stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อีนีอิด

ต้นฉบับ อีนีอิด ราวปี ค.ศ. 1470 ภาพประกอบโดยคริสโตโฟโร มาโยรานา
แผนที่การเดินทางของอีเนียส
อีนีอิด (อังกฤษ: Aeneid, ละติน: Aeneis) เป็นบทกวีมหากาพย์ภาษาละตินที่เขียนโดยเวอร์จิล ระหว่าง 29–19 ปีก่อนคริสตกาล บอกเล่าเรื่องราวของอีเนียส เจ้าชายแห่งกรุงทรอยผู้เดินทางลี้ภัยไปยังดินแดนอิตาลีและกลายเป็นบรรพบุรุษของชาวโรมัน เวอร์จิลประพันธ์มหากาพย์นี้ขึ้นในช่วงเวลาที่สังคมการเมืองโรมันผันผวนจากสงครามครั้งสุดท้ายของสาธารณรัฐโรมัน และตั้งใจให้เป็นตำนานการถือกำเนิดและมหากาพย์ประจำชนชาติโรมัน แต่เมื่อเวอร์จิลเสียชีวิตเมื่อ 19 ปีก่อนคริสตกาล เขายังประพันธ์ อีนีอิด ไม่เสร็จสมบูรณ์ดีและสั่งเสียให้เผาต้นฉบับทิ้ง อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิเอากุสตุสมีรับสั่งให้ตีพิมพ์มหากาพย์นี้โดยให้มีการแก้ไขให้น้อยที่สุด จึงมีนักวิชาการบางส่วนเสนอว่าจักรพรรดิเอากุสตุสอาจใช้มหากาพย์นี้ในการเสริมสร้าง "ความยิ่งใหญ่ของโรม" ในรัชกาลของพระองค์ และสร้างความชอบธรรมในการปกครองให้แก่ราชวงศ์ยูลิอุส-เกลาดิอุส
บทกวี อีนีอิด ประพันธ์ด้วยฉันทลักษณ์มาตราหกคณะแด็กทิล (dactylic hexameter) มีความยาวทั้งสิ้น 9,896 บาท สามารถแบ่งออกได้เป็น 12 บท โดย 6 บทแรกมีเนื้อหาเกี่ยวกับการเดินทางของอีเนียสจากกรุงทรอยไปยังอิตาลี ส่วน 6 บทหลังเป็นเรื่องราวชัยชนะของอีเนียสเหนือชาวละติน อันเป็นกลุ่มชนดั้งเดิมที่อาศัยอยู่ที่กรุงโรม มีการยอมรับกันโดยทั่วไปว่าการแบ่งเนื้อหาเช่นนี้เป็นความพยายามของเวอร์จิลในการทำให้ อีนีอิด มีความทัดเทียมกับสองมหากาพย์ของโฮเมอร์ คือมีการเดินทางร่อนเร่แบบ โอดิสซีย์ และการสู้รบแบบ อีเลียด เรื่องราวของ อีนีอิด เริ่มตอนกลางเรื่องแบบเดียวกับโฮเมอร์เมื่ออีเนียสนำกองเรือทรอยเดินทางไปที่ดินแดนอิตาลีตามคำทำนายที่ได้รับ แต่ระหว่างทางถูกเทพเจ้าขัดขวางจนต้องหลบเข้าฝั่งแอฟริกาและพบกับราชินีไดโดแห่งคาร์เธจ ซึ่งอีเนียสได้เล่าเหตุการณ์ให้พระนางฟังว่าเมืองของตนถูกชาวกรีกตีแตกจึงต้องอพยพผู้คนเดินทางระหกระเหินไปตามเมืองในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกก่อนจะมาขึ้นฝั่งที่นี่ ระหว่างที่อาศัยอยู่ที่คาร์เธจ อีเนียสและไดโดตกหลุมรักกัน แต่เทพเจ้ามาเตือนอีเนียสถึงคำทำนายทำให้อีเนียสต้องจำยอมเดินทางต่อ เมื่อไดโดทราบเรื่องพระนางเสียใจมากและผูกพยาบาทกับอีเนียสก่อนตัดสินใจฆ่าตัวตาย (ความพยาบาทดังกล่าวปรากฏต่อมาในรูปสงครามพิวนิก ระหว่างชาวโรมันกับชาวคาร์เธจ) จากนั้นอีเนียสเดินทางลงไปยมโลกตามคำแนะนำของเทพยากรณ์เพื่อพบกับวิญญาณของแอนไคซีส บิดาของตนผู้บอกเล่าอนาคตของโรม ต่อมาอีเนียสนำชาวทรอยมาตั้งรกรากที่ลาติอุมและปะทะกับเทอร์นัส กษัตริย์ของชาวรูทูลีจนนำไปสู่การดวลกันตัวต่อตัวระหว่างอีเนียสกับเทอร์นัส บทกวีจบลงเมื่ออีเนียสสังหารเทอร์นัสได้สำเร็จ
บทกวี อีนีอิด ถือเป็นผลงานชิ้นเอกของเวอร์จิล และเป็นหนึ่งในผลงานสำคัญของวรรณกรรมละติน แก่นของเรื่องประกอบไปด้วยความขัดแย้ง โดยเริ่มต้นด้วยสงครามกรุงทรอย นำพาให้อีเนียสลี้ภัยไปที่คาร์เธจ ซึ่งการพรากจากราชินีไดโดทำให้พระนางสาปแช่งอีเนียส นำไปสู่ความขัดแย้งของชาวโรมันกับชาวคาร์เธจในเวลาต่อมา ก่อนจะจบลงด้วยสงครามระหว่างอีเนียสกับเทอร์นัส, pietas หรือการอุทิศตนเพื่อบรรลุเป้าหมาย อันเป็นคุณธรรมสำคัญของโรมโบราณ และ fatum หรือชะตาซึ่งมนุษย์และเทพเจ้าไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ถึงแม้ว่าเหล่าเทพเจ้าจะพยายามแทรกแซงก็ตาม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อีนีอิด
วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ อีนีอิด
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ อีนีอิด
อีนีอิด ที่โครงการกูเทินแบร์ค
วันทาพระราชินี

“วันทาพระราชินี” (อังกฤษ: Hail Holy Queen, ละติน: Salve Regina) เป็นบทภาวนาอ้อนวอนถึงพระนางมารีย์พรหมจารี พระมารดาของพระเยซู สามารถใช้ได้ตั้งแต่ตั้งแต่ช่วงทำวัตรเย็นของวันสมโภชพระตรีเอกภาพจนถึงทำวัตรบ่ายของวันเสาร์ก่อนวันอาทิตย์สัปดาห์แรกของเทศกาลเตรียมรับเสด็จ (en:Advent) และยังเป็นบทภาวนาที่ใช้สวดปิดการสวดสายประคำอีกด้วย บุญราศีแฮร์มันน์แห่งไรเชเนา นักพรตคณะเบเนดิกตินท่านหนึ่งในสมัยกลางได้แต่งบทภาวนานี้ขึ้นเพื่อขอความช่วยเหลือจากพระนางในช่วงวิกฤตของชีวิต
บทภาวนา วันทาพระราชินี ในตอนแรกได้ถูกประพันธ์เป็นภาษาละตินเพื่อบรรยายสภาพมนุษย์ที่ต้องการความช่วยเหลือ มนุษย์ทั้งชายและหญิงกำลัง “ถอนใจคร่ำครวญ ร่ำไห้ในเหวน้ำตานี้” เขาทั้งหลายจึงร้องตะโกนเช่นเดียวกับประชากรอิสราเอล ร้องหาพระยาห์เวห์เมื่อถูกชาวอียิปต์กดขี่ข่มเหง และพระองค์ทรงตอบสนอง โดยเสด็จมาช่วยเขาให้พ้นความทุกข์ทรมาน (เทียบ อพย3:7-8) หลังจากที่ได้บรรยายสภาพมนุษย์ผู้ต้องการความช่วยเหลือแล้ว บท “วันทาพระราชินี” ไม่วอนขอพระแม่ให้ทรงฟังเสียงร้องแสดงความทุกข์ทรมานของ “ผู้เป็นลูกหลานที่ถูกเนรเทศของเอวา” แต่วอนขอว่า “โปรดเถิดพระแม่ผู้ทรงช่วยเหลือเกื้อกูลลูก โปรดทอดพระเนตร..เมตตามายังลูก” ผู้อธิษฐานภาวนามั่นใจว่า ถ้าพระมารดามารีย์ (มารดาพระเยซู)ทอดพระเนตรมายังความต้องการต่าง ๆ ของประชากร วิกฤตการณ์เลวร้ายในชีวิตก็จะสลายไปพลัน เพราะเมื่อพระมารดาทรงรับรู้ความต้องการของบรรดาบุตร พระนางทรงสงสารและทรงรีบเสด็จมาช่วยเหลือเขา กวีผู้แต่งบทวันทาพระราชินีได้หยั่งรู้ความจริงนี้ พระมารดาทรงสรรเสริญพระเมตตาของพระเจ้าว่า.. เป็นดังสายน้ำที่ไหลท่วมท้นมนุษย์ทุกชั่วอายุคน “พระกรุณาต่อผู้ยำเกรงพระองค์แผ่ไปทุกยุคทุกสมัย” (ลก1:50)
ภาษาไทย

ฉบับดั้งเดิม
ฉบับปรับปรุง 2010 โดยสภาประมุขแห่งบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย
ภาษาละติน

en:Salve Regina
ภาษาอังกฤษ

en:Hail Holy Queen
ฉบับดั้งเดิม English (en:Catholic Bishops' Conference of England and Wales):
(เป็นบทที่ชาวคาทอลิกในสหราชอาณาจักร และ en:Anglo-Catholic ใช้กัน)
ฉบับปรับปรุง โดย สภามุขนายกคาทอลิกแห่งสหรัฐอเมริกา (en:United States Conference of Catholic Bishops)
บทภาวนาในภาษาอื่น ๆ

บทภาวนา วันทาพระราชินี นี้ได้ถูกแปลเป็นภาษาต่าง ๆ หลายภาษาด้วยกัน มีตัวอย่างดังนี้
ภาษาเยอรมัน : German (Deutsch) Sei gegrüßt, o Königin
ภาษาเอสเปรันโต : Esperanto Saluton Reĝino
ภาษาสเปน : Spanish (Español) Salve
ภาษาฝรั่งเศส : French (Français) Salut, ô Reine
ภาษาอิตาเลียน : Italian (Italiano) Salve Regina
ภาษามลยาฬัม : Malayalam (മലയാളം) പരിശുദ്ധ രാജ്ഞീ
ภาษามอลตา : Maltese (Malti) Salve Reġina
ภาษาดัตช์ : Dutch (Nederlands) Wees gegroet, Koningin
ภาษาโปแลนด์ : Polish (Polski) Witaj Królowo, Matko Miłosierdzia
ภาษาโปรตุเกส : Portuguese (Português) Salve Rainha
ภาษาตากาล็อก : Tagalog Aba Po, Santa Mariang Reyna
ภาษาเวียดนาม : Vietnamese (tiếng Việt) Lạy Nữ Vương
ดูเพิ่ม

en:Queen of Heaven
en:Prayer to Mary (en:Blessed Virgin Mary)
en:Mariology
en:Power of Christian prayer
en:Dialogues of the Carmelites
เซ็มเปอร์ ฟิเดลิส

John Philip Sousa
Semper Fidelis March 1909 performance
John Philip Sousa's , performed by the  United States Marine Corps Band in June 1909 on Edison Records.
Semper Fidelis March 1989 performance
เซ็มเปอร์ ฟิเดลิส (ละติน: Semper Fidelis)  เป็นเพลงมาร์ชที่แต่งโดยจอห์น ฟิลิป ซูซา ในปี ค.ศ. 1888 เป็นเพลงมาร์ชประจำหน่วยของนาวิกโยธินสหรัฐอเมริกา   เป็นหนึ่งในสองเพลงที่แต่งขึ้นตามคำขอของเชสเตอร์ เอ. อาเทอร์ ประธานาธิบดีคนที่ 21 ของสหรัฐอเมริกา โดยอีกเพลงหนึ่งคือเพลง "Presidential Polonaise" ในปี ค.ศ. 1986
ชื่อเพลงมาจากคำขวัญ Semper fidelis เป็นภาษาละติน แปลว่า "Always Faithful" หรือ "ข้าฯ จะจงรักภักดี" ซึ่งเป็นคำขวัญประจำหน่วยนาวิกโยธินสหรัฐ
อูนไบอันเนียม

อูนไบอันเนียม (ละติน: Unbiunium) เป็นธาตุที่มีเลขอะตอมเท่ากับ 121 และมีสัญลักษณ์ Ubu
"อูนไบอันเนียม" เป็นชื่อชั่วคราวในระบบ IUPAC 
และมีชื่อชั่วคราวอีกชื่อตามพยากรณ์ของดมีตรี เมนเดเลเยฟว่า "เอกา-แอกทิเนียม" (eka-actinium) 
อูนไบอันเนียมเป็นธาตุในหมู่ซูเปอร์แอกทิไนด์และเป็นธาตุแรกในคาบนี้
เขาโอลิมปัส (ดาวอังคาร)

บทความนี้เกี่ยวกับภูเขาไฟบนดาวอังคาร สำหรับภูเขาในกรีซ ดูที่ เขาโอลิมปัส
| ภูเขาไฟโอลิมปัส |
| --- | --- |
 ภาพถ่ายจากยาน ไวกิง 1
ความสูง: 21,229 เมตร เหนือระดับน้ำดาตัน   24 กิโลเมตรเหนือผืนดิน   26 กิโลเมตรเหนือเปลือกทวีป 
ที่ตั้ง: ที่ราบสูงธาร์ซิส, ดาวอังคาร
พิกัดภูมิศาสตร์: 18°39′N 226°12′E﻿ / ﻿18.65°N 226.2°E﻿ / 18.65; 226.2 
ประเภท: ภูเขาไฟรูปโล่
ค้นพบโดย: มาริเนอร์ 9

เขาโอลิมปัส (ละติน: Olympus Mons) เป็นภูเขาไฟรูปโล่ขนาดใหญ่บนดาวอังคาร จากการวัดด้วยเครื่องมือเรเซอร์วัดความสูง (MOLA) แสดงให้เห็นว่าภูเขาไฟลูกนี้มีความสูงประมาณ 22 กม.(13.6 ไมล์ or 72,000 ฟุต) ทำให้มันมีความสูงกว่าความสูงเหนือระดับน้ำทะเลของเอเวอเรสต์ถึง 2 เท่าครึ่ง จึงทำให้มันกลายเป็นภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุด, ภูเขาที่ใหญ่ที่สุดที่พบบนดาวเคราะห์และครั้งหนึ่งมันเคยได้ชื่อว่าสูงที่สุดในระบบสุริยะจนกระทั่งค้นพบรีอาซิลเวียบน 4 เวสตาจึ่งทำให้กลายเป็นภูเขาที่สูงเป็นอันดับที่ 2 ของระบบสุริยะแทน ในด้านของขนาดพื้นที่นั้นภูเขาไฟโอลิมปัสเป็นภูเขาไฟที่ครอบคลุมพื้นที่มากเป็นอันดับที่สองในระบบสุริยะรองจากทามู มาซซิฟในมหาสมุทรแปซิฟิก ภูเขาไฟโอลิมปัสเป็นภูเขาไฟที่อายุน้องที่สุดบนดาวอังคาร โดยคาดว่าน่าจะก่อตัวขึ้นในยุคเฮ็ซเพียเรียน นักดาราศาสตร์มีการค้นพบมันตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 ในลักษณะแอลบีโดที่เรียกมันว่า นิกซ์โอลิมปิกา(ภาษาละตินแปลว่า "หิมะโอลิมปัส") ในช่วงแรกนั้นมีข้อสงสัยเป็นอย่างมากว่ามันคืออะไรจนกระทั่งยานสำรวจอวกาศยืนยันว่ามันเป็นภูเขา
ภูเขาไฟลูกนี้ตั้งอยู่ในซีกตะวันตกของดาวอังคารบริเวณพิกัด 18°39′N 226°12′E﻿ / ﻿18.65°N 226.2°E﻿ / 18.65; 226.2, หรือบริเวณขอบทางตะวันตกเฉียงเหนือของธาร์ซิส
อูนอูนเอนเนียม

Chemical element, symbol Uue and atomic number
อูนอูนเอนเนียม (ละติน: Ununennium) เป็นธาตุที่มีเลขอะตอมเท่ากับ 119 และมีสัญลักษณ์ Uue
"อูนอูนเอนเนียม" เป็นชื่อชั่วคราวในระบบ IUPAC (บางตำราอ่านว่า "อูนันเอนเนียม")
และมีชื่อชั่วคราวอีกชื่อตามพยากรณ์ของดมีตรี เมนเดเลเยฟว่า "เอกา-แฟรนเซียม" (eka-francium) 
อูนอูนเอนเนียมเป็นธาตุในหมู่โลหะแอลคาไลและเป็นธาตุแรกในคาบที่ 8
การปรากฏ สมบัติ และปฏิกิริยาเคมี

ซึ่งเป็นผลผลิตจากการปะทะกันระหว่าง อะตอมของ ไอน์สไตเนียม-254 กับ ไอออนของ แคลเซียม-48 กระทำที่ เบอร์คีเลย์,รัฐแคลิฟอร์เนีย ดังสมการ
\,_{99}^{254}\mathrm {Es} +\,_{20}^{48}\mathrm {Ca} \,\to \,{}_{119}^{302}\mathrm {Uue} ^{*}
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2555 ได้มีการค้นพบไอโซโทปของอูนอูนเอนเนียมโดยการปะทะกันระหว่างเบอร์คีเลียมและไทเทเนียมดังสมการ
อูนอูนเอนเนียมคาดว่าจะมีสมบัติคล้ายกับแฟรนเซียม แต่อูนอูนเอนเนียมมีสถานะต่างจากทุกธาตุในหมู่โลหะแอลคาไล คือ ธาตุลิเทียม, โซเดียม, โพแทสเซียม, รูบิเดียม, ซีเซียม และ แฟรนเซียม เป็นของแข็งที่อุณหภูมิห้อง ส่วนอูนอูนเอนเนียม เป็นของเหลวหรือของแข็งเหลวที่อุณหภูมิห้อง
อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้

“Noli me Tangere” (อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้)
โดยฮันส์ โฮลไบน์ (ผู้ลูก)
อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้ หรือเดิมใช้ว่า อย่าแตะต้องเรา (ละติน: Noli me tangere; อังกฤษ: Do not cling to me หรือ Do not touch me หรือ Touch me not) เป็นถ้อยคำที่พระเยซูกล่าวกับมารีย์ชาวมักดาลา เมื่อทรงพบนางหลังจากที่ทรงฟื้นขึ้นจากความตายตามที่บันทึกใน ยอห์น 20:17 
ประโยคนี้เป็นที่นิยมในเพลงสวดเกรกอเรียน (Gregorian chant) ในยุคกลาง และเป็นหัวข้อที่นิยมกันในงานจิตรกรรมที่เกี่ยวกับการคืนพระชนม์ของพระเยซู (Resurrection)
ประโยคเดิม “Μή μου ἅπτου” ในพระวรสารนักบุญยอห์นซึ่งเป็นภาษากรีกแปลว่า “จะหยุดยั้งเรานั้นหาได้ไม่” หรือ “จงอย่าหยุดยั้งเรา” มากกว่าที่จะแปลว่า “อย่าแตะต้องเรา” (Don't touch me) เช่นที่เคยแปลกันในบางฉบับ
การใช้อย่างอื่น

noli-me-tangere หรือ touch me not ต้นไม้ชนิดหนึ่ง
อันล่วงละเมิดมิได้ (Noli me tangere) เป็นนวนิยายเรื่องหนึ่งของฟิลิปปินส์ ประพันธ์โดยโฆเซ่ ริซัล นักเขียนและนักปฏิวัติในยุคเรียกร้องเอกราชจากสเปน
กวีทอมัส ไวแอ็ทใช้ในโคลง (sonnet) 'hoso list to hunt “Whoso list to hunt” ซึ่งสันนิษฐานว่าเกี่ยวกับแอนน์ โบลีน
ดูเพิ่ม

พระเยซู
มารีย์ชาวมักดาลา
สมุดภาพ

“อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้”
 ราว ค.ศ. 1490–1492
โดยทิลมัน รีเมนชไนเดอร์ (Tilman Riemenschneider)
“อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้”
 ราว ค.ศ. 1308-1311
โดยดุชโช
“อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้” 
ราว ค.ศ. 1512
โดยทิเชียน
“อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้” 
ราว ค.ศ. 1518
 โดยอันโตนีโอ ดา กอร์เรจโจ
“อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้” 
ราว ค.ศ. 1524
โดยตินโตเรตโต
ฮอมุงกุลุส

ฮอมุงกุลุส (ละติน: Homunculus) มีความหมายตรงตัวว่า "มนุษย์น้อย" (little human) คำนี้ปกติใช้เรียกสิ่งแทนมนุษย์ไม่ว่าสิ่งนั้นอยู่ในรูปแบบใด แต่ในทางประวัติศาสตร์ ใช้เรียกสิ่งจำลองกายามนุษย์ซึ่งทำขึ้นในขนาดจิ๋ว เช่น รูปจำลองมนุษย์ที่ใช้ในโลเกีย (alchemy) ส่วนในทางวิทยาศาสตร์ คำนี้ใช้เรียกรูปจำลองร่างกายมนุษย์เพื่อแสดงลักษณะทางจิตวิทยาของมนุษย์ หรือแสดงการทำงานทางระบบร่างกายอื่น ๆ ของมนุษย์ เช่นการทำคุณไสยเป็นต้น
วิทยาศาสตร์สมัยใหม่

บทความหลัก: มนุษย์เล็กในเปลือกสมอง
ในวิทยาศาสตร์สมัยใหม่โดยเฉพาะจิตวิทยาและประสาทวิทยา มีการใช้คำว่าฮอมุงกุลุสเป็นเครื่องมือในการอธิบายแบบจำลองของรูปร่างมนุษย์ที่ใช้บรรยายว่าเปลือกสมองส่วนใหญ่ทำหน้าที่เกี่ยวกับอวัยวะใดของร่างกาย โดยแบ่งออกเป็นฮามังคิวลัสรับความรู้สึก แสดงถึงการทำหน้าที่ของเปลือกสมองโซมาโตเซนซอรี (somatosensory cortex) และฮามังคิวลัสสั่งการ ของเปลือกสมองสั่งการ (motor cortex)
ฮามังคิวลัสของเปลือกสมองรับความรู้สึก มีส่วนมือ ปาก ใบหน้า ขนาดใหญ่
เผ่า (ชีววิทยา)

The various levels of the scientific classification system.

แปดลำดับขั้นสำคัญ ๆ ของการจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ ตามแผนภาพไม่ได้แสดงลำดับขั้นที่อยู่อื่น ๆ ที่อยู่ระหว่างนี้
เผ่า (อังกฤษ: tribe, ละติน: tribus) เป็นขั้นอนุกรมวิธานที่อยู่สูงกว่าขั้นสกุล และอยู่ต่ำกว่าขั้นวงศ์และวงศ์ย่อย บางครั้งอาจจำแนกได้อีกเป็นขั้นเผ่าย่อย (subtribe)
เผ่าเป็นลำดับการจำแนกที่ไม่ใช่ลำดับการจำแนกหลัก จะนิยมนำมาใช้ในการแบ่งวงศ์ขนาดใหญ่ โดยจะแบ่งเป็นวงศ์ย่อยก่อน และหากวงศ์ย่อยยังมีขนาดใหญ่จึงจะแบ่งออกเป็นเผ่า ชื่อของเผ่าใช้ภาษาละตินและลงปัจจัย -eae สำหรับพืช โครมาลวีโอลาตา ฟังไจ และแบคทีเรีย ส่วนอาณาจักรสัตว์ ลงปัจจัย -ini เช่น ตระกูลย่อยของส้ม (Aurantioideae) แบ่งออกเป็น 2 เผ่า คือ Citreae และ Clauseneae
อิงกิตาตุส

จักรพรรดิกาลิกุลากับม้าอิงกิตาตุส
อิงกิตาตุส (ละติน: Incitātus, เสียงอ่านภาษาละติน: [ɪŋkɪˈtaːtʊs], แปลว่า "รวดเร็ว" หรือ "วิ่งเต็มที่") เป็นม้าทรงโปรดของจักรพรรดิกาลิกุลา (ค.  37  –  41 ) ตามตำนาน กาลิกุลาวางแผนแต่งตั้งม้าตัวนี้เป็นกงสุล แม้ว่าข้อมูลสมัยโบราณให้ความกระจ่างว่าสิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
ตำนาน

ซุเอโตนิอุสรายงานใน Lives of the Twelve Caesars (ค.ศ. 121) ไว้ว่า จักรพรรดิกาลิกุลาทรงวางแผนให้อิงกิตาตุสเป็นกงสุล และม้าตัวนี้จะ "เชิญ" แขกผู้มีเกียรติไปรับประทานอาหารในบ้านที่มีคนรับใช้คอยให้ความบันเทิงในงานดังกล่าว ซุเอโตนิอุสยังเขียนอีกว่าม้าตัวนี้มีคอกที่ทำจากหินอ่อน รางใส่อาหารสัตว์ที่ทำจากงาช้าง ผ้าคลุมสีม่วง และปลอกคอที่มีหินมีค่าหลายก้อน
กัสซีอุส ดีโอ (ค.ศ. 155–235) ระบุว่าคนรับใช้เชิญม้าตัวนี้และให้อาหารมันด้วยข้าวโอ๊ตผสมเกล็ดทอง และกาลิกุลาแต่งตั้งมันเป็นนักบวช
ความถูกต้องทางประวัติศาสตร์

มีการตั้งคำถามถึงความถูกต้องตามประวัติศาสตร์ของสิ่งนี้ นักประวัติศาสตร์อย่าง Anthony A. Barrett กล่าวแนะว่า นักประวัติศาสตร์ชาวโรมันยุคหลังอย่างซุเอโตนิอุสกับกัสซีอุส ดีโอได้รับอิทธิพลจากสถานการณ์ทางการเมืองในเวลาที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ เมื่อมันอาจมีประโยชน์ต่อจักรพรรดิสมัยปัจจุบันในการสร้างเสื่อมเสียแก่บรรดาจักรพรรดิยูลิอุส-เกลาดิอุสก่อนหน้า และลักษณะที่น่าสยดสยองของเรื่องราวได้เพิ่มอรรถรสให้กับเรื่องเล่าของพวกเขาและดึงดูดผู้อ่านเพิ่ม
นักวิชาการเสนอแนะว่าการปฏิบัติต่ออิงกิตาตุสของจักรพรรดิกาลิกุลาเป็นการเล่นตลกเชิงซับซ้อนโดยมีเจตนาเพื่อเยาะเย้ยและยั่วยุฝ่ายวุฒิสภา มากกว่าที่จะเป็นสัญญาณของความวิกลจริต หรือบางทีอาจเป็นรูปแบบหนึ่งของการเสียดสีโดยมีนัยว่าม้าสามารถทำหน้าที่วุฒิสมาชิกได้
Barrett กล่าวว่า "มีเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับอิงกิตาตุสที่เผยแพร่ออกไป น่าจะมีต้นกำเนิดมาจากคำพูดที่ตลกขบขันของกาลิกุลาเอง...อาจเพราะอารมณ์ขันในทางที่ผิด กาลิกุลาจะกรวดน้ำให้ ซาลุส [สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี] แก่อิงกิตาตุส และอ้างว่าพระองค์ตั้งใจที่จะเลือกมันเป็นนักบวชร่วมกับพระองค์"
ข้อมูลสมัยโบราณหลายแหล่งระบุชัดเจนว่าม้าตัวนี้ไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นกงสุล
เนินหน้าผาก

| เนินหน้าผาก  (Frontal eminence) |
| --- | --- |
กระดูกหน้าผาก มุมมองจากด้านนอก (เนินหน้าผากอยู่ตรงกลางทางขวาของภาพ)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: t. frontale, e. frontalis
TA98: A02.1.03.004
TA2: 523
FMA: 52852
ศัพท์ทางกายวิภาคของกระดูก[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
เนินหน้าผาก (อังกฤษ: frontal eminence; ละติน: tuber frontale) เป็นส่วนยกสูงรูปวงกลมที่อยู่ด้านข้างทั้งสองข้างของรอยประสานหน้าผาก (frontal suture) ประมาณ 3 เซนติเมตรเหนือขอบเหนือเบ้าตา บนกระดูกหน้าผาก (frontal bone)
เนินนี้มีขนาดแปรผันไปตามแต่ละบุคคล และโดยทั่วไปจะไม่สมมาตร และจะนูนในกะโหลกศีรษะของเด็ก พื้นผิวกะโหลกศีรษะด้านบนของเนินนี้มีลักษณะเรียบ ปกคลุมด้วยกาเลีย อโพนิวโรติกา (galea aponeurotica)
เมอร์คิวรี (เทพปกรณัม)

เมอร์คิวรีสลักโดยประติมากรเฟล็มมิชอาร์ทัส เควลลินัส (Artus Quellinus) ที่บอกได้ว่าเป็นเมอร์คิวรีจากหมวก กระเป๋าหูรูด คทางูเดี่ยว รองเท้าปีก ไก่ และแพะ
เมอร์คิวรี (อังกฤษ: Mercury, ละติน: Mercurius) เป็นเทพผู้สื่อสารตามคติศาสนาโรมัน เทียบเท่ากับเฮอร์มีสในศาสนากรีกโบราณ และเทพแห่งการค้าขายและผลกำไร เมอร์คิวรีเป็นลูกของเทพีมาเอีย (Maia) หรือที่รู้จักกันว่าอ็อฟสและเทพจูปิเตอร์
ชื่อ “เมอร์คิวรี” เกี่ยวกับคำภาษาละตินว่า “merx” ที่เป็นรากของคำว่า “merchandise” (สินค้า) หรือ “merchant” (พ่อค้า) หรือ “commerce” (การค้า) ที่มาของเมอร์คิวรีดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับเทพเทิร์มส (Turms) ของอีทรัสคันที่มาจากเทพเฮอร์มีสของกรีก
ฮิลเดการ์ด ฟอน บิงเงน

ฮิลเดการ์ดแห่งบิงเงน คณะเบเนดิกติน (เยอรมัน: Hildegard von Bingen; ละติน: Hildegardis Bingensis; ค.ศ. 1098 – 17 กันยายน ค.ศ. 1179) รู้จักกันในชื่อ เซนต์ฮิลเดการ์ด (อังกฤษ: Saint Hildegard) และในชื่อ หมอดูแห่งแม่น้ำไรน์ (อังกฤษ: Sibyl of the Rhine) เป็นหัวหน้านักชีเบเนดิกติน นักเขียน นักประพันธ์ นักปรัชญา นักเวทมนตร์ นักจินตนาการและผู้รู้รอบด้านชาวเยอรมัน โดยได้รับการพิจารณาให้เป็นผู้ก่อตั้งประวัติศาสตร์ธรรมชาติทางวิทยาศาสตร์ในประเทศเยอรมนี
รายการอ้างอิง

↑  Bennett, Judith M. and Hollister, Warren C. Medieval Europe: A Short History (New York: McGraw-Hill, 2001), p. 317.
↑  "Women of Historic Note". Washington Post, By Gayle Worl March 9, 1997
↑  Jöckle, Clemens (2003). Encyclopedia of Saints. Konecky & Konecky. p. 204.
เวอร์จิล

เวอร์จิล
ปูบลิอุส แวร์กิลิอุส มาโร (ละติน: Pvblivs Vergilivs Maro) หรือ เวอร์จิล (อังกฤษ: Virgil, Vergil; 15 ตุลาคม 70 ปีก่อนคริสต์ศักราช - 21 กันยายน 19 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เป็นกวีชาวโรมโบราณ บทกวีที่เขาแต่งจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับพระเจ้าและนิยายปรัมปรา งานเขียนที่มีชื่อเสียงของเขาได้แก่  เอ็กคล็อกส์ (Eclogues), จอร์จิกส์ (Georgics) และมหากาพย์ อีนีอิด (Aeneid)
เวนี วีดี วีกี

ชิ้นส่วนเสาปราสาทในอดีตที่มีอายุ 4,000 ปีที่ซีแล ประเทศตุรกี ซึ่งเป็นที่ที่จูเลียส ซีซาร์ กล่าวว่า "เวนี วีดี วีกี"
เวนี วีดี วีกี (ละติน: Veni, vidi, vici, ภาษาละตินคลาสสิก: [weːniː wiːdiː wiːkiː], ภาษาละตินศาสนา: [ˈveni ˈvidi ˈvitʃi]; แปลว่า ข้ามา ข้าเห็น ข้าพิชิต) เป็นวลีภาษาละตินที่สื่อถึงชัยชนะที่ฉับไวและเด็ดขาด กล่าวกันว่าเจ้าของวลีนี้คือจูเลียส ซีซาร์ ซึ่งแอปเปียนรายงานว่า เขาใช้วลีดังกล่าวในจดหมายถึงวุฒิสภาโรมันเมื่อประมาณ 47 ปีก่อนคริสต์ศักราช หลังจากที่ได้รับชัยชนะอย่างฉับไวเหนือพาร์นาแกสที่ 2 แห่งพอนตัสในยุทธการที่เซลา (ปัจจุบันคือซีแล ประเทศตุรกี)
นอกจากนี้ยังมีการอ้างถึงวลีนี้ในงานเขียน Life of Caesar ของพลูทาร์ก และ Lives of the Twelve Caesars: Julius ของซุเอโตนิอุส พลูทาร์กเขียนว่าซีซาร์ใช้วลีนี้ในรายงานที่ส่งถึงอามันติอุส เพื่อนของเขาที่อยู่ในโรม ในขณะที่ซุเอโตนิอุสระบุว่าซีซาร์จัดขบวนแห่แสดงจารึกที่มีคำสามคำนี้หลังจากที่เขามีชัยเหนือพอนตัส
ฮิสปานิอา

ฮิสปานิอาหลังจากการจัดเขตการปกครองโดยจักรพรรดิไดโอคลีเชียนในปี ค.ศ. 260
ฮิสปานิอา (ละติน: Hispania, ออกเสียง: [hɪsˈpaːnia]) เป็นชื่อที่โรมันใช้เรียกคาบสมุทรไอบีเรียทั้งหมด (ที่ปัจจุบันคือประเทศสเปน โปรตุเกส อันดอร์รา ยิบรอลตาร์ และส่วนเล็ก ๆ ทางตอนใต้ของฝรั่งเศส) เมื่อโรมมีฐานะเป็นสาธารณรัฐ ฮิสปานิอาแบ่งเป็นสองมณฑล ได้แก่ เนียเรอร์ฮิสปานิอา (Nearer Hispania) และเฟอร์เทอร์ฮิสปานิอา (Further Hispania) ระหว่างสมัย Principate เฟอร์เทอร์ฮิสปานิอาก็แบ่งเป็นสองมณฑลใหม่คือฮิสปานิอาไบติกาและลูซีตานิอา ขณะที่เนียเรอร์ฮิสปานิอาเปลี่ยนชื่อเป็นฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส ต่อมาทางตะวันตกของทาร์ราโคเนนซิสก็แบ่งย่อยออกเป็นฮิสปานิอาใหม่ที่ต่อมาเรียกว่าแคลเลเชีย (หรือแกลเลเชียที่กลายมาเป็นแคว้นกาลิเซียของสเปนในปัจจุบัน) ตั้งแต่สมัยจตุราธิปไตยภายใต้จักรพรรดิไดโอคลีเชียนในปี ค.ศ. 284 เป็นต้นมาทางตอนใต้ของทาร์ราโคเนนซิสก็แบ่งออกไปเป็นคาร์เทจิเนนซิส และอาจจะเช่นเดียวกับหมู่เกาะแบลีแอริก ต่อมา และมณฑลทั้งหมดก็รวมกันเป็นมณฑลเดียวกันภายใต้ประมุขที่มีตำแหน่งเป็นวีการีอุส (vicarius)
ดูเพิ่ม

มณฑลโรมัน
| ด ค กมณฑลโรมันใน ค> ศ. 120 |
| --- | --- | --- |
|  อะเคีย  ไอกึปตุส  อาฟริกาโปรโกงซูลาริส  อัลเปสก็อตติไอ  อัลเปสมาริติไม  อัลเปสป็อยนีไน  อาราบิอาแปไตรอา  อาร์แมนิอา  อาซิอา  อัสซือริอา  บิทิเนียและพอนทัส  บริตันนิอา  แคปพะโดเชีย  ซิลิเชีย  คอร์ซิกาและซาร์ดิเนีย  เครตาและไซริเนกา  ไซปรัส  เดเชีย  ดัลเมเชีย  อิไพรัส  กาเลเชีย  กัลลิอาอากวีตานิอา  กัลลิอาแบ็ลกิกา  กัลลิอาลุกดูเนงซิส  กัลลิอานาร์โบเนงซิส  แกร์มานิอาอีงแฟริออร์  แกร์มานิอาซูแปริออร์  ฮิสปานิอาไบติกา  ฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส  อิตาลี  ยูเดีย  ลูซีตานิอา  ลิเชียและแพมฟิเลีย  มาซิโดเนีย  เมารีตานิอาไกซาริเองซิส  เมารีตานิอาติงกีตานา  เมโสโปเตเมีย  ม็อยซิอาอีงแฟริออร์  ม็อยซิอาซูแปริออร์  โนริกูง  ปันนอนิอาอีงแฟริออร์  ปันนอนิอาซูแปริออร์  ไรติอา  ซิกิลิอา  ซือริอา  เทรเชีย  |  อะเคีย  ไอกึปตุส  อาฟริกาโปรโกงซูลาริส  อัลเปสก็อตติไอ  อัลเปสมาริติไม  อัลเปสป็อยนีไน  อาราบิอาแปไตรอา  อาร์แมนิอา  อาซิอา  อัสซือริอา  บิทิเนียและพอนทัส  บริตันนิอา  แคปพะโดเชีย  ซิลิเชีย  คอร์ซิกาและซาร์ดิเนีย  เครตาและไซริเนกา  ไซปรัส  เดเชีย  ดัลเมเชีย  อิไพรัส  กาเลเชีย  กัลลิอาอากวีตานิอา  กัลลิอาแบ็ลกิกา  กัลลิอาลุกดูเนงซิส  กัลลิอานาร์โบเนงซิส  แกร์มานิอาอีงแฟริออร์  แกร์มานิอาซูแปริออร์  ฮิสปานิอาไบติกา  ฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส  อิตาลี  ยูเดีย  ลูซีตานิอา  ลิเชียและแพมฟิเลีย  มาซิโดเนีย  เมารีตานิอาไกซาริเองซิส  เมารีตานิอาติงกีตานา  เมโสโปเตเมีย  ม็อยซิอาอีงแฟริออร์  ม็อยซิอาซูแปริออร์  โนริกูง  ปันนอนิอาอีงแฟริออร์  ปันนอนิอาซูแปริออร์  ไรติอา  ซิกิลิอา  ซือริอา  เทรเชีย  |  |
อูนไบนิลเลียม

อูนไบนิลเลียม (ละติน: Unbinilium) เป็นธาตุที่มีเลขอะตอมเท่ากับ 120 และมีสัญลักษณ์ Ubn
"อูนไบนิลเลียม" เป็นชื่อชั่วคราวในระบบ IUPAC 
และมีชื่อชั่วคราวอีกชื่อตามพยากรณ์ของดมีตรี เมนเดเลเยฟว่า "เอกา-เรเดียม" (eka-radium) 
อูนไบนิลเลียมคาดว่าจะเป็นธาตุในหมู่โลหะแอลคาไลน์เอิร์ธและมีลักษณะคล้ายแบเรียมและเรเดียม
การปรากฏ สมบัติ และปฏิกิริยาเคมี

ซึ่งเป็นผลผลิตจากการปะทะกันระหว่าง อะตอมของ พลูโทเนียม-254 กับ ไอออน ของ เหล็ก-48  ดังสมการ
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2544 ได้มีการค้นพบวิธีสร้างอะตอมของอูนไบนิลเลียมโดยการปะทะกันระหว่างยูเรเนียมและนิกเกิลและ คูเรียมและโครเมียมดังสมการ
เดช เดชประดิยุทธ

| พลเอกเดช เดชประดิยุทธม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีของไทยที่ไม่ได้ประจำกระทรวง
ดำรงตำแหน่ง 8 ธันวาคม – 11 ธันวาคม พ.ศ. 2494
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง 11 ธันวาคม พ.ศ. 2494 – 23 มีนาคม พ.ศ. 2495
ดำรงตำแหน่ง 28 มีนาคม พ.ศ. 2495 – 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสหกรณ์
ดำรงตำแหน่ง 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 – 5 สิงหาคม พ.ศ. 2498
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2445 อำเภอบางกอกใหญ่ จังหวัดธนบุรี
เสียชีวิต: 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 (56 ปี)
คู่สมรส: คุณหญิงแฉล้ม  เดชประดิยุทธ

พลเอก เดช เดชประดิยุทธ หรือ หลวงเดชประดิยุทธ์ (นามเดิม เดช แสงเงิน; 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2445 – 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501) เป็นอดีตรัฐมนตรีไม่ประจำกระทรวง อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสหกรณ์ ในรัฐบาลจอมพลแปลก พิบูลสงคราม (ครม.24, 25) และอดีตผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยทหารบก
ประวัติ

พล.อ.เดช มีชื่อเดิมว่า เดช แสงเงิน เกิดที่ตำบลสะพานยาว อำเภอบางกอกใหญ่ จังหวัดธนบุรี เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2445 เป็นบุตรของร้อยเอก หลวงธนมัยพิบูลย์ (สว่าง แสงเงิน) กับนางไผ่ แสงเงิน ได้รับการศึกษาจากโรงเรียนวัดชิโนรสาราม จากนั้นจึงไปเรียนต่อที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก ในปี พ.ศ. 2455 จนถึงปี พ.ศ. 2464 โดยเข้าเรียนตั้งแต่อายุ 10 ขวบ ครั้นจบจากโรงเรียนนายร้อยทหารบก
พล.อ.เดช สมรสกับ คุณหญิงแฉล้ม  เดชประดิยุทธ
พล.อ.เดช ได้รับพระราชทานเลื่อนยศเป็น พลเรือเอก พลอากาศเอก เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2499
งานราชการ

พล.อ.เดช ได้เข้ารับราชการทหารเป็นนายร้อยตรี เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2465เป็นทหารอยู่ถึงปี พ.ศ. 2474 ท่านก็ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหลวงเดชประดิยุทธ์ และได้ใช้บรรดาศักดิ์นี้สืบมาจนถึง ปี พ.ศ. 2485 หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองจึงขอคืนบรรดาศักดิ์
หลวงเดชประดิยุทธ์ ได้ยศเป็นนายพันตรี ในปี พ.ศ. 2475 ชีวิตทหารได้ผ่านเหตุการณ์กบฏที่ทหารได้เข้าไปมีส่วนร่วมมาก คือ กบฏบวรเดชในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2476 และกรณีกบฏ พ.ศ. 2481 ที่อ้างว่าเป็นกบฏพระยาทรงสุรเดช
ในสมัยหลวงพิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ช่วงเวลาแรกในปี พ.ศ. 2484 หลวงเดชฯ ได้รับยศเป็นนายพันเอก และอีก 3 ปีต่อมา สมัยที่นายควง อภัยวงศ์ เป็นนายกรัฐมนตรี หลวงเดชฯ ได้ขึ้นเป็นนายพลตรี ในปี พ.ศ. 2487 ตอนที่เกิดการรัฐประหาร 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 หลวงเดชฯ มีตำแหน่งเป็นจเรทหารบก และรักษาการณ์ผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยทหารบก แต่ไม่ได้มีชื่ออยู่ในคณะรัฐประหาร หลังการรัฐประหารแล้วก็ยังเจริญในหน้าที่ทหารจนได้เป็นนายพลโทในปี พ.ศ. 2492 และที่สำคัญปรากฏว่าในเดือนเมษายน ปี 2494 ก็ได้ขึ้นเป็นรองผู้บัญชาการทหารบก จึงนับว่าเป็นนายทหารที่ได้รับการยอมรับมากคนหนึ่ง
การที่ดำรงตำแหน่งรองผู้บัญชาการทหารบก ที่มีพลเอก ผิน ชุณหะวัณ เป็นผู้บัญชาการทหารบก ดังนั้น ในวันที่ 29 พฤศจิกายน ปี 2494 ท่านจึงเป็นหนึ่งในสามนายทหารบกที่มีรายชื่ออยู่ใน “คณะบริหารประเทศชั่วคราว” ที่ร่วมกันประกาศยึดอำนาจประเทศ นายทหารบก 3 คน ได้แก่ พลเอก ผิน ชุณหะวัณ พลโท เดช เดชประดิยุทธ์ และพลโท สฤษดิ์ ธนะรัชต์ และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่ 2 ในวันเดียวกัน
ในปี พ.ศ. 2495 ได้เป็นเสนาธิการกลาโหม
การยึดอำนาจครั้งนั้นทำให้มีการล้มรัฐบาลจอมพล ป. ไปด้วย แต่ก็เพียงระยะเวลาสั้นมากไม่ถึงวัน เพราะได้มีการตั้งจอมพล ป. กลับเข้ามาเป็นนายกรัฐมนตรีอีกในวันเดียวกัน
พล.อ.เดช ได้รับแต่งตั้งเป็นสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่ 2 ในปี พ.ศ. 2494 และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีที่ไม่ประจำกระทรวง ในรัฐบาลจอมพลแปลก พิบูลสงคราม ในปีเดียวกัน หลังจากนั้นเพียง 3 วันก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย (ครม.24) และดำรงตำแหน่งต่อเนื่องมาในคณะรัฐมนตรีชุดต่อมา คือ คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 25 ในปี พ.ศ. 2495 ต่อมาอีก 2 ปีหลังจากนั้นก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสหกรณ์อีกตำแหน่งหนึ่ง จนถึงปี พ.ศ. 2498 ก็พ้นจากตำแหน่งคงเหลือเพียงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทยเพียงตำแหน่งเดียว
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พลเอก เดช เดชประดิยุทธ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้