stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซอฟต์บอล
แหล่งข้อมูลอื่น

สมาพันธ์ซอฟต์บอลนานาชาติ
สมาคมซอฟต์บอลสมัครเล่นแห่งประเทศไทย[ลิงก์เสีย]
ประวัติซอฟต์บอล เก็บถาวร 2007-02-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บสยามกีฬา
| ด ค ก กีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- |
กีฬาบังคับ:  กีฬาทางน้ำ ระบำใต้น้ำ  กระโดดน้ำ  ว่ายน้ำมาราธอน  ว่ายน้ำ  โปโลน้ำ  ยิงธนู  กรีฑา  แบดมินตัน  บาสเกตบอล 3x3  มวยสากล  เรือแคนู สลาลม  สปรินท์  จักรยาน บีเอ็มเอ็กซ์  บีเอ็มเอ็กซ์ฟรีสไตล์  เสือภูเขา  ถนน  ลู่  ขี่ม้า ศิลปะบังคับม้า  อีเวนติง  กระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง  ฟันดาบ  ฮอกกี้  ฟุตบอล  กอล์ฟ  ยิมนาสติก สากล  ลีลา  แทรมโพลีน  แฮนด์บอล  ยูโด  ปัญจกีฬาสมัยใหม่  เรือพาย  รักบี้ 7 คน  เรือใบ  ยิงปืน  สเกตบอร์ด  ปีนหน้าผา  โต้คลื่น  เทเบิลเทนนิส  เทควันโด  เทนนิส  ไตรกีฬา  วอลเลย์บอล วอลเลย์บอลชายหาด  ยกน้ำหนัก  มวยปล้ำ ฟรีสไตล์  เกรโก-โรมัน 
กีฬาเลือก:  เบสบอล / ซอฟต์บอล  คริกเกต  แฟลกฟุตบอล  ลาครอส  สควอช 
 ดูเพิ่ม: กีฬาในพาราลิมปิก และกีฬาในโอลิมปิกฤดูหนาว 
แม่แบบ:Link FA
รูปแบบสนามซอฟต์บอลรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน
รัฐเชียงแขง

เชียงแขง หรือ เชียงแข็ง (จีน: 整謙,จีน: 整欠) เป็นนครรัฐไทลื้อในลุ่มน้ำโขงตอนบน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของประเทศพม่าและประเทศลาว นอกจากนี้เชียงแขงยังเป็นที่รู้จักในนาม เมืองสิงห์ อันเป็นศูนย์กลางการปกครองก่อนถูกผนวกเข้ากับอินโดจีนของฝรั่งเศส
ประวัติศาสตร์ > ประวัติศาสตร์ช่วงต้น

รัฐเชียงแขงถูกสันนิษฐานว่าถูกก่อตั้งขึ้นในช่วงพุทธศตวรรษที่ 20 ตำนานท้องถิ่นระบุว่า เจ้าฟ้าผู้ก่อตั้งมาจากเชียงรุ่งและเข้าปกครองแทนที่ผู้ปกครองดินแดนเดิม ซึ่งได้รับการสันนิษฐานว่า อาจมีเค้าโครงมาจากเรื่องราวของกษัตริย์เชียงรุ่ง แม้ว่าเนื้อหาตำนานได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ว่ายากต่อการยืนยันความถูกต้อง ตำนานได้แสดงให้เห็นถึงการเข้ามามีอำนาจเหนือชนพื้นเมืองเดิมของชาวไทลื้อ และความสัมพันธ์เชิงเครือญาติกับรัฐต่างๆในบริเวณใกล้เคียง
เชียงแขงในช่วงต้นเป็นประเทศราชของเชียงรุ่ง ก่อนที่จะสวามิภักดิ์ต่ออาณาจักรล้านนาด้วยอีกแห่งหนึ่งในช่วงพุทธศตวรรษที่ 21 เชียงแขงขาดส่งบรรณาการต่อเชียงรุ่งในรัชสมัยเจ้าเมืองยอด ทำให้เชียงรุ่งเข้าโจมตีเชียงแขงในปี พ.ศ. 2067/2068 ไทยสากล (จ.ศ. 886) และปลงพระชนม์เจ้าเมืองยอด เป็นเหตุให้เชียงแขงตัดขาดความสัมพันธ์เชิงบรรณาการกับเชียงรุ่ง อาณาจักรล้านนาตกเป็นประเทศราชของราชวงศ์ตองอูภายใต้การขยายอำนาจของพระเจ้าบุเรงนองในเดือนเมษายน พ.ศ. 2101 ไทยสากล ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ระบุว่า เจ้าเมืองเชียงแขงอยู่ที่เชียงใหม่และได้เข้าเฝ้าพระเจ้าบุเรงนองในช่วงเวลานั้น ต่อมาในปี พ.ศ. 2107/2108 ไทยสากล (จ.ศ. 926) เชียงแขงให้ความช่วยเหลือในการจับตัวบุคคลที่พม่าต้องการตัว พระเจ้าบุเรงนองจึงโปรดให้ตั้งเชียงแขงเป็นหอคำน้อย และพระราชทานดินแดนจำนวนมากให้เชียงแขง ตั้งแต่เมืองภงและเมืองหลวงพูคาทางตะวันออกไปจนถึงเมืองยองทางตะวันตก
อำนาจของเชียงแขงคงอยู่เป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆ ก่อนที่จะถูกพม่าจัดให้อยู่ภายใต้การควบคุมของเมืองยองในปี พ.ศ. 2171/2172 ไทยสากล (จ.ศ. 990) และภายใต้เชียงแสนหลังจากพระเจ้าตาลูนตีเมืองเชียงใหม่แตกในปี พ.ศ. 2175 ไทยสากล ตำนานเมืองยองระบุว่า เชียงแขงขอไปยังเชียงรุ่งให้เมืองยองกลับมาขึ้นกับเชียงแขงอีกครั้ง ทว่าในปี พ.ศ. 2289/2290 ไทยสากล (จ.ศ. 1108) เชียงแขงเกิดความขัดแย้งกับเมืองยองในกรณีโจรจากเชียงแขงลักขโมยควายจากเมืองยอง ความขัดแย้งยืดเยื้อนานถึง 3 ปี และนำไปสู่สงครามตีเมืองเชียงแขงในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2291 ไทยสากล หอคำเมืองเชียงแขงถูกเผาทำลาย ชาวเชียงแขงได้หลบหนีเข้ามาในเขตของเชียงรุ่ง ทำให้แม่ทัพผู้ปกครองยูนนานและกุ้ยโจวทำการสืบสวนและถวายรายงานต่อราชสำนักจีนในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2292 ไทยสากล เจ้าฟ้าเชียงแขงเสด็จไปเข้าเฝ้ากษัตริย์พม่าแต่ถูกตัดสินให้จ่ายค่าเสียหายให้ฝ่ายเมืองยอง และเมืองยองถูกแยกออกจากการปกครองของเชียงแขง
ราชวงศ์ตองอูล่มสลายลงในปี พ.ศ. 2295 และถูกแทนที่ด้วยราชวงศ์โก้นบอง การขยายอำนาจของราชวงศ์ใหม่ผลักดันให้เหล่าเจ้าฟ้าไทใหญ่ขอความช่วยเหลือจากจีน นำไปสู่สงครามจีน–พม่า กองทัพจีนเข้าโจมตีเชียงแขงในวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2309 ไทยสากล และสามารถยึดครองได้สำเร็จ จีนแต่งตั้งพญาแสนพง (จีน: 叭先捧) เป็นถู่ซือแห่งเชียงแขง อย่างไรก็ตาม เชียงแขงกลับไปอยู่ภายใต้อำนาจพม่าอีกครั้งในปีถัดมา รายงานการสืบสวนของราชสำนักจีนระบุว่า เจ้าแก้ว (จีน: 召教) และเจ้ายวน (จีน: 召淵) ซึ่งเป็นผู้นำของเชียงแขงได้สมคบคิดกับพม่าในการต่อต้านพญาแสนพง ความสัมพันธ์ในระบบบรรณาการระหว่างจีนและเชียงแขงถูกตัดขาดลงอย่างสิ้นเชิง แต่อิทธิพลของจีนยังคงหลงเหลืออยู่ในทางสัญลักษณ์ เช่น การใช้สำนวน ฮ่อเป็นพ่อ ม่านเป็นแม่ เช่นเดียวกับเชียงรุ่ง
ประวัติศาสตร์ > ภายใต้การอ้างสิทธิ์ของสยาม

ทัพผสมภายใต้การนำของสยามสามารถทำลายเมืองเชียงแสนในปี พ.ศ. 2347 ไทยสากล เปิดโอกาสให้นครน่านขยายอำนาจสู่ลุ่มน้ำโขงตอนบน เชียงแขงยอมสวามิภักดิ์ต่อนครน่านในปี พ.ศ. 2348 เจ้าฟ้าเชียงแขงถูกพาลงไปถวายบรรณาการที่กรุงเทพฯ นครน่านอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนของเชียงแขงและเข้ารุกรานเชียงแขงหลายครั้งเพื่อกวาดต้อนผู้คนจนกระทั่งดินแดนเชียงแขงเหลือประชากรเบาบาง
เชียงแขงพยายามฟื้นตัวโดยการสวามิภักดิ์ต่อเชียงตุง เจ้าฟ้าเชียงแขงส่งพระขนิษฐาไปอภิเษกกับเจ้ามหาขนานแห่งเชียงตุง เจ้ากองไตหนึ่งในพระโอรสได้สืบทอดราชบัลลังก์เป็นเจ้าฟ้าของทั้งเชียงตุงและเชียงแขง ในระยะเวลานี้เชียงแขงย้ายศูนย์กลางการปกครองไปที่เมืองยู้และพยายามอ้างสิทธิ์เหนือเมืองสิงห์ ซึ่งเป็นดินแดนของเชียงแขงในฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโขง แต่ได้รับการต่อต้านจากนครน่านที่อ้างสิทธิ์เช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ในที่สุดเชียงแขงก็ย้ายศูนย์กลางการปกครองไปฝั่งเมืองสิงห์ในปี พ.ศ. 2428 ในขณะที่สยามและนครน่านยังสงวนท่าที
ในปีเดียวกัน อังกฤษเข้ายึดครองพม่าตอนบน และเจ้ากองไตสิ้นพระชนม์ เจ้าเสือซึ่งเป็นเจ้าฟ้าเชียงตุงพระองค์ใหม่เกิดความขัดแย้งกับเจ้าศรีหน่อผู้เป็นเจ้าฟ้าเชียงแขงเรื่องสิทธิ์เหนือดินแดนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำโขง เช่น เชียงลาบ สยามซึ่งเกรงว่าอังกฤษจะอ้างสิทธิ์เหนือเชียงตุงและเชียงแขงจึงเข้าแทรกแซง ในที่สุดเชียงแขงตัดสินใจสวามิภักดิ์ต่อสยามในปี พ.ศ. 2432 และต่อรองขอขึ้นตรงต่อกรุงเทพฯ โดยไม่ผ่านนครน่าน อังกฤษเข้าควบคุมบรรดารัฐฉานในปีถัดมา และเปิดการเจรจากับสยามเกี่ยวกับเชียงแขงในต้นปี พ.ศ. 2434 ทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลงในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2435 โดยสยามสละการอ้างสิทธิ์เหนือหัวเมืองเงี้ยวทั้งห้าและหัวเมืองกะเหรี่ยงทางตะวันออกของแม่น้ำสาละวิน แลกกับการที่อังกฤษยอมรับการอ้างสิทธิ์ของสยามเหนือเชียงแขง
ประวัติศาสตร์ > ภายใต้การอารักขาของฝรั่งเศส

สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 112 ทำให้สยามต้องสละการอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง ซึ่งรวมถึงเมืองสิงห์ ในขณะที่ดินแดนของรัฐเชียงแขงฝั่งตะวันตกของแม่น้ำโขง เช่น เมืองยู้และเชียงลาบ ยังอาจถือได้ว่าเป็นของสยาม อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้นยังไม่มีข้อตกลงอย่างชัดเจนเกี่ยวกับสถานะของเชียงแขง ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2436 อังกฤษยื่นข้อเสนอต่อฝรั่งเศสให้เชียงแขงเป็นรัฐกันชน โดยครอบคลุมพื้นที่ในระยะ 50 ไมล์จากแม่น้ำโขงทั้งสองฝั่ง การเจรจาประสบความล้มเหลวในปี พ.ศ. 2438 และอังกฤษนำกองกำลังเข้ายึดเมืองสิงห์ในวันที่ 19 มีนาคม เจ้าฟ้าศรีหน่อเสด็จหนีออกจากเมืองสิงห์ไปร้องขอความช่วยเหลือจากฝรั่งเศส อังกฤษเปิดการเจรจาครั้งใหม่โดยบีบให้ฝรั่งเศสยอมตกลงในการเอกราชของสยามและใช้แม่น้ำโขงเป็นเขตแดนระหว่างอังกฤษและฝรั่งเศส ทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลงในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2439 เชียงแขงฝั่งตะวันตกของแม่น้ำโขงถูกรวมเข้ากับรัฐเชียงตุง และฝั่งตะวันออกกลายเป็นรัฐในอารักขาของฝรั่งเศส
เซอร์ จอร์จ สกอตต์กล่าวถึงเจ้าฟ้าเชียงแขงว่า:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | นี่คือชายผู้โชคร้ายซึ่งถูกบอกว่าเขาเป็นของสยาม แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้เป็นไปเสียอย่างนั้น แล้วดินแดนของเขาครึ่งหนึ่งก็ถูกยกให้กับฝรั่งเศสไป | ” |
เจ้าศรีหน่อทรงปกครองเมืองสิงห์ภายใต้การอารักขาของฝรั่งเศสจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2444 เจ้าองค์คำทรงขึ้นเป็นเจ้าฟ้าองค์ใหม่ เจ้าองค์คำไม่พอพระทัยต่อฝรั่งเศสจึงก่อกบฏในปี พ.ศ. 2457 แต่ไม่สำเร็จ เจ้าองค์คำจึงเสด็จหนีไปประทับอยู่ที่เชียงรุ่งตลอดพระชนมชีพ ฝรั่งเศสจึงยกเลิกตำแหน่งเจ้าฟ้าและผนวกเมืองสิงห์เป็นส่วนหนึ่งของอินโดจีนของฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2459
รายพระนามเจ้าฟ้าเชียงแขง

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| พระนาม | เริ่ม (พ.ศ. ไทยสากล) | สิ้นสุด (พ.ศ. ไทยสากล) | หมายเหตุ |
| เจ้าฟ้าเด็กน้อย | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ | หรือเจ้าหัวลอก, หรือเจ้าอินปัน, พระโอรสในเจ้าฟ้าเชียงรุ่ง |
| เจ้าอ้ายหน่อเมือง | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ | พระโอรสในเจ้าฟ้าเด็กน้อย |
| เจ้าสุดอก | ก่อน 1995/1996 | ไม่ปรากฏ | พระโอรสในเจ้าอ้ายหน่อเมือง |
| ยอดใจแพง | 2044/2045 | 2067/2068 | หรือเจ้าเมืองยอด, พระนัดดาในเจ้าสุดอก |
| เจ้าสองเมือง | 2067/2068 | 2083/2084 | หรือท้าวแสง, พระอนุชาในยอดใจแพง |
| เจ้าเมืองซ้าย | 2083/2084 | 2101/2102 | หรือพระยาซ้าย, หรือหมื่นซ้าย, เดิมครองเมืองสิง |
| หน่อแก้ว | 2101/2102 | 2119/2120 | หรือพระยาหลวง, พระโอรสในเจ้าเมืองซ้าย |
| หน่อคำ | 2119/2120 | 2141/2142 | หรือพระยาตนปู่, พระอนุชาในหน่อแก้ว |
| เจ้าแสนมุก | 2141/2142 | 2155/2156 | พระโอรสในหน่อคำ |
| มหาเทวี | 2155/2156 | 4 เมษายน 2180 | พระมารดาในเจ้าแสนมุก, ปกครองร่วมกับพญาเทพวงศาเชียงลาบเป็นระยะเวลาหนึ่ง |
| พระยากำพล | 2180/2181 | 2181/2182 |  |
| ไม่ปรากฏพระนาม | 2181/2182 | 2197/2198 | พระอนุชาในพระยากำพล |
ว่างตำแหน่ง 2197/2198 (จ.ศ. 1016) – 2200/2201 (จ.ศ. 1019)
| เจ้านาซ้าย | 2200/2201 | ไม่ปรากฏ | พระโอรสในเจ้าฟ้าพระองค์ก่อนหน้า |
| เจ้าแก้ว | ไม่ปรากฏ | 2205/2206 | พระโอรสในเจ้านาซ้าย |
| เจ้านนทะ | 2205/2206 | 2222/2223 | พระอนุชาในเจ้าแก้ว |
| เจ้าวงศา | 2222/2223 | 2276/2277 |  |
| เจ้าอินทะกุมาร | 2276/2277 | 2294/2295 | พระนัดดาในเจ้าวังสา |
| เจ้าขัตติยาราชวงสา | 2294/2295 | 2324/2325 | ครองราชย์ครั้งที่ 1, พระอนุชาในเจ้าอินทะกุมาร |
| เจ้าฟ้าแว่นส่อย | 2324/2325 | 2326/2327 | พระอนุชาในเจ้าขัตติยาราชวงสา |
| เจ้าขัตติยาราชวงสา | 2326/2327 | 2339/2340 | ครองราชย์ครั้งที่ 2 |
| เจ้าไชยน้อย | 2339/2340 | 2367/2368 | พระโอรสในเจ้าขัตติยาราชวงสา |
ว่างตำแหน่ง 2367/2368 (จ.ศ. 1186) – 10 มิถุนายน 2370
| เจ้าอินปัน | 10 มิถุนายน 2370 | 2372/2373 | พระโอรสในเจ้าไชยน้อย |
| เจ้าขัตติยะราชวงสา | ไม่ปรากฏ | 2374 | พระอนุชาในเจ้าอินปัน, ตำนานเมืองเชียงแขงฉบับวัดท่าพร้าวระบุปีครองราชย์คือ พ.ศ. 2358/2359 ไทยสากล (จ.ศ. 1177) ฉบับของ K. G. Izikowitz ระบุ พ.ศ. 2378/2379 ไทยสากล (จ.ศ. 1197) |
| เจ้านาซ้าย | 5 กุมภาพันธ์ 2374 | ไม่ปรากฏ | หรือเจ้าเมืองเชียงแขงเถ้า อาจเป็นเจ้าฟ้าพระองค์เดียวกันกับที่ปรากฏในเอกสารเมืองลอง พ.ศ. 2380 |
| เจ้าเทพพมณีคำ | 2403/2404 | 2403/2404 | หรือทิปนีคำ, พระภาคิไนย (ลูกของน้องสาว) ในเจ้านาซ้าย |
ว่างตำแหน่ง 2403/2404 (จ.ศ. 1222) – 2405/2406 (จ.ศ. 1224)
| เจ้าฟ้ากองไต | 2405/2406 | 2429 | พระอนุชาในเจ้าเทพพมณีคำ, ขึ้นเป็นเจ้าฟ้าเชียงตุงในปี พ.ศ. 2423 เจ้าศรีหน่อคำรักษาเมืองแทน |
| เจ้าฟ้าศรีหน่อคำ | 2429 | 9 ตุลาคม 2444 | หรือเจ้าฟ้าศรีหน่อ, หรือหม่อมสลิ, พระโอรสในเจ้านาซ้าย |
ว่างตำแหน่ง 9 ตุลาคม 2444 – 1 กุมภาพันธ์ 2446
| เจ้าองค์คำ | 1 กุมภาพันธ์ 2446 | เมษายน 2459 | พระโอรสในเจ้าฟ้าศรีหน่อคำ |
แหล่งข้อมูลอื่น

ชาวไทแห่งรัฐฉาน
Keng Cheng
ราชกิจจานุเบกษาของจักรวรรดิอินเดีย
"WHKMLA : History of the Shan States". 18 May 2010. สืบค้นเมื่อ 21 December 2010.
| ด ค กรัฐชายขอบในระบบมณฑล |
| --- | --- |
รัฐกะชีน:  รัฐเมืองกอง  รัฐเมืองยาง  รัฐบะมอ 
รัฐฉาน:  รัฐแสนหวี  รัฐเมืองมีด  รัฐสี่ป้อ  รัฐเชียงตุง  รัฐยองห้วย  รัฐเมืองพาน  รัฐเมืองยอง  เมืองเชียงลาบ  เมืองยาง  เมืองนาย 
รัฐกะยา:  กลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดง  บอละแค  นามเมกอน  นองปาเล  เจโบจี  กันตรวดี 
เต๋อหง:  อาณาจักรมาวหลวง 
สิบสองพันนา:  อาณาจักรหอคำเชียงรุ่ง  เมืองแจ  เมืองหน  เมืองฮาย  เมืองงาด  เชียงเหนือ  เมืองเชียงทอง  เมืองฮิง  เมืองลวง  เมืองอูเหนือ  เมืองล้า  เมืองภง 
หลวงน้ำทาและพงสาลี:  รัฐเชียงแขง  เมืองพงสาลี  เมืองภูคา  เมืองหลวงน้ำทา 
สิบสองจุไท:  เมืองแถง  เมืองสอ  เมืองไล  เมืองม่วย  เมืองลา  เมืองมัวะ  เมืองวาด  เมืองสาง  เมืองกวาย  เมืองเติ๊ก  เมืองลอ  เมืองถาน 
หัวพันห้าทั้งหก:  เมืองซำเหนือ  เมืองชำใต้  เมืองซ่อน  เมืองโสย  เมืองเหยียบ  เมืองสบแอด  เมืองเชียงค้อ 
 เมือง  เจ้าฟ้า 
21°21′N 100°52′E﻿ / ﻿21.350°N 100.867°E﻿ / 21.350; 100.867
Wikisource
สมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทระแห่งเนปาล

สมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทรวีรวิกรมศาหเทวะ (เนปาล: ज्ञानेन्द्र वीर बिक्रम शाहदेव; Jñānendra Vīra Vikrama Śāhadeva; ชญาเนนฺทฺร วีร พิกฺรม ศาหเทว) หรือ สมเด็จพระราชาธิบดีคยาเนนทรพีรพิกรมศาหเทว์ (Gyanendra Bir Bikram Shah Dev) เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรเนปาลในราชวงศ์ศาห์ เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระราชาธิบดีมเหนทระ ประสูติแต่เจ้าหญิงอินทระ มกุฎราชกุมารีแห่งเนปาล
พระราชประวัติ

สมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทระเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 ณ พระราชวังนารายัณหิตี ในกรุงกาฐมาณฑุ เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของมกุฎราชกุมารมเหนทระ (พระอิสริยยศในขณะนั้น) กับ เจ้าหญิงอินทระ มกุฎราชกุมารีแห่งเนปาล (สกุลเดิม: ราณา) หลังประสูติกาลโหรหลวงได้ทำนายทายทักว่าพระราชโอรสที่ประสูติใหม่จะนำโชคร้ายสู่พระชนก ดังนั้นพระองค์เมื่อยังทรงพระเยาว์จึงถูกส่งไปให้พระอัยยิกาทรงอุปถัมภ์อำรุง
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2493 สมเด็จพระเจ้าตริภูวันและมกุฎราชกุมารมเหนทระรวมทั้งพระบรมวงศานุวงศ์พระองค์อื่นทรงลี้ภัยทางการเมืองไปยังประเทศอินเดีย โดยปล่อยให้เจ้าชายชญาเนนทระอยู่ลำพังพระองค์ ที่ต่อมาโมหัน ศัมเศร์ นายกรัฐมนตรีเนปาล ได้นำเจ้าชายเข้ามาในกาฐมาณฑุเพื่อตั้งเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายนปีเดียวกันนั้นเอง และนายกรัฐมนตรียังให้งบประมาณ 300,000 รูปีเป็นรายได้ของพระองค์ต่อปี แต่การขับไล่สมเด็จพระเจ้าตริภูวันของนายกรัฐมนตรีจากตระกูลราณานั้น ทำให้สถานะพระมหากษัตริย์ของชญาเนนทระมิได้รับการยอมรับจากนานาประเทศ
พระองค์เข้ารับการศึกษาที่วิทยาลัยเซนต์โจเซฟ เมืองดาร์จีลิง ประเทศอินเดียเช่นเดียวกับพระเชษฐา และสำเร็จการศึกษาระดับอุดมศึกษาจากมหาวิทยาลัยตริภูวัน กรุงกาฐมาณฑุ เมื่อปี พ.ศ. 2512
ในปี พ.ศ. 2518 พระองค์เป็นประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาสำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระราชาธิบดีพีเรนทระ พระเชษฐา และเป็นกรรมการขององค์การมเหนทระเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ ที่ต่อมาคือองค์การอนุรักษ์แห่งชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (National Trust for Nature Conservation) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 จนกระทั่งพระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์ครั้งที่สองเมื่อปี พ.ศ. 2544
สมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทระ อภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชินีโกมล (สกุลเดิม: ราณา) เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 มีพระราชโอรส 1 พระองค์ และพระราชธิดา 1 พระองค์ ได้แก่
เจ้าชายปารัส มกุฎราชกุมารแห่งเนปาล (ประสูติ: 30 ธันวาคม พ.ศ. 2514) เสกสมรสกับเจ้าหญิงหิมานี มกุฎราชกุมารีแห่งเนปาล มีพระบุตรสามพระองค์
เจ้าหญิงเปรรณา (ประสูติ: 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521) เสกสมรสกับกุมาร ราช พหาทุร สิงห์ มีพระบุตรหนึ่งคน
เสด็จขึ้นครองราชย์

พระองค์ได้เสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเนปาล 2 ครั้ง ครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493 ถึงวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2494 ครั้งที่สองคือเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2544 เป็นพระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญตามระบอบประชาธิปไตย ทรงเป็นนายกรัฐมนตรีและผู้บัญชาการทหารสูงสุด
หลังเกิดเหตุการณ์สังหารหมู่พระราชวงศ์เนปาล ท่ามกลางข้อกังขาว่าพระองค์อาจมีส่วนร่วมในเหตุการณ์ดังกล่าว
ทรงยึดอำนาจจากรัฐบาล

บทความหลัก: รัฐประหารในประเทศเนปาล พ.ศ. 2548
ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 สมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทร์ได้ทรงยึดอำนาจการปกครองจากรัฐบาลเนปาล โดยมีพระราชโองการให้รัฐสภาตามระบอบประชาธิปไตยสิ้นสุดลง และทรงปกครองประเทศด้วยพระองค์เอง ทำให้ทรงต้องเผชิญกระแสต่อต้านจากในประเทศอย่างรุนแรง
ทรงถูกถอดถอน

เมื่อมีการฟื้นฟูรัฐสภาตามระบอบประชาธิปไตยอีกครั้งในเดือนเมษายน พ.ศ. 2549 พระองค์จึงทรงถูกลดพระราชอำนาจและพระราชสถานะลง โดยก่อนการสละราชบัลลังก์ ก็ได้มีกระแสข่าวเกี่ยวการสละราชบัลลังก์และเสด็จไปประทับต่างประเทศ โดยจะยกราชสมบัติแก่เจ้าชายหริทเยนทรา พระราชนัดดา เนื่องจากทรงไม่พอพระทัยในตัวมกุฎราชกุมารมากนัก และทรงสละราชสมบัติอย่างเป็นทางการในวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 เนื่องจากสภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งเนปาล (Constituent Assembly of Nepal) ได้ลงมติเป็นเอกฉันท์ให้มีการเปลี่ยนแปลงการปกครองของประเทศจากรูปแบบราชอาณาจักรมาเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทระแห่งเนปาล
| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทระแห่งเนปาล |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระเจ้าตริภูวัน |  | พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเนปาล  (ครั้งที่ 1)   (พ.ศ. 2493-2498) |  | สมเด็จพระเจ้ามเหนทระ |
| สมเด็จพระราชาธิบดีทิเปนทระ |  | พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเนปาล  (ครั้งที่ 2)   (พ.ศ. 2544-2551) |  | ยกเลิกระบอบกษัตริย์ |
| ยกเลิกระบอบกษัตริย์ |  | ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์เนปาล  (28 พฤษภาคม พ.ศ. 2551-ปัจจุบัน) |  | ปัจจุบัน  เจ้าชายปารัส มกุฎราชกุมารแห่งเนปาล |
| ด ค กประมุขแห่งรัฐเนปาล |
| --- | --- | --- |
| กษัตริย์ |  ปฤถวีนารายัณ ศาหะ  ประตาปสิงห์ ศาหะ  รณพหาทุร ศาหะ  คีรวาณยุทธพิกรม ศาหะ  ราเชนทรพิกรม ศาหะ  สุเรนทรพิกรม ศาหะ  ปฤถวี ศาหะ  ตริภูวัน ศาหะ  ชญาเนนทระ ศาหะ  ตริภูวัน ศาหะ  มเหนทระ ศาหะ  พีเรนทระ ศาหะ  ทีเปนทระ ศาหะ  ชญาเนนทระ ศาหะ  |  |
| ประธานาธิบดี |  คิริชา ประสาท โกอิราลา*  ราม วะรัณ ยาทวะ  วิทยาเทวี ภัณฑารี  ราม จันทระ ปูเฑล  |  |
 *รักษาการประมุขแห่งรัฐ  คิริชา ประสาท โกอิราลา*  ราม วะรัณ ยาทวะ
แบล็คเบอร์รี (โทรศัพท์มือถือ)

| --- | --- |

แบล็คเบอร์รี่ แซด 10
ผู้พัฒนา: บริษัท แบล็คเบอร์รี่ จำกัด
ผู้ผลิต: บริษัท แบล็คเบอร์รี่ จำกัด
ชนิด: โทรศัพท์มือถือ
หน่วยส่ง: 33 ล้านเครื่อง(พ.ศ. 2555)
ระบบปฏิบัติการ: แบล็คเบอร์รี่เทน
บริการออนไลน์: แบล็คเบอร์รี่เวิลด์
เว็บไซต์: blackberry.com
แบล็คเบอร์รี่ (BlackBerry) เป็นสมาร์ตโฟนและโทรศัพท์มือถือโดยบริษัทแบล็คเบอร์รีจำกัด (BlackBerry Limited) หรือเดิมคือบริษัทรีเสิร์ชอินโมชั่น (Reserch in Motion Limited - RIM) จากประเทศแคนาดา แบล็คเบอร์รี่เครื่องแรกเริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2542 โดยมีลักษณะเป็นเพจเจอร์สองทาง แบล็คเบอร์รี่รุ่นล่าสุดคือ แซด 30, แซด 10, คิว 10 และ คิว 5 มีลักษณะส่วนต่อประสานกับผู้ใช้แตกต่างกันไปในแต่ละรุ่น โดยส่วนต่อประสานกับผู้ใช้ที่โด่งดังและเป็นที่นิยมที่สุดของแบล็คเบอร์รี่คือแป้นพิมพ์คิวเวอตี้ ขณะที่แบล็คเบอร์รี่รุ่นใหม่ใช้ส่วนประสานงานผู้ใช้แบบหน้าจอสัมผัสและคีย์บอร์เสมือนดังเช่น ไอโฟน  แบล็คเบอร์รีในช่วงแรก ผลิตเพจเจอร์ รุ่น Interactive Pager ซึ่งสามารถป้อนข้อความโดยไม่ต้องส่งไปยังโอเปอเรเตอร์ ซึ่งในเวลาต่อมาได้จุดประกายระบบ สมาร์ทโฟน
แบล็คเบอร์รี่ สามารถ่ายรูปและวิดีโอ รวมถึงเล่นเพลงได้ นอกจากนั้นยังตอบสนองการใช้งานด้านอีเมล์ เว็บเบราว์เซอร์ เมสเซนเจอร์ โดยเฉพาะ แบล็คเบอร์รี่ เมสเซนเจอร์ ซึ่งบริษัทแบล็คเบอรี่เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ และเคยเป็นที่นิยมของผู้ใช้ทั่วโลก
ในปีพ.ศ. 2554 แบล็คเบอร์รี่ กินส่วนแบ่งตลาด โทรศัพท์มือถือ ทั่วโลกได้ 3% กลายเป็นผู้ผลิตโทรศัพท์มือถืออันดับ 6 ของโลก  ระบบอินเทอร์เน็ตของแบล็คเบอร์รี่เปิดให้บริการใน 91 ประเทศ ภายใต้ผู้ให้บริการเครือข่ายกว่า 500 ราย  ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2555 มีผู้ใช้แบล็คเบอร์รี่ถึง 80 ล้านเครื่องทั่วโลก  ในปีพ.ศ. 2554 ผู้คนกลุ่มประเทศแคริบเบียนและละตินอเมริกาใช้แบล็คเบอร์รี่มากที่สุด คิดเป็น 45% ของจำนวนเครื่องแบล็คเบอร์รี่ทั่วโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ BlackBerry
เว็บไซต์ BlackBerry ภาษาไทย
แบล็คเบอร์รีรุ่นแรก
วังวรดิศ

| วังวรดิศ |
| --- | --- |
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ประทับรถยนต์ส่วนพระองค์ พร้อมด้วย พระโอรส-พระธิดา ที่บริเวณหน้าวังวรดิศ
th
ที่มา: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดใช้งาน
ประเภท: วัง
สถาปัตยกรรม: ตะวันตก
ที่ตั้ง: แขวงคลองมหานาค เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย
เมือง:  กรุงเทพมหานคร
ประเทศ:  ไทย
พิกัด:  13°45′21″N 100°30′46″E﻿ / ﻿13.75583°N 100.51278°E﻿ / 13.75583; 100.51278
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2454
เจ้าของ: หม่อมหลวงปนัดดา ดิศกุล
วังวรดิศ เป็นวังที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ตั้งอยู่บนถนนหลานหลวง และถนนดำรงค์รักษ์ ใกล้ตลาดสะพานขาว ปัจจุบันใช้จัดแสดงเป็น พิพิธภัณฑ์และหอสมุด สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ
วังวรดิศ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2454 บนที่ดินของเจ้าจอมมารดาชุ่ม พระมารดาของ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ โดยสร้างจากพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นค่าก่อสร้างทั้งหมดรวม 50,000 บาท ออกแบบโดย Karl Doehring  นายช่างชาวเยอรมัน สร้างขึ้นสมัยปลายรัชกาลที่ 5 และมาแล้วเสร็จในสมัยของรัชกาลที่ 6
ลักษณะสถาปัตยกรรมแบบตะวันตก เป็นอาคารสูง 2 ชั้น รูปตัวแอล หลังคาทรงจั่วหักมุมตอนปลาย มีความชันมากจนใต้หลังคาสามารถใช้เป็นห้องเก็บของได้ มุงด้วยกระเบื้องดินเผาไม่เคลือบสี หลังคาด้านหน้าและด้านข้างมีหน้าต่างเล็กบนลาดหลังคาเพื่อระบายอากาศแบบยุโรป ภายในเป็นพื้นไม้
ลักษณะการตกแต่ง มีลายปูนปั้นที่ผนังตอนบนใกล้หลังคา ขอบอาคารชั้นบนมุขหน้าทางทิศตะวันออก มีเสาอิงรูปครึ่งวงกลม 2 เสา คู่กันเป็นปูนปั้นคล้ายกลีบบัวเรียงกันเป็นชั้น ๆ  ชั้นล่างเน้นขอบของอาคารโดยรอบด้วยลายปูนปั้นพระทวารและพระแกล มีรูปร่างต่าง ๆ กัน
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ สิ้นพระชนม์ที่วังนี้ เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2486 ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง วังนี้ได้รับการอนุรักษ์โดย พลตรี หม่อมราชวงศ์สังขดิศ ดิศกุล ได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์ดีเด่น จากสมาคมสถาปนิกสยาม เมื่อ พ.ศ. 2527 และได้รับการเสนอโดยองค์การยูเนสโก ประจำภาคพื้นเอเซียแปซิฟิก ให้ร่วมอนุรักษ์เป็น อาคารประวัติศาสตร์โลก
ลุยจี เบลตราเม กวัตตรอกกี และมารีอา กอร์ซีนี

คู่ที่เคร่งศาสนา
| ลุยจี เบลตราเม กวัตตรอกกี และมารีอา กอร์ซีนี |
| --- | --- |
คู่สมรสสกุลกวัตตรอกกี ประมาณ ค.ศ. 1905
ฆราวาส
เกิด: ลุยจี (12 มกราคม ค.ศ. 1880 ที่กาตาเนีย) มารีอา (24 มิถุนายน ค.ศ. 1884 ที่ฟลอเรนซ์)
เสียชีวิต: ลุยจี (9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1951 ขณะอายุ 71 ปี ที่โรม) มารีอา (26 สิงหาคม ค.ศ. 1965 ขณะอายุ 81 ปี ที่แซร์ราวัลเลดีบิบบีเอนา)
นับถือ ใน: คริสตจักรโรมันคาทอลิก
การประกาศเป็นบุญราศี: 21 ตุลาคม ค.ศ. 2001, มหาวิหารนักบุญเปโตร นครรัฐวาติกัน โดยสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2
วันฉลอง: 25 พฤศจิกายน
สัญลักษณ์: คู่สมรสสูงอายุ
องค์อุปถัมภ์: ทั้งคู่: คู่สมรสและครอบครัว มารีอา: มารดาและอาสาสมัคร ลุยจี: บิดาและนักกฎหมาย
ลุยจี เบลตราเม กวัตตรอกกี (อิตาลี: Luigi Beltrame Quattrocchi; 12 มกราคม ค.ศ. 1880 – 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1951) และมารีอา กอร์ซีนี-เบลตราเม กวัตตรอกกี (อิตาลี: Maria Corsini-Beltrame Quattrocchi; 24 มิถุนายน ค.ศ. 1884 – 26 สิงหาคม ค.ศ. 1965) เป็นฆราวาสนิกายโรมันคาทอลิกชาวอิตาลีสองคนที่แต่งงานกัน ซึ่งกลายเป็นคู่รักคู่แรกที่ได้รับการประกาศเป็นบุญราศีพร้อมกันใน ค.ศ. 2001 ตามที่สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 กล่าวไว้ พวกเขาดำเนินชีวิตแบบ "ธรรมดาในแบบที่ไม่ธรรมดา" พวกเขาได้รับการเฉลิมฉลองในวันที่ 25 พฤศจิกายน—ซึ่งเป็นวันครบรอบแต่งงานของพวกเขา
ลุยจี เบลตราเม กวัตตรอกกี

ลุยจีเกิดที่กาตาเนียใน ค.ศ. 1880 โดยเป็นบุตรของการ์โล และฟรันเชสกา เบลตราเม วีตา โดยนามสกุลที่สองถูกเพิ่มเข้ามาเมื่อลุยจีได้รับการเลี้ยงดูและนำโดยสเตฟานีอา และลุยจี กวัตตรอกกี ซึ่งเป็นป้าและลุงที่ไม่มีบุตรของเขา แต่ยังคงรักษาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของเขา เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนที่อังโกนาแล้วย้ายไปโรมซึ่งเขาอาศัยอยู่ในบริเวณเอสกวีลีเน ต่อมา เขาศึกษานิติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยซาปีเอนซาแห่งโรมและสำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1902 ด้วยปริญญาด้านกฎหมาย
หลังจากสำเร็จการศึกษา กวัตตรอกกีเข้ารับตำแหน่งทางกฎหมายในแผนกฝ่ายควบคุมด้านการบริหารการเงิน และต่อมาได้ดำรงตำแหน่งหลายตำแหน่งในคณะกรรมการธนาคารหลายแห่ง รวมถึงธนาคารแห่งประเทศอิตาลี
มารีอา กอร์ซีนี

มารีอา ลุยซา กอร์ซีนี เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ใน ค.ศ. 1884 ซึ่งเป็นสมาชิกของตระกูลกอร์ซีนีผู้สูงศักดิ์ โดยพ่อของเธอชื่ออันเจย์โลโล กอร์ซีนี เป็นนายทหารกองทัพบกแห่งแกรนาเดียร์ ส่วนแม่ของเธอคือจูเลีย ซัลวี และเนื่องจากพ่อของเธอต้องย้ายทางทหารบ่อยครั้ง ทางครอบครัวจึงอาศัยอยู่ในปิสโตยา, อาเรซโซ และโรม
กอร์ซีนีมีการศึกษาที่ยอดเยี่ยมตั้งแต่อายุยังน้อย นักบวชแพริชสอนชั้นเรียนวรรณกรรม ซึ่งทำให้เธอมีพื้นฐานในการเขียนเรียงความและหนังสือเกี่ยวกับการศึกษา, ศาสนา, ครอบครัว และการเลี้ยงดูทางจิตวิญญาณของเด็ก ๆ เธอดำเนินชีวิตทางศาสนาที่เข้มงวด ซึ่งรวมถึงการให้คำปรึกษาทางศาสนา เข้าร่วมพิธีมิสซา, รับศีลมหาสนิททุกวัน และท่องบทสวดมนต์ แม้ว่าเธอจะได้เข้าเรียนในโรงเรียนแพริชในโรมที่ดูแลโดยแม่ชี แต่เมื่อแม่ชีคนหนึ่งพูดจาไม่ดีต่อพระมหากษัตริย์ กอร์ซีนีก็ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนของรัฐ โดยหลังจากสำเร็จการศึกษา เธอก็ได้เป็นศาสตราจารย์ด้านการศึกษาและเป็นอาจารย์
ชีวิตแต่งงาน

กอร์ซีนีได้พบกับกวัตตรอกกี ซึ่งเป็นลูกชายของเพื่อนในครอบครัว ที่บ้านของครอบครัวเธอในฟลอเรนซ์ ทั้งสองแต่งงานกันเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1905 โบสถ์น้อยกัปเปลลากอร์ซีนี ในมหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร ที่โรม ในช่วงปีแรก ๆ หลังจากแต่งงาน พวกเขาอาศัยอยู่ร่วมกับพ่อแม่และปู่ย่าตายาย
อ่านเพิ่ม

Catholic Church. United States Conference of Catholic Bishops (2006). United States Catholic Catechism for Adults. United States Conference of Catholic Bishops. ISBN 978-1-57455-450-2.
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาอิตาลี) Article about Luigi and Maria Beltrame Quattrocchi from a scout magazine of AGESCI.
(ในภาษาอิตาลี) father Paolino Beltrame Quattrocchi, one of their sons
สกิลลิง

| --- | --- |
อุตสาหกรรม: บริการทางการเงิน
ก่อตั้ง: 2016
ผู้ก่อตั้ง: Henrik Persson Ekdahl, Andre Lavold, และ Mikael Riese Harstad
พื้นที่ให้บริการ: ยุโรป, ลาตินอเมริกา, เอเชีย และแอฟริกา
ผลิตภัณฑ์: ฟอเร็กซ์, หุ้น, ดัชนี, สินค้าโภคภัณฑ์, สกุลเงินดิจิทัล, ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร
เว็บไซต์: https://skilling.com/row/th/
สกิลลิง (อังกฤษ: Skilling) คือบริษัทเทคโนโลยีด้านการเงินจากสแกนดิเนเวีย มีความเชี่ยวชาญในด้านการเทรดออนไลน์ และก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2016