stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ต๊กโกวคิ้วป้าย
ประวัติตัวละคร

ต๊กโกวคิ้วป้าย (เดียวดายแสวงหาความพ่ายแพ้) ฉายาอสูรกระบี่ (剑魔)  นั้นไม่ปรากฏที่มาที่ไป หรือชื่อเสียงเรียงนามที่แท้จริงเลยสักครั้ง เพียงแต่ถูกกล่าวขึ้นมาลอย ๆ ว่า เป็นยอดฝีมือที่มีอายุอยู่ในช่วงก่อนมังกรหยก ภาค 2 เพียง 80 ปีเท่านั้น เมื่อเป็นเช่นนั้นแสดงว่าต้องเป็นรุ่นก่อนหน้าของห้ายอดฝีมือ เป็นช่วงกึ่งกลางระหว่างแปดเทพอสูรมังกรฟ้า กับ มังกรหยก ภาค 1  แต่กลับไม่มีการกล่าวถึงโดยเลยแม้แต่ครั้งเดียว
คิดค้นสุดยอดวิชา

เก้ากระบี่เดียวดายคือเคล็ดกระบี่ 9 เคล็ด ประกอบด้วย (เคล็ดทำลายกระบี่ เคล็ดทำลายดาบ เคล็ดทำลายทวนและกระบอง เคล็ดทำลายโซ่และฉมวก เคล็ดทำลายแส้ เคล็ดทำลายฝ่ามือ เคล็ดทำลายเกาทัณฑ์ (อาวุธลับ) เคล็ดทำลายลมปราณ และเคล็ดรวม) วิชาเก้ากระบี่เดียวดายเป็นเคล็ดวิชาที่ไม่มีกระบวนท่าตายตัว โดยเนื้อแท้แล้ว เคล็ดทั้งหมดมีจุดมุ่งหมายเพื่อ "หาจุดอ่อนในจุดอ่อนนั่นเอง" ความหมายของจุดอ่อนในจุดอ่อนก็คือ จุดอ่อนที่ไม่สามารถละเลยได้ ซึ่งตั้งอยู่บนสมมติฐานว่า ทุกกระบวนท่ามีจุดอ่อน จะมากน้อยขึ้นกับประสบการณ์ของผู้ใช้ เมื่อมองเห็นจุดอ่อนในจุดอ่อนเราก็สามารถจู่โจมจุดนั้น ผลก็คือคู่ต่อสู้ต้องป้องกันตัว ระหว่างป้องกันตัวก็จะมีจุดอ่อนเกิดขึ้นอีก เราก็โจมตีจุดอ่อนนี้อีก ทำเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ จนชนะ กล่าวโดยสรุป ทุกกระบวนท่าสามารถทำลายได้ และเก้ากระบี่เดียวดายเป็นเคล็ดวิชาทำลายแบบหนึ่งต่อหนึ่ง ถ้าคู่ต่อสู้ใช้ 1 ท่าเก้ากระบี่เดียวดายก็มีเพียง 1 ท่า ถ้าคู่ต่อสู้ใช้ 100 ท่า เก้ากระบี่เดียวดายก็มี 100 ท่าเช่นกัน อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเก้ากระบี่เดียวดายจะเป็นเคล็ดที่ไม่แพ้ แต่ไม่ได้บอกว่าจะชนะเสมอไป เพราะเมื่อใช้เก้ากระบี่เดียวดายจะเกิดกระบวนท่า ซึ่งสามารถถูกทำลายได้เช่นเดียวกัน หรือจะให้พูดกันตรง ๆ ก็คือ เก้ากระบี่เดียวดาย มีโอกาสเสมอ เมื่อเจอกับคู่ต่อสู้ที่มีประสบการณ์สูงกว่า นั้นเอง
จากบันทึกในสุสานกระบี่ กระบี่คมใช้ช่วงต้นของชีวิต  กระบี่เหล็กนิลใช้ช่วงกลาง เมื่อวางกระบี่เหล็กนิล ก็ใช้กระบี่ไม้ ตั้งปณิธานมุ่งสู่เขตขั้นไร้กระบี่เหนือกว่ามีกระบี่ ก้อนหินใบหญ้าล้วนใช้ต่างอาวุธได้
จึงอนุมานได้ว่า เก้ากระบี่เดียวดายเป็นวิชาช่วงต้น  กระบี่เหล็กนิลเป็นวิชาขั้นสูงกว่า ส่วนกระบี่ไม้หรือไร้กระบี่นั้น ไม่มีหลักฐานว่าต๊กโกวคิวป่ายสำเร็จหรือไม่ เพราะบันทึกจบแค่ตั้งปณิธานจะฝึกให้ถึงขั้นนั้น
มรดกของต๊กโกวคิ้วป้าย > อมตะวาจา

ท่องยุทธจักร กว่าสามสิบปีพิชิตศัตรู สังหารอริราช วีรบุรุษห้าวหาญ ทั่วทั้งโลกหล้าไร้ผู้ต่อกร สิ้นผู้ทัดเทียม ได้แต่เร้นกายในหุบเขาลึก มีอินทรีเป็นเพื่อน โออนิจจาในชีวิตคิดแสวงหาคู่มือสักคนยังไม่พบพาน นับว่าเปล่าเปลี่ยวอ้างว้างสุดคณา
"ลงชื่อ เกี่ยมม้อ (กระบี่อสูร) ต๊กโกวคิ้วป่าย"
มรดกของต๊กโกวคิ้วป้าย > สุสานกระบี่

อีกสิ่งที่ต๊กโกวคิ้วป่ายได้ทิ้งไว้ และยืนยันถึงการมีตัวตนและระดับพลังฝีมือในเชิงกระบี่ของเขา นั้นคือสุสานกระบี่ ซึ่งต่อมาในมังกรหยกเอี้ยก้วยได้เป็นผู้ไปพบเข้า โดยสุสานกระบี่นั้นตั้งอยู่บนแท่นหินที่ยื่นออกมาจากหน้าผาสูงชัน จารึกข้อความไว้ว่า 
กระบี่อสูรต๊กโกวคิ้วป่าย เมื่อพิชิตทั่วแผ่นดินไร้ผู้ต่อต้าน จึงฝังกระบี่ไว้สถานที่นี้ โอ้อนิจจา เหล่าผู้กล้าอับจนวิธี เสียทีที่กระบี่คมกล้า เป็นที่น่าอนาถใจ
เอี้ยก้วยเมื่อเห็นข้อความก็รู้สึกว่าผู้อาวุโสท่านนี้มีนิสัยทระนงถือดี ท่องเที่ยวเพียงลำพัง มีส่วนคล้ายกับนิสัยใจคอของเขา สุสานกระบี่ก็ครอบครองชัยภูมิที่ดี คาดว่าคนผู้นี้ปราดเปรื่องทั้งบุ๋นและบู๊ มีปณิธานเหนือคนธรรมดา นับเป็นยอดคนที่น่าเลื่อมใส 
ในสุสานกระบี่มีกระบี่วางเรียงอยู่บนแท่นหินเขียว กระบี่ที่วางเรียงมีสามเล่ม ระหว่างเล่มแรกกับเล่มที่สองขั้นไว้ด้วยแผ่นหินแท่งยาวแท่งหนึ่ง
ใต้กระบี่แรกได้สลักอังษรไว้ว่า เกรี้ยวกราดรุนแรง ทำลายล้างทุกสิ่ง เมื่อวัยหนุ่มฉกรรจ์ ใช้ชิงชัยกับเหล่าผู้กล้าแคว้นฮ่อซวก ลักษณะกระบี่มีความยาวประมาณสี่เชียะ เปล่งประกายสีเขียว นับเป็นศัสตราวุธคมกล้า
ถัดมาเป็นแท่งหิน เมื่อยกขึ้นมีข้อความจารึกไว้ว่า กระบี่อ่อนกุหลาบม่วง ใช้ก่อนอายุสามสิบ พลั้งมือทำร้ายผู้กล้าฝ่ายธรรมมะ ถือเป็นสิ่งอัปมงคล โยนทิ้งลงสู่ก้นหุบเหว
กระบี่เล่มที่สาม เป็นกระบี่สีดำมีน้ำหนักมาก ปลายโค้งมนไม่มีคม กระบี่แบบนี้ไหนเลยใช้ได้คล่องแคล่วถนัดมือ แต่ใต้กระบี่กลับจารึกไว้ว่า กระบี่หนักไร้คม ใช้ได้คล่องแคล่ว ฝีมือการสร้างไม่ประณีต ก่อนอายุสี่สิบใช้พิชิตทั่วแผ่นดิน
กระบี่เล่มสุดท้าย เอี้ยก้วยคิดว่าต้องหนักยิ่งกว่ากระบี่เหล็กนิล จึงเกร็งลมปราณสู่แขนซ้าย แต่พอยกมากลับเบาหวิว ที่แท้เป็นเพียงกระบี่ไม้เปื่อยผุ จารึกไว้ว่า
"หลังอายุสี่สิบปี ไม่ยึดติดกับวัตถุ แม้นจะไผ่หรือหินล้วนคือกระบี่ นับแต่บัดนี้ "มุ่งสู่ขอบเขต" ไร้กระบี่เหนือกว่ามีกระบี่"
เอี้ยก้วยวางกระบี่ลงอย่างนอบน้อม ทอดถอนใจยาว แล้วกล่าวว่า ยอดวิชาของผู้อาวุโส สุดที่ผู้คนจะคาดคำนวณได้
มรดกของต๊กโกวคิ้วป้าย > ปริศนาธรรมที่แฝงไว้ในกระบี่ทั้ง 4 เล่ม

ในขณะที่ทุกคนหลงไปกับฝีมือและความเก่งกาจของ ต๊กโกวคิ้วป่าย ซึ่งทิ้งกระบี่ทั้ง 4 เล่ม ตกทอดไว้จนเอี้ยก้วยได้มาพบในมังกรหยกภาค 2
น้อยคนนักที่จะตระหนักถึงปริศนาธรรมที่ท่านอาจารย์กิมย้ง ซ่อนเอาไว้ในกระบี่ทั้ง 4 เล่มนี้ โดยใช้ตัวละครอย่าง ต๊กโกวคิ้วป่าย เป็นผู้อำพราง
กระบี่เล่มแรก (無名利劍) "กระบี่ไร้นาม" เกรี้ยวกราดรุนแรง แสวงหาชื่อเสียง ฝึกฝนมุ่งมั่นเพื่อความเป็นหนึ่ง คือช่วงวัยหนุ่ม
กระบี่เล่มสอง (紫薇軟劍) "กระบี่อ่อนกุหลาบม่วง" ฆ่าคนเพื่อไต่เต้าสู่ความเป็นใหญ่ พลั้งมือทำร้ายคนดี จึงทิ้งกระบี่คือวัยสร้างชื่อ
กระบี่เล่มสาม (玄鐵重劍) "กระบี่เหล็กนิล" เริ่มเข้าใจโลก หันมาใช้กระบี่หนัก แม้เคลื่อนไหวช้าลงแต่มีเวลาคิดมากขึ้น เพื่อจะได้ไม่พลั้งมือทำร้ายคนดีอีก  คือวัยตอนไร้ผู้เปรียบติดแล้ว
กระบี่เล่มสุดท้าย (腐朽木劍) "กระบี่ไม้" เข้าใจในโลก จึงละทิ้งกระบี่ มีอินทรีเป็นเพื่อน ปล่อยวางทุกสิ่ง สิ้นผู้ทัดเทียม
"หากดูให้ดีแล้วก็จะพบว่าสิ่งที่แฝงมากับความยิ่งใหญ่ของตัวละคร ต๊กโกวคิ้วป้ายผู้นี้ คือการสะท้อนแนวคิด ทัศนคติ และปรัชญาของอาจารย์กิมย้ง
ที่ต้องการสื่อให้เห็นถึงความไม่เที่ยงในช่วงชีวิตของคนเรานั้นเอง"
มรดกของต๊กโกวคิ้วป้าย > วิชาตกทอด

เคล็ดกระบี่หนัก ความจริงมิได้มีการจารึกไว้ แต่อินทรียักษ์จำวิธีที่ต๊กโกวคิ้วป่ายฝึกได้ จึงบังคับให้เอี้ยก้วยทำตาม โดยฝึกกระบี่ในน้ำป่า รุกรับกับอินทรียักษ์ แนวทางกระบี่เป็นการเน้นกำลังหนักหน่วง ซึ่งถูกกล่าวกันว่าเอี้ยก้วยคือผู้สืบทอด "เคล็ดวิชาสายลมปราณ"
ซึ่งต่างจากเก้ากระบี่เดียวดายของต๊กโกวคิ้วป่ายในกระบี่เย้ยยุทธจักรที่เน้นการพลิกแพลงกระบวนท่า ยิ่งคู่ต่อสู้เก่งกาจมากเพียงใด เพลงกระบี่ก็แสดงอานุภาพล้ำลึกพิสดารตามมากเพียงนั้น โดยว่ากันว่า "ฟงชินหยาง" คือผู้สืบทอด "เคล็ดวิชาสายกระบี่" ของตำนาน ผู้แสวงพ่ายท่านนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

Fujiwara Takumi pantip.com
http://www.yodyut.com/topic.php?topic=2517
http://www.yodyut.com/19/กระบี่อสูร-ต๊กโกวคิ้วป่าย
http://www.yodyut.com/66/เพลงกระบี่ต๊กโกว
| ด ค กจักรวาลของกิมย้ง |
| --- | --- |
นิยายขนาดยาว:  แปดเทพอสูรมังกรฟ้า  มังกรหยก  มังกรหยก ภาค 2  ดาบมังกรหยก  กระบี่ใจพิสุทธิ์  กระบี่เย้ยยุทธจักร   มังกรทลายฟ้า  เพ็กฮวยเกี่ยม  อุ้ยเสี่ยวป้อ  จอมใจจอมยุทธ  จิ้งจอกภูเขาหิมะ 
เรื่องสั้น:  กระบี่นางพญา  เทพธิดาม้าขาว  ดาบนกเป็ดน้ำ  จิ้งจอกอหังการ 
สุดยอดฝีมือที่ปรากฏ:  อาแช  หลวงจีนหอไตร  ลิ้มเซียวเอ็ง  เฮ้งเต็งเอี้ยง  อาวเอี๊ยงฮง  จิวแป๊ะทง  เตียซำฮง  ฟงชิงหยาง  อู๋หยาจื่อ  ตังฮึงปุ๊กป้าย  เซียซิหยี  เจี๊ยะพั่วเทียน  จอมยุทธหญิงชุดเหลือง  โอ้วเจ่กตอ 
ยอดฝีมือไม่ปรากฏ:  ต๊กโกวคิ้วป้าย  อึ้งเซียะ  โจ้วซือเอี้ย  เซียวเหยาจื่อ  ขันทีวังหลวง  ลิ้มเอี่ยงโต่ว 
ค่ายสำนัก:  บู๊ตึ๊ง  ง้อไบ๊  ช้วนจินก่า  เส้าหลิน  พรรคกระยาจก  สำนักคุนลุ้น  สำนักคงท้ง  สำนักหัวซาน  นิกายเม้งก่า  ห้าขุนเขากระบี่  สุสานโบราณ  วังคฤธรศักดิ์สิทธิ์  สราญรมณ์  พรรคตะวันจันทรา  พรรคฟ้าดิน  สำนักดาวดึงส์  สำนักกระบี่เหล็ก  สำนักฝ่ามือเหล็ก  สำนักเบญจพิษ(พรรคห้าพิษ)  หุบเขาไร้รัก  ตระกูลต้วน  ตระกูลมู่  ตระกูลเหวิน 
สุดยอดวิชา:  เคล็ดวิชาเพลงไม้ตีสุนัข  ดรรชนีกระบี่หกชีพจร  กระบี่แคว้นเวียด  คัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็น  เก้าเอี้ยง  สิบเจ็ดฝ่ามือวิญญาณสลาย  เก้าอิม  เก้ากระบี่เดียวดาย  เพลงกระบี่ปราบมาร  คัมภีร์ทานตะวัน  ซิ้นเจี่ยวเก็ง  คัมภีร์งูทอง  เพลงดาบตระกูลโอ้ว  สิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกร  เคลื่อนย้ายจักรวาล  มหาเวทดูดดาว  พลังคางคก  ฝ่ามือเหล็กลอยน้ำ  ดรรชนีเอกสุริยัน  ดรรชนีศักด์สิทธ์  เจ็ดหมัดพิการ  ยันต์เป็นตาย
ที่บดมันฝรั่ง

ที่บดมันฝรั่งถูกออกแบบให้อยู่ในชิ้นเดียว
ที่บดมันฝรั่ง, ที่บดถั่ว หรือที่บด เป็นเครื่องมือในการเตรียมอาหารประเภทบด เช่น มันฝรั่งบด, ซอสแอปเปิล หรือถั่วบด โดยที่บดมันฝรั่งใช้ให้นุ่ม มีผิวสัมผัสละมุน โดยทำให้ความเสียหายของเซลล์ในมันฝรั่งน้อยลง และทำให้แป้งออกมามากขึ้น
องค์ประกอบ

ที่บดมันฝรั่งประกอบขึ้นด้วยด้ามจับที่อยู่ตรงข้ามกับหัวบด ส่วนหัวมักจะมีลักษณะเป็นแผ่นใหญ่ที่มีรูหรือรอยกรีด หรือเป็นแผ่นวงใหญ่ที่มีลักษณะเป็นหยัก ๆ ลักษณะโดยพื้นฐานที่เป็นชิ้นไม้ชิ้นเดียวนี้เคยใช้ในสมัยวิกตอเรีย ก่อนจะมาทำให้มีลักษณะซับซ้อนและทันสมัยมากขึ้นที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบันนี้  ที่บดมันฝรั่งประเภทนี้จะได้ผลกว่าสากไม้ขนาดใหญ่ ที่ยังใช้กันในสกอตแลนด์และรู้จักกันในชื่อ 'Potato-Beetle' หรือ 'Beetle'.
การใช้งาน

ถึงแม้ว่าที่บดมันฝรั่งนั้นจะถูกใช้เพื่อบดมันฝรั่งเสียส่วนใหญ่ แต่ก็ยังใช้ในการบดวัตถุดิบอีกหลาย ๆ ประเภท ใช้กันในครัวเรือนเป็นทั่วไป ส่วนที่บดที่ใช้ในเชิงพาณิชย์จะมีรูปทรงที่ใหญ่กว่า (อาจจะมากกว่า 32 นิ้ว) ส่วนที่ใช้บดกันทั่วไป เช่น ฟักทองและรูทาบากา ในการทำซุป หรือทำฮัมมัส, กัวคาโมเล, ชิลลี่คอนคาร์เน่, ผสมแป้ง, สลัดไข่ หรือแม้แต่พูเร
ดูเพิ่ม

ที่บดมันฝรั่งแบบกด
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Potato mashers
บุหงาเกาะช้าง

| บุหงาเกาะช้าง |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Magnoliids
อันดับ:: Magnoliales
วงศ์:: Annonaceae
สกุล:: Frisodielsia
สปีชีส์:: F.  discolor
ชื่อทวินาม
Frisodielsia discolor 

บุหงาเกาะช้างหรือบุหงาเถา ชื่อวิทยาศาสตร์: Frisodielsia discolor เป็นพืชใน วงศ์ Annonaceae เป็นไม้พุ่มรอเลื้อย ใบเดี่ยว ด้านบนของใบหยาบกร้าน ด้านล่างมีนวลสีขาวเกาะฉาบอยู่ ดอกเดี่ยว มีกลีบ 6 กลีบ เรียงสองชั้น กลีบชั้นในประกบเป็นทรงสามเหลี่ยมแหลม กลิ่นหอมแรง ผลกลุ่ม ผลย่อยเป็นรูปรี ออกดอกเดือนมีนาคม – เมษายน ใช้เป็นไม้ประดับ พบครั้งแรกที่เกาะช้าง จังหวัดตราด โดย A. Marcan ชาวอังกฤษ ลักษณะใกล้เคียงกับบุหงาเซิง
บุหงาเกาะช้างหรือบุหงาเถา เป็นไม้เถาเนื้อแข็งเลื้อยได้ไกล 4-6 เมตร มีเปลือกเรียบสีน้ำตาลอมเทา มีช่องอากาศสีขาวตามกิ่งบิดเวียนไปตามยาว เนื้อไม้เหนียว ใบรูปขอบขนานแกมรูปหอก กว้าง 5-6 ซม. ยาว 15-18 ซม. โคนใบมน ปลายใบเรียวแหลม ขอบใบเรียบ สีเขียวเข้มเป็นมัน ใบด้านล่างสีเขียวอมขาว มีเส้นกลางใบและเส้นแขนงใบนูนเด่น
บุหรงสุเทพ

| บุหรงสุเทพ |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Magnoliids
อันดับ:: Magnoliales
วงศ์:: Annonaceae
สกุล:: Dasymaschalon
สปีชีส์:: D.  sootepense
ชื่อทวินาม
Dasymaschalon sootepense 

บุหรงสุเทพ ชื่อวิทยาศาสตร์:  Dasymaschalon sootepense เป็นพืชในสกุลบุหรง วงศ์ Annonaceae เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก ใบรูปรี ที่ด้านล่างของใบมีนวลสีขาวดอกมี 3 กลีบ ประกบกันเป็นแท่งสามเหลี่ยม ผลกลุ่มโดยมีผลย่อย 7-8 ผล ทรงกระบอกยาว ออกดอกช่วงเมษายน-มิถุนายน เป็นไม้ถิ่นเดียวของไทย พบทางภาคเหนือตอนบน พบครั้งแรกในประเทศไทยเมื่อ 9 เมษายน พ.ศ. 2454 โดยหมอคาร์ ชาวไอริช ชื่อสปีชีส์ตั้งตามชื่อดอยสุเทพ จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเป็นที่ที่พบพืชนี้ครั้งแรก
บุหงาเซิง

| บุหงาเซิง |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Magnoliids
อันดับ:: Magnoliales
วงศ์:: Annonaceae
สกุล:: Frisodielsia
สปีชีส์:: F.  desmoids
ชื่อทวินาม
Friesodielsia desmoides 

บุหงาเซิง  ชื่อวิทยาศาสตร์:  Friesodielsia desmoides เป็นพืชใน วงศ์ Annonaceae เป็นไม่พุ่มรอเลื้อย ใบเดี่ยว ด้านล่างของใบมีนวลจับอยู่ ดอกเดี่ยว มีกลีบ 6 กลีบ เรียงสองชั้น กลีบชั้นในประกบเป็นทรงสามเหลี่ยมแหลม กลิ่นหอมแรง ผลกลุ่ม มีผลย่อย 8-12 ผล ออกดอกช่วงมกราคม – สิงหาคม พบครั้งแรกที่จังหวัดเชียงใหม่ โดยหมอคาร์เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2458 ใช้เป็นไม้ประดับ
นพเคราะห์

ระวังสับสนกับ ดาวนพเคราะห์
เคราะห์ (ภาษาสันสกฤต: ग्रह, gráha คระ-หะ ซึ่งหมายความว่า ฉกฉวย, จับ, คว้า, ยึด) คือสิ่งที่มีอำนาจในจักรวาลของพระภูมิเทวี (โลก)
นพเคราะห์ (ภาษาสันสกฤต: नवग्रह, gráha นะ-วะ-คระ-หะ) หมายความว่า 9 ภูมิ, 9 ขอบเขต, 9 โลก, 9 ดาวเคราะห์
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยดาราศาสตร์
ดาวเคราะห์
โหราศาสตร์
นักโหราศาสตร์
| ด ค กเทวดาตามความเชื่อของคนไทย |
| --- | --- | --- |
| เทวดาคติพุทธเถรวาท |  พระพรหม ท้าวสหัมบดีพรหม  ท้าวฆฏิการพรหม  สนังกุมารพรหม  ท้าวสักกะ  ท้าวสุยาม  ท้าวสันดุสิต  ท้าวสุนิมมิต  ท้าววสวัตตี  จตุโลกบาล ท้าวธตรฐ  ท้าววิรุฬหก  ท้าววิรูปักษ์  ท้าวเวสวัณ  พระธรณี  เมขลา  พระสุนทรีวาณี  พระวิศวกรรม  พระพิรุณ  พระปัญจสิขะ  พระมาตุลี  คนธรรพ์  พระอุเทนทราธิราช  |  |
| เทวดาคติฮินดู |  ตรีมูรติ พระศิวะ  พระพรหม  พระวิษณุ  พระคเณศ  พระขันทกุมาร  กามเทพ  พระแม่คงคา  พระปารวตี  ทุรคา  พระสตี  กาลี  พระสุรัสวดี  พระลักษมี  พระภูเทวี  โลกบาล พระอินทร์  พระยม  ท้าวกุเวร  พระอีสาน  พระอัคนี  พระนิรฤติ  พระพาย  นพเคราะห์ พระอาทิตย์  พระจันทร์  พระอังคาร  พระพุธ  พระพฤหัสบดี  พระศุกร์  พระเสาร์  พระราหู  พระเกตุ  พระพลเทพ  |  |
| เทวดาคติพื้นเมืองไทย |  พญาแถน  ท้าวกบิลพรหม  โพสพ  จตุคามรามเทพ  พระภูมิเจ้าที่  พระพนัสบดี  นางกวัก  นางสงกรานต์  แม่ย่านาง  แม่ซื้อ  รุกขเทวดา  ปู่เจ้าสมิงพราย  พระโกญจนาเนศวร์  พระเทวกรรม  ปู่เจ้าเขาเขียว  นิลบรรพตเทพสุดา  ท้าวพรหมรักษ์  พระมหาไชไพรสภ  |  |
| เทพารักษ์ |  พระสยามเทวาธิราช  พระหลักเมือง  พระเสื้อเมือง  พระทรงเมือง  พระกาฬไชยศรี  เจ้าเจตคุปต์  พระเทพบิดร  พระคลัง  เจ้าหอกลอง  พระกำพูฉัตร  พระราชบันฦๅธาร  พระราชมุทธาธร  |  |
↑  Puranic Encyclopedia: a comprehensive dictionary with special reference to the epic and Puranic literature, Vettam Mani, Motilal Banarsidass, Delhi, 1975, p. 760.
บุหรงช้าง

| บุหรงช้าง |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Magnoliids
อันดับ:: Magnoliales
วงศ์:: Annonaceae
สกุล:: Dasymaschalon
สปีชีส์:: D.  grandiflorum
ชื่อทวินาม
Dasymaschalon grandiflorum 

บุหรงช้าง ชื่อวิทยาศาสตร์: Dasymaschalon grandiflorum Jing Wang, Chalermglin & R.M.K. Saunders พบครั้งแรกในป่าดิบชื้นของ อำเภอแว้ง จังหวัดนราธิวาส เมื่อ พ.ศ. 2544  เป็นพืชสกุลบุหรงเพียงชนิดเดียวที่เป็นไม้เลื้อย ส่วนบุหรงชนิดอื่นเป็นไม้พุ่ม ดอกและผลขนาดใหญ่ที่สุดในสกุลบุหรง แผ่นใบรูปไข่กลับหรือรูปขอบขนาน เนื้อใบหนา เรียบ ด้านบนใบสีเขียวเข้มเป็นมัน ด้านล่างมีนวลแป้งสีขาวเคลือบ ดอกออกตามเถาแก่ สีเหลือง ออกดอกบานช่วงเดือน กุมภาพันธ์ถึงเมษายนของทุกปี
ทางด่วนในประเทศเกาหลีใต้

ทางด่วนสายหลักในประเทศเกาหลีใต้
ทางด่วนในประเทศเกาหลีใต้ (เกาหลี: 대한민국의 고속도로; ฮันจา: 大韓民國의 高速道路; อาร์อาร์: Daehanmingukui gosokdoro) เรียกอย่างเป็นทางการว่า ทางด่วนแห่งชาติ (เกาหลี: 고속국도; ฮันจา: 高速國道; อาร์อาร์: Gosokgukdo) เดิมได้รับการกำหนดหมายเลขตามลำดับการก่อสร้าง จนกระทั่งวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 2001 ก็ได้รับการกำหนดหมายเลขในรูปแบบที่ค่อนข้างคล้ายกับระบบทางหลวงอินเตอร์สเตตของสหรัฐอเมริกา ป้ายสัญลักษณ์ของทางด่วนในประเทศเกาหลีใต้ก็คล้ายกันกับของอินเตอร์สเตตของสหรัฐอเมริกาเช่นกัน เพราะมีรูปร่างป้ายมีลักษณะเป็นโล่ และสีป้ายที่เป็นสีแดง สีขาว และสีน้ำเงิน ซึ่งเป็นสีในธงชาติเกาหลีใต้
เส้นทางสายหลักกำหนดเป็นหมายเลขสองหลัก เส้นทางสายเหนือ-ใต้จะเป็นเลขคี่ ส่วนเส้นทางสายตะวันออก-ตะวันตกจะเป็นเลขคู่ โดยหมายเลขของเส้นทางสายประธานจะลงท้ายด้วยเลข 5 หรือ 0 ขณะที่เส้นทางสายรองประธานจะลงท้ายด้วยเลขอื่น ๆ
เส้นทางสาขาเป็นหมายเลขสามหลัก โดยที่สองหลักแรกจะสอดคล้องกับเส้นทางสายหลัก
เส้นทางวงแหวนเป็นหมายเลขสามหลัก ที่มีหลักแรกสอดคล้องกับรหัสไปรษณีย์ของเมืองนั้น ๆ
หมายเลข 70–99 ไม่ใช้ในประเทศเกาหลีใต้ แต่จะเก็บไว้กำหนดในกรณีที่มีการรวมประเทศเกาหลี
ทางด่วนคย็องบูกำหนดเป็นหมายเลข 1 เพราะเป็นทางด่วนสายแรกและสำคัญมากที่สุดในประเทศเกาหลีใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

MOLIT – กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน และคมนาคม รัฐบาลเกาหลี
ทางที่ลมผ่าน

| "ทางที่ลมผ่าน (Veranda)"> เพลงโดยโลโมโซนิก.จากอัลบั้มANTI-GRAVITY |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2560
แนวเพลง: บัลลาด ,ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ความยาว: 3:50
ค่ายเพลง: สนามหลวงมิวสิก (จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่)
ผู้ประพันธ์เพลง: โลโมโซนิก
 
มิวสิกวิดีโอ
"ทางที่ลมผ่าน (Veranda)" ที่ยูทูบ
 
"หลอก (NAIVE)" เป็นซิงเกิลของวงโลโมโซนิก ในปี พ.ศ. 2560 จากอัลบั้มปี พ.ศ. 2560 แอนติ-กราวิตี (ANTI-GRAVITY) ประพันธ์เนื้อร้อง ,แต่งทำนอง-เรียบเรียงโดย โลโมโซนิก ออกจำหน่ายในวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2559 และมิวสิกวิดีโอเผยแพร่ในวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2560
เนื้อหาของเพลงพูดถึงสายลมที่พัดหอบเอาความสุขมามอบให้คน 2 คน แต่เมื่อถึงเวลาที่สายลมพัดผ่านไป ความสุขก็จะยังคงอยู่ ณ ที่ตรงนั้นเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง และ ‘ทางที่ลมผ่าน’ ที่พวกเขาจินตนาการขึ้นมา ก็ยังคงรอให้สายลมนั้นพัดกลับมาอีกสักครั้ง ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักเท่าไหร่ก็ตาม
ส่วนมิวสิกวีดิโอนี้เป็นตอนที่ 4 และสุดท้ายของมิวสิควิดีโอไตรภาคจากอัลบั้ม Anti-Gravity ของ Lomosonic เมื่อการจากลาที่เต็มไปด้วยความคิดถึงได้เกิดขึ้นในมิวสิควิดีโอเพลง ความอ่อนแอ (FEELING) หลายคนคงลุ้นกันอยู่ว่า มนุษย์ทดลองหญิงและมนุษย์ทดลองชายจะได้กลับมาพบเจอกันอีกไหม รวมถึงตัวละครชายหนุ่มอีกคนที่เพิ่งปรากฏตัวนั้นเป็นใครกันแน่ ซึ่งในเอ็มวีเพลง ทางที่ลมผ่าน ที่เพิ่งปล่อยออกมานั้น มนุษย์ทดลองหญิงก็สามารถส่งพลังจิตไปยังมนุษย์ทดลองชายจนทำให้ทั้งคู่ได้พบกันอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน นักวิทยาศาสตร์จอมโหดก็ใช้เรดาร์ติดตามจนเจอ และเมื่อเกิดสถานการณ์อันบีบคั้น มนุษย์ทดลองหญิงจึงตัดสินใจทำบางอย่างเพื่อให้ทุกอย่างสิ้นสุดลง
ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2560) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100: 23
แคทเรดิโอ ชาร์ต 30: 18
บุหรงดอกทู่

| บุหรงดอกทู่ |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Magnoliids
อันดับ:: Magnoliales
วงศ์:: Annonaceae
สกุล:: Dasymaschalon
สปีชีส์:: D.  obtusipetalum
ชื่อทวินาม
Dasymaschalon obtusipetalum 

บุหรงดอกทู่ ชื่อวิทยาศาสตร์: Dasymaschalon obtusipetalumJing Wang, Chalermglin and R.M.K. Saunders  พบในป่าดิบเขาของ อำเภอแม่ฟ้าหลวง และอำเภอเมืองเชียงรายเป็นไม้พุ่ม สูง 4-6 เมตร ใบรูปรีหรือรูปขอบขนาน เนื้อใบหนา ด้านบนใบสีเขียวเข้มเป็นมัน ด้านล่างมีนวลแป้งสีขาวเคลือบ ดอกออกที่ปลายยอด สีเหลืองอ่อน ดอกบานเดือนพฤษภาคมถึงกรกฎาคมของทุกปี
บอระเพ็ดพุงช้าง

| บอระเพ็ดพุงช้าง |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Ranunculales
วงศ์:: Menispermaceae
สกุล:: Stephania
สปีชีส์:: S.  suberosa
ชื่อทวินาม
Stephania suberosa 

บอระเพ็ดพุงช้าง ชื่อวิทยาศาสตร์:  Stephania suberosa เป็นพืชในสกุลสบู่เลือด วงศ์บอระเพ็ด เป็นไม้เถาอายุหลายปี มีหัวกลม โผล่พ้นดิน โคนต้นมีเปลือกแข็ง ปลายยอดเรียบและเหี่ยวแห้งในฤดูแล้ง ใบเดี่ยว ช่อดอกแยกเพศ ออกที่ซอกใบ ผลสดกลมมีขนาดเล็ก ออกดอกเดือนกรกฎาคม−สิงหาคม กระจายตามเขาหินปูนในภาคตะวันตก พบครั้งแรกในประเทศไทยที่เขาหินปูนที่บ้านวังขนาย จังหวัดกาญจนบุรี
บอระเพ็ดพุงช้างที่กระจายตัวตามภูเขาหินปูนนั้นลักษณะการอยู่อาศัยจะเกาะหินและอยู่บนดินพบมากที่ภาคตะวันตก ภาคกลาง
ส่วนบอระเพ็ดพุงช้างที่กระจายตัวตามภูเขาดินลักษณะการอยู่นั้นจะอยู่ลึกใต้ดินพบมากในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคตะวันออก ภาคเหนือ
นพเก้า ศรีบุญเรือง

| พันเอกนพเก้า ศรีบุญเรือง |
| --- | --- |
สัญชาติ:  ไทย
รูปแบบ: มวยไทยเลิศฤทธิ์ มวยไทยโบราณ ยูโด
นักเรียนเด่น: มาร์โก เด เชซาริส (มวยไทยเลิศฤทธิ์)
พันเอก นพเก้า ศรีบุญเรือง หรือ เสธนพ เป็นผู้ฝึกสอนมวยไทย ทั้งมวยไทยเลิศฤทธิ์, มวยไทยโบราณ และศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว แห่งโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
ทั้งนี้ นพเก้า ศรีบุญเรือง ยังเป็นผู้ฝึกสอนมวยไทยเลิศฤทธิ์คนแรกของมาร์โก เด เชซาริส และเป็นผู้ให้ความร่วมมือกับสถาบันมวยโบราณนานาชาติ (IMBA) อย่างต่อเนื่อง ในการเผยแพร่วิชาความรู้ของมวยไทยเลิศฤทธิ์ และมวยไทยโบราณ ทั่วโลก
นอกจากนี้ นพเก้า ศรีบุญเรือง ยังเป็นนักยูโดสายดำขั้น 2 จากโดโดกัน ประเทศญี่ปุ่น และยูโดสายดำชั้น 3 จากสมาคมยูโดแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
ประวัติ

ในช่วงปี พ.ศ. 2526 ถึง 2549 นพเก้า ศรีบุญเรือง ได้เป็นผู้ตัดสินกีฬายูโด และในช่วงปี พ.ศ. 2525 ถึง 2550 เขาได้เป็นประธานผู้ตัดสินกีฬายูโดของกรมพลศึกษา
รวมทั้งเป็นผู้ตัดสินกีฬารักบี้ฟุตบอลในช่วงปี พ.ศ. 2529 ถึง 2549 และเป็นประธานผู้ตัดสินกีฬารักบี้ฟุตบอล ของสมาคมกีฬารักบี้ฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เมื่อปี พ.ศ. 2549
เกียรติประวัติ

ผู้ช่วยปรมาจารย์อาวุโส (มงคล ๙ - มงคลทอง) แห่งสมาคมครูมวยไทย
ผู้ตัดสินกีฬารักบี้ดีเด่น พ.ศ. 2547
แหล่งข้อมูลอื่น

Muay Boran Roma - Official Website (อิตาลี)
บอร์เนียวเหนือ

บอร์เนียวเหนือ เป็นรัฐในอารักขาในการดูแลของบริษัทบอร์เนียวเหนือของอังกฤษ (British North Borneo Company) ระหว่างปีค.ศ. 1882 - 1946 หลังจากนั้นจึงได้เปลี่ยนสถานะเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรโดยใช้ชื่อว่าบอร์เนียวเหนือของอังกฤษจนถึงปีค.ศ. 1963 บอร์เนียวเหนือตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะบอร์เนียว ซึ่งก็คือรัฐซาบะฮ์ในปัจจุบัน
รัฐบอร์เนียวเหนือ

ในปีค.ศ. 1865 กงสุลสหรัฐประจำบรูไน ชาร์ลส์ ลี โมเสส ได้รับสัญญาเช่าดินแดนบอร์เนียวเหนือเป็นเวลา 10 ปีจากสุลต่านบรูไน อย่างไรก็ดี รัฐบาลสหรัฐหลังสงครามกลางเมืองไม่ได้สนใจที่จะแสวงหาอาณานิคมในเอเชียมากนัก โมเสสจึงได้ขายสิทธิที่ได้มาให้กับบริษัทการค้าอเมริกันแห่งบอร์เนียวซึ่งมีสำนักงานอยู่ในฮ่องกง โจเซฟ วิลเลียม ทอร์รี ซึ่งเป็นเจ้าของบริษัทคนหนึ่ง ได้สร้างนิคมขึ้นที่ปากแม่น้ำกีมานิส โดยตั้งชื่อนิคมนั้นว่า เอลเลนา ความพยายามที่จะหาความช่วยเหลือทางการเงินสำหรับนิคมนั้นกลายเป็นเรื่องไร้ประโยชน์ อีกทั้งยังมีโรคภัยไข้เจ็บ และบรรดาแรงงานที่อพยพเข้ามาก็อพยพหนีออกไปหมด นิคมดังกล่าวจึงดำรงมาได้ถึงปีค.ศ. 1866 เท่านั้น
ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1875 ทอร์รีได้ขายสิทธิ์ดังกล่าวให้กับกงสุลจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีในฮ่องกง บารอน ฟอน โอเวอร์เบค โดยกงสุลได้ขอต่อสัญญาเพิ่มอีกสิบปีกับตำมะหงงแห่งบรูไน และยังได้ทำสัญญาทำนองเดยวกันกับสุลต่านแห่งซูลูในวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1878 และเพื่อที่จะเตรียมแผนการทางการเงินสำหรับบอร์เนียวเหนือ กงสุลได้หาการสนับสนุนทางการเงินจากพี่น้องเดนท์ อย่างไรก็ตามกงสุลก็ก็ไม่สาทารถทำให้รัฐบาลสนใจดินแดนดังกล่าวได้ หลังจากที่พยายามจะขายดินแดนดังกล่าวให้กับอิตาลีเพื่อใช้เป็นทัณฑนิคมแล้ว จึงได้ถอนตัวจากดินแดนดังกล่าว แล้วทิ้งไว้ให้อยู่ในความดูแลของอัลเฟรด เดนท์ หนึ่งในพี่น้องเดนท์ อัลเฟรด เดนท์ได้รับการสนับสนุนจากเซอร์ รูเทอร์ฟอร์ด อัลค็อคและพลเรือเอกแฮร์รี เคพเพล
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1881 พี่น้องเดนท์ได้ตั้งสมาคมท้องถิ่นบอร์เนียวเหนือของอังกฤษจำกัดและได้รับพระบรมราชานุญาตในวันที่ 1 พฤศจิกายนในปีเดียวกัน ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1882 บริษัทบอร์เนียวเหนือของอังกฤษได้เข้ามาแทนที่สมาคมดังกล่าว เซอร์ รูเทอร์ฟอร์ด อัลค็อคได้เป็นประธานคนแรกของบริษัท โดยมีอัลเฟรด เดนท์เป็นกรรมการผู้จัดการ แม้ว่าจะมีการต่อต้านจากรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ สเปน และซาราวักก็ตาม บริษัทบอร์เนียวเหนือของอังกฤษก็ยังก่อตั้งนิคมและจัดการบริหารดินแดนดังกล่าว บริษัทได้รับอำนาจอธิปไตยในพื้นที่และสิทธิต่าง ๆ ในพื้นที่จากสุลต่านบรูไนตามลำดับ และได้ขยายพื้นที่ไปยังแม่น้ำปูตาตัน (พฤษภาคม ค.ศ. 1884) เขตปาดัส (พฤศจิกายน ค.ศ. 1884) แม่น้ำกาวัง (กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1885) หมู่เกาะมันตานานี (เมษายน ค.ศ. 1885) และพื้นที่เพิ่มเติมในเขตปาดัส (มีนาคม ค.ศ. 1898) อีก
บริษัทได้ทำให้เศรษฐกิจในพื้นที่เจริญเติบโตขึ้นโดยการสร้างสันติภาพในพื้นที่ที่มีทั้งโจรสลัดและศักดินาอย่างเข้มข้น บริษัทได้ยกเลิกระบบทาส สร้างเครือข่ายการคมนาคม ระบบสาธารณสุขและการศึกษาสำหรับประชาชน และยังได้นำผู้อพยพชาวจีนเข้ามาเพื่อเพิ่มปริมาณประชากรซึ่งมีไม่ถึงหนึ่งแสนคน ความพยายามของชาวพื้นเมืองและผู้อพยพได้ทำให้เมือง ไร่นา อุตสาหกรรมป่าไม้ ไร่ยาสูบและสวนยางเจริญเติบโตขึ้นเรื่อย
รัฐในอารักขาของอังกฤษ

ในปีค.ศ. 1888 บอร์เนียวเหนือได้กลายเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษ แต่อำนาจในการบริหารทั้งหมดก็ยังคงอยู่กับบริษัทบอร์เนียวเหนือของอังกฤษ โดยที่รัฐบาลอังกฤษมีหน้าที่เกี่ยวกับกิจการความสัมพันธืระหว่างประเทศเท่านั้น
ระหว่างปีค.ศ. 1890 - 1905 รัฐบาลอังกฤษให้ลาบวนเข้ามาอยู่ภายใต้การปกครองของบอร์เนียวเหนือ
การปกครองของบริษัทในบอร์เนียวเหนือมีผลกระทบต่อความเจริญในภูมิภาคเป็นอย่างมาก แม้ว่าสถานการณ์ทั่วไปจะดูสงบ แต่ประชากรพื้นเมืองก็ไม่พอใจการเก็บภาษีและการที่ชาวยุโรปได้ครอบครองที่ดินในการเพาะปลูกมากขึ้น โดยการต่อต้านครั้งที่รุนแรงที่สุดคือสงครามมัต ซัลเลห์ระหว่างปีค.ศ. 1894 - 1900 และการลุกฮือในรุนดุมโดยชาวมูรุตในปีค.ศ. 1915
ระบบการบริหารของบริษัทก็เหมือนกันกับโครงสร้างบริหารงานของอาณานิคมอังกฤษแห่งอื่น ๆ โดยจะแบ่งเขตปารปกครองออกเป็น residency และและมีหน่วยย่อยลงไปเรียกว่า เขต (district) โดยในบอร์เนียวเหนือมีเพียงสอง residency เท่านั้น คือชายฝั่งตะวันออกและชายฝั่งตะวันตก ซึ่งก็มีซันดากันและเจสเซลตันเป็นศูนย์กลางของแต่ละ residency ตามลำดับ แต่ละ residency ก็แบ่งออกเป็น จังหวัด (province) ซึ่งในภายหลังเรียกว่าเขต ในปีค.ศ. 1922 residency ได้เพิ่มเป็นห้าแห่งเพื่อให้สอดคล้องกับพื้นที่ใหม่ ๆ ที่เพิ่มขึ้นสำหรับการพัฒนา ได้แก่ ชายฝั่งตะวันตก กูดัต ตาเวา ใน และชายฝั่งตะวันออก ซึ่ง residency แบ่งออกเป็นสิบเจ็ดเขตด้วยกัน
บอริส เบกเคอร์

| --- | --- |

ประเทศ (กีฬา): Federal Republic of Germany (1983–1990)  Germany (from 1990)
ถิ่นพำนัก: Schwyz, Switzerland
ส่วนสูง: 1.90 m (6 ft 3 in)
เทิร์นโปร: 1984
ถอนตัว: June 30, 1999
การเล่น: Right-handed; one-handed backhand
เงินรางวัล: US $25,080,956  5th All-time leader in earnings 
Int. Tennis HoF: 2003 (member page)
เดี่ยว
สถิติอาชีพ: 713–214 (76.91%)
รายการอาชีพที่ชนะ: 49
อันดับสูงสุด: No. 1 (28 January 1991)
ผลแกรนด์สแลมเดี่ยว
ออสเตรเลียนโอเพน: W (1991, 1996)
เฟรนช์โอเพน: SF (1987, 1989, 1991)
วิมเบิลดัน: W (1985, 1986, 1989)
ยูเอสโอเพน: W (1989)
การแข่งขันอื่น ๆ
Tour Finals: W (1988, 1992, 1995)
Olympic Games: 3R (1992)
คู่
สถิติอาชีพ: 254–136
รายการอาชีพที่ชนะ: 15
อันดับสูงสุด: 6 (22 September 1986)
ผลแกรนด์สแลมคู่
ออสเตรเลียนโอเพน: QF (1985)
การแข่งขันคู่อื่น ๆ
Olympic Games: W (1992)
อัปเดตล่าสุดเมื่อ: N/A
บอริส ฟรานซ์ เบกเคอร์ (Boris France Becker; 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1967) เป็นนักเทนนิสชายชาวเยอรมัน อดีตมือวางอันดับหนึ่งของโลก เบกเคอร์เป็นแชมเปียนเทนนิสแกรนด์สแลมประเภทชายเดี่ยว 6 ครั้ง  เหรียญทองโอลิมปิก เป็นเจ้าของสถิตินักเทนนิสชายที่อายุน้อยที่สุดที่ชนะเลิศเทนนิสวิมเบิลดัน ขณะอายุเพียง 17 ปี 7 เดือน ในปี 1986
เบกเคอร์เป็นนักเทนนิสที่มีลูกเสิร์ฟแรงและแม่นยำ ทำให้ได้ฉายาว่า Boom Boom  ถนัดการเล่นลูกวอลเลย์ การตีลูกโฟร์แฮนด์ และการรีเทิร์นลูกเสิร์ฟ โดยเฉพาะในสนามพื้นหญ้าและพื้นพรม
เบกเคอร์ได้ครองอันดับหนึ่งของโลกเป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆ ประมาณ 12 สัปดาห์ในปี 1991 โดยในระยะเวลาที่เหลือ จะครองอันดับที่สองรองจากอิวาน เลนเดิล