stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอป่าซาง
ประวัติ

ป่าซาง (เดิมชื่อ อำเภอปากบ่อง) เป็นเมืองเก่าชุมชนเก่าแก่ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา ส่วนที่ตั้งของอำเภอป่าซางนั้นตั้งอยู่ที่ราบลุ่มแม่น้ำทากับแม่น้ำปิง ก่อนที่จะตั้งเป็นอำเภอป่าซางนั้น บ้านป่าซางเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอปากบ่อง จังหวัดลำพูน
ในอดีตเมื่อครั้งสมัย พระยาวชิรปราการ (เจ้ากาวิละ) ทรงขับไล่พม่าออกจากแผ่นดินล้านนาได้แล้ว เป็นยุคของการ "เก็บผักใส่ซ้า เก็บข้าใส่เมือง" ทรงรวบรวมสะสมไพร่พลไว้ที่ป่าซาง โดยใช้ชื่อว่า เวียงเวฬุคาม ลักษณะเวียงเวฬุคามตั้งอยู่ที่ราบลุ่มแม่น้ำกวงด้านทิศตะวันตก มีแนวกำแพงเมืองลักษณะในรูปเกือกม้าหรือรูปครึ่งวงเดือน คูน้ำที่ล้อมรอบเวียงเวฬุคามนั้นใช้น้ำไหลเข้าจากน้ำแม่ทาโดยมีฝายกั้นที่หน้าธนาคารออมสินปัจจุบัน น้ำไหลรอบคูเมืองไปออกที่ข้างป่าช้าป่าซางปัจจุบัน ลักษณะกำแพงเมืองเวฬุคามกว้างประมาณ 1 เมตร และมีป้อมยามรักษาการณ์ตลอดแนวกำแพงเมืองระยะห่างประมาณ 100 เมตร ปัจจุบันซากกำแพงเมืองเวฬุคามยังมองซากอยู่เป็นช่วง ๆ ยาวกว่า 1.5 กิโลเมตร
วันที่ - 2460 แยกพื้นที่ตำบลบ้านโฮ่ง ตำบลป่าพลู ตำบลเหล่ายาว และตำบลศรีเตี้ย อำเภอป่าซาง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอบ้านโฮ่ง ขึ้นกับอำเภอป่าซาง
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลบ้านเรือน แยกออกจากตำบลปากบ่อง และตำบลท่าตุ้ม ตั้งตำบลแม่แรง แยกออกจากตำบลปากบ่อง ตำบลท่าตุ้ม ตำบลมะกอก และตำบลป่าซาง ตั้งตำบลม่วงน้อย แยกออกจากตำบลมะกอก และตำบลป่าซาง ตั้งตำบลหนองล่อง แยกออกจากตำบลวังผาง ตั้งตำบลเหล่ายาว แยกออกจากตำบลศรีเตี้ย
วันที่ 14 เมษายน 2496 เปลี่ยนแปลงชื่ออำเภอปากบ่อง จังหวัดลำพูน เป็นอำเภอป่าซาง
วันที่ 17 กันยายน 2498 จัดตั้งสุขาภิบาลป่าซาง ในท้องที่บางส่วนของตำบลป่าซาง และตำบลปากบ่อง
วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2499 โอนพื้นที่หมู่ 5 (ในขณะนั้น) ของตำบลหนองล่อง ไปตั้งเป็นหมู่ 6 ของตำบลวังผาง
วันที่ 5 มิถุนายน 2499 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอบ้านโฮ่ง อำเภอป่าซาง เป็น อำเภอบ้านโฮ่ง
วันที่ 22 มิถุนายน 2519 ตั้งตำบลนครเจดีย์ แยกออกจากตำบลท่าตุ้ม ตำบลน้ำดิบ และตำบลมะกอก
วันที่ 30 ตุลาคม 2522 เปลี่ยนแปลงเขตสุขาภิบาลป่าซาง เพื่อความเหมาะสมในการบริหารกิจการและการทะนุบำรุงท้องถิ่น โดยขยายพื้นที่สุขาภิบาลให้ครอบคลุมทั้งตำบลป่าซาง
วันที่ 18 กันยายน 2523 ตั้งตำบลหนองยวง แยกออกจากตำบลวังผาง
วันที่ 19 ตุลาคม 2525 จัดตั้งสุขาภิบาลม่วงน้อย ในท้องที่บางส่วนของตำบลม่วงน้อย
วันที่ 27 กันยายน 2527 โอนพื้นที่หมู่ 8 บ้านสันห้างเสือ (ในขณะนั้น) ของตำบลมะกอก ไปตั้งเป็นหมู่ 9 ของตำบลนครเจดีย์
วันที่ 26 เมษายน 2536 จัดตั้งสุขาภิบาลวังผาง ในท้องที่บางส่วนของตำบลวังผาง
วันที่ 22 มีนาคม 2538 แยกพื้นที่ตำบลหนองล่อง ตำบลหนองยวง และตำบลวังผาง อำเภอป่าซาง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเวียงหนองล่อง ขึ้นกับอำเภอป่าซาง
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลป่าซาง สุขาภิบาลม่วงน้อย และสุขาภิบาลวังผาง เป็นเทศบาลตำบลป่าซาง เทศบาลตำบลม่วงน้อย และเทศบาลตำบลวังผาง ตามลำดับ
วันที่ 6 กรกฎาคม 2547 ยุบสภาตำบลม่วงน้อย รวมกับเทศบาลตำบลม่วงน้อย
วันที่ 6 ตุลาคม 2547 ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลปากบ่อง รวมกับเทศบาลตำบลป่าซาง
วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอเวียงหนองล่อง อำเภอป่าซาง เป็น อำเภอเวียงหนองล่อง
ประวัติ > สนามบินลำพูน

อำเภอป่าซาง เคยเป็นสถานที่ตั้งของสนามบินลำพูน ซึ่งเจ้าจักรคำขจรศักดิ์ ได้เห็นความสำคัญของการอากาศยาน จึงได้ดำริให้จัดทำสนามบินประจำจังหวัดขึ้น มีเนื้อที่ 156 ไร่ 1 งาน โดยเจ้าจักรคำขจรศักดิ์ เป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการจัดซื้อที่ดินเป็นเงินจำนวน 1,176 บาท เมื่อปี พ.ศ. 2466
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอป่าซางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 90 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับที่ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | ประชากรทั้งหมด (พ> ศ. 2559) | ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น (พ> ศ. 2559) | ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น (พ> ศ. 2559) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ปากบ่อง | Pak Bong | 5 | 3,399 | 3,399 | (ทต.ป่าซาง) |
| 2. | ป่าซาง | Pa Sang | 5 | 5,413 | 5,413 | (ทต.ป่าซาง) |
| 3. | แม่แรง | Mae Raeng | 11 | 7,319 | 7,319 | (ทต.แม่แรง) |
| 4. | ม่วงน้อย | Muang Noi | 8 | 4,408 | 4,408 | (ทต.ม่วงน้อย ) |
| 5. | บ้านเรือน | Ban Ruean | 8 | 4,037 | 4,037 | (อบต.บ้านเรือน) |
| 6. | มะกอก | Makok | 9 | 5,352 | 5,352 | (ทต.มะกอก) |
| 7. | ท่าตุ้ม | Tha Tum | 14 | 7,286 | 7,286 | (อบต.ท่าตุ้ม) |
| 8. | น้ำดิบ | Nam Dip | 17 | 9,578 | 9,578 | (อบต.น้ำดิบ) |
| 9. | นครเจดีย์ | Nakhon Chedi | 13 | 8,781 | 8,781 | (อบต.นครเจดีย์) |
| รวม | รวม | รวม | 90 | 55,573 | 25,891 (เทศบาล) 29,682 (อบต.) | 25,891 (เทศบาล) 29,682 (อบต.) |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอป่าซางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลป่าซาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปากบ่องและตำบลป่าซางทั้งตำบล
เทศบาลตำบลม่วงน้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลม่วงน้อยทั้งตำบล
เทศบาลตำบลแม่แรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่แรงทั้งตำบล
เทศบาลตำบลมะกอก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมะกอกทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านเรือนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าตุ้ม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าตุ้มทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำดิบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำดิบทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนครเจดีย์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนครเจดีย์ทั้งตำบล
สถานที่ท่องเที่ยว

แหล่งศิลาแลง
วัดป่าเหียง
หอศิลป อุทยานธรรมะ
ตลาดสินค้าพื้นเมืองป่าซาง
วัดพระบาทตากผ้า
วัดหนองเงือก
แหล่งทอผ้าบ้านหนองเงือก
ถ้ำเอราวัณ
วัดบ้านเหล่าพระเจ้าตาเขียว
เจ้าชายคูนิโยชิ คูนิโนะมิยะ

| คูนิโยชิ |
| --- | --- |
คูนิโนะมิยะ

เจ้าชายคูนิ
ครองราชย์: ค.ศ. 1891–1929
ก่อนหน้า: เจ้าชายคูนิ อาซาฮิโกะ
ถัดไป: เจ้าชายคูนิ อาซาอากิระ

ประสูติ: 23 มิถุนายน ค.ศ. 1873 เกียวโต ประเทศญี่ปุ่น
สวรรคต: 29 มิถุนายน ค.ศ. 1929(1929-06-29) (56 ปี) โตเกียว จักรวรรดิญี่ปุ่น
คู่อภิเษก: ชิมาซุ ชิกาโกะ

ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: จักรวรรดิญี่ปุ่น
แผนก/สังกัด:  กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น
ประจำการ: ค.ศ. 1897–1929
ชั้นยศ: จอมพล (เก็นซูอิ) 
การยุทธ์: สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น
บำเหน็จ: เครื่องราชอิสริยาภรณ์ว่าวทองคำ ชั้น 4  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ดอกเบญจมาศ ชั้น 1 เครื่องราชอิสริยาภรณ์อาทิตย์อุทัย ชั้นที่ 1 
 
เจ้าชายคูนิโยชิ คูนิโนะมิยะ (ญี่ปุ่น: 久邇宮邦彦王; โรมาจิ: Kuni-no-miya Kuniyoshi ō; ทับศัพท์: คูนิ-โนะ-มิยะ คูนิโยชิ โอ; 23 มิถุนายน ค.ศ. 1873 – 29 มิถุนายน ค.ศ. 1929) เป็นพระอนุวงศ์และจอมพลแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นในรัชสมัยเมจิและไทโช ทรงเป็นพระบิดาในสมเด็จพระจักรพรรดินีโคจุง ทำให้ทรงมีศักดิ์เป็นพระอัยกา(ตา)ในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
พระประวัติ

เจ้าชายคูนิโยชิประสูติในนครเกียวโต เป็นโอรสองค์ที่สามในเจ้าชายอาซาฮิโกะ เจ้าคูนิ ที่เกิดกับท่านหญิงอิซูเมะ มากิโกะ นางข้าหลวงราชสำนัก พระบิดาของพระองค์เป็นโอรสในเจ้าชายคูนิเยะ เจ้าฟูชิมิ ซึ่งเป็นประมุขของราชสกุลสาขาหนึ่ง ในปี ค.ศ. 1872 จักรพรรดิเมจิทรงพระราชทานราชทินนามใหม่คือ เจ้าคูนิ (久邇宮) แก่เจ้าชายอาซาฮิโกะ ทำให้พระองค์ทรงเป็นต้นราชสกุลคูนิ นอกจากพระองค์แล้ว บรรดาพี่น้องของพระองค์ก็ต่างมีราชทินนามและราชสกุลเป็นของตนเองเช่นกัน
เจ้าชายคูนิโยชิ คูนิโนะมิยะ ได้เสกสมรสกับท่านหญิงชิมาซุ ชิกาโกะ บุตรีคนที่ 7 ของชิมาซุ ทาดาโยชิ ไดเมียวแห่งแคว้นซัตสึมะ และมีโอรสธิดาด้วยกัน 6 พระองค์ ได้แก่:
เจ้าชายอาซาอากิระ เจ้าคูนิ (久邇宮朝融王) (2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1901 – 3 ธันวาคม ค.ศ. 1959)
คูนิฮิซะ มาร์ควิสคูนิ (久邇邦久) ( 20 มีนาคม ค.ศ. 1902 – 5 มีนาคม ค.ศ. 1935)
เจ้าหญิงนางาโกะ (香淳皇后/良子女王) (6 มีนาคม ค.ศ. 1903 – 16 มิถุนายน ค.ศ. 2000)
เจ้าหญิงโนบูโกะ (信子女王) (30 มีนาคม ค.ศ. 1904 – 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945)
เจ้าหญิงซาโตโกะ (智子女王) (1 กันยายน ค.ศ. 1906 – 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989)
ฮิงาชิฟูชิมิ คูนิฮิเดะ (東伏見慈洽) (10 พฤษภาคม ค.ศ. 1910 – 1 มกราคม ค.ศ. 2014)
จง ยฺวี่

ขุนพลและขุนนางของรัฐวุยก๊ก (คริสต์ทศวรรษ 210 หรือ ค.ศ. 224-263)
| จง ยฺวี่ |
| --- | --- |
鍾毓

แม่ทัพมณฑลเกงจิ๋ว (都督荊州 ตูตูจิงโจว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 263 (263)
กษัตริย์: โจฮวน
แม่ทัพมณฑลชีจิ๋ว (都督徐州 ตูตูสฺวีโจว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
ขุนพลหลัง (後將軍 โฮ่วเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 258 (258) – ค.ศ. ? (?)
ข้าหลวงมณฑลเฉงจิ๋ว (青州刺史 ชิงโจวชื่อฉื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 258 (258) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจมอ
ราชเลขาธิการ (尚書 ช่างชู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 255 (255) – ค.ศ. 258 (258)
กษัตริย์: โจมอ
เสนาบดีตุลาการ (廷尉 ถิงเว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 255 (255)
กษัตริย์: โจมอ
ผู้ช่วยขุนนางตรวจสอบ (御史中丞 ยฺหวี่ฉื่อจงเฉิง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 249 (249) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจฮอง
เจ้าเมืองเว่ย์จฺวิ้น (魏郡太守 เว่ย์จฺวิ้นไท่โฉ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 244 (244) – ค.ศ. 249 (249)
กษัตริย์: โจฮอง
ขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 244 (244) – ค.ศ. 249 (249)
กษัตริย์: โจฮอง
นายทหารม้ามหาดเล็ก (散騎常侍 ซ่านฉีฉางชื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 244 (244)
กษัตริย์: โจฮอง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: คริสต์ทศวรรษ 210 หรือ ค.ศ. 224
เสียชีวิต: ค.ศ. 263
บุตร: จง จฺวิ้น (鍾峻) จง อี้ (鍾毅) จง ยง (鍾邕) จง ชาน (鍾辿)
บุพการี: จงฮิว (บิดา)
ญาติ: จง เช่า (鐘劭; น้องชายต่างมารดา) จงโฮย (น้องชายต่างมารดา)
อาชีพ: ขุนพล, ขุนนาง
ชื่อรอง: จื้อชู (稚叔)
สมัญญานาม: ฮุ่ยโหว (惠侯)
บรรดาศักดิ์: ติ้งหลิงโหว (定陵侯)

จง ยฺวี่ (จีน: 鍾毓; พินอิน: Zhōng Yù; คริสต์ทศวรรษ 210 หรือ ค.ศ. 224 – 263) ชื่อรอง จื้อชู (จีน: 稚叔; พินอิน: Zhìshū) เป็นขุนพลและขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน จง ยฺวี่เป็นบุตรชายของจงฮิวผู้ดำรงตำแหน่งเป็นราชครู (太傅 ไท่ฟู่) ในราชสำนักวุยก๊ก และเป็นพี่ชายของจงโฮยขุนพลของรัฐวุยก๊ก
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
เจ้าชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ซุนโจย  เซียวค้า  เซียวหลวน  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลิว ฉือ  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน (เว่ย์ กว้าน)  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  เฮ่งเสียง  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  คูเกี๋ยน  เคาทู  เคาหงี  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนไค  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตงต๋ง  เตนซก  เตาอี้  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  บังเต๊ก  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกิ๋น  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน (หฺวาง เฉฺวียน)  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  เอียวหัว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาเกียน  เฮาหุน  เฮาเหลก  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียง:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  จู เจี้ยนผิง  เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่  โจว เซฺวียน  โจวุนซก  ตู้ ขุย  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  สฺวิน ช่าน  หลิว เป้า  หลิว ฮุย  หวาง ปี้  หฺวางฝู่ มี่  ห่อปี  หูฉูเฉฺวียน  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน  เฮ่งเพา
เทราอูจิ มาซาตาเกะ

| เทราอูจิ มาซาตาเกะ |
| --- | --- |
寺内 正毅


นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น
ดำรงตำแหน่ง 9 ตุลาคม 1916 – 29 กันยายน 1918
กษัตริย์: จักรพรรดิไทโช
ก่อนหน้า: โอกูมะ ชิเงโนบุ
ถัดไป: ฮาระ ทากาชิ
ผู้สำเร็จราชการเกาหลี
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม 1910 – 9 ตุลาคม 1916
กษัตริย์: จักรพรรดิเมจิ จักรพรรดิไทโช
ก่อนหน้า: ไม่มี (เป็นคนแรก)
ถัดไป: ฮาเซงาวะ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารบก
ดำรงตำแหน่ง 27 มีนาคม 1902 – 30 สิงหาคม 1911
กษัตริย์: จักรพรรดิเมจิ
ก่อนหน้า: โคกามะ เก็นตาโร
ถัดไป: อิชิโมโตะ ชินโรกุ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1852(1852-02-05) ยามางูจิ แคว้นโชชู(หมู่เกาะญี่ปุ่น)
เสียชีวิต: 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1919(1919-11-03) (67 ปี) โตเกียว จักรวรรดิญี่ปุ่น
พรรคการเมือง: อิสระ
คู่สมรส: เทราอูจิ ทากิ (1862–1920)
บุตร: ฮิไซจิ เทราอูจิ
ลายมือชื่อ: 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  จักรวรรดิญี่ปุ่น
สังกัด: กองทัพบก
ประจำการ: 1871–1910
ยศ: จอมพล  
ผ่านศึก: สงครามโบชิน กบฏซัตสึมะ สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น

จอมพล เคานต์ เทราอูจิ มาซาตาเกะ เป็นนายทหารบกชาวญี่ปุ่น เคยเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารบก ต่อมาได้เป็นข้าหลวงต่างพระองค์สำเร็จราชการเกาหลี และเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่แปด
ประวัติ

เทราอูจิเป็นบุตรคนที่สามของครอบครัวซามูไรของแคว้นโชชู สมัยเด็กเขาเคยเป็นสมาชิกทหารอาสาที่ชื่อว่าคิเอไตตั้งแต่ปี 1864 และเข้าร่วมรบในสงครามโบชินเพื่อโค่นล้มระบอบโชกุนตั้งแต่ปี 1867 จนได้รับชัยชนะในยุทธการที่ฮาโกดาเตะในปี 1869 ซึ่งหลังเสร็จสงครามดังกล่าว เขาก็เดินทางกลับเกียวโตแล้วทำงานในกระทรวงการสงคราม โดยได้ศึกษาอาวุธและยุทธวิธีของชาติตะวันตก
เทราอูจิได้เป็นทหารรักษาพระองค์จักรพรรดิเมจิในปี 1870 และได้เดินทางตามเสด็จสู่โตเกียวอันเป็นเมืองหลวงแห่งใหม่ เขาลาออกจากงานทหารในปี 1871 เพื่อไล่ตามความฝันที่จะไปเรียนภาษาที่ประเทศฝรั่งเศส แต่ไม่ทันไรเขาก็ถูกเรียกตัวเข้ารับราชการในกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น ซึ่งเป็นหน่วยทหารระดับชาติที่จัดตั้งขึ้นใหม่โดยได้ติดยศร้อยตรี ต่อมาเขาได้รับแต่งตั้งเป็นหนึ่งในคณะนายทหารเสนาธิการของโรงเรียนนายร้อยทหารบกในปี 1873  เทราอูจิมีส่วนในการปราบกบฏซัตสึมะในปี 1877 และสูญเสียมือขวา แต่ความพิการของเขาไม่ได้เป็นอุปสรรคต่ออนาคตของเขาเลย
ในปี 1882 เขาถูกส่งตัวไปยังประเทศฝรั่งเศสในฐานะนายทหารคนสนิทของเจ้าชายโคโตฮิโตะ เจ้าคังอิน และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารในปีถัดมา เขาอาศัยอยู่และศึกษาหาความรู้ในประเทศฝรั่งเศสจนถึงปี 1886 แล้วจึงเดินทางกลับญี่ปุ่น โดยได้รับแต่งตั้งเป็นรองเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารบก ต่อมาในปี 1887 เขาได้เป็นผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยทหารบก และในปี 1891 ก็ได้เป็นเสนาธิการกองทัพภาคที่หนึ่ง ในปี 1892 ได้เป็นหัวหน้าฝ่ายที่หนึ่ง (ฝ่ายยุทธการ) ศูนย์เสนาธิการทหารบก
กล่องเสียง

| กล่องเสียง  (Larynx) |
| --- | --- |
ทางเดินหายใจ
กล่องเสียงของม้า 1 กระดูกไฮออยด์ (hyoid bone)  2 ฝาปิดกล่องเสียง (epiglottis)  3 สายเสียงไม่แท้ (vestibular fold)  4 สายเสียงแท้ (vocal fold)  5 กล้ามเนื้อเวนทริคิวลาริส (Ventricularis muscle) 6 เวนทริเคิลของกล่องเสียง (ventricle of larynx) 7 กล้ามเนื้อโวคาลิส (Vocalis muscle) 8 ลูกกระเดือก (Adam's apple)  9 วงกระดูกอ่อน (rings of cartilage)  10 ช่องอินฟรากลอตติก (infraglottic cavity) 11 กระดูกอ่อนชิ้นแรกของหลอดลม 12 หลอดลม (bronchial tube)
รายละเอียด
หลอดเลือดแดง: หลอดเลือดแดงซุพีเรียร์ลาริงเจียล (superior laryngeal artery) , หลอดเลือดแดงอินฟีเรียร์ลาริงเจียล (inferior laryngeal artery)
ประสาท: เส้นประสาทซุพีเรียร์ลาริงเจียล (superior laryngeal nerve) (เส้นประสาทเอกซ์เทอร์นัลลาริงเจียล และ เส้นประสาทอินเทอร์นัลลาริงเจียล) , เส้นประสาทรีเคอร์เรนท์ลาริงเจียล (recurrent laryngeal nerve)
ตัวระบุ
MeSH: D007830
TA98: A06.2.01.001
TA2: 3184
FMA: 55097
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
กล่องเสียง หรือ ลาริงซ์ (larynx) เป็นอวัยวะในคอของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมที่ทำหน้าที่ในการป้องกันท่อลม (trachea) และการทำให้เกิดเสียง ในกล่องเสียงมีสายเสียงแท้หรือเส้นเสียงแท้ (vocal fold) ซึ่งอยู่ใต้บริเวณที่คอหอย (pharynx) แยกออกเป็นท่อลมและหลอดอาหาร (esophagus)
กระดูกอ่อนของกล่องเสียง

กระดูกอ่อนของกล่องเสียงได้แก่ กระดูกอ่อนไทรอยด์ (thyroid cartilage), กระดูกอ่อนไครคอยด์ (cricoid cartilage), กระดูกอ่อนอะริทีนอยด์ (arytenoid cartilage), กระดูกอ่อนคอร์นิคิวเลท (corniculate cartilage) และ กระดูกอ่อนคิวนิฟอร์ม (cuneiform cartilage)
ภาพอื่นๆ

หลอดลม (bronchi), กิ่งก้านหลอดลม (bronchial tree), และปอด (lungs)
กล่องเสียง
เอ็นของกล่องเสียง (ligaments of the larynx) มุมมองส่วนข้างด้านหน้า
ภาพตัดแนวแยกซ้ายขวาของกล่องเสียงและส่วนบนของท่อลม
ภาพตัดแนวแยกหน้าหลังของกล่องเสียงและส่วนบนของท่อลม
ทางเปิดของกล่องเสียง มองจากด้านหลัง
ภาพตัดกลางลำตัวของจมูก ปาก คอหอย (pharynx) และกล่องเสียง (larynx)
ภาพการส่องกล้องของกล่องเสียง ขณะที่มีการใส่หลอดสวนหลอดอาหารระหว่างการส่องตรวจกระเพาะ
โอยามะ อิวาโอะ

| โอยามะ อิวาโอะ |
| --- | --- |
大山 巌


รัฐมนตรีว่าการสงคราม
ดำรงตำแหน่ง 22 ธันวาคม 1885 – 17 พฤษภาคม 1891
กษัตริย์: จักรพรรดิเมจิ
นายกรัฐมนตรี: 1. อิโต ฮิโรบูมิ   2. คูโรดะ คิโยตากะ   3. ยามางาตะ อาริโตโมะ   4. มัตสึกาตะ มาซาโยชิ
ก่อนหน้า: ไม่มี (คนแรก)
ถัดไป: ทากาชิมะ โทโมโนซูเกะ
ดำรงตำแหน่ง 8 สิงหาคม 1892 – 20 กันยายน 1896
กษัตริย์: จักรพรรดิเมจิ
นายกรัฐมนตรี: 1. อิโต ฮิโรบูมิ   2. มัตสึกาตะ มาซาโยชิ
ก่อนหน้า: ทากาชิมะ โทโมโนซูเกะ
ถัดไป: ทากาชิมะ โทโมโนซูเกะ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1842(1842-11-12) คาโงชิมะ แคว้นซัตสึมะ
เสียชีวิต: 10 ธันวาคม ค.ศ. 1916(1916-12-10) (74 ปี) โตเกียว จักรวรรดิญี่ปุ่น
รางวัล: เครื่องราชอิสริยาภรณ์ว่าวทองคำ (ชั้น 1) เครื่องราชอิสริยาภรณ์อาทิตย์อุทัย (สายสะพาย) เครื่องราชอิสริยาภรณ์ดอกเบญจมาศ
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ญี่ปุ่น
สังกัด:  กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น
ประจำการ: ค.ศ. 1871 - 1914
ยศ:  จอมพล
ผ่านศึก: สงครามโบชิง กบฏซัตสึมะ สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่ 1 สงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น

จอมพล โอยามะ อิวาโอะ (ญี่ปุ่น: 大山 巌; โรมาจิ: Ōyama Iwao) เป็นรัฐบุรุษของจักรวรรดิญี่ปุ่น จอมพลแห่งกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุด 2 สมัย และเป็นรัฐมนตรีว่าการสงครามคนแรก และยังมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของไซโง ทากาโมริ ขุนพลผู้ทรงอิทธิพลแห่งแคว้นซัตสึมะ
ประวัติ

โอยามะ เกิดในเมืองคาโงชิมะของแคว้นซัตสึมะ ในตระกูลซามูไร เขาเป็นบุตรบุญธรรมของโอกูโบะ โทชิมิจิ เขาเป็นส่วนหนึ่งที่ร่วมล้มล้างอำนาจของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ และเป็นบุคคลหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูพระราชอำนาจขององค์จักรพรรดิ โดยในสงครามโบชิง เขาเป็นผู้บัญชาการกองพันอิสระที่ 1
ในค.ศ. 1870 เขาถูกส่งไปศึกษาวิชาทหารที่โรงเรียนการทหารพิเศษเมืองแซ็งชีร์ (École spéciale militaire de Saint-Cyr) ประเทศฝรั่งเศส และเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นที่ร่วมสังเกตการณ์ในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย เขาเคยใช้เวลาสามปีในเมืองเจนีวาเพื่อศึกษาภาษาต่างประเทศ จนสามารถพูดภาษารัสเซียได้อย่างคล่องแคล่ว เขายังถือเป็นลูกค้าชาวญี่ปุ่นคนแรกในประวัติศาสตร์ของหลุยส์วิตตองที่ได้มีการบันทึกไว้ เขาเป็นบุคคลที่มีบทบาทสำคัญของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในยุคพึ่งก่อตั้ง
เกียรติยศ

1882 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อาทิตย์อุทัย ชั้นสายสะพาย
1895 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ดอกพอโลเนีย ชั้นสายสะพาย
1906 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ว่าวทองคำ  ชั้นสายสะพาย
1906 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันสูงส่งยิ่งดอกเบญจมาศ ชั้นสังวาล
| ก่อนหน้า |  | โอยามะ อิวาโอะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พลโท ยามางาตะ อาริโตโมะ |  | ผู้บัญชาการประจำกองบัญชาการสูงสุด   (4 กันยายน 1882 – 13 กุมภาพันธ์ 1884) |  | พลโท ยามางาตะ อาริโตโมะ |
| พลโท คาวากามิ โซโรกุ |  | ผู้บัญชาการทหารสูงสุด   (16 พฤษภาคม 1899 – 20 มิถุนายน 1904) |  | พลเอก ยามางาตะ อาริโตโมะ |
| พลเอก ยามางาตะ อาริโตโมะ |  | ผู้บัญชาการทหารสูงสุด   (20 ธันวาคม 1905 – 11 เมษายน 1906) |  | พลเอก โคดามะ เก็นตาโร |
| ด ค กจอมพลแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
|  ไซโง ทากาโมริ  เจ้าโคมัตสึ  ยามางาตะ อาริโตโมะ  โอยามะ อิวาโอะ  โนซึ มิจิสึระ  โอกุ ยาสุกาตะ  ฮาเซกาว่า โยชิมิจิ  เจ้าฟูชิมิ  คาวามูระ คาเงอากิ  เทราอูจิ มาซาตาเกะ  เจ้าคังอิน  อูเอฮาระ ยูซากุ  เจ้าคูนิ  เจ้านาชิโมโตะ  โนบูโยชิ มูโตะ  ฮิซาอิจิ เทราอูจิ  ฮาจิเมะ ซูงิยามะ  ชุนโรกุ ฮาตะ  |  ไซโง ทากาโมริ  เจ้าโคมัตสึ  ยามางาตะ อาริโตโมะ  โอยามะ อิวาโอะ  โนซึ มิจิสึระ  โอกุ ยาสุกาตะ  ฮาเซกาว่า โยชิมิจิ  เจ้าฟูชิมิ  คาวามูระ คาเงอากิ  เทราอูจิ มาซาตาเกะ  เจ้าคังอิน  อูเอฮาระ ยูซากุ  เจ้าคูนิ  เจ้านาชิโมโตะ  โนบูโยชิ มูโตะ  ฮิซาอิจิ เทราอูจิ  ฮาจิเมะ ซูงิยามะ  ชุนโรกุ ฮาตะ  |  |
แม่น้ำโจกันจิ

| แม่น้ำโจกันจิ  常願寺川 |
| --- | --- |
แม่น้ำโจกันจิกำลังไหลลงสู่อ่าวโทยามะ
ที่ตั้ง
ประเทศ/รัฐ: ประเทศญี่ปุ่น
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: ภูเขาคิตาโนมาตะ
 • ระดับความสูง: 2,661 m (8,730 ft)
 
ปากน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: อ่าวโทยามะ
ความยาว: 56 km (35 mi)
พื้นที่ลุ่มน้ำ: 368 km2 (142 sq mi)

อัตราการไหล:  
 • เฉลี่ย: 15 m3/s (530 cu ft/s)
 
ลุ่มน้ำ
ระบบแม่น้ำ: แม่น้ำโจกันจิ
แม่น้ำโจกันจิ เป็นแม่น้ำชั้นปฐมภูมิไหลผ่านเมืองทาเตยามะและเมืองโทยามะ อำเภอนากานิอิคาวะ จังหวัดโทยามะ ก่อนที่จะไหลลงสู่อ่าวโทยามะเป็นลำดับถัดไป นอกจากนั้นชื่อแม่น้ำโจกันจิได้ปรากฏในวรรณคดียุคคามากูระ
ในสมัยโบราณแม่น้ำแห่งนี้ถูกเรียกว่าชินกาวะและมีการเรียกต่างกันตามท้องถิ่น คำว่าชินชินกาวะซึ่งเป็นชื่อเรียกของแม่น้ำโจกันจิในสมัยก่อนเป็นที่มาของชื่ออำเภอชินกาวะในจังหวัดโทยามะด้วย นอกจากที่กล่าวมายังมีอีกหลายชื่อเช่น แม่น้ำโอโมริ แม่น้ำมิซูฮาชิ แม่น้ำอิวากูระ และแม่น้ำอาชิกูระ
แม่น้ำโจกันจิเป็นหนึ่งในแม่น้ำสายหลักทั้งเจ็ดสายในจังหวัดโทยามะ (แม่น้ำคุโรเบะ แม่น้ำคาตาไก แม่น้ำฮายาสึกิ แม่น้ำโจกันจิ แม่น้ำจินซุ แม่น้ำโชกาวะ และแม่น้ำโอยาเบะ)
ภูมิศาสตร์

ต้นกำเนิดของแม่น้ำโจกันจิมาจากแม่น้ำสองสายได้แก่ แม่น้ำมากาวะ ซึ่งมีต้นกำเนิดจากภูเขาคิตาโนมาตะในเทือกเขาทาเตยามะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองโทยามะ จังหวัดโทยามะ และแม่น้ำยูกาวะมีต้นกำเนิดจากภูเขาและไหลผ่านแอ่งภูเขาไฟมาบรรจบกันกับแม่น้ำมากาวะก่อให้เกิดแม่น้ำโจกันจิ ต่อจากนั้นจะไหลลงมาก่อให้เกิดลำน้ำสาขา เช่น แม่น้ำโชมิโย และแม่น้ำวาดะ
ภูมิประเทศของญี่ปุ่นเกือบ 70% ถูกปกคลุมด้วยภูเขาสูงชัน หมู่เกาะญี่ปุ่นยังได้รับผลกระทบจากพายุไต้ฝุ่นและเกิดฝนตกหนักหลายครั้งต่อปี จึงเป็นเรื่องยากที่จะหาแม่น้ำที่ไม่เคยทำให้เกิดน้ำท่วมซักครั้งเลย ภูเขาในประเทศญี่ปุ่นมีแนวโน้มที่จะพังทลายลงได้ง่ายทำให้ฝนสามารถพัดพาตะกอนไปยังที่ราบได้เป็นจำนวนมาก ที่ราบส่วนใหญ่จึงเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำ แต่กระนั้นภูมิประเทศส่วนใหญ่ที่ก่อเกิดจากแม่น้ำใช้เวลาหลายร้อยหรือหลายพันปี ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันเพียงไม่กี่ทศวรรษหรือหลักร้อยต้น ๆ เหมือนแม่น้ำโจกันจิ
แม่น้ำโจกันจิสายหลักมีความยาวประมาณ 56 กม. และมีพื้นที่ลุ่มแม่น้ำ 368 ตารางเมตร
ในรัชสมัยของจักรพรรดิเมจิมีบันทึกว่ารัฐบาลได้ส่งนาย โยฮันนิส เดอ ไรจ์เค (Johannis de Rijke) ซึ่งเป็นวิศวกรชาวดัตช์เพื่อมาเพื่อซ่อมแซมแม่น้ำ เมื่อโยฮันนิสพบเห็นแม่น้ำเขากล่าวว่า "ที่นี่ไม่ใช่แม่น้ำแต่มันคือน้ำตก" มีบันทึกว่าคำพูดนี้อาจเกินจริงหรือแปลไม่ถูกต้องตามที่ควรจะเป็นเพื่อเพิ่มอรรถรสความน่ากลัวของแม่น้ำ จริง ๆ คำที่โยฮันนิสพูดคือ "แม่น้ำแห่งนี้ช่างไหลเร็วยิ่งนัก"
หลังจากการรายงานการประชุมของจังหวัดโทยามะในปี ค.ศ. 2020 ได้รับการยืนยันแล้วว่าแท้จริงแล้วแม่น้ำที่โยฮันนิสกล่าวถึงมิใช่ม่น้ำโจกันจิแต่อย่างใด แต่เขาได้กล่าวถึงแม่น้ำฮายาซึกิต่างหาก
ประวัติ

เป็นหนึ่งแม่น้ำสายหนึ่งที่ไหลเชี่ยวที่สุดในญี่ปุ่นเนื่องจากเป็นพื้นที่ที่มีฝนตกหนักและมีการไหลลงด้วยความสูงต่างกันประมาณ 3,000 เมตรบริเวณที่ลุ่มจึงเกิดอุทกภัยบ่อยครั้งมาเป็นเวลานาน
หลังจากภัยพิบัติน้ำท่วมใน ค.ศ. 1858 มีบันทึกว่าตอนกลางของแม่น้ําโจกันจิและบริเวณโดยรอบพบหินขนาดใหญ่ประมาณ 40 ก้อนมีน้ำหนักตั้งแต่ 100 - 600 ตัน ภัยพิบัติในครั้งนั้นแม่น้ำได้พัดพาทั้งหิน ดิน โคลน จนเป็นที่เปรียบเปรยความรุนแรงของภัยพิบัติในคราวนั้นว่าประดุจดังแม่น้ำโจกันจิได้พัดพาภูเขาลงมาทั้งลูก หลังเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดการเปลี่ยนแปลงของแม่น้ำโจกันจิตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ในอดีตแม่น้ำจะมีสีน้ําเงินเข้มสามารถให้เรือใบทั้งลำแล่นผ่านไปจนสุดศาลเจ้าโอยามะที่อยู่ตอนบนสุดของที่ราบ แต่หลังจากนั้นเมื่อมีฝนตกหนักจะเกิดการไหลของซากไม้ซากหินกลายเป็นแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวกราด
ในช่วงก่อนการฟื้นฟูเมจิประมาณ 10 ปีจนถึงสมัยเมจิตอนต้นแม่น้ำโจกันจิมีน้ำท่วมถึง 41 ครั้ง เขื่อนถูกทำลาย 8 รอบ ในช่วงกรอบเวลาของปีเมจิ 15 - 24 หลังจากค.ศ. 1930 พื้นแม่น้ำสูงขึ้นโดยเฉลี่ย 0.8 เมตรทุกปี
ประวัติ > ภัยพิบัติแห่งภูเขาโทบิยามะ

เมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1858 เกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่บนภูเขาก่อให้เกิดการถล่มทลายของภูเขาโทบิยามะ การถล่มทำให้เกิดตะกอนไหลของทรายและเศษหินจำนวนมาก
กระแสตะกอนไหลสร้างความเสียหายแก่ 18 หมู่บ้านในแคว้นโทยามะ มีผู้เสียชีวิต 140 ราย บาดเจ็บ 8,945 ราย และบ้านเรือน 1,603 หลังถูกทำลาย
การ์ดไฟท์!! แวนการ์ด

การ์ดไฟท์!!! แวนการ์ด (ญี่ปุ่น: カードファイト!! ヴァンガード; โรมาจิ: Kādofaito!! Vangādo; ทับศัพท์: CARDFIGHT!! Vanguard) เป็นเทรดดิ้งการ์ดเกมที่ผลิตโดยบุชิโรด
ประวัติ

การ์ดไฟท์!! แวนการ์ด เป็นการ์ดเกมที่ร่วมมือกันระหว่างบุชิโรดและนักเขียนการ์ตูนแนวการ์ดเกมชื่อดัง อากิระ อิโตะ และ ซาโตชิ นาคามุระ โดยมีแนวคิดสร้างจินตนาการตัวละครจากการ์ดเกม และได้ประสบความสำเร็จในประเทศญี่ปุ่น และขยายการผลิตและจำหน่ายในต่างประเทศ และมีการจัดงานแข่งอย่างเป็นทางการทั่วโลก และมีสื่อภาพยนตร์อนิเมะ, มังงะและเกม
วิธีการเล่น

ผู้เล่นแข่งได้ 2 คนโดยเล่นเพียง 1 ต่อ 1 สร้างเด็คของคุณให้มีจำนวน 50 (รวมการ์ดผู้เริ่มต้น)
ใบแล้วนำไปต่อสู้!
ก่อนการต่อสู้ ให้เลือกการ์ดเกรด 0 จากกองการ์ดมา 1 ใบแล้ววางคว่ำลงบนแวนการ์ดเซอร์เคิลของเรา การ์ดใบนี้จะถูกเรียกว่า  เฟิร์สแวนการ์ด (FV) หลังจากนั้นสับกองการ์ดของกันและกัน จั่วการ์ดขึ้นมา 5 ใบ หงายการ์ดที่คว่ำอยู่บนแวนการ์ดเซอร์เคิลพร้อมกับพูดว่า "สแตนด์ อัป แวนการ์ด" และการต่อสู้ก็จะเริ่มต้นขึ้น ยูนิทที่อยู่บนแวนการ์ดเซอร์เคิลจะถูกเรียกว่า แวนการ์ด (ผู้นำ) ดังนั้นแวนการ์ดจึงเป็นตัวละครหลักของเกมและถือว่าเป็นตัวแทนของผู้เล่น (ภาพที่ผู้เล่นจะจินตนาการว่าเป็นแวนการ์ด)
ในการต่อสู้เราจะต้องโจมตีแวนการ์ดของกันและกัน และจะต้องไรด์แวนการ์ดเป็นระดับที่สูงขึ้นเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งของฝ่ายเรา ซึ่งรวมถึงการคอลการ์ดเพื่อมาเป็นเรียร์การ์ด และการใช้ความสามารถต่าง ๆ ของการ์ด หากเราทำการโจมตีสำเร็จ การ์ดของคู่แข่งจะถูกนำไปวางบนดาเมจโซนของคู่แข่ง และการแพ้ชนะจะมาจากการที่ฝ่ายที่มีการ์ดบนดาเมจโซนครบ 6 ใบ ฝ่ายนั้นจะถือว่าเป็นฝ่ายแพ้ หรือถ้าหากว่าการ์ดในกองการ์ดของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหมดไปหรือมีจำนวน 0 ใบฝ่ายนั้นจะแพ้ทันที