stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยืมใช้สิ้นเปลือง
องค์ประกอบ > คู่สัญญา

ยืมใช้สิ้นเปลือง (อังกฤษ: loan for consumption) เป็นสัญญายืมประหนึ่งซึ่งกฎหมายส่วนใหญ่วางนิยามไว้ สำหรับประเทศไทย ป.พ.พ. ม.650 ให้นิยามว่า คือ "...สัญญาซึ่งผู้ให้ยืมโอนกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินชนิดใช้ไปสิ้นไปนั้นเป็นปริมาณมีกำหนดให้ไปแก่ผู้ยืม และผู้ยืมตกลงว่าจะคืนทรัพย์สินเป็นประเภท ชนิด และปริมาณเช่นเดียวกันให้แทนทรัพย์สินซึ่งให้ยืมนั้น" ด้วยบทบัญญัตินี้ คู่สัญญายืมจึงมีสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งเรียก "ผู้ให้ยืม" (อังกฤษ: lender) อีกฝ่ายเรียก "ผู้ยืม" (อังกฤษ: borrower) โดยทั้งสองฝ่ายจะเป็นบุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคลก็ได้ ซึ่งหากเป็นนิติบุคคลก็ทำการผ่านผู้แทนของตนหรือตัวแทนผู้รับมอบอำนาจ
องค์ประกอบ > วัตถุประสงค์แห่งสัญญา

ด้วยบทบัญญัติ ป.พ.พ. ม.650 วัตถุประสงค์ของสัญญายืมใช้สิ้นเปลือง คือ การที่ผู้ให้ยืมให้ผู้ยืมยืมทรัพย์สินของตนเป็นจำนวนตามที่ตกลงกัน โดยโอนกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินนั้นให้ผู้ยืมด้วย ส่งผลให้ผู้ยืมกลายเป็นเจ้าของทรัพย์สินนั้นแทน และผู้ยืมจะได้คืนทรัพย์ประเภท ชนิด และปริมาณเดียวกับที่ยืมไปนั้นให้แก่ผู้ให้ยืม กล่าวคือ มิใช่คืนทรัพย์สินอันเดียวกับที่ยืมไป แต่คืนทรัพย์สินอย่างเดียวกับที่ยืมไป เช่น ยืมน้ำตาลทรายขาวไปหนึ่งกิโลกรัม เมื่อคืนให้คืนทรัพย์สินประเภทเดียวกัน คือ เป็นน้ำตาลเหมือนกัน, ชนิดเดียวกัน คือ เป็นน้ำตาลทรายขาวเหมือนกัน และปริมาณเดียวกัน คือ เป็นน้ำตาลทรายขาวหนึ่งกิโลกรัมดุจกัน แต่ไม่ใช่คืนน้ำตาลทรายกลุ่มที่ยืมไปนั้น เพราะใช้สอยไปแล้วจะหาของเดิมที่ไหนคืนให้ได้
ในเมื่อมีวัตถุประสงค์เป็นการโอนกรรมสิทธิ์ ในเวลาส่งมอบทรัพย์สินให้ผู้ยืม ผู้ให้ยืมต้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินนั้นด้วย ซึ่งต่างจากสัญญายืมใช้คงรูปโดยสิ้นเชิง
ในสัญญานี้ เมื่อเกิดภัยใด ๆ แก่ทรัพย์สินที่ยืม ผู้ยืมจะเรียกผู้ให้ยืมให้รับผิดมิได้ เพราะกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินนั้นโอนมาสู่ผู้ยืมแล้ว และสัญญายืมมิใช่สัญญาต่างตอบแทน ไม่ก่อหน้าที่และความรับผิดแก่ผู้ให้ยืมเลย เช่น ยืมไก่ฟ้าสองตัวไปฆ่าทำอาหาร และตกลงจะคืนไก่ฟ้าอย่างเดียวกันให้ หลังจากผู้ให้ยืมส่งมอบไก่ฟ้าให้แล้ว ผู้ยืมก็เป็นเจ้าของไก่ฟ้าคนใหม่ทันที แต่ผู้ยืมเก็บไก่ฟ้าไม่ดี บินหนีจากเล้าไปได้ในคืนหนึ่งก่อนใช้สอย ผู้ยืมจึงซื้อไก่ย่างมารับประทานแทน ครั้นถึงกำหนดคืน ผู้ยืมจะไม่คืนโดยอ้างว่าไก่ฟ้าหนีไปหมดโดยยังไม่ทันใช้สอยเลยมิได้ เพราะเขาได้กรรมสิทธิ์ในไก่ฟ้านั้นมาแล้ว ทรัพย์สินของผู้ใดเป็นอะไรไปก็เป็นคราวเคราะห์ของผู้นั้นเอง ดังนั้น ผู้ยืมต้องหาไก่ฟ้าอย่างเดียวกับที่ยืมมาคืนแก่ผู้ให้ยืมตามสัญญา
แม้สัญญายืมมิใช่สัญญาต่างตอบแทน แต่ในสัญญายืมใช้สิ้นเปลืองอาจมีค่าตอบแทนการให้ยืมได้ เช่น ให้ยืมเงิน แล้วคิดดอกเบี้ยด้วย มิใช่สัญญาปลอดการตอบแทนโดยสิ้นเชิง
องค์ประกอบ > วัตถุแห่งสัญญา

วัตถุแห่งสัญญายืมใช้สิ้นเปลืองจะเป็นทรัพย์สินประเภทใดก็ได้ แต่เมื่อใช้สอยแล้วต้องเสียภาวะ เสื่อมสลาย หรือสิ้นเปลืองหมดไปไปในทันใดหรือในที่สุด เช่น ข้าวสาร อาหารแห้ง เงิน ทองคำ หมูเห็ดเป็ดไก่ รวมถึงหุ้น เป็นต้น ซึ่ง ป.พ.พ. ม.102 และ ม.103 ที่ปัจจุบันยกเลิกแล้วกำหนดวัตถุแห่งสัญญายืมใช้คงรูป คือ สังกมทรัพย์ (อังกฤษ: fungible thing) และ โภคยทรัพย์ (อังกฤษ: consumable thing)
อย่างไรก็ดี ทรัพย์สินข้างต้นอาจเป็นวัตถุแห่งสัญญายืมใช้คงรูปก็ได้ เมื่อพิจารณาจากวัตถุประสงค์ในการยืมเป็นรายกรณี เช่น ยืมข้าวสารเพียงเพื่อไปใส่พานตั้งประกอบพิธี ใช้เสร็จก็คืนข้าวสารกลุ่มเดิมนั้น หรือเมื่อคู่สัญญาตกลงกันให้นำของเดิมมาคืน
ทรัพย์สินหนึ่งอย่างอาจเป็นวัตถุของสัญญายืมทั้งยืมใช้คงรูปและยืมใช้สิ้นเปลืองได้ในโอกาสเดียวกัน เช่น ยืมรถยนต์ไปขับ โดยตกลงกันว่าเมื่อคืนรถจะเติมน้ำมันรถคืนให้เต็มถังดังเดิมด้วย รถจึงเป็นวัตถุของการยืมใช้คงรูป ส่วนน้ำมันรถเป็นวัตถุของการยืมใช้สิ้นเปลือง
ในประเทศฝรั่งเศส กฎหมายกำหนดว่า วัตถุของสัญญายืมใช้สิ้นเปลือง คือ สิ่งที่ใช้แล้วหมดไป และหาสิ่งอื่นมาทดแทนกันได้โดยไม่แตกต่างกัน ดังนั้น สิ่งที่มีเอกลักษณ์จำเพาะเป็นของตน เช่น สุนัขดัลเมเชียนตัวหนึ่งมีหูดำข้างเดียว ส่วนตัวอื่น ๆ ดำทั้งสองข้าง ไม่อาจยืมใช้สิ้นเปลืองกันได้ แต่ยืมใช้คงรูปได้ ซึ่งกฎหมายไทยไม่ได้จำกัดเช่นนี้
ความบริบูรณ์แห่งสัญญา

บทความหลัก: ความบริบูรณ์แห่งสัญญายืม
ผล

สัญญายืมใช้สิ้นเปลืองเมื่อบริบูรณ์แล้ว ไม่ก่อหน้าที่แก่ผู้ให้ยืมให้ต้องรับผิดเพราะความชำรุดบกพร่องใด ๆ ที่เกิดต่อทรัพย์สินอันให้ยืม เว้นแต่เขารู้ดีอยู่แล้วว่ามีความชำรุดบกพร่องในทรัพย์สินแล้วให้ยืมไปโดยไม่บอกกล่าวผู้ยืม อันเป็นผลให้ผู้ยืมไม่อาจใช้สอยทรัพย์สินนั้นได้ด้วยดี ผู้ให้ยืมอาจต้องรับผิดตามบทบัญญัติทั่วไปว่าด้วยสัญญา และเมื่อมีบททั่วไปแล้ว กฎหมายไทยจึงมิได้วางหลักเฉพาะไว้ใน ป.พ.พ. เกี่ยวกับการเรียกร้องให้รับผิดในความเสียหายที่เกิดขึ้นเช่นสัญญายืมใช้คงรูปที่วางอายุความไว้เฉพาะ
แม้สัญญายืมใช้สิ้นเปลืองไม่ก่อหน้าที่และความรับผิดใด ๆ แก่ผู้ให้ยืม ทว่า ผู้ยืมย่อมมีหน้าที่และความรับผิดในสัญญานี้อย่างแน่นอนเพราะเหตุที่กฎหมายกำหนด ซึ่งตามกฎหมายไทยโดย ป.พ.พ. ม.651-652 ผู้ยืมมีหน้าที่ต้องออกค่าฤชาธรรมเนียมในการทำสัญญา ค่าส่งมอบและค่าส่งคืนทรัพย์สินที่ยืม ค่าบำรุงทรัพย์สินดังกล่าว และหน้าที่คืนทรัพย์สินที่ยืม ทั้งนี้ เพราะเมื่อผู้ยืมได้ประโยชน์จากทรัพย์สินที่ยืมแล้ว ก็ควรรับภาระออกค่าใช้จ่ายดังกล่าวไปด้วย เว้นแต่คู่สัญญาจะตกลงกันเป็นอื่น
เนื่องจากผู้ยืมใช้สิ้นเปลืองย่อมได้ไปซึ่งกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ยืม เขาจึงไม่มีหน้าที่มากมายเช่นในสัญญายืมใช้คงรูป
ผล > หน้าที่ออกค่าฤชาธรรมเนียมในการทำสัญญา ค่าส่งมอบและค่าส่งคืนทรัพย์สินซึ่งยืม

เมื่อสัญญายืมใช้สิ้นเปลืองเกิดขึ้น กฎหมายไทยโดย ป.พ.พ. ม.651 กำหนดให้ผู้ยืมมีหน้าที่ออกค่าฤชาธรรมเนียมในการทำสัญญา ตลอดจนค่าส่งมอบและค่าส่งคืนทรัพย์สินที่ยืม
ค่าฤชาธรรมเนียม (อังกฤษ: costs of the contract) นั้น ปรกติในการทำสัญญายืมใช้สิ้นเปลืองก็ไม่มีอยู่แล้ว ซึ่ง ผไทชิต เอกจริยกร ศาสตราจารย์คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ว่า "...ยังคิดไม่ออกว่า การยืมทรัพย์อะไรจึงต้องเสียค่าฤชาธรรมเนียมในการทำสัญญา แต่การบัญญัติกฎหมายต้องเขียนไว้ให้บริบูรณ์เท่าที่จะทำได้ จะมีที่ใช้หรือไม่เป็นเรื่องข้างหน้า"
ค่าส่งมอบทรัพย์สิน (อังกฤษ: costs of delivery) คือ ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นเพราะผู้ให้ยืมส่งมอบทรัพย์สินให้แก่ผู้ยืม เช่น ค่าขนส่ง เคลื่อนย้าย หรือนำพาไปซึ่งทรัพย์สินนั้นเป็นต้น
ค่าส่งคืนทรัพย์สิน (อังกฤษ: costs of return) คือ ค่าใช้จ่ายอันตรงกันข้ามกับค่าส่งมอบทรัพย์สิน กล่าวคือ ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นเพราะผู้ยืมคืนทรัพย์สินให้แก่ผู้ให้ยืม
ผล > หน้าที่คืนทรัพย์สินที่ยืม

เมื่อสัญญายืมใช้คงรูปเกิดขึ้น กฎหมายไทยโดย ป.พ.พ. ม.652 กำหนดให้ผู้ยืมมีหน้าที่คืนทรัพย์สินให้แก่ผู้ให้ยืมตามกำหนดเวลาที่ตกลงกันไว้ เช่น ให้คืนภายในสองสัปดาห์นับแต่วันทำสัญญา หรือภายในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2553 หรือก่อนวันเข้าพรรษาประจำ พ.ศ. 2553 เป็นต้น
ถ้าไม่ได้กำหนด ผู้ให้ยืมมีสิทธิบอกกล่าวให้ผู้ยืมคืนภายในเวลาอันสมควรตามที่ตนกำหนดได้ โดยเวลาใดสมควรหรือไม่ย่อมต้องพิจารณาเป็นรายกรณีไป เหตุที่กฎหมายกำหนดให้บอกกล่าวก่อน ก็เพื่อให้ผู้ยืมมีเวลาไปจัดหาทรัพย์สินมาคืน ต่างจากสัญญายืมใช้คงรูปที่ทรัพย์สินนั้นมีตัวอยู่แล้ว เมื่อไม่กำหนดเวลาคืนไว้ จึงเรียกคืนเมื่อไรก็ได้ ทว่า คู่สัญญายืมใช้สิ้นเปลืองอาจตกลงกันให้ผู้ให้ยืมเรียกทรัพย์สินคืนเมื่อไรก็ได้ หรือตกลงกันว่า เมื่อผู้ยืมผิดสัญญา ให้ผู้ให้ยืมเรียกทรัพย์สินคืนได้ทันที ก็ย่อมได้
นอกจากเวลาข้างต้นแล้ว หากตกลงกำหนดสถานที่คืนทรัพย์สินกันไว้ด้วยก็ให้เป็นไปตามนั้น หากไม่ได้กำหนด ป.พ.พ. ม.324 ว่า "เมื่อมิได้มีแสดงเจตนาไว้โดยเฉพาะเจาะจงว่าจะพึงชำระหนี้ ณ สถานที่ใดไซร้ หากจะต้องส่งมอบทรัพย์เฉพาะสิ่ง ท่านว่าต้องส่งมอบกัน ณ สถานที่ซึ่งทรัพย์นั้นได้อยู่ในเวลาเมื่อก่อให้เกิดหนี้นั้น ส่วนการชำระหนี้โดยประการอื่น ท่านว่าต้องชำระ ณ สถานที่ซึ่งเป็นภูมิลำเนาปัจจุบันของเจ้าหนี้"
ทรัพย์สินที่คืนนั้น ไม่ใช่อันเดียวกับที่ยืม เนื่องจาก "ยืมใช้สิ้นเปลือง" ก็หมายความว่า ทรัพย์สินนั้นใช้ไปก็สิ้นเปลืองหมดไป จะหาไหนมาคืนได้อีก แต่ให้คืนทรัพย์สินประเภท ชนิด และปริมาณเดียวกันกับที่ยืมไป เช่น ยืมน้ำตาลทรายขาวไปหนึ่งกิโลกรัม เมื่อคืนให้คืนทรัพย์สินประเภทเดียวกัน คือ เป็นน้ำตาลเหมือนกัน, ชนิดเดียวกัน คือ เป็นน้ำตาลทรายขาวเหมือนกัน และปริมาณเดียวกัน คือ เป็นน้ำตาลทรายขาวหนึ่งกิโลกรัมดุจกัน แต่ไม่ใช่คืนน้ำตาลทรายกลุ่มที่ยืมไปนั้น
ความระงับสิ้นลง

สัญญายืมใช้สิ้นเปลืองเมื่อเกิดขึ้นแล้ว ย่อมระงับสิ้นลงเมื่อวัตถุประสงค์แห่งสัญญาได้บรรลุ คือ เมื่อผู้ยืมคืนทรัพย์สินให้แก่ผู้ให้ยืม ทว่า ในกรณีอื่น ๆ กฎหมายไทยมิได้บัญญัติเป็นการจำเพาะ จึงเป็นไปตามบทบัญญัติทั่วไปว่าด้วยความระงับแห่งสัญญาและหนี้
อายุความ

เมื่อผู้ให้ยืมเรียกทรัพย์สินคืน และผู้ยืมบิดพลิ้วไม่คืนตามหน้าที่ หากจะฟ้องเรียกทรัพย์สิน หรือเรียกให้ใช้ราคาทรัพย์สินนั้นแทน หรือเรียกค่าสินไหมทดแทนความเสียหายที่เกิด กฎหมายไทยมิได้กำหนดอายุความไว้เป็นพิเศษ จึงใช้อายุความตามบทบัญญัติทั่วไปใน ป.พ.พ. ม.193/30 ซึ่งว่า "อายุความนั้น ถ้าประมวลกฎหมายนี้หรือกฎหมายอื่นมิได้บัญญัติไว้โดยเฉพาะ ให้มีกำหนดสิบปี"
กู้ยืม

กู้ยืม (อังกฤษ: loan of money) เป็นสัญญายืมประเภทยืมใช้สิ้นเปลือง ซึ่งบุคคลฝ่ายหนึ่ง เรียก "ผู้ให้กู้ยืม" (อังกฤษ: moneylender) โอนกรรมสิทธิ์ในเงินจำนวนหนึ่งให้แก่บุคคลอีกฝ่าย เรียก "ผู้กู้ยืม" (อังกฤษ: borrower) และผู้กู้ยืมตกลงว่าจะใช้เงินอันมีจำนวนเท่าที่กู้ยืม เรียก "เงินต้น" (อังกฤษ: principal) ให้แก่ผู้ให้กู้ยืม
กฎหมายเดิมก่อนมี ป.พ.พ. จำแนกประเภทการยืมใช้สิ้นเปลืองที่มีเงินเป็นวัตถุแห่งสัญญานี้เป็นสองประเภท ประเภทหนึ่ง คือ "กู้" เป็นการยืมเงินโดยไม่เสียดอกเบี้ย และ "ยืม" เป็นการยืมเงินโดยเสียดอกเบี้ย ปัจจุบันรวมเป็นคำเดียวไม่ว่ามีดอกเบี้ยหรือไม่ก็ตาม
กู้ยืมแม้เป็นยืมใช้สิ้นเปลืองประเภทหนึ่ง แต่กฎหมายกำหนดบทบัญญัติเฉพาะไว้เป็นการพิเศษ
แหล่งข้อมูลอื่น

คำพิพากษาศาลฎีกา เก็บถาวร 2010-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การคืนทรัพย์สินที่ยืมใช้สิ้นเปลือง ดู ฎ.599/2535, 831/2492, 536/2513, 3161/2527, 1124/2511, 1324/2519, 1962/2524, 1304/2535, 2103/2535
ลาทรงช์

ลาทรงช์ (ฝรั่งเศส: La Tronche) เป็นเมืองในประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ในเขตจังหวัดอีแซร์ในแคว้นโรนาลป์ ประชากรของเมืองนี้เรียกว่า ชาวทรงชัว (les Tronchois)
รีชาร์ที่ 2 ดยุกแห่งนอร์ม็องดี

| ริชาร์ดที่ 2 |
| --- | --- |
 ริชาร์ดผู้ดีงาม หนึ่งในรูปปั้นหกดยุคแห่งนอร์ม็องดีที่จตุรัสเมืองฟาเลส
ดยุกแห่งนอร์ม็องดี
เกิด: ไม่ทราบ, นอร์ม็องดี
เสียชีวิต: 28 สิงหาคม ค.ศ. 1026,  นอร์ม็องดี
บิดา:  ริชาร์ดที่ 1 ดยุคแห่งนอร์ม็องดี
มารดา: กุนนอรา
ภรรยา: จูดิธแห่งบริตทานี ป็อปปาแห่งอ็องแวร์มู
บุตร/ธิดา: รีชาร์ที่ 3 ดยุกแห่งนอร์ม็องดี รอแบร์ที่ 1 ดยุกแห่งนอร์ม็องดี อาเดลาอีด เคาน์เตสแห่งบูร์กอญ เอเลนอร์ เคาน์เตสแห่งฟลานเดอร์ส์ โมแฌร์ อาร์ชบิชอปแห่งรูอ็อง วิลเลียม เคานต์แห่งทาลู
ขุนนางฝรั่งเศส - กษัตริย์ฝรั่งเศส - ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
รีชาร์ที่ 2 (อังกฤษ: Richard II) หรือ ผู้ดีงาม (อังกฤษ: The Good, ฝรั่งเศส: Le Bon) เป็นบุตรชายคนโตและทายาทของรีชาร์ที่ 1 แห่งนอร์ม็องดี กับกุนนอรา เขาเป็นขุนนางนอร์มันของตระกูลนอร์ม็องดี เป็นปู่ของพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิต
ชีวิต

รีชาร์สืบทอดต่อจากบิดาเป็นดยุกแห่งนอร์ม็องดีในปี ค.ศ. 996 ในช่วงที่ยังเป็นวัยเยาว์ ห้าปีแรกของการครองตำแหน่ง (ทำให้สันนิษฐากันว่าเขาเกิดในปี ค.ศ. 980) ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินของเขาคือเคานต์โรดูล์ฟแห่งอิฟรี ผู้เป็นอา ที่กุมอำนาจและปราบปรามการก่อกบฏของชาวนาในต้นรัชสมัยของริชาร์ด
ริชาร์ดสนใจในศาสนาอย่างสุดซึ้งและพบว่าตนเองมีหลายอย่างที่เหมือนกับพระเจ้ารอแบร์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ที่เขาให้ความช่วยเหลือทางทหารในการต่อกรกับดัชชีเบอร์กันดี เขาทำการแต่งงานเพื่อสานสัมพันธไมตรีกับบริตทานีด้วยการแต่งน้องสาว อาไวส์ กับจูฟเฟรย์ที่ 1 ดยุคแห่งบริตทานี ส่วนตัวเขาเองแต่งงานกับน้องสาวของจูฟเฟรย์ จูดิธแห่งบริตทานี
ในปี ค.ศ. 1000 – 1001 ริชาร์ดขับไล่ชาวอังกฤษ นำโดยพระเจ้าเอเธลเรดที่ 2 แห่งอังกฤษ ที่โจมตีคาบสมุทรโคต็องแต็ง เอเธลเรดมีคำสั่งให้จับตัวริชาร์ดกลับไปอังกฤษ แต่ชาวอังกฤษไม่ได้เตรียมตัวมารับมือการตอบโต้อันรวดเร็วของอัศวินนอร์มัน จึงพ่ายแพ้ที่สมรภูมิแวล-เดอ-แซร์
รีชาร์พยายามพัฒนาความสัมพันธ์กับอังกฤษด้วยการแต่งน้องสาว เอ็มมาแห่งนอร์ม็องดี กับพระเจ้าเอเธลเรด การแต่งงานครั้งนี้มีความสำคัญเนื่องจากทำให้หลานชายของเขา วิลเลียมผู้พิชิต ใช้อ้างสิทธิ์ในบัลลังก์อังกฤษ ความสัมพันธ์ที่พัฒนาขึ้นเป็นประโยชน์ต่อเอเธลเรดในปี ค.ศ. 1013 เมื่อพระเจ้าสเวนเคราส้อมบุกอังกฤษ เอ็มมากับสองพระโอรส เอ็ดเวิร์ดกับอัลเฟรด หนีมานอร์ม็องดี ไม่นานหลังจากนั้นสามีของเธอ พระเจ้าเอเธลเรด ก็ตามมา หลังการสิ้นพระชนม์ในเวลาต่อมาของพระเจ้าเอเธลเรด พระเจ้าคนุตแห่งอังกฤษบีบบังคับเอ็มมาให้แต่งงานกับตน ขณะที่ริชาร์ดถูกสถานการณ์บังคับให้ยอมรับกษัตริย์คนใหม่เนื่องจากน้องสาวของเขาได้เป็นพระราชินีอีกครั้ง
รีชาร์ที่ 2 ตายเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1026 บุตรชายคนโตของเขา รีชาร์ ขึ้นเป็นดยุคคนใหม่
การสมรสและบุตร

ริชาร์ดแต่งงานครั้งแรกกับจูดิธ บุตรสาวของโคนองที่ 1 แห่งบริตทานี ทั้งคู่มีทายาทด้วยกัน ดังนี้
รีชาร์ (ค.ศ. 997/1001) ดยุกแห่งนอร์ม็องดี
รอแบร์ต์ (ค.ศ. 1000) ดยุกแห่งนอร์ม็องดี
อลิซแห่งนอร์ม็องดี (ค.ศ. 1003/1005) แต่งงานกับเรอโนที่ 1 เคานต์แห่งบูร์กอญ
กีโยม (ค.ศ. 1007/1009) นักพรตที่อารามเฟก็อง ตาย ค.ศ. 1025 ฝังที่เฟคอมป์แอบบีย์
เอเลนอร์ (ค.ศ. 1011/1013) แต่งงานกับบาลด์วินที่ 4 เคานต์แห่งฟลานเดอร์ส์
มาทิลดา (ค.ศ. 1013/1015) แม่ชีที่เฟคอมป์ ตาย ค.ศ. 1033 ตายตั้งแต่ยังสาวและไม่ได้แต่งงาน
เขาแต่งงานครั้งที่สองกับป็อปปาแห่งอ็องแวร์มู ทั้งคู่มีทายาทด้วยกัน ดังนี้
โมแฌร์ (ค.ศ. 1019) อาร์ชบิชอปแห่งรูอ็อง
กีโยม (ค.ศ. 1020/1025) เคานต์แห่งอาร์คส์
ลักกี (เลรอส)

ย่านริมอ่าวของลักกี
ลักกี (กรีก: Λακκί) หรือชื่อเดิม ปอร์โตเลโก (Πόρτο Λάγο) เป็นชุมชนหนึ่งบนเกาะเลรอส ในหมู่เกาะโดเดกานีส ลักกีแรกเริ่มสร้างขึ้นเป็นฐานทัพเรืออิตาลีตั้งแต่ปี 1923 ตามด้วยตัวเมืองที่สร้างขึ้นในทศวรรษ 1930s ภายใต้ปกครองของอิตาลีในฐานะเมืองต้นแบบ หลังอิตาลีส่งมอบคืนให้กรีซในปี 1947 ได้เปลี่ยนชื่อใหม่จากปอร์โตเลโก เป็น ลักกี
ประวัติศาสตร์

เกาะเลรอสอยู่ใต้ปกครองของอิตาลีในปี 1912-1943 รัฐบาลอิตาลีตั้งเมืองขึ้นใหม่ในพื้นที่นี้ภายใต้ชื่อ ปอร์โตเลโก (Portolago) ในทศวรรษ 1930s เพื่อเป็นเมืองต้นแบบ โดยตั้งชื่อตามมาริโอ เลโก ผู้ว่าการอาณานิคมอิตาลีที่นี่ในปี 1922 ถึง 1936 สิ่งปลูกสร้างและการออกแบบเมืองเป็นตัวอย่างชิ้นเยี่ยมของสถาปัตยกรรมแบบเหตุผลนิยมอิตาลี และ ฟาสซิสต์ ผลงานออกแบบสำคัญเป็นของ Armando Bernabiti [it] และ Rodolfo Petracco [it]
สิ่งปลูกสร้างสำคัญได้แก่:
คาซาเดลบาลีลลา (ศูนย์เยาวชนฟาสซิสต์) (1933), Bernabiti
ตลาดในร่ม (1934–1936), Petracco
โรงเรียนประถม (1934–1936), Petracco
ศาลาว่าการเมืองและคาซาเดลฟาสซีโอ (ศูนย์กลางฟาสซิสต์) (1935–1938), Bernabiti
โรงภาพยนตร์และละคร (1936–1938), Bernabiti
โบสถ์นักบุญฟรานซิส (ปัจจุบันคือ โบสถ์นักบุญนิโกลัส) (1935–1939), Bernabiti
รีโอเดจาเนโร

ระวังสับสนกับ รัฐรีโอเดจาเนโร
| รีโอเดจาเนโร Rio de Janeiro ฮิวจีจาเนย์รู |
| --- | --- |
เทศบาล
Município do Rio de Janeiro เทศบาลรีโอเดจาเนโร
สถานที่ต่าง ๆ ในรีโอเดจาเนโร บนสุด: รูปปั้นพระเยซูกริชตูเรเดงโตร์ สัญลักษณ์ที่สำคัญของเมือง
   ธง ตราอาร์ม
สมญา:   Cidade Maravilhosa (เมืองมหัศจรรย์)  Princesa Maravilhosa (เจ้าหญิงมหัศจรรย์)  Cidade dos Brasileiros (เมืองของชาวบราซิล) 
ที่ตั้งในรัฐรีโอเดจาเนโร
รีโอเดจาเนโรที่ตั้งภายในประเทศบราซิลแสดงแผนที่บราซิลรีโอเดจาเนโรที่ตั้งภายในทวีปอเมริกาใต้แสดงแผนที่ทวีปอเมริกาใต้
พิกัด: 22°54′40″S 43°12′20″W﻿ / ﻿22.91111°S 43.20556°W﻿ / -22.91111; -43.20556
ประเทศ:  บราซิล
ภูมิภาค: ตะวันออกเฉียงใต้
รัฐ:  รีโอเดจาเนโร
ประเทศในประวัติศาสตร์: ราชอาณาจักรโปรตุเกส สหราชอาณาจักรโปรตุเกส บราซิล และอัลการ์วึ จักรวรรดิบราซิล
ตั้งถิ่นฐาน: 1555; 469 ปีที่แล้ว (1555)
ก่อตั้ง: 1 มีนาคม 1565; 459 ปีก่อน (1565-03-01)
ตั้งชื่อจาก: นักบุญเซบาสเตียน
การปกครอง
 • ประเภท: นายกเทศมนตรี–สภา
 • องค์กร: สภาเทศบาลรีโอเดจาเนโร
 • นายกเทศมนตรี: เอดูอารโด พาแอส (PSD)
พื้นที่
 • เทศบาล: 1,221 ตร.กม. (486.5 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 4,539.8 ตร.กม. (1,759.6 ตร.ไมล์)
ความสูง: 2 เมตร (7 ฟุต)
ความสูงจุดสูงสุด: 1,020 เมตร (3,349 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 0 เมตร (0 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2020)
 • เทศบาล: 6,211,223 คน
 • อันดับ: ที่ 4 ในอเมริกาใต้ ที่ 2 ในบราซิล
 • ความหนาแน่น: 5,526.4 คน/ตร.กม. (14,313 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 11,616,000 คน
 • รวมปริมณฑล: 12,280,702 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 2,705.1 คน/ตร.กม. (7,006 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Carioca
จีดีพี
 • ปี: ค.ศ. 2023
 • ทั้งหมด (เขตมหานคร): 285.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
 • ต่อหัว: 23,700 ดอลลาร์สหรัฐ
เขตเวลา: UTC−3 (เวลาบราซิเลีย)
รหัสไปรษณีย์: 20000-001 ถึง 23799-999
รหัสพื้นที่: 21
เอชดีไอ (ค.ศ. 2010): 0.799  – สูง
เว็บไซต์: prefeitura.rio

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: รีโอเดจาเนโร: ภูมิทัศน์การียอการะหว่างภูเขากับทะเล  (Rio de Janeiro: Carioca Landscapes between the Mountain and the Sea)
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์: vi
ขึ้นเมื่อ: ค.ศ. 2012 (คณะกรรมการสมัยที่ 36)
เลขอ้างอิง: 1100
 
 
รีโอเดจาเนโร (โปรตุเกส: Rio de Janeiro; เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˌriːoʊdeɪdʒəˈneroʊ/) หรือ ฮิวจีจาเนย์รู (เสียงอ่านภาษาโปรตุเกสสำเนียงบราซิล: [ˈʁi.u dʒi ʒaˈnejɾu] ( ฟังเสียง)) มีความหมายว่า "แม่น้ำเดือนมกราคม") หรือมักเรียกโดยย่อว่า รีโอ (Rio) เป็นเมืองหลวงของรัฐรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล โดยเป็นเมืองที่กล่าวขานกันว่างดงามที่สุดแห่งหนึ่งในโลก และเป็นที่รู้จักในด้านการท่องเที่ยว โดยเฉพาะชายหาดกอปากาบานาและอีปาเนมา เทศกาลรื่นเริงประจำปีของบราซิล และรูปปั้นพระเยซูขนาดใหญ่ที่รู้จักในชื่อ กริชตูเรเดงโตร์ บนยอดเขากอร์โกวาดู
รีโอเดจาเนโรตั้งอยู่ที่ละติจูด 22 องศา 54 ลิปดาใต้ และลองจิจูด 43 องศา 14 ลิปดาตะวันตก รีโอมีประชากรประมาณ 6,211,223 คน (ค.ศ. 2020) และพื้นที่ 1,221 ตารางกิโลเมตร (471 ตารางไมล์) และเป็นเมืองใหญ่อันดับสองของประเทศบราซิลรองจากเซาเปาลู รีโอเป็นเมืองหลวงเก่าของประเทศบราซิล ก่อนที่บราซิเลียจะเป็นเมืองหลวงใน ค.ศ. 1960
รีโอเดจาเนโรได้รับเลือกจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ให้เป็นเมืองเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันมหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ประจ ค.ศ. 2016 ซึ่งเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์การจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จะจัดขึ้นในเขตทวีปอเมริกาใต้นับตั้งแต่มีการริเริ่มแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเป็นต้นมา
กริชตูเรเดงโตร์ เขาเปาจีอาซูการ์ และอ่าวกวานาบารา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Rio de Janeiro (หมวดหมู่)
คู่มือการท่องเที่ยว รีโอเดจาเนโร จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ศาลาว่าการเทศบาลรีโอเดจาเนโร (ในภาษาโปรตุเกส)
| ด ค ก เมืองเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- |
 1896:  เอเธนส์  1900:  ปารีส  1904:  เซนต์หลุยส์  1908:  ลอนดอน  1912:  สต็อกโฮล์ม  1916: ไม่มี[c1]  1920:  แอนต์เวิร์ป  1924:  ปารีส  1928:  อัมสเตอร์ดัม  1932:  ลอสแอนเจลิส  1936:  เบอร์ลิน  1940: ไม่มี[c2]  1944: ไม่มี[c2]  1948:  ลอนดอน  1952:  เฮลซิงกิ  1956:  เมลเบิร์น  1960:  โรม  1964:  โตเกียว  1968:  เม็กซิโกซิตี  1972:  มิวนิก  1976:  มอนทรีออล  1980:  มอสโก  1984:  ลอสแอนเจลิส  1988:  โซล  1992:  บาร์เซโลนา  1996:  แอตแลนตา  2000:  ซิดนีย์  2004:  เอเธนส์  2008:  ปักกิ่ง  2012:  ลอนดอน  2016:  รีโอเดจาเนโร  2020:  โตเกียว[c3]  2024:  ปารีส  2028:  ลอสแอนเจลิส  2032:  บริสเบน  2036: TBA 
[c1] ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง; [c2] ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง; [c3] เลื่อนไปปี ค.ศ. 2021 เนื่องจากเกิดการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา
รัฐเอชปีรีตูซังตู

รัฐของประเทศบราซิล
| เอชปีรีตูซังตู |
| --- | --- |
รัฐ
รัฐเอชปีรีตูซังตู Estado do Espírito Santo (โปรตุเกส)
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: Trabalha e Confia ("Work and trust")
เพลง: Hino do Espírito Santo

พิกัด: 20°16′S 40°17′W﻿ / ﻿20.267°S 40.283°W﻿ / -20.267; -40.283
ประเทศ: บราซิล
ได้รับสถานะ Captaincy of Espírito Santo: 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1535
เมืองหลัก: วีตอเรีย
เมืองขนาดใหญ่สุด: เซร์รา
การปกครอง
 • ผู้ว่าการ: Renato Casagrande (PSB)
 • รองผู้ว่าการ: Jacqueline Moraes (PSB)
 • วุฒิสมาชิก: Fabiano Contarato (PT) Marcos do Val (PODE) Rose de Freitas (MDB)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 46,077.5 ตร.กม. (17,790.6 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 23
ประชากร (2007)
 • ทั้งหมด: 3,514,952 คน
 • ประมาณ (2019): 4,018,650 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 15
 • ความหนาแน่น: 76 คน/ตร.กม. (200 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 7
จีดีพี
 • ปี: ประมาณ ค.ศ. 2015
 • รวม: 64 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (PPP) 36 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เฉลี่ย) (อันดับที่ 13)
 • ต่อหัว: 16,139 ดอลลาร์สหรัฐ (PPP) 9,119 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 9)
เอชดีไอ
 • ปี: 2017
 • หมวดหมู่: 0.772 – สูง (อันดับที่ 8)
เขตเวลา: UTC– 03:00 (BRT)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC– 02:00 (BRST)
รหัสไปรษณีย์: 29000-000 ถึง 29990-000
รหัส ISO 3166: BR-ES
เว็บไซต์: es.gov.br
เอชปีรีตูซังตู (โปรตุเกส: Espírito Santo) เป็นรัฐในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศบราซิล มีเมืองหลวงของรัฐคือเมืองวีตอเรีย และเมืองใหญ่สุดคือเมืองเซร์รา มีพื้นที่ติดชายหาดกว้างขวาง (40%) รัฐยังมีท่าเรือที่สำคัญของประเทศ และชายหาดก็เป็นแหล่งท่องเที่ยว มีการปลูกกาแฟ อ้อย ผลิตไม้ ผลิตภัณฑ์อาหาร
ประชากร

| ปี | ประชากร | ±% p> a. |
| --- | --- | --- |
| 1872 | 82,137 | —     |
| 1890 | 135,997 | +2.84% |
| 1900 | 209,783 | +4.43% |
| 1920 | 457,328 | +3.97% |
| 1940 | 790,149 | +2.77% |
| 1950 | 957,238 | +1.94% |
| 1960 | 1,170,858 | +2.03% |
| 1970 | 1,599,333 | +3.17% |
| 1980 | 2,023,340 | +2.38% |
| 1991 | 2,598,231 | +2.30% |
| 2000 | 3,097,232 | +1.97% |
| 2010 | 3,512,672 | +1.27% |
| 2017 | 4,016,356 | +1.93% |
ข้อมูล:
กลุ่มชาติพันธุ์ในรัฐเอชปีรีตูซังตูเมื่อ ค.ศ. 2010
(ผสม) (48.71%)
คนผิวขาว (42.06%)
คนผิวดำ (8.32%)
คนเอเชีย (0.63%)
คนพื้นเมือง (0.27%)
รายงานจาก IBGE ใน ค.ศ. 2012 มีผู้อาศัยอยู่ในรัฐนี้ 3,637,000 คน และข้อมูลสำมะโนตัวอย่างครัวเรือนจากสำนักงานการวิจัยแห่งชาติใน ค.ศ. 2012 แบ่งได้เป็นคนผิวขาว 1,835,000 คน (50.45%), คนผิวน้ำตาล (ผสม) 1,448,000 คน (39.81%), คนผิวดำ 336,000 คน (9.25%), คนเอเชีย 7,000 คน (0.19%) และคนพื้นเมือง 11,000 คน (0.30%)
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาโปรตุเกส) Official Website
(ในภาษาโปรตุเกส) Brazilian Portal with  information about Espírito Santo and Brazil
(ในภาษาอังกฤษและเยอรมัน) The German Colonists in the Brazilian State of Espírito Santo
| ด ค กหน่วยสหพันธ์ของประเทศบราซิล |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  โตกังจิงช์  ปารา  อาครี  อามาโซนัช  อามาปา  ฮงโดเนีย  โฮไรมา 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  เซอารา  แซร์จีปี  บาเยีย  ปาราอีบา  ปีเอาอี  เปร์นังบูกู  มารันเญา  อาลาโกวัช  ฮิวกรังจีดูนอร์ชี 
ภาคกลางและตะวันตก:  โกยาช  บราซิเลียนเฟเดอรัลดิสตริกต์  มาตูโกรซู  มาตูโกรซูดูซูว 
ภาคตะวันออกเฉียงใต้:  เซาเปาลู  มีนัชเจไรช์  รีโอเดจาเนโร  เอชปีรีตูซังตู 
ภาคใต้:  ซังตากาตารีนา  ปารานา  ฮิวกรังจีดูซูว 
 เฟร์นันดูจีนอโรนยา  รอกัสอะทอลล์  กลุ่มเกาะเซนต์ปีเตอร์และเซนต์พอล  ตริงดาจีและมาร์ชิงวัส 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef
รูแบน แนวึช

รูแบน ดีโยกู ดา ซิลวา แนวึช (โปรตุเกส: Rúben Diogo da Silva Neves) เกิดเมื่อวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1997 เป็นนักฟุตบอลชาวโปรตุเกส ปัจจุบันเล่นให้กับอัลฮิลาลในตำแหน่งกองกลาง
แหล่งข้อมูลอื่น

National team data เก็บถาวร 2015-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (โปรตุเกส)
Profile at Football Talent Scout เก็บถาวร 2021-01-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สถิติของ รูแบน แนวึช ที่ Soccerbase
รูแบน แนวึช – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
| ด ค กผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของสโมสรฟุตบอลวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ |
| --- | --- |
 1977: Daley  1978: Hazell  1979: Berry  1980: Carr  1981: Bradshaw  1982: Bradshaw  1983: Burridge  1984: Dodd  1985: Flowers  1986: Streete  1987: Stoutt  1988: Bull  1989: Mutch  1990: Venus  1991: Stowell  1992: Bennett  1993: Cook  1994: Thompson  1995: Rankine  1996: Bull  1997: Bull  1998: Curle  1999: Muscat  2000: Pollet  2001: Naylor  2002: Rae  2003: เลสคอตต์  2004: Camara  2005: เลสคอตต์  2006: Miller  2007: Murray  2008: เฮนเนสซีย์  2009: Foley  2010: Craddock  2011: Jarvis  2012: เฮนเนสซีย์  2013: Sako  2014: McDonald  2015: สเตียร์แมน  2016: Doherty  2017: Costa  2018: แนวึช  2019: โมตีญู  2020: ฆิเมเนซ  2021: แนตู  2022: ซา
มาร์ก-อ็องตวน ชาร์ป็องตีเย

ภาพแกะสลักเมื่อ ค.ศ. 1682 จากหนังสือ Almanach Royal ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นรูปของชาร์ป็องตีเย
มาร์ก-อ็องตวน ชาร์ป็องตีเย (ฝรั่งเศส: Marc-Antoine Charpentier, ค.ศ. 1643 – 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1704) เป็นคีตกวีชาวฝรั่งเศสในยุคบารอก
ชาร์ป็องตีเยประพันธ์งานดนตรีคุณภาพสูงหลากประเภทไว้เป็นจำนวนมาก ที่เด่นที่สุดคือดนตรีศาสนาสำหรับขับร้อง ซึ่งความเชี่ยวชาญในการประพันธ์ของเขาเป็นที่ยอมรับและยกย่องในหมู่คีตกวีในยุคเดียวกัน
มีคีตกวีชาวฝรั่งเศสอีกคนหนึ่งที่มีชึ่อเสียงในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชื่อกุสตาฟว์ ชาร์ป็องตีเย แต่ทั้งสองคนไม่น่าจะมีความสัมพันธ์ทางครอบครัวกันเลย