stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กระบี่กระบอง
ประวัติ

ชาติไทยเป็นชนชาติที่มีสงครามการต่อสู้เพื่อป้องกันประเทศ รักษาความเป็นเอกราชของแผ่นดินยาวนานชนชาติหนึ่ง ชาวไทยในยุคแรก ๆ ที่เริ่มก่อตั้งแผ่นดินจนถึงยุครัตนโกสินทร์ได้อาศัยสติปัญญา ความกล้าหาญ และใช้อาวุธนานาชนิดที่มีอยู่ในท้องถิ่นและกองทัพเข้าสู้ป้องกันมาโดยตลอด เริ่มจากกรุงสุโขทัย กรุงศรีอยุธยา กรุงธนบุรี และ กรุงรัตนโกสินทร์ บรรดาทหารกล้าตลอดจนชาวบ้านต่างฝึกฝน เสาะหาเรียนวิชาฟันดาบและการต่อสู้ด้วยอาวุธนานาชนิด จึงเกิดมีการฝึกซ้อมอยู่เป็นประจำ จนถึงขั้นประลองฝีมือ
ในสมัยก่อนการประลองเป็นเรื่องจริงจังอาศัยหลักวิชาการต่อสู้เป็นหลักจึงมีคนนิยมเป็นอย่างมาก ยิ่งถ้าประลองกับชาวต่างชาติหรือชาวตะวันตกที่ใช้อาวุธของเขาเป็นหลักยิ่งทำให้เป็นที่สนใจมากขึ้น ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชก็ยังมีการประลองมวย และการต่อสู้ด้วยอาวุธหน้าพระที่นั่งเช่นกัน
อาวุธกระบี่กระบอง

ประกอบด้วย:
| อาวุธ | คำอธิบาย |
| --- | --- |
กระบี่: ใช้ในการฟันและแทง ทำด้วยเหล็ก มีลักษณะแบนปลายแหลม ใช้ในการต่อสู้บนพื้นดิน
ดาบ: ใช้ในการฟันและแทง ทำด้วยเหล็ก มีรูปแบนและปลายโค้งมนหรือแหลม มีน้ำหนักมากกว่า กระบี่ ใช้ในการต่อสู้บนพื้นดิน
ง้าว: ใช้สำหรับการฟันและการแทง ง้าวตัวดาบทำมาจากเหล็ก มีรูปแบนปลายโค้งเหมือนดาบแต่สั้นกว่าดาบ ส่วนด้ามจับทำจากไม้ที่มีขนาดยาว มักใช้สำหรับต่อสู้บนหลังช้าง
พลอง: หรือที่เรียกว่า "ไม้สี่ศอก" เป็นอาวุธยาวใช้สำหรับตี
ดั้ง: ใช้ในการป้องกัน ทำจากหนังสัตว์ เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีลักษณะโค้งเหมือนกับชั้นเส้นใยลำต้นของต้นกล้วย ยาวประมาณ 100 เซนติเมตร กว้างประมาณ 20 เซนติเมตร
เขน: ใช้ในการป้องกัน ทำมาจากหนังสัตว์ โลหะ หรือ หวาย มีลักษณะกลม โค้งนูนขึ้นตรงกลางเหมือนกระทะคว่ำ เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 40 เซนติเมตร
โล่: ใช้ในการป้องกัน และสามารถใช้จู่โจมโดยใช้ขอบของโล่ ทำมาจากหนังสัตว์ หรือ หวาย มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ ยาวประมาณ 65 เซนติเมตร กว้างประมาณ 25 เซนติเมตร
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

ในมังงะ ภารกิจล้างพันธุ์นรก มีตัวละครจากประเทศไทย เป็นผู้ใช้วิชากระบี่กระบอง และในตอนที่ 124 ได้มีการให้ชื่อตอนดังกล่าวว่า KRABI-KRABONG
แหล่งข้อมูลอื่น

Antonio Graceffo writes about krabi krabong in Thailand เก็บถาวร 2007-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กศิลปะการต่อสู้ |
| --- | --- |
 รายชื่อสไตล์  ประวัติศาสตร์  Timeline  Hard and Soft 
Regional origin:  จีน  ยุโรป  อินเดีย  อินโดนีเซีย  ญี่ปุ่น  เกาหลี  ฟิลิปปินส์ 
Unarmed techniques:  Punch  Kick  Hold  Clinch  Elbow  Knee  Headbutt  Trap  Sweep  Throw  Takedown  Joint lock  Chokehold 
อาวุธ:  การยิงธนู  Shooting  Knife fighting  Stick fighting  Swordsmanship  Melee weapons 
Training:  Sparring  Randori  Forms  Pushing hands  Punching bag  Practice weapon 
Grappling:  บราซิลเลียนยิวยิตสู  เยอรมันยิวยิตสู  ยูโด  ยิวยิตสู  ซามบะ  ซูโม่  มวยปล้ำ  สตอฟ 
Striking:  มวยสากล  กาโปเอย์รา  คาราเต้  คิกบอกซิง  กังฟู  มวยไทย  และเหว่  มวยลาว  ซ่านโฉ่ว  ซาวัต  เทควันโด  โววีนัม  ชินเดนไค  กุนเขมร 
Internal:  ไอกิโด  Aikijutsu  ปา-กว้าจ่าง  ไท่เก๊ก  สิงอี้เฉวียน  ชี่กง 
Full contact / Combat sports:  Professional boxing  Professional kickboxing  Knockdown karate  ศิลปะการต่อสู้แบบผสม  Submission wrestling 
Self-defense / Combatives:  อาร์นิส  บาร์ติตสู  ฮับกีโด  คาจูเคนโบ  คราฟมากา  MCMAP  ปันจักสีลัต  ซิสเตมา  หย่งชุน  Legal aspects 
Eclectic / Hybrids:  อเมริกันเคนโป  ชุนคุคโด  เจี๋ยฉวนเต้า  Shooto  Shorinji Kempo  Unifight  ชินเดนไค 
Entertainment:  เกมต่อสู้  Martial arts film (Chanbara)  มวยปล้ำอาชีพ  นักฆ่าเทวดาแขนเดียว 
 The Martial Arts Portal
| ด ค กมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ สาขากีฬาภูมิปัญญาไทย โดยกระทรวงวัฒนธรรม |
| --- | --- |
ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว:  มวยไทย  กระบี่กระบอง  เจิง  ซีละ  มวยโบราณสกลนคร 
กีฬาพื้นบ้าน:  ว่าวไทย  ตระกร้อ  แย้ลงรู  ตี่จับ  หมากรุกไทย  ตะกร้อลอดห่วง  วิ่งวัว  วิ่งควาย  มวยตับจาก  มวยทะเล  แข่งเรือยาว  ตีขอบกระด้ง  ตีไก่คน  รถม้าชาวเสียม  แข่งโพนจังหวัดพัทลุง 
การเล่นพื้นบ้าน:  ไม้หึ่ม  หมากเก็บ  เสือกินวัว  กาฟักไข่  หนอนซ้อน  แนดข้ามส้าว  โค้งตีนเกวียน  เสือข้ามห้วย  งูกินหาง  อีตัก  อิ้นกอนฟ้อนแคน  การแข่งขันว่าวดุ๊ยดุ่ย  การเส็งกลองกิ่ง  เรือบก  การเล่นโหวด 
 ศิลปะการแสดง  ช่างฝีมือดั่งเดิม  วรรณกรรมพื้นบ้าน  กีฬาภูมิปัญญาไทย  แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรมและงานเทศกาล  ความรู้และแนวปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล  ภาษา  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม 
ภาพจิตรกรรมฝาผนัง แสดงการทรงกระบี่กระบองของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช (องค์ขวา) กับมังสามเกียด
การรำดาบสองมือ
ค่ายกระบี่กระบอง
อปรรณา ทีกษิต

| อปรรณา ทีกษิต |
| --- | --- |

เกิด:  (1991-10-20) 20 ตุลาคม ค.ศ. 1991 (33 ปี) อัคระ, รัฐอุตตรประเทศ, ประเทศอินเดีย
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2013–ปัจจุบัน
อปรรณา ทีกษิต (ฮินดี: अपर्णा दीक्षित; อังกฤษ: Aparna Dixit; เกิดวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1991) เธอเป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน[ต้องการอ้างอิง] มีชื่อเสียงจากการนำแสดงในละครโทรทัศน์เรื่อง มหาภารตะ โดยรับบทเป็นเจ้าหญิงอัมพิกา ต่อมาใน ค.ศ. 2018 เธอได้รับบทพระนางร็อกซานาในละครเรื่อง โปรุส ศึกสองราชันย์
ผลงานด้านละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | รับบท |
| --- | --- | --- |
| 2013–2014 | มหาภารตะ | เจ้าหญิงอัมพิกา |
| 2013–2014 | Pavitra Rishta | Mansi Deshmukh |
| 2014–2015 | Meri Aashiqui Tum Se Hi | Gauri |
| 2014–2015 | Yeh Dil Sun Raha Hai | Purvi |
| 2015–2017 | Kalash | Devika Deol |
| 2016 | Box Cricket League | ตัวเอง |
| 2018 | โปรุส ศึกสองราชันย์ | พระนางร็อกซานา |
| 2018 | Laal Ishq | Savitri |
ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาตลาดน้อย

ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาตลาดน้อย
ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาตลาดน้อย เป็นสาขาหนึ่งของธนาคารไทยพาณิชย์ ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 1280, 1280/1 ถนนโยธา แขวงตลาดน้อย เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร โดยธนาคารแห่งนี้ มีประวัติความเป็นมาที่เก่าแก่ยาวนาน โดยเป็นที่ทำการของธนาคารแห่งแรกในประเทศไทย  เริ่มก่อตั้งขึ้นในนาม "บุคคลัภย์" โดยพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าไชยันตมงคล กรมหมื่นมหิศรราชหฤทัย ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2447 เพื่อให้เป็นสถาบันการเงินที่เป็นฐานรองรับการเติบโตด้านเศรษฐกิจของไทย และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "แบงก์สยามกัมมาจล" ในปี พ.ศ. 2449 และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ธนาคารไทยพาณิชย์" ในปี พ.ศ. 2482 ดังเช่นชื่อที่ใช้ในปัจจุบัน
ปัจจุบัน กิจการของธนาคารก็ยังคงเปิดให้ดำเนินการอยู่ โดยที่ตัวอาคารมีความโดดเด่นที่สถาปัยกรรมตะวันตกแบบโบซาร์ผสมนีโอคลาสสิก ออกแบบโดยสถาปนิกชาวอิตาลี อันนิบาเล รีกอตติ เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2451 และบูรณะในปี พ.ศ. 2538 ตัวอาคารมีทั้งหมด 3 ชั้น ติดกับริมแม่น้ำเจ้าพระยา สถาปัตยกรรมของอาคารแห่งนี้ มีความคล้ายคลึงกับหลายส่วนของพระที่นั่งอนันตสมาคม เช่น ทางขึ้นข้างของอาคาร เป็นต้น ชั้นล่างเป็นที่ทำการทั่วไปแต่ยังคงรูปแบบดั้งเดิม โดยเคาน์เตอร์รับฝากถอนคล้ายกับโรงรับจำนำ มีผนังเป็นลวดลายปูนปั้น เสาทรงไอโอนิกประกอบระหว่างช่วงหน้าต่าง กระเบื้องปูพื้นนำเข้าจากเยอรมนี และเป็นที่จัดแสดงของที่เคยใช้ในกิจการในอดีต เช่น เครื่องพิมพ์ดีด, เครื่องคิดเลข, สมุดบัญชีเก่า, พระรูปขององค์ผู้ก่อตั้งตรงประตูทางเข้า  และชั้นบนเคยเป็นพิพิธภัณฑ์ธนาคารไทย ก่อนจะย้ายไปอยู่ที่สำนักงานใหญ่ เอสซีบีพาร์กพลาซา แยกรัชโยธิน ในปัจจุบัน
ตัวอาคารของธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาตลาดน้อย ได้รับรางวัลอนุรักษ์สถาปัตยกรรม ASA ในปี พ.ศ. 2525 ถือเป็นอาคารอนุรักษ์แห่งหนึ่ง  และเป็นโบราณสถานแห่งหนึ่งของเขตสัมพันธวงศ์ โดยกรมศิลปากร ซึ่งสาขาของธนาคารไทยพาณิชย์ที่มีความเก่าแก่และสวยงามเช่นนี้ ยังมีอีก 2 สาขา คือ สาขาถนนเพชรบุรี ถนนเพชรบุรี ใกล้กับแยกเพชรพระราม และสาขาเฉลิมนคร ถนนเจริญกรุง ใกล้กับแยกเอส. เอ. บี.
แหล่งข้อมูลอื่น

13°43′54″N 100°30′46″E﻿ / ﻿13.7318°N 100.5129°E﻿ / 13.7318; 100.5129
สาขาตลาดน้อย เก็บถาวร 2018-06-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนจากเว็บไซต์ของธนาคารไทยพาณิชย์
เปาลา เฟร์นังจิส

| เปาลา เฟร์นังจิส |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: เปาลา เฟร์นังจิส จี โซซา
เกิด:  (1984-08-28) สิงหาคม 28, 1984 (40 ปี)
แนวเพลง: คันทรี
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง
ช่วงปี: 1992 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: ยูนิเวอร์ซัลมิวสิคกรุ๊ป

เว็บไซต์: PaulaFernandes.com.br
เปาลา เฟร์นังจิส จี โซซา (โปรตุเกส: Paula Fernandes de Souza) เกิดวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1984 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงแนวคันทรีชาวบราซิล
ผลงานเพลง > สตูดิโออัลบัม

Paula Fernandes (1993)
Ana Rayo (1995)
Canções do Vento Sul (2005)
Dust in the Wins (2007)
Pássaro de Fogo (2011)
ผลงานเพลง > อัลบัมสด

Paula Fernandes: Ao Vivo (2011)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2020-11-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เปาลา เฟร์นังจิส at the Internet Movie Database
พระไตรปิฎกภาษาทิเบต

พระไตรปิฎกทิเบต หมายถึง คัมภีร์ทางพุทธศาสนาที่ได้รับการแปล และเขียนขึ้นในภาษาทิเบต ทั้งนี้ คำว่า พระไตรปิฏกที่ใช้ในบริบทนี้ มิได้หมายความว่า พุทธศาสนาแบบทิเบตแบ่งพระธรรมวินัยออกเป็น 3 หมวดหมู่ หรือเข้าใจง่าย คือ 3 ตะกร้า ตามธรรมเนียมของฝ่ายเถรวาท แต่เป็นการใช้คำว่าพระไตรปิฎกเพื่อเรียกคัมภีร์ทางพุทธศาสนาโดยรวม ที่พุทธศาสนาฝ่ายทิเบต หรือนิกายวัชรยานใช้ศึกษาพระธรรมวินัย อันประกอบด้วยพุทธวจนะ และปกรณ์ที่รจนาโดยพระคันถรจนาจารย์ต่าง ๆ
ประวัติ

การแปลคัมภีร์ทางพุทธศาสนา ไม่ว่าจะเป็นพระวินัย พระสูตร พระอภิธรรม และปกรณ์ต่าง ๆ จากภาษาถิ่นอินเดีย โดยเฉพาะภาษาสันสกฤต มาเป็นภาษาทิเบตเริ่มต้นขึ้นในศตวรรษที่ 7 ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ศาสนาพุทธได้รับการเผยแผ่เข้าสู่แผ่นดินทิเบตครั้งแรก
โดยในชั้นต้นเป็นการแยกกันแปลโดยคณะต่างๆ กัน กระทำโดยคณะผู้แปลทั้งชาวอินเดียและชาวท้องถิ่น ทั้งนี้ กษัตริย์องค์แรกที่ทรงอุปถัมภ์การจัดระเบียบการแปลพระไตรปิฎก คือ พระเจ้าตริเดซงเซน (khri-lde srong-btsen) กษัตริย์ทิเบตองค์ที่ 39 ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 776-815
จนกระทั่งมาถึงช่วงศตวรรษที่ 9 กษัตริย์ทิเบตจึงทรงเริ่มให้การอุปถัมภ์การแปลอย่างจริงจัง และมีการจัดทำรายการบัญชีพระสูตรและศาสตร์ต่าง ๆ ที่ได้รับการแปลเป็นครั้งแรก รวมแล้วมีถึง 700 หัวเรื่อง
กระแปลพระคัมภีร์ขาดช่วงไปในระหว่างการกวาดล้างศาสนาพุทธโดยบัญชาของพระเจ้าลังทัร์มะ (Glang dar ma) ในปี ค.ศ 842 แต่เมื่อย่างเข้าสู่ศตวรรษที่ 10 กระบวนการแปลได้เริ่มต้นอีกครั้ง และเป็นไปอย่างคึกคัก กว้างขวาง พร้อม ๆ กับที่ศาสนาพุทธได้รับการเผยแผ่อย่างไพศาลทั่วแผ่นดินทิเบตนับแต่นั้น เรียกอย่างเป็นทางการว่า การประกาศพระศาสนาครั้งที่ 2 (phyi dar)
นับแต่ศตวรรษที่ 10 เป็นต้นมา มีการจัดทำบัญชีรายชื่อพระคัมภีร์อย่างต่อเนื่อง ซึ่งเป็นประจักษ์พยานของความยิ่งใหญ่ของกระบวนการแปล และการจัดระเบียบวรรณกรรมทางศาสนาของทิเบต จนกระทั่งถึงศตวรรษที่ 14 บูตน (Bu ston) พระนิกายสะจะ (Sakya) แห่งอารามชาลู ได้ทำการสำรวจและรวบรวม รวมถึงจัดทำบัญชีพระคัมภีร์เป็นครั้งสุดท้าย
ทั้งนี้ การจัดหมวดหมู่ ครั้งสำคัญเกิดขึ้นในศตวรรษที่ 13 โดย จัมกักพักชี (Jam-gag pak-shi) นักบวชผู้มีสายเลือดราชนิกูลมองโกล ได้ร่วมกับอาจารย์ของท่าน ค้นคัมภีร์ต่าง ๆ ทุกเล่มที่มีอยู่ในทิเบตมารวบรวมไว้ จัดทำบัญชี และจัดหมวดหมู่ออกเป็น 2 ส่วนสำคัญ ซึ่งในเวลาต่อมาเป็นแม่แบบให้กับการจัดหมวดหมู่พระไตรปิฎกทิเบตออกเป็น 2 กลุ่มดังที่เห็นในปัจจุบัน
การจัดหมวดหมู่

พระไตรปิฎกทิเบตออกเป็น 2 ส่วนใหญ่ ๆ ได้แก่
กันจูร์ (หรือ bka'-'gyur) แปลว่า "พระสูตรแปล" ประกอบไปด้วยพุทธวจนะในรูปของพระสูตรต่าง ๆ เกือบทั้งหมดมีต้นฉบับเป็นภาษาสันสกฤต แต่ในบางกรณีได้รับการแปลจากภาษาจีน และภษาาอื่น ๆ ที่แปลมาจากพระสูตรภาษาสันสกฤตอีกทอด
เตนจูร์ (bstan-'gyur) หรือ "ศาสตร์แปล" ประกอบไปด้วยอรรถกา ศาสตร์ และปกรณ์วิเศษต่าง ๆ รวมถึงคัมภีร์ฝ่ายอภิธรรม ของทั้งสายมหายาน และนอกสายมหายาน เตนจูร์ ประกอบไปด้วย 3626 คัมภีร์ แบ่งออกเป็น 224 เล่มสมุดทิเบต
กันจูร์ มีการจัดหมวดหมู่ที่ไม่เหมือนพระไตรปิฎกภาษาบาลี และภาษาจีน หรืออาจกล่าวได้ว่า ทั้ง 3 ฉบับมีการจัดหมวดหมู่ที่แตกต่างกันแทบจะโดยสิ้นเชิง ในส่วนของพากย์ภาษาทิเบตนั้น ในชั้นแรกมีการจัดหมวดหมู่โดย อัญเชิญพระสูตรฝ่ายมหายานขึ้นนำก่อน ตามด้วยพระสูตรฝ่ายเถรวาท ทั้งนี้ ในส่วนพระสูตรฝ่ายมหายานนั้น นำโดยพระสูตรหลักก่อน อาทิ พระสูตรปรัชญาปารมิตา ตามด้วยพระสูตรสายอวตังสกะ และพระสูตรสายรัตนกูฏ ติดตามด้วยพระสูตรปกิณกะ และปิดท้ายด้วยคัมภีร์ฝ่ายตันตระ และพระวินัย จากนั้นจึงตามด้วยพระสูตรฝ่ายเถรวาท การจัดพระสูตรในลักษณะนี้ ปรากฏขึ้นครั้งแรก ในการทำบัญชีพระคัมภีร์ครั้งแรกเมื่อราวศตวรรษที่ 7 เรียกว่าบัญชีดันการ์มะ (lDan kar ma)
ในเวลาต่อมาการจัดหมวดหมู่ในกันจูร์เปลี่ยนไป โดยในช่วงศตวรรษที่ 14 - 15 มีการจัดหมวดหมู่ออกเป็น พระวินัย (Dul ba), พระสูตร (mDo) และ คัมภีร์ตันตระ (rGyud) การแบ่งในทำนองนี้ ทำให้กันจูร์ มีลักษณะคล้ายกับพระไตรปิฏกไปโดยปริยาย เพียงแต่เปลี่ยนจากพระอภิธรรม เป็น คัมภีร์ตันตระ
อย่างไรก็ตามการจัดหมวดหมู่ทำนองนี้ ยังมีนัยยะจากการจัดหมวดตามแนวคิดเรื่อง ยาน ทั้ง 3 กล่าวคือ ในทิศนะของชาวพุทธทิเบตนั้น พระวินัย หมายถึงครรลองของฝ่ายเถรวาท หรือหีนยาน พระสูตรหมายถึงครรลองฝ่ายมหายาน และตันตระหมายถึงครรลองฝ่ายวัชรยาน
องค์ประกอบของกันจูร์

จากแม่พิมพ์ของวัดเดเก ปาร์คัง (Dega Parkhang) ซึ่งเป็นหนึ่งในสถานที่จัดพิมพ์ และรวบรวมคัมภีร์ทางศาสนาของทิเบตที่สำคัญ พบว่า ตันจูร์ ประกอบไปด้วยพระธรรมวินัยที่แปลจากภาษาสันสกฤต 108 เล่ม แบ่งออกเป็น 9 ส่วนหลักรวบรวมพระธรรมวินัย 1,108 เรื่อง จำนวนทั้งหมด 3,707 หน้าสมุดทิเบต ดังต่อไปนี้
พระวินัย - ว่าเหตุและวิบากกรรม, บัญญัติพระวินัย - 13 เล่ม 3944 หน้า
พระสูตรสายปรัชญาปารมิตา - คำสอนหลักของมหายาน - 21 เล่ม  8565 หน้า
พระสูตรสายอวตังสกะ - ว่าด้วยพุทธภาวะอันไพศาล - 4 เล่ม 1548 หน้า
พระสูตรสายรัตนกูฏ - รากฐานแนวคิดเรื่องศูนยตา - 6 เล่ม 1757 หน้า
พระสูตรปกิณกะ - รวมพระสูตรย่อยต่างๆ - 32 เล่ม 9741 หน้า
คัมภีร์ตันตระ - คำสอนของสายมนตรยาน - 24 เล่ม 5995 หน้า
ปรตันตระ - คำสอนตันตระของสายญิงมะ - 3 เล่ม 956 หน้า
กาลจักร - คำสอนลี้ลับของฝ่ายมนตรยาน - 2 เล่ม 561 หน้า
ธารณี - มนตราสำหรับบริกรรม - 2 เล่ม 469 หน้า
บัญชีเรื่องกันจูร์ - ฉบับของ ซีถู โชจี จุงเน -  1 เล่ม 171 หน้า
องค์ประกอบของเตนจูร์

จากแม่พิมพ์ของวัดเดเก ปาร์คัง พบว่า เตนจูร์ประกอบไปด้วย คัมภีร์ต่าง ๆ 213 เล่ม แบ่งออกเป็น 17 ส่วนหลัก รวบรวมเอาอรรถกา ฎีกา คันถี ปกรณ์วิเศษ และสรรพศาสตร์ต่าง ๆ จำนวน 3,354 เรื่อง เป็นผลงานของพระคันถรจนาจารย์ 700 ท่าน รวมทั้งสิ้น 64,200 หน้าสมุดทิเบต ดังต่อไปนี้
สโตรตะ - บทสรรเสริญพุทธคุณ
อรรถกถาตันตระ - แก้ความในคัมภีร์สายตันตระ
อรรถกถาปรัชญาปารมิตา - แก้ความในพระสูตรสายปรัชญาปารมิตา
อรรถกถามาธยมิกะ - ศาสตร์ในนิกายมาธยมิกะ
อรรถกถาจิตตมาตรา - ศาสตร์ในนิกายโยคาจาร
พระอภิธรรม - ศาสตร์ว่าเกี่ยวอภิธรรมของพระคันถรจนาจารย์
พระวินัย - อรรถกถาแก้ความในพระวินัย
ชาตกะ - ว่าด้วยอดีตชาติของพระพุทธเจ้า
เลขะ/ปริคาถา - จดหมายและจดหมายเหตุ
ประมาณะ - ตรรกศาสตร์และญานวิทยา
ศัพทวิทยา - ว่าด้วยภาษาศาสตร์
จิกิตสะวิทยา - ว่าด้วยแพทยศาสตร์
ศิลปวิทยา - งานช่างศิลป์เกี่ยวกับศาสนา
นิติศาสตร์ - ว่าด้วยกฎหมายและการปกครอง
วิศววิทยา – ว่าด้วยความรู้เบ็ดเตล็ด
พระไตรปิฎกทิเบตฉบับต่าง ๆ

พระไตรปิฎกทิเบตได้รับการเผยแพร่ผ่านระบบการพิมพ์ด้วยแม่พิพม์แกะไม้ (Woodcut) เป็นส่วนใหญ่ จึงมีความแพร่หลายระดับหนึ่ง หากจะแบ่งฉบับต่าง ๆ ตามสำนักพิมพ์แล้ว จะมี 3 แห่งที่สำคัญ คือ ฉบับโรงพิมพ์ที่กรุงลาซา ฉบับโรงพิมพ์ที่นาร์ทัง และฉบับโรงพิมพ์เดเก ปัจจุบันเหลือเพียงโรงพิมพ์ที่เดเก เท่านั้นที่ยังจัดพิมพ์คัมภีร์แบบเดิมอยู่ ส่วนที่นาร์ทัง ถูกทำลายไปในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม
ทั้งนี้ ยังมีการจัดแบ่งฉบับต่าง ๆ ตามสถานที่ค้นพบ ผู้รวบรวม และสถานที่รวบรวมคัมภีร์ เช่น ฉบับหย่งเล่อ รวบรวมขึ้นในสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อ แห่งราชวงศ์หมิงของจีน (ค.ศ. 1410) ฉบับว่านหลี่ รวบรวมขึ้นในสมัยจักรพรรดิว่านหลี่แห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1606) ฉบับคังซี รวบรวมขึ้นในสมัยจักรพรรดิคังซี แห่งราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1684–92)
นอกจากนี้ ยังมีฉบับอูรกา (Urga Kanjur) พบที่กรุงอูลัน บาตอร์ ประเทศมองโกเลีย ฉบับโชเน (Cone Kanjur) พบที่เขตโชเน ทางตอนใต้ของทิเบต ฉบับมูตัง (Mustang Kangyur) พบที่แคว้นมูตัง ทางตอนเหนือของเนปาล เป็นต้น
ข้อมูลเพิ่มเติม

รายชื่อพระสูตรและปกรณ์ในพระไตรปิฎกภาษาทิเบต
บรรณานุกรม

Jose Ignacio Cabezon (Editor). (1996). Tibetan Literature: Studies in Genre. Boston: Snow Lion.
Traditional Cataloguing and Classification of Tibetan Literature" (English) Dharamsala: LTWA Tibetan Journal, XXX- no- 2, Summer 2005.
The listing of scripture จาก http://www.degeparkhang.org/sutra-en.htm เก็บถาวร 2011-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
藏文《大藏经》知识答读者问
恢弘的藏文《大藏经》
几种藏文《大藏经》版本的异同比较
เจ้าหญิงปูรณิกาแห่งเนปาล

เจ้าหญิงปูรณิการาชยลักษมีเทวีศาหะ (7 กรกฎาคม พ.ศ. 2543) เป็นพระราชธิดาในเจ้าชายปารัส มกุฎราชกุมารแห่งเนปาล กับเจ้าหญิงหิมานี มกุฎราชกุมารีแห่งเนปาล และเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทระ พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งเนปาล
พระประวัติ

เจ้าหญิงปูรณิกาประสูติเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ณ กาฐมาณฑุ ประเทศเนปาล พระราชธิดาองค์แรกในเจ้าชายปารัส มกุฎราชกุมารแห่งเนปาล กับเจ้าหญิงหิมานี มกุฎราชกุมารีแห่งเนปาล
เจ้าหญิงปูรณิกาทรงอยู่ในอันดับที่ 3 ของการสืบการราชบัลลังก์พระมหากษัตริย์แห่งเนปาล เนื่องจากในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2549 รัฐบาลเนปาลได้มีการเปลี่ยนแปลงกฎมณเทียรบาลที่ให้สตรีสามารถขึ้นครองราชย์ได้ด้วยความเป็นชอบของสมาชิกสภาผู้แทนราษฏร แต่อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้เป็นนิมิตหมายที่ดีเลยสำหรับพระองค์ที่จะได้ครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถต่อจากพระชนก และพระอนุชา เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองภายในประเทศเนปาลที่เปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นระบอบสาธารณรัฐ และยกเลิกการปกครองระบอบราชาธิปไตยที่มีมายาวนานของเนปาล
พระประวัติ > ปัจจุบัน

ปัจจุบันเจ้าหญิงปูรณิกาได้เสด็จลี้ภัยทางการเมืองพร้อมกับพระชนนี พระอนุชา และพระขนิษฐา โดยได้ประทับอยู่ในประเทศสิงคโปร์ เพื่อไปสมทบพระชนกที่ประทับอยู่ก่อนแล้วซึ่งประกอบธุรกิจในประเทศสิงคโปร์.
แหล่งข้อมูลอื่น

Royal Court of Nepal เก็บถาวร 2011-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | เจ้าหญิงปูรณิกาแห่งเนปาล |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เจ้าชายหริทเยนทรแห่งเนปาล |  | ลำดับการสืบราชบัลลังก์แห่งเนปาล (ลำดับที่ 3)    |  | เจ้าหญิงกฤติกาแห่งเนปาล |
เน็ลลี ซัคส์

กวีและนักเขียนบทละครเวทีชาวเยอรมัน-สวีเดนเชื้อสายยิว ผู้รอดชีวิตจากฮอโลคอสต์และผู้ได้รับรางวัลโนเบล
| เน็ลลี ซัคส์ |
| --- | --- |
เน็ลลี ซัคส์ ใน ค.ศ. 1966
เกิด: เลโอเนีย ซัคส์ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1891(1891-12-10) เบอร์ลิน-เชอเนแบร์ก จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1970(1970-05-12) (78 ปี) สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน
อาชีพ: กวี, นักเขียนบทละครเวที
สัญชาติ: เยอรมัน, สวีเดน
รางวัลสำคัญ: รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม   (ค.ศ. 1966)                    ดร็อสเท-ไพรซ์   (ค.ศ. 1960)                   

ลายมือชื่อ: 
เน็ลลี ซัคส์ ใน ค.ศ. 1910
เน็ลลี ซัคส์ (เยอรมัน: Nelly Sachs; 10 ธันวาคม ค.ศ. 1891 – 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1970) เป็นกวีและนักเขียนบทละครเวทีชาวเยอรมัน-สวีเดน ประสบการณ์ของเธอซึ่งเป็นผลมาจากการก่อกำเนิดของนาซีในทวีปยุโรปช่วงสงครามโลกครั้งที่สองทำให้เธอกลายเป็นผู้แถลงที่เจ็บปวดสำหรับความเศร้าโศกและความปรารถนาของเพื่อนชาวยิว บทละครเวทีที่เป็นที่รู้จักกันดีของเธอคือเอลี: ไอน์มีสเทรีนสเพียลฟ็อมไลเดินอิสราเอลส์ (ค.ศ. 1950) ส่วนผลงานอื่น ๆ ได้แก่ บทกวีอย่าง "อิมซันด์ไซเชิน" (ค.ศ. 1962), "เฟร์เซาเบรุง" (ค.ศ. 1970) ตลอดจนงานรวมบทกวีอย่างอินเดินโวฮนุนเงินเดสโทเดส (ค.ศ. 1947), ฟลุชท์อุนด์เฟร์วันด์ลุง (ค.ศ. 1959), แฟร์ทอินส์สเตาโบลเซ (ค.ศ. 1961) และซูเชนัคเลเบินเดิน (ค.ศ. 1971) ซึ่งเธอได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมใน ค.ศ. 1966
ชีวิตและงานการ

เน็ลลี ซัคส์ เกิดที่เบอร์ลิน-เชอเนแบร์ก ประเทศเยอรมนีเมื่อ ค.ศ. 1891 ในครอบครัวชาวยิว พ่อแม่ของเธอเป็นผู้ผลิตยางธรรมชาติและกัตตาเปอร์ชาที่ร่ำรวย ได้แก่ เกออร์ค วิลลิอัม ซัคส์ (ค.ศ. 1858–1930) และภรรยาของเขา มาร์กาเรเท นามสกุลเดิม คาร์เกร์ (ค.ศ. 1871–1950) เธอได้รับการศึกษาที่บ้านเนื่องจากสุขภาพอ่อนแอ เธอแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการเป็นนักเต้นในช่วงแรก ๆ แต่พ่อแม่ที่ปกป้องเธอไม่สนับสนุนให้เธอประกอบอาชีพนี้ เธอเติบโตมาในฐานะหญิงสาวที่เก็บตัวมากและไม่เคยแต่งงาน เธอได้ติดตามการติดต่อทางจดหมายกับเพื่อนของเธอ เซลมา ลอเกร์เลิฟ และฮิลเด โดมิน เมื่อพวกนาซีเข้ามามีอำนาจ เธอก็หวาดกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงจุดหนึ่งที่สูญเสียความสามารถในการพูด ดังที่เธอจำได้ในกลอน: "เมื่อความหวาดกลัวครั้งใหญ่มาถึง/ฉันเป็นใบ้" ซัคส์ได้หนีไปอยู่กับแม่ที่มีอายุมากในประเทศสวีเดนเมื่อ ค.ศ. 1940 ซึ่งนำไปสู่มิตรภาพของเธอกับลอเกร์เลิฟที่ได้ช่วยชีวิตพวกเขาไว้: ไม่นานก่อนที่เธอจะเสียชีวิต ลอเกร์เลิฟได้เข้าแทรกแซงต่อราชวงศ์สวีเดนเพื่อให้พวกเขาได้รับการปล่อยตัวจากเยอรมนี ซัคส์และแม่ของเธอหลบหนีในเที่ยวบินสุดท้ายจากนาซีเยอรมนีไปยังสวีเดน ซึ่งเป็นหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่ซัคส์จะถูกกำหนดให้ไปรายงานตัวที่ค่ายกักกัน พวกเขาตั้งรกรากในประเทศสวีเดน และซัคส์ได้กลายเป็นพลเมืองสวีเดนใน ค.ศ. 1952
อ่านเพิ่ม

ภาษาอังกฤษ
Bower, Kathrin M. Ethics and remembrance in the poetry of Nelly Sachs and Rose Ausländer. Camden House, 2000. ISBN 978-1-57113-191-1
Barbara Wiedemann (ed.) Paul Celan, Nelly Sachs: Correspondence, trans. Christopher Clark. Sheep Meadow, 1998. ISBN 978-1-878818-71-3
Olsson, Anders. แม่แบบ:SKBL
ภาษาเยอรมัน
Ruth Dinesen (2005), "Sachs, Nelly", Neue Deutsche Biographie (ภาษาเยอรมัน), vol. 22, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 336–337
Walter A. Berendsohn: Nelly Sachs: Einführung in das Werk der Dichterin jüdischen Schicksals. Agora, Darmstadt 1974, ISBN 978-3-87008-046-4.
Gudrun Dähnert: "Wie Nelly Sachs 1940 aus Deutschland entkam. Mit einem Brief an Ruth Mövius." in: Sinn und Form [de] February 2009, pp. 226–257
Ruth Dinesen: Nelly Sachs. Eine Biographie. Suhrkamp, Frankfurt 1992, ISBN 978-3-518-40426-3
Gabriele Fritsch-Vivié: Nelly Sachs. Monographie. Rowohlt, Reinbek, 3rd edition, 2001, ISBN 978-3-499-50496-9.
Petra Oelker [de]: "Und doch, am Ende steht wieder das Licht, wenn auch noch so fern". In: Charlotte Kerner [de]: Nicht nur Madame Curie. Frauen, die den Nobelpreis bekamen. Beltz, Weinheim 1999, ISBN 978-3-407-80862-2.
Gerald Sommerer: Aber dies ist nichts für Deutschland, das weiß und fühle ich. Nelly Sachs – Untersuchungen zu ihrem szenischen Werk. Königshausen & Neumann, Würzburg 2008, ISBN 978-3-8260-3860-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

Guide to the Papers of Nelly Sachs
Red Yucca – German Poetry in Translation (trans. by Eric Plattner)
แม่แบบ:LBI Collection Links
เน็ลลี ซัคส์ ที่ไฟน์อะเกรฟ
Map เก็บถาวร 2020-01-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน showing location of Maaßenstraße and Nelly-Sachs-Park in Berlin-Schöneberg.
| ด ค กรายชื่อผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม |
| --- | --- |
ค.ศ. 1901–1925 (พ.ศ. 2444–2468): พรูดอม (1901) ·  ม็อมเซิน (1902) ·  บีเยินซ็อน (1903) ·  มิสทราล / เอย์ซากีร์เร (1904) ·  แชงกีเยวิตช์ (1905) ·  คาร์ดุชชี (1906) ·  คิปลิง (1907) ·  อ็อยเคิน (1908) ·  ลอเกร์เลิฟ (1909) ·  ไฮเซอ (1910) ·  มาแตร์แล็งก์ (1911) ·  เฮาพท์มัน (1912) ·  ฐากุร (1913) ·  รอล็อง (1915) ·  ไฮเดินสตัม (1916) ·  เกลเลอโรป / พอนทอปปีดัน (1917) ·  ชปิทเทอเลอร์ (1919) ·  ฮัมซัน (1920) ·  ฟร็องส์ (1921) ·  เบนาเบนเต (1922) ·  เยตส์ (1923) ·  แรย์มอนต์ (1924) ·  ชอว์ (1925)
ค.ศ. 1926–1950 (พ.ศ. 2469–2493): เดเลดดา (1926) ·  แบร์กซอน (1927) ·  อึนเซ็ต (1928) ·  มันน์ (1929) ·  ลูอิส (1930) ·  คาร์ลเฟลต์ (1931) ·  กอลส์เวอร์ธี (1932) ·  บูนิน (1933) ·  ปีรันเดลโล (1934) ·  โอนีล (1936) ·  มาร์แต็ง ดูว์ การ์ (1937) ·  บัก (1938) ·  ซิลลันแป (1939) ·  เยนเซน (1944) ·  มิสตรัล (1945) ·  เฮ็สเซอ (1946) ·  ฌีด (1947) ·  เอเลียต (1948) ·  ฟอกเนอร์ (1949) ·  รัสเซลล์ (1950)
ค.ศ. 1951–1975 (พ.ศ. 2494–2518): ลาเกอร์กวิสต์ (1951) ·  โมรียัก (1952) ·  เชอร์ชิลล์ (1953) ·  เฮมิงเวย์ (1954) ·  ลัฆส์แนส (1955) ·  ฆิเมเนซ (1956) ·  กามูว์ (1957) ·  ปัสเตร์นัค (1958) ·  กวาซีโมโด (1959) ·  แปร์ส (1960) ·  อานดริช (1961) ·  สไตน์เบ็ก (1962) ·  เซเฟริส (1963) ·  ซาทร์ (1964) ·  โชโลคอฟ (1965) ·  อักนอน / ซัคส์ (1966) ·  อัสตูเรียส (1967) ·  คาวาบาตะ (1968) ·  เบ็คเค็ทท์ (1969) ·  โซลเซนิตซิน (1970) ·  เนรูดา (1971) ·  เบิล (1972) ·  ไวต์ (1973) ·  จอห์นสัน / มาร์ตินสัน (1974) ·  มอนตาเล (1975)
ค.ศ. 1976–2000 (พ.ศ. 2519–2543): เบลโลว์ (1976) ·  อาเลย์กซันเดร (1977) ·  ซิงเกอร์ (1978) ·  เอลีติส (1979) ·  มีวอช (1980) ·  คาเนตติ (1981) ·  มาร์เกซ (1982) ·  โกลดิง (1983) ·  ไซเฟิร์ต (1984) ·  ซีมง (1985) ·  โชยิงกา (1986) ·  บรอดสกี (1987) ·  มะห์ฟูซ (1988) ·  เซลา (1989) ·  ปัซ (1990) ·  กอร์ดิเมอร์ (1991) ·  วอลคอต (1992) ·  มอร์ริสัน (1993) ·  โอเอะ (1994) ·  ฮีนีย์ (1995) ·  ชึมบอร์สกา (1996) ·  โฟ (1997) ·  ซารามากู (1998) ·  กรัส (1999) ·  เกา ซิงเจี้ยน (2000)
ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน (พ.ศ. 2544–ปัจจุบัน): ไนพอล (2001) ·  แกร์เตส (2002) ·  คุตซี (2003) ·  เย็ลลีเน็ค (2004) ·  พินเทอร์ (2005) ·  พามุค (2006) ·  เลสซิง (2007) ·  เลอ เกลซีโย (2008) · มึลเลอร์ (2009) ·  โยซา (2010) ·  ทรานสเตรอเมอร์ (2011) ·  โม่เหยียน (2012) ·  มุนโร (2013) · มอดียาโน (2014) · อะเลคซีเอวิช (2015) · ดิลลัน (2016) · อิชิงูโระ (2017) · ตอการ์ตชุก (2018) · ฮันท์เคอ (2019) · กลิก (2020) · เกอร์นาห์ (2021)  ·  แอร์โน (2022)  ·  ฟ็อสเซอ (2023)  ·  คัง (2024)
เนเรโอ รอกโก

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด:  20 พฤษภาคม ค.ศ. 1912(1912-05-20)
สถานที่เกิด:  ตรีเยสเต ออสเตรีย-ฮังการี
วันเสียชีวิต:  20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1979(1979-02-20) (66 ปี)
สถานที่เสียชีวิต:  ตรีเยสเต อิตาลี
ตำแหน่ง:  กองกลาง, กองหน้า
สโมสรเยาวชน
1927–1930:  Triestina
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1930–1937 |  Triestina |  232 |  (66) |
| 1937–1940 |  นาโปลี |  52 |  (7) |
| 1940–1942 |  Padova |  47 |  (14) |
| 1942–1943 |  94° Reparto Distretto Trieste |   |   |
| 1943–1944 |  Libertas Trieste |  14 |  (1) |
| 1944–1945 |  Padova |   |   |
ทีมชาติ
| 1934 |  อิตาลี |  1 |  (0) |
จัดการทีม
1947–1950:  Triestina
1950–1953:  Treviso
1953–1954:  Triestina
1954–1961:  ปาโดวา
1960:  อิตาลี โอลิมปิก
1961–1963:  เอซีมิลาน
1963–1967:  โตรีโน
1967–1973:  เอซีมิลาน
1974–1975:  ฟีออเรนตีนา
1977:  เอซีมิลาน
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เนเรโอ รอกโก (อิตาลี: Nereo Rocco; 20 พฤษภาคม 1912 – 20 กุมภาพันธ์ 1979) เป็นอดีตนักฟุตบอลและผู้จัดการทีมชาวอิตาลี ได้รับการยกย่องให้เป็น 1 ในผู้จัดการทีมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล เขามีชื่อเสียงจากการเป็นผู้จัดการทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งในอิตาลี คว้าแชมป์ทั้งในและต่างประเทศหลายรายการระหว่างที่เขาเป็นผู้จัดการทีมเอซีมิลาน ที่ปาโดวา เขาเป็นหนึ่งในผู้ใช้ระบบการเล่นแบบคาเตนัชโชเป็นคนแรก ๆ ในประเทศ