stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรย์ มิลแลนด์

| เรย์ มิลแลนด์ |
| --- | --- |
มิลแลนด์ในละครเรื่อง มาร์กแฮม
เกิด: เรจินัลด์ อัลเฟรด ทรุสคอตต์-โจนส์ 03 มกราคม ค.ศ. 1907(1907-01-03) นีต แกล็มมอร์แกน เวลส์
เสียชีวิต: 10 มีนาคม ค.ศ. 1986(1986-03-10) (79 ปี) ทอแรนส์ แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
สาเหตุเสียชีวิต: มะเร็งปอด
สัญชาติ: เวลส์
ชื่ออื่น:  เรย์มอนด์ มิลแลนด์  สไปก์ มิลแลนด์ 
การศึกษา: คิงส์คอลเลจสคูล
อาชีพ:  นักแสดง  ผู้กำกับ 
ปีปฏิบัติงาน: 1929–1985
คู่สมรส: เมอเรียล เวเบอร์  (สมรส 1932; 1986)
บุตร: แดเนียล (1940–1981)  วิกตอเรีย (บุตรบุญธรรม)
เรย์ มิลแลนด์ (อังกฤษ: Ray Milland; 3 มกราคม ค.ศ. 1907 – 10 มีนาคม ค.ศ. 1986) เป็นนักแสดงและผู้กำกับชาวเวลส์ มีผลงานการแสดงระหว่างปี ค.ศ. 1929–1985 เจ้าของรางวัลออสการ์และรางวัลลูกโลกทองคำ มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง ไดอัลเอ็มฟอร์เมอเดอร์ (1954) และ เลิฟสตอรี (1970)
มิลแลนด์เติบโตขึ้นในแกล็มมอร์แกน เขาเริ่มการแสดงตั้งแต่อายุ 22 ปี และรับบทนำครั้งแรกใน เดอะฟลายอิงสกอตแมน ด้วยกระแสของภาพยนตร์เรื่องนี้นำไปสู่การเซ็นสัญญากับเอ็มจีเอ็มนานถึง 9 เดือน หลังจากหมดสัญญากับเอ็มจีเอ็ม เขาย้ายไปสหรัฐอเมริกาและเซ็นสัญญาใหม่กับพาราเมาต์
มิลแลนด์เริ่มมีชื่อเสียงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเขาได้รับบทนำในภาพยนตร์เรื่อง เดอะจังเกิลพรินเซส (1936) คู่กับนักแสดงหน้าใหม่ โดโรธี ลอมร์ มิลแลนด์เซ็นสัญญากับพาราเมาต์เกือบ 20 ปี และได้รับรางวัลออสการ์ จากภาพยนตร์เรื่อง เดอะลอสต์วีกเอนด์ (1945) นอกจากนี้เขายังเป็นที่จดจำในภาพยนตร์เรื่อง เดอะเมเจอร์แอนด์เดอะไมเนอร์ (1942), เดอะบิกคล็อก (1948) และ เดอะทีฟ (1952) ที่ทำให้เขาได้เข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำเป็นครั้งที่สอง หลังหมดเซ็นสัญญากับพาราเมาต์ เขาหันตัวไปเป็นผู้กำกับและแสดงละครโทรทัศน์ตลอดช่วงที่มีชีวิตอยู่
ด้านชีวิตส่วนตัว มิลแลนด์แต่งงานกับเมอเรียล ฟรานเซส เวเบอร์ ในปี ค.ศ. 1932 พวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันจนมินแลนด์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1986 ทั้งคู่มีลูกชายหนึ่งคนชื่อ แดเนียล (เกิดปี ค.ศ. 1940) และบุตรบุญธรรมชื่อ วิกตอเรีย มิลแลนด์มีเรื่องอื้อฉาวจากการมีความสัมพันธ์กับดาราดังอย่าง เกรซ เคลลี ขณะถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง ไดอัลเอ็มฟอร์เมอเดอร์
ลูกชายของเขา แดเนียล มิลแลนด์ เคยปรากฏตัวในบทบาทเล็ก ๆ ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 เขาเสียชีวิตในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1981 อายุได้ 41 ปี จากการฆ่าตัวตาย โดยพบปืนไรเฟิลข้าง ๆ ตัวเขาบนเตียง และมีเลือดไหลออกมาจากศีรษะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เรย์ มิลแลนด์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เรย์ มิลแลนด์ ที่ไฟน์อะเกรฟ
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เอมีล ยันนิงส์ (1928)  วอร์เนอร์ แบ็กซ์เตอร์ (1929)  จอร์จ อาร์ลิสส์ (1930)  ลิโอเนล แบร์รีมัวร์ (1931)  เฟรดริก มาร์ช/วอลเลซ บีรี (1932)  ชาลส์ ลาฟตัน (1933)  คลาร์ก เกเบิล (1934)  วิกเตอร์ แม็กลาเกล็น (1935)  พอล มุนี (1936)  สเปนเซอร์ เทรซี (1937)  สเปนเซอร์ เทรซี (1938)  รอเบิร์ต ดอแนต (1939)  เจมส์ สจวร์ต (1940) 
1941–1960:  แกรี คูเปอร์ (1941)  เจมส์ แคกนีย์ (1942)  พอล ลูคัส (1943)  บิง ครอสบี (1944)  เรย์ มิลแลนด์ (1945)  เฟรดริก มาร์ช (1946)  โรนัลด์ คอลแมน (1947)  ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ (1948)  บรอเดริก ครอว์ฟอร์ด (1949)  โฮเซ เฟร์เรร์ (1950)  ฮัมฟรีย์ โบการ์ต (1951)  แกรี คูเปอร์ (1952)  วิลเลียม โฮลเดน (1953)  มาร์ลอน แบรนโด (1954)  เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ (1955)  ยูล บรีนเนอร์ (1956)  อเล็ก กินเนสส์ (1957)  เดวิด นิเวน (1958)  ชาร์ลตัน เฮสตัน (1959)  เบิร์ต แลนแคสเตอร์ (1960) 
1961–1980:  มักซีมีเลียน เชลล์ (1961)  เกรกอรี เพก (1962)  ซิดนีย์ พอยเทียร์ (1963)  เรกซ์ แฮร์ริสัน (1964)  ลี มาร์วิน (1965)  พอล สโกฟีลด์ (1966)  ร็อด ชไตเกอร์ (1967)  คลิฟฟ์ รอเบิร์ตสัน (1968)  จอห์น เวย์น (1969)  จอร์จ ซี. สกอตต์ (1970)  จีน แฮกแมน (1971)  มาร์ลอน แบรนโด (1972)  แจ็ก เลมมอน (1973)  อาร์ต คาร์นีย์ (1974)  แจ็ก นิโคลสัน (1975)  ปีเตอร์ ฟินช์ (1976)  ริชาร์ด เดรย์ฟัส (1977)  จอน วอยต์ (1978)  ดัสติน ฮอฟแมน (1979)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1980) 
1981–2000:  เฮนรี ฟอนดา (1981)  เบน คิงสลีย์ (1982)  โรเบิร์ต ดูวัล (1983)  เอฟ. เมอร์รีย์ เอบราฮัม (1984)  วิลเลียม เฮิร์ต (1985)  พอล นิวแมน (1986)  ไมเคิล ดักลาส (1987)  ดัสติน ฮอฟแมน (1988)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (1989)  เจเรมี ไอเอินส์ (1990)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (1991)  อัล ปาชิโน (1992)  ทอม แฮงส์ (1993)  ทอม แฮงส์ (1994)  นิโคลัส เคจ (1995)  เจฟฟรีย์ รัช (1996)  แจ็ก นิโคลสัน (1997)  โรแบร์โต เบนิญญี (1998)  เควิน สเปซีย์ (1999)  รัสเซล โครว์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เดนเซล วอชิงตัน (2001)  เอเดรียน โบรดี (2002)  ฌอน เพนน์ (2003)  เจมี ฟ็อกซ์ (2004)  ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน (2005)  ฟอเรสต์ วิตเทกเกอร์ (2006)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2007)  ฌอน เพนน์ (2008)  เจฟฟ์ บริดเจส (2009)  โคลิน เฟิร์ธ (2010)  ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง (2011)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2012)  แมทธิว แม็คคอนาเฮย์ (2013)  เอดดี เรดเมน (2014)  ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ (2015)  เคซีย์ แอฟเฟล็ก (2016)  แกรี โอลด์แมน (2017)  รามี แมลิก (2018)  วาคีน ฟีนิกซ์ (2019)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (2020)  วิลล์ สมิธ (2021)  เบรนแดน เฟรเซอร์ (2022)  คิลเลียน เมอร์ฟี (2023)
เรนน์ คิริยามะ

เรนน์ คิริยามะ (อังกฤษ: Renn Kiriyama) หรือ เร็ง คิริยามะ (ญี่ปุ่น: 桐山 漣; โรมาจิ: Kiriyama Ren) เกิดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1985 เป็นนักแสดงละครเวทีและละครโทรทัศน์ชาวญี่ปุ่น เริ่มแสดงละครตั้งแต่ปี ค.ศ. 2006
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง |
| --- | --- |
2007: Rambling Love
2007: Boy Love
2008: Cafe Daikanyama -Sweet Boys-
2008: Cafe Daikanyama II ~Yume no Tsuzuki~
2008: Cafe Daikanyama III ~Sorezore no Ashita~
2008: Bokura no Houteishiki
2009: Beat Rock Love
2009: Kamen Rider Decade: All Riders vs.Dai-Shocker
2009: Kamen Rider × Kamen Rider W & Decade: Movie War 2010
2010: Kamen Rider W Forever: A to Z/The Gaia Memories of Fate
2010: Kamen Rider × Kamen Rider OOO & W Featuring Skull: Movie War Core
2011: OOO, Den-O, All Riders: Let's Go Kamen Riders
2011: Kamen Rider W Returns
2011: RUN60 เก็บถาวร 2012-01-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2011: KIMI E เก็บถาวร 2011-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2011: Kichijoji no Asahina-kun เก็บถาวร 2016-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2011: Kamen Rider × Kamen Rider Fourze & OOO: Movie War Mega Max
2014: Heisei Riders vs.Shōwa Riders: Kamen Rider Taisen feat.Super Sentai
2015: Ju-On: The Final Curse
ผลงาน > โทรทัศน์

| ปี | เรื่อง |
| --- | --- |
2008: Tadashii Ouji no Tsukurikata
2008: Tokyo Ghost Trip
2008: Shibatora
2009: Reset (ja
2009: Kamen Rider W
2011: Honboshi
2011: Hanazakari no Kimitachi e 2011
2011: Switch Girl!!
2012: 37-sai de Isha ni Natta Boku ~Kenshui Junjo Monogatari~
2012: RUN60
2012: MONSTERS
2012: Switch Girl!! Season 2
ผลงาน > ละครเวที

Musical The Prince of Tennis - Bunta Marui
Absolute King Rikkai feat. Rokkaku ~ First Service
Dream Live 4th
Absolute King Rikkai feat. Rokkaku ~ Second Service
Dream Live 5th
Switch wo osu toki (2007)
แหล่งข้อมูลอื่น

Personal blog
Official profile เก็บถาวร 2010-01-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เรซิเดนต์อีวิล (วิดีโอเกม พ.ศ. 2539)

| เรซิเดนต์อีวิล |
| --- | --- |
ปกเกมภาษาอังกฤษ
ผู้พัฒนา:  แคปคอม เพลย์สเตชัน/นินเทนโด ดีเอส แคปคอม แซทเทิร์น เนกซ์เทค วินโดวส์ เวสต์วูดสตูดิโอส์ 
ผู้จัดจำหน่าย:  แคปคอม เพลย์สเตชัน JP/NA: แคปคอมPAL: Virgin Interactiveวินโดวส์  JP: CapcomNA/PAL: Virgin Interactiveเซก้า แซทเทิร์น แคปคอม นินเทนโด ดีเอสJP/NA/EU: CapcomAU: Nintendo Australia 
กำกับ: ชินจิ มิคะมิ
อำนวยการผลิต: โทะกุโระ ฟุจิวะระ มะซะยุกิ อะกะโฮะริ
ออกแบบ: ทะกะฮิโระ อะริมิสึ อิซะโอะ โออิชิ
โปรแกรมเมอร์: ยะสุฮิโระ อัมโพะ
เขียนบท: เคะนิชิ อิวะโอะ ยะสุยุกิ ซะกะ
แต่งเพลง: มะโกะโตะ โทะโมะซะวะ โคะอิชิ ฮิโระกิ มะซะมิ อุเอะดะ
ชุด: เรซิเดนต์อีวิล
เครื่องเล่น: เพลย์สเตชัน, ไมโครซอฟท์ วินโดวส์, เซก้า แซทเทิร์น, นินเทนโด ดีเอส
วางจำหน่าย:  22 มีนาคม 1996 เพลย์สเตชัน JP: March 22, 1996 NA: March 30, 1996 PAL: August 1, 1996Director's Cut JP: September 25, 1997 NA: September 30, 1997 PAL: December 10, 1997Director's Cut Dual Shock Ver. JP: August 6, 1998 NA: September 14, 1998ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ JP: December 6, 1996 PAL: September 17, 1997 NA: September 30, 1997เซก้า แซทเทิร์น JP: July 25, 1997 NA: August 31, 1997 PAL: October 1, 1997นินเทนโด ดีเอส JP: January 19, 2006 NA: February 7, 2006 PAL: March 30, 2006 
แนว: สยองขวัญเอาชีวิตรอด
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว
เรสซิเดนต์อีวิล (อังกฤษ: Resident Evil) หรือในญี่ปุ่นชื่อ ไบโอ ฮาซาร์ด (ญี่ปุ่น: バイオハザード; โรมาจิ: Baiohazādo) เป็นวิดีโอเกมแนวสยองขวัญเอาชีวิตรอด พัฒนาและจำหน่ายโดยแคปคอมสำหรับเครื่องเล่นเพลย์สเตชัน ในปี ค.ศ. 1996 และเป็นเกมแรกในเกมชุดเรซิเดนต์อีวิล เนื้อเรื่องของเกมเล่าถึงคริส เรดฟิลด์ และจิล วาเลนไทน์ สมาชิกหน่วย S.T.A.R.S. ขณะพวกเขากำลังสอบสวนชานเมืองแร็กคูนซิตี หลังสมาชิกในทีมหลายคนหายตัวไป พวกเขาติดอยู่ในคฤหาสน์แห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยซอมบีและสัตว์ประหลาดตัวอื่น ๆ ตอนเริ่มเกม ผู้เล่นเลือกได้ว่าจะเล่นเป็นคริสหรือจิล และต้องสำรวจคฤหาสน์เพื่อไขความลับต่าง ๆ
โทะกุโระ ฟุจิวะระ ตั้งใจทำเป็นเกมรีเมกของเกมสวีตโฮม (1989) ต่อมาทีมพัฒนาเกมเรซิเดนต์อีวิลนำโดยชินจิ มิคะมิ ระบบเกมเป็นเกมแอ็กชันมุมมองบุคคลที่สาม เสริมด้วยการจัดการสิ่งของ การสำรวจ และการแก้ปริศนา เรสซิเดนต์อีวิลสร้างข้อตกลงซึ่งต่อมาพบได้ในเกมหลัง ๆ เช่น การควบคุม ระบบคลังสิ่งของ ระบบบันทึกเกม และการใช้โมเดลสามมิติซ้อนในฉากหลังแบบพรีเรนเดอร์
เรสซิเดนต์อีวิล ได้รับการตอบรับที่ดีมากทั้งคำวิจารณ์และยอดขาย และเป็นเกมที่กำหนดแนวเกมสยองขวัญเอาชีวิตรอด ความสำเร็จนำไปสู่แฟรนไชส์สื่อ ประกอบด้วยวิดีโอเกม ภาพยนตร์ หนังสือการ์ตูน นวนิยาย และสินค้าอื่น ๆ เกมถูกทำลงเครื่องเซก้า แซทเทิร์น ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และนินเทนโด ดีเอส ในปี ค.ศ. 2002 เกมรีเมกในชื่อเดียวกันออกจำหน่ายบนเครื่องเกมคิวบ์ แสดงให้เห็นกราฟิก เสียง ระบบเกมและเนื้อเรื่องที่ปรับปรุงใหม่ ต่อมาเกมเวอร์ชันเกมคิวบ์ถูกมาสเตอร์ระดับคุณภาพสูงอีกครั้ง ออกจำหน่ายในปี ค.ศ. 2015 ในเครื่องเล่นใหม่ ภาคต่อโดยตรงของเกมในชื่อ เรซิเดนต์อีวิล 2 จำหน่ายในปี ค.ศ. 1998 และภาคเล่าย้อนในชื่อ เรซิเดนต์อีวิล ซีโร่ จำหน่ายในปี ค.ศ. 2002
ระบบเกม

ตัวละครของผู้เล่นเป็นสมาชิกหน่วยพิเศษคนหนึ่งที่ติดอยู่ในคฤหาสน์ที่มีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์อาศัยอยู่ จุดประสงค์ของเกมคือเปิดโปงปริศนาของคฤหาสน์และหนีรอดให้ได้ กราฟิกในเกมประกอบด้วยตัวละครและวัตถุหลายเหลี่ยมสามมิติเรียลไทม์ ซ้อนอยู่บนฉากหลังแบบพรีเรนเดอร์ และมุมกล้องตั้งนิ่ง ผู้เล่นควบคุมตัวละครโดยกดปุ่มที่แผงดีแพด หรือก้านอะนาล็อกไปทางซ้ายหรือขวาเพื่อหมุนตัวละคร และเคลื่อนไหวตัวละครไปข้างหน้าหรือข้างหลังโดยกดปุ่มขึ้นลงที่แผงดีแพด
ในการบรรลุเป้าหมาย ตัวละครต้องหาเอกสารหลายฉบับที่ชี้แจงรายละเอียดในเกม รวมถึงเบาะแสที่ช่วยแก้ปริศนาต่าง ๆ ในคฤหาสน์ สิ่งของสำคัญเป็นสิ่งจำเป็นที่ทำให้ผู้เล่นเข้าห้องใหม่หรือสิ่งของใหม่ ๆ ได้ ผู้เล่นมีอาวุธปืนเพื่อป้องกันตนเองจากศัตรู แต่กระสุนปืนมีจำกัด และผู้เล่นต้องเก็บกระสุนไว้ใช้ในยามจำเป็นเท่านั้น ในการเติมพลังตัวละคร ผู้เล่นต้องใช้สเปรย์ปฐมพยาบาล หรือสมุนไพรสามชนิดที่สามารถผสมกันจนได้ผลการรักษาที่ต่างกัน ช่องเก็บสิ่งของของผู้เล่นมีจำกัดขึ้นกับตัวละครที่ผู้เล่นเลือกเล่น และสิ่งของที่ผู้เล่นไม่ต้องการถือไว้สามารถเก็บไว้ในกล่องเก็บสิ่งของเพื่อใช้ในภายหลังได้ ในการบันทึกเกม ผู้เล่นต้องเก็บแถบผ้าหมึก และใช้กับเครื่องพิมพ์ดีดที่มีกระจายทั่วตำแหน่งในเกม อย่างไรก็ตาม แถบผ้าหมึกที่ผู้เล่นเก็บได้ก็มีจำกัด เช่นเดียวกับกระสุนปืนและยา ผู้เล่นจะได้เผชิญหน้าและต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่ติดเชื้อ เช่น ซอมบีกินเนื้อ สุนัขที่ตายแล้วฟื้น แมงมุมยักษ์ และสัตว์ประหลาดชนิดอื่น ๆ
โครงเรื่อง > ฉากท้องเรื่อง

เกิดเหตุฆาตกรรมต่อเนื่องในชานเมืองแร็กคูนซิตี โดยมีร่องรอยของมนุษย์กินคนบนซากศพเหยื่อ หน่วยช่วยชีวิตและยุทธวิธีพิเศษ (S.T.A.R.S.) ของสถานีตำรวจแร็กคูนซิตีได้รับมอบหมายให้ตรวจสอบคดีฆาตกรรม หน่วย S.T.A.R.S. แบ่งออกเป็นสองหน่วยย่อยคือ อัลฟา และบราโว หน่วยบราโวถูกส่งออกไปก่อน แต่การติดต่อขาดหายไป หน่วยอัลฟาจึงถูกส่งไปตามหาหน่วยบราโว
โครงเรื่อง > ตัวละคร

ผู้เล่นสามารถเลือกได้ว่าจะเล่นเป็นคริส เรดฟิลด์ และจิล วาเลนไทน์ สมาชิกหน่วยอัลฟา แต่ละคนมีความสามารถเอกลักษณ์แตกต่างกัน จิลมีอาวุธปืนมากกว่า และมีกุญแจผีที่ทำให้เข้าถึงห้องและเก็บสิ่งของได้ง่าย และช่องเก็บสิ่งของได้ถึงแปดอย่าง ขณะที่คริสมีอาวุธปืนจำกัด แต่แข็งแกร่งกว่า และมีช่องเก็บของเล็กกว่า เก็บของได้หกอย่าง
ตัวละครสนับสนุนในเกมได้แก่ แบร์รี เบอร์ตัน ผู้เชี่ยวชาญเรื่องอาวุธของหน่วยอัลฟาที่คอยหาอาวุธปืนและกระสุนให้จิล รวมไปถึงการช่วยปราบศัตรูบางชนิดที่ตัวละครหลักไม่สามารถกำจัดได้ด้วยตัวเองอีกด้วย รีเบ็กกา แชมเบอส์ สมาชิกหน่วยบราโวที่รอดชีวิต คอยช่วยเหลือคริสเรื่องยา อัลเบิร์ต เวสเกอร์ กัปตันของหน่วย S.T.A.R.S. และหัวหน้าหน่วยอัลฟา และแบรด วิกเกอส์ กัปตันเฮลิคอปเตอร์ที่ส่งสัญญาณช่วยเหลือ
สมาชิกหน่วย S.T.A.R.S. คนอื่น ๆ ได้แก่ โจเซฟ ฟรอสต์ สมาชิกคนที่หกของหน่วยอัลฟาที่ตายกะทันหัน เอ็นริโก มารินี หัวหน้าหน่วยบราโวที่ทำให้ผู้เล่นพบจุดหักมุมมากที่สุด ริชาร์ด ไอเคน ผู้มอบวิทยุสื่อสารให้ผู้เล่น เคนเนท เจ. ซัลลิแวน สมาชิกหน่วยบราโวถูกฆ่าหลังหน่วยอัลฟามาถึง และฟอเรสต์ สเปเยอร์ ศพถูกพบที่ระเบียง
โครงเรื่อง > เนื้อเรื่อง

เหตุการณ์ในเกมเริ่มต้นในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 หน่วยอัลฟาพบพิกัดของเฮลิคอปเตอร์ของหน่วยบราโว แต่ไม่พบผู้รอดชีวิต พบเพียงมือข้างหนึ่งที่เสียหาย ขณะตรวจบริเวณที่เกิดเหตุเพื่อหาเบาะแส หน่วยอัลฟาถูกฝูงสุนัขปีศาจจู่โจม มีสุนัขตัวหนึ่งฆ่าโจเซฟ ฟรอสต์ หนึ่งในหน่วยอัลฟาจนเสียชีวิต กัปตันเฮลิคอปเตอร์ของหน่วยอัลฟาชื่อ แบรด ตื่นตระหนกและบินหนีไปคนเดียว หน่วยอัลฟาที่เหลือถูกสุนัขปีศาจตามล่า และจำเป็นต้องหาที่หลบภัยในคฤหาสน์หลังหนึ่ง เชื่อกันว่าถูกทิ้งร้างไว้
เนื่องจากยังมีสุนัขวนเวียนอยู่ข้างนอก หน่วยอัลฟาที่เหลือสี่คน (เวสเกอร์ คริส จิล และแบร์รี่) ติดอยู่ในคฤหาสน์ ตัวละครที่ผู้เล่นเลือกจะะส่งผลให้ตัวละครคนหนึ่งไม่ได้เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ (แบร์รี่ไม่ได้เข้ามาถ้าเลือกเล่นคริส คริสไม่ได้เข้ามาถ้าเลือกเล่นจิล) มีเสียงยิงปืนดังขึ้น  ผู้เล่นแยกย้ายไปตรวจสอบ ณ จุดนี้ ผู้เล่นจะได้ควบคุมตัวละครและเริ่มสำรวจคฤหาสน์ สิ่งหนึ่งที่ค้นพบคือศพสมาชิกหน่วยบราโวชื่อ เคนเนท เจ. ซัลลิแวน ถูกซอมบี้กินจนตาย ขณะกำลังค้นหาในคฤหาสน์ ตัวละครพบหน่วยบราโวอีกหลายคน เช่น ริชาร์ด ไอเคน ถูกงูพิษกัดปางตายและเสียชีวิตในที่สุด และมอบวิทยุให้ผู้เล่นก่อนเขาสิ้นลม ฟอเรสต์ สเปเยอร์ พบเป็นศพที่ระเบียง (ในเกมเวอร์ชันหลัง ศพนี้ฟื้นขึ้นมาเป็นซอมบี้ด้วย) และเอ็นริโก มารินี กัปตันหน่วยบราโว ผู้เปิดเผยว่าหนึ่งในหน่วยอัลฟาเป็นผู้ทรยศก่อนถูกมือสังหารปริศนายิงจนตาย
ในที่สุดตัวละครพบว่าคฤหาสน์มีปริศนา กับดัก และเรื่องสยองขวัญมากมาย เอกสารที่กระจายทั่วไปแนะว่ามีการทดลองที่ผิดกฎหมายกระทำโดยทีมวิจัยลับ ภายใต้อำนาจและการดูแลของบริษัทชีวการแพทย์ อัมเบรลลาคอร์เปอเรชัน สิ่งมีชีวิตที่วนเวียนอยู่ในคฤหาสน์และรอบ ๆ คือผลจากการทดลองนี้ ซึ่งทำให้บุคลากรในคฤหาสน์ สัตว์และแมลงต่าง ๆ โดนสารกลายพันธุ์ที่เรียกว่า ที-ไวรัส
หลังจากตรวจตราในอาคารหลาย ๆ หลัง ทางเดินต่าง ๆ และอุโมงค์ใต้ดิน ผู้เล่นพบห้องปฏิบัติการลับใต้ดินที่มีการทดลองของอัมเบรลลาคอร์เปอเรชัน ในห้องทดลอง ผู้เล่นเรียนรู้ว่าเวสเกอร์คือเจ้าหน้าที่ที่ทำงานให้อัมเบรลลา เวสเกอร์ถูกสิ่งมีชีวิตในห้องทดลองฆ่าจนดูเหมือนตาย ผู้เล่นพบตัวละครอีกตัวที่ผู้เล่นเล่นได้ถูกเวสเกอร์ขังอยู่ในห้องขัง และช่วยพาเขาออกโดยเปิดระบบระเบิดตัวเอง ผู้เล่น (และตัวละครหน่วย S.T.A.R.S. ที่รอดชีวิตอีกสองคน ถ้าผู้เล่นช่วยชีวิตไว้ได้ทัน) มุ่งหน้าไปที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ ผู้เล่นมาถึงลานจอดและสามารถติดต่อแบรดได้ และพบกับผู้รอดชีวิตอีกสองคน แต่ถูกไทแรนต์ สัตว์ประหลาดเหมือนคนที่เกิดหลังโดนสารทีไวรัสนานเกินไป เข้าจู่โจม หลังจากต่อสู้ไทแรนต์จนชนะ หน่วย S.T.A.R.S. ที่รอดชีวิตขึ้นเฮลิคอปเตอร์และหนีไปได้
โครงเรื่อง > ฉากจบ

ตัวละครแต่ละตัวมีฉากจบสี่แบบ ผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับว่าผู้เล่นช่วยชีวิตหน่วย S.T.A.R.S. อีกสองคนได้หรือไม่ ตัวละครที่ไม่ถูกเลือกจะถูกขังเดี่ยวในห้องปฏิบัติการลับใต้ดิน ในการเข้าถึงห้องขัง ผู้เล่นต้องเก็บแผ่นดิสก์ MO ที่อยู่ในคฤหาสน์ และใช้ถอดรหัสเพื่อปลดล็อกประตู ฉากจบที่ดีที่สุด ผู้เล่นจะต้องช่วยตัวเอกอีกคนหนึ่งนอกจากคู่หูด้วย
ฉากจบที่ดีที่สุด คริสและจิลหนีออกจากคฤหาสน์ร่วมกับสมาชิก S.T.A.R.S. คนที่สาม (รีเบ็กกาหรือแบร์รี ขึ้นกับตัวละครที่ผู้เล่นเลือก) หลังจากชนะไทแรนต์และทำลายคฤหาสน์แล้ว
ฉากจบที่ดีที่สุดอันดับที่สอง ตัวละครผู้เล่น (คริสหรือจิล) หนีออกจากคฤหาสน์กับคู่หูของตน (รีเบ็กกาหรือแบร์รี) หลังจากชนะไทแรนต์และทำลายคฤหาสน์แล้ว
ฉากจบที่แย่ที่สุดอันดับที่สอง คริสและจิลหนีออกจากคฤหาสน์ได้เพียงสองคน คฤหาสน์ไม่ถูกทำลาย และไทแรนต์ถูกปล่อยไปในป่า
ฉากจบที่แย่ที่สุด ตัวละครผู้เล่นรอดเพียงคนเดียว คฤหาสน์ไม่ถูกทำลาย และไทแรนต์ถูกปล่อยไปในป่า
เชิงอรรถ

↑  ญี่ปุ่น: バイオハザード; โรมาจิ: Baio Hazādo; Bio Hazard เกมภาคแรกสะกดชื่อแยกเป็นสองคำว่า ไบโอ ฮาซาร์ด ไม่เหมือนกับภาคต่อที่สะกดติดกันเป็นคำเดียว
ลีกเอิง ฤดูกาล 2020–21

| --- | --- |
ฤดูกาล: 2020–21
วันที่: 21 สิงหาคม ค.ศ. 2020 – 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
ทีมชนะเลิศ: ลีล แชมป์ลีกเอิง สมัยที่ 4 แชมป์ลีกสูงสุดฝรั่งเศส สมัยที่ 6
ตกชั้น: นีม ดีฌง
แชมเปียนส์ลีก: ลีล ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง มอนาโก
ยูโรปาลีก: ลียง มาร์แซย์
ยูโรปาคอนเฟอเรนซ์ลีก: แรน
จำนวนนัด: 370
จำนวนประตู: 1,026 (2.77 ประตูต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด: กีลียาน อึมบาเป (27 ประตู)
ทีมเหย้า ชนะสูงสุด: ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง 6–1 อ็องเฌ (2 ตุลาคม ค.ศ. 2020) สทราซบูร์ 5–0 นีม (6 มกราคม ค.ศ. 2021)
ทีมเยือน ชนะสูงสุด: แซ็งเตเตียน 0–5 ลียง (24 มกราคม ค.ศ. 2021)
จำนวนประตูสูงสุด: ล็องส์ 4–4 แร็งส์ (8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020)
ชนะติดต่อกัน มากที่สุด: ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง (8 นัด)
ไม่แพ้ติดต่อกัน มากที่สุด: ลียง (16 นัด)
ไม่ชนะติดต่อกัน มากที่สุด: ดีฌง น็องต์ (15 นัด)
แพ้ติดต่อกัน มากที่สุด: ดีฌง (12 นัด)
← 2019–20 2021–22 →  สถิติทั้งหมดปรับปรุงล่าสุดในวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
ลีกเอิง ฤดูกาล 2020–21 (อังกฤษ: 2020–21 Ligue 1) เป็นฤดูกาลที่ 83 นับตั้งแต่การก่อตั้งในฤดูกาล 1932–33 โดยเริ่มต้นฤดูกาลเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 2020 และสิ้นสุดเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2021. โปรแกรมการแข่งขันของลีกจะประกาศไว้เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 2020.
ทีม > การเปลี่ยนแปลง

ลอรีย็องและล็องส์เป็นทีมที่เลื่อนชั้นมาจากลีกเดอ ฤดูกาล 2019–20 หลังจากศาลฝรั่งเศสมีคำตัดสินในตอนแรกว่าฤดูกาลจะดำเนินการต่อไปด้วยจำนวน 22 ทีม การตกชั้นของอาเมียงและตูลูซสู่ลีกเดอ ฤดูกาล 2020–21 ได้รับการยืนยันเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2020 เป็นไปตามการออกเสียงลงคะแนนโดยแอลแอ็ฟเป
| เลื่อนชั้นสู่ ลีกเอิง ฤดูกาล 2020–21 | ตกชั้นจาก ลีกเอิง ฤดูกาล 2019–20 |
| --- | --- |
ลอรีย็อง ล็องส์: อาเมียง ตูลูซ
ทีม > สนามและที่ตั้ง

| สโมสร | ที่ตั้ง | สนาม | ความจุ (ที่นั่ง) | ฤดูกาล 2019–20 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อ็องเฌ !อ็องเฌ | อ็องเฌ | แรมง กอปา | 18,752 | 11 !อันดับที่ 11 |
| บอร์โด !บอร์โด | บอร์โด | นูโวสตาดเดอบอร์โด (มัตมูว์ตัตล็องติก) | 42,115 | 12 !อันดับที่ 12 |
| แบร็สต์ !แบร็สต์ | แบร็สต์ | ฟร็องซิส เลอ เบล | 15,931 | 14 !อันดับที่ 14 |
| ดีฌง | ดีฌง | กัสตง เฌราร์ | 15,995 | 16 !อันดับที่ 16 |
| Lens !ล็องส์ | ล็องส์ | บอลาร์ต-เดอเลลิส | 37,705 | 20 !ลีกเดอ, อันดับที่ 2 |
| ลีล !ลีล | วีลเนิฟว์-ดัสก์ | ปีแยร์ โมรัว | 50,186 | 04 !อันดับที่ 4 |
| Lorient !ลอรีย็อง | ลอรีย็อง | สตาดดูว์มุสตัวร์ | 18,890 | 19 !ลีกเดอ, อันดับที่ 1 |
| ลียง !ลียง | ลียง | กรูปามา | 59,186 | 07 !อันดับที่ 7 |
| มาร์แซย์ !มาร์แซย์ | มาร์แซย์ | ออร็องฌ์เวลอดรอม | 67,394 | 02 !อันดับที่ 2 |
| Metz !แม็ส | แม็ส | แซ็ง-แซ็งฟอเรียง | 25,636 | 15 !อันดับที่ 15 |
| Monaco !มอนาโก |  มอนาโก | สตาดลูย-เดอ | 18,523 | 09 !อันดับที่ 9 |
| มงเปอลีเย !มงเปอลีเย | มงเปอลีเย | สตาดเดอลามอซง | 32,900 | 08 !อันดับที่ 8 |
| น็องต์ !น็องต์ | น็องต์ | สตาดเดอลาโบฌัวร์ | 35,322 | 13 !อันดับที่ 13 |
| นิส !นิส | นิส | อลิอันซ์ริวีเอรา | 35,624 | 06 !อันดับที่ 6 |
| Nîmes !นีม | นีม | สตาดเดก็อสเตียร์ | 18,482 | 18 !อันดับที่ 18 |
| ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง !ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง | ปารีส | ปาร์กเดแพร็งส์ | 48,583 | 01 !อันดับที่ 1 |
| Reims !แร็งส์ | แร็งส์ | โอกุสต์ เดอโลน | 21,684 | 05 !อันดับที่ 5 |
| แรน !แรน | แรน | โรอาซงปาร์ก | 29,778 | 03 !อันดับที่ 3 |
| แซ็งเตเตียน !แซ็งเตเตียน | แซ็งเตเตียน | ฌอฟรัว กีชาร์ | 41,965 | 17 !อันดับที่ 17 |
| สทราซบูร์ !สทราซบูร์ | สทราซบูร์ | สตาดเดอลาแมโน | 29,230 | 10 !อันดับที่ 10 |
ทีม > บุคลากรและชุดแข่งขัน

| ทีม | ผู้จัดการทีม | กัปตัน | ผู้ผลิตเสื้อ | ผู้สนับสนุนหลัก |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อ็องเฌ |  มูแล็ง, สเตฟานสเตฟาน มูแล็ง |  ทราออเร, อิสมาแอลอิสมาแอล ทราออเร | คัปปา | Scania (เหย้า), Bodet (A) |
| บอร์โด |  กัสแซ็ต, ฌ็อง-หลุยส์ฌ็อง-หลุยส์ กัสแซ็ต |  โกเซียลนี, โลร็องโลร็อง โกเซียลนี |  พูมา | บิสโทรเรฌ็อง, วีนามักซ์ (3) |
| แบร็สต์ |  ดาลอลีโย, ออลีวีเยออลีวีเย ดาลอลีโย |  ดูแวร์เนอ, ฌ็อง-เกแว็งฌ็อง-เกแว็ง ดูแวร์เนอ | อาดิดาส | เกอกีแนร์ (เหย้า), Yaourts Malo (A) |
| ดีฌง |  ลินาแร็ส, ดาวิดดาวิด ลินาแร็ส |  เอคูเอเล มันกา, บรูโนบรูโน เอคูเอเล มันกา | ลอตโต | รอเฌมาร์แต็ง (เหย้า), ซุแอซ (เยือน, 3) |
| ล็องส์ |  ฟร็องค์ ไฮเซอ |  คาฮูซัก, ยันนิคยันนิค คาฮูซัก | มาครอน | Auchan |
| ลีล |  กาลตีเย, คริสต็อฟคริสต็อฟ กาลตีเย |  ฟงตึ, ฌูแซฌูแซ ฟงตึ |  นิวบาลานซ์ | Boulanger |
| ลอรีย็อง |  เปลิสซิเยร์, คริสต็อฟคริสต็อฟ เปลิสซิเยร์ |  เลอมอยเนอ, ฟาเบียงฟาเบียง เลอมอยเนอ | คัปปา | JEAN FLOC'H |
| ลียง |  การ์เซีย, รูดีรูดี การ์เซีย |  เดอไป, แม็มฟิสแม็มฟิส เดอไป |  อาดิดาส | เอมิเรตส์, เวโอลียา (ยุโรป) |
| มาร์แซย์ |  ซัมปาโอลี, โฮร์เกโฮร์เก ซัมปาโอลี |  ม็องด็องดา, สแตฟว์สแตฟว์ ม็องด็องดา |  พูมา | อูเบอร์อีตส์ |
| มอนาโก |  คอวัช, นิคอนิคอ คอวัช |  แบน แยแดร์, วีซามวีซาม แบน แยแดร์ |  คัปปา | เฟดคอม |
| แม็ส |  อ็องตอเนตติ, แฟรเดอริกแฟรเดอริก อ็องตอเนตติ |  โบเย, จอห์นจอห์น โบเย |  คัปปา | คาร์ อะเวนิว & MOSL (H), MOSL (A) |
| มงเปอลีเย |  มิเชล เดร์ ซาคาเรียน |  อิลตง, วีโตรีนูวีโตรีนู อิลตง |  ไนกี้ | Groupe Marty |
| น็องต์ |  กอมบูอาเร, อ็องตวนอ็องตวน กอมบูอาเร |  ทูแร, อับดูลาแยอับดูลาแย ทูแร | มาครอน | ซีแนร์ฌี |
| นิส |  อูร์เซอา, อาเดรียนอาเดรียน อูร์เซอา |  , ดังชีดังชี  | มาครอน | Ineos |
| นีม |  ปลังเก, ปาสกาลปาสกาล ปลังเก |  บรีย็องซง, อ็องตอนีอ็องตอนี บรีย็องซง |  พูมา | Bastide Médical |
| ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง |  โปเชติโน, เมาริซิโอเมาริซิโอ โปเชติโน |  , มาร์กิญญุสมาร์กิญญุส  | ไนกี้ | Accor |
| แร็งส์ |  กียง, ดาวีดดาวีด กียง |  อับเดลฮามิด, ยูนิสยูนิส อับเดลฮามิด |  อัมโบร | Maisons France Confort (เหย้า), Hexaom (เยือน & 3) |
| แรน |  เกเนซิโอ, บรูโนบรูโน เกเนซิโอ |  ดา ซิลวา, ดาเมียงดาเมียง ดา ซิลวา |  พูมา | ซามซิก |
| แซ็งเตเตียน |  ปุแอล, โกลดโกลด ปุแอล |  เดอบูว์ชี, มาตีเยอมาตีเยอ เดอบูว์ชี |  เลอก็อกสปอร์ติฟ | อาเอซีโย |
| สทราซบูร์ |  โลแร, ตีแยรีตีแยรี โลแร |  มิตรอวิช, สเตฟานสเตฟาน มิตรอวิช |  อาดิดาส | แอเซแนร์ฌี (เหย้า), ครัวซีเออร็อป (เยือน) |
ทีม > การเปลี่ยนผู้จัดการทีม

| ทีม | ผู้จัดการทีมคนก่อน | เหตุที่ออก | วันที่ออก | อันดับในตารางคะแนน | ผู้จัดการทีมคนใหม่ | วันที่ได้รับการแต่งตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| นีม |  บลาการ์, แบร์นาร์แบร์นาร์ บลาการ์ | ได้รับความยินยอมร่วมกัน | 23 มิถุนายน 2020 | ก่อนเปิดฤดูกาล |  อาร์ปินง, เฌโรมเฌโรม อาร์ปินง | 23 มิถุนายน 2020 |
| มอนาโก |  โมเรโน, โรเบร์ตโรเบร์ต โมเรโน | ถูกไล่ออก | 19 กรกฎาคม 2020 | ก่อนเปิดฤดูกาล |  คอวัช, นิคอนิคอ คอวัช | 19 กรกฎาคม 2020 |
| บอร์โด |  โซซา, เปาลูเปาลู โซซา | ลาออก | 10 สิงหาคม 2020 | ก่อนเปิดฤดูกาล |  กัสแซ็ต, ฌ็อง-หลุยส์ฌ็อง-หลุยส์ กัสแซ็ต | 10 สิงหาคม 2020 |
| แม็ส |  โฮกญง, แว็งซ็องต์แว็งซ็องต์ โฮกญง | ได้รับความยินยอมร่วมกัน | 12 ตุลาคม 2020 | อันดับที่ 15 |  อ็องตอเนตติ, แฟรเดอริกแฟรเดอริก อ็องตอเนตติ | 12 ตุลาคม 2020 |
| ดีฌง |  ฌอบาร์, สแตฟานสแตฟาน ฌอบาร์ | ลาออก | 5 พฤศจิกายน 2020 | อันดับที่ 20 |  ลินาแร็ส, ดาวิดดาวิด ลินาแร็ส | 5 พฤศจิกายน 2020 |
| นิส |  วีเยรา, ปาทริกปาทริก วีเยรา | ลาออก | 4 ธันวาคม 2020 | อันดับที่ 11 |  อูร์เซอา, อาเดรียนอาเดรียน อูร์เซอา | 4 ธันวาคม 2020 |
| น็องต์ |  กูร์คุฟฟ์, คริสตีย็องคริสตีย็อง กูร์คุฟฟ์ | ลาออก | 8 ธันวาคม 2020 | อันดับที่ 14 |  โดเมอเน็ช, ไรยมงด์ไรยมงด์ โดเมอเน็ช | 26 ธันวาคม 2020 |
| ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง |  ทุคเคิล, โทมัสโทมัส ทุคเคิล | ลาออก | 29 ธันวาคม 2020 | อันดับที่ 3 |  โปเชติโน, เมาริซิโอเมาริซิโอ โปเชติโน | 2 มกราคม 2021 |
| มาร์แซย์ |  วีลัช-โบอัช, อังแดรอังแดร วีลัช-โบอัช | ขอไล่ออกและจากนั้นลาออก | 2 กุมภาพันธ์ 2021 | อันดับที่ 9 |  ซัมปาโอลี, โฮร์เกโฮร์เก ซัมปาโอลี | 26 กุมภาพันธ์ 2021 |
| นีม |  เฌโรม อาร์ปินง | ลาออก | 5 กุมภาพันธ์ 2021 | อันดับที่ 20 |  ปลังเก, ปาสกาลปาสกาล ปลังเก | 5 กุมภาพันธ์ 2021 |
| น็องต์ |  โดเมอเน็ช, ไรยมงด์ไรยมงด์ โดเมอเน็ช | ลาออก | 10 กุมภาพันธ์ 2021 | อันดับที่ 18 |  กอมบูอาเร, อ็องตวนอ็องตวน กอมบูอาเร | 11 กุมภาพันธ์ 2021 |
| แรน |  สแตฟาน, ฌูเลียงฌูเลียง สแตฟาน | ขอไล่ออก | 1 มีนาคม 2021 | อันดับที่ 9 |  เกเนซิโอ, บรูโนบรูโน เกเนซิโอ | 4 มีนาคม 2021 |