stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตัวแสบสุดป่วน
ตัวละคร > ตัวละครหลัก

มาซายะ ฟุบานาชิ (船橋 雅矢): นักเรียนชาย ม.ปลาย ปี 1 แห่งโรงเรียนไคกะ มีฉายาว่า "เดวิล" มาคุง สมัยอยู่ ม.ต้น ถูกขนานนามว่าเป็นนักเลงที่ร้ายกาจที่สุด มีคนมาท้าต่อยมากมายไปหมด และส่วนใหญ่ก็ชนะทุกครั้ง เมื่อได้ขึ้น ม.ปลาย มีแผนอยากที่จะเปลี่ยนชีวิตให้สงบสุข จึงเข้าชมรมชงชา
ยามาดะ วาตารุ (山田航) : นักเรียนชาย ม.ปลาย ปี 1 แห่งโรงเรียนไคกะ หนุ่มใจเย็น แต่เมื่ออารมณ์เดือดเมื่อไหร่ก็น่ากลัวไม่ใช่น้อย อยู่ชมรมชงชาเช่นเดียวกับฟุบานาชิ เป็นเพื่อนสนิทของฟุบานาชิ รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยประถม ช่วงนั้น วาตารุ ยังคงอ่อนแอ และชอบแมลงมาก แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเพราะฟุบานาชิ
อาเนซากิ นาโอะมิ (姉崎奈緒美) : ประธานชมรมชงชาผู้อ่อนโยน แห่งโรงเรียนไคกะ เป็นรุ่นพี่ฟุบานาชิ ท่าทางกิริยาวาจาราวกับนางฟ้าแห่งชมรมชงชา ฟุบานาชิจึงหลงเสน่ห์
อาซาคาวะ คาโฮะ (浅川夏帆) : นักเรียนหญิง ม.ปลาย ปี 1 แห่งโรงเรียนไคกะ เป็นคนไม่ยอมใคร เกลียดความชั่วร้าย มักชอบแอบทะเลาะกับฟุบานาชิ ฟุบานาชิจึงตั้งฉายาให้ว่า "หมาบ้า" แต่จริงๆแล้วเป็นคนจิตใจดีงาม
คาชิซาว่า โคกิ (樫沢光輝) : นักเรียนชาย ม.ปลาย ปี 1 แห่งโรงเรียนเคย์เคียว ลูกชายเจ้าของโรงเรียน ซ้ำยังเป็นคนหล่อ เรียนเก่ง จิตใจกว้าง เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ เสียอย่างเดียวเคราครึ้ม
ตัวละคร > ตัวละครสมทบ

อิคุระ จิคะ (飯倉智花)
โนะฮาระ คิมิ (野原樹実)
ชินไดจิ ทะมามิ (慎大寺珠美)
โอะคุนุมะ ทามิโกะ (奥沼民子)
ทาเตะจิมะ ฮิโรชิ (縦島洋)
รูปแบบต่างๆ > มังงะ

การ์ตูนเรื่องนี้การ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย นิชิโมริ ฮิโระยูกิ ลงตีพิมพ์ในนิตยสารโชเนนซันเดย์ ของสำนักพิมพ์ โชงะกุกัง ตั้งแต่ฉบับที่ 18 ของ พ.ศ. 2550 จนถึง ฉบับที่ 35 ของ พ.ศ. 2552  และทำเป็น มังงะ จำนวน 11 เล่ม ส่วนฉบับภาษาไทยทาง  บงกช ได้ลิขสิทธิ์ มีจำนวน 10 เล่ม
แหล่งข้อมูลอื่น

(ไทย) เว็บไซต์การ์ตูนของบงกช
คว็อน ซัง-อู

| คว็อน ซัง-วู |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 5 สิงหาคม พ.ศ. 2519 (48 ปี) คว็อน ซัง-อู
อาชีพ: นักแสดง,นายแบบ
คว็อน ซัง-อู (อักษรโรมัน: Kwon Sang-woo; เกาหลี: 권상우; อาร์อาร์: Gwon Sang-u; เอ็มอาร์: Kwŏn Sang'u; 5 สิงหาคม 2519 — ) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ สมรสกับ ซอน แตยัง อดีตนางงามเกาหลีที่ผันมาเป็นนักแสดง เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2551 ที่โรงแรมชิลลา ในโซล
ประวัติ

คว็อน ซัง-อู ก่อนแต่งงานเคยอาศัยอยู่กับแม่และพี่ชาย เขาเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการรับงานแสดงบทเล็ก ๆ ในละครเรื่อง Sweet Propose ซึ่งออกอากาศฉายทางสถานีโทรทัศน์ MBC เมื่อปี ค.ศ. 2001 หลังจากนั้นในปีเดียวกัน คว็อน ซัง-อู ก็มีละครอีกสองเรื่องคือเรื่อง Man and Women และ Legend โดยรับบทสมทบ ตามมาด้วยภาพยนตร์แอ๊คชั่นไซไฟเรื่อง Volcano High ซึ่งเขารับเล่นเป็นเรื่องแรกก็ได้เข้าฉายที่เกาหลีในปีเดียวกัน ทำให้เขาเป็นที่จดจำของใครหลายคนในฐานะนักแสดง
ปี ค.ศ. 2002 คว็อน ซัง-อู กลับมารับงานละครอีกครั้งใน We Are Dating Now ซึ่ง ออกอากาศฉายทางสถานีโทรทัศน์ SBS แม้ว่าผลงานละครเรื่องนี้จะเป็นเรื่องที่สองของเขาแต่จากบทบาทที่เขาได้รับ ก็ยังไม่ทำให้เขาเป็นที่จดจำมากเท่าใดนัก ผิดกับผลงานภาพยนตร์เรื่องเดียวของเขาในปีเดียวกันนี้เรื่อง Make It Big ที่ทำให้เขาเริ่มเป็นที่จับตามองในฐานะนักแสดงหน้าใหม่ที่กำลังมาแรง และทำให้เขาเริ่มเป็นขวัญใจของกลุ่มสาวๆที่เกาหลีใต้ในเวลาต่อมา
ปี ค.ศ. 2003 จะเรียกได้ว่าเป็นปีที่แจ้งเกิดของ คว็อน ซัง-อู เลยทีเดียว เพราะไม่ว่าเขาจะหยิบจับงานอะไรก็ตามภายในปีนี้ ก็ดูเป็นที่สนอกสนใจของผู้คนทั่วไปโดยทั้งสิ้น ต้นปี ค.ศ. 2003 คว็อน ซัง-อู เริ่มต้นด้วยผลงานละครสุดฮิตเรื่อง Into the Sun ซึ่งถือว่าเป็นละครเรื่องแรกที่เขาได้รับบทนำ และช่วงที่ละครออกฉายเรทติ้งของละครเรื่องนี้ก็แรงจนฉุดไม่อยู่เลยทีเดียว ต่อมาไม่นานนักในช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ คว็อน ซัง-อู ก็มีผลงานภาพยนตร์เรื่องใหม่ My Tutor Friend ที่เขาได้แสดงร่วมกับ Kim Ha-Neul และภาพยนตร์เรื่อง My Tutor Friend ไม่มีใครที่เกาหลีใต้ที่ไม่รู้จักภาพยนตร์และนักแสดงนำของภาพยนตร์เรื่องนี้ จนหลายๆคนอดไม่ได้ที่จะเรียกชื่อของหนังเรื่องนี้ซะใหม่ว่า My Sassy Girl ฉบับปี 2003 เลยทีเดียว ช่วงมีนาคมเขามีภาพยนตร์เรื่อง Project X ซึ่งทำออกมาให้เราได้ดูกันเฉพาะในรูปแบบของ DVD เท่านั้น ในฝีมือการกำกับของผู้กำกับมิวสิกวีดีโอชื่อดังของเกาหลีอย่าง Han Sang-Hee ปลายปี ค.ศ. 2003 คว็อน ซัง-อู กลับมารับงานละครอีกครั้งในละครที่มีชื่อเรื่องว่า Stairway To Heaven
ปี ค.ศ. 2004 คว็อน ซัง-อู ประเดิมด้วยงานภาพยนตร์เรื่อง Spirit of Jeet Kune Do : Once Upon a Time in High School กลางปีเดียวกัน คว็อน ซัง-อูก็มีงานภาพยนตร์ แนวโรแมนติก คอมเมดี้เรื่อง Love So Divine ร่วมกับ Ha Ji Won และมีผลงานละครเรื่องใหม่เรื่อง Sad Love Story ทางสถานีโทรทัศน์ MBC ร่วมกับ Kim Hee-Sun และ Yun Jung Hoon มีกำหนดฉายช่วงต้นปี 2005 นอกจากนั้น คว็อน ซัง-อู และ Yoo Ji-Tae ยังมีผลงานภาพยนตร์เรื่องใหม่ร่วมกันใน Running Wild ในผลงานการกำกับของ Kim Sung-Soo
ผลงาน > ผลงานทางโทรทัศน์

queen of mystery 2017
queen of mystery 2 2018
Temptation 2014
Medical Top Team 2013
M2 2005
Sad Love Story 2005
Stairway To Heaven 2003
Into the Sun 2003
We Are Dating Now 2002
Sweet Propose 2001
Legend 2001
Man And Woman 2001
Bad Love
medical top team ทีมหมอใจเพชร 2014
ผลงาน > ผลงานทางภาพยนตร์

Chinese Zodiac 2012
Almost love ปี 2006
Youth Comic 2006
Running Wild 2005
Love So Divine 2004
Spirit of Jeet Kune Do: Once Upon a Time in High School 2004
Project X ,My Tutor Friend 2003
Make it Big 2002
Volcano High 2001
My Tutor Friend
รางวัล

Popularity award of 2004
Popularity award of 2004
Popularity award of 2003
Rookie award of 2003
Rookie award of 2003
ฉัตรพระอินทร์

| ฉัตรพระอินทร์ |
| --- | --- |

Leonotis nepetifolia.

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Lamiales
วงศ์:: Lamiaceae
สกุล:: Leonotis
สปีชีส์:: L.  nepetifolia
ชื่อทวินาม
Leonotis nepetifolia (L.) R.Br.
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

เป็นไม้ล้มลุก ลำต้นมีสีเขียวสูงประมาณ 1-2.5 เมตร กิ่งก้านเป็นเหลี่ยมร่องลึก มีขนละเอียดจำนวนมาก ใบมีสีเขียวเข้ม ก้านใบยาว ใบเดี่ยวออกจากลำต้นแบบตรงกันข้าม ขอบใบหยัก ปลายใบแหลม ดอกมีสีส้มสดมีดอกย่อยจำนวนมากติดกันอยู่รอบ ๆ ลำต้น เป็นช่อแบบผสม เรียงตัวกันแน่นและมีใบแซมอยู่รอบ ๆ คล้ายฉัตร ชอบขึ้นในบริเวณที่ชื้น
การขยายพันธุ์

ใช้เมล็ด ชอบดินร่วนซุย
สรรพคุณ

ใช้เป็นยาสมุนไพร มีฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาในการต้านเชื้อแบคทีเรียและลดความดันโลหิตสูง[ต้องการอ้างอิง]
สรรพคุณ > เมล็ด

ใช้เป็นทั้งยาบำรุงและยาระบาย แก้ปวดตามกระดูกและข้อ แก้ปวดประจำเดือน อาจใช้เป็นสารเสพติดได้[ต้องการอ้างอิง]
สรรพคุณ > ใบ

ใช้เป็นยาระบาย แก้ซาง แก้ไข้จับสั่น[ต้องการอ้างอิง]
สรรพคุณ > ขี้เถ้าจากดอก

บรรเทาอาการเจ็บปวดจากแผลที่เกิดจากไฟไหม้น้ำร้อนลวก แก้คันจากกลากเกลื้อน
ลักษณะต้นฉัตรพระอินทร์
ซงเขียม

ขุนพลในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกผู้รับใช้ขุนศึกซุนเซ็กและซุนกวน
| ซงเขียม (ซ่ง เชียน) 宋謙 |
| --- | --- |
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
อาชีพ: ข้าราชการทหาร
ซงเขียม (มีบทบาทระหว่างค.ศ. 190-220) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ซ่ง เชียน (จีน: 宋謙) เป็นนายทหารผู้รับใช้ขุนศึกซุนเซ็กและซุนกวน ในช่วงปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและต้นยุคสามก๊กของจีน
ประวัติ

ข้อมูลเกี่ยวกับประวัติของซงเขียมมีอยู่น้อยและกระจายอยู่ตามบทชีวประวัติตของบุคคลที่มีชื่อเสียงต่าง ๆ จำนวนมากในจดหมายเหตุสามก๊ก แหล่งข้อมูลที่เชื่อถือได้ของประวัติศาสตร์ช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและยุคสามก๊ก ภูมิลำเนา (เช่น บ้านเกิด บ้านบรรพบุรุษ ) ชื่อรอง ยศและตำแหน่ง และข้อมูลส่วนบุคคลอื่น ๆ ของซงเขียมไม่ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์
ซงเขียมเริ่มต้นรับราชการภายใต้การนำของขุนศึกซุนเซ็กในราวปี ค.ศ. 195 ไม่นานหลังจากที่ซุนเซ็กเอาชนะขุนศึกอริอย่างเล่าอิ้วระหว่างการพิชิตภูมิภาคกังตั๋ง หลังจากซุนเซ็กเสียชีวิตในปี ค.ศ. 200 ซงเขียมยังคงรับราชการภายใต้ซุนกวนน้องชายและผู้สืบทอดตำแหน่งของซุนเซ็ก
ระหว่างปี ค.ศ. 214 ถึง 215 ซงเขียมร่วมรบในฝ่ายซุนกวนในยุทธการที่หับป๋า (ยุทธการที่ท่าข้ามเสียวเกียว) กับกองกำลังของโจโฉขุนศึกอริ ในช่วงหนึ่งของการรบในช่วงแรก หน่วยทหารที่นำโดยซงเขียมและชีเซ่งถูกสกัดเส้นทางโดยกองทหารที่นำโดยเตียวเลี้ยวขุนพลของโจโฉ ขณะที่ซงเขียมและชีเซ่งกำลังถอยหนี พัวเจี้ยงนายทหารอีกคนของซุนกวนได้ไล่ตามและประหารทหารที่หลบหนีไปสองคน และบังคับให้ทหารคนอื่น ๆ หันกลับไปรบ อย่างไรก็ตาม ซุนกวนและกองทัพประสบความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับที่ท่าข้ามเสียวเกียวอย่างแทบเอาชีวิตไม่รอด
ซงเขียมร่วมรบในยุทธการที่อิเหลง/จูเต๋ง ในปี ค.ศ. 221–222 ภายใต้การบังคับบัญชาของลกซุนขุนพลของซุนกวน ในการรบกับทัพของเล่าปี่ อดีตพันธมิตรที่กลายเป็นศัตรูของซุนกวน  ในระหว่างการยุทธการ ซงเขียมโจมตีและทำลายค่ายศัตรูห้าแห่งและสังหารนายทหารผู้บังคับบัญชาของค่ายเหล่านั้น เมื่อเล่าปี่ล่าถอยไปที่เป๊กเต้เสีย (白帝城 ไป๋ตี้เฉิง) หลังจากพ่ายแพ้ในยุทธการที่อิเหลง ซงเขียมเสนอให้โจมตีเป๊กเต้เสียเพื่อจับตัวเล่าปี่ แต่ลกซุนไม่เห็นด้วยเพราะเห็นว่าโจผีศัตรูอีกคนของซุนกวนอาจใช้ประโยชน์จากสถานการณ์เพื่อรุกรานดินแดนของซุนกวน ไม่ทราบแน่ชัดว่าซงเขียมเป็นอย่างไรต่อไปหลังยุทธการที่อิเหลง
ในนิยายสามก๊ก

นิยายอิงประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊กเป็นนวนิยายที่เล่าเรื่องเหตุการณ์ก่อนและระหว่างยุคสามก๊กของจีน ในนวนิยาย ซงเขียมถูกสังหารโดยลิเตียนขุนพลของขุนศึกโจโฉ ในระหว่างยุทธการที่หับป๋า ในปี ค.ศ. 214–215
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
ชินาลังการ
ชินาลังการ

ชินาลังการ คือวรรณกรรมภาษาบาลีประเภทร้อยกรอง เพื่อสรรเสริญความยิ่งใหญ่ของพระพุทธเจ้า คัมภีร์นี้เป็นที่ยอมรับของนักวิชาการมาโดยตลอดนับแต่อดีตจนถึงปัจจุบันว่า มีคุณค่าทางวรรณศิลป์ มีการใช้ภาษาที่งดงามแยบคาย มีลีลาการประพันธ์ที่กระชับ มีความทรงพลัง มีจังหวะที่ไพเราะสละสลวย นับเป็นยอดแห่งวรรณกรรมประเภทร้อยกรองที่รจนาขึ้นเพื่อพรรณนาพระพุทธคุณ
ผู้รจนา

มีมติแบ่งออกเป็น 2 สายเกี่ยวกับผู้รจนาคัมภีร์นี้ สายแรกระบุว่า พระพุทธรักขิตะเป็นผู้รจนา ขณะที่อีกสายระบุว่า พระพุทธทัตตะเป็นผู้รจนา พระคันธสาราภิวงศ์ ผู้แปลชินาลังการฉบับปี 2552 ระบุว่า พระพุทธรักขิตะชาวโรหนชนบทในเกาะลังกาเป็นผู้รจนาเมื่อพุทธศตวรรษที่ 17 โดยชี้ว่า ตอนท้ายของคัมภีร์ (คาถาที่ 273 - 275) ระบุนามพระพุทธรักขิตะเป็นผู้รจนาชินาลังการ
ขณะที่ Kenneth Roy Norman แสดงทัศนะว่า ผู้ที่รจนาน่าจะเป็นพระพุทธทัตตะ โดยอ้างหลักฐานจากคัมภีร์คันธวงศ์ ที่ระบุว่า ชินาลังการรจนาขึ้นโดยพระพุทธทัตตะตามคำอาราธนาของพระสังฆปาลเถระ นอกจากนี้คัมภีร์คันธวงศ์ยังระบุว่า คัมภีร์ฎีกาของชินาลังการซึ่งใช้ชื่อเดียวกันนั้น รจนาขึ้นโดยพระพุทธรักขิตะ พร้อมทั้งระบุว่า ด้วยว่า ฎีกาฉบับใหม่ หรือ นวะฎีกา ของคัมภีร์นี้ รจนาขึ้นโดยพระภิกษุชาวสิงหลนิรนามรูปหนึ่ง
อย่างไรก็ตาม ในคัมภีร์สัทธัมมสังคหะ กลับระบุในบานแผนกว่า ผู้รจนาชินาลังการ คือพระพุทธรักขิตะเมื่อพ.ศ. 1700 ซึ่ง Kenneth Roy Norman ระบุว่า บานแผนกนี้ได้ถูกอ้างอีกครั้งในคัมภีร์ชินากาลมาลี แล้วยังมีการอ้างถึง ชินาลังการวัณณะนา Norman ใช้หลักฐานนี้ยืนยันว่า ชินลังการน่าจะแต่งขึ้นโดยพระพุทธทัตตะมากกว่า ส่วนพระพุทธรักขิตะ น่าจะเป็นผู้รจนาชินาลังการวัณณะนา หรือชินาลังการฎีกา
กระนั้น ก็ยังมีประเด็นปัญหาอยู่ว่า พระพุทธทัตตะท่านใดที่รจนาชินาลังการ ระหว่างพระพุทธทัตตะผู้รจนาคัมภีร์บรรยายสังเขปเนื้อหาในพระวินัยและพระอภิธรรม และพระพุทธทัตตะ ชาวแคว้นโจฬะ ในอินเดียใต้ ผู้รจนาคัมภีร์มธุรัตถะวิลาสินี อย่างไรก็ตาม ความคิดเห็นส่วนใหญ่โน้มเอียงไปทางท่านหลังมากกว่า
เนื้อหา

คัมภีร์ชินาลังการ แปลว่า เครื่องประดับพระชินเจ้า เพื่อสรรเสริญความยิ่งใหญ่ของพระพุทธเจ้า เริ่มตั้งแต่การสร้างบารมี 30 ทัศหลังจากที่ได้รับพุทธพยากรณ์เมื่อเสวยพระชาติเป็นสุเมธดาบส ในศาสนาของพระทีปังกรพุทธเจ้า จนถึงการประสูติ เสด็จออกมหาภิเนษกรมณ์ การตรัสรู้ การประกาศพระศาสนา และการปรินิพพาน
นอกจากนี้ เนื้อหาในคัมภีร์ยังมีการสอดแทรกข้อธรรมที่เกี่ยวเนื่องจากพุทธประวัติและพระเกียรติคุณของพระพุทธเจ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งการรำลึกถึงพระคุณของพระองค์ ในฐานะพุทธานุสสติ เพื่อเป็นแบบอย่างในการบำเพ็ญเพียร เพื่อขจัดอกุศลมูลทั้งหลาย
ลักษณะทางวรรณกรรม

คัมภีร์นี้ใช้คาถาแต่งเป็นกลบท คล้ายคลึงกับงานวรรณกรรมภาษาของกาลีทาส, ภารวิ และมาฆะ กวีเอกสมัยศตวรรษที่ 5 ศตวรรษที่ 6 และศตวรรษที่ 7 ที่ใช้ภาษาสันสกฤตในการรจนาผลงาน จึงคาดว่าท่านผู้รจนาคัมภีร์ชินาลังการอาจได้รับอิทธิพลจากบรรดากวีสันสกฤตเหล่านี้
ลักษณะเด่นในทางวรรณกรรมของชินาลังการคือการใช้สัมผัสใน (ปทาสัตติ) การใช้เสียงซ้ำ (อนุปปาสะ) การใช้คำซ้ำ (ยมก) การใช้คำที่อ่านออกเสียงเหมือนกันจากซ้ายไปขวา หรือจากขวาไปซ้ายของแต่ละคาถา (ปฏิโลมยมก) การใช้พยัญชนะซ้ำกัน การใช้บาทคาถาหลัง มีเสียงเหมือนบาทหน้า (ปฏิโลมกะ) การใช้อักษรที่มีฐานเสียงเดียวกันในคาถานั้นๆ (สมตา) และการผูกบทหลายบทเป็นบทสมาสยาวๆ
บรรณานุกรม

พระคันธสาราภิวงศ์. (2552). ชินาลังการ. กรุงเทพฯ. ประยูรสาส์นไทย การพิมพ์.
Kenneth Roy Norman. (1983). A History of Indian Literature, Volume VII. Wiesbaden. Otto Harrassowitz.
T. N. RAMACHANDRAN. The History of Buddhism in the Tamil Kingdoms of South India. http://infolanka.com/org/srilanka/hist/85.htm
G.P. Malalasekera. (2007). Dictionary of Pali Proper Names VOL I. Delhi. Motilal Banarsidass.
ซางะ (เมือง)

ซางะ (ญี่ปุ่น: 佐賀市; โรมาจิ: Saga-shi) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดซางะบนเกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 431.84 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 229,770 คน ในยุคเอโดะ ซางะเคยเป็นศูนย์กลางการปกครองของแคว้นศักดินาซางะ และเคยเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของอดีตแคว้นฮิเซ็ง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Saga, Saga
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เกี่ยวกับปราสาทฮางากูเระ
เทศกาลลูกโป่งนานาชาติซางะ เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก จังหวัดซางะ |
| --- | --- | --- |
ซางะ (เมืองหลวง)
| นครพิเศษ |  ซางะ  |  |
| นคร |  อิมาริ  คันซากิ  คารัตสึ  คาชิมะ  โองิ  ทาเกโอะ  ทากุ  โทซุ  อูเรชิโนะ  |  |
| เมืองแบ่งตามอำเภอ |  อำเภอฟูจิตสึ ทาระ  อำเภอฮิงาชิมัตสึอูระ เก็งไก  อำเภอคันซากิ โยชิโนงาริ  อำเภอคิชิมะ โคโฮกุ  โอมาจิ  ชิโรอิชิ  อำเภอมิยากิ คามิมิเนะ  คิยามะ  มิยากิ  อำเภอนิชิมัตสึอูระ อาริตะ  |  |
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
การคลังสาธารณะของญี่ปุ่น

ประเทศญี่ปุ่น มีเนื้อที่ประมาณ 377,930 ตารางกิโลเมตร นับได้ว่าเป็นอันดับที่ 61 ของโลก  ประเทศญี่ปุ่นมีการปกครองระบอบประชาธิปไตยซึ่งมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข โดยใช้รูปแบบรัฐเดี่ยว (Unitary state) 
และยึดหลักการแยกอำนาจนิติบัญญัติ อำนาจบริหาร และอำนาจตุลาการออกจากกัน ญี่ปุ่นถือเป็นประเทศที่ผู้นำทางเศรษฐกิจ โดยมีจีดีพีสูงเป็นอันดับสามของโลกในปี พ.ศ. 2553 รองจากสหรัฐอเมริกาและจีน ญี่ปุ่นมีกำลังการผลิตที่สูงและถือว่าเป็นประเทศที่เป็นต้นกำเนิดของผู้ผลิตชั้นนำ ที่ก้าวหน้าทางเทคโนโลยีในอุตสาหกรรมต่างๆ เช่น รถยนต์ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เครื่องจักร เหล็กกล้า โลหะนอกกลุ่มเหล็ก เรือ สารเคมี ญี่ปุ่นมีมาตรฐานความเป็นอยู่ที่ดี ประชากรอายุยืนที่สุดในโลก
โครงสร้างอำนาจรัฐ  (สถาบันที่ใช้อำนาจอธิปไตย) ของประเทศญี่ปุ่น

ประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศที่มีการปกครองระบอบประชาธิปไตยซึ่งมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขเช่นเดียวกับประเทศไทย  ใช้รูปแบบรัฐเดี่ยว (Unitary state)  ยึดหลักการแยกอำนาจนิติบัญญัติ อำนาจบริหาร และอำนาจตุลาการออกจากกัน
อำนาจบริหาร  กลุ่มบุคคลที่มีอำนาจสูงสุดในการบริหารประเทศ คือ คณะรัฐมนตรี ซึ่งจัดขึ้นโดยนายกรัฐมนตรี ให้คณะรัฐมนตรีมีหน้าที่รับผิดชอบในการใช้กฎหมายในการบริหาร เสนอร่างพระราชบัญญัติงบประมาณและร่างพระราชบัญญัติอื่นๆ และการรายงานทั้งเรื่องภายในและภายนอกประเทศต่อสภาไดเอท  รัฐมนตรีมีหน้าที่บังคับบัญชาและควบคุมดูแลกระทรวงต่างๆทั้ง 12 กระทรวง
อำนาจตุลาการ  ประกอบด้วยศาลฎีกาและศาลล่าง  ซึ่งแบ่งออกเป็นศาลภาค มีทั้งหมด 8 แห่ง ศาลจังหวัด 50 แห่ง  ศาลแขวง 575 แห่ง และศาลครอบครัว การดำเนินคดีที่เกี่ยวข้องกับประชาชน และการพิจารณาคดีตามกฎหมายอื่นๆเป็นหน้าที่ของข้าราชการอัยการ ซึ่งอยู่ภายใต้การบังคับของอธิบดีกรมอัยการ
อำนาจนิติบัญญัติ สภาที่ทำหน้าที่บัญญัติกฎหมายของประเทศคือ สภาไดเอ็ท ( The National Diet ) ซึ่งเป็นสภาสูงสุดในการบริหารประเทศ และทำหน้าที่เป็นตัวแทนของประชาชนชาวญี่ปุ่นทั้งหมด
อำนาจหลักของสภาไดเอ็ท คือการออกเสียงลงคะแนนร่างพระราชบัญญัติต่าง ๆ มีอำนาจในการเสนอชื่อนายกรัฐมนตรี หรือลงคะแนนไม่ไว้วางใจนายกรัฐมนตรี  บุคคลที่มีอำนาจสูงสุดในการบริหารประเทศคือ คณะรัฐมนตรี ซึ่งจัดตั้งโดยนายกรัฐมนตรี ให้มีหน้าที่รับผิดชอบในการใช้กฎหมายในการบริหาร การเสนอร่างพระราชบัญญัติงบประมาณ และร่างพระราชบัญญัติอื่น ๆ และการรายงานทั้งเรื่องภายในและภายนอกประเทศ ต่อสภาไดเอ็ท รัฐมนตรีมีหน้าที่บังคับบัญชา และควบคุมดูแลกระทรวงต่าง ๆ ทั้ง 12 กระทรวง  ส่วนราชการฝ่ายตุลาการประกอบด้วย ศาลฎีกา และศาลล่าง ซึ่งแบ่งออกเป็นศาลภาค มีทั้งหมด 8 แห่ง , ศาลจังหวัด มีทั้งหมด 50 แห่ง , ศาลแขวง มีทั้งหมด 575 แห่งและศาลครอบครัว การดำเนินคดีที่เกี่ยวข้องกับประชาชน และการพิจารณาคดีตามกฎหมายอื่น ๆ เป็นหน้าที่ของข้าราชการอัยการ ซึ่งอยู่ภายใต้การบังคับของอธิบดีกรมอัยการ
รายละเอียดเกี่ยวกับหน่วยงานที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดทำร่างงบประมาณรายจ่ายประจำปีของรัฐบาลประเทศญี่ปุ่น  และหน่วยงานที่มีหน้าที่กำกับดูแลนโยบายการเงินของประเทศญี่ปุ่น > หน่วยงานที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดทำร่างงบประมาณรายจ่ายประจำปีของรัฐบาลประเทศญี่ปุ่น

กระทรวงการคลัง (Ministry Finance Japan)  มีหน้าที่รับผิดชอบ ในการจัดทำร่างงบประมาณรายจ่ายประจำปีของรัฐบาลประเทศญี่ปุ่น สังกัดคณะรัฐมนตรี เป็นศูนย์รวมอำนาจด้านการเงิน มีอำนาจทั้งการจัดทำงบประมาณ งบการเงินและการบัญชีกองทุนปรับงบดุล  และได้รับการอนุมัติงบประมาณของแต่ละกระทรวงและการรับรองหน่วยงานเจ้าหน้าที่ในความดูแลของใบเสร็จรับเงินและเบิกจ่ายเงิน ตรวจสอบเกี่ยวกับการกำกับดูแลการดำเนินการงบประมาณของพนักงานหน่วยงานภาครัฐและการเก็บรวบรวมงบประมาณสำหรับการทำบัญชี การเก็บภาษีการจัดการด้านทรัพย์สินของรัฐบาล มีการใช้ระบบนอกงบประมาณที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติ 2-3 เท่า ปีงบประมารเริ่มต้น 1 เมษายนของทุกปี รับผิดชอบทั้งการบริหารเงินอย่างถูกต้องในการจัดการสกุลเงินและการบำรุงรักษาความเชื่อมั่นในการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศและภารกิจคือการให้ความมั่นใจในเสถียรภาพของจัดตั้งแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศให้เกิดการจัดเก็บภาษีของความยุติธรรมและเหมาะสมการบริหารจัดการที่เหมาะสมของภาษีศุลกากร, การจัดการที่เหมาะสมของการบริหารเงินของชาติและการบำรุงรักษาความเชื่อมั่นในสกุลเงิน งบประมาณและการบัญชีการเงินของประเทศ สกุลเงิน ภาษีพันธบัตรรัฐบาลญี่ปุ่น, การลงทุนทางการเงินจากอัตราแลกเปลี่ยนทรัพย์สินของรัฐ
รายละเอียดเกี่ยวกับหน่วยงานที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดทำร่างงบประมาณรายจ่ายประจำปีของรัฐบาลประเทศญี่ปุ่น  และหน่วยงานที่มีหน้าที่กำกับดูแลนโยบายการเงินของประเทศญี่ปุ่น > หน่วยงานที่มีหน้าที่กำกับดูแลนโยบายการเงินของประเทศญี่ปุ่น

ธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่น (BoJ - Bank of Japan)
มีหน้าที่กำกับดูแลนโยบายการเงินของประเทศญี่ปุ่น ธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นเป็นสถาบันที่ทันสมัยที่สุด ธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นก่อตั้งขึ้นหลังจากมีการฟื้นฟูในสมัย “เมจิ (Meiji) ” ก่อนที่จะมีการบูรณะระบบศักดินาของญี่ปุ่น หัวเมืองทั้งหมดมีการออกเงินของตัวเองมาใช้ “ฮันซัสสุ” ในลำดับของหน่วยที่เข้ากันไม่ได้ แต่พระราชบัญญัติเงินตราใหม่ของเมจิ 4 (1871) ได้แก้ไขปัญหาเหล่านี้ และยังเป็นที่ยอมรับให้เป็นสกุลเงินทศนิยมใหม่ อดีตหัวเมืองกลายเป็นจังหวัด และโรงกษาปณ์ของพวกเขากลายเป็นธนาคารเอกชนแบบเช่าเหมา (ธนาคารชาร์เตอร์) ซึ่งในช่วงแรกยังคงสิทธิ์ในการพิมพ์เงิน เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งรัฐบาลกลางและคนเหล่านี้เรียกว่า ธนาคารออกเงินแห่งชาติ ด้วยเหตุนี้ธนาคารแห่งชาติญี่ปุ่นก่อตั้งขึ้นเมื่อ ปีเมจิที่ 15 (1828)  และได้รับการผูกขาดในการควบคุมปริมาณเงิน
จัดตั้งขึ้นเพื่อขจัดภาวะเงินฝืดให้หมดสิ้นไป และสนับสนุนกิจกรรมทางเศรษฐกิจในประเทศญี่ปุ่นควบคุมนโยบายการเงิน ประโยชน์ของเสถียรภาพด้านราคาที่ธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นได้รับหน้าที่ในการตัดสินใจดูแลนโยบายการเงินถูกนำมาเป็นทั้งราคาของสินค้าและบริการที่เราจะได้ราคาที่มีเสถียรภาพ มีผลต่อการก่อตัวของความสนใจในตลาดการเงินที่เป็นสกุลเงินและการควบคุมทางการเงินและมีความเชื่อมั่นจากการใช้เงินเป็นรากฐานของเศรษฐกิจของประเทศและกิจกรรมทางเศรษฐกิจทั้งหมดตามกฎบัตรภารกิจของธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นคือ
การออกและการจัดการธนบัตร
การดำเนินงานของนโยบายการเงิน
การบริการจัดการทางการเงินและการสร้างเสถียรภาพของระบบการเงิน
การคลัง และการดำเนินงานของรัฐบาลที่เกี่ยวข้องกับหลักทรัพย์
กิจกรรมนานาชาติ
การรวบรวมข้อมูลการวิเคราะห์ทางเศรษฐกิจและกิจกรรมด้านการวิจัย
โครงสร้างระบบภาษีประเทศญี่ปุ่น

การจัดเก็บภาษีในญี่ปุ่นแบ่งออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ๆ คือ ภาษีประเทศหรือเงินภาษีที่ชำระให้กับประเทศ ซึ่งจะจัดเก็บโดยรัฐบาลกลาง เช่น ภาษีจากรายได้ ภาษีบริโภค เป็นต้น และภาษีท้องถิ่นหรือเงินภาษีที่ชำระให้กับจังหวัดหรือเทศบาล ซึ่งจะจัดเก็บโดยรัฐบาลท้องถิ่น เช่น ภาษีบุคคล ภาษีสิ่งก่อสร้าง ภาษีรถยนต์ ภาษีที่ชำระให้กับประเทศและภาษีท้องที่สามารถแบ่งออกได้เป็นภาษีโดยตรงและภาษีโดยอ้อม ภาษีโดยตรง เช่น ภาษีเงินได้ ภาษีนิติบุคคล ภาษีพักอาศัย ภาษีรถยนต์ เป็นต้น ภาษีโดยอ้อม เช่น ภาษีมูลค่าเพิ่ม ภาษีศุลกากร ภาษีสุรา เป็นต้น
กระบวนการและขั้นตอนจัดทำร่างงบประมาณรายจ่ายประจำปีของประเทศญี่ปุ่น

ขั้นตอนการจัดทำงบประมาณประจำปี
คณะรัฐมนตรีจะมีการจัดประชุมเดือนกรกฎาคมเพื่อหาข้อมติสำหรับการงบประมาณที่จะได้รับการอนุมัติ ซึ่งกระทรวงและหน่วยงานต่างๆจะส่งคำของบประมาณของปีถัดไป ไปยังกระทรวงการคลังในปลายเดือนสิงหาคม หลังจากที่คณะรัฐมนตรีได้รับการร้องขอเหล่านี้สำนักงบประมาณดำเนินการพิจารณาจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อขอให้แสดงข้อมูลที่จำเป็นในการของงบประมาณในช่วงปลายเดือนธันวาคมจะมีการคาดการณ์ทางเศรษฐกิจการวางแผนเศรษฐกิจของหน่วยงานและข้อมูลอื่น ๆ เพื่อให้กระทรวงการคลังเตรียมร่างงบประมาณและส่งไปยังคณะรัฐมนตรีเพื่อพิจารณาอนุมัติ ควบคู่ไปกับกระบวนการนี้    กระทรวงการคลังแจ้งให้แต่ละกระทรวงและหน่วยงานทางการของการอนุมัติงบประมาณ ณ สิ้นเดือนธันวาคมคณะรัฐมนตรีให้ความเห็นชอบของกระทรวงการคลังร่างงบประมาณที่รัฐบาลประมาณการงบประมาณและรัฐบาลจะส่งงบประมาณไปยังสภาผู้แทนราษฎรในช่วงปลายเดือนมกราคมและส่งไปยังสภาที่ปรึกษาที่จุดเริ่มต้นของเดือนมีนาคม   และพรรคการเมืองไดเอทยังมีอิทธิพลเหนือกระบวนการก่อตัวของงบประมาณและกระทรวงการคลังกระบวนการการอนุมัติงบประมาณ แต่ละกระทรวงและหน่วยงานพยายามที่จะได้รับการสนับสนุนจากพรรคการเมืองไดเอทกระทรวงการคลังจึงพิจารณาและร้องขอให้พรรคการเมืองไดเอทปรับแนวทางการใช้งบประมาณของรัฐบาลที่มีให้สอดคล้องกับแนวทางการจัดทำงบประมาณของกระทรวงการคลังแผนภูมิต่อไปนี้แสดงให้เห็นถึงกระบวนการสร้างงบประมาณ
กระบวนการและขั้นตอนจัดทำร่างงบประมาณรายจ่ายประจำปีของประเทศญี่ปุ่น > หน่วยงานมีหน้าที่เสนอร่างงบประมาณ

หน่วยงานที่มีหน้าที่เสนอร่างงบประมาณคือ คณะรัฐมนตรี เป็นกลุ่มบุคคลที่มีอำนาจสูงสุดในการบริหารประเทศ ซึ่งจัดตั้งโดยนายกรัฐมนตรี ให้มีหน้าที่รับผิดชอบในการใช้กฎหมายในการบริหาร การเสนอร่างพระราชบัญญัติงบประมาณ และร่างพระราชบัญญัติอื่น ๆ และการรายงานทั้งเรื่องภายในและภายนอกประเทศ ต่อสภาไดเอ็ท
กระบวนการและขั้นตอนจัดทำร่างงบประมาณรายจ่ายประจำปีของประเทศญี่ปุ่น > หน่วยงานเป็นผู้อนุมัติงบประมาณ

เมื่อคณะรัฐมนตรีเสนอร่างงบประมาณเสร็จแล้วจะนำเข้าสู่สภาผู้แทนราษฎรเป็นอันดับแรกและจะถูกส่งไปที่กรรมาธิการงบประมาณ สภาผู้แทนราษฎรอาจจะร้องขอให้นายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรีเดินทางมาชี้แจงและตั้งคำถามเกี่ยวกับการบริหารราชการแผ่นดินในประเด็นทั่วไป หลายครั้งที่ขั้นตอนการดำเนินงบประมาณถือเป็นโอกาสในการวิจารณ์การบริหารงานของรัฐบาล ซึงจะมี สภาไดเอ็ท เป็นผู้ตัดสินใจและอนุมัติเรื่องงบประมาณและกิจการที่เกี่ยวข้องกับการคลังของประเทศ
ระบบคุ้มครองทางสังคม > ระบบประกันสังคม

ระบบประกันสังคมเป็นระบบที่ลูกจ้าง นายจ้าง และรัฐบาลร่วมกันจ่ายเงินประกันสังคมระบบประกันสังคมจะแบ่งประเภทหลัก ๆ ได้เป็น ประกันสำหรับผู้ที่ทำงานบริษัทซึ่งได้แก่ประกันสุขภาพกับประกันเงินบำนาญ, และ ประกันสำหรับผู้ที่ทำงานอิสระหรือเกษตรกรรมซึ่งได้แก่ ประกันสุขภาพของประชาชน และ ประกันเงินบำนาญสำหรับประชาชน, นอกจากนี้ยังมีการประกันการจ้างงานสำหรับเวลาตกงาน และ ประกันอุบัติเหตุที่เกิดจากการทำงาน เป็นต้น
การประกันสุขภาพ
ประกันสุขภาพ เป็นระบบที่ให้การช่วยเหลือต่อลูกจ้างและครอบครัวของลูกจ้างเมื่อเจ็บป่วย ได้รับบาดเจ็บ เสียชีวิต ที่ไม่ใช่เนื่องมาจากการทำงาน รวมทั้งในเวลาคลอดบุตร เมื่อทำประกันสุขภาพจะได้รับบัตรประกันสุขภาพมา
หากแสดงบัตรประกันสุขภาพนี้เมื่อเจ็บป่วยหรือบาดเจ็บ จะเสียค่าพยาบาลแค่ 30% (ทั้งผู้ประกันและครอบครัว) อีกทั้งในกรณีที่ให้กำเนิดบุตรหรือเสียค่ารักษาพยาบาลเป็นจำนวนสูง ก็จะมีการจ่ายคืนกลับมาได้
นายจ้างจะต้องดำเนินเรื่องทำประกันสังคมให้ลูกจ้าง บริษัทเอกชนทุกแห่งจะต้องทำประกันสุขภาพให้พนักงานทุกคน ยกเว้นพนักงานชั่วคราวหรือพนักงานที่ทำงานรายวัน ทั้งนี้บริษัทที่มีพนักงานต่ำกว่า 5 คน หากนายจ้างและพนักงานเกินกว่าครึ่งหนึ่งของทั้งหมดเห็นชอบ แล้วยื่นเรื่องขอทำประกันสุขภาพ ก็อาจทำได้เมื่อได้รับการอนุมัติแล้วค่าเบี้ยประกันนั้นจะมากน้อยขึ้นกับรายได้ของผู้ทำประกัน ซึ่งนายจ้างและลูกจ้างจะจ่ายคนละครึ่ง
สำนักงานประกันสังคมเป็นผู้จัดการธุรกิจการจ่ายค่าประกัน ยกเว้นส่วนที่รับผิดชอบโดยสมาคมประกันสุขภาพ ท่านสามารถสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่สำนักงานประกันสังคมในพื้นที่