stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ขนมมันสำปะหลัง
วิธีทำ

ผสมเนื้อมันสำปะหลังขูดกับน้ำตาลทราย ค่อย ๆ เทน้ำใบเตยลงนวดให้เข้ากันจนน้ำตาลละลาย
ตักส่วนผสมใส่ถ้วยตะไลแล้วนำไปวางเรียงในชุดนึ่ง
นำชุดนึ่งที่ใส่น้ำแล้วขึ้นตั้งไฟรอจนน้ำเดือด ยกชุดนึ่งที่ใส่ขนมวางลงไปนึ่งประมาณ 10-15 นาที หรือจนขนมสุก นำออกมาพักไว้ให้เย็น
นำเนื้อมะพร้าวขูดไปนึ่งประมาณ 5 นาที แล้วนำออกมาคลุกกับเกลือป่นเล็กน้อย
แคะขนมมันออกจากพิมพ์ นำไปคลุกกับมะพร้าวขูดที่เตรียมไว้ จัดใส่จาน พร้อมเสิร์ฟ
สุกฤษณ์ ศรีเปารยะ

| สุกฤษณ์ ศรีเปารยะ |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: สุกฤษณ์ ศรีเปารยะ
รู้จักในชื่อ: สุ่ม
เกิด: 21 มกราคม พ.ศ. 2525 (43 ปี)
ที่เกิด:  เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
แนวเพลง: ออลเทอร์นาทิฟร็อก
เครื่องดนตรี: เบส, กีตาร์, ทรอมโบน
ช่วงปี: พ.ศ. 2540 - 2559 พ.ศ. 2561 - 2566
ค่ายเพลง: มอร์มิวสิค (พ.ศ. 2540–2543) อัพจี (พ.ศ. 2543–2550) ดั๊กบาร์ (พ.ศ. 2550–2559) แกรนด์มิวสิค (พ.ศ. 2561–2566)
สุกฤษณ์ ศรีเปารยะ ชื่อเล่น สุ่ม อดีตมือเบสวงแคลชและเฉด ปัจจุบันได้ออกไปทำทีมจักรยาน
ประวัติ

สุ่มเกิดเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2525 มีน้องชาย 1 คน สุ่มจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยมหิดล สุ่มและเพื่อนร่วมวงแคลชได้เข้าสู่วงการเพลงจากการประกวดฮอตเวฟมิวสิกอวอร์ดส์ ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2540 ซึ่งขณะนั้นใช้ชื่อวงว่า "ลูซิเฟอร์" แต่ไม่ผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศ และกลับมาประกวดอีกครั้งในครั้งที่ 3 ปี พ.ศ. 2541 คราวนี้หลุดมาคว้ารองอันดับ 1 ได้สำเร็จ จึงเซ็นสัญญากับจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ค่าย มอร์ มิวสิค และเปลี่ยนชื่อมาเป็น แคลช หลังจากแคลชออกอัลบั้มมาถึง 7 อัลบั้ม แคลชได้ยุบวงไปในปี พ.ศ. 2554 จากการแยกทางของ ปรีติ บารมีอนันต์ นักร้องนำ สุ่มและยักษ์ - อนันต์ ดาบเพ็ชรธิกรณ์ จึงไปทำวงเฉดกับแบน, เล้ง และเหมี่ยว
ปี พ.ศ. 2559 ได้เปลี่ยนชื่อวงเป็นวง ทรูปทาวเวอร์ (Troop Tower) และวงเฉดได้ยุบลงเนื่องจากสมาชิกในวงบางคนได้ออกไปจากวงเพื่อภารกิจบางประการ เช่นเดียวกับสุ่มที่ออกไปทำทีมจักรยาน
ชีวิตส่วนตัว สุ่มและเพื่อนร่วมวงแคลชยังได้เปิดร้านอาหารกึ่งผับชื่อแคลงก์ (Clank) ที่บริเวณถนนศรีนครินทร์ หลังห้างซีคอนสแควร์ ซึ่งเป็นหุ้นส่วนร่วมกับขันเงิน และเดย์ จากวงไทยเทเนี่ยม
ผลงาน > ในนามวงแคลช

บทความหลัก: รายชื่อผลงานอัลบั้มเพลงของแคลช
One พ.ศ. 2544
ซาวด์เชก พ.ศ. 2546
เบรนสตรอม พ.ศ. 2547
อีโมชัน พ.ศ. 2548
แครชชิง พ.ศ. 2549
ร็อกออฟเอจเจส พ.ศ. 2551
ไนน์มิสยูทู พ.ศ. 2553
ผลงาน > ในนามวงเฉด

ทางแห่งฝัน
รอพี่ก่อน
อย่ามาเยอะ
วิชวลโนเวล

วิชวลโนเวล (ญี่ปุ่น: ビジュアルノベル; โรมาจิ: bijuaru noberu; ทับศัพท์: ทับศัพท์จาก visual novel) เป็นประเภทของวิดีโอเกมที่มีจุดเด่นที่กราฟิก ซึ่งมักจะเป็นภาพแบบการ์ตูนญี่ปุ่น เนื้อหาของเกมเป็นแบบอินเตอแรกทีฟ คือเป็นการดำเนินเรื่องโต้ตอบกับตัวละครต่าง ๆ
| ด ค กประเภทวิดีโอเกม (รายชื่อ) |
| --- | --- | --- |
| เกมแอ็กชัน |  บีตเอ็มอัป สับและเฉือน  เกมต่อสู้  เกมเขาวงกต แพ็ก-แมนโคลน  เกมแพลตฟอร์ม  เกมยิง มุมมองบุคคลที่หนึ่ง  เกมออนไลน์ผู้เล่นจำนวนมากแบบยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง  มุมมองบุคคลที่สาม  ปืนแสง  ชูตเอ็มอัป  ยุทธวิธี  เกมเอาชีวิตรอด แบตเทิลรอยัล  |  |
| เกมแอ็กชันผจญภัย |  แกรนด์เธฟต์ออโตโคลน  อิมเมอร์ซีฟซิม  เมทรอยด์วาเนีย  เกมลอบเร้น  เกมสยองขวัญ สยองขวัญเอาชีวิตรอด  สยองขวัญทางจิตวิทยา  |  |
| เกมผจญภัย |  เกมหาทางออก  นิยายเชิงโต้ตอบ  ภาพยนตร์เชิงโต้ตอบ  วิชวลโนเวล  |  |
| เกมเล่นตามบทบาท |  เกมแอ็กชันเล่นตามบทบาท  ตะลุยดันเจียน  เกมออนไลน์ผู้เล่นจำนวนมากแบบเล่นตามบทบาท  MUD  โรกไลก์  เกมยุทธวิธีเล่นตามบทบาท  |  |
| เกมจำลอง |  เกมจำลองการก่อสร้างและการจัดการ ธุรกิจ  เมือง  รัฐบาล  เกมจำลองชีวิต การออกเดท  สัตว์เลี้ยงดิจิทัล  เทพเจ้า  สังคม  เกมกีฬา  เกมจำลองการทหาร  |  |
| เกมกลยุทธ์ |  4X  มัลติเพลเยอร์ออนไลน์แบตเทิลอารีนา  เกมกลยุทธ์เวลาจริง เกมป้องกันฐาน  การบริหารเวลา  เกมออนไลน์ผู้เล่นจำนวนมากแบบกลยุทธ์เวลาจริง  เกมยุทธวิธีเวลาจริง  เกมกลยุทธ์ผลัดกันเดิน  เกมยุทธวิธีผลัดกันเดิน  เกมสงคราม เกมสงครามกลยุทธ์ที่ยิ่งใหญ่  |  |
| เกมจําลองยาน |  เกมจำลองการบิน มือสมัครเล่น  รบ  อวกาศ  เกมแข่งรถ แข่งรถโกคาร์ต  จำลองการแข่งรถ  เรือดำน้ำ  รถไฟ  เกมต่อสู้ด้วยยานพาหนะ  |  |
| ประเภทอื่น |  เกมทหารปืนใหญ่  เบรกเอาท์โคลน  เกมสร้างเด็ค  เกมการ์ดสะสมดิจิทัล  เอโรเกะ  เกมออกกำลังกาย  เกมอินครีเมนทัล  เกมดนตรี เกมจังหวะ  ไม่ใช่เกม  เกมปาร์ตี  เกมการเขียนโปรแกรม  เกมปริศนา โซโกบาน  เกมจับคู่แบบเรียงต่อกัน  |  |
| แนวคิดที่เกี่ยวข้อง |  เกมทริปเพิลเอ  การโฆษณา  เกมอาร์เคด  เกมศิลปะ  เกมเสียง  เกมแคชชวล  เกมข้ามฝั่ง  เกมการศึกษา  วิดีโอภาพเคลื่อนไหวเต็มรูปแบบ  เกมิฟิเคชัน  เกมอินดี้  วิดีโอเกมผู้เล่นหลายคน  ระบบเกมไม่เป็นเส้นตรง เกมเปิดโลกกว้าง  วิดีโอเกมที่ไม่รุนแรง  เกมออนไลน์ เกมเบราว์เซอร์  เกมออนไลน์ผู้เล่นหลายคน  การพนันออนไลน์  เกมเครือข่ายสังคม  เกมเพอวาซีฟ  เกมจริงจัง  |  |
 สถานีย่อยวิดีโอเกม
บรรณาธิการ

บรรณาธิการ (คำสนธิ: บรรณ (หนังสือ) + อธิการ (เจ้าการ); อังกฤษ: Editor) เป็นบุคคลซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบ ในการจัดทำ รวบรวม ตรวจแก้ คัดเลือก หรือควบคุม เนื้อหาและภาพทั้งหมด ที่จะตีพิมพ์เป็นหนังสือ หรือเป็นสิ่งพิมพ์ที่มีกำหนดว่าจะออกเรื่อยไปตามลำดับ โดยใช้ชื่อเดิม เช่น หนังสือพิมพ์ และนิตยสารต่าง ๆ และนิยมใช้เป็นคำย่ออย่างไม่เป็นทางการว่า “บ.ก.” ส่วนคำที่ใช้เรียกกระบวนการลักษณะดังกล่าว คือ บรรณาธิกร (อังกฤษ: Editing)
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ให้ความหมายของ บรรณาธิการ ไว้ว่า ผู้จัดเลือกเฟ้น รวบรวม ปรับปรุง และรับผิดชอบเรื่องลงพิมพ์ และในมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติการพิมพ์ พุทธศักราช 2550 ระบุว่า บรรณาธิการ หมายความถึง บุคคลผู้รับผิดชอบ ในการจัดทำ และควบคุมเนื้อหา ข้อความ หรือภาพ ที่ลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ รวมทั้งวัสดุ หรือเอกสาร ที่แทรกในหนังสือพิมพ์ โดยความเห็นชอบของบรรณาธิการด้วย เมื่อหนังสือพิมพ์ มีความหมายรวมไปถึง นิตยสาร วารสาร สิ่งพิมพ์ ที่เรียกชื่ออย่างอื่น ในทำนองเดียวกัน
ประเภทของบรรณาธิการ

บรรณาธิการอำนวยการ (อังกฤษ: Managing Editor) ทำหน้าที่เชื่อมโยงและประสานงาน ระหว่างฝ่ายบริหาร และฝ่ายปฏิบัติการของสิ่งพิมพ์
บรรณาธิการที่ปรึกษา (อังกฤษ: Advising Editor) ทำหน้าที่ให้คำปรึกษาแก่บรรณาธิการ ในกรณีต่าง ๆ
บรรณาธิการบริหาร (อังกฤษ: executive editor) หรือ บรรณาธิการใหญ่ (อังกฤษ: editor-in-chief) ทำหน้าที่รับผิดชอบฝ่ายนโยบายของสิ่งพิมพ์ในภาพรวม ทั้งเรื่องธุรกิจ และการนำเสนอเนื้อหา ตลอดจนการประสานงานกับฝ่ายต่าง ๆ
บรรณาธิการผู้พิมพ์ผู้โฆษณา (อังกฤษ: Publishing Editor) ทำหน้าที่จัดการ และรับผิดชอบในการพิมพ์ ตลอดจนจัดการ ให้สิ่งพิมพ์แพร่หลายออกไป ด้วยประการใด ๆ ไม่ว่าจะเป็นการขาย หรือให้เปล่า รวมถึงการเป็นผู้รับผิดชอบต่อเนื้อหาที่ลงตีพิมพ์ โดยมักจะตกเป็นจำเลย ในกรณีที่ถูกฟ้องร้องดำเนินคดี จนมีผู้ให้ฉายาว่า “บ.ก.ติดคุก”
บรรณาธิการภาพ (อังกฤษ: Newspicture Editor) ทำหน้าที่รวบรวม คัดเลือก และควบคุม การนำเสนอภาพในสิ่งพิมพ์ทุกกรณี โดยมักมีการแบ่งแยกในโครงสร้างของนิตยสาร
บรรณาธิการข่าว (อังกฤษ: News Editor) ทำหน้าที่ตรวจแก้ รวบรวม คัดเลือก และควบคุม การนำเสนอเนื้อหาข่าวในกลุ่มเนื้อหาที่แตกต่างกันไป เช่น การเมือง เศรษฐกิจ การศึกษา ภูมิภาค กีฬา บันเทิง เป็นต้น จากนั้นจึงนำเสนอไปยังบรรณาธิการบริหารอีกชั้นหนึ่ง
สาราณียกร (อังกฤษ: The Mouthpiece) ทำหน้าที่เช่นเดียวกับบรรณาธิการ ในกรณีของสิ่งพิมพ์เฉพาะกิจ เช่น หนังสือรุ่นนักเรียนนักศึกษา หนังสือที่ระลึกในโอกาสต่าง ๆ เป็นต้น
ประเภทของบรรณาธิการ > กองบรรณาธิการ

กองบรรณาธิการ เป็นกลุ่มบุคคลซึ่งทำหน้าที่เป็นคณะทำงานของบรรณาธิการ ในการช่วยตรวจสอบบทความแทนบรรณาธิการ รวมถึงการเขียนคอลัมน์ที่สำคัญในฉบับ เช่น บทบรรณาธิการ, คอลัมน์จดหมายถึงบรรณาธิการ (อังกฤษ: Letter to the Editor) รายงานพิเศษ (สกู๊ป; อังกฤษ: Scoop), บทสัมภาษณ์ เป็นต้น
สมเด็จพระวรราชินี (แป้น)

| สมเด็จพระวรราชินี (แป้น) |
| --- | --- |
พระวรราชมารดา

พระราชสมภพ: พ.ศ. 2356
สวรรคต: 27 มิถุนายน พ.ศ. 2438 (81 พรรษา) อุดงฦๅไชย กัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส
คู่อภิเษก: สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี
พระราชบุตร: พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร พระองค์เจ้าจงกลนี พระองค์เจ้าเกสร
ราชวงศ์: ตรอซ็อกผแอม (อภิเษกสมรส)
พระบิดา: พระยาสุภาธิบดี (โตจ)
ศาสนา: พุทธ
สมเด็จพระวรราชินีบรมบพิตร (พ.ศ. 2356 – 27 มิถุนายน พ.ศ. 2438) พระนามเดิม แป้น เป็นพระเทพีในสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี และเป็นพระวรราชมารดาในพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร
พระราชประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้นและครอบครัว

สมเด็จพระวรราชินีบรมบพิตร ประสูติเมื่อปีกุน สัปตศก มีพระนามเดิมว่า แป้น เป็นธิดาคนหนึ่งของพระยาสุภาธิบดี (โตจ) มีพระเชษฐารับราชการในราชสำนักกัมพูชา คนหนึ่งชื่อเหม เป็นมหาดเล็ก อีกคนชื่อเอก เป็นที่ออกญาราชเดชะ และมีพระขนิษฐาไม่ปรากฏนามเดิมอีกคนหนึ่ง ซึ่งภายหลังได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นเจ้านายฝ่ายใน มีพระนามว่า สมเด็จพระมาตุจฉา กัมพูชาธิบดี อนุราชมาตรังศิริสุนทร ธรรมจารี นิสัตตะละหฤไทย อโนปมัยบุญญการกุศล อุดมบรมบพิตร สัมฤทธิทีฆายุวัณณะสุขะพละ เพราะเป็นพระมาตุจฉาของพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร
พระราชประวัติ > รับราชการฝ่ายใน

พระยาสุภาธิบดีถวายแป้นบุตรสาวแก่สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี หรือนักองค์ด้วง ช่วงสยามทำสงครามกับญวนที่เมืองพนมเปญเมื่อ พ.ศ. 2376 เบื้องต้นทรงเข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาในตำแหน่งพระสนมชั้นแม่นาง ตามเสด็จนักองค์ด้วงเมื่อครั้งประทับอยู่วังเจ้าเขมรในกรุงเทพมหานคร จากการที่พระองค์ตามเสด็จพระสวามีไปกรุงเทพมหานคร ทำให้พระองค์มีความเป็นอยู่อย่างชาวสยาม บางแหล่งข้อมูลระบุว่าครอบครัวของพระองค์เป็นชาวสยาม ต่อมาได้ตามเสด็จไปประทับที่ตำหนักหลวง เมืองมงคลบุรี ช่วง พ.ศ. 2376–2380 (ปัจจุบันคือวัดหลวงสีสุวัตถิ์รัตนาราม จังหวัดบันทายมีชัย ประเทศกัมพูชา)
สมเด็จพระวรราชินีประสูติการพระราชโอรส-ธิดาสามพระองค์ คือ
พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร (พ.ศ. 2377–2447) พระนามเดิม นักองค์จรอเลิ้ง หรือราชาวดี ต่อมาเสวยราชสมบัติกรุงกัมพูชาสืบพระราชบิดา
พระองค์เจ้าจงกลนี (พ.ศ. 2382–2445) ต่อมาเป็นพระชายาในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ พระเชษฐาต่างมารดา
พระองค์เจ้าเกสร (พ.ศ. 2383–2452)
หลังสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีขึ้นเสวยราชสมบัติกรุงกัมพูชาแล้ว ทรงตั้งพระนามแก่เจ้านายฝ่ายในและบรรดาศักดิ์บาทบริจาริกาในราชสำนักทั้งหมด ทรงพระกรุณาพระราชทานพระนามแก่นักนางแป้น เป็น พระปิโยพระบรมท้าวธิดา ในตำแหน่งพระเทพี คู่กับนักนางเภา ที่ทรงพระกรุณาพระราชทานพระนามว่า พระปิโยพระบรมอัจฉราอับศร
พระราชประวัติ > พระวรราชินี

ต่อมาพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร พระโอรสขึ้นเสวยราชสมบัติต่อจากสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี ก็สถาปนาพระนามพระวรราชมารดาขึ้นเป็น พระปิโยพระบรมชาติกระษัตรี เมื่อคราวพระองค์เจ้าวัตถาและพระองค์เจ้าศิริวงษ์ทรงก่อการกบฏช่วง พ.ศ. 2404 พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตารเกรงว่าทัพของข้าศึกจะตีอุดงฦๅไชยแตก จึงทรงนำพระปิโยพระบรมชาติกระษัตรี และบาทบริจาริกาที่เป็นหญิงทั้งหมดลงเรือหนีไปเมืองพระตะบอง เหลือแต่สมเด็จพระหริราชรัตไนไกรแก้วฟ้า (พระองค์เจ้าศรีสวัสดิ) กับสมเด็จพระวรราชินี (รศ) และสมเด็จพระราชธิดาอีกสองพระองค์ ยังคงประทับอยู่ในพระราชวังอุดงฦๅไชยเพื่อเฝ้าพระบรมศพสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี
พ.ศ. 2408 พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตารโปรดให้จัดพระราชพิธีอภิเษกพระหิรัญบัตรสมเด็จพระมาตุจฉาและสมเด็จพระมารดาในพระองค์ โดยเฉพาะสมเด็จพระราชมารดานั้น เฉลิมพระนามว่า สมเด็จพระวรราชินี กัมพูชาธิบดี ราชมารดา ศิริสุนทร ธรรมจาริยา เมตตาสัตตะละหฤไทย อโนปมัยบุญญการกุศล มงคลรัตนขัติยประสิทธิ พิพิธมไหสุรสมเหศวร สุชาตชาตา มหากระษัตรีอุดมบพิตร สัมฤทธิทีฆายุวัณณะสุขะพละ
สมเด็จพระวรราชินีบรมบพิตรสวรรคตเมื่อ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2438 สิริพระชนมายุ 81 พรรษา พระอัฐิถูกบรรจุภายในพระเจดีย์สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี บนเขาพระราชทรัพย์ อำเภอพญาฦๅ จังหวัดกันดาล เคียงข้างพระสวามี และสมเด็จพระวรราชินี (เภา)
พระราชอำนาจ

หลังสมเด็จพระมไหยิกา ขัติยาวงษ์ศิริเสโฐวโรดม เสวยทิวงคต เมื่อ พ.ศ. 2408 พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตารมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ขุนนางที่ขึ้นตรงต่อสมเด็จพระมไหยิกาไปขึ้นต่อสมเด็จพระวรราชินี (แป้น) ทั้งหมด สมเด็จพระวรราชินีมีพระราชอำนาจเบ็ดเสร็จในการแต่งตั้งข้าราชการสำรับจัตวาฝ่ายพระท้าว ใน ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา ระบุว่า มีเจ้าเมืองที่ขึ้นต่อพระองค์สามคนปกครองสามจังหวัด ได้แก่จังหวัดเปร๊ยเวง อันลงราช และมุขกำปูล ส่วน ตำราเทียบบันดาศักดิ์กรุงกัมพูชา ระบุเนื้อหาใกล้เคียงกันว่า มีเจ้าเมืองสามคนเป็นข้าราชการสำรับจัตวาขึ้นตรงต่อพระท้าว ได้แก่ เมืองไพรกะดี ขึ้นตรงต่อพระยาธิบดีเสนา เมืองมุกกำปูน ขึ้นตรงต่อพระยาวงศานุรักษ์ และเมืองอันลงราช ขึ้นตรงต่อพระยาบวรราช พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร พระราชโอรส มีนโยบายต่อต้านสยามและสนับสนุนฝรั่งเศสอย่างแข็งขัน ผิดกับสมเด็จพระวรราชินี (แป้น) ซึ่งเป็นผู้นำของราชสำนักฝ่ายในของกัมพูชาที่ทรงอิทธิพล ทรงแสดงตัวว่าทรงเป็นแกนนำกลุ่มนิยมสยาม และคอยสนับสนุนกลุ่มกบฏ หนึ่งในนั้นคือพระองค์เจ้าดวงจักร พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร ที่ประสูติแต่พระแม่นางสุชาติบุปผา ซึ่งบาทบริจาริกานางนี้เป็นนางข้าหลวงเดิมของสมเด็จพระวรราชินีมาก่อน
เมื่อสมเด็จพระวรราชินี (แป้น) ถึงแก่พิราลัย ก็ไม่มีการแต่งตั้งขุนนางสำรับจัตวาฝ่ายพระท้าวอีกต่อไป
องคุลิมาล (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2546)

บทความนี้เกี่ยวกับภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2546 สำหรับภาพยนตร์ไทย ดูที่ องคุลิมาล (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2503)
| องคุลิมาล |
| --- | --- |
กำกับ: สุเทพ ตันนิรัตน์
เขียนบท: สุเทพ ตันนิรัตน์
อำนวยการสร้าง: อดิเรก วัฒลีลา
นักแสดงนำ: ปีเตอร์ นพชัย ชัยนาม สเตลล่า มาลูกี้
ผู้จัดจำหน่าย: Film Bangkok
วันฉาย: 11 เมษายน 2546 (2546-04-11)
ความยาว: 105 นาที
ประเทศ: ประเทศไทย
ภาษา: ไทย
องคุลิมาล (อังกฤษ: Angulimala) เป็นภาพยนตร์แนวชีวประวัติสัญชาติไทย ออกฉายในปี พ.ศ. 2546 มีเค้าโครงเรื่องมาจากชีวประวัติของพระองคุลีมาลเถระ พระเถระองค์หนึ่งแห่งพระพุทธศาสนา กำกับภาพยนตร์โดย สุเทพ ตันนิรัตน์ นำแสดงโดย  ปีเตอร์ นพชัย ชัยนาม รับบท อหิงสกะ/ พระองคุลีมาล, สเตลล่า มาลูกี้ รับบท นันทา, จอห์น รัตนเวโรจน์ รับบท วิกูล , อลิสา ขจรไชยกุล รับบท นางมันตานี จอมโจรองคุลิมาล ผู้ได้รับคำสั่งจากอาจารย์ให้มาฆ่าคนและตัดนิ้วให้ครบ 1,000 คน แล้วจะบรรลุวิชาขั้นสูงสุด จนต่อมา พระพุทธเจ้า ได้เสด็จมาโปรดจนองคุลีมาลดวงตาเห็นธรรม และได้เข้ามาบวชเป็นพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา
เนื้อเรื่องย่อ

ณ ดินแดนชมพูทวีป เมื่อสองพันห้าร้อยกว่าปีที่ผ่านมา อหิงสกะ ได้ถือกำเนิดขึ้นในวรรณะพราหมณ์ ซึ่งถือเป็นวรรณะชั้นสูงสุดของผู้มีบุญ แต่ชะตาของทารกกลับถูกสวรรค์ลิขิตไว้ว่า เมื่อเติบโตขึ้นจะกลายเป็นมหาโจร สนองคืนผู้มีคุณด้วยความตาย เพราะเชื่อในลิขิตแห่งฟ้า บิดาจึงส่งอหิงสกะไปร่ำเรียนวิชชากับสำนักทิศาปาโมกข์แห่งเมืองตักกสิลา แต่ฝ่ายมารดากลับมุ่งหวังว่า สาติพราหมณ์ ผู้เป็นเจ้าสำนักทิศาปาโมกข์ จะสามารถช่วยนำพาให้อหิงสกะหลุดพ้นไปจากปัญหาทางโลกย์ได้
สาติพราหมณ์หาได้สอนวิชชาใด ๆ ให้แก่อหิงสกะไม่ เพราะตรวจชะตาล่วงรู้ว่าผู้มีคุณแก่อหิงสกะจะมีเคราะห์ เด็กน้อยจึงกลายมาเป็นคนเลี้ยงแพะจนกระทั่งเติบโตเป็นหนุ่ม ในขณะที่ศิษย์คนอื่น ๆ ฝึกฝนวิชชา อหิงสกะต้องนั่งนับจำนวนแพะอยู่กลางทุ่ง หารู้ไม่ว่าการทำเช่นนั้นนานนับปีเป็นการฝึกสมาธิโดยธรรมชาติ แล้ววันหนึ่งอหิงสกะก็สามารถเข้าถึงปฐมฌานได้ด้วยตนเอง
ชีวิตของอหิงสกะที่สงบเงียบเริ่มผันแปรไปในคืนวันวิวาห์ของสาติพราหมณ์กับเจ้าสาวคนใหม่นามว่า นันทาพราหมณี สาติได้พบความลับว่าภรรยาคนใหม่นี้ ที่แท้จริงเป็นจัณฑาลจึงคิดหาทางกำจัดนันทา แต่กลับถูกอหิงสกะช่วยเหลือไว้ สาติจึงกล่าวหาว่าอหิงสกะฉุดคร่านันทาไปและประกาศให้ทุกคนทราบถึงดวงชะตาของอหิงสกะที่ถูกลิขิตไว้ว่าจะต้องเป็นมหาโจร
อหิงสกะพานันทาหลบหนีเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และบนยอดเขาแห่งหนึ่งเขาก็ได้พบกับพญามาร ผู้อ้างตนว่าเป็นเทพ ณ ที่แห่งนั้น พญามารเล่าว่าในโลกนี้ยังมีคนบางพวกที่ไม่นับถือบูชาเทพบนสวรรค์ ทางที่จะปลดปล่อยให้คนเหล่านี้หายจากความหลงผิดมีเพียงวิธีเดียว ซึ่งไม่เรียกว่าการฆ่า แต่เป็นการบูชายัญคนชั่ว ถ้าเมื่อใดอหิงสกะสร้างกุศลโดยการบูชายัญชีวิตคนครบ 1,000 คน เมื่อนั้นผลบุญที่ก่อจะทำให้เขาบรรลุธรรม หลุดพ้นจากเวรกรรมในอดีตทั้งปวง อหิงสกะเริ่มหนทางสู่การบรรลุธรรมด้วยการเข่นฆ่าพวกโจรป่าที่ดักปล้นฆ่าคนเดินทาง คนที่ลบหลู่ไม่บูชาเทพเทวดา จนสุดท้ายก็ถลำตัวไปสู่การฆ่าฟันโดยไม่เลือก เพราะเขาได้เข้าใจว่าสิ่งทั้งปวงมีแต่ความทุกข์ การที่เขาฆ่าคนจึงเป็นการปลดปล่อยคนเหล่านั้นให้พ้นทุกข์
นันทาพยายามคัดค้านมิให้อหิงสกะฆ่าคน แต่อหิงสกะมั่นใจว่าสิ่งที่ตนทำเป็นสิ่งที่ถูกต้อง เพราะยิ่งฆ่าคนดวงจิตของเขาก็มีพลังมากขึ้น และในช่วงนั้นเองอหิงสกะก็ได้ค้นพบความจริงเกี่ยวกับพญามารว่ามิใช่เทพดังอ้าง เขาได้ปราบพญามารลง ตั้งแต่นั้นอหิงสกะจึงหันมาบูชาแต่เพียงดวงจิตของตนเอง โดยเขาได้นำนิ้วของคนที่ถูกฆ่าตายมาร้อยเป็นพวงมาลาคล้องคอ อันเป็นที่มาของชื่อมหาโจรนาม องคุลิมาล
เมื่อใกล้จะฆ่าคนครบ 1,000 คนแล้ว อหิงสกะหารู้ไม่ว่าเหยื่อรายสุดท้ายที่ตนกำลังจะปลิดชีพนั้น คือ มารดาของตนเอง และขณะที่อหิงสกะจะยิงศรไปสังหารผู้เป็นมารดานั้นก็ถูกขัดขวางโดยศัตรูคนสำคัญ นั่นคือ ศาสดาผู้ยิ่งใหญ่ หรือ พระพุทธเจ้า อหิงสกะจึงวิ่งไล่ตามไปเพื่อฆ่า วิ่งไปเพื่อจะได้พบความสำเร็จที่ตนมุ่งมั่นมานานแสนนาน อหิงสกะหารู้ไม่ว่าการไล่ตามพระพุทธเจ้าในครั้งนั้น เขาได้ก้าวเข้าไปสู่หนทางที่จะนำไปสู่ความสุขสว่าง ทางที่จะทำให้เขามองเห็นความหลงผิดทั้งปวง และทางที่มารดาของเขาใฝ่ฝันให้เขาก้าวไปเพื่อบรรลุสิ่งอันประเสริฐสูงสุดของมนุษย์ นั่นก็คือ นิพพาน
นักแสดง

ปีเตอร์ นพชัย ชัยนาม รับบท อหิงสกะ/ องคุลีมาล
สเตลล่า มาลูกี้ รับบท นันทา
จอห์น รัตนเวโรจน์ รับบท วิกูล
คำรณ คุณะดิลก รับบท สาติพราหมณ์
อลิษา ขจรไชยกุล รับบท นางมันตานี
แคทรีน่า กรูซ
วารินทร์ สัจเดว
อนันต์ สัมมาทรัพย์ รับบท คัคคะภัควะ
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ พากย์เสียง พระสัมมาสัมพุทธเจ้า
แหล่งข้อมูลอื่น

องคุลิมาล ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Official site เก็บถาวร 2007-04-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทิชา

| ทิชา |
| --- | --- |
แนว: ระทึกขวัญ ดรามา สะท้อนสังคม
บทละครโทรทัศน์:   เนปาลี  อภิศรา วงศร 
กำกับโดย: เอกสิทธิ์ ตระกูลเกษมสุข
แสดงนำ: พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์ พชร จิราธิวัฒน์ เมทินี กิ่งโพยม เพ็ญพักตร์ ศิริกุล
ผู้ประพันธ์เพลง:   เทิดศักดิ์ จันทร์ปาน  ต้นตระกูล แก้วหย่อง  ภูวิช ทวาสินชนเดช  อมรภัทร เสริมทรัพย์  ปรีดา เกศดี  กฤตเมธ กิตติบุญญาทิวากร  นริศรา ศักดิ์ปัญจโชติ  สุนทร ด้วงแดง  ฐิติรัฐ ดิลกหัตถการ 
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนตอน: 8
การผลิต
ผู้จัดละคร:   ถกลเกียรติ วีรวรรณ  นิพนธ์ ผิวเณร 
กำกับภาพ: กิตติวัฒน์ เสมรัตต์
ความยาวตอน: 60 นาที
บริษัทผู้ผลิต: เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ เกรทเดย์ โปรดักชั่น
ออกอากาศ
สถานีโทรทัศน์: ช่องวัน 31
ออกอากาศ: 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 (2024-11-25) – 17 ธันวาคม ค.ศ. 2024 (2024-12-17)
ทิชา (อังกฤษ: Thicha) เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวระทึกขวัญ ออกอากาศครั้งแรกทางช่องวัน 31 โดยมีการออกอากาศซ้ำในเวอร์ชันที่ไม่ได้ตัดต่อเวลา 22:00 น. ทาง เน็ตฟลิกซ์ และแอปพลิเคชัน วันดี
เรื่องย่อ

ทิชา เป็นเรื่องราวของ อู่ยี่ ลูกสาวคนเดียวของ โหย่ว แรงงานข้ามชาติที่ลักลอบเข้าเมืองไทยอย่างผิดกฎหมาย ทั้งสองหวังเปลี่ยนชะตาชีวิตให้ดีขึ้น แต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรเมื่อพวกเธอได้พบกับ บุษรา นายจ้างผู้เป็นสาวไฮโซมีอิทธิพลในวงสังคมชั้นสูง บุษราใช้ชีวิตแบบหมกมุ่นกับการทำงานจนทำให้ พัดชัย​ ลูกชายของเธอต้องทนทุกข์กับการใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว แต่สิ่งนั้นไม่อาจเปรียบเทียบได้กับสิ่งที่อู่ยี่และโหย่วต้องเผชิญ เมื่อชีวิตของอูยี่ถูกล่วงละเมิด การต่อสู้เพื่อทวงคืนความยุติธรรมจึงเริ่มต้นขึ้นภายใต้ชื่อ ทิชา
นักแสดง

| ตัวละคร | นักแสดงหลัก |
| --- | --- |
วาสนา มีบุญยัง (อูยี่) / ทิชา อินศลี: พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์
พัดชัย ธนกิจเจริญผล (พัด) : พชร จิราธิวัฒน์
บุษรา ธนกิจเจริญผล (บุษ) : เมทินี กิ่งโพยม
หนี่ไว / นิวาริน อินศลี (วาริน) : เพ็ญพักตร์ ศิริกุล
ตัวละคร: นักแสดงสมทบ
โหย่ว มีบุญยัง: กุลณัฐ กุลปรียาวัฒน์
ชมพูนุช อารยะธรรมไทย (พู่): พรสรวง รวยรื่น
นายแพทย์ นิติกร เกษมโรจน์บุญญา (หมอกร) : อนุชิต สพันธุ์พงษ์
เมธี ธนกิจเจริญผล: อัครัฐ นิมิตรชัย
 พันตำรวจตรี วรฐ วรภิรมย์: เลอวิทย์ สังข์สิทธิ์
อูยี่ (วัยเด็ก) : ด.ญ.มาชิดา สุทธิกุลพานิช
พัดชัย (วัยเด็ก): ด.ช.เตชินทร์ ณ วงศ์
บุ๊ค (วัยเด็ก): ด.ช.วชรภัส เอกสมุทรชัย
ตัวละคร: นักแสดงรับเชิญ
บุ๊ค: มนภัทร เตชะกำพุ
ชิ: สุพจน์ พงษ์พรรณเจริญ
ศักดิ์: ธนพล จุกสีดา
สมพงศ์: ธิติ อิ่มอโนทัย
เล็ก: พิชญุตม์ รุ่งโรจน์ทรัพย์
อาแม: ชาติวุฒิ รุ่งโรจน์ศุภร
รติมา: อรอุมา ธรรมธุราทร
แม่บ้าน: พัสมนตร์ สุภณเดชพงศ์
เพลงประกอบ

ฟื้น (Reborn) ร้องโดย ASIA7
ความรัก ความฝัน ความจริง ร้องโดย วิชญาณี เปียกลิ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

ทิชา ที่เน็ตฟลิกซ์
ทิชา ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
หลักเกณฑ์การถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมันแบบถ่ายเสียงของราชบัณฑิตยสถาน

| หลักเกณฑ์การถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมันแบบถ่ายเสียงของราชบัณฑิตยสถาน  |
| --- | --- |
ชนิด:  อักษรสระประกอบ  ระบบการถอดเป็นอักษรโรมันสำหรับ
ผู้ประดิษฐ์: ราชบัณฑิตยสถาน
ประดิษฐ์เมื่อ: พ.ศ. 2482
ช่วงยุค: ปัจจุบัน
ภาษาพูด: ไทย
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
หลักเกณฑ์การถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมันแบบถ่ายเสียงของราชบัณฑิตยสถาน คือระบบทางการ ที่ใช้สำหรับแสดงคำในภาษาไทยเป็นอักษรโรมันตามวิธีอ่าน จัดทำโดยราชบัณฑิตยสถาน (ปัจจุบันคือสำนักงานราชบัณฑิตยสภา) และลงประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2482 และครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
หลักเกณฑ์นี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อใช้ถอดวิสามานยนามในป้ายบอกทางและเอกสารต่าง ๆ ของหน่วยงานราชการเป็นหลัก และเป็นระบบที่ใกล้เคียงกับมาตรฐานการถอดเสียงภาษาไทยมาตรฐานหนึ่ง ๆ มากที่สุด แต่การใช้หลักเกณฑ์นี้ในทางปฏิบัติเป็นไปอย่างไม่สม่ำเสมอแม้ในหมู่หน่วยงานราชการเอง ระบบการถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมันตามหลักเกณฑ์นี้แทบจะเหมือนกับระบบที่กำหนดไว้ในมาตรฐาน ISO 11940-2
ลักษณะเด่น

ลักษณะเด่นของหลักเกณฑ์การถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมันแบบถ่ายเสียง พ.ศ. 2542 ได้แก่
เลือกใช้เฉพาะอักษรโรมันที่ไม่ผ่านการดัดแปลงและไม่ใส่เครื่องหมายเสริมสัทอักษรใด ๆ
ถอดเสียงสระเดี่ยวและสระประสมทั้งหมดโดยใช้อักษรที่เป็นสระ ได้แก่ ⟨a⟩, ⟨e⟩, ⟨i⟩, ⟨o⟩, ⟨u⟩
อักษรเดี่ยว ⟨a⟩, ⟨e⟩, ⟨i⟩, ⟨o⟩, ⟨u⟩ แทนเสียงสระเดี่ยวที่มีค่าเสียงเดียวกันอย่างในชุดสัทอักษรสากล
ทวิอักษรที่ลงท้ายด้วย ⟨e⟩ แทนเสียงสระเดี่ยว กล่าวคือ ⟨ae⟩, ⟨oe⟩, ⟨ue⟩ แทนเสียง /ɛ, ɤ, ɯ/ ตามลำดับ หลักเกณฑ์นี้อาจเลือกใช้ทวิอักษรดังกล่าวเนื่องจากมีหน้าตาคล้ายคลึงกับสัทอักษรตัวแฝด /æ, œ, ɯ/
ทวิอักษรและไตรอักษรที่ลงท้ายด้วย ⟨a⟩, ⟨i⟩, ⟨o⟩ เป็นสระประสม และแทนเสียง /a, j, w/ ตามลำดับ
ใช้อักษรแทนเสียงพยัญชนะตามอักษรในชุดสัทอักษรสากล ยกเว้น
ทวิอักษรที่ลงท้ายด้วย ⟨h⟩ กล่าวคือ ⟨ph⟩, ⟨th⟩, ⟨kh⟩ แทนเสียงพยัญชนะพ่นลม /pʰ, tʰ, kʰ/ เพื่อแยกความแตกต่างจาก ⟨p⟩, ⟨t⟩, ⟨k⟩ ซึ่งแทนเสียงพยัญชนะไม่พ่นลม /p, t, k/
⟨ch⟩ แทนทั้งเสียงพยัญชนะ  /t͡ɕʰ/ และเสียงพยัญชนะ /t͡ɕ/
⟨ng⟩ แทนเสียงพยัญชนะ /ŋ/
⟨y⟩ แทนเสียงพยัญชนะ /j/ (ในตำแหน่งต้นพยางค์)
ถอดเสียงพยัญชนะตามเสียงที่ออกโดยไม่คำนึงถึงการสะกดการันต์ เช่น ศรี /sǐː/ = si (ไม่ใช่ sri); ลาด /lâːt/ = lat (ไม่ใช่ lad); ศิลป์ /sǐn/ = sin (ไม่ใช่ silp)
ถอดเสียงสระลดรูปและสระเปลี่ยนรูปตามเสียงที่ออก เช่น กล /kōn/ = kon (ไม่ใช่ kn หรือ kl); สวย /sǔaj/ = suai (ไม่ใช่ swi หรือ swy); บรรจง /bān.t͡ɕōŋ/ = banchong (ไม่ใช่ brrchng)
ในคำหลายพยางค์ หากพยางค์ที่ตามมาขึ้นต้นด้วยสระ หรือหากพยางค์หน้าลงท้ายด้วยสระ และพยางค์ที่ตามมาขึ้นต้นด้วย ⟨ng⟩ ให้ใส่เครื่องหมายยัติภังค์เพื่อเลี่ยงความกำกวมในการแยกพยางค์ เช่น สะอาด = sa-at; สำอาง = sam-ang; สง่า = sa-nga
ในการถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมันให้เขียนแยกเป็นคำ ๆ เช่น ถนนโชคชัย = Thanon Chok Chai (ไม่ใช่ Thanonchokchai); จังหวัดชลบุรี = Changwat Chon Buri (ไม่ใช่ Changwatchonburi); สถาบันไทยคดีศึกษา = Sathaban Thai Khadi Sueksa (ไม่ใช่ Sathabanthaikhadisueksa) ยกเว้นคำประสมและวิสามานยนามที่เป็นชื่อบุคคล รวมทั้งวิสามานยนามที่เป็นคำสมาสและออกเสียงสระเชื่อมกลางคำ ให้เขียนติดกัน เช่น รถไฟ = rotfai (ไม่ใช่ rot fai); นายโชคชัย จิตงาม = Nai Chokchai Chitngam (ไม่ใช่ Nai Chok Chai Chit Ngam); อำเภอธัญบุรี = Amphoe Thanyaburi (ไม่ใช่ Amphoe Thanya Buri)
ในกรณีของวิสามานยนามที่เป็นชื่อภูมิศาสตร์ ให้ถอดคำบอกประเภทวิสามานยนามนั้นเป็นอักษรโรมันโดยไม่ต้องแปลเป็นภาษาอังกฤษ เช่น เกาะช้าง = Ko Chang (ไม่ใช่ Chang Island); เขาสอยดาว = Khao Soi Dao (ไม่ใช่ Soi Dao Hill); แม่น้ำป่าสัก = Maenam Pa Sak (ไม่ใช่ Pa Sak River); คลองแสนแสบ = Khlong Saen Saep (ไม่ใช่ Saen Saep Canal); ถนนหนองระแหง = Thanon Nong Rahaeng (ไม่ใช่ Nong Rahaeng Road); ซอยบ้านบาตร = Soi Ban Bat (ไม่ใช่ Ban Bat Lane)
ตารางเทียบเสียง

ตารางเทียบเสียงพยัญชนะและสระตามหลักเกณฑ์การถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมันแบบถ่ายเสียง พ.ศ. 2542 เป็นดังนี้