stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พันท์เซอร์ 4
ประวัติการพัฒนารถถัง > ต้นกำเนิด

พันท์เซอร์ 4 นั้นเป็นรถถังที่ถูกคิดค้นขึ้นโดย จอมพล ไฮนซ์ กูเดอร์เรียน
โดยการจัดกำลังนั้น ในหนึ่งกองพันทหารม้ายานเกราะ จะประกอบด้วย กองร้อยพันท์เซอร์ 3 จำนวน 3 กองร้อย และ พันท์เซอร์ 4 จำนวน 1 กองร้อย
ในปี ค.ศ. 1934 เยอรมันได้เขียนสเปค "รถถังขนาดกลาง" ไว้ และจะจัดกำลังเข้าสู่กองร้อยรถถังที่มี พันท์เซอร์ 3อยู่แล้ว
โดยรถถังที่จะมาสนันสนุน พันท์เซอร์ 3 นี้ จะต้องมีลำกล้องปืนขนาด 7.5เซนติเมตร เป็นปืนต่อสู้รถถังหลัก และต้องมีน้ำหนักไม่เกิน 24 ตัน
รหัสที่ใช้ในการสร้างรถถังนี้คือ รถแทรกเตอร์เพื่อการเกษตร  (เยอรมัน : Begleitwagen) เพื่อเป็นการหลบเลี่ยง สนธิสัญญาแวร์ซาย ที่ผูกพันกับเยอรมันอยู่
มีผู้ผลิตเพียง 3 รายที่ถูกคัดเลือกมาให้ผลิตรถถังต้นแบบคือ MAN, Krupp, and Rheinmetall-Borsig 
โดยในที่สุด เยอรมันได้ตัดสินใจให้บริษัท Krupp เป็นผู้ผลิต
ในช่วงแรก พันท์เซอร์ 4 ได้ถูกออกแบบให้ใช้ช่วงล่างแบบ ล้อกดสายพานซ้อน (อังกฤษ : six-wheeled interleaved suspension)
แต่ทางกองทัพเยอรมันต้องการระบบช่วงล่างแบบ ทอร์ชัน บาร์(อังกฤษ : Torsion bar) ซึ่งสามารถไต่ที่สูงชันได้ดีกว่า และยังให้ความนุ่มนวลแก่พลประจำรถถังด้วย
แต่อย่างไรก็ดี เนื่องจากกองทัพเยอรมันต้องการใช้งานอย่างเร่งด่วน บริษัท Krupp จึงทำการเลือกช่วงล่างแบบ leaf spring double-bogie ซึ่งผลิตได้ง่ายกว่ามาแทน
ต้นแบบรถถังที่ได้มานั้น ใช้พลประจำรถ 5 นาย
โดยมีห้องเครื่องอยู่ทางท้ายรถถัง ด้านหน้าซ้ายเป็นที่นั่งของ พลขับ
ส่วนด้านหน้าขวานั้น เป็นที่นั่งของพลวิทยุ ซึ่งจะต้องควบคุมปืนกลไปด้วย
ผู้บัญชาการรถถังจะนั่งอยู่ในป้อมปืน บริเวณด้านล่างของทางเข้าออก ส่วนพลปืน และพลบรรจุกระสุนนั้น จะนั่งอยู่ทางซ้าย และทางขวาของปืนตามลำดับ
ทางด้านขวาของตัวถังนั้นจะเป็นที่เก็บกระสุน
พันท์เซอร์ 4 เริ่มผลิตในปี ค.ศ. 1936 ณ เมือง Magdeburg
ประวัติการพัฒนารถถัง > รุ่น A - F1 > รุ่น A

การผลิตครั้งแรกนั้นเริ่มต้นเมื่อปี ค.ศ. 1936 โดยเป็นการผลิตในรุ่น A ใช้เครื่องยนต์ Maybach's HL 108TR ให้กำลัง 250 แรงม้า (183.73 kW) ใช้ระบบส่งกำลังแบบ SGR 75 ซึ่งมีเกียร์เดินหน้า 5 เกียร์ และเกียร์ถอยหลัง 1 เกียร์
โดยสามารถทำความเร็วได้สูงสุด 31 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
โดยปืนต่อสู้รถถังหลักนั้นเป็น ปืนใหญ่ต่อสู้รถถังแบบ 37 L/24 (KwK 37 L/24) ซึ่งใช้ยิงกระสุนระเบิดแรงสูง(HE) เพื่อประโยชน์ในการต่อสู้กับทหารราบ
การต่อสู้กับรถถังนั้น จะใช้กระสุนแบบเจาะเกราะ ความเร็วกระสุน 430 เมตรต่อวินาที โดยจะสามารถเจาะเกราะได้ลึก 43 มิลลิเมตร ที่มุมตกกระทบไม่เกิน 30 องศา ในระยะ 700 เมตร
และมีปืนกลแบบ MG34 2 กระบอก โดยกระบอกแรกจะใช้แกนร่วมกับปืนหลัก และอีกกระบอกจะติดอยู่กับตัวถังบริเวณพลวิทยุ
รุ่น A นั้น มีเกราะด้านหน้าหนา 14.5 มิลลิเมตร และมีเกราะที่ป้อมปืนหนา 20 มิลลิเมตร ด้วยความบางของเกราะระดับนี้ จะป้องกันได้เพียงแค่กระสุนปืนจากปืนเล็กยาว จรวดต่อสู้รถถังขนาดเบา และสะเก็ดระเบิดจากปืนใหญ่ได้เท่านั้น
หลังจากรุ่น A ผลิตได้เพียง 35 คัน เยอรมันจึงเริ่มทำการผลิตรุ่น B ในปี ค.ศ. 1937
ประวัติการพัฒนารถถัง > รุ่น A - F1 > รุ่น B

รุ่น B มีการปรับปรุงโดยมีการเปลี่ยนเครื่องยนต์เป็นรุ่น Maybach HL 120TR ซึ่งให้กำลัง 300 แรงม้า และระบบส่งกำลังได้รับการปรับปรุงโดยเพิ่มเกียร์เดินหน้าอีก 1 เกียร์ เป็น 6 เกียร์ ทำความเร็วได้สูงสุด 39 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
เกราะรถถังด้านหน้านั้นได้ถูกเพิ่มความหนาเป็น 30 มิลลิเมตร และช่องปืนกลที่ติดอยู่บนตัวถังนั้นได้ถูกเปลี่ยนเป็นช่องว่าง ที่สามารถนำปืนสั้นยิงลอดออกไปได้ พันท์เซอร์ 4 รุ่น B ได้ถูกผลิตออกไปเป็นจำนวน 42 คัน
ประวัติการพัฒนารถถัง > รุ่น A - F1 > รุ่น C

มีการเพิ่มความหนาของเกราะป้อมปืนเป็น 30 มิลลิเมตร ซึ่งทำให้รถถังมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นเป็น 18.14 ตัน หลังจากผลิตรุ่น C ได้เพียง 40 คัน ก็ได้มีการปรับปรุงเครื่องยนต์ใหม่
โดยเปลี่ยนเป็นเครื่องยนต์รุ่น Maybach HL 120TRM. และทำการผลิตออกมาอีก 100 คัน ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นรุ่น D ในเดือนสิงหาคมปี ค.ศ. 1939
ประวัติการพัฒนารถถัง > รุ่น A - F1 > รุ่น D

พันท์เซอร์ 4 ที่ถูกผลิตออกมาในรุ่น D นั้นมีจำนวน 248 คัน โดยในรุ่น D นี้ได้มีการนำปืนกลที่ติดอยู่กับตัวถังกลับมาใช้งานเหมือนรุ่น B และมีการย้ายปืนกลแกนร่วมกับปืนหลักออกไปอยู่บนป้อมปืนแทน มีการเพิ่มความหนาของเกราะด้านข้างเป็น 20 มิลลิเมตร 
หลังจากเยอรมันได้รับชัยชนะจากการบุกโปแลนด์ในปี ค.ศ. 1939 เยอรมันจึงคิดจะขยายการผลิตรถถังรุ่นนี้ โดยนำเข้าประจำการในชื่อ Sonderkraftfahrzeug 161 (Sd.Kfz. 161).
เนื่องจากปืนต่อสู้รถถังแบบ KwK 37 L/24 นั้น เป็นแบบลำกล้องสั้น และใช้ยิงกระสุนความเร็วต่ำ จึงมักจะไม่สามารถเจาะเกราะรถถังของอังกฤษในสมรภูมิการบุกยึดฝรั่งเศสได้ เยอรมันจึงได้ทำการทดลองติดตั้งปืนแบบ Pak 38 L/60 ขนาด 5 เซนติเมตร ซึ่งสามารถเจาะเกราะหนา 50 มิลลิเมตรได้ แต่การสั่งรถถังรุ่นนี้ต้องถูกยกเลิกไป เนื่องจากชัยชนะอันรวดเร็วของเยอรมนีที่มีต่อฝรั่งเศส
ประวัติการพัฒนารถถัง > รุ่น A - F1 > รุ่น E

เริ่มทำการสร้างเมื่อเดือนเดือนกันยายน ปี ค.ศ. 1940 โดยทำการเพิ่มความหนาของเกราะด้านหน้าเป็น 50 มิลลิเมตร โดยใส่แผ่นเหล็กเป็นเกราะเพิ่มด้านหน้าอีก 30 มิลลิเมตร
และทำการย้ายช่องสังเกตการณ์ของผู้บังคับบัญชารถถังมาอยู่ด้านหน้าของป้อมปืน ในส่วนของรถถังรุ่นก่อนหน้านี้ จะถูกอัพเกรดให้เป็นแบบเดียวกับรุ่น E เมื่อรถถังได้นำกลับเข้ามาบำรุงรักษา
พันท์เซอร์ 4 รุ่น E นี้ถูกผลิตออกมา 280 คัน ตลอดช่วงปี ค.ศ. 1939 ถึงปี ค.ศ. 1941
ประวัติการพัฒนารถถัง > รุ่น A - F1 > รุ่น F/F1

ในปี ค.ศ. 1941 พันท์เซอร์ 4 รุ่น F ได้เริ่มสายการผลิต โดยความหนาของเกราะและป้อมปืนมีขนาด 50 มิลลิเมตร และเพิ่มขนาดของเกราะด้านข้างเป็น 30 มิลลิเมตร
จากการเพิ่มความหนาของเกราะทำให้น้ำหนักของรถถังเพิ่มขึ้นเป็น 22.3 ตัน ซึ่งจำเป็นต้องออกแบบระบบสายพานใหม่ให้มีความกว้างเพิ่มขึ้นเป็น 400 มิลลิเมตร จาก 380 มิลลิเมตร เพื่อกระจายแรงกดที่กระทำต่อพื้นดิน 
โดยหน้าสัมผัสของสายพานที่เพิ่มขึ้นนั้น จะช่วยรถถังในการวิ่งบนพื้นผิวที่เป็นน้ำแข็งด้วย รถถังยังได้รับการปรับปรุงในเรื่องของล้อกดสายพานด้วย
โดยเมื่อพันท์เซอร์ 4 รุ่น F2 ได้เริ่มทำการผลิตไปแล้วนั้น รุ่น F ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น F1 โดยมีรถถังรุ่น F1 จำนวน 464 คันถูกผลิตออกมา โดยอีก 25 คันถูกเปลี่ยนให้เป็นรุ่น F2 ในสายการผลิต
ประวัติการพัฒนารถถัง > รุ่น F2 - J > รุ่น F2

วันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1941 เพียงสัปดาเดียวก่อนยุทธการ บาร์บารอสซา จะเริ่มขึ้น อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ต้องการจะปรับปรุงปืนต่อสู้รถถังของ พันท์เซอร์ 4  โดยได้ทำการติดต่อบริษัท Krupp อีกครั้ง เพื่อจะให้ติดตั้งปืน Pak 38 L/60 ขนาด 5 เซนติเมตรเข้าไปอีกครั้งหนึ่ง และได้รถถังหลังจากการปรับปรุงในวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1941
จากการเข้าต่อสู้กับรถถัง T-34 และรถถัง KV-1 ของโซเวียต ซึ่งใหม่กว่า และทรงพลังกว่านั้น ปรากฏว่ารถถังของเยอรมันไม่สามารถต่อกรกับรถถังของโซเวียตได้เลย เนื่องจากเกราะของ T-34 และ KV-1 มีความหนามาก ทำให้ปืนแบบ Pak 38 L/60 ไม่สามารถเจาะเกราะเข้าไปทำความเสียหายได้
เยอรมันจึงยกเลิกการผลิตรถถังที่ได้ติดตั้งปืนรุ่น Pak38 L/60 ทั้งหมด และได้ว่าจ้างบริษัท Rheinmetall ให้ทำการออกแบบปืนต่อสู้รถถังแบบใหม่ด้วยขนาด 7.5 เซนติเมตรแทน
ซึ่งภายหลังจากการออกแบบเสร็จสิ้น ปืนนี้ได้ชื่อว่า 7.5 cm Pak 40 L/46
เนื่องจากปืนขนาดลำกล้องที่ยาวขึ้น ทำให้เกิดแรงสะท้อนถอยหลังที่มากขึ้น ซึ่งทำให้ระยะถอยของปืนนั้นเกินความยาวของป้อมปืนที่มีอยู่ จึงต้องทำการออกแบบระบบรับแรงสะท้อนถอยหลังใหม่ เพื่อให้ระยะถอยของปืนนั้นสั้นลง โดยปืนที่ติดตั้งบนพันท์เซอร์ 4 นั้น มีชื่อว่า KwK 40 L/43
โดยกระสุนเจาะเกราะ จะทำความเร็วได้ 990 เมตร ต่อวินาที ซึ่งต่างจากปืนกระบอกเดิมที่ทำได้เพียง 430 เมตรต่อวินาที
โดยปืนกระบอกใหม่ที่ถูกติดตั้งนี้ เมื่อยิงกระสุนแบบ Panzergranate 39 จะเจาะเกราะได้ 77 มิลลิเมตร ที่ระยะทาง 1830 เมตร
โดยรถถังที่ติดตั้งปืนรุ่น KwK40 L/43 จะมีชื่อรุ่นคือ F2 โดยมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นเป็น 23.6 ตัน รถถังในรุ่นนี้ถูกผลิตออกมา 175 คันตั้งแต่เดือนมีนาคม ถึงเดือนกรกฎาคมปี ค.ศ. 1942 สามเดือนให้หลัง รถถังรุ่นนี้ก็ถูกเปลี่ยนชื่ออีกครั้งหนึ่งเป็นรุ่น G
ประวัติการพัฒนารถถัง > รุ่น F2 - J > รุ่น G

สำหรับการผลิตพันท์เซอร์ 4 ในช่วงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1942 ถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1943 นั้น พันท์เซอร์ 4 รุ่น G ได้ถูกปรับแต่งหลายอย่าง 
เป็นต้นว่าการปรับปรุงในเรื่องเกราะ ซึ่งการปรับปรุงในเรื่องเกราะนั้นเป็นการเพิ่มน้ำหนักจนถึงขีดสุดที่รถถังจะรับไหว
เพื่อไม่ให้น้ำหนักเกินไปมากกว่านี้ ได้มีการนำเกราะเสริมด้านข้างที่มีความหนา 20 มิลลิเมตรออกไป และไปเพิ่มความหนาของตัวถังด้านข้างเป็น 30 มิลลิเมตรแทน
และน้ำหนักในส่วนที่หายไปนั้น ได้ถูกนำมาใช้ในการเสริมเกราะด้านหน้าให้มีความหนาเป็น 80 มิลลิเมตร ซึ่งกำลังพลที่ใช้รถถังนี้ก็ต่างต้องการเกราะที่หนาขึ้นนี้ถึงแม้ต้องแลกมาด้วยปัญหาต่อระบบขับเคลื่อนของรถถังก็ตาม
โดยรถถังที่ผลิตในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1942 ถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 1943 นั้น จะใช้เกราะแบบใหม่นี้ผลิตรถถังเป็นครึ่งหนึ่ง ของเกราะแบบเดิมที่ผลิตออกมา และหลังจากเดือนมกราคม ค.ศ. 1943 ก็จะเปลี่ยนไปผลิตเกราะแบบหนา 80 มิลลิเมตรทั้งหมด
ช่องมองทั้งสองข้างของป้อมปืนนั้นถูกนำออกเพื่อให้การผลิตสามารถทำได้ง่ายขึ้น มีการนำล้อกดสายพานสำรองมาติดตั้งบนด้านซ้ายของตัวถัง และเพิ่มสายพานสำรองโดยนำมาวางไว้บนเกราะด้านหน้า
มีการเปิดช่องว่างด้านบนของห้องเครื่องเพื่อเพิ่มสมรรถนะในการระบายอากาศ ในสมรภูมิที่ร้อนอบอ้าว
ส่วนในสมรภูมิที่มีความหนาวเย็นนั้น ได้มีการนำอุปกรณ์เพิ่มความร้อนไปติดตั้งเพื่อให้น้ำหล่อเย็นนั้นไม่เย็นจนเกินไป
มีการเปลี่ยนไฟส่องสว่างใหม่ และนำเอาไฟสัญญาณบนป้อมปืนออก
ช่องสังเกตการณ์ของผู้บังคับบัญชารถถังนั้นได้ถูกเพิ่มความหนาของเกราะ และลดลงเหลือเพียงหนึ่งช่องซึ่งแต่เดิมมีสองช่อง
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1943 พันท์เซอร์ 4 ที่ถูกติดตั้งเกราะด้านข้างสายพาน และด้านข้างป้อมปืนได้ถูกนำมาใช้งาน
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1943 ปืนแบบ KwK 40 L/48 ได้ถูกนำมาติดตั้งแทนปืน KwK 40 L/43 ซึ่งปืนแบบใหม่นี้มีความยาวของลำกล้องมากกว่า และได้รับการปรับปรุงซึ่งจะลดแรงสะท้อนถอยหลังให้ลดลงกว่าเดิม
และได้มีการเพิ่มเกราะแบบ Zimmerit ซึ่งนำไปติดตั้งด้านล่างของตัวถัง เนื่องจากเยอรมันกลัวว่าทุ่นระเบิดรถถังแบบเหนี่ยวนำแม่เหล็กของสัมพันธมิตรนั้นจะถูกนำมาใช้จัดการกับรถถังของเยอรมัน
รถถังในรุ่นนี้ได้ถูกเพิ่มเกราะด้านข้างสายพานขนาดหนา 5 มิลลิเมตร และขนาดหนา 8 มิลลิเมตรที่ป้อมปืน นอกจากนี้ยังมีการนำระบบส่งกำลังของพันท์เซอร์ 3 มาใช้ในรุ่นนี้ด้วย
ประวัติการพัฒนารถถัง > รุ่น F2 - J > รุ่น J

จากการสูญเสียอย่างหนักของรถถังเยอรมัน พันท์เซอร์ 4 ในรุ่น J นั้นได้ถูกลดสเปคลงเพื่อให้สามารถผลิตรถถังทดแทนได้รวดเร็วยิ่งขึ้น โดยระบบหมุนป้อมปืนด้วยไฟฟ้านั้นได้ถูกยกเลิกไป
ทำให้พลปืนต้องทำการหมุมป้อมปืนเองด้วยมือ ที่ว่างของระบบไฟฟ้าที่หายไปนั้นถูกแทนที่ด้วยถังน้ำมันขนาด 200 ลิตร ซึ่งเพิ่มระยะปฏิบัติการณ์ของ พันท์เซอร์ 4 เป็น 320 กิโลเมตร
รถถังพันท์เซอร์ถูกนำเกราะแบบ Zimmerit ออกไป ส่วนเกราะด้านข้างของสายพานนั้นถูกแทนที่ด้วยตะแกรงเหล็กแทน
ในช่วงท้ายๆของสายการผลิตนั้นได้มีการทดลองนำปืนของ รถถังพันเทอร์ มาใส่ ซึ่งมีความยาวกว่า แต่ก็ทำไม่สำเร็จ เนื่องจากรถถังไม่สามารถแบกรับน้ำหนักได้มากกว่านี้แล้ว
การผลิต

| ระยะเวลา | จำนวน | รุ่น(Ausführung or Ausf> ) |
| --- | --- | --- |
| 1937–1939 | 262 | A – D |
| 1940 | 278-386 | E[โปรดขยายความ] |
| 1941 | 467-769 | E, F1, F2, G |
| 1942 | est. 880 | G |
| 1943 | 3,013 | G, H |
| 1944 | 3,125 | J |
| 1945 | est. 435 | J |
| Total | 9,870 | A - J |
ประวัติการรบ

พันท์เซอร์ 4 เป็นรถถังที่เยอรมันทำการผลิตตั้งแต่ก่อนเริ่มสงครามไปจนถึงสิ้นสุดสงคราม ซึ่งจำนวนทั้งหมดนั้นเป็นถึง 30% ของรถถังที่เยอรมันผลิตออกมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ประวัติการรบ > แนวรบฝั่งตะวันตก และสมรภูมิแอฟริกาเหนือ (1939–1942)

เมื่อกองทัพเยอรมันเริ่มบุกโปแลนด์นั้น เยอรมันมีรถถังแบบ พันท์เซอร์ I จำนวน 1445 คัน แบบ พันท์เซอร์ 2 จำนวน 1223 คัน แบบ พันท์เซอร์ 3 จำนวน 98 คัน และแบบ พันท์เซอร์ 4 จำนวน 211 คัน
ซึ่งรถถังแบบพันท์เซอร์ 4 นั้นมีจำนวนน้อยกว่า 10% ของกำลังรถถังทั้งหมดที่เยอรมันมีอยู่
จำนวนกำลังรถถังที่จัดเข้าในกองพลทหารยานเกราะที่ 1 เป็นดังนี้
พันท์เซอร์ 1 จำนวน 17 คัน
พันท์เซอร์ 2 จำนวน 18 คัน
พันท์เซอร์ 3 จำนวน 28 คัน
และพันท์เซอร์ 4 จำนวน 14 คัน
ส่วนกองพลของทหารยานเกราะอื่นๆนั้นจะเน้นใช้รถถังรุ่นเก่าที่มีอยู่ ซึ่งมีการจัดกำลังดังนี้
พันท์เซอร์ 1 จำนวน 34 คัน
พันท์เซอร์ 2 จำนวน 33 คัน
พันท์เซอร์ 3 จำนวน 5 คัน
และพันท์เซอร์ 4 จำนวน 6 คัน
ถึงแม้ว่าโปแลนด์จะมีรถถังที่มีความสามารถในการเจาะเกราะรถถังเยอรมันได้กว่า 200 คัน และมีปืนต่อสู้รถถังที่มีประสิทธิภาพ
แต่เยอรมันก็เชื่อมั่นว่าพันท์เซอร์ 4 จะสามารถทำหน้าที่ในการเป็นหัวหอกในการต่อสู้กับยานเกราะเหล่านั้นได้
ถึงแม้เยอรมันจะทำการเพิ่มกำลังการผลิตรถถังแบบ พันท์เซอร์ 3 และพันท์เซอร์ 4 เป็นจำนวนมากในช่วงที่เยอรมันทำการบุกฝรั่งเศส แต่รถถังเยอรมันที่เข้าประจำการส่วนหญ่ยังคงเป็นรถถังเบาอยู่ 
โดยรถถังที่ทำการบุกฝรั่งเศสนั้นมี พันท์เซอร์ I 523 คัน พันท์เซอร์ 2 955 คัน พันท์เซอร์ 3 349 คัน พันท์เซอร์ 4 106 คัน พันท์เซอร์ 35(t) 106 คัน และ Panzer 38(t) 228 คัน
เยอรมันได้ใช้กลยุทธ์ที่ดีกว่าในการเข้าปะทะ ทำให้กองทัพรถถังเยอรมันชนะในการศึกถึงแม้ว่าจะมีรถถังเบาเป็นจำนวนมากก็ตาม
ปัญหาที่เกิดขึ้นกับรถถังแบบพันท์เซอร์ 4 นั้นคืออัตราการเจาะเกราะที่ต่ำ เนื่องจากมันได้ทำการติดตั้งปืน KwK 37 L/24 ซึ่งยิงกระสุนออกไปได้ด้วยความเร็วต่ำ จึงไม่สามารถเจาะเกราะรถถังของฝรั่งเศสและอังกฤษได้ รถถัง Somua S35 ของฝรั่งเศสนั้นมีเกราะหนา 55 มิลลิเมตร ซึ่งปืน
ของพันท์เซอร์ 4 สามารถเจาะเกราะได้แค่ 43 มิลลิเมตร ที่ระยะ 700 เมตรเท่านั้น ส่วนการต่อสู้กับรถถัง Matilda Mk 2 ของอังกฤษนั้น เนื่องจากเกราะด้านหน้าของ Matilda Mk 2 มีความหนาถึง 70 มิลลิเมตรจึงไม่มีทางเลยที่พันท์เซอร์ 4 จะเจาะเกราะเข้าไปได้
ซึ่งถึงแม้จะทำการยิงเข้าจากด้านข้าง ก็ยังต้องเจอเกราะหนาขนาด 60 มิลลิเมตร ซึ่งปืน KwK 37 L/24 ไม่สามารถเจาะเข้าไปทำความเสียหายได้
พันท์เซอร์ 4 ที่กองกำลังเยอรมันได้รับในสมรภูมิแอฟริกานั้น ยังไม่สามารถนำมาใช้แทน พันท์เซอร์ 3 ได้ เนื่องจาก พันท์เซอร์ 3 นั้นมีอัตราการเจาะเกราะที่สูงกว่า 
แต่อย่างไรก็ดี ทั้งพันท์เซอร์ 3 และพันท์เซอร์ 4 ก็ต่างไม่สามารถเจาะเกราะที่หนาของรถถัง Matilda Mk 2 ได้ ส่วนปืนของ Matilda Mk 2 นั้น สามารถเจาะทะลุเกราะทั้ง พันท์เซอร์ 2 และพันท์เซอร์ 4 ได้ทั้งหมด ซึ่งรถถังพันท์เซอร์ 3 และพันท์เซอร์ 4 มีข้อได้เปรียบอย่างเดียวคือสามารถทำความเร็วได้ดีกว่า
เดือนสิงหาคม ปี ค.ศ. 1942 เอียร์วิน รอมเมล ได้รับพันท์เซอร์ 4 รุ่น F2 เป็นจำนวน 27 คัน ซึ่งรถถังในรุ่นนี้ติดปืน KwK 40 L/43 ซึ่งมีขนาดความยาวลำกล้องมากกว่า ซึ่งรอมเมลตั้งใจจะใช้รถถังรุ่นใหม่นี้เป็นหัวหอกในการบุก เพราะปืนขนาดความยาวลำกล้องที่มากกว่านั้น จะให้ความเร็วกระสุนที่สูงกว่า จึงทำให้มีอัตราการเจาะเกราะที่ดีขึ้นกว่าเดิมมาก ซึ่งรถถังรุ่นใหม่นี้สามารถทำลายรถถังอังกฤษได้ที่ระยะถึง 1500 เมตร
ถึงแม้ว่าเยอรมันจะได้รับรถถังรุ่นใหม่เป็นจำนวนมาก แต่ก็เทียบไม่ได้กับยุทธภัณฑ์ที่ถูกส่งไปยังอังกฤษ ซึ่งจะถูกนำมาสร้างเป็นรถถังและส่งมารบกับเยอรมันในภายหลัง
นอกจากนี้พันท์เซอร์ 4 นั้นยังได้นำไปใช้ในการบุกยูโกสลาเวียและกรีซในปี ค.ศ. 1941 อีกด้วย
ประวัติการรบ > สมรภูมิด้านตะวันออก (1941–1945)

เมื่อเยอรมันได้เริ่ม ยุทธการบาร์บารอสซา เยอรมันต้องต่อกรกับรถถังที่มีเกราะหนาอย่าง KV-1 และ T-34 ซึ่งเป็นสาเหตุให้เยอรมันต้องทำการปรับปรุงรถถังของตนให้มีอาวุธที่มีอานุภาพในการเจาะเกราะที่ดียิ่งขึ้น
เมื่อพันท์เซอร์ 4 ที่ติดอาวุธปืน KwK 40 L/43 ใหม่นี้ได้เข้าสู่สมรภูมิ มันสามารถทำลายรถถัง T-34 ของโซเวียตได้ที่ระยะ 1200 เมตร
โดยปืน KwK 40 L/43 ที่ติดตั้งใหม่นี้สามารถเจาะเกราะรถถัง T-34 ได้ทุกด้าน โดยมีระยะยิงตั้งแต่ 1000 เมตร ถึง 1600 เมตร
โดยรถถังรุ่นใหม่ที่ถูกส่งมานี้เป็นรุ่น F2 ซึ่งมีจำนวนประมาณ 135 คัน ซึ่ง ณ ขนะนั้น มีเพียงพันท์เซอร์ 4 รุ่นใหม่นี้เท่านั้นที่จะสามารถทำลายรถถัง T-34 และ KV-1 ได้
พันท์เซอร์ 4 จึงกลายเป็นกำลังสำคัญมากในช่วงนี้ เนื่องจากรถถังแบบทีเกอร์ 1 ที่ยังมีปัญหา และรถถังพันเทอร์ ที่ยังไม่ได้ส่งมอบให้แก่กองทัพเยอรมัน
ในช่วงปี ค.ศ. 1942 พันท์เซอร์ 4 จำนวน 502 คันถูกทำลายในสมรภูมิรบตะวันออก
พันท์เซอร์ 4 ยังคงเป็นกำลังหลักต่อไปในสมรภูมิจนถึงปี ค.ศ. 1943 และได้เข้าร่วม สมรภูมิที่ เคริซ์
ส่วนรถถังเสือดำ ที่เป็นรุ่นใหม่กว่านั้นก็ยังประสบปัญหาบางประการ จึงไม่สามารถทำการรบได้อย่างเต็มที่
มีพันท์เซอร์ 4 จำนวน 841 คันเข้าร่วมการรบในสมรภูมิเคริซ์
ตลอดปี ค.ศ. 1943 เยอรมันสูญเสียพันท์เซอร์ 4 จำนวน 2,352 คันในสมรภูมิตะวันออก
จากการสูญเสียรถถังเป็นจำนวนมาก กองพลยานเกราะ 1 กองพล ถูกปรับลดให้มีรถถังเพียง 12 - 18 คันเท่านั้น
ค.ศ. 1944 เยอรมันสูญเสีย พันท์เซอร์ 4 เป็นจำนวนมากถึง 2643 คัน ซึ่งเยอรมันไม่สามารถผลิตรถถังเข้ามาแทนที่รถถังที่เสียไปเหล่านี้ได้ทัน
ในปีสุดท้ายของการรบ รถถังเยอรมัน ไม่สามารถต่อกรกับ T-34 ที่ถูกปรับปรุงมาใหม่ได้อีกแล้ว
แต่เนื่องจาก รถถังเสือดำ ยังไม่สามารถจัดหามาประจำการแทน พันท์เซอร์ 4 ได้ทัน พันท์เซอร์ 4 จึงยังต้องทำหน้าที่เป็นกำลังหลักไปก่อน
ในปี ค.ศ. 1945 เยอรมันสูญเสียพันท์เซอร์ 4 จำนวน 287 คัน ซึ่งจากจำนวนที่ทหารของฝ่ายโซเวียดได้ทำการบันทึกไว้นั้น
มีพันท์เซอร์ 4 จำนวน 6,153 คัน หรือ 75% ของพันท์เซอร์ 4 ถูกทำลายในสมรภูมิตะวันออก
ทะเลสาบเซวาน

ทะเลสาบในประเทศอาร์มีเนีย
| ทะเลสาบเซวาน |
| --- | --- |
ภาพถ่ายทางอากาศของทะเลสาบ
ทะเลสาบเซวานแสดงแผนที่ประเทศอาร์มีเนียทะเลสาบเซวานแสดงแผนที่เทือกเขาคอเคซัส
ที่ตั้ง: จังหวัดแกราร์คูนิค ประเทศอาร์มีเนีย
พิกัด: 40°19′N 45°21′E﻿ / ﻿40.317°N 45.350°E﻿ / 40.317; 45.350
แหล่งน้ำไหลเข้าหลัก: แม่น้ำและลำธาร 28 แห่ง
แหล่งน้ำไหลออก: การระเหย: 85–90%, แม่น้ำฮรัซดาน: 10–15%
ประเทศในลุ่มน้ำ: อาร์มีเนีย
องค์กรที่จัดการ: กระทรวงสิ่งแวดล้อม

ช่วงยาวที่สุด: 74 กิโลเมตร (46 ไมล์)
ช่วงกว้างที่สุด: 32 กิโลเมตร (20 ไมล์)
พื้นที่พื้นน้ำ: 1,242 ตารางกิโลเมตร (480 ตารางไมล์)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 26.8 เมตร (88 ฟุต)
ความลึกสูงสุด: 79.4 เมตร (260 ฟุต)
ปริมาณน้ำ: 33.2 ลูกบาศก์กิโลเมตร (26,900,000 เอเคอร์-ฟุต)
ความเค็ม: 0.7%
ความสูงของพื้นที่: 1,900.44 เมตร (6,235.0 ฟุต) (2012)

เกาะ: เคยมี 1 แห่ง (ปัจจุบันเป็นคาบสมุทร)
ส่วนย่อยลุ่มน้ำ: 2 (เซวานใหญ่, เซวานน้อย)
เมือง: กาวาร์ เซวาน มาตูนี วาร์เดนิส
| การขึ้นทะเบียน>  IUCN ประเภท II (อุทยานแห่งชาติ) |
| --- | --- |
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: อุทยานแห่งชาติเซวาน
ขึ้นเมื่อ: 14 มีนาคม 1978
 
 พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: Lake Sevan
ขึ้นเมื่อ: 6 กรกฎาคม 1993
เลขอ้างอิง: 620
 
ทะเลสาบเซวาน
ทะเลสาบเซวาน
ทะเลสาบเซวาน (อังกฤษ: Lake Sevan; อาร์มีเนีย: Սևանա լիճ, อักษรโรมัน: Sevana lich) เป็นพื้นที่น้ำที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอาร์มีเนียและคอเคซัส ถือเป็นหนึ่งในทะเลสาบน้ำจืดที่สูงที่ใหญ่ที่สุดในทวีปยูเรเชีย ทะเลสาบนี้ตั้งอยู่ในจังหวัดแกราร์คูนิคที่ตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 1,900 เมตร (6,234 ฟุต) พื้นที่ผิวทั้งหมดของแอ่งอยู่ที่ประมาณ 5,000 ตารางกิโลเมตร (1,900 ตารางไมล์) ซึ่งเทียบเท่า 1/6 ของดินแดนอาร์มีเนีย ตัวทะเลสาบมีขนาด 1,242 ตารางกิโลเมตร (480 ตารางไมล์) และมีปริมาตร 32.8 ลูกบาศก์กิโลเมตร (7.9 ลูกบาศก์ไมล์) ทะเลสาบเซวานมีแม่น้ำและลำธารไหลเข้าถึง 28 สาย โดยมวลน้ำเพียง 10% ที่ไหลออกจากทะเลสาบผ่านแม่น้ำฮรัซดาน ส่วน 90% ที่เหลือระเหยเป็นไอน้ำ
เซวานมีความสำคัญทั้งในด้านเศรษฐกิจ วัฒนธรรม และสันทนาการ เกาะหลักแห่งเดียว (ปัจจุบันเป็นคาบสมุทร) เป็นที่ตั้งของอารามสมัยกลาง ทะเลสาบนี้มีปลาประมาณ 90% และเครย์ฟิช 80% ให้แก่อาร์มีเนีย
ในสมัยโซเวียต ทะเลสาบเซวานถูกใช้ประโยชน์ต่อการชลประทานในที่ราบอารารัตและการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำอย่างหนัก ทำให้ระดับน้ำลดลงประมาณ 20 เมตร (66 ฟุต) และมีปริมาตรลดลงมากกว่า 40% หลังจากนั้น มีการสร้างอุโมงค์สองแห่งเพื่อเปลี่ยนเส้นทางน้ำจากแม่น้ำที่สูง ซึ่งทำให้ระดับน้ำในทะเลสาบหยุดลดลงและเริ่มมีมวลน้ำเพิ่มขึ้น ทะเลสาบนี้เคยอยู่ที่ระดับความสูงเหนือน้ำทะเล 1,916 เมตร (6,286 ฟุต) ลึก 95 เมตร (312 ฟุต) ครอบคลุมพื้นที่ 1,416 ตารางกิโลเมตร (547 ตารางไมล์) (5% ของพื้นที่อาร์มีเนียทั้งหมด) และมีมวล 58.5 ลูกบาศก์กิโลเมตร (14.0 ลูกบาศก์ไมล์) ก่อนที่การแทรกแซงของมนุษย์เปลี่ยนระบบนิเวศของทะเลสาบ
ศัพทมูลวิทยา

ในสมัยกลาง เซวานเป็นชื่อของเกาะ (ปัจจุบันคือคาบสมุทร) และอารามที่สร้างบนนั้น ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ข้อมูลรัสเซียและยุโรปบางครั้งเรียกทะเลสาบนี้ว่า Sevanga หรือ Sevang ตามข้อมูลจากศัพทมูลวิทยาพื้นบ้าน (folk etymology) Sevan อาจเป็นรูปประสมระหว่าง sev ("ดำ") กับ vank’ ("อาราม"), sev ("ดำ") + Van (ทะเลสาบวาน) หรือวลี sa ē vank'ə ("นี่คืออาราม")
คำอธิบายจากนักวิชาการ โดยผู้ที่เสนอคนแรกคือมีฮาอิล วาซีลีเยวิช นิโคลสกี [ru] ใน ค.ศ. 1896 เสนอว่า Sevan มีต้นตอจากศัพท์ภาษายูราร์เทียว่า suinia ซึ่งมักแปลว่า "ทะเลสาบ" โดยได้รับการรับรองในจารึกอักษรรูปลิ่มเมื่อศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสต์ศักราชโดยพระเจ้ารูซาที่ 1 แห่งอูราร์ตู ค้นพบที่Odzaberd บริเวณชายฝั่งตอนใต้ของทะเลสาบ
ชื่อเก่าของทะเลสาบในภาษาอาร์มีเนียคือ ทะเล Gegham ซึ่งปรากฏในข้อความสมัยกลางตอนต้น (อาร์มีเนียคลาสสิก: ծով Գեղամայ, tsov Geghamay) ชื่อทะเลสาบในภาษาจอร์เจียในอดีตคือ Gelakuni (გელაქუნი) ซึ่งเป็นรูปปริวรรตจากภาษาอาร์มีเนียว่า Gegkarkuni ในสมัยคลาสสิก ทะเลสาบนี้รู้จักกันในชื่อ Lychnitis (กรีกโบราณ: Λυχνῖτις) John Chardin ที่เยี่ยมชมทะเลสาบใน ค.ศ. 1673 เรียกทะเลสาบนี้ว่า "ทะเลสาบ Erivan" และเขียนว่าชาวเปอร์เซียเรียกทะเลสาบนี้ว่า Deria-Shirin ("ทะเลสาบหวาน") และชาวอาร์มีเนียเรียกทะเลสาบนี้ว่า Kiagar-couni-sou
ในรัชสมัยอาบากา ข่านแห่งจักรวรรดิข่านอิล ทะเลสาบนี้มีชื่อเรียกว่า ทะเลเกิกเช (Gokche (Kökçe) sea)
กกชา (Gokcha) หรือ เกิกเช (Gökche) ซึ่งหมายถึง "ทะเลสาบสีน้ำเงิน" ในภาษากลุ่มเตอร์กิก มีการใช้งานในข้อมูลรัสเซียและบริติชในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
ต้นกำเนิด

เซวานเกิดขึ้นในช่วงยุคควอเทอร์นารีตอนต้น เมื่อพาลีโอเซวาน (Palaeo-Sevan) ก่อตัวขึ้นจากการก่อตัวของเปลือกโลก โดยมีขนาดใหญ่กว่าทะเลสาบในปัจจุบัน 10 เท่า ส่วนทะเลสาบในปัจจุบันก่อตัวขึ้นเมื่อ 25,000 ถึง 30,000 ปีก่อน
ภูมิอากาศ

ในที่ภูเขาสูงในทะเลสาบเซวานมีอุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ยในเดือนมกราคมอยู่ที่ 6 องศาเซลเซียส แต่ในเดือนกรกฎาคมมีอุณหภูมิเฉลี่ย 5 องศาเซลเซียส
มลพิษ

แม่น้ำที่หล่อเลี้ยงทะเลสาบเซวานไหลผ่านที่ตั้งถิ่นฐานที่มีประชากรหนาแน่น ซึ่งสร้างของเสียทางการเกษตร ครัวเรือน และอุตสาหกรรม ทำให้ระบบนิเวศของทะเลสาบเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก รายงานจากงานวิจัยใน ค.ศ. 2017 ระบุว่า น้ำในทะเลสาบมีความเข้มข้นของธาตุโลหะอย่างอะลูมิเนียม, นิกเกิล, สารหนู, โคบอลต์ และตะกั่ว
บรรณานุกรม

Vardanian, Trahel (2009). "The Hydro-chemical changes of Lake Sevan after the artificial lowering of the water level".  ใน Bahadir, Ali Mufit; Duca, Gheorghe (บ.ก.). The Role of Ecological Chemistry in Pollution Research and Sustainable Development. Springer Science & Business Media. pp. 77–84. ISBN 978-90-481-2901-0.
Babayan, Araik; Hakobyan, Susanna; Jenderedjian, Karen; Muradyan, Siranush; Voskanov, Mikhail (2006). "Lake Sevan: Experience and Lessons Learned Brief" (PDF). ilec.or.jp. International Lake Environment Committee Foundation. pp. 347–362. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ March 14, 2012.
"Շրջակա միջավայրի տեղեկատվական միասնական համակարգ Սևանա լճի համար" (ภาษาอาร์เมเนีย). Yerevan: European Environment Agency Shared Environment Information System. 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 5 March 2016. สืบค้นเมื่อ 16 November 2015.
Avetisyan, Kamsar (1979). Հայրենագիտական Էտյուդներ [Notes on Armenian Studies] (ภาษาอาร์เมเนีย). Yerevan: Sovetakan grogh.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
ยาคท์พันท์เซอร์ 4

|  ยาคท์พันท์เซอร์ 4  |
| --- | --- |
Jagdpanzer IV จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์รถถังเยอรมัน เมืองมึนส์เทอร์ รัฐนีเดอร์ซัคเซิน
ชนิด: รถถังพิฆาต
แหล่งกำเนิด: นาซีเยอรมนี
ประวัติการผลิต
ช่วงการผลิต: ธันวาคม 1943 – เมษายน 1945
จำนวนที่ผลิต: ประมาณ 2,000 คัน
ข้อมูลจำเพาะ (Jagdpanzer IV/70(V))
มวล: 25.8 ตัน (28.4 short ton; 25.4 long ton)
ความยาว: 8.5 เมตร (27 ฟุต 11 นิ้ว)
ความกว้าง: 3.17 เมตร (10 ฟุต 5 นิ้ว)
ความสูง: 1.85 เมตร (6 ฟุต 1 นิ้ว)
ลูกเรือ: 4

เกราะ: 10–80 มิลลิเมตร (0.39–3.15 นิ้ว)
อาวุธหลัก: 1x 7.5 cm Pak 42 L/70  55 rounds
อาวุธรอง: 1x 7.92 mm Maschinengewehr 34  600 rounds
เครื่องยนต์: Maybach HL 120 TRM 300 PS (296 hp, 221 kW)
กำลัง/น้ำหนัก: 11.6 PS (8.6 kW) / tonne
กันสะเทือน: Leaf springs
พิสัยปฏิบัติการ: 210 กิโลเมตร (130 ไมล์)
ยาคท์พันท์เซอร์ 4 (เยอรมัน: Jagdpanzer IV; รถถังนักล่า) เป็นรถถังพิฆาตสร้างขึ้นโดยนาซีเยอรมนีในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งได้รับการดัดแปลงมาจากฐานรถถังของพันท์เซอร์ 4
ยูเรนัส (เทพปกรณัม)

| ยูเรนัส |
| --- | --- |
เทพเจ้าแห่งท้องฟ้าและสวรรค์
เทพยูเรนัสที่ปรากฏบนหินสลักโบราณ เกี่ยวกับกิกันโตมาชี่ แท่นบูชาเปร์กาโมน, พิพิธภัณฑ์เปร์กาโมน
ที่ประทับ: ท้องฟ้า
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: ไกอา
บุตร - ธิดา: ไททัน, ไซคลอปส์,  เฮคาตันเชเรส,  เอรินเยส (ฟิวรี่ส์), ยักษ์, เมเลีย, and อาโฟร์ไดท์
บิดา-มารดา: ไกอา (เฮสิโอด)
พี่น้อง: พอนตัส และ อูเรีย (เฮสิโอด)
เทพที่เทียบเท่าในความเชื่ออื่น
เทียบเท่าในโรมัน: เคเอลัส
เทียบเท่าในเมโสโปเตเมีย: อัน
ยูเรนัส
ยูเรนัส (อังกฤษ: Uranus) หรือ อูรานอส (กรีกโบราณ: Οὐρανός) เป็นเทพเจ้าแห่งท้องฟ้าและเป็นหนึ่งในเทพเจ้าดั้งเดิมของกรีก ตามตำนานของเฮสิโอด ทรงเป็นทั้งบุตรและสวามีของพระแม่ไกอา (เทพีแห่งพื้นดิน) ท่านทั้งสองสมหวังกันด้วยอีรอส (คิวปิด) เทพเจ้าแห่งความรัก ที่ทั้งคู่รักกันด้วยเหตุผลคือ พื้นดินนั้นมองท้องฟ้าทุกวัน จนเทพอีรอสทนไม่ไหวจึงแผลงศรให้ทั้งคู่รักกัน มีบุตรด้วยกันคือ เหล่ายักษ์ ปีศาจผู้อัปลักษณ์ ทำให้ยูเรนัสไม่พอใจอย่างมาก จึงจับไปขังที่นรกที่ลึกที่สุดคือ นรกทาร์ทารัส เกิดความเคียดแค้นใจกับไกอาอย่างยิ่ง บุตรกลุ่มต่อมาคือ ไททัน ซึ่งมีรูปลักษณ์ดูดี ทำให้ท่านไม่พอใจ ยิ่งเกิดความเคียดแค้นต่อไกอาเป็นเท่าทวีคูณ นางจึงขอร้องให้ลูก ๆ เหล่าไททันสังหารยูเรนัส โครนัสหนึ่งในเหล่าไททันตอบตกลงที่จะช่วย ต่อมายูเรนัสจึงโดนโค่นล้มโดยโครนัส ลูกชายตนเอง อย่างไรก็ตาม ไม่มีการบูชาเฉพาะยูเรนัสที่สืบทอดมาจนถึงสมัยคลาสสิก และยูเรนัสไม่ได้ปรากฏในภาพวาดบนเครื่องปั้นดินเผาของกรีกทั่วไป อย่างไรก็ตาม องค์ประกอบของโลก ท้องฟ้า และสติกซ์ อาจถูกนำมาร่วมกันในการสวดมนต์อันศักดิ์สิทธิ์ในบทกวีของโฮเมอร์ ยูเรนัสมีความเกี่ยวข้องกับเทพเจ้าคาเอลุสของโรมัน