stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกียวโต
วัฒนธรรม

แม้เกียวโตจะถูกรบกวนด้วยสงคราม ไฟไหม้ และแผ่นดินไหวบ่อยครั้งในช่วงที่เป็นเมืองหลวงตลอด 11 ศตวรรษที่ผ่านมา แต่เกียวโตก็รอดพ้นจากการโจมตีในสงครามโลกครั้งที่ 2 ทั้งยังถูกถอดออกจากรายชื่อเมืองที่จะถูกทิ้งระเบิดปรมาณูจากกองทัพสหรัฐอเมริกาในช่วงปลายสงคราม และเปลี่ยนไปเป็นเมืองนางาซากิแทน ด้วยเหตุผลที่ว่า เฮนรี แอล. สติมสัน รัฐมนตรีสงครามของสหรัฐต้องการจะรักษาวัฒนธรรมนี้ไว้ และได้รู้จักเมืองเกียวโตนี้จากการไปเยือนเพื่อกระชับความสัมพันธ์ทางการทูตและจากการไปฮันนีมูน
เกียวโตมีสถานที่สำคัญทางศาสนากว่า 2,000 แห่ง เป็นวัดทางศาสนาพุทธ 1,600 แห่ง และทางลัทธิชินโต 400 แห่ง มีพระราชวัง สวน และสิ่งก่อสร้างที่ยังคงความดั้งเดิมไว้มาก มีวัดที่มีชื่อเสียงหลายแห่ง อาทิ วัดคิโยมิซุที่สร้างโดยใช้เสาหลักปักตามเนินของภูเขา วัดคิงกากุ (วัดศาลาทอง), วัดกิงกากุ (วัดศาลาเงิน) และ วัดเรียวอังที่มีสวนหินที่โด่งดัง ศาลเจ้าเฮอังเป็นศาลเจ้าที่มีชื่อเสียงในลัทธิชินโต สร้างขึ้นในปี 1895 เพื่อเฉลิมพระเกียรติองค์จักรพรรดิและให้ระลึกถึงราชวงศ์แรกและราชวงศ์สุดท้ายที่ประทับอยู่ที่เกียวโต
ราชวงศ์ของญี่ปุ่นมีความเกี่ยวข้องกับพื้นที่สามแห่งของเกียวโต ได้แก่ เขตเกียวเอ็งของเกียวโต อันเป็นที่ตั้งของพระราชวังเกียวโต และพระราชวังเซ็นโตะ ที่ประทับของสมเด็จพระจักรพรรดิของญี่ปุ่นหลายร้อยปี เขตพระราชวังหลวงคัตสึระ อันเป็นสมบัติทางสถาปัตยกรรมที่สำคัญของชาติ และเขตพระราชวังชูงากุ อันเป็นสวนที่สวยที่สุดแหงหนึ่งของญี่ปุ่น
บริเวณอื่น ๆ ของเกียวโต ก็มีความสำคัญทางวัฒนธรรมเช่นกัน เช่น อาราชิยามะ ย่านกิอง ย่านเกอิชา พนโตโจ ตลอดจนถนนสายนักปราชญ์ และคลองอีกหลาย ๆ แห่ง
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกจากองค์การยูเนสโก เมื่อปี ค.ศ. 1994 ซึ่งประกอบไปด้วยสถานที่สำคัญทางวัฒนธรรมหลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็น ศาลเจ้าคาโมะ, วัดเคียวโอโกโกกุ (วัดโท), วัดคิโยมิซุ, วัดโดโงะ, วัดนินนะ, วัดไซโฮ, วัดเท็นรีว, วัดโรกูอง (วัดคิงกากุ), วัดจิโช (วัดกิงกากุ), วัดเรียวอัง, วัดฮงงัน, วัดโคซัง และปราสาทนิโจ ที่สร้างโดย โชกุนโทกูงาวะ อิเอยาซุ และมีอีกหลายแห่งที่อยู่นอกเมืองที่อยู่ในรายชื่อมรดกโลกด้วย
เกียวโตเป็นเมืองที่มีอาหารญี่ปุ่นรสชาติโอชะอยู่มากมาย การที่เกียวโตเป็นเมืองที่ห่างไกลจากทะเลและมีวัดพุทธอยู่มากมายทำให้มีนำผักมาเป็นส่วนหนึ่งของอาหาร จนผักของเกียวโตมีชื่อเสียงขึ้นมา ที่เรียกว่า เคียวยาไซ (京野菜)
เกียวโตยังมีสำเนียงภาษาพูดที่เป็นเอกลักษณ์ที่เรียกว่า เคียวโกโตบะ หรือ เกียวโตเบ็ง อันเป็นหนึ่งในรูปแบบของสำเนียงคันไซ เมื่อครั้งที่เกียวโตเป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่นนั้น สำเนียงเกียวโตถือเป็นภาษาราชการของญี่ปุ่นและมีอิทธิพลต่อการพัฒนาเป็นสำเนียงโตเกียว อันเป็นภาษามาตรฐานสมัยใหม่ของญี่ปุ่น ส่วนที่โดดเด่นของสำเนียงเกียวโตคือ การที่คำกริยาจะลงท้ายด้วย -ฮารุ เป็นต้น
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจที่สำคัญในเกียวโตนั้นมาจากอุตสาหกรรมด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและอิเล็กทรอนิกส์ นครเกียวโตนั้นยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่บริษัทชั้นนำมากมาย อาทิ นินเทนโด, ออมรอน เป็นต้น แต่ทั้งนี้ การท่องเที่ยวยังเป็นรากฐานทางเศรษฐกิจที่สำคัญของเกียวโต จากการที่เป็นเมืองมรดกโลกทางวัฒนธรรมนั้น ทำให้ในแต่ละวัน มีนักเรียน-นักศึกษาจากทั่วประเทศรวมถึงนักท่องเที่ยวจำนวนมากมาทัศนศึกษาและท่องเที่ยวในเกียวโต และจากการสำรวจและจัดอันดับระดับภูมิภาคในปี 2007 นครเกียวโตได้รับการจัดให้อยู่ในอันดับที่สองในเมืองที่น่าสนใจที่สุดของญี่ปุ่น รองจากนครซัปโปโระ
นอกจากนี้ งานฝีมือแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นยังเป็นอุตสาหกรรมที่สำคัญของเกียวโต ซึ่งส่วนใหญ่จะดำเนินการโดยช่างฝีมือในโรงงานขนาดเล็ก กิโมโนของเกียวโตนั้นยังมีชื่อเสียงอย่างมาก จากการที่เกียวโตเป็นเมืองที่ยังคงเป็นศูนย์กลางของการผลิตกิโมโนชั้นนำ อย่างไรก็ตามธุรกิจชนิดนี้ก็ได้รับความนิยมน้อยลงในปัจจุบัน จากการขาดแคลนทรัพยากรบุคคลด้านช่างฝีมือที่มีคุณภาพ
มหาวิทยาลัย

เกียวโตเป็นสถานที่ตั้งของสถาบันระดับอุดมศึกษา 37 แห่ง นับเป็นศูนย์กลางทางการศึกษาที่สำคัญแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น โดยมีมหาวิทยาลัยเกียวโตเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศและของโลก และยังมีสถาบันเทคโนโลยีเกียวโตเป็นอีกหนึ่งมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในญี่ปุ่น มีชื่อเสียงในสาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบ นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยโดชิชะและมหาวิทยาลัยริตสึเมกังก็เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่มีชื่อเสียงในแถบเคฮันชิงเช่นกัน
การคมนาคม > การขนส่งทางราง

สถานีเกียวโต เป็นศูนย์กลางการคมนาคมของเมือง เป็นสถานีที่รวมเอาห้างสรรพสินค้า โรงแรม โรงภาพยนตร์ ห้างสรรพสินค้าอิเซะตัน และสำนักงานราชการหลาย ๆ แห่งเอาไว้ในตึกสูง 15 ชั้น มีรถไฟชิงกันเซ็งสายโทไกโดวิ่งผ่านและเชื่อมต่อกับรถไฟของบริษัทเจอาร์เวสต์
นอกจากนี้ ยังมีรถไฟเอกชนอย่าง รถไฟเคฮัง รถไฟฮันกีว รถไฟคินเต็ตสึ และสายอื่น ๆ ให้บริการรับส่งผู้โดยสารจากเกียวโตสู่พื้นที่อื่น ๆ ในแถบคันไซ โดยรถไฟเจอาร์เวสต์และรถไฟคินเตะสึจะเชื่อมต่อที่สถานีเกียวโต ขณะที่รถไฟฮันกีวจะเชื่อมต่อกับเกียวโตที่สถานีชิโจ คาวารามาจิ อันเป็นแหล่งซื้อขายสินค้าและย่านบันเทิงของเกียวโตมาตั้งแต่สมัยโบราณ
การคมนาคม > รถไฟใต้ดิน

สำนักงานขนส่งนครเกียวโต เป็นผู้ให้บริการรถไฟใต้ดินนครเกียวโต ซึ่งมีอยู่สองสายหลักคือ
สายคาราซูมะ: ทอดยาวตามแนวเหนือใต้
สายโทไซ: ทอดยาวตามแนวตะวันออกและตะวันตก
การคมนาคม > รถไฟความเร็วสูง

รถไฟชิงกันเซ็งสายโทไกโดเชื่อมต่อเมืองเกียวโตกับนาโงยะ โยโกฮามะ และโตเกียวในทิศตะวันออก ตลอดจนโอซากะ โคเบะ โอกายามะ ฮิโรชิมะ คิตากีวชู และฟูกูโอกะทางทิศตะวันตก
การคมนาคม > ท่าอากาศยาน

ท่าอากาศยานที่ใกล้กับเกียวโตที่สุดคือ ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ และ ท่าอากาศยานนานาชาติโอซากะ ในจังหวัดโอซากะ โดยมีรถไฟเชื่อมต่อกับท่าอากาศยานทั้งสอง ใช้เวลาจากสถานีเกียวโตถึงท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ 73 นาที
การคมนาคม > รถประจำทาง

โครงข่ายรถประจำทางมหานครของเกียวโตและโครงข่ายเอกชนเป็นเครือข่ายที่ให้บริการค่อนข้างครอบคลุมตัวเมือง และเป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยวด้วยเช่นกัน ทั้งรถโดยสารทั่วไปและรถโดยสารสำหรับนักท่องเที่ยว มีการประกาศเป็นภาษาอังกฤษและแสดงข้อความถึงจุดจอดเป็นอักษรละตินอีกด้วย
รถประจำทางในเมืองส่วนใหญ่จะมีราคาเดียว และยังมีบัตรโดยสารแบบวันเดียวและแบบขึ้นได้ไม่จำกัดรอบจำหน่ายเพื่อเป็นทางเลือกสำหรับนักท่องเที่ยวที่ต้องการจะเยี่ยมชมสถานที่หลาย ๆ แห่งในเกียวโตภายในเวลาอันสั้น
การคมนาคม > จักรยาน

การปั่นจักรยานก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่น่าสนใจสำหรับเมืองเกียวโต เพราะสภาพภูมิประเภทศและขนาดของเมืองนับว่าเหมาะเป็นอย่างยิ่งกับการเที่ยวโดยจักรยาน นอกจากนี้ อัตราการขโมยจักรยานยังมีอัตราที่ต่ำ แต่การหาพื้นที่จอดจักรยานนับว่าเป็นเรื่องที่ยากพอสมควร
การคมนาคม > การคมนาคมทางน้ำ

เกียวโตมีแม่น้ำและคลองหลายสายไหลผ่าน ทั้งแม่น้ำเซตะและอูจิ (แม่น้ำโยโดะ) แม่น้ำคาโมะ และแม่น้ำคัตสึระ นอกจากนี้ คลองทะเลสาบบิวะก็เป็นโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญเช่นกัน
การท่องเที่ยว > มรดกโลกโดยยูเนสโก

บทความหลัก: อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ
"สมบัติของชาติ" ราว 20% และ "สมบัติสำคัญทางวัฒนธรรม" ราว 14% ของญี่ปุ่นนั้นอยู่ในเกียวโต ในปี ค.ศ. 1994 องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ให้การรับรองกลุ่มมรดกโลกในนครเกียวโต ในนามของ อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ (เมืองเกียวโต อูจิ และอตสึ) ซึ่งในเกียวโตมีทั้งหมด 17 สถานที่ด้วยกัน คือ
ศาลเจ้าคามิงาโมะ
(ญี่ปุ่น: 上賀茂神社)
ศาลเจ้าชิโมงาโมะ
(ญี่ปุ่น: 下鴨神社)
ศาลเจ้าอูจิงามิ
(ญี่ปุ่น: 宇治上神社)
วัดโท (ญี่ปุ่น: 東寺)
วัดคิโยมิซุ (ญี่ปุ่น: 清水寺)
วัดเอ็นเรียกุ (ญี่ปุ่น: 延暦寺)
วัดไซโฮ (ญี่ปุ่น: 西芳寺)
วัดเท็นรีว (ญี่ปุ่น: 天龍寺)
วัดคิงกากุ (ญี่ปุ่น: 金閣寺)
วัดเบียวโด (ญี่ปุ่น: 平等院)
วัดเรียวอัง (ญี่ปุ่น: 龍安寺)
วัดนิชิฮงงัง
(ญี่ปุ่น: 西本願寺)
ปราสาทนิโจ (ญี่ปุ่น: 二条城)
วัดไดโงะ (ญี่ปุ่น: 醍醐寺)
วัดกิงกากุ　(ญี่ปุ่น: 銀閣寺)
วิดนินนะ (ญี่ปุ่น: 仁和寺)
วัดโคซัง (ญี่ปุ่น: 高山寺)
ข้อมูลเพิ่มเติม

Kyoto City Official Website (in Japanese)
Kyoto City Official Travel Guide, City of Kyoto and Kyoto City Tourism Association
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ Kyoto ที่โอเพินสตรีตแมป
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  NARA 
ศูนย์การประชุมนานาชาติเกียวโต
ศาลาว่าการนครเกียวโต
พระนั่งสมาธิข้างแม่น้ำคัตสึระในอาราชิยามะ
การแต่งกายของไมโกะ (เด็กรับใช้ของเกอิชา)
มหาวิทยาลัยเกียวโต
ภายในสถานีเกียวโต
นักท่องเที่ยวที่วัดคิโยมิซุ
กองกำลังเดลตา

หน่วยปฏิบัติการพิเศษในกองทัพบกสหรัฐ, ส่วนหนึ่งของกองบัญชาการร่วมปฏิบัติการพิเศษ
| ชุดปฏิบัติการรบพิเศษ – เดลตา ที่ 1 (ส่งทางอากาศ) |
| --- | --- |
1st Special Forces Operational Detachment – Delta (Airborne)
เครื่องหมายกองกำลังเดลตา
ประจำการ: 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 (47 ปี)
ประเทศ:  สหรัฐ
เหล่า:  กองทัพบกสหรัฐ
รูปแบบ: หน่วยรบพิเศษ หน่วยภารกิจพิเศษ
บทบาท: การปฏิบัติการปกปิด ต่อต้านการก่อการร้าย ช่วยเหลือตัวประกัน การปฏิบัติภารกิจโดยตรง การลาดตระเวนระยะไกล การสงครามนอกแบบ การรวบรวมข่าวกรอง เป้าหมายที่มีค่าสูง ปฏิบัติการต่อต้านยาเสพติด การต่อต้านการแพร่ขยาย การคุ้มกันระยะประชิด
กำลังรบ: ชั้นความลับ
ขึ้นกับ: หน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษกองทัพบกสหรัฐ  กองบัญชาการร่วมปฏิบัติการพิเศษ หน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษสหรัฐ
กองบัญชาการ: ค่ายแบรกก์, รัฐนอร์ทแคโรไลนา, สหรัฐอเมริกา
สมญา: The Unit, D'Boys
คำขวัญ: Sine Pari
ปฏิบัติการสำคัญ:  Operation Eagle Claw  Operation Urgent Fury  Operation Just Cause Operation Acid Gambit  สงครามอ่าว  สงครามยาเสพติดโคลอมเบีย  สงครามกลางเมืองโซมาเลีย Operation Restore Hope  Operation Gothic Serpent  Operation Uphold Democracy สงครามยูโกสลาเวีย  NATO intervention in Bosnia  สงครามคอซอวอ  สงครามต่อต้านการก่อการร้าย ปฏิบัติการเสรีภาพยั่งยืน  Battle of Tora Bora  Insurgency in Jammu and Kashmir  สงครามอิรัก  Operation Juniper Shield  Operation Inherent Resolve  ปฏิบัติการเคย์ลา มูเอลเลอร์  2012 Benghazi attack  สงครามยาเสพติดเม็กซิโก Operation Black Swan 
อิสริยาภรณ์: Presidential Unit Citation Joint Meritorious Unit Award Valorous Unit Award
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการปัจจุบัน: ชั้นความลับ
ผบ. สำคัญ: ชาร์ลส์ อัลวิน เบ็กวิธ วิลเลียม เอฟ แกริสัน วิลเลียม จี บอยคิน  ปีเตอร์ เจ ชูเมเกอร์  เอลดอน บาร์กเวลล์  แกรี แอล แฮเรล  เบนเนต เอส แซโคลิก  ออสติน เอส มิลเลอร์  มาร์ก เจ โอนีล
เครื่องหมายสังกัด
แผ่นติดไหล่หน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษกองทัพบกสหรัฐ (ส่งทางอากาศ)​ ประดับโดยกองกำลังเดลตา: 
ชุดปฏิบัติการรบพิเศษ – เดลตา ที่ 1 (ส่งทางอากาศ) (อังกฤษ: 1st Special Forces Operational Detachment – Delta (Airborne), 1st SFOD–D) หรือชื่อหน่วยที่รู้จักโดยทั่วไปว่า กองกำลังเดลตา, กองรบประยุกต์ และ กองกำลังเฉพาะกิจสีเขียว (อังกฤษ: Delta Force, Combat Applications Group (CAG), Task Force Green) เป็นหน่วยภารกิจพิเศษของหน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษของสหรัฐอเมริกา (USSOCOM หรือ United States Special Operation Command) และเป็นส่วนเสริมของกองทัพบกสหรัฐของกองบัญชาการร่วมปฏิบัติการพิเศษ (JSOC หรือ Joint Special Operations Command)
ก่อตั้งโดย ร้อยเอกชาร์ลส์ อัลวิน เบ็กวิธ มีภารกิจในการปฏิบัติการพิเศษ ซึ่งส่วนมากเป็นการปฏิบัติการลับ โดยมีสายการบังคับบัญชาที่ยาว นอกจากการสั่งการโดยตรงจากหน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษแล้ว ยังรับคำสั่งโดยตรงจากหน่วยบัญชาการทหารแห่งชาติ (NCA หรือ National Command Authority) ที่มีประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาเป็นประธาน กำลังพลที่ปฏิบัติงานอยู่ในหน่วยจะต้องผ่านการคัดเลือกเป็นพิเศษ การปฏิบัติงานของหน่วยที่ผ่านมาส่วนมากอยู่ในชั้นความลับ แต่ก็มีเผยแพร่ออกมาอยู่บ้าง
ดูเพิ่ม

ซีลทีมซิกซ์
ฝูงบินยุทธวิธีพิเศษที่ 24
หนังสืออ่านเพิ่ม

Boykin, William (2011). Never Surrender: A Soldier's Journey to the Crossroads of Faith and Freedom. FaithWords; Reprint edition. ISBN 0446583227.
Bowden, Mark (2001). Killing Pablo: The Hunt for the World's Greatest Outlaw. New York: Atlantic Monthly Press. ISBN 0-87113-783-6. About the hunt for Pablo Escobar.
Bowden, Mark (2006). Guests of the Ayatollah: The First Battle in America's War with Militant Islam. New York: Atlantic Monthly Press. ISBN 978-0-87113-925-2. OCLC 62738726.
Bowden, Mark (May 2006). "The Desert One Debacle". The Atlantic Monthly.
Fury, Dalton (2009). Kill Bin Laden: A Delta Force Commander's Account of the Hunt for the World's Most Wanted Man. New York: St. Martin's Griffin. ISBN 978-0-312-56740-8. OCLC 317455875.
Griswold, Terry, and D. M. Giangreco (2002). DELTA: America's Elite Counterterrorist Force. Osceola, WI: Motorbooks International. ISBN 0-87938-615-0. OCLC 25549191.
National Geographic documentary: Road to Baghdad.
Pushies, Fred J., et al. (2002). U.S. Counter-Terrorist Forces. St. Paul, Minn.: MBI Publishing Company. ISBN 0-7603-1363-6. OCLC 49391516.
Schauer, Hartmut (2008). Delta Force. Stuttgart: Motorbuch Verlag. ISBN 978-3-613-02958-3.
Smith, Michael (2007). Killer Elite: America's Most Secret Special Operations Team. New York: St. Martin's Press. ISBN 0-312-36272-2. About Delta cooperation with the Intelligence Support Activity.
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.shadowspear.com/united-states-special-operations/joint-special-operations-command/1st-special-forces-operational-detachment-delta.html เก็บถาวร 2010-02-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ShadowSpear Special Operations: SFOD
http://www.defenselink.mil/ The official website of the United States Department of Defense, US Department of Defense, DoD
http://www.army.mil/ US Army
http://www.specialoperations.com/Army/Delta_Force/default.html เก็บถาวร 2010-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.aei.org/events/filter.all,eventID.1030/transcript.asp เก็บถาวร 2008-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Transcript of Sean Naylor's speech to American Enterprise Institute
http://www.globalsecurity.org/military/agency/army/sfod-d.htm 1st Special Forces Operational Detachment (Airborne) DELTA
เยเซเบล

บุคคลในคัมภีร์ไบเบิล; เจ้าหญิงฟินิเชียและพระมเหสีของอาหับ
| เยเซเบล |
| --- | --- |
สมเด็จพระราชินีแห่งอิสราเอลเหนือ
ภาพวาดในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดย John Liston Byam Shaw
สวรรคต: ป. 842 ปีก่อนคริสต์ศักราช เทลยิสราเอล
คู่อภิเษก: กษัตริย์อาหับ
พระราชบุตร: อาหัสยาห์, เยโฮรัม และอาธาลิยาห์
พระราชบิดา: เอทบาอัลที่ 1
ศาสนา: ลัทธิบาอัล
เยเซเบล (อังกฤษ: Jezebel, /ˈdʒɛzəbəl, -bɛl/; ฮีบรู: אִיזֶבֶל แบบสมัยใหม่:ʾĪzével, แบบทิเบเรียน:ʾĪzeḇe) ตามรายงานในหนังสือพงศ์กษัตริย์ของคัมภีร์ฮีบรู พระองค์เป็นพระราชธิดาในเอทบาอัลที่ 1 แห่งไทร์กับพระมเหสีของอาหับ กษัตริย์แห่งอิสราเอล (1 พงศ์กษัตริย์ 16:31)
ในคัมภีร์ไบเบิลบันทึกว่า เยเซเบลกับพระสวามีของพระองค์ ก่อตั้งลัทธิบูชาบาอัลกับอาชีราฮ์ในระดับประเทศ นอกจากนี้ พระองค์ยังทำลายล้างศาสดาแห่งพระยาห์เวห์จากอิสราเอลอย่างรุนแรง ทำให้ชื่อเสียงของราชวงศ์อมรีถูกทำลาย ด้วยความผิดนี้ ทำให้ราชวงศ์อมรีถูกกำจัด โดยเยเซเบลสิ้นพระชนม์จากการถูกโยนออกนอกหน้าต่าง
จากนั้น ในหนังสือวิวรณ์ระบุว่า เยเซเบลมีความสัมพันธ์เชิงสัญลักษณ์กับผู้เผยพระวจนะเท็จ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เยเซเบล
| ด ค กกษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์ |
| --- | --- |
 เชื้อสายของดาวิด  กษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์ กษัตริย์แห่งยูดาห์  มัคคาบี 
อิสราเอล(สหราชาธิปไตย):  ซาอูล  อิชโบเชท  ดาวิด  ซาโลมอน 
อิสราเอล(ราชอาณาจักรเหนือ):  เยโรโบอัมที่ 1  นาดับ  บาอาชา  เอลาห์  ศิมรี   ทิบนี  อม-รี  อาหับ (เยเซเบล)  อาหัสยาห์  เยโฮรัม  เยฮู  เยโฮอาหาส  เยโฮอาช  เยโรโบอัมที่ 2  เศคาริยาห์  ชัลลูม  เมนาเฮม  เปคาหิยาห์  เปคาห์  โฮเชยา 
ยูดาห์(ราชอาณาจักรใต้):  เรโหโบอัม  อาบียัม  อาสา  เยโฮชาฟัท  เยโฮรัม  อาหัสยาห์  อาธาลิยาห์  โยอาช  อามาซิยาห์  อุสซียาห์  โยธาม  อาหัส  เฮเซคียาห์  มนัสเสห์  อาโมน  โยสิยาห์  เยโฮอาหาส  เยโฮยาคิม  เยโคนิยาห์  เศเดคียาห์ 
ยูเดีย(ราชวงศ์ฮัสโมเนียน):  ซีโมนธัสสี  ยอห์นฮีร์กัน  Aristobulus I  Alexander Jannaeus  Salome Alexandra  Hyrcanus II  Aristobulus II  Antigonus II Mattathias 
ดูเพิ่ม:  ประมุขภาพของชาวยิว  รายชื่อผู้นำชาวยิวในดินแดนแห่งอิสราเอล 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef
พอลินัสแห่งยอร์ก

| นักบุญพอลินัสแห่งยอร์ก |
| --- | --- |

มุขนายก
เกิด: ค.ศ. 584
เสียชีวิต: 10 ตุลาคม ค.ศ. 644 รอเชสเตอร์ เคนต์
นิกาย: โรมันคาทอลิก  แองกลิคัน
สักการสถานหลัก: มหาวิหารรอเชสเตอร์
วันฉลอง: 10 ตุลาคม
พอลินัสแห่งยอร์ก (อังกฤษ: Paulinus of York) (? - 10 ตุลาคม ค.ศ. 644) พอลินัสแห่งยอร์กเป็นมิชชันนารีโรมันและเป็นบิชอปแห่งยอร์กองค์แรก เป็นสมาชิกคณะมิสซังเกรกอเรียน (Gregorian mission) ที่สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 ทรงส่งไปในปี ค.ศ. 601 เพื่อมาทำการเปลี่ยนชาวแองโกล-แซกซันให้เปลี่ยนจากการนับถือลัทธินอกศาสนามานับถือถือศาสนาคริสต์ พอลินัสมาถึงอังกฤษในปี ค.ศ. 604 พร้อมกับกลุ่มผู้มาเผยแพร่ศาสนากลุ่มที่สอง แต่รายละเอียดของงานที่พอลินัสทำระหว่างช่วงยี่สิบปีต่อมาไม่เป็นที่ทราบกันเท่าใดนัก
บรรณานุกรม

Blair, Peter Hunter (1990). The World of Bede (Reprint of 1970 ed.). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-39819-3.
Costambeys, Marios (2004). "Paulinus (St Paulinus) (d. 644)" (fee required). Oxford Dictionary of National Biography (Oct 2005 revised ed.). Oxford University Press. Accessed 6 March 2009
Farmer, David Hugh (2004). Oxford Dictionary of Saints (Fifth ed.). Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-860949-0.
Fryde, E. B. (1996). Handbook of British Chronology (Third revised ed.). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-56350-X. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |coauthors= ถูกละเว้น แนะนำ (|author=) (help)
Kirby, D. P. (2000). The Earliest English Kings. New York: Routledge. ISBN 0-415-24211-8.
Lapidge, Michael (2001). "Ecgberht". The Blackwell Encyclopaedia of Anglo-Saxon England. Malden, MA: Blackwell Publishing. p. 157. ISBN 978-0-631-22492-1. {{cite encyclopedia}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |editors= ถูกละเว้น แนะนำ (|editor=) (help)
Lapidge, Michael (2001). "Paulinus". The Blackwell Encyclopaedia of Anglo-Saxon England. Malden, MA: Blackwell Publishing. p. 359. ISBN 978-0-631-22492-1. {{cite encyclopedia}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |editors= ถูกละเว้น แนะนำ (|editor=) (help)
Mayr-Harting, Henry (1991). The Coming of Christianity to Anglo-Saxon England. University Park, PA: Pennsylvania State University Press. ISBN 0-271-00769-9.
Schoenig, Steven A. (16 January 2006). "Bonds of Wool". America: The American Catholic Weekly. Accessed 30 April 2009
Sharpe, R. (September 2002). "The Naming of Bishop Ithamar". The English Historical Review. 117 (473): 889–894. doi:10.1093/ehr/117.473.889.
Stenton, F. M. (1971). Anglo-Saxon England (Third ed.). Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-280139-5.
Walsh, Michael J. (2007). A New Dictionary of Saints: East and West. London: Burns & Oats. ISBN 0-8601-2438-X.
Williams, Ann (1999). Kingship and Government in Pre-Conquest England c. 500–1066. London: MacMillan Press. ISBN 0-333-56797-8.
Yorke, Barbara (2006). The Conversion of Britain: Religion, Politics and Society in Britain c. 600–800. London: Pearson/Longman. ISBN 0-582-77292-3.
Yorke, Barbara (1997). Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England. New York: Routledge. ISBN 0-415-16639-X.
อีแวน โคลอฟฟ์

| Ivan Koloff |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Oreal Donald Perras
เกิด: 25 สิงหาคม ค.ศ. 1942(1942-08-25) Montreal, Quebec, Canada
เสียชีวิต: 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017(2017-02-18) (74 ปี) Winterville, North Carolina, United States
สาเหตุ การเสียชีวิต: Liver cancer
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Ivan Koloff Jim Parris Orwell Paris Red McNulty
ส่วนสูง: 6 ฟุต 1 นิ้ว (185 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 298 ปอนด์ (135 กิโลกรัม)
มาจาก: Moscow, Russia
ฝึกหัดโดย: Jack Wentworth Dan Koloff
เปิดตัว: 1965
รีไทร์: 2013
"เดอะ รัสเซียน แบร์" อีแวน โคลอฟฟ์ ("The Russian Bear" Ivan Koloff) (ชื่อเกิด ออเรียล ดอนัลด์ เปร์ราส Oreal Donald Perras; 25 สิงหาคม ค.ศ. 1942 – 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพที่เกษียณอายุชาวแคนาดา อดีตแชมป์โลกเฮฟวี่เวท WWWF 1 สมัย ปัจจุบันได้เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งตับ
ผลงาน

American Championship Wrestling
ACW United States Championship (1 time)
Atlantic Coast Wrestling
ACW Tag Team Championship (1 time) – with Vladimir Koloff
Championship Wrestling from Florida
NWA Florida Tag Team Championship (5 times) – with Pat Patterson (1), Masa Saito (3), and Nikolai Volkoff (1)
NWA Southern Heavyweight Championship (Florida version) (1 time)
Coastal Real Extreme Wrestling
CREW Heavyweight Championship (1 time)
CWF Mid-Atlantic
CWF Mid-Atlantic Tag Team Championship (1 time) – with Sean Powers
Georgia Championship Wrestling
NWA Georgia Tag Team Championship (7 times) – with Ole Anderson (5), and Alexis Smirnoff (2)
Great Lakes Wrestling Association
GLWA United States Heavyweight Championship (1 time)
International Wrestling Alliance
IWA World Tag Team Championship (1 time) – with Maurice Vachon
International Wrestling Association (Montreal)
IWA International Heavyweight Championship (1 time)
Maple Leaf Wrestling
NWA Canadian Heavyweight Championship (Toronto version) (1 time)
NWA Television Championship (Toronto version) (2 times)
Masterz of Mayhem
MoM USWA North American Heavyweight Championship (1 time)
Mid-Atlantic Championship Wrestling/Jim Crockett Promotions
NWA Mid-Atlantic Heavyweight Championship (4 times)
NWA Mid-Atlantic Tag Team Championship (1 time) – with Don Kernodle
NWA Mid-Atlantic Television Championship (2 times)
NWA Television Championship (3 times)
NWA United States Tag Team Championship (2 times) – with Krusher Khruschev (1), Dick Murdoch (1)
NWA World Six-Man Tag Team Championship (2 times) – with Nikita Koloff and Krusher Khruschev  (Baron von Raschke with Krusher injured) (1), The Barbarian and The Warlord (1)
NWA World Tag Team Championship (Mid Atlantic version) (5 times) – with Nikita Koloff (1), Nikita Koloff and Krusher Khruschev (1), Ray Stevens (1), Don Kernodle (1), and Manny Fernandez (1) (substituting for Rick Rude who had left for the WWF
Mid-Atlantic Wrestling Alliance
MAWA Heavyweight Championship (1 time)
NWA Charlotte
NWA Charlotte Legends Championship (1 time)
Professional Wrestling Hall of Fame and Museum
(Class of 2011)
Southern Championship Wrestling
SCW Hall of Fame (Class of 1999)
Virginia Wrestling Association
VWA Heavyweight Championship (1 time)
Western Ohio Wrestling
WOW International Heavyweight Championship (1 time)
World Wide Wrestling Federation
WWWF World Heavyweight Championship (1 time)
World Wrestling Association
WWA World Heavyweight Championship (1 time)
World Wrestling Council
WWC Puerto Rico Heavyweight Championship (1 time)
Wrestling Observer Newsletter
Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 2015)
แหล่งข้อมูลอื่น

IvanKoloff.com (Official Website)
อีแวน โคลอฟฟ์ ที่ WWE.com
"Is That Wrestling Fake? The Bear Facts" by Ivan Koloff and Scott Teal
เย็นส์ เลมัน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เลมันในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2012
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เย็นส์ แกร์ฮาร์ท เลมัน
วันเกิด:   (1969-11-10) 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1969 (55 ปี)
สถานที่เกิด:  เอ็สเซิน เยอรมนีตะวันตก
ส่วนสูง:  1.90 m (6 ft 3 in)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1988–1998 |  ชัลเคอ 04 |  274 |  (2) |
| 1998–1999 |  มิลาน |  5 |  (0) |
| 1999–2003 |  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ |  129 |  (0) |
| 2003–2008 |  อาร์เซนอล |  147 |  (0) |
| 2008–2010 |  เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท |  65 |  (0) |
| 2011 |  อาร์เซนอล |  1 |  (0) |
| รวม |   |  622 |  (2) |
ทีมชาติ
| 1989–1990 |  เยอรมนีตะวันตก อายุไม่เกิน 21 ปี |  6 |  (0) |
| 1998–2008 |  เยอรมนี |  61 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เย็นส์ แกร์ฮาร์ท เลมัน (เยอรมัน: Jens Gerhard Lehmann, ออกเสียง: [jɛns ˈleːman]; เกิด 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1969) เป็นอดีตนักฟุตบอลตำแหน่งผู้รักษาประตูชาวเยอรมัน