stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาเนตรผู้พิทักษ์
สื่อ > อนิเมะ

ดูเพิ่ม: รายชื่อตอนในมหาเนตรผู้พิทักษ์ (อนิเมะ)
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 มีการประกาศว่าซีรีส์มหาเนตรผู้พิทักษ์จะได้รับการดัดแปบงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ ผลิตโดยสตูดิโอบันไดนัมโคพิกเชอส์ กำกับโดยริวอิจิ คิมูระ เขียนบทโดยเคอิจิโร โอจิ แต่งดนตรีประกอบโดยจอห์น คันดะ และ XELIK ซีรีส์อนิเมะออกอากาศตั้งแต่วันที่ 10 มกราคมถึง 27 มีนาคม พ.ศ. 2566 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอกซ์และเครือข่ายอื่น ๆ วงอาร์คานาโปรเจกต์ร้องเพลงเปิดชื่อเพลงว่า "โคอิโรโรโมะ" (恋衣, Koigoromo) ส่วนทรูร้องเพลงปิดชื่อเพลงว่า "Rebind" ฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคมถึง 19 กันยายน พ.ศ. 2566 เมงาเทระซีโรร้องเพลงเปิดเพลงที่ 2 ชื่อเพลงว่า "ดาเระ งะ ทาเมะ" (誰が為, Dare ga Tame) ส่วนอาซูซะ ทาโดโกโระร้องเพลงปิดชื่อเพลงว่า "ไพรเวตรูม" (プライベート・ルーム)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของมังงะที่อัลตราจัมป์ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
อนิเมะ มหาเนตรผู้พิทักษ์ ที่ปีลีปีลี
ฤดูกาลที่ 1
ฤดูกาลที่ 2
มหาเนตรผู้พิทักษ์ (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
ลน นิล

| ลน นิล |
| --- | --- |
เกิด: ไม่มีข้อมูล
เสียชีวิต: 28 มีนาคม พ.ศ. 2513 จังหวัดกำปงจาม ประเทศกัมพูชา
สัญชาติ: กัมพูชา
ตำแหน่ง: พลตำรวจเอก
บิดามารดา: ลน ฮิน (บิดา)
หมายเหตุ
น้องชายของลน นล เสียชีวิตระหว่างการปราบจลาจลต่อต้านรัฐบาลของพี่ชายของเขา
ลน นิล (Lon Nil) เป็นน้องชายของลน นล อดีตนายกรัฐมนตรีของกัมพูชา และผู้นำในการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 นิลเป็นลูกชายคนเล็กของลน ฮิน ซึ่งเป็นกำนันในสมัยฝรั่งเศสปกครอง เขาได้รับการศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่ไซ่ง่อน หลังจากนั้น เข้ารับราชการได้เป็นตำรวจที่จังหวัดกำปงจาม
เมื่อพระนโรดม สีหนุเดินทางไปปักกิ่งเมื่อ 18 มีนาคม พ.ศ. 2513 พระสีสุวัตถิ์ สิริมตะกับ ลน นลได้จัดให้มีการลงมติในรัฐสภาเพื่อถอดถอนพระนโรดม สีหนุออกจากตำแหน่งประมุขรัฐ และยึดอำนาจการปกครองแทน ลน นิลได้ร่วมมือกับพี่ชายของเขาด้วย
ในวันที่ 23 มีนาคม สีหนุได้ประกาศจากจีนเรียกร้องให้ชาวกัมพูชาก่อการปฏิวัติโค่นล้มรัฐบาลใหม่ ทำให้เกิดการลุกฮือขึ้นที่จังหวัดกำปงจาม ในวันที่ 26 มีนาคม มีเจ้าหน้าที่รัฐบาลถูกฝูงชนที่บ้าคลั่งฆ่าตายสองคนคือ กิม พน และซส ซาอวน ลน นลได้ส่งน้องชายของเขาคือลน นิลเข้าควบคุมสถานการณ์ ลน นิลไปถึงในวันที่ 28 มีนาคม เขาถูกฝูงชนที่นิยมเจ้าสีหนุจับตัวได้และถูกทุบตีจนตายในตลาดกลางเมือง หลังจากนั้น ศพของเขาถูกผ่าท้อง และเฉือนเอาตับไปปรุงอาหารรับประทาน การกระทำนี้เป็นความเชื่อพื้นเมืองของชาวเขมรที่กระทำต่อผู้ที่เขาผูกพยาบาทและต้องการแก้แค้น และสิ่งนี้เป็นสิ่งที่แต่ละฝ่ายนำมากล่าวโทษว่าอีกฝ่ายกระทำต่อตนตลอดช่วงสงครามกลางเมือง ชาวเมืองกัมปงจามกล่าวว่า การกระทำนี้เป็นการแสดงการโกรธแค้นต่อการกระทำของลน นล ในที่สุด กองทหารของลน นล ได้กดดันฝูงชนและปราบปรามจนมีผู้เสียชีวิตร่วมร้อยคน
วัดทางสาย (จังหวัดประจวบคีรีขันธ์)

| วัดทางสาย |
| --- | --- |
พระมหาธาตุเจดีย์ภักดีประกาศ

ที่ตั้ง: หมู่ที่ 9 ทางหลวงชนบท ปข.1029 ตำบลธงชัย อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 77190
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: พระพุทธกิติสิริชัย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดทางสาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านทางสาย ตำบลธงชัย อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ประวัติ

ใน พ.ศ. 2521 นายมนัสและนางพุ่มได้สละที่ดินของตนเองประมาณ 12 ไร่เศษ ทางเหนือของเขาธงชัย เพื่อเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมและได้สร้างศาลารอดภัยวิปัสสนา จำนวน 1 หลัง และใน พ.ศ. 2531 เปลี่ยนชื่อจาก สำนักปฏิบัติธรรมรอดภัยวิปัสสนา มาเป็น สำนักปฏิบัติธรรมวัดทางสาย จากนั้นได้สร้างพระตำหนักพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ และสมโภชเปิดตำหนักในวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 นับแต่นั้นได้สร้างถาวรวัตถุมากมาย เช่น สร้างพระพุทธกิติสิริชัย พระมหาธาตุเจดีย์ภักดีประกาศและสำเร็จเสร็จสิ้น ทำพิธีพัทธสีมาในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2545 ต่อมากระทรวงศึกษาธิการได้อนุมัติให้ตั้งเป็นวัดในพระพุทธศาสนาตั้งแต่วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 โดยมีนามว่า "วัดทางสาย"
ปูชนียสถานและปูชนียวัตถุ

พระมหาธาตุเจดีย์ภักดีประกาศ เป็นพระมหาธาตุเจดีย์ขนาดใหญ่ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระราชทานชื่อให้ เป็นสถาปัตยกรรมไทยสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ โดยสร้างขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติและถวายเป็นพระราชกุศลในโอกาสที่พระองค์ครองราชย์ครบ 50 ปี เป็นพระธาตุเก้ายอด พระปรางค์จตุรมุขสูงสามชั้น เจดีย์ทรงระฆังตั้งอยู่บนฐานไพที รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีความหมายของการครองราชย์ 50 ปี กล่าวคือ อาคารสูง 5 ชั้น หมายถึง ขันธ์ 5 และเจดีย์หมู่ 9 องค์ หมายถึงวัดประจำรัชกาลที่ 9
วัดมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่ คือ พระพุทธกิติสิริชัย หน้าตักกว้าง 10 เมตร สูง 13.82 เมตร ฐานสูง 4.18 เมตร เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิแบบคันธาระ ศิลปะอินเดีย ลักษณะประทับขัดสมาธิดอกบัว หันพระพักตร์ออกทะเล ชาวบ้านมักเรียกกันว่า หลวงพ่อใหญ่ สร้างขึ้นโดยชาวบางสะพานเพื่อน้อมเกล้าฯ ถวายแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ในโอกาสที่พระองค์ทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 5 รอบ บริเวณฐานผ้าทิพย์มีพระนามาภิไธยย่อ ส.ก.
นอกจากนั้นวัดยังมีพระตำหนักกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ตั้งอยู่บนยอดเขาปักธงชัย ซึ่งเป็นจุดชมทิวทัศน์ที่สามารถมองเห็นชายหาดบ้านกรูด
วัดอาวุธวิกสิตาราม

| วัดอาวุธวิกสิตาราม |
| --- | --- |
วัดอาวุธวิกสิตาราม

ชื่อสามัญ: วัดอาวุธวิกสิตาราม, วัดอาวุธ, วัดบางพลัดนอก, วัดปากคลองบางพลัด
ที่ตั้ง: เลขที่ 137 ซอยจรัญสนิทวงศ์ 72 ถนนจรัญสนิทวงศ์ แขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร 10700
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
เจ้าอาวาส: พระพรหมวัชรสุทธาจารย์ (ทองดี ฐิตายุโก)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดอาวุธวิกสิตาราม [อา-วุด-วิ-กะ-สิ-ตา-ราม] เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ใน พ.ศ. 2532 กองทัพบกได้อนุญาตใช้สถานที่วัดเป็นฌาปนสถานกองทัพบกเพื่อบริการสมาชิกฌาปนสถานกิจสงเคราะห์กองทัพบกหรือข้าราชการทหารที่ตั้งอยู่ฝั่งธนบุรี วัดอาวุธวิกสิตารามเป็นสำนักเรียนโดยการจัดการการศึกษาพระปริยัติธรรมแก่พระภิกษุสามเณร ทั้งแผนกธรรมและบาลีมาตั้งแต่ พ.ศ. 2530
ประวัติ

เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดปากคลองบางพลัด หรือ วัดบางพลัดนอก มีเรื่องเล่าว่า มีพระและชาวบ้านจำนวนหนึ่งอพยพมาจากกรุงศรีอยุธยาเมื่อครั้งเสียกรุง พ.ศ. 2310 เข้ามาตั้งรกราก ต่อมา พ.ศ. 2422 จึงได้ตั้งเป็นวัดขึ้น พันเอก พระยาอาวุธภัณฑ์เผด็จ (ท้วม) เจ้ากรมคลังแสงในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้อุปถัมภ์วัดและบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะสงฆ์แล้วขอพระราชทานนามวัดใหม่ พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามวัดว่า "วัดอาวุธวิกสิตาราม" ใน พ.ศ. 2442 มีความหมายว่า "วัดพระยาอาวุธฯ และคุณหญิงแย้มฯ" ซึ่งเป็นผู้บูรณปฏิสังขรณ์
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 1 เมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2441 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 วัดยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2539 ปัจจุบันเป็นที่ตั้งโรงเรียนวัดอาวุธวิกสิตาราม สังกัดกรุงเทพมหานคร และได้รับคัดเลือกจากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างประจ้าปี พ.ศ. 2539
อาคารเสนาสนะ

พระอุโบสถเป็นทรงไทย หลังคาลดสามชั้นประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันเจาะเป็นช่องเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปปางลีลาประกอบลายปูนปั้นกนกเปลวและกระจกสี บานหน้าต่างด้านนอกเป็นไม้แกะสลักรูปเทพนมประดับกระจก ส่วนบานประตูเป็นไม้แกะสลักรูปกินรียืนประนมมือและรูปดอกไม้ต่าง ๆ ประดับกระจก พระประธานคือ พระพุทธชินราชจำลอง และบนฐานชุกชีเดียวกันนั้นยังเป็นที่ประดิษฐานพระอัครสาวก 4 องค์ยืนประนมหัตถ์และพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ภายนอกพระอุโบสถมีพระสยามเทวาธิราช เสาหินพระเจ้าอโศก และธรรมจักร
อัลเฟรโด เอสโตรสเนร์

| อัลเฟรโด เอสโตรสเนร์ |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีปารากวัย คนที่ 42
ดำรงตำแหน่ง 15 สิงหาคม พ.ศ. 2497 – 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532
ก่อนหน้า: โตมัส โรเมโร เปเรย์รา (รักษาการ)
ถัดไป: อันเดรส โรดริเกซ เปโดติ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455 เองการ์นาซิออน ปารากวัย
เสียชีวิต: 16 สิงหาคม พ.ศ. 2549 (93 ปี) บราซีเลีย บราซิล
เชื้อชาติ: ปารากวัย
พรรคการเมือง: พรรคโกโลราโด
คู่สมรส: ลิเฆีย เอสโตรสเนร์
บุตร: 3 คน
ศิษย์เก่า: โรงเรียนนายร้อยอาซุนซีออน / โรงเรียนนายร้อย "จอมพล ฟรันซิสโก โซลาโน โลเปซ"
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ปารากวัย
สังกัด:  กองทัพบกปารากวัย
ประจำการ: 1929–1989
ยศ:  /  พลเอก
บังคับบัญชา: กองทัพบกปารากวัย
ผ่านศึก: สงครามชาโก ยุทธการที่โบเกรอน สงครามกลางเมืองปารากวัย

อัลเฟรโด เอสโตรสเนร์ มาเตียวดา (สเปน: Alfredo Stroessner Matiauda; 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455 – 16 สิงหาคม พ.ศ. 2549) เป็นอดีตนายทหาร อดีตนักการเมือง และอดีตประธานาธิบดีของปารากวัย  เขาดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 15 สิงหาคม 2497 ถึง 3 กุมภาพันธ์ 2532
เขาทำรัฐประหารในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 โดยได้รับการสนับสนุนจากกองทัพและพรรคโกโลราโดซึ่งเขาสังกัดอยู่ในพรรคการเมืองดังกล่าว เขาเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 สิงหาคมปีเดียวกัน เมื่อเขาเข้ามาดำรงตำแหน่ง เขาได้จำกัดสิทธิตามรัฐธรรมนูญและสิทธิขั้นพื้นฐานของประชาชนอย่างรวดเร็ว และในสมัยของเขามีการปราบปรามผู้ที่ขัดแย้งและต่อต้านการปกครองของเขา รวมถึงต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์อย่างเข้มข้น แม้พรรคฝ่ายค้านจะเป็นฝ่ายชนะการเลือกตั้ง แต่เขาก็ยังสามารถดำรงตำแหน่งต่อไปได้ และการปราบปรามผู้เห็นต่างได้รุนแรงขึ้นตามลำดับ จนกระทั่งวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2510 เขาได้แก้รัฐธรรมนูญให้ตัวเขาสามารถอยู่ตำแหน่งได้ต่อไปโดยไม่มีกำหนด และใน พ.ศ. 2520 เขาได้แก้รัฐธรรมนูญอีกครั้งเพื่อให้ตนเองชนะการเลือกตั้งและอยู่ในตำแหน่งต่อไปได้ ซึ่งเขาชนะการเลือกตั้งโดยการทุจริตและเต็มไปด้วยข้อกังขามาตลอดระยะเวลาที่เขาดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2501 จนถึง พ.ศ. 2531 หลังการเลือกตั้งเพียงหกเดือน เขาได้ถูกกระทำรัฐประหารในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 โดยอันเดรส โรดริเกซ เปโดติ ซึ่งเป็นทหารที่สนิทกับเขาและเขาไว้ใจมากที่สุด
หลังจากถูกกระทำรัฐประหาร เอสโตรสเนร์ก็ถูกเนรเทศไปยังประเทศบราซิล เขาอยู่ที่บราซิลเรื่อยมานับแต่นั้นและถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2549
พ.ศ. 2607

| --- | --- |
ศตวรรษ::  20  21  22
ปี::  2604  2605  2606  2607  2608  2609  2610
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2607
ปฏิทินกริกอเรียน: 2064 MMLXIV
Ab urbe condita: 2817
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1513 ԹՎ ՌՇԺԳ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6814
ปฏิทินบาไฮ: 220–221
ปฏิทินเบงกอล: 1471
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 3014
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 2608
ปฏิทินพม่า: 1426
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7572–7573
ปฏิทินจีน: 癸未年 (มะแมธาตุน้ำ) 4760 หรือ 4700     — ถึง — 甲申年 (วอกธาตุไม้) 4761 หรือ 4701
ปฏิทินคอปติก: 1780–1781
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 3230
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 2056–2057
ปฏิทินฮีบรู: 5824–5825
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 2120–2121
 - ศกสมวัต: 1986–1987
 - กลียุค: 5165–5166
ปฏิทินโฮโลซีน: 12064
ปฏิทินอิกโบ: 1064–1065
ปฏิทินอิหร่าน: 1442–1443
ปฏิทินอิสลาม: 1486–1487
ปฏิทินญี่ปุ่น: ศักราชเรวะ 46 (令和４６年)
ปฏิทินจูเช: 153
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 13 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 4397
ปฏิทินหมินกั๋ว: ROC 153 民國153年
เวลายูนิกซ์: 2966371200–2997993599
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2607 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2064 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันอังคารตามปฏิทินเกรกอเรียน
เหตุการณ์

1 มกราคม - วันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ครบ 200 ปี
22 มกราคม - ครบรอบ 100 ปี แห่งวันสถาปนาของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ในนวนิยาย

ซูซาน คาลวิน เสียชีวิตในปีนี้
พ.ศ. 2604

| --- | --- |
ศตวรรษ::  20  21  22
ปี::  2601  2602  2603  2604  2605  2606  2607
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2604
ปฏิทินกริกอเรียน: 2061 MMLXI
Ab urbe condita: 2814
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1510 ԹՎ ՌՇԺ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6811
ปฏิทินบาไฮ: 217–218
ปฏิทินเบงกอล: 1468
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 3011
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 2605
ปฏิทินพม่า: 1423
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7569–7570
ปฏิทินจีน: 庚辰年 (มะโรงธาตุโลหะ) 4757 หรือ 4697     — ถึง — 辛巳年 (มะเส็งธาตุโลหะ) 4758 หรือ 4698
ปฏิทินคอปติก: 1777–1778
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 3227
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 2053–2054
ปฏิทินฮีบรู: 5821–5822
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 2117–2118
 - ศกสมวัต: 1983–1984
 - กลียุค: 5162–5163
ปฏิทินโฮโลซีน: 12061
ปฏิทินอิกโบ: 1061–1062
ปฏิทินอิหร่าน: 1439–1440
ปฏิทินอิสลาม: 1483–1484
ปฏิทินญี่ปุ่น: ศักราชเรวะ 43 (令和４３年)
ปฏิทินจูเช: 150
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 13 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 4394
ปฏิทินหมินกั๋ว: ROC 150 民國150年
เวลายูนิกซ์: 2871763200–2903299199
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2604 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2061 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ตามปฏิทินเกรกอเรียน
เหตุการณ์

20 เมษายน - สุริยุปราคาเต็มดวงจะเกิดขึ้นในวันนี้
28 กรกฎาคม - ดาวหางฮัลเลย์โคจรกลับมาตำแหน่งที่ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด หลังจากที่มันกลับมาครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529
วันสำคัญทางศาสนาและพิธีกรรม

↑  "Total Solar Eclipse of 2061 April 20". NASA.
↑  "Moon mine 'could start in 50 years'". BBC News. January 2, 2012.
อาจารย์ของฉันไม่มีหาง

| --- | --- |
อาจารย์ของฉันไม่มีหาง

うちの師匠はしっぽがない (Uchi no Shishō wa Shippo ga Nai)
ชื่อภาษาอังกฤษ: My Master Has No Tail
แนว: สุขนาฏกรรมจินตนิมิต อิงประวัติศาสตร์
มังงะ
เขียนโดย: TNSK
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
นิตยสาร: กูด! อาฟเตอร์นูน
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 7 มกราคม พ.ศ. 2562 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 10
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ฮิเดโยะ ยามาโมโตะ
เขียนบทโดย: โทโกะ มาจิดะ เค ชิโมบายาชิ อายะ ซัตสึกิ ยูโฮะ โทงาชิ
ดนตรีโดย: สึบาซะ ยาโตกิ อัตสึชิ ฮาราดะ ยูกิ ฮนดะ
สตูดิโอ: ไลเดนฟิมส์
ถือสิทธิ์โดย: เมเดียลิงก์
เครือข่าย: Tokyo MX, MBS, BS Asahi
เครือข่ายภาษาไทย: ปีลีปีลี, อนิ-วัน เอเชีย, เน็ตฟลิกซ์
ฉาย:  30 กันยายน พ.ศ. 2565  –  23 ธันวาคม พ.ศ. 2565
ตอน: 13 (รายชื่อตอน)
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
อาจารย์ของฉันไม่มีหาง หรือ ท่านอาจารย์ของฉันไม่มีหาง (ญี่ปุ่น: うちの師匠はしっぽがない; โรมาจิ: Uchi no Shishō wa Shippo ga Nai; ทับศัพท์: อูจิ โนะ ชิโซ วะ ชิปโปะ งะ ไน) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดย TNSK ตีพิมพ์ในนิตยสารกูด! อาฟเตอร์นูน นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2562 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 10 เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงสร้างโดยสตูดิโอไลเดนฟิมส์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกันยายนถึงธันวาคม พ.ศ. 2565
เนื้อเรื่อง

เรื่องราวในยุคไทโชของญี่ปุ่น เด็กสาวทานูกิชื่อมาเมดะเดินทางเข้าเมืองโอซากะ พยายามหาทางแปลงร่างหลอกมนุษย์แต่ไม่ค่อยได้ผลในยุคสมัยใหม่ที่มีความก้าวหน้า มาเมดะได้ไปชมการแสดงราคุโกะที่เป็นศิลปะการแสดงเล่าเรื่องคนเดียว โดยหญิงสาวชื่อบุงโกะที่เป็นนักเล่าเรื่องราคุโกะที่มีชื่อเสียง มาเมดะประทับใจวิธีการ "หลอก" ด้วยราคุโกะจึงตัดสินใจขอฝากตัวเป็นศิษย์เพื่อฝึกฝนการแสดงราคุโกะกับบุงโกะ
รูปแบบต่าง ๆ > มังงะ

อาจารย์ของฉันไม่มีหาง แต่งเรื่องและวาดภาพโดย TNSK เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารกูด! อาฟเตอร์นูน นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์โคดันชะเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2562 สำนักพิมพ์โคดันชะรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2562 วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 10 เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566
| # | วันที่ออกจำหน่าย | ISBN |
| --- | --- | --- |
| 1 |  6 กันยายน พ.ศ. 2562 | 978-4-06-517007-6 |
| 2 |  6 ธันวาคม พ.ศ. 2562 | 978-4-06-517932-1 |
| 3 |  7 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 | 978-4-06-519472-0 |
| 4 |  7 ตุลาคม พ.ศ. 2563 | 978-4-06-520912-7 |
| 5 |  5 มีนาคม พ.ศ. 2564 | 978-4-06-522663-6 |
| 6 |  5 สิงหาคม พ.ศ. 2564 | 978-4-06-524517-0  978-4-06-524723-5 (SE) |
| 7 |  7 มกราคม พ.ศ. 2565 | 978-4-06-526555-0 |
| 8 |  7 มิถุนายน พ.ศ. 2565 | 978-4-06-528218-2 |
| 9 |  6 ตุลาคม พ.ศ. 2565 | 978-4-06-529509-0 |
| 10 |  7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 | 978-4-06-530565-2 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของมังงะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
อนิเมะ อาจารย์ของฉันไม่มีหาง ทางปีลีปีลี
อนิเมะ อาจารย์ของฉันไม่มีหาง ทางอนิ-วัน เอเชีย
อนิเมะ อาจารย์ของฉันไม่มีหาง ที่เน็ตฟลิกซ์
อาจารย์ของฉันไม่มีหาง (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กการ์ตูนซีรีส์ที่ตีพิมพ์ลงใน กูด! อาฟเตอร์นูน |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  บิเบลีย บันทึกไขปริศนาแห่งร้านหนังสือ (พ.ศ. 2555)  ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง (พ.ศ. 2557)  มังกรโอชะ (พ.ศ. 2559)  Magus of the Library (พ.ศ. 2560)  Witchcraft Works Extra (พ.ศ. 2565)  อาเมกุ ทาคาโอะ โนะ ซุยริ คารุเตะ – สเฟียร์ โนะ ชิเทนชิ (พ.ศ. 2567) 
พ.ศ. 2551–2562:  Jiraishin Diablo (พ.ศ. 2551–2554)  Maria the Virgin Witch (พ.ศ. 2551–2556)  กำปั้นลมกรด (พ.ศ. 2551–2558)  Shadow Skill (พ.ศ. 2552–2557)  สงครามแม่มด (พ.ศ. 2553–2565)  สายพันธุ์อมนุษย์ (พ.ศ. 2555–2564)  K: Stray Dog Story (พ.ศ. 2555–2556)  เอาท์เบรก คอมปานี (พ.ศ. 2555–2557)  เมนูกรุ่น อุ่นไอรัก (พ.ศ. 2556–2561)  นักแบดสาวเจ้าสนาม ฮาเนเซากิ อายาโนะ (พ.ศ. 2556–2562)  Miss Monochrome (พ.ศ. 2557)  ฟาฟเนียร์ มังกรไร้ขีดจำกัด (พ.ศ. 2557–2558)  Junketsu no Maria Exhibition (พ.ศ. 2557–2558)  Occultic;Nine (พ.ศ. 2558–2560)  Sorry for My Familiar (พ.ศ. 2559–2565)  อาจารย์ของฉันไม่มีหาง (พ.ศ. 2562–2567) 
พ.ศ. 2563–:  โอโตนาริ นิ กิงงะ (พ.ศ. 2563–2566) 
Website: afternoon.kodansha.co.jp/goodafternoon/
วันลอยกระทง/ตารางวันที่

| ปี | วันที่ | วันที่ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- |
| ปีชวด | 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 | 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 | 31 ตุลาคม พ.ศ. 2563 |
| ปีฉลู | 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 | 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 | 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 |
| ปีขาล | 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 | 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 | 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 |
| ปีเถาะ | 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 | 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 | 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 |
| ปีมะโรง | 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 | 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 | 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 |
| ปีมะเส็ง | 31 ตุลาคม พ.ศ. 2544 | 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 | 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2568 |
| ปีมะเมีย | 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 | 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 | 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2569 |
| ปีมะแม | 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 | 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 | 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2570 |
| ปีวอก | 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 | 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 | 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2571 |
| ปีระกา | 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 | 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 | 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2572 |
| ปีจอ | 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 | 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 | 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2573 |
| ปีกุน | 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 | 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 | 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2574 |
วัดเพลง (กลางสวน)

| วัดเพลง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดเพลง, วัดเพลงกลางสวน, วัดเพรง
ที่ตั้ง: เลขที่ 112 ถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4 แขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร 10170
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อสิน
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อตาแดง
เจ้าอาวาส: พระครูภาวนาธีรวรคุณ (ไพรัช วรโท)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเพลง (กลางสวน) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร วัดเพลงมีงานประจำปีในช่วงเดือนมีนาคม เป็นงาน 3 วัน 3 คืน นอกจากนั้นมีงานทำบุญเฉพาะในวันพระใหญ่และเทศกาลสำคัญ หลวงพ่อตาแดง ภายในพระวิหารเป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านนับถือกันมาก ชาวบ้านมักมาบนบานศาลกล่าวด้วยประทัดหรือไข่ต้ม
ประวัติ

วัดเพลง (กลางสวน) สร้างและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 และเมื่อพิจารณาจากอุโบสถหลังเดิมก็เป็นแบบพระราชนิยมสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว คือเป็นอุโบสถแบบเก๋งจีน ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2460 ก็ได้ขาดผู้ทำนุบำรุง ทำให้เสนาสนะต่าง ๆ ทรุดโทรมลงจนไม่มีภิกษุจำพรรษาและได้กลายเป็นวัดร้างที่สุด ขณะที่ประยูร อุลุชาฎะ ระบุว่า วัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่ก็ได้กลับไปรกร้างอีก อีกแหล่งข้อมูลระบุว่า ชาวบ้านละแวกนี้เชื่อว่าสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงยกทัพผ่านมาบริเวณนี้แล้วสร้างวัดไว้ รวมทั้งสร้าง หลวงพ่อสิน เป็นพระประธานในอุโบสถ และเล่ากันว่าเดิมรอบวัดมีคลองทั้ง 4 ด้าน สมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชก็เสด็จพระราชดำเนินมาทางเรือ นอกจากนั้นยังมีบางสำนวนกล่าวว่า สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงเคยยกทัพผ่านมาและประทับในวิหารหลวงพ่อแดง
ต่อมาเมื่อมีชาวบ้านมาอยู่กันอย่างหนาแน่นในย่านนี้ จึงได้นิมนต์พระสมุห์ทองใบ ติกฺขวีโร มาฟื้นฟูวัดร้างขึ้นใหม่ ในที่สุดกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศยกวัดเพลงร้างเป็นวัดที่มีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2522
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถเดิมเป็นทรงเก๋งจีน แต่บูรณะใหม่เป็นทรงไทย หลังคา 2 ชั้นลด หน้าบันเป็นลายหน้าขบหรือเกียรติมุขล้อมรอบด้วยเครือเถา หน้าต่างเป็นไม้สัก ภายในประดิษฐานพระประธาน นามว่า หลวงพ่อสิน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิทองเหลือง หน้าตัก 2 ศอก วิหารตั้งอยู่ด้านข้างหรือด้านทิศเหนือของอุโบสถ ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อตาแดง  เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ชาวบ้านมักมักมาแก้บนด้วยการจุดประทัดหรือถวายไข่ต้ม
รายนามเจ้าอาวาส

พระสมุห์ทองใบ ติกฺขวีโร
พระครูอาทรกิจจาภิรักษ์
พระครูสังฆรักษ์สระ
พระครูภาวนาธีรวรคุณ (ไพรัช วรโท)
วงดุริยางค์สากล กรมศิลปากร

วงดุริยางค์สากล กรมศิลปากร (Thai National Symphony Orchestra - TNSO) เป็นวงออร์เคสตรา วงแรกของประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2454 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการจัดวงดุริยางค์ประเภทออร์เคสตราขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศไทย สังกัดกรมมหรสพ กระทรวงวัง มีชื่อเรียกในสมัยนั้นว่า วงเครื่องสายฝรั่งหลวง โดยมีครูชาวอิตาลีเป็นครูผู้ฝึกสอนนักดนตรี  ซึ่งเป็นนักดนตรีไทยสังกัดวงปี่พาทย์หลวง
ต่อมาใน พ.ศ. 2457 ครูผู้ฝึกสอนจำเป็นต้องเดินทางกลับอิตาลีในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 ทางวงขาดผู้ฝึกสอน  พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดเกล้าฯ ให้ ขุนเจนรถรัฐ (ปิติ วาทยะกร) ซึ่งชำนาญด้านดนตรีสากล โอนย้ายจากกรมรถไฟหลวงเข้ามารับราชการวงเครื่องสายฝรั่งหลวงในตำแหน่งผู้ช่วยปลัดกรม มีหน้าที่ฝึกสอนและปรับปรุงวงดนตรี เมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2460
วงเครื่องสายฝรั่งหลวงจัดแสดงเป็นประจำให้ประชาชนทั่วไปรับชมอยู่ที่ร้านกาแฟนรสิงห์ สนามเสือป่า ศาลาสหทัยสมาคม และโรงมหรสพสวนมิสกวัน  ได้บรรเลงในงานสำคัญต่าง ๆ เช่น งานฤดูหนาว, งานกาชาด และงานของสถานเอกอัครราชทูตต่างๆ  และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ขุนเจนรถรัฐเป็นหลวงเจนดุริยางค์ และพระเจนดุริยางค์ ในเวลาต่อมา   นับเป็นวาทยกรคนไทยคนแรก
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้มีการเปิดบรรเลงแบบ ซิมโฟนี คอนเสิร์ต สำหรับประชาชนทั่วไปขึ้นเป็นครั้งแรก จนได้รับการยกย่องให้เป็นวงดนตรีที่ดีที่สุดในเอเชียตะวันออก
ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง กรมปี่พาทย์หลวงและโขนหลวง และวงเครื่องสายฝรั่งหลวง ถูกโอนย้ายจากกระทรวงวังมาขึ้นกับกรมศิลปากร และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น วงดุริยางค์สากล กรมศิลปากร ตั้งแต่ พ.ศ. 2477 จนถึงปัจจุบัน
ปัจจุบัน วงดุริยางค์สากล กรมศิลปากร ยังจัดแสดงอย่างสม่ำเสมอ ผู้อำนวยวงคนปัจจุบัน คือ วานิช โปตะวนิช และสถาพร นิยมทอง
การเป็นบิดามารดา

พ่อและแม่กำลังอุ้มลูกน้อย ของตน
การเป็นบิดามารดา (อังกฤษ: parenting) หรือ การเลี้ยงดูและสั่งสอนเด็ก (child rearing) เป็นการส่งเสริมและสนับสนุนในการพัฒนาด้านร่างกาย สติปัญญา สังคม อารมณ์ และการศึกษา ตั้งแต่วัยทารกจนถึงวัยผู้ใหญ่ การเป็นบิดามารดาเกี่ยวข้องกับความสลับซับซ้อนซับซ้อนในการเลี้ยงดูบุตร และไม่ใช่เฉพาะความสัมพันธ์ทางสายเลือดเท่านั้น
ผู้เลี้ยงดูบุตรโดยปกติคือ พ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของเด็กคนนั้น อย่างไรก็ตาม ผู้ดูแลอาจเป็นพี่น้อง พ่อเลี้ยง แม่เลี้ยง ปู่ย่าตายาย ผู้ปกครองตามกฎหมาย ป้า ลุง สมาชิกในครอบครัวคนอื่น ๆ หรือเพื่อนในครอบครัว รัฐบาลและสังคม อาจมีบทบาทในการเลี้ยงดูหรืออบรมเด็กด้วย ในหลายกรณี เด็กกำพร้า หรือเด็กที่ถูกทอดทิ้งได้รับการดูแลจากผู้ปกครองที่ไม่ใช่พ่อแม่หรือญาติที่ไม่ใช่สายเลือด บางคนอาจได้รับเลี้ยงเด็ก เติบโตใน บ้านอุปถัมภ์ หรือส่งไปอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ทักษะการเลี้ยงดูบุตรมีความหลากหลาย และพ่อแม่หรือแม่อุ้มบุญที่มีทักษะการเลี้ยงลูกที่ดีอาจเรียกได้ว่าเป็น พ่อแม่ที่ดี
ประเทศอาเซอร์ไบจาน
ภูมิศาสตร์

ภูมิประเทศ ประกอบด้วยเทือกเขาและที่ขรุขระ ทางภาคเหนือเป็นแม่นํ้า The Greater Caucasus ซึ่งมียอดเขา Mount Bazardyuzyu เป็นภูเขาที่สูงที่สุดของประเทศ (4,466 เมตร) ส่วนเทือกเขา The Lesser Caucasus เป็นพรมแดนด้านตะวันออกเฉียงใต้ ภาคกลางของประเทศ จึงเป็นบริเวณที่ราบลุ่มที่สำคัญคือ ลุ่มน้ำ Aras-Kura และที่ราบบริเวณชายฝั่งทะเลสาบ Caspian ที่ราบลุ่มเหล่านี้มีพื้นที่กว่า 4,278 
เฮคตาร์ (ใช้เป็นพื้นที่เพาะปลูกประมาณ 1,600 เฮคตาร์ และที่เหลือใช้เลี้ยงสัตว์)มีพื้นที่ป่ากว่า 1 ล้านเฮคตาร์
ภูมิอากาศ อากาศหนาวในเขตเทือกเขาคอเคซัสทางภาคเหนือของอาเซอร์ไบจาน ส่วนบริเวณที่ราบ Kura อากาศเย็นสบาย และมีอากาศแบบเขตร้อนบริเวณที่ราบต่ำ Lenkoran ทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของชายฝั่งแคสเปียน (ประมาณ 27 องศาเซลเซียส ในเดือนกรกฎาคม และ 1 องศาเซลเซียส ในเดือนมกราคม)
ประวัติศาสตร์

นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าชาวอาเซอร์ไบจานสืบเชื้อสายมาจากชนชาติเซลจุคเติร์ก (Seljuk Turks) และชาวเปอร์เซียโบราณ และสันนิษฐานว่าชื่อประเทศในปัจจุบันมาจากภาษาเปอร์เซียโบราณที่แปลว่า “ดินแดนแห่งไฟ” เนื่องจากดินแดนแถบนี้มีทรัพยากรน้ำมันอุดมสมบูรณ์และมีสถานะเป็นศูนย์กลางของศาสนาโซโรอัสเตอร์ (Zoroaster) ซึ่งเป็นกลุ่มชนโบราณที่บูชาไฟ 
ดินแดนของอาเซอร์ไบจานถูกครอบครองโดยชนเผ่าเติร์กตั้งแต่ศตวรรษที่ 7 จึงทำให้ได้รับการถ่ายทอดวัฒนธรรมแบบมุสลิม ศาสนา และภาษาโดยกลุ่มชนดังกล่าวกว่าหลายศตวรรษ ต่อมาได้ถูกยึดครองโดยชาวมองโกลตั้งแต่ศตวรรษที่ 13-15 และชาวเปอร์เซีย (อิหร่าน) ในศตวรรษที่ 16 ส่งผลให้อาเซอร์ไบจานรับเอาศาสนาอิสลามนิกายชีอะห์เป็นนิกายประจำชาติ
หลังจากนั้น อาเซอร์ไบจานได้ตกอยู่ภายใต้การครอบครองของหลายชนชาติ อาทิ  เปอร์เซีย และออตโตมัน ด้วยเหตุที่เป็นดินแดนที่มีที่ตั้งอยู่ในบริเวณที่เป็นสะพานเชื่อมต่อระหว่างทวีปยุโรปกับเอเชียกลาง รวมทั้งอยู่ติดกับทะเลสาบแคสเปียนซึ่งเป็นบริเวณที่มีน้ำมันอุดมสมบูรณ์ ซึ่งในที่สุดรัสเซียได้ลงนามในสนธิสัญญา Turkmenchay กับเปอร์เซีย ใน ค.ศ. 1828 เพื่อแบ่งดินแดนของอาเซอร์ไบจานออกจากอาณาจักรเปอร์เซีย และได้ใช้เริ่มสำรวจและใช้ประโยชน์จากทรัพยากรน้ำมันในอาเซอร์ไบจานนับแต่นั้น ซึ่งก่อให้เกิดความเติบโตทางเศรษฐกิจขึ้นในบริเวณดังกล่าวในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่ 1
อาเซอร์ไบจานได้ประกาศเอกราชครั้งแรกเมื่อเดือนพฤษภาคม  ค.ศ. 1918 หลังจากที่จักรวรรดิรัสเซียล่มสลายลง 1 ปี แต่ต่อมาใน ค.ศ. 1920 กองทัพแดงของพรรคบอลเชวิคได้เข้ารุกรานและมีชัยชนะเหนืออาเซอร์ไบจานรวมทั้งดินแดนอื่น ๆ ในส่วนที่เรียกว่าทรานส์คอเคเซีย (ได้แก่ จอร์เจีย อาร์มีเนีย และอาเซอร์ไบจาน) ส่งผลให้ใน ค.ศ. 1922 อาเซอร์ไบจานได้ถูกผนวกเข้ากับสหภาพโซเวียตในฐานะส่วนหนึ่งของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคซัสร่วมกับจอร์เจียและอาร์มีเนีย และได้กลายเป็นสาธารณรัฐหนึ่งในสหภาพโซเวียต ในชื่อสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน เมื่อสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคเซียล่มสลายลงใน ค.ศ. 1936
หลังจากนั้น นับแต่ทศวรรษ 1980 อาเซอร์ไบจานประสบกับความวุ่นวายภายในประเทศ รวมทั้งได้เกิดการต่อสู้อย่างรุนแรงกับกองทัพสหภาพโซเวียต ซึ่งส่งผลให้ชาวอาเซอร์ไบจานที่เรียกร้องเอกราชในกรุงบากูเสียชีวิตลงจำนวน 190 คนใน ค.ศ. 1990 และต่อมาเมื่อสหภาพโซเวียตได้ล่มสลายลงใน ค.ศ. 1991 อาเซอร์ไบจานก็ได้ประกาศเอกราช.ในที่สุด