stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เบลเกรด
สภาพทางภูมิศาสตร์

เบลเกรดตั้งอยู่ในตอนกลางของประเทศเซอร์เบีย ระหว่างรอยของภูมิภาคสองแห่งคือ ชูมาดียา (เซอร์เบีย: Шумадија) กับภูมิภาค วอยโวดีนา (เซอร์เบีย: Војводина) พื้นที่โดยทั่วไปของเมืองเบลเกรดเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำมีเนินต่ำ ๆ สลับ โดยถือเป็นริมขอบทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของเขตที่ราบแพนโนเนียน มีแม่น้ำสำคัญตัดผ่านเมืองสองสายคือ แม่น้ำซาวาไหลมาจากทิศตะวันตกเฉียงใต้และมาบรรจบกับแม่น้ำดานูบซึ่งไหลมาจากทางตะวันตกเฉียงเหนือผ่านเขตวอยโวดีน่า โดยจุดที่แม่น้ำทั้งสองมาไหลรวมกันนั้น ถือว่าเป็นสมรภูมิที่ดีมาแต่ยุคโบราณจึงเป็นที่ตั้งของป้อมปราการโบราณของเบลเกรด (อังกฤษ: Belgrade Fortress) หรือที่เรียกกันในอีกนามว่า คาเลเมกดัน (เซอร์เบีย: Калемегдан) ซึ่งตั้งอยู่มากว่าสองพันปี
ทั้งนี้แม่น้ำสายหลักทั้งสองสาย นอกจากเป็นเส้นทางคมนาคมแล้ว ยังทำหน้าที่เป็นเส้นแบ่งเขตภูมิภาคที่มาบรรจบกันในเขตของเมืองเบลเกรดด้วย โดยฝั่งซ้ายของแม่น้ำซาวาที่แขวงเซมุน, นอวี เบลเกรด และ ซูร์ชินตั้งอยู่นั้น ถือว่าอยู่ในเขตเซเรมซึ่งเป็นภูมิภาคย่อยของวอยโวดีนา ขณะเดียวกันฝั่งซ้ายของแม่น้ำดานูบอันเป็นที่ตั้งของแขวงปาลิลูลาอยู่ในเขตแดนเรียกกันว่าบานัทซึ่งเป็นอีกหนึ่งภูมิภาคย่อยของวอยโวดีนาเช่นกัน
ในเขตเมืองเบลกราดมีเกาะซึ่งเกิดจากการไหลเซาะของแม่น้ำ โดยในจำนวนนี้สองเกาะซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดคือ อาดา ซิกันลิยา (เซอร์เบีย: Ада Циганлија) อยู่ห่างจากใจกลางเมืองไปทางต้นแม่น้ำซาว่า อีกเกาะนึงนั้นอยู่ในจุดที่แม่น้ำดานูบไหลมาบรรจบกับแม่น้ำซาวาตรงข้ามป้อมปราการโบราณคือ เวลิโก รัทโน โอสเตอร์โว (เซอร์เบีย: Велико Ратно Острво) โดยเกาะทั้งสองนี้ถูกจัดให้เป็นพื้นที่คุ้มครองทางธรรมชาติและเป็นสถานที่พักผ่อนในยามหน้าร้อนของประชากรในเบลเกรด
ประวัติศาสตร์ > ยุคก่อนประวัติศาสตร์

เมื่อราว ๆ 5700 − 4800 ปีก่อนคริสตกาล ได้มีอารยธรรมที่เรียกกันว่า อารยธรรมวินชา (อังกฤษ: Vinča) ซึ่งเป็นอารยธรรมในยุคหินใหม่แพร่หลายในอาณาเขตประเทศเซอร์เบียในปัจจุบันรวมถึงบางส่วนของประเทศข้างเคียงเช่น บอสเนีย, บัลแกเรีย, โรมาเนีย โดยในส่วนของเมืองเบลเกรดนั้น ได้มีการขุดค้นพบโบราณวัตถุของอารยธรรมวินชาที่แหล่งขุดค้น Vinča-Belo Brdo ซึ่งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองไปทางปลายแม่น้ำดานูบประมาณ 14 กิโลเมตรในแขวงกรอทซกาทางทิศตะวันออก กลุ่มชนของอารยธรรมวินชานั้นได้รับการเชื่อถือกันว่าเป็นกลุ่มอารยธรรมแรกสุดของโลกที่รู้การหลอมแร่ทองแดงเพื่อประดิษฐ์เป็นสิ่งต่าง ๆ
ประวัติศาสตร์ > ยุคก่อนการเข้ามาของโรมัน

หลังการสิ้นสูญไปของอารยธรรมวินชา บันทึกทางประวัติศาสตร์ของกลุ่มชนรุ่นต่อมาที่เข้ามาสร้างอารยธรรมที่เด่นชัดในเขตแดนเมืองเบลเกรดในปัจจุบันนี้ก็คือชาวเคลต์กลุ่มสครอดีซี พวกเขาได้เข้ามาชิงดินแดนจากชาวเทรซเซียนแล้วตั้งรัฐของตนเองขึ้นมาครอบคลุมดินแดนส่วนใหญ่ของประเทศเซอร์เบียในช่วง 279 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งนอกจากเบลเกรดแล้วเมืองอื่น ๆ ในเซอร์เบียเช่น คุซุม (อังกฤษ: Cusum) (เมืองเปโตรวาราดินซึ่งทุกวันนี้เป็นส่วนหนึ่งของปริมณฑลเมืองนอวี ซาด) เทารุนุม (อังกฤษ: Taurunum) (ชื่อเรียกปัจจุบันคือเซมุน เป็นหนึ่งในแขวงย่อยที่อยู่การปกครองของเบลเกรดแต่เคยเป็นเมืองที่แยกออกจากกันต่างหากจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1934) และ ไนซุส (อังกฤษ: Naissus) (เมืองนีชทางตะวันออกเฉียงใต้ของเซอร์เบีย) ก็เชื่อกันว่าถูกก่อตั้งโดยชาวสครอดีซี หรือถูกรวมอยู่ในรัฐของชนเผ่านี้เช่นกัน
ชาว Scordisci เป็นชนกลุ่มแรกที่เลือกสร้างชุมชนบนเนินต่ำ ณ จุดบรรจบกันของแม่น้ำซาวาและดานูบ โดยสร้างเป็นป้อมปราการมีลักษณะรูปร่างเป็นวง จึงเป็นที่มาของชื่อแรกสุดของเบลเกรดที่ได้รับการบันทึกไว้คือ ซินกิดูน (อังกฤษ: Singidun) ตั้งตามลักษณะแผนผังการก่อสร้างซึ่งเป็นรูปร่างกลม
เมื่ออาณาจักรโรมันเริ่มเข้ามาทำสงครามขยายดินแดนในแถบนี้ ชาวสครอดีซีซึ่งพ่ายแพ้ในสงครามก็ค่อยถูกรวมเข้าไปอยู่ในอาณาจักรโรมันและถูกกลืนหายไปกับชาวโรมันในช่วงร้อยปีแรกหลังจากเริ่มมีคริสต์ศักราช
การปกครอง

สภาเมืองเบลเกรดมีสมาชิกสภาทั้งหมด 110 คนโดยมีการเลือกตั้งทุกสี่ปี มีการเลือกคณะมนตรีซึ่งมีอำนาจในการดูแลการบริหารปกครองจากสมาชิกสภาทั้ง 110 คน อีก 13 คน โดยอยู่ภายใต้การนำของนายกเทศมนตรีและรองนายกเทศมนตรีซึ่งจะถูกเลือกโดยนายกเทศมนตรีเพื่อทำหน้าที่ในกรณีที่นายกเทศมนตรีไม่อยู่ในฐานะที่สามารถปฏิบัติงานได้
การปกครอง > ส่วนปกครองภายในกรุงเบลเกรด

เบลเกรดนั้นนอกจากเป็นเมืองหลวงของเซอร์เบียแล้ว ยังมีฐานะเป็นเขตปกครองพิเศษมีอำนาจในการดูแลแขวงย่อยอีกจำนวนมากที่อยู่รอบ ๆ โดยเป็นการบริหารจัดการร่วมกันระหว่างสภาท้องถิ่นของแต่ละแขวงกับสภาเมืองเบลเกรด หลายแขวงเคยมีฐานะเป็นเมืองเอกเทศที่ไม่เกี่ยวข้องกับเมืองเบลเกรดมาก่อนเช่น เซมุน โอเบรโนวัทส์ แต่ถูกรวบเข้ามาอยู่ในความปกครองดูแลร่วมกับเมืองเบลเกรดในระยะเวลาหลายสิบปีก่อน
| ตราแขวง | ชื่อ (ไทย) | ชื่อ (อังกฤษและเซอร์เบีย) | ขนาดพื้นที่ (ตร> กม) | จำนวนประชากร (ค> ศ. 2011) | ภูมิภาคย่อย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | กรอทซกา | Grocka / Гроцка | 289 | 83,907 | ชูมาดียา |
|  | ชูการิทซา | Čukarica / Чукарица | 156 | 181,231 | ชูมาดียา |
|  | ซเวซดารา | Zvezdara / Звездара | 32 | 151,808 | ชูมาดียา |
|  | เซมุน | Zemun / Земун | 154 | 168,170 | เซเรม |
|  | ซูร์ชิน | Surčin / Сурчин | 28.5 | 43,819 | เซเรม |
|  | ซาฟสกี เวนัทส์ | Savski venac / Савски венац | 14 | 39,122 | ชูมาดียา |
|  | โซปอท | Sopot / Сопот | 271 | 20,367 | ชูมาดียา |
|  | นอวี เบลเกรด | Novi Beograd / Нови Београд | 41 | 214,506 | เซเรม |
|  | บาราเยโว | Barajevo / Барајево | 213 | 27,110 | ชูมาดียา |
|  | ปาลิลูลา | Palilula / Палилула | 451 | 173,521 | บานัท (ส่วนใหญ่) |
|  | มลาเดโนวัทส์ | Mladenovac / Младеновац | 339 | 53,096 | ชูมาดียา |
|  | ราโกวิทซา | Rakovica / Раковица | 31 | 108,641 | ชูมาดียา |
|  | ลาซาเรวัทส์ | Lazarevac / Лазаревац | 384 | 58,622 | ชูมาดียา |
|  | วราชาร์ | Vračar / Врачар | 3 | 56,333 | ชูมาดียา |
|  | วอซโดวัทส์ | Voždovac / Вождовац | 148 | 158,213 | ชูมาดียา |
|  | สตารี กราด | Stari grad / Стари град | 5 | 48,450 | ชูมาดียา |
|  | โอเบรโนวัทส์ | Obrenovac / Обреновац | 411 | 72,524 | ชูมาดียา |
การคมนาคม > ทางถนน

มอเตอร์เวย์สายหลักที่เป็นหัวใจใหญ่ในการเดินทางผ่านกรุงเบลเกรดไปยังเมืองสำคัญต่าง ๆ ในคาบสมุทรบัลข่านประกอบไปด้วย มอเตอร์เวย์สาย E-75 / A1 ซึ่งตัดผ่านประเทศเซอร์เบียตลอดแนวเหนือจรดใต้ตั้งแต่ชายแดนที่ติดต่อกับประเทศฮังการีจนถึงมาเซโดเนีย และ สาย A3 ระหว่างกรุงซาเกร็บและกรุงเบลเกรดซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมอเตอร์เวย์สาย E-70
นอกจากนั้นกรุงเบลเกรดยังเป็นจุดเชื่อมเส้นทางสายรองอีกจำนวนมากซึ่งใช้เดินทางไปยังเมืองขนาดใหญ่และขนาดกลางอื่น ๆ ของประเทศเซอร์เบีย อาทิ ซเรนยานิน ครากูเยวัทส์ วัลเยโว ฯลฯ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของกรุงเบลเกรด เก็บถาวร 2010-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การท่องเที่ยวเบลเกรด
สถาปัตยกรรมของเบลเกรด เก็บถาวร 2005-09-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
↑  also US: /bɛlˈɡrɑːd, -ˈɡræd/ bel-grahd-,_---GRAD, /ˈbɛlɡrɑːd, -ɡræd/ BEL-grahd-,_---grad
↑  Yugoslavia itself actually collapsed in 1992, at which point the resultant successor state of Serbia and Montenegro declared itself the legal successor of the republic. It is this polity that dissolved in 2006, not Yugoslavia proper.
ภาพถ่ายจากดาวเทียมแสดงสภาพทางภูมิศาสตร์ของเมืองเบลเกรด
Great War Island หรือ Veliko Ratno Otrvo เกาะขนาดใหญ่กลางจุดที่แม่น้ำซาวาและแม่น้ำดานูบไหลมารวมกัน
แผนที่โดยประมาณการขอบเขตของรัฐชาวเคลต์กลุ่ม Scordisci
สตารี ดวอร์ หรือ Old Palace วังเก่าตั้งแต่สมัยราชอาณาจักรเซอร์เบียที่ปัจจุบันใช้เป็นอาคารสภาเมืองเบลเกรด
แผนที่แขวงย่อยทั้ง 17 แขวงของเบลเกรด
สะพานบรานคอฟ
สะพานรถไฟสตารี เซเลซนิชกี้ (สะพานเหล็กด้านหน้า) และสะพานนอวี เซเลซนิชกี้ (สะพานแขวนเคเบิลสองเสาด้านหลัง) มองจากสะพานกาเซลา
สะพานอาดา มองจากปลายสะพานด้านฝั่งเมืองเก่าของเบลเกรดไปยังฝั่งนอวี เบลเกรด
พิกัดของสะพานปูปินซึ่งจะเป็นสะพานข้ามแม่น้ำดานูบแห่งที่สองของกรุงเบลเกรด
จังคอย

| จังคอย Джанкой Canköy |
| --- | --- |
นคร

   ตราอาร์ม
จังคอยที่ตั้งของจังคอยในไครเมีย
พิกัด: 45°42′31″N 34°23′36″E﻿ / ﻿45.70861°N 34.39333°E﻿ / 45.70861; 34.39333
ประเทศ: พิพาทระหว่างยูเครนกับรัสเซีย
สาธารณรัฐ: ไครเมีย
ภูมิภาค: เทศบาลนครจังคอย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 26 ตร.กม. (10 ตร.ไมล์)
ความสูง: 20 เมตร (70 ฟุต)
ประชากร (2014)
 • ทั้งหมด: 38,622 คน
 • ความหนาแน่น: 1,648.5 คน/ตร.กม. (4,270 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+3 (เวลามอสโก)
รหัสไปรษณีย์: 96100 — 96114
รหัสพื้นที่: +7-36564
เว็บไซต์: dzhankoy.rk.gov.ru
จังคอย (ยูเครนและรัสเซีย: Джанкóй; เยอรมัน: Dshankoj;ตาตาร์ไครเมีย: Canköy; ยิดดิช: דזשאנקאיע) เป็นเมืองทางตอนเหนือของเขตไครเมีย ประเทศยูเครน ตั้งอยู่ห่างจากเมืองซิมเฟโรปอล 93 กม. (58 ไมล์) สถาปนาเป็นเมืองในปี ค.ศ. 1926 เมืองมีโรงงานอุตสาหกรรมหลากหลายประเภท ไม่ว่าจะเป็น รถยนต์ คอนกรีตเสริมเหล็ก ใยสังเคราะห์ เนื้อ และอื่น ๆ และยังมีโรงเรียนอาชีพเฉพาะทางหลายแห่ง
กึปจัก

| กึปจัก |
| --- | --- |
กึปจักที่ตั้งในประเทศเติร์กเมนิสถาน
พิกัด: 38°0′0″N 58°15′2″E﻿ / ﻿38.00000°N 58.25056°E﻿ / 38.00000; 58.25056
ประเทศ:  เติร์กเมนิสถาน
จังหวัด: ภูมิภาคอาฮัล
กึปจัก (เติร์กเมน: Gypjak เป็นที่รู้จักกันในชื่อ Kipchak) เป็นหมู่บ้านขนาดเล็กที่ห่างจากอาชกาบัต เมืองหลวงของประเทศประมาณ 10 กิโลเมตร
ภาพรวม

ตัวหมู่บ้านเป็นที่รู้จักในฐานะบ้านเกิดของซาปาร์มือรัต นือยาซอว์ ประธานาธิบดีคนแรกของประเทศ ในขณะดำรงตำแหน่ง นือยาซอว์ได้สร้างมัสยิดกึปจักและสุสานสำหรับครอบครัวของตน โดยมีการฝังร่างของเขาในวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 2006 มัสยิดตืร์กเมนบาชือรูฮึยที่อยู่ริมทางหลวง เป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียกลาง และมีความจุ 10,000 คน
ดูเพิ่ม

กึปชัก
กิปชัก
จังหวัดดาโชกุซ

41°0′N 58°30′E﻿ / ﻿41.000°N 58.500°E﻿ / 41.000; 58.500
| จังหวัดดาโชกุซ Daşoguz Welaýaty |
| --- | --- |
จังหวัด

อาณาเขตของจังหวัดดาโชกุซในเติร์กเมนิสถาน
ประเทศ:  เติร์กเมนิสถาน
ศูนย์กลางการบริหารจังหวัด: ดาโชกุซ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 73,430 ตร.กม. (28,350 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโนปี 2022)
 • ทั้งหมด: 1,550,354 คน
 • ความหนาแน่น: 21 คน/ตร.กม. (55 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: dashoguz.gov.tm
จังหวัดดาโชกุซ (เติร์กเมน: Daşoguz welaýaty เดิมเรียกว่า Daşhowuz) เป็นหนึ่งในจังหวัดของประเทศเติร์กเมนิสถาน โดยจังหวัดนี้ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ มีพรมแดนติดกับประเทศอุซเบกิสถาน มีพื้นที่ทั้งหมด 73,430 ตารางกิโลเมตร รวมถึงมีประชากรอยู่ที่ 1,550,354 คนตามข้อมูลของสำมะโนที่ทำขึ้นเมื่อปี 2022 ศูนย์กลางการบริหารของจังหวัดนี้คือเมืองดาโชกุซ
พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดนี้เป็นเป็นทะเลทรายและกำลังประสบกับภาวะเสื่อมโทรมทางสิ่งแวดล้อมอย่างรุนแรงอันเป็นผลมาจากภัยพิบัติทางระบบนิเวศของทะเลอารัล ความเค็มของดินที่เพิ่มมากขึ้นทำให้พื้นที่เกษตรกรรมเสียหายไปหลายพันตารางกิโลเมตร
จังหวัดนี้ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกเกอเนอือร์เก็นช์ และแหล่งโบราณคดี Butentau
คูราช

คูราชแบบของชาวตาตาร์
คูราช (อุซเบก: Kurash, Кураш) เป็นกีฬาพื้นบ้านของอุซเบกิสถาน ที่ได้มีการปรับปรุงรูปแบบการเล่นให้เป็นแบบสากล และได้แพร่หลายไปยังประเทศต่างๆหลายประเทศ และได้รับเลือกให้เป็น 1 ใน 9 ชนิดกีฬาที่จะมีการแข่งขันในกีฬาศิลปะการต่อสู้แห่งเอเชีย
หลักการพื้นฐานของกีฬาชนิดนี้มีลักษณะผสมผสานระหว่างมวยปล้ำกับยูโด โดยแบ่งผู้แข่งขันเป็น 2 ฝ่าย สู้กันบนเวทีสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาด 15 x 15 เมตร คู่ต่อสู้จะต้องทุ่มอีกฝ่ายหนึ่งให้ล้มลงกับพื้นให้ได้ภายในเวลา 4 นาที สำหรับผู้ชาย และ 3 นาทีสำหรับผู้หญิง การให้คะแนน แบ่งเป็น
คาลาล ทุ่มคู่ต่อสู้ลงให้หลังแนบพื้นโดยสมบูรณ์ ผู้ที่ทำได้จะชนะทันที
ยอนบอส ทุ่มแล้วสีข้างหรือด้านข้างลำตัวของคู่ต่อสู้แนบพื้นอย่างสมบูรณ์ จะได้ 1 คะแนน หากทำคะแนนแบบยอยบอสได้ 2 ครั้งจะเท่ากับ 1 คาลาล ถือว่าชนะทันที
ชาล่า ทุ่มแล้วทำให้ก้นหรือหลังหรือท้องหรือสีข้างกระทบพื้นแต่ไม่สมบูรณ์ คะแนนแบบชาล่าไม่ทำให้การแข่งขันยุติ แต่จะใช้ตัดสินเมื่อหมดเวลา
แหล่งข้อมูลอื่น

International Kurash Association เก็บถาวร 2003-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Canadian Kurash Webpage
จังหวัดบัลกัน

40°0′N 55°0′E﻿ / ﻿40.000°N 55.000°E﻿ / 40.000; 55.000
| จังหวัดบัลกัน Balkan welaýat |
| --- | --- |
จังหวัด

อาณาเขตของจังหวัดบัลกันในประเทศเติร์กเมนิสถาน
ประเทศ:  เติร์กเมนิสถาน
เมืองศูนย์กลางการบริหารของจังหวัด: บัลกานาบัต
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 139,270 ตร.กม. (53,770 ตร.ไมล์)
ประชากร (2005)
 • ทั้งหมด: 553,500 คน
 • ความหนาแน่น: 4.0 คน/ตร.กม. (10 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: balkan.gov.tm
จังหวัดบัลกัน ( เติร์กเมน: Balkan welaýaty, Балкан велаяты ) เป็นจังหวัดของประเทศประเทศเติร์กเมนิสถานที่อยู่ตะวันตกสุดของประเทศ ทางทิศเหนือติดกับประเทศคาซัคสถานและอุซเบกิสถาน ทางตะวันออกติดกับจังหวัด 2 จังหวัดในเติร์กเมนิสถาน ทางทิศใต้ติดกับประเทศอิหร่าน และทางทิศตะวันตกติดกับทะเลแคสเปียน เมืองหลวงคือบัลกานาบัต เดิมชื่อเนบิตดัก อาณาเขตของจังหวัดนี้เหมือนกับอาณาเขตของอดีตแคว้นครัสโนวอดสค์  ซึ่งเป็นแคว้นหนึ่งในยุคโซเวียตของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมนิสถาน แคว้นนี้ถูกสลายตัวและถูกบูรณะมาหลายครั้งในศตวรรษที่ 20 และจบลงด้วยการสลายตัวอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1988 อย่างไรก็ตาม อาณาเขตในการบริหารของจังหวัดนี้ได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1991 เมื่อมีการสถาปนาจังหวัดบัลกันขึ้นมา
จังหวัดนี้ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 139,270 ตารางกิโลเมตร และมีผู้อยู่อาศัยอยู่ 553,500 คน (ประมาณการปี 2548) ครอบครัวบางครอบครัวที่อาศัยในจังหวัดนี้มักจะเป็นครอบครัวที่เร่ร่อนและต้อนสัตว์ ความหนาแน่นของประชากรในจังหวัดนี้อยู่ที่ 3.97 คนต่อตารางกิโลเมตร ซึ่งต่ำที่สุดในเติร์กเมนิสถาน
จังหวัดอาฮัล

| จังหวัดอาฮาล Ahal welaýaty |
| --- | --- |
จังหวัด

จังหวัดอาฮัลในเติร์กเมนิสถาน
ประเทศ:  เติร์กเมนิสถาน
เมืองศูนย์กลางการบริหารของจังหวัด: อาคาดัก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 97,160 ตร.กม. (37,510 ตร.ไมล์)
ประชากร (2548)
 • ทั้งหมด: 939,700 คน
 • ความหนาแน่น: 9.7 คน/ตร.กม. (25 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: ahalhakimlik.gov.tm/ru
จังหวัดอาฮาล (เติร์กเมน: Ahal welaýaty; เปอร์เซีย: آخال, อักษรโรมัน: Axāl; รัสเซีย: Ахалский велаят) เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดของเติร์กเมนิสถาน อยู่ในตอนกลางและตอนใต้ของประเทศ ติดกับประเทศอิหร่านและประเทศอัฟกานิสถานตามแนวเทือกเขาโคเพตดาก พื้นที่ของจังหวัดนี้มีอยู่ที่ 97,160 ตารางกิโลเมตร (36,510 ตารางไมล์) และมีประชากรอยู่ที่ 939,700 คน (ประมาณการปี พ.ศ. 2548)
ชอเร (ประเทศทาจิกิสถาน)

| ชอเร |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
ชอเรที่ตั้งในประเทศทาจิกิสถาน
พิกัด: 39°18′25″N 68°30′34″E﻿ / ﻿39.30694°N 68.50944°E﻿ / 39.30694; 68.50944
ประเทศ:  ทาจิกิสถาน
แคว้น: ซุฆด์
เขต: อัยนี
ชอเร (ทาจิก: Чоре) เป็นหมู่บ้านในแคว้นซุฆด์ ภาคเหนือของประเทศทาจิกิสถาน เป็นส่วนหนึ่งของจามออัตอัยนีในเขตอัยนี
แอลช์บีแยตาแห่งโปแลนด์ สมเด็จพระราชินีแห่งฮังการี

| แอลช์บีแยตาแห่งโปแลนด์ |
| --- | --- |
พระราชินีแอลช์บีแยตาแห่งฮังการีกับพระโอรสทั้งห้าจากเอกสารคริสต์ศตวรรษที่ 15
พระราชินีคู่สมรสแห่งฮังการี
ครองราชย์: ค.ศ. 1320–1342
ประสูติ: ค.ศ. 1305
สิ้นพระชนม์: 29 ธันวาคม ค.ศ. 1380 (74–75 พรรษา)
พระสวามี: พระเจ้ากาโรยที่ 1 แห่งฮังการี
พระบุตร: พระเจ้าลอโยชที่ 1 แห่งฮังการีและโปแลนด์ อ็อนดราช ดยุคแห่งคาลาเบรีย อิสต์วาน ดยุคแห่งสลาโวเนีย กาโรยแห่งฮังการี ววาดึสวัฟแห่งฮังการี
ราชวงศ์: เปียสต์
พระบิดา: พระเจ้าววาดึสวัฟที่ 1 แห่งโปแลนด์
พระมารดา: ยัดวีกาแห่งกาลิช สมเด็จพระราชินีแห่งฮังการี
แอลช์บีแยตาแห่งโปแลนด์ (โปแลนด์: Elżbieta Łokietkówna) เป็นพระราชินีแห่งฮังการีจากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้ากาโรยที่ 1 แห่งฮังการี และเป็นผู้สำเร็จราชการแห่งโปแลนด์ระหว่าง ค.ศ. 1370–1376 ให้แก่พระเจ้าลอโยชที่ 1 แห่งฮังการี พระโอรส
พระราชประวัติ

แอลช์บีแยตาแห่งโปแลนด์เสด็จพระราชสมภพราวปี ค.ศ. 1305 เป็นพระธิดาของพระเจ้าววาดึสวัฟที่ 1 แห่งโปแลนด์กับพระราชินียัดวีกาแห่งกาลิช มีพระเชษฐภคินีหนึ่งคนคือกูแนกุนดา และมีพระอนุชาหนึ่งคนคือกาชีมีแยช พระบิดาของพระองค์ได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งโปแลนด์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1320 ต่อมาในปีเดียวกันแอลช์บีแยตาแต่งงานเป็นพระมเหสีคนที่สามของพระเจ้ากาโรย (ชาร์ล) ที่ 1 แห่งฮังการี การแต่งงานดังกล่าวทำให้สายสัมพันธ์ระหว่างโปแลนด์กับฮังการีแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นและเป็นยุคแห่งความร่วมมือกันอันยาวนาน โดยเฉพาะในด้านการค้าและการเมือง ระหว่างสองราชอาณาจักร พระเจ้ากาโรยไม่มีพระโอรสธิดาที่มีชีวิตรอดแม้จะแต่งงานมาแล้วสองครั้ง และพระองค์ยังเป็นกษัตริย์แห่งฮังการีคนแรกของราชวงศ์อ็องฌู แอลช์บีแยตาให้กำเนิดพระโอรสห้าคน สร้างความมั่นคงให้แก่อนาคตของราชวงศ์อ็องฌูในฮังการี พระโอรสสองคนแรกของแอลช์บีแยตาสิ้นพระชนม์ในวัยเด็ก แต่อีกสามคน คือ ลอโยช (หลุยส์), อ็อนดราช (อ็องเดร) และอิสต์วาน (เอเตียน) สิ้นพระชนม์หลังพระบิดา
พระราชประวัติ > เหตุการณ์ซาห์

วันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1330 เกิดเหตุการณ์ที่มีชื่อว่า "เหตุการณ์ซาห์" ที่ทำให้แอลช์บีแยตากับครอบครัวเกือบเอาชีวิตไม่รอด กษัตริย์, พระราชินี และลอโยชกับอ็อนดราช สองพระโอรสที่ยังเล็กกำลังเสวยมื้อเย็นกันอยู่ที่พระราชวังวิแซกราด ในตอนนั้นเองที่แฟลิตเซียน ซาห์ อัศวินฮังการีผู้ทรงอำนาจบุกเข้ามาและพยายามจะฆ่าครอบครัวของกษัตริย์ แอลช์บีแยตาถูกโจมตีจนได้รับบาดเจ็บสาหัส เสียนิ้วมือข้างขวาไปสี่นิ้ว ขณะที่พระองค์กำลังพยายามปกป้องพระโอรสทั้งสองที่ยังคงไร้ซึ่งบาดแผล องครักษ์ก็ได้สังหารซาร์ทันที
ไม่มีใครรู้ถึงแรงบันดาลใจในการพยายามลอบสังหารของซาห์ในครั้งนี้ เรื่องเล่าส่วนใหญ่ต่างบอกว่าแอลช์บีแยตาและกาชีมีแยช พระอนุชาของพระองค์มีส่วนเกี่ยวข้องในเหตุการณ์ซาห์ โดยเล่าว่ากาชีมีแยชได้แวะมาที่ราชสำนักฮังการีและได้ล่อลวงหรือไม่ก็ข่มขืนกลารอ บุตรสาวของซาห์ที่เป็นนางกำนัลของแอลช์บีแยตา กว่าซาห์จะทราบเรื่องกาชีมีแยชก็กลับโปแลนด์ไปแล้ว แต่ซาห์เชื่อว่าแอลช์บีแยตาช่วยพระอนุชาล่อลวงบุตรสาวของตน ด้วยความต้องการที่จะแก้แค้นให้กับเกียรติของบุตรสาวที่ถูกขโมยไป ซาห์จึงพยายามสังหารครอบครัวของกษัตริย์ทุกคนโดยมีแอลช์บีแยตาเป็นเป้าหมายหลัก หลังความพยายามล้มเหลว กษัตริย์ได้ทรมานสมาชิกในครอบครัวและญาติใกล้ชิดของซาห์ รวมถึงกลารอ จนเสียชีวิต ญาติที่อยู่ห่างออกไปถูกริบทรัพย์สินที่ดินทั้งหมด กาชีมีแยชกลายเป็นกษัตริย์แห่งโปแลนด์ในปี ค.ศ. 1333
พระราชประวัติ > แอลช์บีแยตากับเนเปิลส์

ในช่วงที่พระเจ้ากาโรยแห่งฮังการียังมีชีวิตอยู่ แอลช์บีแยตาได้ปกปิดความทะเยอทะยานทางการเมืองของพระองค์ไว้ อย่างไรก็ดี พระองค์เป็นพระราชินีคู่สมรสที่มีบทบาทและเริ่มทำกิจกรรมโปรดอย่างหนึ่งของพระองค์ คือ การก่อตั้งสถานที่ทางศาสนาในช่วงที่พระสวามียังมีชีวิต โบสถ์หลายแห่งในฮังการีเปิดในช่วงที่แอลช์บีแยตามีชีวิตและติดหนี้บุญคุณพระองค์ วันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1342 พระเจ้ากรอยสิ้นพระชนม์ ลอโยช พระโอรสวัย 16 พรรษาขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งฮังการีคนใหม่ อิทธิพลของแอลช์บีแยตาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และพระองค์จะยังคงเป็นหนึ่งในบุคคลที่ทรงอำนาจที่สุดตลอดช่วงเวลาส่วนใหญ่ในรัชสมัยของพระโอรส ตลอดชีวิตที่เหลือ พระนางเป็นที่ปรึกษาที่ไว้ใจได้ที่สุดของพระเจ้าลอโยช
พระโอรสของแอลช์บีแยตาและพระเจ้ากาโรยต่างแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ อ็อนดราช พระโอรสคนที่สองแต่งงานกับโจวันนาแห่งเนเปิลส์ที่เป็นสมาชิกราชวงศ์อ็องฌูเช่นกัน มีการวางแผนที่จะให้ลอโยชแต่งงานกับมารีอา น้องสาวของโจวันนา ทว่าหลังพระสวามีสิ้นพระชนม์ได้ไม่นาน แอลช์บีแยตาจับลอโยชแต่งงานกับมาร์กาเร็ตแห่งโบฮีเมีย อิสต์วาน พระโอรสคนเล็กแต่งงานกับมาร์กาเร็ต พระธิดาของจักรพรรดิลูทวิชที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ กาโรยให้อ็อนดราชแต่งงานกับโจวันนาโดยให้เงื่อนไขว่าทั้งคู่ต้องได้เป็นพระมหากษัตริย์ของเนเปิลส์ร่วมกัน ทว่าเมื่อพระเจ้าโรแบร์โตแห่งเนเปิลส์ พระอัยกาของโจวันนาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1343 ทรงยกเนเปิลส์ให้โจวันนาคนเดียวโดยไม่ได้กล่าวถึงอ็อนดราช โจวันนาได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งเนเปิลส์เพียงผู้เดียว เรื่องนี้ทำให้แอลช์บีแยตากับพระโอรสของพระองค์โกรธเกรี้ยวมาก
เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1343 แอลช์บีแยตาเดินทางไปเนเปิลส์พร้อมกับขบวนขุนนางฮังการีเพื่อต่อสู้เรียกร้องสิทธิ์ให้พระโอรส พระองค์พยายามติดสินบนสมเด็จพระสันตะปาปาเพื่อให้พระองค์อนุมัติให้อ็อนดราชได้รับการสวมมงกุฎ ทรงใช้เวลาหลายเดือนตระเวนไปทั่วอิตาลีเพื่อหาผู้สนับสนุนการราชาภิเษกของพระโอรส สุดท้ายทรงเดินทางกลับฮังการีด้วยความเชื่อว่าอ็อนดราชจะได้รับการยอมรับเป็นผู้ปกครองร่วมของพระราชินีนาถโจวันนา ทรงทิ้งอ็อนดราชไว้กับแหวนที่เชื่อว่าสามารถปกป้องพระองค์จากคมดาบและยาพิษได้ แต่ความพยายามของพระองค์สูญเปล่า อ็อนดราชถูกลอบปลงพระชนม์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1345
แม้ทุกวันนี้จะยังคงไม่รู้ว่าใครคือผู้ร้ายตัวจริงที่สังหารอ็อนดราช แต่แอลช์บีแยตากับพระเจ้าลอโยชเชื่อว่าเป็นฝีมือของพระราชินีนาถโจวันนา ทั้งคู่เรียกร้องให้ริบราชอาณาจักรมาจากพระราชินีนาถโจวันนา เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1346 แอลช์บีแยตาเขียนจดหมายถึงสมเด็จพระสันตะปาปาที่ "ดูคล้ายกับการประกาศสงคราม" พระเจ้าลอโยชบุกเนเปิลส์ในปีต่อมาเพื่อยึดเอาตำแหน่งของพระราชินีนาถโจวันนา สุดท้ายการรุกรานของพระองค์ไม่ประสบความสำเร็จ ทรงเดินทางกลับฮังการี
พระราชประวัติ > ที่ปรึกษาที่ไว้ใจได้ที่สุดของกษัตริย์

ปี ค.ศ. 1349 กาฬโรคระบาดในฮังการี สังหารมาร์กาเร็ต พระมเหสีสาวของพระเจ้าลอโยช พระเจ้าลอโยชยังไม่มีพระโอรสธิดาจึงจำเป็นต้องแต่งงานใหม่ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1353 พระเจ้าลอโยชอภิเษกสมรสกับเอลิซาเบธแห่งบอสเนีย การแต่งงานครั้งนี้อาจมาจากการจัดแจงของแอลช์บีแยตาแห่งโปแลนด์ พระสุณิสาคนใหม่ของแอลช์บีแยตาดูจะอยู่ใต้อำนาจของพระองค์อย่างเบ็ดเสร็จและไม่มีราชสำนักเป็นของตัวเอง หลาย ๆ เหตุการณ์ในเวลาต่อมาทำให้มองได้ว่าพระราชินีแอลช์บีแยตาผู้โด่งดังมีอิทธิพลต่อเอลิซาเบธอย่างมาก
อิสต์วาน พระโอรสคนเล็กของแอลช์บีแยตาตกจากหลังม้าสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1354 ในบรรดาพระโอรสธิดาห้าคนของพระองค์ มีพระเจ้าลอโยชคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ พระเจ้าลอโยชกับแอลช์บีแยตาสนิทสนมกันมาก พระเจ้าลอโยชรีบออกตัวปกป้องพระมารดาทันทีเมื่อจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เรียกพระนางว่า "หญิงไร้ยางอาย" พระเจ้าลอโยชโกรธจัดและเรียกร้องให้จักรพรรดิขอโทษ แอลช์บีแยตามักทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในช่วงที่พระโอรสไม่อยู่ในราชอาณาจักร
พระราชประวัติ > ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งโปแลนด์

พระเจ้ากาชีมีแยชที่ 3 แห่งโปแลนด์ พระอนุชาของแอลช์บีแยตาไม่มีพระโอรสและมองว่าแอลช์บีแยตาและพระเจ้าลอโยชเป็นทายาทของตน เมื่อสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1370 โดยมีเพียงพระธิดาจากการแต่งงานครั้งที่สี่ที่ยังเล็กสองคน แต่เป็นที่คลางแคลงใจว่าทั้งคู่เป็นพระธิดาตามกฎหมายหรือไม่เนื่องจากพระมเหสีคนที่สองยังมีชีวิตอยู่ พระเจ้ากาชีมีแยชยังมีพระธิดาจากการแต่งงานครั้งแรกอีกสองคนที่สิ้นพระชนม์ไปก่อนพระองค์ คนหนึ่งมีบุตรทิ้งไว้ แต่พระเจ้ากาชีมีแยชเลือกลอโยช พระภาคิไนย เป็นทายาทแทนที่จะเป็นพระนัดดา ถึงแม้พระมารดาจะเป็นชาวโปแลนด์ แต่ลอโยชพูดภาษาโปแลนด์ไม่ได้และไม่ค่อยได้ไปเยือนโปแลนด์ เมื่อลอโยชได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งโปแลนด์ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1370 ไม่นานพระองค์ก็เดินทางกลับฮังการี แอลช์บีแยตายังคงอยูในโปแลนด์เพื่อเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน
แอลช์บีแยตาไม่ได้รับความนิยมในบ้านเกิดของพระองค์ ขุนนางโปแลนด์เรียกพระองค์ว่า "พระราชินีนิ้วกุด" เป็นการล้อเลียนบาดแผลจากเหตุการณ์ซาห์เมื่อหลายปีก่อน ทรงพาชาวฮังการีมากมายมาอยู่กับพระองค์ เป็นสาเหตุให้ชาวโปแลนด์ไม่พอใจ ขณะเดียวกันพระโอรสของพระองค์กำลังตกอยู่ในสถานการณ์เช่นเดียวกันกับพระเจ้ากาชีมีแยช พระเจ้าลอโยชยังไม่มีพระโอรสธิดา แต่สุดท้ายพระมเหสีของพระองค์ก็ให้กำเนิดพระธิดาสามคนในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1370 เนื่องจากไม่มีพระโอรส แอลช์บีแยตาจึงสำเร็จราชการในโปแลนด์เพื่อรักษาสิทธิ์ไว้ให้พระนัดดา
ในช่วงที่แอลช์บีแยตาสำเร็จราชการมีเหตุโจรกรรมและฉกชิงทรัพย์มากมายในราชอาณาจักร เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1375 พระองค์กลับไปฮังการีเพื่ออยู่ใกล้พระเจ้าลอโยชที่กำลังต่อสู้กับโรคร้ายที่ว่ากันว่าคล้ายคลึงกับโรคเรื้อน ทว่าทรงเดินทางกลับโปแลนด์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1376 แต่อยู่ได้ไม่นาน ฤดูใบไม้ร่วงปีนั้น เจ้าชายลิทัวเนียบุกโปแลนด์ เผาหมู่บ้านและจับชาวบ้านเป็นนักโทษ แอลช์บีแยตาถูกกล่าวหาว่าไม่ยอมฟังคำเตือนเรื่องการโจมตีครั้งนี้ วันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1376 เกิดเหตุทะเลาะวิวาทในกรากุฟระหว่างชาวโปแลนด์กับชาวฮังการีในราชสำนักของแอลช์บีแยตาอันนำไปสู่การสังหารหมู่ที่ชาวฮังการีหลายคนของแอลช์บีแยตาถูกสังหาร ด้วยความหวาดกลัวว่าชีวิตจะตกอยู่ในอันตราย แอลช์บีแยตาหนีไปฮังการีด้วยความอับอายขายหน้า
พระราชประวัติ > บั้นปลายชีวิต

แอลช์บีแยตาเกษียณตัวไปใช้ชีวิตในทางศาสนาหลังสิ้นสุดการสำเร็จราชการแผ่นดิน แต่ดูเหมือนพระองค์จะไม่เคยรับคำปฏิญาณตนอย่างเป็นทางการ ในช่วงสี่ปีสุดท้ายพระองค์พอจะมีบทบาทในการเมืองของโปแลนด์อยู่บ้าง ทรงกลับไปโปแลนด์ครั้งสุดท้ายในปี ค.ศ. 1379 เพื่อช่วงรักษาสิทธิ์ในราชบัลลังก์โปแลนด์ให้พระนัดดา ในช่วงใกล้วาระสุดท้ายของชีวิต ดูเหมือนพระองค์จะยังคงมีบทบาทอยู่ ทรงเดินทางกลับฮังการีในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1380 แอลช์บีแยตาสิ้นพระชนม์ในวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1380 ด้วยพระชนมายุราว 75 พรรษา นับว่าทรงอายุยืนมากเมื่อเทียบกับมาตรฐานของคริสต์ศตวรรษที่ 14 ร่างของพระองค์ถูกฝังในอารามนักบุญกีอาราในบูดอ หนึ่งในสถานที่ทางศาสนาที่พระองค์ก่อตั้ง พระเจ้าลอโยช พระโอรสที่รอดชีวิตเพียงคนเดียวของพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1382
พิธีอภิเษกสมรสกับกษัตริย์แห่งฮังการีของแอลช์บีแยตาจากเอกสารคริสต์ศตวรรษที่ 14
ภาพ "ความโกรธของแฟลิตเซียน ซาห์" วาดในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยโชมอ โอร์ล็อย แปตริตช์
ภาพวาดการประสูติของลอโยชในพงศาวดารภาพ
ภาพการลอบปลงพระชนม์อ็อนดราช ดยุคแห่งคาลาเบรีย วาดโดยคาร์ล บรูยล์ลอฟ
ชาวทมิฬ

| தமிழர் |
| --- | --- |
หญิงทมิฬสวมชุดส่าหรีพื้นเมือง
ประชากรทั้งหมด
ประมาณ 76 ล้านคน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 อินเดีย: 76,993,814 (2016)
 ศรีลังกา: 3,135,770 (2012)
 มาเลเซีย: 1,800,000   
 สิงคโปร์: 188,591 (2010)  
อื่น ๆ: ดูที่ชาวทมิฬโพ้นทะเล
ภาษา
ทมิฬ
ศาสนา
ส่วนใหญ่นับถือศาสนาฮินดู ส่วนน้อยนับถืออิสลาม · คริสต์ · พุทธ · เชน · อเทวนิยม และอื่นๆ
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ทราวิฑอื่น ๆ · สิงหล 
ชาวทมิฬ (ทมิฬ: தமிழர்) เป็นชาติพันธุ์ที่จัดอยู่ในกลุ่มทราวิฑหรือดราวิเดียนซึ่งเป็นชนพื้นเมืองดั้งเดิมของอนุทวีปอินเดีย ใช้ภาษาทมิฬเป็นภาษาแม่ ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในรัฐทมิฬนาฑูและปูดูเชร์รีของประเทศอินเดีย และอาศัยอยู่ในจังหวัดเหนือ จังหวัดตะวันออก และอำเภอปุตตลัมของประเทศศรีลังกา ประมาณการว่ามีชาวทมิฬราว 76 ล้านคนทั่วโลก ถือเป็นชาติพันธุ์ที่มีวัฒนธรรมเก่าแก่ชาติหนึ่งที่คงดำรงอยู่จนถึงยุคปัจจุบัน มีชาวทมิฬอาศัยในประเทศอินเดียคิดเป็นร้อยละ 5.9 ในประเทศศรีลังการ้อยละ 24.9 ในประเทศมอริเชียสร้อยละ 10.8 ในประเทศมาเลเซียร้อยละ 7 และในประเทศสิงคโปร์ร้อยละ 5 ของประชากรทั้งหมดในประเทศ
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสาธารณรัฐทาจิกิสถาน

| --- | --- |

ประเทศ/ภูมิภาค:  ทาจิกิสถาน
รหัสประเทศ: TJK
วันก่อตั้ง: 2535
วันรับรอง: 2536
สมาคม: สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย
สำนักงานใหญ่: ดูชานเบ ทาจิกิสถาน
ประธาน: Emomalii Rahmon
เลขาธิการใหญ่: Bahrullo Radhzabaliev
เว็บไซต์: www.olympic.tj
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแห่งสาธารณรัฐทาจิกิสถาน (ทาจิก: Кумитаи миллии олимпии Тоҷикистон; รหัสไอโอซี: TJK) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศทาจิกิสถาน ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากทาจิกิสถานเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี)
ดูเพิ่ม

ประเทศทาจิกิสถานในโอลิมปิก
ประเทศทาจิกิสถานในเอเชียนเกมส์