stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมบัติร่วมกันของมนุษยชาติ
ประวัติ

สืบเนื่องจากการเสนอหลักการของศาสตราจารย์ อาวิด ปาโด ในวันที่  17  ธันวาคม  1970  ที่ประชุมสมัชชาใหญ่ได้ลงมติเป็นเอกฉันท์รับมติที่  2749  ซึ่งมีชื่อว่า  “ประกาศหลักการเกี่ยวกับพื้นทะเล  และพื้นดินข้างล่างซึ่งอยู่นอกเขตอำนาจของรัฐ”   (Declaration  of  Principles  Governing  the  Sea – Bed  and  the  Ocean  Floor,  and  the  Subsoil  thereof,  beyond  the  Limits  of  National  Jurisdiction)   หรือเรียกสั้น ๆ  ว่า  “ประกาศหลักการ”  (Declaration  of  Principles)  ซึ่งเป็นไปตามหลักcommon heritage of mankind ที่เคยถูกเสนอไว้
จากนั้น หลักการดังกล่าวได้ถูกนำมาบัญญัติไว้ในสนธิสัญญาที่ใช้บังคับกิจกรรมของรัฐบนดวงจันทร์ ดวงดาว และวัตถุอวกาศอื่นๆ ค.ศ. 1979 โดยได้กำหนดหลักในการดำเนินกิจกรรมเพื่อประโยชน์ของรัฐทั้งปวงโดยหลักความร่วมมือและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และหลักการเป็นสมบัติร่วมกันของมนุษยชาติ มีใจความว่า “ดวงจันทร์และทรัพยากรธรรมชาติของดวงจันทร์ประกอบเป็นสมบัติส่วนรวมของมนุษยชาติ”
ต่อมาใน  “การประชุมกฎหมายทะเล  ครั้งที่  3  ขององค์การสหประชาชาติ”   (The  Third  United  National  Conference  on  the  Law  of  the  Sea   หรือ   UNCLOS  III)เมื่อปี  1982  ได้รับรอง  “อนุสัญญาว่าด้วยกฎหมายทะเล”   (Convention  on  the  law  of  the  Sea)   อนุสัญญาดังกล่าวได้บัญญัติกฎหมายต่าง ๆ  เกี่ยวกับกฎหมายทะเลขึ้นตลอดจนนำกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศมาบรรจุไว้ด้วย  มาตรา  136  ของอนุสัญญานี้ได้บัญญัติรับหลัก  common  heritage  of  mankind   ไว้ว่า  “พื้นทะเลที่อยู่นอกเขตอำนาจรัฐ  (พื้นทะเลหลวง)   และทรัพยากรในบริเวณนั้นเป็นมรดกร่วมกันของมวลมนุษยชาติ” (The  Area  and  its  resources  are  the  common  heritage  of  mankind) โดยสำนวนบางตอนลอกความมาจาก สนธิสัญญาที่ใช้บังคับกิจกรรมของรัฐบนดวงจันทร์ ดวงดาว และวัตถุอวกาศอื่น ๆ ค.ศ. 1979  จากนั้น ได้ถูกนำไปใช้ในกฎหมายอื่นอีก ในลักษณะเดียวกัน
ความหมาย

หลักเรื่องมรดกร่วมกันของมนุษยชาติหมายความว่า 
การเข้าไปครอบครองและแบ่งพื้นทะเลที่อยู่นอกเขตอำนาจรัฐนั้นกระทำไม่ได้ จะต้องมีกฎเกณฑ์ระหว่างประเทศเกี่ยวกับกิจกรรมการสำรวจและแสวงหาประโยชน์จากทรัพย์สินส่วนรวมนี้ จะต้องมีการแบ่งผลประโยชน์อย่างเท่าเทียมกันโดยไม่แบ่งแยกตามสภาพที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ของประเทศต่าง ๆ จะต้องมีเสรีภาพในการเข้าถึง,  การใช้และการเดินเรือ การใช้พื้นทะเลต้องเป็นไปเพื่อจุดมุ่งหมายในทางสันติเท่านั้น และจะต้องมีความร่วมมือระหว่างประเทศ และความดังกล่าว ได้ถูกนำไปประยุกต์ใช้ในกฎหมายอื่นๆ
สกุลแมงมุมแม่ม่าย

| สกุลแมงมุมแม่ม่าย |
| --- | --- |

แมงมุมแม่ม่ายน้ำตาล  (Latrodectus geometricus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Arthropoda
ชั้น:: Arachnid
อันดับ:: Araneae
วงศ์:: Theridiidae
วงศ์ย่อย:: Latrodectinae
สกุล:: Latrodectus Walckenaer, 1805

สปีชีส์
 33 สปีชีส์ที่ค้นพบ แต่ประมาณการว่ามีอยู่ 65 สปีชีส์
สกุลแมงมุมแม่ม่าย (ชื่อวิทยาศาสตร์: Latrodectus) เป็นสกุลแมงมุมสกุลหนึ่งในวงศ์แมงมุม Theridiidae แมงมุมตัวเมียในสกุลนี้จะกินตัวผู้ภายหลังจากเสร็จสิ้นการผสมพันธุ์ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ ปัจจุบันค้นแมงมุมในสกุลนี้แล้วจำนวน 33 สายพันธุ์กระจายพันธุ์อยู่ทั่วโลก แต่ละสายพันธุ์จะมีขนาดตัวแตกต่างกัน ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้ว ตัวเมียจะมีสีเข้มกว่าตัวผู้และมีเครื่องหมายสังเกตเห็นได้ชัดเจนเป็นรูปนาฬิกาทรายอยู่บนท้อง
แม้ว่าแมงมุมในสกุลนี้ส่วนใหญ่เป็นแมงมุมพิษแต่ก็เป็นแมงมุมที่มักเลี่ยงการเผชิญหน้า เมื่อรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามมันจะรีบปล่อยเส้นใยและไต่ลงไปที่ระดับพื้นดินอย่างรวดเร็ว แมงมุมสกุลนี้มีสายตาที่แย่ หากมันไม่สามารถเลี่ยงภัยคุกคามได้ มันมักจะแกล้งตายหรือพ่นใยใส่ผู้คุกคามนั้น หากไม่ได้ผลจึงจะใช้การกัดเข้าป้องกันตัว
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Latrodectus

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ สกุลแมงมุมแม่ม่าย ที่วิกิสปีชีส์
ลำไย

| ลำไย |
| --- | --- |

ลำไยออกผลเป็นพวง
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Sapindales
วงศ์:: Sapindaceae
สกุล:: Dimocarpus
สปีชีส์:: D.  longan
ชื่อทวินาม
Dimocarpus longan Lour.

ลำไย (ชื่อวิทยาศาสตร์: Dimocarpus longan, มักเขียนผิดเป็น ลำใย) มีชื่อเรียกทางพื้นบ้านภาคเหนือว่า "บ่าลำไย" ชื่อภาษาอังกฤษว่า Longan อยู่ในวงศ์ Sapindaceae เป็นพืชไม้ผลเขตร้อนและกึ่งร้อน เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง ลำต้นสีน้ำตาล ออกดอกเป็นช่อ สีขาวครีม ผลทรงกลมเป็นช่อ ผลดิบเปลือกสีน้ำตาลอมเขียว ผลสุกสีน้ำตาลล้วน เนื้อลำไยสีขาวหรือชมพูอ่อน เมล็ดสีดำเป็นมัน เนื้อล่อนเม็ด
ประวัติ

เชื่อกันว่าลำไยมีต้นกำเนิดมาจากเทือกเขาระหว่างเมียนมาร์และจีนตอนใต้ แหล่งกำเนิดอื่น ๆ ที่มีการรายงาน ได้แก่ อินเดีย ศรีลังกา เมียนมาร์ตอนบน ภาคเหนือของประเทศไทย กัมพูชา เวียดนามเหนือ และนิวกินี
บันทึกการดำรงอยู่ที่เก่าแก่ที่สุดย้อนกลับไปถึงราชวงศ์ฮั่นใน พ.ศ. 343 จักรพรรดิสั่งให้ปลูกลิ้นจี่และต้นลำไยในสวนวังของเขาในมณฑลส่านซี แต่ต้นไม้ล้มเหลว สี่ร้อยปีต่อมา ต้นลำไยเจริญรุ่งเรืองในส่วนอื่น ๆ ของจีนเช่นฝูเจี้ยนและกวางตุ้ง ซึ่งในไม่ช้าการผลิตลำไยก็กลายเป็นอุตสาหกรรม
ต่อมาเนื่องจากการอพยพย้ายถิ่นฐานและความต้องการอาหารที่เพิ่มมากขึ้น ต้นลำไยจึงถูกนำมาใช้อย่างเป็นทางการในออสเตรเลียเมื่อช่วงกลางปี พ.ศ. 2343 ประเทศไทยในช่วงปลายพุทธทศวรรษ 2340 ฮาวาย และฟลอริดาในปี พ.ศ. 2443 สภาพดินทรายที่อบอุ่นช่วยให้ต้นลำไยเติบโตได้ง่าย ทำให้อุตสาหกรรมลำไยเริ่มก้าวกระโดดในสถานที่เหล่านี้
แม้จะประสบความสำเร็จมาอย่างยาวนานในประเทศจีน แต่ลำไยถือเป็นผลไม้ที่ค่อนข้างใหม่สำหรับโลก ได้รับการยอมรับนอกประเทศจีนในช่วง 250 ปีที่ผ่านมาเท่านั้น การรับรู้ผลไม้ของชาวยุโรปครั้งแรกได้รับการบันทึกโดย Joao de Loureiro นักพฤกษศาสตร์นิกายเยซูอิตชาวโปรตุเกสในปี พ.ศ. 2333 รายการแรกอยู่ในผลงานสะสมของเขาคือ Flora Cochinchinensis
ปัจจุบัน ลำไยปลูกในภาคใต้ของจีน ไต้หวัน ภาคเหนือของไทย มาเลเซีย อินโดนีเซีย กัมพูชา ลาว เวียดนาม อินเดีย ศรีลังกา ฟิลิปปินส์ ออสเตรเลีย สหรัฐอเมริกา และมอริเชียส มันยังปลูกในบังคลาเทศ
พันธุ์ลำไย

ลำไยนิยมปลูกในหลายประเทศ แหล่งปลูกขนาดใหญ่คือประเทศจีนมีการปลูกลำไยถึง 26 สายพันธุ์ โดยส่วนมากปลูกในมณฑลกวางตุ้ง 12 สายพันธุ์ ปลูกในประเทศไต้หวันอีก 15 สายพันธุ์ ปลูกในสหรัฐอเมริกา 1 สายพันธุ์ คือพันธุ์โคฮาลา และในประเทศเวียดนาม ซึ่งมีแหล่งปลูกลำไยขนาดใหญ่ไม่แพ้จากประเทศจีน โดยมักมักปลูกในเวียดนามทางตอนเหนือที่มีอากาศหนาวเย็น โดยพันธุ์ลำไยของเวียดนามนั้นนำเข้ามาจากประเทศจีน ซึ่งเป็นสายพันธุ์ที่ทนได้ในอากาศเย็นจัดจนถึงจุดเยือกแข็ง ซึ่งต่างจากลำไยของประเทศไทยเกิดการกลายพันธุ์เป็นลำไยเมืองร้อน สามารถทนอุณหภูมิสูงได้ถึง 40-43 องศาในฤดูร้อน
ประโยชน์ของลำไย

เปลือกของต้นมีสีน้ำตาลอ่อนหรือเทาและมีรสฝาดใช้ต้มเป็นยาหม้อแก้ท้องร่วง ลำต้นมีขนาดใหญ่ สูงประมาณ 30-40 ฟุต เนื้อไม้มีสีแดงและแข็งสามารถใช้ทำเครื่องใช้ประดับบ้านได้ เนื้อลำไยกินสดเป็นผลไม้ ทำเป็นอาหารหวาน เช่น ข้าวเหนียวเปียกลำไย วุ้นลำไย ลำไยลอยแก้ว น้ำลำไย หรือแปรรูป เช่น บรรจุกระป๋อง ตากแห้งสามารถทำเป็นชาชงดื่ม เป็นยาบำรุงกำลังช่วยให้หลับสบายเจริญอาหาร แต่ถ้ากินลำไยมากเกินไปจะเกิดอาการร้อนใน แผลในปาก หรือตาแฉะได้ ในตำรายาจีนเรียกกุ้ยหยวน (ภาษาจีนกลาง) หรือ กุ้ยอี้ (ภาษาจีนแต้จิ๋ว) ใช้เป็นยาบำรุงเลือด กล่อมประสาท
ประโยชน์ของลำไย > คุณค่าทางอาหารของลำไย

กองวิทยาศาสตร์กรมวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทยได้ทำการวิเคราะห์ส่วนประกอบของลำไยปรากฏผลว่า[ต้องการอ้างอิง]
ลำไยสดทั่วไปประกอบด้วยน้ำ 81.1% คาร์โบไฮเดรต 16.98% โปรตีน 0.97% เถ้า 0.56% กาก0.28% และไขมัน 0.11%
ในลำไยสด 100 กรัมจะมีค่าความร้อน 72.8 แคลอรีและมีวิตามิน 69.2 มิลลิกรัมแคลเซียม 57 มิลลิกรัม ฟอสฟอรัส 35.17 มิลลิกรัม และธาตุเหล็ก 0.35 มิลลิกรัม
ลำไยแห้งประกอบด้วยคาร์โบไฮเดรต 69.06% น้ำ 21.27% โปรตีน 4.61% เถ้า 3.33% กาก 1.50% และไขมัน 0.171%
ลำไยแห้ง 100 กรัม จะมีค่าความร้อน 296.1 แคลอรี แคลเซียม 32.05 มิลลิกรัม ฟอสฟอรัส 150.5 มิลลิกรัม โซเดียม 4.78 มิลลิกรัม เหล็ก 2.85 มิลลิกรัม โพแทสเซียม 1390.3 มิลลิกรัม กรดแฟนโทซินิค 0.72 มิลลิกรัม วิตามินบี 12 จำนวน 1.08 มิลลิกรัม
ในเมล็ดลำไยมีปริมาณโปรตีนรวม 6.5% ปริมาณไขมันรวม 1.94% และปริมาณเยื่อใยรวมเป็น 8.33% ค่าพลังงานที่ใช้ประโยชน์ได้จริงเป็น 3,365 kcal/kg สามารถนำไปใช้เป็นส่วนประกอบของอาหารสัตว์ได้ ในเปลือกหุ้มเมล็ดของลำไยมีปริมาณแทนนินสูง
ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2562

| ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ> ศ. 2562 |
| --- | --- |
แผนที่สรุปฤดูกาล
ขอบเขตฤดูกาล
ระบบแรกก่อตัว: 25 มิถุนายน พ.ศ. 2562
ระบบสุดท้ายสลายตัว: 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562
พายุมีกำลังมากที่สุด

ชื่อ: บาร์บารา
 • ลมแรงสูงสุด: 155 ไมล์/ชม. (250 กม./ชม.) (เฉลี่ย 1 นาที)
 • ความกดอากาศต่ำที่สุด: 930 มิลลิบาร์ (hPa; 27.46 inHg)
 
สถิติฤดูกาล
พายุดีเปรสชันทั้งหมด: 21 ลูก
พายุโซนร้อนทั้งหมด: 19 ลูก
พายุเฮอริเคน: 7 ลูก
พายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ (ระดับ 3 ขึ้นไป): 4 ลูก
ผู้เสียชีวิตทั้งหมด: ทั้งหมด 11 คน
ความเสียหายทั้งหมด: 16.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ค่าเงิน USD ปี 2019)
 
ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก 2560, 2561, 2562, 2563, 2564
ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2562 คือช่วงของฤดูกาลที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนภายในมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันออก โดยฤดูกาลนี้จะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 พฤษภาคม ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก และวันที่ 1 มิถุนายน ในตอนกลางของมหาสมุทรแปซิฟิก และไปจบลงพร้อมกันในวันที่ 30 พฤศจิกายน โดยขอบเขตดังกล่าวเป็นระยะเวลาที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวมากที่สุดในแอ่งแปซิฟิก อย่างไรก็ตาม เป็นไปได้ที่พายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวขึ้นได้ตลอดเวลา
ฤดูกาลนี้เริ่มต้นขึ้นช้ากว่าวันเริ่มฤดูกาลอย่างเป็นทางการ ซึ่งไม่มีพายุหมุนเขตร้อนตัวขึ้นเลยในเดือนพฤษภาคมเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ พ.ศ. 2559 และเป็นครั้งแรกที่ไม่มีพายุก่อตัวขึ้นก่อนเดือนมิถุนายนนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554 (แม้ว่าพายุเฮอริเคนปาลีจะก่อตัวขึ้นในเดือนมกราคม พ.ศ. 2559 ก็ตาม) ทำให้ฤดูนี้กลายเป็นฤดูที่มีพายุก่อตัวช้าที่สุดนับตั้งแต่ที่เริ่มมีการบันทึกฤดูพายุเฮอริเคนที่เชื่อถือได้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2514 โดยมีพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นลูกแรกในวันที่ 25 มิถุนายน
การพยากรณ์ฤดูกาล

| บันทึก | บันทึก | พายุที่ ได้รับชื่อ | พายุเฮอริเคน | พายุเฮอริเคน ขนาดใหญ่ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ค่าเฉลี่ย (2524–2553): | ค่าเฉลี่ย (2524–2553): | 15.4 | 7.6 | 3.2 |  |
| สถิติกิจกรรมสูงสุด: | สถิติกิจกรรมสูงสุด: | 27 ลูก (2535) | 16 ลูก (2558) | 11 ลูก (2558) |  |
| สถิติกิจกรรมต่ำสุด: | สถิติกิจกรรมต่ำสุด: | 8 ลูก (2553) | 3 ลูก (2553) | 0 ลูก (2546) |  |
| วันที่ | ข้อมูล | พายุที่ ได้รับชื่อ | พายุเฮอริเคน | พายุเฮอริเคน ขนาดใหญ่ | อ้างอิง |
| 15 พฤษภาคม 2562 | SMN | 19 ลูก | 11 ลูก | 6 ลูก |  |
| 23 พฤษภาคม 2562 | NOAA | 15-22 ลูก | 8-13 ลูก | 4-8 ลูก |  |
|  | พื้นที่ | พายุที่ ได้รับชื่อ | พายุเฮอริเคน | พายุเฮอริเคน ขนาดใหญ่ | อ้างอิง |
| เกิดขึ้นจริง: | EPAC | 16 ลูก | 7 ลูก | 4 ลูก |  |
| เกิดขึ้นจริง: | CPAC | 2 ลูก | 0 ลูก | 0 ลูก |  |
| เกิดขึ้นจริง: | เกิดขึ้นจริง: | 18 ลูก | 7 ลูก | 4 ลูก |  |
วันที่ 15 พฤษภาคม บริการอุตุนิยมวิทยาแห่งชาติเม็กซิโก (SMN) ได้ออกการพยากรณ์ฉบับแรกสำหรับฤดูกาล โดยคาดหมายว่าจะมีพายุที่ได้รับชื่อรวม 19 ลูก เป็นพายุเฮอริเคน 11 ลูก และเป็นพายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ 6 ลูก วันที่ 23 พฤษภาคม องค์การบริหารสมุทรศาสตร์และบรรยากาศแห่งชาติสหรัฐ ได้ออกการพยากรณ์รายฤดูกาล โดยคาดว่ามีโอกาส 70% ที่ฤดูกาลจะอยู่ในช่วงใกล้เคียงถึงสูงกว่าค่าเฉลี่ยในแอ่งแปซิฟิกกลางและตะวันออก โดยจะมีพายุที่ได้รับชื่อรวม 15–22 ลูก เป็นพายุเฮอริเคน 8–13 ลูก และเป็นพายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ 4–8 ลูก โดยมีเหตุผลของการคาดหมาย คือ การพยากรณ์ว่าจะเกิดเอลนีโญดำเนินต่อไปในฤดูกาล ซึ่งจะส่งผลให้ลมเฉือนแนวตั้งที่พัดข้ามแอ่งลดลง และอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลสูงขึ้น นอกจากนี้ แบบจำลองคอมพิวเตอร์ทั่วโลกหลายแบบจำลองยังคาดหมายว่าค่าความผิดปกติรอบสิบปีแปซิฟิก (PDO) เป็นบวก โดย PDO คือระยะเวลารอบวัฏจักรในหลายทศวรรษซึ่งอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลจะอุ่นกว่าปกติ โดยดำเนินต่อเนื่องมาตั้งแต่ปี 2557 แล้ว ในทางกลับกัน ช่วงปี 2538–2556 จึงมีลักษณะเป็นช่วงที่มีกิจกรรมต่ำกว่าค่าปกติโดยทั่วไป
ภาพรวมฤดูกาล

| --- | --- |
  พายุดีเปรสชันเขตร้อน (≤62 กม./ชม.):   พายุเฮอริเคนระดับ 3 (178–208 กม./ชม.)
  พายุโซนร้อน (63–117 กม./ชม.):   พายุเฮอริเคนระดับ 4 (209–251 กม./ชม.)
  พายุเฮอริเคนระดับ 1 (118–153 กม./ชม.):   พายุเฮอริเคนระดับ 5 (≥252 กม./ชม.)
  พายุเฮอริเคนระดับ 2 (154–177 กม./ชม.): 
ฤดูอย่างเป็นทางการเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 15 พฤษภาคมในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก และวันที่ 1 มิถุนายนในมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง โดยทั้งสองแอ่งจะไปสิ้นสุดลงพร้อมกันในวันที่ 30 พฤศจิกายน โดยกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนแรกเริ่มต้นช้ากว่าวันเริ่มฤดูอย่างเป็นทางการ โดยเริ่มขึ้นในวันที่ 25 มิถุนายน
พายุ > พายุเฮอริเคนแอลวิน

วันที่ 19 มิถุนายน ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ (NHC) เริ่มพยากรณ์การก่อตัวของบริเวณความกดอากาศต่ำที่อยู่ทางชายฝั่งด้านตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเม็กซิโก ภายในไม่กี่วัน
วันที่ 22 มิถุนายน บริเวณที่ไม่เป็นระเบียบของฝนและพายุฟ้าคะนองมีปฏิสัมพันธ์กับคลื่นเขตร้อนที่ก่อตัวขึ้นและเคลื่อนตัวไปทางตะวันตก
วันที่ 25 มิถุนายน ระบบมีการจัดระเบียบขึ้นขณะที่เคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือเฉตะวันตก ห่างออกจากชายฝั่งเม็กซิโก จนเวลา 21:00 UTC พื้นที่ความแปรปรวนมีการจัดระบบการพาความร้อนอย่างเพียงพอ จึงมีการหมุนเวียนที่ศูนย์กลางที่ประมาณได้อย่างเพียงพอที่จะจัดให้เป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ลูกแรกของฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2562
วันที่ 26 มิถุนายน พายุดีเปรสชันเขตร้อนทวีกำลังแรงขึ้นอย่างช้า ๆ ขณะเคลื่อนตัวไปทางตะวันตก และอีกสิบแปดชั่วโมงต่อมา พายุดีเปรสชันเขตร้อนได้กลายเป็นพายุโซนร้อน และได้ชื่อว่า แอลวิน (Alvin)
รายชื่อพายุ

ดูเพิ่ม: การตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อน § รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันออก
รายชื่อต่อไปนี้ ใช้สำหรับการตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกเฉียงเหนือในปี พ.ศ. 2562 สำหรับชื่อที่ถูกถอน ถ้ามีจะได้รับการประกาศโดยองค์การอุตุนิยมวิทยาโลกในฤดูใบไม้ผลิของปี พ.ศ. 2563 โดยชื่อที่ไม่ถูกปลด จะถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งในปีฤดูกาล พ.ศ. 2568 รายชื่อชุดนี้เป็นชุดเดียวกันกับที่เคยใช้ไปในฤดูกาล พ.ศ. 2556 เว้น มารีโอ ซึ่งถูกนำมาใช้แทนที่ แมนูเวล
ในปี 2562 มีชื่อถูกใช้ทั้งสิ้น 17 ชื่อ ดังนี้
| รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562>  | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562>  | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562>  | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562>  | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562>  | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562>  | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562>  | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 01E | แอลวิน (Alvin) | 07E | ฟลอสซี (Flossie) | 13E | กิโก (Kiko) | 19E | พริสซิลลา (Priscilla) |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 02E | บาร์บารา (Barbara) | 08E | กิล (Gil) | 15E | โลเรนา (Lorena) | 20E | เรย์มันด์ (Raymond) |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 03E | คอสมี (Cosme) | 09E | เฮนรีเอตต์ (Henriette) | 14E | มารีโอ (Mario) |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 05E | เดลิลา (Dalila) | 10E | อิโว (Ivo) | 16E | นาร์ดา (Narda) |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 06E | เอริก (Erick) | 11E | จูลีเอตต์ (Juliette) | 18E | ออกเทฟ (Octave) |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |

ส่วนชื่อ โซเนีย (Sonia), ติโก (Tico), เวลมา (Velma), วอลลิส (Wallis), ซีนา (Xina), ยอร์ก (York) และ เซลดา (Zelda) ไม่ถูกใช้ในฤดูกาลนี้
สำหรับพายุที่ก่อตัวภายในพื้นที่รับผิดชอบของศูนย์เฮอริเคนแปซิฟิกกลาง ครอบคลุมพื้นที่ระหว่างเส้น 140 องศาตะวันตกถึงเส้นแบ่งวันสากล ชื่อที่จะใช้จะเป็นชื่อในชุดหมุนเวียนสี่ชุด ในปี 2562 มีชื่อถูกใช้ทั้งสิ้น 2 ชื่อ ดังนี้
| รหัสพายุ | ชื่อพายุ | รหัสพายุ | ชื่อพายุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 12E | อาโกนี (Akoni) | 01C | เอมา (Ema) |
ผลกระทบ

ตารางนี้แสดงพายุทั้งหมดที่ก่อตัวในฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2562 ประกอบด้วยชื่อพายุ ระยะเวลา พื้นที่ขึ้นฝั่งได้รับผลกระทบ ความเสียหาย และจำนวนผู้เลียชีวิตทั้งหมด ส่วนจำนวนผู้เสียชีวิตในวงเล็บคือการเสียชีวิตเพิ่มเติมและการเสียชีวิตโดยทางอ้อม (เช่นการเสียชีวิตจากอุบัติเหตุบนถนน) แต่ยังคงมีความเกี่ยวข้องกับพายุหมุนเขตร้อนอยู่ ความเสียหายและจำนวนผู้เสียชีวิตนั้นจะรวมไปจนถึงขณะที่พายุกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน คลื่นในเขตร้อน หรือ บริเวณความกดอากาศต่ำด้วย ความเสียหายทั้งหมดอยู่ในค่าเงินดอลลาร์สหรัฐ
| ชื่อ พายุ | วันที่ | ระดับความรุนแรง ขณะมีความรุนแรงสูงสุด | ลมสูงสุด 1-นาที ไมล์/ชม>  (กม./ชม.) | ความกดอากาศ (มิลลิบาร์) | พื้นที่ได้รับผลกระทบ | ความเสียหาย  (ดอลลาร์สหรัฐ) | เสียชีวิต | อ้างอิง  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอลวิน | 25 – 29 มิถุนายน | พายุเฮอริเคนระดับ 1 | 75 (120) | 992 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |  |  |  |
| บาร์บารา | 30 มิถุนายน – 6 กรกฎาคม | พายุเฮอริเคนระดับ 4 | 155 (250) | 933 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |  |  |  |
| คอสมี | 6 – 8 กรกฎาคม | พายุโซนร้อน | 50 (85) | 1001 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |  |  |  |
| สี่-อี | 12 – 14 กรกฎาคม | พายุดีเปรสชันเขตร้อน | 35 (55) | 1006 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |  |  |  |
| เดลิลา | 22 – 25 กรกฎาคม | พายุโซนร้อน | 40 (65) | 1005 | ปานามา, คอสตาริกา, นิการากัว | ไม่มี | ไม่มี |  |  |  |  |
| เอริก | 27 กรกฎาคม – ปัจจุบัน | พายุโซนร้อน | 70 (110) | 995 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |  |  |  |
| ฟลอสซี | 28 กรกฎาคม – ปัจจุบัน | พายุโซนร้อน | 40 (65) | 1005 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |  |  |  |
สรุปฤดูกาล
| 7 ลูก | 25 มิถุนายน–ฤดูกาลยังดำเนินอยู่ |   | 155 (250)  | 933 |  | ไม่มี | ไม่มี |   |  |  |  |
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยพายุหมุนเขตร้อน
พายุหมุนเขตร้อนใน พ.ศ. 2562
รายชื่อฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2562
ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2562
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2562
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้: 2561–2562, 2562–2563
ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2561–2562, 2562–2563
ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้: 2561–2562, 2562–2563
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ (อังกฤษ)
การคาดหมายลมฟ้าอากาศเขตร้อนเขตแปซิฟิกตะวันออกของศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ (อังกฤษ)
เว็บไซต์ของศูนย์บริการอุตุนิยมวิทยาแห่งชาติเม็กซิโก เก็บถาวร 2012-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (สเปน)
ศูนย์ร่วมเตือนไต้ฝุ่น เก็บถาวร 2018-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
| ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ> ศ. 2560–2569 |
| --- | --- |
ก่อนหน้า: 2559 · 2560 · 2561 · 2562 · 2563 · 2564 · 2565 · 2566 · 2567 · 2568 · 2569 · ต่อไป: 2570
สา

สา อาจหมายถึง
กระดาษสา ซึ่งเป็นกระดาษชนิดหนึ่งที่ใช้ในงานฝีมือ
สมเด็จพระสังฆราช (สา ปุสฺสเทโว)
สกุลแสลงใจ

| สกุลแสลงใจ |
| --- | --- |

Strychnos toxifera

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Gentianales
วงศ์:: Loganiaceae
สกุล:: Strychnos L.

สปีชีส์
 ประมาณ 190 ชนิด
สกุลแสลงใจ หรือ Strychnos เป็นสกุลของพืชมีดอกในวงศ์ Loganiaceae (บางครั้งเป็น Strychnaceae) สกุลนี้มีสมาชิก 100 ชนิดที่ยอมรับแน่นอนว่าอยู่สกุลนี้ และมีอีก 200 ชนิดที่ยังไม่แน่นอน แพร่กระจายไปทั่วเขตร้อน พืชในสกุลนี้มีแอลคาลอยด์ที่เป็นสารพิษในราก กิ่งและใบของพืช ตัวอย่างเช่น สตริกนินและคิวรารี
การจัดจำแนก

สกุลนี้แบ่งเป็น 12 ส่วน ได้แก่
Strychnos (53 สปีชีส์)
Rouhamon (21 สปีชีส์)
Breviflorae (32 สปีชีส์)
Penicillatae (17 สปีชีส์)
Aculeatae (1 สปีชีส์)
Spinosae (4 สปีชีส์)
Brevitubae (18 สปีชีส์)
Lanigerae (32 สปีชีส์
Phaeotrichae (1 สปีชีส์)
Densiflorae (8 สปีชีส์)
Dolichantae (9 สปีชีส์)
Schyphostrychnos (1 สปีชีส์)
สยุมภู ทศพล

| ประจิม วงศ์สุวรรณ |
| --- | --- |
เกิด: 13 สิงหาคม พ.ศ. 2480 จังหวัดนครราชสีมา
เสียชีวิต: 20 มกราคม พ.ศ. 2533 (53 ปี)
นามปากกา: สยุมภู ทศพล ทอง เทพบุตร
อาชีพ: นักเขียน
สัญชาติ: ไทย
คู่สมรส: สุวรรณ วงศ์สุวรรณ
สยุมภู ทศพล เป็นนามปากกาของ ประจิม วงศ์สุวรรณ นักเขียนนวนิยายแนวแอ็กชั่น-สงคราม (ซึ่งนำชื่อนี้มาจากนวนิยายเรื่อง แววมยุรา ) เจ้าของงานเขียนเรื่อง "กองพันปิศาจ" และ "ค่ายนรกเดียนเบียนฟู"
ประจิม วงศ์สุวรรณ เป็นชาวจังหวัดนครราชสีมา เป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้องสามคน จบการศึกษาจากโรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย จากนั้นสอบผ่านข้อเขียนเข้าโรงเรียนเตรียมทหาร แต่ไม่ผ่านภาคปฏิบัติ จึงเข้าเรียนที่โรงเรียนนายสิบทหารบก และรับราชการทหาร พร้อมกับเป็นนักกีฬากรีฑาทีมชาติไทย  เป็นนักวิ่งระยะสั้น เคยได้รับเหรียญทองวิ่ง 400 เมตรชาย จากเอเชียนเกมส์ 1962 ที่จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย และเข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 ที่โรม ประเทศอิตาลี
ในปี พ.ศ. 2510 ได้ลาออกจากราชการทหาร และสมัครเป็นทหารรับจ้างไปรบในประเทศลาว ถูกยิงบาดเจ็บและจับเป็นเชลยศึกในค่ายกักกันที่เดียนเบียนฟู ในเวียดนามเหนือ ได้รับการปล่อยตัวเมื่อ พ.ศ. 2516
หลังจากกลับประเทศไทย ได้ใช้ประสบการณ์การเป็นทหารรับจ้าง เขียนนวนิยายเรื่องแรก ชื่อ "เฉือนคมเพชฌฆาต" ใช้นามปากกา "ทอง เทพบุตร"  ต่อมาได้รับการสนับสนุนจากพนมเทียน ที่เป็นบรรณาธิการนิตยสารจักรวาล ให้เขียนนวนิยายแนวสงคราม ตีพิมพ์เป็นประจำ โดยเฉพาะเรื่อง "ค่ายนรกเดียนเบียนฟู" ได้รับความนิยม และถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ แหกค่ายนรกเดียนเบียนฟู กำกับโดยชุมพร เทพพิทักษ์ นำแสดงโดยสมบัติ เมทะนี ยอดชาย เมฆสุวรรณ และนาท ภูวนัย ออกฉายในปี พ.ศ. 2520
ประจิม วงศ์สุวรรณ เสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยโรคหัวใจ เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2533 อายุ 53 ปี
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์
1.ถล่มเนินสกายไลน์-วัน
2.วันชโลมเลือด
3.ทหารรับจ้างเดนตาย
4.เส้นทางนรก
5.เลือดท่วมปฐพีที่แม่น้ำงึม
6.วันมหาประลัย
7.คอมมานโดรับจ้าง
8.ด่านนรก
9.สงครามฝิ่นที่ภูหินตั้ง
10.นักรบรับจ้าง
11.หลั่งเลือดทาแผ่นดิน
12.เผชิญหน้ามัจจุราช
13.เกิดมาเพื่อฆ่า
14.สนามรบสนามเลือด
15.ชุมทางกล้าตาย
16.วีรบุรุษเสือพราน
17. นินจาสยาม
สกุลแรด

| สกุลแรด |
| --- | --- |

แรดอินเดีย (Rhinoceros unicornis)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Perissodactyla
วงศ์:: Rhinocerotidae
สกุล:: Rhinoceros Linnaeus, 1758

ชนิดต้นแบบ
Rhinoceros unicornis Linnaeus, 1758
สปีชีส์
 Rhinoceros unicornis   Rhinoceros sondaicus  †Rhinoceros sivalensis  †Rhinoceros platyrhinus  †Rhinoceros sinensis
สกุลแรด เป็นสกุลหนึ่งในวงศ์แรด สมาชิกในสกุลมีนอเดียว ใช้ชื่อสกุลว่า Rhinoceros คำว่า "rhinoceros" มาจากภาษากรีก "rhino" แปลว่า "จมูก" และ "ceros" แปลว่า "เขา" สกุลนี้ประกอบไปด้วยแรด 2 ชนิดที่ยังมีอยู่ในปัจจุบันคือ แรดอินเดีย (Rhinoceros unicornis) และ แรดชวา (Rhinoceros sondaicus) ถึงแม้ว่าแรดทั้ง 2 ชนิดถูกคุกคามอย่างหนัก แต่แรดชวากลับเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ที่สุดในโลก เหลือประชากรเพียง 60 ตัวเท่านั้นในชวาและเวียดนาม
สปีชีส์

แรดอินเดีย (Rhinoceros unicornis) พบในภูมิภาคเอเชียใต้ จัดเป็นแรดทีมีเพียงนอเดียว มีลักษณะเด่นคือ ผิวหนังหนาและมีรอยย่นเห็นได้ชัดเจน
แรดชวา (Rhinoceros sondaicus) พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีลักษณะคล้ายคลึงกับแรดอินเดีย เป็นแรดชนิดที่หายากที่สุดในโลก และได้รับการจัดอันดับว่าเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมชนิดที่หายากที่สุดในโลกอีกด้วย สำหรับในประเทศไทยเดิมเคยพบแรดชนิดนี้ด้วย แต่ปัจจุบันได้สูญพันธุ์ไปจนหมดแล้ว
† Rhinoceros sivalensis Falconer และ Cautley, 1846 อนุทวีปอินเดียตอนเหนือ ( Sivalik Hills ) สมัยไพลโอซีน - ช่วงอายุไพลสโตซีนตอนต้น
† Rhinoceros platyrhinus Falconer และ Cautley 1847 syn Punjabitherium Khan (1971) Upper Sivaliks , อนุทวีปอินเดีย, ช่วงอายุไพลสโตซีนตอนต้น - Early Middle Pleistocene , อินเดีย สปีชีส์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุล Rhinoceros
† Rhinoceros sinensis Owen, 1870 ถูกใช้เป็นอนุกรมวิธานถังขยะใช้เรียกวัสดุแรดจากสมัยไพลสโตซีนของจีน โดยมีตัวอย่างต่างๆ ที่เป็นของแรดสายพันธุ์ อื่น Dicerorhinus และ Stephanorhinus แม้ว่า เป็นไปได้ว่าซากบางส่วนที่เกิดจาก Rhinoceros sinensis เป็นตัวแทนของสายพันธุ์แรดที่ถูกต้องและชัดเจน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Rhinoceros ที่วิกิสปีชีส์
สมการชเรอดิงเงอร์

แอร์วีน ชเรอดิงเงอร์ ผู้คิดค้นสมการชเรอดิงเงอร์
ในวิชากลศาสตร์ควอนตัม สมการชเรอดิงเงอร์ เป็นสมการทางคณิตศาสตร์ที่ใช้อธิบายระบบทางฟิสิกส์ ที่เป็นผลจากปรากฏการณ์ควอนตัม เช่น ทวิภาคของคลื่นและอนุภาค สมการชเรอดิงเงอร์เป็นสมการที่สำคัญในการศึกษาระบบทางกลศาสตร์ควอนตัม ซึ่งแอร์วีน ชเรอดิงเงอร์ นักฟิสิกส์ชาวออสเตรีย ได้ค้นพบ "สมการชเรอดิงเงอร์" ในปี พ.ศ. 2468 และถูกตีพิมพ์ในปีต่อมา จากการค้นพบสมการชเรอดิงเงอร์ ทำให้ชเรอดิงเงอร์ได้รับรางวัลโนเบล สาขาฟิสิกส์ ในปี พ.ศ. 2476 สมการนี้เป็นสมการเชิงอนุพันธ์ย่อยหรือที่รู้จักกันว่าสมการคลื่น โดยสามารถแก้สมการชเรอดิงเงอร์เพื่อหาพฤติกรรมการเคลื่อนที่ของคลื่นได้
ในกลศาสตร์ดั้งเดิม กฎการเคลื่อนที่ของนิวตันโดยเฉพาะกฎข้อที่สอง จะสามารถอธิบายการเคลื่อนที่ของอนุภาคโดยแสดงให้เห็นถึงตำแหน่ง ความเร็ว และความเร่งของอนุภาคที่เปลี่ยนแปลงตามเวลา โดยใช้สมการการเคลื่อนที่ในการทำนายการเคลื่อนที่ของอนุภาคในระบบ แต่ในกลศาสตร์ควอนตัม พฤติกรรมของอนุภาคจะถูกอธิบายโดยฟังก์ชันคลื่น ดังนั้นเราจึงสามารถแก้สมการชเรอดิงเงอร์เพื่อหาผลเฉลยออกมาเป็นฟังก์ชันคลื่น โดยสมการชเรอดิงเงอร์นี้เป็นการอธิบายธรรมชาติในระดับจุลภาค
สมการชเรอดิงเงอร์แบ่งออกได้เป็นสมการชเรอดิงเงอร์ที่ขึ้นกับเวลา  และสมการชเรอดิงเงอร์ที่ไม่ขึ้นกับเวลา
สมการ > สมการชเรอดิงเงอร์ที่ขึ้นกับเวลา

โดยที่
i คือ หน่วยจินตภาพ
ħ คือ ค่าคงตัวของพลังค์แบบลดค่า
สัญลักษณ์ ∂/∂t แสดงถึง อนุพันธ์ย่อยเทียบกับเวลา t
Ψ (อักษรกรีกพไซ) คือ ฟังก์ชันคลื่นในระบบควอนตัม
r และ t คือ เวกเตอร์บอกตำแหน่งและเวลาตามลำดับ
Ĥ คือ ตัวดำเนินการฮามิลโทเนียน
สมการ > สมการชเรอดิงเงอร์ที่ไม่ขึ้นกับเวลา

สมการนี้เป็นการเขียนให้อยู่ในรูปตัวดำเนินการฮามิลโทเนียน ซึ่งจะเรียกสมการนี้ว่าสมการEigenvalue ที่มีค่าคงตัว E เป็น Eigenvalue และมี Ψ เป็น Eigen function
ซึ่งสมการชเรอดิงเงอร์จะใช้ในการแก้ปัญหาการเคลื่อนที่ของอนุภาคในศักย์แบบ 1 มิติ เช่น ศักย์แบบขั้นบันได กำแพงศักย์ บ่อศักย์แบบอนันต์ บ่อศักย์แบบลึกจำกัด เป็นต้น ซึ่งจะพบว่ามีบางส่วนที่แตกต่างจากการใช้วิธีการทางกลศาสตร์ดั้งเดิมแก้ปัญหาอย่างชัดเจน