stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดิเหลียวไท่จง

| จักรพรรดิเหลียวไท่จง> จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่ง ราชวงศ์เหลียว. |
| --- | --- |
ประสูติ: 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 902 เย่ว์ลู่ เต่๋อกวง
สวรรคต: 15 พฤษภาคม ค.ศ. 947 (44 ปี 171 วัน)
จักรพรรดินี: จักรพรรดินีเซี่ยวเหวิน
พระราชบิดา: จักรพรรดิเหลียวไท่จู่
พระราชมารดา: พระพันปีชุนฉิน
สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวไท่จง (เย่ว์ลู่เต๋อกวง) (902-947) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ในจักรพรรดิเหลียวไท่จู่ โดยเป็นพระอนุชาในองค์ชายเย่ว์ลู่ทู่อี้ พระราชบิดาของจักรพรรดิเหลียวซื่อจง เมื่อเย่ว์ลู่ทู่อี้ พระเชษฐาซึ่งเป็นองค์รัชทายาท ถูกฮองเฮาสู้ลี่ว์พระมารดาและข้าราชสำนักบีบบังคับ ให้ลี้ภัยไปยังราชสำนักโฮ่วถัง และตั้ง เย่ว์ลู่เต๋อกวง พระราชโอรสองค์รองที่ทรงพระปรีชาสามารถด้านการทหาร ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทแทน เมื่อจักรพรรดิเหลียวไท่จู่สวรรคตในปี พ.ศ. 1469 (ค.ศ. 926) องค์รัชทายาทเย่ว์ลู่เต๋อกวง พระชนม์ 24 พรรษา จึงขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิเหลียวไท่จง จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์เหลียว
จักรพรรดิเหลียวไท่จงทรงสานนโยบายการปกครองของเหลียวไท่จู่พระราชบิดา และทรงศึกษาวัฒนธรรมของชาวฮั่น ส่วนการปกครองได้นำระบอบการปกครองของราชวงศ์ถังมาใช้ และสนับสนุนการเกษตร จึงทำให้เศรษฐกิจของต้าเหลียวและขุมกำลังเจริญรุดหน้าและเข้มแข็งขึ้น
ปี ค.ศ. 936 (พ.ศ. 1479) เหลียวไท่จงทรงสบโอกาสเข้ามาขยายอิทธิพลในภาคกลาง โดยกองทัพเหลียว (ชิตัน) ได้ยกทัพเข้ามาช่วยสือจิ้งถัง
ล้มล้างราชวงศ์โฮ่วถัง (หนึ่งในห้าราชวงศ์) และสถาปนาราชวงศ์โฮ่วจิ้นขึ้น โดยโฮ่วจิ้นได้รับดินแดนแถบมณฑลเหอเป่ยและมณฑลซานซี 16 เมือง (ปัจจุบันคือปักกิ่งและต้าถง) อีกทั้งบรรณาการประจำปีเป็นการตอบแทน
แต่เมื่อสือจิ้งถังสิ้นชีพลง ผู้สืบทอดตำแหน่งต้องการเป็นอิสระจากต้าเหลียว จักรพรรดิเหลียวไท่จงจึงยกกองทัพลงใต้บุกยึดเมืองไคฟง เมืองหลวงของราชวงศ์โฮ่วจิ้นได้สำเร็จ แต่เนื่องจากทรงไม่ได้เตรียมกองเสบียงมา เหล่าทหารจึงต้องออกปล้นเสบียงของชาวบ้านตลอดทางที่ผ่าน จึงทำให้ได้รับการต่อต้านอย่างหนักจากชาวบ้าน กองทัพเหลียวจึงต้องถอยร่นกลับขึ้นเหนือ และจักรพรรดิเหลียวไท่จงสวรรคตอย่างกะทันหันระหว่างการถอยร่นกลับขึ้นเหนือในครั้งนี้
เมื่อกองทัพเหลียวกลับถึงเมืองหลวง ก็เกิดการแย่งชิงราชสมบัติกันระหว่างหลี่หู พระราชอนุชาในจักรพรรดิเหลียวไท่จง และเย่ว์ลี่หร่วนพระโอรสในองค์รัชทายาทองค์ก่อน ที่ร่วมรบในสงครามครั้งนี้  นายทัพได้ยกเขาให้ขึ้นครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิเหลียวซื่อจง ปรากฏว่าหลี่หู ที่ซู่ว์ลี่ฮองเฮาสนับสนุนพ่ายแพ้ จึงตกลงกันทำสัญญาว่าจะให้ทายาทของทั้ง 2 สายสลับกันขึ้นครองราชสมบัติ ส่วนเหลียวซื่อจง ฮองเฮาก็สนับสนุนให้ครองราชย์ต่อไป
ด้านครอบครัว
พระมเหสีและพระโอรส

พระมเหสี
พระมเหสีเซียวหวิน
พระสนมเซียว
พระโอรส
เย่ว์ลู่จิง (จักรพรรดิเหลียวมู่จง)
เย่ว์ลู่เหยียนเฉอเกอ
เย่ว์ลู่เทียนเต๋อ
เย่ว์ลู่ตี้เลี่ย
เย่ว์ลู่ปี้เซ่อ
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิเหลียวไท่จง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิเหลียวไท่จู่ |  | จักรพรรดิจีน  (พ.ศ. 1469 - พ.ศ. 1490) |  | จักรพรรดิเหลียวซื่อจง |
| ด ค กจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เหลียว |
| --- | --- |
ราชวงศ์เหลียว:  ไท่จู่ (อาเป่าจี)  ไท่จง (เย-ลฺวี่ เต๋อกวัง)  ชื่อจง (เย-ลฺวี่ รฺหวัน)  มู่จง (เย-ลฺวี่ จิ่ง)  จิ่งจง (เย-ลฺวี่ เสียน)  เชิ่งจง (เย-ลฺวี่ หลงซฺวี่)  ซิงจง (เย-ลฺวี่ จงเจิน)  เต้าจง (เย-ลฺวี่ หงจี)  เทียนจั้ว (เย-ลฺวี่ หยานสี่) 
ราชวงศ์เหลียวตะวันตก:  เต๋อจง (เย-ลฺวี่ ต้าฉือ)  กั่นเทียนหฺวังโฮ่ว (เซี่ยว ถ่าปู้ยาน) (สำเร็จราชการแทน)  เหรินจง (เย-ลฺวี่ อี๋เลี่ย)  เฉิงเทียนไท่โฮ่ว (เย-ลฺวี่ ผู่ซู่หวาน) (สำเร็จราชการแทน)  มั่วจู่ (เย-ลฺวี่ จื๋อหลูกู่)  ชฺวีชู-ลฺวี่ 
เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน
ชาลส์ โรบินสัน

| Charles Robinson |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Charles Shane Robinson
เกิด:  (1964-07-02) กรกฎาคม 2, 1964 (60 ปี) Mooresville, North Carolina, United States
คู่สมรส: Amy Robinson (สมรส 2000; เสียชีวิต 2002)
บุตร: 1
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Charles Robinson Little Naitch
ส่วนสูง: 5 ฟุต 6 นิ้ว (168 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 150 ปอนด์ (68 กิโลกรัม)
มาจาก: Charlotte, North Carolina
เปิดตัว: 1995
ชาลส์ เชน โรบินสัน (Charles Shane Robinson) หรือ ชาลส์ โรบินสัน (Charles Robinson) เกิดวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1964 เป็นกรรมการมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันในWWE
ผลงาน

WWE
Slammy Award (1 time)
Referee of the Year (2020)
แหล่งข้อมูลอื่น

WWE Profile on WWE.com
Charles Robinson ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กรายชื่อบุคลากรของดับเบิลยูดับเบิลยูอี |
| --- | --- |
รอว์:  อากิระ โทซาวะ  อัลบา ไฟร์  อาซูกะ  เบกกี ลินช์  บรอน สโตรว์แมน  บรอน เบรกเกอร์  บรอนสัน รีด  การ์ลิโต  แชด เกเบิล  ซีเอ็มพังก์  ดาโคตา ไค  แดเมียน พรีสต์  เดกซ์เตอร์ ลูมิส  ดอมินิก มิสเตริโอ  ดราก้อน ลี  ดรูว์ แม็กอินไทร์  เอริก โรแวน  ฟิน บาเลอร์  กุนเธอร์  อิลยา ดรากูนอฟ  ไอลา ดอว์น  อิโยะ สกาย  เจดี แม็กโดนาจ์  เจย์ อูโซ  โจ เกซี  ไคริ เซน  คาร์เรียน ครอส  คาตานะ แชนซ์  เคย์เดน คาร์เตอร์  คีอานา เจมส์  โคฟี คิงส์ตัน  ลิฟ มอร์แกน  ไลรา วัลคีเรีย  นาตาเลีย  นิกกี ครอส  โอทิส  พีต ดันน์  อาร์-ทรูธ  เรย์ มิสเตริโอ  รีอา ริปลีย์  แซมี เซย์น  สการ์เลตต์  เซธ รอลลินส์  เชย์นา เบสซเลอร์  เชมัส  ซอนยา เดวิลล์  เดอะมิซ  ไทเลอร์ เบท  อังเคิล ฮาวดี  วัลฮัลลา  เซเวียร์ วูดส์  เซลินา เวกา  โซอี สตาร์ก 
สแมคดาวน์:  เอเจ สไตลส์  อันดราเด  อังเฆล การ์ซา  อะพอลโล ครูวส์  ออสติน เธียรี  แบรอน คอร์บิน  บี-แฟบ  เบย์ลีย์  บิแอนกา บีแลร์  แบลร์ แดเวนพอร์ต  แคนดิซ เลอเรย์  คาร์เมโล เฮย์ส  ชาร์ลอตต์ แฟลร์  เชลซี กรีน  โคดี โรดส์  อิเล็กตรา โลเปซ  เกรย์สัน วอลเลอร์  อุมเบร์โต การ์ริโย  อินดี ฮาร์ตเวลล์  เจคอบ ฟาตู  เจด คาร์กิลล์  จิมมี อูโซ  จอห์นนี การ์กาโน  คาร์ล แอนเดอร์สัน  เควิน โอเวนส์  แอลเอ ไนท์  โลแกน พอล  ลู้ก แกลโลส์  มีอา ยิม  เนโอมี  ไนอา แจ็กซ์  พอล เฮย์แมน  ไพเพอร์ นิเวน  แรนดี ออร์ตัน  โรแมน เรนส์  ซานโตส เอสโกบาร์  ชินซูเกะ นากามูระ  โซโล ซิโกอา  ทามะ ท็องกา  ทีแกน น็อกซ์  ทิฟฟานี สตราตตัน  ทอมมาโซ แชมปา  ท็องกา โลอา 
เอ็นเอกซ์ที:  แอ็กเซียม  เซดริก อเล็กซานเดอร์  ชาร์ลี เดมป์ซีย์  คอรา เจด  อีธาน เพจ  แฟลลอน เฮนลีย์  จูเลีย  เคลานี จอร์แดน  เลกซิส คิง  นาธาน เฟรเซอร์  โนแอม ดาร์  โอบา เฟมี  ริดจ์ ฮอลแลนด์  ร็อกแซนน์ เปเรซ  ชอว์น สเปียส์  สเตฟานี วาเกร์  โทนี ดี'แองเจโล  ทริก วิลเลียมส์  เวส ลี 
กลุ่มและทีม:  เอ-ทาวน์ ดาวน์ อันเดอร์  อัลฟาอะคาเดมี  ออเธอส์ออฟเพน  ออซัม ทรูธ  เดอะบลัดไลน์  เชสยูนิเวอร์ซิตี  ครีดบรอเธอส์  ดาเมจ คอนโทรล  ดีไอวาย  เดอะไฟนอลเทสตาเมนต์  กัลลัส  เดอะกู้ดบราเธอส์  อิมพีเรียม  เดอะ จัดจ์เมนท์ เดย์  ลาติโนเวิลด์ออร์เดอร์  เลกาโดเดลฟันตัสมา  เดอะนิวเดย์  เพรตตี เดดลี  เดอะสตรีตพรอฟิตส์  เดอะไวกิงเรเดอส์ 
บทบาทอื่น:  อดัม เพียร์ซ  บ็อบบี รู้ด  บูเกอร์ ที  ไบรอน แซกซ์ตัน  คอรีย์ เกรฟส์  จอห์น โคน  เมโกะ ซาโตมูระ  ไมเคิล โคล  นิก อัลดิส  แพต แม็กอาฟี  ชอว์น ไมเคิลส์  เดอะร็อก  ไทตัส โอนีล  ทริปเปิลเอช  เวด บาร์เร็ตต์  วิลเลียม รีกัล 
ฟรีเอเย่นต์:  อเล็กซา บลิส  บิ๊กอี  บร็อก เลสเนอร์  คาร์เมลลา  โอมอส  ราเคล รอดริเกซ  ชอร์ตซี
จูเหียน

จูเหียน (จีน: 朱然; พินอิน: Zhū Rán) (เกิด พ.ศ.725 – พ.ศ.792) เดิมเป็นบุตรของน้องสาวจูตี  แต่จูตีไม่มีบุตรจึงรับเขาเป็นบุตรบุญธรรม  เป็นเพื่อนกับซุนกวนตั้งแต่เด็ก  เรียนหนังสือมาด้วยกัน  มีผลงานในการสู้รบหลายครั้ง เป็นเจ้าเมืองเกงจิ๋วต่อจากลิบอง  เป็นกองหน้าที่เข้าตีเล่าปี่ในศึกอิเหลง ในสามก๊กฉบับพระยาคลังหน  จูล่งมาช่วยและฆ่าจูเหียน  แต่ในประวัติศาสตร์  จูเหียนไม่ได้ตายในศึกนั้นและมีผลงานมากมายจนตำแหน่งสุดท้ายเป็นแม่ทัพใหญ่ของง่อ เมื่อจูเหียนถูกเตียวเปาสังหารตาย  ซุนกวนร้องไห้เสียใจมาก
คนเลี้ยงช้าง

| คนเลี้ยงช้าง |
| --- | --- |

กำกับ: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
เขียนบท: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
อำนวยการสร้าง: หม่อมกมลา ยุคล ณ อยุธยา
นักแสดงนำ: สรพงศ์ ชาตรี ดวงเดือน จิไธสงค์ รณ ฤทธิชัย อิทธิสุนทร วิชัยลักษณ์ บู๊ วิบูลย์นันท์
ผู้บรรยาย: อิทธิสุนทร วิชัยลักษณ์
กำกับภาพ: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
ตัดต่อ: หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
ดนตรีประกอบ: พิเศษ สังข์สุวรรณ
ผู้จัดจำหน่าย: ไทยฟิล์มโปรดักชั่น พร้อมมิตรภาพยนตร์
วันฉาย: 5 เมษายน พ.ศ. 2533
ประเทศ: ประเทศไทย
ภาษา: ภาษาไทย
ข้อมูลจาก IMDb
คนเลี้ยงช้าง ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2533 กำกับโดยหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลสุพรรณหงส์ ประจำปี พ.ศ. 2534 และได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนของประเทศไทยในการเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม ในการประกาศรางวัลครั้งที่ 62 แต่ทว่ามิได้ผ่านเข้าไปถึงรอบสุดท้าย
เพลงประกอบภาพยนตร์ ชื่อเพลง "พิทักษ์ป่า" ขับร้องโดยแอ๊ด คาราบาว ที่เป็นนักแสดงรับเชิญในเรื่อง และเพลง "สร้างไพร" แต่งและขับร้องโดยสุรชัย จันทิมาธร
เรื่องย่อ

คนเลี้ยงช้าง เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของ บุญส่ง (สรพงศ์ ชาตรี) เจ้าของช้างแสนรู้ชื่อ แตงอ่อน ที่ถูกความจำเป็นบังคับให้ทำงานรับจ้างเสี่ยฮก (บู๊ วิบูลย์นันท์) ชักลากไม้เถื่อนออกจากป่าห้วยนางนอน อำเภอพนาไพร ภาพยนตร์เล่าเรื่องราวผ่านคำบอกเล่าของ ชัย (อิทธิสุนทร วิชัยลักษณ์) เจ้าหน้าที่ป่าไม้จบใหม่ ที่เพิ่งเข้ามาเป็นผู้ช่วยของ คำรณ (รณ ฤทธิชัย) เจ้าหน้าที่ป่าไม้อาวุโส ที่อุทิศตนเพื่อปกป้องผืนป่า ปราบปรามพวกลักลอบทำไม้เถื่อนอย่างจริงจัง
การปราบปรามของคำรณสร้างความเดือดร้อนให้กับธุรกิจของเสี่ยฮก จึงถูกจ่าสม (สมศักดิ์ ชัยสงคราม) ตำรวจชั่วลูกน้องของเสี่ยฮก หมายเอาชีวิต พร้อมกับตามล่าตัวบุญส่งและครอบครัว แตงอ่อนได้เอาตัวเข้าปกป้องจนถูกกระสุนปืนกลอาการสาหัส แตงอ่อนตามเอาชีวิตจ่าสม และกลายเป็นช้างป่าคอยตามล่าพวกลักลอบตัดไม้ จนกลายเป็นตำนานกล่าวขานคู่กับป่าห้วยนางนอน ที่ยังคงความอุดมสมบูรณ์เพราะไม่มีใครกล้าเข้ามาตัดไม้อีกต่อไป
นักแสดง > คนเลี้ยงช้าง

สรพงศ์ ชาตรี เป็น บุญส่ง
พลายสำลี เป็น แตงอ่อน
ดวงเดือน จิไธสงค์ เป็น คำหวาน (เมียบุญส่ง)
อู๊ด พิลึก เป็น ปู่แหวน หมอช้าง (พ่อบุญส่ง)
ดี๋ ดอกมะดัน เป็น จำรัส คนขายไอศครีม
นักแสดง > เจ้าหน้าที่

รณ ฤทธิชัย เป็น หัวหน้าคำรณ
อิทธิสุนทร วิชัยลักษณ์ เป็น ชัย
ไกรลาศ เกรียงไกร เป็น ระบิล
วิชุดา มงคลเขตร์ เป็น เครืออร
นักแสดง > คนร้าย

บู๊ วิบูลย์นันท์ เป็น เสี่ยฮก
สมศักดิ์ ชัยสงคราม เป็น จ่าสม ตำรวจเลว
จอห์น อิสรัมย์ เป็น หาญ มือปืน/คนขับรถ
เหม เวชยันต์ เป็น เวก มือปืน
นักแสดง > อื่นๆ

องอาจ คล้ามไพบูลย์ เป็น รัฐมนตรี
ยืนยง โอภากุล เป็น นักอนุรักษ์ 1
พิมพ์จันทร์ เทียมเศวต
ชิงกันเซ็ง 0 ซีรีส์

ชินคันเซ็น ซีรีส์ 0
ชิงกันเซ็ง ซีรีส์ 0 เป็นรถไฟฟ้าความเร็วสูงรุ่นแรกที่สร้างขึ้นวิ่งบนรางสำหรับรถไฟความเร็วสูงของญี่ปุ่น ซีรีส์ 0 จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของชิงกันเซ็งในสายตาของชาวต่างประเทศ ด้วยการประชาสัมพันธ์อย่างกว้างขวางนับแต่ชิงกันเซ็งสายแรกเริ่มให้บริการในปี ค.ศ.1964
ในระยะแรกไม่ได้มีการจัดรถไฟฟ้าความเร็วสูงรุ่นนี้เป็นซีรีส์ 0 เนื่องจากขณะนั้นรถไฟฟ้าความเร็วสูงยังมีเพียงรุ่นเดียว ไม่จำเป็นต้องจำแนกหรือตั้งชื่อเป็นซีรีส์ ชิงกันเซ็ง ซีรีส์ 0 เปิดให้บริการบนสายโทไกโด ชิงกันเซ็ง ในปี ค.ศ. 1964 (1 ตุลาตม ค.ศ.1964) รถไฟฟ้าความเร็วสูงรุ่นนี้จะมีแถบสีน้ำเงินคาดตั้งแต่คันรถหัวขบวนผ่านหน้าต่างและส่วนล่างไปตลอดขบวนรถ
บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตกประกาศเมื่อเดือนธันวาคม ปี ค.ศ. 2007 ว่าปัจจุบันมีหัวขบวนรถไฟฟ้าชิงกันเซ็ง ซีรีส์ 0 อยู่เพียง 6 คันเท่านั้น และจะให้บริการเที่ยวสุดท้ายในวันที่ 14 ธันวาคม 2008 จึงปลดระวางรถรุ่นนี้ทั้งหมด
ชิง ซูพิง

ชิง ซูพิง เป็นนักกรีฑาในกีฬาพาราลิมปิกจากประเทศจีน เคยเข้าร่วมการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่ปักกิ่ง ประเทศจีน ซึ่งได้รับรางวัลประเภทเหรียญทอง จากการแข่งขันพุ่งแหลน
แหล่งข้อมูลอื่น

Qing Suping's profile on paralympic.orgInternational Paralympic Committee
ชิง นางาอิ

| ชิง นางาอิ |
| --- | --- |
長井 新
เกิด:  (1997-10-03) 3 ตุลาคม ค.ศ. 1997 (27 ปี) จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: m&i
ชิง นางาอิ (長井 新,  3 ตุลาคม 1997 -) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดเฮียวโงะ สังกัด m&i
อาชีพ

จบจากโรงเรียนฝึกหัดนักแสดงในเครือเมาซูโปรโมชัน (รุ่นที่ 29) เคยอยู่เมซูโปรโมชันก่อนจะย้ายมาอยู่ m&i ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2021
ในเดือนกรกฎาคม 2021 ได้รับเลือกให้รับบทเป็น คิมิฮิโกะ คิมิฮิโกะ ในอนิเมะ นักสืบตายแล้ว เป็นครั้งแรกที่ได้รับบทเป็นตัวเอก
โอซากะ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โอซากะ (แก้ความกำกวม)
| โอซากะ 大阪 |
| --- | --- |
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด
大阪市 · นครโอซากะ
อูเมดะสกาย โดตมโบริ และสึเต็งกากุ วัดชิเต็นโน ศาลเจ้าซูมิโยชิ และปราสาทโอซากะในตอนกลางคืน
   ธง ตรา
ที่ตั้งของโอซากะในจังหวัดโอซากะ
โอซากะ 
พิกัด: 34°41′38″N 135°30′8″E﻿ / ﻿34.69389°N 135.50222°E﻿ / 34.69389; 135.50222
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันไซ
จังหวัด: โอซากะ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: อิจิโร มัตซุย (松井 一郎)
พื้นที่
 • นครใหญ่ที่รัฐกำหนด: 223.00 ตร.กม. (86.10 ตร.ไมล์)
ประชากร (พฤษภาคม 2556)
 • นครใหญ่ที่รัฐกำหนด: 2,682,221 คน
 • ความหนาแน่น: 12,000 คน/ตร.กม. (31,000 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล (2558): 19,302,746 คน
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
- ต้นไม้: ซากูระ
- ดอกไม้: แพนซี
โทรศัพท์: 06-6208-8181
ที่อยู่: 1-3-20 Nakanoshima, Kita-ku, Ōsaka-shi, Ōsaka-fu 530-8201
เว็บไซต์: Osaka Official Website
นครโอซากะ (ญี่ปุ่น: 大阪市; โรมาจิ: Ōsaka-shi) เป็นเมืองที่มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่เป็นอันดับ 2 และมีประชากรมากเป็นอันดับ 3 ของประเทศญี่ปุ่น และยังเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในสามนครเคฮันชิง ตั้งอยู่ในภาคคันไซบนเกาะฮนชู ในเขตจังหวัดโอซากะ เป็นหนึ่งในไม่กี่เมืองที่มีสถานะเป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนด นครโอซากะมีประชากรราว 2.7 ล้านคน แต่ในช่วงเวลาทำงานจะเพิ่มขึ้นเป็น 3.7 ล้านคน เป็นรองเพียงแต่โตเกียวเท่านั้น　อัตราส่วนประชากรกลางวันต่อกลางคืนเท่ากับ 141 เปอร์เซ็นต์ นครตั้งอยู่ที่ปากแม่น้ำโยโดะ อ่าวโอซากะ และทะเลเซโตะ โอซากะเป็นเมืองสำคัญทางประวัติศาสตร์ ทั้งการค้าและวัฒนธรรมเมืองหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น มีสมญาว่า ครัวของชาติ (ญี่ปุ่น: 天下の台所; โรมาจิ: Tenka no Daidokoro) เพราะเป็นศูนย์กลางการค้าข้าวของญี่ปุ่นตั้งแต่สมัยเอโดะ
นครโอซากะได้รับการยอมรับว่าเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของญี่ปุ่นตั้งแต่สมัยโบราณ ในยุคโคฟุง (ค.ศ. 300–508) เมืองนี้ได้รับการพัฒนาจนกลายเป็นท่าเรือที่สำคัญของภูมิภาค และมีสถานะเป็นเมืองหลวงในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 7 และ 8 โอซากะยังคงเจริญรุ่งเรืองอย่างต่อเนื่องในสมัยเอโดะ (ค.ศ. 1603–1867) และกลายเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมของญี่ปุ่น และภายหลังจากการฟื้นฟูเมจิ โอซากะได้รับการขยายและพัฒนาอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นเมืองอุตสาหกรรมอย่างเต็มตัว ต่อมา ใน ค.ศ. 1889 โอซากะได้รับสถานะให้กลายเป็นเทศบาลเป็นทางการ ความเฟื่องฟูในการพัฒนาเมืองอย่างต่อเนื่องนำไปสู่การเพิ่มจำนวนของประชากรอย่างรวดเร็วในหลายทศวรรษต่อมา และกลายเป็นศูนย์กลางทางอุตสาหกรรมของประเทศในยุคเมจิ และ ยุคไทโช โอซากะยังคงได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง รวมทั้งได้รับการจัดระเบียบการปกครอง และการวางผังเมืองในช่วงหลังสงคราม นำไปสู่การก้าวขึ้นมาเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของภูมิภาคเคฮันชิง
ในปัจจุบัน นครโอซากะเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมที่สำคัญของญี่ปุ่น และได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในเมืองที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม และมีความเป็นสากลมากที่สุดในประเทศ เมืองนี้เป็นที่ตั้งของตลาดหลักทรัพย์โอซากะ รวมถึงสำนักงานใหญ่ของบริษัทอิเล็กทรอนิกส์ระดับโลก รวมถึง พานาโซนิค และ ชาร์ป คอร์ปอเรชั่น โอซากะยังเป็นหนึ่งในศูนย์กลางด้านการวิจัยและการพัฒนาในระดับนานาชาติ รวมทั้งเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยชั้นนำ เช่น มหาวิทยาลัยโอซากะ และ มหาวิทยาลัยคันไซ สถานที่สำคัญอื่น ๆ ได้แก่ ปราสาทโอซากะ, พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำไคยูกัง, โดตมโบริ, หอคอยทสึเทงคาคุ, สวนพฤกศาสตร์เทนโนจิ, ศาลเจ้าซูมิโยชิ และ วัดชิเทนโนจิ ซึ่งเป็นหนึ่งในวัดทางพุทธศาสนาที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศ
ประวัติศาสตร์ > ยุคก่อนประวัติศาสตร์ถึงยุคโคะฟุง

หลักฐานการตั้งถิ่นฐานในเขตโอซากะ คือ บริเวณแหล่งประวัติศาสตร์โมริโนะมิยะ (森の宮遺跡 Morinomiya iseki) มีการค้นพบสุสานหอยนางรมและโครงกระดูกมนุษย์ในสมัย 500-600 ปีก่อนคริสตกาล เชื่อกันว่า บริเวณที่ชื่ออูเอฮมมิยะในทุกวันนี้น่าจะเป็นคาบสมุทรและมีทะเลในแผ่นดินทางตะวันออก 
ในสมัยยาโยอิ มีการค้นพบการตั้งถิ่นฐานถาวรเป็นครั้งแรก ในบริเวณที่ราบของโอซากะ โดยยึดการปลูกข้าวเป็นอาชีพหลัก
ในยุคโคะฟุง โอซากะได้รับการพัฒนาเป็นท่าเรือเชื่อมต่อดินแดนทางตะวันตกของญี่ปุ่น มีการค้นพบสุสานที่บริเวณพื้นที่ราบของโอซากะจำนวนมาก เป็นหลักฐานของความมั่นคงทางการเมือง นำไปสู่การสร้างประเทศในเวลาต่อมา
ประวัติศาสตร์ > ยุคอาซูกะและยุคนาระ

ในปี พ.ศ. 1188 จักรพรรดิโคโตกุได้สร้างพระราชวังชื่อ "นานิวะ นางาระ-โทโยซางิ" ขึ้นที่โอซากะ และได้เนรมิตให้พื้นที่แห่งนี้เป็นเมืองหลวง (กรุงนานิวะ) พื้นที่แห่งนี้ได้กลายเป็นเมืองใหม่ในสมัยนั้นและมีชื่อว่า นานิวะ และชื่อนี้ก็ยังมีการใช้กันในปัจจุบัน เป็นการเรียกชื่อใจกลางของโอซากะว่านานิวะ (浪速) และกร่อนมาเป็นนัมบะ (難波) ในทุกวันนี้
แม้จะมีการย้ายเมืองหลวงไปที่อาซูกะ (ในจังหวัดนาระในปัจจุบัน) ในปี พ.ศ. 1198 นานิวะก็ยังเป็นศูนย์กลางการเชื่อมต่อทั้งทางบกและทางทะเลระหว่างยามาโตะ (จังหวัดนาระ) เกาหลี และ จีน
ในปี พ.ศ. 1287 นานิวะได้กลายมาเป็นเมืองหลวงอีกครั้งหนึ่งตามคำสั่งของจักรพรรดิโชมุ แต่ได้เป็นเมืองหลวงถึงปี พ.ศ. 1288 ราชสำนักก็ย้ายกลับไปที่เฮโจ (ปัจจุบันคือนาระ) อีกครั้ง ในปลายยุคนาระ ท่าเรือจึงค่อย ๆ กลายเป็นที่พักอาศัยของชาวเดินเรือ แต่ยังคงมีความคึกคักตามบริเวณแม่น้ำ คลอง และเส้นทางการคมนาคมทางบกไปยังกรุงเฮอัง (ปัจจุบันคือเกียวโต) และเมืองอื่น ๆ
ประวัติศาสตร์ > ยุคเฮอังถึงยุคเอโดะ

ในปี พ.ศ. 2039 มีการก่อตั้งศาสนาพุทธ นิกายโจโดชินชู โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่อิชิยามะฮงกันจิ บนพื้นที่ส่วนหนึ่งของพระราชวังนานิวะ ไดเมียวโอดะ โนบูนางะ หนึ่งในสามผู้รวมประเทศญี่ปุ่นเริ่มโอบล้อมวัดในปี พ.ศ. 2113 หลังจากอีกสิบปี พระในวัดก็ยอมจำนน และวัดก็ถูกทำลายลงอย่างราบคาบ ไดเมียวโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ จึงได้สร้างปราสาทโอซากะขึ้นแทนในที่แห่งนั้น
โอซากะเป็นพื้นที่เศรษฐกิจที่สำคัญของญี่ปุ่นมาอย่างยาวนาน มีประชากรที่เป็นชนชั้นพ่อค้าในสัดส่วนที่สูง โดยในยุคเอโดะ (พ.ศ. 2146 - พ.ศ. 2410) โอซากะเติบโตไปเป็นเมืองใหญ่ของญี่ปุ่นและกลับมาเป็นเมืองท่าที่คึกคักอีกครั้ง วัฒนธรรมของโอซากะมีความเกี่ยวข้องกับภาพอูกิโยะ อันเป็นภาพวาดที่มีชื่อเสียงในยุคเอโดะ โดยในปี พ.ศ. 2323 โอซากะเป็นแหล่งวัฒนธรรม มีชื่อเสียงด้านการแสดงของโรงละครคาบูกิและละครหุ่นบุนรากุ
ในปี พ.ศ. 2380 โอชิโอะ เฮฮาจิโร ซามูไรชั้นผู้น้อย ได้นำกลุ่มชาวนาก่อการกบฏขึ้นเพื่อประท้วงผู้ปกครองเมือง ที่เฉยเมยต่อคนจนและครอบครัวที่ตกต่ำในพื้นที่เหล่านี้ พื้นที่เมืองเกือบ 1 ใน 4 ถูกเผาทำลายจากการกบฏในครั้งนั้น ก่อนที่เจ้าหน้าที่จากโชกุนจะปราบกบฏลงได้ และโอชิโอะก็ตัดสินใจปลิดชีพตัวเองในเวลาต่อมา
รัฐบาลโชกุนเปิดให้โอซากะเป็นเมืองที่เปิดรับการค้ากับต่างประเทศเช่นเดียวกับเฮียวโงะ (มีเมืองเอกคือโคเบะ) ในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2411 ก่อนการฟื้นฟูเมจิเพียงเล็กน้อย
ประวัติศาสตร์ > โอซากะยุคใหม่

กฤษฎีการัฐบาลได้ก่อตั้งโอซากะให้เป็นนครที่มีการปกครองพิเศษ ในฐานะนครใหญ่ที่รัฐกำหนด ในปี พ.ศ. 2432 มีพื้นที่เริ่มต้น 15 ตารางกิโลเมตร คือบริเวณเขตชูโอและเขตนิชิในปัจจุบัน ต่อมา เมืองได้ขยายตัวจนมีพื้นที่ 222 ตารางกิโลเมตรอย่างในปัจจุบัน โอซากะเป็นศูนย์กลางทางอุตสาหกรรมอย่างชัดเจนในช่วงการพัฒนาเศรษฐกิจตามระบบทุนนิยมของญี่ปุ่น การเติบโตของอุตสาหกรรมนี้ทำให้ชาวเกาหลีหลายคนอพยพเข้ามาตั้งตัว ระบอบการปกครองจึงเป็นแบบผสมโดยให้ความสำคัญด้านการส่งเสริมอุตสาหกรรมและการพัฒนาเมืองไปสู่ความเจริญ อัตราการรู้หนังสือเพิ่มขึ้น และระบบการศึกษาขยายตัวอย่างรวดเร็ว เกิดเป็นกลุ่มชนชั้นกลางที่รู้หนังสือและมีความชื่นชอบในงานศิลปะ
แต่ในอีกมุมหนึ่งของการเจริญเติบโต โอซากะก็มีสลัม คนว่างงาน และคนจน เช่นเดียวกับในยุโรปและอเมริกา เทศบาลนครโอซากะจึงจัดตั้งระบบจ่ายเงินช่วยเหลือเพื่อเยียวยาคนจนขึ้น โดยใช้แบบฉบับมาจากอังกฤษ ผู้ร่างนโยบายของโอซากะได้ให้ความสำคัญกับการสร้างครอบครัว และการช่วยเหลือซึ่งกันและกันในการต่อสู้กับความยากจน ซึ่งเป็นวิธีการที่จะช่วยลดงบประมาณของนโยบายเปลี่ยนแปลงเมืองไปสู่ความร่ำรวย
อย่างไรก็ตาม โอซากะก็เสียหายอย่างหนักจากสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อกองทัพอเมริกันได้ทิ้งระเบิดใส่พื้นที่ต่างๆของโอซากะในช่วงปีสุดท้ายของสงคราม ประชาชนไร้ที่อยู่อาศัยและอุตสาหกรรมได้รับความเสียหายอย่างหนัก แต่เมืองก็กลับคืนสู่สภาพเดิมได้อย่างรวดเร็วหลังสิ้นสุดสงคราม และกลับมาเป็นเมืองศูนย์กลางด้านอุตสาหกรรมและวัฒนธรรมได้อีกครั้งอย่างรวดเร็ว
ที่มาของชื่อ

"โอซากะ" หมายถึง เนินเขาใหญ่ ในสมัยก่อน โอซากะเป็นที่รู้จักกันในชื่อ นานิวะ และไม่มีใครทราบแน่ชัดว่าเปลี่ยนเป็นโอซากะตั้งแต่เมื่อใด แต่มีหลักฐานพบการเรียกชื่อเมืองว่าโอซากะจากข้อความที่ปรากฏในหนังสือ ปี ค.ศ. 1496 ในสมัยก่อน โอซากะ เขียนเป็นคันจิว่า 大坂 แต่คันจิตัวหลังมักอ่านผิดเป็น 士反 ซึ่งมีความหมายว่า กบฏซามูไร เป็นความหมายที่ไม่ค่อยจะดีนัก ในสมัยปฏิรูปเมจิ ปี ค.ศ. 1870 จึงได้มีการเปลี่ยนคันจิของโอซากะใหม่เป็น 大阪 และใช้กันมาจนถึงปัจจุบัน และคันจิตัวหลัง คือ 阪 (อ่านออกเสียงแบบองโยมิว่า ฮัน) ก็ใช้กันอย่างกว้างขวางว่ามีความหมายถึงนครโอซากะ และจังหวัดโอซากะเท่านั้น
สภาพทางภูมิศาสตร์และภูมิอากาศ > ภูมิศาสตร์

นครโอซากะตั้งอยู่ที่ปากแม่น้ำทางตะวันตกของแม่น้ำโยโดะ ริมอ่าวโอซากะ ล้อมรอบด้วยเมืองเล็กกว่าสิบเมืองในจังหวัดโอซากะ มีพื้นที่คิดเป็นร้อยละ 13 ของจังหวัดโอซากะ โดยสมัยก่อตั้งเมืองในปี 1880 เมืองแบ่งออกเป็นสองเขตเท่านั้นคือ เขตชูโอ และเขตนิชิ มีพื้นที่เพียง 15.27 ตารางกิโลเมตร และปัจจุบัน เมืองเติบโตจนมีพื้นที่ 222.30 ตารางกิโลเมตร โดยการเติบโตที่รวดเร็วที่สุดเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1925 เมื่อเมืองได้มีการขยายพื้นที่ออกไปอีก 126.01 ตารางกิโลเมตร จุดที่สูงที่สุดของนครโอซากะอยู่ในเขตสึรูมิ ความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 37.5 เมตร และจุดที่ต่ำที่สุด อยู่ที่เขตนิชิโยโดงาวะ ความสูงต่ำกว่าระดับน้ำทะเล 2.2 เมตร
สภาพทางภูมิศาสตร์และภูมิอากาศ > ภูมิอากาศ

โอซากะ เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในเขตภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (CFA ตามระบบการแบ่งภูมิอากาศของเคิปเปน) มี 4 ฤดูกาลแบ่งแยกกันชัดเจน ในหน้าหนาวในอากาศหนาว อุณหภูมิลดลงต่ำสุดในเดือนมกราคม เฉลี่ย 9.3 องศาเซลเซียส โอซากะเป็นเมืองที่ไม่ค่อยจะมีหิมะตกในช่วงฤดูหนาว ส่วนในฤดูใบไม้ผลิ มีอากาศเย็น แต่จะค่อยๆร้อนและชื้นมากขึ้น จนเข้าสู่ช่วงฤดูฝนในช่วงปลายเดือนพฤษภาคมถึงต้นเดือนกรกฎาคม จากนั้น หน้าร้อนจะมีอากาศร้อนและชื้น ในเดือนกรกฎาคมและสิงหาคม อุณหภูมิเฉลี่ยในช่วงกลางวันอยู่ที่ 35 องศาเซลเซียส ขณะที่อุณหภูมิเฉลี่ยในช่วงกลางคืนอยู่ที่ 25 องศาเซลเซียส ฤดูใบไม้ร่วงที่นครโอซากะค่อนข้างเย็น โดยช่วงต้นฤดูจะคล้ายกับฤดูร้อน และปลายฤดูจะคล้ายกับฤดูหนาว
| ข้อมูลภูมิอากาศของนครโอซากะ (พ> ศ. 2524–2553).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโอซากะ (พ> ศ. 2524–2553).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโอซากะ (พ> ศ. 2524–2553).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโอซากะ (พ> ศ. 2524–2553).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโอซากะ (พ> ศ. 2524–2553).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโอซากะ (พ> ศ. 2524–2553).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโอซากะ (พ> ศ. 2524–2553).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโอซากะ (พ> ศ. 2524–2553).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโอซากะ (พ> ศ. 2524–2553).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโอซากะ (พ> ศ. 2524–2553).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโอซากะ (พ> ศ. 2524–2553).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโอซากะ (พ> ศ. 2524–2553).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโอซากะ (พ> ศ. 2524–2553).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครโอซากะ (พ> ศ. 2524–2553).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 9.5 (49.1) | 10.2 (50.4) | 13.7 (56.7) | 19.9 (67.8) | 24.5 (76.1) | 27.8 (82) | 31.6 (88.9) | 33.4 (92.1) | 29.3 (84.7) | 23.3 (73.9) | 17.6 (63.7) | 12.3 (54.1) | 21.1 (70) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 6.0 (42.8) | 6.3 (43.3) | 9.4 (48.9) | 15.1 (59.2) | 19.7 (67.5) | 23.5 (74.3) | 27.4 (81.3) | 28.8 (83.8) | 25.0 (77) | 19.0 (66.2) | 13.6 (56.5) | 8.6 (47.5) | 16.9 (62.4) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 2.8 (37) | 2.9 (37.2) | 5.6 (42.1) | 10.7 (51.3) | 15.6 (60.1) | 20.0 (68) | 24.3 (75.7) | 25.4 (77.7) | 21.7 (71.1) | 15.5 (59.9) | 9.9 (49.8) | 5.1 (41.2) | 13.3 (55.9) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 45.4 (1.787) | 61.7 (2.429) | 104.2 (4.102) | 103.8 (4.087) | 145.5 (5.728) | 184.5 (7.264) | 157.0 (6.181) | 90.9 (3.579) | 160.7 (6.327) | 112.3 (4.421) | 69.3 (2.728) | 43.8 (1.724) | 1,279.0 (50.354) |
| ปริมาณหิมะ ซม (นิ้ว) | 1 (0.4) | 1 (0.4) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 3 (1.2) |
| ความชื้นร้อยละ | 61 | 60 | 59 | 59 | 62 | 68 | 70 | 66 | 67 | 65 | 64 | 62 | 64 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 5.6 | 6.3 | 9.9 | 9.3 | 10.0 | 11.2 | 9.9 | 6.9 | 9.4 | 7.9 | 6.2 | 5.5 | 98.1 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย | 5.0 | 6.3 | 2.3 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 1.9 | 15.5 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 142.6 | 135.4 | 159.5 | 188.6 | 194.3 | 156.2 | 182.1 | 216.9 | 156.7 | 163.9 | 148.5 | 151.6 | 1,996.4 |
แหล่งที่มา 1: กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น
แหล่งที่มา 2: องค์การอุตุนิยมวิทยาโลก (จำนวนวันที่ฝนตก)
ทิวทัศน์ของเมือง

ภาพทิวทัศน์ของโอซากะ เมื่อมองจากตึกอูเมดะสกาย
ภาพโอซากะตอนใต้ จากโรงแรมริตซ์ชาร์ลตันในย่านอูเมดะ
ทิวทัศน์ของเมือง > ใจกลางเมือง

ใจกลางของโอซากะแบ่งคร่าว ๆ ออกเป็น 2 ส่วนคือ คิตะ (北 แปลว่า เหนือ) กับ มินามิ (南 แปลว่า ใต้) และทั้งสองส่วนนี้เชื่อมต่อกันด้วยเส้นทางมิดตสึจิ
บริเวณคิตะล้อมรอบไปด้วยพื้นที่ธุรกิจและค้าปลีกในย่านอูเมดะ ส่วนบริเวณมินามิหมายรวมถึงย่านช็อปปิ้งอย่างนัมบะ ชินไซบาชิ และโดตมโบริ มีแหล่งบันเทิงตั้งอยู่มากมายที่สะพานโดตมโบริ รวมทั้งสัญลักษณ์ปูยักษ์ที่มีชื่อเสียง ป้ายไฟกูลิโกะ สวนสามเหลี่ยม และหมู่บ้านอเมริกา ส่วนบริเวณระหว่างคิตะกับมินามิ ก็มีโยโดยาบาชิและฮมมาจิ ที่เป็นแหล่งธุรกิจดั้งเดิม มีสถานที่ราชการ สำนักงานของธนาคารใหญ่ ๆ ตั้งอยู่มากมาย ส่วนบริเวณพื้นที่ธุรกิจแห่งใหม่ของโอซากะจะอยู่ที่บริเวณอุทยานธุรกิจโอซากะใกล้กับปราสาทโอซากะ นอกจากนี้ ยังมีย่านธุรกิจสำคัญอื่น ๆ ตั้งอยู่ที่บริเวณสถานีเท็นโนจิ และสถานีเคียวบาชิ
808 สะพานแห่งนานิวะ คือคำกล่าวแสดงความเป็นเอกลักษณ์ของโอซากะในยุคโบราณ โดยตัวเลข 808 นี้เป็นสัญลักษณ์ของแนวคิดที่ว่า"นับไม่ได้"แม้ในสมัยเอโดะ โอซากะจะมีสะพานเพียงแค่ประมาณ 200 แห่งก็ตาม และเนื่องจากโอซากะเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยแม่น้ำ คลอง สะพานแต่ละแห่งจึงมีชื่อ และบริเวณเหล่านั้นก็มักเรียกตามชื่อของสะพานไปด้วย แม้ว่าคลองบางแห่งจากถูกถม แต่ก็ยังมีอีกหลายแห่งที่ยังหลงเหลืออยู่ ในปี พ.ศ. 2468 โอซากะมีสะพานอยู่ประมาณ 1629 แห่ง บางคลองบางแห่งก็ถูกถมไปจนเหลือสะพานเพียงแค่ 872 แห่ง โดยในจำนวนนี้ อยู่ในความรับผิดชอบดูแลของนครโอซากะ 760 แห่ง