stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอเมืองพัทลุง
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเมืองพัทลุงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 14 ตำบล 145 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | คูหาสวรรค์ |  | (Khuha Sawan) |  | - |  |  |  | 8. | ลำปำ |  | (Lampam) |  | 11 หมู่บ้าน |
| 2. | เขาเจียก |  | (Khao Chiak) |  | 11 หมู่บ้าน |  |  |  | 9. | ตำนาน |  | (Tamnan) |  | 15 หมู่บ้าน |
| 3. | ท่ามิหรำ |  | (Tha Miram) |  | 10 หมู่บ้าน |  |  |  | 10. | ควนมะพร้าว |  | (Khuan Maphrao) |  | 16 หมู่บ้าน |
| 4. | โคกชะงาย |  | (Khok Cha-ngai) |  | 9 หมู่บ้าน |  |  |  | 11. | ร่มเมือง |  | (Rom Mueang) |  | 9 หมู่บ้าน |
| 5. | นาท่อม |  | (Na Thom) |  | 8 หมู่บ้าน |  |  |  | 12. | ชัยบุรี |  | (Chai Buri) |  | 13 หมู่บ้าน |
| 6. | ปรางหมู่ |  | (Prang Mu) |  | 9 หมู่บ้าน |  |  |  | 13. | นาโหนด |  | (Na Not) |  | 11 หมู่บ้าน |
| 7. | ท่าแค |  | (Tha Khae) |  | 12 หมู่บ้าน |  |  |  | 14. | พญาขัน |  | (Phaya Khan) |  | 10 หมู่บ้าน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

การท้องที่อำเภอเมืองพัทลุงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองพัทลุง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคูหาสวรรค์ทั้งตำบล รวมไปถึงพื้นที่หมู่ 11 (บางส่วน) ตำบลเขาเจียก หมู่ 2 (บางส่วน) ตำบลท่ามิหรำ หมู่ 9 (บางส่วน) ตำบลปรางหมู่ หมู่ 3 (บางส่วน), 4 (บางส่วน), 6 (บางส่วน), 7 (บางส่วน), 9 (บางส่วน) ตำบลลำปำ หมู่ 10 (บางส่วน) ตำบลตำนาน และหมู่ 3 (บางส่วน) ตำบลควนมะพร้าว
เทศบาลตำบลโคกชะงาย  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกชะงายทั้งตำบล
เทศบาลตำบลเขาเจียก ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1–10, 11 (บางส่วน) ตำบลเขาเจียก (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองพัทลุง)
เทศบาลตำบลท่ามิหรำ ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1, 2 (บางส่วน), 3–10 ตำบลท่ามิหรำ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองพัทลุง)
เทศบาลตำบลนาท่อม  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาท่อมทั้งตำบล
เทศบาลตำบลปรางหมู่ ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1–8, 9 (บางส่วน) ตำบลปรางหมู่ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองพัทลุง)
เทศบาลตำบลร่มเมือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลร่มเมืองทั้งตำบล
เทศบาลตำบลพญาขัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพญาขันทั้งตำบล
เทศบาลตำบลนาโหนด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาโหนดทั้งตำบล
เทศบาลตำบลท่าแค ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าแคทั้งตำบล
เทศบาลตำบลตำนาน ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1–9, 10 (บางส่วน), 11–15 ตำบลตำนาน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองพัทลุง)
องค์การบริหารส่วนตำบลลำปำ ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1–2, 3 (บางส่วน), 4 (บางส่วน), 5, 6 (บางส่วน), 7 (บางส่วน), 8, 9 (บางส่วน), 10–11 ตำบลลำปำ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองพัทลุง)
องค์การบริหารส่วนตำบลควนมะพร้าว ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1–2, 3 (บางส่วน), 4–16 ตำบลควนมะพร้าว (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองพัทลุง)
องค์การบริหารส่วนตำบลชัยบุรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชัยบุรีทั้งตำบล
สัญลักษณ์ทางธัชวิทยา

ธงราชนาวี เป็นธงนาวี (Naval Ensign) ของไทย สัญลักษณ์
สัญลักษณ์ทางธัชวิทยา (อังกฤษ: Vexillological symbol) เป็นสัญลักษณ์ข้อมูลธงที่ถูกใช้งานโดยนักธัชวิทยาในการระบุลักษณะเฉพาะของธง เช่น สถานที่ใช้งาน ผู้ใช้งาน และลักษณะของธง สัญลักษณ์นี้ถูกสร้างขึ้นโดยนักธัชวิทยาชื่อว่า วิทนีย์ สมิธ (Whitney Smith) และได้รับการรับรองโดยสหพันธ์ธัชวิทยานานาชาติ (International Federation of Vexillological Associations: FIAV) ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 ซึ่งเซลโก้ ไฮเมอร์ (Željko Heimer) นักธัชวิทยา ได้เพิ่มสัญลักษณ์สำหรับ  ธงรุ่นปกติ และ  ธงที่ใช้ในอดีต ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990
สัญลักษณ์

สัญลักษณ์ทางธัชวิทยา ใช้อธิบายเกี่ยวกับข้อมูลของธง ไม่ว่าจะเป็นสถานะ การออกแบบ และการจำแนกธง
| สัญลักษณ์ | ความหมาย |
| --- | --- |
: รุ่นปกติหรือ โดยนิตินัย ของธง หรือด้านหน้าของธง
: มีการออกแบบเสนอในอดีต แต่ไม่ได้ใช้งานอย่างเป็นทางการ
: เป็นการออกแบบบูรณะ ตามการสังเกตหลักฐานจากในอดีต
: ด้านหลังของธง
: รูปแบบแตกต่างที่ยอมรับเป็นมาตรฐาน
: รุ่นทางเลือกของธงที่สามารถแสดงให้เห็นได้
: รุ่นโดยพฤตินัย ของธง
: ธงมีการออกแบบต่างกันในด้านหน้าและด้านหลัง
: ด้านหน้าของธงในขณะที่ชักธงขึ้นเสาฝั่งขวามือของผู้สังเกต
: แบบธงที่ได้รับอนุญาตอย่างเป็นทางการให้เป็นตัวแทนของประเทศโดยรัฐบาลของประเทศนั้น (ไม่จำเป็นต้องใช้เมื่อมีการใช้สัญลักษณ์ทางนิตินัย)
: แบบธงที่เคยใช้งาน แต่ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว
: ด้านหลังธงเป็นภาพสะท้อนด้านหน้าของธง
: ด้านหลังของธงสอดคล้องกันกับด้านหน้าของธง
: ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับด้านหลังของธง
: ธงสามารถแขวนในแนวตั้งได้ โดยการชักธงขึ้นบนเสาธรรมดาแล้วหมุนเสา 90°
: สามารถแขวนธงในแนวตั้ง ได้โดยหมุนแบบธงก่อน
: ไม่ทราบวิธีการยกธงแนวตั้ง
: การออกแบบไม่มีองค์ประกอบที่สามารถหมุนได้
: สามารถชักธงขึ้นได้ในแนวตั้งเท่านั้น
: ธงไม่ถูกอนุญาตให้เป็นตัวแทนของกลุ่มหรือประเทศ
การใช้งานสัญลักษณ์

การใช้งานสัญลักษณ์จะขึ้นอยู่กับตารางสองแถวที่ใช้ในการจำแนกบนบกและในน้ำ และคอลัมน์สามคอลัมน์ที่ใช้แสดงถึงการใช้งานด้านพลเรือน รัฐบาล หรือกองทัพในทางทหาร ซึ่งวงกลมแต่ละวงในตารางแสดงให้เห็นว่ามีการใช้งานตามคุณสมบัติพื้นฐาน ดังนี้
|  | พลเรือน | รัฐบาล | กองทัพ |
| --- | --- | --- | --- |
| บนบก | ธงพลเรือน เชิญธงขึ้นเสาโดยพลเรือนบนบก | ธงราชการ เชิญธงขึ้นเสาโดยหน่วยงานรัฐบนบก | ธงกองทัพ เชิญธงขึ้นเสาโดยกองทัพบนบก |
| ในน้ำ | ธงเรือราษฎร์ เชิญธงขึ้นเสาโดยเรือพลเรือน | ธงเรือรัฐบาล เชิญธงขึ้นเสาโดยเรือหน่วยงานรัฐบาล | ธงนาวี เชิญธงขึ้นเสาโดยเรือกองทัพ |
การออกแบบในลักษณะเดียวอาจจะไม่รองรับรูปแบบไม่มีการใช้งานหรือการใช้งานที่หลากหลาย ไฮเมอร์ได้เสนอให้มีแถวเพิ่มสำหรับธงทางอากาศ แต่ FIAV ยังไม่ได้ให้การรับรอง
| สัญลักษณ์ | ความหมาย | สัญลักษณ์ | ความหมาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ธงพลเรือน |  | ธงชาติ |
|  | ธงราชการ |  | ธงชาติประจำเรือ |
|  | ธงกองทัพ |  | ธงราชการ, ธงกองทัพ และธงนาวี |
|  | ธงเรือราษฎร์ |  | ธงราชการ, ธงเรือราษฎร์ และธงนาวี |
|  | ธงเรือรัฐบาล |  | ธงพลเรือน, ธงเรือราษฎร์, ธงราชการ และธงเรือรัฐบาล |
|  | ธงนาวี |  | ธงราชการ, ธงกองทัพ, ธงราชการ และธงนาวี |
|  | ธงพลเรือน และธงราชการ |  | ธงชาติ และธงเรือราษฎร์ |
|  | ธงราชการ และธงกองทัพ |  | ธงชาติ และธงเรือรัฐบาล |
|  | ธงเรือราษฎร์ และธงเรือรัฐบาล |  | ธงชาติ, ธงเรือราษฎร์ และธงเรือรัฐบาล |
|  | ธงเรือรัฐบาล และธงนาวี |  | ธงชาติ, ธงเรือรัฐบาล และธงนาวี |
|  | ธงพลเรือน และธงเรือราษฎร์ |  | ธงราชการ, ธงกองทัพ และธงชาติประจำเรือ |
|  | ธงราชการ และธงเรือรัฐบาล |  | ธงพลเรือน, ธงราชการ และธงชาติประจำเรือ |
|  | ธงกองทัพ และธงนาวี |  | ธงชาติ และธงชาติประจำเรือ |
|  | ธงเรือราษฎร์ และธงนาวี |  | ธงพลเรือนและธงนาวี |
|  | ธงพลเรือน และธงเรือรัฐบาล |  | ธงพลเรือน, ธงเรือรัฐบาล และธงนาวี |
|  | ธงพลเรือน, ธงเรือราษฎร์ และธงนาวี |  | ธงพลเรือน, ธงเรือราษฎร์ และธงเรือรัฐบาล |
|  | ธงพลเรือน และธงชาติประจำเรือ |  | ธงพลเรือน และธงกองทัพ |
|  | ธงพลเรือน, ธงกองทัพ และธงนาวี |  | ธงพลเรือน, ธงกองทัพ และธงเรือรัฐบาล |
|  | ธงพลเรือน, ธงกองทัพ และธงเรือรัฐบาล และ ธงนาวี |  | ธงพลเรือน, ธงกองทัพ และธงเรือราษฎร์ |
|  | ธงพลเรือน, ธงกองทัพ, ธงเรือราษฎร์ และธงนาวี |  | ธงพลเรือน, ธงกองทัพ, ธงเรือราษฎร์ และธงเรือรัฐบาล |
|  | ธงพลเรือน, ธงกองทัพ และธงชาติประจำเรือ |  | ธงพลเรือน, ธงราชการ และธงนาวี |
|  | ธงพลเรือน, ธงราชการ และธงเรือรัฐบาล |  | ธงพลเรือน, ธงราชการ, ธงเรือรัฐบาล และธงนาวี |
|  | ธงพลเรือน, ธงราชการ และธงเรือราษฎร์ |  | ธงพลเรือน, ธงราชการ, ธงเรือราษฎร์ และธงนาวี |
|  | ธงราชการ และธงนาวี |  | ธงราชการ, ธงเรือราชการ และธงนาวี |
|  | ธงราชการ และธงเรือราษฎร์ |  | ธงราชการ, ธงเรือรัฐบาล และธงเรือราษฎร์ |
|  | ธงราชการ และธงชาติประจำเรือ |  | ธงราชการ, ธงเรือราชการ และธงกองทัพ |
|  | ธงราชการ, ธงกองทัพ และธงเรือราษฎร์ |  | ธงราชการ, ธงกองทัพ, ธงเรือราษฎร์ และธงนาวี |
|  | ธงเรือราษฎร์, ธงราชการ, ธงเรือราชการ และธงกองทัพ |  | ธงกองทัพ และธงเรือรัฐบาล |
|  | ธงกองทัพ, ธงเรือรัฐบาล และธงนาวี |  | ธงกองทัพ และธงเรือราษฎร์ |
|  | ธงกองทัพ, ธงเรือราษฎร์ และธงนาวี |  | ธงกองทัพ, ธงเรือราษฎร์ และธงเรือรัฐบาล |
|  | ธงกองทัพ และธงชาติประจำเรือ |  | ธงชาติ และธงนาวี |
|  | ธงชาติ, ธงเรือราษฎร์ และธงนาวี |  | ไม่ระบุ |
ดูเพิ่ม

อภิธานศัพท์ธัชวิทยา
สเปรย์พริกไทย

การใช้งาน สเปรย์พริกไทย
สเปรย์พริกไทย รู้จักในชื่อ OC spray ซึ่งมาจาก “Oleoresin Capsicum” (น้ำมันจำพวกพริก) , OC gas, capsicum spray (สเปรย์พริก) หรือ oleoresin capsicum) เป็นสารทำให้น้ำตาไหล (สารเคมีที่ทำให้ตาระคายเคือง น้ำตาไหล เจ็บปวด ตาบอดชั่วคราว) ใช้เพื่อควบคุมการจลาจล ฝูงชน และการป้องกันตัวเอง อันประกอบด้วยการป้องกันตัวจากหมีและหมา โดยสเปรย์พริกไทย ไม่เป็นสารที่ทำให้ตายได้ สารที่ทำหน้าที่ใน สเปรย์พริกไทย คือ สารแคปเซอิซิน
การออกฤทธิ์

การออกฤทธิ์ ของสเปรย์พริกไทย เป็นตัวทำให้เกิดการอักเสบ มันจะมีผลในทันที ตาจะปิดลง น้ำหูน้ำตาไหล หายใจลำบาก และอาการไอ ระยะเวลาของผลที่ได้เกิดขึ้นกับความเข้มข้นของสเปรย์ แต่จะกินเวลาเฉลี่ย 30 นาที ถึง 45 นาที ในรายที่แพ้จะกินเวลานานเป็นชั่วโมง
สเปรย์พริกไทย เป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวที่ได้รับความนิยมเพื่อการป้องกันตัวของผู้หญิงมาเป็นเวลานาน เนื่องจากเป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวที่หยุดคนร้ายได้จริง แต่ไม่ส่งผลแค่เพียงให้เกิดอาการไอจาม หรือแสบตา ลืมตาไม่ขึ้น โดยอาการทั้งหมดจะหายไปในเวลา ประมาณ 15-30 นาที ซึ่งจะไม่ส่งผลร้ายกับคนร้ายในระยะยาว แต่ก็เป็นระยะเวลาที่เพียงพอในการหนีเอาตัวรอด
โดยธรรมชาติของสเปรย์พริกไทย เป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวที่เหมาะกับการนำมาใช้ป้องกันตัวแบบตั้งรับ สำหรับคนร้ายที่จะนำสเปรย์พริกไทย มาใช้จู่โจมผู้อื่นนั้นยาก เนื่องจากผู้ฉีดจะต้องหนีไปอีกทาง หากจะวิ่งไล่ฉีดผู้อื่น คนร้ายก็จะโดนสเปรย์พริกไทยไอจามไป จึงไม่เหมาะกับการนำสเปรย์พริกไทย ไปทำร้ายผู้อื่นเป็นอย่างยิ่ง
การปฐมพยาบาล

หากเข้าดวงตา ให้รีบล้างหน้า ล้างตา ด้วยน้ำนมสด (นมแบบพร่องมันเนยไม่สามารถใช้ได้ เนื่องจาก ในสเปรย์พริกไทยมีสารแคปเซอิซินอยู่ จึงสามารถจะละลายได้ดีในไขมันที่ทำหน้าที่เป็นตัวทำละลาย ซึ่งนมสดธรรมดาจะมีไขมันที่สูง) หรือถ้าหาไม่ได้ ล้างด้วยน้ำสะอาดหลาย ๆ ครั้งจนอาการระคายเคืองบริเวณตาดีขึ้น
หากถูกผิวหนัง ซึ่งจะมีอาการแสบคันที่ผิวหนัง แสบคันเหมือนเวลาโดนพริกแต่แสบมากกว่า สามารถล้างด้วยสบู่หลายครั้ง ถ้าให้ดีควรล้างด้วยน้ำเย็น และอย่าเอานิ้วไปโดนดวงตา เพราะบางทีล้างหลายครั้งแล้ว แต่พอมือไปขยี้ตาก็จะแสบตา ถ้าทางการแพทย์จะใช้ 5% sodium bisulfite เช็ดผิวหนังเพื่อเอาสาร OC (Oleoresin of capsicum) อันเป็นส่วนประกอบในน้ำยาออก
กฎหมายควบคุม

กฎหมายประเทศไทย สเปรย์พริกไทย สามารพกพาได้ โดยไม่เข้าข่ายยุทธภัณฑ์ ไม่ผิดกฎหมายอาญา แต่ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่อง รายชื่อวัตถุอันตรายในความรับผิดชอบของสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) ในลำดับที่ 258 ได้ระบุไว้ว่า “ผลิตภัณฑ์ที่มีสารสำคัญที่ใช้เพื่อขัดขวางระบบการ ทำงานของร่างกายเป็นการชั่วคราวเพื่อการป้องกัน ตัวหรือทำร้ายผู้อื่น ” เป็นวัตถุอันตรายประเภทที่ 4 โดย ห้ามมิให้ นำเข้า จำหน่าย พกพา สำหรับผู้ที่ฝ่าผืนมีโทษจำคุก 10 ปี หรือปรับ 1,000,000 บาท โดยทั้งนี้ คณะกรรมการอาหารและยา ติดความว่าหมายถึง สเปรย์พริกทุกชนิด
สำหรับผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับประกาศนี้ มีอยู่มากในประเทศไทย โดยมีความเห็นว่า สเปรย์พริกไทย ควรจะพกพาได้ แต่ควรมีการควบคุมในรูปแบบอื่น ๆ แทนการประกาศห้ามทุกกรณี ดังเช่นปัจจุบัน ทำให้มีการรวบรวมรายชื่อเสนอ แก้ไขประกาศดังกล่าวกับสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) โดย www.ThaiBodyGuard.com แสดงตัวเป็นผู้รวบรวมรายชื่อดังกล่าว
อุทยานหลวงชินจุกุ

ชินจุกุ เกียวเอ็ง ในฤดูใบไม้ผลิ
ชินจุกุ เกียวเอ็ง ในฤดูใบไม้ร่วง
ฤดูใบไม้ร่วง
สะพาน
อุทยานหลวงชินจุกุ (ญี่ปุ่น: 新宿御苑) หรือ ชินจูกุเกียวเอ็ง เป็นอดีตพระราชอุทยานขนาดใหญ่ในเขตชินจูกุและเขตชิบูยะของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เดิมสวนนี้เป็นที่ดินของตระกูลไนโตระหว่างยุคเอโดะ ต่อมาจึงอยู่ภายใต้การดูแลของสำนักพระราชวังหลวง ปัจจุบันสวนสาธารณะแห่งนี้อยู่ภายใต้อำนาจของกระทรวงสิ่งแวดล้อม
ค่าผ่านประตู 200 เยนสำหรับผู้ใหญ่ และ 50 เยนสำหรับเด็ก
ประวัติ

ในยุคเอโดะ โชกุนได้มอบที่ดินผืนนี้แก่ ข้าหลวงไนโตะ ไดเมียวแห่งสึรุงะ ซึ่งได้สร้างที่นี่เป็นสวนแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2315. ต่อมาภายหลังการปฏิรูปเมจิ พื้นที่สวนแห่งนี้ก็ถูกเปลี่ยนเป็นศูนย์ทดลองทางเกษตรกรรม  จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นสวนพฤกษศาสตร์ ก่อนที่ต่อมาในปี พ.ศ. 2422 จะกลายมาเป็นพระราชอุทยานหลวง
ผังและโครงสร้างของสวนในปัจจุบันนั้นคงเดิมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2449 ถึงแม้ว่าในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองพื้นที่ของสวนแทบทั้งหมดจะเสียหายจากการทิ้งระเบิดทางอากาศ ซึ่งได้มีการบูรณะภายหลังจบสงคราม แล้วในปี พ.ศ. 2490 สองปีหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง สวนแห่งนี้ถูกโอนการดูแลจากสำนักพระราชวังไปสู่กระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการ (ปัจจุบันคือกระทรวงสาธารณสุข, แรงงาน และสวัสดิการ)
21 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 สวนแห่งนี้ก็ได้เปิดให้บริการแก่สาธารณชนเป็นครั้งแรก ในนาม "อุทยานหลวงชินจุกุแห่งชาติ" (National Park Shinjuku Imperial Gardens) ก่อนที่ในเดือน มกราคม พ.ศ. 2544 จึงโอนมาอยู่ใต้อำนาจการดูแลของกระทรวงสิ่งแวดล้อม และเปลี่ยนชื่อสวนเป็น "อุทยานหลวงชินจุกุ" (Shinjuku Gyoen)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของอุทยานหลวงชินจุกุ (อังกฤษ)
35°41′07″N 139°42′31″E﻿ / ﻿35.68533°N 139.70850°E﻿ / 35.68533; 139.70850
สำราญ รอดเพชร

| สำราญ รอดเพชร |
| --- | --- |

รองหัวหน้าพรรคการเมืองใหม่
ดำรงตำแหน่ง 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 – 28 สิงหาคม พ.ศ. 2554
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 30 กันยายน พ.ศ. 2499 (68 ปี) จังหวัดนครศรีธรรมราช ประเทศไทย
ศาสนา: พุทธ
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ การเมืองใหม่ รวมพลังประชาชาติไทย

นายสำราญ รอดเพชร อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) ปี2549-2550 (เกิด 30 กันยายน พ.ศ. 2499;  ที่อำเภอหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช; ชื่อเล่น: อ๊อด) สื่อมวลชนอิสระ, อดีตแกนนำพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย (พธม.) รุ่นที่ 2 และแนวร่วมกปปส. (คณะกรรมการประชาชนเพื่อการเปลี่ยนแปลงประเทศไทยให้เป็นประชาธิปไตยที่สมบูรณ์อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข)
ประวัติ

สำราญเข้าสู่วงการข่าวปี พ.ศ. 2521 ในยุครัฐบาลทหาร ซึ่งการทำงานข่าวอย่างอิสระเป็นไปอย่างยากลำบาก ในปี พ.ศ. 2523 สำราญมีผลงานรวมบทกวี-เรื่องสั้น ชื่อ "ในอ้อมกอดของภูผา" และผลงานกวีร่วมกับนักเขียนที่มีชื่อเสียงหลายเล่ม เช่น กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ เป็นต้น การศึกษา จบปริญญาตรี สาขานิเทศศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และปริญญาโท ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาผู้นำธุรกิจการเมืองและสังคม วิทยาลัยนวัตกรรมสังคม มหาวิทยาลัยรังสิต
เริ่มเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในปี พ.ศ. 2544 เมื่อเป็นพิธีกรในรายการ ข่าวเด่นประเด็นร้อน ซึ่งเป็นรายการวิเคราะห์ข่าวทางสถานีโทรทัศน์ไอทีวีแทนสรยุทธ สุทัศนะจินดา ที่ถูกยกเลิกไปอย่างกะทันหัน และในรายการนี้ สำราญเป็นผู้ที่ใช้คำว่า "ฟันธง" ขึ้นมาเป็นคนแรก
แต่สำราญได้ทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา ส่งผลให้รายการถูกยกเลิกไปในที่สุด จากนั้นในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2546 ได้ย้ายมาร่วมงานกับหนังสือพิมพ์ผู้จัดการและเอเอสทีวี โดยเป็นผู้วิเคราะห์ข่าวและดำเนินรายการช่วงเช้า สภาท่าพระอาทิตย์ คู่กับคำนูณ สิทธิสมาน และปานเทพ พัวพงษ์พันธ์
และในต้นปี พ.ศ. 2555 ก็ขอลาออกจากทุกหน้าที่ในเครือผู้จัดการ โดยไปเป็นผู้ดำเนินรายการในช่องทีนิวส์แทน และปลายปี พ.ศ. 2557 ก็ได้ดำเนินรายการในช่องฟ้าวันใหม่ รวมถึงในเดือนเมษายน พ.ศ. 2564 ยังได้มาร่วมงานที่ช่องท็อปนิวส์ด้วย
การเคลื่อนไหวทางการเมือง > พันธมิตรฯ พรรคการเมืองใหม่และองค์การพิทักษ์สยาม

ในวิกฤตการณ์การเมืองในประเทศไทย พ.ศ. 2548-2549 สำราญมีบทบาทเป็นพิธีกรและโฆษกของเวทีพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยในการขับไล่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร หลังการรัฐประหารในปี พ.ศ. 2549 สำราญได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.)
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 สำราญลาออกจากตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ พร้อมกับยุติบทบาทสื่อมวลชนทั้งหมด เพื่อลงสมัครเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 กับพรรคประชาธิปัตย์ ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร เขต 7 ซึ่งประกอบด้วย เขตบางกะปิ เขตสะพานสูง เขตมีนบุรี และเขตลาดกระบัง คู่กับประพันธ์ คูณมี และนางนาถยา เบ็ญจศิริวรรณ แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง ในวิกฤตการณ์การเมืองในประเทศไทย พ.ศ. 2548-2549 สำราญมีบทบาทเป็นพิธีกรและโฆษกของเวทีพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยในการขับไล่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร
จนกระทั่งถึงการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 เริ่มขึ้น สำราญก็กลับมาทำหน้าที่สื่อมวลชน และร่วมชุมนุมอีกครั้ง และถูกแต่งตั้งให้เป็นแกนนำฯรุ่นที่ 2 และต่อมาได้รับเลือกจากสนธิ ลิ้มทองกุล หัวหน้าพรรคการเมืองใหม่ให้เป็นโฆษกพรรค และได้รับการแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคและโฆษกพรรค ในปี พ.ศ. 2553 แต่ได้ลาออกในเวลาต่อมาไม่นาน
สำราญได้เข้าร่วมชุมนุมกับองค์การพิทักษ์สยาม มีบทบาทเป็นพิธีกรและโฆษกของเวทีในยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
การเคลื่อนไหวทางการเมือง > กปปส

ในวิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2556–2557 สำราญได้เข้าร่วมชุมนุมกับกปปส. (คณะกรรมการประชาชนเพื่อการเปลี่ยนแปลงประเทศไทยให้เป็นประชาธิปไตยที่สมบูรณ์อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข) โดยมีบทบาทเป็นโฆษกบนเวทีชุมนุมร่วมกับถนอม อ่อนเกตุพล รวมถึงเป็นผู้ปราศรัยบนรถกระจายเสียงเมื่อมีการเคลื่อนขบวนไปชุมนุมตามสถานที่ต่าง ๆ ด้วย
ในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 จากการชุมนุมในครั้งนี้ ศาลอาญาอนุมัติหมายจับแกนนำ กปปส. รวม 43 คน ผู้ต้องหาคดีกบฏ และความผิดอื่น รวม 8 ข้อหา เพื่อติดตามตัวมาดำเนินกระบวนการตามกฎหมาย สำราญ รอดเพชร เป็นผู้ต้องหาหมายเลขที่ 52
แหล่งข้อมูลอื่น

คำให้การของ 'สำราญ รอดเพชร' โฆษกม็อบกู้ชาติ! เก็บถาวร 2007-11-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เพลงลา[ลิงก์เสีย]
| ด ค กเครือผู้จัดการ |
| --- | --- |
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการรายสัปดาห์ · ผู้จัดการรายวัน · เอเอสทีวีผู้จัดการรายวัน
นิตยสาร: ผู้จัดการรายเดือน · โพสิชั่นนิ่ง · มาร์ (นิตยสาร) · เซเลบออนไลน์ · เอเอสทีวีผู้จัดการสุดสัปดาห์
สื่อออนไลน์: โกโตแมเนเจอร์ · โพสิชั่นนิ่ง · มาร์ (นิตยสาร) · เซเลบออนไลน์ · เอเอสทีวีผู้จัดการออนไลน์
บริษัท: โรงพิมพ์ตะวันออก · สำนักพิมพ์บ้านพระอาทิตย์ · สำนักพิมพ์บุรพัฒน์
สื่อโทรทัศน์: เอเอสทีวี · นิวส์วัน
บุคคลสำคัญ: สนธิ ลิ้มทองกุล · จิตตนาถ ลิ้มทองกุล · ตุลย์ ศิริกุลพิพัฒน์ · สุวัตร อภัยภักดิ์ • คำนูณ สิทธิสมาน · สโรชา พรอุดมศักดิ์ · สำราญ รอดเพชร · อัญชลี ไพรีรักษ์ · ยุทธิยง ลิ้มเลิศวาที · ปานเทพ พัวพงษ์พันธ์ · เติมศักดิ์ จารุปราณ · จินดารัตน์ เจริญชัยชนะ · อัญชลีพร กุสุมภ์ · ต่อพงษ์ เศวตามร์ · ซ้อเจ็ด · ศมจรรย์ จรุงวัฒน์
บ้านพระอาทิตย์ ·
อำเภออิมบะ

แผนที่แสดงอำเภออิมบะ (เน้นสีเหลือง)
อำเภออิมบะ (ญี่ปุ่น: 印旛郡; โรมาจิ: Inba-gun) เป็นอำเภอหนึ่งที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
ในปี ค.ศ. 2011 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 43,480 คน ความหนาแน่น 845 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 51.48 ตารางกิโลเมตร
อำเภอนี้ประกอบด้วย 2 เมือง ได้แก่ เมืองซากาเอะ และเมืองชิซูอิ
ลำดับเวลา

1 มกราคม ค.ศ. 1957 - บางส่วนของเมืองยตสึไกโด รวมเข้ากับนครซากูระ
1 กันยายน ค.ศ. 1964 - หมู่บ้านชิโรอิ ได้รับการยกฐานะเป็นเมือง
1 เมษายน ค.ศ. 1981 - เมืองยตสึไกโด ได้รับการยกฐานะเป็นนคร
1 เมษายน ค.ศ. 1985 - หมู่บ้านโทมิซาโตะ ได้รับการยกฐานะเป็นเมือง
1 เมษายน ค.ศ. 1992 - เมืองยาจิมาตะ ได้รับการยกฐานะเป็นนคร
1 เมษายน ค.ศ. 1996 - เมืองอินไซ ได้รับการยกฐานะเป็นนคร
1 เมษายน ค.ศ. 2001 - เมืองชิโรอิ ได้รับการยกฐานะเป็นนคร
1 เมษายน ค.ศ. 2002 - เมืองโทมิซาโตะ ได้รับการยกฐานะเป็นนคร
23 มีนาคม ค.ศ. 2010 - หมู่บ้านอิมบะ และหมู่บ้านโมโตโนะ รวมเข้ากับนครอินไซ
อาภาภรณ์ พุทธปวน

| อาภาภรณ์ พุทธปวนป> ช., ป.ม..ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 9 ธันวาคม พ.ศ. 2515 (51 ปี) อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน
พรรคการเมือง: ไทยรักไทย (2543—2550)  เพื่อแผ่นดิน (2550—2555) 

นางสาวอาภาภรณ์ พุทธปวน อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดลำพูน 2 สมัย ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคไทยรักไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสตรีคนแรกของจังหวัดลำพูน คือ นางสาวอาภาภรณ์ พุทธปวน (จากการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544)
ประวัติ

อาภาภรณ์ พุทธปวน เกิดเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2515 เป็นบุตรของนายศรีทร ใจใหญ่ กับนางอำพิน พุทธปวน จบการศึกษาชั้นประถม จาก โรงเรียนวัดฮ่องกอก อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน ชั้นมัธยมต้นจากโรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ จังหวัดเชียงใหม่ ชั้นมัธยมปลายจากโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี สาขาวิทยาศาสตร์ (ฟิสิกส์) จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2536 และการจัดการทั่วไป มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
อาภาภรณ์ พุทธปวน มีศักดิ์เป็นหลาน (น้า) ของ รศ.ดร.ชรินรัตน์ พุทธปวน อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดเชียงใหม่
การทำงาน

อาภาภรณ์ พุทธปวน เคยเป็นพนักงานบริษทเอกชนในนิคมอุตสาหกรรมลำพูน เริ่มเข้าสู่การเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดลำพูน ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคไทยรักไทย และได้รับเลือกตั้งด้วยคะแนน 32,004 คะแนน ต่อมาได้รับเลือกตั้งสมัยที่ 2 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 ในสังกัดพรรคไทยรักไทยเช่นเดิม และได้รับเลือกตั้งเป็นลำดับที่ 1 ของเขตเลือกตั้ง ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ได้ย้ายมาลงสมัครในสังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง กระทั่งมีการเลือกตั้งซ่อมแทนนายอนุสรณ์ วงศ์วรรณ ก็ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้ง แต่ได้รับคะแนนเป็นลำดับที่ 3 ได้คะแนน 17,041 คะแนน แพ้ให้นายขยัน วิพรหมชัย จากพรรคประชาธิปัตย์ ที่ได้คะแนน 102,785 คะแนน และนายเพชรวรรต วัฒนพงศ์ศิริกุล จากพรรคเพื่อไทย ที่ได้คะแนน 93,522 คะแนน
นางสาวอาภาภรณ์ เคยดำรงตำแหน่งทางการเมืองเป็น "ประจำสำนักนายกรัฐมนตรี" ในปี พ.ศ. 2552 ในรัฐบาลของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
การทำงาน > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

อาภาภรณ์ พุทธปวน ได้รับเลือกตั้งมาแล้ว 2 สมัย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 ได้รับเลือกตั้ง สังกัดพรรคไทยรักไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสตรีคนแรกของจังหวัดลำพูน คือ นางสาวอาภาภรณ์ พุทธปวน (จากการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544)
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 ได้รับเลือกตั้ง สังกัดพรรคไทยรักไทย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2547 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
อำเภออินาชิกิ

ที่ตั้งของอำเภออินาชิกิในจังหวัดอิบารากิ (สีเหลือง)
อำเภออินาชิกิ (ญี่ปุ่น: 稲敷郡; โรมาจิ: Inashiki-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น
เมื่อปี ค.ศ. 2003 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 77,059 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 538 คน/กม.² มีเนื้อที่ทั้งหมด 143.32 กม.²
เมืองและหมู่บ้าน

อามิ
คาวาจิ
มิโฮะ
| ด ค ก จังหวัดอิบารากิ |
| --- | --- | --- |
มิโตะ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  มิโตะ  |  |
| นครพิเศษ |  สึกูบะ  |  |
| นคร |  คาชิมะ  คาซามะ  คาซูมิงาอูระ  คามิซุ  คิตะอิบารากิ  โคงะ  โจโซ  ชิกูเซ  ชิมตสึมะ  ซากูรางาวะ  ทากาฮางิ  โทริเดะ  นากะ  นาเมงาตะ  บันโด  โมริยะ  ยูกิ  รีวงาซากิ  สึกูบามิราอิ  สึจิอูระ  อิชิโอกะ  อิตาโกะ  อินาชิกิ  อูชิกุ  โอมิตามะ  ฮิตาจิ  ฮิตาจินากะ  ฮิตาจิโอตะ  ฮิตาจิโอมิยะ  โฮโกตะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคิตะโซมะ โทเนะ  อำเภอคูจิ ไดโงะ  อำเภอซาชิมะ โกกะ  ซาไก  อำเภอนากะ นากะ  อำเภอยูกิ ยาจิโยะ  อำเภออินาชิกิ คาวาจิ  มิโฮะ  อามิ  อำเภอฮิงาชิอิบารากิ ชิโรซาโตะ  อิบารากิ  โออาไร  |  |
35°59′38″N 140°16′30″E﻿ / ﻿35.994°N 140.275°E﻿ / 35.994; 140.275
อีทีวี2

| --- | --- |

ประเทศ: เอสโตเนีย
พื้นที่แพร่ภาพ: เอสโตเนีย
สำนักงานใหญ่: ทาลลินน์, เอสโตเนีย
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: ERR
ช่องรอง: ETV
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 8 สิงหาคม 2008
ลิงก์
เว็บไซต์: http://www.err.ee/etv2/
ออกอากาศ

ภาคพื้นดิน
Digital terrestrial: Multiplex 1
เคเบิลทีวี
AS Starman: ช่อง 14
 
อีทีวี2 เป็นสถานีโทรทัศน์ของประเทศเอสโตเนีย ออกอากาศในระบบโทรทัศน์ดิจิทัล อีทีวี2 เริ่มออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 2008 ออกอากาศรายการประเทศเด็ก ตั้งแต่วันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2009 สถานีโทรทัศน์ได้ออกอากาศรายการประเภทข่าว โดยใช้ชื่อว่า "ฮอท แชมเบอร์" (19.30 - 20.00) และออกอากาศในภาษารัสเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ภาษาเอสโตเนีย)
อุทยานสามก๊ก

อุทยานและพิพิธภัณฑ์ที่จังหวัดชลบุรี
| --- | --- |
ภายในอุทยานสามก๊ก
th
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2545
ที่ตั้ง: ตำบลโป่ง อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี
พิกัดภูมิศาสตร์: 12°54′20″N 100°58′32″E﻿ / ﻿12.9055291°N 100.9756063°E﻿ / 12.9055291; 100.9756063
ผู้ก่อตั้ง: เกียรติ ศรีเฟื่องฟุ้ง
อุทยานสามก๊ก เป็นอุทยานและพิพิธภัณฑ์ด้านศิลปะวัฒนธรรมจีนที่เกี่ยวข้องกับนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 ตั้งอยู่ที่ตำบลโป่ง อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี
ประวัติ

อุทยานสามก๊กสร้างบนเนื้อที่ 36 ไร่ของตระกูลศรีเฟื่องฟุ้ง ริเริ่มการสร้างโดยเกียรติ ศรีเฟื่องฟุ้ง นักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีนซึ่งมีเจตนารมณ์ที่จะสร้างเป็นสถานที่ที่เปี่ยมด้วยคุณค่าทางศิลปะวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในประเทศไทยและประเทศจีน เกียรติเสียชีวิตไปก่อนที่จะเริ่มการก่อสร้าง ชัยคีรี ศรีเฟื่องฟุ้งบุตรชายคนโตของเกียรติจึงสานต่อเจตนารมณ์ในการก่อสร้าง เริ่มสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2538 ก่อสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2543 และเปิดอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2545
ภายในอุทยานสามก๊ก

ภายในอุทยานสามก๊กมีลักษณะของสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานระหว่างศิลปะจีนและไทย มีการจัดวางรูปแบบตามหลักฮวงจุ้ยของจีน ออกแบบโดยธีรวัลย์ วรรธโนทัยและรณฤทธิ์ ธนโกเศศ สถาปนิกแห่งกรมศิลปากร
ภายในอุทยานสามก๊กประกอบด้วยอาคารหลัก 3 อาคารที่สร้างแบบสถาปัตยกรรมจีน
อาคารประธาน: เป็นอาคารสูง 4 ชั้น ชั้นแรกจัดแสดงรูปปั้น ประวัติ ผลงาน และจดหมายปิดผนึกของเกียรติ ศรีเฟื่องฟุ้ง และจัดแสดงตุ๊กตากระเบื้องของตัวละครหลักในนวนิยายสามก๊ก 12 คน ชั้นที่ 2 และ 3 จัดแสดงภาพเขียนสีน้ำมันบนผ้าใบเล่าเรื่องชีวประวัติของจูกัดเหลียง ชั้นที่ 4 เป็นที่ประดิษฐานของพระบรมสารีริกธาตุ พระอรหันต์ธาตุ พระพุทธรูปปางประทานพร พระสังกัจจายน์ และพระกษิติครรภโพธิสัตว์
อาคารอเนกประสงค์: ใช้สำหรับจัดกิจกรรมหรือนิทรรศการต่าง ๆ มีการจัดแสดงตุ๊กตากระเบื้องของสิบแปดอรหันต์
อาคารพระโพธิสัตว์กวนอิม: เป็นที่ประดิษฐานของรูปเคารพพระโพธิสัตว์กวนอิมทำจากหินอ่อนขาวขนาดใหญ่
ภายในอุทยานสามก๊กยังมีระเบียงจิตรกรรมความยาว 223.8 เมตร วาดบนกระเบื้องเคลือบดินเผาจีน แสดงเหตุการณ์สำคัญจากนวนิยายสามก๊กจำนวน 56 ตอน
แหล่งข้อมูลอื่น

อุทยานสามก๊ก ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
อุทยานสามก๊ก ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
อุทยานสามก๊ก ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร