stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทีปัก โจปรา

| ทีปัก โจปรา (दीपक चोपड़ा) |
| --- | --- |
เกิด:  (1946-10-22) ตุลาคม 22, 1946 (78 ปี) กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย
สัญชาติ: อเมริกัน (เกิดที่ประเทศอินเดีย)
อาชีพ: แพทย์, นักพูดสาธารณะ, นักเขียน
คู่สมรส: ริตา โจปรา
บุตร: มัลลิกา โจปรา และกอตแทม โจปรา
บิดามารดา: นายแพทย์กฤษัณ โจปรา, ปุษปะ โจปรา
เว็บไซต์: deepakchopra.com
ทีปัก โจปรา (ฮินดี: दीपक चोपड़ा; อังกฤษ: Deepak Chopra; 22 ตุลาคม ค.ศ. 1946 — ) เป็นชาวอเมริกันเชื้อสายอินเดีย เป็นนักพูดและนักเขียนเกี่ยวกับทางด้านอายุรเวช, จิตวิญญาณ และการบำบัดทางร่างกายและจิตใจ โจปราได้เริ่มอาชีพของเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านต่อมไร้ท่อ และในภายหลังได้เปลี่ยนจุดมุ่งหมายของเขามาเป็นการแพทย์ทางเลือก โจปราได้เป็นผู้ช่วยระดับสูงของมหาริชี มเหช โยคี ก่อนที่จะเปิดตัวในอาชีพของเขาเอง ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 ได้มีการจัดพิมพ์หนังสือพัฒนาตนเองเกี่ยวกับจิตวิญญาณยุคใหม่ และการแพทย์ทางเลือก
เขาเป็นเพื่อนของไมเคิล แจ็กสัน มาเป็นระยะเวลา 20 ปี ซึ่งโจปราได้รับความสนใจจากผู้คนอย่างกว้างขวางในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 เมื่อเขาได้แสดงความเห็นว่า "เป็นประเพณีที่แพทย์ได้ผลักดันให้มียาเสพติด ซึ่งมีความเกี่ยวพันกับการติดสารเหล่านี้ของคนดัง" โดยกล่าวว่าการเสียชีวิตของไมเคิล แจ็กสัน มาจากการให้ยาเกินขนาดตามใบสั่งแพทย์ ซึ่งน่าจะมีการเรียกร้องให้ดำเนินความต่อไป
ประวัติครอบครัว

โจปราถือกำเนิดในนิวเดลี ประเทศอินเดีย พ่อของเขาที่มีชื่อว่า นายแพทย์กฤษัณ โจปรา (ค.ศ. 1919–2001) ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจชาวอินเดียคนสำคัญ เป็นหัวหน้าภาควิชาอายุรศาสตร์และโรคหัวใจที่โรงพยาบาลมูลจันทไคราติราม กรุงนิวเดลีมาเป็นระยะเวลากว่า 25 ปี และมียศร้อยโทในกองทัพอังกฤษ ซึ่งปู่ของเขามียศนายสิบในกองทัพอังกฤษ ที่ได้รับความช่วยเหลือสภาพหัวใจจากการรักษาแบบอายุรเวชภายหลังจากยาจากฝั่งตะวันตกไม่สามารถช่วยเขาได้เท่าใดนัก
น้องชายของโจปรามีชื่อว่าสันชีพ เป็นศาสตราจารย์แห่งคณบดีคณะแพทยศาสตร์และการแพทย์เพื่อการศึกษาต่อเนื่องที่เบธอิสราเอลดีคอนเนส เมดิคอลเซ็นเตอร์
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

ในช่วงที่โจปรายังเป็นหนุ่ม เขามีความปรารถนาที่จะเป็นนักแสดงหรือนักข่าว แต่เขาก็ได้รายงานว่าได้แรงดลบันดาลใจมาจากตัวละครจากวรรณกรรมเรื่องแอร์โร่สมิธ ของซินแคลร์ สมิธ และได้กลายมาเป็นด็อกเตอร์ในเวลาต่อมา
โจปราสำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนเซนต์โคลัมเบีย ในนิวเดลี และสำเร็จการศึกษาจากสถาบันออลอินเดียแห่งวิทยาศาสตร์การแพทย์ (AIIMS) ภายหลังการอพยพสู่สหรัฐอเมริกาในค.ศ. 1968 โจปราได้เริ่มฝึกงานทางคลินิก และฝึกประจำที่โรงพยาบาลมูเลนเบิร์ก ในเพนฟิลด์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ เขามีช่วงที่อาศัยอยู่ที่ลาเฮย์คลินิกในเบอร์ลิงตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ และที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย
เขาได้รับใบอนุญาตในการฝึกการแพทย์ประจำรัฐแมสซาชูเซต ในค.ศ. 1973  และได้รับใบอนุญาตทางการแพทย์แคลิฟอร์เนียในค.ศ. 2004  โจปราเป็นคณะกรรมการที่ผ่านการรับรองในอายุรกรรม และเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านต่อมไร้ท่อ รวมทั้งยังเป็นสมาชิกของสมาคมการแพทย์อเมริกัน (AMA) ด้วยเช่นกัน
หนังสืออ่านเพิ่ม

Nacson, Leon (1998). Deepak Chopra: World of Infinite Possibilities. Random House. ISBN 0-09-183673-5.
Butler-Bowdon, Tom (2003). 50 Self-Help Classics: 50 Inspirational Books to Transform Your Life [The Seven Spiritual Laws of Success]. London & Boston: Nicholas Brealey. ISBN 978-1-85788-323-7.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ชาวมูเซอ

| --- | --- |

ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
จีน:  มณฑลยูนนาน, พม่า, เวียดนาม, ไทย, ลาว
ภาษา
ภาษาล่าหู่
ศาสนา
ความเชื่อดั้งเดิม, ศาสนาพุทธ, ศาสนาคริสต์
ชาวล่าหู่ หรือ ชาวมูเซอ (อังกฤษ: Lahu people) เป็นชาวเขาเผ่าหนึ่งในประเทศไทย แบ่งย่อยได้เป็น 23 กลุ่ม เช่น ชาวมูเซอดำ ชาวมูเซอแดง ชาวมูเซอดำเบเล ชาวมูเซอเหลืองบาเกียว ชาวมูเซอลาบา ชาวมูเซอเหลืองบ้านลาน และชาวมูเซอกุเลา เป็นต้น  ภาษาที่ใช้พูดคือภาษามูเซอที่แตกต่างไปในแต่ละเผ่าย่อย  ชาวมูเซอเรียกตัวเองว่าล่าหู่ หมายถึง ชนเผ่าที่ได้กินเนื้อเสือปิ้งซึ่งเป็นการบอกถึงความกล้าหาญของชาวมูเซอที่ล่าเสือมากินเป็นอาหารได้ส่วนคำว่ามูเซอนั้น ในภาษาไทใหญ่ มูหมายถึงนิดหน่อย ส่วนเซอ หมายถึงสนุกสนาน โดยในประเทศไทยชาวมูเซอส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในจังหวัดเชียงราย จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดแม่ฮ่องสอน และจังหวัดตาก
แหล่งข้อมูลอื่น

Video documentary about Lahu Opium People เก็บถาวร 2008-01-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Virtual Hilltribe Museum
Lahu Bible เก็บถาวร 2008-03-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทะเลสาบกานดอจี้

| ทะเลสาบกานดอจี้ ကန်တော်ကြီး |
| --- | --- |

ทะเลสาบกานดอจี้ ကန်တော်ကြီး
ที่ตั้ง: ย่างกุ้ง ประเทศพม่า
พิกัด: 16°47′43.75″N 96°9′59.62″E﻿ / ﻿16.7954861°N 96.1665611°E﻿ / 16.7954861; 96.1665611
ชนิด: อ่างเก็บน้ำ
ประเทศในลุ่มน้ำ: พม่า

พื้นที่พื้นน้ำ: 150 เอเคอร์ (61 เฮกตาร์)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 45 นิ้ว (115 เซนติเมตร)

เมือง: ย่างกุ้ง
ทะเลสาบกานดอจี้ (พม่า: ကန်တော်ကြီး, ออกเสียง: [kàɰ̃.dɔ̀.d͡ʑí]; หมายถึง "ทะเลสาบหลวงใหญ่" หรือเดิม ทะเลสาบหลวง) เป็นหนึ่งในสองทะเลสาบหลักของเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเจดีย์ชเวดากอง เป็นทะเลสาบเทียม น้ำจากทะเลสาบอี้นย่าไหลผ่านท่อหลายท่อมายังทะเลสาบกานดอจี้ โดยสร้างขึ้นเพื่อจัดหาน้ำสะอาดให้กับเมืองในช่วงการปกครองอาณานิคมของอังกฤษ มีเส้นรอบวงประมาณ 5 ไมล์ (8 กม.) และมีความลึก 20 ถึง 45 นิ้ว (50 ถึง 115 ซม.)
อาคารการเวก เป็นสัญลักษณ์ที่มีชื่อเสียงของทะเลสาบกานดอจี้
ทะเลสาบมีพื้นที่ขนาด 150 เอเคอร์ (61 เฮกตาร์) ทะเลสาบล้อมรอบด้วยอุทยานธรรมชาติกานดอจี้ 110 เอเคอร์ (45 เฮกตาร์) และสวนสัตว์ย่างกุ้ง 69.25 เอเคอร์ (28 เฮกตาร์) ซึ่งประกอบด้วยสวนสัตว์ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ และสวนสนุก
ทะเลสาบล้อมรอบด้วยถนน นะเมาะ ทางทิศเหนือและทิศตะวันออก ถนนบะฮ่านทางทิศตะวันตก และถนนกานเยะตาทางทิศใต้ ทะเลสาบเคยเป็นที่ตั้งของชมรมพายเรือย่างกุ้ง ซึ่งกลายเป็นโรงแรมกานดอจี้พาเลซซึ่งถูกไฟไหม้ในปี พ.ศ. 2560 เลียบริมฝั่งตะวันออกของทะเลสาบมีอาคารการเวกที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นเรือจำลองของราชวงศ์พม่าที่สร้างขึ้นด้วยคอนกรีต ในปี พ.ศ. 2515 ปัจจุบันอาคารนี้เป็นภัตตาคารบุฟเฟ่ต์
เมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2553 เกิดเหตุระเบิดสามครั้งบนถนนใกล้ทะเลสาบในช่วงบ่ายระหว่างเทศกาลปีใหม่พม่า มีผู้เสียชีวิต 24 ราย บาดเจ็บ 60 ราย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทะเลสาบกานดอจี้
เจ้าชายมัคซีมีลีอานแห่งบาเดิน

| เจ้าชายมัคซีมีลีอานแห่งบาเดิน |
| --- | --- |
Prinz Maximilian von Baden


นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเยอรมัน มุขมนตรีราชอาณาจักรปรัสเซีย
ดำรงตำแหน่ง 3 ตุลาคม – 9 พฤศจิกายน 1918
กษัตริย์: จักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2
ก่อนหน้า: เกออร์ค ฟ็อน แฮร์ทลิง
ถัดไป: ฟรีดริช เอเบิร์ท
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศปรัสเซีย
ดำรงตำแหน่ง 3 ตุลาคม – 9 พฤศจิกายน 1918
ก่อนหน้า: เกออร์ค ฟ็อน แฮร์ทลิง
ถัดไป: ไม่มี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: มัคซีมีลีอาน อเล็กซานเดอร์ ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1867(1867-07-10) บาเดิน-บาเดิน แกรนด์ดัชชีบาเดิน จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1929(1929-11-06) (62 ปี) ค็อนชตันทซ์ สาธารณรัฐไวมาร์
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
พรรคการเมือง: ไม่มี
คู่สมรส: เจ้าหญิงมารีอา ลูอีเซอ แห่งฮันโนเฟอร์
บุตร: เจ้าหญิงมารี อเล็กซานดราแห่งบาเดิน เบร็คโทลด์ มาร์คกราฟแห่งบาเดิน
บุพการี: เจ้าชายวิลเฮล์มแห่งบาเดิน (บิดา) เจ้าหญิงมารี มัคซีมีลีอาโนฟนา แห่งลอยช์เทินแบร์ค (มารดา)

มัคซีมีลีอาน อเล็กซานเดอร์ ฟรีดริช เจ้าชายและมาร์คกราฟแห่งบาเดิน (เยอรมัน: Maximilian Alexander Friedrich Prinz und Markgraf von Baden) บ้างเรียก มัค ฟ็อน บาเดิน (Max von Baden) เป็นนักการเมืองเยอรมันและเจ้าชายจากแคว้นบาเดิน เขาเป็นทายาทผู้อ้างสิทธิ์ในบัลลังก์ดยุกแห่งบาเดิน เขาได้ดำรงดำแหน่งนายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเยอรมันคนสุดท้ายในปี 1918 ก่อนที่จะเปลี่ยนไปใช้ระบอบสาธารณรัฐ
ประวัติ

เจ้าชายมัคซีมีลีอานประสูติที่นครบาเดิน-บาเดิน เป็นโอรสของเจ้าชายวิลเฮล์ม มัค (โอรสองค์ที่สามของเลโอพ็อลด์ แกรนดยุกแห่งบาเดิน) กับเจ้าหญิงมารีอา มัคซีมีลีอานอฟนา แห่งล็อยช์เทินแบร์ค (หลานปู่ของเออแฌน เดอ โบอาร์แน) เจ้าชายมัคซีมีลีอานมีหน้าตาคล้ายคลึงกับจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง
เจ้าชายมัคซีมีลีอานเคยเป็นผู้รักร่วมเพศ และมีชื่ออยู่ในฐานข้อมูลอาชญากรรมของตำรวจเบอร์ลิน แต่แล้วในปี 1900 พระองค์ก็ตัดสินใจด้วยเหตุผลทางขัตติยวงศ์ ทำการสมรสกับเจ้าหญิงมารีอา ลูอีเซอ แห่งฮันโนเฟอร์
งานการเมือง

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1918 ประธานาธิบดีวิลสันแห่งสหรัฐได้ออกหลักการสิบสี่ข้อ อันเป็นเงื่อนไขที่เยอรมนีควรตอบสนองหากต้องการเปิดการเจรจาสันติภาพกับฝ่ายสัมพันธมิตร ต่อมาเมื่อเจ้าชายแห่งบาเดินขึ้นเป็นเป็นนายกรัฐมนตรีจักรวรรดิ ก็ทรงเปิดทางให้นักการเมืองจากพรรคสังคมประชาธิปไตยเข้าร่วมคณะรัฐมนตรี เพื่อแสดงต่อสหรัฐว่าเยอรมนีเปลี่ยนจากรัฐบาลในระบอบจักรพรรดิมาเป็นรัฐบาลในระบอบรัฐสภาแล้ว และเรียกร้องการเจรจาสันติภาพกับฝ่ายสัมพันธมิตร อย่างไรก็ตาม ประธานาธิบดีสหรัฐยังไม่ยอมรับการหยุดยิง โดยส่งสัญญาณเป็นนัยมาต่อเจ้าชายมัคซีมีลีอาน ว่าสหรัฐจะเข้าสู่การเจรจาต่อเมื่อไคเซอร์วิลเฮล์มที่ 2 สละราชสมบัติ
เมื่อได้รับแรงกดดันดังกล่าวจากสหรัฐ เจ้าชายมัคซีมีลีอานจึงโน้มน้าวให้ไคเซอร์ทรงสละราชสมบัติ ไคเซอร์ยินยอมสละราชสมบัติจักรพรรดิเยอรมัน เนื่องจากทรงเข้าพระทัยผิดคิดว่า พระองค์จะยังคงเป็นกษัตริย์แห่งปรัสเซียต่อไป แต่แล้ว เจ้าชายแห่งบาเดินก็กราบทูลให้ทรงทราบว่าตามธรรมนูญจักรวรรดิ ตำแหน่งจักรพรรดิเยอรมันกับตำแหน่งกษัตริย์แห่งปรัสเซียเป็นหนึ่งเดียวกัน จะแยกจากกันมิได้ เมื่อไคเซอร์ได้ยินดังนั้นก็เปลี่ยนพระทัย ยังไม่ยอมสละราชสมบัติ
ในวันที่ 7 พฤศจิกายน 1918 เจ้าชายมัคซีมีลีอานหารือกับนักการเมืองพรรคสังคมประชาธิปไตย ว่าจะเดินทางไปเกลี้ยกล่อมให้ไคเซอร์วิลเฮล์มที่ 2 สละราชสมบัติอีกครั้ง โดยวางแผนจะเชิญให้เจ้าชายไอเทิล ฟรีดริช แห่งปรัสเซีย เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน อย่างไรก็ตาม แผนการดังกล่าวเป็นอันล่มไปเมื่อเกิดการปฏิวัติขึ้นในกรุงเบอร์ลินเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ซึ่งในวันดังกล่าว เจ้าชายมัคซีมีลีอานต้องการทำให้ฝูงชนสงบลงโดยเร็ว ในช่วงบ่ายของวันนั้นจึงออกประกาศแต่ฝ่ายเดียวในฐานะนายกรัฐมนตรีจักรวรรดิ ความว่า "องค์จักรพรรดิและองค์กษัตริย์ตัดสินพระทัยสละราชสมบัติแล้ว นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิจะอยู่ในตำแหน่งจนกว่าการสละราชสมบัติโดยจักรพรรดิ การสละสิทธิ์สืบราชสมบัติโดยมกุฎราชกุมารแห่งจักรวรรดิเยอรมันและแห่งปรัสเซีย และการตั้งผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน จะเรียบร้อย" กล่าวคือ ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มถูกบังคับให้สละราชสมบัติทั้งสองเป็นที่เรียบร้อยโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม
ชั่วครู่หลังเจ้าชายมัคซีมีลีอานออกประกาศดังกล่าว กลุ่มนักการเมืองพรรคสังคมประชาธิปไตยที่นำโดยฟรีดริช เอเบิร์ท ก็เดินทางมาที่ทำเนียบนายกรัฐมนตรีจักรวรรดิ และเรียกร้องให้เจ้าชายมัคซีมีลีอานลาออกเพื่อส่งมอบอำนาจแก่พรรคสังคมประชาธิปไตย เจ้าชายมัคซีมีลีอานจึงประกาศลาออกและประกาศแต่งตั้งฟรีดริช เอเบิร์ท เป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง (แม้ว่ากระบวนการนี้จะขัดต่อธรรมนูญจักรวรรดิก็ตาม เนื่องจากการแต่งตั้งหัวหน้ารัฐบาลเป็นอำนาจของไคเซอร์) และในวันเดียวกันนั้น ฟิลลิพ ไชเดอมัน ทำการประกาศเปลี่ยนจักรวรรดิเป็นสาธารณรัฐจากระเบียงของอาคารที่ประชุมใหญ่ไรชส์ทาค เพื่อระงับอารมณ์ของฝูงชนและยับยั้งการปฏิวัติแนวสังคมนิยม
เอเบิร์ทผู้เป็นหัวหน้ารัฐบาลคนใหม่ยังคงต้องการรักษาระบบระเบียบเดิมเอาไว้ จึงเทียบเชิญให้เจ้าชายมัคซีมีลีอานเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน แต่ได้รับการปฏิเสธ เจ้าชายมัคซีมีลีอานเดินทางออกจากกรุงเบอร์ลินไปอาศัยอยู่ที่เมืองซาเลิมโดยไม่เคยยุ่งเกี่ยวการเมืองอีกเลย ซึ่งในปี 1928 แกรนด์ดยุกแห่งบาเดินถึงแก่พิราลัย ในยามนั้นประเทศเยอรมนีล้มเลิกระบบเจ้าผู้ครองนครแล้ว เจ้าชายมัคซีมีลีอานจึงได้สืบตระกูลในยศมาร์คกราฟแห่งบาเดิน เจ้าชายมัคซีมีลีอานสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 1929 จากอาการไตวายที่โรงพยาบาลในเมืองค็อนชตันทซ์
ราเม็งไซกิ

ราเม็งไซกิ
ราเม็งไซกิ (ญี่ปุ่น: 佐伯ラーメン; โรมาจิ: Saiki rāmen) เป็นราเม็งท้องถิ่น จากเมืองไซกิ จังหวัดโออิตะ มีลักษณะพิเศษคือเส้นบะหมี่หนาปานกลางและหลวมในซุปกระดูกหมูโชยุ
ร้านอาหารบางแห่งใช้ซุปที่ผสมระหว่างกระดูกหมูและอาหารทะเล (ใช้ซุปอิริโกะที่ผลิตในท้องถิ่นสำหรับอาหารทะเล)
ภาพรวม

ส่วนประกอบอาจแตกต่างไปในรายละเอียดขึ้นอยู่กับร้าน แต่กล่าวในความหมายโดยกว้าง ราเม็งไซกิหมายถึงราเม็งที่ "เค็ม น้ำมันเยอะ ใส่ผงกระเทียมเยอะ พริกไทยเยอะ ซุปน้อย" และเครื่องที่ใส่มักจะเป็น หมูแดง, งา, ต้นหอม, ถั่วงอก
สัญญาอัจฉริยะ

สัญญาอัจฉริยะ หรือ สมาร์ตคอนแทร็กต์ (smart contract) คือโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ที่มีการดำเนินงานอัตโนมัติ ตามสัญญาหรือข้อกำหนดที่ระบุไว้ โดยเป้าหมายของสัญญาอัจฉริยะคือการลดการมีคนกลางของสัญญา ลดค่าใช้จ่ายของคนกลาง เพิ่มความโปร่งใส และลดความผิดพลาดที่เกิดขึ้น โดยการทำงานผ่านบล็อกเชน
เครื่องขายของอัตโนมัติเป็นตัวอย่างเทคโนโลยีเก่าเทียบเท่ากับการดำเนินการของสัญญาอัจฉริยะ โดยการทำงานของคริปโทเคอร์เรนซีของบิตคอยน์เป็นตัวอย่างของสัญญาอัจฉริยะคร่าวๆ สำหรับการทำสัญญาระหว่างบุคคลที่ไม่รู้จักกัน และหลังจากการพัฒนาอีเธอร์เรียม ทำให้มีการพัฒนาสัญญาอัจฉริยะมากขึ้น และมีการเริ่มใช้งานกันอย่างแพร่หลายระหว่างบุคคลที่ไม่รู้จักกัน อาทิการแลกเปลี่ยนสกุลเงินของคริปโทเคอร์เรนซี การซื้อขายของ การทำธุรกรรมทางการเงินผ่านการเงินแบบไม่รวมศูนย์ หรือการแลกเปลี่ยนโทเคนดิจิทัลที่ทดแทนกันไม่ได้
ตัวอย่างของแพลตฟอร์มสัญญาอัจฉริยะ

บิตคอยน์
อีเธอร์เรียม
คาร์ดาโน
โซลานา
แหล่งข้อมูลอื่น

สัญญาอัจฉริยะคืออะไร Coinbase.com
Smart Contract (สัญญาอัจฉริยะ) คืออะไร?
สาธารณรัฐกอสปายา

สาธารณรัฐกอสปายา (อิตาลี: Repubblica di Cospaia; อัลโตตีเบรีนี: Republica de' Cošpäja) เป็นอดีตนครรัฐอิสระขนาดเล็กแห่งหนึ่งของยุโรปคั่นกลางระหว่างรัฐสันตะปาปากับสาธารณรัฐฟลอเรนซ์ มีเอกราชช่วงปี ค.ศ. 1440 ถึง ค.ศ. 1826
ปัจจุบันพื้นที่ของอดีตสาธารณรัฐกอสปายาเป็นส่วนหนึ่งของเมืองซันจูสตีโน (San Giustino) จังหวัดเปรูจา แคว้นอุมเบรีย ประเทศอิตาลี
ประวัติ

สาธารณรัฐกอสปายา ถือกำเนิดขึ้นในปี ค.ศ. 1440 หลังจากสมเด็จพระสันตะปาปายูจีนที่ 4 ทรงมีปัญหากับสภาบาเซล จากการขายดินแดนให้แก่สาธารณรัฐฟลอเรนซ์ ซึ่งในสัญญาการขายมีการตกหล่นดินแดนแถบเล็ก ๆ บริเวณ 500 เมตร เมื่อนับจากแม่น้ำจนถึงลำธารที่ใช้เป็นหลักเขตแดนเรียกว่า "รีโอ" (Rio) ใกล้กันนั้นก็มีลำธารสายหนึ่งมีชื่อเดียวกันตั้งอยู่ และลำธารทั้งสองตั้งอยู่ขนานกันก่อนไหลลงสู่แม่น้ำไทเบอร์ ผู้แทนของสาธารณรัฐฟลอเรนซ์ถือว่าลำธารที่อยู่ทางทิศเหนือเป็นหลักเขตแดนใหม่ ขณะที่ผู้แทนของรัฐสันตะปาปาถือว่าลำธารที่อยู่ทางทิศใต้เป็นหลักเขตแดน ทำให้บริเวณกึ่งกลางของลำธารทั้งสองสายกลายเป็นดินแดนที่ไม่มีเจ้าของ (terra nullius) สิริรวม 3.2 ตารางกิโลเมตร โดยประชาชนซึ่งอาศัยในแถบนั้นซึ่งกลายเป็นผู้ไร้รัฐได้ประกาศตัวเป็นรัฐอิสระไม่ขึ้นแก่ใครแต่นั้น และได้รับการยอมรับในปี ค.ศ. 1484
กระทั่งวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1826 กอสปายาแยกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งไปรวมเข้ากับแกรนด์ดัชชีตอสคานา และส่วนหนึ่งไปรวมกับรัฐสันตะปาปา ตามสนธิสัญญาที่ลงนามโดย 14 สมาชิกของกอสปายา เพื่อแลกกับเหรียญเงินและขออนุญาตขยายพื้นที่ปลูกยาสูบ
การปกครอง

สาธารณรัฐกอสปายาไม่มีรัฐบาลหรือแม้แต่รัฐธรรมนูญหรือกฎหมายอย่างเป็นทางการ รวมทั้งไม่มีกองกำลังทหาร ตำรวจ หรือแม้แต่คุกเนื่องจากเป็นประเทศที่มีขนาดเล็ก ทั้งนี้จะมีสภาอาวุโสและหัวหน้าครอบครัวโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่โบสถ์แม่พระรับสาร (Church of Annunciation) ซึ่งพวกเขามีอำนาจตัดสินใจและอำนาจตุลาการ ชาวกอสปายาถือว่าพวกเขาทุกคนเป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตย มีสิทธิเสรีภาพโดยสมบูรณ์ จึงไม่มีหน่วยงานจากรัฐบาลอย่างประเทศอื่น
กอสปายามีธงชาติเป็นของตนเอง ผืนธงมีสีขาวตัดกับสีดำในแนวทแยง ขณะที่สัญลักษณ์ของกอสปายาคือรูปหมู่บ้านที่มีลำธารเล็ก ๆ สองสายไหลผ่าน มีรูปปลาสองตัวทางด้านขวา และรูปต้นยาสูบทางด้านซ้าย ด้านบนเป็นคำขวัญของกอสปายาเขียนด้วยภาษาละติน
เศรษฐกิจ

กอสปายาเป็นศูนย์กลางการผลิตยาสูบในคาบสมุทรอิตาลี เพราะมีชัยภูมิที่ดี ด้วยตั้งอยู่ระหว่างสาธารณรัฐฟลอเรนซ์ (ต่อมาคือแกรนด์ดัชชีตอสคานา) กับรัฐสันตะปาปา กอสปายาจึงมีลักษณะเป็นทั้งเมืองการค้าเสรีและรัฐกันชน มีพื้นที่ทั้งหมดราว 330 เฮกตาร์ (ยาว 2 กิโลเมตร และกว้าง 500 เมตร) กับประชากรทั้งหมดราว 250 คน โดยมีพื้นที่เพาะปลูกเพียง 25 เฮกตาร์ และสาเหตุที่ทำให้กอสปายารุ่งเรืองจากการค้ายาสูบก็เพราะที่นี่มิได้ปฏิบัติตามพระราชโองการของสมเด็จพระสันตะปาปาที่ทรงประกาศห้ามมิให้ปลูกยาสูบเพียงแห่งเดียว และที่นี่จึงผูกขาดด้านการผลิตยาสูบ แม้กระทั่งปัจจุบัน ยาสูบบางชนิดมีชื่อเรียกว่า กอสปายา กอสปายาไม่มีการเก็บภาษี แต่อาจมีการเก็บภาษีอย่างไม่เป็นทางการในรูปแบบของค่าธรรมเนียมสภา หากครอบครัวใดไม่ชำระเงินดังกล่าว ก็จะถูกชาวเมืองคว่ำบาตร และบังคับให้ออกจากกอสปายา ไปยัง "พื้นที่หลบหนีอันกว้างใหญ่ของผู้ลี้ภัยรอบกอสปายา"
ในช่วงปลายของการดำรงอยู่ของกอสปายา ดินแดนแห่งนี้ได้กลายสภาพเป็นดินแดนค้าของเถื่อน แนวคิดด้านเสรีภาพที่เคยมีมาก็เสื่อมทรามลงเพราะให้สิทธิพิเศษเกินควร และดึงดูดผู้คนเข้าไปยังกอสปายาอย่างหลากหลาย ด้วยเหตุผลทางเศรษฐกิจบ้าง หรือแม้แต่การเลี่ยงกฎหมายจากประเทศใหญ่ที่ขนาบข้าง ซึ่งก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติของประเทศขนาดเล็ก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กอสปายา
Cospaia: storia della repubblica più piccola al mondo (อิตาลี)
กอสปายาในอดีต
ผู้วินิจฉัยในคัมภีร์ฮีบรู

ผู้มีอำนาจในประวัติศาสตร์ยุคต้นของอิสราเอล
ผู้วินิจฉัย (อังกฤษ: judges; เอกพจน์ ฮีบรู: שופט šōp̄êṭ/shofet, พหูพจน์ שופטים šōp̄əṭîm/shoftim) ผู้ซึ่งได้รับการกล่าวถึงในคัมภีร์ฮีบรู โดยอยู่ในหนังสือผู้วินิจฉัยเป็นหลัก เป็นบุคคลที่ทำหน้าที่เป็นผู้นำทางการทหารของชาวอิสราเอลในช่วงเวลาวิกฤต ในช่วงก่อนที่จะมีการสถาปนาระบอบราชาธิปไตย
บทบาท

แบบแผนที่วนเป็นวัฏจักรถูกเล่าในหนังสือผู้วินิจฉัยเพื่อแสดงถึงความจำเป็นของการมีผู้วินิจฉัยหลายคน: การไม่เชื่อฟังของชาวอิสราเอล, ความยากลำบากที่พระเจ้าทรงนำมาให้ชาวอิสราเอลในฐานะการพิพากษา, การทูลร้องขอต่อพระเจ้าให้ทรงช่วย
เรื่องราวของผู้วินิจฉัยมีการลักษณะเป็นการบรรยายถึงบุคคลที่เป็นผู้วินิจฉัยต่อเนื่องกันไป ผู้วินิจฉัยแต่ละคนมาจากเผ่าที่แตกต่างกันของอิสราเอล เป็นผู้ได้รับเลือกจากพระเจ้าให้ช่วยเหลือผู้คนจากศัตรูและสร้างความยุติธรรม
ผู้วินิจฉัยในคัมภีร์ฮีบรู

ในคัมภีร์ฮีบรู โมเสสถูกระบุว่าเป็น shofet เหนือชาวอิสราเอลและแต่งตั้งคนอื่นให้ทำหน้าที่พิพากษาคดีตามคำแนะนำของเยโธรพ่อตาชาวมีเดียนของโมเสส หนังสือผู้วินิจฉัยกล่าวถึงผู้นำสิบสองคนที่ได้รับการกล่าวว่าเป็น "ผู้วินิจฉัย" ของอิสราเอล ได้แก่ โอทนีเอล, เอฮูด, ชัมการ์, เดโบราห์, กิเดโอน, โทลา, ยาอีร์, เยฟธาห์, อิบซาน, เอโลน, อับโดน และแซมสัน
ผู้วินิจฉัยชัมการ์สังหารชาวฟีลิสเตีย 600 คนด้วยประตักโค จากต้นฉบับภาษาเยอรมันในยุคกลาง
เส้นเวลาของผู้วินิจฉัยในคัมภีร์ฮีบรู (จากการตีความหนึ่ง)
องครักษ์เสื้อแพร

| --- | --- |
แผ่นป้ายชื่อของหน่วยองครักษ์เสื้อแพร จารึกชื่อว่า ผู้บังคับการ "หม่า ชุน"
ชื่อย่อ: จิ่นอีเว่ย์
ก่อตั้ง: สมัยราชวงศ์หมิง รัชศกหงอู่ ปี ค.ศ.1368-1369
ผู้ก่อตั้ง: จักรพรรดิหงอู่ (หมิงไท่จู่)
ประเภท: หน่วยงานราชการ
สถานะตามกฎหมาย: สถาบันการทหารและการเมือง
วัตถุประสงค์: หาข้อมูลทางราชการ,ลาดตระเวนและจับกุมโดยตรง
สํานักงานใหญ่: อิ้งเทียนฝู่ (หนานจิง), ชุนเทียนฝู่ (ปักกิ่ง)
ภาษาทางการ : ภาษาจีนฮั่น
องค์กรปกครอง: ฮ่องเต้
พนักงาน  : 1,500 คน (ในช่วงแรก)
จิ่นอีเว่ย์ระดับสูงจูงม้าที่ทรงเกียรติของจักรพรรดิในระหว่างการเดินขบวนของจักรพรรดิ
จิ่นอีเว่ย์หลายคนคอยดูแลสมบัติของจักรพรรดิ ในระหว่างการเคลื่อนย้าย
องครักษ์เสื้อแพร (จีนตัวย่อ: 锦衣卫; จีนตัวเต็ม: 錦衣衞; พินอิน: จิ่นอีเว่ย์) เป็นหน่วยงานที่ทำหน้าที่คล้ายตำรวจลับ เกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิง มีหน้าที่รับใช้ราชสำนัก จักรพรรดิ์แห่งราชวงศ์หมิงในประเทศจีน จักรพรรดิหงอู่ ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิง ก่อตั้งหน่วยองครักษ์เสื้อแพรขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1368 เพื่อทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันส่วนตัวของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1369 หน่วยองครักษ์ได้กลายเป็นหน่วยงานทางทหารของจักรวรรดิ พวกเขาได้รับอำนาจในกระบวนการยุติธรรมในการดำเนินคดีโดยมีอิสระเต็มที่ในการจับกุมสอบสวนและลงโทษผู้ใดรวมถึงขุนนางและพระญาติของจักรพรรดิ
หน่วยองครักษ์เสื้อแพรมักได้รับมอบหมายให้รวบรวมหน่วยข่าวกรองทางทหารเกี่ยวกับศัตรูและการมีส่วนร่วมในการต่อสู้ระหว่างการวางแผน ทหารของหน่วยจะสวมชุดเครื่องแบบสีเหลืองทองที่โดดเด่นด้วยแผ่นป้ายชื่อที่สวมติดบนลำตัวของเขาและถืออาวุธดาบพิเศษ
ประวัติ

องครักษ์เสื้อแพรมีต้นกำเนิดมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1360 พวกเขาทำหน้าที่รับใช้จู หยวนจาง ในฐานะเป็นผู้คุ้มกันส่วนตัวและปกป้องเขาในระหว่างการต่อสู้กับขุนศึก เฉิน โหย่วเลี่ยง หลังจากจูหยวนจางได้สถาปนาราชวงศ์หมิงและต่อมาได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นจักรพรรดิหงอู่ พระองค์ทรงสงสัยในความจงรักภักดีของเหล่าอาสาสมัครที่มีต่อพระองค์และคอยระวังไม่ให้เกิดการกบฏชิงบัลลังก์และลอบสังหารเกิดขึ้นได้ หนึ่งในหน้าที่ในช่วงแรกขององครักษ์เสื้อแพร คือการช่วยสอดแนมผู้ต้องสงสัยของจักรพรรดิ จักรพรรดิหงอู่ทรงมอบหมายเพิ่มหน้าที่ของเหล่าองครักษ์ในภายหลังทำให้พวกเขาสามารถตรวจสอบเจ้าหน้าที่ของเขาที่ทำงานในเมืองหลวง ก่อนที่จะมีการจัดตั้งองค์กรอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1382 โดยมีสมาชิกประมาณ 500 คน และตัวเลขของพวกเขาเพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 14,000 คนภายในระยะเวลาเพียงสามปี
ในปี ค.ศ. 1393 จักรพรรดิหงอู่ทรงลดหน้าที่ขององครักษ์เสื่อแพรลง หลังจากที่พวกเขาถูกกล่าวหาว่าใช้อำนาจในทางที่ผิดในระหว่างการสอบสวนเรื่องแผนการกบฏโดย หลัน หยู มีผู้เกี่ยวข้องและถูกตัดสินประหารชีวิตประมาณ 40,000 คน เมื่อถึงรัชสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อขึ้นครองราชย์ พระองค์ทรงวิตกว่าเหล่าอาสาสมัครของพระองค์อาจไม่พอใจกับการครองราชย์ของพระองค์ เนื่องเพราะพระองค์เข้ามามีอำนาจโดยแย่งชิงบัลลังก์หลานชายของพระองค์ (จักรพรรดิเจี้ยนเหวิน) แต่อย่างไรก็ตามพระองค์ก็ได้ให้อำนาจแก่เหล่าองครักษ์ ในช่วงที่ทรงครองราชย์เพื่อเพิ่มการควบคุมของพระองค์ในราชสำนัก
องครักษ์เสื้อแพรถูกยุบเลิกหลังจาก 262 ปีของการดำรงอยู่เมื่อกองกำลังกบฏชาวนาของหลี่ จื้อเฉิงเข้ายึดกรุงปักกิ่งและล้มล้างราชวงศ์หมิงในปี ค.ศ. 1644
สำนักงานสอบสวนกลาง

| สำนักงานสอบสวนกลาง |
| --- | --- |

ตราโล่เจ้าหน้าที่พิเศษสำนักงาน
ธงสำนักงาน
อักษรย่อ: FBI
คำขวัญ: เที่ยงตรง กล้าหาญ ซื่อสัตย์
ข้อมูลองค์กร
ก่อตั้ง: 26 กรกฎาคม 1908; 116 ปีก่อน (1908-07-26) (ในฐานะ สำนักงานสอบสวน)
เจ้าหน้าที่: 35,104 คน (31 ตุลาคม ค.ศ. 2014)
งบประมาณรายปี: 9.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ปีงบประมาณ 2562)
โครงสร้างเขตอำนาจ
หน่วยงานรัฐบาลกลาง: สหรัฐอเมริกา
เขตอำนาจในการปฏิบัติการ: สหรัฐอเมริกา
ลักษณะทั่วไป: การบังคับใช้กฎหมายของรัฐบาลกลาง
สำนักงานใหญ่: อาคารเจ. เอ็ดการ์ ฮูเวอร์ วอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐ
38°53′43″N 77°01′30″W﻿ / ﻿38.8952°N 77.0251°W﻿ / 38.8952; -77.0251 
ผู้บริหารหน่วยงาน: คริสโตเฟอร์ เอ. เรย์,  ผู้อำนวยการ เดวิด โบว์ดิช, รองผู้อำนวยการ พอล แอบเบท,  รองผู้อำนวยการช่วยว่าการ
เว็บไซต์
fbi.gov
สำนักงานสอบสวนกลาง ย่อว่า เอฟบีไอ (อังกฤษ: Federal Bureau of Investigation: FBI) เป็นหน่วยงานด้านข่าวกรองและความมั่นคงภายในของสหรัฐ และเป็นหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายในระดับกลางของสหรัฐ ปฏิบัติหน้าที่ภายในเขตอำนาจของกระทรวงยุติธรรมสหรัฐ ทั้งเป็นสมาชิกของประชาคมข่าวกรองสหรัฐ รายงานตรงต่อทั้งอัยการสูงสุดสหรัฐและผู้อำนวยการข่าวกรองแห่งชาติ อนึ่ง เอฟบีไอยังเป็นองค์การหลักของสหรัฐในการต่อต้านการก่อการร้าย การต่อต้านข่าวกรอง และการสืบสวนอาชญากรรม โดยมีเขตอำนาจเหนือการละเมิดกฎหมายในกลุ่มอาชญากรรมกลางกว่า 200 กลุ่ม
แม้ว่าหน้าที่หลายอย่างของเอฟบีไอจะมีเอกลักษณ์เฉพาะ กิจกรรมของเอฟบีไอในการสนับสนุนงานด้านความมั่นคงแห่งชาตินั้นเทียบได้กับบทบาทของหน่วยงานเอ็มไอไฟฟ์ (MI5) ของบริเตน และเอฟเอสบี (FSB) ของรัสเซีย แต่ไม่เหมือนกับสำนักข่าวกรองกลาง (ซีไอเอ) เพราะซีไอเอไม่มีอำนาจบังคับใช้กฎหมาย และเน้นการรวบรวมข่าวกรองจากต่างประเทศ ขณะที่เอฟบีไอเป็นหน่วยงานภายในประเทศ โดยมีสำนักงานภาคสนาม (field office) 56 แห่งในนครหลักทั่วสหรัฐ ทั้งสำนักงานประจำ (resident office) อีก 400 แห่งในนครเล็กและท้องที่อื่นทั่วประเทศ ที่สำนักงานภาคสนาม เจ้าหน้าที่ระดับอาวุโสจะทำหน้าที่เป็นผู้แทนผู้อำนวยการข่าวกรองแห่งชาติไปพร้อมกันด้วย
แม้จะเน้นเรื่องภายในประเทศ เอฟบีไอก็ยังมีเขตบริการระหว่างประเทศ (international footprint) ที่สำคัญอยู่หนึ่งเขต ทำหน้าที่บริหารสำนักงานนิติกรทูต (Legal Attache office) 60 แห่ง กับสำนักงานย่อย (sub-office) อีก 15 แห่ง ซึ่งอยู่ในสถานทูตและกงสุลสหรัฐทั่วโลก สำนักงานต่างแดนเหล่านี้มีขึ้นเพื่อประสานงานกับหน่วยงานราชการด้านความมั่นคงในต่างประเทศเป็นหลัก และโดยปรกติแล้วจะไม่ปฏิบัติการฝ่ายเดียวภายในประเทศที่ตั้งสำนักงาน อนึ่ง เอฟบีไอยังสามารถดำเนินกิจกรรมลับในต่างประเทศ ซึ่งก็ได้ปฏิบัติในบางครั้ง ในทำนองเดียวกับที่ซีไอเอมีหน้าที่จำกัดในประเทศ กิจกรรมดังกล่าวโดยทั่วไปแล้วต้องอาศัยความร่วมมือกับหน่วยงานรัฐหลายหน่วยงาน
เอฟบีไอก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2451 ในฐานะ สำนักงานสอบสวน ซึ่งย่อว่าบีโอไอ หรือบีไอ และเปลี่ยนชื่อเป็น สำนักงานสอบสวนกลาง ย่อว่า เอฟบีไอ ใน พ.ศ. 2478  สำนักงานใหญ่เอฟบีไออยู่ที่อาคารเจ. เอ็ดการ์ ฮูเวอร์ ในวอชิงตัน ดี.ซี.
งบประมาณ ภารกิจ และลำดับความสำคัญ

ในปีงบประมาณ 2562 งบประมาณรวมของสำนักงานมีประมาณ 9.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
เป้าหมายหลักของเอฟบีไอคือปกป้องและป้องกันสหรัฐ ส่งเสริมและบังคับใช้กฎหมายอาญาของสหรัฐ และเพื่อสร้างเสริมความเป็นผู้นำและการบริการความยุติธรรมทางอาญาให้แก่ รัฐบาลกลาง รัฐ เทศบาล และหน่วยงานนานาชาติ
สำดับความสำคัญสูงสุดในปัจจุบันของสำนักงานสอบสวนกลาง มีดังนี้:
ปกป้องสหรัฐจากการโจมตีของผู้ก่อการร้าย
ปกป้องสหรัฐจากการโจรกรรมและการปฏิบัติการณ์ข่าวกรองของต่างประเทศ
ปกป้องสหรัฐจากการโจมตีทางไซเบอร์และอาชญากรรมทางเทคโนโลยีระดับสูง
ต่อสู้กับการทุจริตของเอกชนในทุกระดับ
ปกป้องสิทธิมนุษยชน
ต่อสู้กับองค์กรอาชญกรรมระดับชาติ/ข้ามชาติ
ต่อสู้กับอาชญากรรมคอปกขาวขนาดใหญ่
ต่อสู้กับอาชญากรรมรุนแรงที่สำคัญ
สนับสนุนรัฐบาลกลาง รัฐ ท้องถิ่น และนานาประเทศ
พัฒนาเทคโนโลยีสำหรับใช้งาน เพื่อให้ทำภารกิจที่ระบุไว้ข้างต้นประสบความสำเร็จ
ประวัติ > ภูมิหลัง

ในปี พ.ศ. 2439 สำนักงานการระบุตัวอาชญากรแห่งชาติ (อังกฤษ: National Burau of Criminal Identification; NCBI) ได้ถูกก่อตั้งขี้น ซึ่งมีหน้าที่ให้ข้อมูลเพื่อระบุตัวอาชญากรที่เป็นที่รู้จักแก่หน่วยงานทั่วประเทศ จนกระทั่งมีการลอบสังหารประธานาธิบดี วิลเลียม แมกคินลีย์ ในปี พ.ศ. 2444 ก็ทำให้พวกเขารู้โดยทันทีว่าอเมริกาอยู่ภายใต้การคุกคามจากผู้นิยมอณาธิปไตย แม้กระทรวงยุติธรรมและกระทรวงแรงงานสหรัฐจะได้จัดเก็บข้อมูลของผู้นิยมอณาธิปไตยมาเป็นปีแล้ว แต่ประธานาธิบดี ธีโอดอร์ โรสเวลต์ ต้องการอำนาจมากกว่าเดิมในการสังเกตการณ์พวกเขา
กระทรวงยุติธรรมสหรัฐได้รับหน้าที่ให้ดูแลกฎระเบียบการค้าระหว่างรัฐตั้งแต่ปี พ.ศ. 2430 แม้จะขาดแคลนบุคลากรก็ตาม ทำให้เกิดมีความพยายามเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จะบรรเทาปัญหาการขาดแคลนบุคลากร จนกระทั่งมีเรื่องอื้อฉาวการโกงที่ดินใน รัฐออริกอน ประธานาธิบดีโรสเวลต์ได้สั่งให้อัยการสูงสุดชาร์ลส์ โบนาปาร์ต จัดตั้งหน่วยงานราชการด้านการสืบสวนอย่างอิสระซึ่งจะรายงานต่ออัยการสูงสุดเท่านั้น
อัยการสูงสุดโบนาปาร์ตได้ยืมมือจากหน่วยงานอื่นๆ รวมถึงหน่วยราชการลับ (อังกฤษ: U.S. Secret Service; USSS) ในเรื่องกำลังพลหรือก็คือพนักงานสืบสวนนั่นเอง ในวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2451 รัฐสภาสหรัฐห้ามไม่ให้กระทรวงยุติธรรมใช้บุคลากรจากกระทรวงการคลัง โดยอ้างว่าพวกเขาเกรงว่าหน่วยงานใหม่จะกลายเป็นกรมตำรวจลับ อีกครั้งจากการชี้แนะของประธานาธิบดีโรสเวลต์ อัยการสูงสุดโบนาปาร์ตได้ย้ายไปจัดตั้งสำนักงานสอบสวนอย่างเป็นทางการ ซึ่งภายหลังก็ได้มีเจ้าหน้าพิเศษ (อังกฤษ: Special Agents) เป็นของตนเอง