ลี-เอ็นฟิลด์

|  ลี-เอ็นฟิลด์  |
| --- | --- |
Short Magazine Lee–Enfield Mk I (1903), Swedish Army Museum, Stockholm.
ชนิด: ไรเฟิลแบบลูกเลื่อน
แหล่งกำเนิด:  บริเตนใหญ่
บทบาท
ประจำการ: MLE: 1895–1926 SMLE: 1904–ปัจจุบัน
ผู้ใช้งาน: See Users
สงคราม: สงครามบัวร์ครั้งที่ 2 สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง Easter Rising Various Colonial conflicts สงครามประกาศอิสรภาพไอร์แลนด์ สงครามกลางเมืองไอร์แลนด์ สงครามโลกครั้งที่สอง การปฏิวัติแห่งชาติอินโดนีเซีย สงครามอินเดีย-ปากีสถาน สงครามกลางเมืองกรีก วิกฤตการณ์มาลายา สงครามอินโดจีนฝรั่งเศส สงครามเกาหลี สงครามอาหรับ-อิสราเอล วิกฤตการณ์สุเอซ Border Campaign (Irish Republican Army) การก่อการกำเริบชนเผ่าเมา เมา สงครามเวียดนาม The Troubles สงครามจีน-อินเดีย สงครามปลดปล่อยบังกลาเทศ โซเวียตบุกครองอัฟกานิสถาน สงครามกลางเมืองเนปาล ความขัดแย้งในอัฟกานิสถาน
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: James Paris Lee, RSAF Enfield
ช่วงการผลิต: MLE: 1895–1904 SMLE: 1904–present
จำนวนที่ผลิต: 17,000,000+
แบบอื่น: See Models/marks
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 4.19 kg (9.24 lb) (Mk I) 3.96 kg (8.73 lb) (Mk III) 4.11 kg (9.06 lb) (No. 4)
ความยาว: MLE: 49.6 in (1,260 mm) SMLE No. 1 Mk III: 44.57 in (1,132 mm) SMLE No. 4 Mk I: 44.45 in (1,129 mm) LEC: 40.6 in (1,030 mm) SMLE No. 5 Mk I: 39.5 in (1,003 mm)
ความยาวลำกล้อง: MLE: 30.2 in (767 mm) SMLE No. 1 Mk III: 25.2 in (640 mm) SMLE No. 4 Mk I: 25.2 in (640 mm) LEC: 21.2 in (540 mm) SMLE No. 5 Mk I: 18.8 in (480 mm)

กระสุน: .303 Mk VII SAA Ball
การทำงาน: Bolt-action
อัตราการยิง: 20–30 aimed shots per minute
ความเร็วปากกระบอก: 744 m/s (2,441 ft/s)
ระยะหวังผล: 550 yd (503 m)
พิสัยไกลสุด: 3,000 yd (2,743 m)
ระบบป้อนกระสุน: 10-round magazine, loaded with 5-round charger clips
ศูนย์เล็ง: Sliding ramp rear sights, fixed-post front sights, "dial" long-range volley; telescopic sights on sniper models. Fixed and adjustable aperture sights incorporated onto later variants.
ลี-เอ็นฟิลด์เป็นปืนไรเฟิลแบบลูกเลื่อน,แบบซองกระสุนและยิงซ้ำได้อย่างรวดเร็ว(repeating rifle) มันเป็นอาวุธปืนหลักที่ถูกใช้งานโดยกองทัพจักรวรรดิบริติชและเครือจักรภพในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 มันเป็นปืนไรเฟิลมาตรฐานของกองทัพบริติชจากการใช้อย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1895 ถึง 1957.มันได้ถูกเรียกว่า SMLE,ซึ่งย่อคำมาจาก "Short Magazine Lee-Enfield".
มันได้รับการออกแบบมาจาก ลี-เม็ทฟอร์ด(Lee–Metford ซึ่งถูกใช้งานโดยกองทัพบริติชในปี ค.ศ. 1888),ลี-เอ็นฟิลด์ได้เข้ามาแทนที่ปืนไรเฟิลรุ่นก่อนอย่าง มาร์ตินี่-เฮนรี่(Martini–Henry), มาร์ตินี่-เอ็นฟิลด์(Martini–Enfield)และลี-เม็ทฟอร์ด.มันเป็นแบบกล่องตลับกระสุนแบบสิบนัดซึ่งบรรจุด้วยตลับกระสุนบริติซ.303ด้วยมือจากด้านบน,แต่ละรอบหนึ่งในเวลาหรือวิธีจากชาร์จแบบห้านัด.ลี-เอ็นฟิลด์เป็นอาวุธรุ่นมาตรฐานจากบริษัทผลิตไรเฟิลให้กับกองทัพบริติซและประเทศเครือจักรภพอื่นๆทั้งในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สอง.(กลุ่มประเทศเครือจักรภพเหล่านี้ได้แก่ ออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์, แคนนาดา อินเดีย และแอฟริกาใต้และอื่นๆ).แม้ว่าจะถูกแทนที่อย่างเป็นทางการในสหราชอาณาจักรด้วยปืนไรเฟิล  L1A1 SLR ในปี ค.ศ. 1957.มันยังคงถูกใช้งานในอังกฤษตั้งแต่ต้น/กลาง-ปี 1960 และกระสุนขนาด 7.62 มิลเมตรของไรเฟิลซุ่มยิงแบบ 42 (L42)ยังคงถูกใช้งานจนถึงปี ค.ศ. 1990.ในฐานะที่เป็นปืนไรเฟิลทหารราบรุ่นมาตรฐาน,ยังคงพบในการใช้งานในกองทัพของบางประเทศในเครือจักรภพ,ที่น่าสนใจจากตำรวจจากบังกลาเทศ,ซึ่งได้ถูกใช้งานเป็นปืนไรเฟิลแบบลูกเลือนทางทหารที่ยาวนานที่สุดครั้งที่สองในการใช้งานอย่างเป็นทางการ ต่อมาภายหลังเป็นโมซิน-นากองท์.หน่วยสำรองเรนเจอร์แคนนาดายังคงใช้ปืนไรเฟิลเอ็นฟิลด์,ด้วยแผนที่จะมีการเปลี่ยนอาวุธใหม่ในช่วงปี ค.ศ. 2017-2018 ด้วยปืนใหม่จากบริษัทผลิตอาวุธของซาโก้(SAKO)รุ่น โคลท์ ซี-19.การผลิตของลี-เอ็นฟิลด์ทั้งหมดอยู่ที่ประมาณกว่า 17 ล้านกระบอกไรเฟิล.
ลี-เอ็นฟิลด์ได้ใช้ชื่อจากผู้ออกแบบระบบไรเฟิลแบบลูกเลื่อน-เจมส์ ปารีส ลีและโรงงานซึ่งได้รับการออกแบบให้เป็นโรงงานหลวงผลิตอาวุธขนาดเล็ก(Royal Small Arms Factory)ในเมืองเอ็นฟิลด์,ในออสเตรเลีย, แคนนาดา, นิวซีแลนด์, แอฟริกาใต้ และอินเดีย ปืนไรเฟิลได้กลายเป็นที่รู้จักกันในตัวอย่างจาก""สาม-โอ-สาม"หรือ"สาม-ศูนย์-สาม".