stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดอ่วมอ่องประชานฤมิต
เสนาสนะภายในวัด

อุโบสถ มีพระพุทธชินราชองค์จำลองประดิษฐานอยู่ ณ วัดอ่วมอ่องประชานฤมิตร จังหวัดนนทบุรี
หลวงพ่อประทานพร
วิหาร
กุฏิสงฆ์ เป็นเรือนไทยโบราณ 3 หลัง 18 ห้อง
ศาลาการเปรียญหลังเก่าไม้ทรงไทยโบราณ
ศาลาทำบุญมีรูปหล่อไอ้ไข่จากวัดเจดีย์ให้ชาวบ้านได้ไห้วบูชา
เมรุ ฌาปนกิจศพเป็นเตาถ่าน
หอระฆัง
ลานปฏิบัติธรรม
ศาลปู่ฤๅษี
สถานที่อภัยทานให้อาหารปลา
ลำดับเจ้าอาวาส

พระอธิการจรินทร์ จนฺทปญฺโญ
พระครูนนทกิจโกศล (สิริชัย สิริชโย พ.ศ. 2510-),ดร. พ.ศ. 2554-ปัจจุบัน (เจ้าคณะอำเภอไทรน้อย)
วัดมงคลนิมิตร

วัดมงคลนิมิตร อาจหมายถึง
วัดมงคลนิมิตร พระอารามหลวง จังหวัดภูเก็ต
วัดมงคลนิมิตร (จังหวัดสมุทรปราการ) จังหวัดสมุทรปราการ
วัดมงคลนิมิตร (จังหวัดอุตรดิตถ์) จังหวัดอุตรดิตถ์
วัดมงคลนิมิตร (จังหวัดสมุทรปราการ)

| วัดมงคลนิมิตร |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดมงคลนิมิตร, วัดคลองพ่อเฒ่า
ที่ตั้ง: ตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ 10570
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสุตรัตโนภาส (ชูศักดิ์ จนฺทธมฺโม)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดมงคลนิมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ มีเนื้อที่ 23 ไร่ 1 งาน 52 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง รวม 300 ไร่
วัดมงคลนิมิตรเดิมชาวบ้านเรียก วัดคลองพ่อเฒ่า ระบุปีที่สร้างวัดคือเมื่อ พ.ศ. 2478 โดยประมาณ พ.ศ. 2475 มีพระธุดงค์รูปหนึ่งชื่อ หลวงพ่อเถว ได้มาปักกลดในที่ดินของโยมมหาชื้นและโยมเฮี๊ยะที่บริเวณนี้ ชาวบ้านและเจ้าของที่จึงได้ช่วยกันสร้างกุฏิให้ท่านหนึ่งหลังพร้อมทั้งนำอาหารมาถวายทุกวันมิได้ขาด ท่านจำพรรษาอยู่ได้ประมาณ 2 ปีเศษ ก็ได้อำลาญาติโยม เพื่อเดินธุดงค์ต่อไป ต่อมาไม่นานมีพระภิกษุอีกรูปชื่อ พระอาจารย์แก้วได้เดินธุดงค์มาจำพรรษาทีสำนักสงฆ์แห่งนี้อีกประมาณ 2 ปีแล้วท่านก็ลาสิกขาไป หลังจากนั้นโยมมหาชื้นจึงได้ไปนิมนต์ พระอาจารย์เฉลา มาเป็นเจ้าสำนักสงฆ์ ชาวบ้านได้ช่วยกันสร้างกุฏิขึ้นมาอีก 5 หลัง และศาลาการเปรียญ 1 หลัง ต่อมาพระอาจารย์เฉลาได้ลาญาติโยมเพื่อเดินธุดงค์ต่อไป ดังนั้นทางสำนักสงฆ์จึงได้ขาดเจ้าสำนักลง ชาวบ้านจึงนิมนต์พระภิกษุสือ สุขทายโก และโยมมหาชื้นกับโยมเฮี๊ยะ ได้มีจิตศรัทธาบริจาคที่ถวายในปี พ.ศ. 2480 ต่อมาวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2484
อุโบสถของวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 โดยการบริจาคทรัพย์ของโยมมหาชื้นและเฮี๊ยะ มงคล ร่วมกับชาวบ้านผู้มีจิตศรัทธา
ศูนย์หอสมุดคอมพิวเตอร์ออนไลน์

| --- | --- |

ศูนย์หอสมุดคอมพิวเตอร์ออนไลน์
ประเภท: Nonprofit cooperative
อุตสาหกรรม: Information
ก่อตั้ง: 5 กรกฎาคม 1967; 57 ปีก่อน (1967-07-05) (as Ohio College Library Center)
สำนักงานใหญ่: Dublin, Ohio, US
พื้นที่ให้บริการ: Worldwide
บุคลากรหลัก: Skip Prichard, President and CEO
ผลิตภัณฑ์: WorldCat FirstSearch Dewey Decimal Classification VDX WebJunction QuestionPoint WorldShare
รายได้: $203 million (2015–16)
สินทรัพย์: $425 million (2015–16)
ส่วนของผู้ถือหุ้น: $239 million (2015–16)
สมาชิก: 16,964 libraries in 122 countries (2015–16)
เว็บไซต์: www.oclc.org 
บริษัท ศูนย์ห้องสมุดคอมพิวเตอร์ออนไลน์ จำกัด (Online Computer Library Center-OCLC) "เป็นองค์กรวิจัยและบริการห้องสมุดคอมพิวเตอร์ที่ต้องการสถานภาพสมาชิกไม่แสวงหาผลกำไร ซึ่งอุทิศให้กับการเข้าถึงข้อมูลของโลกและลดค่าใช้จ่ายด้านข้อมูลแก่สาธารณชน" ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1967 ในชื่อศูนย์ห้องสมุดวิทยาลัยโอไฮโอ มีห้องสมุดมากกว่า 27,000 แห่ง ใน 86 ประเทศและดินแดน ใช้บริการของโอซีแอลซีในการหาที่ตั้ง จัดระเบียบ ให้ยืมและเก็บรักษาสื่อห้องสมุด องค์กรดังกล่าวได้รับการก่อตั้งขึ้นโดยเฟรด คิลกอร์ โดยมีสำนักงานใหญ่อยู่ในดับลิน รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา
บริการ

โอซีแอลซีให้บริการรายการบรรณานุกรม บทคัดย่อและข้อมูลตัวเต็มแก่บุคคลทั่วไป
โอซีแอลซีและห้องสมุดสมาชิกได้ดำเนินการร่วมกันเพื่อผลิตและรักษาเวิลด์แคต คาตาล็อกสหภาพออนไลน์โอซีแอลซี ซึ่งเป็น OPAC ที่ใหญ่ที่สุดในโลก เวิลด์แคตได้เก็บรวบรวมบันทึกจากห้องสมุดสาธารณะและเอกชนจากทั่วโลก โปรแกรมโอเพ่นเวิลด์แคตได้ทำให้บันทึกสื่อที่ห้องสมุดเป็นเจ้าของในฐานข้อมูลเวิลด์แคตของโอซีแอลซีซึ่งสามารถเข้าถึงได้โดยผู้ใช้เว็บจากการค้นหาบนอินเทอร์เน็ต ตลอดจนไซต์บรรณานุกรมและไซต์ขายหนังสือ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2005 เจ้าหน้าที่ด้านเทคนิคของโอซีแอลซีได้เริ่มต้นโครงการวิกิซึ่งให้ผู้อ่านเพิ่มข้อคิดเห็นและข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับบันทึกบนเวิลด์แคต
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
วัดมงคลวราราม (กรุงเทพมหานคร)

| วัดมงคลวราราม |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดมงคลวราราม, วัดมะเกลือ
ที่ตั้ง: เลขที่ 82 ถนนจอมทอง แขวงบางค้อ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร 10150
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูศรีมงคลวรญาณ (ระพิน รตนญาโณ ป.ธ.๖)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดมงคลวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางค้อ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูศรีมงคลวรญาณ (ระพิน รตนญาโณ ป.ธ.๖) งานประจำปีของวัดอยู่ระหว่างวันที่ 1–7 เมษายน
วัดมงคลวรารามตั้งขึ้นเป็นวัดเมื่อปี พ.ศ. 2410 เดิมชื่อ วัดมะเกลือ เนื่องจากบริเวณที่ตั้งวัดนั้นเป็นป่าต้นมะเกลือ (ปัจจุบันเหลือต้นมะเกลือ 1 ต้น) ต่อมาปี พ.ศ. 2497 เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดมงคลวราราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2526
อุโบสถหลังเก่าที่รื้อไปเมื่อปี พ.ศ. 2527 ตรงหน้าบันทิศตะวันออกระบุ พ.ศ. 2460 ซึ่งเป็นปีที่ทำการซ่อมครั้งที่ 2 ส่วนอุโบสถหลังใหม่มีบานประตูและหน้าต่างไม้แกะสลัก เล่าเรื่องราวพุทธประวัติ ภายอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย วัดมีวิหารพระครูมงคลวุฒิคุณ
วัดมงคลสถาน (จังหวัดตรัง)

| วัดมงคลสถาน |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดมงคลสถาน, วัดละมอ, วัดมงคลสถาน (ละมอ)
ที่ตั้ง: ตำบลละมอ อำเภอนาโยง จังหวัดตรัง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดมงคลสถาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลละมอ อำเภอนาโยง จังหวัดตรัง
วัดมงคลสถานตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2449 เดิมชื่อว่า วัดละมอ โดยตั้งตามชื่อหมู่บ้าน ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นวัดมงคลสถาน หลังจากได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2480 ได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถานเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 กว้าง 12 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างโดยช่างท้องถิ่น โครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ก่อสร้างตามคติการก่อสร้างอุโบสถอย่างเคร่งครัด โดยหันหน้าไปทางทิศตะวันออก  มีช่องแสงเหนือบานประตูและที่หน้าต่างเป็นรูปดวงอาทิตย์มีรัศมีเป็นแฉก ๆ เป็นรูปครึ่งวงกลม ส่วนช่องแสงตลอดแนวของฝาผนังทุกด้านเป็นรูปวงกลมฉลุลายเหมือนกลีบดอกไม้ หลังคาของอุโบสถลดหลั่นลงมา ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ วัดได้มีการสร้างอุโบสถหลังใหม่อีก 1 หลัง ศาลาการเปรียญ โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก และกุฏิสงฆ์ 4 หลัง
วัดแหลมสุวรรณาราม (จังหวัดสมุทรสาคร)

| วัดแหลมสุวรรณาราม |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดแหลมสุวรรณาราม, วัดหัวแหลม
ที่ตั้ง: เลขที่ 2 ถนนถวาย ตำบลท่าฉลอม อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร 74000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดแหลมสุวรรณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน ในตำบลท่าฉลอม อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 29 ไร่ 3 งาน 41 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 105 ไร่
วัดแหลมสุวรรณารามหรือที่ชาวบ้านเรียก วัดหัวแหลม สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2369 ด้วยไม้ทั้งหลัง ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อดำ แต่เดิมองค์พระเป็นไม้ แต่ปัจจุบันได้ครอบด้วยปูน อุโบสถไม้เก่ามีความแปลกตาตรงที่ด้านบนสุดจะเป็นรูปหัวสิงโต ถัดลงมาเป็นหัวพญานาคไหหลำ และหัวพญานาคไทย รวมถึงกระเบื้องปูพื้นลวดลายโบราณจากจีน นอกจากนั้นยังมีซุ้มวงกบ ประตู ที่แกะสลักด้วยความปราณีตบรรจงอ่อนช้อยงดงาม ภายในอุโบสถยังประดิษฐานพระพุทธรูปหลวงปู่แสนสุข หลวงพ่อเชียงแสน และหลวงพ่อดำ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2422
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ประกอบด้วยศาลาการเปรียญ กว้าง 9 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 8.50 เมตร ยาว 13.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 5 หลัง หอฉัน 1 หลัง โรงครัว 2 หลัง โรงเก็บพัสดุ 1 หลัง และโรงเรียนพระปริยัติธรรม 1 หลัง
รายนามเจ้าอาวาส

พระใหม่
พระเอี่ยม
พระครูธรรมรักษ์จิต
พระครูสาครวุฒิคุณ
พระครูสุวรรณสาคร
วัดแหลมมะเกลือ

| วัดแหลมมะเกลือ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลสามง่าม อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระมหาเทือง วราโภ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดแหลมมะเกลือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามง่าม อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 5 แปลง มีเนื้อที่ 73 ไร่ 2 งาน
วัดแหลมมะเกลือตั้งเมื่อ พ.ศ. 2438 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2506 ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2522
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.45 เมตร ยาว 22.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16.27 เมตร ยาว 20.85 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 3 ชั้น ชั้นบนเป็นที่พังสงฆ์  หอสวดมนต์ กว้าง 14.30 เมตร ยาว 17.80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 ชั้นหลังคาทรงไทยตรีมุข ชั้นบนเป็นที่เรียนพระปริยัติธรรม ชั้นกลางเป็นที่สวดมนต์ ชั้นล้างเป็นหอฉัน กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 4 หลัง และตึก 4 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง  17.40 เมตร ยาว 18.57 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาเฉลิมพระเกียรติ 2 ชั้น 1 หลัง กว้าง 15 เมตร 1  มุข หอระฆัง ศาลาประดิษฐานพระประจำวัน 7 วัน มณฑปประดิษฐานพระพุทธรูปสำคัญและพระบูรพาจารย์ และศาลาท่าน้ำ 2 หลัง รวมทั้งลานปฏิบัติธรรมและมีที่พักสำหรับผู้ปฏิบัติธรรมอย่างเพียงพอ
รายนามเจ้าอาวาส

พระชน
พระใจ
พระสมัย
พระครูมนตวิสุทธิ์ (จำลอง มนฺตคุตฺโต) พ.ศ. 2505–2549
พระครูสิริสิกขกิจ (พระมหาพลลภัตน์  สิกฺขาสโภ) พ.ศ. 2549–2565
พระมหาเทือง  วราโภ  พ.ศ.2566 - ปัจจุบัน
ลูธิเอน

| ลูธิเอน |
| --- | --- |
ตัวละครจากปกรณัมของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ลูธิเอนเต้นรำในป่าเนลโดเร็ธ ภาพวาดโดย เท็ด แนสมิธ
ชื่ออื่น: ทินูเวียล
ตำแหน่ง: บุตรแห่งอิลูวาทาร์ที่งามที่สุด
เผ่าพันธุ์: ลูกครึ่ง เอลฟ์-ไมอาร์
วัฒนธรรม: ซินดาร์
วันเกิด: ปีที่ 4700 ยุคแห่งพฤกษา
วันตาย: ปีที่ 503 ยุคที่หนึ่งแห่งตะวัน
อาณาจักร: โดริอัธ
ปรากฏใน: ซิลมาริลลิออน
ลูธิเอน (Lúthien Tinúviel) เป็นเจ้าหญิงเอลฟ์ ในจินตนิยายเรื่อง ซิลมาริลลิออน  ประพันธ์โดย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน มีชีวิตอยู่ในยุคบรรพกาลจนถึงยุคที่หนึ่งของมิดเดิ้ลเอิร์ธ ได้รับยกย่องว่าเป็นเอลฟ์ที่งดงามที่สุดเท่าที่เคยมีมาในโลกอาร์ดา นางถูกกล่าวถึงในบทประพันธ์เรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ในฐานะที่เป็นเอลฟ์ผู้ยอมสละชีวิตอมตะเพื่อได้ใช้ชีวิตอยู่กับคนรักที่เป็นชาวมนุษย์ (คือเบเรน) เรื่องราวโดยละเอียดของนางถูกประพันธ์ไว้ใน ซิลมาริลลิออน โดย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน บอกว่า เป็นเรื่องเอกเรื่องหนึ่งของตำนานนั้น  บนหลุมฝังศพของโทลคีนและภรรยายังจารึกชื่อ "เบเรน" และ "ลูธิเอน" ไว้ด้วย โดยโทลคีนสมมุติว่าตัวเองคือเบเรน และภรรยาคือลูธิเอน
ภาพรวมของตัวละคร

ลูธิเอน เป็นบุตรีเพียงคนเดียวของกษัตริย์ธิงโกล เจ้าผู้ครองโดริอัธ กับราชินีเมลิอัน ไมอาเทวี เรื่องราวความรักของลูธิเอนกับเบเรนชาวมนุษย์เป็นหนึ่งในสามงานประพันธ์เอกแห่งยุคบรรพกาล ซึ่งโทลคีนเรียกว่าเป็น "มหาตำนาน" ในบรรดาตำนานซิลมาริลลิออนทั้งหมด บทบาทแห่งการกระทำของนางได้ส่งผลสืบเนื่องบนโลกมิดเดิลเอิร์ธอย่างต่อเนื่องยาวนานไปจนกระทั่งถึงยุคที่สามซึ่งเป็นยุคของเหตุการณ์ในเรื่อง ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ทั้งอารากอร์นและบรรดากษัตริย์แห่งแดนตะวันตกรวมถึงผู้สืบราชบัลลังก์นูเมนอร์ทุกคนล้วนเป็นเชื้อสายของนางผ่านทางเอลรอส แม้เอลรอนด์ มนุษย์กึ่งเอลฟ์ เจ้าแห่งอิมลาดริสผู้ทรงปัญญายิ่งก็เป็นเหลนของนางนี้เอง ลูธิเอนได้รับฉายาว่าเป็น "ดวงดาวแห่งอรุณรุ่ง" ซึ่งมีความหมายแสดงถึงความสูงส่งและงดงามอย่างหาที่เปรียบมิได้ในหมู่ชนแห่งมิดเดิลเอิร์ธ อาร์เวนแห่งลอร์ดออฟเดอะริงส์ได้รับฉายาว่า "ดาราสนธยา" เป็นการสะท้อนความสูงส่งและงดงามเสมอกันกับลูธิเอนผู้เป็นเจ้าหญิงเอลฟ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งอดีต แต่อาร์เวนเป็นเจ้าหญิงเอลฟ์แห่งยุคสุดท้ายซึ่งจะไม่มีผู้ใดเสมอนางอีกแล้วในยุคต่อไป
ความหมายของชื่อ

ในภาษาซินดารินสำเนียงเบเลริอันด์ คำว่า ลูธิเอน มีความหมายถึง "หญิงผู้เปี่ยมเสน่ห์" และยังอาจหมายถึง "ดอกไม้เบ่งบาน" ก็ได้ ที่มาของคำว่า "ดอกไม้บาน" คือคำว่า ลอธ (loth) เช่นในคำว่า ลอธลอริเอน ส่วนคำว่า ลูธ (luth) โทลคีนได้แสดงความหมายไว้ชัดเจนว่าหมายถึง "มนตร์เสน่ห์" ซึ่งทำให้มีความสับสนในการตีความอยู่บ้าง ส่วนชื่อ ทินูเวียล เป็นชื่อที่เบเรนตั้งให้แก่นาง มีความหมายตรงตัวว่า "บุตรีแห่งสนธยาอันดาษดาว" ซึ่งมีความหมายถึง "นกไนติงเกล"
ประวัติ

ลูธิเอนเป็นราชธิดาของกษัตริย์ธิงโกล ชาวซินดาร์ ผู้ปกครองอาณาจักรโดริอัธ กับเทพีเมลิอัน ผู้เป็นเทพไมอา มีฉายาว่า ทินูเวียล ซึ่งหมายถึง สกุณาสายัณห์ หรือนกไนติงเกล เนื่องด้วยนางมีเสียงอันไพเราะ นางได้พบรักกับชายชาวมนุษย์ชื่อว่า เบเรน แต่ความรักของทั้งสองมีอุปสรรค ด้วยกษัตริย์ธิงโกลไม่ต้องการให้บุตรสาวสูงศักดิ์ของตนต้องแปดเปื้อนกับวงศ์มนุษย์ซึ่งพระองค์เห็นว่าต่ำต้อย จึงแสร้งใช้ให้เบเรนไปชิงซิลมาริลดวงหนึ่งมาจากมงกุฎของมอร์กอธเพื่อเป็นของหมั้น ขณะเดียวกันก็จับตัวลูธิเอนขังไว้ไม่ให้ไปช่วย
เบเรนฝ่าอันตรายนานัปการ โดยลูธิเอนหนีออกจากที่คุมขังไปให้ความช่วยเหลือ ในภารกิจเสี่ยงตายครั้งนี้ ฟินร็อด เจ้าผู้ครองนาร์โกธรอนด์ ได้ให้ความช่วยเหลือแก่เบเรน ผู้เป็นบุตรของบาราเฮียร์สหายของพระองค์ จนฟินร็อดเองต้องถึงแก่ชีวิต ในที่สุดเบเรนและลูธิเอนก็ชิงซิลมาริลออกมาได้ แต่เบเรนถูกคาร์คาร็อธ สุนัขป่าของมอร์กอธ กัดมือจนขาดแล้วกลืนซิลมาริลเข้าไป อาณาจักรโดริอัธจึงต้องออกตามล่าคาร์คาร็อธ ที่ถูกดวงมณีซิลมาริลทรมานจนอาละวาดไปทั่วแว่นแคว้น โดยเบเรนเข้าร่วมในภารกิจตามล่าครั้งนี้ด้วย ในที่สุดซิลมาริลถูกชิงกลับคืนมาได้ แต่เบเรนต้องสิ้นชีพ ลูธิเอนตรอมใจจนสิ้นชีวิตไปพร้อมกัน นางได้ไปยังท้องพระโรงแห่งการรอคอย อันเป็นสถานที่ซึ่งเอลฟ์ทั้งปวงต้องไปถึงหลังจากสิ้นชีวิต เพื่อรอการกลับคืนมาเกิดใหม่ แต่ลูธิเอนคร่ำครวญร่ำไห้ถึงเบเรนจนเทพมานดอส เจ้าแห่งความตาย เมตตาสงสาร เหล่าเทพจึงให้ทางเลือกแก่นางว่า จะฟื้นคืนชีพไปมีชีวิตอมตะดุจเดิมโดยลืมเรื่องของเบเรนไปทั้งหมด หรือจะคืนชีพพร้อมกับเบเรนโดยต้องสูญเสียชีวิตอมตะของเอลฟ์ ลูธิเอนเลือกทางเลือกที่สอง นางกับเบเรนจึงได้คืนชีพมาอีกครั้ง และใช้ชีวิตร่วมกันที่โทลกาเลนอย่างสงบสุขจนสิ้นชีวิต เบเรนและลูธิเอนมีบุตรหนึ่งคนคือ ดิออร์ ภายหลังได้เป็นผู้ครองโดริอัธต่อจากธิงโกล
ลูธิเอน ในต้นฉบับดั้งเดิม

โทลคีนได้ประพันธ์ตำนานเบเรน-ลูธิเอนไว้นานแล้ว และมีการปรับแก้อยู่หลายครั้งหลายหน ฉบับแรกสุดที่เขาเขียนถึงนางอยู่ในหนังสือเรื่อง Book of Lost Tales โดยชื่อดั้งเดิมของนางคือ ทินูเวียล (ลูธิเอนเป็นชื่อที่คิดขึ้นภายหลัง) ในต้นฉบับชุดแรกนั้น เบเรนก็เป็นเอลฟ์ด้วย (กล่าวให้ชัดคือเป็นชาวโนลดอร์ ซึ่งในต้นฉบับเก่าเรียกว่า โนม (Gnome)) ส่วนเรื่องราวเกี่ยวกับเซารอนยังไม่มีปรากฏ ข้อขัดแย้งระหว่างความรักของคนทั้งสองคือการที่ฝ่ายหนึ่งเป็นซินดาร์ อีกฝ่ายหนึ่งเป็นโนลดอร์ อันเป็นที่จงเกลียดจงชังของกษัตริย์ธิงโกลอย่างยิ่ง ภารกิจดั้งเดิมของพวกเขาคือการประจันหน้ากับ เทวิลโด (Tevildo) เจ้าชายแห่งแมวปีศาจซึ่งเป็นศัตรูเก่าแก่ของฮูอัน สุนัขล่าเนื้อแห่งวาลินอร์ อย่างไรก็ดี โทลคีนเคยมีแนวคิดในการกำหนดลักษณะตัวละครของเบเรนให้เป็นมนุษย์มาก่อนแล้วมาเปลี่ยนเป็นเอลฟ์ภายหลัง
นอกจาก "ตำนานเบเรนและลูธิเอน" ฉบับร้อยแก้วนี้แล้ว โทลคีนยังได้ประพันธ์ไว้เป็นกวีนิพนธ์ด้วย ใช้ชื่อว่า ลำนำแห่งเบเลริอันด์ (Lays of Beleriand) เป็นงานกวีนิพนธ์ที่ยาวมาก พรรณนาอย่างละเอียดถึงชีวิตของลูธิเอนและความรักของนางกับเบเรน เรื่องราวที่ปรากฏอยู่ใน ซิลมาริลลิออน เป็นแต่เพียงการสรุปใจความสำคัญมาเท่านั้น
แรงบันดาลใจ

ในจดหมายฉบับหนึ่งที่โทลคีนเขียนถึงลูกชาย คริสโตเฟอร์ โทลคีน ลงวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1972 ได้ขอร้องให้จารึกชื่อของ ลูธิเอน บนหินประดับหลุมศพของเอดิธ ภรรยาของเขา โทลคีนกล่าวว่า "แม่เป็น (และแม่ก็รู้ว่าเป็น) ลูธิเอนของพ่อ" โทลคีนยังเขียนหมายเหตุท้ายจดหมายว่า "แม่รู้เรื่องตำนานนี้ดีมาตั้งแต่แรก และยังได้อ่านบทกวีที่ตีพิมพ์เป็นลำนำของอารากอร์นด้วย" ชื่อนี้น่าจะมีที่มาจากคำภาษาอังกฤษเก่าว่า ลูฟิเอน (Lufien) ซึ่งหมายถึง "ความรัก" ตำนานของเบเรนและลูธิเอนมีองค์ประกอบของนิทานพื้นบ้านหลายแห่ง เช่นจากนิทานเวลช์เรื่อง Culhwch and Olwen และอื่นๆ อีก ในนิทานพื้นบ้านเหล่านั้น ผู้ปกครองที่ไม่ยินดีจะกำหนดภารกิจที่เป็นไปไม่ได้ให้ผู้สู่ขอไปกระทำ ซึ่งในที่สุดก็ทำได้สำเร็จ ตำนานในฉบับของโทลคีนนั้นฝ่ายหญิงมีส่วนช่วยให้กระทำภารกิจนั้นสำเร็จด้วยซ้ำ ตำนานเบเรนและลูธิเอนยังสะท้อนความเชื่อและความศรัทธาของโทลคีนที่มีต่อคาทอลิก ลูธิเอนเป็นสื่อสัญลักษณ์คล้ายพระเยซูคริสต์ นางยอมเสียสละตนเอง สูญเสียความเป็นอมตะ และตายในฐานะมนุษย์พร้อมกับเบเรน พระเยซูคริสต์ผู้ทรงเป็นนิรันดร์ (เป็นอมตะ) ได้สละชีวิตของพระองค์เพื่อมนุษยชาติ ความรักของลูธิเอนที่มีต่อเบเรนกระทั่งยอมเสียสละความเป็นอมตะของเธอจึงนับเป็นการกระทำอันยิ่งใหญ่ แม้ตัวโทลคีนเองจะบอกหลายครั้งว่า เขาไม่ชอบนิยายที่มีสัญลักษณ์แฝงคติ แต่การตีความบางอย่างก็ละเอียดอ่อน และแนวคิดทางคาทอลิกหลายประการอาจจะสะท้อนออกมาในงานเขียนของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจให้เป็นสัญลักษณ์ใดๆ เลยก็ได้
วัดปราสาท (อำเภอด่านขุนทด)

| วัดปราสาท |
| --- | --- |
th
ที่ตั้ง: บ้านปราสาท ตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา 30210
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท สังกัดมหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระวอน ธมฺมนนฺโท
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปราสาท  สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2468 ตั้งอยู่บ้านปราสาท ตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา
ประวัติ

วัดปราสาท เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ได้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2468  สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มกราคม 2501
ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน

| ลำดับที่ | เจ้าอาวาส | ปี |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระน้อย | พ.ศ. 2468-2470 |
| 2 | พระสี | พ.ศ. 2471-2473 |
| 3 | พระมา | พ.ศ. 2474-2480 |
| 4 | พระสุข | พ.ศ. 2485-2487 |
| 5 | เจ้าอธิการอ่อน สํวโร | พ.ศ. 2498-2504 |
| 6 | พระอ่าง ปญฺญาธโร | พ.ศ. 2523-2524 |
| 7 | เจ้าอธิการเชิดชัย ปญฺญาธโร | พ.ศ. 2525-2538 |
| 8 | พระวอน ธมฺมนนฺโท | พ.ศ. 2539 ถึงปัจจุบัน |
อาคารเสนาสนะ

อาคารเสนาสนะภายในวัด ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอกลอง-ระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน
วัดโมลี

| วัดโมลี |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดโมลี, วัดใหม่สุวรรณโมลี
ที่ตั้ง: เลขที่ 1 หมู่ที่ 1 ซอยบางรักใหญ่ 23 (แยกซอยบางรักใหญ่ 22) ถนนบางกรวย-ไทรน้อย ตำบลบางรักใหญ่ อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี 11110
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระปรีชานนทโมลี (เปลื้อง บัวปรีช์)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโมลี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านคลองบางไผ่ ตำบลบางรักใหญ่ อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 6 แปลง รวมเนื้อที่ 118 ไร่ 2 งาน 35 ตารางวา
ประวัติ

วัดโมลีสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2375 ในสมัยรัตนโกสินทร์ เดิมชื่อว่า วัดใหม่สุวรรณโมลี มีผู้ศรัทธาท่านหนึ่งได้สลักปิ่นปักมวยผมออกขาย นำเงินมาสร้างวัด และใช้ปิ่นปักมวยผมเป็นสัญลักษณ์ของวัดมาตลอดจนทุกวันนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งก่อนเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2461 (เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร) ได้ผูกพัทธสีมาประมาณ พ.ศ. 2467 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่ในวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2544 (เขตวิสุงคามสีมากว้าง 23.50 เมตร ยาว 41.50 เมตร) เมื่อครั้งสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จตรวจการคณะสงฆ์ในถิ่นนี้ ทรงเห็นว่าชื่อวัดยาวเกินไปจึงประทานชื่อใหม่ว่า "วัดโมลี"
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ลักษณะทรงไทย หลังคาสามชั้นมุงกระเบื้องเคลือบ บานประตูหน้าต่างสลักลายไทย ทาทองล่องชาด ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อพุทธวิหาร บุทองทั้งองค์ ศาลาการเปรียญกว้าง 13.60 เมตร ยาว 32 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น ทรงไทย มีช่อฟ้า ใบระกา หน้าบันปิดทอง ประดับกระจกสี หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้ อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
วัดโรงธรรมสามัคคี

| วัดโรงธรรมสามัคคี |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดโรงธรรมสามัคคี
ที่ตั้ง: ถนนเชียงใหม่ - สันกำแพง ตำบลสันกำแพง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท ธรรมยุติกนิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโรงธรรมสามัคคี ตั้งอยู่ อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่
ประวัติ

เดิมเป็นเพียงอารามเล็กๆ ที่อยู่ในบริเวณสวนมันแกว บ้านตลาดสันกำแพง ต่อมามีคณะผู้ศรัทธาได้ทำการซื้อที่ดินดังกล่าว แล้วยกให้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม ฟังเทศน์ โดยได้ก่อสร้างศาลาบำเพ็ญบุญหลังหนึ่ง ชาวจึงเรียกตามสำเนียงคำเมืองว่า "โฮงธรรม" (โรงธรรม)โดยจะอาราธานานิมนต์พระภิกษุจากวัดต่างๆ มาเพื่อรับภัตตาหารและเทศนาธรรมทุกวันพระ ในช่วงเข้าพรรษา
ต่อมา ได้อาราธนาพระอาจารย์กู่ ธมมทินโน พระกรรมฐานสาย
พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต มาจำพรรษา และมีการอาราธนาพระอาจารย์อีกหลายรูป จึงมีการสร้างเสนาสนะ และถวาวรวัตถุขึ้นไปตามลำดับ
ได้ประกาศตั้งเป็นวัดวันที่ ๑๑ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๐๑
ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ ๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๑๐
สถาปัตยกรรม

พระเจดีย์โพธิปักธิยธรรม เป็นเจดีย์ที่มีรูปร่างแปลกไปจากที่อื่น โดยชื่อหมายถึงธรรมอันเป็นฝักฝ่ายหนือเกื้อกุลแก่การตรัสรู้ ๓๗ ประการ
ได้แก่ สติปัฏฐาน ๔, สัมมัปปธาน ๔, อิทธิบาท ๔, อินทรีย์ ๕, พละ ๕, โพชฌงค์ ๗, มรรคมีองค์ ๘ รวมเป็น โพธิปักขิยธรรม ๓๗ ประการ ฐานเจดีย์เป็นทรงกลม ภายในประกอบห้องสมุด, ห้องแสดงศิลปวัตถุ, ประดิษฐานพระพุทธรูปประจำวันเกิดและพระพุทธรูปต่าง ๆ และชั้นสูงสุดได้ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ
วัดอ่างทอง (จังหวัดสมุทรสาคร)

| วัดอ่างทอง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 45 หมู่ที่ 11  ตำบลบางยาง อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร 74110
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสาครสุวรรณาภรณ์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดอ่างทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ริมแม่น้ำท่าจีน ในหมู่ที่ 11 บ้านอ่างทอง ตำบลบางยาง อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ภายในวัดมีตลาดนัดเศรษฐี เปิดทุกวันอาทิตย์ตั้งแต่ 08.00–14.00 น.
ประวัติ

วัดอ่างทองสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2404 ไม่ปรากฏหลักฐานนามผู้สร้างและผู้บริจาค วัดได้ฝังลูกนิมิตผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 ตามตำนานเล่าว่า มีต้นไม้ใหญ่ 1 ต้น และจำเป็นต้องโค่นไม้นี้เพื่อสร้างวัด ในคืนก่อนทำการโค่น เกิดแสงประหลาดพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดิน สูงคล้ายดอกไม้เพลิงสว่างโชติช่วง ตามโบราณกล่าวว่าทรัพย์แผ่นดินเคลื่อนที่ จึงสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นทอง ซึ่งเป็นทรัพย์แผ่นดินฝังอยู่และเคลื่อนที่ไปอยู่ที่อื่น จึงเป็นเหตุให้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดอ่างทอง" อีกนัยหนึ่ง บริเวณสถานที่ที่สร้างวัดมีรูปลักษณ์คล้ายอ่าง โดยมีแม่น้ำท่าจีนรอบล้อมอยู่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 30 เมตร
ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500 และโรงเรียนผู้ใหญ่วัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2540 นอกจากนี้มีโรงเรียนประถมศึกษาตั้งอยู่ในที่ดินวัด
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 2 เมตร สูง 3 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์กว้าง 12 เมตร ยาว 44 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 2 หลัง
รายนามเจ้าอาวาส

พระยา
พระสงวน
พระชุ่ม พ.ศ. 2453–2475
พระเป๊า อินทสโร พ.ศ. 2475–2486
พระสมบุญ พ.ศ. 2486–2498
พระเป๊า อินทสโร พ.ศ. 2498–2502
พระครูเก๊า ธมมโชติ พ.ศ. 2502–2518
พระครูสาครวุฒิสาร พ.ศ. 1518–2528
พระครูสาครสุวรรณาภรณ์ พ.ศ. 2529–ปัจจุบัน
วิโอลา เดวิส (นักการเมือง)

วิโอลา เดวิส เกิดเมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1963 เป็นนักการเมืองจากสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจอร์เจีย เขตที่ 87 ตั้งแต่วันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 2019 จนถึงปัจจุบัน โดยสังกัดพรรคเดโมแครต นอกจากนี้ในอดีตเคยทำงานในกองทัพสหรัฐ
วัดมงคลประชาราม

| วัดมงคลประชาราม |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลคลองโยง อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อมงคลศรีวิชัย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อดำ
เจ้าอาวาส: พระครูโสภณธรรมมงคล (สมจิตร์)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดมงคลประชาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองโยง อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม
วัดมงคลประชารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานรับวิสุงคามสีมาเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 ปัจจุบันมีพระครูโสภณธรรมมงคล (สมจิตร์) เป็นเจ้าอาวาส ท่านเป็นพระนักพัฒนา จะเห็นจะได้จากการปรับปรุง ภูมิทัศน์ของวัดโดยรอบ เช่น เมื่อ พ.ศ. 2559 ได้รื้อถอนเมรุหลังเก่าและก่อสร้างเมรุหลังใหม่ จากนั้นได้ทาสีเมรุ 11 สี จนประชาชนทั่วไปต่างพูดถึง
ภายในอุโบสถประดิษฐาน หลวงพ่อมงคลศรีวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 อีกทั้งยังมี หลวงพ่อดำ ซึ่งชาวบ้านในละแวกนั้นมีความศรัทธาเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะความเชื่อในเรื่องของโชคลาภ
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการเฉลิม จิตฺตคุตฺโต พ.ศ. 2522–2536
พระครูโสภณธรรมมงคล (สมจิตร์) พ.ศ. 2536
วัดมงคลสุทธาวาส (จังหวัดพังงา)

| วัดมงคลสุทธาวาส |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดมงคลสุทธาวาส, วัดลุ่ม
ที่ตั้ง: ตำบลท้ายช้าง อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดมงคลสุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพังงา ในตำบลท้ายช้าง อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา
วัดมงคลสุทธาวาส เดิมชื่อว่า วัดลุ่ม ประวัติวัดระบุว่าเป็นวัดโบราณสร้างมาแต่สมัยไหน ใครเป็นผู้สร้างยังสืบไม่ได้ แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2380 สันนิษฐานว่า ชาวบ้านร่วมใจกันสร้างเพื่อถวายให้เป็นที่พำนักของพระธุดงค์รูปหนึ่ง คือ พระทองซึ่งต่อมาได้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมาในสมัยของพระอุปัชฌาย์พุฒ ได้เปลี่ยนเป็น วัดมงคลสุทธาวาส ในปี พ.ศ. 2465  วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2452 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 27 เมตร ยาว 38 เมตร วัดได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2544
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถทรงไทยพื้นถิ่นภาคใต้  เจดีย์สององค์ยอดปลีหัก ตอม่อแตกร้าวมีเชื้อราปกคลุมรอบองค์เจดีย์ โบราณวัตถุของวัด มีพระประธานในอุโบสถ เป็นพระที่สร้างมานาน องค์พระก่อด้วยอิฐปูนปางมารวิชัย 3 องค์
รายนามเจ้าอาวาส

พระราชปฏิภาณมุนี (เขิม เกสโร) พ.ศ. 2452–2477
พระปลัด ห้วน อิสฺสโร พ.ศ. 2477–2487
พระสมุห์ ปอด นนฺทสาโร พ.ศ. 2487–2498
พระสมุห์ แดง จุลฺลปนฺโต พ.ศ. 2498–2500
พระใบฎีกา เที่ยง วยวุฑฺโฒ พ.ศ. 2500–2509
พระหอม กตปุญฺโญ พ.ศ. 2509–2512