stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เขาฮีโบก-ฮีโบก
คำอธิบาย

นักวิทยาภูเขาไฟจัดภูเขาฮีโบก-ฮีโบกเป็นภูเขาไฟชนิดกรวยภูเขาไฟสลับชั้นและ dome complex ซึ่งมีระดับความสูงจากน้ำทะเล 1,332 เมตร และมีเส้นผ่านศูนย์กลางที่ฐาน 10 กิโลเมตร
มีบ่อน้ำร้อนหกบ่อ (Ardent Spring, Tangob, Bugong, Tagdo, Naasag และ Kiyab) หลุมอุกกาบาตสามหลุม (Kanangkaan Crater, สถานที่ที่มีการระเบิดเมื่อ ค.ศ. 1948; Itum Crater, สถานที่ที่มีการระเบิดเมื่อ ค.ศ. 1949 และ Ilihan Crater, สถานที่ที่มีการระเบิดเมื่อ ค.ศ. 1950)
มีภูเขาไฟใกล้ ๆ คือ Mt. Vulcan, สูง 580 เมตร อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ; Mt. Mambajao, สูง 1552 เมตร อยู่กลางคามีกิน; Mt. Guinsiliban สูง 581 เมตร, จุดใต้สุดของคามีกิน; Mt. Butay สูง 679 เมตร; และ Mt. Uhay, ทางเหนือของ Mount Ginsiliban. และยังคงมีโดมและกรวยอีกที่ Campana Hill, Minokol Hill, Tres Marias Hill, Mt. Carling, Mt. Tibane และ Piyakong Hill
ภูเขาไฟนี้และ Timpoong เป็นส่วนหนึ่งของอนุสรณ์สถานธรรมชาติ Timpoong และ Hibok-Hibok
ภาพปริทัศน์ของยอดเขาฮีโบก-ฮีโบก
การระเบิด

เขาฮีโบก-ฮีโบกได้มีการระเบิดห้าครั้งในประวัติศาสตร์ ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1827 และได้มีครั้งต่อมาอีกเมื่อ ค.ศ. 1862
เฟร์ดี ซัมโบ

| เฟร์ดี ซัมโบ |
| --- | --- |

หัวหน้าแผนกอาชีพและความปลอดภัย สำนักงานตำรวจแห่งชาติอินโดนีเซีย
ดำรงตำแหน่ง 16 พฤศจิกายน 2020 – 4 สิงหาคม 2022
ประธานาธิบดี: โจโก วีโดโด
ก่อนหน้า: Ignatius Sigit Widiatmono
ถัดไป: Syahar Diantono
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เสียงอ่าน: ˈsæmboʊ
เกิด:  (1973-02-09) 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1973 (51 ปี) บาร์รู ซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย
คู่สมรส: ปูตรี จันดราวาตี (สมรส 2001)
บุตร: 4
ศิษย์เก่า: โรงเรียนตำรวจ (1994)
อาชีพ: ตำรวจ
ชื่อเล่น: FS

อาชีพตำรวจ
สังกัด: สืบสวนสอบสวน (Reserse)
ประจำการ: 1994–2022
ตำแหน่ง:  ผู้ตรวจการใหญ่
 
 

เฟร์ดี ซัมโบ (อินโดนีเซีย: Ferdy Sambo; เกิด 9 กุมภาพันธ์ 1973) เป็นอดีตเจ้าหน้าที่ตำรวจระดับสูงในสำนักงานตำรวจแห่งชาติอินโดนีเซีย ผู้ดำรงตำแหน่งสุดท้ายเป็นหัวหน้าฝ่ายอาชีพและความปลอดภัย (Profession and Security Division) ยศผู้ตรวจการใหญ่ตำรวจ เขาเป็นที่รู้จักจากการเป็นผู้สั่งการฆาตกรรมนายตำรวจผู้ช่วย พลจัตวา โนฟรีอันส์ยะฮ์ โยซูอา ฮูตาบารัต มีการบรรยายไว้ว่าเขาเป็น "หัวหอก" ของการฆาตกรรมครั้งนี้ ที่ซึ่งฮูตาบารัตถูกยิงเข้า 12 ครั้งด้วยปืนกล็อค 17 ซัมโบถูกปลดจากตำแหน่งในวันที่ 27 สิงหาคม 2022 และหลังการพิจารณาคดีนานสามเดือนที่ศาลแขวงจาการ์ตาใต้ เขาถูกตัดสินในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2023 ให้ได้รับโทษประหารชีวิต
ตลอดช่วงอาชีพการงานตำรวจของเขา เขามีผลงานที่เป็นที่น่าพึงใจในฐานะนักสืบ หลังเขาได้รับการเลื่อนขั้นจากหัวหน้าฝ่ายสืบสวนสอบสวนอาชญากรรม (Head of Criminal Investigation Unit) ประจำสำนักงานตำรวจจาการ์ตาตะวันตก ไปเป็นหัวหน้าสำนักงานตำรวจปูร์บาลิงงา ในชวากลางเมื่อปี 2012 และยังได้รับตำแหน่งเป็นดีร์ตีปีดุมแห่งหน่วยสืบสวนสอบสวนอาชญากรรม (Dirtipidum of the Criminal Investigation Unit)
เกาะโรเต

| --- | --- |
แผนที่หมู่เกาะโรเต
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะโรเต (ส่วนหนึ่งของหมู่เกาะซุนดาน้อย)
การปกครอง
 อินโดนีเซีย
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: Indonesia Central Standard Time (UTC+08:00)
โรเต (อินโดนีเซีย: Rote) หรือ โรตี (Roti) เป็นเกาะหนึ่งในหมู่เกาะซุนดาน้อยและเป็นท้องที่หนึ่งของจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย มีตำนานเล่าว่า เกาะนี้ได้ชื่อว่า "โรเต" โดยบังเอิญเมื่อกะลาสีชาวโปรตุเกสคนหนึ่งซึ่งหลงทางได้มาถึงเกาะนี้ เขาถามชาวนาคนหนึ่งว่าที่นี่คือที่ไหน ชาวนาซึ่งพูดภาษาโปรตุเกสไม่ได้และประหลาดใจจึงแนะนำตัวเองว่าชื่อ "โรเต"
ภูมิประเทศ

เกาะโรเต มีเนื้อที่ประมาณ 1,200 ตารางกิโลเมตร (463 ตารางไมล์) ตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่งออสเตรเลียไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 500 กิโลเมตร (311 ไมล์) และห่างจากหมู่เกาะแอชมอร์และคาร์เทียร์ไปทางทิศเหนือประมาณ 170 กิโลเมตร (106 ไมล์) เกาะนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะติมอร์ ทางทิศเหนือจรดทะเลซาวู ทางทิศตะวันออกและทิศใต้จรดทะเลติมอร์ ทางทิศตะวันตกเป็นที่ตั้งของเกาะซาวูและเกาะซุมบา เกาะปามานา (อึนดานา) ทางทิศใต้เป็นเกาะที่อยู่ทางใต้สุดของอินโดนีเซียและเอเชีย เกาะโรเตและเกาะเล็ก ๆ ที่อยู่ใกล้เคียง เช่น เกาะปามานา เกาะอึนดาโอ มีฐานะเป็นอำเภอโรเตอึนดาโอซึ่งมีประชากรจำนวน 119,711 คน ตามข้อมูลสำมะโนประชากร ค.ศ. 2010
เกาะโรเตมีชายฝั่งที่เหมาะกับการโต้คลื่นอยู่บริเวณหมู่บ้านเน็มบราลา ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะ ส่วนเมืองหลักของเกาะคือ บาอา ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งด้านเหนือ
พื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะปกคลุมด้วยทุ่งหญ้าและต้นปาล์ม เกาะแห่งนี้มีสภาพภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา (Aw) ที่มีเดือนที่แห้งแล้งหลายเดือนจากลมที่พัดพาความแห้งแล้งมาจากเกาะออสเตรเลีย ปริมาณน้ำฝนหลัก ๆ มักมีในช่วงเดือนพฤศจิกายนถึงมีนาคม 80-95% ของปริมาณน้ำฝนทั้งหมดเกิดในช่วงมรสุมตะวันตกที่มีความชื้น ในช่วงเดือนกรกฎาคมถึงตุลาคมมีปริมาณน้ำฝนน้อยมากถึงไม่มีเลย ปริมาณน้ำฝนของเกาะโรเตโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 1,200 ถึง 1,300 มิลลิเมตรต่อปี ในช่วงฤดูแล้ง แม่น้ำและลำธารจะแห้งลง ผู้อยู่อาศันยในบริเวณใกล้เคียงจะต้องใช้น้ำจากการเก็บกักน้ำของตนเอง
เกาะโรเตประกอบด้วยเนินเขาสลับซับซ้อน การปลูกพืชแบบขั้นบันได ต้นอาเคเชีย ทุ่งหญ้าสะวันนา และป่าไม้
การขนส่งและการเดินทาง

มีเรือข้ามฟากทุกวันจากเกาะนี้ไปยังกูปัง (เมืองหลักของจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก) ในติมอร์ตะวันตก โดยให้บริการแก่ทั้งผู้โดยสารในท้องถิ่นและนักท่องเที่ยว การเดินทางระหว่างบาอากับกูปังใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง เรือจะออกจากท่าตอน 8.30 นาฬิกา และมีค่าใช้จ่าย 80,000 รูปียะฮ์
อีกทั้งยังสามารถเดินทางด้วยสายการบิน wings air ที่มีเที่ยวบินทุกวันระหว่างเกาะโรเตและกูปัง เวลาในการบินอยู่ที่ประมาณ 30 นาที
เศรษฐกิจ

ชาวเกาะโรเตพึ่งพาตาลโตนดเพื่อเป็นอุปกรณ์ในการดำรงชีพพื้นฐาน และเป็นรายได้เสริมที่มาจากการตกปลา และการทำเครื่องประดับ
เกษตรกรรมเป็นช่องทางหลักในการทำงาน เช่นเดียวกับการตกปลา
ตลาดในเมืองบาอา
เมืองคำ

| คำ ເມືອງຄຳ |
| --- | --- |
เมือง
คำ
พิกัด:  19°37′N 103°33′E﻿ / ﻿19.617°N 103.550°E﻿ / 19.617; 103.550
ประเทศ:  ลาว
แขวง: แขวงเชียงขวาง
เขตเวลา: UTC+7 (UTC + 7)
คำ (ลาว: ຄຳ) เป็นอำเภอ (เมือง) ของแขวงเชียงขวางในภาคเหนือตอนกลางของประเทศลาว
เตาโจ

| --- | --- |
เตาโจบรรจุขวดวางจำหน่ายในซูเปอร์มาร์เกต
ชื่ออื่น: เตาจู เตาคู
ประเภท: ซอสและเครื่องปรุง
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ชาติที่มีอาหารประจำชาติที่เกี่ยวข้อง: อินโดนีเซีย สิงคโปร์ มาเลเซีย และบรูไน
ผู้สร้างสรรค์: ชาวจีนโพ้นทะเลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ส่วนผสมหลัก: ถั่วเหลืองหมัก
รูปแบบอื่น: ใกล้เคียงกับโต้วฉื่อ
 ตำราอาหาร: เตาโจ   สื่อ: เตาโจ
เตาโจ (อินโดนีเซีย: Tauco หรือ Taotjo; จีน: 豆醬; พินอิน: dòujiàng; เป่อ่วยยี: tāu-chiùⁿ) เตาจู (อินโดนีเซีย: Taucu) หรือ เตาคู (อินโดนีเซีย: Tauchu) เป็นเครื่องปรุงทำจากถั่วเหลืองหมักซึ่งใช้ในอาหารอินโดนีเซียแบบจีนและอาหารมาเลเซียแบบจีน เตาโจทำจากการต้มถั่วเหลืองก่อนนำไปบดผสมกับแป้งและหมักเพื่อให้ข้นเหนียว หลังจากนั้นจึงนำไปแช่น้ำเกลือและผึ่งแดดเป็นเวลาหลายสัปดาห์เพื่อหมักต่อไปอีกจนกระทั่งสีของเตาโจกลายเป็นสีเหลืองปนแดง เตาโจที่มีคุณภาพดีจะมีกลิ่นเฉพาะตัว เตาโจยังใช้ในอาหารอินโดนีเซียภูมิภาคอื่น ๆ เช่นอาหารซุนดาและอาหารชวา นอกจากในอินโดนีเซียแล้ว ชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน ชาวสิงคโปร์เชื้อสายจีน และชาวบรูไนเชื้อสายจีนก็นิยมใช้เตาโจปรุงอาหารเช่นกัน
เตาโจนิยมใช้เป็นเครื่องปรุงและส่วนผสมในอาหารผัดเช่นตาฮูเตาโจ (tahu tauco) หรือเต้าหู้ผัดซอสเตาโจ กากัปตาฮูเตาซี (kakap tahu tausi) หรือปลาและเต้าหูผัดซอสเตาโจ เป็นต้น และในซุปเช่นซวีกีโอะฮ์ (swikee oh) หรือซุปขากบ ปีโอะฮ์ (pie oh) หรือซุปตะพาบ เป็นต้น
ดูเพิ่ม

โต้วฉื่อ
เต้าเจี้ยว
มิโซะ
เมืองบริคัณฑ์

| บริคัณฑ์ ເມືອງບໍລິຄັນ |
| --- | --- |
เมือง
ประเทศ:  ลาว
แขวง: แขวงบอลิคำไซ
เขตเวลา: UTC+7 (UTC + 7)
บริคัณฑ์ (ลาว: ບໍລິຄັນ) เป็นอำเภอ (เมือง) ของแขวงบอลิคำไซในตอนกลางของประเทศลาว
เมืองคำเกิด

| คำเกิด ເມືອງຄຳເກີດ |
| --- | --- |
เมือง
คำเกิด
พิกัด:  18°10′45″N 104°56′39″E﻿ / ﻿18.17917°N 104.94417°E﻿ / 18.17917; 104.94417
ประเทศ:  ลาว
แขวง: แขวงบอลิคำไซ
ประชากร
 • ทั้งหมด: 63,268 คน
เขตเวลา: UTC+7 (UTC + 7)
รหัสพื้นที่: 054
คำเกิด (ลาว: ຄຳເກີດ) เป็นอำเภอ (เมือง) ของแขวงบอลิคำไซในตอนกลางของประเทศลาว ตั้งอยู่ตรงข้ามกับจังหวัดห่าติ๋ญ ประเทศเวียดนาม เมืองคำเกิดเชื่อมต่อกับทางหลวงหมายเลข 8
เมืองปากกระดิง

| ปากกระดิง ເມືອງປາກກະດິງ |
| --- | --- |
เมือง
ประเทศ:  ลาว
แขวง: แขวงบอลิคำไซ
เขตเวลา: UTC+7 (UTC + 7)
ปากกระดิง (ลาว: ປາກກະດິງ; ความหมาย "ปาก หมายถึง (แม่น้ำ) แม่น้ำกระดิง") เป็นอำเภอ (เมือง) ของแขวงบอลิคำไซในตอนกลางของประเทศลาว ตั้งอยู่ตรงข้ามอำเภอบุ่งคล้า จังหวัดบึงกาฬ ตัวเมืองตั้งอยู่ปากแม่น้ำกระดิงที่ไหลลงสู่แม่น้ำโขง เมืองปากกระดิงเชื่อมต่อกับลาวใต้ด้วยทางหลวงหมายเลข 13
เมืองท่าพระบาท

| ท่าพระบาท ເມືອງທ່າພະບາດ |
| --- | --- |
เมือง
ประเทศ:  ลาว
แขวง: แขวงบอลิคำไซ
เขตเวลา: UTC+7 (UTC + 7)
ท่าพระบาท (ลาว: ທ່າພະບາດ) เป็นอำเภอ (เมือง) ของแขวงบอลิคำไซในตอนกลางของประเทศลาว
เกาะซุมบาวา

| --- | --- |

ซุมบาวา
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 8°47′S 118°5′E﻿ / ﻿8.783°S 118.083°E﻿ / -8.783; 118.083
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะเลสเซอร์ซุนดา
พื้นที่: 15,414.50 ตารางกิโลเมตร (5,951.57 ตารางไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 57
ระดับสูงสุด: 2,850 ม. (9350 ฟุต)
จุดสูงสุด: เขาตัมโบรา
การปกครอง
อินโดนีเซีย
จังหวัด: นูซาเติงการาตะวันตก
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 1,604,477 (ประมาณกลาง ค.ศ. 2022)
ความหนาแน่น: 104.09/กม.2 (269.59/ตารางไมล์)
กลุ่มชาติพันธุ์: ซุมบาวา, บีมา
ซุมบาวา (อินโดนีเซีย: Sumbawa) เป็นเกาะในประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ตรงกลางของหมู่เกาะซุนดาน้อย โดยทางตะวันตกติดกับเกาะลมบก ทางตะวันออกติดกับเกาะโฟลเร็ซ และทางตะวันออกเฉียงใต้ไปยังเกาะซุมบา เกาะนี้กับเกาะลมบกอยู่ในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันตก แต่รัฐบาลอินโดนีเซียมีแผนที่จะแยกเกาะเหล่านี้ออกเป็นจังหวัดต่างหาก เกาะเต็มไปด้วยภูเขา ยอดสูงสุดเป็นภูเขาไฟชื่อ กูนุงตัมโบรา อยู่ที่ปลายสุดของคาบสมุทรทางตอนเหนือ มีดินอุดมสมบูรณ์สามารถปลูกพืชเมืองร้อนได้ดีหลายชนิด
เดิมเกาะนี้เป็นเมืองประเทศราชของอาณาจักรมัชปาหิต ต่อมา แตกออกเป็นรัฐขนาดเล็กหลายแห่ง เริ่มติดต่อกับฮอลันดาในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เมื่อ ค.ศ. 1815 ภูเขาไฟกูนุงตัมโบราเกิดปะทุอย่างรุนแรงทำให้ประชาชนเสียชีวิตและไร้ที่อยู่อาศัยหลายหมื่นคน จึงมีการอพยพผู้คนจากเกาะใกล้เคียงเข้ามาอยู่อาศัยแทน ในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ฮอลันดาได้เข้ามาปกครอง ถูกญี่ปุ่นเข้ายึดครองระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 และเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอินโดนีเซียเมื่อได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1950
เกาะซุมบาวามีพื้นที่ (รวมเกาะเล็กนอกชายฝั่ง) 15,414.50 ตารางกิโลเมตร หรือ 5,951.57 ตารางไมล์ (ขนาดเป็น 3 เท่าของเกาะลมบก) มีประชากร 1,561,461 คน (ตามสำมะโน ค.ศ. 2020) ส่วนจำนวนประมาณการอย่างเป็นทางการในช่วงกลาง ค.ศ. 2022 อยู่ที่ 1,604,477 คน เกาะเป็นเขตแดนระหว่างเกาะทางทิศตะวันตกที่ได้รับอิทธิพลจากศาสนาและวัฒนธรรมที่เผยแพร่จากอินเดีย และภูมิภาคทางตะวันออกที่ได้รับอิทธิพลน้อยกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อใช้กับทั้งศาสนาฮินดูและศาสนาอิสลาม
ศัพทมูลวิทยา

ซุมบาวา (Sumbawa) เป็นรูปแผลงภาษาโปรตุเกสจากชื่อท้องถิ่นว่า Sambawa (ยังคงพบในภาษามากัซซาร์, cf. หรือ Semawa ในภาษาซุมบาวา) ชื่อนี้น่าจะมาจากภาษาสันสกฤตว่า śāmbhawa (शम्भु) หมายถึง 'มีความเกี่ยวข้องกับ Śambhu (= 'ผู้ทรงเมตตา', พระนามของพระศิวะ)'
เขตบริหาร

เกาะซุมบาวาแบ่งเขตบริหารออกเป็น 4 อำเภอ และ 1 นคร ดังนี้:
| ชื่อ | เมืองหลัก | พื้นที่  (ตารางกิโลเมตร) | ประชากร   สำมะโน  2010 | ประชากร   สำมะโน  2020 | ประชากร   ประมาณการ  กลาง 2022 |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| นครบีมา | บีมา | 207.50 | 142,579 | 155,140 | 157,362 | 0.722 (สูง) |
| อำเภอบีมา | โวฮา | 4,389.40 | 439,228 | 514,105 | 527,952 | 0.626 (ปานกลาง) |
| อำเภอดมปู | ดมปู | 2,324.60 | 218,973 | 236,665 | 239,781 | 0.635 (ปานกลาง) |
| อำเภอซุมบาวา | ซุมบาวาเบอซาร์ | 6,643.98 | 415,789 | 509,753 | 527,607 | 0.628 (ปานกลาง) |
| อำเภอซุมบาวาตะวันตก  (Sumbawa Barat) | ตาลีวัง | 1,849.02 | 114,951 | 145,798 | 151,775 | 0.671 (ปานกลาง) |
| รวม |  | 15,414.50 | 1,331,520 | 1,561,461 | 1,604,477 |  |
ปัจจุบันรัฐบาลอินโดนีเซียพิจารณาแบ่งจังหวัดนูซาเติงการาบารัตออกไปเป็นจังหวัด เกาะซุมบาวา ใหม่ แต่ไม่มีข้อมูลว่าจะมีการเปลี่ยนชื่อส่วนของจังหวัดในปัจจุบัน (อำเภอในเกาะลมบก) หรือไม่
ประชากร

ชาวมากัซซาร์จากเกาะซูลาเวซีเป็นผู้นำศาสนาอิสลามเข้ามาในเกาะนี้
ประชากรบนเกาะ (รวมเกาะเล็กรอบนอก) มี 1.56 ล้านคนตามสำมะโนใน ค.ศ. 2020 เทียบเท่า 29.46% ของประชากรทั้งจังหวัดนูซาเติงการาตะวันตกที่มี 5.32 ล้านคน จำนวนประมาณการอย่างเป็นทางการในช่วงกลาง ค.ศ. 2022 มีมากกว่า 1.6 ล้านคน
เนื่องจากขาดโอกาสที่จะได้งานบนเกาะและเกิดภัยแล้งบ่อยครั้ง ทำให้หลายคนไปทำงานเป็นกรรมกรหรือแรงงานทำงานบ้านในตะวันออกกลาง แรงงานประมาณ 500,000 คน หรือมากกว่า 10% ของประชากรทั้งจังหวัด ออกไปทำงานต่างประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

Sumbawa Tourist Attraction เก็บถาวร 2012-03-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
West Nusa Tenggara
Hägerdal, Hans (2017), Held's History of Sumbawa. Amsterdam: Amsterdam University Press. เก็บถาวร 2019-12-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี
เมืองคูณ

| คูณ ເມືອງຄູນ |
| --- | --- |
เมือง
ประเทศ:  ลาว
แขวง: แขวงเชียงขวาง
เขตเวลา: UTC+7 (UTC + 7)
คูณ (ลาว: ຄູນ) เป็นอำเภอ (เมือง) ของแขวงเชียงขวางในภาคเหนือตอนกลางของประเทศลาว
เมืองคูณเคยเป็นเมืองหลวงเก่าของแขวงเชียงขวาง แต่ได้รับผลเสียหายจากสงครามโลกครั้งที่สอง จึงได้เปลี่ยนเมืองแปก(โพนสะหวัน) เป็นเมืองเอกในปัจจุบันของแขวงเชียงขวางนั้นเอง
เตเฟ เอดูกาซี

| --- | --- |

ประเทศ: อินโดนีเซีย
พื้นที่แพร่ภาพ: ภาคพื้นดิน (ผ่าน บริษัท ในเครือ) / เคเบิลทีวี / จานดาวเทียม
คำขวัญ: Santun dan Mencerdaskan (มารยาทและการให้ความรู้)
แบบรายการ
ระบบภาพ: PAL
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: หน่วยงานราชการของอินโดนีเซีย   (กระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรม)
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 12 ตุลาคม 2004
ลิงก์
เว็บไซต์: http://tve.kemdiknas.go.id/
ออกอากาศ

ภาคพื้นดิน
แอนะล็อก: จาการ์ตา ช่อง 7 (วีเอชเอฟ)   บันดุง ช่อง 12 (วีเอชเอฟ)   เมดัน ช่อง 5 (วีเอชเอฟ)
ทีวีดาวเทียม
ดาวเทียม ปาลาปา ดี   (อินโดนีเซีย): 4007 V 7890
 
เตเฟ เอดูกาซี (อินโดนีเซีย: TV Edukasi) เป็นสถานีโทรทัศน์ประเทศอินโดนีเซีย อยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงการศึกษาและวัฒนธรรม ออกอากาศรายการประเภทการศึกษา สถานีเตเฟ เอดูกาซี ออกอากาศอย่างเป็นทางการในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 2004
ปัจจุบันเตเฟ เอดูกาซี มี 2 ช่อง ช่อง 1 สำหรับนักเรียนและช่อง 2 สำหรับครูผู้สอน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2015-08-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน(อินโดนีเซีย)
เมืองผาชัย

| ผาชัย ເມືອງຜາໄຊ |
| --- | --- |
เมือง
ประเทศ:  ลาว
แขวง: แขวงเชียงขวาง
เขตเวลา: UTC+7 (UTC + 7)
ผาชัย (ลาว: ຜາໄຊ) เป็นอำเภอ (เมือง) ของแขวงเชียงขวางในภาคเหนือตอนกลางของประเทศลาว
เปอเลอจิงกังกุง

| --- | --- |

แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: เกาะลมบก
ผู้สร้างสรรค์: อาหารลมบก
อุณหภูมิเสิร์ฟ: เย็นและสด
ส่วนผสมหลัก: ผักบุ้งและซัมบัล
 ตำราอาหาร: เปอเลอจิงกังกุง   สื่อ: เปอเลอจิงกังกุง
เปอเลอจิงกังกุง (อินโดนีเซีย: pelecing kangkung) หรือ เปลอจิงกังกุง (plecing kangkung) เป็นอาหารที่ทำจากผักบุ้ง มีรสเผ็ด พบในเกาะลมบก ประเทศอินโดนีเซีย โดยทำจากผักบุ้งกินกับเปอเลอจิงซัมบัล ซึ่งทำมาจากพริก หัวหอม กระเทียม ผลโพธิสัตว์ (candlenut) มะกรูด กะปิเผา เกลือ และน้ำตาล อาหารนี้ใช้เป็นเครื่องเคียงกับอายัมตาลีวัง อาหารนี้อาจเพิ่มผักอื่น เช่น ถั่วงอก ถั่วลิสงทอด มะพร้าวอบปรุงรสเผ็ด นอกจากที่ลมบกแล้วอาหารชนิดนี้มีที่บาหลี
แหล่งข้อมูลอื่น

Plecing kangkung recipe เก็บถาวร 2013-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เมืองสานไชย

| สานไชย ເມືອງສານໄຊ |
| --- | --- |
เมือง (อำเภอ)
ทะเลสาบหนองฟ้า
ที่ตั้งอยู่ในประเทศลาว
ประเทศ:  ลาว
แขวง: แขวงอัตตะปือ
เขตเวลา: UTC+7 (UTC + 7)
สานไชย (ลาว: ສານໄຊ) เป็นอำเภอ (เมือง) ของแขวงอัตตะปือทางตอนใต้ของประเทศลาว
เปเอ็ซเอ็มเอ็ซ เมดัน

เปเอ็ซเอ็มเอ็ซ เมดัน (อินโดนีเซีย: PSMS Medan) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพจากเมืองเมดัน จังหวัดสุมาตราเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย เปเอ็ซเอ็มเอ็ซ  ย่อมาจากวลี "Persatuan Sepakbola Medan dan Sekitarnya" แปลว่า "สโมสรฟุตบอลเมดันและพื้นที่ใกล้เคียง" เป็นหนึ่งในสโมสรที่ประสบความสำเร็จทีมหนึ่งในอินโดนีเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลสโมสร เก็บถาวร 2012-01-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อินโดนีเซีย) จาก IPL
ข้อมูลสโมสร เก็บถาวร 2010-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อินโดนีเซีย) จาก ISL
| ด ค กลีกาซาตู |
| --- | --- |
สโมสรในฤดูกาล 2022–23:  เดวา ยูไนเต็ด  บอร์เนียว ซามารินดา  บายังการา  บารีโตปูเตอรา  บาหลี ยูไนเต็ด  เปอร์ซิกเกอดีรี  เปอร์ซิซโซโล  เปอร์ซิบบันดุง  เปอร์ซีกาโบ 1973  เปอร์ซีจาจาการ์ตา  เปอร์ซีตาตาเงอรัง  เปอร์เซบายาซูราบายา  เปเอ็ซอีเอ็ซ เซอมารัง  เปเอ็ซเอ็ซ ซเลมัน  เปเอ็ซเอ็ม มากัซซาร์  มาดูรา ยูไนเต็ด  อาเรมา  เอร์อาเอ็นเอ็ซ นูซันตารา 
สโมสรในอดีต:  กัลเติงปูตรา  ซรีวีจายา  เซอเม็นปาดัง  เด็ลตรัซ  บนตัง  บาดักลัมปุง  เปอร์ซีจัปเจอปารา  เปอร์ซีดาฟนดาฟนโซโร  เปอร์ซีตาราจาการ์ตาอูตารา  เปอร์ซีบาบันตุล  เปอร์ซีบาบาลิกปาปัน  เปอร์ซีปูราจายาปูรา  เปอร์ซีราจาบันดาอาเจะฮ์  เปอร์ซีวาวาเมนา  เปอร์เซเกฺริซ เกฺรอซิก ยูไนเต็ด  เปอร์เซปัมมาดูราอูตามา  เปอร์เซมามาลัง  เปอร์เซลาลาโมงัน  เปเอ็ซเปเอ็ซ รีเยา  เปเอ็ซอาเป ซีกลี  เปเอ็ซเอ็มเอ็ซ เมดัน  มีตรากูการ์ 
ฤดูกาล:  2008–09  2009–10  2010–11  2011–12  2013  2014  2015  2017  2018  2019  2020  2021–22  2022–23 
 รายชื่อแชมป์ฟุตบอลอินโดนีเซีย
เฟร์นันโด โมนติลยา

| เฟร์นันโด โมนติลยา |
| --- | --- |
เกิด: 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2520
เฟร์นันโด โมนติลยา (ตากาล็อก: Fernando Montilla) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ที่เมืองดาเบา ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 58 ครั้ง ชนะ 33 (น็อก 22) เสมอ 4 แพ้ 21
เกียรติประวัติ

แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท (2545 - 2550)
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 8 กันยายน 2544 แพ้น็อค ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่ ยก 4 ที่ นนทบุรี
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท เมื่อ 20 สิงหาคม 2546 เสมอกับ เดนนิส ลอเรนเต้ ที่ มะนิลา
ชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวทเมื่อ 21 กรกฎาคม 2547 แพ้คะแนน ประเวศน์ ศักดิ์เมืองแกลง ที่ นครราชสีมา
ชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวทเมื่อ 15 กรกฎาคม 2548 แพ้น็อค สมชาย นักบาลี ยก 8 ที่ สมุทรสาคร
ชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 21 มีนาคม 2550 เสมอกับ สถาพร บุญมาเลิศ ที่กทม.
เมืองหนองแฮด

| หนองแฮด ເມືອງໜອງແຮດ |
| --- | --- |
เมือง
ประเทศ:  ลาว
แขวง: แขวงเชียงขวาง
เขตเวลา: UTC+7 (UTC + 7)
หนองแฮด  (ลาว: ໜອງແຮດ) เป็นอำเภอ (เมือง) ของแขวงเชียงขวางในภาคเหนือตอนกลางของประเทศลาว
เวง สาคร

เวง สาคร (เขมร: វេង សាខុន; เกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1960) เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรงเกษตร ทรัพยากรธรรมชาติ และการประมงแห่งประเทศกัมพูชา ตั้งแต่วันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 2016 และเป็นผู้แทนราษฎรจากจังหวัดกัมปงจาม ตั้งแต่วันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 2018 จนถึงวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 2018
เกาะซูลาเวซี

| --- | --- |
แผนที่ภูมิประเทศของเกาะซูลาเวซี
แผนที่เขตการปกครองบนเกาะซูลาเวซี
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 02°S 121°E﻿ / ﻿2°S 121°E﻿ / -2; 121
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะซุนดาใหญ่
พื้นที่: 180,680.7 ตารางกิโลเมตร (69,761.2 ตารางไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 11
ระดับสูงสุด: 3,478 ม. (11411 ฟุต)
จุดสูงสุด: ลาตีโมจง
การปกครอง
อินโดนีเซีย
จังหวัด (เมืองหลัก):   ซูลาเวซีเหนือ (มานาโด)  โก-รนตาโล (โก-รนตาโล)  ซูลาเวซีกลาง (ปาลู)  ซูลาเวซีตะวันตก (มามูจู)  ซูลาเวซีใต้ (มากัซซาร์)  ซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้ (เกินดารี) 
เมืองใหญ่สุด: มากัซซาร์ (ประชากร 1,423,877 คน)
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 19,896,951 (สำมะโน 2020)
ความหนาแน่น: 105.5/กม.2 (273.2/ตารางไมล์)
กลุ่มชาติพันธุ์: มากัซซาร์, บูกิซ, มันดาร์, มีนาฮาซา, โก-รนตาโล, โตราจา, บูตน, มูนา, โตลากี, Bajau, Mongondow
ซูลาเวซี (อินโดนีเซีย: Sulawesi) หรือเดิมเรียกว่า เซเลบีส (อังกฤษ: Celebes) ซึ่งมาจากภาษาโปรตุเกส เป็นหนึ่งในเกาะซุนดาใหญ่ 4 เกาะของประเทศอินโดนีเซีย
ชาวยุโรปพวกแรกที่เดินทางมายังเกาะแห่งนี้ คือ กะลาสีเรือชาวโปรตุเกส เมื่อ พ.ศ. 2055 และนับตั้งแต่ พ.ศ. 2212 เป็นต้นมา บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ก็ได้ตั้งมั่นอยู่ที่มากัซซาร์ (Makassar) และเมื่อ พ.ศ. 2448 พื้นที่ทั้งเกาะกลายเป็นส่วนหนึ่งของนิคมชาวดัตช์อินเดียตะวันออก กระทั่งอินโดนีเซียประกาศเอกราชเมื่อ พ.ศ. 2498
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อ ซูลาเวซี น่าจะมาจากคำว่า ซูลา ("เกาะ") กับ เบอซี ("เหล็ก") และอาจสื่อถึงการนำเข้าเหล็กจากตะกอนเหล็กที่มีอยู่มากในทะเลสาบมาตาโนในอดีต
ส่วนชื่อ "เซเลบีส" มาจากนักเดินทางชาวโปรตุเกสที่เรียกเกาะนี้ แม้ว่าความหมายนั้นไม่ปรากฏชัด ชื่อนี้อาจถือเป็นการเรียกชื่อพื้นเมืองของเกาะ "Sulawesi" ตามภาษาโปรตุเกส
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจบนเกาะซูลาเวซีมุ่งเน้นอยู่ที่การเกษตร การประมง เหมืองแร่ และการป่าไม้
ข้อมูล

Limits of Oceans and Seas, 3rd ed. (PDF), International Hydrographic Organization, 1953, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 5 October 2018, สืบค้นเมื่อ 6 October 2015.
Von Rintelen, T.;  และคณะ (2014), "A Snail Perspective on the Biogeography of Sulawesi, Indonesia: Origin and Intra-Island Dispersal of the Viviparous Freshwater Gastropod Tylomelania", PLOS ONE, 9 (6): e98917, Bibcode:2014PLoSO...998917V, doi:10.1371/journal.pone.0098917, PMC 4090239, PMID 24971564.
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว เกาะซูลาเวซี จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กจังหวัดในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
 เมืองหลวง จาการ์ตา (ปัจจุบัน) นูซันตารา (กำลังก่อสร้าง) 
| สุมาตรา |  เกอปูเลาวันบังกาเบอลีตุง  เกอปูเลาวันรีเยา  จัมบี  เบิงกูลู  รีเยา  ลัมปุง  สุมาตราตะวันตก  สุมาตราใต้  สุมาตราเหนือ  อาเจะฮ์  |  |
| ชวา |  จาการ์ตา  ชวากลาง  ชวาตะวันตก  ชวาตะวันออก  บันเติน  ยกยาการ์ตา  |  |
| กาลีมันตัน |  กาลีมันตันกลาง  กาลีมันตันตะวันตก  กาลีมันตันตะวันออก  กาลีมันตันใต้  กาลีมันตันเหนือ  |  |
| ซุนดาน้อย |  นูซาเติงการาตะวันตก  นูซาเติงการาตะวันออก  บาหลี  |  |
| ซูลาเวซี |  โก-รนตาโล  ซูลาเวซีกลาง  ซูลาเวซีตะวันตก  ซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้  ซูลาเวซีใต้  ซูลาเวซีเหนือ  |  |
| มาลูกู |  มาลูกู  มาลูกูเหนือ  |  |
| นิวกินีตะวันตก |  ปาปัว  ปาปัวกลาง  ปาปัวตะวันตก  ปาปัวตะวันตกเฉียงใต้  ปาปัวใต้  ปาปัวที่สูง  |  |
| อดีตจังหวัด |  สุมาตรากลาง  ติมอร์ตะวันออก  |  |
| ด ค กเกาะที่ใหญ่ที่สุดในโลก |
| --- | --- |
ขนาด 100,000 ตารางกิโลเมตร (39,000 ตารางไมล์) หรือมากกว่า:  กรีนแลนด์  นิวกินี  บอร์เนียว  มาดากัสการ์  แบฟฟิน  สุมาตรา  ฮนชู  วิกตอเรีย  บริเตนใหญ่  เอลสเมียร์  ซูลาเวซี  เซาท์ไอแลนด์  ชวา  นอร์ทไอแลนด์  ลูซอน  นิวฟันด์แลนด์  คิวบา  ไอซ์แลนด์ 
ขนาด 20,000–99,999 ตารางกิโลเมตร   (7,722–38,610 ตารางไมล์):  มินดาเนา  ไอร์แลนด์  ฮกไกโด  ฮิสปันโยลา  ซาฮาลิน  แบงส์  ศรีลังกา  แทสเมเนีย  เดวอน  อเล็กซานเดอร์  เซเวียร์นืย  ติเอร์ราเดลฟูเอโก  เบิร์กเนอร์  อักเซลไฮเบิร์ก  เมลวิลล์  เซาแทมป์ตัน  มาราฌอ  สปิตส์บาร์เกิน  คีวชู  ไต้หวัน  นิวบริเตน  พรินซ์ออฟเวลส์  ยุจนืย  ไหหลำ  แวนคูเวอร์  ติมอร์  ซิซิลี  ซัมเมอร์เซต  โคเตลนืย  ซาร์ดิเนีย  บานานัล 
รายชื่อเกาะเรียงตามขนาด
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA
เลง แงต

| เลง เงต |
| --- | --- |
เลง เงต อ่านสุนทรพจน์แทนพระองค์พระมหากษัตริย์ ในพิธีสังคายนาลาว-กัมพูชา เมื่อปี พ.ศ. 2498

นายกรัฐมนตรีกัมพูชา คนที่ 14
ดำรงตำแหน่ง 26 มกราคม พ.ศ. 2498 – 3 ตุลาคม พ.ศ. 2498
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ พระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต
ก่อนหน้า: สมเด็จ แปน นุต
ถัดไป: พระนโรดม สีหนุ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: พ.ศ. 2443 พนมเปญ, กัมพูชา
เสียชีวิต: พ.ศ. 2518
พรรคการเมือง: กรมประชาธิปไตย

เลง เงต(เขมร: ឡេង ង៉ែត; พ.ศ. 2443 – พ.ศ. 2518) เป็นนายกรัฐมนตรีกัมพูชา ตั้งแต่ 26 มกราคม พ.ศ. 2498 ถึง 3 ตุลาคม พ.ศ. 2498
ตั้งแต่ พ.ศ. 2501 ถึงพ.ศ. 2505 เขาดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตแห่งกรุงปักกิ่ง
เมืองหมอกใหม่

| หมอกใหม่ ເມືອງໝອກໃໝ່ |
| --- | --- |
เมือง
ประเทศ:  ลาว
แขวง: แขวงเชียงขวาง
เขตเวลา: UTC+7 (UTC + 7)
หมอกใหม่ (ลาว: ໝອກໃໝ່) เป็นอำเภอ (เมือง) ของแขวงเชียงขวางในภาคเหนือตอนกลางของประเทศลาว
เมืองโขง

| เมืองโขง |
| --- | --- |
เมือง (อำเภอ)
เมืองโขง
พิกัด:  14°07′05″N 105°51′16″E﻿ / ﻿14.11806°N 105.85444°E﻿ / 14.11806; 105.85444
ประเทศ:  ลาว
แขวง: แขวงจำปาศักดิ์
เขตเวลา: UTC+7 (UTC + 7)
เมืองโขง (ลาว: ເມືອງໂຂງ) เป็นเมืองหนึ่งที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศลาว เป็นเมืองที่อยู่ติดกับชายแดนกัมพูชา มีชื่อเสียงทางด้านการท่องเที่ยว ได้แก่ น้ำตกคอนพะเพ็ง และสี่พันดอน
เญิก เดิม

| เญิก เดิม |
| --- | --- |
เกิด: 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934(1934-02-12) อำเภอเปียเรียง จังหวัดไพรแวง ประเทศกัมพูชา
เสียชีวิต: 16 ธันวาคม ค.ศ. 1978(1978-12-16) (44 ปี)
สัญชาติ: กัมพูชา
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกรรม
เญิก เดิม (เขมร: ញឹក ឌឹម; Nhek Dim) (12 กุมภาพันธ์ 1934 - 16 ธันวาคม 1978) เป็นจิตรกร นักประพันธ์ และนักประพันธ์เพลงชาวกัมพูชา
ประวัติ

เญิก เดิม เกิดเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 1934 ในจังหวัดไพรแวง ประเทศกัมพูชา พ่อแม่คือ Nhek Pidaou และ Prom Pul เป็นชาวนาทั้งคู่ เญิกแสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ในการวาดรูปมาตั้งแต่ยังเด็ก เขาเรียนจบโรงเรียนประถมในปี 1949 และด้วยพรสวรรค์ทางศิลปะที่โดดเด่นของเขา พ่อแม่ได้ส่งเขาไปเรียนที่โรงเรียนศิลปะกัมพูชา (School of Cambodian Arts) ที่ซึ่งปัจจุบันคือแผนกศิลปะพลาสติก ราชมหาวิทยาลัยศิลปกรรม ในพนมเปญ เขาจบการศึกษาด้าน "จิตกรรมพื้นถิ่น" ในปี 1954 และเริ่มทำงานให้กับสถาทูตสหรัฐในพนมเปญ เขาสมรสกับ Mao Samen มีบุตรธิดาด้วยกันหกคน รอดชีวิตเพียงสามคน ทั้งหมดเป็นผู้ชาย เขามีโอกาสได้ทำงานรับใช้กษัตริย์แห่งกัมพูชา รวมถึงมีผลงานแสดงในหอศิลป์ และวาดภาพประกอบนิตยสารต่าง ๆ เญิก เสียชีวิตในวันที่ 16 ธันวาคม 1978 เป็นหนึ่งในศิลปินกัมพูชาที่เสียชีวิตในสมัยเขมรแดง
รูปแบบ

นักวิจารณ์ศิลปะบางส่วนระบุว่างานของเญิกเป็นภาพแทนภาพฝันในการพัฒนากัมพูชาสู่ความเป็นสมัยใหม่ที่หษัตริย์สีหนุสนับสนุนในทศวรรษ 1960 เขาใช้รูปแบบภาษาทางศิลปะที่เป็นสมัยใหม่ในการแสดงฉากกัมพูชาแบบท้องถิ่น นับตั้งแต่ทศวรรษ 1960 เขาเริ่มผันตัวมาเป็นศิลปิน-นักธุรกิจ งานเขียนของเขาถูกนำไปจัดแสดงในหอศิลป์และขายในร้านขายของหรูหรา