stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คณะอัศวินบริบาล

| คณะอัศวินบริบาลในนักบุญยอห์นแห่งเยรูซาเลม Ordo Fratrum Hospitalis  Sancti Ioannis Hierosolymitani |
| --- | --- |
ธงคณะทหารองค์อธิปัตย์แห่งมอลตา
ประจำการ: ราว ค.ศ. 1099–ปัจจุบัน
ขึ้นต่อ: พระสันตะปาปา
รูปแบบ: คริสตจักรตะวันตก คณะอัศวิน
ศูนย์กลาง: เยรูซาเลม
สมญา: อัศวินแห่งมอลตา
ผู้อุปถัมภ์: นักบุญยอห์นผู้ให้รับบัพติศมา
คำขวัญ: Pro Fide, Pro Utilitate Hominum
สีหน่วย: Black & White, Red & White
สัญลักษณ์นำโชค: เหยี่ยว
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามครูเสด การล้อมเมืองเอเคอร์ (ค.ศ. 1291) การล้อมมอลตา (ค.ศ. 1565) ยุทธการเลอพานโต (ค.ศ. 1571) ทำงานให้กับรัฐต่างๆ ในยุโรป
ผู้บังคับบัญชา
ผบ. สำคัญ: Jean Parisot de la Valette, Garnier of Nablus
คณะอัศวินบริบาลในนักบุญยอห์นแห่งเยรูซาเลม (ละติน: Ordo Fratrum Hospitalis Sancti Ioannis Hierosolymitani) หรือเรียก อัศวินบริบาล (อังกฤษ: Knights Hospitaller) เป็นคณะบุรุษที่ทำงานที่สถานบริบาลอมาลฟิที่ตั้งขึ้นในเยรูซาเลมในปี ค.ศ. 1080 เพื่อใช้สำหรับคนยากจน ผู้แสวงบุญ และผู้บาดเจ็บหรือเจ็บป่วยที่เดินทางมายังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ หลังจากคริสตจักรตะวันตกได้รับชัยชนะต่อกรุงเยรูซาเลมในปี ค.ศ. 1099
ต่อมาในช่วงสงครามครูเสดครั้งที่ 1 สถานบริบาลอมาลฟิก็ก่อตั้งเป็นคณะทหารภายใต้กฎบัตร โดยมีพันธกิจในการดูแลผู้บาดเจ็บและป้องกันดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อเสียกรุงเยรูซาเลมแก่ฝ่ายมุสลิม คณะอัศวินบริบาลก็ย้ายไปตั้งถิ่นฐานใหม่ที่โรดส์เป็นอาณาจักรของตนเอง และต่อมาที่มอลตาเป็นประเทศราชภายใต้การปกครองของอุปราชสเปนประจำซิซิลี
การก่อตั้งและประวัติเบื้องต้น

ในปี ค.ศ. 600 อธิการโพรบัส (Abbot Probus) ได้รับมอบหมายจากสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 ให้สร้างสถานบริบาลในกรุงเยรูซาเลมเพื่อดูแลนักแสวงบุญชาวคริสต์ที่เดินทางไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ในปี ค.ศ. 800 ชาร์เลอมาญจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ขยายสถานบริบาลของโพรบัสและเพิ่มห้องสมุด ราวสองร้อยปีต่อมาในปี ค.ศ. 1005, กาหลิบอัล-ฮาคิม บิ-อมร อัลลอฮ์ (Al-Hakim bi-Amr Allah) ทำลายสถานบริบาลและบ้านเรือนอื่น ๆ อีกสามพันหลังในกรุงเยรูซาเลม ในปี ค.ศ. 1023 พ่อค้าจากอามาลฟิ และซาเลอร์โน ในอิตาลีได้รับอนุญาตให้สร้างสถานบริบาลใหม่โดยกาหลิบอาลิ อัซ-ซาเฮียร์ (Ali az-Zahir) แห่งอียิปต์ สถานบริบาลใหม่สร้างบนที่ที่เดิมเป็นอารามของนักบุญยอห์นผู้ให้รับบัพติศมาบริหารโดยนักพรตคณะเบเนดิกติน
คณะบริบาลอารามิกได้รับก่อตั้งขึ้นเป็นคณะนักบวชหลังสงครามครูเสดครั้งที่ 1 โดยบุญราศีเจอราร์ด โทม (Gerard Thom) ที่ได้รับการอนุมัติโดยพระบัญญัติพระสันตะปาปา (Papal bull) ของสมเด็จพระสันตะปาปาปาสคาลที่ 2 ในปี ค.ศ. 1113 เจอราร์ดขยายดินแดนของคณะและรายได้ไปทั่วราชอาณาจักรเยรูซาเลมและอาณาบริเวณที่ไกลออกไปจากนั้น นอกไปเรมงด์ดูปุยแห่งโปรวองซ์ (Raymond du Puy de Provence) ผู้นำคนต่อมาก่อตั้งสถานบริบาลที่สำคัญไม่ไกลจากโบสถ์โฮลีเซพัลเครอ (Church of the Holy Sepulchre) ในเยรูซาเลมโดยมีจุดประสงค์เมื่อเริ่มแรกในการดูแลรักษานักแสวงบุญในเยรูซาเลม แต่ต่อมาก็รวมไปถึงการให้บริการคุ้มครองนักแสวงบุญโดยผู้ถืออาวุธและขยายตัวจนกลายเป็นกองกำลังที่มีขนาดใหญ่พอสมควร
ผู้บริบาล (The Hospitallers) และอัศวินเทมพลาร์ (Knights Templar) ที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1119, กลายเป็นกลุ่มคริสต์ศาสนิกชนสำคัญผู้มีอำนาจอยู่ในบริเวณนั้น คณะมาได้รับชื่อเสียงหลังจากการต่อสู้กับฝ่ายมุสลิมหลายครั้ง ทหารของบริบาลสวมเสื้อคลุมสีดำที่มีกางเขนขาว
เมื่อมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 12 ลัทธิอัศวินบริบาลก็แบ่งเป็นกองทหารและกลุ่มผู้ทำงานกับผู้เจ็บป่วยแต่ก็ยังเป็นคณะนักบวชและได้รับสิทธิพิเศษต่าง ๆ จากพระสันตะปาปา เช่นไม่ต้องอยู่ในอำนาจการปกครองของผู้ใดนอกไปจากอำนาจการปกครองของพระสันตะปาปา ไม่ต้องเสียภาษีและมีสิทธิในการเป็นเจ้าของสิ่งก่อสร้างทางศาสนาด้วยตนเองได้ คณะอัศวินเท็มพลาร์และบริบาลสร้างป้อมปราการต่าง ๆ ในดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์ ในช่วงเวลาที่รุ่งเรืองที่สุดของราชอาณาจักรเยรูซาเลมบริบาลมีป้อมใหญ่ ๆ เจ็ดป้อมและอสังหาริมทรัพย์อีก 140 แห่ง สองแห่งที่ใหญ่ที่สุดในราชอาณาจักรและในราชรัฐแอนติออก (Principality of Antioch) คือปราสาทเชวาลีเยร์ (Krak des Chevaliers) และปราสาทมาร์กัท (Margat) ทรัพย์สินของคณะแบ่งเป็นไพรออรี (Priory) ที่แบ่งออกเป็นเบลลิวิค (bailiwick) เฟรดเดอริค บาร์บารอซซาจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ทรงสัญญาว่าจะพิทักษ์อัศวินแห่งเซนต์จอห์นในเอกสารพระราชนุญาตของปี ค.ศ. 1185
อัศวินแห่งไซปรัสและอัศวินแห่งโรดส์

บทความหลัก: การล้อมเมืองโรดส์ (ค.ศ. 1480) และ การล้อมเมืองโรดส์ (ค.ศ. 1522)
การขยายอำนาจของอิสลามในบริเวณตะวันออกกลางจนในที่สุดก็สามารถขับอัศวินออกจากเยรูซาเลม หลังจากราชอาณาจักรเยรูซาเลมล่มในปี ค.ศ. 1291 (กรุงเยรูซาเลมเองล่มในปี ค.ศ. 1187) อัศวินก็ถูกจำกัดบริเวณอยู่แต่ในอาณาจักรเคานท์แห่งตริโปลี และเมื่อเอเคอร์ถูกยึดในปี ค.ศ. 1291 อัศวินก็ต้องไปหาที่ตั้งใหม่ในราชอาณาจักรไซปรัส หลังจากการเข้าไปพัวพันกับการเมืองในไซปรัส แกรนด์มาสเตอร์ กีโยม เดอ วิลลาเรต์ (Guillaume de Villaret) ก็วางแผนที่จะหาที่ดินที่เป็นของคณะเองโดยเลือกเกาะโรดส์เป็นที่ตั้งใหม่ ผู้นำคนต่อมา ฟุล์คส์ เดอ วิลลาเรต์ (Fulkes de Villaret) ทำตามแผนที่วางไว้และเมื่อวันที่ 15 สิงหาคมค.ศ. 1309 หลังจากต่อสู้กันอยู่สองปี เกาะโรดส์ก็ยอมแพ้ นอกจากโรดส์แล้ว อัศวินก็ยังยึดเกาะบริเวณใกล้เคียงกันอีกหลายเกาะ และเมืองท่าอานาโตเลียสองเมืองคือ โบดรัม (Bodrum) และคาสเตโลริโซ (Kastelorizo)
อัศวินเทมพลาร์ถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1312 และทรัพย์สินและที่ดินส่วนใหญ่ถูกยกให้กับบริบาล (Hospitaller) ทรัพย์สินและที่ดินแบ่งออกเป็น 8 บริเวณทังก์ (Tongue) (อารากอน, โอแวร์ญ, คาสตีล, อังกฤษ, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, อิตาลี และโปรวองซ์) แต่ละบริเวณก็ปกครองก็บริหารโดยไพรเออร์ (Prior) หรือถ้ามีมากกว่าหนึ่งไพรเออรีในบริเวณนั้นก็จะปกครองโดยแกรนด์ไพรเออร์  ที่โรดส์และมอลตาอัศวินที่ประจำอยู่ที่ทังก์แต่ละทังก์ก็นำโดย “Bailli”  แกรนด์ไพรเออร์ของอังกฤษในขณะนั้นคือฟิลลิป เทม (Philip Thame) ผู้เป็นผู้หาที่ดินที่ตั้งของบริเวณทังก์ในอังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1330 ถึงปี ค.ศ. 1358
เมื่อตั้งถิ่นฐานอยู่บนเกาะโรดส์ อัศวินเซนต์จอห์นที่รู้จักกันในชื่อ “อัศวินแห่งโรดส์” ด้วย ก็จำยอมต้องกลายเป็นนักรบเพิ่มขึ้นอีกโดยเฉพาะในการต่อสู้กับโจรสลัดบาร์บารี  อัศวินแห่งโรดส์สามารถป้องกันการรุกรานในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ได้สองครั้ง หนึ่งโดยสุลต่านแห่งอียิปต์ในปี ค.ศ. 1444 และอีกครั้งหนึ่งโดยสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2แห่งจักรวรรดิออตโตมันในปี ค.ศ. 1480 ผู้ที่หลังจากยึดยึดคอนสแตนติโนเปิลได้ในปี ค.ศ. 1453 แล้วก็ทรงหันมาตั้งเป้าที่จะทำลายอัศวินแห่งโรดส์
ในปี ค.ศ. 1494 อัศวินแห่งโรดส์ก็ไปตั้งที่มั่นที่แหลมฮาลิคาร์นัสซัส (ปัจจุบันโบดรัม) อัศวินใช้ส่วนที่ไม่ถูกทำลายของซากที่บรรจุศพแห่งมอสโซลอส (Mausoleum of Maussollos) (หนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ) ไปใช้ในการสร้างเสริมปราสาทโบดรัม
ในปี ค.ศ. 1522 สุลต่านสุลัยมานแห่งจักรวรรดิออตโตมันก็ทรงนำกองทัพเรือ 400 ลำและทหารราบจำนวน 200,000 มารุกรานโรดส์ ทางฝ่ายอัศวินภายใต้การนำของแกรนด์มาสเตอร์ ฟิลลิป วิลลิเยร์ เดอ ลิสเซิล-อาดัน (Philippe Villiers de L'Isle-Adam) มีทหารด้วยกันทั้งหมด 7,000 คนและป้อม การล้อมโรดส์ใช้เวลาห้าเดือน ในที่สุดผู้ที่รอดจากการโจมตีก็ได้รับพระบรมราชานุญาตจากสุลต่านสุลัยมานให้ออกจากโรดส์ อัศวินแห่งโรดส์จึงถอยไปตั้งหลักที่ซิซิลี
ความยุ่งยากในยุโรป

ในปี 1789 เกิดการปฏิวัติขึ้นในฝรั่งเศส มีการต่อต้านพวกขุนนางและชนชั้นสูงไปทั่วประเทศ ทำให้กลุ่มบริบาลสูญเสียแหล่งเงินทุนในฝรั่งเศสไปอย่างถาวร เมื่อการปฏิวัติจบลง รัฐบาลใหม่ของฝรั่งเศสก็สั่งยึดอสังหาริมทรัพย์และทรัพย์สินของบริบาลในฝรั่งเศสจนหมด
มอลตาพ่าย

เมื่อปี 1798 ฐานที่มั่นของกลุ่มในมอลตาถูกนโปเลียนยึดในระหว่างการขยายอิทธิพลไปอียิปต์ของนโปเลียน ทางกลุ่มพยายามเจรจาต่อรองกับยุโรปเพื่อที่จะกลับคืนสู่อำนาจอีกครั้ง พระเจ้าซาร์แห่งรัสเซียจึงมอบที่หลบภัยให้พวกอัศวินในเมือง เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ต่อมาในช่วงปี 1800 ทางกลุ่มก็อ่อนแอลงเรื่อย ๆ เนื่องจากสูญเสียสมาชิกในยุโรป และตกต่ำจนถึงที่สุด
ด้วยการสนับสนุนจากพระสันตะปาปาลีโอที่ 13 ทางกลุ่มก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งในปี 1834 และมีศูนย์บัญชาการในกรุงโรมและเป็นที่รู้จักในชื่อ คณะทหารองค์อธิปัตย์แห่งมอลตา (Sovereign Military Order of Malta)
ในปัจจุบัน

คณะทหารองค์อธิปัตย์แห่งมอลตาเป็นคณะโรมันคาทอลิก ได้รับการยอมรับจากสมาชิกถาวรแห่งสหประชาชาติ โดยมีกิจกรรมหลัก ๆ ในเรื่องทางศาสนา การกุศล และโรงพยาบาล และเป็นที่รู้จักกันในชื่อคณะแห่งมอลตา (Order of Malta) คติประจำกลุ่มคือ Tuitio Fidei et Obsequium Pauperum เป็นภาษาละติน แปลว่า "ผู้ปกป้องความศรัทธาและช่วยเหลือผู้ยากไร้" (Defence of the faith and assistance to the poor)
ในปัจจุบัน ยังมีกลุ่มเลียนแบบอัศวินบริบาลเป็นจำนวนมาก ซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องอันใดกับกลุ่มของจริง
ดูเพิ่ม

Cohen, R. (2004-04-15) [1920].  Julie Barkley, Bill Hershey and PG Distributed Proofreaders (บ.ก.). Knights of Malta, 1523-1798. Project Gutenberg. สืบค้นเมื่อ 2006-05-29.
Nicholson, Helen J. (2001). The Knights Hospitaller. ISBN 1843830388.
Noonan, James-Charles, Jr. (1996). The Church Visible: The Ceremonial Life and Protocol of the Roman Catholic Church. Viking. p. 196. ISBN 0670867454.
Peyrefitte, Roger. Knights of Malta. Translated from the French by Edward Hyams. Secker & Warburg, London, 1960, page 96.
Read, Piers Paul (1999). The Templars. Imago. p. 118. ISBN 8531207355.
Riley-Smith, Jonathan (1999). Hospitallers: The History of the Order of St John. Hambledon.
Tyerman, Christopher (2006). God's War: A New History of the Crusades. Allen Lane. p. 253. ISBN 0-7139-9220-4.
"Some Notes About the Sovereign Military Order of Malta in the U.S.A." Nobilta (Rivista di Araldica, Genealogia, Ordini Cavallereschi). Istituto Araldico Genealogico Italiano. Vol VII, No. 32 (September/October 1999). Reference by Carl Edwin Lindgren relating only to the Order in the United States.
แหล่งข้อมูลอื่น

Sovereign Military Order of Malta - official site
Venerable Order of St John - official site
The St John of Jerusalem Eye Hospital Group - official site
Alliance of Orders of St John of Jerusalem - official site
The Acquisition of Sovereignty by Quasi-States: The case of the Order of Malta by Dr Noel Cox
WorldStatesmen article
Castle Consuegra, ceded to the Knights Hospitaller in 1183 by King Alfonso VIII เก็บถาวร 2014-01-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Herbermann, Charles, บ.ก. (1913). "Hospitallers of St. John of Jerusalem". สารานุกรมคาทอลิก. New York: Robert Appleton Company.
Knights of Malta article เก็บถาวร 2007-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Houses of Knights Hospittalers, British History Online
แกรนด์มาสเตอร์และอัศวินอาวุโสในคริสต์ศตวรรที่ 14
ปราสาทของอัศวินที่เกาะโรดส์
โรดส์และดินแดนที่เป็นของอัศวินเซนต์จอห์น
ตราของอัศวินบริบาลแบ่งสี่กับตราของปิแยร์ ดอร์บูส์ซอง (Pierre d'Aubusson) บนบอมบาร์ด (bombard) ที่ปิแยร์สั่ง เหนือตราเป็นคำจารึก “F. PETRUS DAUBUSSON M HOSPITALIS IHER”
การแสดงการต่อสู้ของอัศวินในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่ป้อมเซนต์เอลโม, วาเล็ตตา, มอลตา (8 พฤษภาคม ค.ศ. 2005)
ทิวทัศน์จากวาเล็ตตาไปยังป้อมเซนต์แอนเจโล
เตาฮีด

ภาพการชูนิ้วชี้มีหลายความหมาย มุสลิมส่วนใหญ่มองว่าเป็นสัญลักษณ์เตาฮีด
เตาฮีด (อาหรับ: توحيد หมายถึง "ความเป็นอันเดียวกันหรือความเป็นเอกะของพระเป็นเจ้าในศาสนาอิสลาม (อาหรับ: الله, อัลลอฮ์)") เป็นแนวคิดความเป็นเอกะต่อสิ่งที่มองไม่เห็นตามหลักเอกเทวนิยมในศาสนาอิสลาม เตาฮีดเป็นศูนย์กลางและแนวคิดสำคัญที่สุดของศาสนา ซึ่งการยึดมั่นมุสลิมทั้งหมด หลักการนี้มีอย่างแจ่มแจ้งว่าพระเป็นเจ้าในศาสนาอิสลาม (الله, อัลลอฮ์) มีแค่องค์เดียว (อัลอะฮัด) และเป็นเอกะ (อัลวาฮิด)
เตาฮีดถือเป็นหลักสำคัญที่สุดในการยอมรับความนับถือของมุสลิม ส่วนแรกคือชะฮาดะฮ์ (การประกาศความเชื่อศาสนาอิสลาม) เป็นการประกาศความเชื่อในความเป็นเอกะของพระเจ้า การให้สิ่งใดหรือใครก็ตามเป็นพระเจ้า ถือเป็น ชิรก์ – ถ้าผู้กระทำไม่ได้ขออภัยโทษในภายหลัง ตามอัลกุรอานแล้วเป็นบาปที่อภัยไม่ได้ มุสลิมเชื่อว่าหลักคำสอนอิสลามทั้งหมดมาจากหลักการเตาฮีด
จากจุดยืนของศาสนาอิสลามที่เป็นเอกเทวนิยมอย่างแน่วแน่ในใจความหลักของความเชื่อในอิสลาม (อะกีดะฮ์) ซึ่งแยกศาสนาอิสลามจากศาสนาส่วนใหญ่ ที่มากไปกว่านั้น หลักเตาฮีดไม่ใช้แค่ห้ามมุสลิมสักการะพระเจ้าหลายองค์เท่านั้น แต่ยังสละความต้องการเงิน สถานะทางสังคม หรืออัตตานิยมด้วย
ในอัลกุรอานยืนยันถึงการมีตัวตนของสิ่งเดียวและเป็นความจริงที่อยู่เหนือโลก สิ่งที่ไม่เหมือนใคร, มีอิสระ และไม่สามารถแบ่งแยกได้ พระผู้เป็นเจ้า ในศาสนาอิสลาม เป็นพระเจ้าแห่งสากลโลกมากกว่าพระเจ้าในท้องที่, ชนเผ่า หรือเขตทางศาสนา—พระเจ้าเป็นผู้ที่สมบูรณ์แบบและไม่ยอมรับความชั่วใด ๆ ทั้งสิ้น (brooks no evil)
บทที่ 112 จากอัลกุรอาน ชื่อว่าอัลอิคลาศ กว่าวถึงเรื่องนี้ว่า:
จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด): "พระองค์คืออัลลอฮ์ผู้ทรงเอกะ

อัลลอฮ์นั้นทรงเป็นที่พึ่ง

พระองค์ไม่ประสูติ และไม่ทรงถูกประสูติ

และไม่มีผู้ใดเสมอเหมือนพระองค์"
ดูเพิ่ม

นิ้วชี้ในศาสนาอิสลาม
มุมมองเกี่ยวกับตรีเอกภาพในศาสนาอิสลาม
กิตาบุตเตาฮีด
อุปมาเรื่องผู้ที่ตั้งภาคีกับพระเจ้า
ความรอด
ชะฮาดะฮ์
ชิรก์
ฏอฆูต
อัตตะกอรุบ
แหล่งข้อมูลอื่น

Concept of Tawhid in Islam and its aspects เก็บถาวร 2021-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  İslâm Ansiklopedisi
ห้องอำพัน

ห้องอำพันที่สร้างใหม่
ห้องอำพัน (อังกฤษ: Amber Room หรือ Amber Chamber, รัสเซีย: Янтарная комната, อักษรโรมัน: Yantarnaya komnata, เยอรมัน: Bernsteinzimmer, โปแลนด์: Bursztynowa komnata) ตั้งอยู่ภายในพระราชวังแคทเธอรีนที่หมู่บ้านซาร์สโคเยอเซโลไม่ไกลจากเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เป็นห้องที่ผนังที่ทำด้วยอำพันทั้งห้องตกแต่งด้วยทองคำเปลวและกระจก ความงามของห้องนี้ทำให้บางครั้งได้รับสมญาว่าเป็น “สิ่งมหัศจรรย์ที่แปดของโลก”
ห้องอำพันเดิมเป็นความร่วมมือระหว่างช่างฝีมือชาวเยอรมันและชาวรัสเซีย การก่อสร้างห้องเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1701 ถึงปี ค.ศ. 1709 ในปรัสเซีย ตัวห้องออกแบบโดยประติมากรบาโรกชาวเยอรมันอันเดรียส์ ชลือเตอร์และสร้างโดยช่างอำพันชาวเดนมาร์คก็อตต์ฟรีด วูลแฟรม และตั้งอยู่ในพระราชวังชาร์ลอตเตนบวร์กมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1716 เมื่อพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 1 แห่งปรัสเซียถวายให้แก่ซาร์ปีเตอร์มหาราชแห่งจักรวรรดิรัสเซีย ห้องที่ได้รับการขยายและบูรณปฏิสังขรณ์หลายครั้งเมื่อไปอยู่ในรัสเซียแล้วมีขนาดกว่า 55 ตารางเมตรและใช้อำพันทั้งสิ้น 6 ตัน ห้องนี้ถูกรื้อเป็นชิ้นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองโดยนาซีเยอรมนีเพื่อจะทำการส่งไปยังเคอนิชส์แบร์ค แต่หลังจากนั้นห้องอำพันก็สูญหายไประหว่างความยุ่งเหยิงที่เกิดขึ้นในบั้นปลายของสงคราม ชะตาของห้องยังคงเป็นเรื่องลึกลับและยังคงเป็นสิ่งที่สืบหากันอยู่
ในปี ค.ศ. 1979 ก็ได้มีการพยายามสร้างห้องอำพันกันขึ้นมาใหม่ที่ซาร์สโคเยอเซโล ในปี ค.ศ. 2003 หลังจากดำเนินการสร้างและตกแต่งอยู่เป็นเวลาหลายสิบปี ห้องอำพันที่สร้างขึ้นโดยช่างฝีมือชาวรัสเซียก็เปิดขึ้นอีกครั้งในพระราชวังแคทเธอรีนในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในรัสเซีย
ประวัติ > การก่อสร้าง

ห้องอำพันเริ่มสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1701 เพื่อจะติดตั้งในพระราชวังชาร์ลอตเตนบูร์กในเบอร์ลินซึ่งเป็นที่ประทับของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 1 ผู้ทรงเป็นปฐมกษัตริย์ของปรัสเซียโดยการถวายคำแนะนำโดยพระอัครมเหสีองค์ที่สองโซเฟีย ชาร์ลอตแห่งฮันโนเฟอร์ ความคิดและการออกแบบเป็นของอันเดรียส์ ชลือเตอร์ และมาสร้างโดยก็อตต์ฟรีด วูลแฟรม ผู้เป็นช่างประจำราชสำนักของสมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 4 แห่งเดนมาร์ก ด้วยความช่วยเหลือของช่าอำพันเอิร์นสท์ ชาคท์ และก็อตตฟรีด ทูเราจากกดานสค์
แต่เมื่อสร้างเสร็จห้องนี้ก็ไม่ได้อยู่ในพระราชวังชาร์ลอตเตนบวร์กนานเท่าใดนัก ก่อนที่ซาร์ปีเตอร์แห่งรัสเซียจะทรงชื่นชมเมื่อเสด็จมาเป็นพระราชอาคันตุกะในปี ค.ศ. 1716 พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มจึงถวายให้กับซาร์ปีเตอร์ ซึ่งเท่ากับเป็นการสมานสัมพันธไมตรีระหว่างสองอาณาจักรในการต่อต้านสวีเดน
ในปี ค.ศ. 1755 สมเด็จพระจักรพรรดินีเอลิซาเบธแห่งรัสเซียมีพระบรมราชโองการให้ย้ายห้องอำพันไปยังพระราชวังฤดูหนาว และต่อมาพระราชวังแคทเธอรีน จากเบอร์ลินสมเด็จพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย ก็ทรงส่งอำพันจากบอลติคไปให้สมเด็จพระจักรพรรดินีนาถเอลิซาเบธอีก เพื่อไปตกแต่งเพิ่มเติมตามแบบที่ออกใหม่โดยสถาปนิกประจำราชสำนักของรัสเซียบาร์โทโลเมโอ ราสเทรลลิ
ประวัติ > การโยกย้ายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง

ไม่นานหลังจากการรุกรานของเยอรมนีในสหภาพโซเวียตระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง (ปฏิบัติการบาร์บารอสซา) ภัณฑ์รักษ์ผู้มีความรับผิดชอบต่อการขนย้ายศิลปะมีค่าของเลนินกราดไปซ่อนระหว่างสงคราม พยายามที่จะถอดและย้ายห้องอำพัน อำพันในห้องถูกอากาศมาเป็นเวลานานก็จะแห้งและเปราะ เมื่อพยายามจะถอดอำพันก็เริ่มกลายเป็นผง ห้องอำพันจึงได้รับการพรางไว้ด้วยกระดาษปิดฝาผนังที่ดูเรียบ ๆ เพื่อป้องกันจากการถูกยึดโดยนาซี แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ
เมื่อพบห้องอำพันทหารเยอรมันถอดห้องเพียงภายใน 36 ชั่วโมงภายใต้การควบคุมของผู้เชี่ยวชาญ เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1941 ริตต์ไมส์เตอร์ กราฟ โซลม-เลาบาคก็ทำการควบคุมการขนย้ายหีบไม้ 27 หีบไปยังเคอนิชส์แบร์คในปรัสเซียตะวันออกเพื่อไปเก็บรักษา และแสดงให้ประชาชนดูที่ปราสาทของเมือง เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1941 หนังสือพิมพ์ เคอนิกสแบร์เกอ อัลล์เกอไมเนอ ไซทุง (Königsberger Allgemeine Zeitung) รายงานการแสดงบางส่วนของห้องอำพันในปราสาทเคอนิชส์แบร์ค
ประวัติ > ช่วงสุดท้ายในเคอนิชส์แบร์ค

เมื่อวันที่ 21 มกราคม และ 24 มกราคม ค.ศ. 1945 ฮิตเลอร์ก็อนุญาตให้มีการขนย้ายสมบัติออกจากปราสาท ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไปหน่วยบริหารของอัลเบิร์ต ชเปียร์ก็มีสิทธิที่จะขนย้ายสมบัติทางวัฒนธรรมที่มีความสำคัญลำดับ “I (o) ” เอริค ค็อคเป็นผู้รับผิดชอบเกี่ยวกับขนย้ายที่เคอนิชส์แบร์ค ผู้เห็นเหตุการณ์อ้างว่าได้เห็นลังที่ใส่ชิ้นส่วนของห้องอำพันที่สถานีรถไฟ ซึ่งอาจจะได้รับการบรรทุกขึ้นเรือวิลเฮล์ม กุสต์ลอฟฟ์ที่ออกจากกดิเนีย (Gdynia) เมื่อวันที่ 30 มกราคม และถูกล่มโดยเรือดำน้ำรัสเซียก็เป็นได้
ในตอนปลายสงครามเคอนิชส์แบร์คถูกระเบิดอย่างหนักโดยกองทัพอากาศอังกฤษ และได้รับความเสียหายอย่างหนักจากน้ำมือของทหารโซเวียตที่รุกเข้ามาก่อนที่จะเสียเมืองเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1945 ไปตกอยู่ในความปกครองของโซเวียตและมาได้รับชื่อใหม่ว่า “คาลินนินกราด” ตัวปราสาทที่เหลือถูกทำลายโดยกองทัพแดงระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1960
ประวัติ > การสูญหายและความลึกลับ

ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีผู้ใดเห็นห้องอำพันอีก นอกจากว่าจะมีข่าวมาบ้างว่าบางส่วนของห้องรอดมาจากสงคราม และอันที่จริงแล้วก็มีการพบบางส่วนของห้องที่ใช้เป็นเครื่องตกแต่งแต่ไม่ใช่ส่วนที่เป็นอำพันเอง
ข่าวที่ออกมาเป็นระยะ ๆ หรือข้อสันนิษฐานต่าง ๆ ก็มีความขัดแย้งกัน ข้อสันนิษฐานรวมทั้งห้องอำพันถูกทำลายไประหว่างการถูกลูกระเบิด, , ถูกซ่อนไว้ใต้ดินภายใต้เคอนิชส์แบร์ค, ถูกฝังไว้ในเหมือง หรือถูกขนย้ายไปกับเรือที่ถูกล่มโดยเรือดำน้ำโซเวียตในทะเลบอลติก
กลุ่มผู้ที่พยายามค้นหาก็รวมทั้งเอกชนคนเดียว และ กลุ่มรวมทั้งองค์การของรัฐบาลที่ได้ดำเนินการค้นหาอย่างเป็นจริงเป็นจังมาตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่สองแต่ก็ไม่มีผู้ใดประสบความสำเร็จ ในปี ค.ศ. 1998 ก็ได้มีคณะผู้ค้นหาสองคณะที่ประกาศว่าพบห้องอำพัน คณะแรกอ้างว่าพบในเหมืองเงิน และอีกคณะหนึ่งอ้างว่าพบว่าถูกฝังอยู่ใต้ลากูน แต่ทั้งสองคณะก็มิได้แสดงห้องอำพันให้ดู
แต่ในปี ค.ศ. 1997 โมเซอิคหินอิตาลีที่เป็นหนึ่งในสี่ชิ้นของโมเสอิคที่ใช้ในการตกแต่งห้องปรากฏขึ้นทางตะวันตกของเยอรมนีในครอบครัวของทหารผู้ที่มีส่วนในการบรรจุชิ้นส่วนของห้องเพื่อการขนย้าย
ประวัติ > การสร้างใหม่

ในไคลมาคเนาว์ใกล้เบอร์ลินมีห้องอำพันจำลองที่สร้างตามแบบห้องต้นฉบับ นักสะสมสิ่งจำลองอุลลา คลิงไบล์สร้างห้องจำลองขึ้นจากอำพันปรัสเซียตะวันออกเดิม
ในปี ค.ศ. 1979 ก็ได้มีโครงการสร้างห้องอำพันขึ้นใหม่ที่ซาร์สโคเยอเซโลจากภาพถ่ายขาวดำของห้องอำพันเดิม โดยได้รับเงินอุทิศ 3.5 ล้านเหรียญสหรัฐจากบริษัทเยอรมัน โครงการอันใหญ่หลวงนี้มาเกือบสำเร็จเอาในปี ค.ศ. 2003 โดยช่างฝีมือชาวรัสเซีย ห้องใหม่นี้ได้รับการเปิดโดยประธานาธิบดีของสหพันธรัฐรัสเซียวลาดิมีร์ ปูติน และ นายกรัฐมนตรีแห่งเยอรมนีแกร์ฮาร์ด ชเรอเดอร์ในโอกาสครบรอบ 300 ปีของเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
ห้องอำพันในนวนิยาย

ความลึกลับของห้องอำพันเป็นหัวใจของโครงเรื่องของหนังสือ, ภาพยนตร์ และ การแสดงศิลปะหลายครั้ง
“ห้องอำพัน” โดย ที. เดวิส บันน์
“ห้องอำพัน” โดย สตีฟ เบอร์รี
“ห้องอำพัน” นวนิยายขนาดสั้นโดย เอียน วัตสัน
“หาดอำพัน” โดย เอลิซาเบธ โลเวลล์
“พระอาทิตย์ดำ” โดย เจมส์ ทไวนิง
“ปีศาจรำเพื่อทอง” โดย เรจินา รอสส์
“โมเสก” โดย เกย์ล ลินด์ส
"Cold Hit" โดยลินดา แฟร์สไตน์
“วงล้อมทมิฬ” ในชุด “ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ” โดย แพทริก คาร์แมน
“ตายในอำพัน” โดย ดีน เฟทเซอร์
El salón de ámbar โดย มาทิลด์ อเซนซิ
ดูเพิ่ม

อำพัน
เส้นทางสายอำพัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ห้องอำพัน
Bibliographical Database of the International literature about the Amber Room เก็บถาวร 2009-02-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Peter Bruhn
AmberRoom.Org: History, Photographs and Research
The Amber Room: Tears of the Gods
Mysteries of the Lost Amber Room[ลิงก์เสีย]
On the Trail of The Amber Room - BBC, August 1, 1998
Peter the Great's amber room reborn - BBC, 14 May 2003
New theory on Russian art riddle BBC, 24 May 2004
What to do with a German treasure เก็บถาวร 2011-05-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - APM Market Place 21 Feb, 2008
Outrage At Amber Room Book เก็บถาวร 2007-11-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Saint Petersburg Times
Mystery of the Amber Room resurfaces MSNBC
The Amber Room on the Web เก็บถาวร 2008-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
PHOTOS OF AMBER ROOM GOOD MORNING AMERICA
Kinzer, Stephen (27 May 1992). "Weimar Journal; Amber-Tinted Rumors Whisper of Buried Booty". New York Times. สืบค้นเมื่อ 2008-03-24.
บางส่วนของห้องอำพันที่สร้างใหม่
รายละเอียดของห้องอำพันที่สร้างใหม่
ห้องทำงานเพื่อสร้างห้องอำพันใหม่
การคารวะแบบโรม

จิตรกรรม คำสาบานของพี่น้องโอราตี โดยฌัก-หลุยส์ ดาวีด
จิตรกรรม คำปฏิญาณสนามเทนนิส โดยฌัก-หลุยส์ ดาวีด
การคารวะแบบโรม (อิตาลี: saluto romano) กระทำได้โดยการยืดแขนจนสุดไปข้างหน้า คว่ำมือลงและนิ้วจรดตรง ในบางวัฒนธรรมแขนจะเอียงขึ้นเป็นมุมเล็กน้อย บ้างก็ตั้งแขนตรงขนานไปกับพื้นดิน ซึ่งในวัฒนธรรมร่วมสมัย คนส่วนจำนวนมากมองการคารวะแบบนี้เป็นสัญลักษณ์ของลัทธิฟาสซิสต์ซึ่งต่างรับรู้กันว่านำเอามาจากขนบธรรมเนียมสมัยกรุงโรมโบราณ อย่างไรก็ตาม เรื่องการคารวะแบบโรมนี้ไม่เคยถูกกล่าวถึงในงานเขียนของนักประวัติศาสตร์โรมันคนใดเลย แต่หลักฐานกลับปรากฏในงานประติมากรรมของโรมัน อาทิรูปสลัก เอากุสตุสแห่งปรีมาปอร์ตา เป็นต้น
ในวัฒนธรรมโรมัน มือข้างขวาถูกใช้เพื่อแสดงถึงความซื่อสัตย์, มิตรภาพ และความภักดี ดั่งเช่นที่กิแกโรเคยระบุว่าอ็อกตาวิอุสได้กล่าวปฏิญาณตนต่อจูเลียส ซีซาร์พร้อมเหยียดมือขวาไปข้างหน้า
ราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ตรงกับช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส ซึ่งเป็นยุคที่ลัทธิสาธารณนิยมและจักรวรรดินิยมกำลังเบ่งบาน จิตรกรฝรั่งเศสนามว่า ฌัก-หลุยส์ ดาวีด ได้นำเอาวัฒนธรรมโรมันหลายๆอย่างไปสะท้อนผ่านงานจิตรกรรมนีโอคลาสสิกของเขา จนในที่สุดเกิดเป็นวัฒนธรรมประชานิยมในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 ในหลายประเทศยุโรปรวมถึงสหรัฐอเมริกา
การคารวะแบบเบลลามีในสหรัฐ
ขบวนการฟาสซิสต์ในประเทศอิตาลีได้นำท่าคารวะนี้ไปเป็นสัญลักษณ์เคลื่อนไหว และหลังปีค.ศ. 1923 ก็กลายเป็นท่าคารวะของรัฐบาลฟาสซิสต์ ทั้งอิตาลี, เยอรมนี, ออสเตรีย และรัฐฟาสซิสต์อื่นๆ การที่ท่าทางนี้ถูกนำไปใช้โดยระบอบฟาสซิสต์ทำให้เกิดข้อถกเถียงขึ้นในสหรัฐว่าควรใช้ท่าทางนี้เป็นท่าเคารพธงชาติสหรัฐหรือไม่ ซึ่งในที่สุดรัฐสภาสหรัฐก็ได้ออกกฎหมายยกเลิกท่าคารวะแบบนี้ในปีค.ศ. 1942
ดูเพิ่ม

การคารวะแบบเบลลามี
การคารวะแบบนาซี
เอย์ดืร์ กวึดยอนแซน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 กวึดยอนแซนขณะเล่นให้กับบาร์เซโลนา
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เอย์ดืร์ สเมารี กวึดยอนแซน
วันเกิด:   (1978-09-15) 15 กันยายน ค.ศ. 1978 (46 ปี)
สถานที่เกิด:  เรคยาวิก, ไอซ์แลนด์
ส่วนสูง:  6 ft 1 in (1.85 m)
ตำแหน่ง:  กองหน้า, กองกลางตัวรุก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  มอลเด
หมายเลข:  22
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1994 |  วาลืร์ |  17 |  (7) |
| 1995–1997 |  เปเอสเฟ |  13 |  (3) |
| 1998 |  เคาแอร์ เรคยาวิก |  6 |  (0) |
| 1998–2000 |  โบลตันวอนเดอเรอส์ |  59 |  (19) |
| 2000–2006 |  เชลซี |  186 |  (54) |
| 2006–2009 |  บาร์เซโลนา |  72 |  (13) |
| 2009–2010 |  มอนาโก |  9 |  (0) |
| 2010 |  → ทอตนัมฮอตสเปอร์ (ยืมตัว) |  11 |  (1) |
| 2010–2011 |  สโตกซิตี |  4 |  (0) |
| 2011 |  → ฟูลัม (ยืมตัว) |  10 |  (0) |
| 2011–2012 |  เอ.อี.เค. เอเธนส์ |  10 |  (1) |
| 2012–2013 |  แซร์เกลอบรึคเคอ |  13 |  (6) |
| 2013–2014 |  กลึบบรึคเคอ |  45 |  (5) |
| 2014–2015 |  โบลตันวอนเดอเรอส์ |  21 |  (5) |
| 2015 |  ฉือเจียจวงเอ็ฟเวอร์ไบรต์ |  14 |  (1) |
| 2016– |  มอลเด |  11 |  (2) |
ทีมชาติ‡
| 1992–1994 |  ไอซ์แลนด์ อายุไม่เกิน 17 ปี |  27 |  (6) |
| 1994 |  ไอซ์แลนด์ อายุไม่เกิน 19 ปี |  9 |  (2) |
| 1994–1998 |  ไอซ์แลนด์ อายุไม่เกิน 21 ปี |  11 |  (5) |
| 1996–2013 |  ไอซ์แลนด์ |  87 |  (26) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2016
เอย์ดืร์ สเมารี กวึดยอนแซน (ไอซ์แลนด์: Eiður Smári Guðjohnsen; เกิดเมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1978) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวไอซ์แลนด์ ปัจจุบันเล่นให้กับมอลเดในประเทศนอร์เวย์ ตำแหน่งกองหน้าหรือกองกลางตัวรุก ก่อนหน้านี้เคยเล่นให้กับเชลซีของอังกฤษ และบาร์เซโลนาของสเปน และเคยเล่นให้กับโบลตันวอนเดอเรอส์มาก่อนหน้านี้แล้ว ยังเป็นกัปตันทีมชาติไอซ์แลนด์ จนกระทั่งโอว์ลาวืร์ โยว์ฮันแนสซอน เข้ามาเป็นผู้จัดการทีมชาติคนใหม่
โดย กวึดยอนแซน ถือเป็นเจ้าของสถิติการยิงประตูได้มากที่สุดในทีมชาติไอซ์แลนด์ คือ 25 ประตู และเป็นบุตรชายของอานอร์ กวึดยอนแซน อดีตนักฟุตบอลกองหน้าในตำนานของไอซ์แลนด์ โดยกวึดยอนแซนผู้ลูกติดทีมชาติครั้งแรกเมื่ออายุ 17 ปี เมื่อปี ค.ศ. 1999 ในนัดอุ่นเครื่องที่ไอซ์แลนด์ชนะเอสโตเนียไป 3–0 โดยถูกเปลี่ยนตัวลงมาแทนพ่อของตัวเอง นับเป็นครั้งแรกด้วยในระดับทีมชาติที่มีคู่พ่อลูกลงเล่นด้วยกัน
ในฟุตบอลยูโร 2016 กวึดยอนแซนได้ถูกเรียกตัวกลับมาเล่นให้ทีมชาติอีกครั้งหนึ่งแม้จะมีอายุถึง 37 ปีแล้วก็ตาม
รายการอ้างอิง

1 2 3  Hugman, Barry J., บ.ก. (2010). The PFA Footballers' Who's Who 2010–11. Edinburgh: Mainstream Publishing. p. 179. ISBN 978-1-84596-601-0.
↑  หน้า 20 กีฬา, ไอซ์แลนด์ขอลุ้นสร้างเซอร์ไพร้ส์เข้ารอบ 2 โดย ทีมข่าวกีฬา. "ตะลุยยูโร". เดลินิวส์ฉบับที่ 24,343: วันจันทร์ที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ขึ้น 2 ค่ำ เดือน 7 ปีวอก
↑  "Eidur Gudjohnsen". Football Database.eu. สืบค้นเมื่อ 31 July 2013.
↑  "Eidur Gudjohnsen Chelsea career". Bounder Friardale.co.uk. สืบค้นเมื่อ 4 September 2012.
↑  รวมถึงยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2006