stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คลองสำโรง
ประวัติ

สันนิษฐานว่าเป็นคลองที่ขุดขึ้นในสมัยขอมเรืองอำนาจ ระหว่าง พ.ศ. 978–1700 มีข้อสันนิษฐานเพิ่มว่า คลองสำโรงอาจเป็นเส้นทางน้ำทางธรรมชาติที่มีมาก่อนสมัยกรุงศรีอยุธยา จนมีการขุดคลองในสมัยขอมเพื่อใช้เป็นเส้นทางเดินทัพจากเมืองหลวงนครธมมายังดินแดนแถบลุ่มน้ำเจ้าพระยา บ้างสันนิษฐานว่า คำว่าสำโรงหมายถึง ต้นสำโรง อันเป็นคำที่มาจากภาษาเขมรคำว่า สํโรง (เขมร: សំរោង, อ่านว่า ซ็อมโรง)
ในรัชกาล สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 ได้ขุดซ่อมคลองนี้ เมื่อ พ.ศ. 2041 (บ้างระบุ พ.ศ. 2068) เนื่องจากคลองที่ขุดไว้แต่เดิมนั้นตื้นเขิน และมีการขุดพบรูปเทพารักษ์ 2 องค์ในครั้งนี้ ได้แก่ พระยาแสนตาและบาทสังขกร ความว่า
... ขณะนั้นคลองสำโรงที่จะไปคลองศีรษะจระเข้ คลองทับนางจะไปปากน้ำ เจ้าพญาตื้น เรือใหญ่จะเดินไปมาขัดสน จึงให้ชำระขุดได้รูปเทพารักษ์ 2 องค์หล่อด้วยสัมฤทธิ จารึกองค์หนึ่งชื่อพญาแสนตา องค์หนึ่งชื่อบาทสังฆกรในที่ร่วมคลองสำรงกับคลองทับนางต่อกัน จึงให้พลีกรรมแล้วออกมาปลูกศาลเชิญขึ้นประดิษฐานไว้ ณ เมืองพระประแดง ...
คลองสำโรงอาจมีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่ยังไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด สุนทรภู่ได้เดินทางผ่านคลองสำโรงเมื่อ พ.ศ. 2352 ดังปรากฏในนิราศเมืองแกลง ได้พบชุมชนเป็นช่วง ๆ อย่างเช่น ทับนางเป็นชุมชนเกษตรกรรมปลูกข้าว และบางพลีเป็นชุมชนการค้า เป็นต้น
ในช่วงต้นรัตนโกสินทร์ คลองสำโรงใช้เพื่อสนับสนุนการทำสงครามกับเขมร-เวียดนาม และการขนส่งสินค้า เช่น น้ำตาลและข้าว จากพื้นที่แถบตะวันออกทางจังหวัดฉะเชิงเทราสู่ท่าเรือที่กรุงเทพ
สภาพทางกายภาพ

คลองสำโรงมีระยะทางยาวประมาณ 55 กิโลเมตรเศษ สำหรับความกว้างของคลองสำโรง ช่วงที่กว้างที่สุดอาจกว้างได้ถึง 50 เมตร และมีความลึกโดยประมาณ 4–5 เมตร
เนื่องจากคลองสำโรงเป็นคลองที่สำคัญ จึงทำให้มีสะพานข้ามคลองสำโรงบริเวณถนนสายสำคัญต่อไปนี้ (เรียงลำดับจากต้นน้ำถึงท้ายน้ำ)
ถนนทางรถไฟสายเก่า
ถนนสุขุมวิท
ถนนศรีนครินทร์
ถนนกาญจนาภิเษก
ถนนกิ่งแก้ว
ถนนเลียบคลองส่งน้ำสุวรรณภูมิ
ถนนเคหะบางพลี
ถนนเลี่ยงเมืองบางบ่อ
ถนนรัตนราช
ถนนเทพรัตน
ถนนสิริโสธร
คลองสาขาที่สำคัญ
คลองมหาวงษ์ (เชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยา)
คลองบางปิ้ง (คลองปากน้ำ เชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยา)
คลองตาจัน
คลองสามแพรก
คลองหนามแดง
คลองตายม
คลองทับนาง
คลองหนองกระทุ่ม
คลองหนามแดงเดชะ
คลองปลัดเปรียง
คลองหลวงแพร่ง
คลองตัน
คลองหนองบัว
คลองบางแก้วใหญ่
คลองบางแก้วน้อย
คลองเสือตาย
คลองขุด (เลียบถนนกิ่งแก้วและถนนตำหรุ-บางพลี เชื่อมคลองชายทะเล)
คลองบางพลี (คลองลาดกระบัง เชื่อมคลองประเวศบุรีรมย์)
คลองบัวคลี่
คลองกู้พารา
คลองอ้อมบางปลา
คลองบางเรือน
คลองบางปลา (เชื่อมอ่าวไทย)
คลองส่งน้ำสุวรรณภูมิ (เชื่อมอ่าวไทย)
คลองสี่ศอก
คลองเจริญราษฎร์ (เชื่อมอ่าวไทย)
คลองนาเกลือ
คลองปั้นหยา
คลองด่าน (เชื่อมอ่าวไทย)
คลองบางโฉลง
คลองบางน้ำจืด
คลองจระเข้ใหญ่ (คลองหัวตะเข้ เชื่อมคลองประเวศบุรีรมย์)
คลองพระองค์เจ้าไชยานุชิต (เชื่อมคลองแสนแสบ)
คลองบ้านระกาศ
คลองบางพลีน้อย
คลองหอมศีล
คลองชายทะเล (เลียบถนนสิริโสธรและถนนสุขุมวิท เชื่อมคลองบางปิ้ง)
รากหญ้าบรรดาศักดิ์

ซีรีส์มังงะญี่ปุ่น
| --- | --- |
รากหญ้าบรรดาศักดิ์
獣神演武 (Hyakushō Kizoku)
แนว: อัตชีวประวัติ สุขนาฏกรรม เสี้ยวชีวิต
มังงะ
เขียนโดย: ฮิโรมุ อารากาวะ
สำนักพิมพ์: ชินโชกัง
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: สยามอินเตอร์คอมิกส์
ในเครือ: วิงส์คอมิกส์
นิตยสาร: อุนโปโก (28 ธันวาคม พ.ศ. 2549–28 มีนาคม พ.ศ. 2552) วิงส์ (28 กรกฎาคม พ.ศ. 2552–ปัจจุบัน)
กลุ่มเป้าหมาย: โชโจะ
วางจำหน่ายตั้งแต่: 28 ธันวาคม พ.ศ. 2549 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 8 (ญี่ปุ่น) 6 (ไทย)
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ยูตาโร ซาวาดะ
เขียนบทโดย: ยูตาโร ซาวาดะ
ดนตรีโดย: พรีเชียสโทน
สตูดิโอ: พายอินเดอะสกาย
เครือข่าย: Tokyo MX, BS Asahi
ฉาย:  7 กรกฎาคม พ.ศ. 2566  – ปัจจุบัน
ตอน: 12
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
รากหญ้าบรรดาศักดิ์ (ญี่ปุ่น: 百姓貴族; โรมาจิ: Hyakushō Kizoku) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวอัตชีวประวัติ แต่งเรื่องและวาดภาพโดยฮิโรมุ อารากาวะ ตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะอุนโปโก [ja] ของสำนักพิมพ์ชินโชกังตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2549 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2552 เมื่อนิตยสารยุติการตีพิมพ์ ซีรีส์มังงะย้ายไปตีพิมพ์ในนิตยสารวิงส์ในเดือนมิถุนายนของปีเดียวกัน ซีรีส์มังงะตีพิมพ์เป็นรายสะดวก รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่มไวด์บังถึงเล่มที่ 7 เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอพายอินเดอะสกาย ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2566 มีการประกาศทำฤดูกาลที่สองแล้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

รากหญ้าบรรดาศักดิ์ (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กผลงานของฮิโรมุ อารากาวะ |
| --- | --- |
 แขนกล คนแปรธาตุ (พ.ศ. 2544–2553)  มังกรฟ้าผ่าปฐพี (พ.ศ. 2549–2553)  รากหญ้าบรรดาศักดิ์ (พ.ศ. 2549–ปัจจุบัน)  ซิลเวอร์สปูน (พ.ศ. 2554–2562)  ผู้กล้าแห่งอัสลัน (พ.ศ. 2556–ปัจจุบัน)  ยมลแห่งยมโลก (พ.ศ. 2564–ปัจจุบัน)
หอยพิม

| หอยพิม |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Bivalvia
ชั้นย่อย:: Heterodonta
อันดับ:: Myoida
วงศ์:: Pholadidae
สกุล:: Pholas
สปีชีส์:: P.  orientalis
ชื่อทวินาม
Pholas orientalis Gmelin, 1791

ชื่อพ้อง
 Pholas siamensis Spengler, 1792
หอยพิม (อังกฤษ: Angle's wing, Oriental angel's wing; ชื่อวิทยาศาสตร์: Pholas orientalis) เป็นหอยสองฝาทะเลที่เป็นเอกลักษณ์ของจังหวัดสมุทรสาคร  เนื่องจากในบริเวณก้นอ่าวไทย   และปากแม่น้ำท่าจีนในจังหวัดสมุทรสาครเป็นแหล่งที่พบหอยพิมมากกว่าชายทะเลด้านอื่น ๆ
รูปร่าง

หอยพิมจะมีรูปร่างกลมยาวรี  เปลือกขาวบางเปราะมีปุ่มสากมือ  เปลือกนี้ถ้ากลางออกจะดูคล้ายปีกนางฟ้าในเทพนิยาย
ลักษณะ

ตัวหอยแบ่งออกเป็น  2 ส่วน คือ
ส่วนลำตัว  มีลักษณะอ้วนป้อมและนิ่ม  ประกอบด้วยปาก  ซึ่งมีเขี้ยวคล้ายฟันกระต่าย  2 ซี่   ไว้สำหรับบดอาหาร  ต่อไปเป็นกระเพาะ ลำไส้  และอวัยวะต่าง ๆ
เนื้อเยื่อ มีลักษณะเป็นเนื้อเยื่อมีกล้มเนื้อเหนียวนุ่มคล้ายงวงช้าง  ใช้ดูดอาหารจากน้ำ
ที่อยู่อาศัย

หอยพิมชอบอาศัยอยู่บริเวณแนวระดับน้ำลงต่ำสุด  พื้นพื้นดินเหนียวปนทรายละเอียด  ผิวหน้าดินเป็นโคลนเลนบาง ๆ อาศัยอยู่ในรูลึกประมาณ 30-40 เซนติเมตร ปากรูกว้างประมาณ  1 เซนติเมตร  ลึกลงไปจะกว้าง  ตามตัวเวลาน้ำขึ้นจะเคลื่อนตัวและชูงวงขึ้นไปในน้ำเพื่อดูดอาหาร  เมื่อเวลาน้ำลงจะเคลื่อนตัวลงไปอยู่ในก้นรู
อาหาร

หอยพิมกินอาหารจำพวกแพลงก์ตอนที่ล่องลอยอยู่ใกล้ผิวหน้าดิน  โดยการกรอง หอยพิมขนาดใหญ่อ้วนสมบูรณ์  จะพบมากในช่วงเดือนธันวาคม - มีนาคม การจับหอยพิมใช้วิธีดำน้ำลงไปก็บด้วยมือ  นับว่าหอยพิมเป็นสัตว์สัญลักษณ์ของจังหวัดสมุทรสาคร  เนื่องจากแหล่งที่พบหอยพิมมากอยู่บริเวณชายฝั่งทะเลตำบลโกรกกราก  ตำบลพันท้ายนรสิงห์, ตำบลบางหญ้าแพรก,  ตำบลกาหลง  และอำเภอเมืองสมุทรสาคร หอยพิมสามารถนำมาทำเป็นอาหาร  ได้หลายรูปแบบ  เช่น  ตากแห้ง,  ลวก,  แกงจืด,  แกงส้ม  หรือผัดฉ่า  เป็นต้น  แต่ก่อนที่จะนำมาทำเป็นอาหารจะต้องนำเอาเขี้ยวออกเสียก่อน  และถ้าจำนำหอยสด ๆ มาทำอาหาร   ควรนำหอยเป็น ๆ มาแช่น้ำเค็ม 1 คืน เพื่อให้คายโคลนแล้วจึงค่อยแกะเปลือกออกล้างส่วนหัว  รีดส่วนที่เป็นงวงเพื่อให้สิ่งที่ยังคงค้างอยู่ภายในออกทิ้ง  นำเขี้ยวออกแล้วจึงนำไปประกอบอาหารตามต้องการ
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.sealifebase.fisheries.ubc.ca/Summary/SpeciesSummary.php?ID=86765%5Bลิงก์เสีย%5D
สถิตย์ ไชยปัญญา

สถิตย์ ไชยปัญญา เกิดที่จังหวัดเชียงราย เป็นนักวิชาการด้านภาษาสันสกฤตและฮินดี สังกัดคณะมนุษยศาสตร์  มหาวิทยาลัยรามคำแหง สอนเกี่ยวกับภาษาฮินดีและวรรณคดีสันสกฤต  รวมถึงเป็นอาจารย์พิเศษด้านภาษาฮินดี  มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
การศึกษา

ศิลปศาสตรบัณฑิต (รัฐศาสตร์) มหาวิทยาลัยรามคำแหง  (พ.ศ. 2533)
ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (ภาษาสันสกฤต) มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2539)
Ph.D in Sanskrit มหาวิทยาลัยพาราณสี  ประเทศอินเดีย 1999 (พ.ศ. 2542)
Certificate in Hindi Language Proficiency, Central Institute of Hindi, Agra, India, 1995.  (พ.ศ. 2538)
Advanced Diploma in Hindi Language Proficiency, Central Institute of Hindi, Agra, India, 1997 (พ.ศ. 2540)
ผลงานวิชาการ

ตำราเรียนภาษาฮินดี  มหาวิทยาลัยรามคำแหง รวม 4 เล่ม
ชีวิตสมรส

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ สถิตย์ ไชยปัญญา สมรสกับ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ จิตตาภา สารพัดนึก ไชยปัญญา อาจารย์ภาควิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา บุตรสาวของ จำลอง สารพัดนึก มีบุตรชาย 1 คน ชื่อ เมธาพัฒน์ ไชยปัญญา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2555 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
ปลาสร้อยขาว

| ปลาสร้อยขาว |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ 
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง 
ชั้น:: ปลาที่มีก้านครีบ 
อันดับ:: ปลาตะเพียน 
วงศ์:: วงศ์ปลาตะเพียน 
วงศ์ย่อย:: วงศ์ย่อยปลาเลียหิน 
สกุล:: ปลาสร้อย (สกุล)  Sauvage, 1881
สปีชีส์:: Henicorhynchus siamensis
ชื่อทวินาม
Henicorhynchus siamensis Sauvage, 1881

ชื่อพ้อง
 Crossocheilus reba Smith, 1945  Morara siamensis Sauvage, 1881  Aspidoparia siamensis (Sauvage, 1881)  Cirrhinus siamensis (Sauvage, 1881)  Gymnostomus siamensis (Sauvage, 1881)  Tylognathus siamensis de Beaufort, 1927  Tylognathus brunneus Fowler, 1934  Tylognathus entmema Fowler, 1934  Cirrhinus marginipinnis Fowler, 1937  Cirrhina sauvagei Fang, 1942  Crossocheilus thai Fowler, 1944
ปลาสร้อยขาว เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Henicorhynchus siamensis อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีลักษณะลำตัวเพรียวยาว หัวโตและกลมมน ปากเล็กอยู่เกือบจะสุดจะงอยปาก กึ่งกลางของริมฝีปากมีปุ่มกระดูกยื่นออกมา ไม่มีหนวด เกล็ดมีขนาดใหญ่ ลำตัวสีเงินอมเทา เหนือครีบอกมีจุดสีคล้ำ ครีบหลังเล็ก ครีบหางเว้าลึกและมีจุดประสีคล้ำ โคนครีบหางมีจุดสีจาง  มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 15 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 20 เซนติเมตร
ปลาสร้อยขาวมีพฤติกรรมอยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ และในฤดูฝนจะมีการอพยพย้ายถิ่นขึ้นสู่ต้นน้ำหรือบริเวณที่น้ำหลากเพื่อวางไข่และหากิน พบในแหล่งน้ำหลาก หนองบึง และแม่น้ำขนาดใหญ่ในภาคกลาง ภาคเหนือ ภาคตะวันออก และภาคอีสานของไทย เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญอย่างยิ่งของภาคอีสาน โดยนิยมนำมาทำปลาร้า และทำน้ำปลา เป็นที่มาของน้ำปลารสชาติดี คือ "น้ำปลาปลาสร้อย"
ปลาสร้อยขาวมีชื่อเรียกอื่นในภาษาท้องถิ่นต่าง ๆ เช่น "ปลาส้อยหัวกลม" หรือ "ปลาขาว" ในภาษาอีสาน, หรือ "ปลากระบอก" ในภาษาเหนือ นอกจากนี้ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลาสร้อยขาว
| ด ค กสัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  ปลาบึก (เชียงราย, พะเยา)  ปลากา (เชียงใหม่, แพร่)  ปลาปากหนวด (น่าน)  กบทูด (แม่ฮ่องสอน)  ปลารากกล้วยชนิด Acantopsis choirorhynchos (ลำปาง)  อึ่งปากขวด (ลำพูน)  ปลาตะโกก (อุตรดิตถ์) 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  ปลาเกล็ดถี่ (กาฬสินธุ์)  ปลาพรม (ขอนแก่น)  ปลาสลาด (ชัยภูมิ)  ปลาเผาะ (นครพนม)  ปลาบ้า (นครราชสีมา)  ปลาบู่กุดทิง (บึงกาฬ)  กุ้งฝอยชนิด Macrobrachium lanchesteri (บุรีรัมย์)  ปูทูลกระหม่อม (มหาสารคาม)  ปลากดคัง (มุกดาหาร)  ปลาชะโอน (ยโสธร)  ปลาหลดจุด (ร้อยเอ็ด)  ปลาเพ้าชนิด Bangana lippus (เลย)  กบนา (ศรีสะเกษ)  ปลากา (สกลนคร)  ปลานวลจันทร์น้ำจืด (สุรินทร์)  ปลายี่สก (หนองคาย)  ปลาสร้อยขาว (หนองบัวลำภู, อำนาจเจริญ)  ปลาสร้อยลูกกล้วย (อุดรธานี)  ปลาเทโพ (อุบลราชธานี) 
ภาคกลาง:  ปลากระโห้ (กรุงเทพมหานคร)  ปลาตะพากเหลือง (กำแพงเพชร)  ปลาแดง (ชัยนาท)  ปลาตะเพียนทอง (นครนายก, อ่างทอง)  กุ้งก้ามกราม (นครปฐม, พระนครศรีอยุธยา)  ปลาสวาย (นครสวรรค์)  ปลาเทพา (นนทบุรี)  ปลาบู่ทราย (ปทุมธานี)  จระเข้น้ำจืด (พิจิตร)  ปลากดคัง (พิษณุโลก)  แมงกะพรุนน้ำจืดชนิด Craspedacusta sowerbii (เพชรบูรณ์)  ปลาตะเพียนขาว (ลพบุรี)  ปลาสลิด (สมุทรปราการ)  หอยหลอดชนิด Solen regularis (สมุทรสงคราม)  ปลาทู (สมุทรสาคร)  ปูน้ำตกสระบุรี (สระบุรี)  ปลาช่อน (สิงห์บุรี)  ปลาก้างพระร่วง (สุโขทัย)  ปลาม้า (สุพรรณบุรี)  ปลาแรด (อุทัยธานี) 
ภาคตะวันออก:  ปลาบู่มหิดล (จันทบุรี)  ปลากะพงขาว (ฉะเชิงเทรา)  ปลาฉลามกบ (ชลบุรี)  ปลากะรังจุดฟ้าจุดเล็ก (ตราด)  ปลาตะโกก (ปราจีนบุรี)  ปลาพลวงทอง (ระยอง)  ปลาบ้า (สระแก้ว) 
ภาคตะวันตก:  ปลายี่สก (กาญจนบุรี, ราชบุรี)  ปลาตะพากส้ม (ตาก)  ปลานวลจันทร์ทะเล (ประจวบคีรีขันธ์)  ปลาเวียน (เพชรบุรี) 
ภาคใต้:  หอยชักตีน (กระบี่)  ปลาทู (ชุมพร)  พะยูน (ตรัง)  ปลาหมอ (นครศรีธรรมราช)  ปลาซิวข้างขวานใหญ่ (นราธิวาส)  ปลาสลิด (ปัตตานี)  เต่าตนุ (พังงา)  ปลากระแห (พัทลุง)  หอยมุกจาน (ภูเก็ต)  ปลาพลวงชมพู (ยะลา)  ปูเจ้าฟ้า (ระนอง)  ปลาตะกรับ (สงขลา)  ปลาการ์ตูนส้มขาว (สตูล)  ปลาตะพัดเขียว (สุราษฎร์ธานี) 
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q3760710  BOLD: 517832  EoL: 221240  FishBase: 55277  GBIF: 2361369  iNaturalist: 613030  IRMNG: 10968008  ITIS: 689222  NCBI: 643380  WoRMS: 1014537
สุทัศน์ เศรษฐ์บุญสร้าง

| สุทัศน์ เศรษฐ์บุญสร้างจ> ภ., ป.ม., ท.ช. |
| --- | --- |

ผู้แทนการค้าไทย
ดำรงตำแหน่ง 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2554
นายกรัฐมนตรี: อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 (73 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย

รองศาสตราจารย์ สุทัศน์ เศรษฐ์บุญสร้าง (เกิด 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494) อดีตผู้แทนการค้าไทย ในสมัยรัฐบาลของอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และอดีตรองเลขาธิการอาเซียน
การศึกษา

รองศาสตราจารย์ สุทัศน์ เศรษฐ์บุญสร้าง หรือ รองศาสตราจารย์ ดร.สุทัศน์ เศรษฐ์บุญสร้าง สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2516 ต่อจากนั้นได้เข้าศึกษาในระดับปริญญาโท ด้านเศรษฐศาสตร์เกษตร ที่มหาวิทยาลัยฮาวาย ประเทศสหรัฐอเมริกา และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก สาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเดียวกัน เมื่อปี พ.ศ. 2526  โดยทุนการศึกษาจาก สถาบัน East-West Center
การทำงาน

สุทัศน์ เศรษฐ์บุญสร้าง เริ่มทำงานเป็นนักวิจัย ในมหาวิทยาลัยเยล ประเทศสหรัฐอเมริกา ระหว่างที่กำลังศึกษาในระดับปริญญาเอก ภายหลังจากสำเร็จการศึกษาแล้วได้ทำงานเป็น Research Fellow ที่ East-West Resource System Institute ที่ Honolulu รัฐ Hawaii  หลังจากนั้นจึงได้กลับมาเป็นอาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จากนั้นเพียงปีเดียวจึงได้มาเป็นนักวิจัย ประจำสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI) กระทั่งปี พ.ศ. 2533 และมารับตำแหน่งเป็นรองศาสตราจารย์ ประจำสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (AIT) ในปี 2534-2535
ต่อมาในปี พ.ศ. 2536 ดร.สุทัศน์ เศรษฐ์บุญสร้าง ได้ไปเป็นผู้อำนวยการสำนัก AFTA สำนักเลขาธิการอาเซียน ซึ่งตั้งอยู่ที่กรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเชีย โดยมีหน้าที่ดูแลการดำเนินการและปฏิบัติการตามข้อตกลง เขตการค้าเสรีอาเซียน (ASEAN Free Trade Area - AFTA) และได้เลื่อนเป็นรองเลขาธิการอาเซียน ฝ่ายปฏิบัติการ (Deputy Secretary General - Operation) ในปี พ.ศ. 2540 -2543 โดยรับผิดชอบดูแลความร่วมมือด้านเศรษฐกิจและสังคม รวมทั้งช่วยประเทศสมาชิกใหม่ของอาเซียน และการริเริ่มความร่วมมือใหม่ ๆ เช่น ความร่วมมือด้านการเงินระหว่างอาเซียนและประเทศเอเชีย นับเป็นคนไทยคนแรกที่ดำรงตำแหน่งรองเลขาธิการอาเซียน
เมื่อครบวาระจากสำนักงานเลขาธิการอาเซียน ในปี 2543 แล้ว ดร.สุทัศน์ ได้ไปทำงานกับส่วนงานในบริษัท PriceWaterhouseCoopers-PwC ซึ่งเป็นที่ปรึกษาด้านการค้าและการลงทุนระหว่างประเทศในภูมิภาคเอเชีย จนกระทั่งเกษียร ในปี 2551
ต่อมาในปี พ.ศ. 2552-2554 ได้เข้ามารับตำแหน่งผู้แทนการค้าไทย ซึ่งเป็นผู้แทนระดับรัฐมนตรีของนายกรัฐมนตรีในการเจรจาการค้า การลงทุน และประเด็นทางเศรษฐกิจอื่นๆ กับประเทศต่าง ๆ  ในสมัยรัฐบาลของนายกฯอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
ในเดือนตุลาคม 2557 ถึง กันยายน 2558 เป็นสมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ​ (สปช)  และเป็นประธานอนุกรรมการปฏิรูปความร่วมมือทางเศรษฐกิจระหว่างประเทศ
ในช่วงปี 2557-2565 ดร.สุทัศน์ เป็นกรรมการ ในองค์กรและสถาบันสำคัญหลายแห่ง เช่น เป็นกรรมการ (Board of Trustees) ของ สถาบันวิจัยข้าวนานาชาติ (International Rice Research Institute - ดูแลเรื่องงานวิจัยข้าวที่สำคัญที่สุดของโลก ซึ่งตั้งอยู่ที่ประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นประธานในช่วงปี 2564-2565  กรรมการและประธานกรรมการตรวจสอบ ธนาคารแห่งประเทศไทย  กรรมการบริษัท บ้านปู จำกัด (มหาชน)ซึ่งเป็นบริษัทพลังงานเอกชนไทย  และกรรมการ Board, Cambodia Development Resources Institute - CDRI ประเทศกัมพูชา
ปัจจุบัน ดร.สุทัศน์ เป็นกรรมการของบริษัท สมบูรณ์แอดว้านซ์เทคโนโลยี (มหาชน) ซึ่งบริษัทผลิตชิ้นส่วนยานยนต์และเครื่องจักรกลเกษตร กรรมการของคณะอนุกรรมการตรวจสอบและประเมินผล ภาคราชการ (อ.ค.ต.ป) และประธานมูลนิธิ นวชีวัน ซึ่งศึกษาและถ่ายทอดความรู้ด้านเกษตรอินทรีย์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2558 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
อันดับปลาปักเป้า

| อันดับปลาปักเป้า |
| --- | --- |

ปลาปักเป้าหนามทุเรียนหนามยาว (Diodon holocanthus) เป็นปลาปักเป้าชนิดที่ใหญ่ที่สุดชนิดหนึ่งที่พบในน่านน้ำไทย

ปลาแสงอาทิตย์ (Mola mola)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Tetraodontiformes

วงศ์
 มีทั้งหมด 10 วงศ์ (ดูในรายละเอียด)
อันดับปลาปักเป้า (อังกฤษ: Puffers, Sunfishes, Triggerfishes, Filefishes) เป็นชื่อเรียกของปลาอันดับ Tetraodontiformes มีอยู่หลายชนิด  หลายวงศ์ หลายสกุล อาศัยอยู่ทั้งในทะเล น้ำกร่อย และน้ำจืด โดยมากมีลำตัวกลม ครีบและหางเล็ก จึงว่ายน้ำได้เชื่องช้าดูน่ารัก  หัวโต ฟันแหลมคมใช้สำหรับขบกัดสัตว์น้ำมีเปลือกต่าง ๆ  เป็นอาหาร คนที่ลงเล่นน้ำจึงมักถูกกัดทำร้ายเป็นแผลบ่อย ๆ เมื่อตกใจหรือข่มขู่สามารถสูดน้ำหรือลมเข้าช่องท้องให้ตัวพองออกได้คล้ายลูกโป่ง ในบางชนิดมีหนามด้วย แต่การที่ปลาพองตัวออกเช่นนี้ จะมีผลกระทบต่ออวัยวะภายใน ในบางครั้ง เช่น ปลาตกใจอาจไปกระทบกับถุงลมซึ่งเป็นอวัยวะสำคัญที่ใช้ในการทรงตัวเมื่ออยู่ใต้น้ำ ให้แตกได้ ปลาปักเป้าที่เป็นเช่นนี้จะไม่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างเป็นปกติ แต่จะลอยตัวอยู่บนผิวน้ำไปอย่างนั้น จนกระทั่งตาย เนื่องจากไม่สามารถป้องกันตัวหรือหากินได้อีก
ปลาในอันดับนี้ที่รู้จักกันดี คือ ปลาปักเป้า  ปักเป้าทุกชนิดเป็นปลาที่มีพิษในตัว โดยเฉพาะอวัยวะภายในและรังไข่ แม้บริโภคเพียงเล็กน้อยก็อาจถึงแก่ความตายได้ แต่บางชนิดในบางแหล่งน้ำหรือบางภูมิภาคก็มีผู้จับมาบริโภค โดยต้องรู้วิธีชำแหละเป็นพิเศษ เช่น ประเทศญี่ปุ่น นิยมบริโภคปลาปักเป้าโดยทำเป็นซูชิ จนเป็นอาหารประจำชาติญี่ปุ่นที่ขึ้นชื่อเป็นที่รู้จัก
วงศ์ปลาปักเป้ามีอยู่ด้วยกันทั้งหมด 3 วงศ์ คือ Diodontidae ปลาในวงศ์นี้มีฟัน 2 ซี่ Tetraodontidae ปลาในวงศ์นี้มีฟัน 4 ซี่ และ Triodontidae ปลาในวงศ์นี้ลักษณะลำตัวแบนข้าง สำหรับในประเทศไทยพบปลาทั้ง 3 วงศ์นี้ ทั้งหมด 42 ชนิด เป็นชนิดในน้ำจืด 9 ชนิด อีก 33 ชนิด เป็นชนิดในน้ำกร่อยรวมถึงทะเล
ในประเทศไทย มีการนำปลาปักเป้ามาจำหน่ายในท้องตลาดในชื่อปลาเนื้อไก่ ซึ่งผู้บริโภคอาจได้รับพิษทำให้รู้สึกชาที่ริมฝีปาก ลิ้น ปลายนิ้วมือ คลื่นไส้วิงเวียน แขนขาไม่มีแรง ยืนและเดินไม่ได้ หายใจลำบาก หมดสติ และอาจจะอันตรายถึงขั้นเสียชีวิตในเวลาอันรวดเร็วได้ เนื่องจากสารพิษชื่อว่า เตโตรโดท็อกซิน (Tetrodotoxin) ในหนังปลา ไข่ปลา เนื้อปลา ตับ และลำไส้ มีความทนต่อความร้อนสูง ความร้อนในการปรุงอาหาร การหุงต้ม การแปรรูป ไม่สามารถทำลายสารพิษดังกล่าวได้
ส่วนปลาในวงศ์อื่นแต่อยู่ในอันดับนี้ คือ ปลาแสงอาทิตย์ (Mola mola) ซึ่งเป็นปลาที่ใหญ่ที่สุดในอันดับนี้ด้วย รวมทั้งปลาวัว (Balistidae) เป็นต้น
วงศ์

Aracanidae
Balistidae — ปลาวัว
Diodontidae — ปลาปักเป้าหนาม
Molidae — ปลาแสงอาทิตย์
Monacanthidae — ปลาตะไบ
Ostraciidae — ปลาปักเป้ากล่อง
Tetraodontidae — ปลาปักเป้าฟัน 4 ซี่
Triacanthidae — ปลาวัวจมูกสั้น
Triacanthodidae — spikefishes
Triodontidae — ปลาปักเป้าฟัน 3 ซี่
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลและรูปปักเป้าน้ำจืดทุกชนิดที่พบในประเทศไทย
พิษวิทยาปลาปักเป้า[ลิงก์เสีย]
ไชยันต์ ไชยพร

| ไชยันต์ ไชยพรม> ป.ช., ม.ว.ม..ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 18 กันยายน พ.ศ. 2502 (65 ปี)
เชื้อชาติ: ไทย
บุตร: 2
บุพการี: ศาสตราจารย์ วิจิตร ไชยพร (บิดา) สุมน (วาณิชเสนี) ไชยพร (มารดา)
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์แห่งลอนดอน
อาชีพ: อาจารย์, นักวิชาการ

ศาสตราจารย์ ไชยันต์ ไชยพร (เกิด 18 กันยายน พ.ศ. 2502 -) เป็นอาจารย์ประจำภาควิชาการปกครอง คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นที่รู้จักกันในฐานะอาจารย์รัฐศาสตร์จุฬาฯ ผู้ฉีกบัตรเลือกตั้งต่อหน้าสื่อมวลชนในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2549 ในแนวทางอารยะขัดขืน นอกจากนี้ไชยันต์ยังเป็นนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ ประจำปี 2567 สาขารัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์และนักวิชาการที่เขียนบทความเผยแพร่ตามสื่อต่าง ๆ อีกมากมาย
ไชยันต์มีความเชี่ยวชาญด้านทฤษฎีและปรัชญาการเมือง โดยทำวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเกี่ยวกับแนวคิดทางการเมืองในงานของเพลโต เคยดำรงตำแหน่งรองคณบดีฝ่ายวิชาการ และหัวหน้าภาควิชาการปกครอง นิสิตชอบเรียกว่า "โสกราตีสคนสุดท้าย" จากรูปแบบการสอนหนังสือ ที่เน้นการถามคำถามและสนทนามากกว่าบรรยายอย่างเดียว
ในการประท้วงขับไล่นายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตร ไชยันต์อยู่ในกลุ่มนักวิชาการกลุ่มแรก ๆ ที่ออกมาเคลื่อนไหว ในการเลือกตั้งวันที่ 2 เม.ย. พ.ศ. 2549 ไชยันต์ได้ฉีกบัตรเลือกตั้งของตนทิ้งโดยเปนการเคลื่อนไหวในแนวทางอารยะขัดขืน โดยให้เหตุผลว่าการยุบสภาและการเลือกตั้งในครงนั้นไม่มีความชอบธรรม เขายอมรับว่ากระทำผิดกฎหมายเลือกตั้งและพร้อมสู้คดีในทางกฎหมายต่อไป อย่างไรก็ตามไชยันต์ยืนยันสิทธิของตนตามรัฐธรรมนูญมาตรา 65 ว่าบุคคลย่อมมีสิทธิต่อต้านโดยสันติวิธี หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจได้เชิญตัวไปสอบสวน และหลังจากนั้นได้มีผู้ร่วมฉีกบัตรเลือกตั้งโดยกล่าวว่ามีอุดมการณ์เดียวกับไชยันต์ด้วย ล่าสุดศูนย์นิติศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้ยืนยันว่าจะช่วยเหลือไชยันต์ในทางกฎหมายแล้ว
ประวัติ

ไชยันต์ ไชยพร เกิดวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2502 เป็นบุตรของศาสตราจารย์เกียรติคุณ นพ.วิจิตร ไชยพร กับนางสุมน (วาณิชเสนี) ไชยพร จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนอัสสัมชัญ รุ่นที่ 91 (ร่วมรุ่นกับ เทียรี่ เมฆวัฒนา) สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรี จากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (เกียรตินิยม) (ร่วมรุ่นกับ วิเชียร ฤกษ์ไพศาล) ปริญญาโทด้านรัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน ประเทศสหรัฐอเมริกา และปริญญาเอกด้านปรัชญาการเมือง จากวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์แห่งลอนดอน ประเทศอังกฤษ
ไชยันต์มีจำนวนบุตร-ธิดา 2 คน เป็นบุตร 1 คน ธิดา 1 คน ได้แก่ อ.ดร.พิมพ์พร ไชยพร คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และชยันต์ ไชยพร
ไชยันต์มีผลงานเขียนเชิงวิชาการและเชิงกึ่งวิชาการหลายเล่ม อาทิ ตาสว่างกับรัชกาลที่ 4, ข้อวิพากษ์ทฤษฎีการเมืองกระแสหลักของ คริฟฟอร์ด เกียทซ์, ปิยกษัตริย์ : เส้นทางสู่ระบอบกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญเดนมาร์ก, 1849, พินิจการเมืองไทย : ปัจจุบันและอนาคต, ก่อนจะถึงเชิงตะกอน, ความเป็นสถาบันของพรรคการเมืองกับการพัฒนาประชาธิปไตย เป็นต้น
การทำงาน

บรรณาธิการหนังสือ "สามัคคีสาร" ของสามัคคีสมาคม ในพระบรมราชูปถัมภ์
สภานายกสามัคคีสมาคม ในพระบรมราชูปถัมภ์ สหราชอาณาจักร
เลขานุการภาควิชาการปกครอง
เลขานุการฝ่ายวิชาการและวิเทศสัมพันธ์
ผู้ประสานงานตารางสอนตารางสอบภาควิชาการปกครอง
เลขานุการโครงการรัฐศาสตรมหาบัณฑิต
อนุกรรมการแผนพัฒนาการการเมือง (ฝ่ายอุดมการและจิตสำนึกทางการเมือง)
ผู้อำนวยการโครงการรัฐศาสตรมหาบัณฑิต (ภาคนอกเวลาราชการ)
กรรมการฝ่ายวิชาการ
กรรมการฝ่ายกิจการนิสิต
ผู้อำนวยการโครงการรัฐศาสตรดุษฎีบัณฑิต
เลขานุการโครงการรัฐศาสตรดุษฎีบัณฑิต
รองคณบดีฝ่ายวิชาการและวิเทศสัมพันธ์
ประธานประกันคุณภาพ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ
ประธานจัดงานรัฐศาสตร์แฟร์
ประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาโครงการจุฬาวิชาการ คณะรัฐศาสตร์
บรรณาธิการวารสารสังคมศาสตร์ปริทัศน์ สมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย
คอลัมนิสต์นิตยสารเวย์
คณะกรรมการสถาบันคลังปัญญาด้านยุทธศาสตร์แห่งชาติ มหาวิทยาลัยรังสิต
ประสบการณ์สอน

อาจารย์ประจำภาควิชาการปกครอง  คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (รับผิดชอบวิชาในทางทฤษฎีและปรัชญาการเมืองในระดับปริญญาตรีของภาควิชาการปกครองและภาควิชาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ระดับปริญญาโท ภาควิชาการปกครอง และระดับปริญญาเอกของคณะ)
อาจารย์พิเศษคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ในระดับปริญญาตรีและปริญญาโท
อาจารย์พิเศษและกรรมการวิทยานิพนธ์โครงการปริญญาเอกสหวิทยาการ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
อาจารย์พิเศษมหาวิทยาลัยรังสิต (หลักสูตรนานาชาติ PP.E.)
อาจารย์พิเศษมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ในระดับปริญญาตรีและปริญญาโท
อาจารย์พิเศษโครงการปริญญาโทและเอก คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
อาจารย์พิเศษโรงเรียนเสนาธิการทหารบก
อาจารย์พิเศษวิทยาลัยการทัพบก
อาจารย์พิเศษโครงการรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต หาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต
วิทยากรสถาบันพัฒนาข้าราชการตำรวจ
วิทยากรสถาบันพระปกเกล้า
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2555 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2567 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2560 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

บทความที่ไชยันต์เขียน ที่ โอเพ่นออนไลน์
คำแถลง"ไชยยันต์ ไชยพร" ฉีกบัตรสู้ระบอบ"ทักษิณ" ที่เว็บมติชน
วิดีโอ เนชั่นแชนแนล สัมภาษณ์ อ. แก้วสรร อติโพธิ กรณีฉีกบัตรเลือกตั้ง mms://203.147.61.38/nation_arc/archive/news/2006/04/02/20060402_p1.wmv%5Bลิงก์เสีย%5D
กระดานความคิด : อารยะขัดขืนของ อ.ไชยันต์ : บททดลองตีความ เก็บถาวร 2007-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ตีพิมพ์ที่หนังสือพิมพ์คมชัดลึก โดย พิชญ์ พงษ์สวัสดิ์
ลึกสุดใจกับ รศ.ดร.ไชยันต์ ไชยพร ฉีกบัตรเลือกตั้ง-ต้านระบอบทักษิณ เก็บถาวร 2006-04-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน นสพ. ผู้จัดการรายวัน บทสัมภาษณ์ อ.ไชยันต์ และ อ.แก้วสรร ถึงกรณีฉีกบัตรเลือกตั้ง โดย กฤษฎา ศุภวรรธนะกุล
ไชยันต์ ไชยพร ตีพิมพ์ที่นสพ.มติชน โดย ดร.เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ
กำลังใจแด่อาจารย์ไชยันต์ ที่ ประชาไท
เกอช่างจู่กั๋ว

| "เกอช่างจู่กั๋ว"> เพลง |
| --- | --- |
เขียนเมื่อ: 1950; 74 ปีที่แล้ว (1950)
แนวเพลง: มาร์ช
ผู้ประพันธ์ดนตรี: หวัง เชิน
เกอช่างจู่กั๋ว (จีนตัวย่อ: 歌唱祖国; จีนตัวเต็ม: 歌唱祖國; พินอิน: Gēchàng Zǔguó; "บทกวีสรรเสริญมาตุภูมิ") เป็นเพลงรักชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน ประพันธ์เนื้อร้องและทำนองโดยหวัง เชิน (จีน: 王莘; พินอิน: Wáng Shēn; 26 ตุลาคม ค.ศ. 1918 – 15 ตุลาคม ค.ศ. 2007) ในช่วงหลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน (ค.ศ. 1949–51) บางครั้งเพลงนี้ได้รับเกียรติให้เป็น "เพลงชาติที่สอง" ของจีน เพลงนี้ได้รับการแสดงในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติครั้งสำคัญเมื่อประเทศจีนเข้าร่วมในขบวนพาเหรดของชาติต่าง ๆ เช่น โอลิมปิกฤดูร้อน 2008 กีฬาทหารโลก 2019 กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2021 ตลอดจนโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 และเอเชียนเกมส์ 2022
ในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม เพลงนี้มีชื่อว่า "เกอช่างเช่อฮุ่ยจู่อี้จู่กั๋ว" (จีน: 歌唱社会主义祖国; พินอิน: Gēchàng shèhuì zhǔyì zǔguó; "บทกวีสรรเสริญมาตุภูมิสังคมนิยม") โดยเนื้อเพลงมีการกล่าวถึงลัทธิคอมมิวนิสต์และยกย่องสรรเสริญประธานเหมา เจ๋อตงอย่างมาก
เพลงนี้ถูกใช้เป็นเพลงเปิดรายการวิทยุ "สรุปข่าวและหนังสือพิมพ์" (新闻和报纸摘要) และ "เครือข่ายข่าวแห่งชาติ" (全国新闻联播) ทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศจีน ทั้งยังถูกใช้เป็นเป็นเพลงปิดรายการวิทยุบางช่องของสถานีฯ อีกด้วย[ต้องการอ้างอิง]