stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาปะหล่องปาเล

| ภาษาปะหล่องปาเล |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: พม่า จีน ไทย
จำนวนผู้พูด: 267,539 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  มอญ-เขมรภาษากลุ่มมอญ-เขมรเหนือภาษากลุ่มปะหล่องภาษาปะหล่องปาเล
รหัสภาษา
ISO 639-3: pce
ภาษาปะหล่องปาเล (Pale  Palaung) หรือ ภาษาปะหล่องเงิน ภาษาดลัง มีผู้พูดทั้งหมด 267,539 คน พบในพม่า 257,539 คน (2543) อยู่ทางใต้ของรัฐชาน พบในจีน 5,000 คน (พ.ศ. 2538) ในยูนนานตะวันตก ส่วนใหญ่พูดภาษาไทลื้อ ภาษาจิ่งเผาะ หรือภาษาจีนได้ด้วย  ในไทยพบ 5,000 คน (พ.ศ. 2532) ใกล้เคียงกับภาษาปะหล่องชเวและภาษาปะหล่องรูไม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรเหนือ สาขาย่อยปะหล่อง เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม
มิยุ โทมิตะ

| มิยุ โทมิตะ |
| --- | --- |
富田 美憂
เกิด:  (1999-11-15) 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1999 (24 ปี) จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: โทมี (とみー)
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: อะมิวส์
ส่วนสูง: 153 ซม.
มิยุ โทมิตะ (富田 美憂, 15 พฤศจิกายน 1999 -) เป็นนักพากย์และนักร้องชาวญี่ปุ่น เป็นสมาชิกของวง Kleissis และวง Study เกิดที่จังหวัดไซตามะ สังกัดอะมิวส์
ผลงานพากย์

ไม่เป็นนางฟ้าได้ไหมเนี่ย (เท็มมะ กาบรีล ไวต์)
ผ่าเหวนรก (ริโก)
คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ (ชูริ)
สารภาพรักกับคุณคางุยะซะดี ๆ ~สงครามประสาทความรักของเหล่าอัจฉริยะ~ (อีโนะ มิโกะ)
ดันเจี้ยนที่มีแต่ข้าเท่านั้นที่เข้าได้ ~แอบฝึกปรืนจนบรรลุสู่สุดแกร่ง~ (เอ็มมา ไบรต์เนส)
ฝ่าปริศนาตะลุยโลกเบื้องหลัง (เซโตะ อาการิ)
นักรบสายป่วน ออกปฏิบัติกวน! (นักรบสายป่วน ออกปฏิบัติกวน!)
บิสโก้ นรชนคนโคตรเห็ด (โอจากามะ จิโรรุ)
บันทึกการเดินทางต่างโลกของท่านอัศวินกระดูก (จิโยเมะ)
สไมล์ออฟดิอัสโนโทเรีย (อัลแบร์ตาน้อย)
พรีม่าดอล (เก็กกะ)
เอาแล้วไง ยัยแฟนเก่าดันเป็นลูกสาวแม่ใหม่ (ฮิงาชิระ อิซานะ)
เมดคนนี้มีพิรุธ (นากาชิมะ นัตซึเมะ)
ชิโนบิโนะอิตโตกิ (สึบากิ ซาโตมิ)
เรื่องอลวน คน ปีศาจ (คาซามากิ มัตสึริ)
ชีวิตเกษตรตามใจ ในต่างโลก (ฟลอรา)
ฟาโรห์เนโชที่ 1

เมนเคเปอร์เร เนโคที่ 1 (อียิปต์โบราณ: เนคาอู, กรีก: Νεχώς Α' หรือ Νεχώ Α', อัคคาเดียน: Nikuu หรือ Nikû) (ครองราชย์ระหว่าง ? – 664 ปีก่อนคริสตกาล ใกล้เมืองเมมฟิส) เป็นผู้ปกครองเมืองอียิปต์โบราณ โดยปกครองอยู่ที่เมืองซาอิส พระองค์เป็นฟาโรห์ท้องถิ่นพระองค์แรกจากราชวงศ์ที่ยี่สิบหกแห่งอียิปต์ที่ได้รับการยืนยันการมีตัวตน ซึ่งพระองค์ทรงครองราชย์เป็นระยะเวลา 8 ปี (ระหว่าง 672–664 ปีก่อนคริสตกาล) ตามที่บันทึกไว้ในงานเขียนแอจิปเทียกาของมาเนโธ และฟาโรห์ซามาเจิกที่ 1 ผู้เป็นพระราชโอรสของพระองค์ ทรงได้รวบรวมพระราชอาณาจักรอียิปต์ได้อีกครั้ง
พระราชประวัติ

ในช่วง 672 ปีก่อนคริสตกาล ฟาโรห์เนโคได้ทรงเป็นผู้ปกครองเมืองซาอิส โดยสันนิษฐานจากพระนามของพระองค์และอีกหนึ่งปีต่อมาชาวอัสซีเรียที่นำโดยกษัตริย์เอซาร์ฮัดดอนได้เข้ามาบุกรุกอียิปต์ ทำให้ฟาโรห์เนโคได้ทรงกลายเป็นหนึ่งในข้าราชบริพารของของกษัตริย์เอซาร์ฮัดดอน ซึ่งในภายหลัก็ได้รับการยืนยันจากตำแหน่งและทรัพย์สินของพระองค์ เช่นเดียวกับการพระราชทานดินแดนใหม่แก่พระองค์ ซึ่งอาจรวมถึงเมืองเมมฟิสด้วย
ในช่วง 669 ปีก่อนคริสตกาล ฟาโรห์ทาฮาร์กาแห่งราชวงศ์ที่ยี่สิบห้าแห่งอียิปต์ทรงกำลังเคลื่อนตัวจากทางใต้ไปยังบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่อย่างเป็นทางการ โดยกษัตริย์เอซาร์ฮัดดอนทรงเตรียมกลับไปยังอียิปต์เพื่อขับไล่ผู้บุกรุก แต่ทรงเสด็จสวรรคตยังกะทันหัน การสวรรคตของกษัตริย์เอซาร์ฮัดดอนทำให้เกิดวิกฤตทางการเมืองในจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่ แต่ท้ายที่สุด กษัตริย์อัชเชอร์บานิปาล ผู้เป็นพระราชโอรสของพระองค์ก็ทรงมากลายเป็นกษัตริย์พระองค์ใหม่อย่างสมบูรณ์ การโต้กลับที่วางแผนไว้โดยพระราชบิดาของพระองค์เกิดขึ้นในช่วง 667–666 ก่อนคริสตกาล
ฟาโรห์ทาร์ฮากาทรงพ่ายแพ้และทรงถูกขับไล่กลับไปที่ไปยังเมืองทีบส์ แต่กษัตริย์อัชเชอร์บานิปาลทรงทราบว่าฟาโรห์ที่หลบหนีไปและผู้ปกครองบางส่วนของอียิปต์ล่างนามว่า เปกรูร์แห่งพิชาปตู (เพร-ซอปดู), ชาร์รูลูดาริแห่งซินู (อาจเป็นเมืองเปลูเซียม) และนิคูอู (เนโคที่ 1) กำลังวางแผนต่อต้านพระองค์ กษัตริย์อัสซีเรียจึงทรงโปรดให้จับกุมผู้สมรู้ร่วมคิด สังหารประชากรส่วนหนึ่งในเมืองที่พวกเขาปกครอง และเนรเทศนักโทษไปยังเมืองนีนะเวห์
แต่ไม่คาดคิด ในภายหลังฟาโรห์เนโคทรงได้รับการพระราชทานอภัยโทษจากกษัตริย์อัสซีเรีย และทรงถูกส่งตัวพระองค์กลับคืนมาที่เมืองซาอิส พร้อมด้วยทรัพย์สินเดิมของพระองค์และดินแดนใหม่มากมายเป็นของพระราชทาน ในขณะที่พระราชโอรสของพระองค์นามว่า ซามาเจิก (หรือเรียกว่า นาบูเซซิบันนิ ในภาษาอัคคาเดียน) ทรงได้รับแต่งตั้งให้ขึ้นเป็นผู้ปกครองเมืองอะธริบิส มีคนแสดงความเห็นว่าด้วยความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของพระองค์ ทำให้กษัตริย์อัชเชอร์บานิปาลทรงหวังที่จะพึ่งพาความภักดีของพันธมิตรในดินแดนอียิปต์ กรณีที่มีการรุกรานอีกครั้งนำโดยฟาโรห์จากราชวงศ์ที่ยี่สิบห้า และบางทีอาจเป็นการกระตุ้นและสร้างการแข่งขันทางอำนาจระหว่างราชวงศ์ของชาวคุช (ราชวงศ์ที่ยี่สิบห้า) กับราชวงศ์ที่ปกครองเมืองซาอิส (ราชวงศ์ที่ยี่สิบหก) ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ ฟาโรห์เนโคที่ 1 ทรงถูกสังหารในช่วง 664 ปีก่อนคริสตกาลในบริเวณใกล้กับเมืองเมมฟิส ในขณะที่ปกป้องพระราชอาณาจักรของพระองค์จากการรุกรานใหม่ของชาวคุชที่นำโดยกษัตริย์ทันต์อมานิ ซึ่งทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์ทาร์ฮากา ในขณะที่เจ้าชายซามาเจิกทรงหนีไปยังเมืองนีนะเวห์ภายใต้การอุปถัมภ์ของกษัตริย์อัชเชอร์บานิปาล โดยการบุกรุกของชาวนิวเบียในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอียิปต์ในเวลาต่อมา (ระหว่าง 664 – 663 ปีก่อนคริสตกาล) ถูกขับไล่โดยชาวอัสซีเรียที่มุ่งหน้าไปทางใต้สู่อียิปต์บนและทำการปล้นเมืองทีบส์อย่างน่าอดสู
เมื่อดินแดนบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์กลับมาสู่ความสงบอีกครั้ง ฟาโรห์ซามาเจิกที่ 1 ทรงได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งต่อและดินแดนจากพระราชบิดาผู้เสด็จสวรรคตไปแล้ว ต่อมาในที่สุดพระองค์ก็ทรงประสบความสำเร็จในการรวมพระราชอาณาจักรอียิปต์อีกครั้งภายใต้การปกครองของพระองค์
พระราชประวัติ > พระราชวงศ์

ดูเพิ่ม: พระราชพงศาวลีราชวงศ์ที่ยี่สิบหกแห่งอียิปต์
นักอียิปต์วิทยาชาวเดนมาร์ก คิม รีฮอล์ตได้อ้างอิงถึงเกี่ยวกับฟาโรห์นาโคที่ 1 จากการศึกษาบันทึกปาปิรุสจากเมืองเทบตูนิส โดยเขากล่าวว่า ฟาโรห์เนโคที่ 1 เป็นพระราชโอรสของผู้ปกครงนามว่า เทฟนัคต์ ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็น ฟาโรห์เทฟนัคต์ที่ 2 และรีฮอล์ตยังกล่าวถึงการมีอยู่ของฟาโรห์เนคาอูบา ซึ่งเป็นผู้ปกครองก่อนของพระองค์ และอาจจะเป็นพระเชษฐาของพระองค์ ซึ่งรีฮอล์ตได้แสดงความเห็นว่าเอกสารที่น่าสงสัยไม่กี่ฉบับเกี่ยวกับฟาโรห์เนคาอูบา ควรจะนำมาประกอบกับฟาโรห์เนโคที่ 2 ซึ่งขึ้นมาปกครองภายหลังแทน และฟาโรห์เนโคที่ 1 ทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์โดยตรงของฟาโรห์เทฟนัคต์ที่ 2
นักประวัติศาสตร์ชาวฝรั่งเศส คริสตียง เซต์ติปานี เชื่อว่า ฟาโรห์เนโคทรงอภิเษกสมรสกับพระนางอิสเตมาเบต และเป็นพระราชบิดาและพระราชมารดาของฟาโรห์ซามาเจิกที่ 1
ตามคำกล่าวของนักอียิปต์วิทยาชาวอังกฤษ เคนเนธ คิทเชน เป็นไปได้ว่าเจ้าหญิงตา-เคเรด-เอน-ตา-อิเฮต-[เวเรต] เป็นพระราชธิดาของฟาโรห์เนโค ซึ่งได้อภิเษกสมรสเพื่อการเมืองกับผู้ปกครองท้องถิ่นของเฮราคลีโอโพลิสนามว่า เปดิเอซิ
ทับหลังหินปูนที่หายไปในขณะนี้จากเมืองลักซอร์แสดงภาพของนักสวดสตรีแห่งเทพอามุน นามว่า เมอร์เอสอามุน พร้อมกับเทพโอซิริสศิลปะแบบซาอิสและเชเปนูเปตที่ 2 ซึ่งรั้งตำแหน่งผู้บูชาแห่งเทพอามุนอันศักดิ์สิทธิ์ โดยเมอร์เอสอามุนได้ถูกเรียกว่า "พระราชธิดาของกษัตริย์แห่งสองดินแดน เน[...]ค" ซึ่งส่วนหลังจะเป็นพระนามที่เขียนอยู่ในคาร์ทูช และดูเหมือนว่าพระราชบิดาของเมอร์เอสอามุนจะไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก ฟาโรห์เนโคที่ 1 ที่ทรงส่งพระราชธิดาของพระองค์ไปที่ขัณฑสีมาแห่งอามุน-เร ในหมู่วิหารคาร์นัก ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของอิทธิพลของราชวงศ์แห่งซาอิสในเมืองทีบส์
หลักฐานที่เกี่ยวข้อง

ฟาโรห์เนโคที่ 1 เป็นที่ทราบมาจากเอกสารของอัสซีเรียเป็นหลัก แต่ก็ยังทราบจากวัตถุในอียิปต์จำนวนสองสามชิ้นด้วยกันคือ รูปปั้นเครื่องปั้นดินเผาเคลือบของเทพฮอรัส ซึ่งประกอบด้วยคารทูชของพระองค์ และมีการกัลปนาวัตถุโบราณให้กับเทพีนิธแห่งซาอิส โดยจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เพทรี (UC 14869), ทับหลังของเมอร์เอสอามุนที่หายไปนานดังกล่าวนี้เคยถูกถ่ายภาพในตลาดโบราณวัตถุที่เมืองลักซอร์ รูปหล่อทองสัมฤทธิ์นั่งคุกเข่าของฟาโรห์เนโค ซึ่งตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์บรูคลิน (หมายเลข 71.11) แต่ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นรูปหล่อของฟาโรห์เนโคที่ 1 หรือฟาโรห์เนโคที่ 2 และพระองค์ยังถูกกล่าวถึงในบันทึกเดโมติกหลายเรื่อง
ปีที่ 2 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เนโคที่ 1 ได้รับการยืนยันจากจารึกที่ได้รับบริจาคอย่างลับ ซึ่งเผยแพร่ครั้งแรกโดยโอลิวิเยร์ เปร์ดู โดยในจารึกได้บันทึกการกัลปนาที่ดินจำนวนมากให้แต่พระตรีเทพโอซิริส (ประกอบด้วยเทพโอซิริส, เทพีไอซิส และเทพฮอรัส) แห่งเพอร์-เฮบายัต (หรือเบฮ์เบอิต อัล-ฮาการ์ ในปัจจุบันใกล้กับเมืองเซเบนนิโตส) โดย "นักบวชแห่งเทพีไอซิส, เทพีแห่งเฮบายัต, ผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ... บุตรชายแห่งไออูพุด, อากาโนช"
บรรณานุกรม

Coulon, Laurent; Payraudeau, Frédéric (2015). "Une princesse saïte à Thèbes sous la XXVe dynastie ?". Revue d'Égyptologie. 66: 21–31.
Kitchen, Kenneth (1996). The Third Intermediate Period in Egypt (1100–650 BC) (3rd ed.). Warminster: Aris & Phillips Limited. ISBN 0-85668-298-5.
Lloyd, Alan B. (2001). "Necho I".  ใน Redford, Donald B. (บ.ก.). The Oxford Encyclopedia of Ancient Egypt, vol. II. Oxford: University Press.
Perdu, Olivier (2002). "De Stéphinatès à Néchao ou les débuts de la XXVIe dynastie". CRAIBL. 146 (4): 1215–1244. doi:10.3406/crai.2002.22514.
Petrie, Flinders (1917). Scarabs and cylinders with names. London: University College Press.
Picchi, Daniela (1997). Il conflitto tra Etiopi ed Assiri nell'Egitto della XXV dinastia [The war between Kushites and Assyrians in Egypt during the 25th Dynasty] (ภาษาอิตาลี). Imola: La Mandragora. ISBN 88-86123-34-5.
Ryholt, Kim (2004). "The Assyrian Invasion of Egypt in Egyptian Literary Tradition".  ใน Dercksen, J.G. (บ.ก.). Assyria and Beyond: Studies Presented to Mogens Trolle Larsen. Leiden: Nederlands Instituut voor het Nabije Oosten. pp. 483–510.
Ryholt, Kim (2011a). "New light on the legendary King Nechepsos of Egypt". Journal of Egyptian Archaeology. 97: 61–72. doi:10.1177/030751331109700104. S2CID 190499542.
Ryholt, Kim (2011b). "King Necho I son of king Tefnakhte II".  ใน F. Feder; L. Morenz; G. Vittmann (บ.ก.). Von Theben nach Giza. Festmiszellen für Stefan Grunert zum 65. Geburtstag. Göttinger Miszellen Beihefte. Vol. 10. Göttingen.
Settipani, Christian (1991). Nos ancêtres de l'Antiquité, Étude des possibilités de liens généalogiques entre les familles de l'Antiquité et celles du haut Moyen Âge européen [Our ancient ancestors: study into possible genealogical links between families in Antiquity and those in the Middle Ages of Europe] (ภาษาฝรั่งเศส). Paris. ISBN 2864960508.
Spalinger, Anthony J. (2001). "Psamtik I".  ใน Redford, Donald B. (บ.ก.). The Oxford Encyclopedia of Ancient Egypt, vol. III. Oxford: University Press.
von Beckerath, Jürgen (1999). Handbuch der Ägyptischen Königsnamen. Münchner Ägyptologische Studien 49. Mainz: Philip von Zabern. ISBN 3-8053-2591-6.
รูปหล่อท่าคุกเข่าของฟาโรห์เนโค ซึ่งอาจจะหมายถึงฟาโรห์นาโคที่ 1 หรือ 2 จากพิพิธภัณฑ์บรูคลิน (acc.no. 71.11)
พระครูเมตตาธิการี (นิยม กนฺตจาโร)

| พระครูเมตตาธิการี (นิยม กนฺตจาโร) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: หลวงพ่อนิยม หรือหลวงพ่อแกะ
ส่วนบุคคล
เกิด: พฤษภาคม พ.ศ. 2481 บ้านตะเคียนเตี้ย อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี
มรณภาพ: 19 มกราคม พ.ศ. 2552 (70 ปี)
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: น.ธ.ตรี , น.ธ.โท , น.ธ.เอก
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย จังหวัดชลบุรี
บรรพชา: พ.ศ. 2498 (อายุ 14 ปี) วัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย)
อุปสมบท: พ.ศ. 2501 (อายุ 20 ปี) บวชครั้งแรก พ.ศ. 2517 (อายุ 36 ปี) บวชครั้งที่ 2
พรรษา: 35
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าอาวาสวัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย)
พระครูเมตตาธิการี (นิยม กนฺตจาโร) (พฤษภาคม พ.ศ. 2481 - 19 มกราคม พ.ศ. 2552) เป็นพระสงฆ์ อดีตเจ้าอาวาสวัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย) เกจิดังของตำบลตะเคียนเตี้ย อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี หลวงพ่อนิยม ท่านเป็นพระเกจิและพระนักพัฒนา ท่านพัฒนาวัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย) จนมีความรุ่งเรืองในทุกๆ ด้าน ปัจจุบันสังขารหลวงพ่อนิยมไม่เน่าเปือยทางวัดเก็บรักษาสังขารท่านไว้ในโรงแก้ว
ประวัติ และสถานะเดิม

พระครูเมตตาธิการี ท่านมีนามเดิมว่า " แกะ ประกอบธรรม เกิดเมื่อวันพุธ เดือน 6 ปีขาล ตรงกับ พฤษภาคม พ.ศ. 2481 หลวงพ่อเกิดที่บ้านตะเคียนเตี้ย อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี โยมบิดาชื่อ นายโด๊ด มารดาชื่อ นางสังวาลย์  ประกอบธรรม มีพี่น้องฝาแฝด 2 คน หลวงพ่อนิยมเป็นแฝดผู้น้อง แฝดผู้พี่เสียชีวิตตั้งแต่มีอายุได้เพียง 15 วัน ครอบครัวมีอาชีพทำนา
ในช่วงวัยเยาว์ ได้เรียนหนังสือที่โรงเรียนบ้านตะเคียนเตี้ย สำเร็จการศึกษาชั้นประถมปีที่ 4
บรรพชา

เมื่ออายุได้ 17 ปี พ.ศ. 2498 ได้เข้าพิธีบรรพชาเป็นสามเณรเพื่อศึกษาเล่าเรียน ณ วัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย)
อุปสมบทครั้งแรก

จนอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ ได้เข้าพิธีอุปสมบท เมื่อปี พ.ศ. 2501 แต่ปรากฏว่าท่านบวชได้เพียงพรรษาเดียว ต้องมีเหตุต้องให้ลาสิกขา เนื่องจากไปเกณฑ์ทหาร และจับได้ใบแดง
อุปสมบทครั้งที่ 2

หลังพ้นเกณฑ์ทหาร ท่านได้ใช้ชีวิตทางโลก กระทั่งเกิดความเบื่อหน่ายในชีวิตฆราวาส จึงเข้าพิธีอุปสมบทเป็นครั้งที่สอง เมื่อปี พ.ศ. 2517 (อายุ 36 ปี) ณ พัทธสีมาวัดประชุมคงคา (โรงโป๊ะ) โดยมี
ได้รับฉายาว่า " กันตจาโร " แปลว่า " ผู้มีมารยาทน่ารัก "
หลังจากนั้นได้ย้ายมาอยู่จำพรรษา ณ วัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย) ได้ศึกษาพระปริยัติธรรม จนสามารถสอบได้นักธรรมชั้นเอก สำนักเรียนคณะจังหวัดชลบุรี ต่อมา ท่านเป็นพระนักเทศน์ที่มีชื่อเสียง มีสำเนียงเสียงที่ไพเราะจับจิตจับใจผู้ฟัง และสนับสนุนด้านการศึกษาให้พระภิกษุ-สามเณรอย่างจริงจัง
วิทยฐานะ

สอบได้ ป.4 โรงเรียนบ้านตะเคียนเตี้ย
สอบได้ น.ธ.ตรี วัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย)
สอบได้ น.ธ.โท วัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย)
สอบได้ น.ธ.เอก วัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย)
สมณศักดิ์

พ.ศ. 2530 ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดนาลิกวนาราม (ตะเคียนเตี้ย) ฐานานุกรมในตำแหน่งพระใบฎีกาแกะ กันตจาโร
พ.ศ. 2549 ได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรที่ " พระครูเมตตาธิการี " (วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2549)
ท่านได้พัฒนา และสร้างความเจริญให้วัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย) ด้วยการสร้างศาลาการเปรียญต่อจากพระใบฎีกาประยงค์ อดีตเจ้าอาวาสองค์ก่อนให้แล้วเสร็จสมบูรณ์ สร้างศาลาทรงไทย ศาลาฌาปนกิจ สร้างเมรุ ซื้อที่ดินขยายพื้นที่วัดเพิ่มอีกประมาณ 12 ไร่ เป็นต้น
ฝากตัวเป็นศิษย์

หลวงพ่อนิยมมีความสนใจ และเริ่มศึกษาเรื่องวิทยาคมตั้งแต่มีอายุได้เพียง 10 ขวบ กับโยมตาสืบ เปลี่ยนสี (เป็นอาจารย์ฆราวาสจอมขมังเวท และหมอยาเลื่องชื่อ) อีกทั้งท่านยังได้รับการสักยันต์ และร่ำเรียนวิชาจากพระเกจิอาจารย์แห่งภาคตะวันออกหลายท่าน อาทิ หลวงพ่อเฉย สุชาโต วัดตะเคียนเตี้ย อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี, หลวงพ่อหิน วัดหนองสนม อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง, หลวงพ่อดิ่ง วัดบางวัว อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา, หลวงพ่อทัต วรุตฺตโม วัดช่องแสมสาร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี, หลวงพ่อสงฆ์ วัดหนองสนม, หลวงปู่คร่ำ ยโสธโร วัดวังหว้า อำเภอแกลง จังหวัดระยอง
ครั้งหนึ่ง ท่านได้เดินทางไปเรียนวิชาลงตะกรุดโทนกับหลวงพ่อเขียน หิริธมฺโม วัดตะพุนทอง อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง พ.ศ. 2528 ศึกษาวิทยาคมจากหลวงปู่เริ่ม ปรโม วัดจุกกะเฌอ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ทั้งยังศึกษาจากอาจารย์ฆราวาสอีกหลายท่าน
มรณภาพ

หลวงพ่อนิยมได้มรณภาพด้วยอาการอันสงบ เมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2552 ในขณะที่ท่านนั่งสมาธิวิปัสสนากัมมัฏฐาน (โดยท่านนั่งสมาธิมรณภาพ) สิริอายุได้ 71 ปี พรรษาที่ 51 การจากไปของท่านได้สร้างความเศร้าสลดแก่คณะศิษย์และผู้ที่ศรัทธาในตัวหลวงพ่อเป็นอย่างมาก ปัจจุบันสังขารหลวงพ่อนิยม ไม่เน่าเปือย ทางวัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย) ได้เก็บสังขารท่านไว้ให้ประชาชนทั่วไปได้กราบไหว้จนถึงทุกวันนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติวัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย),รายนามเจ้าอาวาส และประวัติหลวงพ่อนิยม-แกะ
ประวัติหลวงพ่อนิยม(แกะ) และ(พระอาจารย์กบ) วัดตะเคียนเตี้ย อ.บางละมุง จ.ชลบุรี
ประวัติหลวงพ่อนิยม วัดตะเคียนเตี้ย - YouTube อริยะโลกที่6 หลวงพ่อนิยม กันตจาโร วัดตะเคียนเตี้ย บางละมุง
หลวงพ่อนิยม กันตจาโร วัดนาลิกวนาราม(ตะเคียนเตี้ย) ตอน สิ่งที่กระทำอยู่คงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงทัศนคติของคนได้ทั้งหมด
| ก่อนหน้า |  | พระครูเมตตาธิการี (นิยม กนฺตจาโร) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระอธิการ-พระใบฎีกาประยงค์ ญาณพโล |  | เจ้าอาวาสวัดนาลิกวนาราม (วัดตะเคียนเตี้ย)  (พ.ศ. 2530 - พ.ศ. 2552) |  | พระครูปลัดสุรชัย (พระอาจารย์กบ) ยโสธโร |
ฟาโรห์อิยูฟนิ

ฟาโรห์อิยูฟนิ (หรือ เจเวฟนิ) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณของราชวงศ์ที่สิบสามในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง ตามที่นักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ต และดาร์เรล เบเกอร์ ได้เสนอความเห็นว่า พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่เจ็ดของราชวงศ์นี้ ในขณะที่เยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท และเดทเลฟ ฟรานเคอ ได้แสดงความเห็นว่า พระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองลำดับที่หก โดยฟาโรห์อิยูฟนิทรงครองราชย์ที่พระนครเมมฟิสเป็นเวลาสั้นอันสั้นในช่วง 1788 หรือ 1741 ปีก่อนคริสตกาล
หลักฐานรับรอง

ฟาโรห์อิยูฟนิเป็นที่ทราบโดยเฉพาะเพียงจากบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน ซึ่งเป็นบันทึกพระนามกษัตริย์ที่รวบรวมไว้ราวประมาณ 500 ปี หลังจากการขึ้นครองพระราชบัลลังก์ของพระองค์ในช่วงต้นยุครามเสส ตามการตีความบันทึกพระนามแห่งตูรินครั้งล่าสุดของรีฮอล์ต พระนามของพระองค์ปรากฏอยู่ในคอลัมน์ที่ 7 แถวที่ 9 ของบันทึก (ซึ่งสอดคล้องกับคอลัมน์ที่ 6 แถวที่ 9 ในการวิธีอ่านบันทึกพระนามแบบอลัน เฮช. การ์ดิเนอร์ และฟอน เบ็คเคอราท)
พระราชวงศ์

รีฮอล์ตได้ตั้งข้อสังเกตว่าผู้ปกครองก่อนหน้าทั้งสองพระองค์คือ ฟาโรห์อเมนิ เกมาอู และฟาโรห์โฮเทปอิบเร เกมาอู ซิฮาร์เนดจ์เฮริเตฟ รวมถึงผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์พระนามว่า ฟาโรห์เซอังค์อิบเร อเมนิ อันเตฟ อเมนเอมฮัตที่ 6 ล้วนแต่ได้รับการเสนอชื่อ นั่นคือพระนามที่มีการเชื่อมโยงเหล่าฟาโรห์ดังกล่าวกับพระราชบิดาของพระองค์ เนื่องจากการเสนอชื่อดังกล่าวถูกใช้โดยฟาโรห์ก็ต่อเมื่อบรรพบุรุษของพระองค์เป็นฟาโรห์ด้วย และเนื่องจากฟาโรห์อิยูฟนิทรงขึ้นครองราชย์ท่ามกลางรัชสมัยเหล่าฟาโรห์ดังกล่าว รีฮอล์ตจึงได้ให้เหตุผลว่าฟาโรห์อิยูฟนิจะทรงต้องเป็นส่วนหนึ่งของพระราชวงศ์ ซึ่งรวมถึงฟาโรห์เซเคมคาเร อเมนเอมฮัตที่ 5, ฟาโรห์อเมนิ เกมาอู, ฟาโรห์ซิฮาร์เนดจ์เฮริเตฟ และฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 6 และเมื่อพิจารณาถึงรัชสมัยของพระองค์ที่มีระยะเวลาอันสั้น รีฮอล์ตจึงได้เสนอความเห็นที่ว่า พระองค์อาจจะเป็นพระอนุชาของฟาโรห์ซิฮาร์เนดจ์เฮริเตฟ หรืออาจจะเป็นเพียงแค่พระราชนัดดาของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 5
มาเจสตี้ เดอะ แฟนตาซี คิงดอมส์ ซิม

| มาเจสตี้ เดอะ แฟนตาซี คิงดอมส์ ซิม Majesty: The Fantasy Kingdom Sim |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: Cyberlore Studios
ผู้จัดจำหน่าย: Infogrames, Linux Game Publishing, MacPlay, MicroProse
ออกแบบ: Jim DuBois
แต่งเพลง: Big Papi 
ชุด: Majesty 
เครื่องเล่น: Windows, Linux, Mac OS
วางจำหน่าย: 2000
แนว: Real-time strategy
รูปแบบ: Single player, multiplayer
รายชื่อมอนสเตอร์ภายในเกมส์

โทรล
มังกร
เยติ
แวมไพร์
Deadwood
ซอมบี้
ยักษ์ตาเดียว ไซคล็อป
เมดูซ่า
Rock Golem
Greater Gorgon
มนุษย์หม่าป่า
มนุษย์หนู
Minotaur
Rustspitter
นักรบโครงกระดูก
แมงมุมยักษ์
Dryad
Goblins
ฮาร์ปี้
ดูเพิ่ม

The official Majesty: The Fantasy Kingdom Sim home page
The Linux version of Majesty: The Fantasy Kingdom Sim
พรทิพย์ บูรณะประเสริฐสุข

พรทิพย์ บูรณะประเสริฐสุข ชื่อเล่น พีซ เป็นนักแบดมินตันทีมชาติไทย ปัจจุบันเป็นมือวางอันดับ 58 ของโลก (มีนาคม 2019) อันดับโลกที่สูงที่สุดคืออันดับที่ 8 ของโลกในเดือนมิถุนายน 2014 พรทิพย์มีผลงานเด่นใน ซุปเปอร์ซีรีส์ ฮ่องกง โอเพ่น 2013 หลังเข้าสู่รอบตัดเชือก หญิงเดี่ยว ได้สำเร็จ ด้วยการล้มมือ 1 ของโลกจากจีน ลี ซูรุย 2 เกมติดต่อกัน
ประวัติ

พรทิพย์ บูรณะประเสริฐสุข สำเร็จการศึกษา นิเทศศาสตรบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เกียรติประวัติ > เยาวชนชิงแชมป์โลก

เหรียญทองแดง หญิงเดี่ยว เยาวชนชิงแชมป์โลก ปี 2008
เหรียญเงิน หญิงเดี่ยว เยาวชนชิงแชมป์โลก ปี 2009
เกียรติประวัติ > โอลิมปิกเกมส์

รอบก่อนรองชนะเลิศ หญิงเดี่ยว โอลิมปิกฤดูร้อน ปี 2016
เกียรติประวัติ > เอเชียนเกมส์

เหรียญเงิน เอเชียนเกมส์ ทีมหญิง ปี 2010
เกียรติประวัติ > ซีเกมส์

เหรียญทอง ซีเกมส์ ทีมหญิง ปี 2011, เหรียญทองแดง หญิงเดี่ยว ปี 2011
เกียรติประวัติ > อูเบอร์ คัพ/สุธีรมาน คัพ

เหรียญทองแดง ประเภททีม อูเบอร์ คัพ ปี 2012
เหรียญทองแดง ประเภททีม สุธีรมาน คัพ ปี 2013
เกียรติประวัติ > BWF Super Series

แชมป์ อินเดีย ซุปเปอร์ซีรีส์ ปี 2011
เกียรติประวัติ > BWF Grand Prix

แชมป์เวียดนาม โอเพ่น ปี 2012
เกียรติประวัติ > BWF International Challenge/Series

แชมป์สโลวัก โอเพ่น ปี 2019
แชมป์โปรตุเกส โอเพ่น ปี 2019
แชมป์กรีซ อินเตอร์เนชั่นแนล ปี 2018
แชมป์สไมล์ ฟิช อินเตอร์เนชั่นแนล ซีรีส์ แชมเปียนชิพส์ ปี 2008, 2009
แชมป์สิงค์โปร์ อินเตอร์เนชั่นแนล ปี 2008
แชมป์มาเลเซีย อินเตอร์เนชั่นแนล ปี 2007
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2558 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พรทิพย์ บูรณะประเสริฐสุข
| ด ค ก ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |
 2 เหรียญทอง  2 เหรียญเงิน  2 เหรียญทองแดง อันดับที่: 35 
ยิงธนู:  วิทยา ทำว่อง 
กรีฑา:  บุญถึง ศรีสังข์  เจน วงษ์วรโชติ  ณัฐธยาน์ ธนรณวัฒน์  สุเบญรัตน์ อินแสง 
แบดมินตัน:  บดินทร์ อิสสระ  บุญศักดิ์ พลสนะ  พรทิพย์ บูรณะประเสริฐสุข  พุธิตา สุภจิรกุล  รัชนก อินทนนท์  ทรัพย์สิรี แต้รัตนชัย  สาวิตรี อมิตรพ่าย 
มวยสากล:  อำนาจ รื่นเริง  ฉัตร์ชัย บุตรดี  เปี่ยมวิไล เล่าเปี่ยม  สายลม อาดี  วุฒิชัย มาสุข 
จักรยาน:  อะแมนดา คาร์  จุฑาธิป มณีพันธุ์ 
กอล์ฟ:  เอรียา จุฑานุกาล  กิรเดช อภิบาลรัตน์  พรอนงค์ เพชรล้ำ  ธงชัย ใจดี 
ยูโด:  คุณาธิป เยี่ยอ้น 
เรือพาย:  จารุวัฒน์ แสนสุข  พุทธรักษา นีกรี โรเดนเบิร์ก 
เรือใบ:  กมลวรรณ จันทร์ยิ้ม  กีรติ บัวลง  นัฐพงษ์ โพธิ์นพรัตน์  ศิริพร แก้วดวงงาม 
ยิงปืน:  อัฐพล เอื้ออารี  นภิศ ต่อตั้งพานิช  พิมพ์อร คล้ายสุบรรณ  สุธิยา จิวเฉลิมมิตร  ธันยพร พฤกษากร 
ว่ายน้ำ:  ณัฐฐานันท์ จันกระจ่าง  รดมยศ มาตเจือ 
เทเบิลเทนนิส:  นันทนา คำวงศ์  ภาดาศักดิ์ ตันวิริยะเวชกุล  สุธาสินี เสวตรบุตร 
เทควันโด:   พาณิภัค วงศ์พัฒนกิจ  พรรณนภา หาญสุจินต์   เทวินทร์ หาญปราบ 
เทนนิส:  สรรค์ชัย รติวัฒน์  สนฉัตร รติวัฒน์ 
ยกน้ำหนัก:  จตุภูมิ ชินวงศ์   พิมศิริ ศิริแก้ว  ศรัท สุ่มประดิษฐ   สินธุ์เพชร กรวยทอง  ศิริภุช กุลน้อย   โสภิตา ธนสาร   สุกัญญา ศรีสุราช  ไตรรัตน์ บุญสุข  วิทูรย์ มิ่งมูล 
ผู้เข้าแข่งขัน : 54 คนใน 15 ชนิดกีฬา ผู้ถือธง : รัชนก อินทนนท์
ภาษาปะหล่องรูไม

| ภาษาปะหล่องรูไม |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: จีน พม่า
จำนวนผู้พูด: 139,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  กลุ่มภาษามอญ-เขมรกลุ่มภาษามอญ-เขมรเหนือกลุ่มภาษาปะหล่องภาษาปะหล่องรูไม
รหัสภาษา
ISO 639-3: rbb
ภาษาปะหล่องรูไม (Rumai Palaung) หรือภาษาปะหล่องเงิน มีผู้พูดทั้งหมด 139,000 คน พบในพม่า 137,000 คน ทางตอนเหนือของรัฐฉาน พบในจีน 2,000 คน (พ.ศ. 2538) ทางตะวันตกของยูนนาน ในเขตปกครองตนเองเต๋อหง และตามแนวชายแดนพม่า จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตร-เอเชียติก กลุ่มภาษามอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรเหนือ สาขาย่อยปะหล่อง เป็นภาษาที่ยังมีผู้ใช้อย่างแพร่หลาย ผู้พูดภาษานี้บางส่วนสามารถพูดภาษาไทใหญ่ ภาษาปะหล่องรูไล ภาษาปะหล่องรูชิง ภาษาเนปาล ภาษาพม่า ภาษากะชีน ภาษาจิ่งเผาะ และภาษาจีนได้ มีพจนานุกรม เขียนด้วยอักษรพม่า เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม
ภาษาปาลา

ภาษาปาลา เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียนที่ตายแล้ว พบในจารึกอักษรรูปลิ่ม ชื่อในภาษาฮิตไตน์ของภาษานี้คือ palaumnili, หมายถึง "ของประชาชนแห่งปาลา" คาดว่าดินแดนปาลาอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของบริเวณที่ชาวฮิตไตน์อาศัยอยู่ ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกี บริเวณดังกล่าวถูกยึดครองโดยชาวกัสกัส เมื่อ 957 ปีก่อนพุทธศักราช ทำให้ภาษาปาลากลายเป็นภาษาตาย
เอกสารของชาวฮิตไตน์อ้างถึงข้อความภาษาปาลาในการกล่าวถึงเทพเจ้าซาปาร์วาทั้งหมด 21 ข้อความ เทพเจ้าซาปาร์วาเป็นเทพที่ชาวปาลานับถือในฐานะเทพเจ้าแห่งท้องฟ้า โดยเรียกในภาษาของตนว่าเทพทิยัซ ส่วนในภาษาลูเวียเรียกเทพทิวัซ
ในการเปรียบเทียบระหว่างภาษาอินโด-ยุโรเปียนโบราณ ภาษาฮิตไตน์โบราณมีการใช้ปัจจัยแสดงความเป็นเจ้าของเอกพจน์ -as ในช่วง 1057 ปีก่อนพุทธศักราช (เทียบได้กับ *-os ในภาษาอินโดขยุโรเปียนดั้งเดิม) ในขณะที่จารึกอักษรรูปลิ่มภาษาลูเวียใช้ปัจจัยคุณศัพท์ -ssa ส่วนภาษาปาลาใช้ปัจจัยแสดงความเป็นเจ้าของ -as และปัจจัยคุณศัพท์ -asa ภาษาปาลามีการแบ่งเพศแบบเดียวกับภาษาฮิตไตน์คือแบ่งเป็นนามมีชีวิตและไม่มีชีวิต รูปแบบการใช้สรรพนามก็เป็นแบบเดียวกัน
ฟาโรห์เอโฮเทปเร

'อัมมู อาโฮเทปเร เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบสี่ ซึ่งทรงปกครองบางส่วนของอียิปต์ในช่วงสมัยระหว่างกลางที่สอง เชื่อกันว่าพระองค์ทรงครองราชย์อยู่ประมาณ 15 ปี ตั้งแต่ 1760 ถึง 1745 ปีก่อนคริสตกาล
หลักฐานยืนยัน

เช่นเดียวกับผู้ปกครองพระองค์อื่นๆ ในราชวงศ์ ตราประทับสคารับเป็นเพียงหลักฐานเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ของการครองราชย์ของพระองค์ มีตราประทับจำนวน 61 ชิ้นที่ปรากฏพระนามของพระองค์ โดยตราประทับจำนวน 30 ชิ้นปรากฏพระนาม 'อัมมู และอีก 31 ชิ้น ปรากฏพระนาม อาโฮเทปเร
ตราประทับสคารับของพระองค์ถูกค้นพบที่เมืองเทล เอล-อัจจุลในฉนวนกาซา โดยฟลินเดอร์ส เพตรีในปี ค.ศ. 1933
การพิสูจน์ตัวตน

ไรโฮลท์ (1997) เสนอว่าพระนาม อาโฮเทปเร เป็นพระนามของ 'อัมมู จากการตีความใหม่บันทึกพระนามแห่งตูริน ซึ่งก่อนหน้านี้ ฟอน เบ็คเคอราธ (1964) เคยระบุให้ อาโฮเทปเร เป็นฟาโรห์จากราชวงศ์ที่สิบหกแห่งอียิปต์
บรรณานุกรม

von Beckerath, Jürgen (1964), "2. Zwischenzeit", Archiv für Orientforschung
Hayes, William C. (1973). "Egypt: From the death of Ammenemes III to Seqenenre II". The Cambridge Ancient History. Vol. 2. Cambridge: Cambridge University Press..
Ryholt, K. S. B. (1997), The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period, c. 1800 - 1550 BC, Copenhagen: Museum Tusculanum Press, ISBN 87-7289-421-0