stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ธรณีกาล
ประวัติของมาตราธรณีกาล > การมาถึงของธรณีกาลมาตรวิทยา

ในช่วงศตวรรษที่ 19 การถกเถียงเกี่ยวกับอายุของโลกกลับมาอีกครั้ง โดยนักธรณีวิทยาประเมินอายุจากอัตราการเกลี่ยผิวแผ่นดินและความหนาของชั้นตะกอนหรือเคมีของมหาสมุทร ส่วนฟิสิกส์กำหนดอายุสำหรับการเย็นตัวของโลกหรือดวงอาทิตย์โดยใช้อุณหพลศาสตร์พื้นฐานหรือฟิสิกส์วงโคจร การประมาณการเหล่านี้แตกต่างกันตั้งแต่ 15,000 ล้านปีถึง 0.075 ล้านปี ขึ้นอยู่กับวิธีการและผู้เขียน แต่การประมาณการของลอร์ดเคลวินและคลาเรนซ์ คิงถือว่าได้รับการยอมรับอย่างสูงในเวลานั้นเนื่องจากความเชี่ยวชาญของพวกเขาในสาขาฟิสิกส์และธรณีวิทยา นับธรณีกาลมาตรวิทยา (geochronometry) ในยุคแรกๆ เหล่านี้ต่อมาจะพิสูจน์ได้ว่าผิดทั้งหมด
การค้นพบการสลายตัวกัมมันตรังสีโดยอ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล มารี กูว์รี และปีแยร์ กูว์รี ได้วางรากฐานสำหรับการหาอายุด้วยรังสี แต่ความรู้และเครื่องมือที่จำเป็นสำหรับการกำหนดอายุด้วยรังสีที่แม่นยำจะยังไม่มีให้ใช้งานได้จนถึงช่วงกลางคริสต์ทศวรรษที่ 1950 ความพยายามในยุคแรก ๆ ในการกำหนดอายุของแร่ยูเรเนียมและหินโดยเออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด เบอร์ทรัม โบลต์วูด โรเบิร์ต สตรัตต์ และอาเธอร์ โฮล์มส์ จะนำไปสู่สิ่งที่ถือเป็นมาตราธรณีกาลระหว่างประเทศครั้งแรกโดยโฮล์มส์ในปี 1911 และ 1913 การค้นพบไอโซโทปในปี 1913 โดยเฟรเดอริก ซอดดี และการพัฒนาในเครื่องแมสสเปกโตรเมทรีที่บุกเบิกโดยฟรานซิส วิลเลียม แอสตัน อาเธอร์ เจฟฟรีย์ เดมป์สเตอร์ และอัลเฟรด โอ. ซี. เนียร์ ในช่วงต้นถึงกลางศตวรรษที่ 20 จะทำให้สามารถกำหนดอายุด้วยรังสีได้อย่างแม่นยำ โดยโฮล์มส์ได้ตีพิมพ์การแก้ไขหลายครั้งในมาตราธรณีกาลของเขา โดยมีฉบับสุดท้ายในปี 1960
ประวัติของมาตราธรณีกาล > มาตราธรณีกาลสากลสมัยใหม่

การจัดตั้ง IUGS ในปี พ.ศ. 2504 (ค.ศ. 1961) และการยอมรับของคณะกรรมการการลำดับชั้นหิน (Commission on Stratigraphy) (มีผลบังคับในปี พ.ศ. 2508 หรือ ค.ศ. 1965) เพื่อเป็นคณะกรรมการสมาชิกของ IUGS นำไปสู่การก่อตั้ง ICS หนึ่งในวัตถุประสงค์หลักของ ICS คือ "การจัดตั้ง, การเผยแพร่ และการปรับปรุงแผนภูมิการลำดับชั้นหินตามอายุกาลสากลของ ICS (International Chronostratigraphic Chart; ICC) ซึ่งเป็นมาตรฐานอ้างอิงที่ทั่วโลกใช้กันสำหรับธรณีกาลเพื่อรวมการตัดสินใจที่ผ่านการรับรองของคณะกรรมการ"
ต่อจากการทำงานของโฮล์มส์ มีการตีพิมพ์หนังสือมาตราธรณีกาล (Geological Time Scale; GTS) ในปี พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982), พ.ศ. 2532 (1989), พ.ศ. 2547 (2004), พ.ศ. 2551 (2008), พ.ศ. 2555 (2012), พ.ศ. 2559 (2016), และ พ.ศ. 2563 (2020) อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556 (2013) เป็นต้นมา ICS ได้เข้ามารับผิดชอบในการผลิตและจัดจำหน่ายแผนภูมิ ICC เนื่องจากธรรมชาติทางการค้า, การสร้างสรรค์อิสระ, และขาดการกำกับดูแลจาก ICS ของเวอร์ชัน GTS ที่ตีพิมพ์ก่อนปี พ.ศ. 2556 (2013) (แม้ว่าเวอร์ชันเหล่านี้จะตีพิมพ์ในความร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับ ICS) หนังสือมาตราธรณีกาลหลังจากปี พ.ศ. 2556 (2013) (2559 และ 2563) เป็นสิ่งพิมพ์เชิงพาณิชย์ที่ไม่มีการกำกับดูแลจาก ICS และไม่สอดคล้องกับแผนภูมิที่ผลิตโดย ICS โดยสมบูรณ์ แผนภูมิ GTS ที่ผลิตโดย ICS จะมีการกำหนดเวอร์ชัน (ปี/เดือน) โดยเริ่มที่ v2013/01 และมีการตีพิมพ์อย่างน้อยหนึ่งเวอร์ชันใหม่ในแต่ละปีซึ่งรวมถึงการเปลี่ยนแปลงที่ผ่านการรับรองจาก ICS ตั้งแต่เวอร์ชันก่อนหน้า
ข้อเสนอแก้ไขสำคัญต่อแผนภูมิการลำดับชั้นหินตามอายุกาลสากล > การเสนอเพิ่มหินสมัย/สมัยแอนโทรโปซีน

บทความหลัก: แอนโทรโปซีน
ได้รับการเสนอครั้งแรกในปี พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) แอนโทรโปซีนเป็นหินสมัย/สมัยที่เสนอขึ้นสำหรับช่วงเวลาล่าสุดในประวัติศาสตร์ของโลก แม้ว่ายังคงเป็นคำที่ไม่เป็นทางการ แต่ก็ถูกใช้อย่างแพร่หลายเพื่อบ่งบอกถึงช่วงเวลาทางธรณีวิทยาปัจจุบัน ซึ่งสภาพและกระบวนการต่าง ๆ บนโลกถูกเปลี่ยนแปลงอย่างลึกซึ้งโดยผลกระทบจากมนุษย์ ณ เดือนเมษายน พ.ศ. 2565 (ค.ศ. 2022) แอนโทรโปซีนยังไม่ได้รับการให้สัตยาบันโดย ICS; อย่างไรก็ตาม ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2562 (ค.ศ. 2019) กลุ่มทำงานแอนโทรโปซีนได้ลงมติเห็นชอบในการยื่นข้อเสนออย่างเป็นทางการต่อ ICS เพื่อจัดตั้งหินสมัย/สมัยแอนโทรโปซีน อย่างไรก็ตาม การนิยามแอนโทรโปซีนเป็นช่วงเวลาทางธรณีวิทยาแทนที่จะเป็นเหตุการณ์ทางธรณีวิทยายังคงเป็นที่ถกเถียงและยากลำบาก
ข้อเสนอแก้ไขสำคัญต่อแผนภูมิการลำดับชั้นหินตามอายุกาลสากล > ข้อเสนอในการแก้ไขเส้นเวลาก่อนยุคไครโอเจเนียน > ชิลด์และคณะ 2564

กลุ่มทำงานนานาชาติของคณะกรรมการการลำดับชั้นหินเกี่ยวกับการแบ่งย่อยลำดับชั้นหินตามอายุกาลช่วงก่อนยุคไครโอเจเนียน ได้วางแบบแผนเพื่อปรับปรุงมาตราธรณีกาลก่อนยุคไครโอเจเนียนให้สอดคล้องกับมาตราธรณีกาลหลังยุคโทเนียน ผลงานนี้ได้ประเมินประวัติศาสตร์ทางธรณีวิทยาของบรมยุคและมหายุคที่กำหนดไว้ในปัจจุบันของอภิมหาบรมยุคพรีแคมเบรียน และข้อเสนอในหนังสือ "Geological Time Scale" ปี 2004, 2012, และ 2020 การแนะนำการปรับปรุง ของพวกเขาในมาตราธรณีกาลก่อนยุคไครโอเจเนียนเป็นดังนี้ (การเปลี่ยนแปลงจากมาตราปัจจุบัน [v2023/09] เน้นด้วยตัวเอียง):
การแบ่งบรมยุคอาร์เคียนเป็นสามส่วนแทนที่จะเป็นสี่ส่วนโดยการลบมหายุคอีโออาร์เคียนออก และการแก้ไขคำจำกัดความของธรณีกาลมาตรวิทยา พร้อมกับการจัดตำแหน่งยุคไซดีเรียนใหม่ ไปยังส่วนสุดท้ายของมหายุคนีโออาร์เคียน และการแบ่งยุคกราเชียเพิ่มหากเป็นไปได้ในมหายุคนีโออาร์เคียน
บรมยุคอาร์เคียน (4000–2450 ล้านปี)
มหายุคพาลีโออาร์เคียน (4000–3500 ล้านปี)
มหายุคมีโซอาร์เคียน (3500–3000 ล้านปี)
มหายุคนีโออาร์เคียน (3000–2450 ล้านปี)
ยุคกราเชีย (Kratian) (ไม่มีเวลาที่แน่นอน แต่อยู่ก่อนยุคไซดีเรียน) – ชื่อมาจากภาษากรีก κράτος (krátos, กราโตส) หมายถึง 'ความแข็งแกร่ง'
ยุคไซดีเรียน (?–2450 ล้านปี) – ย้ายจากบรมยุคโพรเทอโรโซอิกไปยังส่วนสุดท้ายของบรมยุคอาร์เคียน ไม่มีเวลาที่แน่นอน แต่ฐานของมหายุคแพลีโอโพรเทอโรโซอิกจะเป็นจุดสิ้นสุดของยุคไซดีเรียน
การปรับปรุงธรณีกาลมาตรวิทยาของบรมยุคโพรเทอโรโซอิก แพลีโอโพรเทอโรโซอิก การจัดตำแหน่งใหม่ของยุคสตาทีเรียนไปยังมหายุคมีโซโพรเทอโรโซอิก ตั้งยุค/หินยุคสกูเรียนใหม่ขึ้นในมหายุคแพลีโอโพรเทอโรโซอิก ยุค/หินยุคคลีเซียน หรือ ซินเดียนในมหายุคนีโอโพรเทอโรโซอิก
มหายุคแพลีโอโพรเทอโรโซอิก (2450–1800 ล้านปี)
ยุคสกูเรียน (Skourian) (2450–2300 ล้านปี) – ชื่อมาจากภาษากรีก σκουριά (skouriá, สกูรียา) หมายถึง 'สนิม'
ยุคไรเอเซียน (2300–2050 ล้านปี)
ยุคออโรซีเรียน (2050–1800 ล้านปี)
มหายุคมีโซโพรเทอโรโซอิก (1800 –1000 ล้านปี)
ยุคสตาทีเรียน (1800–1600 ล้านปี)
ยุคคาลิมเมียน (1600–1400 ล้านปี)
ยุคเอกเทเซียน (1400-1200 ล้านปี)
ยุคสเทเนียน (1200–1000 ล้านปี)
มหายุคนีโอโพรเทอโรโซอิก (1000–538.8 ล้านปี)
ยุคคลีเซียน (Kleisian) หรือ ยุคซินเดียน (Syndian) (1000–800 ล้านปี) – ชื่อมาจากภาษากรีก κλείσιμο (kleísimo, คลีซีโม) หมายถึง 'การปิด' และ σύνδεση (sýndesi, ซินเดซี) หมายถึง 'การเชื่อมต่อ' ตามลำดับ
ยุคโทเนียน (800–720 ล้านปี)
ยุคไครโอเจเนียน (720–635 ล้านปี)
ยุคอีดีแอคารัน (635–538.8 ล้านปี)
ข้อเสนอแก้ไขสำคัญต่อแผนภูมิการลำดับชั้นหินตามอายุกาลสากล > ข้อเสนอในการแก้ไขเส้นเวลาก่อนยุคไครโอเจเนียน > ฟาน กราเนนดอนก์และคณะ 2555 (GTS2012)

หนังสือ Geologic Time Scale 2012 เป็นการตีพิมพ์เชิงพาณิชย์ครั้งสุดท้ายของแผนภูมิการลำดับชั้นหินตามอายุกาลสากลที่เกี่ยวข้องกับ ICS อย่างใกล้ชิด มันได้รวมข้อเสนอในการแก้ไขลำดับเวลาก่อนยุคไครโอเจเนียนอย่างมากเพื่อสะท้อนถึงเหตุการณ์สำคัญ เช่น การก่อตัวของระบบสุริยะและเหตุการณ์การออกซิเดชันครั้งใหญ่ เป็นต้น ขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาศัพท์ธรณีกาลที่ใช้มาก่อนหน้านี้สำหรับช่วงเวลาที่เกี่ยวข้อง ณ เดือนเมษายน พ.ศ. 2565 ข้อเสนอเหล่านี้ยังไม่ได้รับการยอมรับจาก ICS การเปลี่ยนแปลงที่เสนอ (การเปลี่ยนแปลงจากมาตราปัจจุบัน [v2023/09]) แสดงเป็นตัวเอียง:
บรมยุคเฮเดียน (4567–4030 ล้านปี)
มหายุค/หินมหายุคคาออสเทียน (4567–4404 ล้านปี) – ชื่อนี้สื่อถึงทั้งความโกลาหลทั้งตามตำนานเทพปกรณัมและตามระยะตามทฤษฎีในสมมติฐานเนบิวลา
มหายุค/หินมหายุคแจ็ค ฮิลเซียน (Jack Hillsian) หรือ เซอร์โคเนียน (Zirconian) (4404–4030 ล้านปี) – ทั้งสองชื่อมาจากแหล่งแถบหินแจ็ค ฮิลส์ซึ่งเป็นสถานที่ที่พบแร่ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก นั่นคือ เพทาย (ภาษาอังกฤษเรียกว่า zircon หรือ เซอร์คอน)
บรมยุค/หินบรมยุคอาร์เคียน (4030–2420 ล้านปี)
มหายุค/หินมหายุคพาลีโออาร์เคียน (4030–3490 ล้านปี)
ยุค/หินยุคอาคัสตัน (Acastan) (4030–3810 ล้านปี) – ตั้งชื่อตามหินไนส์อาคัสตาหนึ่งในชิ้นเปลือกโลกภาคพื้นทวีปเก่าแก่ที่สุดที่ยังคงอยู่
ยุคอีสวน (Isuan) (3810–3490 ล้านปี) – ตั้งชื่อตามแถบหินอีซัว
มหายุค/หินมหายุคมีโซอาร์เคียน (3490–2780 ล้านปี)
ยุค/หินยุควาลบารัน (Vaalbaran) (3490–3020 ล้านปี) – ตั้งชื่อตามชื่อของหินฐานธรณีคาปวาล (ตอนใต้ของทวีปแอฟริกา) และ หินฐานธรณีพีลบารา (รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย)
ยุค/หินยุคปอนโกลัน (Pongolan) (3020–2780 ล้านปี) – ตั้งชื่อตามซูเปอร์กรุ๊ปปอนโกลา อ้างอิงถึงหลักฐานที่เก็บรักษาไว้อย่างดีของชุมชนจุลชีพบนบกในหินเหล่านั้น
มหายุค/หินมหายุคนีโออาร์เคียน (2780–2420 ล้านปี)
ยุค/หินยุคเมทาเนียน (Methanian) (2780–2630 ล้านปี) – ตั้งชื่อตามการอนุมานที่โดดเด่นของโพรแคริโอตเมทาโนโทรป
ยุค/หินยุคไซดีเรียน (2630–2420 ล้านปี) – ตั้งชื่อตามการต่อตัวของแถบเหล็กภายในช่วงยุค
บรมยุค/หินบรมยุคโพรเทอโรโซอิก (2420 –538.8 ล้านปี)
มหายุค/หินมหายุคแพลีโอโพรเทอโรโซอิก (2420–1780 ล้านปี)
ยุค/หินยุคออกซีเจเนียน (Oxygenian) (2420–2250 ล้านปี) – ตั้งชื่อตามการแสดงหลักฐานชิ้นแรกสำหรับการออกซิไดซ์ชั้นบรรยากาศทั่วโลก
ยุค/หินยุคจาตูเลียน (Jatulian) หรือ ยูแคเรียน (Eukaryian) (2250–2060 ล้านปี) – ตั้งชื่อตามเหตุการณ์การแพร่กระจายของไอโซโทป Lomagundi–Jatuli δ13C ในช่วงยุค และการพบซากดึกดำบรรพ์แรกของยูแคริโอต (เสนอ) การปรากฏครั้งแรกของซากดึกดำบรรพแรกยูแคริโอต
ยุค/หินยุคโคลัมเบียน (Columbian) (2060–1780 ล้านปี) – ตั้งชื่อตามมหาทวีปโคลัมเบีย
มหายุค/หินมหายุคมีโซโพรเทอโรโซอิก (1780–850 ล้านปี)
ยุค/หินยุคโรดีเนียน (Rodinian) (1780–850 ล้านปี) – ตั้งชื่อตามมหาทวีปโรดีเนีย ซึ่งมีสภาพแวดล้อมที่เสถียร
ตารางธรณีกาล

ตารางต่อไปนี้เป็นการสรุปเหตุการณ์สำคัญและลักษณะของการแบ่งช่วงเวลาที่ประกอบเป็นมาตราธรณีกาลของโลก ตารางนี้จัดเรียงช่วงเวลาทางธรณีวิทยาที่เกิดขึ้นล่าสุดไว้ด้านบนและช่วงเวลาที่เก่าแก่ที่สุดไว้ด้านล่าง ความสูงของแต่ละรายการในตารางนี้ไม่สอดคล้องกับระยะเวลาของการแบ่งช่วงเวลาแต่ละช่วง ดังนั้นตารางนี้จึงไม่สามารถแสดงสัดส่วนระยะเวลาของแต่ละหน่วยธรณีวิทยาได้อย่างแม่นยำ แม้ว่าบรมยุคฟาเนอโรโซอิกจะดูเหมือนยาวนานกว่ายุคอื่น ๆ แต่ในความเป็นจริงแล้วครอบคลุมเพียงประมาณ 539 ล้านปี (ประมาณ 12% ของประวัติศาสตร์โลก) ในขณะที่สามยุคก่อนหน้านี้ รวมกันครอบคลุมประมาณ 3,461 ล้านปี (ประมาณ 76% ของประวัติศาสตร์โลก) ความไม่สมดุลนี้ส่วนหนึ่งเกิดจากการขาดข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงสามยุคแรกเมื่อเทียบกับยุคปัจจุบัน (บรมยุคฟาเนอโรโซอิก) การใช้กึ่งสมัย/กึ่งหินสมัยได้รับการรับรองโดยคณะกรรมาธิการการลำดับชั้นหินสากล (ICS)
เนื้อหาของตารางนี้อ้างอิงกับ ICC อย่างเป็นทางการที่จัดทำและดูแลโดยคณะกรรมาธิการการลำดับชั้นหินสากล (ICS) ซึ่งยังมีเวอร์ชันออนไลน์ที่เป็นแบบโต้ตอบได้ของตารางนี้อีกด้วย โดยเวอร์ชันโต้ตอบนี้อ้างอิงจากบริการที่ให้ทรัพยากรในรูปแบบอ่านได้โดยเครื่อง (machine-readable) ด้วยมาตรฐาน Resource Description Framework/Web Ontology Language ในการแสดงมาตราธรณีกาล ซึ่งพร้อมใช้งานผ่านโปรเจกต์ GeoSciML ของคณะกรรมาธิการการจัดการและประยุกต์ใช้ข้อมูลธรณีวิทยา (Commission for the Management and Application of Geoscience Information) และสามารถเข้าถึงได้ที่เอนด์พอยท์ SPARQL
มาตราธรณีกาลบนเทห์วัตถุสุริยะอื่น

ดาวเคราะห์และดาวบริวารบางดวงในระบบสุริยะมีโครงสร้างที่แข็งแกร่งพอที่จะบันทึกประวัติศาสตร์ของตนเองได้ ตัวอย่างเช่น ดาวศุกร์ ดาวอังคาร และดวงจันทร์ของโลก ในขณะที่ดาวเคราะห์ที่มีองค์ประกอบเป็นของเหลวเป็นหลัก เช่น ดาวเคราะห์ยักษ์ ไม่สามารถรักษาบันทึกประวัติศาสตร์ในลักษณะเดียวกันได้ นอกเหนือจากเหตุการณ์การระดมชนหนักครั้งหลัง เหตุการณ์บนดาวเคราะห์อื่น ๆ น่าจะมีอิทธิพลโดยตรงต่อโลกน้อยมาก และเหตุการณ์บนโลกก็มีผลกระทบต่อดาวเคราะห์เหล่านั้นน้อยเช่นกัน การสร้างมาตราเวลาที่เชื่อมโยงดาวเคราะห์จึงมีความสำคัญจำกัดต่อมาตราเวลาของโลก ยกเว้นในบริบทของระบบสุริยะ การดำรงอยู่ การกำหนดเวลา และผลกระทบต่อโลกของเหตุการณ์การระดมชนหนักครั้งหลังยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่
มาตราธรณีกาลบนเทห์วัตถุสุริยะอื่น > ธรณีกาลของดวงจันทร์ (จันทรากาลวิทยา)

ประวัติทางธรณีวิทยาของดวงจันทร์ของโลกได้ถูกแบ่งออกเป็นมาตราเวลาโดยอิงตามเครื่องหมายทางธรณีสัณฐานวิทยา ได้แก่ การกระแทกจากอุกกาบาต ภูเขาไฟ และการกร่อน กระบวนการแบ่งประวัติศาสตร์ของดวงจันทร์ในลักษณะนี้หมายความว่าขอบเขตของมาตราเวลาไม่ได้บ่งบอกถึงการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในกระบวนการทางธรณีวิทยา ซึ่งแตกต่างจากมาตราธรณีกาลของโลก บนดวงจันทร์ระบบธรณีวิทยาแบ่งออกเป็นห้าหินยุค/ยุค ได้แก่ ยุคพรีเนคทาเรียน (Pre-Nectarian), ยุคเนคทาเรียน (Nectarian), ยุคอิมเบรียน (Imbrian), ยุคอีราโตสเทเนียน (Eratosthenian) และยุคโคเปอร์นิคัน (Copernican)) โดยที่ยุคอิมเบรียนถูกแบ่งออกเป็นสองหินสมัย/สมัย (ตอนต้นและ ตอนปลาย) ดวงจันทร์มีความพิเศษในระบบสุริยะเนื่องจากเป็นวัตถุอื่นเพียงชิ้นเดียวที่มนุษย์มีตัวอย่างหินที่มีบริบททางธรณีวิทยาที่ทราบ
มาตราธรณีกาลบนเทห์วัตถุสุริยะอื่น > ธรณีกาลของดาวอังคาร

ธรณีประวัติของดาวอังคารได้ถูกแบ่งออกเป็นสองช่วงเวลาต่างกัน ช่วงเวลาแรกพัฒนาขึ้นโดยการศึกษาความหนาแน่นของปล่องภูเขาไฟบนพื้นผิวของดาวอังคาร โดยวิธีนี้ได้กำหนดยุคขึ้นสี่ยุคคือ ยุคพรีโนอาเคียน (Pre-Noachian) (~4,500–4,100 ล้านปีก่อน), ยุคโนอาเคียน (Noachian) (~4,100–3,700 ล้านปีก่อน), ยุคเฮสเปอเรียน (Hesperian) (~3,700–3,000 ล้านปีก่อน), ยุคช่วงอเมโซเนียน (Amazonian) (~3,000 ล้านปีก่อนจนถึงปัจจุบัน)
มาตราเวลาช่วงที่สองอ้างอิงจากการเปลี่ยนแปลงของแร่ที่สังเกตได้จากสเปกโทรมิเตอร์ OMEGA บนยานมาร์สเอ็กเพรส โดยวิธีนี้ได้กำหนดยุคขึ้นสามยุคคือ ยุคฟิลโลเชียน (Phyllocian) (~4,500–4,000 ล้านปีก่อน), ยุคทีอิเชียน (Theiikian) (~4,000–3,500 ล้านปีก่อน), และยุคซิเดริเคียน (Siderikian) (~3,500 ล้านปีก่อนจนถึงปัจจุบัน)
เชิงอรรถ

↑  เป็นที่ทราบกันดีว่าไม่ใช่หินชั้นทุกชั้นที่จะมีการวางตัวในแนวนอนอย่างสมบูรณ์ แต่กระนั้น หลักการนี้ยังคงถือว่าเป็นแนวคิดที่มีประโยชน์อยู่
↑  ช่วงเวลาของหน่วยธรณีกาลมีความแตกต่างกันอย่างมากและไม่มีข้อจำกัดด้านตัวเลขเกี่ยวกับระยะเวลาที่สามารถแสดงได้ โดยการกำหนดช่วงเวลาจะถูกจำกัดตามช่วงเวลาของหน่วยที่มีอันดับสูงกว่าซึ่งหน่วยดังกล่าวอยู่ภายใต้ และขอบเขตของการลำดับชั้นหินตามอายุที่กำหนดไว้
1 2 3  พรีแคมเบรียน เป็นศัพท์ทางธรณีวิทยาที่ไม่เป็นทางการสำหรับช่วงเวลาก่อนแคมเบรียน
1 2  เทอร์เทียรีเป็นชื่อหินยุค/ยุคทางธรณีวิทยาที่ล้าสมัย กินเวลาตั้งแต่ 66 ล้านปีก่อนถึง 2.6 ล้านปีก่อน ไม่สามารถเทียบได้กับแผนภูมิ ICC ปัจจุบัน แต่อาจเทียบเคียงได้กับหินยุค/ยุคพาลีโอจีนและนีโอจีน
1 2  วันทางธรณีกาลมาตรวิทยาสำหรับยุคอีดีแอคารันถูกปรับปรุงให้ล้อกับ ICC v2023/09 เนื่องจากนิยามทางการของฐานของยุคแคมเบรียนยังไม่ถูดเปลี่ยน
↑  อายุและความคลาดเคลื่อนเป็นไปตามแผนภูมิการลำดับชั้นหินตามอายุกาลสากลของคณะกรรมาธิการการลำดับชั้นหินสากล โดย * หมายถึง ขอบเขตซึ่งจุดและส่วนชั้นหินแบบฉบับขอบเขตทั่วโลกเป็นที่ยอมรับโดยทั่วแล้ว
1 2 3 4  สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมในส่วนนี้ ดูที่ บรรยากาศของโลก#การวิวัฒนาการของบรรยากาศโลก, คาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศโลก และ การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ส่วนแผนภูมิเฉพาะสำหรับคาร์บอนไดออกไซด์ในช่วง ~550, 65, และ 5 ล้านปีที่ผ่านมาสามารถดูได้ที่ File:Phanerozoic Carbon Dioxide.png, File:65 Myr Climate Change.png, File:Five Myr Climate Change.png ตามลำดับ
↑  ในทวีปอเมริกาเหนือ ยุคคาร์บอนิเฟอรัสถูกแบ่งออกเป็นยุคมิสซิสซิปเปียนและยุคเพนซิลเวเนียน
1 2  กึ่งยุคนี้แบ่งออกได้เป็นหินสมัย/สมัยตอนล่าง/ตอนต้น ตอนกลาง และตอนบน/ตอนปลาย
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  กำหนดโดยอายุสัมบูรณ์ (การกำหนดอายุลำดับชั้นหินมาตรฐานโลก)
↑  หินฐานธรณีหรือเปลือกโลกภาคพื้นทวีปที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดที่วัดได้มีอายุประมาณ 3,600–3,800 ล้านปี
↑  ยังไม่มีความรู้เพียงพอเกี่ยวกับดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะที่จะสามารถคาดเดาได้อย่างมีคุณค่า
วังวนธรณีกาล แสดงให้เห็นประวัติศาสตร์อันยาวนาน 4.6 พันล้านปีของโลกตั้งแต่อภิมหาบรมยุคพรีแคมเบรียนจนถึงปัจจุบัน
มิดทาวน์ทาวเวอร์

| มิดทาวน์ทาวเวอร์ Midtown Tower ミッドタウンタワー |
| --- | --- |
ด้านหน้าของมิดทาวน์ทาวเวอร์
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: 9-7-1 อากาซากะ, เขตมินาโตะ โตเกียว, ญี่ปุ่น
ก่อสร้าง: 2547–2550
เปิดตัว: 31 มีนาคม 2550
ความสูง
หลังคา: 248.1 เมตร
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 54 ชั้นเหนือพื้น 5 ชั้นใต้ดิน
พื้นที่ชั้น: 246,408 ตร.ม. (2,652,314 ตร.ฟุต)
บริษัท
สถาปนิก: สกิดมอร์ โอวิงส์แอนด์เมอร์ริลล์
วิศวกร: นิคเคน เซคเค
เจ้าของ: มิตซุย ฟุโดซัง จำกัด มหาชน
มิดทาวน์ทาวเวอร์ (ญี่ปุ่น: ミッドタウンタワー; โรมาจิ: Middotaun tawā; ทับศัพท์: ทับศัพท์จาก Midtown Tower) เป็นอาคารอเนกประสงค์ในย่านรปปงงิ เขตมินาโตะ โตเกียว สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2550 สูง 248.1 เมตร เป็นอาคารที่สูงที่สุดในบรรดาหกอาคารในโตเกียวมิดทาวน์ และเคยเป็นอาคารสูงที่สุดในโตเกียว บนอาคารเป็นที่ตั้งของโรงแรมริทซ์ คาร์ลตัน โตเกียว ซึ่งเป็นสาขาที่สองในญี่ปุ่น
การก่อสร้าง

มิดทาวน์ทาวเวอร์ตั้งอยู่ในโตเกียวมิดทาวน์ ด้วยความสูง 248.1 เมตร จึงเป็นอาคารที่สูงที่สุดในบรรดาหกอาคารในโตเกียวมิดทาวน์ และเคยเป็นอาคารที่สูงที่สุดในโตเกียวตั้งแต่การก่อสร้างขั้นต้นเสร็จสิ้นเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2550 สำนักงานในอาคารเริ่มเปิดทำการตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ในปีเดียวกัน และมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2550 ออกแบบโดยบริษัทสกิดมอร์ โอวิงส์แอนด์เมอร์ริลล์ จากชิคาโก ด้วยการสนับสนุนจากบริษัทนิคเคน เซคเค ก่อสร้างโดย บริษัททาเกนากะ และไทเซ
การใช้งาน

เนื่องจากมิดทาวน์ทาวเวอร์เป็นอาคารอเนกประสงค์ แต่ละชั้นจึงใช้ประโยชน์แตกต่างกัน ชั้น 4 ทั้งชั้นแบ่งเป็นห้องประชุมหลายห้อง ชั้น 5 เป็นที่ตั้งของ Tokyo Midtown Design Hub ซึ่งเป็นห้องแสดงผลงานและพื้นที่จัดนิทรรศการ ประชุมร่วมมือ และอภิปรายของนักออกแบบ ชั้น 6 เป็นที่ตั้งของศูนย์การแพทย์โตเกียวมิดทาวน์ ซึ่งเป็นสถานประกอบการแพทย์แห่งแรกในญี่ปุ่นที่ร่วมมือกับมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์ ชั้น 7–44 จัดไว้เป็นพื้นที่สำนักงานธุรกิจและเป็นที่ตั้งสำนักงานของบริษัทต่าง ๆ เช่น  Yahoo! Japan และ Cisco Systems สิ่งที่แตกต่างจากอาคารระฟ้าแห่งอื่นในย่านเดียวกันอย่างเช่น  Roppongi Hills Mori Tower คือ ชั้นบนสุดของมิดทาวน์ทาวเวอร์ คือชั้น 54 ไม่ได้เป็นจุดชมทิวทัศน์สำหรับนักท่องเที่ยว แต่ใช้เป็นสำนักงานและฝ่ายซ่อมบำรุงของอาคาร
การใช้งาน > ริทซ์ คาร์ลตัน โตเกียว

ชั้นที่ 45–53 เป็นที่ตั้งของโรงแรมริทซ์ คาร์ลตัน โตเกียว ซึ่งเป็นสาขาที่สองในญี่ปุ่น ประกอบด้วยห้องพัก 248 ห้อง และส่วนอื่น ๆ ที่มีชื่อเสียง อย่างเช่นห้องพัก President Suite ที่ราคาแพงที่สุดในญี่ปุ่น ราคาคืนละ 20,000 ดอลลาร์สหรัฐ และโรงน้ำชาแบบญี่ปุ่นอายุ 200 ปี โรงแรมออกแบบโดย Frank Nicholson นักออกแบบตกแต่งภายในที่มีชื่อเสียง ด้วยแรงบันดาลใจจากศิลปะยุโรปคลาสสิกผสานกับรูปแบบที่ร่วมสมัย และยังมีภาพวาดสี่ภาพสูง 8.1 เมตร วาดโดย Sam Francis ปรากฏอยู่ที่ห้องรับรองของอาคารที่ทางโรงแรมใช้งานร่วมกับชั้น 2 และ 3
ดูเพิ่ม

รายชื่ออาคารและสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซด์อย่างเป็นทางการ
Midtown Tower ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
| ก่อนหน้า> สถิติ | สถิติ | มิดทาวน์ทาวเวอร์> สถิติ | สถิติ | ถัดไป> สถิติ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาลาว่าการกรุงโตเกียว หมายเลข 1 |  | อาคารที่สูงที่สุดในโตเกียว  (248 เมตร (814 ฟุต) 2007–2014) |  | โทราโนะมงฮิลส์ |
35°39′59″N 139°43′54″E﻿ / ﻿35.66639°N 139.73167°E﻿ / 35.66639; 139.73167
สเตคอน กรุ๊ป

| --- | --- |

ซิโน-ไทย ทาวเวอร์ ที่ตั้งสำนักงานใหญ่
ประเภท: บริษัทมหาชน
การซื้อขาย: SET:STECON
อุตสาหกรรม: อสังหาริมทรัพย์และก่อสร้าง
รูปแบบ: พัฒนาอสังหาริมทรัพย์
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2505; 63 ปีที่แล้ว (2505)
ผู้ก่อตั้ง: ชวรัตน์ ชาญวีรกูล
สำนักงานใหญ่: อาคารซิโน-ไทย ทาวเวอร์ ชั้น 29-30, 32/59-60 ถนนอโศก สุขุมวิท 21 แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10110
บุคลากรหลัก: เรวัต ฉ่ำเฉลิม(ประธานกรรมการ) วัลลภ รุ่งกิจวรเสถียร (ประธานกรรมการบริหาร) ภาคภูมิ ศรีชำนิ (กรรมการผู้จัดการ)
เว็บไซต์: www.stecongroup.co.th
บริษัท สเตคอน กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: Stecon Group Public Company Limited; SET:STECON) เป็นบริษัทโฮลดิ้งประเภทรับเหมาก่อสร้าง ประกอบธุรกิจรับเหมาก่อสร้างโครงการขนาดใหญ่ทั้งภาครัฐและเอกชน โดยนำเทคโนโลยีการก่อสร้างที่ทันสมัยมาประยุกต์ใช้กับโครงการก่อสร้าง
ประวัติ

บริษัทก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2505 โดยชวรัตน์ ชาญวีรกูล โดยเริ่มเป็นห้างหุ้นส่วนจำกัด เพื่อดำเนินธุรกิจแปรสภาพโครงสร้างเหล็กที่ใช้เทคนิคการเชื่อมและดัดแปลงขั้นพื้นฐาน ในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2510 ได้เข้าสู่รูปแบบบริษัท และได้ขยายธุรกิจสู่งานก่อสร้างโรงงานอุตสาหกรรม ในวันที่  31 สิงหาคม พ.ศ. 2535 เข้าสู่การซื้อขายวันแรกในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย และจนกระทั่งในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2536 เข้าสู่การแปรสภาพเป็นบริษัทมหาชน และเป็นบริษัทรับเหมาก่อสร้างรายแรกที่เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยจนถึง พ.ศ. 2567 ซิโน-ไทยประสบปัญหาธุรกิจ จึงได้มีการปรับโครงสร้างบริษัทใหม่ โดยจัดตั้งบริษัทย่อย บริษัท สเตคอน กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ขึ้นมาเทคโอเวอร์ซิโน-ไทย พร้อมทั้งโอนธุรกิจที่ไม่เกี่ยวข้องกับซิโน-ไทยออกไปให้สเตคอนถือหุ้นแทน โดยกระบวนการแล้วเสร็จในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2567
การประกอบธุรกิจ

บริษัทประกอบธุรกิจรับเหมาก่อสร้างโครงการขนาดใหญ่ทั้งภาครัฐและเอกชน
งานก่อสร้างของบริษัทแบ่งตามประเภทการก่อสร้างได้ 5 ประเภทหลัก คือ
งานก่อสร้างด้านสาธารณูปโภค
งานก่อสร้างด้านอุตสาหกรรม
งานก่อสร้างด้านอาคาร
งานก่อสร้างด้านพลังงาน
งานก่อสร้างด้านสิ่งแวดล้อมและงานอื่น ๆ
การลงทุนในบริษัทย่อย บริษัทร่วมและกิจการร่วมค้า

จากข้อมูลวันที่ 13 มีนาคม 2562 บริษัทมีการลงทุนดังนี้
บริษัท เอช ที อาร์ จำกัด ถือหุ้นร้อยละ 80.60 ประกอบกิจการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์
บริษัท นูเวล พร็อพเพอตี้ จำกัด ถือหุ้นร้อยละ 99.99 ค้าที่ดิน จัดสรร จัดหาที่ดิน และอสังหาริมทรัพย์
บริษัท วิสดอม เซอร์วิสเซส จำกัด ถือหุ้นร้อยละ 100.00  ให้เช่าเครื่องจักร และอุปกรณ์ก่อสร้าง
บริษัท สเตคอน เพาเวอร์ จำกัด  ถือหุ้นร้อยละ 99.97  ประกอบกิจการเกี่ยวกับโรงผลิตไฟฟ้าทุกประเภท
บริษัท ดีเคเค ซิโน-ไทย เอ็นจีเนียริ่ง จำกัด ถือหุ้นร้อยละ 35.00 ร่วมทุนกับบริษัท เดงกิ โคเงียว จำกัด ประเทศญี่ปุ่น เพื่อประกอบธุรกิจออกแบบ ผลิต ก่อสร้างและติดตั้งเสาสื่อสารโทรคมนาคมแบบครบวงจร และซ่อมแซม ปรับปรุงและบำรุงรักษาเสาสื่อสารโทรคมนาคม
บริษัท นอร์ทเทิร์น บางกอกโมโนเรล จำกัด ถือหุ้นร้อยละ 15.00 ร่วมทุนกับบริษัท บีทีเอส กรุ๊ป โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน) และบริษัท ราช กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) เพื่อให้บริการโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู
บริษัท อีสเทิร์น บางกอกโมโนเรล จำกัด ถือหุ้นร้อยละ 15.00 ร่วมทุนกับบริษัท บีทีเอส กรุ๊ป โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน) และบริษัท ราช กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) เพื่อให้บริการโครงการรถไฟฟ้าสายสีเหลือง
บริษัท อู่ตะเภา อินเตอร์เนชันแนล เอวิเอชัน จำกัด ถือหุ้นร้อยละ 20.00 ร่วมทุนกับบริษัท การบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) และบริษัท บีทีเอส กรุ๊ป โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน) เพื่อประกอบธุรกิจการบริหารและให้บริการโครงการท่าอากาศยานนานาชาติอู่ตะเภา (ระยอง–พัทยา)
กิจการร่วมค้า ซิโน-ไทย-เอ.เอส. ร่วมทุนกับบริษัท เอ.เอส. แอสโซซิเอท เอนยิเนียริ่ง (1964) จำกัด ดำเนินธุรกิจติดตั้งโครงสร้างพื้นฐานของโครงการระบบขนส่งมวลชน กรุงเทพมหานคร ส่วนต่อขยายสายสีลม
กิจการร่วมค้า เอส เอ ร่วมทุนกับบริษัท อาควาไทย จำกัด ดำเนินธุรกิจก่อสร้างระบบประปาตามโครงการแก้ไขปัญหาขาดแคลนน้ำอุปโภคบริโภรเทศบาลนคร นครราชสีมา
กิจการร่วมค้า ซีเคเอสที ร่วมทุนกับบริษัท ช.การช่าง จำกัด (มหาชน) ดำเนินธุรกิจก่อสร้างระบบรถไฟฟ้ามหานคร สายสีม่วง ช่วงเตาปูน-ราษฎร์บูรณะ รถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม ช่วงศูนย์วัฒนธรรมฯ-แยกร่มเกล้า และช่วงศูนย์วัฒนธรรมฯ-บางขุนนนท์
ผู้ถือหุ้นรายใหญ่

ข้อมูล ณ วันที่ 24 มิถุนายน 2563
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ลำดับที่ | รายชื่อผู้ถือหุ้น | จำนวนหุ้นสามัญ | สัดส่วนการถือหุ้น |
| 1 | บริษัท ซี.ที. เวนเจอร์ จำกัด | 261,478,188 | 17.21% |
| 2 | UBS AG SINGAPORE BRANCH | 160,832,600 | 10.59% |
| 3 | บริษัท พี.พี. โกลบอล เวลท์ จำกัด | 56,358,471 | 3.71% |
| 4 | นาง อนิลรัตน์ นิติสาโรจน์ | 51,526,042 | 3.39% |
| 5 | บริษัท อิควิตี้ พลัส จำกัด | 48,582,841 | 3.20% |
โรงเรียนผดุงนารี

| โรงเรียนผดุงนารี |
| --- | --- |
Phadungnaree school

ที่ตั้ง
ถนนนาควิชัย ตำบลตลาด อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม 44000
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ผ.น. / P.N.
ประเภท: โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ
คติพจน์: ค.ม.ส.3  ความรู้ดี มีมารยาท สะอาด สามัคคี มีสุขภาพ 
สถาปนา: 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2469; 98 ปีก่อน (2469-11-09)
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
รหัส: 10440102
ผู้อำนวยการ: นายพีรนนท์ เหล่าสมบัติ
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษา
ภาษาที่ใช้เป็นสื่อการสอน: ภาษาที่มีการเรียนการสอนในโรงเรียน  ภาษาไทย  ภาษาอังกฤษ  ภาษาฝรั่งเศส  ภาษาจีน  ภาษาเวียดนาม
สี:    กรมท่า - ฟ้า
เพลง: มาร์ชผดุงนารี
เว็บไซต์: phadungnaree.ac.th
โรงเรียนผดุงนารี จังหวัดมหาสารคาม เป็นโรงเรียนสตรีประจำจังหวัดมหาสารคามซึ่งแต่เดิมเคยรับเฉพาะนักเรียนหญิง  แต่ในปัจจุบันได้จัดการเรียนการสอนแบบสหศึกษา  เช่นเดียวกับโรงเรียนชายประจำจังหวัดคือ โรงเรียนสารคามพิทยาคม  โรงเรียนผดุงนารีตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองมหาสารคาม ถนนนาควิชัย ตำบลตลาด อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม  เปิดทำการเรียนการสอนมาตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2469  ซึ่งมีประวัติยาวนานกว่า 90 ปี ปัจจุบันมีจำนวนนักเรียนมากกว่า 4500 คน  และบุคลากรทางการศึกษากว่า 250 คน
ในปัจจุบันการจัดการเรียนการสอนของโรงเรียนผดุงนารีมีแผนชั้นเรียนเป็น 18-18-18/15-15-15 รวม99 ห้องเรียนและห้องGifted ตั้งแต่ ม.1 ถึง ม.6