stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รังสีเอกซ์

ภาพรังสีเอกซ์มือของอัลแบร์ต ฟอน คืลลิเคอร์ ถ่ายโดยวิลเฮล์ม คอนราด เรินต์เกน
เอ็กซ์เรย์ปอดของมนุษย์
รังสีเอกซ์ (X-ray หรือ Röntgen ray) เป็นรังสีแม่เหล็กไฟฟ้า ที่มีความยาวคลื่นในช่วง 10 ถึง 0.01 นาโนเมตร ตรงกับความถี่ในช่วง 30 ถึง 30,000 เพตะเฮิรตซ์ (1015 เฮิรตซ์) ในเบื้องต้นมีการใช้รังสีเอกซ์สำหรับถ่ายภาพเพื่อการวินิจฉัยโรค และงานผลึกศาสตร์ (crystallography) รังสีเอกซ์เป็นการแผ่รังสีแบบแตกตัวเป็นไอออน และมีอันตรายต่อมนุษย์ รังสีเอกซ์ค้นพบโดยวิลเฮล์ม คอนราด เรินต์เกน เมื่อ ค.ศ. 1895
ทฤษฎีอิเล็กตรอนสมัยปัจจุบัน อธิบายถึงการเกิดรังสีเอกซ์ว่า ธาตุประกอบด้วยอะตอมจำนวนมากในอะตอมแต่ละตัวมีนิวเคลียสเป็นใจกลาง และมีอิเล็กตรอนวิ่งวนเป็นชั้น ๆ ธาตุเบาจะมีอิเล็กตรอนวิ่งวนอยู่น้อยชั้น และธาตุหนักจะมีอิเล็กตรอนวิ่งวนอยู่หลายชั้น เมื่ออะตอมธาตุหนักถูกยิงด้วยกระแสอิเล็กตรอน จะทำให้อิเล็กตรอนที่อยู่ชั้นในถูกชนกระเด็นออกมาวิ่งวนอยู่รอบนอกซึ่งมีภาวะไม่เสถียรและจะหลุดตกไปวิ่งวนอยู่ชั้นในอีก พร้อมกับปล่อยพลังงานออกในรูปรังสี ถ้าอิเล็กตรอนที่ยิงเข้าไปมีพลังงานมาก ก็จะเข้าไปชนอิเล็กตรอนในชั้นลึก ๆ ทำให้ได้รังสีที่มีพลังงานมาก เรียกว่า ฮาร์ดเอกซเรย์ (hard x-ray) ถ้าอิเล็กตรอนที่ใช้ยิงมีพลังงานน้อยเข้าไปได้ไม่ลึกนัก จะให้รังสีที่เรียกว่า ซอฟต์เอกซเรย์ (soft x-ray)
กระบวนการเกิดหรือการผลิตรังสีเอกซ์ทั้งโดยฝีมือมนุษย์และในธรรมชาติ มีอยู่ 2 วิธีใหญ่ ๆ คือ
เป็นวิธีผลิตรังสีเอกซ์โดยการยิงลำอนุภาคอิเล็กตรอนใส่แผ่นโลหะ เช่น ทั้งสเตน อิเล็กตรอน ที่เป็นกระสุนจะวิงไปชนอิเล็กตรอนของอะตอมโลหะที่เป็นเป้า ทำให้อิเล็กตรอนที่ถูกชนเปลี่ยนตำแหน่ง การโคจรรอบนิวเคลียส เกิดตำแหน่งที่ว่างของอิเล็กตรอนในวงโคจรรอบนิวเคลียสเดิม อิเล็กตรอนตัวอื่นที่ อยู่ในตำแหน่งวงโคจรมีพลังงานสูงกว่า จะกระโดดเข้าไปแทนที่ของอิเล็กตรอนเดิมแล้วปล่อยพลังงานออก มาในรูปของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าคือ รังสีเอกซ์
เครื่องฉายรังสีเอกซ์ที่ใช้งานกันทั่วไปในโรงพยาบาลและในโรงงานอุตสาหกรรม ล้วนเป็นเครื่องผลิต รังสีเอกซ์จากวิธีการนี้
เป็นวิธีผลิต หรือ กำเนิดรังสีเอกซ์จากการเคลื่อนที่ของอนุภาคที่มีประจุไฟฟ้า เช่น อิเล็กตรอน โปรตอนหรืออะตอม อย่างมีความเร่ง คือ อนุภาคที่มีประจุไฟฟ้าเหล่านี้เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงขึ้นแล้วก็เป็น ธรรมชาติของอนุภาคที่มีประจุไฟฟ้าเหล่านี้เอง ที่ต้องปล่อยพลังงานออกมาในรูปของ คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า อย่างที่ไม่มีอะไรไปห้ามได้ ซึ่งถ้าคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ถูกปล่อยออกมามีความถี่สูงพอก็จะเป็นรังสีเอกซ์
กำเนิดรังสีเอกซ์วิธีนี้เป็นวิธีที่นักวิทยาศาสตร์ที่นิยมใช้ในการผลิตรังสีเอกซ์ในห้องทดลองวิทยาศาสตร์
การประยุกต์ใช้ทางการแพทย์

ตั้งแต่การค้นพบของ Roentgen ว่ารังสีเอกซ์สามารถบอกรูปร่างของกระดูกได้ รังสีเอกซ์ได้ถูกพัฒนาเพื่อนำมาใช้ในการถ่ายภาพในการแพทย์ นำไปสู่สาขาที่เรียกว่า รังสีวิทยา โดยนักรังสีวิทยาได้ใช้ ภาพถ่าย (radiography) ที่ได้มาใช้ในการช่วยการวินิจฉัยโรคนั่นเอง
รังสีเอกซ์มักถูกนำมาใช้ในการตรวจหาสภาพทางพยาธิวิทยาของกระดูก แต่ก็สามารถหาความผิดปกติของบางโรคที่เป็นที่เนื้อเยื่อทั่วไปได้ ตัวอย่างที่พบเห็นได้ทั่วไปเช่นการเอกซเรย์ปอด ซึ่งสามารถบอกถึงความผิดปกติได้หลายโรค เช่น โรคปอดบวม (pneumonia) โรคมะเร็งปอด (lung cancer) หรือน้ำท่วมปอด (pulmonary edema) รวมถึงการเอกซเรย์ช่องท้อง เช่นการตรวจภาวะอุดตันในลำไส้เล็ก (ileus) ภาวะลมหรือของเหลวคั่งในช่องท้อง ในบางครั้งยังใช้ในการตรวจหานิ่วในถุงน้ำดี หรือนิ่วในกระเพาะปัสสาวะได้ รวมทั้งในบางกรณีสามารถใช้ในการถ่ายภาพเนื้อเยื่อบางชนิด เช่น สมองและกล้ามเนื้อได้ แต่นับแต่ในปี 2005 รังสีเอกซ์ถูกขึ้นบัญชีในรัฐบาลสหรัฐอเมริกาว่า เป็นสารก่อมะเร็ง การถ่ายภาพเนื้อเยื่อส่วนใหญ่จึงถูกพัฒนาโดยใช้เทคนิด CAT หรือ CT scanning (computed axial tomography) หรือใช้เทคนิค MRI (magnetic resonance imaging) หรือ ultrasound ทดแทน
ปัจจุบัน การรักษาโรคมะเร็งส่วนใหญ่ได้มีการนำรังสีมาช่วยในการรักษาโรค (radiotherapy) และได้มีการรักษาพยาธิสภาพต่าง ๆ เช่น การรักษาแบบ real-time ในการผ่าตัดถุงน้ำดี การขยายหลอดเลือด (angioplasty) หรือการกลืนสาร barium enema เพื่อตรวจสภาพลำไส้เล็กและลำไส้ใหญ่ โดยการใช้ fluoroscopy
การประยุกต์ใช้ในด้านอื่น

รังสีเอกซ์ได้ถูกพัฒนานำไปใช้ในหลายสาขา เช่น
การวิเคราะห์ลักษณะของอะตอมและการผลิตโดยอาศัยการเบี่ยงเบนของรังสีเอกซ์ (x-ray crystallography)
การวิจัยทางดาราศาสตร์ที่อาศัยการปลดปล่อยรังสีเอกซ์ที่มาจากวัตถุในวัตถุ (x-ray astronomy)
การถ่ายภาพและผลิตภาพในขนาดเล็ก (x-ray microscopic analysis) รวมทั้งการตรวจหารอยร้าวขนาดเล็กในโลหะ
การติดตามผลของตัวอย่างในการวิจัยโดยอาศัยคุณสมบัติของรังสีเอกซ์ (x-ray fluorescence) รวมถึงใช้ตรวจหาอาวุธปืนหรือระเบิดในกระเป๋าเดินทาง
สวนเสือ และ สัตว์น้ำสมุย

สวนเสือ และ สัตว์น้ำสมุย (อังกฤษ: Samui Aquarium & Tiger Zoo) เป็นสวนสัตว์ในอำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฏร์ธานี โดยแบ่งออกเป็น 2 ส่วนจัดแสดงคือ โซนเสือ และ โซนสัตว์น้ำ ภายในสวนเสือ มีสัตว์ที่เป็นตระกูลเสือ เช่น เสือโคร่ง สิงโต เสือดาว เสือลายเมฆ และในสวนสัตว์น้ำมีจัดแสดงพวก ปลาชนิดต่าง ๆ จากท้องทะเล และปลาที่จับได้จากฝั่งอ่าวไทย ด้านนอกสวนสัตว์ยังให้บริการรถม้านั่งรอบบริเวณของสวนสัตว์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของสวนเสือ และ สวนสัตว์น้ำสมุย
คลิปสวนเสือ และ สัตว์น้ำสมุย มีเพลงไทยประกอบ
↑  "พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำสมุย และสวนเสือ อควาเรี่ยม แอนด์ ไทเกอร์ ซู (Aquarium & Tiger Zoo)". สำนักงานเทศบาลนครเกาะสมุย (ทน.เกาะสมุย) จังหวัดสุราษฎร์ธานี.
↑  "พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำสมุยและสวนเสือ | CBT Thailand". cbt.
วัง

บทความนี้เกี่ยวกับสิ่งก่อสร้าง สำหรับความหมายอื่น ดูที่ วัง (แก้ความกำกวม)
ด้านหน้าของพระราชวังดุสิต
วัง หรือ พระราชวัง เป็นสิ่งก่อสร้างสำหรับที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่โดยเฉพาะที่อยู่อาศัยของประมุขของประเทศหรือผู้นำผู้มีตำแหน่งสูงในหลายประเทศในยุโรปเช่นประเทศฝรั่งเศส และ อิตาลี[ต้องการอ้างอิง] นอกจากนั้นยังเป็นคำที่ใช้สำหรับสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่แต่ไม่จำเป็นต้องใหญ่มากในตัวเมืองที่สร้างสำหรับเจ้านาย หรือผู้มีตระกูล ในปัจจุบันวังหรือพระราชวังหลายแห่งเปลี่ยนไปใช้เป็นพิพิธภัณฑ์หรือสำนักงานรัฐบาล หรือโรงแรม[ต้องการอ้างอิง]
ดูเพิ่ม

รายชื่อพระราชวังและวังในประเทศไทย
ปราสาท
วังประธานาธิบดี
บ้านพักทางราชการ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัง
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2565

| ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ> ศ. 2565 |
| --- | --- |
แผนที่สรุปฤดูกาล
ขอบเขตฤดูกาล
ระบบแรกก่อตัว: 29 มีนาคม พ.ศ. 2565
ระบบสุดท้ายสลายตัว: 12 ธันวาคม พ.ศ. 2565
พายุมีกำลังมากที่สุด

ชื่อ: นันมาดอล
 • ลมแรงสูงสุด: 195 กม./ชม. (120 ไมล์/ชม.) (เฉลี่ย 10 นาที)
 • ความกดอากาศต่ำที่สุด: 910 hPa (มิลลิบาร์)
 
สถิติฤดูกาล
พายุดีเปรสชันทั้งหมด: 36 ลูก
พายุโซนร้อนทั้งหมด: 25 ลูก
พายุไต้ฝุ่น: 10 ลูก
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น: 3 ลูก (ไม่เป็นทางการ)
ผู้เสียชีวิตทั้งหมด: 490 คน
ความเสียหายทั้งหมด: 3.384 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ค่าเงิน USD ปี พ.ศ. 2565)
 
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก 2563, 2564, 2565, 2566 , 2567
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2565 เป็นเหตุการณ์ในรอบวัฎจักรของการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในอดีตของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวลากยาวตลอด พ.ศ. 2565 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม
ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นจะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม นอกจากนี้พายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าจับตาโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมของสหรัฐอเมริกายังได้กำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียกด้วย
การพยากรณ์ฤดูกาล

| วันที่พยากรณ์โดย TSR | จำนวน พายุโซนร้อน | จำนวน พายุไต้ฝุ่น | จำนวน พายุรุนแรง | ดัชนีเอซีอี | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เฉลี่ย (2508–2564) | 25.9 ลูก | 16.2 ลูก | 8.8 ลูก | 293 หน่วย |  |
| 5 พฤษภาคม 2565 | 23 ลูก | 13 ลูก | 7 ลูก | 293 หน่วย |  |
| 6 กรกฎาคม 2565 | 23 ลูก | 13 ลูก | 7 ลูก | 217 หน่วย |  |
| 9 สิงหาคม 2565 | 23 ลูก | 14 ลูก | 6 ลูก | 166 หน่วย |  |
| วันที่พยากรณ์โดย ศูนย์พยากรณ์อื่น | ศูนย์พยากรณ์ | ช่วงเวลา | ช่วงเวลา | ระบบพายุ | อ้างอิง |
| 22 ธันวาคม 2564 | PAGASA | มกราคม–มีนาคม | มกราคม–มีนาคม | 0–3 ลูก |  |
| 22 ธันวาคม 2564 | PAGASA | เมษายน–มิถุนายน | เมษายน–มิถุนายน | 1–4 ลูก |  |
| 29 มิถุนายน 2565 | PAGASA | กรกฎาคม–กันยายน | กรกฎาคม–กันยายน | 3–6 ลูก |  |
| 29 มิถุนายน 2565 | PAGASA | ตุลาคม–ธันวาคม | ตุลาคม–ธันวาคม | 5–9 ลูก |  |
| ฤดูกาล 2565 | ศูนย์พยากรณ์ | พายุหมุน เขตร้อน | พายุโซนร้อน | พายุไต้ฝุ่น | อ้างอิง |
| เกิดขึ้นจริง: | JMA | 26 ลูก | 17 ลูก | 8 ลูก |  |
| เกิดขึ้นจริง: | JTWC | 20 ลูก | 14 ลูก | 9 ลูก |  |
| เกิดขึ้นจริง: | PAGASA | 12 ลูก | 9 ลูก | 5 ลูก |  |
ในระหว่างฤดูกาล หลายหน่วยงานอุตุนิยมวิทยาและหน่วยงานทางวิทยาศาสตร์ของแต่ละประเทศจะมีการคาดการณ์ของพายุหมุนเขตร้อน, พายุโซนร้อนและพายุไต้ฝุ่น ที่จะก่อตัวในช่วงฤดู และ/หรือ จะมีพายุกี่ลูกที่ส่งผลกระทบต่อประเทศนั้น หลายหน่วยงานนี้ได้รวมไปถึงองค์กรความเสี่ยงพายุโซนร้อน (TSR) ของมหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน, สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) และสำนักสภาพอากาศกลางของไต้หวันด้วย การพยากรณ์แรกของปีได้รับการเผยแพร่โดย PAGASA เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ในคาดการณ์ภูมิอากาศรายฤดูประจำเดือนเป็นการคาดการณ์ช่วงครึ่งแรกของฤดูกาล 2565 หน่วยงานคาดการณ์ว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อนเพียง 0–3 ลูกที่เข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ในระหว่างเดือนมกราคมถึงมีนาคม ขณะเดือนเมษายนถึงมิถุนายนจะมีพายุหมุนเขตร้อนเพียง 1–4 ลูก นอกจากนี้ยังระบุด้วยว่าสภาวะลานีญาที่กำลังดำเนินอยู่นั้นจะคงอยู่ต่อไปจนกว่าจะถึงการเปลี่ยนผ่านกลับไปสู่สภาวะที่เป็นกลางของเอ็นโซในไตรมาสที่สองของปี 2565
วันที่ 5 พฤษภาคม องค์กรความเสี่ยงพายุโซนร้อนได้ออกการคาดการณ์ฉบับแรกของฤดูกาล 2565 ซึ่งคาดว่าสภาวะลานีญาจะคงอยู่ไปจนถึงช่วงไตรมาสที่สามของปี โดยคาดว่ากิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนในฤดูกาล 2565 จะต่ำกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อยอยู่ที่พายุโซนร้อน 23 ลูก พายุไต้ฝุ่น 13 ลูก และพายุไต้ฝุ่นรุนแรง 7 ลูก วันที่ 9 สิงหาคม องค์กรความเสี่ยงพายุโซนร้อนได้ออกการคาดการณ์ฉบับที่สองของฤดูกาล โดยเปลี่ยนแปลงจำนวนพายุไต้ฝุ่นเพิ่มเป็น 14 ลูก และลดจำนวนพายุไต้ฝุ่นรุนแรงลงไปที่ 6 ลูก รวมทั้งลดดัชนีเอซีอีที่คาดไว้ลงไปอย่างมีนัยสำคัญที่ 166 ซึ่งเป็นไปตามเวลาดังกล่าวขณะนั้นที่มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนลดลงในเดือนมิถุนายน
วันที่ 26 กรกฎาคม กรมอุตุนิยมวิทยาได้คาดการณ์ว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อนพัดเข้าสู่ประเทศไทยจำนวน 2 ลูกโดยมีโอกาสเข้าสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือในเดือนสิงหาคมหรือกันยายน
ภาพรวมฤดูกาล

| --- | --- |
  พายุดีเปรสชัน (≤61 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นกำลังแรง (118–156 กม./ชม.)
  พายุโซนร้อน (62–88 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นกำลังแรงอย่างมาก (157–193 กม./ชม.)
  พายุโซนร้อนกำลังแรง (89–117 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นรุนแรง (≥194 กม./ชม.)
ในช่วงสองเดือนแรกของปี พ.ศ. 2565 ไม่มีพายุก่อตัวในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ในสัปดาห์สุดท้ายของเดือนมีนาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวทางตะวันตกของเกาะปาลาวันและมุ่งหน้าไปยังเวียดนามและได้รับการกำหนดเป็นพายุดีเปรสชัน 01W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมแต่พายุดีเปรสชัน 01W อยู่เพียงแค่ 3วัน ก่อนที่จะสลายไป ในช่วงต้นเดือนเมษายน มีบริเวณหย่อมความกดอากาศต่ำที่กำหนดเป็น 94W และ95W ได้ก่อตัวขึ้น 95W กลายเป็นพายุโซนร้อนมาลากัสซึ่งต่อมาทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนลูกแรก และต่อมาเป็นพายุไต้ฝุ่นลูกแรกของฤดูกาล นอกจากนี้ยังได้รับชื่อ บาชัง(Basyang) จากPAGASA แต่ใช้เวลาเพียง 5 ชั่วโมงภายในเขตรับผิดชอบของประเทศฟิลิปปินส์  และ 94W ขึ้นฝั่งเกาะมินดาเนา ครั้งแรก ก่อนที่จะเคลื่อนตัวไปทางตะวันออกในที่สุด และต่อมาทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนเมกีซึ่งได้รับชื่ออากาโตน (Agaton) โดยตั้งชื่อโดย PAGASA เมื่อมันก่อตัวขึ้น ก่อนที่ พายุไต้ฝุ่นมาลากัสจะเข้ามาในเขตรับผิดชอบของฟิลิปปินส์ พายุโซนร้อนเมกี (หรือที่รู้จักในชื่ออากาโตนในประเทศฟิลิปปินส์ ) ได้นำภัยพิบัติน้ำท่วมและดินถล่มในประเทศฟิลิปปินส์ เนื่องจากพายุโซนร้อนเมกี เกือบจะหยุดนิ่งในอ่าวเลย์เตก่อนจะเคลื่อนตัวขึ้นฝั่ง หลังจากนั้นเมกีก็สลายไป และรวมตัวเข้ากับพายุไต้ฝุ่นมาลากัสที่ใหญ่กว่า ซึ่งทำให้รุนแรงขึ้นเป็นไต้ฝุ่นระดับ 4 จากนั้นมาลากัสก็เริ่มอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็วเมื่อเคลื่อนตัวไปทางตะวันออกเฉียงเหนือและกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน และแอ่งก็สงบงบ
พายุ > พายุไต้ฝุ่นมาลากัส

ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ตรวจพบบริเวณหย่อมความกดอากาศต่ำเป็นครั้งแรกเมื่อ วันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2565 มีสภาวะที่เอื้ออำนวยที่ทำให้บริเวณหย่อมความกดอากาศต่ำเกิดการพัฒนา โดย กรมอุตุนิยมญี่ปุ่น (JMA) ได้ยกระดับบริเวณหย่อมความกดอากาศต่ำ เป็นพายุดีเปรสชัน ในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2565 ต่อมาในวันนั้น JTWC ได้ออก TCFA วันรุ่งขึ้น JTWC ได้ยกระดับบริเวณหย่อมความกดอากาศต่ำเป็นพายุดีเปรสชัน 02W เมื่อเวลา 21:00 น. UTC JTWC ได้ยกระดับจากพายุดีเปรสชันเป็นพายุโซนร้อน ในวันที่ 8 เมษายน พายุดีเปรสชันพัฒนาเป็นพายุโซนร้อนและถูกตั้งชื่อโดย JMA ว่า มาลากัส(Malakas) ซึ่งเสนอชื่อจากประเทศฟิลิปปินส์แปลว่าความแข็งแกร่ง พายุโซนร้อนมาลากัส ยังคงอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก และเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นอย่างช้าๆ กลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงในวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2565 และเป็นพายุไต้ฝุ่นเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2565 ในวันเดียวกันพายุไต้ฝุ่นมาลากัสได้เข้าสู่เขตความรับผิดชอบของฟิลิปปินส์โดยได้รับชื่อท้องถิ่นของ บาชัง (Basyang) จาก PAGASA เมื่อเวลา 10.00 น. ตามเวลาของประเทศฟิลิปปินส์  มาลากัส/บาชังอยู่บริเวณเขตรับผิดชอบของฟิลิปปินส์ประมาณ 5 ชั่วโมงก่อนที่จะออกไป จากนั้นพายุไต้ฝุ่นมาลากัสก็ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 จากนั้นพายุไต้ฝุ่นมาลากัสยังคงทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก โดยทวีความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 ในเช้าวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2565 และพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 ในตอนเที่ยงของวันนั้น  ถึงระดับความรุนแรงสูงสุด โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ประเมินความเร็วขณะไต้ฝุ่นมาลากัสมีความเร็วสูงสุดถึง 215 กม./ชม.(เฉลี่ย 1 นาที) และกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ประเมินความเร็วขณะพายุไต้ฝุ่นมาลากัสมีความเร็วสูงสุดถึง 165 กม./ชม. (เฉลี่ย 10 นาที) วันรุ่งขึ้นไต้ฝุ่นมาลากัสอ่อนกำลังลงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 เนื่องจากโครงสร้างตาพายุเริ่มกระจัดกระจายเนื่องจากเคลื่อนผ่านบริเวณน้ำที่มีอุณหภูมิต่ำ ต่อมาได้อ่อนกำลังเป็นไต้ฝุ่นระดับ 1 เมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2565 พายุมาลากัสได้เป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน และอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็ว JTWC ได้ออกคำเตือนครั้งสุดท้ายเกี่ยวกับพายุลูกนี้ เมื่อเวลา 09:00 UTC ของวันเดียวกัน JMA ได้ออกคำเตือนครั้งสุดท้ายเมื่อเวลาประมาณ 18:00 UTC
พายุ > พายุโซนร้อนเมกี

บทความหลัก: พายุโซนร้อนเมกี (พ.ศ. 2565)
เมื่อวันที่ 8 เมษายน  พ.ศ. 2565 JTWC สังเกตเห็นการคงอยู่ของบริเวณการพาความร้อน 359 ไมล์ทะเล (665 กม.; 413 ไมล์) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของปาเลา เนื่องจากสภาพของพายุมีความเอื้ออำนวยต่อการพัฒนา JMA จึงประกาศเป็นพายุดีเปรสชันนอกชายฝั่งตะวันออกของวิซายัสในวันนั้น ในช่วงเวลาเดียวกัน PAGASA ประกาศว่าบริเวณหย่อมความกดอากาศต่ำได้ทวีความรุนแรงเป็นพายุดีเปรสชันและได้ตั้งชื่อว่าอากาโตน(Agaton) โดยหน่วยงาน PAGASA เริ่มออก Tropical Cyclone Bulletins (TCBs) สำหรับพายุในวันนั้น ในวันรุ่งขึ้น JTWC ได้ออก TCFA สำหรับพายุในภายหลัง  เวลา 03:00 UTC  JTWC ได้อัปเกรดเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และกำหนดตัวระบุ 03W  เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2565 JMA ได้อัปเกรดเป็นพายุโซนร้อน โดยกำหนดให้ชื่อ เมกี (Megi) 메기  เสนอชื่อโดยประเทศเกาหลีใต้ แปลว่า ปลาดุก,ปลาดุกอามูร์  และพายุได้ขึ้นฝั่งครั้งแรกที่เกาะ Calicoan , Guiuan เมื่อเวลา 07:30 PHT (23:30 UTC) พายุโซนร้อนเมกีอยู่ในอ่าวเลย์เตหลายชั่วโมงก่อนที่จะขึ้นฝั่งอีกครั้งที่เกาะ Basey, Samar.
พายุโซนร้อนเมกีได้อ่อนกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชันหลังขึ้นฝั่งที่เกาะ Samar และ  Leyte, และPAGASA ยกเลิกคำเตือนทั้งหมดหลังพายุได้อ่อนกำลังเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ และสลายตัวในตอนเที่ยงคืนของวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2565
ตั้งแต่วันที่ 8 เมษายน ถึง 10 เมษายน พายุได้เคลื่อนตัวไปตามภูมิภาควิซายัสตะวันออก ส่งผลให้มีฝนตกหนักในภูมิภาค PAGASA ยกสัญญาณพายุขึ้นเป็นสัญญาณหมายเลข 2 เมื่อพายุเข้าใกล้ฝั่ง เมืองเซบูเกิดฝนตกหนักและเสี่ยงภัยพิบัติ พายุโซนร้อนเมกีได้ทำให้มีชีวิต 214 ราย ซึ่งทำให้เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่ร้ายแรงที่สุดในเดือนเมษายนเป็นประวัติการณ์ในประเทศฟิลิปปินส์   มีผู้ได้รับบาดเจ็บ 8 คน และเกิดพลิกคว่ำของเรือสินค้าในOrmocหลังเกิดฝนตกหนัก ลมกระโชกแรง และเกิดอุทกภัยที่ทำให้ประชาชนกว่า 136,390 คนต้องพลัดถิ่น  ผู้ว่าเมือง Davao de Oro  ประเมินความเสียหายทางเกษตรความเสียหายประมาณ 4.72 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์(90.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ).
พายุ > พายุไต้ฝุ่นนันมาดอล

บทความหลัก: พายุไต้ฝุ่นนันมาดอล (พ.ศ. 2565)
วันที่ 9 กันยายน เวลา 06:00 UTC กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้เริ่มติดตามพายุดีเปรสชันเขตร้อนกำลังอ่อนที่อยู่ทางตะวันออกของเกาะอิโวะจิมะ ประเทศญี่ปุ่น กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ปรับให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนอีกครั้งในอีกสองวันถัดมา วันที่ 12 กันยายน ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้กำหนดรหัสเรียกขานกับระบบว่า 16W ขณะที่ระบบอยู่ห่างจากเกาะอิโวะจิมะไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ที่ระยะ 262 nmi (485 km; 302 mi) ในวันเดียวกันนั้นทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นและศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ปรับให้ระบบเป็นพายุโซนร้อน โดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ตั้งชื่อให้กับระบบว่า นันมาดอล พายุมีความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นในวันที่ 15 กันยายน ตามประกาศฉบับที่สิบสามของศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม พายุนันมาดอลได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นพายุไต้ฝุ่นกำลังแรงอย่างมาก จากนั้นพายุนันมาดอลได้เข้าสู่พื้นที่ของฟิลิปปินส์ของ PAGASA ในวันที่ 16 กันยายน เวลา 09:40 UTC สำนักงานฯ จึงให้ชื่อท้องถิ่นฟิลิปปินส์กับระบบว่า โจซี อย่างไรก็ตาม พายุนันมาดอลได้ออกจากพื้นที่ดังกล่าวของฟิลิปปินส์อย่างรวดเร็วในเวลาประมาณ 14:00 UTC ของวันเดียวกัน ระบบพายุมีความกดอากาศ 910 hPa (mbar) ซึ่งต่ำสุดของฤดูกาลนี้[ไม่อยู่ในแหล่งอ้างอิง] เมื่อพายุใกล้พัดขึ้นฝั่งในภาคใต้ของญี่ปุ่น ตัวพายุได้เริ่มอ่อนกำลังลงขณะเข้าใกล้กับเกาะคีวชู และเมื่อพัดขึ้นฝั่ง พายุได้อ่อนกำลังลงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 1 ขณะที่ตัวพายุเคลื่อนไปทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของญี่ปุ่นภายหลังจากการพัดขึ้นฝั่ง พายุได้อ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อนตามประกาศของศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ส่วนกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ลดความรุนแรงระบบเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง ต่อมาในประกาศฉบับที่ยี่สิบเก้าของศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ศูนย์ฯ ระบุว่าพายุนันมาดอลนั้นได้อ่อนกำลังลงอย่างต่อเนื่องขณะเคลื่อนตัวเหนือแผ่นดินญี่ปุ่น และได้อ่อนกำลังลงเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน[ต้องการอ้างอิง]
ก่อนพายุจะส่งผลกระทบต่อประเทศ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ออกประกาศเตือนภัยฉบับพิเศษ ระบุว่าพายุนันมาดอลอาจส่งกระทบอย่างรุนแรง และมีคำแนะนำให้ประชาชนอย่างน้อย 4 ล้านคนอพยพออกจากบ้าน มีการบันทึกปริมาตรหยาดน้ำฟ้าได้ในระดับสูงมากจนเกิดน้ำท่วมบนถนน ทำลายกำแพงอาคาร และทำลายเสาไฟฟ้า ประชาชนเสียชีวิตอย่างน้อย 2 คนและได้รับบาดเจ็บอีกกว่า 70 คน และประชาชนมากกว่า 200,000 คนต้องอยู่อย่างไร้ไฟฟ้าใช้ ในเกาหลีใต้ ลมและฝนจากพายุไต้ฝุ่นทำให้เกิดความไม่สะดวกสบายขึ้น มีผู้บาดเจ็บหนึ่งราย และประชาชนกว่า 700 คนต้องอพยพออกจากบ้านของตน มีรายงานต้นไม้หักโค่นและไฟฟ้าดับทางด้านตะวันออก-ใต้ของประเทศ
พายุ > พายุโซนร้อนตาลัส

วันที่ 20 กันยายน กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นรายงานว่าความแปรปรวนของอากาศได้พัฒนาขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมรายงานว่าระบบความกดอากาศต่ำดังกล่าวได้พบกับสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมในการทวีกำลังขึ้น นั่นคืออุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลที่อุ่นและลมเฉือนความรุนแรงต่ำ วันรุ่งขึ้น ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ให้รหัสว่า 17W เมื่อระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน วันที่ 23 กันยายน ประกาศฉบับที่หกของศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ปรับให้ระบบเป็นพายุโซนร้อน ส่วนกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ให้ชื่อกับพายุว่า ตาลัส เมื่อมันขึ้นฝั่งในภาคใต้ของประเทศญี่ปุ่น ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ปรับลดความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
พายุ > พายุไต้ฝุ่นโนรู

วันที่ 21 กันยายน กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นรายงานว่าความแปรปรวนได้ก่อตัวขึ้นและพัฒนาเป็นพายุดีเปรสชันใกล้กับประเทศฟิลิปปินส์ ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมเรียกระบบดังกล่าวว่า หย่อมความกดอากาศต่ำกำลังแรง 95W (Invest 95W) และออกประกาศชี้ว่าระบบความกดอากาศต่ำนั้นอาจทวีกำลังแรงขึ้นได้เนื่องจากลมเฉือนอยู่ในระดับต่ำและน้ำทะเลที่อุ่น หลายชั่วโมงต่อมา ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมปรับความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชัน และใช้รหัสว่า 18W ซึ่ง PAGASA ก็กระทำในลักษณะเดียวกันในเวลา 00:00 UTC ของวันที่ 22 กันยายน และตั้งชื่อท้องถิ่นของฟิลิปปินส์ว่า การ์ดิง (Karding) ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมปรับให้พายุดีเปรสชันเขตร้อนเป็นพายุโซนร้อนในประกาศฉบับที่ 5 ขณะที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นใช้ชื่อ โนรู กับระบบพายุ ในประเทศฟิลิปปินส์ PAGASA ซึ่งเป็นหน่วยงานด้านอุตุนิยมวิทยาของประเทศได้ประกาศสัญญาณเตือนภัยลมจากพายุหมุนเขตร้อนระดับ 1 และต่อมาได้ยกขึ้นเป็นระดับ 3 เนื่องจากระบบพายุมีการทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นอย่างรวดเร็ว วันที่ 24 กันยายน พายุโนรูเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์และมีกำลังเป็นพายุไต้ฝุ่น จากนั้นพายุโนรูได้เข้าสู่กระบวนการการทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว ตามข้อมูลรายงานจากศูนย์ร่วมเตือนไต้ฝุ่นพบว่าตัวพายุมีความเร็วลมสูงสุดต่อเนื่องใน 1 นาทีที่ 165 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (103 ไมล์ต่อชั่วโมง) วันเดียวกันนั้น PAGASA ได้ยกระดับสัญญาณเตือนภัยเป็นระดับที่ 4 และระบุว่าภาคเหนือของเกาะลูซอนจะได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากพายุหมุน วันที่ 25 กันยายน เวลา 00:00 UTC ศูนย์ร่วมเตือนไต้ฝุ่นปรับให้พายุมีความรุนแรงในระดับพายุเทียบเท่าซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ต่อมา PAGASA ได้ปรับให้โนรูเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นเช่นกัน และยกระดับสัญญาณเตือนภัยเป็นระดับ 5 โดยนับเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ครั้งพายุไต้ฝุ่นโคนี เทียบตามมาตราใหม่ในปี พ.ศ. 2565 เวลา 05:30 น. ตามเวลามาตรฐานฟิลิปปินส์ PAGASA รายงานว่าพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นโนรูขึ้นฝั่งที่เทศบาลเบอร์เดโอส หมู่เกาะโปลิญโญ จังหวัดเกซอน โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมรายงานว่าเมื่อพายุพัดขึ้นฝั่งแล้วได้ลดความรุนแรงลงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4
พายุ > พายุโซนร้อนกำลังแรงกุหลาบ

วันที่ 24 กันยายน ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมออกรายงานฉบับแรกเกี่ยวกับระบบความกดอากาศต่ำ และจากการที่ตัวระบบเคลื่อนเข้าสู่พื้นที่ที่มีอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลที่อุ่นขึ้นและมีลมเฉือนความรุนแรงต่ำ ศูนย์ฯ จึงได้ตั้งชื่อกับระบบว่า หย่อมความกดอากาศต่ำกำลังแรง 96W (Invest 96W) รุ่งขึ้นกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้จัดให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
พายุ > พายุโซนร้อนยามาเนโกะ

พายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นทางตะวันออก-ตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะWake ในวันที่ 11 พฤศจิกายน จากนั้นก็ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน จนได้ชื่อว่ายามาเนโกะจาก JMA พายุลูกนี้มีอายุสั้นและอ่อนกำลังลงเนื่องจากอุณหภูมิน้ำทะเลที่เย็นลง และสลายไปในเช้าวันที่ 14 พฤศจิกายน
พายุดีเปรสชันเขตร้อน

รายการพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงสูงสุดเป็นเพียงพายุดีเปรสชัน โดยอาจเป็นพายุที่มีรหัสเรียกตามหลังด้วยตัวอักษร W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม หรืออาจได้รับชื่อท้องถิ่นจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) แต่ไม่ถูกตั้งชื่อตามเกณฑ์ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ซึ่งหน่วยงานดังกล่าวระบุเพียงแต่คำว่า TD (Tropical Depression) หรือพายุดีเปรสชันเท่านั้น
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อน 01W

บริเวณความกดอากาศต่ำเกิดหลังจากเคลื่อนตัวข้ามภูมิภาควิซายัสและปาลาวันเมื่อปลายเดือนมีนาคมได้พัฒนาเป็นหย่อมกดอากาศต่ำกำลังแรงอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองดานัง ประเทศเวียดนาม จากนั้นได้พัฒนาตัวเป็นพายุดีเปรสชัน ของวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2565 เวลา 18:00 UTC ซึ่งเป็นพายุลูกแรกของฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2565 ที่มีความรุนแรงระดับพายุดีเปรสชันขึ้นไป  เมื่อเวลา 21:00 UTC ในวันเดียวกัน JTWC ได้ออกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน (TCFA) สำหรับพายุลูกนี้ ในวันรุ่งขึ้น JTWC ได้กำหนดให้เป็นพายุดีเปรสชัน โดยกำหนดให้เป็นชื่อ 01W ไม่นานหลังจากนั้น JTWC ได้ออกคำเตือนครั้งสุดท้ายให้กับพายุดีเปรสชัน 01W หลังจากที่พายุได้ขึ้นฝั่งที่ภาคตะวันออกเฉียงใต้ของเวียดนาม เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2565
ในประเทศเวียดนาม พายุดีเปรสชันทำให้เกิดน้ำท่วมและได้ทำให้มีผู้เสียชีวิต 6 ราย สูญหาย 1 ราย บาดเจ็บ 8 ราย น้ำท่วมยังทำให้บ้านเรือน 2 หลังพังเสียหาย หลังคาได้รับความเสียหาย 50 หลัง เรือจม 229 ลำ และแพ 2,592 แพได้รับความเสียหาย
รายชื่อพายุ

ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างทำหน้าที่กำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนอาจมีสองชื่อ RSMC โตเกียวโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาจะประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีของพายุหมุนเขตร้อน หากมีความเร็วลมถึง 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (40 ไมล์ต่อชั่วโมง) พายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวจะได้รับชื่อ ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ มีขอบเขตอยู่ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 135°ดะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างเส้นขนานที่ 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนลูกนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น ในระหว่างฤดูกาล หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ที่เตรียมไว้ถูกใช้จนหมด PAGASA จะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติม ซึ่งถูกกำหนดขึ้นไว้ในแต่ละฤดูกาลมาใช้กับพายุหมุนเขตร้อนแทนชื่อที่หมดไป