stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน–ไทรแอสซิก
รูปแบบการสูญพันธุ์ > สิ่งมีชีวิตทะเล

สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเลได้รับความสูญเสียมากที่สุดในช่วงการสูญพันธุ์ P-Tr หลักฐานนี้พบในตัวอย่างจากภาคใต้ของจีนที่ขอบเขต P–Tr ซึ่ง 286 จาก 329 สกุลของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเลหายไปภายจากโซนตะกอนสองโซนสุดท้ายที่มีคอนโดดอนต์จากยุคเพอร์เมียน การลดลงของความหลากหลายอาจเกิดจากการสูญพันธุ์ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมากกว่าการลดลงของการเกิดสปีชีส์
การสูญพันธุ์ส่วนใหญ่ส่งผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตที่มีโครงกระดูกที่สร้างจากแคลเซียมคาร์บอเนต โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งมีชีวิตที่อาศัยระดับ CO2 ที่คงที่ในการสร้างกระดูกของพวกมัน สิ่งมีชีวิตเหล่านี้มีความอ่อนไหวต่อผลกระทบของการเป็นกรดในมหาสมุทรซึ่งเป็นผลมาจากจำนวน CO2 ในชั้นบรรยากาศที่เพิ่มขึ้น
ในบรรดาชีวินก้นทะเลเหตุการณ์การสูญพันธุ์ทำให้อัตราการสูญพันธุ์ในพื้นหลังทวีคูณ และทำให้เกิดการสูญเสียสายพันธุ์กับหน่วยอนุกรมวิธานที่มีอัตราการสูญพันธุ์ในพื้นหลังสูง อัตราการสูญพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตในทะเลอยู่ในระดับภัยพิบัติ
กลุ่มสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเลที่รอดการสูญพันธ์ ได้แก่ แบรคิโอพอด (จำพวกที่มีบานพับ) ซึ่งมีจำนวนลดลงอย่างช้า ๆ นับตั้งแต่การสูญพันธุ์ P-Tr, อันดับ Ceratitida ของแอมโมไนต์, และไครนอยด์ (พลับพลึงทะเล) ซึ่งเกือบจะสูญพันธุ์ แต่ต่อมากลับมีจำนวนมากมายและหลากหลาย
กลุ่มที่มีอัตราการรอดชีวิตสูงสุดโดยทั่วไปมีการควบคุมระบบไหลเวียน กลไกการแลกเปลี่ยนแก๊สที่ซับซ้อน และการสร้างปูนด้วยแสง สิ่งมีชีวิตใช้แคลเซียมอย่างหนักและมีระบบหายใจที่ง่ายนั้นมีการสูญเสียความหลากหลายของสายพันธุ์มากที่สุด ในกรณีของแบรคิโอพอด หน่วยอนุกรมวิธานที่ยังมีชีวิตอยู่โดยทั่วไปมีขนาดเล็กและเป็นสมาชิกที่หายากในกลุ่มที่หลากหลายในอดีต
แอมโมไนต์ที่อยู่ในช่วงลดลงระยะยาวมาเป็นเวลา 30 ล้านปีนับตั้งแต่ Roadian (ยุคเพอร์เมียนกลาง) ประสบกับระยะการสูญพันธุ์เมื่อ 10 ล้านปีก่อนการสูญพันธุ์ครั้งหลักในช่วงจบของระยะ Capitanian ในการสูญพันธุ์ก่อนเวลานี้ลดความไม่เสมอกันหรือกิลด์ที่แตกต่างกันในระบบนิเวศลงอย่างมาก ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมอาจเป็นต้นเหตุ ความหลากหลายและความไม่เสมอกันลดลงไปอีกจนถึงขอบเขตของ P–Tr ในช่วงไทรแอสซิกความหลากหลายของมันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ความไม่เสมอกันยังคงอยู่ในระดับต่ำ
ช่วงของ morphospace (รูปแบบรูปร่างหรือโครงสร้างที่เป็นไปได้) ของแอมโมไนต์ถูกจำกัดมากขึ้นตามยุคเพอร์เมียน ไม่กี่ล้านปีในยุคไทรแอสซิกโครงสร้างแอมโมไนต์แบบดั้งเดิมสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้อีกครั้ง แต่ลักษณะพิเศษได้มีการแบ่งที่แตกต่างกันระหว่างแต่ละเคลด
รูปแบบการสูญพันธุ์ > สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังบก

ในยุคเพอร์เมียนแมลงและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังชนิดอื่น ๆ มีความหลากหลายมาก รวมถึงมีแมลงที่ใหญ่ที่สุดที่เคยมีมา ช่วงจบเพอร์เมียนเป็นการสูญพันธุ์ของแมลงที่ใหญ่เท่าที่ทราบ ตามแหล่งข้อมูลบางแห่งยังบอกว่านี่เป็นการสูญพันธุ์เพียงครั้งเดียวของแมลง อันดับของแมลงแปดหรือเก้าชนิดสูญพันธุ์ไปและอีกสิบชนิดลดความหลากหลายลงอย่างมาก Palaeodictyopteroids (แมลงที่มีปากสำหรับเจาะและดูด) เริ่มลดลงในช่วงกลางของยุคเพอร์เมียน การสูญพันธุ์เหล่านี้เชื่อมโยงกับการเปลี่ยนแปลงของพืช การลดลงมากที่สุดเกิดขึ้นในปลายยุคเพอร์เมียน และอาจไม่ได้เกิดจากการเปลี่ยนของพืชที่เกี่ยวข้องกับสภาพอากาศโดยตรง
ซากดึกดำบรรพ์กลุ่มแมลงส่วนใหญ่ที่พบหลังขอบเขตการสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิก แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญกับแมลงก่อนหน้านี้ ในกลุ่มแมลงยุคพาลีโอโซอิกมีเพียง Glosselytrodea, Miomoptera และ Protorthoptera เท่านั้นที่ถูกค้นพบในแหล่งสะสมหลังการสูญพันธุ์ครั้งนี้ caloneurodeans, monurans, paleodictyopteroids, protelytropterans และ protodonates ได้สูญพันธุ์ไปในตอนท้ายของยุคเพอร์เมียน ซากดึกดำบรรพ์ในยุคไทรแอสสิกตอนปลายที่ได้รับการบันทึกไว้เป็นอย่างดี พบว่าเต็มไปด้วยด้วยฟอสซิลกลุ่มแมลงสมัยใหม่
รูปแบบการสูญพันธุ์ > พืชบก > การตอบสนองของระบบนิเวศของพืช

บันทึกทางธรณีวิทยาของพืชบนบกมีจำนวนน้อยนิด และส่วนใหญ่อาศัยการศึกษาเกี่ยวกับละอองเรณูและสปอร์ พืชมีภูมิคุ้มกันต่อการสูญพันธุ์เป็นจำนวนมากโดยผลกระทบของการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ทั้งหมด "ไม่มีนัยสำคัญ" ในระดับวงศ์ ถึงแม้พบการลดลงของความหลากหลายของสปีชีส์ (50%) ส่วนใหญ่อาจเกิดจากกระบวนการเกี่ยวกับการเกิดฟอสซิล อย่างไรก็ตามการจัดเรียงระบบนิเวศใหม่ครั้งใหญ่ได้เกิดขึ้น โดยความอุดมสมบูรณ์ของพืชและการกระจายตัวเปลี่ยนไปอย่างมาก และป่าทั้งหมดแทบจะหายไป พืชพาลีโอโซอิกแทบไม่เหลือรอดจากการสูญพันธุ์นี้
ที่ขอบเขตของ P – Tr กลุ่มพืชที่โดดเด่นเปลี่ยนไปจากเดิม โดยพืชบกหลายกลุ่มเข้าสู่การลดลงอย่างกะทันหัน เช่น Cordaites (พืชเมล็ดเปลือย) และ Glossopteris (เฟิร์นเมล็ด) สกุลของพืชเมล็ดเปลือยที่โดดเด่นถูกแทนที่ด้วยไลโคไฟต์หลังขอบเขตนี้ โดยไลโคไฟต์ที่ยังหลงเหลืออยู่เป็นผู้ตั้งนิคมใหม่บนพื้นที่ที่ถูกรบกวน
เรณูวิทยาหรือการศึกษาเกี่ยวกับละอองเรณูจากชั้นหินตะกอนของกรีนแลนด์ตะวันออกในช่วงการสูญพันธุ์บ่งชี้ว่า มีพื้นที่ป่าพืชเมล็ดเปลือยหนาแน่นก่อนเกิดเหตุการณ์นี้ ในขณะเดียวกันกับที่แมคโครฟาวนาสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเลลดลง ป่าไม้ขนาดใหญ่เหล่านี้ก็ตายไป และตามมาด้วยความหลากหลายของไม้ล้มลุกขนาดเล็กรวมทั้งตระกูลไลโคโปดิโอไฟตาเช่น Selaginella และ Isoetales ต่อมากลุ่มพืชเมล็ดเปลือยกลุ่มอื่น ๆ กลับมามีบทบาทสำคัญอีกครั้ง แต่ก็ประสบปัญหาการตายครั้งใหญ่อีกครั้งด้วยเช่นกัน การเปลี่ยนแปลงของพืชที่เป็นวัฏจักรเหล่านี้เกิดขึ้นอีกหลายครั้งในช่วงการสูญพันธุ์และหลังจากนั้น ความผันผวนของพืชที่โดดเด่นระหว่างหน่วยอนุกรมวิธานที่เป็นไม้ต้นและไม้ล้มลุกบ่งบอกถึงความเครียดจากสิ่งแวดล้อมเรื้อรัง ส่งผลให้สูญเสียพันธุ์ไม้ที่มีขนาดใหญ่ในป่าจำนวนมาก การสืบทอดและการสูญพันธุ์ของชุมชนพืชไม่สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงของค่า δ13C แต่เกิดขึ้นหลายปีหลังจากนั้น การฟื้นตัวของป่าพืชเมล็ดเปลือยใช้เวลา 4-5 ล้านปี
รูปแบบการสูญพันธุ์ > พืชบก > ช่องว่างของถ่านหิน

ไม่ทราบแหล่งสะสมถ่านหินตั้งแต่ยุคไทรแอสซิกตอนต้นและในกลุ่มไทรแอสซิกตอนกลางนั้นบางและมีคุณภาพต่ำ "ช่องว่างถ่านหิน" นี้สามารถอธิบายในหลาย ๆ ทาง มีการเสนอว่าเชื้อรา แมลง และสัตว์มีกระดูกสันหลังชนิดใหม่ที่ก้าวร้าววิวัฒนาการขึ้นและฆ่าต้นไม้จำนวนมาก แต่ผู้ย่อยสลายเหล่านี้ได้รับความสูญเสียอย่างหนักจากสิ่งมีชีวิตในช่วงการสูญพันธุ์และไม่ถือว่าเป็นสาเหตุของช่องว่างของถ่านหิน อาจเป็นไปได้ว่าพืชที่สร้างถ่านหินทั้งหมดสูญพันธุ์ไปแล้วจากการสูญพันธุ์ P–Tr และพืชชุดใหม่ต้องใช้เวลา 10 ล้านปีในการปรับตัวให้เข้ากับสภาพที่ชื้นและเป็นกรดของบึงพรุ ปัจจัยที่ไม่ได้เกิดจากสิ่งมีชีวิต เช่น ปริมาณน้ำฝนที่ลดลง หรือการเพิ่มขึ้นของตะกอนที่จับตัวเป็นก้อนก็อาจเป็นสาเหตุได้เช่นกัน
ในทางกลับกันการขาดถ่านหินอาจสะท้อนให้เห็นถึงความขาดแคลนของตะกอนที่ทราบทั้งหมดจากยุคไทรแอสซิกตอนต้น ระบบนิเวศที่ผลิตถ่านหินแทนที่จะหายไปอาจย้ายไปอยู่ในพื้นที่ที่เราไม่มีบันทึกตะกอนสำหรับยุดไทรแอสซิกตอนต้น ตัวอย่างเช่นในออสเตรเลียตะวันออก สภาพอากาศหนาวเย็นเป็นเกิดขึ้นมาเป็นเวลานาน โดยระบบนิเวศของดินพรุปรับให้เข้ากับสถานการณ์เหล่านี้ ประมาณ 95% ของพืชที่ผลิตพรุเหล่านี้สูญพันธุ์จากท้องถิ่นช่วงขอบเขต P–Tr ตะกอนถ่านหินในออสเตรเลียและแอนตาร์กติกาหายไปอย่างมีนัยสำคัญก่อนขอบเขต P–Tr
รูปแบบการสูญพันธุ์ > สัตว์มีกระดูกสันหลังบก

มีหลักฐานเพียงพอที่จะบ่งชี้ว่ากว่าสองในสามของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำบกชนิด labyrinthodont, sauropsid ("สัตว์เลื้อยคลาน"), และ therapsid ("สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมดั้งเดิม") ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว สัตว์กินพืชขนาดใหญ่ได้รับความสูญเสียหนักที่สุด
สัตว์เลื้อยคลานอะแนปซิดยุคเพอร์เมียนทั้งหมดสูญพันธุ์ยกเว้น procolophonids (แม้ว่า testudines จะมีกะโหลกศีรษะที่มีรูปร่างสัณฐานอะแนปซิดา แต่ตอนนี้คิดว่าพวกมันมีวิวัฒนาการแยกจากบรรพบุรุษของไดแอปซิด) Pelycosaurs สูญพันธุ์ก่อนที่ยุคเพอร์เมียนจะสิ้นสุดลง พบฟอสซิลไดแอปซิดยุคเพอร์เมียนน้อยเกินกว่าที่จะสนับสนุนข้อสรุปใด ๆ เกี่ยวกับผลกระทบของการสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียนที่มีต่อไดแอปซิด (กลุ่ม "สัตว์เลื้อยคลาน" ที่พวกกิ้งก่า งู จระเข้ และไดโนเสาร์ (รวมถึงนก) วิวัฒนาการมา)
กลุ่มที่รอดชีวิตต้องสูญเสียสปีชีส์จำนวนมาก และกลุ่มสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกบางกลุ่มเกือบจะสูญพันธุ์ในตอนท้ายของยุคเพอร์เมียน กลุ่มที่รอดชีวิตบางกลุ่มไม่ได้คงอยู่มานานจนถึงช่วงเวลานี้ แต่กลุ่มอื่น ๆ ที่แทบจะไม่รอดชีวิตก็ยังคงสร้างเชื้อสายที่หลากหลายและยาวนาน อย่างไรก็ตามสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกต้องใช้เวลาถึง 30 ล้านปีในการฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ทั้งในเชิงตัวเลขและทางนิเวศวิทยา
ทฤษฎีของสาเหตุ

การระบุสาเหตุที่แท้จริงของ/เหตุการณ์สูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิกเป็นเรื่องยาก ส่วนใหญ่เป็นเพราะมันเกิดขึ้นเมื่อ 250 ล้านปีก่อน และตั้งแต่นั้นมาหลักฐานส่วนใหญ่ที่สามารถชี้หาสาเหตุถูกทำลายหรือจมลึกลงไปใต้หลาย ๆ ชั้นหินของโลก นอกจากนั้นก้นทะเลทั้งหมดถูกแปลงใหม่อย่างสมบูรณ์ทุก ๆ 200 ล้านปีโดยการแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาคอย่างต่อเนื่องและการขยายตัวของพื้นมหาสมุทรโดยไม่ทิ้งสิ่งบ่งบอกต่าง ๆ ที่เป็นประโยชน์ไว้ใต้มหาสมุทร
ถึงอย่างนั้น นักวิทยาศาสตร์ได้รวบรวมหลักฐานสำคัญสำหรับสาเหตุและมีการเสนอกลไกที่เกิดขึ้นหลายอย่าง ข้อเสนอนี้มีทั้งกระบวนการที่รุนแรงแบบหายนะและแบบค่อยเป็นค่อยไป (เช่นเดียวกับทฤษฎีสำหรับเหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคครีเทเชียส–พาลีโอจีน)
ทฤษฎีของสาเหตุ > การชนของอุกกาบาต

หลักฐานที่บ่งชี้สิ่งทีทำให้เกิดเหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคครีเทเชียส–พาลีโอจีนได้นำไปสู่การคาดเดาว่าการชนที่คล้ายคลึงกันนี้อาจเป็นสาเหตุของเหตุการณ์การสูญพันธุ์อื่น ๆ รวมถึงการสูญพันธุ์ P-Tr ด้วย และด้วยเหตุนี้ทำให้เกิดการค้นหาหลักฐานของการชนในช่วงเวลาของการสูญพันธุ์อื่น ๆ เช่น หลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่ที่มีอายุการชนตรงกับยุคต่าง ๆ
หลักฐานที่ได้รับรายงานสำหรับเหตุการณ์ที่ส่งผลกระทบในช่วงของ P–Tr ได้แก่ ช็อคเก็ดควอตซ์ (shocked quartz) ที่หาได้ยากซึ่งพบในออสเตรเลียและแอนตาร์กติกา ฟูลเลอรีนที่มีแก๊สจากนอกโลก เศษอุกกาบาตในแอนตาร์กติกา และธัญพืชที่อุดมไปด้วยธาตุเหล็ก นิกเกิล และซิลิกอน ซึ่งอาจสร้างขึ้นจากการชน อย่างไรก็ตามก็ยังคงมีการถกเถียงถึงความถูกต้องของหลักฐานเหล่านี้ ตัวอย่างเช่นควอตซ์จากยอดกราไฟต์ในแอนตาร์กติกาซึ่งเมื่อก่อนเคยคิดว่าเป็นแบบ "ช็อคเก็ด" ได้รับการตรวจสอบอีกครั้งด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบออปติกและแบบส่องผ่าน คุณสมบัติที่สังเกตได้สรุปได้ว่าไม่ได้เกิดจากการช็อค แต่เป็นการเสียรูปของสภาพพลาสติก ซึ่งตรงกับการก่อตัวบนสภาพแวดล้อมของเปลือกโลกเช่นเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับภูเขาไฟ
หลุมอุกกาบาตบนพื้นทะเลน่าจะเป็นหลักฐานที่แสดงถึงสาเหตุที่เป็นไปได้ของการสูญพันธุ์ P-Tr แต่ในตอนนี้หลุมดังกล่าวหายไปแล้ว เนื่องจาก 70% ของพื้นผิวโลกในปัจจุบันเป็นทะเล ทำให้ดาวเคราะห์น้อยหรือดาวหางอาจมีแนวโน้มที่จะพุ่งชนมหาสมุทรมากกว่าพื้นดินสองเท่า อย่างไรก็ตามเปลือกโลกมหาสมุทรที่เก่าแก่ที่สุดของโลกมีอายุเพียง 200 ล้านปีเนื่องจากถูกทำลายและสร้างใหม่ต่อเนื่องโดยการขยายตัวของพื้นมหาสมุทร นอกจากนี้หลุมอุกกาบาตที่เกิดขึ้นอาจถูกปกปิดโดยการท่วมของหินบะซอลต์จากด้านล่างจากการที่เปลือกโลกถูกเจาะหรืออ่อนตัวลง อย่างไรก็ตามการถูกทำลายของพื้นทะเลไม่สามารถยอมรับเป็นคำอธิบายโดยสิ้นเชิงของเหตุการณ์นี้
ทฤษฎีของสาเหตุ > การชนของอุกกาบาต > สถานที่ที่อาจเกิดการชน

ได้รับการเสนอหลุมอุกกาบาตที่ทำให้เกิดการสูญพันธุ์  P–Tr  หลายแห่ง รวมถึงโครงสร้าง Bedout 250 กม. (160 ไมล์) นอกชายฝั่งทางตะวันตกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย และหลุมอุกกาบาตวิลค์สแลนด์ขนาด 480 กม. ทางตะวันออกของแอนตาร์กติกา หลุมอุกกาบาตทั้งสองแห่งยังไม่ได้รับการพิสูจน์และแนวคิดดังกล่าวได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวาง ลักษณะทางธรณีใต้น้ำแข็งของวิลค์สแลนด์มีอายุไม่แน่นอนมากอาจหลังกว่าการสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิกเสียอีก
หลุมอุกกาบาต Araguainha ในบราซิลที่มีความยาว 40 กม. ได้รับการประมาณการชนเมื่อไม่นานมานี้ว่าเกิดขึ้นเมื่อ 254.7 ± 2.5 ล้านปีที่แล้วซึ่งทับซ้อนกับการประมาณของขอบเขตยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิก หินที่พบในท้องที่ส่วนใหญ่เป็นหินน้ำมัน พลังงานโดยประมาณที่ปล่อยออกมาจากชนของ Araguainha นั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้เกิดการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ทั่วโลกโดยตรง แต่แรงสั่นสะเทือนของโลกในพื้นที่ขนาดมหึมาสามารถปล่อยน้ำมันและกแก๊สจำนวนมากออกจากหินที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ได้ ภาวะโลกร้อนอย่างกะทันหันที่เกิดขึ้นอาจส่งผลให้เหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสสิกได้
ทฤษฎีของสาเหตุ > การขาดออกซิเจน

พบหลักฐานการเกิด anoxia (การขาดออกซิเจนอย่างรุนแรง) ในมหาสมุทรอย่างกว้างขวาง และ euxinia (การมีไฮโดรเจนซัลไฟด์) จากยุคเพอร์เมียนตอนปลายถึงยุคไทรแอสซิกตอนต้น ตลอดทั้งมหาสมุทร Tethys และ Panthalassic ส่วนใหญ่มีหลักฐานเกี่ยวกับ anoxia รวมถึงการเคลือบผิวในตะกอนไพไรต์ framboids ขนาดเล็ก อัตราส่วนยูเรเนียม/ทอเรียมสูง และเครื่องหมายทางชีวภาพสำหรับแบคทีเรียกำมะถันสีเขียว ปรากฏในเหตุการณ์การสูญพันธุ์ อย่างไรก็ตามในบางพื้นที่รวมถึง เหมยซานในประเทศจีน และกรีนแลนด์ตะวันออก มีหลักฐานการเกิด anoxia ก่อนการสูญพันธุ์  ตัวบ่งชี้ทางชีวภาพสำหรับแบคทีเรียกำมะถันสีเขียว เช่น isorenieratane ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์จากกระบวนการก่อตัวใหม่ของ isorenieratene ถูกใช้กันอย่างแพร่หลายเป็นตัวบ่งชี้ของการเกิด euxinia ในเขตมีแสง เนื่องจากแบคทีเรียกำมะถันสีเขียวต้องการทั้งแสงแดดและไฮโดรเจนซัลไฟด์เพื่อความอยู่รอด การพบอยู่จำนวนมากในตะกอนจากขอบเขต P-T บ่งชี้ว่ามีไฮโดรเจนซัลไฟด์อยู่แม้ในน้ำตื้น
การแพร่กระจายของน้ำที่เป็นพิษและไม่มีออกซิเจนนี้จะส่งผลเสียต่อสิ่งมีชีวิตในทะเล ทำให้เกิดการตายอย่างกว้างขวาง แบบจำลองของเคมีในมหาสมุทรชี้ให้เห็นว่าการเกิด anoxia และ euxinia มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับ hypercapnia (มีคาร์บอนไดออกไซด์สูง) สิ่งนี้ชี้ให้เห็นว่าพิษจากไฮโดรเจนซัลไฟด์ การเกิด anoxia และ hypercapnia ทำหน้าที่ร่วมกันเป็นกลไกในการฆ่า Hypercapnia อธิบายการสูญพันธุ์ของแต่ละสปีชีส์ได้ดีที่สุด แต่ภาวะ anoxia และ euxinia อาจมีส่วนทำให้เหตุการณ์นี้มีการตายจำนวนมาก การคงอยู่ของ anoxia ในช่วงต้นของไทรแอสซิกอาจอธิบายถึงการฟื้นตัวอย่างช้า ๆ ของสิ่งมีชีวิตในทะเลหลังการสูญพันธุ์ แบบจำลองยังแสดงให้เห็นว่าเหตุการณ์ anoxic ทำให้เกิดภัยพิบัติการปล่อยไฮโดรเจนซัลไฟด์สู่ชั้นบรรยากาศ
ลำดับเหตุการณ์ที่นำไปสู่การเกิด anoxic ในมหาสมุทรอาจถูกกระตุ้นโดยการปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์จากการระเบิดของไซบีเรียนแทรป ในสถานการณ์นั้น ความร้อนจากปรากฏการณ์เรือนกระจกที่เพิ่มขึ้นจะลดความสามารถในการละลายของออกซิเจนในน้ำทะเล ทำให้ความเข้มข้นของออกซิเจนลดลง การผุกร่อนของทวีปที่เพิ่มขึ้นเนื่องจากความร้อนและการเร่งความเร็วของวัฏจักรน้ำ จะเพิ่มการไหลของฟอสเฟตจากแม่น้ำสู่มหาสมุทร ฟอสเฟตจะช่วยเพิ่มผลผลิตในพื้นผิวมหาสมุทร การเพิ่มขึ้นของการผลิตสารอินทรีย์จะทำให้สารอินทรีย์จมลงสู่มหาสมุทรลึกมากขึ้น ซึ่งการหายใจของมันจะลดความเข้มข้นของออกซิเจนลงไปอีก เมื่อเกิดภาวะ anoxia แล้วก็จะได้รับการตอบรับอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากภาวะ anoxia ในน้ำลึกมีแนวโน้มที่จะเพิ่มประสิทธิภาพในการนำฟอสเฟตมาใช้ใหม่ซึ่งนำไปสู่ผลผลิตที่สูงขึ้น
ทฤษฎีของสาเหตุ > การปล่อยแก๊สไฮโดรเจนซัลไฟด์

เหตุการณ์ anoxic ที่รุนแรงในตอนท้ายของยุคเพอร์เมียนจะทำให้แบคทีเรียลดซัลเฟตเจริญเติบโตได้ดี ทำให้เกิดไฮโดรเจนซัลไฟด์จำนวนมากในมหาสมุทร การแช่อยู่ในน้ำนี้อาจปล่อยแก๊สไฮโดรเจนซัลไฟด์จำนวนมากสู่ชั้นบรรยากาศ ซึ่งเป็นพิษต่อพืชและสัตว์บนบก และทำให้ชั้นโอโซนลดลงอย่างรุนแรง ทำให้ชีวิตที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่เจอกับรังสี UV ระดับร้ายแรง อันที่จริงแล้ว หลักฐานทางชีวภาพสำหรับการสังเคราะห์ด้วยแสงแบบไม่ใช้ออกซิเจนโดย Chlorobiaceae (แบคทีเรียกำมะถันสีเขียว) จากยุคเพอร์เมียนตอนปลายไปสู่ไทรแอสซิบตอนต้น ่งชี้ว่าไฮโดรเจนซัลไฟด์อยู่ในน้ำตื้นได้ดีเนื่องจากแบคทีเรียเหล่านี้ถูก ำกัด ว้ทในเขตมีลสงแใช้ซัลไฟด์เป็นผู้บริจาคอิเล็กตรอน
สมมติฐานนี้สามารถอธิบายการสูญพันธุ์ของพืชจำนวนมาก ซึ่งเพิ่มระดับแก๊สมีเทนและควรเจริญเติบโตในบรรยากาศที่มีแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์สูง ฟอสซิลสปอร์จากปลายเพอร์เมียนสนับสนุนทฤษฎีนี้ ซึ่งพบความผิดปกติที่อาจเกิดจากรังสีอัลตราไวโอเลต ซึ่งมีจำนวนมากขึ้นหลังจากการปล่อยแก๊สไฮโดรเจนซัลไฟด์ทำให้ชั้นโอโซนลดลง
ดูเพิ่ม

การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่
อ่านเพิ่ม

Over, Jess (editor), Understanding Late Devonian and Permian–Triassic Biotic and Climatic Events (Volume 20 in series Developments in Palaeontology and Stratigraphy (2006)). The state of the inquiry into the extinction events.
Sweet, Walter C. (editor), Permo–Triassic Events in the Eastern Tethys : Stratigraphy Classification and Relations with the Western Tethys (in series World and Regional Geology)
แหล่งข้อมูลอื่น

"Siberian Traps (ไซบีเรียนแทรป)". สืบค้นเมื่อ 2011-04-30.{{cite web}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
"Big Bang In Antarctica: Killer Crater Found Under Ice (บิ๊กแบงในแอนตาร์กติกา: หลุมอุกกาบาตที่พบใต้น้ำแข็ง)". สืบค้นเมื่อ 2011-04-30.{{cite web}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
"Global Warming Led To Atmospheric Hydrogen Sulfide And Permian Extinction (ภาวะโลกร้อนนำไปสู่ไฮโดรเจนซัลไฟด์ในบรรยากาศและการสูญพันธุ์แบบเพอร์เมียน)". สืบค้นเมื่อ 2011-04-30.{{cite web}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
Morrison, D. "Did an Impact Trigger the Permian-Triassic Extinction? (การชนให้เกิดการสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิกหรือไม่?)". NASA. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-10. สืบค้นเมื่อ 2011-04-30.
"Permian Extinction Event (เหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน)". สืบค้นเมื่อ 2011-04-30.{{cite web}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
Ogden, DE; Sleep, NH (2012). "Explosive eruption of coal and basalt and the end-Permian mass extinction (การระเบิดของถ่านหินและหินบะซอลต์และการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ในช่วงท้ายของยุคเพอร์เมียน)". Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A. 109 (1): 59–62. Bibcode:2012PNAS..109...59O. doi:10.1073/pnas.1118675109. PMC 3252959. PMID 22184229.
"BBC Radio 4 In Our Time discussion of the Permian-Triassic boundary (การอภิปรายเกี่ยวกับขอบเขตยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิกในเวลาของเรา)". สืบค้นเมื่อ 2012-02-01.{{cite web}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
Zimmer, Carl (2018-12-07). "The Planet Has Seen Sudden Warming Before. It Wiped Out Almost Everything. (โลกได้เห็นความร้อนขึ้นอย่างกะทันหันมาก่อน มันล้างเกือบทุกอย่าง)". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 2018-12-10.{{cite news}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
"The Great Dying: Earth's largest-ever mass extinction is a warning for humanity (การตายครั้งใหญ่: การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ที่สุดในโลกเป็นคำเตือนสำหรับมนุษยชาติ)". CBS News. สืบค้นเมื่อ 2021-03-05.{{cite news}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
การวาดภาพตามความคิดของศิลปินเกี่ยวกับเหตุการณ์สำคัญ: การชนกันระหว่างโลกและดาวเคราะห์น้อยที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางไม่กี่กิโลเมตรจะปล่อยพลังงานออกมามากพอ ๆ กับการระเบิดของอาวุธนิวเคลียร์หลายล้านชิ้น
แผ่นปะปลุกใจ

แผ่นปะปลุกใจฝูงบินที่ใช้งานที่อ่าวเซาดา
แผ่นปะปลุกใจ 9 EARS
แผ่นปะปลุกใจ 56th TIOG
แผ่นปะปลุกใจ หรือ แผ่นปะสร้างขวัญกำลังใจ (อังกฤษ: morale patch) เป็นเครื่องหมายสำหรับประดับทางการทหารที่มีภาพและสำนวนที่ตลกขบขัน สามารถใช้เพื่อระบุตัวตนของหน่วยใดหน่วยหนึ่งได้ เช่น กองพลหรือกองพลน้อย และได้รับการออกแบบเพื่อสร้างความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของหน่วยทหาร แผ่นปะปลุกใจมักจะไม่ได้รับการยอมรับและอนุญาตโดยตรงจากกองทัพให้สวมเครื่องแบบปฏิบัติการ แต่ก็มักจะพบอยู่บนชุดหรืออุปกรณ์ของทหาร
ปัจจุบันมีการใช้งานโดยพลเรือนด้วยเพื่อบ่งบอกถึงไลฟ์สไตล์ส่วนบุคคลสำหรับผู้ชื่นชอบอุปกรณ์ทางการทหาร
ประวัติ

แผ่นปะปลุกใจ เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์การทหารและมีความสำคัญทางวัฒนธรรมสำหรับทหารและเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย แผ่นปะปลุกใจมีต้นกำเนิดมาจากกองทัพบกสหราชอาณาจักรก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งเรียกแผ่นปะเหล่านี้ว่า "แผ่นปะรบ" (battle patch) ส่วนใหญ่ใช้เพื่อระบุพันธมิตรและหน่วยศัตรู โดยการออกแบบบางชิ้นจะสามารถช่วยจำแนกอย่างเด่นชัดได้ว่าทหารนายนั้นสังกัดในหน่วยใด
ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 แผ่นปะนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากขึ้น บ่งบอกความเป็นบุคคลและได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง มันกลายเป็นสิ่งของสะสมและแลกเปลี่ยน ทำให้พลเรือนมีความใกล้ชิดกับบุคลากรทางทหารมากขึ้น และทำให้เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายเข้าถึงแผ่นปะลักษณะนี้ได้ง่ายขึ้น
กองพลทหารราบที่ 81 สมยาแมวป่า ได้สร้างแผ่นปะปลุกใจของกองทัพบกสหรัฐชุดแรกขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นายทหารบกเสนอว่าควรสร้างแผ่นปะเพื่อช่วยสร้างความรับรู้ของกองพบให้เด่นชัดขึ้น โดยเครื่องหมายดังกล่าวได้รับการอนุมัติให้ใช้งานเพื่อช่วยสร้างขวัญกำลังใจและปลุกใจทหารในหน่วย หลังจากนั้นไม่นาน นายพล จอห์น เจ. เพอร์ชิง ได้เสนอให้ทุกกองพลสร้างและประดับแผ่นปะที่เป็นสัญลักษณ์เฉพาะของแต่ละกองพลขึ้นมา
คดีความเครื่องหมายการค้า

เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2563 มีการยื่นฟ้องจำเลย 281 ราย ฐานใช้คำว่า "morale patch" เป็นคดีหมายเลข 20cv04776 ในศาลเขตทางตอนเหนือของรัฐอิลลินอยส์ ในปี พ.ศ. 2559 บริษัท Morale Patch Armory LLC ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า "MORALE PATCH" เพื่อการใช้งานเชิงพาณิชย์ และได้ยื่นคำร้องเรื่องการละเมิดเครื่องหมายการค้า คดีดังกล่าวมุ่งเน้นไปที่บริษัทที่เจ้าของเป็นทหารผ่านศึก ผู้ผลิตอุปกรณ์ยุทธวิธี และการผลิตขนาดเล็กบนอินเทอร์เน็ต โดย Morale Patch Armory LLC เป็นเจ้าของโดย ฮูลิโอ เมดินา ซึ่งเป็นทหารผ่านศึกกองทัพอากาศ
เมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2563 บริษัท Prometheus Design Werx ได้ยื่นคำร้องเพื่อยกเลิกเครื่องหมายการค้า "MORALE PATCH"
เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2563 นิตยสาร The Military Times ได้ตีพิมพ์บทความอธิบายรายละเอียดของคดีความ
เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2565 คณะกรรมการพิจารณาคดีและอุทธรณ์เครื่องหมายการค้า ได้ยกเลิกเครื่องหมายการค้าดังกล่าว
ดูเพิ่ม

แผ่นผ้าสัญญารางวัล (Blood chit)
คดีความดังกล่าว
อูโก กาวัลเลโร

| อูโก กาวัลเลโร |
| --- | --- |

เกิด: 20 กันยายน ค.ศ. 1880 กาซาเลมอนแฟร์ราโต ปีเยมอนเต อิตาลี
เสียชีวิต: 13 กันยายน ค.ศ. 1943 (62 ปี) ฟรัสกาตี ลัตซีโย อิตาลี
รับใช้:  อิตาลี
แผนก/สังกัด:  Royal Italian Army
ประจำการ: 1900–1943
ชั้นยศ: จอมพลแห่งอิตาลี
บังคับบัญชา: หัวหน้าเจ้าหน้าที่ฝ่ายเสนาธิการทหาร
การยุทธ์: สงครามอิตาลี-ตุรกี สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สงครามโลกครั้งที่สอง
บำเหน็จ: กางเขนอัศวินแห่งกางเขนเหล็ก
อูโก กาวัลเลโร (อิตาลี: Ugo Cavallero; 20 กันยายน ค.ศ. 1880 – 13 กันยายน ค.ศ. 1943) เป็นผู้บัญชาการแห่งกองทัพอิตาลีในช่วงก่อนและระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์กางเขนอัศวินแห่งกางเขนเหล็กของนาซีเยอรมนี
ประวัติ

กาวัลเลโรเกิดในกาซาเลมอนแฟร์ราโต แคว้นปีเยมอนเต ในวัยเด็กนั้นมีสิทธิพิเศษในฐานะสมาชิกของขุนนางอิตาลี ภายหลังจากเข้าศึกษาโรงเรียนทหาร กาวัลเลโรได้รับยศตำแหน่งเป็นร้อยตรีที่สองในปี ค.ศ. 1900 กาวัลเลโรได้เข้าเรียนที่วิทยาลัยในเวลาต่อมาและจบการศึกษาในปี ค.ศ. 1911 ได้รับปริญญาในสาขาคณิตศาสตร์ ในขณะที่ยังอยู่ในกองทัพ กาวัลเลโรได้เข้าสู้รบในลิเบียในปี ค.ศ. 1913 ในช่วงระหว่างสงครามอิตาลี-ตุรกีและได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากความกล้าหาญของทหาร
สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ในปี ค.ศ. 1915 กาวัลเลโรได้ถูกย้ายไปยังกองบัญชาการทหารสูงสุดแห่งอิตาลี จากผู้จัดระเบียบและยุทธวิธีที่ดีเยี่ยม กาวัลเลโรได้กลายเป็นนายพลจัตตวาและหัวหน้าสำนักงานปฏิบัติการของกองบัญชาการทหารสูงสุดแห่งอิตาลีในปี ค.ศ. 1918 ด้วยความสามารถนี้ กาวัลเลโรได้มีส่วนช่วยในการวางแผนที่นำไปสู่ชัยชนะของอิตาลีที่ Piave และ Vittorio Veneto ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในช่วงเวลาที่เขาเป็นหัวหน้าวางแผนของหัวหน้าเจ้าหน้าที่ฝ่ายเสนาธิการทหารอิตาลี เขาได้สร้างความเป็นปรปักษ์กับปีเอโตร บาโดลโย ที่ดำรงตำแหน่งเป็น Sottocapo di Stato Maggiore(รองหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการ)ของกองทัพ
ระหว่างสงคราม

กาวัลเลโรได้ลาออกจากกองทัพในปี ค.ศ. 1919 แต่เวลาต่อมาได้กลับเข้ามาอีกครั้งในปี ค.ศ. 1925 ซึ่งในช่วงเวลานั้น เขาได้กลายเป็นรัฐมนตรีผู้ช่วยว่าการกระทรวงสงครามของเบนิโต มุสโสลินี ด้วยความมุ่งมั่นของลัทธิฟาสซิสต์ กาวัลเลโรได้ทำหน้าที่เป็นวุฒิสภาในปี ค.ศ. 1926 และในปี ค.ศ. 1927 ได้กลายเป็นพลตรี หลังจากนั้นก็ได้ลาออกจากกองทัพเป็นครั้งที่สอง กาวัลเลโรได้มีส่วนร่วมในธุรกิจและวิสาหกิจการทูตตลอดในช่วงปลายปี ค.ศ. 1920 และช่วงต้นปี ค.ศ. 1930
กาวัลเลโรได้กลับเข้ากองทัพเป็นครั้งที่สามและเป็นครั้งสุดท้ายในปี ค.ศ. 1937 ได้รับตำแหน่งยศเป็นพลโท เขาได้กลายเป็นผู้บัญชาการกองกำลังผสมของอิตาลีในแอฟริกาตะวันออกแห่งอิตาลีในปี ค.ศ. 1938 และเป็นนายพลอย่างเต็มตัวในปี ค.ศ. 1940
โรงเรียนธาตุนารายณ์วิทยา

| โรงเรียนธาตุนารายณ์วิทยา |
| --- | --- |
Thatnaraiwittaya School
ตราประจำโรงเรียน
ที่ตั้ง
606 หมู่ 1 ถนนนิตโย บ้านชุมชนดงพัฒนา ตำบลธาตุเชิงชุม อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร 47220
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ธ.น.ว. / T.N.W.
ประเภท: โรงเรียนสังกัด สพฐ.   โรงเรียนประเภทสหศึกษา   โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ
คติพจน์: เรียนดี กีฬาเด่น เน้นวินัย ใฝ่คุณธรรม นำ ไอ.ซี.ที
ก่อตั้ง: 26 มกราคม พ.ศ. 2526   (41 ปี)
รหัส: 1047540629
ผู้อำนวยการโรงเรียน: นายเอกชัย บุตรแสนคม
ครู/อาจารย์: 160 คน
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษาตอนต้น - มัธยมศึกษาตอนปลาย
จำนวนนักเรียน: 3,164 คน   ปีการศึกษา 2564
ภาษาที่ใช้เป็นสื่อการสอน: ภาษาที่มีการเรียนการสอนในโรงเรียน    ภาษาไทย    ภาษาอังกฤษ    ภาษาจีน   ภาษาญี่ปุ่น   ภาษาเวียดนาม
ห้องเรียน: 85 ห้อง
สี:    เหลือง-เทา
เพลง: มาร์ชโรงเรียนธาตุนารายณ์วิทยา
สังกัด: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 23   สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน   กระทรวงศึกษาธิการ
คติพจน์: สุวิชาโน ภวํ โหติ   (ผู้รู้ดีเป็นผู้เจริญ )
สหวิทยาเขต: ?
เว็บไซต์: www.tnw.ac.th
โรงเรียนธาตุนารายณ์วิทยา (อังกฤษ : Thatnaraiwittaya School) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษในจังหวัดสกลนคร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 23 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (เดิมสังกัดกรมสามัญศึกษา) กระทรวงศึกษาธิการ ได้นามและสัญญาลักษณ์ประจำโรงเรียนจากพระธาตุนารายณ์เจงเวง โบราณสถานสำคัญจังหวัดสกลนคร เป็นโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร เปิดสอนภาษาเวียดนาม อังกฤษ จีน เกาหลี และญี่ปุ่น โรงเรียนธาตุนารายณ์วิทยา มีพื้นที่ประมาณ 30 ไร่เศษ มีลำน้ำห้วยทรายไหลผ่าน
ประวัติโรงเรียน

ประกาศตั้งเมื่อวันที่ 27 มกราคม 2526 ได้นามและสัญลักษณ์ประจำโรงเรียนจากพระธาตุนารายณ์เจงเวง โบราณสถานสำคัญประจำจังหวัดสกลนคร มีนายพินิจ ภคสมบัติ เป็นครูใหญ่คนแรก ในระยะแรกเริ่มเต็มไปด้วยความยากรำบาก จาก พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ลุ่ม น้ำท่วมขัง ไม่ใช้สามารถเป็นที่เรียนได้ จึงขออาศัยที่เรียนของ โรงเรียนเมืองสกลนครเป็นที่เรียนชั่วคราว  ต่อมาชาวบ้านได้ช่วยกันบริจาคทรัพย์ช่วยโรงเรียน และร่วมแรงร่วมใจกันสร้างอาคารแบบ 5 ห้องเรียน 1 หลัง เป็นการชั่วคราว  ทางโรงเรียนได้รับเกียรติจาก นายชวน หลีกภัย อดีต นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้น ได้มาตรวจเยี่ยมโรงเรียนและเป็นประทานเปิดป้ายอาคารเรียน
ปีการศึกษา 2527 โรงเรียนได้รับการปรับปรุงพัฒนาพื้นที่บริเวณโรงเรียนร่วมกับชุมชนให้มีสภาพที่เหมาะสมแก่การเรียนการสอนมากขึ้น
ปีการศึกษา 2530 โรงเรียนได้ร่วมโครงการขยายโอกาสทางการศึกษา
ปีการศึกษา 2533 โรงเรียนได้ทำการเปิดสอนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
ปีการศึกษา 2534 ได้งบประมาณก่อสร้างอาคารเรียนมากขึ้น จำนวนนักเรียนและบุคลากรมากขึ้น