stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจมส์ บอนด์

| เจมส์ บอนด์ James Bond |
| --- | --- |
ภาพเจมส์ บอนด์โดยเอียน เฟลมมิง เพื่อช่วยเหลือนักวาดการ์ตูนใน เดลีเอกซ์เพรสส์
สร้างโดย: เอียน เฟลมมิง
งานต้นฉบับ: คาสิโน รอยัล (1953)
สื่อสิ่งพิมพ์
นวนิยาย: รายชื่อนวนิยาย
เรื่องสั้น: ดูรายชื่อนวนิยาย
การ์ตูน: รายชื่อหนังสือการ์ตูน
การ์ตูนช่อง:  เจมส์ บอนด์ (1958–1983) 
ภาพยนตร์และโทรทัศน์
ภาพยนตร์: รายชื่อภาพยนตร์
ภาพยนตร์สั้น:  แฮปปีแอนด์กลอเรียส (2012) 
ละครโทรทัศน์:  "คาสิโน รอยัล" (ไคลแมกซ์! ปีหนึ่งตอนที่สาม) (1954) 
แอนิเมชันซีรีส์:  เจมส์ บอนด์ จูเนียร์ (1991–1992) 
เกม
ดั้งเดิม: หลากหลาย
สวมบทบาท:  เจมส์ บอนด์ 007: โรล-เพลย์อิงอินเฮอร์มาเจสตีซีเครสเซอร์วิส 
วิดีโอเกม: รายชื่อวิดีโอเกม
เสียง
รายการวิทยุ(s): ละครวิทยุ
เพลงต้นฉบับ:  เพลง 
เบ็ดเตล็ด
ของเล่น: หลากหลาย
การแสดง:   แบร์รี เนลสัน  ฌอน คอนเนอรี  เดวิด นิเวน  จอร์จ เลเซนบี  คริสโตเฟอร์ คาเซโนฟ  โรเจอร์ มัวร์  ทิโมธี ดาลตัน  เพียร์ซ บรอสแนน  แดเนียล เคร็ก 
ให้เสียง:   บ็อบ ฮอลเนสส์  จอร์จ เบเกอร์  ไมเคิล เจย์สตัน  โทบี สตีเฟนส์ 
เจมส์ บอนด์ (อังกฤษ: James Bond) เป็นแฟรนไชส์ที่เน้นไปที่ตัวละครชื่อเดียวกัน ซึ่งเป็นสายลับของหน่วยข่าวกรองลับอังกฤษสมมติ สร้างโดยนักเขียน เอียน เฟลมมิง เมื่อ ค.ศ. 1953 เขาเขียนให้ตัวละครดังกล่าวปรากฏอยู่ในนวนิยายสิบสองเล่มและหนังสือรวมเรื่องสั้นอีกสองเล่ม หลังจากเขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1964 มีนักเขียนอีกเก้าคนได้สิทธิ์ในการประพันธ์ เจมส์ บอนด์ ต่อ ได้แก่ คิงส์ลีย์ เอมิส, คริสโตเฟอร์ วูด, จอห์น การ์ดเนอร์, เรย์มอนด์ เบนสัน, เซบาสเตียน ฟอล์ค, เจฟฟรีย์ ดีฟเวอร์, วิลเลียม บอยด์, แอนโทนี โฮโรวิตซ์ และชาร์ลี ฮิกสัน นอกจากนี้ยังมีนวนิยายชุด ยังบอนด์ เขียนโดยฮิกสัน และ เคต เวสต์บรูค เขียนนวนิยายสามเล่มในรูปแบบไดอารีของตัวละคร มิสมันนีเพนนี
ตัวละคร—หรือรู้จักกันในรหัสลับ 007—ได้รับการดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์, ละครวิทยุ, การ์ตูน, วิดีโอเกมและภาพยนตร์ คาสิโนรอยัล ได้รับการดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์หนึ่งชั่วโมงเมื่อ ค.ศ. 1954 โดยเป็นส่วนหนึ่งของละครชุดของซีบีเอสเรื่อง ไคลแม็กซ์! ภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ชุดที่ดำเนินต่อเนื่องยาวนานที่สุดและทำเงินมากกว่า 7.04 พันล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก เป็นภาพยนตร์ชุดที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่ห้า ภาพยนตร์ชุดนั้นเริ่มต้นจากภาพยนตร์ พยัคฆ์ร้าย 007 เมื่อ ค.ศ. 1962 โดยมี ฌอน คอนเนอรี รับบทเป็นบอนด์ ณ ค.ศ. 2021 มีภาพยนตร์บอนด์ฉายแล้วทั้งหมดยี่สิบห้าเรื่องของอีออนโปรดักชันส์ ภาพยนตร์บอนด์ล่าสุด 007 พยัคฆ์ร้ายฝ่าเวลามรณะ (ค.ศ. 2021) มี แดเนียล เคร็ก รับบทเป็นเจมส์ บอนด์ครั้งที่ห้าและครั้งสุดท้ายของเขาและเป็นคนที่หกที่รับบทนี้ มีภาพยนตร์ที่ไม่ได้สร้างโดยอีออน ได้แก่ ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007 (ภาพยนตร์ตลกเสียดสีฉายเมื่อ ค.ศ. 1967 แสดงนำโดย เดวิด นิเวน) และ พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ (ภาพยนตร์สร้างใหม่ของ ธันเดอร์บอลล์ 007 ฉายเมื่อ ค.ศ. 1983 ทั้งสองเรื่องแสดงนำโดย คอนเนอรี) แฟรนไชส์ เจมส์ บอนด์ เป็นกลายเป็นหนึ่งในสื่อแฟรนไชส์ที่ทำเงินสูงสุด
ภาพยนตร์บอนด์มีชื่อเสียงในด้านคุณสมบัติหลายประการ รวมถึงดนตรีประกอบ โดยมีเพลงประกอบที่ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลออสการ์หลายครั้งและคว้าสองรางวัล องค์ประกอบสำคัญอื่น ๆ ที่ปรากฏในภาพยนตร์ส่วนใหญ่ ได้แก่ รถของบอนด์, ปืนของเขาและอุปกรณ์ที่เขาจัดหาให้โดยแผนกคิว ภาพยนตร์ชุดยังกล่าวถึงความสัมพันธ์ของบอนด์กับผู้หญิงหลายคน ซึ่งบางครั้งเรียกว่า "สาวบอนด์"
ประวัติการตีพิมพ์ > การสร้างและแรงบันดาลใจ

เอียน เฟลมมิง สร้างตัวละครสมมติ เจมส์ บอนด์ ขึ้นมา เพื่อให้เป็นตัวละครศูนย์กลางสำหรับผลงานของเขา บอนด์เป็นเจ้าหน้าที่ข่าวกรองในสังกัดหน่วยข่าวกรองลับของอังกฤษ (อังกฤษ: Secret Intelligence Service) หรือรู้จักในชื่อ เอ็มไอ6 (อังกฤษ: MI6) บอนด์เป็นที่รู้จักจากหมายเลขรหัสของเขา ก็คือ 007 และเคยเป็นทหารเรือในสังกัดราชนาวีสำรอง ยศนาวาโท เฟลมมิงสร้างตัวละครจากบุคคลมากมายที่ผ่านเข้ามาในช่วงชีวิตของเขา ช่วงที่เฟลมมิงกำลังปฏิบัติหน้าที่ในกองข่าวกรองทางทะเลและหน่วยจู่โจม 30 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เฟลมมิงยอมรับว่าบอนด์ "เป็นการผสมกันของสายลับและหน่วยปฏิบัติการพิเศษทุกประเภทที่ผมพบในช่วงสงคราม" หนึ่งในนั้นคือ ปีเตอร์ พี่ชายของเอียน เฟลมมิง ซึ่งปฏิบัติหน้าที่เบื้องหลังในยุทธการที่ นอร์เวย์และกรีซ ในช่วงสงคราม นอกจากนี้ ยังมีบุคคลจำนวนหนึ่งที่ให้แง่มุมบางอย่างของการสร้างสรรค์บอนด์ ได้แก่ คอนราด โอไบรอัน-เฟรนช์, แพทริก แดลเซิล-จอบและบิลล์ "บิฟฟี" ดันเดอร์เดล
ชื่อ เจมส์ บอนด์ นั้นมาจากชื่อนักปักษีวิทยาชาวอเมริกัน เจมส์ บอนด์ ผู้เชี่ยวชาญเรื่องนกแคริบเบียนและผู้เขียนคู่มือภาคสนาม ชื่อว่า นกของหมู่เกาะอินเดียตะวันตก เฟลมมิง ผู้เป็นนักดูนกตัวยง มีหนังสือคู่มือของบอนด์ และต่อมาเขาได้อธิบายให้ภรรยาของนักปักษีวิทยาฟังว่า "ผมคิดได้ว่าชื่อสั้น ๆ ที่ไม่โรแมนติก, แองโกล-แซกซอนและยังเป็นผู้ชายอยู่นั้นคือสิ่งที่ผมต้องการและเจมส์ บอนด์คนที่สองก็ถือกำเนิดขึ้น" เขาอธิบายเพิ่มเติมว่า:
เมื่อผมเขียนเรื่องแรกในปี ค.ศ. 1953 ผมต้องการให้บอนด์เป็นคนที่น่าเบื่อและไม่สนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมต้องการให้เขาเป็นคนหัวทื่อ ... เมื่อผมกำลังหาชื่อสำหรับตัวละครเอกของผม ผมคิดโอ้พระเจ้า [เจมส์ บอนด์] เป็นชื่อที่น่าเบื่อที่สุดที่ผมเคยได้ยินมา
ในอีกโอกาสหนึ่ง เฟลมมิงกล่าวว่า: "ผมต้องการชื่อที่เรียบง่าย, น่าเบื่อที่สุดและชัดเจนที่สุดเท่าที่ผมจะหาได้ 'เจมส์ บอนด์' ดีกว่าชื่อที่น่าสนใจมากกว่า เช่น 'เพเรกริน คาร์รัทเธอร์ส' มาก สิ่งแปลกใหม่จะเกิดขึ้นกับรอบตัวเขา แต่เขาจะเป็นบุคคลที่เป็นกลาง—เป็นเครื่องมือที่ไม่เปิดเผยตัวและทื่อซึ่งถูกใช้โดยหน่วยงานของรัฐ"
เฟลมมิงตัดสินใจว่าบอนด์ควรมีลักษณะเหมือนนักร้องชาวอเมริกัน โฮกี คาร์ไมเคิลและตัวเขาเอง และใน คาสิโนรอยัล เวสเปอร์ ลินด์ ระบุว่า "บอนด์ทำให้ฉันนึกถึง โฮกี คาร์ไมเคิล มากกว่า แต่มีบางอย่างที่เยือกเย็นและโหดเหี้ยม" เช่นเดียวกันกับใน มูนเรเกอร์ กาลา แบรนด์ เจ้าหน้าที่ตำรวจสันติบาล คิดว่าบอนด์ "ดูดีอย่างแน่นอน ... ค่อนข้างเหมือน โฮกี คาร์ไมเคิล ในทางใดทางหนึ่ง ผมสีดำนั้นตกลงมาที่คิ้วขวา กระดูกก็เหมือนกัน แต่มีบางอย่างที่โหดร้ายอยู่ในปากและดวงตาก็เย็นชา"
ประวัติการตีพิมพ์ > นวนิยายและผลงานที่เกี่ยวข้อง > นวนิยายโดยเอียน เฟลมมิง

ในขณะที่ปฏิบัติราชการอยู่กับฝ่ายข่าวกรองของกองทัพเรือนั้น เฟลมมิงวางแผนที่จะเป็นนักเขียน และได้บอกเพื่อนของเขาว่า "ผมจะเขียนเรื่องราวสายลับเพื่อจบเรื่องสายลับทั้งหมด" เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1952 เขาได้เริ่มต้นเขียนนวนิยายเจมส์ บอนด์เล่มแรก ในชื่อ คาสิโนรอยัล ที่ คฤหาสน์โกลเดนอายที่จาเมกา ซึ่งเป็นที่ ๆ เขาเขียนนวนิยายเจมส์ บอนด์ทั้งหมด ระหว่างเดือนมกราคมถึงกุมภาพันธ์ของทุกปี หลังจากเริ่มเขียนได้ไม่นานนัก เฟลมิ่งก็แต่งงานกับ แอน ชาร์เตอร์ริส ซึ่งกำลังตั้งครรภ์อยู่ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองจากการแต่งงานที่กำลังจะมาถึงของเขา
หลังจากพิมพ์ต้นฉบับของ คาสิโนรอยัล เสร็จแล้ว, เฟลมิ่งได้ให้เพื่อนของเขา วิลเลียม โฟลเมอร์ อ่าน ซึ่งโฟลเมอร์ชอบมันและได้ส่งไปยังสำนักพิมพ์ โจนาธาน เคป แต่ก็ไม่ค่อยจะชอบมากเท่าไหร่ แต่สุดท้ายก็ได้ถูกตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1953 ซึ่งแนะนำโดย ปีเตอร์ เฟลมมิง, พี่ชายของเอียน เฟลมมิง ระหว่างปี ค.ศ. 1953 ถึง ค.ศ. 1966 และ 2 ปีหลังจากเสียชีวิต เฟลมมิงได้เขียนนวนิยายทั้งหมด 12 เล่มและรวมเรื่องสั้นอีก 2 เล่ม ซึ่ง 2 เล่มสุดท้ายนั้นใช้ชื่อว่า เดอะแมนวิตเดอะโกลเดนกัน และ ออกโตพุสซีแอนด์เดอะลิฟวิงเดย์ไลต์ส – ซึ่งตีพิมพ์หลังเฟลมมิงเสียชีวิตแล้ว ทุกเล่มตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ โจนาธาน เคป
| --- | --- |
 1953 Casino Royale  1954 Live and Let Die  1955 Moonraker  1956 Diamonds Are Forever  1957 From Russia, with Love  1958 Dr. No  1959 Goldfinger:  1960 For Your Eyes Only (รวมเรื่องสั้น)  1961 Thunderball  1962 The Spy Who Loved Me  1963 On Her Majesty's Secret Service  1964 You Only Live Twice  1965 The Man with the Golden Gun  1966 Octopussy and The Living Daylights (รวมเรื่องสั้น; "เดอะพรอเพอร์ตีออฟอะเลดี" เพิ่มเข้ามาในฉบับต่อ ๆ มา)
ประวัติการตีพิมพ์ > นวนิยายและผลงานที่เกี่ยวข้อง > พยัคฆ์ร้ายวัยทีน

พยัคฆ์ร้ายวัยทีน (Young Bond) เป็นนิยายชุด แต่งโดย ชาร์ลี ฮิกสัน 
โดยวางจำหน่ายระหว่างปี พ.ศ. 2548 ถึง พ.ศ. 2552 รวมทั้งหมด 5 เล่มและเรื่องสั้น 1 เรื่อง โดยเล่มแรกมีชื่อว่า แผนลับพันธุ์พิฆาต (SilverFin) ซึ่งต่อมาได้ดัดแปลงเป็นนิยายภาพและวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2551 โดยสำนักพิมพ์ พัฟฟิน บุ๊ค สำหรับประเทศไทยลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์ และแปลโดยเอื้อนทิพย์ พีระเสถียร
ประวัติการตีพิมพ์ > นวนิยายและผลงานที่เกี่ยวข้อง > เดอะ มันนีเพนนี ไดอารีส์

เดอะ มันนีเพนนี ไดอารีส์ (The Moneypenny Diaries) เป็นนิยายไตรภาค เกี่ยวกับชีวิตของ มิสมันนีเพนนี, เลขานุการส่วนตัวของเอ็ม, เขียนโดย ซาแมนธา เวนเบิร์ก ภายใต้นามปากกา เคต เวสต์บรูค เล่มแรกใช้ชื่อว่า Guardian Angel, วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ที่สหราชอาณาจักร เล่มที่สองใช้ชื่อว่า Secret Servant วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 โดยสำนักพิมพ์ จอห์น เมอร์เรย์ และเล่มที่สามใช้ชื่อว่า Final Fling วางจำหน่ายเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
การดัดแปลง > โทรทัศน์

เมื่อปี ค.ศ. 1954 ซีบีเอส จ่ายเงินให้กับเอียน เฟลมมิงจำนวน $1,000 (ประมาณ $11,346 เทียบกับค่าเงินดอลลาร์ในปี ค.ศ. 2023) เพื่อดัดแปลง คาสิโนรอยัล นวนิยายของเขาเป็น การผจญภัยบนโทรทัศน์ความยาวหนึ่งชั่วโมง ส่วนหนึ่งของรายการโทรทัศน์ ไคลแมกซ์! ตอนดังกล่าวออกอากาศสดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1954 แสดงนำโดย แบร์รี เนลสัน เป็น "การ์ดเซนส์" เจมส์ บอนด์ และ ปีเตอร์ ลอร์รี เป็น เลอ ชีฟร์ นวนิยายถูกดัดแปลงให้เหมาะกับผู้ชมชาวอเมริกัน โดยให้บอนด์เป็นสายลับชาวอเมริกัน ทำงานให้กับ "คอมไบน์ดอินเทลลิเจนซ์" ขณะที่ตัวละคร เฟลิกซ์ ไลเทอร์ ซึ่งเป็นชาวอเมริกันในนวนิยาย กลายเป็นชาวอังกฤษและถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "แคลเรนซ์ ไลเทอร์"
เมื่อปี ค.ศ. 1973 สารคดีของบีบีซี ชื่อว่า ออมนิบัส: เดอะบริติชฮีโร แสดงนำโดย คริสโตเฟอร์ คาเซโนฟ เป็นตัวละครหลายตัว (เช่น ริชาร์ด แฮนเนย์และบลูด็อก ดรัมมอนด์) ในสารคดีมีเจมส์ บอนด์ ในฉากที่มาจากนวนิยาย โกลด์ฟิงเกอร์ ซึ่งเป็นฉากที่บอนด์ถูกจับแล้วกำลังจะโดนเลี่อยโดยเลื่อยวงเดือน (ซึ่งในภาพยนตร์นั้นใช้แสงเลเซอร์) และภาพยนตร์ 007 เพชรพยัคฆราช  ในปี ค.ศ. 1991 รายการโทรทัศน์การ์ตูนสำหรับเด็กชื่อว่า เจมส์ บอนด์ จูเนียร์ ให้เสียงโดย คอรีย์ เบอร์ตัน ในบทหลานชายของบอนด์ ซึ่งชื่อ เจมส์ บอนด์ เหมือนกัน
การดัดแปลง > ภาพยนตร์

บทความหลัก: รายชื่อภาพยนตร์เจมส์ บอนด์
การดัดแปลง > ภาพยนตร์ > ภาพยนตร์ที่ไม่ได้สร้างโดยอีออน

ในปีพ.ศ. 2510  ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007 (Casino Royale) ได้ดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ตลก  ผู้แสดงเป็น เซอร์ เจมส์ บอนด์ คือ เดวิด นิเวน และเออร์ซูลา แอนเดรส รับบทเป็น เวสเปอร์ ลินด์  (เดวิด นิเวน เคยเป็นตัวเลือกแรกของเอียน เฟลมิ่ง เพื่อรับบทเจมส์ บอนด์ใน พยัคฆ์ร้าย 007 ของ อีโอเอ็น โปรดักชันส์ด้วย) ในปีพ.ศ. 2506 จากการตัดสินในชั้นศาลในลอนดอน อนุญาตให้ เควิน แม็คคลอรี สร้างฉบับรีเมคของ ธันเดอร์บอลล์ 007 (Thunderball) ในชื่อ พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ (Never Say Never Again) ซึ่งออกฉายในปีพ.ศ. 2526 โดยมีฌอน คอนเนอรี รับบทเป็นเจมส์ บอนด์ ในปีพ.ศ. 2540 โซนีคอร์โปเรชันได้ซื้อลิขสิทธิ์จากแม็คคลอรี ซึ่งไม่เปิดเผยราคา ซึ่งต่อมาก็ยกให้ MGM, โดยเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2540 MGM ได้ประกาศว่าทางบริษัทได้สิทธิ์ในการจำหน่ายภาพยนตร์ พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ จากบริษัท ทาเลียฟิล์ม ของ Schwartzman ปัจจุบัน บริษัทอีโอเอ็น เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ในการดัดแปลง นวนิยายบอนด์ของเอียน เฟลมิ่งทั้งหมด แต่เพียงผู้เดียว
| ชื่อเรื่องภาษาไทย | ชื่อเรื่องภาษาอังกฤษ | ปี | นักแสดง | ผู้กำกับ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007 | Casino Royale | 1967 | เดวิด นิเวน | เคน ฮิวจ์ส จอห์น ฮัสตัน โจเซฟ แม็คกราธ โรเบิร์ต พาร์ริช วาล เกสต์ ริชาร์ด ทาลแมดจ์ |
| พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ | Never Say Never Again | 1983 | ฌอน คอนเนอรี | เออร์วิน เคอร์เชอร์ |
เจมส์ บอนด์กับประเทศไทย

ภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์ เคยเข้ามาถ่ายทำในประเทศไทยสองครั้ง ได้แก่ 007 เพชฌฆาตปืนทอง ที่ เกาะพีพีและเกาะตาปูในจังหวัดพังงา หลังภาพยนตร์เรื่องนี้ฉาย ทำให้สถานที่ดังกล่าวมีชื่อเสียง จนได้รับการขนานนามว่าเป็น "เกาะเจมส์ บอนด์" ยังมีการถ่ายทำที่ คลองภาษีเจริญ, วัดนางชีโชติการาม, เวทีมวยลุมพินี, ถนนราชดำเนินผ่านอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยในกรุงเทพมหานคร และ 007 พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย ถ่ายทำที่สินสาธร ทาวเวอร์ เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร และจังหวัดภูเก็ต
เมื่อปี พ.ศ. 2523 มีภาพยนตร์ไทยล้อเลียนเจมส์ บอนด์ ชื่อว่า เจมส์แบน 007 กำกับโดย ชัย นิมิตโชตินัย แสดงนำโดย เทพ เทียนชัย, ล้อต๊อก, ศุภลักษณ์ อยู่เย็น, มนทิพย์ ชนินทรและมณีกานต์ นาคะเสโณ
เมื่อปี พ.ศ. 2533 เคยออกอากาศภาพยนตร์โทรทัศน์ทางไทยทีวีสีช่อง 3 ชื่อ SPYMAKER: The Secret Life of Ian Fleming ประวัติการผจญภัยของเฟลมมิ่งในช่วงหนุ่มน้อยสายลับฝึกหัดที่มีอิทธิพลต่อการเขียนนิยายชุดเจมส์ บอนด์  ในเวลาต่อมา นำแสดงโดย เจสัน คอนเนอรี (Jason Connery) บุตรของ ณอน คอนเนอรี  (ทั้งคู่เคยแสดงร่วมกันใน Robin and Marian เมื่อ พ.ศ. 2519)
เมื่อปี พ.ศ. 2534 "รายการท็อปเท็น" ทางช่อง 9 เคยนำเสนอซีรีส์สั้น ๆ เกี่ยวกับเจมส์ บอนด์ โดยนักแสดงชาวไทยที่รับบทเจมส์ บอนด์ คือ ธานินทร์ ทัพมงคล
เมื่อปี พ.ศ. 2545 นิสิตคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้นำเอานวนิยายชุดเจมส์ บอนด์ มาดัดแปลงเป็นละคอนถาปัด ซึ่งเป็นกิจกรรมละครเวทีประจำปีของนิสิต และใช้ชื่อว่า "พยัคฆ์(ลอง)ร้าย 007" โดยเล่าเรื่องภารกิจครั้งแรกของ เจมส์ บอนด์ ครั้งยังเป็นสายลับหนุ่มฝึกหัดของหน่วยสืบราชการลับอังกฤษ โดยมีตัวละครจากซีรีส์ภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ ภาคต่าง ๆ ปรากฏในท้องเรื่องหลายตัวละคร เช่น เอ็ม, มันนีเพ็นนี, คิว, เฟลิกซ์ ไลเทอร์, ดร.โน, อูริค โกลด์ฟิงเกอร์ และ เอิร์นส์ สตาฟโร โบลเฟลด์ แสดงที่ หอประชุมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน 10 รอบ ระหว่างวันที่ 17-19 และ 24-26 พฤษภาคม 2545
บรรณานุกรม

Bennett, Tony; Woollacott, Janet (2003). "The Moments of Bond".  ใน Lindner, Christoph (บ.ก.). The James Bond Phenomenon: a Critical Reader. Manchester University Press. ISBN 978-0-7190-6541-5.
Benson, Raymond (1988). The James Bond Bedside Companion. London: Boxtree Ltd. ISBN 978-1-85283-233-9.
Black, Jeremy (2005). The Politics of James Bond: from Fleming's Novel to the Big Screen. University of Nebraska Press. ISBN 978-0-8032-6240-9.
Chancellor, Henry (2005). James Bond: The Man and His World. London: John Murray. ISBN 978-0-7195-6815-2.
Chapman, James (2009). Licence to Thrill: A Cultural History of the James Bond Films. New York: I.B. Tauris. ISBN 978-1-84511-515-9.
Conroy, Mike (2004). 500 Great Comicbook Action Heroes. London: Chrysalis Books Group. ISBN 978-1-84411-004-9.
Cork, John; Scivally, Bruce (2002). James Bond: The Legacy. London: Boxtree. ISBN 978-0-7522-6498-1.
Cork, John; Stutz, Collin (2007). James Bond Encyclopedia. London: Dorling Kindersley. ISBN 978-1-4053-3427-3.
Feeney Callan, Michael (2002). Sean Connery. London: Virgin Books. ISBN 978-1-85227-992-9.
Fleming, Ian; Gammidge, Henry; McLusky, John (1988). Octopussy. London: Titan Books. ISBN 1-85286-040-5.
Griswold, John (2006). Ian Fleming's James Bond: Annotations And Chronologies for Ian Fleming's Bond Stories. AuthorHouse. ISBN 978-1-4259-3100-1.
Jütting, Kerstin (2007). "Grow Up, 007!" – James Bond Over the Decades: Formula Vs. Innovation. GRIN Verlag. ISBN 978-3-638-85372-9.
King, Geoff; Krzywinska, Tanya (2002). Screenplay: cinema/videogames/interfaces. Wallflower Press. ISBN 978-1-903364-23-9.
Lindner, Christoph (2009). The James Bond Phenomenon: a Critical Reader. Manchester University Press. ISBN 978-0-7190-6541-5.
Lycett, Andrew (1996). Ian Fleming. London: Phoenix. ISBN 978-1-85799-783-5.
Macintyre, Ben (2008). For Your Eyes Only. London: Bloomsbury Publishing. ISBN 978-0-7475-9527-4.
Packer, Jeremy (2009). Secret agents: popular icons beyond James Bond. Peter Lang. ISBN 978-0-8204-8669-7.
Pearson, John (2008). James Bond: The Authorized Biography. Random House. ISBN 978-0-09-950292-0.
Pfeiffer, Lee; Worrall, Dave (1998). The Essential Bond. London: Boxtree Ltd. ISBN 978-0-7522-2477-0.
Simpson, Paul (2002). The Rough Guide to James Bond. Rough Guides. ISBN 978-1-84353-142-5.
Smith, Jim; Lavington, Stephen (2002). Bond Films. London: Virgin Books. ISBN 978-0-7535-0709-4.
Thompson, Maggie; Frankenhoff, Brent; Bickford, Peter (2010). Comic Book Price Guide 2010. Krause Publications. ISBN 978-1-4402-1399-1.[ลิงก์เสีย]
ดูเพิ่ม

รายชื่อภาพยนตร์เจมส์ บอนด์
ฉากยิงปืนเปิดเรื่องของภาพยนตร์เจมส์ บอนด์
ผู้หญิงของ เจมส์ บอนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการเกี่ยวกับเจมส์ บอนด์
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ สำนักพิมพ์เอียน เฟลมิ่ง เก็บถาวร 2017-06-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของนวนิยายเยาวชนชุดยัง บอนด์
Pinewood Studios – home of Bond เก็บถาวร 2011-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Pinewood Studios Albert R. Broccoli 007 Stage official website เก็บถาวร 2011-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ian Fleming's 'Red Indians' – 30AU – Literary James Bond's Wartime unit
โฮกี คาร์ไมเคิล—ลักษณะของเจมส์ บอนด์โดยเฟลมมิง
โกลเดนอาย, ที่จาเมกา, ที่เฟลมมิงเขียนนวนิยายเจมส์ บอนด์ทั้งหมด
คริสโตเฟอร์ ลีกับโรเจอร์ มัวร์ ใน 007 เพชฌฆาตปืนทอง โดยมีฉากหลังเป็นเกาะตาปู
ตกสิบ ติดสปีด

| ตกสิบ ติดสปีด |
| --- | --- |
ประเภท: เกมโชว์
พิธีกร: วราวุธ เจนธนากุล ศกุนตลา เทียนไพโรจน์
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
การผลิต
ความยาวตอน: 30 นาที
บริษัทผู้ผลิต: เซ้นส์ เอนเตอร์เทนเมนท์
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 7
ออกอากาศ: 2 มีนาคม 2561 – 1 มีนาคม 2562
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
ตกสิบหยิบล้าน Still Standing Thailand
ตกสิบ ติดสปีด เป็นรายการเกมโชว์แนวควิซโชว์ที่แยกออกมาจาก ตกสิบหยิบล้าน Still Standing Thailand โดยผู้เข้าแข่งขัน 1 คนจะต้องทำการแข่งขันกับนักสู้ทั้ง 10 คน โดยมีรูปแบบต้นฉบับมาจากรายการ "Lauf al Hamiliyon" ในประเทศอิสราเอล ผลิตโดยบริษัท เซ้นส์ เอนเตอร์เทนเมนท์ จำกัด ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 โดยมีวราวุธ เจนธนากุล และ ศกุนตลา เทียนไพโรจน์ เป็นผู้ดำเนินรายการ
กติกา (ประเภทเดี่ยว)

มีผู้เข้าแข่งขัน 1 คน ซึ่งจะยืนอยู่บนหลุมประตูกลที่อยู่กลางเวที และนอกจากนี้ยังมีนักสู้อีก 10 คนล้อมรอบบนหลุมประตูกลของตน โดยการแข่งขันมี 1 รอบเท่านั้น
กติกา (ประเภทเดี่ยว) > รอบการดวลวัดสปีด

ผู้เข้าแข่งขันเลือกนักสู้ครั้งละ 1 คนเพื่อแข่งขันตอบคำถามแบบตัวต่อตัว โดยผู้เข้าแข่งขันกับนักสู้ในการดวลวัดสปีดแต่ละครั้งจะต้องตอบคำถามข้อเดียวกัน เมื่อคำถามปรากฏขึ้นหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเปล่งเสียงออกมาแม้เพียงพยางค์เดียวจะถือว่าเป็นการตอบของฝ่ายนั้นทันที เมื่อเวลาผ่านไประยะหนึ่งแล้วยังไม่มีใครตอบได้ ทางรายการจะค่อย ๆ เฉลยตัวอักษรในคำตอบไปทีละตัวเพื่อให้ทั้งคู่ตอบได้ง่ายขึ้น ถ้าตอบได้ถูกต้องและเร็วกว่าจะได้คะแนนข้อละ 1 คะแนน แต่ถ้าตอบผิดคะแนนจะตกไปเป็นของอีกฝ่ายทันที ฝ่ายใดทำคะแนนได้ครบ 7 คะแนนก่อนจะเป็นผู้ชนะและได้เงินรางวัลสะสมในการดวลวัดสปีดในแต่ละครั้ง และฝ่ายที่เป็นผู้แพ้จะตกรอบ แล้วตกลงไปจากเวทีด้วยหลุมประตูกล ถ้าผู้เข้าแข่งขันชนะในแต่ละรอบการดวล ผู้เข้าแข่งขันก็จะเข้ารอบการดวลรอบต่อไปพร้อมกับขโมยเงินที่อยู่ข้างหน้าของนักสู้มาเป็นเงินสะสมของผู้เข้าแข่งขันซึ่งผู้เข้าแข่งขันจะยังไม่ทราบว่าขโมยมาได้เท่าไหร่ในรอบนั้นจนกว่าจะชนะในการดวล (ในรายการเรียก "ค่าหัว") ไปเรื่อย ๆ (ค่าหัวในรายการจะประกอบด้วย 10,000 บาท และ 10,000 X2) ซึ่งผู้เข้าแข่งขันจะมีตัวช่วยถึง 2 ชีวิต ซึ่งถ้าผู้เข้าแข่งขันแพ้การดวล 2 ครั้งแรก นักสู้ที่เอาชนะผู้เข้าแข่งขันได้จะต้องเป็นฝ่ายตกจากเวทีไปแทนถึงแม้ว่าจะเอาชนะแล้วได้ค่าหัวก็ตาม โดยนักสู้ทั้งสิบจะมีเงินค่าหัว 10,000 บาท 8 คน และเงินค่าหัว X 2 อีก 2 คน ถ้าหากผู้เข้าแข่งขันสามารถเอาชนะนักสู้ได้สำเร็จครบทั้ง 10 คนจะได้รับเงินค่าหัวที่ทำสำเร็จไว้จะถูกดับเบิ้ลเงินค่าหัวเป็น X2 (รวมมูลค่าสูงสุดถึง 240,000 บาท) แต่ในทางกลับกันถ้านักสู้สามารถเอาชนะผู้เข้าแข่งขันจนกระทั่งผู้เข้าแข่งขันใช้ตัวช่วยถึง 2 ชีวิตไปจนหมดทั้ง 2 ครั้งได้สำเร็จ เงินค่าหัวที่ทำสำเร็จไว้ก็จะถูกดับเบิ้ลเป็น X2 เช่นเดียวกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ตกสิบติดสปีด ที่เฟซบุ๊ก
คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

| --- | --- |
Faculty of Decorative Arts, Silpakorn University

สถาปนา: 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 (68 ปี)
คณบดี: อาจารย์ ดร. ธนาทร เจียรกุล
ที่อยู่: คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วังท่าพระ เลขที่ 31 ถนนหน้าพระลาน แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 10200   คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ เลขที่ 6 ถนนราชมรรคาใน ตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม 73000
วารสาร: วารสารวิชาการศิลปะและการออกแบบ
สี:   สีเสน
มาสคอต: ตราดอกจอก   
เว็บไซต์: decorate.su.ac.th
คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (อังกฤษ: Faculty of Decorative Arts, Silpakorn University) เป็นคณะวิชาลำดับที่ 4 ของ มหาวิทยาลัยศิลปากร ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2499
ประวัติ

เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 คณะมัณฑนศิลป์ ได้ถือกำเนิดขึ้น ด้วยดำริของ ศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรี และดำเนินการเปิดสอนในสาขาวิชาศิลปตกแต่ง (Decorative Arts) ในปีการศึกษานั้น โดย ศาสตราจารย์ พระยาอนุมานราชธน (ยง เสฐียรโกเศศ) ได้บัญญัติชื่อภาษาไทยว่า "คณะมัณฑนะศิลป์" แต่ต่อมาใน พ.ศ. 2517 ได้มีการดำเนินการปรับแก้ให้ถูกต้องกับภาษาเขียนเป็น "คณะมัณฑนศิลป์" และศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ได้จัดสร้างหลักสูตรสาขาวิชาศิลปตกแต่ง 4 ปี (อนุปริญญา 3 ปี ปริญญาตรี 4 ปี) มีศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี รักษาการในตำแหน่งคณบดี และ หลวงวิเชียร แพทยาคม (อธิบดีกรม กรมศิลปากร ในเวลานั้น) รักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการ มหาวิทยาลัยศิลปากร (เทียบเท่าอธิการบดีมหาวิทยาลัย)
ระหว่าง พ.ศ. 2499–2516 คณะมัณฑนศิลป์ จัดการศึกษาเพียงสาขาวิชาเดียว คือ สาขาวิชาศิลปตกแต่ง แต่ในเวลานั้น เรียกชื่อว่าสาขาวิชามัณฑนศิลป์ ตามชื่อคณะวิชา โดยแบ่งเป็น 2 ระดับ ได้แก่ อนุปริญญาหลักสูตร 3 ปี และระดับปริญญาตรีหลักสูตร 4 ปี ผู้สำเร็จการศึกษาจะได้รับวุฒิอนุปริญญาศิลปบัณฑิต (มัณฑนศิลป์) หรือปริญญาศิลปบัณฑิต (มัณฑนศิลป์) ตามลำดับ
ต่อมาใน พ.ศ. 2517–2544 คณะฯ ได้มีการปรับปรุงและพัฒนาโครงสร้างหลักสูตร เป็นการจัดการศึกษาเฉพาะระดับปริญญาตรี ไม่มีระดับอนุปริญญา พร้อมทั้งขยายสาขาวิชาเพิ่มขึ้น
ปัจจุบัน คณะมัณฑนศิลป์ เปิดสอนเพื่อผลิตบัณฑิตระดับปริญญาตรี 7 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาการออกแบบภายใน สาขาวิชาการออกแบบนิเทศศิลป์ สาขาวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์ สาขาวิชาประยุกตศิลปศึกษา สาขาวิชาเครื่องเคลือบดินเผา สาขาวิชาการออกแบบเครื่องประดับ และสาขาวิชาออกแบบเครื่องแต่งกาย และเพื่อเป็นการส่งเสริมการศึกษาในระดับที่สูงขึ้น คณะฯ ได้เปิดสอนระดับปริญญาโท 3 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาวิชาศิลปะการออกแบบ สาขาวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์ สาขาวิชาการออกแบบเครื่องประดับ
หน่วยงาน

สำนักงานคณบดี
ภาควิชาออกแบบตกแต่งภายใน
ภาควิชาออกแบบนิเทศศิลป์
ภาควิชาออกแบบผลิตภัณฑ์
ภาควิชาประยุกตศิลปศึกษา
ภาควิชาเครื่องเคลือบดินเผา
ภาควิชาออกแบบเครื่องประดับ
ภาควิชาการออกแบบเครื่องแต่งกาย
หลักสูตร

| ปริญญาตรี | ปริญญาโท | ปริญญาเอก |
| --- | --- | --- |
|  หลักสูตรศิลปบัณฑิต (ศล.บ.) สาขาวิชาการออกแบบภายใน  สาขาวิชาการออกแบบนิเทศศิลป์  สาขาวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์  สาขาวิชาประยุกต์ศิลปศึกษา  สาขาวิชาเครื่องเคลือบดินเผา  สาขาวิชาการออกแบบเครื่องประดับ  สาขาวิชาออกแบบเครื่องแต่งกาย |  หลักสูตรศิลปมหาบัณฑิต (ศล.ม.) สาขาวิชาศิลปะการออกแบบ  สาขาวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์  สาขาวิชาการออกแบบเครื่องประดับ  สาขาวิชาการออกแบบ |  หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.) สาขาวิชาศิลปะการออกแบบ (หลักสูตรนานาชาติ)  สาขาวิชาการออกแบบ  สาขาวิชาศิลปะการออกแบบเชิงวัฒนธรรม |
ทำเนียบคณบดี

| รายพระนามและรายนามคณบดีคณะมัณฑนศิลป์> ลำดับ | รายพระนามและรายนามคณบดีคณะมัณฑนศิลป์> คณบดี | รายพระนามและรายนามคณบดีคณะมัณฑนศิลป์> วาระการดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | ศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรี | พ.ศ. 2499 – 31 สิงหาคม พ.ศ. 2501 |
| 2 | หม่อมเจ้าสมัยเฉลิม กฤดากร | 1 กันยายน พ.ศ. 2501 – 30 สิงหาคม พ.ศ. 2505 |
| 3 | ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้ายาใจ จิตรพงศ์ | 1 กันยายน พ.ศ. 2505 – 30 กันยายน พ.ศ. 2514 |
| 4 | ผู้ช่วยศาสตราจารย์ หม่อมราชวงศ์พูนสวาท กฤดากร | รักษาราชการแทนคณบดี 1 ตุลาคม พ.ศ. 2514 – 30 มิถุนายน พ.ศ. 2515   รักษาราชการแทนคณบดี 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 – 12 เมษายน พ.ศ. 2519 |
| 5 | ผู้ช่วยศาสตราจารย์ เสริมศักดิ์ นาคบัว | 13 เมษายน พ.ศ. 2519 – 12 เมษายน พ.ศ. 2523 |
| 6 | ผู้ช่วยศาสตราจารย์ เอนก วีรเวชชพิสัย | 13 เมษายน พ.ศ. 2523 – 31 ตุลาคม พ.ศ. 2525 (ลาออก) |
| 7 | อาจารย์ พรรณเพ็ญ ฉายปรีชา | รักษาราชการแทนคณบดี 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 – 7 มกราคม พ.ศ. 2526   8 มกราคม พ.ศ. 2530 – 6 ธันวาคม พ.ศ. 2531 (ลาออก) |
| 8 | อาจารย์ จักร ศิริพานิช | 8 มกราคม พ.ศ. 2526 – 7 มกราคม พ.ศ. 2530 |
| 9 | อาจารย์ นิรันดร์ ไกรฤกษ์ | 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 – 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536 |
| 10 | ผู้ช่วยศาสตราจารย์ พงษ์ศักดิ์ อารยางกูร | 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536 – 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540   5 มีนาคม พ.ศ. 2544 – 4 มีนาคม พ.ศ. 2548   รักษาราชการแทนคณบดี 5 มีนาคม พ.ศ. 2548 – 9 มีนาคม พ.ศ. 2548 |
| 11 | ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ธีระ ปาลเปรม | 5 มีนาคม พ.ศ. 2540 – 4 มีนาคม พ.ศ. 2544 |
| 12 | อาจารย์ วัฒนพันธุ์ ครุฑะเสน | 110 มีนาคม พ.ศ. 2548 – 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2551   รักษาการ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2551 – 8 ตุลาคม พ.ศ. 2551 |
| 13 | รองศาสตราจารย์ เอกชาติ จันอุไรรัตน์ | 9 ตุลาคม พ.ศ. 2551 – 8 ตุลาคม พ.ศ. 2555 |
| 14 | ผู้ช่วยศาสตราจารย์ เอกพงษ์ ตรีตรง | 9 ตุลาคม พ.ศ. 2555 – 8 ตุลาคม พ.ศ. 2559 |
| 15 | อาจารย์ ดร. ธนาทร เจียรกุล | 9 ตุลาคม พ.ศ. 2559 – ปัจจุบัน |

หมายเหตุ ตำแหน่งทางวิชาการในระหว่างที่ดำรงตำแหน่งในขณะนั้น
หอศิลปะและการออกแบบคณะมัณฑนศิลป์

หอศิลปะและการออกแบบ คณะมัณฑนศิลป์ ปรับปรุงมาจากห้องปฏิบัติงานปั้น สิ่งทอ และวิชาพื้นฐานศิลปะของคณะ ดำเนินการโดยคณะกรรมการหอศิลปะและการออกแบบ แล้วเสร็จในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2540 โดยมีวัตถุประสงค์หลักดังนี้
จัดแสดงผลงานของอาจารย์ นักศึกษา คณะมัณฑนศิลป์
เป็นศูนย์รวมการแสดงผลงาน และแลกเปลี่ยนทางวิชาการศิลปะและการออกแบบ
เป็นศูนย์ข้อมูลทางศิลปะและการออกแบบ
เกร็ด

คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นคณะมัณฑนศิลป์แห่งเดียวในประเทศไทย
คณะมัณฑนศิลป์ เดิมสะกดชื่อคณะว่า "คณะมัณฑนะศิลป์"
ดูเพิ่ม

มัณฑนศิลป์
มหาวิทยาลัยศิลปากร
รายชื่อคณะศิลปกรรมศาสตร์ในประเทศไทย