stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นางโภควดี

นางโภควดี เป็นวรรณกรรมท้องถิ่นที่แพร่หลายทางภาคใต้ของประเทศไทย ที่มีแนวคิดผสมผสานคติพราหมณ์กับคติพุทธได้อย่างชัดเจน คือ กล่าวถึงพระอิศวรได้ชุบนางโภควดีขึ้นมาและกล่าวถึงนางโภควดียินยอมสละร่างกายและเลือดเนื้อให้เป็นทานเพื่อเกิดสรรพสิ่งขึ้นบนโลกและจักรวาล
ฉบับ

ทางภาคใต้ พบต้นฉบับที่แพร่หลายในภาคใต้หลายฉบับล้วนคัดลอกสืบต่อกันมา ประพันธ์ด้วยกาพย์ยานีสิบเอ็ดและกาพย์สุรางคนางยี่สิบแปดและสำนวนภาษาเป็นของท้องถิ่น เช่น ฉบับตำบลนาท่อม อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง ฉบับที่เก็บรักษาไว้ที่สถาบันทักษิณคดีศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒสงขลา ฉบับนายท้าม เจริญพงษ์ ชาวบ้านตำบลวัง อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช และฉบับที่เก็บรักษาไว้ที่ศูนย์ศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฎสุราษฎร์ธานี เนื้อหาทุกฉบับส่วนใหญ่เหมือนกัน แตกต่างกันบ้างในรายละเอียดซึ่งน่าจะแต่งเติมภายหลัง
สำหรับต้นฉบับในภาคกลางและภาคตะวันออกพบอยู่น้อยมาก พบต้นฉบับที่วัดวรุณดิตถาราม จังหวัดตราด อีกที่หนึ่งคือที่หอสมุดแห่งชาติ ท่าวาสุกรี กรุงเทพมหานคร จำนวน 2 ฉบับ 4 เล่มสมุดไทย มีลักษณะเป็นกลอนสวด วรรณกรรมจักร ๆ วงศ์ ๆ ของกลุ่มโรงพิมพ์วัดเกาะ ซึ่งจัดพิมพ์ขึ้นในสมัยรัชกาลที่ห้าและที่หก มีปรากฏรายชื่อนางโภควดี ได้เคยจัดพิมพ์ขึ้นเช่นกัน
เนื้อเรื่อง

นางโภควดีเป็นนางสนมพระอินทร์ มีผิวเปล่งปลั่ง สดใสดังเนื้อทอง มีกลิ่นกายหอมไกลเป็นโยชน์ วันหนึ่งพระอินทร์ได้บอกกับพระนางโภควดีว่า นางใกล้จุติเพื่อได้ไปสร้างยอดแห่งทานบารมีแล้วจะได้กลับมาเกิดบนสวรรค์ใหม่อีกครั้ง พระอินทร์ให้พระนางโภควดีเลือกว่าจะไปจุติเป็นอะไร แต่ก็คิดไม่ออก จึงได้ระลึกถึงฤๅษีตาไฟที่อาศัยอยู่ในป่าหิมพานต์  ซึ่งเก่งกล้าวิชาอาคมนั่งหลับตาบำเพ็ญตะบะอยู่ช้านานมาแล้ว  หากลืมตามองไปที่ใดที่นั่นก็จะไหม้เป็นเถ้าถ่าน นางโภควดีจึงไปหาพระฤๅษี
พระฤๅษีซึ่งบำเพ็ญเพียรบารมีมาช้านานพอได้กลิ่นหอมของดอกไม้ทั้ง ๆ ที่เป็นฤดูร้อนก็นึกสงสัยลืมตาขึ้นดู พระนางโภควดีที่นั่งอยู่ก็เลยไหม้เป็นเถ้าถ่านกองอยู่ ฤๅษีไม่ทราบว่ากองเถ้าถ่านอะไรที่ตนเผาไปนั้นคืออะไร จึงได้นั่งสมาธิเพ่งมองในญาณ จึงทราบว่าเป็นนางโภควดี จึงถามนางว่ามาทำไมมีเรื่องเดือดร้อนอะไร พระนางโภควดีจึงบอกแก่ฤๅษีว่าพระอินทร์จะให้นางลงไปเกิดแล้วให้เลือกว่าจะเกิดเป็นอะไรที่สามารถสร้างยอดแห่งทานได้ ฤๅษีบอกให้นางตั้งจิตให้แน่วแน่อธิษฐานตามตนว่า เรือนร่างทั้งหมดจะให้เป็นทานแก่มนุษย์และสัตว์โลก จบคำอธิษฐานของพระนางโภควดี พระฤๅษีจึงใช้ไม้เท้าตีเถ้าถ่านของนางแตกกระจายสู่พื้นโลก
ธิดารัตน์ ยิ่งเจริญ

| ธิดารัตน์ ยิ่งเจริญบ> ช. |
| --- | --- |

โฆษกพรรคไทยสร้างไทย
ดำรงตำแหน่ง 9 กันยายน พ.ศ. 2565 – 9 ตุลาคม พ.ศ. 2566
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: จังหวัดเชียงราย ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
เชื้อชาติ: ไทย, พม่า (ลาหู่)
พรรคการเมือง: เพื่อไทย (2562—2565)   ไทยสร้างไทย (2565—2566)
ศิษย์เก่า: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด
อาชีพ: นักการเมือง, นักการศึกษา, นักวิชาการ

ธิดารัตน์ ยิ่งเจริญ (ชื่อเล่น ธิดา) เป็นนักวิชาการ นักการศึกษา และนักการเมืองชาวไทย อดีตโฆษกและผู้อำนวยการศูนย์นโยบาย พรรคไทยสร้างไทย อดีตผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อและรองโฆษกพรรคเพื่อไทย
ประวัติ

ธิดารัตน์มีมารดาเป็นชาวไทยจากจังหวัดอุตรดิตถ์ ส่วนบิดาเป็นชาวพม่าเชื้อสายลาหู่ บิดาของเธออพยพข้ามพรมแดนมาตั้งถิ่นฐานที่อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย เมื่อเขาอายุได้สามขวบ บิดาเป็นมิชชันนารีประจำโบสถ์ของชุมชน และเผยแผ่ศาสนาในชุมชนตามชายแดน ส่วนมารดาก็ทำงานร่วมกับคณะมิชชันนารี
ธิดารัตน์จบการศึกษาระดับปริญญาตรีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยได้รับทุนการศึกษาจากคณะรัฐศาสตร์ฯ จากนั้นได้ศึกษาต่อระดับปริญญาโทด้านนโยบายสาธารณะจากมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด ด้วยทุนจากรัฐบาลอังกฤษและมูลนิธิอ๊อกซ์ฟอร์ด (ไทย) และปัจจุบันกำลังศึกษาปริญญาโทด้านรัฐประศาสนศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยชิงหวาด้วยทุนรัฐบาลจีน
ระหว่างศึกษาที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด ธิดารัตน์เป็นนักโต้วาทีภาษาอังกฤษที่ได้รับเลือกเป็นตัวแทนเข้าแข่งขันในนามมหาวิทยาลัย และได้รับรางวัลชนะเลิศหลายรายการในหลายประเทศ นอกจากนี้ ธิดารัตน์ยังได้รับเลือกให้เป็นเป็นตัวแทนประเทศไทยเพื่อเข้าร่วมประชุม One Young World Summit 2017 ที่ประเทศโคลอมเบีย
นอกจากนี้ ยังได้มีส่วนร่วมในการจัดทำร่างรายงาน Universal Periodic Review ของประเทศไทย ครั้งที่ 1 ภายใต้คณะผู้แทนถาวรไทยประจำสหประชาชาติ ณ นครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ธิดารัตน์ได้รับรางวัลชนะเลิศศิษย์เก่าสหราชอาณาจักรดีเด่นในประเทศไทย ประจำปี 2021-22 (Study UK Alumni Awards 2021-22)  สาขาการสร้างความเปลี่ยนแปลงในสังคม (Social Action Award) โดยบริติซ เคานซิล ในฐานะผู้สนับสนุนความเท่าเทียมทางการศึกษาผ่านองค์กรอิสระและเวทีพรรคการเมือง
บทบาททางการเมือง

ธิดารัตน์เริ่มต้นเส้นทางการเมืองกับพรรคเพื่อไทย โดยดำรงตำแหน่งรองโฆษก และลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อของพรรคเพื่อไทย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ต่อมาได้ดำรงเลขานุการประจำคณะกรรมาธิการการต่างประเทศ ชุดที่ 25 ของสภาผู้แทนราษฎร
จากนั้นได้ย้ายมาร่วมงานกับพรรคไทยสร้างไทย  เริ่มต้นจากตำแหน่งผู้อำนวยการ ศูนย์นโยบาย และได้รับเลือกจากสมาชิกในการประชุมใหญ่วิสามัญครั้งที่ 1 ประจำปี พ.ศ. 2565 ของพรรคไทยสร้างไทย ให้ดำรงตำแหน่งโฆษกพรรค ต่อมาในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2566 เธอลาออกจากพรรคและพ้นจากตำแหน่งดังกล่าว
ธิดารัตน์สนใจนโยบายการต่างประเทศ ด้านการศึกษา และสิทธิสตรี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

ธิดารัตน์ ยิ่งเจริญ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลต่าง ๆ ดังนี้
พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์ช้างเผือก (บ.ช.)
แหล่งข้อมูลอื่น

ธิดารัตน์ ยิ่งเจริญ ที่เฟซบุ๊ก
ธิดารัตน์ ยิ่งเจริญ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
ทรานส์จาการ์ตา

| ทรานส์จาการ์ตา |
| --- | --- |
รถของทรานส์จาการ์ตากำลังจอดเข้าเทียบท่า
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: จาการ์ตา  อินโดนีเซีย
ประเภท: รถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ
จำนวนสาย: 12 (โครงการอีก 3)
จำนวนสถานี: 223
ผู้โดยสารต่อวัน: ประมาณ 450,000 คน
เว็บไซต์: www.transjakarta.co.id
การให้บริการ
เริ่มดำเนินงาน: 25 มกราคม ค.ศ. 2004
ผู้ดำเนินงาน: การขนส่งจาการ์ตา
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: ประมาณ 200 กิโลเมตร
ทรานส์จาการ์ตา (อังกฤษ: TransJakarta) เป็นระบบรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษในจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย และเป็นแห่งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เริ่มดำเนินงานวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2004 ช่วยอำนวยความสะดวกแก่ชาวจาการ์ตา โดยเฉพาะในชั่วโมงเร่งด่วน รถโดยสารจะวิ่งในช่องทางที่กำหนดเท่านั้น ในปี ค.ศ. 2014 มีสถิติผู้โดยสาร 350,000 คน และรถโดยสาร 500 เที่ยวต่อวัน
ดูเพิ่ม

รายชื่อระบบรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ
กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

(อินโดนีเซีย) เว็บไซต์ทางการ
(อินโดนีเซีย) Transjakarta Community Site
(อินโดนีเซีย) Transjakarta map เก็บถาวร 2019-08-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(อินโดนีเซีย) Transjakarta Guide for Blackberry (Download) เก็บถาวร 2012-01-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(อินโดนีเซีย) Interactive Transjakarta Map and Shelters Info
ธงชาติแอลเบเนีย

| --- | --- |


การใช้: ธงชาติ
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: 7 เมษายน พ.ศ. 2535
ลักษณะ: ธงพื้นสีแดง ตรงกลางธงมีรูปนกอินทรีสองหัวกำลังสยายปีก.
 


การใช้: ธงเรือพลเรือน
สัดส่วนธง: 2:3
ลักษณะ: ธงแถบแนวนอนสามสี สีแดง สีดำ และ สีแดง
 


การใช้: ธงเรือรัฐบาล
สัดส่วนธง: 2:3
ลักษณะ: ธงพื้นสีขาว ที่ด้านล่างสุดของธงมีแถบสีนำเงินพาด ตรงกลางผืนธงมีรูปนกอินทรีสองหัวกำลังสยายปีก
 


การใช้: ธงนาวี
สัดส่วนธง: 2:3
ลักษณะ: ธงพื้นสีขาว ที่ด้านล่างสุดของธงมีแถบสีแดงพาด ตรงกลางผืนธงมีรูปนกอินทรีสองหัวกำลังสยายปีก-->
 
ธงชาติแอลเบเนีย มีลักษณะเป็นธงพื้นสีแดง ที่ตรงกลางธงมีรูปนกอินทรีสองหัวที่กำลังสยายปีก ซึ่งเดิมธงแดงดำเป็นธงประจำแคว้น โดยมีการเพิ่มตราซึ่งมีลักษณะเหมือนของ ตราสแกนเดอร์เบิร์ก ในศตวรรษที่15 แอลเบเนียอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออตโตมันอีกครั้ง โดยปกครองแบบราชรัฐในปี พ.ศ. 1946 ถึง พ.ศ. 2021 ธงชาติผืนปัจจุบันประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2535 แต่รูปแบบธงที่ใช้เหมือนในสมัย ราชอาณาจักรแอลเบเนียซึ่งธงรัฐบาลจะมีตราเครื่องหมาย "หมวกแห่งสแกนเดอร์เบิร์ก" และในช่วงยุคการปกครองคอมมิวนิสต์ เหนือรูปนกอินทรีสองหัวมีดาวแดงขอบเหลืองวาง
พัฒนาการของธงชาติแอลเบเนีย

ธงรัฐบาลชั่วคราวแห่งแอลเบเนีย พ.ศ. 2455 - 2457
ธงชาติราชรัฐแอลเบเนีย พ.ศ. 2457 - 2463
ธงชาติราชรัฐแอลเบเนียและสาธารณรัฐแอลเบเนีย พ.ศ. 2463 - 2469
ธงชาติสาธารณรัฐแอลเบเนีย พ.ศ. 2469 - 2471
ธงชาติราชอาณาจักรแอลเบเนีย พ.ศ. 2471 - 2482
ธงชาติแอลเบเนียภายใต้การปกครองของอิตาลี พ.ศ. 2482 - 2486
ธงชาติแอลเบเนียภายใต้การปกครองของนาซีเยอรมนี พ.ศ. 2486 - 2487 และธงชาติสาธารณรัฐประชาชนแอลเบเนีย พ.ศ. 2487 - 2489
ธงชาติสาธารณรัฐประชาชนแอลเบเนีย พ.ศ. 2489 - พ.ศ. 2519 และธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนแอลเบเนีย พ.ศ. 2519 - 2535
ดูเพิ่ม

รายชื่อธงในประเทศแอลเบเนีย
ตราแผ่นดินของแอลเบเนีย
ธงชาติคอซอวอ
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติแอลเบเนีย ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
| ด ค กธงชาติแอลเบเนีย |
| --- | --- |
ธงชาติ:   ธงชาติแอลเบเนีย 
ธงพระอิสริยยศ:  เจ้าผู้ครองนครรัฐ  ภริยาเจ้าผู้ครองนครรัฐ  มกุฎราชกุมาร 
ธงตำแหน่งราชการ:   ประธานาธิบดี 
ธงทหาร:   กองทัพบก   กองทัพเรือ   กองทัพอากาศ   ตำรวจ 
ธงแสดงสัญชาติ:   ธงเรือพลเรือน   เรือพิทักษ์ชายแดน   ธงเรือราชการ   ธงนาวี 
ธงในอดีต:   ขบวนการชาตินิยม   รัฐบาลเฉพาะกาล   ราชรัฐ    สาธารณรัฐที่ 1   ราชอาณาจักร   ภายใต้การยึดครองของอิตาลี   รัฐหุ่นเชิดของนาซีเยอรมัน   รัฐบาลประชาธิปไตย   สาธารณรัฐประชาชนสังคมนิยม 
| ด ค กธงชาติของประเทศและดินแดนในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
ประเทศ:  กรีซ  โครเอเชีย  จอร์เจีย1  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส1  เดนมาร์ก  ตุรกี1  นครรัฐวาติกัน  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอนเตเนโกร  มอลโดวา  มอลตา  มาซิโดเนียเหนือ  โมนาโก  ยูเครน  เยอรมนี  รัสเซีย1  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  สหราชอาณาจักร นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  เวลส์  สกอตแลนด์  อังกฤษ  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน1  อิตาลี  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  ฮังการี 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  ทรานส์นีสเตรีย  คอซอวอ  อับฮาเซีย  นากอร์โน-คาราบัค  นอร์เทิร์นไซปรัส  เซาท์ออสซีเชีย 
องค์กรระหว่างประเทศ:  สหภาพยุโรป 
1. มีพื้นที่ทั้งในทวีปยุโรปและในทวีปเอเชีย
นางเสือง

| นางเสือง |
| --- | --- |
เทวรูปพระแม่ย่า ตามความเชื่อของชาวสุโขทัยว่าอาจคือนางเสือง แต่ยังเป็นที่ถกเถียง
พระราชสวามี: พ่อขุนศรีอินทราทิตย์
พระราชบุตร: พ่อขุนบานเมือง พ่อขุนรามคำแหงมหาราช ไม่ปรากฏนามอีก 3 พระองค์
ราชวงศ์: พระร่วง (อภิเษกสมรส)
นางเสือง เป็นพระอัครมเหสีในพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ และเป็นพระราชมารดาของพระมหากษัตริย์อีกสองพระองค์คือ พ่อขุนบานเมืองและพ่อขุนรามคำแหงมหาราช แต่อย่างไรก็ตามก็ยังมีความกังขาเกี่ยวกับตัวตนของพระนางว่ามีจริงหรือเป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์
พระราชประวัติ

นางเสือง มีประวัติค่อนข้างน้อยนัก พระราชสมภพเมื่อใดที่ไหนหรือสวรรคตเมื่อใดไม่ทราบความ ปรากฏพระองค์ครั้งแรกและครั้งเดียวจากเนื้อความในจารึกพ่อขุนรามคำแหง ความว่า "พ่อกูชื่อศรีอินทราทิตย์ แม่กูชื่อนางเสือง พี่กูชื่อบานเมือง ตูพี่น้องท้องเดียวห้าคน ผู้ชายสาม ผู้หญิงสอง พี่เผือผู้อ้ายตายจากเผือเตียมแต่ยังเล็ก..." แสดงให้เห็นว่าพระนางมีพระราชโอรส-ธิดา 5 พระองค์ เป็นพระราชโอรสสามพระองค์ กับพระราชธิดาอีกสองพระองค์ และปรากฏอีกครั้งว่า "เมื่อชั่วพ่อกู กูบำเรอแก่พ่อกู กูบำเรอแก่แม่กู..." แสดงให้เห็นว่าพระองค์ได้รับการปรนนิบัติพัดวีอย่างดีจากพระราชโอรสคือ พ่อขุนรามคำแหงนั่นเอง ด้วยพระราชประวัติที่มีน้อยนิด บางแห่งก็สันนิษฐานกันอีกว่า นางเสือง อาจจะเป็นพระภคินีของพ่อขุนผาเมืองก็เป็นได้
พิทูร มลิวัลย์ สันนิษฐานพระนาม "เสือง" นั้น ตรงกับคำลาวหรืออีสานว่า "เสิง" หรือ "เสิงสาง" แปลว่า "รุ่งอรุณ, รุ่งราง, สว่างราง ๆ " พระนามจึงแปลความหมายได้ว่า "นางรุ่ง" หรือ "นางเรือง" สอดคล้องกับพระนามพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ ที่มีความว่า "ผู้ทรงไว้ซึ่งความสว่าง" ส่วนมังกร ทองสุขดี สันนิษฐานว่ามาจากคำว่า "เชื่อง" แปลว่า "ช้า, แช่มช้อย, ไม่ดุร้าย, ใจดี"
ส่วนเทวรูปที่พบที่โซกพระแม่ย่านั้น แท้จริงแล้วเป็นเทวรูปพระนารายณ์ เพียงแต่ได้รับการนับถือที่เปลี่ยนไปตามความเชื่อของชาวเมือง บ้างก็ว่าอาจเป็นเทวสตรีมากกว่า เพราะมีสัณฐานและเครื่องประดับอย่างสตรี โดยมีลักษณะเป็นหินชนวนสีเขียว สูง 1.30 เมตร หน้าเป็นรูปไข่แบบพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย แต่ใบหน้าเหมือนคนแก่ คางมน บนศีรษะสวมกรวยซ้อนกันสี่ชั้นลักษณะเป็นมงกุฎแตกบิ่น มีเครื่องประดับที่ใบหู เปลือยอกเห็นสองเต้า แขนแนบลำตัว นุ่งผ้ากรอมเท้าห้อยชายผ้าซ้อนลงมาสามชั้น สวมกำไลข้อมือ และข้อเท้า สวมรองเท้าปลายงอน จากหลักฐานที่พบ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ หรือสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงสันนิษฐานว่า เทวรูปดังกล่าวสอดคล้องกับ "พระขพุงผี" ผีประจำเขาหลวงเมืองสุโขทัย ที่ปรากฏอยู่ในจารึกหลักที่ 1 ที่มีภูมิสถานสอดคล้องกัน ซึ่งคำว่า "ขพุง" มาจากคำเขมรว่า ขพุง (ខ្ពង់ ขพง) แปลว่า สันเขา รวมกันจึงมีความหมายว่า ผีแห่งยอดเขา นับถือเป็นเทพรักษาเมืองสุโขทัย และเป็นผู้ดลบันดาลให้ฝนตกต้องตามฤดูกาล ส่วนที่ชาวเมืองเรียกเทวรูปดังกล่าวว่า พระแม่ย่า นั้น ทองเจือ สืบชมภู สันนิษฐานว่า ชาวบ้านคงเข้าใจว่าเทวรูปนี้คงเป็นนางกษัตริย์องค์ใดองค์หนึ่งตามคติชนท้องถิ่น ซึ่งน่าจะเป็นนางเสือง ผู้เป็นพระราชมารดาของพ่อขุนรามคำแหง และเป็นพระปัยยิกา (ย่าทวด) ของพระมหาธรรมราชาที่ 1
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

เรื่องราวที่มีอยู่น้อยนิดของพระนาง ถูกนำมาดัดแปลงเป็นละครเวทีอิงประวัติศาสตร์เรื่อง "นางเสือง" ด้วยถือว่าเป็น "พระราชินีไทยที่ปรากฏพระนามเป็นพระองค์แรกในประวัติศาสตร์" ละครเวทีดังกล่าวออกแสดงในปี พ.ศ. 2511, พ.ศ. 2547 และ พ.ศ. 2556 เพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ บทประพันธ์โดยสมภพ จันทรประภา กำกับการแสดงโดยหม่อมหลวงจุลลา งอนรถ เนื้อเรื่องจะปลุกใจให้มีความรักชาติ
บีรัก (จังหวัดคาตันดัวเนส)

| บีรัก |
| --- | --- |
เทศบาล
ย่านใจกลางเมือง
ที่ตั้งในจังหวัดคาตันดัวเนส
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: บีโคล
จังหวัด: คาตันดัวเนส
District: Lone district
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1775
บารังไกย์: 63 (see Barangays)
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Bayan
 • นายกเทศมนตรี: Samuel Laynes
 • สิทธิ์เลือกตั้ง: 44,025 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 152.4 ตร.กม. (58.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 73,650 คน
 • ความหนาแน่น: 480 คน/ตร.กม. (1,300 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 4800
PSGC: 052011000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)52
ภูมิอากาศ: แบบมรสุมเขตร้อน
ระดับรายได้: เทศบาลระดับที่ 1
เว็บไซต์: www.virac-catanduanes.gov.ph
บีรัก เป็นเทศบาลระดับที่ 1 และเป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดคาตันดัวเนส ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 73,650 คน เป็นเทศบาลที่มีประชากรมากที่สุด และมีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 5 ของจังหวัดคาตันดัวเนส
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2006-04-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Virac / Bicolano Radio Stations Online เก็บถาวร 2011-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philippine Standard Geographic Code listing for Virac เก็บถาวร 2016-12-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philippine Census Information เก็บถาวร 2013-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2007 Local Elections
ทางรถไฟสายหนองคาย–เวียงจันทน์

ทางรถไฟสายหนองคาย–เวียงจันทน์ เป็นทางรถไฟระหว่างประเทศที่เชื่อมประเทศไทยและประเทศลาว มีระยะทางทั้งหมด 13.96 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นจากสถานีรถไฟหนองคายข้ามสะพานมิตรภาพไทย–ลาว 1 จนถึงสถานีปลายทางคือคำสะหวาด เคยเป็นเส้นทางรถไฟเพียงสายเดียวของประเทศลาว ตั้งแต่ พ.ศ. 2552–2564 มีระยะทาง 3.5 กิโลเมตรในเขตแดนของลาว
ประวัติ > การก่อสร้างช่วงแรก

ทางรถไฟสายหนองคาย–เวียงจันทน์เป็นส่วนหนึ่งของโครงการทางรถไฟผ่านทวีปเอเชียขององค์การสหประชาชาติ ในปี พ.ศ. 2543 รัฐบาลไทยเล็งเห็นถึงความสำคัญของกิจการรถไฟ จึงสร้างรางรถไฟไว้บริเวณกลางสะพานมิตรภาพไทย–ลาว 1 จากนั้นได้ให้การรถไฟแห่งประเทศไทยก่อสร้างทางรถไฟจากกลางสะพานมิตรภาพเชื่อมต่อกับสถานีรถไฟหนองคายใหม่ เป็นระยะทาง 2.657 กิโลเมตร
ทว่ารัฐบาลลาวประสบปัญหาเศรษฐกิจฟองสบู่แตกในปี พ.ศ. 2540 การก่อสร้างจึงหยุดชะงักไป ทางรัฐบาลไทยจึงให้ความช่วยเหลือโดยการให้การรถไฟแห่งประเทศไทยว่าจ้างบริษัทที่ปรึกษาสำรวจและออกแบบโครงการในปี พ.ศ. 2543 และสำเร็จในปี พ.ศ. 2544 โดยจะเป็นการสร้างเส้นทางรถไฟจากสะพานมิตรภาพไปยังบ้านดงโพสี เมืองหาดทรายฟอง นครหลวงเวียงจันทน์เป็นระยะทาง 3.5 กิโลเมตร จากนั้นจึงลงนามในสัญญารับการช่วยเหลือจากรัฐบาลไทยในจำนวนวงเงิน 197 ล้านบาท ในจำนวนนี้ร้อยละ 30 เป็นเงินให้เปล่า ส่วนอีกร้อยละ 70 เป็นเงินกู้ยืมดอกเบี้ยต่ำ เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2549 ระหว่างการก่อสร้าง รัฐบาลลาวต้องทำการบุกเบิกพื้นที่ป่า โยกย้ายสิ่งกีดขวางออกจากแนวทางรถไฟ รวมทั้งเวนคืนที่ดินราษฎรบ้านดงโพสีออกไปสามหลัง ใช้งบประมาณ 15 ล้านกีบ และและมอบข้าวสารจำนวน 8.41 ตัน ชดเชยแก่ราษฎรที่ถูกเวนคืนพื้นที่ทำนา และใช้งบประมาณชดเชย 24,390,800 กีบ
หลังการก่อสร้างแล้วเสร็จในเดือนเมษายน พ.ศ. 2551 ได้มีการทดลองเดินรถครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 และได้มีพิธีเปิดเดินรถปฐมฤกษ์เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2552 การนี้สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จประทับรถไฟพระที่นั่งจากสถานีรถไฟอุดรธานีถึงหนองคาย เพื่อเป็นองค์ประธานในพิธีดังกล่าว จากนั้นพระองค์ประทับรถไฟพระที่นั่งจากสถานีรถไฟหนองคายไปยังสถานีรถไฟท่านาแล้งในประเทศลาว ตามคำกราบทูลบังคมทูลของบุนยัง วอละจิด รองประธานาธิบดีลาว แล้วจึงเสด็จกลับ
ผลของการเดินรถเส้นทางใหม่ที่เบนเส้นทางไปหาสะพานมิตรภาพนี้ ส่งผลให้สถานีหนองคาย (เก่า) เปลี่ยนชื่อเป็นสถานีรถไฟตลาดหนองคาย เพื่อป้องกันการสับสนกับสถานีรถไฟหนองคาย (ใหม่) ภายหลังสถานีรถไฟตลาดหนองคายถูกยุบเป็นที่หยุดรถตลาดหนองคาย และยกเลิกการบริการเดินรถมายังที่หยุดตลาดหนองคายในปี พ.ศ. 2551 โดยการรถไฟแห่งประเทศไทยนำที่ดินของที่หยุดรถหนองคายจำนวน 30 ไร่ไปทำประโยชน์อื่นเพื่อสร้างรายได้ และแม้จะมีการเดินรถระหว่างประเทศก็ตาม แต่ที่ตั้งของสถานีรถไฟท่านาแล้งนั้นอยู่ไกลจากตัวเมืองนครหลวงเวียงจันทน์พอสมควร เพราะถ้าหากใช้บริการรถไฟก็ต้องใช้บริการรถโดยสารเพื่อเดินทางออกจากบ้านดงโพสีไปยังนครหลวงเวียงจันทน์อีกทอดหนึ่ง ดังนั้นการเดินทางด้วยรถไฟสายนี้จึงไม่ได้รับความนิยมเท่าใด
ประวัติ > ส่วนต่อขยาย

23 มีนาคม พ.ศ. 2560 มีพิธีส่งมอบเปิดใช้โครงการก่อสร้างส่วนต่อขยายระยะที่สอง สำหรับงานก่อสร้างระบบราง งานก่อสร้างสถานีรถไฟ และงานก่อสร้างจุดผ่านถนนเสมอระดับ ด้วยวงเงิน 994.68 ล้านบาท และงานก่อสร้างสถานีกองเก็บตู้สินค้าของสถานีรถไฟท่านาแล้ง ระบบอาณัติสัญญาณ ระบบรางเข้ากองเก็บตู้สินค้า และอาคารสำนักงานกรมรถไฟและอาคารที่พักเจ้าหน้าที่ วงเงิน 655.23 ล้านบาท
28 มิถุนายน พ.ศ. 2562 มีการลงนามสัญญาการก่อสร้างทางรถไฟระยะที่สอง เริ่มตั้งแต่ปลายย่านลานขนส่งสินค้าท่านาแล้ง ถึงย่านสถานีรถไฟเวียงจันทน์ (คำสะหวาด) เป็นงานก่อสร้างทางรถไฟแบบทางเดี่ยว
กระทั่งวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2566 ได้ทำพิธีเปิดสถานีรถไฟคำสะหวาด หลังจากล่าช้าจากกำหนดการเปิด โดยมีเศรษฐา ทวีสิน และสอนไซ สีพันดอน นายกรัฐมนตรีของไทยและลาว เป็นประธานในพิธี และมีการส่งเจ้าหน้าที่รัฐวิสาหกิจการรถไฟแห่งชาติลาวไปอบรมกับเจ้าหน้าที่การรถไฟแห่งประเทศไทย ซึ่งมีการเปิดให้บริการขบวนรถโดยสารระหว่างประเทศ เที่ยวแรกในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 ให้บริการขบวนรถจากสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ ไปยังสถานีรถไฟคำสะหวาด และยกเลิกการจอดรับผู้โดยสารที่สถานีรถไฟท่านาแล้ง
เส้นทาง

เดิมทางรถไฟสายหนองคายถึคงท่านาแล้งเป็นส่วนต่อขยายของเส้นทางทางรถไฟสายชุมทางถนนจิระ–หนองคายของการรถไฟแห่งประเทศไทย โดยมีสถานีรถไฟหนองคายเป็นสถานีปลายทางของไทย เมื่อเดินรถผ่านกึ่งกลางของสะพานมิตรภาพไทย–ลาว 1 ก็จะเข้าสู่พรมแดนของประเทศลาว และมีสถานีรถไฟเพียงแห่งเดียวในประเทศคือสถานีรถไฟท่านาแล้ง แม้จะมีการเดินรถระหว่างประเทศก็ตาม แต่ที่ตั้งของสถานีรถไฟท่านาแล้งนั้นอยู่ไกลจากตัวเมืองนครหลวงเวียงจันทน์พอสมควร เพราะถ้าหากใช้บริการรถไฟก็ต้องใช้บริการรถโดยสารเพื่อเดินทางออกจากบ้านดงโพสีไปยังนครหลวงเวียงจันทน์อีกทอดหนึ่ง ดังนั้นการเดินทางด้วยรถไฟสายนี้จึงไม่ได้รับความนิยมเท่าใด
ปัจจุบันประเทศลาวมีโครงการก่อสร้างส่วนต่อขยายระยะที่สอง ก่อสร้างเส้นทางจากสถานีรถไฟท่านาแล้งไปยังสถานีรถไฟคำสะหวาด ระยะทาง 7.5 กิโลเมตร ณ บ้านคำสะหวาด เมืองไชยเชษฐา นครหลวงเวียงจันทน์ ด้วยวงเงิน 994.68 ล้านบาท ซึ่งตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมืองหลวง ห่างจากพระธาตุหลวง อันเป็นจุดหมายตาสำคัญเพียง 4 กิโลเมตร และห่างจากสถานีรถไฟนครหลวงเวียงจันทน์ ของทางรถไฟสายเวียงจันทน์–บ่อเต็น ที่บ้านไซ ราว 10 กิโลเมตร
สถานี

ทางรถไฟสายหนองคาย–เวียงจันทน์ ปัจจุบันประกอบไปด้วยสถานีสามสถานี ดังนี้
| ชื่อสถานี / ที่หยุดรถ | รหัสสถานี> เลข | รหัสสถานี> ตัวย่อ | ระยะทางจาก กท> .ระยะทางจาก กท. | ชั้นสถานี | ที่ตั้ง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หนองคาย | 2208 | นค. | 621.10 | 1 | หนองคาย ประเทศไทย | เชื่อมต่อ สายตะวันออกเฉียงเหนือ สายหลักหนองคาย |
| ท่านาแล้ง | 7201 | ลล. | 626.58 | 2 | นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว |  |
| คำสะหวาด |  |  | 635.06 | 1 | นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว |  |
สถานี > ทางแยกตลาดหนองคาย

ทางแยกตลาดหนองคาย เดิมเป็นอดีตสถานีรถไฟประจำจังหวัดหนองคาย และส่วนหนึ่งของทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน (ชุมทางถนนจิระ–หนองคาย) แต่หลังการก่อสร้างสถานีรถไฟหนองคายแห่งใหม่ที่เบนเส้นทางตามสะพานมิตรภาพไทย-ลาวแห่งที่หนึ่ง จึงยุบสถานีรถไฟหนองคายแห่งเดิม เป็นที่หยุดรถไฟตลาดหนองคาย มีสถานีหนึ่งแห่งและที่หยุดรถไฟหนึ่งแห่ง กระทั่ง พ.ศ. 2551 การรถไฟแห่งประเทศไทยได้ยกเลิกการเดินรถเข้าไปยังที่หยุดรถไฟตลาดหนองคาย
| ชื่อสถานี / ที่หยุดรถ | รหัสสถานี> เลข | รหัสสถานี> ตัวย่อ | ระยะทางจาก กท> .ระยะทางจาก กท. | ชั้นสถานี | ที่ตั้ง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หนองคาย | 2208 | นค. | 621.10 | 1 | หนองคาย ประเทศไทย |  |
| ตลาดหนองคาย | 2209 | ตง. | 623.58 | ที่หยุดรถ | หนองคาย ประเทศไทย | ยกเลิก |
การเดินรถ

ในช่วงแรกของการเดินรถในเส้นทางหนองคาย–ท่านาแล้งตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 ดำเนินการโดยการรถไฟแห่งประเทศไทย เพราะประเทศลาวยังไม่มีกิจการรถไฟเป็นของตนเอง มีการเดินรถวันละ 4 เที่ยวระหว่างสถานีรถไฟหนองคายกับท่านาแล้งทุกวัน ระยะเวลาเดินทางราว 15 นาที ก่อนเดินทางต้องทำหนังสือผ่านแดนก่อนเดินทางทุกครั้ง ต่อมาเมื่อเปิดให้บริการส่วนต่อขยายระยะที่ 2 ตั้งแต่วันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 ไปยังสถานีรถไฟคำสะหวาด ได้ยกเลิกการจอดรับผู้โดยสารที่สถานีรถไฟท่านาแล้ง และเปลี่ยนเป็นพื้นที่ขนส่งสินค้า และมีการขยายการเดินรถระหว่างประเทศไปและกลับ 4 เที่ยว ได้แก่ ขบวน 133/134 จากสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์–คำสะหวาด–กลางกรุงเทพอภิวัฒน์ และขบวน 147/148 สถานีอุดรธานี–คำสะหวาด–อุดรธานี
ดูเพิ่ม

การขนส่งในประเทศลาว
ชานชาลาสถานีรถไฟท่านาแล้ง พ.ศ. 2556
การก่อสร้างส่วนต่อขยาย พ.ศ. 2557
การเดินรถจากท่านาแล้งไปหนองคาย เมื่อ พ.ศ. 2552
บริการสุขภาพในประเทศเนเธอร์แลนด์

บริการสุขภาพในประเทศเนเธอร์แลนด์ สามารถแบ่งออกเป็นสามระดับ ในการดูแลทางร่างกายและจิตใจ, การรักษา (ในระยะสั้น) และการดูแล (ในระยะยาว) แพทย์ประจำบ้าน หรือ เฮอร์ซาร์ทเซน (Huisartsen) เปรียบได้กับแพทย์ทั่วไปซึ่งมีอยู่มากที่สุดในระดับแรก ซึ่งได้รับการอ้างจากสมาชิกในระดับแรก ซึ่งเป็นเกณฑ์ในการเข้าถึงระบที่สองและสามต่อไป ระบบการดูแลสุขภาพนี้ เมื่อเทียบกับประเทศอื่น ๆ ถือได้ว่าค่อนข้างมีประสิทธิภาพ แต่ไม่มีประสิทธิภาพที่ระดับมากสุด
บริการสุขภาพในประเทศเนเธอร์แลนด์ มีการใช้เงินทุนในระบบคู่ซึ่งมีผลบังคับใช้ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2006 การรักษาในระยะยาว โดยเฉพาะอย่างยิ่งการรักษาในโรงพยาบาลแบบกึ่งถาวร และรวมถึงค่าใช้จ่ายทางความพิการ เช่น รถวีลแชร์ จะครอบคลุมถึงการประกันภาคบังคับที่ควบคุมโดยรัฐ ค่าใช้จ่ายเหล่านี้จะจัดอยู่ในกฎหมายทั่วไปเกี่ยวกับค่ารักษาพยาบาลพิเศษ (Algemene Wet Bijzondere Ziektekos) ซึ่งเริ่มมีผลบังคับใช้ใน ค.ศ. 1968 และใน ค.ศ. 2009 การประกันนี้ครอบคลุม 27 เปอร์เซ็นต์ของค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการดูแลสุขภาพ เนเธอร์แลนด์ เป็นประเทศในอันดับแรก ในการศึกษาเปรียบเทียบระบบการดูแลสุขภาพของสหรัฐ, ออสเตรเลีย, แคนาดา, อังกฤษ, เยอรมนี และนิวซีแลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

Ministry of Health, Welfare and Sport
| ด ค กบริการสุขภาพในยุโรป |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กรีซ  คาซัคสถาน  โครเอเชีย  จอร์เจีย  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  ตุรกี  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอนเตเนโกร  มอลโดวา  มอลตา  มาซิโดเนียเหนือ  โมนาโก  ยูเครน  เยอรมนี  รัสเซีย  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  ลีชเทินชไตน์  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  สหราชอาณาจักร  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิตาลี  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  ฮังการี 
รัฐที่ได้รับการรับรอง อย่างไม่สมบูรณ์:  อับคาเซีย  คอซอวอ  นอร์เทิร์นไซปรัส  เซาท์ออสซีเชีย  ทรานส์นีสเตรีย 
เขตสังกัด และดินแดนอื่น ๆ:  หมู่เกาะโอลันด์  หมู่เกาะแฟโร  ยิบรอลตาร์  เกิร์นซีย์  ไอล์ออฟแมน  เจอร์ซีย์  สฟาลบาร์
บ้านวิชาเยนทร์

| บ้านวิชาเยนทร์ |
| --- | --- |
Wichayen House
บริเวณด้านหน้าทางเข้าบ้านวิชาเยนทร์

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: บ้าน   คฤหาสน์   โบสถ์
สถาปัตยกรรม: เรอเนสซองส์   สถาปัตยกรรมไทย
เมือง: ถนนวิชาเยนทร์ ตำบลท่าหิน อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
ประเทศ: ประเทศไทย 
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2228 (ราว 339 ปี)
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: ก่ออิฐถือปูน
บ้านวิชาเยนทร์ หรือ บ้านหลวงรับราชทูต ตั้งอยู่ทางเหนือของวังนารายณ์ราชนิเวศน์ และวัดเสาธงทอง ทางตะวันตกใกล้กับวัดปืน และทางตะวันออกใกล้กับเทวสถานปรางค์แขก สร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2228 เพื่อใช้รับรองราชทูตชาวตะวันตกที่มาเฝ้าฯ สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ต่อมาสมเด็จพระนารายณ์ได้พระราชทานที่พักอาศัยนี้ให้แก่เจ้าพระยาวิชาเยนทร์ สมุหนายกชาวตะวันตกในราชสำนักสยาม ณ เวลานั้น ใน พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ระบุไว้ว่า "ส่วนเจ้าพระยาวิชาเยนทร์ผู้ว่าราชการที่สมุหนายก, ให้ก่อตึกสี่เหลี่ยมอันใหญ่, แลตึกเวียนมีกำแพงแก้วล้อมรอบเป็นที่อยู่, แลให้ก่อตึกปิจุตึกคชสาร, แลตึกฝรั่งอื่นทั้งหลายเป็นอันมากตำบลที่ใกล้วัดปืน..."
บ้านหลวงรับราชทูตแบ่งได้ 3 ส่วน ด้านตะวันออกเป็นบ้านพักของคณะทูตชาวฝรั่งเศส ส่วนด้านตะวันตกเป็นบ้านพักของเจ้าพระยาวิชาเยนทร์ขุนนางชาวกรีก และท้าวทองกีบม้า ภรรยา ส่วนกลางเป็นที่ตั้งของโบสถ์ของคริสต์ศาสนา ที่สถาปัตยกรรมเป็นแบบเรอเนสซองส์ ผสมสถาปัตยกรรมไทย แห่งแรกของไทย และของโลก