stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดิริจู
เรื่องราวยุคกึ่งก่อนประวัติศาสตร์ > รัชสมัย

ริชูขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิหลังการกบฏที่ล้มเหลวของพระอนุชายุติลงในปีต่อมา (ค.ศ. 400) ในช่วงนี้ ผู้ที่ไม่ได้ถูกประหารฐานมีส่วนร่วมในการกบฏถูกบังคับให้ทำรอยสักเป็นการลงโทษ ภายหลังในปีนั้นคูโระฮิเมะได้รับการแต่งตั้งเป็นพระสนมอย่างเป็นทางการ แม้ว่าทั้งสองมีพระราชโอรส 2 พระองค์และพระราชธิดา ริจูทรงแต่งตั้งตำแหน่ง"มกุฎราชกุมาร"ให้กับเจ้าชายมิซูฮาวาเกะ (ภายหลังเป็นจักรพรรดิฮันเซ) พระอนุชา ใน ค.ศ. 401 คูโระฮิเมะสวรรคตในช่วงปีถัดมา (ค.ศ. 404) โดยไม่ทราบสาเหตุ กล่าวกันว่าจักรพรรดิทรงได้ยินเสียงในลมกล่าวถ้อยคำลึกลับใน "ความว่างเปล่าอันยิ่งใหญ่" ก่อนที่ผู้ส่งสารจะประกาศถึงการสวรรคตของพระนาง ริจูเชื่อว่าสาเหตุมาจากเทพเจ้าองค์หนึ่งที่ไม่พอใจ เนื่องจากข้อราชการคนหนึ่งประพฤติตัวไม่เหมาะสมในศาลเจ้า เจ้าหญิงคูซากาโนฮาตาบิโนะได้รับการแต่งตั้งเป็นจักรพรรดินีในปีถัดมา (ค.ศ. 405) และให้กำเนิดพระราชธิดา (เจ้าหญิงนากาชิ) ในปีนั้นมีการจัดตั้งคลังหลวงขึ้น โดยมีชาวเกาหลีที่ได้รับแต่งตั้งสองคนเป็นผู้จัดการ รัชสมัยจักรพรรดิริจูสิ้นสุดลงในปีที่ 6 เมื่อพระองค์ทรงพระประชวรและสวรรคตด้วยโรคภัยตอนพระชนมพรรษา 64 หรือ 70 พรรษา คิกิระบุว่าริจูถูกฝังไว้ที่มิซาซางิบน "พื้นที่ราบโมโซะ โนะ มิมิ" มิซูฮาวาเกะ พระอนุชา ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไปในปีถัดมา (ค.ศ. 406)
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา > นางสนม/พระมเหสี

| บรรดาศักดิ์ | พระนาม | พระราชบิดา | พระราชโอรสธิดา |
| --- | --- | --- | --- |
| นางสนม | คูโระ-ฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 黒媛; โรมาจิ: Kuro-hime) | คัตสึรางิ โนะ อาชิตะ โนะ ซูกูเนะ |  • เจ้าชายอิจิโนเบะ โนะ โอชิวะ (ญี่ปุ่น: 磐坂市辺押磐皇子)   • เจ้าชายมิมะ [ja] (ญี่ปุ่น: 御馬皇子)   • เจ้าหญิงอาโอมิ โนะ ฮิเมมิโกะ (ญี่ปุ่น: 青海皇女) |
| จักรพรรดินี (โคโง) | เจ้าหญิงคูซากาโนฮาตาบิโนะ (ญี่ปุ่น: 草香幡梭皇女; โรมาจิ: Kusakanohatabino-hime) | จักรพรรดิโอจิง |  • เจ้าหญิงนากาชิ (ญี่ปุ่น: 中磯皇女; โรมาจิ: Nakashi no Hime) |
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา > พระราชโอรสธิดา

| บรรดาศักดิ์ | พระนาม | พระราชมารดา | ความเห็น |
| --- | --- | --- | --- |
| พระราชโอรสองค์แรก (เจ้าชาย) | อิจิโนเบะ โนะ โอชิวะ | คูโระ-ฮิเมะ | อิจิโนเบะเป็นพระราชบิดาในจักรพรรดิเค็นโซกับจักรพรรดินิงเก็ง อ้างว่าสวรรคตในช่วง ค.ศ. 456 |
| เจ้าชาย | มิมะ | คูโระ-ฮิเมะ | เจ้าชายมิมะอ้างว่าสวรรคตในช่วง ค.ศ. 456 |
| เจ้าหญิง | อาโอมิ โนะ ฮิเมมิโกะ | คูโระ-ฮิเมะ | พระชนม์ชีพของอาโอมิ (หรือ อิอิโตโยะ) อ้างว่าอยู่ในช่วง ค.ศ. 441 ถึง 484 |
| เจ้าหญิง | นากาชิ โนะ ฮิเมะ | คูซากาโนฮาตาบิโนะ | นากาชิทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายโอโอกูซากะ และต่อมาอภิเษกกับจักรพรรดิอังโก |
อ่านเพิ่ม

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
แหล่งข้อมูลอื่น

Imperial Household Agency webpage on mausoleum
Digital Burial Mound Encyclopedia entry
จักรพรรดิยูเรียกุ

จักรพรรดิยูเรียกุ (ญี่ปุ่น: 雄略天皇; โรมาจิ: Yūryaku-tennō; ค.ศ. 417/18 – 479) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 21 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์แบบดั้งเดิม โคจิกิรายงานว่า จักรพรรดิครองราชย์ในวันที่ 13 เดือน 11 ค.ศ. 456 (เฮชิง) จนกระทั่งสวรรคตในวันที่ 7 เดือน 8 ค.ศ. 479 (คิบิ) พระองค์เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์แรกที่สามารถยืนยันผ่านทางโบราณคดี
เรื่องเล่ากึ่งก่อนประวัติศาสตร์

ข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์ปรากฏในโคจิกิและนิฮงโชกิ ซึ่งเรียกรวมกันเป็น คิกิ (ญี่ปุ่น: 記紀; โรมาจิ: Kiki) หรือ พงศาวดารญี่ปุ่น โดยในคิกิระบุว่า ยูเรียกุเสด็จพระราชสมภพจาก โอชิกะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 忍坂大中姫) ในช่วง ค.ศ. 417 หรือ 418 และได้รับพระราชทานนามว่า โอฮัตสึเซะ โนะ วากาตาเกรุ (ญี่ปุ่น: 大泊瀬稚武皇子; โรมาจิ: Ōhatsuse no Wakatakeru)
เรื่องเล่ากึ่งก่อนประวัติศาสตร์ > ขึ้นครองราชย์

โอฮัตสึเซะทรงพิโรธอย่างมากเมื่อรู้ว่าจักรพรรดิอังโก พระเชษฐา ถูกปลงพระชนม์ใน ค.ศ. 456 พระองค์จึงสงสัยต่อพระเชษฐาสองพระองค์ทันทีว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด สิ่งแรกที่โอฮัตสึเซะทรงทำคือถามเจ้าชายเจ้าชายชิราฮิโกะถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้น ชิราฮิโกะรู้เป็นนัยว่ารู้ว่าโอฮัตสึเซะกำลังทำเรื่องไม่ดี ดังนั้นพระองค์าจึงประทับเงียบ ซึ่งทำให้โอฮัตสึเซะตัดสินพระทัยปลงพระชนม์ทั้งสองพระองค์ทีละคนด้วยดาบ จากนั้น พระองค์นำความพิโรธไปใส่แก่มาโยวะ โนะ โอกิมิ (เจ้าชายมาโยวะ) เด็กหนุ่มมือสังหาร และคูโรฮิโกะ พระเชษฐาอีกพระองค์ด้วยการเผาจนสิ้นพระชนม์ ทำให้เหลือเพียงเจ้าชายอิจิโนเบะ โนะ โอชิวะ พระราชโอรสองค์โตของจักรพรรดิริจูในการแย่งชิงบัลลังก์
โอฮัตสึเซะรู้สึกไม่พอพระทัยที่อังโกต้องการยกอาณาจักรให้แก่อิจิโนเบะอย่างเป็นทางการ ทั้งนิฮงโชกิและโคจิกิบรรยายว่าโอฮัตสึเซะพาเจ้าชายอิจิโนเบะและเจ้าชายมิมะ พระอนุชาของพระองค์ ไปล่าสัตว์และสังหารทั้งสองอย่าง "อกตัญญู" เหล่าพระราชโอรสของเจ้าชายอิจิโนเบะ (ภายหลังขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเค็นโซและจักรพรรดินิงเก็ง) หลบหนีไปซ่อนตัวที่แคว้นฮาริมะ หลังจากนั้นโอฮัตสึเซะ (ภายหลังรู้จักในฐานะ จักรพรรดิยูเรียกุ) ขึ้นครองราชย์ในช่วงพฤศจิกายน ค.ศ. 456 จักรพรรดิองค์ใหม่แต่งตั้งให้ อาซากูระ โนะ มิยะ ที่ซากูราอิเป็นที่ตั้งพระราชวัง คูซากะ โนะ ฮาตาบิ โนะ ฮิเมะ พระมเหสีหม้ายของจักรพรรดิริจู ได้รับการแต่งตั้งเป็นจักรพรรดินีร่วมกับนางสนมสามพระองค์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 457
เรื่องเล่ากึ่งก่อนประวัติศาสตร์ > รัชสมัย

คิกิบันทึกไว้ว่า รัชสมัยจักรพรรดิยูเรียกุเต็มไปด้วยความอยุติธรรมและความโหดร้าย องค์จักรพรรดิทรงสังหารชายและหญิงอย่างไม่เลือกหน้าจำนวนมากจนราษฎรกล่าวถึงพระองค์เป็น จักรพรรดิแห่งความชั่วร้ายอันใหญ่หลวง อย่างไรก็ตาม มีข้อสังเกตว่ายูเรียกุทรงปรับปรุงพฤติกรรมหลังจากได้รับคำตักเตือนจากจักรพรรดินี ในด้านบวก ยูเรียกุทรงสนับสนุนศิลปะและหัตถกรรมเป็นอย่างมาก ทรงเริ่มประเพณีให้จักรพรรดินีเป็นผู้เพาะพันธุ์หนอนไหม และได้ทรงขอพระราชทานช่างฝีมือผู้เชี่ยวชาญมาจากแพ็กเจ (เกาหลี) แม้ว่าจักรพรรดินีไม่ได้ให้กำเนิดพระราชโอรสธิดา จักรพรรดิยูเรียกุทรงมีพระราชโอรส 3 พระองค์ และพระราชธิดา 2 พระองค์จากนางสนม
ในปีรัชสมัยที่ 22 (ค.ศ. 477) ยูเรียกุทรงย้ายวัดโทโยเกโอโฮกามิ (ปัจจุบัน: วัดไกกุ) จากทัมบะไปยังยามาดะในอิเซะ
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา > พระมเหสี/นางสนม

| บรรดาศักดิ์ | พระนาม | พระราชบิดา | พระราชโอรสธิดา |
| --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดินี (โคโง) | คูซากะ โนะ ฮาตาบิ โนะ ฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 草香幡梭姫皇女; โรมาจิ: Kusaka no Hatabi no hime) | จักรพรรดินินโตกุ | ไม่มี |
| พระมเหสี (ฮิ) | คัตสึรางิ โนะ คาราฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 葛城韓媛; โรมาจิ: Katsuragi no Karahime) | คัตสึรางิ โนะ สึบูระ โนะ โอมิ |  • เจ้าชายชิรากะ (ญี่ปุ่น: 白髪皇子)  • เจ้าหญิงทากุ-ฮาตะ โนะ อิรัตสึเมะ (ญี่ปุ่น: 栲幡姫皇女) |
| พระมเหสี (ฮิ) | คิบิ โนะ วากาฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 吉備稚媛; โรมาจิ: Kibi no Wakahime; สิ้นพระชนม์ ค.ศ.479) | คิบิ โนะ คามิตสึมิจิ โนะ โอมิ |  • เจ้าชายอิวากิ (ญี่ปุ่น: 磐城皇子)  • เจ้าชายโฮชิกาวะ โนะ วากายามะ (ญี่ปุ่น: 星川稚宮皇子) |
| พระมเหสี (ฮิ) | วานิ โนะ โอมินางิมิ (ญี่ปุ่น: 和珥童女君; โรมาจิ: Wani no Ōminagimi) | คาซูงะ โนะ วานิ โนะ โอมิ ฟูกาเมะ |  • เจ้าหญิงคาซูงะ โนะ โออิรัตสึเมะ (ญี่ปุ่น: 春日大娘皇女) |
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา > พระราชโอรสธิดา

| บรรดาศักดิ์ | พระนาม | ความเห็น |
| --- | --- | --- |
| เจ้าชาย | เจ้าชายชิรากะ | ชิรากะภายหลังขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไป (เซเน) |
| เจ้าหญิง | เจ้าหญิงทากุ-ฮาตะ โนะ อิรัตสึเมะ | มีอีกพระนามว่า "วากะ-ทาราชิ-ฮิเมะ" พระนาง "เข้าร่วมพิธีบูชาเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่แห่งอิเซะ" (อามาเตราซุ) ทากุก็เป็นเจ้าหญิงไซโอและสวรรคตในช่วง ค.ศ. 459 |
| เจ้าชาย | เจ้าชายอิวากิ | อิวากิสวรรคตในช่วงระหว่าง ค.ศ. 479 ถึง 481 |
| เจ้าชาย | เจ้าชายโฮชิกาวะ โนะ วากายามะ | วากายามะสวรรคตในช่วง ค.ศ. 479 |
| เจ้าหญิง | เจ้าหญิงคาซูงะ โนะ โออิรัตสึเมะ | โออิรัตสึเมะภายหลังสมรสกับจักรพรรดินินเก็ง |
อ่านเพิ่ม

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491
Batten, Bruce Loyd. (2006). Gateway to Japan: Hakata in war and peace, 500–1300. Honolulu:University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-2971-1; ISBN 978-0-8248-3029-8;   OCLC	254764602]
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Nippon Gakujutsu Shinkokai (1969). The Manyōshū: The Nippon Gakujutsu Shinkokai Translation of One Thousand Poems. New York: Columbia University Press. ISBN 0-231-08620-2
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
แหล่งข้อมูลอื่น

Nihon Shoki Online English Translations. Scroll 14 - Emperor Yuryaku
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เกาหลี
จักรพรรดินิงเก็ง

จักรพรรดินิงเก็ง (ญี่ปุ่น: 仁賢天皇; โรมาจิ: Ninken-tennō; ค.ศ. 449 – 9 กันยายน ค.ศ. 498) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นในตำนานองค์ที่ 24 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์แบบดั้งเดิม แม้ไม่สามารถระบุวันที่แน่นอนเกี่ยวกับพระชนม์ชีพหรือรัชสมัยของจักรพรรดิพระองค์นี้ได้ แต่โดยทั่วไปถือว่าพระองค์ครองราชย์ตั้งแต่วันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 488 ถึง 9 กันยายน ค.ศ. 498
เรื่องราวในตำนาน

เมื่อทรงพระเยาว์ พระองค์รู้จักกันในพระนาม เจ้าชายโอเกะ (ญี่ปุ่น: 億計) โอเกะกับเจ้าชายโวเกะ พระอนุชา ได้รับการยกระดับให้มีความโดดเด่นมากขึ้นเมื่อจักรพรรดิเซเนสวรรคตโดยไม่มีรัชทายาท กล่าวกันว่าทั้งสองเป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิริจู ทั้งสองขึ้นครองราชย์ในฐานะรัชทายาทรับเลี้ยงของเซเน แม้ว่ายังไม่เป็นที่กระจ่างว่าทั้งสอง "พบตัว" ตอนที่เซเนยังมีชีวิตอยู่หรือหลังจากนั้น
พระอนุชาของโอเกะ ผู้ที่รู้จักด้วยพระนามหลังสวรรคตเป็นจักรพรรดิเค็นโซ ขึ้นครองราชย์ก่อนพระเชษฐา ลำดับที่ไม่ปกตินี้เป็นไปตามข้อตกลงที่พี่น้องทั้งสองได้ทำไว้
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

จักรพรรดินี (โคโง ) : เจ้าหญิงคาซูงะ โนะ โออิรัตสึเมะ (ญี่ปุ่น: 春日大娘皇女 ) พระราชธิดาในจักรพรรดิยูเรียกุ
เจ้าหญิงทาการาชิ-โนะ-โออิรัตสึเมะ (ญี่ปุ่น: 高橋大娘皇女)
เจ้าหญิงอาซาซูมะ (ญี่ปุ่น: 朝嬬皇女)
เจ้าหญิงทาชิรากะ (ญี่ปุ่น: 手白香皇女; ประสูติ ค.ศ. 489) อภิเษกสมรสกับจักรพรรดิเคไต
เจ้าหญิงคูซูฮิ (ญี่ปุ่น: 樟氷皇女)
เจ้าหญิงทาจิบานะ โนะ นากัตสึ (ญี่ปุ่น: 橘仲皇女) อภิเษกสมรสกับจักรพรรดิเซ็งกะ
เจ้าหญิงโอฮัตสึเซะ โนะ วากาซาซากิ (ญี่ปุ่น: 小泊瀬稚鷦鷯尊) ภายหลังกับจักรพรรดิบูเร็ตสึ
เจ้าหญิงมาวากะ (ญี่ปุ่น: 真稚皇女)
พระมเหสี (ฮิ ) : นูกากิมิ-โนะ-อิรัตสึเมะ (ญี่ปุ่น: 糠君娘 ; โรมาจิ: Nukakimi-no-Iratsume ) ธิดาในวานิ นิตสึเมะ
เจ้าหญิงคาซูงะ โนะ ยามาดะ (ญี่ปุ่น: 春日山田皇女; สวรรคต ค.ศ.539) อภิเษกสมรสกับจักรพรรดิอังกัง
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิญี่ปุ่น
รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
นกสาลิกา

| นกสาลิกา |
| --- | --- |

นกสาลิกาปากดำ (Pica pica)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Corvidae

สกุล
 Pica  Urocissa  Cissa  Cyanopica
นกสาลิกา หรือ นกแม็กพาย (อังกฤษ: magpie) เป็นชื่อสามัญของนกจำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์นกกา (Corvidae)
โดยนกที่ได้ชื่อว่า "นกสาลิกา" หรือ "นกแม็กพาย" นั้นจะเป็นนกขนาดเล็กที่กระจายพันธุ์อยู่ในภาคพื้นยุโรป, ยูเรเชีย และเอเชีย จะอยู่ในสกุล Pica, Urocissa, Cissa, Cyanopica โดยในบางสกุลจะถูกเรียกว่า "สาลิกาดง" แต่โดยทั่วไปแล้วจะหมายถึง นกสาลิกาปากดำ (Pica pica) ที่มีสีลำตัวขาว-ดำ พบกระจายพันธุ์ในทวีปยุโรปและเอเชียกลาง รวมถึงประเทศไทย
นอกจากนี้แล้ว ยังอาจจะหมายถึงนกบางชนิดในวงศ์นกเอี้ยงและนกกิ้งโครง (Sturnidae) เช่น นกเอี้ยงสาลิกา (Acridotheres tristis) และนกสาลิกาลิ้นทอง (Ampeliceps coronatus) เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิดีโอ, ภาพ, เสียง ของนกสาลิกา
ร้านซื้อขายความทรงจำ

| ร้านซื้อขายความทรงจำ |
| --- | --- |
ประเภท:   Romance  Drama  Slice of Life 
สร้างโดย: จีเอ็มเอ็มทีวี วรรธนะ รุจิโรจน์สกุล
เขียนโดย:  Gun Supalerk Ningsanon  
บทโดย: วาสุเทพ เกตุเพ็ชร์
กำกับโดย: ภัทรภร วีระศักดิ์วงศ์
แสดงนำ:   พีรวัส แสงโพธิรัตน์  ฐานัฐพ์ โล่ห์คุณสมบัติ  ยงวรี อนิลบล  ตะวัน วิหครัตน์  สรัลชนา อภิสมัยมงคล  ปฐมพงศ์ เรือนใจดี  ทิพนารี วีรวัฒโนดม  เวอาห์ แสงเงิน  เค เลิศสิทธิชัย  วชิรวิชญ์ ชีวอารี  กัญญาวีร์ สองเมือง  เมธวิน โอภาสเอี่ยมขจร  ชญานิษฐ์ ชาญสง่าเวช  ชนิกานต์ ตังกบดี  สมบัติ เมทะนี 
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: Good Old Days by พีรวัส แสงโพธิรัตน์
ประเทศแหล่งกำเนิด: ประเทศไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 12
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ปัฏฐา ทองปาน สถาพร พานิชรักษาพงศ์ Hlung Kamthorn Lorjitramnuay Jan Puchong Tuntisungwaragul
ผู้อำนวยการสร้าง: จีเอ็มเอ็มทีวี
ผู้กำกับภาพ: Danuwat Jettana Bezt Wongwattana Chunhavuttiyanon
ความยาวตอน: 50 minutes
บริษัทผู้ผลิต: จีเอ็มเอ็มทีวี วรรธนะ รุจิโรจน์สกุล
ออกอากาศ
เครือข่าย: GMM 25
ออกอากาศ: 10 สิงหาคม ค.ศ. 2022 (2022-08-10) – 15 กันยายน ค.ศ. 2022 (2022-09-15)
ร้านซื้อขายความทรงจำ (อังกฤษ: Good Old Days) เป็นละครแนวโรแมนติก ดราม่า นำแสดงโดย พีรวัส แสงโพธิรัตน์, ฐานัฐพ์ โล่ห์คุณสมบัติ, ยงวรี อนิลบล, ตะวัน วิหครัตน์, สรัลชนา อภิสมัยมงคล, ปฐมพงศ์ เรือนใจดี, ทิพนารี วีรวัฒโนดม, เวอาห์ แสงเงิน, เค เลิศสิทธิชัย, วชิรวิชญ์ ชีวอารี, กัญญาวีร์ สองเมือง, เมธวิน โอภาสเอี่ยมขจร, ชญานิษฐ์ ชาญสง่าเวช, ชนิกานต์ ตังกบดี และ สมบัติ เมทะนี ผลิตโดยจีเอ็มเอ็มทีวีและวรรธนะ รุจิโรจน์สกุล กำกับโดย วาสุเทพ เกตุเพ็ชร์ และภัทรภร วีระศักดิ์วงศ์ ประกอบด้วยเรื่องสั้น 6 เรื่อง สร้างจากนิยายภาพที่เขียนโดยธนิสร์ วีระศักดิ์วงศ์ (เจ้าของนามปากกา สะอาด) โดยทางจีเอ็มเอ็มทีวีได้ประกาศในงาน "Borderless" เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2564 เปิดตัวครั้งแรกทางดิสนีย์+ ฮอตสตาร์
นักแสดง > นักแสดงหลัก

พีรวัส แสงโพธิรัตน์ รับบท หฤษฏ์ ธรรมวัฒนา (เฮ)
Bond and Relationship
ฐานัฐพ์ โล่ห์คุณสมบัติ รับบท ภู
ด.ช. ณัฐภาคย์ บุญส่ง รับบท ภู (วัยเด็ก)
ยงวรี อนิลบล รับบท มิ้นต์
เพ็ญพักตร์ ศิริกุล รับบท แม่ของภู
รมิดา จีรนรภัทร รับบท เพื่อนบ้านของภู
ชินรัฐ สิริพงษ์ชวลิต รับบท บาร์เทนเดอร์
Memories of Happiness
ตะวัน วิหครัตน์ รับบท แจ๊บ
สรัลชนา อภิสมัยมงคล รับบท เพียง
ปฐมพงศ์ เรือนใจดี รับบท วุฒิ
เมธัส โอภาสเอี่ยมขจร รับบท พีท
ทนงศักดิ์ ศุภการ รับบท พ่อของเพียงกับพีท
Road to Regret
ทิพนารี วีรวัฒโนดม รับบท ไก่
เวอาห์ แสงเงิน รับบท บอมบ์
เค เลิศสิทธิชัย รับบท ก็อต
Our Soundtrck
วชิรวิชญ์ ชีวอารี รับบท ธนิศ วีระศักดิ์วงศ์ (โต้ง)
กัญญาวีร์ สองเมือง รับบท กิ๊บ
ภานุโรจน์ เฉลิมกิจพรทวี รับบท ฮั้ว
ศิวกร เลิศชูโชติ รับบท กาย
Love Wins
เมธวิน โอภาสเอี่ยมขจร รับบท ชญานินท์ (แมว)
ชญานิษฐ์ ชาญสง่าเวช รับบท มิ้ว
ภาสิดี เพชรสุธี รับบท แป้ง
พลอยนิรา หิรัญทวีศิลป์ รับบท หมิว
นีร สุวรรณมาศ รับบท แจง
เบญญาภา จีนประสม รับบท อิ๊ง
ชยพล จุฑามาศ รับบท เอ
ธราธร จันทรวรกาญจน์ รับบท เหม่ง
จิรกิตติ์ ถาวรวงศ์ รับบท เอส
จิรวรรตน์ สุทธิวณิชศักดิ์ รับบท ณัฐ
เลโอ โซสเซย์ รับบท ชัยอนันต์
Somewhere Only We Belong
ชนิกานต์ ตังกบดี รับบท อภิชญา กิจอนันต์ (ไหม)
สมบัติ เมทะนี รับบท ก๋ง (ตาของเฮง)
มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล

| --- | --- |
โลโก้การประกวดมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1994
ประเภท: การประกวดความงาม
สํานักงานใหญ่: กัวลาลัมเปอร์
ที่ตั้ง:  มาเลเซีย
สมาชิก  : มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล (เวทีหลัก) มิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล มิสทัวริซึมเมโทรโพลิตันอินเตอร์เนชันแนล มิสทัวริซึมคอสโมโพลิแทนอินเตอร์เนชันแนล มิสทัวริซึมโกลบอล ดรีมเกิร์ลออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล มิสเซาท์อีสต์เอเชียทัวริซึมแอมบาสเดอร์ มิสไชนิสเวิลด์ (เวทีในเครือ)
ภาษาทางการ : อังกฤษ, จีน
บุคลากรหลัก: ดาตุก โออิ แดนนี
เว็บไซต์: เว็บไซต์หลักอย่างเป็นทางการ
มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล (อังกฤษ: Miss Tourism International) เป็นการจัดประกวดความงามเวที 1 ของโลกดำเนินการโดย D’ Touch International s Sdn Bhd Foundation เป็นเวทีเดียวกับ มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลที่จัดขึ้นที่ประเทศศรีลังกา ซึ่งจัดขั้นเป็นเวลา 3 ปีคือ 2536 , 2539 และปี 2545 ซึ่งต่อมาไม่ได้มีการจัดประกวดเวทีนี้อีก
ปัจจุบันผู้ที่ดำรงตำแหน่งมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลคนปัจจุบันคือ ยานา บาร์ริโด จากฟิลิปปินส์
ประวัติ

การประกวดเวทีมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลนั้นได้เริ่มจัดการประกวดตั้งแต่ปี 2537 โดย ดาตุก โออิ แดนนี จัดขึ้นเพื่อเฟ้นหาสาวงามไปเป็นทูตประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวให้กับประเทศมาเลเซีย และประเทศของผู้ที่ได้ตำแหน่งในปีนั้น การประกวดเวทีมิสทัวริซึมอินเตอร์แนชะนัลนั้นส่วนมากจะจัดขึ้นที่ประเทศมาเลเซีย ยกเว้นปี 2549 นั้นการประกวดมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลได้ไปจัดประกวดที่ประเทศจีน
การประกวดมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลนั้นไม่ได้มีการจัดประกวดในปี 2539, 2540, 2550 และปี 2558
รูปแบบการจัดประกวด

การจัดประกวดมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลนั้น จะมีการจัดประกวดคล้ายกับเวทีการประกวดนางงามทั่วไปคือ จะมีการเก็บคะแนนระหว่างการทำกิจกรรมการจัดประกวด และมีการประกาศตำแหน่งต่างๆในการแข่งรอบสุดท้าย และในปี 2550 ได้กำหนดให้ผู้ชนะและรองอันดับต่าง ๆ โดยบางปีจะมีการแยกจัดการประกวด ซึ่งมีตำแหน่งต่างๆ ดังนี้
รูปแบบการจัดประกวด > ตำแหน่งในการประกวดปัจจุบัน

มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล (เวทีหลัก)
มิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล 
(จัดประกวดแยกในปี 1993-97, 2000, 2004-06, 2010-12, 2015-17)
มิสทัวริซึมเมโทรโพลิตันอินเตอร์เนชันแนล 
(จัดประกวดแยกในปี 2007, 2016, 2019)
มิสทัวริซึมโกลบอล
มิสทัวริซึมคอสโมโพลิแทนอินเตอร์เนชันแนล
ดรีมเกิร์ลออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล
มิสเซาท์อีสต์เอเชียทัวริซึมแอมบาสเดอร์ 
(จัดประกวดแยกในปี 2015)
รูปแบบการจัดประกวด > ตำแหน่งการประกวดในอดีต

มิสอินเตอร์คอนติเนนตัลอินเตอร์เนชันแนล
มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล > รายชื่อผู้ชนะเรียงตามปี

| ปี | ประเทศ | ผู้ดำรงตำแหน่ง | สถานที่จัดประกวด | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1994 |  ออสเตรเลีย | มิเชลล์ ลีห์  โฮล์มส |  กูชิง, รัฐซาราวัก, มาเลเซีย | 23 |
| 1995 |  กรีซ | มาเรีย ปาเตลี |  เกาะลังกาวี, มาเลเซีย | 28 |
1996: ไม่มีการประกวด
1997: ไม่มีการประกวด
| 1998 |  โปแลนด์ | ร็อคซานา โจเน็ค |  รัฐเซอลาโงร์, มาเลเซีย | 30 |
| 1999 |  โปแลนด์ (2) | อักเนียสซกา แซครีตา |  รัฐเซอลาโงร์, มาเลเซีย | 30 |
| 2000 |  ฟิลิปปินส์ | มาเรีย แมนซาโน |  รัฐเซอลาโงร์, มาเลเซีย | 36 |
| 2001 |  อินเดีย | แคนดิซ ปินโต |  รัฐเซอลาโงร์, มาเลเซีย | 38 |
| 2002 |  ไทย | ปิยะนุช ฉ่ำบุญ |  รัฐเซอลาโงร์, มาเลเซีย | 40 |
| 2003 |  แอฟริกาใต้ | แองเจลา เบค |  รัฐเซอลาโงร์, มาเลเซีย | 45 |
| 2004 |  สหรัฐอเมริกา  | เม็กฮา เนบ |  รัฐเซอลาโงร์, มาเลเซีย | 52 |
| 2005 |  ฝรั่งเศส | อีซาเบล ลามอนต์ |  รัฐเซอลาโงร์, มาเลเซีย | 52 |
| 2006 |  โรมาเนีย | ฟลอรีเนีย มานีอา |  มณฑลกวางตุ้ง, จีน | 58 |
2007: ไม่มีการประกวด
| 2008 |  อินเดีย (2) | มานัสวี มัมไก |  รัฐเซอลาโงร์, มาเลเซีย | 60 |
| 2009 |  เยอรมนี | ซาราห์ เอลซานอฟสกี |  รัฐเซอลาโงร์, มาเลเซีย | 58 |
| 2010 |  เนเธอร์แลนด์ | นาตาลี เดน เดคเกอร์ |  รัฐเซอลาโงร์, มาเลเซีย | 58 |
| 2011 |  มาเลเซีย | กาเบรียลา โรบินสัน |  รัฐเซอลาโงร์, มาเลเซีย | 60 |
| 2012 |  ฟิลิปปินส์ | ริซซีนี อเล็กซิส โกเมซ † |  รัฐเซอลาโงร์, มาเลเซีย | 60 |
| 2013 |  ฟิลิปปินส์ | แองเจลี ดิออน โกเมซ |  ปูตราจายา, มาเลเซีย | 60 |
| 2014 |  เวเนซุเอลา | เฟดยา อิซซาเบล ฮาราบี |  ปูตราจายา, มาเลเซีย | 62 |
2015: ไม่มีการประกวด
| 2016 |  นิวซีแลนด์ | แอเรียล เพียร์ซ |  ปูตราจายา, มาเลเซีย | 60 |
| 2017 |  ฟิลิปปินส์ | เจนนี วีเซนซีโอ |  รัฐเซอลาโงร์, มาเลเซีย | 46 |
| 2018 |  อินโดนีเซีย | อัชทารี อินดาห์ เวอร์นีเดอานี |  เพทาลิง จายา, มาเลเซีย | 45 |
| 2019 |  ฟิลิปปินส์ | ซีริลเล ปายูโม |  เพทาลิง จายา, มาเลเซีย | 39 |
| 2020 |  บราซิล | มาเรีย คาโรไลนา บาลิคกี้ วินฮาร์สกี้ |  (ออนไลน์), มาเลเซีย | 31 |
| 2021 |  อินโดนีเซีย (2) | เจสซี่ สิเลน่า วังโซไดฮาโจ้ |  (ออนไลน์), มาเลเซีย | 44 |
| 2022 |  ไทย | สุภัทรา เกลี้ยงพร้อม |  กูชิง, รัฐซาราวัก, มาเลเซีย | 40 |
| 2023 |  ไทย (3) | เทีย ทวีพาณิชย์พันธุ์ |  โกตากินาบาลู, รัฐซาบาห์, มาเลเซีย | 44 |
| 2024 |  ฟิลิปปินส์ (6) | ยานา บาร์ริโด |  มาเลเซีย | 40 |
มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล > เรียงลำดับสัญชาติของผู้ชนะเลิศ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ/ดินแดน | จำนวน | ปีที่ชนะ |
|  ฟิลิปปินส์ | 6 | 2000, 2012, 2013, 2017, 2019,2024 |
|  ไทย | 3 | 2002, 2022, 2023 |
|  อินโดนีเซีย | 2 | 2018, 2021 |
|  อินเดีย | 2 | 2001, 2008 |
|  โปแลนด์ | 2 | 1998, 1999 |
|  บราซิล | 1 | 2020 |
|  นิวซีแลนด์ | 1 | 2016 |
|  เวเนซุเอลา | 1 | 2014 |
|  มาเลเซีย | 1 | 2011 |
|  เนเธอร์แลนด์ | 1 | 2010 |
|  เยอรมนี | 1 | 2009 |
|  โรมาเนีย | 1 | 2006 |
|  ฝรั่งเศส | 1 | 2005 |
|  สหรัฐอเมริกา  | 1 | 2004 |
|  แอฟริกาใต้ | 1 | 2003 |
|  ออสเตรเลีย | 1 | 1994 |
|  กรีซ | 1 | 1995 |
รองชนะเลิศ > มิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล

บทความหลัก: มิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล
| ปี | ประเทศ | ผู้ดำรงตำแหน่ง | สถานที่จัดประกวด | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1993 |  นอร์เวย์ | รีตา อ็อมวิก |  กัวลาลัมเปอร์, มาเลเซีย | 20 |
| 1994 |  ออสเตรเลีย | จอร์จีนา เดนาฮี |  กัวลาลัมเปอร์, มาเลเซีย | 24 |
| 1995 |  ฟินแลนด์ | โจฮันนา โรสเตน |  กัวลาลัมเปอร์, มาเลเซีย | 22 |
| 1996 |  ฟิลิปปินส์ | เชอรีลล์ ซานตาริน |  กัวลาลัมเปอร์, มาเลเซีย | 24 |
| 1997 |  เม็กซิโก | กาสตานี บาสเกซ |  กัวลาลัมเปอร์, มาเลเซีย | 24 |
| 1999 |  ฟิลิปปินส์ | ราเชล อี | ไม่มีการประกวด | ไม่มีการประกวด |
| 2000 |  กัวเตมาลา | อีฟลิน โลเปซ |  เพทาลิง จายา, มาเลเซีย | 19 |
| 2001 |  สาธารณรัฐเช็ก | ซูซานา สเตพานอฟสกา | ไม่มีการประกวด | ไม่มีการประกวด |
| 2002 |  จีน | หยิน จือ | ไม่มีการประกวด | ไม่มีการประกวด |
| 2003 |  กรีซ | วิคตอเรีย คารีดา | ไม่มีการประกวด | ไม่มีการประกวด |
| 2004 |  อาร์มีเนีย | อานุช กรีกอเรียน |  ฉางชา, จีน | 31 |
| 2005 |   ไต้หวัน | เฉิน เจีย-ฮุย |  อู่ฮั่น, จีน | 41 |
| 2006 |  ไทย | อัมภิกา ชวนปรีชา |  เพทาลิง จายา, มาเลเซีย | 37 |
| 2008 |  บราซิล | ซีเบล เมลโล ฟรานก์แซก | ไม่มีการประกวด | ไม่มีการประกวด |
| 2009 |  เวเนซุเอลา | เจสสิกา เพติท | ไม่มีการประกวด | ไม่มีการประกวด |
| 2010 |  เกาหลีใต้ | ฮา ฮยอน-จอง |  เฉวียนโจว, จีน | 75 |
| 2011 |  อินเดีย | อูร์วาชิ ราเตลา |  ยิงตัน, จีน | 53 |
| 2012 |  ลิทัวเนีย | แอสตา จากูเมต |  หนานจิง, จีน | 49 |
| 2013 |  ไทย | สุนิดพร ศรีสุวรรณ | ไม่มีการประกวด | ไม่มีการประกวด |
| 2014 |  ไทย | วรางคนาง วุฒฑยากร | ไม่มีการประกวด | ไม่มีการประกวด |
| 2015 |  ฟิลิปปินส์  (3) | เลเรน บาติสตา |  กัวลาลัมเปอร์, มาเลเซีย | 57 |
| 2016 |  ชิลี | โซเฟีย ซาเดดรา |  เซี่ยงไฮ้, จีน | 55 |
| 2017 |  รัสเซีย | แคทยา ยากิโมวา |  เซี่ยงไฮ้, จีน | 65 |
| 2019 |  อินโดนีเซีย | กาเบรลลา แพทริเซีย | ไม่มีการประกวด | ไม่มีการประกวด |
| 2020 |  ไทย | พัดชาพลอย เรือนดาหลวง | ไม่มีการประกวด | ไม่มีการประกวด |
| 2021 |  ฟินแลนด์ | Lily Korpela | ไม่มีการประกวด | ไม่มีการประกวด |
| 2022 |  เวเนซุเอลา | ลอร่า ซาบาเลต้า | ไม่มีการประกวด | ไม่มีการประกวด |
| 2023 |  สหราชอาณาจักร | เอมิลี่ คอสซี่ | ไม่มีการประกวด | ไม่มีการประกวด |
| 2024 |  ไทย (5) | ณัฎฐา อินต๊ะซาว | ไม่มีการประกวด | ไม่มีการประกวด |