stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
14°02′25″N 100°36′37″E﻿ / ﻿14.04017222°N 100.61030278°E﻿ / 14.04017222; 100.61030278
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ที่ยูทูบ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ที่เฟซบุ๊ก
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
Staffbuen ที่เฟซบุ๊ก
Ambassador BUEN ที่เฟซบุ๊ก
Engineer Cheerleader of Bangkok University ที่เฟซบุ๊ก
Engineer Cheerleader of Bangkok Universit ที่อินสตาแกรม
สภานักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ที่เฟซบุ๊ก
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยกรุงเทพ
มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ที่ยูทูบ
มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ที่เฟซบุ๊ก
มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ที่อินสตาแกรม
| ด ค กมหาวิทยาลัยกรุงเทพ |
| --- | --- | --- |
| สัญลักษณ์ |  เพชร  ตึกเพชร  สีม่วง-สีแสด  ต้นชัยพฤกษ์  พระพุทธสุรัตนมุนี (หลวงพ่อเพชร)  |  |
| วิทยาเขต |  รังสิต  กล้วยน้ำไท  |  |
| คณะ |  บัญชี  บริหารธุรกิจ  นิเทศศาสตร์  นิติศาสตร์  มนุษยศาสตร์ และการจัดการการท่องเที่ยว  เศรษฐศาสตร์  เทคโนโลยีสารสนเทศและนวัตกรรม  ศิลปกรรมศาสตร์  วิศวกรรมศาสตร์  สถาปัตยกรรมศาสตร์  การสร้างเจ้าของธุรกิจ และการบริหารกิจการ  ดิจิทัลมีเดียและศิลปะภาพยนตร์  |  |
| วิทยาลัย |  บัณฑิตวิทยาลัย  วิทยาลัยนานาชาติ  วิทยาลัยนานาชาติจีน  |  |
| สถาบัน/สำนัก |  สถาบันภาษา  สถาบันส่งเสริมวิจัย  สถาบันพัฒนาผู้ประกอบการเชิงสร้างสรรค์ (CEDI)  สำนักกีฬาฯ  สำนักหอสมุด  สำนักอธิการบดี  สำนักพิมพ์  สถาบันที่ปรึกษาด้านการจัดการความรู้และนวัตกรรม (IKI-SEA)  |  |
| ศูนย์ |  ศูนย์สหกิจศึกษา  ศูนย์กฎหมายเพื่อประชาชน  ศูนย์บริการความรู้  ศูนย์คอมพิวเตอร์  ศูนย์เสริมสร้างทรัพยากรมนุษย์  ศูนย์เทคโนฯการศึกษา  ศูนย์นวัตกรรมฯ  |  |
| โครงการ |  ละครนิเทศศาสตร์  บริษัทจำลอง  |  |
| อื่นๆ |  สโมสรทรูแบงค็อก ยูไนเต็ด  สมาคมศิษย์เก่า  พิพิธภัณฑสถานเครื่องถ้วยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  หอศิลป์  กรุงเทพโพลล์  สภามหาวิทยาลัย  คลินิกการลงทุนด้านการเงิน  บุคคลจากมหาวิทยาลัย  |  |
 หมวดหมู่  โครงการ  สถานีย่อย 
การแข่งขันในรายการ TPA RoBoCon '99 ประจำปี พ.ศ. 2542 โดยหุ่นยนต์เตะฟุตบอล NHK Robocon ทีม BU Max speed มหาวิทยาลัยกรุงเทพ (ณ ประเทศญี่ปุ่น)
อำเภอละอุ่น

| อำเภอละอุ่น |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe La-un
ภูมิทัศน์ในตำบลบางแก้ว อำเภอละอุ่น
คำขวัญ: พ่อหลวงนุ้ยมากบารมี เขาฝาชีชวนมอง ชมวิวเขากล้องงามตา ทัศนาประวัติสงครามโลก ขอโชคศาลพ่อตาพ่อปู่ ลองชิมดูผักเหลียงละอุ่น
แผนที่จังหวัดระนอง เน้นอำเภอละอุ่น
พิกัด: 10°6′54″N 98°45′0″E﻿ / ﻿10.11500°N 98.75000°E﻿ / 10.11500; 98.75000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ระนอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 748.5 ตร.กม. (289.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 15,206 คน
 • ความหนาแน่น: 20.32 คน/ตร.กม. (52.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 85130
รหัสภูมิศาสตร์: 8502
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอละอุ่น หมู่ที่ 6 ตำบลละอุ่นใต้ อำเภอละอุ่น จังหวัดระนอง 85130
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ละอุ่น เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดระนอง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองระนอง มีสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของจังหวัดคือ เขาฝาชี เป็นภูเขาที่มีลักษณะคล้ายกับฝาชี สูงจากระดับน้ำทะเล 259 เมตร ซึ่งพื้นที่บริเวณเขาฝาชี เคยเป็นที่ตั้งค่ายทหารญี่ปุ่น บนยอดเขาเป็นสถานที่ชมทิวทัศน์สวยงาม พระอาทิตย์อัสดง สามารถมองเห็นแม่น้ำกระบุรีไหลบรรจบกับคลองละอุ่น และสุสานรถไฟโบราณเป็นเส้นทางรถไฟโบราณสายคอคอดกระ-เขาฝาชี ที่ทหารญี่ปุ่นเคยใช้ขนอาวุธในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งยังมีแหล่งร่องรอยสมัยสงครามโลกหลงเหลืออยู่ เช่น เส้นทางรถไฟสายอันดามัน อุโมงค์กองบัญชาการทหารญี่ปุ่น
ประวัติ

ท้องที่อำเภอละอุ่น ได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดระนอง ไม่ปรากฏหลักฐานวันที่ตั้งเป็นอำเภอขึ้นแน่ชัด แต่ปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับการใช้ชื่อ "อำเภอละอุ่น" ในหนังสือราชกิจจานุเบกษาเมื่อปี พ.ศ. 2460 ก็ปรากฏหลักฐานว่าพื้นที่ละอุ่นมีฐานะเป็นอำเภอแล้ว มีทั้งหมด 4 ตำบล (ในขณะนั้น) ได้แก่ ตำบลละอุ่นฝั่งซ้าย ตำบลละอุ่นฝั่งขวา ตำบลเขาทะลุ และตำบลบางพระใต้ มีขุนราษฎร์ธุราธรเป็นนายอำเภอคนแรก
เนื่องจากมีจำนวนประชากรน้อย เป็นถิ่นทุรกันดาร การคมนาคมลำบาก และเป็นพื้นที่ป่าสงวน จึงได้ลดฐานะลงมาเป็นกิ่งอำเภอละอุ่น และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอเขานิเวศน์ (อำเภอเมืองระนอง) ไม่ปรากฏหลักฐานวันที่ยุบเป็นกิ่งอำเภอแน่ชัด แต่ปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับการใช้ชื่อ "กิ่งอำเภอละอุ่น" ในหนังสือราชกิจจานุเบกษาเมื่อปี พ.ศ. 2486 อำเภอละอุ่นก็มีฐานะกลายเป็นกิ่งอำเภอแล้ว
จนกระทั่งเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2516 เมื่อมีการพัฒนาเพิ่มมากขึ้น ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอละอุ่น อำเภอเมืองระนอง ขึ้นเป็น อำเภอละอุ่น จนปัจจุบัน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2516 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 28 มิถุนายน ปีเดียวกัน
วันที่ - 2484 ยุบอำเภอละอุ่น ลงเป็น กิ่งอำเภอละอุ่น และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอเขานิเวศน์ และกำหนดให้มีเขตตำบล คือ ตำบลละอุ่น ตำบลบางแก้ว ตำบลทรายแดง ตำบลเขาทะลุ และตำบลบางพระ
วันที่ 20 กรกฎาคม 2486 เปลี่ยนแปลงเขตกิ่งอำเภอละอุ่น อำเภอเมืองระนอง กับอำเภอกระบุรี โดยโอนพื้นที่หมู่ 4 (ในขณะนั้น) ของตำบลบางแก้ว กิ่งอำเภอละอุ่น อำเภอเมืองระนอง ไปขึ้นกับตำบลลำเลียง อำเภอกระบุรี
วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2490 เปลี่ยนแปลงเขตอำเภอกระบุรี กับกิ่งอำเภอละอุ่น อำเภอเมืองระนอง โดยโอนพื้นที่บ้านเขาฝาชี ของตำบลลำเลียง อำเภอกระบุรี ไปตั้งเป็นหมู่ 4 ของตำบลบางแก้ว กิ่งอำเภอละอุ่น อำเภอเมืองระนอง
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลละอุ่นเหนือ แยกออกจากตำบลละอุ่น ตั้งตำบลบางพระเหนือ แยกออกจากตำบลบางพระ
วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2494 เปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดระนอง กับจังหวัดชุมพร โดยโอนพื้นที่ตำบลเขาทะลุ กิ่งอำเภอละอุ่น อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง ไปขึ้นกับ อำเภอสวี จังหวัดชุมพร
วันที่ 28 พฤศจิกายน 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลละอุ่น ในท้องที่บางส่วนของตำบลละอุ่นใต้
วันที่ 28 กรกฎาคม 2502 โอนพื้นที่ตำบลทรายแดง กิ่งอำเภอละอุ่น อำเภอเมืองระนอง ไปขึ้นกับอำเภอเมืองระนอง
วันที่ 28 มิถุนายน 2516 ยกฐานะกิ่งอำเภอละอุ่น อำเภอเมืองระนอง ขึ้นเป็น อำเภอละอุ่น
วันที่ 4 มกราคม 2539 ตั้งตำบลในวงเหนือ แยกออกจากตำบลละอุ่นเหนือ และตั้งตำบลในวงใต้ แยกออกจากตำบลละอุ่นเหนือ
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะสุขาภิบาลละอุ่น เป็นเทศบาลตำบลละอุ่น ด้วยผลของกฎหมาย
วันที่ 1 กรกฎาคม 2547 ยุบสภาตำบลในวงเหนือ สภาตำบลในวงใต้ รวมกับองค์การบริหารส่วนตำบลละอุ่นเหนือ และยุบองค์การบริหารส่วนตำบลบางพระใต้ องค์การบริหารส่วนตำบลละอุ่นใต้ รวมกับเทศบาลตำบลละอุ่น
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอละอุ่นตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกระบุรี
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอสวีและอำเภอหลังสวน (จังหวัดชุมพร)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพะโต๊ะ (จังหวัดชุมพร) และอำเภอเมืองระนอง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองระนองและแม่น้ำกระบุรี ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำคือภาคตะนาวศรี (ประเทศพม่า)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอละอุ่นแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 30 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) | แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ละอุ่นใต้ | La-un Tai | 6 | 1,678 |  |
| 2. | ละอุ่นเหนือ | La-un Nuea | 5 | 1,176 |  |
| 3. | บางพระใต้ | Bang Phra Tai | 3 | 981 |  |
| 4. | บางพระเหนือ | Bang Phra Nuea | 5 | 3,637 |  |
| 5. | บางแก้ว | Bang Kaeo | 5 | 4,583 |  |
| 6. | ในวงเหนือ | Nai Wong Nuea | 3 | 1,664 |  |
| 7. | ในวงใต้ | Nai Wong Tai | 3 | 1,521 |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอละอุ่นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลละอุ่น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลละอุ่นใต้และตำบลบางพระใต้ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลละอุ่นเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลละอุ่นเหนือ ตำบลในวงเหนือ และตำบลในวงใต้ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางพระเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางพระเหนือทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางแก้วทั้งตำบล
เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์
ชีวิตในวัยเด็ก

เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ เกิดและเติบโตที่ อินเดียนฮิลส์ , รัฐเคนทักกี เธอเป็นบุตรของนาง คาเรน ลอร์เรนซ์ ผู้จัดการค่ายฤดูร้อนสำหรับเด็ก และนาย แกรี่ ลอว์เรนซ์ เจ้าของบริษัทซีเมนต์ก่อสร้าง โดยเธอมีพี่ชาย 2 คนคือเบนและเบลน เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ เข้ารับการศึกษาในระดับชั้นมัธยมที่โรงเรียนมัธยมแคมเมอเรอร์ ซึ่งเป็นโรงเรียนของรัฐบาลในลุยส์วิลล์ เธอไม่สนุกกับวัยเด็กของเธอเนื่องจากอาการสมาธิสั้นและความวิตกกังวลทางสังคมและคิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับเพื่อน ลอว์เรนซ์บอกว่าความวิตกกังวลของเธอหายไปเมื่อเธอแสดงบนเวทีและการแสดงนั้นทำให้เธอประสบความสำเร็จ
ช่วงวัยเรียนของลอเรนซ์ เธอได้เป็นเชียร์ลีดเดอร์และเล่นกีฬาซอฟต์บอล ฮอกกี้ รวมถึงบาสเก็ตบอล เมื่อเติบโตขึ้นเธอเริ่มให้ความสนใจในการขี่ม้าและมักจะไปดูม้าที่ฟาร์มอยู่บ่อยครั้ง โดยเธอเคยประสบอุบัติเหตุตกจากหลังม้าจนบาดเจ็บที่กระดูกก้นกบ เมื่อพ่อของเธอทำงานอยู่ที่บ้านเธอมักจะแสดงเป็นตัวตลกหรือแสดงเป็นนักบัลเล่ต์ให้พ่อดูอยู่เสมอ จนกระทั่งเมื่ออายุ 9 ปี เธอได้แสดงละครต่อหน้าผู้ชมคนอื่นๆเป็นครั้งแรก ซึ่งเป็นการแสดงละครในโบสถ์คริสต์ที่มีเนื้อหาจากหนังสือโยนาห์โดยเธอแสดงเป็นโสเภณีแห่งเมืองนิเนเวห์ ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าเธอยังคงมีส่วนร่วมในการแสดงในโบสถ์และละครเพลงของโรงเรียน
เมื่ออายุได้ 14 ปี เธอได้ไปเที่ยวพักผ่อนในฤดูใบไม้ผลิกับครอบครัวที่นครนิวยอร์ก ในช่วงเวลาดังกล่าวขณะเธอยืนดูการเต้นเบรกแดนซ์​บนถนนที่ยูเนียน สแควร์ เธอได้รับความสนใจจากแมวมองของบริษัทจัดหานักแสดงและถูกชักชวนไปออดิชันเป็นนักแสดง อย่างไรก็ตามแม่ของเธอไม่สนับสนุนให้เธอเป็นนักแสดงเท่าไหร่นัก แต่เธอเองก็เกลี้ยกล่อมให้แม่อนุญาตให้เธอย้ายไปอยู่ที่นครนิวยอร์กเพื่อเรียนรู้เรื่องบทละคร จนแม่เธออนุญาต ในที่สุดเธอก็ทดสอบบทผ่านและได้เซ็นสัญญากับ CESD บริษัทจัดหานักแสดงและนางแบบชื่อดัง ก่อนที่ทางบริษัทจะช่วยเกลี่ยกล่อมให้แม่ของเธอยอมให้เธอย้ายไปอยู่ที่ลอสแอนเจลิส
การงาน > 2006–09: เริ่มอาชีพงานแสดง

ในปี 2006 เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ ได้แสดงเป็นตัวประกอบที่ปรากฏตัวเพียง 1 ตอนในซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง ​Monk ต่อมาได้ปรากฏตัวในซีรีส์แนวสืบสวนสอบสวนที่ได้รับความนิยมของสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส​อย่าง ​Cold Case -​ Season 4 ในตอนที่ชื่อว่า A Dollar, a Dream รวมถึงแสดงเป็นตัวประกอบจำนวน 2 ตอนในซีรีส์ Midiumโดยหลังจากมีบทบาทเป็นตัวประกอบในซีรีส์โทรทัศน์มาบ้างแล้ว เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ ก็ได้รับโอกาสให้เป็นนักแสดงนำในซิตคอม​ของสถานีโทรทัศน์ TBS เรื่อง The Bill Engvall Show รับบทบาทเป็น ลอเรน เพียร์สัน ซึ่งเป็นลูกสาวคนโต โดยซีรีส์ชุดนี้ออกอากาศครั้งแรกในเดือนกันยายน ค.ศ. 2007 และดำเนินเรื่องมาถึงปีที่ 3โดยจัดเป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ได้รับความนิยมอย่างสูง ซึ่งหนังสือพิมพ์เดอะวอชิงตันโพสต์​ได้ชื่นชมการแสดงของเจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ว่าฉากที่เธอเล่นนั้นสามารถขโมยซีนได้หลายครั้ง นอกจากนี้หนังสือพิมพ์นิวยอร์ก เดลีนิวส์ ก็ได้ชื่นชมว่า การแสดงของเธอประสบความสำเร็จในการส่งสาร์นแห่งความกราดเกรี้ยวของบรรดาสาวๆวัยรุ่นจากการแสดงอันยอดเยี่ยมของเธอในบทบาทดังกล่าวทำให้ในปี ค.ศ. 2009 เธอได้รับรางวัล Young Artist Award สาขา นักแสดงวัยรุ่นที่มีผลงานยอดเยี่ยมทางซีรีส์โทรทัศน์
ในปีค.ศ. 2007 , เธอได้ถูกทดสอบสำหรับบทบาท เบลล่า สวอน จากภาพยนตร์ แวมไพร์ ทไวไลท์ , โดยบทบาทก็ถูกตกไปอยู่กับ คริสเตน สจ๊วต  ในปีค.ศ. 2008 , เธอได้ปรากฏในบทบาทเล็กๆน้อย ในภาพยนตร์ Garden Party รับบทเป็น Tiff  และปีเดียวกันนี้ ในภาพยนตร์ Poker House เจนนิเฟอร์ยังได้รับบทเป็น Agnes 
เธอยังได้รับรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์ลอสแอนเจลิสสำหรับการแสดงยอดเยี่ยม ในปีค.ศ. 2008 จากบทบาทของเธอในภาพยนตร์
ในสื่อออนไลน์

เมื่อ 31 สิงหาคม 2014 ได้มีภาพเปลือยกายของเจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์หลุดออกมาใน 4chan ซึ่งค่อนข้างจะเป็นไปได้ว่าจะถูกเจาะระบบข้อมูลจากแฮคเกอร์ ซึ่งเจนนิเฟอร์ยืนยันว่าภาพที่หลุดออกไปเป็นรูปของเธอเอง ซึ่งเหล่าดาราดังจำนวน 54 คนต่างก็โดนแฮครูปส่วนตัวไปเผยแผร่ด้วย
กรงน้ำผึ้ง

| กรงน้ำผึ้ง |
| --- | --- |
ประเภท: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: บริษัท มีเดียซีน จำกัด
เขียนโดย: บทประพันธ์ :  ผักบุ้ง บทโทรทัศน์ :  วรรณา แต่งพสุเลิศ
กำกับโดย: บุญธร กิติพัฒฑากรณ์
แสดงนำ: ศุกลวัฒน์ คณารศ รมิดา ธีรพัฒน์ สพล อัศวมั่นคง มาเรีย เฮิร์ชเลอร์ พลวัฒน์ มนูประเสริฐ ธีรพงศ์ เหลียวรักวงศ์
ประเทศแหล่งกำเนิด: ประเทศไทย
ภาษาต้นฉบับ: ประเทศไทย
จำนวนตอน: 17 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: คณะกรรมการพิจารณาการผลิตละครโทรทัศน์
ความยาวตอน: 115 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 7 เอชดี
ออกอากาศ: 18 เมษายน 2565 – 13 มิถุนายน 2565
กรงน้ำผึ้ง เป็นละครโทรทัศน์ไทย ผลิตโดย บริษัท มีเดีย ซีน จำกัด บทประพันธ์โดย ผักบุ้ง บทโทรทัศน์โดย วรรณา แต่งพสุเลิศ นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ , รมิดา ธีรพัฒน์ , สพล อัศวมั่นคง , มาเรีย เฮิร์ชเลอร์ , นนทพันธ์ ใจกันทา , พลวัฒน์ มนูประเสริฐ , ธีรพงศ์ เหลียวรักวงศ์ , ขจรศักดิ์ รัตนนิสสัย , อติรุจ สิงหอำพล , นาท ภูวนัย , ปิยะมาศ โมนยะกุล , ณัฏฐริณีย์ กรรณสูต , รัญดภา มันตะลัมพะ , ขวัญกวินท์ เกิดลาภผล , ชัชฎาภรณ์ ธนันทา และ วิภพ บางยี่ขัน กำกับการแสดงโดย บุญธร กิติพัฒฑากรณ์
นักแสดง

| ตัวละคร | นักแสดงหลัก | นักแสดงหลัก | นักแสดงหลัก | นักแสดงหลัก | นักแสดงหลัก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชลัมพล ศรันย์รักษ์ (พล) | ศุกลวัฒน์ คณารศ |  |  |  |  |
| สายน้ำผึ้ง รจนันท์ (ผึ้ง / คุณนายน้อย) (ตัวปลอม) / เพราตา เศวตจันทร์ (เพรา) | รมิดา ธีรพัฒน์ |  |  |  |  |
| ศักดิ์ณรงค์ เตชะดำรงสกุล (ย้ง) | สพล อัศวมั่นคง |  |  |  |  |
| แพรพิสุทธิ์ (แพร) | มาเรีย เฮิร์ชเลอร์ |  |  |  |  |
| ตัวละคร | นักแสดงสมทบ |  |  |  |  |
| รุจน์ | นนทพันธ์ ใจกันทา |  |  |  |  |
| เวทิน (ทิน) | อติรุจ สิงหอำพล |  |  |  |  |
| นารี | ชัชฎาภรณ์ ธนันทา |  |  |  |  |
| ภาคิน (คิน) | ธีร์ วณิชนันทธาดา |  |  |  |  |
| ชัยยศ นวอิศรา / ชัยยศ ชั้นพิทักษ์ (ยศ / อาเจ็ก) | พลวัฒน์ มนูประเสริฐ |  |  |  |  |
| ชูศักดิ์ เตชะดำรงสกุล (เตียวซก) | ธีรพงศ์ เหลียวรักวงศ์ |  |  |  |  |
| อาตง | ขจรศักดิ์ รัตนนิสสัย |  |  |  |  |
| พี่เอก | สิทธิพันธ์ กลมเกลี้ยง |  |  |  |  |
| อากุ่ย | วิภพ บางยี่ขัน |  |  |  |  |
| เริงศักดิ์ เตชะดำรงสกุล (นายเหมืองเตียวเหล็ง) | นาท ภูวนัย |  |  |  |  |
| กิ่ง (คุณนายใหญ่) | ปิยะมาศ โมนยะกุล |  |  |  |  |
| นิดาพร ประเสริฐวัฒนา (นิด / คุณนายสาม) | ณัฏฐริณีย์ กรรณสูต |  |  |  |  |
| คุณนายสี่ | ไม่ทราบชื่อนักแสดง |  |  |  |  |
| ตัวละคร | นักแสดงรับเชิญ |  |  |  |  |
| แม่เลี้ยงปรินดา | ขวัญกวินท์ เกิดลาภผล |  |  |  |  |
| สายน้ำผึ้ง รจนันท์ (ผึ้ง / คุณนายน้อย) (ตัวจริง) | รัญดภา มันตะลัมพะ |  |  |  |  |
| น้ำเหนือ เตชะดำรงสกุล (เหนือ) | ด.ช.นันทฉัตรชัย กฤษณะประสิทธิ์ |  |  |  |  |
| ป๊าของแพรพิสุทธิ์ | กฤตย์ อัทธเสรี |  |  |  |  |
| นางพยาบาล | นวพร สุปิงคลัด |  |  |  |  |
| ยามเด่น | เจนจิรา สุวรรณน้อย |  |  |  |  |
| ทนายสมพงษ์ | ชัชฤทธิ์ วณิชย์พูลผล |  |  |  |  |
| ลุงเข้ม (คนที่เก็บรังนก) | สมนึก โอภาส |  |  |  |  |
เพลงประกอบละคร

เพลง ชีวิตและใจให้เธอ ขับร้อง BANK CLASH
เพลง อยากให้เธอได้ยินหัวใจ ขับร้อง Tippsy
เรตติ้ง

การตอบรับของละครเรื่องนี้ทั้งหมด 17 ตอนที่ได้ออกอากาศไป (เมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2565 - วันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2565) นีลเส็น ได้วัดค่าเฉลี่ยเรตติ้งละครจากคนทั่วประเทศไทยอยู่ที่ 3.62
| ตอนที่ | ออกอากาศ | เรตติ้งทั่วประเทศ |
| --- | --- | --- |
| 1 | 18 เมษายน 2565 | 3.401 |
| 2 | 19 เมษายน 2565 | 3.627 |
| 3 | 25 เมษายน 2565 | 3.360 |
| 4 | 26 เมษายน 2565 | 3.348 |
| 5 | 2 พฤษภาคม 2565 | 3.532 |
| 6 | 3 พฤษภาคม 2565 | 3.321 |
| 7 | 9 พฤษภาคม 2565 | 3.993 |
| 8 | 10 พฤษภาคม 2565 | 3.837 |
| 9 | 16 พฤษภาคม 2565 | 2.777 |
| 10 | 17 พฤษภาคม 2565 | 3.054 |
| 11 | 23 พฤษภาคม 2565 | 3.603 |
| 12 | 24 พฤษภาคม 2565 | 3.291 |
| 13 | 30 พฤษภาคม 2565 | 3.585 |
| 14 | 31 พฤษภาคม 2565 | 4.328 |
| 15 | 6 มิถุนายน 2565 | 3.779 |
| 16 | 7 มิถุนายน 2565 | 4.107 |
| 17 (ตอนจบ) | 13 มิถุนายน 2565 | 4.531 |
| ค่าเฉลี่ย | ค่าเฉลี่ย | 3.62 |
เขตชูโอ (ไซตามะ)

บทความนี้เกี่ยวกับเขตในนครไซตามะ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ชูโอ
| เขตชูโอ 中央区 |
| --- | --- |
เขต
ทิวทัศน์ฝั่งตะวันออกของเขตชูโอ นครไซตามะ (ถ่ายจากสถานีรถไฟนากะอูราวะ)
   ตรา
ที่ตั้งของเขตชูโอ (เน้นสีม่วง) ในนครไซตามะ

เขตชูโอที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°53′2.1″N 139°37′34.4″E﻿ / ﻿35.883917°N 139.626222°E﻿ / 35.883917; 139.626222
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด:  ไซตามะ
นคร:  ไซตามะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 8.39 ตร.กม. (3.24 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 ตุลาคม ค.ศ. 2024)
 • ทั้งหมด: 104,085 คน
 • ความหนาแน่น: 12,406 คน/ตร.กม. (32,130 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์
 • ดอกไม้: กุหลาบ
 • สี: สีกุหลาบ
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสท้องถิ่น: 11105-8
โทรศัพท์: 048-856-1111
ที่อยู่สำนักงาน: 5-7-10 ชิโมโอจิไอ เขตชูโอ นครไซตามะ จังหวัดไซตามะ 338-0002  5-7-10 Shimoochiai, Chūō-ku, Saitama-shi, Saitama-ken, 338-0002
เว็บไซต์: www.city.saitama.lg.jp/chuo/
เขตชูโอ (ญี่ปุ่น: 中央区; โรมาจิ: Chūō-ku; ทับศัพท์: ชูโอ-กุ; แปลตรงตัว: "เขตกลาง") เป็นหนึ่งในสิบเขตของนครไซตามะ จังหวัดไซตามะ ตั้งอยู่ทางทางทิศเหนือของโตเกียวห่างไปประมาณ 20 กิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ 8.39 ตารางกิโลเมตร (3.24 ตารางไมล์) มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 104,085 คน มีความหนาแน่นของประชากร 12,406 คนต่อตารางกิโลเมตร แม้ว่าจะมีชื่อว่าเขตกลาง แต่เขตนี้ไม่ใช่ศูนย์กลางการบริหารหรือการค้าของนครไซตามะ โดยศูนย์กลางการบริหารจะอยู่ที่เขตอูราวะ และศูนย์กลางทางการค้าจะอยู่ที่เขตโอมิยะ
ภูมิศาสตร์ > รูปร่างและตำแหน่งที่ตั้ง

เขตชูโอตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของใจกลางนครไซตามะ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดไซตามะ เขตชูโอมีรูปร่างคล้ายลิ่มมีปลายแหลมด้านทิศใต้ มีความยาวประมาณ 5.5 กิโลเมตรในแนวเหนือ-ใต้ และยาวประมาณ 3.5 กิโลเมตรในแนวตะวันตก-ตะวันออก มีพื้นที่ 8.39 ตารางกิโลเมตร เขตชูโอตั้งอยู่บนที่ราบคันโต มีระดับความสูงไม่มาก โดยมีจุดที่ต่ำที่สุดอยู่ที่โอโตะนิโจเมะ สูงจากระดับน้ำทะเล 4.7 เมตร และจุดสูงสุดอยู่ที่ซูซูยะยนโจเมะ สูงจากระดับน้ำทะเล 16.6 เมตร แม่น้ำส่วนใหญ่ไหลในแนวเหนือ-ใต้ลงมาในเขตนี้ ดังนั้น การเดินทางจากตะวันตก-ตะวันออกข้ามเขตจึงต้องเดินทางข้ามพื้นที่ราบสูงและแอ่งสลับกันไปมา จุดทางตะวันออกสุดของที่ราบสูงเหล่านี้คือ โอมิยะไดอิจิ ซึ่งทางตะวันตกของที่ราบสูงนี้เป็นที่ตั้งของแม่น้ำโคนูมะ ซึ่งอยู่ใจกลางของแอ่งนี้ที่ยาว 500 เมตร โอมิยะไดอิจิทอดยาวไปทางตะวันตกของแอ่งน้ำนี้จนกระทั่งไปบรรจบกับแอ่งอีกแห่งที่เกิดจากแม่น้ำอารากาวะที่จุดตะวันตกสุดของเขต
ภูมิศาสตร์ > การใช้ที่ดิน

พื้นที่ 482.9 เฮกตาร์จากทั้งหมด 839 เฮกตาร์ของเขตนี้ใช้เป็นพื้นที่ที่อยู่อาศัย และด้วยเหตุนี้ ทั้งพื้นที่ของเขตจึงได้รับการกำหนดให้เป็น "เขตที่มีผู้อยู่อาศัยหนาแน่น" (densely inhabited district, DID) เมื่อ ค.ศ. 2005 แม้จะดูเหมือนไม่มีพื้นที่เกษตรกรรม แต่ก็สามารถเห็นพื้นที่ดังกล่าวได้บางส่วนทั้งสองฝั่งของแม่น้ำโคนูมะ ซึ่งบนฝั่งตะวันออกนั้นเป็นที่ตั้งของสำนักงานเขต สถานีดับเพลิง และห้องสมุด ส่วนปลายด้านเหนือของเขตนี้เป็นส่วนหนึ่งของศูนย์กลางเมืองใหม่ไซตามะ (Saitama New Urban Center) ซึ่งเป็นที่ตั้งของหน่วยงานการบริหารส่วนภูมิภาคต่าง ๆ ของคันโต และสนามกีฬาไซตามะซูเปอร์อารีนา
ภูมิศาสตร์ > เขตข้างเคียง

นครไซตามะ จังหวัดไซตามะ
เขตซากูระ
เขตมินามิ
เขตอูราวะ
เขตโอมิยะ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

อุณหภูมิเฉลี่ยระหว่าง ค.ศ. 2007 ถึง 2011 อยู่ที่ 15.4 °C โดยมีแดดเฉลี่ย 53 วัน ในแง่ของปริมาณน้ำฝน เขตชูโอมีปริมาณหยาดน้ำฟ้าเฉลี่ย 1,359 มิลลิเมตรต่อปีระหว่าง ค.ศ. 2007 ถึง 2011 โดยมีฝนตกเฉลี่ย 108 วัน และมีหิมะตกเฉลี่ย 10 วัน
| ข้อมูลภูมิอากาศของเขตชูโอ นครไซตามะ> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของเขตชูโอ นครไซตามะ> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเขตชูโอ นครไซตามะ> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของเขตชูโอ นครไซตามะ> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเขตชูโอ นครไซตามะ> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเขตชูโอ นครไซตามะ> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเขตชูโอ นครไซตามะ> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเขตชูโอ นครไซตามะ> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเขตชูโอ นครไซตามะ> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเขตชูโอ นครไซตามะ> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเขตชูโอ นครไซตามะ> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเขตชูโอ นครไซตามะ> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเขตชูโอ นครไซตามะ> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเขตชูโอ นครไซตามะ> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 3.1 (37.6) | 5.5 (41.9) | 6.9 (44.4) | 13.4 (56.1) | 17.9 (64.2) | 22.7 (72.9) | 27.2 (81) | 26.8 (80.2) | 24.4 (75.9) | 18.0 (64.4) | 12.6 (54.7) | 5.3 (41.5) | 15.4 (59.7) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) |  | 82.5 (3.248) | 67.5 (2.657) | 44.5 (1.752) | 287.5 (11.319) | 113.0 (4.449) | 93.0 (3.661) | 229.5 (9.035) | 244.5 (9.626) | 110.5 (4.35) | 52.5 (2.067) | 56.5 (2.224) | 1,359 (53.5) |
แหล่งที่มา: http://www.city.saitama.jp/www/contents/1365151655919/index.html, 土地及び気象
ประวัติศาสตร์

เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งเมืองโยโนะขึ้นโดยอยู่ภายในอำเภอคิตาอาดาจิ จังหวัดไซตามะ ต่อมาได้มีแผนการยุบเมืองโยโนะเพื่อรวมเข้ากับนครอูราวะและนครโอมิยะ ซึ่งถูกปฏิเสธจากการลงประชามติเมื่อ ค.ศ. 1955 และเมืองโยโนะก็ได้รับการยกฐานะเป็นนครเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1958 ต่อมาวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 นครโยโนะได้รวมเข้ากับนครอูราวะและนครโอมิยะเพื่อจัดตั้งเทศบาลแห่งใหม่ที่ชื่อนครไซตามะ และเมื่อนครไซตามะได้รับการประกาศให้เป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนดใน ค.ศ. 2003 พื้นที่ที่สอดคล้องกับนครโยโนะเดิมก็กลายมาเป็นเขตชูโอ โดยมีการปรับเปลี่ยนเขตแดนเล็กน้อยจากนครโอมิยะและนครอูราวะเดิม
การศึกษา

เขตชูโอมีโรงเรียนประถมศึกษาสังกัดเทศบาล 8 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นสังกัดเทศบาล 4 แห่ง และเอกชน 1 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายสังกัดจังหวัด 3 แห่ง
โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นสังกัดเทศบาลนครไซตามะ
ฮาจิโอจิ (八王子中学校)
โยโนะฮิงาชิ (与野東中学校)
โยโนะมินามิ (与野南中学校)
โยโนะนิชิ (与野西中学校)
โรงเรียนประถมศึกษาสังกัดเทศบาลนครไซตามะ
คามิโอจิไอ (上落合小学校)
โอโตะ (大戸小学校)
ชิโมโอจิไอ (下落合小学校)
ซูซูยะ (鈴谷小学校)
โยโนะฮาจิมัง (与野八幡小学校)
โยโนะฮมมาจิ (与野本町小学校)
โยโนะมินามิ (与野南小学校)
โยโนะเซโฮกุ (与野西北小学校)
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายไซเกียว
สถานี: มินามิโยโนะ – โยโนะฮมมาจิ – คิตะโยโนะ
สถานีรถไฟโยโนะ และสถานีรถไฟไซตามะชินโตชิง บนทางรถไฟสายเคฮิง–โทโฮกุ (สถานีไซตามะชินโตชิงยังตั้งอยู่บนสายทากาซากิ และสายหลักโทโฮกุอีกด้วย) ตั้งอยู่บนพรมแดนระหว่างเขตชูโอกับและเขตอื่น ๆ ของนครไซตามะ แต่ในทางการแล้ว สองสถานีนี้ตั้งอยู่ในเขตอูราวะและเขตโอมิยะตามลำดับ
การขนส่ง > รถบัส

โคกูไซโกเงียวบัส (国際興業バス) ให้บริการในพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขต
เซบุบัส (西武バス) ให้บริการบริเวณด้านใต้ของเขตเป็นหลัก
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางด่วนชูโตะ สายโอมิยะ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 17
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 463
สถานที่ที่น่าสนใจ

สวนโยโนะ
ศูนย์กลางเมืองใหม่ไซตามะ
ไซตามะซูเปอร์อารีนา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของเขตชูโอ (ในภาษาญี่ปุ่น)
คลังข้อมูลอินเทอร์เน็ตของเว็บไซต์ของนครโยโนะ
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ภูมิศาสตร์ :  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
แม่น้ำโคนูมะไหลผ่านเขตชูโอ
สำนักงานเขตชูโอ นครไซตามะ
สวนโยโนะ
ไซตามะซูเปอร์อารีนา
รายชื่อตัวละครในปรินเซส คอนเนค! รี: ไดฟ์

หน้านี้แสดงรายชื่อตัวละครในปรินเซส คอนเนค! รี: ไดฟ์
ตัวละครหลัก > วิทยาลัยสตรีเซนต์เทเรซา (ชมรมเพื่อนซี้)

ด้วยเป้าหมายที่ต้องการได้รับทุนการศึกษาจำนวนมหาศาล ชมรมโรงเรียนแห่งนี้จึงได้รับการจัดตั้งขึ้นตามความสมัครใจของสมาชิก โดยมุ่งหวังที่จะพิสูจน์ธรรมชาติแห่งความเป็นสังคมของพวกเธอ
มังกรหยก ภาค 2 (ภาพยนตร์)

| มังกรหยก ภาค 2 |
| --- | --- |
หน้าปก ดีวีดี
กำกับ: จางเชอะ
บทภาพยนตร์: หนี่ กวง
เนื้อเรื่อง: กิมย้ง
อำนวยการสร้าง: รันม์ ชอว์
นักแสดงนำ: ฟู่เซิง หนิว หนิว
ผู้บรรยาย: ทีมพากย์พันธมิตร
กำกับภาพ: กัง มู่โต๋
ตัดต่อ: เฉียง เสี่ยงหลุง
ดนตรีประกอบ: แฟรนกี้ ชาน
บริษัทผู้สร้าง: Shaw Brothers Studio 
ผู้จัดจำหน่าย: Shaw Brothers Studio
วันฉาย:   13 พฤษภาคม ค.ศ. 1978 (1978-05-13) 
ความยาว: 110 นาที
ประเทศ: ฮ่องกง
ภาษา: แมนดาริน
มังกรหยก ภาค 2 (อังกฤษ: The Brave Archer 2 หรือ Kungfu Warlord 2) เป็นภาพยนตร์จีนกำลังภายในสัญชาติฮ่องกงที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1978 โดยอิงเนื้อหาจากนวนิยายของ กิมย้ง เรื่อง มังกรหยก ภาค 2 ภาพยนตร์เรื่องนี้ผลิตโดย Shaw Brothers Studio กำกับภาพยนตร์โดย จางเชอะ นำแสดงโดยฟู่เซิง ภาพยนตร์นี้เป็นภาคสองในภาพยนตร์ไตรภาคชุดมังกรหยก และเป็นภาคต่อจาก มังกรหยก (1977) และภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่ออีกคือ มังกรหยก ภาค 3 (1981) และภาพยนตร์ไตรภาคชุดนี้ยังมีภาพยนตร์ภาคแยกออกไปอีก 2 เรื่องคือ มังกรหยก ภาค 4 (1982) และ มังกรหยก ภาค 5 ตอน เอี้ยก้วยกับเซียวเล่งนึ่ง (1983)
นักแสดงนำ

ฟูเซิง รับบท ก๊วยเจ๋ง
หนิวหนิว รับบท อึ้งย้ง
กุ๊ฟง รับบท อั้งฉิกกง
กัว จุ้ย รับบท จิวแป๊ะทง
หวัง หลุงเว่ย รับบท อาวเอี๊ยงฮง
แหล่งข้อมูลอื่น

มังกรหยก ภาค 2 ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
มังกรหยก ภาค 2 จากฐานข้อมูลภาพยนตร์ฮ่องกง
ทอดมัน

| --- | --- |

ชื่ออื่น: ปลาเห็ด
ประเภท: ทอด
มื้อ: อาหารจานหลัก
แหล่งกำเนิด: ไทย
ส่วนผสมหลัก: ปลาหรือกุ้ง พริกแกง ถั่วฝักยาวหรือถั่วพูซอย ใบมะกรูดหั่นละเอียด
 ตำราอาหาร: ทอดมัน
ทอดมัน เป็นอาหารไทยชนิดหนึ่ง ที่นำกุ้งหรือปลา (ส่วนใหญ่ใช้เนื้อปลากราย ปลาดาบลาว ปลาทู ปลาน้ำดอกไม้ ปลายี่สก ปลาสลาด) มาขูดตำ นวดกับน้ำเกลือจนเหนียว คลุกเคล้าผสมพริกแกง ถั่วฝักยาวหรือถั่วพูซอย ใบมะกรูดหั่นละเอียด บางสูตรผสมไข่ไก่ ปั้นแผ่เป็นแผ่นกลมหนา ทอดน้ำมันจนสุก กินกับน้ำจิ้มอาจาดสามรส โรยถั่วลิสงคั่วบด แนมแตงกวาหั่น ในบางพื้นที่ เช่น จังหวัดเพชรบุรี นิยมกินทอดมันกับขนมจีน โดยเนื้อทอดมันจะแผ่เป็นแผ่นบางใหญ่ และร้านส่วนมากจะผสมใบกะเพราลงไปในเนื้อทอดมันด้วย