stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลทีพีเอฟ อุตรดิตถ์
ทีมงานประจำสโมสร

บริษัท สโมสรฟุตบอลอุตรดิตถ์ จำกัด
ประธานสโมสร - พณัศยา พอจิต
ผู้จัดการทีม - วิโรจน์ พอจิต
หัวหน้าผู้ฝึกสอน - นิติพงษ์ ไสยสิทธิ์
ผู้จัดการฝ่ายการตลาด - ชัยภัทร์ อัตภานันท์
ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ - นพศร จันทโรจวงศ์
ช่วยผู้จัดการฝ่ายการตลาดและประชาสัมพันธ์ - สิชล งามงอน
เลขานุการสโมสร - สุดารัตน์ เมืองเชย
รายชื่อผู้ฝึกสอน

ตั้งแต่ พ.ศ. 2562 – ปัจจุบัน
| ชื่อ-สกุล | สัญชาติ | ช่วงเวลา | เกียรติประวัติ |
| --- | --- | --- | --- |
| วรกรณ์ วิจารณ์ณรงค์ |  | 2562 – พฤศจิกายน 2564 |  |
| ชำนาญ แพรขุนทด |  | ธันวาคม 2564 – กุมภาพันธ์ 2565 |  |
| ชัยวัช พึ่งศิริ |  | พฤษภาคม 2565 – มกราคม 2567 | รองชนะเลิศ ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2565–66 – โซนภาคเหนือ |
| นิติพงษ์ ไสยสิทธิ์ |  | มิถุนายน 2567 – |  |
ผลงานของสโมสรในแต่ละฤดูกาล

| ฤดูกาล | ลีก | ลีก> แข่ง | ลีก> ชนะ | ลีก> เสมอ | ลีก> แพ้ | ลีก> ได้ | ลีก> เสีย | ลีก> แต้ม | ลีก> อันดับ | เอฟเอคัพ | ลีกคัพ | ลีก 3 คัพ | ผู้ทำประตูสูงสุด> ชื่อ | ผู้ทำประตูสูงสุด> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2552 | ดิวิชัน 2 ภาคเหนือ | 20 | 10 | 3 | 7 | 36 | 35 | 33 | 4 |  |  |  |  |  |
| 2553 | ดิวิชัน 2 ภาคเหนือ | 30 | 11 | 3 | 16 | 40 | 52 | 36 | 10 |  |  |  |  |  |
| 2554 | ดิวิชัน 2 ภาคเหนือ | 30 | 13 | 9 | 8 | 56 | 41 | 48 | 4 |  |  |  |  |  |
| 2555 | ดิวิชัน 2 ภาคเหนือ | 34 | 13 | 10 | 11 | 53 | 44 | 49 | 7 |  |  |  |  |  |
| 2556 | ดิวิชัน 2 ภาคเหนือ | 30 | 4 | 10 | 16 | 22 | 44 | 22 | 14 |  |  |  |  |  |
| 2557 | ดิวิชัน 2 ภาคเหนือ | 26 | 8 | 5 | 13 | 22 | 34 | 29 | 9 |  |  |  |  |  |
| 2558 | ดิวิชัน 2 ภาคเหนือ | 26 | 6 | 9 | 11 | 22 | 37 | 27 | 12 | R2 | QR2 |  |  |  |
| 2559 | ดิวิชัน 2 ภาคเหนือ | 22 | 4 | 5 | 13 | 25 | 39 | 17 | 10 | QR | QR2 |  |  Noh Hyeong-cheol | 10 |
| 2560 | ไทยลีก 4 ภาคเหนือ | 24 | 13 | 5 | 6 | 36 | 26 | 44 | 4 | R1 | QR1 |  |  Noh Hyeong-cheol | 7 |
| 2561 | ไทยลีก 4 ภาคเหนือ | 18 | 13 | 4 | 1 | 39 | 14 | 43 | 1 | R2 | QR2 |  |  Diarra Aboubacar Sidick | 13 |
| 2562 | ไทยลีก 4 ภาคเหนือ | 27 | 20 | 6 | 1 | 77 | 16 | 66 | 1 | R1 | QR1 |  |  Giuberty Silva Neves | 13 |
| 2563–64 | ไทยลีก 3 ภาคเหนือ | 15 | 8 | 1 | 6 | 22 | 18 | 25 | 4 | R1 | QR2 |  |  ไกรกิตติ อินอุเทน | 5 |
| 2564–65 | ไทยลีก 3 ภาคเหนือ | 22 | 7 | 7 | 8 | 27 | 22 | 28 | 7 | ไม่ได้เข้าร่วม | ไม่ได้เข้าร่วม |  |  ฉัตรชัย นาควิจิตร | 14 |
| 2565–66 | ไทยลีก 3 ภาคเหนือ | 22 | 15 | 3 | 4 | 45 | 19 | 48 | 2 | R1 | QRP |  |  ฉัตรชัย นาควิจิตร  ภูฟ้า ชื่นกรมรักษ์ | 11 |
| 2565–66 | ไทยลีก 3รอบแชมเปี้ยนส์ลีก โซนตอนบน | 5 | 1 | 0 | 4 | 7 | 15 | 3 | 6 | R1 | QRP |  |  ฉัตรชัย นาควิจิตร  ภูฟ้า ชื่นกรมรักษ์ | 11 |
| 2566–67 | ไทยลีก 3 ภาคเหนือ | 20 | 5 | 7 | 8 | 24 | 26 | 22 | 6 | R2 | QR2 | SF |  บะซัม รัดวัน  ออสการ์ ปลาเป  โตชิโอะ ยอดทอง | 4 |
| 2567–68 | ไทยลีก 3 โซนภาคเหนือ |  |  |  |  |  |  |  |  | R1 | QR2 | LP |  |  |
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| แชมเปียนส์ | รองชนะเลิศ | เลื่อนชั้น | ตกชั้น |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  P = ผู้เล่น  W = เกมที่ชนะ  D = เกมที่เสมอ  L = เกมที่แพ้  F = แต้มที่ได้  A = แต้มที่เสีย  Pts = แต้ม  Pos = อันดับล่าสุด |  DQ = ถูกตัดสิทธิ์  QR1 = รอบคัดเลือกแรก  QR2 = รอบคัดเลือกสอง  QR3 = รอบคัดเลือกสาม  QR4 = รอบคัดเลือกสี่  RInt = Intermediate Round  R1 = รอบที่ 1  R2 = รอบที่ 2  R3 = รอบที่ 3 |  R4 = รอบที่ 4  R5 = รอบที่ 5  R6 = รอบที่ 6  LP = รอบลีก  GR = รอบแบ่งกลุ่ม  QF = รอบก่อนรองชนะเลิศ  SF = รอบรองชนะเลิศ  RU = รองชนะเลิศ  S = ถูกแบ่ง  W = ชนะเลิศ   |
เกียรติประวัติ

ไทยลีก 3 ภาคเหนือ
รองชนะเลิศ (1): 2565–66
ไทยลีก 4 ภาคเหนือ
ชนะเลิศ (2): 2561 , 2562
แหล่งข้อมูลอื่น

สโมสรฟุตบอลทีพีเอฟ อุตรดิตถ์ ที่เฟซบุ๊ก
อุตรดิตถ์ เอฟซี Blogspot
คนึง ฦาไชย

| ศาสตราจารย์พิเศษคนึง ฦาไชยม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง 8 ตุลาคม พ.ศ. 2519 – 19 ตุลาคม พ.ศ. 2520
นายกรัฐมนตรี: ธานินทร์ กรัยวิเชียร
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 มกราคม พ.ศ. 2468 (99 ปี) จังหวัดอุตรดิตถ์ ประเทศสยาม
คู่สมรส: สมบูรณ์ ฦาไชย

ศาสตราจารย์พิเศษ คนึง ฦาไชย อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย รองปลัดกระทรวงมหาดไทย กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ​
ประวัติ

คนึง ฦาไชย เกิดเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2468 (นับแบบใหม่) ที่ตำบลท่าเสา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ จบการศึกษาปริญญาตรีธรรมศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง เมื่อปี พ.ศ. 2489 และปริญญาด้านกฎหมาย จากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
การทำงาน

คนึง ฦาไชย ทำงานเป็นอัยการในกรมอัยการ กระทรวงมหาดไทย (ในขณะนั้น) ต่อมา ใน พ.ศ. 2516 ย้ายจากกรมอัยการเข้าทำงานในสำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย ในระหว่างปี พ.ศ. 2515 จนถึง พ.ศ. 2516 ยังทำหน้าที่ของสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ต่อมาในปี พ.ศ. 2519 เมื่อ ธานินทร์ กรัยวิเชียร ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เขาจึงได้รับเชิญให้มาทำงานในตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย จึงต้องลาออกจากราชการซึ่งในขณะนั้นกำลังดำรงตำแหน่งรองปลัดกระทรวงมหาดไทย
นอกจากนั้นเขายังทำหน้าที่สอนหนังสือในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรามคำแหง สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา กระทั่งในปี พ.ศ. 2535 เขาจึงได้รับปริญญานิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จากคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2520 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2520 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2520 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2520 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
สินเชื่อซับไพรม์

สินเชื่อซับไพรม์ หรือ สินเชื่อชั้นรอง (อังกฤษ: subprime lending เรียกในชื่ออื่น ๆ ว่า B-paper, near-prime, หรือ second chance lending) คือการปล่อยสินเชื่อให้แก่ผู้กู้ยืมซึ่งไม่มีคุณสมบัติครบถ้วนพอจะได้รับอัตราดอกเบี้ยของตลาดที่ดีที่สุด (best market interest rates) อันเนื่องจากมีข้อด่างพร้อยในประวัติการกู้ยืมและชำระเงิน (credit history)
สินเชื่อซับไพรม์มีความเสี่ยงสูงต่อทั้งผู้ปล่อยและผู้ขอสินเชื่อ เนื่องจากอัตราดอกเบี้ยที่สูง, ประวัติการกู้ยืมและชำระเงินที่ไม่ดี, และสถานการณ์ทางการเงินอันไม่พึงปรารถนาซึ่งผู้ขอกู้ซับไพรม์ไปข้องเกี่ยวด้วย สินเชื่อซับไพรม์จะถูกปล่อยกู้ในอัตราดอกเบี้ยที่สูงกว่า สินเชื่อ A-paper (สินเชื่ออสังหาริมทรัพย์ชั้นหนึ่ง) เพื่อชดเชยกับความเสี่ยงที่สูงขึ้น สินเชื่อซับไพรม์ครอบคลุมตราสารทางการเงินหลายชนิด อาทิเช่น สินเชื่ออสังหาริมทรัพย์, สินเชื่อซื้อรถ และบัตรเครดิต คำว่า ซับไพรม์ (ซึ่งแปลเป็นไทยได้ว่า "ชั้นรอง") เป็นการอ้างอิงถึงสถานะการกู้ยืมและชำระเงินของผู้กู้ยืม ไม่ใช่ตัวดอกเบี้ยของสินเชื่อแต่อย่างใด
สินเชื่อซับไพรม์เป็นที่ถกเถียงในวงกว้างถึงความเหมาะสม ฝ่ายผู้ต่อต้านกล่าวอ้างว่าบริษัทซึ่งปล่อยสินเชื่อซับไพรม์มักกระทำการปล่อยสินเชื่ออย่างเอารัดเอาเปรียบ (predatory lending) อาทิเช่น จงใจปล่อยสินเชื่อให้แก่ผู้กู้ซึ่งไม่มีวันจะสามารถทำตามเงื่อนไขการกู้ยืมได้ จนทำให้ไม่สามารถชำระเงินคืนตามเวลาที่กำหนด (default), ถูกยึดหลักประกัน และต้องเผชิญกับการยึดทรัพย์ นอกจากนั้น ยังมีข้อกล่าวหาถึงการเลือกปฏิบัติในการปล่อยสินเชื่ออสังหาริมทรัพย์ (mortgage discrimination) ตามเชื้อชาติ ในขณะที่ผู้เห็นด้วยกล่าวสนับสนุนว่าการปล่อยสินเชื่อซับไพรม์เป็นการช่วยให้เงินกู้เข้าถึงมือประชาชนผู้ซึ่งโดยปกติไม่อาจเข้าถึงตลาดเงินกู้ได้
ข้อถกเถียงว่าด้วยสินเชื่อซับไพรม์ได้ขยายวงขึ้นอันเป็นผลมาจากวิกฤติการณ์สินเชื่ออสังหาริมทรัพย์ชั้นรอง ปี 2550 อันเรื้อรัง ซึ่งเกิดขึ้นทั้งในอุตสาหกรรมซับไพรม์เอง และตลาดการเงินชั้นสูงกว่า และมีต้นกำเนิดในสหรัฐอเมริกา ปรากฏการณ์นี้ถูกอธิบายว่าเป็น "การแพร่ระบาดทางการเงิน" (financial contagion) ซึ่งนำไปสู่การเข้มงวดกวดขันการเข้าถึงสินเชื่อในตลาดการเงินโลก ผู้กู้หลายพันรายถูกบังคับให้ชำระหนี้ก่อนกำหนด และสถาบันการเงินผู้ปล่อยสินเชื่อซับไพรม์สัญชาติอเมริกันรายใหญ่หลายแห่งก็ถูกฟ้องร้องให้ล้มละลาย
ดูเพิ่ม

วิกฤติสินเชื่อซับไพรม์
สถาปัตยกรรมไทย

จิตรกรรมฝาผนังในวัดพระแก้วแสดงหมู่วังสถาปัตยกรรมไทย
เรือนไทยริมน้ำ ในเมืองโบราณ
หอไตร วัดอัปสรสวรรค์วรวิหาร
สถาปัตยกรรมไทย หมายถึงศิลปะการก่อสร้างของไทย อันได้แก่ วัด อาคาร บ้านเรือน โบสถ์ วิหาร วัง สถูป และสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ มีลักษณะแตกต่างกันไปตามภูมิศาสตร์ และคตินิยม สถาปัตยกรรมไทยมีมานานตั้งแต่ที่คนไทยเริ่มตั้งถิ่นฐาน และได้พัฒนาและปรับปรุงรูปแบบสถาปัตยกรรมอันเป็นสิ่งจำเป็นต่อการดำรงชีวิต เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพอากาศ สภาพภูมิประเทศ
รูปแบบ

สามารถจัดหมวดหมู่ ตามลักษณะการใช้งานได้ 2 ประเภท คือ
สถาปัตยกรรมที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัย ได้แก่ บ้านเรือน ตำหนักวัง และพระราชวัง เป็นต้น บ้านหรือเรือนเป็นที่อยู่อาศัยของสามัญชน ธรรมดาทั่วไป ซึ่งมีทั้งเรือนไม้ และเรือนปูน เรือนไม้มีอยู่ 2 ชนิด คือ เรือนเครื่องผูก และ เรือนเครื่องสับ
ตำหนัก และวัง เป็นเรือนที่อยู่ของชนชั้นสูง พระราชวงศ์ หรือ ใช้เรียกที่ประทับชั้นรอง ของพระมหากษัตริย์
สถาปัตยกรรมที่เกี่ยวข้องศาสนา
ได้แก่ โบสถ์, วิหาร, กุฏิ, หอไตร, หอระฆังและหอกลอง, สถูป, เจดีย์
สถาปัตยกรรมไทยสมัยประวัติศาสตร์ > ยุคทวารวดี (พุทธศตวรรษที่ 12–16)

จะปรากฏอยู่ในภาคกลางของประเทศไทย แถบจังหวัดนครปฐม สุพรรณบุรี สิงห์บุรี ลพบุรี ราชบุรี และ ยังกระจายไปอยู่ทุกภาคประปราย เช่นภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตะวันออกและ ใต้
สถาปัตยกรรมแบบทวาราวดีมักก่ออิฐและใช้สอดิน เช่น วัดพระเมรุ และเจดีย์จุลปะโทนวัดพระประโทน อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม บางแห่งมีการใช้ศิลาแลงบ้าง เช่นก่อสร้างบริเวณฐานสถูป
การก่อสร้างเจดีย์ในสมัยทวาราวดีทีพบทั้งเจดีย์ฐานสี่เหลี่ยม เจดีย์ทรงระฆังคว่ำ  มียอดแหลมอยู่ด้านบน
สถาปัตยกรรมไทยสมัยประวัติศาสตร์ > ยุคศรีวิชัย (พุทธศตวรรษที่ 13–18)

พบในภาคใต้ ศูนย์กลางของอาณาจักรศรีวิชัยไม่ทราบแน่ชัด ในประเทศไทยจะพบร่องรอยการ
สร้างสถูปตามเมืองสำคัญ เช่น เมืองครหิ อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี เมืองตามพรลิงก์ จังหวัดนครศรีธรรมราช และอำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี
ลักษณะของสถาปัตยกรรมแบบศรีวิชัย คือการสร้างสถูปทรงมณฑปให้มีฐานและเรือนธาตุรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ส่วนยอดเป็นเจดีย์แปดเหลี่ยม ส่วนฐานปากระฆังสร้างเป็นชึ้นลดหลั่นกันไป มีเจดีย์ประดับมุมและซุ้มบันแถลงในแต่ละทิศ ตัวอย่างเช่น พระบรมธาตุไชยา จังหวัด สุราษฎร์ธานี
สถาปัตยกรรมไทยสมัยประวัติศาสตร์ > ยุคลพบุรี (ราวพุทธศตวรรษที่ 12–18)

พบบริเวณ ภาคกลาง ภาคตะวันออกและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีรูปแบบคล้ายศิลปะขอม เช่น เทวาลัย ปราสาท พระปรางค์ ต่างๆ
นิยมใช้อิฐ หินทรายและศิลาแลง โดยใช้อิฐและหินทรายสำหรับสร้างเรือนปราสาทและใช้ศิลาแลง
สร้างส่วนฐาน ต่อมาก็สร้างด้วยศิลาแลงทั้งหลัง
สถาปัตยกรรมที่ยังคงสภาพสมบูรณ์อยู่เช่น ปรางค์วัดพระพายหลวง จังหวัดสุโขทัย และ พระปรางค์สามยอด จังหวัดลพบุรี
สถาปัตยกรรมไทยสมัยประวัติศาสตร์ > ยุคเชียงแสน (ราวพุทธศตวรรษที่ 16–23)

พบในภาคเหนือ สถาปัตยกรรมส่วนใหญ่สร้างเพื่อเป็นศาสนสถาน อาณาจักรเชียงแสนได้รับเอาศิลปวัฒนธรรมมาจากดินแดนแห่งอื่นเข้าผสมผสาน ทั้งศิลปะสุโขทัย ศิลปะทวาราวดี ศิลปะศรีวิชัย ศิลปะพม่า เชียงแสนนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของล้านนาต่อเนื่องจากเวียงกุมกาม เชียงแสนที่มีศิลปะหลายอย่างรวมกันนั้นเพราะว่า ได้ตกเป็นเมืองขึ้นของเมืองที่มีศิลปะนั้น ๆ เช่น วัดพระธาตุจอมสวรรค์และวัดล้างหมายเลข 13 นอกเมืองเป็นต้น พบว่าได้มีศิลปะพม่าผสมผสานอยู่ด้วย
สถาปัตยกรรมยุคเชียงแสน เกี่ยวข้องกับพุทธศาสนา ทั้งโบสถ์ วิหาร เจดีย์ โดยโบสถ์และวิหารสร้างด้วยไม้ เสาและฝาทำจากไม้ ฝาทำเป็นแบบฝาปะกน หลังคาเป็นหลังคาซ้อนหลายชั้น กระเบื้องมุงหลังคาทำจากกระเบื้องดินเผาและไม้ ไม่นิยมตีฝ้าเพดาน มีทางขึ้นทางด้านด้านหน้า และทางลงทางด้านข้าง
สถาปัตยกรรมไทยสมัยประวัติศาสตร์ > ยุคสุโขทัย (พุทธศตวรรษที่ 18–20)

ศิลปะสุโขทัยเริ่มต้นราว พ.ศ. 1780 เมื่อพ่อขุนศรีอินทราทิตย์สถาปนากรุงสุโขทัย สถาปัตยกรรมจะเป็นวัดในพุทธศาสนาลัทธิหินยานเป็นส่วนใหญ่ การวางแผนผังอาคารที่เป็นวัดในสมัยสุโขทัยจะใช้แกนทิศตะวันออก–ตะวันตก เกือบทั้งหมด โดยหันด้านหน้าไปทางทิศตะวันออก  สิ่งก่อสร้างที่เป็นหลักจะประกอบด้วยอาคารที่เป็นวิหารอยู่ด้านหน้าเจดีย์ มณฑป หรือพระปรางค์ วัสดุที่ใช้ในการก่อสร้างใช้อิฐและศิลาแลงเป็นหลัก อาจใช้หินชนวนบ้าง ศิลาแลงที่มีขนาดใหญ่และใช้ก่อส่วนฐานอาคารจะใช้วิธีเรียงทับตามแบบอิทธิพลเขมร โดยไม่มีตัวประสาน ส่วนศิลาแลงขนาดเล็กจะใช้ดินเป็นตัวประสานเช่นเดียวกับอิฐ เมื่อก่อวัสดุเสร็จแล้วจะฉาบปูนทับอีกชั้นหนึ่ง ปูนที่ใช้ฉาบผนังหรือทำลวดลายประดับประกอบด้วย ปูนขาว ทราย น้ำอ้อย หนังสัตว์เคี่ยวจนเปื่อยเป็นน้ำเหนียว
อาคารที่ใช้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา คือ วิหารและอุโบสถ วิหาร นิยมสร้างขนาดใหญ่ และตั้งอยู่ในแกนหลักของวัด ส่วนโบสถ์เป็นอาคารที่พระสงฆ์ใช้ประกอบกิจจะมีขนาดเล็ก มักจะตั้งอยู่นอกคูน้ำหรือนอกกำแพงวัด มีใบเสมาหินชวนปักคู่ 8 ตำแหน่ง แผนผังอาคารทั้งสองประเภทเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ยกฐานสูงจากระดับพื้นดินประมาณ 1 เมตร มีขนาดตั้งแต่ 4–11 ห้อง (ช่วงเสา)  ด้านกว้างหรือด้านสกัดจะมีช่วงเสากลางตามความกว้างของห้องและมีช่วงเสาเล็กที่รับชายคา ฐานและเสาก่อด้วยอิฐหรือศิลาแลง เสาจะมีทั้งแบบกลมและแปดเหลี่ยม  โครงสร้างหลังคาใช้ไม้ มุงด้วยกระเบื้องดินเผาแบบขอเต็มลดหลั่นไล่กันเป็นทอด ๆ มีการทำเครื่องสังคโลกมาประดับส่วนหลังคา ตัวอย่างวิหารยุคนี้ เช่น วิหารหลวงวัดมหาธาตุ เมืองสุโขทัย
สำหรับสถาปัตยกรรมที่ใช้สักการะในรูปสัญลักษณ์ ได้แก่ เจดีย์ มณฑป และปรางค์ มี 3 รูปแบบ
เจดีย์แบบสุโขทัยแท้ หรือ เจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์  ฐานทำเป็นฐานสี่เหลี่ยมซ้อนกันสามชั้น จากนั้นทำเป็นฐานบัว ถัดขึ้นไปเป็นชั้นแว่นฟ้าย่อเหลี่ยมไม้ยี่สิบซ้อนกัน 2 ชั้น ขึ้นไปเป็นเรือนธาตุย่อเหลี่ยมไม้ยี่สิบ
เจดีย์ทรงกลมแบบลังกา ฐานล่างทำเป็นฐานสี่เหลี่ยมซ้อนกัน 2–3 ชั้น จากนั้นคือ ฐานบัวหนึ่งชั้นหรือสองชั้น ถัดไปเป็นมาลัยเถาเรียงซ้อนลดหลั่นกันขึ้นไป 3 ชั้น (อาจเรียกว่า บัวถลา) ถือเป็นลักษณะเฉพาะของเจดีย์ทรงกลมแบบสุโขทัย ถัดไปคือ องค์ระฆังซึ่งบริเวณส่วนล่างจะมีบัวปูนปั้นประดับ เรียกกันว่า บัวปากระฆัง องค์ระฆังรองรับส่วนที่เป็นบัลลังก์ เหนือบัลลังก์ขึ้นไปเป็นส่วนแกน แล้วเป็นปล้องไฉนปลียอด จนถึงเม็ดน้ำค้างเป็นที่สุด
เจดีย์แบบศรีวิชัย หรือ เจดีย์ทรงปราสาท ฐานทำเป็นฐานสี่เหลี่ยมถัดขึ้นไปเป็นเรือนธาตุ ตรงมุมของเรือนธาตุ ประดับด้วยเจดีย์ขนาดเล็กทั้งสี่มุม ต่อจากเรือนธาตุขึ้นไปเป็นฐานแปดเหลี่ยมรองรับองค์ระฆัง แล้วจึงเป็นปลียอด
มณฑป มี 2 แบบ คือ มณฑปที่มีลักษณะแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ผนังด้านข้างก่อหนา มีทางเข้าทางเดียว โครงสร้างหลังคาเป็นเครื่องไม้ซ้อนเป็นชั้น ๆ ใช้กระเบื้องดินเผามุงหลังคา แบบที่ 2 คือ มณฑปโถง ตรงกลางจะมีแท่นทึบเพื่อรับส่วนหลังคา และมีพระพุทธรูปประดับผนังทั้งสี่ด้าน
สถาปัตยกรรมไทยสมัยประวัติศาสตร์ > ยุคอู่ทอง (ราวพุทธศตวรรษที่ 17–20)

เป็นศิลปะที่เกิดจากการรวมกันของศิลปะทวาราวดี และอารยธรรมขอม มีความเกี่ยวข้องกับพุทธศาสนานิกายหินยาน เอกลักษณ์เช่น วิหารไม่เจาะหน้าต่าง แต่สร้างเป็นทรงยาว ชั้นหลังคาเตี้ย ลักษณะเจดีย์แบบยุคอู่ทอง คือ ลักษณะฐาน 8 เหลี่ยม เรือนฐาน 8 เหลี่ยม มีซุ้มจรนำรับฐานบัวลูกแก้วและองค์ระฆัง ตัวอย่างของสถาปัตยกรรมอู่ทองเช่น พระปรางค์องค์ใหญ่ในวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ จังหวัดลพบุรี
สถาปัตยกรรมไทยสมัยประวัติศาสตร์ > ยุคอยุธยา (พุทธศตวรรษที่ 20–23)

เอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมในยุคนี้ คือการออกแบบให้แสดงถึงความยิ่งใหญ่ ร่ำรวย สถาปัตยกรรมจึงมีขนาดและรูปร่างสูงใหญ่ ตกแต่งด้วยการแกะสลักปิดทอง
โบสถ์วิหารในกรุงศรีอยุธยาไม่นิยมสร้างให้มีชายคายื่นออกมาจากหัวเสามากนัก ส่วนใหญ่มีบัวหัวเสาเป็นรูปบัวตูม และนิยมเจาะผนังอาคารให้เป็นลูกกรงเล็กๆแทนช่องหน้าต่าง
ลักษณะเด่นของการก่อสร้างโบสถ์วิหารอีกอย่างคือ การปล่อยแสงให้สาดเข้ามาในอาคารมากขึ้น โดยจะออกแบบให้แสงเข้ามาทางด้านหน้าและฉายลงยังพระประธาน
สมัยอยุธยาตอนปลาย รูปแบบสถาปัตยกรรมถือว่าอยู่ในจุดสูงสุด คือเป็นสถาปัตยกรรมที่สามารถตอบสนองความต้องการของมนุษย์ได้ทุกประการ และมีความงดงามอ่อนช้อยตามลักษณะแบบไทยๆ แต่การพัฒนาทางสถาปัตยกรรมต้องหยุดลงหลังกรุงศรีอยุธยาพ่ายแพ้แก่พม่าในปี พ.ศ. 2310 นับเป็นจุดเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในทุกๆด้าน ไม่ว่าจะเป็น ทั้งด้านการปกครอง ด้านสังคม ด้านเศรษฐกิจ ด้านวัฒนธรรม ฯลฯ
สถาปัตยกรรมสมัยรัตนโกสินทร์

บทความหลัก: สถาปัตยกรรมสมัยรัตนโกสินทร์
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว นับเป็นยุคทองแห่งศิลปะจีน มีการใช้การก่ออิฐถือปูนและใช้ลวดลายดินเผาเคลือบประดับหน้าบันแทนแบบเดิม
สมัยรัชกาลที่ 4 เริ่มมีการติดต่อกับชาติตะวันตกมากขึ้น มีการสร้างอาคารต่างชนิดเพื่อรองรับกิจกรรมทางธุรกิจนอกเหนือจากที่อยู่อาศัยและวัดวาอารามในอดีต ได้แก่ โรงงาน โรงสี โรงเลื่อย ห้างร้านและที่พักอาศัยของชาวตะวันตก นอกจากนี้การสร้างอาคารของทางราชการ กระทรวงต่าง ๆ และพระราชวังที่มีรูปแบบตะวันตกผสมผสานกับสถาปัตยกรรมไทย เช่น พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท พระที่นั่งอนันตสมาคม เป็นต้น วัดที่มีการผสมผสานสถาปัตยกรรมตะวันตกเช่น วัดนิเวศธรรมประวัติ ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ซึ่งเป็นศิลปะแบบกอธิค
สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพได้แบ่งประเภท ของบ้านเรือนในกรุงเทพตามแบบวัฒนธรรมออกเป็น 3 แบบ คือ
แบบเดิม คือ แบบเรือนของผู้มีฐานะ (ระดับ) เดียวกัน เคยทำมาอย่างไรก็ทำมาอย่างนั้น มิได้คิดเปลี่ยนแปลงยกตัวอย่างเช่น วังเจ้าบ้านนายขุน
แบบผสม คือ เอาอาคารแบบตะวันตกหรืออาคารแบบจีนมาสร้างแทรกเข้าบ้าง เข้าใจว่าเกิดขึ้นในรัชกาลที่ 4 และต่อมาจนต้นรัชกาลที่ 5 ดังตัวอย่างที่มีเก๋ง และ การแก้ไขตำหนักที่วังท่าพระ เป็นต้น
เปลี่ยนเป็นอย่างใหม่ คือ เลิกสร้างเรือนแบบไทยเดิม อาคารแบบตะวันตก และอาคารแบบจีน คิดทำเป็นอาคารแบบตะวันตกทีเดียว เกิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5
อย่างไรก็ตามรูปแบบของสถาปัตยกรรมในสมัยนั้นก็คงเอกลักษณ์ไทยเอาไว้บ้าง เช่นการนำหน้าตาสถาปัตยกรรมไทยเข้ามาใส่ด้านหน้าของตึก ไม่ว่าจะเป็น ลายฉลุไม้ หลังคาทรงจั่ว
ดูเพิ่ม

เจดีย์
เรือนไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

สถาปัตยกรรมไทย
พระปรางค์สามยอด สถาปัตยกรรมไทยยุคลพบุรี
พระบรมธาตุไชยา สถาปัตยกรรมยุคศรีวิชัย
เจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ วัดมหาธาตุ (จังหวัดสุโขทัย)
วิหารพระมงคลบพิตร อยุธยา
พระที่นั่งอนันตสมาคม มีรูปแบบเป็นสถาปัตยกรรมตะวันตก
เขต 2 (นครโฮจิมินห์)

| เขต 2 Quận 2 |
| --- | --- |
เขต
ที่ตั้งในนครโฮจิมินห์
พิกัด: 10°46′51″N 106°45′25″E﻿ / ﻿10.78083°N 106.75694°E﻿ / 10.78083; 106.75694
ประเทศ:  เวียดนาม
เทศบาลนคร: นครโฮจิมินห์
แขวง: 11 แขวง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 50 ตร.กม. (20 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 140,621 คน
 • ความหนาแน่น: 2,800 คน/ตร.กม. (7,300 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: quan2.hochiminhcity.gov.vn
เขต 2 (เวียดนาม: Quận 2) เป็นเขตของนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ซึ่งอยู่ในเขตเมืองใหม่ของถูเทียม ในปี ค.ศ. 2010 เขตมีประชากร 140,621 คน และมีเนื้อที่ 50 ตารางกิโลเมตร
ในอดีตเขต 2 เป็น 1 ในเขตที่ยากจนที่สุดของนครโฮจิมินห์ เนื่องจากการแบ่งแยกจากแม่น้ำไซ่ง่อน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 หน่วยงานของรัฐได้มีการวางผังเมืองใหม่ในเขต 2 - ที่เขตเมืองใหม่ถูเทียม ในปี ค.ศ. 2008 และ 2011 สะพานถูเทียมและอุโมงค์ถูเทียมแห่งแรกของเขตได้รับการเสร็จสมบูรณ์ เพื่อการติดต่อสื่อสารกับเขตโดยรอบและพัฒนาเศรษฐกิจของเขต 2
เขต 2 ได้ผนวกรวมเข้ากับเขต 9 และเขตถูดึ๊ก เพื่อจัดตั้งเป็นนครถูดึ๊ก เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 2020 โดยความเห็นชอบของคณะกรรมาธิการสามัญของสมัชชาแห่งชาติ
เขตการปกครอง

เขตแบ่งออกเป็น 11 แขวง
แขวงอานเหล่ยดง (An Lợi Đông)
แขวงอานคั้ญ (An Khánh)
แขวงอานฟู้ (An Phú)
แขวงบิ่ญอาน (Bình An)
แขวงบิ่ญคั้ญ (Bình Khánh)
แขวงบิ่ญเจืองดง (Bình Trưng Đông)
แขวงบิ่ญเจืองเต็ย (Bình Trưng Tây)
แขวงกั้ตหล้าย (Cát Lái)
แขวงถาวเดี่ยน (Thảo Điền)
แขวงถูเทียม (Thủ Thiêm)
แขวงถัญหมีเหล่ย (Thạnh Mỹ Lợi)
เขต 3 (นครโฮจิมินห์)

| เขต 3 Quận 3 |
| --- | --- |
เขต
ที่ตั้งในนครโฮจิมินห์
พิกัด: 10°46′32″N 106°41′49″E﻿ / ﻿10.77556°N 106.69694°E﻿ / 10.77556; 106.69694
ประเทศ:  เวียดนาม
เทศบาลนคร: นครโฮจิมินห์
แขวง: 14 แขวง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5 ตร.กม. (2 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 188,945 คน
 • ความหนาแน่น: 38,000 คน/ตร.กม. (98,000 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: quan3.hochiminhcity.gov.vn
เขต 3 (เวียดนาม: Quận 3) เป็นเขตของนครโฮจิมินห์ (เมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเวียดนาม) ได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1959 มีเนื้อที่ 5 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2010 เขตมีประชากร 188,945 คน เขตแบ่งออกเป็น 14 เขตย่อยขนาดเล็กซึ่งเรียกว่าแขวง มีจำนวนแขวง 1 ถึง แขวง 14 เขตเป็นจุดปลายทางของสถานีรถไฟไซ่ง่อน นอกจากนี้เขตยังมีห้างสรรพสินค้าหลายแห่ง และมีสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง เช่น เจดีย์ซ้าเหล่ย
เขตการปกครอง

เขตแบ่งออกเป็น 14 แขวง
แขวง 1 (Phường 1)
แขวง 2 (Phường 2)
แขวง 3 (Phường 3)
แขวง 4 (Phường 4)
แขวง 5 (Phường 5)
แขวง 6 (Phường 6)
แขวง 7 (Phường 7)
แขวง 8 (Phường 8)
แขวง 9 (Phường 9)
แขวง 10 (Phường 10)
แขวง 11 (Phường 11)
แขวง 12 (Phường 12)
แขวง 13 (Phường 13)
แขวง 14 (Phường 14)
สุพัฒน์ สุธาธรรม

| ศาสตราจารย์พิเศษสุพัฒน์ สุธาธรรมม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ดำรงตำแหน่ง 22 ตุลาคม พ.ศ. 2519 – 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2522
ก่อนหน้า: เสวตร เปี่ยมพงศ์สานต์
ถัดไป: เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2458 อำเภอป้อมปราบศัตรูพ่าย จังหวัดพระนคร
เสียชีวิต: 10 มิถุนายน พ.ศ. 2527
คู่สมรส: มาลี สุธาธรรม
ลายมือชื่อ: 

ศาสตราจารย์พิเศษ สุพัฒน์ สุธาธรรม อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลธานินทร์ กรัยวิเชียร และรัฐบาลเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์
ประวัติและหน้าที่การงาน

ศ. (พิเศษ) สุพัฒน์ เกิดเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2458 ที่อำเภอป้อมปราบศัตรูพ่าย จังหวัดพระนคร (ปัจจุบัน คือ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร) เป็นบุตรชายของนายประสาน และนางผึ้ง สุธาธรรม มีพี่น้อง 4 คน โดย ศ. (พิเศษ) สุพัฒน์ เป็นบุตรคนที่ 3 จบการศึกษาจากโรงเรียนพาณิชยการวัดสามพระยา จากนั้นได้สอบชิงทุนจากสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินได้สำเร็จ ไปศึกษาต่อยังมหาวิทยาลัยริคเคียว ประเทศญี่ปุ่น เมื่อปี พ.ศ. 2482 สำเร็จการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2484 ได้ปริญญาโทด้านพาณิชยศาสตร์ และเข้าทำงานที่สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน ได้ตำแหน่งเป็นหัวหน้ากองเมื่ออายุได้เพียง 37 ปี
ด้านชีวิตส่วนตัวได้สมรสกับนางมาลี อุณหสุวรรณ บุตรีของหลวงประกอบธนกิจ อดีตอธิบดีกรมสรรพากร มีบุตร 4 คน ได้แก่ นายแพทย์ ทนงสรรค์ สุธาธรรม นาย ปานเฉลิม สุธาธรรม นาย เติมสิริ สุธาธรรม และ นาง ศจีประภา สุธาธรรม
ได้รับแต่งตั้งให้เป็นศาสตราจารย์พิเศษ ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เมื่อปี พ.ศ. 2508 และในปี พ.ศ. 2515 ได้ตำแหน่งเป็นประธานคณะกรรมการตรวจเงินแผ่นดิน ต่อมาในปลายปีเดียวกัน ได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ แต่ต่อมาไม่นานก็เกิดการเปลี่ยนแปลงจากเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516
ในวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2517 ได้ลาออกจากราชการเพื่อรับบำนาญ โดยที่ตัวของ ศ. (พิเศษ) สุพัฒน์ สุธาธรรม มิได้สมัครเป็นสมาชิกพรรคการเมืองใดการเมืองหนึ่ง
หลังการรัฐประหารเมื่อปี พ.ศ. 2519 จากเหตุการณ์ 6 ตุลาคม ปีเดียวกัน โดยพล.ร.อ. สงัด ชลออยู่ ศ. (พิเศษ) สุพัฒน์ สุธาธรรม ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลนายธานินทร์ กรัยวิเชียร
ต่อมาในปี พ.ศ. 2520 ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังอีกครั้ง ในรัฐบาลพล.อ.เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์
ศ. (พิเศษ) สุพัฒน์ สุธาธรรม ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2527 ด้วยมะเร็งเม็ดเลือดขาว พระราชทานเพลิงศพ ณ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร วันพฤหัสบดีที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2527
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2520 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2517 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2508 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
พ.ศ. 2505 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
ประตูเทียนอัน

ประตูเทียนอันใน ค.ศ. 2020
(วีดีโอ) ภาพประตูเทียนอันจำนวน 2 ภาพ ตามด้วยภาพภายในจัตุรัสเทียนอันเมินบริเวณใกล้กับประตู ถ่ายใน ค.ศ. 2017
ประตูเทียนอัน หรือ เทียนอันเหมิน (จีน: 天安门; พินอิน: Tiān'ānmén; แปลตรงตัว: "ประตูสันติภาพสวรรค์") เป็นประตูทางเข้าพระราชวังต้องห้ามและนครจักรพรรดิ ตั้งอยู่ใจกลางกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายในฐานะสัญลักษณ์ประจำชาติ
ประตูเทียนอันสร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์หมิงเมื่อ ค.ศ. 1420 เพื่อเป็นประตูทางเข้าพระราชวัง ซึ่งผู้มาเยือนพระราชวังทุกคนจะต้องผ่านประตูนี้ ใน ค.ศ. 1949 เหมา เจ๋อตงได้ประกาศก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนจากระเบียงของประตูแห่งนี้ ปัจจุบันมีภาพเหมือนขนาดใหญ่ของเขาประดับอยู่ ประตูเทียนอันตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจัตุรัสเทียนอันเหมินและถูกคั่นกลางจากลานจัตุรัสโดยถนนฉางอาน
ชื่อ

ชื่อภาษาจีนของประตูนี้ (天安门/天安門) ประกอบด้วยอักษรจีนที่หมายถึง "สวรรค์" "สันติภาพ" และ "ประตู" ตามลำดับ เป็นเหตุว่าทำไมจึงแปลตามธรรมเนียมได้ว่า "ประตูสันติภาพสวรรค์" กระนั้น การแปลดังกล่าวอาจคลาดเคลื่อนไปบ้างเพราะชื่อในภาษาจีนนั้นมาจากวลีที่ยาวกว่า ซึ่งมีความหมายว่า "อาณัติจากสวรรค์ รักษาความสงบสุขของแผ่นดิน" (受命于天，安邦治國) คำแปลภาษาแมนจูว่า Abkai elhe obure duka นั้นสอดคล้องกับความหมายดั้งเดิมของประตูมากที่สุด และสามารถแปลตรงตัวได้ว่า "ประตูสันติภาพจากสวรรค์" ประตูนี้มีประตูคู่ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของนครจักรพรรดิ มีชื่อว่าตี้อันเหมิน (地安門, Dì'ānmén; แมนจู: Na i elhe obure duka) ซึ่งแปลได้โดยประมาณว่า "ประตูสันติภาพโลก"