stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเทพวรเวที (วิน โฆสิโต)
งานปกครอง

พ.ศ. 2518       เป็นเจ้าอาวาสวัดตะโหนด ตำบลนครหลวง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พ.ศ. 2519       เป็นเจ้าคณะวัดตะโหนด  ตำบลนครหลวง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พ.ศ. 2520       เป็นพระอุปัชฌาย์
พ.ศ. 2523       เป็นรองเจ้าคณะอำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พ.ศ. 2528       เป็นเจ้าคณะอำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พ.ศ. 2532       เป็นรองเจ้าคณะจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ,เป็นเจ้าอาวาสวัดบรมวงศ์อิศรวรารามวรวิหาร
พ.ศ. 2542       เจ้าคณะจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ท่านได้ชื่อว่าเป็นพระนักปกครองและพระนักเผยแผ่พระพุทธศาสนา จัดระเบียบ การบริหารงานของคณะสงฆ์ใน จ.พระนครศรีอยุธยา พระเทพวรเวทียังเป็นผู้ริเริ่มส่งเสริมงานทางด้านศึกษาอย่างต่อเนื่อง ทำให้ในแต่ละปี พระภิกษุ-สามเณรของสำนักเรียนจังหวัดพระนคร ศรีอยุธยา สามารถสอบได้นักธรรม-บาลี เป็นจำนวนมาก  ท่านยังเป็นผู้เทศนาและบรรยายธรรมให้แก่เยาวชน นักเรียน นักศึกษา รวมทั้งได้บรรยายอบรมข้าราชการ พลเรือนและข้าราชการที่จะเกษียณอายุ ตลอดจนเป็นผู้บรรยายธรรมในเทศกาลสำคัญๆ อยู่ตลอดเวลา คำสอนที่ท่านได้กล่าวเน้นย้ำกับสาธุชน คือเรื่องของความกตัญญู ให้รู้จักบุญคุณคนและให้ประชาชนรู้จักการปฏิบัติตามหลักเบญจศีลเบญจธรรม นอกจากนี้ ยังเน้นในเรื่องของสามัคคีธรรม ก่อนจะมรณภาพลงในปี พ.ศ. 2553
สมณศักดิ์

พ.ศ. 2523 รับพระราชทานตั้งสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตร รองเจ้าคณะอำเภอชั้นเอก ในราชทินนามที่ พระครูศรีนครอุดมกิจ
พ.ศ. 2528 รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรเจ้าอาวาสชั้นเอก ในราชทินนามเดิม
พ.ศ. 2529 รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรเจ้าอาวาสชั้นเอก ในราชทินนาม พระครูอุดมนครคณารักษ์
พ.ศ. 2532 รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรเจ้าอาวาสชั้นเอก ในราชทินนามพระครูบรมวงศาภิรักษ์
พ.ศ. 2536 รับพระราชทานตั้งสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ ในราชทินนามที่ พระญาณไตรโลก
พ.ศ. 2543 รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นราช ในราชทินนามที่ พระราชธรรมคณี  โบราณราชธานีกิจจาธร มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
พ.ศ. 2549 รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นเทพ ในราชทินนามที่ พระเทพวรเวที ชินสีห์ ธรรมโสภณ โกศลศาสนกิจ  มหาคณิสสร  บวรสังฆาราม คามวาสี
ภาษาโกรล

| ภาษาโกรล |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: กัมพูชา
จำนวนผู้พูด: 2,600 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  มอญ-เขมรมอญ-เขมรตะวันออกภาษากลุ่มบะห์นาริกภาษาโกรล
รหัสภาษา
ISO 639-3: rka
ภาษาโกรล (Kraol) มีผู้พูด 2,600 คนในกัมพูชา ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษามนอง ต่างจากสำเนียงโกรลของภาษากุย จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
ภาษาโกฮิน

| ภาษาโกฮิน |
| --- | --- |
ภาษาเซอรูยัน
ประเทศที่มีการพูด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: กาลีมันตัน
จำนวนผู้พูด: 8,000  (2546)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มาลาโย-โพลีเนเซียบารีโตตะวันตกเหนือภาษาโกฮิน
รหัสภาษา
ISO 639-3: kkx
ภาษาโกฮิน หรือภาษาเซอรูยัน มีผู้พูดทั้งสิ้น 8,000 คน (พ.ศ. 2546) ในจังหวัดกาลีมันตันกลาง ในบริเวณแม่น้ำเซอรูยัน ประเทศอินโดนีเซีย จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน กลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย สาขาบารีโตใหญ่ รากศัพท์ใกล้เคียงกับภาษาโอตดานุม 60%–65% และใกล้เคียงภาษางายู 50%–69%
มหาประชาชนสุดสัปดาห์

| --- | --- |
สื่อเพื่อต่อต้าน เผด็จการทุกรูปแบบ
ประเภท: รายสามวัน
รูปแบบ: การเมืองไทย เชิงวิเคราะห์เจาะลึก
เจ้าของ: บริษัท เพื่อนพ้องน้องพี่ จำกัด
ผู้เผยแพร่: เพื่อนพ้องน้องพี่
หัวหน้าบรรณาธิการ: วีระ มุสิกพงศ์
บรรณาธิการบริหาร: พลาธิป พิชยยุทธ
คอลัมนิสต์: พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตร จตุพร พรหมพันธุ์ น.พ.เหวง โตจิราการ วิภูแถลง พัฒนภูมิไทย สงคราม กิจเลิศไพโรจน์ กะเพรา กานพลู จุติพงษ์ พุ่มมูล
ก่อตั้งเมื่อ: 29 มิถุนายน พ.ศ. 2552
นโยบายทางการเมือง:  แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ แดงทั้งแผ่นดิน
ภาษา:  ไทย
สำนักงานใหญ่: 2539 ชั้น 6 อาคารบิ๊กซีลาดพร้าว แขวงคลองเจ้าคุณสิงห์ เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร
เลขมาตรฐานสากล (ISSN): 1906-067xแม่แบบ:Please check ISSN
เว็บไซต์: www.mahaprachachon.com
มหาประชาชน ฉบับ ความจริงวันนี้ เป็นหนังสือพิมพ์รายสามวัน รูปแบบวิเคราะห์เจาะลึก โดยเฉพาะข่าวการเมืองในประเทศ เน้นเป้าหมายที่กลุ่มคนเสื้อแดงเป็นหลัก ออกฉบับปฐมฤกษ์ ระหว่างการชุมนุมแดงทั้งแผ่นดินสัญจร ที่ท้องสนามหลวง เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2552 โดยกลุ่มผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์ “ความจริงวันนี้” มีที่ปรึกษาประกอบด้วย สมหวัง อัสราษี, พล.ต.ท.ชัจจ์ กุลดิลก และ นายชลธิล มณีรัตน์
อนึ่ง ก่อนหน้านี้ ระหว่างวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ถึงราวสิ้นปีดังกล่าว กลุ่มเพื่อนพ้องน้องพี่ ซึ่งประกอบด้วย นายวีระ มุสิกพงศ์, นายจตุพร พรหมพันธุ์, นายจักรภพ เพ็ญแข, นายณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ, นายก่อแก้ว พิกุลทอง เป็นต้น ร่วมกันเปิดตัวนิตยสารข่าวรายสัปดาห์เชิงวิเคราะห์ ในชื่อว่า วาไรตี้นิวส์ ฉบับ มหาประชาชน มาแล้ว
ต่อมา  เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน ออกคำสั่งที่ 71/2553 ตามอำนาจของ พระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พุทธศักราช 2548 ห้ามมิให้หนังสือพิมพ์ มหาประชาชน ฉบับ ความจริงวันนี้ เสนอข่าวสาร หรือทำให้ปรากฏแพร่หลายซึ่งข่าวสาร ที่มีข้อความและเนื้อหา ที่กระทบกระเทือนต่อความมั่นคง และความสงบเรียบร้อย ภายในราชอาณาจักร อันทำให้เกิดความปั่นป่วน หรือกระด้างกระเดื่องในหมู่ประชาชน และบั่นทอนความเป็นปึกแผ่น แน่นแฟ้นของคนในชาติ หากฝ่าฝืน ต้องระวางโทษ จำคุกไม่เกินสองปี หรือปรับไม่เกินสี่หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
ทั้งนี้ เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2553 กลับมาอีกครั้งของ หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ ชื่อว่า มหาประชาชนสุดสัปดาห์ ได้เริ่มวางจำหน่ายแล้ว ฉบับละ 20 บาท
ดูเพิ่ม

ความจริงวันนี้
นิตยสารเสียงทักษิณ
ไทยเรดนิวส์
แนวร่วมเรด
เรดพาวเวอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2014-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรายการความจริงวันนี้ |
| --- | --- |
พิธีกร:  วีระ มุสิกพงศ์  จตุพร พรหมพันธุ์  ณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ  ก่อแก้ว พิกุลทอง  สมหวัง อัสราษี  นารีรัตน์ นานเนิ้น  จาตุรนต์ ฉายแสง 
บุคคลอื่นที่เกี่ยวข้อง:  สมัคร สุนทรเวช  ทักษิณ ชินวัตร  พงศ์เทพ เทพกาญจนา  มานิตย์ จิตต์จันทร์กลับ  จักรภพ เพ็ญแข  อดิศร เพียงเกษ  วิสา คัญทัพ 
ดูเพิ่ม:  พีเพิล แชนแนล  เพื่อนพ้องน้องพี่  เอ็นบีที  แดงทั้งแผ่นดินสัญจร  มหาประชาชนฉบับความจริงวันนี้ 
ตัวเอียง คือผู้ที่เป็นพิธีกรแทนหรือพิธีกรรับเชิญ
| ด ค ก หนังสือพิมพ์ในประเทศไทย |
| --- | --- |
รายวัน:  สยามรัฐ  ไทยรัฐ  เดลินิวส์  แนวหน้า  ข่าวสด  เอเอสทีวีผู้จัดการ  มติชน  ไทยโพสต์  พิมพ์ไทย 
ธุรกิจ:  ประชาชาติธุรกิจ  ฐานเศรษฐกิจ  กรุงเทพธุรกิจ  ข่าวหุ้นธุรกิจ  ทันหุ้น  สยามธุรกิจ  ดอกเบี้ยธุรกิจ  ยวดยาน 
กีฬา:  สตาร์ซอคเก้อร์รายวัน  สยามกีฬารายวัน  สปอร์ตพูล  สปอร์ตแมน  ฟุตบอลพูลฉบับตลาดลูกหนัง  มวยสยาม มวยเด็ด 
ท้องถิ่น:  พุทธสาสนา  ไทยนิวส์  เชียงใหม่นิวส์  โฟกัสภาคใต้  สมิหลาไทมส์  เสียงใต้  ทางไท  ปราการนิวส์  นิวส์ทูเดย์  ชลบุรีนิวส์  บรรพตนิวส์ 
ภาษาอังกฤษ:  บางกอกโพสต์  เดอะเนชั่น 
ภาษาจีน:  ตงฮั้วยิดเป้า  ซิงเสียนเยอะเป้า  จีนสากล  เกียฮั้วตงง้วน (ศิรินคร)  ซิงจงเอี๋ยน  เอเชียนิวส์ไทม์ 
ภาษาญี่ปุ่น:  บางกอกชูโฮ 
ออนไลน์:  สยามรัฐ  ไทยรัฐ  เดลินิวส์  แนวหน้า  ข่าวสด  มติชน  ประชาไท  ประชาธรรม  บ้านเมือง  โลกวันนี้  ผู้จัดการออนไลน์  คมชัดลึก  ประชาชาติธุรกิจออนไลน์ 
ในอดีต:  บางกอกรีคอเดอ  ไทย  กรุงเทพเดลิเมล์  ดรุโณวาท  ข่าวราชการ (ค็อต)  จีนโนสยามวารศัพท์  สยามออบเซิร์ฟเวอร์  ประชาชาติรายวัน  ดาวสยาม  เจ้าพระยา  สยามโพสต์  สื่อธุรกิจ  วัฏจักรรายวัน  คู่แข่ง  โลกกีฬา  คิกออฟ  เสรีรายวัน  ผู้จัดการรายวัน  กรุงเทพธุรกิจ บิซวีค  ประชาทรรศน์  เดลีเอ็กซ์เพรส  ไทยเรดนิวส์  มหาประชาชนสุดสัปดาห์  ผู้จัดการรายสัปดาห์  โลกวันนี้  บ้านเมือง  นิว)108  ฮอตสกอร์  โพสต์ทูเดย์  เอ็มทูเอฟ  แร็บบิดทูเดย์  คมชัดลึก  อะเดย์บุลเลตติน  บีแอลที  สยามบันเทิง  มายาแชนแนล  สยามดารา  ดาราเดลี  ซูเปอร์บันเทิง  ตลาดวิเคราะห์ 
องค์กร:  สมาคมหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์  สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย  สมาคมหนังสือพิมพ์ส่วนภูมิภาคแห่งประเทศไทย  สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ 
 หนังสือพิมพ์  บรอดชีต  แท็บลอยด์  ฐานันดรที่สี่  วันนักข่าว  หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ในประเทศไทย
พระเทพวชิรโสภณ (สุรพล ชิตญาโณ)

| พระเทพวชิรโสภณ (สุรพล ชิตญาโณ) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: ท่านเจ้าคุณสุรพล ป.ธ.9
ส่วนบุคคล
เกิด: 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 (54 ปี)
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: เปรียญธรรม 9 ประโยค,นักธรรมชั้นเอก,ศษ.บ.(บริหารการศึกษา) ,พธ.บ.(ศาสนา), อ.ม.(ภาษาบาลีและสันสกฤต)
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม กรุงเทพมหานคร
อุปสมบท: 16 พฤษภาคม 2530
พรรษา: 37
ตำแหน่ง: ผู้ช่วยเจ้าอาวาสพระอารามหลวง วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม เจ้าคณะภาค 12
พระเทพวชิรโสภณ (สุรพล ชิตญาโณ ป.ธ. 9,อ.ม.) ปัจจุบันดำรงตำแหน่งทางพระสังฆาธิการ เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสพระอารามหลวง วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ราชวรมหาวิหาร และเจ้าคณะภาค 12
ชาตภูมิ

นามเดิมชื่อ สุรพล นามสกุล สิงคิรัตน์ เกิดวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 เป็นบุตรของ นายวิบูลย์ สิงคิรัตน์และ นางองุ่น สืบสมาน บ้านเลขที่ 19 หมู่ที่ 4 ตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
บรรพชา และอุปสมบท

บรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2524 ที่วัดสามกอ ตำบลสิบเอ็ดศอก อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา โดยมี พระอุปัชฌาย์ พระครูอาจารสัมบัน (ชม) วัดสามกอ ตำบลสิบเอ็ดศอก อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา
อุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2530 ณ พัทธสีมาพระอุโบสถวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม โดยมี พระอุปัชฌาย์ พระวิสุทธาธิบดี(สง่า ปภสุสโร ป.ธ.8) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม, พระกรรมวาจาจารย์ พระราชธรรมวิเทศ (อมรวุฒิ อมโร ป.ธ.3) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม และ พระอนุสาวนาจารย์ พระธรรมปริยัติมุนี (ประยนต์ อจฺจาทโร ป.ธ.9) วัดปิตุลาธิราชรังสฤษฎิ์ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ได้รับฉายานามว่า "ชิตญาโณ"
การศึกษา

พ.ศ. 2523 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
พ.ศ. 2526 สอบได้ น.ธ.เอก วัดจุกเฌอ สำนักเรียนคณะจังหวัดฉะเชิงเทรา
พ.ศ. 2535 สอบได้ ป.ธ.9 วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม สำนักเรียนวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม
พ.ศ. 2537 สำเร็จปริญญาตรี ศึกษาศาสตรบัณฑิต วิชาเอกบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
พ.ศ. 2538 สำเร็จปริญญาตรี พุทธศาสตรบัณฑิต วิชาเอกศาสนา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
พ.ศ. 2542 สำเร็จปริญญาโท อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาบาลีและสันสกฤต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ตำแหน่งทางคณะสงฆ์

พ.ศ. 2537  เป็นเลขานุการเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนฯ
พ.ศ. 2537  เป็นคณะทำงานวัดพระเชตุพน ควบคุมดูแลความเรียบร้อยภายในวัด
พ.ศ. 2539  เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ฝ่ายสาธารณูปการ
พ.ศ. 2540  เป็นหัวหน้าฝ่ายบุคคล ดูแลพนักงานวัดพระเชตุพนฯ ,กรรมการและเลขานุการคณะกรรมการบริหาร พระวิหาร พระพุทธไสยาส วัดพระเชตุพนฯ และ เป็นหัวหน้าฝ่ายบัญชีวัดพระเชตุพนฯ ควบคุมดูแลรายรับ รายจ่ายของวัด
พ.ศ. 2545  เป็นกรรมการยกร่างระเบียบวัดพระเชตุพน ว่าด้วยการบริหารวัดพระเชตุพนฯ ,หัวหน้าฝ่ายงานกลาง ตามระเบียบวัดพระเชตุพนฯ ว่าด้วยการบริหารวัดพระเชตุพนฯ ,กรรมการและเลขานุการคณะกรรมการบริหารวัดพระเชตุพนฯ และเป็น ผู้ช่วยเจ้าคณะใต้ วัดพระเชตุพนฯ
พ.ศ. 2558  เป็นรองเจ้าคณะภาค 12
พ.ศ. 2564  เป็นเจ้าคณะภาค 12
สมณศักดิ์

พ.ศ. 2542 เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญเปรียญ ที่ พระศรีวิสุทธิวงศ์,(สป.)
พ.ศ. 2548 เป็นพระราชาคณะชั้นราช ที่ พระราชเวที ตรีปิฎกบัณฑิต มหาคณิสสร บวรสังฆารามคามวาสี
28 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 เป็นพระราชาคณะชั้นเทพ ที่ พระเทพวชิรโสภณ สุวิมลศาสนกิจ ตรีปิฎกบัณฑิต มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี พระราชาคณะชั้นเทพ สถิต ณ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร
รถไฟใต้ดินปักกิ่ง สาย 16

| รถไฟใต้ดินปักกิ่ง สาย 16 |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: โครงการ
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดิน
ระบบ: รถไฟใต้ดินปักกิ่ง
ผู้ดำเนินงาน: Beijing Mass Transit Railway Operation Corp., Ltd
รถไฟใต้ดินปักกิ่ง สาย 16 (จีน: 北京地铁16号线; พินอิน: běijīng dìtiě shíliù hàoxiàn) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าโครงการในระบบรถไฟใต้ดินปักกิ่ง มีแนวเส้นทางเหนือ-ใต้ทางฝั่งตะวันตก ใกล้กับ  4  มีระยะทาง 23 กิโลเมตร จากสถานีซูจูเจีย (เชื่อมต่อกับ  10 ) ถึงสถานียูชูจวงในเขตเฟ็งไต ใช้รถไฟฟ้า 8 คันต่อขบวน
ภาษาโคกูรยอ

| ภาษาโคกูรยอ |
| --- | --- |
Koguryo
ประเทศที่มีการพูด: อาณาจักรโคกูรยอ
ภูมิภาค: แมนจูเรีย, ประเทศเกาหลี
สูญแล้ว: คริสต์ศตวรรษที่ 7–10?
ตระกูลภาษา: เกาหลี?  พูยอภาษาโคกูรยอ
รหัสภาษา
ISO 639-3: zkg
นักภาษาศาสตร์: zkg
สามราชอาณาจักรเกาหลี โดยที่โคกูรยอกับพูยออยู่ในสีน้ำเงิน
ภาษาโครกูรยอ หรือ Koguryoan เป็นภาษาของอาณาจักรโคกูรยอ (37 ปีก่อน ค.ศ. – ค.ศ. 668) หนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี.
ประวัติศาสตร์จีนตอนต้นระบุว่าภาษานี้มีความคล้ายกับพูยอ, Okjeo และเย Lee Ki-Moon จัดสี่ภาษานี้เข้าในภาษากลุ่มพูยอ เรื่องราวทางประวัติศาสตร์ยังระบุอีกว่าภาษาเหล่านี้มีความแตกต่างจากภาษาของชาว Yilou และ Mohe
ภาษาทั้งหมดยังไม่มีรับรอง ยกเว้นโคกูรยอที่มีหลักฐานจำกัดและมีข้อโต้แย้ง
หลักฐานอ้างอิงส่วนใหญ่คือชื่อสถานที่ใน Samguk sagi
นักวิจัยส่วนใหญ่ในเกาหลี สันนิษฐานว่าชาวโคกูรยอพูดภาษาย่อยของภาษาเกาหลีเก่า โดยถือว่าเป็นคำเดียวกันกับภาษาเกาหลี ในขณะที่นักวิชาการบางส่วนเน้นความคล้ายกับตระกูลภาษาญี่ปุ่น
Lee และ Ramsey กล่าวแนะว่าภาษานี้อยู่ตรงกลางระหว่างสองตระกูล
นักเขียนบางส่วนกล่าวแนะว่าชื่อสถานที่เหล่านี้สะท้อนถึงภาษาของชนกลุ่มนี้ในเกาหลีตอนกลางที่โคกูรยอยึดได้ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 แทนที่จะมาจากโคกูรยอเอง
ส่วนอีกหลักฐานหนึ่งนั้นน้อยมาก และจำกัดเฉพาะลักษณะเฉพาะในจารึกโคกูรยอภาษาจีน และศัพท์โคกูรยอเพียงไม่กี่คำที่ปรากฎในตำราภาษาจีน
Vovin และ Unger กล่าวแนะว่าภาษานี้เป็นรูปเดิมของตระกูลภาษาเกาหลี ซึ่งต่อมาได้เข้ามาแทนที่ตระกูลภาษาญี่ปุ่นทางตอนใต้ของคาบสมุทร
บางส่วนระบุเป็นกลุ่มภาษาตุงกูซิก หรือมีหลักฐานไม่เพียงพอที่จะระบุความเกี่ยวข้องได้
อ่านเพิ่ม

Beckwith, Christopher I. (2006), "Methodological Observations on Some Recent Studies of the Early Ethnolinguistic History of Korea and Vicinity", Altai Hakpo, 16: 199–234.
——— (2005), "The Ethnolinguistic History of the Early Korean Peninsula Region: Japanese-Koguryŏic and other Languages in the Koguryŏ, Paekche, and Silla kingdoms" (PDF), Journal of Inner and East Asian Studies, 2 (2): 33–64, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2009-02-26.
Vovin, Alexander (2006), "Why Manchu and Jurchen Look so Un-Tungusic?",  ใน Pozzi, Alessandra; Janhunen, Juha Antero; Weiers, Michael (บ.ก.), Tumen Jalafun Jecen Aku: Manchu Studies in Honour of Giovanni Stary, Tunguso Sibirica, vol. 20, Otto Harrassowitz, pp. 255–266, ISBN 978-3-447-05378-5.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  เกาหลี
ภาษาโคบอล

| --- | --- |
The COBOL 60 report to CODASYL (April 1960)

กระบวนทัศน์: Procedural, imperative, object-oriented, generic
ผู้ออกแบบ: Howard Bromberg, Norman Discount, Vernon Reeves, Jean E. Sammet, William Selden, Gertrude Tierney, with indirect influence from Grace Hopper
ผู้พัฒนา: CODASYL, ANSI, ISO/IEC
เริ่มเมื่อ: 1959; 65 ปีที่แล้ว (1959)

รุ่นเสถียร: ISO/IEC 1989:2023    / 2023
 
ระบบชนิดตัวแปร: Weak, static
นามสกุลของไฟล์: .cbl, .cob, .cpy
ตัวแปลภาษาหลัก
GnuCOBOL, IBM COBOL, Micro Focus Visual COBOL
ภาษาย่อย
COBOL/2, DEC COBOL-10, DEC PDP-11 COBOL, DEC PDP-11 COBOL-85, DEC VAX COBOL, DOSVS COBOL, Envyr ICOBOL, Fujitsu COBOL, Hitachi COBOL2002, HP3000 COBOL/II, IBM COBOL SAA, IBM COBOL/400, IBM COBOL/II, IBM Enterprise COBOL, IBM ILE COBOL, IBM OS/VS COBOL, ICL COBOL (VME), Micro Focus ACUCOBOL-GT, Micro Focus COBOL-IT, Micro Focus RM/COBOL, Micro Focus Visual COBOL, Microsoft COBOL, Raincode COBOL, Realia COBOL, Ryan McFarland RM/COBOL, Ryan McFarland RM/COBOL-85, Tandem (NonStop) COBOL, Tandem (NonStop) SCOBOL, UNIVAC COBOL, Unisys MCP COBOL74, Unisys MCP COBOL85, Unix COBOL X/Open, Veryant isCOBOL, Wang VS COBOL
ได้รับอิทธิพลจาก
Initial: AIMACO, COMTRAN, FACT, FLOW-MATIC  COBOL 2002: C++, Eiffel, Smalltalk
ส่งอิทธิพลต่อ
CobolScript, EGL, PL/I, PL/B
  COBOL ที่วิกิตำรา 
ภาษาโคบอล (COBOL programming language) เป็นภาษาโปรแกรมระดับสูงภาษาหนึ่งที่อยู่มาอย่างยาวนาน COBOL ย่อมาจาก Common Business Oriented Language เป็นภาษาที่นิยมนำไปใช้ทางธุรกิจ ถูกพัฒนาขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1959 โดยนักคอมพิวเตอร์กลุ่มหนึ่งที่เรียกตัวเองว่า Conference on Data Systems Languages (CODASYL) และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1959 ภาษาโคบอลมีการแก้ไขและปรับปรุงอยู่ตลอด ดังนั้น เพื่อขจัดปัญหาความแตกต่างของตัวภาษาโคบอลในแต่ละเวอร์ชัน สถาบันมาตรฐานแห่งชาติอเมริกัน (ANSI) จึงได้พัฒนามาตรฐานกลางขึ้นมาในปี ค.ศ. 1968 เป็นที่รู้จักกันในนามของ ANS COBOL ต่อมาเมื่อ ปี ค.ศ. 1974 ทาง ANSI ได้นำเสนอ ANS COBOL รุ่นใหม่ที่มีคุณสมบัติที่ดีกว่ารุ่น 1968 และในปี ค.ศ. 1985 ANSI ก็นำเสนออีกรุ่นหนึ่งที่มีคุณสมบัติมากกว่ารุ่นปี 1974 รูปแบบภาษาโคบอลแบ่งออกเป็น 4 ดิวิชั่น คือ
Identification division การกำหนดชื่อโปรแกรมและชื่อผู้เขียน
Environment division การอธิบายเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์
Data division การอธิบายเกี่ยวกับการประมวลผลข้อมูล
Procedure division การอธิบายเกี่ยวกับขั้นตอนการประมวลผล
ภาษาโบโด

| ภาษาโบโร |
| --- | --- |
ภาษาโบโด
बर'/बड़ो
ศัพท์ Boro Rao (ภาษาโบโร) ในอักษรเทวนาครี
ประเทศที่มีการพูด: อินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ
ภูมิภาค: โบโดแลนด์ (รัฐอัสสัม)
ชาติพันธุ์: ชาวโบโร
จำนวนผู้พูด: 1.4 ล้านคน  (2011 census)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  ซัลโบโร–กาโรโบโรภาษาโบโร
ระบบการเขียน: อักษรเทวนาครี (ทางการ)  อักษรเบงกอล-อัสสัม (ร่วมสมัย) อักษรละติน (ร่วมสมัย)
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  อินเดีย รัฐอัสสัม 
รหัสภาษา
ISO 639-3: brx

ภาษาโบโด หรือ ภาษาโบโร (बर'/बड़ो, แม่แบบ:IPA-bo) จัดอยู่ในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า พูดโดยชาวโบโดที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียและเนปาล เคยเขียนด้วยอักษรละติน ปัจจุบันเขียนด้วยอักษรเทวนาครี
การจัดจำแนกและภาษาที่เกี่ยวข้อง

ภาษาโบโดเป็นภาษาในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต มีความใกล้เคียงกับภาษาดีมาซาในอัสสัม และภาษากาโรในรัฐเมฆาลัย และใกล้เคียงกับภาษากอกบอรอกในรัฐตรีปุระ
ประวัติ

หลังจากมีการจัดตั้งองค์กรโบโดขึ้นใน พ.ศ. 2456 ได้มีการนำภาษานี้ไปเป็นสื่อในระดับมัธยมศึกษา และเป็นภาษาราชการร่วมของรัฐอัสสัม และมีการเปิดสอนรายวิชาด้วยภาษาโบโดในมหาวิทยาลัยคุวนตีใน พ.ศ. 2539 ภาษาโบโดยังมีหนังสือเกี่ยวกับกวีนิพนธ์ ละคร เรื่องสั้น นิยาย ชีวประวัติ หนังสือนำเที่ยว และหนังสือสำหรับเด็ก ภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวันจะได้รับอิทธิพลจากภาษาข้างเคียงเช่น ภาษาเบงกอล
ระบบการเขียน

การเขียนภาษาโบโดอย่างเป็นทางการใช้อักษรเทวนาครี แม้ว่าจะเคยใช้อักษรละตินและอักษรอัสสัมเป็นเวลานาน  นักวิจัยบางคนกล่าวว่าภาษานี้เคยมีอักษรเป็นของตนเองแต่สูญหายไปแล้ว เรียกอักษรเดโอได
ข้อมูล

Bhattacharya, Pramod Chandra (1964). A descriptive analysis of the Boro language (PhD). hdl:10603/66710.
Brahma, Pratima (2014). Phonology and morphology of Bodo and Dimasa: a comparative study (PhD). hdl:10603/21160.
Das, Kalyan; Mahanta, Sakuntala (2019). "Intonational phonology of Boro". Glossa: A Journal of General Linguistics. 4 (1). doi:10.5334/gjgl.758.
Jaquesson, François (2017). แปลโดย van Breugel, Seino. "The linguistic reconstruction of the past: The case of the Boro-Garo languages". Linguistics of the Tibeto-Burman Area. 40 (1): 90–122. doi:10.1075/ltba.40.1.04van.
Perumalsamy, P (2016) Bodo in 'Linguistic Survey of India: West Bengal Volume, Part-I' New Delhi: Office of the Registrar General India
Sarmah, Priyankoo (2004). Some Aspects of the Tonal Phonology of Bodo (PDF) (MPhil). สืบค้นเมื่อ 2019-02-16.
Sarmah, Satyendra Kumar (2014). "Script Movement Among the Bodo in Assam". Proceedings of the Indian History Congress. 75: 1335–1340. JSTOR 44158526.
Kiryu, Kazuyuki (2012). "Western Boro dialects in Nepal and northern West Bengal". 美作大学紀要 (ภาษาอังกฤษ). 45: 9–18.
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
Boro language
Bodo computing resources at TDIL
Language Information Service – India
Linguistic Survey of India West Bengal VolumeI
| ด ค กภาษาทางการของประเทศอินเดีย |
| --- | --- |
ระดับสหภาพ:  ฮินดี  อังกฤษ 
ตามรัฐธรรมนูญอินเดีย:  กงกัณ  กันนาดา  กัศมีร์  คุชราต  โดกรี  เตลูกู  ทมิฬ  เนปาล  เบงกอล  โบโด  ปัญจาบ  มณีปุระ  มราฐี  มลยาฬัม  ไมถิลี  สันถาลี  สันสกฤต  สินธ์  อัสสัม  อูรดู  โอริยะ  ฮินดี 
ระดับรัฐ:  อังคิกา  โภชปุระ  ฉัตตีสครห์  กาโร  กูรุง  โฮ  Kamatapuri  Kharia  คาซี  Khortha  กอกบอรอก  Kurmali  Kurukh  เลปชา  ลิมบู  มคธ  มาคัร  มีโซ  มุนดารี  เนวาร์  Rai  รังปุระ  Sadri  เศรปา  สิกขิม  สุนุวาร์  ตามาง 
| ด ค กกลุ่มภาษาหลักในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า |
| --- | --- |
ภาษาในพม่าและไทย:  ก่อ (อึมปี้)  กะชีน  กะเหรี่ยง  กฺ๋อง  พม่า  มูเซอ  เมี่ยน  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อาข่า  ฮานี 
ภาษาในจีน:  ไป๋  ตังกุต  ทิเบต  น่าซี  ล่าหู่ (มูเซอ)  ลีซอ  อี๋  เอ้อซู 
ภาษาในเอเชียใต้:  กอกโบรอก  กินเนารี  คาม  ชันเตียล  ซองคา  ทูลุง  นัรพู  เนวาร์  บัลติ  บาฮิง  เบลฮาเร  โบโด  ปูมา  มณีปุระ  มีโซ  ลาดัก  ลิมบู  เลปชา  โลทา  วัมบูเล  เศรปา  สิกขิม  องามี  เอา  ฮมาร์ 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  ญี่ปุ่น 
ระบำของชาวโบโด
มหาประชาฤทธีฉันท์

มหาประชาฤทธีฉันท์
แผนผัง

เมื่อถึงตอนจบเรื่องแล้วให้ใช้
(ในที่นี้ ตัววงกลมหมายถึง ครุ ตัววงกลมมีขีดผ่ากลาง หมายถึง ลหุ)
ความหมาย

มหาประชาฤทธีฉันท์ หมายถึง ฉันท์อันมีเสียงกึกก้องดั่งมหาประชาชนผู้ยิ่งใหญ่ในแผ่นดินได้ประกาศเสียง
หลักเกณฑ์

ห้ามใช้ เอกโทษ โทโทษ
ห้ามแต่งสรรเสริญจ้าว, นายทุน หรือพวกผู้กดขี่ทั้งหลาย ยกเว้นเล่าเรื่องตำนาน
ดูเพิ่ม

ฉันท์
อินทรวิเชียรฉันท์
สาลินีฉันท์
วสันตดิลกฉันท์
สัททุลวิกกีฬิตฉันท์
ภาษาโกตา

| ภาษาโกตา |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย
จำนวนผู้พูด: 2,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ดราวิเดียน  ภาษากลุ่มดราวิเดียนใต้ภาษากลุ่มทมิฬ-กันนาดาภาษากลุ่มทมิฬ-โกทคุภาษาโกตา
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษาโกตา (Kota language) เป็นภาษาในตระกูลภาษาดราวิเดียน มีผู้พูดเป็นภาษาแม่  1,400 คน และมีผู้พูดทั้งหมด 2,000 คนในเทือกเขานิลคีรีในรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Ethnologue.com
ฟาโรห์โฮริ

ฟาโรห์เซวัตจ์คาเร โฮริ (อักษรโรมัน: Sewadjkare Hori; หรือเรียกว่า โฮริที่ 2) เป็นฟาโรห์ในช่วงปลายราชวงศ์ที่ 13 น่าจะเป็นฟาโรห์องค์ที่ 36 ของราชวงศ์ พระองค์ทรงครอบครองเหนืออียิปต์ตอนกลางและอียิปต์ตอนบนเป็นเวลา 5 ปี อาจอยู่ในช่วงต้นหรือกลางศตวรรษที่ 17 จาก 1669 ถึง 1664 ปีก่อนคริสต์ศักราช หรือจาก 1648 ถึง 1643 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ตัวตน

พระนามเซวัดจ์คาเร โฮริ อาจสับสนกับฟาโรห์เซวัดจ์คาเร ฟาโรห์ในราชวงศืที่ 19 ตอนต้น และฟาโรห์เซวัดจ์คาเรที่สามในราชวงศ์ที่ 14 ตอนกลาง ฟาโรห์ทั้งสองพระองค์ที่กล่าวถึงครอบราชย์สั้นกว่าเซวัดจ์คาเร โฮริ
พลังงานน้ำขึ้นน้ำลง

SeaGen ผลิตกระแสไฟฟ้าด้วยพลังการไหลของน้ำเพื่อการพานิชย์เป็นตัวแรก ในStrangford Lough ไอร์แลนด์เหนือ ขนาด 1.2 MW
กังหันสามารถยกขึ้นเหนือน้ำได้
พลังงานน้ำขึ้นน้ำลง เป็นการใช้ประโยชน์จากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่สามารถคาดการได้ของน้ำที่มีระดับสูงขึ้นหรือลดลง อันเนื่องจาก แรงดึงดูดของดวงจันทร์หรือพลังงานลม ทำให้เกิดระดับน้ำที่เปลี่ยนแปลงและไหลวน ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นต่อเนื่อง เกิดขึ้นใหม่ตลอดเวลา จึงถูกเรียกว่าพลังงานหมุนเวียน
ที่มาของพลังงานน้ำขึ้น-น้ำลง

พลังงานน้ำขึ้น-น้ำลง เกิดจากการใช้ประโยชน์จากปรากฏการณ์น้ำขึ้น-น้ำลง ทางธรรมชาติที่เกิดจากแรงดึงดูดของดวงจันทร์กับดวงอาทิตย์ ส่งผลให้ระดับน้ำในมหาสมุทรและทะเลมีความสูงขึ้นหรือลดลงในแต่ละวัน โดยนักวิทยาศาสตร์พยายามนำพลังงานน้ำขึ้น-น้ำลงมาใช้ โดยใช้หลักการเปลี่ยนแปลงของพลังงานศักย์ ความสูงขึ้นและลดลงของน้ำที่อยู่ชายฝั่ง โดยสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานน้ำขึ้น-น้ำลงตรงบริเวณที่มีการเปลี่ยนแปลงของระดับน้ำขึ้น-น้ำลงอย่างมาก หรือมีการหมุนเวียนของน้ำที่อยู่ในระดับความสูง 20 -30 เมตร
หลักการทำงานของพลังงานน้ำขึ้น-น้ำลง

พลังงานน้ำขึ้น-น้ำลง ใช้หลักการพื้นฐานมาจาก พลังงานศักย์และพลังงานจลน์เป็นหลักการเดียวกับเขื่อนพลังงานน้ำ ที่การกักเก็บน้ำบนพื้นที่สูงและมีปริมาณน้ำมาก ๆ แต่พลังงานน้ำขึ้น-น้ำลงใช้ความต่างของระดับน้ำขึ้น-น้ำลงในแต่ละวันเพื่อเป็นการเพิ่มศักยภาพของกำลังงานโดยการสร้างเขื่อนบริเวณปากแม่น้ำหรือปากอ่าวเพื่อที่การกักเก็บน้ำได้ปริมาณที่มาก ๆ โดยความต่างของระดับน้ำขึ้น-น้ำลง เมื่อน้ำขึ้นน้ำก็ไหลเข้าสู่อ่างเก็บน้ำจนเต็มและน้ำจะไหลออกจากอ่างเก็บน้ำเมื่อน้ำลง การไหลเข้าออกของน้ำจะต้องควบคุมโดยไหลผ่านกังหันน้ำที่เชื่อมต่อกับเครื่องกำเนิดไฟฟ้าเมื่อกังหันน้ำหมุนก็จะได้กระแสไฟฟ้าออกมาใช้งาน
การผลิตไฟฟ้า

ผลิตได้เป็นครั้งแรก Rance Tidal Power Station ที่ La Rance ประเทศฝรั่งเศส โดยการสร้างเขื่อน (tidal barrack) เพื่อเก็บกักน้ำไว้ตอนที่ระดับน้ำขึ้นสูง แล้วปล่อยน้ำออกเมื่อระดับน้ำลดลง โดยให้น้ำไหลผ่านเทอร์ไบน์ผลิตไฟฟ้า สามารถจ่ายไฟฟ้าให้กับบ้านเรือน 240,000 หลังคาเรือน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1966
โรงไฟฟ้าพลังน้ำขึ้นน้ำลงที่ใหญ่ที่สุดในโลก อยู่ที่ทะเลสาบ Sihwa ประเทศเกาหลี สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2011 มีกำลังการผลิต 254 MW
ประเทศเกาหลียังมีแผนที่จะสร้างโรงไฟฟ้าพลังน้ำแบบ tidal barrak อีก 2 โครงการ ที่แรก ใกล้กับเกาะ Ganghwa กำลังการผลิต 812 MW จะแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2015 อีกที่หนึ่งคือ รอบ ๆ เกาะ Incheon ขนาก 1,320 MW เริ่มก่อสร้างปี ค.ศ. 2017
ในปัจจุบัน ประเทศสกอตแลนด์ ได้กำลังก่อสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานน้ำขึ้น-น้ำลงที่ใหญ่ที่สุดในสกอตแลนด์ โดยจะสามารถผลิตพลังงานไฟฟ้าสามารถจ่ายไฟฟ้าให้ 175,000 ครัวเรือน ซึ่งคาดจะสร้างเสร็จในปี 2015
ศักยภาพและการพัฒนาพลังงานน้ำขึ้น-น้ำลงในประเทศไทย

จากการวัดและเก็บข้อมูลของน้ำขึ้น-น้ำลง ภายในประเทศไทยได้ข้อสรุปว่าความสูงของน้ำลงเต็มที่ของประจำวันตามชายฝั่งน่านน้ำไทยและแม่น้ำเจ้าพระยา บริเวณที่มีความแตกต่างของระดับน้ำขึ้น-น้ำลงค่อยข้างสูงกว่าบริเวณอื่นคือ บริเวณ ปากแม่น้ำระนอง จังหวัดระนอง น้ำขึ้นความสูงสุด ประมาณ 4 เมตรโดยค่าเฉลี่ยตลอดทั้งปีน้ำขึ้นสูงสุดประมาณ 2 เมตร ซึ่งต่ำกว่าค่าที่จะนำมาใช้ผลิตไฟฟ้าได้ ดังนั้นการพัฒนาพลังงานน้ำขึ้น-น้ำลงในประเทศไทยจึงไม่ได้มีการศึกษาและวิจัยเพราะความต่างของระดับน้ำขึ้น-น้ำลงในน่านน้ำไทยนั้นมีค่าความสูงของระดับน้ำที่ค่อนข้างต่ำ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ tidal power
โรงไฟฟ้าพลังน้ำขึ้นน้ำลงที่ Rance
ประตูเปิดปิดน้ำใน tidal barrack ที่ Rance