stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายพระนามพระมหากษัตริย์โปรตุเกส
ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คโปรตุเกส (ราชวงศ์ฟิลิปปิน)(พ.ศ. 2123 - พ.ศ. 2183)

ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คสายโปรตุเกสหรือเป็นที่รู้จักในนามราชวงศ์ฟิลิปปิน ซึ่งกำเนิดขึ้นหลังจากพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน เข้ายึดครองโปรตุเกส และสเปนได้ปกครองโปรตุเกสตั้งแต่ พ.ศ. 2123 จนถึง พ.ศ. 2183 รวมเป็นเวลา 60 ปี ราชวงศ์เริ่มต้นเมื่อพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน ทรงอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์โปรตุเกสและสถาปนาพระองค์เองในพระปรมาภิไธย พระเจ้าฟีลิปึที่ 1 แห่งโปรตุเกส ในปี พ.ศ. 2123 และได้รับการยอมรับอบ่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2124 โดยคณะทหารแห่งโตมาร์ พระเจ้าฟีลิปึทรงปฏิญาณว่าจะปกครองโปรตุเกสโดยแยกจากสเปนและให้ทั้งสองประเทศดำรงความเป็นอาณาจักรร่วม แต่เมื่อพระเจ้าฟีลิปึที่ 1 สวรรคตลง ผู้สืบราชบัลลังกองค์ต่อมาก็ไม่ได้ทรงทำตามดังที่พระเจ้าฟีลิปึที่ 1 ปฏิญาณไว้
ภายใต้การปกครองของพระเจ้าฟีลิปึที่ 2 แห่งโปรตุเกส (พระเจ้าเฟลิเปที่ 3 แห่งสเปน) จักรวรรดิโปรตุเกสเริ่มล่มสลายและแตกเป็นเสี่ยงๆ จากแรงกดดันของศัตรูของจักรวรรดิสเปน พระเจ้าฟีลิปึที่ 2 และพระเจ้าฟีลิปึที่ 3 ไม่ทรงปกครองโปรตุเกสด้วยพระองค์เองแต่ทรงมอบหมายให้ขุนนางซึ่งทรงไว้วางพระทัยและให้มีอำนาจเต็มในการปกครอง
จากการปกครองของสเปนทำให้โปรตุเกสเสียสิทธิต่างๆ มากมาย เช่นการไม่ได้รับอนุญาตให้เก็บภาษีเองและต้องจ่ายภาษีแก่ชาวสเปน ทำให้โปรตุเกสสูญเสียความมั่นคงทางการเมืองและเศรษฐกิจ
ในปี พ.ศ. 2183 ชาวโปรตุเกสทนไม่ได้จากการกดขี่ของชาวสเปนจึงลุกฮือขึ้นมาต่อต้านด้วยการนำของราชวงศ์บรากังซาจนชาวโปรตุเกสได้รับชัยชนะ และพระเจ้าฟีลิปึที่ 3 แห่งโปรตุเกส (พระเจ้าเฟลิเปที่ 4 แห่งสเปน) ทรงยอมสละราชบัลลังก์โปรตุเกสให้แก่ราชวงศ์บรากังซาและให้อิสรภาพแก่โปรตุเกส ถือเป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์ฟิลิปปินในโปรตุเกส ซึ่งสงครามในครั้งนี้รู้จักกันในนามสงครามฟื้นฟูโปรตุเกส
| พระปรมาภิไธย | พระปรมาภิไธย | พระราชสมภพ | อภิเษกสมรสและรัชทายาท | สวรรคต |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระเจ้าฟีลิปึที่ 1 แห่งโปรตุเกส (Filipe I of Portugal)  25 มีนาคม พ.ศ. 2124 - 13 กันยายน พ.ศ. 2141 |  | 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2070 พระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์กับอิงฟังตาอีซาแบลแห่งโปรตุเกส | สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2097 ไม่มีรัชทายาท  เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ตแห่งวาลัว 22 มิถุนายน พ.ศ. 2102 มีรัชทายาท 2 พระองค์  อาร์ชดัชเชสอันนาแห่งออสเตรีย 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2113 มีรัชทายาท 3 พระองค์ | 13 กันยายน พ.ศ. 2141 มาดริด สเปน พระชนมายุ 71 พรรษา |
| สมเด็จพระเจ้าฟีลิปึที่ 2 แห่งโปรตุเกส (Filipe II of Portugal)  13 กันยายน พ.ศ. 2141 - 31 มีนาคม พ.ศ. 2164 |  | 14 เมษายน พ.ศ. 2121 พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าฟีลิปึที่ 1 แห่งโปรตุเกสกับอาร์ชดัชเชสอันนาแห่งออสเตรีย | อาร์ชดัชเชสมาร์กาเรเทอแห่งออสเตรีย 18 เมษายน พ.ศ. 2142 มีรัชทายาท 8 พระองค์ | 31 มีนาคม พ.ศ. 2164 มาดริด สเปน พระชนมายุ 42 พรรษา |
| สมเด็จพระเจ้าฟีลิปึที่ 3 แห่งโปรตุเกส (Filipe III of Portugal)  31 มีนาคม พ.ศ. 2164 - 15 ธันวาคม พ.ศ. 2183 |  | 8 เมษายน พ.ศ. 2148 พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าฟีลิปึที่ 2 แห่งโปรตุเกสกับอาร์ชดัชเชสมาร์กาเรเทอแห่งออสเตรีย | เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ตแห่งฝรั่งเศส 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2158 มีรัชทายาท 7 พระองค์  อาร์ชดัชเชสมารีอานาแห่งออสเตรีย 7 ตุลาคม พ.ศ. 2192 มีรีชทายาท 3 พระองค์ | 17 กันยายน พ.ศ. 2208 มาดริด สเปน พระชนมายุ 60 พรรษา |
ราชวงศ์บรากังซา (ราชวงศ์บริแกนทีน) (พ.ศ. 2183 - พ.ศ. 2453)

ราชวงศ์บรากังซา (โปรตุเกส: Casa de Bragança) มีต้นกำเนิดในปีพ.ศ. 1985 เมื่อดัชชีบรากังซาได้รับการสถาปนาโดยอิงฟังตึเปดรู ดยุกแห่งกูอิงบราและพระองค์ได้มอบดินแดนนี้ให้ อิงฟังตึอาฟงซู เคานท์แห่งบาร์เซลุชพระอนุชาต่างมารดา และอิงฟังตึอาฟงซูเป็นดยุกพระองค์แรกแรกของดัชชีแห่งบรากังซา และทำให้ราชสกุลบรากังซานี้เป็นตระกูลที่มีอิทธิพลในโปรตุเกสมากที่สุด ดังเช่น อิงฟังตากาตารีนาแห่งโปรตุเกสได้อภิเษกสมรสกับฌูเอาที่ 1 ดยุกแห่งบรากังซา ซึ่งในปี พ.ศ. 2123 อิงฟังตากาตารีนาทรงพยายามอ้างสิทธิในราชบัลลังก์แต่ต้องพ่ายแพ้แก่กองทัพของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คสเปน
ในปี พ.ศ. 2183 เนื่องมาจากชาวโปรตุเกสได้ชัยชนะในสงครามฟื้นฟูโปรตุเกส อิงฟังตึฌูเอาซึ่งเป็นพระนัดดาในอิงฟังตากาตารีนาได้รับการประกาศเป็นรัชทายาทอย่างเป็นทางการโดยทรงสืบเชื้อสายจากสมเด็จพระเจ้ามานูแวลที่ 1 แห่งโปรตุเกส สเปนยอมรับการเป็นรัฐเอกราชของโปรตุเกสโดยสมบูรณ์ในปี พ.ศ. 2211 ราชวงศ์ที่สี่นี้ได้เห็นความสำคัญในการเฟื่องฟูของทองคำในบราซิล และยังมีเหตุการณ์ในราชวงศ์นี้มากมายเช่น แผ่นดินไหวที่ลิสบอนปีพ.ศ. 2298, การเข้ายึดครองโปรตุเกสของนโปเลียน, การประการอิสรภาพของบราซิลและสงครามกลางเมืองจนถึงเสรีนิยม
การเจริญเติบโตของระบอบสาธารณรัฐเกิดขึ้นในช่วงสิ้นสุดคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 และในปี พ.ศ. 2451 เกิดการลอบปลงพระชนม์ สมเด็จพระเจ้าการ์ลุชที่ 1 แห่งโปรตุเกส และในปี พ.ศ. 2453 ฝ่ายนิยมสาธารณรัฐได้บีบบังคับให้สมเด็จพระเจ้ามานูแวลที่ 2 แห่งโปรตุเกส สละราชบัลลังก์และเนรเทศออกจากโปรตุเกส ซึ่งนับเป็นจุดสิ้นสุดระบอบกษัตริย์แห่งโปรตุเกสและสิ้นสุดราชวงศ์ที่สี่ซึ่งเป็นราชวงศ์สุดท้าย ปัจจุบันราชวงศ์บรากังซาได้รับตำแหน่ง "ดยุคแห่งบรากังซา" ซึ่งผู้ดำรงตำแหน่งในปัจจุบันคือดูอาร์ตึ ปียู ดยุกแห่งบราแกนซา และเป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์โปรตุเกสในปัจจุบัน
ราชวงศ์บรากังซา (ราชวงศ์บริแกนทีน) (พ.ศ. 2183 - พ.ศ. 2453) > ราชวงศ์บรากังซา-ซัคเซิน-โคบวร์ค-โกธา

| พระปรมาภิไธย | พระปรมาภิไธย | พระราชสมภพ | อภิเษกสมรสและรัชทายาท | สวรรคต |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระเจ้าเปดรูที่ 5 แห่งโปรตุเกส (Pedro V of Portugal)  15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2396 - 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2404 |  | 11 กันยายน พ.ศ. 2380 พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าฟือร์นังดูที่ 2 กับสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกส | เจ้าหญิงชเตฟานีแห่งโฮเอินโซลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2401 ไม่มีรัชทายาท | 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2404 ลิสบอน โปรตุเกส พระชนมายุ 24 พรรษา |
| สมเด็จพระเจ้าลูอิชที่ 1 แห่งโปรตุเกส (Luís I of Portugal)  11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2404 - 19 ตุลาคม พ.ศ. 2432 |  | 31 ตุลาคม พ.ศ. 2381 พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าฟือร์นังดูที่ 2 กับสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกส | เจ้าหญิงมารีอา ปีอาแห่งซาวอย 6 ตุลาคม พ.ศ. 2405 มีรัชทายาท 2 พระองค์ | 19 ตุลาคม พ.ศ. 2432 คาสคาอิส โปรตุเกส พระชนมายุ 50 พรรษา |
| สมเด็จพระเจ้าการ์ลุชที่ 1 แห่งโปรตุเกส (Carlos I of Portugal)  19 ตุลาคม พ.ศ. 2432 - 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2451 |  | 28 กันยายน พ.ศ. 2406 พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าลูอิชที่ 1 แห่งโปรตุเกสกับเจ้าหญิงมารีอา ปีอาแห่งซาวอย | เจ้าหญิงอเมลีแห่งออร์เลอ็อง 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2426 มีรัชทายาท 3 พระองค์ | 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2451 ลิสบอน โปรตุเกส พระชนมายุ 44 พรรษา |
| สมเด็จพระเจ้ามานูแวลที่ 2 แห่งโปรตุเกส (Manuel II of Portugal)  1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2451 - 5 ตุลาคม พ.ศ. 2453 |  | 19 มีนาคม พ.ศ. 2432 พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าการ์ลุชที่ 1 แห่งโปรตุเกสกับเจ้าหญิงอเมลีแห่งออร์เลอ็อง | เจ้าหญิงเอากุสเทอ วิคโทรีอาแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น 4 กันยายน พ.ศ. 2456 ไม่มีรัชทายาท | 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2475 ลอนดอน อังกฤษ พระชนมายุ 43 พรรษา |
ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์โปรตุเกส > ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์สายเบฌา (พ.ศ. 2123 - พ.ศ. 2183)

| พระปรมาภิไธย และปีที่เริ่มอ้างสิทธิ | พระปรมาภิไธย และปีที่เริ่มอ้างสิทธิ | พระราชสมภพ | อภิเษกสมรสและรัชทายาท | สวรรคต |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อิงฟังตากาตารีนา ดัชเชสแห่งบรากังซา (Catherine, Duchess of Braganza)  31 มกราคม พ.ศ. 2123 - พ.ศ. 2157 |  | พ.ศ. 2083 พระธิดาในอิงฟังตาดูวาร์ตึ ดยุกแห่งกีมาไรช์กับอีซาแบลแห่งบรากังซา ดัชเชสแห่งกีมาไรช์ | ฌูเอาที่ 1 ดยุกแห่งบรากังซา ไม่ปรากฏหลักฐาน มีรัชทายาท 10 พระองค์ | พ.ศ. 2083 โปรตุเกส พระชนมายุ 74 พรรษา |
| เทอูดอซียูที่ 2 ดยุกแห่งบรากังซา (Teodósio II, 7th Duke of Braganza)  พ.ศ. 2157 - พ.ศ. 2173 |  | พ.ศ. 2083 พระโอรสในฌูเอาที่ 1 ดยุกแห่งบรากังซากับอิงฟังตากาตารีนา ดัชเชสแห่งบรากังซา | อานา เด เบลัสโก อี ฆีโรน ไม่ปรากฏหลักฐาน มีรัชทายาท 4 พระองค์ | พ.ศ. 2173 วิลลา วิลคอซา โปรตุเกส พระชนมายุ 62 พรรษา |

| ฌูเอาที่ 2 ดยุกแห่งบรากังซา (João II, 8th Duke of Braganza)  พ.ศ. 2173 - 15 ธันวาคม พ.ศ. 2183 ต่อมาได้ขึ้นครองราชย์และสถาปนาราชวงศ์บรากังซา |  | 18 มีนาคม พ.ศ. 2146 พระโอรสในเทอูดอซียูที่ 3 ดยุกแห่งบรากังซากับอานา เด เบลัสโก อี ฆีโรน | เจ้าหญิงลุยซาแห่งเมดินา ซิโดเนีย 12 มกราคม พ.ศ. 2176 มีรัชทายาท 7 พระองค์ | 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2199 ลิสบอน โปรตุเกส พระชนมายุ 53 พรรษา |
ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์โปรตุเกส > ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์สายมิเกลลิสต์ (พ.ศ. 2377 - ปัจจุบัน)

| พระปรมาภิไธย และปีที่เริ่มอ้างสิทธิ | พระปรมาภิไธย และปีที่เริ่มอ้างสิทธิ | พระราชสมภพ | อภิเษกสมรสและรัชทายาท | สวรรคต |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส (Miguel of Portugal)  26 พฤษภาคม พ.ศ. 2377 - 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2409 |  | 26 ตุลาคม พ.ศ. 2345 พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกสกับอินฟันตาการ์โลตา โฆอากินาแห่งสเปน | เจ้าหญิงอาเดิลไฮท์แห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค 24 กันยายน พ.ศ. 2394 มีรัชทายาท 7 พระองค์ | 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2409 บาวาเรีย เยอรมนี พระชนมายุ 64 พรรษา |
| เจ้าชายมีแกล ดยุกแห่งบรากังซา (Miguel, Duke of Braganza)  14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2409 - 11 ตุลาคม พ.ศ. 2470 |  | 15 กันยายน พ.ศ. 2396 พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกสกับเจ้าหญิงอาเดิลไฮท์แห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค | เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งทวร์นและทัคซิส 11 ตุลาคม พ.ศ. 2420 มีรัชทายาท 3 พระองค์  เจ้าหญิงมาเรีย เทเรซาแห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2436 มีรัชทายาท 8 พระองค์ | 11 ตุลาคม พ.ศ. 2470 ซีเบนสไตน์ ออสเตรีย พระชนมายุ 74 พรรษา |
| เจ้าชายดูวาร์ตึ นูโน ดยุกแห่งบรากังซา (Duarte Nuno, Duke of Braganza)  11 ตุลาคม พ.ศ. 2470 - 24 ธันวาคม พ.ศ. 2519 |  | 23 กันยายน พ.ศ. 2450 พระโอรสในเจ้าชายมีแกล ดยุกแห่งบรากังซากับเจ้าหญิงมาเรีย เทเรซาแห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค | เจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกาแห่งออร์เลอ็อง-บรากังซา 13 ตุลาคม พ.ศ. 2485 มีรัชทายาท 3 พระองค์ | 24 ธันวาคม พ.ศ. 2519 ลิสบอน โปรตุเกส พระชนมายุ 69 พรรษา |
| เจ้าชายดูวาร์ตึ ปียู ดยุกแห่งบรากังซา (Duarte Pio, Duke of Braganza)  24 ธันวาคม พ.ศ. 2519 - ปัจจุบัน |  | 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 พระโอรสในเจ้าชายดูวาร์ตึ นูโน ดยุกแห่งบรากังซากับเจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกาแห่งออร์เลอ็อง-บรากังซา | อีซาแบล ดึ อือแรดียา 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 มีรัชทายาท 3 พระองค์ | ยังทรงดำรงพระชนม์ชีพ |
ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์โปรตุเกส > ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์สายตรงตามรัฐธรรมนูญและพระราชวงศ์ (พ.ศ. 2453 - ปัจจุบัน)

| พระปรมาภิไธย และปีที่เริ่มอ้างสิทธิ | พระปรมาภิไธย และปีที่เริ่มอ้างสิทธิ | พระราชสมภพ | อภิเษกสมรสและรัชทายาท | สวรรคต |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระเจ้ามานูแวลที่ 2 แห่งโปรตุเกส (Manuel II of Portugal)  5 ตุลาคม พ.ศ. 2453 - 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2475 |  | 19 มีนาคม พ.ศ. 2432 พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าการ์ลุชที่ 1 แห่งโปรตุเกสกับเจ้าหญิงอเมลีแห่งออร์เลอ็อง | เจ้าหญิงเอากุสเทอ วิคโทรีอาแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น 4 กันยายน พ.ศ. 2456 ไม่มีรัชทายาท | 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2475 ลอนดอน อังกฤษ พระชนมายุ 43 พรรษา |

| เจ้าชายดูวาร์ตึ นูโน ดยุกแห่งบรากังซา (Duarte Nuno, Duke of Braganza)  2 กรกฎาคม พ.ศ. 2475 - 24 ธันวาคม พ.ศ. 2519 |  | 23 กันยายน พ.ศ. 2450 พระโอรสในเจ้าชายมีแกล ดยุกแห่งบรากังซากับเจ้าหญิงมาเรีย เทเรซาแห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค | เจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกาแห่งออร์เลอ็อง-บรากังซา 13 ตุลาคม พ.ศ. 2485 มีรัชทายาท 3 พระองค์ | 24 ธันวาคม พ.ศ. 2519 ลิสบอน โปรตุเกส พระชนมายุ 69 พรรษา |
| เจ้าชายดูวาร์ตึ ปียู ดยุกแห่งบรากังซา (Duarte Pio, Duke of Braganza)  24 ธันวาคม พ.ศ. 2519 - ปัจจุบัน |  | 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 พระโอรสในเจ้าชายดูวาร์ตึ นูโน ดยุกแห่งบรากังซากับเจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกาแห่งออร์เลอ็อง-บรากังซา | อีซาแบล ดึ อือแรดียา 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 มีรัชทายาท 3 พระองค์ | ยังทรงดำรงพระชนม์ชีพ |
ดูเพิ่ม

รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกส
สงครามวิปลาส

แผนที่อาณาจักรหลวง, อาณาจักรดยุคอิสระ และอาณาจักรลอร์ดต่างๆ ใน ค.ศ. 1477 ไม่นานก่อนที่จะเกิด “สงครามวิปลาส”
สงครามวิปลาส (ฝรั่งเศส: guerre folle, อังกฤษ: Mad War หรือ War of the Public Weal) เป็นสงครามที่เกิดขึ้นในยุคกลางที่เป็นความขัดแย้งระหว่างกลุ่มขุนนางผู้ครองนครกับราชบัลลังก์ฝรั่งเศส สงครามเกิดขึ้นในสมัยการปกครองในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของแอนน์แห่งฝรั่งเศส (Anne of France) ในช่วงหลังจากการเสด็จสวรรคตของ พระเจ้าหลุยส์ที่ 11 จนถึงช่วงเวลาก่อนหน้าที่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 จะทรงบรรลุนิติภาวะ (ระหว่างปี ค.ศ. 1485 จนถึง ค.ศ. 1488)
ผู้นำของกลุ่มขุนนางก็ได้แก่หลุยส์ที่ 2 ดยุคแห่งออร์เลอองส์ ผู้เป็นพระญาติของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 (ผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส); ฟรองซัวส์ที่ 2 แห่งบริตานี; เรอเนที่ 2 ดยุคแห่งลอร์แรน; อแลง ดาลเบรต์ (Alain d'Albret); ฌอง เดอ ชาลอง, เจ้าชายแห่งออเรนจ์; เคานท์ชาร์ลส์แห่งอองกูเลม และผู้สนับสนุนอื่นๆ
การปฏิวัติต่อต้านอำนาจของราชบัลลังก์ฝรั่งเศสนี้ได้รับการสนับสนุนจากต่างประเทศที่เป็นศัตรูของฝรั่งเศสที่รวมทั้งอังกฤษ สเปน และออสเตรีย ผลหลักของสงครามคือการผนวกบริตานีเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฝรั่งเศส
ที่มาของชื่อ

ชื่อเชิงดูหมิ่นของสงครามที่เรียกว่า “สงครามวิปลาส” ที่ใช้ในการบรรยายความขัดแย้งระหว่างผู้ครองนครในการต่อต้านอำนาจของพระมหากษัตริย์ เป็นชื่อที่คิดขึ้นมาโดยพอล อีมิลในหนังสือ “Histoire des faicts, gestes et conquestes des roys de France” ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1581
การนิยามว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นสงครามรวบยอดครั้งเดียวก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ความขัดแย้งครั้งนี้เป็นเหตุการณ์ที่ตามมาจากความขัดแย้งระหว่างพระมหากษัตริย์และขุนนางชั้นนำของราชอาณาจักรในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 15 หลังจากการก่อตั้งสหพันธ์ขุนนางนอกราชอำนาจ (League of the Public Weal) ส่วนหนึ่งของความขัดแย้งทางอำนาจระหว่าง ค.ศ. 1484 ถึง ค.ศ. 1485 หลุยส์แห่งออร์เลอองส์ผู้ได้รับการสนับสนุนจากฟรองซัวส์ที่ 2 แห่งบริตานีและขุนนางอื่นๆ พยายามโค่นอำนาจของแอนน์แห่งฝรั่งเศสผู้ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ทั้งโดยการหว่านล้อมและการขู่ว่าจะใช้กำลังทหาร แต่แอนน์สามารถยุติความขัดแย้งได้โดยไม่มีการเสียเลือดเนื้อ และเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1485 ทั้งสองฝ่ายก็ทำการตกลงยุติความขัดแย้งกันที่บูร์กส์
ตามคำกล่าวของนักประวัติศาสตร์การตกลงยุติความขัดแย้งกันที่บูร์กส์เป็นการยุติช่วงแรกของ “สงครามวิปลาส” ช่วงที่สองของความขัดแย้งเกิดขึ้นระหว่างเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1486 จนถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1488 ที่บางครั้งก็เรียกว่า “สงครามบริตานี” ผู้ให้ความเห็นอีกกลุ่มหนึ่งที่ส่วนใหญ่คือกลุ่มชาตินิยมบริตานี (Breton nationalism) แยกความขัดแย้งครั้งที่สองอย่างเด็ดขาดจากครั้งแรกและเรียกว่า “สงครามฝรั่งเศส-บริตานี”  หรือบางครั้งก็ถึงกับเรียกว่า “สงครามอิสรภาพบริตานี” หรือบางครั้งก็กล่าวว่าเป็นสงครามที่ต่อเนื่องจากสงครามสืบครองบริตานี (Breton War of Succession)
เหตุการณ์

ในต้นรัชสมัยของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 หลุยส์แห่งออร์เลอองส์พยายามยึดอำนาจของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แต่มิได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภาแห่งตูร์ ที่ประชุมกันระหว่างวันที่ 15 มกราคมจนถึงวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1484 ในเดือนเมษายนหลุยส์แห่งออร์เลอองส์ก็ออกเดินทางไปบริตานีเพื่อไปรวมตัวกับฟรองซัวส์แห่งบริตานี ขณะเดียวกันก็ส่งจดหมายไปถึงพระสันตะปาปาทูลขอให้ประกาศให้การเสกสมรสของตนกับฌานน์เป็นโมฆะ เพื่อที่จะได้เป็นอิสระและหันไปเสกสมรสกับแอนน์แห่งบริตานีผู้เป็นทายาทของฟรองซัวส์ได้ หลังจากการลงนามในสนธิสัญญาที่คาดว่าจะเป็นการเสกสมรสกับแอนน์เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1484 หลุยส์ก็กลับเข้าราชสำนักและพยายามยึดการควบคุมพระเจ้าชาร์ลส์ให้มาอยู่ในมือตนเอง แต่ถูกหยุดยั้งด้วยกำลังทางทหารของแอนน์แห่งฝรั่งเศส และถูกจับโดยถูกกักกันไว้ในบ้านที่เกียง (Gien)
หลุยส์หนีจากเกียงเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1485 ไปพยายามยึดปารีสแต่ล้มเหลว และหลบหนีเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ไปยังอลองซง และทำการขอพระราชทานอภัยโทษ (amende honorable) เมื่อวันที่ 12 มีนาคม จากนั้นหลุยส์ก็ถูกควบคุมและจำขังไว้ที่ออร์เลอองส์เพื่อป้องกันไม่ให้สามารถเดินทางไปสมทบกับผู้หนุนหลังในบริตานีได้ ขณะเดียวกันกองกำลังของฝ่ายพระมหากษัตริย์ก็ปราปรามขุนนางผู้ก่อการในบริตานีได้
เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม หลุยส์ก็ออกประกาศต่อต้านรัฐบาลผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์อีก กองทัพฝ่ายพระมหากษัตริย์ก็นำทัพไปยังออร์เลอองส์ แต่หลุยส์หลบหนีไปยังโบชองซี (Beaugency) แต่ไปพ่ายแพ้ต่อ Louis II de La Trémoille ในเดือนกันยายน เมื่อวันที่ 9 สิงหาคมฟรองซัวส์ที่ 2 แห่งบริตานีก็ตกลงสงบศึกเป็นเวลาหนึ่งปี ที่เรียกว่า “สัญญาสันติภาพบูร์กส์” ที่ได้รับการลงนามกันเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1485
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
บริตานี
หลุยส์แห่งที่ 2 แห่งออร์เลอองส์
ฟรองซัวส์ที่ 2 แห่งบริตานี
สมัชชาสาธารณรัฐ (โปรตุเกส)

| สมัชชาสาธารณรัฐ  Assembleia da República (โปรตุเกส) |
| --- | --- |
สมัยที่ 14

ประเภท
ประเภท: ระบบสภาเดี่ยว 
ผู้บริหาร
ประธานสมัชชา: อีดูวาร์ดู แฟรู รูดรีกึช, พรรคสังคมนิยม (โปรตุเกส)  ตั้งแต่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2015 
รองประธานสมัชชา: อีดีตึ อิชเตรลา (พรรคสังคมนิยม) ฟือร์นังดู นึเกรา (พรรคสังคมประชาธิปไตย) ฌูแซ มานูแวล ปูเรซา (กลุ่มซ้าย)  อังตอนียู ฟีลีปึ (พรรคคอมมิวนิสต์โปรตุเกส)  ตั้งแต่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2015 
โครงสร้าง
สมาชิก: 230 ที่นั่ง

กลุ่มการเมือง: ฝ่ายรัฐบาล (108)   พรรคสังคมนิยม (108) ฝ่ายค้าน (122)   พรรคประชาชนประชาธิปไตย/สังคมประชาธิปไตย (79)    กลุ่มซ้าย (19)    พรรคคอมมิวนิสต์โปรตุเกส (10)    ศูนย์ประชาธิปไตยและสังคม – พรรคประชาชน (5)    คน–สัตว์–ธรรมชาติ (3)    พรรคระบบนิเวศ "สีเขียว" (2)    เชกา! (1)    การริเริ่มเสรีนิยม (1)    อิสระ (2) 
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้ง: ระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อปิดโดยใช้การคำนวณวิธีโดนต์
การเลือกตั้งครั้งล่าสุด: 6 ตุลาคม ค.ศ. 2019
ที่ประชุม

พระราชวังเซาเบ็งตู  กรุงลิสบอน
เว็บไซต์
parlamento.pt
สมัชชาสาธารณรัฐ (โปรตุเกส: Assembleia da República) คือรัฐสภาของประเทศโปรตุเกส ตามรัฐธรรมนูญแห่งโปรตุเกส รัฐสภาระบบสภาเดี่ยวนี้ "คือสภาตัวแทนแห่งปวงชนชาวโปรตุเกส" โดยรัฐธรรมนูญกำหนดให้สมัชชาสาธารณรัฐเป็นหนึ่งในองค์ประกอบที่อยู่ลำดับสูงสุดของประเทศ
สมัชชาตั้งอยู่ในพระราชวังเซาเบ็งตูซึ่งเป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ในกรุงลิสบอนและเป็นที่ตั้งของสำนักสงฆ์คณะเบเนดิกตินในอดีต โดยใช้เป็นที่ทำการสมัชชามาตั้งแต่ ค.ศ. 1834 (สภากอร์ตึชฌึไรช์จนถึง ค.ศ. 1910 สภาคองเกรสระหว่าง ค.ศ. 1911–1926 และสมัชชาแห่งชาติตั้งแต่ ค.ศ. 1933–1974)
สมาคมเซปักตะกร้อฝรั่งเศส

| --- | --- |
กีฬา: เซปักตะกร้อ
ตัวย่อ: AFST
วันที่ก่อตั้ง: ค.ศ. 2003; 21 ปีที่แล้ว (2003)
การติดต่อ: สหพันธ์เซปักตะกร้อนานาชาติ (ISTAF)
ที่ตั้ง: 8 ถนนอิงวิลเลอร์, ชิลติงไฮม์, ประเทศฝรั่งเศส
ประธาน: แพทริค แลมเมล
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
www.takrawfrance.com

สมาคมเซปักตะกร้อฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Association Française de Sepak Takraw; AFST; อังกฤษ: French Association of Sepak Takraw) เป็นองค์กรปกครองระดับชาติสำหรับกีฬาเซปักตะกร้อในประเทศฝรั่งเศส ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2546 โดยแพทริค แลมเมล และฟรองค์ มิเชล ในเมืองชิลติงไฮม์ และในเวลาต่อมา ได้รับสถานะสมาชิกจากสหพันธ์เซปักตะกร้อแห่งยุโรป (FESTA) และสหพันธ์เซปักตะกร้อนานาชาติ (ISTAF) ในปี พ.ศ. 2551 สมาคมมีหน้าที่จัดการแข่งขันประจำปี เฟรนช์ โอเพ่น และ เซปักตะกร้อชิงแชมป์ยุโรป ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2546 ประสานงานสโมสรตะกร้อในประเทศ รวมถึงการคัดเลือกผู้เล่นสำหรับการแข่งขันระดับนานาชาติ
สมาคมเซปักตะกร้อฝรั่งเศสไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นองค์กรปกครองเซปักตะกร้ออย่างเป็นทางการจากกระทรวงศึกษาธิการ เยาวชน และกีฬาของฝรั่งเศส ซึ่งทำให้กิจกรรมของสมาคมทั้งหมดต้องอาศัยการสนับสนุนจากชุมชน ในปี ค.ศ. 2019 ทีมชาติฝรั่งเศสคาดว่าจะเข้าร่วมการแข่งขันเซปักตะกร้อชิงแชมป์โลก ครั้งที่ 34 ที่ประเทศไทย แต่น่าเสียดายที่ถอนตัวด้วยเหตุผลที่ไม่เปิดเผย
สตาดเดอแร็งส์

สตาดเดอแร็งส์ (ฝรั่งเศส: Stade de Reims) เป็นสโมสรฟุตบอลฝรั่งเศสที่ตั้งอยู่ในเมือง แร็งส์ สโมสรก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1910 ภายใต้ชื่อ Société Sportive du Parc Pommery และปัจจุบันเล่นในลีกเอิง ซึ่งเป็นระดับสูงสุดของฟุตบอลฝรั่งเศส ปัจจุบันคุมทีมโดย Will Still
ประวัติ

สตาดเดอแร็งส์ ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1910 ภายใต้ชื่อ "Société Sportive du Parc Pommery" ภายใต้การแนะนำของ Marquis Melchior de Polignac
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

ลีกเอิง
ชนะเลิศ (6): 1948–49, 1952–53, 1954–55, 1957–58, 1959–60, 1961–62
ลีกเดอ
ชนะเลิศ (2): 1965–66, 2017–18
กุปเดอฟร็องส์
ชนะเลิศ (2): 1949–50, 1957–58
ช็องปียอนานาซียอนาล
ชนะเลิศ (1): 2003–04
กุปเดอลาลีก
ชนะเลิศ (1): 1990–91
ทรอเฟเดช็องปียง
ชนะเลิศ (5): 1949, 1955, 1958, 1960, 1966
ช็องปียอนาเดอฟร็องซามาเตอร์
ชนะเลิศ (1): 1934–35
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
รองชนะเลิศ (2): 1955–56, 1958–59
ลาตินคัพ
ชนะเลิศ (1): 1953
แหล่งข้อมูลอื่น

Soccerway Profile
ESPN Profile[ลิงก์เสีย]
UEFA Profile
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสตาดเดอแร็งส์  |
| --- | --- |
 1 รายกอวิช  3 Konan  4 โรมาโอ  5 Abdelhamid  6 Disasi  7 Chavalerin  8 Kutesa  9 Donis  10 Sierhuis  11 Dia  13 Kamara  14 Sissoko  15 Munetsi  16 Lemaître  17 Zeneli  18 Oudin  19 Nkada  20 Dingomé  23 Cassamá  24 Cafaro  25 Doumbia  26 Mbemba  27 Pinson  29 Maresic  30 Diouf  32 Foket  33 Mbuku  34 Touré  Berthier  ผู้จัดการ: Guion 
| ด ค กแชมเปียนลีกเอิง |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ 12 สมัย |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง (1985–86, 1993–94, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2017–18, 2018–19, 2019–20, 2021–22, 2022–23, 2023–24) |  |
| แชมป์ 10 สมัย |  แซ็งเตเตียน (1956–57, 1963–64, 1966–67, 1967–68, 1968–69, 1969–70, 1973–74, 1974–75, 1975–76, 1980–81) |  |
| แชมป์ 9 สมัย |  มาร์แซย์ (1936–37, 1947–48, 1970–71, 1971–72, 1988–89, 1989–90, 1990–91, 1991–92, 2009–10) |  |
| แชมป์ 8 สมัย |  มอนาโก (1960–61, 1962–63, 1977–78, 1981–82, 1987–88, 1996–97, 1999–2000, 2016–17) •  น็องต์ (1964–65, 1965–66, 1972–73, 1976–77, 1979–80, 1982–83, 1994–95, 2000–01) |  |
| แชมป์ 7 สมัย |  ลียง (2001–02, 2002–03, 2003–04, 2004–05, 2005–06, 2006–07, 2007–08) |  |
| แชมป์ 6 สมัย |  บอร์โด (1949–50, 1983–84, 1984–85, 1986–87, 1998–99, 2008–09) •  แร็งส์ (1948–49, 1952–53, 1954–55, 1957–58, 1959–60, 1961–62) |  |
| แชมป์ 4 สมัย |  นิส (1950–51, 1951–52, 1955–56, 1958–59) •  ลีล (1945–46, 1953–54, 2010–11, 2020–21) |  |
| แชมป์ 2 สมัย | ซอโช-มงเบลียาร์ (1934–35, 1937–38) • แซ็ต (1933–34, 1938–39) |  |
| แชมป์สมัยเดียว |  มงเปอลีเย (2011–12) • ล็องส์ (1997–98) • แอร์เซ ปารี (1935–36) • สทราซบูร์ (1978–79) • ลีลัว (1932–33) • รูแบ-ตูร์กวง (1946–47) • โอแซร์ (1995–96) |  |
สภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติ

| สภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติ  Assemblée nationale constituante |
| --- | --- |
ราชอาณาจักรฝรั่งเศส

ประเภท
ประเภท: สภาเดี่ยว 
ประวัติ
สถาปนา: 9 กรกฎาคม 1789
ยุบ: 30 กันยายน 1791
ก่อนหน้า: สมัชชาแห่งชาติ
ถัดมา: สภานิติบัญญัติแห่งชาติ
สมาชิก: ไม่ตายตัว; สูงสุด 1315 คน
ที่ประชุม
ไม่ตายตัว
สภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติ (ฝรั่งเศส: Assemblée nationale constituante) ก่อตั้งขึ้นจากการแปรรูปสมัชชาแห่งชาติเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1789 อยู่ในบทแรกของการปฏิวัติฝรั่งเศส สภาแห่งนี้ทำหน้าที่เป็นทั้งฝ่ายบริหาร ฝ่ายนิติบัญญัติ และผู้ร่างรัฐธรรมนูญในองค์กรเดียว สภานี้สิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1791 และถูกแทนที่ด้วยสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (Assemblée nationale législative)
ประวัติ

ฐานันดรที่สาม (สามัญชน) ไม่พอใจระบบการลงคะแนนเสียงในสภาฐานันดร จึงแยกออกมาตั้งสภาเป็นของตัวเองชื่อว่าสมัชชาแห่งชาติ พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 พยายามล้มล้างสภานี้แต่ก็ไม่เป็นผล ในที่สุดพระองค์จึงขอร้องให้ฐานันดรที่หนึ่ง (พระสงฆ์) และฐานันดรที่สอง (ขุนนาง) เข้าร่วมประชุมกับสมัชชาแห่งชาติ ฐานันดรพระสงฆ์เกินครึ่งยอมเข้าร่วม แต่ฐานันดรขุนนางยอมเข้าร่วมเพียง 47 คน ในที่สุด สภาใหม่ที่เกิดจากสามฝ่ายนี้จึงใช้ตั้งชื่อว่า "สภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติ" ในวันที่ 9 กรกฎาคมนั้นเอง ต่อมาภายหลังการทลายคุกบัสตีย์ในวันที่ 14 กรกฎาคม สภาแห่งนี้ก็เริ่มทำหน้าที่เป็นรัฐบาลฝรั่งเศสในตัว
สภาแห่งนี้ไม่ได้กำหนดจำนวนสมาชิกที่แน่นอน ในกลางเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1789 สภานี้มีผู้แทนทั้งหมด 1,177 คน เป็นพระ 295 คน, เป็นขุนนาง 278 คน และเป็นสามัญชน 604 คน ในบางช่วง จำนวนสมาชิกในสภาเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนถึง 1,315 คน
วุฒิสภาฝรั่งเศส

48°50′54″N 2°20′14.2″E﻿ / ﻿48.84833°N 2.337278°E﻿ / 48.84833; 2.337278
| วุฒิสภาแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส  Sénat français |
| --- | --- |

ประเภท
ประเภท: สภาสูง เป็นส่วนหนึ่งของรัฐสภาฝรั่งเศส 
ผู้บริหาร
ประธาน: ฌ็อง-ปีแยร์ แบล (Jean-Pierre Bel), จากพรรคสังคมนิยม (Parti socialist)  
โครงสร้าง
สมาชิก: 348 (ก.ย. 2554)

กลุ่มการเมือง:    กลุ่มรีพับลิกัน (148)    กลุ่มสังคมนิยม (65)    Centrist Union (54)    กลุ่มก้าวหน้าอิสระ (23)    กลุ่มรณรงค์เพื่อประชาธิปไตยและสังคมแห่งยุโรป (15)    กลุ่มสาธารณรัฐและดินแดน (13)    กลุ่มสิ่งแวดล้อม (12)    กลุ่มอื่น (3) 
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้ง: การเลือกตั้งทางอ้อม
การเลือกตั้งครั้งล่าสุด: 27 กันยายน 2563
ที่ประชุม

พระราชวังลุกซ็องบูร์ กรุงปารีส
เว็บไซต์
Senat.fr
วุฒิสภาฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Sénat français) เป็นสภาสูงในรัฐสภาฝรั่งเศส มีประธานวุฒิสภา (président) เป็นผู้ดำเนินการประชุม
วุฒสิภามีความสำคัญน้อยกว่าสภาผู้แทนราษฎร เช่นเดียวกับการอภิปรายในวุฒิสภาที่มีความตึงเครียดน้อยกว่า ฉะนั้น วุฒิสภาจึงได้รับความสนใจจากสื่อมวลชนน้อย