ไวต์สตาร์ไลน์
ขยายธุรกิจ > ทูโทนิกและมาเจสติก

ในช่วง 12 ปีต่อมา ไวต์สตาร์ได้มุ่งความสนใจไปที่เรื่องอื่น ๆ ในธุรกิจ โดยขยายบริการด้วยการเปิดตัวเรือบรรทุกสินค้าและปศุสัตว์หลายลำในเส้นทางแอตแลนติกเหนือรวมถึงจัดตั้งบริการขนส่งผู้โดยสารและสินค้าขนาดเล็กแต่ทำกำไรได้ดีไปยังนิวซีแลนด์ อย่างไรก็ตาม ภายใน ค.ศ. 1887 บริแทนนิกกับเจอร์แมนิกรวมถึงเรือชั้นโอเชียนิกที่เหลืออีกสี่ลำมีอายุมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัดและถูกเรือรุ่นใหม่กว่าที่คู่แข่งของไวต์สตาร์นำมาให้บริการแซงหน้าในด้านความเร็วและความสะดวกสบาย โดยเฉพาะซิตีออฟนิวยอร์ก (City of New York) และซิตีออฟแพริส (City of Paris) เพื่อพยายามเอาชนะคู่แข่ง ไวต์สตาร์เริ่มวางแผนนำเรือใหม่สองลำเข้าประจำการซึ่งจะพิสูจน์ได้ว่ามีการออกแบบที่เป็นนวัตกรรมล้ำสมัยอย่างยิ่งสำหรับสมัยนั้น นั่นคือทูโทนิก (Teutonic) และมาเจสติก (Majestic) เพื่อสร้างเรือใหม่เหล่านี้ ทอมัส อิสเมย์ได้ทำข้อตกลงกับรัฐบาลอังกฤษโดยแลกกับการสนับสนุนทางการเงินจากรัฐบาลอังกฤษ เรือใหม่ทั้งสองลำจะถูกออกแบบไม่เพียงแต่เป็นเรือโดยสารเท่านั้น แต่ยังเป็นเรือลาดตระเวนพาณิชย์ติดอาวุธซึ่งราชนาวีสามารถเกณฑ์ไปใช้ได้ในยามสงคราม เรือใหม่เหล่านี้ซึ่งมีความยาว 565 ฟุต (172 เมตร) กว้าง 57 ฟุต (17 เมตร) และระวางบรรทุกรวมเกือบ 10,000 ตัน จะมีขนาดใหญ่เกือบสองเท่าของบริแทนนิกและเจอร์แมนิก นอกจากนี้ เนื่องจากการตกลงกับรัฐบาลอังกฤษ  ทูโทนิกและมาเจสติกจึงเป็นเรือของไวต์สตาร์ไลน์ลำแรกที่ถูกสร้างด้วยใบจักรแบบเกลียวคู่ ขับเคลื่อนด้วยเครื่องจักรไอน้ำแบบสามช่วงขยายที่สามารถทำให้เรือแล่นได้ด้วยความเร็วสูงสุด 19 นอต (35 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 22 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ทูโทนิกและมาเจสติกถูกออกแบบให้มีที่พักสำหรับผู้โดยสาร 1,490 คน แบ่งเป็นสามชั้น กระจายอยู่บนสี่ดาดฟ้า ซึ่งมีชื่อว่า "พรอเมอนาด", "อัปเปอร์", "ซาลูน" และ "เมน" โดยรองรับผู้โดยสารชั้นหนึ่ง 300 คน, ชั้นสอง 190 คน และชั้นสาม 1,000 คน ที่พักสำหรับผู้โดยสารนั้นขึ้นอยู่กับระดับความสะดวกสบายในส่วนต่าง ๆ ของเรือ ผู้ที่อยู่ใกล้แกนกลางของการเคลื่อนที่ของเรือจะรู้สึกไม่สบายตัวน้อยมากหรือไม่รู้สึกเลยในทะเลที่คลื่นลมแรง อย่างไรก็ตาม ผู้ที่พักอยู่ใกล้หัวเรือและท้ายเรือจะต้องเผชิญกับการกระเพื่อม คลื่น และการเคลื่อนที่ทุกรูปแบบนอกเหนือจากเสียงดังของเครื่องยนต์ในชั้นประหยัด ที่พักชั้นหนึ่งตั้งอยู่บริเวณกลางลำเรือบนดาดฟ้าทั้งสี่ชั้น โดยที่พักชั้นสองตั้งอยู่ทางท้ายของที่พักชั้นหนึ่งบนดาดฟ้าสามชั้นบนสุดของทูโทนิก และบนดาดฟ้าทั้งสี่ชั้นของมาเจสติก ส่วนที่พักชั้นสามตั้งอยู่บริเวณส่วนหัวและท้ายสุดของเรือบนดาดฟ้าซาลูนและดาดฟ้าเมน
การพัฒนาที่โดดเด่นอย่างหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับการเปิดตัวเรือใหม่สองลำนี้คือพวกมันเป็นเรือของไวต์สตาร์ลำแรกที่นำระบบผู้โดยสารสามชั้นมาใช้ ก่อนหน้านี้ ไวต์สตาร์พยายามเล็กน้อยที่จะเข้าสู่ตลาดผู้โดยสารชั้นสองในเส้นทางแอตแลนติกเหนือโดยการเพิ่มพื้นที่จำกัดสำหรับผู้โดยสารชั้นสองในเรือรุ่นเก่าของพวกเขา พื้นที่สำหรับชั้นสองถูกเพิ่มเข้าไปในเอเดรียติกใน ค.ศ. 1884, เคลติกใน ค.ศ. 1887 และรีพับลิกใน ค.ศ. 1888 โดยมักใช้พื้นที่หนึ่งหรือสองห้องที่เดิมเป็นที่นอนสำหรับชั้นประหยัด
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1887 มีการวางกระดูกงูของทูโทนิกที่ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ขณะที่การสร้างเรือมาเจสติกเริ่มขึ้นในเดือนกันยายนปีถัดมา การสร้างเรือทั้งสองลำดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง โดยมีระยะเวลาระหว่างการปล่อยลงน้ำแต่ละลำประมาณ 6 เดือน ทูโทนิกถูกปล่อยน้ำในเดือนมกราคม ค.ศ. 1889 และออกเดินทางเที่ยวแรกไปยังนิวยอร์กในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน ขณะที่มาเจสติกถูกปล่อยลงน้ำในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1889 และเริ่มให้บริการในเดือนเมษายน ค.ศ. 1890 ก่อนเริ่มให้บริการ ทูโทนิกได้ปรากฏตัวอย่างโดดเด่นในงานสวนสนามราชนาวีประจำปี ค.ศ. 1889 ที่สปิตเฮด ถึงแม้จะไม่สามารถเข้าร่วมงานอย่างเป็นทางการได้เนื่องจากติดตารางเวลา แต่เรือก็ได้จอดเทียบท่าอยู่ชั่วคราวท่ามกลางเรือสินค้าจำนวนมากที่รอการตรวจโดยมีปืนใหญ่ติดตั้งอยู่ 4 กระบอก ในช่วงเวลานั้น เจ้าชายแห่งเวลส์ และจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 ได้เสด็จเยี่ยมชม มีข่าวลือว่าจักรพรรดิทรงประทับใจในสิ่งที่ได้เห็น และได้กล่าวกับผู้ร่วมคณะว่า "เราจะต้องมีสิ่งนี้สักอย่างหนึ่ง!" เรือทั้งสองลำนี้จะกลายเป็นเรือลำสุดท้ายของไวต์สตาร์ที่ทำลายสถิติความเร็ว เนื่องจากทั้งคู่ต่างคว้าบลูริบบันด์ได้ภายในระยะเวลาสองสัปดาห์ในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1891 มาเจสติกทำลายสถิติการเดินทางไปตะวันตกในวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1891 โดยถึงนิวยอร์กภายในเวลา 5 วัน 18 ชั่วโมง และ 8 นาที ด้วยความเร็วเฉลี่ย 20.1 นอต (37.2 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 23.1 ไมล์ต่อชั่วโมง) ทูโทนิกได้ทำลายสถิติเดิม โดยเดินทางถึงนิวยอร์กเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม และทำเวลาได้เร็วกว่าสถิติเดิม 1 ชั่วโมง 37 นาที ด้วยความเร็วเฉลี่ย 20.35 นอต (37.69 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 23.42 ไมล์ต่อชั่วโมง)
เมื่อมีการนำทูโทนิกและมาเจสติกเข้ามาประจำการ ไวต์สตาร์จึงได้ทยอยปลดระวางเรือลำเก่าบางส่วน เพื่อเปิดทางให้แก่เรือใหม่ ก่อนเรือทั้งสองลำจะแล้วเสร็จ บอลติกและรีพับลิกได้ถูกขายให้แก่บริษัทฮอลแลนด์อเมริกาไลน์ (Holland America Line) และเปลี่ยนชื่อเป็นฟีนดามและมาสดามตามลำดับ หลังจากนั้นจึงนำไปให้บริการบนเส้นทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกสายหลักของบริษัทระหว่างรอตเทอร์ดามและนิวยอร์ก ฟีนดามจมลงกลางทะเลโดยไม่มีผู้เสียชีวิตหลังจากชนกับวัตถุใต้น้ำในปี ค.ศ. 1898 ขณะที่มัสดามถูกขายต่อในปี ค.ศ. 1902 ให้แก่บริษัทลาเวโลเชนาวิกาซิโอเนอิตาเลียนา (La Veloce Navigazione Italiana) และเปลี่ยนชื่อเป็นซิตตาดีนาโปลี (Citta di Napoli) จากนั้นก็ถูกนำไปใช้เป็นเรือขนส่งผู้อพยพเป็นเวลา 8 ปีก่อนจะถูกทำลายที่เจโนวาในปี ค.ศ. 1910 ในปี ค.ศ. 1893 เมื่อทูโทนิกและมาเจสติกสร้างชื่อเสียงบนเส้นทางแอตแลนติกเหนือแล้ว ไวต์สตาร์ก็ได้ขายเรือเซลติกให้แก่บริษัททิงวัลลาไลน์ (Thingvalla Line) ของเดนมาร์ก ซึ่งได้เปลี่ยนชื่อเรือเป็นอเมริกา และพยายามนำเรือลำนี้ไปใช้ในการขนส่งผู้อพยพจากโคเปนเฮเกนไปยังนิวยอร์ก อย่างไรก็ดี เรือลำนี้กลับสร้างผลกำไรให้กับบริษัทไม่ได้ และในที่สุดก็ถูกขายเพื่อทำลายที่แบร็สต์ในปี ค.ศ. 1898