stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สะเต๊ะ

| --- | --- |
ซาเตโปโนโรโก จากเมืองหนึ่งในจังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย
ชื่ออื่น: ซาเต, ซาไต, ซัตตี
มื้อ: อ็องเทรหรืออาหารหลัก
แหล่งกำเนิด: ประเทศอินโดนีเซีย
ภูมิภาค: เกาะชวา
ชาติที่มีอาหารประจำชาติที่เกี่ยวข้อง: อินโดนีเซีย  มาเลเซีย  สิงคโปร์
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อสัตว์หมักกับเครื่องเทศ แต่งสีเหลือง เสียบไม้ย่างให้สุก กินกับน้ำจิ้มและน้ำอาจาด
รูปแบบอื่น: หลายแบบทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
 ตำราอาหาร: สะเต๊ะ   สื่อ: สะเต๊ะ
สะเต๊ะไก่ในมาเลเซีย
หมูสะเต๊ะพร้อมเครื่องเคียงและน้ำจิ้ม
สะเต๊ะ (มลายู: sate; อินโดนีเซีย: sate, satai) เป็นอาหารอย่างหนึ่งซึ่งทำจากเนื้อที่หั่นบาง ๆ หรือหั่นเป็นก้อน อาจจะเป็นเนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อวัว เนื้อแกะ เนื้อแพะ เนื้อปลา ฯลฯ เสียบด้วยไม้เสียบที่ทำจากไม้ไผ่ แล้วนำไปย่างบนเตาฟืนหรือเตาถ่าน เสิร์ฟพร้อมเครื่องปรุงรสที่มีรสจัด (ซึ่งแตกต่างกันออกไปในแต่ละตำรับ) เชื่อกันว่าสะเต๊กรูปแบบแรกมีที่มาจากอาหารชวา แล้วเผยแพร่ไปทั่วอินโดนีเซีย จนกลายเป็นอาหารประจำชาติ สะเต๊ะมีจุดกำเนิดมาจากเกาะชวาหรือเกาะสุมาตราในประเทศอินโดนีเซีย แต่ก็ยังได้รับความนิยมในประเทศอื่น ๆ ด้วย เช่น มาเลเซีย สิงคโปร์ ฟิลิปปินส์ รวมทั้งประเทศไทย หรือแม้แต่เนเธอร์แลนด์ซึ่งรับเอาวัฒนธรรมไปกับอาณานิคมของตน
คำว่า "สะเต๊ะ" เชื่อว่ามีที่มาจากประเทศจีนในอดีต โดยมาจากภาษาหมิ่นใต้คำว่า "แซบัก" (จีน: 三疊肉; พินอิน: sae bak) หมายถึง "เนื้อสามชิ้น" อย่างไรก็ตามนักวิชาการร่วมสมัยกล่าวว่าคำว่า "สะเต๊ะ" ในภาษาอังกฤษมาจากภาษาอินโดนีเซีย: "ซาเต" (sate) และภาษามลายู: "ซาเต" (sate) หรือ "ซาไต" (satai) ทั้งสองอย่างอาจจะมีที่มาจากภาษาทมิฬ
สะเต๊ะของอินโดนีเซียอาจได้รับอิทธิพลจากกะบาบที่เป็นอาหารพื้นเมืองของอินเดียภาคเหนือ ซึ่งได้รับอิทธิพลจากชาวเติร์กอีกต่อหนึ่ง ตำรับดั้งเดิมของชาวตุรกีเป็นเนื้อแพะหั่นเป็นชิ้นหมักแล้วเสียบเหล็กแหลมย่างไฟ ชาวเปอร์เซีย, ชาวอาหรับและชาวอินเดียรับมาดัดแปลง อาจใช้เนื้อบดหรือเนื้อทั้งชิ้น จะเสียบหรือไม่เสียบไม้ก็ได้ เมื่อแพร่หลายมาถึงมลายู-ชวาจึงกลายเป็นสะเต๊ะอย่างที่เห็นในปัจจุบัน โดยร้านขายหมูสะเต๊ะร้านแรกในประเทศไทย คือ ร้านจึงอังลัก ย่านเยาวราช ข้างโรงภาพยนตร์เฉลิมบุรี ปัจจุบันได้ย้ายร้านไปที่ย่านถนนพระรามที่ 4 เขตปทุมวัน
ส่วนสะเต๊ะเข้าสู่ราชสำนักไทยช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดามีรับสั่งไปยังเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชให้หาคนทำอาหารเก่ง ๆ มาทำอาหารอย่างชวาสักสองสามอย่าง จึงส่งคนมุสลิมมาสอน โดยมีหม่อมเจ้าแย้มเยื้อน สิงหราเป็นผู้เรียนและผู้ปรุง เบื้องต้นได้ทำสะเต๊ะโดยใช้เนื้อวัวเป็นเนื้อติดมันอย่างดี หากใช้เนื้อหมูจะต้องเลือกแบบที่ไม่มีพังผืด โดยนิจ เหลี่ยมอุไร ธิดาบุญธรรมของหม่อมหลวงเนื่อง นิลรัตน์ กล่าวไว้ความว่า "เวลาทำก็ยากนะคะ ต้องเลือกเอาแต่หมูดี ๆ ไม่มีพังผืด เนื้อต้องเนื้อติดมันที่มันยอดเยี่ยมอย่างแพงเลย เอามาแล่ มาหั่นบาง ๆ ตามขวางของเส้นหมู แล้วหมักไว้ หมักเคล้าเครื่องเคล้าอะไร หมักไว้ 3 ชั่วโมงถึงเสียบ นิ่มแล้วจึงเสียบ ถึงทานอร่อย" และด้วยรสชาติที่เป็นเลิศ พระวิมาดาเธอ กรมพระสุทธาสินีนาฏจึงประทานชื่อว่า สะเต๊ะลือ
สวนสัตว์ย่างกุ้ง

สวนสัตว์ย่างกุ้ง (พม่า: ရန်ကုန်မြို့ တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်; อังกฤษ: Yangon Zoological Gardens) เป็นสวนสัตว์ขนาดใหญ่  ตั้งอยู่ในตัวเมืองย่างกุ้ง  ถนนพระเจดีย์กะบะ อเย
ประวัติ

สวนสัตว์ย่างกุ้ง เปิดดำเนินกิจการครั้งแรก ในวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2449 ในชื่อ Victoria Memorial Park and Zoological Gardens เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระราชินีวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งตรงกับรัชสมัยพระเจ้าธีบอ กษัตริย์พระองค์สุดท้ายในพม่า
สวนสัตว์ย่างกุ้งมีอาณาบริเวณกว้างขวางร่มรื่น จนถึงปัจจุบันมีการขยายเนื้อที่ออกไปรวมเป็นประมาณ 173 ไร่ (เทียบกับสวนสัตว์ดุสิตของไทยที่มีเนื้อจำกัดกว่า คือ 118 ไร่)
แต่สวนสัตว์ย่างกุ้งถูกทอดทิ้ง ถูกขโมยทรัพย์สินและถูกฉกฉวยเอาสัตว์ออกไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และตกอยู่ในสภาพทรุดโทรม เพิ่งจะพัฒนาอย่างจริงจังเมื่อกว่า 10 ปีมานี้ วันนี้กลายเป็นสวนสัตว์ทันสมัย ภายในยังมีพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ มีพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำและสวนสนุกสำหรับเด็ก ๆ
สวนสัตว์ย่างกุ้งในปัจจุบันมีสัตว์เหลืออยู่ประมาณ 200 ตัว และเสียตำแหน่งสวนสัตว์ใหญ่ที่สุดในพม่า ให้แก่สวนสัตว์แห่งใหม่ในเมืองหลวงใหม่ คือ เนปยีดอ ที่ดูสมัยกว่าและเป็นแบบสวนสัตว์ซาฟารี มีเนื้อที่กว้างใหญ่กว่า มีการโยกย้ายสัตว์หลายชนิดจากย่างกุ้งไปไว้ที่นั่น
ประวัติ > รายชื่อสัตว์ในสวนสัตว์ย่างกุ้ง

สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
ม้าลาย
แรดขาว
ฮิปโปแคระ
ช้างเอเชีย
หมีหมา
ยีราฟ
หมูหริ่ง
ฮิปโปโปเตมัส
ลิงชิมแปนซี
หมีควาย
แพนด้าแดง
แมวดาว
เสือโคร่ง
แมวป่า
สิงโต
เสือจากัวร์
เสือปลา
เสือดำ
เสือดาว
เสือพูม่า
หมีขอ
สัตว์ปีก
นกกระจอกเทศ
นกแสก
นกแก๊ก
นกยางเปีย
นกกระจาบทอง
หงส์ดำ
เหยี่ยวดำ
เป็ดลาย
แร้งสีน้ำตาลหิมาลัย
นกขุนทอง
ไก่ฟ้าหลังเทา
สัตว์เลื้อยคลาน
จระเข้
เต่าดาว
งูเห่า
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของสวนสัตว์ย่างกุ้ง เก็บถาวร 2016-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สวนสัตว์ย่างกุ้ง
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
16°47′30″N 96°09′34″E﻿ / ﻿16.791667°N 96.159444°E﻿ / 16.791667; 96.159444
สุลต่านมะฮ์มุด มูซัฟฟาร์ ชะฮ์

| มะฮ์มุด มูซัฟฟาร์ ชะฮ์> สุลต่านแห่งรีเยา-ลิงกา |
| --- | --- |
ครองราชย์: พ.ศ. 2385–2400
ก่อนหน้า: สุลต่านมุฮัมมัดที่ 2
ถัดไป: สุลต่านซูไลมัน

ประสูติ: พ.ศ. 2366 กัวลาเตอเริงกานู รัฐสุลต่านตรังกานู
ถึงแก่กรรม: 7 สิงหาคม พ.ศ. 2407 ปากน้ำปะหัง อาณาจักรปะหัง
ราชวงศ์: เบินดาฮารา
พระบิดา: สุลต่านมูฮัมมัดที่ 2 มูอัซซัม ชะฮ์
พระมารดา: เติงกูเกิลซุม เลอบาร์ ปูติฮ์
ศาสนา: อิสลาม
สุลต่านมะฮ์มุดที่ 4 มูซัฟฟาร์ ชะฮ์ (มลายู: Sultan Mahmud IV Muzaffar Shah; พ.ศ. 2366 – 7 สิงหาคม พ.ศ. 2407) เอกสารไทยเรียก มะหะหมุด หรือ มะหมุด เป็นสุลต่านแห่งรีเยา-ลิงกา (หรือ สิงคา) แต่ภายหลังสุลต่านมะฮ์มุดถูกดัตช์ปลดออกจากตำแหน่ง พระองค์พยายามที่จะกลับคืนสู่บัลลังก์ด้วยการยึดครองอาณาจักรปะหังแต่ไม่ประสบความสำเร็จ
พระประวัติ

สุลต่านมะฮ์มุดที่ 4 มูซัฟฟาร์ ชะฮ์ เป็นพระราชโอรสในสุลต่านมูฮัมมัดที่ 2 มูอัซซัม ชะฮ์ ประสูติแต่เติงกูเกิลซุม เลอบาร์ ปูติฮ์ (หรือ ตนกูลีปอ) พระชายาพระองค์แรก และเป็นพระธิดาในสุลต่านอะฮ์มัด ชะฮ์แห่งตรังกานู (หรือ พระยาตรังกานูอามัด) สุลต่านมะฮ์มุดมีพระขนิษฐาพระองค์หนึ่งที่มีชื่อเสียงคือ เติงกูซาฟียะฮ์ (หรือ ตนกูสุเบีย) เป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
สุลต่านมะฮ์มุดขึ้นเป็นผู้สำเร็จการใน พ.ศ. 2377 และฝ่ายดัตช์ตั้งมะฮ์มุดขึ้นเสวยราชสมบัติสืบพระบิดาใน พ.ศ. 2485 โดยได้รับการสนับสนุนจากสุลต่านโอมาร์ เรียยัต ชะฮ์แห่งตรังกานู (หรือ พระยาตรังกานูอุมา) ซึ่งเป็นเครือญาติ ต่อมาสุลต่านมะฮ์มุดพยายามอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนรัฐปะหังและคุกคามชาวดัตช์ ด้วยเหตุนี้เขาถึงถูกปลดออกจากบัลลังก์ โดยทางดัตช์ให้เหตุผลว่าสุลต่านมะฮ์มุดไม่เอาใจใส่ในราชการ มีแต่เล่นและเที่ยวไกล ๆ อยู่บ่อย ๆ ครอบครัวของสุลต่านมะฮ์มุดกลับหมู่เกาะลิงกาไม่ได้ จึงย้ายครอบครัวไปที่สิงคโปร์ แล้วจึงย้ายไปอยู่รัฐปะหัง และตรังกานู รัฐสุลต่านรีเยา-ลิงกาจึงค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมดัตช์โดยสมบูรณ์ในเวลาต่อมา
ในช่วงเวลานั้นอาณาจักรปะหัง เกิดการวิวาทกันระหว่างตุนมูตาฮีร์แห่งปะหัง (หรือ โต๊ะบันดาหรา) กับสุลต่านอะฮ์มัด มูอัซซัม (หรือ ชีหวันมะหมัด) สุลต่านมะฮ์มุดที่พยายามอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนปะหังอยู่แล้วจึงไปเข้าฝ่ายอะฮ์มัด มูอัซซัม แล้วทูลขอพระกรุณาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวให้สนับสนุนตนขึ้นเป็นเจ้าเมืองปะหัง และจะเอาเมืองปะหังมาขึ้นกับกรุงเทพมหานครแทน แต่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปฏิเสธ เพราะทรงมองว่าปะหังอยู่ในอารักขาของสหราชอาณาจักร และสยามกับสหราชอาณาจักรมีไมตรีสนิทสนมกันมานาน สุลต่านมะฮ์มุดเข้ามาพำนักในกรุงเทพมหานครกับครอบครัว และเดินทางกลับไปตรังกานูเพื่อหวังจะไปยึดเมืองปะหัง ตุนมูตาฮีร์จึงส่งหนังสือฟ้องผู้ว่าการเมืองสิงคโปร์ว่าสุลต่านมะฮ์มุดและอะฮ์มัด มูอัซซัมจะยึดเมืองปะหัง ผู้ว่าการเมืองสิงคโปร์จึงส่งหนังสือไปสถานกงสุลอังกฤษที่กรุงเทพมหานคร เพราะเข้าใจว่าสยามส่งเรือรบไปช่วยสุลต่านมะฮ์มุด ทำให้เมืองปะหังรบพุ่งกัน แต่ทางการสยามปฏิเสธ สหราชอาณาจักรจึงส่งเรือรบไปยิงปืนใหญ่ใส่เมืองตรังกานูในวันที่ 11–17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2405 รวมกว่า 40 นัด เพื่อกดดันให้ฝ่ายตรังกานูส่งตัวสุลต่านมะฮ์มุดแก่สหราชอาณาจักร จนมีหญิงถูกลูกปืนตายหนึ่งคน หลังจากนั้นวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2406 สุลต่านมะฮ์มุดพร้อมไพร่พล 78 คน ถูกนำตัวไปกรุงเทพมหานคร แต่ก็ทรงปลอมตัวเป็นกะลาสีหนีไปเมืองสิงคโปร์เพื่อลอบเข้าเมืองปะหังเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2406
สุลต่านมะฮ์มุดถึงแก่กรรมเมื่อวันอาทิตย์ เดือน 8 ขึ้น 5 ค่ำ ตรงกับวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2407 มีพิธีฝังตามธรรมเนียมอิสลามที่ปากน้ำปะหัง เอกสารไทยระบุว่าตายเพราะตรอมใจที่ไม่ได้เป็นเจ้าเมืองปะหัง ภายหลังพระยาตรังกานูซึ่งเป็นญาติส่งหนังสือเข้าไปยังกรุงเทพมหานคร ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาต นำครอบครัวของสุลต่านมะฮ์มุดที่ยังหลงเหลืออยู่ในกรุงเทพมหานครกลับคืน พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวก็โปรดเกล้าพระราชทานให้ไป
ศุฮุฟของมูซา

ศุฮุฟของมูซา (อาหรับ: صحف موسى Ṣuḥuf Mūsā) เป็นคัมภีร์โบราณที่กล่าวถึงสองครั้งในอัลกุรอาน คัมภีร์เหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของคัมภีร์ทางศาสนาของศาสนาอิสลาม แม้ว่าปัจจุบันเชื่อกันว่าคัมภีร์เหล่านั้นได้รับความเสียหายหรือสูญหายไปแล้วก็ตาม ชาวมุสลิมเข้าใจคัมภีร์เหล่านี้ว่าไม่ได้อ้างถึงเตารอฮ์ ซึ่งเป็นหนังสือธรรมบัญญัติหลักที่นบีมูซาได้รับมา แต่หมายถึงข้อความโบราณซึ่งมีโองการที่ได้รับการดลใจซึ่งนบีมูซาได้รับในช่วงหลายปีที่ผ่านมาแห่งการเป็นนบี ซึ่งต่อมาได้ถูกเขียนลง โดยนบีมูซาเองและผู้ติดตามของท่าน
เบื้องหลัง

ในสองซูเราะฮ์ซึ่งลงตั้งแต่ในมักกะฮ์ มีการอ้างอิงถึง 'บันทึก หรือ ม้วนคัมภีร์' (ศุฮุฟ) ของอิบรอฮีม (และ ของมูซา) ซึ่งข้อความบางข้อความที่ได้รับการดลใจจากพระเจ้าซึ่งเขียนด้วยลายมือโดย อัครบิดร มีความหมาย สาส์นเหล่านี้อ้างถึงข้อเท็จจริงที่ว่าความจริงของสารของอัลลอฮ์มีอยู่ในการวะฮีย์แรกสุดที่ประทานแก่นบีอิบรอฮีมและนบีมูซา แม้ว่า ศุฮุฟ เป็นที่เข้าใจโดยทั่วไปว่าหมายถึง 'ม้วนคัมภีร์' แต่นักแปลหลายคน - รวมทั้ง อับดุลลอฮ์ ยูซุฟ อะลี และ มาร์มาดูก พิคทอลล์ - ได้แปลกลอนนี้ว่า "คัมภีร์ของอับราฮัมและมูซา"  รวมถึงผู้แปลกุรอานในไทยก็ด้วย
อัลกุรอานกล่าวถึง

มูซา ในฐานะนบีที่ชอบธรรมของอัลลอฮ์ ได้รับการวะฮีย์มากมายตลอดช่วงชีวิตของท่าน - เนื้อหาที่สามารถมีอยู่ในศุฮุฟของมูซานี้
Most surely this is in the earlier scriptures. The Books of Abraham and Moses.— Qur'an, sura 87 (Al-Ala), ayat 18-19แท้จริง (ข้อตักเตือนสติ) นี้มีอยู่ในคัมภีร์ก่อน ๆ มาแล้ว คือคัมภีร์ของอิบรอฮีมและมูซา — อัลกุรอาน ซูเราะฮ์ที่ 87 (อัลอะอ์ลา) อายะฮ์ที่ 18-19
"Or, has he not been informed of what is in the scriptures of Moses? And (of) Abraham who fulfilled (the commandments)— Qur'an, sura 53( Al-Najm) ayat 36-37หรือว่าเขามิไรับข่าวคราวที่มีอยู่ในคัมภีร์ของมูซา และ (ในคัมภีร์ของ) อิบรอฮีม ผู้ซึ่งปฏิบัติตามสัญญาอย่างครบครัน— อัลกุรอาน ซูเราะฮ์ที่ 53 (อันนัจญ์ม) อายะฮ์ที่ 36-37
ตัวตน

นักวิชาการหลายคน ได้คาดเดาว่า "คัมภีร์ของมูซา" หมายถึง เตารอฮ์ หรือคัมภีร์อื่นของมูซา หรือไม่ แต่ความเชื่อของอิสลามที่ว่า เตารอฮ์ นั้น ในรูปแบบดั้งเดิมเป็นคัมภีร์ธรรมบทเดียว การเน้นที่พหูพจน์เกี่ยวกับ คัมภีร์ และไม่ใช่ คัมภีร์ ทำให้หลายๆ คน  เชื่อว่าคัมภีร์เหล่านี้แตกต่างกัน นักตัฟซัรอัลกุรอาน อับดุลลอฮ์ ยูซุฟ อะลี กล่าวถึงว่า อาจเป็นการอ้างอิงถึงคัมภีร์ของชาวอิสราเอลที่สูญหายไป โดยเป็นการอ้างอิงถึง หนังสือสงครามของพระยาห์เวห์ หนังสือที่ไม่มีหลักฐานอ้างอิงที่อ้างถึงในพระคัมภีร์ไบเบิล ในกันดารวิถี 21:14
อย่างไรก็ตาม เป็นที่ทราบกันดีว่าชาวยิวมักจะอ้างถึงโทราห์ว่าเป็นหนังสือทั้งห้าเล่มของโทราห์ ที่โดดเด่นที่สุดคือ เฉลยธรรมบัญญัติ เล่มที่ห้า มีความแตกต่างกันในหลายๆ ด้าน และเรียกว่า 'มิชเนห์ โทราห์' ซึ่งเป็นการทบทวนโทราห์ นอกจากนี้ยังมีแนวทางโบราณที่กำหนดให้อาลักษณ์ทางศาสนาเว้นบรรทัดว่างสี่บรรทัดระหว่างหนังสือแต่ละเล่ม ประเพณีนี้ (บันทึกในคัมภีร์ทัลมุดของชาวบาบิโลน บาวา บาตรา หน้า 13) มีมาก่อนนบีมุฮัมมัดหลายร้อยปี ด้วยเหตุนี้จึงสันนิษฐานได้ว่านบีมุฮัมมัดหมายถึงหนังสือทั้งห้าของนบีมูซสตามที่พวกเขาทราบ
ดูเพิ่ม

คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ในอิสลาม
หนังสือเล่มที่หกและเจ็ดของโมเสส
ชุดตัวอักษรอาหรับ

| ชุดตัวอักษรอาหรับ  |
| --- | --- |

ชนิด:  อักษรไร้สระ 
ช่วงยุค: คริสต์ศตวรรษที่ 3 หรือ 4 ถึงปัจจุบัน
ทิศทาง: ขวาไปซ้าย 
ภาษาพูด: อาหรับ
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: ไฮเออโรกลีฟอียิปต์ไซนายดั้งเดิมฟินิเชียแอราเมอิกแนบาทีอาชุดตัวอักษรอาหรับ
ISO 15924
ISO 15924: Arab (160), ​Arabic
ยูนิโคด
ยูนิโคดแฝง: Arabic
ช่วงยูนิโคด: U+0600–U+06FF  Arabic, U+0750–U+077F  Arabic Supplement, U+0870-U+089F Arabic Extended-B, U+08A0–U+08FF  Arabic Extended-A, U+FB50–U+FDFF  Arabic Presentation Forms-A, U+FE70–U+FEFF  Arabic Presentation Forms-B, U+1EE00–U+1EEFF  Arabic Mathematical Alphabetic Symbols
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
อักษรอาหรับ
| ﺍ | ﺏ | ﺕ | ﺙ | ﺝ | ﺡ | ﺥ |
| ﺩ | ﺫ | ﺭ | ﺯ | ﺱ | ﺵ | ﺹ |
| ﺽ | ﻁ | ﻅ | ﻉ | ﻍ | ﻑ | ﻕ |
| ﻙ | ﻝ | ﻡ | ﻥ | ه | ﻭ | ﻱ |
ประวัติอักษรอาหรับ เครื่องหมายการออกเสียง ฟัตฮะฮ์ · กัสเราะฮ์ · ء ·ฎ็อมมะฮ์ เลขอาหรับ
ชุดตัวอักษรอาหรับ (อาหรับ: الْأَبْجَدِيَّة الْعَرَبِيَّة หรือ الْحُرُوف الْعَرَبِيَّة, สัทอักษรสากล: [ʔalʔabd͡ʒadijja lʕarabijja]) เป็นตัวอักษรที่ใช้เขียนภาษาอาหรับ เขียนจากขวาไปซ้ายในรูปตัวเขียน และมี 28 ตัวอักษร ตัวอักษรส่วนใหญ่มีรูปเชื่อม
อักษรอาหรับเคยพิจารณาเป็นอักษรไร้สระ (ใช้แค่พยัญชนะ) แต่ปัจจุบันถือเป็น "อักษรไร้สระไม่บริสุทธิ์" ซึ่งมีการระบุเสียงสระด้วยเครื่องหมายเสริมสัทอักษร เช่นอักษรฮีบรู
อักษรอาหรับเป็นระบบอักษรที่มีผู้ใช้มากที่สุดเป็นอันดับ 3 ของโลก เป็นรองแค่อักษรละตินและอักษรจีน โดยเป็นชุดของอักษรที่มีความสำคัญในศาสนาอิสลาม เพราะคัมภีร์อัลกุรอานเขียนด้วยอักษรนี้ อักษรนี้จึงมีใช้แพร่หลายในกลุ่มผู้นับถือศาสนาอิสลาม แม้แต่ภาษานอกกลุ่มเซมิติก เช่น ภาษาเปอร์เซีย ภาษาอูรดู และภาษามลายูปัตตานี ตัวอักษรมีหลายแบบแต่รูปร่างของอักษรเหมือนกัน
โครงสร้างของอักษรอาหรับ

เขียนจากขวาไปซ้าย มีอักษรพื้นฐาน 28 ตัว การปรับไปเขียนภาษาอื่น เช่น ภาษาเปอร์เซียและภาษาอูรดูจะเพิ่มอักษรอื่นเข้ามา ไม่มีความแตกต่างระหว่างตัวพิมพ์กับตัวเขียนและตัวเล็กกับตัวใหญ่ อักษรแต่ละตัวจะเขียนติดกับอักษรตัวอื่นแม้ในการพิมพ์และรูปอักษรเปลี่ยนไปขึ้นกับตำแหน่งในคำ ไม่มีการเขียนสระเสียงสั้น ผู้อ่านต้องจดจำเอาเองว่าคำคำนั้นมีเสียงสระเป็นอย่างไร จะเขียนเฉพาะสระเสียงยาวเท่านั้น ในคัมภีร์อัลกุรอานหรือในการสอนจะใช้เครื่องหมายแสดงการออกเสียง ในหนังสือรุ่นใหม่จะแสดงเครื่องหมายการยกเว้นเสียงสระ (ซุกูน) และเครื่องหมายเพิ่มความยาวเสียงพยัญชนะ (ชัดดะฮ์)
ชื่อของอักษรอาหรับมาจากคำที่มีความหมายในภาษาเซมิติกแรกเริ่ม การจัดเรียงอักษรอาหรับมี 2 แบบ
รูปแบบเดิมคือ แบบอับญะดี (Abjadī أبجدي) เป็นการจัดเรียงตามชุดตัวอักษรฟินิเชีย คล้ายกับการเรียงแบบ ABC ในภาษาอังกฤษ
รูปแบบที่ใช้ในปัจจุบันคือ แบบฮิญาอี (Hejā’i هجائي) ซึ่งเรียงตามรูปร่างของอักษร
การจัดเรียงแบบอับญะดี เป็นการจับคู่อักษรอาหรับ 28 ตัวกับอักษรฟินิเชีย 22 ตัว ที่เหลืออีก 6 ตัว เรียงไว้ข้างท้าย
ٲ ب ج د ه و ذ ح ط ي ك ل م ن س ع ف ص ق ر ش ت ث خ ز ض ظ غ
ตัวอักษรพื้นฐาน

| ชื่อ | ถอดอักษร | เสียง (IPA) | รูปร่าง> ท้ายคำ | รูปร่าง> กลางคำ | รูปร่าง> ต้นคำ | อักษรเดี่ยว |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ’alif อลิฟ | ’ / ā | หลายแบบ, รวมทั้ง /aː/  | ـا | ـا | ا | ا |
| bā’ บาอ์ | b | b (บางครั้ง p ในคำยืม) | ـب | ـبـ | بـ | ب |
| tā’ ตาอ์ | t | t | ـت | ـتـ | تـ | ت |
| thā’ ษาอ์ | th (หรือ ṯ ) | θ | ـث | ـثـ | ثـ | ث |
| jīm ญีม | j (หรือ ǧ, g ) | d͡ʒ ~ ʒ ~ ɡ  | ـج | ـجـ | جـ | ج |
| ḥā’ หาอ์ | ḥ | ħ | ـح | ـحـ | حـ | ح |
| khā’ คออ์ | kh (also ḫ, ḵ ) | x | ـخ | ـخـ | خـ | خ |
| dāl ดาล | d | d | ـد | ـد | د | د |
| dhāl ษาล (ซาล) | dh (หรือ ḏ ) | ð | ـذ | ـذ | ذ | ذ |
| rā’ รออ์ | r | r | ـر | ـر | ر | ر |
| zayn / zāy ซัย/ซาย | z | z | ـز | ـز | ز | ز |
| sīn ซีน | s | s | ـس | ـسـ | سـ | س |
| shīn ชีน | sh (also š ) | ʃ | ـش | ـشـ | شـ | ش |
| ṣād ศอด/ซ้อด | ṣ | sˤ | ـص | ـصـ | صـ | ص |
| ḍād ฎ๊อด/ด๊อด | ḍ | dˤ | ـض | ـضـ | ضـ | ض |
| ṭā’ ฏออ์ | ṭ | tˤ | ـط | ـطـ | طـ | ط |
| ẓā’ ษออ์~ซออ์ | ẓ | ðˤ ~ zˤ | ـظ | ـظـ | ظـ | ظ |
| ‘ayn อัยน์ | ʿ | ʕ | ـع | ـعـ | عـ | ع |
| ghayn ฆอยน์ | gh (also ġ, ḡ ) | ɣ (บางครั้ง ɡ ในคำยืม) | ـغ | ـغـ | غـ | غ |
| fā’ ฟาอ์ | f | f (บางครั้ง v ในคำยืม) | ـف | ـفـ | فـ | ف  |
| qāf ก๊อฟ | q | q (บางครั้ง ɡ ในคำยืม) | ـق | ـقـ | قـ | ق  |
| kāf ก๊าฟ | k | k (บางครั้ง ɡ ในคำยืม) | ـك | ـكـ | كـ | ك |
| lām ลาม | l | l | ـل | ـلـ | لـ | ل |
| mīm มีม | m | m | ـم | ـمـ | مـ | م |
| nūn นูน | n | n | ـن | ـنـ | نـ | ن |
| hā’ ฮาอ์ | h | h | ـه | ـهـ | هـ | ه |
| wāw เวา | w / ū / aw | w, /uː/, /aw/,  บางครั้ง u, o, และ oː ในคำยืม | ـو | ـو | و | و |
| yā’ ยาอ์ | y / ī / ay | j, /iː/, /aj/,  บางครั้ง i, e, และ eː ในคำยืม | ـي | ـيـ | يـ | ي  |
^a อลิฟ แสดงได้หลายหน่วยเสียงในภาษาอาหรับ:
ไม่มี เครื่องหมายแสดงเสียงสระ: ا
ต้นคำ: a, i /a, i/ หรือเป็นรูปย่อของคำนำหน้านาม ال (a)l-
กลางหรือท้ายคำ: ā /aː/.
อลิฟ กับ ฮัมซะฮ์ ด้านบน: أ
ต้นคำ:  ’a, ’u /ʔa, ʔu/
กลางหรือท้ายคำ: ’a   /ʔa/.
อลิฟ กับ ฮัมซะฮ์ ข้างล่าง: إ
ต้นคำ: ’i   /ʔi/; ไม่มีรูปกลางหรือท้ายคำ
อลิฟ กับ มัดดะหฺ :آ
ต้น กลางหรือท้ายคำ: ’ā   /ʔaː/.
^b p และ v แสดงด้วยپ และ ڤ‎/ڥ หรือไม่ใช้, ب และ ف‎/ڢ ใช้ได้ด้วยเช่นกัน แต่ไม่มีในภาษาอาหรับมาตรฐาน
^c  สำหรับผู้พูดภาษาอาหรับ หน่วยเสียงɡ แสดงด้วยอักษรต่างกัน ขึ้นกับสำเนียง ج ใช้ทั่วไปในอียิปต์ และบางครั้งในเยเมนและโอมาน ق ใช้แทนเสียง ɡ ในสำเนียงท้องถิ่น ك หรือ غ ใช้ในที่ที่ ɡ ไม่มีในสำเนียงท้องถิ่น  อักษรอื่น ๆ เช่น  گ,‎ ݣ หรือ ڨ ใช้ได้เช่นกัน แต่ไม่ถือเป็นอักษรอาหรับมาตรฐาน ในที่ที่ ج แสดง ɡ สามารถใช้ สำหรับ ʒ~d͡ʒ, หรืออักษร چ ที่ใช้ได้ในอียิปต์
^d Fā’ และ qāf ในมักเรบ เขียนเป็น ڢ และ ڧـ ـڧـ ـٯ ตามลำดับ โดยเขียนจุดที่ต้นคำหรือกลางคำ
^e Yā’ รูปเดี่ยวและรูปท้ายคำในลายมือเขียนและตัวพิมพ์ในอียิปต์ ซูดาน และบางครั้งในที่อื่นด้วย จะไม่มีจุด  ى ทำให้บางครั้งเกิดความสับสนกับ ’alif maqṣūrah
ตัวอักษรพื้นฐาน > อักษรดัดแปลง

| รูป> เดี่ยว | รูป> ท้ายคำ | รูป> กลางคำ | รูป> ต้นคำ | ชื่อ | ถอดอักษร | หน่วยเสียง (IPA) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| آ | ـآ | ـآ | آ | ’alif maddah | ’ā | /ʔaː/ |
| ة | ـة |  |  | tā’ marbūṭah | h or   t / h / ẗ | /a/, /at/ |
| ى | ـى |  |  | ’alif maqṣūrah | ā / ỳ | /aː/ |
การใช้อักษรอาหรับเขียนภาษาต่าง ๆ

มีการใช้อักษรอาหรับเขียนภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษาอาหรับอย่างกว้างขวาง โดยมีการปรับแต่งหรือเพิ่มลักษณะเพื่อแทนเสียงที่ต่างไปจากอักษรอาหรับตัวอย่างเช่น ภาษาอาหรับไม่มีเสียง /ป/ ฉะนั้น ภาษาอื่น ๆ ที่มีเสียง /ป/ จึงต้องสร้างอักษรของตัวเองขึ้นมา การเพิ่มเติมนี้แบ่งเป็น 3 กลุ่มคือ
กลุ่มอักษรดัดแปลงของเปอร์เซียใช้กับภาษาในอินเดียทั้งหมดรวมทั้งภาษาตุรกี
กลุ่มอักษรอยามีใช้ในแอฟริกาตะวันตก
อักษรยาวีใช้ในภาษามลายู
ภาษาปัจจุบันที่เขียนด้วยอักษรอาหรับได้แก่
ภาษาเคิร์ดและภาษาเติร์กเมนในอิรัก
ภาษาเปอร์เซีย ภาษาอาเซอรี ภาษาโวรานี-เคิร์ด ภาษาบาโลชิ ในอิหร่าน
ภาษาดารี ภาษาปาทานและภาษาอุซเบกในอัฟกานิสถาน
ภาษาอูรดู ภาษาปัญจาบ (ชาห์มูคี) ภาษาสินธี ภาษาแคชเมียร์ และภาษาบาโลชิในปากีสถาน
ภาษาอูรดูและภาษาแคชเมียร์ในอินเดีย
ภาษาอุยกูร์ ภาษาคาซัคและภาษาคีร์กีซในจีน
ภาษามลายูในบรูไน และใช้เป็นภาษาตำราศาสนาอิสลามในไทย มาเลเซีย อินโดนีเซีย
ภาษาโคโมรอส (ใช้ร่วมกับอักษรละติน) ภาษาโวลอฟในซาอีร์-คองโก
ภาษาฮัวซาใช้ในทางศาสนา
ภาษามันดินกา
ภาษาทามาไซต์และภาษากลุ่มเบอร์เบอร์อื่น ๆ
ภาษาที่เคยเขียนด้วยอักษรอาหรับมาก่อนแต่เลิกใช้แล้วในปัจจุบัน ได้แก่
ภาษาแอลเบเนีย
ภาษาอาเซอร์ไบจาน
ภาษาเบลารุส
ภาษาเบอร์เบอร์
ภาษาบอสเนีย
ภาษาคาซัค ในคาซัคสถาน
ภาษาคีร์กีซ ในคีร์กีซสถาน
ภาษามลายู (ในมาเลเซียและอินโดนีเซีย)
ภาษามัวร์
ภาษาสันสกฤต
ภาษาโซมาลี
ภาษาตุรกี (ออตโตมัน)
ภาษาเติร์กเมน ในเติร์กเมนิสถาน
ภาษาอุซเบก ในอุซเบกิสถาน
ภาษาของชาวมุสลิมในอดีตโซเวียตรัสเซีย
การเขียนอักษรอาหรับ

การเขียนอักษรอาหรับเป็นการเขียนแบบต่อเนื่องกันไป อักษรแต่ละตัวมีรูปร่างต่างไปขึ้นกับตำแหน่งในคำว่าอยู่ต้น กลางหรือท้ายคำ มีอักษร 6 ตัวที่มีเพียงแบบเดี่ยวกับท้ายคำ ดังนั้นเมื่อตามหลังอักษรตัวอื่นจะไม่มีการเชื่อมต่อและอักษรตัวต่อไปจะใช้แบบต้นคำหรือแบบเดี่ยวถ้าไม่มีแบบต้นคำ อักษรที่ไม่มีแบบต้นคำหรือกลางคำจะไม่ใช้เป็นตัวตามอักษรอื่นแม้ภายในคำ ฮัมซะฮ์ ไม่ใช้นำหน้าหรือตามหลังอักษรอื่นบางครั้งใช้เขียนบนวาว ยาอุ หรือ อลิฟเพื่อแสดงเสียง/อ/ อลิฟ มักศูเราะฮ์ (alif maqsurah) ในภาษาอาหรับ รูปร่างเหมือนตัวยาอุที่ไม่มีจุดข้างล่าง (ی) ใช้เฉพาะตำแหน่งท้ายคำเท่านั้น ใช้แทนเสียงสระอา เช่นเดียวกับ อลิฟในภาษาเปอร์เซียและภาษาอูรดูเรียก ฟาร์ซี เยห์ (Farsi yeh) ซึ่งมีรูปต้นคำกับกลางคำด้วย ส่วนอลิฟ มักศูเราะฮ์ ไม่มีรูปดังกล่าว
การเขียนอักษรอาหรับ > การเชื่อมต่อ

การเขียนอักษรอาหรับแบบเชื่อมต่อเป็นสิ่งที่เห็นได้โดยทั่วไป บางตัวมีรูปแบบเฉพาะ เช่น  lām + ’alif
| รูป> ท้ายคำ | รูป> กลางคำ | รูป> ต้นคำ | รูป> เดี่ยว | ชื่อ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ﻼ | ﻼ | ﻻ | ﻻ | lām + ’alif |
การเชื่อมต่อที่เป็นรูปแบบเฉพาะคือ ลาม + อลิฟ ( لا)  ตัวอย่างเช่นคำว่า อัลลอฮ์ เขียนได้เป็น اﷲ
การเขียนอักษรอาหรับ > ฮัมซะฮ์

ในระยะแรก อลิฟใช้แทนเสียง /อ/ ซึ่งเป็นลักษณะที่มาจากอักษรฟินิเชีย ปัจจุบันนำมาใช้แทนสระเสียงยาวเช่นเดียงกับวาวและยาอุ ทำให้เกิดความคลุมเครือว่าอลิฟตัวนั้นแทนเสียง /อ/ หรือสระอา อักษรอาหรับปัจจุบันจึงเพิ่มฮัมซะฮ์ใช้แทนเสียง /อ/ ซึ่งปรากฏได้ทุกที่ภายในคำ เขียนทั้งโดยลำพังและเกาะกับอักษรอื่น
การเขียนอักษรอาหรับ > ชัดดะฮ์

ชัดดะฮ์ (◌ّ) บ่งถึงการซ้ำพยัญชนะ โดยเขียนบนพยัญชนะตัวที่ 2 เมื่อมีการซ้ำ
การเขียนอักษรอาหรับ > ซุกูน

พยางค์ในภาษาอาหรับมีทั้งพยางค์เปิด และพยางค์ปิดซึ่งใช้กับสระเสียงสั้นเท่านั้น เมื่อเป็นพยางค์ปิดพยัญชนะตัวที่เป็นตัวสะกดจะไม่มีเสียงสระ และใช้เครื่องหมายซุกูน (◌ْ) เพื่อลดความคลุมเครือ โดยเฉพาะเมื่อตัวหนังสือนั้นไม่ได้แสดงเครื่องหมายการออกเสียง ตัวหนังสือมาตรฐานนั้นจะมีแต่พยัญชนะเท่านั้น เช่น qalb  “หัวใจ” เขียนเป็น qlb
ซุกูนเป็นตัวบ่งชี้ให้รู้ว่าตรงไหนไม่ต้องใส่เสียงสระ คำ qlb อาจหมายความว่าจะใส่เสียงสระเข้าที่ q l หรือ b ก็ได้ แต่เมื่อเติมซุกุนเหนือตัว l และ b ทำให้รู้ว่าต้องใส่สระที่ตัว q เท่านั้น เขียนได้ว่า قلْبْ เมื่อกำหนดการออกเสียงโดยสมบูรณ์จะเพิ่มเครื่องหมายฟัตฮะฮ์ เป็น قَلْبْ คัมภีร์อัลกุรอานเป็นหนังสือที่แสดงการออกเสียงโดยสมบูรณ์ นอกจากนั้นแล้ว การใส่ซุกูนเหนือตัวยาอุเพื่อกำหนด /อี/ และ วาว เพื่อกำหนด /อู/ พบน้อยมาก เพราะยาอุ + ซุกุน อาจอ่านเป็น /ไอ/ และวาว + ซุกุนอาจอ่านเป็น /เอา/
ตัวอักษร m-w-s-y-q-ā (موسيقى มีอลิฟ มักศูเราะฮ์ที่ท้ายคำ) ปกติอ่านเป็น mūsīqā (ดนตรี) ถ้าเขียนซุกุนบนตัววาว ยาอุ และอลิฟ เป็น موْسيْقىْ จะอ่านเป็น mawsaykāy (ควรจำไว้ว่า อลิฟ มักศูเราะฮ์แม้จะอยู่ท้ายคำแต่ไม่ต้องใส่ซุกุน คำนี้จะถูกเขียนเป็น مُوْسِيْقَى ในคัมภีร์อัลกุรอาน (ถ้ามีคำนี้อยู่) หรือ مُوسِيقَى โดยทั่วไป ซุกุนจะไม่วางที่ตำแหน่งท้ายคำแม้ว่าพยัญชนะนั้นจะไม่มีเสียงสระ
การเขียนอักษรอาหรับ > สระ

ในภาษาอาหรับไม่เขียนสระเสียงสั้นยกเว้นในหนังสือศักดิ์สิทธิ์ เช่น อัลกุรอาน จะใช้เฉพาะเมื่อกิดความคลุมเครือขึ้น โดยเครื่องหมายสระเสียงสั้นจะเป็นเครื่องหมายอยู่บนหรือล่างพยัญชนะ ในกรณีสระเสียงยาว เช่น /อา/ จะแสดงโดยใช้เครื่องหมายสระเสียงสั้นคู่กับอลิฟ (/อา/) ยาอุ (/อี/) หรือ วาว (/อู/) เสียงสระอาตามด้วยฮัมซะฮ์จะแทนด้วยอลิฟ มัดดะหรือเขียนฮัมซะฮ์ แล้วตามด้วยอลิฟ อักษรยาอุที่แทนสระอาจเชื่อมต่อกับพยัญชนะตัวต่อไปได้
การเขียนอักษรอาหรับ > สระ > สระเสียงสั้น

| สระเสียงสั้น (แสดงเสียงอ่าน) | ชื่อ | ถอดอักษร | ค่า |
| --- | --- | --- | --- |
| 064E   َ   | fatḥah | a | /a/ |
| 064F   ُ   | ḍammah | u | /u/ |
| 0650   ِ   | kasrah | i | /i/ |
การเขียนอักษรอาหรับ > สระ > สระเสียงยาว

| สระเสียงยาว (แสดงเสียงอ่าน) | ชื่อ | ถอดอักษร | ค่า |
| --- | --- | --- | --- |
| 064E 0627   َا   | fatḥah ’alif | ā | /aː/ |
| 064E 0649   َى   | fatḥah ’alif maqṣūrah | ā / á | /aː/ |
| 064F 0648   ُو   | ḍammah wāw | ū | /uː/ |
| 0650 064A   ِي   | kasrah yā’ | ī | /iː/ |
| สระเสียงยาว (ไม่แสดงเสียงอ่าน) | ชื่อ | ถอดอักษร | ค่า |
| --- | --- | --- | --- |
| 0627 ا | (implied fatḥah) ’alif | ā | /aː/ |
| 0649 ى | (implied fatḥah) ’alif maqṣūrah | ā / aỳ | /aː/ |
| 0648 و | (implied ḍammah) wāw | ū / uw | /uː/ |
| 064A ي | (implied kasrah) yā’ | ī / iy | /iː/ |
การเขียนอักษรอาหรับ > สระ > สระประสม

| สระประสม (แสดงเสียงอ่าน) | ชื่อ | ถอดอักษร | ค่า |
| --- | --- | --- | --- |
| 064E 064A   َي   | fatḥah yā’ | ay | /aj/ |
| 064E 0648   َو   | fatḥah wāw | aw | /aw/ |
การเขียนอักษรอาหรับ > ตันวีน (◌ً ◌ٍ ◌ٌ)

ใช้กำหนดการลงท้ายทางไวยากรณ์ด้วย /อัน/ /อิน/ และ /อุน/ ในภาษาอาหรับโบราณมักใช้เชื่อมกับอลิฟ แต่ไม่ค่อยใช้ในภาษาสมัยใหม่
การเขียนอักษรอาหรับ > ตัวเลข

ตัวเลขที่ใช้มี 2 แบบ คือแบบมาตรฐานกับแบบอาหรับตะวันออก ที่ใช้ในอิหร่าน ปากีสถาน และอินเดีย ในภาษาอาหรับเรียกเลขนี้ว่า ตัวเลขอินเดีย (هنديه  أرقام  arqām hindiyyah) ในแอฟริกาเหนือปัจจุบันใช้ตัวเลขแบบตะวันตก ในยุคกลางมีการใช้ตัวเลขแบบตะวันตกที่ต่างไปเล็กน้อย (เช่นจากอิตาลี) การเขียนตัวเลขต่างจากตัวอักษรคือเขียนจากซ้ายไปขวา
นอกจากนี้อักษรอาหรับใช้แทนเลขได้ด้วยแต่ใช้น้อยในปัจจุบัน การใช้ขึ้นกับอันดับอับญะดีย์  เช่น ا= 1 ب  = 2 ج= 3 จนกระทั่ง  1000 = غ
อักษรอาหรับและการทับศัพท์ > สระ

| ข้อ | คำอ่าน | เสียงสระ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | ฟัตฮะฮ์ | สระอะ | ถ้าตัว خ, ر, ص, ض, ط, ظ  ,غ, ق เจอกับฟัตฮะฮ์ จะเป็นสระเอาะ |
| 2 | กัสเราะฮ์ | สระอิ |  |
| 3 | ฎ็อมมะฮ์ | สระอุ |  |
| 4 | ฟัตฮะฮ์ + อลิฟ | สระอา | เสียงยาว ถ้าเป็น خ, ر, ص, ض, ط, ظ, غ, ق เจอกับฟัตฮะฮ์อลิฟ จะเป็นสระออ |
| 5 | กัสเราะฮ์ + ยาอ์ | สระอี | เสียงยาว |
| 6 | ฎ็อมมะฮ์ + วาว | สระอู | เสียงยาว |
| 7 | ฟัตฮะฮ์ + ยาอ์ | อัย, เอ | ถ้าพยางค์นั้นลงท้ายด้วยพยัญชนะที่เป็นซุกูน จะเป็น สระเอ เช่น <ฮุเซน>, ถ้าเป็น خ, ر ,ص ,ض, ط, ظ, غ, ق เจอกับฟัตฮะฮ์ + ยาอ์ จะเป็นสระอ็อย |
| 8 | ฟัตฮะฮ์ + วาว | เอา เช่น <เลา> | ถ้าเป็น خ, ر, ص, ض, ط, ظ, غ, ق จะเป็นสระอ็อว |
ยูนิโคด

ดูเพิ่ม: อักษรอาหรับ/ผังยูนิโคด