stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดคย็องซังใต้
จังหวัดพี่น้อง

จังหวัดยะมะงุชิ, ญี่ปุ่น (26 กรกฎาคม พ.ศ. 2530)
รัฐแมริแลนด์, สหรัฐอเมริกา (18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534)
มณฑลซานตง, สาธารณรัฐประชาชนจีน (8 กันยายน พ.ศ. 2537)
จังหวัดชะวาตะวันออก, อินโดนีเซีย (9 พฤษภาคม พ.ศ. 2539)
จังหวัดด่งนาย, เวียดนาม (1 กันยายน พ.ศ. 2539)
ดินแดนฮาบารอฟสค์, รัสเซีย (14 กันยายน พ.ศ. 2539)
รัฐฮาลิสโก, เม็กซิโก (10 มีนาคม พ.ศ. 2540)
จังหวัดลากูนา, ฟิลิปปินส์ (15 เมษายน พ.ศ. 2540)
มณฑลปอมอร์สกีแย, โปแลนด์ (22 เมษายน พ.ศ. 2540)
เฟเจอร์, ฮังการี (24 เมษายน พ.ศ. 2540)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดคย็องซังใต้
เว็บไซต์จังหวัดคย็องซังใต้ (ภาษาอังกฤษ) เก็บถาวร 2008-09-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก ภูมิภาคและเขตการปกครองของประเทศเกาหลีใต้ |
| --- | --- | --- |
| ภูมิภาค |  เขตเมืองหลวงและปริมณฑล  ควันดง ย็องดง  ย็องซอ  โฮซอ  โฮนัม  ย็องนัม ภูมิภาคอุตสาหกรรมการเดินเรือตะวันออกเฉียงใต้  เกาะเชจู  |  |
| จังหวัด |  คย็องกี  คย็องซังใต้  คย็องซังเหนือ  ช็อลลาใต้  ชุงช็องใต้  ชุงช็องเหนือ  |  |
| จังหวัดปกครองตนเองพิเศษ |  คังว็อน  ช็อนบุก  เชจู  |  |
| นครพิเศษ |  โซล  |  |
| นครปกครองตนเองพิเศษ |  เซจง  |  |
| มหานคร |  ควังจู  แทกู  แทจ็อน  ปูซาน  อินช็อน  อุลซัน  |  |
| คณะกรรมการ 5 จังหวัดภาคเหนือเกาหลี |  พย็องอันใต้  พย็องอันเหนือ  ฮวังแฮ  ฮัมกย็องใต้  ฮัมกย็องเหนือ  |  |
เมืองชังว็อน
ย็องนัมรูในเมืองมิลยัง จังหวัดคย็องซังใต้ ซึ่งศาลาเป็นแบบสมัยราชวงศ์โชซ็อน
นายพลซอด

ตัวละครในดีซีคอมิกส์
| นายพลซอด> ข้อมูลการจัดพิมพ์ |
| --- | --- |
ผู้จัดพิมพ์: ดีซีคอมิกส์
ปรากฏตัวครั้งแรก: แอดเวนเจอร์คอมิกส์ #283 (เมษายน 1961)
สร้างสรรค์โดย: Robert Bernstein จอร์จ แปป
ข้อมูลในเรื่อง
ชื่อเต็ม: ดรู-ซอด
สปีชี่ส์: ชาวคริปตอน
ถิ่นกำเนิด: คริบตอน
สังกัดทีม: Kryptonian Military Guild Superman Revenge Squad Suicide Squad
พลพรรค: Non Ursa Faora Jax-Ur Quex-Ul
ความสามารถ:  See list  พละกำลังเหนือมนุษย์, stamina, endurance, speed, agility, reflexes, intelligence, longevity, and hearing  Solar radiation absorption  Enhanced vision EM spectrum vision  Infra-red vision  Microscopic vision  Telescopic vision  สายตาเอ็กซเรย์  Invulnerability  Ice and wind breath  Heat vision  บิน  Military mastery  Indomitable will  
นายพลซอด (อังกฤษ: General Zod) เป็นจอมวายร้ายในหนังสือการ์ตูนอเมริกันที่ตีพิมพ์โดยดีซีคอมิกส์ปรากฏตัวครั้งแรกในแอดเวนเจอร์คอมิกส์ #283 (เมษายน 1961) ตัวละครสร้างโดยโรเบิร์ต เบิร์นสโตน์และจอร์จ แปปในฐานะศัตรูของซุปเปอร์แมน นายพลซอดเป็นชาวคริปโตเนียนที่มีพลังและความสามารถแบบเดียวกับซุปเปอร์แมน และด้วยเหตุนี้จึงถูกมองว่าเป็นหนึ่งในศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาเคียงข้างเล็กซ์ ลูเธอร์, ดาร์กไซด์และเบรนนิแอค
ปลาพลวงถ้ำ

| ปลาพลวงถ้ำ> สถานะการอนุรักษ์ |
| --- | --- |
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Cypriniformes
วงศ์:: Cyprinidae
สกุล:: Neolissochilus
สปีชีส์:: N.  subterraneus
ชื่อทวินาม
Neolissochilus subterraneus Vidthayanon & Kottelat, 2003

ปลาพลวงถ้ำ ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Neolissochilus subterraneus อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างคล้ายปลาพลวง (N. stracheyi) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่หัวโตกว่า หลังค่อนข้างค่อมโค้ง ตาเล็กและมีหนังบาง ๆ คลุม เกล็ดมีขนาดใหญ่และบางมีสีขาวซีดอมชมพู ปลาขนาดเล็กมีตาโตและลำตัวสีเงินจาง
มีขนาดความยาวประมาณ 15–30 เซนติเมตร อาจถือได้ว่าเป็นปลาถ้ำที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
ปลาพลวงถ้ำ เป็นปลาชนิดใหม่ที่เพิ่งค้นพบเมื่อ ค.ศ. 2003 โดยพบเฉพาะในถ้ำพระวังแดง ในเขตอุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง จังหวัดพิษณุโลก แห่งเดียวในโลกเท่านั้น โดยปลาขนาดเล็กจะนิยมอยู่ใกล้ปากถ้ำหรือปล่องถ้ำ ส่วนปลาขนาดใหญ่จะอยู่ลึกกว่า  กินอาหาร คือ อินทรียสารจากมูลค้างคาว
แหล่งข้อมูลอื่น

"รูปและข้อมูลปลาพลวงถ้ำ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-07. สืบค้นเมื่อ 2008-01-10. {{cite web}}: ระบุ |accessdate= และ |access-date= มากกว่าหนึ่งรายการ (help); ระบุ |archivedate= และ |archive-date= มากกว่าหนึ่งรายการ (help); ระบุ |archiveurl= และ |archive-url= มากกว่าหนึ่งรายการ (help)
ถนนมิตรภาพ (แก้ความกำกวม)

ถนนมิตรภาพ อาจหมายถึง
ถนนมิตรภาพ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 สายสระบุรี–สะพานมิตรภาพที่หนองคาย (เขตแดนไทย/ลาว)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 ช่วงพิษณุโลก–หล่มสัก ซึ่งมีชื่อเรียกว่า ถนนมิตรภาพ
ตอดอร์ ซีฟกอฟ

| ตอดอร์ ซีฟกอฟ |
| --- | --- |
Тодор Живков


เลขาธิการคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์บัลแกเรีย    (ไปยัง 4 เมษายน 1981 เช่น เลขานุการเอก) 
ดำรงตำแหน่ง 4 มีนาคม 1954 – 10 พฤศจิกายน 1989
ก่อนหน้า: Valko Chervenkov
ถัดไป: Petar Mladenov
ประธานสภาแห่งรัฐคนที่ 1    (ไปยัง 12 มิถุนายน 1978 เช่น ประธาน)
ดำรงตำแหน่ง 7 กรกฎาคม 1971 – 17 พฤศจิกายน 1989
ก่อนหน้า: Georgi Traykov (เช่น ประธานรัฐสภาแห่งรัฐสภา)
ถัดไป: Zhelyu Zhelev
รายชื่อนายกรัฐมนตรีแห่งบัลแกเรีย นายกรัฐมนตรีบัลแกเรีย
ดำรงตำแหน่ง 19 พฤศจิกายน 1962 – 7 กรกฎาคม 1971
ก่อนหน้า: Anton Yugov
ถัดไป: Stanko Todorov
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ตอดอร์ ซีฟกอฟ 7 กันยายน ค.ศ. 1911(1911-09-07) Pravets, ราชอาณาจักรบัลแกเรีย
เสียชีวิต: 5 สิงหาคม ค.ศ. 1998(1998-08-05) (86 ปี) โซเฟีย, สาธารณรัฐบัลแกเรีย
เชื้อชาติ: บัลแกเรีย
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์บัลแกเรีย (1932–1989) พรรคสังคมนิยมบัลแกเรีย (1998)
คู่สมรส: Mara Maleeva-Zhivkova (สมรส 1936; เสียชีวิต 1971)
บุตร: Lyudmila (1942–1981)   Vladimir(born 1952)
ลายมือชื่อ: 

ตอดอร์ ซีฟกอฟ (บัลแกเรีย: Тодор Живков; 7 กันยายน 1911 - 5 สิงหาคม 1998) เป็นผู้นำคอมมิวนิสต์ของสาธารณรัฐประชาชนบัลแกเรียตั้งแต่วันที่ 4 มีนาคม 1954 จนถึงวันที่ 10 พฤศจิกายน 1989.
เขากลายเป็นเลขาคนแรกของพรรคคอมมิวนิสต์บัลแกเรีย ในปี 1954 ในเดือนเมษายนปี 1981 และยังคงอยู่ในตำแหน่งนี้เป็นเวลา 35 ปีจนกระทั่งปี 1989 จึงกลายเป็นผู้นำคนที่สองที่ยาวที่สุดของประเทศกลุ่มตะวันออกหลังสงครามโลกครั้งที่สอง และหนึ่งในผู้นำที่มิใช่ราชวงศ์ที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์สมัยใหม่ การปกครองของเขาเป็นช่วงเวลาแห่งความมั่นคงทางการเมืองและเศรษฐกิจอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนสำหรับบัลแกเรียทั้งคู่โดยสมบูรณ์ของบัลแกเรียกับคำสั่งของสหภาพโซเวียต และความปรารถนาที่จะขยายความสัมพันธ์กับตะวันตก กฎของเขายังคงไม่มีใครทักท้วงจนกระทั่งความสัมพันธ์ตะวันออก - ตะวันตกในปี 1980 ลดลงเมื่อสถานการณ์ทางเศรษฐกิจที่ซบเซาภาพลักษณ์ระดับนานาชาติที่แย่ลงและอาชีพการงานที่เพิ่มขึ้นและการคอร์รัปชั่นใน BCP ทำให้ตำแหน่งของเขาอ่อนแอลง เขาลาออกไป 10 พฤศจิกายน 1989 ภายใต้แรงกดดันจากสมาชิกอาวุโส BCP เพราะเขาปฏิเสธที่จะรับรู้ปัญหาและจัดการกับการประท้วง ภายในหนึ่งเดือนหลังจากการขับไล่ของ ซีฟกอฟ การปกครองแบบคอมมิวนิสต์ในบัลแกเรียสิ้นสุดลงอย่างมีประสิทธิภาพและภายในเวลาเกือบหนึ่งปีสาธารณรัฐประชาชนบัลแกเรียก็หยุดดำเนินการอย่างเป็นทางการ
ปลาพลวงชมพู

| ปลาพลวงชมพู |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: ปลาที่มีก้านครีบ Actinopterygii
อันดับ:: ปลาตะเพียน Cypriniformes
วงศ์:: วงศ์ปลาตะเพียน Cyprinidae
สกุล:: Tor Tor (Valenciennes, 1842)
สปีชีส์:: Tor douronensis
ชื่อทวินาม
Tor douronensis (Valenciennes, 1842)

ปลาพลวงชมพู (ชื่อวิทยาศาสตร์: Tor douronensis) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างคล้ายปลาเวียน (T. tambroides) ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน แต่ลำตัวเพรียวและเป็นทรงกระบอกมากกว่า ส่วนหัวค่อนข้างมน ริมฝีปากหนา ปากกว้างเล็กน้อย ใต้คางมีติ่งเนื้อสั้น ๆ มีหนวด 2 คู่เห็นชัดเจน ตาอยู่ค่อนไปทางด้านบนหัว เกล็ดมีขนาดใหญ่ ครีบหลังมีก้านแข็ง 1 อัน ครีบหางเว้าลึก ครีบก้นสั้น ลำตัวด้านบนมีสีคล้ำอมน้ำตาล ด้านข้างลำตัวสีเงินเหลือบชมพูหรือทอง ครีบสีคล้ำ ด้านท้องสีขาว มีขนาดความยาวประมาณ 25 เซนติเมตร ใหญ่สุดที่พบ 35 เซนติเมตร
ในประเทศไทยพบเฉพาะภาคใต้ตอนล่าง ตั้งแต่แม่น้ำตาปีไปจนถึงมาเลเซีย โดยอาศัยอยู่ในลำธารหรือแม่น้ำที่มีฝั่งเป็นป่าร่มครึ้มรวมถึงบริเวณน้ำตก พบมากโดยเฉพาะในน้ำตกฮาลา-บาลาภายในอุทยานแห่งชาติฮาลา-บาลา จังหวัดยะลา เป็นปลาที่มีรสชาติดี เป็นที่ขึ้นชื่อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในจังหวัดยะลา มีราคาสูงถึงกิโลกรัมละ 2,000 บาท และในฮ่องกงอาจมีราคาสูงถึง 5,000 บาท นับเป็นปลาที่มีราคาแพงที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อีกทั้งยังจัดว่าเป็นปลาตระกูลปลาพลวงหรือปลาเวียนเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่สามารถรับประทานทั้งเกล็ดได้ มีชื่อเรียกเป็นภาษามลายูปัตตานีว่า "กือเลาะฮ" หรือ "กือเลาะฮ แมเลาะฮ"
ใน พ.ศ. 2524 ปลาพลวงชมพูอยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์ เนื่องจากมีการสร้างเขื่อนบางลาง ทำให้สูญเสียแหล่งที่อยู่อาศัยในธรรมชาติ ต่อมามีการรวบรวมพันธุ์ปลาจากคลองฮาลา-บาลาเพื่อเพาะขยายพันธุ์ แต่ก็ยังเพาะได้น้อยมาก จนกระทั่ง พ.ศ. 2542 สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินไปยังเขื่อนบางลางและได้ทรงปล่อยพันธุ์ปลาลงเขื่อน ต่อมามีพระราชดำริให้มีหาปลาพลวงชมพูมาเลี้ยงไว้ในฟาร์มพระราชดำริ จนกระทั่งสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ปริมาณมากแล้วในปัจจุบันโดยสถานีประมงจังหวัดยะลา และถือเป็นปลาประจำจังหวัดยะลา แต่โดยรวม ปลาพลวงชมพูก็ยังเป็นปลาที่ยังเพาะขยายพันธุ์ได้น้อยและลำบากอยู่ เนื่องจากเป็นปลาที่วางไข่น้อย ครั้งละเพียง 500–1,000 ฟองเท่านั้น แตกต่างจากปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกันที่เมื่อวางไข่แล้วจะให้ปริมาณไข่เป็นแสนฟอง อีกทั้งยังมีการตกไข่หรือไข่สุกไม่พร้อมกันอีกต่างหาก
ปลาพลวงชมพูนอกจากจะนำมาเป็นอาหารแล้ว ยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลาพลวงชมพู
| ด ค กสัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  ปลาบึก (เชียงราย, พะเยา)  ปลากา (เชียงใหม่, แพร่)  ปลาปากหนวด (น่าน)  กบทูด (แม่ฮ่องสอน)  ปลารากกล้วยชนิด Acantopsis choirorhynchos (ลำปาง)  อึ่งปากขวด (ลำพูน)  ปลาตะโกก (อุตรดิตถ์) 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  ปลาเกล็ดถี่ (กาฬสินธุ์)  ปลาพรม (ขอนแก่น)  ปลาสลาด (ชัยภูมิ)  ปลาเผาะ (นครพนม)  ปลาบ้า (นครราชสีมา)  ปลาบู่กุดทิง (บึงกาฬ)  กุ้งฝอยชนิด Macrobrachium lanchesteri (บุรีรัมย์)  ปูทูลกระหม่อม (มหาสารคาม)  ปลากดคัง (มุกดาหาร)  ปลาชะโอน (ยโสธร)  ปลาหลดจุด (ร้อยเอ็ด)  ปลาเพ้าชนิด Bangana lippus (เลย)  กบนา (ศรีสะเกษ)  ปลากา (สกลนคร)  ปลานวลจันทร์น้ำจืด (สุรินทร์)  ปลายี่สก (หนองคาย)  ปลาสร้อยขาว (หนองบัวลำภู, อำนาจเจริญ)  ปลาสร้อยลูกกล้วย (อุดรธานี)  ปลาเทโพ (อุบลราชธานี) 
ภาคกลาง:  ปลากระโห้ (กรุงเทพมหานคร)  ปลาตะพากเหลือง (กำแพงเพชร)  ปลาแดง (ชัยนาท)  ปลาตะเพียนทอง (นครนายก, อ่างทอง)  กุ้งก้ามกราม (นครปฐม, พระนครศรีอยุธยา)  ปลาสวาย (นครสวรรค์)  ปลาเทพา (นนทบุรี)  ปลาบู่ทราย (ปทุมธานี)  จระเข้น้ำจืด (พิจิตร)  ปลากดคัง (พิษณุโลก)  แมงกะพรุนน้ำจืดชนิด Craspedacusta sowerbii (เพชรบูรณ์)  ปลาตะเพียนขาว (ลพบุรี)  ปลาสลิด (สมุทรปราการ)  หอยหลอดชนิด Solen regularis (สมุทรสงคราม)  ปลาทู (สมุทรสาคร)  ปูน้ำตกสระบุรี (สระบุรี)  ปลาช่อน (สิงห์บุรี)  ปลาก้างพระร่วง (สุโขทัย)  ปลาม้า (สุพรรณบุรี)  ปลาแรด (อุทัยธานี) 
ภาคตะวันออก:  ปลาบู่มหิดล (จันทบุรี)  ปลากะพงขาว (ฉะเชิงเทรา)  ปลาฉลามกบ (ชลบุรี)  ปลากะรังจุดฟ้าจุดเล็ก (ตราด)  ปลาตะโกก (ปราจีนบุรี)  ปลาพลวงทอง (ระยอง)  ปลาบ้า (สระแก้ว) 
ภาคตะวันตก:  ปลายี่สก (กาญจนบุรี, ราชบุรี)  ปลาตะพากส้ม (ตาก)  ปลานวลจันทร์ทะเล (ประจวบคีรีขันธ์)  ปลาเวียน (เพชรบุรี) 
ภาคใต้:  หอยชักตีน (กระบี่)  ปลาทู (ชุมพร)  พะยูน (ตรัง)  ปลาหมอ (นครศรีธรรมราช)  ปลาซิวข้างขวานใหญ่ (นราธิวาส)  ปลาสลิด (ปัตตานี)  เต่าตนุ (พังงา)  ปลากระแห (พัทลุง)  หอยมุกจาน (ภูเก็ต)  ปลาพลวงชมพู (ยะลา)  ปูเจ้าฟ้า (ระนอง)  ปลาตะกรับ (สงขลา)  ปลาการ์ตูนส้มขาว (สตูล)  ปลาตะพัดเขียว (สุราษฎร์ธานี) 
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q1040065  Wikispecies: Tor douronensis  BOLD: 169103  EoL: 211494  FishBase: 5436  GBIF: 2364527  iNaturalist: 613736  IRMNG: 10154454  ITIS: 690191  NCBI: 227286  WoRMS: 1022221
ซาโอริ คิมูระ

| เหรียญรางวัล> ตัวแทนของ   ญี่ปุ่น .โอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- | --- |
|  | ลอนดอน 2012  | ทีม |
วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก
|  |  ญี่ปุ่น 2010  | ทีม |
วอลเลย์บอลเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ
|  |  นะโงะยะ/โตเกียว 2013  | ทีม |
เอเชียนเกมส์
|  |  โดฮา 2006 | ทีม |
วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย
|  |  สุพรรณบุรี 2007 | ทีม |
|  |  ฮานอย 2009 | ทีม |
|  |  ไทเป 2011 | ทีม |
|  |  นครราชสีมา 2013 | ทีม |
ซาโอริ คิมูระ (ญี่ปุ่น: 木村 沙織; โรมาจิ: Kimura Saori; เกิด 19 สิงหาคม ค.ศ. 1986) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น ซึ่งทำหน้าที่เป็นกัปตันทีมครั้งแรกในปี ค.ศ. 2013 และเป็นขวัญใจของกองเชียร์ชาวญี่ปุ่น อีกทั้งเธอยังรับใช้ทีมชาติญี่ปุ่นมานาน เห็นได้จากการเข้าแข่งขันของเธอในนามทีมชาติญี่ปุ่นที่อยู่ตั้งแต่สมัยโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 และโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
และเธอยังเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นเพียงแค่คนเดียวที่มีโอกาสไปเล่นลีกอาชีพในตุรกีในนามสโมสร วาคีฟแบงก์ อิสตันบูล เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 ก่อนที่ในวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2013 จะย้ายสัญญามาอยู่กับสโมสร กาลาตาซาราย ไดกิน ในฤดูกาลตุรกีลีก 2013 ด้วยการเซ็นสัญญาค่าตัวเป็นเงิน 34 ล้านบาท ถือเป็นนักวอลเลย์บอลสัญชาติญี่ปุ่นที่มีค่าตัวสูงที่สุด
ซาโอริลำอาวงการวอลเลย์บอลเมื่อ ค.ศ. 2017
ประวัติ

ซาโอริ คิมูระ ภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่จังหวัดชิกะ ส่วนสูง 185 ซม. น้ำหนัก 65 กก. นอกจากนี้ เธอยังมีน้องสาวชื่อมิซาโตะ คิมูระ
สโมสร

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| สโมสร | ประเทศ | ปี |
| ชิโมะกิตะซะวะ ไซโทสุ |  ญี่ปุ่น | ค.ศ. 2002–2005 |
| โทเรย์แอร์โรส์ |  ญี่ปุ่น | ค.ศ. 2005–2012 |
| วาคีฟแบงก์ |  ตุรกี | ค.ศ. 2012–2013 |
| กาลาตาซาราย ไดกิน |  ตุรกี | ค.ศ. 2013–2014 |
| โทเรย์แอร์โรส์ |  ญี่ปุ่น | ค.ศ. 2014-2017 |
ผลงาน

กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิก
ค.ศ. 2004: อันดับ 5
ค.ศ. 2008: อันดับ 5
ค.ศ. 2012: อันดับ 3
ค.ศ. 2016: อันดับ 5
ชิงแชมป์โลก
ค.ศ. 2006: อันดับ 6
ค.ศ. 2010: อันดับ 3
ค.ศ. 2014: อันดับ 7
วอลเลย์บอลเวิลด์คัพ
ค.ศ. 2003: อันดับ 5
ค.ศ. 2007: อันดับ 7
ค.ศ. 2011: อันดับ 4
ค.ศ. 2015: อันดับ 5
วอลเลย์บอลหญิงเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ
ค.ศ. 2005: อันดับ 5
ค.ศ. 2009: อันดับ 4
ค.ศ. 2013: อันดับ 3
เอเชียนเกมส์
ค.ศ. 2006: อันดับ 2
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย
ค.ศ. 2003: อันดับ 2
ค.ศ. 2005: อันดับ 3
ค.ศ. 2007: อันดับ 1
ค.ศ. 2009: อันดับ 3
ค.ศ. 2011: อันดับ 2
ค.ศ. 2013: อันดับ 2
หนังสือ

Saori ― ภาพถ่ายและความเรียงซาโอริ คิมูระ. นิฮงบุนกะพับลิชชิง. ค.ศ. 2011. ISBN 978-4890841950
232 days in Turkey ― หนังสือภาพซาโอริ คิมูระ. นิฮงบุนกะพับลิชชิง. ค.ศ. 2013. ISBN 978-4890842155
ดูเพิ่ม

มิซาโตะ คิมูระ (น้องสาว)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซาโอริ คิมูระ
木村沙織 オフィシャルブログ 「木村沙織のトルコ奮闘記」 เก็บถาวร 2013-06-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Powered by Ameba（2012年9月7日 - ）
スポーツビズ 木村沙織公式プロフィール เก็บถาวร 2014-03-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ซาโอริ คิมูระ ที่อินสตาแกรม
Vリーグ 公式プロフィール เก็บถาวร 2013-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กโทเรย์แอร์โรส์ (ทีมหญิง) ฤดูกาล 2014-2015 |
| --- | --- |
สตาฟฟ์โค้ช:  ผู้อำนวยการฝึกสอน: โคอิชิโร คันโนะ  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: ยะซุฮิโระ ฟุกุดะ  ผู้ฝึกสอน: โยเฮ ทะกะซุกิ  ผู้ฝึกสอน: อะกิระ โคะชิยะ 
ตัวเซ็ต:  1 ฮิโตะมิ นะกะมิชิ   7 คะนะมิ ทะชิโระ  12 คะนะ ชิโมะฮิระ  19 มิซะกิ ชิระอิ 
ตัวตบหัวเสา:  2 อะริซะ ทะกะดะ  3 ซะโอะริ คิมุระ  4 ซะโอะริ ซะโกะดะ  6 ซะกิ มิเนะมุระ  9 มะริ โฮะริกะวะ  11 คะโฮะ โอโนะ  13 อะซุกะ โนะมุระ  16 วะกะบะ ซุงิฮะระ 
ตัวบล็อกกลาง:  10 อะซุซะ ฟุทะมิ  14 ยุกิ โมะริ  15 โนะโซะมิ อิโต  18 ยุกินะ ฮะยะชิ 
ตัวรับอิสระ:  5 คะโอะริ โคะไดระ  8 มิซะโตะ คิมุระ  17 คะโฮะ ฟุจิโมะโตะ
ต้มจิ๋ว

| --- | --- |
ชื่ออื่น: ต้มจิ่ว
แหล่งกำเนิด: ประเทศไทย
ภูมิภาค: ภาคกลาง
ผู้สร้างสรรค์: พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อวัว, มันฝรั่ง, มะเขือเทศ
 ตำราอาหาร: ต้มจิ๋ว
ต้มจิ๋ว หรือ ต้มจิ่ว เป็นอาหารไทยโบราณ เป็นต้มรสเผ็ดร้อน เค็มนำเปรี้ยว ใส่ใบโหระพาและหอมหัวใหญ่ นิยมต้มกับเนื้อวัวที่ติดเอ็นหรือเนื้อน่องลาย ใส่อบเชย มันฝรั่งหรือมันเทศ และมะเขือเทศ โรยหอมเจียว ลักษณะคล้ายซุปหางวัว ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ศันสนีย์ จะสุวรรณ์ ระบุว่าเสน่ห์ของต้มจิ๋วอยู่ที่รสเปรี้ยว "...จากเนื้อมะม่วง หั่นเป็นลูกเต๋า เนื้อหมู หรือเนื้อวัวหั่นเต๋า หอมหัวใหญ่ มันฝรั่งหั่นเต๋า ถ้าทำอาหารถวายต้องชิ้นพอคำ ในหนึ่งช้อนต้องมีทุกอย่างครบ ด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่มาของต้มจิ๋ว"
หม่อมหลวงอารชว วรวรรณ ให้ข้อมูลว่าต้มจิ๋วเกิดขึ้นครั้งแรกในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยเป็นสูตรอาหารของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท โดยเขากล่าวไว้ว่า "...เมื่อทรงเจริญพระชันษาขึ้น ทรงสนพระทัยประกอบเครื่องเสวยถวายสมเด็จพระบรมราชชนกทั้งในยามทรงประชวรและทรงพระสำราญ เครื่องปรุงทรงเลือกที่มีคุณค่าทางอาหารและเป็นยาในตัว..."
ปลาพรม

| ปลาพรม |
| --- | --- |

ปลาพรมหัวเหม็นที่เชียงใหม่ ซู อควาเรียม ภายในสวนสัตว์เชียงใหม่
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: ปลาที่มีก้านครีบ Actinopterygii
อันดับ:: ปลาตะเพียน Cypriniformes
วงศ์:: วงศ์ปลาตะเพียน Cyprinidae
สกุล:: ปลาสร้อยนกเขาน้ำจืด Osteochilus (Bleeker, 1852)
สปีชีส์:: Osteochilus melanopleura
ชื่อทวินาม
Osteochilus melanopleura (Bleeker, 1852)

ชื่อพ้อง
 Rohita melanopleura Bleeker, 1852  Osteochilus melanopleurus (Bleeker, 1852)
ปลาพรม หรือ ปลาพรมหัวเหม็น (ชื่อวิทยาศาสตร์: Osteochilus melanopleura) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) จากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุลปลาสร้อยนกเขา มีขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 60 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยทั่วไปคือ 40 เซนติเมตร มีลำตัวกว้างและแบนข้าง หลังโค้ง ท่อนหางสั้น เกล็ดมีขนาดเล็ก ลำตัวมีเทาปนเงิน ลำตัวตอนเหนือครีบอกมีลายสีดำจาง ๆ ขวางลำตัวเป็นลักษณะเด่น นัยน์ตาเป็นสีแดง
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในแหล่งน้ำขนาดใหญ่ เช่น แม่น้ำ คลอง หรืออ่างเก็บน้ำทั่วไปในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ ในประเทศไทยพบได้ทั่วทุกภาค เป็นปลาที่หากินรวมกันเป็นฝูง ใช้ปากแทะตะไคร่น้ำตามโขดหินหรือตอไม้ใต้น้ำเป็นอาหารหลัก รวมทั้งกินสัตว์น้ำขนาดเล็ก เช่น กุ้งหรือแมลง เป็นอาหารด้วย ฮิวจ์ แมคคอร์มิค สมิธ นักมีนวิทยาชาวอเมริกันได้บันทึกไว้ว่า การตกปลาชนิดนี้ใช้เบ็ดเกี่ยวที่เป็นข้าวสุกปั้นเป็นก้อนกลม หรือใช้กุ้งหรือแมลงตกในแม่น้ำเจ้าพระยา
เหตุที่ได้ชื่อว่า "พรมหัวเหม็น" เนื่องจากเนื้อโดยเฉพาะส่วนหัวมีกลิ่นเหม็นคาวเหม็นเขียว ถึงกระนั้น ส่วนเนื้อลำตัวก็ยังใช้ประกอบอาหารได้ดีทั้งเป็นอาหารสดและทำเป็นปลาแห้ง นอกจากนี้ยังนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม
แหล่งข้อมูลอื่น

ปลาพรมหัวเหม็น
| ด ค กสัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  ปลาบึก (เชียงราย, พะเยา)  ปลากา (เชียงใหม่, แพร่)  ปลาปากหนวด (น่าน)  กบทูด (แม่ฮ่องสอน)  ปลารากกล้วยชนิด Acantopsis choirorhynchos (ลำปาง)  อึ่งปากขวด (ลำพูน)  ปลาตะโกก (อุตรดิตถ์) 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  ปลาเกล็ดถี่ (กาฬสินธุ์)  ปลาพรม (ขอนแก่น)  ปลาสลาด (ชัยภูมิ)  ปลาเผาะ (นครพนม)  ปลาบ้า (นครราชสีมา)  ปลาบู่กุดทิง (บึงกาฬ)  กุ้งฝอยชนิด Macrobrachium lanchesteri (บุรีรัมย์)  ปูทูลกระหม่อม (มหาสารคาม)  ปลากดคัง (มุกดาหาร)  ปลาชะโอน (ยโสธร)  ปลาหลดจุด (ร้อยเอ็ด)  ปลาเพ้าชนิด Bangana lippus (เลย)  กบนา (ศรีสะเกษ)  ปลากา (สกลนคร)  ปลานวลจันทร์น้ำจืด (สุรินทร์)  ปลายี่สก (หนองคาย)  ปลาสร้อยขาว (หนองบัวลำภู, อำนาจเจริญ)  ปลาสร้อยลูกกล้วย (อุดรธานี)  ปลาเทโพ (อุบลราชธานี) 
ภาคกลาง:  ปลากระโห้ (กรุงเทพมหานคร)  ปลาตะพากเหลือง (กำแพงเพชร)  ปลาแดง (ชัยนาท)  ปลาตะเพียนทอง (นครนายก, อ่างทอง)  กุ้งก้ามกราม (นครปฐม, พระนครศรีอยุธยา)  ปลาสวาย (นครสวรรค์)  ปลาเทพา (นนทบุรี)  ปลาบู่ทราย (ปทุมธานี)  จระเข้น้ำจืด (พิจิตร)  ปลากดคัง (พิษณุโลก)  แมงกะพรุนน้ำจืดชนิด Craspedacusta sowerbii (เพชรบูรณ์)  ปลาตะเพียนขาว (ลพบุรี)  ปลาสลิด (สมุทรปราการ)  หอยหลอดชนิด Solen regularis (สมุทรสงคราม)  ปลาทู (สมุทรสาคร)  ปูน้ำตกสระบุรี (สระบุรี)  ปลาช่อน (สิงห์บุรี)  ปลาก้างพระร่วง (สุโขทัย)  ปลาม้า (สุพรรณบุรี)  ปลาแรด (อุทัยธานี) 
ภาคตะวันออก:  ปลาบู่มหิดล (จันทบุรี)  ปลากะพงขาว (ฉะเชิงเทรา)  ปลาฉลามกบ (ชลบุรี)  ปลากะรังจุดฟ้าจุดเล็ก (ตราด)  ปลาตะโกก (ปราจีนบุรี)  ปลาพลวงทอง (ระยอง)  ปลาบ้า (สระแก้ว) 
ภาคตะวันตก:  ปลายี่สก (กาญจนบุรี, ราชบุรี)  ปลาตะพากส้ม (ตาก)  ปลานวลจันทร์ทะเล (ประจวบคีรีขันธ์)  ปลาเวียน (เพชรบุรี) 
ภาคใต้:  หอยชักตีน (กระบี่)  ปลาทู (ชุมพร)  พะยูน (ตรัง)  ปลาหมอ (นครศรีธรรมราช)  ปลาซิวข้างขวานใหญ่ (นราธิวาส)  ปลาสลิด (ปัตตานี)  เต่าตนุ (พังงา)  ปลากระแห (พัทลุง)  หอยมุกจาน (ภูเก็ต)  ปลาพลวงชมพู (ยะลา)  ปูเจ้าฟ้า (ระนอง)  ปลาตะกรับ (สงขลา)  ปลาการ์ตูนส้มขาว (สตูล)  ปลาตะพัดเขียว (สุราษฎร์ธานี) 
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q72747  EoL: 223851  FishBase: 16124  GBIF: 2364312  iNaturalist: 613315  IRMNG: 10159479  ITIS: 689587  IUCN: 180985  NCBI: 471640  WoRMS: 1021724
ชัชชัย พหลแพทย์

ชัชชัย พหลแพทย์ (30 เมษายน พ.ศ. 2490 — ) เป็นอดีตกองหลังทีมชาติไทยในช่วงปี 2509-2517 เคยคุมทีมชาติชุดใหญ่ในปี 2547 และเคยคุมทีมอื่น ๆ เช่น โอสถสภา เอ็ม 150, กรมศุลกากร, ธนาคารกรุงเทพ และสโมสรฮหว่างอัญซาลายในประเทศเวียดนาม
ประวัติ

ชัชชัย พหลแพทย์ เกิดวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2490 ที่กรุงเทพมหานคร เริ่มเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนอำนวยศิลป์พระนครและโรงเรียนไพศาลศิลป์ จากนั้นได้ศึกษาต่อในระดับอนุปริญญาที่โรงเรียนวัฒนาพาณิชย์  โดยในสมัยเรียนหนังสือ ได้เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลนักเรียนกรมพลศึกษาให้กับโรงเรียนไพศาลศิลป์ รุ่นเดียวกับบุญเลิศ นิลภิรมย์
ในปี พ.ศ. 2506 ชัชชัย พหลแพทย์ได้เล่นฟุตบอลระดับสโมสรเป็นครั้งแรก เมื่อได้เข้าร่วมทีมสโมสรฟุตบอลธนาคารกรุงเทพยุคแรกก่อตั้ง โดยเล่นชุดเยาวชน อายุ 16 ปี และเยาวชน อายุ 18 ปี จนกระทั่งได้เลื่อนขึ้นมาเล่นชุดใหญ่ในปี พ.ศ. 2510 และเป็นกำลังสำคัญช่วยให้สโมสรคว้าแชมป์ฟุตบอลถ้วยพระราชทานประเภท ก. และแชมป์ควีนส์คัพ ในปีดังกล่าว
จากผลงานยอดเยี่ยมในระดับสโมสร จึงทำให้ถูกเรียกตัวติดทีมชาติชุดใหญ่เป็นครั้งแรก ในศึกฟุตบอลเมอเดก้า คัพครั้งที่ 11 ที่ประเทศมาเลเซีย และในปีต่อมาก็ได้เป็นหนึ่งในนักเตะทีมชาติไทยที่ได้เล่นในกีฬาโอลิมปิกรอบสุดท้ายที่ประเทศเม็กซิโก โดยในรอบ 16 ทีมสุดท้าย ชัชชัยได้รับใบแดงและถูกไล่ออกจากสนาม ในเกมส์ที่ไทยแพ้กัวเตมาลา 1-4 หลังจากกีฬาโอลิมปิก ชัชชัย พหลแพทย์ ก็ยังคงเล่นให้กับทีมชาติอีกหลายรายการได้แก่ คิงส์คัพ, กีฬาแหลมทอง, เอเชียนเกมส์, ฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก, เอเชียนคัพ จนกระทั่งราวปี พ.ศ. 2517 จึงเลิกเล่นในการแข่งขันระดับชาติ โดยลงเล่นในทีมชาติทุกชุดไม่ต่ำกว่า 100 นัด และยิงประตูรวมทุกชุดที่เล่นได้ 8 ประต ประกอบด้วยรอบคัดเลือกโอลิมปิก 1 ประตู, เอเชียนเกมส์ 2 ประตู, เอเชียนคัพ 1 ประตู, คิงส์คัพ 1 ประตู และเกมส์อื่นที่ฟีฟ่ารับรองอีก 3 ประตู
หลังจากเลิกเล่นฟุตบอลได้เดินทางไปศึกษาอบรมวิชาโค้ชที่ประเทศอังกฤษถึง 2 ปี และกลับมาเมืองไทยโดยทำหน้าที่คุมทีมสโมสรฟุตบอลธนาคารกรุงเทพ และได้คุมทีมชาติไทยในปี พ.ศ. 2535 ซึ่งทีมชาติไทยชุดนั้นได้กลายเป็นดรีมทีมในเวลาต่อมา หลังจากคุมทีมระดับชาติ ชัชชัย พหลแพทย์ก็กลับมาคุมทีมในระดับสโมสรอีกครั้งกับทีมสโมสรฟุตบอลโอสถสภา และย้ายไปคุมทีมฮหว่างอัญซาลายในประเทศเวียดนาม และช่วงกลางฤดูกาล 2551 ของไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก ก็กลับมาคุมทีมในไทยกับสโมสรกรมศุลกากร แต่ไม่อาจช่วยให้ทีมรอดจากการตกชั้นได้ จึงย้ายกลับไปคุมฮหว่างอัญซาลายอีกครั้งในปี 2552
นอกจากนี้ชัชชัย พหลแพทย์ยังเคยคุมทีมชาติไทยชุดใหญ่ในปี 2547 ลงแข่งขันรายการเอเชียนคัพที่ประเทศจีน
เดือนสิงหาคม 2552 ชัชชัย พหลแพทย์ถูกทาบทามให้มาคุมทีมนครปฐมในเลกที่ 2 ของไทยพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2552 แต่ได้ปฏิเสธในการทำหน้าที่ดังกล่าว
ปัจจุบันทำหน้าที่ ที่ปรึกษาฝ่ายเทคนิค สโมสรหนองบัวพิชชญ
ผลงานสมัยเป็นผู้เล่น

ชนะเลิศฟุตบอลถ้วยพระราชทานประเภท ก. (ธนาคารกรุงเทพ)
ชนะเลิศควีนส์คัพ (ธนาคารกรุงเทพ)
ฟุตบอลโอลิมปิกรอบ 16 ทีมสุดท้าย ที่ประเทศเม็กซิโก
รองชนะเลิศคิงส์คัพ
ผลงานในการคุมทีม

ชนะเลิศซีเกมส์ครั้งที่ 17 ปี 2536 ที่ประเทศสิงคโปร์ (ทีมชาติไทยชุดซีเกมส์)
ชนะเลิศคิงส์คัพ ปี 2537 (ทีมชาติไทย)
ชนะเลิศซีเกมส์ครั้งที่ 18 ปี 2538 ที่ประเทศไทย (ทีมชาติไทยชุดซีเกมส์)
ชนะเลิศซีเกมส์ครั้งที่ 19 ปี 2540 ที่ประเทศอินโดนีเซีย (ทีมชาติไทยชุดซีเกมส์)
ชนะเลิศคิงส์คัพ ปี 2543 (ทีมชาติไทย)
ชนะเลิศไทเกอร์ คัพ ปี 2543 (ทีมชาติไทย)
เอเชียนคัพปี 2547 ที่ประเทศจีน (ทีมชาติไทยชุดใหญ่)
รองชนะเลิศไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก 2006 (โอสถสภา เอ็ม 150)
แหล่งข้อมูลอื่น

ชีวประวัติ ชัชชัย พหลแพทย์ เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากสยามฟุตบอล
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติไทย – โอลิมปิกฤดูร้อน 1968 |
| --- | --- | --- |
|  1 เชาว์  2 สราวุธ  3 ณรงค์  4 ยงยุทธ  5 ไพศาล  6 จีรวัฒน์  7 สนอง  8 ไพบูลย์  9 ชัชชัย  10 เกรียงศักดิ์  11 อุดมศิลป์  12 ณรงค์  13 นิวัฒน์  14 สุพจน์  15 บุญเลิศ  16 ประเดิม  17 วิชัย  18 เกรียงศักดิ์  ผู้ฝึกสอน: กึนเทอร์  |  1 เชาว์  2 สราวุธ  3 ณรงค์  4 ยงยุทธ  5 ไพศาล  6 จีรวัฒน์  7 สนอง  8 ไพบูลย์  9 ชัชชัย  10 เกรียงศักดิ์  11 อุดมศิลป์  12 ณรงค์  13 นิวัฒน์  14 สุพจน์  15 บุญเลิศ  16 ประเดิม  17 วิชัย  18 เกรียงศักดิ์  ผู้ฝึกสอน: กึนเทอร์  |  |
ถนนมีนพัฒนา

ถนนมีนพัฒนา (อักษรโรมัน: Thanon Min Phatthana) เป็นถนนสายสั้น ๆ ในท้องที่แขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 700 เมตร เชื่อมระหว่างถนนเสรีไทยกับถนนรามคำแหง (ถนนสุขาภิบาล 3 เดิม)  มีจุดเริ่มต้นที่แยกบางชันบนถนนเสรีไทย มีทิศทางมุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ข้ามคลองแสนแสบ ไปสิ้นสุดที่แยกลาดบัวขาวบนถนนรามคำแหง
ปลาพลวง (สกุล)

| ปลาพลวง |
| --- | --- |

ปลาพลวงหิน (N. stracheyi) ที่น้ำตกเอราวัณ จังหวัดกาญจนบุรี

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Cypriniformes
วงศ์:: Cyprinidae
สกุล:: Neolissochilus Rainboth, 1985

ชนิดต้นแบบ
Barbus stracheyi Day, 1871
ชนิด
 22 ชนิด (ดูในเนื้อหา)
ปลาพลวง เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดกลางที่ค่อนข้างไปทางใหญ่สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Neolissochilus (/นี-โอ-ลิส-โซ-คิล-อัส) ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
สกุลนี้ถูกแยกออกจากสกุลปลาเวียน (Tor spp.) ในปี ค.ศ. 1985 โดยวอลเตอร์ เรนโบธ นักมีนวิทยาชาวอเมริกัน โดยมีลักษณะที่สำคัญทางอนุกรมวิธานคือ ลำตัวยาวแบนข้าง จะงอยปากสั้นและทู่ ปากมีขนาดปานกลางยืดหดได้ ริมปากบนค่อนข้างหนา ริมฝีปากล่างบาง ส่วนกลางปากล่างเชื่อมติดกับเอ็นคาง ด้านข้างมีร่องคั่นระหว่างริมปากบนขากรรไกร เกล็ดมีขนาดใหญ่ ตามแนวเส้นข้างลำตัวมีเกล็ด 24–29 แถว รอดคอดหางมีเกล็ด 12 แถว มีหนวด 2 คู่ มีตุ่มแบบเม็ดสิวทั้งสองข้างของจะงอยปาก ในตัวผู้ ก้านครีบเดี่ยวก้านสุดท้ายของครีบหลังมีขอบเรียบ มีก้านครีบแขนง 9 ก้าน