stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอภูซาง

| อำเภอภูซาง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Phu Sang
รูป วนอุทยานแห่งชาติภูซาง (น้ำตกภูซาง) ตำบลภูซาง อำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา
คำขวัญ: ประตูสู่หลวงพระบาง ยางพาราชั้นเลิศ  แหล่งกำเนิดน้ำตกอุ่น หวานละมุนน้ำอ้อยสบบง  สูงส่งถิ่นพระธาตุ ตลาดชายแดนไทย-ลาว
แผนที่จังหวัดพะเยา เน้นอำเภอภูซาง
พิกัด: 19°36′0″N 100°19′24″E﻿ / ﻿19.60000°N 100.32333°E﻿ / 19.60000; 100.32333
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พะเยา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 199.37 ตร.กม. (76.98 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 32,419 คน
 • ความหนาแน่น: 162.60 คน/ตร.กม. (421.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 56110
รหัสภูมิศาสตร์: 5608
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอภูซาง ตำบลป่าสัก อำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา 56110
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ภูซาง (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพะเยา เป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติภูซาง และยังเป็น 1 ใน 2 อำเภอของจังหวัดที่มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศลาว มีสินค้าที่เป็นเอกลักษณ์ ได้แก่ น้ำอ้อยสบบง ที่มีการเพาะปลูกและแปรรูปในชุมชน
น้ำตกภูซาง หรืออีกชื่อเรียกที่เรียกกันว่า น้ำตกอุ่นภูซาง ตั้งอยู่ใน อุทยานแห่งชาติภูซาง ตำบลภูซาง อำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา
น้ำตกภูซาง จัดว่าเป็นน้ำตกน้ำอุ่นเพียงแห่งเดียวในไทย เพราะน้ำจะมีอุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 35 - 36  องศา และใสปราศจากกลิ่นกำมะถัน บริเวณใต้น้ำตกเป็นแอ่งน้ำใสสีเขียวมรกต
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอภูซางมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเทิง (จังหวัดเชียงราย)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงไชยบุรี (ประเทศลาว)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเชียงคำ
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเชียงคำ และอำเภอเทิง (จังหวัดเชียงราย)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอภูซางแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 59 หมู่บ้าน  ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนครัวเรือน | จำนวนประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ภูซาง |  | Phu Sang | 13 | 2,520 | 6,263 |
| 2. | ป่าสัก |  | Pa Sak | 10 | 1,841 | 4,170 |
| 3. | ทุ่งกล้วย |  | Thung Kluai | 12 | 2,956 | 8,047 |
| 4. | เชียงแรง |  | Chiang Raeng | 12 | 2,252 | 5,845 |
| 5. | สบบง |  | Sop Bong | 12 | 3,455 | 7,985 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอภูซางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลสบบง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสบบงทั้งตำบล (สุขาภิบาลสบบงเดิม)
องค์การบริหารส่วนตำบลภูซาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลภูซางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าสัก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าสักทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งกล้วย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งกล้วยทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเชียงแรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเชียงแรงทั้งตำบล
เดินเม

มัสยิดเยนี เมืองเทสซาโลนีกี สร้างโดยชาวเดินเมในยุคจักรวรรดิออตโตมัน
เดินเม (ฮีบรู: דוֹנְמֶה, อักษรโรมัน: Dōnme, ตุรกีออตโตมัน: دونمه,  ตุรกี: Dönme) คือกลุ่มชาวยิวสะบาโตผู้หลบซ่อนในจักรวรรดิออตโตมัน แม้ภายนอกพวกเขาเข้ารีตศาสนาอิสลาม แต่ก็ยังคงรักษาระบบความเชื่อแบบยิว และปฏิบัติตนตามคับบาลาห์อย่างลับ ๆ พวกเขามีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองเทสซาโลนีกี โดยมีศาสนสถานคือมัสยิดเยนี (Yeni Cami) เป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวเดินเมประจำเมืองดังกล่าว
การนับถือศาสนาอิสลามของชาวยิวกลุ่มนี้เกิดขึ้น หลังจากซับบาไท เซวี (שַׁבְּתַי צְבִי)  รับบีชาวยิวเซฟาร์ดี อ้างตนว่าเป็นเมสสิยาห์ของชาวยิว  ทำให้มีสาวกคอยติดตามอยู่เป็นจำนวนมาก และในเวลาต่อมาเขาถูกรัฐบาลออตโตจับกุมตัว และให้เลือกระหว่างการถูกประหารชีวิต หรือยอมเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม เซวีแสร้งทำเป็นเลื่อมใสศรัทธาในศาสนาอิสลามและเปลี่ยนศาสนาเพื่อเลี่ยงโทษประหาร  ด้วยเหตุนี้ชาวยิวสะบาโตส่วนหนึ่งจึงยอมเข้ารีตเป็นมุสลิม จึงถูกเรียกว่า เดินเม อันเป็นภาษาตุรกี แปลว่า "ผู้ละทิ้งความเชื่อ" กระนั้นพวกเขายังนับถือและปฏิบัติศาสนกิจแบบชาวยิวอย่างลับ ๆ หลังการแลกเปลี่ยนประชากรระหว่างกรีซกับตุรกีใน ค.ศ. 1925 ชาวเดินเมจึงโยกย้ายออกไปจากเมืองเทสซาโลนีกี ชาวยิวสะบาโตบางส่วนยังคงอาศัยอยู่ในประเทศตุรกีจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 21 ในฐานะลูกหลานของชาวเดินเม
ปัจจุบันไม่มีข้อมูลจำนวนประชากรชาวเดินเมหรือจำนวนคนที่เรียกตนเองด้วยชื่อดังกล่าว แม้จะมีลูกหลานบางคนยังอาศัยอยู่ในย่านเทชวีกีเย ในเมืองอิสตันบูลก็ตาม พวกเขามีสุสานเป็นของตนเอง เรียกว่าสุสานบึลบึลเดเร (Bülbüldere Mezarlığı) หรือสุสานชาวซาโลนีกา (Selanikliler Mezarlığı)
หลังการก่อตั้งประเทศอิสราเอลขึ้นใน ค.ศ. 1948 มีชาวเดินเมเพียงไม่กี่ครอบครัวที่อพยพไปยังประเทศอิสราเอล ใน ค.ศ. 1994 อิลกาซ โซร์ลู (Ilgaz Zorlu) นักบัญชีชาวตุรกี ที่อ้างว่าตนสืบเชื้อสายเดินเมมาแต่ฝ่ายมารดา ได้เผยแพร่บทความในวารสาร เปิดเผยว่าตนเองมีเชื้อสายเดินเม และได้นำเสนอความเชื่อทางศาสนาอย่างลับของชาวเดินเม หัวหน้ารับบีแห่งตุรกี และหน่วยทางศาสนาของอิสราเอล ไม่ยอมรับว่าชาวเดินเมเป็นยิว เพราะพวกเขาทิ้งศรัทธาในศาสนายูดาห์มายาวนาน โซร์ลูจึงยื่นคำร้องต่อศาลอิสตันบูลในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2000 ขอให้เปลี่ยนศาสนาในบัตรประชาชนของตนเองจาก "อิสลาม" เป็น "ยูดาห์" ซึ่งเขาชนะคดีในเวลาต่อมา ต่อมาเบธดิน หรือศาลศาสนายูดาห์ประจำตุรกี ได้ให้การยอมรับว่าเขาเป็นชาวยิว แต่เนื่องจากพวกเขาไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นยิว ชาวเดินเมจึงไม่มีสิทธิ์ในกฎหมายว่าด้วยการกลับคืน (Law of Return) ของรัฐบาลอิสราเอล
แอนแวร์ พาชา

| อิสมาอิล แอนแวร์พาชา |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงคราม
ดำรงตำแหน่ง 4 มกราคม 1914 – 13 ตุลาคม 1918
นายกรัฐมนตรี: Said Halim Pasha
ก่อนหน้า: Ahmet Izzet Pasha
ถัดไป: Ahmet Izzet Pasha
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: อิสมาอิล แอนแวร์ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1881(1881-11-22) คอนสแตนติโนเปิล, วิลายะห์คอนสแตนติโนเปิล, จักรวรรดิออตโตมัน
เสียชีวิต: 4 สิงหาคม ค.ศ. 1922(1922-08-04) (40 ปี) สาธารณรัฐประชาชนโซเวียตบูคารา
เชื้อชาติ: ออตโตมัน
คู่สมรส: Naciye Sultan
บุตร: Mahpeyker Hanımsultan Türkan Hanımsultan Sultanzade Ali Bey
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยการสงครามกองทัพบก (1903)
ลายมือชื่อ: 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
สังกัด: กองทัพบกออตโตมัน
ประจำการ: 1903–1918

อิสมาอิล แอนแวร์ พาชา (ตุรกีออตโตมัน: اسماعیل انور پاشا; ตุรกี: İsmail Enver Paşa; 22 พฤศจิกายน 1881 – 4 สิงหาคม 1922) คือทหารชาวตุรกีสมัยจักรวรรดิออตโตมัน
ก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาได้รับการยกย่องในประเทศว่า "วีรบุรุษแห่งการปฏิวัติ" และชาวยุโรปมักพูดถึงตุรกีออตโตมันว่า "แอนแวร์แลนด์"
แหล่งข้อมูลอื่น

Enver's biography
"Enver Pasha" . Encyclopædia Britannica. Vol. 31 (12th ed.). 1922. p. 5.
Enver's declaration at the Baku Congress of the Peoples of the East 1920
Interview with Enver Pasha by Henry Morgenthau – American Ambassador to Constantinople (Istanbul) 1915
Biography of Enver Pasha at Turkey in the First World War website
Personal belongings of Enver Pasha
Ismail Enver Pasha (1881–1922) เก็บถาวร 2020-11-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กฤตภาคจากหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ แอนแวร์ พาชา ในหอจดหมายเหตุข่าวสารคริสต์ศตวรรษที่ 20 ของ ZBW
ชูชอนดูฆต์

พระมเหสีในยาซเดเกิร์ดที่ 1
ชูชอนดูฆต์ (Middle Persian: 𐭱𐭩𐭱𐭩𐭭𐭲𐭥𐭤𐭲, อักษรโรมัน: Šīšīntūḥt, แปลตรงตัว 'พระธิดาแห่งซูซา'; เปอร์เซีย: شوشاندخت, อักษรโรมัน: Šušanduxt) เป็นพระมเหสีชาวยิวของยาซเดเกิร์ดที่ 1 จักรพรรดิซาเซเนียนใน ค.ศ. 399-420 และพระราชมารดาในแบฮ์รอมที่ 5 ผู้ครองราชย์องค์ถัดไป กล่าวกันว่าพระนางเป็นพระธิดาในหัวหน้านักบวชสูงสุด (Exilarch; เปอร์เซียสมัยกลาง rēš-galūdag) ฮูนา บาร์ นาธาน ชูชอนดูฆต์ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้สร้างชุมชนชาวยิวแห่งโจวีบอเรในเอสแฟฮอน และยังสถาปนานิคมชาวยิวในนครซูซาและชูชแทร์บริเวณจังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่านในปัจจุบัน Ernst Herzfeld (1879–1948) นักอิหร่านศึกษา คาดการณ์ว่าสุสานเอสเธอร์และโมรเดคัยในนครแฮแมดอนอาจเป็นสุสานชูชอนดูฆต์
เรื่องเล่าของราชินีชาวยิวได้ยกระดับชีวิตของชาวยิวเชื้อสายเปอร์เซีย แม้ว่ามีชุมชนยิวในเอสแฟฮอนมานานก่อนวันที่นี้ ตามที่ผู้เขียนก่อนหน้านี้กล่าวไว้ Aptin Khanbaghi ระบุว่า ทาลมุดบาบิโลเนียเล่าเรื่องราวที่หัวหน้านักบวชสูงสุด ฮูนา บาร์ นาธานโต้ตอบกับยาซเดเกิร์ดอีกครั้ง แต่ไม่มีการกล่าวถึงพระธิดาหรือจักรพรรดินียิว
Simcha Gross เขียนไว้ว่า ชูชอนดูฆต์ได้รับการกล่าวถึงเฉพาะใน เมืองหลวงแคว้นแห่ง Ērānšahr (เปอร์เซียสมัยกลาง Šahrestānīhā ī Ērānšahr) โดยยังเป็นข้อมูลเปอร์เซียสมัยกลางอันเดียวที่ "ยอมรับถึงสถาบันหัวหน้านักบวชสูงสุดอย่างชัดแจ้ง" และเชื่อว่าพระนางเป็นตัวละครสมมติที่อาจอิงจากเอสเธอร์ เรื่องราวของพระนางน่าจะมีอายุถึง"ช่วงคั่นกลางอิหร่าน" (Iranian intermezzo) ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11 เพื่อเป็นช่องทางสนับสนุนการอ้างสิทธิ์ของผู้ปกครองท้องถิ่น
ฟูซูลิ

| ฟูซูลิ |
| --- | --- |
จุลจิตรกรรมของฟูซูลิใน Meşâirü'ş-şuarâ เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 16
เกิด: Mahammad Suleyman oghlu ป. 1494 กัรบะลาอ์, สมาพันธรัฐAq Qoyunlu (ปัจจุบันคือประเทศอิรัก)
เสียชีวิต: 1556 กัรบะลาอ์, จักรวรรดิออตโตมัน (ปัจจุบันคือประเทศอิรัก)
แนว: มหากาพย์ภาษาอาเซอร์ไบจาน, ภาษาอาหรับ และภาษาเปอร์เซีย, วรรณกรรมภูมิปัญญา
ผลงานที่สำคัญ: มหากาพย์ลัยลาและมัจนูน (Leyli və Məcnun)
แมแฮมแมด บิน ซือเลย์มัน (อาเซอร์ไบจานคลาสสิก: محمد سليمان اوغلی Məhəmməd Süleyman oğlu) รู้จักกันในนามปากกาว่า ฟูซูลิ (อาเซอร์ไบจาน: فضولی Füzuli; ป. ค.ศ. 1494 – 1556) เป็นนักกวี นักเขียน และนักคิดชาวอาเซอร์ไบจาน จากเผ่าแบยอตของโอฆุซ
ถือเป็นหนึ่งในผู้มีส่วนร่วมคนสำคัญในด้านโคลงดิวานของวรรณคดีอาเซอร์ไบจาน ฟูซูลิแต่งกวีในสามภาษา: อาเซอร์ไบจาน ภาษาแม่ของตน, อาหรับ และเปอร์เซีย เขามีความรู้ในด้านวรรณกรรมทั้งภาษาตุรกีออตโตมันกับภาษาชะกะไต และความรู้ในด้านคณิตศาสตร์กับดาราศาสตร์
ข้อมูล

ปฐมภูมิ
Fuzulî. Fuzulî Divanı: Gazel, Musammat, Mukatta' ve Ruba'î kısmı. Ed. Ali Nihad Tarlan. İstanbul: Üçler Basımevi, 1950.
Fuzulî. Leylâ ve Mecnun. Ed. Muhammet Nur Doğan. ISBN 975-08-0198-9.
ทุติยภูมิ
Andrews, Walter G. "Fuzûlî" in Ottoman Lyric Poetry: An Anthology. pp. 235–237. ISBN 0-292-70472-0.
"Fozuli, Mohammad b. Solayman". Encyclopædia Iranica. Retrieved 25 August 2006.
"Fuzuli, Mehmed bin Süleyman." Encyclopædia Britannica. 2006. Encyclopædia Britannica Premium Service. 23 Aug. 2006  <>.
Kudret, Cevdet. Fuzuli. ISBN 975-10-2016-6.
Şentürk, Ahmet Atillâ. "Fuzûlî" in Osmanlı Şiiri Antolojisi. pp. 280–324. ISBN 975-08-0163-6.
The investigation of the mystical similarities and differences of Fozoli's Persian and Turkish Divans against Hafez's Divan (Thesis for M.A degree Islamic Azad University of Tabriz, Iran ) By: Gholamreza Ziyaee Prof.: Ph.D: Aiyoub Koushan
A comparative adaptation of Peer in Khajeh Hafez's divan with Hakim Fozooli's Persian and Turkish divans,Article 7, Volume 6, Number 21, Autumn 2012, Page 159-188
Document Type: Research Paper
Authors:
1Aiyoub Koushan; 2Gholamreza Zyaee
1Faculty member, Department of Persian Literature, Tabriz Branch, Islamic Azad University, Tabriz, Iran
2Student, Department of Persian Literature, Tabriz Branch, Islamic Azad University, Tabriz, Iran.
แหล่งข้อมูลอื่น

Fuzûlî, on archive.org
Muhammed Fuzuli—a website with a brief biography and translated selections from Leyla and Mecnun
FUZULİ เก็บถาวร 2011-07-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Fuzûlî in Stanford J. Shaw's History of the Ottoman Empire and Modern Turkey
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  กรีซ  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 2  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef  İslâm Ansiklopedisi
ออนฟิม

| ออนฟิม |
| --- | --- |
รูปปั้นของออนฟิมในเวลีกีนอฟโกรอด ประเทศรัสเซีย
เกิด: นอฟโกรอด สาธารณรัฐนอฟโกรอด (ปัจจุบันคือ เวลีกีนอฟโกรอด แคว้นนอฟโกรอด ประเทศรัสเซีย)
ชื่ออื่น: อันเธมิอุสแห่งนอฟโกรอด (Anthemius of Novgorod)
ยุคสมัย: ป. 1220–1260
มีชื่อเสียงจาก: บันทึกและแบบฝึกหัดการบ้านบนเปลือกไม้เบิร์ชอ่อนที่ได้รับการรักษาอย่างดี
ออนฟิม (นอฟโกรอดเก่า: Онѳиме, อักษรโรมัน: Onfime; รัสเซีย: Онфим; Onfim) หรือ อันเธมีอุสแห่งนอฟโกรอด (อังกฤษ: Anthemius of Novgorod) เป็นเด็กชายที่อาศัยอยู่ในนอฟโกรอด (ปัจจุบันคือเวลีคีนอฟโกรอด ประเทศรัสเซีย) ระหว่างศตวรรษที่ 13 ช่วงปี 1220 หรือ 1260 บันทึกและแบบฝึกหัดการบ้านของเขาซึ่งขีดเขียนลงบนเปลือกไม้เบิร์ชอ่อน ถูกรักษาไว้อย่างดีในดินเหนียวของนอฟโกรอด ออนฟิมซึ่งในเวลานั้นน่าจะอายุหกหรือเจ็ดขวบ เขียนโดยด้วยภาษาสลาวิกตะวันออกสำเนียงนอฟโกรอดเก่า นอกจากอักษรและพยางค์ต่าง ๆ แล้ว เขายังวาดรูป "ฉากการสู้รบระหว่างตัวเขาเองกับคุณครูของเขา"
ผลงานของออนฟิม

ในปัจจุบันมีการค้นพบวัตถุเปลือกไม้เบิร์ชที่เป็นของอันฟิมรวมสิบเจ็ดชิ้น ในจำนวนนี้สิบสองชิ้นมีภาพวาดประกอบ อีกห้าชิ้นมีแต่ตัวอักษร หนึ่งในภาพวาดของเขาแสดงรูปอัศวินบนม้า ข้างกันเป็นชื่อของอันฟิมเขียนอยู่ กำลังใช้หอกทิ่มแทงใครสักคนบนพื้น นักวิชาการตั้งข้อสังเกตว่านี่อาจเป็นภาพจินตนาการตัวออนฟิมเองเป็นอัศวิน งานเขียนต่าง ๆ ของเขาเป็นแบบฝึกหัดเพื่อการเรียนอย่างเห็นได้ชัด เขาฝึกฝนโดยการเขียนตัวอักษร, พยางค์ และคำจากพระธรรมเพลงสดุดี ที่ตัวเขาเองน่าจะคุ้นเคย ตัวอย่างวลีที่ปรากฏในงานเขียนของเขา เช่น "ท่าน [หมายถึงพระผู้เป็นเจ้า] โปรดช่วยข้ารับใช้ของท่าน [คือ]ออนฟิม" และบางส่วนจาก พระธรรมเพลงสดุดี 6:2 กับ 27:3 งานเขียนส่วนมากของออนฟิมประกอบด้วยเนื้อความที่อ้างมาจากเล่มเพลงสดุดี ภาพวาดประกอบของออนฟิมมีทั้งภาพอัศวิน ม้า ธนู และศัตรูถูกสังหาร ภาพหนึ่งซึ่งเป็น "ภาพวาดบุคคลของตัวเขาเอง แปลงกายเป็นสัตว์มหัศจรรย์" ปรากฏบนวัตถุหมายเลข 199 ซึ่งมีรูปของสัตว์ประหลาดคอยาว หูแหลม และหางม้วนกลม ในปากมีธนูปลายขนนกหรือไม่ก็กำลังพ่นไฟออกจากปาก อักษรประกอบเขียนบอกว่า "เราเป็นสัตว์ประหลาดป่าเถื่อน" และมีกล่องข้อความว่า "สวัสดี จากออนฟิม ถึงดานีโล (Danilo)" โดยดานีโลน่าจะเป็นเพื่อนหรือเพื่อนร่วมชั้นของออนฟิม จำนวนนิ้วมือบนรูปคนที่ออนฟิมวาดมีตั้งแต่สามถึงแปด เป็นไปได้ว่าออนฟิมยังไม่ได้เรียนการนับเลข
แถวอักษรห้าตัวบนทั้งสองฝั่งของวัตถุหมายเลข 199 เป็นแบบฝึกเขียนตัวอักษร ส่วนบนวัตถุหมายเลข 205 ออนฟิมเขียนอักษรซีริลลิก และเติม "On[f]" (ออน[ฟ]) ซึ่งแทนชื่อของเขา ใส่ไว้ตรงกลาง ส่วนข้างใต้นั้นนักวิจัยบางส่วนเชื่อว่าเป็นรูปเรือกับไม้พาย วัตถุหมายเลข 206 ประกอบด้วยแบบฝึกเขียนตัวอักษรกับ "'ภาพวาดบุคคล' ของออนฟิมน้อยและมิตรสหายของเขา"
ระเบียงภาพ

วัตถุหมายเลข 199: “เราเป็นสัตว์ประหลาดป่าเถื่อน” และ “สวัสดี จากออนฟิม ถึงดานีโล”
วัตถุหมายเลข 200: คนขี่ม้า ทางขวาของตัวคนมีชื่อ "ออนฟิม" เขียนอยู่ ส่วนแถวอักษรด้านบนเป็นตัวอักษร A ถึง K
วัตถุหมายเลข 202: บทเรียนสะกดคำและภาพวาด
วัตถุหมายเลข 206: "เมื่อถึงเวลาเที่ยง", ชุดตัวอักษร และภาพวาดบุคคล
ภาพวาดต่าง ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

Website, contains catalog of all beresty found in Novgorod, in Russian
Blog post by Erik Kwakkel, medieval book historian
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี
ก็อง

| ก็อง Kaem (Norman) |
| --- | --- |
เมืองหลักและเทศบาล
ภาพ Abbaye aux Hommes; Abbaye aux Dames; โบสถ์แซ็ง-ปิแยร์; Rue Froide ในย่านเมืองเก่า
   ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: นอร์ม็องดี
จังหวัด: กาลวาโดส
เขต: ก็อง
อำเภอ: ก็อง-1, 2, 3, 4 และ 5
สหเทศบาล: ก็องลาแมร์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2020–2026) : Joël Bruneau (LR)
พื้นที่1: 25.70 ตร.กม. (9.92 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 173.6 ตร.กม. (67.0 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,597 ตร.กม. (1,003 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)2: 105,512 คน
 • ความหนาแน่น: 4,100 คน/ตร.กม. (11,000 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (2018): 205,708 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 1,200 คน/ตร.กม. (3,100 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล (2018): 469,526 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 180 คน/ตร.กม. (470 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 14118 /14000
สูงจากระดับน้ำทะเล: 2–73 m (6.6–239.5 ft)  (avg. 8 m หรือ 26 ft)
เว็บไซต์: www.caen.fr
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
ก็อง (ฝรั่งเศส: Caen, ออกเสียง: [kɑ̃] ( ฟังเสียง); Norman: Kaem) เป็นเมืองหลักของจังหวัดกาลวาโดส ในแคว้นนอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส พื้นที่เขตเมืองมีประชาดร 105,512 คน (ข้อมูลเมื่อ 2018) ส่วนพื้นที่ปริมณฑลมี 470,000 คน ทำให้ก็องเป็นพื้นที่ปริมณฑลที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของแคว้นนอร์ม็องดี และอันดับที่ 19 ของประเทศฝรั่งเศส และยังเป็นเทศบาลที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 3 ในแคว้นนอร์ม็องดี โดยเป็นรองเพียงเลออาฟวร์และรูอ็อง
เมืองก็องเป็นเมืองสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่มีสิ่งก่อสร้างสำคัญ ๆ รวมทั้งสิ่งก่อสร้างที่สร้างในสมัยของวิลเลียมแห่งนอร์ม็องดี และเป็นจุดสำคัญจุดหนึ่งของยุทธการที่นอร์ม็องดีในปี ค.ศ. 1944 ที่ทำลายตัวเมืองไปเสียเป็นอันมาก
ประชากร

ข้อมูลประชากรในตารางสื่อถึงเขตเทศบาลก็อง โดยเทศบาลนี้ผนวกอดีตเทศบาลVenoixเข้าไปใน ค.ศ. 1952
แหล่งข้อมูลอื่น

"Caen" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 4 (11 ed.). 1911.
Caen City Council เก็บถาวร 6 พฤศจิกายน 2008 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาฝรั่งเศส)
"Caen Borough Council" (ภาษาฝรั่งเศส). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 November 2008. สืบค้นเมื่อ 6 April 2017.{{cite web}}:  CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
Encyclopædia Britannica Caen
Mémorial pour la Paix museum
Caen town guide
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  นครรัฐวาติกัน 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef
อำเภอเมืองพะเยา

| อำเภอเมืองพะเยา |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mueang Phayao
พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าที่กว๊านพะเยา
แผนที่จังหวัดพะเยา เน้นอำเภอเมืองพะเยา
พิกัด: 19°11′30″N 99°52′42″E﻿ / ﻿19.19167°N 99.87833°E﻿ / 19.19167; 99.87833
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พะเยา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 842 ตร.กม. (325 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 116,579 คน
 • ความหนาแน่น: 138.46 คน/ตร.กม. (358.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 56000
รหัสภูมิศาสตร์: 5601
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเมืองพะเยา หมู่ที่ 11 ถนนพหลโยธิน ตำบลบ้านต๋อม อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา 56000
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เมืองพะเยา (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอศูนย์กลางการปกครอง การบริหารราชการ การศึกษา และเศรษฐกิจ ความเจริญ ของจังหวัดพะเยา
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเมืองพะเยาตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 700 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอแม่ใจ อำเภอภูกามยาว และ อำเภอป่าแดด (จังหวัดเชียงราย)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอภูกามยาวและอำเภอดอกคำใต้
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอดอกคำใต้ และอำเภองาว (จังหวัดลำปาง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอวังเหนือ (จังหวัดลำปาง)
ประวัติ

พะเยาเป็นเมืองเก่าเมืองหนึ่ง ในอดีตมีชื่อว่าเมืองภูกามยาวหรือเมืองพยาว เดิม อำเภอพะเยา เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดเชียงราย และในปี พ.ศ. 2520 ได้มีพระราชบัญญัติจัดตั้งจังหวัดพะเยาขึ้น อำเภอพะเยาจึงได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอเมืองพะเยา เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพะเยาตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
วันที่ 23 ธันวาคม 2460 ยุบอำเภอดอกคำใต้ รวมกับอำเภอพะเยา
วันที่ 14 มีนาคม 2480 จัดตั้งเทศบาลเมืองพะเยา ในท้องที่บางส่วนของตำบลแม่ต๋ำ และตำบลเวียง
วันที่ 16 มีนาคม 2491 เปลี่ยนแปลงเขตตำบลแม่ต๋ำ
วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2506 แยกพื้นที่ตำบลดอกคำใต้ ตำบลห้วยลาน และตำบลบ้านปิน อำเภอพะเยา มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอดอกคำใต้ ขึ้นกับอำเภอพะเยา
วันที่ 20 กรกฎาคม 2508 จัดตั้งสุขาภิบาลดอกคำใต้ ในท้องที่บางส่วนของตำบลดอกคำใต้
วันที่ 27 กรกฎาคม 2508 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอดอกคำใต้ อำเภอพะเยา เป็น อำเภอดอกคำใต้
วันที่ 26 ตุลาคม 2514 ตั้งตำบลห้วยแก้ว แยกออกจากตำบลดงเจน
วันที่ 28 กรกฎาคม 2520 แยกพื้นที่อำเภอพะเยา อำเภอจุน อำเภอเชียงคำ อำเภอเชียงม่วน อำเภอดอกคำใต้ อำเภอปง และอำเภอแม่ใจ ออกจากการปกครองของจังหวัดเชียงราย ตั้งขึ้นเป็น จังหวัดพะเยา และเปลี่ยนแปลงชื่ออำเภอพะเยา เป็น อำเภอเมืองพะเยา และจัดตั้งศาลจังหวัดพะเยา ในท้องที่อำเภอเมืองพะเยา
วันที่ 16 สิงหาคม 2522 ตั้งตำบลท่าวังทอง แยกออกจากตำบลดงเจน ตั้งตำบลแม่ใส แยกออกจากตำบลแม่นาเรือ
วันที่ 25 พฤศจิกายน 2528 ตั้งตำบลบ้านสาง แยกออกจากตำบลบ้านตุ่น
วันที่ 17 ตุลาคม 2529 ตั้งตำบลท่าจำปี แยกออกจากตำบลบ้านต๊ำ
วันที่ 27 พฤศจิกายน 2535 ตั้งตำบลแม่อิง แยกออกจากตำบลดงเจน
วันที่ 8 มิถุนายน 2536 ตั้งตำบลสันป่าม่วง แยกออกจากตำบลบ้านต๋อม
วันที่ 23 สิงหาคม 2536 จัดตั้งสุขาภิบาลดงเจน ในท้องที่บางส่วนของตำบลดงเจน และตำบลแม่อิง
วันที่ 25 มิถุนายน 2540 แยกพื้นที่ตำบลห้วยแก้ว ตำบลดงเจน และตำบลแม่อิง อำเภอเมืองพะเยา มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอภูกามยาว ขึ้นกับอำเภอเมืองพะเยา
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลดงเจน เป็นเทศบาลตำบลดงเจน
วันที่ 1 มกราคม 2545 กำหนดเขตตำบลในท้องที่อำเภอเมืองพะเยา โดยให้ตำบลแม่กามีเขตการปกครองรวม 17 หมู่บ้าน ตำบลจำป่าหวายมีเขตการปกครองรวม 13 หมู่บ้าน
วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอภูกามยาว อำเภอเมืองพะเยา เป็น อำเภอภูกามยาว
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเมืองพะเยาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 15 ตำบล 172 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนครัวเรือน | จำนวนประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | เวียง |  | Wiang | — | 4,456 | 10,258 |
| 2. | แม่ต๋ำ |  | Mae Tam | — | 2,977 | 7,841 |
| 3. | แม่นาเรือ |  | Mae Na Ruea | 18 | 3,388 | 8,971 |
| 4. | บ้านตุ่น |  | Ban Tun | 11 | 1,784 | 5,015 |
| 5. | บ้านต๊ำ |  | Ban Tam | 13 | 2,667 | 7,282 |
| 6. | บ้านต๋อม |  | Ban Tom | 18 | 6,137 | 12,325 |
| 7. | แม่ปืม |  | Mae Puem | 18 | 2,989 | 9,217 |
| 8. | แม่กา |  | Mae Ka | 18 | 4,939 | 19,325 |
| 9. | บ้านใหม่ |  | Ban Mai | 9 | 1,650 | 4,896 |
| 10. | จำป่าหวาย |  | Cham Pa Wai | 13 | 2,873 | 8,473 |
| 11. | ท่าวังทอง |  | Tha Wang Thong | 14 | 7,661 | 14,598 |
| 12. | แม่ใส |  | Mae Sai | 12 | 2,155 | 6,358 |
| 13. | บ้านสาง |  | Ban Sang | 9 | 1,506 | 4,410 |
| 14. | ท่าจำปี |  | Tha Champi | 11 | 1,372 | 4,054 |
| 15. | สันป่าม่วง |  | San Pa Muang | 8 | 1,068 | 3,761 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเมืองพะเยาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองพะเยา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเวียงและตำบลแม่ต๋ำทั้งตำบล
เทศบาลตำบลท่าวังทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าวังทองทั้งตำบล
เทศบาลตำบลแม่กา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่กาทั้งตำบล
เทศบาลตำบลแม่ปืม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ปืมทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบ้านต๋อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านต๋อมทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบ้านต๊ำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านต๊ำทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบ้านสาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านสางทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบ้านใหม่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านใหม่ทั้งตำบล
เทศบาลตำบลท่าจำปี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าจำปีทั้งตำบล
เทศบาลตำบลสันป่าม่วง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันป่าม่วงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่นาเรือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่นาเรือทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านตุ่น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านตุ่นทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลจำป่าหวาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจำป่าหวายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ใส ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ใสทั้งตำบล
ลักษณะภูมิประเทศ

อำเภอเมืองพะเยามีพื้นที่ประมาณ 842 ตารางกิโลเมตรหรือ 526,250 ไร่ มีเทือกเขาสูงทางทิศตะวันตกคือ "ดอยหลวง" มีลักษณะพื้นที่ทางทิศเหนือและทิศตะวันตกเป็นที่ราบสูงและลาดต่ำมาทางทิศตะวันออกและทิศใต้ บริเวณกลางมีแหล่งน้ำตามธรรมชาติขนาดใหญ่ซึ่งกรมการประมงได้จัดให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์ปลาน้ำจืดและเป็นที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดพะเยา คือ "กว๊านพะเยา" มีเนื้อที่ประมาณ 12,831 ไร่
แหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ

อำเภอเมืองพะเยามีแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ ดังนี้
แหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ > โบราณสถานและโบราณวัตถุ

วัดศรีโคมคำ ตั้งอยู่ในเขตตำบลเวียง เทศบาลเมืองพะเยา ชาวบ้านเรียกว่า "วัดพระเจ้าตนหลวง" ซึ่งเป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสนที่ใหญ่ที่สุดในล้านนา สร้างขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2034-2067 ขนาดหน้าตักกว้าง 16 เมตร สูง 18 เมตร ในวันวิสาขบูชาจะมีการจัดงานนมัสการพระเจ้าตนหลวงเรียกว่างานประเพณีนมัสการพระเจ้าองค์หลวงเดือนแปดเป็ง
วัดพระธาตุจอมทอง ตั้งอยู่บนดอยจอมทอง ตรงข้ามกับวัดศรีโคมคำ ตำบลเวียง เป็นปูชนียสถานโบราณคู่เมืองพะเยา บริเวณโดยรอบมีป่าไม้ปกคลุมเป็นสวนรุกขชาติ สามารถมองเห็นตัวเมืองและกว๊านพะเยา
วัดอนาลโยทิพยาราม ตั้งอยู่บนดอยบุษราคัม หมู่บ้านสันบัวบก ตำบลสันป่าม่วง มีถาวรวัตถุที่สวยงาม เช่น หอพระแก้วประดิษฐานพระแก้วมรกต พระบุษราคัม พระเงิน พระทอง และพระนาค จากยอดดอยสามารถชมทัศนียภาพของกว๊านพะเยาและตัวเมืองได้ชัดเจน
วัดลี ตั้งอยู่ในตัวเมืองพะเยาหลังโรงเรียนเทศบาล 3 ตำบลแม่ต๋ำ เป็นวัดเก่าแก่อีกวัดหนึ่งที่มีโบราณวัตถุที่น่าสนใจอยู่เป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะพระพุทธรูปหินทราย
วัดศรีอุโมงค์คำ ตั้งอยู่ถนนท่ากว๊าน เป็นวัดที่มีเจดีย์สมัยเชียงแสนที่อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์มาก และเป็นวัดที่ประดิษฐานพระคู่เมืองพะเยาอีกองค์หนึ่งนามว่า "หลวงพ่องามเมืองเรืองฤทธิ์" แต่ชาวบ้านเรียกว่า "พระเจ้าล้านตื้อ" ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ทางศิลปะภูกามยาวโดยเฉพาะ
โบราณสถานบ้านร่องไฮ เป็นชุมชนโบราณขนาดใหญ่ริมกว๊านพะเยาและเนินซากโบราณสถานบางส่วนอยู่ในกว๊านพะเยา จากหลักฐานการขุดแต่งพบพระพุทธรูปหินทราย ชิ้นส่วนจารึก สันนิษฐานมีอายุราว 500 ปี ชุมชนแห่งนี้ยังสืบสานภูมิปัญญา วิถีชีวิตความสัมพันธ์กับกว๊านพะเยาจนถึงทุกวันนี้
สถานศึกษา

มหาวิทยาลัยพะเยา
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย วิทยาเขตพะเยา
มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย ศูนย์การศึกษาพะเยา
สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค (เอกชน)
วิทยาลัยเทคโนโลยีประชาพัฒน์
วิทยาลัยเทคนิคพะเยา
วิทยาลัยเทคโนโลยีพะเยา (เอกชน)
วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี พะเยา
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีพะเยา
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ พะเยา
โรงเรียนพะเยาพิทยาคม
โรงเรียนไชยพันธ์พงษ์พิทยา (เอกชน)
โรงเรียนบุญสิษฐ์วิทยา (เอกชน)
โรงเรียนพินิตประสาธน์ (เอกชน)
โรงเรียนพะเยาประสาธน์วิทย์
โรงเรียนฟากกว๊านวิทยาคม
โรงเรียนประชาบำรุง (เอกชน)
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยพะเยา
โรงเรียนอนุบาลดรุณวิทยา (เอกชน)
โรงเรียนปิยมาตย์ (เอกชน)
สินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์

ผลิตภัณฑ์ผักตบชวา
ปลาส้ม
ครกหิน
มีด
เครื่องประดับอัญมณี
ผ้าปักบ้านตุ่น
สุรากลั่นและไวน์ลิ้นจี่
น้ำพริกท่าวังทอง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลท่าวังทอง เก็บถาวร 2013-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน