stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จิวเวอร์รี่ เทรด เซ็นเตอร์

| --- | --- |
จิวเวอร์รี่ เทรด เซ็นเตอร์ ถูกบดบังบางส่วนด้วยอาคารสิรินาถ โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย
th
ที่ตั้ง: 919/1 ถนนสีลม แขวงสีลม เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร 10500  ประเทศไทย
พิกัด: 13°43′22″N 100°31′12″E﻿ / ﻿13.72278°N 100.52000°E﻿ / 13.72278; 100.52000
เปิดให้บริการ: พ.ศ. 2539
ผู้บริหารงาน: สถาบันอัญมณีศาสตร์แห่งเอเชีย
สถาปนิก: เฮชโอเค
จำนวนชั้น: 59 ชั้น
ขนส่งมวลชน: ขสมก. สาย 15, 76, 77, 115, 504, 514, 1-32E, 3-45, 4-55, 4-68
เว็บไซต์: www.jewelrytradecenter.com
จิวเวอร์รี่ เทรด เซ็นเตอร์ (อังกฤษ: Jewelry Trade Center) คือตึกระฟ้าสูง 59 ชั้น ตั้งอยู่ในเขตอัญมณีของถนนสีลม กรุงเทพมหานคร ออกแบบโดย HOK สร้างเสร็จสมบูรณ์ใน พ.ศ. 2539 ในปัจจุบัน (พ.ศ. 2562) เป็นตึกที่สูงที่สุดอันดับ 18 ของประเทศไทย เคยเป็นอาคารที่สูงที่สุดในไทยในปี พ.ศ. 2539 - 2540 ก่อนถูกทำลายสถิติโดยอาคารใบหยก 2
จิวเวอร์รี่ เทรด เซ็นเตอร์ คือศูนย์กลางการขาย การให้ข้อมูล และการจัดจำหน่ายอัญมณีที่ใหญ่ที่สุดในกรุงเทพมหานคร และหนึ่งในศูนย์กลางที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย อาคารประกอบด้วยห้องทดลองอัญมณีที่ครบครัน ดำเนินการโดยสถาบันอัญมณีศาสตร์แห่งเอเชีย (Asian Institute of Gemological Sciences : AIGS) ห้องแสดงอัญมณีสีลมตั้งอยู่บริเวณลานชั้นล่างของอาคาร ซึ่งเป็นพื้นที่จัดจำหน่ายงานศิลปะ ของโบราณ และอัญมณี ภายในอาคารยังมีธนาคาร ร้านอาหาร ชมรมสุขภาพ ร้านทำผม ไปรษณีย์ ศูนย์บริการศุลกากร และคอนโดมิเนียมพักอาศัย
อาคารถูกสร้างบนพื้นที่ 9.5 ไร่ หรือประมาณ 4.5 เอเคอร์ (18,000 ตารางเมตร) หุ้นส่วนในโครงการนี้คือ เฮนรี่ โฮ (Bijoux Holdings), สัมฤทธิ์ จิราธิวัฒน์ (อดีต CEO ของกลุ่มเซ็นทรัล ต่อมาคือ วันชัย จิราธิวัฒน์), วิชัย มาลีนนท์ (อดีตผู้บริหารบางกอกเอ็นเตอร์เทนเมนต์ของไทยทีวีสีช่อง 3) และชาตรี โสภณพนิช (อดีต CEO ของธนาคารกรุงเทพ)
ดูเพิ่ม

ตึกระฟ้า
รายชื่ออาคารที่สูงที่สุดในประเทศไทย
อำเภอจิตรบุรี

| อำเภอจิตรบุรี ស្រុកចិត្របុរី |
| --- | --- |
อำเภอ (สฺรุก)
ที่ตั้งอำเภอในจังหวัดกระแจะ
พิกัด: 12°28′4.9″N 106°10′27.2″E﻿ / ﻿12.468028°N 106.174222°E﻿ / 12.468028; 106.174222
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: กระแจะ
ตำบล: 10
หมู่บ้าน: 58
เขตเวลา: UTC+07:00 (ICT)
Geocode: 1006
จิตรบุรี (เขมร: ចិត្របុរី), แปลว่า เมืองแห่งงานฝีมือ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกระแจะ ประเทศกัมพูชา
การปกครอง

อำเภอนี้แบ่งย่อยออกเป็น 10 ตำบล (คุ้ม)
| ตำบล (คุ้ม) | หมู่บ้าน (ภูมิ) |
| --- | --- |
Bos Leav: Bos Leav Kraom, Bos Leav Leu, Lvea Tong, Preah Konlong, Preaek Kov, Preaek Ta Am, Preaek Ta Thoeng, Ta Luh
Changkrang: Changkrang, Kasang
Dar: Anhchanh, Chuor Chrey, Dar, Khnang Pos, Khsar, Mreum, Sereipheap, Stueng Svay, Ta Nguon
Kantuot: a Loch, Antong Vien, Chrava, Kantuot, Srae Non
Kou Loab: Banteay, Chrava, Kambaor, Kou Loab, Samret
Kaoh Chraeng: Kandal, Kbal Kaoh, Preaek, Roka Knaor, Voat
Sambok: Boeng Run, Kakot, Kbal Chuor, Smabok, Srae Haen
Thma Andaeuk: Chuor Krouch, Damnak Sasar, L'ak, Sampong, Serei Sokha, Srae Doung
Thma Kreae: Ruessei Char, Thma Krae Kandal, Thma Krae Leu
Thmei: Chranaol, Khnach, Krasang, Mean Chey, B'ier, Svay Chrum, Thmei, Tnaot, Treab, Veal Sambour
การติดเชื้อ

การติดเชื้อ (อังกฤษ: Infection) หมายถึงการเจริญของสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นบนร่างกายของโฮสต์ซึ่งก่อให้เกิดอันตรายหรือเกิดโรคได้ จุลชีพก่อโรคจะมีการพยายามใช้ทรัพยากรของโฮสต์ในการเพิ่มจำนวนของตัวเอง จุลชีพก่อโรคจะรบกวนการทำงานปกติของร่างกายโฮสต์ซึ่งอาจทำให้เกิดบาดแผลเรื้อรัง (chronic wound), เนื้อตายเน่า (gangrene), ความพิการของแขนและขา และอาจทำให้เสียชีวิตได้ การตอบสนองของโฮสต์ต่อการติดเชื้อ เรียกว่า การอักเสบ (inflammation) จุลชีพก่อโรคที่ทำให้เกิดการติดเชื้อ มีความหลากหลายเช่นแบคทีเรีย ไวรัส ปรสิต เชื้อรา พรีออน หรือไวรอยด์ ภาวะพึ่งพิงซึ่งกันและกันระหว่างปรสิตและโฮสต์ซึ่งปรสิตได้ประโยชน์แต่โฮสต์เสียประโยชน์นั้นในทางนิเวศวิทยาเรียกว่าภาวะปรสิต (parasitism) แขนงของวิชาแพทยศาสตร์ซึ่งเน้นศึกษาในเรื่องการติดเชื้อและจุลชีพก่อโรคคือสาขาวิชาโรคติดเชื้อ (infectious disease)
การติดเชื้ออาจแบ่งออกเป็นการติดเชื้อปฐมภูมิ (primary infection) คือการติดเชื้อหลังจากการได้รับจุลชีพก่อโรคเป็นครั้งแรก และการติดเชื้อทุติยภูมิ (secondary infection) ซึ่งหมายถึงการติดเชื้อที่เกิดขึ้นหลังหรือระหว่างการรักษาการติดเชื้อปฐมภูมิ
ดูเพิ่ม

สารระงับเชื้อ
รายชื่อโรคติดเชื้อ
โรคติดเชื้อ
Staphylococcus aureus
เส้นทางการติดเชื้อ
ส้มตำ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ส้มตำ (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |
ส้มตำปู
ประเภท: ยำ
มื้อ: อาหารจานหลัก
แหล่งกำเนิด: ไทย - ลาว
ส่วนผสมหลัก: มะละกอ
 ตำราอาหาร: ส้มตำ   สื่อ: ส้มตำ
ส้มตำ เป็นอาหารปรุงมาจากการทำตำส้ม คือการทำให้เปรี้ยวและเผ็ด ในลาวและอีสานจะเรียกว่าตำหมากหุ่ง ปรุงโดยนำมะละกอดิบที่สับแล้วฝานหรือขูดเป็นเส้นมาตำในครกเป็นหลัก พร้อมด้วยวัตถุดิบอื่น ๆ คือ มะเขือเทศลูกเล็ก มะเขือสีดา มะเขือเปราะ พริกสดหรือพริกแห้ง ถั่วฝักยาว กระเทียม และปรุงรสด้วยน้ำตาลปี๊บ น้ำปลา และมะนาว รวมถึงน้ำปลาร้า
ส่วนผสม

ส่วนผสมและเครื่องปรุงต่าง ๆ เหล่านี้ทำให้ส้มตำมีรสเผ็ด เค็ม และเปรี้ยว ไทยภาคอีสานนิยมส้มตำรสเผ็ดเค็ม ส่วนไทยภาคกลางนิยมรสเปรี้ยวหวาน นิยมรับประทานกับข้าวเหนียวและไก่ย่าง บางครั้งรับประทานกับขนมจีน เส้นเล็กลวก เส้นหมี่ และแคบหมู โดยมีผักสดเป็นเครื่องเคียง เช่น กะหล่ำปลี ถั่วฝักยาว ผักบุ้ง ตลอดจนผักดอง (ผักส้ม) ผักกาดขาว ผักชีฝรั่ง (หอมเป) ถั่วงอก ทูน ใบชะพลู (ผักอีเลิศ) เป็นต้น นอกจากนี้ ร้านส้มตำส่วนใหญ่มักขายอาหารอีสานอื่นด้วย เช่น ซุบหน่อไม้ อ่อม ลาบ ก้อย แจ่ว ปลาแดกบอง น้ำตก ซกเล็ก ตับหวาน ไก่ย่าง คอหมูย่าง พวงนม กุ้งเต้น (ก้อยกุ้ง) ข้าวเหนียว เป็นต้น
ข้อสันนิษฐานเรื่องที่มาของส้มตำ > ส่วนผสมในเอกสารของส้มตำ

ยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดว่ามีการนำมะละกอดิบมาปรุงเป็นส้มตำเป็นครั้งแรกเมื่อใด อย่างไรก็ตามเมื่อพิจารณาถึงที่มาของส่วนประกอบต่าง ๆ ของส้มตำ อาจได้ข้อมูลเบื้องต้นเพื่อประกอบการสันนิษฐานถึงที่มาของส้มตำได้ มะละกอเป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในอเมริกากลาง ชาวสเปนและโปรตุเกสนำมาปลูกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในยุคต้นกรุงศรีอยุธยา ในขณะที่ชาวฮอลันดาอาจนำพริกเข้ามาเผยแพร่ในเวลาต่อมา ในรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีทูตชาวฝรั่งเศสผู้มาเยือนกรุงศรีอยุธยา คือ นีกอลา แฌร์แวซ (Nicolas Gervaise) และซีมง เดอ ลา ลูแบร์ พรรณนาว่าในเวลานั้นมะละกอได้กลายเป็นพืชพื้นเมืองชนิดหนึ่งของสยามไปแล้ว และได้กล่าวถึงกระเทียม มะนาว มะม่วง กุ้งแห้ง ปลาร้า ปลากรอบ กล้วย น้ำตาล แตงกวา พริกไทย ถั่วชนิดต่าง ๆ ที่ล้วนสามารถใช้เป็นส่วนประกอบสำหรับปรุงส้มตำได้ ขณะเดียวกันได้เขียนว่า ในขณะนั้นสยามไม่มีกะหล่ำปลี และชาวสยามนิยมบริโภคข้าวสวย (ในบางหลักฐานหลายอย่างชี้เห็นว่าชาวสยามกินข้าวเหนียวเป็นหลัก ส่วนข้าวเจ้านั้นจะปลูกสำหรับให้กับเจ้านายขุนนางและสำนักราชวังเท่านั้น จึงเป็นที่มาของคำว่าข้าวเจ้า แต่ในกรณีนี้ยังพิสูจน์ไม่ได้แน่ชัด ตามหลักฐานทางสังคมวิทยา พบว่าชาวสยามส่วนใหญ่มักนิยมนำเอาข้าวเหนียว มาปรุงอยู่ในหลายรายการโดยเฉพาะขนม ในบางพื้นที่ข้าวเหนียวยังปลูกกันอยู่ถึง 30% ของปริมาณข้าวเจ้า70% ต่อการทำนา 1 ปี) แต่ไม่มีการกล่าวถึงมะเขือเทศและพริกสด
ข้อสันนิษฐานเรื่องที่มาของส้มตำ > ตำราอาหารและร้านไก่ย่าง ส้มตำ

ตำราอาหาร แม่ครัวหัวป่าก์ ของ ท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ พิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. ๒๔๕๑ (ในสมัยรัชกาลที่ 5) ไม่ปรากฏว่ามีสูตรอาหารที่ชื่อว่าส้มตำเลย แต่มีอาหารที่คล้ายส้มตำ โดยใช้มะขามเป็นส่วนผสมหลักในชื่อว่า ปูตำ ส่วนในตำราอาหารเก่า ๆ อย่าง ตำหรับสายเยาวภา ของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท มีอาหารที่เรียกว่า ข้าวมันส้มตำ โดยมีส่วนประกอบสำคัญคือข้าวมันหุงด้วยกะทิ และส้มตำซึ่งใช้มะละกอเป็นหลักแต่มีส่วนผสมที่มากกว่าสูตรของคนอีสานคือมีกุ้งแห้งกับถั่วลิสงป่น และปรุงรสชาติแบบนุ่มนวลไม่จัดจ้าน ค่อนข้างไปทางหวานนำ
สำหรับร้านไก่ย่าง ส้มตำ ร้านเก่าแก่ที่มีบันทึก คือ ร้านไก่ย่าง ส้มตำข้างสนามมวยราชดำเนิน ชื่อร้านไก่ย่างผ่องแสง เจ้าของร้านชื่อด้วงทอง ซึ่งสนามมวยราชดำเนินสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2488 ในระยะนั้นชาวอีสานจำนวนมากเข้าสู่กรุงเทพฯ (ราว พ.ศ. 2490) โดยเข้ามาพักอาศัยอยู่ริมสนามมวยราชดำเนินทำนองเพิงชั่วคราวและได้กลายเป็นแหล่งชุมนุมใหญ่ของอาหารอีสาน
ชื่อในภาษาลาวและอีสานและส่วนผสมของลาวและอีสาน

ในภาษาลาวและภาษาอีสานเรียกส้มตำว่า ตำหมากหุ่ง (หมากหุ่งหมายถึงมะละกอ) หรือตำบักหุ่ง บางครั้งเรียกว่า ตำส้ม คำว่า ส้ม ในภาษาลาวและอีสานแปลว่า เปรี้ยว คำว่า ส้มตำ จึงเป็นคำในภาษาลาวที่ถูกนำมาเรียกโดยคนไทย ส่วนคำว่า ส้มตำ นั้น สันนิษฐานว่าเป็นภาษาลาวที่คนไทยนำมาเรียกสลับกันกับคำว่า ตำส้ม เครื่องปรุงทั่วไปของส้มตำลาวประกอบด้วยมะละกอสับเป็นเส้น เกลือ แป้งนัวหรือผงนัว (ผงชูรส) หมากเผ็ด (พริก) กระเทียม น้ำตาล น้ำปลา น้ำปลาแดกหรือน้ำปลาร้า หมากนาว (มะนาว) หมากถั่ว (ถั่วฝักยาว) และอื่น ๆ บางแห่งยังพบว่านิยมใส่เม็ดกระถินและใช้กะปิแทนปาแดกด้วย บางแห่งยังพบว่ามีการใส่ปูดิบที่ยังไม่ตาย และใส่น้ำปูลงไปด้วย ชาวลาวถือว่าการทำส้มตำแบบโบราณที่โรยถั่วลิสงคั่วลงไปด้วยหรือทำรสให้หวานนำถือว่า "ขะลำสูตร" หรือผิดสูตรดั้งเดิม และผู้ตำมักถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าไร้ฝีมือ[ต้องการอ้างอิง]
การดัดแปลง

เป็นการประยุกต์จากส้มตำปกติมาเป็นส้มตำในแบบของท้องถิ่นหรือใจตามชอบ หลายประเภทได้รับความนิยม บางประเภทไม่ได้รับความนิยม ขึ้นอยู่กับท้องถิ่นและตัวบุคคล
การดัดแปลง > ประเภททั่วไป

ตำปลาร้า  คือส้มตำที่ใส่ปลาร้าหรืออีสานเรียกว่าปลาแดกหรือปลาร้าเป็นหลัก นิยมรับประทานกันมากในภาคอีสานและประเทศลาว และถือเป็นตำไทยอีสานอย่างหนึ่ง
ตำปู คือส้มตำที่ใส่ปูเค็มหรือปูดองแทนกุ้งแห้งและถั่วลิสงคั่ว รสชาติออกเค็มนำ บางแห่งนิยมปูดิบ บางแห่งนิยมปูสุก บางแห่งนิยมปูนา หรือปูทะเล
ตำปูปลาร้า คือส้มตำที่ใส่ทั้งปูและปลาร้าลงไป
ตำไทย คือส้มตำที่ไม่ใส่ปูและปลาร้า แต่ใส่กุ้งแห้งและถั่วลิสงคั่วแทน รสชาติออกหวานและเปรี้ยวนำ บางถิ่นอาจใส่ปูดองเค็มด้วย เรียกว่า ส้มตำไทยใส่ปู
ตำลาว คือส้มตำสูตรดัดแปลงของชาวลาวที่ได้รับอิทธิพลจากชาวไทยซึ่งมีความแตกต่างกันไปในแต่ละท้องถิ่น นิยมใส่ปลาแดกและมะละกอดิบเป็นหลัก บางครั้งเรียกว่า "ตำปาแดก" ที่เรียกว่าตำลาวนั้นเพื่อให้เกิดความชัดเจนและแยกกันระหว่างตำลาวกับตำไทย เดิมแล้วเรียกตำลาวว่า "ตำหมากหุ่ง"
การดัดแปลง > ประเภทผสม

ตำซั่ว (ตำซว้า, ตำซวั้ว) คือส้มตำที่ใส่ทั้งเส้นเข้าปุ้นหรือเส้นขนมจีนและเส้นมะละกอ ผักดอง น้ำผักดอง ข้าวคั่ว หอย ถั่วงอก นิยมรับประทานกันมากในภาคอีสาน
ตำมั่ว คือตำซั่วที่ใส่เครื่องให้มากขึ้น เช่น กุ้งแห้ง ลูกชิ้น หอมบั่ว (ต้นหอม) หอมเป (ผักชีฝรั่ง) ตลอดจนปลาแห้ง ปลากรอบ หมูยอ หรือหมูหยอง เป็นต้น
ตำป่า คือส้มตำที่ใส่เครื่องและผักหลายชนิด เช่น หน่อไม้ ผักกะเสด (ผักกระเฉด) ผักกาดดอง ปลากรอบ ถั่วลิสง ถั่วงอก ถั่วฝักยาว รวมถึงหอยแมลงภู่ เป็นต้น จะนิยมรับประทานในภาคอีสาน มีชื่อเสียงที่สุดคือ ตำป่าจากจังหวัดมหาสารคาม เรียกติดปากว่า "ตำป่าสารคาม"
ตำไข่เค็ม คือส้มตำที่ใส่เครื่องปรุงผสมระหว่างส้มตำไทยกับไข่เค็ม ไม่ใส่ปูดอง ทำให้ส้มตำมีน้ำข้น รสชาติกลมกล่อมพอดี เหมาะกับผู้ที่ไม่ชอบส้มตำเผ็ดจัด
ตำหมูยอ คือส้มตำที่ใส่หมูยอกับเส้นมะละกอดิบ
ตำปลากรอบ คือส้มตำที่ใส่ปลารอบรสหวานกับเส้นมะละกอดิบ
ตำปลาแห้ง คือส้มตำที่ใส่ปลาแห้งชนิดใดชนิดหนึ่งกับเส้นมะละกอดิบ
ตำหมากหอย (ตำหอย) คือส้มตำที่ใส่หัวหอยเชอรี่ต้มหรือลวกให้สุกกับเส้นมะละกอดิบ
ซกเล็ก คือตำซั่วชนิดหนึ่งของชาวอีสานตอนกลาง เช่น ขอนแก่น มหาสารคาม ชัยภูมิ เป็นต้น นิยมใส่เส้นขนมจีนเป็นหลักและมีสูตรแตกต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น
ตำถาด คือส้มตำทั่วไปที่มีต้นกำเนิดมาจากภาคอีสานของไทย เนื่องจากชาวไทยอีสานนั้น เมื่อมีการจัดงามมงคลหรืออวมงคลของหมู่บ้าน ตลอดจนงานเทศกาลสำคัญทางศาสนา ประชาชนนิยมทำส้มตำรับประทานกันเป็นหมู่คณะ จึงตำเป็นจำนวนมาก ๆ แล้วเทใส่ถาด หรือภาชนะขนาดใหญ่ เพื่อจะได้รับประทานกันอย่างทั่วถึงและแสดงความใกล้ชิดกัน ต่อมาชาวอีสานในภาคกลางของประเทศไทยและชาวไทยที่ประกอบอาชีพขายส้มตำบางกลุ่ม จึงนำมาประยุกต์ตามร้านอาหารในเมือง ตำถาดนั้นนิยมใส่ส้มตำไว้กลางถาด และวางเครื่องเคียงอื่น ๆ ลงไปให้รายรอบถาด เช่น  หมูยอ แหนม ปลากรอบ หอยเชอรี่ หอยแครง ไข่ต้ม ไข่เค็ม ผัดหมี่โคราช เส้นหมี่ลวก เส้นเล็กลวกโรยด้วยกระเทียมเจียว เส้นขนมจีน ถั่วงอก ผักดอง ถั่วฝักยาว กะหล่ำปลี ผักกาดขาว ผักบุ้งต้น ผักบุ้งซอย ผักลวก  เป็นต้น ตำถาด กระบี่
ตำแคบหมู คือส้มตำที่ใส่แคบหมูลงไป
ตำคอหมูย่าง (ตำหมูตกครก) คือส้มตำที่ใส่คอหมูย่างลงไป
ตำกุ้งเต้น คือส้มตำที่ใส่กุ้งเต้นลงไป แต่ไม่ปรุงรสแบบลาบหรือก้อย
ตำปลาดุกย่าง (ปลาดุกตกครก) คือส้มตำที่ใส่ปลาดุกย่างลงไป
ตำตีน (ตำเท้าโคขุน) คือส้มตำที่ใส่เท้าโคขุนต้มเปื่อยลงไป เป็นที่นิยมในจังหวัดสกลนคร
การดัดแปลง > ประเภทเส้น

ตำเส้น คือส้มตำที่ใส่อาหารจำพวกเส้นลงไป เช่น เส้นเล็ก เส้นใหญ่ วุ้นเส้น เส้นหมี่ เส้นหมี่โคราช เส้นข้าวเปียก (เส้นก๋วยจั๊บญวน) หรือเส้นเซี่ยงไฮ้ อย่างใดอย่างหนึ่งกับเส้นมะละกอดิบ
ตำเข้าปุ้น (ตำขนมจีน) คือส้มตำที่ใส่เส้นขนมจีนกับเส้นมะละกอดิบ บางครั้งก็ไม่ใส่เส้นมะละกอ
ตำมาม่า คือส้มตำที่ใส่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยี่ห้อต่าง ๆ เช่น มาม่า ไวไว นำไปลวกน้ำร้อนตำกับเส้นมะละกอดิบ
ตำด้องแด้ง (ตำขนมจีนเส้นใหญ่) คือส้มตำลาวที่ใส่เข้าปุ้นหรือเส้นขนมจีนขนาดใหญ่เท่านิ้วก้อย เรียกว่า เส้นด้องแด้ง ลงไป เป็นตำที่อร่อย มีเอกลักษณ์และหารับประทานได้ยากมาก เป็นอาหารขึ้นชื่อของจังหวัดเลย
ตำไก่โอ๊ก (ตำหัวไก่) คือส้มตำลาวที่ใส่ข้าวปุ่น ที่เรียกว่า หัวไก่โอ๊ก เพราะมีลักษณะคล้ายหัวไก่ มีขนาดเท่ากับนิ้วหัวแม่มือนั้นเอง
การดัดแปลง > ประเภทพืชผัก

ตำหมากแตง (ตำแตง) คือส้มตำที่ใส่แตงกวาแทนมะละกอดิบ
ตำแตงไข่เค็ม คือส้มตำที่ใส่แตงกวาและไข่เค็มแทนมะละกอดิบ
ตำแตงหมูยอ คือส้มตำที่ใส่แตงกวาและหมูยอแทนมะละกอดิบ
ตำหมากถั่ว (ตำถั่ว) คือส้มตำที่ใส่ถั่วฝักยาวแทนมะละกอดิบ
ตำข่า คือส้มตำที่ใส่ลำต้นข่าแทนมะละกอดิบ
ตำหัวซิงไค (ตำตะไคร้) คือส้มตำที่ใส่ลำและหัวตะไคร้แทนมะละกอดิบ
ตำหมากสาลี (ตำข้าวโพด) คือส้มตำที่ใส่ข้าวโพดแทนมะละกอดิบ ไม่เป็นที่นิยมในชาวอีสานและชาวลาว
ตำแคร์รอต คือส้มตำที่ใส่แคร์รอตดิบเป็นส่วนผสมหลักร่วมกับมะละกอ ถือเป็นส้นตำชนิดใหม่ที่ไม่นิยมทานกันนัก และไม่เป็นที่นิยมสำหรับชาวอีสานและชาวลาว
ตำแก่นตะวัน คือส้มตำที่ใส่แก่นตะวัน (ทานตะวันหัวหรือแห้วบัวตอง) แทนมะละกอดิบ ถือเป็นส้นตำชนิดใหม่ที่ไม่นิยมทานกันนัก และไม่เป็นที่นิยมสำหรับชาวอีสานและชาวลาว แต่มีประโยชน์ต่อสุขภาพเนื่องจากเป็นพืชที่มีแคลอรีต่ำ ไม่เป็นที่นิยมในชาวอีสานและชาวลาว
การดัดแปลง > ประเภทผลไม้

ตำหมากไม้ (ตำผลไม้รวม) คือส้มตำที่ใส่ผลไม้หลาย ๆ ชนิดลงไป เช่น มะละกอ แอปเปิล สับปะรด องุ่น ชมพู่ แตงโม เป็นต้น
ตำหมากม่วง (ตำมะม่วง) คือส้มตำที่ใส่มะม่วงดิบแทนมะละกอดิบ
ตำหมากขาม (ตำมะขาม) คือส้มตำที่ใส่มะขามดิบแทนมะละกอดิบ ใส่ได้ทั้งมะขามขนาดเล็กที่ไม่มีเมล็ดและมะขามขนาดใหญ่ที่มีเมล็ดแล้ว แต่เอาเมล็ดออก
ตำหมากกล้วย (ตำกล้วย) คือส้มตำที่ใส่กล้วยดิบแทนมะละกอดิบ
ตำหมากยอ (ตำลูกยอ) คือส้มตำที่ใส่ลูกยอดิบแทนมะละกอดิบ
ตำหมากต้อง (ตำกระท้อน) คือส้มตำลาวที่ใส่ลูกกระท้อนลงไป ไม่นิยมใส่เส้นมะละกอดิบ
ตำหมากเดื่อ (ตำลูกมะเดื่อ) คือส้มตำที่ใส่ผลมะเดื่อแทนมะละกอดิบ ไม่นิยมใส่มะเขือเทศ ถั่วฝักยาว เส้นมะละกอลงไป แต่นิยมปลาร้า พริก กระเทียมลงไป
ตำหมากนัด (ตำสับปะรด) คือส้มตำที่ใส่สับปะรดสุกแทนมะละกอดิบ
การดัดแปลง > ประเภทประจำท้องถิ่น

ตำโคราช คือส้มตำที่ใส่เครื่องปรุงผสมระหว่างส้มตำไทยและส้มตำลาว คือใส่ทั้งกุ้งและปลาร้า ใส่เส้นขนมจีน ปรุงรสให้หวานขึ้น เนื่องจากโคราชหรือนครราชสีมาเป็นเมืองที่อยู่กั้นกลางระหว่างลาวและสยามจึงเกิดการผสมทางวัฒนธรรมสองชาติเข้าด้วยกัน อย่างไรก็ตาม ตำโคราชไม่ได้ถือกำเนิดมาจากจังหวัดนครราชสีมาแต่ประการใด แม้กระทั่งชาวโคราชเองก็ไม่นิยมรับประทานกัน
ตำเวียง (ตำเวียงจันทน์) คือส้มตำลาวที่มีอิทธิพลมาจากประเทศไทย บางกลุ่มนิยมใส่กะปิแทนปาแดก (ปลาร้า) และนิยมใส่เม็ดกระถินลงไปด้วย เพราะกะปิต้องทำมาจากกุ้งแดงในทะเล   ประเทศลาวไม่ติดทะเล  ตำเวียงจึงเป็นอาหารลาวที่ได้รับอิทธิพลจากประเทศไทย
ตำเซียงใหม่ (ตำเชียงใหม่) คือส้มตำลาวที่ใส่หอยเชอรี่และหอมเป (ผักชีฝรั่ง) ลงไป อย่างไรก็ตาม ตำเชียงใหม่ไม่ได้กำเนิดที่เชียงใหม่ แต่กำเนิดที่อีสาน
ตำพม่า คือส้มตำของชาวพม่า ในประเทศพม่า
ตำเขมร คือส้มตำของชาวเขมร ในประเทศกัมพูชา
ตำไทเหนือ คือส้มตำที่ชาวไทยทางภาคเหนือหรือชาวล้านนาตำรับประทานกัน รสชาติเปรี้ยวนำ เรียกว่าตำส้ม เดิมชนเชื้อสายไทยมีตำส้มเป็นอาหารที่ใช้ผลไม้ดิบที่ยังฝาดหรือเปรี้ยวมาทำเป็นอาหารรับประทาน มีหลายชนิดวัตถุดิบ เช่น ตำมะยม ตำมะหนุน (ขนุน) ตำมะต้อง(กระท้อน) เมื่อมีมะละกอเข้ามาก็ใช้มะละกอดิบมาทำด้วย โดยตำส้มจะใช้วิธีสับมะละกอให้เป็นเส้นเล็กสั้นฝอยละเอียดคล้ายกับที่ใส่ในน้ำพริกทางเหนือ ซึ่งจะซับน้ำปรุงรสได้ดี แต่ก็ทิ้งไว้นานไม่ได้น้ำในมะละกอจะออกมาทำให้เสียรสชาติเร็วกว่ามะละกอเส้นใหญ่ ๆ ตำใส่กระเทียม พริกขี้ ปรุงรสด้วยน้ำมะนาว น้ำปลาร้าทางเหนือซึ่งทำจากปลาเล็กมีกลิ่นไม่รุนแรง ใส่มะเขือส้มลูกเล็ก ๆ เปลือกบาง ๆ รับประทานกับข้าวเหนียวและแคบหมู หรือจะรับประทานกับข้าวผัดมะเขือส้มและเนื้อเค็มก็ได้
ตำบูดู คือส้มตำที่ใส่น้ำบูดูของชาวไทยภาคใต้ตำกุ้งสด ตำถาด
ตำน้ำปู คือส้มตำที่ใส่น้ำปูของชาวไทยภาคเหนือ
การดัดแปลง > ประเภททะเล

ตำปูม้า คือส้มตำของชาวไทยที่ใส่ปูม้าดิบลงไปด้วย ปรุงรสแบบส้มตำไทย
ตำหอยดอง คือส้มตำของชาวไทยที่ใส่หอยดองลงไปด้วย ได้รสชาติความอร่อยที่แปลกไป ไม่เป็นที่นิยมในชาวลาวและชาวอีสาน
ตำทะเล (ตำทะเลรวม) คือส้มตำที่ใส่อาหารทะเลลงไปด้วย เช่น กุ้งสด กุ้งแห้ง ปลาหมึกสด ปลาหมึกแห้ง ลูกชิ้นปลา ปูนึ่ง เป็นต้น
ตำหอยแครง คือส้มตำที่ใส่หอยแครงลวกลงไป
ตำปลาหมึกแห้ง คือส้มตำที่ใส่ปลาหมึกแห้งฉีกหรือสับลงไป
ตำปลาหมึก (ตำปลาหมึกสด) คือส้มตำที่ใส่ปลาหมึกสดลวกลงไป
ตำกุ้งแห้ง คือส้มตำที่ใส่กุ้งแห้งลงไป
ตำกุ้งสด คือส้มตำที่ใส่กุ้งสดลงไป
การปรับปรุงส้มตำ

ในปัจจุบันมีการนำส้มตำไปเป็นอาหารหลากหลายโดยยังคงส่วนประกอบหลักแต่เปลี่ยนแปลงหน้าตาเช่น นำมะละกอไปทอด หรือผักอื่นไปทอดแล้วนำมาทำเป็นส้มตำโดนราดน้ำยำแบบส้มตำพร้อมผักจนกลายเป็นอาหารชนิดใหม่ขึ้นมาเรียกว่า ส้มตำกรอบ หรือนำส้มตำไปใช้ราดแทนน้ำยำตามปกติ แต่ไม่ว่าการเปลี่ยนแปลงไปในรูปแบบใดก็ตาม หากยังคงรสชาติและวัตถุดิบในการทำก็ยังคงมีการใช้คำว่าส้มตำอยู่เสมอ
ในสื่อ

สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีทรงพระราชนิพนธ์ เพลงส้มตำ ขึ้นโดยมีการใส่ท่วงทำนองในรูปแบบเพลงลูกทุ่ง เรียบเรียง	โดยประยงค์ ชื่นเย็น และขับร้องโดยนักร้องที่มีชื่อเสียงหลายท่านจนเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย อาทิ พุ่มพวง ดวงจันทร์ โดยมีเนื้อร้องตอนหนึ่งว่า
...ต่อไปนี้จะเล่าถึงอาหารอร่อย คือ ส้มตำกินบ่อย ๆ รสชาติแซบดี วิธีทำก็ง่ายจะบอกได้ต่อไปนี้ มันเป็นวิธีพิเศษเหลือหลาย ไปซื้อมะละกอขนาดพอเหมาะ ๆ สับ ๆ เฉาะ ๆ ไม่ต้องมากมาย ตำพริกกับกระเทียมยอดเยี่ยมกลิ่นอาย มะนาว น้ำปลา น้ำตาลทราย น้ำตาลปี๊บถ้ามี ปรุงรสให้แน่หนอ ใส่มะละกอลงไป อ้อ…อย่าลืมใส่กุ้งแห้งป่นของดี มะเขือเทศเร็วเข้า เอาถั่วฝักยาวใส่เร็วรี่ เสร็จสรรพแล้วซียกออกจากครัว กินกับข้าวเหนียวเที่ยวแจกให้ทั่ว กลิ่นหอมยวนยั่วน่าน้ำลายไหล จดตำราจำส้มตำลาว เอาตำรามา ใครหม่ำเกินอัตราระวังท้องจะพัง ขอแถมอีกนิดแล้วจะติดใจใหญ่ ไก่ย่างด้วยเป็นไรอร่อยแน่จริงเอย...
ในปี พ.ศ. 2533 เทียรี่ เมฆวัฒนา ได้แต่งเพลงที่มีเนื้อหากล่าวถึง ส้มตำ ในเพลงชื่อ ปาปาย่า ป๊อก ป๊อก ในอัลบั้มชุด เจาะเวลา... ซึ่งเป็นอัลบั้มเดี่ยวชุดแรก  และเป็นเพลงที่ได้รับความนิยม ซึ่งในสมัยสงครามเวียดนาม คำว่า ปาปาย่า ป๊อก ป๊อก นี้เป็นที่รับรู้กันในสังคมว่าหมายถึงส้มตำ แต่มิใช่เป็นคำเรียกส้มตำในภาษาอังกฤษอย่างที่หลายคนเข้าใจ
ในปี พ.ศ. 2551 มีภาพยนตร์เรื่อง ส้มตำ นำแสดงโดย นาธาน โจนส์ มีเนื้อหาเกี่ยวกับฝรั่งที่เมื่อกินส้มตำแล้วจะควบคุมตัวเองไม่ได้
รูปภาพ

ส้มตำไทย มีถั่วลิสงและเป็นชนิดที่โด่งดังในต่างประเทศ
ส้มตำปู
ตำผลไม้รวม
ตำหัวปลี
ตำหมูยอ
ตำมะม่วงปลากรอบ
ตำมะพร้าวบนเส้นหมี่กรอบ
ตำส้มโอ
ทากุยะ มาสึโมโตะ

| ทากุยะ มาสึโมโตะ |
| --- | --- |
増元 拓也
เกิด:  (1983-03-19) 19 มีนาคม ค.ศ. 1983 (41 ปี) จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: เค็นโพรดักชัน
ทากุยะ มาสึโมโตะ (ญี่ปุ่น: 増元 拓也; โรมาจิ: Masumoto Takuya, 19 มีนาคม 1983) เป็นนักพากย์ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดฮิโรชิมะ สังกัดเค็นโพรดักชัน
ตำนานนางพญางูขาว

ตำนานนางพญางูขาว หรือเรียกนิยมเรียกย่อว่า นางพญางูขาว (จีนตัวย่อ: 白蛇传; จีนตัวเต็ม: 白蛇傳) เป็นนิทานพื้นบ้านของชาวเมืองหังโจว ได้นิยมนำมาเล่นแสดงในอุปรากรจีน อีกทั้งยังนิยมมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และซีรีส์ทางโทรทัศน์ของจีนหลายครั้ง
หลักฐานของการนำเสนอตำนานนางพญางูขาวครั้งแรกได้ถูกพบปรากฏหลักฐานการสมมติเรื่องในรูปแบบพิมพ์ที่เจดีย์เหลยเฟิง มีภาพไม้แกะสลักเล่าเรื่องราวบางฉากของตำนานซึ่งแต่งโดยเฝิง เมิ่งหลงในช่วงยุคราชวงศ์หมิง
ตำนานนี้ถือเป็นหนึ่งในสี่นิทานยิ่งใหญ่ของจีน (China's Four Great Folktales) โดยส่วนที่เหลือคือพระนางเมิ่งเจียง, ม่านประเพณี และหนุ่มเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้า
ประวัติการประพันธ์

นางพญางูขาวปรากฏโฉมครั้งแรกในวรรณกรรม จองจำงูขาวชั่วนิรันดร์ในเจดีย์เหลยเฟิง (白娘子永鎮雷峰塔)  ในบันทึกจิ่งซื่อทงเหยียน (警世通言) ของเฝิง เมิ่ง หลง (馮夢龍) โดยบันทึกดังกล่าวค้นพบในระหว่างยุคราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368 - ค.ศ. 1644) จึงถือได้ว่าตำนานได้เริ่มต้นโดยมีหลักฐานปรากฏในยุคนี้
นางพญางูขาว กล่าวถึงเรื่องราวของบัณฑิตหนุ่มที่ตกหลุมรักสตรีผู้โสภานางหนึ่ง สตรีผู้นี้แท้จริงแล้วเป็นปิศาจงูขาวที่จำแลงกายมา พระเถระมีความต้องการช่วยเหลือบัณฑิตหนุ่มให้พ้นจากการดูดกลืนวิญญาณของปิศาจงูขาว จึงได้ต่อสู้กับปิศาจงูขาว และจับนางไปจองจำไว้ใต้เจดีย์เหลยเฟิง (ฟ้าคำรณ)
เมื่อกาลเวลาผ่านไป ได้มีการเพิ่มเติมเสริมแต่งรายละเอียดต่าง ๆ มากขึ้น โดยนางพญางูขาวได้กลายเป็นตำนานความรักอันลึกซึ้งระหว่างบัณฑิตหนุ่ม กับปิศาจงูขาว ซึ่งบำเพ็ญตบะมาเป็นระยะเวลากว่า 1,000 ปี ได้จำแลงกายเป็นมนุษย์ในรูปของหญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตางดงาม มีนามว่า ไป๋ซู่เจิน ความรักของทั้งสองถูกขัดขวางโดยพระเถระฝาไห่ (ธรรมสาคร) เนื่องจากความรักระหว่างคนกับปิศาจไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ เพราะผิดกฎสวรรค์ แต่ละเรื่องราวก็มีตอนจบและรายละเอียดอื่น ๆ แตกต่างกันออกไปเช่นเดียวกัน เช่น บางเรื่องกล่าวว่างูขาวเป็นสัตว์เลี้ยงที่บัณฑิตเลี้ยงไว้ขณะยังเป็นร่ำเรียนหนังสือ หรือบางเรื่องก็เล่าว่าบัณฑิตหนุ่มถูกขับไล่จากสวรรค์ให้ลงมาเป็นมนุษย์ธรรมดา หรือแม้แต่บัณฑิตหนุ่มเคยช่วยชีวิตงูขาวเอาไว้ งูขาวจึงจำแลงกายกลับมาตอบแทนบุญคุณก็มี
ส่วน เสี่ยวชิง ซึ่งเป็นตัวละครที่เพิ่มเติมขึ้นมา ก็มีการกล่าวถึงในแง่มุมที่แตกต่างกันออกไปเช่นกัน โดยมีทั้งเป็นงูเขียว งูดำ หรือแม้แต่ปลาไน ซึ่งบทบาทของเสี่ยวชิงจะมาในรูปแบบของผู้ช่วยที่ใกล้ชิดของไป๋ซู่เจิน อาจเป็นน้องสาว หรือคนรับใช้
ตัวละคร

ไป๋ซู่เจิน งูขาวอายุ 1,000 ปี เป็นงูขาวที่ได้รับการช่วยเหลือจากสวี่เซียนเมื่อ 1,000 ปีที่แล้ว ครั้งที่ยังบำเพ็ญตบะ ถูกหมองูจับตัวจะไปฆ่าและหวังจะเอาดีงูไปขาย มีความมุ่งมั่นที่จะบรรลุธรรมเป็นเซียน ต้องการตอบแทนบุญคุณของสวี่เซียน แต่สุดท้ายกลับตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น ก่อกรรมหนักจนต้องถูกจองจำไว้ในเจดีย์ มักแต่งกายด้วยชุดสีขาวหรือสีชมพู
สวี่เซียน (ชื่อเดิม: ฮั่นเหวิน) บัณฑิตหนุ่มจิตใจดี เป็นคนสุภาพ อ่อนน้อม เคยช่วยเหลืองูขาวตัวหนึ่งไว้เมื่อชาติที่แล้ว ชาตินี้มาเกิดใหม่ งูขาวจึงตามมาทดแทนบุญคุณ
เสี่ยวชิง งูเขียวอายุ 500 ปี เป็นน้องสาวร่วมสาบานกับไป๋ซู่เจิน มีนิสัยมุทะลุ แต่ว่าร่าเริงและมองโลกในแง่ดี เมื่อเทียบกับไป๋ซู่เจินแล้ว เสียวชิงจะแลดูเหมือนเด็กหญิงที่ซุกซน และยังไม่โตเต็มที่ มักแต่งกายด้วยชุดสีเขียวหรือสีฟ้า
ฝาไห่ เป็นพระเถระผู้มีอาคมสูง เถรตรง ทุกอย่างต้องเป็นไปตามกฎ มีความต้องการจะแยกสวี่เซียนและไป๋ซู่เจินออกจากกัน เพราะคนกับปิศาจมีความแตกต่างกันเกินไป มิอาจเดินร่วมทาง เพราะผิดกฎสวรรค์
สวี่ซื่อหลิน บุตรชายของไป๋ซู่เจินและสวี่เซียน มีความซื่อตรง จิตใจดี และอ่อนน้อมเหมือนกับสวี่เซียน แต่ก็เข้มแข็งเด็ดเดี่ยวเหมือนกับไป๋ซู่เจินผู้เป็นแม่ เป็นผู้ที่มีความกตัญญูรู้คุณ และมีเหตุผล
หลี่เจียวโหยว พี่สาวของสวี่เซียน ปากร้ายแต่ใจดี เป็นผู้ที่รับเลี้ยงดูสวี่ซื่อหลินจนเติบโต ดูแลกิจการทุกอย่างในบ้านตระกูลหลี่
หลี่กงผู่ สามีของหลี่เจียวโหยว พี่เขยของสวี่เซียน เป็นข้าราชการชั้นผู้น้อยในเมืองหังโจว เป็นพ่อบ้านที่ดี แต่ไม่ค่อยเด็ดขาด เชื่อฟังภรรยามาก ช่วยหลี่เจียวโหยวเลี้ยงดูสวี่ซื่อหลินมาเป็นอย่างดี
การเพิ่มเติมและปรุงแต่ง

ตามบันทึกจิ่งซื่อทงเหยียนเดิมงูขาวไม่มีชื่อ แต่ภายหลังมีการเพิ่มชื่อให้เป็น ไป๋ซู่เจิน และตามเนื้อเรื่องดั้งเดิมกล่าวถึงการต่อสู้ระหว่างธรรมะและอธรรม โดยพระเถระเป็นฝ่ายช่วยเหลือบัณฑิตให้พ้นจากการทำอันตรายโดยปิศาจงูขาว ภายหลังมีการดัดแปลงเพิ่มเติมให้เป็นเรื่องของความรักระหว่างมนุษย์และปิศาจ แต่อย่างไรก็ดี เรื่องราวที่ดัดแปลงไปมีหลากหลายแบบ ยกตัวอย่างเช่น
เสี่ยวชิงบำเพ็ญตบะ และสามารถกลับมาต่อสู้เอาชนะฝาไห่ได้ จนฝาไห่ต้องหลบไปซ่อนตัวในท้องปู
ไป๋ซู่เจินให้กำเนิดบุตร แล้วจึงถูกจองจำในเจดีย์ หลังจากนั้นเมื่อบุตรชายของไป๋เติบโตขึ้น เขาได้สอบได้เป็นจอหงวน และกลับมาอ้อนวอนสวรรค์ให้ลดโทษแก่มารดา
สวี่เซียนและไป๋ซู่เจิน เดิมเป็นชาวสวรรค์ เคยรักกันมาก่อน แต่เพราะทำผิดกฎสวรรค์ จึงถูกลงโทษให้ลงมาเกิดบนโลกมนุษย์ โดยฝ่ายหนึ่งเป็นมนุษย์ และอีกฝ่ายหนึ่งเป็นงูขาว
นางพญางูขาวในยุคปัจจุบัน > อุปรากรจีน

มีการนำไปแสดงในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งงิ้วปักกิ่ง งิ้วกวางตุ้ง และอื่น ๆ
นางพญางูขาวในยุคปัจจุบัน > ภาพยนตร์ และภาพยนตร์ชุด

义妖白蛇传 (1926)
白蛇传 (1939)
白娘娘借尸还魂 (1953)
白夫人の妖恋 (1956) ชื่อภาษาอังกฤษ: The Legend of the White Serpent - สร้างโดย โตโฮ ด้วยการร่วมมือกับ ชอว์บราเดอร์ส
白蛇传 (1958) ชื่อภาษาอังกฤษ: Panda and the Magic Serpent - ภาพยนตร์อนิเมะ
白蛇传 (1962) ชื่อภาษาอังกฤษ: Madame White Snake ชื่อภาษาไทย: นางพญางูขาว - สร้างโดยชอว์บราเดอร์ส นำแสดงโดย หลินไต้ และเจ้าหลุย
白蛇大闹天宫 (1975)
真白蛇传 (1978) - นำแสดงโดย หลินชิงเสวีย
白蛇传 (1982) - นำแสดงโดย วังหมิงฉวน และหมีเซียะ
奇幻人世间 (1990)
新白娘子传奇 (1992) ชื่อภาษาอังกฤษ: New Legend of Madame White Snake - นำแสดงโดย เยี่ยถง และเจ้าหย่าจือ
青蛇 (1993) ชื่อภาษาอังกฤษ: Green Snake ชื่อภาษาไทย: นางพญางูขาว ขอเพียงรักอยู่ แม้คู่กันไม่ได้ - สร้างโดยฉีเคอะ นำแสดงโดย หวังจู่เสียน และจางม่านอวี้
白蛇后传之人间有爱 (1995) ชื่อภาษาไทย: อิทธิฤทธิ์นางพญางูขาว - สร้างโดย CTS สิงคโปร์
เป็นตอนหนึ่งในเรื่อง 我和僵尸有个约会 (ภูตพิทักษ์ดูดวิญญาณ)
青蛇与白蛇 (2001) ชื่อภาษาไทย: ตำนานนางพญางูเขียว-งูขาว - นำแสดงโดย ฟ่านเหวินฟาง, หลี่หมิงซุ่น, จางอี้เยี่ยน และเจียวเอินจวิ้น
白蛇传 (2006) ชื่อภาษาอังกฤษ: Madame White Snake ชื่อภาษาไทย: นางพญางูขาว ตำนานรักข้ามภพ - นำแสดงโดย หลิวเทา และ เฉินจื้อหาน
白蛇后传 (2009) ชื่อภาษาไทย: ศึกพิชิตนางพญางูเขียว - นำแสดงโดย ฟู่เหม่า โดยมี หลิว ซือซือ ร่วมแสดงในซีรีส์นี้ด้วย
เป็นตอนหนึ่งในเรื่อง 天师钟馗 (คุรุเทพจงขุย)
又见白娘子 (2010)
白蛇传说 (2011) ชื่อภาษาอังกฤษ: The Sorcerer and the White Snake/It's Love นำแสดงโดย หลี่เหลียนเจี๋ย, หลิน เฟิง, หวงเซิงอี้ และอาซา
白蛇传 (2016) โดยหูหนานทีวี
幻想奇谭 白蛇传 (2017)
天乩之白蛇传说 (2018) ชื่อภาษาอังกฤษ: The Destiny of White Snake ชื่อภาษาไทย: ลิขิตรักนางพญางูขาว นำแสดงโดย หยางจื่อ, เริ่น เจียหลุน, เหมาจือจวิ้น และ หลี่มั่น
新白娘子传奇 (2019) ชื่อภาษาไทย: ตำนานนางพญางูขาว นำแสดงโดย จวี จิ้งอี, อวี่เมิ่งหลง, เผยจื่อเทียน และเซียวเยี่ยน รับชมได้ทางแอปพลิเคชันเน็ตฟลิกซ์
นางพญางูขาวในยุคปัจจุบัน > ละครเวทีในประเทศไทย

พ.ศ. 2542 โดย DREAMBOX นำแสดงโดย ศรัณยู วงษ์กระจ่าง, สิริยากร พุกกะเวส, นาเดีย นิมิตรวานิช และ อชิรวุธ สุพรรณเภสัช
พ.ศ. 2551 โดย ภาควิชาศิลปะการแสดง มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ