stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สิริกิติยา เจนเซน
เกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

ท่านผู้หญิงสิริกิติยา เจนเซน ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ดังนี้
พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2562 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2535 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 1 (ภ.ป.ร.1)
พ.ศ. 2562 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 10 ชั้นที่ ๒ (ว.ป.ร.๒)
เกียรติยศ > ปริญญากิตติมศักดิ์

| ปี | ปริญญากิตติมศักดิ์ | สถาบัน | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| 2565 | ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาประวัติศาสตร์และมรดกไทย | มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต |  |
สิ่งอันเนื่องด้วยนาม

ห้องประชุมสิริกิติยา อาคารอุบลรัตนราชกัญญา โรงพยาบาลสวนปรุง จังหวัดเชียงใหม่
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา พิษณุโลก

| --- | --- |

ชื่อย่อ: RMUTL
สถาปนา: 23 กันยายน พ.ศ. 2496
ที่ตั้ง: 52 หมู่ 7 ตำบลบ้านกร่าง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
เว็บไซต์: plc.rmutl.ac.th
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา พิษณุโลก เป็นเขตพื้นที่การศึกษาในสังกัด มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา มีชื่อเสียงในการจัดการศึกษาด้านการเกษตรกรรม หรือที่รู้จักกันในนาม "เกษตรบ้านกร่าง" ปัจจุบันมีนักศึกษาในสังกัดจำนวน 798 คน
ประวัติ

วิทยาเขตพิษณุโลก เดิมชื่อว่า "โรงเรียนเกษตรกรรมพิษณุโลก" ตั้งอยู่เลขที่ 52 หมู่ 7 ตำบลบ้านกร่าง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก มีเนื้อที่ทั้งหมด 572 ไร่ 3 งาน 15 ตารางวา ก่อตั้งเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2496 และต่อมาในปี พ.ศ. 2497 ได้เปิดรับนักเรียนที่จบชั้นประถมปีที่ 4 เข้าศึกษาต่อหลักสูตรมัธยมอาชีวศึกษาตอนต้น เป็นมัธยมศึกษาตอนปลาย หลักสูตร 3 ปี ในปี พ.ศ. 2507 ได้ขยายจากมัธยมอาชีวศึกษาตอนต้น เป็นมัธยมอาชีวศึกษาตอนปลายเกษตรกรรม (3 ปี) และในปี พ.ศ. 2518 จึงได้ย้ายมาสังกัดวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา เป็น วิทยาเขตเกษตรพิษณุโลก และเปิดสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) ต่อมาในปี พ.ศ. 2535 จึงได้เปิดทำการสอนในระดับปริญญาตรีเป็นครั้งแรก กระทั่งในปี พ.ศ. 2548 สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ได้ยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา จึงได้ปรับเปลี่ยนสถานะดังเช่นปัจจุบัน
คณะที่เปิดสอน

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา พิษณุโลก เปิดทำการเรียนการสอนใน 3 คณะ ได้แก่
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการเกษตร
สาขาวิชาเกษตรศาสตร์
สาขาวิชาเครื่องจักรกลเกษตร
สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ
สาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร
คณะบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์
สาขาวิชาการจัดการ
สาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสากล
คณะวิศวกรรมศาสตร์
สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกล (ค.อ.บ.)
สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้า (ค.อ.บ.)
สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการ (ค.อ.บ.)
หน่วยงานของนักศึกษา

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ได้กำหนดให้มีองค์กรของนักศึกษาในระดับเขตพื้นที่ เพื่อเป็นศูนย์กลางการประสานงาน และการดำเนินกิจกรรมของนักศึกษา ได้แก่
หน่วยดำเนินกิจกรรม
สโมสรนักศึกษาเขตพื้นที่ เป็นศูนย์กลางการประสานงาน และบริหารงานกิจกรรมของนักศึกษาในระดับเขตพื้นที่ มีนายกสโมสรนักศึกษาคณะในเขตพื้นที่ และผู้แทนนักศึกษา เป็นคณะกรรมการบริหาร โดยมีนายกสโมสรนักศึกษาเขตพื้นที่ เป็นผู้บริหารสูงสุดในองค์กร
สโมสรนักศึกษาคณะ เป็นศูนย์กลางการประสานงาน และบริหารงานกิจกรรมของนักศึกษาในระดับคณะในแต่ละเขตพื้นที่ มีผู้แทนนักศึกษาในคณะ เป็นคณะกรรมการบริหาร โดยมีนายกสโมสรนักศึกษาคณะ เป็นผู้บริหารสูงสุดในองค์กร
ชมรม เป็นหน่วยดำเนินกิจกรรมของนักศึกษา โดยมีประธานชมรม เป็นผู้อำนวยการดำเนินงาน
หน่วยตรวจสอบ
สภานักศึกษาเขตพื้นที่ เป็นตัวแทนรักษาสิทธิและผลประโยชน์ของนักศึกษา ควบคุม ตรวจสอบการบริหารงานและการดำเนินงานขององค์กรนักศึกษา (สโมสรนักศึกษา และชมรม) เป็นศูนย์กลางในการรับฟังความคิดเห็นของนักศึกษา
บุคคลที่มีชื่อเสียง

รองศาสตราจารย์ ธรรมนูญ ฤทธิมณี อดีตอธิการบดีสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล / นักการเมืองสังกัดพรรคประชาธิปัตย์
ประศาสตร์ ทองปากน้ำ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสุโขทัย (ศิษย์เก่า)
รองศาสตราจารย์ ดร.สุรชัย มัจฉาชีพ อดีตรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุวรรณภูมิ (อดีตผู้อำนวยการวิทยาเขต)
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา พิษณุโลก
| ด ค กมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา |
| --- | --- | --- |
| คณะ | บริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ • วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการเกษตร • วิศวกรรมศาสตร์  • ศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมศาสตร์ • วิทยาลัยเทคโนโลยีและสหวิทยาการ |  |
| เขตพื้นที่ | ส่วนกลาง (เจ็ดลิน  • เจ็ดยอด  • ดอยสะเก็ด • จอมทอง) • ตาก • น่าน • ลำปาง • เชียงราย • พิษณุโลก |  |
| หน่วยงานอื่น | สถาบันวิจัยเทคโนโลยีการเกษตร • สถาบันถ่ายทอดเทคโนโลยีสู่ชุมชน • สถาบันวิจัยและพัฒนา • สมาคมศิษย์เก่า • องค์การนักศึกษา |  |
หมวดหมู่
สถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น

| --- | --- |

ชื่อย่อ: สทญ. / TNI
คติพจน์: สร้างนักคิด ผลิตนักปฏิบัติ สร้างนักประดิษฐ์ ผลิตนักบริหาร
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
สถาปนา: 29 กันยายน พ.ศ. 2549 (18 ปี)
นายกสภาฯ: จิระพันธ์ อุลปาทร
อธิการบดี: รศ.กฤษดา วิศวธีรานนท์
ผู้ศึกษา: 3,483 คน (2563)
ที่ตั้ง: 1771/1 ซอยพัฒนาการ 37 ถนนพัฒนาการ แขวงพัฒนาการ เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร 10250
ต้นไม้: ชมพูพันธุ์ทิพย์
สี:    น้ำเงิน-แดง
เว็บไซต์: www.tni.ac.th
สถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น (ส.ท.ญ.)  เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ก่อตั้งโดยสมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น) เมื่อปี พ.ศ. 2549 ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในการจัดอบรมสัมมนาด้านเทคโนโลยีและการจัดการ การให้บริการสอบเทียบเครื่องมือวัดทางอุตสาหกรรม และวิเคราะห์สิ่งแวดล้อม การจัดสอนภาษาต่างประเทศ การจัดพิมพ์หนังสือและวารสารทางด้านเทคโนโลยีและการจัดการใหม่ๆ และให้คำปรึกษาแก่สถานประกอบการในภาคอุตสาหกรรม
ประวัติ

สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น) หรือ ส.ส.ท.เป็นสถาบันที่ก่อตั้งขึ้นโดยความร่วมมือร่วมใจ และความเสียสละของกลุ่มบุคคลที่เคยไปศึกษาและฝึกงานในประเทศญี่ปุ่น โดยมี ฯพณฯ สมหมาย ฮุนตระกูล เป็นประธานคณะกรรมการก่อตั้ง และได้รับความช่วยเหลือเป็นอย่างดีจาก อาจารย์โงอิจิ โฮซุมิ อดีตประธานคณะกรรมการสมาคมความร่วมมือทางเศรษฐกิจญี่ปุ่น-ไทย ส.ส.ท.ได้รับการสนับสนุนด้านการดำเนินกิจกรรมจากกระทรวงเศรษฐกิจ การค้าและ อุตสาหกรรม (METI) ประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
ส.ส.ท.ก่อตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2516 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อส่งเสริมและถ่ายทอดความรู้และเทคโนโลยีใหม่ๆ แก่บุคลากรไทย ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาการดำเนินงานของส.ส.ท.มีการขยายตัวอย่างต่อเนื่อง และสร้างชื่อเสียงในหลายด้าน อาทิเช่น การจัดอบรมสัมมนาด้านเทคโนโลยีและการจัดการ การจัดสอนภาษาต่างประเทศ คือ ภาษาญี่ปุ่น ภาษาอังกฤษ และภาษาจีน การให้บริการสอบเทียบเครื่องมือวัดทางอุตสาหกรรมและวิเคราะห์สิ่งแวดล้อม การจัดพิมพ์หนังสือและวารสารทางด้านเทคโนโลยีและการจัดการใหม่ๆ และให้คำปรึกษาแก่สถานประกอบการในภาคอุตสาหกรรมมากมาย จากประสบการณ์และความเชี่ยวชาญในด้านการฝึกอบรมวิชาการสาขาต่างๆ ให้กับสถานประกอบการในภาคอุตสาหกรรม ประกอบกับการเป็นศูนย์รวมผู้เชี่ยวชาญหลากหลายสาขา จึงทำให้ ส.ส.ท.มีดำริที่จะจัดตั้งสถาบันอุดมศึกษาที่สร้างบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญในเทคโนโลยีเฉพาะทางขึ้น เพื่อป้อนบุคลากรให้แก่สถานประกอบการภาคอุตสาหกรรมของไทย และในปี พ.ศ. 2548 ส.ส.ท.จึงได้ดำเนินโครงการจัดตั้งสถาบันอุดมศึกษาขึ้นในนาม “สถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น” โดยใช้คำย่อว่า ส.ท.ญ. หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า “Thai-Nichi Institute of Technology” โดยใช้คำย่อว่า “TNI” แล้วเสร็จพร้อมเปิดรับนักศึกษาในปี พ.ศ. 2550
สัญลักษณ์และสีประจำสถาบันฯ > ความหมายของเครื่องหมาย

ฟันเฟือง หมายถึง การพัฒนาที่ต่อเนื่อง ไม่หยุดนิ่ง ซึ่งแสดงว่าเป็นคุณลักษณะของสถาบันฯ ที่เป็นสถาบันการศึกษาด้านเทคโนโลยีที่จะต้องมีความทันสมัย และพัฒนาตนเองให้ทันเทคโนโลยีที่เปลี่ยนไปอยู่ตลอดเวลา เพื่อสามารถผลิตบุคลากรได้ตรงกับความต้องการตามกาลเวลาที่เปลี่ยนแปลงไป
สัญลักษณ์ตัวอักษร A ที่มีรูปทรงคล้ายหน้าจั่วทรงไทย หมายถึง การเป็นสถาบันฯ แห่งภูมิภาคเอเชียที่คงเอกลักษณ์ความเป็นไทย ส่วนปลายยอดทะลุฟันเฟืองออกไป แสดงถึงองค์ความรู้และปัญญาที่ไม่มีกรอบ ไม่มีพรมแดน ซึ่งแทนความเป็นสถานศึกษาด้านเทคโนโลยี และนวัตกรรมที่มีการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ที่ไร้พรมแดน
สัญลักษณ์และสีประจำสถาบันฯ > สีประจำสถาบันฯ

สีน้ำเงิน เป็นสีประจำ สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น) ซึ่งเป็นองค์การผู้ก่อตั้งและเทิดทูนสถาบันพระมหากษัตริย์นอกจากนี้สีน้ำเงินยังหมายถึง สติปัญญา ความกว้างไกล ความสูงส่งและมีเกียรติ ซึ่งสอดคล้องกับเจตนารมณ์ของผู้ก่อตั้งที่ต้องการให้สถาบันฯ แห่งนี้ เป็นสถานศึกษาที่ส่งเสริมการศึกษาของบุคลากรของไทยให้มีวิสัยทัศน์ ความรู้และสติปัญญาที่กว้างไกล สามารถนำความรู้ไปปฏิบัติได้ด้วยความภาคภูมิ ด้วยเกียรติและศักดิ์ศรี
สีแดง เป็นสีของพระอาทิตย์และทิศตะวันออก ซึ่งบ่งบอกความเป็นสถาบันฯ ที่มุ่งสั่งสมและถ่ายทอดความรู้ แนวคิด ปรัชญา และเทคโนโลยีตะวันออก โดยเฉพาะจากญี่ปุ่น นอกจากนี้สีแดง ยังเป็นสีแห่งความเจริญรุ่งเรือง ความสำเร็จ และคุณธรรม ซึ่งถือเป็นเจตนารมณ์ของผู้ก่อตั้งที่ต้องการให้บัณฑิตที่จบจากสถาบันฯ เป็นบุคลากรที่มีคุณธรรม มีความสำเร็จ สามารถสร้างความเจริญรุ่งเรืองแก่ตนเอง องค์การ และประเทศชาติ
หลักสูตรที่เปิดสอน

ปัจจุบัน สถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น เปิดหลักสูตรปริญญาตรีและปริญญาโท โดยมี 3 คณะที่บริหารหลักสูตรและดำเนินการจัดการเรียนการสอน คือ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ (Faculty of Engineering)
คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ (Faculty of Information Technology)
คณะบริหารธุรกิจ (Faculty of Business Administration)
| --- | --- |
ปริญญาตรี: ปริญญาโท
 หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (Bachelor of Engineering)  สาขาวิศวกรรมยานยนต์ (Automotive Engineering)  สาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ (Computer Engineering)  สาขาวิศวกรรมหุ่นยนต์และระบบอัตโนมัติแบบลีน (Robotics and Lean Automation Engineering)  สาขาวิศวกรรมอุตสาหการ (Industrial Engineering)  สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า (Electrical Engineering)  สาขาวิศวกรรมดิจิทัล (Digital Engineering ) (International Program):  หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (Master of Engineering)  สาขาเทคโนโลยีวิศวกรรม (Engineering Technology)
 หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (Bachelor of Science)  สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ (Information Technology)[ลิงก์เสีย]  สาขาเทคโนโลยีมัลติมีเดีย (Multimedia Technology)[ลิงก์เสีย]  สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจ (Business Information Technology)[ลิงก์เสีย]  สาขาเทคโนโลยีดิจิทัลทางสื่อสารมวลชน (Digital Technology in Mass Communication)[ลิงก์เสีย]  สาขาวิทยาการข้อมูลและการวิเคราะห์เชิงลึก (Data Science and Analytics) (International Program) เก็บถาวร 2018-02-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน:  หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต   (Master of Science)  สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ (Information Technology)[ลิงก์เสีย]
 หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต     (Bachelor of Business)  สาขาบริหารธุรกิจอุตสาหกรรม (Industrial Management)  สาขาบริหารธุรกิจญี่ปุ่น (Business Japanese)  สาขาการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ (International Business Management)  สาขาการบัญชี (Accounting)  สาขาการจัดการทรัพยากรมนุษย์แบบญี่ปุ่น (Japanese Human Resources Management) (เปิดเมื่อปี 2557)  สาขาการจัดการโลจิสติกส์และโซ่อุปทาน (Logistics and Supply Chain Management)(เปิดเมื่อปี 2559)  สาขาการตลาดเชิงสร้างสรรค์ (Creative Marketing)(เปิดเมื่อปี 2559)  สาขาการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ (International Business Management) (International Program):  หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (Master of Business)  สาขาการจัดการอุตสาหกรรม (Industrial Management)  สาขาการวางแผนและการจัดการเชิงกลยุทธ์สำหรับผู้ประกอบการ (Strategic Planning and Management for Entrepreneur)  สาขาบริหารธุรกิจญี่ปุ่น (Japanese Business Administration)
เกียรติยศ

| --- | --- |
ปี: กิจกรรม - เกียรติยศ
 พ.ศ. 2550:  การแข่งขันรถยนต์ประหยัดน้ำมัน (Honda Econo) - ทีมนักศึกษาระดับปริญญาตรีปี 1 คณะวิศวกรรมศาสตร์เข้ารอบระดับประเทศ ในการแข่งขัน เป็นลำดับที่ 20 ของภาค เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2550  การประกวดแผนธุรกิจใหม่แห่งชาติ (MOOT BIZ) - นักศึกษาปริญญาโทคณะบริหารธุรกิจได้รับรางวัลชนะเลิศ ในการประกวดแผนธุรกิจใหม่แห่งชาติ ครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2550
 พ.ศ. 2551:  การแข่งขันรถยนต์ประหยัดน้ำมัน (Honda Econo) - ทีมนักศึกษาระดับปริญญาตรีปี 1 คณะวิศวกรรมศาสตร์ได้ลงแข่งขันรถยนต์ประหยัดน้ำมัน (Honda Econo) เป็นลำดับที่ 17 ของระดับอุดมศึกษาในประเภทการจ่ายน้ำมันทุกระบบ และลำดับ 6 ของเครื่องยนต์ระบบหัวฉีดด้วยสถิติใช้น้ำมัน 393 กิโลเมตร/ลิตร เมื่อวันอาทิตย์ที่ 10 กุมภาพันธ์ 2551  การแข่งขันออกแบบและสร้างหุ่นยนต์แห่งประเทศไทย (Robot Design Contest) - สุรพงษ์ การะเกด นักศึกษาคณะเทคโนโลยีสารสนเทศปี 2 ได้รับรางวัลชนะเลิศ และได้เป็นตัวแทนของประเทศไทยไปเข้าร่วมการแข่งขันระดับนานาชาติในงาน International Design Contest RoBoCon 2008 หรือ IDC RoboCon 2008 ที่ประเทศบราซิล เมื่อเดือนพฤษภาคม 2551
 พ.ศ. 2553:  การแข่งขัน Student Formula - ทีมนักศึกษาระดับปริญญาตรี ทำผลงานในการแข่งขันเป็นอันดับที่ 1 ของประเทศไทย เป็นอันดับที่ 90 ของโลกจากการจัดอันดับล่าสุด เมื่อเดือนธันวาคม 2553  การแข่งขัน TSAE Auto Challenge 2010-11 Student Formula - ทีมนักศึกษาระดับปริญญาตรี ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 2 และรางวัลชนะเลิศในประเภท Endurance  การประกวด Thailand EcoDesign Award 2010 - นักศึกษาระดับปริญญาตรี ได้รับรางวัลชนะเลิศ และรองชนะเลิศ ภายใต้แนวคิด "ลดโลกร้อนด้วยการออกแบบผลิตภัณฑ์และบริการที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม"  การแข่งขัน TPA PLC Robo Girl Dunker Competition 2010 - ทีมนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 2 ในการแข่งขัน พร้อมเงินรางวัล 10,000 บาท เหรียญรางวัล และโล่เกียรติยศ
 พ.ศ. 2554:  การแข่งขัน TPA Robo's Hoop Takraw Competition 2011 - ทีม Sazan นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ได้รับรางวัลชนะเลิศ พร้อมเงินรางวัล 50,000 บาท เหรียญรางวัล และโล่เกียรติยศ  การแข่งขันหุ่นยนต์ ABU TPA Robot Contest 2011 - ทีมชมพูพันทิพย์ นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 2 พร้อมเงินรางวัล 10,000 บาท เหรียญรางวัล และโล่เกียรติยศ
 พ.ศ. 2557:  การแข่งขันหุ่นยนต์สนุกเกอร์ (TPA Robo Snooker Competition 2014) - ทีม TNI Senior Robot ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 2
พ.ศ. 2560:  การแข่งขัน Upower Digital Idea Challenge Season 1 - ทีม Margetthing นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจ นำทีมโดย นายศิรศักดิ์ ชัยสิทธิ์ , นางสาวเสาวลักษณ์ บุญญา ได้รับรางวัลชนะเลิศแผนการตลาดออนไลน์ ด้วยแผนการตลาดภายใต้แบรนด์ Bangkok Airway ได้รับเงินรางวัล 50,000 บาท พร้อมถ้วยเกียรติยศจาก พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี
ข้อมูลอื่นๆ

ลักษณะเด่นของสถาบัน
- ผลิตนักศึกษาที่มีความเชี่ยวชาญทั้งภาคทฤษฎี และภาคปฏิบัติตามแนวคิด (ものづくり monodzukuri) 
ทำให้นักศึกษามีความรู้ความสามารถตรงกับความต้องการของตลาดแรงงาน
- ฝึกงานจริงในสถานประกอบการ จบแล้วมีโอกาสได้งานทำทันที
นักศึกษามีโอกาสได้เลือกฝึกงานในสถานประกอบการในส่วนที่ตนเองถนัด และสนใจเป็นเวลา 1 ภาคเรียน
ทำให้มีประสบการณ์ในการทำงาน และมีโอกาสที่จะได้รับการว่าจ้างงานต่อในบริษัทนั้นๆเมื่อเรียนจบ
- เน้นภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษ
การสื่อสารเป็นสิ่งสำคัญในการสื่อสารกับชาวต่างประเทศ และทางสถาบันได้มีการมุ่งเน้นไปที่บริษัทญี่ปุ่น
จึงมีการเรียนภาษาญี่ปุ่นเป็นวิชาบังคับอีกหนึ่งภาษา นอกเหนือจากภาษาอังกฤษ
- มีโครงการแลกเปลี่ยนนักศึกษากับมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่น
ทางสถาบันได้มีการทำสัญญาร่วมมือทางการศึกษา (MOU) กับมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่น
นักศึกษาจะมีโอกาสไปศึกษาต่อยังประเทศญี่ปุ่น
- มีทุนการศึกษาสนับสนุนจากองค์กรและบริษัทต่างๆ
สถาบันได้รับการสนับสนุนทางด้านอุปกรณ์ สถานที่ฝึกงาน และเงินทุนจากองค์กรและบริษัทต่างๆ โดยเฉพาะบริษัทญี่ปุ่น มากกว่า 200 องค์กร
ตราสัญลักษณ์ TNI
ประวัติศาสตร์ดอมินีกา

ประวัติศาสตร์ดอมินีกา (อังกฤษ: History of Dominica) มีการบันทึกที่เป็นลายลักษณ์อักษรฉบับแรกเริ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1493 เมื่อ คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส นักสำรวจและนักเดินเรือชาวอิตาลี ค้นพบเกาะแห่งนี้ การเดินทางของเขาซึ่งได้รับการสนับสนุนจากกษัตริย์แห่งสเปนที่นับถือนิกายคาทอลิก เป็นการติดต่อครั้งแรกของยุโรปกับหมู่เกาะแคริบเบียน อเมริกากลาง และอเมริกาใต้
ธงชาติดอมินีกา
ก่อนการติดต่อกับชาวยุโรป ดอมินีกาเคยเป็นที่อยู่อาศัยของชาวอาราวักซึ่งเป็นกลุ่มชนพื้นเมืองมาก่อน ดอมินีกาตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสตั้งแต่ปี 1715 จนกระทั่งสิ้นสุดสงครามเจ็ดปี ในปี 1763 โดยกลายเป็นอาณานิคมของอังกฤษแทนตั้งแต่ปี 1763 ถึง 1978 และได้รับเอกราชในปี 1978
ก่อนการติดต่อกับชาวยุโรป

ชาวอาราวักถูกกระแสน้ำบริเวณเส้นศูนย์สูตรทางใต้จากน่านน้ำของแม่น้ำโอรีโนโก พัดพาไปยังบริเวณดอมินีกาและเกาะอื่น ๆ ในทะเลแคริบเบียน โดยลูกหลานของไทนอสยุคแรกเหล่านี้ถูกโค่นล้มโดยเผ่าแครินาโกแห่งแคริบ ชาวแคริบซึ่งตั้งรกรากที่นี่ในศตวรรษที่ 14 เรียกเกาะนี้ว่า Wai'tu kubuli ซึ่งแปลว่า "ตัวของเธอสูง"
การติดต่อกับชาวยุโรป

คริสโตเฟอร์ โคลัมบัสตั้งชื่อเกาะนี้ตามวันในสัปดาห์ที่เขาค้นพบ คือ ดอมินีกา (แปลว่าวันอาทิตย์ในภาษาละติน) ซึ่งตรงกับวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1493 ในการเดินทางครั้งที่สองของเขา
เนื่องจากถูกต่อต้านอย่างรุนแรงจากชาวแคริบ และสเปนอ่อนแอลงเนื่องจากไม่มีทองคำ ชาวสเปนจึงไม่สามารถตั้งรกรากบนเกาะแห่งได้ได้ ทำให้ชาวคาริบ ที่มีจำนวนมากยังคงอาศัยอยู่ในดินแดนแคริบ (Carib Territory) ซึ่งมีพื้นที่กว่า 3,700 เอเคอร์ (15 ตารางกิโลเมตร) บนชายฝั่งตะวันออกของดอมินีกา
ในปี 1632 บริษัทหมู่เกาะอเมริกัน สัญชาติฝรั่งเศสอ้างสิทธิ์ในดอมินีกาพร้อมกับ "เปอติต แอนทิลลิส" อื่น ๆ ทั้งหมด แต่ไม่มีการคัคค้านหรือพยายามยุติ ระหว่างปี 1642 ถึง 1650 เรย์มอนด์ เบรอตง มิชชันนารีชาวฝรั่งเศสกลายเป็นชาวยุโรปผู้มาเยือนเกาะแห่งนี้เป็นประจำคนแรก ในปี 1660 ชาวฝรั่งเศสและอังกฤษเห็นพ้องกันว่าไม่ควรตั้งถิ่นฐานทั้งในดอมินีกาและเซนต์วินเซนต์ แต่ปล่อยให้คาริบเป็นดินแดนที่เป็นกลางแทน ดอมินีกาจึงกลายเป็นดินแดนที่เป็นกลางอย่างเป็นทางการในศตวรรษถัดมา แต่ความน่าดึงดูดของทรัพยากรยังคงมีอยู่ ทำให้ในช่วงต้นศตวรรษที่ 18 ชาวอังกฤษและฝรั่งเศสได้เดินทางมายังดอมินีกาเพื่อแย่งชิงทรัพยากรป่าไม้
อาณานิคมของฝรั่งเศส

สเปนประสบความสำเร็จน้อยมากในการล่าอาณานิคมในดอมินีกา และในปี 1690 ชาวฝรั่งเศสได้ตั้งถิ่นฐานถาวรเป็นครั้งแรกในดอมินีกา คนตัดไม้ชาวฝรั่งเศสจากมาร์ตินีกและกวาเดอลูปเริ่มตั้งค่ายพักไม้เพื่อจัดหาไม้ให้กับหมู่เกาะของฝรั่งเศส และค่อย ๆ กลายเป็นผู้ตั้งถิ่นฐานถาวร พวกเขานำทาสกลุ่มแรกจากแอฟริกาตะวันตกไปยังดอมินีกา ในปี 1715 เกิดการก่อจลาจลของเกษตรกรรายย่อยที่ "ยากจนผิวขาว" ทางตอนเหนือของมาร์ตินีก ซึ่งรู้จักกันในชื่อ La Gaoulé ทำให้พวกเขาอพยพไปทางตอนใต้ของดอมินีกาแทน พวกเขาตั้งรกรากขนาดเล็ก ในขณะเดียวกัน ครอบครัวชาวฝรั่งเศสและคนอื่น ๆ จากกวาเดอลูปได้ตั้งรกรากอยู่ทางตอนเหนือ ในปี 1727 ผู้บัญชาการทหารฝรั่งเศสคนแรก M. Le Grand เข้าควบคุมเกาะโดยมีรัฐบาลฝรั่งเศสสั่งการ ดอมินีกาจึงกลายเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสอย่างเป็นทางการ และมีการแบ่งเขตการปกครองออกเป็นเขตหรือ "ไตรมาส" ชาวฝรั่งเศสค่อย ๆ พัฒนาพื้นที่เพาะปลูกในดอมินีกาสำหรับกาแฟ  พวกเขานำเข้าทาสแอฟริกันเพื่อเติมเต็มความต้องการแรงงานแทนที่ชาวคาริบพื้นเมือง
ในปี 1761 ระหว่างช่วงสงครามเจ็ดปี การเดินทางมายังดอมินีกาของอังกฤษเพื่อต่อต้านดอมินีกาที่นำ Lord Rollo ประสบความสำเร็จ และเกาะแห่งนี้ก็ถูกพิชิตพร้อมกับเกาะในทะเลแคริบเบียนอื่น ๆ อีกหลายแห่ง หลังจากที่ฝรั่งเศสพ่ายแพ้ต่ออังกฤษในสงครามเจ็ดปี ฝรั่งเศสได้ยกเกาะนี้ให้กับอังกฤษภายใต้สนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1763) ในปี 1778 ระหว่างสงครามปฏิวัติอเมริกา ชาวฝรั่งเศสประสบความสำเร็จในการรุกรานด้วยความร่วมมืออย่างแข็งขันของประชาชน สนธิสัญญาปารีสในปี 1783 ซึ่งยุติสงครามได้คืนเกาะแห่งนี้ให้กับอังกฤษ การรุกรานของฝรั่งเศสในปี 1795 และ 1805 สิ้นสุดลงด้วยความล้มเหลว
อาณานิคมของอังกฤษ

เกาะแห่งนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสนธิสัญญาปารีสในปี 1763 หลังการสิ้นสุดลงของสงครามเจ็ดปี เกาะแห่งนี้จึงกลายเป็นดินแดนในครอบครองของอังกฤษ ในปี 1778 ระหว่างสงครามประกาศอิสรภาพของอเมริกา ชาวฝรั่งเศสประสบความสำเร็จในการรุกรานด้วยความร่วมมืออย่างแข็งขันของประชากร ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวฝรั่งเศส จากสนธิสัญญาปารีสในปี 1783 หลังยุติสงครามฝรั่งเศสจึงได้คืนเกาะแห่งนี้ให้กับอังกฤษ การรุกรานของฝรั่งเศสในปี 1795 และ 1805 สิ้นสุดลงด้วยความล้มเหลว โดยการบุกรุกในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1805 ฝรั่งเศสได้เผาโรโซจนราบไปกับพื้น
ในปี 1763 อังกฤษได้จัดตั้งสภานิติบัญญัติขึ้น ซึ่งสมาชิกต้องเป็นประชากรผิวขาวเท่านั้น ต่อมาในปี 1831 อังกฤษจึงร่างกฎหมาย Brown Privilege Bill มอบสิทธิทางการเมืองและสังคมแก่คนผิวสี สะท้อนถึงการเปิดเสรีทัศนคติทางเชื้อชาติของอังกฤษอย่างเป็นทางการ โดยคนผิวสี 3 คนก็ได้รับเลือกเข้าสู่สภานิติบัญญัติในปีถัดมา ในปี 1834 ดอมินีกากลายเป็นอาณานิคมแห่งเดียวในแคริบเบียนของอังกฤษที่มีการเลิกทาส ในปี 1838 หลังการมอบสิทธิทางการเมืองและสังคมแก่คนผิวสีในศตวรรษที่ 19  สมาชิกสภานิติบัญญัติผิวสีส่วนใหญ่เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์รายย่อยหรือพ่อค้าที่มีมุมมองทางเศรษฐกิจและสังคมซึ่งตรงกันข้ามกับผลประโยชน์ของชนชั้นชาวสวนของอังกฤษที่ร่ำรวยน้อยกว่า เมื่อตอบสนองต่อภัยคุกคามที่รับรู้ ชาวสวนจึงโน้มน้าวให้อังกฤษปกครองโดยตรงมากขึ้น
ในปี 1865 หลังเกิดความปั่นป่วนและตึงเครียดอย่างหนัก สำนักงานอาณานิคมได้เปลี่ยนสภานิติบัญญัติ ให้มีสมาชิกที่ได้รับการเลือกตั้งกึ่งหนึ่ง และได้รับการแต่งตั้งอีกกึ่งหนึ่ง สมาชิกสภานิติบัญญัติที่ได้รับการเลือกตั้งถูกขัดขวางหลายครั้งโดยชาวสวนที่เป็นพันธมิตรกับผู้บริหารอาณานิคม ในปี 1871 ดอมินีกาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด พลังของประชากรผิวสีถูกกัดเซาะอย่างต่อเนื่อง  รัฐบาลของ Crown Colony ได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่ในปี 1896
หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 การตื่นตัวทางการเมืองทั่วแคริบเบียนนำไปสู่การก่อตั้งสมาคมตัวแทนรัฐบาล ท่ามกลางความคับข้องใจของประชาชนที่ไม่มีเสียงในการปกครองดอมินีกา กลุ่มนี้ได้ที่นั่งหนึ่งในสามของที่นั่งที่ได้รับการเลือกตั้งอย่างแพร่หลายในสภานิติบัญญัติในปี 1924 และครึ่งหนึ่งในปี 1936 หลังจากนั้นไม่นาน ดอมินีกาก็ถูกย้ายจากฝ่ายบริหารของหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด ไปเป็นส่วนหนึ่งของ หมู่เกาะวินด์เวิร์ด จนถึงปี 1958 เมื่อเข้าร่วมกับสหพันธรัฐอินเดียตะวันตกเป็นเวลาสั้น ๆ
ในปี 1961 รัฐบาลพรรคแรงงานดอมินีกา นำโดยเอ็ดเวิร์ด โอลิเวอร์ เลอบลัง ได้รับเลือกหลังจากการสลายตัวของสหพันธ์ ดอมินีกาก็กลายเป็นรัฐที่เกี่ยวข้องของสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967 และรับผิดชอบกิจการภายในอย่างเป็นทางการ เลอบลังเกษียณในปี 1974 แพทริก จอห์น จึงดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคแทนซึ่งกลายเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศ
เครือรัฐดอมินีกา

เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1978 เครือรัฐดอมินีกาได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1979 พายุเฮอริเคนเดวิด ซึ่งมีความเร็วลม 240 กิโลเมตรต่อชั่วโมง พัดถล่มเกาะด้วยแรงทำลายล้าง มีผู้เสียชีวิต 42 คนและบ้านของชาวเกาะร้อยละ 75 ถูกทำลายหรือได้รับความเสียหายอย่างหนัก
ความเป็นอิสระไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาที่เกิดจากความด้อยพัฒนาทางเศรษฐกิจมานานหลายศตวรรษ และในกลางปี 1979 ความไม่พอใจทางการเมืองนำไปสู่การจัดตั้งรัฐบาลชั่วคราว นำโดย Oliver Seraphin  หลังจากการเลือกตั้งในปี 1980 ก็ถูกแทนที่โดยรัฐบาลที่นำโดยพรรคเสรีภาพดอมินีกา ภายใต้นายกรัฐมนตรี Eugenia Charles ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีหญิงคนแรกของแคริบเบียน ภายในหนึ่งปีหลังจากเข้ารับตำแหน่ง เธอรอดพ้นจากการรัฐประหารที่ไม่ประสบความสำเร็จถึงสองครั้ง และในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1983 ในฐานะประธานองค์การรัฐแคริบเบียนตะวันออก ได้รับรองการบุกครองกรีเนดาของสหรัฐฯ
ด้วยปัญหาทางเศรษฐกิจที่เรื้อรังมานานประกอบกับผลกระทบรุนแรงของพายุเฮอริเคนในปี 1979 และ 1980 ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 เศรษฐกิจได้ฟื้นตัวอย่างมาก แต่ก็ลดลงในปี 1990 เนื่องจากราคากล้วยที่ลดลง
ในปี 1995 รัฐบาลพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งให้กับ พรรคสหกรรมกร ของเอดิสัน เจมส์ ทำให้เจมส์กลายเป็นนายกรัฐมนตรี โดยทำหน้าที่จนถึงการเลือกตั้งในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 เมื่อพรรคสหกรรมกร (ดียูดับเบิลยูพี) พ่ายแพ้ต่อพรรคแรงงานดอมินีกา (ดีแอลพี) นำโดยโรซี ดักลาสซึ่งเป็นอดีตนักกิจกรรมสังคมนิยม และหลายคนกลัวว่าแนวทางการเมืองของเขาอาจใช้ไม่ได้จริง อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ค่อนข้างเงียบลงเมื่อเขาจัดตั้งรัฐบาลร่วมกับพรรคเสรีภาพดอมินีกาที่อนุรักษ์นิยมมากกว่า เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2000 ดักลาสเสียชีวิตกระทันหันหลังจากดำรงตำแหน่งเพียง 8 เดือน ปิแอร์ ชาร์ล ซึ่งเป็นสมาชิกของดีแอลพีจึงดำรงตำแหน่งแทน ในปี 2003 นิโคลัส ลิเวอร์พูล ได้รับเลือกและสาบานตนรับตำแหน่งประธานาธิบดี ต่อจากเวอร์นอน ชอว์ เมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 2004 นายกรัฐมนตรีปิแอร์ ชาลส์ ซึ่งป่วยเป็นโรคหัวใจมาตั้งแต่ปี 2003 ก็เสียชีวิต เขากลายเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่สองซึ่งดำรงตำแหน่งติดต่อกันของดอมินีกาที่เสียชีวิตในตำแหน่งด้วยอาการหัวใจวาย รัฐมนตรีต่างประเทศ Osborne Riviere ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีทันที และรูสเวลต์ สเกอร์ริต รัฐมนตรีกระทรวงการศึกษาก็ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อจากเขา และกลายเป็นหัวหน้าพรรคคนใหม่ของพรรคแรงงานดอมินีกา การเลือกตั้งมีขึ้นในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2005 โดยรัฐบาลผสมยังคงรักษาอำนาจเอาไว้ได้
ในปี 2017 พายุเฮอริเคนมาเรียพัดถล่มดอมินีกา และเป็นเฮอริเคนที่ทรงพลังและทำลายล้างมากที่สุดเท่าที่เคยบันทึกไว้ในดอมินีกา
ชาลส์ ซาวาริน ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีอีกครั้งในปี 2018
ในการเลือกตั้งทั่วไปปี 2019 พรรคแรงงานดอมินีกา (ดีแอลพี) ได้รับคะแนนเสียงอย่างท่วมท้นอีกครั้ง ทำให้ดำรงตำแหน่งติดต่อกัน 5 ปีติดต่อกันเป็นสมัยที่ 5 ซึ่งรูสเวลต์ สเกอร์ริตจะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีดอมินีกาในวาระ 5 ปี
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์ดอมินีกา โดย Lennox Honeychurch
ทาสดอมินีกา
การเดินทางของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส (การคาดเดา)
ฝรั่งเศสเข้ายึดดอมินีกาในปี 1778 ระหว่างสงครามประกาศอิสรภาพอเมริกา และคืนเกาะแห่งนี้ให้กับอังกฤษในปี 1783
Le Majestueux ที่เผาโรโซ เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1805
สมาชิกของกองกำลังป้องกันแคริบเบียนตะวันออก
เอสเอช-60 ซีฮอว์ก บินเหนือดอมินีกาเพื่อส่งความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม ภูมิประเทศที่เป็นภูเขาของเกาะก่อให้เกิดความท้าทายอย่างมากต่อปฏิบัติการบรรเทาทุกข์ในพื้นที่ห่างไกล
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ลำปาง

| --- | --- |

ชื่อย่อ: RMUTL
ประเภท: วิทยาเขต
สถาปนา: พ.ศ. 2515
ที่ตั้ง: 200 หมู่ 11 ตำบลพิชัย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง
เว็บไซต์: http://www.lpc.rmutl.ac.th
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา วิทยาเขตลำปาง เป็นวิทยาเขต ในสังกัด มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ในอดีตจัดตั้งขึ้นเป็นสถานศึกษาที่จัดการเรียนการสอนเน้นด้านการเกษตรกรรม และปัจจุบันได้มีการเปิดสอนในสาขาวิชาอื่น ๆ เพิ่มขึ้น มีจำนวนนักศึกษากว่า 765 คน