stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อันโดรเมด้า ชุน
ชุดคล็อธอันโดรเมด้า

ชุดคล็อธอันโดรเมด้า มีลักษณะเป็นชุดของสตรีที่มีโซ่พันอยู่ มีที่มาจากตำนานที่เจ้าหญิงอันโดรเมด้าถูกโซ่มัดไว้กับก้อนหินในทะเลเพื่อเป็นเครื่องสังเวยแก่มังกรทะเล ซึ่งโซ่ที่ล่ามเจ้าหญิงอันโดรเมด้าไว้นั้น คือ โซ่ของชุดคล็อธอันโดรเมด้านั่นเอง ผู้ที่จะครอบครองชุดคล็อธอันโดรเมด้าได้นั้นต้องผ่านการฝึกขั้นสูงสุดของเกาะอันโดรเมด้าที่เรียกว่า ซาครีเฟียส ซึ่งเป็นการนำคนไปผูกติดไว้กับก้อนหินโดยโซ่อันโดรเมด้าในตำแหน่งที่เคยผูกเจ้าหญิงอันโดรเมด้าไว้ ผู้ที่สามารถหลุดออกจากการพันธนาการของโซ่อันโดรเมด้า จะได้เป็นผู้ครอบครองชุดคล็อธอันโดรเมด้า
ชุดคล็อธอันโดรเมด้า มีจุดเด่นที่แตกต่างไปจากชุดคล็อธอื่น ๆ ได้แก่ การที่มีโซ่ไว้เป็นอาวุธ โซ่ของชุดคล็อธอันโดรเมด้ามี 2 เส้น ซึ่งบริเวณปลายโซ่ทั้ง 2 เส้นนั้นจะมีลักษณะและหน้าที่ที่แตกต่างกัน โดยบริเวณปลายโซ่ทางด้านซ้ายมือนั้นจะมีลักษณะเป็นโซ่กลม มีไว้สำหรับรับมือและป้องกันตัวจากคู่ต่อสู้ ส่วนโซ่ทางด้านขวามือนั้นมีลักษณะเป็นสามเหลี่ยม ใช้สำหรับโจมตีและค้นหาที่อยู่ของคู่ต่อสู้ ไม่ว่าจะอยู่แห่งไหนก็ตาม และรูปร่างของโซ่นั้นสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามรูปแบบการโจมตีของเจ้าของ เช่น มีลักษณะเป็นสายฟ้า ตาข่าย กับดักสัตว์ เป็นต้น นอกจากนี้ เมื่อผู้ที่มีจิตใจเป็นศัตรูมาจับที่โซ่จะถูกกระแสไฟหลายหมื่นโวลต์ช็อตอีกด้วย
จากการต่อสู้ในศึกต่าง ๆ นั้น ชุดคล็อธอันโดรเมด้าจึงได้ผ่านการซ่อมแซมและปรับเปลี่ยนรูปร่างหลายครั้ง โดยหลังจากการผ่านศึก 12 ปราสาทนั้น ชุดคล็อธอันโดรเมด้าได้รับความเสียหายอย่างหนัก เพื่อเป็นการชุบชีวิตของชุดคล็อธนั้น เวอร์โก้ ชากะจึงได้เสียสละเลือดของตนเพื่อใช้ซ่อมแซมชุดคล็อธ ในการซ่อมแซมในครั้งนี้ชุดคล็อธอันโดรเมด้าจึงเปลี่ยนแปลงลักษณะของชุดคล็อธเป็นรูปแบบที่ 2 และเนื่องจากได้รับการซ่อมแซมด้วยเลือดของโกลด์เซนต์ ชุดคล็อธอันโดรเมด้าจึงส่องประกายสีทองออกมาได้
ในการต่อสู้ในศึกสงครามศักดิ์สิทธิ์กับฮาเดสนั้น แอเรียส ชิออนได้ใช้เลือดของอาเทน่าเพื่อซ่อมแซมชุดคล็อธอันโดรเมด้าอีกครั้ง ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงรูปร่างของชุดคล็อธเป็นครั้งที่ 3 และเนื่องจากการซ่อมแซมในครั้งนี้ใช้เลือดของอาเทน่า ชุดคล็อธอันโดรเมด้าจึงถูกคุ้มครองด้วยพลังของเทพเจ้า ดังนั้น  จึงทำให้ชุนสามารถเดินทางไปยังเอลิเชี่ยนซึ่งเป็นสถานที่ที่มีเฉพาะเทพเจ้าเท่านั้นที่จะสามารถเดินทางไปได้ นอกจากนี้ ด้วยเลือดของอาเทน่ารวมกับการเข้าถึงพลังคอสโม่ที่สูงนั้น ชุดคล็อธอันโดรเมด้าเปลี่ยนแปลงรูปแบบอีกครั้งเป็น ชุดอันโดรเมด้าก็อดคล็อธ (Andromeda's god cloth) ซึ่งถือเป็นชุดคล็อธที่เหนือกว่าโกลด์คล็อธอีกด้วย
ท่าไม้ตาย

ชุนเป็นผู้ที่มีท่าไม้ตายที่มากที่สุดคนหนึ่ง โดยท่าไม้ตายของชุนนั้นสามารถแบ่งออกเป็นท่าตั้งรับและท่าโจมตีขึ้นอยู่กับโซ่ที่ใช้ โดยท่าโจมตีที่พบบ่อย ได้แก่  เนบิวล่า เชน (Nebula Chain) ซึ่งเป็นการใช้โซ่โจมตีคู่ต่อสู่โดยตรง นอกจากนี้ ยังมีท่าธันเดอร์ เวฟ (Thunder Wave) ซึ่งเป็นการใช้โซ่ค้นหาและโจมตีคู่ต่อสู้ โดยรูปร่างของโซ่จะมีลักษณะเป็นรูปสายฟ้า
ส่วนท่าที่ใช้ในการตั้งรับที่พบบ่อย ได้แก่ โรลลิ่ง ดีเฟนส์ (Rolling Defense) และเซอร์เคิล ดีเฟนส์ (Circle Defense) ในภาคโพไซดอนนั้น ชุนได้ใช้โซ่ในการตั้งรับการโจมตีของสคิลล่า อิโอ โดยโซ่จะเปลี่ยนแปลงไปตามการโจมตีของอีโอ ได้แก่ สไปเดอร์ เน็ท (Spider Net) เคสติ้ง เน็ท (Casting Net) สไปรัล ดักท์ (Spiral Duct) บูมเมอแรง ชู้ต (Boomerang Shoot) ไวลด์ แทร็ป (Wild Trap)
นอกจากนี้ ชุนยังมีท่าไม้ตายที่ไม่ได้ใช้โซ่เป็นอาวุธ ได้แก่ เนบิวล่า สตรีม (Nebula Stream) เป็นท่าที่ใช้อากาศวังวนของอากาศที่อยู่โดยรอบคู่ต่อสู้ในการหยุดการเคลื่อนไหวของศัตรู เมื่อเพิ่มพลังขึ้นจะกลายเป็นการโจมตีที่รุนแรง เรียกว่า เนบิวล่า สตอร์ม (Nebula Storm)
นอกจากท่าไม้ตายปกติแล้ว ชุนยังมีท่าไม้ตายลับแตกต่างจากเซนต์คนอื่น นั่นคือท่า "พี่ฮะ" เมื่อชุนตะโกนคำว่า "พี่ฮะ" จะปรากฏร่างของฟินิกส์ อิคคิ เข้าร่วมการต่อสู้
ดูเพิ่ม

อาธีน่าและเซนต์แห่งอาธีน่า
แหล่งข้อมูลอื่น

อันโดรเมด้า ชุน จากไทยเซนต์เซย่าดอตคอม เก็บถาวร 2007-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กตัวละครในเรื่องเซนต์เซย่า |
| --- | --- | --- |
| บรอนซ์เซนต์ |  เพกาซัส เซย่า  เพกาซัส เท็นมะ (LS)  เพกาซัส เท็นมะ(ND)  เพกาซัส โคกะ  ดราก้อน ชิริว  ดราก้อน ริวโฮ  ซิกนัส เฮียวกะ  อันโดรเมด้า ชุน  ฟีนิกซ์ อิคคิ  ไลโอเน็ต โซมะ  อาควีล่า ยูนะ  วูลฟ์ ฮารุโตะ  โอไรอ้อน เอเดน  ยูนิคอร์น จาบุ  ยูนิคอร์น ยาโตะ  ไฮดร้า อิจิ  แบร์ เงกิ  วูล์ฟ นาจิ  ไลโอเน็ต บัน  คาเมเลี่ยน จูน  |  |
| ซิลเวอร์เซนต์ | อีเกิ้ล มารีน โอฟิวซุส ไชน่า  ลิซาร์ด มิสตี้  ไคโทส โมเซซ  เฮาด์ แอสเทเรี่ยน  เซนทอร์ บาเบล  ออไรก้า คาเพลล่า  โครว์ จาเมี่ยน  เซอร์บิรัส ดันเต้  เพอร์เซอุส อัลกอร์  คานิสเมเจอร์ ซิริอุส  มุสก้า ดิออส  เฮอร์คิวลิส อัลเกตี้  ซาจิตต้า เทรมี่  เซเฟอุส ไดดาลอส  ไลร่า โอฟี่  คริสตัลเซนต์  เครน ยุสุริฮะ  ไฮดรัส อิจิ |  |
| แบล็คเซนต์ |  จังโก้  แบล็คเพกาซัส  แบล็คดราก้อน  แบล็คสวอน  แบล็คอันโดรเมด้า  แบล็คฟินิกซ์  |  |
| โกลด์เซนต์ |  แอเรียส มู  แอเรียส ชิออน  ทอรัส อัลเดบารัน  เจมินี่ ซากะ  เจมินี่ คาน่อน  เจมินี่ อัสปูรอส  เจมินี่ เดฟเทรอส  แคนเซอร์ เดธมาสค์  เลโอ ไอโอเลีย  เลโอ เรกูลัส  เวอร์โก้ ชากะ  เวอร์โก้ อัศมิฐา  ไลบร้า โดโก  ไลบร้า ชิริว  สกอร์เปี้ยน มิโร่  ซาจิททาเรียส ไอโอลอส  ซาจิททาเรียส เซย์ย่า  แคปริคอร์น ชูร่า  อควอเรียส คามิว  พิสซิส อโฟรดิเท  |  |
| ก็อดวอริเออร์ |  เฟคด้า ธอร์  แอริออธ เฟนริล  เมรัค ฮาเก้น  เบเนทนาช มีเมย์  เม็กเรซ อัลเบริช  มิซาร์ ชิด  อัลกอร์ บั๊ด  โดเบ ซิกฟรีด  |  |
| มารีเนอร์ |  เมอร์เมด เททีส  ซีฮอร์ส ไบอัน  สคิวล่า อิโอ  คริสซาออร์ กฤษณะ  ลิมนาเดส คาสะ  คราเก้น ไอแซ็ค  ไซเรน โซเรนต์  ซีดราก้อน คาน่อน  |  |
| สเป็คเตอร์ |  ไวเวิร์น ราดาแมนทีส  กริฟฟ่อน มีนอส  การูด้า ไออาคอส  อาเครอน ชารอน  สเคเลตัน มารูคิโน่  บัลร็อค รูเน่  สฟิงซ์ ฟาโรห์  โกเล็ม ร็อค  โทรล อิวาล  ไลคาออน ฟลีกีอัส  เดทลี่ บีเทิล สแตนด์  ฮาร์ปี้ วาเลนไทน์  บาซิลิสค์ ซิลฟิด  มิโนทอรัส กอร์ดอน  อราวเน่ ควีน  ฟล็อก เซรอส  ดีพ นีโอเบ  ไซคลอปส์ คีกันต์  ปาปิญอง มิว  เวิร์ม ไรมี่  ดิวราแฮน คิวบ์  เอลฟ์ มิลูส  กอร์กอน อ๊อก  เมฟิสโตเฟเลส โยมะ  |  |
| เทพเจ้า |  อาเทน่า  ฮาเดส  โพไซดอน  ซุส  อาเรส  แอโฟรไดที  พัลลัส  ฮีรา  ดิมีเทอร์  เฮสเทีย  อาร์ทิมิส  อพอลโล  เฮอร์มีส  ฮิฟีสตัส  โอดิน  ธอร์  โลกิ  |  |
| อื่น ๆ |  คิโด ซาโอริ  โพลาริส ฮิลด้า  จูเลี่ยน โซโล  ซาช่า  อาโรน  แพนโดรา  อาวล์ พาร์ทีต้า  |  |
 โครงการ  หมวดหมู่  สถานีย่อย
พระเจ้าชาลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ
เบื้องต้น

พระเจ้าชาลส์ สจวตพระราชโอรสองค์โตของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งสกอตแลนด์และไอร์แลนด์และพระนางอ็องเรียต มารี เสด็จพระราชสมภพที่พระราชวังเซนต์เจมส์เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1630 และทรงรับบับติศมาเมื่อวันที่ 27 มิถุนายนโดยบิชอปวิลเลียม ลอด จากแองกลิคันผู้ขณะดำรงตำแหน่งเป็นบิชอปแห่งลอนดอน และทรงได้รับการเลี้ยงดูโดยแมรี แซกวิลล์ เคาน์เตสแห่งดอร์เซตผู้เป็นโปรเตสแตนต์ แต่ทรงมีพ่อแม่ทูลหัวเป็นโรมันคาทอลิกที่เป็นพระประยูรญาติทางพระมารดา ที่รวมทั้งพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศสและพระนางมารี เด เมดีชีพระราชมารดาของพระเจ้าหลุยส์ พระองค์ทรงได้รับตำแหน่งดยุกแห่งคอร์นวอลล์และดยุกแห่งรอธซี เมื่อประสูติในฐานะที่เป็นพระราชโอรสองค์โตของพระมหากษัตริย์ เมื่อมีพระชนมายุได้ 8 พรรษาก็ทรงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้เป็นเจ้าชายแห่งเวลส์แต่มิได้มีพิธีแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ
ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1640 เมื่อยังทรงพระเยาว์ พระราชบิดาทรงต่อสู้กับกองทัพของฝ่ายรัฐสภาและพิวริตันในสงครามกลางเมืองอังกฤษ เจ้าชายชาลส์ทรงติดตามพระราชบิดาในยุทธการที่เอจฮิลล์ เมื่อมีพระชนมายุได้ 14 พรรษาก็ทรงเข้าร่วมในการรณรงค์ใน ค.ศ. 1645 และทรงได้รับแต่งตั้งแต่ในนามให้เป็นผู้บังคับบัญชาทหารแห่งเวสต์คันทรี ในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1646 พระราชบิดาก็พ่ายแพ้สงคราม เจ้าชายชาลส์จึงเสด็จหนีจากอังกฤษเพื่อความปลอดภัย โดยเสด็จไปหมู่เกาะซิลลีย์ก่อนที่จะเสด็จต่อไปเจอร์ซีย์ และในที่สุดก็ไปถึงฝรั่งเศสเพื่อไปสมทบกับพระราชมารดาประทับลี้ภัยอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว พร้อมกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ซึ่งขณะนั้นมีพระชนมายุได้ 8 พรรษา
ในปี ค.ศ. 1648 ระหว่างสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 2 เจ้าชายชาลส์ก็ทรงย้ายไปเฮกในเนเธอร์แลนด์ไปประทับกับเจ้าหญิงแมรีสจ๊วต (Mary Stuart) และวิลเลียมที่ 2 เจ้าชายแห่งออเรนจ์ พระสวามีเพราะทรงเชื่อว่าทั้งสองพระองค์อาจจะทรงสนับสนุนฝ่ายนิยมกษัตริย์มากกว่าพระญาติทางฝรั่งเศส เมื่อทรงพยายามยกกองทัพไปช่วยพระราชบิดาแต่กองทัพภายใต้การนำของพระองค์ไปถึงสกอตแลนด์ไม่ทันที่จะสมทบกับกองกำลัง “Engagers” ที่สนับสนุนพระราชบิดาที่นำโดยเจมส์ แฮมิลตัน ดยุกที่ 1 แห่งแฮมิลตัน ก่อนที่จะพ่ายแพ้ในยุทธการที่เพรสตันในปี ค.ศ. 1648
ระหว่างที่ประทับอยู่ที่กรุงเฮกเจ้าชายชาลส์ทรงมีความสัมพันธ์กับลูซี วอลเตอร์อยู่พักหนึ่ง ผู้ต่อมาถึงกับอ้างว่าได้เจ้าชายชาลส์ทรงแต่งงานอย่างลับ ๆ ด้วย ชาลส์มีพระโอรสกับลูซี วอลเตอร์คนหนึ่งคือเจมส์ ครอฟต์ส (ต่อมาเป็นเจมส์ สกอตต์ ดยุกที่ 1แห่งมอนมัธ ผู้ต่อมากลายมามีบทบาทสำคัญในทางการเมืองของอังกฤษ)
พระเจ้าชาลส์ที่ 1 พระราชบิดาของพระองค์ ทรงถูกจับกุมในปี ค.ศ. 1647 ทรงหลบหนีจากการคุมขังได้แต่ก็มาทรงถูกจับอีกครั้งหนึ่งในปี ค.ศ. 1648 แม้ว่าเจ้าชายชาลส์จะทรงพยายามหาทางช่วยทางการทูตในการปลดปล่อยพระองค์แต่ก็ไม่สำเร็จ ในที่สุดพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ก็ทรงถูกปลงพระชนม์ในข้อหากบฏต่อแผ่นดินเมื่อวันอังคารที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1649 หลังจากนั้นอังกฤษก็เข้าสู่สมัยสาธารณรัฐ
ปัญหาและการหลบหนี

ทันทีที่พระเจ้าชาลส์ที่ 1 เสด็จสวรรคตรัฐสภาแห่งสกอตแลนด์ก็ประกาศแต่งตั้งให้เจ้าชาย
ชาลส์ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ต่อจากพระราชบิดาเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1649 แต่ทรงต้องยอมรับข้อแม้บางประการ พระเจ้าชาลส์ทรงจำยอมตามเงื่อนไขของรัฐสภาแห่งสกอตแลนด์ใน สนธิสัญญาเบรดาในปี ค.ศ. 1650 ที่สนับสนุน “Solemn League and Covenant” ในการใช้การจัดระเบียบองค์การแบบเพรสไบทีเรียนทั่วดินแดนอังกฤษ เมื่อเสด็จมาถึงสกอตแลนด์ในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1650 พระเจ้าชาลส์ก็ทรงตกลงตามข้อสัญญาอย่างเป็นทางการ แม้ว่าการละทิ้งการจัดระเบียบองคืการแบบอีพิสโคปัล จะทำให้ทรงเป็นที่นิยมในสกอตแลนด์แต่นโยบายดังกล่าวทำให้ความนิยมพระองค์ในอังกฤษลดถอยลง แต่ต่อมาพระองค์เองก็ทรงไม่พอพระทัยกับ “ความหน้าไหว้หลังหลอก” ของ กลุ่มคัฟเวอร์นันต์ (Covenanters)
เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1650 กลุ่มคัฟเวอร์นันต์ก็พ่ายแพ้ในยุทธการที่ดันบาร์ต่อกองทหารที่มึกำลังน้อยกว่าที่นำโดยโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ฝ่ายสก็อตถูกแบ่งเป็นสองฝ่าย -- ฝ่าย “Engagers” และฝ่ายเพรสไบทีเรียน “คัฟเวอร์นันเตอร์” ซึ่งบางครั้งก็สู้กันเอง -- สมเด็จพระเจ้าชาลส์ทรงไม่พอพระทัยในกลุ่มคัฟเวอร์นันต์หนักขึ้นจนต้องทรงพยายามทรงม้าหลบหนีไปสมทบกับฝ่าย “Engagers” ในเดือนตุลาคมในเหตุการณ์ที่เรียกกันว่า “การเริ่มต้น” แต่เพียงสองวันต่อมากลุ่มเพรสไบทีเรียนก็ตามมาไปนำพระองค์กลับมา แต่จะอย่างไรก็ตามสกอตแลนด์ก็ยังเป็นหัวใจสำคัญในโอกาสที่จะกู้ราชบัลลังก์อังกฤษคืน พระเจ้าชาลส์ทรงเข้าพิธีบรมราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ที่สโคนเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1651
เมื่อทรงเห็นว่ากองทัพของครอมเวลล์เป็นปัญหาต่อความมั่นคงของสกอตแลนด์พระเจ้าชาลส์ก็ทรงตัดสินพระทัยยกกองทัพไปรุกรานอังกฤษ แม้ว่าชาวสกอตและฝ่ายนิยมกษัตริย์หลายคนจะไม่ยอมร่วมมือ พระองค์ทรงนำทัพลงอังกฤษแต่ก็ไปทรงพ่ายแพ้ที่ยุทธการวูสเตอร์เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1651 หลังจากนั้นก็ทรงต้องหลบหนีและครั้งหนึ่งทรงไปซ่อนพระองค์อยูในโพรงต้นโอ้คที่คฤหาสน์บอสโคเบล (Boscobel House) พระเจ้าชาลส์ทรงหลบหนีอยู่หกอาทิตย์ก่อนที่ออกจากอังกฤษได้ และทรงไปขึ้นฝั่งนอร์ม็องดีในฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม แม้ว่าจะมีค่าพระเศียรถึง £1,000 และการปลอมพระองค์หลบหนีก็ไม่ใช่ง่าย ๆ เพราะทรงสูงกว่า 6 ฟุต (185 ซม.) แต่ก็ไม่มีผู้ใดทรยศส่งตัวพระองค์ให้ฝ่ายรัฐสภา
ทางด้านอังกฤษการแต่งตั้งครอมเวลล์ให้เป็น“เจ้าผู้อารักขา” ของเกาะอังกฤษก็เท่ากับเป็นการทำให้อังกฤษตกอยู่ภายใต้การปกครองของผู้เผด็จการทหาร เมื่อพระเจ้าชาลส์ไม่ทรงมีรัฐบาลสนับสนุนพระองค์ก็ไม่ทรงมีทางที่หาทุนพอที่จะต่อต้านรัฐบาลของครอมเวลล์อย่างมีประสิทธิภาพได้ แม้ว่าจะทรงมีความเกี่ยดองกับเจ้าหญิงแมรีแห่งออเรนจ์และพระนางเฮนเรียตตา มาเรีย พระราชมารดาแต่ทั้งเนเธอร์แลนด์และฝรั่งเศสก็หันมาเป็นพันธมิตรกับรัฐบาลของครอมเวลล์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1654 ซึ่งทำให้ทรงต้องหันไปขอความช่วยเหลือจากสเปนซึ่งขณะนั้นปกครองเนเธอร์แลนด์ตอนใต้อยู่ พระเจ้าชาลส์ทรงพยายามรวบรวมกองทัพอีกแต่ก็ไม่ทรงประสบความสำเร็จเพราะการขาดทุนทรัพย์
การฟื้นฟูราชวงศ์ > กาฬโรคและเพลิงไหม้

ดูบทความหลักที่ โรคระบาดครั้งใหญ่ในกรุงลอนดอน และ อัคคีภัยครั้งใหญ่ในลอนดอน ค.ศ. 1666
ในปี ค.ศ. 1665 พระเจ้าชาลส์ทรงต้องประสบวิกฤติการณ์สองอย่าง: โรคระบาดครั้งใหญ่ในกรุงลอนดอน ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิตในช่วงที่สูงที่สุดในอาทิตย์ที่ 17 กันยายนเป็นจำนวนถึง 7,000 คน พระเจ้าชาลส์และครอบครัวเสด็จหนีการระบาดของโรคจากลอนดอนไปประทับที่ซอลท์สบรีทางใต้ของอังกฤษในเดือนกรกฎาคม; ส่วนรัฐสภาย้ายไปตั้งอยู่ที่ออกซฟอร์ด ความพยายามต่าง ๆ ของเจ้าหน้าที่สาธารณสุขที่จะหยุดยั้งการเผยแพร่ของโรคระบาดล้มเหลว โรคก็ยังระบาดอย่างไม่หยุดยั้งต่อไปจนกระทั่งเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่
นอกไปจากการระบาดของกาฬโรคแล้วลอนดอนก็ยังประสบความเสียหายอย่างหนักจากเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ที่เป็นที่รู้จักกันว่า “เพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในลอนดอน” ที่เริ่มเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1666 ซึ่งเป็นการหยุดยั้งการระบาดของกาฬโรคไปในตัว ไฟครั้งนี้ไหม้บ้านเรือนไปทั้งสิ้น 13,200 หลังและคริสต์ศาสนสถานอีก 87 แห่งรวมทั้งมหาวิหารเซนต์พอล พระเจ้าชาลส์และพระอนุชาเจมส์ทรงบริหารและช่วยในการหยุดยั้งเพลิงไหม้ด้วยพระองค์เอง ประชาชนกล่าวหาว่านิกาย[[]]มีส่วนในการทำให้เกิดเพลิงไหม้ แต่อันที่จริงแล้วสาเหตุที่แท้จริงไฟเริ่มที่ร้านอบขนมปังที่ซอยพุดดิง
บรรณานุกรม

Charles II (r. 1660–1685), Official website of the British Monarchy, สืบค้นเมื่อ 19 April 2010
Fraser, Antonia (1979), King Charles II, London: Weidenfeld and Nicolson, ISBN 0297775715
Hutton, Ronald (1989), Charles II: King of England, Scotland, and Ireland, Oxford (England): Clarendon Press, ISBN 0198229119
Miller, John (1991), Charles II, London: Weidenfeld and Nicolson, ISBN 0297812149
Seaward, Paul (September 2004; online edn, January 2008), "Charles II (1630–1685)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, doi:10.1093/ref:odnb/5144, สืบค้นเมื่อ 19 April 2010 {{citation}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |date= (help) (Subscription required)
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Harris, Tim (2005), Restoration: Charles II and his kingdoms, 1660–1685, London: Allen Lane, ISBN 0713991917
Keay, Anna (2008), The Magnificent Monarch: Charles II and the Ceremonies of Power, London: Hambledon Continuum, ISBN 9781847252258
Kenyon, J. P. (1957), "Review Article: The Reign of Charles II", Cambridge Historical Journal, XIII: 82–86
Miller, John (1985), Restoration England: the reign of Charles II, London: Longman, ISBN 0582353963
กาซาบล็องกา

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ คาซาบลังกา (ภาพยนตร์)
| กาซาบล็องกา |
| --- | --- |
เมือง
ภาพถ่ายเมืองกาซาบล็องกา
   ธง
สมญา: กาซา
กาซาบล็องกาที่ตั้งเมืองกาซาบล็องกาในประเทศโมร็อกโกแสดงแผนที่โมร็อกโกกาซาบล็องกากาซาบล็องกา (แอฟริกา)แสดงแผนที่แอฟริกา
พิกัด: 33°34′42″N 7°36′24″W﻿ / ﻿33.57833°N 7.60667°W﻿ / 33.57833; -7.60667
ประเทศ:  โมร็อกโก
แคว้น: กร็องกาซาบล็องกา
จังหวัด: กาซาบล็องกา
ตั้งถิ่นฐานครั้งแรก: ศตวรรษที่ 7 ก่อน ค.ศ.
ก่อสร้างใหม่: ค.ศ. 1756
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: มุฮัมมัด ซัยยิด
พื้นที่
 • เมือง: 386.14 ตร.กม. (149.09 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 1,615 ตร.กม. (624 ตร.ไมล์)
ความสูง: 60 เมตร (200 ฟุต)
ความสูงจุดสูงสุด: 115 เมตร (377 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 0 เมตร (0 ฟุต)
ประชากร (2010)
 • เมือง: 3,500,000 คน
 • รวมปริมณฑล: 4,000,000 คน
เขตเวลา: UTC+0 (WET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+1 (WEST)
รหัสไปรษณีย์: 20000-20200
เว็บไซต์: http://www.casablanca.ma/
กาซาบล็องกา (ฝรั่งเศส: Casablanca, ออกเสียง: [ka.za.blɑ̃.ka]) หรือ อัดดารัลบัยฎออ์ (อาหรับ: الدار البيضاء, ad-Dār al-Bayḍāʼ) เป็นเมืองทางทิศตะวันตกของประเทศโมร็อกโกและเป็นเมืองหลวงของแคว้นกร็องกาซาบล็องกา ตั้งอยู่ริมฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ห่างจากกรุงราบัตเมืองหลวงของประเทศไปทางทิศใต้ประมาณ 80 กิโลเมตร กาซาบล็องกาเป็นเมืองท่าหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของโมร็อกโก และยังเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคมาเกร็บ (แอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ) อีกด้วย จากการสำรวจสำมะโนครัวในปี ค.ศ. 2004 พบว่ามีประชากรประมาณ 2,946,440 คนอาศัยอยู่ในเมืองนี้ กาซาบล็องกาถือเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและธุรกิจของประเทศ นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งฐานทัพหลักของกองทัพเรือโมร็อกโกอีกด้วย
ชาวเบอร์เบอร์เข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณนี้อย่างน้อยตั้งแต่ศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสต์ศักราช ต่อมาชาวฟินิเชีย ชาวโรมัน และชาวเมรินิดได้เข้ามาใช้เป็นเมืองท่าในชื่อ "อันฟา" (Anfa) เมืองนี้ได้เป็นอิสระและกลายเป็นแหล่งกบดานโจรสลัดในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 ทำให้โปรตุเกสเข้ามาทำลายเมืองในปี ค.ศ. 1468 และสร้างใหม่เป็นป้อมปราการ เมืองใหม่ที่เจริญเติบโตรอบป้อมนี้มีชื่อเรียกว่า "กาซาบรังกา" (Casa Branca) ซึ่งแปลว่า "บ้านสีขาว" ในภาษาโปรตุเกส แต่ชาวยุโรปได้ละทิ้งเมืองไปหลังจากเกิดแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 1755 สุลต่านแห่งโมร็อกโกได้สร้างเมืองใหม่ขึ้นอีกครั้งโดยได้รับความช่วยเหลือจากสเปน เมืองนี้จึงได้รับการตั้งชื่อเป็นภาษาอาหรับ (อัดดารัลบัยฎออ์) โดยแปลจากชื่อเมืองในภาษาสเปนว่า "กาซาบลังกา" (Casa Blanca) ซึ่งแปลว่าบ้านสีขาวเช่นกัน ต่อมาถูกฝรั่งเศสเข้ายึดครองในปี ค.ศ. 1907 จนกระทั่งได้รับเอกราชพร้อมกับพื้นที่อื่น ๆ ของโมร็อกโกเมื่อปี ค.ศ. 1956
ปาทริก เดย์โต

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ปาทริก ฟิลิป บราโว เดย์โต
วันเกิด:   (1990-02-15) 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 (34 ปี)
สถานที่เกิด:  มะนิลา ฟิลิปปินส์
ส่วนสูง:  1.86 m (6 ft 1 in)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  คายา–อีโลอีโล
หมายเลข:  40
สโมสรวิทยาลัย
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
|  |  De La Salle University |   |   |
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2012 |  Pachanga |  12 |  (0) |
| 2012–2014 |  Green Archers United |  34 |  (0) |
| 2014–2018 |  Global Cebu |  43 |  (0) |
| 2018 |  Davao Aguilas |  6 |  (0) |
| 2019 |  Stallion Laguna |  5 |  (0) |
| 2019–2022 |  สุพรรณบุรี |  61 |  (0) |
| 2022 |  พีที ประจวบ |  12 |  (0) |
| 2022–2023 |  Stallion Laguna |  10 |  (0) |
| 2023–2024 |  ชลบุรี |  27 |  (0) |
| 2024– |  คายา–อีโลอีโล |  1 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2013 |  ฟิลิปปินส์ อายุไม่เกิน 23 ปี |  1 |  (0) |
| 2014– |  ฟิลิปปินส์ |  22 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 26 ธันวาคม 2022 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 21 ธันวาคม 2024
ปาทริก ฟิลิป บราโว เดย์โต (เกิดวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990) เป็นนักฟุตบอลชาวฟิลิปปินส์ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้แก่ทีมชาติฟิลิปปินส์
ทีมชาติ > รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ.  2013 เดย์โตมีชื่อติดทีมชาติฟิลิปปินส์รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ในนัดกระชับมิตรที่พบกับสิงคโปร์
ทีมชาติ > ชุดใหญ่

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ.  2013 เดย์โตมีชื่อติดทีมชาติฟิลิปปินส์ในการแข่งขันรอบคัดเลือกของเอเอฟซี ชาเลนจ์คัพ 2014 ซึ่งฟิลิปปินส์อยู่กลุ่มเดียวกันกับ กัมพูชา, บรูไน และเติร์กเมนิสถาน
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 เดย์โตถูกเรียกตัวติดทีมชาติอีกครั้งโดยผู้ฝึกสอน โทมัส ดูเลย์ ในนัดกระชับมิตรที่พบกับมาเลเซีย โดยในตอนแรกแรก เดย์โตจะถูกส่งลงเป็นตัวสำรอง แต่ในการแข่งขัน เขาได้ลงเล่นเป็นตัวจริง เนื่องจาก โรลันด์ มุลเลอร์ ไม่สามารถลงเล่นได้เนื่องจากอาการป่วย
ในการแข่งขันเอเอฟซี ชาเลนจ์คัพ 2014 ที่มัลดีฟส์ เดย์โตมีชื่อติดทีมชาติในรอบ 23 คนสุดท้าย ในฐานะผู้รักษาประตูมือหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

ปาทริก เดย์โต ที่ National-Football-Teams.com
ข้อมูลของ ปาทริก เดย์โต ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
Patrick Deyto at worldfootball.net
การปิดกั้นเยอรมนี (ค.ศ. 1939-1945)

การทิ้งระเบิดน้ำลึกจากทางด้านหลังของเรือเฮสเอ็มเอส สตาร์ลิง ในช่วงยุทธการแห่งแอตแลนติก
การปิดกั้นเยอรมนี (ค.ศ. 1939-1945)  เป็นรู้จักกันดีคือสงครามทางเศรษฐกิจ ได้ถูกนำมาใช้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยสหราชอาณาจักรและฝรั่งเศสในการออกคำสั่งเพื่อยับยั้งการขนส่งทรัพยากรต่าง ๆ อย่างแร่ธาตุ โลหะ อาหาร และสิ่งทอที่จำเป็นโดยนาซีเยอรมนีและต่อมาฟาสซิสต์อิตาลี ในคำสั่งเพื่อสนับสนุนความพยายามการทำสงครามของพวกเขา สงครามทางเศรษฐกิจประกอบด้วยส่วนใหญ่ของการปิดกั้นทางทะเลซึ่งก่อตั้งให้เป็นส่วนหนึ่งของยุทธการแห่งแอตแลนติกที่กว้างขวาง  และรวมทั้งการทำให้หมดโอกาสซื้อทรัพยากรสงครามจากประเทศที่เป็นกลางเพื่อขัดขวางไม่ให้ขายให้กับข้าศึก
มีสี่ช่วงเวลาที่ชัดเจนของการปิดกั้น ช่วงแรกเป็นช่วงเริ่มต้นของสงครามในยุโรปในเดือนกันยายน ค.ศ. 1939 ถึงจุดสิ้นสุดของสงครามลวง ในระหว่างที่ฝ่ายสัมพันธมิตรและฝ่ายอักษะ ทั้งสองฝ่ายต่างได้สกัดกั้นการเดินเรือมหาสมุทรที่เป็นกลางเพื่อยึดการขนส่งที่มีเส้นทางไปยังศัตรู ในขณะที่ท่าเรือในสเปนได้ถูกใช้เพื่อการขนส่งนำเข้าวัสดุสงครามจากเยอรมนี ช่วงที่สองได้เริ่มต้นขึ้นภายหลังฝ่ายอักษะได้ยึดครองดินแดนส่วนใหญ่ในทวีปยุโรปอย่างรวดเร็วซึ่งทำให้พวกเขาสามารถควบคุมศูนย์กลางอุตสาหกรรมและเกษตรกรรม ช่วงที่สามนับตั้งแต่จากปลายปี ค.ศ. 1941 ภายหลังจากได้เริ่มต้นด้วยการทำสงครามระหว่างสหรัฐอเมริกาและจักรวรรดิญี่ปุ่น ช่วงสุดท้ายได้เข้ามาภายหลังจากกระแสสงครามได้พลิกกลับให้กับฝ่ายอักษะ ภายหลังจากทหารได้พ่ายแพ้และสูญเสียอย่างหนักขึ้นและภายหลังดีเดย์ ซึ่งได้นำไปสู่การถอนตัวอย่างทีละน้อยจากดินแดนยึดครองในการเผชิญหน้าการรุกทางทหารของฝ่ายสัมพันธมิตรอย่างล้มหลาม
โรงพยาบาลนครธน

| โรงพยาบาลนครธน |
| --- | --- |


ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: 1 ซอยพระรามที่ 2 ซอย 56 แขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร 10150, ไทย
หน่วยงาน
ประเภท: โรงพยาบาลเอกชน
บริการสุขภาพ
จำนวนเตียง: 150 เตียง
ประวัติ
เปิดให้บริการ: 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539; 28 ปีก่อน (2539-11-10)
ลิงก์
เว็บไซต์: www.nakornthon.com
บริษัท
ประเภท: บริษัทมหาชนจำกัด
การซื้อขาย: SET:NKT
อุตสาหกรรม: การแพทย์
ก่อตั้ง: 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2536; 31 ปีก่อน (2536-05-13)
สำนักงานใหญ่: ประเทศไทย 
บริษัทแม่: สยามเฮลท์แคร์ กรุ๊ป
เว็บไซต์: www.nakornthon.com 
 
โรงพยาบาลนครธน (อังกฤษ: Nakornthon Hospital) เป็นโรงพยาบาลเฉพาะทางขนาด 150 เตียง มีศูนย์บริการต่าง ๆ อาทิ ศูนย์สมองและระบบประสาทศูนย์ศัลยกรรม ศูนย์ทางเดินอาหารและตับศูนย์เทคโนโลยีเพื่อการมีบุตร ฯลฯ ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร
ประวัติ

สุดจิตต์และถนอม ทองสิมา เป็นเจ้าของที่ดินบริเวณถนนพระรามที่ 2 กว่า 500 ไร่ ต่อมาบุตรคือญาณเดช ทองสิมา เข้ามาทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ต่อ โดยแนวคิดการสร้างโรงพยาบาลมาจากถนอมผู้เป็นมารดา ที่คิดว่าการสร้างโรงพยาบาลเปรียบเสมือนการทำบุญ จึงได้ลงทุนสร้างโรงพยาบาล ใช้เงินลงทุน 200–300 ล้านบาท โรงพยาบาลนครธนเปิดให้บริการครั้งแรกปลายปี พ.ศ. 2539 แต่ปีถัดมาเกิดวิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 ทำให้โรงพยาบาลมีหนี้จำนวนมาก  จึงทำแผนชำระหนี้ 6 ปี จนหมดหนี้ ระหว่าง พ.ศ. 2542–2552 ได้เปิดรับคนไข้ประกันสังคม
ภายหลังได้เปลี่ยนแปลงจากโรงพยาบาลรักษาโรคทั่วไปเป็นโรงพยาบาลเฉพาะทาง มีศูนย์ต่าง ๆ  ตั้งแต่ศูนย์สุขภาพเด็ก ศูนย์สูตินรีเวช ศูนย์เทคโนโลยีเพื่อการมีบุตร ศูนย์รักษ์เต้านมดูแลโรคมะเร็งเต้านมโดยเฉพาะ เป็นต้น พ.ศ. 2561 เปิดศูนย์ทางเดินอาหารและตับ ศูนย์ศัลยกรรม หรือแม้แต่กระดูกและข้อ รวมถึงศูนย์สมองและระบบประสาท
ประวัติ > จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2567 โรงพยาบาลนครธนได้ประกาศเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย และลงทุนเพิ่มด้วยจำนวนเงิน 350 ล้านบาท เพื่อยกระดับเครื่องมือทางการแพทย์ และปรับปรุงสถานที่ โดยได้ยื่นแบบแสดงรายการข้อมูลและร่างหนังสือชี้ชวนต่อสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ เพื่อดำเนินกระบวนการระดมทุนสาธารณะโดยการเสนอขายหุ้นครั้งแรกให้แก่สาธารณชน และเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ในกลุ่มอุตสาหกรรมบริการ หมวดธุรกิจการแพทย์ ในชื่อย่อหลักทรัพย์ NKT โดยมีบริษัทหลักทรัพย์ ทรีนีตี้ จำกัด และธนาคารไทยพาณิชย์ ในเครือเอสซีบี เอกซ์ เป็นที่ปรึกษาทางการเงิน
NKT ได้ทำการระดมทุนสาธารณะโดยการเสนอขายหุ้นครั้งแรกให้แก่สาธารณชนเฉพาะหุ้นเพิ่มทุน จำนวนไม่เกิน 135,000,000 หุ้น คิดเป็นสัดส่วนไม่เกิน 25.23% ในเบื้องต้น ที่ช่วงราคาหุ้นละ 7.60–8.20 บาท เมื่อวันที่ 2–4 ธันวาคม พ.ศ. 2567 โดยมีบริษัทหลักทรัพย์ ทรีนีตี้ จำกัด และบริษัทหลักทรัพย์ อินโนเวสท์ เอกซ์ จำกัด ในเครือเอสซีบี เอกซ์ เป็นผู้จัดการการจัดจำหน่ายและรับประกันการจำหน่าย หลังเสร็จสิ้นการเสนอขายหุ้นแล้ว NKT ได้กำหนดราคาเสนอขายสุดท้ายที่ 7.80 บาท NKT จึงมีมูลค่าเสนอขายทั้งหมด 1,053,000,000 บาท และเข้าซื้อขายวันแรกเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2567 โดยเป็นหลักทรัพย์ตัวสุดท้ายที่จดทะเบียนด้วยเงื่อนไขการเข้าจดทะเบียนฉบับเก่าของตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
การปฏิวัติอุตสาหกรรม
ศัพท์มูลวิทยา

การใช้คำว่า การปฏิวัติอุตสาหกรรม ครั้งแรกสุดสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นจดหมายของราชทูตฝรั่งเศส หลุยส์-กิโยม อ็อตโต ฉบับวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1799 ประกาศว่าฝรั่งเศสได้เข้าร่วมการแข่งขันในการ อ็องดุซตรีแยลีส (การทำให้เป็นอุตสาหกรรม) ในหนังสือของเรย์มอนด์ วิลเลียมส์ ในปี ค.ศ. 1976 คำหลัก: คำศัพท์แห่งวัฒนธรรมและสังคม เข้าได้กล่าวในคำนำถึงคำว่าอุตสาหกรรม: "แนวคิดด้านการจัดระเบียบสังคมใหม่โดยยึดหลักการบนการเปลี่ยนแปลงทางอุตสาหกรรมที่สำคัญซึ่งกระจ่างชัดในโรเบิร์ต เซาท์ธีย์ และโรเบิร์ต โอเวน ระหว่างปี ค.ศ. 1811 และ 1818 และเป็นการแน่แท้เร็วเท่ากับวิลเลียม เบลค ในช่วงต้นทศวรรษที่ 1790 และวิลเลียม เวิร์ดเวิร์ธ ในช่วงเปลี่ยนศตวรรษใหม่" การใช้คำว่า "การปฏิวัติอุตสาหกรรม" ใช้หมายถึงการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีได้กลายมาเป็นที่แพร่หลายมากขึ้นในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1830 ที่ซึ่งเชร็อง-อะด็อฟเฟอ บล็องกิ ได้ให้นิยามไว้ใน ลาเรวอลูซียงอ็องดุซตรีแยล (La révolution industrielle) ฟรีดริช เอ็นเกลส์กล่าวในหนังสือ สภาพความเป็นอยู่ของชนชั้นแรงงานในอังกฤษ ค.ศ. 1844 (The Condition of the Working Class in England in 1844) ว่าการปฏิวัติอุตสาหกรรมคือ "การปฏิวัติที่เปลี่ยนแปลงสังคมอารยชนในเวลาเดียวกัน" และอาร์โนลด์ โทยินบี คือผู้ที่ทำให้วาทกรรมนี้โด่งดังจาการเขียนรายละเอียดอรรถาธิบายเพิ่มเติมในปี ค.ศ. 1881
ปัจจัย

มีปัจจัยหกประการที่อำนวยความสะดวกให้เกิดการปฏิวัติอุตสาหกรรม ได้แก่ ระดับผลผลิตทางการเกษตรที่สูง เช่น ที่สะท้อนให้เห็นในการปฏิวัติเกษตรกรรมในอังกฤษ เพื่อจัดหาแรงงานส่วนเกินและอาหาร สระว่ายน้ำของทักษะการจัดการและการประกอบการ ท่าเรือ แม่น้ำ คลอง และถนนที่สามารถเคลื่อนย้ายวัตถุดิบและผลผลิตได้อย่างถูกต้องทรัพยากรธรรมชาติ เช่น ถ่านหิน เหล็ก และน้ำตก ความมั่นคงทางการเมืองและระบบกฎหมายที่สนับสนุนธุรกิจ และเงินทุนทางการเงินที่มีอยู่เพื่อการลงทุน เมื่อการปฏิวัติอุตสาหกรรมเริ่มต้นขึ้นในสหราชอาณาจักร สามารถเพิ่มปัจจัยใหม่ได้ ได้แก่ ความกระตือรือร้นของผู้ประกอบการชาวอังกฤษในการส่งออกความเชี่ยวชาญด้านอุตสาหกรรมและความเต็มใจที่จะนำเข้ากระบวนการ อังกฤษได้บรรลุเกณฑ์และเริ่มต้นการอุตสาหกรรมในศตวรรษที่ 18 จากนั้นจึงส่งออกกระบวนการไปยังยุโรปตะวันตก (โดยเฉพาะเบลเยียม ฝรั่งเศส และรัฐเยอรมัน) ในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 สหรัฐอเมริกาคัดลอกแบบอย่างของอังกฤษในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 และญี่ปุ่นคัดลอกแบบอย่างของยุโรปตะวันตกในช่วงปลายศตวรรษที่ 19