stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟุตบอลโลกหญิง 2019
สถิติ > อันดับผู้ทำประตูสูงสุด

มีการทำประตู 146 ประตู จากการแข่งขัน 52 นัด เฉลี่ย 2.81 ประตูต่อนัด
การทำประตู 6 ครั้ง
Ellen White
Alex Morgan
Megan Rapinoe
การทำประตู 5 ครั้ง
Sam Kerr
การทำประตู 4 ครั้ง
Cristiane
Wendie Renard
การทำประตู 3 ครั้ง
Sara Däbritz
Aurora Galli
Cristiana Girelli
Vivianne Miedema
Jennifer Hermoso
Kosovare Asllani
Rose Lavelle
Carli Lloyd
การทำประตู 2 ครั้ง
Marta
Ajara Nchout
Valérie Gauvin
Amandine Henry
Eugénie Le Sommer
Lina Magull
Alexandra Popp
Barbara Bonansea
Lieke Martens
Isabell Herlovsen
Stina Blackstenius
Sofia Jakobsson
Lindsey Horan
Sam Mewis
การทำประตู 1 ครั้ง
Florencia Bonsegundo
Milagros Menéndez
Caitlin Foord
Elise Kellond-Knight
Chloe Logarzo
Thaisa
Gabrielle Onguéné
Kadeisha Buchanan
Jessie Fleming
Nichelle Prince
Christine Sinclair
María José Urrutia
Li Ying
Lucy Bronze
Alex Greenwood
Steph Houghton
Fran Kirby
Nikita Parris
Jill Scott
Jodie Taylor
Giulia Gwinn
Melanie Leupolz
Lea Schüller
Valentina Giacinti
Havana Solaun
Yui Hasegawa
Mana Iwabuchi
Yuika Sugasawa
Lineth Beerensteyn
Dominique Bloodworth
Anouk Dekker
Stefanie van der Gragt
Jackie Groenen
Jill Roord
Asisat Oshoala
Caroline Hansen
Guro Reiten
Lisa-Marie Utland
Jennifer Beattie
Lana Clelland
Erin Cuthbert
Claire Emslie
Kim Little
Thembi Kgatlana
Yeo Min-ji
Lucía García
Lina Hurtig
Madelen Janogy
Fridolina Rolfö
Elin Rubensson
Linda Sembrant
กาญจนา สังข์เงิน
Julie Ertz
Christen Press
Mallory Pugh
การทำเข้าประตูตัวเอง 1 ครั้ง
Mônica (ในนัดที่พบกับ ออสเตรเลีย)
Aurelle Awona (ในนัดที่พบกับ นิวซีแลนด์)
Wendie Renard (ในนัดที่พบกับ นอร์เวย์)
Osinachi Ohale (ในนัดที่พบกับ นอร์เวย์)
Lee Alexander (ในนัดที่พบกับ อาร์เจนตินา)
Kim Do-yeon (ในนัดที่พบกับ ไนจีเรีย)
Jonna Andersson (ในนัดที่พบกับ สหรัฐ)
วราภรณ์ บุญสิงห์ (ในนัดที่พบกับ ชิลี)
สถิติ > ระเบียบวินัย

| ผู้เล่น | คู่แข่งขัน | บทลงโทษที่ได้รับ |
| --- | --- | --- |
|  Anouk Dekker |  ใน รอบคัดเลือก พบกับ สวิตเซอร์แลนด์ (13 พฤศจิกายน 2018) | กลุ่ม อี พบกับ นิวซีแลนด์ (นัดที่ 1; 11 มิถุนายน) |
|  Nothando Vilakazi |   ใน กลุ่ม บี พบกับ สเปน (นัดที่ 1; 8 มิถุนายน) | กลุ่ม บี พบกับ จีน (นัดที่ 2; 13 มิถุนายน) |
|  Formiga |  ใน กลุ่ม ซี พบกับ จาเมกา (นัดที่ 1; 9 มิถุนายน)  ใน กลุ่ม ซี พบกับ ออสเตรเลีย (นัดที่ 2; 13 มิถุนายน) | กลุ่ม ซี พบกับ อิตาลี (นัดที่ 3; 18 มิถุนายน) |
|  ธนีกาญจน์ แดงดา |  ใน กลุ่ม เอฟ พบกับ สหรัฐ (นัดที่ 1; 11 มิถุนายน)  ใน กลุ่ม เอฟ พบกับ สวีเดน (นัดที่ 2; 16 มิถุนายน) | กลุ่ม เอฟ พบกับ ชิลี (นัดที่ 3; 20 มิถุนายน) |
|  Ngozi Ebere |   ใน กลุ่ม เอ พบกับ ฝรั่งเศส (นัดที่ 3; 17 มิถุนายน) | รอบ 16 ทีมสุดท้าย พบกับ เยอรมนี (22 มิถุนายน) |
|  Rita Chikwelu |  ใน กลุ่ม เอ พบกับ เกาหลีใต้ (นัดที่ 2; 12 มิถุนายน)  ใน กลุ่ม เอ พบกับ ฝรั่งเศส (นัดที่ 3; 17 มิถุนายน) | รอบ 16 ทีมสุดท้าย พบกับ เยอรมนี (22 มิถุนายน) |
|  Fridolina Rolfö |  ใน รอบ 16 ทีมสุดท้าย พบกับ แคนาดา (24 มิถุนายน)  ใน รอบก่อนรองชนะเลิศ พบกับ เยอรมนี (29 มิถุนายน) | รอบรองชนะเลิศ พบกับ เนเธอร์แลนด์ (3 กรกฎาคม) |
|  Millie Bright |   ใน รอบรองชนะเลิศ พบกับ สหรัฐ (2 กรกฎาคม) | รอบชิงอันดับที่ 3 พบกับ สวีเดน (6 กรกฎาคม) |
สถิติ > เงินรางวัล

จำนวนเงินรางวัลได้ประกาศในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2018.
| ตำแหน่ง | มูลค่าเงินรางวัล (ล้าน USD)> ต่อทีม | มูลค่าเงินรางวัล (ล้าน USD)> ทั้งหมด |
| --- | --- | --- |
แชมเปียนส์: 4
รองชนะเลิศ: 2.6
อันดับ 3: 2
อันดับ 4: 1.6
| อันดับ 5–8 (รอบก่อนรองชนะเลิศ) | 1.45 | 5.8 |
| อันดับ 9–16 (รอบ 16 ทีมสุดท้าย) | 1 | 8 |
| อันดับ 17–24 (รอบแบ่งกลุ่ม) | 0.75 | 6 |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | 30 |
โอลิมปิกรอบคัดเลือก

| ประเทศ | ลำดับที่ | ปีที่เข้าร่วม โอลิมปิกฤดูร้อน1 |
| --- | --- | --- |
|  บริเตนใหญ่ | 000000002019-06-28-000028 มิถุนายน 2019 | 1 (2012) |
|  เนเธอร์แลนด์ | 000000002019-06-29-000129 มิถุนายน 2019 | 0 (ครั้งแรก) |
|  สวีเดน | 000000002019-06-29-000229 มิถุนายน 2019 | 6 (1996, 2000, 2004, 2008, 2012, 2016) |
ประเทศที่คว้าแชมป์ในการแข่งขันครั้งนั้น.  ประเทศเจ้าภาพในครั้งถัดไป.
การตลาด > สิทธิการออกอากาศ

สหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศจำหน่ายลิขสิทธิ์การถ่ายทอดโทรทัศน์ ให้แก่บริษัท บางกอกมีเดียแอนด์บรอดคาสติง จำกัด (PPTV) ร่วมกับ บีอินสปอตส์ (BeIn Sports) ได้รับลิขสิทธิ์เพียงผู้เดียวในการถ่ายทอดการแข่งขันฟีฟ่าฟุตบอลโลกหญิง 2019 ผ่านทาง สถานีโทรทัศน์พีพีทีวี โดย7มีการถ่ายทอดสดกลับมายังประเทศไทยทั้งหมด 7 นัดรวมถึงนัดที่ทีมชาติไทยแข่งขัน ผ่านทางช่อง PPTV HD และ ทางเว็บไซต์ pptvhd36.com จากทั้งหมด 52 นัดของรายการแข่งขัน และ การถ่ายทอดสดทุกนัดจะไม่มีโฆษณาคั่น
สำหรับรายการถ่ายทอดสดฟุตบอลโลกหญิง 2019 มีดังนี้
| วันที่    | ทีม   | เวลา |
| --- | --- | --- |
| 8 มิถุนายน |  ฝรั่งเศส พบ  เกาหลีใต้ | 01:30-04:00 |
| 12 มิถุนายน |  สหรัฐ พบ  ไทย | 01:30-04:00 |
| 16 มิถุนายน |  สวีเดน พบ  ไทย | 19:30-22:00 |
| 21 มิถุนายน |  ไทย พบ  ชิลี | 01:30-04:00 |
| 2 กรกฎาคม | รอบรองชนะเลิศ (คู่แรก)  อังกฤษ พบ  สหรัฐ | 01:30-04:00 |
| 3 กรกฎาคม | รอบรองชนะเลิศ (คู่ที่สอง)  เนเธอร์แลนด์ พบ  สวีเดน | 01:30-04:00 |
| 7 กรกฎาคม | นัดชิงชนะเลิศ  สหรัฐ พบ  เนเธอร์แลนด์ | 21:30-00:00 |
หมายเหตุ รายการถ่ายทอดสดตรงกับเวลาช่วงกลางดึกและเช้าตรู่ตามเวลาในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2015-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กแชมเปียนฟุตบอลโลกหญิง |
| --- | --- |
แชมป์ 4 สมัย:  สหรัฐ (1991, 1999, 2015, 2019)
แชมป์ 2 สมัย:  เยอรมนี (2003, 2007)
แชมป์สมัยเดียว:  นอร์เวย์ (1995) •  ญี่ปุ่น (2011) •  สเปน (2023)
| ด ค กฟุตบอลโลกหญิง 2019 |
| --- | --- |
รอบ:  รอบแบ่งกลุ่ม กลุ่มเอ  กลุ่มบี  กลุ่มซี  กลุ่มดี  กลุ่มอี  กลุ่มเอฟ  รอบแพ้คัดออก  รอบชิงชนะเลิศ 
ข้อมูล:  รอบคัดเลือก  ผู้เล่น  สถิติ  สิทธิ์ในการออกอากาศ 
| ด ค กฟุตบอลโลกหญิง |
| --- | --- |
สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า)
ทัวร์นาเมนต์: จีน 1991 • สวีเดน 1995 • สหรัฐ 1999 • สหรัฐ 2003 • จีน 2007 • เยอรมนี 2011 • แคนาดา 2015 • ฝรั่งเศส 2019 • ออสเตรเลีย–นิวซีแลนด์ 2023 • บราซิล 2027 • 2031
รอบคัดเลือก: 1991 • 1995 • 1999 • 2003 • 2007 • 2011 • 2015 • 2019 • 2023 • 2027
รอบชิงชนะเลิศ: 1991 • 1995 • 1999 • 2003 • 2007 • 2011 • 2015 • 2019 • 2023
ผู้เล่น: 1991 • 1995 • 1999 • 2003 • 2007 • 2011 • 2015 • 2019 • 2023
การคัดเลือกเจ้าภาพ: 2023 • 2027 • 2031
อื่น ๆ: เจ้าภาพ • ทีมที่ลงแข่งขัน • Player appearances • Goalscorers (hat-tricks • own goals) • Multiple winners • การบันทึก • รางวัล • Broadcasters • Mascots
แฟรงก์ แลมพาร์ด (ซีเนียร์)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  แฟรงก์ ริชาร์ด จอร์จ แลมพาร์ด
ส่วนสูง:  6 ft 0 in (1.83 m)
ตำแหน่ง:  แบ็กซ้าย
สโมสรเยาวชน
1963-67:  เวสต์แฮมยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1967–1985 |  เวสต์แฮมยูไนเต็ด |  551 |  (18) |
| 1985–1986 |  เซาท์เอนด์ยูไนเต็ด |  33 |  (1) |
ทีมชาติ
| 1971–1972 |  อังกฤษ ชุดอายุไม่เกิน 23 ปี |  4 |  (0) |
| 1972–1980 |  อังกฤษ |  2 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
แฟรงก์ ริชาร์ด จอร์จ แลมพาร์ด (อังกฤษ: Frank Richard George Lampard) หรือ แฟรงก์ แลมพาร์ด ซีเนียร์ (Frank Lampard Sr.; เกิด 20 กันยายน ค.ศ. 1948 ที่อีสต์แฮม ลอนดอน) เป็นอดีตนักฟุตบอลทีมชาติอังกฤษของเวสต์แฮมยูไนเต็ด
ประวัติ

แฟรงก์ แลมพาร์ด ซีเนียร์ เริ่มต้นค้าแข้งกับสโมสรเวสต์แฮมยูไนเต็ดในปี1967 ในตำแหน่งแบ็คซ้ายและถือเป็นหนึ่งในนักเตะขวัญใจตลอดกาลของแฟนบอลโดยมีการนำเขาไปเทียบกับเซอร์ บ็อบบี้ มัวร์อยู่บ่อยครั้ง
แลมพาร์ดเล่นให้ทีมชาติอังกฤษชุดใหญ่ครั้งแรกในนัดเจอยูโกสลาเวียปี 1972 ส่วนในระดับสโมสรเขาได้แชมป์เอฟเอคัพในปี 1975 และปี 1980 กับสโมสรเวสต์แฮมยูไนเต็ดต้นสังกัดของเขาและยังช่วยให้สโมสรคว้าแชมป์ดิวิชัน 2 เดิม (ลีกแชมเปียนชิพในปัจจุบัน) ในปี 1981 แลมพาร์ดหมดสัญญากับเวสต์แฮมหลังจบฤดูกาล 1984-1985 หลังจากอยู่กับทีมมากกว่า 10 ปี และลงเล่นทุกรายการรวมกันถึง 660 นัดยิงได้ 22 ประตู โดยแลมพาร์ด ซีเนียร์จัดเป็นหนึ่งในนักเตะระดับตำนานของทีมและเป็นที่ชื่นชอบของแฟนบอลอย่างมาก
หลังจากหมดสัญญากับสโมสรเวสต์แฮมยูไนเต็ดเขาได้ย้ายไปร่วมทีมเซาท์เอนด์ยูไนเต็ดแบบไม่มีค่าตัวภายใต้การคุมทีมของเซอร์บ็อบบี มัวร์ ซึ่งเป็นอดีตนักเตะขวัญใจตลอดกาลของแฟนบอลเวสต์แฮมอีกคนหนึ่ง แต่เขาอยู่กับทีมแค่ปีเดียวก็ประกาศแขวนสตั๊ดในเวลาต่อมา
แลมพาร์ด ซีเนียร์กลับมาสู่เวสต์แฮมอีกครั้งในปี 1994โดยทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของแฮรี เรดแนปป์ ญาติคู่เขยของเขาซึ่งในขณะนั้นเป็นผู้จัดการของเวสต์แฮมยูไนเต็ดและทำหน้าที่นี้จนถึงปี 2001
ครอบครัวของแลมพาร์ด ซีเนียร์จัดเป็นครอบครัวนักฟุตบอลอย่างแท้จริงเมื่อแฮรี่ เร้ดแนปป์ญาติคู่เขยของเขาเป็นผู้จัดการทีมชื่อดังของพอร์ตสมัทและเจมี เรดแนปป์หลานชายของเขาเป็นอดีตกัปตันทีมลิเวอร์พูลและเป็นอดีตนักเตะทีมชาติอังกฤษ แพตภรรยาของเขาจัดเป็นแฟนบอลตัวยงและแฟรงก์ แลมพาร์ด จูเนียร์ ลูกชายของเขาเป็นนักเตะทีมชาติอังกฤษของเชลซี
วันที่ 24 เมษายน 2008 แพตภรรยาของแฟรงก์เสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยโรคปอดอักเสบ
แฟรงก์ แคสเซิล (จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล)

| แฟรงก์ แคสเซิล |
| --- | --- |
ตัวละครใน จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
ปรากฏครั้งแรก: "แบง" แดร์เดวิล 18 มีนาคม ค.ศ. 2016
ปรากฏครั้งสุดท้าย: "เดอะเวิร์ลวินด์" เดอะพันนิชเชอร์ 18 มกราคม ค.ศ. 2019
เค้าโครงจาก: พันนิชเชอร์ โดย เจอรรี คอนเวย์     รอสส์ แอนดรู     จอห์น โรมิตา ซีเนียร์
ดัดแปลงโดย: ดักสาล เพตรี มารืโค รามิเรซ
แสดงโดย: จอน เบิร์นธัล
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
ชื่อเต็ม: ฟรานซิส เดวิด "แฟรงก์" แคสเซิล ซีเนียร์
นามแฝง: พีท คาสทิกไลออน
ชื่อเล่น: แฟรงก์
ตำแหน่ง: เดอะพันนิชเชอร์
อาชีพ: ศาลเตี้ย พันนิชเชอร์ ทหาร (เกษียณ) การลาดตระเวนทางทะเล
สังกัด: เซอร์เบรัส สควอด หน่วยลาดตระเวนนาวิกโยธินสหรัฐ สำนักข่าวกรองกลาง
ครอบครัว: ลิซา แคสเซิล (ลูกสาว) แฟรงก์ แคสเซิล จูเนียร์ (ลูกชาย)
คู่สมรส: มาเรีย แคสเซิล
คนสำคัญ: คาเรน เพจ เบธ ควินน์
สัญชาติ: อเมริกัน
ฟรานซิส เดวิด "แฟรงก์" แคสเซิล ซีเนียร์ (อังกฤษ: Francis David "Frank" Castle Sr.) เป็นตัวละครสมมติรับบทโดยจอน เบิร์นธัล ในละครชุดทางโทรทัศน์หลายเรื่องของจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) โดยอิงจากตัวละครของมาร์เวลคอมิกส์ที่มีชื่อเดียวกัน เป็นผู้ต่อต้านศาลเตี้ยที่มีฉายาว่า เดอะพันนิชเชอร์ (the Punisher) ผู้ซึ่งต้องการสะสางอาชญากรรมตามท้องถนนด้วยวิธีการใดๆ ที่จำเป็น ไม่ว่าผลลัพธ์จะร้ายแรงเพียงใด เขาถูกสร้างขึ้นในฤดูกาลที่สองของ แดร์เดวิล (2016) จากนั้นเบิร์นธัลได้ลงนามในข้อตกลงเพื่อรับบทซีรีส์ภาคแยก เดอะ พันนิชเชอร์ (2017–2019) และอาจปรากฏในซีรีส์ซีรีส์เน็ตฟลิกซ์ของมาร์เวลเรื่องอื่นๆ
แฟรนซิสทาวน์

| แฟรนซิสทาวน์ |
| --- | --- |
แฟรนซิสทาวน์แผนที่ของประเทศบอตสวานาแสดงที่ตั้งเมืองแฟรนซิสทาวน์
พิกัด: 21°10′25″S 27°30′45″E﻿ / ﻿21.17361°S 27.51250°E﻿ / -21.17361; 27.51250
ประเทศ: บอตสวานา
เขต: แฟรนซิสทาวน์
ก่อตั้ง: 1897
การปกครอง
 • ผู้ว่าฯ: Shadrack Nyeku
ความสูง: 1,001 เมตร (3,284 ฟุต)
ประชากร (2011 census)
 • ทั้งหมด: 100,079 คน
เขตเวลา: UTC+2 (Central Africa Time)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (not observed)
Geographical area code: 2XX
แฟรนซิสทาวน์ (อังกฤษ: Francistown) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศบอตสวานา มักเรียกว่าเป็น เมืองหลวงทางเหนือ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ ราว 400 กม. ทางทิศเหนือ-ตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองหลวงประเทศ กรุงกาโบโรเน เคยเป็นศูนย์กลางในยุคตื่นทองของแถบแอฟริกาใต้ ยังคงหลงเหลือเหมืองร้างอยู่ ปัจจุบันเป็นศูนย์กลางการค้าในเขตเกษตรกรรม
แฟชั่น

นางแบบบนเวทีเดินแบบในปี ค.ศ. 2014
ภาพ ฟอลโลว์อิงเดอะแฟชั่น ในปี ค.ศ. 1794 แสดงการแต่งกายผู้หญิงยุคสมัยนั้น
รสนิยมการแต่งกายในอดีต
แฟชั่นหรือสมัยนิยม (อังกฤษ: Fashion) ราชบัณฑิตยสถาน นิยามว่า "สมัยนิยม, แบบหรือวิธีการที่นิยมกันทั่วไปในชั่วระยะเวลาหนึ่ง" เป็นการยอมรับจนเกิดเป็นค่านิยม มีกระบวนการเกิดภาษาใหม่ ซึ่งเป็นช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น
ประวัติ

เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มเป็น 1 ในปัจจัย 4 ที่มุนษย์ต้องการในการดำรงชีวิตเพื่อปกปิดร่างกายและให้ความอบอุ่น ความเจริญของมนุษย์ทำให้เสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย เสื้อผ้ายังบ่งบอกถึงลักษณะของผู้สวมใส่ได้ด้วย เช่น ฐานะ, เชื้อชาติ, ฯลฯ
การพัฒนาของแฟชั่นในแต่ละยุคสมัยแตกต่างกันมาก ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลาย ๆ อย่าง เช่น การเมือง เศรษฐกิจ ภูมิอากาศ ฯลฯ ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 แฟชั่นโลกเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัดเจน โดยเฉพาะปี ค.ศ. 1920 - 1930 หรือเรียกว่ายุค แฟลปเปอร์ (Flapper) ผู้หญิงสวมกระโปรงสั้นเป็นครั้งแรก และหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ในสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ ผู้หญิงต้องออกจากบ้านเพื่อทำงานหาเลี้ยงชีพ ดังนั้นเสื้อผ้าที่สวมใส่ย่อมเปลี่ยนไปเพื่อเอื้อประโยชน์ในผู้สวมใส่มากขึ้น กางเกงจึงเป็นที่นิยม ตั้งแต่ยุคแฟลปเปอร์เป็นต้นมา แฟชั่นของโลกได้ก้าวเข้าสู่ความเป็นสากล เพราะการติดต่อสื่อสารของโลกตะวันตกและตะวันออกเป็นได้เปิดกว้างมากขึ้น มีการไปมาหาสู่กัน แฟชั่นของโลกตะวันตกจึงเข้ามามีบทบาทกับโลกตะวันออก เช่น คนไทยรณรงค์ให้สวมหมวก หรือ ผู้หญิงไทยเลิกสวมโจงกะเบน เพื่อความเป็นสากล
ลักษณะหรือแบบแผนของเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของแต่ละยุคสมัย เรียกว่า สไตล์ (Style) แต่ละคนมีสไตล์การแต่งตัวไม่เหมือนกัน เช่น บางคนชอบแต่งตัวสไตล์ พั้งค์ (Punk) หรือเด็กสาว ๆ ชอบสไตล์เซ็กซี่ ที่ฝรั่งเรียกว่า ราซี่ (Racy or Provocative) ส่วนคำว่า เทรนด์ (Trend) คือ แฟชั่นล่าสุดที่กำลังเป็นที่นิยม
สไตล์การแต่งตัวสามารถจำแนกได้เป็นประเภทนับไม่ถ้วน ต่อไปนี้เป็นสไตล์เด่น ๆ หลัก ๆ ที่เป็นที่นิยมในอดีตจนปัจจุบัน บางสไตล์ถือว่าล้าสมัยไปแล้วในปัจจุบัน บางสไตล์ถือว่าเป็นคลาสสิก เพราะแต่งเมื่อไร ก็ไม่ถูกมองว่าเชยหรือตกรุ่น อย่างไรก็ตามยังมีบางสไตล์ที่เคยล้าสมัยไปแล้วอาจเวียนกลับมาเทรนด์อีกครั้ง
Western / Cowboy or Cowgirl คาวบอย / ตะวันตก
Punk พั้งค์
Preppie เพรปปี้
Futuristic อวกาศ / อนาคต
Hippie ฮิปปี้
Mod ม็อด
Flapper แฟลปเปอร์
Disco ดิสโก้
New Wave นิวเวฟ+
Goth / Gothic โกธิค
Equestrian / Fox Hunting / Jockey จ็อคกี้ / พวกนิยมขี่ม้า
Biker นักซิ่ง / เด็กแว้น (ของฝรั่ง)
Boho-Chic / Boho-Hippie โบโฮ
โลลิตา สาวน้อยใส ๆ สไตล์ญี่ปุ่น
Eveningwear / Black Tie ชุดราตรี
Speed metal  สปีดเมทัล
Hip Hop ฮิปฮอป
fashion chestgiant volcanic แฟชั่นหน้าอกยักษ์ภูเขาไฟ
อุตสาหกรรมแฟชั่น

อุตสาหกรรมแฟชั่นนั้นเป็นสิ่งที่เริ่มขึ้นในแฟชั่นเสื้อผ้ายุคใหม่  โดยช่วงก่อนปี พ.ศ. 2500 การตัดเย็บเสื้อผ้าแฟชั่นส่วนใหญ่ยังเป็นการสั่งตัดโดยแต่ละบุคคล ตัดเย็บโดยช่างตัดเสื้อ แต่หลังจากนั้นเมื่อเริ่มมีเครื่องจักรเข้ามาเกี่ยวข้องในการตัดเย็บ หรือ จักรเย็บผ้า และมีโลกเข้าสู่ระบบทุนนิยม มีห้างสรรพสินค้า มีการผลิตเสื้อผ้าออกมาในรูปแบบจำนวนมาก ขนาดเดียวกัน ราคาเดียวกัน ทำให้อุตสาหกรรมแฟชั่นเริ่มต้นอย่างแท้จริง อีกทั้งอุตสาหกรรมแฟชั่นยังได้รับอิทธิพลจากการสื่อสารที่มีการพัฒนาขึ้นพร้อม ๆ กัน ไม่ว่าจะเป็นสื่อสิ่งพิมพ์ หรือสื่อวิทยุ โทรทัศน์ จนถึงยุคปัจจุบันซึ่งเป็นยุคของอินเทอร์เน็ต อย่างไรก็ตามในยุคเริ่มแรกของอุตสาหกรรมแฟชั่นนั้นเริ่มที่ฝั่งยุโรป ต่อมาที่ฝั่งอเมริกา จนมาถึงยุคปัจจุบันอุตสาหกรรมแฟชั่นนั้นเป็นออกแบบในประเทศใดประเทศหนึ่ง แต่การผลิตและจำหน่ายนั้นทำในอีกประเทศหนึ่ง เช่น  แฟชั่นที่ผลิตโดยบริษัทแฟชั่นในสหรัฐอเมริกาออกแบบในประเทศ แต่ผลิตในจีนหรือเวียดนามหรือศรีลังกาแล้วนำกลับมาในประเทศและกระจายขายสินค้าทั่วโลกอีกครั้ง
แฟชั่นในประเทศไทย

ลักษณะแฟชั่นในประเทศไทยนั้นโดยส่วนใหญ่ประชากรนั้นได้รับอิทธิพลมาจากประเทศในแถบเอเชียตะวันออกเสียส่วนใหญ่ เช่น วัฒนธรรมแฟชั่นจากประเทศ จีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ เนื่องด้วยหลากหลายเหตุผลเช่น ความคลั่งไคล้ศิลปิน ราคาสินค้าจากประเทศจีนที่มีราคาต่ำกว่าสินค้าแฟชั่นในประเทศไทย กระแสวัฒนธรรมทางเทคโนโลยี เป็นต้น ซึ่งวัฒนธรรมแฟชั่นในประเทศไทยนั้นไม่ค่อยได้รับการพัฒนามากนัก เนื่องจากปัญหาแรงงานที่ขาดแคลน และราคาขั้นต่ำที่สูงเกินกว่าอุตสาหกรรมจะแข่งกับสินค้าแฟชั่นที่ทะลักมาจากประเทศจีนได้ เมื่อมีสินค้าที่วัฒนธรรมจีนหรือญี่ปุ่นหรือเกาหลีใต้เข้ามาเป็นส่วนใหญ่ ทำให้แฟชั่นในประเทศไทยจึงมีลักษณะตามที่กล่าวมา
แฟรงก์ มอร์แกน

| แฟรงก์ มอร์แกน |
| --- | --- |
จากเรื่อง Sweethearts (1938)
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 1 มิถุนายน ค.ศ. 1890(1890-06-01) แฟรนซิส ฟิลลิป วัปเปอร์แมนน์ นิวยอร์กซิตี รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: กันยายน 18, 1949(1949-09-18) (59 ปี) เบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
คู่สมรส: Alma Muller  (1914–1949) (เขาเสียชีวิต) บุตรชาย 1 คน
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 1914–1949
แฟรงก์ มอร์แกน (อังกฤษ: Frank Morgan) (1 มิถุนายน ค.ศ. 1890 - 18 กันยายน ค.ศ. 1949)  เป็นนักแสดงอเมริกัน เป็นที่รู้จักในบทบาทในภาพยนตร์เรื่อง The Wizard of Oz เขาเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง รางวัลออสการ์ในสาขา นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง  Tortilla Flat (1942)
ผลงานแสดง

| --- | --- |
 The Suspect (1916)  The Daring of Diana (1916)  The Girl Philippa (1916)  A Modern Cinderella (1917)  A Child of the Wild (1917)  The Light in Darkness (1917)  Baby Mine (1917)  Who's Your Neighbor? (1917)  Raffles, the Amateur Cracksman (1917)  The Knife (1918)  At the Mercy of Men (1918)  The Gray Towers Mystery (1919)  The Golden Shower (1919)  Manhandled (1924)  Born Rich (1924)  The Crowded Hour (1925)  The Man Who Found Himself (1925)  Scarlet Saint (1925)  Love's Greatest Mistake (1927)  Belle of the Night (1930) (short subject)  Dangerous Nan McGrew (1930)  Queen High (1930)  Laughter (1930)  Fast and Loose (1930)  Secrets of the French Police (1932)  The Half Naked Truth (1932)  Billion Dollar Scandal (1933)  Luxury Liner (1933)  Hallelujah, I'm a Bum (1933)  Reunion in Vienna (1933)  The Kiss Before the Mirror (1933)  The Nuisance (1933)  When Ladies Meet (1933)  Best of Enemies (1933)  Broadway to Hollywood (1933)  Bombshell (1933)  The Cat and the Fiddle (1934)  Sisters Under the Skin (1934)  Success at Any Price (1934)  The Affairs of Cellini (1934)  A Lost Lady (1934)  There's Always Tomorrow (1934)  By Your Leave (1934)  The Mighty Barnum (1934)  The Good Fairy (1935)  Enchanted April (1935)  Naughty Marietta (1935)  Lazybones (1935)  Escapade (1935)  I Live My Life (1935):  The Perfect Gentlemen (1935)  The Great Ziegfeld (1936)  Dancing Pirate (1936)  Trouble for Two (1936)  Dimples (1936)  The Last of Mrs. Cheyney (1937)  The Emperor's Candlesticks (1937)  Saratoga (1937)  Sunday Night at the Trocadero (1937) (short subject)  Beg, Borrow or Steal (1937)  Rosalie (1937)  Paradise for Three (1938)  Port of Seven Seas (1938)  The Crowd Roars (1938)  Sweethearts (1938)  Broadway Serenade (1939)  The Wizard of Oz (1939)  Henry Goes Arizona (1939)  Balalaika (1939)  The Shop Around the Corner (1940)  Broadway Melody of 1940 (1940)  The Ghost Comes Home (1940)  The Mortal Storm (1940)  Boom Town (1940)  Hullabaloo (1940)  Keeping Company (1940)  The Wild Man of Borneo (1941)  Washington Melodrama (1941)  Honky Tonk (1941)  The Vanishing Virginian (1942)  Tortilla Flat (1942)  White Cargo (1942)  The Human Comedy (1943)  A Stranger in Town (1943)  Thousands Cheer (1943)  The White Cliffs of Dover (1944)  Kismet (1944) (narrator)  Casanova Brown (1944)  Yolanda and the Thief (1945)  The Great Morgan (1946)  Courage of Lassie (1946)  The Cockeyed Miracle (1946)  Lady Luck (1946)  Green Dolphin Street (1947)  Summer Holiday (1948)  The Three Musketeers (1948)  The Stratton Story (1949)  The Great Sinner (1949)  Any Number Can Play (1949)  Key to the City (1950)
แหล่งข้อมูลอื่น

แฟรงก์ มอร์แกน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ชีวประวัติ แฟรงก์ มอร์แกน ที่ อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
Frank Morgan at Great Character Actors เก็บถาวร 2008-12-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แฟรงค์ บรูโน

| แฟรงค์ บรูโน |
| --- | --- |
เกิด: แฟรงกลิน รอย บรูโน 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1961
แฟรงค์ บรูโน (อังกฤษ: Frank Bruno) อดีตแชมป์โลกเฮฟวีเวทผิวดำชาวอังกฤษ มีชื่อจริงว่า  แฟรงกลิน รอย บรูโน (Franklin Roy Bruno) เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1961 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ
บรูโนชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกในปี ค.ศ. 1982 ทำสถิติชนะน็อกและชนะที.เค.โอ. 21 ครั้งรวด ก่อนจะแพ้ที.เค.โอ.ยก 10 กับ เจมส์ สมิธ นักมวยชาวอเมริกัน ที่สนามเวมบลีย์ ถิ่นของบรูโนเอง  จากนั้นบรูโนกลับมาทำฟอร์มชนะรวดอีก 7 ครั้ง และเป็นการชนะน็อกอีก 6 ครั้ง ก่อนจะมาแพ้ที.เค.โอ.ในยกทื่ 11 ต่อ ทิม วิทเธอร์สปูน นักมวยชาวอเมริกัน ที่สนามเวมบลีย์ และบรูโนก็กลับมาชนะน็อกอีก 5 ครั้ง
ก่อนที่จะขึ้นชิงแชมป์โลกเฮฟวีเวท 3 สถาบันหลัก กับนักมวยอันตรายแห่งยุค ไมก์ ไทสัน ถึงลาสเวกัส ผลการชกบรูโนเป็นฝ่ายแพ้ที.เค.โอ.เพียงยกที่ 5 แก่ไทสันเท่านั้นเอง เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 หลังจากนั้นบรูโนก็กลับมาทำฟอร์มชนะน็อกรวดอีก 5 ครั้ง ก่อนที่จะชิงแชมป์โลกอีกครั้งเฉพาะของสถาบันสภามวยโลก (WBC) กับ เลนน็อก ลูอิส นักมวยชาวอังกฤษด้วยกัน ผลการชกบรูโนไม่อาจจะทนทานลูอิสไหว จึงเป็นฝ่ายแพ้น็อกไปในยกที่ 7 เท่านั้น
จากนั้นบรูโนก็ยังเคลื่อนไหวชกอีกเรื่อย ๆ แต่ก็ทิ้งระยะห่างออกไปในแต่ละปี จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1995 ที่ลูอิสเสียแชมป์โลก WBC ให้แก่ โอลิเวอร์ แมคคอลล์ นักมวยชาวอเมริกันอย่างไม่น่าเชื่อ บรูโนก็ได้โอกาสชิงแชมป์โลกเป็นครั้งที่ 3 กับ แมคคอลล์ ที่สนามเวมบลีย์ เมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1995 ปรากฏว่าบรูโนสามารถที่จะเอาชนะคะแนนแมคคอล์ไปได้ กลายเป็นแชมป์โลก WBC เฮฟวีเวท คนใหม่
จากการได้แชมป์โลกเฮฟวีเวทของบรูโนนั้น ทำให้มีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาทันที และกลายเป็นนักกีฬาขวัญใจชาวอังกฤษไปเลยทีเดียว เพราะบรูโนกลายเป็นนักมวยชาวอังกฤษแท้ ๆ คนที่ 2 ที่สามารถคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวทมาได้ หลังจากคนแรกคือ บ๊อบ ฟิตซิมมอนส์ ในปี ค.ศ. 1897 นับเป็นเวลานานถึง 98 ปี (ไม่นับ เลนน็อก ลูอิส เพราะลูอิสมีเชื้อสายจาไมกา) ซึ่งสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 ได้พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นอัศวินเทียบเท่ากับท่านเซอร์ ให้แก่ บรูโน ด้วย
แฟรงค์ บรูโน ต้องป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกครั้งแรกกับ ไมก์ ไทสัน อดีตคู่ปรับเก่าที่เคยแพ้น็อกมาแล้วในอดีต ซึ่งคราวนี้ไทสันคืนหวนกลับมาบนเวทีอีกเป็นครั้งที่ 2 หลังจากต้องโทษจำคุกอยู่นาน 3 ปี และเมื่อพบกันอีกครั้ง บรูโนก็ทนทานความดุดันของไทสันไม่ไหว แพ้ทีเคโอ​ไปเพียงแค่ยกที่ 3 เท่านั้น เมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1996 ที่ลาสเวกัส  หลังจากนั้นบรูโนก็แขวนนวมไปโดยไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย
แฟรงค์ บรูโน แม้จะเป็นนักมวยรูปร่างสูงใหญ่ ดูบึกบึนและมีสถิติชนะน็อกหลายครั้ง แต่เมื่อพบกับนักมวยที่มีชื่อเสียงระดับโลกก็มักจะแพ้น็อกเพียงยกต้น ๆ อยู่ตลอด และถึงแม้ว่าจะเคยเป็นแชมป์โลกเฮฟวีเวทก็ตาม แต่ก็ไม่เคยป้องกันตำแหน่งได้เลยและต้องใช้โอกาสถึง 3 ครั้ง จึงจะได้แชมป์มา ซึ่งในหลายปีต่อมา มีการจัดอันดับแชมป์โลกรุ่นเฮฟวีเวทที่ได้ชื่อว่าอ่อนแอที่สุด มีชื่อของบรูโนติดอยู่ในอันดับด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
วิดีโอคลิปรวมการชกของบรูโน
แฟร็กทัลแอฟริกา

แฟร็กทัลแอฟริกา (อังกฤษ: Fractal Africa) เป็นแฟร็กทัลของทวีปแอฟริกาในรูปรูปแปดเหลี่ยมโดยศิลปินคณิตศาสตร์ ฮะมีด นาเดรี เยกาเนฮ์ (Hamid Naderi Yeganeh) รูปแปดเหลี่ยมของแฟรกทัลมีรูปร่างคล้ายกับแผนที่ทวีปแอฟริกา ในแฟร็กทัล จำนวนแปดเหลี่ยมที่มีขนาดต่างกัน เป็นไปตามจำนวนฟีโบนัชชี: 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, .... ความสูงของแปดเหลี่ยมที่ใหญ่ที่สุดยาวกว่าแปดเหลี่ยมอันที่สองอยู่ φ เท่า โดยที่ φ คืออัตราส่วนทอง
แพตตี เจนคินส์

| แพตตี เจนกินส์ |
| --- | --- |
เจนกินส์ในงาน แซนดีเอโกคอมมิก-คอนในปี 2018
เกิด: แพทริเซีย ลี เจนกินส์  (1971-07-24) กรกฎาคม 24, 1971 (53 ปี) วิกเตอร์วิลล์, รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐ
ศิษย์เก่า: คูเปอร์ยูเนี่ยน สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน
อาชีพ: ผู้ผลิตภาพยนตร์
ปีปฏิบัติงาน: 1995–ปัจจุบัน
คู่สมรส: ซัม เชริดาน (สมรส 2007)
บุตร: 1
แพทริเซีย ลี เจนคินส์ (อังกฤษ: Patricia Lea Jenkins; เกิด 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1971) หรือที่รู้จักกันในชื่อแพตตี เจนคินส์ เป็นชาวอเมริกัน ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบทภาพยนตร์เธอกำกับภาพยนตร์ Monster (2003), Wonder Woman (2017) และที่กำลังตามมา คือ วันเดอร์ วูแมน 1984 (2020)
ชีวิตช่วงแรก

เจนคินส์เกิดเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1971 ในเมือง วิกเตอร์วิลล์ แคลิฟอร์เนีย พ่อของเธอ William T. Jenkins เป็นกัปตันทหารอากาศในกองทัพสหรัฐอเมริกา และนักบินต่อสู้เหรียญเงินในสงครามเวียดนาม แม่ของเธอ Emily Roth เป็นนักวิทยาศาสตร์ทางด้านสิ่งแวดล้อม ทำงานอยู่ในซานฟรานซิสโก เธอมีพี่สาว คือ Elaine Roth
เธอพักอาศัยและเรียนหนังสือตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยมตอนปลายในเมืองลอเรนซ์ แคนซัส เธอสำเร็จการศึกษาปริญญาตรี ได้รับปริญญาจาก Cooper Union นครนิวยอร์ก ในปี 1993 และปริญญาโทสาขาการกำกับการแสดง จากสถาบัน AFI Conservatory ของสถาบันภาพยนตร์อเมริกันในปี 2000 ตอนเป็นนักเรียนที่ AFI เธอเป็นแฟนคลับภาพยนตร์ของผู้ผลิตและผู้กำกับชาวสเปน Pedro Almodóvar ในปี 2001 เธอทำภาพยนตร์เรื่องสั้นเรื่อง Velocity Rules ซึ่งเธออธิบายว่า เป็นแนวระหว่างซุปเปอร์ฮีโร่และแนวของ Almodóvar เกี่ยวกับแม่บ้านที่เกิดอุบัติเหตุได้ง่าย ๆ