stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การสังหารหมู่ที่ช็องเดอมาร์ส

การสังหารหมู่ที่ช็องเดอมาร์ส เกิดขึ้นในวันที่ 17 กรกฏาคม ค.ศ. 1791 ในปารีส ณ ช็องเดอมาร์ส ต่อฝูงชนผู้ประท้วงฝ่ายสาธารณรัฐนิยมท่ามกลางการปฏิวัติฝรั่งเศส สองวันก่อน สภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติได้ออกประกาศพระราชกฤษฎีกาว่า พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 จะยังคงครองราชบังลังก์ภายใต้ระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ มตินี้ทำให้พระเจ้าหลุย์และพระราชวงศ์ได้พยายามที่จะลี้ภัยออกจากฝรั่งเศสในการเสด็จสู่วาแรนซึ่งประสบความล้มเหลวเมื่อเดือนก่อน ภายหลังจากวันนั้น ผู้นำฝ่ายสาธารณรัฐนิยมในฝรั่งเศสได้รวบรวมฝูงชนออกมาชุมนุมเพื่อต่อต้านมตินี้
ฌัก ปีแยร์ บรีโซ เป็นบรรณาธิการและนักเขียนหลักของหนังสือพิมพ์ Le Patriote français และเป็นประธานแห่งคณะกรรมการวิจัยแห่งปารีส (Comité des Recherches of Paris) และเขาได้ยื่นฏีกาเรียกร้องให้ถอดถอนพระมหากษัตริย์ ฝูงชนจำนวน 50,000 คน ได้รวมตัวกันที่ช็องเดอมาร์ส เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม เพื่อลงนามในฎีกา และมีผู้ลงนามจำนวนประมาณ 6,000 คน อย่างไรก็ตาม มีผู้ต้องสงสัยสองคนถูกพบตัวในที่ซ่อนอยู่ที่ช็องเดอมาร์สเมื่อวันก่อน "มีความเป็นไปได้ว่าพวกเขามีความตั้งใจที่จะมองเห็นข้อเท้าของผู้หญิงได้ดีขึ้น" พวกเขาจึงถูกจับแขวนคอโดยผู้ที่พบเจอพวกเขา และนายกเทศมนตรีปารีส ฌ็อง ซีลแว็ง บายี ได้ใช้เหตุการณ์นี้ในการประกาศกฎอัยการศึก ลาฟาแย็ตและกองกำลังป้องกันชาติภายใต้คำสั่งบัญชาการของเขาได้เข้าสลายการชุมนุมของฝูงชนเหล่านั้น
ฌอร์ฌ ด็องตง และกามีย์ เดมูแล็ง เป็นผู้นำฝูงชนกลับมารวมตัวกันในจำนวนที่เพิ่มมากขึ้นในช่วงบ่ายวันนั้น ฝูงชนกลุ่มใหญ่มีความแน่วแน่กว่ากลุ่มแรก นายพลลาฟาแย็ตพยายามเรียกร้องให้ยุติการชุมนุม พวกเขาขว้างปาก้อนหินใส่กองกำลังป้องกันชาติ ลาฟาแย็ตสั่งให้ทหารยิงปืนเตือนแต่ไม่ได้ผล ระหว่างนั้น นายกเทศมนตรีบายีขี่ม้ามาถึงสถานที่ชุมนุม และโบกธงสั่งให้ยิงใส่ฝูงชน กองกำลังป้องกันชาติจึงเปิดฉากยิงใส่ฝูงชนโดยตรง จำนวนผู้เสียชีวิตและผู้บาดเจ็บไม่อาจทราบที่แน่นอน การประเมินนั้นมีตั้งแต่จำนวนสิบกว่าคนถึงห้าสิบคน
ซีโควยา

| ซีโควยา |
| --- | --- |
ᏍᏏᏉᏯ
ภาพพิมพ์หินของซีโควยา จาก History of the Indian Tribes of North America โดยชาลส์ เบิร์ด คิงในปีค.ศ.1828.
เกิด: ป. 1770 ทัสคีกี, ชนชาติเชอโรคี (ใกล้กับน็อกซ์วิลล์, รัฐเทนเนสซีในปัจจุบัน)
เสียชีวิต: สิงหาคม 1843 (อายุ 72–73) San Fernando de Rosa, โกอาวีลา, เม็กซิโก (ใกล้กับซาราโกซา, โกอาวีลา, ประเทศเม็กซิโกในปัจจุบัน)
สัญชาติ: เชอโรคี, อเมริกัน
ชื่ออื่น: George Guess, George Gist
อาชีพ: ช่างเงิน, ช่างตีเหล็ก, นักการศึกษา, นักสู้, นักการเมือง, นักประดิษฐ์
คู่สมรส: คนแรก: แซลลี (ไม่ทราบชื่อก่อนสมรส), คนที่ 2: U-ti-yu, ᎤᏘᏳ
บุตร: ภรรยาคนแรกมีลูกสี่คน ภรรยาคนที่สองมีลูกสามคน
บิดามารดา: Wut-teh กับ Nathanial Gist
ซีโควยา (เชโรกี: ᏍᏏᏉᏯ Ssiquoya ชื่อที่เจ้าตัวสะกด)  หรือ เซโควยา (เชโรกี: ᏎᏉᏯ Sequoya ชื่อที่มักสะกดกันในปัจจุบัน) มีชื่อในภาษาอังกฤษว่า จอร์จ กิสต์ (อังกฤษ: George Gist) (ประมาณ พ.ศ. 2310–2386) เป็นช่างเงินชาวเชโรกีและเป็นผู้ประดิษฐ์อักษรเชโรกีสำหรับเขียนภาษาเชโรกีในปีพ.ศ. 2364 ซึ่งนับว่าเป็นหนึ่งในเพียงไม่กี่ครั้งที่บุคคลผู้ไม่รู้หนังสือจะสามารถสร้างระบบการเขียนที่มีประสิทธิภาพสำหรับภาษาหนึ่งได้ อักษรเชโรกีของซีโควยาได้แพร่หลายและเป็นที่ยอมรับในหมู่ชาวเชโรกี และทำให้อัตราการรู้หนังสือของชาวเชโรกีในสมัยนั้นสูงกว่าชาวอเมริกันที่อพยพมาจากยุโรปเสียอีก
การคิดค้นระบบการเขียน

ในฐานะช่างเงิน ซีโควยาจึงได้ติดต่อกับคนผิวขาวอยู่เป็นประจำ ทำให้ซีโควยาได้เห็น "ใบพูดได้" (talking leaves) หรือหนังสือ และเกิดแรงบันดาลใจที่จะสร้างระบบการเขียนสำหรับภาษาของตนบ้าง จึงได้เริ่มการคิดค้นตัวอักษรในช่วงประมาณปีพ.ศ. 2352 ในตอนแรกซีโควยาได้พยายามสร้างตัวอักษรขึ้นมาสำหรับคำแต่ละคำ โดยใช้เวลาเป็นปีเพื่อคิดตัวอักษรโดยแทบไม่สนใจไร่นาของตนเลย ทำให้บรรดาเพื่อนและเพื่อนบ้านคิดว่าเขาเสียสติไปแล้ว กล่าวกันว่าภรรยาของเขาได้เผางานในช่วงแรก ๆ ของเขา เพราะคิดว่าเป็นเวทมนตร์
ซีโควยาไม่ประสบความสำเร็จจนกระทั่งเขาได้ล้มเลิกความตั้งใจที่จะสร้างตัวอักษรขึ้นสำหรับคำแต่ละคำ และได้พยายามที่จะสร้างตัวอักษรขึ้นมาสำหรับพยางค์แต่ละพยางค์แทน หลังจากนั้นประมาณหนึ่งเดือน เขาได้สร้างตัวอักษรขึ้นมา 86 ตัว ซึ่งหลายตัวมีหน้าตาเหมือนอักษรละตินที่เขาได้แบบอย่างมาจากหนังสือสอนสะกดคำ Janine Scancarelli นักวิชาการทางด้านอักษรเชโรกีกล่าวว่า "ตัวอักษรหลายตัวมีรูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับอักษรละติน ซีริลลิก กรีก และเลขอารบิก แต่ก็ไม่มีความสัมพันธ์ทางด้านเสียงในภาษาดังกล่าวกับภาษาเชโรกีแม้แต่น้อย"
เนื่องจากเขาไม่สามารถหาคนที่ต้องการจะเรียนรู้อักษรที่เขาประดิษฐ์ขึ้นมาได้ ซีโควยาจึงสอน Ayokeh (หรือ Ayoka) ลูกสาวของเขาเอง และได้เดินทางไปยังพื้นที่ที่ปัจจุบันเป็นรัฐอาร์คันซอ ซึ่งมีชาวเชโรกีอาศัยอยู่จำนวนหนึ่ง เขาได้พยายามโน้มน้าวให้หัวหน้าของคนในท้องถิ่นเห็นความสำคัญของอักษร และได้สาธิตให้ดู โดยให้คนเหล่านั้นพูดคำมาคำหนึ่ง แล้วเขาก็เขียนคำลงไป จากนั้นก็ให้ลูกสาวของเขาอ่านคำที่เขาเขียนไว้ การสาธิตดังกล่าวได้ทำให้เขาได้สอนอักษรกับคนเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย ซึ่งทำให้เกิดข่าวลือว่าเขาได้สอนวิชาการใช้เวทมนตร์กับพวกนักเรียน หลังจากที่สอนเสร็จแล้ว เขาได้ทดสอบการอ่านเขียนของนักเรียน ซึ่งก็ทำให้ชาวเชโรกีในที่แห่งนั้นเข้าใจว่าซีโควยาได้สร้างระบบการเขียนที่ใช้งานได้จริง
เมื่อซีโควยากลับมาทางตะวันออก เขาได้นำจดหมายปิดผนึกที่บันทึกคำพูดของหัวหน้าชาวพื้นเมืองที่อาร์คันซอมาด้วย และได้อ่านข้อความดังกล่าวให้กับชาวเชโรกีทางตะวันออกฟัง ทำให้มีชาวเชโรกีทางตะวันออกสนใจเรียนอักษรเชโรกีเพิ่มขึ้นอีก
ในปีพ.ศ. 2368 ชนชาติเชโรกีได้รับระบบการเขียนดังกล่าวอย่างเป็นทางการ และระหว่างปีพ.ศ. 2371 - 2377 นักเขียนและบรรณาธิการได้ใช้อักษรของซีโควยาตีพิมพ์ เชโรกี ฟีนิกซ์ หนังสือพิมพ์ฉบับแรกของชนชาติเชโรกี ซึ่งตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษและภาษาเชโรกี
ตัวอักษรที่ซีโควยาคิดค้นขึ้น เรียงตามลำดับที่เขาจัดไว้ในตอนแรก
นางจิตรางคทา

| นางจิตรางคทา Chitrangada |
| --- | --- |
ตัวละครใน มหาภารตะ
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
ครอบครัว: จิตราวรรณา (บิดา), วสุนธรา (มารดา)
คู่สมรส: อรชุน
บุตร: Babhruvahana
ญาติ: ปาณฑพ (พ่อสวามี) พระนางกุนตี (แม่สวามี)   พระนางเทราปตี (พี่สะใภ้)
บ้านเกิด: มณีปุระ
นางจิตรางคทา (อักษรโรมัน: Chitrāngadā, สันสกฤต: चित्रांगदा, Citrāṅgadā), ในวรรณกรรมเรื่อง มหาภารตะ เป็นเจ้าหญิงนักรบแห่งเมือง มณีปุระ 
เธอเป็นทายาทคนเดียวของกษัตริย์จิตราวรรณา นางเป็นสนมอีกคนของ อรชุน นางมีลูกกับอรชุนอีกคนคือ Babhruvahana
ประวัติ

มณีปุระเป็นอาณาจักรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียในสมัยมหาภารตะ ถูกปกครองโดยกษัตริย์ชื่อจิตราวรรณา มีลูกสาวคนหนึ่งชื่อจิตรลดาซึ่งเขาตั้งชื่อตามดอกมาดูลิกา หลายชั่วอายุคน ในราชวงศ์นี้ไม่มีกษัตริย์องค์ใดที่จะมีรัชทายาทมากกว่าหนึ่งคน เนื่องจากจิตราวรรณาไม่มีทายาทอื่นใดเขาจึงฝึกนางจิตรางคทาในการศึกและการปกครอง นางจิตรางคทาจึงมีความเชี่ยวชาญในการรบและได้รับทักษะในการปกป้องผู้คนในดินแดนของเธอ
การวิวาห์ระหว่างอรชุนกับนาง

ในมหากาพย์ มหาภารตะ ไม่ได้บรรยายว่านางได้พบอรชุนได้อย่างไร เจ้าชายแห่งราชวงศ์ปาณฑพได้พบนางจิตรางคทา เรื่องนี้ถูกอธิบายไว้ในบทละครของ รพินทรนาถฐากูร สำหรับแสดงเรื่อง จิตรา, โดยฐากูรแสดงให้เห็นถึงนางจิตรางคทาเป็นนักรบในร่างชาย อรชุนตกหลุมรักเธอเพราะความซื่อสัตย์และความกล้าหาญของเธอ ในช่วงที่พี่น้องปาณฑพพเนจรของอรชุนในช่วงที่เขาถูกเนรเทศ ทำให้อรชุนได้เดินทางไปยังอาณาจักรมณีปุระ เพื่อไปเยี่ยมกษัตริย์จิตราวรรณา เจ้าเมืองมณีปุระเห็นนางจิตรางคทา ลูกสาวคนสวยของเขาและตกหลุมรักเธอ เมื่อเขาเข้าเฝ้าพระราชาเพื่อขอเธอแต่งงาน พระองค์ก็เล่าเรื่องบรรพบุรุษของเขาที่ไม่มีบุตร ในที่สุดมหาเทพ ปรากฏแก่พระปัญจนะ โดยให้โอวาทแก่พระองค์ว่าผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากวรรณะของเขาควรมีบุตรด้วยกันหนึ่งคน ในฐานะที่จิตราวรรณะไม่เหมือนบรรพบุรุษไม่มีลูกชาย แต่เป็นลูกสาวเขาจึงสร้างเธอให้เป็น“ ปูตริกะ” ตามประเพณีของพวกเขา นั่นหมายความว่าลูกชายที่เกิดจากเธอจะเป็นรัชทยาทของเขาและไม่มีใครอื่นอีก อรชุนเห็นด้วยกับเงื่อนไขนี้ จึงเข้าพิธีสยุมพรกับนางจิตรางคทา เขาอยู่กับเธอมาสามปี เมื่อนางจิตรางคทาคลอดลูกชาย อรชุนสวมกอดเธออย่างรักใคร่และจากเธอและพ่อของเธอเพื่อกลับไปเร่ร่อนตามเดิม เธอมีสาวใช้ชื่อ นางสุชาดา
หนังสืออ้างอิง

Citrāngadā in: M.M.S. Shastri Chitrao, Bharatavarshiya Prachin Charitrakosha (Dictionary of Ancient Indian Biography, in Hindi), Pune 1964, p. 213
The Mahabharata of Krishna Dvaipayana Vyasa, trl. from the original Sanskrit by Kisari Mohan Ganguli, Calcutta 1883-1896
Chitrangada in: Wilfried Huchzermeyer, Studies in the Mahabharata, edition sawitri 2018, p. 17-19. ISBN 978-3-931172-32-9 (also as E-Book)
วิเชษฐ์ เกษมทองศรี

| วิเชษฐ์ เกษมทองศรีม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติ  และสิ่งแวดล้อม
ดำรงตำแหน่ง 30 มิถุนายน พ.ศ. 2556 – 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2557
นายกรัฐมนตรี: ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
ก่อนหน้า: ปรีชา เร่งสมบูรณ์สุข
ถัดไป: พลเอก ดาว์พงษ์ รัตนสุวรรณ
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม
ดำรงตำแหน่ง 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 – 11 มีนาคม พ.ศ. 2548
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 (62 ปี) จังหวัดราชบุรี ประเทศไทย
ศาสนา: พุทธ
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (2532–2539) นำไทย (2539–2540) ไทยรักไทย (2543–2550) พลังประชาชน (2550–2551) เพื่อไทย (2555–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: นางวานิพรรณ เกษมทองศรี

วิเชษฐ์  เกษมทองศรี อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ในรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลของพันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรี สังกัดพรรคไทยรักไทย
ประวัติ

นายวิเชษฐ์ เกษมทองศรี เกิดเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 ที่ตำบลดอนตะโก อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี เป็นบุตรของนายชัยวัฒน์ กับนางสุภาพร เกษมทองศรี สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนยีบัตรวิชาชีพ (ปวช.) จากวิทยาเขตบพิตรพิมุข ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง จากวิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ ต่อมาจึงได้เข้ารับการศึกษาในระดับปริญญาตรี สาขาบริหารธุรกิจ จากวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา (วิทยาเขตบพิตรพิมุข จักวรรดิ) เมื่อปี พ.ศ. 2529 และปริญญาโท สาขารัฐประศาสนศาสตร์ จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ปี พ.ศ. 2541
การทำงาน

นายวิเชษฐ์ เกษมทองศรี เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรี เคยดำรงตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในระหว่างปี พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2540 เป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในปี พ.ศ. 2541 ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 เป็นเลขานุการคณะกรรมาธิการการต่างประเทศ และเป็นรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง ในปี พ.ศ. 2544 ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลของพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร
ในปี พ.ศ. 2550 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549 ต่อมาในปี พ.ศ. 2555 ได้สมัครเข้าเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ในรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
ฟยอร์ด

Geirangerfjord เทศมณฑลเมอเรอออรุมสดาล ประเทศนอร์เวย์
ภาพถ่ายดาวเทียมของฟยอร์ดในหมู่เกาะแกร์เกแลน เฟรนช์เซาเทิร์นและแอนตาร์กติกแลนส์
ฟยอร์ด (อังกฤษ: fjord, ออกเสียง: /fjɔː(r)d/) เป็นอ่าวเล็ก ๆ บริเวณชายฝั่งทะเลซึ่งถูกน้ำกัดเซาะจนเว้าแหว่งมีลักษณะแคบและยาว เว้าลึกเข้าไปในฝั่งระหว่างแผ่นดินสูงชันหรือระหว่างหน้าผาสูงชันตามเชิงเขา ฟยอร์ดเกิดจากการกัดเซาะของธารน้ำแข็ง ฟยอร์ดสามารถพบได้หลายที่ในบริเวณชายฝั่งเช่น อะแลสกา, บริติชโคลัมเบีย, ชิลี, กรีนแลนด์, ไอซ์แลนด์, นิวซีแลนด์, นอร์เวย์, สก็อตแลนด์, แลบราดอร์, นูนาวุต, นิวฟันด์แลนด์รวมถึงรัฐวอชิงตัน
ฟยอร์ดสามารถพบได้มากในบริเวณชายฝั่งของประเทศนอร์เวย์ ซึ่งมีความยาวประมาณ 29,000 กิโลเมตร (18,000 ไมล์) และมีฟยอร์ดกว่า 1,190 แห่ง แต่มีพื้นที่ชายฝั่งประมาณ 2,500 กิโลเมตร (1,600 ไมล์) เท่านั้นที่ไม่มีฟยอร์ด
พิตต์สเบิร์ก

| พิตต์สเบิร์ก Pittsburgh |
| --- | --- |
นคร
From top to bottom, left to right: Pittsburgh skyline; Cathedral of Learning at the University of Pittsburgh; Carnegie Mellon University; PNC Park; Duquesne Incline
   ธง ตราอาร์ม
สมญา: City of Bridges, Steel City,  City of Champions
คำขวัญ: Benigno Numine (Latin for "With the Benevolent Deity" also translated as "By the favor of heaven")
Location in Allegheny County, Pennsylvania
พิตต์สเบิร์กที่ตั้งในรัฐเพนซิลเวเนียแสดงแผนที่รัฐเพนซิลเวเนียพิตต์สเบิร์กที่ตั้งในสหรัฐแสดงแผนที่สหรัฐ
พิกัด: 40°26′23″N 79°58′35″W﻿ / ﻿40.43972°N 79.97639°W﻿ / 40.43972; -79.97639
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: เพนซิลเวเนีย
Settled: 1717
Founded: September 14, 1758
Incorporated: April 22, 1794
ผู้ก่อตั้ง: จอร์จ วอชิงตัน, General John Forbes
ตั้งชื่อจาก: "The Great Commoner": Prime Minister William Pitt
การปกครอง
 • ประเภท: Mayor-Council
 • Mayor: Luke Ravenstahl (D)
 • City Council:  Councilmembers Darlene Harris (President) Theresa Kail-Smith Bruce Kraus Natalia Rudiak Doug Shields Daniel Lavelle Patrick Dowd Bill Peduto Rev. Ricky Burgess 
 • State House:  State Representatives Jake Wheatley Don Walko Dominic Costa Chelsa Wagner Dan Frankel Joseph Preston, Jr. Dan Deasy Paul Costa Harry Readshaw 
 • State Senate: Jim Ferlo (D)  Jay Costa (D)
 • U.S. House: Mike Doyle (D)
พื้นที่
 • นคร: 58.3 ตร.ไมล์ (151 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 55.5 ตร.ไมล์ (144 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 2.8 ตร.ไมล์ (7 ตร.กม.)
 • รวมปริมณฑล: 5,343 ตร.ไมล์ (13,840 ตร.กม.)
ความสูงจุดสูงสุด: 1,370 ฟุต (420 เมตร)
ความสูงจุดต่ำสุด: 710 ฟุต (220 เมตร)
ประชากร (2010)
 • นคร: 305,704 คน
 • ความหนาแน่น: 5,636 คน/ตร.ไมล์ (2,176 คน/ตร.กม.)
 • เขตเมือง: 1,753,136 คน
 • รวมปริมณฑล: 2,356,285 คน
 • Demonym: Pittsburgher
เขตเวลา: UTC−5 (Eastern Standard Time)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−4 (Eastern Daylight Time)
ZIP Code: 15106, 15120–21, 15203–08, 15210–22, 15224, 15226–27, 15230, 15232–34, 15237, 15239, 15289
รหัสพื้นที่: 412, 724, 878
เว็บไซต์: www.city.pittsburgh.pa.us
พิตต์สเบิร์ก (อังกฤษ: Pittsburgh) เป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของรัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐ และเป็นที่ตั้งเทศมณฑลของแอลลิเกนีเคาน์ตี ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐ ตรงจุดบรรจบของแม่น้ำแอลลิเกนีและแม่น้ำโมนังกาฮีลาซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของแม่น้ำโอไฮโอ เป็นเมืองที่มีเขตเมืองใหญ่เป็นอันดับ 22 ของสหรัฐ มีประชากร 305,704 คน (สำรวจเมื่อ ค.ศ. 2010)
เป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์สำคัญในเรื่องการผลิตเหล็กกล้า ปัจจุบันมีเศรษฐกิจที่สำคัญได้แก่ ด้านสุขภาพ การศึกษา เทคโนโลยี หุ่นยนต์ และการให้บริการการเงิน เมืองได้มีการปรับปรุงเมือง ในสถานที่ที่เคยเป็นย่านอุตสาหกรรมที่ทิ้งร้าง เปลี่ยนมาเป็นสำนักงานและย่านช็อปปิ้ง เช่นบริเวณเซาท์ไซด์เวิกส์ และเบเกอรีสแควร์
ประเทศฝรั่งเศสสร้างป้อมดูเคนขึ้นที่บริเวณเมืองนี้ใน ค.ศ. 1754 ต่อมาประเทศอังกฤษได้ยึดป้อมใน ค.ศ. 1758 และเปลี่ยนชื่อมาเป็นพิตต์ จนเริ่มมีการตั้งถิ่นฐานในปี ค.ศ. 1760 และตั้งเป็นเมืองใน ค.ศ. 1816
คาเอชิ

คาเอชิ (ญี่ปุ่น: かえし; โรมาจิ: kaeshi) เป็นคำที่ย่อมาจาก "นิกาเอชิ" (煮かえし) หมายถึง เครื่องปรุงรส ที่ใช้ในการทำเม็นสึยุสำหรับโซบะ โดยพื้นฐานแล้ว จะมีการเติมมิริงลงในโชยุแล้วต้มเพื่อขจัดส่วนประกอบที่เป็นแอลกอฮอล์ ซุปของโซบะทำโดยการเจือจางคาเอชิด้วยดาชิ
นอกจากนี้แล้ว ทาเระในราเม็งก่อนผสมกับ ซุป บางครั้งก็เรียกว่าคาเอชิ
คาเอชิสำหรับโซบะ

ทำโดยการเติม น้ำตาล และ มิริง (หรือบางครั้งก็ใช้สาเก) ลงในโชยุ แล้วปล่อยทิ้งไว้สักครู่ โดยพื้นฐานแล้วส่วนผสมจะเหมือนกัน แต่มีสามประเภทขึ้นอยู่กับวิธีทำ สูตรของร้านแต่ละแห่งและมักถือว่าเป็นความลับของร้าน เนื่องจากเป็นตัวแปรสำคัญในการกำหนดรสชาติ ซุปที่ทำโดยการเจือจางคาเอชิด้วยน้ำดาชิหนาสำหรับจุ่มโซบะเรียกว่า "คารัตสึยุ" (辛汁) และซุปที่เจือจางด้วยน้ำสต๊อกดาชิบาง ๆ สำหรับบะหมี่โซบะร้อนเรียกว่า "อามัตสึยุ" (甘汁) อาจเปลี่ยนไปมาระหว่าง 2 อย่างนี้ได้ ในจังหวัดยามางาตะซึ่งมีชื่อเสียงทั้งโซบะและราเม็ง มี โทริจูกะ ซึ่งเป็นราเม็งประเภทหนึ่งที่ทำจากคาเอชิโซบะและซุปราเม็ง โดยทำจากไก่เป็นหลัก
อัตราส่วนผสมมาตรฐานมีดังนี้
โชยุ: 18 ลิตร
มิริง: 1.8 ลิตร
น้ำตาล: 3.75 กก.
คาเอชิสำหรับราเม็ง

เดิมทีเป็นน้ำจิ้มโชยุ ร้านอาหารส่วนใหญ่ใช้ซอสที่ทำโดยการต้มน้ำซุปจากหมูแดง (ชาชู) ปัจจุบันมีร้านค้าหลายแห่งที่ทำขึ้นเพื่อการนี้โดยเฉพาะ และวิธีการทำก็แตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับแต่ละร้าน แต่โดยพื้นฐานแล้วจะทำโดยการต้มส่วนผสมด้วยน้ำซุปดาชิ ด้วยความที่ราเม็งมีรสชาติที่หลากหลายมากขึ้น จึงใช้เป็นคำทั่วไปสำหรับเรียกน้ำจิ้มต่าง ๆ เช่น น้ำจิ้มมิโสะ น้ำจิ้มเกลือ เป็นต้น
วงศ์แตง

| วงศ์แตง |
| --- | --- |

ดอกตัวผู้ของพืชสกุล Hodgsonia

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Cucurbitales
วงศ์:: Cucurbitaceae Juss.

พืชในวงศ์แตง (En:Cucurbitaceae) ประกอบไปด้วยพืชจำพวกสควอช, เมล่อน, และบวบ และยังรวมถึงพืชที่เพาะปลูกกันอย่าง แตงกวา, ฟักทอง, และแตงโมด้วย พืชวงศ์นี้ ส่วนมากกระจายพันธุ์ในเขตร้อนทั้งในเขตโลกเก่า และโลกใหม่
พืชวงศ์แตงมีประมาณ 125 สกุล 960 ชนิด ส่วนใหญ่พบในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ส่วนมากเป็นพืชเถาปีเดียว แต่สามารถเป็นไม้เถาเนื้อแข็ง, ไม้พุ่มมีหนาม, และต้นไม้ (En:Dendrosicyos) หลายชนิดมีดอกขนาดใหญ่สีขาวหรือเหลือง ลำต้นเป็นห้าเหลี่ยม มีขน มือจับทำมุม 90° กับก้านใบตรงข้อ ใบไร้หูใบสลับใบแฉกเหมือนนิ้วมือหรือใบประกอบแผ่เหมือนนิ้วมือ ดอกมีเพศเดียวอยู่ต่างต้น (dioecious) หรือต้นเดียวกัน (En:monoecious) ดอกเพศเมียมีรังไข่ใต้วงกลีบ ผลมีเนื้อหลายเมล็ดแบบแตง
แหล่งข้อมูลอื่น

Cucurbitaceae เก็บถาวร 2011-10-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in T.C. Andres (1995 onwards) เก็บถาวร 2011-10-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
Cucurbitaceae เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in L. Watson and M.J. Dallwitz (1992 onwards). The families of flowering plants: descriptions, illustrations, identification, information retrieval. เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน http://delta-intkey.com เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย

ระวังสับสนกับ โรงเรียนขอนแก่นวิทยาลัย หรือ โรงเรียนขอนแก่นวิทยายน
| โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย |
| --- | --- |

ที่ตั้ง
4 หมู่ 2 ถนนเหล่านาดี ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น 40000
ข้อมูล
ประเภท: โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ
คำขวัญ: จรรยาดี มีวิชา กีฬาเด่น เป็นงาน
สถาปนา: 16 กันยายน พ.ศ. 2511 (56 ปี)
ผู้อำนวยการโรงเรียน: คมสันต์ ชุมอภัย
จำนวนนักเรียน: 4,407 ปีการศึกษา 2563
วิทยาเขต: แก่นนครราชพฤกษ์
สี:    สีแสด สีดำ
เพลง: มาร์ชแก่นนครวิทยาลัย, แก่นนครคือเรา เราคือแก่นนคร
เว็บไซต์: www.knw.ac.th
โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย (อังกฤษ: Kaennakhon Witthayalai School) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษเทียบเท่าโรงเรียนประจำจังหวัดในจังหวัดขอนแก่น เริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2510 และถูกสถาปนาเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2511
ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย จังหวัดขอนแก่น เริ่มก่อตั้งเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2510 โดยมี เจือ หมายเจริญ ซึ่งเป็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนขอนแก่นวิทยายนและรักษาการในตำแหน่งครูใหญ่ โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัยอีกตำแหน่งหนึ่ง
ในปีแรกเปิดสอน 8 ห้องเรียน มีนักเรียน 280 คน แบ่งเป็นนักเรียนชาย 140 คน และนักเรียนหญิง 140 คน เป็นโรงเรียนมัธยมแบบประสมและเป็นสหศึกษาคือรับทั้งชายทั้งหญิงมาเรียนรวมกัน โดยในสมัยนั้น การจัดการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาจะแยกนักเรียนชายให้เรียนในโรงเรียนประจำ จังหวัดชาย (โรงเรียนขอนแก่นวิทยายน), นักเรียนหญิงเรียนในโรงเรียนประจำจังหวัดหญิง (โรงเรียนกัลยาณวัตร) โรงเรียนสหศึกษาคือมีนักเรียนชายและหญิงเรียนรวมกัน ส่วนโรงเรียนมัธยมแบบประสม หมายถึง การเปิดสอนในหลักสูตรที่กว้าง หลากหลาย มีวิชาให้เลือกเรียนได้ตามความรู้ความสามารถที่ตนถนัด (TO EACH HIS OWN ABILITY) มีทั้งวิชาสามัญ วิชาศิลป-ปฏิบัติ (วิชาชีพ) เมื่อจบมัธยมต้นแล้วสามารถจะนำไปศึกษาต่อหรือประกอบอาชีพได้
ในปีแรกที่เปิดการสอนต้องอาศัยโรงเรียนขอนแก่นวิทยายนเรียนไปก่อนพร้อม ๆ กับ โรงเรียนก็เริ่มก่อสร้างไปด้วยจนถึงวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2511 จึงได้ย้ายมาเรียน ณ สถานที่ปัจจุบัน จึงถือเอาวันนี้เป็นวันเกิดของโรงเรียนด้วย
โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษามัธยมศึกษาเขต 25 เดิมมีพื้นที่ 32 ไร่เศษอยู่ห่างจาก ตัวเมืองประมาณ 2 กิโลเมตร เมื่อ พ.ศ. 2518 โรงเรียนได้ ที่ดินราชพัสดุซึ่งเป็นสนามกีฬาจังหวัดอยู่ติดกับโรงเรียนอีก 6 ไร่
ใน พ.ศ. 2523 โรงเรียนได้ขอใช้สนามกีฬาจังหวัดในส่วนที่เหลือสร้าง ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน ซึ่งเป็นสนามกีฬาเพิ่มอีก 25 ไร่ รวม พื้นที่ทั้งหมด 63 ไร่ 1 งาน 37 ตารางวา และอีกส่วนหนึ่งเป็นบ้านพัก ครูอยู่นอกบริเวณโรงเรียน จำนวน 12 ไร่
โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย เป็นโรงเรียนมัธยมแบบประสมรุ่นแรกของประเทศไทยใน จำนวน 6 โรงเรียน ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นแบบสหศึกษา ในปีแรกที่เปิด ทำการสอนมี 8 ห้องเรียน นักเรียน จำนวน 280 คน จนกระทั่ง 16 กันยายน พ.ศ. 2511 ได้ย้ายมายังสถานที่ปัจจุบัน
โรงเรียนถือเอา วันที่ 16 กันยายน ของทุกปีเป็นวันคล้ายวันก่อตั้งโรงเรียน ที่ตั้งเลขที่ 4 หมู่ที่ 2 ถนนเหล่านาดี ตำบลในเมือง อำเภอเมือง ขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น ขนาดสถานศึกษา ขนาดใหญ่พิเศษ จำนวนพื้นที่ 63 ไร่ 1 งาน 37 ตารางวา ระดับชั้นที่เปิดสอน ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่
หลักสูตรการเรียนการสอน > แผนการเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น

ห้องเรียนพิเศษ GIFTED
แผนการเรียนวิทยาศาสตร์พลังสิบ
แผนการเรียนหลักสูตรทั่วไป (วิทยาศาสตร์ - คณิตศาสตร์)
ห้องเรียนพิเศษ English Program
ห้องเรียนพิเศษ ภาษาจีน
ห้องเรียนพิเศษ ฟุตบอล
ห้องเรียนพิเศษ International Program
หลักสูตรการเรียนการสอน > แผนการเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย

ห้องเรียนพิเศษ GIFTED
ห้องเรียนพิเศษ โครงการพสวท.สู่ความเป็นเลิศ
ห้องเรียนพิเศษ GIFTED แพทย์
แผนการเรียนวิทยาศาสตร์พลังสิบ
แผนการเรียนวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์
แผนการเรียน อังกฤษ - คณิตศาสตร์
แผนการเรียน อังกฤษ - จีน
แผนการเรียน อังกฤษ - ฝรั่งเศส
แผนการเรียน อังกฤษ - เยอรมัน
แผนการเรียน อังกฤษ - ญี่ปุ่น
ห้องเรียนพิเศษ English Program
ห้องเรียนพิเศษ ฟุตบอล
ห้องเรียนพิเศษ International Program
พื้นที่และอาคารในสถานศึกษา

อาคารต่าง ๆ ของโรงเรียนนั้น ประกอบด้วยอาคารเรียน 7 หลัง และอาคารประกอบต่าง ๆ มีดังต่อไปนี้
อาคาร 1 เป็นอาคารเรียน 2 ชั้น ประกอบด้วย สำนักงานผู้อำนวยการ กลุ่มอำนวยการ ห้องแผนงานและนโยบาย ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ ห้องเรียนภาษาต่างประเทศ (เยอรมัน ฝรั่งเศส จีน เวียดนาม) และห้องโสตทัศนศึกษา
อาคาร 2 เป็นอาคารเรียน 2 ชั้น เป็นอาคารห้องเรียนแนะแนว งานแนะแนว และห้องให้คำปรึกษา
อาคาร 3 กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เป็นอาคารเรียน 3 ชั้น ประกอบด้วย ห้องปฏิบัติการฟิสิกส์ ห้องปฏิบัติการเคมี ห้องปฏิบัติการชีววิทยา ห้องเรียนดาราศาสตร์ ศูนย์โครงการพัฒนาและส่งเสริมผู้มีความสามารถพิเศษทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (พสวท.)
อาคาร 4 กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย เป็นอาคารเรียน 3 ชั้น
อาคาร 5 กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม เป็นอาคารเรียน 3 ชั้น และห้องเรียนจริยธรรม
อาคาร 6 กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ (ภาษาอังกฤษ) เป็นอาคารเรียน 4 ชั้น ประกอบด้วย ห้องเรียนภาษาอังกฤษ ห้องเรียนวิทยาศาสตร์ ห้องเรียนพิเศษระดับชั้น ม.ปลาย และห้องเรียนพิเศษ English Program
อาคาร 7 กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เป็นอาคารเรียน 4 ชั้น ประกอบด้วยห้องปฏบัติการวิทยาศาสตร์ ห้องเรียนพิเศษระดับชั้น ม.ต้น และห้องหุ่นยนต์
อาคาร 40 ปี (อาคาร ICT) เป็นอาคารสูง 5 ชั้น ประกอบด้วยกลุ่มบริหารวิชาการ งานทะเบียน ห้องเรียน Inter National Program แบะห้องประชุม
อาคาร 50 ปี แก่นนครวิทยาลัย เป็นอาคาร 3 ชั้น ประกอบด้วย กลุ่มบริหารงบประมาณ กลุ่มบริหารกิจการนักเรียน ห้องเรียนดาราศาสตร์ ห้องเรียนภาษาจีน และภาษาญี่ปุ่น
อาคารคหกรรม 1 เป็นห้องเรียนวิชาคหกรรม
อาคารคหกรรม 2 เป็นห้องเรียนวิทยาศาสตร์และห้องนาฏศิลป์ (ปัจจุบันยกเลิกการใช้งานอาคารแล้ว)
อาคารอุตสาหกรรมศิลป์
อาคารศิลปะกรรม
ศาลาลูกเสือ
อาคารบัลเล่ต์
โรงยิมเนเซียม
หอประชุม 2
เรือนพยาบาล
อาคารเกียรติยศ 30 ปี
อาคารศูนย์กีฬา (สนามแบตมินตัน และสนามบาสเก็ตบอล)
หอประชุม 2 ชั้น (อาคารกุชชี่) ห้องฟิตเนส ห้องเรียนนาฏศิลป์ และสนามบาสเก็ตบอล
รายนามผู้บริหาร

| ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย> ลำดับ | ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย> รายนาม | ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย> ระยะเวลาการดำรงตำแหน่ง | ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย>  |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | เจือ หมายเจริญ | พ.ศ. 2510 - 2516 |  |
| 2 | มงคล สุวรรณพงศ์ | พ.ศ. 2516 - 2517 |  |
| 3 | สุเทพ ขันทอง | พ.ศ. 2517 - 2521 |  |
| 4 | ดิลก วัจนสุนทร | พ.ศ. 2521 - 2522 |  |
| 5 | สุนันทา ศุภนิละ | พ.ศ. 2522 - 2532 |  |
| 6 | วิไล รู้ปัญญา | พ.ศ. 2535 |  |
| 7 | ภัทรพร พัชรินทร์ศักดิ์ | พ.ศ. 2535 - 2538 |  |
| 8 | มนตรี แสนวิเศษ | พ.ศ. 2538 - 2540 |  |
| 9 | เทพฤทธิ์ ศรีปัญญา | พ.ศ. 2540 - 2543 |  |
| 10 | เจริญ เวียงยศ | พ.ศ. 2543 - 2547 |  |
| 11 | สุมาลี เถียรทอง | พ.ศ. 2547 - 2551 |  |
| 12 | วิรัช เจริญเชื่อ | พ.ศ. 2551 - 2557 |  |
| 13 | วีระเดช ซาตา | พ.ศ. 2557 - 2563 |  |
| 14 | ศักดิ์ดาเดช ทาซ้าย | พ.ศ. 2563 - 2564 |  |
| 15 | คมสันต์ ชุมอภัย | พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน |  |
คณะสีของโรงเรียนและกีฬาสีของโรงเรียน

ในแต่ละปีจะมีกีฬาสีภายในประจำปีของโรงเรียน ภายใต้ชื่อ ดอกจานเกมส์ ในกีฬาสีก็จะมีการแข่งขันกีฬา ขบวนพาเหรด และการแข่งขันแสตนเชียร์และเชียร์หลีดเดอร์ โดยแบ่งคณะสีเป็น 6 คณะสี ดังนี้
██ คณะเฟื่องฟ้า  (สีแดง)
██ คณะชวนชม  (สีชมพู)
██ คณะบานบุรี (สีเหลือง)
██ คณะการเวก  (สีเขียว)
██ คณะพยับหมอก  (สีฟ้า)
██ คณะอินทนิล  (สีม่วง)