stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บาฮามุตลากูน
การพัฒนา

ทีมพัฒนาเกมประกอบด้วยสมาชิกหลักหลายคนจากวิดีโอเกมซีรีส์ไฟนอลแฟนตาซี รวมถึงผู้สร้างไฟนอลแฟนตาซีอย่างฮิโรโนบุ ซากางูจิ ในฐานะหัวหน้างาน, คาซูชิเงะ โนจิมะ ในฐานะผู้กำกับ และโมโตมุ โทริยามะ ในฐานะผู้วางแผนเหตุการณ์เรื่องราว ในการให้สัมภาษณ์ โมโตมุ โทริยามะ กล่าวว่าตอนที่เขาได้รับการว่าจ้างครั้งแรกจากสแควร์ซอฟต์ให้ทำงานในบาฮามุตลากูนใหม่ เกมดังกล่าวได้ถูกยกเลิกในที่สุด
การตลาด

บาฮามุตลากูนได้รับการเปิดตัวในญี่ปุ่นเมื่อตอนจบอายุขัยของซูเปอร์แฟมิคอม ซึ่งได้รับการเปิดตัวเมื่อ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 บาฮามุตลากูนขายได้ 474,680 ชุดในประเทศญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1996 ส่งผลให้เป็นเกมที่ขายดีที่สุดอันดับที่ 17 ของปีดังกล่าว เกมดังกล่าวได้รับการเผยแพร่อีกครั้งในเวอร์ชวลคอนโซลของนินเท็นโดเมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2009 สำหรับระบบวี และอีกครั้งในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 สำหรับวียู
การตอบรับ

เมื่อเปิดตัว นักวิจารณ์สี่คนจากนิตยสารแฟมิซือได้ให้คะแนน 29 เต็ม 40
ในบทวิจารณ์ย้อนหลัง ฮาร์ดคอร์เกมมิง 101 ได้ยกย่องเกมอย่างมาก โดยเรียกเกมนี้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทสแควร์ “สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา” ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 ด้วยตัวละครที่มีเสน่ห์, โครงเรื่องที่สอดคล้องกัน และรายละเอียดกราฟิกที่เป็น “ของจริง” ส่วนนินเท็นโดไลฟ์ ยังเรียกเกมนี้ว่า “สมบัติที่หายไป” และคร่ำครวญว่าไม่เคยมีการแปลเป็นภาษาอังกฤษอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ตาม ซิลิโคเนราตั้งข้อสังเกตว่าได้มีแฟนแปลภาษาอังกฤษอย่างไม่เป็นทางการในอีกหลายปีต่อมาสำหรับเกมนี้ และเว็บไซต์วันอัป.คอมได้กล่าวถึงเกมนี้ว่าเป็นหนึ่งในหกอันดับแรกของเกมที่ “ต้องเล่น” จากการนำเข้า โดยอ้างถึงเรื่องราวที่เหมาะสม, กราฟิกที่นุ่ม และรูปแบบการเล่นจำนวนมาก
แหล่งข้อมูลอื่น

Bahamut Lagoon at MobyGames
Box, cartridge and manual scans at Internet Archive
RPGClassics.com's Bahamut Lagoon Shrine
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  มิวสิกเบรนซ์ ผลงาน
ภาษาญี่ปุ่นผสมแก้ขัดโยโกฮามะ

| ภาษาญี่ปุ่นผสมแก้ขัดโยโกฮามะ Yokohama Pidgin Japanese |
| --- | --- |
ภูมิภาค: โยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น
สูญแล้ว: ราวศตวรรษที่ 19
ตระกูลภาษา: ภาษาผสมแก้ขัดที่มีพื้นฐานจากภาษาญี่ปุ่น
รหัสภาษา
ISO 639-3: ไม่มี (mis)
ภาษาญี่ปุ่นผสมแก้ขัดโยโกฮามะ (อังกฤษ: Yokohama Pidgin Japanese; ญี่ปุ่น: 横浜ピジン日本語), ภาษาโยโกฮามะ (Yokohamese) หรือ ภาษาท่าเรือญี่ปุ่น (Japanese Ports Lingo) เป็นภาษาผสมแก้ขัดที่ใช้ในเมืองโยโกฮามะสำหรับการค้าขายระหว่างชาวญี่ปุ่นกับชาวต่างชาติ ปัจจุบันไม่พบการใช้ตั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา ภาษาผสมแก้ขัดนี้ถูกรวบรวมไว้ในหนังสือ "การใช้ภาษาถิ่นโยโกฮามะ" (Exercises in the Yokohama Dialect) เขียนโดยฮอฟแมน แอตคินสัน (Hoffman Atkinson) ตีพิมพ์เมื่อปี ค.ศ. 1879
ปลาฉลามก็อบลิน

| ปลาฉลามก็อบลิน ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: โฮโลซีน |
| --- | --- |


สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Chondrichthyes
ชั้นย่อย:: Elasmobranchii
อันดับใหญ่:: Selachimorpha
อันดับ:: Lamniformes
วงศ์:: Mitsukurinidae
สกุล:: Mitsukurina
สปีชีส์:: M.  owstoni
ชื่อทวินาม
Mitsukurina owstoni D. S. Jordan, 1898


สถานที่พบกระจายพันธุ์
ชื่อพ้อง
 Odontaspis nasutus Bragança, 1904   Scapanorhynchus dofleini Engelhardt, 1912   Scapanorhynchus jordani Hussakof, 1909   Scapanorhynchus mitsukurii White, 1937
ปลาฉลามก็อบลิน หรือ ปลาฉลามปีศาจ (อังกฤษ: Goblin shark, Elfin shark; ชื่อวิทยาศาสตร์: Mitsukurina owstoni) ปลากระดูกอ่อนจำพวกปลาฉลามชนิดหนึ่ง
ชื่อ

เป็นปลาฉลามน้ำลึกที่พบเห็นตัวได้ยาก และมีรูปร่างลักษณะประหลาด อันเป็นที่มาของชื่อ และยังเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวในวงศ์และสกุลเดียวกันนี้ก็ยังดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน ถือได้ว่าเป็น "ซากดึกดำบรรพ์มีชีวิต" อีกชนิดหนึ่ง ที่มีรูปร่างแทบไม่แปรเปลี่ยนไปจากยุคก่อนประวัติศาสตร์
โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์นั้น ตั้งขึ้นมาจากชื่อของ คะคิชิ มิตซุคุริ ศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยโตเกียว ซึ่งเป็นผู้ที่นำตัวอย่างที่ได้รับจาก อลัน โอลสตัน นักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษ มอบให้แก่ เดวิด สตารร์ จอร์แดน ซึ่งเป็นผู้อนุกรมวิธาน ดังนั้นชื่อวิทยาศาสตร์จึงถูกตั้งเพื่อเป็นเกียรติให้แก่บุคคลทั้งสองท่านนี้ ขณะที่ชื่อสามัญอาจจะแปลได้ว่ามาจากคำว่า "เท็งงุ" (ญี่ปุ่น: 天狗) ซึ่งเป็นปีศาจในความเชื่อของญี่ปุ่นโบราณ ที่มีใบหน้าสีแดงและจมูกแหลมยาว
ลักษณะ

ปลาฉลามก็อบลิน มีความยาวเต็มที่ได้ 3 หรือ 4 เมตร (10 และ 13 ฟุต) อาศัยอยู่ในเขตน้ำลึกได้มากกว่า 100 เมตร (330 ฟุต) ซึ่งเป็นที่ ๆ แสงส่องลงไปไม่ถึง พบชุกชุมที่โตเกียวแคนยอน ซึ่งเป็นหุบผาลึกใต้ทะเลในพื้นที่อ่าวโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยปกติแล้วจะมีลำตัวและครีบสีขาว แต่เมื่อถูกจับขึ้นมาจากน้ำลำตัวจะเปลี่ยนไปเป็นสีแดงเหมือนเลือด  ปลาฉลามก็อบลินมีลักษณะเด่น คือ บริเวณส่วนหัวด้านบนที่มีส่วนกระดูกที่ยื่นแหลมออกไปข้างหน้าเหนือกรามบน ในปากเต็มไปด้วยฟันที่แหลมคม ซึ่งส่วนหัวที่ยื่นยาวออกไปนั้น ด้านล่างประกอบไปด้วยอวัยวะเล็ก ๆ หลายร้อยอันที่ทำหน้าที่เหมือนเซนเซอร์ตรวจจับคลื่นไฟฟ้าของสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ที่จับได้แม้กระทั่งคลื่นไฟฟ้าอ่อนถึง 1 ในล้านโวลต์ เพื่ออาหารซึ่งได้แก่ ปู หรือสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ ที่หลบซ่อนตัวลงในพื้นโคลนใต้ทะเล ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ หาอาหารได้ยากยิ่ง อีกทั้งกรามยังมีกระดูกขากรรไกรที่เหมือนบานพับที่สามารถขยายออกมาเพื่อพุ่งงับเหยื่อมิให้หลุดไปได้อีกด้วย เมื่อพบเหยื่อแล้วจะใช้กรามที่ยื่นออกมานี้งับเหยื่อไว้ก่อนและค่อยดึงกลับเข้ามา โดยนักวิทยาศาสตร์สันนิษฐานว่าเหตุที่ต้องมีกรามเช่นนี้เพื่อชดเชยส่วนที่อ่อนแอของร่ายกาย เนื่องจากปลาฉลามก็อบลินไม่มีครีบหรืออวัยวะใด ๆ ที่ทำให้ว่ายน้ำเร็ว  ปลาฉลามก็อบลินจัดได้ว่าเป็นปลาฉลามชนิดที่ว่ายน้ำได้แย่มาก และเชื่อว่าปลาฉลามก็อบลินเมื่อถึงวัยเจริญพันธุ์จะขยายพันธุ์ในที่ ๆ มีอาหารสำหรับเลี้ยงตัวอ่อนอุดมสมบูรณ์ เพื่อใช้เป็นสถานที่พักเลี้ยง ส่วนปลาที่โตเต็มที่แล้วจะว่ายห่างออกไปเพื่อให้ตัวอ่อนได้มีอาหารที่เพียงพอ มิต้องแย่งกัน เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์
ปลาฉลามก็อบลิน ถูกค้นพบครั้งแรกในช่วงปี ค.ศ. 1873-76 จากการสำรวจของเรือเอชเอ็มเอส ชาเลนเจอร์ ที่สำรวจทะเลในพื้นที่ต่าง ๆ รวมถึงเก็บรวบรวมตัวอย่างของปลาฉลามชนิดต่าง ๆ อีกเป็นจำนวนมากอีกด้วย โดยปลาฉลามก็อบลินถูกค้นพบที่นอกชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น แต่ก็ยังเป็นเวลาอีกหลายปีต่อมาจึงถูกอนุกรมวิธานทางวิทยาศาสตร์
การค้นพบจนถึงปัจจุบัน

จนถึงปัจจุบัน ปลาฉลามก็อบลินมีรายงานการพบตัวทั่วโลกประมาณ 30 ครั้งเท่านั้น แต่ชาวประมงชาวญี่ปุ่นที่จับปลาที่โตเกียวแคนยอนจับปลาฉลามก็อบลินได้มากถึง 148 ตัว โดยจับได้ตัวแรกในปี ค.ศ. 1995 และยังเคยจับปลาฉลามก็อบลินในวัยอ่อนที่ส่วนของกรามยังไม่ยื่นออกมาได้อีกด้วย ส่วนปลาฉลามก็อบลินที่ยังชีวิตมีไม่กี่ตัวเท่านั้นที่ถูกเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ แต่ก็มีชีวิตอยู่ได้เพียงชั่วระยะเวลาสั้น ๆ ตัวหนึ่งถูกเก็บไว้ที่มหาวิทยาลัยโตโกมีอายุได้เพียงสัปดาห์เดียว และอีกตัวหนึ่งถูกเก็บไว้ที่โตเกียวซีไลฟ์ปาร์ค แต่ก็มีอยู่ได้เพียง 2 วัน
ดูเพิ่ม

ปลาทะเลลึก
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Mitsukurina owstoni ที่วิกิสปีชีส์
ส่วนล่างของปาก
ฟูจิวาระ โนะ ไทชิ (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 794)

| ฟูจิวาระ โนะ ไทชิ (สิ้นพระชนม์ ค> ศ. 794).จักรพรรดินีในจักรพรรดิองค์ที่ 51 |
| --- | --- |
จักรพรรดินี (โคโง): (ย้อนหลัง) 9 เดือน 6 ไดโด (28 มิถุนายน พ.ศ. 1349)

สิ้นพระชนม์: 27 เดือน 5 เอ็นเรียกุ ที่ 13   (28 มิถุนายน พ.ศ. 1337) 
ตระกูล: ฟูจิวาระ
พระบิดา: ฟูจิวาระ โนะ โมโมกาวะ
พระมารดา: ฟูจิวาระ โนะ โมโรอาเนะ
พระสวามี: เจ้าชายอาเตะ (ภายหลังคือ จักรพรรดิเฮเซ)
ด ค ก
ฟูจิวาระ โนะ ไทชิ หรือ ฟูจิวาระ โนะ ทาราชิโกะ (ญี่ปุ่น: 藤原帯子; สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 794) เป็นสตรีญี่ปุ่นชนชั้นคูเงะแห่งยุคนาระ เป็นพระชายาของเจ้าชายอาเตะ ไม่มีพระโอรสหรือธิดาด้วยกัน ครั้นเจ้าชายอาเตะขึ้นเป็นจักรพรรดิเฮเซแล้ว พระนางก็ได้รับการอวยยศขึ้นเป็นจักรพรรดินี ซึ่งเป็นเวลากว่าสิบปีหลังจากพระนางสิ้นพระชนม์
ปีประสูติของพระนางนั้นไม่เป็นที่รับทราบ พระบิดาของพระนาง คือ ฟูจิวาระ โนะ โมโมกาวะ ต่อมา พระนางเสกสมรสกับเจ้าชายอาเตะ และพระนางประชวรสิ้นพระชนม์ในปีเอ็นเรียกุที่ 13 (ตรงกับ ค.ศ. 794) ครั้นพระสวามีขึ้นเป็นจักรพรรดิในปีไดโดที่ 1 (ตรงกับ ค.ศ. 806) แล้ว พระนางได้รับการอวยยศขึ้นเป็นจักรพรรดินี ซึ่งข้ามหน้าข้ามตาบุคคลหลายคน เช่น อิเซะ โนะ สึงิโกะ พระมารดาของเจ้าชายทากาโอกะ และฟูจิอิ โนะ โทชิ พระมารดาของเจ้าชายอาโบะ เบื้องหลังเชื่อกันว่า เป็นเพราะอิทธิพลของพระเชษฐา คือ ฟูจิวาระ โนะ โอสึงุ ผู้เป็นมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย
บรรณานุกรม

Nishimura, Satomi (2007). "Fujiwara no Taishi" 藤原帯子. Nihon Rekishi Daijiten (ภาษาญี่ปุ่น). Shogakukan.
ปิเอโร (บริษัท)

| --- | --- |

ประเภท: Animation film studio
อุตสาหกรรม: สื่อ และ การบันเทิง
ก่อตั้ง: พฤษภาคม 1979
สำนักงานใหญ่: Mitaka, โตเกียว, ญี่ปุ่น
ผลิตภัณฑ์: List of animated feature films
เว็บไซต์: en.pierrot.jp
ปิเอโร (ญี่ปุ่น: 株式会社ぴえろ, อักษรโรมัน: Kabushiki-gaisha Piero; อังกฤษ: Pierrot Co., Ltd.) เป็นสตูดิโอแอนิเมชันในประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1979 ผลงานที่มีชื่อเสียงของปิเอโร ได้แก่ นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ, เทพมรณะ, คนเก่งทะลุโลก, ปอบโตเกียว, เด็กพันธุ์นรกสั่งลุย, จีทีโอ คุณครูพันธุ์หายาก เป็นต้น
ทีวีอนิเมะ

นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
เทพมรณะ
คนเก่งทะลุโลก
ปอบโตเกียว
เด็กพันธุ์นรกสั่งลุย
จีทีโอ คุณครูพันธุ์หายาก
บลูดราก้อน ศึกอภินิหารมังกรสีน้ำเงิน
แม่มดสาวหัวใจกุ๊กกิ๊ก
โตเกียวเหมียวเหมียว
ลามู ทรามวัยจากต่างดาว
ถนนสายนี้ เปรี้ยว
พลิกตำนานมาพบรัก
ชมรมนักสืบแคลมป์
เปลวฟ้าผ่าปฐพี
สี่แสบฝ่าแดนทมิฬ
ฮิคารุเซียนโกะ
เส้นทางฝันของสาวน้อยขนมหวาน
คาเฟ่หมีขาว
ผึ้งจดหมาย
เลเวล อี
ครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น
ภาพยนตร์/โอวีเอ

Dallos (1983)
Urusei Yatsura 1: Only You (1983)
Urusei Yatsura 2: Beautiful Dreamer (1984)
Creamy Mami, the Magic Angel: Eien no Once More (1984)
Creamy Mami, the Magic Angel: Lovely Serenade (1985)
Creamy Mami, the Magic Angel: Long Goodbye (1985)
Kimagure Orange Road: Shonen Jump Special (1985)
Fire Tripper (1985)
Creamy Mami, the Magic Angel Song Special 2: Curtain Call (1986)
Maris the Chojo (1986)
Magical Emi, the Magic Star: Finale! Finale! (1986)
Bari Bari Densetsu
Fashion La La: Story of the Harbor Light (1988)
Magical Emi, the Magic Star: Semishigure (1986)
Laughing Target (1987)
Lily C.A.T. (1987)
Persia, the Magic Fairy: Merry-go-Round (1987)
Salamander (1988)
Kimagure Orange Road: I Want to Return to That Day (1988)
Baoh (1989)
Gosenzo-sama Banbanzai! (1989–1990)
MAROKO (1990)
Like the Clouds, Like the Wind (1990)
The Abashiri Family (1991)
Here Is Greenwood (1991)
Eternal Filena (1992)
Yu Yu Hakusho: The Movie (1993)
Kyō Kara Ore Wa!! (1993)
YūYū Hakusho: Eizō Hakusho (1993)
Yu Yu Hakusho: Poltergeist Report (1994)
Key the Metal Idol (1994)
Shin Kimagure Orange Road: Summer's Beginning (1996)
Sonic the Hedgehog (1996)
Boku no Marie (1996)
Mahō no Star Magical Emi: Kumo Hikaru (2002)
From I"s (2002)
นารูโตะ เดอะมูฟวี่ ศึกชิงเจ้าหญิงหิมะ (2004)
นารูโตะ เดอะมูฟวี่ ศึกครั้งใหญ่ ผจญนครปิศาจใต้พิภพ (2005)
I"s Pure (2002)
นารูโตะ เดอะมูฟวี่ เกาะเสี้ยวจันทรา (2006)
Bleach: Memories of Nobody (2006)
นารูโตะ ตำนานวายุสลาตัน เดอะมูฟวี่ ฝืนพรหมลิขิต พิชิตความตาย (2007)
นารูโตะ ตำนานวายุสลาตัน เดอะมูฟวี่ ศึกสายสัมพันธ์ (2008)
Bleach: The DiamondDust Rebellion (2007)
Bleach: Fade to Black (2008)
นารูโตะ ตำนานวายุสลาตัน เดอะมูฟวี่ ผู้สืบทอดเจตจำนงแห่งไฟ (2009)
นารูโตะ ตำนานวายุสลาตัน เดอะมูฟวี่ หอคอยที่หายสาบสูญ (2010)
Bleach: Hell Verse (2010)
Legend of the Millennium Dragon (2011)
นารูโตะ ตำนานวายุสลาตัน เดอะมูฟวี่ พันธนาการแห่งเลือด (2011)
นารูโตะ ตำนานวายุสลาตัน เดอะมูฟวี่ พลิกมิติผ่าวิถีนินจา (2012)
The Last: Naruto the Movie (2014)
แหล่งข้อมูลอื่น

Pierrot official website
ฉันทลักษณ์ (กวีนิพนธ์ไทย)

ฉันทลักษณ์ หมายถึง ลักษณะบังคับของคำประพันธ์ไทย ซึ่งกำชัย ทองหล่อให้ความหมายไว้ว่า ฉันทลักษณ์ คือตำราที่ว่าด้วยวิธีร้อยกรองถ้อยคำหรือเรียบเรียงถ้อยคำให้เป็นระเบียบตามลักษณะบังคับและบัญญัติที่นักปราชญ์ได้ร่างเป็นแบบไว้ ถ้อยคำที่ร้อยกรองขึ้นตามลักษณะบัญญัติแห่งฉันทลักษณ์ เรียกว่า คำประพันธ์ และได้ให้ความหมายของ คำประพันธ์ คือถ้อยคำที่ได้ร้อยกรองหรือเรียบเรียงขึ้น โดยมีข้อบังคับ จำกัดคำและวรรคตอนให้รับสัมผัสกัน ไพเราะ ตามกฎเกณฑ์ที่ได้วางไว้ในฉันทลักษณ์ โดยแบ่งเป็น 7 ชนิด คือ โคลง ร่าย ลิลิต กลอน กาพย์ ฉันท์ กล ซึ่งก็คือ ร้อยกรองไทย นั่นเอง
ร้อยกรองไทยมีความหมาย 2 นัย นัยหนึ่งหมายถึงการแต่งหนังสือดีให้มีความไพเราะ อีกนัยหนึ่งหมายถึงถ้อยคำที่เรียบเรียงให้เป็นระเบียบตามบทบัญญัติแห่งฉันทลักษณ์ ทั้งนี้ ยังมีอีกหลายคำที่มีความหมายทำนองเดียวกัน เช่น กวีนิพนธ์ บทกวี บทประพันธ์ กวีวัจนะ ลำนำ บทกลอน กาพย์กลอน กลอนกานต์ กานต์ รวมทั้งคำว่าฉันท์ กาพย์และกลอนด้วย บทความนี้มุ่งให้ความรู้เรื่องลักษณะบังคับของร้อยกรองไทยเป็นสำคัญ เพื่อเป็นพื้นฐานในการทำความเข้าใจคำประพันธ์ไทยต่อไป
ตำราฉันทลักษณ์ไทย

ตำราแต่งร้อยกรองไทยที่ถือเป็นตำราหลักเท่าที่ปรากฏต้นฉบับในปัจจุบัน มีอยู่ 7 เล่ม ส่วนใหญ่เป็นตำราแต่งกวีนิพนธ์แบบฉบับ ได้แก่
จินดามณี
ประชุมจารึกวัดพระเชตุพน
ชุมนุมตำรากลอน ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ
ประชุมลำนำ ของ หลวงธรรมาภิมณฑ์
ฉันทศาสตร์ ของ นายฉันท์ ขำวิไล
ฉันทลักษณ์ ของ พระยาอุปกิตศิลปสาร
คัมภีร์สุโพธาลังการ แปลโดย น.อ.แย้ม ประพัฒน์ทอง
การแบ่งฉันทลักษณ์

สุภาพร มากแจ้ง ได้วิเคราะห์ฉันทลักษณ์ร้อยกรองไทยไว้อย่างละเอียดใน กวีนิพนธ์ไทย
ซึ่งกล่าวว่าการแบ่งฉันทลักษณ์อย่างแคบและนิยมใช้อยู่ทั่วไปจะได้ 5 ชนิดใหญ่ ๆ แต่หากรวมคำประพันธ์ท้องถิ่นเข้าไปด้วยจะได้ 10 ชนิดใหญ่ ๆ ได้แก่
โคลง
ฉันท์
กาพย์
กลอน
ร่าย
กานต์
ค่าว
กาพย์ (เหนือ)
กาบ (อีสาน)
กอน (อีสาน)
คำประพันธ์ทั้ง 10 ชนิดนี้ ถ้านำมาแบ่งตามลักษณะบังคับร่วมจะได้ 2 กลุ่มคือ
กลุ่มที่ 1 ไม่บังคับวรรณยุกต์ ได้แก่ ฉันท์ กาพย์ กลอน ร่าย และกานต์
กลุ่มที่ 2 บังคับวรรณยุกต์ ได้แก่ โคลง กอน (อีสาน) กาบ (อีสาน) กาพย์ (เหนือ) และค่าว
ลักษณะบังคับ

หมายถึง ลักษณะบังคับที่มีในคำประพันธ์ไทย ได้แก่
ครุ ลหุ
เอก โท
คณะ
พยางค์
สัมผัส
คำเป็น คำตาย
คำนำ
คำสร้อย
ลักษณะบังคับ > ครุและลหุ

ครุ คือพยางค์ที่มีเสียงหนัก ได้แก่ พยางค์ที่ประกอบด้วย สระเสียงยาว (ทีฆสระ) และ สระเกินทั้ง 4 คือ สระ อำ ใอ ไอ เอา และพยางค์ที่มีตัวสะกดทั้งสิ้น เช่น ตา ดำ หัด เรียน ฯลฯ
ลหุ คือพยางค์ที่มีเสียงเบา ได้แก่พยางค์ที่ประกอบด้วย สระสั้น (รัสสระ) ที่ไม่มีตัวสะกด เช่น พระ จะ มิ ดุ แกะ ฯลฯ
ลักษณะบังคับ > เอก โท

เอก คือพยางค์หรือคำที่มีรูปวรรณยุกต์เอก และบรรดาคำตายทั้งสิ้น ซึ่งในโคลง และร่าย ใช้เอกแทนได้ เช่น พ่อ แม่ พี่ ปู่ ชิ ชะ มัก มาก ฯลฯ
โท คือพยางค์หรือคำที่มีรูปวรรณยุกต์โท เช่น น้า ป้า ช้าง นี้น้อง ต้อง เลี้ยว ฯลฯ
ลักษณะบังคับ > คณะ

คณะ กล่าวโดยทั่วไปคือแบบบังคับที่วางเป็นกำหนดกฎเกณฑ์ไว้ว่า คำประพันธ์ชนิดนั้น จะต้องมีเท่านั้นวรรค เท่านั้นคำ และต้องมีเอกโท ครุลหุตรงนั้นตรงนี้
แต่สำหรับใน ฉันท์ คำว่า คณะ มีความหมายแคบ คือหมายถึง ลักษณะที่วางคำเสียงหนัก เสียงเบา ที่เรียกว่า ครุ ลหุ และแบ่งออกเป็น 8 คณะ คณะหนึ่งมีคำอยู่ 3 คำ เรียง ครุ ลหุ ไว้ต่างกัน
คณะทั้ง 8 นั้น คือ ย ร ต ภ ช ส ม น ชื่อคณะทั้ง 8 นี้ เป็นอักษรที่ย่อมาจากคำเต็ม คือ
กำชัย ได้แต่งคำคล้องจองไว้สำหรับจำ คณะ ไว้ดังนี้
เมื่อแยกพยางค์แล้ว จะได้ ครุ-ลหุ เต็มตามคณะทั้ง 8 (ชื่อคณะนี้ ไม่สู้จำเป็นในการเรียนฉันทลักษณ์ไทยนัก เพราะมุ่งจำครุ-ลหุกันมากกว่าจำชื่อคณะ เท่าที่จัดมาให้ดูเพื่อประดับความรู้เท่านั้น)
ลักษณะบังคับ > พยางค์

พยางค์ คือจังหวะเสียง ที่เปล่งออกมาครั้งหนึ่ง ๆ หรือหน่วยเสียง ที่ประกอบด้วยสระตัวเดียว จะมีความหมาย หรือไม่ก็ตาม คำที่ใช้บรรจุในบทร้อยกรองต่าง ๆ นั้น ล้วนหมายถึง คำพยางค์ ทั้งสิ้น คำพยางค์นี้ ถ้ามีเสียงเป็น ลหุ จะรวม 2 พยางค์ เป็นคำหนึ่ง หรือหน่วยหนึ่ง ในการแต่งร้อยกรองก็ได้ แต่ถ้ามี เสียงเป็น ครุ จะรวมกันไม่ได้ ต้องใช้พยางค์ละคำ
ลักษณะบังคับ > สัมผัส

สัมผัส คือลักษณะที่บังคับให้ใช้คำคล้องจองกัน คำที่คล้องจองกันนั้น หมายถึง คำที่ใช้สระ และมาตราสะกดอย่างเดียวกัน แต่ต้องไม่ซ้ำอักษร หรือซ้ำเสียงกัน (สระใอ, ไอ อนุญาตให้ใช้สัมผัสกับ อัย ได้) มี 2 ชนิด คือ สัมผัสนอกและสัมผัสใน
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| แท้ไทยใช่เผ่าผู้ |  | แผ่มหิทธิ์ |
| รักสงบระงับจิต |  | ประจักษ์แจ้ง |
| ไป่รานไป่รุกคิด |  | คดประทุษ ใครเลย |
| เว้นแต่ชาติใดแกล้ง |  | กลั่นร้ายรานไทย |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| มิใช่ชายดอกนะจะดีเลิศ |  | หญิงประเสริฐเลิศดีก็มีถม |
| ชายเป็นปราชญ์หญิงฉลาดหลักแหลมคม |  | มีให้ชมทั่วไปในธาตรี |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| บางน้ำจืดชื่อบางเป็นทางคิด |  | ใครมีจิตจืดนักมักหมองหมาง |
| คนใจจืดชืดชื้อเหมือนชื่อบาง |  | ควรตีห่างเหินกันจนวันตาย |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| อันน้ำจืดรสสนิทกว่าจิตมืด |  | ถึงเย็นชืดลิ้มรสหมดกระหาย |
| แต่ใจจืดรสระทมขมมิวาย |  | มักทำลายมิตรภาพให้ราบเตียน |
— จาก นิราศวัดสิงห์
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| แลลิงลิงเล่นล้อ |  | ลางลิง |
| พาเพื่อนเพ่นพ่านพิง |  | พวกพ้อง |
| ตื่นเต้นไต่ต่อติง |  | เตี้ยต่ำ |
| ก่นกู่กันกึกก้อง |  | เกาะเกี้ยวกวนกัน |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ศึกษาสำเร็จรู้ |  | ลีลา กลอนแฮ |
| ระลึกพระคุณครูบา |  | บ่มไว้ |
| อุโฆษคุณาภา |  | เพ็ญพิพัฒน์ |
| นิเทศธรณินให้ |  | หื่นซ้องสาธุการ |
| อักษรต่ำ 14 ตัว | อักษรสูง 11 ตัว |
| --- | --- |
ค ฆ: ข
ช ฌ: ฉ
ซ (ทร-ซ): ศ ษ ส
ฑ ฒ ท ธ: ฐ ถ
พ ภ: ผ
ฟ: ฝ
ฮ: ห
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| คูนแคขิงข่าขึ้น |  | เคียงคาง |
| แฟงฟักไฟฝ่อฝาง |  | ฝิ่นฝ้าย |
| ซางไทรโศกสนสาง |  | ซ่อนซุ่ม |
| ทิ้งถ่อนทุยท่อมท้าย |  | เถื่อนท้องแถวถิน |
สัมผัสในดังที่กล่าวมาแล้วนี้ เป็นสัมผัสที่ไม่บังคับ จึงมิได้มีแบบกำหนดมาแต่โบราณ แต่ถ้าไม่มี ก็ขาดรสไพเราะ ซึ่งเป็นยอดของรส ในเชิงฉันทลักษณ์ เพราะฉะนั้น คำประพันธ์ที่ดี จะขาดสัมผัสในเสียมิได้ เหมือนเกสร เป็นเครื่องเชิดชู ความสวยงามของบุปผชาติฉะนั้น
ลักษณะบังคับ > คำเป็นคำตาย

คำเป็น คือ คำที่ไม่มีตัวสะกดประกอบด้วย สระเสียงยาว (ทีฆสระ) ในแม่ ก กา และคำที่มีตัวสะกด ในแม่กน กง กม เกย (คำที่มีตัว ว สะกด จัดอยู่ในแม่เกย) รวมทั้ง สระสั้นทั้ง 4 ตัว คือ อำ ใอ ไอ เอาเช่น ตาดำชมเชยคนหุงข้าวเหนียวในครัวไฟ
คำตาย คือ คำไม่มีตัวสะกดที่ประกอบด้วย สระเสียงสั้น (รัสสระ) ในแม่ ก กา (ยกเว้น อำใอ ไอเอา) และคำที่มีตัวสะกด ในแม่ กก กด กบ เช่น นกกะหรอด กับนกกะปูด จิกพริก (ในการแต่งโคลงทุกชนิด ใช้คำตายแทน เอก ได้)
ลักษณะบังคับ > คำนำ

คำนำ คือคำที่ใช้กล่าวขึ้นต้น สำหรับเป็นบทนำ ในคำประพันธ์ เป็นคำเดียวบ้าง เป็นวลีบ้าง เช่น เมื่อนั้น บัดนั้น โฉมเฉลา น้องเอ๋ยน้องรัก รถเอ๋ยรถทรง ครานั้น สักวา ฯลฯ บางทีก็ใช้คำนามตรง ๆ เหมือนอย่าง นามอาลปนะ เช่น สุริยา พระองค์ ภมร ดวงจันทร์ ฯลฯ ดังตัวอย่าง ต่อไปนี้
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ปทุมา |  | โสภาหมดจดสดสี |
| เกิดในใต้ตมวารี |  | แต่ไร้ราคีเปือกตม |
— ฯลฯ
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ภมร |  | สุนทรมธุรสถ้อยหรรษา |
| กลั่นกล่าวเร้าดวงวิญญาณ์ |  | วาจาสิ้นลมคมใน |
— ฯลฯ
ลักษณะบังคับ > คำสร้อย

คำสร้อย คือคำที่ใช้สำหรับลงท้ายบทหรือท้ายบาทของคำประพันธ์ ซึ่งตามธรรมดา มีคำซึ่งมีความหมายอยู่ข้างหน้าแล้ว แต่ยังไม่ครบจำนวนคำตามที่บัญญัติไว้ ในคำประพันธ์จึงต้องเติมสร้อยเพื่อให้มีคำครบตามจำนวน และเป็นการเพิ่มสำเนียงให้ไพเราะในการอ่านด้วย คำสร้อยนี้จะเป็นคำนาม คำวิเศษณ์ คำกริยานุเคราะห์ คำสันธาน หรือคำอุทาน ก็ได้ แต่ถ้าเป็นคำอุทานที่มีรูปวรรณยุกต์ ต้องตัดรูปวรรณยุกต์ออก และไม่ต้องมีเครื่องหมายอัศเจรีย์ มิฉะนั้น จะขัดต่อการอ่านทำนองเสนาะ และในการใช้นั้น ควรเลือกคำที่ท่านวางเป็นแบบฉบับไว้ ดังตัวอย่างต่อไปนี้
คำนาม เช่น พ่อ แม่ พี่
คำกริยานุเคราะห์ เช่น เทอญ นา
คำสันธาน เช่น ฤๅ แล ก็ดี
คำอุทาน เช่น ฮา แฮ เฮย เอย เวย รา อา นอ
คำวิเศษณ์ เช่น บารนี เลย
คำสร้อย นี้ ต้องเป็นคำเป็น จะใช้คำตายไม่ได้ และใช้เฉพาะบทประพันธ์ ชนิดโคลง และร่าย เท่านั้น
สุนทรียภาพของฉันทลักษณ์ไทย

คือ แง่ความงามของฉันทลักษณ์เป็นเครื่องยังให้เกิดความสะเทือนอารมณ์  เกิดจากองค์ประกอบ 3 ประการ ได้แก่
สุนทรียภาพของฉันทลักษณ์ไทย > สุนทรียรูป

ได้แก่ การเลือกใช้รูปแบบของคำประพันธ์ให้เหมาะสมกับเนื้อหาและอารมณ์ที่ผู้แต่งต้องการสื่อ รวมทั้งความถูกต้องตามแบบแผนของคำประพันธ์ที่เลือกด้วย
สุนทรียภาพของฉันทลักษณ์ไทย > สุนทรียลีลา

คือ แง่งามในด้านกระบวนการพรรณนา ซึ่งมีอยู่ 4 กระบวน คือ
เสวรจนี กระบวนการชมความงามทั้งของตัวละครและสิ่งต่าง ๆ
นารีปราโมทย์ กระบวนการเล้าโลมเกี้ยวพาราสีหรือพูดให้เพลิดเพลิน
พิโรธวาทัง กระบวนการตัดพ้อ โกรธขุ่นเคือง เยาะเย้ย เหน็บแนม
สัลลาปังคพิสัย กระบวนการคร่ำครวญ โศกเศร้า พร่ำเพ้อ อาลัยอาวรณ์
สุนทรียภาพของฉันทลักษณ์ไทย > สุนทรียรส

คือ แง่งามด้านอารมณ์สะเทือนใจ อันเกิดจากกระบวนการพรรณนา และกลวิธีการประพันธ์ที่เหมาะสม มีอยู่ 9 รส คือ
สิงคารรส (รสแห่งความรัก)
หาสยรส (รสแห่งความตลกขบขัน)
กรุณารส (รสแห่งความเมตตากรุณา)
รุทธรส (รสแห่งความโกรธ)
วีรรส (รสแห่งความกล้าหาญ)
ภยานกรส (รสแห่งความกลัว)
วิภัจฉารส (รสแห่งความเกลียดชัง ขยะแขยง)
อัพภูตรส (รสแห่งความพิศวง อัศจรรย์)
สันตรส (รสแห่งความสงบ เยือกเย็น บริสุทธิ์)
ขนาด

ฉันทลักษณ์ในงานร้อยกรอง มีขนาดลดหลั่นกัน ดังนี้ คือ บท → บาท → วรรค → คำ เฉพาะในคำประพันธ์ประเภทกลอน มักเรียกว่า คำกลอน แทนคำว่า บาท
คำประพันธ์ส่วนใหญ่ กำหนด 1 บท เป็น 2 บาท และ 1 บาท เป็น 2 วรรค  แต่ยังมีคำประพันธ์อีกไม่น้อย ที่กำหนดบาทแตกต่างไปจากนี้ โดยแต่ละบาทจะมีชื่อเรียกกำกับ ว่า บาทเอก  บาทโท  บาทตรี  บาทจัตวา  บางครั้งอาจใช้จำนวนนับแทน เช่น บาทที่หนึ่ง บาทที่สอง เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

http://thaiarc.tu.ac.th/poetry/poemt.html
http://klon.thailandschool.org/category/ฉันทลักษณ์/ เก็บถาวร 2013-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พอล ฟีนิกซ์

| พอล ฟีนิกซ์  (Paul Phoenix) |
| --- | --- |
ตัวละครใน เทคเคน
พอล ฟีนิกซ์ จากเทคเคน
ปรากฏครั้งแรก: เทคเคน ภาคแรก
ข้อมูลตัวละครในเกม
สัญชาติ:  สหรัฐ
พอล ฟีนิกซ์ (ญี่ปุ่น: ポール・フェニックス; อังกฤษ: Paul Phoenix) เป็นตัวละครหลักจากเกม เทคเคน ซึ่งปรากฏตัวตั้งแต่ภาคแรกเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน และเป็นชาวอเมริกันผู้ใช้วิชายูโดกับคาราเต้ในการต่อสู้ นอกจากนี้ พอล ฟีนิกซ์ ยังมีเพื่อนรักคนหนึ่งซึ่งมีชื่อว่า มาร์แชล ลอว์ โดยทั้งคู่ต่างก็เป็นตัวละครสำคัญในเกม เทคเคน 6 ด้วยเช่นกัน
ประวัติตามท้องเรื่อง

พอล ฟีนิกซ์ เป็นนักสู้ชาวอเมริกันผู้ใช้วิชายูโด ทั้งยังชอบเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้แขนงต่างๆ เขาชนะรายการแข่งขันต่างๆมาแล้วหลายรายการ และมีความต้องการประลองฝีมือกับนักสู้ที่มีฝีมือพอๆกับเขา กระทั่งได้ทราบข่าวการแข่งขัน เทคเคนครั้งที่ 1 เขาจึงตัดสินใจเข้าร่วมแข่งขันเพื่อต้องการประกาศให้โลกรู้ว่า สุดยอดนักสู้อันดับหนึ่งของโลกนั้นเป็นของผู้ใด
ช่วงที่พอลยังเป็นเด็ก เขาเคยมีความประทับใจต่อวิลลี่ วิลเลี่ยม ผู้ได้ชื่อว่าเป็นคนปราบหมี เมื่อพอลเติบโตขึ้น เขาก็เป็นบุคคลที่ได้รับความประทับใจเช่นเดียวกัน ทว่า ในการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 1 เขาพลาดการครองแชมป์ และ 2 ปีต่อมา ได้มีการจัดการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 2 ขึ้น พอลจึงตัดสินใจเข้าร่วมแข่งขันเพื่อครองแชมป์ให้ได้
ข้อมูลจำเพาะ

ชื่อ : พอล ฟีนิกซ์ (Paul Phoenix)
สัญชาติ :  สหรัฐ
วันเดือนปีเกิด : 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1956
ส่วนสูง : 187 ซม.
น้ำหนัก : 81 กก.
กรุ๊ปเลือด : O
อาชีพ : คนว่างงาน (ในช่วงภาคแรกๆ), แชมป์นักสู้จ้าวจักรวาล (ภาค 3), เปิดค่ายฝึกวิชา (ภาค 4)
งานอดิเรก : ขี่มอเตอร์ไซค์ และฝึกฝนการต่อสู้
สิ่งที่ชอบ : พิซซ่า, กลิ่นแก๊สโซลีน, อาหารที่มาร์แชล ลอว์ทำ, สตีฟ ฟอกซ์ และ ครอบครัวตระกูลลอว์ (มาร์แชล ลอว์ กับ ฟอเรสท์ ลอว์)
สิ่งที่เกลียด : ทางด่วนในญี่ปุ่น, คาซูยะ มิชิม่า, คุมะ และไบรอัน ฟิวรี่
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลเกี่ยวกับ "พอล ฟีนิกซ์" (Tekkenpedia)
ข้อมูลเกี่ยวกับ "พอล ฟีนิกซ์" (อังกฤษ)
| ด ค กเทคเคน |
| --- | --- |
ภาคหลัก:  เทคเคน  2  3  4  5 ดาร์กเรซูเรคชัน  6  7  8 
แท็กทัวร์นาเมนท์:  แท็กทัวร์นาเมนท์  แท็กทัวร์นาเมนท์ 2 
ภาคเสริม:  การ์ดแชลเลนจ์  แอดวานซ์  เดธ บาย ดีกรีส์  รีโซลูต  สตรีทไฟเตอร์ X เทคเคน  เทคเคน X สตรีทไฟท์เตอร์ (ถูกยกเลิก)  โปเก็น ทัวร์นาเมนต์  โมบายล์ 
ภาพยนตร์, อนิเมชัน:  เทคเคน  เทคเคน: บลัดเวนเจนซ์  Tekken: ศึกสายเลือด 
ตัวละคร:  จินปาจิ มิชิมะ  คาซึมิ มิชิมะ/เดวิล คาซึมิ  เฮย์ฮาจิ มิชิมะ  คาซึยะ มิชิมะ/เดวิล  จุน คาซามะ/อันโนวน์  จิน คาซามะ/เดวิล จิน/แองเจิล จิน  อาสึกะ คาซามะ  อาร์เมอร์คิง/อาร์เมอร์คิง II  คิง/คิง II  แจ็ค  นีนา วิลเลี่ยมส์  แอนนา วิลเลี่ยมส์  สตีฟ ฟอกซ์  โยชิมิตสึ  คุนิมิตสึ/คุนิมิตสึ II  พอล ฟีนิกซ์  มาร์แชล ลอว์  ฟอเรสท์ ลอว์  ลี เชาลัน/ไวโอเลต  หวัง จินเร  มิเชลล์ ชาง  จูเลีย ชาง/เจย์ซี  กันริว  บรูซ เออร์วิน  เหลย อู่หลง  เบ็ค โต ซัน  ฮวาราง  หลิง เสี่ยวหยู  แพนด้า  คุมะ  อเล็กซ์  โรเจอร์  โรเจอร์ จูเนียร์  แองเจิล  ออการ์  ทรู ออการ์  ก๊อง  คอมบ็อท  โมคุจิน/เท็ตสึจิน  ไบรอัน ฟิวรี่  ไทเกอร์ แจ็คสัน  เอ็ดดี กอร์โด  คริสตี มอนเตโร  มิฮารุ ฮิราโนะ  เรเวน  เคร็ก มาร์ดัค  ฝง เวย  ลิลี่ โรชฟอร์ต  เซอร์เกย์ ดรากูนอฟ  ลีโอ  ซาฟีน่า  มิเกล คาบาเยโร่ โรโฮ  บ็อบ  แนนซี่ MI847J  อาซาเซล  ลาร์ส อเล็กซานเดอร์สัน  อลิซา บอสโคโนวิช  คลาวดิโอ เซราฟีโน  โจซี ริซาล  ลัคกี้ โคลอี  คาตารินา อัลเวส  วิกเตอร์ เชฟวาลิเยร์  เรนะ/เดวิล เรนะ  อาซูเซนา  โกคิ  กีส ฮาวเวิร์ด  น็อคทิส ลูซิส เคลัม  นีแกน
ฟร็อก เซลอส

ฟร็อก เซลอส (ภาษาเขมร: ???; ญี่ปุ่น: 地奇星フログのゼーロス; อังกฤษ: Frog Zelos) เป็นตัวละครในเรื่องเซนต์เซย่าภาคเจ้านรกฮาเดส เป็น 1 ใน 108 สเป็คเตอร์ มีบทบาทอย่างมากในภาคแซงค์ทัวรี่
บทบาท

ฟร็อก เซลอส ปรากฏตัวครั้งแรกในปราสาทฮาเดสบนโลกมนุษย์ เพื่อรับคำสั่งของไวเวิร์น ราดาแมนทีส แต่เซลอสก็มักยกแพนโดร่ามาขู่ราดาแมนทีสบ่อย ๆ  เมื่อเจมินี่ ซากะ, แคปริคอร์น ชูร่า และอควอเรียส คามิวนำร่างที่ห่อด้วยผ้าขาวที่บอกว่าเป็นร่างของอาเทน่ามามอบให้แก่แพนโดร่า  แต่แพนโดร่าไม่ไว้ใจจึงสั่งให้เซลอสเปิดผ้าออก เมื่อเปิดออกพบว่าไม่มีอะไร ทั้ง 3 อดีตโกลด์เซนต์ก็ได้โจมตีแพนโดร่า ขณะที่เซลอสถูกคามิวโจมตีด้วยพลังเย็น  แต่ทั้ง 3 ก็ไม่อาจทำอะไรได้มากกว่านั้น เพราะชีวิตแค่ 12 ชั่วโมงที่ฮาเดสมอบให้ หมดเสียก่อน
ขณะที่พวกเซย่าบุกเข้ามา เซลอสได้ท้าทายให้ทั้ง 4 โจมตีเข้ามาพร้อมกันทีเดียว พร้อมกระทืบคามิวให้ดูเป็นตัวอย่าง จึงถูกไดม่อน ดัสต์ ของเฮียวกะโจมตีใส่จนกระเด็นกระดอนออกไป เซลอสจึงขอร้องให้ราดาแมนทีสยื่นมือมาช่วย แต่ราดาแมนทีสกลับยืนดูเฉย เพราะเซลอสได้บอกเองก่อนหน้านั้นว่า ให้ราดาแมนทีสยืนดูเฉย ๆ พอ เซลอสจึงพยายามฮึดต่อสู้ด้วยพลังสูงสุด แต่กลับถูกท่าไม้ตาย ออโรร่า เอ็กคิวชั่น ของเฮียวกะโจมตีใส่ แต่ยังไม่ตายในทันทีเพราะยังร้องเสียงหลงได้อยู่ จนกระทั่งปราสาทฮาเดสได้ถล่มลงมา
นับได้ว่า ฟร็อก เซลอส เป็นตัวละครที่น่าเกลียดทั้งรูปร่าง และพฤติกรรม
เซอร์พลีส

เซลอส สวมชุดเซอร์พลีสรูปฟร็อก หรือ กบ นั่นเอง