเบียบมงกุฎแห่งดินแดน (PMW) – ดาตุก (2015)
รัฐปีนัง :
ผู้บังคับบัญชาแห่งระเบียบผู้พิทักษ์แห่งรัฐ (DGPN) – ดาโตะเซอรี (2018)
แหล่งข้อมูลอื่น

ซุลกิฟลี โมฮามัด อัล-บักรี ที่เฟซบุ๊ก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ
ชะฮ์อาลัม

| ชะฮ์อาลัม Shah Alam |
| --- | --- |
นคร และเมืองหลวงของรัฐ
การถอดเสียงภาษาอื่น ๆ
 • ยาวี: شاه عالم‎
 • จีน: 莎亞南 (ตัวเต็ม) 莎亚南 (ตัวย่อ)
 • ทมิฬ: சா ஆலாம் Cā Ālām (ทับศัพท์)
จากบนซ้ายไปขวา: มัสยิดสุลต่านซาลาฮุดดิน อับดุล อาซิซ, ไอ-ซิตี, จัตุรัสชะฮ์อาลัม, โรงละครหลวงชะฮ์อาลัม และพิพิธภัณฑ์สุลต่านอาลัม ชะฮ์
   ตรา
สมญา: Bandar Anggerik เมืองกล้วยไม้
คำขวัญ: Indah Bestari สวยงาม, ระยับ
ที่ตั้งของชะฮ์อามัลในรัฐเซอลาโงร์
ชะฮ์อาลัมที่ตั้งของชะฮ์อาลัม ในประเทศมาเลเซียแสดงแผนที่มาเลเซียตะวันตกชะฮ์อาลัมชะฮ์อาลัม (ประเทศมาเลเซีย)แสดงแผนที่ประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 03°04′20″N 101°31′00″E﻿ / ﻿3.07222°N 101.51667°E﻿ / 3.07222; 101.51667
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  เซอลาโงร์
อำเภอ: เปอตาลิงและกลัง
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1963
ได้สถานะเมืองหลวงรัฐ: 7 ธันวาคม ค.ศ. 1978
ได้สถานะเทศบาล: 1 มกราคม ค.ศ. 1979
สถานะนคร: 10 ตุลาคม ค.ศ. 2000
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ดาโตะ ซามานี อะฮ์มัด มันโซร์ 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 290.3 ตร.กม. (112.1 ตร.ไมล์)
ประชากร (2017)
 • ทั้งหมด: 740,750 คน
 • อันดับ: อันดับ 6 ในประเทศมาเลเซีย
 • ความหนาแน่น: 2,600 คน/ตร.กม. (6,600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): ไม่สังเกต
รหัสไปรษณีย์: 40xxx, 47xxx
รหัสพื้นที่: +60(3)
เว็บไซต์: www.mbsa.gov.my
ชะฮ์อาลัม (มลายู: Shah Alam) เป็นเมืองหลวงของรัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย ได้เป็นเมืองหลวงของรัฐแทนที่กัวลาลัมเปอร์เมื่อปี ค.ศ. 1978 เนื่องจากกัวลาลัมเปอร์ได้ตั้งเป็นดินแดนสหพันธ์เมื่อ ค.ศ. 1974 ชะฮ์อาลัมเป็นเมืองแรกที่ได้รับการวางผังเมืองของมาเลเซียหลังได้รับอิสรภาพจากอังกฤษใน ค.ศ. 1957
ภูมิประเทศ > ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของกลัง ประเทศมาเลเซีย (ห่างจากชะฮ์อาลัมประมาณ 7 กิโลเมตร)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของกลัง ประเทศมาเลเซีย (ห่างจากชะฮ์อาลัมประมาณ 7 กิโลเมตร)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกลัง ประเทศมาเลเซีย (ห่างจากชะฮ์อาลัมประมาณ 7 กิโลเมตร)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของกลัง ประเทศมาเลเซีย (ห่างจากชะฮ์อาลัมประมาณ 7 กิโลเมตร)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกลัง ประเทศมาเลเซีย (ห่างจากชะฮ์อาลัมประมาณ 7 กิโลเมตร)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกลัง ประเทศมาเลเซีย (ห่างจากชะฮ์อาลัมประมาณ 7 กิโลเมตร)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกลัง ประเทศมาเลเซีย (ห่างจากชะฮ์อาลัมประมาณ 7 กิโลเมตร)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกลัง ประเทศมาเลเซีย (ห่างจากชะฮ์อาลัมประมาณ 7 กิโลเมตร)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกลัง ประเทศมาเลเซีย (ห่างจากชะฮ์อาลัมประมาณ 7 กิโลเมตร)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกลัง ประเทศมาเลเซีย (ห่างจากชะฮ์อาลัมประมาณ 7 กิโลเมตร)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกลัง ประเทศมาเลเซีย (ห่างจากชะฮ์อาลัมประมาณ 7 กิโลเมตร)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกลัง ประเทศมาเลเซีย (ห่างจากชะฮ์อาลัมประมาณ 7 กิโลเมตร)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกลัง ประเทศมาเลเซีย (ห่างจากชะฮ์อาลัมประมาณ 7 กิโลเมตร)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกลัง ประเทศมาเลเซีย (ห่างจากชะฮ์อาลัมประมาณ 7 กิโลเมตร)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 32 (90) | 32 (90) | 33 (91) | 32 (90) | 32 (90) | 32 (90) | 32 (90) | 32 (90) | 32 (90) | 32 (90) | 31 (88) | 31 (88) | 31.9 (89.5) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 27 (81) | 28 (82) | 28 (82) | 28 (82) | 28 (82) | 28 (82) | 28 (82) | 28 (82) | 28 (82) | 28 (82) | 27 (81) | 27 (81) | 27.8 (82) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 23 (73) | 23 (73) | 23 (73) | 24 (75) | 24 (75) | 23 (73) | 23 (73) | 23 (73) | 23 (73) | 23 (73) | 23 (73) | 23 (73) | 23.2 (73.7) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 162.6 (6.402) | 170.2 (6.701) | 231.1 (9.098) | 276.9 (10.902) | 195.6 (7.701) | 124.5 (4.902) | 127.0 (5) | 142.2 (5.598) | 195.6 (7.701) | 266.7 (10.5) | 281.9 (11.098) | 228.6 (9) | 2,402.9 (94.602) |
แหล่งที่มา: The Weather Channel Forecasts
วัฒนธรรม > ประชากร

ใน ค.ศ. 2010 เมืองนี้มีประชากร 541,306 คน และแบ่งกลุ่มชาติพันธุ์ได้ดังนี้
| กลุ่มชาติพันธุ์ในชะฮ์อาลัม> ชาติพันธุ์ | กลุ่มชาติพันธุ์ในชะฮ์อาลัม> ประชากร | กลุ่มชาติพันธุ์ในชะฮ์อาลัม> ร้อยละ |
| --- | --- | --- |
| บูมีปูตรา | 354,618 | 65.5% |
| จีน | 83,079 | 15.3% |
| อินเดีย | 55,867 | 10.3% |
| อื่น ๆ | 4,990 | 0.9% |
| ไม่ใช่ชาวมาเลเซีย | 42,752 | 7.9% |
ความสัมพันธ์กับนานาชาติ > เมืองพี่น้อง

ซูราบายา ประเทศอินโดนีเซีย
ฮานัม ประเทศเกาหลีใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

Tourism Malaysia-Selangor[ลิงก์เสีย]
คู่มือการท่องเที่ยว ชะฮ์อาลัม จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กนครในประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- |
 กวนตัน  กัวลาเตอเริงกานู  กัวลาลัมเปอร์  กูจิง  โกตากีนาบาลู  จอร์จทาวน์  โจโฮร์บะฮ์รู  ชะฮ์อาลัม  ซูบังจายา  เซอเบอรังเปอไร  เซอเริมบัน  ปาซีร์กูดัง  เปอตาลิงจายา  มะละกา  มีรี  อาโลร์เซอตาร์  อิซกันดาร์ปูเตอรี  อีโปะฮ์ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ทางหลวงสายแพน-บอร์เนียว

|      ทางหลวงสายแพน-บอร์เนียว ทางหลวงเอเชียสาย 150> ข้อมูลของเส้นทาง |
| --- | --- |
ความยาว: 2,083 กิโลเมตร (1,294 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศต.ต.ต.: เซอมาตัน, รัฐซาราวัก
ปลายทางทิศต.อ.น.: เซอรูดง, รัฐซาบะฮ์
ทางหลวงสายแพน-บอร์เนียว (มลายู: Lebuhraya Pan Borneo) หรือที่รู้จักในชื่อ ทางหลวงทรานส์-บอร์เนียว เป็นโครงข่ายถนนในเกาะบอร์เนียว เชื่อมต่อระหว่าง 2 รัฐของมาเลเซีย ได้แก่ รัฐซาบะฮ์และรัฐซาราวัก เข้ากับประเทศบรูไน ทางหลวงสายนี้ได้กำหนดหมายเลขเป็นทางหลวงเอเชียสาย 150  และทางหลวงมาเลเซียหมายเลข 1 ในรัฐซาราวัก ส่วนในรัฐซาบะฮ์กำหนดให้เป็นทางหลวงมาเลเซียหมายเลข 1, 13 และ 22 ทางหลวงสายนี้ได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของโครงการระหว่างรัฐบาลทั้งสอง ตั้งแต่สมัยการก่อตั้งสหพันธรัฐมาเลเซียในปี ค.ศ. 1963 ซึ่งประกอบด้วยแหลมมลายู รัฐซาบะฮ์ รัฐซาราวัก และสิงคโปร์ การขาดแคลนโครงข่ายถนนในรัฐซาราวักเป็นเหตุหลักที่ต้องทำการก่อสร้าง ซึ่งแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1997 ทำให้รถยนต์สามารถเดินทางจากกูจิงไปยังโกตากีนาบาลูได้ อย่างไรก็ตามรัฐบาลก็ต้องยังสร้างเส้นทางใหม่เพื่อเชื่อมต่อพื้นที่ชนบทในรัฐซาราวัก
หลักไมล์ของทางหลวงมาเลเซียหมายเลข 22
การก่อสร้างทางหลวงทั้งหมดที่ประมาณการไว้ในส่วนของประเทศมาเลเซียมีระยะทาง 2,083 กิโลเมตร (1,294 ไมล์) แต่ ณ ปี ค.ศ. 2002 ก่อสร้างแล้วเสร็จไป 997.18 กิโลเมตร (619.62 ไมล์) คิดเป็นร้อยละ 95.2 ทางหลวงช่วงเตอนม–ซีปีตัง ซึ่งแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2006 เป็นช่วงที่ก่อสร้างไปแล้วล่าสุดของทางหลวงสายนี้ ส่วนการก่อสร้างในช่วงสุดท้ายจากกาลาบากันถึงเซอปูลุตคาดว่าจะเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 2008 ดังนั้นจึงคาดกันว่าทางหลวงสายแพน-บอร์เนียวตลอดทั้งสายจะเสร็จสมบูรณ์ภายใต้แผนเศรษฐกิจมาเลเซียที่ 9 ส่วนทางหลวงสายแพน-บอร์เนียวในประเทศอินโดนีเซียมีชื่อว่า "ทางหลวงสายทรานส์-กาลีมันตัน" ซึ่งเริ่มต้นทางทางตะวันตกที่เมืองปนตีอานักถึงเมืองเตเบดู
ทู่นทิน

| ทู่นทิน |
| --- | --- |

นายกรัฐมนตรีคนที่ 6 ของพม่า
ดำรงตำแหน่ง 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 – 18 กันยายน พ.ศ. 2531
ก่อนหน้า: มองมองคะ
ถัดไป: ซอมอง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 2 ตุลาคม พ.ศ. 2463 มยิจีนา บริติชพม่า
เสียชีวิต: 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 (99 ปี) ย่างกุ้ง ประเทศพม่า
พรรคการเมือง: พรรคโครงการสังคมนิยมพม่า

พลจัตวา ทู่นทิน (พม่า: ထွန်းတင်, ออกเสียง: [tʰʊ́ɰ̃ tɪ̀ɰ̃]; 2 ตุลาคม พ.ศ. 2463 – 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2563) เป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 6 ของประเทศพม่า เขาได้ดำรงตำแหน่งเพียงไม่กี่เดือนในปี พ.ศ. 2531
ก่อนที่จะได้เป็นนายกรัฐมนตรี พลจัตวา ทู่นทิน ได้ดำรงตำแหน่งต่าง ๆ ในรัฐบาลทหารของพลเอก เนวี่น ต่อมาเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 ทู่นทินได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนายกรัฐมนตรีแทนมองมองคะ เนื่องจากนายกรัฐมนตรีคนก่อนไม่สามารถแก้ปัญหาความขัดแย้งภายในประเทศได้ และเขาก็ได้ทำหน้าที่ไปจนถึงวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2531
ชเวโบ

| ชเวโบ ရွှေဘိုမြို့ |
| --- | --- |
นคร
พระราชวังชเวโบ
ชเวโบที่ตั้งเมืองชเวโบในประเทศพม่า
พิกัด: 22°34′0″N 95°42′0″E﻿ / ﻿22.56667°N 95.70000°E﻿ / 22.56667; 95.70000
ประเทศ:  พม่า
เขต:  ภาคซะไกง์
จังหวัด: ชเวโบ
อำเภอ: ชเวโบ
สถาปนา: 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1752
ประชากร (2021): 88,914 คน
 • กลุ่มชาติพันธุ์: พม่า
 • ศาสนา: พุทธเถรวาท
เขตเวลา: UTC6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
ชเวโบ (พม่า: ရွှေဘို) เป็นเมืองในภาคซะไกง์ ประเทศพม่า ตั้งอยู่ห่างจากเมืองมัณฑะเลย์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 113 กิโลเมตร ระหว่างแม่น้ำอิรวดีกับแม่น้ำมู่ มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ เป็นสถานที่ประสูติของพระเจ้าอลองพญา ปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์โก้นบอง ราชวงศ์สุดท้ายของประเทศพม่า ต่อมาเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรในรัชสมัยของพระองค์ระหว่าง ค.ศ. 1752–1760 ณ ค.ศ. 2021 ชเวโบมีประชากร 88,914 คน
ประวัติ

ชเวโบเคยเป็นหมู่บ้านที่มีชื่อเรียกว่า มุโซ่โบ (พม่า: မုဆိုးဘို; แปลว่า หัวหน้านายพราน) จนกระทั่ง ค.ศ. 1752 โดยมีจำนวนบ้านประมาณ 300 บ้าน เมืองนี้ตั้งอยู่ใกล้ฮะลี่น นครรัฐปยูโบราณ ต่อมาในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1752 อองเซยะ หัวหน้าหมู่บ้าน สถาปนาราชวงศ์โก้นบองเพื่อต้านทานการรุกรานของกองทัพหงสาวดีที่มีฐานในพม่าตอนล่าง อองเซยะ ผู้ใช้พระนามราชวงศ์เป็นพระเจ้าอลองพญา รวบรวมพันธมิตรหมู่บ้านรอบ ๆ ถึง 46 แห่ง และจัดแนวป้องกัน สร้างป้อมปราการ และขุดคูน้ำรอบมุโซ่โบ พระองค์เปลี่ยนชื่อหมู่บ้านนี้เป็น ชเวโบ (แปลว่า หัวหน้าทองคำ) หลังจากนั้น 8 ปี พระเจ้าอลองพฐาจึงรวมพม่าเป็นหนึ่ง โดยมีชเวโบเป็นเมืองหลวง
ชเวโบสูญเสียสถานะเมืองหลวงหลังพระเจ้าอลองพญาสวรรคตใน ค.ศ. 1760 พระเจ้ามังลอกทรงย้ายเมืองหลวงไปยังซะไกง์ที่อยู่ใกล้แม่น้ำอิรวดี ถึงกระนั้น ชเวโบยังคงเป็นพื้นที่สำคัญในสมัยโก้นบอง (1752–1885) หลังจากนั้น เจ้าชายมินดงก่อกบฏใน ค.ศ. 1853 ที่เมืองนี้เพื่อโค้นล่มพระเจ้าพุกาม
ชื่อเมือง

ชเวโบมีชื่อเสียงจากการมีชื่อนครถึง 5 ชื่อ ดังนี้:
มุโซ่โบ (မုဆိုးဘို) ชื่อเดิม
Yadana-Theinhka (ရတနာသိင်္ဃ)
โก้นบอง (ကုန်းဘောင်)
Yangyi-Aung (ရန်ကြီးအောင်) และ
ชเวโบ (ရွှေဘို) ชื่อปัจจุบัน
ผู้คนส่วนใหญ่รู้จักชื่อเหล่านี้ แต่ชื่อ "အယုစြ်ဇပူရ" กับ "မြေဘုံသာ" ("Ayuhcyajpuur" กับ "Myaybhonesar") แทบไม่มีใครรู้จัก