stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เครือจักรภพแห่งอังกฤษ
ช่วง ค.ศ. 1649–1653 > รัฐสภารัมพ์ > อุปสรรค และความสำเร็จ

ในช่วงสองปีแรกของการบริหารประเทศ รัฐสภารัมพ์ได้เผชิญหน้ากับปัญหาความถดถอยทางเศรษฐกิจ และยังมีปัจจัยเสี่ยงต่อการถูกรุกรานจากสกอตแลนด์และไอร์แลนด์ (ในปีค.ศ. 1653 ครอมเวลล์ และกองทัพของเขาได้มีส่วนในการกำจัดปัจจัยนี้ลงได้)
ภายในสภารัมพ์เองก็มีปัญหาด้านความเป็นเอกภาพ ซึ่งบางกลุ่มนั้นสนับสนุนการเป็นสาธารณรัฐอย่างเต็มตัว และบางกลุมนั้นยังคงอยากให้มีการรักษาการปกครองในระบอบกษัตริย์ไว้เพียงบางส่วน ขุนนางเก่าซึ่งเป็นชนชั้นปกครองของอังกฤษส่วนใหญ่นั้นถือว่ารัฐสภารัมพ์เป็นรัฐบาลอย่างผิดกฎหมายซึ่งสร้างขึ้นจากกลุ่มต่อต้านกษัตริย์ และยังทราบดีว่าสภาแห่งนี้จะนำมาซึ่งการปกครองแบบเผด็จการทางทหารในที่สุด ภาษีที่มีอัตราสูงเพื่อใช้ในการทหารเป็นหลักนั้นสร้างความไม่พอใจอย่างมากในเหล่าผู้สืบตระกูลขุนนางชั้นสูง การปฏิรูปต่างที่จำกัดแต่เริ่มต้นนั้นได้สร้างความไม่พึงพอใจชนชั้นปกครองเป็นอย่างมาก แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้มากเพียงพอที่จะทำให้คนรากหญ้านั้นพึงพอใจเลยทีเดียว
ถึงแม้ว่ารัฐสภารัมพ์จะไม่เป็นที่น่ายกย่องภายในอังกฤษ แต่ก็ถือว่าสภาแห่งนี้มีความเกี่ยวข้องกับระบอบเก่าอยู่มาก และช่วยให้ประเทศอังกฤษนั้นพยุงตัวอยู่ได้อย่างมั่นคงภายหลังจากวิกฤตการณ์ที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยในปีค.ศ. 1653 ประเทศฝรั่งเศสและสเปนได้ยอมรับรัฐบาลใหม่ของอังกฤษอย่างเป็นทางการ
ช่วง ค.ศ. 1649–1653 > รัฐสภารัมพ์ > การปฏิรูป

ถึงแม้ว่าคริสตจักรแห่งอังกฤษจะรอดพ้นจากการยุบลง แต่การปกครองโดยคณะสงฆ์นั้นได้ถูกยุบลงและพระราชบัญญัติสมานฉันท์ (Act of Uniformity)นั้นถูกยกเลิกลงในปีค.ศ. 1650 ตามความความเรียกร้องของกองทัพแล้ว คริสตจักรอิสระต่างๆนั้นยังคงทนอยู่ได้ถึงแม้ว่าประชาชนจะยังคงต้องจ่ายภาษีบางส่วนให้กับคริสตจักรแห่งอังกฤษก็ตาม
นอกจากนี้ยังการปรับปรุงหลายอย่างที่ดีต่อกฎหมายและพิธีการศาล ตัวอย่างเช่น การว่าความและพิจารณาคดีนั้นสามารถทำได้ในภาษาอังกฤษแทนที่ภาษาฝรั่งเศสหรือลาติน
แต่อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีการปฏิรูปกฎหมายคอมมอนลอว์อย่างแพร่หลาย ซึ่งกรณีนี้นั้นถือว่าไม่เป็นประโยชน์ใดๆต่อชนชั้นสูงซึ่งล้วนมองว่าคอมมอนลอว์นั้นเป็นสิ่งที่ชี้วัดถึงฐานะและสิทธิต่อสมบัติต่างๆของพวกเขา
รัฐสภารัมพ์ยังผ่านร่างกฎหมายหลายฉบับซึ่งใช้บังคับพฤติกรรมและจริยธรรม อาทิเช่น การปิดโรงมหรสพและโรงละครต่างๆ รวมถึงการบังคับทางศาสนาในทุกวันอาทิตย์อย่างเคร่งครัด ซึ่งกฎหมายต่างๆเหล่านี้นั้นล้วนไม่เป็นมิตรต่อชนชั้นสูงในสมัยนั้น
ช่วง ค.ศ. 1649–1653 > รัฐสภารัมพ์ > การยุบสภา

ครอมเวลล์ ด้วยความช่วยเหลือของนายพลโธมัส แฮร์ริสัน ได้ใช้กำลังในการยุบรัฐสภารัมพ์ในวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1653 ด้วยเหตุผลที่ยังไม่ชัดแจ้ง โดยหนึ่งในทฤษฎีนั้นคือ เพราะความเกรงกลัวว่ารัฐสภารัมพ์นั้นจะตั้งตนเป็นรัฐบาลเสียเอง หรือไม่ก็กำลังจะวางแผนการเลือกตั้งซึ่งอาจจะนำผู้ที่เป็นปฏิปักษ์กับการปกครองแบบเครือจักรภพนี้กลับมามีเสียงส่วนใหญ่ได้ ซึ่งต่อมาอดีตสมาชิกรัฐสภารัมพ์นั้นได้ถือตนว่าเป็นเพียงผู้ที่ถูกต้องและมีสิทธิ์อย่างถูกต้องตามรัฐธรรมนูญเท่านั้น นอกจากนี้สภาแห่งนี้ยังไม่ตกลงที่จะยุบสภาเองตามที่เคยร้องขอโดยครอมเวลล์ ซึ่งนำมาจากหลักกฎหมายเหมือนกับในกรณีของรัฐสภายาวในสมัยก่อนหน้าสงครามกลางเมือง ซึ่งถือว่าสภามีสิทธิตามกฎหมายที่จะไม่มีการยุบสภา ยกเว้นแต่สภาจะตกลงกันแล้วเท่านั้น
ช่วง ค.ศ. 1649–1653 > รัฐสภาแบร์โบนส์

ภายหลังจากการยุบสภารัมพ์ลงนั้นตามมาด้วยช่วงเวลาสั้นซึ่งครอมเวลล์ และกองทัพเป็นผู้ดูแลความสงบเรียบร้อยโดยรวม ในขณะนั้นยังไม่มีบุคคลใดที่มีอำนาจทางรัฐธรรมนูญเพียงพอที่จะจัดการเลือกตั้งขึ้นได้ และครอมเวลล์ก็ยังไม่อยากใช้การปกครองแบบเผด็จการทหาร เขาจึงปกครองผ่านทาง"คณะบุคคลซึ่งเป็นตัวแทน" ซึ่งเขาคิดว่าเป็นการง่ายตอการควบคุมโดยกองทัพ เนื่องจากนายทหารทั้งหลายนั้นเป็นผู้คัดเลือกตัวแทนดังกล่าว
รัฐสภาแบร์โบนส์นั้นถูกวิพากษ์วิจารณ์และต่อต้านอย่างมากโดยอดีตสมาชิกรัฐสภารัมพ์ และยังถูกเย้ยหยันโดยเหล่าชนชั้นสูงว่าเป็นศูนย์รวมของบุคคลที่ "ต่ำต้อยกว่า" แต่กระนั้นสภาแห่งนี้ยังประกอบด้วยสมาชิกกว่า 110 คน จากทั้งหมด 140 คน ที่เป็นผู้ที่ถือเป็นชนชั้นสูง และมีสถานะทางสังคมที่สูงกว่า (ยกเว้นแต่เพียงคนขายหนังและนักเทศน์ที่เรียกกันว่า “เพรส-กอด แบร์โบน” ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเล่นของรัฐสภาชุดนี้) รวมทั้งยังมีการศึกษาที่ค่อนข้างดีอีกด้วย
สมาชิกของสภาที่ถูกคัดเลือกเข้ามานั้นสะท้อนถึงความคิดอันแตกต่างของนายทหารที่เป็นผู้คัดเลือก โดยแบ่งเป็นสามพวกใหญ่ๆ ได้แก่ กลุ่มหัวรุนแรง (The Radicals) ประมาณ 40 คน เป็นกลุ่มที่รวมถึงสมาชิกหัวรุนแรงของกลุ่มราชาธิปไตยที่ห้า (Fifth Monarchists) ซึ่งต้องการที่จะกำจัดระบบกฎหมายแบบคอมมอนลอว์ และกำจัดการความคุมทางศาสนาทั้งหมด กลุ่มเป็นกลาง (The Moderates) ประมาณ 60 คน เป็นกลุ่มที่ต้องการเห็นการปรับปรุงภายในระบบที่เป็นอยู่ และอาจจะพร้อมที่จะสนันสนุนฝั่งหัวรุนแรง และฝั่งอนุรักษนิยมได้ตามสถานการณ์ และกลุ่มอนุรักษนิยม (The Conservatives) ประมาณ 40 คน เป็นกลุ่มที่ไม่ต้องการการเปลี่ยนแปลง โดยสนับสนุนในระบบที่เป็นอยู่ (เนื่องจากระบบคอมมอนลอว์ได้เป็นกลไกสำคัญในการปกป้องสิทธิในสมบัติของเหล่าชนชั้นสูง รวมถึงสิทธิในการเก็บภาษี และการมีสิทธิเสนอชื่อแต่งตั้งพระสงฆ์ในเขตปกครองด้วย)
ครอมเวลล์เห็นว่าสภาชุดนี้นั้นเป็นเหมือนสภานิติบัญญัติแบบชั่วคราวซึ่งเขาหวังว่าจะเป็นผู้เริ่มการปฏิรูปและพัฒนารัฐธรรมนูญสำหรับเครือจักรภพฯ อย่างไรก็ตามสมาชิกต่างๆล้วนแบ่งเป็นกลุ่มตามแต่ละหัวข้อหลักๆ ซึ่งสมาชิกสภาจำนวนเพียง 25 คนเท่านั้นที่เคยผ่านงานรัฐสภา บางส่วนนั้นเคยผ่านการอบรมกฎหมายต่างๆ แต่ก็ไม่มีใครเลยที่เป็นทนายความมืออาชีพ ซึ่งดูเหมือนเขาจะหวังว่าสมาชิกรัฐสภาสมัครเล่นชุดนี้จะสร้างการปฏิรูปโดยปราศการการจัดการหรือทิศทางที่แน่ชัดได้ แต่เมื่อกลุ่มในสภาหัวรุนแรงมีเสียงสนับสนุนมากพอที่จะล้มร่างกฎหมายซึ่งจะดำรงสถานะเดิมของศาสนาในขณะนั้นอยู่ เป็นผลให้กลุ่มอนุรักษนิยม รวมถึงกลุ่มเป็นกลางนั้นได้รวมตัวกันยอมจำนนมอบอำนาจแก่ครอมเวลล์ในการส่งทหารเข้าควบคุมสถานการณ์ในสภาทั้งหมด ถือเป็นจุดสิ้นสุดของสภาแบร์โบนส์
รัฐในอารักขาครั้งที่ 1 และ 2

บทความหลัก: ยุครัฐในอารักขา
ในช่วงที่อังกฤษปกครองในระบบเครือจักรภพฯนั้นปกครองโดยสภาแห่งรัฐและรัฐสภา ซึ่งถูกคั่นสองสมัยด้วยการปกครองโดยตรงจาก "เจ้าผู้พิทักษ์" หรือเรียกว่า "รัฐในอารักขา" ซึ่งปกครองภายใต้รัฐธรรมนูญที่ระบุให้อำนาจเขาเป็นผู้แต่งตั้งสมาชิกรัฐสภาซึ่งมีอายุทุก ๆ สามปี
ในปีค.ศ. 1653 โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ได้รับการสาบานตนเป็น "เจ้าผู้พิทักษ์" ของอังกฤษและต่อมาเป็นบริเตนใหญ่ เป็นคนแรกของรัฐธรรมนูญที่เป็นลายลักษณ์อักษรฉบับแรก ฉบับที่สอง และฉบับสุดท้ายที่รู้จักกันในชื่อของ "ฏีกาและคำแนะนำอันนอบน้อม" (Humble Petition and Advice)
หลังจากการถึงแก่กรรมของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ในปี ค.ศ. 1658 บุตรชายของเขา ริชาร์ด ครอมเวลล์ เป็นผู้สืบตำแหน่งเป็นเจ้าผู้พิทักษ์คนที่สอง แต่สถานการณ์การแบ่งแยกภายในพรรครีพับลิกันได้นำไปสู่การลาออกจากตำแหน่งของเขา ถือเป็นการปิดฉากลงของการปกครองโดยเจ้าผู้พิทักษ์ ทำให้เครือจักรภพนั้นกลับไปสู่การปกครองร่วมโดยสภาแห่งรัฐและรัฐสภาอีกครั้งหนึ่ง
ดูเพิ่ม

โอลิเวอร์ ครอมเวลล์
สมัยไร้กษัตริย์อังกฤษ
สงครามกลางเมืองอังกฤษ
รัฐผู้พิทักษ์
เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย

| เครื่องอิสริยาภรณ์ ดาราแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย เครื่องอิสริยาภรณ์อันประเสริฐไพบูลย์ยิ่งดารารัตนาภรณ์ |
| --- | --- |
 ดาราและสายสะพายเครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแห่ง สาธารณรัฐอินโดนีเซีย ชั้นอธิปรุณา (ชั้นสูงสุด)
ประเภท: อิสริยาภรณ์แห่งชาติ จำนวน 5 ชั้น
วันสถาปนา: ค.ศ. 1959
ประเทศ:  ประเทศอินโดนีเซีย
ผู้สมควรได้รับ: ผู้ประกอบความชอบตามที่ คณะกรรมการเครื่อง อิสริยาภรณ์กำหนด
มอบเพื่อ: บำเหน็จความชอบในการปฏิบติหน้าที่อย่างโดดเด่นเป็นพิเศษเพื่อความไพบูลย์ ความรุ่งเรือง และความยิ่งใหญ่ของประเทศชาติ
สถานะ: ยังคงมีการมอบ
ประธาน: ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย
ลำดับเกียรติ
สูงกว่า: ไม่มี
รองมา: เครื่องอิสริยาภรณ์ดารามหาปุตรา (Bintang Mahaputra)
เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย (อินโดนีเซีย: Bintang Republik Indonesia บินตัง เรปูบลิค อินโดเนเซีย, อังกฤษ: Order of the Star of the Republic of Indonesia, อักษรย่อ: BRI) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของประเทศอินโดนีเซีย ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซียเป็นประธานแห่งเครื่องอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ โดยมอบให้แก่ผู้ปฏิบติหน้าที่อย่างโดดเด่นเป็นพิเศษเพื่อความไพบูลย์ ความรุ่งเรือง และความยิ่งใหญ่ของประเทศชาติ มีทั้งหมด 5 ลำดับชั้น
ลำดับชั้น

| ลำดีบชั้น |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ชั้นอธิปุรณา (Adipurna) | ชั้นอธิประธานา (Adipradana) | ชั้นอุตมา (Utama) | ชั้นประถมา (Pratama) | ชั้นนาราร์ยา (Nararya) |
เครื่องราชอิสริยาภรณ์วชิรมาลา

| เครื่องราชอิสริยาภรณ์ วชิรมาลา |
| --- | --- |
 เครื่องราชอิสริยาภรณ์วชิรมาลา ฝ่ายหน้า
มอบโดย      พระมหากษัตริย์สยาม
อักษรย่อ: ว.ม.ล
ประเภท: ดวงตราห้อยแพรแถบ
วันสถาปนา: 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2454
ประเทศ:  ราชอาณาจักรสยาม
จำนวนสำรับ: ไม่จำกัดจำนวน
แพรแถบ: 
ผู้สมควรได้รับ: ข้าราชการฝ่ายหน้า (พระราชทานตามพระราชอัธยาศัย)
มอบเพื่อ: เชิดชูเกียรติคุณแก่ข้าราชการผู้ที่ตั้งใจรับราชการสนองพระเดชพระคุณด้วยความจงรักภักดีและมีความซื่อสัตย์สุจริตตลอดมา
สถานะ: พ้นสมัยพระราชทาน
ผู้สถาปนา: พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
ล้มเลิก: พ.ศ. 2468
สถิติการมอบ
รายแรก: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ  28 พฤษภาคม พ.ศ. 2454
รายล่าสุด: พระยาดำรงแพทยาคุณ  15 กันยายน พ.ศ. 2468
ทั้งหมด: 100 ราย
ลำดับเกียรติ
สูงกว่า: เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นเบญจมดิเรกคุณาภรณ์
รองมา: ไม่มี (เครื่องราชอิสริยาภรณ์ลำดับต่ำสุด)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์วชิรมาลา หรือ ตราวชิรมาลา เรียกโดยย่อว่า ว.ม.ล. (อังกฤษ: The Vajira Mala order)  เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นบำเหน็จในพระองค์ ที่สร้างขึ้นโดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 เพื่อพระราชทานให้แก่ผู้ที่ได้รับราชการสนองพระเดชพระคุณในพระองค์ รัชทายาท และราชตระกูล โดยความจงรักภักดี ที่จะให้เป็นคุณเป็นประโยชน์ เป็นพระเกียรติยศในพระองค์ และราชตระกูล โดยจะพระราชทานให้เฉพาะฝ่ายหน้า เครื่องราชอิสริยาภรณ์วชิรมาลาจัดเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติเป็นลำดับที่ 36 ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย ปัจจุบัน พ้นสมัยพระราชทานแล้ว
ลักษณะของตราวชิรมาลา

ตราวชิรมาลา เป็นรูปวชิราวุธ คมเงิน ด้ามทอง กลางด้ามลงยาราชาวดีสีขาบ มีรัศมีเป็นทองโปร่ง รอบขอบเป็นรูปปทุมลงยาราชาวดี ขอบในสีขาบ มีกลีบขาว กนกรอบนอกสีชมพู ข้างบนเป็นเข็มทองคำ จารึกอักษรว่า “ราชการในพระองค์" ห้อยแพรแถบริ้วสีเหลืองกับสีดำ ใช้ประดับแนบเสื้อที่อกเบื้องซ้าย
ผู้ได้รับตราวชิรมาลา

ดูเพิ่ม: รายพระนามและชื่อผู้ได้รับพระราชทาน ว.ม.ล.
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงไว้ซึ่งพระราชอำนาจที่จะพระราชทานและเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ได้ตามพระราชประสงค์ และจะพระราชทานสำหรับผู้ที่ได้รับราชการสนองพระเดชพระคุณในพระองค์ รัชทายาท และราชตระกูล โดยความจงรักภักดี ที่จะให้เป็นคุณเป็นประโยชน์ เป็นพระเกียรติยศในพระองค์ และราชตระกูล โดยห้ามมิให้ผู้ใดกราบบังคมทูลขอพระราชทานเพื่อตนเองหรือกราบบังคมทูลแนะนำเพื่อพระราชทานแก่ผู้อื่นเป็นอันขาด
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ จะได้รับการประกาศนามในราชกิจจานุเบกษา แต่ถ้าผู้ได้รับตรานี้มีความผิดต้องพระราชอาญาใด ๆ ต้องคืนตรานี้ เว้นแต่จะได้รับพระราชทานพระมหากรุณาเป็นพิเศษ จึงจะสามารถประดับตรานี้ต่อไปได้
แหล่งข้อมูลอื่น

เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา เก็บถาวร 2007-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แพรแถบ
เครื่องหมายกุญแจเสียง

เครื่องหมายกุญแจเสียงชุดหนึ่ง
เครื่องหมายกุญแจเสียง หรือ เครื่องหมายตั้งบันไดเสียง หรือเรียกอย่างสั้นว่า คีย์ (อังกฤษ: key signature) คือกลุ่มของชาร์ปหรือแฟลต (หรือเนเชอรัลในบางกรณี) ที่กำกับบนบรรทัดห้าเส้น เป็นตัวบ่งบอกให้เล่นตัวโน้ตสูงขึ้นหรือต่ำลงครึ่งเสียง (semitone) ตามตำแหน่งที่กำหนดหากไม่มีเครื่องหมายอื่นอยู่ก่อน แทนที่จะเป็นเสียงตัวโน้ตปกติ การกำหนดบันไดเสียงเช่นนี้จะมีผลทั้งบรรทัดจนกว่าจะมีการเปลี่ยนคีย์ใหม่ เครื่องหมายกุญแจเสียงมักพบได้ทั่วไปถัดจากกุญแจประจำหลักในตำแหน่งเริ่มบรรทัดใหม่ หรือปรากฏที่ส่วนอื่นบนบรรทัดเช่นหลังจากดับเบิลบาร์ (double bar) เป็นต้น
ตัวอย่างการใช้งาน

ตัวอย่างต่อไปนี้เป็นบันไดเสียงของ B major
และบันไดเสียงนี้สามารถใช้เครื่องหมายกุญแจเสียงกำกับได้ดังนี้
จุดประสงค์ของการใช้เครื่องหมายกุญแจเสียงก็เพื่อลดจำนวนเครื่องหมายกำกับเสียงที่แทรกอยู่ในบรรทัดห้าเส้น ทำให้อ่านง่ายขึ้น โดยหลักการเบื้องต้น เครื่องหมายกุญแจเสียงสามารถกำกับที่ตำแหน่งสูงต่ำใด ๆ ก็ได้บนบรรทัดห้าเส้น เขียนรวมกันที่ต้นบรรทัด แล้วถอดเครื่องหมายที่ตัวโน้ตออก หรือปรับด้วยเครื่องหมายกำกับเสียงอื่นให้ตรงตามความเป็นจริง
การใช้เครื่องหมายกุญแจเสียงจะทำให้เกิดผลต่อตัวโน้ตที่ต่อจากนั้นหลายห้อง หรือทั้งบรรทัด หรือแม้แต่ทั้งเพลง เว้นแต่จะถูกยกเลิกโดยเครื่องหมายกุญแจเสียงกลุ่มอื่น ตัวอย่างเช่น จากเครื่องหมายกุญแจเสียง B major ข้างต้น โน้ตเสียง A (เสียง ลา) ที่อยู่หลังจากเครื่องหมายกุญแจเสียงในทุกอ็อกเทฟ (octave) จะต้องเล่นเป็นเสียง A♯ ทั้งหมด หากไม่มีเครื่องหมายกำกับเสียงตัวอื่นมาปรับเปลี่ยนโน้ตตัวนั้น
ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างการยกเลิกบันไดเสียงที่กำหนดไว้ก่อนหน้าในบรรทัดเดียวกัน จาก C minor ไปเป็น E major เครื่องหมายนี้ ♮ เรียกว่าเนเชอรัล (natural) ใช้สำหรับแปลงเสียงให้กลับมาเป็นปกติ
ตารางเครื่องหมายกุญแจเสียง

เครื่องหมายกุญแจเสียงที่นิยมใช้มักจะมีรูปแบบตายตัว โดยจะมีชาร์ปทั้งชุดหรือแฟลตทั้งชุด หรือไม่มีอยู่เลย ซึ่งจะสัมพันธ์กันตามบันไดเสียงเมเจอร์และบันไดเสียงไมเนอร์ ดังนี้
| เครื่องหมายกุญแจเสียง | บันไดเสียงเมเจอร์ | บันไดเสียงไมเนอร์ | เครื่องหมายกุญแจเสียง | บันไดเสียงเมเจอร์ | บันไดเสียงไมเนอร์ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ไม่มีแฟลตหรือชาร์ป | C major | A minor |  |  |  |
|  แฟลต 1 ตัว | F major | D minor |  ชาร์ป 1 ตัว | G major | E minor |
|  แฟลต 2 ตัว | B♭ major | G minor |  ชาร์ป 2 ตัว | D major | B minor |
|  แฟลต 3 ตัว | E♭ major | C minor |  ชาร์ป 3 ตัว | A major | F♯ minor |
|  แฟลต 4 ตัว | A♭ major | F minor |  ชาร์ป 4 ตัว | E major | C♯ minor |
|  แฟลต 5 ตัว | D♭ major | B♭ minor |  ชาร์ป 5 ตัว | B major | G♯ minor |
|  แฟลต 6 ตัว | G♭ major | E♭ minor |  ชาร์ป 6 ตัว | F♯ major | D♯ minor |
|  แฟลต 7 ตัว | C♭ major | A♭ minor |  ชาร์ป 7 ตัว | C♯ major | A♯ minor |
เครื่องวัดการโพลาไรซ์

Polarimeter
เครื่องวัดการโพลาไรซ์ระบบดิจิทัลแบบอัตโนมัติ
เครื่องวัดการโพลาไรซ์ (อังกฤษ: polarimeter) เป็นอุปกรณ์ในห้องทดลองที่ใช้ในการบ่งชี้มุมของการหมุนของแสง (optical rotation) ของระนาบโพลาไรซ์ของแสงที่วิ่งผ่านตัวกลางชิ้นหนึ่ง
เครื่องวัดการโพลาไรซ์ปกติประกอบด้วย แหล่งกำเนิดแสง อุปกรณ์แยกแสง ตัวกลางตัวอย่าง และวิธีการมองแบบใดแบบหนึ่ง การหมุนของแสงบนสสารต่างชนิดกันจะทำให้เกิดความยาวคลื่นและอุณหภูมิที่ต่างกัน ซึ่งอุปกรณ์วัดการโพลาไรซ์จะต้องทำการควบคุมตัวแปรเหล่านี้
ประวัติศาสตร์

โพราไรเซชันโดยการสะท้อนถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1808  โดย เอเตียน-หลุยส์ มาลุส (Étienne-Louis Malus) (1775-1812)
หลักการในการวัด

อัตราส่วนความบริสุทธิ์และความเข้มข้นของสารเอแนนทิโอเมอร์ (enantiomer) ทั้งสองตัว สามารถวัดได้ผ่านเครื่องวัดการโพราไรซ์
ดูเพิ่ม

การหมุนเชิงแสง
โพลารีเมตรี
โพลาไรเซชัน
ไครัลลิตี
เอแนนทิโอเมอร์
หลุย ปาสเตอร์
เคลพี

เคลพีในเกมเมกามิเทนเซย์ วาดโดยคาซึมะ คาเนโกะ
เคลพี (อังกฤษ: Kelpie) ปีศาจจำพวกพรายน้ำในนิทานพื้นบ้านของสกอตแลนด์ มีลักษณะเป็นม้าสีขาวหรือกึ่งคนกึ่งม้า  สิงสถิตย์อยู่ยังแม่น้ำ, ทะเลสาบ หรือ หนองน้ำ แหล่งน้ำจืดขนาดใหญ่
เคลพี จะล่อลวงคนที่หยุดพักที่ริมน้ำที่มันอาศัยอยู่  ขณะที่หยุดพักดื่มน้ำ มันจะปรากฏตัวเป็นม้าสีขาวที่สงบเสงี่ยม แต่เมื่อขึ้นขี่หลังมัน มันจะพาดำดิ่งสู่ก้นน้ำทันที จนบุคคลนั้นจมน้ำตาย ซึ่งเคลพีจะกินซากศพจนเหลือเพียงหัวใจหรือตับไว้ แต่ก็มีเรื่องของเคลพีที่แปลงร่างเป็นมนุษย์เพื่อแต่งงานกับหญิงสาว
เคลพี ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ ตามท้องถิ่นต่าง ๆ เช่น นักเกิล (Nuggle) ชูพิลที (Shoopiltee) โยเกิล (Njogel) แทงกี (Tangi) ในตำนานสแกนดิเนเวียเรียกว่า Bäckahästen (แปลว่า ม้าลำธาร) ในนอร์เวย์เรียก nøkken (หมายถึง พรายน้ำ)
เคลพี มีลักษณะคล้ายคลึงกับเซนทอร์, ลิมนาเดส และสคิลลา ในเทพปกรณัมกรีก และม้าบ้อง ในคติความเชื่อพื้นบ้านของล้านนา
เครื่องอิสริยาภรณ์ดารามหาปุตรา

| เครื่องอิสริยาาภรณ์อันโชติชัชวาลยิ่งดารามหาปุตรา เครื่องอิสริยาภรณ์ดารามหาปุตรา |
| --- | --- |

ประเภท: อิสริยาภรณ์ฝ่ายพลเรือน จำนวน 5 ชั้น
ประเทศ:  ประเทศอินโดนีเซีย
ผู้สมควรได้รับ: ผู้ประกอบความชอบตามที่ คณะกรรมการเครื่อง อิสริยาภรณ์กำหนด
มอบเพื่อ: บำเหน็จความชอบในการปฏิบัติหน้าที่เพื่อมาตุภูมิอย่างโดดเด่นเป็นพิเศษในพื้นที่ที่อยู่นอกขอบเขตของทหาร
สถานะ: ยังคงมีการมอบ
ประธาน: ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย
ลำดับเกียรติ
สูงกว่า: เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย (Bintang Republik Indonesia)
รองมา: เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราศักติ (Bintang Sakti)
เครื่องอิสริยาภรณ์ดารามหาปุตรา (อินโดนีเซีย: Bintang Mahaputra : บินตัง มหาปุตรา)  เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติเป็นอันดับที่ 2 ของประเทศอินโดนีเซีย รองจากเครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย เครื่องอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้มอบโดยรัฐบาล โดยมีประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซียเป็นประธานแห่งเครื่องอิสริยาภรณ์ เพื่อเป็นบำเหน็จความชอบในการปฏิบัติหน้าที่เพื่อมาตุภูมิอย่างโดดเด่นเป็นพิเศษในพื้นที่ที่อยู่นอกขอบเขตของทหาร มีทั้งหมด 5 ชั้น
ลำดับชั้น

ชั้นอธิปุรณา (Bintang Mahaputra Adipurna)
ชั้นอธิประธานา (Bintang Mahaputra Adipradana)
ชั้นอุตมา (Bintang Mahaputra Utama)
ชั้นประถมา (Bintang Mahaputra Pratama)
ชั้นนาราร์ยา (Bintang Mahaputra Nararya)
แหล่งข้อมูลอื่น

(อินโดนีเซีย) Bintang Mahaputra, Sekretariat Negara Republik Indonesia
เครื่องสูบน้ำ

เครื่องสูบน้ำ หรือ ปั๊มน้ำ (อังกฤษ: water pump) คือ อุปกรณ์สำหรับส่งน้ำหรือถ่ายเทของเหลวจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง หรือหมุนเวียนน้ำหรือของเหลวให้ผสมกันในบริเวณที่จำกัด เช่น centrifugal pump,เครื่องสูบน้ำไว้รดน้ำผัก ในสมัยก่อนการใช้ระหัด (rahat) ในการสูบน้ำ ซึ่งเรียกว่า การชักน้ำหรือวิดน้ำ ด้วยแรงคน แรงสัตว์ หรือแรงกลจากลม
ประเภทของเครื่องสูบน้ำ

แบ่งตามลักษณะการทำงานออกเป็น 2 คือ
แบบอาศัยแรงกลไกการเหวี่ยงหนีศูนย์กลางในการพาของเหลว
แบบอาศัยการแทนที่ในการพาของเหลว
เครื่องสูบน้ำอัตโนมัติจะเหมาะสำหรับอาคาร ตึกแถว ทาวน์เฮ้าส์ และบ้านเดี่ยว โดยจะทำงานด้วยระบบสวิตซ์เปิด-ปิดอัตโนมัติ ประหยัดไฟฟ้า มีกำลังส่งไปยังจุดต่าง ๆ ภายในบ้านได้ดี และสามารถต่อกับเครื่องทำน้ำอุ่น เครื่องซักผ้า หรือก๊อกน้ำได้
เครื่องสูบน้ำแบบแรงดันคงที่ เหมาะสำหรับอาคารตึกแถว ทาวน์เฮ้าส์ บ้านเดี่ยว เป็นเครื่องสูบแบบอัตโนมัติควบคุมแรงดันคงที่ ให้น้ำสม่ำเสมอ เหมาะกับการติดตั้งใช้กับเครื่องทำน้ำอุ่น และไม่เป็นสนิมตลอดอายุการใช้งาน
เครื่องสูบน้ำแบบหอยโข่ง เหมาะสำหรับการสูบน้ำขึ้นตึกสูง และงานเกษตร เช่นการสูบจากถังเก็บน้ำหรือบ่อ หรือใช้งานกับสปริงเกอร์ โดยสามารถสูบน้ำได้ในปริมาณที่มาก และมีแรงส่งที่สูง
เครื่องสูบน้ำแบบจุ่ม เหมาะสำหรับงานสูบน้ำออก เช่นการระบายน้ำท่วม หรือการใช้งานในบ่อน้ำพุ ซึ่งเครื่องประเภทนี้จะมีแรงส่งต่ำ แต่สูบน้ำได้ในปริมาณมาก ๆ
การเลือกใช้

| ลักษณะบ้านและการใช้งาน | ขนาดเครื่องสูบน้ำที่เหมาะสม (วัตต์) |
| --- | --- |
บ้านไม่เกิน 2 ชั้น มีการใช้น้ำพร้อมกันไม่เกิน 2 จุด: 100 วัตต์
บ้านไม่เกิน 2 ชั้น มีการใช้น้ำพร้อมกันไม่เกิน 2 จุด มีเครื่องทำน้ำอุ่น 1 เครื่อง: 150 วัตต์
บ้านไม่เกิน 3 ชั้น มีการใช้น้ำพร้อมกันไม่เกิน 2 จุด มีเครื่องทำน้ำอุ่น 1 เครื่อง: 200 วัตต์
บ้านไม่เกิน 4 ชั้น มีการใช้น้ำพร้อมกันไม่เกิน 3 จุด มีเครื่องทำน้ำอุ่น 1 เครื่อง: 250 วัตต์
บ้านไม่เกิน 4 ชั้น มีการใช้น้ำพร้อมกันไม่เกิน 3 จุด มีเครื่องทำน้ำอุ่น 2 เครื่อง: 300 วัตต์
การทำงานของเครื่องสูบน้ำประเภทต่าง ๆ

เครื่องสูบน้ำมีทั้งแบบที่ใช้มอเตอร์ไฟฟ้า และแบบที่ใช้เครื่องยนต์ เพื่อทำหน้าที่หมุนส่งกำลังให้เครื่องสูบทำงานเพิ่มแรงดันและส่งน้ำไปตามท่อ โดยแบบที่ใช้ในบ้านส่วนใหญ่จะเป็นแบบไฟฟ้า ซึ่งจะแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ ๆ คือ
ทำงานด้วยการหมุนของใบพัด ทำให้เกิดแรงดันจ่ายไปตามท่อน้ำ มีข้อดีที่ขนาดเล็ก หลักการทำงานที่เรียบง่าย มีชิ้นส่วนน้อย จ่ายน้ำได้ในปริมาณมาก และสร้างแรงดันน้ำได้มากพอควร ซึ่งหากต้องการแรงดันสูงก็สามารถนำหลายเครื่องมาต่อพ่วงกันเป็นทอด ๆ ได้ ปัจจุบันนิยมใช้เครื่องสูบน้ำประเภทนี้กันมาก และมีชื่อเรียกแตกต่างกันออกไปตามรูปร่างลักษณะของตัวเครื่อง เช่นเครื่องสูบน้ำอัตโนมัติ เครื่องสูบน้ำแบบหอยโข่ง ปั๊มไดโว่ เป็นต้น
ในสมัยก่อนการใช้แครื่องยนต์ทดแรง มีการใช้ระหัด (rahat หริอ chain pump) ในการสูบน้ำ ซึ่งเรียกว่า การชักน้ำหรือวิดน้ำ ด้วยแรงคน แรงสัตว์ แรงกลจากลมหรือน้ำ โดยผ่านบริเวณที่จำกัดคือ รางระหัดซึ่งประกอบกับสายพานที่มีใบชักหลายใบหรือกระบอกคล้ายโซ่จักรยาน ในการชักน้ำทีละน้อย ๆ
ทำงานด้วยการชักลูกสูบเลื่อนไปมาในลูกสูบ และมีวาล์วเปิดปิดน้ำเข้าออกจากลูกสูบซึ่งจะเป็นการเพิ่มแรงดันน้ำโดยตรง ในสมัยก่อนจะนิยมใช้กันมากโดยเฉพาะในสวน ปัจจุบันไม่ค่อยเป็นที่นิยมแล้ว ข้อดีของเครื่องประเภทนี้คือสามารถสร้างแรงดันน้ำได้สูง แต่มีข้อเสียที่ให้ปริมาณน้ำน้อย และมีการสึกหรอของลูกสูบมาก
การสูบน้ำแบบใบเกลียว (Progressive cavity pump และ Screw pump) มีหลักการทำงานแบบเกลียวอาร์คิมิดีส ด้วยการหมุนเกลียวในการผลักน้ำ เครื่องสูบแบบนี้สามารถพัฒนาแรงดันสูงมากแต่ปริมาณการสูบต่ำ เหมาะสำหรับการสูบน้ำที่มีสิ่งเจือปนขนาดใหญ่ หรือมีสิ่งปฏิกูลปนอยู่มาก เนื่องจากมีความหนืดสูงต้องใช้กำลังในการผลักหรือสูบมาก
เครื่องหมาย (มุทราศาสตร์)

เครื่องหมาย (อังกฤษ: Charge) ในมุทราศาสตร์เป็นองค์ประกอบหนึ่งของตราอาร์มที่เป็นเครื่องหมายที่อาจจะเป็นตราสัญลักษณ์หรือสิ่งต่างๆ ที่ตั้งอยู่บนพื้นตราของโล่ภายในตรา ซึ่งอาจจะเป็นลายเรขาคณิต (บางครั้งเรียกว่า "แถบ") หรือสิ่งที่เป็นสัญลักษณ์สำหรับของบุคคล สัตว์ สิ่งของ หรือ สิ่งอื่น ๆ ในนิยามของตราของฝรั่งเศสแถบเรียกว่า "pièces"  และเครื่องหมายอื่น ๆ เรียกว่า "mobile" ซึ่งเป็นคำคำพ้องรูปพ้องเสียง (homonym) กับคำว่า "meuble" ในภาษาฝรั่งเศสปัจจุบันที่แปลว่าเครื่องเรือน
การแบ่งเครื่องหมายออกเป็น "แถบ" หรือ "แถบย่อย" และกลุ่มอื่น ๆ เป็นระเบียบใหม่ที่เป็นที่คัดค้านโดยนักเขียนเกี่ยวกับมุทราศาสตร์หลายคนที่รวมทั้งฟ็อกซ์-เดวิส  ความสำคัญและความหมายของเครื่องหมายจะได้รับการระบุในนิยามของตรา
คำว่า "charge" ("เครื่องหมาย") อาจจะใช้เป็นคำกิริยา เช่นถ้าโล่มีสิงห์โตสามตัวก็จะนิยามว่า charged with three lions (เครื่องหมายด้วยสิงห์สามตัว) หรือ เครื่องยอดหรือตัว "เครื่องหมาย" เองก็อาจจะเป็น "เครื่องหมาย" ได้ เช่นเป็นปีกเหยี่ยวคู่ charged with trefoils (เป็นเครื่องหมายจิกสามแฉก) (เช่นตราแผ่นดินของบรันเดินบวร์ค) สิ่งสำคัญคือการแสดงความแตกต่างระหว่าง "แถบ" (ordinaries) กับ "ช่องตรา" (divisions of the field) เพราะเครื่องหมายทั้งสองอย่างนี้ใช้วิธีนิยามเดียวกัน เช่นโล่ divided "per chevron" (ช่องแบ่งด้วยแถบเชฟรอน) ที่ต่างจาก charged with chevron (เป็นเครื่องหมายเชฟรอน)
สิ่งต่างที่ใช้เป็นเครื่องหมายมาจากธรรมชาติ ตำนาน หรือเทคโนโลยี สิ่งต่าง ๆ ที่ใช้เป็นเครื่องหมายก็ได้แก่กางเขนที่เป็นเครื่องหมายของคริสต์ศาสนา เหยี่ยว สิงห์โต หรือ สิ่งก่อสร้าง
ดูเพิ่ม

ตราอาร์ม
นิยามของตรา
เครื่องอิสริยาภรณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เครื่องหมายในตรา
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สัตว์ที่ใช้ในตรา
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ที่ใช้ในตรา
| ด ค กมุทราศาสตร์ |
| --- | --- |
 ตราอาร์ม  นิยามของตรา  เจ้าหน้าที่ตราอาร์ม 
 องค์ประกอบ โล่ เครื่องยอด แพรประดับ หมวกเกราะ พู่ประดับ จุลมงกุฎ โล่ภายในตรา เรขลักษณ์ เครื่องหมาย ประคองข้าง  อิสริยาภรณ์ ฐานรอง คำขวัญ พื้นตรา ผิวตรา ช่องตรา 
 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง ตรานักบวชคริสเตียน ตราประจำเหล่า ตราอาร์มย้อนหลัง เอกตรา คำพ้องชื่อตรา ธัชศักดิ์ ธัชวิทยา มง (ตราสัญลักษณ์แบบญี่ปุ่น) 
 หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง ตราอาร์ม ตราแผ่นดิน 
| ด ค กองค์ประกอบในการให้คำนิยามของตรา |
| --- | --- |
โล่ • เครื่องหมาย • ผิวตรา • การแบ่งโล่ • พื้นตรา • เส้นแบ่ง  • เรขลักษณ์  • ประคองข้าง  • ฐานรอง
แถบทแยงซ้าย • ขอบ • Canton • เครื่องหมายวี • แถบบน  • กางเขน • แถบขวางกลาง • โค้งข้าง • เครื่องหมายวาย • แถบตั้งกลาง • แถบไขว้
| ด ค กผิวตรา |
| --- | --- |
ลักษณะผิวตรา  ·  กฎของผิวตรา
โลหะ: เงิน (Argent) ·  ทอง (Or)    สี: น้ำเงิน (Azure)  ·  ดำ (Sable)  ·  สีเขียว (Vert) ·  แดง (Gules)  ·  ม่วง (Purpure)
ขนสัตว์: เออร์มิน (Ermine)  ·  กระรอก (Vair)    สีเพี้ยน (Stain) : ม่วงแดง (Murrey)  ·  แดงเลือด (Sanguine)  ·  น้ำตาลอมส้ม (Tenné)
อื่นๆ: ท้องฟ้า (Bleu celeste)  ·  ชมพูผิวหนัง (Carnation)  ·  เหล็ก (Cendrée)  ·  ส้ม (Orange)
หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง: ตราอาร์ม • ตราแผ่นดิน
| ด ค กสัตว์ที่ใช้ในมุทราศาสตร์ หัวข้อที่เกี่ยวข้อง:ลักษณะการวางท่า |
| --- | --- |
สัตว์: หมี (Bear) • หมูป่า (Boar) • วัว (Bull หรือ Ox) • สุนัข (Dog) • ยีราฟ (Camelopard) • กวาง (Hind) • จิงโจ้  (Kangaroo) • สิงห์โต (Lion หรือ Leo) • กวาง (Stag) • เสือ (Tiger) • หมาป่า (Wolves)
นก: ไก่ (Cock) • นกพิราบ (Dove) • อินทรี (Eagle) • นกกระทุง (Pelican) • นกกา (Rook)
สัตว์ในตำนาน: อัลช์ (Alce) • บาซิลิสค์ (Basilisk) • งูบิสชิโอเน (Biscione) • มังกรไก่ (Cockatrice) • มังกร (Dragon) • จิ้งจอกสิงห์ (Enfield beast) • กริฟฟิน (Griffin) • คีย์ธอง (Keythong) • งูมังกร (Lindworm) • มันติคอร์ (Manticore) • นกปีกขาสั้น (Martlet) • โอพินิคัส (Opinicus) • ฟีนิกซ์ (Phoenix) • ซาลามานเดอร์ (Salamander) • ทูรุล (Turul) • ยูนิคอร์น (Unicorn) • ไวเวิร์น (Wyvern)
ปลา: ปลาโดลฟิน (Dolphinfish) • เก็ด (Bear) • ปลาไพค์ (Lucy) • สคาลล็อพ (Scallop)
อื่นๆ: ค้างคาว (Bat) • ผึ้ง (Bee) • กบ (Crapaudy) • มด (Emmet) • งู (Serpent)
หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง: ตราอาร์ม • ตราแผ่นดิน
เครื่องวัดแดด

ภาพการถือและใช้เครื่องวัดแดด
เครื่องวัดแดด หรือ เซกซ์แทนต์ (อังกฤษ: sextant) คือ เครื่องมือที่ใช้สำหรับการวัดมุมสัมพันธ์ระหว่างวัตถุสองสิ่งที่สามารถมองเห็นได้ด้วยสายตาในการเดินเรือดาราศาสตร์ วัตถุประสงค์หลักคือการใช้วัดมุมระหว่างวัตถุบนท้องฟ้า (ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ หรือ ดวงดาวต่าง ๆ) กับเส้นขอบฟ้า แล้วนำค่าความสูงที่ได้มาคำนวณหาละติจูด เพื่อบอกตำแหน่งของเรือในเวลาที่ทำการสังเกต มีการใช้ครั้งแรกในช่วงปี ค.ศ. 1730 โดยนักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษ จอห์น แฮดลีย์ (ค.ศ. 1682 - 1744) และนักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน โทมัส กอดฟรีย์ (ค.ศ. 1704 - 1749) นอกจากนี้ได้มีการค้นพบในภายหลังจากงานเขียนที่ไม่ได้ตีพิมพ์ของนักฟิสิกส์ นักคณิตศาสตร์ นักดาราศาสตร์ นักปรัชญา นักเล่นแร่แปรธาตุ และนักเทววิทยาชาวอังกฤษ เซอร์ไอแซก นิวตัน (ค.ศ. 1643 - 1727)