stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บลาสเตอร์
เลเซอร์

ลำแสงเลเซอร์คือเส้นทางเดินของลำแสงที่รวมตัวกัน เมื่ออ้างถึงแสง การรวมตัวกันหมายถึง"ความเหมือนกัน"ด้วยคลื่นมากมาย ในคำอื่น แต่ละคลื่นแสงจะส่งออกมาจากอุปกรณ์เลเซอร์จะมีความยาวคลื่นและความกว้างเหมือนกับคลื่นอื่นๆ ที่ส่งออกมาจากอุปกรณ์เดียวกัน และจะรวมตัวเข้าด้วยกัน
เลเซอร์กำเนิดโดยนำพลังงานมาใช้เป็นสื่อกลาง สสารที่ถูกใช้เพื่อสร้างลำแสง แก๊สทิบาน่าเป็นสื่อกลางที่นิยมากที่สุด เมื่ออะตอมของสื่อกลางถูกกระตุ้นด้วยพลังงาน อิเลคตรอนของมันจะ"กระโดด"ขึ้นไปเป็นพลังงานที่สูงขึ้นไปอีกระดับ เมื่ออะตอมเกิดเสถียรภาพ (จุดที่อิเลคตรอนกลับไปสู่ระดับพลังงานเดิม) โฟตอนก็จะถูกปล่อยออกมา โฟตอนเป็น"กล่องเล็กๆ"ของพลังงานที่เดินทางทั้งในรูปของคลื่นและรูปของอนุภาค ทำให้มันมีระดับพลังงานที่มาก พอๆ กับอัตราสร้างความเสียหาย ปืนซุ่มยิงบางรุ่นจะยิงประจุพลังงานโดยใช้แก๊สบลาสเตอร์แบบพิเศษ อาวุธนี้มีประโยชน์มากในการใช้แบบปกปิด โดยเฉพาะหากผู้ใช้สวมเครื่องทำให้ล่องหน
เลเซอร์ > กลไกของบลาสเตอร์

บลาสเตอร์ถูกมองว่าเป็นการพัฒนาของเลเซอร์ที่เหนือชั้น แทนที่จะเป็นการรวมตัวของแสงและความร้อนอย่างเลเซอร์ธรรมดา บลาสเตอร์ยิงลำแสงอนุภาคที่บีบอัดเข้าด้วยกันจนเป็นพลังงานสูงที่อันตรายกับสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ พลังงานที่เป็นกระสุนของบลาสเตอร์นั้นขึ้นอยู่กับชนิดของบลาสเตอร์ที่ใช้
บลาสเตอร์นอกนักที่จะใช้พลาสม่า เหมือนกับที่ใช้โดยกองทัพแห่งสาธารณรัฐ บลาสเตอร์พลาสม่านั้นมีประสิทธิภาพกับทุกๆ เป้าหมาย และมีมากกับดรอยด์เนื่องมาจากธรรมชาติของพลาสม่าที่เป็นความร้อนสูง เป็นแก๊สไอออน ดรอยด์นั้นอ่อนแอกับพลังงานไอออน ดังนั้นพลาสม่าจึงถูกใช้เป็นทางเลือกหลักเพื่อจัดการกับกองทัพดรอยด์ นี่อธิบายถึงการใช้ดีซีซีรีส์สของบ.บลาสเทคในสงครามโคลน
ในบลาสเตอร์พลาสม่านั้นจะใช้แก๊สที่มีพลังงานสูง (ของอุตสาหกรรมบลาสเทคใช้ทิบาน่าแก๊สในบลาสเตอร์ดีซีซีรีส์ส) จะเคลื่อนที่จากห้องแก๊สเข้าไปในอีกห้องหนึ่งที่ซึ่งมันจะเปลี่ยนเป็นสภาพแก๊ส จากนั้นมันจะถูกปล่อยออกจาก"ขวด"แม่เหล็กผ่านส่วนประกอบที่ขนานกัน สิ่งนี้จะเปลี่ยนแก๊สพลาสม่าและพลังงานจำนวนมากให้เป็นลำพลังงานที่รวมตัวกันเป็นกระสุนของแสงและพลาสม่า การผสมของแสงและพลาสม่าจะก่อให้เกิดกระสุนที่สุดอันตราย
บลาสเตอร์ส่วนใหญ่แล้วจะยิงลำแสงอนุภาคพลังงานสูงซึ่งอันตรายกับมนุษย์และสิ่งมีชีวิตอื่นๆ มากว่าพลาสม่าที่เป็นความร้อน (ซึ่งก็อันตรายไม่แพ้กัน) แต่มันยังมีประสิทธิภาพมากพอที่จะจัดการดรอยด์อย่างดรอยด์รบ บี1ได้ ชนิดที่เป็นลำแสงอนุภาคยังมีประสิทธิภาพมากกว่าเนื่องจากพวกมันใช้แก๊สบลาสเตอร์น้อยในการสร้างลำแสง ไม่เหมือนกับแบบที่ใช้พลาสม่า (เพราะพลาสม่ามีสถานะเป็นแก๊ส)
ในบลาสเตอร์ลำแสงอนุภาค อย่างอี-11ที่ใช้โดยสตอร์มทรูปเปอร์ จะใช้แก๊สพลังงานสูงปริมาณน้อยเคลื่อนที่จากห้องแก๊สไปที่ห้องที่เรีกยว่าเอ็กซ์ไซเตอร์ (XCiter) ในห้องนี้ แก๊สจะถูกกระตุ้นโดยแพ็คพลังงาน จากนั้นจะผ่านเข้าไปในเครื่องกระตุ้น ซึ่งเมื่อรวมกับส่วนประกอบในลำกล้อง จะสร้างแก๊สพลังงานสูงสุดยอดให้เป็นลำแสงที่บีบอัดเข้าด้วยกัน ซึ่งจะสร้างลำแสงอนุภาคพลังงานสูงที่อันตรายในบลาสเตอร์ส่วนมาก ในบลาสเตอร์เหล่านี้ การผสมของแสงเลเซอร์ที่ร้อนมากกับกระสุนบีบอัดของพลังงานอนุภาคจะก่อให้เกิดพลังงานที่สุดอันตราย
บลาสเตอร์บุคคลส่วนใหญ่จะใช้ยุทธภัณฑ์สองแบบ คือกระสุนแก๊สและเซลล์พลังงาน อาวุธที่ทรงพลังงานน้อยกว่าอย่างปืนกีฬาของเดียเรียน ดีเฟนซ์ คองโลเมอร์เรทใช้เซลล์พลังงานเสียส่วนใหญ่และใช้แก๊สในปริมาณน้อย ขณะที่อาวุธอันทรงพลังอย่างปืพกดีเอ็กซ์-2ของเทนลอส ใช้แก๊สในปริมาณมาก ในอาวุธอื่นๆ จะใช้เซลล์พลังงานที่สามารถเปลี่ยนได้ ซึ่งให้พลังงานมากพอ (แม้แต่ในระดับที่ต่ำ)
บลาสเตอร์บางชนิดอย่างหน้าไม้ของชาววูคกี้ จะยิงกระสุนบลาสเตอร์จำนวนมากซึ่งจะสะท้อนเมื่อกระทบพื้นผิวใดๆ เป็นการเพิ่มโอกาสที่มันจะยิงถูกอะไรสักอย่าง กระสุนบลาสเตอร์มักลดขนาดลง การระเบิดของความร้อนสูงและพลังที่กระทบจะพื้นผิวที่ไร้เกราะป้องกันก็เช่นกัน อาวุธอย่างปืนพกบลาสเตอร์ ดีแอล-44ของฮัน โซโลและอี-11 บลาสเตอร์ไรเฟิลสามารถสร้างความเสียหายที่เหลือเชื่อ และมีพลังที่สามารถสร้างรูบนเหล็กผสมได้ อย่างที่เห็นเมื่อฮัน โซโลและลุค สกายวอล์คเกอร์ทำการบุกห้องขังเพื่อช่วยเลอา ออร์กานาบนดาวมรณะดวงที่หนึ่ง ตัวเร่งไอออนจะถูกใช้เพื่อสังหารหรือทำให้ศัตรูหมดสติ
อุปกรณ์เสริม

บลาสเตอร์มากมายที่มีอุปกรณ์เสริมต่างๆ เพื่อช่วยในการเล็งเป้า ความแม่นยำ อัตราการยิง และการจับ อุปกรณ์เสริมที่เป็นที่นิยมคือเลเซอร์เล็งเป้า ตัวหาระยะ และแพ็คพลังงานขนาดใหญ่ ระบบปรับเปลี่ยนอาวุธ ดีซี-17เอ็มของหน่วยเดลต้า มีทั้งปืนซุ่มยิงและอุปกรณ์เจาะเกราะสำหรับสถานการณ์ที่คาดเดาไม่ได้ อีอี-3 คาร์บินไรเฟิลของโบบา เฟทท์มีกล้องมองขนาดเล็กซึ่งสามารถมองผ่านทางหมวกของเฟทท์เพื่อเพิ่มความแม่นยำ ปืนพกบลาสเตอร์ เวสทาร์-34ของแจงโก้ เฟทท์ทั้งสองกระบอกทำจากอัลลอยพิเศษที่ทำให้มันมีความร้อนที่ไม่สูงเกินจนไป
ความเป็นมาและการใช้งาน

ป่าเถื่อนที่สุดเลย
บลาสเตอร์ที่เก่าแก่ที่สุดถูกใช้โดยดรอยด์ยุคโบราณที่ใช้งานโดยจักรวรรดิราคาทา อาวุธนี้ถูกพิจารณาว่ามีความทันสมัยเท่าๆ กับบลาสเตอร์ในปีที่ 3,956 ก่อนยุทธการยาวิน นอกจากนั้น เทคโนโลยีบลาสเตอร์ที่เก่าแก่ที่สุดคือทริปเปิลบลาสเตอร์ ซึ่งย้อนไปถึงสาธารณรัฐเก่า มันทำงานโดยใช้บลาสเตอร์สามกระบอกที่สามารถยิงใส่เป้าหมายเดียวกันได้ มักถูกวางสองหรือสี่จุดและยิงพร้อมกันเข้าใส่เป้าหมาย ในยุครุ่งเรืองของจักรวรรดิ ทริปเปิลบลาสเตอร์นั้นหาได้ยากมาก ในยุคก่อนที่มีการนำทริปเปิลบลาสเตอร์มาใช้ ก็ได้มีการนำท่อลำแสงมาใช้ก่อน อุปกรณ์ทั้งหมดที่สร้างลำแสงบลาสเตอร์จะถูกบรรจุในเป้สะพายและยิงออกมาตามท่อ เมื่อสิ้นสุดความนิยม ทริปเปิลบลาสเตอร์ก็ถูกประดิษฐ์ขึ้นมา
เทคโนโลยีทริปเปิลบลาสเตอร์เริ่มหายไปเมื่อ"บลาสเตอร์"ที่เป็นธรรมเนียมถูกสร้างขึ้นมา เนื่องมาจากมันมีตัวสร้างกระสุนในตัวมันเองโดยไม่ต้องการอุปกรณ์ใดๆ เพิ่มเติม
เทคโนโลยีบลาสเตอร์ในรุ่นต่อๆ มาก็คือออโต้บลาสเตอร์ มันถูกออกแบบมาสำหรับยานขับไล่ บี-วิงมันมีอัตราการยิงที่สูงกว่าบลาสเตอร์รุ่นอื่นๆ แต่มันก็ไม่สามารถใช้กับยานอื่นๆ ได้นกระทั่งยุทธการเอนดอร์
มันเป็นอาวุธบุคคลที่รู้จักกันไปทั่วกาแลกซี่ในยุคที่จักรวรรดิผงาดขึ้น บลาสเตอร์มักถูกใช้ทั้งทหารและพลเรือน พวกมันเป็นที่พบเห็นได้มากในเขตรอบนอก ถึงแม้ว่าจะมีขนาดเล็ก บลาสเตอร์ขนาดจิ๋วก็เป็นที่นิยมในหมู่ชนชั้นสูง อย่างผู้จัดการแลนโด คาลริสเซียน ในสถานที่มากมายอย่างแคนทิน่าในมอส ไอส์ลีย์มีกฎห้ามนำบลาสเตอร์เข้ามา ถึงแม้ว่าจะมีการละเมิดอยู่บ่อยครั้งก็ตาม
บริษัทผู้ผลิตที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในช่วงสงครามกลางเมืองกาแลกติกคืออุตสาหกรรมบลาสเทค ซึ่งได้ทำสัญญาทั้งกับกองทัพของจักรวรรดิและกับพันธมิตรฟื้นฟูสาธารณรัฐ และยังผลิตอาวุธป้องกันตัวสำหรับพลเมืองอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

BlasterในWookieepedia: The Star Wars Wiki
ดร.สเตรนจ์เลิฟ

บทความนี้มีชื่อเป็นภาษาอื่น หรือใช้อักษรในภาษาอื่น เนื่องจากต้องการคงไว้ตามต้นฉบับ หรือไม่มีชื่อภาษาไทยที่เหมาะสม
| ดร> สเตรนจ์เลิฟ |
| --- | --- |

กำกับ: สแตนลีย์ คูบริก
เขียนบท: นิยาย ปีเตอร์ จอร์จ บทภาพยนตร์ สแตนลีย์ คูบริก ปีเตอร์ จอร์จ เทอร์รี เซาเธิร์น ปีเตอร์ เซลเลอร์ส
อำนวยการสร้าง: สแตนลีย์ คูบริก
นักแสดงนำ: ปีเตอร์ เซลเลอร์ส จอร์จ ซี. สกอตต์ สเตอร์ลิง เฮย์เดน คีแนน วิน สลิม พิคเกนส์ เจมส์ เอิร์ล โจนส์ เทรซีย์ รีด
กำกับภาพ: กิลเบิร์ต เทย์เลอร์
ดนตรีประกอบ: ลอรี จอห์นสัน
ผู้จัดจำหน่าย: โคลัมเบียพิคเจอร์ส
วันฉาย: 29 มกราคม ค.ศ. 1964
ความยาว: 94 นาที
ประเทศ: สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: US$1,800,000
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb หรืออาจเรียกสั้น ๆ ว่า Dr. Strangelove เป็นภาพยนตร์ขาวดำ ที่กำกับโดย สแตนลีย์ คูบริก ออกฉายในปี พ.ศ. 2507 เป็นภาพยนตร์ตลกร้ายในแบบ ฟิล์ม นัวร์ มีเนื้อหาเสียดสีสังคม สร้างจากนวนิยายที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับ สงครามเย็น และการยิงระเบิดนิวเคลียร์ ชื่อ Red Alert ของ ปีเตอร์ จอร์จ (ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในประเทศอังกฤษในชื่อว่า Two Hours to Doom)
บทนำในเรื่อง รับบทโดย ปีเตอร์ เซลเลอร์ส ซึ่งแสดงเป็น 3 ตัวละครหลัก คือ ด็อกเตอร์สเตรนจ์เลิฟ, ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา เมอร์กิน มัฟฟลีย์ และนาวาอากาศเอก ไลออนเนล แมนเดรก (เดิม บริษัทผู้สร้างกำหนดว่า ปีเตอร์ เซลเลอร์ส คนเดียวจะต้องรับบทเป็น 4 ตัวละครหลัก (เพื่อใช้เป็นจุดขายของเรื่อง) แต่เมื่อการถ่ายทำดำเนินไป ปีเตอร์ เซลเลอร์ส ได้ขอเปลี่ยนผู้แสดงบทนักบินเครื่องบินทิ้งระเบิด บี-52 สตราโตฟอสเตรส เนื่องจากไม่สามารถแสดงได้เต็มที่)
ปีเตอร์ เซลเลอร์ส รับ 3 บทนำ
Dr. Strangeloveภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานแสดงเรื่องแรกของเจมส์ เอิร์ล โจนส์
เรื่องย่อ

ระหว่างความตึงเครียดของสงครามเย็นระหว่างสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกา
นายพล Jack D ripper ของสหรัฐฯ เกิดภาวะปัญหาทางจิต จนสั่งให้หน่วยจู่โจมทางอากาศเข้าปฏิบัติการลับเข้าโจมตีสหภาพโซเวียต
และจับตัวนาวาอากาศเอก Mendrake ขังไว้ในห้อง
ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐฯได้เรียกประชุมร่วมเพื่อความปลอดภัย โดยต้องการจะหยุดเครื่องบินรบทิ้งระเบิดให้ได้
รวมถึงการโทรไปหา ผู้นำโซเวียตที่กำลังสนุกอยู่ในปาร์ตี้เพื่อแจ้งข่าวร้ายให้ทราบ
หนึ่งในยานรบที่ได้รับคำสั่งคือ ยานที่บังคับโดย TJ Kingkong บุกฝ่าเข้าไปยังเขตด้านในของสหภาพโซเวียตได้
ซึ่งหากมียานรบเข้าไปโจมตีโซเวียตจะทำให้กลไกการทำงานของเครื่อง DoomsDay Machine ทำงานโดยอัตโนมัติและทำลายทุกชีวิตในโลก
อเมริกันไอดอล
การโหวต

ผู้ชมสามารถโหวตให้ผู้แข่งขันที่ชื่นชอบ โดยระหว่างการแสดงของผู้แข่งขันแต่ละคน จะมีหมายเลขโทรศัพท์ประจำตัวแสดงที่หน้าจอ สายโทรศัพท์จะเปิดให้โหวต หลังจากจบรายการแต่ละตอนเป็นเวลา 2 ชั่วโมง
คณะกรรมการและพิธีกร > คณะกรรมการ

ตั้งแต่ซีซั่นที่ 1-7 มีคณะกรรมการ 3 คนคือ ไซมอน คาวเวลล์, พอลลา อับดุล และ แรนดี แจ็คสัน ทำหน้าที่คัดเลือกผู้เข้าแข่งขัน และวิจารณ์การแสดงบนเวที

ในซีซั่นที่ 8 ทางรายการได้เพิ่มคณะกรรมการเป็น 4 คน โดยกรรมการผู้ที่เพิ่มเข้ามาคือ คารา ดิโอกวาร์ดี้ นักแต่งเพลงชื่อดัง

ในซีซั่นที่ 9 เอลเลน เดอเจนเนอเรส พิธีกรทอล์คโชว์ชื่อดัง ตกลงรับเป็นกรรมการแทนที่พอลลา อับดุล ที่ลาออกจากคณะกรรมการ

วันที่ 11 มกราคม 2553 ไซมอน คาวเวลล์ ประกาศว่าจะออกจากรายการหลังจบซีซั่นที่ 9 เพื่อไปทำรายการ ดิเอ็กซ์แฟคเตอร์ ยูเอสเอ ซึ่งเป็นรายการประเภทเรียลลิตี้โชว์แข่งขันร้องเพลง ที่ตัวเขาเป็นผู้ผลิต

วันที่ 29 กรกฎาคม 2553 เอลเลน เดอเจนเนอเรส ประกาศว่าจะออกจากรายการเช่นกัน หลังจากเป็นกรรมการเพียงแค่ปีเดียว
| กรรมการ | ฤดูกาล> 1  (2002) | ฤดูกาล> 2  (2003) | ฤดูกาล> 3  (2004) | ฤดูกาล> 4  (2005) | ฤดูกาล> 5  (2006) | ฤดูกาล> 6  (2007) | ฤดูกาล> 7  (2008) | ฤดูกาล> 8  (2009) | ฤดูกาล> 9  (2010) | ฤดูกาล> 10  (2011) | ฤดูกาล> 11  (2012) | ฤดูกาล> 12  (2013) | ฤดูกาล> 13  (2014) | ฤดูกาล> 14  (2015) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
พอลลา อับดุล: 
ไซมอน คาวเวลล์: 
แรนดี แจ็คสัน: 
คารา ดิโอกวาร์ดี: 
เอลเลน เดอเจนเนอเรส: 
เจนนิเฟอร์ โลเปซ: 
สตีเวน ไทเลอร์: 
มารายห์ แครี: 
นิกกี มินาจ: 
คีธ เออร์บัน: 
แฮร์รี คอนนิค จูเนียร์:
คณะกรรมการและพิธีกร > พิธีกร

ไรอัน ซีเครสท์ ทำหน้าที่พิธีกรตั้งแต่ซีซั่นแรกจนถึงปัจจุบัน ในเฉพาะซีซั่นที่ 1 เขาเป็นพิธีกรร่วม คู่กับไบรอัน ดังเคิลแมน
| พิธีกร | ฤดูกาล> 1  (2002) | ฤดูกาล> 2  (2003) | ฤดูกาล> 3  (2004) | ฤดูกาล> 4  (2005) | ฤดูกาล> 5  (2006) | ฤดูกาล> 6  (2007) | ฤดูกาล> 7  (2008) | ฤดูกาล> 8  (2009) | ฤดูกาล> 9  (2010) | ฤดูกาล> 10  (2011) | ฤดูกาล> 11  (2012) | ฤดูกาล> 12  (2013) | ฤดูกาล> 13  (2014) | ฤดูกาล> 14  (2015) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ไบรอัน ดังเคิลแมน: 
ไรอัน ซีเครสท์:
ผู้ชนะเลิศรายการอเมริกันไอดอล

ฤดูกาลที่ 1 (2002) - เคลลี่ คลาร์กสัน (Kelly Clarkson)
ฤดูกาลที่ 2 (2003) - รูเบน สตัดดาร์ด (Ruben Studdard)
ฤดูกาลที่ 3 (2004) - แฟนเทเชีย บาร์ริโน (Fantasia Barrino)
ฤดูกาลที่ 4 (2005) - แคร์รี อันเดอร์วูด (Carrie Underwood)
ฤดูกาลที่ 5 (2006) - เทย์เลอร์ ฮิกส์ (Taylor Hicks)
ฤดูกาลที่ 6 (2007) - จอร์ดิน สปาร์คส (Jordin Sparks)
ฤดูกาลที่ 7 (2008) - เดวิด คุก (David Cook)
ฤดูกาลที่ 8 (2009) - คริส อัลเลน (Kris Allen)
ฤดูกาลที่ 9 (2010) - ลี ดิวซ์ (Lee DeWyze)
ฤดูกาลที่ 10 (2011) - สก็อตตี้ แม็คครีรี่ (Scotty McCreery)
ฤดูกาลที่ 11 (2012) - ฟิลลิป ฟิลลิปส์ (Phillip Phillips)
ฤดูกาลที่ 12 (2013) - แคนดิซ โกลเวอร์ (Candice Glover)
ฤดูกาลที่ 13 (2014) - เคเลบ จอห์นสัน (Caleb Johnson)
ฤดูกาลที่ 14 (2015) - นิค ฟราเดียนี (Nick Fradiani)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กอเมริกันไอดอล |
| --- | --- |
ฤดูกาล:  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13 
พิธีกร:  ไรอัน ซีเครสท์  ใบรอัน ดังเคิลแมน (2002) 
กรรมการ:  พอลลา อับดุล (2002–09)  ไซมอน คาวเวลล์ (2002–10)  แรนดี แจ็คสัน (2002–13)  คารา ดิโอกวาร์ดี (2009–10)  เอลเลน เดอเจนเนอเรส (2010)  เจนนิเฟอร์ โลเปซ (2011–12, 2014–)  สตีเวน ไทเลอร์ (2011–12)  มารายห์ แครี (2013)  นิกกี มินาจ (2013)  คีธ เออร์เบิน (2013–)  แฮร์รี คอนนิค จูเนียร์ (2014–) 
ผู้ชนะ:  เคลลี่ คลาร์กสัน  รูเบน สตัดดาร์ด  แฟนตาเซีย บาร์ริโน  แคร์รี อันเดอร์วูด  เทย์เลอร์ ฮิกส์  จอร์ดิน สปาร์คส  เดวิด คุก  คริส อัลเลน  ลี ดิวซ์  สก็อตตี้ แม็คครีรี่  ฟิลลิป ฟิลลิปส์  แคนดิซ โกลเวอร์
ความสัมพันธ์ไทย–มาเลเซีย

| --- | --- |


 มาเลเซีย:  ไทย
ความสัมพันธ์ไทย–มาเลเซีย (มลายู: Hubungan Malaysia–Thailand / هوبوڠن مليسيا–تايلاند) สื่อถึงความสัมพันธ์ทางการทูตแบบทวิภาคีระหว่างประเทศไทยกับประเทศมาเลเซีย ประเทศไทยมีสถานเอกอัครราชทูตในกัวลาลัมเปอร์และสถานกงสุลใหญ่ในจอร์จทาวน์และโกตาบารู ส่วนประเทศมาเลเซียมีสถานเอกอัครราชทูตในกรุงเทพมหานคร
ไทยและมาเลเซียมักมักร่วมมือกันในด้านต่าง ๆ ในพื้นที่ชายแดน เช่น การค้าและการลงทุน ความมั่นคงและการป้องกัน การศึกษาและการฝึกอาชีพ เยาวชนและกีฬา การท่องเที่ยว ความเชื่อมโยงและการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม เนื่องจากปัญหากลุ่มแบ่งแยกดินแดนในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ก่อนหน้านี้มีนักการเมืองบางคนในประเทศไทยกล่าวอ้างอย่างเปิดเผยว่าบางพรรคในมาเลเซียสนใจสาเหตุของฝ่ายตรงข้ามในสงคราม ซึ่งรัฐบาลชุดหลังโต้แย้งอย่างรุนแรง เนื่องจากมาเลเซียได้ให้ความช่วยเหลือในการเจรจาสันติภาพระหว่างรัฐบาลไทยกับกลุ่มแบ่งแยกดินแดน
สถานกงสุลใหญ่ไทย ณ จอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย
เปรียบเทียบประเทศ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  |  ไทย |  มาเลเซีย |
ตราแผ่นดิน: 
ธง: 
| ประชากร | 67,959,000 คน | 31,360,000 คน |
| พื้นที่ | 513,120 ตารางกิโลเมตร (198,120 ตารางไมล์) | 330,803 ตารางกิโลเมตร (127,724 ตารางไมล์) |
| ความหนาแน่นประชากร | 132 ต่อตารางกิโลเมตร (340 ต่อตารางไมล์) | 92 ต่อตารางกิโลเมตร (240 ต่อตารางไมล์) |
เขตเวลา: 1
| เมืองหลวง | กรุงเทพมหานคร | ปูตราจายา (การบริหารและตุลาการ) กัวลาลัมเปอร์ (พิธีการและนิติบัญญัติ) |
| เมืองใหญ่สุด | กรุงเทพมหานคร – 8,280,925 คน | กัวลาลัมเปอร์ – 1,768,000 คน |
| รัฐบาล | รัฐเดี่ยว ระบบรัฐสภา ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ | สหพันธรัฐ ระบบรัฐสภา ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ โดยเลือกตั้ง |
| ก่อตั้ง | 6 เมษายน ค.ศ. 1782 (ก่อตั้งอาณาจักรรัตนโกสินทร์) 10 ธันวาคม ค.ศ. 1932 (จัดตั้งระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ) | 31 สิงหาคม ค.ศ. 1957 (เป็นเอกราชจากจักรวรรดิบริติช จัดตั้งสหพันธรัฐมาลายา) 16 กันยายน ค.ศ. 1963 (คำประกาศมาเลเซีย) |
| รัฐสืบทอด | ราชอาณาจักรสมัยกลาง (1238–1782)  อาณาจักรสุโขทัย (1238–1438)  อาณาจักรอยุธยา (1351–1767)  อาณาจักรธนบุรี (1768–1782) ราชอาณาจักรสมัยใหม่ (1782–ปัจจุบัน)  ราชอาณาจักรไทย  สมัยรัตนโกสินทร์ (1782–1932) | สมัยอาณานิคมโปรตุเกส (1511–1641)  มะละกาของโปรตุเกส (1511–1641) สมัยอาณานิคมดัตช์ (1641–1825)  มะละกาของดัตช์ (1641–1795; 1818–1825) สมัยอาณานิคมอังกฤษ (1771–1946)  สเตรตส์เซตเทิลเมนต์ (1826–1946)  สหพันธรัฐมลายู (1895–1946)  รัฐนอกสหพันธรัฐมาลายา (1909–1946)  ซาราวัก (1841–1946)  คราวน์โคโลนีลาบวน (1848–1946)  บอร์เนียวเหนือของอังกฤษ (1881–1946) สมัยญี่ปุ่นยึดครอง (1942–1945)  มาลายาที่ถูกครอบครอง (1942–1945)  บริติชบอร์เนียวที่ถูกยึดครอง (1942–1945)  สี่รัฐมาลัย (1943–1945) สมัยทหารชั่วคราว (1945–1946)  ฝ่ายปกครองทหารมาลายา (1945–1946)  ฝ่ายปกครองทหารบอร์เนียว (1945–1946) สมัยรัฐบาลปกครองตนเอง (1946–1963)  สหภาพมาลายา (1946–1948)  สหพันธรัฐมาลายา (1948–1957)  คราวน์โคโลนีบอร์เนียวเหนือ (1946–1963)  คราวน์โคโลนีซาราวัก (1946–1963) สมัยสหพันธรัฐ (1963–ปัจจุบัน)  สหพันธรัฐมาเลเซีย (1963–ปัจจุบัน) |
| ผู้นำคนแรก | พ่อขุนศรีอินทราทิตย์ (อดีต) พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (โดยนิตินัย) | สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุล ระห์มัน (กษัตริย์) ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน (นายกรัฐมนตรี) |
| ประมุขแห่งรัฐ |  กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว |  กษัตริย์: สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลละฮ์แห่งปะหัง |
| หัวหน้ารัฐบาล |  นายกรัฐมนตรี: เศรษฐา ทวีสิน | นายกรัฐมนตรี: อันวาร์ อิบราฮิม |
| รองหัวหน้า | รองนายกรัฐมนตรี: ปานปรีย์ พหิทธานุกร | ไม่มี |
ฝ่ายนิติบัญญัติ: รัฐสภา (ระบบสองสภา)
| สภาสูง | วุฒิสภา | วุฒิสภา ประธาน: เอส. วิกเนสวรัน |
| สภาล่าง | สภาผู้แทนราษฎร | สภาผู้แทนราษฎร ประธาน: โมฮามัด อาริฟฟ์ มัด ยูซฟ |
| ตุลาการ | ศาลฎีกา ประธานศาล: อโนชา ชีวิตโสภณ | ศาลสูงสุด ประธานศาล: เติงกู ไมมุน ตวน มัต |
| ภาษาประจำชาติ | ไทย | มาเลเซีย |
| จีดีพี (เฉลี่ย) | 1.152 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ (16,706 ดอลลาร์สหรัฐต่อหัว) | 800,169 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (25,833 ดอลลาร์สหรัฐต่อหัว) |
ดูเพิ่ม

ต้นไม้เงินต้นไม้ทอง
ชายแดนไทย–มาเลเซีย
มาเลเซียเชื้อสายไทย
ไทยเชื้อสายมลายู
แฟรงก์ ลอยด์ ไรต์

แฟรงก์ ลอยด์ ไรต์
แฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ (อังกฤษ: Frank Lloyd Wright) (8 มิถุนายน พ.ศ. 2410 — 9 เมษายน พ.ศ. 2502) สถาปนิกคนสำคัญคนหนึ่งของโลกในศตวรรษที่ 20
แฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ เกิดที่ เมืองริชแลนด์เซนเตอร์ ใน รัฐวิสคอนซิน สหรัฐอเมริกา เข้าเรียนสาขาวิศวกรรมศาสตร์จากมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน และลาออกไปทำงานด้านสถาปัตยกรรมทั้งที่เรียนไม่จบ เขาอาศัยและตั้งสำนักงานอยู่ที่เมืองโอกพาร์ก บริเวณชานเมืองชิคาโก ในรัฐอิลลินอย ปัจจุบันกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมที่สำคัญ เนื่องจากเป็นที่รวบรวมบ้านพักที่เขาออกแบบไว้กว่า 50 หลังรวมทั้งตัวสำนักงานและบ้านพักของเขาด้วย ผลงานการออกแบบในช่วงแรกของไรต์มีลักษณะเฉพาะที่เรียกว่า "Prairie Houses" ไรต์มีผลงานทั้งหมด 362 ชิ้น และประมาณการว่ายังคงอยู่ในปัจจุบัน (ปี 2005) ประมาณ 300 ชิ้น
ผลงานที่มีชื่อเสียง

บ้านรอบี (Robie House)
ฟอลลิงวอเทอร์ (Fallingwater)
อาคารจอห์นสัน แวกซ์ (Johnson Wax Building)
พิพิธภัณฑ์ โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ (Solomon R. Guggenheim Museum)
สถาปัตยกรรมศตวรรษที่ 20 ของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ อาคารที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
พิพิธภัณฑ์ โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์
บ้านและสำนักงานของแฟรงค์ ลอยด์ ไรต์ ที่โอกพาร์ก
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปภาพเกี่ยวกับแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ ที่ฟลิคเกอร์
มูลนิธิ แฟรงก์ ลอยด์ ไรต์
แลนเสมือน

ตัวอย่างรูปการแบ่งพื้นที่การใช้งาน
แลนเสมือน (อังกฤษ: virtual LAN) เหมือนการสร้าง logical segment สวิตช์ (switch) ตัวหนึ่งสามารถแบ่งออกมาเป็นหลายๆ vlan ได้ เหมือนมีสวิตช์หลายตัวหรือมีฮับ (HUB) หลายตัว แต่จริงๆ แล้วมีแค่ตัวเดียวแต่แบ่งซอยออกมา โดยมากแบ่งตามพื้นที่ใช้งาน แบ่งตามแผนก แบ่งตามหน่วยงาน แบ่งตามลักษณะการใช้งาน การจำลองสร้างเครือข่าย LAN แต่ไม่ขึ้นอยู่กับการต่อทางกายภาพเช่น สวิตช์หนึ่งตัวสามารถใช้จำลองเครือข่าย LAN ได้สิบเครือข่าย หรือสามารถใช้สวิตช์สามตัวจำลองเครือข่าย LAN เพียงหนึ่งเครือข่าย เป็นต้น  การแบ่งกลุ่มของสวิตซ์ภายในเลเยอร์ 2 ที่ไม่ขึ้นกับ ลักษณะทางกายภาพใดๆ กล่าวแบบง่ายๆ ก็คือ เราไม่จำเป็นที่จะต้องนำสวิตซ์มาต่อกันเป็น ทอดๆ เพื่อจัดกลุ่มของสวิตซ์ว่า สวิตซ์กลุ่มนี้คือ กลุ่มเดียวกัน แต่เราสามารถที่จะ จัดกลุ่มให้สวิตซ์ที่อยู่ห่างไกลกันออกไปนั้นเป็นสมาชิกของสวิตซ์อีกกลุ่มหนึ่งทางแนวตรรกะ
Broadcast domain

กลุ่มของพอร์ตหรือuserที่อยู่ในBroadcast Domainเดียวกัน
ส่วน broadcast domain นั้นจะเกี่ยวข้องกับการทำงานของ switch เป็นหลัก คือว่าโดยปกติแล้ว switch นั้นจะทำหน้าที่ตัดสินใจเลือกพอร์ตปลายทางให้กับ frame ที่รับเข้ามาว่าจะส่งออกไปทาง port ไหน โดยที่พิจารณาจาก switch table แต่หาก switch table ไม่มีข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ frame นั้นเลย switch จะส่ง frame นั้นออกไปยังทุก port ที่มีการเชื่อมต่อกับ switch วิธีการดังกล่าวเรียกว่า การ broadcast ซึ่งสิ่งนี้เป็นที่มาของคำว่า broadcast domain ที่หมายความว่าเป็นขอบเขตที่ switch จะสามารถส่ง frame ไปได้ ซึ่งอุปกรณ์ที่จำกัดขอบเขตของ broadcast domain คือ router
ชนิดของ VLAN

โดยค่าดีฟอลท์ (Default) ทุกๆ พอร์ทของสวิตซ์นั้น จะถูกจัดให้อยู่ใน VLAN 1 หรือ ที่เรียกกันว่า “Management VLAN” ซึ่ง ในการสร้าง-แก้ไข-ลบ VLAN นั้น เราจะไม่สามารถลบ VLAN 1 นี้ได้ และ หมายเลข VLAN นี้ สามารถสร้างได้ตั้งแต่หมายเลข 1 – 1005
ชนิดของ VLAN > Static

สแตติก VLAN หรือ อีกชื่อหนึ่งคือ Port-Based Membership นั้น จะเป็นการพิจารณาความเป็นสมาชิกของ VLAN หนึ่งๆ โดยดูจากพอร์ท ซึ่งพอร์ทของสวิตซ์ที่เชื่อมต่ออยู่กับ Client นั้น ถึงแม้ว่าจะเป็น พอร์ทของสวิตซ์เดียวกัน แต่หากพอร์ททั้งสองนั้นอยู่คนละ VLAN กัน ก็ไม่สามารถที่จะติดต่อกันได้ หากไม่มีอุปกรณ์ในเลเยอร์ 3 มาช่วยในการเราท์ทราฟฟิก ซึ่ง การเซตพอร์ทแต่ละพอร์ทให้เป็นสมาชิกของ VLAN ใดๆ นั้น จะถูกกระทำแบบ Manual จาก System Administrator
ชนิดของ VLAN > Dynamic

ไดนามิค VLAN เป็นการกำหนด VLAN ให้กับเครื่องClient โดยพิจารณาจากหมายเลข MAC Address ของ Client ซึ่งเมื่อ Client ทำการเชื่อมต่อไปยังสวิตซ์ตัวใดๆ สวิตซ์ที่รัน Dynamic VLAN นี้ก็จะไปหาหมายเลข VLAN ที่ MAP กับ MAC Address นี้จาก Database ส่วนกลางมาให้ ซึ่ง System Administrator สามารถที่จะเซตหมายเลข MAC Address ในการจับคู่กับ VLAN ได้ที่ VLAN Management Policy Server (VMPS)
Trunk Port

เป็นพอร์ททำหน้าที่เชื่อมต่อ Switch ตัวอื่น ๆ ที่ต้องการให้เป็นสมาชิกของ VLAN ต่าง ๆ กันให้มาอยู่ด้วยกัน และ ทำหน้าที่ส่งผ่านข้อมูล Traffic ของ หลาย ๆ VLAN ให้กระจายไปยัง Switch ตัวอื่น ๆ ที่มีพอร์ทที่ถูกกำหนดให้เป็น VLAN เดียวกันกับ Switch ตัวต้นทางได้ หรือที่เรียกกันโดยทั่วไปว่า Uplink Port ซึ่ง ตัวอย่างในการเซตพอร์ทให้เป็น Trunk Port นี้ ก็คือ
- พอร์ทที่ทำหน้าที่คอนเนคไปยังสวิตซ์ตัวอื่นๆ เช่น Uplink Port
- พอร์ทที่ทำหน้าที่เชื่อมไปยัง เราเตอร์ตัวที่ทำหน้า เราท์ทราฟฟิกระหว่าง VLAN
ข้อดีและข้อเสียของการทำ VLAN > ข้อดีของการทำ VLAN

1.เพิ่มประสิทธิภาพของเครือข่าย   จำกัดการแพร่กระจายของbroadcastทราฟฟิคไม่ให้ส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพโดยรวมของเน็ตเวิร์ก
2.ง่ายต่อการใช้งาน   ผู้ใช้งานสามารถที่จะเคลื่อนย้ายไปยัง VLAN (Subnet) อื่นๆ ได้โดยเพียงแค่การเปลี่ยนคอนฟิกของสวิตซ์และ IP Address ของ Client เพียงนิดเดียว ไม่จำเป็นต้องมีการย้ายสวิตซ์ หรือสายเคเบิลใดๆ
3.เพิ่มเครื่องง่าย   สามารถรองรับการขยายตัวของระบบเน็ตเวิร์กที่จะเพิ่มขึ้นในอนาคตได้ง่าย เนื่องจากมีการวางแผนเกี่ยวกับการทำซับเน็ต และการดีไซน์ระบบที่ไม่ยึดติดกับทางกายภาพอีกต่อไป
4.เพิ่มเรื่องของความปลอดภัย   สามารถสร้างกลไกด้านความปลอดภัยได้ง่ายขึ้น เช่น การสร้าง Access Control List บนอุปกรณ์เลเยอร์ 3 และ ลดความเสี่ยงเกี่ยวกับการดักจับข้อมูล (Sniffing)
ข้อดีและข้อเสียของการทำ VLAN > ข้อเสียของการทำvlan

1. ถ้าเป็นการแบ่ง VLAN แบบ port-based นั้นจะมีข้อเสียเมื่อมีการเปลี่ยนพอร์ตนั้นอาจจะต้องทำการคอนฟิก VLAN ใหม่
2. ถ้าเป็นการแบ่ง VLAN แบบ MAC-based นั้นจะต้องให้ค่าเริ่มต้นของ VLAN membership ก่อน และปัญหาที่เกิดขึ้นคือในระบบเครือข่ายที่ใหญ่มาก จำนวนเครื่องนับพันเครื่อง นอกจากนี้ถ้ามีการใช้เครื่อง Notebook ด้วย ซึ่งก็จะมีค่า MAC และเมื่อทำการเปลี่ยนพอร์ตที่ต่อก็ต้องทำการคอนฟิก VLAN ใหม่
communication ระหว่างvlan

vlanก็คือlanวงหนึ่ง lan2 ตัวจะคุยกันตรงๆไม่ได้ต้องผ่าน router และ router ทำหน้าที่ routing subnet จาก lan วงหนึ่งไปอีก subnet vlan สร้างขึ้นมา vlan2,3,4,5 จะคุยกันไม่ได้ต้องผ่าน router โดยมีวิธีแก้
มี vlan เชื่อมต่อไปที่ไปที่ router มี vlan1 เป็น vlan2 มาเชื่อมกับ router มีกี่ vlan ก็ต้องมี link ไปที่ router ถ้าทำแบบนี้มันจะราคาแพง แต่วิธีนี้ไม่ดี router ทำงานหนัก เราต้องทำแบบ logical link เรามี physical link ให้มันอันเดียว แล้วเราสร้างเป็น logical link ยุบรวมให้เหลือเส้นเดียวให้วิ่งหลายๆ vlan ในเส้นเดียวเราเรียกแบบนี้ Trunking โดยใช้software เข้ามาควบคุม การเอา layer3 เข้ามาให้มันมีการเพิ่มความปลอดภัยของการ management
มาตรฐานของVLAN

มาตรฐาน IEEE 802.1Q นั้นเป็นมาตรฐานในการนำข้อมูลของ VLAN membership ใส่เข้าไปใน Ethernet Frame หรือที่เรียกว่า การ Tagging และโพรโทคอล 802.1Q นี้ถูกพัฒนาเพื่อแก้ปัญหาเรื่องการบริหารจัดการด้านเครือข่ายที่เพิ่มขึ้น เช่น การกระจายเครือข่ายใหญ่ๆ ให้เป็นส่วนย่อยๆ (Segment) ทำให้ไม่สูญเสียแบนวิธให้กับการ broadcast และ multicast มากเกินไป และยังเป็นการรักษาความปลอดภัยระหว่างส่วนย่อยต่างๆ ภายในเครือข่ายให้สูงขึ้นอีกด้วย
การต่อเติมเฟรม (tagging Frame) ด้วยมาตรฐาน 802.1Q นั้นจะทำในระดับ Data-Link layer และการทำ VLAN Tagging นั้นจะเป็นการเปลี่ยนรูปแบบของ Ethernet Frame มาตรฐาน 802.3 ให้เป็นรูปแบบใหม่ที่เป็นมาตรฐาน 802.3 ac
แหล่งข้อมูลอื่น

msit.mut.ac.th เก็บถาวร 2013-10-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บปริญญาโทมหาวิทยาลัยมหานคร (ไทย)
ทำความรู้จักกับ VLAN เก็บถาวร 2008-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน กิติศักดิ์ จิรวรรณกูล (ไทย)
ตัวอย่างรูปการBroadcast Domain
กัมพูชา (แก้ความกำกวม)

กัมพูชา อาจหมายถึง
ประเทศกัมพูชา - ประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ประวัติศาสตร์กัมพูชา - ประวัติศาสตร์ของประเทศกัมพูชา
กัมพูชา (อัลบั้ม) - อัลบั้มเดี่ยวชุดแรกของ ยืนยง โอภากุล (แอ๊ด คาราบาว)