stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อนิเมะ
คำศัพท์ > แนว

บทความหลัก: แนวการ์ตูน
อนิเมะมีอยู่หลายแนวเช่นเดียวกับภาพยนตร์ ยกตัวอย่างเช่น แอ็กชั่น, ผจญภัย, ตลก, โศกนาฏกรรม, แฟนตาซี, สยองขวัญ, ฮาเร็ม, โรแมนติก,ทำอาหาร, นิยายวิทยาศาสตร์ เป็นต้น
อนิเมะส่วนใหญ่จะมีเนื้อหาจากแนวอนิเมะมากกว่าหนึ่งแนว และอาจมีสารัตถะมากกว่าหนึ่งสารัตถะ ทำให้การจัดแบ่งอนิเมะเป็นไปได้ยาก เป็นเรื่องปกติที่อนิเมะแนวแอ็กชันส่วนใหญ่จะสอดแทรกด้วยเนื้อหาแนวตลก และอาจมีการวิพากษ์วิจารณ์สังคมปนอยู่ด้วย ในทำนองเดียวกันอนิเมะแนวรักโรแมนติกหลายเรื่องก็มีฉากต่อสู้ที่ดุเดือดไม่แพ้อนิเมะแนวแอ็กชั่นเลย
แนวที่สามารถพบได้แค่ในอนิเมะและมังงะได้แก่ (สำหรับแนวอื่น ๆ ดูรายชื่อแนวภาพยนตร์)
บิโชโจะ: (ภาษาญี่ปุ่นหมายความว่า "เด็กสาวหน้าตาดี") อนิเมะที่มีตัวละครหลักเป็นเด็กสาวหน้าตาสวยงาม เช่น เมจิกไนท์ เรย์เอิร์ธ
บิโชเน็ง: (ภาษาญี่ปุ่นหมายความว่า "เด็กหนุ่มหน้าตาดี") อนิเมะที่มีตัวละครหลักเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาและท่าทางสง่างาม เช่น ฟูชิกิยูกิ
เอดชิ: มีรากมาจากตัวอักษร "H" ในภาษาญี่ปุ่นหมายว่า "ทะลึ่ง" อนิเมะในแนวนี้จะมีมุขตลกทะลึ่งแบบผู้ใหญ่ และมีภาพวาบหวามแต่ไม่เข้าข่ายอนาจารเป็นจุดขาย ตัวอย่างเช่น คาโนค่อน จิ้งจอกสาวสุดจี๊ด
เฮ็นไต: (ภาษาญี่ปุ่นหมายความว่า "ไม่ปกติ ในแง่จิตใจ" หรือ "วิตถาร") เป็นคำที่ใช้นอกประเทศญี่ปุ่นสำหรับเรียกอนิเมะที่จัดได้ว่าเป็นสื่อลามกอนาจาร ในประเทศญี่ปุ่นเรียกอนิเมะประเภทนี้ว่า 18禁アニメ　 (อ่านว่า "จูฮาจิคินอนิเมะ"; อนิเมะสำหรับผู้ใหญ่อายุมากกว่า 18 ปี) หรือ エロアニメ　 (อ่านว่า "เอโระอนิเมะ"; มาจาก "erotic anime" แปลว่า "อนิเมะที่กระตุ้นความรู้สึกทางเพศ) ตัวอย่างเช่น ลาบลูเกิร์ล)
อนิเมะสำหรับเด็ก: มีกลุ่มเป้าหมายเป็นเด็กปฐมวัย ตัวอย่างเช่น โดราเอมอน
โชเน็ง: อนิเมะที่มีกลุ้มเป้าหมายเป็นเด็กผู้ชาย เช่น ดราก้อนบอล, นารูโตะนินจาจอมคาถา,เซนต์เซย์ย่า
โชโจะ: อนิเมะที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นเด็กผู้หญิง เช่น เซเลอร์มูน,ซินามอโรล,ฝากใจไปถึงเธอ
เซเน็ง: อนิเมะที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นวัยรุ่นชายตอนปลายถึงผู้ชายอายุประมาณ 20 ปี เช่น โอ้! มายก็อดเดส,โอ้เทพธิดา
โจเซ: (ภาษาญี่ปุ่นหมายถึง "ผู้หญิงอายุน้อย") อนิเมะที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นผู้หญิงอายุประมาณ 20 ปี ตัวอย่างเช่น นานะ
มาโฮโชโจะ: แนวย่อยหนึ่งของอนิเมะแนวโชโจะ มีตัวละครหลักเป็นเด็กผู้หญิงที่มีพลังวิเศษอย่างไดอย่างหนึ่ง เช่น การ์ดแคปเตอร์ซากุระ
มาโฮโชเน็ง: เหมือนแนวสาวน้อยเวทมนตร์ แต่ตัวเอกเป็นผู้ชาย เช่น ดี.เอ็น.แองเจิล
โชโจะไอ/ยูริ: อนิเมะเน้นความรักร่วมเพศระหว่างผู้หญิง เช่น สตรอเบอรี่พานิก
โชเน็งไอ/ยาโออิ: อนิเมะเน้นความรักร่วมเพศระหว่างผู้ชาย เช่น เลิฟเลส
ดูเพิ่ม

รายชื่ออนิเมะ
รายชื่อละครชุดอนิเมะเรียงตามจำนวนตอน
รายชื่อแฟรนไชส์อนิเมะเรียงตามจำนวนตอน
รายชื่ออนิเมะที่มีพื้นฐานจากวิดีโอเกม
รายชื่อรายการโทรทัศน์ที่มีพื้นฐานจากวิดีโอเกม
List of years in anime
Original Anime
Novel Anime
แหล่งข้อมูลอื่น

อนิเมะ ที่เว็บไซต์ Curlie
อนิเมะ เก็บถาวร 2023-03-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฮิรายาจี

ฮิรายาจี
ฮิรายาจี  (ญี่ปุ่น: ヒラヤーチー; โรมาจิ: hirayāchī) เป็นอาหารพื้นบ้านของชาวโอกินาวะ ชื่อเรียก "ฮิรายาจี'' นี้เป็นคำอ่านในภาษาโอกินาวะของคำว่า "ฮิรายากิ" (平焼き) ส่วนภาษาในมิยาโกจิมะ เรียกว่า "นาบิปัมบิง" (ナビパンビン) และในภูมิภาคยาเอยามะ เรียกว่า "พิชาฮัมบิรุ" (ピシャハンビル)
ทำโดยการผสมแป้งสาลีเข้ากับน้ำหรือดาชิ ผสมกุยช่ายหรือต้นหอมหั่นเล็ก และส่วนผสมอื่น ๆ เทลงในกระทะที่ทาน้ำมันแล้วอบ แล้วอาจเติมซอสวุร์สเตอร์เชอร์หรือโชยุ ตามความชอบ
เนื่องจากเป็นอาหารปรุงเองที่บ้านแบบง่าย ๆ ที่ทำได้โดยใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ติดบ้านเสมอ และผักที่ปลูกได้ง่ายในสวน จึงมักทำเป็นอาหารในยามที่ผู้คนไม่สามารถออกไปไหนได้เนื่องจากพายุไต้ฝุ่น
เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์

| เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ |
| --- | --- |
 
พระสิทธิญาณมุนี (อุดร)  วัดหมอนไม้  เจ้าคณะอำเภอเมืองอุตรดิตถ์รูปปัจจุบัน
ตำบลในเขตปกครอง: 13 เขต (ตำบล)
พื้นที่ปกครอง: อำเภอเมืองอุตรดิตถ์
นิกาย: เถรวาท มหานิกาย   (ในสังกัดการปกครองของมหาเถรสมาคม)

เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ เป็นเขตปกครองของพระภิกษุสงฆ์เถรวาท ฝ่ายมหานิกายระดับอำเภอ ขึ้นตรงต่อเจ้าคณะเหนือกว่าภายในเขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์ ตามการแบ่งเขตพื้นที่การปกครองคณะสงฆ์ไทยในกำกับของมหาเถรสมาคม
เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ มีอาณาเขตการปกครองคณะสงฆ์และรับผิดชอบกิจกรรมทางพระพุทธศาสนาเถรวาทครอบคลุมพื้นที่อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ ปัจจุบันมีพระครูเกษมธรรมาลังการ (อุดร) (วัดหมอนไม้) เป็นเจ้าคณะอำเภอแห่งนี้ต่อจาก พระนิมมานโกวิท (หลวงปู่ทองดำ)
เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์  มีสำนักเรียนพระปริยัติธรรมสำหรับพระสงฆ์ครบสองแผนกทั้งแผนกธรรมและแผนกบาลี (วัดคลองโพธิ์ พระอารามหลวง) นอกจากนี้ยังมีห้องเรียนของวิทยาลัยสงฆ์พุทธชินราช มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เปิดการศึกษาในระดับปริญญาพุทธศาสตรบัณฑิต โดยตั้งอยู่ที่วัดหมอนไม้ อันเป็นวัดเจ้าคณะอำเภอในปัจจุบัน
เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ เป็นการแบ่งเขตการปกครองคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกายในจังหวัดอุตรดิตถ์ ตามการแบ่งของมหาเถรสมาคม ในปัจจุบันมีการแบ่งเขตการปกครองคณะสงฆ์ในอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ออกเป็น 13 เขต (ตำบล)
ดูเพิ่ม

เขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กเขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ |
| --- | --- |
ท่าอิฐ · บ้านเกาะ· ท่าเสา· ผาจุก· วังกะพี้-หาดกรวด · งิ้วงาม เขต 1 · งิ้วงาม เขต 2 · บ้านด่าน  · หาดงิ้ว · น้ำริด · ป่าเซ่า · บ้านด่านนาขาม · คุ้งตะเภา
อาหารม้ง

ซุปหัวแพะของชาวม้งในตลาดเวียดนาม
อาหารม้งเป็นอาหารของชาวม้งที่พบส่วนใหญ่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จีนตอนใต้ และชุมชนม้งอเมริกันในประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นอาหารที่มีเอกลักษณ์ แต่ได้รับอิทธิพลจากอาหารลาว อาหารไทย อาหารเวียดนามและอาหารจีน อาหารม้งแตกต่างกันไปบ้างตามภูมิภาค
ส่วนผสม

อาหารหลักของม้งคือข้าว กินกับผัก พริกและเนื้อสัตว์ต้มหรือทอดใช้เครื่องเทศและสมุนไพรหลายชนิดรวมทั้งพริกไทย ตะไคร้ ผักชี กระเทียม หัวหอม สะระแหน่และขิง  มีการใช้น้ำปลา น้ำมันหอย ซีอิ๊ว และซอสต่าง ๆ อย่างแพร่หลาย
มื้ออาหาร

ชาวม้งมักจะกินอาหารวันละสามมื้อและมักจะไม่นิยมรับประทานอาหารว่างระหว่างมื้ออาหาร แต่ละมื้อประกอบด้วยข้าวและผัก และเนื้อสัตว์จำนวนน้อย เนื้อสัตว์และผักมักจะผัด นึ่งหรือต้ม พริก (ภาษาม้ง:kua txob) นิยมใช้ปรุงรสอาหารทุกมื้อ ชนิดของอาหารที่เตรียมไว้สำหรับแต่ละมื้อไม่แตกต่างกัน นิยมนั่งล้อมวงกินเป็นสำรับ สำหรับผู้ที่ยังเคร่งครัดในวัฒนธรรมม้ง การล้อมวงทานอาหารร่วมกันในการพบปะทางวัฒนธรรม ผู้ชายจะกินก่อนแล้วจึงตามด้วยผู้หญิงและเด็ก
เนื่องจากภาษาม้งไม่มีการเขียนจนถึงราว พ.ศ. 2493 วัฒนธรรมการกินอาหารของชาวม้งจึงไม่มีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรก่อนหน้านั้น ตำราอาหารม้งเพิ่งมีขึ้นภายหลัง
แหล่งข้อมูลอื่น

Scripter, Sami; Yang, Sheng (14 เมษายน 2009). "Cooking from the Heart: The Hmong Kitchen in America". University Of Minnesota Press. ISBN 978-0-81665326-3.
ตำราอาหารของชาวม้งในสหรัฐ เก็บถาวร 2010-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กอาหารของแต่ละประเทศในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
กัมพูชา  ·  เกาหลี  ·  คาซัคสถาน  ·  คีร์กีซสถาน  ·  จีน (ฮ่องกง  ·  มาเก๊า  ·  ไต้หวัน  ·  ทิเบต)  ·  ญี่ปุ่น  ·  ติมอร์-เลสเต  ·  เติร์กเมนิสถาน  ·  ทาจิกิสถาน  ·  ไทย  ·  เนปาล  ·  บรูไน  ·  บังกลาเทศ  ·  ปากีสถาน  ·  พม่า  ·  ฟิลิปปินส์  ·  ภูฏาน  ·  มองโกเลีย  ·  มัลดีฟส์  ·  มาเลเซีย  ·  ลาว (ม้ง)  ·  เวียดนาม  ·  ศรีลังกา  ·  สิงคโปร์  ·  อัฟกานิสถาน  ·  อินเดีย  ·  อินโดนีเซีย  ·  อุซเบกิสถาน  ·  กาตาร์  ·  คูเวต  ·  จอร์เจีย  ·  จอร์แดน  ·  ซาอุดีอาระเบีย  ·  ซีเรีย  ·  ไซปรัส  ·  ตุรกี  ·  บาห์เรน  ·  เยเมน  ·  เลบานอน  ·  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  ·  อาเซอร์ไบจาน  ·  อาร์เมเนีย  ·  อิรัก (เคอร์ดิสถาน)  ·  อิสราเอล  ·  อิหร่าน  ·  โอมาน  ·  ปาเลสไตน์
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
เคล็ดกระบี่ใจ

กระบี่ใจ เป็นเคล็ดวิชาที่อยู่ในการ์ตูนฮ่องกงเรื่อง "ศึกเทพศาสตรา" ผู้คิดค้นคือ หนางกงอู๋ตี๋ ได้ถ่ายทอดให้หนางกงยี่ จนชำนาญทำให้กลายเป็นเพลงกระบี่ที่สร้างชื่อเสียงและเป็นเพลงกระบี่ประจำตระกูล หนางกง แห่งวังทักษิณ
กระบวนท่าเพลงกระบี่ใจ

ใจสูงกระบี่กระพือ
ใจแค้นกระบี่เร่งรุด
ใจเยือกเย็นกระบี่คม
ใจกระจ่างกระบี่วิญญาณ
ใจพิโรธกระบี่เกรี้ยวกราด
ใจเหี้ยมหาญกระบี่ดูดัน
ใจเมตตากระบี่จ้าว
อาร์เธอร์ เคลียฟ์

อาร์เธอร์ เคลียฟ์ (6 เมษายน ค.ศ. 1884 - ?) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ
ผลงาน

The Romance of Old Bill (1918)
The Lady Clare (1919)
Garryowen (1920)
Nothing Else Matters (1920)
The Bachelor's Club (1921)
Mary Find the Gold (1921)
The Adventures of Mr. Pickwick (1921)
The Card (1922)
A Master of Craft (1922)
Old Bill Through the Ages (1924)
Her Redemption (1924)
แหล่งข้อมูลอื่น

อาร์เธอร์ เคลียฟ์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เครื่องสร้างหิมะ

เครื่องสร้างหิมะเทียม
เครื่องสร้างหิมะเทียม หิมะเทียมจะสร้างโดย การที่นำความเย็นของน้ำมารวมตัวกัน ซึ่งจะทำให้เกิดเป็นก้อนน้ำแข็ง คนส่วนใหญ่จะใช้ข้อนี้เป็นหลัก โดยการที่นำก้อนน้ำแข็ง มาทำเป็นหิมะ และแกะสลักเป็นรูปและลวดลายต่างๆ แล้วแต่แบบที่ตนเองชอบ เช่น ลายหกเหลี่ยม ลายดอกไม้ ฯลฯ
อำเภอโคซะ

แผนที่พื้นที่อำเภอโคซะในยุคเมจิแสดงด้วยสีเหลือง พื้นที่ในปัจจุบันแสดงด้วยสีเขียว

1 - ซามูกาวะ
อำเภอโคซะ (ญี่ปุ่น: 高座郡; โรมาจิ: Kōza-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันประกอบด้วยเมืองเพียง 1 เมือง คือ ซามูกาวะ พื้นที่ทั้งหมดของนครชิงาซากิ ฟูจิซาวะ ยามาโตะ อายาเซะ เอบินะ ซามะ และส่วนหนึ่งของนครซางามิฮาระ เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโคซะมาก่อน
ในปี 2009 อำเภอโคซะมีประชากรประมาณ 47,812 คน ความหนาแน่น 3,560 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 13.42 ตารางกิโลเมตร
เมืองและหมู่บ้าน

เมืองซามูกาวะ
ประวัติศาสตร์

อำเภอโคซะเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ อำเภอโคซะมีอาณาเขตจากอ่าวซางามิไปยังทิศเหนือจนถึงอาณาเขตของแคว้นมูซาชิ ระหว่างแม่น้ำซางามิและแม่น้ำซาไก มีการกล่าวถึงในบันทึกนิฮนโชกิเมื่อปี ค.ศ. 675 ในยุคนาระโดยเรียกว่าอำเภอทากากูระ (ญี่ปุ่น: 高倉郡; โรมาจิ: Takakura-gun) เมืองเอกของแคว้นซางามิ และโคกูบุนจิ (หรือวัดประจำแคว้น) ตั้งอยู่ในอำเภอโคซะ ซึ่งไม่ทราบตำแหน่งที่แน่นอนในปัจจุบัน
พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การควบคุมของโชเอ็งต่าง ๆ ตั้งแต่ยุคเฮอังมาจนถึงยุคเซ็งโงกุ และเป็นดินแดนเท็นเรียวที่ปกครองโดยโชกุนภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะในยุคเอโดะ
ประวัติศาสตร์ > ลำดับเหตุการณ์

หลังจากการฟื้นฟูเมจิ พื้นที่นี้ก็ถูกก่อตั้งเป็นอำเภอภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 โดยมีที่ว่าการอำเภอที่สร้างขึ้นในบริเวณที่ซึ่งในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของชิงาซากิ ต่อมาได้ย้ายไปยังเมืองฟูจิซาวะ-โอซากะ (ปัจจุบันคือฟูจิซาวะ) ในปี 1906
วันที่ 1 เมษายน 1889 อำเภอโคซะถูกแบ่งออกเป็น 1 เมือง (เมืองฟูจิซาวะ-โอซากะ) กับอีก 22 หมู่บ้าน หมู่บ้านชิงาซากิได้ยกฐานะขึ้นเป็นเมืองในปี 1908 เช่นเดียวกับหมู่บ้านคามิมิโซะในปี 1928 และหมู่บ้านซามะในปี 1937 ฟูจิซาวะยกฐานะขึ้นเป็นนครในปี 1940 หมู่บ้านซามูกางะและเอบินะได้ยกฐานะขึ้นเป็นเมืองในปีเดียวกัน ต่อมาในปี 1941 เมืองซามะ คามิมิโซะ และอีก 6 หมู่บ้านใกล้เคียงได้ควบรวมกันเป็นเมืองซางามิฮาระ หมู่บ้านยามาโตะได้ยกฐานะขึ้นเป็นเมืองในปี 1943 เช่นเดียวกับหมู่บ้านชิบูยะในปี 1944 และหมู่บ้านอายาเซะในปี 1945 และเมืองชิงาซากิก็ได้ยกฐานะขึ้นเป็นนครในปี 1947
ปี 1948 เมืองซามะได้แยกออกมาจากเมืองซางามิฮาระ ซึ่งซางามิฮาระยกฐานะขึ้นเป็นนครในปี 1954
เมืองชิบูยะถูกยุบในปี 1955 โดยส่วนทางใต้ไปรวมกับนครฟูจิซาวะ และส่วนทางเหนือถูกลดฐานะไปเป็นหมู่บ้านจนกระทั่งไปรวมกับเมืองยามาโตะในปี 1956 เมืองยามาโตะยกฐานะขึ้นเป็นนครในปี 1959 เมืองเอบินะและเมืองซามะยกฐานะขึ้นเป็นนครในปี 1971 เช่นเดียวกัยเมืองอายาเซะในปี 1978 เหลือเพียงเมืองซามูกาวะเมืองเดียวที่ยังเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโคซะ
35°22′27″N 139°23′27″E﻿ / ﻿35.37417°N 139.39083°E﻿ / 35.37417; 139.39083
แผนที่อำเภอโคซะในอดีต
อโศกอินเดีย

| อโศกอินเดีย อโศกเซนต์คาเบรียล |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Magnoliales
วงศ์:: Annonaceae
สกุล:: Polyalthia
สปีชีส์:: P.  longifolia
ชื่อทวินาม
Polyalthia longifolia Sonn.

อโศกอินเดีย หรือ อโศกเซนต์คาเบรียล (ชื่อวิทยาศาสตร์: Polyalthia longifolia) เป็นไม้ยืนต้นสูง  ในวงศ์ Annonaceae 
มีลักษณะเป็นไม้ไม่ผลัดใบ ทรงพุ่มเป็นรูปปิรามิดแคบ ๆ สูงเต็มที่ได้ถึง 25 เมตร กิ่งโน้มลู่ลงทั้งต้น ทำให้แลดูต้นสูงชลูดมาก เปลือกต้นเกลี้ยงสีเทาเข้ม หรือเทาปนน้ำตาล  ใบเดี่ยวรูปใบหอกแคบ ๆ ปลายแหลมยาว 15 - 20 เซนติเมตร สีเขียวเป็นมันเงางาม ขอบใบเป็นคลื่น
ออกดอกในระหว่างเดือนมีนาคม - เมษายน จะออกดอกสีเขียวอ่อนเป็นกระจุกตามข้างๆ กิ่ง แต่ละดอกเป็นรูปดาว 6 แฉก กลีบดอกเป็นคลื่นน้อย ๆ ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 1.5 - 2 เซนติเมตร ดอกบานอยู่นาน 3 สัปดาห์
ผลรูปไข่ ยาว  2 เซนติเมตร เมื่อสุกมีสีดำ  เป็นไม้ต้นทรงสูงชะลูด สามารถสูงได้เกินกว่า 30 ฟุต เป็นแท่งกลมปลายแหลม ทรงพุ่มแผ่นทึบ ใบรูปหอก แนว ยาวสีเขียวเข้ม ขอบใบเป็นคลื่น ดอกออกเป็นช่อสีเขียวอ่อน รูปดาว 6 แฉก ดอกมีกลิ่นอ่อน  นิยมปลูกเป็นไม้ประดับและเป็นร่มเงา มีถิ่นกำเนิดอยู่ที่ประเทศอินเดียและศรีลังกา
ที่มาของชื่อ อโศกเซนต์คาเบรียล

ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์  นักบวชในคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกได้นำต้นอโศกชนิดนี้เข้ามาเมื่อปี พ.ศ. 2459 และนำมาปลูกไว้ที่หน้าวัดนักบุญฟรังซิสเซเวียร์ต้นหนึ่ง  และที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียลอีกต้นหนึ่ง  ต่อมาโรงเรียนเซนต์คาเบรียลได้ขยายพันธุ์และปลูกไว้ในโรงเรียนเป็นจำนวนมาก  รวมทั้งมีการแจกจ่ายไปยังสถานที่ต่าง ๆ  ชาวบ้านจึงเรียกต้นนี้ว่า อโศกเซนต์คาเบรียล
เกร็ด

วงดนตรีสุนทราภรณ์มีเพลงที่เกี่ยวกับอโศก คือเพลงกลิ่นดอกโศก
แหล่งข้อมูลอื่น

อโศกเซนต์คาเบรียล
อาร์เธอร์ เลน (นักแสดง)

อาร์เธอร์ เลน (1910-1987) เป็นนักแสดงอังกฤษ
ผลงาน

Diamond City (1949)
The Interrupted Journey (1949)
Wings of Danger (1952)
It Started in Paradise (1952)
Face the Music (1954)
แหล่งข้อมูลอื่น

อาร์เธอร์ เลน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ฮิราโดะ

ฮิราโดะ (ญี่ปุ่น: 平戸市; โรมาจิ: Hirado-shi) เป็นนครในจังหวัดนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 235.09 ตารางกิโลเมตร เดิมตัวเมืองตั้งอยู่บนเกาะฮิราโดะ แต่ภายหลังการควบรวมกับหมู่บ้านข้างเคียง ทำให้อาณาเขตของเมืองฮิราโดะขยายขว้างขึ้น ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของเกาะคีวชู โดยมีสะพานฮิราโดะเชื่อมระหว่างกัน
ฮิราโดะในอดีตเป็นเมืองท่าการค้าที่สำคัญระหว่างญี่ปุ่นกับจีนแผ่นดินใหญ่และเกาหลี นอกจากนี้ยังเคยเป็นสถานีการค้าของบริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์ในญี่ปุ่น
ศูนย์กลางเมืองฮิราโดะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฮิราโดะ
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
Hirado City Tourism Association (ในภาษาอังกฤษ)
สถานีการค้าดัตช์ในฮิราโดะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ฮิราโดะ ที่โอเพินสตรีตแมป
| ด ค ก จังหวัดนางาซากิ |
| --- | --- | --- |
นางาซากิ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  ซาเซโบะ  นางาซากิ  |  |
| นคร |  โกโต  ชิมาบาระ  ไซไก  มัตสึอูระ  มินามิชิมาบาระ  สึชิมะ  อิกิ  อิซาฮายะ  อุนเซ็ง  โอมูระ  ฮิราโดะ  |  |
| เมืองแบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคิตะมัตสึอูระ ซาซะ  โอจิกะ  อำเภอนิชิโซโนงิ โทงิตสึ  นางาโยะ  อำเภอมินามิมัตสึอูระ ชิงกามิโงโต  อำเภอฮิงาชิโซโนงิ คาวาตานะ  ฮาซามิ  ฮิงาชิโซโนงิ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
เซนโต

ทางเข้าเซนโต
เซนโต (ญี่ปุ่น: 銭湯; โรมาจิ: Sentō) คือโรงอาบน้ำสาธารณะของชาวญี่ปุ่น เป็นการอาบน้ำรวมโดยมีห้องอาบน้ำขนาดใหญ่ตั้งอยู่ในเขตชุมชน ลักษณะน้ำที่ใช้อาบเป็นน้ำประปาที่ต้มให้ร้อน ต่างจาก ออนเซนที่เป็น บ่อน้ำร้อนธรรมชาติ
เซนิเท็นโด ร้านลึกลับกับขนมวิเศษ

| --- | --- |
เซนิเท็นโด ร้านลึกลับกับขนมวิเศษ
ふしぎ駄菓子屋 銭天堂
นวนิยายชุด
เขียนโดย: เรโกะ ฮิโรชิมะ
วาดภาพโดย: Jyajya
สำนักพิมพ์: ไคเซชะ
วางจำหน่ายตั้งแต่: พฤษภาคม พ.ศ. 2556 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 21
ภาพยนตร์อนิเมะ
Fushigi Dagashiya Zenitendō: Tsuritai Yaki
สตูดิโอ: โทเอแอนิเมชัน
ฉาย: 14 สิงหาคม พ.ศ. 2563
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ซาโตชิ โทมิโอกะ
เขียนบทโดย: ยูจิ โคบายาชิ
ดนตรีโดย: มิจิรุ
สตูดิโอ: โทเอแอนิเมชัน กัลลอป
เครือข่าย: เอ็นเอชเคเอดูเคเชอนัลทีวี
ฉาย:  8 กันยายน พ.ศ. 2563  – ปัจจุบัน
ตอน: 123
เซนิเท็นโด ร้านลึกลับกับขนมวิเศษ (ญี่ปุ่น: ふしぎ駄菓子屋 銭天堂; โรมาจิ: Fushigi Dagashiya Zenitendō) เป็นวรรณกรรมชุดสำหรับเยาวชนญี่ปุ่น เขียนโดยเรโกะ ฮิโรชิมะ (廣嶋玲子) วาดภาพประกอบโดย Jyajya (จาจา) และตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ไคเซชะ ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2556 รวมทั้งหมด 21 เล่ม ต่อมาโทเอแอนิเมชันได้ดัดแปลงเป็นอนิเมะโทรทัศน์แบบชุด ออกฉายเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2563 และโทเอแอนิเมชันได้ดัดแปลงนวนิยายดังกล่าวเป็นภาพยนตร์อนิมะ ใช้ชื่อว่า Fushigi Dagashiya Zenitendō: Tsuritai Yaki (ふしぎ駄菓子屋 銭天堂 つりたい焼き) เดิมมีกำหนดฉายที่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2563 แต่ถูกเลื่อนไปฉายในวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2563  อันเป็นผลจากการระบาดทั่วของโควิด-19
เนื้อหาในแต่ละตอนเป็นเรื่องราวของเบนิโกะ (紅子) หญิงลึกลับร่างท้วมสูงใหญ่ในชุดกิโมโน ริมฝีปากทาด้วยสีแดงสด มีผมสีขาวปักด้วยปิ่นหลายอัน แต่มีดวงหน้าอ่อนเยาว์ เป็นเจ้าของร้านขายขนมชื่อเซนิเท็นโด (銭天堂) ร้านซึ่งเต็มไปด้วยเรื่องราวลึกลับมหัศจรรย์ เบนิโกะจะมอบโชคดีหรือความสมปรารถนาแก่ผู้ที่ผ่านมาพบร้านนี้โดยบังเอิญ โดยต้องแลกขนมวิเศษหรือของวิเศษกับเหรียญเงินเยนในแต่ละปีแก่เธอ ในแต่ละตอนนั้นจะเขียนถึงปัญหาที่เราพบได้ในชีวิตประจำวัน ทั้งยังแฝงแง่คิดบางประการเอาไว้ให้ขบคิด
ในประเทศไทยมีการตีพิมพ์และแปล เซนิเท็นโด ร้านลึกลับกับขนมวิเศษ เป็นภาษาไทย โดยสำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์ ตีพิมพ์ออกมาสี่เล่ม ได้แก่ ตอนของนำโชคของเบนิโกะ (กรกฎาคม 2565) ตอนโชคชะตาที่คุณเลือกเอง (กันยายน 2565) ตอนคู่แข่งเบนิโกะปรากฏตัว (พฤศจิกายน 2565) ตอนเบนิโกะปะทะโยโดมิ (กุมภาพันธ์ 2566) เล่มแรกแปลโดยกิ่งดาว ไตรยสุนันท์ ส่วนเล่มที่สองและสี่แปลโดยวิธารณี จงสถิตย์วัฒนา
เซนเซเนบ

เซนเซเนบ (หรือเขียนได้อีกว่า เซนิเซเนบ) เป็นพระราชมารดาของฟาโรห์ทุตโมสที่หนึ่งแห่งราชวงศ์ที่สิบแปด พระนางเซนเซเนบ เป็นที่รู้จักเนื่องจากภาพสลักหมายเลข CG 34006 จาก Wadi Halfa ซึ่งพระองค์ได้แสดงคำสาบานด้วยความจงรักภักดีในฐานะพระราชมารดาของฟาโรห์ทุตโมสที่หนึ่งในพิธีราชาภิเษกของบุตรชายของพระองค์ ฟาโรห์ทุตโมสที่หนึ่ง  ภาพสลักของพระนางเซนเซเนบ จากที่ฝังพระศพของฟาโรห์แฮตเชปซุตที่ Deir el-Bahri
เครื่องสั่งจักร

เครื่องสั่งจักร
เครื่องสั่งจักร (อังกฤษ: Engine order telegraph; คำย่อ: E.O.T) หรือโทรเลขสั่งเครื่องยนต์ เป็นอุปกรณ์สื่อสารใช้ส่งคำสั่งหรือรับคำสั่งบนเรือกำปั่นหรือเรือดำน้ำสำหรับเจ้าหน้าที่สะพานเดินเรือ เพื่อสั่งให้วิศวกรในห้องเครื่องส่งกำลังให้กับเรือในความเร็วตามความต้องการ
การใช้งานคือ โยกคันบังคับให้ตรงกับป้ายคำสั่งที่ต้องการ ปลายทางจะทราบคำสั่งจากเข็มชี้ที่ชี้ไปป้ายคำสั่งนั้น และจะโยกคันบังคับให้ตรงกับป้ายคำสั่งที่เข็มชี้อยู่ เพื่อส่งสัญญาณรับทราบคำสั่งและปรับความเร็วเรือให้เหมาะสม
ประวัติ

ในเรือยุคแรก ๆ ตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 ถึงประมาณปี ค.ศ. 1950 เครื่องสั่งจักรมักจะประกอบด้วยหน้าปัดกลมประมาณ 9 นิ้ว (230 มิลลิเมตร) โดยมีคันบังคับตั้งแต่หนึ่งด้ามขึ้นไป มีเข็มชี้บนหน้าปัด และชุดป้ายคำสั่งเร่งหรือถอยเครื่องยนต์ เครื่องสั่งจักรบนเรือสมัยใหม่จะใช้สัญญาณไฟและเสียงอิเล็กทรอนิกส์แทน
เซนโทรโซม

| ชีววิทยาเซลล์ |
| --- | --- |
องค์ประกอบของเซลล์สัตว์โดยทั่วไป: นิวคลีโอลัส  นิวเคลียส  ไรโบโซม (จุดเล็ก ๆ)  เวสิเคิล  ร่างแหเอนโดพลาสมิกแบบขรุขระ  กอลไจแอปพาราตัส (หรือ กอลไจบอดี)  ไซโทสเกเลตัน  ร่างแหเอนโดพลาสมิกแบบเรียบ  ไมโทคอนเดรียน  แวคิวโอล  ไซโทซอล (ของเหลวที่บรรจุออร์แกเนลล์ต่าง ๆ ที่รวมกันเป็นไซโทพลาสซึม)  ไลโซโซม  เซนโทรโซม  เยื่อหุ้มเซลล์ 
องค์ประกอบของเซนโทรโซมโดยทั่วหไป: เซนทริโอล  เซนทริโอลแม่  เซนทริโอลลูก  ปลายด้านไกล  ดิสทัลแอพเพนเดจ  ซับดิสทัลแอพเพนเดจ  ปลายด้านใกล้  ไมโครทิวบูลที่เรียงกันชุดละสามท่อ  เส้นใยเชื่อมระหว่างเซนทริโอล  ไมโครทิวบูล  เพอริเซนทริโอลาร์เมทีเรียล 
ในทางชีววิทยาเซลล์ เซนโทรโซม (centrosome มาจากภาษาละติน centrum 'กลาง' + ภาษากรีก sōma 'ลำตัว') เป็นออร์แกเนลล์ที่ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการจัดการไมโครทิวบูล (microtubule organizing center; MTOC) ในเซลล์สัตว์ และเป็นตัวกำกับการดำเนินไปของวัฏจักรเซลล์ เชื่อกันว่าเซนโทรโซมนั้นมีวิวัฒนาการขึ้นมาภายใน metazoan lineage ของยูคารีโอตเท่านั้น ฟังไจ และ พืช นั้นไม่ปรากฏเซนโทรโซม จึงใช้โครงสร้างอื่น ๆ นอกจากกลุ่ม MTOCs ในการจัดการกับไมโครทิวบูลของมัน ถึงแม้เซนโทรโซมจะมีบทบาทสำคัญในกระบวนการไมโทซิสในเซลล์สัตว์ แต่มันกลับไม่จำเป็นในแมลงวันและหนอนตัวแบนบางสปีชี่ส์
เซนโทรโซมประกอบด้วยเซนทรีโอลสองอันเรียงกันทำมุมตั้งฉากต่อกัน และล้อมรอบด้วยโปรตีน amorphous mass เรียกว่า pericentriolar material (PCM) ซึ่งมีองค์ประกอบเป็นโปรตีนที่จำเป็นต่อการนิวคลีเอชั่นของไมโครทิวบิลและการยีดติด ซึ่งรวมถึง γ-ทูบิวลิน, เพริเซนทริน และ ไนเนอิน โดยทั่วไปแล้วเซนทรีโอลแต่ละอันของเซนโทรโซมนั้นมีโครงสร้างเป็นไมโครทิวบูลคู่สามจำนวนเก้าอัน (nine triplet microtubule) ประกอบกันเป็นโครงสร้างแบบคาร์ทวีล (cartwheel structure) และมีองค์ประกอบของ เซนทริน, เซเนซิน และ เทคทิน
อาหารมัลดีฟส์

ปลาทูน่า เป็นส่วนประกอบหลักของอาหารมัลดีฟส์
แกงต่าง ๆ ของอาหารมัลดีฟส์ กับพารอตตา
อาหารมัลดีฟส์แบบดั้งเดิมจะขึ้นอยู่กับส่วนประกอบสามรายการหลักต่อไปนี้ และเครื่องปรุงอื่น ๆ
มะพร้าว

มะพร้าวจะใช้ในรูปแบบขูด คั้นให้ได้กะทิหรือเคี่ยวเป็นน้ำมันมะพร้าวสำหรับทอด การขูดมะพร้าวใช้ huni gondi ซึ่งเป็นอุปกรณ์พื้นบ้านของมัลดีฟส์แบบดั้งเดิม เป็นเก้าอี้เตี้ยทรงยาวกับใบมีดเหล็กเป็นซี่ ๆ ที่ส่วนปลาย (คล้ายกระต่ายขูดมะพร้าวของไทย) มะพร้าวขูดใช้ในอาหารเช่น มาส ฮูนิ (มัลดีฟส์: މަސްހުނި) กะทิ (kaashi kiru) เป็นส่วนประกอบสำคัญในแกงหลายชนิดของมัลดีฟส์
ปลา

ปลาที่นิยมคือปลาทูน่าทั้งแห้งหรือสด ปลาอื่น ๆ ได้แก่ ปลาทูน่าลาย (latti), ปลาทูน่าเหลือง (kanneli), ปลาทูน่าฟริเกต (raagondi), ปลาสีกุนทอง (mushimas), ปลาวาฮู (kurumas) และปลาอีโต้มอญ (fiyala) ปลาเหล่านี้สามารถรับประทานต้มหรือแปรรูป
ชิ้นปลาทูน่าแปรรูปอาจจะใช้ทั้งชิ้นหรือตัดแบ่ง ในการทำแกง ปลาดิบหรือปลาทูน่าแปรรูปถูกตัดออกเป็นชิ้นหนาขนาด 1/2 นิ้ว (13 มิลลิเมตร) ปลาทูน่าแห้งใช้เป็นหลักในอาหารที่เรียกว่า gulha, kavaabu, bajiya  และ fatafolhi ชาวมัลดีฟส์ไม่ได้มีประเพณีการรับประทานปลาดิบ ซึ่งแตกต่างจากชาวหมู่เกาะแปซิฟิกส่วนใหญ่
แป้ง

แป้งที่นิยมบริโภค เช่นข้าวซึ่งต้มกินหรือบดเป็นแป้ง พืชหัวเช่นเผือก (ala), มันเทศ (kattala) หรือมันสำปะหลัง (dandialuvi) เช่นเดียวกับผลไม้เช่นสาเก (bambukeyo), ลำเจียกหรือเตยทะเล (kashikeyo) พืชหัวและสาเกจะต้มกิน ผลลำเจียกจะกินดิบหลังจากหั่นเป็นชิ้นบาง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาหารมัลดีฟส์
| ด ค กอาหารของแต่ละประเทศในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
กัมพูชา  ·  เกาหลี  ·  คาซัคสถาน  ·  คีร์กีซสถาน  ·  จีน (ฮ่องกง  ·  มาเก๊า  ·  ไต้หวัน  ·  ทิเบต)  ·  ญี่ปุ่น  ·  ติมอร์-เลสเต  ·  เติร์กเมนิสถาน  ·  ทาจิกิสถาน  ·  ไทย  ·  เนปาล  ·  บรูไน  ·  บังกลาเทศ  ·  ปากีสถาน  ·  พม่า  ·  ฟิลิปปินส์  ·  ภูฏาน  ·  มองโกเลีย  ·  มัลดีฟส์  ·  มาเลเซีย  ·  ลาว (ม้ง)  ·  เวียดนาม  ·  ศรีลังกา  ·  สิงคโปร์  ·  อัฟกานิสถาน  ·  อินเดีย  ·  อินโดนีเซีย  ·  อุซเบกิสถาน  ·  กาตาร์  ·  คูเวต  ·  จอร์เจีย  ·  จอร์แดน  ·  ซาอุดีอาระเบีย  ·  ซีเรีย  ·  ไซปรัส  ·  ตุรกี  ·  บาห์เรน  ·  เยเมน  ·  เลบานอน  ·  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  ·  อาเซอร์ไบจาน  ·  อาร์เมเนีย  ·  อิรัก (เคอร์ดิสถาน)  ·  อิสราเอล  ·  อิหร่าน  ·  โอมาน  ·  ปาเลสไตน์
ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2022–23

| --- | --- |
ปุชกาชออเรนอ ใน บูดาเปสต์ จะเป็นเจ้าภาพนัดชิงชนะเลิศ
วันที่: รอบคัดเลือก: 4–25 สิงหาคม ค.ศ. 2022 รอบสุดท้าย: 8 กันยายน ค.ศ. 2022 – 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2023
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  เซบิยา (สมัยที่ 7th)
รองชนะเลิศ:  โรมา
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 141
จำนวนประตู: 381 (2.7 ประตูต่อนัด)
ผู้ชม: 4,006,396 (28,414 คนต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด: วิคตอร์ โบนิฟาเซ (อูนิโอน แซ็ง-ฌิลลอยส์) มาร์คัส แรชฟอร์ด (แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด) คนละ 6 ประตู
← 2021–22 2023–24 → 
ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2022–23 เป็นฤดูกาลที่ 52 ของการแข่งขันระหว่างสโมสรฟุตบอลในระดับรองของยุโรปซึ่งจัดขึ้นโดยสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (ยูฟ่า) และเป็นฤดูกาลที่ 14 นับตั้งแต่เปลี่ยนชื่อจากยูฟ่าคัพมาเป็นยูฟ่ายูโรปาลีก.
รอบชิงชนะเลิศจะแข่งขันกันที่ปุชกาชออเรนอในบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี. เดิมทีบูดาเปสต์มีกำหนดจะเป็นเจ้าภาพ นัดชิงชนะเลิศ สำหรับ ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2021–22, แต่เจ้าภาพหลายที่ถูกย้ายเนื่องจากความล่าช้าและการย้ายที่ตั้งของ นัดชิงชนะเลิศ ค.ศ. 2020 เนื่องจาก การระบาดทั่วของโควิด-19.
ทีมที่ชนะเลิศของยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2022–23 จะได้สิทธิ์เข้ารอบโดยอัตโนมัติสำหรับยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2023–24 รอบแบ่งกลุ่ม และจะได้สิทธิ์ในการเล่นพบกับทีมชนะเลิศของยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2022–23 ในยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2023.
ในฐานะแชมป์เก่าของยูโรปาลีก, ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท, ได้ผ่านเข้าไปเล่นสำหรับ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2022–23 พวกเขาจะสามารถปกป้องตำแหน่งของพวกเขาได้ก็ต่อเมื่อพวกเขาจบอันดับที่สามในกลุ่มของพวกเขา.
ทีมที่มีคุณสมบัติเข้าการแข่งขัน

ทีมสโมสรทั้งหมด 58 ทีมจากทั้งหมด 31 และ 36 จาก 55 ชาติสมาชิกสมาคมของแต่ละประเทศ ที่จะเข้าร่วมการแข่งขันในยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2022–23 โดยการจัดอันดับของแต่ละสมาคมขึ้นอยู่กับค่าสัมประสิทธิ์ยูฟ่าซึ่งจะถูกใช้ในการกำหนดจำนวนทีมที่จะเข้าร่วมในแต่ละสมาคม โดยมีคุณสมบัติดังนี้:
แชมป์เก่าของยูฟ่ายูโรปาคอนเฟอเรนซ์ลีกจะได้รับสิทธิ์เข้าสู่ยูโรปาลีก (หากพวกเขาไม่ผ่านเข้ารอบแบ่งกลุ่มแชมเปียนส์ลีก)
สมาคมฟุตบอลจากประเทศอันดับ 1–5 แต่ละสมาคมจะมีทีมสองทีมที่มีคุณสมบัติเข้าการแข่งขัน
สมาคมฟุตบอลจากประเทศอันดับ 6–7 และ 9–15 แต่ละสมาคมจะมีทีมหนึ่งทีมที่มีคุณสมบัติเข้าการแข่งขัน
37 ทีมที่ตกรอบมาจากยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2022–23 จะถูกย้ายไปสู่ยูโรปาลีก
ทีมที่มีคุณสมบัติเข้าการแข่งขัน > อันดับสมาคมฟุตบอลของแต่ละประเทศ

สำหรับยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2022–23, แต่ละสมาคมจะได้รับการจัดอันดับตาม ค่าสัมประสิทธิ์แต่ละประเทศของยูฟ่าในปี 2021 ซึ่งคำนวณจากการทำผลงานแข่งขันระดับสโมสรยุโรปตั้งแต่ฤดูกาล 2016–17 ถึงฤดูกาล 2020–21.
นอกเหนือจากการจัดสรรซึ่งจะยึดเป็นหลักในการคิดค่าสัมประสิทธิ์ประเทศ สมาคมอาจจะมีทีมที่เข้าร่วมในยูโรปาลีก ตามที่ระบุไว้ด้านล่าง:
(UCL) – ทีมเพิ่มเติมที่โยกย้ายมาจากยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
(UECL) – ทีมเพิ่มเติมที่เทียบเท่ามาจากแชมป์เก่ายูฟ่ายูโรปาคอนเฟอเรนซ์ลีก