stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โจ-วิลฟรีด ซองกา
สถิติการแข่งขันอาชีพ > แกรนด์สแลม ชายเดี่ยว รอบชิงชนะเลิศ (1) > รองชนะเลิศ (1)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ปี | รายการ | คู่แข่งในรอบชิง | ผลการแข่งขัน |
| 2551 |  ออสเตรเลียนโอเพน |  นอวาก จอกอวิช | 6–4, 4–6, 3–6, 6–7(2) |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาฝรั่งเศส)
แหล่งข้อมูลอื่น > ข้อมูล

แม่แบบ:ATP
แม่แบบ:ITF
แม่แบบ:Davis Cup player
โจ-วิลฟรีด ซองกา ที่ Olympedia
โจ-วิลฟรีด ซองกา ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี
แรยอน็อง

มหาวิหารโคโลญ (ค.ศ. 1248-ค.ศ. 1322) ที่ถือกันว่าเป็นงานสถาปัตยกรรมแรยอน็องที่งดงามที่สุดของยุคกลาง
หน้าต่างกุหลาบแบบแรยอน็องของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส
แรยอน็อง (ฝรั่งเศส: Rayonnant, เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [ʁɛjɔnɑ̃]) เป็นคำที่ใช้ในการบรรยายลักษณะสถาปัตยกรรมกอทิกแบบฝรั่งเศสที่รุ่งเรืองระหว่างกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 14
แรยอน็องเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่วิวัฒนาการมาจากสถาปัตยกรรมกอทิกตอนกลาง แรยอน็องเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่หันความสนใจจากสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่และความกว้างใหญ่ของสิ่งก่อสร้างเช่นมหาวิหารชาทร์ หรือทางเดินกลางของมหาวิหารนอเทรอดามแห่งอาเมียงมาเป็นการคำนึงถึงผิวสองมิติของสิ่งก่อสร้าง และการตกแต่งด้วยลวดลายที่ซ้ำซ้อนที่มีขนาดต่าง ๆ กัน หลังจากกลางคริสต์ศตวรรษที่ 14 แรยอน็องก็ค่อยวิวัฒนาการไปเป็นสถาปัตยกรรมกอทิกตอนปลายและสถาปัตยกรรมกอทิกวิจิตร และดังกล่าวแล้วว่าการเปลี่ยนแปลงจากสมัยหนึ่งไปอีกสมัยหนึ่งมิได้เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ชัดแจ้ง
ที่มาของคำ

คำว่า “Rayonnant” มาจากความพยายามของนักประวัติศาสตร์ศิลป์ฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 19 (โดยเฉพาะอ็องรี ฟอซีลง และแฟร์ดินานด์ เดอ ลาสเตย์รี) ที่พยายามจัดลักษณะสถาปัตยกรรมกอทิกโดยใช้ลักษณะซี่หน้าต่างเป็นหลัก แม้ว่าในปัจจุบันจะถือกันว่าเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องในการใช้ในการจัดกลุ่ม แต่คำนี้ก็ยังคงใช้กันอยู่ (แรยอน็องและกอทิกวิจิตรยังเป็นคำที่ใช้กันอย่างแพร่หลายโดยนักประวัติศาสตร์ศิลป์ แม้ว่าคำเช่น “Lancet Gothic” จะเปลี่ยนไปเป็น “กอทิกตอนกลาง” แล้วก็ตาม) อ็องรี ฟอซีลงและนักประวัติศาสตร์ศิลป์ผู้อื่นใช้คำว่า “Rayonnant” (จากภาษาฝรั่งเศสที่แปลว่า “เปล่งรัศมี”) โดยเฉพาะเพื่อบรรยายถึงลักษณะที่กระจายออกไปจากศูนย์กลางของหน้าต่างกุหลาบที่เป็นงานที่นิยมทำกันอย่างแพร่หลายในยุคนี้ (แหล่งข้อมูลบางแหล่งกล่าวว่ามาจากคำว่าชาเปลดาวกระจายที่กระจายออกไปจากมุขโค้งด้านสกัดของตัวคริสต์ศาสนสถาน แต่ลักษณะที่ว่านี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับสถาปัตยกรรมของยุคนี้ และเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่เป็นมาตรฐานของสถาปัตยกรรมของแผ่นดินใหญ่ยุโรปมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 ในสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์เช่นที่แอบบีคลูนี และ มหาวิหารซานเตียโกเดกอมโปสเตลา)
ที่มาและวิวัฒนาการ

แม้ว่าองค์ประกอบของลักษณะใหม่จะพบในแอบบีซิสเตอร์เชียนแอบบีรัวโยมง (เริ่มสร้าง ค.ศ. 1228, ปัจจุบันถูกทำลายไปเกือบหมด) แต่ขั้นตอนที่สำคัญของการวิวัฒนาการมาเป็นสถาปัตยกรรมแรยอน็องอยู่ที่แอบบีแซงต์นิเคส์ (St Nicaise) ที่เมืองแร็งส์ (เริ่มสร้าง ค.ศ. 1231) แม้ว่าตัววัดจะถูกทำลายไปเกือบหมดระหว่าการปฏิวัติฝรั่งเศส แต่ด้านหน้าก็เป็นที่รู้จักกันดีจากภาพพิมพ์ของคริสต์ศตวรรษที่ 18 สถาปนิกอูกส์ เดอ ลิแบร์ฌิเอร์ (Hugues de Libergier) ใช้ศัพท์ที่มีอยู่ขององค์ประกอบต่างของสถาปัตยกรรมกอทิกในการบรรยายความงามทางทัศนะใหม่ที่ว่านี้ แต่องค์ประกอบที่มีอิทธิพลที่สุดคือด้านหน้าด้านตะวันตก ที่เป็นซุ้มโค้งจั่วแหลมสามซุ้มตกแต่งด้วยงุ้มใบไม้ (Crocket) และลายงานหินทั้งเปิดและปิดสลับกับยอดแหลมเพรียว
ด้านหน้าด้านตะวันตกแทนที่จะเป็นการแบ่งสามแนวนอนหรือแนวตั้งที่เห็นได้ชัด งานของลิแบร์ฌิเอร์จะมีลักษณะเหมือนฉาก ซึ่งอาจจะเป็นได้ว่าเป็นอิทธิพลมากจากฉากกางเขนก็เป็นได้ และขนาดก็จะย่อส่วนลงมาให้เหมาะกับมนุษย์เดินดินมากกว่าที่เป็นงานมหึมาเหมือนทางเข้าถ้ำใหญ่ของมหาวิหารนอเทรอดามแห่งแร็งส์ องค์ประกอบสองสามอย่างของด้านหน้าของแอบบีแซงต์นิเคส์ที่นำไปใช้โดยสถาปนิกอื่นก็มองเห็นได้เช่นที่ใช้ในการสร้างประตูทางเข้าด้านเหนือของแขนกางเขนมหาวิหารนอเทรอ-ดามแห่งปารีสและรอบขอบคันของหลังคาที่วิหารแซ็งต์-ชาแปล
ลักษณะทั่วไปของสถาปัตยกรรมแรยอน็อง

ขณะที่สถาปัตยกรรมกอทิกไม่ว่าจะในสมัยใดจะคำนึงถึงระดับแสงและความดูเบาของโครงสร้าง สถาปัตยกรรมแรยอน็องเน้นองค์ประกอบของทั้งสองแนวคิดนี้อย่างเต็มที่ ผนังได้รับการปรุให้เป็นหน้าต่างมากกว่าสมัยใดเช่นที่เห็นได้บนผนังของวิหารแซ็งต์-ชาแปลในปารีส และ สิ่งก่อสร้างด้านนอกก็มีลักษณะคล้ายฉากลูกไม้เพื่อพรางความหนาหนักของผนังหรือกำแพงหรือครีบยันที่ต้องรับน้ำหนักของสิ่งก่อสร้าง เช่นที่เห็นได้ที่มหาวิหารนอเทรอดามแห่งสทราซบูร์ในฝรั่งเศส และวัดเซนต์เออร์บันแห่งทรัว)
นอกจากจะขยายขนาดของหน้าต่างให้กว้างใหญ่ขึ้นแล้ว สมัยสถาปัตยกรรมแรยอน็องตรงกันกับการวิวัฒนาการของหน้าต่างแผง ที่แผงกลางจะมีหน้าต่างกระจกที่ตกแต่งอย่างบรรเจิดด้วยกระจกสีต่าง ๆ ตั้งอยู่ตอนบนและตอนล่างของแผงหน้าต่างที่ทำด้วยกระจกใสหรือเอกรงค์ ที่ทำให้แสงส่องเข้ามาในตัวอาคารมากขึ้น
แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงการออกแบบหน้าต่างของสถาปัตยกรรมแรยอน็อง แต่อันที่จริงแล้วก็เป็นหันเหลักษณะพื้นฐานของความงดงามตามปกติ หัวใจสำคัญของการเปลี่ยนแปลงหน้าต่างคือลักษณะลายงานหิน จากการใช้ “plate-tracery” (ที่ดูเหมือนหน้าต่างจะถูกเจาะโดยตรงบนแผ่นหินแบน) เป็นการใช้ “bar-tracery”  (ที่ดูเหมือนส่วนที่เป็นหินที่แยกแผงกระจกภายในหน้าต่างสร้างจากแถบหินสลักโค้งที่ทั้งด้านนอกและด้านในของแถบเกลาจนมน) “bar-tracery” อาจจะใช้เป็นครั้งแรกกับหน้าต่างของมหาวิหารนอเทรอดามแห่งแร็งส์ หลังจากนั้นก็เผยแพร่อย่างรวดเร็วไปทั่วยุโรป นอกจากจะเป็นวิธีการก่อสร้างหน้าต่างที่มีประสิทธิภาพและมีความยืดหยุ่นแล้ว “bar-tracery” ก็ยังเป็นการปูทางไปสู่การวิวัฒนาการการสร้าง “blind tracery” (ลายงานหินบอด) ที่ใช้ในการตกแต่งผนังที่เดิมเป็นเพียงผนังที่เกลี้ยง ๆ และ “open tracery” (ลายงานหินโปร่ง) ที่มักจะใช้ลวดลายเดียวกันกับหน้าต่างจริงที่ติดกัน
วิวัฒนาการสุดท้ายของสถาปัตยกรรมแรยอน็องในฝรั่งเศสคือการตกแต่งระเบียงแนบ ตามปกติแล้วระเบียงแนบของสถาปัตยกรรมของมหาวิหารกอทิกตอนต้นและตอนกลาง จะเป็นระเบียงมืดยาวที่อาจจะมีระเบียงทางเดินแคบ ๆ แนบกับผนัง ที่แยกระหว่างซุ้มโค้งชั้นล่างกับหน้าต่างชั้นบน แม้ว่าระเบียงแนบจะทำให้สิ่งก่อสร้างมืดลงแต่ก็เป็นองค์ประกอบของสถาปัตยกรรมที่จำเป็นที่จะต้องมีเพื่อใช้รับน้ำหนักของเพดางที่โค้งลงมายังช่องทางเดินข้างและคูหาสวดมนต์ที่ยื่นออกมาขนาบสองข้างช่องทางเดินข้าง
การแก้ปัญหาของสถาปัตยกรรมแรยอน็องคือการใช้หลังคาสองชั้นเหนือช่องทางเดินข้างที่ซ่อนรางน้ำฝนไว้ข้างใต้ ที่เป็นการแก้ปัญหาที่ได้ผลเป็นอย่างดีที่ใช้กับทางเดินกลางของมหาวิหารแซ็งเดอนีในคริสต์ทศวรรษ การใช้วิธีนี้สามารถทำให้สร้างหน้าต่างกระจกบนผนังนอกของระเบียงแนบ และผนังในก็ทำเป็นเพียงซี่หินบาง ๆ นอกจากนั้นสถาปนิกก็ยังเริ่มเน้นการเชื่อมต่อระหว่างระเบียงแนบกับหน้าต่างชั้นบนโดยการยืดซี่หินจากตอนบนของหน้าต่างชั้นบนเรื่อยลงมายัง “ลายงานหินบอด” ของระเบียงแนบ ต่อลงมายังตอนบนของซุ้มโค้งชั้นล่าง
อิทธิพลของสถาปัตยกรรมแรยอน็อง

องค์ประกอบสำคัญของสถาปัตยกรรมแรยอน็องได้รับการผสานเข้าไปใช้กับสถาปัตยกรรมอังกฤษในการแอบบีเวสต์มินสเตอร์ใหม่โดยสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ผู้ทรงมีโอกาสเข้าร่วมในการสถาปนาวิหารแซงต์-ชาแปลของพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส ลักษณะสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานของแอบบีเวสต์มินสเตอร์ (ซึ่งมีความสำคัญต่อการวิวัฒนาการของสถาปัตยกรรมกอทิกวิจิตรของอังกฤษ) เป็นลักษณะที่นักประวัติศาสตร์ศิลป์เรียกว่า “สถาปัตยกรรมฝรั่งเศสเชิงอังกฤษ” นอกจากนั้นสถาปัตยกรรมแรยอน็องก็ยังมีอิทธิพลต่อจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เช่นที่เห็นในการก่อสร้างมหาวิหารนอเทรอดามแห่งสทราซบูร์, มหาวิหารโคโลญ และมหาวิหารปราก
ลักษณะการตกแต่งต่าง ๆ ของสถาปัตยกรรมแรยอน็อง (“bar-tracery”, ลายหินบอดและลายหินโปร่ง, จั่ว และจุลหอ) อาจจะใช้ในการตกแต่งขนาดที่ย่อส่วนลงมามาก ทั่งในการเป็นสิ่งตกแต่งของสถาปัตยกรรมที่มีขนาดเล็ก หรือลวดลายตกแต่งของอนุสรณ์ผู้ตาย, ศาล, บนแท่นเทศน์ และอื่น ๆ หรือสิ่งของที่เคลื่อนที่ได้เช่นการตกแต่งหีบมงคลวัตถุ, เครื่องมือประกอบคริสต์ศาสนพิธี, บานพับภาพ และอื่น ๆ ความยืดหยุ่นและการเคลื่อนที่ได้อาจจะเป็นสาเหตุหนึ่งที่ศิลปะและสถาปัตยกรรมแรยอน็องเผยแพร่ไปทั่วยุโรปในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 และต้นคริสต์ศตวรรษ 14
การวิวัฒนาการจากแรยอน็องไปเป็นสถาปัตยกรรมกอทิกวิจิตร หรือ “สถาปัตยกรรมกอทิกเพลิง” (Flamboyant Gothic) เป็นกระบวนการที่ค่อยเป็นค่อยไปทางรูปทรง ที่เปลี่ยนไปใช้ลายงานหินลักษณะใหม่ที่มาจากโค้งตัว “S” (โค้งลักษณะนี้ดูคล้ายเปลวเพลิงที่ทำให้กลายมาเป็นชื่อของสมัย “Flamboyant”) ท่ามกล่างความยุ่งเหยิงของสงครามร้อยปีและวิกฤติการณ์ต่าง ๆ ในยุโรประหว่างคริสต์ศตวรรษ 14 ก็มีการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่กันไม่กี่แห่ง และองค์ประกอบของแรยอน็องก็ยังคงใช้กันต่อมาอีกร้อยปี
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมกอทิก
สถาปัตยกรรมกอทิกแบบฝรั่งเศส
สถาปัตยกรรมกอทิกแบบอังกฤษ
บรรณานุกรม

Robert Branner, Paris and the Origins of Rayonnant Gothic Architecture down to 1240 ; The Art Bulletin, Vol. 44, No. 1 (Mar., 1962), pp. 39-51; JSTOR
Bony, Jean (1983). French Gothic Architecture of the Twelfth and Thirteenth Centuries. University of California Press. ISBN 978-0-520-02831-9.
Ducher, Robert (2014). Caractéristique des Styles (ภาษาฝรั่งเศส). Flammarion. ISBN 978-2-0813-4383-2.
Gothic Architecture, Paul Frankl (revised by Paul Crossley), Yale, 2000
Smith, A. Freeman, English Church Architecture of the Middle Ages - an Elementary Handbook (1922), T. Fisher Unwin, Ltd., London (1922) (Full text available on Project Gutenberg)
Mignon, Olivier (2015). Architecture des Cathédrales Gothiques (ภาษาฝรั่งเศส). Éditions Ouest-France. ISBN 978-2-7373-6535-5.
Renault, Christophe; Lazé, Christophe (2006). Les Styles de l'architecture et du mobilier (ภาษาฝรั่งเศส). Gisserot. ISBN 9-782877-474658.
Trintignac, Andrei; Coloni, Marie-Jeanne (1984). Decouvrir Notre-Dame der Paris. Les Editions du Cerf. ISBN 2-204-02087-7.
The Gothic Cathedral, Christopher Wilson, London, 1990, especially p. 120ff
แหล่งข้อมูลอื่น

Rayonnant Gothic gallery in Flickr
| ด ค กสถาปัตยกรรมกอทิกของประเทศต่าง ๆ |
| --- | --- |
 อังกฤษ  ฝรั่งเศส  อิตาลี  โปแลนด์  โปรตุเกส  สเปน 
| ด ค กประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมตะวันตก/ศิลปะตะวันตก  สถาปัตยกรรมตะวันออก/ศิลปะตะวันออก 
 ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ประวัติศาสตร์การก่อสร้าง 
 ยุคหินใหม่  อียิปต์โบราณ  อาร์มีเนีย  คอปติก  จีน  ญี่ปุ่น  ทราวิฑ  มายา  ซูเมอร์  คลาสสิก  เมโสอเมริกา  กรีกโบราณ  โรมัน  อินคา  ซาสซานิยะห์  ไบแซนไทน์  อิสลาม  เนวารี  พุทธศาสนา  โซมาลี  ก่อนโรมาเนสก์  เปอร์เซีย  โรมาเนสก์ นอร์มัน  โรมัน-กอทิก  กอทิก  โหยสละ  วิชัยนคร  จาลุกยะตะวันตก  เรอแนซ็องส์ ปัลลาดีโอ  ออตโตมัน  บารอก  ฟื้นฟูคลาสสิก  ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์  ฟื้นฟูกอทิก  เหตุผลนิยม  สมัยใหม่  เบาเฮาส์  บรูทัลลิสต์  หลังสมัยใหม่ 
 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง สถาปัตยกรรมแบบอิตาลี ศาสนสถาน ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง สิ่งตกแต่ง 
ภาพวาดของซุ้มทางเข้าของแอบบีแซงต์นิเคส์
ด้านหน้าของวัดเซนต์เออร์บันแห่งทรัวแสดงการใช้จั่ว, จุลหอ และลายตกแต่งหินโปร่ง
“ลายงานหินบอด” ที่มหาวิหารแซงต์แฌร์เวส์และแซงต์โพรเทส์แห่งซัวซองส์
“bar-tracery” หน้าต่างกระจกประดับระเบียงแนบที่มหาวิหารแซ็ง-เดอนี หน้าต่างที่เห็นปัจจุบันเป็นหน้าต่างที่สร้างขึ้นแทนที่ในคริสต์ศตวรรษที่  19
จั่วแหลมและลายหินโปร่งที่เป็นลักษณะเด่นของแรยอน็องใช้ในการสลักงาช้างสำหรับบานพับภาพสอง
โจนัลดาโกลบู

| โจนัลดาโกลบู |
| --- | --- |
ประเภท: ข่าว
สร้างโดย: โจนัลลิสมูโกลบู
กำกับโดย: อาลี คาเมล ซิลเวีย ฟาเรีย
พิธีกร: เรนาตา ลู แปติ
ประเทศแหล่งกำเนิด:  บราซิล
ภาษาต้นฉบับ: โปรตุเกส
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: Clarissa Cavalcanti Carolina Lauriano
สถานที่ถ่ายทำ: เซาเปาลู
ความยาวตอน: 30-45 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: เตเว โกลบู
ออกอากาศ: ยุคแรก: 4 มีนาคม ค.ศ. 1967 – 30 มีนาคม ค.ศ. 1969 ยุคที่สอง: 2 เมษายน ค.ศ. 1979 – 6 มีนาคม ค.ศ. 1981 ยุคที่สาม: 2 สิงหาคม ค.ศ. 1982 – ปัจุจปัน
โจนัลดาโกลบู (โปรตุเกส: Jornal da Globo) เป็นรายการข่าวดึกของเตเว โกลบู ในประเทศบราซิล ออกอากาศเวลาหลังเที่ยงคืนตอนเย็นวันจันทร์ถึงวันศุกร์
พิธีกร

เรนาตา ลู แปติ
ดูเพิ่ม

เรจีโกลบู
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
แอร์วีน แอนกาแป็ต

แอร์วีน แอนกาแป็ต (ฝรั่งเศส: Earvin N'Gapeth; 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 —) เป็นนักวอลเลย์บอลชาวฝรั่งเศสเชื้อสายแคเมอรูน ปัจจุบันเล่นให้กับอาซีมุตโมเดนาในตำแหน่งตัวตีด้านนอก
ผลงานระดับอาชีพ

ในฤดูกาล 2002-07 เขาได้เข้าร่วมทีมเยาวชนของสโมสรเซเออเป ปัวตีเยแซ็ง-เบอนัว และในฤดูกาล 2007-08 เขาได้ย้ายไปเล่นให้กับศูนย์วอลเลย์บอลแห่งชาติ (เซแอนเวเบ)
ในฤดูกาล 2008-09 เขาได้เปิดตัวในการเล่นวอลเลย์บอลอาชีพให้กับตูร์วอลเลย์บอล ซึ่งเล่นอยู่ในสโมสรนี้สามฤดูกาลและได้รับรางวัลชนะเลิศลีกอา 1 สมัย และเฟรนช์คัพ 3 สมัย ในฤดูกาล 2011-12 เขาย้ายไปสโมสรเบรบันกาลันนุตตีกูเนโอ ในเซเรียอาอูโน เขาได้เล่นให้กับสโมสรนี้ 2 ฤดูกาล ในขณะที่ในฤดูกาล 2013-14 เขาย้ายไปสโมสรคูซบัสส์ เกเมโรโว ในรัสเซียซูเปอร์ลีก อย่างไรก็ตามในช่วงกลางฤดูกาลนั้นเขาได้ออกจากทีมเพื่อกลับไปเล่นในอิตาลีอีกครั้งให้กับสโมสรโมเดนาวอลเลย์ในเซเรียอาอูโน เขาได้รับรางวัลชนะเลิศอิตาเลียนคัพ 2014-15 และ อิตาเลียนแชมเปียนชิป อิตาเลียนคัพ และอิตาเลียนซูเปอร์คัพ 2015-16 ในฤดูกาล 2016-17 เขาได้ชนะเลิศอิตาเลียนซูเปอร์คัพเป็นสมัยที่สอง
ในฤดูกาล 2018-19 แอนกาแป็ตได้ย้ายไปเล่นให้กับเซนิต-คาซันในรัสเซียซูเปอร์ลีก
สังกัดสโมสร

ตูร์เวเบ (2008–2011)
เบรบันกาลันนุตตีกูเนโอ (2011–2013)
คูซบัสส์ เกเมโรโว (2013)
อาซีมุตโมเดนา (2014–2018)
อาร์รอยยัน (2018)
เซนิต-คาซัน (2018–)
เกียรติประวัติ > ระดับสโมสร

ซีอีวีแชมเปียนส์ลีก
สโมสรภายในประเทศ
เกียรติประวัติ > ระดับทีมชาติ

2007  ชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
2007  ชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
2008  ชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี
2009  ชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
2015  เวิลด์ลีก
2015  ชิงแชมป์ยุโรป
2016  เวิลด์ลีก
2017  เวิลด์ลีก
2018  เนชันส์ลีก
เกียรติประวัติ > รางวัลบุคคล

2008 เยาวชนชิงแชมป์ยุโรป – ผู้เล่นทรงคุณค่า
2009 ชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี – เสิร์ฟยอดเยี่ยม
2009 ชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี – ผู้เล่นทรงคุณค่า
2011 ผู้เล่นทรงคุณค่าในลีกอา
2011 ลีกอา – ตัวตบยอดเยี่ยม
2015 อิตาเลียนคีพ – ผู้เล่นทรงคุณค่า
2015 เวิลด์ลีก – ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม
2015 เวิลด์ลีก – ผู้เล่นทรงคุณค่า
2015 ชิงแชมป์ยุโรป – ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม
2016 ผู้เล่นทรงคุณค่าในเซเรียอาอูโน
2016 สมาพันธ์ยุโรป – Most Spectacular Player
2017 เวิลด์ลีก – ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม
2017 เวิลด์ลีก – ผู้เล่นทรงคุณค่า
แหล่งข้อมูลอื่น

FIVB profile
LegaVolley profile
โบราณสถานโรมันและโรมาเนสก์ที่อาร์ล

| โบราณสถานโรมันและโรมาเนสก์ ที่อาร์ล * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ซากโรงละครโรมันเก่า
พิกัด: 43°40′39.5″N 4°37′50.5″E﻿ / ﻿43.677639°N 4.630694°E﻿ / 43.677639; 4.630694
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
ภูมิภาค **: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii), (iv)
อ้างอิง: 164
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1981 (คณะกรรมการสมัยที่ 5)
พื้นที่: 65 เฮกตาร์ (160 เอเคอร์)
ที่ตั้งโบราณสถานโรมันและโรมาเนสก์ ที่อาร์ลในประเทศฝรั่งเศส
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
โบราณสถานโรมันและโรมาเนสก์ที่อาร์ล (ฝรั่งเศส: Arles, monuments romains et romans) เป็นแหล่งโบราณสถานโรมันโบราณที่ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ในปีค.ศ. 1981 โดยองค์การยูเนสโก ตั้งอยู่ที่เมืองอาร์ล จังหวัดบุช-ดูว์-โรน ประเทศฝรั่งเศส
อาร์ลเป็นอีกหนึ่งตัวอย่างที่ดีของการปรับตัวของในสมัยเมืองโบราณกับความเจริญในยุคกลาง ประกอบด้วยอนุสาวรีย์แบบโรมัน โดยมีทวิอัฒจันทร์ โรงละคร และทางเดินใต้ดิน (กริปโตปอร์ตีกุส) ซึ่งมีอายุตั้งแต่ 100 ปีก่อนคริสตกาล และในต่อมาราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 อาร์ลก็ได้เข้ามาสู่ยุคทองในสมัยที่สอง โดยมีโรงอาบน้ำแบบคอนสแตนตินและสุสานโบราณอาลิสก็อง ต่อมาในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 11 และ 12 ก็ได้กลายมาเป็นเมืองที่น่าสนใจเมืองหนึ่งในเขตเมดิเตอร์เรเนียน โดยมีการก่อสร้างโบสถ์แซ็ง-ทรอฟีม พร้อมกับหอระฆัง ภายในเขตกำแพงเมือง ซึ่งถือเป็นสิ่งก่อสร้างแบบโรมาเนสก์ที่สำคัญของพรอว็องส์
เขตอนุรักษ์มีพื้นที่ประมาณ 65 เฮกตาร์ ประกอบด้วยสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ดังนี้
ทวิอัฒจันทร์แห่งอาร์ล (Arènes d'Arles)
โรงละครโรมัน (Roman Theatre)
ทางเดินใต้ดิน (Cryptoporticus) และจัตุรัสโรมัน (Forum)
โรงอาบน้ำแห่งคอนสแตนติน (Thermae)
กำแพงเมืองโบราณและลานฝึกทหาร (Castrum)
สุสานโบราณ (Alyscamps)
โบสถ์แซ็ง-ทรอฟีม (Church of Saint-Trophime)
มุขครึ่งวงกลม (Exedra)
โฌแอลินโตน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 โฌแอลินโตนสมัยเล่นให้ฮอฟเฟ่นไฮม์
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  โฌแอลินโตน คาซิโอ อพอลินาริโอ ดู ลิรา
วันเกิด:   (1996-08-14) 14 สิงหาคม ค.ศ. 1996 (28 ปี)
สถานที่เกิด:  อลิอันซ่า
ส่วนสูง:  1.86 m (6 ft 1 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด
หมายเลข:  7
สโมสรเยาวชน
2010–2014:  Sport Recife
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2014–2015 |  Sport Recife |  12 |  (3) |
| 2015–2019 |  ฮ็อฟเฟินไฮม์ |  29 |  (7) |
| 2016–2018 |  → ราพีทวีน (ยืม) |  60 |  (15) |
| 2019– |  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด |  136 |  (16) |
ทีมชาติ‡
| 2012 |  บราซิล ยู-17 |  4 |  (2) |
| 2023– |  บราซิล |  1 |  (1) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 21:30, 18 May 2023 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 17 June 2023
โฌแอลินโตน คาซิโอ อพอลินาริโอ ดู ลิรา (โปรตุเกส: Joelinton Cássio Apolinário de Lira; เกิด 14 สิงหาคม ค.ศ. 1996) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวบราซิลที่เล่นตำแหน่งกองกลางให้กับสโมสรนิวคาสเซิลยูไนเต็ด เริ่มต้นอาชีพค้าแข้งกับสปอร์ตเรซีเฟ โจเอลินตันย้ายไปฮอฟเฟนไฮม์ในปี ค.ศ. 2015 และถูกยืมตัวไปราพีทวีน เป็นเวลา 2 ปีนับจากปี ค.ศ. 2016 เขายังติดทีมชาติบราซิลรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปีอีกด้วย
ระดับสโมสร

โฌแอลินโตนเกิดในเมืองอลิอันซา รัฐเปร์นังบูกู เข้าร่วมกับสปอร์ตเรซิฟีในปี ค.ศ. 2012 และใช้เวลา 2 ปีในทีมเยาวชน เขาได้รับการเลื่อนชั้นขึ้นสู่ทีมชุดใหญ่ในปี ค.ศ. 2013 แต่ต้องรอจนถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 ที่เขาเปิดตัวในระดับอาชีพในการแข่งขันโคปา ดึ นอร์เดสเตเจอกับคู่แข่งร่วมเมืองอย่างซานตาครูซ เขาลงมาเป็นตัวสำรองในนาทีที่ 62 แทนที่เนโต บายาโนในเกมเยือนรอบรองชนะเลิศที่ชนะ 2-1 (รวมผล 2 นัดชนะ 4-1) สปอร์ต คว้าแชมป์บอลถ้วยด้วยสกอร์รวม 3-1 เหนือเซอารา ในนัดชิงชนะเลิศ; โฌแอลินโตนไม่ได้ลงเล่น
โดนี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  โดนีเบอร์ อเล็กซานเดอร์ มารานกอน
วันเกิด:   (1979-10-22) 22 ตุลาคม ค.ศ. 1979 (45 ปี)
สถานที่เกิด:  จันไดไล, เซาเปาลู, บราซิล
ส่วนสูง:  195 เมตร
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
สโมสรเยาวชน
1999–2001:  โบตาโฟโก เอสพี
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  สโมสร |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 2001 |  โบตาโฟโก เอสพี |  0 |  (0) |
| 2001–2003 |  ครอนทินาส |  59 |  (0) |
| 2004 |  ซานตอส |  0 |  (0) |
| 2004–2005 |  ครูซิโอ้ |  6 |  (0) |
| 2005 |  ยูเวนตุส |  20 |  (0) |
| 2005–2011 |  โรม่า |  148 |  (0) |
| 2011–2013 |  ลิเวอร์พูล |  4 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2007– |  บราซิล |  10 |  (0) |
 นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมสโมสร นับเฉพาะลงเล่นในประเทศ ข้อมูลล่าสุดวันที่ 16:46, 15 July 2011 (UTC).  † ลงเล่น (ประตู).  ‡ นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมชาติ ข้อมูลล่าสุดวันที่ 16:46, 15 July 2011 (UTC)
โดนีเบอร์ อเล็กซานเดอร์ มารานกอน (โปรตุเกส: Doniéber Alexander Marangon) เกิดวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1979 ที่ประเทศบราซิล โดนี เป็นหนึ่งนักฟุตบอลอายุมากกว่า 30 ปี ที่ยังเล่นอยู่ในทีมชาติ บราซิล ในปัจจุบัน เขาได้เล่นให้กับ สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล โดยเล่นในตำแหน่ง ผู้รักษาประตู
แหล่งข้อมูลอื่น

Doni ที่ National-Football-Teams.com
Profile on Official Liverpool Website
Soccerway Profile
โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง

| โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง |
| --- | --- |
นายแพทย์ โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง
เกิด: 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1738(1738-05-28) แซ็งต์, ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 26 มีนาคม ค.ศ. 1814(1814-03-26) (75 ปี) ปารีส, ฝรั่งเศส
อาชีพ: แพทย์
มีชื่อเสียงจาก: ผู้เสนอการประหารโดยการบั่นคอ นำไปสู่การประดิษฐ์กิโยตีน
โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง (ฝรั่งเศส: Joseph-Ignace Guillotin) เป็นแพทย์, นักการเมือง และฟรีเมสันชาวฝรั่งเศส ในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1789 เขาได้เสนอให้ประหารชีวิตนักโทษในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสโดยการบั่นคอ ซึ่งเขาอ้างว่าเป็นวิธีที่เจ็บปวดทรมานน้อยที่สุด ชื่อของเขาถูกนำไปตั้งให้แก่เครื่องบั่นคอกิโยตีน (แม้ว่าตัวเขาจะไม่ใช่ผู้ประดิษฐ์) แม้เขาจะร้องขอให้รัฐบาลเปลี่ยนชื่อเครื่องมือดังกล่าวแต่ก็ไม่เป็นผล ทำให้เขาและครอบครัวต้องเปลี่ยนนามสกุลแทน  กียอแต็งเป็นหนึ่งในแพทย์ชาวฝรั่งเศสที่มีส่วนให้นายแพทย์เอดเวิร์ด เจนเนอร์ค้นพบวัคซีน และในค.ศ. 1805 กียงแต็งได้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการวัคซีนในกรุงปารีส
กียอแต็งเป็นหนึ่งในสมาชิกที่ประชุมใหญ่แห่งชาติ ซึ่งในเดือนตุลาคม 1789 สภาได้มีการเปิดอภิปรายเกี่ยวกับวิธีการประหารชีวิตนักโทษ กียอแต็งได้เสนอต่อสภาให้มีการประหารโดยวิธีตัดศีรษะโดยใช้เครื่องจักรกลที่มีกลไกง่ายๆ ซึ่งในขณะนั้น การตัดหัวในฝรั่งเศสยังทำโดยใช้ขวานหรือดาบอยู่ ซึ่งในบางครั้งเพชฌฆาตก็ฟันไม่ขาดในทีเดียว ทำให้นักโทษยังรู้สึกถึงความเจ็บปวด อย่างไรก็ตาม แม้กียอแต็งจะเป็นคนเสนอวิธีการประหาร แต่เขากลับมีจุดยืนคัดค้านโทษประหารและต้องการให้ยกเลิกโทษประหารชีวิต
ในปลายสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว เคานต์แห่งเมเรซึ่งต้องโทษประหาร ได้เขียนจดหมายถึงกียอแต็งเพื่อฝากฝังลูกเมีย อย่างไรก็ตาม จดหมายดังกล่าวกลับตกไปอยู่ในมือของอัยการ ทำให้ทางการนำตัวกียอแต็งมาสอบสวนถึงที่อยู่ของลูกเมียของเคานต์แห่งเมเร กียอแต็งไม่ยอมให้ข้อมูลใดๆจึงถูกนำตัวไปจำคุกไว้ ภายหลังมักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์สูญสิ้นอำนาจในวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1794 กียอแต็งก็ได้รับการปล่อยตัว หลังถูกปล่อยตัวเขาก็ทำงานเป็นแพทย์ต่อไปจนเสียชีวิตด้วยโรคชราในปี 1814 ที่กรุงปารีส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง
บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Guillotine" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 12 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. pp. 694–695.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  ULAN 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Sycomore 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
โปรโกปิส ปัฟโลปูโลส

| โปรโกปิส ปัฟโลปูโลส |
| --- | --- |
Προκόπιος Παυλόπουλος


ประธานาธิบดีสาธารณรัฐเฮลเลนิก
ดำรงตำแหน่ง 13 มีนาคม พ.ศ. 2558 – 13 มีนาคม พ.ศ. 2563
ก่อนหน้า: กาโรโลส ปาปุลยัส
ถัดไป: กาเตรีนา ซาเกลาโรปูลู
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 10 มิถุนายน พ.ศ. 2493 (74 ปี) กาลามาตา, ราชอาณาจักรกรีซ
ลายมือชื่อ: 

โปรโกปีโอส ปัฟโลปูโลส (กรีก: Προκόπιος Παυλόπουλος) หรือที่นิยมเรียกว่า โปรโกปิส (Προκόπης) เป็นอดีตประธานาธิบดีของประเทศกรีซ สมรสกับวลัสซีอา มีบุตร-ธิดา 3 คน
โปร์ตูกอวู

ชายหาดในโปร์ตูกอวู
โปร์ตูกอวู (โปรตุเกส: Porto Covo) เป็นเขตหนึ่งในจำนวนสองเขตของเทศบาลซีนึช ประเทศโปรตุเกส ตั้งอยู่ห่างจากกรุงลิสบอนไปทางทิศใต้ (ตามชายฝั่งตะวันตกของภูมิภาคอาเล็งแตฌู) ประมาณ 160 กิโลเมตร ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1984 มีพื้นที่ 48.73 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 1,160 คน (ค.ศ. 2001) ความหนาแน่นของประชากรคิดเป็น 22.9 คนต่อตารางกิโลเมตร เป็นที่รู้จักในเรื่องชายหาด
ใกล้ชายฝั่งมีเกาะปือซือไกรู (Pessegueiro) ซึ่งมีป้อมปราการอยู่ และเป็นส่วนหนึ่งของเขตโปร์ตูกอวูด้วย
โปนตากรอสซา

| โปนตากรอสซา |
| --- | --- |
ภูมิทัศน์ของเมือง
   ธง ตรา
สมญา: Princesa dos Campos
คำขวัญ: 'Princesa dos Campos'(Princess of the fields)
สถานที่ตั้งของเมืองโปนตากรอสซา
โปนตากรอสซาสถานที่ตั้งของเมืองโปนตากรอสซา
พิกัด: 25°25′S 49°15′W﻿ / ﻿25.417°S 49.250°W﻿ / -25.417; -49.250
ประเทศ:  บราซิล
ภาค: ใต้
รัฐ: ปารานา
ก่อตั้ง: 6ธันวาคม 1855
Incorporated: 1842
การปกครอง
 • Mayor: Pedro Wosgrau (PSDB)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,067.6 ตร.กม. (798.65 ตร.ไมล์)
ความสูง: 975 เมตร (3,199 ฟุต)
ประชากร (2009)
 • ทั้งหมด: 314,681 คน
 • ความหนาแน่น: 150.55 คน/ตร.กม. (388 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-3 (UTC−3)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-2 (UTC−2)
รหัสพื้นที่: 42
HDI (2000): 0.804 – high
เว็บไซต์: Ponta Grossa, Paraná
โปนตากรอสซา (โปรตุเกส: Ponta Grossa) เป็นเมืองในรัฐปารานา ประเทศบราซิล มีประชากรมากกว่า 315,000 คน มีประชากรเป็นอันดับ 4 ของรัฐปารานา ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ ห่างจากเมืองกูรีชีบาไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 97 กม. ผลิตไม้แปรรูป ชา ธัญพืชและเลี้ยงปศุสัตว์