stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เปศวาร์

| เปศวาร์ پېښور پشور پشاور |
| --- | --- |
นคร
ตามเข็มจากบน: มหาวิทยาลัยอิสลามียะคอลเลจ, หอนาฬิกาคันนิงฮัม, มัสยิด Sunehri, ป้อมบาลาฮิสซาร์, บอเบแคบาร์, มัสยิดมหาบาต ข่าน
สมญา: บุปผานคร
เปศวาร์ที่ตั้งในแคว้นแคบาร์ปัคตูนควาแสดงแผนที่แคว้นแคบาร์ปัคตูนควาเปศวาร์ที่ตั้งในประเทศปากีสถานแสดงแผนที่ประเทศปากีสถาน
พิกัด: 34°00′52″N 71°34′03″E﻿ / ﻿34.01444°N 71.56750°E﻿ / 34.01444; 71.56750
ประเทศ:  ปากีสถาน
แคว้น:  แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา
อำเภอ: เปศวาร์
สภาสหภาพ: 92
การปกครอง
 • ประเภท: นายก–สภา
 • องค์กร: ราชการอำเภอ
 • นายกเทศมนตรี: Zubair Ali (JUI-F)
 • ข้าหลวง: Riaz Khan Mehsud
 • รองข้าหลวง: Sania Safi
 • ผู้ช่วยข้าหลวง: Syeda Zainab Naqvi
พื้นที่
 • นคร: 215 ตร.กม. (83 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 1,257 ตร.กม. (485 ตร.ไมล์)
ความสูง: 331 เมตร (1,086 ฟุต)
ความสูงจุดสูงสุด: 450 เมตร (1,480 ฟุต)
ประชากร (2017)
 • นคร: 1,970,042 คน
 • อันดับ: ที่ 6 ในปากีสถาน
 • ความหนาแน่น: 9,200 คน/ตร.กม. (24,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+5:00 (เวลามาตรฐานปากีสถาน)
รหัสพื้นที่: 091
ภาษา: ปาทาน, Hindko, อูรดู
เว็บไซต์: cmgp.gkp.pk
เปศวาร์ (ปาทาน: پېښور; ฮินด์โก: پشور; อูรดู: پشاور [pɪˈʃɑːʋər] ( ฟังเสียง)) เป็นเมืองใหญ่อันดับ 6 ของประเทศปากีสถานที่มีประชากรมากกว่า 2.3 ล้านคน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศในหุบเขาเปศวาร์ โดยเป็นเมืองหลักของแคว้นแคบาร์ปัคตูนควา]และเป็นเมืองใหญ่สุดของแคว้น เปศวาร์มีประชากรโดยหลักเป็นชาวปาทาน ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศ เปศวาร์ตั้งอยู่ในหุบเขาเปศวาร์ ใกล้กับปลายทางตะวันออกของทางผ่านแคบาร์ ใกล้กับพรมแดนดูรันด์ ประวัติศาสตร์จารึกเมืองเปศวาร์ตั้งแต่อย่างน้อย 539 ปีก่อนคริสต์ศักราช ทำให้เป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียใต้ เปศวาร์ยังเป็นหนึ่งในที่อยู่อาศัยที่มีผู้อยู่อาศัยต่อเนื่องที่เก่าแก่สุดของประเทศ
มีการกล่าวถึงพื้นที่ที่ครอบคลุมเปศวาร์ในปัจจุบันในบรรดาคัมภีร์เวท (Vedic scriptures) เมืองนี้เป็นหนึ่งในเมืองหลักของแคว้นคันธาระ เคยเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิกุษาณะในรัชสมัยพระเจ้ากนิษกะ และเป็นที่ตั้งของกนิษกะสถูป ซึ่งเป็นหนึ่งในอาคารที่สูงที่สุดในโลกสมัยโบราณ
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อนคร "เปศวาร์" ในสมัยใหม่น่าจะมาจากศัพท์สันสกฤต [ที่สร้างใหม่] ว่า "Purushapura" (สันสกฤต: पुरूषपुर Puruṣapura, หมายถึง "บุรุษนคร") ชื่อนี้มาจากการตั้งชื่อเมืองโดยจักรพรรดิอักบัรแห่งโมกุลจากชื่อเก่าว่า Parashawar ซึ่งมีความหมายที่พระองค์ไม่ทรงพระทัย ผู้ปกครองนครในช่วงก่อตั้งอาจเป็นราชาฮินดูนาม Purush คำว่า ปูร์ ในภาษาสันสฤกตหมายถึง "นคร" โดยภาษาสันสกฤตในอักษรขโรษฐีเคยเป็นภาษาหนังสือในอาณาจักรพุทธที่ปกครองพื้นที่ในช่วงที่มีการบันทึกช่วงแรก ชื่อนครอาจมาจากชื่อภาษาสันสกฤตของ "บุปผานคร" (Poshapura) ซึ่งเป็นชื่อที่พบในจารึกอักษรขโรษฐีโบราณที่อาจกล่าวถึงเปศวาร์
บันทึกในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ของพระสงฆ์ชาวจีนนามพระถังซัมจั๋ง กล่าวถึงนครในคันธาระที่มีชื่อว่า Po-la-sha-pu-lo (จีน: 布路沙布邏; พินอิน: bùlùshābùló) และบันทึกของฝ่าเสียนในคริสต์ศตวรรษที่ 5 กล่าวถึงเมืองนี้ด้วยชื่อ Fou-lou-sha (จีน: 弗樓沙; พินอิน: fùlóshā) ทั้งสองเป็นชื่อ Purushapura ในแบบภาษาจีน จารึกสมัยโบราณในสมัยชาปูร์ระบุนครในหุบเขาคันธาระด้วยชื่อ pskbvr ซึ่งอาจสื่อถึงเปศวาร์
อัลมัสอูดี นักภูมิศาสตร์และนักประวัติศาสตร์ชาวอาหรับระบุว่า ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 10 นครนี้รู้จักกันในชื่อ Parashāwar ส่วนอัลบิรูนีระบุถึงเมืองนี้เป็น Purshawar และ Purushavar
นครนี้เริ่มเป็นที่รู้จักภายใต้ชื่อ Peshāwar ในสมัยจักรพรรดิอักบัร กล่าวกันว่า ชื่อในปัจจุบันอิงจากภาษาเปอร์เซียที่แปลว่า "เมืองชายแดน" หรือแปลตรงตัวว่า "นครข้างหน้า" แม้ว่าข้อผิดพลาดในการถอดความและการเปลี่ยนแปลงทางภาษาอาจมีส่วนต่อชื่อใหม่ของเมือง ทฤษฎีหนึ่งเสนอแนะว่าชื่อนครมาจากชื่อภาษาเปอร์เซียว่า "Pesh Awardan" หมายถึง "สถานที่ที่มาถึงแห่งแรก" หรือ "นครชายแดน" เนื่องจากเปศวาร์เป็นนครแรกในอนุทวีปอินเดียที่พบเจอหลังผ่านทางผ่านแคบาร์ Abu'l-Fazl ibn Mubarak บรรณารักษ์ของจักรพรรดิอักบัร ระบุชื่อนครนี้ทั้งสองแบบ นั่นคือ Parashāwar ถือความในอักษรเปอร์เซียเป็น پَرَشَاوَر, และ Peshāwar (پشاور)
เมืองพี่น้อง

มากัซซาร์ ประเทศอินโดนีเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว เปศวาร์ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เปศวาร์ ที่เว็บไซต์ Curlie
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่  Pleiades 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef  İslâm Ansiklopedisi 
ไปรษณียบัตรภาพถ่ายเก่าของถนนสายหลักในเปศวาร์ แปลงเป็นดิจิทัลโดยห้องสมุดดิจิทัลปัญจาบ
การทิ้งระเบิดที่เดรสเดินในสงครามโลกครั้งที่สอง

การทิ้งระเบิดเดรสเดิน เป็นการโจมตีทิ้งระเบิดของฝ่ายบริติชและอเมริกันต่อเมืองเดรสเดิน เมืองหลวงของรัฐแซกโซนีของเยอรมนี ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ในการตีโฉบฉวยสี่ครั้งระหว่างวันที่ 13 และ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 เครื่องบินทิ้งระเบิดหนัก 722 ลำของกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร(RAF) และ 527 ลำของกองทัพอากาศทหารบกสหรัฐ(USAAF) ซึ่งได้ทิ้งระเบิดแรงสูงมากกว่า 3,900 ตันและอุปกรณ์ในการก่อให้เกิดเพลิงไหม้ในตัวเมือง การทิ้งระเบิดครั้งนี้ก่อให้เกิดพายุเพลิงทำลายมากกว่า 1,600 เอเคอร์ (6.5 ตารางกิโลเมตร) ของส่วนกลางเมือง มีประชากรที่เสียชีวิตลงถึง 25,000 คน ถึงแม้ว่าจะมีการอ้างอิงถึงตัวเลขเสียชีวิตจำนวนมากขึ้น การตีโฉบฉวยของกองทัพอากาศทหารบกสหรัฐได้เพิ่มเติมอีกครั้ง จำนวนสองครั้ง เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 2 มีนาคม  มุ่งเป้าหมายไปที่ลานจอดรถไฟของเมืองและการตีโฉบฉวยขนาดเล็กครั้งหนึ่งเมื่อวันที่ 17 เมษายน มุ่งเป้าหมายไปที่เขตอุตสาหกรรม
โฆษณาชวนเชื่อของเยอรมันได้กล่าวออกมาทันทีว่าภายหลังจากการโจมตีและการอภิปรายหลังสงครามว่า การโจมตีนั้นมีเหตุสมควรหรือไม่นั้นที่ทำให้การทิ้งระเบิดกลายเป็นหนึ่งในเหตุผลทางศีลธรรม กรณีที่โด่งดัง (causes célèbres) ในสงคราม ปี ค.ศ. 1953 กองทัพอากาศสหรัฐได้รายงานปกป้องปฏิบัติการว่า การทิ้งระเบิดที่สมเหตุต่อเป้าหมายทางยุทธศาสตร์ ซึ่งพวกเขาได้สังเกตเห็นว่า เป็นศูนย์กลางการขนส่งทางรถไฟและการสื่อสาร์ที่สำคัญ ที่ตั้งโรงงาน 110 แห่ง และคนงาน 50,000 คนที่สนับสนุนในความพยายามทำสงครามของเยอรมัน นักวิจัยหลายคนได้อ้างว่าไม่ใช่โครงสร้างพื้นฐานคมนาคมทั้งหมด เช่น สะพาน เป็นเป้าหมาย และไม่ได้มีพื้นที่เขตอุตสาหกรรมที่กว้างขวางบนนอกใจกลางเมือง มีการวิจารณ์ต่อการทิ้งระบิดครั้งนี้ได้รับการยืนยันว่าเดรสเดิน เป็นสถานที่สำคัญทางวัฒนธรรม ในขณะที่ได้มองข้ามความสำคัญทางยุทธศาสตร์และอ้างว่าการโจมตีดังกล่าวเป็นการทิ้งระเบิดลงบนพื้นดินแบบไม่เจาะจงและไม่สอดคล้องกับผลประโยชน์ทางทหาร แม้ว่าจะไม่ได้รับการสนับสนุนโดยมาตรฐานทางกฎหมายใดๆ ในขณะที่เดรสเดินได้รับการปกป้องและตั้งเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางทหารที่สำคัญและเป็นที่ตั้งของโรงงานอุตสาหกรรมสงครามหลายแห่ง บางส่วนอ้างว่าการตีโฉบฉวยครั้งนี้คือการก่ออาชญากรรมสงคราม บางครั้ง ส่วนใหญ่ในกลุ่มเยอรมันฝ่ายขวาจัด ได้เรียกว่าการทิ้งระเบิดครั้งนี้ว่าเป็นการสังหารหมู่ เรียกว่า "การทิ้งระเบิดฮอโลคอสต์ที่เดรสเดิน"
รูปแบบจำนวนมากในยอดผู้เสียชีวิตที่ได้มีการอ้างอิงได้ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 รัฐบาลเยอรมันได้ออกคำสั่งให้สื่อมวลชนเผยแพร่จำนวนผู้บาดเจ็บล้มตายจำนวน 200,000 คน จากการตีโฉบฉวยเดรสเดิน และผู้เสียชีวิตจำนวนสูงสุดถึง 50,000 คนได้ถูกกล่างอ้างถึง ผู้มีอำนาจเมืองในช่วงเวลานั้นได้ประเมินผู้ที่ตกเป็นเหยื่อถึง 25,000 คนซึ่งเป็นตัวเลขที่สนับสนุนในการสืบสวนภายหลัง รวมทั้งการศึกษาในปี ค.ศ. 2010 ที่ได้รับมอบหมายจากสภาเทศบาลเมือง หนึ่งในนักเขียนหลักที่รับผิดชอบจากการเขียนจำนวนตัวเลขที่สูงเกินจริงได้ถูกเผยแพร่ในตะวันตกคือผู้ปฏิเสธฮอโลคอสต์ เดวิด ไอวิง ซึ่งได้ประกาศในภายหลัง เมื่อเขาได้ค้นพบว่าเอกสารที่เขาทำงานมานั้นได้ถูกปลอมแปลงขึ้นมาและจำนวนแท้จริงนั้นรองรับจำนวน 25,000 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

Video: "Bombing raids on Dresden and Berlin 1945"
Official Memorial
United Newsreel on the bombing of Dresden ที่ยูทูบ
US Air Force Historical Support Division – description, photos
รัฐธรรมนูญอินเดีย

| รัฐธรรมนูญอินเดีย |
| --- | --- |
หน้าดั้งเดิมของอรัมภบท
ภาพรวม
ท้องที่ใช้:  อินเดีย
วันประกาศ: 26 พฤศจิกายน 1949; 75 ปีก่อน (1949-11-26)
มีผลบังคับใช้: 26 มกราคม 1950; 74 ปีก่อน (1950-01-26)
ระบบ: สาธารณรัฐใต้รัฐธรรมนูญระบบรัฐสภาแบบสหพันธรัฐ
โครงสร้างรัฐบาล
แขนง: 3 (บริหาร, นิติบัญญัติ, ยุติธรรม)
ฝ่ายนิติบัญญัติ: 2 (ราชยสภา และ โลกสภา)
ฝ่ายบริหาร: รัฐสภานำโดยนายกรัฐมนตรี
ฝ่ายตุลาการ: ศาลสูงสุด, ศาลสูง และ ศาลแขวง
ระบอบ: สหพันธรัฐ
คณะผู้เลือกตั้ง: ใช่ สำหรับประธานาธิบดีและรอง
อารัมภบท: 2
ประวัติศาสตร์
แก้ไขเพิ่มเติม (ครั้ง): 106
แก้ไขครั้งล่าสุด: 10 สิงหาคม 2021 (ครั้งที่ 105)
Citation: Constitution of India (PDF), 2020-09-09, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-09-29
ที่เก็บรักษา: รัฐสภา นิวเดลี อินเดีย
ผู้เขียน: บี. อาร์. อามเภฑกร  (ประธานคณะกรรมการร่างรัฐธรรมนูญ) บี. เอ็น. ราว (ที่ปรึกษาคณะร่างรัฐธรรมนูญ) สุเรนทร์ นาถ มุขรจี (ประธานคณะกรรมการร่างรัฐธรรมนูญ) กละสมาชิกคณะร่างรัฐธรรมนูญ
ผู้ลงนาม: 284 คน สมาชิกของคณะร่างรัฐธรรมนูญ
ฉบับก่อนหน้า: รัฐบัญญัติรัฐบาลอินเดีย ปี 1935 ราชบัญญัติเอกราชอินเดีย ปี 1947
รัฐธรรมนูญอินเดีย (IAST: ภารตียสังวิธาน) เป็นกฎหมายสูงสุดของอินเดีย ถือเป็นรัฐธรมนูญแห่งชาติที่เขียนมือที่ยาวที่สุดในโลก
รัฐธรรมนูญได้รับการรับรองโดยคณะร่างรัฐธรรมนูญเมื่อ 26 พฤศจิกายน 1949 และมีผลใช้ในวันที่ 26 มกราคม 1950 รัฐธรรมนูญนี้มาแทนรัฐบัญญัติรัฐบาลอินเดีย ปี 1935 เพื่อเป็นเอกสารพื้นฐานสำหรับแนวทางการดำเนินงานของรัฐบาลอินเดีย และเปลี่ยนผ่านให้เขตปกครองอินเดียของอังกฤษ เป็น สาธารณรัฐอินเดีย อินเดียเฉลิมฉลองรัฐธรรมนูญทุกวันที่ 26 มกราคม เนื่องในวันสาธารณรัฐ
รัฐธรรมนูญอินเดียประกาศให้อินเดียเป็นรัฐเอกราช, สังคมนิยม, รัฐฆราวาส และเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตย และยืนยันให้พลเมืองของอินเดียว่าจะได้รับความยุติธรรม, ความเท่าเทียม และ เสรีภาพ และสนับสนุนภราดรภาพ รัฐธรรมนูญดั้งเดิมจากปี 1950 ในปัจจุบันเก็บรักษาในกล่องบรรจุฮีเลียมภายในรัฐสภา ที่นิวเดลี ทั้งคำว่า "รัฐฆราวาส" และ "สังคมนิยม" เติมเข้ามาในรัฐธรรมนูญในภายหลัง ในการแปรญัติครั้งที่ 42 ในปี 1976 ท่ามกลางวิกฤตดิอีเมอร์เยนซี
รัฐธรรมนูญแรกร่างโดยคณะร่างรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นผู้ได้รับเลือกตั้งมรจากสมาชิกของสภาจังหวัด คณะร่างรัฐธรรมนูญจำนวน 389 คน (ต่อมา เหลือ 299 คนจากการแบ่งอินเดีย) ใช้เวลาเกือบสามปี และการประชุม 11 ครั้ง ระยะเวลา 165 วันในการร่าง
แหล่งข้อมูลอื่น

Dhavan, Rajeev (26 November 2015). "Document for all ages: Why Constitution is our greatest achievement". Hindustan Times. OCLC 231696742. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 July 2018. สืบค้นเมื่อ 24 July 2018.</ref>
The Constitution of India, as on 9th December 2020
Original as published in the Gazette of India
Original Unamended version of the Constitution of India
Ministry of Law and Justice of India – The Constitution of India Page
Constitution of India as of 29 July 2008
Constitutional predilections
"Constitution of India". Commonwealth Legal Information Institute. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-10-22. – online copy
Original text of the preamble
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  ออสเตรเลีย
โอตกุยซีน

มารี-อ็องตวน กาแรม
โอตกุยซีน (ฝรั่งเศส: haute cuisine, ออกเสียง: [ot kɥizin]; แปลว่า การครัวชั้นสูง) เป็นตำรับอาหารที่มีลักษณะเด่นอยู่ที่การตระเตรียมที่พิถีพิถันอย่างสูง นำเสนอย่างระมัดระวัง และจำหน่ายในราคาสูง โอตกุยซีน เป็นคำเรียกการปรุงอาหารและการรับประทานอาหารที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถัน จากวัตถุดิบทั้งธรรมดาและชั้นเลิศ โดยผู้เชี่ยวชาญพิเศษ ให้แก่ผู้ที่มีกำลังทรัพย์ในการซื้อ
ประวัติศาสตร์ช่วงต้น

วัฒนธรรมการทานอาหารชั้นสูงนี้มีวิวัฒนาการมาอย่างยาวนานผ่านสถาบันกษัตริย์และชนชั้นกระฎุมพี กับความสามารถของคนเหล่านี้ในการเสาะหาและเข้าถึงรสชาติที่หลากหลายและแปลกใหม่ โอตกุยซีน แตกต่างจากอาหารฝรั่งเศสทั่วไปตรงที่ปรุงและเสิร์ฟโดยใช้วัตถุดิบพิเศษ เช่น ผลไม้นอกฤดูหรือวัตถุดิบที่โดยปกติไม่พบในประเทศฝรั่งเศส
โอตกุยซีน ได้รับอิทธิพลมาจากตำรับอาหารฝรั่งเศส ด้วยการปรุงและนำเสนอที่พิถีพิถัน และเสิร์ฟจานอาหารในปริมาณน้อยแต่หลายจาน โดยคนครัวที่มีลำดับการทำงานลดหลั่นกันไป พื้นฐานของอาหารจากแป้ง ครีม ซอส เนย ยังคงมีอยู่ในอาหารฝรั่งเศสทั่วไปมาจนถึงปัจจุบัน ฟร็องซัว ปีแยร์ ลา วาแรน (1615–1678) เชฟและนักเขียนชาวฝรั่งเศสจากคริสต์ศตวรรษที่ 17 ได้กำหนดจุดเปลี่ยนจากอาหารอย่างที่รู้จักกันในสมัยกลางมาเป็นอาหารที่เบาลง พร้อมการนำเสนอที่ดูสมสภาพมากขึ้น ต่อมา มารี-อ็องตวน กาแรม (1784–1833) ได้ตีพิมพ์คู่มือปรุงอาหาร และยังจัดประมวลตำรับอาหารอันซับซ้อนนี้ให้เป็นระบบระเบียบแต่เรียบง่ายยิ่งขึ้น อาหารฝรั่งเศสแบบโอตกุยซีนในศตวรรษที่ 19 ยังมีปฏิสัมพันธ์กับการพัฒนาของวัฒนธรรมไฟน์ไดนิงของอังกฤษอีกด้วย
กุยซีนกลาซิก

ฌอร์ฌ โอกุสต์ แอ็สกอฟีเย เป็นบุคคลสำคัญในการพัฒนา โอตกุยซีน สู่ความเป็นสมัยใหม่ในราวปี 1900 และกลายเป็นที่รู้จักในชื่อ กุยซีนกลาซิก (cuisine classique; แปลว่า การครัวแบบฉบับ) ซึ่งเป็นการปรับปรุงผลงานก่อนหน้าของกาแรม, ฌูล กูเฟ และอูร์แบ็ง ดูว์บัว ให้เรียบง่ายแต่ประณีตยิ่งขึ้น มีการประกอบอาหารตามตำรับ กุยซีนกลาซิก ตามภัตตาคารและโรงแรมใหญ่มาตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 20 การพัฒนาครั้งสำคัญของ กุยซีนกลาซิก ยังรวมถึงการแทนที่วิธีการ แซร์วีซาลาฟร็องแซซ (เสิร์ฟทุกจานพร้อมกัน) มาเป็น แซร์วีซาลารุส (เสิร์ฟอาหารแยกตามมื้อย่อยเป็นคอร์ส) และการพัฒนาระบบการปรุงอาหารตามที่แอ็สกอฟีเยเขียนไว้ใน เลอกีดกูว์ลีแนร์ ช่วงเวลานี้ถือเป็นจุดสูสุดของ โอตกุยซีน และถือเป็นตำรับอาหารที่แตกต่างจาก กุยซีนบูร์ฌวซ (ตำรับอาหารชาวเมืองผู้มีอันจะกิน), ตำรับอาหารชนชั้นแรงงานในบิสโทรและในบ้าน และตำรับอาหารท้องถิ่นต่างจังหวัดในฝรั่งเศส
นูแวลกุยซีน

ในคริสต์ทศวรรษ 1960 ได้ปรากฏ นูแวลกุยซีน (nouvelle cuisine; แปลว่า การครัวแบบใหม่) ขึ้นเมื่อเชฟจำนวนหนึ่งต่อต้านแนวทางที่ซับซ้อนและ "ทรรศนะดั้งเดิม" ของแอ็สกอฟีเย แม้ว่าจะเคยมีการใช้ศัพท์ นูแวลกุยซีน มาแล้วในอดีต แต่การใช้ศัพท์นี้ในสมัยใหม่น่าจะมาจากอ็องเดร กาโย, อ็องรี โก และคริสตีย็อง มีโย นักเขียนและนักวิจารณ์อาหารซึ่งใช้ศัพท์ นูแวลกุยซีน เพื่อบรรยายวิธีประกอบอาหารของปอล บอกูซ, อาแล็ง ชาแปล, ฌ็องและปีแยร์ ทรัวโกร, มีแชล เกราร์, รอเฌ แวร์เฌ และแรมง ออลีเว ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักเรียนของแฟร์น็อง ปวง
โดยทั่วไป นูแวลกุยซีน ให้ความสำคัญกับรสตามธรรมชาติ จึงใช้วัตถุดิบที่สดที่สุดเท่าที่หาได้ ลดความซับซ้อนในการเตรียมอาหารลง ใช้ซอสรสจัดรสเข้มข้นน้อยลง เช่นเดียวกับความเข้มข้นของเครื่องหมักเนื้อและเวลาการทำที่น้อยลง จึงถือว่า นูแวลกุยซีน เป็นขบวนการที่มุ่งไปสู่มโนทัศน์นิยม (conceptualism) และจุลนิยม (minimalism) รวมทั้งยังเป็นคู่ตรงข้ามของ โอตกุยซีน และได้รับแรงบันดาลใจจากอาหารท้องถิ่นมากขึ้นด้วย
อ่านเพิ่ม

Cooking, Cuisine and Class, A Study in Comparative Sociology, Jack Goody, University of Cambridge, June 1982, ISBN 978-0-521-28696-1
Food and love: a cultural history of East and West By Jack Goody, Verso (April 1999), ISBN 978-1-859-84829-6
Tasting food, tasting freedom: excursions into eating, culture, and the past by Sidney Wilfred Mintz Beacon Press (1997) - ISBN 0-8070-4629-9
Viandier attributed to Guillaume Tirel dit Taillevent, medieval manuscript
Haute Cuisine: How the French Invented the Culinary Profession By Amy B. Trubek, University of Pennsylvania Press (December 2000), ISBN 978-0-8122-1776-6
Food culture in France By Julia Abramson, Greenwood Press (November 2006), ISBN 978-0-313-32797-1
Patrick Rambourg, Histoire de la cuisine et de la gastronomie françaises, Paris, Ed. Perrin (coll. tempus n° 359), 2010, 381 pages. ISBN 978-2-262-03318-7
แพริโดเลีย

รูปถ่ายจากดาวเทียมของที่ราบสูงไซโดเนียบนดาวอังคาร  ซึ่งบางครั้งเรียกว่า  "Face on Mars (ใบหน้าบนดาวอังคาร)"  ส่วนรูปที่ถ่ายมาจากมุมอื่น ๆ จะไม่สามารถเห็นภาพลวงตานี้
แพริโดเลีย หรือ แพไรโดเลีย (อังกฤษ: Pareidolia, /pɛraɪˈdoʊliə/, /pɛriː-/) เป็นปรากฏการณ์ทางจิต
เป็นการรับรู้สิ่งเร้าเช่นภาพหรือเสียงที่ไม่ชัดเจนหรือไม่มีรูปแบบ (คือเป็นไปโดยบังเอิญหรือสุ่ม) ว่ามีความหมายหรือมีความสำคัญ  เป็นการรับรู้แบบหนึ่งของ apophenia ซึ่งเป็นการเห็นรูปแบบหรือความสัมพันธ์กันในข้อมูลสุ่มที่ไร้ความหมาย
ตัวอย่างสามัญคือการเห็นรูปสัตว์หรือใบหน้าในก้อนเมฆ
ชายบนดวงจันทร์  กระต่ายบนดวงจันทร์  และการได้ยินข้อความที่ซ่อนไว้เมื่อเล่นแผ่นเสียงไวนิลย้อนทาง
คำว่า pareidolia มาจากคำวิเศษณ์ภาษากรีกว่า para- (παρά,  แปลว่า "ข้าง ๆ,  เป็นไปเหมือนหน้ากระดาน,  แทนที่") โดยในที่นี้หมายถึงอะไรที่บกพร่อง ผิดพลาด หรือเกิดขึ้นแทนที่
และคำนามว่า eidōlon (εἴδωλον แปลว่า "ภาพ, รูปร่าง, สัณฐาน") 
แพไรโดเลียเป็นประเภทหนึ่งของ apophenia ซึ่งเป็นการเห็นรูปแบบในข้อมูลที่ไร้แบบแผน
ตัวอย่าง > งานศิลป์

ในสมุดบันทึกของเขา  ยอดนักศิลป์ เลโอนาร์โด ดา วินชี  กล่าวถึงแพริโดเลียว่าเป็นเทคนิคสำหรับจิตรกร
คือเขียนไว้ว่า  "ถ้าเราดูผนังที่เป็นจุด ๆ ด้วยรอยต่าง ๆ หรือผนังที่ประกอบด้วยก้อนหินต่าง ๆ ที่ผสมผสานกัน
และถ้าเรากำลังคิดประดิษฐ์ฉากรูปภาพ  เราอาจจะเห็นผนังนั้นเหมือนกับทิวทัศน์ต่าง ๆ 
ประดับไปด้วยทิวเขา  แม่น้ำ  ก้อนหิน  ต้นไม้  ทุ่งกว้าง  หุบเขาที่กว้างขวาง  และกลุ่มเนินเขาต่าง ๆ 
และอาจจะเห็นสงครามในรูปแบบต่าง ๆ และคนสัตว์ต่าง ๆ ที่มีการเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็ว
เห็นทั้งการแสดงอารมณ์ทางใบหน้าที่แปลก ๆ และเครื่องนุ่งห่มต่าง ๆ ที่ตระการตา
และสิ่งอื่น ๆ อันหาจำนวนไม่ได้ซึ่งเราสามารถจะกำหนดให้เป็นรูปร่างต่าง ๆ ที่เป็นต่างหากและชัดเจน"
ตัวอย่าง > เกี่ยวกับความเชื่อทางศาสนา

มีรายงานมากมายเกี่ยวกับการเห็นภาพและรูปร่างต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อทางศาสนา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งใบหน้าของบุคคลสำคัญ  ที่ปรากฏขึ้นในสิ่งที่เป็นปรากฏการณ์ตามธรรมชาติ
และรายงานมากมายเป็นการเห็นภาพของพระเยซู 
แม่พรหมจรรย์มารีย์ 
คำเขียนว่าอัลลอฮ์ 
หรือปรากฏการณ์ทางศาสนาอื่น ๆ
ยกตัวอย่างเช่น  ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2550 ในประเทศสิงคโปร์ มีแคลลัสบนต้นไม้ต้นหนึ่งที่ปรากฏรูปร่างเหมือนกับลิง
เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติที่มีผลให้ผู้ที่ศรัทธาเดินทางมาบูชาเจ้าแห่งลิง  (โดยถือเอาเป็นหนุมานหรือเห้งเจีย)
ความโด่งดังของเรื่องการเห็นรูปภาพทางศาสนาต่าง ๆ และรูปแปลก ๆ อื่น ๆ ที่อยู่ในวัตถุสามัญทั่วไป
ได้สร้างตลาดให้กับวัตถุต่าง ๆ เหล่านี้ในเว็บไซต์การประมูลเช่นอีเบย์
ตัวอย่างที่โด่งดังที่สุดอย่างหนึ่งก็คือแซนด์วิชชีสปิ้งที่มีรูปใบหน้าของแม่พรหมจรรย์มารีย์  ซึ่งได้มีการซื้อขายผ่านการประมูลได้ราคาถึง 28,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 1,100,000 บาทในช่วงเวลานั้น)
ตัวอย่าง > การพยากรณ์อนาคต

มีวิธีการพยากรณ์อนาคตแบบโบราณของชาวยุโรปหลายอย่างที่ตีความหมายเงาต่าง ๆ ของวัตถุ
ยกตัวอย่างเช่น  ในศาสตร์ molybdomancy มีการตีความหมายเงาของรูปร่างแบบสุ่มที่เกิดขึ้นเนื่องจากการเทดีบุกหลอมลงไปในน้ำเย็นภายใต้แสงเทียน
ตัวอย่าง > ซากดึกดำบรรพ์

จากคริสต์ทศวรรษ 1970 ถึง 1980 มีนักวิจัยชาวญี่ปุ่นชื่อว่า น.พ. Chonosuke Okamura ได้ตีพิมพ์ชุดรายงานที่มีชื่อเสียงโด่งดังชื่อว่า  "Original Report of the Okamura Fossil Laboratory (รายงานต้นฉบับของแล็บซากดึกดำบรรพ์โอกะมุระ)"
ที่เขาพรรณนาถึงหินปูนขัดดึกดำบรรพ์จาก 425 ล้านปีก่อน (ยุค Silurian)
ที่มีซากดึกดำบรรพ์เล็ก ๆ ของมนุษย์  กอริลลา สุนัข มังกร ไดโนเสาร์  และสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ 
แต่ละอย่างล้วนแต่มีขนาดเป็นเพียงหลายมิลลิเมตร
ซึ่งทำให้เขาอ้างว่า  "ไม่มีความเปลี่ยนแปลงต่อร่างกายของมนุษย์ตั้งแต่ยุค Silurian...ยกเว้นการเติบโตขึ้นจากขนาด 3.5 มิลลิเมตรมาจนถึง 1,700 มิลลิเมตร" 
คุณหมอได้รับรางวัล Ig Nobel Prize (เป็นรางวัลล้อรางวัลโนเบล)ด้านความหลากหลายทางชีวภาพ (biodiversity) ในปี ค.ศ. 1996 เพราะงานวิจัยนี้
ตัวอย่าง > การทดสอบบุคคลิกภาพ

การทดสอบ Rorschach inkblot test เป็นเทคนิคที่ใช้ แพริโดเลีย เพื่อที่จะเข้าใจสภาพจิตใจของบุคคล  
การทดสอบนี้เป็นการให้แสดงออกซึ่งบุคคลิกภาพ  (projective test)
โดยให้ผู้รับการทดสอบบอกความคิดหรือความรู้สึกของตน
เกี่ยวกับภาพจุดหมึกที่ไม่ปรากฏว่าเป็นอะไรอย่างชัดเจน
การแสดงออกเช่นนี้เป็นปรากฏการณ์แพริโดเลียแบบตามสั่ง
เพราะว่า  รูปต่าง ๆ เหล่านี้จริง ๆ แล้วออกแบบโดยเฉพาะเพื่อไม่ให้เหมือนกับอะไร ๆ
ตัวอย่าง > ปรากฏการณ์เสียงอิเล็กทรอนิกส์

ในปี ค.ศ. 1971 นักเขียนชาวลัตเวีย Konstantīns Raudive พิมพ์หนังสือ Breakthrough (การค้นพบ) ให้รายละเอียดกับสิ่งที่เขาเชื่อว่าเป็นการค้นพบ electronic voice phenomenon (ปรากฏการณ์เสียงอิเล็กทรอนิกส์ ตัวย่อ EVP) ซึ่งต่อมาได้รับคำอธิบายว่าเป็นปรากฏการณ์แพริโดเลียทางหู
ตัวอย่าง > การอัดเสียงถอยหลัง

ในปี ค.ศ. 1982 มีเสียงดนตรีร็อกที่เมื่อเล่นถอยหลังแล้ว  สามารถได้ยินข้อความที่ลือว่าเป็นของซาตาน  คนบางพวกเชื่อว่าข้อความเช่นนี้สามารถมีอิทธิพลต่อจิตใต้สำนึกได้แม้ว่าจะเล่นเสียงดนตรีนั้นตามปกติ  เหตุการณ์นี้มีผลให้หลายรัฐของประเทศสหรัฐอเมริกาออกกฎหมายห้ามการอัดเสียงที่ซ่อนข้อความเช่นนี้  
การได้ยินข้อความ "ลับ" ที่เกิดจากการอัดเสียงถอยหลังอย่างนี้ได้รับการอธิบายจากนักวิชาการว่าเป็นปรากฏการณ์แพริโดเลียทางหู
เกี่ยวกับโรค

แพริโดเลียอาจมีความสัมพันธ์กับโรคย้ำคิดย้ำทำ (obsessive-compulsive disorder) ซึ่งพบในกรณีหนึ่งในคนไข้หญิง
สถานที่เด่น

สฟิงซ์โรมาเนียในเทือกเขา Bucegi
หน้าคนบนภูเขา Pedra da Gavea ที่เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิลที่รู้จักกันว่า  "พระเศียรจักรพรรดิ"
ผึ้งผสมเกสรสร้างใบหน้าในดอกทานตะวัน
"La Gardienne des Gorges"  เป็นรูปโครงของหญิงใส่หมวกที่อยู่ในหุบเขา Georges de Daluis ในประเทศฝรั่งเศส
"มนุษย์หน้าสยิ้ว" ทำด้วยแผ่นหินแดง อยู่ที่ลำแม่น้ำ Cians ของอุทยานแห่งชาติ Mercantour ประเทศฝรั่งเศส
"ชายแก่ประจำภูเขา" ในเมืองฟรังโกเนีย  รัฐนิวแฮมป์เชียร์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ทลายไปแล้วเมื่อปี ค.ศ. 2003
ธนบัตร 2 ดอลลาร์แคนาดาในปี ค.ศ. 2497 นี้ได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางจากการถูกกล่าวหาว่าวาดภาพ "ใบหน้าของปีศาจ" ในเส้นผมของควีนเอลิซาเบธที่ 2
ผีป่า Baba Yaga ที่อุทยานแห่งชาติ Bayanaul  ในประเทศคาซัคสถาน
ใบหน้ามีรอยยิ้มในแอ่ง Galle บนดาวอังคาร
ดูเพิ่ม

กลุ่มดาว
การกุเหตุความจำเสื่อม
ผี โดยการเห็นที่เป็นผลของปรากฏการณ์แพริโดเลีย
ปูไฮเกะ
แหล่งข้อมูลอื่น

Cloud pareidolia เก็บถาวร 2009-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 33 ตัวอย่างของ ปรากฏการณ์แพริโดเลียที่เกิดจากอุกกาบาต
Skepdic.com Skeptic's Dictionary definition of pareidolia
The Stone Face: Fragments of An Earlier World
Feb. 13, 2007, article in The New York Times about cognitive science of face recognition
Snopes.com ใบหน้าของซาตานที่เห็นในควันจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
หม้อชาบนบิลบอร์ดที่ดูเหมือนฮิตเลอร์
หน้ากูเกิล เก็บถาวร 2015-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จิตรกรรมของชาวอิตาลี จูเซปเป อาร์ชิมโบลโด ชื่อว่า "The Jurist (ลูกขุน)" หรือ "The Lawyer (ทนาย)" ที่ใบหน้าทำด้วยปลาและเนื้อ  และลำตัวทำด้วยหนังสือเอกสารกฎหมาย
ภาพทดสอบ Rorschach test blot 03
ภาพวาด  แม้ว่าจะไม่เหมือนใบหน้าจริง ๆ เลย  แต่มนุษย์ก็ยังเอาไปเปรียบเทียบกับใบหน้าจริง ๆ
มนุษย์เล็กในเปลือกสมอง

แผนภาพ 2 มิติแสดงมนุษย์เล็กในเปลือกสมองรับความรู้สึกทางกาย
มนุษย์เล็กในเปลือกสมอง (อังกฤษ: cortical homunculus) เป็นการแสดงร่างกายมนุษย์แบบบิดเบี้ยว โดยอาศัยแผนที่ประสาทคือบริเวณและสัดส่วนสมองมนุษย์ที่อุทิศให้กับการแปลผลของระบบประสาทสั่งการและของระบบประสาทรับความรู้สึกสำหรับส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย
คำละตินว่า ฮามังคิวลัส (homunculus) ซึ่งแปลว่า มนุษย์เล็ก ๆ เป็นคำที่ใช้ในการเล่นแร่แปรธาตุและคติชาวบ้านมานานก่อนวรรณกรรมทางวิทยาศาสตร์จะเริ่มใช้
มนุษย์เล็กในเปลือกสมองหรือ มนุษย์เปลือกสมอง (cortex man) จะแสดงให้เห็นว่า บริเวณสมองเป็นตัวแทนของร่างกายอย่างไร
คือ ใยประสาทที่ส่งข้อมูลความรู้สึกทางกายมาจากทั่วร่างกาย จะไปยุติที่บริเวณต่าง ๆ ของสมองกลีบข้างในเปลือกสมอง กลายเป็นแแผนที่แสดงส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย
ประเภท

มนุษย์เล็กส่วนสั่งการ (อังกฤษ: motor homunculus) เป็นแผนที่บริเวณสมองที่อุทิศให้กับการแปลผลของประสาทสั่งการสำหรับส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย
เปลือกสมองส่วนสั่งการปฐมภูมิ (primary motor cortex) อยู่ที่ precentral gyrus ของสมองกลีบหน้าและได้รับกระแสประสาทมาจาก premotor area ของสมองกลีบหน้า
มนุษย์เล็กส่วนรับความรู้สึก (อังกฤษ: sensory homunculus) เป็นแผนที่บริเวณสมองที่อุทิศให้กับการแปลผลของประสาทรับความรู้สึกทางกายสำหรับส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย
เปลือกสมองส่วนรับความรู้สึกทางกายอยู่ที่รอยนูนหลังร่องกลาง (postcentral gyrus) และได้รับกระแสประสาทจากทาลามัส
ซึ่งก็ได้รับกระแสประสาทมาจากก้านสมองและไขสันหลัง
การจัดระเบียบ

ตามยาวของเปลือกสมองส่วนสั่งการและส่วนรับความรู้สึก บริเวณต่าง ๆ ที่เฉพาะเจาะจงกับส่วนในร่างกายจะจัดเป็นระเบียบ แม้อาจต่างกับที่คาดว่าควรเป็น
คือนิ้วเท้าอยู่ที่ด้านบนของซีกสมอง (ดูรูป) และเมื่อตามซีกสมองลงมาตามด้านข้าง ก็จะพบส่วนร่างกายที่อยู่สูงกว่านิ้วเท้าตามลำดับจนถึงปลายนิ้วมือ โดยยังไม่พบใบหน้า
ถ้าตามลงไปอีก ก็จะพบส่วนต่าง ๆ ของใบหน้าจากส่วนที่สูงกว่าลงไปยังส่วนที่ต่ำกว่าโดยประมาณ ซึ่งกลับลำดับจากที่เป็นมาก่อน
มนุษย์เล็กนี้แบ่งครึ่ง คือมีแผนที่ของร่างกายซีกซ้ายในสมองซีกขวา และนัยกลับกันก็เช่นเดียวกัน
บริเวณของเปลือกสมองที่อุทิศให้กับร่างกายแต่ละส่วนจะไม่เป็นไปตามสัดส่วนพื้นที่หรือปริมาตรของร่างกายส่วนนั้น ๆ แต่เป็นไปตามการส่งเส้นประสาทไปเลี้ยงบริเวณนั้น ๆ 
ดังนั้น บริเวณร่างกายที่มีเส้นประสาทรับความรู้สึกและเส้นประสาทสั่งการมากกว่าก็จะใหญ่กว่าในแผนที่ ในขณะที่บริเวณที่มีเส้นประสาทน้อยกว่าก็จะเล็กกว่า
จึงได้ภาพมนุษย์ที่บิดเบี้ยว มีมือ ปาก และหน้าใหญ่ผิดสัดส่วน
ในส่วนด้านล่าง เลยบริเวณที่รับความรู้สึกเกี่ยวกับฟัน เหงือก ขากรรไกร ลิ้น และคอหอยเป็นบริเวณรับความรู้สึกจากในท้อง
ส่วนด้านบนเลยบริเวณของนิ้วเท้าไป ทั่วไปเชื่อว่าเป็นเครือข่ายประสาทรับความรู้สึกสำหรับอวัยวะเพศ
แต่งานศึกษาหลัง ๆ เช่น ปี 2009 และ 2015 เสนอว่า อาจมีบริเวณสองบริเวณสำหรับอวัยวะเพศ โดยบริเวณหนึ่งเกี่ยวกับการกระตุ้นอารมณ์ทางเพศ และอีกบริเวณหนึ่งเกี่ยวกับความรู้สึกที่เหลือ
การค้นพบ

ประสาทศัลยแพทย์ชาวอังกฤษไวล์เดอร์ เพ็นฟิลด์ (Wilder Penfield) และเพื่อนร่วมงาน (Edwin Boldrey และ Theodore Rasmussen) ได้เครดิตว่า เป็นผู้เริ่มแนวคิดเกี่ยวกับมนุษย์เล็กของประสาทรับความรู้สึกและประสาทสั่งการ
แม้จะไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์พวกแรกที่พยายามทำหน้าที่ของสมองให้เห็นเป็นรูปธรรมด้วยมนุษย์เล็ก
แต่ก็เป็นพวกแรกที่แยกแยะหน้าที่การรับรู้กับหน้าที่สั่งการ แล้วทำแผนที่ต่างหาก ๆ ตามสมอง แสดงผลเป็นเป็นมนุษย์เล็กสองตัว
อนึ่ง ภาพวาดของพวกเขาและภาพต่อ ๆ มาที่เกี่ยวเนื่องกันอาจเป็นแผนที่ทางมโนภาพซึ่งมีชื่อเสียงที่สุดในสาขาประสาทวิทยาศาสตร์ปัจจุบัน เพราะแสดงข้อมูลที่น่าเชื่อถือและประทับใจแม้เห็นเพียงผาด ๆ
หมอเพ็นฟิลด์ได้เริ่มแนวคิดเกี่ยวกับมนุษย์เล็กนี้เป็นการทดลองทางความคิด จนถึงจินตนาการแม้โลกสมมุติที่มนุษย์เล็กอาศัยอยู่ ซึ่งเขาเรียกว่า "if"
หมอและเพื่อนร่วมงานได้ทดลองด้วยการกระตุ้นทางไฟฟ้าที่บริเวณสมองต่าง ๆ ของคนไข้ที่กำลังผ่าตัดที่สมองเพื่อควบคุมการชัก และดังนั้นจึงสามารถสร้างแผนที่ภูมิลักษณ์ของสมองและมนุษย์เล็กตามแผนที่นั้น ๆ
งานศึกษาเมื่อไม่นานได้เพิ่มความเข้าใจในเรื่องการจัดระเบียบตามภูมิลักษณ์ (somatotopic arrangement) ด้วยเทคนิคต่าง ๆ เช่น การสร้างภาพโดยกิจด้วยเรโซแนนท์แม่เหล็ก (fMRI)