stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มะม่วงกวน
แหล่งผลิตชื่อดัง

ตัวอย่างเช่น มะม่วงกวนสูตรแปดริ้วของจังหวัดฉะเชิงเทรา หรือมะม่วงกวนหนึ่งผลิตภัณฑ์หนึ่งตำบลของอำเภอหัวหิน เป็นต้น
อะเลปโป

| อะเลปโป حلب Ḥalab |
| --- | --- |

สมญา: Ash-Shahbaa
อะเลปโปที่ตั้งในประเทศซีเรีย
พิกัด: 36°13′N 37°10′E﻿ / ﻿36.217°N 37.167°E﻿ / 36.217; 37.167
ประเทศ:  ซีเรีย
เขตผู้ว่าราชการ: เขตผู้ว่าราชการอเลปโป
District: Mount Simeon (Jabal Semaan)
การปกครอง
 • ผู้ว่าการ: Mohammad Wahid Aqqad
 • ประธานสภาเทศบาล: Mohammad Ayman Hallaq
พื้นที่
 • ตัวเมือง: 190 ตร.กม. (70 ตร.ไมล์)
ความสูง: 379 เมตร (1,243 ฟุต)
ประชากร (2004 census)
 • ตัวเมือง: 2,132,100 คน
 • ความหนาแน่น: 11,221 คน/ตร.กม. (29,060 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,181,061 คน
เขตเวลา: UTC+2 (EET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (EEST)
รหัสพื้นที่: Country code: 963   City code: 21
Demonym: Aleppine (less used Aleppan, Alepian)
เว็บไซต์: www.alp-city.org
อะเลปโป (อังกฤษ: Aleppo) หรือ ฮะลับ (อาหรับ: حلب / ALA-LC: Ḥalab) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศซีเรีย และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ เป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าราชการอะเลปโป ซึ่งเป็นเขตผู้ว่าราชการที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศ มีประชากรอย่างเป็นทางการ 2,132,100 คน (ค.ศ. 2004) เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเลแวนต์ ร่วมหลายศตวรรษที่เมืองที่ใหญ่ที่สุดในเกรตเตอร์ซีเรีย และเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของอาณาจักรออตโตมัน รองจากอิสตันบูลและไคโร
อะเลปโปยังเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดที่มีคนอาศัยอยู่อย่างต่อเนื่องยาวนานที่สุด มีคนอาศัยอยู่ตั้งแต่ช่วงต้นของ 6 สหัสวรรษก่อนคริสต์ศักราช ได้รับการกล่าวถึงในหินคูนิฟอร์มในเอบลาและเมโสโปเตเมียที่กล่าวถึง ความช่ำชองในการค้าและการทหาร และด้วยประวัติอันยาวนาน อาจเป็นสาเหตุให้เป็นจุดยุทธศาสตร์ เป็นจุดกึ่งกลางระหว่างทะเลเมดิเตอร์เรเนียนกับเมโสโปเตเมีย
อะเลปโปซึ่งชาวอิตไทต์ได้เข้าครอบเมื่อประมาณ 2 พันปีก่อนคริสต์ศักราช ต่อมาได้มีชนชาติต่าง ๆ ผลัดกันเข้ามามีอำนาจ จนถึง ค.ศ. 1517 ได้รวมอยู่ในจักรวรรดิออตโตมัน เมืองมีความโดดเด่น โดยเป็นจุดสิ้นสุดของเส้นทางสายไหม ที่เป็นเส้นทางผ่านเอเชียกลางและเมโสโปเตเมีย เมื่อมีการสร้างคลองสุเอซขึ้นในปี ค.ศ. 1869 การทำการค้าจึงทำการทางทะเล เมืองอะเลปโปก็ค่อย ๆ เสื่อม ใน ค.ศ. 1918 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อังกฤษได้เข้ามายึดครอง และใน ค.ศ. 1920 มีฐานะเป็นรัฐหนึ่งของซีเรียซึ่งเป็นดินแดนในอาณัติของฝรั่งเศส จนกระทั่ง ค.ศ. 1925 จึงได้รวมกับดามัสกัสเป็นประเทศซีเรีย
ยุทธการที่คอเคซัส

| ด ค กแนวรบด้านตะวันออก |
| --- | --- |
 ค.ศ. 1941 บาร์บารอสซา แบรสต์  เบียวิสตอค–มินสค์  ระไซนี  โบรดี  เบสซาเรเบีย  ภัยพิบัติทาลลินน์  เลนินกราด  สโมเลนสค์ครั้งที่ 1  ฮาร์คอฟครั้งที่ 1  อูมัญ  โอเดสซา  เคียฟครั้งที่ 1  เซวัสโตปอล  รอสตอฟ  มอสโก  เคียร์ช  ฟินแลนด์ ค.ศ. 1942 ลูย์บัน  รเจฟ  โทโรเปตส์และฮอล์ม  เดเมียนสค์  ฮอล์มพ็อกเกต  เวลีคีเยลูคี  รเจฟ ฤดูร้อน 1942  ฮาร์คอฟครั้งที่ 2  สีน้ำเงิน  คอเคซัส  สตาลินกราด ยูเรนัส  มาร์ส  พายุฤดูหนาว  ลิตเติลแซเทิร์น ค.ศ. 1943 ไทดัลเวฟ  ฮาร์คอฟครั้งที่ 3  คูสค์  ฮาร์คอฟครั้งที่ 4  สโมเลนสค์ครั้งที่ 2  นีเปอร์ตอนล่าง  เคียฟครั้งที่ 2 ค.ศ. 1944 นีเปอร์และคาร์เพเทียน  เลนินกราดและนอฟโกรอด  คอร์ซุน-เชฟเชนคอฟสกี  นาร์วา  หย่อมฮูเบอ  ไครเมีย  ยาช–คีชีเนฟ  คาเรเลีย  บากราติออน  ลวอฟและซานโดเมียร์ซ  ดอพเพลคอพฟ์  ยาช–คีชีเนฟครั้งที่ 2  บอลติก  ริกา  ทาลลินน์  มูนซุนด์  เมเมล  แดแบร็ตแซ็น  ช่องดูกลา  เบลเกรด  เพ็ตซาโมและคิร์เคเนส  เคอร์ลันด์  ฮังการี บูดาเปสต์ ค.ศ. 1945 วิสตูลาและโอเดอร์  พอซนาน  ปรัสเซียตะวันออก  เคอนิชส์แบร์ค  ไฮลีเกนไบล์  ซัมลันด์  พอเมอเรเนียตะวันออก  คอลเบิร์ก  โซลสติส  ไซลีเชีย  เบรสเลา  ทะเลสาบบอลอโตน  เวียนนา  ที่ราบสูงซีโลว์  ฮัลเบอ  เบอร์ลิน  เชโกสโลวาเกีย การสงครามทางเรือ: ทะเลบอลติก  ทะเลดำ  มหาสมุทรอาร์กติก 
ยุทธการที่คอเคซัส เป็นชื่อที่ถูกตั้งขึ้นให้เป็นหนึ่งในปฏิบัติการของฝ่ายอักษะและฝ่ายโซเวียตในบริเวณเทือกเขาคอเคซัสของแนวรบด้านตะวันออกในสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1942 ทหารเยอรมันได้เข้ายึดรอสตอฟ-ออน-ดอน ทำให้พื้นที่คอเคซัสซึ่งอยู่ทางใต้ของสหภาพโซเวียตถูกเปิดทางให้กองทัพเยอรมันเข้ารุกคืบเข้ามายังแหล่งบ่อน้ำมันที่อยู่ห่างไกลออกไปที่ไมคอป กรอซนืย และท้ายสุดคือบากู
เมื่อสองวันก่อนหน้า อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ได้ออกคำสั่งให้เปิดปฏิบัติการดังกล่าวในการเข้าถึงบริเวณเทือกเขาคอเคซัส ซึ่งได้ตั้งชื่อว่า "ปฏิบัติการเอเดิลไวสส์ (Operation Edelweiß)" หน่วยทหารเยอรมันไปถึงจุดสูงสุดในคอเคซัสในช่วงต้นเดือนพฤศจิกายน 1942 โดยสามารถไปถึงเมืองอาลากีร์ (รัสเซีย: Алаги́р) และเมืองออร์ดโซนิคิดเซ (รัสเซีย: Орджоники́дзе) ซึ่งอยู่ห่างจากจุดเริ่มต้นประมาณ 610 กม. กองกำลังฝ่ายอักษะจำต้องถอนทัพออกจากพื้นที่ในช่วงปลายฤดูหนาวปีนั้น เนื่องจากปฏิบัติการลิตเติลแซทเทิร์นรุกคืบเพื่อที่จะปิดล้อมกองทัพ
สัญญาณเรียกขานทางทะเล

เรือตัดน้ำแข็งนิวเคลียร์โซเวียต Arktika พร้อมสัญญาณเรียกขาน UKTY
USS Carl Vinson และ JDS Ashigara แสดงธงสัญญาณซึ่งแสดงสัญญาณเรียกขาน NCVV และ JSRA ตามลำดับ
สัญญาณเรียกขานทางทะเล (อังกฤษ: Maritime call sign) เป็นสัญญาณเรียกขานที่กำหนดให้เป็นสิ่งระบุตัวตนโดยเฉพาะของเรือ สำหรับใช้ในการสื่อสารด้วยวิทยุสื่อสาร ซึ่งเรือพาณิชย์และเรือเดินสมุทรของแต่ละประเทศนั้นจะถูกกำหนดสัญญาณเรียกขานทางทะเล โดยหน่วยงานที่กำกับดูแลความถี่และออกใบอนุญาตทางทะเลของแต่ละชาติ
การกำหนดสัญญาณเรียกขานทางทะเล

การกำหนดสัญญาณเรียกขานทางทะเลนั้นจะขึ้นอยู่กับหน่วยงานที่กำกับดูแลคลื่นความถี่และกิจการทางทะเลในแต่ละประเทศ อาทิ
การกำหนดสัญญาณเรียกขานทางทะเล > ไทย

สำหรับเรือในประเทศไทย หน่วยงานที่กำหนดสัญญาณเรียกขานทางทะเล และ เลขหมายระบุตัวตนในกิจการเคลื่อนที่ทางทะเล คือ คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ ซึ่งเป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลและจัดสรรคลื่นความถี่วิทยุในประเทศไทย และกำกับการใช้งานทางทะเลโดยกรมเจ้าท่า
การกำหนดสัญญาณเรียกขานทางทะเล > สหรัฐ

สำหรับเรือในสหรัฐอเมริกาที่ต้องการมีใบอนุญาตวิทยุนั้น จะต้องดำเนินการตาม FCC Radio Service Code SA: "Ship Recreational or Voluntarily Equipped" ซึ่งมีคณะกรรมการกลางกำกับดูแลกิจการสื่อสารของสหรัฐฯ (FCC) เป็นผู้กำกับดูแลอยู่
ดูเพิ่ม

สัญญาณเรียกขาน
คำนำหน้าสัญญาณเรียกขานของประเทศ
เลขหมายระบุตัวตนในกิจการเคลื่อนที่ทางทะเล
เรือหลวงพุทธเลิศหล้านภาลัย (FFG-462) แสดงธงสัญญาณเรียกขานของตนเอง คือ HSMH
ขวง

| ขวง |
| --- | --- |

ขวง ในประเทศอินเดีย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Core eudicots
อันดับ:: Caryophyllales
วงศ์:: Molluginaceae
สกุล:: Glinus
สปีชีส์:: G.oppositifolius
ชื่อทวินาม
Glinus oppositifolius 

ขวง, ผักขวง, สะเดาดิน หรือ ผักขี้ขวง (อังกฤษ: sweetjuice) เป็นชื่อไม้ล้มลุกชนิด Glinus oppositifolius A. DC. ในวงศ์ Molluginceae เป็นสกุลพืชเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ทั้งยังเป็นพืชคลุมดิน เจริญเติบโตดีในพื้นที่ชุ่มน้ำ มีลำต้นขนาดเล็ก ทอดเลื้อยไปตามพื้นดิน ดอกมีสีขาวอมเขียว บางชนิดใช้เป็นสมุนไพร และบางชนิดใช้ทำอาหาร
ลักษณะทางกายภาพ

ลำต้น พืชล้มลุก มีลำต้นเตี้ยหรือติดราบไปกับดินทอดเลื้อยและแตกแขนงออกคลุมดิน
ใบ ใบมีสีเขียว ขนาดเล็กยาวเรียว ใบออกจากข้อของลำต้นแต่ละข้อมีใบประมาณ 4–5 ใบ ก้านใบสั้น โคนใบสอบ ขอบใบเรียบ ปลายใบแหลมหรือมน ขนาดใบกว้างประมาณ 0.3–0.5 เซนติเมตร ยาวประมาณ 1.0–2.5 เซนติเมตร
ดอก ออกดอกเดี่ยวรอบ ๆ ข้อลำต้น ข้อละ 4–6 ดอก สีขาวอมเขียว มีกลีบดอก 5 กลีบแต่ละกลีบยาว 0.3 เซนติเมตร ก้านดอกยาวประมาณ 0.6–1.2 เซนติเมตร
ผล มีผลรูปยาวรี ยาวประมาณ 0.2 เซนติเมตร เมื่อผลแก่จะแตกเป็น 3 แฉก ภายในมีเมล็ดสีน้ำตาลแดง ขนาดเท่าเม็ดทรายอยู่จำนวนมาก
| คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม (3> 5 ออนซ์) |
| --- | --- |
พลังงาน: 142.3512 กิโลจูล (34.0228 กิโลแคลอรี)

คาร์โบไฮเดรต: 4.4 ก.
ใยอาหาร: 1.1 ก.
 

ไขมัน: 0.4 ก.
 

โปรตีน: 3.2 ก.
 

วิตามิน
วิตามินเอบีตา-แคโรทีน: (23%)2431 μg
ไทอามีน (บี1): (3%) 0.03 มก.
ไรโบเฟลวิน (บี2): (38%) 0.45 มก.
ไนอาซิน (บี3): (18%) 2.7 มก.
วิตามินซี: (23%) 19 มก.
 

แร่ธาตุ
แคลเซียม: (9%) 94 มก.
เหล็ก: (14%) 1.8 มก.
ฟอสฟอรัส: (1%) 4 มก.
 

องค์ประกอบอื่น
น้ำ: 90.3 ก.
 
 หน่วย  μg = ไมโครกรัม • mg = มิลลิกรัม  IU = หน่วยสากล 
ประมาณร้อยละคร่าว ๆ โดยใช้การแนะนำของสหรัฐสำหรับผู้ใหญ่
การขยายพันธุ์

ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด เป็นพรรณไม้กลางแจ้ง ชอบแดดจ้าสามารถขึ้นได้ในดินทุกชนิด โดยรดน้ำสัปดาห์ละ 2–3 ครั้ง
ประโยชน์

ทั้งต้นปรุงเป็นยาแก้ไข้ แก้ร้อนในกระหายน้ำ ถ้านำต้นสดมาผสมกับน้ำมันละหุ่งแล้วนำไปอุ่นจะใช้เป็นยาหยอดหูหรือแก้ปวดหูได้ หรือถ้านำต้นสดมาตำผสมกับขิงจะได้เป็นยาสุมกระหม่อมเด็ก แก้อาการปวดศีรษะ แก้หวัด แก้ไอได้ หรือนำผักขวงมาทำแกงแบบคนเหนือซึ่งให้รสชาติขมอร่อย โดยใส่มะเขือและปลาแห้ง (กินตอนร้อน ๆ เพราะถ้าหากเย็นแกงจะมีรสขม)
ขวง พบที่อานธรประเทศ ประเทศอินเดีย
ขวง พบที่อานธรประเทศ ประเทศอินเดีย
ขวง พบที่อานธรประเทศ ประเทศอินเดีย
ขวง (Rau Dang) ผัดกับซัมบัล เบอลาจัน
Glinus oppositifolius
สถานีลาดพร้าว 71

สถานีลาดพร้าว 71 (อังกฤษ: Lat Phrao 71 station; รหัส: YL04) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีเหลือง โดยยกระดับเหนือถนนลาดพร้าวในพื้นที่เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง

สถานีลาดพร้าว 71 ตั้งอยู่เหนือถนนลาดพร้าว บริเวณปากซอยลาดพร้าว 71 (สังคมสงเคราะห์เหนือ 1) ในพื้นที่แขวงสะพานสองและแขวงวังทองหลาง เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร
รายละเอียด > สีสัญลักษณ์

ใช้สีเหลืองตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีเหลือง
รายละเอียด > รูปแบบ

เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง
รายละเอียด > ทางเข้า–ออก

ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
1 ซอยลาดพร้าว 69 (ทำเนียบ)
2 ซอยลาดพร้าว 71 (สังคมสงเคราะห์เหนือ 1)
3 ซอยลาดพร้าว 84 (สังคมสงเคราะห์ใต้ 1)
4 ซอยลาดพร้าว 80/3
รายละเอียด > แผนผัง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
U3 ชานชาลา : 
U3 ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| U3 ชานชาลา  | ชานชาลา 1 | สายสีเหลือง มุ่งหน้า สำโรง (ลาดพร้าว 83) |
| U3 ชานชาลา  | ชานชาลา 2 | สายสีเหลือง มุ่งหน้า ลาดพร้าว (โชคชัย 4) |
U3 ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| U2 ชั้นขายบัตรโดยสาร  | ชั้นขายบัตรโดยสาร | ทางออก 1–4, ศูนย์บริการผู้โดยสาร ห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสาร |
| G ระดับถนน  | – | ป้ายรถประจำทาง, ถนนลาดพร้าว |
รถโดยสารประจำทาง

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
รถโดยสารประจำทาง > รถเอกชน

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 8 (2-38)  | แฮปปี้แลนด์ |  สะพานพุทธ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 27 (1-37)  | มีนบุรี |  อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 44 (2-42)  | เคหะคลองจั่น | ท่าเตียน | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 126 (1-13) | คลองตัน | ศูนย์ราชการฯ แจ้งวัฒนะ | รถโดยสารประจำทางสีส้ม (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 126 (1-13)  | คลองตัน | ศูนย์ราชการฯ แจ้งวัฒนะ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 545 (2-26)  |  ท่าน้ำนนทบุรี | พัฒนาการ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 27 (เดิม)  | มีนบุรี |  อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส | วิ่งเส้นทาง ถนนพหลโยธิน เส้นทางบรรเทาความเดือดร้อน ตามมาตรา 41 |
| 8 | แฮปปี้แลนด์ |  สะพานพุทธ | 1.รถโดยสารประจำทางสีขาว–น้ำเงิน 2.รถโดยสารประจำทางสีชมพู | บจก.ทรัพย์ 888 บจก.กลุ่ม 39 เดินรถ |  |
| 27 | มีนบุรี | เซ็นทรัล ลาดพร้าว | 1.รถโดยสารประจำทางสีชมพู 2.รถโดยสารประจำทางสีขาว–น้ำเงิน | บจก.สามัคคีบัส |  |
| 92 | คลองตัน |  อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ | รถโดยสารประจำทางสีขาว–น้ำเงิน | บจก.ซัคเซสบัสเซอร์วิส |  |
| 182 | รามคำแหง |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) | 1.รถโดยสารประจำทางสีขาว–น้ำเงิน 2.รถโดยสารประจำทางสีชมพู | บจก.กระแสร์เงินยานยนต์ | ส่วนใหญ่หมดระยะ ที่เซ็นทรัล ลาดพร้าว |
การเชื่อมต่อกับระบบขนส่งมวลชนอื่นในอนาคต

ในอนาคต สถานีลาดพร้าว 71 แห่งนี้จะเชื่อมต่อกับสถานีลาดพร้าว 71 หรือสถานีฉลองรัชของโครงการรถไฟฟ้าสายสีเทาช่วงวัชรพล–ทองหล่อ ด้วยสะพานเชื่อมยกระดับ โดยปัจจุบันโครงการสายสีเทายังอยู่ในระหว่างการพิจารณาดำเนินโครงการโดยกรุงเทพมหานคร
พระเจ้าโอซอนแห่งกรีซ

พระมหากษัตริย์แห่งกรีซ ฅั้งแฅ่ 1832 จนถึง 1862
| โอซอน |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งกรีซ
ครองราชย์: 27 พฤษภาคม 1832 – 23 ตุลาคม 1862
ถัดไป: เยออร์ยีโอสที่ 1 (ในฐานะ พระมหากษัตริย์แห่งเฮเลนส์)
ผู้สำเร็จราชการ: โยเซ็ฟ ลูทวิช ฟ็อน อาร์มันชแปร์ค (1832–1835)
นายกรัฐมนตรี:  ดูรายชื่อ สไปริดอน ตรีคูปิส  อาเล็กซันโดรส มาฟรอคอร์ดาทอส  อิโออันนิส โคเลตติส  โยเซ็ฟ ลูทวิช ฟ็อน อาร์มันชแปร์ค  อิกนาซ ฟ็อน รุทฮาร์ท  อันเดรียส เมตาซัส  กอนสตันดีโนส กานาริส  อัจริคโคส ซาเวลาส  เยออร์ยีโอส คูตูริโอติส  อาซานาซีโอส เมียวลิส  เยนนายีโอส โคโรบัตโรนิส 

พระราชสมภพ: 1 มิถุนายน ค.ศ. 1815(1815-06-01) ซัลทซ์บวร์ค จักรวรรดิออสเตรีย อ็อทโท ฟรีดริช ลูทวิช ฟ็อน ไบเอิร์น
สวรรคต: 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1867(1867-07-26) (52 ปี) บัมแบร์ค ราชอาณาจักรบาวาเรีย
ฝังพระศพ: เทียทีเนอเชียเชอ มิวนิก
คู่อภิเษก: อามาลีแห่งอ็อลเดินบวร์ค (สมรส 1836)
ราชวงศ์: วิทเทิลส์บัค
พระราชบิดา: ลูทวิชที่ 1 แห่งบาวาเรีย
พระราชมารดา: เทเรเซแห่งซัคเซิน-ฮิลด์บวร์คเฮาเซิน
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าโอซอนแห่งกรีซ |
| --- | --- |
พระราชลัญจกร
ตราประจำพระองค์
ธงประจำพระองค์
การทูล: His Majesty (ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Majesty  (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
โอซอน หรือ อ็อทโท (กรีก: O Όθων, อักษรโรมัน: O Óthon,  เยอรมัน: Otto Friedrich Ludwig von Bayern; 1 มิถุนายน ค.ศ. 1815 – 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1867) เป็นเจ้าชายแห่งบาวาเรีย ที่ได้ครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์กรีซ นับตั้งแต่การก่อตั้งสถาบันพระมหากษัตริย์ เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1832 ภายใต้อนุสัญญาลอนดอน พระองค์ครองราชย์จนกระทั่งถูกปลดจากราชบัลลังก์ในวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1862
พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของพระเจ้าลูทวิชที่ 1 แห่งบาวาเรีย พระเจ้าโอซอนขึ้นครองราชสมบัติแห่งกรีซในขณะที่ยังทรงพระเยาว์ รัฐบาลของพระองค์จึงอยู่ภายใต้คณะผู้สำเร็จราชการสามคนซึ่งประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ศาลบาวาเรีย ต่อมาพระองค์ทรงได้รับความนิยมเหนือผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เมื่อพระองค์ด้รับการพิสูจน์อย่างกว้างขวางกับประชาชนว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองและเป็นกษัตริย์อย่างแท้จริง แต่ในที่สุดความต้องการรัฐธรรมนูญและแผ่ขยายเป็นวงกว้างและพระองค์ต้องเผชิญหน้ากับการจลาจลติดอาวุธ แต่ก็เกิดความสงบและสันติภาพในปี ค.ศ. 1843 หลังประชาชนได้รับรัฐธรรมนูญ
ตลอดรัชสมัยของพระองค์ พระเจ้าโอซอนไม่สามารถแก้ไขความยากจนของกรีซและป้องกันการแทรกแซงทางเศรษฐกิจจากภายนอก การเมืองกรีซในยุคนี้ขึ้นอยู่กับความเกี่ยวพันกับสามมหาอำนาจและความสามารถในการรักษาพระราชอำนาจของพระเจ้าโอซอนคือกุญแจสู่พระราชอำนาจที่เหลืออยู่ของพระองค์ พระองค์ต้องมีส่วนร่วมกับกลุ่มอื่น ๆ ในขณะที่ไม่ทำให้เกิดความเสียหายกับมหาอำนาจ เมื่อกรีซถูกปิดล้อมโดยกองทัพเรืออังกฤษในปี ค.ส. 1850 และอีกครั้งในปี ค.ศ. 1854 เพื่อหยุดยั้งกรีซจากการโจมตีจักรวรรดิออตโตมันระหว่างสงครามไครเมีย พระเจ้าอ็อตโตยืนอยู่ท่ามกลางชาวกรีซ และในที่สุด ค.ศ. 1862 พระองค์ถูกปลดในขณะที่อยู่ในชนบท และเสด็จสวรรคตในระหว่างการเนรเทศในบาวาเรียเมื่อ ค.ศ. 1867
ราเม็งฮากาตะ

ราเม็งฮากาตะ
ราเม็งฮากาตะ (ญี่ปุ่น: 博多ラーメン; โรมาจิ: hakata rāmen) เป็นราเม็งกระดูกหมูประเภทหนึ่งซึ่งพบได้ในเมืองฟุกุโอกะ จังหวัดฟุกุโอกะ เป็นหลัก โดยทั่วไปอาจหากินได้ที่ ร้านราเม็ง, ร้านอาหารจีน หรือ ยาไต ต่าง ๆ ในจังหวัดฟุกุโอกะ
ภาพรวม

เครื่องปรุงรสและสีอาจแตกต่างกันไปหลากหลายขึ้นอยู่กับร้าน แต่ลักษณะสำคัญคือซุปสีขาวขุ่นที่ทำจากกระดูกหมูเป็นหลักและเส้นที่ยืดตรงบางเฉียบคล้ายกับ ชิมาบาระโซเม็ง กระดูกหมูต้มด้วยไฟแรงซึ่งทำให้คอลลาเจนในกระดูกละลายส่งผลให้น้ำซุปขุ่น ในร้านบางแห่งอาจเลือกความแข็งของเส้นได้เวลาสั่ง นอกจากนี้ยังสามารถสั่งเส้นเพิ่ม (เรียกว่า คาเอดามะ)
ความแข็งของเส้นราเม็งที่เลือกได้อาจแบ่งหลายระดับ ตั้งแต่ "แข็งมาก", "แข็ง", "ปกติ", "อ่อน", "อ่อนมาก" (「バリカタ」「カタ」「普通」「やわ」「バリやわ」) อ้างอิงจากบทความในนิชินิปปงชิมบุงในเดือนสิงหาคม 2017 ลูกค้า 80% ในร้านราเม็งในเมืองฟุกุโอกะเลือกแบบ "แข็ง" อย่างไรก็ตาม ในร้านราเม็งฮากาตะหลายร้าน แม้ว่าจะสั่งความแข็ง "ปกติ" ก็ยังให้เส้นที่ค่อนข้างแข็งเมื่อเทียบกับราเม็งภูมิภาคอื่น ๆ
ราเม็งฮากาตะอาจใส่เมล็ดงาขาว (งาบด) โดยผู้ที่คิดสูตรนี้คือยาสึโนริ โทโนมุระ (外村泰徳) ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งร้านฮากาตะราเม็งชิบารากุ (博多ラーメンしばらく) ในย่านนิชิจิง ในเขตซาวาระ ของเมืองฟุกุโอกะ ในปี 1958
ราเม็งนางาฮามะ

ราเม็งนางาฮามะ (長浜ラーメン) เป็นชื่อเรียกราเม็งกระดูกที่ขายในยาไตหรือร้านราเม็งหลายแห่งในเมืองฟุกุโอกะ โดยเดิมทีมีต้นกำเนิดจากร้านกันโสะนางาฮามะยะ (元祖長浜屋)  ในย่านนางาฮามะ ริมชายฝั่งอ่าวฟุกุโอกะ ในเขตจูโอ กลางเมืองฟุกุโอกะ และต่อมาก็มีร้านอื่นที่ใช้ชื่อว่าราเม็งนางาฮามะตามมา แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในย่านนางาฮามะ และมีสูตรที่ต่างไปจากร้านกันโสะนางาฮามะยะก็ตาม และเนื่องจากเป็นราเม็งกระดูกหมูที่ขายในฟุกุโอกะเหมือนกับราเม็งฮากาตะ ทำให้ปัจจุบันมักถือเป็นชนิดหนึ่งของราเม็งฮากาตะ
ราเม็งนางาฮามะไม่ได้เป็นที่รู้จักในพื้นที่อื่นนอกจากฟุกุโอกะ ทำให้ร้านราเม็งนางาฮามะที่เปิดขายในพื้นที่จังหวัดอื่นมักใช้ชื่อว่า "ฮากาตะนางาฮามะราเม็ง" (博多長浜ラーメン)
ราเม็งนางาฮามะของร้านกันโสะนางาฮามะยะซึ่งเป็นต้นกำเนิด
เจ้าหญิงอัสตริดแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต

| ธรรมเนียมพระยศของ เจ้าหญิงอัสตริด อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
ธงประจำพระองค์
การทูล: Her Imperial and Royal Highness  (ใต้ฝ่าพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Imperial and Royal Highness (พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ)
เจ้าหญิงอัสตริดแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต (พระนามเต็ม: อัสตริด โจเซฟิน-ชาร์ลอต ฟาบรีเซีย เอลิซาเบธ เปาลา มารี, อังกฤษ: Astrid Joséphine-Charlotte Fabrizia Elisabeth Paola Marie) ประสูติเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2505 เป็นสมเด็จพระโสทรกนิษฐภคินี ในสมเด็จพระราชาธิบดีฟิลิป พระมหากษัตริย์แห่งชาวเบลเยียมองค์ปัจจุบัน และเป็นพระราชธิดาพระองค์เดียวในสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 และสมเด็จพระราชินีเปาลาแห่งเบลเยียม
พระองค์เป็นพระชายาในอาร์ชดยุกลอเรนซ์แห่งออสเตรีย-เอสเต ดังนั้นพระองค์จึงทรงได้รับพระอิสริยยศเป็น อาร์ชดัชเชสแอสตริดแห่งออสเตรีย-เอสต์ เจ้าหญิงแห่งเบลเยียม ดัชเชสแห่งโมเดนา และเจ้าหญิงแห่งฮังการี  (Her Imperial and Royal Highness The Archduchess of Austria-Este, The Princess of Belgium, The Duchess of Modena, and the Princess Royal of Hungary)
พระบิดาทูนหัวคือ เจ้าชายฟาบริซีโอ้ ราฟโฟ แห่งคาลาเบรีย และพระมารดาทูนหัวคือ แกรนด์ดัชเชสโจเซฟีน-ชาร์ลอตแห่งลักเซมเบิร์ก ซึ่งเป็นพระเชษฐภคินีในสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 และทรงเป็นสมเด็จป้าในพระองค์อีกด้วย
พระประวัติ

พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับอาร์ชดยุกลอเรนซ์แห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ ซึ่งเป็นพระโอรสองค์โตเพียงพระองค์เดียวในอาร์ชดยุกโรเบิร์ต และอาร์ชดัชเชสมาเกอริต้าแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2527 มีพระโอรส-พระธิดารวมทั้งสิ้น 5 พระองค์ ดังนี้
อาร์ชดยุก อเมเดโอ มารี โจเซฟ คาร์ล ปีแอร์ ฟิลลิปเป้ เปาลา (Amedeo Marie Joseph Carl Pierre Philippe Paola von Habsburg-Lorraine) เจ้าชายแห่งเบลเยี่ยม ประสูติเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530
อาร์ชดัชเชส มาเรีย ลอรา ซีต้า ลอว์รา ซีต้า เบียทริกซ์ เจอร์ฮาร์ด (Maria Laura Zita Beatrix Gerhard von Habsburg-Lorraine) เจ้าหญิงแห่งเบลเยียม ประสูติเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2531
อาร์ชดยุก โจอาคิม คาร์ล มาเรีย นิโคเลาส์ อิสซาเบลล์ (Joachim Carl Maria Nikolaus Isabelle von Habsburg-Lorraine) เจ้าชายแห่งเบลเยียม ประสูติเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2534
อาร์ชดัชเชส ลุยซา มาเรีย แอนนา มาร์ทีน พีลาร์ (Luisa Maria Anna Martine Pilar von Habsburg-Lorraine) เจ้าหญิงแห่งเบลเยี่ยม ประสูติเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2538
อาร์ชดัชเชส เลติเชีย มาเรีย นอร่า แอนนา โจคิม ซีต้า (Laetitia Maria Nora Anna Joachim Zita von Habsburg-Lorraine) เจ้าหญิงแห่งเบลเยียม ประสูติเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2546
เจ้าหญิงอัสตริดทรงเป็นองค์ประธานสภากาชาดเบลเยียมจนถึงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยปัจจุบัน พระองค์ทรงเป็นนายทหารด้านการแพทย์ (ยศพันเอกหญิง) ประจำกองทัพราชนาวี และทรงอุทิศพระองค์เพื่อสังคมโดยทรงช่วยเหลือประชาชนและผู้ยากไร้ โดยมีพระสวามีทรงคอยช่วยเหลืออีกแรง
พระอิสริยยศ

5 มิถุนายน พ.ศ. 2505 – ปัจจุบัน : เจ้าหญิงอัสตริดแห่งเบลเยียม
พ.ศ. 2527 – ปัจจุบัน : เจ้าหญิงอัสตริดแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ ดัชเชสแห่งโมเดนา และ เจ้าหญิงแห่งฮังการี
ตำแหน่งทางการทหาร

23 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 –  26 ธันวาคม พ.ศ. 2546 : กองทหารแพทย์, พันโทหญิง
26 ธันวาคม พ.ศ. 2546 – : กองทหารแพทย์, พันเอกหญิง
เจ้าชายปัฟโลส มกุฎราชกุมารแห่งกรีซ

| เจ้าชายปัฟโลส |
| --- | --- |

ประมุขพระราชวงศ์แห่งกรีซ
ดำรงพระยศ: 10 มกราคม 2566 - ปัจจุบัน (1 ปี 344 วัน)
ก่อนหน้า: สมเด็จพระราชาธิบดีกอนสตันดีโนสที่ 2 แห่งกรีซ
รัชทายาท: เจ้าชายคอนสแตนติน อเล็กซิออสแห่งกรีซและเดนมาร์ก

พระราชสมภพ:  (1967-05-20) 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1967 (57 ปี) โตตอย ราชอาณาจักรกรีซ
คู่อภิเษก: มารี-แชนทัล มิลเลอร์
พระบุตร:  เจ้าหญิงมาเรีย-โอลิมเปียแห่งกรีซและเดนมาร์ก  เจ้าชายคอนสแตนติน อเล็กซิออสแห่งกรีซและเดนมาร์ก  เจ้าชายอาชิเลียส-อันเดรียสแห่งกรีซและเดนมาร์ก  เจ้าชายโอดีสซีส-คีโมนแห่งกรีซและเดนมาร์ก  เจ้าชายอริสทิเดส สตาวรอสแห่งกรีซและเดนมาร์ก 
ราชวงศ์: กลึคส์บวร์ค
พระบิดา: สมเด็จพระราชาธิบดีกอนสตันดีโนสที่ 2 แห่งกรีซ
พระมารดา: สมเด็จพระราชินีอันเนอ-มารีแห่งกรีซ
ศาสนา: กรีซออร์ทอดอกซ์
เจ้าชายปัฟโลส มกุฎราชกุมารแห่งกรีซ (กรีก: Παύλος ντε Γκρέτσια; พระราชสมภพ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1967) เป็นมกุฎราชกุมารแห่งเฮเลนส์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1964 จนถึงการล้มล้างระบอบกษัตริย์ใน ค.ศ. 1973 พระองค์เป็นพระโอรสองค์ใหญ่ใน กอนสตันตีโนสที่ 2 และ ราชินีอีนเนอ-มารี  พระองค์เสกสมรสกับ นางสาวมารี แชนทัล มิลเลอร์
ทั้งนี้พระองค์ยังทรงเป็นพระราชนัดดาพระองค์แรกใน เฟรเดอริกที่ 9 กับ อิงกริดแห่งสวีเดน ทั้งยังทรงมีศักดิ์เป็นพระญาติชั้นที่ 1 ใน สมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดอริกที่ 10 แห่งเดนมาร์กและ มกุฎราชกุมารีวิกตอเรียแห่งสวีเดน ผ่านทางสายพระราชมาดา และทรงเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ใน เฟลิเปที่ 6 ผ่านทางสายพระราชบิดา
หลังการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีกอนสตันดีโนสที่ 2 เมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 2023 เจ้าชายปัฟโลสได้ขึ้นเป็นผู้นำสมาชิกราชวงศ์กรีกแทนสมเด็จพระบรมชนกนาถ
พระอิสริยยศ

20 พฤษภาคม 1967 - 1 มิถุนายน 1973: ฮิสรอยัลไฮเนส มกุฎราชกุมารแห่งเฮเลนส์, เจ้าชายแห่งเดนมาร์ก, ดยุกแห่งสปาร์ตา
1 มิถุนายน 1973 - ปัจจุบัน: ฮิสรอยัลไฮเนส มกุฎราชกุมารปัฟโลสแห่งกรีซ, เจ้าชายแห่งเดนมาร์ก
อย่างเป็นทางการในกรีซ: 1 มิถุนายน 1973 - ปัจจุบัน: ฮิสไฮเนส เจ้าชายพอลแห่งเดนมาร์ก
พระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1 แห่งกรีซ

| พระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1 |
| --- | --- |
พระเจ้ากอนสตันดีโนสในคริสต์ศักราช 1921
พระมหากษัตริย์แห่งชาวเฮเลนส์
ครองราชย์ครั้งที่ 1: 18 มีนาคม 1913 – 11 มิถุนายน 1917
ก่อนหน้า: พระเจ้าเยออร์ยีโอสที่ 1
ถัดไป: พระเจ้าอาเลกซันโดรส
นายกรัฐมนตรี:  ดูรายชื่อ อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส ดีมีทร๊โอส กูนาร๊ส อาเลกซันโดรส ไซมีส สเตฟาโนส สคูลูดีส นีโคโลส คาโลเกโรปูโลส สปีรีโดน แลมโบรส 
ครองราชย์ครั้งที่ 2: 19 ธันวาคม ค.ศ. 1920 – 27 กันยายน 1922
ก่อนหน้า: พระเจ้าอาเลกซันโดรส
ถัดไป: พระเจ้าเยออร์ยีโอสที่ 2
นายกรัฐมนตรี:  ดูรายชื่อ นีโกลาโอส สตราโตส เปโตรส โปรโตปาปาดาคีส นีโกลาโอส ไทรอันตาฟีลลาโกส 

พระราชสมภพ: 12 สิงหาคม ค.ศ. 1868(1868-08-12) เอเธนส์ ราชอาณาจักรกรีซ
สวรรคต: 11 มกราคม ค.ศ. 1923(1923-01-11) (54 ปี) ปาแลร์โม ราชอาณาจักรอิตาลี
ฝังพระศพ: 14 มกราคม 1923 นาโปลี ประเทศอิตาลี   22 พฤศจิกายน 1936  สุสานพระราชวังตาทอย ประเทศกรีซ
คู่อภิเษก: เจ้าหญิงโซเฟียแห่งปรัสเซีย (สมรส 1889)
พระราชบุตร:   สมเด็จพระราชาธิบดีเยออร์ยีโอสที่ 2 แห่งกรีซ  พระเจ้าอาเลกซันโดรสแห่งกรีซ  เฮเลน สมเด็จพระราชชนนีแห่งโรมาเนีย  สมเด็จพระเจ้าปัฟโลสแห่งกรีซ  เจ้าหญิงไอรีน ดัชเชสแห่งออสตา  เจ้าหญิงแคทเธอรีน เลดี แคทเธอรีน แคมเบลล์ 
ราชวงศ์: กลึคส์บวร์ค
พระราชบิดา: พระเจ้าเยออร์ยีโอสที่ 1 แห่งกรีซ
พระราชมารดา: โอลกา คอนสตันตินอฟนา แห่งรัสเซีย
ศาสนา: กรีกออร์ทอดอกซ์
ลายพระอภิไธย: 
| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1 แห่งกรีซ |
| --- | --- |
พระราชลัญจกร
ตราประจำพระองค์
ธงประจำพระองค์
การทูล: His Majesty (ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Majesty  (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
พระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1 (กรีก: Κωνσταντίνος Αʹ, Konstantínos I; 2 สิงหาคม [ตามปฎิทินเก่า: 21 กรกฎาคม] ค.ศ. 1868 – 11 มกราคม ค.ศ. 1923) เป็นพระมหากษัตริย์กรีซตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1913 ถึง 11 มิถุนายน ค.ศ. 1917 และตั้งแต่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1920 ถึง 27 กันยายน ค.ศ. 1922 พระองค์ทรงเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพกรีซ ในช่วงสงครามกรีซ-ตุรกีครั้งที่ 1 ค.ศ. 1897 และนำกองทัพกรีซประสบความสำเร็จในสงครามบอลข่าน ค.ศ. 1912-1913 ในรัชสมัยของพระองค์ราชอาณาจักรกรีซแผ่ขยายไปไกลถึงเทสซาโลนีกี และใหญ่ขึ้นทังในแง่พื้นที่และจำนวนประชากร พระองค์ครองราชบัลลังก์แห่งกรีซเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1913 หลังจากการลอบปลงพระชนม์เยออร์ยีโอสที่ 1 พระราชบิดาของพระองค์
พระองค์ไม่เห็นด้วยกับอีเลฟเทริออส เวนิเซลอส ว่ากรีซควรเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นำไปสู่การแตกแยกภายในประเทศ พระองค์บังคับให้ เวนิเซลอสลาออกครั้งที่สอง แต่ในปี ค.ศ. 1917 พระองค์เสด็จลี้ภัยออกจากกรีซหลังจากภัยคุกคามจากกองกำลังอันทรงพลังที่จะทิ้งระเบิดใส่เอเธนส์ พระราชโอรสพระองค์ที่สอง เจ้าชายอาเลกซันโดรส ครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ หลังจากการสวรรคตของอาเลกซันโดรส เวนิเซลอสพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรและประชามติ กอนสตันดีโนสที่ 1 ได้รับการเชิญเสด็จกลับ พระองค์สละราชบัลลังก์เป็นครั้งที่สองและครั้งสุดท้ายเมื่อปี ค.ศ. 1922 เมื่อกรีซพ่ายแพ้ในสงครามกรีก-ตุรกีครั้งที่ 2 ค.ศ. 1919-1922 และพระราชโอรสองค์โตสืบราชสมบัติเป็นเยออร์ยีโอสที่ 2 กอนสตันดีโนสสวรรคตในเมืองปาแลร์โม ราชอาณาจักรอิตาลี