stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กุปเดอลาลีก
ทำเนียบผู้ชนะเลิศจำแนกตามสโมสร

| สโมสร | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ปีชนะเลิศ | ปีรองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง | 9 | 1 | 1995, 1998, 2008, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2020 | 2000 |
| สทราซบูร์ | 4 | 0 | 1964, 1997, 2005, 2019 | — |
| บอร์โด | 3 | 3 | 2002, 2007, 2009 | 1997, 1998, 2010 |
| มาร์แซย์ | 3 | 0 | 2010, 2011, 2012 | — |
| แม็ส | 2 | 1 | 1986, 1996 | 1999 |
| ล็องส์ | 2 | 1 | 1994, 1999 | 2008 |
| ลาวาล | 2 | 0 | 1982, 1984 | — |
| ลียง | 1 | 5 | 2001 | 1996, 2007, 2012, 2014, 2020 |
| มอนาโก | 1 | 4 | 2003 | 1984, 2001, 2017, 2018 |
| มงเปอลีเย | 1 | 1 | 1992 | 1994, 2011 |
| น็องต์ | 1 | 1 | 1965 | 2004 |
| ซอโช-มงเบลียาร์ | 1 | 1 | 2004 | 2003 |
| น็องซี | 1 | 1 | 2006 | 1982 |
| แร็งส์ | 1 | 0 | 1991 | — |
| เกอญง | 1 | 0 | 2000 | — |
| แซ็งเตเตียน | 1 | 0 | 2013 | — |
| บัสตียา | 0 | 2 | — | 1995, 2015 |
| รูอ็อง | 0 | 1 | — | 1964 |
| ตูลงวาร์ | 0 | 1 | — | 1965 |
| กาน | 0 | 1 | — | 1986 |
| นียอร์ | 0 | 1 | — | 1991 |
| อ็องเฌ | 0 | 1 | — | 1992 |
| ลอรีย็อง | 0 | 1 | — | 2002 |
| ก็อง | 0 | 1 | — | 2005 |
| นิส | 0 | 1 | — | 2006 |
| วาน | 0 | 1 | — | 2009 |
| แรน | 0 | 1 | — | 2013 |
| ลีล | 0 | 1 | — | 2016 |
| แก็งก็อง | 0 | 1 | — | 2019 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Coupe de la Ligue information on LFP.fr เก็บถาวร 2010-12-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
| ด ค ก ฟุตบอลในประเทศฝรั่งเศส |
| --- | --- |
สหพันธ์ฟุตบอลฝรั่งเศส (ประธาน: Noël Le Graët)
ทีมชาติ:  ฝรั่งเศส ทีมเบ  ประวัติ  ผู้จัดการ  สถิติ  ในฟุตบอลโลก  ฝรั่งเศส (หญิง) U-19  U-17  ฝรั่งเศส (เยาวชน) U-21  U-20  U-19  U-18  U-17  U-16  ทีมชาติโพ้นทะเล เฟรนช์เกียนา  Guadeloupe  Guadeloupe (women)  Martinique  Martinique (women)  Mayotte  Mayotte (women)  New Caledonia  New Caledonia (women)  Réunion  Réunion (women)  Saint Barthélemy  Saint Martin  Saint Pierre and Miquelon  ตาฮีตี  Tahiti (women)  Wallis and Futuna  ทีมชาติไม่เป็นการ Brittany  Corsica  Nice  Occitania  Provence 
ระบบลีก:  สันนิบาตฟุตบอลอาชีพ ลีกเอิง  ลีกเดอ  National  National 2  National 3  Division d'Honneur  Regional  Departmental  ลีกหญิง D1 Féminine  ลีกโพ้นทะเล Honor Division (French Guyana)  Championnat National (Martinique)  Division of Honor (Guadeloupe)  Division d’Honneur (Mayotte)  Super Ligue (New Caledonia)  Ligue des Antilles  Réunion Premier League  Saint-Barthelemy Championships  Saint-Martin Senior League  Saint Pierre and Miquelon Championnat  Tahiti Ligue 1 
ถ้วยในประเทศ:  กุปเดอฟร็องส์  กุปเดอลาลีก  ทรอเฟเดช็องปียง  ถ้วยหญิง Coupe de France Féminine  ถ้วยเยาวชน  Coupe Gambardella  Coupe Nationale  ถ้วยโพ้นทะเล Coupe de Guadeloupe  Coupe de Guyane  Coupe de la Martinique  Coupe de Mayotte  Coupe de la Réunion  Coupe de l'Outre-Mer  New Caledonia Cup  Tahiti Cup 
รายการอื่น:  Coupe Charles Drago  Lafarge Foot Avenir  Montaigu Tournament 
องค์กร:  UNFP Awards  Player of the Month  DNCG  USFSA  Academies INF Clairefontaine  CNFE Clairefontaine  Ploufragan  Saint-Sébastien-sur-Loire 
รายชื่อและสถิติ:  สถิติฟุตบอล บันทึกสถิติลีกเอิง  สโมสรในการแข่งขันระดับนานาชาติ  สโมสรในลีกเอิง  ผู้ชนะ  Second division champions  Women's football champions  Coupe de France winners  Coupe de la Ligue winners  Foreign Ligue 1 players  สนาม  สโมสรในยุโรป  คู่ปรับ 
เมือง:  ปารีส
คาร์รอสเซล

| คาร์รอสเซล |
| --- | --- |

ประเภท: เทเลโนเบล่าเด็ก ตลก นาฏกรรม
สร้างโดย: ไอริส อับราวาเนล
เขียนโดย: อาเบล ซานตา ครูซ
กำกับโดย: เรย์นัลโด้ บูรี่
แสดงนำ: ไมซา ซิลวา กิลเฮอร์เม่ เซต้า โรซานน์ มัลฮอลแลนด์ ลาริสซา มาโนเอลา ฌอง เปาโล กัมโปส
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: Carro-céu  โดย พริสซิลลา อัลคันทารา และยูดี ทามาชิโระ
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: Carro-céu  โดย พริสซิลลา อัลคันทารา และยูดี ทามาชิโระ
ประเทศแหล่งกำเนิด:  บราซิล
ภาษาต้นฉบับ: โปรตุเกส
จำนวนตอน: 310
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: เซาเปาลู, ประเทศบราซิล
กล้อง: กล้องหลายตัว
ความยาวตอน: 60 นาที
บริษัทผู้ผลิต: แอซีเบเต
ออกอากาศ
เครือข่าย: แอซีเบเต
ออกอากาศ: 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 (2012-05-21) – 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 (2013-07-26)
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
  Corações Feridos  ชิกิติตัส  คาร์รูสเซล (เทเลโนเบล่าของเม็กซิโก) 
คาร์รอสเซล (โปรตุเกส: Carrossel) เป็นเทเลโนเบล่าเด็กของบราซิล ที่สร้างโดย ไอริส อับราวาเนล โดยออกอากาศทางช่องแอซีเบเต ในวันที่ 21 พฤษภาคม 2555 และจบลงในวันที่ 26 กรกฎาคม 2556 ซีรีส์นำแสดงโดย ไมซา ซิลวา, กิลเฮอร์เม่ เซต้า, โรซานน์ มัลฮอลแลนด์, ลาริสซา มาโนเอลา และฌอง เปาโล กัมโปส
นักแสดง

โรซานน์ มัลฮอลแลนด์ รับบท โปรเฟสโซรา เฮเลน่า เฟอร์นันเดส (Professora Helena Fernandes)
ฌอง เปาโล กัมโปส รับบท ชิริโล ริเวร่า (Cirilo Rivera)
ลาริสซา มาโนเอลา รับบท มาเรีย วาคีนา เมดเซน (Maria Joaquina Medsen)
ไมซา ซิลวา รับบท วาเลเรีย เฟอร์เรร่า (Valéria Ferreira)
นิโคลัส ตอร์เรส รับบท ไจมี่ พาลิลโล่ (Jaime Palillo)
สเตฟานี่ วาซ รับบท คาร์เมน คาร์ริลโญ่ (Carmen Carrilho)
กิลเฮอร์เม่ เซต้า รับบท ดาวิ ราบิโนวิช (Davi Rabinovich)
ไอชา เบเนลลี่ รับบท ลอร่า จิอันอลลี (Laura Gianolli)
โทมัซ คอสต้า รับบท ดาเนี่ยล ซาปาต้า (Daniel Zapata)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาโปรตุเกสแบบบราซิล)
คาร์รอสเซล ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
คาราปาโตส อี คาตาปุลตาส

| คาราปาโตส อี คาตาปุลตาส |
| --- | --- |
สร้างโดย: อัลมีร์ คอร์เรยา
กำกับโดย: อัลมีร์ คอร์เรยา
ผู้กำกับศิลป์: อัลมีร์ คอร์เรยา
เสียงของ: คริโอ ริดัล ฟาบิโอ ซิลเวสเตร พริซิลา มิกิลูซี มาร์เกา เฟรย์ เอเนมาร์ พาสโซส
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: โมโด ราปิโด (2011-2013) โมโด เลนโต (2014)
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: อินสทรูเมนทัล
ประเทศแหล่งกำเนิด:  บราซิล
ภาษาต้นฉบับ: โปรตุเกส
จำนวนฤดูกาล: 3
จำนวนตอน: 39
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ลีอา คอเรอิรา รูเบนส เบลลี
ความยาวตอน: 11 นาที
บริษัทผู้ผลิต: อานิมา ทีวี เบลลี เอสตูดิโอส โคปา เอสตูดิโอส ซูม เอเลฟานเต้
ออกอากาศ
เครือข่าย: ทีวี บราซิล ทีวี คัลทูร่า การ์ตูนเน็ตเวิร์ค ตูนแคสต์ บูมเมอแรง
ออกอากาศ: 4 สิงหาคม ค.ศ. 2011 – 7 มีนาคม ค.ศ. 2018
คาราปาโตส อี คาตาปุลตาส (โปรตุเกส: Carrapatos e Catapultas) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศบราซิล ออกอากาศทางช่องทีวี บราซิล สร้างโดย อัลมีร์ คอร์เรยา ฉายตอนแรกเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2011 ถึงวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2018
ตัวละคร > ตัวละครหลัก

บูม (โปรตุเกส: Bum) ตัวเอกในเรื่อง เป็นเห็บสีเหลืองเพศผู้
บอด (โปรตุเกส: Bod) เป็นเห็บสีเขียวเพศผู้และเพื่อนที่ดีที่สุดของบูม
โบเลา (โปรตุเกส: Bolão) เป็นเห็บตัวใหญ่สีม่วงเพศผู้และเพื่อนของบูมและบอด
ไบจินโญ่ (โปรตุเกส: Baixinho) เป็นเห็บสีเบจเพศผู้และลูกพี่ลูกน้องของบูม
ดูเพิ่ม

ร็อคโก้ โมเดิร์นไลฟ์
สพันจ์บ็อบ สแควร์แพนส์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาโปรตุเกสแบบบราซิล)
คาราปาโตส อี คาตาปุลตาส ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
กาโปเอย์รา

| วงกาโปเอย์รา * |
| --- | --- |
  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมโดยยูเนสโก
วงกาโปเอย์ราในรัฐอาลาโกวัช ค.ศ. 2000
ประเทศ:  บราซิล
ภูมิภาค **: ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน
สาขา: ธรรมเนียมและการแสดงออกทางมุขปาฐะ, ศิลปะการแสดง, แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรม และงานเทศกาล, ความรู้และแนวปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล, งานช่างฝีมือดั้งเดิม
เกณฑ์พิจารณา: R.1, R.2, R.3, R.4, R.5
อ้างอิง: 00892
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2014 (คณะกรรมการสมัยที่ 9)
รายการ: ตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมและการสงวนรักษาที่ดี ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
กาโปเอย์รา (โปรตุเกส: capoeira) เป็นศิลปะป้องกันตัวแขนงหนึ่ง มีต้นกำเนิดจากประเทศบราซิล เกิดจากการผสมผสานระหว่างการต่อสู้ การเต้น ดนตรี กายกรรม ปรัชญา กาโปเอย์ราเกิดโดยทาสชาวแอฟริกาในบราซิล เริ่มในช่วงประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งมีข้อถกเถียงกันว่า กาโปเอย์รานั้นอาจเกิดขึ้นครั้งแรกในแอฟริกา
กาโปเอย์ราจะมี 2 รูปแบบคือ การฝึกแบบดั้งเดิมหรือแบบอังกอลา (Capoeira Angola) ที่ใช้เวลาฝึกยาวนานและท่วงท่าเชื่องช้ากว่าแบบเรฌีโยนัล (Capoeira Regional) ที่มีการเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่า และใช้เวลาสั้นกว่าในการปฏิบัติ
ประวัติ

ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16–19 โปรตุเกสได้ส่งทาสจากแอฟริกาตะวันตกมายังอเมริกาใต้ ชาวแอฟริกันจำนวนมากถูกนำตัวมายังประเทศบราซิล (ประมาณ 4 ล้านคน) ทาสเหล่านี้ได้นำวัฒนธรรมพวกเขามาด้วย เหล่าทาสได้ถูกแบ่งออกไปเป็นกลุ่ม ๆ เพื่อที่แยกย้ายกันไปทำงานในที่ต่าง ๆ ในทาสกลุ่มนี้จะมีคนจากหลายพื้นที่และต่างวัฒนธรรมมารวมกัน หลังจากที่ทาสเหล่านี้อยู่ด้วยกันต่างก็แลกเปลี่ยนและซึมซับวัฒนธรรมซึ่งกันและกัน
ในกลุ่มชุมชนเล็ก ๆ นี้ กาโปเอย์ราได้เริ่มก่อตัวและพัฒนาเพื่อใช้ในการต่อสู้และป้องกันตัวจากทหารชาวโปรตุเกส และเริ่มมีการสอนกาโปเอย์ราให้กับคนอื่น ๆ โดยที่จะฝึกหัดกันในวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันหยุดพักของทาส แต่เนื่องจากทาสนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ฝึกศิลปะป้องกันตัว การฝึกจึงถูกแต่งเติมไปด้วยการเต้นและร้องเพลงซึ่งเป็นวัฒนธรรมของชาวแอฟริกาอยู่แล้ว เพื่อที่จะใช้บังหน้าจากการฝึกกาโปเอย์รา
ต่อมาหลังจากมีการเลิกทาส ในช่วง ค.ศ. 1888 ชาวแอฟริกาบางส่วนเดินทางกลับ แต่บางส่วนยังคงอาศัยอยู่ในบราซิล แต่เนื่องด้วยไม่มีงานทำมากนัก จึงทำให้หลายกลุ่มกลายเป็นอันธพาล พวกเขายังคงฝึกกาโปเอย์ราอยู่และกลายเป็นพวกต่อต้านรัฐบาลก่ออาชญากรรม เมื่อมีการนำกาโปเอย์ราไปใช้ในทางที่ผิด ทางรัฐบาลของบราซิลจึงมีคำสั่งให้กาโปเอย์รานั้นเป็นสิ่งผิดกฎหมาย (ช่วง ค.ศ. 1890) ผู้ฝ่าฝืนจะถูกจับ แต่ก็มีบางส่วนที่ขัดขืนก็จะถูกยิง โดยที่ตำรวจในสมัยนั้นก็ฝึกฝนกาโปเอย์ราด้วยเช่นกัน เพื่อที่จะใช้ต่อสู้กับผู้ฝ่าฝืนได้
จนกระทั่งถึงช่วงที่บราซิลทำสงครามกับปารากวัย รัฐบาลบราซิลได้จัดตั้งกลุ่มนักรบขึ้นมากลุ่มหนึ่งซึ่งเป็นนักสู้กาโปเอย์รา โดยเรียกว่า "กองทหารดำ" (Black Military) จะส่งไปรบกับปารากวัย โดยสามารถนำชัยชนะมาให้กับบราซิลได้ นั่นทำให้เหล่านักสู้กาโปเอย์ราได้รับการยกย่องอีกครั้ง
มานูแอล ดุส เรย์ส มาชาดู (อาจารย์บิงบา) และวีเซ็งชี เฟเรย์รา ปัสชิญญา บิดาแห่งกาโปเอย์รายุคใหม่ โดยมาชาดูได้ก่อตั้งโรงเรียนสอนกาโปเอย์ราแห่งแรก (ใน ค.ศ. 1942) ขึ้นมา นี่เป็นก้าวสำคัญที่แสดงให้เห็นว่า กาโปเอย์ราเป็นศิลปะการต่อสู้ที่ถูกกฎหมาย และได้ทำให้กาโปเอย์รากลับมาสู่ความนิยมอีกครั้ง
ลักษณะการเล่น

การเล่นกาโปเอย์ราเริ่มจากการยืนกันเป็นวงกลม ซึ่งเรียกว่า "รอดา" (roda) โดยที่มีเครื่องดนตรีอยู่ตรงหัววง การเล่นจะเริ่มต้นโดยที่ผู้ที่เล่นเบริงเบา (berimbau) เริ่มเล่นและหลังจากนั้นเครื่องดนตรีอื่น ๆ ก็จะเล่นตามมา เมื่อผู้เล่นเบริงเบาส่งสัญญาณว่าให้เริ่มเล่นได้ ผู้เล่น 2 คนก็จะเดินมาหยุดตรงหน้าของผู้เล่นเบริงเบา จับมือกัน และเริ่มต้นเล่น โดยในขณะเดียวกันคนอื่น ๆ รอบ ๆ วงก็จะตบมือพร้อมทั้งร้องเพลง โดยมีผู้เล่นเบริงเบาเป็นผู้นำ เมื่อคู่ที่เล่นอยู่ต้องการที่จะหยุดก็จะทำการจับมือกัน เพื่อเป็นสัญญาณว่ายุติการเล่นของคู่นั้น ๆ แต่ในขณะเดียวกัน ถ้าเกิดคนใดคนหนึ่งรอบ ๆ วงมีความต้องการจะเล่นกับคนใดคนหนึ่งในคู่ที่กำลังเล่นอยู่ก็สามารถทำได้ ซึ่งเราเรียกว่า การซื้อเกม โดยคนๆ นั้น จะหาจังหวะเข้าไปแทรกกลางระหว่างคู่ที่กำลังเล่นอยู่ โดยผู้ที่แทรกนั้นหันหน้าไปทางผู้ใดก็คือ ต้องการที่จะเล่นกับคน ๆ นั้น ในการเล่นนั้นจะไม่มีการปะทะหรือกระทบกระทั่งกันรุนแรงนัก เพื่อมิให้เกิดอันตรายและการบาดเจ็บแต่ตัวผู้เล่น
ดนตรี

กาโปเอย์ราเป็นศิลปะที่มีการเล่นดนตรี เพิ่มจังหวะให้กับการเล่น เครื่องดนตรีคือ
เบริงเบา
ปังเดย์รู (pandeiro)
อาตาบากี (atabaque)
อาโกโก (agogô)
การเล่น

กาโปเอย์ราไม่ได้มีจุดมุ่งหมายเพื่อทำให้ผู้อื่นบาดเจ็บ แต่จะเน้นที่ฝีมือและทักษะของผู้เล่น
การเล่น > ฌิงกา

ฌิงกา (ginga) เป็นท่าพื้นฐานของกาโปเอย์รา ถ้าเปรียบเทียบกับศิลปะการต่อสู้ชนิดอื่น ๆ ก็คือการเต้นฟุตเวิร์ก โดยพยายามก้าวขาประมาณความกว้างของอก และก้าวเท้าหนึ่งไปข้างหลังและกลับมาที่เดิม เป็นลักษณะสามเหลี่ยมบนพื้น การเคลื่อนไหวแบบนี้จะทำให้ส่วนของร่างกายพร้อมไปกับการเคลื่อนไหวส่วนอื่น
การเล่น > การจู่โจม

โดยพื้นฐาน กาโปเอย์ราจะจู่โจมโดยการเตะ การปัด การใช้หัวโขก บางครั้งจะเห็นการใช้มือบ้าง แต่ไม่บ่อยส่วนใหญ่จะใช้ข้อศอกแทน การใช้เข่าเห็นบ้าง บางครั้งกาโปเอย์ราใช้ความผาดโผนและการเคลื่อนไหวที่แข็งแรง ที่ใช้เป็นกลยุทธ์ต่อคู่แข่งขันการตีลังกาหรือ "อาอู" (aú), หกสูงหรือ "บานาเนย์รา" (bananeira), หมุนตัวบนศีรษะหรือ "ปีเยาจีกาเบซา" (pião de cabeça), หมุนตัวบนมือหรือ "ปีเยาจีเมา" (pião de mão), สปริงมือหรือ "กาตู" (gato), sitting movements, การหมุน, การกระโดด, การดีด ทั้งหมดล้วนเป็นท่าพื้นฐานของกาโปเอย์ราขึ้นอยู่กับความสามารถและจังหวะ
การเล่น > การป้องกัน

การป้องกันประกอบด้วยการหลบและการหมุน ขึ้นอยู่กับทิศทางและจุดประสงค์ของการป้องกัน
การป้องกันอย่างง่ายคือการหมุน โดยรวมการหลบและการเคลื่อนตัวช้า และสามารถเคลื่อนย้ายตัวเองมาจู่โจมการหลบอย่างอื่น เช่น รัสเตย์รา (rasteira), วิงกาชีวา (vingativa), เตโซราจีเมา (tesoura de mão) หรือแกดา (queda) จะทำให้เคลื่อนและเข้าใกล้หาจุดโหว่ของคู่ต่อสู้ได้
การเล่น > จู่โจมและป้องกัน

มีบางท่าอย่าง "อาอูบาชีดู" (aú batido) ที่เป็นการจู่โจมและป้องกันพร้อมกัน โดยเริ่มจากการตีลังกาหนี จากนั้นใช้ขาเตะออกไปพร้อมกัน การเตะ 2 ครั้งเรียก "เมย์ยาลูอาจีเฟร็งชี" (meia lua de frente) ส่วน "อาร์มาดา" (armada) คือการหมุน 2 ครั้งแล้วเตะ
การเล่น > ชามาดา

ชามาดา (chamada) แปลว่า "การเรียก" เป็นส่วนหนึ่งที่เกิดในกาโปเอย์ราแบบอังกอลา เป็นการหยุดเมื่อรู้สึกถึงอันตราย
การเล่น > วอลตาเอามุงดู

วอลตาเอามุงดู (volta ao mundo) แปลว่า "การเที่ยวรอบโลก" เกิดขึ้นเมื่อการเปลี่ยนการเคลื่อนไหวได้จบลงหรือหลังจากเกิดการหยุดชะงักในเกม ผู้เล่นจะเดินเป็นวงกลมรอบวง และผู้เล่นอีกคนจะร่วมเดินรอบวงด้วย จึงจะกลับสู่เกมปกติ
กาโปเอย์ราในวัฒนธรรมร่วมสมัย

บทความหลัก: กาโปเอย์ราในวัฒนธรรมสมัยนิยม
แหล่งข้อมูลอื่น

Capoeira4all.com เก็บถาวร 2019-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Capoeirista.com เก็บถาวร 2009-01-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Capoeira Mannheim
พื้นฐานของกาโปเอย์รา เก็บถาวร 2004-04-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Capoeira Thailand
รูปภาพเกี่ยวกับกาโปเอย์รา ที่ฟลิคเกอร์
| ด ค กศิลปะการต่อสู้ |
| --- | --- |
 รายชื่อสไตล์  ประวัติศาสตร์  Timeline  Hard and Soft 
Regional origin:  จีน  ยุโรป  อินเดีย  อินโดนีเซีย  ญี่ปุ่น  เกาหลี  ฟิลิปปินส์ 
Unarmed techniques:  Punch  Kick  Hold  Clinch  Elbow  Knee  Headbutt  Trap  Sweep  Throw  Takedown  Joint lock  Chokehold 
อาวุธ:  การยิงธนู  Shooting  Knife fighting  Stick fighting  Swordsmanship  Melee weapons 
Training:  Sparring  Randori  Forms  Pushing hands  Punching bag  Practice weapon 
Grappling:  บราซิลเลียนยิวยิตสู  เยอรมันยิวยิตสู  ยูโด  ยิวยิตสู  ซามบะ  ซูโม่  มวยปล้ำ  สตอฟ 
Striking:  มวยสากล  กาโปเอย์รา  คาราเต้  คิกบอกซิง  กังฟู  มวยไทย  และเหว่  มวยลาว  ซ่านโฉ่ว  ซาวัต  เทควันโด  โววีนัม  ชินเดนไค  กุนเขมร 
Internal:  ไอกิโด  Aikijutsu  ปา-กว้าจ่าง  ไท่เก๊ก  สิงอี้เฉวียน  ชี่กง 
Full contact / Combat sports:  Professional boxing  Professional kickboxing  Knockdown karate  ศิลปะการต่อสู้แบบผสม  Submission wrestling 
Self-defense / Combatives:  อาร์นิส  บาร์ติตสู  ฮับกีโด  คาจูเคนโบ  คราฟมากา  MCMAP  ปันจักสีลัต  ซิสเตมา  หย่งชุน  Legal aspects 
Eclectic / Hybrids:  อเมริกันเคนโป  ชุนคุคโด  เจี๋ยฉวนเต้า  Shooto  Shorinji Kempo  Unifight  ชินเดนไค 
Entertainment:  เกมต่อสู้  Martial arts film (Chanbara)  มวยปล้ำอาชีพ  นักฆ่าเทวดาแขนเดียว 
 The Martial Arts Portal
Negros fighting, Brazil ค.ศ. 1824 วาดโดย Augustus Earle แสดงให้เห็นถึงการแอบฝึกกาโปเอย์ราในรีโอเดจาเนโร
Mestre Bimba group, 2022
เครื่องดนตรีการเล่นกาโปเอย์รา ในภาพคือเบริงเบาและปังเดย์รู‎
ฌิงกา
อาอูบาชีดู
จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 5

| จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 5 |
| --- | --- |

จักรพรรดิพระองค์ที่2 ของราชวงศ์อิซอเรียน
ครองราชย์: 18 มิถุนายน ค.ศ. 741 –14 กันยายน ค.ศ. 775
ก่อนหน้า: จักรพรรดิเลโอที่ 3
ถัดไป: จักรพรรดิเลโอที่ 4

ประสูติ: ค.ศ. 718 คอนสแตนติโนเปิล
สวรรคต: 14 กันยายน ค.ศ. 775 (34 ปี 88 วัน) บัลแกเรีย
พระราชบุตร: จักรพรรดิเลโอที่ 4
พระราชบิดา: จักรพรรดิเลโอที่ 3
พระราชมารดา: มาเรีย
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 5 (กรีก: Κωνσταντῖνος) เป็นจักรพรรดิจากราชวงศ์อิซอเรียน องค์ที่2 ประสูติใน ค.ศ.718 เป็นพระโอรสเพียงพระองค์เดียวในจักรพรรดิเลโอที่ 3
ทรงเป็นจักรพรรดิร่วม ตั้งแต่ ค.ศ.720 หลังจากทรงได้รับชัยชนะในการช่วงชิงบัลลังก์ของ อาร์ตาบาสดอส
หลังจากพระราชบิดาสวรรคต พระองค์ทรงสืบราชบัลลังก์ และทรงได้รับชัยชนะในสงครามกับ ชาวอาหรับและ ชาวบัลการ์ หลายครั้ง
ประวัติ

พระองค์ประสูติที่คอนสแตนติโนเปิล เป็นบุตรของจักรพรรดิเลโอที่ 3 เมื่อมีพระชนมายุได้ 2 พรรษา พระองค์ได้เป็นจักรพรรดิร่วมกับพระบิดา ต่อมาพระองค์ทรงแต่งงานกับไอรีนแห่งคาซาร์ ซึ่งคาซาร์เป็นรัฐกันชนระหว่างไบแซนไทน์และรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ ทำให้ไม่เกิดความขัดแย่งในรัชสมัยของคอนสแตนตินบ่อยนักเหมือนสมัยพระบิดา
สวรรคต

พระองค์ถูกก่อกบฏโดย จักรพรรดิอาร์ตาบาสดอส (นายพลและพระชามาดาในพระบิดาของพระองค์) ทรงเป็นผู้นำกบฏเข้ายึดกรุงคอนสแตนติโนเปิล หลังจากถูกจับพระองค์ถูกทำให้พระเนตรบอดและโกนพระเกศาและถูกจำคุกจนสิ้นพระชนม์
ตลอดรัชสมัยพระองค์ทรงทำลายรูปเคารพเรื่อยมาตั้งแต่รัชสมัยพระบิดา พระองค์สววรคตวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 775 พระชนมายุได้ 57 พรรษา
จดหมายเหตุลาลูแบร์

ภาพจากจดหมายเหตุลาลูแบร์  พ.ศ. 2236
จดหมายเหตุลาลูแบร์ (ฝรั่งเศส: Du Royaume de Siam แปลตามตัวคือ "ว่าด้วยราชอาณาจักรสยาม") เป็นจดหมายเหตุบันทึกเป็นภาษาฝรั่งเศส เอกสารชิ้นนี้กล่าวถึงราชอาณาจักรสยามในปลายรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช พ.ศ. 2230 ผู้บันทึก คือ ซีมง เดอ ลา ลูแบร์ อัครราชทูตของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ซึ่งเข้ามาทูลพระราชสาส์น ณ ประเทศสยาม
เอกสารสำคัญทางประวัติศาสตร์นี้พรรณนาถึงกรุงศรีอยุธยาไว้อย่างกว้างขวาง  แม้ว่าลา ลูแบร์ จะปฏิบัติภารกิจในกรุงศรีอยุธยาเพียง 3 เดือน 6 วัน แต่บันทึกดังกล่าวมีที่มาจากการเรียบเรียงและค้นคว้าเพิ่มเติมจากหนังสือที่ชาวตะวันตกมากรุงสยามแต่ก่อนแต่งไว้ อย่างไรก็ตาม ข้อสังเกตของนักประวัติศาสตร์สมัยปัจจุบัน มองว่า เนื้อความบางส่วนในเอกสารนี้ บางเรื่องคลาดเคลื่อนบ้าง บางเรื่องบันทึกจากการสอบถามจากคนที่ไม่มีความรู้บ้าง ฟังจากคำบอกเล่าซึ่งจริงบ้างไม่จริงบ้าง บางเรื่องผู้เขียนก็คาดเดาหรือใส่ความเห็นลงไปด้วย
เนื้อหา

ซีมง เดอ ลา ลูแบร์ ได้ออกเดินทางจากท่าเรือเมืองแบร็สต์ เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2230 ถึงกรุงศรีอยุธยาเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2230 เดินทางกลับเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2231 ขึ้นบกที่ท่าเรือแบร็สต์มื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2231
ความมุ่งหมายในการเขียนในลักษณะสารานุกรม ที่ประกอบไปด้วยหัวเรื่องย่อยจำนวนมาก โดยพรรณนาเรื่องความอุดมสมบูรณ์ คุณภาพของดินในการกสิกรรม ภูมิอากาศเป็นประการแรก ต่อมาเป็นขนบธรรมเนียมประเพณีโดยทั่ว ๆ ไป รวมถึงคำศัพท์หรือสรรพนามเรียกขานบุคคลต่าง ๆ ที่ผู้คนในกรุงสยามใช้กันในขณะนั้นด้วย โดยแบ่งเรื่องเป็นหมวดหมู่ต่าง ๆ  และเฉพาะเรื่องเฉพาะรายละเรื่องเกี่ยวกับรัฐบาลและศาสนาจะกล่าวในตอนท้าย และได้รวบรวมบันทึกความทรงจำเกี่ยวกับประเทศนี้ที่เจ้าตัวได้นำติดตัวมาด้วยไปผนวกไว้ตอนท้าย และเพื่อให้ผู้อ่านได้รู้จักชาวสยามโดยแจ่มชัด จึงได้เอาความรู้เกี่ยวกับอินเดียและจีนหลายประการมาประกอบด้วย
นอกจากนั้นยังได้แถลงว่าจะต้องสืบเสาะให้รู้เรื่องราว พิจารณาสอบถาม ศึกษาให้ถึงแก่นเท่าที่จะทำได้ ก่อนเดินทางไปถึงประเทศสยาม ได้อ่านจดหมายเหตุทั้งเก่าและใหม่ บรรดาที่มีผู้เขียนขึ้นไว้เกี่ยวกับประเทศต่าง ๆ ในภาคพื้นตะวันออก ถ้าไม่มีสิ่งดังกล่าว ลาลูแบร์อาจใช้เวลาสักสามปี ก็คงไม่ได้ข้อสังเกตและรู้จักประเทศสยามดี
การแปล

บันทึกของลาลูแบร์ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2457 โดยพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรวรรณากร กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ทรงแปลจากต้นฉบับภาษาอังกฤษ เรื่อง " A new historical relation of the kingdom of Siam by Monsieur Fe La Loubere" ซึ่งแปลมาจากต้นฉบับภาษาฝรั่งเศสอีกทอดหนึ่ง โดยใช้ชื่อว่า "จดหมายเหตุลาลูแบร์ พงศาวดารสยามครั้งกรุงศรีอยุธยา แผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช"
ต่อมา สันต์ ท.โกมลบุตร แปลเป็นภาษาไทย เมื่อ พ.ศ. 2509 จากต้นฉบับภาษาฝรั่งเศส  ใช้ชื่อว่า "ราชอาณาจักรสยาม โดย มร. เดอะ ลา ลู แบรฺ อัครราชทูต ผู้มีอำนาจเต็มแห่งองค์สมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ไปสู่พระเจ้ากรุงสยาม" จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ก้าวหน้า เมื่อ พ.ศ. 2510 และพิมพ์ปรับปรุงแก้ไขหลายครั้ง ในชื่อ "จดหมายเหตุลาลูแบร์ : ราชอาณาจักรสยาม"
พ.ศ. 2557 สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร จัดตั้งคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิชำระและจัดพิมพ์เผยแพร่หนังสือประชุมพงศาวดารฉบับกาญจนาภิเษก เล่ม 13 - 14 และ 16 - 20 โดยเลือก "จดหมายเหตุลาลูแบร์" มาชำระและตีพิมพ์ใหม่ลงในประชุมพงศาวดารฉบับกาญจนาภิเษก เล่ม 17 ในปี พ.ศ. 2564 โดยฉบับนี้เป็นการชำระฉบับแปลของสันต์ ท.โกมลบุตร ฉบับ พ.ศ. 2510 และ พ.ศ. 2530 และชำระเปรียบเทียบกับต้นฉบับภาษาฝรั่งเศส โดยคงสำนวนสันต์ ท.โกมลบุตร เอาไว้ ฉบับแปลนี้ใช้ชื่อว่า "จดหมายเหตุ ลา ลูแบร์" แบ่งเนื้อหาออกเป็น 2 ภาค
จักรพรรดิมิคาเอลที่ 9 พาลาโอโลกอส

| มิคาเอลที่ 9 พาลาโอโลกอส |
| --- | --- |
ภาพบนเหรียญของจักรพรรดิมิคาเอลที่ 9 พาลาโอโลกอส
ประสูติ: 17 เมษายน ค.ศ. 1277
สวรรคต: 12 ตุลาคม ค.ศ. 1320
พระราชบิดา: จักรพรรดิอันโดรนิคอสที่ 2 พาลาโอโลกอส
พระราชมารดา: แอนนาแห่งฮังการี
จักรพรรดิมิคาเอลที่ 9 พาลาโอโลกอส (อังกฤษ: Michael IX Palaiologos; กรีก: Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγος) (17 เมษายน ค.ศ. 1277 – 12 ตุลาคม ค.ศ. 1320) มิคาเอลทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ของราชวงศ์พาลาโอโลกอส ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างราวปี ค.ศ. 1294/ค.ศ. 1295 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1320 มิคาเอลเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1277 เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิอันโดรนิคอสที่ 2 พาลาโอโลกอสและแอนนาแห่งฮังการีพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้าสตีเฟนที่ 5 แห่งฮังการี ก่อนที่จะทรงราชย์ด้วยพระองค์เองมิคาเอลทรงเป็นจักรพรรดิคู่กับพระราชบิดามาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1281
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิไบแซนไทน์
จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 4

| คอนสแตนตินที่ 4 |
| --- | --- |
ภาพโมเสก​ของ​จักรพรรดิ​คอนส​แตน​ตินที่​ 4 (ราเวนนา ประเทศ​อิตาลี​​)​
ประสูติ: ค.ศ. 652
สวรรคต: กันยายน ค.ศ. 685
พระราชบิดา: จักรพรรดิคอนสแตนสที่ 2
พระราชมารดา: จักรพรรดินีเฟาสตา
จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 4 (อังกฤษ: Constantine IV; กรีก: Κωνσταντίνος Δ', Kōnstantinos IV, ละติน: Constantinus) (ค.ศ. 652 – กันยายน ค.ศ. 685) คอนสแตนตินที่ 4 ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ของราชวงศ์เฮราเคลียน ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 668 จนเสด็จสวรรคตด้วยโรคบิด​ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 685 โดยมีพระราชโอรสจักรพรรดิจัสติเนียนที่ 2 ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์
ก่อนที่จะทรงเป็นจักรพรรดิด้วยพระองค์เองคอนสแตนตินที่ 4 ทรงเป็นจักรพรรดิร่วมกับพระราชบิดาตั้งแต่ปี ค.ศ. 654 และทรงเป็นจักรพรรดิด้วยพระองค์เองหลังจากที่พระราชบิดาถูกลอบปลงพระชนม์ในปี ค.ศ. 668
ข้อมูลเพิ่มเติม

จักรวรรดิไบแซนไทน์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 4
คาริทีส

ระวังสับสนกับ สามเทพสุภา
ประติมากรรม “ไตรเทพี”
ค.ศ. 1825
คาริทีส หรือ ไตรเทพี (อังกฤษ: Charites) ตามตำนานเทพเจ้ากรีก “Charis” (กรีก: Χάρις หรือ คาริส) เป็นเทพีองค์หนึ่งในบรรดา “Charites” (กรีก: Χάρις หรือ “Graces” หรือคาริทีส) ซึ่งเป็นเทพีแห่งความมีเสน่ห์, ความงาม, ธรรมชาติ, การสร้างสรรค์ และ การเจริญพันธุ์ จำนวนเทพีคาริทีสเดิมมีด้วยกันสามองค์ตั้งแต่องค์ที่มีอาวุโสที่สุดเทพีอกลาเอีย (Aglaea หรือ ความงาม), เทพียูโฟรเซเน (Euphrosyne หรือ ความร่าเริง) และองค์ที่อาวุโสน้อยที่สุดเทพีธาเลีย (Thalia หรือ ความสนุก) ตำนานเทพเจ้าโรมันเรียกกันว่า “กราทิเอ” (Gratiae) หรือเทพีแห่งความสง่างาม (Grace)
คาริทีสมักจะถือกันว่าเป็นธิดาของซูสและยูรีโนเม (Eurynome) แต่บางครั้งก็กล่าวว่าเป็นธิดาของไดโอนิซัสและแอฟรอไดที หรือธิดาของเทพเฮลิออสและเทพีเอเกิล โฮเมอร์บรรยายว่าเทพีชาริทีสเป็นผู้ติดตามคนหนึ่งของแอฟรอไดที
ระเบียงภาพ

“ไตรเทพี”
ฮันส์ ฟอน อาเคิน
ค.ศ. 1604
“ไตรเทพี”
คาร์ล-อันเดร ฟาน ลู
ราว ค.ศ. 1763
“ไตรเทพี”
ราฟาเอล
“ไตรเทพี” รายละเอียดในภาพ
“ฤดูใบไม้ผลิ”
ซานโดร บอตติเชลลี
ค.ศ. 1825
ตะเกียงน้ำมัน “ไตรเทพี”
ดูเพิ่ม

เทพเจ้ากรีก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เทพีชาริทีส
| ด ค กเทพปกรณัมกรีก |
| --- | --- |
ปฐมเทพ:  เคออส  อะแนงคี  โครนอส  เอียรอส  ไกอา  ยูเรนัส  ทาร์ทารัส  อีเธอร์  เฮเมรา  เอระบัส  นิกซ์  โอฟิออน  มอยเร 
เทพไททัน:  โครนัส  โอเชียนัส  เรีย  ทีมิส  แอตลัส  ซีอัส  ครีอัส  ไฮพีเรียน  ธีอา  เทธิส  นิมอซินี  ฟีบี  โพรมีเทียส  เอพิมีเทียส  ไออาเพทัส  เมโนเอเทียส 
สิบสองเทพเจ้าโอลิมปัส:  ซูส  ฮีรา  โพไซดอน  ดิมีเทอร์  อะธีนา  อะพอลโล  อาร์ทิมิส  แอรีส  แอโฟรไดที  ฮิฟีสตัส  เฮอร์มีส  ไดอะไนซัสหรือเฮสเตีย 
เทพเจ้าหลักอื่น:  แอซคลีเปียส  ฮีลิออส  อีออส  เฮดีส  ฮีบี  เฮคะที  แพน  เพอร์เซฟะนี  เซลีนี 
กลุ่ม:  แอมะซอน  เซนทอร์  คเธาะนิค  ไซคลอปส์  มังกร  อิรินีอีซ  ยักษ์  ฮาร์พี  เฮคะท็องคะรีซ  มอยเร  พระเจ้าไมซีเนียน  มนุษย์  มิวส์  นิมฟ์  เซเทอร์  สมุทรเทพ 
วีรบุรุษ:  เฮราคลีสกับงานของเขา  อคิลลีสกับสงครามกรุงทรอย  โอดิสเซียสกับโอดิสซีย์  เจสันกับลูกเรืออาร์โก  เพอร์ซิอัสกับเมดูซา  อีดิปัสกับธีบส์  ธีซีอัสกับมินะทอร์  บิลเลโรฟอนกับคิเมียรา 
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์:  เดลฟี  ดอโดนา  ดีลอส  โอลิมเปีย  โอลิมปัส
ควอร์โต โด โจบี

| ควอร์โต โด โจบี |
| --- | --- |
ประเภท: การศึกษา ตลก
สร้างโดย: อันเดรส ลีบัน คลอเดีย เค. ไบรท์แมน
กำกับโดย: อันเดรส ลีบัน
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: อินสทรูเมนทัล
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: อินสทรูเมนทัล
ประเทศแหล่งกำเนิด:  บราซิล
ภาษาต้นฉบับ: โปรตุเกส
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 52
การผลิต
ความยาวตอน: 1 นาที
บริษัทผู้ผลิต: 2ดี แล็บ
ออกอากาศ
เครือข่าย: ทีวี คัลทูร่า ทีวี รา ทิม บูม ทีวี บราซิล
ออกอากาศ: 6 มีนาคม ค.ศ. 2552 – ค.ศ. 2553
ควอร์โต โด โจบี (โปรตุเกส: Quarto do Jobi) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศบราซิล สร้างโดย อันเดรส ลีบัน และคลอเดีย เค. ไบรท์แมน ออกอากาศทางช่องทีวี รา ทิม บูม เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2552 ถึงวันที่ พ.ศ. 2553
เนื้อเรื่อง

การ์ตูนเป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กผู้ชายอายุ 9 ปีชื่อ โจบี ที่อาศัยอยู่ในห้องของเขากับคางคกของเขาชื่อ ออสการ์
ตัวละครและเสียงพากย์

มาเตอุส เปริเซ่ รับบท โจบี (Jobi) และ ปาปิลาส กุสตาติวาส (Papilas Gustativas)
กิลแยร์มี บริกส์ รับบท ออสการ์ (Oscar), เรย์ (Rei) และ ปาปิลาส กุสตาติวาส (Papilas Gustativas)
มิรียม ฟิเชร์ รับบท มาเอ โด โจบี (Mãe do Jobi)
กุสตาโว เปเรย์รา รับบท อินดิโอ (Índio)
แมรี่ เฟ รับบท ปาปิลาส กุสตาติวาส (Papilas Gustativas)
มาร์ซีโอ  ซิโมเอส รับบท กัปิเตา (Capitão)