stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศนิวซีแลนด์ในเครือจักรภพ

ประเทศนิวซีแลนด์ในเครือจักรภพ (อังกฤษ: Dominion of New Zealand) เป็นประเทศที่ก่อตั้งขึ้นต่อจากอาณานิคมนิวซีแลนด์ มีระบอบการปกครองแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญซึ่งเป็นประเทศมีสิทธิในการปกครองตนเองภายในจักรวรรดิอังกฤษ
นิวซีแลนด์ได้กลายเป็นอาณานิคมในพระองค์เมื่อปีค.ศ. 1841 และได้มีรัฐบาลปกครองตนเองตามรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1852 นิวซีแลนด์ได้ปฏิเสธการเข้าร่วมในสหพันธ์ออสเตรเลียและได้รับสถานะเป็นประเทศในเครือจักรภพเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1907 (Dominion Day) โดยเป็นประกาศพระบรมราชโองการโดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ซึ่งสถานะการเป็นประเทศนั้นได้เป็นสัญลักษณ์ของการมีเอกราชทางการเมืองซึ่งได้มีพัฒนาการมากว่าครึ่งศตวรรษผ่านทางรัฐบาลปกครองตนเองของนิวซีแลนด์
ด้วยประชากรต่ำกว่าหนึ่งล้านคนอาศัยอยู่ในนิวซีแลนด์ในปีค.ศ. 1907 โดยทั้งเมืองออคแลนด์ และเวลลิงตัน นั้นได้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว สถานะใหม่นี้ของประเทศนิวซีแลนด์นั้นยังคงให้สิทธิในรัฐบาลสหราชอาณาจักรต่อการกำหนดนโยบายการต่างประเทศได้และดังนั้นนิวซีแลนด์จึงเข้าร่วมในสงครามโลกครั้งที่ 1 การประชุมใหญ่จักรวรรดิในปีค.ศ. 1923 และ 1926 ได้มีมติร่วมกันว่านิวซีแลนด์ควรจะได้รับสิทธิในการต่อรองสนธิสัญญาทางการเมืองด้วยตัวเอง และจึงทำให้เกิดสนธิสัญญาการพาณิชย์ฉบับแรกกับญี่ปุ่นซึ่งลงสัตยาบันในปีค.ศ. 1928 และต่อมาในสงครามโลกครั้งที่ 2 อุบัติขึ้นเมื่อปีค.ศ. 1939 รัฐบาลนิวซีแลนด์ได้ตัดสินใจเข้าร่วมสงครามโดยตัวเอง
ต่อมาในยุคหลังสงคราม คำว่า "ประเทศในเครือจักรภพ" ได้ตกหล่นไป โดยนิวซีแลนด์ได้รับเอกราชอย่างสมบูรณ์ผ่านทางธรรมนูญเวสต์มินสเตอร์ ค.ศ. 1931 และได้รับรองโดยรัฐสภานิวซีแลนด์เมื่อปีค.ศ. 1947 อย่างไรก็ตามจากประกาศพระบรมราชโองการในปีค.ศ. 1907 สถานะความเป็นประเทศในเครือจักรภพยังไม่ได้ถูกเรียกคืนและดังนั้นจึงยังคงมีสถานะที่บังคับใช้อยู่ในปัจจุบัน
ประวัติของไม้กางเขนแท้

ดูบทความหลักที่ สัตยกางเขน
| ประวัติของสัตยกางเขน |
| --- | --- |

ศิลปิน: เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
ปี: ค.ศ. 1466
ประเภท: จิตรกรรมฝาผนัง
สถานที่: วัดซานฟรานเชสโก, อเรซโซ
ประวัติของสัตยกางเขน หรือ ตำนานของสัตยกางเขน หรือ (อังกฤษ: Legend of the True Cross หรือ History of the True Cross) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาจิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี
“ตำนานของสัตยกางเขน” เป็นงานที่สันนิษฐานกันว่าเขียนก่อนปี ค.ศ. 1447 และเสร็จราวปี ค.ศ. 1466 สำหรับวัดซานฟรานเชสโก, อเรซโซในประเทศอิตาลี เป็นงานเขียนชิ้นที่ใหญ่ที่สุดและถือกันว่าดีที่สุดของเปียโร และเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของงานเขียนในสมัยเรอเนซองส์ตอนต้น
เนื้อหาของภาพมาจากตำนานที่เป็นที่นิยมกันมากที่ปรากฏในหนังสือ “ตำนานทอง” เกี่ยวกับประวัติของนักบุญที่เขียนโดยจาโคบัส เด โวราจิเน (Jacobus da Varagine) ในคริสต์ศตวรรที่ 13th เป็นเรื่องประวัติความเป็นมาของสัตยกางเขน (True Cross)-ที่เชื่อกันว่าเป็นไม้จากสวนอีเด็นที่นำมาใช้ทำกางเขนที่ใช้ในการตรึงกางเขนของพระเยซู งานชิ้นนี้แสดงให้เห็นถึงความเชี่ยวชาญในการเขียนแบบทัศนียภาพและการใช้สี และในใช้เรขาคณิตในการวางภาพ และการสร้างภาพซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของงานของเปียโตร
ฉากในภาพ

ฉากสำคัญในงานชิ้นนี้ก็ได้แก่
“ความตายของอาดัม” (Death of Adam) (390 x 747 ซม) ตามตำนานแล้วกล่าวกันว่าต้นไม้ที่ใช้ทำกางเขนในการตรึงพระเยซูมาจากต้นไม้ที่เทวดาบอกให้ลูกของอาดัมปลูกบนหลุมศพของอาดัมโดยใช้กิ่งจากต้นแอปเปิลจากสวนอีเด็น
“พระราชินีแห่งชีบาชื่นชมไม้” และ “การพบปะระหว่าง พระเจ้าโซโลมอนกับพระราชินีแห่งชีบา” (The Queen of Sheba in Adoration of the Wood และ The Meeting of Solomon and the Queen of Sheba) (336 x 747 ซม) ตามตำนานพระราชินีแห่งชีบาทรงชื่นชมชิ้นไม้จากต้นไม้ที่ใช้ทำกางเขนและมีพระดำรัสกับพระเจ้าโซโลมอนว่าพระมหาไถ่จะทรงถูกตรึงบนไม้ชิ้นนั้นและจะทำลายแผ่นดินของชาวยิว พระเจ้าโซโลมอนจึงทรงนำไม้ไปฝังซ่อนไว้จนกระทั่งมาพบโดยทหารโรมัน
“Exaltation of the Cross” (390 x 747 ซม)
“พระสุบินของคอนสแตนติน” (Constantine's Dream)  (329 x 190 ซม) จักรพรรดิคอนสแตนติน ทรงถูกปลุกจากบรรทมโดยเทวดาที่ชี้ให้เห็นกางเขนบนสวรรค์  จักรพรรดิคอนสแตนตินทรงใช้โล่ที่ประดับด้วยกางเขนในการต่อสู้และได้รับชัยชนะต่อศัตรู หลังจากได้รับชัยชนะแล้วพระองค์ก็ทรงเปลี่ยนไปนับถือคริสต์ศาสนา
“การพบและการพิสูจน์สัตยกางเขน” (Discovery and Proof of the True Cross) (356 x 747 ซม)  ต่อมาจักรพรรดินีเฮเลนพระราชมารดาของจักรพรรดิคอนสแตนตินเสด็จไปกรุงเยรุซาเลม และทรงไปพบกางเขนที่นั่น ตำนานกล่าวเพียงว่าเมื่อจักรพรรดินีเฮเลนพยายามเสาะหาที่ที่พระเยซูทรงถูกตรึงกางเขน ชาวบ้านก็ยืนกรานไม่ยอมบอกและท้าให้พระองค์เผาหรือโยนลงไปในหลุมเจ็ดวันไม่ให้กินน้ำกินข้าว ผู้ที่บอกก็ถูกดึงขึ้นจากหลุมและสารภาพว่าจีซัสคือพระเจ้าของเขาและบอกที่เก็บสัตยกางเขน  ข้อพิสูจน์ว่าเป็นกางเขนที่ใช้ตรึงพระเยซูจริงก็ตรงที่เป็นกางเขนที่เคยใช้ชุบชีวิตคน
“ยุทธการระหว่างเฮราเคลียสและคอสเรา” (Battle between Heraclius and Khosrau) (329 x 747 ซม). กางเขนมีบทบาทในสงครามระหว่างจักรวรรดิไบแซนไทน์และจักรวรรดิซาสซานิด (Sassanid  Empire) เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7
เปียโรมิได้วาดตามตำนานทั้งหมดแต่สอดแทรกบางภาพที่นอกไปจากตำนานรวมทั้งภาพ “การพบปะระหว่าง พระเจ้าโซโลมอนกับพระราชินีแห่งชีบา” ซึ่งตามปฏิทินแล้วเป็นเรื่องคนละสมัยแต่หัวใจของภาพก็เพื่อเป็นการเน้นชัยชนะของสงครามสองสงครามที่คริสต์ศาสนจักรได้รับชัยชนะต่อผู้นอกรีต (paganism) ภาพชุดจบลงด้วยภาพการประกาศของเทพซึ่งมิใช่เป็นส่วนหนึ่งของตำนานแต่เปียโตรคงตั้งใจจะแฝงความหมายของภาพที่มีความหมายที่ครอบคลุมความคิดทั้งหมด
ปีที่วาดภาพไม่ทราบเป็นที่แน่นอนแต่เชื่อกันว่าวาดหลังปี ค.ศ. 1447 เมื่อมีหลักฐานว่าตระกูลบัชชิจ่ายค่าจ้างสำหรับจิตรกรรมฝาผนังแต่มิได้ระบุนามของจิตรกรที่จ้าง ภาพเขียนคงจะเขียนเสร็จราวปี ค.ศ. 1466 บริเวณพิธีเขียนราวต้นและกลางคริสต์ทศวรรษ 1450 แม้ว่าเปียโรจะเป็นผู้ออกแบบงานแต่งานเขียนบางส่วนก็ทำโดยผู้ช่วยซึ่งเป็นเรื่องปกติในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังหรือภาพใหญ่ๆ ในสมัยนั้น  โดยเฉพาะที่เห็นได้ชัดก็คืองานของจิโอวานนิ ดา ปิอามอนเต (Giovanni da Piamonte)
ดูเพิ่ม

เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
จิตรกรรมฝาผนัง
| ด ค กจิตรกรรม โดย เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา |
| --- | --- |
 พระเยซูถูกเฆี่ยน (ค.ศ. 1455–1460)  ประวัติของสัตยกางเขน (ราว ค.ศ. 1447)  พระเยซูรับศีลจุ่ม (ราว ค.ศ. 1448–1450)  ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตา (ราว ค.ศ. 1451)  พระแม่มารีแห่งพาร์โต (หลัง ค.ศ. 1457)  พระเยซูคืนชีพ (ราว ค.ศ. 1460)  พระแม่มารีปางกรุณา (ค.ศ. 1460–1462)  แท่นบูชาเบรรา (ราว ค.ศ. 1470)  บานพับภาพเปรูเจีย (ราว ค.ศ. 1470)  พระแม่มารีแห่งเซนิกาลเลีย (ราว ค.ศ. 1474) 
จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน ·  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ ·  จิตรกรรมแบ่งตามยุค ·  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  ·  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  ·  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง 
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
ประวัติผู้ป่วย

การซักประวัติผู้ป่วยผ่านระบบสุขภาพทางไกล
ประวัติผู้ป่วย (อังกฤษ: medical history) คือข้อมูลที่แพทย์ได้จากผู้ป่วยด้วยการถามคำถามเฉพาะ โดยผู้ให้ประวัติอาจเป็นผู้ป่วยเองหรือผู้อื่นที่สามารถให้ข้อมูลได้ก็ได้ จุดประสงค์ของการเก็บข้อมูลเหล่านี้คือเพื่อใช้สร้างคำวินิจฉัยที่จะนำไปสู่แนวทางการดูแลรักษาผู้ป่วยที่เหมาะสม ข้อมูลที่ได้จากผู้ป่วยหรือผู้ใกล้ชิดเหล่านี้เรียกว่าอาการ (symptom) ซึ่งแตกต่างจากอาการแสดง (sign) โดยที่อาการแสดงนั้นจะเป็นสิ่งที่ได้จากการตรวจโดยบุคลากรทางการแพทย์ การเข้ารับบริการทางสาธารณสุขส่วนใหญ่จะมีขั้นตอนของการซักประวัติเป็นส่วนหนึ่งของการให้บริการเสมอ ประวัติผู้ป่วยนั้นอาจมีจุดสนใจหรือความละเอียดแตกต่างกันไปตามแต่ละสถานการณ์ เช่น paramedic ที่ไปกับรถพยาบาลอาจถามเฉพาะชื่อ ประวัติอาการสำคัญปัจจุบัน ประวัติแพ้สารต่าง ๆ เป็นต้น ในทางกลับกัน ประวัติทางจิตเวชอาจยาวและมีความละเอียดมาก เนื่องจากรายละเอียดบางอย่างในชีวิตของผู้ป่วยอาจมีความสำคัญในการกำหนดแนวทางการดูแลรักษาผู้ป่วยที่มีอาการทางจิตเวช
ข้อมูลที่ได้จากการซักประวัตินั้นเมื่อใช้ร่วมกับการตรวจร่างกายจะทำให้แพทย์สามารถกำหนดคำวินิจฉัยและแนวทางการรักษาได้ หากยังไม่สามารถวินิจฉัยได้แพทย์อาจให้คำวินิจฉัยเบื้องต้น (provisional diagnosis) ไว้ก่อนและเพิ่มสาเหตุอื่นที่เป็นไปได้ในลักษณะของการวินิจฉัยแยกโรค (differential diagnosis) ร่วมกันไปตามลำดับของความน่าจะเป็น แผนการดูแลรักษาอาจต้องมีการตรวจเพิ่มเติมเพื่อให้ได้ข้อมูลเพิ่มมาใช้ในการวินิจฉัย
ขั้นตอน

โดยทั่วไป แพทย์จะถามคำถามเพื่อให้ได้ข้อมูลดังต่อไปนี้
ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับผู้ป่วย (patient profile) ชื่อ เพศ อายุ น้ำหนัก อาชีพ
อาการนำ (chief complaint) คืออาการหลักที่ทำให้ผู้ป่วยต้องมาพบแพทย์และระยะเวลา (เช่น เจ็บหน้าอกมา 4 ชั่วโมง)
ประวัติปัจจุบัน (present illness) คือรายละเอียดของอาการนำ
ประวัติอดีต (past history) คือประวัติเจ็บป่วยในอดีตที่อาจเกี่ยวข้องกับการเจ็บป่วยปัจจุบัน นับรวมถึงประวัติเคยรับการผ่าตัด (เช่น เคยรับการผ่าตัดช่องท้องเมื่อ 2 ปีก่อน) โรคประจำตัวต่าง ๆ (เช่น เบาหวาน)
ประวัติส่วนตัว (personal history) ส่วนนี้มักรวมถึงประวัติแพ้ (allergy) ทั้งแพ้ยาและสารอื่นๆ, ประวัติสารเสพติด สุรา บุหรี่
ประวัติครอบครัว (family history) คือประวัติเกี่ยวกับสุขภาพของครอบครัว โรคประจำตัวในครอบครัว โดยเฉพาะที่อาจเกี่ยวข้องกับการเจ็บป่วยปัจจุบัน
ประวัติสังคมเศรษฐกิจ (socioeconomic history)
ประวัติทางเพศ (sexual history) เช่น ประจำเดือน เพศสัมพันธ์ การป้องกัน การคุมกำเนิด เป็นต้น
การทบทวนตามระบบ (review of systems) คือการเจ็บป่วยและสุขภาพทั่วไป ไล่ถามตามระบบอวัยวะต่าง ๆ เช่น ระบบทั่วไป ระบบผิวหนัง ระบบไหลเวียนโลหิต ฯลฯ
การซักประวัติอาจเป็นการซักประวัติกว้าง ๆ (comprehensive history taking) เช่นที่นักเรียนแพทย์ปฏิบัติ หรือเฉพาะเจาะจง (itirative) เช่นที่แพทย์ทั่วไปปฏิบัติก็ได้
ดูเพิ่ม

เวชระเบียน
เวอร์จินโร้ด เพชฌฆาตสาวบนเส้นทางพิสุทธิ์

| --- | --- |
เวอร์จินโร้ด เพชฌฆาตสาวบนเส้นทางพิสุทธิ์

処刑少女の生きる道 (Shokei Shōjo no Bājin Rōdo)
ชื่อภาษาอังกฤษ: The Executioner and Her Way of Life
แนว: ยูริ
ไลต์โนเวล
เขียนโดย: มาโตะ ซาโต
วาดภาพโดย: นิริตสึ
สำนักพิมพ์:  SB Creative   อนิแม็ก
ในเครือ: GA Bunko
กลุ่มเป้าหมาย: ชาย
วางจำหน่ายตั้งแต่: กรกฎาคม พ.ศ. 2562 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 7
มังงะ
เขียนโดย: มาโตะ ซาโต
วาดภาพโดย: เรียว มิตสึยะ
สำนักพิมพ์: สแควร์เอนิกซ์
นิตยสาร: Young Gangan
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 5 มิถุนายน พ.ศ. 2563 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 4
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: โยชิกิ คาวาซากิ
อำนวยการสร้างโดย: Egg Firm SB Creative
เขียนบทโดย: โชโงะ ยาซูกาวะ
ดนตรีโดย: มิจิรุ
สตูดิโอ: เจซีสตาฟ
เครือข่าย: Tokyo MX, BS11, AT-X
ฉาย:  2 เมษายน พ.ศ. 2565  –  18 มิถุนายน พ.ศ. 2565
ตอน: 12
เวอร์จินโร้ด เพชฌฆาตสาวบนเส้นทางพิสุทธิ์ (ญี่ปุ่น: 処刑少女の生きる道; โรมาจิ: Shokei Shōjo no Bājin Rōdo) เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่นแนวยูริ  เขียนโดยมาโตะ ซาโต และวาดภาพประกอบโดยนิริตสึ  ตีพิมพ์เป็นหนังสือสือในเครือ GA Bunko โดยสำนักพิมพ์ SB Creative ตั้งแต่เดือนกรฏาคม พ.ศ. 2562 ปัจจุบันวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 6 ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์อนิแม็ก ได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะ วาดภาพโดยเรียว มิตสึยะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร Young Gangan นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของบริษัทสแควร์เอนิกซ์ตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2563 ปัจจุบันรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 2 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอเจซีสตาฟ ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2565
ประมวลกฎหมายอูร์-นัมมู

บางส่วนของประมวลกฎหมายอูร์-นัมมู
ประมวลกฎหมายอูร์-นัมมู (อังกฤษ: Code of Ur-Nammu) เป็นประมวลกฎหมายที่เก่าแก่ที่สุดในโลกประมวลหนึ่ง เขียนเป็นภาษาซูเมอร์บนแผ่นดินเหนียว คาดว่าสร้างเมื่อประมาณ 2100–2050 ปีก่อนคริสต์ศักราช
การค้นพบ

มีการค้นพบประมวลกฎหมายอูร์-นัมมูที่เมืองนิปปูร์ (Nippur) แปลเนื้อหาโดยซามูเอล เครเมอร์ใน ค.ศ. 1952 ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอิสตันบูล เนื่องจากพบเพียงแค่บางส่วน เครเมอร์จึงแปลได้ในส่วนบทนำถึงส่วนที่ห้า ต่อมาใน ค.ศ. 1965 มีการพบเพิ่มเติมที่เมืองอูร์และแปลอีกครั้ง ทำให้มีการแปลกฎหมายแล้วประมาณ 40 ข้อจาก 57 ข้อ นอกจากนี้ยังพบประมวลกฎหมายนี้ที่เมืองซิปปาร์ (Sippar) แต่มีเนื้อหาบางส่วนต่างไป
เบื้องหลัง

มีการเขียนในบทนำว่าผู้สร้างประมวลกฎหมายนี้คือพระเจ้าอูร์-นัมมู (Ur-Nammu) ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ที่ 3 แห่งอูร์ แต่ผู้จารึกข้อความลงแผ่นดินเหนียวยังเป็นที่ถกเถียง แม้มีหลักฐานว่ามีประมวลกฎหมายเก่าแก่กว่านี้ (ประมวลกฎหมายอูรุกากินา) แต่ประมวลกฎหมายอูร์-นัมมูเป็นประมวลกฎหมายลายลักษณ์ฉบับแรกและตกทอดมาถึงปัจจุบัน มีอายุมากกว่าประมวลกฎหมายฮัมมูราบีถึง 3 ศตวรรษ ประมวลกฎหมายนี้กล่าวถึงความผิดและโทษเช่นเดียวกับประมวลกฎหมายอื่น ๆ ในยุคหลัง แต่มีให้ชดใช้ค่าเสียหายในกรณีทำร้ายร่างกาย ซึ่งต่างจากหลัก "ตาต่อตา ฟันต่อฟัน" ของกฎหมายบาบิโลเนีย อย่างไรก็ตาม ความผิดฐานฆาตกรรม ลักทรัพย์ คบชู้ และข่มขืนกระทำชำเราถือเป็นความผิดร้ายแรง นอกจากนี้บางส่วนของประมวลกฎหมายยังกล่าวถึงการแบ่งชนชั้นในสังคมซูเมอร์ด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

The Ur-Nammu law code - Real History World Wide
ประสิทธิภาพการแปลงพลังงาน

พลังงานเป้าหมายที่ได้จากการแปลงจะน้อยกว่าพลังงานที่ใส่เข้าไปในเครื่องแปลงเสมอ
ประสิทธิภาพการแปลงพลังงาน (อังกฤษ: energy conversion efficiency) คืออัตราส่วนระหว่างพลังงานเป้าหมายที่ออกจากเครื่องแปลงพลังงาน ต่อพลังงานที่ใส่เข้าไปในเครื่องแปลง เพราะโดยธรรมชาติแล้วในกระบวนการแปลงพลังงานจะมีพลังงานส่วนที่สูญเสีย (ถูกแปลงเป็นพลังงานชนิดที่ไม่ต้องการ) เสมอ
ตัวอย่างประสิทธิภาพการแปลงพลังงาน

| กระบวนการแปลง | ประสิทธิภาพ |
| --- | --- |
การผลิตพลังงานไฟฟ้า
แก๊สเทอร์ไบน์: ถึง 40%
กังหันน้ำ: ถึง 90% [ต้องการอ้างอิง]
กังหันลม: ถึง 59% (ค่าสูงสุดทางทฤษฎี) [ต้องการอ้างอิง]
โซลาร์เซลล์: 6–40% (ขึ้นอยู่กับเทคโนโลยี, โดยทั่วไปคือ 15%, ค่าสูงสุดทางทฤษฎี 85–90%) [ต้องการอ้างอิง]
เซลล์เชื้อเพลิง: ถึง 85%[ต้องการอ้างอิง]
เครื่องยนต์ และมอเตอร์
เครื่องยนต์สันดาปภายใน: 10–50%
มอเตอร์ไฟฟ้า: 70–99.99% (ใหญ่กว่า 200 วัตต์) ; 50–90% (ระหว่าง 10–200 วัตต์) ; 30–60% (เล็กกว่า 10 วัตต์)
กระบวนการทางธรรมชาติ
การสังเคราะห์ด้วยแสง: ถึง 6%
กล้ามเนื้อ: 14–27% [ต้องการอ้างอิง]
เครื่องใช้ในบ้าน
ตู้เย็น: 20-50%
หลอดไส้: 10% 
หลอดแอลอีดี: ถึง 35% [ต้องการอ้างอิง]
หลอดฟลูออเรซเซนต์: หลอดผอม 28%, หลอดตะเกียบ (ขนาดเล็ก) 19.5% 
หลอดไอโซเดียมควาามดันต่ำ: 40.5% 
หลอดเมทัลฮาไลด์: 24% 
Switched-mode power supply: ปกติอยู่ที่ 95% [ต้องการอ้างอิง]
เครื่องทำน้ำอุ่น: 90–95% [ต้องการอ้างอิง]
เครื่องทำความร้อน: ~100%
อื่น ๆ
อาวุธปืน: ~30% (.300 Hawk ammunition)
อิเล็กโทรไลซิสของน้ำ: 50–70% (ค่าสูงสุดทางทฤษฎี 80–94%)
ประสาทกายวิภาคศาสตร์

มหกายวิภาคของสมองมนุษย์
ประสาทกายวิภาคศาสตร์ (อังกฤษ: Neuroanatomy) เป็นสาขาหนึ่งของวิชากายวิภาคศาสตร์ซึ่งศึกษาเกี่ยวกับการจัดเรียงโครงสร้างทางกายวิภาคของระบบประสาท ซึ่งในสัตว์มีกระดูกสันหลังจะประกอบเส้นประสาทจำนวนมากที่กระจายตัวจากสมองไปยังส่วนต่างๆ ของร่างกาย รวมทั้งโครงสร้างภายในของสมองซึ่งมีความซับซ้อนมาก การศึกษาประสาทกายวิภาคศาสตร์จึงมีการพัฒนาอย่างเป็นระเบียบในตัวมันเอง และยังเป็นสาขาวิชาที่มีการศึกษาเป็นพิเศษในวิชาประสาทวิทยาศาสตร์ การอธิบายความแตกต่างของโครงสร้างและส่วนของสมองจะเน้นไปถึงการศึกษาการทำงานของมัน ดังเช่นการศึกษาของนักประสาทวิทยาศาสตร์จะมาจากการศึกษาความผิดปกติ (damage หรือ lesion) ของสมองในแต่ละส่วนว่ามีผลอย่างไรต่อพฤติกรรมหรือการทำงานของประสาท
ตัวอย่าง

บทความหลัก: ระบบประสาท
ระบบประสาทของมนุษย์แบ่งออกได้เป็นระบบประสาทกลาง หรือ ซีเอ็นเอส (central nervous system) และระบบประสาทนอกส่วนกลาง หรือ พีเอ็นเอส (peripheral nervous system) ระบบประสาทกลางประกอบด้วยสมอง (brain) และไขสันหลัง (spinal cord) ซึ่งมีหน้าที่หลักในการควบคุมพฤติกรรม ส่วนระบบประสาทนอกส่วนกลางประกอบด้วยเซลล์ประสาททั้งหมดที่อยู่นอกระบบประสาทกลาง ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็นระบบประสาทกาย (somatic nervous system) และระบบประสาทอิสระ หรือ เอเอ็นเอส (autonomic nervous system) 
ระบบประสาทกายประกอบด้วยเซลล์ประสาทนำเข้า (afferent neuron) ที่ส่งข้อมูลการรับความรู้สึกจากอวัยวะรับความรู้สึกมายังสมองและไขสันหลัง และเซลล์ประสาทนำออกที่ขนส่งข้อมูลสั่งการออกไปยังกล้ามเนื้อหรืออวัยวะที่ตอบสนองอื่นๆ ระบบประสาทอิสระแบ่งออกได้เป็น 2 ส่วน คือ ระบบประสาทซิมพาเทติก (sympathetic nervous system) ซึ่งเป็นชุดของเส้นประสาทที่กระตุ้นการตอบสนองแบบ สู้หรือหนี ("fight-or-flight" response) ส่วนระบบประสาทพาราซิมพาเทติก (parasympathetic nervous system) ตรงกันข้ามกันคือเตรียมความพร้อมร่างกายให้พักผ่อนและเก็บพลังงานเอาไว้
แหล่งข้อมูลอื่น

Neuroanatomy, an annual journal of clinical neuroanatomy
Neuroanatomy Bookshelf Essentials เก็บถาวร 2007-11-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Mouse, Rat, Primate and Human Brain Atlases (UCLA Center for Computational Biology) เก็บถาวร 2005-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
brainmaps.org: High-Resolution Neuroanatomically-Annotated Brain Atlases
BrainInfo for Neuroanatomy เก็บถาวร 2006-04-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
High quality neuroanatomical visual glossary with several hundred entries
Brain Gene Expression Map เก็บถาวร 2007-12-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, mouse gene expression neuroanatomical resource from St. Jude Children's Research Hospital
Brain Architecture Management System เก็บถาวร 2002-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, several atlases of brain anatomy
White Matter Atlas, Diffusion Tensor Imaging Atlas of the Brain's White Matter Tracts
ประสาทชีววิทยา

ประสาทชีววิทยา (อังกฤษ: Neurobiology) เป็นการศึกษาเกี่ยวกับเซลล์ชนิดต่างๆ ในระบบประสาท และการจัดระเบียบของเซลล์เหล่านี้ให้สามารถทำงานเชื่อมต่อกันเป็นวงจรเพื่อใช้ประมวลผลข้อมูลและการแสดงออกทางพฤติกรรม ประสาทชีววิทยาเป็นแขนงวิชาย่อยของชีววิทยาและประสาทวิทยาศาสตร์ ประสาทชีววิทยาแตกต่างจากประสาทวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นสาขาวิชาที่กว้างและเกี่ยวข้องกับการศึกษาระบบประสาทในหลายรูปแบบ นักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาประสาทชีววิทยาเรียกว่านักประสาทชีววิทยา (neurobiologist)
การทำงานของระบบประสาท > การเกิดแอกชันโพเทนเชียล

ภายใน axon เมื่อได้รับ Na เกิดมีประจุบวก เพิ่มขึ้น ส่วนภายนอกเนื่องจากเสีย Na ไปทำให้มีประจุลบ เรียกว่าภาวะลดความมีขั้วของaxon นั่นคือ depolarization ซึ่งวัดค่าความต่างศักย์ได้ +60 mV. การเปลี่ยนแปลงศักย์ไฟฟ้านี้ ทำให้เกิด Action potential
การทำงานของระบบประสาท > สารสื่อประสาท ทรานสปอตเตอร์ ตัวรับ และ กลไกการส่งสัญญาณ

สารสื่อประสาทสร้างจากภายในเซลล์ โดย RER (Rough Endoplamic Reticulum)จากนั้นก็ถูกส่งไปยังกอลจิบอดี (หรือกอลจิคอมเพล็กซ์) เพื่อทำการลำเลียงสู่ vesicle เรียกว่า Synaptic vesicle'
ประวัติศาสตร์ฮิตไทต์

ราชรถของฮิตไทต์จากภาพนูนของอียิปต์
ฮิตไทต์ (อังกฤษ: History of the Hittites) ฮิตไทต์เป็นชนโบราณที่พูดภาษาตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนและก่อตั้งอาณาจักรที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ฮัตทูซา (Hattusa) ทางตอนเหนือของตุรกีตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 ก่อนคริสต์ศักราช ในศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสต์ศักราช “ราชอาณาจักรฮิตไทต์” ก็รุ่งเรืองถึงจุดสูงสุดโดยอาณาบริเวณที่ครอบคลุมตอนกลางของอานาโตเลีย ด้านตะวันตกเฉียงเหนือของซีเรียไปจนจรดอูการิต (Ugarit) และตอนเหนือของเมโสโปเตเมีย หลังจากปี 1180 ก่อนคริสต์ศักราชท่ามกลางความวุ่นวายต่าง ๆ ในเลแวนต์ที่เกิดจากการรุกรานของชนทะเล (Sea Peoples) จักรวรรดิฮิตไทต์ก็สลายตัวลงเป็นนครรัฐไซโรฮิตไทต์ (Syro-Hittite states) หลายนครที่เป็นอิสระต่อกัน บางนครก็รุ่งเรืองต่อมาจนถึงศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสต์ศักราช ประวัติศาสตร์ของวัฒนธรรมชนฮิตไทต์ทราบได้จากบันทึกอักษรรูปลิ่มที่พบในบริเวณที่เคยเป็นอาณาจักร และจากการติดต่อทางการค้าขายและการทูตที่พบในสถานที่เก็บหลักฐานโบราณของอียิปต์และตะวันออกกลาง
ฮัตเทียน และ ฮิตไทต์

โดยทั่วไปแล้วก็สรุปกันว่าชาวฮิตไทต์เข้ามาในอานาโตเลียราว 2,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ขณะที่ภูมิภาคเดิมของฮิตไทต์ยังคงเป็นเรื่องที่โต้แย้งกันอยู่ แต่ก็มีหลักฐานที่แน่นหนาราวร้อยปีมาแล้วว่าเป็นดินแดนอินโด-ยูโรเปียนในศตวรรษที่ 4 และ 3 ก่อนคริสต์ศักราชที่ในปัจจุบันคือบัลแกเรียและยูเครน ฮิตไทต์และชนอื่น ๆ ในกลุ่มอานาโตเลียมาจากทางตอนเหนือที่อาจจะเป็นบริเวณทะเลแคสเปียน การโยกย้ายเข้าไปในบริเวณอานาโตเลียอาจจะเป็นการเริ่มการโยกย้ายถิ่นฐานครั้งใหญ่ในตะวันออกกลางเมื่อ 1900 ปีก่อนคริสต์ศักราช (1900 BCE Near East mass migration) ผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่เดิมกลุ่มหลักในอานาโตเลียขณะนั้นคือฮัตเทียน นอกจากนั้นก็ยังมีอาณานิคมอัสซีเรียอยู่ด้วย ซึ่งเป็นกลุ่มที่ฮิตไทต์รับอักษรรูปลิ่มมาใช้ ฮิตไทต์ใช้เวลานานกว่าที่จะก่อตั้งตนเองเป็นหลักเป็นฐานในอานาโตเลีย ชั่วระยะเวลาหนึ่งฮิตไทต์ก็ตั้งตัวเป็นกลุ่ม ๆ ตามเมืองต่าง ๆ อิสระจากชนกลุ่มอื่น ๆ แต่เมื่อมีประมุขผู้เข้มแข็งที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ Boğazköy ก็สามารถรวมตัวกันได้ และพิชิตดินแดนส่วนใหญ่ในอานาโตเลียที่ก่อตั้งขึ้นเป็นราชอาณาจักรฮิตไทต์
ราว 2,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ฮิตไทต์มีศูนย์กลางอยู่ที่ฮัตทูซา (Hattusa) ที่ต่อมากลายมาเป็นศูนย์กลางของราชอาณาจักรฮิตไทต์ บริเวณนี้เดิมเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของผู้ที่มีวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์และพูดภาษาที่ไม่ใช่กลุ่มภาษาอินโด-ยูโรเปียน นักการศึกษาเกี่ยวกับอานาโตเลียเรียกภาษานี้ว่า "ภาษาฮัตติก" (Hattic) เพื่อให้แตกต่างจากภาษาฮิตไทต์ที่เป็นภาษาในกลุ่มภาษาอินโด-ยูโรเปียน ที่ใช้ในช่วงเวลาเดียวกันราว 2000 ปีก่อนคริสต์ศักราช และกลายมาเป็นภาษาราชการของราชอาณาจักรฮิตไทต์เป็นเวลาราวหกถึงเจ็ดร้อยปีต่อมา "ฮิตไทต์" เป็นชื่อสมัยใหม่ที่ใช้เรียกภาษานี้ แต่ภาษาท้องถิ่นเรียกว่า "เนซิลี" (Nesili) หรือ "ในภาษาของเนซา" (Neša)
กลุ่มฮิตไทต์แรกที่ไม่ทราบที่มารับวัฒนธรรมของฮัตเทียนมาใช้เป็นอันมาก และวัฒนธรรมของพ่อค้าอัสซีเรีย—โดยเฉพาะการใช้อักษรรูปลิ่มและการใช้ตราประทับกลม
การที่ภาษาฮัตติกยังคงเป็นภาษาที่ใช้ในทางศาสนาในราชอาณาจักรฮิตไทต์อยู่เป็นเวลานานและดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างสองวัฒนธรรมจะดำเนินต่อเนื่องกันอยู่เป็นเวลานาน ทำให้ไม่ทราบว่าผู้พูดภาษาฮัตติก— ฮัตเทียน— ถูกกำจัดโดยผู้พูดภาษาฮิตไทต์ หรือถูกกลืนชาติ หรือเพียงแต่ยอมใช้ภาษาเท่านั้น
ปฏิบัติการสะพานลอนดอน

สำหรับภาพรวมของการสวรรคตและพระราชพิธีพระบรมศพ ดูที่ การสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ใน ค.ศ. 2015
ปฏิบัติการสะพานลอนดอน (อังกฤษ: Operation London Bridge) เป็นรหัสลับเรียกแผนดำเนินการต่าง ๆ เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 สวรรคตลง เดิมทีแผนนี้วางขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และปรับปรุงเรื่อยมาทุกปี ในการวางแผนมีความร่วมมือจากกระทรวงทบวงกรมต่าง ๆ เป็นต้นว่า หน่วยตำรวจนครบาล กองทัพบริติช ราชอุทยานลอนดอน ตลอดจน คริสตจักรอังกฤษ และสื่อมวลชน นอกจากนี้ การตัดสินใจสำคัญบางประการยังเป็นพระวินิจฉัยของสมเด็จพระราชินีนาถโดยตรง แต่บางเรื่องที่ต้องอาศัยการวินิจฉัยของผู้สืบบัลลังก์ต่อก็มี
แผนนี้กำหนดให้ใช้ข้อความว่า "สะพานลอนดอนพังแล้ว" (London Bridge is down) เป็นรหัสสำหรับบอกคนวงใน เช่น นายกรัฐมนตรี และบุคคลสำคัญอื่น ๆ ให้ทราบว่า สมเด็จพระราชินีนาถสวรรคตแล้ว จะได้เริ่มปฏิบัติตามแผน
ปฏิบัติการนี้จะเกิดควบคู่กับปฏิบัติการอื่น คือ ปฏิบัติการสปริงไทด์ (Operation Spring Tide) สำหรับการขึ้นครองราชย์ของพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ และ ปฏิบัติการยูนิคอร์น (Operation Unicorn) สำหรับกรณีที่สวรรคตในประเทศสกอตแลนด์
ประวัติ

ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 19 งานพระศพในสหราชอาณาจักรนั้นดำเนินการไม่เรียบร้อยมาตลอด เป็นต้นว่า ในงานพระศพเจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งเวลส์เมื่อ ค.ศ. 1817 สัปเหร่อล้วนเมาสุรา ขณะที่งานพระศพพระเจ้าจอร์จที่ 4 เมื่อ ค.ศ. 1830 นั้น นิตยสาร ไทมส์ บันทึกว่า "บริหารจัดการแย่" (ill-managed) พฤติการณ์เหล่านี้มาเปลี่ยนแปลงเอาเมื่อสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียทรงเตรียมงานพระศพของพระองค์มาตั้งแต่ ค.ศ. 1875 จนสวรรคตลงใน 26 ปีให้หลัง
การใช้รหัสลับสำหรับบอกข่าวการสวรรคตนั้น เริ่มเมื่อพระเจ้าจอร์จที่ 6 สวรรคตใน ค.ศ. 1952 มีการแจ้งข้อความว่า "มุมสวนไฮด์" (Hyde Park Corner) ต่อข้าราชการผู้ใหญ่ เพื่อเป็นนัยว่า พระเจ้าแผ่นดินสิ้นแล้ว ทั้งนี้ เพื่อมิให้ผู้ควบคุมแผงไฟในพระราชวังบักกิงแฮมรู้ข่าวเร็วเกินไป
ส่วนสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี นั้น มีการใช้แผนเรียก "ปฏิบัติการสะพานเทย์" (Operation Tay Bridge) สำหรับเตรียมงานพระศพล่วงหน้าถึง 22 ปี และแผนนี้ก็ใช้เป็นแบบแผนงานพระศพเจ้าหญิงไดอานาใน ค.ศ. 1997
แผน

แผนสำหรับดำเนินการเมื่อสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 สวรรคตแล้ว มีดังนี้
แผน > วันสวรรคต

คริสโตเฟอร์ ไกดต์ (Christopher Geidt) ราชเลขาธิการ เป็นข้าราชการคนแรกที่มีหน้าที่รับมือกับข่าวการสวรรคต สิ่งแรกที่เขาจะทำ คือ ติดต่อนายกรัฐมนตรี แล้วข้าราชการทั้งหลายก็จะแจ้งข้อความ "สะพานลอนดอนพังแล้ว" ต่อ ๆ กันไปทางโทรศัพท์ที่มีระบบป้องกัน จากนั้น ศูนย์ปฏิกิริยาโลก (Global Response Centre) ในสังกัดสำนักต่างประเทศ ซึ่งมีที่ตั้งอันไม่เปิดเผยอยู่ในลอนดอน จะแจ้งข่าวการสวรรคตไปยังรัฐบาล 15 ประเทศในเครือจักรภพประชาชาติที่สมเด็จพระราชินีนาถทรงเป็นประมุข
แล้วจะมีการแจ้งสื่อมวลชน โดยแถลงต่อสมาคมสื่อ และต่อบีบีซีทางระบบส่งผ่านการแจ้งเตือนทางวิทยุ (Radio Alert Transmission System) รวมถึงต่อสถานีวิทยุพาณิชย์ทั้งหลายผ่านเครือข่าย "ไฟมรณะ" (obit light) สีฟ้า ซึ่งจะเป็นที่รับทราบของพิธีกรรายการวิทยุว่า ถึงเวลาเปิด "เพลงที่เหมาะสม" และเตรียมเสนอข่าวฉับพลัน ในการนี้ นิตยสาร ไทมส์ มีเวลา 11 วันสำหรับเตรียมออกข่าว ส่วนสำนักข่าวไอทีเอ็นและสกายนิวส์ได้ซักซ้อมเกี่ยวกับการสวรรคตมานานแล้ว โดยใช้คำว่า "คุณนายรอบินสัน" (Mrs Robinson) เรียกสมเด็จพระราชินีนาถแทน
ครั้นแล้ว ชาวพนักงานจะติดกระดาษขอบดำลงประกาศการสวรรคตไว้ตามประตูพระราชวังบักกิงแฮม ขณะเดียวกัน เว็บไซต์สำนักพระราชวังก็จะขึ้นประกาศอย่างเดียวกัน แล้วจะมีการเรียกประชุมรัฐสภานัดพิเศษภายในไม่กี่ชั่วโมง เพื่อนายกรัฐมนตรีจะได้แถลงการสวรรคตต่อสภาสามัญชน
แผน > วันถัดจากวันสวรรคต

หลังสวรรคตแล้วหนึ่งวัน สภาการขึ้นครองราชย์ (Accession Council) จะประชุมประกาศยกเจ้าชายชาลส์ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ เย็นนั้น จะมีการประชุมรัฐสภาเพื่อถวายสัตย์ต่อพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่