stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อีวานเกเลียน: 1.0 กำเนิดใหม่วันพิพากษา
ประวัติ

ช่วงไตรมาสที่สามปีพ.ศ. 2549 นิตยสารญี่ปุ่นชื่อนิวไทพ์ (Newtype) ได้รายงานเป็นครั้งแรกเกี่ยวกับ Rebuild of Evangelion ซึ่งเป็นการนำอีวานเกเลียน ฉบับภาพยนตร์ชุด สำหรับออกอากาศทางโทรทัศน์ กลับมาสร้างใหม่ โดยคาดการณ์ไว้ว่าจะเริ่มออกฉายได้ ในช่วงฤดูร้อนของปีพ.ศ. 2550 ซึ่งต่อมาในวันที่ 9 เดือนกันยายนปีเดียวกัน เว็บไซต์ของสตูดิโอไกแน็กซ์ ก็ยืนยันว่า Rebuild of Evangelion จะประกอบด้วยภาพยนตร์ 4 เรื่อง โดย 3 เรื่องแรกจะนำเนื้อเรื่องในอีวานเกเลียน ฉบับภาพยนตร์ชุด สำหรับออกอากาศทางโทรทัศน์ มาเล่าใหม่ โดยพัฒนา ฉากต่างๆและตัวละคร ด้วยเทคนิค 3D CG แบบใหม่ ส่วนภาพยนตร์เรื่องที่ 4 จะนำเสนอบทสรุปแบบใหม่ ให้กับเนื้อเรื่องอีวานเกเลียน โดยเน้นว่าภาพยนตร์ชุดใหม่ที่สร้างขึ้น จะทำให้ผู้ที่ไม่ได้เป็นแฟนของอีวานเกเลียนทางโทรทัศน์ เข้าถึงและเข้าใจเนื้อเรื่องได้มากขึ้น
อีวานเกเลียน: 1.0 กำเนิดใหม่วันพิพากษา เป็นภาคแรก (จากที่วางแผนไว้ว่าจะทำเป็น 4 ภาค) เขียนบทโดย ฮิเดะอะกิ อันโนะ โดยเขาจะเป็นผู้กำกับทั่วไปและเป็นผู้จัดการโครงการทั้งหมด โดยภาคแรกนี้เป็นการปรับปรุงเนื้อหาจากอีวานเกเลียน ที่ออกฉายทางโทรทัศน์ ตอนที่ 1 ถึงตอนที่ 6 (จาก 26 ตอน สังเกตได้จากไม่มีรูปของ อาสึกะ แลงก์เลย์ ในโปสเตอร์)
รายการอ้างอิง

↑  "2007年（平成19年） 興行収入10億円以上番組" (PDF). 社団法人日本映画製作者連盟. สืบค้นเมื่อ 2013-02-14.
แหล่งข้อมูลอื่น

Evangelion: 1.0 จาก mthai.com เก็บถาวร 2008-08-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Evangelion: 1.0 จาก pantip.com เก็บถาวร 2008-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรางวัลโตเกียวอนิเมะ สาขาแอนิเมชันแห่งปี |
| --- | --- |
ภาพยนตร์อนิเมะ:  มิติวิญญาณมหัศจรรย์ (2002) ·  กันดั้มซี้ด  (2004) ·  ปราสาทเวทมนตร์ของฮาวล์  (2005) ·  แขนกลคนแปรธาตุ เดอะมูฟวี่ ฝ่ามิติพิชิตแดนสวรรค์  (2006) ·  กระโดดจั้มพ์ทะลุข้ามเวลา  (2007) ·  อีวานเกเลียน: 1.0 กำเนิดใหม่วันพิพากษา  (2008) ·  โปเนียว ธิดาสมุทรผจญภัย  (2009) ·  ซัมเมอร์ วอร์ส  (2010) ·  อาริเอตี้ มหัศจรรย์ความลับคนตัวจิ๋ว‎  (2011) ·  ป๊อปปี้ ฮิลล์ ร่ำร้องขอปาฏิหาริย์  (2012) ·  คู่จี๊ดชีวิตอัศจรรย์  (2013) ·  ปีกแห่งฝัน วันแห่งรัก (2014) ·  ผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ (2015) ·  เลิฟไลฟ์! ปฏิบัติการไอดอลจำเป็น เดอะมูฟวี่ (2016) ·  รักไร้เสียง (2017) ·  แค่วาดฝันให้โลกสวย (2018) ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: ปฏิบัติการสายลับเดอะซีโร่ (2019) ฤดูฝัน ฉันมีเธอ (2020) 
อนิเมะโทรทัศน์:  ผ่าพิภพไททัน (2014) ·  ปิงปองเดอะแอนิเมชั่น (2015) ·  ชิโรบาโกะ (2016) ·  ยูริ!!! on ICE (2017) ·  เคะโมะโนะเฟรนด์ส (2018) Zombie Land Saga (2019) ดาบพิฆาตอสูร (2020)
อำเภอฟูตาบะ

ขอบเขตของอำเภอฟูตาบะ (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดฟูกูชิมะ
อำเภอฟูตาบะ (ญี่ปุ่น: 双葉郡; โรมาจิ: Futaba-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 865.71 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 12,333 คน มีความหนาแน่นของประชากร 14.2 คนต่อตารางกิโลเมตร
เมืองและหมู่บ้าน

เมืองฟูตาบะ
เมืองฮิโรโนะ
เมืองนามิเอะ
เมืองนาราฮะ
เมืองโอกูมะ
เมืองโทมิโอกะ
หมู่บ้านคัตสึราโอะ
หมู่บ้านคาวาอูจิ
ดูเพิ่ม

ภัยพิบัตินิวเคลียร์ฟูกูชิมะแห่งที่หนึ่ง
37°26′50″N 141°00′20″E﻿ / ﻿37.44722°N 141.00556°E﻿ / 37.44722; 141.00556
อีอี ที1 โอโซริโอ

ประเทศผู้ผลิต บราซิล
ปีที่ใช้งาน 1985
เจ้าหน้าที่ 4 นาย
หน้ก 43,690 กิโลกรัม/ 43 ต้น
ยาว 7.13 เมตร
สูง 2.89 เมตร
กว้าง 3.26 เมตร
เกราะหนาที่สุด ความลับ
เครื่องยนต์ ดีเซล เอ็มดับลิว ทีบีกี 234 ให้กำลัง 1,040 แรงม้า
ความเร็ว 70 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการ 550 กิโลเมตร
อาวุธ
อาวุธหลัก ปืนใหญ่ขนาด 120 มม./ 4.72 นิ้ว
อาวุธรอง ปืนกลขนาด 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว และ 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว อย่างละ 1 กระบอก
เกเวร์ 43

|  เกเวร์ 43  |
| --- | --- |
Gewehr 43 ที่พิพิธภัณฑ์กองทัพสวีเดน
ชนิด: ปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติ
แหล่งกำเนิด: เยอรมนี
บทบาท
ประจำการ: 1943–1945
ผู้ใช้งาน: นาซีเยอรมนี สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: Walther
ช่วงการออกแบบ: 1943
ช่วงการผลิต: 1943–1945
จำนวนที่ผลิต: 402,713
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 4.4 kg (9.7 lbs)
ความยาว: 1130 mm (44.5 in)
ความยาวลำกล้อง: 550 mm (21.5 inches)

กระสุน: 7.92×57mm Mauser
การทำงาน: Gas-operated short-stroke piston, flapper-locked
ความเร็วปากกระบอก: 746–776 m/s (2,448–2,546 ft/s)
ระยะหวังผล: 500 m, 800 m with scope
ระบบป้อนกระสุน: 10-round detachable box magazine, stripper clip fed
ศูนย์เล็ง: Iron sights, Zf42 optical crosshair sight
เกเวร์ 43 หรือ คาราบิเนอร์ 43 (ชื่อย่อ G43, K43, Gew 43, Kar 43) เป็นปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติ ของเยอรมนี ในช่วง สงครามโลกครั้งที่สอง ใช้กระสุนขนาด 7.92×57mm ถูกออกแบบและได้แบบจากเป็น G41 (W) โดยรูปแบบการใช้งานคล้ายปีน โทคาเนฟ เอสวีที-40
แหล่งข้อมูลอื่น

Modern Firearms - Gewehr 43 / Gew.43 / Kar.43 semi-automatic rifle เก็บถาวร 2004-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
G43 / K43 Collectors Homepage
Axis Ordnance Report, US intelligence report on the Kar 43 written in 1945. เก็บถาวร 2010-07-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อีวานเกเลียน: 3.0 You Can (Not)

| อีวานเกเลียน: 3> 0 You Can Redo |
| --- | --- |
โปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ในญี่ปุ่น
กำกับ: ฮิเดะอะกิ อันโนะ (หัวหน้า) มะฮิโระ มะเอะดะ คะซุยะ สึรุมะกิ   มะซะยุกิ
เขียนบท: ฮิเดะอะกิ อันโนะ
อำนวยการสร้าง: ฮิเดะอะกิ อันโนะ โทะชิมิชิ โอสึเกะ
นักแสดงนำ: เมะงุมิ โองะตะ เมะงุมิ ฮะยะชิบะระ ยุโกะ มิยะมุระ มายะ ซะกะโมะโตะ อะกิระ อิชิดะ
กำกับภาพ: โทะรุ ฟุกุชิ
ตัดต่อ: ลี ยงมี
ดนตรีประกอบ: ชิโร ซะงิซุ
บริษัทผู้สร้าง: Studio Khara 
วันฉาย:  17 พฤศจิกายน 2555     15 สิงหาคม 2556
ความยาว: 96 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
ทำเงิน: 5,260 ล้านเยน
Evangelion 3.0 You Can (Not) Redo  (ญี่ปุ่น: ヱヴァンゲリオン新劇場版：Q; โรมาจิ: เอะวานเกริอง ชินเกะกิโจบัง: คีว) เป็นภาพยนตร์ชุดของอีวานเกเลียน โดยในการฉายในญี่ปุ่น ได้ทำรายได้กว่า 5,000 ล้านเยน ถือเป็นรายได้สูงที่สุดนับจากที่มีการสร้าง ภาพยนตร์อนิเมะอีวานเกเลียน และมีรอบฉายนานข้ามปี  นอกจากประสบความสำเร็จทางด้านรายได้แล้ว ผู้กำกับ ฮิเดะอะกิ อันโนะ ยังได้รับรางวัล ผู้กำกับแอนิเมชั่นยอดเยี่ยม จากงาน Japan Movie Critics Award ครั้งที่ 22 อีกด้วย
เนื้อเรื่อง

นักบินที่สอง อาสึกะ และ และนักบินที่สี่ มารี ได้รับภารกิจในการนำอีวา-02 และ 08 ขึ้นสู่วงโคจรของโลก เพื่อทำการชิงกระสวยอวกาศที่ด้านในมี อีวา-01 กับ อิคาริ ชินจิที่อยู่ในภาวะจำศีลอยู่กลับคืนมา ระหว่างปฏิบัติการก็ถูกขัดขวางจาก อีวา มาร์ค-06 ติดตั้งระบบโดรนของเซเลอ การปะทะทำให้อีวา-01 ตื่นขึ้น และทำลายโดรนไปทั้งหมด จากนั้นทั้งสองจึงร่อนสู่พื้นโลก
ชินจิตื่นขึ้นมาบนเตียงเข็น ในสภาพที่ตัวเองถูกพันธนาการและมีเจ้าหน้าที่ควบคุมตัว เขาพบว่าตัวเองอยู่บนเรือเหาะขนาดใหญ่ชื่อว่า วุนเดอร์ ซึ่งใช้พลังงานจาก อีวา-01 และตัวเองก็หลับไป 14 ปี เพื่อป้องกันอีวา-01 จากการตื่น จึงต้องใส่ปลอกคอระเบิดตัวเองไว้กับชินจิ ทุกคนที่เขาเคยรู้จักทำตัวเย็นชาและห่างเหินกับเขา บัดนี้เธอเป็นผู้นำขององค์กร วิลเลอ มีเป้าหมายในการทำลายเนิร์ฟ ระหว่างนั้นเอง เรย์ ได้ขับอีวามาร์ค-09 ซึ่งเป็นภาชนะของอดัมมาช่วยชินจิ ชินจิเลือกที่จะหนีไปกับเรย์ ชินจิมาถึงกองบัญชาการชั้นในของเนิร์ฟที่ตอนนี้ลอยขึ้นไปอยู่บนฟ้า เก็นโดพ่อของเขาบอกว่าให้ชินจิเตรียมตัวขึ้นไปขับอีวา-13 คู่กับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ชินจิพยายามเข้าหาเรย์และพยายามชวนคุยถึงเรื่องที่ผ่านๆมาแต่ก็ไม่ได้รับการตอบสนอง ชินจิที่เหงาจึงได้รู้จักกับคาโอรุ เด็กคนที่เขาจะต้องขึ้นไปขับอีวาด้วย คาโอรุใจดีกับชินจิมาก นั่นเองทำให้ชินจิเปิดใจและสนิทกับคาโอรุมาก เลิกคิดเรื่องในอดีตไปชั่วขณะ อย่างไรก็ตาม ชินจิอดเก็บความสงใสไม่ได้จึงถามคาโอรุถึงสถานการณ์ในปัจจุบัน คาโอรุจึงพาชินจิไปเห็นสภาพของโลกภายนอก โลกสีแดงฉานที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังของบ้านเรือนและซากของอีวานับไม่ถ้วน ทั้งหมดเกิดขึ้นจาก 3rd impact เมื่อ 14 ปีก่อนซึ่งเกิดขึ้นระหว่างที่ชินจิติดอยู่ในอีวา-01 ภายหลังจากการเกิด Near 3rd impact ที่ชินจิเป็นคนก่อ ชินจิกลับมาอยู่ในสภาพซึมเศร้าอีกครั้ง อีกทั้ง รองผบ.เนิร์ฟ ศาสตราจารย์ฟุยูสึกิ ยังมาเล่าความจริงเกี่ยวกับแม่ และตัวตนของเรย์ให้ชินจิฟัง สภาพจิตใจของชินจิยิ่งเลวร้ายไปกว่าเดิม ชินจิกลับมาดีขึ้นหลังได้คาโอรุมาปลอบและให้ความหวังว่า หากลงไปดึงหอกลองกินุสและแคซิอุสที่ปักร่างลิลิธในเซ็นทรัลด็อกมามาได้ ก็จะเป็นการฟื้นฟูโลก
ชินจิและคาโอรุที่ขับอีวา-13 ลงไปยังเซ็นทรัลดอกมาพร้อมกับเรย์ที่ขับอีวามาร์ค-09 คอยคุ้มกัน ทั้งสองได้พบกับศพของลิลิธพร้อมอีวา มาร์ค-06 ที่แทงหอกทะรุร่างตนเองอยู่ แต่คาโอรุกลับพบว่า หอกสองเล่มที่ควรจะแตกต่างกันกลับมีสภาพเหมือนกัน ระหว่างนั้น อาสึกะและ มารีเข้ามาขัดขวาง คาโอรุรู้สึกไม่ดีจึงเอ่ยปากให้ชินจิล้มเลิกแผนการณ์ ชินจิไม่ยอมฟังกลับดึงหอกทั้งสองเล่มออก ร่างของลิลิธสลายไป อีวามาร์ค-06 กลายเป็นเทวทูตตนที่ 12 ระบบดัมมี่ของเซเลอเข้าควบคุมอีวามาร์ค-09 คาโอรุกลายเป็นเทวทูตตนที่ 13 จากนั้นเทวทูตตนที่ 12 สังเวยตัวเองแก่อีวา-13 ทำให้อีวา-13 วิวัฒนาการไปสู่ร่างพระเจ้า ประตูแห่งกัฟเปิดออกเพื่อชำระล้างโลก เป็นจุดเริ่มต้น 4th impact
ยานวุนเดอร์เข้าโจมตีอีวา-13 ในร่างวิวัฒนาการ แต่ก็โดนขัดขวางโดยอีวา มาร์ค-09 อาสึกะสามารถทำลายมาร์ค-09 ลงได้ ในขณะที่คาโอรุได้ปักหอกลองกินุสลงบนร่างอีวา-13 และยอมตายเพื่อปิดประตูแห่งกัฟ อย่างไรก็ตาม อีวา-13 ยังคงทำงานอยู่ทำให้ประตูแห่งกัพไม่ปิด มารีจึงเข้าไปช่วยชินจิออกมาจากอีวา-13 นั่นเองทำให้อีวา-13 หยุดทำงานและประตูแห่งกัฟปิดตัวลง ชินจิถูกอาสึกะพาออกมาจากเอ็นทรีปลั๊กในสภาพที่เหม่อลอย
เนื้อเรื่อง > รางวัลและการเข้าชิง

| ปี ค> ศ. | รางวัล | ข้อมูล | รายละเอียด |
| --- | --- | --- | --- |
| 2013 | Japan Academy Award ครั้งที่ 36 | แอนิเมชันแห่งปี | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2013 | Sitges Catalonian International Film Festival ครั้งที่ 46 - Anima't Award | ภาพยนตร์อนิเมะยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
อีวานเกเลียน: 3.0 You Can Redo ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อีวานเกเลียน: 3.0 You Can (Not) Redo (ภาพยนตร์) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
Official Yahoo Website เก็บถาวร 2011-08-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
อาหารสิกขิม

อาหารสิกขิม
อาหารสิกขิมเป็นอาหารประจำรัฐสิกขิม ได้รับอิทธิพลจากอาหารทิเบต มีข้าวเป็นส่วนผสมหลัก
อาหารที่มีชื่อเสียง

กยาทุกหรือทุกปา - ก๋วยเตี๋ยวน้ำใส่ผักหรือเนื้อสัตว์
โมโม - เกี๊ยวไส้ผัก เนย หรือเนื้อสัตว์
พักซาปา (Phagshapa) - สตูว์เนื้อหมูใส่หัวผักกาดและพริกแห้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

Sikkimese cuisine เก็บถาวร 2013-01-03 ที่ archive.today
Recipes เก็บถาวร 2018-05-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กอาหารของแต่ละท้องถิ่นในอินเดีย |
| --- | --- | --- |
| อินเดียเหนือ |  อวธี  ปัญจาบ  แคชเมียร์  สินธี  ราชสถาน  อุตตรประเทศ  |  |
| อินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ |  อัสสัม  เมฆาลัย  มณีปูรี  นาคา  สิกขิม  ตรีปุระ  อรุณาจัล  |  |
| อินเดียใต้ |  อันธรประเทศ  กรณาฏกะ  เกระละ  ทมิฬ  ไฮเดอราบาด  มังกาลอร์  อุดูปี  |  |
| อินเดียตะวันออก |  เบงกอล  โอริยา  พิหาร  โภชปูรี  |  |
| อินเดียตะวันตก |  กัว  คุชราต  มราฐี  กงกณี  ปาร์ซี  |  |
| อื่น ๆ |  อินเดีย-จีน  เนปาล  เชน  อังกฤษ-อินเดีย  |  |
อิเล็กโตรโฟรีซิส

อิเล็กโตรโฟรีซิส (Electrophoresis) เป็นเทคนิคที่ใช้แยกสาร วิเคราะห์ และเตรียมสารที่มีประจุไฟฟ้า เช่น กรดอะมิโน โปรตีน และ กรดนิวคลีอิก ให้บริสุทธิ์ โดยอาศัยหลักการที่ว่า เมื่อให้สนามไฟฟ้า สารที่มีประจุไฟฟ้าจะเคลื่อนที่ไปยังขั้วที่ตรงข้ามกันด้วย อัตราเร็วในการเคลื่อนที่ ซึ่งขึ้นกับปริมาณประจุสุทธิบนโมเลกุลของสาร รูปร่างและขนาดของโมเลกุลของสารนั้น และกระแสไฟฟ้า
ทฤษฎี

อัตราเร็วในการเคลื่อนที่ของสารแสดงด้วยสมการดังนี้
V	=	E.q/f
เมื่อ
v	=	ความเร็วในการเคลื่อนที่ของโมเลกุล
E	=	ความเข้มของสนามไฟฟ้า
q	=	ประจุสุทธิบนโมเลกุล
f	=	frictional coefficient ขึ้นอยู่กับน้ำหนักและรูปร่างโมเลกุล
การเคลื่อนที่ของโมเลกุลที่มีประจุในสนามไฟฟ้าแสดงโดยเทอมของ การเคลื่อนที่ในสนามไฟฟ้า,u ซึ่งหมายถึงความเร็วต่อหน่วยของความเข้มของสนามไฟฟ้า ซึ่งขึ้นตรงกับ อัตราส่วนประจุ/มวล
u	=	v/E	=	E . q/f . E	เมื่อ 	v	=	E.q/f
u	=	q/f
f จะแปรตามขนาดไม่ได้แปรตามรูปร่าง
เขตชิกูซะ

| เขตชิกูซะ 千種区 |
| --- | --- |
เขตของนครนาโงยะ


เขตชิกูซะ 
พิกัด: 35°10′12″N 136°58′01″E﻿ / ﻿35.17000°N 136.96694°E﻿ / 35.17000; 136.96694
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
จังหวัด: จังหวัดไอจิ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 18.18 ตร.กม. (7.02 ตร.ไมล์)
ประชากร (เมษายน 2018)
 • ทั้งหมด: 165,105 คน
 • ความหนาแน่น: 9,082 คน/ตร.กม. (23,520 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
เขตชิกูซะ  (ญี่ปุ่น: 千種区; โรมาจิ: Chikusa-ku) เป็นหนึ่งใน 16 เขตของนครนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น มีเนื้อที่ 17.53 ตารางกิโลเมตรและมีประชากร 165,105 คน (ใน 1 เมษายน 2018) มีความหนาแน่นของประชากร 9,082 ต่อตารางกิโลเมตร
ดูเพิ่ม

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
อัตราเร็วของเสียง

อัตราเร็วของเสียง คือ ระยะทางที่เสียงเดินทางไปในตัวกลางใด ๆ ได้ในหนึ่งหน่วยเวลา โดยทั่วไปเสียงเดินทางในอากาศที่มีอุณหภูมิ 25°C (= 298,15 K) ได้ประมาณ 346 เมตร/วินาที และในอากาศที่อุณหภูมิ 20°C ได้ประมาณ 343 เมตร/วินาที อัตราเร็วที่เสียงเดินทางได้นั้นอาจมีค่ามากขึ้นหรือน้อยลงขึ้นอยู่กับอุณหภูมิของตัวกลางเป็นหลัก และอาจได้รับอิทธิพลจากความชื้นบ้างเล็กน้อย แต่ไม่ขึ้นกับความดันอากาศ
เนื่องจากการเดินทางของเสียงอาศัยการสั่นของโมเลกุลของตัวกลาง ดังนั้นเสียงจะเดินทางได้เร็วขึ้นหากตัวกลางมีความหนาแน่นมาก ทำให้เสียงเดินทางได้เร็วในของแข็ง แต่เดินทางไม่ได้ในอวกาศ เพราะอวกาศเป็นสุญญากาศจึงไม่มีโมเลกุลของตัวกลางอยู่
การคำนวณอัตราเร็วของเสียง

อัตราเร็วของเสียง  c โดยทั่วไปคำนวณหาได้จาก
โดย
ดังนั้น อัตราเร็วของเสียง จะเพิ่มขึ้นตามความแข็งเกร็งของวัสดุ และ ลดลงเมื่อความหนาแน่นเพิ่มขึ้น
การคำนวณอัตราเร็วของเสียง > อัตราเร็วของเสียงในของแข็ง

ของแข็งนั้นมีค่าความแข็งเกร็งไม่เป็นศูนย์ ทั้งต่อแรงบีบอัด หรือ การเปลี่ยนปริมาตร (volumetric deformation) และ แรงเฉือน (Shear Deformation) ดังนั้นจึงเป็นไปได้ที่จะกำเนิดคลื่นเสียงที่มีความเร็วต่างกัน ขึ้นกับรูปแบบของคลื่น
ในแท่งของแข็ง ซึ่งมีขนาดความหนา (หรือขนาดของตัวกลาง ในแนวตั้งฉากกับการเคลื่อนที่ของคลื่น) เล็กกว่าความยาวคลื่นมาก อัตราเร็วของเสียงหาได้จาก
โดย
ดังนั้น ในเหล็ก อัตราเร็วของเสียงจะมีค่าประมาณ 5100 m/s
ในแท่งของแข็งหนา หรือ ขนาดด้านข้างของตัวกลาง ใหญ่กว่าความยาวคลื่น เสียงจะเดินทางได้เร็วกว่า อัตราเร็วของเสียงสามารถหาได้จากการแทนค่ามอดุลัสของยัง ด้วยมอดุลัสคลื่นหน้าราบ (en:plane wave modulus) ซึ่งหาได้จากมอดุลัสของยังและอัตราส่วนของปัวซง  \nu
ดังนั้น อัตราเร็วของเสียง
สำหรับคลื่นตามขวางนั้น มอดุลัสของยัง  E จะถูกแทนด้วยค่ามอดุลัสของแรงเฉือน (en:shear modulus)  G
จะเห็นได้ว่า อัตราเร็วของเสียงในของแข็งขึ้นกับความหนาแน่น ของตัวกลางเท่านั้น โดยไม่ขึ้นกับอุณหภูมิ ของแข็ง เช่น เหล็ก สามารถนำคลื่นด้วยความเร็วที่สูงกว่าอากาศมาก
การคำนวณอัตราเร็วของเสียง > อัตราเร็วของเสียงในของเหลว

ของเหลวจะมีความแข็งเกร็งต่อแรงอัดเท่านั้น โดยไม่มีความแข็งเกร็งต่อแรงเฉือน ดังนั้นอัตราเร็วของเสียงในของเหลวหาได้โดย
โดย
การคำนวณอัตราเร็วของเสียง > อัตราเร็วของเสียงในก๊าซ

ในก๊าซ ค่า  K สามารถประมาณโดย
โดย
ดังนั้น อัตราเร็วของเสียงในก๊าซสามารถคำนวณได้โดย
ในกรณี ก๊าซในอุดมคติ (en:ideal gas) จะได้
c_{\mathrm {ideal\,gas} }={\sqrt {\kappa \cdot R\cdot T}}
โดย
R (287.05 J/(kg·K) สำหรับอากาศ) คือ ค่าคงที่ของก๊าซ (en:gas constant) สำหรับอากาศ: ปกติในทางอากาศพลศาสตร์ ค่านี้หาจาก การหารค่าคงที่ของก๊าซสากล  R (J/(mol·K)) ด้วย ค่ามวลโมล (en:molar mass) ของอากาศ
\kappa  คือ ค่า ดัชนีแอเดียแบติก (en:adiabatic index) (เท่ากับ 1.402 สำหรับอากาศ)
T คือ ค่าอุณหภูมิสัมบูรณ์ (เคลวิน)
(นิวตันนั้นค้นพบวิธีการหาค่าอัตราเร็วของเสียงก่อนพัฒนาการของอุณหพลศาสตร์ และได้ใช้การคำนวณแบบอุณหภูมิเสมอ (en:isothermal) แทนที่จะเป็นแบบแอเดียแบติก (en:adiabatic) ซึ่งสูตรของนิวตันนั้นขาดตัวคูณ κ)
ที่สภาพบรรยากาศมาตรฐาน (standard atmosphere) :
T0 = 273.15 K (= 0 °C = 32 °F) ความเร็วเสียง 331.5 m/s (= 1087.6 ft/s = 1193 km/h = 741.5 mph = 643.9 นอต 

 T20 = 293.15 K (= 20 °C = 68 °F) ความเร็วเสียง 343.4 m/s (= 1126.6 ft/s = 1236 km/h = 768.2 mph = 667.1 นอต 

 T25 = 298.15 K (= 25 °C = 77 °F) ความเร็วเสียง 346.3 m/s (= 1136.2 ft/s = 1246 km/h = 774.7 mph = 672.7 นอต
ในกรณีของก๊าซในอุดมคติ อัตราเร็วของเสียง  c ขึ้นกับอุณหภูมิเท่านั้น โดยไม่ขึ้นกับความดัน อากาศนั้นเกือบจะถือได้ว่าเป็นก๊าซในอุดมคติ อุณหภูมิของอากาศเปลี่ยนแปลงตามระดับความสูง เป็นผลให้อัตราเร็วของเสียงที่ระดับความสูงต่าง ๆ นั้นแตกต่างกัน
| ระดับความสูง | อุณหภูมิ | ม> /วิ | กม> /ชม. | ไมล์/ชม>  | นอต |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ระดับน้ำทะเล | 15 °C (59 °F) | 340 | 1225 | 761 | 661 |
| 11,000 ม.–20,000 ม. | -57 °C (-70 °F) | 295 | 1062 | 660 | 573 |
| 29,000 ม. | -48 °C (-53 °F) | 301 | 1083 | 673 | 585 |
ใน ตัวกลางที่ไม่มีการกระจาย (non-dispersive medium) – อัตราเร็วของเสียงไม่ขึ้นกับความถี่ ดังนั้นอัตราเร็วในการส่งถ่ายพลังงาน และ อัตราเร็วเร็วในการเคลื่อนที่ของเสียง นั้นมีค่าเท่ากัน ในย่านความถี่เสียงที่เราสามารถได้ยินนั้น อากาศมีคุณสมบัติเป็นตัวกลางที่ไม่มีการกระจาย โปรดสังเกตว่า CO2 ในอากาศนั้นเป็นตัวกลางที่มีการกระจาย และทำให้เกิดการกระจายสำหรับคลื่นเสียงความถี่สูง (28KHz) 

ใน ตัวกลางที่มีการกระจาย (dispersive medium) – อัตราเร็วของเสียงจะขึ้นกับความถี่ องค์ประกอบที่แต่ละความถี่จะเดินทางด้วยความเร็วเฟส (phase velocity) ที่แตกต่างกัน ส่วนพลังงานของเสียงจะเดินทางด้วยความเร็วที่ความเร็วกลุ่ม (group velocity) ตัวอย่างของตัวกลางที่มีการกระจาย คือ น้ำ
การคำนวณอัตราเร็วของเสียง > อัตราเร็วของเสียงในอากาศ

อุณหภูมิเปลี่ยนแปลงสามารถมีผลกระทบต่ออัตราเร็วของเสียงได้ถ้าอุณหภูมิของอากาศเพิ่มขึ้น ณ ความดันคงที่ อากาศย่อม ขยายตัวออกตามกฏของชาร์ลและจะมีความหนาแน่นลดลงทำให้อัตราเร็วของเสียงเพิ่มขึ้นตามอุณหภูมิอัตราเร็วของเสียงในอากาศจะแปรผันโดยตรงกับอุณหภูมิ(อุณหภูมิเคลวิน)
อัตราเร็วของเสียงในอากาศโดยประมาณหาได้จาก:
โดยที่  \theta \, คือ อุณหภูมิ ในหน่วย องศาเซลเซียส ความแม่นยำในการประมาณในช่วงของอุณหภูมิในช่วง -20°C ถึง 40°C จะมีค่าความผิดพลาดไม่เกิน 0.2% ในช่วงอุณหภูมิสูงกว่า หรือ ต่ำกว่านั้นอัตราเร็วของเสียงจะประมาณโดย
|  ผลของอุณหภูมิ > θ (°C) |  ผลของอุณหภูมิ > c (m/s) |  ผลของอุณหภูมิ > ρ (kg/m³) |  ผลของอุณหภูมิ > Z (N·s/m³) |
| --- | --- | --- | --- |
| −10 | 325.4 | 1.341 | 436.5 |
| −5 | 328.5 | 1.316 | 432.4 |
| 0 | 331.5 | 1.293 | 428.3 |
| +5 | 334.5 | 1.269 | 424.5 |
| +10 | 337.5 | 1.247 | 420.7 |
| +15 | 340.5 | 1.225 | 417.0 |
| +20 | 343.4 | 1.204 | 413.5 |
| +25 | 346.3 | 1.184 | 410.0 |
| +30 | 349.2 | 1.164 | 406.6 |
เลขมัค  คือ อัตราส่วนอัตราเร็วของวัตถุ ต่อ อัตราเร็วของเสียง ในอากาศ (หรือตัวกลางนั้น)
การเคลื่อนที่ของวัตถุใด ๆ ด้วยอัตราเร็วเท่ากับเสียง ณ ตำแหน่งนั้น จะเรียกว่าอัตราเร็ว 1 มัค (Mach) ในทำนองเดียวกันถ้าเคลื่อนที่ด้วยอัตราเร็ว 2 เท่าของอัตราเร็วของเสียงวัตถุนั้นก็จะมีความเร็วเป็น 2 มัค
ตัวอย่างอัตราเร็วของเสียงในตัวกลางต่าง ๆ

ตารางด้านล่าง แสดงค่าอัตราเร็วของเสียงในตัวกลาง ที่อุณหภูมิ 20°C
| ชนิดวัสดุ | ความเร็ว (m/s) |
| --- | --- |
อากาศ: 343
น้ำ: 1480
น้ำแข็ง: 3200
แก้ว: 5300
เหล็ก: 5200
ตะกั่ว: 1200
ไทเทเนียม: 4950
พีวีซี (อ่อน): 80
พีวีซี (แข็ง): 1700
คอนกรีต: 3100
ฮีเลียม: 927
การใช้อัตราเร็วของเสียงวัดระยะทาง

ความหนาแน่นของตัวกลาง อัตราเร็วในตัวกลางที่มีความหนาแน่นมากกว่าจะมีค่ามากกว่าในตัวกลางที่มีความหนาแน่นน้อยกว่า
อุณหภูมิ อัตราเร็วเสียงจะแปรผันตรงกับรากที่ 2 ของอุณหภูมิเคลวิน เพราะอุณหภูมิสูงขึ้นจะทำให้โมเลกุล มีพลังงานจลน์มากขึ้นการอัดตัวและขยายตัวเร็ว ทำให้เสียงเคลื่อนที่ได้เร็วขึ้น
จึงได้ว่า V ∝√T และสำหรับในอากาศนั้น เราสามารถหาอัตราเร็วเสียงที่อุณหภูมิต่าง ๆ ได้โดยอาศัย
สมการ           v  =  vo  + 0.6 t   หรือ  v  =  331 + 0.6 t
เมื่อ             Vo     =   อัตราเร็วเสียงที่อุณหภูมิ   0°C     =  331  m/s t       =   อุณหภูมิ (°C)
การใช้คลื่นเสียงวัดระยะทาง ส่วนมากจะใช้ในน้ำ เนื่องจากอัตราเร็วของเสียงในน้ำมีค่าสูงกว่ายานพาหนะหรือวัตถุอื่นที่เคลื่อนที่ในน้ำมาก เช่นการวัดความลึกของทะเล หรือการใช้คลื่นโซนาร์เป็นเรดาร์ของชาวประมงในการสำรวจหาฝูงปลาเป็นต้น
เขตชิโมเงียว

| เขตชิโมเงียว 下京区 |
| --- | --- |
เขตของนครเกียวโต
ที่ตั้งของเขตชิโมเงียวในนครเกียวโต
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6.78 ตร.กม. (2.62 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 82,717 คน
 • ความหนาแน่น: 12,200 คน/ตร.กม. (32,000 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.city.kyoto.lg.jp/Shimogyō/
เขตชิโมเงียว (ญี่ปุ่น: 下京区; โรมาจิ: ชิโมเงียว-กุ) เป็นหนึ่งใน 11 เขตการปกครองในนครเกียวโต จังหวัดเกียวโต เป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟเกียวโต เกียวโตทาวเวอร์ และวัดนิชิฮงงัน
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Kyoto/Nakagyō จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Shimogyo-ku, Kyoto
เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
เจงกิส ข่าน (แก้ความกำกวม)

เจงกิส ข่าน อาจหมายถึง
เจงกิส ข่าน จักรพรรดิชาวมองโกล
เจงกิส ข่าน (วงดนตรี) วงดนตรีแนวดิสโกจากประเทศเยอรมนี
เจงกีส ข่าน (เพลง) เพลงโดยวงเจงกิส ข่าน ซึ่งรอยัล สไปรท์ นำทำนองเพลงดังกล่าวมาดัดแปลงเป็นเพลงภาษาไทยในชื่อเดียวกัน
เจงกิส ข่าน (วิดีโอเกม) วิดีโอเกมในปี ค.ศ. 1987 ผลิตโดยโดยโคเอ
เนื้อแกะย่างเจงกิสข่าน อาหารทำจากเนื้อแกะของฮกไกโด ญี่ปุ่น
ฮวัง ช็อล-ซุน

| ฮวัง ช็อล-ซุน |
| --- | --- |
เกิด: 황철순 13 กันยายน พ.ศ. 2486
| สถิติเหรียญโอลิมปิก> มวยสากลสมัครเล่น.ตัวแทนของ   เกาหลีใต้ .เอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
|  |  กรุงเทพฯ 2521  | แบนตัมเวท |
ฮวัง ช็อล-ซุน (Hwang Chul Soon; อักษรฮันกึล: 황철순) เกิดเมื่อ 13 กันยายน พ.ศ. 2486 เขาได้เหรียญทองมวยสากลสมัครเล่นรุ่นแบนตัมเวทในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2521 และเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2519
เกาะน้อย (แก้ความกำกวม)

เกาะน้อย อาจหมายถึง
เกาะน้อย - เกาะแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ปัจจุบันไม่มีแล้ว
เกาะน้อย - เกาะแห่งหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช
อาหารปีนัง

ร้านขายโรยัก
อาหารปีนัง เป็นอาหารที่เกิดจากสังคมพหุวัฒนธรรมในปีนัง ประเทศมาเลเซีย อาหารปีนังเป็นอาหารที่มีความหลากหลายและผสมผสานกับวัฒนธรรมภายนอกทั้งมลายู จีน และอินเดีย
อาหารว่าง

อาปม เป็นแพนเค้กแบบอินเดีย ลักษณะบาง ริมกรอบ ตรงกลางนุ่ม
อาปม บาลิก เป็นแพนเค้กแบบยอนยา
เบห์ เตห์ ซอว์ (ภาษาจีน: 马蹄酥) เป็นแพสตรีแบบจีน โรยด้วยมอลลาสและงา ทำเป็นหลายชั้น
ขนมกุยช่าย (ภาษาจีน: 菜粿) เป็นขนมไส้ผักนึ่ง ไส้มักเป็นผักกาดหัวหรือแครอท
ปาท่องโก๋ (ภาษาจีน: 油炸糕) เป็นขนมปังแท่งทอดแบบจีน กินกับโจ๊กหรือครีมอัลมอนด์
เฮืองเปี๊ยะ (ภาษาจีน: 香饼) เป็นแพสตรีแบบจีน ไส้เป็นน้ำตาล
ฮุมชินเป็ง เป็นแป้งโดหมักด้วยยีสต์ทอด กินเป็นอาหารเช้า มีทั้งแบบไม่มีไส้และไส้ถั่วกวน
จิวฮูเอ็งชาย (ภาษาจีน: 鱿鱼蕹菜) ปลาดุกผัดกับผักบุ้ง ผสมกับกะปิรสเผ็ด
ลก-ลก เป็นอาหารแบบหม้อร้อน โดยจุ่มอาหารลงในหม้อน้ำเดือดให้สุก มีได้ทั้งอาหารทะเล เนื้อสัตว์ และผัก
ลอร์บัก (卤肉) เป็นหมูสับห่อด้วยแผ่นถั่วเหลืองแล้วทอด กินกับโลห์ซึ่งเป็นส่วนผสมของแป้งข้าวโพด ซอสพริก และไข่
ออร์กุ้ย (ภาษาจีน: 芋粿) เป็นขนมทำจากกลอย กุ้งแห้ง หอมเจียว หอมใหญ่หั่นและพริกแดง
โอตัก-โอตัก เนื้อปลาบดผสมกับกะทิ ใบมะกรูด ปรุงรสให้มีรสเผ็ดเล็กน้อย  นึ่งหรือย่างให้สุก ต้นกำเนิดของอาหารนี้อยู่ที่ยะโฮร์
พงพเนียห์ (ภาษาจีน: 清糖饼) เป็นแพสตรีแบบจีน ไส้เป็นน้ำตาล
ปอเปี๊ยะ (ภาษาจีน: 薄饼) เป็นอาหารแบบแต้จิ๋ว ไส้เป็นผักกาดหัว เต้าหู้ ไข่ กินกับซอสที่ทำจากพริกและซีอิ๊วหวาน
เตาซาร์ เพียห์ (ภาษาจีน: 豆沙饼) เป็นแพสตรีแบบจีน ใส่ไส้ที่ทำด้วยแป้งสาลี น้ำตาล ถั่วเขียว หอมเจียว แครอท และเกลือ เป็นขนมที่มีชื่อเสียงของปีนัง
จานหลัก

บักกุ๊ดเต๋ (ภาษาจีน: 肉骨茶) แปลตรงตัวว่าชากระดูกหมู เป็นซุปใส่ซี่โครงหมู ลูกชิ้นเครื่องเทศและสมุนไพรหลายชนิด
หมี่ไตมัก(ภาษาจีน: 米台目) เป็นหมี่สีเงินกิยกับซุปใสและหมูสับ
ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ
ขนมผักกาดผัด(ภาษาจีน: 炒粿角)
ก๋วยเตี๋ยวผัด (ภาษาจีน: 炒粿条) เป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวแบน ผัดกับพริกและอาหารทะเลโดยเฉพาะกุ้ง ใส่ไข่ดาว
ชีเฮืองฟุน (ภาษาจีน: 猪肠粉) นิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า เป็นแผ่นแบนที่ทำจากข้าว บางครั้งใส่กุ้งลงไปด้วย นึ่งให้สุก ตัดเป็นชิ้น กินกับซอสรสหวาน ซีอิ๊ว ซอสฮอยชิน ซอสพริก กะปิทำจากกุ้ง และงาดำ
ชอว์เมยฟุน ใช้เส้นก๋วยเตี๋ยวทำจากข้าว ใส่หมูสับ กินกับน้ำซุปหมู
ข้าวไก่หม้อดิน เป็นอาหารที่มีชื่อเสียงอย่างหนึ่งของปีนัง ทำจากไก่ปรุงในหม้อดิน ใส่กุนเชียง ไก่ ปลาเค็ม และเห็ด
หมี่เป็ด (ภาษาจีน: 鸭腿面线) เป็นซุปใส่สมุนไพร กินกับเส้นก๋วยเตี๋ยว โรยหน้าด้วยเนื้อเป็ด
หมี่แกง คล้ายกับหลักซาแกง เป็นเส้นหมี่ใส่ไข่ กินกับน้ำซุปแกงใส่กะทิ ใส่กุ้งและเลือดหมูก้อน
แกงหัวปลา นำหัวปลามาต้มกับผัก เช่น กระเจี๊ยบเขียว มะเขือเทศ และมะเขือ ในน้ำแกง กินกับข้าว
ออส่วน เป็นไข่ทอดใส่หอยนางรม นิยมโรยผักชี กินกับกระเทียมและซอสพริก
ข้าวมันไก่ เป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดมาจากเกาะไหหลำ เป็นข้าวที่หุงกับน้ำซุปไก่ กินกับไก่ต้มหรือไก่อบ ถั่วงอก แตงกวา หอมใหญ่หั่น และพาร์สลีย์
ฮกเกี้ยนหมี่ หรือแฮหมี่ (ภาษาจีน: 福建面  ในปีนัง, 虾面 ในกัวลาลัมเปอร์) เป็นเส้นหมี่จากข้าวหรือไข่ กินกับไข่ต้ม กุ้งตัวเล็ก เนื้อสัตว์หั่น ถั่วงอก ผักบุ้ง ในน้ำซุปรสเผ็ด ทำจากกุ้งและกระดูกหมู
อีกันบาการ์ เป็นชื่อเรียกทั่วไปของปลาย่าง ปลาที่นิยมนำมาย่างคือปลาแมกเคอเรล มักจะปรุงรสด้วยเครื่องเทศ กะทิ บางครั้งใส่ซัมบัล ห่อด้วยใบตอง ย่างให้สุก
หมี่ชวา เป็นเส้นหมี่ใส่ไข่ กินกับน้ำเกรวี ใส่มันฝรั่ง และมะเขือเทศ โรยหน้าด้วยไข่ต้มหั่น กุ้ง ถั่วงอก ฟริตเตอร์ และน้ำจิ้มใส่ถั่วลิสงและพริกบด
ก๋วยเตี๋ยวทึง (ภาษาจีน: 粿条汤) เป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวสดทำจากข้าว กินกับซุปใส โรยหน้าด้วยลูกชิ้น หมูหั่น ไก่ กระเทียมเจียว กินกับน้ำส้ม พริกดอง
ก๋วยจั๊บ (ภาษาจีน: 粿汁) เป็นซุปแบบแต้จิ๋ว ใส่เส้นก๋วยจั๊บ กินกับน้ำซุปสีเข้มใส่สมุนไพร กินกับเนื้อเป็ด เลือดก้อน เครื่องใน ไข่ต้ม ใบผักชี พริกหั่น
ลอร์หมี่ เป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวทำจากข้าว ใส่ไข่ น้ำซุปข้นด้วยแป้งข้าวโพด ใส่เนื้อหมูหั่น และถั่วงอก
หมี่โกเร็งมามัก เป็นอาหารมามักทำจากหมี่เหลืองใส่ไข่ ผัดกับเนื้อแกะ ผัก ซอสมะเขือเทศ และเครื่องเทศ
หมี่เรอบุส เป็นน้ำเกรวี ใส่มันฝรั่ง ราดบนหมี่เหลืองและถั่วงอก ใส่หมึก กุ้งทอด ไข่ต้ม มะนาวหั่นเสี้ยว และหอมเจียว
หมี่อูดัง เป็นหมี่กุ้งแบบมาเลเซีย
หลักซาปีนัง (ภาษามลายู: Laksa Pulau Pinang) น้ำซุปรสเผ็ดและเปรี้ยว ใส่ใบสะระแหน่ แตงกวา หัวหอม ผักกาด หอม และสับปะรด
ซาร์ฮอร์ฟุน (ภาษาจีน: 炒河粉) เป็นก๋วยเตี๋ยวผัดแบบกวางตุ้ง
ตารี เบอร์เกอร์ เป็นเบอร์เกอร์แบบปีนังที่มีชื่อเสียง
หมี่เกี๊ยว (ภาษาจีน: 云吞面)  ทำจากหมี่ไข่และเกี๊ยว ใส่หมูหั่นและผัก มีทั้งกินแบบแห้ง ใส่ซีอิ๊วและน้ำมันงา หรือกินแบบน้ำ ใส่น้ำซุปใส
ข้าวกลอย เป็นข้าวหุงกับกลอย ใส่กุ้งแห้งและเห็ด  กินกับซุปลูกชิ้นรสเผ็ด
ยีฟูมี เป็นหมี่ไข่แบบกวางตุ้ง หอดแล้วกินกับหมูย่างหั่นชิ้น ไข่ ลูกชิ้น กุ้งและมัสตาร์ดเขียว
นาซิกันดาร์ เป็นอาหารของชาวอินเดียมุสลิมทำจากข้าว แกงผัก
ปาเซิมบูร์ เป็นสลัดรสเผ็ดใส่ผัก เป็นอาหารของชาวอินเดียมุสลิม ชาวจีนจะเรียกอาหาร์นี้ว่าเชห์ฮู