stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อิน-จัน

| อิน-จัน บังเกอร์ |
| --- | --- |
อิน (พี่-ซ้ายมือ) จัน (น้อง-ขวามือ)
เกิด: 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2354 เมืองสมุทรสงคราม ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 17 มกราคม พ.ศ. 2417 (62 ปี) หมู่บ้านแทรปฮิลล์ (Traphill) เขตชานเมืองวิลส์โบโร (Wilkesboro) เคาน์ตีวิลส์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐอเมริกา
สาเหตุเสียชีวิต: โรคหัวใจและหลอดเลือด
สัญชาติ: ไทย - อเมริกัน
อาชีพ: เกษตรไร่ฝ้าย (cotton)
มีชื่อเสียงจาก: ฝาแฝดสยาม ที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก
คู่สมรส: อิน - Sarah Ann Yates (1822 - 1905)   จัน - Adelaide Yates Bunker (1823 - 1917)
บุตร: จัน 10 คน อิน 11 คน
บิดามารดา: นายที (บิดา) นางนาก (มารดา)
บทความนี้เกี่ยวกับแฝดสยาม สำหรับผลไม้ ดูที่ อิน-จัน (ผลไม้)
อิน-จัน (11 พฤษภาคม พ.ศ. 2354 - 17 มกราคม พ.ศ. 2417) เป็นชื่อของฝาแฝดสยาม ที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก โดยเป็นที่มาของคำว่า "แฝดสยาม" เนื่องจากเกิดที่ประเทศสยาม (ประเทศไทย)  ฝาแฝดที่มีหน้าอกติดกันและใช้ตับร่วมกัน เป็นฝาแฝดคู่แรกของโลกที่สามารถดำรงชีพเหมือนคนธรรมดาได้ตลอดชีวิต
อิน-จันได้สัญชาติอเมริกันเมื่อปี พ.ศ. 2382 และใช้นามสกุลว่า บังเกอร์ (Bunker) มีลูกหลานสืบตระกูลมาจนถึงทุกวันนี้ ชื่อเสียงของอิน-จัน ทำให้เกิดคำเรียกแฝดตัวติดกันว่า แฝดสยาม (Siamese twins) ตามชื่อเรียกประเทศไทยในเวลานั้น
ฝาแฝดอิน-จัน เป็นฝาแฝดที่มีตัวติดกันทางส่วนหน้าอก (บันทึกของชาวตะวันตกบอกว่า เนื้อที่เชื่อมกันระหว่างอกนี้สามารถยืดได้จนทั้งคู่สามารถหันหลังชนกันได้)
สิ่งสืบเนื่อง > อนุสรณ์

ส่วนตับที่เชื่อมติดกันได้มีการเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์ Mütter ในเมืองฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย ส่วนของใช้ส่วนตัวของทั้งคู่ได้ถูกเก็บรักษาไว้ที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา
ภายหลังได้มีการสร้าง อนุสรณ์สถานแฝดสยามอิน-จัน ที่ ตำบลลาดใหญ่ เพื่อเป็นอนุสรณ์สถานแด่ฝาแฝดสยามอิน-จันที่ได้สร้างชื่อเสียงให้กับประเทศไทยไปทั่วโลก
สิ่งสืบเนื่อง > สารคดี

ในปี พ.ศ. 2534 บริษัทกันตนาได้จัดทำรายการสารคดีของอิน-จัน ขึ้น ในชื่อ "แฝดสยาม" (Siamese twins) จำนวน 26 ตอน ออกอากาศครั้งแรกทางช่อง 7 สี ทุกวันพฤหัสบดี เวลา 18.30-19.00 น. โดยมี ประดิษฐ์ กัลย์จาฤก เป็นพิธีกร  ธงทอง จันทรางศุ, นัฏฐา ลอยด์  และ ดวงดาว จารุจินดา เป็นผู้ค้นหาร่องรอย  โดยสารคดีชุดนี้เป็นภาพยนตร์ชีวประวัติของทั้งคู่ ตั้งแต่เด็กจนถึงเสียชีวิตที่สหรัฐอเมริกา  ซึ่งผู้ที่รับบทอิน-จัน นี้เป็นฝาแฝดที่มีอาชีพมัคคุเทศก์ จึงไม่มีปัญหาในการท่องบทภาษาอังกฤษ
และในปี พ.ศ. 2553 ได้มีการนำสารคดีชุดนี้มาฉายอีกครั้ง ทางมิราเคิล ในเครือ ไลฟ์ ทีวี ทุกวันอังคารถึงวันศุกร์ เวลา 16.00-16.30 น.
สิ่งสืบเนื่อง > ละครโทรทัศน์ หรือ ซีรีส์

ในปี พ.ศ. 2562 กันตนา ร่วมกับ ทรู ออริจินัล นำสารคดีแฝดสยาม ที่กันตนาเคยรวบรวมไว้เมื่อ 30 ปีก่อน มาสร้างใหม่ในรูปแบบซีรีส์ 13 ตอน โดยเติมเต็มเรื่องราวชีวิตของ อิน จัน ตอนอยู่ที่สหรัฐอเมริกา และเรื่องความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง  ถ่ายทำโดยใช้ฉากที่ศาลายา และจอร์เจีย นำแสดงโดย วรุตม์-วราวุฒิ บราวน์  มารีญา พูลเลิศลาภ คลาวเดีย จักรพันธุ์ เจสัน ยัง อติล่า กานโยซ์ และ ไบรอน บิชอพ กำกับการแสดงโดย กัลป์ กัลย์จาฤก เดิมมีกำหนดออกอากาศทางช่องทรูโฟร์ยู แต่ต่อมาได้เปลี่ยนมาออกอากาศทางดิสนีย์+ ฮอตสตาร์ ประเทศไทย โดยมีกำหนดออกอากาศครั้งแรกในไทย วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2564 และถือเป็นวาระฉลองครบรอบ 70 ปีกันตนา
หนังสืออ่านเพิ่ม

The Two: The Story of the Original Siamese Twins, Amy and Irving Wallace, Simon & Schuster, 1978, hardcover, ISBN 0-671-22627-4
Eng & Chang: The Original Siamese Twins, David R. Collins, Silver Burdett Press, 1994, paperback, ISBN 0-382-24719-1; hardcover, ISBN 0-87518-602-5
Chang and Eng: A Novel, Darin Strauss, Dutton, 2000, paperback, ISBN 0-452-28109-1; hardcover, ISBN 0-525-94512-1
อิน-จัน แฝดสยาม, นิพัทธ์ ทองเล็ก, นนทบุรี : โรงพิมพ์มติชนปากเกร็ด, 2561, paperback, ISBN 978-616-474-999-3
แหล่งข้อมูลอื่น

Eng and Chang Bunker Digital Project at UNC-Chapel Hill
Watercolor of the twins and short biography เก็บถาวร 2006-08-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Papers of the twins in the archives of the University of North Carolina
Biography from Wilkesboro.com
A Hyphenated Life - detailed story in Blue Ridge Country Magazine เก็บถาวร 2012-08-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Together Forever - National Geographic Magazine
งานแกะสลักสีแฝดสยามอิน-จัน (2371)
ภาพวาดฝาแฝดอิน-จัน บังเกอร์ ราว ค.ศ. 1836
ครอบครัวของ อิน-จัน กับภรรยาและลูก ๆ
มินิยีน

มินิยีน (อังกฤษ: minigene) เป็นส่วนยีนที่เล็กสุดซึ่งประกอบด้วยส่วน exon และบริเวณที่ควบคุมให้ยีนสามารถแสดงออกได้ 
เป็นสิ่งที่มีอยู่ตามธรรมชาติ
แต่ก็สามารถสร้างมินิยีนที่ซับซ้อนโดยมี exon และ intron หลายส่วน
มินิยีนช่วยให้นักวิจัยสามารถตรวจสอบรูปแบบการตัดต่อยีนทางเคมีชีวภาพทั้งในร่างกายและในหลอดทดลอง
ตัวอย่างโดยเฉพาะก็คือ สามารถใช้มินิยีนเป็นตัวแสดงว่า ปัจจัย/แฟกเตอร์อะไรสำคัญในการตัดต่อยีน (คือใช้เป็น splice reporter vector หรือ exon-trapping vector)
และสามารถสร้างขึ้นเพื่อตรวจว่า cis-regulatory element และ trans-regulatory element มีผลต่อการแสดงออกของยีนเช่นไร
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  
Stoss, O; Stoilov, P; Hartmann, AM; Nayler, O; Stamm, S (Dec 1999). "The in vivo minigene approach to analyze tissue-specific splicing". Brain Research. Brain Research Protocols. 4 (3): 383–94. doi:10.1016/s1385-299x(99)00043-4. PMID 10592349.
↑  
Cooper, Thomas A. (December 2005). "Use of minigene systems to dissect alternative splicing elements". Methods. 37 (4): 331–340. doi:10.1016/j.ymeth.2005.07.015. PMID 16314262.
↑  Desviat, LR; Pérez, B; Ugarte, M (2012). "Minigenes to confirm exon skipping mutations". Exon Skipping. Methods Mol. Biol. Vol. 867. pp. 37–47. doi:10.1007/978-1-61779-767-5_3. ISBN 978-1-61779-766-8. PMID 22454053.
แหล่งข้อมูลอื่น

Stefan Stamm's web page at the University of Kentucky. Good overview of minigene research.
Christopher Burge's Lab at M.I.T. website เก็บถาวร 2019-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. A Good site for theoretical analysis of splicing.
UCSC Genome Browser. Large database for retrieving information on genes.
โทมิซากุ คาวาซากิ

| โทมิซากุ คาวาซากิ |
| --- | --- |
คาวาซากิเมื่อปี 2005
เกิด: 1 กุมภาพันธ์ 1925 โตเกียว ญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 5 มิถุนายน ค.ศ. 2020(2020-06-05) (95 ปี) โตเกียว ญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
การศึกษา: มหาวิทยาลัยชิบะ (MD)
อาชีพ: กุมารแพทย์
ปีปฏิบัติงาน: 1948–2019
มีชื่อเสียงจาก: บรรยายโรคคาวาซากิเป็นครั้งแรก
อาชีพการงานทางการแพทย์
สถาบัน: ศูนย์การแพทย์กาชาดญี่ปุ่น ย่านฮิโรโอะ เขตชิบูยะ โตเกียว
เฉพาะทาง: กุมารเวชศาสตร์
 
โทมิซากุ คาวาซากิ (ญี่ปุ่น: 川崎 富作; โรมาจิ: Kawasaki Tomisaku) เป็นกุมารแพทย์ชาวญี่ปุ่น ผู้บรรยายโรคคาวาซากิเป็นครั้งแรกในทศวรรษ 1960s โรคดังกล่าวและโรคหัวใจรูมาติกเป็นหนึ่งในสาเหตุอันดับต้น ๆ ของการเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจในเด็กทั่วโลกที่ไม่ใช่โรคจากแรกเกิด
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

คาวาซากิเกิดเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 1925 ในย่านอาซากูซะ โตเกียว เป็นลูกคนสุดท้องจากเจ็ดคน ตอนเด็กเขา "สนใจในพืชและผลไม้เป็นอย่างมาก และตื่นเต้นที่ได้เรียนรู้ว่าจู่ ๆ แพร์จากศตวรรษที่ 20 ก็ปรากฏตัวขึ้นมา" อย่างไรก็ตามเขาได้ล้มเลิกความตั้งใจที่จะเรียนต่อในสาขาพฤกษศาสตร์เนื่องจากมารดาร้องขอให้เขาเรียนเป็นแพทย์ เขาได้เข้าเรียนแพทยศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยชิบะ จบการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิตในปี 1948
อาชีพการงาน

คาวาซากิเป็นแพทย์อินเทิร์นในชิบะ และเลือกต่อเฉพาะทางกุมารเวชศาสตร์เพราะชอบที่จะทำงานกับเด็ก เขาเป็นแพทย์ประจำบ้านในสมัยที่ญี่ปุ่นแพ้สงครามและไม่ได้รับเงินเดือน เป็นผลให้ครอบครัวมีปัญหาทางการเงินอย่างหนัก อาจารย์ของเขาแนะนำให้คาวาซากิเข้าทำงานรับเงินเดือนที่ศูนย์การแพทย์กาชาดญี่ปุ่น ในย่านฮิโรโอะ เขตชิบูยะ โตเกียว ที่ซึ่งต่อมาเขาได้เป็นกุมารแพทย์ประจำอยู่นาน 40 ปี
หลัง 10 ปีของการวิจัยค้นคว้าเรื่องการแพ้นม และกรณีการติดเชื้อปรสิตแปลก ๆ เขาได้พบเด็กชายอายุสี่ขวบที่มาพบแพทย์ด้วยอาการทางคลินิกหลายอาการรวมกัน ที่ซึ่งต่อมาเขานิยามชื่อว่า "กลุ่มอาการไข้ฉับพลัน ต่อมน้ำเหลืองในเยื่อบุและผิวหนัง" (acute febrile mucocutaneous lymph node syndrome; MCLS) ในปี 1961 ในปี 1962 เขาพบผู้ป่วยรายที่สองด้วยอาการแสดงเดียวกัน หลังเขาเก็บรวบรวมกรณีผู้ป่วย 7 กรณี เขาได้นำเสนอกลุ่มอาการนี้ต่อที่ประชุมของสมาคมกุมารแพทย์ญี่ปุ่น ผู้ตรวจสอบของสมาคมปฏิเสธรายงานของคาวาซากิเนื่องจากไม่เชื่อว่านี่เป็นโรคใหม่ นอกจากนี้ยังมีการต่อต้านโดยนักวิชาการจำนวนมากต่อการค้นพบ "โรคใหม่" นี้เป็นเวลาหลายปี กระทั่งคาวาซากิรวบรวมกรณีผู้ป่วยได้ 50 ราย ผลการรายงานโรคใหม่นี้ในเอกสารขนาด 44 หน้า ได้ถูกตีพิมพ์ในวารสารอาการแพ้ ญี่ปุ่น (Japanese Journal of Allergy) ในปี 1967 ในเอกสารประกอบด้วยแผนภาพวาดของผื่นในผู้ป่วยแต่ละราย ซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็น "หนึ่งในตัวอย่างของงานเขียนเชิงคลินิกเชิงพรรณาที่งดงามที่สุด" ("one of the most beautiful examples of descriptive clinical writing") ไม่นานจากนั้นก็เริ่มมีกุมารแพทย์คนอื่น ๆ พบและรายงานโรคเดียวกันในทั่วประเทศ
กระทั่งปี 1970 กระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการรัฐ จัดตั้งคณะกรรมการวิจัยโรค MCLS นำโดยคุณหมอฟูมิโอะ โคซากิ (Dr. Fumio Kosaki) และได้ทำการศึกษาทั่วประเทศ ผลการศึกษายืนยันว่านี่เป็นโรคพบใหม่ที่มีเป้าอยู่ที่หลอดเลือดแดงทั่วร่างกาย ในปี 1973 แพทย์พยาธิวิทยาได้ค้นพบความสัมพันธ์กับโรคหัวใจในเด็กขณะชันสูตรศพ คาวาซากิเป็นผู้นำคณะกรรมการวิจัยและได้ตีพิมพ์ในวารสาร Pediatrics ในปี 1974 เขาได้รับการเรียกขานเป็น "ครึ่ง เชอร์ล็อก โฮล์ม ครึ่ง ชาลส์ ดิกเกนส์ จากรูปแบบการบรรยายโรคที่ทั้งชวนฉงนและสวยงาม" (sense of mystery and his vivid descriptions) การตีพิมพ์นี้เป็นการตีพิมพ์เกี่ยวกับโรคเป็นครั้งแรกในภาษาอังกฤษ นำไปสู่การสนใจในโรคนี้ในระดับนานาชาติในที่สุด
ชีวิตส่วนตัวและการเสียชีวิต

คาวาซากิสมรสกับกุมารแพทย์เรโกะ คาวาซากิ (Reiko Kawasaki, เสียชีวิตปี 2019) คาวาซากิเสียชีวิตด้วยสาเหตุธรรมชาติเมื่อ 5 มิถุนายน 2020 สิริอายุ 95 ปี และมีการตีพิมพ์คำไว้อาลัยในวารสารแพทย์ทั่วโลก
ผลงานคัดสรร

Kawasaki T. (1967) Acute febrile mucocutaneous syndrome with lymphoid involvement with specific desquamation of the fingers and toes in children. Arerugi. 16 (3):178-222 (in Japanese).
Kawasaki, T.; Kosaki, F.; Okawa, S.; Shigematsu, I.; Yanagawa, H. (1974). "A new infantile acute febrile mucocutaneous lymph node syndrome (MLNS) prevailing in Japan". Pediatrics. 54 (3): 271–276. ISSN 0031-4005. PMID 4153258.
Kato, Shunichi; Kimura, Mikio; Tsuji, Kimiyoshi; Kusakawa, Sanji; Asai, Toshio; Juji, Takeo; Kawasaki, Tomisaku (1 February 1978). "HLA Antigens in Kawasaki Disease". Pediatrics (ภาษาอังกฤษ). 61 (2): 252–255. ISSN 0031-4005. PMID 634680.
Shigematsu, I; Shibata, S; Tamashiro, H; Kawasaki, T; Kusakawa, S (September 1979). "Kawasaki disease continues to increase in Japan". Pediatrics. 64 (3): 386. PMID 481984.
Yanagawa, Hiroshi; Kawasaki, Tomisaku; Shigematsu, Itsuzo (1 July 1987). "Nationwide Survey on Kawasaki Disease in Japan". Pediatrics (ภาษาอังกฤษ). 80 (1): 58–62. ISSN 0031-4005. PMID 3601519.
Fujita, Yasuyuki; Nakamura, Yosikazu; Sakata, Kiyomi; Hara, Norihisa; Kobayashi, Masayo; Nagai, Masaki; Yanagawa, Hiroshi; Kawasaki, Tomisaku (1 October 1989). "Kawasaki Disease in Families". Pediatrics (ภาษาอังกฤษ). 84 (4): 666–669. ISSN 0031-4005. PMID 2780128.
Burns, Jane C.; Shike, Hiroko; Gordon, John B.; Malhotra, Alka; Schoenwetter, Melissa; Kawasaki, Tomisaku (July 1996). "Sequelae of Kawasaki disease in adolescents and young adults". Journal of the American College of Cardiology. 28 (1): 253–257. doi:10.1016/0735-1097(96)00099-X. PMID 8752822.
การหลับ

เด็กกำลังหลับ
การหลับ เป็นสถานะที่เกิดซ้ำตามธรรมชาติ โดยแสดงลักษณะที่มีความรู้สึกตัวเปลี่ยนไป กิจกรรมรับความรู้สึกค่อนข้างถูกยับยั้ง และการยับยั้งกล้ามเนื้อที่อยู่ภายใต้อำนาจจิตใจแทบทั้งจากความตื่นตัวเงียบตรงที่มีความสามารถสนองต่อสิ่งเร้าลดลง และสามารถผันกลับได้ง่ายกว่าอยู่ในสถานะจำศีลหรือโคม่ามาก การหลับเป็นสถานะที่มีแอแนบอลิซึมเพิ่มขึ้น โดยเน้นการเจริญเติบโตและการฟื้นฟูระบบภูมิคุ้มกัน ประสาท กระดูกและกล้ามเนื้อ การหลับพบในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทุกชนิด นกทุกชนิด และสัตว์เลื้อยคลาน สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก และปลาหลายชนิด
ความมุ่งหมายและกลไกของการหลับยังไม่ชัดเจนทั้งหมด และยังเป็นหัวข้อของการวิจัยอย่างจริงจัง มักคิดกันว่า การหลับช่วยรักษาพลังงาน แต่แท้จริงกลับลดเมแทบอลิซึมเพียง 5-10% สัตว์ที่จำศีลต้องการหลับ แม้ว่าภาวะเมแทบอลิซึมต่ำจะพบได้ในการจำศีล และต้องเปลี่ยนกลับจากภาวะตัวเย็นเกินมาเป็นอุณหภูมิปกติของร่างกายก่อนจึงจะหลับได้ ทำให้การหลับ "มีราคาทางพลังงานสูง"
แต่ละช่วงอายุต้องการการหลับต่อวันไม่เท่ากัน เด็กต้องการหลับมากกว่าเพื่อให้ร่างกายพัฒนาและทำหน้าที่ได้อย่างเหมาะสม ทารกเกิดใหม่ต้องการหลับถึง 18 ชั่วโมง และมีอัตราลดลงในวัยเด็ก
| อายุหรือสภาวะ | ความต้องการการหลับ |
| --- | --- |
ทารกเกิดใหม่ (0-2 เดือน): 12-18 ชั่วโมง
ทารก (3–11 เดือน): 14-15 ชั่วโมง
เด็กวัยหัดเดิน (1–3 ขวบ): 12-14 ชั่วโมง
เด็กก่อนวัยเรียน (3–5 ขวบ): 11-13 ชั่วโมง
เด็กวัยเรียน (5–10 ปี): 10-11 ชั่วโมง
วัยรุ่น (10-17 ปี): 8.5-9.25 ชั่วโมง
ผู้ใหญ่และวัยสูงอายุ: 7-9 ชั่วโมง
สตรีมีครรภ์: 8 ชั่วโมงขึ้นไป
ขณะหลับ มนุษย์มีการฝัน ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่รับรู้ได้ของการสัมผัสทางการมองเห็นและเสียง ในลำดับที่ผู้ฝันโดยปกติรับรู้ในฐานะผู้มีส่วนร่วมชัดเจนมากกว่าผู้สังเกต ฝันถูกกระตุ้นโดยพอนส์และส่วนมากเกิดขึ้นในการหลับระยะ REM
การอดนอนหรือนอนไม่เพียงพอ ที่เรียกว่า "หนี้การหลับ" (sleep debt) นั้น จะทำให้เกิดความอ่อนล้าทั้งทางร่างกาย จิตใจและอารมณ์ต่าง ๆ ทั้งยัง ทำให้ความสามารถในขบวนการคิดระดับสูงลดลง
ความผิดปกติของการหลับมีหลายอย่าง เช่น การนอนไม่หลับ (insomnia), ภาวะหยุดหายใจขณะหลับ (obstructive sleep apnea) ที่เกิดจากกล้ามเนื้อรอบทางเดินหายใจของผู้ป่วยหย่อนขณะหลับ ทำให้ทางเดินหายใจล้มเหลวและขวางการรับออกซิเจน และผู้ป่วยต้องตื่นขึ้นมาจากภาวะหลับลึกเพื่อหายใจ และภาวะง่วงเกิน (narcolepsy) ที่ผู้ป่วยจะหลับอย่างควบคุมไม่ได้ เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Rethinking Sleep, David K. Randall, New York Times, September 2012
How to Sleep, James Hamblin, The Atlantic, January 2017
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
บิวเรตต์

บิวเรตต์แบบปริมาตร มีอุณหภูมิและคุณภาพอยู่ด้านบน
บิวเรตต์ เป็นเครื่องมือที่ใช้ในเคมีวิเคราะห์ เพื่อจ่ายตัวแปรซึ่งวัดปริมาณของสารเคมีในสารละลาย บิวเรตต์แบบปริมาตรใช้สำหรับวัดปริมาตรของเหลว พิสตันบิวเรตต์ (Piston burette) มีลักษณะคล้ายกับหลอดดูดยา ทว่ามมีลูกสูบและที่บิด โดยสามารถใช้ด้วยมือหรือใช้เครื่องยนต์ช่วย บิวเรตต์แบบน้ำหนัก (weight burette) ปล่อยของเหลวตามน้ำหนัก
การใช้

ในเคมีวิเคราะห์ เพื่อจ่ายตัวแปรซึ่งวัดปริมมาณของสารเคมีในสารละลาย
บิวเรตต์แบบน้ำหนัก (weight burette) ปล่อยของเหลวตามน้ำหนัก
บิวเรตต์แบบปริมาตร > อนาล็อก

บิวเรตต์แบบปกตินั้นประกอบไปด้วยหลอดแก้วซึ่งมีระบบการวัดอยู่ด้านข้างและมีจุกปิดอยู่ด้านล่าง โดยจุกปิดนั้นต้องผ่านการหล่อลื่นด้วยวาสลีนหรือสารหล่อลื่นอื่นๆ บิวเรตต์นั้นถูกผลิตมาให้มีความทนทานโดยเฉพาะต่างกัน โดยแบ่งเป็น Class A และ Class B
| ความแม่นยำของบิวเรตต์ /mL> ความจุ, mL | ความแม่นยำของบิวเรตต์ /mL> Class A | Class B |
| --- | --- | --- |
| 10 | 0.02 | 0.04 |
| 25 | 0.03 | 0.06 |
| 50 | 0.05 | 0.10 |
| 100 | 0.10 | 0.20 |
บิวเรตต์แบบปริมาตร > ดิจิทัล

บิวเรตต์แบบดิจิทัลนั้นมีพื้นฐานมาจากแบบของหลอดดูดยา ลำกล้องและลูกสูบนั้นอาจทำด้วยแก้ว ทว่าหากต้องใช้กับของเหลวซึ่งสามารถกัดกร่อนแก้วเช่น แอลคาไลน์ ลำกล้องและลูกสูบอาจทำด้วยพอลิเอทิลีน หรือพลาสติกแบบอื่นที่มีความทนทานแทน โดยปริมาตรจะบ่งบอกอยู่บนหน้าจอแบบดิจิทัล โดยดิจิทัลบิวเรตต์ที่มีเครื่องยนต์นั้นสามมารถถูกสั่งการโดยคอมพิวเตอร์
รูปภาพ

กราฟไทเทรต (สีน้ำเงิน) สำหรับ malonic acid และ 2nd. derivative (สีเขียว) ส่วนที่อยู่ในกล่องสีฟ้านั้นถูกขยาย 10 เท่า
ฟูจิวาระ โนะ จุนชิ (จักรพรรดินิมเมียว)

| ฟูจิวาระ โนะ จุนชิ (จักรพรรดินิมเมียว)> พระราชมารดาในจักรพรรดิองค์ที่ 55 |
| --- | --- |
พระพันปีหลวง: 26 เดือน 4 ปี นินจู ที่ 4 (วันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 1397)
พระอัยยิกาเจ้า: 7 เดือน 1 ปี โจงัง ที่ 6 (วันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1407)

ประสูติ: ปี ไดโด ที่ 4 (พ.ศ. 1352)
สิ้นพระชนม์: 28 เดือน 9 ปี โจกัง ที่ 10 (วันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 1414) 
พระบิดา: ฟูจิวาระ โนะ ฟูยูสึงู
พระสวามี: จักรพรรดินิมเมียว
พระบุตร: จักรพรรดิมนโตะกุ
แต่งตั้งเป็นพระสนม: เดือน 11 ปี เท็นโช ที่ 10 (พ.ศ. 1376)
ด ค ก
ฟูจิวาระ โนะ จุนชิ (ญี่ปุ่น: 藤原順子; โรมาจิ: Fujiwara no Junshi ; 1352 – 14 พฤศจิกายน 1414) หรือ ฟูจิวาระ โนะ โนบูโกะ พระสนมและพระราชมารดาในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นพระสนมใน จักรพรรดินิมเมียว จักรพรรดิองค์ที่ 54 และเป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิมนโตะกุ จักรพรรดิองค์ที่ 55
กระทรวงอาณานิคม

กระทรวงอาณานิคม (อังกฤษ: Colonial Office) เป็นหน่วยงานของราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และต่อมาเป็นสหราชอาณาจักร ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในปี 1768 เพื่อดูแลกิจการในอาณานิคมของอังกฤษโดยเฉพาะในอเมริกาเหนือ เช่น 13 รัฐ และแคนาดาที่เพิ่งยึดมาจากฝรั่งเศส กระทรวงอาณานิคมดำรงอยู่จนถึงปี 1782 จึงรวมเข้ากับกระทรวงมหาดไทย ในปี 1801 กิจการอาณานิคมได้ถ่ายโอนจากกระทรวงมหาดไทยไปยังกระทรวงสงครามก่อนเกิดสงครามนโปเลียน กลายมาเป็นกระทรวงสงครามและอาณานิคมมีหน้าที่ดูแลและปกป้องอาณานิคมของจักรวรรดิบริติช กระทรวงอาณานิคมถูกตั้งขึ้นใหม่เป็นหน่วยงานอิสระในปี 1854 ภายใต้การดูแลของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอาณานิคม ในที่สุดก็ได้รวมเข้ากับกระทรวงเครือจักรภพในปี 1966
กระทรวงอาณานิคมยุคที่ 1 (1768–1782)

ก่อนปี 1768 ความรับผิดชอบต่ออาณานิคมของอังกฤษ เป็นหน้าที่หลักของรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศฝ่ายใต้ (Secretary of State for the Southern Department) และคณะกรรมการสภาองคมนตรีชุดหนึ่งที่เรียกว่า คณะกรรมการการค้าและการปลูกพืช (Board of Trade and Plantations) ตั้งแต่ปี 1755 เป็นต้นมา หน่วยงานที่เรียกว่า "กรมอินเดียนแดง" มีหน้าที่ดูแลความสัมพันธ์และติดต่อประสานงานกับชนพื้นเมืองอเมริกันในทวีปอเมริกาเหนือ
ในปี 1768 กระทรวงอาณานิคมอเมริกาหรือกระทรวงอาณานิคมแยกออกมาจัดตั้งขึ้น เพื่อดูแลกิจการอาณานิคมในบริติชอเมริกา อย่างไรก็ตาม ด้วยการสูญเสียอาณานิคม 13 แห่ง ทำให้หน่วยงานนี้ถูกยุบเลิกในปี 1782 ความรับผิดชอบต่ออาณานิคมที่เหลืออยู่ถูกมอบให้แก่กระทรวงมหาดไทย และต่อมาในปี 1801 ได้โอนไปยังกระทรวงสงคราม
กระทรวงสงครามและอาณานิคม (1801–1854)

ในปี 1801 กระทรวงสงครามได้มีการปรับโครงสร้างโดยการรวมเอาหน้าที่ดูแลอาณานิคมเข้ามาด้วย ทำให้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น กระทรวงสงครามและอาณานิคม โดยสะท้อนถึงความสำคัญที่เพิ่มขึ้นของอาณานิคม ปี 1825 เป็นปีที่เกิดตำแหน่งใหม่ขึ้นมาในกระทรวงนี้ นั่นคือ ตำแหน่ง "รองปลัดกระทรวงอาณานิคม" เดิมทีตำแหน่งนี้อยู่ในความดูแลของ รอเบิร์ต วิลเลียม เฮย์ ผู้สืบทอดตำแหน่งของเขา ได้แก่ เจมส์ สตีเฟน, เฮอร์แมน เมริเวล, เฟรเดริก โรเจอร์ส, รอเบิร์ต เฮอร์เบิร์ต และรอเบิร์ต เฮนรี มีด
การเป็นพิษจากพาราเซตามอล
อาการและอาการแสดง

อาการและอาการแสดงของการเป็นพิษจากพาราเซตามอลแบ่งออกเป็นสามระยะ ระยะแรกจะเริ่มขึ้นภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังได้รับยา อาการในระยะนี้ได้แก่ คลื่นไส้ อาเจียน เหงื่อออก และตัวซีด อย่างไรก็ดีผู้ป่วยหลายรายไม่มีอาการใดๆ หรือมีอาการเพียงเล็กน้อยในช่วง 24 ชั่วโมงแรกหลังได้รับยา บางรายอาจเกิดมีเลือดเป็นกรดเมตาบอลิกและหมดสติเข้าสู่อาการโคม่าตั้งแต่ในระยะแรกของการรับยา แต่พบได้น้อยมาก
ระยะที่สองอยู่ในช่วง 24-72 ชั่วโมงหลังได้รับยา ผู้ป่วยจะมีอาการของภาวะตับอักเสบที่เป็นรุนแรงข้นเรื่อยๆ อาจมีอาการปวดท้องที่บริเวณด้านขวาบน (บริเวณตับ) ตับที่อักเสบจะทำหน้าที่ของตับตามปกติได้แย่ลง ทำให้มีค่าเอนไซม์ตับในกลุ่มทรานซามิเนสทั้ง AST และ ALT ในเลือดสูงขึ้น และการแข็งตัวของเลือดแย่ลงทำให้ค่า INR สูงขึ้น ระยะนี้อาจเกิดไตวายเฉียบพลันได้ ซึ่งอาจเป็นจากกลุ่มอาการโรคไตเนื่องจากโรคตับ หรือกลุ่มอาการอวัยวะทำงานผิดปกติหลายอวัยวะ บางรายอาจมีภาวะไตวายเฉียบพลันเป็นอาการเด่น แสดงว่าในผู้ป่วยเช่นนี้สารผลผลิตที่เป็นพิษถูกสร้างขึ้นที่ไตมากกว่าที่ตับ
ระยะที่สามอยู่ในช่วง 3-5 วัน ผู้ป่วยระยะนี้จะมีภาวะแทรกซ้อนของภาวะตับวาย มีการแข็งตัวของเลือดผิดปกติอย่างมาก น้ำตาลในเลือดต่ำ ไตวาย เกิดโรคสมองจากตับ สมองบวม ติดเชื้อในกระแสเลือด อวัยวะล้มเหลวหลายอวัยวะ และเสียชีวิตได้ หากผู้ป่วยรอดชีวิตจากระยะนี้แสดงว่าการอักเสบรุนแรงของตับนั้นสิ้นสุดลงแล้ว การทำงานของตับและไตจะค่อยๆ ดีขึ้นภายใน 2-3 สัปดาห์ ความรุนแรงต่างๆ นี้ขึ้นอยู่กับปริมาณของยาเกินขนาดที่ได้รับ และความเหมาะสมรวดเร็วของการรักษา
พยาธิสรีรวิทยา

พาราเซตามอลจะถูกดูดซึมทันทีผ่านกระเพาะอาหารและลำไส้เล็ก โดยระดับยาในเลือดจะสูงสุดภายใน 4 ชั่วโมงหลังรับประทานยาเกินขนาด (หากกินร่วมกับยาที่เพิ่มระดับ gastric emptying หรือพาราเซตามอลแบบออกฤทธิ์เนิ่น ก็จะทำให้ระดับยาในเลือดสูงเกินกว่า 4 ชั่วโมงหลังรับประทานยาเกินขนาด) โดยระดับยาในการรักษาคือ 5-20 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตร
โดยปกติแล้วค่าครึ่งชีวิตในการกำจัดยาพาราเซตามอลโดยเฉลี่ยคือ 2 ชั่วโมง แต่ในผู้ป่วยที่มีปัญหาทางตับ ค่าครึ่งชีวิตอาจยาวถึง 17 ชั่วโมง
พาราเซตามอลถูกเมตาบอไลท์ โดยปฏิกิริยาคอนจูเกชั่นในตับได้สารไม่เป็นพิษ ละลายน้ำได้ขับทางปัสสาวะ แต่หากได้รับยาเกินขนาดปฏิกิริยาคอนจูเกชั่นจะอิ่มตัว ยาจะถูกเมตาบอไลท์ผ่าน enzyme CYP2E1, 1A2, 2A6 และ 3A4 ได้สารที่เป็นพิษต่อตับ คือ N-acetyl-p-benzoquinoneimine (NAPQI)
NAPQI มีค่าครึ่งชีวิตสั้นมากๆ และถูกคอนจูเกตกับกลูต้าไธโอนในร่างกายอย่างรวดเร็ว และถูกขับออกทางปัสสาวะ แต่หากมีมากเกินไป NAPQI จะจับด้วยพันธะโคเวเลนต์กับหมู่ cysteinyl sulfhydryl ของโปรตีนที่ตับ ทำให้ไมโตคอนเดรียทำงานผิดปกติ เกิดการทำลายเซลล์ตับ
ยาถอนพิษของพาราเซตามอล คือ NAC (N-ACETYL CYSTEINE) ซึ่งเป็นสารตั้งต้นในการสร้างกลูต้าไธโอน อีกทั้งยังเพิ่มปฏิกิริยา Sulfation ได้สารที่ไม่เป็นพิษและขับออกทางปัสสาวะ และเป็นสารต้านอนุมูลอิสระ อีกทั้งยังเพิ่มความเข้มข้นของไนตริกออกไซด์ เพิ่มการไหลเวียนของเลือด เพิ่มการส่งออกซิเจนไปยังเนื้อเยื่อต่างๆ ซึ่งทำให้อัตราการตายลดลง การให้ NAC ดีที่สุดควรให้ภายใน 8 ชั่วโมงหลังรับประทานยาเกินขนาด แต่หากเกิน 8 ชั่วโมงแล้ว ก็ควรให้โดยเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
นอกจากนี้การดื่มสุรา, บุหรี่, ยา Isoniazid, Rifampin, Phenytoin, Phenobarbital, Barbiturates, Carbamazepine, TMP-SMZ, Zidovudine ทำให้การทำงานของเอนไซม์ CYP เพิ่มขึ้น ซึ่งก่อให้เกิดพิษ NAPQI มากขึ้นด้วย
การรักษา > การขจัดพิษจากกระเพาะอาหาร

ในผู้ป่วยผู้ใหญ่ ขั้นตอนแรกของการรักษาการได้รับพาราเซตามอลเกินขนาดคือการขจัดพิษจากระบบทางเดินอาหาร โดยปกติแล้วพาราเซตามอลจะถูกดูดซึมในทางเดินอาหารจนหมดภายในสองชั่วโมง ดังนั้นการขจัดพิษจะมีประโยชน์ก็ต่อเมื่อได้ทำภายในกรอบเวลาดังกล่าว การสวนล้างกระเพาะอาหารอาจมีประโยชน์หากปริมาณยาที่ผู้ป่วยกินเข้าไปเป็นขนาดที่สูงจนอาจเป็นอันตรายแก่ชีวิตและสามารถทำหัตถการนี้ได้ภายใน 60 นาทีหลังผู้ป่วยกินยามา การดูดพิษด้วยผงถ่านกัมมันต์เป็นการรักษาที่ใช้บ่อยที่สุดในการลดการดูดซึมยาในทางเดินอาหาร เนื่องจากผงถ่านสามารถดูดซับพาราเซตามอลได้ ข้อดีอีกอย่างหนึ่งของการใช้ผงถ่านกัมมันต์คือมีความเสี่ยงที่จะเกิดการสูดสำลักน้อยกว่าการสวนล้างกระเพาะอาหาร
การรักษา > การให้ NAC  (N-ACETYL CYSTEINE)

การให้ NAC มี 2 รูปแบบคือ แบบกิน และแบบฉีด
การให้ NAC โดยฉีดให้ทางหลอดเลือด (IV infusion) 20 ชั่วโมง ในผู้ใหญ่
เริ่มต้นด้วย NAC ขนาด 150 mg/kg IV 15นาที
ตามด้วย 50 mg/kg อีก 4 ชั่วโมง (อัตรา 12.5 mg/kg/h)
และตามด้วย 100 mg/kg อีก16 ชั่วโมง (อัตรา 6.25 mg/kg/h)
การให้ NAC โดยการรับประทาน
เริ่มต้นด้วย NAC ขนาด 140 mg/kg
และตามด้วย 70 mg/kg ทุกๆ 4 ชั่วโมง 18รอบ รวมทั้งหมด 72 ชั่วโมง
การรักษา > การผ่าตัดปลูกถ่ายตับ

ในผู้ป่วยที่มีตับวายเฉียบพลันหรือมีตับวายรุนแรงจนอาจเสียชีวิต แนวทางการรักษาหลักคือการผ่าตัดปลูกถ่ายตับ
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: T39.1 ICD-9-CM: 965.4
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 002598 eMedicine: ped/7
ยุคสิบแปดรัฐ

ตำแหน่งโดยประมาณของทั้งสิบแปดอาณาจักร
ยุคสิบแปดรัฐ (จีนตัวย่อ: 十八国; จีนตัวเต็ม: 十八國; พินอิน: Shíbā guó; อังกฤษ: Eighteen Kingdoms) หรืออีกชื่อหนึ่งคือ รัฐทั้งสิบแปดในอาณัติเซี่ยงอวี่ (项羽十八诸侯列表) คือ รัฐสิบแปดแห่งที่ฌ้อปาอ๋อง (ชื่อเดิม เซี่ยงอวี่ –項羽) ผู้นำทางทหารในจีน แต่งตั้งขุนนางต่าง ๆ ไปครอบครองเมื่อ 206 ปีก่อนคริสตศักราชหลังการล่มสลายของราชวงศ์ฉิน รายละเอียดของสิบแปดรัฐและผู้ปกครองรัฐ มีดังนี้
| ชื่อรัฐ (ภาษาไทย) | ชื่อรัฐ (ภาษาจีนตัวย่อ) | ชื่อรัฐ (ภาษาจีน) | ผู้ปกครองรัฐ (เจ้านครรัฐ) | อาณาเขต (เทียบกับจีนในปัจจุบัน) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ฉู่ตะวันตก | 西楚 | 西楚 | ฌ้อปาอ๋อง  (จีนกลาง ฉู่ป้าหวาง) | มณฑลเจียงซู, มณฑลอานฮุยทางเหนือ, มณฑลเจ้อเจียงทางเหนือ, มณฑลเหอหนานทางตะวันออก และตอนใต้ |
| ฮั่น | 汉 | 漢 | หลิวปัง | มณฑลเสฉวน, ฉงชิ่ง, มณฑลส่านซีตอนใต้ |
| ยง | 雍 | 雍 | จางหาน (นายพลใน ราชวงศ์ฉิน) | มณฑลส่านซีตอนกลาง, และกังซูทางตะวันออก |
| ไซ | 塞 | 塞 | ซือหม่า ซิน (นายพลใน ราชวงศ์ฉิน) | มณฑลส่านซีทางตะวันออกเฉียงเหนือ |
| ตี๋ | 翟 | 翟 | ตงอี้ (นายพลใน ราชวงศ์ฉิน) | มณฑลส่านซีทางเหนือ |
| เหิงชาน | 衡山 | 衡山 | อู๋ หรุ่ย (นายพลใน ราชวงศ์ฉิน โดยมีรัฐเยว่สนับสนุน) | มณฑลหูเป่ย์ทางตะวันออก, มณฑลเจียงซี |
| หาน | 韩 | 韓 | หาน เฉิง (พระบรมวงศานุวงศ์ชาวฮั่น) | มณฑลเหอหนานทางตะวันตกเฉียงใต้ |
| ไต้ | 代 | 代 | เจ้า เซีย (พระบรมวงศานุวงศ์ชาวเจ้า) | มณฑลส่านซีทางเหนือ, มณฑลหูเป่ย์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ |
| เหอหนาน | 河南 | 河南 | เซิน หยาง | มณฑลเหอหนานทางตะวันตกเฉียงเหนือ |
| ฉางชาน | 常山 | 常山 | Zhang Er | มณฑลหูเป่ย์ตอนกลาง |
| ยิน | 殷 | 殷 | Sima Ang (นายพลใน รัฐจ้าว) | มณฑลเหอหนานทางเหนือ, มณฑลหูเป่ย์ทางใต้ |
| เว่ยตะวันตก | 西魏 | 西魏 | Wei Bao (พระบรมวงศานุวงศ์ชาวรัฐเว่ย) | มณฑลส่านซีทางใต้ |
| จิ่วเจียง | 九江 | 九江 | Ying Bu (พระบรมวงศานุวงศ์ชาวฉู่) | มณฑลอานฮุยตอนกลาง และตอนใต้ |
| หลินเจียง | 临江 | 臨江 | Gong Ao (นายพลฉู่) | มณฑลหูเป่ย์ทางตะวันตก, มณฑลเหอหนานทางเหนือ |
| เหยิน | 燕 | 燕 | Zang Tu (นายพลชาวเหยิน) | มณฑลหูเป่ย์, ปักกิ่ง, เทียนจินตอนเหนือ |
| เหลียวตง | 辽东 | 遼東 | Han Guang (พระบรมวงศานุวงศ์ชาวเหยิน) | มณฑลเหลียวหนิงตอนใต้ |
| ฉี | 齐 | 齊 | Tian Du (นายพลฉี) | มณฑลชานตงตอนกลางและตะวันตก |
| เจียวตง | 胶东 | 膠東 | เทียนฟู่ (พระบรมวงศานุวงศ์ชาวฉี) | มณฑลชานตงทางตะวันออก |
| จี้เป่ย | 济北 | 濟北 | Tian An (ผู้นำกบฏชาวฉี) | มณฑลชานตงตอนเหนือ |
ยุคสิบแปดรัฐมีอายุสั้นมาก การสิ้นสุดอาจนับจากการก่อกบฏในรัฐฉี เมื่อเทียนหรงเข้ายึดครองเจียวตงและจี้เป่ยเป็นการรวมรัฐฉีเดิม ในขณะเดียวกันฌ้อปาอ๋องได้สังหารพระเจ้าฉู่อี้ และเฉิงเจ้านครรัฐหาน จากนั้นหลิวปังได้พิชิตดินแดนสามของรัฐฉิน และเกิดสงครามฉู่-ฮั่น ซึ่งในเวลาไม่นานฮั่นนำโดยหลิวปังชนะฉู่ และปราบรัฐอื่น ๆ ทั้งหมดได้ หลิวปังจึงตั้งตนเป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์ฮั่น ในปี 202 ก่อนคริสตกาล