เฉิน ยฺหวิน

ผู้อาวุโสของพรรคคอมมิวนิสต์จีน (ค.ศ. 1905–1995)
| เฉิน ยฺหวิน |
| --- | --- |
陈云
เฉินใน ค.ศ. 1959

ประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลางคนที่ 2
ดำรงตำแหน่ง 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1987 – 12 ตุลาคม ค.ศ. 1992
เลขาธิการ: จ้าว จื่อหยาง เจียง เจ๋อหมิน
ก่อนหน้า: เติ้ง เสี่ยวผิง
ถัดไป: ยุบเลิกตำแหน่ง
เลขาธิการคณะกรรมการสอบวินัยส่วนกลางคนที่ 1 คนที่ 6
ดำรงตำแหน่ง 22 ธันวาคม ค.ศ. 1978 – 31 ตุลาคม ค.ศ. 1987
เลขาธิการ: หู เย่าปัง จ้าว จื่อหยาง
ก่อนหน้า: สำนักงานใหม่ (ต่ง ปี้อู่ ใน ค.ศ. 1968)
ถัดไป: เฉียว ฉือ (เลขาธิการ)
รองประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน
ดำรงตำแหน่ง 28 กันยายน ค.ศ. 1956 – 1 สิงหาคม ค.ศ. 1966
ประธาน: เหมา เจ๋อตง
ดำรงตำแหน่ง 18 ธันวาคม ค.ศ. 1978 – 12 กันยายน ค.ศ. 1982
ประธาน: ฮฺว่า กั๋วเฟิง หู เย่าปัง
รองนายกรัฐมนตรีจีนคนที่ 1 คนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 15 กันยายน ค.ศ. 1954 – 21 ธันวาคม ค.ศ. 1964
หัวหน้ารัฐบาล: โจว เอินไหล
ถัดไป: หลิน เปียว
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 มิถุนายน ค.ศ. 1905(1905-06-13) ชิงผู่ จักรวรรดิชิง (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเซี่ยงไฮ้ สาธารณรัฐประชาชนจีน)
เสียชีวิต: 10 เมษายน ค.ศ. 1995(1995-04-10) (89 ปี) ปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์จีน (1924–1995)
คู่สมรส: ยฺหวี รั่วมู่

เฉิน ยฺหวิน (จีนตัวย่อ: 陈云; จีนตัวเต็ม: 陳雲; พินอิน: Chén Yún, สะกดว่า [ʈʂʰə̌n y̌n]; 13 มิถุนายน ค.ศ. 1905 – 10 เมษายน ค.ศ. 1995) เป็นผู้นำการปฏิวัติชาวจีนผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้นำที่มีอิทธิพลมากที่สุดของสาธารณรัฐประชาชนจีนในคริสต์ทศวรรษ 1980 และ 1990 และเป็นหนึ่งในสถาปนิกและผู้กำหนดนโยบายที่สำคัญสำหรับช่วงการปฏิรูปและเปิดกว้างร่วมกับเติ้ง เสี่ยวผิง เขายังเป็นที่รู้จักในนาม เลี่ยว เฉินยฺหวิน (廖陈云  เนื่องจากเขาใช้นามสกุลของลุง (เลี่ยว เหวินกวาง; 廖文光) เมื่อได้รับการรับเลี้ยงโดยลุงของเขาหลังจากพ่อแม่ของเขาเสียชีวิต
ก่อนการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เฉินเป็นบุคคลสำคัญทางการเมืองของพรรคคอมมิวนิสต์จีน เฉินเข้าร่วมคณะกรรมาธิการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 1931 และกรมการเมืองใน ค.ศ. 1934 ใน ค.ศ. 1937 เขาได้เป็นหัวหน้าฝ่ายองค์การของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และกลายเป็นที่ปรึกษาคนสนิทของเหมา เจ๋อตง ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีนคนหนึ่ง เขามีส่วนสำคัญในขบวนการแก้ไขเหยียนอานใน ค.ศ. 1942 และเริ่มรับผิดชอบด้านเศรษฐกิจในปีนั้น และท้ายที่สุดได้เป็นหัวหน้าคณะกรรมการการเงินและเศรษฐกิจส่วนกลางตั้งแต่ ค.ศ. 1949
หลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เฉินเป็นบุคคลสำคัญในการบรรเทาแนวคิดเศรษฐกิจสุดโต่งหลายประการของเหมา เฉินมีส่วนสำคัญในการฟื้นฟูเศรษฐกิจของจีนหลังจากวิกฤติการก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้า (ค.ศ. 1958–60) ร่วมกับเติ้ง เสี่ยวผิงและโจว เอินไหล โดยสนับสนุนเศรษฐกิจแบบ "กรงนก" ซึ่งอนุญาตให้เศรษฐกิจตลาดมีบทบาทแต่ถูกจำกัดไว้เหมือน "นกในกรง" เฉินถูกลดตำแหน่งในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรมแม้เขาจะกลับคืนสู่อำนาจหลังการถึงแก่อสัญกรรมของเหมาใน ค.ศ. 1976 ก็ตาม
ภายหลังการฟื้นฟูของเติ้ง เสี่ยวผิง เฉินได้ออกมาวิจารณ์นโยบายลัทธิเหมา โดยประณามการไม่มีนโยบายเศรษฐกิจของจีน และต่อมาได้กลายเป็นหนึ่งในสถาปนิกของนโยบายปฏิรูปและเปิดกว้างของเติ้ง ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และ 1990 เฉินได้รับการยกย่องว่าเป็นบุคคลที่ทรงพลังเป็นอันดับสองในประเทศจีนรองจากเติ้งและต่อมาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในแปดผู้อาวุโสของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในช่วงแรก เฉินเป็นผู้สนับสนุนการปฏิรูปเศรษฐกิจอย่างแข็งขัน แต่เมื่อการปฏิรูปดำเนินไป เขาก็ค่อย ๆ กลายเป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยม และกลายเป็นบุคคลสำคัญในการชะลอการปฏิรูปหลาย ๆ อย่าง และกลายเป็นผู้นำกลุ่มอนุรักษ์นิยมในพรรคคอมมิวนิสต์จีน เฉินลาออกจากคณะกรรมาธิการกลางใน ค.ศ. 1987 แต่ยังคงมีอิทธิพลในฐานะประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลางจนถึง ค.ศ. 1992 จากนั้นเขาก็เกษียณจากการเมืองอย่างเต็มตัว