stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจป็อป
ประวัติ > ทศวรรษที่ 1950–1960

จากการไหลเข้ามาของแนวเพลงอันหลากหลายในช่วงนั้น ได้ทำให้นักดนตรีสากลชาวญี่ปุ่นหลายๆ คนถือกำเนิดขึ้นและสร้างผลงานที่โด่งดังออกมาหลายเพลง ตัวอย่างเช่น "โตเกียว บูกี-วูกี" ของชิซูโกะ คาซางิ, "เท็นเนซซี วอลทซ์" ของเอริ ชิเอมิ, "โอมัตสึริ แมมโบ" ของฮิบาริ มิโซระ และ "โอโมอิเดะโนะ วอลทซ์" ของอิซูมิ ยูกิมูระ เป็นต้น นอกจากนั้น กลุ่มศิลปินและศิลปินแจซชื่อดังจากต่างประเทศไม่ว่าจะเป็น เจเอทีพีหรือหลุยส์ อาร์มสตรองก็ยังเคยไปเปิดการแสดงในญี่ปุ่นช่วงนั้นด้วย
ปีที่ถือว่าเป็น "ปีแห่งการเฟื่องฟูของเพลงแจซ” (Year of the Jazz Boom) ที่สุดในญี่ปุ่นคือปี 1952 โดยในปีนั้น เพลงแจซเริ่มที่จะเพิ่มระดับประสิทธิภาพทางเทคนิคให้สูงขึ้น ส่งผลให้การเล่นเพลงแจซในสมัยนั้นเริ่มยากขึ้นตามไปด้วย นักดนตรีชาวญี่ปุ่นหลายคนจึงต้องหันไปเล่นดนตรีสไตล์คันทรีที่สามารถเรียนรู้และนำไปแสดงได้ง่ายกว่าแทน ทำให้เพลงหลายๆ เพลงในช่วงนั้นมีกลิ่นไอของคันทรีเป็นพื้นฐาน
ในปี 1956 กระแสเพลงร็อกแอนด์โรลในญี่ปุ่นได้เริ่มต้นขึ้น ผู้ที่ปลุกกระแสนี้ขึ้นมาคือวงดนตรีคันทรีที่ชื่อว่า "โคซากะ คาซูยะ แอนด์ เดอะ แวกอน มาสเตอร์ส" และเพลง "ฮาร์ตเบรกโฮเทล" ของเอลวิส เพรสลีย์ จุดสูงสุดของความนิยมร็อกแอนด์โรลในญี่ปุ่นอยู่ที่ปี 1959 โดยในปีนั้นได้มีภาพยนตร์ญี่ปุ่นอยู่เรื่องหนึ่งได้นำเอาวงดนตรีร็อกแอนด์โรลหลายๆ วงมาร่วมแสดงด้วย ทำให้เกิดเป็นการตอกย้ำกระแสร็อกแอนด์โรลในญี่ปุ่นให้มากขึ้นไปอีก แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อกระแสเพลงแนวร็อกแอนด์โรลในแถบอเมริกาถึงจุดสิ้นสุด กระแสเดียวกันที่เกิดขึ้นในญี่ปุ่นก็เป็นอันต้องยุติลงไปด้วย เนื่องจากว่าวงดนตรีของญี่ปุ่นหลายๆ วงนั้นได้รับอิทธิพลมาจากวงดนตรีของอเมริกาค่อนข้างมาก ถ้าหากกระแสดนตรีของอเมริกาเปลี่ยนแปลงไปในญี่ปุ่นก็จะเปลี่ยนตามทันที
ในช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงนี้เอง ได้มีนักดนตรีบางคนพยายามจะนำเอาแนวเพลงป็อปดั้งเดิมของญี่ปุ่นมาผสมรวมกับร็อกแอนด์โรล โดยผู้ที่ประสบความสำเร็จจากนักร้องชาย คีว ซากาโมโตะ กับเพลงที่ชื่อ "อูเอะ โอะ มูอิเตะ อารูโก" หรือรู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า "สุกียากี้" ซึ่งเพลงนี้เป็นเพลงภาษาญี่ปุ่นเพลงแรกที่เข้าไปอยู่อันดับ 1 ในชาร์ตจัดอันดับเพลงยอดนิยมของสหรัฐอเมริกา ติดอันดับหนึ่งสี่สัปดาห์ในนิตยสารแคชบ็อกซ์ กับอีกสามสัปดาห์ในนิตยสารบิลบอร์ด และยังได้รับรางวัล "โกลด์ เร็คคอร์ด" จากการที่สามารถขายแผ่นเสียงได้หนึ่งล้านแผ่นอีกด้วย
ในขณะเดียวกัน ก็มีนักร้องนักดนตรีญี่ปุ่นกลุ่มอื่นๆ ที่ตัดสินใจหันมาใช้วิธีนำเอาเพลงดังๆ จากประเทศสหรัฐอเมริกามาแปลภาษาให้เป็นภาษาญี่ปุ่นและนำมาร้องคัฟเวอร์จนโด่งดัง แต่พอถึงยุคที่ทั่วประเทศญี่ปุ่นเริ่มมีโทรทัศน์หรือวิทยุเป็นของตัวเอง ซึ่งทำให้ประชากรได้มีโอกาสฟังหรือชมภาพการแสดงและเพลงของต้นฉบับจากประเทศสหรัฐอเมริกาจริงๆ ความนิยมที่จะบริโภคผลงานคัฟเวอร์เช่นนี้ก็เริ่มลดลงเรื่อยๆ
ประวัติ > ทศวรรษที่ 1970–1980: นิวมิวสิค, ซีตีป็อป, วาเซป็อป

ต่อมาในช่วงต้นทศวรรษที่ 70 ถึงกลางทศวรรษที่ 80 กระบวนการการสร้างเพลงเริ่มมีความซับซ้อนในด้านการเรียบเรียงและการใช้เครื่องดนตรีมากขึ้น คนส่วนใหญ่จะเรียกเพลงที่เกิดจากกระบวนเช่นนี้ว่า "นิวมิวสิก" เพลงนิวมิวสิก หลายๆ เพลงจะมีเนื้อหาที่สนองความต้องการของสังคมอย่างเรื่องความรักหรือเหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตประจำวัน ตัวอย่างนักร้องญี่ปุ่นแนวนิว มิวสิก ที่เป็นที่รู้จักกันดีก็ได้แก่ ทากูโระ โยชิดะ และ โยซูอิ อิโนอูเอะ
ในยุคเดียวกันนั้น เพลงแนว "ซิตีป็อป" ก็เริ่มเป็นที่รู้จักกันมากขึ้นในญี่ปุ่น เพลงแนวนี้จะเป็นเพลงที่ให้ผู้ฟังได้สัมผัสกับกลิ่นไอบรรยากาศของเมืองใหญ่ในญี่ปุ่น กรุงโตเกียวถือเป็นเมืองหลักที่สร้างแรงบันดาลใจให้เกิดเพลงแนวนี้ขึ้นมาหลายต่อหลายเพลง
หลังจากนั้นหลายปีต่อมาในช่วงที่เพลงซิตีป็อปกลับมาฟื้นคืนชีพอีกครั้งในช่วงปลายทศวรรษที่ 2010 และช่วงต้นทศวรรษที่ 2020 โดยเพลงพลาสติกเลิฟ ของมาริยะ ทาเกอูจิ ซึ่งวางจำหน่ายในปี 1984 ที่ได้รับความนิยมมากขึ้นในทั่วโลกหลังฉบับรีมิกซ์ ความยาว 6 นาทีได้ถูกอัปโหลดขึ้นบนยูทูบในปี 2017 และมียอดเข้าชมถึง 24 ครั้งในเวลาอันสั้น ก่อนที่จะถูกนำออกด้วยปัญหาลิขสิทธิ์ต่อมาวิดีโอได้ถูกแก้ไขปัญหาลิขสิทธิ์เสร็จสิ้นในปี 2019 และมียอดเข้าชมสะสมมากกว่า 60 ล้านครั้ง รวมไปถึงเพลงมาโยนากะโนะโดอะ (สเตย์วิธมี) ของมิกิ มัตสึบาระ ที่วางจำหน่ายในปี 1979 สืบเนื่องจากในช่วงปี 2020 "มาโยนากาโนะโดอะ" ได้รับความนิยมระลอกใหม่จากผู้ฟังทั่วไป นิตยสาร "บิลบอร์ด" ได้ระบุว่าคลื่นลูกใหม่นี้มาจากนักร้องชาวอินโดนีเซีย Rainych ผู้ทำดนตรีคัฟเวอร์เพลงญี่ปุ่นเป็นปกติอยู่แล้ว ได้ปล่อยคัฟเวอร์เพลง "มาโยนากะโนะโดอะ" บนช่องยูทูบเมื่อเดือนตุลาคม ทำให้เพลงกลับมาเป็นที่นิยมอีกครั้งในประเทศอินโดนีเซีย ก่อนจะแพร่กระจายไปทั่วโลก จากนั้นเพลงปรากฏบนชาร์ตยอดนิยมของบริการสตรีมดนตรีทั้งสปอติฟายและแอปเปิลมิวสิกในช่วงเวลาเดียวกัน เพลงนี้ยังถูกนำไปใช้ประกอบเทรนด์บนสื่อติ๊กต็อก ซึ่งแสดงวิดีโอผู้คนเปิดเพลงนี้ขึ้นและมีคุณแม่ชาวญี่ปุ่นร้องตามโดยทันทีเมื่อได้ยิน
ทั้งเพลงแนวนิวมิวสิก และเพลงแนวซิตีป็อป ต่างก็มีความคล้ายคลึงกัน ไม่สามารถแบ่งแยกออกจากกันได้อย่างชัดเจน เพลงหลายๆ เพลงที่ถูกสร้างขึ้นมาในช่วงนั้นก็มักจะมีทั้งความเป็นนิวมิวสิกและซิตีป็อปผสมอยู่ในตัว ดังนั้นในเวลาต่อมาจึงได้เกิดชื่อ "วาเซ ป็อป" ขึ้น เพื่อมาใช้อธิบายเพลงแนวนิวมิวสิกและซิตีป็อปรวมกัน
จุดกำเนิดของศิลปินเจป็อป

ในประเทศญี่ปุ่น การที่จะกลายเป็นศิลปินแนวเจป็อปที่ประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงได้นั้น ส่วนใหญ่แล้วมีอยู่สองหนทางด้วยกัน หนทางแรกคือ เริ่มต้นด้วยการเข้าไปสมัครคัดเลือกเป็นนักแสดงหรือนักร้องในบทบาทรองเสียก่อน อย่างเช่น ร้องเพลงประกอบโฆษณา หรือเป็นพรีเซ็นเตอร์โฆษณา แล้วค่อยขยับฝีมือไปแสดงหรือร้องเพลงในงานที่ใหญ่กว่าเดิม เช่น แสดงละครโทรทัศน์หรือร้องเพลงประกอบละคร เป็นต้น
ส่วนหนทางที่สองคือ ไปเข้าร่วมโครงการคัดเลือกคนที่มีทักษะด้านการร้อง การเต้นเพื่อเป็นสมาชิกของวงไอดอลนั้นๆ วิธีนี้ปรากฏให้เห็นเป็นรูปธรรมมาแล้วหลายตัวอย่าง เช่น มอร์นิงมูซูเมะ, เอเคบีโฟร์ตีเอท, โนกิซากะโฟร์ตีซิกซ์ รวมถึงวงไอดอลหญิงวงอื่น เป็นต้น
รายชื่อศิลปินเจป็อปในประเทศญี่ปุ่น

สำหรับรายชื่อของศิลปินเพลงเจป็อปทั้งเดี่ยวและกลุ่ม ให้ดูที่หน้ารายชื่อศิลปินเจป็อป
ผลที่มีต่อวัฒนธรรมสมัยนิยม

เจป็อปเป็นแนวเพลงที่มีการบูรณาการให้เข้ากับวัฒนธรรมประชานิยมของญี่ปุ่นทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นอนิเมะ, ร้านค้า, โฆษณา, ภาพยนตร์, รายการวิทยุ, รายการโทรทัศน์และวิดีโอเกม
ในอนิเมะและรายการโทรทัศน์ของญี่ปุ่น โดยเฉพาะที่เป็นละครโทรทัศน์ เพลงประกอบทั้งเปิดและปิดของรายการเหล่านี้เกือบทุกรายการก็เป็นเพลงเจป็อปทั้งหมเ โดยในช่วงระยะเวลาหนึ่งปี อนิเมะและละครแต่ละเรื่องจะมีการเปลี่ยนเพลงประกอบเหล่านี้ประมาณสี่ครั้งด้วยกัน ทำให้เพลงประกอบทั้งหมดในหนึ่งเรื่องหรือหนึ่งฤดูกาลเฉลี่ยแล้วมีประมาณ 8 เพลง และถ้าหากเปรียบเทียบเรื่องจำนวนเพลงประกอบกับของละครซีรีส์อเมริกันที่ออกฉายมาอย่างยาวนานที่สุดเรื่อง "มือใหม่ปราบผี" ซึ่งมีทั้งหมดเจ็ดฤดูกาลตั้งแต่ พ.ศ. 2540 ถึง พ.ศ. 2546 เพลงประกอบรายการของญี่ปุ่นแต่ละเรื่องก็ยังมีจำนวนมากกว่า โดยในเรื่องนั้นมีเพลงประกอบทั้งหมด 30 เพลง แต่ในอนิเมะญี่ปุ่นหนึ่งเรื่องที่ออกฉายด้วยจำนวนเวลาเดียวกัน กลับมีเพลงประกอบเต็มๆ ทั้งหมดถึง 56 เพลงและอย่างน้อยจะต้องมีเพลงซิงเกิลของเรื่องอีก 1 เพลงด้วย
นอกจากอนิเมะและรายการโทรทัศน์แล้ว แม้กระทั่งรายการข่าวของญี่ปุ่นบางรายการ ก็ยังนำเอาเพลงเจป็อปมาเปิดประกอบในเครดิตช่วงท้ายเหมือนกัน
ส่วนในวงการวิดีโอเกม เพลงเจป็อปก็ยังได้เข้าไปมีส่วนเป็นเพลงประกอบด้วย อย่างในเกมขายดีของค่ายสแควร์เอนิกซ์ที่ชื่อว่า "คิงดอมฮาตส์" ทั้งภาคหนึ่งและสอง ก็ได้เพลงของอูทาดะ ฮิคารุมาใช้เป็นเพลงประกอบ และนอกจากนั้น เพลง "อีซี บรีซี" ของอูทาดะเองก็ยังนำไปใช้โปรโมทเครื่องเกมพกพาอย่างนินเท็นโด ดีเอส ด้วย
อายุในวงการเพลงของศิลปินเจป็อป

ผลงานของศิลปินเจป็อปคนหนึ่งๆ ส่วนมากจะมีอัลบั้มเพียงหนึ่งชุดและเพลงซิงเกิลอีกจำนวนหนึ่งเท่านั้น หลังจากนั้นมาพวกเขาก็จะหมดชื่อเสียงและหายเข้ากลีบเมฆไป ซึ่งก็เป็นเรื่องยากอยู่เช่นกันที่ศิลปินเจป็อปจะมีชีวิตอยู่ในวงการเพลงได้มากกว่านี้ เพราะฉะนั้นถ้าหากศิลปินเจป็อปคนไหนหรือกลุ่มใดสามารถคงความนิยมและดำรงตนเองอยู่เป็นเวลาสิบปีขึ้นไปได้ ก็ถือว่าเป็นศิลปินที่ยอดเยี่ยมมาก
กระแสเพลงเจป็อปในประเทศไทย

ในประเทศไทย กระแสเพลงเจป็อป ได้เริ่มเข้ามาเป็นที่นิยมในราวปี พ.ศ. 2539 จากเพลง "บายบาย" (バイバイ。) ของนานาเซะ ไอกาวะ จากอัลบั้มเรด ซึ่งเพลงนี้ถือว่าเป็นเพลงที่โด่งดังและเป็นตัวจุดเกิดกระแสความนิยมเพลงเจป็อปในประเทศไทย
สำหรับความนิยมเพลงแนวเจป็อปในประเทศไทยช่วงยุคเริ่มต้นจะอยู่ควบคู่กับความนิยมนักแสดงของซีรีส์ละครญี่ปุ่นที่ถูกนำมาฉายตามสถานีโทรทัศน์ช่องต่างๆ ในช่วงเวลานั้น สำหรับนักร้องและนักแสดงที่ต้องทำงานควบคู่กัน เช่น นางาเสะ โทโมยะ เป็นนักร้องนำวงโทคิโอะ ที่โด่งดังในประเทศไทยจากการเป็นพระเอกในละครซีรีส์ญี่ปุ่นของยุคนั้น รวมถึงนักร้องและสมาชิกของวงสแมป อย่างทากูยะ คิมูระ นอกจากจะเป็นนักร้องแล้ว คิมูระก็เป็นนักแสดงในยุคนั้นเช่นเดียวซึ่งทำให้ความนิยมต่อเนื่องไปถึงงานเพลงของวงสแมปด้วย
ในส่วนของเพลงประกอบละครที่ทำให้กระแสเพลงแนวเจป็อปเป็นที่นิยม เช่น เพลงประกอบละครจากเรื่อง "อดีตฝันวันวาน" ซึ่งนำแสดงโดยทากาชิ คาชิวาบาระกับมิกิ ซากาอิ อย่างเพลง "โซราโมะ โทเบรุฮาซุ" ของวงสปิทซ์ โดยเพลงนี้ได้ขึ้นอันดับ 1 ของโอริคอนชาร์ตและมียอดจำหน่าย 1.5 ล้านแผ่น รวมไปถึงละครเรื่อง "สวรรค์ลำเอียง" ซึ่งโนริโกะ ซากาอิ ได้แสดงเป็นตัวหลักของเรื่องนี้และร้องเพลงประกอบละครเรื่องนี้อย่าง "อาโออิ อูซางิ" ซึ่งเป็นเพลงซิงเกิลที่ 27 ของเธออีกด้วย
บรรณานุกรม

Buckley, Sandra (2002). Encyclopedia of Contemporary Japanese Culture. Taylor & Francis. ISBN 978-0-415-14344-8.
Atkins, E. Taylor (2001). Blue Nippon: Authenticating Jazz in Japan. Duke University Press. ISBN 978-0-8223-2721-9.
Minichiello, Sharon (1998). Japan's Competing Modernities: Issues in Culture and Democracy, 1900-1930. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-2080-0.
Yano, Christine Reiko (2003). Tears of Longing: Nostalgia and the Nation in Japanese Popular Song. Harvard University Asia Center. ISBN 978-0-674-01276-9.
แหล่งข้อมูลอื่น

Recording Industry Association of Japan (RIAJ) (ในภาษาอังกฤษ)
J-Pop at SKY.FM - A free J-Pop radio channel
A concise history of Japan's City-Pop
Warner Music Japan | Mariya Takeuchi (ในภาษาญี่ปุ่น)
วิกฤตการณ์ตัวประกันอิหร่าน

วิกฤตการณ์ตัวประกันอิหร่านคือการจับตัวประกันโดยนักศึกษาชาวอิหร่านโดยมีขอเรียกร้องคือส่งตัวพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวีที่ไปอยู่ในสหรัฐอเมริกาคืนอิหร่าน
เหตุการณ์

ในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1979 กลุ่มนักศึกษาปฏิวัติมุสลิมเคร่งศาสนา โกรธที่สหรัฐอเมริการับอดีตกษัตริย์ชาห์ ปาห์เลวี (Shah Pahlavi) แห่งอิหร่านให้ลี้ภัยในแผ่นดินสหรัฐอเมริกาได้ จึงได้จับตัวผู้ทำงานสถานทูตสหรัฐในกรุงเตหะราน (Tehran) ผู้ทำงานด้านการทูตสหรัฐ 52 คน ถูกกักตัวไว้นาน 444 วัน
เหตุการณ์นี้ นับเป็นความรุนแรงที่ทำให้มีการตัดความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐอเมริกากับอิหร่าน และอิทธิพลของสหรัฐอเมริกาต่อชาวอิหร่านสายกลางได้สิ้นสุดลง นายกรัฐมนตรี Mehdi Bazargan ผู้ไม่เห็นด้วยกับการจับตัวประกันได้ลาออกในเวลาต่อมา ส่วนฝ่ายที่จับตัวประกันให้เหตุผลว่า เป็นการตอบโต้ต่อสหรัฐ อันเป็นผลจากการที่สหรัฐหนุนหลังให้มีการรัฐประหารล้มอำนาจของนายกรัฐมนตรี Mosaddeq ในอิหร่านในปี ค.ศ. 1953 โดยกล่าวว่า “ท่านไม่มีเหตุผลใดที่ได้จับประเทศอิหร่านเป็นตัวประกันในปี ค.ศ. 1953” นอกจากนี้ ชาวอิหร่านบางส่วนกังวลว่าสหรัฐอเมริกาจะวางแผนรัฐประหารในปี ค.ศ. 1979
ในที่สุดตัวประกันการทูตของสหรัฐอเมริกา ก็ได้รับการปล่อยตัว แต่การกักตัวทูตและผู้ทำงานการทูตในครั้งนั้น นับเป็นการฝ่าฝืนกฎหมายระหว่างประเทศเรื่อง ความละเมิดมิได้เกี่ยวกับสถานที่ของคณะผู้แทนทางการทูต ตามข้อ 22 แห่งอนุสัญญากรุงเวียนนา ว่าด้วยกฎหมายทางการทูต ค.ศ. 1961
ส่วนในช่วงการกักตัวประกันไว้ในสถานทูต สหรัฐอเมริกาได้ใช้ความพยายามช่วยตัวประกัน โดยมี “ปฏิบัติการกรงเล็บอินทรี” (Operation Eagle Claw) ในวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1980 แต่ล้มเหลว ทำให้เสียทหารไป 8 นาย และต้องล้มเลิกแผนงาน เหตุวิกฤติจบลงในที่สุด เมื่อมีการลงนามในสัญญา Algiers Accords ในประเทศแอลจีเรียในวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1981 และมีการปล่อยตัวประกัน ในข้อตกลง มีการปล่อยตัวคนอเมริกันที่ถูกกักตัวในอิหร่าน และอีกด้านหนึ่ง มีการปล่อยตัวคนสัญชาติอิหร่านที่ต้องโทษในสหรัฐอเมริกา
แต่สนธิสัญญานี้ครอบคลุมเพียงด้านกฎหมาย แต่ในวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1980 สหรัฐอเมริกาได้ตัดสัมพันธ์กับอิหร่าน ในวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1981 รัฐบาลสวิตเซอร์แลนด์ได้ทำหน้าที่เป็นตัวแทนผลประโยชน์สหรัฐในอิหร่าน และสถานทูตปากีสถานในกรุงวอชิงตันดีซี ได้ทำหน้าที่เป็นตัวแทนของอิหร่านในสหรัฐอเมริกา แต่เพื่อเป็นการตอบโต้ต่ออิหร่าน จึงมีการลงโทษทางเศรษฐกิจ ทรัพย์สินของรัฐบาลอิหร่านในต่างประเทศ ในธนาคารต่างประเทศถูกอายัด มีการห้ามทุกประเทศทำการค้าขายกับอิหร่าน ด้วยเหตุดังกล่าว อิหร่านจึงได้รับผลกระทบทางเศรษฐกิจ ฝ่ายรัฐบาลกลับยิ่งใช้นโยบายกร้าวต่อประชากรที่เอนเอียงไปทางการรับวัฒนธรรมตะวันตก และกลุ่มที่เรียกร้องเสรีภาพ
สังคมอิหร่านเริ่มเปลี่ยนแปลง เมื่อมีการเลือกตั้งใหญ่ในอิหร่าน ประธานาธิบดีสายเหยี่ยวที่กร้าวต่อตะวันตกหมดอำนาจไป ส่วนผู้ได้รับการเลือกตั้งให้เข้ามารับตำแหน่งคนใหม่ ฮัสซัน รูฮาห์นี (Hassan Rouhani) ประธานาธิบดีคนที่ 7 ของอิหร่าน ซึ่งเป็นพวกเดินสายกลาง และต้องการมีสัมพันธภาพใหม่กับทางตะวันตก
หนังสือเพิ่มเติม

Ammann, Daniel (2009). The King of Oil: The Secret Lives of Marc Rich. New York: St. Martin‘s Press. ISBN 0-312-57074-0.
Stewart, James (1983). The Partners: Inside America's Most Powerful Law Firms. New York: Simon & Schuster. ISBN 0-671-42023-2.
Engelmayer, Sheldon D. (1981). Hostage: a Chronicle of the 444 Days in Iran. New York: Caroline House Publishing. ISBN 0-89803-084-6.
แหล่งข้อมูลอื่น

Recently-published picture of event เก็บถาวร 2015-11-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน tarikhirani.ir
Complete set of seized documents from the U.S. Embassy in Tehran (Use Download links to get PDFs) เก็บถาวร 2013-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
From Hostages to Arms Scandal from the Dean Peter Krogh Foreign Affairs Digital Archives
Video Archive of Hostage Crisis
The Memory Hole เก็บถาวร 2005-09-08 ที่ Library of Congress Web Archives hosts a gallery of photographs taken from inside the U.S. Embassy during the crisis.
List of hostages and casualties เก็บถาวร 2004-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Iran Hostages: Efforts to Obtain Compensation Congressional Research Service
Remembering the Iran hostage crisis, BBC's interview with Ebrahim Asgeh, a hostage-taker, and Bruce Laingen, a captive
Hostage list source เก็บถาวร 2005-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
America equipment used for spying
"Learning to Keep a Secret" เก็บถาวร 2013-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Hostage Rescue Attempt as remembered by a Marine who was off Iran for that mission, with history leading up to the crisis, the events of that time of Crisis including the Soviet takeover of Afghanistan, and the Rescue Mission เก็บถาวร 2008-02-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Avenue of Flags Memorial in Hermitage, PA
Final number of This Week In Tehran, the Embassy newsletter for its employees, dated October 30, 1979
Former hostages allege Iran's new president was captor เก็บถาวร 2005-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, CNN
ภาพยนตร์สั้น Hostage Report (1981) สามารถดาวน์โหลดได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
"Banged Up Abroad the Real Argo" ที่ยูทูบ
Iranian 1987 stamp printed in anniversary of Iran hostage crisis เก็บถาวร 2016-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน revolution.shirazu.ac.ir visited on 4 November 2015
แหล่งข้อมูลอื่น > Declassified documents > United States

Iran Hostage Crisis page เก็บถาวร 2013-07-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on the Office of the Secretary of Defense (OSD) & Joint Staff FOIA Center site. 
[ลิงก์เสีย]
แหล่งข้อมูลอื่น > Declassified documents > Great Britain

Records of the Prime Minister's Office, Correspondence & Papers; 1979-1997 at discovery.nationalarchives.gov.uk:  
IRAN. Internal situation in Iran; Attack on British Embassy; Hostage-taking at US Embassy; Freezing of Iranian Assets; US Mission to release hostages; Relations with US & UK following hostage taking at US Embassy.
| --- | --- |
 Part 1  Part 2  Part 3  Part 4:  Part 5  Part 6  Part 7
สเตรนเกอร์อินมอสโก

| "Stranger in Moscow" |
| --- | --- |

เพลงโดยไมเคิล แจ็กสัน
จากอัลบั้มHIStory: Past, Present and Future, Book I
วางจำหน่าย: 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1996 (Worldwide) 28 สิงหาคม ค.ศ. 1997 (U.S.)
บันทึกเสียง: ค.ศ. 1994 (album version) ค.ศ. 1996 (remixes)
แนวเพลง: ดาวน์เทมโป, ป็อป, ริทึมแอนด์บลูส์
ความยาว: 5:44 (album version)  5:24 (album edit)  4:05 (radio edit)  5:55 (extended version)
ค่ายเพลง: อีพิก
ผู้ประพันธ์เพลง: ไมเคิล แจ็กสัน
โปรดิวเซอร์: ไมเคิล แจ็กสัน

สเตรนเกอร์อินมอสโก (อังกฤษ: Stranger in Moscow เป็นซิงเกิลที่ 5 และสุดท้ายในสตูดิโอส์อัลบั้มของไมเคิล แจ็กสัน ฮิสทรี: พาสต์เพรเซนต์แอนด์ฟิวเจอร์บุ๊ก 1 เพลงนี้วางจำหน่ายทั่วโลกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1996 แต่ไม่ได้รับการวางจำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกาจนถึงสิงหาคม ค.ศ. 1997 เพลงนี้แต่งขึ้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 1993 ขณะที่เขาทั่วคอนเสิร์ต Dangerous World Tour ในมอสโก
อันดับ

| อันดับ (1996) | ยอด สูงสุด |
| --- | --- |
Australian Singles Chart: 14
Austrian Singles Chart: 7
Belgium (Vl): 25
Belgium (Wa): 21
Dutch Singles Chart: 4
Finnish Singles Chart: 14
French Singles Chart: 18
New Zealand Singles Chart: 6
Italian Singles Chart: 1
Spanish Singles Chart: 1
Swedish Singles Chart: 21
Swiss Singles Chart: 5
UK Singles Chart: 4
U.S. Billboard Hot 100: 91

Chart (2006): Peak position
Spanish Singles Chart: 1
Chart (2009): Peak position
Swiss Singles Chart: 75
UK Singles Chart: 91
รายการเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Stranger in Moscow" | 5:44 |
| 2. | "Stranger in Moscow" (Hani's Extended Chilli Hop Mix) | 6:06 |
| 3. | "Stranger in Moscow" (Hani's Num Club Mix) | 10:20 |
| 4. | "Stranger in Moscow" (Basement Boys Radio Mix) | 4:06 |
| 5. | "Stranger in Moscow" (Spensane Vocal Mix [R&B]) | 4:48 |
| 6. | "Stranger in Moscow" (12" Dance Club Mix) | 8:18 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 38:42 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Campbell, Lisa (1995). Michael Jackson: The King of Pops Darkest Hour. Branden. ISBN 0-8283-2003-9.
George, Nelson (2004). Michael Jackson: The Ultimate Collection. Sony BMG.
Pinkerton, Lee (1998). The Many Faces of Michael Jackson. Music Sales Distribution. ISBN 0-7119-6783-0.
Taraborrelli, J. Randy (2004). The Magic and the Madness. Terra Alta, WV: Headline. ISBN 0-330-42005-4.
| ด ค กเพลงของไมเคิล แจ็กสัน |
| --- | --- |
 ซิงเกิล  เพลง 
ยุค 1970:  "กอตทูบีแดร์"  "Ain't No Sunshine"  "I Wanna Be Where You Are"  "Rockin' Robin"  "Love Is Here and Now You're Gone"  "ยูฟก็อตอะเฟรนด์"  "เบ็น"  "Everybody's Somebody's Fool"  "มายเกิร์ล"  "Shoo-Be-Doo-Be-Doo-Da-Day"  "We've Got a Good Thing Going"  "With a Child's Heart"  "มอร์นิงโกลว์"  "ออลเดอะธิงส์ยูอาร์"  "แฮปปี"  "ทูยัง"  "Doggin' Around"  "มิวสิกแอนด์มี"  "วีอาร์ออลโมสต์แดร์"  "จัสอะลิตเทิลบิตออฟยู"  "ยูแคนต์วิน"  "โดนต์สต็อปทิลยูเก็ตอินัฟ"  "ร็อกวิธยู"  "เวิร์คคิน'เดย์แอนด์ไนท์"  "อิตส์เดอะฟอลลิงอินเลิฟ" 
ยุค 1980:  "ออฟเดอะวอลล์"  "เกิร์ลเฟรนด์"  "ชีส์เอาท์ออฟมายไลฟ์"  "วันเดย์อินยัวร์ไลฟ์"  "เดอะเกิร์ลอิสมาย"  "บิลลี จีน"  "บีตอิต"  "วอนนาบีสตาร์ตินซัมติน"  "ฮิวแมนเนเจอร์"  "พี.วาย.ที. (พริตตี ยัง ธิง)"  "ทริลเลอร์"  "ยูฟเรียลลีก็อตอะโฮลด์ออนมี"  "เฮียร์ไอแอม (ตัมแอนด์เทกมี)"  "เลิฟลีเทียร์ดรอปส์"  "That's What Love Is Made Of"  "Farewell My Summer Love"  "Girl You're So Together"  "ไอจัสต์แคนต์สต็อปเลิฟวิงยู"  "แบด"  "เดอะเวย์ยูเมกมีฟีล"  "สปีดเดมอน"  "ไลเบียเรียนเกิร์ล"  "จัสกูดเฟรนส์"  "อนาเธอร์พาร์ตออฟมี"  "แมนอินเดอะมิรเรอร์"  "เดอร์ตีไดอานา"  "สมูทคริมินัล"  "ลีฟมีอโลน"  "ทเวนตีไฟฟ์ไมลส์" 
ยุค 1990:  "แบล็กออร์ไวต์"  "แจม"  "อินเดอะโคลเซ็ต"  "รีเมมเบอร์เดอะไทม์"  "ฮีลเดอะเวิลด์"  "ฮูอิสอิต"  "กิฟอินทูมี"  "วิลล์ยูบีแดร์"  "กอนทูซูน"  "เดนเจอรัส"  "คัมทูเกตเตอร์"  "สกรีม"  "ไชลด์ฮุด"  "เดย์ดอนต์แคร์อเบาต์อัส"  "สเตรนเกอร์อินมอสโก"  "ดิสไทม์อราวน์"  "เอิร์ธซอง"  "ดี.เอส."  "ยูอาร์น็อตอะโลน"  "แท็บลอยด์จังกี"  "ฮิสทรี"  "สไมล์"  "ไมนด์อิสเดอะเมจิก"  "บลัดออนเดอะแดนซ์ฟลอร์"  "โกตส์"  "อิสอิตสเครี"  "ออนเดอะไลน์" 
ยุค 2000:  "สปีชเลสส์"  "ยูร็อกมายเวิลด์"  "เฮฟเวนแคนเวต"  "บัตเตอร์ฟลายส์"  "คราย"  "วันมอร์แชนซ์"  "ชีตเตอร์"  "เดอะเวย์ยูเลิฟมี"  "ฟอลอะเกน"  "ดิสอิสอิต" 
ยุค 2010:  "โฮลด์มายแฮนด์"  "ฮอลลีวูดทูไนท์"  "(ไอแคนต์เมคอิต) อนาเธอร์เดย์"  "บีไฮน์เดอะแมสก์"  "ดอนต์บีเมสซินราวน์"  "ไพรซ์ออฟเฟม"  "เลิฟเนเวอร์เฟลท์โซกูด"  "ชิคาโก"  "เลิฟวิงยู"  "อะเพลซวิทโนเนม"  "สเลฟทูเดอะริทึม"  "บลูแกงสตา" 
อื่น ๆ:  "วีอาร์เดอะเวิลด์"  "วอตมอร์แคนไอกีฟ/โตโดพาราตี"  "We Are the World 25 for Haiti"  "She's Trouble"  "บลัดออนเดอะแดนซ์ฟลอร์ x เดนเจอรัส"  "ไดมอนด์อาร์อินวินซิเบิล" 
เด่น:  "Ease on Down the Road"  "อะแบรนด์นิวเดย์"  "Night Time Lover"  "Papa Was a Rollin' Stone"  "State of Independence"  "มัสเคิลส์"  "เซย์ เซย์ เซย์"  "ซัมบอดีส์วอตชิงมี"  "Don't Stand Another Chance"  "Centipede"  "Tell Me I'm Not Dreamin' (Too Good to Be True)"  "Eaten Alive"  "เก็ตอิต"  "2300 Jackson Street"  "Do the Bartman"  "วอตซัพวิตยู"  ";kp"  "ไอนีตยู"  "Girls, Girls, Girls (Part 2)"  "All Eyez on Me"  "ออลอินยัวร์เนม"  "There Must Be More to Life Than This"  "โลว"  "ดอนท์แมทเทอร์ทูมี" 
  หมวดหมู่
ฮาสโบร

| --- | --- |

ชื่อเดิม: Hassenfeld Brothers (1923–68) Hasbro Industries (1968–84) Hasbro Bradley (1984–85)
ประเภท: มหาชน
การซื้อขาย: NASDAQ: HAS S&P 500 component
ISIN: US4180561072 
อุตสาหกรรม: Entertainment
ก่อตั้ง: 6 ธันวาคม 1923; 101 ปีก่อน (1923-12-06)
ผู้ก่อตั้ง: Henry Hassenfeld Hillel Hassenfeld Herman Hassenfeld
สำนักงานใหญ่: พอว์ทักเก็ต รัฐโรดไอส์แลนด์, สหรัฐ.
พื้นที่ให้บริการ: Worldwide
บุคลากรหลัก: (ประธานแม่แบบ:Wbr และ CEO) John Frascotti (ประธาน)
ผลิตภัณฑ์: ของเล่น จิ๊กซอว์ เกมกระดาน เกมสงคราม RPG อุปกรณ์กีฬา เกมอิเล็กโทรนิก
ตราสินค้า: Monopoly Nerf Playskool Tonka
รายได้:  US$4.58 billion (2018)
รายได้จากการดำเนินงาน:  US$331 million (2018)
รายได้สุทธิ:  US$220.4 million (2018)
สินทรัพย์:  US$5.26 billion (2018)
ส่วนของผู้ถือหุ้น:  US$1.75 billion (2018)
เจ้าของ: Alan G. Hassenfeld (7.82% equity)
พนักงาน: 5,800 (2018)
แผนก: Hasbro Consumer Products US Hasbro Consumer Products International
บริษัทในเครือ: Entertainment One Boulder Media Wizards of the Coast
เว็บไซต์: corporate.hasbro.com
ฮาสโบร (อังกฤษ: Hasbro, Inc.; /ˈhæzbroʊ/; คำย่อพยางค์ของชื่อเดิม Hassenfeld Brothers) เป็นกลุ่มบริษัทข้ามชาติสัญชาติอเมริกันที่มีของเล่น, เกมกระดาน และเนื้อหาสื่อ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมือง พอว์ทักเก็ต รัฐโรดไอส์แลนด์ ฮาสโบรเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าและผลิตภัณฑ์ของ Kenner, Parker Brothers และ Milton Bradley และอื่น ๆ ฮาสโบรจัดตั้งขึ้นในโรดไอส์แลนด์  และ ณ เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2563 หุ้นกว่า 80% ถูกถือโดยสถาบันการเงินขนาดใหญ่
ในบรรดาผลิตภัณฑ์ ได้แก่ ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส, จี.ไอ.โจ, พาวเวอร์เรนเจอร์, รอม, ไมโครนอตส์, M.A.S.K. , โมโนพอลี, เฟอร์บี, เนิร์ฟ, ทวิสเตอร์ และมายลิตเติลโพนี แบรนด์ฮาสโบรยังสร้างรายการทีวีเพื่อโปรโมตผลิตภัณฑ์ของตนเช่น Family Game Night บนเครือข่าย Discovery Family ซึ่งเป็นบริษัทร่วมทุนกับ Discovery, Inc. ในปี ค.ศ. 2019 นอกจากนี้ยังเป็นบริษัทแม่ของสื่อมวลชนและบริษัทบันเทิง Entertainment One
อ้าวอิง

1 2 3 4 5 6  "Hasbro 2018 Annual Report (Form 10-K)". U.S. Securities and Exchange Commission. February 26, 2019. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-11-14. สืบค้นเมื่อ September 5, 2019.
↑  "10-K". 10-K. สืบค้นเมื่อ 29 July 2020.
↑  "HAS Institutional Holdings". NASDAQ. สืบค้นเมื่อ 12 August 2020.
กองทัพอาณาจักรพม่า

| กองทัพอาณาจักรพม่า မြန်မာ့ဘုရင့်တပ်မတော် Tatmadaw |
| --- | --- |
ธงพม่า สมัยราชวงศ์อลองพญา (พ.ศ. 2295–2428)
ประจำการ: 849–1885
ประเทศ:  อาณาจักรพม่า
รูปแบบ: ทหารบก, ทหารเรือ
บทบาท: กองทัพ
กำลังรบ: 70,000 นาย
ปฏิบัติการสำคัญ: การรุกรานจากมองโกล   สงครามสี่สิบปี   สงครามหงสาวดี-ตองอู   สงครามพม่า–สยาม   สสงครามโก้นบอง–หงสาวดี   สงครามจีน-พม่า   สงครามพม่า-อังกฤษ
ผู้บังคับบัญชา
ผบ. สำคัญ: พระเจ้าจานสิตา, มังรายกะยอชวา, พระเจ้าบุเรงนอง, พระเจ้าอลองพญา, มังมหานรธา, อะแซหวุ่นกี้, มหาพันธุละ
กองทัพอาณาจักรพม่า (พม่า: တပ်မတော် [taʔmədɔ̀]) เป็นกองกำลังทหารพม่าราชาธิปไตย ตั้งแต่ศตวรรษที่ 9 ถึง ศตวรรษที่ 19. ในสมัยอาณาจักรพุกาม, อาณาจักรอังวะ, อาณาจักรตองอู และ อาณาจักรคองบอง ตามลำดับ เป็นกองกำลังทหารที่สำคัญในอุษาคเณย์ ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 กองทัพอาณาจักรพม่าพ่ายแพ้ต่อจักรวรรดิอังกฤษ ที่มีอาวุธยุทธภัณฑ์ที่ทันสมัย
กำลังพลในแต่ละหน่วย มีกำลังจำนวนหนึ่งพันนาย มีหน้าที่ในการรักษาพระนคร และ ดูแลพระราชวังหลวง โดยใช้ระบบไพร่ แต่ในยามศึกนั้น ใช้การเกณฑ์ทหารจากชายฉกรรจ์ ซึ่งมีพื้นฐานมาจากระบบ ahmudan กำลังทัพประกอบด้วย ทหารคชานึก, ทหารม้า, ทหารปืนใหญ่ และ ทหารเรือ
ขณะเดียวกันกองทัพต้องทำสงครามกับดินแดนเพื่อนบ้าน โดยเฉพาะช่วงที่ชาติยุโรปครอบครองดินแดนต่างๆ เช่น โปรตุเกส และ ฝรั่งเศส ในศตวรรษที่ 17 ถึง ศตวรรษที่ 19 แต่มิอาจหยุดยั้งการทัพของกองทัพบริเตนของอังกฤษ ช่วงศตวรรษที่ 19 หลังสงครามพม่า-อังกฤษ กองทัพอาณาจักรพม่าถูกยุบเลิกพร้อมกับการยกเลิกระบบกษัตริย์ในพม่า เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1886
กองทัพพม่ามีชื่ออย่างเป็นทางการว่า ทัตมาดอว์ ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้เรียกกองทัพแห่งสหภาพพม่าในปัจจบัน