stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หัวเมืองลาวอีสาน

หัวเมืองลาวอีสาน หมายถึงบรรดาหัวเมืองเดิมทั้งหลายที่เคยตกอยู่ภายใต้การปกครองของสยามในอดีต และบรรดาหัวเมืองเก่าแก่ทั้งหลายที่เคยตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชอาณาจักรล้านช้างโบราณ มาแต่ตั้งสมัยพระเจ้าฟ้างุ้มแหล่งหล้าธรณีมหาราช ซึ่งหัวเมืองลาวอีสานเหล่านี้ตั้งอยู่สองฟากฝั่งแม่น้ำโขงทั้งฝั่งซ้ายและฝั่งขวา กินอาณาเขตตั้งแต่ภาคอีสานของประเทศไทยไม่ทั้งหมด และอาณาเขตของประเทศลาว หัวเมืองเหล่านี้ประกอบด้วยประชาชนจากหลากหลายชาติพันธุ์ ซึ่งส่วนมากมักเป็นชาติพันธุ์ลาว หรือกลุ่มชาติพันธุ์ที่ได้รับอิทธิพลทางความคิด ความเชื่อ และวัฒนธรรมลาว พร้อมทั้งอยู่ภายใต้การปกครองของเจ้านายจากราชวงศ์ลาวเป็นส่วนใหญ่ ชาติพันธุ์อื่นๆ เหล่านี้ประกอบด้วย ลาวไทอีสาน ลาวลุ่ม ลาวเทิง ลาวสูง ซึ่งแตกออกไปเป็นหลายพวก อาทิ ขะมุ (ขมุ) ข่าแจะ  กระโซ่ (โซ่) กะเลิง กะตัง กะตู กะแสง (กะเสง) กะตาง กายัก ไทส่งดำ (ไททรงดำ) ไทดำ ไทแดง ไทเหนือ ไทขาว ไทภู (ผู้ไท หรือภูไท) ไทพวน ไทลื้อ บรู ลั๊วะ (ละว้า) ย้อ (ญ้อ) โย้ย  โยน (ยวน) เย้า (ย้าว) แสก ข่า มอย ม้ง งวน บิด ดำ หอก ฮ้อ แซ ออง แงะ ก่อ กุ่ย เจง อิน (โอย) ละแว ละแนด ละเม็ด ละเวน ละแง แลนแตน ตะโอย ตาเลียง (ตาเหลียง) สีดา บ่าแวะ  มะกอง มูเซอ  สามหาง ผู้น้อย ผู้เทิงไฟ เขลา ปันลุ  อาลัก เทิงน้ำ เทิงบก เทิงโคก อินทรี ยาเหียน  ชะนุ  ม้งลาย ม้งขาว ม้งดำ โซโล  รุนี  ลาวส่วย ยาเหิน ขะแมลาว แกนปานา เป็นต้น นอกจากนี้ยังประกอบไปด้วยชาติพันธุ์เขมร ส่วย กูย ไทยโคราช (ไทเดิ้ง) ไทยสยาม ไทยอยุธยาเดิม ญวน (เวียดนามหรือแกว) หรือแกวลาว และประกอบไปด้วย ไทมลายู ที่อพยพ มาจากภาคใต้ของไทย อาจมีเชื้อสายอินเดียและคนมลายูปะปนอยู่บางส่วนใน นครศรีธรรมราช ด้วยบางส่วน
บรรดาหัวเมืองเหล่านี้ มีลักษณะทางพัฒนาการที่ยาวนาน หลากหลาย เต็มไปด้วยเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ เต็มไปด้วยสีสันทางการเมือง พหุลักษณ์ทางวัฒนธรรม ความเชื่อ ประเพณี ศาสนา ลัทธิพิธีกรรม กระบวนการทางความคิดเชิงอำนาจของนักปกครอง ระบบการปกครอง และความแตกต่างทางภูมิศาสตร์ หัวเมืองเหล่านี้ไม่เพียงแต่สร้างมหคุณูปการในการวางรากฐานของความเป็นรัฐชาติให้แก่สยาม แต่ยังสร้างความน่าตื่นเต้นและความวุ่นวายทางการเมืองการปกครองให้แก่สยามอีกด้วย เนื่องจากเจ้านายที่ปกครองบรรดาหัวเมืองเหล่านี้ มากกว่าร้อยละ ๘๐ ไม่ใช่เจ้านายในราชวงศ์ไทยสยาม และช่วงเวลาหนึ่งในประวัติศาสตร์ประเทศมหาอำนาจตะวันตกอย่างฝรั่งเศส ได้มีความพยายามเข้ามาแทรกแซงกิจการทางการเมืองการปกครองในดินแดนหัวเมืองเหล่านี้นั่นเอง แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ
ประมวลนามหัวเมืองลาวอีสานและนามเจ้าเมืองทั้งหมด

การจำแนกกลุ่มหัวเมืองลาวอีสานดังต่อไปนี้ จะเป็นการจำแนกกลุ่มตามลักษณะที่ตั้ง ภูมิศาสตร์ กลุ่มชาติพันธุ์ และกลุ่มเมือง ซึ่งต่างจากการจำแนกเป็นหัวเมืองลาวฝ่ายต่าง ๆ เมื่อครั้งรัชกาลที่ 5 เพราะการจำแนกในสมัยนั้นก็เพื่อความสะดวกในการจัดการปกครอง หัวเมืองต่าง ๆ นั้น มีดังนี้
กลุ่มหัวเมืองลาวใต้

เมืองนครกาลจำบากนัคบุรีศรี (เมืองนครกาลจำบากนาคบุรีศรี) เจ้าผู้ครองนครคือ พระเจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูร
เมืองนครจำปาศักดิ์ (เมืองเก่าคันเกิง เมืองป่าศักดิ์ หรือเมืองนครจำปาบาสัก) เจ้าประเทศราชผู้ครองนครคือ พระวิไชยราชสุริยวงศ์ขัติยราช
เมืองกุสุมาลย์คีรี (เมืองกุสุมาคีรี หรือเมืองกุสุมานคีรี)
เมืองธาราบริวัตร (เมืองธาราบริรักษ์) เจ้าเมืองคือ พระยาภักดีศรีสิทธิสงคราม
เมืองมธุรสาผล เจ้าเมืองคือ พระจันทร์ศรีสุราช
เมืองศิริจำบัง (เมืองศรีจำบัง) เจ้าเมืองคือ เจ้าโพธิสารราชบุตร
เมืองสะพังภูผา (เมืองสะพังภูษา) เจ้าเมืองคือ พระราชฤทธิ์บริรักษ์
เมืองสุวรรณคีรี เจ้าเมืองคือ พระสุริยวงศา
เมืองวาปีไพรบูรณ์ (เมืองวาปีไพบูลย์) เจ้าเมืองคือ พระพิศาลสุรเดช
เมืองบัวบุณฑริก (เมืองบัว) เจ้าเมืองคือ พระอภัยธิเบศร์วิเศษสงคราม
เมืองอุทุมธารา เจ้าเมืองคือ พระสุริยวงศา
เมืองมูลปาโมกข์ เจ้าเมืองคือ พระวงศาสุรเดช
เมืองนครเพ็ง (เมืองคันซมซัว) เจ้าเมืองคือ พระจันทสุริยวงศ์
เมืองคำทองน้อย เจ้าเมืองคือ พระพุทธพรหมวงศา
เมืองคำทองใหญ่ (เมืองคำทองหลวง) เจ้าเมืองคือ พระสุวรรณราชวงศา
เมืองสูตนคร (เมืองสุดนคร)
เมืองสูตวารี (เมืองสุดวารี)
เมืองสีทันดร (เมืองสี่พันดอน) เจ้าเมืองคือ พระอภัยราชวงศา
เมืองสาละวัน (เมืองสาระวัน หรือเมืองมั่น) เจ้าเมืองคือ พระเอกราชา
เมืองเซลำเภา (เมืองเซลำเพา) เจ้าเมืองคือ พระณรงค์ภักดีหรือพระณรงค์ลำเพา
เมืองโดมประดิษฐ์ (เมืองโดดประดิษฐ์) เจ้าเมืองคือ พระดำรงสุริยเดช
เมืองอัตตะปือ (เมืองอิดกระบือ)
เมืองโพนทอง เจ้าเมืองคือ พระอินทร์ศรีเชียงใหม่
เมืองเชียงแตง (เมืองสตึงแตรง เมืองสตึงเตร็ง เมืองหางโขง หรือเมืองหางโค) เจ้าเมืองคือ พระอุดมเดช
เมืองแสนปาง เจ้าเมืองคือ พระศรีมหาเทพ
เมืองสะพาด
เมืองปากแซง
เมืองบังพวน เจ้าเมืองคือ พระจันทสุริยวงศ์
เมืองเรแดว (เมืองระแด)
เมืองโสก
เมืองซุง
เมืองโขง (เมืองดอนโขง) เจ้าเมืองคือ พระศรีเชียงใหม่
เมืองเจียม
กลุ่มหัวเมืองลุ่มแม่น้ำโขง

เมืองนครบุรีราชธานี (เมืองนครพนม เมืองลครพนม เมืองนคร หรือเมืองละคร) เจ้าผู้ครองเมืองคือ พระเจ้าขัติยวงศาราชบุตรมหาฤๅไชย ไตรทศฤๅเดช เชษฐบุรีศรีโคตรบูรณ์หลวง หรือ พระยาพนมนครานุรักษ์ สิทธิศักดิ์เทพฤๅยศ ทศบุรีศรีโคตรบูรหลวง
เมืองไชยสุทธิ์อุตมบุรี (เมืองไชยบุรี หรือเมืองชัยบุรี) เจ้าเมืองคือ พระไชยราชวงศา
เมืองพาลุกากรภูมิ เจ้าเมืองคือ พระอมรฤทธิธาดา
เมืองมุกดาหารบุรี (เมืองมุกดาหาร หรือเมืองบังมุก) เจ้าเมืองคือ เจ้าพระยาจันทศรีสุราชอุปราชามันธาตุราช, เจ้าจันทรเทพสุริยวงศ์ ดำรงรัฐสีมา มุกดาหาราธิบดี หรือ พระยาศศิวงศ์ประวัติ
เมืองมรุกขนคร (เมืองมฤคนคร) เจ้าเมืองคือ พระยานันทเสนหรือพระบรมราชา
เมืองกุสุมาลย์มณฑล เจ้าเมืองคือ พระอรัญอาสา หรือพระนรินทรภักดีศรีสิทธิสงคราม
เมืองโพธิไพศาลนิคม (เมืองโพธิสาร หรือเมืองโพธิ์อาศาล) เจ้าเมืองคือ พระไพศาลเสนานุรักษ์ หรือ ท้าวเสมาอนุรักษ์
เมืองภูวดลสอาง (เมืองภูวดลสะอาง หรือเมืองภูวดลสอางค์)
เมืองจำปาชนบท (เมืองพังโคน) เจ้าเมืองคือ พระบำรุงนิคมเขต หรือพระปทุมเทวาพิทักษ์
เมืองรัตนวาปี เจ้าเมืองคือ พระรัตนเขตรักษา
เมืองกุมภวาปี (เมืองเอกชะทีตา หรือเมืองทีตานคร) เจ้าเมืองคือ พระวรฤทธิฤๅไชย
เมืองบึงกาฬวาปี (เมืองบึงกาฬ หรือเมืองบึงกาจน์)
เมืองสว่างแดนดิน เจ้าเมืองคือ พระสิทธิศักดิ์
เมืองสกลนคร (เมืองสกลทวาปี หรือเมืองหนองหารเชียงใหม่) เจ้าเมืองคือ พระยาประจันตประเทศธานี ศรีสกลานุกรักษ์ อรรคเดโชชัย อภัยพิริยากรมพาหุ หรือ พระยาประเทศธานี
เมืองเรณูนคร (เมืองเว) เจ้าเมืองคือ พระแก้วโกมล (ท้าวสาย)
เมืองวาริชภูมิ เจ้าเมืองคือ พระสุรินทรบริรักษ์ (ท้าวพรหมสุวรรณ)
เมืองวานรนิวาส เจ้าเมืองคือ พระราชประชาราฎร์รักษา
เมืองอากาศอำนวย เจ้าเมืองคือ หลวงผลานุกุล
เมืองพรรณานิคม (เมืองพันนานิคม) เจ้าเมืองคือ พระเสนาณรงค์ (ท้าวโฮงกลาง)
เมืองอาจสามารถ (เมืองอาฑมาต) เจ้าเมืองคือ หลวงเอกอาสา
เมืองโพนพิสัย เจ้าเมืองคือ พระยาโพนพิสัยสรเดช หรือพระยาสุนทรธรรมธาดา
เมืองศรีเชียงใหม่
เมืองหนองหารใหญ่ (เมืองหนองหานหลวง) เจ้าเมืองคือ พระพิทักษ์เขื่อนขันธ์
เมืองหนองหารน้อย (เมืองหนองละหาร หรือเมืองหนองหาร) เจ้าเมืองคือ  พระพิทักษ์เขตต์ขันธ์
เมืองธาตุพนม (เมืองปะนม เมืองพนม หรือเมืองโคตะปุระ) เจ้าเมืองคือ เจ้าขุนรามราชรามางกูร หรือหลวงปราณีพุทธบริษัท
เมืองท่าอุเทน เจ้าเมืองคือ พระศรีวรราช
เมืองท่าบ่อเกลือ (เมืองท่าบ่อ) เจ้าเมืองคือ พระกุประดิษฐ์บดี
เมืองรามราช (เมืองลำ) เจ้าเมืองคือ พระอุทัยประกาศ, พระอุทัยวิเศษสุนทร หรือพระไชยกุมาร
เมืองคำผักแพรว เจ้าเมืองคือ เจ้าฟ้าแหล่
เมืองหนองสูง เจ้าเมืองคือ พระไกรสรราช
เมืองหนองคาย (เมืองลาหนองคาย หรือเมืองหล้าหนองคาย) เจ้าเมืองคือ พระปทุมเทวาภิบาล
เมืองโพนแพน (เมืองโพนแพง) เจ้าเมืองคือ พระพิชัยสุริยวงศ์
เมืองพานพร้าว (เมืองพันพร้าว เมืองธารพร้าว หรือเมืองพั่งพ่าว)
เมืองพะโค (เมืองปะโค) เจ้าเมืองคือ พระยามาลัย
เมืองกาสี (เมืองแมด)
เมืองเวียงคุก (เวียงคุคำ หรือเวียงคำ) เจ้าเมืองคือ หมื่นกางโฮง
เมืองเวียงงัว
เมืองเวียงนกยูง (เวียงปากห้วยโมง)
เมืองปากก่ำ เจ้าเมืองคือ หลวงป่าศักดิ์สิทธิผล
เมืองคาง
เมืองฮาม เจ้าเมืองคือ ท้าวบัว
เมืองภูเงิน เจ้าเมืองคือ ท้าวจารย์โคตร
กลุ่มหัวเมืองอีสานกลาง

เมืองสุวรรณภูมิราชบุรียประเทศราช (เมืองสุวรรณภูมิ) เจ้าประเทศราชผู้ครองเมือง คือ เจ้าพระรัตนาวงษามหาขัติยราช
เมืองจตุรพักตร์พิมาน (เมืองหงษ์) เจ้าเมืองคือ พระธาดาอำนวยเดช
เมืองพยัคฆภูมิพิสัย (เมืองเสือ หรือเมืองพยัคฆภูมิ) เจ้าเมืองคือ พระศรีสุวรรณวงศา
เมืองพนมไพรแดนมฤค เจ้าเมืองคือ พระดำรงฤทธิไกร
เมืองมหาสารคาม (เมืองตักสิลานคร) เจ้าเมืองคือ พระเจริญราชเดชวรเชษฐมหาขัติยพงศ์ รวิวงศ์สุรชาติ ประเทศราชธำรงค์รักษ์ศักดิ์กิติยศไกร ศรีพิชัยเทพวรฤทธิ์พิษณุพงศ์ปรีชา สิงหาบุตรสุวัฒนานคราภิบาล
เมืองกันทรวิชัย (เมืองคันธารราษฎร์) เจ้าเมืองคือ พระปทุมวิเศษ
เมืองกุลุนทนคร
เมืองชลบถวิบูลย์ (เมืองชนบถ หรือเมืองชลบถ) เจ้าเมืองคือ พระยาจันตประเทศ
เมืองเสลภูมินิคม (เมืองเสลภูมิ) เจ้าเมืองคือ พระนิคมบริรักษ์
เมืองรัตนนคร เจ้าเมืองคือ เพียเมืองแพน หรือท้าวแพ
เมืองอุตรนคร เจ้าเมืองคือ พระยาอุตรนคร หรือท้าวเพีย
เมืองเกษตรวิสัย เจ้าเมืองคือ พระศรีเกษตราธิไชย
เมืองโกสุมพิสัย (เมืองกุสุมพิสัย) เจ้าเมืองคือ พระสุนทรพิพิธ
เมืองกมลาไสย (เมืองกมลาสัย) เจ้าเมืองคือ พระราษฎรบริหาร หรือพระราชบริหารเกษ
เมืองกุดสิมนารายณ์ (เมืองกุฉินารายณ์ หรือเมืองกุสินนาราย) เจ้าเมืองคือ พระธิเบศรวงศา
เมืองอำนาจเจริญ เจ้าเมืองคือ พระอมรอำนาจ
เมืองอุดรธานี
เมืองบำเหน็จณรงค์ เจ้าเมืองคือ พระฤทธิฤๅชัย
เมืองมัญจาคีรี เจ้าเมืองคือ จางวางเอกพระยาพฤติคุณธนะเชษ
เมืองธวัชบุรี เจ้าเมืองคือ พระธำรงไชยธวัช หรือพระธำนงไชยธวัช
เมืองสหัสขันธ์ เจ้าเมืองคือ พระประชาชนบาล
เมืองวาปีปทุม เจ้าเมืองคือ พระพิทักษ์นรากร
เมืองฟ้าแดดสูงยางเมืองฟ้าแดด  เจ้าเมืองคือ พระยาฟ้าแดด/เมืองสงยาง  เจ้าเมืองคือ  พระยาสงยาง
เมืองกาฬสินธุ์ เจ้าเมืองคือ พระยาไชยสุนทร
เมืองท่งศรีภูมิ (เมืองทุ่ง เมืองท่ง หรือเมืองทุ่งศรีขรภูมิ) เจ้าเมืองคือ เจ้าจารย์แก้วมงคล
เมืองท่าขอนยาง เจ้าเมืองคือ พระสุวรรณภักดี
เมืองคำเขื่อนแก้ว เจ้าเมืองคือ พระรามนรินทร์
เมืองคำพองน้อย (เมืองน้ำพอง)
เมืองภูแล่นช้าง (เมืองภูแดนช้าง หนือเมืองภูแลนค้าง) เจ้าเมืองคือ พระพิไชยอุดมเดช
เมืองภูวานเถ้า (เมืองภูพานเถ้า)
เมืองภูวานปาว (เมืองภูพานปาว)
เมืองแซงบาดาล เจ้าเมืองคือ พระศรีสุวรรณ
เมืองสี่มุม (เมืองจัตุรัส หรือเมืองแก้วจตุ) เจ้าเมืองคือ พระนรินทร์สงคราม
เมืองชัยภูมิ (เมืองไชยพูม หรือเมืองไชยภูมิ์) เจ้าเมืองคือ พระยาภักดีชุมพล
เมืองภูเวียง (เมืองกู่เวียง หรือเมืองภูเวียน)
เมืองภูเขียว (เมืองยาง เมืองเกษตรสมบูรณ์ เมืองผักปัง) เจ้าเมืองคือ พระไกรสิงหนาท
เมืองผ้าขาว
เมืองพันนา
เมืองขอนแก่น (เมืองขามแก่นนคร) เจ้าเมืองคือ พระยานครศรีบริรักษ์บรมราชภักดี ศรีศุภสุนทร หรือพระนครบุรีรักษ์
เมืองโขงเจียง (เมืองโขงเจียม) เจ้าเมืองคือ พระกำแหงสงคราม
เมืองขามเฒ่า เจ้าเมืองคือ เจ้าเมืองแสน
เมืองคอนสาร เจ้าเมืองคือ หลวงวิชิตสงคราม
เมืองร้อยเอ็ด (เมืองร้อยเอ็ดประตู เมืองเวียงฮ้อยเอ็ดประตู หรือเมืองสาเกตนคร) เจ้าเมืองคือ พระยาขัติยวงศา พิสุทธาธิบดี หรือพระยาขัติยวงศา เอกาธิกะสตานันต์
เมืองเสมียะ (เมืองเสมียร์ หรือเมืองเสมี๊ยะ)
เมืองเปือยใหญ่
เมืองเชียงเครือ (เมืองยางเครือ) เจ้าเมืองคือ พระยาเชียงเครือ
เมืองเชียงโสม เจ้าเมืองคือ พระยาจันทราช หรือ พระยาเชียงโสม
เมืองเชียงสาเจ้าเมืองคือ พระยาเชียงสา
เมืองเชียงสร้อยเจ้าเมืองคือ พระยาเชียงสร้อย
เมืองเชียงเหียนเจ้าเมืองคือ พระยาเชียงเหียน
เมืองเชียงขวง (เมืองเชียงขวาง)
เมืองเชียงดี
เมืองสีแก้ว เจ้าเมืองคือ ขุนจอม น้องพญาขอม หรือ พระยาสีแก้ว
เมืองเพ็ง
เมืองเพ็ญ
เมืองพล
เมืองไพ
เมืองเสียบ (เมืองเขียบ)
เมืองคอง
เมืองทอง
เมืองบัว
เมืองหงษ์
เมืองเปือย
กลุ่มหัวเมืองอีสานเหนือ

เมืองวิเชียรบุรี (เมืองศรีเทพ เมืองศรีถมอรัตน์ เมืองท่าโรง หรือเมืองอภัยสาลี) เจ้าเมืองคือ พระศรีถมอรัตน์, พระยาประเสริฐสงคราม หรือพระยาเลิศสงคราม
เมืองเพชรบูรณ์ เจ้าเมืองคือ พระเพชรพิชัยปลัด หรือพระเพชรพิชภูมิปลัด
เมืองภูทุ่ง(เมืองภูเรือ) เจ้าเมืองคือ เจ้าพระยาศรีโทน(เจ้าศรีโทน)
เมืองวังสะพุง (เมืองสะพุง)
เมืองไชยบาดาล (เมืองชัยบาดาล) เจ้าเมืองคือ พระชัยบาดาล
เมืองเซไล (เมืองเลย) เจ้าเมืองคือ หลวงศรีสงคราม
เมืองทรายขาว (เมืองซายขาว หรือเมืองซาย)
เมืองเชียงคาน (เมืองเซียงคาน) เจ้าเมืองคือ พระศรีอรรคฮาต หรือขุนคาน
เมืองแก่นท้าว(สกุล "วรบุตร")
เมืองด่านซ้าย เจ้าเมืองคือ เจ้าเมืองวัง ,พระแก้วอาสา (ท้าวกองแสง)
เมืองหล่มสัก (เมืองลม หรือเมืองลุ่ม) เจ้าเมืองคือ พระยาสุริยวงษา
เมืองหล่มสัก (เมืองหล่ม)
เมืองปากเหือง เจ้าเมืองคือ พระอนุพินาศ
เมืองบัวชุม (เมืองบวชชุม) เจ้าเมืองคือ พระนครไชยสินนรินท
กลุ่มหัวเมืองอีสานใต้

เมืองอุบลราชธานีศรีวนาไลยประเทศราช (เมืองอุบลราชธานี) เจ้าประเทศราชผู้ครองเมืองคือ พระปทุมวรราชสุริยวงศ์ เเละ เจ้าพรหมเทวานุเคราะห์วงศ์ ดำรงรัฐสีมา อุบลราชธานีบาล
เมืองนครเขื่อนขันธ์กาบแก้วบัวบาน (เมืองหนองบัวลำภู เมืองหนองบัวลุ่มภู หรือเมืองกมุทธาสัย) เจ้าผู้ครองนครคือ เจ้านอง หรือ พระวรราชปิตา
เมืองยศสุนทร (เมืองยโสธร) เจ้าเมืองคือ พระสุนทรราชวงศา มหาขัตติยชาติ ประเทศราชทวาเวียง ดำรงรักษ์ศักดิยศทศทิศฤๅไกร ศรีพิไชยสงคราม
เมืองเสนางคนิคม เจ้าเมืองคือ พระศรีสินธุสงคราม
เมืองเขมราษฎร์ธานี (เมืองเขมราฐ) เจ้าเมืองคือ พระเทพวงศา
เมืองพิมูลมังษาหาร (เมืองพิบูลมังสาหาร) เจ้าเมืองคือ พระบำรุงราษฎร์
เมืองตระการพืชผล เจ้าเมืองคือ พระอมรดลใจ
เมืองชานุมานมณฑล เจ้าเมืองคือ พระผจญจตุรงค์
เมืองมหาชนะชัย เจ้าเมืองคือ พระเรืองไชยชำนะ
เมืองพนานิคม เจ้าเมืองคือ พระจันทรวงศา
เมืองวารินชำราบ เจ้าเมืองคือ พระกำจรจตุรงค์
เมืองเกษมสีมา (เมืองเสมสีมา หรือเมืองม่วงสามสิบ) เจ้าเมืองคือ พระพิไชยชาญณรงค์
เมืองสะพังสี่แจ (เมืองสระสี่แจ่ง)
เมืองจำปานคร
เมืองเดชอุดม เจ้าเมืองคือ พระศรีสุระ หรือพระศรีสุริยะ
เมืองดอนมดแดง
เมืองเซซะนาด
เมืองโพนผิงแดด (เมืองโพนพิงแดด)
เมืองพระนาราย เจ้าเมืองคือ เจ้านาราย
เมืองพะนาเทียน
เมืองพะสะเขียน
เมืองพะสาด
เมืองพะลง
สายสกุลทายาทเจ้าแก้วมงคล

แก้วมงคล
ธนสีลังกูร (พระราชทาน)
ณ ร้อยเอ็จ (พระราชทาน)
ขัติยวงศ์
ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม (พระราชทาน)
สุวรรณเลิศ
เรืองสุวรรณ
เจริญศิริ
อัตถากร
รักษิกกะจันทน์ หรือ รักษิกจันทร์ (พระราชทาน)
รัตนะวงศะวัต (พระราชทาน)
รัตนวงศา
ประจันตเสน (พระราชทาน)
เสนอพระ
นครศรีบริรักษ์
อุปฮาด
สุนทรพิทักษ์
สุนทรพิพิธ
สุวรรณธาดา (พระราชทาน)
สิงหศิริ (พระราชทาน)
สิงคศิริ
สิงคสิริ
สิมะสิงห์
สิริสิงห์
สิระสิงห์
สังขศิลา
พิสัยพันธ์
พงษ์สุวรรณ
ไชยสุกา
เรืองสนาม
วลัยศรี
แสงสุระ
รักษาเมือง
พิทักษ์เขื่อนขันธุ์
วรฉัตร
วงศ์ณรัตน์
พระวงศ์รัตน์
สุวรรณวิเศษ
จันทรศร (พระราชทาน)
อินตะนัย
รัตนเวฬุ
อัคฮาด
อรรคฮาด
วงศ์วรบุตร
พึ่งมี
วรแสน
สิงห์ธวัช
เเพนพา
เศรษฐภูมิรินทร์
ธรรมเสนา
แหล่งข้อมูลอื่น

↑
↑  https://sites.google.com/view/heir-of-sisaket/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%96%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%9E%E0%B8%8A%E0%B8%99/%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%AA%E0%B8%81%E0%B8%A5-%E0%B8%AA%E0%B8%A7%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%93%E0%B8%A7%E0%B9%80%E0%B8%A8%E0%B8%A9
↑  https://sites.google.com/view/heir-of-sisaket/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%96%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%9E%E0%B8%8A%E0%B8%99/%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%AA%E0%B8%81%E0%B8%A5-%E0%B8%88%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B8%A8%E0%B8%A3
↑  https://sites.google.com/view/heir-of-sisaket/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%96%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%9E%E0%B8%8A%E0%B8%99/%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%AA%E0%B8%81%E0%B8%A5-%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B8%B0%E0%B8%99%E0%B8%A2
อินฟินิที (รถยนต์)

เครื่องหมายการค้า อินฟินิที
อินฟินิที Q45
อินฟินิที Q50 S Hybrid
อินฟินิที Q60
อินฟินิที (อังกฤษ: Infiniti​; ญี่ปุ่น: インフィニティ)​ รถยนต์นั่งหรู ซึ่งเป็นหนึ่งในรถยนต์คุณภาพจากนิสสัน โดยนิสสันตั้งยี่ห้อนี้ขึ้นมาเพื่อ เจาะตลาดรถยนต์หรู สำหรับตลาดอเมริกาโดยเฉพาะ โดยก่อตั้งขึ้นในปี 1989 หลังจากที่ตลาดญี่ปุ่นด้วยกันเองเริ่มส่งรถหรูบุกตลาดอเมริกา อย่างโตโยต้า ที่ส่ง เลกซัส และฮอนด้า ส่ง แอคิวรา
โดยปัจจุบัน นอกจากจะจำหน่ายในอเมริกาแล้ว ยังมีการจำหน่ายในประเทศต่างๆ ทั้งในเอเชีย รวมถึงในยุโรปบางประเทศด้วย
ตามแผนนโยบายทางธุรกิจ Nissan Value-Up ซึ่งจะหมดในปี 2007 โดยอนาคตก็จะมีแผนจำหน่ายยังบ้านเกิดตัวเองด้วย
ผลิตภัณฑ์

ในยุคแรกของ "อินฟินิที" นั้นได้มีการส่งรถหรูจำหน่ายในอเมริกา ซึ่งเป็นที่นิยมขณะนั้น นั่นคือ Q45 เป็นเครื่องยนต์ V8 278 แรงม้า โดยการออกแบบจะมาในสไตล์รถหรูยุโรป
จนในช่วงปี 1997 ได้เปิดตัว QX4 ซึ่งเป็นโมเดลเดียวกับ นิสสันเทอร์ราโน เรกุลุส เจาะตลาด SUV ขนาดกลาง
ในปัจจุบัน ก็มีการเปิดตัวรุ่นใหม่ๆเพิ่มขึ้น
ซึ่งปัจจุบันที่จำหน่าย อันได้แก่รุ่น Q ,QX เป็นต้น ส่วนรุ่น G, M และ FX ยกเลิกการผลิตแล้ว
โดยผลิตภัณฑ์จากอินฟินิทีส่วนใหญ่ จะเป็นผลิตภัณฑ์ที่ใช้ร่วมกับนิสสันด้วย
Infiniti Q50 / Infiniti Q60 = Nissan Skyline
Infiniti QX50 = Mercedes-Benz GLB-Class
Infiniti QX60 = Nissan Pathfinder (R52)
Infiniti QX80 = Nissan Patrol / Armada (Y62)
เป็นต้น
รถยนต์อินฟินิที ในอดีต

M30 ,M35 ,M45
G20 (ตัวเดียวกับ นิสสัน พรีเมร่า) ,
J30 ,
I30 และ I35 (ตัวเดียวกับ นิสสัน แม็กซิม่า หรือ นิสสัน เซฟิโร),
QX4 (นิสสัน เทอร์ราโน)
Q40
Q45 (Nissan Cima)
M35 (Nissan Fuga)
G35 (Nissan Skyline Coupe (V35))
QX56 (Nissan Armada)
Q30 (Mercedes-Benz GLA)
QX30
Q70
QX70
ESQ (นิสสัน จู๊ค)
รถต้นแบบ

Infiniti Triant (2003)
Infiniti Kuraza (2005)
Infiniti Coupe Concept (2006)
Infiniti Essence (2009)
Infiniti Etherea (2011)
Infiniti Emerg-e (2012)
Infiniti LE (2012)
Infiniti Q80 Inspiration (2014)
Infiniti Concept Vision Gran Turismo (2014)
Infiniti QX Sport Inspiration (2016)
Infiniti Prototype 9 (2017)
Infiniti Q Inspiration (2018)
Infiniti Prototype 10 (2018)
Infiniti QX60 Monograph (2020)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของอินฟินิที
| ด ค ก อุตสาหกรรมยานยนต์ในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
 เอเอสแอล  ไดฮัทสุ  Dome Jiotto  Hayashi  ฮีโน่  HKS  ฮอนด้า แอคิวรา  อีซูซุ  Kojima  มิตซูโอกะ  มาสด้า Amati  Autozam  Eunos  Efini  Xedos  มิตซูบิชิ  นิสสัน ดัทสัน  อินฟินิที  Prince  Otomo  Sigma SARD  Spoon Sports  ซูบารุ  ซูซูกิ  ทอมมี่ ไคระ  โตโยต้า เล็กซัส  ไซออน  TOM'S  ยามาฮ่า 
รถต้นแบบ Infiniti Essence Concept
รถต้นแบบ Infiniti Emerg-e Concept
งานประเพณี ๔ จอบแห่งชาติ

| --- | --- |
สัญลักษณ์ประเพณี 4 จอบแห่งชาติ ครั้งที่ 36
    มหาวิทยาลัยเชียงใหม่   มหาวิทยาลัยขอนแก่น   มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์   มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์   
ประเภท: การแข่งขันทักษะด้านการเกษตร
ทีม: 12 มหาวิทยาลัย
พบกันครั้งแรก: 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526
พบกันครั้งล่าสุด: 21 - 25 ธันวาคม พ.ศ. 2562
พบกันครั้งต่อไป: พ.ศ. 2566
รางวัล: ถ้วยพระราชทาน สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
งานประเพณี 4 จอบ มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างนิสิต นักศึกษาจากสถาบันต่าง ๆ ในการแลกเปลี่ยนความรู้และทักษะทางวิชาการสาขาเกษตรศาสตร์ 4 ภูมิภาค คือ ภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคใต้ ในการแลกเปลี่ยนความรู้และทักษะทางวิชาการสาขาเกษตรศาสตร์ ที่จะนำไปสู่ความร่วมมือและการพัฒนาการเกษตรของประเทศไทยในอนาคต
ประวัติ

งานประเพณี 4 จอบ ได้เริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2526 มีสถาบันการศึกษาทางด้านการเกษตร 4 สถาบันคือ คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น คณะทรัพยากรธรรมชาติ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และคณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้มีการประชุมร่วมกัน เพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดี เชื่อมความสามัคคี รวมทั้งการแลกเปลี่ยนความรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีทางการเกษตร รวมไปถึงการถ่ายทอดศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นที่แต่ละสถาบันที่ตั้งอยู่ให้แก่เพื่อนต่างสถาบัน โดยคำนึงถึงสิ่งแวดล้อม ศิลปวัฒนธรรม ประเพณีและการเกษตรที่ยั่งยืน อันเป็นองค์ประกอบสำคัญในการบูรณาการ จึงเป็นที่มาของงาน" กีฬา 4 จอบ "ซึ่งครั้งที่ 1 เริ่มขึ้นโดย คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพ และมีการสับเปลี่ยนกันเป็นเจ้าภาพเรื่อยมา
รูปแบบของกิจกรรมเป็นการแข่งขันกีฬาสากล และกีฬาทักษะทางการเกษตร กีฬาพื้นบ้าน เพื่อสร้างความสนุกสนานหลากหลายรูปแบบ ต่อมาได้มีการพัฒนารูปแบบเพื่อความเหมาะสมโดยการลดกีฬาบางประเภทลง โดยเฉพาะกีฬาสากล อย่าง ฟุตบอล วอลเล่ย์บอล บาสเกตบอล เซปักตะกร้อ และได้มีการเพิ่มกีฬาทักษะทางการเกษตรขึ้นแทน ซึ่งกีฬาทักษะทางการเกษตรได้แก่ การแข่งขันติดตา ต่อกิ่ง แข่งตอนสุกร ตอนไก่ แข่งรีดนมวัว แข่งขันวิเคราะห์ธาตุอาหารของพืชและดิน รวมทั้งวิเคราะห์โรคพืช ทั้งนี้รวมไปถึงการวิเคราะห์ธาตุอาหารสัตว์ ซึ่งเป็นการนำเอาความรู้ทางด้านการเกษตรที่ได้ร่ำเรียน มาปฏิบัติจริง นอกจากนี้ยังมีการเสริมกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ กิจกรรมการออกค่ายอาสาและกิจกรรมทัศนศึกษาในสถาบันที่เป็นเจ้าภาพ ซึ่งนอกจากจะสร้างความสัมพันธ์อันดีให้แก่เพื่อนพ้องทางการเกษตรด้วยกันเองเท่านั้น ยังเป็นการถ่ายทอดความรู้ ประสบการณ์ที่เป็นประโยชน์ไปยังสังคมอีกด้วย ดังนั้นต่อมาจึงได้มีการเปลี่ยนชื่อจาก "กีฬา 4 จอบ" เป็น "ประเพณี 4 จอบ" เนื่องจากไม่เน้นการแข่งขันกีฬาเพื่อการแพ้ หรือชนะ
ความหมายของคำว่า "4 จอบ " ในครั้งแรกนั้นหมายถึง คณะเกษตร 4 สถาบันซึ่งร่วมกันก่อตั้ง แต่ต่อมาได้มีการตกลงร่วมกันให้คำว่า 4 จอบ นั้นหมายถึง 4 ภาคของประเทศไทย คือ ภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคใต้ เพื่อจะได้หมายรวมถึงการจัดงานร่วมกันของนักศึกษาจากสถาบันด้านวิชาการเกษตรทั่วประเทศไทยอย่างแท้จริง ซึ่งต่อมาสถาบันการศึกษาทางด้านการเกษตรได้เข้ามาร่วมการจัดกิจกรรม งานประเพณี 4 จอบ เพิ่มมากขึ้น ซึ่งปัจจุบันมีภาคีรวมแล้ว 12 สถาบัน งานประเพณี 4 จอบ ได้มีการกำหนดให้มีการจัดงานขึ้นทุกปี โดยแต่ละสถาบันเป็นเจ้าภาพหมุนเวียนกันเรื่อยมา
สถาบันที่เข้าร่วม

มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
มหาวิทยาลัยขอนแก่น
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
มหาวิทยาลัยทักษิณ
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
มหาวิทยาลัยนเรศวร
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
มหาวิทยาลัยแม่โจ้
มหาวิทยาลัยศิลปากร
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
รวมทั้งสิ้น 12 สถาบันการศึกษาทั่วประเทศ
ความหมาย

งานประเพณี 4 จอบ หมายถึง สัมพันธภาพทางการเกษตร 4 ภูมิภาค คือ ภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคใต้ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างนิสิต นักศึกษาจากสถาบันต่าง ๆ ในการแลกเปลี่ยนความรู้และทักษะทางวิชาการสาขาเกษตรศาสตร์ ที่จะนำไปสู่ความร่วมมือและการพัฒนาการเกษตรของประเทศไทยในอนาคต
งานประเพณี 4 จอบ ได้มีการกำหนดให้มีการจัดงานขึ้นทุกปี โดยในครั้งที่ 21 มหาวิทยาลัยแม่โจ้ได้เป็นเจ้าภาพจัดงานในปีนั้นได้รับพระมหากรุณาธิคุณจาก สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี พระราชทานถ้วยรางวัลคะแนนรวมในการแข่งขันกีฬาทักษะทางการเกษตร ถือเป็นพระมหากรุณาธิคุณอย่างล้นพ้นแก่ผู้เข้าร่วมทุกคน และการแข่งขันในปีต่อ ๆ มามีสถาบันที่เข้าร่วมได้รับรางวัลคะแนนรวมการแข่งขันกีฬาทักษะเกษตร ครองถ้วยพระราชทานต่อกันมา
นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส

| นายกรัฐมนตรี แห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส |
| --- | --- |
Premier ministre de la République française
ตราแผ่นดินของฝรั่งเศส
ธงชาติฝรั่งเศส
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน ฟร็องซัว บายรู ตั้งแต่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2024 (0 ปี 6 วัน)
การเรียกขาน: Mister Prime Minister (ไม่ทางการ) Her Excellency (การทูต)
สมาชิกของ: สภารัฐมนตรี สภาแห่งรัฐ National Defence and Security Council
รายงานต่อ: ประธานาธิบดี
จวน: ทำเนียบมาตีญง
ที่ว่าการ: ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
ผู้แต่งตั้ง: ประธานาธิบดี
วาระ: ไม่จำกัดวาระ
ตราสารจัดตั้ง: รัฐธรรมนูฐฝรั่งเศส
ตำแหน่งก่อนหน้า: ตำแหน่งที่ใช้ในอองเซียงเรฌีม
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: มีแชล เดอเบร
สถาปนา: 4 ตุลาคม 1958; 66 ปีก่อน (1958-10-04)
เงินตอบแทน: 178,920 ยูโรต่อปี
เว็บไซต์: www.gouvernement.fr
นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Premier ministre français) เป็นตำแหน่งหัวหน้ารัฐบาลและคณะรัฐมนตรีของประเทศฝรั่งเศส ส่วนประมุขแห่งรัฐของประเทศฝรั่งเศสคือประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส
ก่อนหน้าการปฏิวัติฝรั่งเศส หัวหน้ารัฐบาลฝรั่งเศสมีชื่อตำแหน่งว่า มุขมนตรีแห่งรัฐ (Principal ministre d'État) ซึ่งได้รับแต่งตั้งตามพระราชอัธยาศัยของกษัตริย์ ตำแหน่งนี้ถูกเลิกใช้ในปี 1791 กระทั่งสิ้นสุดสงครามนโปเลียน ก็มีการสถาปนาตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอย่างเป็นทางการในปี 1814 ผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนแรกคือตาแลร็อง-เปรีกอร์ อย่างไรก็ตาม ระหว่างปี 1871 ถึง 1958 หัวหน้ารัฐบาลมีชื่อตำแหน่งอย่างเป็นทางการว่า ประธานสภารัฐมนตรี (Président du Conseil des ministres) และตั้งแต่ปี 1958 เป็นต้นมาก็ใช้ชื่อตำแหน่งว่านายกรัฐมนตรี
การตัดสินใจหรือกฤษฎีกาที่กระทำโดยนายกรัฐมนตรีถือเหมือนกระทำโดยฝ่ายบริหารทั้งคณะ นายกรัฐมนตรีมีหน้าที่สรรหาผู้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีต่าง ๆ และเสนอให้ประธานาธิบดีลงนามแต่งตั้ง คณะรัฐมนตรีอยู่ภายใต้การสอดส่องดูแลโดยสภาแห่งรัฐ (Conseil d'État) ซึ่งบางครั้งนายกรัฐมนตรีพึงรับคำปรึกษาก่อนจะประกาศใช้กฤษฎีกา
เป็นที่รู้กันว่ารัฐมนตรีแต่ละท่านต้องการปกป้องนโยบายและโครงการในกระทรวงของตน แต่ก็ยังติดอยู่ที่งบประมาณ ซึ่งนายกรัฐมนตรีนี้เองเป็นคนชี้ขาดในเรื่องเหล่านี้ แม้ว่าบางครั้งประธานาธิบดีจะมีอำนาจและอิทธิพลเหนือกว่าก็ตาม
เนื่องจากนายกรัฐมนตรีเป็นผู้ดูแลนโยบายของรัฐบาล เมื่อเกิดความผิดพลาดและล้มเหลวก็จะกลายเป็นผู้ที่ถูกประณามและตำหนิไปโดยปริยาย ผลที่ตามมาก็คือความนิยมที่มีสูงในช่วงแรกและลดฮวบลงขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น หลายคนคิดว่าตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเป็นการส่งเสริมความสำเร็จของประธานาธิบดี และยังเป็นที่โต้เถียงอย่างมากว่าเป็นตำแหน่งที่อันตรายเพราะความเป็นไปได้ของการลดความนิยม
การเสนอชื่อ

นายกรัฐมนตรีเป็นตำแหน่งที่ได้รับการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส โดยประธานาธิบดีสามารถแต่งตั้งได้ทั้งจากสมาชิกพรรคการเมือง ข้าราชการระดับสูง หรือแม้กระทั่งจากธุรกิจภาคเอกชนที่ประสบความสำเร็จ และเนื่องจากสมาชิกรัฐสภาสามารถลงมติไม่ไว้วางใจได้ ผลที่ตามมาคือการกดดันให้รัฐบาล (นายกรัฐมนตรีลาออก) จึงมักทำให้การเสนอชื่อนายกรัฐมนตรีนั้นจะต้องได้รับการสนับสนุนจากเสียงส่วนมากของรัฐสภาโดยปริยาย
และเมื่อประธานาธิบดี กับเสียงส่วนมากของรัฐสภาอยู่ตรงข้ามกันในทางการเมืองจะเรียกว่า การบริหารร่วมกัน (Cohabitation) เนื่องจากประธานาธิบดีจะต้องเสนอชื่อนายกรัฐมนตรีที่มาจากพรรคการเมืองเสียงข้างมากในสภา ซึ่งหมายความว่าประธานาธิบดีและนายกรัฐมนตรีมีความคิดเห็นทางการเมืองแตกต่างกัน หรือประธานาธิบดีและนายกรัฐมนตรีมาจากต่างพรรคและต่างขั้ว
บทบาทตามรัฐธรรมนูญ

ตามมาตราที่ 21 ของรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส นายกรัฐมนตรีมีหน้าที่กำกับดูแลรัฐบาล นอกเหนือจากนั้น มาตราที่ 20 ยังระบุถึง หน้าที่กำกับงานด้านนโยบายต่าง ๆ ของประเทศ รัฐมนตรีกำกับดูแลกระทรวงต่าง ๆ จะถูกแต่งตั้งโดยประธานาธิบดี โดยผ่านการสรรหาจากนายกรัฐมนตรี ซึ่งโดยหลักการแล้ว นายกรัฐมนตรีจะถือเป็นผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของประธานาธิบดี ยกเว้นที่มีกรณีการบริหารร่วมกัน (Cohabitation) เกิดขึ้น
นายกรัฐมนตรียังมีหน้าที่ต่อสภา ในฐานะฝ่ายบริหาร โดยรวมถึงการร่างกฎหมาย ซึ่งนายกรัฐมนตรีจำเป็นต้องมีเสียงข้างมากในสภาสนับสนุน ซึ่งในกรณีนี้มักจะผ่านกฎหมายได้สำเร็จโดยปริยาย หรือมิฉะนั้นอาจถูกรัฐสภาถอดถอนได้ (มาตราที่ 49) นายกรัฐมนตรีจะต้องเสนอร่างกฎหมายให้ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยด้วย (มาตราที่ 61)
โดยก่อนที่จะยุบสภา ประธานาธิบดีจะต้องปรึกษากับนายกรัฐมนตรี ประธานรัฐสภา และประธานวุฒิสภา (มาตราที่ 12)
ดูเพิ่ม

รายนามนายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส