stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ธงชาติญี่ปุ่น
แบบพิธี

ตามแบบพิธี ให้ชักธงชาติตั้งแต่ดวงอาทิตย์ขึ้นกระทั่งดวงอาทิตย์ตก ส่วนห้างร้านและสถานศึกษาสามารถชักธงได้ตั้งแต่เวลาเปิดทำการจนปิดทำการ เมื่อประดับธงชาติญี่ปุ่นร่วมกันธงของประเทศอื่นในเวลาเดียวกันในญี่ปุ่น ธงชาติญี่ปุ่นจะต้องอยู่ในตำแหน่งที่มีเกียรติ ส่วนธงประเทศอื่นให้ประดับด้านขวาของธงชาติ โดยธงชาติและธงของประเทศอื่นจะต้องอยู่ในระดับเดียวกันและมีขนาดเท่ากัน เมื่อประดับร่วมกับธงของประเทศอื่นมากกว่าหนึ่งชาติ ให้เรียงธงตามลำดับชื่อประเทศที่กำหนดโดยสหประชาชาติ เมื่อธงไม่อยู่ในสภาพที่เหมาะสมต่อการใช้งาน ตามธรรมเนียมแล้วจะเผาธงดังกล่าวในที่ลับตา แม้พระราชบัญญัติว่าด้วยธงชาติและเพลงชาติจะไม่ได้กำหนดแบบแผนการใช้ธง แต่จังหวัดอาจมีระเบียบของตนว่าด้วยการใช้ฮิโนมารุและธงประจำจังหวัด
แบบพิธี > การไว้ทุกข์

ดูเพิ่ม: ja:大喪中ノ国旗掲揚方
การใช้ธงฮิโนมารุเพื่อไว้ทุกข์มีสองรูปแบบ รูปแบบแรกคือการลดธงครึ่งเสา (ญี่ปุ่น: 半旗; โรมาจิ: Han-ki; ทับศัพท์: ฮังกิ) เช่นเดียวกับชาติอื่น โดยสำนักงานกระทรวงการต่างประเทศจะลดธงครึ่งเสาเมื่อมีพิธีศพของประมุขของรัฐต่างประเทศ
อีกรูปแบบหนึ่งของการไว้ทุกข์คือการหุ้มเครื่องประดับยอด [en] ทรงกลมเสาธงด้วยผ้าดำและประดับแถบผ้าสีดำ (ญี่ปุ่น: 弔旗; โรมาจิ: Chō-ki; ทับศัพท์: โชกิ [ja]; "ธงไว้ทุกข์") เหนือธงชาติ โดยพบรูปแบบการไว้ทุกข์แบบนี้ในการสวรรคตของจักรพรรดิเมจิเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1912 และคณะรัฐมนตรีประกาศบัญญัติให้ชักธงชาติในลักษณะไว้ทุกข์เมื่อจักรพรรดิเสด็จสวรรคต ทั้งนี้ คณะรัฐมนตรีเป็นผู้มีอำนาจในการประกาศให้ลดธงชาติครึ่งเสา
แบบพิธี > สถานศึกษาของรัฐ

นับแต่สงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง กระทรวงศึกษาธิการออกประกาศและระเบียบเพื่อส่งเสริมการใช้ฮิโนมารุและคิมิงาโยะ (เพลงชาติ) ในโรงเรียนภายใต้ความดูแล มีการออกประกาศฉบับแรกใน ค.ศ. 1950 โดยขอความร่วมมือให้นำสัญลักษณ์ทั้งสองมาใช้งาน แต่มิได้เป็นการบังคับ ต่อมาได้ขยายการขอความร่วมมือดังกล่าวร่วมทั้งการใช้สัญลักษณ์ทั้งสองในวันสำคัญของชาติและในพิธีการเพื่อส่งเสริมให้นักเรียนทราบถึงวันสำคัญและส่งเสริมการศึกษาการป้องกันประเทศ ในเอกสารแนวทางเพื่อการปฏิรูปการศึกษา ค.ศ. 1989 รัฐบาลพรรคแอลดีพีได้กำหนดให้ต้องใช้ธงในพิธีการของโรงเรียนและแสดงความเคารพด้วยอากัปกิริยาที่เหมาะสมต่อธงและคิมิงาโยะขึ้นเป็นครั้งแรก ทั้งยังมีบทกำหนดโทษสำหรับเจ้าหน้าที่ของสถานศึกษาที่ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งนี้ด้วย
แนวทางหลักสูตรการศึกษาฉบับ ค.ศ. 1999 ที่ออกโดยกระทรวงศึกษาธิการหลังการประกาศใช้พระราชบัญญัติว่าด้วยธงชาติและเพลงชาติกำหนดให้ "ที่ทางเข้าและในพิธีสำเร็จการศึกษา สถานศึกษาต้องประดับธงชาติญี่ปุ่นและสั่งให้นักเรียนนักศึกษาร้องเพลงคิมิงาโยะเพื่อให้ความสำคัญต่อธงและเพลง" นอกจากนี้ คำอธิบายประกอบแนวทางหลักสูตร ค.ศ. 1999 ของกระทรวงสำหรับสถานศึกษาระดับประถมศึกษาระบุว่า "เพื่อให้ความก้าวหน้าของความเป็นสากลควบคู่กับการส่งเสริมความรักชาติและการตระหนักถึงความเป็นชาวญี่ปุ่น จึงเป็นเรื่องสำคัญที่จะต้องปลูกฝังทัศนคติของนักเรียนในสถานศึกษาให้มีความเคารพต่อธงชาติญี่ปุ่นและคิมิงาโยะ เพื่อให้พวกเขาเติบโตขึ้นเป็นพลเมืองญี่ปุ่นที่ได้รับความเคารพในสังคมที่มีความเป็นนานาชาติ" กระทรวงยังระบุอีกว่าหากนักเรียนญี่ปุ่นไม่สามารถเคารพสัญลักษณ์ของตนได้ พวกเขาก็ไม่สามารถเคารพสัญลักษณ์ของชาติอื่นได้
สถานศึกษามักเป็นศูนย์กลางของการถกเถียงในประเด็นเกี่ยวกับเพลงชาติและธงชาติอยู่เสมอ คณะกรรมการการศึกษาแห่งโตเกียวกำหนดให้ใช้เพลงชาติและธงชาติในพิธีการในสถานศึกษา คำสั่งยังกำหนดให้ครูต้องเคารพสัญลักษณ์ทั้งสอง มิฉะนั้นจะเสี่ยงต่อการถูกเลิกจ้าง มีการประท้วงว่ากฎดังกล่าวนั้นขัดต่อรัฐธรรมนูญแห่งญี่ปุ่น แต่คณะกรรมการโต้แย้งว่าสถานศึกษาเป็นหน่วยงานของรัฐ บุคลากรของโรงเรียนจึงมีหน้าที่ในการอบรมสั่งสอนให้นักเรียนเป็นพลเมืองญี่ปุ่นที่ดี สถานศึกษาบางแห่งปฏิเสธที่จะประดับฮิโนมารุในพิธีสำเร็จการศึกษาของสถานศึกษาและผู้ปกครองบางคนรื้อธงลงเพื่อประท้วง เหล่าครูจำนวนหนึ่งพยายามเอาผิดทางกฎหมายต่อชินตาโระ อิชิฮาระ [en] ผู้ว่าราชการมหานครโตเกียว และเจ้าหน้าที่อาวุโสที่สั่งให้ครูต้องเคารพฮิโนมารุและคิมิงาโยะ แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ภายหลังการประท้วงก่อนหน้า สหภาพครูแห่งญี่ปุ่น [en] ยอมรับการใช้ทั้งธงชาติและเพลงชาติ ถึงกระนั้น องค์กรที่เล็กกว่าอย่างสหภาพแรงงานครูและบุคลากรทางศึกษาทั่วทั้งญี่ปุ่น (All Japan Teachers and Staffs Union) ยังคงต่อต้านสัญลักษณ์ทั้งสองและการใช้สัญลักษณ์ดังกล่าวภายในสถานศึกษา
ธงที่เกี่ยวข้อง

บทความหลัก: รายชื่อธงในประเทศญี่ปุ่น
ธงที่เกี่ยวข้อง > ธงพระอิสริยยศ

มีการกำหนดธงสำหรับจักรพรรดิญี่ปุ่น (จักรพรรดิเมจิในเวลานั้น) จักรพรรดินี และพระบรมวงศานุวงศ์ตั้งแต่ ค.ศ. 1870 ในช่วงแรก มีการประดับธงพระอิสริยยศของจักรพรรดิอย่างวิจิตร โดยมีรูปดวงอาทิตย์อยู่กึ่งกลางลวดลายศิลปะ พระองค์ทรงมีธงพระอิสริยยศเมื่อเสด็จพระราชดำเนินทางบก ทางเรือ และเมื่อพระองค์ประทับรถม้า นอกจากนี้ยังมีธงพระอิสริยยศสำหรับพระบรมวงศานุวงศ์เมื่อเสด็จทางเรือและทางบก (แบบหนึ่งเมื่อทรงพระดำเนินด้วยพระบาท และอีกแบบหนึ่งเมื่อประทับรถม้า) ธงพระอิสริยยศสำหรับใช้บนรถม้าเป็นรูปดอกเบญจมาศ 16 กลีบสีเดียว วางอยู่กึ่งกลางพื้นธงสีเดียว ธงดังกล่าวเลิกใช้เมื่อ ค.ศ. 1889 เมื่อจักรพรรดิมีพระราชดำริให้ธงพระอิสริยยศพระองค์เป็นรูปดอกเบญจมาศบนพื้นสีแดง นับแต่นั้นเป็นต้นมา ธงพระอิสริยยศของพระราชวงศ์ยังคงใช้จนถึงปัจจุบัน โดยมีการเปลี่ยนแปลงเฉดสีและอัตราส่วนธงเล็กน้อย
ธงพระอิสริยยศแห่งจักรพรรดิแบบปัจจุบันเป็นรูปดอกเบญจมาศ (ญี่ปุ่น: 菊花紋; โรมาจิ: Kikkamon; ทับศัพท์: คิกกามง) 16 กลีบสีทอง อยู่กึ่งกลางธงสีแดง ผืนธงมีอัตราส่วน 2:3 ธงพระอิสริยยศแห่งจักรพรรดินีมีลักษณะเช่นเดียวกัน เว้นแต่ตอนปลายตัดเป็นแฉกรูปหางนกแซงแซว ธงพระอิสริยยศแห่งสมเด็จพระยุพราชและพระชายามีลักษณะเช่นเดียวกัน ยกเว้นรูปดอกเบญจมาศมีขนาดเล็กกว่าและมีขอบสีขาวอยู่กึ่งกลางผืนธง ดอกเบญจมาศมีความเกี่ยวข้องกับตำแหน่งจักรพรรดิแต่งตั้งรัชสมัยจักรพรรดิโกะ-โทบะในคริสต์ศตวรรษที่ 12 แต่ยังมิได้เป็นพระราชลัญจกรเฉพาะจักรพรรดิกระทั่ง ค.ศ. 1868
ธงที่เกี่ยวข้อง > ธงจังหวัดและเทศบาล

ธงประจำจังหวัดของญี่ปุ่นทั้ง 47 จังหวัดมีลักษณะใกล้เคียงกับธงชาติ ประกอบด้วยสัญลักษณ์ มง [en] (ญี่ปุ่น: 紋; โรมาจิ: mon) วางบนธงพื้นสีเดียว (ยกเว้นจังหวัดเอฮิเมะที่พื้นธงมีสองสี) ธงของหลายจังหวัดใช้รูปแบบเดียวกับธงชาติ (อัตราส่วนผืนธง 2:3 และมงวางบนกึ่งกลางมีขนาด 3⁄5 ของความยาวของธง) มงของจังหวัดอาจเป็นอักษรญี่ปุ่นของชื่อจังหวัด จุดเด่นของที่ตั้ง หรือลักษณะพิเศษของจังหวัด เช่น ธงประจำจังหวัดนางาโนะ ที่ตัวอักษรคาตากานะ ナ (นะ) สีส้มอยู่กลางวงกลมสีขาว โดยมงนี้มีการตีความว่า อักษร นะ หมายถึงภูเขา วงกลมสีขาวหมายถึงทะเลสาบ สีส้มหมายถึงดวงอาทิตย์ และสีขาวหมายถึงหิมะของภูมิภาค
เทศบาลอาจประกาศแบบธงของตนเองก็ได้ ธงประจำเทศบาลมีลักษณะคล้ายกับธงประจำจังหวัด คือ มงบนพื้นธงสีเดียว เช่น ธงประจำนครอามากูซะ [en; ja] ในจังหวัดคูมาโมโตะ ตราสัญลักษณ์ของนครประกอบด้วยอักษรคาตากะนะ ア (อะ) ล้อมรอบด้วยคลื่น ธงเป็นผืนธงสีขาวขนาดอัตราส่วน 2:3 วางตราสัญลักษณ์กึ่งกลางผืนธง มีการประกาศใช้ตราสัญลักษณ์และธงประจำนครใน ค.ศ. 2006
ธงที่เกี่ยวข้อง > ธงที่ดัดแปลงลักษณะมาจากธงชาติญี่ปุ่น

นอกจากธงในราชการทหาร มีธงอื่นที่ออกแบบโดยใช้ธงชาติญี่ปุ่นเป็นฐาน ธงไปรษณีย์ญี่ปุ่นในอดีตประกอบด้วยฮิโนมารุและแถบแนวนอนสีแดงอยู่กึ่งกลางผืนธง มีวงแหวนสีขาวล้อมรอบดวงอาทิตย์สีแดง ต่อมาได้เปลี่ยนเป็นธงที่ประกอบด้วยเครื่องหมายไปรษณีย์ญี่ปุ่น [en; ja] (〒) สีแดงบนพื้นสีขาว
ธงชาติอื่นที่มีลักษณะคล้ายกับธงชาติญี่ปุ่น ได้แก่ ธงชาติบังกลาเทศที่ออกแบบขึ้นภายหลังที่ประเทศบังกลาเทศได้รับเอกราชจากปากีสถานเมื่อ ค.ศ. 1971 เป็นธงพื้นสีเขียว มีรูปวงกลมสีแดงใกล้กับกึ่งกลางของธง กึ่งกลางวงกลมมีรูปแผนที่ประเทศบังกลาเทศสีทอง ขณะที่ธงแบบปัจจุบันประกาศใช้ใน ค.ศ. 1972 ได้นำรูปแผนที่ออกจากธงแต่ยังคงองค์ประกอบอื่นไว้ สีแดงหมายถึงเลือดที่หลั่งเพื่อสร้างประเทศของเขา ส่วนประเทศปาเลามีธงที่มีลักษณะการออกแบบคล้ายกันแต่ใช้สีที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง ปาเลาเคยถูกญี่ปุ่นยึดครองในช่วง ค.ศ. 1914–1944 แต่รัฐบาลปาเลาไม่เคยระบุว่าธงชาติของพวกเขาได้รับอิทธิพลมาจากธงชาติญี่ปุ่น ธงชาติปาเลาเป็นรูปดวงจันทร์สีเหลืองเต็มดวงวางเหลื่อมกึ่งกลางผืนธงสีฟ้า โดยดวงจันทร์หมายถึงความสงบสุขและพลเมืองวัยเยาว์ ส่วนพื้นสีฟ้าแสดงถึงการเปลี่ยนผ่านอำนาจการปกครองประเทศสู่การปกครองตนเองระหว่าง ค.ศ. 1981–1984 อันเป็นปีที่ได้รับเอกราชโดยสมบูรณ์
นอกจากนี้ ธงนาวีญี่ปุ่นยังมีอิทธิพลในการออกแบบธงอื่น เช่นธงของอาซาฮีชิมบุง [en; ja] เป็นรูปดวงอาทิตย์หนึ่งในสี่อยู่มุมขวาล่างของผืนธงเปล่งรัศมีสีขาวสลับสีแดง 13 เส้น บนรูปดวงอาทิตย์มีอักษรคันจิ 朝 สีขาวขนาดเกือบเท่ารูปดวงอาทิตย์ ธงดังกล่าวพบเห็นได้บ่อยในการแข่งขันเบสบอลระดับมัธยมศึกษาญี่ปุ่น [en; ja] เนื่องจากอาซาฮีชิมบุงเป็นผู้สนับสนุนหลักของการแข่งขันดังกล่าว ธงหมายยศและธงประจำเรือของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นก็ได้รับอิทธิพลการออกแบบจากธงนาวีเช่นเดียวกัน
คลังภาพ

ธงชาติญี่ปุ่นที่อนุสรณ์สถานเมจิ
กองเกียรติยศกองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่นแสดงธงชาติระหว่างการตรวจกองเกียรติยศของไมก์ เพนซ์
ธงชาติญี่ปุ่นและชาติอื่นในกลุ่มเจ็ด โบกสะบัดที่โทรอนโต
หมู่ธงชาติญี่ปุ่นที่ทางเข้าโรงเรียน
ธงเมืองโยโกฮามะและฮิโนมารุโบกสะบัดที่อ่าวโยโกฮามะ
นักผจญเพลิงในโตเกียวถือธงชาติญี่ปุ่นในพิธี
หมู่ธงชาติญี่ปุ่นขนาดใหญ่ที่สนามกีฬาแห่งชาติระหว่างการแข่งขัดนัดสุดท้ายในการแข่งขันฟุตบอลเอเชียตะวันออก (14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010)
ไก่โทเต็งโกะกับฮิโนมารุและหญิงสาว วาดเมื่อ ค.ศ. 1909
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยประเทศญี่ปุ่น
รายชื่อธงในประเทศญี่ปุ่น
ตราแผ่นดินของญี่ปุ่น
เพลงชาติญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

Japan ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ประวัติธงชาติญี่ปุ่น
แบบแผนการใช้ธง (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ธงพระอิสริยยศแห่งราชวงศ์ญี่ปุ่น (ในภาษาญี่ปุ่น)
ฮิโนมารุ: ความหมายเบื้องหลังธงชาติญี่ปุ่น (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กธงชาติของประเทศและธงของดินแดนในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจียย  จอร์แดน  จีน  ญี่ปุ่น  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซียย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจานย  อาร์มีเนีย  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
ดินแดน:  ฮ่องกง  ชัมมูและกัศมีร์  เคอร์ดิสถาน  มาเก๊า  นากอร์โน-คาราบัคย  ไต้หวัน  สาธารณรัฐตุรกีแห่งไซปรัสเหนือ  อับฮาเซีย  เซาท์ออสซีเชีย 
องค์กรกีฬา:  ซีเกมส์  อาเซียนพาราเกมส์  สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย  สหพันธ์กีฬาเฟสปิก 
(ย) อาจจัดให้อยู่ในทวีปยุโรป
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ญี่ปุ่น 
กองเรือของคูกิ โยชิตากะ [en] เมื่อ ค.ศ. 1593
กองเรือรัฐบาลโชกุนที่ประดับฮิโนมารุ เมื่อราว ค.ศ. 1634
เรือรบญี่ปุ่นอาซาฮิ มารุ [en] ของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะเมื่อ ค.ศ. 1856
ภาพอูกิโยะขบวนเรือหลวงจักรพรรดิที่โออุ มัตสึชิมะ โดยฮิโรชิเงะที่ 3 [en] (ค.ศ. 1876)
ธงชาติญี่ปุ่น (ค.ศ. 1868–1999)
ภาพถ่ายการเกณฑ์ทหารในคริสต์ทศวรรษ 1930 มีธงฮิโนมารุประดับรอบบ้านและเด็กถือธงดังกล่าว
ใบปิดโฆษณาชวนเชื่อส่งเสริมความความปรองดองระหว่างชาวญี่ปุ่น ชาวจีนฮั่น และชาวแมนจู ข้อความภาษาจีน (อ่านจากขาวไปซ้าย) ระบุว่า "ด้วยความร่วมมือของญี่ปุ่น จีน และแมนจู โลกสามารถสงบสุขได้"
การเชิญธงฮิโนมารุขึ้นเสาที่สำนักงานใหญ่สหประชาชาติในนครนิวยอร์กใน ค.ศ. 1956
พระราชบัญญัติธงชาติและเพลงชาติที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1999
ธงชาติญี่ปุ่นโบกสะบัด
แผนภาพแสดงสัดส่วนธงชาติญี่ปุ่น
ตัวอย่างการประดับธงในวันพิธีสำคัญในโอซากะเมโทร
ตัวอย่างธงโชคดีจากสงครามโลกครั้งที่สอง
ทาเกรุ โคบายาชิ [en] สวมฮาจิมากิ [en]
เบ็นโตฮิโนมารุ
ฝูงชนโบกธงถวายความเคารพพระราชวงศ์ภายหลังการสืบราชสมบัติของสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2019
แผนภาพที่แสดงใน ระเบียบหมายเลข 1 ปี 1912 (การชักธงไว้ทุกข์เพื่อสมเด็จพระจักรพรรดิ)
พิธีสำเร็จการศึกษาในฮกไกโดแสดงธงฮิโนมารุและธงจังหวัดฮกไกโด ส่วนธงสถานศึกษาแขวนไว้อยู่ด้านขวาของผู้พูด
ภาพวาดกองทหารญี่ปุ่นยึดครองฮาบารอฟสค์เมื่อ ค.ศ. 1920 ปรากฏภาพฮิโนมารุและธงอาทิตย์อุทัย (เบื้องหลัง)
ธงพระอิสริยยศแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่น
ธงชาติประดับร่วมกับธงจังหวัดโอกินาวะและอูราโซเอะ [en; ja]
ธงไปรษณีย์ญี่ปุ่นในอดีต (ค.ศ. 1872–1887)
เซตย่อย

ในคณิตศาสตร์โดยเฉพาะสาขาทฤษฎีเซต เซต A เป็น เซตย่อย หรือ สับเซต (อังกฤษ: Subset) ของเซต B หรืออาจจะบอกว่าเซต B เป็น ซูเปอร์เซต ของเซต A ถ้า A เป็นส่วนหนึ่งของ B นั่นก็คือสมาชิกทั้งหมดของเซต A จะต้องเป็นสมาชิกของเซต B ด้วย ทั้งนี้ A กับ B อาจเท่ากันก็ได้
นิยาม

ให้ A และ B เป็นเซต โดยที่สมาชิกทั้งหมดใน A เป็นสมาชิกใน B ด้วย จะได้ว่า
A เป็นเซตย่อยของ B เขียนเป็นสัญลักษณ์โดย  A\subseteq B
B เป็นซูเปอร์เซตของ A เขียนเป็นสัญลักษณ์โดย  B\supseteq A
ถ้า A เป็นเซตย่อยของ B แต่ A ไม่เท่ากับ B (เช่นมีสมาชิกอย่างน้อยหนึ่งตัวที่อยู่ใน B แต่ไม่อยู่ใน A) จะได้ว่า
A ก็ยังเป็นเซตย่อยแท้ของ B ด้วย เขียนเป็นสัญลักษณ์โดย  A\subsetneq B
B เป็นซูเปอร์เซตแท้ของ A เขียนเป็นสัญลักษณ์โดย  B\supsetneq A
เกียวดะ

| เกียวดะ 行田市 |
| --- | --- |
นคร
ศาลาว่าการนครเกียวดะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของเกียวดะในจังหวัดไซตามะ (เน้นสีชมพู)
เกียวดะที่ตั้งของเกียวดะในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 36°8′20″N 139°27′20.3″E﻿ / ﻿36.13889°N 139.455639°E﻿ / 36.13889; 139.455639
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด: ไซตามะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 67.49 ตร.กม. (26.06 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม 2021)
 • ทั้งหมด: 80,236 คน
 • ความหนาแน่น: 1,200 คน/ตร.กม. (3,100 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
สัญลักษณ์:  
– ต้นไม้: แปะก๊วย
– ดอกไม้: เบญจมาศ, บัวหลวง
โทรศัพท์: 048-556-1111
ที่อยู่: 2–5 Honmaru, Gyoda-shi, Saitama-ken 361-8601
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
เกียวดะ (ญี่ปุ่น: 行田市; โรมาจิ: Gyōda-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2020 นครแห่งนี้มีประชากรประมาณ 80,236 คน 40,482 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 1,200 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 67.49 ตารางกิโลเมตร (26.06 ตารางไมล์)
ภูมิศาสตร์

เกียวดะตั้งอยู่กึ่งกลางของจังหวัดไซตามะตอนเหนือ โดยมีแม่น้ำโทเนะเป็นเส้นกั้นอาณาเขตกับจังหวัดกุมมะ พื้นที่ของทั้งเมืองตั้งอยู่บนที่ราบตะกอนน้ำพาของแม่น้ำโทเนะและแม่น้ำอารากาวะ เกียวดะอยู่ที่ระดับความสูง 19.7 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล (ที่ศาลาว่าการนครเกียวดะ) และพื้นที่ของเมืองโดยรวมอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 20 เมตร จุดที่สูงที่สุดอยู่ที่ 36 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล (ในอุทยานโคฟุงไซตามะ)
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดไซตามะ
คาโซะ
โคโนซุ
คูมางายะ
ฮานีว
จังหวัดกุมมะ
ชิโยดะ
เมวะ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

เกียวดะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในเกียวดะคือ 14.5 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1300 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.7 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.5 °C
สถิติประชากร

จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของเกียวดะค่อนข้างคงที่ตลอด 30 ปีที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1960  | 58,164 | —     |
|  1970  | 63,582 | +9.3% |
|  1980  | 76,960 | +21.0% |
|  1990  | 87,014 | +13.1% |
|  2000  | 90,530 | +4.0% |
|  2010  | 85,801 | −5.2% |
ประวัติศาสตร์

เกียวดะมีเนินสุสานฝังศพในยุคโคฟุงจำนวนมาก และมีผู้อยู่อาศัยมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ คำว่า “ไซตามะ” เป็นชื่อสถานที่ท้องถิ่นภายในเกียวดะ และได้รับการบันทึกไว้ในเอกสารสมัยยุคนาระ ในยุคเซ็งโงกุ ปราสาทโอชิมีชื่อเสียงโด่งดังจากการทนต่อการถูกอิชิดะ มิตสึนาริปิดล้อมในปี 1590 ในยุคเอโดะภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ปราสาทแห่งนี้เป็นศูนย์กลางของแคว้นศักดินาโอชิ ซึ่งปกครองโดยสาขาของตระกูลมัตสึไดระจนถึงปี 1871 ซึ่งเป็นยุคที่เมืองปราสาทรุ่งเรืองจากการที่ตั้งอยู่บนถนนสายนากาเซ็นโด
เมืองเกียวดะจัดตั้งขึ้นในอำเภอคิตะไซตามะ จังหวัดไซตามะ โดยเป็นการจัดตั้งด้วยระบบเทศบาลสมัยใหม่เมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 ในวันที่ 1 เมษายน 1937 เกียวดะได้ผนวกหมู่บ้านข้างเคียง ได้แก่ นางาโนะ โฮชิกาวะ และโมจิดะ ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นนครเมื่อวันที่ 23 เมษายน 1949 ตั้งแต่ปี 1954–1955 อาณาเขตของนครได้ขยายเพิ่มขึ้นโดยการผนวกหมู่บ้านข้างเคียง ได้แก่ อารากิ ซูกะ คิตะคาวาฮาระ ไซตามะ โฮชิมิยะ และโออิ และในวันที่ 1 มกราคม 2006 หมู่บ้านมินามิคาวาระ (จากอำเภอคิตะไซตามะ) ก็ได้รวมเข้ากับนครเกียวดะ
การปกครอง

เกียวดะมีการปกครองรูปแบบสภา–นายกเทศมนตรี โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 20 คน นครเกียวดะเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดไซตามะจำนวน 1 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 12 ของจังหวัดไซตามะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ

เกียวดะมีเศรษฐกิจแบบผสมของเกษตรกรรมและอุตสาหกรรมการผลิตเบา โดยเฉพาะอย่างยิ่งชิ้นส่วนรถยนต์ นครเกียวดะมีสำนักงานใหญ่ของโชวะคอร์ปอเรชันตั้งอยู่ ซึ่งเป็นผู้ผลิตยานยนต์ รถจักรยานยนต์ และระบบกันสะเทือน
การศึกษา

สถาบันเทคโนโลยี (ญี่ปุ่น: ものつくり大学)
เกียวดะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลนคร ได้แก่ โรงเรียนประถม 16 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 8 แห่ง และโรงเรียนมัธยมปลายของรัฐ 1 แห่งที่ดำเนินการโดยคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดไซตามะ นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนการศึกษาพิเศษสำหรับผู้พิการอีก 1 แห่ง
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก – สายทากาซากิ
เกียวดะ
รถไฟชิจิบุ – สายหลักชิจิบุ
บูชู-อารากิ – เกียวดาชิ – ฮิงาชิ-เกียวดะ – โมจิดะ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 17
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 125
เมืองพี่น้อง

คูวานะ จังหวัดมิเอะ ประเทศญี่ปุ่น
ชิรากาวะ จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น > สถานที่ทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญ

อุทยานโคฟุงไซตามะ (ญี่ปุ่น: さきたま古墳公園) เป็นอุทยานประวัติศาสตร์ขนาด 300,000 ตารางเมตร (3,229,173 ตารางฟุต) ที่เต็มไปด้วยเนินสุสานโบราณขนาดใหญ่ รวมถึงมารูฮากายามะโคฟุง ซึ่งเป็นเนินสุสานทรงกลมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น ที่โชกุนยามะโคฟุง เนินฝังศพรูปกุญแจยาว 91 เมตร (299 ฟุต) ซึ่งมีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ส่วนหัวและโค้งมนที่ส่วนท้าย มีห้องจัดแสดงภายในซึ่งเป็นกระท่อมหิน และมีวัตถุโบราณที่ขุดค้นขึ้นซึ่งได้รับการบูรณะให้อยู่ในสภาพดั้งเดิมในศตวรรษที่ 5 ถึง 7
อุทยานบัวโบราณ (ญี่ปุ่น: 古代蓮の里; โรมาจิ: Kodai hasu no sato) เป็นบัวที่เติบโตจากเมล็ดพันธุ์ที่มีมาตั้งแต่ 1,400 ถึง 3,000 ปีก่อน ซึ่งถูกพบโดยบังเอิญระหว่างการขุดเพื่อสร้างสถานที่กำจัดขยะ หลังจากผ่านไปไม่กี่พันปีของระยะพักตัว เมล็ดพันธุ์เหล่านั้นก็ได้งอกขึ้นมา ดอกสีชมพูขนาดใหญ่จะบานในช่วงเช้าเป็นเวลาประมาณหนึ่งเดือนตั้งแต่กลางเดือนกรกฎาคมหลังจากหมดฤดูฝนนอกจากนี้ยังมีเกียวดะทาวเวอร์ความสูง 59 เมตรที่คุณสามารถชมศิลปะนาข้าวและอื่นๆ อีกมากมาย
ปราสาทโอชิ (ญี่ปุ่น: 忍城御三階櫓; โรมาจิ: Oshi-jo Gosankai Yagura) เป็นปราสาทที่บูรณะเมื่อปี 1988 ไดเมียวนาริตะ อากิยาซุ ได้สร้างปราสาทโอชิขึ้นในช่วงใกล้ปลายศตวรรษที่ 15 โดยใช้คันดินธรรมชาติตามบึงและแม่น้ำที่อยู่โดยรอบ ซึ่งถือว่ามีความเหนียวแน่น เมื่อกองทัพของอิชิดะ มิตสึนาริ จำนวน 20,000 คนเข้าโจมตีในปี 1590 ตัวปราสาทก็ไม่ได้พังลงมา แม้ว่าจะถูกน้ำท่วมจากแม่น้ำที่อยู่ใกล้เคียง ซึ่งทำให้ลือกันว่าปราสาทนั้นลอยอยู่บนน้ำ ป้อมปราการที่มีอยู่ได้รับการบูรณะในปี 1988 และบริเวณปราสาทยังเป็นที่ตั้งของศาลเจ้าโอชิโทโชกู
สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น > วัฒนธรรม

(เซริฟราย)
จากเกียวดะ
เซริฟูไร (เซริฟราย) เป็นอาหารท้องถิ่นที่ประกอบด้วยเต้าหู้ทอด แครอท หัวหอม และมันฝรั่ง โดยมีร้านค้ามากมายที่ขายอยู่ทั่วเมือง โดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อน
เกียวดะยังเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องการทำถุงเท้าทาบิแบบดั้งเดิมที่สวมใส่กับชุดกิโมโน เกียวดะยังคงเป็นแหล่งทำทาบิจำนวนครึ่งหนึ่งของที่ผลิตในญี่ปุ่น[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ปราสาทโอชิ
มารูฮากายามะโคฟุง
อุทยานบัวโบราณและเกียวดะทาวเวอร์
พรินซ์

| พรินซ์ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: พรินซ์ โรเจอร์ส เนลสัน (1958-2016)
เกิด: 7 มิถุนายน ค.ศ. 1958(1958-06-07) มินนีแอโพลิส, มินนิโซตา, สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: เมษายน 21, 2016(2016-04-21) (57 ปี) Chanhassen, มินนิโซตา, สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: ป็อป, ร็อก, ฟังก์, อาร์แอนด์บี
อาชีพ: นักร้อง-นักแต่งเพลง, นักดนตรี, โปรดิวเซอร์เพลง, นักแสดง
ช่วงปี: 1976–2016
ค่ายเพลง: NPG, Columbia, Universal, Arista, Paisley Park, Warner Bros.
นักดนตรี
พรินซ์ โรเจอร์ส เนลสัน (อังกฤษ: Prince Rogers Nelson) (7 มิถุนายน ค.ศ. 1958 - 21 เมษายน ค.ศ. 2016) เป็นนักร้องชาวอเมริกัน นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์เพลงและนักแสดง  พรินซ์เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายสำหรับผสมผสานผลงาน การแสดงบนเวทีที่มีสีสันและช่วงเสียงร้องที่สูง เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้บุกเบิกเสียงร้องแบบ “Minneapolis sound”  ผลงานของเขามีความหลากหลายทั้ง ฟังก์ ร็อค อาร์แอนบี โซล ไซคีเดลิค และป็อป
ผลงานในช่วงแรกของเขาจะเป็นเพลง อาร์แอนด์บี โซลและฟังก์ ต่อมาเขาผสมผสานแนวเพลงอื่นเข้ามาด้วยไม่ว่าจะเป็น ป็อป, ร็อก, แจ๊ส, นิวเวฟ, ไซเคเดเลีย และฮิปฮอป เขาได้รับอิทธิพลด้านดนตรีจาก สลาย สโตน, ไมล์ส เดวิส, จิมมี เฮนดริกซ์, โจนี มิตเชลล์, เจมส์ บราวน์, พาร์ไลเมนต์-ฟังก์คาเดลิก และคาร์ลอส ซานตานา เอกลักษณ์อันเด่นชัดของผลงานเขาในช่วงต้นถึงกลางทศวรรษ 1980 เช่น การใช้ดรัมแมชชีนเรียบเรียงเพลงแบบเสียงเครื่องจักรโปร่ง ๆ และการใช้ท่อนริฟฟ์เครื่องสังเคราะห์เสียง ในลักษณะดนตรีอาร์แอนด์บี, ฟังก์ และดนตรีโซล ที่เรียกว่า "ดนตรีมินนิเอโพลิส"
พรินซ์มียอดขายมากกว่า 100 ล้านชุด ทำให้เขาถือเป็นหนึ่งในศิลปินที่มียอดขายสูงสุดตลอดกาล ด้วยผลงานมากมาย มีเพลงกว่า 100 เพลง ทั้งที่เขาร้องเองและของศิลปินอื่น เขาได้รับรางวัลแกรมมี่มาแล้ว 7 ครั้ง, 1 รางวัลลูกโลกทองคำและ 1 รางวัลออสการ์ เขายังมีชื่ออยู่ในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม ในปี 2004  นิตยสารโรลลิงสโตน จัดอันดับพรินซ์อยู่ที่อันดับ 28 ใน 100 อันดับของศิลปินที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
พริ้นเสียชีวิตวันที่ 21 เมษายน ค.ศ 2016 ที่บ้าน/สตูดิโอ Paisley Park ในรัฐมินนีโซต สหรัฐอเมริกา หลังจากเกิดโรคคล้ายไข้หวัดใหญ่ อายุ 57 ปี
ชีวิตช่วงแรก

พรินซ์ โรเจอร์ส เนลสัน เกิดเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1958 ที่เมืองมินนีแอโพลิส เป็นบุตรชายครอบครัวชาวแอฟริกัน-อเมริกัน มารดาชื่อ แมตตี เดลลา (1933–2002) และบิดาชื่อ จอห์น ลูอิส เนลสัน (1916–2001) และตระกูลครอบครัวของเขาอยู่ในใจกลางรัฐลุยเซียนา ปูย่าตายายทั้งสี่ของเขามาจากรัฐดังกล่าวนี้ บิดาของพรินซ์เป็นนักเปียโน และนักประพันธ์เพลง ส่วนมารดาของพรินซ์เป็นนักร้องแนวเพลงแจ๊ส พรินซ์ถูกตั้งชื่อหลังจากที่พ่อของเขาชมการแสดงเวทีชื่อว่า พรินซ์ โรเจอร์ส ซึ่งมาจากกลุ่มดนตรีแจ๊สที่แสดงโชว์ที่มีชื่อว่า พรินซ์ โรเจอร์ส ทรีโอ ในการสัมภาษณ์กับรายการ A Current Affair ในปี ค.ศ. 1991 พ่อของเขาพูดว่า "ผมตั้งชื่อลูกชายของฉันปริ๊นซ์เพราะผมต้องการให้ลูกชายได้ทำทุกสิ่ง ทุกอย่างที่ผมเคยใฝ่ฝันอยากจะทำ" ชื่อเล่นของพรินซ์ในตอนเด็กว่าสกิปเปอร์ พรินซ์ได้กล่าวว่าเขา "เกิดเป็นโรคลมชัก" และ "เคยมีอาการชัก" เมื่อตอนเขายังหนุ่ม
น้องสาวของพรินซ์ชื่อว่า Tika Evene โดยพี่น้องทั้งสองพัฒนาความสนใจในเพลงนี้ และได้รับการสนับสนุนจากพ่อของพวกเขา โดยพรินซ์ได้แต่งเพลงครั้งแรกชื่อ "Funk Machine" และเล่นเปียโนโดยพ่อของเขาเมื่อตอนอายุได้ 7 ปี ตอนพรินซ์อายุ 10 ปี ครอบครัวของเขาไดเแยกทางจากกัน ต่อมาพรินซ์ได้เปลี่ยนบ้านซ้ำแล้วซ้ำอีก บางครั้งก็อาศัยอยู่กับพ่อของเขา และบางครั้งกับแม่และพ่อเลี้ยงของเขา จากนั้นเขาก็ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านของเพื่อนบ้านที่ชื่อ แอนเดอร์สัน และเพื่อนของลูกชายพวกเขา อังเดร แอนเดอร์สัน ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นที่รู้จักในนาม André Cymone
พรินซ์ ได้เข้าศึกษาที่เมืองมินนีแอโพลิส ในโรงเรียนมัธยมไบรอันท์จูเนียร์ และโรงเรียนมัธยมเซ็นทรัล ซึ่งเป็นที่เขาเล่น ฟุตบอล ,บาสเกตบอล และเบสบอล เขาเล่นในทีมบาสเกตบอลเซ็นทรัลจูเนียร์ ต่อมาพรินซ์ได้พบกับจิมมี แจม ในปี ค.ศ. 1973 ที่โรงเรียน และสร้างความประทับใจให้เขาในช่วงชั้นเรียนดนตรีที่มีความสามารถทางดนตรีอย่างหลากหลายของเครื่องดนตรีของเขา
ในอาชีพของเขา > 1975–84: จุดเริ่มต้นและความก้าวหน้า

ในปี ค.ศ. 1974 เปเป้ วิลลี่ สามีของลูกพี่ลูกน้องพรินซ์ อดีตสมาชิกวง 94 East พร้อมกับมาร์ซี่ อิงโวลด์สเตด และคริสตี้ เลเซ็นเบอร์รี่ วิลลี่ได้จ้าง André Cymone และพรินซ์มาบันทึกเสียงเพลงพร้อมกับวง 94 East วิลลี่ได้แต่งเพลง และพรินซ์เล่นกีต้าร์ในเพลง พรินซ์ยังได้แต่งเพลงร่วมกับวิลลี่ให้กับวง 94 East "Just Another Sucker"
ในปี ค.ศ. 1976 พรินซ์ได้ทำเทปเดโมที่มีโปรดิวเซอร์ คริส มูนใน Moon's Minneapolis studio โดยไม่สามารถที่จะบันทึกเสียงได้อย่างถูกต้อง มูนได้ซื้อเทปมาจาก โอเว่น ฮัสเน่ย์ นักธุรกิจในมินนีแอโพลิส ฮัสเน่ย์ ได้ลงนามกับพรินซ์ ตอนเขาอายุ 17 ปี ในการทำสัญญาจัดการ และช่วยเหลือพรินซ์ในการทำเดโมบันทึกเสียงที่ Sound 80 Studios ในเมืองมินนีแอโพลิส ที่มีโปรดิวเซอร์-เอ็นจิเนีย David Z เดโมบันทึกเสียง พร้อมกับชุดสื่อที่ผลิตที่ Husney's ad agency ได้รับความสนใจจากค่ายเพลงหลายค่ายรวมทั้งค่ายวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์ ,เอแอนด์เอ็มเรเคิดส์ และโคลัมเบียเรเคิดส์