stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แอรอน สวอตซ์

| แอรอน ฮิลเลล สวอตซ์ |
| --- | --- |
แอรอน สวอตซ์ ณ งานของครีเอทีฟคอมมอนส์ ในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2551
เกิด: แอรอน ฮิลเลล สวอตซ์ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529 ไฮแลนด์พาร์ก รัฐอิลลินอย, สหรัฐ
เสียชีวิต: 11 มกราคม พ.ศ. 2556 (26 ปี) บรุกลิน, นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
สาเหตุเสียชีวิต: ฆ่าตัวตายโดยการแขวนคอ
การศึกษา: มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
อาชีพ: นักพัฒนาซอฟต์แวร์ นักเขียน ลัทธิแฮกเกอร์อินเทอร์เน็ต
ตำแหน่ง: สมาชิกอาวุโสของ Edmond J. Safra Center for Ethics มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
บิดามารดา: รอเบิร์ต สวอตซ์ (พ่อ) ซูซัน สวอตซ์ (แม่)
รางวัล: รางวัลเจมส์ เมดิสัน ของสมาคมห้องสมุดอเมริกัน (หลังเสียชีวิต) EFF Pioneer Award 2013 (หลังเสียชีวิต) หอเกียรติยศอินเทอร์เน็ต 2013 (หลังเสียชีวิต)
เว็บไซต์: aaronsw.com rememberaaronsw.com 
แอรอน ฮิลเลล สวอตซ์  (อังกฤษ: Aaron Hillel Swartz; 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529 – 11 มกราคม พ.ศ. 2556) เป็นทั้งโปรแกรมเมอร์ นักลงทุน นักเขียน นักเคลื่อนไหวทางการเมือง ชาวอเมริกันซึ่งอยู่ใน นักเคลื่อนไหวทางอินเทอร์เน็ต เขามีส่วนร่วมในการพัฒนา ฟีด หรือที่เรียกว่าอาร์เอสเอส ภาษามาร์กอัปมาร์กดาวน์ องค์กรครีเอทีฟคอมมอนส์ โครงร่างเว็บไซต์ web.py และเว็บไซต์ข่าวทางสังคมอย่างเรดดิต ซึ่งเขาได้เป็นหุ้นส่วนหลังจากที่เว็บไซต์ได้ร่วมมือกับบริษัทของเขาที่ชื่อว่า Infogami. สวอตซ์ได้ฆ่าตัวตายระหว่างที่อยู่ภายใต้ข้อกล่าวหาว่าด้วยการขโมยข้อมูล งานของสวอตซ์นั้นมุ้งเน้นไปในด้านความตระหนักและการเคลื่อนไหวทางการเมือง เขามีส่วนช่วยในการเปิดตัวของกลุ่ม Progressive Change Campaign Committee ในปี 2552 เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ทางด้านการเคลื่อนไหวทางอินเทอร์เน็ตอย่างมีประสิทธิภาพ ในปี 2010 เขาได้เป็นนักวิจัยที่ Safra Research Lab on Institutional Corruption ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของลอว์เรนซ์ เลสสิก เขาก่อตั้งกลุ่มออนไลน์ที่ชื่อว่า Demand Progress ซึ่งเป็นที่รู้จักในการรณรงค์ต่อต้านร่างรัฐบัญญัติหยุดยั้งการละเมิดลิขสิทธิ์ออนไลน์
ในวันที่ 6 มกราคม 2554 สวอตซ์ถูกจับกุมตัวโดยตำรวจ MIT หลังจากต่อคอมพิวเตอร์เข้ากับเครือข่ายของ MIT และแอบไว้ในห้องที่ไม่ได้ล็อกในเขตหวงห้าม และตั้งให้ดาวน์โหลดบทความจากวารสารวิชาการอย่างเป็นระบบจาก เจสตอร์ (JSTOR) ผ่านทางบัญชี guest ที่ MIT มอบให้ จากนั้นเขาได้ถูกเข้าจับกุมโดย อัยการกลาง นำโดย Carmen Ortiz ด้วย 2 กระทงของการฉ้อโกงโดยวิธีการทางสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ และ 11 กระทง ของละเมิดกฎหมายการฉ้อโกงและการใช้คอมพิวเตอร์ในทางที่ผิด ซึ่งมีโทษปรับรวมสูงสุดถึง 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จำคุกรวมสูงสุด 35 ปี การริบสินทรัพย์ การชดใช้ และควบคุมความประพฤติ
สวอตซ์ได้ปฏิเสธการต่อรองการรับสารภาพซึ่งจะทำให้เขาติดคุกเป็นเวลา 6 เดือน สองวันหลังจากการปฏิเสธ ศพของเขาได้ถูกพบในห้องอพาร์ตเมนต์ของเขาที่บรุกลิน ซึ่งเป็นที่ที่เขาได้จบชีวิตตัวเองด้วยการแขวนคอ
ในเดือนมิถุนายน ปี 2556 สวอตซ์ได้ถูกใส่ชื่อให้อยู่ในหอเกียรติยศอินเทอร์เน็ตหลังจากที่เสียชีวิต
ชีวิตและการงาน

สวอตซ์เกิดที่ไฮแลนด์พาร์ก รัฐอิลลินอย แถบชานเมืองของชิคาโก เป็นลูกชายคนโตของครอบครัวชาวยิว โดยมี ซูซัน และ รอเบิร์ต สวอตซ์เป็นแม่และพ่อ พ่อของเขาเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทซอฟต์แวร์ที่ชื่อว่า Mark Williams Company สวอตซ์ได้จมตัวเองกับการศึกษาด้านคอมพิวเตอร์ การโปรแกรม อินเทอร์เน็ต และวัฒนธรรมอินเทอร์เน็ต ในวัยเด็กเขาเข้าเรียนที่ North Shore Country Day School ซึ่งเป็นโรงเรียนเอกชนเล็กๆใกล้กับชิคาโกจนถึงชั้นมัธยมศึกษาที่ 3 สวอตซ์ได้ออกจากไฮสกูลในชั้นมัธยมศึกษาที่ 4 และได้ลงทะเบียนเข้าเรียนหลักสูตรที่มหาลัยแถบชิคาโก
ตอนอายุ 13 สวอตซ์ได้ชนะรางวัล ArsDigita Prize ซึ่งจะให้เหล่าผู้เยาว์ที่สร้างเว็บไซต์ที่ไม่แสวงหากำไรซึ่ง "มีประโยชน์ ให้ความรู้ และสร้างความสามัคคี" เมื่ออายุ 14 ปี เขาได้เข้าเป็นสมาชิคของกลุ่มงานที่เป็นผู้สร้างข้อมูลจำเพาะของระบบการกระจายข่าวทางเว็บไซต์  RSS 1.0
ชีวิตและการงาน > W3C

ในปี 2544 สวอตซ์เข้าร่วมกลุ่มทำงาน RDFCore  ในเวิลด์ไวด์เว็บคอนซอร์เทียม (W3C) ซึ่งเขาเป็นผู้เขียน RFC 3870 หรือ การขึ้นทะเบียนชนิดสื่อสิ่งพิมพ์ของ Application/RDF+XML โดยเอกสารนั้นระบุเกี่ยวกับชนิดสื่อสิ่งพิมพ์รูปแบบใหม่ที่เรียกว่า "RDF/XML" ซึ่งถูกออกแบบมาให้ใช้กับเว็บเชิงความหมาย
ชีวิตและการงาน > มาร์กดาวน์

สวอตซ์เป็นผู้มีส่วนร่วมหลักในการพัฒนามาร์กดาวน์ ซึ่งเป็นภาษามาร์กอัปเบาสำหรับสร้าง HTML และผู้คิดสร้างตัวแปล html2text ที่ใช้ร่วมกัน โครงสร้างภาษาสำหรับมาร์กดาวน์นั้นได้อิทธิพลมาจากภาษา atx ของสวอตซ์ (ปี 2545) ซึ่งทุกวันนี้ถูกจดจำจากโครงสร้างภาษาสำหรับบ่งบอกเฮดเดอร์ (header) หรือที่เรียกกันว่า เฮดเดอร์รูปแบบ atx
# H1-header
## H2-header
...
###### H6-header
ตัวมาร์กดาวน์เองนั้นถูกใช้อย่างแพร่หลาย
ชีวิตและการงาน > การลงทุน

สวอตซ์เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ในขณะอยู่ปี 1 สวอตซ์ได้สมัครเข้าร่วมโปรแกรมภาคฤดูร้อนครั้งแรกที่จัดขึ้นโดยบริษัทวายคอมบิเนเตอร์ และเสนอว่าจะทำงานให้กับบริษัทเกิดใหม่ (startup) ที่มีชื่อว่า อินโฟกามิ (Infogami) ซึ่งถูกออกแบบให้เป็นระบบจัดการเนื้อหาที่มีความยืดหยุ่น เพื่อสร้างเว็บโซต์ที่มีความอุดมสมบูรณ์และน่าสนใจ หรือรูปแบบหนึ่งของวิกิสำหรับข้อมูลที่มีโครงสร้าง หลังจากทำงานกับ อินโฟกามิ ด้วยกันกับผู้ก่อตั้งร่วมที่มีชื่อว่า ไซมอน คาร์สเทนเซ็น (Simon Carstensen) ตลอดฤดูร้อนของปี 2548, อารอนตัดสินใจที่จะไม่กลับไปเรียนที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดแต่กลับมุ่งหน้าพัฒนาและหาทุนให้กับอินโฟกามิ
โครงร่างเว็บไซต์ web.py ถูกสร้างขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของงานจากอินโฟกามิ เนื่องจากการที่อารอนไม่ชอบระบบที่มีอยู่ในภาษาไพทอน ในต้นฤดูใบไม้ร่วงของปี 2548 สวอตซ์ได้ทำงานกับผู้ก่อตั้งของบริษัทหน้าใหม่ที่ชื่อว่า เรดดิต ภายใต้บริษัทวายคอมบิเนเตอร์ เพื่อเขียนพื้นฐานโค้ดที่อยู่ในภาษาลิสป์ใหม่ โดยใช้ภาษาไพทอนและ web.py
เมื่อครั้นอินโฟกามิประสบปัญหาทางด้านทุนทรัพย์ ผู้สร้างของวายคอมบิเนเตอร์ได้เสนอให้อินโฟกามิรวมเข้ากับเรดดิต โปรเจกต์ทั้งสองได้รวมกันในปี 2548 กลายเป็นบริษัทใหม่ที่ชื่อว่า น็อท อะ บัค (Not A Bug) ซึ่งมุ้งเน้นไปในการพัฒนาโปรเจกต์ทั้งสอง แม้ตอนแรกทั้งสองโปรเจกต์จะมีปัญหาทางด้านการดึงดูดกลุ่มผู้ใช้ เรดดิตเริ่มเป็นที่นิยมในวงกว้างช่วงปี 2548 และ 2549
ในเดือนตุลาคม ปี 2549 บนพื้นฐานของความสำเร็จของเรดดิต น็อท อะ บัค ได้ถูกโอนกรรมสิทธิ์ให้กับ สำนักพิมพ์ Condé Nast เจ้าของนิตยสารไวร์ด์ สวาร์สซกับบริษัทของเขาได้ย้ายไปทำงานให้กับนิตยสารไวร์ด์ที่ซานฟรานซิสโก ทว่าจากนั้นสวอตซ์ไม่พอใจกับการทำงานในออฟฟิศ และได้ออกจากบริษัทในที่สุด
ในเดือนกันยายนปี 2550 สวอตซ์ได้ร่วมมือกับผู้ก่อตั้งร่วมของอินโฟกามิที่ชื่อว่า ไซมอน คาร์สเทนเซ็น ในการเปิดตัวบริษัทใหม่ชื่อ จอททิต (Jottit) เป็นความพยายามอีกครั้งที่จะสร้างระบบจัดการเนื้อหาขับเคลื่อนโดยมาร์คดาวน์ในภาษาไพทอน
ชีวิตและการงาน > การลงทุน > ร่างรัฐบัญญัติหยุดยั้งการละเมิดลิขสิทธิ์ออนไลน์

สวอตซ์มีส่วนร่วมในการรณรงค์ต่อต้านร่างรัฐบัญญัติหยุดยั้งการละเมิดลิขสิทธิ์ออนไลน์ (SOPA) ซึ่งมีเป้าหมายในการต่อต้านการละเมิดลิขสิทธิ์บนอินเทอร์เน็ต แต่กลับถูกวิจารย์ในพื้นฐานที่การต่อต้านนั้นทำให้รัฐบาลสหรัฐเข้าปิดเว็บไซต์ที่ถูกกล่าวหาว่าละเมิดลิขสิทธิได้ง่ายขึ้น และยังส่งผลกระทบอย่างร้ายแรงต่อผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต หลังจากที่ร่างกฎหมายถูกยกเลิก สวอตซ์ได้เป็นผู้บรรยายจากองค์ปาฐก ณ งาน F2C: Freedom to Connect 2012 ที่ วอชิงตัน ดี.ซี. ในวันที่ 21 พฤษภาคม ปี 2555 ภายใต้หัวข้อการบรรยายชื่อ "เราหยุด SOPA ได้อย่างไร" ซึ่งเขาได้บอกผู้ชมว่า
"เราชนะการต่อสู้ครั้งนี้เพราะทุกคนทำให้ตัวเองเป็นวีรบุรุษในเรื่องของตนเอง ทุกคนทำให้การรักษาเสรีภาพนี้เป็นหน้าที่ของตนเอง" เขาอ้างถึงการประท้วงต่อร่างกฎหมายโดยหลากหลายเว็บไซต์ซึ่งถูกกล่าวถึงใน Electronic Frontier Foundation ว่าใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของอินเทอร์เน็ต โดยมีเว็บไซต์มากกว่า 115,000 เว็บไซต์ทำการปรับแต่งหน้าเพจของตนเอง  สวอตซ์ยังได้บรรยายหัวข้อนี้ในงานจัดโดย ThoughtWorks อีกด้วย
ชีวิตและการงาน > วิกิพีเดีย

สวอตซ์ได้เป็นอาสาสมัครแก้ไขบทความในวิกิพีเดีย และในปี 2549 สวอตซ์ได้เขียนบทวิเคราะห์เกี่ยวกับวิธีที่บทความในวิกิพีเดียถูกเขียน และได้สรุปว่าข้อมูลส่วนใหญ่ในบทความต่าง ๆ นั้นมาจากผู้มีส่วนร่วมเป็นครั้งคราว หรือ "คนนอก" นับหมื่นคน ซึ่งอาจไม่มีส่วนร่วมอื่นในวิกิพีเดียเลย ส่วนกลุ่มสมาชิกหลักซึ่งประกอบด้วย 500 ถึง 1000 คนที่เป็นสมาชิกประจำ ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นผู้แก้ไขตัวสะกดและข้อผิดพลาดทางรูปแบบ สวอตซ์ได้กล่าวว่า "ผู้แก้ไขรูปแบบเป็นผู้ให้ความช่วยเหลือแก่ผู้มีส่วนร่วม ไม่ใช่ในทางกลับกัน"
ชีวิตและการงาน > ไซ-ฮับ

บทความหลัก: ไซ-ฮับ
อเล็กซานดรา เอลบัคยาน ผู้เป็นทั้งนักวิทยาการคอมพิวเตอร์และนักวิจัยประสาทวิทยาศาสตร์ชาวคาซัคสถานก่อตั้งไซ-ฮับ ไซ-ฮับได้ให้การเข้าถึงบทความทางวิชาการภายใต้เพย์วอลโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ณ ปี พ.ศ. 2559 ไซ-ฮับรวบรวมบทความไว้มากกว่า 50 ล้านบทความ เอลบัคยานมักถูกเปรียบเทียบกับสวอตซ์ ด้วยความที่เธอมักวิจารณ์เพย์วอล รวมไปถึงความทุ่มเทที่เธอมีต่อไซ-ฮับ โดยเธอกล่าวว่าจะไม่ยอมปิดเว็บไซต์แม้จะโดนฟ้องก็ตาม
JSTOR

บทความหลัก: เจสตอร์
อ้างอิงจากผู้มีอำนาจทางภาครัฐและสหพันธรัฐ สวอตซ์ใช้ JSTOR ซึ่งเป็นที่เก็บดิจิทัล เพื่อดาวน์โหลดวารสารวิชาการจำนวนมาก ผ่านทางระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ของ MIT ในช่วงเวลาไม่กี่สัปดาห์ในท้ายปี 2553 และ ต้นปี 2554 ในขณะนั้น สวอตซ์ยังเป็นนักวิจัยที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดอีกด้วย ซึ่งเป็นผู้ให้บัญชีของ JSTOR ผู้เยี่ยมชม "มหาลัยแบบเปิด" ของ MIT นั้นได้รับอนุญาตให้เข้าชม JSTOR ผ่านทางระบบเครือข่ายของ JSTOR เอง
ผู้มีอำนาจได้กล่าวว่าสวอตซ์ดาวน์โหลดเอกสารผ่านแล็ปท็อปคอมพิวเตอร์ซึ่งต่อกับสวิตช์ระบบเครือข่ายในห้องควบคุมการเข้าถึงผ่านสายใน MIT จากรายงานข่าว ประตูของห้องนั้นไม่ได้ถูกล็อก เมื่อถูกจับได้ JSTOR อ้างว่าลูกจ้างของบริษัทได้ติดตั้งกล้องวิดีโอในห้องเพื่อดักถ่ายสวอตซ์โดยไม่ได้แตะต้องกับคอมพิวเตอร์ของเขา หลังจากที่วิดีโอถูกเผยแพร่ การดาวน์โหลดได้หยุดลงและสวอตซ์ได้ถูกชี้ตัว แทนที่จะต่อสู้กับคดี ในเดือนมิถุนายน ปี 2554 เขาได้ยอมลบไฟล์ที่ดาวน์โหลดไปทั้งหมด
JSTOR > การจับกุม

ในคืนวันที่ 6 มกราคม ปี 2554 สวอตซ์ถูกจับกุมใกล้มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดโดย ตำรวจ MIT และหน่วยตำรวจลับของสหรัฐ เขาถูกนำตัวมาขึ้นศาลที่เคมบริดจ์โดยมีสองข้อหาเกี่ยวกับการบุกรุกและตั้งใจบุกเข้าไปเพื่อทำอาชญากรรม
การเสียชีวิต

ในคืนของวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2556 ศพของสวอตซ์ถูกพบในห้องอพาร์ตเมนต์ของเขาที่บรุกลินโดยแฟนสาวของเขา Taren Stinebrickner-Kauffman โฆษกหญิงเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพนิวยอร์กรายงานว่าเขาได้ผูกคอตาย โดยไม่พบจดหมายลาตาย ครอบครัวของสวอตซ์และแฟนของเขาได้สร้างเว็บไซต์เพื่อระลึกถึง โดยเขียนบนเว็บไซต์ว่า "สวอตซ์ได้ใช้ทักษะความรู้ที่อัจฉริยะของเขาในการเป็นผู้เขียนโปรแกรมและนักเทคโนโลยี ไม่ใช่เพื่อก่อกำไรต่อตัวเอง แต่เพื่อทำให้โลกอินเทอร์เน็ตและโลกนี้เป็นที่ที่มีความยุติธรรมมากขึ้น และเป็นที่ที่ดีขึ้น"
ดูเพิ่ม

Nanos, Janelle (January 2014). "Losing Aaron". Boston. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-10-26. สืบค้นเมื่อ 2016-01-11.
Poulsen, Kevin. "MIT Moves to Intervene in Release of Aaron Swartz's Secret Service File." Wired. July 18, 2013.
ภาพยนตร์สารคดี

Brian Knappenberger (Producer and Director), The Internet's Own Boy: The Story of Aaron Swartz. Participant Media: 2014.  Via The Internet Archive, www.archive.org/ Run time: 105 minutes.
Ali Akbarzadeh (Director), Killswitch: The Battle to Control the Internet, Akorn Entertainment: 2014
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Wikipedia user page (2004–2013)
แอรอน สวอตซ์ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
Remembrances (2013– ), with obituary and official statement from family and partner
How can we further Aaron's legacy? – LinkedIn Post featuring the documentary: Internet’s Own Boy: The story of Aaron Swartz
The Aaron Swartz Collection at Internet Archive (2013– ) (podcasts, e-mail correspondence, other materials)
Guerilla Open Access Manifesto
แอรอน สวอตซ์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Posting about Swartz as Wikipedia contributor (2013), at The Wikipedian
Case Docket: US v. Swartz
Report to the President: MIT and the Prosecution of Aaron Swartz
JSTOR Evidence in United States vs. Aaron Swartz – A collection of documents and events from JSTOR's perspective. Hundreds of emails and other documents they provided the government concerning the case.
https://swartzfiles.com/ เก็บถาวร 2020-12-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Federal law enforcement documents about Aaron Swartz, released under the Freedom of Information Act
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์ 
วิชาการ:  DBLP 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
อื่น ๆ:  IdRef 
สวอตซ์ในปี 2545 (อายุ  15 ปี) กับ ลอว์เรนซ์ เลสสิก ในงานเลี้ยงเปิดตัวของครีเอทีฟคอมมอนส์
สวอตซ์ขณะบรรยายการเปลี่ยนแปลงจากระบบจากระบบหนึ่งต่อกลุ่ม สู่ระบบกลุ่มสู่กลุ่ม ของแผนผังการสื่อสารแบบเครือข่าย ในซานฟรานซิสโก เมษายน ปี 2550 (9:29)
สวอตซ์ในปี 2555 ขณะประท้วงต่อต้านร่างรัฐบัญญัติหยุดยั้งการละเมิดลิขสิทธิ์ออนไลน์ (SOPA)
สวอตซ์ ณ 2009 Boston Wikipedia Meetup
แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส วี12

| แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส วี12 |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: แอสตันมาร์ติน
เริ่มผลิตเมื่อ: ค.ศ. 2007 – 2012 3,400 คัน
แหล่งผลิต: เกย์ดอน, สหราชอาณาจักร
ผู้ออกแบบ: มาเรก ไรช์แมน (Marek Reichman)
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์นั่งประเภทหรูหราสมรรถนะสูง (Grand tourer)
รูปแบบตัวถัง: 2 ประตู คูเป 2 ประตู คอนเวอร์ทิเบิล 2 ประตู 2+2 คูเป และ คอนเวอร์ทิเบิล
โครงสร้าง: เครื่องยนต์หน้าลำ ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (FR)
แพลตฟอร์ม: แอสตันมาร์ติน วีเฮช แพลตฟอร์ม (VH Generation II)
จำนวนประตู: 2 แบบบานเปิดหงส์ (Swan)
รุ่นที่คล้ายกัน: แอสตันมาร์ติน ดีบี9 Aston Martin Virage (second generation) Aston Martin V12 Vantage Aston Martin DBS Zagato Centennial
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 5.9 L AM11 V12
ระบบเกียร์: เกียร์อัตโนมัติ ZF 6HP26 (Touchtronic II) 6 จังหวะ เกียร์ธรรมดา Graziano 6 จังหวะ
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: แอสตันมาร์ติน แวนควิซ (First generation)
รุ่นต่อไป: แอสตันมาร์ติน แวนควิซ (Second generation)
แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส วี12 (อังกฤษ: Aston Martin DBS V12) เป็นรถยนต์นั่งประเภทหรูหราสมรรถนะสูง เครื่องยนต์หน้าลำ ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (FR) 2 ประตู 2+2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติอังกฤษ แอสตันมาร์ติน ในระหว่างปี ค.ศ. 2007 - 2012 ดีบีเอส วี12 พัฒนามาจาก แอสตันมาร์ติน ดีบี9 โดยชื่อ "ดีบีเอส" เป็นชื่อรุ่นที่เคยมีมาก่อนหน้านี้แล้ว ในปี ค.ศ. 1967 - 72 แล้วก็ได้ยุติการผลิตลงไม่มีโฉมต่อ จนต่อมาชื่อนี้ถูกได้นำมาใช้อีกครั้ง เพื่อมาแทนที่ แอสตันมาร์ติน แวนควิซ เอส ในปี ค.ศ. 2004
รถได้เปิดตัวครั้งแรกที่งาน Pebble Beach Concours d'Elegance ในวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 2007 มาพร้อมกับสีภายนอกใหม่ล่าสุดของ ค่ายแอสตันมาร์ติน ใช้ชื่อสีว่า "สีเทากราไฟท์" ( Graphite grey ) ผสมเข้ากับโทนสีฟ้า จึงใช้ชื่อสีนี้เป็นนามเฉพาะว่า "คาซิโน ไอซ์" ( Casino Ice ) รถทุกคันจะเริ่มจัดส่งสินค้าในไตรมาสที่ 1 ปี ค.ศ. 2008
ตัวถังของรถได้ถูกผลิตที่โรงงานในเกย์ดอน, วอร์วิคเชียร์ ( Gaydon, Warwickshire ) ส่วนตัวเครื่องยนต์ผลิตที่โรงงานในกรุงโคโลญ เยอรมนี
ดีบีเอส ได้เคยถูกนำไปใช้ในภาพยนตร์เรื่องเจมส์ บอนด์ ภาค คาซิโน โรเยล ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ แดเนี่ยล เคร็ก แสดงเป็น เจมส์ บอนด์ และอีกภาค คือ 007 พยัคฆ์ร้ายทวงแค้นระห่ำโลก ซึ่งทั้ง 2 ภาคใช้แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส เป็นพาหนะหลักของตัวเอก
ดีบีเอส โวเลนต์ (DBS Volante)  (2009–2012)

เป็นโฉมเสริมแต่งของ ดีบีเอส เปิดเผยสู่สาธารณชนครั้งแรกในเฟซบุ๊ก เดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 2009 และเปิดตัวรถครั้งแรกที่งาน เจนีวา มอเตอร์ โชว์ ในวันที่ 3 มีนาคม ปี ค.ศ. 2009และในรุ่นเปิดประทุน ก็ได้เปิดตัวในเดือนสิงหาคม ปี 2009 ที่งาน Concours d'Elegance มลรัฐแคลิฟอร์เนีย สำหรับตัวรุ่นเปิดประทุนนี้ สามารถพับเก็บหลังคาได้โดยระบบอัตโนมัติ ซึ่งใช้เวลาเพียง 14 วินาที
ข้อมูลจำเพาะ

เครื่องยนต์: 5.9 ลิตร 48 วาลว์ V12
เกียร์: ธรรมดา 6 จังหวะ & อัตโนมัติ 6 จังหวะ
การขับเคลื่อน: ขับเคลื่อนล้อหลัง - RWD (Rear Wheel Drive)
น้ำหนักเปล่า: 1,695 กิโลกรัม (3,737 lb)
อัตราการกินน้ำมันในตัวเมือง: 12 ไมล์/แกลลอน(20 L/100 km; 14 mpg-imp)
อัตราการกินน้ำมันบนไฮเวย์: 18 ไมล์/แกลลอน (13 L/100 km; 22 mpg-imp)
กำลัง: 510 แรงม้า (380 kW; 517 PS) ที่ 6500 rpm
แรงบิด: 420 lb·ft (569 N·m) at 5750 rpm
ความยาวฐานล้อ: 107.9 นิ้ว (2,741 มม.)
ความยาว: 185.9 นิ้ว (4,722 มม.)
ความกว้าง: 75.0 นิ้ว (1,905 มม.)
ความสูง: 50.4 นิ้ว (1,280 มม.)
2013 Aston Martin DBS Coupe Zagato Centennial

Aston Martin และ Zagato บริษัทผู้ผลิตตัวถังจากอิตาลี ร่วมกันประกาศแผนการผลิตรถสปอร์ตรุ่นพิเศษสองเวอร์ชัน เพื่อเฉลิมฉลองการดำเนินงานครบรอบ 100 ปีเต็มของ Aston Martin
คันแรกคือ DBS Coupe Zagato Centennial ที่ถูกนิยามว่าเป็น “รถสปอร์ตที่เปี่ยมด้วยดีเอ็นเอของ Aston Martin ผสานเอกลักษณ์แบบอิตาเลียนและแรงบันดาลใจจากเมืองมิลาน” มาพร้อมรูปลักษณ์ด้านหน้าที่โดดเด่น มีดีไซน์กระจังหน้าและกรอบไฟแนวเรโทร
รถสปอร์ตรุ่นพิเศษคันดังกล่าวจะถูกผลิตเพียงคันเดียวในโลก โดยมีผู้จับจองแล้ว "เป็นมหาเศรษฐีนักธุรกิจหนุ่มชาวญี่ปุ่น" จากการเปิดเผยของ Zagato
ขณะที่อีกหนึ่งคันมีชื่อว่า DB9 Spyder Zagato เป็นรถสปอร์ตเปิดประทุน ถูกจับจองแล้วเช่นกันโดยนักสะสมรถชาวอเมริกันชื่อดังอย่าง Peter Read ซึ่งปัจจุบันมีรถสุดสวยอย่าง DB7 Zagato ครอบครองอยู่แล้วด้วย รูปร่างภายนอกของ DB9 Spyder Zagato คล้ายกับรุ่นคูเป้แต่ใช้หลังคาผ้าใบเปิดประทุน
“DB9 Spyder Zagato Centennial เป็นการเขย่ารวมเอกลักษณ์ของ Aston Martin และ Zagato เข้าไว้ด้วยกัน เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณ พลังและความหรูหราตลอดทั้ง 100 ปีที่ผ่านมา ถือเป็นยนตรกรรมที่เหนือกาลเวลาอย่างแท้จริง” Peter Read กล่าวอย่างภาคภูมิใจ
Aston Martin DBS Coupe Zagato Centennial
ดูเพิ่ม

แอสตันมาร์ติน
แอสตันมาร์ติน แวนควิซ
แอสตันมาร์ติน ดีบี9
แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส ซุปเปอร์เลจเกร่า
ดีบีเอส โวเลนต์
แอร์ไชนา

ระวังสับสนกับ ไชนาแอร์ไลน์ ซึ่งเป็นสายการบินแห่งชาติของไต้หวัน
แอร์ไชนา (อังกฤษ: Air China; จีน: 中国国际航空公司; พินอิน: Zhōngguó Guójì Hángkōng Gōngsī) เป็นสายการบินประจำชาติและสายการบินที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็น 1 ใน 3 สายการบินรายใหญ่ของจีนร่วมกับสายการบินไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์และไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์ โดยปฏิบัติการบินจากท่าอากาศยานนานาชาติกรุงปักกิ่งเป็นหลัก ในปี 2017 แอร์ไชนาได้ให้บริการผู้โดยสารทั้งในและต่างประเทศเป็นจำนวน 102 ล้านคน โดยมีอัตราการบรรทุกโดยเฉลี่ย 81% และเป็นหนึ่งในพันธมิตรสายการบินสตาร์อัลไลแอนซ์ตั้งแต่ปี 2007 ในปีค.ศ. 2018 เที่ยวบิน china airline flight 885 ขนส่งผู้โดยสารและสินค้าทำการบินจากปักกิ่ง–นานาชาติแวะฮิวสตันไปปานามา ส่งผลให้สายการบินแอร์ไชนาเป็นสายการบินเดียวในเอเซียที่ทำการบินไปทวีปอเมริกากลาง
กิจการองค์กร > ผลประกอบการ

ผลประกอบการของแอร์ไชนาระหว่างปี 2010-2022 มีดังนี้:
|  | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รายได้สุทธิ (พันล้านหยวน) | 80.4 | 95.9 | 99.6 | 98.2 | 105 | 110 | 115 | 121 | 136 | 136 | 69.5 | 74.5 | 52.8 |
| กำไรสุทธิ (พันล้านหยวน) | 11.9 | 7.5 | 4.8 | 3.2 | 3.8 | 7.0 | 6.8 | 7.2 | 7.3 | 6.4 | −14.4 | −16.6 | −38,6 |
| จำนวนผู้โดยสาร (ล้านคน) | 60.0 | 69.6 | 72.4 | 80.8 | 83.0 | 89.8 | 96.6 | 101 | 109 | 115 | 68.6 | 69.0 | 38.6 |
| อัตราบรรทุกผู้โดยสาร (%) | 80.0 | 81.4 | 80.4 | 77.6 | 79.8 | 79.9 | 80.6 | 81.1 | 80.6 | 81.0 | 70.3 | 68.6 | 62.7 |
| จำนวนสินค้าบรรทุก (ตัน) | 1,347 | 1,426 | 1,460 | 1,456 | 1,552 | 1,664 | 1,769 | 1,841 | 1,460 | 1,434 | 1,113 | 1,186 | 844 |
| จำนวนฝูงบิน (ลำ) | 393 | 432 | 461 | 497 | 540 | 590 | 623 | 655 | 684 | 699 | 707 | 746 | 762 |
อ้างอิง:
กิจการองค์กร > อัตลักษณ์องค์กร

ประวัติลายเครื่องบินของแอร์ไชนา
โบอิง 747-200 ในลายดั้งเดิมของซีเอเอซี ภายหลังการแยกสายการบินซีเอเอซีแอร์ไลน์
โบอิง 767-200อีอาร์ ในลายแบบที่สองพร้อมโลโก้ฟีนิกซ์ที่หางเครื่อง เครื่องบินลำนี้จะตกในเวลาต่อมาในเที่ยวบินที่ 129
โบอิง 777-300อีอาร์ ในลายแบบปัจจุบันที่ใช้กับเครื่องบินโบอิง ซึ่งมีการขยายและยืดโลโก้ฟีนิกซ์ให้ตรง
แอร์บัส เอ350-900 ในลายแบบปัจจุบันที่ใช้กับเครื่องบินแอร์บัส ชื่อภาษาจีนมีขนาดเล็กกว่าแบบที่ใช้กับเครื่องบินโบอิง
แอร์บัส เอ330-300 ในลายแบบปัจจุบันที่ใช้ในเส้นทางไต้หวัน  ธงชาติของจีนถูกนำออกเนื่องจากข้อพิพาทกับไต้หวัน
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

แอร์ไชนาได้มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินต่างๆ ดังต่อไปนี้:
การบินจี๋เสียง
การูดาอินโดนีเซีย
คาเธ่ย์แปซิฟิค
คุนหมิงแอร์ไลน์
ชานตงแอร์ไลน์
เชินเจิ้นแอร์ไลน์
ไชนาเอกซ์เพรสแอร์ไลน์
เซาท์แอฟริกันแอร์เวส์
ตัปปูร์ตูกัล
เตอร์กิชแอร์ไลน์
ทิเบตแอร์ไลน์
ฟินน์แอร์
ยูนิแอร์
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
ลอตโปลิชแอร์ไลน์
ลาตัม ชิลี
ลาตัม บราซิล
ลุฟท์ฮันซ่า
เวสต์เจ็ต
เวอร์จินแอตแลนติก
สแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์
สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์
สิงคโปร์แอร์ไลน์
ออล นิปปอน แอร์เวย์
ออสเตรียนแอร์ไลน์
อาเบียงกา
อีวีเอแอร์
เอเชียนาแอร์ไลน์
เอธิโอเปียนแอร์ไลน์
เอ็ลอัล
แอร์แคนาดา (คู่กิจการร่วมค้า)
แอร์เซอร์เบีย
แอร์นิวซีแลนด์
แอร์มาเก๊า
แอร์โดโลมีตี
แอร์อินเดีย
ฮาวาเอียนแอร์ไลน์
ฝูงบิน > ฝูงบินปัจจุบัน

ณ เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2024 แอร์ไชนามีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> F | ผู้โดยสาร> B | ผู้โดยสาร> E+ | ผู้โดยสาร> E | ผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ319-100 | 30 | — | — | 8 | — | 120 | 128 |  |
| แอร์บัส เอ319นีโอ | — | 13 | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ |  |
| แอร์บัส เอ320-200 | 38 | — | — | 8 | — | 150 | 158 |  |
| แอร์บัส เอ320นีโอ | 53 | 8 | — | 8 | — | 150 | 158 |  |
| แอร์บัส เอ321-200 | 61 | — | — | 16 | — | 161 | 177 |  |
| แอร์บัส เอ321-200 | 61 | — | — | 12 | — | 173 | 185 |  |
| แอร์บัส เอ321นีโอ | 30 | 45 | — | 12 | — | 182 | 194 |  |
| แอร์บัส เอ330-200 | 21 | — | — | 30 | — | 207 | 237 |  |
| แอร์บัส เอ330-200 | 21 | — | — | 18 | — | 247 | 265 |  |
| แอร์บัส เอ330-200 | 21 | — | — | 12 | — | 271 | 283 |  |
| แอร์บัส เอ330-300 | 28 | — | — | 30 | 16 | 255 | 301 |  |
| แอร์บัส เอ330-300 | 28 | — | — | 36 | 20 | 255 | 311 |  |
| แอร์บัส เอ350-900 | 30 | — | — | 32 | 24 | 256 | 312 |  |
| โบอิง 737-700 | 18 | — | — | 8 | — | 120 | 128 | B-3999 ใช้สำหรับการขนส่งแบบวีไอพี |
| โบอิง 737-800 | 88 | — | — | 8 | — | 159 | 167 |  |
| โบอิง 737-800 | 88 | — | — | 8 | — | 168 | 176 |  |
| โบอิง 737-800 | 88 | — | — | 12 | — | 147 | 159 |  |
| โบอิง 737 แมกซ์ 8 | 20 | 18 | — | 8 | — | 168 | 176 |  |
| โบอิง 747-400 | 3 | — | 10 | 42 | — | 292 | 344 | จะปลดประจำการในปี 2025 |
| โบอิง 747-8ไอ | 7 | — | 12 | 54 | 66 | 233 | 365 | B-2479 ใช้สำหรับการขนส่งแบบวีไอพี |
| โบอิง 777-300อีอาร์ | 28 | — | 8 | 42 | — | 261 | 311 |  |
| โบอิง 777-300อีอาร์ | 28 | — | — | 36 | — | 356 | 392 |  |
| โบอิง 787-9 | 14 | — | — | 30 | 34 | 229 | 293 |  |
| โคแม็ก เออาร์เจ21-700 | 25 | 10 | — | — | — | 90 | 90 | ส่งมอบจนถึงปี 2024 |
| โคแม็ก ซี919 | — | 105 | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | ส่งมอบจนถึงปี 2031 |
| รวม | 495 | 199 |  |  |  |  |  |  |
แอร์ไชนามีอายุฝูงบินเฉลี่ย 9.3 ปี
แอร์ไชนาคาร์โก

แอร์ไชนาคาร์โก (อังกฤษ: Air China cargo; จีน: 中国国际货运航空公司; พินอิน: Zhōngguó Guójì Huòyùn Hángkōng gōngsī) เป็นบริษัทลูกของแอร์ไชนา มุ่งเน้นการขนส่งสินค้าเป็นหลัก ให้บริการเส้นทางทั่วเอเชีย ยุโรป และอเมริกาเหนือด้วยฝูงบินโบอิง 747-400เอฟ, โบอิง 757-200พีซีเอฟ และโบอิง 777เอฟ
ดูเพิ่ม

การบินพลเรือนในประเทศจีน
รายชื่อสายการบินในประเทศจีน
รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศจีน
รายชื่อบริษัทในประเทศจีน
การขนส่งในประเทศจีน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
แอร์ไชนา โบอิง 747 เอสพี ที่ท่าอากาศยานซือริชในปี 2535
ส่วนด้านหน้าของโบอิง 747-400 ของแอร์ไชนา พร้อมด้วยธงชาติจีนและข้อความอักษร "AIR CHINA" พร้อมด้วยโลโก้สตาร์อัลไลแอนซ์
อาคารสำนักงานใหญ่แอร์ไชนา
จีนแผ่นดินใหญ่
  จุดหมายปลายทาง
  เฉพาะฤดูกาล
  ในอนาคต
  ยกเลิก
โบอิง 747-400ของแอร์ไชนา
โบอิง 777-300อีอาร์ของแอร์ไชนา
แอร์ไชนา เที่ยวบินที่ 129 (B-2552) ถูกถ่ายในปี 2540
แอร์แคนาดา

แอร์แคนาดา (อังกฤษ: Air Canada) เป็นสายการบินประจำชาติและสายการบินที่ใหญ่ที่สุดของประเทศแคนาดา ที่มีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติเพียร์สันในโทรอนโตและมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองมอนทรีออล รัฐเกแบ็ก สายการบินให้บริการทั้งเที่ยวบินทั่วไป เที่ยวบินเหมาลำ และบริการขนส่งสินค้าไปยังกว่า 240 จุดหมายทั่วโลก  และเป็นหนึ่งในสายการบินผู้ร่วมก่อตั้งพันธมิตรสายการบินสตาร์อัลไลแอนซ์ ในปี ค.ศ. 2006 มีผู้ใช้บริการสายการบินกว่า 32 ล้านคน
ประวัติ > ทรานส์แคนาดาแอร์ไลน์

ในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1937 สายการบินทรานส์แคนาดาแอร์ไลน์ได้ถูกก่อตั้งขึ้นเป็นบริษัทลูกของการรถไฟแคนาดา โดยเที่ยวบินที่มีผู้โดยสารเที่ยวบินแรกได้เริ่มต้นขึ้นโดยใช้เครื่องบินล็อกฮีด แอล-10เอ บรรทุกผู้โดยสาร 2 คน และจดหมายจำนวนหนึ่งจากแวนคูเวอร์ ไปยังซีแอตเทิล เมื่อวันที่1 กันยายนของปีเดียวกัน ในช่วงแรก สายการบินมีสำนักงานอยู่ที่เมืองวินนิเปก แต่ได้ย้ายไปยังเมืองมอนทรีอัล ตามนโยบายของรัฐบาลกลางในปีค.ศ. 1949 และทรานส์แคนาดาแอร์ไลน์ยังเป็นสายการบินแรกๆ ที่นำระบบคอมพิวเตอร์มาใช้ในการจองที่นั่ง หลังจากนั้นในปีค.ศ. 1694 สายการบินได้กลายเป็นสายการบินแห่งชาติ และได้เปลี่ยนชื่อสายการบินเป็นแอร์แคนาดาในปีถัดมา ในช่วงปลายทศวววษ 1970 ได้มีการปรับโครงสร้างองค์กรใหม่ของการรถไฟแคนาดา ทำให้แอร์แคนาดาได้แยกตัวเป็นอิสระจากการรถไฟแคนาดา และเป็นบริษัทที่บริหารงานโดยรัฐ (เช่นเดียวกับการบินไทยในปัจจุบัน)
ประวัติ > ช่วงทศวรรษ 1980 และ 1990

ในปี ค.ศ. 1987 แอร์แคนาดาได้กลายเป็นสายการบินแรกของโลกที่มีนโยบายห้ามสูบบุหรี่ในเที่ยวบิน และในปี พ.ศ. 2532 (ค.ศ. 1989) สายการบินได้ประสบความสำเร็จในการแปรรูปรัฐวิสาหกิจเป็นของเอกชน และได้ขายธุรกิจบัตรเครดิตของสายการบินให้กับไดเนอร์คลับ แอร์แคนาดากลายเป็นหนึ่งในสมาชิกก่อตั้งของเครือข่ายพันธมิตรสายการบินสตาร์อัลไลแอนซ์ ในปี ค.ศ. 1990 และได้มีการใช้เที่ยวบินร่วมกับสายการบินในเครือข่าย
นักบินของแอร์แคนาดาได้ทำการนัดหยุดงานเป็นครั้งแรกในวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1998 และในปลายปีค.ศ. 1999 รัฐบาลแคนาดาได้ผ่อนปรนข้อกำหนดในการทำการบินบางข้อ ส่งผลให้สายการบินในแคนาดาเริ่มมีความพยายามที่จะควบรวมกิจการ
ประวัติ > ศตวรรษที่ 21

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2001 แอร์แคนาดาได้เข้าควบกิจการของแคนาเดียนแอร์ไลน์อินเตอร์เนชันแนล แอร์แคนาดาเป็นสายการบินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดอันดับที่สิบสองของโลกในศตวรรษที่ 21
กิจการองค์กร > บริษัทลูก

แอร์แคนาดาคาร์โก้
แอร์แคนาดาเจ็ทซ์
แอร์แคนาดารูจ
แอร์แคนาดาเวเคชั่น
แอโรแพลน
กิจการองค์กร > บริษัทลูกในอดีต

แอร์แคนาดาแจ๊ส
แอร์แคนาดาแทนโก้
ซิป
จุดหมายปลายทาง

แอร์แคนาดาได้ให้บริการเที่ยวบินไปยัง 222 จุดหมายปลายทางทั่วโลก