stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
องค์การร่วมปาโซะก์โมโมกุน กาดาซันดูซุน มูรุต
ประวัติ

พรรคนี้เริ่มครั้งแรกใช้ชื่อว่าพรรคประชาธิปไตยซาบะฮ์ (Parti Demokrat Sabah; PDS) ก่อตั้งโดยตัน ศรี เบอร์นาร์ด ดมปก และผู้นำคนอื่น ๆ ที่แยกตัวออกมาจากสหพรรคซาบะฮ์หลังการเลือกตั้งทั่วไปในรัฐซาบะฮ์เมื่อ พ.ศ. 2537 ต่อมาจึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบัน
พรรคนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับองค์การเดิมที่มีชื่อว่าองค์การแห่งชาติปาโซะก์โมโมกุน กาดาซันที่ก่อตั้งโดยตุน ฟูอัด สตีเฟนส์ เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2504 และไม่มีความเกี่ยวข้องกับองค์การร่วมปาโซะก์โมโมกุนที่ก่อตั้งเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2505 โดย ดาโต๊ะ จี. เอส. ซุนดัง และเป็นคนละองค์การกับองค์การแห่งชาติปาโซะก์ นูนุก์รากังที่ก่อตั้งโดย ริชาร์ด ชัยสุริยะ ใน พ.ศ. 2552 พรรคนี้ได้ตั้งสาขาที่รัฐเปรัก เพื่อเรียกร้องสิทธิของชาวโอรังอัซลี
สถานะและจุดยืน

องค์การร่วมปาโซะก์โมโมกุน กาดาซันดูซุน มูรุตเป็นสมาชิกของแนวร่วมแห่งชาติ และชื่อพรรคมีทั้งคำว่ากาดาซันดูซุนและมูรุต สัญลักษณ์ของพรรคไม่ใช่ควายแต่เป็นภาพเงาของยอดเขากีนาบาลู นอกจากนั้น การเน้นชาตินิยมกาดาซันดูซุนไม่ปรากฏมากในองค์การนี้เมื่อเทียบกับองค์การในอดีต
แหล่งข้อมูลอื่น

UPKO Online ! เก็บถาวร 2014-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อารามซะลี่น

| อารามซะลี่น |
| --- | --- |
စလင်းကျောင်း
อารามซะลี่น ค.ศ. 1903
ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: มัณฑะเลย์ ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 22°00′31″N 96°06′05″E﻿ / ﻿22.00847253720409°N 96.10135158482969°E﻿ / 22.00847253720409; 96.10135158482969
สถาปัตยกรรม
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1876; 148 ปีที่แล้ว (1876)
อารามซะลี่น (พม่า: စလင်းကျောင်း) เป็นวัดพุทธเก่าแก่ในเมืองมัณฑะเลย์ ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า ซึ่งมีชื่อเสียงจากงานไม้แกะสลักพื้นเมือง
วัดแห่งนี้สร้างขึ้นภายใต้การอุปถัมภ์ของเจ้าหญิงซะลี่น ตั้งอยู่ทางเหนือของพระราชวังมัณฑะเลย์ ใกล้สนามกอล์ฟ อารามซะลี่นหลังเดิมถูกทำลายลงช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
อานานดาพะย่า

| อานานดาพะย่า |
| --- | --- |
အာနန္ဒာဘုရား
อานานดาพะย่า
ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พุกาม ภาคมัณฑะเลย์ พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°10′14.90″N 94°52′04.28″E﻿ / ﻿21.1708056°N 94.8678556°E﻿ / 21.1708056; 94.8678556
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้าจานซิต้า
ลงเสาเข็ม: ป. พ.ศ. 1633
เสร็จสมบูรณ์: พ.ศ. 1648 (อายุ 919 ปี)
ลักษณะจำเพาะ
ความสูงสูงสุด: 51 เมตร (167 ฟุต)
ความสูงยอดแหลม: ?
อานานดาพะย่า, วัดอนันดา หรือ วัดอานนท์ (พม่า: အာနန္ဒာဘုရား, ออกเสียง: [ànàɰ̃dà pʰəjá]) คือมหาวิหารขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในเมืองพุกาม ประเทศพม่า เริ่มสร้างขึ้นใน พ.ศ. 1633 แล้วเสร็จในปีต่อมา ในรัชกาลพระเจ้าจานซิต้า มีความสำคัญในฐานะได้รับการยกย่องว่าเป็น "เพชรน้ำเอกของพุทธศิลป์สกุลช่างพุกาม" เมื่อก่อนยอดพระเจดีย์ยังเป็นสีขาวเหมือนกับพระเจดีย์องค์อื่น ๆ ของพุกาม แต่รัฐบาลพม่าได้มาทาสีทองทับเมื่อ พ.ศ. 2533 เพื่อสมโภชการสร้างอานานดาพะย่าครบรอบ 900 ปี
อานานดาพะย่าเป็นพระเจดีย์ที่สามารถเดินเข้าไปข้างในได้ แผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสมีมุขยื่น 4 ทิศ ประตูทางเข้าเป็นประตูโค้ง (arch) ที่มักพบเห็นในสถาปัตยกรรมตะวันตกมากกว่าตะวันออก ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประทับยืนไม้ปิดทอง สี่ทิศ สี่องค์ สูง 9.5 เมตร ประกอบด้วย
พระกกุสันธพุทธเจ้า ประจำทิศเหนือ (องค์เดิม แท้จริงแล้วประจำทิศตะวันออก)
พระโกนาคมนพุทธเจ้า ประจำทิศตะวันออก (สร้างใหม่)
พระกัสสปพุทธเจ้า ประจำทิศใต้ (องค์เดิม)
พระโคตมพุทธเจ้า ประจำทิศตะวันตก (สร้างใหม่)
พุทธศิลป์แบบนี้ยังสมารถพบเห็นได้ตามวัดสถาปัตยกรรมล้านนา เช่น วัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน เป็นต้น
ออง จี

อองจี (พม่า: အောင်ကြည်; เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2489) เป็นนักการเมืองและทหารผ่านศึกชาวพม่า ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการป้องกันและปราบปราบการทุจริตของพม่า ตั้งแต่วันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ก่อนหน้านี้เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสารสนเทศตั้งแต่วันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2555 จนถึงวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2557, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสวัสดิการสังคมตั้งแต่วันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2554 จนถึงวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2555 และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานตั้งแต่วันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2550 จนถึงวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2555 โดยได้รับการแต่งตั้งโดยสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐ
งานทหาร

อองจีจบการศึกษาโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 40 และได้รับตำแหน่งพลตรีในกองทัพพม่า
แหล่งข้อมูลอื่น

Curriculum vitae
องค์การร่วมแห่งชาติปาโซะก์ นูนุก์รากัง

องค์การร่วมแห่งชาติปาโซะก์ นูนุก์รากัง (อังกฤษ: United Pasok Nunukragang National Organisation; มลายู: Pertubuhan Kebangsaan Pasok Nunukragang Bersatu; PASOK) เป็นพรรคการเมืองระดับท้องถิ่นในมาเลเซีย มีฐานเสียงอยู่ที่รัฐซาบะฮ์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2521 ก่อนที่จะสลายตัวไป ซึ่งก่อนจะสลายตัว พรรคนี้ถือว่าเป็นพรรคที่เก่าแก่ที่สุดในซาบะฮ์ขณะนั้น พรรคนี้แสดงตนว่าเป็นตัวแทนของชนกลุ่มน้อยหลายกลุ่ม แม้ว่าสมาชิกส่วนใหญ่เป็นชาวกาดาซัน-ดูซุน ส่วนนูนุก์รากังเป็นสถานที่ที่เป็นต้นกำเนิดของวัฒนธรรมกาดาซัน-ดูซุน
นโยบาย

นโยบายที่สำคัญของพรรคได้แก่ สนับสนุนความเป็นเอกภาพระหว่างชนพื้นเมืองในซาบะฮ์ สนับสนุนความเชื่อมั่นและความเป็นอยู่ที่ดีของชาวซาบะฮ์โดยไม่คำนึงถึงความแตกต่างทางด้านเชื้อชาติและศาสนา เพื่อคุ้มครองสิทธิ สถานะและภูมิปัญญาของชนพื้นเมืองแห่งซาบะฮ์ เพื่อสนับสนุนหลักห้าประการของรูกุนเนอการาเป็นปรัชญาประจำชาติ เพื่ออนุรักษ์และคุ้มครองวัฒนธรรมดั้งเดิมของชนพื้นเมือง สนับสนุนระบบรัฐบาลและประชาธิปไตย เพื่อทำงานร่วมกับองค์กรการเมืองอื่น ๆ ที่มีเป้าหมายคล้ายกัน
ประวัติ

องค์การร่วมแห่งชาติปาโซะก์ นูนุก์รากังก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2521 โดยจี. เอส. ซุนดัง อดีตรองมุขมนตรีของซาบะฮ์ เพื่อเป็นพรรคการเมืองของชาวกาดาซัน ชาวดูซุน และชาวมูรุต ใน พ.ศ. 2527 ปาโซะก์เข้าร่วมกับสหพรรคซาบะฮ์ที่ตั้งขึ้นใหม่เพื่อจัดตั้งรัฐบาลผสมหลังจากที่ชนะการเลือกตั้งระดับรัฐใน พ.ศ. 2527  พรรคนี้มีปัญหาความบาดหมางในการชิงตำแหน่งหัวหน้าพรรคจนไม่ได้เข้าร่วมการเลือกตั้ง พ.ศ. 2551 และพรรคต้องล้มเลิกไปในที่สุดเมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
แหล่งข้อมูลอื่น

United Pasok Nunukragang National Organisation เก็บถาวร 2008-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อังวะ

"รัตนปุระอังวะ" เปลี่ยนทางมาที่นี่  สำหรับความหมายอื่น ดูที่ รัตนปุระ
| อังวะ |
| --- | --- |

อังวะ
พิกัด: 21°52′N 96°1′E﻿ / ﻿21.867°N 96.017°E﻿ / 21.867; 96.017
ประเทศ:  พม่า
เขต:  ภาคมัณฑะเลย์
จังหวัด: เจาะแซ
ก่อตั้ง: 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1365
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: พม่า
 • ศาสนา: พุทธเถรวาท
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
อังวะ (พม่า: အင်းဝ, ออกเสียง: [ʔɪ́ɰ̃.wa̰] หรือ [ʔə.wa̰]) ตั้งอยู่ในภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า เป็นเมืองหลวงเก่าของพม่าถึง 5 ครั้งในช่วง 360 ปี ระหว่าง ค.ศ. 1365–1842 ทั้งในสมัยราชวงศ์อังวะ ราชวงศ์ตองอู และราชวงศ์โก้นบอง ประวัติศาสตร์เมืองอังวะผ่านการสู้รบ ถูกปล้นสะดมและฟื้นฟูมาแล้วหลายครั้ง ปัจจุบันถูกทิ้งร้างอย่างสิ้นเชิง อันเป็นผลมาจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่เมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1839 ซากปรักหักพังที่เหลืออยู่ยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในภาคมัณฑะเลย์
อังวะมีชื่อในภาษาบาลีว่า "รัตนปุระ" (ऋअतनपुर) พม่าออกเสียงว่า "ยะดะนาบูยะ" (ရတနာပူရ) ส่วนชื่ออังวะในภาษาพม่ามีความหมายว่า "ปากทะเลสาบ" เนื่องจากที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ของเมืองตั้งอยู่ใกล้ทะเลสาบในเขตจังหวัดเจาะแซ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อังวะ
| ก่อนหน้า |  | อังวะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี้นยะ |  | เมืองหลวงอาณาจักรอังวะ   (26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1365 – 22 มกราคม ค.ศ. 1555) |  | พะโค |
| พะโค |  | เมืองหลวงอาณาจักรตองอู  (19 ธันวาคม ค.ศ. 1599 – 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1613) |  | พะโค |
| พะโค |  | เมืองหลวงอาณาจักรตองอู   (25 มกราคม ค.ศ. 1635 – 23 มีนาคม ค.ศ. 1752) |  | ชเวโบ |
| ซะไกง์ |  | เมืองหลวงอาณาจักรโก้นบอง  (23 กรกฎาคม ค.ศ. 1765 – 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1783) |  | อมรปุระ |
| อมรปุระ |  | เมืองหลวงอาณาจักรโก้นบอง   (22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1821 – 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1842) |  | อมรปุระ |
| ด ค ก ภาคมัณฑะเลย์ |
| --- | --- | --- |
เมืองหลวง: มัณฑะเลย์
| จังหวัดเจาะแซ |  อำเภอเจาะแซ  อำเภอมยิต้า  อำเภอสิ่นไกง์  |  |
| จังหวัดญองอู้ |  อำเภอเจาะปะด้อง  อำเภอญองอู้  |  |
| จังหวัดตะด้าอู้ |  อำเภองะซูน  อำเภอตะด้าอู้  |  |
| จังหวัดตะเบะจี้น |  อำเภอตะเบะจี้น  อำเภอโม่โกะ  อำเภอสิ่นกู้  |  |
| จังหวัดปยีนอู้ลวีน |  อำเภอปยีนอู้ลวีน  |  |
| จังหวัดมยี่นชาน |  อำเภอตองตา  อำเภอนะโท่จี้  อำเภอมยี่นชาน  |  |
| จังหวัดมะฮาออง-มเย |  อำเภอช่านเมียะตาซี  อำเภอช่านเอ้ตาซาน  อำเภอปยีจี้ดะกูน  อำเภอมะฮาออง-มเย  |  |
| จังหวัดเมะทีลา |  อำเภอตาซี  อำเภอมะไลง์  อำเภอเมะทีลา  อำเภอวู่น-ดวี่น  |  |
| จังหวัดยะแม่ที่น |  อำเภอปยอ-บแว  อำเภอยะแม่ที่น  |  |
| จังหวัดอมรปุระ |  อำเภออมรปุระ  |  |
| จังหวัดออง-มเยตาซาน |  อำเภอปะเตนจี้  อำเภอมะตะยา  อำเภอออง-มเยตาซาน  |  |
| เมืองสำคัญ |  งะซูน  เจาะแซ  เจาะปะด้อง  ญองอู้  ตองตา  ตะก้อง  ตะด้าอู้  ตะเบะจี้น  ตาซี  นะโท่จี้  ปยอ-บแว  ปยีนอู้ลวีน  พุกาม  มยิแง  มยิต้า  มยี่นชาน  มะตะยา  มะไลง์  มัณฑะเลย์  เมะทีลา  โม่โกะ  ยะแม่ที่น  วู่น-ดวี่น  สิ่นกู้  สิ่นไกง์  อมรปุระ  อังวะ  |  |
อารามโยะโซน

| อารามโยะโซน |
| --- | --- |
စလေ ရုပ်စုံကျောင်း

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ซะเล ภาคมะกเว ประเทศพม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 20°50′00″N 94°44′42″E﻿ / ﻿20.833398°N 94.745070°E﻿ / 20.833398; 94.745070
สถาปัตยกรรม
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1882; 142 ปีที่แล้ว (1882)
อารามโยะโซน (พม่า: စလေ ရုပ်စုံကျောင်း) เป็นวัดพุทธเก่าแก่ในเมืองซะเล ภาคมะกเว ประเทศพม่า สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2425 มีชื่อเสียงจากงานไม้แกะสลักเรื่องราวจากชาดกที่มีมากมาย
อารามแห่งนี้สร้างขึ้นด้วยเสาไม้สัก 153 ต้น ซึ่งแต่ละต้นมีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่า 3 ฟุต โดยเสาเหล่านี้รองรับน้ำหนักอาคารไว้ สูงจากพื้นประมาณ 10 ฟุต เป็นที่พำนักของพระสงฆ์ตั้งแต่เริ่มก่อสร้างในรัชสมัยของพระเจ้าสีป่อ จนกระทั่งถูกแปลงเป็นพิพิธภัณฑ์เมื่อ พ.ศ. 2539 นอกจากงานแกะสลักแล้ว ผู้เข้าชมยังสามารถชมพระพุทธรูปโบราณและเครื่องใช้สมัยราชวงศ์ได้อีกด้วย นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์ยังจัดแสดงประติมากรรมที่ไม่ปรากฏชื่ออีกมากมาย อาสนะขนาดใหญ่ที่พระสงฆ์ชั้นนำเคยใช้ รวมถึงห้องไม้เก่าที่ใช้เป็นรถม้าสำหรับพระสงฆ์ ด้านหลังวัดภายในอาคารเล็ก ๆ มีผลงานของนักเขียนบทละครและกวีชาวพม่าที่มีชื่อเสียง ตลอดจนกวีคนโปรดในราชสำนักของพระเจ้ามินดง อู้โบนยะ ซึ่งเป็นคนในพื้นที่นี้จัดแสดงอยู่ด้วย
อาจิล (เมือง)

อาจิล (มลายู: Ajil; ประชากรโดยประมาณ (สำมะโน ค.ศ. 2000): 1,842) เป็นเมืองเล็กในคอมมูนเปิงฮูลูดีมานในอำเภอฮูลูเตอเริงกานูของรัฐตรังกานู, ประเทศมาเลเซีย
ที่ตั้ง

ตัวเมืองอยู่ห่างจากกัวลาเตอเริงกานู เมืองหลวงของรัฐไป 35 กิโลเมตรทางตอนใต้ ใกล้กับทางแยกของทางหลวงสหพันธ์มาเลเซีย 14 (ทางหลวงหลักส่วนในของรัฐตรังกานู) และทางหลวงสหพันธ์มาเลเซีย 106 (ทางหลวงหลักไปยังกัวลาเบอรัง) เมืองนี้เป็นที่ตั้งของศูนย์กลางกักกันของผู้อพยพผิดกฎหมาย
อำเภอซะบูตีริ

ซะบูตีริ  (พม่า: ဇမ္ဗူသီရိ) เป็นอำเภอหนึ่งในแปดอำเภอของดินแดนสหภาพเนปยีดอ ประเทศพม่า ก่อตั้งขึ้นจากส่วนของอำเภอแลเว่และอำเภอปยี่นมะน่า ภาคมัณฑะเลย์ สำมะโนพม่า ค.ศ. 2014 ระบุว่าอำเภอนี้มีประชากร 110,459 คน
อับดุลละฮ์ บิน อับดุล กาดีร์

| อับดุลละฮ์ บิน อับดุล กาดีร์ |
| --- | --- |
หน้าหนึ่งจาก ฮิกายัตอับดุลละฮ์ (Hikayat Abdullah) ที่เขียนด้วยภาษามลายูอักษรยาวี จากห้องสมุดแห่งชาติสิงคโปร์ การตีพิมพ์ครั้งแรกซึ่งหาได้ยากนั้น เขียนระหว่าง พ.ศ. 2383–2386 ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2392
เกิด: อับดุลละฮ์ บิน อับดุล กาดีร์' ค.ศ. 1796 มะละกา
เสียชีวิต: 1854 (อายุ 57–58) ญิดดะฮ์ จักรวรรดิออตโตมัน
อาชีพ: ผู้เขียน, ผู้แปล และครู
ช่วงเวลา: คริสต์ศตวรรษที่ 19
แนว: สารคดี
หัวข้อ: ประวัติศาสตร์มาเลเซียตอนต้น
อับดุลละฮ์ บิน อับดุล กาดีร์ (มลายู: Abdullah bin Abdul Kadir; อาหรับ: عبد الله بن عبد القادر) หรือ มุนซี อับดุลละฮ์ (มลายู: Munshi Abdullah) เป็นนักเขียนที่มีบทบาทมากในมาเลเซียและสิงคโปร์ ผลงานที่สำคัญคือ ฮิกายัตอับดุลละฮ์ ที่สะท้อนประวัติศาสตร์ของมะละกาและสิงคโปร์ และเป็นจุดเริ่มต้นของวรรณกรรมแบบใหม่ในมาเลเซีย เขาเสียชีวิตระหว่างเดินทางไปแสวงบุญที่เมกกะที่บริเวณใกล้ ๆ กับญิดดะฮ์ จักรวรรดิออตโตมัน
ประวัติ

อับดุลละฮ์เกิดเมื่อ พ.ศ. 2339 หรือ พ.ศ. 2340 ที่มะละกา เกิดในครอบครัวชาวมาเลเซียเชื้อสายอาหรับ-อินเดียที่เคร่งศาสนา เขาเริ่มเรียนภาษามลายูกับบิดาคืออับดุล กาดีร์ ผู้เชี่ยวชาญทั้งภาษามลายู ภาษาอาหรับ และภาษาทมิฬในสมัยนั้น เขาได้เรียนภาษามลายูและภาษาอาหรับจนสามารถช่วยบิดาร่างหนังสือสัญญาทางการค้าได้ ต่อมาใน พ.ศ. 2353 เขาทำงานเป็นเสมียนให้กับสแตมฟอร์ด แรฟเฟิลส์ โดยมีหน้าที่คัดลอกงานเขียนที่เป็นภาษามลายูระหว่าง พ.ศ. 2358–2362 เขาทำงานกับมิชชันนารีในมะละกาโดยเป็นผู้สอนภาษามลายู ช่วยในการแปลไบเบิลเป็นภาษามลายู จัดทำคู่มือสนทนามลายู-อังกฤษ หลังจาก พ.ศ. 2362 อับดุลละฮ์ย้ายไปสิงคโปร์และทำงานร่วมกับพ่อค้าในสิงคโปร์ เขาย้ายไปอยู่ที่สิงคโปร์อย่างเป็นทางการใน พ.ศ. 2383 หลังจากที่บิดาของเขาเสียชีวิต
งานเขียนที่สำคัญของอับดุลละฮ์คือ ฮิกายัตอับดุลละฮ์ ที่เขียนในเชิงอัตชีวประวัติและสะท้อนภาพของสิงคโปร์ตั้งแต่ พ.ศ. 2362 เป็นต้นมาและสะท้อนให้เห็นความเปลี่ยนแปลงของสังคมมลายูในช่วงที่อังกฤษเข้ามามีอิทธิพลอย่างชัดเจนและเป็นช่วงที่ราชสำนักยะโฮร์เสื่อมอำนาจลง นอกจากนี้ งานเขียนที่สำคัญอีกชิ้นหนึ่งของเขาคือ กซา ปลายารัน อับดุลละฮ์ ซึ่งเป็นการเล่าประสบการณ์การเดินเรือเลียบชายฝั่งทางตะวันออกของคาบสมุทรมลายูใน พ.ศ. 2370 งานเขียนชิ้นสุดท้ายคือบันทึกการเดินทางไปประกอบพิธีฮัจญ์ที่เมกกะที่เขาเสียชีวิตระหว่างการเดินทางใน พ.ศ. 2397
อำเภอซะลี่น

| อำเภอซะลี่น  စလင်းမြို့နယ် |
| --- | --- |
อำเภอ
อำเภอซะลี่น ที่ตั้งอำเภอซะลี่นในประเทศพม่า
พิกัด:  20°34′38″N 94°39′34″E﻿ / ﻿20.57722°N 94.65944°E﻿ / 20.57722; 94.65944
ประเทศ:  พม่า
เขต:  ภาคมะกเว
จังหวัด: มี่นบู้
เมืองหลัก: ซะลี่น
ประชากร (2557): 236,033 คน
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
ซะลี่น (พม่า: စလင်း) เป็นอำเภอในจังหวัดมี่นบู้ในเขตมะกเว ประเทศพม่า เมืองหลักคือ ซะลี่น
สมาคมเราชาวพม่า

| สมาคมเราชาวพม่า တို့ဗမာအစည်းအရုံး |
| --- | --- |

ชื่อย่อ: DAA
ผู้ก่อตั้ง: บะตอง
คำขวัญ: ""พม่าคือประเทศของเรา; วรรณกรรมพม่าคือวรรณกรรมของเรา; ภาษาพม่าคือภาษาของเรา รักประเทศของเรา, ยกระดับมาตรฐานวรรณกรรมของเรา, เคารพภาษาของเรา"
ก่อตั้ง: 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2473
ถัดไป: ฟรีดอมบล็อก
ที่ทำการ: ย่างกุ้ง
ฝ่ายติดอาวุธ: Letyon Tat
อุดมการณ์:  ชาตินิยมพม่า  คอมมิวนิสต์  สังคมนิยม 
เพลง: "เราชาวพม่า" (တို့ဗမာ, โด่บะมา)
ธง

การเมืองพม่า   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
ธงของสมาคมเราชาวพม่า (พ.ศ. 2473–2485) ซึ่งต่อมาได้ใช้เป็นธงชาติของรัฐพม่าในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
สมาคมเราชาวพม่า (พม่า: တို့ဗမာအစည်းအရုံး หรือ อังกฤษ: We-Burman’s Association) เป็นองค์กรของนักชาตินิยมในพม่า ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2473 ต่อมาได้ขยายตัวเป็นศูนย์รวมของนักชาตินิยมที่เรียกตัวเองว่า ตะคีน (သခင်, ออกเสียง: [θəkʰɪ̀ɰ̃]; แปลว่า เจ้านาย) ซึ่งชื่อนี้มาจากคำที่ชาวอังกฤษใช้ในสมัยอาณานิคม ในช่วงแรกตะคีนร่วมมือกับญี่ปุ่นเพื่อขับไล่อังกฤษ แต่ต่อมาเมื่อรู้ว่าญี่ปุ่นไม่ได้จริงใจกับพม่า กลุ่มตะคีนจึงรวมตัวกันจัดตั้งสันนิบาตเสรีชนต่อต้านฟาสซิสต์เพื่อร่วมมือกับฝ่ายสัมพันธมิตร บทบาทของสมาคมเราชาวพม่าจึงสิ้นสุดลง เป็นกลุ่มที่เน้นแนวคิดชาตินิยมพม่าและต่อต้านชาวอินเดียที่เข้ามาแย่งงานของชาวพม่า
การก่อตัว

ชาวพม่าเริ่มเรียกร้องเอกราชจากอังกฤษตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 เป็นต้นมา องค์กรที่สำคัญในช่วงแรกคือยุวพุทธิกสมาคมและสภาร่วมของสมาคมชาวพม่า ความรู้สึกชาตินิยมในหมู่นักศึกษาได้เพิ่มขึ้นจนมีการนัดหยุดเรียนเพื่อต่อต้านพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัย พ.ศ. 2463 ซึ่งเป็นการเริ่มใช้โรงเรียนและมหาวิทยาลัยเป็นเครื่องมือในการเรียกร้องเอกราช
พ.ศ. 2470 มีการก่อตั้งสหภาพนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยย่างกุ้ง ซึ่งกลายเป็นศูนย์รวมกิจกรรมทางการเมืองของนักศึกษา และจากสหภาพนักศึกษานี้เอง ได้พัฒนาไปเป็นขบวนการนักศึกษาแห่งพม่า และสมาคมเราชาวพม่าใน พ.ศ. 2473"
การดำเนินงาน

ในช่วงแรกสมาคมเราชาวพม่าได้ออกมาเรียกร้องให้ชาวพม่าขับไล่ชาวอินเดียออกไป พ.ศ. 2474 หม่อง บาเทา ได้ก่อตั้งสันนิบาตยุวชนแห่งพม่าขึ้นอีกและได้รวมเข้ากับสมาคมเราชาวพม่าใน พ.ศ. 2478 สมาชิกของขบวนการส่วนใหญ่มาจากครอบครัวที่ยากจน เพลงประจำสมาคม Myanmar Kaba Ma Kyei ที่แต่งโดยสยาตินหรือตะคีน ติน กลายเป็นเพลงชาติเพลงแรกของพม่า และกลายเป็นสัญลักษณ์ของชาติ เพลงนี้แต่งโดยหรือตะคีนติน เพลงนี้ใช้เป็นเพลงชาติในช่วงที่ญี่ปุ่นยึดครองจนได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2491
สมาคมพยายามเข้าไปเผยแพร่อุดมการณ์ในหมู่ชาวนาและกรรมกรแต่ไม่สำเร็จ พ.ศ. 2479 สมาชิกตะคีนของสมาคมเป็นแกนนำสำคัญในการประท้วงผู้บริหารมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง เนื่องจากมหาวิทยาลัยได้ไล่นักศึกษาสองคนคือ ตะคีนนุและอองซานออกจากการเป็นนักศึกษา สมาคมได้ปลุกระดมให้นักศึกษานอนขวางตึกสอบเพื่อทำให้การสอบไล่ต้องหยุดชะงัก การประท้วงได้ขยายไปสู่วิทยาลัยและโรงเรียนมัธยมทั่วประเทศ นักเรียน นักศึกษารวมตัวประท้วงที่พระเจดีย์ชเวดากอง เรียกร้องให้รับนักศึกษาที่ถูกไล่ออกกลับเข้าเรียน ให้มีการให้ทุนแก่นักศึกษาที่ยากจน และปรับปรุงการบริหารมหาวิทยาลัย ในที่สุดมหาวิทยาลัยได้ยอมตามข้อเรียกร้องสองประการแรก
ตั้งพรรคการเมือง

เมื่ออังกฤษจัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไปในพม่าเมื่อ พ.ศ. 2479 สมาคมได้จัดตั้งพรรคโดมิน-โดชินหรือพรรคเจ้าชีวิตของเราเอง วิถีชีวิตของเราเอง มีอูบาอูเป็นหัวหน้าพรรค และอองซานเป็นเลขาธิการ แต่พรรคได้ที่นั่งในสภาเพียงสามที่นั่ง
พ.ศ. 2481–2482 เกิดความวุ่นวายจากการที่ชาวพม่าก่อการจลาจลต่อต้านชาวอินเดีย อองซานซึ่งเป็นเลขาธิการของสมาคมได้เข้าไปจัดตั้งกรรมกร ยุยงให้ประท้วงขอขึ้นค่าแรง สมาชิกตะคีนที่เข้าไปยุยงกรรมกรถูกจับกุมหลายคน เช่น เลหม่องและบะเฮง นักศึกษาหยุดเรียนเพื่อประท้วง จึงถูกสลายฝูงชนด้วยความรุนแรงโดยตำรวจชาวอินเดีย นักศึกษาชื่อหม่อง ฮาวจอร์ ถูกตีด้วยกระบองจนเสียชีวิต เขาจึงได้รับการยกย่องให้เป็นผู้พลีชีพคนแรกของขบวนการนักศึกษา
ในช่วงนี้ อิทธิพลของลัทธิคอมมิวนิสต์แพร่เข้ามาในหมู่ผู้นำของสมาคมจนเกิดการแตกแยกกันเอง สมาชิกบางส่วนแยกไปจัดตั้งกลุ่มของตนเอง เช่น โส บะเฮง อองซาน โกเชล เท่งเป ไปตั้งพรรคคอมมิวนิสต์พม่า ส่วนตะคีนเมียะไปตั้งพรรคชาวนาและกรรมกรพม่าร่วมกับบะส่วย
สงครามโลกครั้งที่ 2

ในช่วงแรก สมาคมประณามลัทธิฟาสซิสต์ว่าอยู่ตรงข้ามกับอุดมการณ์ของตะคีน และสั่งห้ามสมาชิกนัดหยุดงานหรือเข้าร่วมในการจลาจลอื่นใดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากสมาคม ทำให้การประท้วงของนักศึกษาหยุดชะงัก ผู้นำตะคีนได้ร่วมมือกับ ดร.บามอร์จัดตั้งกลุ่มเสรีภาพแต่พรรคคอมมิวนิสต์พม่าไม่ร่วมมือด้วย
เมื่อญี่ปุ่นเตรียมบุกพม่า อังกฤษประกาศใช้พระราชบัญญัติป้องกันพม่า ทำให้รัฐบาลพม่าสนับสนุนอังกฤษในการทำสงคราม กลุ่มสันติภาพได้ออกมาต่อต้านสงครามจึงถูกอังกฤษกวาดล้างและประกาศเป็นกลุ่มนอกกฎหมาย กลุ่มตะคีนได้หนีออกจากประเทศและได้กลับเข้ามาใหม่ภายหลัง ผู้นำคนสำคัญถูกอังกฤษจับกุมตัวหลายคน รวมทั้งอองซาน เมื่อถูกปล่อยตัวออกมา อองซานหนีออกจากประเทศไปจีนแต่ถูกญี่ปุ่นจับตัวได้ อองซานจึงตัดสินใจร่วมมือกับญี่ปุ่น ลอบเข้ามาชักนำตะคีน 29 คนไปฝึกวิชาทหารแบบญี่ปุ่นที่ไต้หวันและเกาะไหหลำ และเข้ามายึดประเทศพม่าคืนจากอังกฤษพร้อมญี่ปุ่น ต่อมา ใน พ.ศ. 2486 ตะคีนจำนวน 30 คนได้ประกอบกันขึ้นเป็นผู้นำของกองทัพพม่าเอกราช ซึ่งเปลี่ยนเป็นกองทัพแห่งชาติพม่าใน พ.ศ. 2487
เมื่อทางพม่าเห็นว่าญี่ปุ่นไม่จริงใจกับพม่า และปกครองพม่าอย่างกดขี่ทารุณ อองซานได้จัดตั้งสันนิบาตเสรีชนต่อต้านฟาสซิสต์ เพื่อร่วมมือกับฝ่ายสัมพันธมิตร อดีตผู้นำของสมาคมเราชาวพม่าได้เข้าร่วมในสันนิบาตนี้ด้วย
หลังสงคราม

เมื่อสงครามโลกสิ้นสุดลง สมาคมเราชาวพม่าแสดงตนเป็นฝ่ายค้านของสันนิบาตเสรีชน อังกฤษพยายามสนับสนุนสมาคมเพื่อถ่วงดุลกับสันนิบาตเสรีชนแต่ไม่สำเร็จเพราะประชาชนสนับสนุนสันนิบาตเสรีชนมากกว่า สมาคมไม่เห็นด้วยกับข้อตกลงอองซาน-แอตลี และจัดตั้งแนวร่วมฝ่ายค้านต่อต้านข้อตกลงนี้ เมื่อมีการเลือกตั้งสภาร่างรัฐธรรมนูญเมื่อ พ.ศ. 2490 สมาคมเราชาวพม่าไม่เข้าร่วมในขณะที่สันนิบาตเสรีชนได้ชัยชนะอย่างท่วมท้น หลังจากนั้น บทบาทของสมาคมเราชาวพม่าก็สิ้นสุดลง
แหล่งข้อมูลอื่น

Thakins Encyclopedia of Modern Asia
Burma’s Struggle for Democracy: The Army Against the People Josef Silverstein
สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่:เอเชีย เล่ม 2 อักษร C-D. กทม. ราชบัณฑิตยสถาน. 2547
การประท้วงของสมาคมเราชาวพม่า
อำเภอตะโก้น

| อำเภอตะโก้น တပ်ကုန်းမြို့နယ် |
| --- | --- |
อำเภอ
อำเภอตะโก้นที่ตั้งอำเภอตะโก้นในประเทศพม่า
พิกัด: 20°7′N 96°13′E﻿ / ﻿20.117°N 96.217°E﻿ / 20.117; 96.217
ประเทศ:  พม่า
ดินแดนสหภาพ: ดินแดนสหภาพเนปยีดอ
จังหวัด: โอะตะระ
เมืองหลัก: ตะโก้น
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
ตะโก้น (พม่า: တပ်ကုန်း) เป็นอำเภอหนึ่งในแปดอำเภอของดินแดนสหภาพเนปยีดอ ประเทศพม่า
| ด ค กดินแดนสหภาพเนปยีดอ |
| --- | --- |
เมืองหลัก: เนปยีดอ
จังหวัดเซยาตีริ:  อำเภอเซยาตีริ  อำเภอโปะบะตีริ 
จังหวัดปยี่นมะน่า:  อำเภอซะบูตีริ  อำเภอปยี่นมะน่า 
จังหวัดแลเว่:  อำเภอแดะคินะตีริ  อำเภอแลเว่ 
จังหวัดโอะตะระ:  อำเภอตะโก้น  อำเภอโอะตะระตีริ 
เมืองสำคัญ:  ตะโก้น  ปยี่นมะน่า  แลเว่
อำเภอมะกเว

| อำเภอมะกเว မကွေးမြို့နယ် |
| --- | --- |
อำเภอ
อำเภอมะกเวที่ตั้งอำเภอมะกเวในประเทศพม่า
พิกัด:  20°7′N 95°8′E﻿ / ﻿20.117°N 95.133°E﻿ / 20.117; 95.133
ประเทศ:  พม่า
เขต:  ภาคมะกเว
จังหวัด: มะกเว
เมืองหลัก: มะกเว
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
มะกเว (พม่า: မကွေး) เป็นอำเภอในจังหวัดมะกเว เขตมะกเว ประเทศพม่า มีเมืองหลักคือ มะกเว
สถานีรถไฟตันจงปาการ์

สถานีรถไฟตันจงปาการ์ (จีน: 丹戎巴葛火车总站; มลายู: Stesen Keretapi Tanjong Pagar; อังกฤษ: Tanjong Pagar railway station; ทมิฬ: தஞ்சோங் பகார் ரயில் நிலையம்) หรือ สถานีรถไฟถนนเกปเปล หรือ สถานีรถไฟสิงคโปร์ เคยเป็นสถานีปลายทางฝั่งใต้ของรถไฟระหว่างเมืองของเคทีเอ็ม ดำเนินการโดย เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู ปิดทำการไปเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2011 อาคารสถานีได้รับการจดทะเบียนให้เป็นอนุสรณ์แห่งชาติ เมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2011 เป็นสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งแสดงออกถึงความสัมพันธ์มาเลเซีย–สิงคโปร์เป็นอย่างดี
การยุติการให้บริการ

จากข้อตกลงระหว่างมาเลเซีย–สิงคโปร์ เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 ส่งผลให้สถานีรถไฟแห่งนี้ ปิดทำการเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 และย้ายสถานีปลายทางไปที่จุดผ่านรถไฟวุดแลนด์ ส่วนสถานีรถไฟตันจงปาการ์แห่งนี้ จะปรับเปลี่ยนไปเป็นพิพิธภัณฑ์ ซึ่งแผนการปิดสถานีรถไฟตันจงปาการ์ ได้มีการวางแผนมา 20 ปีแล้ว
ประวัติ

ก่อนที่ทางด่วนยะโฮร์-บาห์รูจะเปิดใช้งาน ทางรถไฟมีจำกัดเฉพาะบนเกาะสิงคโปร์เท่านั้น ภายหลังจากที่มีการเปิดใช้งานสะพานถนนเชื่อมในปี ค.ศ. 1919 จึงมีรถไฟสินค้าวิ่งให้บริการระหว่างประเทศครั้งแรกวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1923 และเปิดเดินรถไฟโดยสารในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1923 ส่วนสถานีรถไฟตันจงปาการ์ ได้เริ่มเปิดใช้งานวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1932 เปิดทำการมานานกว่า 79 ปี และได้ปิดตัวลงเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 ก่อนที่จะกลายเป็นพิพิธภัณฑ์รถไฟสิงคโปร์
สถาปัตยกรรม

รูปแกะสลักหินอ่อน
ภายในอาคารสถานี
ภาพวาดแสดงความสัมพันธ์มาเลเซีย–สิงคโปร์
สถานีรถไฟตันจงปาการ์ มีรูปแบบงานศิลปะแบบอลังการศิลป์ ด้านหน้ามีเสารูปปั้นแกะสลัก 4 เสา แสดงถึงเกษตรกรรม, อุตสาหกรรม, การค้าขาย และการขนส่ง งานชิ้นนี้ออกแบบโดยรูดูลโฟ นอลลี หลังคาอาคารเป็นเพดานทรงโค้ง ในโถงอาคารมีจะภาพวาดแสดงความสัมพันธ์มาเลเซีย–สิงคโปร์ ติดอยู่ตามผนัง
ขบวนรถไฟที่เคยให้บริการ

เคยมีขบวนรถไฟระหว่างเมืองของเคทีเอ็มวิ่งให้บริการระหว่างกัวลาลัมเปอร์–สิงคโปร์ 6 วันต่อขบวน นอกจากนี้ยังเคยมีขบวนรถไฟรับ-ส่งระยะสั้นระหว่างโจโฮร์บะฮ์รู–สิงคโปร์อีกด้วย รถไฟทุกขบวนยุติการให้บริการที่สถานีนี้ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 และย้ายไปสถานีปลายทางไปที่จุดผ่านรถไฟวุดแลนด์
มีสถานีรถไฟฟ้าสองแห่ง อยู่ใกล้กับสถานีรถไฟตันจงปาการ์ ได้แก่ สถานีตันจงปาการ์ และสถานีออตรัมปาร์ก โดยอยู่ห่างจากที่นี่ไปประมาณ 1 กิโลเมตร
ปัญหาพรมแดน

เมื่อสิงคโปร์ประกาศเอกราชจากมาเลเซียในปี ค.ศ. 1965 ทำให้ไม่มีด่านตรวจคนเข้าเมืองทั้งสองประเทศเป็นเวลานานระยะหนึ่ง ดังนั้น จึงมีการเปิดใช้งานด่านตรวจคนเข้าเมือง สำหรับรถไฟ ที่สถานีรถไฟตันจงปาการ์ และสำหรับถนน ที่ด่านวุดแลนด์ เนื่องจากการมีด่านตรวจคนเข้าเมืองที่แยกจากกัน ทำให้เกิดความยากลำบาก ส่งผลให้ต้องปิดทำการสถานีรถไฟตันจงปาการ์แห่งนี้ และเปลี่ยนปลายทางไปที่จุดผ่านรถไฟวุดแลนด์แทน
เหตุการณ์สำคัญ

หลังจากที่มีการรื้อถอนทางรถไฟออกหมดเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 2012 อาคารสถานีได้ถูกนำมาเป็นสถานที่จัดแสดงงานแฟชั่น อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้น สถานีรถไฟแห่งนี้ก็ไม่เคยเปิดให้ผู้คนภายนอกเข้าไปข้างในได้อีกเลย
ดูเพิ่ม

เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
อีสเทิร์นแอนด์โอเรียนทัลเอ็กซ์เพรส
ทางด่วนยะโฮร์-สิงคโปร์
พรมแดนมาเลเซีย-สิงคโปร์
ข้อตกลงมาเลเซีย-สิงคโปร์ ค.ศ. 1990
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของสถานี เก็บถาวร 2006-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
ป้ายประกาศเกี่ยวกับการยกเลิกสถานีรถไฟตันจงปาการ์ ถ่ายเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 2011
อำเภอซิตตเว

| อำเภอซิตตเว စစ်တွေမြို့နယ် |
| --- | --- |
อำเภอ
ที่ตั้งอำเภอซิตตเว (สีแดง) ในจังหวัดซิตตเว
อำเภอซิตตเวที่ตั้งอำเภอซิตตเวในประเทศพม่า
พิกัด:  20°09′00″N 92°54′00″E﻿ / ﻿20.1500°N 92.9000°E﻿ / 20.1500; 92.9000
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐยะไข่
จังหวัด: ซิตตเว
เมืองหลัก: ซิตตเว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 231.6 ตร.กม. (89.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2014): 150,735 คน
เขตเวลา: UTC+6:30 (MST)
ซิตตเว (พม่า: စစ်တွေ) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดซิตตเวในรัฐยะไข่ ประเทศพม่า เมืองหลักคือ ซิตตเว
| ด ค ก รัฐยะไข่ |
| --- | --- | --- |
เมืองหลวง: ซิตตเว
| จังหวัดเจาะพยู |  อำเภอเจาะพยู  อำเภอย่าน-บแย  |  |
| จังหวัดซิตตเว |  อำเภอซิตตเว  อำเภอเปาะตอ  อำเภอโปนน่าจู้น  อำเภอระเต่ดอง  |  |
| จังหวัดตองโกะ |  อำเภอตองโกะ  อำเภอมานออง  |  |
| จังหวัดตาน-ดแว |  อำเภอกวะ  อำเภอตาน-ดแว  |  |
| จังหวัดมเยาะอู้ |  อำเภอเจาะตอ  อำเภอมเยโบน  อำเภอมเยาะอู้  อำเภอมี่น-บย่า  |  |
| จังหวัดมองดอ |  อำเภอบู้ตี้ดอง  อำเภอมองดอ  |  |
| จังหวัดอ้าน |  อำเภออ้าน  |  |
| เมืองที่สำคัญ |  กวะ  เจาะตอ  เจาะพยู  ซิตตเว  ตองโกะ  ตาน-ดแว  บู้ตี้ดอง  เปาะตอ  โปนน่าจู้น  มเยโบน  มเยาะอู้  มองดอ  มานออง  มี่น-บย่า  ย่าน-บแย  ระเต่ดอง  อ้าน  |  |
อำเภอมี่นโด้น

| อำเภอมี่นโด้น မင်းတုန်းမြို့နယ် |
| --- | --- |
อำเภอ
อำเภอมี่นโด้นที่ตั้งอำเภอมี่นโด้นในประเทศพม่า
พิกัด: 19°21′N 94°44′E﻿ / ﻿19.350°N 94.733°E﻿ / 19.350; 94.733
ประเทศ:  พม่า
เขต:  ภาคมะกเว
จังหวัด: ตะแยะ
เมืองหลัก: มี่นโด้น
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
มี่นโด้น (พม่า: မင်းတုန်း) เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดตะแยะ เขตมะกเว ประเทศพม่า มีเมืองหลักคือมี่นโด้น
↑  "မြန်မာနိုင်ငံအကြောင်း | MIMU". themimu.info.