stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศัลยบรรพ
เนื้อเรื่อง และบรรพย่อย

ศัลยบรรพ ประกอบไปด้วย 4 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 65 ตอน ดังนี้
ศัลยวาทบรรพ (ตอนที่ 1-22)
ศัลยบรรพ (ตอนที่ 23-27)
หราทประเวศบรรพ (ตอนที่ 28-29)
กธายุทธบรรพ (ตอนที่ 30-65)
ท้าวศัลยะถูกฆ่าตายด้วยน้ำมือของยุธิษฐิระในการสู้กันแบบตัวต่อตัว ส่วนสหเทพก็สามารถสังหารท้าวศกุนิได้สำเร็จ มาถึงบัดนี้ ฅความพ่ายแพ้บังเกิดกับฝ่ายเการพของทุรโยธน์ ทหารฝ่ายเการพตายหมดยกเว้นทุรโยธน์กับนักรบอีกสามคนคือ "อัศวถามา" "กฤปาจารย์" และ "กฤตวรมัน" รวมเป็นสี่คนเท่านั้น ทุรโยธน์หลบไปอาศัยอยู่ใต้หนองน้ำ และใช้อำนาจวิเศษกบดาลอยู่ใต้สระน้ำเพื่อนซ่อนตัว แต่ในที่สุดพวกปาณฑพก็ตามหาจนพบ และท้าทายให้ทุรโยธน์ขึ้นมารบเพื่อให้รู้แพ้รู้ชนะ ซึ่งก็เป็นภีมะเองที่เป็นคนท้าทุรโยธน์ให้มาสู้ตัวต่อตัวกันด้วยอาวุธที่สองคนถนัดเป็นพิเศษนั่นก็คือคทา ภีมะกับทุรโยธรน์สู้กันแบบตัวต่อตัวโดยมีนักรบคนอื่น ๆ ยืนดูอยู่ ภีมะอาศัยการแนะนำของกฤษณะใช้คทาฟาดไปที่หน้าขาของทุรโยธน์ และเตะด้วยเท้าซ้าย ทุรโยธน์ไม่สามารถเดินไปไหนได้นอกจากคลานและนอนรอความตายที่สระน้ำที่ซ่อนตัวนั่นเอง พวกปาณฑพทั้งหมดจึงทิ้งให้ทุรโยธน์นอนรอความตายอยู่ตรงนั้น[ต้องการอ้างอิง]
ทุรโยธน์ประณามพระกฤษณะที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมบอกใบ้ให้ภีมะทำร้ายตน ด้วยความเคียดแค้น ในขณะที่พวกปาณฑพได้ส่งพระกฤษณะให้เดินทางไปปลอบโยนท้าวธฤตราษฎร์ และพระนางคานธารีให้คลายความโศกเศร้าจากการต้องสูญเสียทุรโยธน์ แต่ทุรโยธน์ยังไม่ตายและอาศัยช่วงเวลาในการมีชีวิตช่วงสุดท้ายแต่งตั้งอัศวถามาเป็นผู้บัญชาการรบฝ่ายเการพ แม้จะมีทหารเหลือยู่เพียงสามคนก็ตามทีและอัศวถามาก็รับปากจะช่วยแก้แค้นให้กับทุรโยธน์ให้จงได้[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

Translation by Kisari Mohan Ganguli.
Shalya Parva, Translation by Manmatha Nath Dutt
Le Mahabharata, Translation in French, by H. Fauche (Paris, 1868)
Shalya Parva in Sanskrit by Vyasadeva and commentary by Nilakantha (Editor: Kinjawadekar, 1929)
| ด ค กมหาภารตะ ของ กฤษณะ ไทฺวปายนะ วยาส |
| --- | --- | --- |
| บรรพทั้ง 18 |  อาทิบรรพ  สภาบรรพ  วนบรรพ  วิราฏบรรพ  อุทโยคบรรพ  ภีษมบรรพ  โทรณบรรพ  กรรณบรรพ  ศัลยบรรพ  เสาปติกบรรพ  สตรีบรรพ  ศานติบรรพ  อนุศาสนบรรพ  อัศวเมธิกบรรพ  อาศรมวาสิกบรรพ  เมาสลบรรพ  มหาปรัสถานิกบรรพ  สวรรคโรหณบรรพ  หริวงศ์  |  |
| แคว้นกุรุ |  ท้าวศานตนุ  พระแม่คงคา  ท้าวภีษมะ  สัตยวดี  จิตรางคทะ  วิจิตรวีรยะ  เจ้าหญิงอัมพิกา  เจ้าหญิงอัมพาลิกา  เจ้าหญิงอัมพา  ท้าววิทูร  ท้าวธฤตราษฎร์  พระนางคานธารี  ศกุนิ  เจ้าหญิงสุภัทรา  ท้าวปาณฑุ  พระนางกุนตี  พระนางมาทรี  ยุธิษฐิระ  ภีมะ  อรชุน  นกุล  สหเทพ  ทุรโยธน์  ทุหศาสัน  ยุยุตสุ  นางทุหศาลา  พระนางเทราปที  นางหิฑิมพี  ฆโฎตกัจ  Ahilawati  นางอุตตรา  นางนาคอุลูปี  นางจิตรางคทา  |  |
| ตัวละครอื่น ๆ |  กรรณะ  โทรณาจารย์  วยาส  อภิมันยุ  พระกฤษณะ  สาตยกี  ธฤษฏะทยุมัน  สัญชัยสารถี  อิราวัต  พภรุวาหนะ  ปรีกษีต  ท้าววิราฎ  กิจกะ  กฤปาจารย์  อัศวัตถามา  เอกลัพย์  กฤตวรมา  ชราสันธ์  มายาสูร  ฤๅษีทุรวาส  ชนะเมนชัย  ชัยทรัถ  พระพลราม  ท้าวทรุปัท  หิฑิมพะ  ท้าวศัลยะ  อธิราธาสารถี  ศิขัณทิน  ปรศุราม  |  |
| ข้อมูลอื่น ๆ |  ปาณฑพ  เการพ  หัสตินาปุระ  อินทรปรัสถ์  อาณาจักรในอินเดียโบราณ  สงครามทุ่งกุรุเกษตร  ภควัทคีตา  อัสตระ  |  |
  หมวดหมู่
สงครามรัสเซีย-ตุรกี (ค.ศ. 1877–1878)

สงครามรัสเซีย-ตุรกี ค.ศ. 1877–1878 (ตุรกี: 93 Harbi, แปลตรงตัว 'สงครามแห่งปี 93' ซึ่งตั้งชื่อตามปีฮิจเราะห์ศักราช 1293; รัสเซีย: Русско-турецкая война, อักษรโรมัน: Russko-turetskaya voyna, "สงครามรัสเซีย-ตุรกี") เป็นความขัดแย้งที่เกิดขึ้นระหว่างจักรวรรดิออตโตมันกับพันธมิตรคริสตชนอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ที่นำโดยจักรวรรดิรัสเซีย ประกอบด้วยบัลแกเรีย, โรมาเนีย, เซอร์เบีย และมอนเตเนโกร โดยมีการปะทะกันในภูมิภาคบอลข่านและคอเคซัส โดยมีต้นกำเนิดมาจากลัทธิชาตินิยมที่เกิดขึ้นใหม่ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และมีปัจจัยอื่น ๆ เช่น เป้าหมายของรัสเซียที่ต้องการกู้คืนดินแดนที่เสียไปในสงครามไครเมีย ใน ค.ศ. 1853–1856, การสร้างอำนาจตนเองอีกครั้งในทะเลดำ และสนับสนุนการเคลื่อนไหวทางการเมือง ที่พยายามปลดปล่อยรัฐบอลข่านให้เป็นอิสระจากจักรวรรดิออตโตมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Stavrianos, The Balkans Since 1453, SUC, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-04-22, สืบค้นเมื่อ 2013-05-12.
Seegel, Steven J, Virtual War, Virtual Journalism?: Russian Media Responses to ‘Balkan’ Entanglements in Historical Perspective, 1877–2001 (PDF), USA: Brown University.
Military History: Russo-Turkish War (1877–1878), Digital book index, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-05-23, สืบค้นเมื่อ 2013-05-12.
Sowards, Steven W, Twenty Five Lectures on Modern Balkan History, MSU, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-15, สืบค้นเมื่อ 2013-05-12.
"Russo-Turkish War of 1877–1878 and the Exploits of Liberators", Grand war (ภาษารัสเซีย), Kulichki.
The Romanian Army of the Russo-Turkish War 1877–1878, AOL, เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2002-03-26, สืบค้นเมื่อ 2013-05-12.
Erastimes (image gallery) (ภาษาบัลแกเรีย), 8M, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-10-13, สืบค้นเมื่อ 2013-05-12
| ด ค กการทูตของมหาอำนาจ 1871–1913 |
| --- | --- |
มหาอำนาจ:  ออสเตรีย-ฮังการี  ฝรั่งเศส  เยอรมนี  อิตาลี  ญี่ปุ่น  รัสเซีย  สหราชอาณาจักร  สหรัฐ 
พันธมิตร:  ไตรพันธมิตร (ทวิพันธมิตร)  ไตรภาคี (พันธมิตรฝรั่งเศส-รัสเซีย  ความตกลงฉันทไมตรี  ความตกลงอังกฤษ-รัสเซีย)  พันธมิตรอังกฤษ-ญี่ปุ่น  สันนิบาตสามจักรพรรดิ  พันธมิตรแปดชาติ  สันนิบาตบอลข่าน 
แนวโน้ม:  การล่มสลายของจักรวรรดิออตโตมัน (ปัญหาตะวันออก)  ลัทธิจักรวรรดินิยมใหม่ (ลัทธิอาณานิคมในทวีปแอฟริกา)  อุดมการณ์รวมกลุ่มสลาฟ  เดอะเกรตเกม  การฟื้นสัมพันธไมตรีใหญ่ 
สนธิสัญญา ข้อตกลง:  สนธิสัญญาแวร์ซาย  สนธิสัญญาแฟรงก์เฟิร์ต  สนธิสัญญาเบอร์ลิน  สนธิสัญญาประกันพันธไมตรี  สนธิสัญญาปารีส  สนธิสัญญาโควิสโท  ข้อตกลงทาฟต์-คะสึระ  สนธิสัญญาอึลซา  สนธิสัญญาผนวกดินแดนญี่ปุ่น–เกาหลี  ความตกลงรักโกนีจี 
เหตุการณ์:  การรวมชาติเยอรมัน  การรวมชาติอิตาลี  การประชุมใหญ่เบอร์ลิน  การประชุมเบอร์ลิน  เวลโพลีทิค  การแข่งขันอาวุธนาวี อังกฤษ-เยอรมนี เดรดนอต  กฎหมายนาวิกเยอรมัน  ออสเตรีย-อิตาลี  อเมริกาใต้  เหตุการณ์ฟาโชดา  ผนวกดินแดนฮาวาย  วิกฤตการณ์โมร็อกโกครั้งที่หนึ่ง  การประชุมอัลเจอซิรัส  วิกฤตการณ์อกาดีร์  วิกฤตการณ์บอสเนีย 
สงคราม:  รัสเซีย-ตุรกี  อังกฤษ-อียิปต์  จีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง  สเปน–สหรัฐ  สงครามกล้วย  ฟิลิปปินส์–สหรัฐ  กบฏนักมวย  บูร์ครั้งที่สอง  รัสเซีย–ญี่ปุ่น  อิตาลี-ตุรกี  บอลข่าน ครั้งที่หนึ่ง  ครั้งที่สอง
ศูนย์การแพทย์แห่งประเทศเซอร์เบีย

| ศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยแห่งประเทศเซอร์เบีย |
| --- | --- |
สรรพเวชสถานของศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยแห่งประเทศเซอร์เบีย

ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: แพสเตอโรวา 2, 11000 เบลเกรด, ประเทศเซอร์เบีย
พิกัด: 44°47′53″N 20°27′24″E﻿ / ﻿44.798176°N 20.456760°E﻿ / 44.798176; 20.456760
หน่วยงาน
รูปแบบทุน: สาธารณะ
ประเภท: โรงพยาบาลของรัฐ ศูนย์แพทยศาสตร์
สังกัด: มหาวิทยาลัยเบลเกรด
บริการสุขภาพ
แผนกฉุกเฉิน: มี
จำนวนเตียง: 3,150 เตียง (ค.ศ. 2017)
ลานจอดเฮลิคอปเตอร์: มี
ประวัติ
เปิดให้บริการ: 1 มกราคม 1983; 41 ปีก่อน (1983-01-01)
ลิงก์
เว็บไซต์: www.kcs.ac.rs
ศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยแห่งประเทศเซอร์เบีย (เซอร์เบีย: Универзитетски клинички центар Србије; อังกฤษ: University Clinical Centre of Serbia; อักษรย่อ: УKЦС / UKCS) เป็นศูนย์แพทยศาสตร์ที่ตั้งอยู่ในเบลเกรด ประเทศเซอร์เบีย โดยทำหน้าที่เป็นศูนย์การแพทย์หลักสำหรับทั้งเบลเกรดและส่วนที่เหลือของประเทศเซอร์เบีย
องต์การ

ศูนย์การแพทย์ประกอบด้วยหน่วยขององค์การ 41 แห่ง โดย 23 แห่งเป็นคลินิก, ศูนย์ 9 แห่ง, โพลีคลินิก และหน่วยบริการอื่น ๆ กลุ่มรวมแห่งนี้ยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนแพทย์เบลเกรดและไฮสกูลแพทย์ ศูนย์การแพทย์ครอบคลุมพื้นที่ 34 เฮกตาร์ในอาณาเขตของซาฟสกีเวนัตส์ และประกอบด้วยอาคารประมาณ 50 หลัง โดยมีพื้นที่รวม 280,000 ตารางเมตร (3,113,000 ตารางฟุต)
ศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยแห่งประเทศเซอร์เบียมีเตียง 3,150 เตียง ซึ่งถือว่ามากที่สุดในทวีปยุโรป และอยู่ในหมู่จำนวนเตียงมากที่สุดในโลก โดยในแต่ละปี ผู้ป่วยประมาณหนึ่งล้านคนได้รับการรักษา, รักษาในโรงพยาบาล 90,000 ราย, ทำการผ่าตัดมากกว่า 50,000 ครั้ง และดำเนินการคลอดมากกว่า 7,000 ครั้ง ส่วนเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019 ศูนย์สุขภาพนี้มีผู้ปฏิบัติงาน 7,386 คน
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2018 ประธานาธิบดีเซอร์เบียประกาศว่ารัฐบาลเซอร์เบียกำลังลงทุน 110 ล้านยูโรในการสร้างกลุ่มสิ่งก่อสร้างรวมตั้งแต่ ค.ศ. 2018 ถึง 2022 กระทั่งวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ได้เปิดศูนย์การแพทย์ที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ ด้วยค่าใช้จ่ายทั้งหมดจำนวน 260 ล้านยูโร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศูนย์การแพทย์แห่งประเทศเซอร์เบีย
เว็บไซต์ทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
สถานีรถโดยสารประจำทางลวิว

สถานีรถโดยสารประจำทางในประเทศยูเครน
| สถานีรถโดยสารประจำทางลวิว Автовокзал «Львів» |
| --- | --- |
ด้านนอกอาคารสถานี ภาพถ่ายปี 2007
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: 109 ถนนสตรึยสกา [uk] ลวิว แคว้นลวิว ยูเครน
พิกัด:  49°47′12″N 24°00′59″E﻿ / ﻿49.7867°N 24.0164°E﻿ / 49.7867; 24.0164
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ: 1980 (44 ปีที่แล้ว) (1980)
สถานีรถโดยสารประจำทางลวิว (ยูเครน: Автовокза́л «Львів», อักษรโรมัน: Avtovokzal "Lviv") เป็นสถานีรถโดยสารประจำทางหลักประจำเมืองลวิว ในประเทศยูเครน สถานีตั้งอยู่บนถนนสตรึยสกา [uk] ในย่านบอดนาริวกา [uk] ห่างจากสถานีรถไฟลวิวไปทางทิศใต้ราว 6 กิโลเมตร (4 ไมล์) อาคารสถานีมีแปลนพื้นที่ใช้สอยเป็นรูปสามเหลี่ยม และสร้างขึ้นตามสถาปัตยกรรมสมัยใหม่
แผนของรัฐบาลในการสร้างสถานีรถโดยสารประจำทางแห่งใหม่ให้แก่ลวิวเริ่มมีในปี 1969 เริ่มต้นแผนในปี 1971 เริ่มก่อสร้างในปี 1976 และเปิดให้บริการในปี 1980
อาคารแบ่งออกเป็นสามโซน หันหน้าออกไปสามด้าน ได้แก่ ด้านหน้าด้านหลักของอาคารหันหน้าออกถนนใหญ่ ด้านสำหรับรถขาเข้า และด้านสำหรับรถขาออก ในปัจจุบันโซนขาเข้าและขาออกใช้งานร่วมกัน ในขณะที่โซนที่เดิมกำหนดเป็นขาออกใช้เป็นที่จอดรถ
ดูเพิ่ม

โรงงานรถยนต์ลวิว
สถานีรถโดยสารประจำทางกลางเคียฟ
ศูนย์เสรีภาพพลเมือง (องค์การด้านสิทธิมนุษยชน)

| --- | --- |

ก่อตั้ง: 30 พฤษภาคม 2007; 17 ปีก่อน (2007-05-30)
ประเภท: องค์การด้านสิทธิมนุษยชน
วัตถุประสงค์: กลุ่มสิทธิมนุษยชน
สํานักงานใหญ่: เคียฟ ประเทศยูเครน
ประธาน: ออแลกซันดรา มัตวีย์ชุก
รางวัล: รางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ (2022)
เว็บไซต์: ccl.org.ua/en/
ศูนย์เสรีภาพลเมือง (ยูเครน: Центр Громадянських Свобод, อักษรโรมัน: Tsentr Hromadyansʹkykh Svobod; อังกฤษ: Center for Civil Liberties) เป็นองค์การด้านสิทธิมนุษยชนสัญชาติยูเครน นำโดยออแลกซันดรา มัตวีย์ชุก นักกฎหมายชาวยูเครน องค์การก่อตั้งขึ้นในปี 2007 โดยมีเป้าหมายเพื่อกดดันรัฐบาลของยูเครนให้นำพาประเทศให้เป็นประชาธิปไตยมากขึ้น องค์การได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพในปี 2022 ร่วมกับอาเลส เบียเลียตสกี ชาวเบลารุส และองค์การเมมมอเรียลสัญชาติรัสเซีย
ศูนย์ก่อตั้งขึ้นในเคียฟ ประเทศยูเครน เมื่อวนัมี่ 30 พฤษภาคม 2007 และมีบทบาทในการเสนอการแปรญัติกฎหมายเพื่อผลักดันยูเครนให้เป็นประชาธิปไตยมากขึ้น และปรับปรุงการควบคุมหน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย และ หน่วยงานด้านยุติธรรมของรัฐบาลกลาง หนึ่งในเป้าหมายหลักของศูนย์คือการปรับปรุงประมวลกฎหมายอาญาของยูเครน
หลังรัสเซียผนวกไครเมียในปี 2014 และหลังสงครามในดอนบัสปะทุขึ้นในปีเดียวกันนั้น องค์การเริ่มหันมาทำการเก็บบันทึกการตัดสินลงโทษทางการเมืองต่าง ๆ ในไครเมีย และเขตแดนที่อยู่ภายใต้การควบคุมของสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์และสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ซึ่งเป็นกลุ่มแบ่งแยกดินแดนรัสเซีย นอกจากนี้ องค์การยังเคลื่อนไหวเรียกร้องในระดับนานาชาติให้มีการปล่อยตัวนักโทษทางการเมืองของรัสเซีย, ไครเมีย และดอนบัส
ศิวราช

ศิวราช (ฮินดี: शिवराज; เสียชีวิตเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2017) เป็นนักแสดงจากประเทศอินเดีย
ผลงานภาพยนตร์

Patita (1953)
Devdas (1955)
Seema (1955)
Dekh Kabira Roya (1957)
Miss Mary (1957)
Paigham (1959)
Ujala (1959)
Junglee (1961)
Rakhi (1962)
Bharosa (1963)
Rajkumar (1964)
Janwar (1965)
Mera Saaya (1966)
Pyar Kiye Jaa (1966)
Baharon Ke Sapne (1967)
Shagird (1967)
Aadmi (1968)
Saraswatichandra (1968)
Do Raaste (1969)
Adhikar (1971)
Anamika (1973)
Yaadon Ki Baaraat (1973)
Naya Din Nai Raat (1974)
Resham Ki Dori (1974)
Aa Jaa Sanam (1975)
Jaggu (1975)
Salaakhen (1975)
Uljhan (1975)
Amar Akbar Anthony (1977)
Do Musafir (1978)
Kasme Vaade (1978)
Rahu Ketu (1978)
Katilon Ke Kaatil (1981)
Dil-e-Nadaan (1982)
Bade Dil Wala (1983)
Hum Hain Lajawab (1984)
Aakhir Kyon? (1985)
Mard (1985)
Dil Ke Jharoke Main (1997)
Mrityudand (1997)
แหล่งข้อมูลอื่น

ศิวราช ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สนามกีฬาซาร์ริอา

| --- | --- |

th
พิกัด: 41°23′35″N 2°08′00″E﻿ / ﻿41.39306°N 2.13333°E﻿ / 41.39306; 2.13333
เจ้าของ: แอร์ราเซเด อัสปัญญ็อล
ผู้ดำเนินการ: แอร์ราเซเด อัสปัญญ็อล
ความจุ: 44,000 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 105 × 70 เมตร (344 × 230 ฟุต)
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: ค.ศ. 1923
เปิดใช้สนาม: 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1923
ทำลาย: 20 กันยายน ค.ศ. 1997
สถาปนิก: มาติอัส โกลเมนาเรส
การใช้งาน
แอร์ราเซเด อัสปัญญ็อล (ค.ศ. 1923–1997)
สนามกีฬาซาร์ริอา (กาตาลา: Estadi de Sarrià) เป็นสนามฟุตบอลเก่าซึ่งถูกรื้อถอนไปแล้ว ตั้งอยู่ในเขตซาร์ริอาในเมืองบาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา ประเทศสเปน สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามเหย้าของสโมสรแอร์ราเซเด อัสปัญญ็อล ระหว่าง ค.ศ. 1923–1997
สตารีมอสต์

| สตารีมอสต์ |
| --- | --- |

พิกัด: 43°20′13.56″N 17°48′53.46″E﻿ / ﻿43.3371000°N 17.8148500°E﻿ / 43.3371000; 17.8148500
เส้นทาง: คนเดินเท้า
ข้าม: แม่น้ำเนเรตวา
ที่ตั้ง: ม็อสตาร์ ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
สถานะ: KONS
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานโค้ง
วัสดุ: หิน
ความยาว: 29 เมตร (95 ฟุต)
ความกว้าง: 4 เมตร (13 ฟุต)
จำนวนช่วง: 1
เคลียร์ตอนล่าง: ca.20 เมตร (66 ฟุต) at mid-span depending on river water-level
ประวัติ
สถาปนิก: มีมาร์ ฮายรูดดีน (อาจมาจากแนวคิดของมีมาร์ ซีนาน)
ผู้สร้าง: Mimar Hayruddin, apprentice of Mimar Sinan
วันเริ่มสร้าง: 1557
วันสร้างเสร็จ: 1566
วันเปิด: 1566; 458 ปีที่แล้ว (1566)
สร้างใหม่: 7 มิถุนายน 2001 – 23 กรกฎาคม 2004

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: ย่านสะพานเก่าของย่านเมืองเก่าม็อสตาร์
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์: vi
ขึ้นเมื่อ: 2005 (29th session)
เลขอ้างอิง: 946
รัฐ:  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
ภูมิภาค: ยุโรป
 
 
ที่ตั้ง
th
สตารีมอสต์ (บอสเนีย: Stari Most; แปลว่า สะพานเก่า) หรือ สะพานม็อสตาร์ (ตุรกี: Mostar Köprüsü) เป็นสะพานยุคจักรวรรดิออตโตมันในม็อสตาร์ ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ข้ามแม่น้ำเนเรตวา สะพานเดิมมีอายุได้ 427 ปีขณะที่ถูกทำลายในวันที่ 9 พฤศจิกายน 1993 โดยกองกำลังกึ่งกองทัพโครแอตระหว่างสงครามโครแอต-บอสนีแอก สะพานที่สร้างขึ้นใหม่ทดแทนนั้นสร้างเสร็จและเปิดใช้งานในวันที่ 23 กรกฎาคม 2004
สะพานนี้เป็นตัวอย่างชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมอิสลามแบบบอลข่าน สร้างขึ้นโดยสุลัยมานผู้เกรียงไกรในปี 1557 ผลงานออกแบบโดยมีมาร์ ฮายรูดดีน ลูกศิษย์ของมีมาร์ ซีนาน ผู้สร้างสิ่งก่อสร้างหลัก ๆ ของสุลต่านผู้เกรียงไกรมากมายทั่วทั้งอิสตันบูลและจักรวรรดิออตโตมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Rehabilitation Design of the Old Bridge of Mostar
The Old Bridge / Stari Most เก็บถาวร 2018-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน -  Commission to Preserve National Monuments of Bosnia and Herzegovina
Live webcams from Stari most and the Old town.  (mirror)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  Structurae
สนามกีฬาสาธารณรัฐโทฟิก แบฮ์รามอฟ

| --- | --- |

th
ชื่อเต็ม: สนามกีฬาสาธารณรัฐโทฟิก แบฮ์รามอฟ
ชื่อเดิม: สนามกีฬาโจเซฟ สตาลิน (1951–1956) สนามกีฬาวลาดีมีร์ เลนิน (1956–1993)
ที่ตั้ง: บากู อาเซอร์ไบจาน
พิกัด: 40°23′50.42″N 49°51′8.76″E﻿ / ﻿40.3973389°N 49.8524333°E﻿ / 40.3973389; 49.8524333﻿ (Tofiq Bahramov Stadium)
เจ้าของ: สมาคมสหพันธ์ฟุตบอลอาเซอร์ไบจาน
ความจุ: 31,200 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 105 × 68 ตารางเมตร
พื้นผิว: หญ้า
ป้ายแสดงคะแนน: มี
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: 1939–1951
เปิดใช้สนาม: 16 กันยายน ค.ศ. 1951
ปรับปรุง: 2011–2012
ต่อเติม: 2011–2012
การใช้งาน
คาราบัก ฟุตบอลทีมชาติอาเซอร์ไบจาน
สนามกีฬาสาธารณรัฐโทฟิก แบฮ์รามอฟ (อาเซอร์ไบจาน: Tofiq Bəhramov adına Respublika Stadionu) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในบากู ประเทศอาเซอร์ไบจาน มักใช้จัดการแข่งขันฟุตบอล โดยเคยเป็นสนามเหย้าของฟุตบอลทีมชาติอาเซอร์ไบจาน ก่อนที่จะย้ายไปใช้สนามกีฬาโอลิมปิกบากู สนามแห่งนี้มีความจุ 31,200 ที่นั่ง จึงเป็นสนามที่มีความจุเป็นอันดับที่สองของประเทศ สนามแห่งนี้มักถูกใช้งานโดยสโมสรฟุตบอลอาเซอร์ไบจานในการแข่งขันระดับทวีปยุโรป
สนามแห่งนี้เคยใช้จัดการแข่งขันยิงธนูในยูโรเปียนเกมส์ 2015 นอกจากนี้ยังเคยใช้จัดการแข่งขันกรีฑาในเทศกาลโอลิมปิกเยาวชนยุโรป ระหว่างวันที่ 22–27 กรกฎาคม ค.ศ. 2019
นอกจากกีฬาแล้ว สนามแห่งนี้ยังเคยใช้จัดการแสดงดนตรีสดของชากีรา, เอลตัน จอห์น, เจนนิเฟอร์ โลเปซ และทาร์ซาน
ศิวะปาล สิงห์

ศิวะปาล สิงห์ (ฮินดี: शिवपाल सिंह; อังกฤษ: Shivpal Singh; 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1995 —) เป็นนักกีฬาพุ่งแหลนชาวอินเดีย
ประวัติ

ศิวะปาล สิงห์เริ่มลงแข่งขันระดับนานาชาติครั้งแรกในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2018 ที่จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งเขาทำผลงานจบอันดับที่แปดด้วยระยะ 74.11 เมตร ปีต่อมาเขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชีย 2019 ด้วยสถิติส่วนตัวใหม่ที่ระยะ 86.23 เมตร นอกจากนี้เขายังผ่านการคัดเลือกเข้าสู่การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก 2019 ที่โดฮา ซึ่งเขาไม่สามารถผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศได้โดยอันดันที่ 24 ด้วย ระยะ 78.97 เมตร และจากนั้นเขาได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งขันมิลิทรีเวิลด์เกมส์ ที่อู่ฮั่น ด้วยระยะ 83.33 เมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

ศิวะปาล สิงห์ ที่กรีฑาโลก
สนามกีฬาบิสเลตต์

| --- | --- |
Bislett Stadium Bislett stadion


ที่ตั้ง: ออสโล, นอร์เวย์
ความจุ: 15,400
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 1917
เปิดใช้สนาม: 1922
การใช้งาน
โอลิมปิกฤดูหนาว 1952
สนามกีฬาบิสเลตต์ (อังกฤษ: Bislett Stadium,นอร์เวย์: Bislett stadion) ตั้งอยู่ที่กรุงออสโล ประเทศนอร์เวย์ เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1917 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1922 ซึ่งเป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่อันดับที่ 1 ของนอร์เวย์
ในปี ค.ศ. 1952 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 1952 ที่นอร์เวย์เป็นเจ้าภาพ
วิกิพีเดียภาษาตุรกี

| --- | --- |

ภาพจับหน้าจอ หน้าหลักของวิกิพีเดียภาษาตุรกีในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022
ประเภท: สารานุกรมออนไลน์
ภาษาที่ใช้ได้: ภาษาตุรกี
สำนักงานใหญ่: ซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย
เจ้าของ: มูลนิธิวิกิมีเดีย
ยูอาร์แอล: tr.wikipedia.org
เชิงพาณิชย์: ไม่
ลงทะเบียน: ไม่จำเป็น
เปิดตัว: ธันวาคม 2002; 21 ปีที่แล้ว (2002-12)
สถานะปัจจุบัน: เปิดบริการ ยกเลิกการบล็อกในวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2020
วิกิพีเดียภาษาตุรกี (ตุรกี: Türkçe Vikipedi) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาตุรกี เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2002 ณ วันที่ 6 พฤศจิกายน วิกิพีเดียภาษาตุรกีมีบทความถึง 623,739 บทความ
ประวัติ

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006 วิกิพีเดียภาษาตุรกีได้เข้าชิง Altın Örümcek Web Ödülleri [tr] สาขาวิทยาศาสตร์ (Golden Spider Web Awards) ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 2007 วิกิพีเดียภาษาตุรกีได้รับรางวัล "Best Content" โดยมีการรับรางวัลในงานรับรางวัลเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2007 ที่มหาวิทยาลัยเทคนิคอิสตันบูล
ใน ค.ศ. 2015 แบนเนอร์ที่แสดงความตื่นรู้ต่อความลำเอียงทางเพศบนวิกิพีเดีย ดึงความสนใจของสื่อตุรกี
เมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 2017 รัฐบาลตุรกีได้บล็อกการเข้าถึงวิกิพีเดีย แม้ว่าจะไม่ระบุเหตุผลในการบล็อก ก้มีบางส่วนเชื่อว่าสารานุกรมถูกบล็อกจากการที่รัฐบาลตุรกีกังวลต่อบทความที่วิจารณ์การกระทำอย่างความร่วมมือตุรกี–ไอซิล ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019 ศาลสูงสุดของตุรกีตัดสินให้การแบนละเมิดเสรีภาพในการพูด จากนั้นในวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2020 จึงได้ยกเลิกการแบน หลังแบนไป 991 วัน
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาตุรกี) วิกิพีเดียภาษาตุรกี
(ในภาษาตุรกี) วิกิพีเดียภาษาตุรกี รุ่นโทรศัพท์
| ด ค กรายการวิกิพีเดียตามจำนวนบทความ |
| --- | --- |
2,000,000+:  อังกฤษ en  เซบัวโน ceb  สวีเดน sv  เยอรมัน de  ฝรั่งเศส fr  ดัตช์ nl 
1,000,000+:  รัสเซีย ru  อิตาลี it  สเปน es  โปแลนด์ pl  วาไร war  เวียดนาม vi  ญี่ปุ่น ja  จีน zh  อาหรับ ar  โปรตุเกส pt  ยูเครน uk 
500,000+:  เปอร์เซีย fa  กาตาลา ca  เซอร์เบีย sr  อาหรับอียิปต์ arz  นอร์เวย์ (บูกโมล) no  อินโดนีเซีย id 
200,000+:  เกาหลี ko  ฟินแลนด์ fi  ฮังการี hu  เช็ก cs  บอสเนีย-โครเอเชีย-มอนเตเนโกร-เซอร์เบีย sh  โรมาเนีย ro  จีนหมิ่นใต้ zh-min-nan  บาสก์ eu  ตุรกี tr  มลายู ms  เอสเปรันโต eo  อาร์มีเนีย hy  ฮีบรู he  บัลแกเรีย bg  เดนมาร์ก da  เชเชน ce  อาเซอร์ไบจานใต้ azb  สโลวัก sk  คาซัค kk  มีนังกาเบา min  โครเอเชีย hr  เอสโตเนีย et  ลิทัวเนีย lt 
100,000+:  เบลารุส be  กรีก el  สโลวีเนีย sl  กาลิเซีย gl  อังกฤษอย่างง่าย simple  อาเซอร์ไบจาน az  อูรดู ur  นีนอสก์ nn  ฮินดี hi  ไทย th  จอร์เจีย ka  อุซเบก uz  ละติน la  เวลส์ cy  ทมิฬ ta  โวลาปุก vo  อัสตูเรียส ast  มาซิโดเนีย mk  ลัตเวีย lv  ทาจิก tg 
50,000+:  มาลากาซี mg  อาฟรีกานส์ af  ตาตาร์ tt  เบงกอล bn  อุตซิตา oc  จีนกวางตุ้ง zh-yue  บอสเนีย bs  แอลเบเนีย sq  คีร์กีซ ky  เนวาร์ new  ตากาล็อก tl  เบลารุส (ทาราชคีวิตซา) be-x-old  เตลูกู te  มลยาฬัม ml  เบรอตาญ br  แซกซันล่าง nds  ปีเยมอนเต pms  ซุนดา su  สวาฮีลี sw  เฮติ ht  ลักเซมเบิร์ก lb  ชวา jv  มราฐี mr  สกอต sco  เวนิส vec  ปัญจาบตะวันตก pnb  ไอริช ga  ไซลีเซีย szl  บัชกอร์ต ba 
30,000+:  ไอซ์แลนด์ is  พม่า my  ฟรีเชียตะวันตก fy  ชูวัช cv  ลอมบาร์ด lmo  อารากอน an  ปัญจาบ pa  เนปาล ne  จีนอู๋ wuul  โยรูบา yo  บาวาเรีย bar 
20,000+:  อิดอ io  คุชราต gu  เคิร์ด ku  แอลิแมนนิก als  โซรานี ckb  กันนาดา kn  ซิซิลี scn  มณีปุระพิษณุปุระ bpy  อินเตร์ลิงกวา ia  เกชัว qu 
10,000+:  มองโกเลีย mn  เฌเม็ยติยา bat-smg  ซาซากิ diq  โอริยา or  สิงหล si  หมิ่นตะวันออก cdo  อีโลกาโน ilo  แกลิกสกอต gd  ยิดดิช yi  นาวาโฮ nv  อามารา am  นาโปลี nap  บูกิส bug  มิงเกรเลีย xmf  วอลลูน wa  Upper Sorbian hsb  ไมถิลี mai  สินธ์ sd  บาญูมาซัน map-bms  แฟโร fo  มอแซนแดรอน mzn  ลิมบืร์ค li  เอมีเลีย-โรมัญญา eml  ซาฮา sah  ออสซีเชีย os  สันสกฤต sa  ปาทาน ps  ฟรีเชียเหนือ frr  Central Bicolano hif  อาเจะฮ์ ace  จีนโบราณ zh-classical  Hill Mari  mrj  Meadow Mari  mhr 
5,000+:  ฮินดีฟีจี hif  จีนแคะ hak  ตารันโต roa-tara  กาปัมปางัน pam  เขมร km  ซามีเหนือ se  เมารี mi  จีนกั้น gan  พิหาร bh  คิเลกิ glk  นาวัตล์ nah  แซกซันล่างดัตช์ nds-nl  เฟลมิชตะวันตก vls  รูซิน rue  ทิเบต bo  โวโร fiu-vro  คอร์ซิกา co  ซาร์ดิเนีย sc  ลูรี irc  เติร์กเมน tk  เวปส์ vep  Kashubian csb 
3,000+:  แมน gv  โคมิ kv  ตาตาร์ไครเมีย crh  ซีแลนด์ zea  จีนโบราณ zh-classical  อัสสัม as  โซมาลี so  Saterland Frisian stq  คอร์นวอลล์ kw  อุดมูร์ต udm  Aymara ay  นอร์มัน nrm  รูมันช์ rm  Komi-Permyak koi  ลาดิโน lad  Interlingue ie  ฟรียูลี fur  มอลตา mt  ปีการ์ pcd  Guarani gn  ลีกูเรีย lij  Lower Sorbian dsb 
1,000+:  ลิงกาลา ln  เยอรมันเพนซิลเวเนีย pdc  ตองงา to  ซองคา dz  ฯลฯ
รายพระนามและชื่อประมุขแห่งรัฐลิทัวเนีย

| ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐลิทัวเนีย |
| --- | --- |
Lietuvos Respublikos Prezidentas
ตราประจำตำแหน่ง
ธงประจำตำแหน่ง
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน กิตานัส เนาเซดา ตั้งแต่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 2019
การเรียกขาน: ฯพณฯ ประธานาธิปดี
จวน: ทำเนียบประธานาธิบดี วิลนีอุส
ผู้แต่งตั้ง: เลือกตั้งโดยตรง
วาระ: 5 ปี สามารถดำรงตำแหน่งได้สองวาระ
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: อันตานัส สเมโตนา 4 เมษายน ค.ศ. 1919
สถาปนา: รัฐธรรมนูญลิทัวเนีย
เงินตอบแทน: 70,000 ยูโร (รายปี,หลังหักภาษีแล้ว)
เว็บไซต์: Lietuvos Respublikos Prezidentė
รายพระนามและชื่อต่อไปนี้คือประมุขแห่งรัฐของประเทศลิทัวเนีย (อันประกอบไปด้วยแกรนด์ดยุก พระมหากษัตริย์ และประธานาธิบดี) รายการต่อไปนี้ยังรวมไปถึงช่วงเวลาที่ประเทศลิทัวเนียอยู่ภายใต้สภาวะอธิปไตยที่เหนือกว่า หรือตกอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐอธิปไตยอื่น (เช่น สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตลิทัวเนีย)
รัฐลิทัวเนียก่อตั้งขึ้นในคริสต์ทศวรรษที่ 1230 เมื่อครั้งถูกคุกคามโดยภาคีลิโวเนียนทางทิศเหนือ และจากอัศวินทิวทอนิกทางทิศตะวันตก ชนเผ่าบอลติกรวมกันเป็นปึกแผ่นภายใต้การนำของพระเจ้ามินกัวดาร์ พระมหากษัตริย์ลิทัวเนียพระองค์แรกและพระองค์เดียวในประวัติศาสตร์ อาณาจักรของพระองค์กลายมาเป็นที่รู้จักกันในชื่อแกรนด์ดัชชีลิทัวเนีย หลังจากแกรนด์ดยุกโยไกลา ได้ขึ้นครองราชบัลลังก์โปแลนด์ ใน ค.ศ. 1386 ทั้งสองรัฐก็มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดมากขึ้น และนับตั้งแต่ ค.ศ. 1440 ทั้งสองก็มีพระประมุขร่วมกัน ในปี ค.ศ. 1569 ข้อตกลงในสหภาพลูบลินได้รับการลงนาม และรัฐภาวะใหม่—เครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย—ได้รับการก่อตั้งขึ้น เครือจักรภพถูกแบ่งใน ค.ศ. 1795 และลิทัวเนียกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิรัสเซียจนถึงวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918 สภาแห่งลิทัวเนีย สามารถประกาศอิสรภาพได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1919 หลังจากการสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สาธารณรัฐลิทัวเนียที่หนึ่งดำรงอยู่จนถึง ค.ศ. 1940 เมื่อลิทัวเนียถูกสหภาพโซเวียตเข้ายึดครอง ในช่วงสงครามโซเวียต-เยอรมัน ลิทัวเนียถูกเข้ายึดครองต่อโดยนาซีเยอรมนีอีกทอดหนึ่ง ในปี ค.ศ. 1944 ขณะที่เยอรมนีกำลังจะพ่ายแพ้ สหภาพโซเวียตได้เข้ายึดครองลิทัวเนียอีกครั้ง และสถาปนาสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตลิทัวเนีย ในวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1990 ลิทัวเนียเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตแห่งแรกที่ประกาศอิสรภาพจากรัฐบาลกลาง ปัจจุบันสาธารณรัฐลิทัวเนียปกครองในระบอบประชาธิบไตยและเป็นรัฐสมาชิกของทั้งสหภาพยุโรปและเนโท
แกรนด์ดัชชีลิทัวเนีย (ค.ศ. 1236 – ค.ศ. 1569)

บทความหลัก: แกรนด์ดัชชีลิทัวเนีย
ผู้ปกครองทุกพระองค์ดำรงพระราชอิสริยยศแกรนด์ดยุก (ลิทัวเนีย: didysis kunigaikštis; เบลารุส: vialiki kniaź; โปแลนด์: wielki książę) ยกเว้นพระเจ้ามินกัวดาร์ซึ่งได้รับการราชาภิเษกเป็นกษัตริย์แห่งลิทัวเนีย (ลิทัวเนีย: Lietuvos karalius) อยู่ช่วงระยะเวลาหนึ่ง
แกรนด์ดัชชีลิทัวเนีย (ค.ศ. 1236 – ค.ศ. 1569) > ราชวงศ์มินกัวดาร์ (ค.ศ. 1236 – ค.ศ. 1268)

ช่วงรัชกาลด้านล่างเป็นการประมาณการเพราะขาดการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร
| รัชกาล | พระนาม | พระฉายาลักษณ์ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| ประมาณ ค.ศ. 1236–1263 | มินกัวดาร์ |  | แต่เดิมทรงดำรงพระราชอิสริยยศแกรนด์ดยุก ทรงดำรงพระราชอิสริยยศกษัตริย์แห่งลิทัวเนีย ตั้งแต่ ค.ศ. 1253 เป็นต้นไป การลอบปลงพระชนม์ของพระองค์โดยพระราชนัดดา (หลานลุง) ทรีนีโอตา เป็นจุดเริ่มต้นสงครามชิงอำนาจในหมู่ขุนนาง |
| ค.ศ. 1263–1265 | ทรีนีโอตา |  |  |
| ค.ศ. 1265–1268 | วาวีลคาร์ |  | พระราชโอรสในพระเจ้ามินกัวดาร์ ทรงเวนราชสมบัติให้แก่ซวาร์น พระเทวัน (พี่เขย) |
แกรนด์ดัชชีลิทัวเนีย (ค.ศ. 1236 – ค.ศ. 1569) > ราชวงศ์โมโนมัสคส์วิชี (ค.ศ. 1268 – ค.ศ. 1269)

| รัชกาล | พระนาม | พระฉายาลักษณ์ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| ค.ศ. 1268–1269 | ซวาร์น |  |  |