stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดกุนนทีรุทธาราม

| วัดกุนนทีรุทธาราม |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดกุนนทีรุทธาราม, วัดห้วยขวาง
ที่ตั้ง: เลขที่ 88 ซอยอินทามระ 59 ถนนประชาสุข แขวงรัชดาภิเษก เขตดินแดง กรุงเทพมหานคร 10400
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูอาทรกิจจานุกิจ (อภิเศก สีลเตโช)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกุนนทีรุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงรัชดาภิเษก เขตดินแดง กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 50 ตารางวา
วัดกุนนทีรุทธารามหรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดห้วยขวาง มีประวัติไม่แน่ชัด จากคำบอกเล่า บอกว่านางคล้าย ไม่ทราบนามสกุล เป็นผู้ให้ที่ดินสร้างวัดเป็นคนแรก ต่อมานายฟ้อน ซื่อสัตย์ ได้บริจาคที่ดินเพิ่มขึ้นอีก รวมแล้วเกือบ 8 ไร่เศษ ในปี พ.ศ. 2428 ต่อมาในปี พ.ศ. 2504 พระครูโอภาสธรรมโสภณ (จำรัส คนฺธสีโล) เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน ได้บูรณะเสนาสนะต่าง ๆ ในวัดและสร้างอุโบสถหลังใหม่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2512
อุโบสถที่เสาทำด้วยไม้ แต่กำแพงก่ออิฐถือปูนและเครื่องบนใช้ไม้ทำทั้งหลัง ทรงไทย หลังคา มุงกระเบื้อง ว่ากันว่าเป็นฝีมือชาวบ้านที่ร่วมแรงร่วมใจกันทำ ทำให้รูปแบบการก่อสร้างในแต่ละส่วนมีความแตกต่างกัน เช่น ประตู หน้าต่าง หน้าบัน วัดยังเป็นแหล่งรวมรูปหล่อจำลองและพระพุทธรูปสำคัญคือ รูปหล่อของหลวงปู่ปั้น ยังมีเจ้าแม่ตะเคียนเงิน เจ้าแม่ตะเคียนทอง ซึ่งมีการขุดพบต้นตะเคียนทั้งสองต้นนี้จากใต้น้ำลึกกว่า 100 เมตร ที่กลางทุ่งนา จังหวัดอ่างทอง
มีด

มีด คือเครื่องมือชนิดแรกๆที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นเพื่อใช้ในชีวิตประจำวันมาอย่างยาวนาน เกี่ยวข้องสัมพันธ์กับแทบจะทุกกิจกรรม ในการดำเนินชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเผ่าพันธุ์ หรือกลุ่มสังคมใดๆ ก็ตาม มีดเป็นเครื่องมือตัดเฉือนชนิดมีคมสำหรับใช้ สับ หั่น เฉือน ปาด บางชนิดอาจมีปลายแหลมสำหรับกรีด หรือแทง มักมีขนาดเหมาะสมสำหรับจับถือด้วยมือเดียว
ประเภทของมีดตามการใช้งาน > ใช้เป็นอาวุธ

มีดต่อสู้ หรือมีดสั้น (combat knife, fighting knife, tactical knife) มีดที่ออกแบบมาเพื่อใช้ต่อสู้ระยะใกล้
ดาบปลายปืน หรือมีดปลายปืน (knife bayonet) เป็นมีดใช้ติดที่ปลายของอาวุธปืนเช่นปืนยาว
มีดสนามเพลาะ (trench knife) มีดที่สร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์เฉพาะอย่าง พบได้ในสงครามสนามเพลาะ (trench warfare) เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 1
มีดพกสปริง (switchblade) มีดที่ใบมีดซ่อนอยู่ในตัวด้าม และถูกปล่อยออกมาโดยการกดปุ่มหรือด้วยกลไกอื่นของมัน
มีดโบวี (Bowie knife) มีดในฝักขนาดใหญ่ มีลักษณะเฉพาะ ออกแบบโดยพันเอก จิม โบวี (Colonel Jim Bowie)
มีดผีเสื้อ (butterfly knife) หรือบาลิซง (balisong) มีดพับที่ด้ามแยกออกเป็นสองข้าง มีต้นกำเนิดมาจากฟิลิปปินส์
ชิฟ (shiv) คำสแลงเรียกอาวุธมีคมทุกชนิด ชื่อเรียกอื่นเช่น แชงก์ (shank)
ประเภทของมีดตามการใช้งาน > ใช้เป็นเครื่องครัว

มีดเชฟ (chef's knife) หรือมีดฝรั่งเศส (French knife) มีดที่ใช้สำหรับเตรียมอาหาร ใช้สำหรับหั่นเป็นต้น
มีดตัดขนมปัง (bread knife) มีดที่มีฟันเลื่อยใช้ตัดขนมปัง
มีดปาดหน้าเค้ก (frosting spatula) มีดที่ไม่มีคมใช้สำหรับตกแต่งครีมบนเค้ก บางแห่งเรียกมีดชนิดนี้ว่า palette knife
มีดเลาะกระดูก (boning knife) มีดที่ใช้เลาะกระดูกหรือก้างออกจากเนื้อเป็ดไก่ เนื้อวัว หรือเนื้อปลา
มีดแล่ (carving knife) มีดขนาดใหญ่ใช้สำหรับเฉือนอาหารออกเป็นชิ้นบางๆ มีดชนิดนี้บางกว่ามีดเชฟ ไม่เหมาะกับการหั่น
มีดปังตอ (cleaver) มีดปังตอ เป็นมีดขนาดใหญ่ ใบมีดหนา ใช้ตัดเนื้อที่ติดกระดูก หรือใช้สับ
มีดปอกผลไม้ (Utility knife, Paring knife) มีดขนาดเล็ก ใบมีดยาวตั้งแต่ 3-5 นิ้ว ใช้ปอกผิวผลไม้ หรือหั่นตัดผักผลไม้ชิ้นเล็กๆ
มีดไฟฟ้า (electric knife) เครื่องใช้ไฟฟ้าที่มีใบมีดเป็นใบเลื่อย
มีดบนโต๊ะอาหารเช่น มีดปาดเนย (butter knife) มีดสเต๊ก (steak knife)
ประเภทของมีดตามการใช้งาน > ใช้เป็นเครื่องมือ

มีดผ่ายางรถยนต์ เป็นมีดที่มีขนาดใหญ่และมีความคมมาก ใบมีดยาวประมาณ 9-12 นิ้ว ใช้ในการผ่ายางรถยนต์เพื่อจะนำยางไปทำอย่างอื่นต่อไป
มีดคัตเตอร์ มีทั้งเล่มเล็กขนาด L30 และเล่มใหญ่ขนาด L50 มีความคมปานกลางหรือมีความคมมาก เพราะใบมีดนี้ใช้ตัด กรีด เฉพาะชิ้นงานทั้งกระดาษ และวัสดุต่างๆ แต่มีข้อยกเว้นในการใช้คือห้ามใช้อาวุธป้องกันหรือใช้มีดเพื่อแหย่เล่นถึงบาดเจ็บจนตาย รวมทั้งห้ามตัดชิ้นวัสดุของแข็ง เช่น ประเภทแก้ว ประเภทยาง ประเภท PVC และประเภทโลหะทุกชนิด เพราะทำให้มีดคัตเตอร์นั้นไม่คมและผู้ใช้มีดคัตเตอร์นี้เกิดอุบัติเหตุหรือบาดเจ็บในการใช้งานได้
ส่วนประกอบของมีด

ใบ
ด้าม
ปลาย
สัน
คม
ประวัติของมีดในประเทศไทย

ค้นพบครั้งแรกราว 30,000 ปี ตามแหล่งโบราณคดีต่างๆ โดยวัสดุที่ใช้ทำมีดจะแตกต่างกันไปตามยุคสมัย
ประวัติของมีดในประเทศไทย > มีดในยุคหิน

มักทำจากกระดูกหรือหินที่กระเทาะให้มีความแหลมคมเพื่อใช้เป็นเครื่องมือและอาวุธ โดยมีหลักฐานจากแหล่งโบราณคดีในภูมิภาคต่างๆเช่น
แหล่งโบราณคดีถ้ำหลังโรงเรียน จังหวัดกระบี่
ถ้ำในอำเภอไทรโยค ถ้ำต่างๆในบริเวณลุ่มน้ำแควน้อย จังหวัดกาญจนบุรี
ถ้ำผีแมนในจังหวัดแม่ฮ่องสอน
เพิงผาช้างที่อุทยานแห่งชาติ ออบหลวง จังหวัดเชียงใหม่
แหล่งโบราณคดีบ้านเก่า จังหวัดกาญจนบุรี
แหล่งโบราณคดีโนนป่าหวาย แหล่งโบราณคดีบ้านท่าแค อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี
แหล่งโบราณคดีโคกเจริญ แหล่งโบราณคดีโนนนกทา อำเภอภูเวียง จังหวัดขอนแก่น
แหล่งโบราณคดีโนนเก่าน้อยในด้านตะวันออกของหนองหาน อำเภอกุมภวาปี
แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี
ประวัติของมีดในประเทศไทย > มีดในยุคสำริด

ทำจากวัสดุสำริด ขึ้นรูปโดยการหล่อและการตี มักพบตามแหล่งโบราณคดีในพื้นที่ซึ่งเป็นสายแร่ทองแดงเช่น
แหล่งโบราณคดีภูโล้น ริมฝั่งแม่น้ำโขง จังหวัดหนองคาย ซึ่งมีช่วงอายุประมาณ 3,750-3,425 ปี
แหล่งโบราณคดี บ้านนาดี อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานีพบการหล่อสัมฤทธิ์เป็นเครื่องใช้และเครื่องประดับ มีอายุประมาณ 2,700-2,400 ปี
แหล่งโบราณคดีในลุ่มน้ำมูล ที่มีการใช้สำริด เช่นที่บ้านประสาท บ้านหลุมข้าว อำเภอโนนสูงจังหวัดนครราชสีมา
แหล่งโบราณคดีแหล่งศูนย์การทหารปืนใหญ่ พบการใช้สำริดทำเป็นเครื่องใช้และเครื่องประดับ มีอายุประมาณ 3,000 ปีมาแล้ว
แหล่งโบราณคดีโนนป่าหวาย บ้านห้วยโป่งอำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี เป็นแหล่งใหญ่ในการผลิตแร่ทองแดงประมาณ 3,500-3,000 ปีมาแล้ว
อ่างเก็บน้ำนิลกำแหง อายุประมาณ 3,301-2,900 ปี
มีดปังตอแบบจีนและมีดอีโต้แบบอเมริกาเหนือ
ตลาดหลักทรัพย์ไลฟ์เอ็กซ์เช้นจ์

ตลาดหลักทรัพย์ไลฟ์เอ็กซ์เช้นจ์ (อังกฤษ: LiVe Exchange, LiVEx) เป็นตลาดหลักทรัพย์แห่งที่สามของประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2565 จัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นศูนย์กลางการระดมทุนในตลาดทุนของกิจการที่อยู่ในชั้นกำลังพัฒนาเช่น วิสาหกิจขนาดกลาง (SME) และวิสาหกิจเริ่มต้น (Startup) ที่มีคุณสมบัติตามที่กำหนด โดย LiVEx มีแนวทางการกำกับดูแลการจดทะเบียนและการซื้อขายหลักทรัพย์ในตลาดที่มีลักษณะผ่อนปรนทั้งในเรื่องคุณสมบัติการเข้าจดทะเบียนและการดำรงสถานะเป็นบริษัทจดทะเบียน โดยเน้นหลักการเปิดเผยข้อมูลต่อผู้ลงทุน และอัตราค่าธรรมเนียมที่เกี่ยวข้องกับการเป็นบริษัทจดทะเบียนจะต่ำกว่ากรณีบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เอ็ม เอ ไอ (mai) และตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย (SET) การซื้อขายจะเป็นแบบเจรจาต่อรองกันเอง โดยมี Live Platform เป็นตัวกลางระหว่างแหล่งทุนและบริษัท ซึ่งจะไม่มีการจับคู่ซื้อขายแบบอัตโนมัติเหมือน SET และ mai
เกณฑ์เกี่ยวกับการซื้อขายบน LiVEx

กำหนดให้ทำการซื้อขายผ่านบริษัทสมาชิกของตลาดหลักทรัพย์ เฉพาะผู้ลงทุนที่สำนักงาน ก.ล.ต. กำหนด ในรูปแบบบัญชีวางเงินล่วงหน้า (prepaid) โดยต้องมีหุ้น หรือเงินเพียงพอสำหรับการซื้อขาย
โดยเปิดให้ซื้อขายแบบประมูล (auction) ด้วยวิธีจับคู่อัตโนมัติ (Automatic Order Matching, AOM) วันละ 1 รอบ ระหว่าง 9.30–11.00 น. พร้อมชำระราคาและส่งมอบหลักทรัพย์แบบทีละรายการ (Gross Settlement) ภายในวันเดียวกันกับวันที่ซื้อขาย (วันที่ T) ไม่มีการกำหนดราคาเสนอซื้อ/เสนอขายสูงสุดและต่ำสุดของหลักทรัพย์ (Ceiling/Floor) และไม่มีการหยุดการซื้อขายเป็นการชั่วคราว (Circuit Breaker)
เกณฑ์การระดมทุนผ่านตลาดสำหรับ SMEs และ Startups > ประเภทผู้ระดมทุน

วิสาหกิจขนาดกลาง (SME) ตามนิยามของสำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม และวิสาหกิจเริ่มต้น (Startup) ที่มีธุรกิจเงินร่วมลงทุน (VC) หรือบริษัทที่ทำหน้าที่บริหารหุ้นนอกตลาด (Private Equity Firm) ร่วมลงทุน โดยจดทะเบียนเป็นบริษัทจำกัด
เกณฑ์การระดมทุนผ่านตลาดสำหรับ SMEs และ Startups > มูลค่าการระดมทุน

ตลาดแรก การระดมทุนสาธารณะในรูปแบบการเสนอขายหุ้นครั้งแรกให้แก่สาธารณชน (IPO) มูลค่า 10–500 ล้านบาท และระดมทุนได้ไม่ต่ำกว่าร้อยละ 80
ประเภทผู้ลงทุน

ผู้ประกอบอาชีพลงทุน ได้แก่ นักลงทุนสถาบัน, ธุรกิจเงินร่วมลงทุน, บริษัทที่ทำหน้าที่บริหารหุ้นนอกตลาด, ผู้ลงทุนที่มีลักษณะเฉพาะ (angel investor)
ผู้มีประสบการณ์และความเชี่ยวชาญในการลงทุน
ผู้ลงทุนรายใหญ่พิเศษหรือผู้ลงทุนรายใหญ่ซึ่งมีคุณสมบัติตามที่สำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์กำหนด ซึ่งเป็นได้ทั้งบุคคลธรรมดาและนิติบุคคล มีรายได้ต่อปีไม่ต่ำกว่า 4 ล้านบาท หรือมีสินทรัพย์รวมไม่ต่ำกว่า 50 ล้านบาท และมีประสบการณ์ในการลงทุนไม่น้อยกว่า 1 ปี
ผู้ที่มีความสัมพันธ์กับบริษัทเช่น กรรมการ, ผู้บริหาร, พนักงาน, ผู้ถือหุ้นรายใหญ่
หน้าที่ในการเปิดเผยข้อมูลของผู้ระดมทุน > ก่อนจดทะเบียนเข้าตลาด

เปิดเผยงบการเงินตามมาตรฐานการรายงานทางการเงินสำหรับกิจการที่มีส่วนได้เสียสาธารณะ (Publicly Accountable Entities, PAEs) 1 ปี และยื่นแบบแสดงรายการข้อมูลการเสนอขายหลักทรัพย์และหนังสือชี้ชวน (แบบ filing)
หน้าที่ในการเปิดเผยข้อมูลของผู้ระดมทุน > หลังจดทะเบียน

รายงานงบการเงินทุก 6 เดือน และแสดงข้อมูลสำคัญตามเหตุการณ์
ดูเพิ่ม

ตลาดหลักทรัพย์ เอ็ม เอ ไอ
แหล่งข้อมูลอื่น

LiVE Platform. เว็บไซต์ตลาดหลักทรัพย์ไลฟ์เอ็กซ์เช้นจ์.
เขตมิโดริ (ไซตามะ)

| เขตมิโดริ 緑区 |
| --- | --- |
เขต
สำนักงานเขตมิโดริ นครไซตามะ
   โลโก้
ที่ตั้งของเขตมิโดริ (เน้นสีม่วง) ในนครไซตามะ

เขตมิโดริที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°52′15.9″N 139°41′2.7″E﻿ / ﻿35.871083°N 139.684083°E﻿ / 35.871083; 139.684083
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด:  ไซตามะ
นคร:  ไซตามะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 26.44 ตร.กม. (10.21 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 กันยายน ค.ศ. 2024)
 • ทั้งหมด: 133,876 คน
 • ความหนาแน่น: 5,063 คน/ตร.กม. (13,110 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์
 • ต้นไม้: ซากูระ
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสท้องถิ่น: 11109-1
ที่อยู่สำนักงาน: 975-1 โออาซะนากาโอะ เขตมิโดริ นครไซตามะ จังหวัดไซตามะ 336-8587
โทรศัพท์: 048-835-3156
เว็บไซต์: www.city.saitama.lg.jp/midori
เขตมิโดริ (ญี่ปุ่น: 緑区; โรมาจิ: Midori-ku) เป็นหนึ่งในสิบเขตของนครไซตามะ ในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของนครไซตามะ มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 26.44 ตารางกิโลเมตร (10.21 ตารางไมล์) ณ วันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2024 เขตมิโดริมีจำนวนประชากรประมาณ 133,876 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 5,063 คนต่อตารางกิโลเมตร เขตมิโดริเป็นที่ตั้งของไซตามะสเตเดียม 2002 ซึ่งเป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น
ภูมิศาสตร์

เขตมิโดริมีพื้นที่เกษตรกรรมสีเขียวกว้างใหญ่ที่ตั้งอยู่ตอนกลางของเขตที่เรียกว่า มินูมะทัมโบะ (ญี่ปุ่น: 見沼田んぼ; โรมาจิ: Minuma Tanbo) หรือ นาข้าวมินูมะ ระบบแม่น้ำสายหลัก ได้แก่ แม่น้ำชิบะ แม่น้ำอายาโนเซะ และคลองชลประทานมินูมะ และมีทางด่วนโทโฮกุวิ่งผ่านในพื้นที่ทางตะวันออกของเขต
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลและเขตข้างเคียง

จังหวัดไซตามะ
เขตในนครไซตามะ
เขตมินูมะ
เขตมินามิ
เขตอูราวะ
เขตอิวัตสึกิ
นครคาวางูจิ
ประวัติศาสตร์

ผู้คนกลุ่มแรกที่เข้ามาตั้งรกรากในพื้นที่แห่งนี้เชื่อกันว่าเดินทางเข้ามาเมื่อประมาณสองหมื่นห้าพันปีก่อน แหล่งโบราณคดียุคหินเก่าที่พบในพื้นที่ ได้แก่ มัตสึกิ (ญี่ปุ่น: 松木; โรมาจิ: Matsuki), วาดากิตะ (ญี่ปุ่น: 和田北; โรมาจิ: Wadakita), คิตาจูกูนิชิ (ญี่ปุ่น: 北宿西; โรมาจิ: Kitajukunishi) และมามิยะมิยาอูชิโระ (ญี่ปุ่น: 間宮宮後; โรมาจิ: Mamiya Miyaushiro) ในยุคต้นสมัยใหม่ มีการพบหลักฐานโครงสร้างวิศวกรรมขนาดใหญ่ในพื้นที่แห่งนี้ ได้แก่ อ่างเก็บน้ำมินูมะ (ญี่ปุ่น: 見沼溜井; โรมาจิ: Minuma Tamei), คลองชลประทานมินูมะ (ญี่ปุ่น: 見沼代用水; โรมาจิ: Minumadai Yōsui) และยังเป็นที่ตั้งของไดมงชูกุ (ญี่ปุ่น: 大門宿; โรมาจิ: Daimon-shuku) ซึ่งเป็นสถานีพักแรมทางการค้าแห่งหนึ่งของเส้นทางนิกโกโอนาริไกโด (ญี่ปุ่น: 日光御成道; โรมาจิ: Nikkō Onari Kaidō
เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านทานิดะ (ญี่ปุ่น: 谷田; โรมาจิ: Tanida), โอมางิ (ญี่ปุ่น: 尾間木; โรมาจิ: Omagi), มิมูโระ (ญี่ปุ่น: 三室; โรมาจิ: Mimuro), และไดมง (ญี่ปุ่น: 大門; โรมาจิ: Daimon) ขึ้นภายในอำเภอคิตะอาดาจิ จังหวัดไซตามะ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1932 หมู่บ้านทานิดะได้ถูกผนวกรวมเข้ากับเมืองอูราวะ และยกฐานะเป็นนครอูราวะเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934 หมู่บ้านโอมางิ มิมูโระ และไดมง ได้ถูกผนวกรวมเข้าด้วยกันเพื่อจัดตั้งเป็นหมู่บ้านมิโซโนะเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1956 ต่อมาเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1962 หมู่บ้านมิโซโนะได้แยกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งไปรวมกับนครอูราวะ อีกส่วนหนึ่งไปรวมกับนครคาวางูจิ วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 นครอูราวะ นครโยโนะ และนครโอมิยะ ได้ควบรวมกันเพื่อจัดตั้งนครแห่งใหม่ชื่อนครไซตามะ เมื่อนครไซตามะได้รับการยกฐานะให้เป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนดเมื่อ ค.ศ. 2003 พื้นที่ที่สอดคล้องกับหมู่บ้านทานิดะ โอมางิ มิมูโระ และไดมง ได้กลายมาเป็นเขตมิโดริ
การศึกษา

มหาวิทยาลัยอูราวะ
คณะเภสัชศาสตร์ และบัณฑิตวิทยาลัยเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเคโอ
วิทยาลัยพยาบาลนครไซตามะ
โรงเรียนของรัฐในเขตมิโดริ ประกอบด้วย โรงเรียนประถมศึกษา 11 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 6 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 1 แห่ง และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 2 แห่ง
โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายสังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดไซตามะ
โรงเรียนมัธยมปลายอูราวะฮิงาชิ จังหวัดไซตามะ (埼玉県立浦和東高等学校)
โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นสังกัดเทศบาลนครไซตามะ
ฮารายามะ (原山中学校)
ฮิงาชิอูราวะ (東浦和中学校)
มิมูโระ (三室中学校)
มิโซโนะ (美園中学校)
มิโซโนะมินามิ (美園南中学校)
โอมางิ (尾間木中学校)
โรงเรียนประถมศึกษาสังกัดเทศบาลนครไซตามะ
ไดมง (大門小学校)
ฮารายามะ (原山小学校)
มิมูโระ (三室小学校)
มิโซโนะ (美園小学校)
มิโซโนะคิตะ (美園北小学校)
นากาโอะ (中尾小学校)
โนดะ (野田小学校)
โอมางิ (尾間木小学校)
โอมากิ (大牧小学校)
ซาอิโดะ (道祖土小学校)
ชิบาฮาระ (芝原小学校)
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายมูซาชิโนะ
สถานี: ฮิงาชิอูราวะ
รถไฟสายด่วนไซตามะ
สถานี: อูราวะมิโซโนะ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางด่วนโทโฮกุ: ทางแยกต่างระดับอูราวะ
ทางด่วนชูโตะ สายไซตามะชินโตชิง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 122
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 463
สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น

ไซตามะสเตเดียม 2002 (埼玉スタジアム2002)
อิออนมอลล์อูราวะมิโซโนะ (ÆON Urawa Misono)
พิพิธภัณฑ์อูราวะนครไซตามะ (さいたま市立浦和博物館)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตมิโดริ
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  VIAF 
ไซตามะสเตเดียม
อิออนมอลล์อูราวะมิโซโนะ
ทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์ของปราสาทพนมรุ้ง

| ทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์ของปราสาทพนมรุ้ง |
| --- | --- |

ขบวนการ: ศิลปะแบบนครวัด
สถานที่: อุทยานประวัติศาสตร์พนมรุ้ง จังหวัดบุรีรัมย์ ประเทศไทย
ทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์ของปราสาทพนมรุ้ง เป็นโบราณวัตถุที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของไทย ที่เชื่อว่าถูกโจรกรรมไปเมื่อราวปี พ.ศ. 2503 ในช่วงสงครามเวียดนาม และถูกนำไปจัดแสดงอยู่ที่สถาบันศิลปะชิคาโก ในรัฐอิลลินอย ประเทศสหรัฐอเมริกา แต่ในที่สุดชาวไทยนำโดยรัฐบาล และ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล ก็ได้ทับหลังชิ้นนี้คืนมาในปี พ.ศ. 2531
ประวัติ

ในปี พ.ศ. 2508 กรมศิลปากรพบชิ้นส่วนบางชิ้นของทับหลัง ที่ร้านขายของเก่าย่านราชประสงค์จึงได้ยึดคืนมา ต่อมาในปี พ.ศ. 2516 ศาสตราจารย์ ม.จ. สุภัทรดิศ ดิศกุล ขณะดำรงตำแหน่งคณบดีคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร และ ดร. ไฮแรม วูดเวิร์ด จูเนียร์ อดีตอาสาสมัครสันติภาพ ที่เคยสอนในมหาวิทยาลัยศิลปากร ได้ไปพบทับหลังนารายณ์บรรทม สินธุ์ชิ้นนี้ ที่สถาบันศิลปะ นครชิคาโก ประเทศสหรัฐอเมริกา และทรงมีหนังสือแจ้งอธิบดีกรมศิลปากรอย่างเป็นทางการว่าควรจะขอกลับคืน จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2531 ขณะที่การบูรณะปราสาทหินพนมรุ้งใกล้จะเสร็จเรียบร้อย มีการรื้อฟื้นเรื่องการขอคืนทับหลังขึ้นมาใหม่ ซึ่งครั้งนี้ได้รณรงค์กันอย่างกว้างขวาง ทั้งในกรุงเทพมหานคร ต่างจังหวัด ชาวไทยที่อาศัยอยู่ในนครชิคาโกรวมทั้งชาวอเมริกันและชาติอื่น ๆ ได้ให้การสนับสนุน
จังหวัดบุรีรัมย์ ซึ่งมีรองศาสตราจารย์วันชัย วัฒนกุล อธิการบดีวิทยาลัยครูบุรีรัมย์ เป็นประธาน อาจารย์เทียนชัย ให้ศิริกุล และ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ วิสุทธิ์ ภิญโญวาณิชกะ เป็น เลขาฯ ร่วมกับข้าราชการ พ่อค้าประชาชน และนักเรียนนักศึกษา กว่า 15,000 คนได้ชุมนุมกันเพื่อเรียกร้องขอทับหลังคืน โดยทำหนังสือถึงเอกอัครราชทูตสหรัฐประจำประเทศไทย ผ่านผู้ว่าราชการจังหวัดบุรีรัมย์ นายพร อุดมพงษ์
จนกระทั่งเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 สถาบันศิลปะ นครชิคาโก ได้ส่งทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์ กลับคืนสู่ประเทศไทย ในพระนามของศาสตราจารย์ ม.จ. สุภัทรดิศ ดิศกุล ทับหลังจะถึงสนามบินดอนเมืองในวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 โดยสายการบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์
รายละเอียดของงาน

ที่ทับหลังของมณฑปด้านทิศตะวันออกปราสาทประธาน  เป็นภาพนารายณ์บรรทมสินธุ์ โดยพระนารายณ์บรรทมตะแคงขวาเหนือพระยาอนันตนาคราชซึ่งทอดตัวอยู่เหนือมังกรอีกต่อหนึ่งท่ามกลางเกษียรสมุทร มีก้านดอกบัวผุดขึ้นจากพระนาภีของพระองค์ มีพระพรหมประทับอยู่เหนือดอกบัวนั้น พระนารายณ์ทรงถือ คฑา สังข์ และจักรไว้ในพระหัตถ์หน้าซ้าย พระหัตถ์หลังซ้ายและพระหัตถ์หลังด้านขวาตามลำดับ ส่วนพระหัตถ์หน้าขวารองรับพระเศียรของพระองค์ ทรงมงกุฎรูปกรวย กุณฑล กรองศอ และทรงผ้าจีบเป็นริ้ว มีชายผ้ารูปหางปลาซ้อนกันอยู่ 2 ชั้น ด้านหน้าคาดด้วยสายรัดพระองค์ มีอุบะขนาดสั้นห้อยประดับ มีพระลักษณมีชายาพระองค์ประทับนั้นอยู่ตรงปลายพระบาท
แหล่งข้อมูลอื่น

ข่าวดังข้ามเวลา : ทวงกลับทับหลังนารายณ์ [คลิปเต็มรายการ]จากสำนักข่าวไทย
อาณดา ประกอบกิจ

| อาณดา ประกอบกิจ |
| --- | --- |

เกิด: 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 (28 ปี) จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย
การศึกษา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา
อาชีพ:  นักแสดง  นางแบบ  นักเต้น 
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2565–ปัจจุบัน
ตัวแทน: ช่อง 3 (2565–ปัจจุบัน)
ส่วนสูง: 172 cm (5 ft 7 1⁄2 in)
อาชีพแสดง
ผลงานเด่น: ครูแสงเทียน – อ้ายข่อยฮักเจ้า (2565)  อิงฟ้า – ใจซ่อนรัก (2567)
 
อาณดา ประกอบกิจ (เกิด 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น หญิง เป็นนักแสดงและนางแบบชาวไทย สังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เป็นที่รู้จักกับบทบาท "ครูแสงเทียน" จากละครเรื่อง อ้ายข่อยฮักเจ้า (2565) และมีชื่อเสียงมากขึ้นจากบท "อิงฟ้า" จากซีรีส์เรื่อง ใจซ่อนรัก (2567)
ประวัติ

อาณดา ประกอบกิจ เกิดวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 จังหวัดเชียงใหม่ สำเร็จ​การศึกษาระดับปริญญาตรี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา จังหวัดเชียงใหม่​
จุดเริ่มต้นในวงการบันเทิงเริ่มจากการเป็นนางแบบช่วงเรียนอยู่ที่เชียงใหม่​ และได้รับการสนับสนุนให้เข้าสู่วงการนางงาม รวมถึงเคยไปแคสโฆษณาและได้งานมา ต่อมาได้ไปฝึกงานที่กรุงเทพมหานคร​ ทำให้มีเวลาลุยงานในวงการบันเทิงมากขึ้น โดยมีผลงานละครเรื่องแรกคือเรื่อง ยมทูตกับภูตสาว ในบท "ปิงปอง"
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
| พ> ศ. | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2564 | เกมล่าทรชน | เเอล |
| 2565 | ยมทูตกับภูตสาว | ปิงปอง |
| 2565 | อ้ายข่อยฮักเจ้า | ครูแสงเทียน |
| 2568 | ยัยปลาไหลกับนายไฮโซ | ฟ้ามุ่ย |
ผลงาน > มิวสิกวิดีโอ

เพลง Tonight ศิลปิน Daboyway x Wonderframe
เพลง อยากให้รู้ว่าเหงา ศิลปิน หนุ่ม กะลา
เพลง Cute ศิลปิน P Hot
เพลง แค่ได้คิดถึง ศิลปิน Muzu
เพลง เอาไงดีว้า ศิลปิน Marc Tatchapon x LazyLozy
เครื่องสังคโลก

เครื่องเคลือบสีเขียวหรือเซลาดอน
โถเขียนลายสีดำ หรือสีน้ำตาลใต้เคลือบใส
เครื่องสังคโลก หมายถึง เครื่องปั้นดินเผาที่ผลิตขึ้นในรูปแบบของภาชนะ เครื่องประกอบสถาปัตยกรรม ตุ๊กตา เช่น ถ้วย ชาม จาน ไหดิน โอ่งน้ำ ขวดดิน กระปุก ป้านน้ำชา ช้อน ตลอดจนตุ๊กตารูปคน รูปสัตว์ เช่น ช้าง รูปยักษ์ รูปเทวดา พระพุทธรูป กระเบื้องมุงหลังคา สิงห์สังคโลก ลูกมะหวด ท่อน้ำ ตุ๊กตาเสียกบาล ตัวหมากรุก ช่อฟ้า บราลี ฯลฯ มีทั้งชนิดเคลือบน้ำยาและไม่เคลือบน้ำยา
ประวัติ

เครื่องสังคโลกมีการผลิตมาตั้งแต่สมัยสุโขทัยไปจนถึงสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนกลาง โดยมีการพัฒนาทั้งรูปแบบและวิธีการผลิตจนสามารถส่งเป็นสินค้าส่งออกที่สำคัญในช่วงระหว่างพุทธศตวรรษที่ 20–22 การผลิตเครื่องสังคโลกลดลงตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 23 เหตุผลสำคัญประการหนึ่งที่ทำให้ตลาดการค้าสังคโลกเปลี่ยนแปลงคือ การที่จีนหวนกลับมาผลิตเครื่องลายครามน้ำเงิน-ขาว ซึ่งกลายเป็นที่นิยม และการค้าสมัยกรุงศรีอยุธยาเปลี่ยนแปลงไปตามข้อเรียกร้องของชาวตะวันตกที่มีบทบาททางการเมืองในภูมิภาคนี้ เมื่อสุโขทัยอยู่ภายใต้อยุธยา ฝีมือการทำเครื่องปั้นดินเผาก็เสื่อมลงเป็นแค่การปั้นดินหยาบ ๆ เท่านั้น
แหล่งผลิต

เครื่องสังคโลกผลิตขึ้นจากเตาในอำเภอเมืองสุโขทัยและอำเภอศรีสัชนาลัย เฉพาะภาชนะขนาดใหญ่ เช่น ไห ได้พบว่า มีแหล่งเตาเผาร่วมสมัยกันอยู่อีก 2 แหล่ง คือ ที่บ้านชีปะขาวหาย อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก กับที่เตาใกล้วัดพระปรางค์ ตำบลเชิงกลัด อำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี
ชื่อ

คำว่า "สังคโลก" สันนิษฐานว่าคำว่า "สัง" น่าจะเพี้ยนเสียงมาจากคำว่า "ซ้อง" อันเป็นนามราชวงศ์ซึ่งปกครองประเทศจีนระหว่าง พ.ศ. 1503–1819 เหตุด้วยเครื่องเคลือบสีเทาชนิดเดียวกับสังคโลกนั้นเกิดขึ้นในเมืองจีนสมัยของราชวงศ์ซ้องมาก่อน ส่วนคำว่า "โลก" มาจาก คำว่า "โกลก" แปลว่า เตา  เมื่อรวมกับคำว่า ซ้อง แล้ว อาจแปลความได้ว่า "เตาแผ่นดินซ้อง" อีกสมมติฐานหนึ่งเชื่อว่า เพี้ยนเสียงมาจาก คำว่า "สวรรคโลก" เป็นชื่อเรียกของเมืองศรีสัชนาลัย โดยให้เหตุผลประกอบว่าคงเป็นสินค้าส่งออกที่แพร่หลายที่เครื่องถ้วยดังกล่าวผลิตจากเมืองศรีสัชนาลัยหรือเมืองสวรรคโลก
ประเภท

ลักษณะเนื้อดินและลวดลาย เนื้อดินเป็นประเภทเนื้อแกร่ง ซึ่งใช้อุณหภูมิในการเผาสูงประมาณ 1150-1280 องศาเซลเชียส ลวดลายที่ปรากฏในถ้วยชามสังคโลกที่พบมากในจาน ชาม คือ รูปปลา กงจักร ดอกไม้ โดยเฉพาะรูปปลานั้นสันนิษฐานว่าเป็นปลากา
ส่วนเทคนิคการตกแต่งทั้งการเคลือบและลวดลายมีดังนี้
เครื่องปั้นดินเผาเนื้อแกร่งไม่เคลือบ ประดับลวดลายด้วยการใช้แม่พิมพ์กดลวดลายประทับ เช่น ลายก้านขด หรือลายเรขาคณิต มีการประดับด้วยวิธีปั้นดินแล้วแปะติดเข้ากับภาชนะก่อนเผา
เครื่องถ้วยสีน้ำตาลเข้ม เป็นการเคลือบสีพื้นเดียว
เครื่องถ้วยเคลือบขาวที่เขียนลวดลายใต้เคลือบน้ำตาลดำ
เครื่องถ้วยเคลือบขาวที่เขียนลวดลายบนเคลือบสีน้ำตาลทอง
เครื่องถ้วยเคลือบสีเขียวไข่กา หรือ เซลาดอน ซึ่งตกแต่งลวดลายด้วยวิธีการขูดและขุดลายในเนื้อดินแล้วเคลือบทับ
ฮาการุ ฮาชิโมโตะ

| ฮาการุ ฮาชิโมโตะ |
| --- | --- |
橋本 策

เกิด: 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1881(1881-05-05) หมู่บ้านนิชิตสึเงะ อำเภออาไฮ จังหวัดมิเอะ จักรวรรดิญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 9 มกราคม ค.ศ. 1934(1934-01-09) (52 ปี) อิงะ มิเอะ จักรวรรดิญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
การศึกษา: มหาวิทยาลัยคีวชู
อาชีพ: แพทย์
มีชื่อเสียงจาก: โรคต่อมไทรอยด์อักเสบฮาชิโมโตะ
คู่สมรส: โยชิโกะ มิยาเกะ
ฮาการุ ฮาชิโมโตะ (ญี่ปุ่น: 橋本 策; โรมาจิ: Hashimoto Hakaru, 5 พฤษภาคม 1881 – 9 มกราคม 1934) เป็นแพทย์และนักวิทยาศาสตร์การแพทย์ชาวญี่ปุ่นในยุคเมจิและไทโช เขาเป็นที่รู้จักดีที่สุดจากการตีพิมพ์บทบรรยายแรกของโรคที่ปัจจุบันรู้จักในชื่อต่อมไทรอยด์อักเสบฮาชิโมโตะ
ประวัติ

ฮาชิโมโตะเกิดเมื่อ 5 พฤษภาคม 1881 ในหมู่บ้านนิชิตสึเงะ อำเภออาไฮ จังหวัดมิเอะ (ปัจจุบันคือนครอิงะ จังหวัดมิเอะ) เป็นบุตรคนที่สามของเค็นโนซูเกะ ฮาชิโมโตะ ซึ่งก็เป็นแพทย์เช่นกัน ตระกูลของฮาชิโมโตะเป็นแพทย์ประจำขุนนางอำเภอเป็นเวลาหลายศตวรรษมาแล้ว ปู่/ตาของฮาชิโมโตะ เป็นแพทย์ที่ดังที่สุดของจังหวัดมิเอะในเวลานั้น และได้รับการศึกษาแพทย์แบบแผนดัตช์
ฮาขิโมโตะเข้าเรียนประถมศึกษาในปี 1886 และในปี 1903 เขาได้เข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์ฟูกูโอกะ ซึ่งเป็นวิทยาลัยเปิดใหม่ของมหาวิทยาลัยคีวชูในเวลานั้น เขาเป็นหนึ่งในนักเรียนแพทย์รุ่นแรก และจบการศึกษาในปี 1907 จากนั้นเขาได้เข้าปฏิบัติงานที่กรมศัลยกรรมที่หนึ่ง (First Surgical Bureau) และเป็นนักเรียนแพทย์ภายใต้การดูแลของ ฮายาริ มิยาเกะ [ja] ผู้เป็นศัลยแพทย์ระบบประสาทคนแรกของญี่ปุ่น ขณะทำงานวิจัยสำหรับวิทยานิพนธ์แพทยศาสตรบัณฑิต เขาได้ตรวจสอบตัวอย่างทางฮิสโตโลจีจากต่อมธัยรอยด์ที่ที่ตัดออกมาโดยวิธีทางศัลยกรรม และบรรยายการค้นพบนี้ว่า 'struma lymphomatosa' เขาได้ตีพิมพ์การค้นพบนี้ในวารสารภาษาเยอรมัน Archiv für Klinische Chirurgie (ในเวลานั้น ภาษาเยอรมันถือเป็น "lingua franca" ของโลกวิชาการ) ฮาชิโมโตะยังได้ตีพิมพ์งานค้นคว้าอีกสองชิ้นเกี่ยวกับโรคไฟลามทุ่ง และการบาดเจ็บจากการถูกแทงเข้าที่ทรวงอก
ในปี 1912 ฮาชิโมโตะได้เดินทางไปมหาวิทยาลัยเกิททิงเงินในประเทศเยอรมนีเพื่อศึกษาต่อเฉพาะทางด้านพยาธิวิทยา ภายใต้การดูแลของเอดวร์ท เคาฟ์มัน เขามุ่งเน้นการศึกษาไปที่การติดเชื้อวัณโรคของทางเดินปัสสาวะเป็นพิเศษ ในปี 1915 ฮาชิโมโตะเดินทางกลับญี่ปุ่นผ่านทางอังกฤษ เนื่องจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งปะทุขึ้น และในปี 1916 เขาได้เดินทางกลับบ้านเกิดที่อิงะ และประกอบอาชีพเป็นแพทย์ประจำท้องถิ่น เปิดคลินิกศัลยกรรมของตนเอง ส่วนใหญ่แล้วผู้ป่วยจะเดินทางมารับการผ่าตัดที่คลินิก แต่ในกรณีที่ป่วยหนักมาก ฮาชิโมโตะจะเดินทางไปทำหัตถการให้ที่บ้านผู้ป่วยพร้อมกับพยาบาลวิชาชีพหนึ่งคน ฮาชิโมโตะยังเป็นที่รู้ดีกันว่ามักไม่เก็บค่ารักษา รวมถึงยังศึกษาหาความรู้ทางแพทยศาสตร์เพิ่มเติมเสมอจนดึกดื่นแม้ว่าจะจบการศึกษามานานแล้วก็ตาม
ในเดือนธันวาคม 1933 ฮาชิโมโตะป่วยด้วยไข้รากสาดน้อย และเสียชีวิตที่บ้านของตนในวันที่ 9 มกราคม 1934 สิริอายุ 52
ผลงานทางวิทยาศาสตร์

ในปี 1912 เขาได้ตีพิมพ์ผลงานชื่อ Kōjōsen rinpa-setsu shushō-teki henka ni kansuru kenkyū hōkoku หรือ Zur Kenntnis der lymphomatösen Veränderung der Schilddrüse (Struma lymphomatosa) ซึ่งแปลว่า รายงานว่าด้วยคอพอกแบบลิมโฟมาตัส ในวารสาร "Archiv für klinische Chirurgie" เบอร์ลิน, 1912:97:219-248 หลายปีถัดมา เอกสารนี้ได้รับการประเมินโดยนักวิจัยชาวอังกฤษและอเมริกัน ตามมาด้วยการได้รับการยอมรับว่าเป็นโรคค้นพบใหม่
ในหนังสือแพทยศาสตร์ของอเมริกา โรคดังกล่าวถูกนิยามว่า ต่อมไทรอยด์อักเสบฮาชิโมโตะ ตามชื่อของคุณหมอฮาชิโมโตะ
คุณหมอฮาชิโมโตะ ภาพถ่ายเมื่อปี 1912