stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดพระสิงห์ (จังหวัดเชียงราย)
ปูชนียวัตถุและถาวรวัตถุที่สำคัญของวัด > หอระฆัง

เป็นสถาปัตยกรรมร่วมสมัยแบบล้านนาประยุกต์ มีระฆังเป็นแบบใบระกาหล่อด้วยทองเหลืองทั้งแท่ง ซึ่งหาดูได้ยากมากในปัจจุบัน ขนาดความสูง 25 นิ้ว ยาว 39 นิ้ว หนา 1 นิ้ว ขุดพบบริเวณวัดพระสิงห์ เมื่อ พ.ศ. 2438 ปัจจุบันชั้นล่างใช้เป็นหอกลอง
ปูชนียวัตถุและถาวรวัตถุที่สำคัญของวัด > ต้นพระศรีมหาโพธิ์จากพุทธคยา

พลโทอัมพร จิตกานนท์ นำมาจากพุทธคยา ประเทศอินเดีย โดยความอนุเคราะห์จากท่านเอกอัครราชทูตอินเดียและอาศรมวัฒนธรรมไทย-ภารตะ เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 และปลูกเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2506 ต้นพระศรีมหาโพธิ์ เป็นต้นไม้มงคลเนื่องในพระพุทธศาสนา ในฐานที่เป็นต้นไม้ซึ่ง พระโพธิสัตว์ลาดบัลลังก์ประทับในคืนก่อนตรัสรู้ เดิมเรียกกันว่าต้น “อัสสัตถพฤกษ์” ที่ได้ชื่อว่า “ต้นพระศรีมหาโพธิ์” ก็เพราะเป็นต้นไม้ อันเป็นสถานที่ตรัสรู้ “โพธิธรรม” ของพระโพธิสัตว์สิทธัตถะ ซึ่งต่อมาก็คือ พระโคตมพุทธเจ้า
ปูชนียวัตถุและถาวรวัตถุที่สำคัญของวัด > ต้นสาละลังกา

ต้นสาละลังกา สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (สุวรรณ สุวณฺณโชโต) เจ้าคณะใหญ่หนเหนือ วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร กรุงเทพฯ ขณะดำรงสมณศักดิ์ที่พระธรรมกิตติโสภณ นำมาจากประเทศศรีลังกา และนำมาปลูกไว้ที่วัดพระสิงห์เมื่อ พ.ศ. 2512
เจ้าอาวาสวัดพระสิงห์

วัดพระสิงห์ มีเจ้าอาวาสที่บริหารวัดสืบต่อกันมานับแต่ปีที่สร้างวัด จนปัจจุบันจำนวน 8 รูป คือ
ครูบาปวรปัญญา พ.ศ. 2386 - พ.ศ. 2407
ครูบาอินทจักรังสี พ.ศ. 2407 - พ.ศ. 2425
พระอธิการอินทะ (ลาสิกขา) พ.ศ. 2425 - พ.ศ. 2427
พระมหายศ (ลาสิกขา) พ.ศ. 2427 - พ.ศ. 2430
พระครูเมธังกรญาณ (ป๊อก ธมฺมปญฺโญ) หรือพระธัมมปัญญา พ.ศ. 2431 - พ.ศ. 2476
พระครูเมธังกรญาณ (ดวงต๋า) พ.ศ. 2476 - พ.ศ. 2488
พระครูสิกขาลังการ (ทองอินทร์ ปภาโส) พ.ศ. 2489 - พ.ศ. 2523
พระเทพสิทธินายก (ชื่น ปญฺญาธโร) เจ้าคณะจังหวัดเชียงราย พ.ศ. 2524 - พ.ศ. 2561
พระพุทธิวงศ์วิวัฒน์ (บุญมา มานิโต) พ.ศ. 2562 - ปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เฟสบุ๊ควัดพระสิงห์ เชียงราย
เว็บไซต์วัดพระสิงห์
วัดพระสิงห์ จากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
19°54′41″N 99°49′49″E﻿ / ﻿19.911367°N 99.830382°E﻿ / 19.911367; 99.830382
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดพระสิงห์ (จังหวัดเชียงราย)
แผนที่ จาก มัลติแมป โกลบอลไกด์ หรือ กูเกิลแผนที่
ภาพถ่ายทางอากาศ จาก เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
ภาพถ่ายดาวเทียม จาก วิกิแมเปีย
พระอุโบสถ
วิหารแก้ว
คานาอัน

| คานาอัน 𐤊𐤍𐤏𐤍 (ฟินิเชีย) כְּנַעַן (ฮีบรู) Χανααν (Biblical Greek) كَنْعَانُ (อาหรับ) |
| --- | --- |
ภูมิภาคประวัติศาสตร์
แผนที่คานาอันในยุคสัมฤทธิ์ตอนปลาย
พิกัด: 32°N 35°E﻿ / ﻿32°N 35°E﻿ / 32; 35
หน่วยการเมืองและ ผู้คน: นครรัฐฟินิเชีย ชาวฟินิเชีย ชาวฟิลิสตีน วงศ์วานอิสราเอล โมอับ Ammon Tjeker  เกชูร์ เอดอม
กลุ่มภาษาคานาอัน: ฟินิเชีย อัมโมไนต์ มัวไบต์ ฮีบรู อีโดไมต์
คานาอัน  (อังกฤษ: Canaan; ฟินิเชีย: 𐤊𐤍𐤏𐤍 – KNʿN; ฮีบรู: כְּנַעַן – Kənáʿan, in pausa כְּנָעַן – Kənāʿan; Biblical Greek: Χανααν – Khanaan; อาหรับ: كَنْعَانُ – Kan‘ān) คือภูมิภาคและอารยธรรมที่พูดภาษากลุ่มเซมิติกในลิแวนต์ตอนใต้ในตะวันออกใกล้โบราณเมื่อช่วงปลายสหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช คานาอันมีความสำคัญทางภูมิรัฐศาสตร์อย่างมากในยุคสัมฤทธิ์ตอนปลาย สมัยอามาร์นา (ศตวรรษที่ 14 ก่อน ค.ศ.) เนื่องจากเป็นพื้นที่ที่เขตอิทธิพลของอียิปต์, ฮิตไทต์, มิตันนี และจักรวรรดิอัสซีเรียบรรจบกันหรือทับซ้อนกัน ข้อมูลเกี่ยวกับคานาอันในปัจจุบันส่วนมากมาจากการขุดค้นทางโบราณคดีในพื้นที่อย่าง Tel Hazor, Tel Megiddo, En Esur และ Gezer
ชื่อ "คานาอัน" ที่ปรากฏทั่วคัมภีร์ไบเบิลในฐานะพื้นททางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ "แผ่นดินแห่งพระสัญญา" ส่วนชื่อเรียก "ชาวคานาอัน" ทำหน้าที่เป็นคำที่เรียกครอบคลุมกลุ่มชาติพันธุ์ในประชากรพื้นเมืองต่าง ๆ (ทั้งตั้งถิ่นฐานและร่อนเร่) ทั่วภูมิภาคลิแวนต์ตอนใต้หรือคานาอัน โดยเป็นศัพท์ทางชาติพันธุ์ที่มีการใช้งานมากที่สุดในคัมภีร์ไบเบิล มาร์ก สมิธ นักวิชาการคัมภีร์ไบเบิล อ้างการค้นพบทางโบราณคดี โดยกล่าวแนะว่า "วัฒนธรรมอิสราเอลส่วนใหญ่ทับซ้อนและรับมาจากวัฒนธรรมคานาอัน... กล่าวโดยย่อคือ วัฒนธรรมอิสราเอลส่วนใหญ่เป็นแบบคานาอันตามธรรมชาติ (in nature)"
คณะผู้แทนชาวคานาอันไปยังฟาโรห์ตุตันคามุนแห่งอียิปต์
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef
โมซูลวิลาเยต

โมซูลวิลาเยต (อาหรับ: ولاية الموصل; ตุรกีออตโตมัน: ولايت موصل, อักษรโรมัน: Vilâyet-i Musul) เป็นเขตการปกครองระดับแรก (วิลาเยต) ของจักรวรรดิออตโตมัน สร้างขึ้นจากซันจักตอนเหนือของแบกแดดวิลาเยตใน ค.ศ. 1878.
มีรายงานในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ว่าวิลาเยตนี้มีพื้นที่ 29,220 ตารางไมล์ (75,700 ตารางกิโลเมตร) ส่วนผลสำรวจเบื้องต้นของสำมะโนออตโตมันครั้งแรกใน ค.ศ. 1885 (ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1908) ระบุจำนวนประชากรที่ 300,280 คน ส่วนความถูกต้องของจำนวนประชากรจาก "โดยประมาณ" ถึง "เป็นเพียงการคาดคะเน" นั้น ขึ่นอยู่กับภูมิภาคที่ทางการรวบรวมข้อมูล
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นครโมซูลกับพื้นที่ตอนใต้ถึงลิตเติลซาบถูกยกให้กับฝรั่งเศสตามข้อตกลงไซก์ส-พิโกใน ค.ศ. 1916 และหลังจาก Mosul Question จึงเปลี่ยนผ่านเป็นอิรักในอาณัติ
เขตการปกครอง

ซันจักของวิลาเยต:
โมซูลซันจัก (โมซูล)
เคร์คืกซันจัก (คีร์คูก)
ซูลัยมานียะฮ์ซันจัก (อัสซุลัยมานียะฮ์)
ดูเพิ่ม

เคอร์ดิสถานอิรัก
ราชอาณาจักรเคอร์ดิสถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Mosul Vilayet
แผนที่แสดงเขตการปกครองของจักรวรรดิออตโตมันใน ฮ.ศ. 1317 (ค.ศ. 1899) ซึ่งรวมวิลาเยตและซันจักของโมซูล
กระทรวงชายแดนและกิจการชนเผ่า

| --- | --- |
ปาทาน: د سرحدونو او قبایلو چارو وزارت ดารี: وزارت امور سرحدات، اقوام و قبایل
ภาพรวมหน่วยงาน
เขตอำนาจ: รัฐบาลอัฟกานิสถาน
สำนักงานใหญ่: คาบูล, ประเทศอัฟกานิสถาน
รัฐมนตรี: นูรูลาห์ นูร์รี
รัฐมนตรีช่วย: ฮาญิ กัล มุฮัมมัด กัล ซาริม กอไช
เว็บไซต์: www.mob.gov.af
กระทรวงชายแดนและกิจการชนเผ่า (ปาทาน: د سرحدونو او قبایلو چارو وزارت, ดารี: وزارت امور سرحدات، اقوام و قبایل) เป็นกระทรวงของรัฐบาลกลางอัฟกานิสถาน
รัฐมนตรี

| นาม | ระยะดำรงตำแหน่ง | แต่งตั้งโดย | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| อะมานูรู ซาแรน | พ.ศ. 2544–ตอนกลาง พ.ศ. 2545 | ฮามิด การ์ไซ |  เป็นอดีตประมุขตอลิบาน  เป็นชนกลุ่มน้อยกลุ่มพาชตูนในประเทศอัฟกานิสถาน  ได้รับการแต่งตั้งระหว่างการบริหารชั่วคราวภายในประเทศอัฟกานิสถาน |
| อริฟ นาไซ | ตอนกลาง พ.ศ. 2545–2547 | ฮามิด การ์ไซ |  เป็นชนกลุ่มน้อยกลุ่มพาชตูนในประเทศอัฟกานิสถาน  ได้รับการแต่งตั้งระหว่างการบริหารชั่วคราวภายในประเทศอัฟกานิสถานตั้งแต่ช่วง พ.ศ. 2545 ถึง 2547 |
| อับดุล การิม บาราฮาวี |  | ฮามิด การ์ไซ |  |
| นูรูลาห์ นูร์รี | 7 กันยายน พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน | ฮิบะตุลลอฮ์ อะคูนซาดะฮ์ | รัฐอิสลามเอมิเรตต์อัฟกานิสถาน |
ฮะฟีซอลลาห์ อะมีน

| ฮะฟีซอลลาห์ อะมีน حفيظ الله امين |
| --- | --- |

เลขาธิการพรรคประชาธิปไตยประชาชนอัฟกานิสถาน
ดำรงตำแหน่ง 14 กันยายน ค.ศ. 1979 – 27 ธันวาคม ค.ศ. 1979
ก่อนหน้า: นูร์ มูฮัมหมัด ตะรากี
ถัดไป: Babrak Karmal
ประธานคณะมนตรีความมั่นคง
ดำรงตำแหน่ง 14 กันยายน ค.ศ. 1979 – 27 ธันวาคม ค.ศ. 1979
ก่อนหน้า: นูร์ มูฮัมหมัด ตะรากี
ถัดไป: Babrak Karmal
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
ดำรงตำแหน่ง 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1979 – 27 ธันวาคม ค.ศ. 1979
ประธานาธิบดี: นูร์ มูฮัมหมัด ตะรากี ตนเอง
ก่อนหน้า: Mohammad Aslam Watanjar
ถัดไป: Mohammed Rafie
ประธานสภารัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 27 มีนาคม ค.ศ. 1979 – 27 ธันวาคม ค.ศ. 1979
ประธานาธิบดี: นูร์ มูฮัมหมัด ตะรากี ตนเอง
ก่อนหน้า: นูร์ มูฮัมหมัด ตะรากี
ถัดไป: Babrak Karmal
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
ดำรงตำแหน่ง 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1978 – 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1979
ประธานาธิบดี: นูร์ มูฮัมหมัด ตะรากี
ก่อนหน้า: โมฮัมเหม็ด ดาวูด ข่าน
ถัดไป: Shah Wali
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 1 สิงหาคม ค.ศ. 1929(1929-08-01) Paghman, เอมิเรตอัฟกานิสถาน
เสียชีวิต: 27 ธันวาคม ค.ศ. 1979(1979-12-27) (50 ปี) คาบูล, สาธารณรัฐประชาธิปไตยอัฟกานิสถาน
พรรคการเมือง: พรรคประชาธิปไตยประชาชนอัฟกานิสถาน (ฝ่ายคัลก์)
คู่สมรส: Patmanah
บุตร: 24 คน (รวมอับดูร์ เราะห์มัน และบุตรสาว 1 คน)
วิชาชีพ: ครู, ข้าราชการพลเรือน

ฮะฟีซอลลาห์ อะมีน (อักษรโรมัน: Hafizullah Amin; ภาษาปาทานและดารี: حفيظ الله امين; 1 สิงหาคม ค.ศ. 1929 – 27 ธันวาคม ค.ศ. 1979) เป็นประธานาธิบดีของอัฟกานิสถานระหว่างเดือนกันยายน – เดือนธันวาคม พ.ศ. 2522 เป็นผู้มีบทบาทในการปกครองแบบสาธารณรัฐในอัฟกานิสถาน เขาถูกโค่นลงจากอำนาจโดยกลุ่มที่รัสเซียสนับสนุนเพื่อยึดครองอัฟกานิสถาน
อะมีนเกิดเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2472 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียในสหรัฐ และกลับมาอัฟกานิสถานช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 เขาได้เข้าเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปไตยประชาชนอัฟกานิสถานและมีความโน้มเอียงไปทางฝ่ายคัลก์ซึ่งเป็นกลุ่มแยกฝ่ายซ้ายภายในพรรค เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกรัฐสภาใน พ.ศ. 2512 ต่อมาเมื่อโมฮัมเหม็ด ดาวูด ข่านก่อรัฐประหารใน พ.ศ. 2516 และจัดตั้งรัฐบาลสาธารณรัฐแต่ดาวูดก็ถูกล้มล้างอำนาจไปเมื่อ พ.ศ. 2521 ในขณะนั้นอะมีนมีหน้าที่เป็นผู้คัดเลือกและรวบรวมผู้มีความเห็นเข้าข้างพรรคของเขาจากกองทหาร และอยู่เบื้องหลังการปฏิวัติ พ.ศ. 2521 หลังจากนั้นได้จัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยอัฟกานิสถานโดยมีพรรคการเมืองเพียงพรรคเดียว หัวหน้าฝ่ายคัลก์คือนูร์ มูฮัมหมัด ตะรากีได้เป็นประธานาธิบดีและนายกรัฐมนตรี รัสเซียเข้ามาสนับสนุนรัฐบาลใหม่อย่างรวดเร็วและมีการลงนามในสนธิสัญญา พ.ศ. 2521
รัฐบาลใหม่ที่เป็นฝ่ายซ้ายไม่ได้รับความนิยมจากชาวอัฟกานิสถานที่เป็นมุสลิมจึงเกิดการต่อต้านและมีการต่อสู้อย่างรุนแรงตามแนวชายแดนปากีสถาน รัสเซียได้ส่งอาวุธและที่ปรึกษาทางทหารมาช่วยในระยะแรก การสู้รบยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและรุนแรงจนถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2522 เกิดรัฐประหารโค่นล้มรัฐบาลของตะรากี อะมีนขึ้นเป็นประธานาธิบดีแทน อะมีนพยายามขอความช่วยเหลือจากสหรัฐ แต่ก็ไม่สามารถยุติการสู้รบภายในประเทศได้ ในที่สุดรัสเซียเข้ามาแทรกแซง โดยส่งกองทหารเข้ายึดครองอัฟกานิสถาน อะมีนจึงถูกโค่นลงจากอำนาจและถูกประหารชีวิตเมื่อ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2522
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฮะฟีซอลลาห์ อะมีน
| ด ค กประมุขแห่งรัฐอัฟกานิสถาน (ตั้งแต่ ค> ศ. 1973) |
| --- | --- |
 สาธารณรัฐดาวูด (ประธานาธิบดี):  โมฮัมเหม็ด ดาวูด ข่าน 
 สาธารณรัฐประชาธิปไตย (ประธาน):  นูร์ มูฮัมหมัด ตะรากี  ฮะฟีซอลลาห์ อะมีน  บาบรัค คาร์มาล  ฮาญี โมฮัมหมัด ชัมคานี*  โมฮัมหมัด นาญิบุลลอฮ์  อับดุล ราฮิม ฮาติฟ* 
 รัฐอิสลาม (ประธานาธิบดี):  ซิบฆัตตุลลอฮ์ โมญัดเดดี*  บูร์ฮานุดดีน รับบานี  แฮมิด คาร์ไซ* 
 เอมิเรตอิสลาม (ผู้นำสูงสุด):  มุฮัมมัด อุมัร 
 รัฐอิสลามเปลี่ยนผ่าน (ประธานาธิบดี):  แฮมิด คาร์ไซ 
 สาธารณรัฐอิสลาม (ประธานาธิบดี):  แฮมิด คาร์ไซ  อัชราฟ ฆานี 
 เอมิเรตอิสลาม (ผู้นำสูงสุด):  ฮิบะตุลลอฮ์ อะคูนซาดะฮ์ 
 * รักษาการ
อำเภอปาย

| อำเภอปาย |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Pai
สะพานประวัติศาสตร์อำเภอปาย เมื่อปี พ.ศ. 2552
คำขวัญ: ลำปายสายธาร นมัสการหลวงพ่ออุ่นเมือง ลือเลื่องกระเทียมพันธุ์ดี ป่าเขียวขจีรอบทิศ วิถีชีวิตสงบร่มเย็น
แผนที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน เน้นอำเภอปาย
พิกัด: 19°21′31″N 98°26′24″E﻿ / ﻿19.35861°N 98.44000°E﻿ / 19.35861; 98.44000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: แม่ฮ่องสอน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,244.7 ตร.กม. (866.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 38,702 คน
 • ความหนาแน่น: 17.24 คน/ตร.กม. (44.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 58130
รหัสภูมิศาสตร์: 5803
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอปาย ถนนราษฎร์ดำรง ตำบลเวียงใต้ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน 58130
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ปาย (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอขนาดใหญ่ทางตอนเหนือของจังหวัดแม่ฮ่องสอน  เป็นที่รู้จักกันดีในด้านความงามของธรรมชาติ
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอปายตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดแม่ฮ่องสอน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับจังหวัดลางเคอ รัฐฉาน (ประเทศพม่า)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเวียงแหง อำเภอเชียงดาว และอำเภอแม่แตง (จังหวัดเชียงใหม่)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสะเมิงและอำเภอกัลยาณิวัฒนา (จังหวัดเชียงใหม่)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอนและอำเภอปางมะผ้า
ภูมิประเทศและภูมิอากาศ

ภูมิประเทศ เป็นที่ราบแอ่งกระทะ ล้อมรอบด้วยภูเขา มีดอยแม่ยะเป็นยอดดอยที่สูงที่สุด สูงประมาณ 2,005 เมตร มีแม่น้ำหลายสาย ได้แก่ น้ำปาย น้ำของ และน้ำแม่ปิงน้อย อีกทั้งมีลำห้วยอีกหลายสาย คือ ห้วยแม่เมือง ห้วยแม่เย็น และห้วยแม่ฮี้
ภูมิอากาศ อำเภอปาย มี 3 ฤดู คือ ฤดูหนาว อากาศหนาวจัดได้ถึง 2 องศาเซลเซียส บางวันมีหมอกลงหนาทึบ จนถึงเวลาประมาณ 11.00 น. ฤดูฝนเริ่มตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนกันยายนของทุกปี ฤดูร้อนเริ่มตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเดือนมิถุนายน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอปายแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 66 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | เวียงใต้ | Wiang Tai | 8 | 9,983 |
| 2. | เวียงเหนือ | Wiang Nuea | 10 | 4,840 |
| 3. | แม่นาเติง | Mae Na Toeng | 14 | 7,568 |
| 4. | แม่ฮี้ | Mae Hi | 6 | 3,583 |
| 5. | ทุ่งยาว | Thung Yao | 12 | 4,952 |
| 6. | เมืองแปง | Mueang Paeng | 9 | 4,243 |
| 7. | โป่งสา | Pong Sa | 7 | 3,384 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอปายประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลปาย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเวียงใต้
องค์การบริหารส่วนตำบลเวียงใต้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเวียงใต้ (นอกเขตเทศบาลตำบลปาย)
องค์การบริหารส่วนตำบลเวียงเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเวียงเหนือทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่นาเติง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่นาเติงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ฮี้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ฮี้ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งยาว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งยาวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองแปง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองแปงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโป่งสา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโป่งสาทั้งตำบล
ประชากรศาสตร์

อำเภอปายถือว่ามีความหลากหลายทางเชื้อชาติ ราว 53% ของประชากรเป็นชาวล้านนาและชาวไทใหญ่ และอีก 47% เป็นชาวเขา เช่น กะเหรี่ยง ม้ง ลีซอ และมูเซอ
ประวัติศาสตร์

อำเภอปายเป็นเมืองเก่าแก่ ประชากรที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในดินแดนแห่งนี้มาแต่เดิมคือชาวพ่ายหรือไปร ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใช้ภาษาตระกูลออสโตร-เอเชียติก สาขาว้า-เรียง ดังมีร่องรอยหลักฐานซากวิหารและเจดีย์กระจายอยู่ทั่วไปทั้งบนภูเขาสูง ที่ดอนเชิงเขา บริเวณพื้นราบลุ่มน้ำปาย บางแห่งก่อสร้างด้วยหิน เช่น ในผืนป่าบริเวณใกล้น้ำตกเอิกเกอเต่อ ซึ่งเป็นต้นน้ำแม่ปิงน้อย บางแห่งมีการขุดคูเป็นร่องลึกบนภูเขาสูงชัน มีเจดีย์บนยอดเขา
มีหลักฐานว่าเจ้าเมืองคนแรกคือ ขุนส่างปาย ในสมัยพระเจ้ามโหตรประเทศ พระราชาธิบดีเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ส่งเจ้าแก้วเมืองออกสำรวจชายแดน ได้พบว่าภูมิประเทศน่าสนใจ จึงแนะนำให้ขุนส่างปายย้ายเมืองมาตั้งฝั่งตะวันตกของแม่น้ำปายเพราะเป็นที่ราบกว้างขวาง ผู้คนจึงเรียกเมืองใหม่ว่า "เวียงใต้" ส่วนเมืองเก่าเรียกว่า "เวียงเหนือ"
ประวัติศาสตร์ > ภูมิหลังทางประวัติศาสตร์

เมืองปายเป็นเมืองที่มีคนตั้งถิ่นฐานตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ในสมัยประวัติศาสตร์บริเวณที่ตั้งเมืองปายเป็นเมืองสำคัญของล้านนาในสมัยราชวงศ์มังรายซึ่งมีเมืองเชียงใหม่เป็นศูนย์กลาง ต่อมาเมืองปายได้ร้างไปพร้อมกับเมืองเชียงใหม่ ประมาณปี พ.ศ. 2318-2338 เมืองปายได้ฟื้นฟูเป็นหมู่บ้านและพัฒนาเป็นอำเภอปาย โดยมีผู้คนหลายกลุ่มชาติพันธุ์อพยพเข้ามาอาศัยอยู่ ได้แก่ คนไทยวน (คนเมือง) ชาวไทใหญ่ ชาวปกาเกอญอ (กะเหรี่ยง) และชาวไทยภูเขาเผ่าต่าง ๆ ทั้งนี้เนื่องจากเมืองปายตั้งอยู่ในบริเวณที่อุดมสมบูรณ์ มีแม่น้ำไหลผ่านหลายสาย เหมาะสำหรับการประกอบอาชีพเกษตรกรรม ปัจจุบันเมืองปายเป็นเมืองชุมทางที่สำคัญเมืองหนึ่งบนเส้นทางระหว่างเชียงใหม่กับแม่ฮ่องสอน
ประวัติศาสตร์ > สมัยก่อนประวัติศาสตร์

อำเภอปายมีร่องรอยการอาศัยอยู่ของมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ และมีชุมชนโบราณที่ปรากฏชื่อในตำนานคัมภีร์ใบลานหลายเมือง และมีประวัติสืบต่อกันมานับร้อยปี ประกอบกับมีหลักฐานโบราณคดีปรากฏอยู่ในชุมชนโบราณดังกล่าวด้วย จากการศึกษาของพระครูปลัดกวีวัตน์ธนจรรย์ สุระมณี วัดเจดีย์หลวง อำเภอเมืองเชียงใหม่ มีรายงานการสำรวจว่าในเขตเมืองน้อย อำเภอปาย มีหลักฐานโบราณคดีสมัยก่อนประวัติศาสตร์ดังนี้
ถ้ำผีแมน บ้านห้วยหก ตำบลเวียงเหนือ อยู่ห่างจากบ้านห้วยหกไปทางทิศตะวันตกราว 1,500 เมตร พบซากกระดูกและระแทะคล้ายรางไม้ให้อาหารสัตว์หลงเหลืออยู่ บางส่วนถูกชาวบ้านเผาไปเกือบหมดแล้ว ถ้ำผีแมนซึ่งเป็นที่อยู่ของมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์นี้มีอยู่หลายแห่งในเขตจังหวัดแม่ฮ่องสอน เช่น
ถ้ำป่าคาน้ำฮู ตำบลปางหมู อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน
ถ้ำน้ำลอด อำเภอปางมะผ้า พบหลักฐานของใช้ของคนถ้ำในยุคนั้นคือ กำไลแขนทำด้วยโลหะ หม้อดินลายเชือกทาบ ขวานหินขุด ระแทะไม้ ฯลฯ
ถ้ำดอยปุ๊กตั้ง อยู่ทางทิศใต้ของบ้านห้วยเฮี้ย ตำบลเวียงเหนือ ใช้เวลาเดินทางด้วยเท้าจากหมู่บ้านประมาณ 1 ชั่วโมง พบเครื่องใช้ของมนุษย์ถ้ำมีลักษณะเช่นเดียวกันกับที่พบในถ้ำผีแมนแห่งอื่น ๆ
ประวัติศาสตร์ > ชุมชนโบราณเมืองน้อย

ชุมชนโบราณเมืองน้อยเป็นชุมชนที่พบหลักฐานทางด้านโบราณคดี หลักฐานตำนาน และศิลาจารึกที่สะท้อนให้เห็นว่าเมืองน้อยเป็นเมืองสำคัญในสมัยประวัติศาสตร์ราชวงศ์มังราย ตั้งอยู่ในเขตตำบลเวียงเหนือ ตำแหน่งละติจูดที่ 19 องศา 30 ลิปดา 58 พิลิปดาเหนือ และลองจิจูดที่ 98 องศา 30 ลิปดา 50 พิลิปดาตะวันออก ระยะทางประมาณ 27 กิโลเมตร จากอำเภอปายไปทางทิศเหนือ เมื่อสองร้อยปีเศษมานี้ เมืองน้อยมีสภาพเป็นเมืองร้าง ปัจจุบันได้มีชนเผ่าปกาเกอะญอ (กะเหรี่ยง) เข้าไปจับจองอาศัยตั้งบ้านเรือนที่บ้านเมืองน้อย โดยมีชื่อใหม่หลายหมู่บ้าน คือ บ้านหัวฝาย บ้านห้วยงู บ้ายห้วยเฮี้ย บ้านห้วยหก บ้านกิ่วหน่อ และบ้านมะเขือคัน
การท่องเที่ยวและการพัฒนา

อำเภอปายในอดีตเคยเป็นหมู่บ้านที่เงียบสงบมีวิถีของชาวไทยใหญ่ โดยได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากประเทศพม่า อำเภอปายในช่วงแรกเริ่มรู้จักในหมู่นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เดินทางแบบแบ็คแพ็ค ที่เลือกมาสัมผัสบรรยากาศที่ผ่อนคลายของเมือง ที่เต็มไปด้วยเกสต์เฮ้าส์ที่มีราคาที่พักไม่สูงมากนัก ร้านขายของที่ระลึกและร้านอาหาร และรอบเมืองที่มีสปาและแคมป์ช้างจึงเป็นที่ชื่นชอบของชาวต่างชาติ นอกจากนี้อำเภอปายยังมีน้ำตก น้ำพุร้อน และสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติอื่นๆ
อำเภอปายในปัจจุบันมีการพัฒนาระบบสาธารณูปโภคที่ทันสมัยและสะดวกสบายขึ้นกว่าแต่ก่อน มีร้านสะดวกซื้อ มีสถานพักตากอากาศหรูรวมกว่า 350 แห่ง มีคลับบาร์เบียร์อยู่ทั่วไป เพื่อตอบสนองต่อนักท่องเที่ยวที่มีมากขึ้น
ในช่วงฤดูท่องเที่ยวระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนมีนาคมจะมีนักท่องเที่ยวเดินทางยังอำเภอปายเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ แต่ในภายหลังก็มีนักท่องเที่ยวชาวไทยโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่อำเภอปายเป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์แนวโรแมนติก 2 เรื่อง ได้แก่ เรื่องเดอะเลตเตอร์ จดหมายรัก และเรื่องรักจัง
การท่องเที่ยวและการพัฒนา > สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

น้ำตกหมอแปง
วัดกลาง
วัดพระธาตุศรีวิชัย
วัดน้ำฮู
หมู่บ้านกะเหรี่ยงแม่ปิง
เจดีย์พระธาตุแม่เย็น
โป่งน้ำร้อนท่าปาย
น้ำตกแม่เย็น
กองแลน
น้ำพุร้อนเมืองแปง
ห้วยจอกหลวง
ถนนคนเดิน ปาย
สะพานข้ามแม่น้ำปาย
หมู่บ้านจีนยูนนาน
สถานที่ราชการสำคัญ

ศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย เป็นศาลจังหวัด สาขา มีลักษณะความโดดเด่น คือ มีอาคารศาลที่แปลกไปจากอาคารศาลทั่วไป เป็นอาคารที่สร้างขึ้นให้กลมกลืนกับวัฒนธรรมของอำเภอปาย โดยการจำลองแบบมาจากบ้านพักนายอำเภอปาย เริ่มเปิดทำการเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2552
ที่ว่าการอำเภอปาย
โรงพยาบาลปาย
ท่าอากาศยานปาย
โรงเรียนปายวิทยาคาร
เหตุการณ์สำคัญ

ปี 2548 เกิดน้ำท่วม ทำให้อาคารบ้านเรือน, สถานตากอากาศ, ร้านค้า, และระบบสาธารณูปโภคต่าง ๆ เช่น สะพาน ได้รับความเสียหายอย่างมาก
27 กรกฎาคม 2553 และ 21 มีนาคม 2554 เกิดแผ่นดินไหว วัดขนาดได้ที่แมกนิจูด 3.0 และ 3.1 ตามลำดับ
9 พฤศจิกายน 2566 เกิดแผ่นดินไหว วัดขนาดได้ที่แมกนิจูด 4.7 จุดศูนย์กลางอยู่ที่ตำบลเวียงเหนือ ไม่มีรายงานความเสียหาย โดย เศรษฐา ทวีสิน นายกรัฐมนตรี สั่งการให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิด และเตรียมพร้อมกับสถานการณ์ฉุกเฉิน
อาคารศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย
กัซนี

| กัซนี غزنی |
| --- | --- |
เมือง
ป้อมปราการกัซนีมองจากซากสังฆารามทาปาซาร์ดาร์
กัซนี
พิกัด: 33°32′57″N 68°25′24″E﻿ / ﻿33.54917°N 68.42333°E﻿ / 33.54917; 68.42333
ประเทศ:  อัฟกานิสถาน
จังหวัด: จังหวัดกัซนี
อำเภอ: อำเภอกัซนี
ความสูง: 2,219 เมตร (7,280 ฟุต)
ประชากร (2021)
 • ทั้งหมด: 190,424 คน
เขตเวลา: UTC+4:30 (AST)
กัซนี (ดารี: غزنی, ปาทาน: غزني, Ghazni) หรือชื่อในอดีต กัซนิน (غزنين, Ghaznin) หรือ กัซนา (غزنه; Ghazna) และ กุซนี (Ghuznee) เป็นนครในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอัฟกานิสถาน มีประชากรราว 190,000 คน ตั้งอยู่บนตำแหน่งยุทธศาสตร์ ทางผ่านของทางด่วนหมายเลข 1 ซึ่งเชื่อมต่อคาบูล กับ คันดาฮาร์ เป็นเวลาหลายพันปี เมืองกัซนีเป็นที่ราบ ที่ความสูง 2,219 เมตรจากระดับน้ำทะเล และเป็นเมืองหลวงชองจังหวัดกัซนี
กัซนีเป็นท้องที่ของชาวปัชทูนกิลจี ชนเผ่าของปัชทูนที่สำคัญหนึ่ง อดีตมหาอำนาจทางทหารในสมัยจักรวรรดิกัซนาวิด
แหล่งมรดกสำคัญของกัซนี เช่น ป้อมปราการกัซนี, มินาเรต์แห่งกัซนี และ วังสุลต่านมัสอูดที่สาม ในยุคก่อนอิสลามปกครอง ในพื้นที่กัซนีเป็นที่อยู่อาศัยของชนเผ่าต่าง ๆ ซึ่งนับถือศาสนาพุทธและศาสนาโซโรอัสเตอร์
ในเดือนสิงหาคม 2018 มียุทธการกัซนี ซึ่งตอลิบานสามารถยึดครองส่วนใหญ่ของกัซนีได้ ในวันที่ 12 สิงหาคม 2021 กัซนีถูกยึดครองโดยตอลิบานในระหว่างยุทธการเชิงรุกของตอลิบาน
ในปี 2013 กัซนีเป็นเมืองหลวงวัฒนธรรมอิสลามสากลโดย ISESCO
แหล่งข้อมูลอื่น

Map of Ghazni district
Ghazni.info เก็บถาวร 2021-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ghazni.org
1911 encyclopedia entry
The City Of Ghazni ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บถาวร มีนาคม 13, 2008)
"Ghazni". Islamic Cultural Heritage Database. Istanbul: Organisation of Islamic Cooperation, Research Centre for Islamic History, Art and Culture. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-15.
ArchNet.org. "Ghazni". Cambridge, Massachusetts, USA: MIT School of Architecture and Planning. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-05-05.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef
สกุนคา

| สกุนคา |
| --- | --- |
ภาพนูนเบฮิสตูนของสกุนคา เขียนว่า: iyam Skuⁿxa hya Saka ("นี่คือสกุนคา พระองค์เป็นชาวซากา")
กษัตริย์แห่ง Sakā tigraxaudā
ครองราชย์: กลางศตวรรษที่ 6 ก่อน ค.ศ. – 518 ปีก่อน ค.ศ.
ก่อนหน้า: ตอมีริส (?)
ถัดไป: ไม่ทราบ

ซากา: Skuⁿxa
ศาสนา: ศาสนาซิเทีย
สกุนคา (เปอร์เซียเก่า: 𐎿𐎤𐎢𐎧 Skuⁿxa) เป็นกษัตริย์แห่ง Sakā tigraxaudā ("ซากาผู้สวมหมวกแหลม") กลุ่มของชาวซากาในศตวรรษที่ 6 ก่อน ค.ศ.
พระนาม

พระนาม Skuⁿxa อาจมีความเกี่ยวข้องกับศัพท์ภาษาออสซีเชียที่หมายถึง "ผู้แยกแยะตัวเอง" และรับรองเป็น skₒyxyn (скойхйн) ในสำเนียง Digor และ æsk’wænxun (ӕскъуӕнхун) ในสำเนียง Iron
จับกุม

เมื่อ 519 ปีก่อน ค.ศ. พระเจ้าดาไรอัสที่ 1 แห่งอะคีเมนิดโจมตีเผ่าซากาและจับกุมกษัตริย์ของพวกเขา การจับกุมพระองค์ปรากฏในรูปนูนของจารึกเบฮิสตูนในแถว"กษัตริย์ผู้โกหก"ที่พ่ายแพ้องค์สุดท้าย หลังความพ่ายแพ้ ดาไรอัสทรงแต่งตั้งหัวหน้าจากเผ่าอื่นมาแทนที่สกุนคา
จังหวัดอวซ

| จังหวัดอวซ Département de l'Oise (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
จังหวัด
อาคารศาลากลางจังหวัดที่โบแว
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของจังหวัดอวซในประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 49°23′N 02°25′E﻿ / ﻿49.383°N 2.417°E﻿ / 49.383; 2.417
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
แคว้น: โอดฟร็องส์
เมืิองหลัก: โบแว
เมืองรอง: กงเปียญ แกลร์มง ซ็องลิส
การปกครอง
 • ประธานสภาจังหวัด: นาแดฌ เลอแฟฟวร์ (แอลแอร์)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5,860 ตร.กม. (2,260 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 827,153 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 26
 • ความหนาแน่น: 140 คน/ตร.กม. (370 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
หมายเลขจังหวัด: 60
เขต: 4
อำเภอ: 21
เทศบาล: 679
เว็บไซต์: www.oise.fr
อวซ (ฝรั่งเศส: Oise, ออกเสียง: [waz] ( ฟังเสียง); ปีการ์: Oése) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นโอดฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดอวซตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำอวซ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนเหนือของฝรั่งเศสโดยมีโบแวเป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 829,419 คนใน ค.ศ. 2019
อวซเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดอีล-เดอ-ฟร็องส์
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดอวซ ได้แก่ อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งโบแว อาสนวิหารแม่พระแห่งนัวยง และอาสนวิหารแม่พระแห่งซ็องลิส
ดูเพิ่ม

แคว้นโอดฟร็องส์
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดอวซ
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์จังหวัด
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์สภาจังหวัด[ลิงก์เสีย]
(ในภาษาฝรั่งเศส) oise directory website เก็บถาวร 2020-05-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(ในภาษาอังกฤษ) Oise Tourist Board
| ด ค กจังหวัดของประเทศฝรั่งเศส |
| --- | --- |
แผ่นดินแม่:  01 แอ็ง  02 แอน  03 อาลีเย  04 อาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์  05 โอตซาลป์  06 อาลป์-มารีตีม  07 อาร์แด็ช  08 อาร์แดน  09 อาเรียฌ  10 โอบ  11 โอด  12 อาแวรง  13 บุช-ดูว์-โรน  14 กาลวาโดส  15 ก็องตาล  16 ชาร็องต์  17 ชาร็องต์-มารีตีม  18 แชร์  19 กอแรซ  2A กอร์ส-ดูว์-ซูด  2B โอต-กอร์ส  21 โกต-ดอร์  22 โกต-ดาร์มอร์  23 เคริซ  24 ดอร์ดอญ  25 ดู  26 โดรม  27 เออร์  28 เออเรลัวร์  29 ฟีนิสแตร์  30 การ์  31 โอต-การอน  32 แฌร์  33 ฌีรงด์  34 เอโร  35 อีเลวีแลน  36 แอ็งดร์  37 แอ็งเดรลัวร์  38 อีแซร์  39 ฌูว์รา  40 ล็องด์  41 ลัวเรแชร์  42 ลัวร์  43 โอต-ลัวร์  44 ลัวรัตล็องติก  45 ลัวแร  46 ล็อต  47 ลอเตการอน  48 ลอแซร์  49 แมเนลัวร์  50 ม็องช์  51 มาร์น  52 โอต-มาร์น  53 มาแยน  54 เมอร์เตมอแซล  55 เมิซ  56 มอร์บีอ็อง  57 มอแซล  58 เนียฟวร์  59 นอร์  60 อวซ  61 ออร์น  62 ปาดกาแล  63 ปุย-เดอ-โดม  64 ปีเรเน-อัตล็องติก  65 โอต-ปีเรเน  66 ปีเรเน-ออรีย็องตาล  67 บา-แร็ง  68 โอ-แร็ง  69 โรน  70 โอต-โซน  71 โซเนลัวร์  72 ซาร์ต  73 ซาวัว  74 โอต-ซาวัว  75 ปารีส  76 แซน-มารีตีม  77 แซเนมาร์น  78 อีฟว์ลีน  79 เดอ-แซฟวร์  80 ซอม  81 ตาร์น  82 ตาร์เนการอน  83 วาร์  84 โวกลูซ  85 ว็องเด  86 เวียน  87 โอต-เวียน  88 โวฌ  89 อียอน  90 แตรีตัวร์เดอแบลฟอร์  91 เอซอน  92 โอดแซน  93 แซน-แซ็ง-เดอนี  94 วาล-เดอ-มาร์น  95 วาล-ดวซ 
โพ้นทะเล:  971 กัวเดอลุป  972 มาร์ตีนิก  973 เฟรนช์เกียนา  974 เรอูว์นียง  976 มายอต 
 หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส แคว้น จังหวัด เมือง เมืองแบ่งตามจังหวัด 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef