stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรวัช กลิ่นเกษร
การรับราชการตำรวจ

พล.ต.ท. เรวัช เริ่มต้นรับราชการเป็นเสมียนที่จังหวัดชัยนาท ก่อนขยับขึ้นมาเป็นปลัดอำเภอ และตัดสินใจสมัครเป็นตำรวจ เพราะเป็นความชอบส่วนตัว กระทั่งได้รับโปรดเกล้าฯ พระราชทานยศ ร้อยตำรวจตรี เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2522 รุ่นเดียวกับ
พล.ต.อ. พงศพัศ พงษ์เจริญ อดีตรองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ
พล.ต.อ. วินัย ทองสอง อดีตรองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ
พล.ต.ท. อำนวย นิ่มมะโน อดีตรองผู้บัญชาการตำรวจนครบาล และอดีตผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 1
พล.ต.ท. พิสัณห์ จุลดิลก สมาชิกวุฒิสภา และอดีตเลขาธิการสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
พล.ต.ต. วิสุทธิ์ วานิชบุตร อดีตรองผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 9
พล.ต.ท. เทศา ศิริวาโท อดีตผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 8
กระทั่งได้เลื่อนยศเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาตามลำดับจนกระทั่งได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง ผู้บัญชาการตำรวจปราบปรามยาเสพติด เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2557 สืบต่อจาก พล.ต.ท. สุรพล ทวนทอง ที่ขยับขึ้นไปดำรงตำแหน่งจเรตำรวจ พร้อมกับรับพระราชทานยศพลตำรวจโท ก่อนจะเกษียณอายุราชการในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2559
โดยในระหว่างรับราชการได้สร้างผลงานไว้มากมาย เช่น คลี่คลายคดีฆาตกรรมศยามล จนได้รับฉายา มือปราบศยามล แต่ระหว่างที่ไปรับราชการอยู่ที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี และมียศร้อยตำรวจเอก เกิดไปมีเรื่องจนโดนสั่งย้ายห้ามเข้าลพบุรี และสระบุรี
ต่อมาในวันที่ 15 มิถุนายน 2566 ได้มีคำสั่งสำนักนายกรัฐมนตรี แต่งตั้งพล.ต.ท. เรวัชเป็นกรรมการพิจารณาเรื่องร้องเรียนตำรวจ แทนพล.ต.อ. ปัญญา มาเม่น ที่ลาออกไป พล.ต.ท. เรวัช กลิ่นเกษร ติดยศ “นายพล” ขึ้นเป็นผู้บังคับการตำรวจภูธรจังหวัดกาญจนบุรีเมื่อปี 2550 โดยขยับมาจากตำแหน่ง รองผู้บังคับการศูนย์สืบสวนตำรวจภูธรภาค 7 แล้วย้ายเป็นผู้บังคับการประจำสำนักงานจเรตำรวจ เป็นรองผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 7 รองจเรตำรวจ รักษาการผู้บัญชาการตำรวจสันติบาล และนั่งเก้าอี้ผู้บัญชาการตำรวจปราบปรามยาเสพติด กระทั่งเกษียณอายุราชการในปี 2559
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2553 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2555 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2560 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
อีทอปส์

ความแตกต่างระหว่างเส้นทางบินที่สั้นกว่าซึ่งบินตามมาตรฐานอีท็อปส์ (เส้นสีเขียวทึบ) และเส้นทางบินสำหรับอากาศยานที่ไม่ใช้อีท็อปส์ (เส้นประสีน้ำเงิน) โดยที่เส้นสีน้ำเงินนั้นมีลักษณะโค้งงอเพราะต้องทำการบินภายในระยะหนึ่ง ๆ จากสนามบินสำรอง
มาตรฐานประสิทธิภาพการทำงานอากาศยานสองเครื่องยนต์แบบขยายระยะ (อังกฤษ: Extended-range Twin-engine Operations Performance Standards) ย่อว่า อีทอปส์ (อังกฤษ: ETOPS, ออกเสียง: /iːˈtɒps/) เป็นมาตรฐานความปลอดภัยที่บังคับใช้โดยองค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ (ไอซีเอโอ) สำหรับการดำเนินการของอากาศยานสองเครื่องยนต์ อีทอปส์เป็นการรับรองความสามารถในการทำการบินด้วยเครื่องยนต์เครื่องเดียวจนถึงสนามบินสำรองได้อย่างปลอดภัย ซึ่งอาจทำการบินด้วยความเร็วและ/หรือความสูงที่ลดลง แต่โดยปกติแล้วจะใช้กับเที่ยวบินเหนือผืนน้ำหรือดินแดนห่างไกล ซึ่งเป็นเส้นทางที่เคยจำกัดเฉพาะอากาศยานสามและสี่เครื่องยนต์
ประวัติ

ในปี 1936 สำนักงานการบินพาณิชย์ของสหรัฐ ซึ่งต่อมาเป็นองค์การบริหารการบินแห่งชาติ ได้จำกัดการทำการบินเชิงพาณิชย์ภายในน่านฟ้าสหรัฐให้เหลือเพียง 100 mi (160 km) ไมล์จากสนามบินที่เหมาะสม สำหรับอากาศยานหลายรุ่นในยุคนั้นหมายความว่าจะสามารถทำการบินโดยใช้เครื่องยนต์เดียวได้นานประมาณ 60 นาที
ในปี 1953 เมื่อเครื่องยนต์อากาศยานมีความน่าเชื่อถือและประสิทธิภาพดีขึ้น ทางการสหรัฐจึงได้เริ่มบังคับใช้ "กฎ 60 นาที" โดยจำกัดอากาศยานสองเครื่องยนต์ให้อยู่ทำการบินในพื้นที่จากจุดสามารถเปลี่ยนเส้นทางลงจอดได้เป็นเวลา 60 นาที (ด้วยความเร็วเดินทางของเครื่องยนต์เดียว) แต่ก็มีความยืดหยุ่นเพิ่มเติมนอกเหนือจากขีดจำกัดนี้ซึ่งต้องได้รับการอนุมัติเป็นพิเศษ ในขณะเดียวกันองค์กรการบินพลเรือนระหว่างประเทศได้แนะนำให้อากาศยานทุกลำมีเวลาเปลี่ยนเส้นทาง 90 นาที ซึ่งหน่วยงานกำกับดูแลและสายการบินนอกสหรัฐอเมริกา หลายแห่งนำไปใช้
ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1950 แพนแอมได้นำเครื่องบินคอนแวร์ 240 สองเครื่องยนต์บินข้ามทะเลแคริบเบียนจากบาร์รังกิยา ประเทศโคลอมเบีย ไปยังเมืองคิงส์ตัน ประเทศจาเมกา ต่อมาอาเบนซาได้นำเครื่องบินคอนแวร์ 340 บินจากมาราไกโบ ประเทศเวเนซุเอลา ไปยังอ่าวมอนเตโก ประเทศจาเมกา เคแอลเอ็มได้นำเครื่องบินดักลาส ดีซี-3 บินจากเมือกูราเซา ไปยังซิวดัดทรูอิลโย และนำเครื่องบินคอนแวร์บินจากอารูบาไปยังคิงส์ตัน พร้อมกันนั้นเดลตาแอร์ไลน์ให้บริการเที่ยวบินตรงจากนิวออร์ลีนส์สู่อาบานาด้วยเครื่องบินคอนแวร์ 340 และเที่ยวบินจากอาบานาสู่อ่าวมอนเตโก และเส้นทาง อาวานา–ปอร์โตแปรงซ์–ซิวดัดทรูอิลโล–ซานฮวน ในปี 1948–1952 นิวซีแลนด์แนชนัลแอร์เวย์คอปอเรชันให้บริการเที่ยวบินควายาว 5 1/2 ชั่วโมงจากอาเปียในซามัวตะวันออกสู่ไอตูตากิ ด้วยเครื่องบินดีซี-3 เที่ยวบินนี้บินทำการบินโดยมีช่วงที่ไม่มีสนามบินใด ๆ ตั้งอยู่ใกล้เคียงเป็นระยะทางถึง 685 ไมล์ทะเล ในปี 1963 โพลินีเชียนแอร์เวย์ก็เริ่มให้บริการเที่ยวบินจากอาเปียสู่ไอตูตากิด้วยเครื่องบินเพอร์ซิวาล พรินซ์  และต่อมาในปี 1964 สายการบินก็ให้บริการเที่ยวบินระหว่างฟาเลโอโลและไอตูตากิด้วยเครื่องบินดีซี-3 เป็นระยะทางฃ 768 ไมล์ทะเล (1,422 กิโลเมตร; 884 ไมล์) รายงานจากโอเอจีประจำเดือนมกราคม ค.ศ. 1979 รายงานว่าเครื่องบินฮ็อคเกอร์ ซิดเดลีย์ เอชเอส 748 ของโพลีนีเชียแอร์ไลน์ซึ่งทำการบินในเที่ยวบินจากนีอูเอไปยังราโรตองกา ทำการบินผ่านพื้นที่ไม่ที่มีสนามบินใกล้เคียงถึง 585 nmi (1,083 km; 673 mi)
ในปี 2017 ไอซีเอโอได้ประกาศมาตรฐานและแนวทางปฏิบัติที่แนะนำสำหรับอีทอปส์ และขอบเขตมาตรฐานอีทอปส์ได้ขยายไปถึงอากาศยานสี่เครื่องยนต์ เช่น โบอิง 747-8
ประวัติ > อากาศยานไอพ่นรุ่นแรก

แม้ว่าเครื่องยนต์ไอพ่นรุ่นแรกๆ จะมีความน่าเชื่อถือไม่มากนัก แต่การใช้เครื่องยนต์รุ่นหลังๆ อย่างแพร่หลาย เช่น แพรตแอนด์วิทนีย์ เจที8ดี (เช่นบนแมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-9 และโบอิง 737) ทำให้เกิดความก้าวหน้าครั้งสำคัญในด้านความน่าเชื่อถือและความปลอดภัย เมื่อมีการพัฒนาเครื่องยนต์ไอพ่นที่สามารสร้างกำลังได้มากกว่าเครื่องยนต์ลูกสูบ อากาศยานขนาดใหญ่ซึ่งเดิมต้องใช้เครื่องยนต์ลูกสูบสี่เครื่องสามารถใช้เครื่องยนต์ไอพ่นได้เพียงสองเครื่องเท่านั้น
ในช่วงปลายทศวรรษ 1960 เครื่องบินโดยสารขนาดใหญ่ส่วนใหญ่ใช้เครื่องยนต์ไอพ่น ทำให้เครื่องยนต์ลูกสูบมีบทบาทสำคัญในเที่ยวบินขนส่งสินค้า เช่น เครื่องยนต์เจที8ดีซึ่งใช้ขับเคลื่อนเครื่องบินโบอิง 727 ที่มีสามเครื่องยนต์ เพิ่มความน่าเชื่อถือ กฎ 60 นาทีจึงถูกยกเลิกในปี 1964 สำหรับอากาศยานสามเครื่องยนต์ ซึ่งเปิดทางให้เกิดการพัฒนาเครื่องบินลำตัวกว้างแบบสามเครื่องยนต์ข้ามทวีป เช่น ล็อกฮีด แอล-1011 ไตรสตาร์และแมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-10 โดย ณ เวลานั้น มีเพียงอากาศยานไอพ่สองเครื่องยนต์เท่านั้นที่ถูกจำกัดด้วยกฎ 60 นาที อากาศยานสามและสี่เครื่องยนต์ครองตลาดเที่ยวบินระยะไกลระหว่างประเทศจนถึงช่วงปลายทศวรรษ 1980
ประวัติ > มาตรฐานอีทอปส์ในช่วงแรก

แอร์บัส เอ300 ซึ่งเป็นอากาศยานไอพ่นลำตัวกว้างลำแรกของโลก ได้ทำการบินเหนือมหาสมุทรแอตแลนติก อ่าวเบงกอล และมหาสมุทรอินเดียภายใต้กฎ 90 นาทีของไอซีเอโอตั้งแต่ปี 1976
การรับรอง

การรับรองอีทอปส์มีหลายระดับ โดยแต่ละระดับจะอนุญาตให้อากาศยานทำการบินในเส้นทางที่มีระยะเวลาบินด้วยเครื่องยนต์เดียวจากสนามบินสำรองที่เหมาะสมที่ใกล้ที่สุดเป็นระยะเวลาหนึ่ง ตัวอย่างเช่น หากอากาศยานลำหนึ่งได้รับการรับรองอีทอปส์เป็นเวลา 180 นาที อากาศยานจะได้รับอนุญาตให้บินในเส้นทางใดก็ได้ที่มีระยะเวลาบินไปยังสนามบินสำรองที่เหมาะสมที่ใกล้ที่สุดด้วยเครื่องยนต์เดียวไม่เกิน 180 นาที
การรับรองอีทอปส์จะขึ้นอยู่กับสมรรถนะการทำงานของอากาศยานรุ่นนั้นๆ โดยในปัจจุบันมีการรับรองมาตรฐานอีทอปส์ดังนี้:
ETOPS-75
ETOPS-90
ETOPS-120/138
ETOPS-180/207
ETOPS-240
ETOPS-270
ETOPS-330
ETOPS-370
แอร์บัส เอ300บี4 เป็นอากาศยานที่ได้รับมาตรฐานอีทอปส์รุ่นแรกในปี 1977
อำเภอวังวิเศษ

| อำเภอวังวิเศษ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Wang Wiset
คำขวัญ: พระดีหลวงพ่อปลอด สุดยอดมโนราห์  ป่าใหญ่ต้นน้ำ งามร้อยชั้นพันวัง  จักสานดังกาบกล้วย ทัศนียภาพสวย
แผนที่จังหวัดตรัง เน้นอำเภอวังวิเศษ
พิกัด: 7°44′6″N 99°23′36″E﻿ / ﻿7.73500°N 99.39333°E﻿ / 7.73500; 99.39333
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ตรัง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 477.125 ตร.กม. (184.219 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 43,420 คน
 • ความหนาแน่น: 91.00 คน/ตร.กม. (235.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 92220, 92000 (เฉพาะตำบลท่าสะบ้า)
รหัสภูมิศาสตร์: 9207
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอวังวิเศษ เลขที่ 197  หมู่ที่ 7 ตำบลวังมะปรางเหนือ อำเภอวังวิเศษ จังหวัดตรัง 92220
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
วังวิเศษ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตรัง และเมื่อมองจากแผนที่จะเป็นลักษณะคล้าย ๆ รูปไดโนเสาร์คอยาว ไม่มีขา เป็นอีกอำเภอหนึ่งที่มีน้ำตกที่งดงาม และมีอาหารน่ารับประทาน มีสถานที่สำคัญหลายๆที่
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอวังวิเศษตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอคลองท่อม อำเภอลำทับ (จังหวัดกระบี่) และอำเภอบางขัน (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอห้วยยอด
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองตรังและอำเภอสิเกา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสิเกา
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอวังวิเศษแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 68 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) | แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | เขาวิเศษ | Khao Wiset | 21 | 12,536 |   |
| 2. | วังมะปราง | Wang Maprang | 11 | 5,778 |   |
| 3. | อ่าวตง | Ao Tong | 15 | 11,019 |   |
| 4. | ท่าสะบ้า | Tha Saba | 11 | 5,408 |   |
| 5. | วังมะปรางเหนือ | Wang Maprang Nuea | 10 | 8,769 |   |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอวังวิเศษประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลวังวิเศษ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลวังมะปรางเหนือ
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาวิเศษ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาวิเศษทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังมะปราง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังมะปรางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลอ่าวตง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอ่าวตงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าสะบ้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าสะบ้าทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังมะปรางเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังมะปรางเหนือ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลวังวิเศษ)
แก้วหูทะลุ

| แก้วหูทะลุ (Perforated eardrum) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Punctured eardrum

สาขาวิชา: ENT surgery
แก้วหูทะลุ (อังกฤษ: perforated eardrum) คือภาวะที่แก้วหูมีรูทะลุเกิดขึ้น อาจเกิดภายหลังการติดเชื้อหูชั้นกลางอักเสบ อุบัติเหตุ (เช่นจากการแคะหู) แรงระเบิด การกระแทก (เช่นจากการถูกตบเข้าหู) เสียงดัง หรือการผ่าตัด หรือจากการเปลี่ยนแปลงความกดอากาศ เช่นการขึ้นลงเครื่องบินขณะที่ท่อยูสเตเชียนทำงานผิดปกติ (เช่น ขณะเป็นหวัด)
แก้วหูทะลุทำให้เกิดการได้ยินลดลงชนิดที่เป็นจากการนำเสียง (conductive hearing loss) ซึ่งมักเป็นอยู่ชั่วคราว อาการอื่นเช่นการได้ยินเสียงในหู ปวดหู หรือมีสารคัดหลั่งไหลจากหูได้
การรักษา

รูทะลุมักหายได้เองภายใน 2-3 สัปดาห์ หรือ 2-3 เดือน บางกรณีเท่านั้นที่จำเป็นต้องได้รับการรักษา ซึ่งอาจทำโดยการแปะแผ่นเยื่อเพื่อกระตุ้นให้เกิดการซ่อมแซมรูทะลุ หรือการผ่าตัดเยื่อแก้วหูเทียม บางกรณีรูทะลุอาจคงอยู่ได้หลายปีและไม่สามารถหายเองได้ กรณีเช่นนี้มักเกิดจากอุบัติเหตุระหว่างการผ่าตัดหู
การได้ยินมักกลับเป็นปกติได้ในที่สุด แต่หากมีการติดเชื้อเรื้อรังอาจทำให้การได้ยินเสียไปอย่างถาวร ผู้ป่วยที่มีรูทะลุใหญ่อาจต้องใส่ที่อุดหูเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำเข้า
ขณะมีรูทะลุที่แก้วหู ผู้ป่วยสามารถขึ้นเครื่องบินได้ตามปกติ และอาจจะปวดหูน้อยกว่าคนที่มีแก้วหูปกติด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: H72, S09.2 ICD-9-CM: 384.2 MeSH: D018058 DiseasesDB: 13473
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 001038 eMedicine: ent/206
ซากูราอิ (จังหวัดนาระ)

| ซากูราอิ 桜井市 |
| --- | --- |
นคร
บน: ภาพพาโนรามาของเขามิวะและแม่น้ำยามาโตะ, ภาพที่สอง: ศาลเจ้าโอมิวะ,  แหล่งมรดกสุสานฮาชิฮากะ, ล่าง:วัดฮาเซะ, ศาลเจ้าทันซัง (ทั้งหมดจากซ้ายไปขวา)
   ธง ตรา

ที่ตั้งของซากูราอิในจังหวัดนาระ
ซากูราอิ 
พิกัด: 34°31′N 135°51′E﻿ / ﻿34.517°N 135.850°E﻿ / 34.517; 135.850
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันไซ
จังหวัด: นาระ
บันทึกครั้งแรกอย่างเป็นทางการ: 92 ปีก่อน ค.ศ.
หมู่บ้าน: 1 เมษายน ค.ศ. 1889
เมือง: 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1890
นคร: 1 กันยายน ค.ศ. 1956
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: อากิระ ฮาเซงาวะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 98.92 ตร.กม. (38.19 ตร.ไมล์)
ประชากร (31 มีนาคม ค.ศ. 2017)
 • ทั้งหมด: 58,386 คน
 • ความหนาแน่น: 590 คน/ตร.กม. (1,500 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสไปรษณีย์: 633-8585
- ต้นไม้: สนสึงิ
- ดอกไม้: Prunus jamasakura
หมายเลขโทรศัพท์: 0744-42-9111
ที่อยู่: 432-1 Ōaza Ōdono 633-8585
เว็บไซต์: www.city.sakurai.lg.jp
ซากูราอิ (ญี่ปุ่น: 桜井市; โรมาจิ: Sakurai-shi) เป็นนครในจังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น มีประชากรโดยประมาณ ณ วันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2017 ที่ 58,386 คน กับ 24,629 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 590 คนต่อตารางกิโลเมตร (1,500 คนต่อตารางไมล์) และมีพื้นที่รวม 98.92 ตารางกิโลเมตร (38.19 ตารางไมล์)
ประวัติ

ซากูราอิเคยเป็นเมืองหลวงญี่ปุ่นเพียงสั้น ๆ ในรัชสมัยจักรพรรดิยูเรียกุ ซึ่งเป็นช่วงที่ราชสำนักมีศูนย์กลางอยู่ที่พระราชวัง ฮัตสึเซะ โนะ อาซากูระ ที่พระองค์ประทับในช่วง ค.ศ. 457–479 จักรพรรดิองค์อื่นที่สร้างพระราชวังที่พื้นที่นี้ ได้แก่
พระราชวังอิวาเระ โนะ มิกากูริ, ค.ศ. 480–484 ในรัชสมัยจักรพรรดิเซเน
พระราชวังนิมิกิ, ค.ศ. 499–506 ในรัชสมัยจักรพรรดิบูเร็ตสึ
พระราชวังอิวาเระ โนะ ทามาโฮะ, ค.ศ. 526–532 ในรัชสมัยจักรพรรดิเคไต
พระราชวังฮิโนกูมะ โนะ อิโอริโนะ, ค.ศ. 535-539 ในรัชสมัยจักรพรรดิเซ็งกะ
พระราชวังโอซาตะ โนะ ซากิตามะ หรือ โอซาดะ โนะ มิยะ, ค.ศ. 572–585 ในรัชสมัยจักรพรรดิบิดัตสึ
นครสมัยใหม่สถาปนาขึ้นในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1956
ซากูราอิเป็นที่ตั้งของศาลเจ้าโอมิวะ ตามธรรมเนียมถือเป็นหนึ่งในศาลเจ้าชินโตที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่นที่อุทิศแด่เทพแห่งสาเก ผู้ขายสาเกทั้วญี่ปุ่นมักแขวนลูกซูงิไม้ที่ทำขึ้นที่ศาลเจ้าโอมิวะเป็นเครื่องรางแด่เทพสาเก
การเดินทาง > รถไฟ

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตก
สายซากูราอิ (สายมันโย มาโฮโรบะ): สถานีมากิมูกุ - สถานีมิวะ - สถานีซากูราอิ
รถไฟคินเท็ตสึ
สายโอซากะ: สถานีไดฟูกุ - สถานีซากูราอิ - สถานียามาโตะ-อาซากูระ - สถานีฮาเซเดระ
การเดินทาง > ถนน

ทางหลวงญี่ปุ่นหมายเลข 165
ทางหลวงญี่ปุ่นหมายเลข 166
ทางหลวงญี่ปุ่นหมายเลข 169
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซากูราอิ (จังหวัดนาระ)
桜井市へようこそ Sakurai City official website (ในภาษาญี่ปุ่น)
Sakurai City official website (ในภาษาอังกฤษ)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ซากูราอิ (จังหวัดนาระ) ที่โอเพินสตรีตแมป
| ด ค ก จังหวัดนาระ |
| --- | --- | --- |
นาระ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  นาระ  |  |
| นคร |  โกโจ  โกเซะ  คัตสึรางิ  คาชิบะ  คาชิฮาระ  ซากูราอิ  เท็นริ  ยามาโตโกริยามะ  ยามาโตตากาดะ  อิโกมะ  อูดะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภออิโกมะ อันโดะ  อิการูงะ  เฮงูริ  ซังโง  อำเภอคิตากัตสึรางิ โอจิ  คาวาอิ  คัมมากิ  โคเรียว  อำเภอชิกิ คาวานิชิ  มิยาเกะ  โทวาราโมโตะ  อำเภอทากาอิจิ อาซูกะ  ทากาโตริ  อำเภออูดะ มิตสึเอะ  โซนิ  อำเภอยามาเบะ ยามาโซเอะ  อำเภอโยชิโนะ ฮิงาชิโยชิโนะ  คามิกิตายามะ  คาวากามิ  คูโรตากิ  โนเซงาวะ  โอโยโดะ  ชิโมอิจิ  ชิโมกิตายามะ  เท็งกาวะ  ทตสึกาวะ  โยชิโนะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 เป็น การเลือกตั้งทั่วไปในประเทศไทยครั้งที่ 19 มีขึ้นเมื่อวันอาทิตย์ที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 การเลือกตั้งในครั้งนั้น พรรคความหวังใหม่ ที่เพิ่งลงเลือกตั้งเป็นครั้งแรกประสบความสำเร็จ สามารถเฉือนเอาชนะ พรรคประชาธิปัตย์ ไปได้ 2 เสียง ทำให้ได้เป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล และ พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ หัวหน้าพรรคได้ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
ที่มา

ที่มาของการเลือกตั้งครั้งนี้ สืบเนื่องจากนายบรรหาร ศิลปอาชา นายกรัฐมนตรี และหัวหน้าพรรคชาติไทย ซึ่งเป็นแกนนำรัฐบาล ได้ตราพระราชกฤษฎีกายุบสภาเมื่อคืนวันศุกร์ที่ 27 กันยายน ปีเดียวกันนั้น เพราะก่อนหน้านั้นไม่นานมีการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาล โดย พรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งเป็นฝ่ายค้าน การอภิปรายฯครั้งนั้น มีหลายกรณีทั้งข้อสงสัยเรื่องสัญชาติกำเนิดของบิดานายบรรหาร, การหลีกเลี่ยงที่จะเสียภาษีจำหน่ายที่ดินให้กับธนาคารแห่งประเทศไทยของรัฐบาล, การรับเงินสนับสนุนจากนายราเกซ สักเสนา ซึ่งเป็นอาชญากรจากคดียักยอกเงินของธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชย์การ, กรณีคัดลอกวิทยานิพนธ์มหาวิทยาลัยรามคำแหงของนายบรรหาร  เป็นต้น สร้างความสะเทือนแก่เสถียรภาพของรัฐบาลเป็นอย่างมาก ต่อมา ก่อนการวันลงมติอภิปรายฯ พรรคร่วมรัฐบาลได้มีมติที่จะให้นายบรรหาร ลาออกจากตำแหน่ง มิฉะนั้นจะไม่ยกมือไว้วางใจให้ แต่นายบรรหารต่อรองที่จะขอลาออกภายใน 7 วันแทน ขณะเดียวกันได้มีความพยายามที่จะรวบรวมเสียงสนับสนุนของพรรคร่วมรัฐบาลต่าง ๆ ที่จะสนับสนุน พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ เป็นนายกรัฐมนตรีคนใหม่ ด้วยจำนวนเสียง 118 เสียง แต่ทว่านายบรรหารได้เลือกที่จะยุบสภาฯขึ้นเสียก่อน
ผลการเลือกตั้ง

ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
| พรรค | พรรค | หัวหน้าพรรค | คะแนนเสียง | % | ที่นั่ง |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ความหวังใหม่ | พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ | 16,585,528 | 29.14  | 125 / 393 |  |
|  | ประชาธิปัตย์ | ชวน หลีกภัย | 18,087,006 | 31.8  | 123 / 393 |  |
|  | ชาติพัฒนา | พลเอก ชาติชาย ชุณหะวัณ | 7,044,304 | 12.4  | 52 / 393 |  |
|  | ชาติไทย | บรรหาร ศิลปอาชา | 5,621,890 | 9.88  | 39 / 393 |  |
|  | กิจสังคม | มนตรี พงษ์พานิช | 3,036,544 | 5.33  | 20 / 393 |  |
|  | ประชากรไทย | สมัคร สุนทรเวช | 2,330,135 | 4.09  | 18 / 393 |  |
|  | เอกภาพ | ไชยยศ สะสมทรัพย์ |  |  | 8 / 393 |  |
|  | เสรีธรรม | สุเมธ พรมพันห่าว |  |  | 4 / 393 |  |
|  | มวลชน | ร้อยตำรวจเอก เฉลิม อยู่บำรุง |  |  | 2 / 393 |  |
|  | พลังธรรม | พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร |  |  | 1 / 393 |  |
|  | ไท | ธนบดินทร์ แสงสถาพร |  |  | 1 / 393 |  |
| คะแนนสมบูรณ์ | คะแนนสมบูรณ์ | คะแนนสมบูรณ์ |  | 100 | 393 |  |

| คะแนนเสีย | คะแนนเสีย | คะแนนเสีย |  |  |  |  |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  |  |  |
| จำนวนผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | จำนวนผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | จำนวนผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  |  |  |
| จำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | จำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | จำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  |  |  |

| ที่มา: | ที่มา: | ที่มา: | ที่มา: | ที่มา: | ที่มา: |  |
ดูเพิ่ม

สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 20
ความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอล

ความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอล (อาหรับ: الصراع العربي الإسرائيلي Al-Sura'a Al'Arabi A'Israili; ฮีบรู: הסכסוך הישראלי-ערבי Ha'Sikhsukh Ha'Yisraeli-Aravi) หมายถึงความตึงเครียดทางการเมืองและความขัดแย้งทางทหารระหว่างสันนิบาตอาหรับและอิสราเอล และระหว่างชาวอาหรับกับชาวอิสราเอล ต้นตอของความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอลสมัยใหม่นี้เกิดจากความรุ่งเรืองของขบวนการไซออนิสต์และลัทธิชาตินิยมอาหรับช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ดินแดนที่ชาวยิวมองว่าเป็นบ้านเกิดทางประวัติศาสตร์ของพวกตนนั้น ก็ถูกมองโดยขบวนการรวมอาหรับว่าเป็นดินแดนประวัติศาสตร์ ซึ่งปัจจุบันเป็นของชาวอาหรับปาเลสไตน์ และเป็นดินแดนของมุสลิมในบริบทรวมอิสลาม  ความขัดแย้งระหว่างชาวยิวและชาวอาหรับปาเลสไตน์อุบัติขึ้นในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ระหว่างเหตุจลาจลนบีมูซาเมื่อปี 1920 และบานปลายเป็นสงครามกลางเมืองเต็มขั้นในปี 1947 และขยายเป็นประเทศสันนิบาตอาหรับทั้งหมดเมื่อมีการสถาปนารัฐอิสราเอลสมัยใหม่ขึ้นในเดือนพฤษภาคม 1948
เมื่อเวลาผ่านไป ความขัดแย้งดังกล่าว ซึ่งเริ่มต้นเป็นความขัดแย้งทางการเมืองและชาตินิยมเหนือความปรารถนาดินแดนที่แข่งกันหลังจักรวรรดิออตโตมันล่มสลาย ได้เปลี่ยนแปลงจากความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอลในภูมิภาคเต็มขั้น ไปเป็นความขัดแย้งอิสราเอล-ปาเลสไตน์ที่จำกัดบริเวณกว่า โดยความเป็นปรปักษ์เต็มขั้นส่วนใหญ่สิ้นสุดลงด้วยการหยุดยิง หลังสงครามเดือนตุลาคม ปี 1973 ต่อมา มีการลงนามความตกลงสันติภาพระหว่างอิสราเอลกับอียิปต์ในปี 1979 และอิสราเอลกับจอร์แดนในปี 1994 ข้อตกลงออสโลนำไปสู่การสถาปนาองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ในปี 1993 แม้จะยังไม่บรรลุความตกลงสันติภาพขั้นสุดท้ายก็ตาม ปัจจุบัน การหยุดยิงยังมีผลระหว่างอิสราเอลกับซีเรีย เช่นเดียวกับเลบานอนที่เพิ่งลงนามไป (ตั้งแต่ปี 2006) ความขัดแย้งระหว่างอิสราเอลกับกาซาที่ปกครองโดยฮามาส แม้จะไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับสันนิบาตอาหรับ แต่โดยปกตินับเป็นส่วนหนึ่งของความขัดแย้งอิสราเอล-ปาเลสไตน์ จึงเป็นความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอลด้วย แม้จะบรรลุความตกลงสันติภาพและการหยุดยิงต่าง ๆ แต่โลกอาหรับและอิสราเอลโดยทั่วไปยังหมางใจกันอยู่เหนือบางดินแดน
ธงการปฏิวัติอาหรับ

ธงขบวนการปฏิวัติอาหรับ สัดส่วน: 2:3
ธงขบวนการปฏิวัติอาหรับ เป็นธงที่ถูกกำหนดขึ้นโดยขบวนการชาตินิยมอาหรับ เพื่อใช้เป็นสัญลักษณ์ในการต่อต้านการปกครองของจักรวรรดิออตโตมัน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นเป็นแถบสีดำ สีเขียว และสีขาว แบ่งตามแนวนอนของธง ที่ด้านคันธงนั้นเป็นรูปสามเหลี่ยมหน้าจั่วสีแดง ธงดังกล่าวนี้ถือเป็นต้นแบบของธงชาติของประเทศอาหรับต่างๆ ในเวลาต่อมาด้วย
ประวัติ

ธงขบวนการปฏิวัติอาหรับนี้ออกแบบโดยเซอร์ มาร์ก ซีเกส (Sir Mark Sykes) นักการทูตของสหราชอาณาจักร เพื่อสร้างความรู้สึกร่วมของบรรดาชนชาติต่างๆ ในตะวันออกกลางเกิด "ความเป็นอาหรับ" ขึ้น และต่อต้านอำนาจของจักรวรรดิออตโตมัน แม้ว่าการเคลื่อนไหวของขบวนการปฏิวัติดังกล่าวจะจำกัดอยู่ในวงแคบ แต่ดำเนินการโดยฝ่ายสหราชอาณาจักรมากกว่าจะเป็นฝ่ายอาหรับเองก็ตาม ธงนี้กลับมีอิทธิพลต่อการออกแบบธงชาติต่างๆ ของกลุ่มประเทศอาหรับเป็นจำนวนมากในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 เช่น จอร์แดน อิรัก ซีเรีย ปาเลสไตน์ เป็นต้น
สีต่างๆ ที่ใช้ในธงนี้ มีความหมายเป็นตัวแทนของรัฐและกลุ่มที่มีอิทธิพลสำคัญในการเมืองอาหรับ 4 กลุ่ม คือ
| สี | ความหมาย |
| --- | --- |
 แดง : ราชวงศ์ฮัชไมต์
ขาว: แคว้นกาหลิบราชวงศ์อุมัยยะฮ์ (Umayyad Caliphate)
 เขียว : แคว้นกาหลิบราชวงศ์ฟาติมียะห์ (Fatimid Caliphate) หรือ รัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดูน
 ดำ : แคว้นกาหลิบราชวงศ์อับบาซียะฮ์ (Abbasid Caliphate)
โรงเรียนภูเรือวิทยา

| โรงเรียนภูเรือวิทยา |
| --- | --- |
Phurua Wittaya School
ที่ตั้ง

เลขที่ 388 หมู่ที่ 6 บ้านจันตม ตำบลหนองบัว อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย 42160
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ภ.ร.ว. / PRW
ประเภท: โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่
คติพจน์:  ธมฺมํ สุจริต จเร   (พึงปฏิบัติให้สุจริต)
สถาปนา: 17 สิงคาคม พ.ศ. 2517 (ข้อผิดพลาด: แม่แบบ:อายุปีและวัน รองรับเฉพาะปีพุทธศักราช หากใช้เป็นคริสต์ศักราช กรุณาใช้ แม่แบบ:Age in years and days )
ผู้ก่อตั้ง: กรมสามัญศึกษา
เขตการศึกษา: เลย-หนองบัวลำภู
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 19  กระทรวงศึกษาธิการ
รหัส: 1042520473
ผู้อำนวยการ: นายธิติพัชร์ มาลา
จำนวนนักเรียน: 1,081 คน   (ข้อมูล ณ วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2568)
สี:    เขียว-เหลือง
เพลง: มาร์ชโรงเรียนภูเรือวิทยา
ต้นไม้ประจำโรงเรียน: ไทรใหญ่
เว็บไซต์: http://www.phuruawitt.ac.th
โรงเรียนภูเรือวิทยา (อักษรย่อ : ภ.ร.ว.; อังกฤษ: Phurua Wittaya School) หรือเรียกอย่างย่อว่า ภูเรือวิทย์ เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลางในจังหวัดเลย เปิดการเรียนการสอนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายแบบสหศึกษา เป็นโรงเรียนประจำอำเภอภูเรือ จังหวัดเลย อยู่ในสหวิทยาเขตศรีสองรักษ์สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 19 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติ

โรงเรียนภูเรือวิทยา อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย ได้รับอนุมัติจากกระทรวงศึกษาธิการ ให้จัดตั้งโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา สายสามัญให้ครบทุกกิ่งอำเภอและอำเภอทั่วประเทศ ภายในปีพุทธศักราช 2520 อำเภอภูเรือเป็นอำเภอหนึ่ง ที่ได้รับการพิจารณาให้จัดตั้งโรงเรียนระดับมัธยมตอนต้น โรงเรียนภูเรือวิทยาจึงได้มีการประกาศรับสมัครนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ปีพุทธศักราช 2517 ตามโครงการของกระทรวงศึกษาธิการ จังหวัดเลยได้พิจารณาให้กิ่งอำเภอภูเรือแห่งหนึ่งที่จะต้องจัดตั้งโรงเรียนในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นขึ้น นายอำเภอภูเรือจึงให้คณะกรรมการศึกษาธิการอำเภอภูเรือ ได้ไปทำการสำรวจและจัดหาสถานที่ที่จะปลูกสร้างโรงเรียน
ต่อมาได้สถานที่จากการสำรวจเป็นที่สาธารณะที่ว่างเปล่าไม่ได้ทำประโยชน์ใดๆมีพื้นที่ทั้งหมด 93 ไร่ 1 งาน 3 ตารางวา อยู่ในเขตเทศบาลตำบลภูเรือ ตั้งอยู่หมู่บ้านป่าจันตม หมู่ที่ 6 ตำบลหนองบัว อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย ได้เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรก เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พุทธศักราช 2517 ในช่วงแรก รับสมัครนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 มีนักเรียนมาสมัครเรียนจำนวน 27 คนโดยแยกเป็นนักเรียนชาย 16 คน นักเรียนหญิงจำนวน 11 คน มีครูบรรจุมาสอนจำนวน 7 คนแบ่งครูผู้ชาย 4 คน ครูผู้หญิง 3 คน มีห้องเรียนจำนวน 2 ห้องเรียน มี่ชื่อโรงเรียนว่า “ โรงเรียนภูเรือวิทยา ” โดยมีชื่อย่อว่า “ ภ.ร.ว. ” มีชื่อภาษาอังกฤษว่า “ PHURUA WITTAYA SCHOOL ” ชื่อย่อภาษาอังกฤษว่า “ P.R.W ” การเรียนการสอนช่วงแรกได้ใช้พื้นที่ร่วมกับโรงเรียนหนองบัววิทยาคาร หรือโรงเรียนชุมชนภูเรือ ในปัจจุบันโดยมีนายสวัสดิ์ เฉลิมพงศ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดเลยเป็นผู้ลงนามแทนอธิบดีกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการในการใช้ชื่อของโรงเรียน และได้แต่งตั้งให้ครูโรงเรียนเลยพิทยาคม คือ นายอดุลย์ ศรีแสงรัตน์
รายนามอาจารย์ใหญ่/ผู้อำนวยการโรงเรียน

| ลำดับ | รายนาม | ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | นายอดุลย์ ศรีแสงรัตน์ | พ.ศ. 2517 - 2525 (ครูใหญ่) |
| 2 | นายสมิต บุดดา | พ.ศ. 2525 - 2535 (อาจารย์ใหญ่) |
| 3 | นายโยง จันทรากุลนนท์ | พ.ศ. 2535 - 2538 (อาจารย์ใหญ่) |
| 4 | นายสิน โสรัจจะ | พ.ศ. 2538 - 2540 (อาจารย์ใหญ่) |
| 5 | นายสมิต บุดดา | พ.ศ. 2540 - 2543 |
| 6 | นายจีระศักดิ์ ยายืน | พ.ศ. 2543 - 2545 |
| 7 | นายทินกร นนทการ | พ.ศ. 2545 - 2554 |
| 8 | ดร.รังสรรค์ ศึกรักษา | พ.ศ. 2554 - 2559 |
| 9 | นายเจริญ จันทศร | พ.ศ. 2559 - 2561 |
| 10 | นายพยุง โพธิ์ชัย | พ.ศ. 2561 - 2565 |
| 11 | นายธิติพัชร์ มาลา | พ.ศ. 2565 - ปัจจุบัน |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงเรียนภูเรือวิทยา
เว็บไซต์โรงเรียนภูเรือวิทยา (EMIS) โดย กลุ่มสารสนเทศ สนผ.สพฐ. กระทรวงศึกษาธิการ เก็บถาวร 2021-04-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แขวงฮวายัง

| แขวงฮวายัง> การถอดเสียงภาษาเกาหลี |
| --- | --- |
 • ฮันกึล: 화양동
 • ฮันจา: 華陽洞
 • อักษรโรมันปรับปรุง: Hwayang-dong
 • แมกคูน–ไรซ์ชาวเออร์: Hwayang-tong
แขวงฮวายัง, กรุงโซล
ประเทศ:  เกาหลีใต้
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1.13 ตร.กม. (0.44 ตร.ไมล์)
ประชากร (2001)
 • ทั้งหมด: 25,570 คน
 • ความหนาแน่น: 23,000 คน/ตร.กม. (59,000 คน/ตร.ไมล์)
แขวงฮวายัง (เกาหลี: 화양동; Hwayang-dong) เป็นแขวง (ทง) ของเขตควังจินในโซล ประเทศเกาหลีใต้
ดูเพิ่ม

เขตการปกครองของประเทศเกาหลีใต้