stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แว็งซ็อง เดอ ปอล
ประวัติ

แว็งซ็อง เดอ ปอล เกิดในครอบครัวชาวนา เมื่อวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1581 ในจังหวัดล็องด์ (Landes) ที่หมู่บ้านปุย (Pouy) ใกล้เมืองดักซ์ (Dax) ประเทศฝรั่งเศส ในปัจจุบันหมู่บ้านที่เดอ ปอลเกิดนั้นชาวบ้านเรียกว่า หมู่บ้านนักบุญแว็งซ็อง เดอ ปอล
แว็งซ็อง เดอ ปอล เป็นบุตรคนที่สามของบิดามารดาที่มีพี่น้องทั้งหมด 6 คน ตลอดวัยเด็กเขาอยู่ในฟาร์มของ บิดา มารดา และเคยไปเฝ้าฝูงสัตว์ตั้งแต่เยาว์ ดังนั้น เขาจึงผ่านวัยเด็กในท่ามกลางธรรมชาติ ชอบการอยู่สันโดษและการสำรวมใจ
เดอ ปอลเป็นเด็กที่มีสติปัญญาว่องไวและเป็นที่สังเกตของบาทหลวง อธิการโบสถ์และผู้พิพากษาในหมู่บ้าน เดอ ปอลเข้าเรียนที่ โรงเรียนกอร์เดอลีแยร์ (Cordeliers) ที่เมืองดักซ์และในปี ค.ศ. 1596 แว็งซ็อง เดอ ปอล ได้รับศีลโกนและอนุกรมน้อย หลังจากนั้นท่านได้เดินทางไปเมืองตูลูซ เพื่อเข้าศึกษาทางเทววิทยา จะกระทั่งปี ค.ศ. 1600 ท่านได้รับศีลอนุกรมขั้นบาทหลวงในเมื่ออายุไม่ถึง 19 ปี
เมื่อเดอ ปอลอายุ 19 ปีเขาจึงตัดสินใจบวชเป็นบาทหลวงและได้ศึกษาชีวิตของพระคาร์ดินัล เดอ เบรุลเลอ และของนักบุญฟร็องซัว เดอ ซาลอย่างจริงจัง ซึ่งต่อมาได้มีอิทธิพลทำให้ท่านได้อุทิศตนเข้าหาพระคริสต์ทั้งกายและใจ แว็งซ็อง เดอ ปอล ได้เป็นอธิการโบสถ์กลีซีในกรุงปารีส และได้เป็นบาทหลวงที่ดูแลพวกทาส ทั้งได้เป็นผู้อำนวยการขององค์การการกุศลต่าง ๆ ในกรุงปารีสอีกหลาย ๆ องค์การ อันทำให้ท่านได้กลายเป็นผู้มีอิทธิพลในราชสำนักด้วย เดอ ปอลเป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มสตรีและกลุ่มสัตบุรุษ ให้ทำการช่วยเหลือคนยากจน ท่านได้รับประกันที่จะช่วยเหลือพวกคนจน พวกทาส พวกนักโทษ และพวกที่น่าสงสาร ด้วยการที่ท่านได้พยายามขจัดพวกขี้เกียจทำงานแล้วมานั่งขอทาน โดยพยายามหางานให้พวกเขาทำ ท่านได้ให้ความช่วยเหลือในพื้นที่ที่มีความอดอยาก และโรคติดต่ออันมีสาเหตุมาจากสงคราม
งานที่เด่นของ แว็งซ็อง เดอ ปอล 2 ชิ้นคือ ความมีใจร้อนรนของท่านต่องานแพร่ธรรมท่ามกลางคนบ้านนอกโดยได้ตั้งคณะแพร่ธรรม (Congregation of the Mission) สำหรับการนี้โดยเฉพาะ คือสำหรับจะสร้างบาทหลวงตามหมู่บ้านต่าง ๆ และงานอีกชึ้นหนึ่งก็คือความเอาใจใส่เป็นห่วงที่จะพยายามยกฐานะของชนชั้นกรรมาชีพในเมืองหลวงให้สูงขึ้นโดยได้ตั้งคณะธิดาเมตตาธรรมแห่งนักบุญวินเซนต์ เดอ ปอล โดยความร่วมมือของนักบุญหลุยส์ เดอ มารียัก
แอซีเบเต

| --- | --- |

ประเทศ:  บราซิล
พื้นที่แพร่ภาพ: ทั่วประเทศ
คำขวัญ: A TV que tem torcida
สำนักงานใหญ่: โอซัสกู เซาเปาลู
แบบรายการ
ภาษา: โปรตุเกส
ระบบภาพ: 1080i (HDTV)
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: กรูปูซิลวียูซังตุส
ประวัติ
ก่อตั้ง: 19 สิงหาคม 1981; 43 ปีก่อน (1981-08-19)
ลิงก์
เว็บไซต์: www.sbt.com.br
ซิสเตมาบราซีเลย์รูจีเตเลวีเซา (โปรตุเกส: Sistema Brasileiro de Televisão) หรือ แอซีเบเต (SBT) เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งบราซิล ก่อตั้งและเริ่มออกอากาศวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2524 โดยซิลวียู ซังตุส
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (โปรตุเกส)
แรนวอลเลย์ 35

แรนวอลเลย์ 35 (ฝรั่งเศส: Rennes Volley 35) เป็นสโมสรวอลเลย์บอลชายอาชีพตั้งอยู่ที่เมืองแรน จังหวัดอีเลวีแลน ประเทศฝรั่งเศส สโมสรนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1946 และปัจจุบันลงแข่งขันในลีกอา
เกียรติประวัติ

ชนะเลิศ : 2002
รองชนะเลิศ : 2000, 2016
ชนะเลิศ : 2012
รองชนะเลิศ : 2016
แหล่งข้อมูลอื่น

Site officiel du club (ฝรั่งเศส)
Histoire du club (ฝรั่งเศส)
แอมานุแอล โฌแซ็ฟ ซีเยแย็ส

| ฯพณฯ ท่าน  แอมานุแอล โฌแซ็ฟ ซีเยแย็ส |
| --- | --- |
ภาพวาดโดย ฌัก-หลุยส์ ดาวีด ค.ศ. 1817

สมาชิกคณะดีแร็กตัวร์ฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง 17 มิถุนายน 1799 – 10 พฤศจิกายน 1799
ก่อนหน้า: Jean Baptiste Treilhard
ประธานสภานิติบัญญัติห้าร้อยคน
ดำรงตำแหน่ง 21 พฤศจิกายน 1797 – 20 ธันวาคม 1797
ก่อนหน้า: ฟร็องซัว-ตูแช็ง วีลแลร์
ถัดไป: อ็องตัว บูเลย์ เดอ ลา เมอร์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 03 พฤษภาคม ค.ศ. 1748(1748-05-03) เฟรยู, ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 20 มิถุนายน ค.ศ. 1836(1836-06-20) (88 ปี) ปารีส, ฝรั่งเศส
ศาสนา: โรมันคาทอลิก

แอมานุแอล โฌแซ็ฟ ซีเยแย็ส (ฝรั่งเศส: Emmanuel Joseph Sieyès) เป็นหมอสอนศาสนาระดับล่างสังกัดโรมันคาทอลิกตลอดจนเป็นนักการเมืองในฝรั่งเศส เขาเป็นหนึ่งในผู้นำทฤษฎีการเมืองในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส และมีส่วนในการปกครองประเทศในคณะกงสุลฝรั่งเศสและจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง เขาเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อการรัฐประหาร 18 บรูว์แมร์ซึ่งนำนโปเลียนขึ้นสู่อำนาจ
ซีเยแย็สเกิดเมื่อ 3 พฤษภาคม 1748 ในเมืองเฟรยูทางภาคใต้ของฝรั่งเศส เป็นบุตรคนที่ห้าของนายออนอแร กับนางอันนาแบล บิดาของเขาเป็นนายภาษีท้องถิ่นที่มีฐานะยากจน แม้ครอบครัวซีเยแย็สจะมีสายเลือดขุนนางอยู่บ้างแต่พวกเขาก็เป็นได้แค่สามัญชน ซีเยแย็สเข้าศึกษากับคณะเยสุอิต เขาต้องการเข้ารับราชการทหารแต่เนื่องจากเป็นคนขี้โรคประกอบกับการมีครอบครัวเคร่งศาสนา ทำให้ซีเยแย็สต้องหันมาเอาดีทางด้านศาสนาแทน โดยเข้าศึกษากับโรงเรียนสอนศาสนาในกรุงปารีสเป็นเวลาสิบปี ซึ่ง ณ ที่นั่น เขาได้เรียนเทววิทยาและวิศวกรรมเพื่อเตรียมตัวเป็นพระ  ซีเยแย็สได้รับการนับถืออย่างมากในโรงเรียนจากความถนัดในวิทยาศาสตร์ เขาหลงใหลหลักปรัชญาสมัยใหม่และไม่ชอบวิชาเทววิทยาที่คร่ำครึ
ในปี 1788 พระเจ้าหลุยส์ที่ 16ได้เสนอให้มีการประชุมสภาฐานันดรขึ้น ซึ่งเป็นการประชุมระหว่างสามชนชั้นในสังคมฝรั่งเศส ซึ่งซีเยแย็สได้ตีพิมพ์จุลสารโดยมีหัวเรื่องว่า "ฐานันดรที่สามคืออะไร?" (Qu'est-ce que le tiers-état?)  จุลสารฉบับนี้ได้สร้างชื่อเสียงให้กับเขาอย่างมาก ทำให้เขาได้รับการคัดเลือกเข้าไปเป็นผู้แทนฐานันดรที่สามจากปารีส และเขากลายเป็นหนึ่งในผู้มีส่วนในการปฏิวัติฝรั่งเศส เขายังเป็นผู้ร่วมร่างประกาศสิทธิมนุษยชนและพลเมือง
หลังรัฐประหาร 18 บรูว์แมร์ ซีเยแย็สก็ได้เป็นสมาชิกคณะกงสุลฝรั่งเศสและต่อมาเป็นสมาชิกสภาสูง ภายหลังแผนการลอบสังหารนโปเลียนที่ในเดือนธันวาคม 1800 ซีเยแย็สก็ได้ออกมาต่อต้านอำนาจแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดและกระบวนการที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายของนโปเลียน ซึ่งทำให้เขาถูกนโปเลียนปลดจากตำแหน่งทั้งหมด ตัวเขาใช้ชีวิตอย่างเงียบๆในปารีส จนกระทั่งเมื่อมีการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง ซีเยแย็สก็ถูกขับออกจากสถาบันศีลธรรมและศาสตร์การเมืองโดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 และตัวเขาย้ายไปบรัสเซลส์ จนกระทั่งภายหลังการปฏิวัติเดือนกรกฎาคมในปี 1830 เขาก็ย้ายกลับมายังปารีส และเสียชีวิตที่นั่นในอีก 6 ปีต่อมาเมื่อมีอายุได้ 88 ปี
แอร์ม็องทรูดแห่งออร์เลอ็อง

| แอร์ม็องทรูดแห่งออร์เลอ็อง |
| --- | --- |

สมเด็จพระราชินีแห่งชนแฟรงก์ตะวันตก
ดำรงพระยศ: ค.ศ. 843 - 869
ราชาภิเษก: ค.ศ. 866
ก่อนหน้า: จูดิธแห่งบาวาเรีย
ถัดไป: รีชีลด์แห่งพรอว็องส์

ประสูติ: 9 กันยายน ค.ศ. 823
สวรรคต: 6 ตุลาคม ค.ศ. 869
พระราชสวามี: สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระราชบุตร: เจ้าหญิงจูดิธแห่งฟลานเดอร์ หลุยส์ผู้ติดอ่าง เจ้าชายชาร์ลผู้เยาว์ เจ้าชายลอตตา เจ้าหญิงลอทูร์ด เจ้าหญิงเออร์เมนจูท เจ้าชายฮิตการ์ด เจ้าหญิงกิเซลา
ราชวงศ์: กาโรแล็งเชียง
พระราชบิดา: โอโด เคานท์แห่งออร์เลออง
พระราชมารดา: แองเจลทูจแห่งปารีส
แอร์ม็องทรูดแห่งออร์เลอ็อง สมเด็จพระราชินีแห่งชนแฟรงก์ตะวันตก (ฝรั่งเศส: Ermentrude d'Orléans (ออกเสียง)) (9  กันยายน  ค.ศ. 823-6  ตุลาคม  ค.ศ. 869) ทรงอภิเษกสมรสกับพระเจ้าชาร์ลส์เศียรล้านพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก  มีพระราชโอรสธิดาด้วยกันดังนี้
เจ้าหญิงจูดิธแห่งฟลานเดอร์
หลุยส์ผู้ติดอ่าง
เจ้าชายชาร์ลผู้เยาว์
เจ้าชายลอตตา ต่อมาทรงบวชเป็นพระ
เจ้าหญิงลอทูร์ด ทรงบวชเป็นชี
เจ้าหญิงเออร์เมนจูท ทรงบวชเป็นชี
เจ้าชายฮิตการ์ด
เจ้าหญิงกิเซลา
พระองค์ทรงมีพรสวรรค์สำหรับการถักลาย  (อาจจะเป็นโครเชท) และเรื่องรากฐานศาสนา พระองค์สิ้นพระชนม์ขณะที่มีพระชันษา  46  ปี และพระศพในถูกฝังในมหาวิหารแซงต์เดอนีส์ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศสในปัจจุบัน
แหล่งเหมืองหลักแห่งวอลโลเนีย

| แหล่งเหมืองหลักแห่งวอลโลเนีย * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เหมืองเก่าที่บัวดูว์กาซีเย
ประเทศ:  เบลเยียม
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii) (iv)
อ้างอิง: 1344
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2555 (คณะกรรมการสมัยที่ 36)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
แหล่งเหมืองหลักแห่งวอลโลเนีย (ฝรั่งเศส: Sites miniers majeurs de Wallonie) คือ แหล่งเหมืองถ่านหินที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์จำนวนสี่แห่งของแคว้นวอลลูน ประเทศเบลเยียม ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 2012 ซึ่งประกอบด้วยเหมืองแร่เก่าจำนวน 4 แห่ง ได้แก่ เลอกร็อง-ออร์นู (Le Grand-Hornu), บัวดูว์ลัก (Bois du Lac), บัวดูว์กาซีเย (Bois du Cazier) และเบลญี-มีน (Blegny-Mine)
ในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรมในยุโรปช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 นั้น เหมืองแร่และอุตสาหกรรมหนักต่างๆซึ่งต้องการถ่านหินเป็นหลักนั้นล้วนเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของเบลเยียม โดยอุตสาหกรรมและเหมืองแร่ต่างๆนั้นตั้งอยู่ในบริเวณเขตอุตสาหกรรมซียง (Sillon industriel) ซึ่งเป็นอาณาเขตบริเวณแคบแต่ยาวเกือบตลอดประเทศเบลเยียมโดยพาดผ่านเมืองสำคัญในแคว้นวอลลูน ซึ่งเหมืองเก่าทั้งสี่แห่งนั้นล้วนตั้งอยู่ในบริเวณเขตอุตสาหกรรมดังกล่าว
เหมืองถ่านหินในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 นั้นได้ลดความสำคัญลงมาก และในปัจจุบันทั้งสี่แห่งนั้นได้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์อย่างเต็มรูปแบบ โดยเปิดให้นักท่องเที่ยวทั่วไปเข้าเยี่ยมชมได้ตลอดทั้งปี
กร็อง-ออร์นู
บัวดูว์ลัก
บัวดูว์กาซีเย
เบลญี-มีน
ที่ตั้งของเหมืองเก่าทั้งสี่แห่งในแคว้นวอลลูน
ระเบียงภาพ

กร็อง-ออร์นู
บัวดูว์ลัก
บัวดูว์กาซีเย
เบลญี-มีน
แมรินา ดีอาแมนดิส

| แมรินา ดีอาแมนดิส |
| --- | --- |
ดีอาแมนดิสในปี ค.ศ.2022
เกิด: แมรินา แลมบรินี ดีอาแมนดิส  (1985-10-10) 10 ตุลาคม ค.ศ. 1985 (39 ปี) บรินมัวร์, เกวนต์, เวลส์
ชื่ออื่น:  แมรินาแอนด์เดอะไดมอนส์ 
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง
ปีปฏิบัติงาน: 2005–ปัจจุบัน
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง:  อาร์ตป็อป  อิเล็กโทรป็อป  อินดีป็อป  ซินธ์ป็อป  แกลมร็อก 
เครื่องดนตรี:  เสียงร้อง  เปียโน 
ค่ายเพลง:  นีออนโกลด์  679  แอตแลนติก  Chop Shop  อิเล็คตร้า  บีเอ็มจี  ควีนนีเรเคิดส์ 
 
เว็บไซต์: marinaofficial.co.uk
แมรินา แลมบรินี ดีอาแมนดิส ( /ˌdiːəˈmændɪs/ dee-ə-man-diss; กรีก: Μαρίνα-Λαμπρινή Διαμάντη, อักษรโรมัน: Marína-Lampriní Diamánti, อังกฤษ: Marina Lambrini Diamandis; เกิดเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2528) เป็นที่รู้จักในนาม แมรินา และก่อนหน้านี้ในชื่อ แมรินาแอนด์เดอะไดมอนส์ เธอเป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงชาวเวลส์-กรีก
ดีอาแมนดิสเกิดในบรินมัวร์ ประเทศเวลส์ โดยมีแม่เป็นชาวเวลส์และพ่อชาวกรีก ต่อมาเธอย้ายไปลอนดอนเพื่อไปเป็นนักร้องมืออาชีพ ในปี 2009 เธอกลายเป็นที่น่าจับตามองเมื่อได้อันดับสองในรายการ Sound of 2010 ของ BBC สตูดิโออัลบั้มเปิดตัวของเธอ “เดอะแฟมิลีจูเวิลส์” (2010) ได้รวมเอา อินดี้ป๊อป และดนตรีแนว นิวเวฟ เข้าไว้ด้วยกัน โดยเข้าสู่ ชาร์ตอัลบั้มของสหราชอาณาจักร ที่อันดับห้าและได้รับการรับรองระดับทอง ซิงเกิลที่สองของอัลบั้ม "ฮอลลีวูด" ขึ้นสูงสุดที่อันดับ 12 ใน ชาร์ตซิงเกิลของสหราชอาณาจักร อัลบั้มที่สองของเธอ  “อิเล็กทราฮาร์ต” (2012) เป็นอัลบั้มแนวคิดเกี่ยวกับตัวละครที่มีชื่อเดียวกัน ซึ่งกลายเป็นอัลบั้มที่ขึ้นอันดับหนึ่งชุดแรกของเธอในสหราชอาณาจักร โดยอัลบั้มนี้ได้รับการรับรองระดับทองในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร โดยมีซิงเกิล "พริมาดอนน่า" และ "ฮาวทูบีอะฮาร์ตเบรกเกอร์" กลายเป็นเพลงฮิตระดับนานาชาติ
ผลงานเพลง > สตูดิโออัลบั้ม

เดอะแฟมิลีจูเวิลส์ (2010)
อิเล็กทราฮาร์ต (2012)
ฟรูต (2015)
เลิฟ+เฟียร์ (2019)
แอนเชียนดรีมส์อินอะโมเดิร์นแลนด์ (2021)
คอนเสิร์ตทัวร์ > ศิลปินหลัก

เดอะแฟมิลีจูเวิลส์ทัวร์ (2010-2011)
เดอะโลนลี่ฮาร์ตคลับทัวร์ (2012-2013)
นีออนเนเจอร์ทัวร์ (2015-2016)
เลิฟ+เฟียร์ทัวร์ (2019)
แอนเชียนดรีมส์อินอะโมเดิร์นแลนด์ทัวร์ (2022)
คอนเสิร์ตทัวร์ > แสดงเปิด

เคที เพร์รี - แคลิฟอร์เนียดรีมส์ทัวร์ (2011)
โคลด์เพลย์ - ไมโลไซเลอโตทัวร์ (2011-2012)
แพนิกแอตเดอะดิสโก - Viva Las Vengeance Tour (2022-2023)
แว็งซ็อง อาบูบาการ์

แว็งซ็อง ปาเต อาบูบาการ์ (ฝรั่งเศส: Vincent Paté Aboubakar) เกิดเมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1992 เป็นนักฟุตบอลชาวแคเมอรูน ปัจจุบันเล่นให้กับอันนัศร์ และทีมชาติแคเมอรูน ในตำแหน่งกองหน้า
แหล่งข้อมูลอื่น

Vincent Aboubakar – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติแคเมอรูน – ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 Feudjou  2 อาซู-เอกอโต  3 Nkoulou  4 Djeugoué  5 Nounkeu  6 ซง  7 N'Guémo  8 Moukandjo  9 เอโต (c)  10 อาบูบาการ์  11 Makoun  12 Bedimo  13 ชูโป-โมติง  14 Chedjou  15 Webó  16 Itandje  17 Mbia  18 Enoh  19 Olinga  20 Salli  21 มาติป  22 Nyom  23 Ndjock  ผู้ฝึกสอน: Finke  |  1 Feudjou  2 อาซู-เอกอโต  3 Nkoulou  4 Djeugoué  5 Nounkeu  6 ซง  7 N'Guémo  8 Moukandjo  9 เอโต (c)  10 อาบูบาการ์  11 Makoun  12 Bedimo  13 ชูโป-โมติง  14 Chedjou  15 Webó  16 Itandje  17 Mbia  18 Enoh  19 Olinga  20 Salli  21 มาติป  22 Nyom  23 Ndjock  ผู้ฝึกสอน: Finke  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติแคเมอรูน – ฟุตบอลโลก 2022 |
| --- | --- | --- |
|  1 อึงกาป็องดูแอ็ตอึนบู  2 อึงกอม อึมเบเกลี  3 อึงกูลู  4 วู  5 องดัว  6 อึงกามาเลอ  7 อึงกูดู  8 ซ็องโบ อ็องกีซา  9 อึนซาเม  10 อาบูบาการ์ (กัปตัน)  11 บาซอกอก  12 ตอโก เอกามบี  13 ชูโป-โมติง  14 กูแอ  15 กูนเด  16 เอปาซี  17 อึมบายโซ  18 องกลา  19 ฟาย  20 อึมเบอโม  21 กัสเตเลโต  22 อึนชาม  23 ออนานา  24 เอบอเซ  25 ตอโล  26 มารู  ผู้ฝึกสอน: ซง  |  1 อึงกาป็องดูแอ็ตอึนบู  2 อึงกอม อึมเบเกลี  3 อึงกูลู  4 วู  5 องดัว  6 อึงกามาเลอ  7 อึงกูดู  8 ซ็องโบ อ็องกีซา  9 อึนซาเม  10 อาบูบาการ์ (กัปตัน)  11 บาซอกอก  12 ตอโก เอกามบี  13 ชูโป-โมติง  14 กูแอ  15 กูนเด  16 เอปาซี  17 อึมบายโซ  18 องกลา  19 ฟาย  20 อึมเบอโม  21 กัสเตเลโต  22 อึนชาม  23 ออนานา  24 เอบอเซ  25 ตอโล  26 มารู  ผู้ฝึกสอน: ซง  |  |
แอมอาแอ็ส-38

|  แอมอาแอ็ส-38  |
| --- | --- |

ชนิด: ปืนกลมือ
แหล่งกำเนิด: ฝรั่งเศส
บทบาท
ผู้ใช้งาน: ดูผู้ใช้
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง สงครามแอลจีเรีย สงครามกลางเมืองลาว สงครามเวียดนาม
ประวัติการผลิต
ช่วงการออกแบบ: 1938
ช่วงการผลิต: 1938—1949
จำนวนที่ผลิต: 1,958+
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 4.340 กิโลกรัม (9.57 ปอนด์) (ว่าง)
ความยาว: 630 มิลลิเมตร (25 นิ้ว)
ความยาวลำกล้อง: 224 mm (8.82 in)

กระสุน: 7.65mm Longue
ขนาดลำกล้องปืน: 7.65mm
การทำงาน: Off-axis bolt-travel delayed blowback
อัตราการยิง: 600–700 rounds/min
ความเร็วปากกระบอก: 350 m/s (1,148 ft/s)
ระยะหวังผล: 100m
พิสัยไกลสุด: 200m
ระบบป้อนกระสุน: 32-round detachable box magazine
แอมอาแอ็ส-38 (ฝรั่งเศส: MAS-38) เป็นปืนกลมือของประเทศฝรั่งเศสที่ถูกใช้งานในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ผู้ใช้งาน

บูร์กินาฟาโซ
สาธารณรัฐแอฟริกากลาง
ฝรั่งเศส
ไรช์เยอรมัน
เซเนกัล
เวียดนาม
เออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก

เออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก (ฝรั่งเศส: Eugène Viollet-le-Duc, ออกเสียง; 27 มกราคม ค.ศ. 1814 - 17 กันยายน ค.ศ. 1879) เป็นสถาปนิกและนักทฤษฎีคนสำคัญชาวฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้มีชื่อเสียงจากงานบูรณปฏิสังขรณ์สิ่งก่อสร้างจากยุคกลาง วียอแล-เลอ-ดุกเป็นสถาปนิกผู้มีบทบาทสำคัญของขบวนการสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิคในฝรั่งเศสที่อยู่บนพื้นฐานของปรัชญาที่ว่าสถาปัตยกรรมควรจะเป็นสิ่งที่แสดงออกอย่าง “ซื่อตรง” ที่ในที่สุดก็กลายมาเป็นปรัชญาของขบวนการของการฟื้นฟูสถาปัตยกรรมทั้งหมดและเป็นรากฐานของลัทธิสมัยใหม่นิยมที่เริ่มก่อตัวขึ้น
เบื้องต้น

บิดาของวียอแล-เลอ-ดุกเป็นข้าราชการในปารีสผู้ชอบสะสมหนังสือ การสังสรรค์ของมารดาทุกวันศุกร์มีผู้เข้าร่วมเช่นนักประพันธ์สเตนดาห์ล และ ชาร์ลส์ โอกุสแตง แซงต์-เบอ ส่วนพี่ชายของมารดาเอเตียง-ฌอง เดอเลคลูซผู้เป็น “จิตรกรยามเช้า นักปรัชญายามค่ำ” เป็นผู้รับผิดชอบต่อการศึกษาของวียอแล-เลอ-ดุก ผู้มีแนวโน้มในการเป็นนักวิชาการ, ผู้สนับสนุนรัฐนิยม, ผู้ต่อต้านสถาบันนักบวช, ผู้มีหัวในทางปฏิวัติ ระหว่างการปฏิวัติเดือนกรกฎาคมในปี ค.ศ. 1830 วียอแล-เลอ-ดุกก็สร้างสิ่งกีดขวางและไม่ยอมเข้าศึกษาในโรงเรียนวิจิตรศิลป์แห่งฝรั่งเศส แต่เข้าทำการศึกษาหาความรู้จากประสบการณ์ในสำนักงานสถาปนิกของฌาคส์-มารี อุฟ และ อาชีล-ฟรองซัวส์-เรอเน เลอแคลร์โดยตรงแทนที่
การบูรณปฏิสังขรณ์สถาปัตยกรรม > ลักษณะงานปฏิสังขรณ์

เมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1830 ฝรั่งเศสก็เริ่มทำการบูรณปฏิสังขรณ์สิ่งก่อสร้างจากยุคกลาง วียอแล-เลอ-ดุกผู้เพิ่งกลับจากการเดินทางศึกษาในอิตาลีในปี ค.ศ. 1835  ได้รับการว่าจ้างโดยนักประวัติศาสตร์และนักโบราณคดีพรอสแพร์ เมอริมีให้ทำการบูรณะแอบบีโรมาเนสก์เวเซอเล ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตการทำการบูรณปฏิสังขรณ์อันยาวนานของวียอแล-เลอ-ดุก งานบูรณปฏิสังขรณ์มหาวิหารโนเทรอดามแห่งปารีสเป็นงานที่สร้างชื่อเสียงระดับชาติให้แก่วียอแล-เลอ-ดุก งานชิ้นสำคัญๆ อื่นก็ได้แก่ มงต์-แซงต์-มีแชล, คาร์คาโซน, ปราสาทโรเคอเทลเลด และ ปราสาทปิแยร์ฟงด์
งาน “บูรณปฏิสังขรณ์” ของวียอแล-เลอ-ดุกมักจะรวมความเป็นจริงทางประวัติศาสตร์เข้ากับการเสริมแต่งอย่างสร้างสรร เช่นภายใต้การอำนวยการของวียอแล-เลอ-ดุกในการบูรณปฏิสังขรณ์มหาวิหารโนเทรอดามแห่งปารีส ไม่แต่จะทำความสะอาดและบูรณะเท่านั้นแต่วียอแล-เลอ-ดุกได้ทำการ “ปรับปรุง” (update) ที่ทำให้ได้รับหอเพิ่มขึ้นอีกหอหนึ่ง (ที่มีลักษณะเป็นมณฑป) นอกไปจากการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ อื่นๆ งานสำคัญอีกชิ้นหนึ่งที่ทำคือการบูรณปฏิสังขรณ์เมืองล้อมด้วยกำแพงคาร์คาโซนซึ่งวียอแล-เลอ-ดุกก็ใช้การเพิ่มเติมเปลี่ยนแปลงตามแนวเดียวกัน
ในขณะเดียวกันบรรยากาศทางวัฒนธรรมของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2 ก็เป็นบรรยากาศที่สับสนที่ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงทางทฤษฎีที่อ่อนตัวลง เช่นเมื่อวียอแล-เลอ-ดุกออกแบบสร้างหีบวัตถุมงคลแบบกอธิคสำหรับมงคลวัตถุมงกุฎหนามสำหรับมหาวิหารโนเทรอดามในปี ค.ศ. 1862 ในขณะเดียวกันกับที่จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ทรงจ้างให้วียอแล-เลอ-ดุกออกแบบรถตู้อย่างหรูหราแบบกอธิคของคริสต์ศตวรรษที่ 14
การบูรณปฏิสังขรณ์สถาปัตยกรรม > งานปฏิสังขรณ์ชิ้นสำคัญ

คริสต์ศาสนสถาน :
วัดแซงต์มารี-มาเดอเลน, เวเซอเล
วัดแซงต์มาร์แตง, คลาเมซีย์, นิเยฟ
มหาวิหารโนเทรอดามแห่งปารีส
วิหารแซงต์-ชาเปลในปารีส (ภายใต้เฟลีกซ์ ดูบอง)
มหาวิหารแซงต์เดอนีส์ไม่ไกลจากปารีส
วัดแซงต์หลุยส์, ปัวซีย์
บาซิลิกาแซงต์นาแซร์และแซงต์เซลเซอ,  คาร์คาโซน
วัดแซงต์แซร์แนง, ตูลูส
มหาวิหารโนเทรอดามแห่งโลซาน, สวิตเซอร์แลนด์
ตึกเทศบาลเมือง :
แซงต์-อันโตนิน
นาร์โบนน์
ปราสาท :
ปราสาทโรเคอเทลเลด
ปราสาทปิแยร์ฟงด์
เมืองกำแพงล้อมคาร์คาโซน
ปราสาทคูซีย์
Château d'Antoing, สวิตเซอร์แลนด์
ปราสาทแวงแซนส์
งานบูรณปฏิสังขรณ์ปราสาทปิแยร์ฟงด์ที่ตีความหมายโดยวียอแล-เลอ-ดุกต้องมาหยุดลงเมื่อสิ้นสมัยการปกครองของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ในปี ค.ศ. 1870
การบูรณปฏิสังขรณ์สถาปัตยกรรม > อิทธิพลต่อการอนุรักษ์ทางประวัติศาสตร์

ทฤษฎีของการอนุรักษ์ทางประวัติศาสตร์ (historic preservation) ตั้งอยู่ในกรอบของความเป็นทวิภาคระหว่างการรักษาให้คงอยู่ในสภาวะของเวลาที่ทำการอนุรักษ์ และ “การปฏิสังขรณ์” (restoration) หรือการสร้างสิ่งที่ไม่เคยมีมาแต่ก่อนในอดีต นักวิพากษ์ศิลป์ชาวอังกฤษจอห์น รัสคินเป็นผู้สนับสนุนปรัชญาแรกอย่างแข็งขัน ขณะที่วียอแล-เลอ-ดุกสนับสนุนปรัชญาหลัง วียอแล-เลอ-ดุกกล่าวว่าการปฏิสังขรณ์ “เป็นวิธีในการทำให้สิ่งก่อสร้างกลับไปอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ ที่อาจจะมิได้เคยเกิดขึ้นจริงในอดีต” วิธีการการปฏิสังขรณ์ของวียอแล-เลอ-ดุกได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงโดยจอห์น รัสคินว่าเป็น “การทำลายโดยไม่มีซากเดิมเหลือหรอไว้เป็นหลักฐาน การทำลายดังว่าควบไปกับการบรรยายอันไม่ถูกต้องเกี่ยวกับสิ่งที่ถูกทำลายไป”
ข้อโต้แย้งดังกล่าวก็ยังคงดำเนินต่อมาจนกระทั่งปัจจุบันนี้เมื่อมีการกล่าวถึงการบูรณปฏิสังขรณ์ไม่ว่าจะเป็นสิ่งก่อสร้างหรือภูมิทัศน์ สิ่งที่สูญหายไปในอดีตไม่สามารถที่จะเรียกกลับคืนมาได้ แต่การที่จะทิ้งให้สิ่งก่อสร้างทรุดโทรมลงไปตามกาลเวลาเพื่อที่จะรักษา “สถานะภาพปัจจุบัน” (status quo) ก็มิได้เป็นทฤษฎีที่สะท้อนให้เห็นถึงประวัติศาสตร์เช่นกัน การลอกชั้นต่างๆ ของประวัติศาสตร์ออกจากสิ่งก่อสร้าง ก็เท่ากับเป็นการลอกข้อมูล และ คุณค่าที่ไม่สามารถสร้างขึ้นใหม่ได้ แต่ในขณะเดียวกันการเพิ่มเติมงานใหม่เช่นที่ทำโดยวียอแล-เลอ-ดุกก็เป็นการช่วยให้ผู้ชมงานได้มองเห็นภาพของประวัติศาตร์ที่มีชีวิตชีวาขึ้น
งานเขียน

ตลอดอาชีพการงาน วียอแล-เลอ-ดุกเขียนบันทึกและวาดรูปรายละเอียดต่างๆ อย่างประณีตไม่เฉพาะแต่สิ่งก่อสร้างที่ตนเองมีความรับผิดชอบแต่รวมทั้งรายละเอียดของสิ่งก่อสร้างแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์, กอธิค และ เรอเนซองส์ที่กำลังจะถูกรื้อทิ้ง งานบันทึกและภาพวาดเหล่านี้มีประโยชน์ต่องานพิมพ์ของวียอแล-เลอ-ดุก งานศึกษาสถาปัตยกรรมของยุคกลางและยุคเรอเนซองส์ไม่จำกัดเฉพาะแต่งานสถาปัตยกรรมเท่านั้น และยังครอบคลุมไปถึงเฟอร์นิเจอร์, เสื้อผ้า, เครื่องดนตรี, อาวุธ และ อื่นๆ อีกด้วย
งานของวียอแล-เลอ-ดุกครั้งแรกตีพิมพ์เป็นตอนๆ และต่อมาตีพิมพ์เป็นฉบับรวมเล่มที่ได้แก่:
“พจนานุกรมสถาปัตยกรรมฝรั่งเศสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึง 16” (ค.ศ. 1854–ค.ศ. 1868) (ฝรั่งเศส: Dictionnaire raisonné de l'architecture française du XIe au XVIe siècle) - ต้นฉบับภาษา (ฝรั่งเศส) พร้อมภาพประกอบเป็นจำนวนมาก
“พจนานุกรมเฟอร์นิเจอร์ฝรั่งเศสระหว่างสมัยคาโรแล็งเชียงถึงสมัยเรอเนซองส์” (ค.ศ. 1858–ค.ศ. 1870) (ฝรั่งเศส: Dictionnaire raisonné du mobilier français de l'époque Carolingienne à la Renaissance)
“ข้อคิดเกี่ยวกับสถาปัตยกรรม”  (ฝรั่งเศส: Entretiens sur l'architecture) (2 เล่ม, ค.ศ. 1858–ค.ศ. 1872) - บรรยายขั้นตอนของความเข้าใจแ
ละการศึกษาสถาปัตยกรรมของวียอแล-เลอ-ดุกเอง ซึ่งเป็นระบบการศึกษาที่แตกต่างเป็นอันมากไปจากที่ทำการสอนโดยโรงเรียนวิจิตรศิลป์แห่งฝรั่งเศส ที่วียอแล-เลอ-ดุกเองหลีกเลี่ยงและเป็นปฏิปักษ์ในวัยหนุ่ม ฉบับแปลเป็นภาษาอังกฤษ “Discourses on Architecture” โดยสถาปนิกชาวอเมริกันเฮนรี แวน บรันท์ พิมพ์ในปี ค.ศ. 1875 ไม่ถึงสิบปีหลังจากที่ต้นฉบับได้รับการตีพิมพ์
“ประวัติศาสตร์สิ่งก่อสร้างสำหรับเป็นที่อยู่อาศัยตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์จนถึงปัจจุบัน” (ค.ศ. 1875) (ฝรั่งเศส: Histoire de l'habitation humaine, depuis les temps préhistoriques jusqu'à nos jours) พิมพ์เป็นภาษาอังกฤษภายใต้ชื่อ “Habitations of Man in All Ages” ในปี ค.ศ. 1876 ในหนังสือเล่มนี้วียอแล-เลอ-ดุกบรรยายประวัติของสถาปัตยกรรมที่อยู่อาศัยของมนุษย์เผ่าพันธุ์ต่างๆ
“L'art russe: ses origines, ses éléments constructifs, son apogée, son avenir” (ค.ศ. 1877) วียอแล-เลอ-ดุกใช้ความรู้ในการอธิบายลักษณะสถาปัตยกรรมรัสเซีย
ทฤษฎีสถาปัตยกรรมและโครงการสร้างสิ่งก่อสร้างใหม่

วียอแล-เลอ-ดุกถือกันโดยผู้เชี่ยวชาญหลายคนว่าเป็นนักทฤษฎีคนแรกของสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ สถาปนิกชั้นนำชาวอังกฤษจอห์น ซัมเมอร์ซันกล่าวว่า “ในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมยุโรปมีนักทฤษฎีผู้ยิ่งใหญ่สองคน—ลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติ และ เออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก”
ทฤษฎีสถาปัตยกรรมของวียอแล-เลอ-ดุกส่วนใหญ่มีรากฐานมาจากความสัมพันธ์ระหว่างวัสดุที่ใช้กับรูปทรงที่เหมาะสมกับวัสดุ และการใช้รูปทรงดังว่านี้ในการสร้างสิ่งก่อสร้าง หัวใจของทฤษฎีของวียอแล-เลอ-ดุกอยู่ที่การใช้วัสดุอย่าง 'ไม่บิดเบือน' (honestly) วียอแล-เลอ-ดุกเชื่อว่ารูปลักษณ์ภายนอกของสิ่งก่อสร้างควรจะสะท้อนให้เห็นถึงการก่อสร้างอย่างมีหลักการของสิ่งก่อสร้าง (rational construction) ใน “ข้อคิดเกี่ยวกับสถาปัตยกรรม” วียอแล-เลอ-ดุกสรรเสริญการก่อสร้างเทวสถานกรีกว่าเป็นการก่อสร้างอันเป็นหลักการที่เป็นตัวอย่างอันดีของการก่อสร้างสถาปัตยกรรม ตามความเห็นของวียอแล-เลอ-ดุก “สถาปัตยกรรมกรีกคือตัวอย่างของความสัมพันธ์ระหว่างโครงสร้างและรูปลักษณ์ภายนอก” แต่ก็มีการสันนิษฐานกันว่าทฤษฎีดังกล่าวมีอิทธิพลโดยตรงจากบทเขียนของจอห์น รัสคินผู้เป็นผู้สนับสนุนทฤษฎีของความเที่ยงตรงในการใช้วัสดุที่เป็นหนึ่งในหลักอันสำคัญเจ็ดประการของสถาปัตยกรรม
ในโครงการสิ่งก่อสร้างใหม่หลายโครงการที่ยังสร้างไม่เสร็จ วียอแล-เลอ-ดุกใช้ทฤษฎีที่มาจากสถาปัตยกรรมกอธิคโดยการใช้ระบบการก่อสร้างตามหลักการในการก่อสร้างโดยใช้วัสดุการก่อสร้างสมัยใหม่เช่นเหล็กหล่อ, นอกจากนั้นก็ยังหันไปหาวัสดุธรรมชาติเช่นใบไม้ และ โครงกระดูกสัตว์ในการเป็นแรงบันดาลใจ โดยเฉพาะปีกค้างคาว ซึ่งเป็นอิทธิพลที่สะท้อนให้เห็นในการก่อสร้างโครงการหอประชุม
งานวาดโครงเสาค้ำยันเหล็ก (trusswork) ของวียอแล-เลอ-ดุกเป็นงานวาดที่ล้ำยุค งานออกแบบหลายอย่างของวียอแล-เลอ-ดุกเป็นงานที่ต่อมามามีอิทธิพลต่อขบวนการอาร์ตนูโวโดยเฉพาะในงานของเอ็คเตอร์ กุยมาร์ด ที่งานมามีอิทธิพลต่อสถาปนิกอเมริกันต่อมาที่รวมทั้งแฟรงค์ เฟอร์เนสส์, จอห์น เวลล์บอร์น รูท, หลุยส์ ซัลลิแวน และ แฟรงค์ ลอยด์ ไรต์
อาชีพการทหารและอิทธิพล

อาชีพอีกอาชีพหนึ่งของวียอแล-เลอ-ดุกคือการเป็นทหารที่มีหน้าที่หลักในการป้องกันปารีสระหว่างสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย (ค.ศ. 1870-ค.ศ. 1871) การสงครามครั้งนี้มีอิทธิพลต่อวียอแล-เลอ-ดุกอย่างลึกซึ้ง ถึงกับเป็นแรงบันดาลใจในบั้นปลายของชีวิตวียอแล-เลอ-ดุกให้เขียนเปรียบเทียบระบบการป้องกันที่ถูกต้องของฝรั่งเศสกับประวัติศาสตร์ทางการทหารของเลอ โรช-ปองต์ซึ่งเป็นปราสาทในจินตนาการ ในบทเขียน “ประวัติศาสตร์การก่อสร้างป้อมปราการ” (ฝรั่งเศส: Histoire d'une Forteresse) ที่ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษสองครั้งภายใต้ชื่อ “Annals of a Fortress” หนังสือเล่มนี้เป็นงานเขียนมาจากงานค้นคว้าอันถี่ถ้วนที่เป็นงานที่กึ่งระหว่างนวนิยายและตำราประวัติศาสตร์
“ประวัติศาสตร์การก่อสร้างป้อมปราการ” มีอิทธิพลต่อปรัชญาของระบบการป้องกันทางทหารของฝรั่งเศส งานวิจารณ์ของวียอแล-เลอ-ดุกเกี่ยวกับผลของปืนใหญ่ (ที่ได้มาจากประสบการณ์ระหว่างสงครามของ ค.ศ. 1870-ค.ศ. 1871) เป็นงานที่สมบูรณ์ที่บรรยายอย่างถูกต้องตรงต่อความเป็นจริงเกี่ยวกับระบบการป้องกันตัวของฝรั่งเศสมาจนถึงสงครามโลกครั้งที่สอง ผลของทฤษฎีของงานเขียนนี้เห็นได้จากการก่อสร้างระบบการป้องกันที่แวร์เดิงก่อนหน้าที่จะเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และการสร้างแนวมายินโนต์ก่อนหน้าที่จะเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อพิจารณาอย่างลึกซึ้งแล้วทฤษฎีของวียอแล-เลอ-ดุกก็เป็นทฤษฎีที่สะท้อนทฤษฎีทางการทหารของฝรั่งเศสในข้อที่ว่า “Deliberate Advance” ที่กล่าวว่าปืนใหญ่และระบบการป้องกันของแนวหลังของกองทัพคือหัวใจสำคัญ
อนุสรณ์

งานบูรณปฏิสังขรณ์เช่นที่ปราสาทปิแยร์ฟงด์เป็นงานที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งเป็นอันมาก เพราะวียอแล-เลอ-ดุกมิได้มีจุดประสงค์ในการสร้างใหม่ให้เที่ยงตรงต่อความเป็นจริงทางประวัติศาสตร์ แต่เป็นการสร้างเพื่อให้ได้สิ่งก่อสร้างที่มีลักษณะที่เป็น “สิ่งก่อสร้างที่สมบูรณ์แบบ” เชิงสถาปัตยกรรมของยุคกลาง ระบบการอนุรักษ์สมัยใหม่มีความเห็นว่าการบูรณปฏิสังขรณ์ของวียอแล-เลอ-ดุกเป็นวิธีที่อิสระเกินควร, เป็นวิธีที่สะท้อนถึงความต้องการส่วนตัวของสถาปนิกจนเกินควร, และเป็นงานที่เป็นผลจากการตีความหมายจนเกินควร แต่กระนั้นอนุสรณ์สถานที่วียอแล-เลอ-ดุกมีส่วนในการบูรณปฏิสังขรณ์ก็รอดมาจากการสูญหายไป
อันตอนี เกาดี สถาปนิกชาวกาตาลา ได้รับอิทธิพลเป็นอันมากจากสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิกของวียอแล-เลอ-ดุก
บั้นปลายของชีวิต

ในบั้นปลายของชีวิตวียอแล-เลอ-ดุกย้ายไปตั้งหลักฐานอยู่ที่โลซานในสวิตเซอร์แลนด์และไปเสียชีวิตที่นั่นเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1879
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิค
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก
หนึ่งในปนาลีบนมหาวิหารโนเทรอดามแห่งปารีสที่เพิ่มเติมระหว่างการบูรณะโดยวียอแล-เลอ-ดุก
หน้าปก “Dictionnaire Raisonné de L'Architecture Française du XIe au XVIe siècle”, บรรณาธิการ เอ. โมเรล, ปารีส, ค.ศ. 1868
งานออกแบบหอแสดงดนตรี, ค.ศ. 1864, แบบเชิงกอธิคแต่ใช้วัสดุก่อสร้างสมัยใหม่ที่รวมทั้งอิฐ, หิน และ เหล็กหล่อ, “ข้อคิดเกี่ยวกับสถาปัตยกรรม”
การนำลักษณะการสร้างจากทางเหนือของฝรั่งเศสในการสร้างหลังคากรวยแหลมมาใช้ในการสร้างหลังคาคลุมหอทางตอนใต้ของฝรั่งเศสที่คาร์คาโซน