stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจ้าหญิงมาริแอนน์แห่งเนเธอร์แลนด์
เสกสมรส

เจ้าหญิงมาริแอนน์ ทรงเสกสมรสกับ เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งปรัสเซีย (2352-2415) เมื่อวันที่ 14 กันยายน 2373 ณ กรุงเฮก รับพระราชทานพระอิสริยยศ เจ้าหญิงอัลเบิร์ตแห่งปรัสเซีย พระชายา มีพระบุตรดังนี้
เจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งปรัสเซีย (2374-2398)
เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งปรัสเซีย (2380-2489)
เจ้าหญิงเอลิซาเบธ
เจ้าหญิงอเล็กซานดรีนแห่งปรัสเซีย (2385-2449)
ในปี 2388 พระองค์ทรงมีความสนิทเสน่ห์หาคนขับรถม้าประจำราชวงศ์เนเธอร์แลนด์ นามว่า ฮันเนส ฟานซัม เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2392 พระองค์และพระสวามีได้หย่าร้างกันอย่างเป็นทางการ หลังจากนั้น 7 เดือน พระองค์ได้ให้กำเนิดพระโอรสที่เกิดกับ ฮันเนส ฟานซัม นามว่า โจฮันเนส วิลเฮ็ล์ม ฟอน ริชาร์ตสแตร หลังจากนั้นศาลของกรุงเฮกและกรุงเบอร์ลินได้ติดต่อกับพระองค์ โดยให้ ฮันเนส ฟานซัม พระสวามีนอกสมรส กับ เจ้าหญิงมาริแอนน์ ต้องเลิกราต่อกันไป แต่ยังสามารถมีสิทธิให้ดูแลบุตรได้ หลังจากนั้นเจ้าหญิงมาริแอนน์ได้ไปประทับ ณ อิตาลี ซึ่งพระราชบิดาทรงซื้อปราสาทบิรา โวลดา ให้ประทับ ว่ากันว่าพระองค์ทรงมีพระทัยบุญและเป็นเจ้าหญิงที่ชอบช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยาก ก่อนจะสิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2426 สิริพระชันษา 73 ชันษา
เจ้าหญิงมารี อันโทอาเน็ทเทอแห่งชวาทซ์บวร์ค

เจ้าหญิงมารี อันโทอาเน็ทเทอแห่งชวาทซ์บวร์ค หรือ มารี อันโทอาเน็ทเทอ เคาน์เตสแห่งซาล์ม-วิลเดนเฟลส์ พระชายา (อังกฤษ: Princess Marie Antoinette of Schwarzburg) ประสูติเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2441 เป็นพระธิดาใน ซิสโซ เจ้าชายแห่งชวาทซ์บวร์ค และ เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งอันฮัลท์ เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายเฟรเดอริกที่ 1 ดยุกแห่งอันฮัลท์ และพระภาคิไนย (หลานสาว) ใน เจ้าชายฟรีดริชที่ 2 ดยุกแห่งอันฮัลท์ ผ่านทางพระมารดา เป็นพระเชษฐภคินีใน ฟรีดริช กุนเธอร์ เจ้าชายแห่งชวาทซ์บวร์ค พระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจาก พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย
เสกสมรส

เจ้าหญิงมารี อันโทอาเน็ทเทอแห่งชวาทซ์บวร์ค ทรงเสกสมรสกับ ฟรีดริช มักนุส เคานต์ที่ 5 แห่งซาล์ม-วิลเดนเฟลส์ เมื่อวันที่ 4 มกราคม 2468 ณ ดินแดนวิลเดนเฟลส์ ดินแดนในปกครองของพระสวามี มีพระบุตรดังนี้
เคาน์เตสแอนน์แห่งซาล์ม-วิลเดนเฟลส์
ฟรีดริช มักนุส เคานต์ที่ 6 แห่งซาล์ม-วิลเดนเฟลส์
เคาน์เตสจัตตาแห่งซาล์ม-วิลเดนเฟลส์
เคานต์อัลแบร์ทแห่งซาล์ม-วิลเดนเฟลส์
เคาน์เตสคริสตินแห่งซาล์ม-วิลเดนเฟลส์
เมื่อวันที่ 21 เมษายน 2439 พระบิดาของพระองค์ ได้รับการยอมรับว่าเป็นเจ้านายชั้นเจ้าชายอย่างถูกต้องจากสมาชิกพระราชวงศ์ชวาร์ซแบร์ก ซึ่งก่อนหน้านั้น เป็นที่ถกเถียงกันจากการเสกสมรสของพระบิดาและพระมารดา โดยภายหลังการสิ้นพระชนม์ลงของ ฟรีดริช กุนเธอร์ เจ้าชายแห่งชวาทซ์บวร์ค พระอนุชาของพระองค์ ก็เป็นอันสิ้นสุดของราชวงศ์ชวาร์ซแบร์ก เพราะอนุชาของพระองค์ เสกสมรส แต่ไม่มีพระบุตร
เจ้าหญิงมารี อันโทอาเน็ทเทอแห่งชวาทซ์บวร์ค สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 สิริพระชันษา 86 ปี
เจ้าหญิงคริสตีนาแห่งเนเธอร์แลนด์

เจ้าหญิงคริสตีนาแห่งเนเธอร์แลนด์ (อังกฤษ: Her Royal Highness Princess Christina of the Netherlands) เป็นหนึ่งในพระราชธิดาทั้ง 4 พระองค์ โดยเป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ กับเจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งลิพเพอ-บีสเทอร์เฟ็ลท์ ยังเป็นพระมาตุจฉาในพระราชโอรสทั้ง 3 ของสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ คือ สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์ เจ้าชายฟริโซแห่งออเรนจ์-นัสเซา เจ้าชายคอนสตันตินแห่งเนเธอร์แลนด์
พระประวัติ

เจ้าหญิงครีสตินาประสูติเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2490 เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กใน สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ และ เจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งลิพเพอ-บีสเทอร์เฟ็ลท์ พระองค์ได้รับการบัพติศมาเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ปีเดียวกัน โดยทรงมีพระบิดามารดาทูลหัวดังนี้
สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ พระราชอัยยิกา(ยาย)
เซอร์ วินตัน เบอร์นี
อาร์มการ์ด วอน คัมมา พระปิตุลานี(อาสะใภ้)
เจ้าชายเฟลิกซ์แห่งบูร์บง-ปาร์มา
ในระหว่างที่พระราชมารดาทรงพระครรภ์พระองค์นั้น พระราชมารดาได้ประชวรด้วยโรคหัดเยอรมัน ทำให้พระองค์ประสูติมาด้วยพระเนตรเกือบบอด แต่ต่อมาความก้าวหน้าของแพทย์ที่มีประสิทธิภาพ พระองค์ได้เข้ารับการรักษาจนพระเนตรสามารถกลับมาใช้งานได้ แต่คณะแพทย์ได้ถวายคำแนะนำให้พระองค์ต้องทรงฉลองพระเนตร (แว่นตา) ที่คณะแพทย์จัดทำถวาย และต้องเสวยพระกระยาหารที่มีประโยชน์สม่ำเสมอ ซึ่งต่อมาพระองค์สามารถเข้าศึกษาได้ตามปกติ
พระกรณียากิจของพระองต์นั้น เน้นไปทางบทเพลง และทรงอุปถัมภ์องค์กรเกี่ยวกับเพลงแห่งเนเธอร์แลนด์ ซึ่งทรงร้องเพลงโดยพระสุรเสียงบันทึกกในแผ่นซีดี วีซีดี เพื่อแจกจ่ายและเข้าองค์กรการกุศล ในงานพระบรมศพของพระราชมารดาและพระราชบิดานั้น พระองค์ก็ทรงร้องเพลงด้วยพระองค์เอง ต่อมาในอีก 3 เดือนหลังจากการสวรรคตของ สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ พระราชมารดานั้น พระองค์ได้จัดคอนเสิร์ต เพื่อรำลึกถึงพระราชมารดา
พระเชษฐภคินี

เจ้าหญิงคริสตีนาทรงมีพระเชษฐภคินีจำนวน 3 พระองค์ดังนี้
อดีตสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์
เจ้าหญิงไอรีนแห่งเนเธอร์แลนด์
เจ้าหญิงมาร์ครีตแห่งเนเธอร์แลนด์
เสกสมรส

พระองค์เสกสมรสและหย่ากับฮอร์เฮ กิเยร์โม มีพระบุตร 3 คน ดังนี้
เบร์นาร์โด กิเยร์โม
นิโกลัส กิเยร์โม
ฮูเลียนา กิเยร์โม
พระบุตรของพระองค์มิได้รับการสถาปนาเป็น "เจ้า" ดังเช่นพระบุตรในเจ้าหญิงมาร์ครีตแห่งเนเธอร์แลนด์ พระเชษฐภคินี และไม่ได้เป็นสมาชิกพระราชวงศ์ดัตช์ แต่สามารถพำนักในพระราชวังหลวงได้ และมีสิทธิในการได้รับเงินจากพระราชวังตามสิทธิในฐานะสมาชิกราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา
สิ้นพระชนม์

สำนักพระราชวังแห่งเนเธอร์แลนด์ ได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่า เจ้าหญิงคริสตินา สิ้นพระชนม์ด้วยพระอาการมะเร็งทางพระอัฐิ (มะเร็งกระดูก) ในช่วงเช้าวันศุกร์ของวันที่ 16 สิงหาคม 2562 สิริพระชันษา 72 ปี ณ พระราชวังนอร์ดไอน์เดอ กรุงเฮก พระองค์ยังเป็นพระราชธิดาพระองค์แรกของสมเด็จพระบรมราชชนนีนาถและพระราชบิดาที่สิ้นพระชนม์
แหล่งข้อมูลอื่น

Royal House of the Netherlands
Princess Christina singing "My sweetheart is the man in the moon" ที่ยูทูบ
| ด ค กเจ้าหญิงแห่งเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- |
เริ่มนับรุ่นจากพระราชวงศ์ที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์
รุ่นที่ 1:  เจ้าหญิงพอลีนแห่งออเรนจ์-นัสเซา  เจ้าหญิงมาริแอนน์ เจ้าหญิงอัลเบิร์ตแห่งปรัสเซีย 
รุ่นที่ 2:  แกรนด์ดัชเชสโซฟีแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัค  สมเด็จพระราชินีลูอีสแห่งสวีเดนและนอร์เวย์  เจ้าหญิงมารี เจ้าหญิงแห่งเวดส์ 
รุ่นที่ 3:  สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา 
รุ่นที่ 4:  สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา 
รุ่นที่ 5:  สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์  เจ้าหญิงไอรีน ดัชเชสแห่งปาร์มา  เจ้าหญิงมาร์ครีต นางฟาน โฟลเลินโฮเฟิน  เจ้าหญิงคริสตีนา นางกิเยร์โม 
รุ่นที่ 6:  ไม่มี 
รุ่นที่ 7:  เจ้าหญิงคาทารีนา-อะมาเลีย เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์  เจ้าหญิงอะเลกซียา  เจ้าหญิงอารียาน 
เจ้าหญิงแห่งเนเธอร์แลนด์จากการสมรส
เจ้าหญิงมาร์การิตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา เคาน์เตสแห่งโคโรโน

เจ้าหญิงมาร์การิตาแห่งบูรบง-ปาร์มา เคาน์เตสแห่งโคโรโน (อังกฤษ: Her Royal Highness  Princess Margarita of Bourbon-Parma) เป็นพระธิดาพระองค์แรก ใน เจ้าหญิงไอรีนแห่งเนเธอร์แลนด์ กับ เจ้าชายคาลอส ฮิวโก้ ดยุกแห่งปาร์มา เป็นพระภาคิไนยใน เจ้าหญิงเบียทริกซ์ อดีตสมเด็จพระราชินีนาถแห่งเนเธอร์แลนด์ เป็นพระญาติชั้นที่ 1 ใน สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์ พระองค์สมรสจำนวน 2 ครั้ง มีพระบุตร 2 คน
เจ้าหญิงมารี อเล็กซานดราแห่งบาเดิน

เจ้าหญิงมารี อเล็กซานดราแห่งบาเดิน (อังกฤษ: Princess Marie Alexandra of Baden) ประสูติเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1902 เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายมัคซีมีลีอานแห่งบาเดิน และ เจ้าหญิงมารี ลูอีสแห่งฮันโนเฟอร์ เป็นพระภคินีในเบิร์ดฮูดมาร์เกรฟแห่งบาเดิน เป็นพระปิตุจฉา (ป้าฝ่ายพ่อ)ในมัคซีมีลีอาน มาร์เกรฟแห่งบาเดิน ด้านชีวิตส่วนพระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าชายโวล์ฟกังแห่งเฮสส์ ผู้อ้างสิทธิราชบัลลังก์ฟินด์แลนด์ ตำแหน่งมกุฎราชกุมาร เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1924 ทำให้พระองค์กลายเป็น มกุฎราชกุมารีแห่งฟินแลนด์ด้วย ไม่มีพระราชบุตร
สิ้นพระชนม์

เจ้าหญิงมารี อเล็กซานดราแห่งบาเดิน สิ้นพระชนม์ เมื่อวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1944 สิริพระชันษาเพียง 41 ปี ด้านสาเหตุถูกระเบิดจากกองทัพอากาศทหารบกสหรัฐ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งมีหญิงสาวอีกหลายคนที่เสียชีวิตพร้อมพระองค์ในห้องใต้ดินในอาคารแห่งหนึ่ง ซึ่งหลังจากการค้นหาซากนั้น พระศพของพระองค์นั้นเสียหายมากจนแทบจำมิได้
เจ้าหญิงมารี เมลีทาแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค

เจ้าหญิงมารี เมลีทาแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค (อังกฤษ: Princess Marie Melita of Hohenlohe-Langenburg) ประสูติเมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1899 เป็นพระธิดาใน แอนสท์ที่ 2 เจ้าชายแห่งโฮเอนโลเออ-ลังเงินบวร์ค กับ เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระองค์เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และ พระราชปนัดดาใน สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และยังเป็นพระขนิษฐาร่วมพระอุทรใน เจ้าชายก็อทฟรีทแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค
เสกสมรส

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช ดยุกแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1916 มีพระบุตรคือ
ฮันส์ อัลเบร็ชท์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม อัลเฟรดแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์ก-กลึคส์บวร์ค
ฟรีดริช แอนสท์ ปีตอร์ ดยุกแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
เจ้าหญิงมารี อเล็กซานดราแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
อนึ่ง พระองค์ทรงเป็นพระมาตุลานี (น้าสะใภ้) ใน เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และมีศักดิ์เป็นพระราชอัยยิกา (ยาย) ใน สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน และยังเป็นพระอัยยิกา (ย่า) ใน คริสท็อฟ เจ้าชายแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
พระรูปในวิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เจ้าชายรัชทายาทแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ (พระอิสริยยศในขณะนั้น) ฉายพร้อมด้วยพระชายา เจ้าหญิงมารี เมลีทาแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค ในวันเสกสมรส
เจ้าหญิงมารี เอเลออนอร์แห่งแอลเบเนีย

| เจ้าหญิงมารี เอเลออนอร์แห่งแอลเบเนีย |
| --- | --- |
 มารี เอเลออนอร์ เอลิซาเบธ ซิซิลี มาทิลด์ ลูซี
เจ้าหญิงแห่งแอลเบเนีย เจ้าหญิงแห่งวีท
ประสูติ: 19 กุมภาพันธ์ 2452
สิ้นพระชนม์: 29 กันยายน พ.ศ. 2499 (47 ปี)
พระสวามี: อัลเฟรด เจ้าชายแห่งชอนเบิร์ก ไวน์เดนเบิร์ก ไอออน ออกตาเวีย บรูน
ราชวงศ์: ราชวงศ์วีท-น็อยวีท
พระบิดา: เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งแอลเบเนีย
พระมารดา: โซฟี เจ้าหญิงแห่งแอลเบเนีย
เจ้าหญิงมารี เอเลออนอร์แห่งแอลเบเนีย (อังกฤษ: Her Highness Princess Marie Eleonore of Albania) ประสูติเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2452 เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งแอลเบเนีย และ โซฟี เจ้าหญิงแห่งแอลเบเนีย มีพระอนุชา 1 พระองค์ คือ
เจ้าชายคาร์โล วิกเตอร์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งแอลเบเนีย
ทรงเป็นพระนัดดาใน เจ้าหญิงมารีแห่งเนเธอร์แลนด์ พระปนัดดาใน เจ้าชายเฟรเดอริกแห่งเนเธอร์แลนด์ ทรงสืบเชื้อสายจากราชวงศ์เนเธอแลนด์ จาก พระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์
พระองค์ทรงมีพระนามเล่นว่า โดนิกา จากพระบิดาและพระญาติฝั่งพระมารดา
เสกสมรส

เจ้าหญิงมารี เอเลออนอร์แห่งแอลเบเนีย ทรงเสกสมรสครั้งแรกกับ อัลเฟรด เจ้าชายแห่งชอนเบิร์ก ไวน์เดนเบิร์ก เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2480 ต่อมาเมื่อพระสวามีพระองค์แรกสิ้นพระชนม์ลงเมื่อปี 2484 จึงทรงเสกสมรสใหม่กับ ไอออน ออกตาเวีย บรูน เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2492 จากการเสกสมรสทั้ง 2 ไม่มีพระบุตร
เจ้าหญิงมาร์กาเรตาแห่งลีชเทินชไตน์

เจ้าหญิงมาร์กาเรตาแห่งลีชเทินชไตน์ (เดิม: เจ้าหญิงมาร์กาเรตาแห่งลักเซมเบิร์ก) (อังกฤษ: Her Royal Highness Princess Margaret of Liechtenstein) เป็นพระราชธิดาในแกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์กและแกรนด์ดัชเชสโฌเซฟีน-ชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก เป็นพระขนิษฐาในแกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก เป็นพระขนิษฐาฝาแฝดในเจ้าชายฌ็องแห่งลักเซมเบิร์ก พระองค์เสกสมรสกับเจ้าชายนิคโคเลาส์แห่งลีชเทินชไตน์ พระโอรสในเจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ และเป็นพระอนุชาในเจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ มีพระบุตร 4 พระองค์ ภายหลังเสกสมรสทรงรับพระอิสริยยศเจ้าหญิงแห่งลีชเทินชไตน์ และยังเป็นเจ้าหญิงแห่งลักเซมเบิร์ก พระองค์ใช้ฐานันดร เฮอร์รอยัลไฮนีส แต่พระสวามีของพระองค์อยู่ในฐานันดร ฮิสเซอรีนไฮเนส พระองค์ยังคงสามารถรักษาฐานันดรเมื่อแรกประสูติไว้ได้
เจ้าหญิงพอลีนแห่งออเรนจ์-นัสเซา

| เจ้าหญิงพอลีนแห่งออเรนจ์-นัสเซา |
| --- | --- |
 วิลเฮลมินา เฟรเดอริกา ลูอีส พอลีน ชาลอตต์

เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์-นัสเซา
ประสูติ: 1 มีนาคม พ.ศ. 2343
สิ้นพระชนม์: 22 ธันวาคม พ.ศ. 2349 (6 ปี)
ราชวงศ์: ออเรนจ์-นัสเซา
พระราชบิดา: พระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์
พระราชมารดา: วิลเฮลมินแห่งปรัสเซีย สมเด็จพระราชินีแห่งเนเธอร์แลนด์
เจ้าหญิงพอลีนแห่งออเรนจ์-นัสเซา (อังกฤษ: Princess Pauline of Orange-Nassau)
พระประวัติ

เจ้าหญิงพอลีนแห่งออเรนจ์-นัสเซา ประสูติเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2343 ทรงเป็นพระราชบุตรพระองค์ที่ 3 และพระราชธิดาพระองค์แรกใน พระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ และ วิลเฮลมินแห่งปรัสเซีย สมเด็จพระราชินีแห่งเนเธอร์แลนด์  พระองค์ประสูติ ณ กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี และช่วงเวลานั้น ประเทศเนเธอร์แลนด์ กำลังถูก ประเทศฝรั่งเศส รุกราน ในนปี พ.ศ. 2436  พระองค์และครอบครัวได้ย้ายไปอยู่ที่ ประเทศเยอรมนี ที่นี่พระองค์ได้พบกับพระอัยกา พระอัยยิกาฝ่ายพระมารดาของพระองค์เป็นครั้งแรก พระนัดดาทุกพระองค์เป็นรักของพระอัยยกาและพระอัยยิกาด้วยเวลาอันรวดเร็ว พระองค์ทรงชื่อเล่นว่า พอลี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระอัยกาทรงมีความสุขมากที่เห็นพระนัดดามาเยี่ยม ในระหว่างการเฉลิมฉลองวันพระราชสมภพของ พระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ พระราชบิดาของพระองค์ พระราชบิดาทรงเต้นกับเจ้าหญิงพอลีนในห้อง บอลรูมแกรนด์ ของปราสาท ในปี พ.ศ. 2437
สิ้นพระชนม์

พระองค์ทรงมีพระพลานามัยไม่ค่อยสมบูรณ์แข็งแรงนัก ก่อนจะสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2349
| ด ค กเจ้าหญิงแห่งเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- |
เริ่มนับรุ่นจากพระราชวงศ์ที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์
รุ่นที่ 1:  เจ้าหญิงพอลีนแห่งออเรนจ์-นัสเซา  เจ้าหญิงมาริแอนน์ เจ้าหญิงอัลเบิร์ตแห่งปรัสเซีย 
รุ่นที่ 2:  แกรนด์ดัชเชสโซฟีแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัค  สมเด็จพระราชินีลูอีสแห่งสวีเดนและนอร์เวย์  เจ้าหญิงมารี เจ้าหญิงแห่งเวดส์ 
รุ่นที่ 3:  สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา 
รุ่นที่ 4:  สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา 
รุ่นที่ 5:  สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์  เจ้าหญิงไอรีน ดัชเชสแห่งปาร์มา  เจ้าหญิงมาร์ครีต นางฟาน โฟลเลินโฮเฟิน  เจ้าหญิงคริสตีนา นางกิเยร์โม 
รุ่นที่ 6:  ไม่มี 
รุ่นที่ 7:  เจ้าหญิงคาทารีนา-อะมาเลีย เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์  เจ้าหญิงอะเลกซียา  เจ้าหญิงอารียาน 
เจ้าหญิงแห่งเนเธอร์แลนด์จากการสมรส
เจ. เค. โรว์ลิง

| เจ>  เค. โรว์ลิง CH OBE FRSL |
| --- | --- |
โรว์ลิงที่ทำเนียบขาว ในปี ค.ศ. 2010
เกิด: โจแอนน์ โรว์ลิง  (1965-07-31) 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1965 (59 ปี) เยตส์ กลอสเตอร์เชอร์ ประเทศอังกฤษ
นามปากกา: เจ. เค. โรว์ลิง โรเบิร์ต กัลเบรธ
อาชีพ: นักเขียน ผู้ใจบุญ
จบจาก: มหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์ มอเรย์เฮาส์
ช่วงเวลา: ร่วมสมัย
แนวs: จินตนิมิต นาฏกรรม วรรณกรรมเยาวชน บันเทิงคดีอาชญากรรม
ช่วงปีที่ทำงาน: ค.ศ. 1997–ปัจจุบัน
คู่สมรส: จอร์จ อารันเตส (สมรส 1992; หย่า 1995) นีล เมอร์เรย์ (สมรส 2001)
บุตร: 3 คน

ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์
jkrowling.com
โจแอนน์ "โจ" โรว์ลิง (อังกฤษ: Joanne "Jo" Rowling, OBE FRSL) หรือนามปากกา เจ. เค. โรว์ลิง และโรเบิร์ต กัลเบรธ (เกิด 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1965) เป็นนักเขียนนวนิยายชาวอังกฤษ ผู้เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ประพันธ์วรรณกรรมแฟนตาซีชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์ ซึ่งได้รับความความสนใจจากทั่วโลก ได้รับรางวัลมากมาย และมียอดขายกว่า 500 ล้านเล่ม และยังเป็นหนังสือชุดที่ขายดีที่สุดในประวัติศาสตร์ ด้านภาพยนตร์ชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ที่ดัดแปลงมาจากหนังสือก็เป็นภาพยนตร์ชุดที่ทำรายได้มากที่สุดเป็นอันดับสองในประวัติศาสตร์ โรว์ลิงอนุมัติบทภาพยนตร์ทุกภาค และตลอดจนควบคุมงานฝ่ายสร้างสรรค์ภาพยนตร์ภาคสุดท้ายในฐานะผู้อำนวยการสร้าง
โรว์ลิงเกิดที่เมืองเยตส์ มณฑลกลอสเตอร์เชอร์ เคยทำงานเป็นนักวิจัยและเลขานุการสองภาษาให้กับองค์การนิรโทษกรรมสากล ก่อนได้ความคิดสำหรับชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์บนขบวนรถไฟที่ล่าช้าจากแมนเชสเตอร์ไปลอนดอนเมื่อปี 1990 อีกเจ็ดปีถัดมา เธอเสียมารดา หย่าร้างกับสามีคนแรกและค่อนข้างยากจน จนโรว์ลิงเขียน แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์ เสร็จในปี 1997 มีภาคต่อหกเล่ม เล่มสุดท้ายคือ แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต ในปี 2007 จากนั้นโรว์ลิงเขียนหนังสือสำหรับผู้อ่านผู้ใหญ่สามเรื่อง ได้แก่ เก้าอี้ว่าง (2012) และนวนิยายสืบสวนสอบสวนชุดคอร์โมรัน สไตรก์ โดยใช้ชื่อปลอมในการเขียนว่า โรเบิร์ต กัลเบรธ โดยในปี 2020 เธอยังได้เผยแพร่นิยายการเมืองสำหรับเด็กเรื่อง อิ๊กคาบ็อก ผ่านทางออนไลน์อีกด้วย
ชีวิตของโรว์ลิงพลิกผันจากความยากจนไปสู่ความร่ำรวย จากเดิมที่เธอเคยต้องพึ่งเงินสงเคราะห์จากรัฐบาลเพื่ออยู่รอด เธอได้เปลี่ยนสถานะกลายเป็นมหาเศรษฐีในห้าปี โดย ซันเดย์ไทม์ริชลิสต์ ประจำปี 2008 ประเมินทรัพย์สินของโรว์ลิงไว้ 560 ล้านปอนด์ เป็นหญิงที่ร่ำรวยที่สุดอันดับที่สิบสองของสหราชอาณาจักร ส่วนนิตยสารฟอบส์ได้จัดอันดับเมื่อปี 2007 ให้เธอเป็นคนดังที่ทรงอิทธิพลที่สุดในอันดับที่สี่สิบแปดของโลก ในปีเดียวกันนิตยสารไทม์ยกเธอให้เป็นรองบุคคลแห่งปี 2007 จากการให้แรงบันดาลใจแก่แฟนคลับไม่ว่าจะเป็นทางด้านสังคม ศีลธรรม และการเมือง และในเดือนตุลาคม 2010 โรว์ลิงยังได้เป็น "สตรียอดทรงอิทธิพลในบริเตน" จากการเสนอชื่อของบรรณาธิการนิตยสารชั้นนำต่าง ๆ เธอยังให้การสนับสนุนองค์กรการกุศลต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นคอมมิครีลีฟ วันแพเรนต์แฟมิลีส์ สมาคมเพื่อผู้ป่วยโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็งแห่งสหราชอาณาจักร และมูลนิธิลูมอส (ชื่อเดิมคือชิลเดรนส์ไฮเลเวลกรุ๊ป) ส่วนในทางการเมือง เธอสนับสนุนพรรคแรงงานและกลุ่มเบทเทอร์ทูเกเตอร์
ที่มาของชื่อ

แม้เธอจะเขียนหนังสือภายใต้นามปากกา “เจ. เค. โรว์ลิง” แต่ชื่อของเธอก่อนที่จะแต่งงานใหม่นั้นคือ “โจแอนน์ โรว์ลิง” อย่างไรก็ตามสำนักพิมพ์ของเธอคาดว่าเด็กผู้ชายซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายอาจจะไม่อยากอ่านหนังสือที่เขียนโดยผู้หญิง จึงขอให้เธอใช้ตัวย่อสองตัวแทนชื่อเต็ม และเนื่องด้วยเธอไม่มีชื่อกลางเธอจึงเลือกตัว K (ย่อมากจาก แคทรีน) ชื่อย่าของเธอมาเป็นตัวย่อที่สองของนามปากกา เธอมักจะเรียกตัวเองว่า “โจ” ภายหลังการแต่งงาน ในบางครั้งที่ต้องติดต่อธุรกิจส่วนตัวเธอก็จะใช้ชื่อ โจแอนน์ เมอร์เรย์ ซึ่งเป็นนามสกุลของสามีแทน
ประวัติและชีวิตการทำงาน > ต้นกำเนิดและครอบครัว

โรว์ลิงเกิดเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1965 ที่เมืองเยตส์ มณฑลกลอสเตอร์เชอร์ 10ไมล์จากทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองบริสตอล ประเทศอังกฤษ เธอเป็นลูกสาวคนโตของปีเตอร์ โรว์ลิง วิศวกรการบินของบริษัทโรลส์-รอยซ์ และแอนน์ โรว์ลิง (นามสกุลเดิม โวแลนท์) นักเทคนิควิทยาศาสตร์ ทั้งคู่พบกันบนขบวนรถไฟจากสถานีรถไฟคิงครอสไปเมืองอาร์บรอท เมื่อปี 1964 ก่อนจะแต่งงานกันในวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1965 ตาทวดของเธอชื่อดูกัล แคมป์เบลล์ เป็นชาวสก็อต เกิดที่เมืองแลมแลช บนเกาะอาร์ราน ประเทศสก็อตแลนด์ ตาของแม่เธอชื่อหลุยส์ โวแลนท์ เป็นชาวฝรั่งเศสและเคยได้รับรางวัลเหรียญกล้าหาญครัวเดอะแกร์ จากวีรกรรมการป้องกันหมู่บ้านคอร์แซลล์ เลอ คองต์ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นอกจากนี้โรว์ลิงยังเชื่อว่าเขาเคยได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ในช่วงสงคราม ซึ่งเป็นเครื่องอิสริยาภรณ์เดียวกันกับที่เธอได้ในปี 2009 ภายหลังเธอก็ได้รับการยืนยันหลังจากมีส่วนร่วมในตอนหนึ่งของรายการสารคดีชุด Who Do You Think You Are?
ประวัติและชีวิตการทำงาน > วัยเด็กและการศึกษา

โรว์ลิงมีน้องสาวหนึ่งคนชื่อว่าไดแอนน์ เกิดให้หลังเธอ 23 เดือน เมื่อโรว์ลิงอายุสี่ขวบ ครอบครัวของเธอย้ายไปอยู่ที่วินเทอร์บอร์น ซึ่งเป็นหมู่บ้านละแวกใกล้เคียง เธอเข้าเรียนในระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนเซนต์ไมเคิล ที่ก่อตั้งโดยวิลเลียม วิลเบอร์ฟอร์ซ นักการเมืองผู้เรียกร้องให้เกิดการเลิกทาสในอังกฤษและฮันนาห์ มอร์ นักปฏิรูปการศึกษาของอังกฤษ อัลเฟรด ดันท์ ครูใหญ่ที่โรงเรียนแห่งนี้ภายหลังได้กลายมาเป็นแรงบันดาลใจให้เธอสร้างตัวละครอัลบัส ดัมเบิลดอร์ ในแฮร์รี่ พอตเตอร์ขึ้น
ในวัยเด็กโรว์ลิงมักจะเขียนเรื่องราวแฟนตาซี ซึ่งเธอมักจะอ่านให้น้องสาวฟังอยู่บ่อย ๆ เมื่ออายุเก้าขวบ ครอบครัวเธอย้ายไปอยู่ที่บ้านกระต๊อบ ในหมูบ้านทัดชิล มณฑลกลอสเตอร์เชอร์ ใกล้กันกับเมืองเช็พสโตว์ ประเทศเวลส์ เธอเข้าเรียนในระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนไวย์ดีน ที่ที่แม่ของเธอทำงานอยู่ในหมวดวิชาวิทยาศาสตร์ ในช่วงวัยรุ่นตอนต้นโรว์ลิงได้รับหนังสือจากพี่สาวของปู่เป็นอัตชีวประวัติของเจสสิกา มิดฟอร์ด เรื่อง Hons and Rebels โรว์ลิงอ่านหนังสือของเธอทุกเล่มและมิดฟอร์ดได้กลายเป็นวีรสตรีของโรว์ลิงไปในที่สุด
โรว์ลิงเล่าถึงชีวิตในวัยรุ่นของเธอว่าไม่มีความสุข เนื่องจากครอบครัวมีปัญหาหลายอย่าง ทั้งอาการป่วยของแม่และความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดระหว่างเธอกับพ่อ ซึ่งปัจจุบันทั้งสองก็ไม่ยอมพูดด้วยกัน โรว์ลิงกล่าวในภายหลังว่าเธอสร้างตัวละครเฮอร์ไมโอนี เกรนเจอร์ขึ้นโดยอิงจากนิสัยของเธอตอนอายุ 11 ปี ในขณะที่สตีฟ เอ็ดดี ครูสอนภาษาอังกฤษของโรว์ลิงจดจำเธอได้ว่า"เธอเป็นเด็กที่ไม่ถึงกับโดดเด่น แต่ก็เป็นหนึ่งในนักเรียนเรียนหญิงที่ฉลาดและเก่งภาษาอังกฤษเอามาก ๆ" โรว์ลิงมีเพื่อนสนิทชื่อณอน แฮร์ริส เจ้าของรถฟอร์ดแองเกลียสีเทอร์ควอยซ์ ที่ต่อมาก็ได้กลายเป็นแรงบันดาลใจให้เธอสร้างรถฟอร์ดแองเกลียบินได้ของพวกวิสลีย์ที่ปรากฏอยู่ใน แฮร์รี่ พอตเตอร์กับห้องแห่งความลับ ขึ้น ในช่วงนั้นเธอชอบฟังเพลงของวงเดอะสมิธส์และเดอะแคลช โรว์ลิงเลือกเรียนหลักสูตรเอเลเวลในวิชาภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส และภาษาเยอรมัน เธอได้เกรดเอสองตัวและบีหนึ่งตัวตามลำดับ นอกจากนี้เธอยังเป็นประธานนักเรียนหญิงอีกด้วย
ในปี 1982 โรว์ลิงสอบเข้าศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดแต่ไม่ผ่านการคัดเลือก เธอจึงเข้าศึกษาในคณะศิลปศาสตร์สาขาภาษาฝรั่งเศสและวรรณกรรมคลาสสิค ที่มหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์แทน มาร์ติน ซอเรล อาจารย์สอนภาษาฝรั่งเศสที่มหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์จดจำเธอได้ว่า "เธอเป็นเด็กที่มีความสามารถ ผมสีดำ ใส่แจ๊กเก็ตยีนส์ ในด้านการเรียนก็ให้ความสำคัญกับสิ่งที่ควรทำ" โรว์ลิงเล่าถึงช่วงนั้นว่าเธอทำงานพิเศษเล็กน้อย ชื่นชอบการฟังเพลงของวงเดอะสมิธส์ และอ่านงานเขียนของดิกคินส์และโทลคีน หลังจากศึกษาที่ปารีสเป็นเวลาหนึ่งปี โรว์ลิงได้จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์ในปี 1986 จากนั้นจึงย้ายมาอยู่ที่ลอนดอน โดยทำงานเป็นนักวิจัยและเลขานุการสองภาษาให้กับองค์การนิรโทษกรรมสากล ในปี 1988 โรว์ลิงได้เขียนบทความสั้นเกี่ยวกับช่วงเวลาที่เธอเรียนวิชาวรรณกรรมคลาสสิค ในบทความเรื่อง "What was the Name of that Nymph Again? or Greek and Roman Studies Recalled" ตีพิมพ์โดยนิตยสารเพกาซัส นิตยสารข่าวของมหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์
ประวัติและชีวิตการทำงาน > แรงดลใจและการสูญเสียแม่

โรว์ลิงตัดสินใจลาออกจากงานที่องค์การนิรโทษกรรมสากลที่ลอนดอน เธอและแฟนหนุ่มของเธอในขณะนั้นจึงได้ตัดสินใจย้ายไปอยู่ที่เมืองแมนเชสเตอร์ เธอได้รับงานใหม่ที่หอการค้า และในปี 1990 ระหว่างที่เธออยู่บนรถไฟขบวนจากแมนเชสเตอร์ไปลอนดอนซึ่งล่าช้าไปกว่า 4 ชั่วโมง ภาพของเด็กชายที่เข้าเรียนโรงเรียนพ่อมดก็ได้ “ประดัง” เข้ามาอยู่ในความคิดของเธอ
เมื่อเดินทางกลับถึงแฟลตของเธอที่อยู่แถวสถานีรถไฟแคลปแฮมจังชั่น เธอจึงเริ่มลงมือเขียนในทันที และในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน แอนน์ แม่ของเธอเสียชีวิตหลังจากทนทุกข์กับโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็งมานานกว่า 10 ปี โรว์ลิงไม่เคยบอกแม่ว่าในตอนนั้นเธอกำลังเขียนแฮร์รี่ พอตเตอร์อยู่ และการตายของแม่ก็ส่งผลกระทบต่องานเขียนของโรว์ลิงเป็นอย่างมาก เธอจึงสามารถเพิ่มเติมรายละเอียดเรื่องการสูญเสียพ่อแม่ของแฮร์รี่ได้มากกว่าเดิมเนื่องจากเธอรู้ดีว่ามันรู้สึกอย่างไร
ประวัติและชีวิตการทำงาน > แต่งงาน หย่าร้าง และการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว

โรว์ลิงย้ายไปทำงานเป็นครูสอนภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศที่เมืองปอร์โต ประเทศโปรตุเกส หลังเห็นโฆษณาในหนังสือพิมพ์เดอะการ์เดียน เธอสอนในเวลากลางคืนและเริ่มงานเขียนในเวลากลางวันพร้อมกับฟังไวโอลินคอนแชร์โตของไชคอฟสกีไปด้วย 18 เดือนหลังย้ายมาอยู่ที่ปอร์โต เธอได้พบกับยอร์จ อารังชีส นักข่าวโทรทัศน์ชาวโปรตุเกส ที่บาร์แห่งหนึ่ง ก่อนจะแลกเปลี่ยนความสนใจกันเกี่ยวกับเจน ออสเตน ทั้งคู่แต่งงานกันในวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1992 และมีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคนชื่อเจสสิกา อิซาเบล โรว์ลิง อารังชีส (ตั้งชื่อตามเจสสิกา มิดฟอร์ด) ซึ่งก่อนหน้านี้โรว์ลิงเคยแท้งบุตรมาแล้วหนึ่งครั้ง ทั้งสองแยกทางกันในวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1993 แม้จะไม่ทราบรายละเอียดที่แน่ชัดแต่ผู้เขียนชีวประวัติของเธอได้ระบุว่าโรว์ลิงต้องพบเจอกับปัญหาความรุนแรงในครอบครัวตลอดช่วงชีวิตคู่ของเธอกับอารังชีส ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1993 โรว์ลิงและลูกสาว ซึ่ง ณ ขณะนั้นยังเป็นทารก ได้ย้ายไปอยู่บ้านในละแวกใกล้กันกับบ้านของน้องสาวโรว์ลิงในเอดินบะระ ประเทศสก็อตแลนด์ พร้อมกับสามบทแรกของแฮร์รี่ พอตเตอร์ในกระเป๋าเดินทาง
เจ็ดปีหลังจากจบการศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย โรว์ลิงมองดูตัวเองเป็นคนที่ประสบความล้มเหลวคนหนึ่ง ชีวิตคู่ของเธอล้มเหลว เธอตกงานและมีลูกอีกหนึ่งคนที่ต้องดูแล แต่เธอได้อธิบายความล้มเหลวของเธอว่าเป็นการมอบอิสระและสามารถทำให้เธอมีเวลาจดจ่อกับการเขียนมากขึ้น ในช่วงเวลานั้นโรว์ลิงได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้าและมีความคิดที่จะฆ่าตัวตาย อาการป่วยของเธอได้เป็นแรงบันดาลใจให้เธอสร้างตัวละครผู้คุมวิญญาณ สิ่งมีชีวิตที่ดูดกินวิญญาณและความสุขซึ่งปรากฏตัวในเล่มที่สาม และด้วยปัญหาทางการเงิน โรว์ลิงจึงได้ยื่นเรื่องเพื่อขอรับเงินสงเคราะห์ของรัฐบาล เธอได้อธิบายสถานภาพทางการเงินของเธอ ณ ตอนนั้นว่า “ไม่ได้ไร้บ้าน แต่ก็ยากจนเท่าที่มันจะเป็นได้ในประเทศอังกฤษสมัยปัจจุบัน”
โรว์ลิงรู้สึกเป็นห่วงความปลอดภัยของตัวเองและลูกสาว หลังอารังชีสบินมาสก็อตแลนด์เพื่อตามหาเธอและลูก ภายหลังเธอได้รับคำสั่งให้ได้รับการคุ้มครอง ทำให้อารังชีสต้องกลับโปรตุเกสไป จนกระทั่งเธอได้ยื่นฟ้องหย่าเขาในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1994 หลังจากนั้นเธอเขียนนิยายเล่มแรกเสร็จโดยอาศัยเงินสงเคราะห์เพื่อยังชีพ และในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1995 เธอเริ่มต้นเข้ารับการอบรมการสอนที่วิทยาลัยมอร์เรย์เฮ้าส์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอดินบะระ เธอได้เขียนที่ร้านกาแฟหลายแห่งโดยเฉพาะร้านนิโคลสันส์คาเฟ่ (เจ้าของร้านเป็นน้องเขยของเธอเอง) และร้านดิเอเลเฟ่นท์เฮ้าส์ ร้านกาแฟเป็นสถานที่ที่เธอสามารถทำให้เจสสิกายอมนอนได้ โรว์ลิงได้ให้การปฏิเสธข่าวลือในบทสัมภาษณ์ของบีบีซีเมื่อปี 2001 ที่ลือว่าเธอเขียนในร้านกาแฟละแวกบ้านเพื่อที่จะไม่ต้องอยู่ที่ห้องของเธอซึ่งอากาศในห้องไม่อบอุ่น เธอได้บอกว่าห้องของเธอนั้นมีฮีตเตอร์ โดยเหตุผลหนึ่งที่เธอเลือกเขียนในร้านกาแฟก็เป็นเพราะการพาลูกออกไปเดินเล่นข้างนอกเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดที่จะทำให้เจสสิกาหลับได้