stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กอตอนู
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของกอตอนู (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของกอตอนู (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกอตอนู (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของกอตอนู (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกอตอนู (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกอตอนู (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกอตอนู (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกอตอนู (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกอตอนู (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกอตอนู (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกอตอนู (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกอตอนู (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของกอตอนู (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของกอตอนู (ค> ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1910–ปัจจุบัน).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 36.1 (97) | 38.6 (101.5) | 36.0 (96.8) | 35.4 (95.7) | 39.0 (102.2) | 33.0 (91.4) | 33.5 (92.3) | 31.8 (89.2) | 31.6 (88.9) | 33.4 (92.1) | 35.4 (95.7) | 36.6 (97.9) | 39.0 (102.2) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 31.6 (88.9) | 32.2 (90) | 32.3 (90.1) | 32.0 (89.6) | 31.3 (88.3) | 29.6 (85.3) | 28.5 (83.3) | 28.2 (82.8) | 29.0 (84.2) | 30.1 (86.2) | 31.6 (88.9) | 31.9 (89.4) | 30.7 (87.3) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 28.0 (82.4) | 29.2 (84.6) | 29.6 (85.3) | 29.2 (84.6) | 28.4 (83.1) | 27.1 (80.8) | 26.5 (79.7) | 26.2 (79.2) | 26.7 (80.1) | 27.3 (81.1) | 28.4 (83.1) | 28.4 (83.1) | 27.9 (82.2) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 24.4 (75.9) | 26.0 (78.8) | 26.8 (80.2) | 26.3 (79.3) | 25.4 (77.7) | 24.5 (76.1) | 24.4 (75.9) | 24.1 (75.4) | 24.3 (75.7) | 24.5 (76.1) | 25.3 (77.5) | 24.9 (76.8) | 25.1 (77.2) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 17.0 (62.6) | 17.9 (64.2) | 18.5 (65.3) | 20.7 (69.3) | 19.6 (67.3) | 20.0 (68) | 18.8 (65.8) | 19.8 (67.6) | 20.0 (68) | 19.1 (66.4) | 21.0 (69.8) | 17.9 (64.2) | 17.0 (62.6) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 19.4 (0.764) | 38.2 (1.504) | 80.5 (3.169) | 126.1 (4.965) | 213.0 (8.386) | 333.2 (13.118) | 135.2 (5.323) | 39.0 (1.535) | 134.9 (5.311) | 165.1 (6.5) | 43.9 (1.728) | 12.1 (0.476) | 1,340.6 (52.78) |
| ความชื้นร้อยละ | 75.5 | 77.3 | 78.2 | 79.8 | 81.3 | 84.1 | 84.2 | 83.7 | 83.8 | 83.1 | 80.6 | 77.9 | 80.79 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 2 | 3 | 6 | 9 | 14 | 18 | 11 | 9 | 14 | 13 | 5 | 1 | 105 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 188.8 | 188.3 | 213.5 | 209.7 | 196.5 | 137.7 | 141.3 | 150.8 | 155.1 | 200.9 | 233.0 | 219.1 | 2,234.7 |
แหล่งที่มา 1: NOAA
แหล่งที่มา 2: Meteo Climat (สถิติสูงและต่ำ)
แหล่งข้อมูลอื่น

Cotonou Internet Portal
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef
บี-52 สตราโตฟอร์เทรส

| บี-52 สตราโตฟอร์เทรส |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์
ชาติกำเนิด:  สหรัฐ
บริษัทผู้ผลิต: โบอิง
สถานะ: ประจำการ 76 ลำ สำรอง 20 ลำ
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศสหรัฐ นาซ่า
จำนวนที่ผลิต: 744 ลำ
ประวัติ
สร้างเมื่อ: พ.ศ. 2495-2505
เริ่มใช้งาน: กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498
เที่ยวบินแรก: 15 เมษายน พ.ศ. 2495
บี-52 สตราโตฟอร์เทรส (อังกฤษ: B-52 Stratofortress) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธวิธีพิสัยไกลซึ่งขับเครื่องด้วยพลังไอพ่นที่ถูกใช้โดยกองทัพอากาศสหรัฐฯ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2498 สร้างโดยบริษัทโบอิง แอร์เพลน คัมปะนี
ประวัติ

บี-52 สตราโตฟอร์เทรส เริ่มจากสัญญาที่ประสบความสำเร็จในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2489 ได้ผ่านขั้นตอนมากมายตั้งแต่เครื่องบินปีกตรงที่มีเครื่องยนต์หกเครื่องจนถึงต้นแบบสุดท้ายของวายบี-52 ที่มีเครื่องยนต์ทั้งสิ้นแปดเครื่อง เครื่องบินทำการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2495 โดยมีเท็กซ์ จอห์นสันเป็นนักบิน
บี-52 ถูกสร้างมาเพื่อบรรทุกอาวุธนิวเคลียร์ในสงครามเย็น บี-52 สตราโตฟอร์เทรสได้เข้ามาแทนที่คอนแวร์ บี-36 ถึงแม้ว่าจะเป็นทหารผ่านศึกจากสงครามจำนวนมาก สตราโตฟอร์เทรสได้ทิ้งระเบิดธรรมดาเท่านั้น บี-52 สามารถบรรทุกอาวุธได้ 32,000 กิโลกรัม
กองทัพอากาศสหรัฐฯ มีบี-52 ในประจำการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2498 ด้วยการทำงานที่ยอดเยี่ยมในความเร็วต่ำกว่าเสียง และค่าใช้จ่ายต่ำทำให้บี-52 ยังคงอยู่ในประจำการถึงแม้ว่ามีการเสนอที่จะนำเอ็กซ์บี-70 วัลคีรี บี-1บีแลนเซอร์ และบี-2 สปิริทเข้ามาแทนที่ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2548 บี-52 ได้กลายมาเป็นเครื่องบินแบบที่สองที่ทำการนานที่สุดหลังจากอิงลิช อิเลคทริก แคนเบอร์รา มีเครื่องบินทั้งหมดหกแบบที่อยู่ในรายชื่อเดียวกันเมื่อปี พ.ศ. 2552 อีกสี่ลำคือตูโปเลฟ ตู-95 ซี-130 เฮอร์คิวลิส เคซี-135 สตราโตแทงค์เกอร์ และล็อกฮีด ยู-2
รายละเอียด บี-52เอช สตราโตฟอร์เทรส

ข้อมูลจำเพาะ
ผู้สร้าง :บริษัทโบอิง แอร์เพลน คัมปะนี (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท:เจ๊ตทิ้งระเบิดยุทธศาสตร์ และ ฐานปล่อยอาวุธนำวิถีอากาศสู่พื้น เจ้าหน้าที่ 6 นาย
เครื่องยนต์:เทอร์โบเจ๊ต แพรทท์ แอนด์วิทนีย์ ทีเอฟ-33 ให้แรงขับสถิตเครื่องละ 17,000 ปอนด์ จำนวน 8 เครื่อง
กางปีก: 56.42 เมตร
ยาว: 48.03 เมตร
สูง: 12.39 เมตร
พื้นที่ปีก: 371.6 ตารางเมตร
น้ำหนักรวมสูงสุด: 221,350 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูงสุด: 1062 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 6,000 เมตร
พิสัยบิน: 16,000 กิโลเมตร
เพดานบิน: 15,240 เมตร
อาวุธ :ปืนกลอากาศเอ็ม61 วัลแคนขนาด 20 ม.ม.หนึ่งกระบอกที่ป้อมท้าย (ได้ทำการถอดออกแล้วตั้งแต่ปี1991)
ขีปนาวุธนำวิถีอากาศสู่พื้นดิน เอจีเอ็ม-28 ฮาวด์ด็อก 2 นัดที่ใต้ปีก
อาวุธปล่อย สแรม 20 นัด
ระเบิดไฮโดรเจนภายในลำตัว สามารถบรรทุกระเบิดได้ 31,750 กิโลกรัม
B-52F ทิ้งระเบิดที่เวียดนาม
รัฐวิกทอเรีย

| วิกทอเรีย Victoria |
| --- | --- |
รัฐ
   ธง ตรา
สมญา: The Garden State
คำขวัญ: "Peace and Prosperity"   (สันติภาพและความรุ่งเรือง)

ประเทศ:  ออสเตรเลีย
เมืองหลวง: เมลเบิร์น
ผู้ว่าราชการ: ลินดา เดสโซ
การปกครอง
 • ผู้ปกครองรัฐ: แดเนียล แอนดรูวส์ (พรรคแรงงานออสเตรเลีย)
 • สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร: 37
 • สมาชิกวุฒิสภา: 12
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 237,629 ตร.กม. (91,749 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 227,416 ตร.กม. (87,806 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 10,213 ตร.กม. (3,943 ตร.ไมล์)  4.3%
อันดับพื้นที่: 6
ความสูงจุดสูงสุด (เขาโบกอง): 1,986 เมตร (6,516 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2005)
 • ทั้งหมด: 5,037,700 คน
 • อันดับ: 2
 • ความหนาแน่น: 22.08 คน/ตร.กม. (57.2 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 2
ผลิตภัณฑ์มวลรวม (ค.ศ. 2004 - ค.ศ. 2005)
 • ผลิตภัณฑ์: $222,022 ล้าน  (อันดับที่ 2)
 • ต่อหัว: $44,443  (อันดับที่ 4)
เขตเวลา: UTC+10 (+11 เวลาออมแสง)
รหัสไปรษณีย์: VIC
รหัส ISO 3166: AU-VI
เว็บไซต์: www.vic.gov.au
รัฐวิกทอเรีย (อังกฤษ: Victoria) เป็นรัฐหนึ่งของประเทศออสเตรเลียที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ตั้งอยู่ทางใต้ของรัฐนิวเซาท์เวลส์ วิกทอเรียเป็นรัฐที่มีพื้นที่เล็กที่สุดเป็นอันดับสองของออสเตรเลีย แต่มีประชากรหนาแน่นที่สุด มีประชากรอาศัยอยู่ในรัฐนี้คิดเป็นร้อยละ 26 ของชาวออสเตรเลียทั้งหมด
เมลเบิร์นเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐวิกทอเรีย  และมีประชากรขอรัฐอาศัยอยู่มากที่สุดถึง 70% เป็นศูนย์กลางที่มีชื่อเสียงทางด้านศิลปวัฒนธรรม การเงิน และการคมนาคมเนื่องจากมีท่าอากาศยานนานาชาติ ท่าเรือโดยสารและขนส่ง และทางรถไฟเชื่อมระหว่างรัฐใกล้เคียง
ภูมิประเทศ

พื้นที่ประมาณร้อยละ 36 ของรัฐวิคตอเรียเป็นป่าไม้ แม่น้ำเมอร์รีย์ (Murray) เป็นแม่น้ำที่มีความยาวที่สุดของรัฐ และมีทะเลสาบขนาดใหญ่หลายแห่ง รัฐวิกตอเรียมีชายฝั่งที่ทอดยาวกว่า 1,600 กิโลเมตร เป็นแนวกั้นระหว่างมหาสมุทรทางตอนใต้ และช่องแคบบาสส์ (Bass) รวมทั้งแยกระหว่างพื้นแผ่นดินใหญ่ของประเทศออสเตรเลีย และเกาะแทสเมเนีย
ภูมิอากาศ

รัฐวิกตอเรียตั้งอยู่ในเขตอากาศแบบกึ่งเขตร้อนและเขตหนาว
ฤดูร้อน  อุณหภูมิเฉลี่ยตั้งแต่ 13-25 องศาเซลเซียส (55-77 องศาฟาเรนไฮต์)
ฤดูหนาว  อุณหภูมิเฉลี่ยตั้งแต่ 5-13 องศาเซลเซียส (41-55 องศาฟาเรนไฮต์)
ลวิวโมทอาร์ต

| ลวิวโมทอาร์ต |
| --- | --- |
โรงอุปรากรลวิวเป็นสถานที่จัดคอนเสิร์ตเทศการลวิวโมทอาร์ต
ประเภท: ดนตรีคลาสสิก
ที่ตั้ง: ลวิว และ โบรดี, ยูเครน
ช่วงปี: 2017-ปัจจุปัน
ผู้ก่อตั้ง: Oksana Liniv
เว็บไซต์: lvivmozart.com
เทศการ ลวิวโมทอาร์ต (อังกฤษ: LvivMozArt) เป็นเทศกาลดนตรีคลาสสิกระดับนานาชาติประจำปีที่จัดขึ้นในเมืองลวิว และโบรดีและบริเวณโดยรอบในยูเครน เทศกาลได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ฟรันทซ์ ซาเวอร์ ว็อล์ฟกัง โมทซาร์ท บุตรชายของว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท ซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองลวิวระหว่างปี 1808 ถึง 1838
ลมพิษจากแสงแดด

| ลมพิษจากแสงแดด (Solar urticaria) |
| --- | --- |

บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: L56.3
ICD-9: 692.72
DiseasesDB: 29575
eMedicine: article/1050485
ลมพิษจากแสงแดด (อังกฤษ: solar urticaria) เกิดจากการแพ้แสงแดดโดยมีผื่นลมพิษขึ้นนอกร่มผ้า แค่โดนแสงแดดเพียงเล็กน้อยก็ทำให้เกิดลมพิษได้ ความเข้มข้นของแสงก็เป็นสิ่งสำคัญเพราะยิ่งโดนแดดแรงลมพิษก็จะยิ่งขึ้นตามไปด้วย
การป้องกัน

เมื่อมีอาการแพ้ควรหลีกเลี่ยงแสงแดดโดยเข้าที่ร่ม และเมื่อเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงผื่นลมพิษก็จะหายไป
ครีมกันแดดที่ป้องกันยูวีเอและยูวีบี ซึ่งมีค่า SPF 40 ขึ้นไป และทาทับทุกๆ 2 ชั่วโมง
สวมหมวกปีกกว้างสีเข้ม สามารถป้องกันรังสียูวีที่กระทบที่หน้าได้ 50-80 %
กางร่มให้ห่างจากผิวหนัง 10-20 เซนติเมตร
ฟิล์มกรองแสงรถยนต์ ปัจจุบันฟิล์มกรองแสงสามารถกรองแสงได้แทบทุกความยาวคลื่น
ลอกแลก

| --- | --- |
ปกหนังสือ ลอก...แลก ฉบับแปลภาษาไทย
ผู้ประพันธ์: ดร.ซูสส์
ผู้วาดภาพประกอบ: ดร.ซูสส์
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: 1
ประเภท: วรรณกรรมเด็ก
สำนักพิมพ์: แรนดอมเฮาส์
วันที่พิมพ์: 23 มิถุนายน พ.ศ. 2514 (อีกครั้งใน พ.ศ. 2542)
หน้า: 64
ISBN: 0-394-82337-0
OCLC: 183127
เลขทศนิยมดิวอี: [E]
LC Class: PZ8.3.G276 Lo
เรื่องก่อนหน้า: Mr. Brown Can Moo! Can You? 
เรื่องถัดไป: Marvin K. Mooney Will You Please Go Now! 
ลอกแลก (อังกฤษ: The Lorax) เป็นหนังสือเด็กที่เขียนโดยดร.ซูสส์ และตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2514 เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสภาพการณ์ของสิ่งแวดล้อมและโลแรกซ์ ตัวละครหลักที่ "พูดแทนต้นไม้" และเผชิญหน้ากับวันซ์เลอร์ เจ้าสัวธุรกิจที่เป็นต้นเหตุของการทำลายสิ่งแวดล้อม
หนังสือเรื่องนี้ได้รับการยอมรับโดยทั่วไปว่าเป็นนิทานเกี่ยวกับอันตรายของความโลภที่ก่อให้เกิดการทำลายสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติของมนุษย์ โดยใช้องค์ประกอบทางวรรณกรรมของการสวมบทบาทเพื่อสร้างตัวละครที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรม (วันซ์เลอร์) สิ่งแวดล้อม (ต้นทรัฟฟูลา) และการเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อม (โลแรกซ์) เรื่องราวส่งเสริมการเคลื่อนไหวและการมีส่วนร่วมในการทำให้สถานการณ์ดีขึ้น คำพูดจากโลแรกซ์กล่าวว่า "ถ้าไม่มีคนอย่างคุณที่รักต้นไม้มากมาย มันก็จะไม่มีอะไรดีขึ้น ไม่มี" โลแรกซ์แสดงให้เห็นมุมมองของดร.ซูสส์เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและมลพิษ โดยสอนเด็ก ๆ ว่าการทำหน้าที่ในส่วนของเราเพื่อปกป้องสิ่งแวดล้อมหรือในกรณีนี้คือต้นทรัฟฟูลามีความสำคัญเพียงใด
ลอกแลก เป็นหนังสือที่ดร. ซูสส์ชื่นชอบเป็นการส่วนตัว โดยเขาสามารถสร้างเรื่องราวที่น่าสนใจซึ่งกล่าวถึงประเด็นทางอุตสาหกรรม เศรษฐกิจ และสิ่งแวดล้อมได้ ดร. ซูสส์ กล่าวว่า "โลแรกซ์ออกมาจากฉันด้วยความโกรธ หนังสือนิเวศวิทยาที่ฉันอ่านนั้นน่าเบื่อ... ใน ลอกแลก ฉันออกไปโจมตีสิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นสิ่งชั่วร้ายและปล่อยให้ชิปตกลงไปในที่ที่พวกมันจะทำได้"
ลมดาวฤกษ์

ลมดาวฤกษ์ (อังกฤษ: Stellar wind) คือการไหลของแก๊สทั้งแบบธรรมดาและแบบมีประจุออกจากชั้นบรรยากาศรอบนอกของดาวฤกษ์ ซึ่งถูกขับออกมาโดยคุณลักษณะของขั้วแม่เหล็กที่ไหลออกจากดาวฤกษ์อายุน้อยซึ่งยังไม่ค่อยถูกชน อย่างไรก็ดี การไหลออกของลมดาวฤกษ์ไม่ได้เป็นไปในลักษณะสมมาตรของทรงกลม และดาวฤกษ์ต่างประเภทกันก็จะให้ลมดาวฤกษ์ออกมาที่มีคุณสมบัติแตกต่างกัน
ดาวฤกษ์ที่อยู่ในช่วงท้ายของแถบลำดับหลักซึ่งใกล้จะสิ้นอายุขัยมักปล่อยลมดาวฤกษ์ที่มีมวลมากแต่ค่อนข้างช้า ( {\dot {M}}>10^{-3} มวลดวงอาทิตย์ต่อปี และ v = 10 กม./วินาที) ดาวเหล่านี้หมายรวมถึงดาวยักษ์แดง ดาวยักษ์มหึมา และดาวในกลุ่ม ดาวสาขาเชิงเส้นกำกับยักษ์ ลมดาวฤกษ์ที่เกิดขึ้นมีลักษณะเหมือนการขับเคลื่อนโดยแรงดันการแผ่รังสีที่กระทำต่อฝุ่นซึ่งมีอยู่หนาแน่นในชั้นบรรยากาศรอบนอกของดาว
ดาวฤกษ์ประเภท G เช่นดวงอาทิตย์ของโลกเรามีลมดาวฤกษ์ที่ขับเคลื่อนด้วยโคโรนาแม่เหล็กที่ร้อนมาก มีชื่อเรียกว่า ลมสุริยะ ลมนี้มีองค์ประกอบส่วนใหญ่เป็นอิเล็กตรอนและโปรตอนพลังงานสูง (ประมาณ 1 keV) ซึ่งมีความสามารถพอจะหนีพ้นจากแรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์ได้เพราะอุณหภูมิของโคโรนาที่สูงมาก
ดาวฤกษ์มวลมากในประเภท O และ B จะมีลมดาวฤกษ์ที่มีปริมาณมวลน้อยกว่า แต่มีความเร็วสูงกว่า ลมกลุ่มนี้ขับเคลื่อนด้วยแรงดันการแผ่รังสีที่เกิดจากแถบการดูดกลืนแบบกำธรของอนุภาคมวลหนัก เช่น คาร์บอน และไนโตรเจน ลมดาวฤกษ์พลังงานสูงเหล่านี้จะพัดพาฟองลมดาวฤกษ์ (อังกฤษ: Stellar wind bubble) ไปด้วย
แม้ลมดาวฤกษ์จากดาวในแถบลำดับหลักจะไม่ได้ส่งผลต่อวิวัฒนาการของดวงดาว แต่ในช่วงท้ายเมื่อดาวฤกษ์อยู่ใกล้จะหลุดออกจากแถบลำดับหลัก ปริมาณมวลที่ดาวฤกษ์สูญเสียออกไปผ่านลมดาวฤกษ์จะมีส่วนในการตัดสินชะตาของดาวฤกษ์นั้น ดาวฤกษ์ที่มีมวลปานกลางจำนวนมากกลายไปเป็นดาวแคระขาวในท้ายที่สุดแทนที่จะระเบิดออกกลายเป็นซูเปอร์โนวา เพราะมันสูญเสียมวลออกมากเกินไปจากลมดาวฤกษ์ของมัน
ดูเพิ่ม

ลมสุริยะ
ตำบลปากน้ำ (อำเภอเดิมบางนางบวช)

| ตำบลปากน้ำ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Pak Nam
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: เดิมบางนางบวช
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 37.00 ตร.กม. (14.29 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,434 คน
 • ความหนาแน่น: 119.84 คน/ตร.กม. (310.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 72120
รหัสภูมิศาสตร์: 720205
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ปากน้ำ เป็นตำบลในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลปากน้ำ
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลปากน้ำ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลวังไก่เถื่อน (อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลดงคอน (อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท)
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลเดิมบาง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบ้านเชี่ยน (อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท)
| เทศบาลตำบลปากน้ำ |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.ปากน้ำที่ตั้งสำนักงานเทศบาลตำบลปากน้ำ
พิกัด: 14°56′09.6″N 100°04′59.3″E﻿ / ﻿14.936000°N 100.083139°E﻿ / 14.936000; 100.083139
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: เดิมบางนางบวช
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 37.00 ตร.กม. (14.29 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,434 คน
 • ความหนาแน่น: 119.84 คน/ตร.กม. (310.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05720206
ที่อยู่ สำนักงาน: หมู่ 1 ตำบลปากน้ำ อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี 72120
เว็บไซต์: paknamsuphanburi.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ประวัติ

ปากน้ำ เดิมเป็นพื้นที่ทุ่งกว้างในเขตตำบลกำมะเชียรและตำบลเดิมบาง ปี พ.ศ. 2472 ทางมณฑลนครไชยศรี กับพระยาพิศาลสารเกษตร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศยุบพื้นที่ตำบลกำมะเชียร และแยกหมู่ 1–3 ของตำบลกำมะเชียรที่ถูกยุบ ไปรวมกับหมู่ 1–2 และหมู่ 10 ของตำบลเดิมบาง รวม 6 หมู่บ้าน จัดตั้งเป็นตำบลใหม่ โดยตั้งเป็น ตำบลปากน้ำ อนุมัติโดยพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าธานีนิวัต เสนาบดีกระทรวงมหาดไทย
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลปากน้ำแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านปากน้ำ
หมู่ที่ 2 บ้านท่าสะตือ
หมู่ที่ 3 บ้านท่าทอง
หมู่ที่ 4 บ้านปากน้ำ
หมู่ที่ 5 บ้านท่าทอง
หมู่ที่ 6 บ้านปากคลอง
หมู่ที่ 7 บ้านท่ามะกอก
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลปากน้ำเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลปากน้ำ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลปากน้ำมี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 37.0 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,765 คน และ 1,124 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลปากน้ำอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำ
ปี พ.ศ. 2550 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำมี 8 หมู่บ้าน พื้นที่ 37.0 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,841 คน และ 1,680 ครัวเรือน รายได้จริงไม่รวมเงินอุดหนุน 8.61 ล้านบาท รายจ่ายประจำ 2.99 ล้านบาท สมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำจะครบวาระในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 และประสงค์จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบล พ.ศ. 2551 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลปากน้ำ
กันบาวด์

| กันบาวด์ |
| --- | --- |
ผู้พัฒนา: ซอฟต์นิกซ์
ผู้จัดจำหน่าย: : GOA : ฮันเกม : ซอฟต์นิกซ์ : เอเชียซอฟท์ : Ijji Games LLC
เครื่องเล่น: ไมโครซอฟท์ วินโดวส์
วางจำหน่าย: พฤษภาคม ค.ศ. 2002 (เกาหลีใต้) สิงหาคม ค.ศ. 2003 (ทั่วโลก)
แนว: ทหารปืนใหญ่
รูปแบบ: หลายผู้เล่น
กันบาวด์ (อังกฤษ: Gunbound, ตามตราการค้าเป็น GunBound; เกาหลี: 건바운드) เป็นเกมปืนใหญ่ประเภทผลัดทีละรอบสำหรับผู้เล่นหลายคน พัฒนาโดยผู้พัฒนาจากเกาหลีใต้ ซอฟต์นิกซ์ ซึ่งถูกเทียบกับซีรีส์ วอร์มส เนื่องจากมีวิธีเล่นคล้ายกัน
เกมรุ่นดั้งเดิมถูกเผยแพร่ในประเทศเกาหลีใต้เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2002 ก่อนที่จะเผยแพร่ทั่วโลกในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2003 เกมภาคแยกสำหรับเกมโทรศัพท์ชื่อ GunboundM ถูกเผยแพร่ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017 จากนั้นมีการประกาศจะเผยแพร่ภาคต่อที่มีชื่อว่า New Gunbound สำหรับโทรศัพท์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2019 และพีซีในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020 มีการวางแผนจำหน่ายรุ่นพีซีบนสตีมในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2020 อย่างไรก็ตาม ตัวเกมก็ยังไม่ได้เผยแพร่โดยไม่ทราบสาเหตุ
วิธีเล่น > ยานพาหนะ

ยาพาหนะกันบาวด์ปรากฏในรูปแบบของรถถังมีชีวิตและไดโนเสาร์หลายชนิด โดยเดิมในกันบาวด์ซีซั่นที่ 1 มียานพาหนะทั้งหมดจำนวน 16 ชนิด และเพิ่มเติมอีก 2 ชนิดในกันบาวด์ซีซั่นที่ 2 รวม 18 ชนิด
การตอบรับ

วารสาร พีซีเกมเมอร์ ในอังกฤษให้คะแนน กันบาวน์ ไป 83 จาก 100 คะแนน
แหล่งข้อมูลอื่น

GunBound เก็บถาวร 2023-06-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เว็บไซต์กันบาวด์ประเทศไทย เก็บถาวร 2014-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – (ปิดให้บริการ)
เว็บไซต์นิวกันบาวด์ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เก็บถาวร 2019-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – New Gunbound SEA
ลมพิษ

| ลมพิษ |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: urticaria

ลมพิษที่แขน
สาขาวิชา: ตัจวิทยา
อาการ: ผื่นนูนคันสีแดง
ระยะดำเนินโรค: ไม่กี่วัน
สาเหตุ: เกิดจากภูมิแพ้หลังการติดเชื้อ
ปัจจัยเสี่ยง: เยื่อจมูกอักเสบจากภูมิแพ้, โรคหืด
วิธีวินิจฉัย: จากอาการ, การตรวจ patch test
การรักษา: สารต้านฮิสตามีน, คอร์ติโคสเตอรอยด์, สารต้านลิวโคไทรอีน
ความชุก: ~20%
ลมพิษ (อังกฤษ: hives, urticaria) เป็นผื่นผิวหนังนูนสีแดงและคัน มักเกิดขึ้นหลังการติดเชื้อหรือเป็นผลมาจากการตอบสนองต่อสารก่อภูมิแพ้ ได้แก่ ยา (เช่น โคดีอีน แอสไพริน ไอบิวพรอเฟน และเพนิซิลลิน) อาหาร (เช่น สัตว์น้ำมีเปลือกแข็ง ถั่วเปลือกแข็ง ไข่ และข้าวสาลี) และแมลงกัดต่อย รวมถึงความเครียด แสงแดด และอากาศหนาว
โดยทั่วไปลมพิษมีสาเหตุมาจากการหลั่งฮิสตามีนของร่างกายเพื่อตอบสนองต่อสารก่อภูมิแพ้ ซึ่งฮิสตามีนก่อให้เกิดการอักเสบเพื่อเตือนให้ร่างกายขจัดสารก่อภูมิแพ้และซ่อมแซมตัวเอง ลมพิษสามารถแบ่งได้เป็น 2 ชนิดตามระยะเวลา ได้แก่ ลมพิษเฉียบพลัน (เกิดขึ้นและหายไปเองภายใน 48 ชั่วโมง แต่ไม่นานเกิน 6 สัปดาห์) และลมพิษเรื้อรัง (เป็นนานเกิน 6 สัปดาห์) ลมพิษเป็นโรคที่กลับมาเกิดซ้ำได้ และไม่ทิ้งร่องรอยบนผิวหนังในระยะยาว
ปัจจัยเสี่ยงที่ก่อให้เกิดลมพิษได้แก่ เยื่อจมูกอักเสบจากภูมิแพ้ และโรคหืด การวินิจฉัยโรคจะใช้การซักประวัติตรวจร่างกาย และตรวจ patch testing เพื่อหาสารก่อภูมิแพ้ การป้องกันทำได้ด้วยการหลีกเลี่ยงสิ่งที่กระตุ้นให้เกิดโรค การรักษาทั่วไปมักให้สารต้านฮิสตามีน เช่น ไดเฟนไฮดรามีน และแรนิทิดีน ในรายที่อาการร้ายแรงมักให้คอร์ติโคสเตอรอยด์หรือสารต้านลิวโคไทรอีน ในรายที่มีอาการเกิน 6 สัปดาห์มักให้ยากดภูมิคุ้มกัน เช่น ไซโคลสปอริน
ประชากรประมาณ 20% ได้รับผลกระทบจากลมพิษ อัตราส่วนระหว่างผู้ชายและผู้หญิงในรายที่มีอาการระยะสั้นมีเท่ากัน แต่พบในผู้หญิงมากกว่าในรายที่มีอาการระยะยาว อาการระยะสั้นพบได้ทั่วไปในเด็ก ขณะที่อาการระยายาวพบได้ทั่วไปในวัยกลางคน ลมพิษเป็นโรคที่มีบันทึกมาตั้งแต่สมัยกรีกโบราณ โดยฮิปพอคราทีส แพทย์ชาวกรีกกล่าวถึงโรคนี้ในชื่อ knidosis ซึ่งมาจากคำว่า knido แปลว่า ต้นตำแย ซึ่งเป็นพืชที่มีขนก่อให้เกิดอาการคัน คำว่า urticaria เริ่มใช้ครั้งแรกโดยวิลเลียม คัลเลน แพทย์ชาวสกอตในปี ค.ศ. 1769 โดยมีรากศัพท์มาจากภาษาละติน urtica ที่แปลว่าต้นตำแยเช่นกัน
บุลินกราวนด์

| --- | --- |
อัปตันพาร์ก
 อัลพารีสแตนด์จากกรีนสตรีต
th
ที่ตั้ง: กรีนสตรีตอัปตันพาร์ก, ลอนดอน, สหราชอาณาจักร E13 9AZ
พิกัด: 51°31′55″N 0°2′22″E﻿ / ﻿51.53194°N 0.03944°E﻿ / 51.53194; 0.03944
เจ้าของ: สโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ด
ผู้ดำเนินการ: สโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ด
ความจุ: 35,016 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 110 x 70 หลา
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: ค.ศ. 1904
งบประมาณในการก่อสร้าง: 16 ล้านปอนด์
สถาปนิก: เฮนรี ฟิลิป ตีเต พาร์กเกอร์
การใช้งาน
เวสต์แฮมยูไนเต็ด (1904–2016) ชาร์ลตันแอทเลติก (1991–1992)
บุลินกราวนด์ (อังกฤษ: Boleyn Ground) หรือที่ทั่วไปเรียกกันว่า อัปตันพาร์ก (Upton Park) เพราะสนามนี้ตั้งอยู่ที่ย่านอัปตันในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เป็นอดีตสนามฟุตบอลเหย้าของเวสต์แฮมยูไนเต็ด
ประวัติ

เวสต์แฮมยูไนเต็ดได้เช่าพื้นที่ติดกับกรีนสตรีต โดยบริเวณนั้นอยู่ในการปกครองของเทศบาลเมืองอีสต์แฮม รวมไปถึงโบสถ์ของชาวโรมันคาทอลิกด้วย ในปี ค.ศ. 1912 โดยบ้านในแถบกรีนสตรีตนั้น จะถูกเก็บค่าเช่าและภาษีโดยแอนน์ บุลิน โดยบริเวณนั้นมีข่าวลือว่าถูกหลอกหลอนโดยเธอ ซึ่งเสียชีวิตจากการประหารด้วยการบั่นศีรษะ ซึ่งในแถบนั้นก็มีปราสาทบุลินอยู่ด้วย อันเป็นที่มาชื่อสนามแห่งนี้  แต่ชื่อสนามที่ผู้คนทั่วไปพูดถึง ก็คือ "อัปตันพาร์ก" เพราะเป็นที่รู้จักของคนทั่วไป ตามชื่อของย่านอัปตันในกรุงลอนดอน
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1994 เครื่องบินทิ้งระเบิด วี-1 ฟลายอิง ได้ลงจอดในบริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของสนาม ซึ่งเหมือนเป็นการกดดันไม่ให้เล่นในบ้าน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเวสต์แฮมยูไนเต็ดสามารถชนะได้ถึง 9 นัดติดต่อกัน ต่อมาในเดือนธันวาคม เวสต์แฮมยูไนเต็ดได้กลับมาเล่นในบ้านอีกครั้ง และได้แพ้ต่อทอตนัมฮอตสเปอร์ ไป 1–0 ในวันที่ ซึ่งในนัดนั้นก็เป็นสถิติของสนามอีกด้วย เนื่องจากได้จุผู้ชมถึง 42,322 คน ในฟุตบอลดิวิชัน 1 ของอังกฤษ ถัดมาในวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 2002 ในนัดที่พบกับแมนเชสเตอร์ซิตีในการแข่งขันพรีเมียร์ลีก ก็ได้มีการทำสถิติของสนามอีกครั้ง โดยมียอดผู้ชม 35,550 คน โดยในขณะนั้นสนามบุลินกราวนด์ได้เป็นสนามที่ติดเก้าอี้ทั้งหมดแล้ว
โดยปัจจุบันความจุของสนามอยู่ที่ 35,016 ที่นั่ง โดยทางสนามได้ปรับปรุงมาตั้งแต่ยุคสมัยปี ค.ศ. 1990 ดังนี้
ค.ศ. 1993 : อัฒจันทร์ทิศใต้ ติดที่นั่งทั้งหมด 9,000 ที่นั่ง และได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น "บ็อบบี มัวร์สแตนด์" ซึ่งเคยเป็นกัปตันทีมเวสต์แฮมยูไนเต็ด และเขาก็ได้เสียชีวิตในปีเดียวกัน โดยอัฒจันทร์ด้านนี้มีห้องวีไอพีและนาฬิกาดิจิทัลด้วย
ค.ศ. 1995 : อัฒจันทร์ทิศเหนือ ติดที่นั่งทั้งหมด 6,000 ที่นั่ง และถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "เซ็นเทนารีสแตนด์" โดยปัจจุบันได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "เซอร์ เทรเวอร์ บรุกกิง สแตนด์"
ค.ศ. 2001 : อัฒจันทร์ทิศตะวันตก ติดที่นั่งทั้งหมด 15,000 ที่นั่ง และถูกเปลี่ยนชื่อเป็นด็อกเตอร์มาร์เต็นส์สแตนด์ โดยอัฒจันทร์ด้านนี้มีห้องวีไอพีที่ชั้นสองและโรงแรมเวสต์แฮมยูไนเต็ด
ภาพมุมกว้างจากอัฒจันทร์ด้านตะวันออกของบุลินกราวนด์
นัดสุดท้าย

เวสต์แฮมยูไนเต็ด ลงแข่งในบุลินกราวนด์เป็นครั้งสุดท้ายในนัดที่ 37 ของพรีเมียร์ลีกฤดูกาล 2015–16 ตรงกับวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 โดยเป็นฝ่ายเอาชนะ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ไปได้ 3-2 ทั้งที่เป็นฝ่ายถูกยิงตามหลังถึง 2 ครั้ง  โดยแมนออฟเดอะแมตช์ของนัดนี้คือ ดีมีทรี ปาแย็ต ก่อนที่ฤดูกาลหน้าจะย้ายไปสนามแห่งใหม่ คือ โอลิมปิกสเตเดียม ด้วยสัญญาเช่านาน 99 ปี เนื่องจากทางสโมสรได้ขายสนามและพื้นที่แห่งนี้ให้กลับกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์ไปตั้งแต่ต้นปี ค.ศ. 2014 โดยผู้เล่นทั้งหมดรวมถึงกลุ่มผู้ฝึกสอนได้ถ่ายรูปหมู่ร่วมกันที่สนามแห่งนี้เป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 2015 รวมระยะเวลาที่ใช้สนามนี้ 111 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กสนามแข่งขันในพรีเมียร์ลีก |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กูดิสันพาร์ก  เคนิลเวิร์ทโรด  เครเวนคอตทิจ  ซิตีกราวด์  ซิตีออฟแมนเชสเตอร์  เซนต์เจมส์พาร์ก  เซลเฮิสต์พาร์ก  ดีนคอร์ต  ทอตนัมฮอตสเปอร์  เทิร์ฟมัวร์  บรามอลล์เลน  เบรนต์ฟอร์ดคอมมิวนิตีสเตเดียม  ฟัลเมอร์  มอลินิว  ลอนดอนสเตเดียม  วิลลาพาร์ก  สแตมฟอร์ดบริดจ์  เอมิเรตส์สเตเดียม  แอนฟีลด์  โอลด์แทรฟฟอร์ด 
อดีต:  เบ็ต365 สเตเดียม  Bloomfield Road  Boundary Park  คาร์ดิฟฟ์ซิตีสเตเดียม  แคร์โรว์โรด  County Ground  ดีดับเบิลยูสเตเดียม  อีวุดพาร์ก  Fratton Park  ฮิลส์โบโร  KCOM Stadium  เกิร์กลีส์  ลิเบอร์ตีสเตเดียม  ลอฟตัสโรด  มาเดสกีสเตเดียม  Oakwell  Portman Road  ไพรด์พาร์ก  ริเวอร์ไซด์  สเตเดียมออฟไลต์  เซนต์แอนดรูว์  University of Bolton Stadium  เดอะฮอว์ทอนส์  The Valley  Valley Parade  วิคาริจโรด  เวมบลีย์  คิงเพาเวอร์สเตเดียม  เซนต์แมรีส์สเตเดียม  เอลแลนด์โรด 
ถูกทำลาย:  Ayresome Park  Baseball Ground  บุลินกราวนด์  Burnden Park  The Dell  Filbert Street  ไฮบิวรี  Highfield Road  เมนโรด  Roker Park  ไวต์ฮาร์ตเลน 
รูปปั้นที่ด้านถนนบาร์กกิง
ลอจิกโพรบ

ลอจิกโพรบ
ลอจิกโพรบ (อังกฤษ: logic probe) เป็นอุปกรณ์ตรวจวัดค่าทางตรรกะในวงจรดิจิทัลอย่างง่าย มีลักษณะคล้ายปากกาขนาดใหญ่ ทำหน้าที่วัดแรงดันไฟฟ้าที่จุดใดจุดหนึ่งของวงจร และแสดงผลค่าตรรกะของจุดนั้นออกมาด้วยดวงไฟสถานะ
ลอจิกโพรบโดยปกติจะมีไฟแอลอีดีสีแดง เขียว และส้ม เพื่อแสดงผลสถานะตรรกะ สูง (1) ต่ำ (0) และพัลส์ (สูงต่ำสลับกัน) เมื่อใช้งาน จะต้องนำสายกราวด์ของโพรบไปต่อกับขั้วกราวด์ของวงจรที่ต้องการวัด พร้อมนำสายไฟเลี้ยงโพรบไปต่อยังไฟเลี้ยงของวงจร จากนั้นจิ้มปลายโพรบไปยังจุดที่ต้องการทราบค่า หากจุดนั้นมีตรรกะสูงหรือต่ำ ไฟสถานะสูง/ต่ำก็จะติดสว่างขึ้น หากเป็นการสูงต่ำสลับกัน ไฟสถานะพัลส์จะติดสว่างขึ้นด้วย แต่ถ้าจุดนั้นไม่มีสถานะ (แรงดันอยู่ระหว่างสองสถานะ อิมพีแดนซ์สูง หรือลอย) ไฟสถานะจะไม่ติดสว่าง
ลอจิกโพรบที่มีจำหน่ายโดยทั่วไปจะวัดระดับแรงดันตรรกะได้ทั้งแบบทีทีแอลและซีมอสตามการกดสวิตช์เลือก บางชนิดจะมีลำโพงขนาดเล็กอยู่ภายในซึ่งจะส่งเสียงที่ต่างกันตามระดับตรรกะที่วัดได้ (และส่งเสียงสองแบบสลับกันไปมาเมื่อวัดได้สถานะพัลส์) แต่ลอจิกโพรบมีข้อจำกัดสำคัญที่สามารถวัดสัญญาณได้ทีละเส้นเท่านั้น ซึ่งจะต้องใช้ลอจิกแอนะไลเซอร์แทน หากจำเป็นต้องวัดค่ามากกว่าหนึ่งเส้นพร้อม ๆ กันเพื่อเปรียบเทียบทางเวลา