stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หนีก็ล่า ซ่าก็รัก
เพลงประกอบละคร

เพลง "หนีก็รัก"  - ขับร้องโดย ชิน - ชินวุฒ อินทรคูสิน, ฐิสา - วริฏฐิสา ลิ้มธรรมมหิศร
เพลง "ขอลืมเธอ" - ขับร้องโดย เต้ ปิยะรัฐ กัลย์จาฤก
เพลง "แค่ฉันไม่มีใคร" - ขับร้องโดย ฐิสา วริฏฐิสา ลิ้มธรรมมหิศร
แหล่งข้อมูลอื่น

เรื่องย่อ ละคร หนีก็ล่า ซ่าก็รัก : Gossipstar เก็บถาวร 2014-05-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน MThai
เรื่องย่อ ละคร หนีก็ล่า ซ่าก็รัก : Manager Online[ลิงก์เสีย]
หนีก็ล่า ซ่าก็รัก ที่สยามโซน
ชะนีแก้มขาว (สกุล)

| ชะนีแก้มขาว |
| --- | --- |

ชะนีแก้มขาว (N. leucogenys)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Primates
วงศ์ใหญ่:: Hominoidea
วงศ์:: Hylobatidae
สกุล:: Nomascus Miller, 1933

ชนิดต้นแบบ
Hylobates leucogenys Ogilby, 1840
ชนิด
 Nomascus annamensis  Nomascus concolor  Nomascus gabriellae  Nomascus leucogenys  Nomascus nasutus  Nomascus siki

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
ชะนีแก้มขาว (อังกฤษ: White-cheeked gibbon) เป็นสกุลของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับวานรสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Nomascus (/โน-มาส-คัส/) จัดเป็นลิงไม่มีหาง ในวงศ์ชะนี (Hylobatidae)
เดิมสกุลนี้เคยถูกให้เป็นสกุลย่อยของสกุล Hylobates (ซึ่งบางข้อมูลจัดให้เป็นสกุลเดียวกัน) ต่อมามีการศึกษาเพิ่มเติมพบว่าชะนีสกุลนี้มีจำนวนโครโมโซม 52 ส่วนมากชะนีกลุ่มนี้จะมีขนสีดำและมีกระจุกขนสีดำที่กลางกระหม่อม แต่บางส่วนก็มีสีที่อ่อนลงไป พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ภาคใต้ของจีน (มณฑลยูนาน และเกาะไหหลำ) จนถึงภาคเหนือและกลางของเวียดนาม และภาคเหนือของลาว
การจำแนก

ชะนีดำ (Nomascus concolor)
ชะนีกระหม่อมดำตะวันออก (Nomascus nasutus)
ชะนีแก้มขาว (Nomascus leucogenys)
ชะนีแก้มขาวใต้ (Nomascus siki)
ชะนีแก้มเหลือง (Nomascus gabriellae)
ชะนีแก้มยุ้ยเหนือ (Nomascus annamensis)
ชะนีแก้มดำไหหลำ (Nomascus hainanus)
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Nomascus ที่วิกิสปีชีส์
รายชื่อผู้ครองตำแหน่งนางงามนานาชาติ

รายนามผู้ที่ครองตำแหน่งนางงามนานาชาติอย่างเป็นทางการ โดยเรียงลำดับตามปีการจัดประกวดดังต่อไปนี้
ผู้ชนะเรียงตามจำนวนครั้ง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ/ดินแดน | จำนวน | ปีที่ชนะ |
|  เวเนซุเอลา | 9 | 1985, 1997, 2000, 2003, 2006, 2010, 2015, 2018, 2023 |
|  ฟิลิปปินส์ | 6 | 1964, 1970, 1979, 2005, 2013, 2016 |
|  เยอรมนี | 3 | 1965, 1989, 2022 |
|  สเปน | 3 | 1977, 1990, 2008 |
|  โคลอมเบีย | 3 | 1960, 1999, 2004 |
|  โปแลนด์ | 3 | 1991, 1993, 2001 |
|  ออสเตรเลีย | 3 | 1962 ,1981, 1992 |
|  สหรัฐอเมริกา | 3 | 1974, 1978, 1982 |
|  ปวยร์โตรีโก | 2 | 1987, 2014 |
|  เม็กซิโก | 2 | 2007, 2009 |
|  นอร์เวย์ | 2 | 1988, 1995 |
|  คอสตาริกา | 2 | 1980, 1983 |
|  สหราชอาณาจักร | 2 | 1969, 1972 |
|  เวียดนาม | 1 | 2024 |
|  ไทย | 1 | 2019 |
|  อินโดนีเซีย | 1 | 2017 |
|  ญี่ปุ่น | 1 | 2012 |
|  เอกวาดอร์ | 1 | 2011 |
|  เลบานอน | 1 | 2002 |
|  ปานามา | 1 | 1998 |
|  โปรตุเกส | 1 | 1996 |
|  กรีซ | 1 | 1994 |
|  อังกฤษ | 1 | 1986 |
|  กัวเตมาลา | 1 | 1984 |
|  ฝรั่งเศส | 1 | 1976 |
|  ยูโกสลาเวีย | 1 | 1975 |
|  ฟินแลนด์ | 1 | 1973 |
|  นิวซีแลนด์ | 1 | 1971 |
|  บราซิล | 1 | 1968 |
|  อาร์เจนตินา | 1 | 1967 |
|  ไอซ์แลนด์ | 1 | 1963 |
|  เนเธอร์แลนด์ | 1 | 1961 |
ผู้ชนะเรียงตามจำนวนครั้ง > จำนวนผู้ชนะเลิศแบ่งตามภูมิภาค

| ทวีป | จำนวน | ประเทศ (ครั้ง) |
| --- | --- | --- |
|  อเมริกา | 26 | เวเนซุเอลา (9), โคลอมเบีย (3), สหรัฐ (3), ปวยร์โตรีโก (2), เม็กซิโก (2), คอสตาริกา (2), อาร์เจนตินา (1), บราซิล (1), กัวเตมาลา (1), ปานามา (1), เอกวาดอร์ (1) |
|  ยุโรป | 21 | เยอรมนี (3),  สเปน (3), โปแลนด์ (3), นอร์เวย์ (2), สหราชอาณาจักร (2), เนเธอร์แลนด์ (1), ไอซ์แลนด์ (1), ฟินแลนด์ (1), ยูโกสลาเวีย (1), ฝรั่งเศส (1), อังกฤษ (1), กรีซ (1), โปรตุเกส (1) |
|  เอเชีย | 11 | ฟิลิปปินส์ (6), เลบานอน (1), ญี่ปุ่น (1), อินโดนีเซีย (1), ไทย (1), เวียดนาม (1) |
|  โอเชียเนีย | 4 | ออสเตรเลีย (3), นิวซีแลนด์ (1) |
|  แอฟริกา | 0 |  |
ทำเนียบนางงามนานาชาติ

นางงามนานาชาติ 2024ฮหวิ่ญ ถิ ทัญ ถวี, เวียดนาม
นางงามนานาชาติ 2023อันเดรอา รูบิโอ, เวเนซุเอลา
นางงามนานาชาติ 2022ยัสมิน เซลแบร์ค, เยอรมนี
นางงามนานาชาติ 2019สิรีธร ลีห์อร่ามวัฒน์, ไทย
นางงามนานาชาติ 2016 ไคลี เวอร์โซชา, ฟิลิปปินส์
นางงามนานาชาติ 2015 เอดิมาร์ มาร์ติเนซ, เวเนซุเอลา
นางงามนานาชาติ 2014บาเลริ เอร์นันเดซ, ปวยร์โตรีโก
นางงามนานาชาติ 2013เบอา โรส ซันตีอาโก, ฟิลิปปินส์
นางงามนานาชาติ 2012อิกูมิ โยชิมัตสึ, ญี่ปุ่น
นางงามนานาชาติ 2011มาริอา เฟร์นันดา กอร์เนโฆ, เอกวาดอร์
นางงามนานาชาติ 2009อานากาบรีเอลา เอสปีโนซา, เม็กซิโก
นางงามนานาชาติ 2005เพอร์ซิอัส เควกาแมน, ฟิลิปปินส์
นางงามนานาชาติ 2004เยย์มิ ปาโอลา บาร์กัส, โคลอมเบีย
นางงามนานาชาติ 1996เฟอนานดา แอลเวซ, โปรตุเกส
นางงามนานาชาติ 1991เอกุนเนซต้า ค็อทลาสต้า, โปแลนด์
นางงามนานาชาติ 1967มีร์ตา มาซา, อาร์เจนตินา
นางงามนานาชาติ 1961แสตม แวน แบร์, เนเธอร์แลนด์
ดูเพิ่ม

นางงามนานาชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์การประกวดอย่างเป็นทางการ
| ด ค กนางงามนานาชาติ |
| --- | --- |
 1960  1961  1962  1963  1964  1965  1966  1967  1968  1969 
 1970  1971  1972  1973  1974  1975  1976  1977  1978  1979 
 1980  1981  1982  1983  1984  1985  1986  1987  1988  1989 
 1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999 
 2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009 
 2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019 
 2020  2021  2022  2023  2024  2025 
 รายนาม  รองชนะเลิศ  รางวัลพิเศษ  คอนติเนนตัลควีนส์  ประเทศ 
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมประกวดนางงามนานาชาติ |
| --- | --- |
ดำเนินการอยู่ (1960–ปัจจุบัน):  อาร์เจนตินา  อาร์เมเนีย  อารูบา  ออสเตรเลีย  เบลารุส  เบลเยียม  เบลีซ  โบลิเวีย  บราซิล  แคเมอรูน  แคนาดา  ชิลี  จีน  ไต้หวัน  โคลอมเบีย  หมู่เกาะคุก  คอสตาริกา  คิวบา  กือราเซา  สาธารณรัฐเช็ก  เดนมาร์ก  สาธารณรัฐโดมินิกัน  เอกวาดอร์  อียิปต์  เอลซัลวาดอร์  เอธิโอเปีย  เอสโตเนีย  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  กาบอง  จอร์เจีย  เยอรมนี  กานา  ยิบรอลตาร์  กัวเดอลุป  กวม  กัวเตมาลา  กายอานา  เฮติ  ฮาวาย  ฮอนดูรัส  ฮ่องกง  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อินเดีย  อินโดเนเซีย  อิสราเอล  เกาะไอร์แลนด์  อิตาลี  ญี่ปุ่น  เคนยา  เกาหลี  คีร์กีซสถาน  ลาว  ลัตเวีย  เลบานอน  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มาเก๊า  มาเลเซีย  มอริเชียส  เม็กซิโก  มอลโดวา  มองโกเลีย  เมียนมา  นามิเบีย  เนปาล  เนเธอร์แลนด์  นิวซีแลนด์  นิการากัว  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา  นอร์เวย์  ปานามา  ปารากวัย  เปรู  ฟิลิปปินส์  โปแลนด์  โปรตุเกส  ปวยร์โตรีโก  โรมาเนีย  รัสเซีย  เซอร์เบีย  เซียร์ราลีโอน  สิงคโปร์  สโลวาเกีย  แอฟริกาใต้  เซาท์ซูดาน  สเปน  ศรีลังกา  ซูรินาม  สวีเดน  ตาฮีตี  ไทยแลนด์  ตูนิเซีย  ตุรกี  ยูเครน  ยูไนเต็ดคิงดอม  สหรัฐอเมริกา  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา  เวเนซุเอลา  เวียดนาม  แซมเบีย 
ไม่ได้ดำเนินการ (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012):  แองโกลา (2004)  ออสเตรีย (1994)  บาฮามาส (2010)  เบอร์มิวดา (1971)  บัลแกเรีย (1970)  โครเอเชีย (2003)  โกตดิวัวร์ (1999)  ไซปรัส (2006)  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (1987)  ฟีจี (1996)  กรีซ (2010)  จาเมกา (2010)  จอร์แดน (1963)  คาซัคสถาน (2005)  ไลบีเรีย (2008)  มาซิโดเนีย (2002)  มาดากัสการ์ (1961)  มอลตา (2004)  โมร็อกโก (1969)  มาร์ตีนิก (2010)  นิวแคลิโดเนีย (2006)  ปากีสถาน (2002)  ปาเลา (2001)  สาธารณรัฐคองโก (2008)  ซานมารีโน (2001)  เซเนกัล (2004)  เซเชลส์ (1995)  สวิตเซอร์แลนด์ (1993)  แทนซาเนีย (2011)  โตโก (2000)  ตรินิแดดและโตเบโก (2011)  ยูกันดา (2009)  อุรุกวัย (1999)  ซิมบับเว (2011) 
ไม่ได้ดำเนินการ(ประเทศและดินแดนเดิมที่มีอยู่):  เกาะบอร์เนียว (1960)  เชโกสโลวาเกีย (1992)  อังกฤษ (1986)  ลาตินเม็กซิโก (ตัวแทนชาติพันธุ์) (2003)  บริติชมาลายา (1962)  พื้นเมืองอเมริกัน (ตัวแทนชาติพันธุ์) (2003)  สกอตแลนด์ (1986)  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร (2006)  แปซิฟิกใต้ (ตัวแทนชาติพันธุ์) (1960)  สหภาพโซเวียต (1990)  เวลส์ (1986)  หมู่เกาะเวสต์อินดีส (1965)  ยูโกสลาเวีย (2002) 
| ด ค กเวทีการประกวดนางงามระดับนานาชาติที่สำคัญ |
| --- | --- |
 มิสเวิลด์ ผู้ชนะ  มิสยูนิเวิร์ส ผู้ชนะ  มิสอินเตอร์เนชันแนล ผู้ชนะ  มิสซูปราเนชันแนล ผู้ชนะ  มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล ผู้ชนะ 
รายการประกวดความงาม
สุธา ชันแสง

| สุธา ชันแสงม> ว.ม., ป.ช. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์
ดำรงตำแหน่ง 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 – 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
นายกรัฐมนตรี: สมัคร สุนทรเวช
ก่อนหน้า: ไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม
ถัดไป: ชวรัตน์ ชาญวีรกูล
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 มิถุนายน พ.ศ. 2503 (64 ปี) เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร
พรรคการเมือง: พลังธรรม (2531–2542) ไทยรักไทย (2542–2550)  พลังประชาชน (2550–2551) ไทยสร้างไทย (2564–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: วีณา ชันแสง

สุธา ชันแสง (เกิด 13 มิถุนายน พ.ศ. 2503) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ในรัฐบาลสมัคร สุนทรเวช อดีตกรรมการบริหารพรรคพลังประชาชน และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
ประวัติ

สุธา ชันแสง เกิดเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2503 ที่เขตหนองแขม โดยเป็นบุตรชายของกำนันในท้องที่ จบการศึกษาระดับมัธยมต้นจากโรงเรียนจันทร์ประดิษฐารามวิทยาคม มัธยมปลายจากโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี ระดับอุดมศึกษา ประกาศนียบัตรชั้นสูงด้านลอจิสส์ติก และการขนส่ง สหราชอาณาจักร (สาขาในประเทศไทย) คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และวิทยาลัยรีพับลิกัน ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี พ.ศ. 2527
งานการเมือง

เริ่มต้นเส้นทางทางการเมืองด้วยการเป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) บางแค 2 สมัย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) เขตภาษีเจริญ เขตหนองแขม ในสังกัดพรรคพลังธรรม 3 สมัย ในระหว่างปี พ.ศ. 2535 - 2539 จากนั้นได้ย้ายไปเป็นสมาชิกพรรคไทยรักไทย และได้เป็น ส.ส. สังกัดพรรคไทยรักไทย 2 สมัย ในเขตหนองแขม 2 สมัย และพรรคพลังประชาชน เขตบางแค ภาษีเจริญ และหนองแขม 1 สมัย
หลังการเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 นายสุธาได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ต่อมาไม่นาน นายสุธาได้ถูกตั้งข้อสงสัยในเรื่องวุฒิการศึกษาว่าอาจจะไม่จบปริญญาตรีจริงตามประวัติที่ให้ไว้ เนื่องจากตรวจพบว่า นายสุธาทำหนังสือเดินทางไปต่างประเทศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2537 ซึ่งขัดกับประวัติที่ว่าจบการศึกษาจากรีพับลิกัน คอลเลจ ประเทศฟิลิปปินส์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2527 อีกทั้งสถาบันการศึกษาแห่งนี้ ก็ถูกเปิดเผยด้วยว่า เป็นสถาบันที่ไม่ได้มาตรฐาน และสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.) ก็ไม่ได้ให้การรับรอง อีกทั้งการศึกษาจากมหาวิทยาลัยรามคำแหงก็ยังมีข้อต้องสงสัยอยู่อีกด้วย
ในต้นเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 นายสุธายังถูกตรวจพบอีกว่า มีการซุกบัญชีทรัพย์สินให้กับบุตรนอกสมรสโดยไม่ได้แจ้งแก่สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ปปช.) วันที่ 8 พฤษภาคม นายสุธาได้ยื่นหนังสือลาออกจากตำแหน่งโดยอ้างเหตุผลเรื่องสุขภาพ และต่อมาในเดือนกันยายน นายสุธา ได้ลาออกจากการเป็น ส.ส. เขากล่าวว่าตนไม่ได้แจ้งการลาออกครั้งนี้ให้ผู้ใหญ่ในพรรครับทราบ เพราะเกรงว่าจะถูกทักท้วง โดยก่อนหน้านี้ตั้งใจไว้ว่า ภายใน 3-4 เดือน หากยังไม่หายอาการป่วยจะลาออกจาก ส.ส.และไม่กลับมาเล่นการเมืองอีก
ต่อมาในวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคพลังประชาชนซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2551
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
แหล่งข้อมูลอื่น

แวะเยี่ยม Republican College ของคุณสุธา ชันแสง
| ด ค กคณะรัฐมนตรีคณะที่ 57 ของไทย |
| --- | --- | --- |
| นายกรัฐมนตรี |  สมัคร สุนทรเวช  สมชาย วงศ์สวัสดิ์ †  |  |
| รองนายกรัฐมนตรี |  สมชาย วงศ์สวัสดิ์  มิ่งขวัญ แสงสุวรรณ  สุรพงษ์ สืบวงศ์ลี  สหัส บัณฑิตกุล  สนั่น ขจรประศาสน์  สุวิทย์ คุณกิตติ  มั่น พัธโนทัย  โกวิท วัฒนะ  |  |
| สำนักนายกรัฐมนตรี |  ชูศักดิ์ ศิรินิล  จักรภพ เพ็ญแข  |  |
| กลาโหม |  สมัคร สุนทรเวช  |  |
| การคลัง |  สุรพงษ์ สืบวงศ์ลี  ประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์  ระนองรักษ์ สุวรรณฉวี  สุชาติ ธาดาธำรงเวช  พิชัย นริพทะพันธุ์  |  |
| การต่างประเทศ |  นพดล ปัทมะ  เตช บุนนาค  สาโรจน์ ชวนะวิรัช  |  |
| การท่องเที่ยวและกีฬา |  วีระศักดิ์ โควสุรัตน์  |  |
| การพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ |  สุธา ชันแสง  ชวรัตน์ ชาญวีรกูล  อนุสรณ์ วงศ์วรรณ  |  |
| เกษตรและสหกรณ์ |  สมศักดิ์ ปริศนานันทกุล  สมพัฒน์ แก้วพิจิตร  ธีระชัย แสนแก้ว  |  |
| คมนาคม |  สันติ พร้อมพัฒน์  ทรงศักดิ์ ทองศรี  อนุรักษ์ จุรีมาศ  |  |
| ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม |  อนงค์วรรณ เทพสุทิน  |  |
| เทคโนโลนีสารสนเทศและการสื่อสาร |  มั่น พัธโนทัย  |  |
| พลังงาน |  พูนภิรมย์ ลิปตพัลลภ  |  |
| พาณิชย์ |  มิ่งขวัญ แสงสุวรรณ  ไชยา สะสมทรัพย์  วิรุฬ เตชะไพบูลย์  บรรยิน ตั้งภากรณ์  พิเชษฐ์ ตันเจริญ  |  |
| มหาดไทย |  เฉลิม อยู่บำรุง  โกวิท วัฒนะ  สุพล ฟองงาม  สิทธิชัย โควสุรัตน์  ประสงค์ โฆษิตานนท์  |  |
| ยุติธรรม |  สมพงษ์ อมรวิวัฒน์  |  |
| แรงงาน |  อุไรวรรณ เทียนทอง  |  |
| วัฒนธรรม |  อนุสรณ์ วงศ์วรรณ  สมศักดิ์ เกียรติสุรนนท์  |  |
| วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี |  วุฒิพงศ์ ฉายแสง  |  |
| ศึกษาธิการ |  สมชาย วงศ์สวัสดิ์  บุญลือ ประเสริฐโสภา  พงศกร อรรณนพพร  |  |
| สาธารณสุข |  ไชยา สะสมทรัพย์  ชวรัตน์ ชาญวีรกูล  วิชาญ มีนชัยนันท์  |  |
| อุตสาหกรรม |  สุวิทย์ คุณกิตติ  มิ่งขวัญ แสงสุวรรณ  |  |
| โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี |  วิเชียรโชติ สุกโชติรัตน์  ณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ  ศุภรัตน์ นาคบุญนำ  วีรินทร์ทิรา นาทองบ่อจรัส  |  |
 รัฐมนตรีช่วยว่าการ  † : รักษาการแทน  พ้นจากตำแหน่ง 
| ด ค กรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ของไทย |
| --- | --- | --- |
|  อนุรักษ์ จุรีมาศ  สรอรรถ กลิ่นประทุม  ประชา มาลีนนท์  วัฒนา เมืองสุข  ไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม  สุธา ชันแสง  ชวรัตน์ ชาญวีรกูล  อนุสรณ์ วงศ์วรรณ  อุดมเดช รัตนเสถียร  วิฑูรย์ นามบุตร  อิสสระ สมชัย  สันติ พร้อมพัฒน์  ปวีณา หงสกุล  อดุลย์ แสงสิงแก้ว  อนันตพร กาญจนรัตน์  จุติ ไกรฤกษ์  วราวุธ ศิลปอาชา  (รัฐมนตรีช่วย) พลเดช ปิ่นประทีป  |  อนุรักษ์ จุรีมาศ  สรอรรถ กลิ่นประทุม  ประชา มาลีนนท์  วัฒนา เมืองสุข  ไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม  สุธา ชันแสง  ชวรัตน์ ชาญวีรกูล  อนุสรณ์ วงศ์วรรณ  อุดมเดช รัตนเสถียร  วิฑูรย์ นามบุตร  อิสสระ สมชัย  สันติ พร้อมพัฒน์  ปวีณา หงสกุล  อดุลย์ แสงสิงแก้ว  อนันตพร กาญจนรัตน์  จุติ ไกรฤกษ์  วราวุธ ศิลปอาชา  (รัฐมนตรีช่วย) พลเดช ปิ่นประทีป  |  |
ตะโขง

| ตะโขง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยโอลิโกซีน–ยุคควอเทอร์นารี  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

ส่วนหัวและจะงอยปากที่เรียวยาว
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไม่ได้จัดลำดับ:: Archosauria
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Crocodilia
วงศ์:: Gavialidae
วงศ์ย่อย:: Tomistominae
สกุล:: Tomistoma Müller, 1846
สปีชีส์:: T.  schlegelii
ชื่อทวินาม
Tomistoma schlegelii (Müller, 1838)


การกระจายพันธุ์ของตะโขง
ชื่อพ้อง
 Crocodilus (Gavialis) schlegelii Müller, 1838  Tomistoma schlegelii King & Burke, 1989  Tomistoma schlegelii Cox et al., 1998  Tomistoma schlegelii Chan-Ard et al., 1999
ตะโขง หรือ จระเข้ปากกระทุงเหว หรือ ตะโขงมลายู (อังกฤษ: Malayan gharial, false gharial; ชื่อวิทยาศาสตร์: Tomistoma schlegelii) เป็นสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่ในอันดับจระเข้ อยู่ในวงศ์ตะโขง (Gavialidae) จัดเป็นหนึ่งในสองชนิดของวงศ์นี้ที่ยังสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน แต่จัดว่าเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุล Tomistoma
ลักษณะ

มีลำตัวขนาดปานกลาง ความยาวเต็มที่ประมาณ 2.80–3.0 เมตร มีแถบสีดำพาดขวางลำตัวและหาง ปากแหลมเรียวยาวมาก แต่ไม่มีก้อนเนื้อตอนปลายจมูกเหมือน ตะโขงอินเดีย (Gavialis gangeticus) ซึ่งเป็นลักษณะเด่นที่ทำให้ตะโขงมลายูมีชื่อสามัญภาษาอังกฤษเรียกว่า "false gharial" (ตะโขงเทียม)
พบกระจายพันธุ์อยู่ในคาบสมุทรมลายูและภูมิภาคอินโดจีน เช่น ไทย, มาเลเซีย, เวียดนาม, กาลีมันตัน, บอร์เนียว, สุมาตรา และพบถึงประเทศออสเตรเลียทางตอนเหนือ  โดยมักอาศัยที่อยู่บริเวณปากแม่น้ำที่เป็นน้ำกร่อยหรือป่าชายเลน แม้จะมีลำตัวที่ใหญ่แต่ทว่าด้วยรูปทรงของปากที่เรียวเล็ก ทำให้ตะโขงสามารถกินอาหารได้เพียงไม่กี่ประเภท เช่น ปลา เท่านั้น เป็นต้น
ตะโขงเพศเมียถึงวัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุ 5–6 ปี หรือความยาว 2.50–3.0 เมตร  มีพฤติกรรมการจับคู่แบบเดียวกับนกเงือกคือ จะจับคู่เพียงตัวเดียวเท่านั้น  โดยทำรังโดยพูนดินและวัชพืชขึ้นบนชายฝั่ง วางไข่ครั้งละ 20–60 ฟอง ในฤดูแล้ง ระยะฟักไข่ราว 2.5–3 เดือน เป็นตัวประมาณต้นฤดูฝน  การเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงเพิ่งประสบความสำเร็จเมื่อปี พ.ศ. 2548 จากฟาร์มจระเข้ สมุทรปราการ เป็นครั้งแรกของโลก โดยได้พ่อแม่พันธุ์จากประเทศสิงคโปร์
สำหรับสถานะในอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าใกล้สูญพันธุ์ (ไซเตส) ถูกจัดให้อยู่ในบัญชีรายชื่อหมายเลขหนึ่ง (Appendix I) คือ ห้ามล่าหรือค้าโดยเด็ดขาด เว้นแต่เป็นไปเพื่อการศึกษาวิจัย
ตะโขงในไทย

สถานภาพในธรรมชาติของตะโขงนับว่าใกล้สูญพันธุ์มากแล้ว สำหรับในประเทศไทยไม่พบมีรายงานการพบตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513 ในอดีตมีรายงานการพบบ้างที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ เมื่อปี พ.ศ. 2503 และ พ.ศ. 2504 ในระยะหลังมีรายงานการพบบ้างที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาบรรทัด จังหวัดพัทลุง และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสิรินธร (ป่าพรุโต๊ะแดง) จังหวัดนราธิวาส แต่ก็พบเพียง 1–2 ตัวเท่านั้น
ในปลายปี พ.ศ. 2550 ได้มีการพบตะโขงขนาดเล็กที่ฝายเก็บน้ำคลองถูป อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี
ทางวัฒนธรรมและความเชื่อ

ในไทยที่วัดพนัญเชิง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เคยมีความเชื่อว่ามีตะโขงอาศัยอยู่ที่นั่นและเป็นจระเข้เจ้า มักปรากฏตัวให้เห็นบริเวณหน้าวัดที่เป็นสบน้ำของแม่น้ำป่าสักกับแม่น้ำเจ้าพระยาไหลมาบรรจบกันทำให้เกิดน้ำวนขนาดใหญ่เรียกว่า "น้ำวนบางกะจะ" เมื่อถึงฤดูน้ำเรือและแพที่ผ่านบริเวณนั่นก็จะถูกน้ำวนดังกล่าวดูดไป เมื่อมีคนตายก็กล่าวกันว่านั่นเกิดจากการกระทำของตะโขง แต่ปัจจุบันความเชื่อดังกล่าวไม่มีแล้ว
ระเบียงภาพ

กะโหลกของตะโขง
ภาพจากด้านบน
ตลอดทั้งตัว
ภาพใบหน้าและฟันของตะโขง
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Tomistoma schlegelii ที่วิกิสปีชีส์
นิวอิงแลนด์

| นิวอิงแลนด์ |
| --- | --- |

   ธง (ไม่เป็นทางการ)
คำขวัญ: ไม่มีจากทางการ "An Appeal to Heaven" และ "Nunquam libertas gratior extat" (ลาติน  'Never does liberty appear in a more gracious form') คำขวัญทั่วไปและโดยพฤตินัย
ที่ตั้งของนิวอิงแลนด์ (สีแดง) ในสหรัฐ
ที่ตั้งของนิวอิงแลนด์ (สีแดง) ในอเมริกาเหนือ
องค์ประกอบ: รัฐคอนเนทิคัต รัฐเมน รัฐแมสซาชูเซตส์ รัฐนิวแฮมป์เชอร์ รัฐโรดไอแลนด์ รัฐเวอร์มอนต์
เขตมหานครที่ใหญ่ที่สุด: เกรตเตอร์บอสตัน
เมืองใหญ่ที่สุด: บอสตัน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 71,987.59 ตร.ไมล์ (186,447.0 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 62,688.4 ตร.ไมล์ (162,362 ตร.กม.)
ประชากร (2020)
 • ทั้งหมด: 15,116,205 คน
 • ความหนาแน่น: 210 คน/ตร.ไมล์ (81 คน/ตร.กม.)
เดมะนิม: นิวอิงแลนเดอร์, แยงกี้, Novanglian, Novanglican (archaic)
จีดีพี
 • ทั้งหมด: 1.41 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ (2023)
ภาษาย่อย: ภาษาอังกฤษนิวอิงแลนด์, ภาษาฝรั่งเศสนิวอิงแลนด์
นิวอิงแลนด์ (อังกฤษ: New England) เป็นเขตหนึ่งในสหรัฐตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ โดยมีเมืองบอสตัน เป็นเมืองขนาดใหญ่ในเขต เขตนิวอิงแลนด์ประกอบด้วย 6 รัฐ ได้แก่  รัฐคอนเนทิคัต รัฐนิวแฮมป์เชอร์ รัฐเมน รัฐแมสซาชูเซตส์ รัฐโรดไอแลนด์ และ รัฐเวอร์มอนต์ นิวอิงแลนด์มีทีมกีฬาที่สำคัญคือ นิวอิงแลนด์ เพทริออตส์ ทีมอเมริกันฟุตบอลจากเมืองฟอกซ์โบโร และทีมฟุตบอล นิวอิงแลนด์ เรฟโวลูชัน
นามอร์

| นามอร์ เดอะ ซับ-มารีเนอร์ |
| --- | --- |
นามอร์ หน้าปกวาดโดย Sub-Mariner ฉบับที่ 1 (สิงหาคม 2007), โดย มิเชล เทอร์เนอร์
ข้อมูลการจัดพิมพ์
ผู้จัดพิมพ์: มาร์เวลคอมิกส์
ปรากฏตัวครั้งแรก: Motion Picture Funnies Weekly (เมษายน 1939)
สร้างสรรค์โดย: บิล เอเวอร์เร็ตต์
ข้อมูลในเรื่อง
ชื่อจริง: นามอร์ แม็คเคนซี่
นามแฝง: นามอร์ เดอะ เฟิรสท์, ดิ อเวนจิ่ง ซัน, อิมพีเรียส เร็กซ์, เดอะ ซับ-มารีเนอร์
สปีชี่ส์: ชาวแอตแลนติส/มนุษย์กลายพันธุ์
ถิ่นกำเนิด: แอตแลนติส
สังกัดทีม: อินเวเดอร์ส All-Winners Squad อเวนเจอร์ส ดีเฟนด์เดอร์ส ดีป ซิกส์ อิลลูมิเนติ คาบาล ดาร์ค เอ็กซ์เม็น เอ็กซ์เม็น ดิ ออร์เดอร์ ฮีโร่ ฟอร์ ไฮร์/Oracle, Inc. ฟินิกซ์ ไฟว์
ความสามารถ: สามารถพูดคุยกับสัตว์น้ำได้ทุกชนิด หายใจในน้ำได้ ร่างกายมีความแข็งแรงเหนือมนุษย์ บินได้ด้วยปีกที่ติดอยู่ที่เท้า แก่ช้ากว่าสิ่งมีชีวิตปกติ
นามอร์ เดอะ ซับ-มารีเนอร์ (นามอร์ แม็คเคนซี) (อังกฤษ: Namor the Sub-Mariner (Namor McKenzie)) เป็นตัวละครซุเปอร์ฮีโรของมาร์เวลคอมิกส์ ปรากฏตัวครั้งแรกในต้นปี 1939 สร้างสรรค์โดย Bill Everett เอเวอกล่าวว่าตัวละครชื่อแรงบันดาลใจจากบทกวีของซามูเอล เทย์เลอร์ โคลริดจ์ "The Rime of the Ancient Mariner"
จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล ตัวละคร นามอร์ ได้รับการดัดแปลงพื้นหลังและวัฒนธรรมใหม่และจะปรากฏครั้งแรกใน แบล็ค แพนเธอร์: วาคานด้าจงเจริญ นำแสดงโดย เตนอช เฮอร์ต้า ทำให้นามอร์ฉบับภาพยนตร์ กลายเป็นตัวละครฮีโร่ทางฝั่ง เม็กซิโก เพราะสืบทอดมาจาก วัฒนธรรมมีโซอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

นามอร์ ที่วิกิจักรวาลมาร์เวล
Marvel Directory: Namor
The Sub-Mariner at Don Markstein's Toonopedia
Pryor, Monique (25 พฤศจิกายน 2003). "A Tribute to Bill Everett, the Sub-Mariner's Father". Jim Hill Media. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ 2006.
"Heritage to Auction Legendary 'Pay Copy' of Motion Picture Funnies Weekly #1!" (Press release). Heritage Galleries & Auctioneers. 16 กันยายน 2005. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 พฤศจิกายน 2011.{{cite press release}}:  CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
| ด ค กแฟนแทสติกโฟร์ |
| --- | --- |
 สแตน ลี  แจ็ค เคอร์บี้ 
รายชื่อตัวละครในทีม:  คนพลังกายสิทธิ์  คนพลังภูผาหิน  สาวน้อยพลังล่องหน  คนพลังไฟ 
ผู้สนับสนุน:  อกาธ่า ฮาร์คเนส  เ.ฮ.อ.ร์.บี้.  อินฮิวแมน คริสตัล  เมดูซ่า  วิลลี่ ลัมพ์คิน  ไลจา  อลิเซีย มาสเตอร์  นามอร์  ชี-ฮัลค์  ซิลเวอร์เซิร์ฟเฟอร์ 
วายร้ายในเรื่อง:  ด็อกเตอร์ดูม  กาแล็คตัส  วิซซาร์ด  ไซโค-แมน  สครัลล์  ครี  คลอว์  โมลแมน  พับเพ็ทมาสเตอร์  โมเลกุลแมน  สครัลล์ ซูเปอร์-สครัลล์  ทแรปสเตอร์  ไฟรท์ฟูลโฟร์ 
ภาพยนตร์:  เดอะแฟนแทสติกโฟร์  สี่พลังคนกายสิทธิ์  สี่พลังคนกายสิทธิ์: กำเนิดซิลเวอร์ เซิรฟเฟอร์  แฟนแทสติกโฟร์ 
| ด ค กแบล็กแพนเทอร์ |
| --- | --- |
ผู้สร้าง:  สแตน ลี  แจ็ก เคอร์บี 
ตัวละครสนับสนุน:  โดรามีลาเจ  เอเวอเรตต์ เค. รอสส์  จูนตา  ชูรี  สตอร์ม  ไวต์ไทเกอร์  โอโกเย 
ศัตรู:  เอริก คิลล์มังเกอร์  คลอว์  แมน-เอป  อะเชเบ  ไวล์อีเกิล  มาลิส  นามอร์ 
ภาพยนตร์:  แบล็ค แพนเธอร์  แบล็ค แพนเธอร์: วาคานด้าจงเจริญ
มณฑลภูเก็ต

มณฑลภูเก็ต หรือ มณฑลหัวเมืองฝ่ายทะเลตะวันตก เป็นมณฑลหัวเมืองชายทะเลซึ่งมีการติดต่อค้าขายกับต่างประเทศ มีรายได้มหาศาลจากแร่ดีบุก ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2435 ในปัจจุบันประกอบด้วยพื้นที่บริเวณจังหวัดระนอง พังงา ภูเก็ต กระบี่ ตรัง และสตูล
ภูมิหลัง

ก่อนสมัยรัตนโกสินทร์ หัวเมืองแถบนี้ยังไม่ค่อยมีความสำคัญต่อราชธานีมากนักทั้งทางเศรษฐกิจและการเมือง เนื่องจากอยู่ห่างไกล ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นจึงเริ่มได้รับความสนใจมากขึ้น เพราะกลายเป็นเมืองท่าแทนเมืองมะริด ทวาย ตะนาวศรี ซึ่งเสียให้พม่าไป และยังเป็นเมืองหน้าด่าน หัวเมืองทางใต้ของไทย เมื่อไทยได้ทำสนธิสัญญาเบาว์ริงกับอังกฤษ หัวเมืองแถบนี้มีการทำเหมืองแร่ดีบุก เจริญขึ้นอย่างรวดเร็ว รัฐบาลสามารถเก็บภาษีอากรได้มากขึ้น จึงหันมาสนใจหัวเมืองแถบนี้เป็นพิเศษ
พ.ศ. 2435 ได้มีการรวบรวมหัวเมืองฝ่ายทะเลตะวันตกขึ้นเป็นมณฑล อันประกอบด้วย ภูเก็ต กระบี่ ตรัง ตะกั่วป่า พังงา และระนอง มีที่ตั้งบัญชาการมณฑลอยู่ที่ภูเก็ต ด้วยเหตุผลเพื่อแก้ไขปรับปรุงเศรษฐกิจ หาผลประโยชน์รายได้ของแผ่นดิน และการปกครองหัวเมืองให้เรียบร้อยดีขึ้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโปรดเกล้าฯ ให้พระยาทิพย์โกษา (โต โชติกเสถียร) ดูแลเรื่องภาษีอากร ทำให้มณฑลภูเก็ตสามารถเก็บภาษีได้มากกว่าหัวเมืองอื่น แต่ก็ทำให้พระยาทิพย์โกษาขัดแย้งกับผู้ว่าการเมืองต่าง ๆ จนมณฑลภูเก็ตได้รับการยกฐานะเป็นมณฑลเทศาภิบาลเมื่อ พ.ศ. 2438
ข้าหลวงคนต่อมา คือ พระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี๊ ณ ระนอง) เมื่อ พ.ศ. 2444–2453 นโยบายในการปกครองนี้ระมัดระวังไม่ให้กระทบกระเทือนผลประโยชน์ของอังกฤษสำหรับหัวเมืองมลายู อันเนื่องมาจากการแทรกแซงของอังกฤษในรัฐมลายูที่อยู่ในการปกครองของไทย
พ.ศ. 2476 ได้มีการยุบเลิกมณฑลภูเก็ตพร้อมอีก 8 มณฑล คือ มณฑลนครราชสีมา นครศรีธรรมราช ปราจีน พายัพ พิษณุโลก ราชบุรี อยุธยา และอุดร
การปฏิรูป

มีการจัดตั้งข้าหลวงพิเศษจัดการศาลยุติธรรมในมณฑลภูเก็ต เมื่อ พ.ศ. 2441 แบ่งศาลออกเป็น 3 ศาล คือ ศาลมณฑล ศาลเมืองและศาลแขวง
ด้านการเก็บภาษีอากร รัฐบาลได้แต่งตั้งให้ผู้ว่าราชการเมืองเป็นเจ้าหน้าที่เก็บภาษีและข้าหลวงใหญ่คอยควบคุมการเก็บภาษี และมีการกำหนดอัตราภาษีใหม่ ทำให้รัฐบาลสามารถเก็บภาษีได้มากขึ้น ผู้ว่าราชการเมืองได้ผลประโยชน์มากขึ้นและได้ปรับปรุงระบบการคลังของมณฑลภูเก็ตได้ดีขึ้นจนได้มอบบัญชีการภาษีอากรตลอดจนข้อบังคับต่าง ๆ ให้อยู่ในความรับผิดชอบของกระทรวงพระคลังมหาสมบัติเป็นมณฑลแรก
ด้านเศรษฐกิจ มีการตั้งกรมราชโลหกิจและภูมิวิทยา เมื่อ พ.ศ. 2437 เพื่อจัดระบบการทำเหมืองแร่ตามแบบตะวันตกเป็นครั้งแรก อย่างไรก็ดี เกิดปัญหาที่ยังไม่ออกกฎหมายการทำเหมืองแร่ให้เรียบร้อยและขัดแย้งเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดิน ต่อมาได้โอนกรมราชโลหกิจและภูมิวิทยามาขึ้นอยู่กับกระทรวงมหาดไทยเมื่อ พ.ศ. 2439 ในสมัยพระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี ราษฎรหันมาทำเกษตรกรรมมากขึ้น โดยเฉพาะยางพารา ผลผลิตจากมะพร้าว
มีการจัดตั้งธนาคารและหาแหล่งเงินกู้จากพวกแขกอินเดียที่เรียกว่า เชตตี (Chetteyar Moneylender) ให้แก่นายเหมือง หรือนำเทคนิคและเครื่องจักรสมัยใหม่เข้ามาขุดแร่ มีการขอจัดตั้งธนาคารชาร์เตอร์ที่ภูเก็ต เมื่อ พ.ศ. 2450 ทำให้สามารถกู้โดยเสียดอกเบี้ยน้อยลง
ธนาคารชาร์เตอร์ที่ภูเก็ต