เรือประจัญบานชั้นไอโอวา

| --- | --- |
ยูเอสเอส ไอโอวา (BB-61) ระดมยิงด้านข้างทั้งหมดเมื่อ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1984 ระหว่างการสาธิตแสนยานุภาพหลังกลับเข้าประจำการใหม่
ภาพรวมชั้น
ชื่อ::  เรือประจัญบานชั้นไอโอวา (Iowa-class battleship)
ผู้สร้าง::   อู่ทหารเรือนิวยอร์ก  (BB-61 & BB-63)  อู่ทหารเรือฟิลาเดลเฟีย  (BB-62, BB-64, & BB-65)  อู่ทหารเรือนอร์ฟอล์ก  (BB-66) 
ผู้ใช้งาน::   กองทัพเรือสหรัฐ
ก่อนหน้าโดย::  ชั้นเซาท์ดาโคตา
ตามหลังโดย::  ชั้นมอนแทนา (วางแผน)
ราคา::  US$100 ล้านต่อลำ
สร้างเมื่อ::  1940–1944
 ในประจำการ::   1943–1958  1968–1969  1982–1992 
วางแผน::  6
เสร็จแล้ว::  4
ยกเลิก::  2
ปลดประจำการ::  4
เก็บรักษา::  4
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือประจัญบาน
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  48,110 long ton (48,880 t) (มาตรฐาน)  57,540 long ton (58,460 t) (เต็มที่)  60,000 long ton (61,000 ตัน) (เต็มที่) (นิวเจอร์ซีย์ 1968)
ความยาว::  860 ฟุต (262.13 เมตร) (ระหว่างเส้นตั้งฉาก)  887 ฟุต 3 นิ้ว (270.43 เมตร) (ตลอดลำ)
ความกว้าง::  108 ฟุต 2 นิ้ว (32.97 เมตร)
กินน้ำลึก::  37 ฟุต 2 นิ้ว (11.33 เมตร) (เต็มที่)  37 ฟุต 9 นิ้ว (11.51 เมตร) (สูงสุด)  ท้ายเรือ 41 ft (12.50 m), หัวเรือ 39 ฟุต (11.9 เมตร) (นิวเจอร์ซีย์ 1968)
ระบบพลังงาน::  8 × หม้อไอน้ำแบบท่อน้ำ  212,000 shp (158,000 kW)
ระบบขับเคลื่อน::  4 × ใบจักร; 4 × กังหันไอน้ำเฟืองทดรอบ
ความเร็ว::  33 นอต (61.1 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 38.0 ไมล์ต่อชั่วโมง) (สูงสุด 35.2 นอต (65.2 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 40.5 ไมล์ต่อชั่วโมง) เมื่อบรรทุกเบา)
พิสัยเชื้อเพลิง::  14,890 nmi (27,580 km; 17,140 mi) ที่ 15 นอต (28 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 17 ไมล์ต่อชั่วโมง)
อัตราเต็มที่::  ป. 2,700 (WWII, เกาหลี)  ป. 1,800 (1980s, สงครามอ่าว)
ระบบตรวจการและปฏิบัติการ::  WWII: เรดาร์ควบคุมการยิง Mark 8  เรดาร์ควบคุมการยิง Mark 12/22  เรดาร์ SC-2 (ไอโอวาและวิสคอนซิน)  เรดาร์ SK/SK-2  เรดาร์ SG  เรดาร์ SR  เกาหลี, เวียดนาม: เรดาร์ควบคุมการยิง Mark 13  เรดาร์ควบคุมการยิง Mark 25  AN/SPS-6  AN/SPS-8  AN/SPS-10  1980s, สงครามอ่าว: เรดาร์ควบคุมการยิง Mark 13  เรดาร์ควบคุมการยิง Mark 25  AN/SPS-49  AN/SPS-67
สงครามอิเล็กทรอนิกส์และเป้าลวง::  WWII, เกาหลี: SPT-1/4  เครื่องหาทิศทางวิทยุ DBM  เครื่องรบกวนสัญญาณ TDY-1  เวียดนาม: เครื่องส่งสัญญาณลวง AN/ULQ-6  1980s, สงครามอ่าว: ระบบการสงครามอิเล็กทรอนิกส์ AN/SLQ-32(V)3  เครื่องล่อเสียงใต้น้ำ AN/SLQ-25 นิกซี  จรวดปล่อยสะเก็ดล่อ Mark 36 SRBOC
ยุทโธปกรณ์::  WWII, เกาหลี: 9 × ปืน 16 in (406 mm)/50 cal  20 × 5 in (127 mm)/38 cal  80 × ปืนต่อสู้อากาศยาน 40 mm (1.6 in)  49 × ปืนต่อสู้อากาศยาน 20 mm (0.79 in)  สงครามเย็น, สงครามอ่าว: 9 × ปืน 16 in/50 cal (3 แท่น x3)  12 × ปืน 5 in/38 cal (6 แท่น x2)  32 × เครื่องยิงจรวด บีจีเอ็ม-109 โทมาฮอว์ก (8 เครื่อง x4)  16 × เครื่องยิงจรวด อาร์จีเอ็ม-84 ฮาร์พูน (4 แท่น x4)  4 × 20 mm เฟแล็งกซ์ซีวิซ
เกราะ::  คาดตัวเรือ: 12.1 in (307 mm)  ผนังเรือ:  ไอโอวา/นิวเจอร์ซีย์: 11.3 in (287 mm)  มิสซูรี/วิสคอนซิน: 14.5 in (368 mm)  ฐานป้อม: 11.6–17.3 in (295–439 mm)  ป้อมปืน: 9.5–19.5 in (241–495 mm)  หอบังคับการ: 17.3 in (439 mm)  ดาดฟ้า: 1.5 in (38 mm), 6 in (152 mm), 0.63–1 in (16–25 mm)
อากาศยาน::  WWII: 3 × เครื่องบินทุ่นลอยน้ำ  เกาหลี/เวียดนาม: 3 × เฮลิคอปเตอร์    สงครามเย็น/สงครามอ่าว: 5 × UAVs
อุปกรณ์สนับสนุนการบิน::  ไม่มีการสร้างหรือติดตั้งโรงเก็บเฮลิคอปเตอร์ เครื่องบินถูกเก็บไว้บนดาดฟ้า  เพิ่มดาดฟ้าบินเฮลิคอปเตอร์   เครนเครื่องบินทุ่นลอยน้ำท้ายเรือ ถูกถอดออกเพื่อดัดแปลงดาดฟ้าบินเฮลิคอปเตอร์ 
เรือประจัญบานชั้นไอโอวา (อังกฤษ: Iowa-class battleship) เป็นชั้นเรือประจัญบานเร็วหกลำที่กองทัพเรือสหรัฐสั่งต่อเมื่อ ค.ศ. 1939 และ 1940 ในตอนแรกพวกมันถูกออกแบบมาเพื่อสกัดกั้นเรือรบหลักเร็ว เช่น เรือชั้นคงโงของญี่ปุ่น และทำหน้าที่เป็น "ปีกเร็ว" ของแนวรบเรือประจัญบานสหรัฐ ชั้นไอโอวาถูกออกแบบมาเพื่อให้เป็นไปตามข้อจำกัดของ "ข้อกำหนดเพิ่มขนาด" (escalator clause) ในสนธิสัญญารัฐนาวีกรุงลอนดอนฉบับที่สอง ซึ่งกำหนดขีดจำกัดระวางขับน้ำมาตรฐานไว้ที่ 45,000 ลองตัน (45,700 ตัน) ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1942 เรือสี่ลำ ได้แก่ ไอโอวา, นิวเจอร์ซีย์, มิสซูรี และวิสคอนซิน ถูกต่อแล้วเสร็จ ส่วนอีกสองลำคืออิลลินอยและเคนทักกี ได้เริ่มวางกระดูกงูแต่ถูกยกเลิกใน ค.ศ. 1945 และ 1958 ตามลำดับ และตัวเรือทั้งสองลำถูกแยกชิ้นส่วนใน ค.ศ. 1958–1959
เรือชั้นไอโอวาทั้งสี่ลำเป็นเรือประจัญบานรุ่นสุดท้ายที่ประจำการในกองทัพเรือสหรัฐ เรือประจัญบานเก่าของสหรัฐทั้งหมดถูกปลดประจำการภายใน ค.ศ. 1947 และถูกถอดจากทะเบียนเรือรบ (NVR) ภายใน ค.ศ. 1963 ระหว่างช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1940 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เรือประจัญบานชั้นไอโอวาได้เข้าร่วมการสู้รบในสงครามครั้งสำคัญของสหรัฐสี่ครั้ง ในเขตสงครามแปซิฟิกของสงครามโลกครั้งที่สอง เรือเหล่านี้ทำหน้าที่หลักเป็นเรือคุ้มกันเร็วสำหรับเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นเอสเซ็กซ์ของกองเรือบรรทุกเครื่องบินเฉพาะกิจเร็วและยังระดมยิงตำแหน่งของญี่ปุ่นด้วย ในช่วงสงครามเกาหลี เรือประจัญบานให้การยิงสนับสนุนฝั่งด้วยปืนเรือแก่กองกำลังสหประชาชาติ และใน ค.ศ. 1968 นิวเจอร์ซีย์ได้ระดมยิงกองกำลังเวียดกงและกองทัพประชาชนเวียดนามในสงครามเวียดนาม ทั้งสี่ลำได้รับการนำกลับมาประจำการและปรับปรุงให้ทันสมัยตามคำสั่งของรัฐสภาสหรัฐใน ค.ศ. 1981 และติดตั้งมิสไซล์ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการกองทัพเรือ 600 ลำ ในช่วงปฏิบัติการพายุทะเลทรายใน ค.ศ. 1991 มิสซูรีและวิสคอนซินได้ยิงขีปนาวุธและปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้ว (406 มิลลิเมตร) ใส่เป้าหมายของอิรัก
ด้วยค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาสูง เรือประจัญบานจึงถูกปลดประจำการในช่วงการลดขนาดกองทัพหลังสงครามเย็นในต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ทั้งสี่ลำถูกถอดจากทะเบียนเรือรบในตอนแรก แต่รัฐสภาสหรัฐบังคับให้กองทัพเรือนำกลับคืนสองลำโดยให้เหตุผลว่าขีดความสามารถในการระดมยิงชายฝั่งที่มีอยู่ในปัจจุบันนั้นไม่เพียงพอสำหรับปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบก สิ่งนี้ส่งผลให้เกิดการถกเถียงกันอย่างยาวนานว่าเรือประจัญบานควรมีบทบาทในกองทัพเรือสมัยใหม่หรือไม่ ท้ายที่สุด ทั้งสี่ลำถูกถอดจากทะเบียนเรือรบและปล่อยให้องค์การไม่แสวงหาผลกำไรรับบริจาค ด้วยการโอนเรือไอโอวาใน ค.ศ. 2012 เรือทั้งสี่ลำกลายเป็นพิพิธภัณฑ์เรือซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ทางทะเลที่ไม่แสวงหาผลกำไรทั่วสหรัฐ