stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เขตห้ามล่าสัตว์ป่าหนองบงคาย
สภาพทางปฐพีวิทยา

ดินที่พบในหนองบงคายเป็นดินชุดเชียงราย เกิดจากการทับถมของตะกอนลำน้ำ มีลักษณะอุ้มน้ำได้ดีมาก เป็นดินเหนียว ดินร่วนปนทราย และดินเหนียวปนทราย มีค่าความเป็นกรด–ด่างอยู่ในช่วง 5.5–6.5 สำหรับลักษณะดินในพื้นที่ลุ่มน้ำแห่งนี้เป็นดินร่วนปนเหนียว และดินร่วนปนทรายเนื่องจากพื้นที่ลุ่มน้ำแห่งนี้เป็นพื้นที่การเกษตรเป็นส่วนใหญ่ ทำให้อาจจะเกิดการชะล้างพังทลายของดินซึ่งส่งผลให้เกิดการตื้นเขินของอ่างเก็บน้ำได้ในอนาคตดินที่พบอยู่ในพื้นที่เกิดจากวัสดุเหลือค้างจากวัตถุต้นกำเนิด (residuum and localcolluvium) และการทับถมของตะกอนลำน้ำ ดินจัดอยู่ในชุดดินเชียงแสนที่เกิดจากดินตะกอนลุ่มน้ำ มีลักษณะเป็นดินเหนียวอุ้มน้ำได้ดีมาก ดินมีค่าความเป็นกรด–ด่าง อยู่ในช่วง 5.5–6.5ประมาณร้อยละ 42 มีความเหมาะสมสำหรับการทำนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ตำบลโยนก และประมาณร้อยละ 22 มีความเหมาะสมปานกลางสำหรับพืชไร่ แต่มีปัญหาเรื่องการระบายน้ำ มีปริมาณการชะล้างพังทลายของดินโดยรอบค่อนข้างสูง สถานภาพของการเกิดกษัยการของดินในหนองบงคาย เป็นผลมาจากการเปลี่ยนพื้นที่ป่ารอบๆ เพื่อมาทำการกสิกรรมซึ่งส่งผลให้ปริมาณตะกอนสะสมอยู่ในหนองบงคายประมาณ 24,540 ตันต่อปี และจากการคำนวณพบว่าหากยังปล่อยให้มีการตกตะกอนในลักษณะนี้โดยปราศจากการจัดการใดๆ พบว่าอีกประมาณ 500 ปี จะมีปริมาณตะกอนทับถมจนเต็มหนองบงคาย
สภาพทางอุทกวิทยา

หนองบงคายจัดเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีน้ำท่วมขังอยู่ตลอดปี (permanentinundatedwater regime) ระดับความลึกอยู่ระหว่าง 0–4.5 เมตร โดยมีความลึกเฉลี่ยประมาณ 2 เมตรสามารถกักเก็บน้ำได้สูงสุด 4.9 ล้านลูกบาศก์เมตร ที่ระดับความสูง 374 เมตร ระดับน้ำจะปรับลดลงประมาณ 1–1.5 เมตร ในช่วงฤดูแล้ง แหล่งน้ำสำรองที่สำคัญได้จากปริมาณน้ำฝนในลักษณะของน้ำไหลบ่า (run off) เป็นส่วนใหญ่ พื้นที่รับน้ำมีประมาณ 15.75 ตารางกิโลเมตรและมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปีเท่ากับ 1,705 มิลลิเมตรต่อปี ดังนั้นปริมาณน้ำที่ไหลเข้าพื้นที่ต้นน้ำมีประมาณ 26.8 ล้านลูกบาศก์เมตร โดยมีปริมาณน้ำไหลบ่าเข้าสู่หนองบงคายเท่ากับ 7.89ล้านลูกบาศก์เมตร
แหล่งน้ำใกล้เคียงหนองบงคาย ประกอบด้วย หนองหลวง หนองแฉลบ และหนองบัว น้ำที่ไหลลงสู่หนองบงคายทั้งหมดเป็นน้ำผิวดินจากน้ำฝนที่ตกลงสู่พื้นที่ลุ่มน้ำหนองบงคาย ขนาดพื้นที่เท่ากับ 16.59 ตารางกิโลเมตร หรือ 10,369 ไร่ จากการวิเคราะห์ข้อมูลปริมาณน้ำฝน พบว่าจะมีน้ำไหลเข้าหนองบงคายประมาณ 27 ล้านลูกบาศก์เมตร/ปี เป็นปริมาณน้ำท่าประมาณ 8 ล้านลูกบาศก์เมตร ซึ่งจะไหลลงแม่น้ำลั๊วะ ก่อนจะไปบรรจบกับแม่น้ำโขงที่หมู่บ้านสันธาตุ ที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้หรือประมาณ 6 กิโลเมตร จากหนองบงคายปริมาณน้ำในทะเลสาบจะสูญเสียไปจากการคายระเหย ประมาณ 3.4 ล้านลูกบาศก์เมตรซึมลงดินหรือรั่วไหล ประมาณ 1.1 ล้านลูกบาศก์เมตร และชาวบ้านสูบไปใช้เพื่อการเกษตรประมาณ 3.2 ล้านลูกบาศก์เมตร
คติชน

นิทานพื้นบ้านฝรั่งเศส หนูน้อยหมวกแดง ภาพประกอบโดย เจสซี่ วิลค็อกซ์ สมิธ, 1911
นิทานพื้นบ้านเยอรมัน เรื่อง ฮันเซลกับเกรเทล ภาพประกอบโดย อาเธอร์ แร็กแฮม, 1909
คติชาวบ้าน หรือ คติชน (อังกฤษ: Folklore) คือองค์รวมของวัฒนธรรมการแสดงออกที่กลุ่มคน วัฒนธรรม หรือวัฒนธรรมย่อยใด ๆ ร่วมกัน ซึ่งรวมถึงประเพณีมุขปาฐะ เช่น เรื่องเล่า, เรื่องปรัมปรา, ตำนาน, สุภาษิต, บทกวี, เรื่องตลก และประเพณีมุขปาฐะอื่น ๆ  นอกจากนี้ยังรวมถึงวัฒนธรรมทางวัตถุ เช่น รูปแบบอาคารแบบดั้งเดิมที่พบเห็นได้ทั่วไปในกลุ่ม คติชาวบ้านยังครอบคลุมถึงขนบธรรมเนียมประเพณี การกระทำตามความเชื่อพื้นบ้าน และรูปแบบและพิธีกรรมของการเฉลิมฉลองต่าง ๆ เช่น คริสต์มาส งานแต่งงาน การเต้นรำพื้นเมือง และพิธีกรรมการเปลี่ยนผ่านสู่วัยผู้ใหญ่
สิ่งเหล่านี้ ไม่ว่าจะเดี่ยว ๆ หรือผสมผสานกัน ถือเป็นสิ่งประดิษฐ์ทางวัฒนธรรม หรือการแสดงออกทางวัฒนธรรมแบบดั้งเดิม เช่นเดียวกับรูปแบบ คติชาวบ้านยังครอบคลุมถึงการส่งต่อสิ่งประดิษฐ์เหล่านี้จากภูมิภาคหนึ่งไปยังอีกภูมิภาคหนึ่ง หรือจากรุ่นสู่รุ่น คติชาวบ้านไม่ใช่สิ่งที่ใครจะได้รับจากหลักสูตรการศึกษาอย่างเป็นทางการหรือการศึกษาในวิจิตรศิลป์ แต่ประเพณีเหล่านี้จะถูกส่งต่ออย่างไม่เป็นทางการจากบุคคลหนึ่งไปยังอีกบุคคลหนึ่ง ไม่ว่าจะผ่านคำบอกเล่าหรือการสาธิต
การศึกษาเชิงวิชาการเกี่ยวกับคติชาวบ้านเรียกว่า คติชนวิทยา หรือคติชนวิทยา และสามารถศึกษาได้ในระดับปริญญาตรี โท และเอก
ภาพรวม

คำว่า folklore ซึ่งเป็นคำผสมระหว่าง folk และ lore ถูกบัญญัติขึ้นใน ค.ศ. 1846 โดยชาวอังกฤษชื่อ วิลเลียม ธอมส์  ซึ่งคิดค้นคำนี้ขึ้นมาเพื่อใช้แทนคำว่า "popular antiquities" หรือ "popular literature" ที่ใช้กันอยู่ในสมัยนั้น ส่วนครึ่งหลังของคำว่า lore มาจากคำว่า lār ในภาษาอังกฤษโบราณ ซึ่งแปลว่า 'คำสั่งสอน' เป็นความรู้และประเพณีของกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ซึ่งมักถูกถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่นด้วยการบอกเล่า
แนวคิดของ folk มีการเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา เมื่อครั้งที่ธอมส์สร้างคำนี้ขึ้นมาครั้งแรก folk หมายถึง ชาวชนบทที่ยากจนและไม่รู้หนังสือเป็นส่วนใหญ่ คำจำกัดความที่ทันสมัยกว่าของ folk คือ กลุ่มทางสังคมที่มีคนตั้งแต่สองคนขึ้นไปที่มีลักษณะร่วมกัน ซึ่งแสดงออกถึงอัตลักษณ์ร่วมกันผ่านประเพณีที่โดดเด่น "Folk เป็นแนวคิดที่ยืดหยุ่นซึ่งสามารถอ้างถึงประเทศชาติได้ เช่น นิทานพื้นบ้านของสหรัฐอเมริกา หรือ นิทานพื้นบ้านครอบครัว" คำจำกัดความทางสังคมที่กว้างขึ้นของ folk สนับสนุนมุมมองที่กว้างขึ้นเกี่ยวกับวัสดุ เช่น เรื่องเล่า ที่ถือว่าเป็น สิ่งประดิษฐ์พื้นบ้าน ปัจจุบันสิ่งเหล่านี้รวมถึง "สิ่งที่ผู้คนสร้างขึ้นด้วยคำพูด (เรื่องเล่าทางวาจา) สิ่งที่พวกเขาสร้างขึ้นด้วยมือของพวกเขา (เรื่องเล่าที่เป็นวัสดุ) และสิ่งที่พวกเขาสร้างขึ้นด้วยการกระทำของพวกเขา (เรื่องเล่าตามธรรมเนียม)" คติชาวบ้านไม่ถือว่าถูกจำกัดอยู่แค่สิ่งที่เก่าแก่หรือล้าสมัยอีกต่อไป สิ่งประดิษฐ์ทางวัฒนธรรม เหล่านี้ยังคงถูกส่งต่ออย่างไม่เป็นทางการ ตามกฎแล้วจะไม่ระบุชื่อ และมักจะมีหลายรูปแบบ กลุ่ม folk ไม่ใช่ปัจเจกบุคคล แต่เป็นชุมชนและหล่อเลี้ยงเรื่องเล่าของตนในชุมชน "เมื่อกลุ่มใหม่ ๆ เกิดขึ้น คติชาวบ้านแบบใหม่ก็ถูกสร้างขึ้น... นักเล่นเซิร์ฟ นักขี่มอเตอร์ไซค์ โปรแกรมเมอร์คอมพิวเตอร์" ในทางตรงกันข้ามกับ วัฒนธรรมชั้นสูง ซึ่งผลงานชิ้นเดียวของศิลปินที่มีชื่อจะได้รับการคุ้มครองโดย กฎหมายลิขสิทธิ์ คติชาวบ้านเป็นหน้าที่ของอัตลักษณ์ร่วมกันภายในกลุ่มทางสังคมทั่วไป
เมื่อระบุสิ่งประดิษฐ์พื้นบ้านได้แล้ว นักคติชนวิทยามืออาชีพจะพยายามทำความเข้าใจ ความสำคัญ ของความเชื่อ ขนบธรรมเนียม และวัตถุเหล่านี้สำหรับกลุ่ม เนื่องจากหน่วยทางวัฒนธรรมเหล่านี้ จะไม่ถูกส่งต่อเว้นแต่จะมีความเกี่ยวข้องอย่างต่อเนื่องภายในกลุ่ม อย่างไรก็ตาม ความหมายนั้นสามารถเปลี่ยนแปลงและเปลี่ยนแปลงรูปร่างได้ ตัวอย่างเช่น การเฉลิมฉลอง ฮาโลวีน ในศตวรรษที่ 21 ไม่ใช่วัน All Hallows' Eve ของยุคกลาง และยังก่อให้เกิดชุด ตำนานขนมมีพิษ ในเมืองที่เป็นอิสระจากการเฉลิมฉลองทางประวัติศาสตร์ พิธีกรรมการชำระล้างของ ศาสนายิวออร์โธดอกซ์ เดิมทีเป็นสุขภาพที่ดีในดินแดนที่มีน้ำน้อย แต่ตอนนี้ธรรมเนียมเหล่านี้บ่งบอกถึงตัวตนของชาวยิวออร์โธดอกซ์บางคน ในการเปรียบเทียบ การกระทำทั่วไป เช่น การแปรงฟัน ซึ่งถ่ายทอดภายในกลุ่ม ยังคงเป็นเรื่องของสุขอนามัยและสุขภาพที่ใช้ได้จริง และไม่ได้ยกระดับจนถึงระดับของประเพณีที่กำหนดกลุ่ม ประเพณีคือพฤติกรรมที่จดจำได้ในตอนแรก เมื่อมันสูญเสียจุดประสงค์ในทางปฏิบัติไปแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องถ่ายทอดต่อไป เว้นแต่ว่ามันจะถูกหล่อหลอมด้วยความหมายที่เหนือกว่าการใช้งานจริงในตอนแรก ความหมายนี้เป็นหัวใจสำคัญของคติชนวิทยา การศึกษาคติชนวิทยา
ด้วยความซับซ้อนทางทฤษฎีที่เพิ่มขึ้นของ สังคมศาสตร์ ทำให้เห็นได้ชัดว่าคติชาวบ้านเป็นองค์ประกอบที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติและจำเป็นสำหรับกลุ่มทางสังคมใด ๆ แท้จริงแล้วมันอยู่รอบตัวเรา คติชาวบ้านไม่จำเป็นต้องเก่าแก่หรือล้าสมัย มันยังคงถูกสร้างขึ้นและถ่ายทอดต่อไป และในกลุ่มใด ๆ มันถูกใช้เพื่อแยกความแตกต่างระหว่าง "พวกเรา" และ "พวกเขา"
นิยามของคำว่า "ชาวบ้าน"

ชาวบ้านในศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นกลุ่มทางสังคมที่ระบุไว้ใน คำว่า "folklore" ดั้งเดิม มีลักษณะเด่นคือ เป็นชาวชนบท ไม่รู้หนังสือ และยากจน พวกเขาเป็นชาวนาที่อาศัยอยู่ในชนบท ตรงกันข้ามกับประชากรในเมือง จนกระทั่งปลายศตวรรษ ชนชั้นกรรมาชีพในเมือง (ตามทฤษฎีมาร์กซิสต์) จึงถูกรวมเข้ากับชนชั้นยากจนในชนบทในฐานะชาวบ้าน ลักษณะร่วมกันในคำจำกัดความของชาวบ้านที่ขยายความนี้คือ การระบุว่าเป็นชนชั้นล่างของสังคม
ก้าวเข้าสู่ศตวรรษที่ 20 ควบคู่ไปกับแนวคิดใหม่ ๆ ใน สังคมศาสตร์ นักคติชนวิทยายังได้ทบทวนและขยายแนวคิดเกี่ยวกับกลุ่ม folk ในช่วงทศวรรษที่ 1960 เป็นที่เข้าใจกันว่า กลุ่มทางสังคม กล่าวคือ กลุ่ม folk อยู่รอบตัวเรา แต่ละบุคคลถูกห่อหุ้มด้วยอัตลักษณ์ที่แตกต่างกันมากมายและกลุ่มทางสังคมที่เกี่ยวข้อง กลุ่มแรกที่เราแต่ละคนเกิดมาคือ ครอบครัว และแต่ละครอบครัวก็มี นิทานพื้นบ้านครอบครัว ที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง เมื่อเด็กเติบโตเป็นบุคคล อัตลักษณ์ของพวกเขาก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน รวมถึง อายุ ภาษา เชื้อชาติ อาชีพ และอื่น ๆ แต่ละกลุ่มมีคติชนวิทยาเป็นของตัวเอง และดังที่นักคติชนวิทยาคนหนึ่งชี้ให้เห็น นี่ไม่ใช่ "การคาดเดาที่ไร้สาระ... งานภาคสนามหลายทศวรรษได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่ากลุ่มเหล่านี้มีคติชนวิทยาเป็นของตัวเอง" ในความเข้าใจสมัยใหม่ คติชนวิทยาเป็นหน้าที่ของอัตลักษณ์ร่วมกันภายในกลุ่มทางสังคมใด ๆ
คติชนวิทยานี้สามารถรวมถึงเรื่องตลก คำพูด และพฤติกรรมที่คาดหวังในหลายรูปแบบ ซึ่งถ่ายทอดในลักษณะที่ไม่เป็นทางการเสมอ ส่วนใหญ่จะเรียนรู้โดยการสังเกต เลียนแบบ ทำซ้ำ หรือแก้ไขโดยสมาชิกคนอื่น ๆ ในกลุ่ม ความรู้ที่ไม่เป็นทางการนี้ใช้เพื่อยืนยันและตอกย้ำอัตลักษณ์ของกลุ่ม สามารถใช้ได้ทั้งภายในกลุ่มเพื่อแสดงออกถึงอัตลักษณ์ร่วมกัน เช่น ในพิธีเริ่มต้นสำหรับสมาชิกใหม่ หรือสามารถใช้ภายนอกเพื่อสร้างความแตกต่างของกลุ่มจากบุคคลภายนอก เช่น การแสดงระบำพื้นบ้านในงานเทศกาลของชุมชน สิ่งสำคัญสำหรับนักคติชนวิทยาที่นี่คือ มีสองวิธีที่ตรงกันข้ามกันแต่ใช้ได้ผลเท่าเทียมกันในการใช้สิ่งนี้ในการศึกษากลุ่ม คุณสามารถเริ่มต้นด้วยกลุ่มที่ระบุเพื่อสำรวจคติชนวิทยา หรือคุณสามารถระบุรายการคติชนวิทยาและใช้เพื่อระบุกลุ่มทางสังคม
เริ่มต้นในช่วงทศวรรษที่ 1960 แนวคิดเกี่ยวกับ folk ที่ขยายกว้างขึ้นเริ่มปรากฏขึ้นผ่านการศึกษาคติชนวิทยา นักวิจัยแต่ละคนระบุกลุ่ม folk ที่เคยถูกมองข้ามและเพิกเฉยมาก่อนหน้านี้ ตัวอย่างที่โดดเด่นอย่างหนึ่งของเรื่องนี้พบได้ใน วารสารนิทานพื้นบ้านอเมริกัน ฉบับหนึ่งที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1975 ซึ่งอุทิศให้กับบทความเกี่ยวกับคติชนวิทยาของผู้หญิงโดยเฉพาะ โดยมีแนวทางที่ไม่ได้มาจากมุมมองของผู้ชาย กลุ่มอื่น ๆ ที่ถูกเน้นให้เห็นว่าเป็นส่วนหนึ่งของความเข้าใจที่กว้างขึ้นของกลุ่ม folk ได้แก่ ครอบครัวที่ไม่ใช่แบบดั้งเดิม กลุ่มอาชีพ และครอบครัวที่ติดตามการผลิตสิ่งของพื้นบ้านมาหลายชั่วอายุคน
นักคติชนวิทยา ริชาร์ด ดอร์สัน อธิบายไว้ใน ค.ศ. 1976 ว่า การศึกษาคติชนวิทยา "เกี่ยวข้องกับการศึกษาวัฒนธรรมดั้งเดิม หรือวัฒนธรรมที่ไม่เป็นทางการ" ซึ่งก็คือวัฒนธรรมพื้นบ้าน "ซึ่งตรงข้ามกับวัฒนธรรมชั้นสูง ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ทฤษฎี แต่เพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับมวลมนุษยชาติที่สาขาวิชาแบบเดิมมองข้ามไป"
ประเภทนิทานพื้นบ้าน

สิ่งประดิษฐ์พื้นบ้านแต่ละชิ้นมักถูกจัดประเภทเป็นหนึ่งในสามประเภท ได้แก่ เรื่องเล่าที่เป็นวัสดุ เรื่องเล่าทางวาจา หรือเรื่องเล่าตามธรรมเนียม โดยส่วนใหญ่แล้วจะอธิบายได้ด้วยตนเอง หมวดหมู่เหล่านี้ประกอบด้วย วัตถุทางกายภาพ (คติชนวิทยาที่เป็นวัสดุ) คำพูดทั่วไป สำนวน เรื่องราว และเพลง (คติชนวิทยาทางวาจา) และความเชื่อและวิธีการทำสิ่งต่าง ๆ (คติชนวิทยาตามธรรมเนียม) นอกจากนี้ยังมีประเภทย่อยที่สำคัญประเภทที่สี่ที่กำหนดไว้สำหรับ คติชนวิทยาของเด็ก และเกม (childlore) เนื่องจากการรวบรวมและการตีความหัวข้อที่อุดมสมบูรณ์นี้มีเฉพาะในสนามโรงเรียนและถนนในละแวกบ้าน ประเภทและประเภทย่อยเหล่านี้มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดระเบียบและจัดหมวดหมู่สิ่งประดิษฐ์พื้นบ้าน พวกเขามีคำศัพท์ทั่วไปและการติดฉลากที่สอดคล้องกันเพื่อให้นักคติชนวิทยาสื่อสารกัน
กล่าวคือ สิ่งประดิษฐ์แต่ละชิ้นนั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว อันที่จริงแล้ว ลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่งของสิ่งประดิษฐ์พื้นบ้านทั้งหมดคือรูปแบบที่แตกต่างกันไปตามประเภทและชนิด สิ่งนี้ตรงกันข้ามกับสินค้าที่ผลิตขึ้น ซึ่งเป้าหมายในการผลิตคือการสร้างผลิตภัณฑ์ที่เหมือนกัน และรูปแบบใด ๆ ถือเป็นข้อผิดพลาด อย่างไรก็ตาม ความผันแปรที่จำเป็นนี้เองที่ทำให้การระบุและจำแนกคุณลักษณะที่กำหนดเป็นเรื่องท้าทาย และในขณะที่การจำแนกประเภทนี้มีความสำคัญต่อสาขาวิชาคติชนวิทยา แต่มันก็ยังคงเป็นเพียงการติดฉลาก และเพิ่มความเข้าใจเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับพัฒนาการดั้งเดิมและความหมายของสิ่งประดิษฐ์เอง
แม้ว่าการจำแนกประเภทจะเป็นสิ่งจำเป็น แต่การจำแนกประเภทก็ทำให้เข้าใจผิดในเรื่องของการทำให้สาขาวิชานี้ดูง่ายเกินไป สิ่งประดิษฐ์พื้นบ้านไม่ได้แยกส่วนจากกัน พวกมันไม่ได้อยู่โดดเดี่ยว แต่เป็นรายละเอียดในการนำเสนอตนเองของชุมชน ประเภทต่าง ๆ มักจะรวมเข้าด้วยกันเพื่อทำเครื่องหมายเหตุการณ์ ดังนั้นการเฉลิมฉลองวันเกิดอาจรวมถึงเพลงหรือวิธีการทักทายเด็กวันเกิดอย่างเป็นทางการ (ทางวาจา) การนำเสนอเค้กและของขวัญที่ห่อไว้ (วัสดุ) รวมถึงธรรมเนียมปฏิบัติเพื่อเป็นเกียรติแก่บุคคล เช่น การนั่งที่หัวโต๊ะ และเป่าเทียนพร้อมกับคำอธิษฐาน อาจมีการเล่นเกมพิเศษในงานเลี้ยงวันเกิดซึ่งโดยทั่วไปไม่ได้เล่นในเวลาอื่น ยิ่งไปกว่านั้น งานเลี้ยงวันเกิดสำหรับเด็กอายุเจ็ดขวบจะไม่เหมือนกับงานเลี้ยงวันเกิดสำหรับเด็กคนเดียวกันเมื่ออายุหกขวบ แม้ว่าพวกเขาจะทำตามแบบจำลองเดียวกันก็ตาม เนื่องจากสิ่งประดิษฐ์แต่ละชิ้นรวบรวมรูปแบบเดียวของการแสดงในเวลาและสถานที่ที่กำหนด งานของนักคติชนวิทยากลายเป็นการระบุค่าคงที่และความหมายที่แสดงออกซึ่งส่องประกายผ่านรูปแบบต่าง ๆ ทั้งหมดภายในตัวแปรที่มากเกินไปเหล่านี้ ได้แก่ การให้เกียรติบุคคลภายในแวดวงครอบครัวและเพื่อนฝูง การให้ของขวัญเพื่อแสดงถึงคุณค่าและความสำคัญของพวกเขากับกลุ่ม และแน่นอน อาหารและเครื่องดื่มในเทศกาลเป็นเครื่องหมายของงาน
ประเภทนิทานพื้นบ้าน > ประเพณีทางวาจา

คำจำกัดความอย่างเป็นทางการของเรื่องเล่าทางวาจาคือ คำพูด ทั้งที่เป็นลายลักษณ์อักษรและคำพูด ที่ "พูด ร้องเพลง เสียงที่เปล่งออกมาจากคำพูดดั้งเดิมที่แสดงรูปแบบซ้ำ ๆ " สิ่งสำคัญที่นี่คือรูปแบบซ้ำ ๆ เรื่องเล่าทางวาจาไม่ได้เป็นเพียงบทสนทนาใด ๆ แต่เป็นคำและวลีที่สอดคล้องกับรูปแบบดั้งเดิมที่ทั้งผู้พูดและผู้ฟังจดจำได้ สำหรับ ประเภทของการเล่าเรื่อง ตามคำจำกัดความมีโครงสร้างที่สอดคล้องกัน และเป็นไปตามแบบจำลองที่มีอยู่ในรูปแบบการเล่าเรื่อง ตัวอย่างง่าย ๆ อย่างหนึ่ง ในภาษาอังกฤษ วลีที่ว่า "An elephant walks into a bar…" จะระบุข้อความต่อไปนี้ทันทีว่าเป็น เรื่องตลก อาจเป็นเรื่องที่คุณเคยได้ยินมาแล้ว แต่อาจเป็นเรื่องที่ผู้พูดเพิ่งคิดขึ้นมาในบริบทปัจจุบัน อีกตัวอย่างหนึ่งคือเพลงเด็ก คุณลุงแมคโดนัลด์มีฟาร์ม ซึ่งการแสดงแต่ละครั้งมีความโดดเด่นในชื่อสัตว์ ลำดับ และเสียงของพวกมัน เพลงเช่นนี้ใช้เพื่อแสดงออกถึงคุณค่าทางวัฒนธรรม (ฟาร์มมีความสำคัญ เกษตรกรมีอายุมากและผุกร่อนจากสภาพอากาศ) และสอนเด็ก ๆ เกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงต่าง ๆ
คติชนวิทยาทางวาจาเป็น คติชนวิทยาดั้งเดิม สิ่งประดิษฐ์ที่ วิลเลียม ธอมส์ นิยามว่าเป็นประเพณีทางวัฒนธรรมที่เก่าแก่กว่าและเป็นมุขปาฐะของประชากรในชนบท ในการเรียกร้องขอความช่วยเหลือในการบันทึกโบราณวัตถุที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1846 ของเขา ธอมส์สะท้อนถึงนักวิชาการจากทั่วทั้งทวีปยุโรปเพื่อรวบรวมสิ่งประดิษฐ์ของเรื่องเล่าทางวาจา ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 คอลเล็กชันเหล่านี้ได้เติบโตขึ้นจนครอบคลุมสิ่งประดิษฐ์จากทั่วโลกและตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา จำเป็นต้องมีระบบในการจัดระเบียบและจัดหมวดหมู่ อานตี อาร์เน ตีพิมพ์ระบบการจำแนกประเภทแรกสำหรับนิทานพื้นบ้านใน ค.ศ. 1910 ซึ่งต่อมาได้ขยายเป็น ระบบการจำแนกประเภท Aarne–Thompson โดย สติธ ทอมป์สัน และยังคงเป็นระบบการจำแนกประเภทมาตรฐานสำหรับนิทานพื้นบ้านของยุโรปและวรรณกรรมมุขปาฐะประเภทอื่น ๆ เมื่อจำนวนของสิ่งประดิษฐ์ที่เป็นมุขปาฐะที่จัดประเภทไว้เพิ่มมากขึ้น ความคล้ายคลึงกันก็ถูกบันทึกไว้ในรายการที่รวบรวมจากภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ กลุ่มชาติพันธุ์ และยุคสมัยที่แตกต่างกันมาก ก่อให้เกิด วิธีการทางประวัติศาสตร์-ภูมิศาสตร์ ซึ่งเป็นวิธีการที่ครอบงำคติชนวิทยาในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20
เมื่อวิลเลียม ธอมส์ ตีพิมพ์คำอุทธรณ์ของเขาเป็นครั้งแรกเพื่อบันทึกเรื่องเล่าทางวาจาของประชากรในชนบท เป็นที่เชื่อกันว่าสิ่งประดิษฐ์พื้นบ้านเหล่านี้จะตายไปเมื่อประชากรมีการศึกษา ในช่วงสองศตวรรษที่ผ่านมา ความเชื่อนี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าผิด นักคติชนวิทยายังคงรวบรวมเรื่องเล่าทางวาจาทั้งในรูปแบบที่เป็นลายลักษณ์อักษรและคำพูดจากทุกกลุ่มทางสังคม รูปแบบบางอย่างอาจถูกบันทึกไว้ในคอลเล็กชันที่ตีพิมพ์ แต่ส่วนใหญ่ยังคงถูกถ่ายทอดทางปากเปล่า และยังคงถูกสร้างขึ้นในรูปแบบและรูปแบบใหม่ ๆ ในอัตราที่น่าตกใจ
ด้านล่างนี้เป็นตัวอย่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ของประเภทและตัวอย่างของเรื่องเล่าทางวาจา
อโลฮา
บัลลาด
ให้พร
บลูแกรส
บทสวด
เครื่องราง
ซินเดอเรลล่า
แนวดนตรี (แนวดนตรี)
ทางเลือกของบริษัท
เรื่องราวที่แตกต่างกัน
คำสาป
เสื้อผ้า
นิทานอุทาหรณ์
สินค้า
ความเชื่อพื้นบ้าน
นิรุกติศาสตร์พื้นบ้าน
อุปมาอุปไมยพื้นบ้าน
พื้นบ้าน
ดนตรีโฟล์ก
เพลงพื้นบ้าน
พูดจาแบบชาวบ้าน
นิทานพื้นบ้านเรื่องเล่าปากต่อปาก
เรื่องผี
สวัสดี
การเรียกหมู
การดูหมิ่น
เป็นเรื่อง
คีนนิ่ง
ลาทรินาเลีย
ตำนานส
ลิ้งก์
เพลงกล่อมเด็ก
เรื่องปรัมปรา
คำสาบาน
การจากลา
เฟคโลร์
ชื่อสถานที่
บทสวดมนต์ก่อนนอน
สุภาษิต
การโต้กลับ
ปริศนา
คั่ว
ซากัส
เพลงทะเล
พ่อค้าแม่ค้าขายของตามถนน
ความงมงาย
นิทานสูงส่ง
การเยาะเย้ย
การชนแก้ว
บทบิดลิ้น
ตำนานพื้นบ้าน
เกมคำศัพท์
การโยเดลล์
ประเภทนิทานพื้นบ้าน > ประวัติศาสตร์พื้นบ้าน

มีการโต้แย้งให้พิจารณาประวัติศาสตร์พื้นบ้านว่าเป็นหมวดหมู่ย่อยที่ชัดเจนของคติชนวิทยา ซึ่งเป็นแนวคิดที่ได้รับความสนใจจากนักคติชนวิทยา เช่น ริชาร์ด ดอร์สัน สาขาวิชานี้แสดงให้เห็นใน The Folklore Historian วารสารรายปีที่ได้รับการสนับสนุนจากแผนกประวัติศาสตร์และคติชนวิทยาของ สมาคมนิทานพื้นบ้านอเมริกัน และเกี่ยวข้องกับความเชื่อมโยงของคติชนวิทยากับประวัติศาสตร์ ตลอดจนประวัติศาสตร์ของการศึกษาคติชนวิทยา
การแสดงพื้นบ้านในบริบท

หากขาดบริบท สิ่งประดิษฐ์พื้นบ้านก็จะเป็นวัตถุที่ไม่สร้างแรงบันดาลใจโดยไม่มีชีวิตเป็นของตัวเอง สิ่งประดิษฐ์เหล่านี้จะมีชีวิตขึ้นมาได้ก็ต่อเมื่อมีการแสดง ในฐานะองค์ประกอบที่กระฉับกระเฉงและมีความหมายของกลุ่มทางสังคม การสื่อสารระหว่างกลุ่มเกิดขึ้นในการแสดง และนี่คือที่ที่การถ่ายทอดองค์ประกอบทางวัฒนธรรมเหล่านี้เกิดขึ้น นักคติชนวิทยาชาวอเมริกัน โรเจอร์ ดี. อับราฮัมส์ ได้อธิบายไว้ดังนี้ "คติชนวิทยาจะเป็นคติชนวิทยาก็ต่อเมื่อมีการแสดง ในฐานะที่เป็นหน่วยงานของการแสดงที่เป็นระเบียบ สิ่งของในคติชนวิทยามีความรู้สึกถึงการควบคุมอยู่ในตัว ซึ่งเป็นพลังที่สามารถใช้ประโยชน์และปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้นผ่านการแสดงที่มีประสิทธิภาพ" หากไม่มีการถ่ายทอด สิ่งของเหล่านี้ไม่ใช่คติชนวิทยา แต่เป็นเพียงเรื่องเล่าและวัตถุแปลก ๆ ของแต่ละบุคคล
ความเข้าใจในคติชนวิทยานี้เกิดขึ้นในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 เท่านั้น เมื่อคำสองคำคือ "การแสดงคติชนวิทยา" และ "ข้อความและบริบท" ครอบงำการอภิปรายในหมู่นักคติชนวิทยา คำศัพท์เหล่านี้ไม่ได้ขัดแย้งกันหรือแม้แต่ต่างกันโดยสิ้นเชิง ในฐานะที่เป็นการยืมมาจากสาขาวิชาอื่น ๆ สูตรทางภาษาศาสตร์อย่างใดอย่างหนึ่งจึงเหมาะสมกับการอภิปรายที่กำหนด การแสดงมักจะเชื่อมโยงกับเรื่องเล่าทางวาจาและธรรมเนียมปฏิบัติ ในขณะที่บริบทถูกนำมาใช้ในการอภิปรายเกี่ยวกับเรื่องเล่าที่เป็นวัสดุ สูตรทั้งสองแบบนี้นำเสนอมุมมองที่แตกต่างกันเกี่ยวกับความเข้าใจด้านคติชนวิทยาแบบเดียวกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ว่าสิ่งประดิษฐ์พื้นบ้านจำเป็นต้องฝังแน่นอยู่ในสภาพแวดล้อมทางวัฒนธรรมของพวกเขา หากเราต้องการเข้าใจความหมายของพวกเขาที่มีต่อชุมชน
แนวคิดของการแสดงทางวัฒนธรรม (คติชนวิทยา) นั้นใช้ร่วมกันกับ ชาติพันธุ์วรรณนา และ มานุษยวิทยา รวมถึงสังคมศาสตร์อื่น ๆ นักมานุษยวิทยาวัฒนธรรม วิกเตอร์ เทิร์นเนอร์ ระบุลักษณะสากลสี่ประการของการแสดงทางวัฒนธรรม ได้แก่ การเล่น การจัดกรอบ การใช้ภาษาสัญลักษณ์ และการใช้ อารมณ์สมมติ ในการรับชมการแสดง ผู้ชมจะออกจากความเป็นจริงในชีวิตประจำวันเพื่อเข้าสู่โหมดของการเสแสร้ง หรือ "จะเป็นอย่างไรถ้า" เป็นที่ประจักษ์ชัดว่าสิ่งนี้เข้ากันได้ดีกับเรื่องเล่าทางวาจาทุกประเภท ซึ่งความเป็นจริงไม่มีที่ว่างท่ามกลางสัญลักษณ์ จินตนาการ และเรื่องไร้สาระของนิทาน สุภาษิต และเรื่องตลกแบบดั้งเดิม ธรรมเนียมปฏิบัติและเรื่องเล่าของเด็ก ๆ และเกมต่าง ๆ ยังเข้ากับภาษาของการแสดงคติชนวิทยาได้อย่างง่ายดาย
วัฒนธรรมทางวัตถุจำเป็นต้องมีการหล่อหลอมบ้างเพื่อเปลี่ยนให้เป็นการแสดง เราควรพิจารณาการแสดงการสร้างสิ่งประดิษฐ์ เช่น ในงานเลี้ยงควิลท์ หรือการแสดงของผู้รับที่ใช้ผ้าควิลท์คลุมเตียงแต่งงานหรือไม่ ภาษาของบริบทใช้ได้ดีกว่าในการอธิบายการควิลท์ลวดลายที่ลอกเลียนแบบมาจากคุณยาย การควิลท์เป็นกิจกรรมทางสังคมในช่วงฤดูหนาว หรือการมอบผ้าควิลท์เพื่อแสดงถึงความสำคัญของงาน สิ่งเหล่านี้แต่ละอย่าง ทั้งรูปแบบดั้งเดิมที่เลือก เหตุการณ์ทางสังคม และการให้ของขวัญ ล้วนเกิดขึ้นภายในบริบทที่กว้างขึ้นของชุมชน ถึงกระนั้น เมื่อพิจารณาถึงบริบทแล้ว ก็สามารถรับรู้ถึงโครงสร้างและลักษณะของการแสดงได้ รวมถึงผู้ชม เหตุการณ์ที่เป็นกรอบ และการใช้ตัวเลขและสัญลักษณ์ตกแต่ง ซึ่งทั้งหมดนี้เหนือกว่าประโยชน์ใช้สอยของวัตถุ
การแสดงพื้นบ้านในบริบท > เรื่องราวเบื้องหลัง

ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง สิ่งประดิษฐ์พื้นบ้านเป็นที่เข้าใจและรวบรวมเป็นเศษเสี้ยวทางวัฒนธรรมของยุคก่อน พวกมันถูกมองว่าเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่หลงเหลืออยู่ของแต่ละบุคคล โดยมีหน้าที่เพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลยในวัฒนธรรมร่วมสมัย ด้วยความเข้าใจเช่นนี้ เป้าหมายของนักคติชนวิทยาคือการรวบรวมและบันทึกสิ่งเหล่านี้ก่อนที่พวกมันจะหายไป พวกมันถูกรวบรวมโดยไม่มีข้อมูลสนับสนุน ถูกผูกไว้ในหนังสือ จัดเก็บ และจำแนกประเภทได้มากหรือน้อย วิธีการทางประวัติศาสตร์-ภูมิศาสตร์ ทำงานเพื่อแยกและติดตามสิ่งประดิษฐ์ที่รวบรวมได้เหล่านี้ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเรื่องเล่าทางวาจา ข้ามผ่านกาลเวลาและสถานที่
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง นักคติชนวิทยาเริ่มกำหนดแนวทางแบบองค์รวมมากขึ้นต่อเนื้อหาของพวกเขา ควบคู่ไปกับความซับซ้อนที่เพิ่มขึ้นใน สังคมศาสตร์ ความสนใจไม่ได้จำกัดอยู่แค่สิ่งประดิษฐ์ที่แยกออกมาเท่านั้น แต่ขยายไปถึงสิ่งประดิษฐ์ที่ฝังอยู่ในสภาพแวดล้อมทางวัฒนธรรมที่กระฉับกระเฉง ผู้เสนอคนแรก ๆ คือ อลัน ดันเดส กับบทความของเขาเรื่อง "Texture, Text and Context" ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1964 การนำเสนอต่อสาธารณะใน ค.ศ. 1967 โดย แดน เบน-อาโมส ที่สมาคมนิทานพื้นบ้านอเมริกันได้นำแนวทางพฤติกรรมมาสู่การอภิปรายอย่างเปิดเผยในหมู่นักคติชนวิทยา ใน ค.ศ. 1972 ริชาร์ด ดอร์สัน เรียก "พวกเติร์กหนุ่ม" สำหรับการเคลื่อนไหวของพวกเขาไปสู่แนวทางพฤติกรรมต่อคติชนวิทยา แนวทางนี้ "เปลี่ยนแนวความคิดของคติชนวิทยาจากสิ่งของที่สกัดได้หรือ 'ข้อความ' ไปสู่การเน้นย้ำคติชนวิทยาว่าเป็นพฤติกรรมและการสื่อสารของมนุษย์ การกำหนดแนวความคิดของคติชนวิทยาว่าเป็นพฤติกรรมได้นิยามงานของนักคติชนวิทยาใหม่..."
คติชนวิทยากลายเป็นคำกริยา การกระทำ สิ่งที่ผู้คนทำ ไม่ใช่แค่สิ่งที่พวกเขามี อยู่ในการแสดงและบริบทที่กระฉับกระเฉงที่สิ่งประดิษฐ์พื้นบ้านได้รับการถ่ายทอดในการสื่อสารโดยตรงที่ไม่เป็นทางการ ไม่ว่าจะเป็นทางวาจาหรือในการสาธิต การแสดงประกอบด้วยโหมดและลักษณะต่าง ๆ ทั้งหมดที่การถ่ายทอดนี้เกิดขึ้น
การแสดงพื้นบ้านในบริบท > ผู้สืบสานประเพณีและผู้ชม

การถ่ายทอดเป็นกระบวนการสื่อสารที่ต้องใช้คนมากกว่า 1 คน คือ บุคคลหรือกลุ่มหนึ่งที่ส่งข้อมูลในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งไปยังบุคคลหรือกลุ่มอื่นอย่างแข็งขัน สิ่งเหล่านี้แต่ละอย่างเป็นบทบาทที่กำหนดไว้ในกระบวนการคติชนวิทยา ผู้ถือครองประเพณี คือ บุคคลที่ส่งต่อความรู้เกี่ยวกับสิ่งประดิษฐ์อย่างแข็งขัน อาจเป็นแม่ที่ร้องเพลงกล่อมลูก หรือคณะเต้นรำไอริชที่แสดงในงานเทศกาลท้องถิ่น พวกเขาเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง มักเป็นที่รู้จักกันดีในชุมชนว่ามีความรู้ในเรื่องเล่าแบบดั้งเดิม พวกเขาไม่ใช่ "folk" ที่ไม่ระบุชื่อ มวลชนที่ไม่มีชื่อ ไม่มีประวัติศาสตร์ หรือความเป็นปัจเจก
ผู้ชมการแสดงนี้เป็นอีกครึ่งหนึ่งในกระบวนการถ่ายทอด พวกเขาฟัง ดู และจดจำ มีเพียงไม่กี่คนที่จะกลายเป็นผู้ถือครองประเพณีที่กระตือรือร้น อีกหลายคนจะเป็นผู้ถือครองประเพณีแบบพาสซีฟที่รักษาความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งประดิษฐ์ดั้งเดิมเฉพาะนี้ไว้ ทั้งในการนำเสนอและเนื้อหา
มีการสื่อสารอย่างแข็งขันระหว่างผู้ชมและผู้แสดง ผู้แสดงกำลังนำเสนอต่อผู้ชม ในทางกลับกัน ผู้ชมกำลังสื่อสารกับผู้แสดงอย่างแข็งขันผ่านการกระทำและปฏิกิริยาของพวกเขา วัตถุประสงค์ของการแสดงนี้ไม่ใช่เพื่อสร้างสิ่งใหม่ แต่เพื่อสร้างสิ่งที่มีอยู่แล้วขึ้นมาใหม่ การแสดงคือคำพูดและการกระทำที่ทั้งผู้แสดงและผู้ชมรู้จัก จดจำ และให้คุณค่า เพราะคติชนวิทยาเป็นพฤติกรรมที่จดจำได้เป็นอันดับแรก ในฐานะสมาชิกของ กลุ่มอ้างอิง ทางวัฒนธรรมเดียวกัน พวกเขาระบุและให้คุณค่ากับการแสดงนี้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของความรู้ทางวัฒนธรรมร่วมกัน
การแสดงพื้นบ้านในบริบท > การจัดกรอบการแสดง

ในการเริ่มต้นการแสดง จะต้องมี กรอบ บางอย่างเพื่อระบุว่าสิ่งที่จะตามมานั้นเป็นการแสดงจริง กรอบจะจัดกลุ่มไว้เป็นนอกเหนือจากวาทกรรมปกติ ในเรื่องเล่าตามธรรมเนียมปฏิบัติ เช่น การเฉลิมฉลองวัฏจักรชีวิต (เช่น วันเกิด) หรือการแสดงเต้นรำ การจัดกรอบจะเกิดขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของงาน ซึ่งมักจะถูกกำหนดโดยสถานที่ ผู้ชมไปยังสถานที่จัดงานเพื่อเข้าร่วม เกมถูกกำหนดโดยกฎเป็นหลัก เป็นการเริ่มต้นของกฎที่กำหนดกรอบของเกม นักคติชนวิทยา บาร์เร่ โทลเคน อธิบายถึงช่วงเย็นที่ใช้ไปกับครอบครัวนาวาโฮในการเล่นเกม รูปสตริง โดยสมาชิกแต่ละคนเปลี่ยนจากผู้แสดงเป็นผู้ชมขณะที่พวกเขาสร้างและแสดงตัวเลขที่แตกต่างกันให้กันและกัน
ในเรื่องเล่าทางวาจา ผู้แสดงจะเริ่มต้นและจบลงด้วยสูตรทางภาษาศาสตร์ที่เป็นที่รู้จัก ตัวอย่างง่าย ๆ จะเห็นได้จากการแนะนำเรื่องตลกทั่วไป "คุณเคยได้ยินเรื่อง...", "เรื่องตลกประจำวัน...", หรือ "ช้างตัวหนึ่งเดินเข้าไปในบาร์" แต่ละสิ่งเหล่านี้ส่งสัญญาณไปยังผู้ฟังว่าสิ่งต่อไปนี้เป็น เรื่องตลก ไม่ควรถือเอาตามตัวอักษร เรื่องตลกจะเสร็จสมบูรณ์ด้วย หมัดเด็ด ของเรื่องตลก เครื่องหมายการเล่าเรื่องแบบดั้งเดิมอีกอย่างหนึ่งในภาษาอังกฤษคือ การจัดกรอบนิทานระหว่างวลี "กาลครั้งหนึ่ง" และ "พวกเขาทั้งหมดใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดไป" หลายภาษา มีวลีที่คล้ายกัน ซึ่งใช้ในการจัดกรอบนิทานแบบดั้งเดิม สูตรทางภาษาศาสตร์เหล่านี้แต่ละสูตรจะลบข้อความในวงเล็บออกจากวาทกรรมทั่วไป และทำเครื่องหมายว่าเป็นรูปแบบการสื่อสารที่เป็นทางการและเป็นที่รู้จักสำหรับทั้งผู้แสดงและผู้ชม
การแสดงพื้นบ้านในบริบท > ในประโยคสมมติ

การจัดกรอบเป็นอุปกรณ์การเล่าเรื่องที่ทำหน้าที่ส่งสัญญาณไปยังทั้งผู้เล่าเรื่องและผู้ฟังว่าการเล่าเรื่องที่ตามมานั้นเป็นนิยาย (เรื่องเล่าทางวาจา) และไม่ควรถือเป็นข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์หรือความเป็นจริง มันย้ายการบรรยายที่จัดกรอบไว้เป็น อารมณ์สมมติ และทำเครื่องหมายพื้นที่ที่ "นิยาย ประวัติศาสตร์ เรื่องราว ประเพณี ศิลปะ การสอน ทั้งหมดมีอยู่ภายใน 'เหตุการณ์' ที่แสดงออกหรือบรรยายอยู่นอกเหนือขอบเขตและข้อจำกัดปกติของความเป็นจริงหรือเวลา" การเปลี่ยนแปลงจาก อารมณ์เรียลลิส เป็น อารมณ์อิเรลิส นี้เป็นที่เข้าใจของผู้เข้าร่วมทั้งหมดภายในกลุ่มอ้างอิง ทำให้เหตุการณ์สมมติเหล่านี้มีความหมายสำหรับกลุ่ม และอาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่แท้จริง[โปรดขยายความ]