stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การสังหารหมู่กาตึญ

| การสังหารหมู่กาตึญ |
| --- | --- |
เป็นส่วนหนึ่งของ ผลพวงของการบุกครองโปแลนด์ของสหภาพโซเวียต (ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง) และการปราบปรามพลเมืองโปแลนด์ของสหภาพโซเวียต (ค.ศ. 1939-1946)
หลุมฝังศพหมู่ของเจ้าหน้าที่โปแลนด์ในป่ากาตึญซึ่งถูกขุดโดยเยอรมนีใน ค.ศ. 1943

สถานที่: ป่ากาตึญ, คาลีนีน และเรือนจำคาร์กิวในสหภาพโซเวียต
วันที่: เมษายน–พฤษภาคม ค.ศ. 1940
เป้าหมาย:  เจ้าหน้าที่ทหาร เชลยศึก และปัญญาชนชาวโปแลนด์
ประเภท: อาชญากรรมสงคราม, การเด็ดหัว, การสังหารหมู่
ตาย: 22,000
ผู้ก่อเหตุ:  เอนคาเวเด
การสังหารหมู่กาตึญ (โปแลนด์: zbrodnia katyńska, mord katyński, "Katyń crime",) เป็นการประหารชีวิตหมู่เจ้าหน้าที่ทหาร เชลยศึก และปัญญาชนชาวโปแลนด์เกือบ 22,000 คน ดำเนินการโดยสหภาพโซเวียต โดยเฉพาะเอนคาเวเด ("กรมการราษฎรฝ่ายกิจการภายใน" หรือตำรวจลับโซเวียต) ในเดือนเมษายนและพฤษภาคม ค.ศ. 1940 แม้ว่าการสังหารจะเกิดขึ้นในเรือนจำที่เมืองคาลีนีนและคาร์กิว และที่อื่น ๆ การสังหารหมู่นี้ตั้งชื่อตามป่ากาตึญซึ่งหลุมศพจำนวนมากถูกค้นพบครั้งแรกโดยกองทัพนาซีเยอรมนี
คำสั่งให้ประหารชีวิตสมาชิกของเจ้าหน้าที่โปแลนด์ที่เป็นเชลยนั้นออกอย่างลับ ๆ โดยโปลิตบูโรของโซเวียตที่นำโดยโจเซฟ สตาลิน จากจำนวนผู้เสียชีวิตทั้งหมด ประมาณ 8,000 คนเป็นเจ้าหน้าที่ที่ถูกคุมขังระหว่างการบุกครองโปแลนด์ของสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1939 อีก 6,000 คนเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ และอีก 8,000 คนที่เหลือเป็นปัญญาชนชาวโปแลนด์ที่โซเวียตถือว่าเป็น "สายลับและตำรวจกึ่งทหาร สายลับและผู้ก่อวินาศกรรม อดีตเจ้าของที่ดินเจ้าของโรงงานและเจ้าหน้าที่" ชั้นเจ้าหน้าที่ของกองทัพโปแลนด์เป็นตัวแทนของรัฐโปแลนด์ที่มีเชื้อชาติหลากหลาย ผู้ถูกสังหารประกอบด้วยชาวโปแลนด์เชื้อสายยูเครน ชาวเบลารุส และชาวยิวในโปแลนด์ 700–900 คน รวมทั้งบารุค สไตน์เบิร์ก หัวหน้ารับบีในกองทัพโปแลนด์
รัฐบาลนาซีเยอรมนีประกาศการค้นพบหลุมฝังศพจำนวนมากในป่ากาตึญในเดือนเมษายน ค.ศ. 1943 สตาลินตัดความสัมพันธ์ทางการทูตกับรัฐบาลพลัดถิ่นโปแลนด์ในลอนดอน เมื่อมีการร้องขอให้มีการสอบสวนโดยคณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศ หลังจากการรุกวิสตูลา–โอเดอร์ ซึ่งหลุมฝังศพจำนวนมากตกอยู่ในการควบคุมของโซเวียต สหภาพโซเวียตอ้างว่าพวกนาซีได้สังหารเหยื่อ และยังคงปฏิเสธความรับผิดชอบต่อการสังหารหมู่จนถึง ค.ศ. 1990 เมื่อมีการยอมรับและประณามการสังหารโดยเอนคาเวเดอย่างเป็นทางการ ตลอดจนการปกปิดโดยรัฐบาลโซเวียตในเวลาต่อมา
การสืบสวนที่ดำเนินการโดยอัยการสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียต (ค.ศ. 1990-1991) และสหพันธรัฐรัสเซีย (ค.ศ. 1991-2004) ยืนยันความรับผิดชอบของโซเวียตต่อการสังหารหมู่ แต่ปฏิเสธที่จะจัดประเภทการกระทำนี้เป็นอาชญากรรมสงครามหรือเป็นการกระทำของการฆาตกรรมหมู่ การสืบสวนปิดลงเนื่องจากผู้กระทำความผิดเสียชีวิตแล้ว และเนื่องจากรัฐบาลรัสเซียจะไม่จัดประเภทผู้เสียชีวิตว่าเป็นเหยื่อของการกวาดล้างใหญ่ การกู้ชื่อเสียงหลังมรณกรรมอย่างเป็นทางการจึงถือว่าใช้ไม่ได้ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2010 สภาดูมาของรัสเซียได้อนุมัติคำประกาศประณามสตาลินและเจ้าหน้าที่โซเวียตคนอื่น ๆ ที่สั่งสังหารหมู่ โดยความหวังว่าจะปรับปรุงความสัมพันธ์กับโปแลนด์ อย่างไรก็ตาม ด้วยสงครามรัสเซีย–ยูเครน ความสัมพันธ์เริ่มตึงเครียด ใน พ.ศ. 2564 กระทรวงวัฒนธรรมรัสเซียได้ลดระดับอนุสรณ์สถานที่กาตึญในการลงทะเบียนสถานที่มรดกทางวัฒนธรรมจากสถานที่ของรัฐบาลกลางให้เหลือเพียงที่ที่มีความสำคัญในระดับภูมิภาค
ดูเพิ่ม > หนังสือเพิ่มเติม

Cienciala, Anna M.; S. Lebedeva, Natalia; Materski, Wojciech, บ.ก. (2008). Katyn: A Crime Without Punishment. Annals of Communism Series. Yale University Press. ISBN 978-0-300-10851-4.
Komorowski, Eugenjusz A.; Gilmore, Joseph L. (1974). Night Never Ending. Avon Books.
Paul, Allen (2010). Katyń: Stalin's Massacre and the Triumph of Truth. DeKalb, IL: Northern Illinois University Press. ISBN 978-0-87580-634-1.
Paul, Allen (1996). Katyń: Stalin's massacre and the seeds of Polish Resurrection. Annapolis, Md.: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-670-2.
Paul, Allen (1991). Katyn: The Untold Story of Stalin's Polish Massacre. Scribner Book Company. ISBN 978-0-684-19215-4.
Przewoźnik, Andrzej; Adamska, Jolanta (2011). Zbrodnia katyńska: mord, kłamstwo, pamięć. Wydawn. Literackie. ISBN 9788308046340. OCLC 732798404. {{cite book}}: |ref=harv ไม่ถูกต้อง (help) In Polish.
Sandford, George (2006). "The Katyn Massacre and Polish–Soviet relations 1941–1943" (PDF). Journal of Contemporary History. 41 (1): 95–111. doi:10.1177/0022009406058676.
Swianiewicz, Stanisław (2000) [1976]. W cieniu Katynia [In the Shadow of Katyn: Stalin's Terror]. Borealis Pub. ISBN 978-1-894255-16-5.
Alexander Guryanov, "Current Status of the 'Katyn Case' in Russia", Case Western Reserve Journal of International Law, 2012, vol. 45, issue 1/2, pp. 695–702
ดูเพิ่ม > แหล่งข้อมูลอื่น

Мемориал "Катынь" (Katyn Memorial Museum, official website).
Foreign and Commonwealth Office (FCO) (UK) "The Katyn Massacre: A Special Operations Executive perspective" Historical Papers Official documents, Foreign and Commonwealth Office. Archived by National Archives (UK) on 5 February 2008[ลิงก์เสีย].
Records Relating to the Katyn Forest Massacre at the US National Archives
Confidential reports on the Katyn Massacre by Sir Owen O'Malley เก็บถาวร 2017-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Adam Scrupski "Historians Have Yet to Face Up to the Implications of the Katyn Massacre" History News Network 17 May 2004.
Benjamin B. Fischer "The Katyn Controversy: Stalin's Killing Fieldเก็บถาวร 2010-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน" Studies in Intelligence Winter, 1999–2000.
Louis Robert Coatney The Katyn Massacre: An Assessment of its Significance as a Public and Historical Issue in the United States and Great Britain, 1940–1993 (MA Thesis) Western Illinois University, 1993.
Wacław Radziwinowicz "Katyn Victims Near Kharkov Covered with Lime", trans. Marcin Wawrzyńczak, Gazeta Wyborcza, 10 August 2009.
Timothy Snyder "Russia’s Reckoning with Katyń" NYR Blog, New York Review of Books, 1 December 2010.
"Truth Is Out: Katyn massacre carried out on Stalin's direct orders" ที่ยูทูบ Russia Today (official YouTube channel), 26 November 2010.
Katyn Forest Massacre เก็บถาวร 2014-12-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพยนตร์สั้น Katyn (1973) สามารถดาวน์โหลดได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
Ukrainian Katyn List
การขนส่งในประเทศเกาหลีใต้

การขนส่งในประเทศเกาหลีใต้ แบ่งออกเป็นการขนส่งระบบราง ถนน รถโดยสาร เรือ และอากาศยานซึ่งมีให้บริการทั่วประเทศ และยังเป็นประเทศที่ 3 ของโลกที่ให้บริการรถไฟฟ้าพลังแม่เหล็ก
ประวัติ

การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานอันทันสมัย เริ่มต้นขึ้นในแผนพัฒนาห้าปีระยะแรก (ค.ศ. 1962–66) ซึ่งประกอบด้วยโครงการสร้างทางรถไฟ 275 กิโลเมตร และทางหลวงแผ่นดินสายเล็ก ๆ การก่อสร้าง ทางด่วนคย็องปู ซึ่งเชื่อมระหว่างโซลกับปูซานนั้น เสร็จสิ้นในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1970
คริสต์ทศวรรษ 1970 มีการลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐานเพิ่มมากขึ้น แผนพัฒนาห้าปีระยะที่ 3 (ค.ศ. 1972–76) ได้แก่ โครงการท่าอากาศยาน, ท่าเรือ มีการสร้างรถไฟใต้ดินในโซล โครงข่ายทางหลวงได้ขยายเพิ่มขึ้น 487 กิโลเมตร มีเมืองท่าที่สำคัญได้แก่ โพฮัง, อุลซัน, มาซัน, อินช็อน และปูซาน
โครงข่ายรถไฟพัฒนามากขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งมีการติดตั้งการรับไฟฟ้า โดยรถไฟในเส้นทางหลักจะมีความเร็วมากกว่าเส้นทางอื่น ๆ แม้ว่ารถไฟในสมัยนั้นจะมีประโยชน์ต่อการขนส่งสินค้ามากกว่า แต่จำนวนผู้โดยสารยังคงมากขึ้น ส่วนโครงข่ายในปี ค.ศ. 1988 มีระยะทางรวม 51,000 กิโลเมตร และทางด่วนที่เชื่อมระหว่างนครใหญ่ ๆ มีระยะทางรวม 1,539 กิโลเมตร
การขนส่งทางราง

บทความหลัก: การขนส่งระบบรางในประเทศเกาหลีใต้
ผู้ดำเนินการรถไฟที่ใหญ่ที่สุดคือ โคเรล โครงข่ายรถไฟจัดการบริการโดย หน่วยบริหารโครงข่ายรถไฟเกาหลี
รถไฟด่วนเกาหลี (รถไฟความเร็วสูงขบวนแรกของเกาหลีใต้) เริ่มต้นการให้บริการในเดือนเมษายน ค.ศ. 2004 รถไฟระหว่างเมือง แบ่งเป็นสองประเภทคือ รถไฟเซมวล กับรถไฟมูกุงฮวา โดยรถไฟเซมวลจะจอดสถานีน้อยและมีความสะดวกสบายมากกว่ารถไฟมูกุงฮวา รถไฟท็องกึน ซึ่งเป็นรถไฟชานเมือง จะให้บริการเฉพาะสาย โดยจะหยุดทุก ๆ สถานี และไม่มีการสำรองที่นั่ง
รถไฟที่เปิดในปีถัด ๆ มา คือ รถไฟนุริโร วิ่งระหว่าง สถานีรถไฟโซล–สถานีรถไฟซินจาง ให้บริการแบบรถไฟชานเมืองรอบ ๆ โซล ใช้เวลาในการเดินทางน้อยกว่ารถไฟใต้ดิน ในปัจจุบัน โคเรลยังคงขยายเส้นทางรถไฟเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ นอกจากนี้ ยังมีแผนจะเปิดรถไฟไอทีเอ็กซ์เซมวล ซึ่งจะวิ่งแทนรถไฟเซมวลเก่า
การขนส่งทางราง > รถไฟใต้ดิน

บทความหลัก: ระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูงในประเทศเกาหลีใต้
รายชื่อนครที่มีรถไฟใต้ดิน — โซล, ปูซาน, แทกู, ควังจู, แทจ็อน และ อินช็อน
รถไฟฟ้ามหานครโซล เป็นระบบรถไฟฟ้าที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศ สายแรกที่เปิดคือ สาย 1 ระหว่าง สถานีรถไฟโซล – สถานีรถไฟช็องนยังงิ เปิดในปี ค.ศ. 1974
การขนส่งทางราง > รถราง

รถรางสายแรกในโซล วิ่งระหว่างเขตซอแดมุน กับเขตช็องนยังงิ เปิดในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1898 โครงข่ายรถรางได้ถูกขยายจนครอบคลุมพื้นที่ใจกลางนครทั้งหมด โดยวิ่งไปถึงเขตช็องนยังงิทางตะวันออก เขตมาโพทางตะวันตก เขตนอรยังจินทางหนือ และข้ามแม่น้ำฮันไปทางใต้
โครงข่ายได้พัฒนาถึงขั้นสูงสุดในปี ค.ศ. 1941 และได้ปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1968 ด้วยการแทนที่ของรถไฟใต้ดินโซล สาย 1 และสาย 2
รถโดยสารประจำทาง > รถโดยสารระหว่างเมือง

แทบทุกเมืองในเกาหลีใต้ จะมีรถโดยสารระหว่างเมือง เส้นทางระหว่างเมืองแยกประเภทได้แก่ รถคอซ็อก (고속버스, "รถด่วน") กับ รถซิออ (시외버스, "รถชานเมือง") ซึ่งรถคอซ็อกจะมีระยะทางมากกว่า และจอดน้อยกว่า ส่วนรถซิออจะให้บริการระยะทางสั้นกว่า จอดมากกว่า
รถโดยสารประจำทาง > รถโดยสารท้องถิ่น

ภายในเมืองหลาย ๆ เมือง จะมีรถโดยสารสองประเภทคือ จวาซ็อก (좌석) และ โทซิฮย็อง (도시형) (หรือ อิพซ็อก (입석)) รถทั้งประเภท ส่วนใหญ่วิ่งเส้นทางเดียวกัน จอดใกล้เคียงกัน และมีความถี่ในการเดินรถไล่เลี่ยกัน แต่รถจวาซ็อกจะมีราคาแพง และมีความสะดวกสบายมากกว่า ขณะที่รถโทซิฮย็องจะมีราคาถูก แต่สะดวกสบายน้อยกว่า แต่ในเมืองเล็ก ๆ จะไม่มีรถจวาซ็อก แต่จะมีรถโดยสารที่เรียกว่า น็อนกีช็อน (농어촌) ก่อน
บางนครจะมีการจัดจำแนกรถโดยสาร ดังนี้
| ประเภทรถ | โซล | ปูซาน | แทกู | แทจ็อน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จวาซ็อก | รถเร็ว: ควังย็อก (광역), สายสีแดง ทั่วไป: คันซ็อน (간선), สายสีน้ำเงิน | รถเร็ว: คึพเฮ็ง (급행) ทั่วไป: จวาซ็อก | รถเร็ว: คึพเฮ็ง ทั่วไป: คันซ็อน จวาซ็อก (간선좌석) | รถเร็ว: คึพเฮ็ง, สายสีแดง ทั่วไป: คันซ็อน, สายสีน้ำเงิน |
| โทซิฮย็อง/อิพซ็อก | สายหลัก: คันซ็อน, สายสีน้ำเงิน สายย่อย: จีซ็อน (지선), สายสีเขียว | ทั่วไป: อิลบัน (일반) | สายวงกลม: ซุนฮวัน (순환) สายหลัก: คันซ็อน สายย่อย: จีซ็อน | สายหลัก: คันซ็อน, สายสีน้ำเงิน สายย่อย: ขีซ็อน (지선), สายสีเขียว |
| วิลเลจ | สายหลัก: จีซ็อน, สายสีเขียว สายวงกลม: ซุนฮวัน, สายสีเหลือง | สายหมู่บ้าน: รถมาอึล (마을버스) | — | สายย่อย: จีซ็อน, สายสีเขียว สายรอบนอก: อูควัก (외곽), สายสีเขียว สายหมู่บ้าน: รถมึล (마을버스) |
รถโดยสารประจำทาง > รถโดยสารอื่น ๆ

ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน ให้บริการรถโดยสารประจำทางความเร็วสูงจากทุกส่วนของประเทศ
ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ห้างสรรพสินค้าหลายแห่งมีรถโดยสารสำหรับลูกค้า แต่เนื่องจากคำตัดสินของศาลในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 2001 ส่งผลให้รถโดยสารเหล่านี้ถูกยกเลิก อย่างไรก็ตาม โบสถ์ ศาสนสถาน สถานศึกษาหลายแห่ง ยังคงให้บริการรถโดยสารเหมือนเดิม
การขนส่งทางถนน

บทความหลัก: ทางด่วนในประเทศเกาหลีใต้
ทางหลวงแผ่นดินในเกาหลีใต้ แบ่งเป็นทางด่วน ทางหลวงทั่วไป และอีกมายมาย โดยทางด่วนส่วนใหญ่จะอยู่ในการกำกับดูแลของ บริษัททางด่วนเกาหลี (KEC)
โครงข่ายทางหลวงมีให้บริการเกือบทุกส่วนของเกาหลีใต้ โดยมีระบบไฟฟ้าควบคุมด้วย
เส้นทางทางด่วนที่สำคัญ อาทิเช่น ทางด่วนน็อนซัน-ชอนัน, ทางด่วนแทกู-ปูซาน, ทางด่วนท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน, ทางด่วนโซล-ชุนช็อน และ ทางด่วนวงแหวนโซล
ถนนในเกาหลีใต้มีระยะทางรวม 86,989 กิโลเมตรในปี ค.ศ. 1998 เป็นทางด่วน 1,996 กิโลเมตร (และได้เพิ่มขึ้นเป็น 3,000 กิโลเมตรในปี ค.ศ. 2009) และอีก 12,447 กิโลเมตรเป็นทางหลวงแผ่นดิน
| ทั้งหมด | ทางด่วน | ทางหลวงแผ่นดิน | ลาดยาง | ไม่ลาดยาง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 86,990 กิโลเมตร | 3,000 กิโลเมตร | 12,447 กิโลเมตร | 64,808 กิโลเมตร | 22,182 กิโลเมตร |
การขนส่งทางน้ำ

ประเทศเกาหลีใต้ เป็นหนึ่งในประเทศที่มีอุตสาหกรรมการต่อเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลก และยังมีระบบขนส่งทางเรือที่ดีอีกด้วย เกาหลีใต้ให้บริการเรือขนส่งสินค้าระหว่าง ประเทศจีน ประเทศญี่ปุ่น และตะวันออกกลาง โดยผู้ให้บริการเรือขนส่งสินค้า จะเป็นกลุ่มใหญ่ ต่างจากเรืออื่น ๆ ที่ผู้ให้บริการจะเป็นบริษัทเอกชนขนาดเล็ก
ระยะทางของเรือในเกาหลีใต้รวม 1,609 กิโลเมตร
การขนส่งทางน้ำ > เรือข้ามฟาก

ชายฝั่งทางตอนใต้และตะวันตกของประเทศ มีเรือข้ามฟากให้บริการไปยังเกาะต่าง ๆ มากมาย รวมทั้งเกาะเชจู และเกาะอัลลึง ศูนย์กลางเรือข้ามฟากจะอยู่ที่ อินช็อน, ม็อกโพ, โพฮัง และปูซาน
การขนส่งทางน้ำ > เมืองท่าที่สำคัญ

เมืองท่าในเกาหลีใต้ที่สำคัญได้แก่
จินเฮ
อินช็อน
คุนซัน
มาซัน
ม็อกโพ
โพฮัง
ปูซาน
ดงเฮซิตี
อุลซัน
ยอซู
เชจูซิตี
การขนส่งทางน้ำ > เรือขนส่งสินค้า

สถิติปี ค.ศ. 1999 มีเรือขนส่งสินค้า 461 ลำ จำแนกประเภทได้ดังนี้:
เรือขนาดใหญ่ 98 ลำ
เรือสินค้า 149 ลำ
เรือบรรจุสารเคมี 39 ลำ
เรือผสม 4 ลำ
เรือคอนเทนเนอร์ 53 ลำ
เรือบรรจุแก๊สเหลว 13 ลำ
เรือหน้าที่ผสม 1 ลำ
เรือผู้โดยสาร 3 ลำ
เรือปิโตรเลียม 61 ลำ
เรือสินค้าแช่แข็ง 26 ลำ
เรือ roll-on/roll-off 4 ลำ
เรือบรรจุสินค้าพิเศษ 4 ลำ
เรือบรรจุยานพาหนะ 6 ลำ
การขนส่งทางอากาศ

โคเรียนแอร์ ก่อตั้งโดยรัฐบาลในปี ค.ศ. 1962 เพื่อแทนที่ โคเรียนเนชันนอลแอร์ไลน์ สถิติปี ค.ศ. 2008 โคเรียนแอร์มียอดผู้โดยสารรวม 2,164 ล้านคน เป็นผู้โดยสารต่างชาติ 1,249 ล้านคน
สายการบินที่สอง เอเชียนาแอร์ไลน์ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1988 จุดหมายปลายทางเริ่มแรกได้แก่ โซล, เชจู, ปูซาน, กรุงเทพมหานคร, สิงคโปร์, ญี่ปุ่น และ ลอสแอนเจลิส ในปี ค.ศ. 2006 มีจุดหมายปลายทางในประเทศ 12 ที่หมาย ระหว่างประเทศ 66 ที่หมายใน 20 ประเทศ (เฉพาะสินค้า 24 ที่หมายใน 17 ประเทศ)
สายการบินของเกาหลีใต้ในปัจจุบัน มีจำนวนเส้นทางระหว่างประเทศรวม 297 เส้นทาง นอกจากนี้ยังสายการบินย่อย ได้แก่ แอร์ปูซาน, จินแอร์, อีสเตอร์เจ็ต และเชจูแอร์ เป็นสายการบินต้นทุนต่ำ
การขนส่งทางอากาศ > ท่าอากาศยาน

ดูเพิ่ม: รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศเกาหลีใต้
ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2001 เพื่อรองรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2002 สถิติปี ค.ศ. 2007 มีผู้โดยสารกว่า 30 ล้านคนต่อปี ได้รับคัดเลือกเป็น "ท่าอากาศยานที่ดีที่สุดในโลก" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005-2008
ท่าอากาศยานอีกแห่งหนึ่งในโซล คือ ท่าอากาศยานกิมโป โดยส่วนใหญ่ให้บริการเที่ยวบินในประเทศ ขณะที่เที่ยวบินระหว่างประเทศส่วนใหญ่จะอยู่ที่ ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน ท่าอากาศยานอื่น ๆ อาทิเช่น ท่าอากาศยานกิมเฮ และท่าอากาศยานเชจู
ประเทศเกาหลีใต้ มีท่าอากาศยาน 103 แห่ง (ค.ศ. 1999) ดังนี้
ท่าอากาศยานมีทางวิ่งลาดยาง:

รวมทั้งหมด:
67 แห่ง

ตั้งแต่ 3,047 เมตรขึ้นไป:
1 แห่ง

ตั้งแต่ 2,438 ถึง 3,047 เมตร:
18 แห่ง

ตั้งแต่ 1,524 ถึง 2,437 เมตร:
15 แห่ง

ตั้งแต่ 914 ถึง 1,523 เมตร:
13 แห่ง

น้อยกว่า 914 เมตร:
20 แห่ง
ท่าอากาศยานมีทางวิ่งไม่ลาดยาง:

ทั้งหมด:
36 แห่ง

ตั้งแต่ 3,047 เมตรขึ้นไป:
1 แห่ง

ตั้งแต่ 914 ถึง 1,523 เมตร:
3 แห่ง

น้อยกว่า 914 เมตร:
32 แห่ง
ท่าเฮลิคอปเตอร์:
203 แห่ง
ท่อขนส่งน้ำมัน

ท่อขนส่งน้ำมันเกาหลีใต้-เหนือ
ท่อขนส่งน้ำมันทรานส์โคเรีย
ส่วนใหญ่ออกแบบมาเป็นใช้งานกับน้ำมันปิโตรเลียม
ดูเพิ่ม

การขนส่งในประเทศเกาหลีเหนือ
แหล่งข้อมูลอื่น

การทางด่วนเกาหลี เก็บถาวร 2003-02-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่โครงข่ายทางหลวงฟรีเวย์ เก็บถาวร 2003-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โคเรียนแอร์
เอเชียนาแอร์ไลน์
ท่าอากาศยานอินช็อน เก็บถาวร 2002-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ท่าอากาศยานกิมโป
| ด ค กการขนส่งในเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  ญี่ปุ่น  จอร์เจีย  จอร์แดน  จีน  ซาอุดิอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไนดารุสซาลาม  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซีย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาร์มีเนีย  อาเซอร์ไบจาน  อินโดนีเซีย  อินเดีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  เซาท์ออสซีเชีย  ไซปรัสเหนือ  ไต้หวัน  ปาเลสไตน์  อับคาเซีย 
เขตบริหารพิเศษ และเขตสังกัด:  เกาะคริสต์มาส  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  มาเก๊า  หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)  ฮ่องกง 
รถไฟเคทีเอ็กซ์
เลนสำหรับรถโดยสารบนทางด่วนคย็องปู
รถโดยสารท้องถิ่นในโซล
รถโดยสารลีมูซีนที่ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน
แผนที่โครงข่ายทางด่วนในประเทศเกาหลีใต้
บนทางด่วนจากท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน
ท่าเรือข้ามฟากปูซาน
แอร์บัส เอ 380 ของสายการบินโคเรียนแอร์
กีฬาฟันดาบในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

| กีฬาฟันดาบ ในโอลิมปิกครั้งที่ 30 |
| --- | --- |

สนาม: เอ็กซ์เซล ลอนดอน
วันที่: 28 กรกฎาคม – 5 สิงหาคม 2012
จำนวนนักกีฬา: 204 คน  จาก 44 ประเทศ
← 20082016 →
| ฟันดาบ  โอลิมปิกฤดูร้อน 2012  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ประเภทฟอยล์ |   | บุคคลชาย |   | บุคคลหญิง |
|  |   | ทีมชาย |   | ทีมหญิง |
| ประเภทเอเป้ |   | บุคคลชาย |   | บุคคลหญิง |
|  |   |  |   | ทีมหญิง |
| ประเภทเซเบอร์ |   | บุคคลชาย |   | บุคคลหญิง |
|  |   | ทีมชาย |   |  |
ExCel Exhibition Centre
กีฬาฟันดาบในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 มีการชิงชัย 10 เหรียญทอง
| --- | --- |
 ฟอยล์บุคคลชาย  เอเป้บุคคลชาย  เซเบอร์บุคคลชาย  ฟอยล์ทีมชาย  เซเบอร์ทีมชาย:  ฟอยล์บุคคลหญิง  เอเป้บุคคลหญิง  เซเบอร์บุคคลหญิง  ฟอยล์ทีมหญิง  เอเป้ทีมหญิง
เริ่มแข่งขันวันที่ 28 กรกฎาคม ถึง 5 สิงหาคม 2555
สนามที่ใช้ในการแข่งขัน : ExCel Exhibition Centre
นักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขัน 236 คน
โปรแกรมการแข่งขัน

| --- | --- |
F: รอบแรก ถึง รอบชิงชนะเลิศ

| ประเภทฟันดาบ | 28กค>  | 29กค>  | 30กค>  | 31กค>  | 1สค>  | 2สค>  | 3สค>  | 4สค>  | 5สค>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฟอยล์บุคคลชาย |  |  |  | F |  |  |  |  |  |
| เอเป้บุคคลชาย |  |  |  |  | F |  |  |  |  |
| เซเบอร์บุคคลชาย |  | F |  |  |  |  |  |  |  |
| ฟอยล์ทีมชาย |  |  |  |  |  |  |  |  | F |
| เซเบอร์ชาย |  |  |  |  |  |  | F |  |  |
| ฟอยล์บุคคลหญิง | F |  |  |  |  |  |  |  |  |
| เอเป้บุคคลหญิง |  |  | F |  |  |  |  |  |  |
| เซเบอร์บุคคลหญิง |  |  |  |  | F |  |  |  |  |
| ฟอยล์ทีมหญิง |  |  |  |  |  | F |  |  |  |
| เอเป้ทีมหญิง |  |  |  |  |  |  |  | F |  |
โซลอีทเตอร์

| --- | --- |
โซลอีทเตอร์
หน้าปกของมังงะ โซลอีทเตอร์ เล่ม 1 ในฉบับภาษาไทย
ソウルイーター
ชื่อภาษาอังกฤษ: Soul Eater
แนว: แอคชั่น, ตลก, แฟนตาซี
สร้างโดย: โอคุโบะ อัทสึชิ
มังงะ
เขียนโดย: โอคุโบะ อัทสึชิ
สำนักพิมพ์:  สแควร์เอนิกซ์    สยามอินเตอร์คอมิกส์
อนิเมะ
กำกับโดย: ทาคุยะ อิการาชิ
สตูดิโอ:  โบนส์
มังงะ
โซลอีทเตอร์ น็อต!
เขียนโดย: โอคุโบะ อัทสึชิ
สำนักพิมพ์:  สแควร์เอนิกซ์    สยามอินเตอร์คอมิกส์
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
อนิเมะ
โซลอีทเตอร์ น็อต!
กำกับโดย: มาชาคาสึ ฮาชิโมโตะ
สตูดิโอ:  โบนส์
โซลอีทเตอร์ (ญี่ปุ่น: ソウルイーター; โรมาจิ: Sōru Ītā) ; (อังกฤษ: Soul Eater) หรือในชื่อภาษาไทยว่า ยมทูตแสบสายพันธุ์ซ่า เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น วาดภาพและแต่งเรื่องโดยโอคุโบะ อัทสึชิ โดยมีเนี้อเรี่องเกี่ยวข้องกับกลุ่มหลัก 3 กลุ่ม ณ โรงเรียนช่างเฉพาะกิจผลิตอาวุธหรือชิบุเซ็น ซึ่งมีผู้ใช้อาวุธและอาวุธที่สามารถเปลี่ยนรูปร่างเป็นมนุษย์ได้ โดยมีเป้าหมายหลักคือทำให้อาวุธกลายเป็น “เดธไซส์″ โดยการเก็บวิญญาณของคิชิน 99 ดวง และ วิญญาณของแม่มด 1 ดวง แต่ถ้าหากทำไม่สำเร็จจะต้องเริ่มต้นหาวิญญาณใหม่ทั้งหมด โดยเดธไซส์จะสามารถใช้เป็นอาวุธสำหรับท่านยมทูตได้
เรี่องนี้เคยตีพิมพ์เป็นเรี่องสั้นแบบตอนเดียวจบ 3 ตอน และหลังจากเรี่องนี้ได้รับความนิยมก็ได้เรี่มตีพิมพ์เป็นเรี่องยาวลงนิตยสารโชเน็งกังกังรายเดือนของบริษัทสแควร์เอนิกซ์ตั้งแต่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ถึง 12 สิงคาคม พ.ศ. 2556 โดยรวมเล่มได้ทั้งหมด 25 เล่ม และได้มีเรี่องแยกออกจากเรี่องหลักคือ โซลอีทเตอร์ น็อต! ชึ่งมีเรี่องราวก่อนภาคหลัก ตีพิมพ์ลงนิตยสารเดียวกัน ตั้งแต่ 12 มกราคม พ.ศ. 2554 ถึง 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 ในประเทศไทย ฉบับมังงะได้ลิขสิทธิ์โดยสยามอินเตอร์คอมิกส์ตีพิมพ์เป็นฉบับภาษาไทย โดยได้ตีพิมพ์มังงะภาคหลักครบทั้ง 25 เล่ม ส่วน โซลอีทเตอร์ น็อต! ได้ตีพิมพ์มาแล้ว 4 เล่ม
เรี่องนี้ได้ถูกสร้างสรรค์เป็นอนิเมะโดยโบนส์ ออกฉายทางสถานีโทรทัศน์ทีวีโตเกียว เริ่มออกอากาศในวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2551 จนถึงวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2552 จำนวนออกอากาศทั้งหมด 51 ตอน และได้ออกอากาศในประเทศไทยโดยสถานีโทรทัศน์ ทรูวิชั่นส์ ช่องทรูสปาร์ค ตั้งแต่วันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 จนถึงวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2553 เวลา 20.50 น. และได้นำมาออกอากาศซ้ำอีกครั้ง ตั้งแต่วันที่4 กันยายน พ.ศ. 2553 เวลา 21.30 น. และจัดทำในรูปแบบ VCD และ DVD โดย โรส มีเดีย และได้รับการออกอากาศทางช่องแก๊งการ์ตูน ส่วน โซลอีทเตอร์ น็อต! ได้ถูกทำเป็นอนิเมะความยาว 12 ตอนโดยสตูดิโอเดียวกัน เริ่มออกฉายทางทีวีโตเกียวตั้งแต่ 8 เมษายน พ.ศ. 2557 ถึง 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2557
เนื้อเรื่อง

บทความหลัก: รายชื่อตัวละครในโซลอีทเตอร์
ในตอนแรกของเรื่อง เปิดตัวโดยมากะ อัลบาร์น ผู้ใช้อาวุธ กับอาวุธเคียวปีศาจ โซล อีทเตอร์ สามารถรวบรวมไข่วิญญาณ คิชิน ได้ 99 ดวง และเมื่อได้วิญญาณของแม่มดอีก 1 ดวงก็จะทำให้ อาวุธกลายเป็น เดธไซส์ได้ แต่ผลสุดท้ายทั้งคู่ได้วิญญาณดวงสุดท้ายที่ไม่ใช่วิญญาณของแม่มด แต่กลับกลายเป็นวิญญาณของแมวที่ชื่อว่า แบลร์ ท่านยมทูตจึงทำการให้ทั้งสองจึงต้องเริ่มรวบรวมวิญญาณใหม่และต้องร่วมมือกับ แบล็คสตาร์และสึบากิ ในบทเรียนซ่อมที่ท่านยมทูตได้กำหนดให้
โรงเรียนช่างเฉพาะกิจผลิตอาวุธชิบุเซ็น

โรงเรียนช่างเฉพาะกิจผลิตอาวุธชิบุเซ็น (Shinigami Buki Shokunin Senmon Gakkō) เป็นสถาบันที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อผลิตอาวุธที่ใช้ในการรักษาความสงบสุขและป้องกันการตื่นขึ้นของ "คิชิน" โดยมีท่านยมทูตเป็นผู้ดูแลทั้งในชิบุเซ็นและเดธซิตี้ และมีเหล่าเด็กนักเรียนทั้งผู้ใช้อาวุธและอาวุธอยู่ที่นี่ด้วย สถาบันนี้ตั้งอยู่ที่ เดธซิตี้ (Death City) ในรัฐเนวาดา ประเทศสหรัฐอเมริกา
คิชิน (Kishin :: Evil Demon Gods) ปีศาจที่เคยเกือบจะทำลายโลกใบนี้มาแล้วปัจจุบันถูกผนึกอยู่ใต้ดินของชิบุเซ็น
สาเหตุการเกิดคิชิน คือ การที่ผู้ใช้หรืออาวุธละเมิดกฎโดยการกินวิญญาณที่ไม่อยู่ในลิสต์หรือวิญญาณผู้บริสุทธิ์ จนอาวุธนั้นมีพลังเพิ่มขึ้นจากนั้น อาวุธถูกผู้ใช้ก็กินเข้าไปอีกที กลายเป็นคิชิน ทำให้เป็นภัยคุกคามสำหรับเดธซิตี้ และเป็นจุดประสงค์ที่ต้องก่อตั้งชิบุเซ็นขึ้นมา เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุนี้
วิญญาณของคิชิน คือ วิญญาณของมนุษย์ที่กินวิญญาณของมนุษย์ธรรมดาเข้าไปมากมาย หรือคนที่มความผิดถึงระดับกลายป็นคนเลวเกินจนกลับตัวไม่ได้ จนเปลี่ยนเป็นปีศาจและไม่อาจกลับมาเป็นมนุษย์ธรรมดาได้แล้ว และยังมีความเสี่ยงที่อาจจะกลายเป็นคิชินได้ จึงเป็นหน้าที่ของชิบุเซ็นที่จะต้องกำจัดเสียแต่เนิ่นๆ
ข้อสังเกต :: วิญญาณมนุษย์จะมีสีฟ้า แต่ไข่วิญญาณคิชินจะมีสีแดงจ้าและวิญญาณแม่มดจะเป็นสีม่วง
ผู้ใช้อาวุธ (Meisters)
มนุษย์ผู้ใช้อาวุธ ที่มีพลังวิญญาณประสานกับอาวุธใช้สู้
อาวุธ (Weapon)
มนุษย์ที่มีรูปแบบวิญญาณแตกต่างจากมนุษย์ทั่วไป จึงทำให้สามารถเปลี่ยนรูปร่างไปเป็นอาวุธได้ หรือสามารถเปลี่ยนบางส่วนของร่างกายเป็นอาวุธเพื่อต่อสู้ได้
เดธไซส์ (Death Scythe)
อาวุธที่ได้กินวิญญาณไข่ของคิชิน 99 ดวง และวิญญาณแม่มด 1 ดวง เมื่อกลายเป็นเดธไซต์แล้วก็จะกลายเป็นอาวุธของยมทูต เพราะท่านยมทูตไม่อาจไปจากชิบุเซ็นได้ จึงจำเป็นต้องส่งเดธไซส์ไปนำทัพตามสถานที่ต่างๆทั่วโลกเพื่อดูแลรักษาความสงบสุข แต่ก็มีความเสี่ยงอยู่คือ อาวุธต้องกินวิญญาณแม่มด หลังจากที่กินวิญญาณไข่ของคิชิน 99 ดวงเท่านั้น ถ้าเกิดว่ากินวิญญาณอื่นเข้าไป จำนวนวิญญาณที่อาวุธกินเข้าไปจะกลายเป็นศูนย์ทันที แต่ในกรณีที่อาวุธกินวิญญาณของคนดีที่มีพลังวิญญาณมากกว่าคนปกติถึง 99 เท่า กับกินวิญญาณแม่มดเข้าไปอีกดวงหนึ่งก็จะกลายเป็นเดธไซส์
แม่มด(Witch)
ผู้หญิงที่มีพลังเวทในตัวกับสามารถใช้ได้ โดยจะมีวิญญาณเป็นสีม่วง
สื่อ > มังงะ

บทความหลัก: รายชื่อตอนในโซลอีทเตอร์ § มังงะ
สื่อ > อนิเมะ

บทความหลัก: รายชื่อตอนในโซลอีทเตอร์ § อนิเมะ
สื่อ > อนิเมะ > เพลงประกอบในโซลอีทเตอร์

เพลงเปิด
Resonance เพลงเปิดเพลงแรก  ขับร้องโดย T.M. Revolution ใช้ในตอนที่ 1- 30
Papermoon เพลงเปิดเพลงที่สอง  ขับร้องโดย Tommy Heavenly6 ใช้ในตอนที่ 31-50
หมายเหตุ : ตอนที่ 51 ไม่ขึ้นเพลงเปิด
เพลงปิด
I wanna be เพลงปิดเพลงแรก  ขับร้องโดย STANCE PUNKS  ใช้ในตอนที่ 1-13, 51
Style เพลงปิดเพลงที่สอง  ขับร้องโดย  Kana Nishino  ใช้ในตอนที่ 14-26
Bakusou Yumeuta เพลงปิดเพลงที่สาม  ขับร้องโดย  Diggy MO' ใช้ในตอนที่ 27-39
STRENGTH เพลงปิดเพลงที่สี่  ขับร้องโดย  Abingdon Boys School ใช้ในตอนที่ 40-50
สื่อ > อนิเมะ > เพลงประกอบในโซลอีทเตอร์ น็อต!

เพลงเปิด
Monochrome ขับร้องโดย Dancing Dolls
เพลงปิด
Yūgure Happy Go ขับร้องโดย Haruka Chisuga, Aoi Yūki และ Saori Hayami
รายชื่อตอนในวันพีซ (มังงะ)
วันพีซ ฉบับมังงะ

วันพีซ ฉบับมังงะ ในประเทศญี่ปุ่นตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ โชเน็นจัมป์ เมื่อปี พ.ศ. 2540 โดยจะวางแผงทุกๆ วันพุธของสัปดาห์ และในรูปแบบรวมเล่ม ตีพิมพ์โดย สำนักพิมพ์ชูเอฉะ
ในประเทศไทยตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ ซีคิดส์ เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2540 และในรูปแบบรวมเล่ม ตีพิมพ์โดย สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ในปี กรกฎาคม พ.ศ. 2541
วันพีซ ฉบับมังงะ > เล่ม 0

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| เล่ม | วันวางจำหน่าย | ชื่อเล่ม | รายชื่อตอน |
| 0 |  12 ธันวาคม 2552  6 ตุลาคม 2553 เก็บถาวร 2010-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ตอนที่ 0 ลงเฉพาะในซีคิดส์) | Strong World |  1.เรื่องราวของวันพีซ  2. เรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับ ตอนที่ 0 Strong World    ภาพยนตร์ Strong World  3.บันทึกของเออิจิโร โอะดะ  4.สินค้าของ Strong World  5.สัมภาษณ์ผู้กำกับ |
 เป็นการ์ตูนพิเศษที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับโลกของวันพีซเมื่อ 20 ปีก่อน ซึ่งเป็นเนื้อเรื่องที่ อ.เออิจิโร่ โอดะ เคยร่างเอาไว้สมัยตอนเป็นนักเรียน (ก่อนที่ อ.โอดะจะเขียน Romance Dawn เรื่องสั้นต้นฉบับวันพีซตามมา จนกระทั่งมาต่อยอดจนเป็นวันพีซจนถึงทุกวันนี้) และเนื้อเรื่องดังกล่าวจะเชื่อมโยงกับ One Piece Film: Strong World นี้ด้วย โดยการ์ตูนเล่มดังกล่าวจะมีจำนวนจำกัดเท่านั้น เพราะจะแจกให้กับผู้เข้าชมหนังจำนวน 1,500,000 คน เท่านั้น ซึ่ง One Piece Film: Strong World เป็นจอเงินวันพีซภาคล่าสุดที่อ.โอดะลงมาดูแลเอง มีกำหนดออกฉาย 12 ธันวาคม 2552