stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส

สำหรับบุตรชายของเขา เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส จูเนียร์ ดูที่ บองบอง มาร์กอส
| เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส   Ferdinand Marcos |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ คนที่ 10
ดำรงตำแหน่ง 30 ธันวาคม พ.ศ. 2508 – 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529
นายกรัฐมนตรี: ตัวเขาเอง (2521 - 2524) ซีซาร์ วีราตา (2524-2529)
รองประธานาธิบดี: เฟอร์นันโด โลเปซ (2508-2516) อาร์ตูโร โตเรนติโน (2529)
ก่อนหน้า: ดิออสดาโด มากาปากัล
ถัดไป: คอราซอน อากีโน
นายกรัฐมนตรีฟิลิปปินส์
ดำรงตำแหน่ง 12 มิถุนายน พ.ศ. 2521 – 30 มิถุนายน พ.ศ. 2524
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 11 กันยายน พ.ศ. 2460  ฟิลิปปินส์
เสียชีวิต: 28 กันยายน พ.ศ. 2532 (72 ปี)  สหรัฐ โฮโนลูลู ฮาวาย
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
คู่สมรส: อิเมลดา โรมวลเดซ
ลายมือชื่อ: 

เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส กับนายจอร์จ ชูลต์ซ รัฐมนตรีต่างประเทศสหรัฐอเมริกา
เฟอร์ดินานด์ เอ็มมานูเอล เอดราลิน มาร์กอส ซีเนียร์ (ตากาล็อก: Ferdinand Emmanuel Edralin Marcos Sr.; 11 กันยายน พ.ศ. 2460 - 28 กันยายน พ.ศ. 2532)  เป็นอดีตประธานาธิบดีคนที่ 10 ของฟิลิปปินส์ เคยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2508 ถึง พ.ศ. 2529 เป็นเวลาเกือบ 21 ปี และพ้นจากตำแหน่งโดยการหลบหนีออกนอกประเทศ หลังการลุกฮือของประชาชน ในปี พ.ศ. 2529 ซึ่งนำโดยนางคอราซอน อากีโน ภริยาหม้ายของนายเบนิโญ อากีโน อดีตนักการเมืองฝ่ายค้าน โดยมีสาเหตุหลักมาจาก การปกครองแบบเผด็จการ รวมถึงการทุจริตคอรัปชั่นซึ่งเป็นเงินราว ๆ 5-10 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้ขึ้นชื่อว่าเป็นนักการเมืองที่โกงมากที่สุดรองจาก ซูฮาร์โต
เขาประสบความสำเร็จในด้านการเมืองอย่างมากในฐานะ "วีรบุรุษสงครามที่ทรงเกียรติที่สุดของฟิลิปปินส์" แต่ฐานะดังกล่าวถูกมองว่าเกินจริงเป็นอย่างมาก โดยมีเอกสารลับของกองทัพสหรัฐ ระบุว่าเกียรติและการยกย่องเหล่านี้เป็นเรื่องหลอกลวงและไร้สาระ หลังสงครามโลกครั้งที่สองเขาเริ่มทำงานเป็นทนายความและดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรฟิลิปปินส์ตั้งแต่ พ.ศ. 2492 ถึง พ.ศ. 2502 และเป็นสมาชิกวุฒิสภาฟิลิปปินส์ตั้งแต่ พ.ศ. 2502 ถึง พ.ศ. 2508 เขาชนะการเลือกตั้งและได้เป็นประธานาธิบดีของฟิลิปปินส์ใน พ.ศ. 2508 ซึ่งเขาสามารถทำให้ประเทศฟิลิปปินส์เจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างมากในช่วงที่เขาเริ่มดำรงตำแหน่งในสมัยแรก เขาดำเนินโครงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานเชิงรุกซึ่งเขาได้ขอความช่วยเหลือจากกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ทำให้เขาได้รับความนิยมและความศรัทธาจากประชาชนเป็นอย่างมาก แต่เมื่อเขาดำรงตำแหน่งในสมัยที่สองเขากลับวางตัวเป็นเผด็จการ เกิดความวุ่นวายทางการเมืองอันเนื่องมาจากการประกาศกฎอัยการศึกโดยตัวเขาเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2515 ก่อนที่เขาจะหมดวาระในสมัยที่สอง  เขาให้รัฐสภาแก้กฎหมายใหม่ให้ตรงกับความต้องการของเขา ทำให้เขาสามารถดำรงตำแหน่งต่อไปได้โดยไม่มีกำหนด นอกจากนี้ เขายังจำกัดเสรีภาพของสื่อสารมวลชน ใช้ความรุนแรงกับฝ่ายตรงข้าม กำจัดฝ่ายค้านทางการเมือง มุสลิม ผู้ที่มีพฤติการณ์เป็นคอมมิวนิสต์ รวมถึงประชาชนในประเทศ
เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ถึงแก่อสัญกรรมที่โฮโนลูลู ฮาวาย ขณะลี้ภัยอยู่ในสหรัฐอเมริกา ก่อนถึงแก่อสัญกรรมกำลังถูกทางการฟิลิปปินส์ ยื่นเรื่องขออายัดทรัพย์สิน และดำเนินคดีในข้อหาใช้อิทธิพลคอรัปชั่น ในระหว่างดำรงตำแหน่งทางการเมือง
ประวัติ

ได้รับเลือกตั้งผ่านระบบประชาธิปไตยตั้งแต่ปี 1966 ถึง 1981
เครื่องอิสริยาภรณ์ > เครื่องอิสริยาภรณ์ในประเทศ

เหรียญกล้าหาญแห่งกองทัพฟิลิปปินส์
ลีเจียนออฟออเนอร์ ชั้นปุนอง โกมันดัน
เครื่องอิสริยาภรณ์อัศวินแห่งริซัล ชั้นที่ 1
เครื่องอิสริยาภรณ์ > เครื่องอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

สหรัฐ :
ดิสทิงกวิชเซอวิสครอส
เหรียญซิลเวอร์สตาร์
เพอร์เพิลฮาร์ต
เหรียญเอเซียติค-แปซิฟิกแคมเพน
เพรสซิเดนเชิล ยูนิท ไซเทเชิน (ทหารบก)
สเปน :
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อิซเบลลาชาวคาทอลิก ชั้นสายสร้อย
กาบอง :
เครื่องอิสริยาภรณ์ดาวเส้นศูนย์สูตร ชั้นที่ 1
ญี่ปุ่น :
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันสูงส่งยิ่งดอกเบญจมาศ
โรมาเนีย :
เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโรมาเนีย ชั้นที่ 1
สิงคโปร์ :
เครื่องอิสริยาภรณ์ดาร์จาห์ อุตตามะ เทมาเส็ก ชั้นที่ 1
ไทย :
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์ (ร.ม.ภ.)
อินโดนีเซีย :
เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย ชั้นอธิปุรณา
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| สาธารณรัฐที่ 1 (1899–1901) |  เอมีลีโอ อากีนัลโด  |  |
| เครือรัฐ (1935–1946) |  มานูเอล เอเล. เกซอน (1935–1944)  เซร์ฮิโอ โอสเมญญา(1944–1946)  มานูเอล โรฮัส (1946)  |  |
| สาธารณรัฐที่ 2 (1943–1945) |  โฮเซ เป. เลาเรล  |  |
| สาธารณรัฐที่ 3 (1946–1973) |  มานูเอล โรฮัส (1946–1948)  เอลปิดิโอ กีริโน (1948–1953)  รามอน แมกไซไซ (1953–1957)  คาร์ลอส การ์เซีย (1957–1961)  ดิออสดาโด มากาปากัล (1961–1965)  เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส (1965–1973)  |  |
| สมัยกฎอัยการศึก (1973–1981) |  เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส  |  |
| สาธารณรัฐที่ 4 (1981–1986) |  เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส (1981–1986)  คอราซอน อากีโน (1986)  |  |
| สาธารณรัฐที่ 5 (1986–ปัจจุบัน) |  คอราซอน อากีโน (1986–1992)  ฟิเดล รามอส (1992–1998)  โจเซฟ เอสตราดา (1998–2001)  กลอเรีย อาร์โรโย (2001–2010)  เบนิกโน อากีโนที่ 3 (2010–2016)  โรดรีโก ดูแตร์เต (2016–2022)  บองบอง มาร์กอส (2022–ปัจจุบัน)  |  |
  หมวดหมู่   รายชื่อ 
| ด ค ก  นายกรัฐมนตรีฟิลิปปินส์ |
| --- | --- |
 อาโพลินาริโอ มาบินี  เปโดร พาเทอร์โน  จอร์จ วาร์กัส  เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส  ซีซาร์ วีราตา  ซัลวาดอร์ ลอเรล
เชิมเกนต์

| เชิมเกนต์ Şymkent   Шымкент   شىمكەنت |
| --- | --- |
 สถานที่สำคัญในเชิมเกนต์
เชิมเกนต์ที่ตั้งของเชิมเกนต์ในประเทศคาซัคสถาน
พิกัด: 42°19′0″N 69°35′45″E﻿ / ﻿42.31667°N 69.59583°E﻿ / 42.31667; 69.59583
ประเทศ:  คาซัคสถาน
แคว้น: -
ก่อตั้ง: คริสต์ศตวรรษที่ 12
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: เอียร์ลัน ไอตาฮานอฟ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,162.8 ตร.กม. (449.0 ตร.ไมล์)
ความสูง: 506 เมตร (1,660 ฟุต)
ประชากร (มีนาคม ค.ศ. 2020)
 • ทั้งหมด: 1,042,218 คน
เขตเวลา: UTC+06
รหัสไปรษณีย์: 160000
รหัสพื้นที่: (+7) 7252
ทะเบียนพาหนะ: 17
เว็บไซต์: shymkent.gov.kz/en
เชิมเกนต์ (เสียงอ่านภาษาคาซัค: [ʃɯmˈkɛnt]; Шымкент, شىمكەنت; Yañalif: Cьmkent) หรือชิมเกนต์ (อุซเบก: Chimkent, Чимкент, چىمكېنت; รัสเซีย: Чимкент, อักษรโรมัน: Čimkent (เสียงอ่านภาษารัสเซีย: [ˈtɕɨmˈkʲɛnt])) เป็นเมืองในประเทศคาซัคสถาน ตั้งอยู่ทางตอนใต้ใกล้พรมแดนคาซัคสถาน-อุซเบกิสถาน เชิมเกนต์เป็นหนึ่งในสามเมืองในประเทศคาซัคสถานที่มีสถานะ "นครสำคัญแห่งสาธารณรัฐ" (the city of republican significance) และมีศักดิ์เทียบเท่ากับแคว้นร่วมกับอัลมาเตอและอัสตานา เชิมเกนต์มีประชากรมากเป็นอันดับที่สามของประเทศ รองจากอัลมาเตอและอัสตานา โดยประมาณการว่าเมืองนี้มีประชากร 1,002,291 คนนับถึงวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2018 เชิมเกนต์มีฐานะเป็นเมืองศูนย์กลางด้านวัฒนธรรม และได้รับเลือกให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของเครือรัฐเอกราชประจำ ค.ศ. 2020
ประวัติศาสตร์

เชิมเกนต์ก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 เพื่อใช้เป็นสถานีคาราวานประจำเมืองไซรัม ซึ่งเป็นเมืองการค้าในเส้นทางสายไหม ซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไป 10 กิโลเมตรทางทิศตะวันออก ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นศูนย์กลางการค้าระหว่างกลุ่มชนเร่ร่อนชาวเตอร์กิกและพ่อค้าชาวซอกเดียซึ่งตั้งถิ่นฐานบริเวณนี้ เชิมเกนต์ถูกรุกรานหลายครั้ง ทั้งโดยเจงกิส ข่าน โดยกลุ่มชาวข่านถิ่นใต้ และโดยกลุ่มชนเร่ร่อน เชิมเกนต์ถูกผนวกรวมเป็นส่วนหนึ่งของรัฐข่านโกกันด์ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก่อนจะถูกผนวกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิรัสเซียใน ค.ศ. 1864 ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1914 และ ค.ศ. 1924 เชิมเกนต์เปลี่ยนชื่อเป็น "เชียร์เนียเอฟ" (รัสเซีย: Черняев; อังกฤษ: Chernyaev) หลังจากตกเป็นของจักรวรรดิรัสเซียแล้ว เชิมเกนต์ก็ยังคงมีความสำคัญในฐานะเมืองศูนย์กลางการค้าระหว่างชาวเตอร์กิกเร่ร่อนและชาวเตอร์กิกที่ตั้งถิ่นฐาน และมีผลิตภัณฑ์ขึ้นชื่ออย่างหนึ่งได้แก่คูมิส หรือนมเปรี้ยวที่ทำจากน้ำนมของม้า ในเวลาต่อมา หลังจากเกิดการปฏิวัติรัสเซียซึ่งทำให้จักรวรรดิรัสเซียเปลี่ยนฐานะเป็นสหภาพโซเวียต มีการจัดตั้งสาธารณรัฐต่าง ๆ และเปลี่ยนแปลงเขตแดนอยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งใน ค.ศ. 1956 เชิมเกนต์กลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค ก่อนที่จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศคาซัคสถานหลังจากสหภาพโซเวียตล่มสลายในที่สุด
ใน ค.ศ. 2016 ประธานาธิบดีนูร์ซุลตัน นาซาร์บายิฟแสดงความตั้งใจที่จะให้เชิมเกนต์กลายเป็นมหานครแห่งที่สามของประเทศ โครงการก่อสร้างต่าง ๆ ได้ริเริ่มขึ้นบริเวณทางเหนือของเมือง
ภูมิศาสตร์

เชิมเกนต์ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ ใกล้กับชายแดนคาซัคสถาน-อุซเบกิสถาน ตัวเมืองเชิมเกนต์ห่างจากนครอัลมาเตอไปทางตะวันตกประมาณ 690 กิโลเมตร (430 ไมล์) ห่างจากกรุงอัสตานาไปทางทิศใต้ประมาณ 1,483 กิโลเมตร (920 ไมล์) และห่างจากกรุงทาชเคนต์ เมืองหลวงของประเทศอุซเบกิสถานไปทางทิศเหนือประมาณ 120 กิโลเมตร (75 ไมล์)
แต่เดิมเชิมเกนต์เป็นเมืองหลวงของแคว้นคาซัคสถานใต้ อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2018 ประธานาธิบดีนาซาร์บายิฟได้ประกาศให้เชิมเกนต์มีฐานะเป็น "นครสำคัญแห่งสาธารณรัฐ" ต่อจากอัสตานา (หรืออัสตานาในขณะนั้น) และอัลมาเตอ ซึ่งส่งผลทำให้เชิมเกนต์มีฐานะเทียบเท่ากับแคว้น และแยกตัวออกจากแคว้นคาซัคสถานใต้ ในขณะเดียวกัน แคว้นคาซัคสถานใต้ได้เลือกเมืองตืร์กิสถานเป็นเมืองหลวงแห่งใหม่ และเปลี่ยนชื่อแคว้นเป็น "แคว้นตืร์กิสถาน" ตามชื่อเมืองหลวง
สังคม

จากข้อมูลใน ค.ศ. 2020 ชาวเมืองเชิมเกนต์ประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ดังนี้
ชาวคาซัค 67.47%
ชาวอุซเบก 17.69%
ชาวรัสเซีย 8.91%
ชาวอาเซอร์ไบจาน 1.74%
ชาวตาตาร์ 1.01%
อื่น ๆ 3.18%
รายงานของสภาท้องถิ่นระบุว่าประชากรคนที่หนึ่งล้านเกิดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2018
สังคม > กีฬา

เชิมเกนต์มีสโมสรฟุตบอลชาย 1 สโมสรได้แก่สโมสรฟุตบอลโอร์ดาบาเซอ ซึ่งแข่งขันในคาซัคสถานพรีเมียร์ลีกในฤดูกาล 2020 และสโมสรฟุตบอลหญิง 1 สโมสรได้แก่สโมสรฟุตบอลเบอีอีกา คาเซอฆอร์ต ซึ่งแข่งขันในคาซัคสถานวีเมนส์ฟุตบอลแชมเปียนชิป ทั้งสองลีกเป็นลีกระดับสูงสุดในระบบลีกของคาซัคสถาน สนามกีฬาหลักของเมืองคือสนามกีฬากาเจอมูกัน มูไงต์ปาซอฟ ซึ่งตั้งชื่อตามนักมวยปล้ำชาวคาซัคสถาน มีความจุ 20,000 ที่นั่ง
สังคม > ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

เชิมเกนต์สถาปนาความสัมพันธ์เป็นเมืองแฝดกับเมืองต่าง ๆ ดังนี้
กรอสเซโต สาธารณรัฐอิตาลี
ไป๋หยิน มณฑลกานซู่ สาธารณรัฐประชาชนจีน
เมืองพัทยา ราชอาณาจักรไทย
โมกีลอฟ สาธารณรัฐเบลารุส
สตีเวนิจ ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร
อิซมีร์ สาธารณรัฐตุรกี
เอสกิเชฮีร์ สาธารณรัฐตุรกี
ฮูจันด์ สาธารณรัฐทาจิกิสถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

shymkent.info
shymkent.gov.kz เก็บถาวร 2015-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประชากรส่วนใหญ่ของเชิมเกนต์นับถือศาสนาอิสลามเช่นเดียวกับประชากรส่วนใหญ่ของประเทศ
กองบัญชาการกองทัพรัสเซียใต้

หน่วยบริหารขบวนการขาวในภาคใต้ของรัสเซีย ค.ศ. 1918–1920
กองบัญชาการกองทัพรัสเซียใต้ (รัสเซีย: Особое совещание при Главкоме ВСЮР Osoboye soveschaniye pri Glavkome VSYuR) เป็นหน่วยบริหารทางการเมืองของกองกำลังต่อต้านบอลเชวิคทางภาคใต้ของรัสเซียที่ก่อตั้งขึ้นในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซีย ระหว่าง ค.ศ. 1918–1919 โดยกองบัญชาการมีบทบาทเป็นเสมือนรัฐบาลที่ควบคุมพื้นที่ที่อยู่ในบัญชาการของกองทัพอาสาสมัครและกองทัพรัสเซียใต้ ภายใต้จุดประสงค์ในการรวมกองกำลังต่อต้านโซเวียตทั้งหมดเป็นหนึ่งเดียวเพื่อฟื้นฟู "รัสเซียหนึ่งเดียว" อีกครั้งหลังจากเผชิญกับการล่มสลายจากผลลัพธ์ของการปฏิวัติ
กองบัญชาการกองทัพรัสเซียใต้จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1918 ณ เมืองเยคาเตรีโนดาร์ อันเป็นที่ตั้งของหน่วยบริหารราชการพลเรือนสูงสุดภายใต้ผู้บัญชาการทหารกองทัพอาสาสมัคร โดยมีนายพล มีฮาอิล อะเลคเซเยฟ เป็นผู้บัญชาการทหารคนแรก และเปลี่ยนผ่านสู่นายพล อันตอน เดนีกิน ซึ่งในเวลาต่อมากองบัญชาการจะแปรสภาพเป็นองค์การทางกฎหมายและการบริหารที่อยู่ในความรับผิดชอบของผู้บัญชาการทหารกองทัพอาสาสมัคร
ต่อมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1919 เดนีกินประกาศยกเลิกกองบัญชาการเพื่อเปลี่ยนสถานภาพเป็น รัฐบาลผู้บัญชาการทหารกองทัพรัสเซียใต้ (รัสเซีย: Правительством при Главнокомандующем ВСЮР; Pravitel'stvom pri Glavnokomanduyushchem VSYuR) ซึ่งเป็นหน่วยบริหารอย่างสมบูรณ์ และต่อมาในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1920 จะกลายเป็นรัฐบาลรัสเซียใต้
กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ (สหภาพโซเวียต)

กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ (รัสเซีย: Министерство государственной безопасности СССР, МГБ, MGB) เป็นชื่อของสำนักข่าวกรองแห่งสหภาพโซเวียตจากปี 1946-1953
หนังสือเพื่มเติม

"Structure of the KGB USSR". Aventura. ru. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-06. สืบค้นเมื่อ 2016-11-13.
กฎหมายรัสเซียว่าด้วยสายลับต่างชาติ

| กฎหมายว่าด้วยสายลับต่างชาติ |
| --- | --- |
 ชื่อยาว  ว่าด้วยการแปรญัติรัฐบัญญัติของสหพันธรัฐรัสเซียเกี่ยวกับการควบคุมกิจกรรมขององค์กรไม่แสวงผลกำไรที่ทำงานเป็นสายลับต่างชาติ   
การอ้างถึง: 121-FZ
วันตรา: 20 กรกฎาคม 2012
วันเริ่มใช้: 21 พฤศจิกายน 2012
ประวัติทางนิติบัญญัติ
ร่างกฎหมาย: 102766-6
กฎหมายรัสเซียว่าด้วย "สายลับต่างชาติ" (อังกฤษ: Russian "foreign agent" law) หรือชื่อทางการ "ว่าด้วยการแปรญัติรัฐบัญญัติของสหพันธรัฐรัสเซียเกี่ยวกับการควบคุมกิจกรรมขององค์กรไม่แสวงผลกำไรที่ทำงานเป็นสายลับต่างชาติ" (อังกฤษ: On Amendments to Legislative Acts of the Russian Federation regarding the Regulation of the Activities of Non-profit Organisations Performing the Functions of a Foreign Agent) เป็นกฎหมายในประเทศรัสเซียที่บังคับให้องค์การไม่แสวงผลกำไรที่ได้รับเงินลริจาคจากต่างชาติและมีส่วนร่วมใน "กิจกรรมทางการเมือง" ต้องลงทะเบียนและประกาศตนว่าเป็นสายลับต่างชาติ
กฎหมายร่างขึ้นในเดือนกรกฎาคม 2012 โดยสมาชิกสภานิติบัญญัติของพรรคยูไนเต็ดรัสเซีย และผ่านเป็นกฎหมายโดยประธานาธิบดี วลาดีมีร์ ปูติน ในวันที่ 20 กรกฎาคม 2012 รัฐบัญญัติใหม่นี้เป็นชุดการแก้ไขกฎหมายที่มีอยู่แล้ว กฎหมายประกาศใช้ในเดือนพฤศจิกายน 2012 แต่ก็ไม่ได้ถูกนำมาใช้มากกระทั่งปูตินให้คำสั่งแก่เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายต้องนำกฎหมายนี้มาใช้ระหว่างกล่าวสุนทรพจน์ให้กับสมาชิกกองความมั่นคงของสหพันธรัฐในเดือนกุมภาพันธ์ 2013
องค์การ NGOs ที่ขึ้นทะเบียนแล้วตามกฎหมายจะต้องถูกตรวจสอบบัญชีเพิ่มเติม และต้องประกาศตนหรือแสดงตนเป็น "สายลับต่างชาติ" บนแถลงการณ์ทางการขององค์การทุกฉบับ วลี "สายลับต่างชาติ" (รัสเซีย: Иностранный агент, foreign agent; สายลับต่างชาติ) ในภาษารัสเซียมีความเกี่ยวพันอย่างแน่นแฟ้นกับแนวคิดการจารกรรมข้อมูลของรัฐในยุคสงครามเย็น กฎหมายนี้ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักทั้งในและนอกรัสเซียในฐานะการละเมิดซึ่งสิทธิมนุษยชนและเป็นการพุ่งเป้าโจมตีกลุ่มฝ่ายค้านของรัฐบาล ในขณะที่ผู้สนับสนุนกฎหมายเชื่อมโยงกฎหมายนี้กับกฎหมายการขึ้นทะเบียนเป็นสายลับต่างชาติของสหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

Russia’s next ‘foreign agent’ could be you, Meduza, December 5, 2020
Russian Duma chronology เก็บถาวร 2018-06-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, bill No. 102766-6
Full text of the law, publication No. 0001201207230003
Who Has Russia Labeled As A 'Foreign Agent'?
กระทรวงการต่างประเทศ (สหภาพโซเวียต)

| --- | --- |
Министерство внешних сношений СССР
ทุกกระทรวงของสหภาพโซเวียตใช้ตราแผ่นดินของสหภาพโซเวียตเป็นตรากระทรวง
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 16 กรกฎาคม 1923
ยุบเลิก: 15 พฤศจิกายน 1991
หน่วยงานสืบทอด: กระทรวงการต่างประเทศ แห่ง สหพันธรัฐรัสเซีย (1992)
เขตอำนาจ: สหภาพโซเวียต
สำนักงานใหญ่: มอสโก, สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย, สหภาพโซเวียต
กระทรวงความสัมพันธ์ภายนอก (MER) แห่งสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต (USSR) (รัสเซีย: Министерство иностранных дел СССР) ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1923 กระทรวงถูกเปลี่ยนชื่อมาแล้วสามครั้งระหว่างการดำรงอยู่ ได้แก่ กรมการราษฎรฝ่ายกิจการต่างประเทศ ตั้งแต่ ค.ศ. 1923–1946 ต่อมาเป็น กระทรวงการต่างประเทศ ตั้งแต่ ค.ศ. 1946–1991 และกระทรวงความสัมพันธ์ภายนอก ใน ค.ศ. 1991 กระทรวงการต่างประเทศถือเป็นหนึ่งในหน่วยงานราชการที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของรัฐบาลสหภาพโซเวียต โดยมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศเป็นผู้สั่งการราชการต่าง ๆ ภายในกระทรวง จนกระทั่ง ค.ศ. 1991 ได้มีการเปลี่ยนชื่อตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงความสัมพันธ์ภายนอก ซึ่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทุกคนจะต้องได้รับการเสนอชื่อโดยประธานคณะรัฐมนตรี และได้รับการยืนยันโดยประธานสภาสูงสุดโซเวียต และบรรดาสมาชิกของคณะรัฐมนตรี
กระทรวงความสัมพันธ์ภายนอกมีอำนาจหน้าที่ในการเจรจาทางการทูต จัดการเกี่ยวกับกิจการต่างประเทศของสหภาพโซเวียตร่วมกับองค์การระหว่างประเทศของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต (CPSU) และมีส่วนช่วยในการชี้นำของโลกคอมมิวนิสต์และการต่อต้านลัทธิจักรวรรดินิยม ซึ่งเป็นประเด็นที่ชัดเจนของนโยบายโซเวียต ก่อนที่ มีฮาอิล กอร์บาชอฟ จะกลายเป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตนั้น โครงสร้างองค์กรของกระทรวงส่วนใหญ่ยังคงเป็นรูปแบบเดิม เช่นเดียวกับหน่วยงานอื่น ๆ ของสหภาพโซเวียต กระทรวงการต่างประเทศมีกลุ่มนโยบายภายในที่รู้จักกันในชื่อ คอลเลเกียม (Collegiem) ซึ่งประกอบด้วยรัฐมนตรีว่าการกระทรวง รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงทั้งสองคน และรองรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอีกเก้าคน โดยในแต่ละคน มักจะเป็นหัวหน้าประจำกรมของตนเอง
รายนามรัฐมนตรี

| ชื่อ> กรรมการราษฎรฝ่ายกิจการต่างประเทศโซเวียตรัสเซีย | ภาพ> กรรมการราษฎรฝ่ายกิจการต่างประเทศโซเวียตรัสเซีย | เรื่มต้น> กรรมการราษฎรฝ่ายกิจการต่างประเทศโซเวียตรัสเซีย | สิ้นสุด> กรรมการราษฎรฝ่ายกิจการต่างประเทศโซเวียตรัสเซีย | รวมระยะเวลา> กรรมการราษฎรฝ่ายกิจการต่างประเทศโซเวียตรัสเซีย | กรรมการราษฎรฝ่ายกิจการต่างประเทศโซเวียตรัสเซีย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ทรอตสกี, เลออนเลออน ทรอตสกี |  | 000000001917-11-08-00008 พฤศจิกายน 1917 | 000000001918-04-09-00009 เมษายน 1918 | 0 ปี 152 วัน |  |
| Chicherin, GeorgyGeorgy Chicherin |  | 000000001918-04-09-00009 เมษายน 1918 | 000000001923-07-06-00006 กรกฎาคม 1923 | 5 ปี 88 วัน |  |
กรรมการราษฎรฝ่ายกิจการต่างประเทศสหภาพโซเวียต
| Chicherin, GeorgyGeorgy Chicherin |  | 000000001923-07-06-00006 กรกฎาคม 1923 | 000000001930-07-21-000021 กรกฎาคม 1930 | 7 ปี 15 วัน |  |
| Litvinov, MaximMaxim Litvinov |  | 000000001930-07-21-000021 กรกฎาคม 1930 | 000000001939-05-03-00003 พฤษภาคม 1939 | 8 ปี 286 วัน |  |
| โมโลตอฟ, วยาเชสลาฟวยาเชสลาฟ โมโลตอฟ |  | 000000001939-05-03-00003 พฤษภาคม 1939 | 000000001946-03-15-000015 มีนาคม 1946 | 6 ปี 305 วัน |  |
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหภาพโซเวียต
| โมโลตอฟ, วยาเชสลาฟวยาเชสลาฟ โมโลตอฟ |  | 000000001946-03-19-000019 มีนาคม 1946 | 000000001949-03-04-00004 มีนาคม 1949 | 2 ปี 350 วัน |  |
| วืยชินสกี, อันเดรย์อันเดรย์ วืยชินสกี |  | 000000001949-03-04-00004 มีนาคม 1949 | 000000001953-03-05-00005 มีนาคม 1953 | 4 ปี 1 วัน |  |
| โมโลตอฟ, วยาเชสลาฟวยาเชสลาฟ โมโลตอฟ |  | 000000001953-03-05-00005 มีนาคม 1953 | 000000001956-06-01-00001 มิถุนายน 1956 | 3 ปี 88 วัน |  |
| Shepilov, DmitriDmitri Shepilov |  | 000000001956-06-01-00001 มิถุนายน 1956 | 000000001957-02-15-000015 กุมภาพันธ์ 1957 | 0 ปี 259 วัน |  |
| โกรมืยโค, อันเดรย์อันเดรย์ โกรมืยโค |  | 000000001957-02-15-000015 กุมภาพันธ์ 1957 | 000000001985-07-02-00002 กรกฎาคม 1985 | 28 ปี 137 วัน |  |
| เชฟเวิร์ดนาซี, เอดูอาร์ดเอดูอาร์ด เชฟเวิร์ดนาซี |  | 000000001985-07-02-00002 กรกฎาคม 1985 | 000000001991-01-15-000015 มกราคม 1991 | 5 ปี 197 วัน |  |
| Bessmertnykh, AlexanderAlexander Bessmertnykh |  | 000000001991-01-15-000015 มกราคม 1991 | 000000001991-08-23-000023 สิงหาคม 1991 | 0 ปี 220 วัน |  |
| Pankin, BorisBoris Pankin |  | 000000001991-08-28-000028 สิงหาคม 1991 | 000000001991-11-14-000014 พฤศจิกายน 1991 | 0 ปี 78 วัน |  |
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงความสัมพันธ์ภายนอกแห่งสหภาพโซเวียต
| เชฟเวิร์ดนาซี, เอดูอาร์ดเอดูอาร์ด เชฟเวิร์ดนาซี |  | 000000001991-11-19-000019 พฤศจิกายน 1991 | 000000001991-12-25-000025 ธันวาคม 1991 | 0 ปี 36 วัน |  |
การประชุมครั้งที่ 28 ของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต

การประชุมครั้งที่ 28 ของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต (รัสเซีย: XXVIII съезд Коммунистической партии Советского Союза) จัดขึ้นในวันที่ 2-13 กรกฎาคม ค.ศ. 1990 ที่อาคารรัฐสภาเครมลินกรุงมอสโก สหภาพโซเวียต
เป็นการประชุมครั้งสุดท้ายของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต
มีฮาอิล กอร์บาชอฟได้รับเลือกเป็นเลขาธิการกลางของพรรค(ด้วยคะแนน 3411 ต่อ 501 เสียง)Vladimir Ivashkoได้รับเลือกเป็นรองเลขาธิการกลาง
การเป็นสถานะพรรคใหม่
บอริส เยสต์ซินและสมาชิกพรรคบางส่วนลาออกจากพรรคหลังจากที่"แผนประชาธิปไตยของพรรค"ล้มเหลวและ"แผนเศรษฐกิจของกอร์บาชอฟที่จะเป็นระบบเศรษฐกิจแบบสังคมนิยมเป็นระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยม"ล้มเหลว
การปิดล้อมพอร์ตอาร์เธอร์

แม่แบบ:Campaignbox Russo-Japanese War
ตำแหน่งของเมืองพอร์ตอาร์เธอร์ใน ประเทศจีน
การปิดล้อมพอร์ตอาร์เธอร์ (ญี่ปุ่น: 旅順攻囲戦, Ryojun Kōisen; รัสเซีย: Оборона Порт-Артура, Oborona Port-Artura, 1 สิงหาคม 1904 – 2 มกราคม 1905),คือการปิดล้อมเมืองท่าน้ำลึกของรัสเซียบนคาบสมุทรเหลียวตงในแมนจูเรีย นอกจากนี้การปิดล้อมพอร์ตอาร์เธอร์ยังเป็นการต่อสู้บนพื้นดินที่กินเวลานาที่สุดในสงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่นอีกด้วย
พอร์ตอาร์เธอร์ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นเมืองที่มีป้อมปืนใหญ่แข็งแกร่งที่สุดในโลก อย่างไรก็ตามในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่ 1 กองทัพญี่ปุ่นภายใต้การนำของโนกิ มาเรสุเกะ ได้เข้าโจมตีเมืองนี้ที่มีทหารของจีนสมัยราชวงศ์ชิงควบคุมอยู่ได้ โดยใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน และด้วยชัยชนะอย่างง่ายดายที่ญี่ปุ่นสู้รบกับจีนทำให้ทางญี่ปุ่นคาดว่าจะสามารถเอาชนะรัสเซียได้พอร์ตอาร์เธอร์ได้อย่างง่ายดาย แต่ว่าทางญี่ปุ่นประเมินความสามารถของป้อมปืนใหญ่ทางรัสเซียน้อยไป ทำให้การต่อสู้กินเวลานานกว่า 5 เดือน และสูญเสียไปอีกจำนวนมาก
การปิดล้อมพอร์ตอาร์เธอร์นั้นแสดงถึงความก้าวหน้าในเทคโนโลยีสงครามสมัยต้นศตวรรษที่ 20 อย่างเช่น มีการใช้ปืนใหญ่28 cm howitzer L/10 ที่สามารถยิงกระสุนได้ไกลถึง 8 กิโลเมตร ปืนกลแมกซิม การฉายไฟ การติดต่อสื่อสารทางวิทยุ การใช้ทุ่นระเบิด การใช้ระเบิดมือ รวมถึงการขุดสนามเพลาะในการต่อสู้อีกด้วย
โซมอนแอร์

โซมอนแอร์ (ทาจิก: Сомон Эйр) เป็นสายการบินเอกชนสัญชาติทาจิกิสถาน ที่มีสำนักงานใหญ่ในดูชานเบ และมีฐานการบินหลักในท่าอากาศยานนานาชาติดูชานเบ
จุดหมายปลายทาง

ณ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2022 โซมอนแอร์ทำการบินไปยังจุดหมายปลายทางต่างๆ ดังต่อไปนี้:
| ประเทศ | เมือง | ท่าอากาศยาน | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  อัฟกานิสถาน | คาบูล | ท่าอากาศยานนานาชาติแฮมิด คาร์ไซ | ยกเลิกแล้ว |  |
|  จีน | อุรุชี | ท่าอากาศยานนานาชาติอุรุมชีตีโวผู่ |  |  |
|  จอร์เจีย | ทบิลีซี | ท่าอากาศยานนานาชาติทบิลีซี |  |  |
|  เยอรมนี | มิวนิก | ท่าอากาศยานมิวนิก |  |  |
|  อินเดีย | เดลี | ท่าอากาศยานนานาชาติอินทิรา คานธี |  |  |
|  อิหร่าน | เตหะราน | ท่าอากาศยานนานาชาติอิหม่ามโฆเมย์นี |  |  |
|  คาซัคสถาน | อัลมาเตอ | ท่าอากาศยานนานาชาติอัลมาเตอ |  |  |
|  คาซัคสถาน | อัสตานา | ท่าอากาศยานนานาชาตินูร์ซุลตัน นาซาร์บายิฟ |  |  |
|  ปากีสถาน | อิสลามาบาด | ท่าอากาศยานนานาชาติอิสลามาบาด |  |  |
|  ปากีสถาน | ลาฮอร์ | ท่าอากาศยานนานาชาติอัลลามา อิคบาล | ยกเลิกแล้ว |  |
|  รัสเซีย | อีร์คุตสค์ | ท่าอากาศยานนานาชาติอีร์คุตสค์ |  |  |
|  รัสเซีย | คาซัน | ท่าอากาศยานนานาชาติคาซัน |  |  |
|  รัสเซีย | ฮันตี-มันซิสค์ | ท่าอากาศยานฮันตี-มันซิสค์ | ยกเลิกแล้ว |  |
|  รัสเซีย | ครัสโนดาร์ | ท่าอากาศยานครัสโนดาร์ | ยกเลิกแล้ว |  |
|  รัสเซีย | ครัสโนยาสค์ | ท่าอากาศยานนานาชาติครัสโนยาสค์ |  |  |
|  รัสเซีย | มาฮัชคาลา | ท่าอากาศยานอุยตัช |  |  |
|  รัสเซีย | มอสโก | ท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว |  |  |
|  รัสเซีย | มอสโก | ท่าอากาศยานนานาชาติวนูคาวา |  |  |
|  รัสเซีย | มอสโก | ท่าอากาศยานนานาชาติจูคอฟสกี |  |  |
|  รัสเซีย | นิจเนวาร์ตอฟสค์ | ท่าอากาศยานนิจเนวาร์ตอฟสค์ | ยกเลิกแล้ว |  |
|  รัสเซีย | โนโวซีบีสค์ | ท่าอากาศยานโตลมาเชโว |  |  |
|  รัสเซีย | โอเรนบุร์ก | ท่าอากาศยานโอเรนบุร์ก |  |  |
|  รัสเซีย | เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก | ท่าอากาศยานพูลคาวา |  |  |
|  รัสเซีย | ซามารา | ท่าอากาศยานนานาชาติคุรุโมช |  |  |
|  รัสเซีย | โซชี | ท่าอากาศยานนานาชาติโซชี |  |  |
|  รัสเซีย | เซอร์กุท | ท่าอากาศยานนานาชาติเซอร์กุท |  |  |
|  รัสเซีย | ตูย์เมน | ท่าอากาศยานนานาชาติรอสชิโน | ยกเลิกแล้ว |  |
|  รัสเซีย | เยคาเตรินบุร์ก | ท่าอากาศยานนานาชาติโกลต์โซวา |  |  |
|  ซาอุดีอาระเบีย | ญิดดะฮ์ | ท่าอากาศยานนานาชาติสมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลอะซีซ |  |  |
|  ทาจิกิสถาน | ดูชานเบ | ท่าอากาศยานนานาชาติดูชานเบ | ฐานการบิน |  |
|  ทาจิกิสถาน | ฆูจันด์ | ท่าอากาศยานฆูจันด์ |  |  |
|  ทาจิกิสถาน | ฆูล็อบ | ท่าอากาศยานฆูล็อบ |  |  |
|  ตุรกี | อิสตันบูล | ท่าอากาศยานอิสตันบูล |  |  |
|  ยูเครน | ซิมเฟโรปอล | ท่าอากาศยานนานาชาติซิมเฟโรปอล | ยกเลิกแล้ว |  |
|  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | ดูไบ | ท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ |  |  |
|  อุซเบกิสถาน | บูฆอรอ | ท่าอากาศยานนานาชาติบูฆอรอ | ยกเลิกแล้ว |  |
|  อุซเบกิสถาน | ทาชเคนต์ | ท่าอากาศยานนานาชาติทาชเคนต์ |  |  |
ฝูงบิน > ฝูงบินปัจจุบัน

ณ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2024 โซมอนแอร์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| อากาศยาน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> C | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัสเฮลิคอปเตอร์ เอช125 | 1 | — | — | — | 5 |  |
| โบอิง 737-800 | 4 | 1 | — | 189 | 189 |  |
| โบอิง 737-900อีอาร์ | 2 | — | 16 | 168 | 184 |  |
| โบอิง 787-8 | 1 | — | VIP | VIP | VIP | ดำเนินให้กับรัฐบาลทาจิกิสถาน |
| มิล มิ-8-เอเอ็มที | 1 | — | — | — | 24 |  |
| รวม | 9 | 1 |  |  |  |  |
โซมอนแอร์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 12.7 ปี
ฝูงบิน > ฝูงบินในอดีต

โซมอนแอร์เคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
| เครื่องบิน | จำนวน | เริ่มประจำการ | ปลดประจำการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| โบอิง 737-300 | 2 | 2011 | 2020 |  |
| โบอิง 737-400 | 1 | 2008 | 2009 |  |
โบอิง 737-900อีอาร์ของโซมอนแอร์
โบอิง 787-8 ของโซมอนแอร์ ดำเนินให้กับรัฐบาลทาจิกิสถาน
การรุกเพ็ตซาโม–คิร์เคเนส

การรุกเพ็ตซาโม–คิร์เคเนส (รัสเซีย: Петсамо-Киркенесская операция) เป็นการรุกทางทหารครั้งสำคัญในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เกิดขึ้นโดยกองทัพแดงเข้าปะทะกับกองทัพเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1944 ในทางตอนเหนือของฟินแลนด์และนอร์เวย์ การรุกครั้งนี้ได้เอาชนะเหนือกองทัพเยอรมันในอาร์กติก, ได้ขับไล่พวกเขากลับเข้าไปในนอร์เวย์ และได้ถูกเรียกว่า "Tenth Shock" โดยสตาลิน ต่อมาการขับไล่กองทัพเยอรมันจากทางตอนเหนือที่เป็นส่วนหนึ่งของนอร์เวย์และได้ยึดแร่นิกเกิลจากเหมือง Pechengsky/เพ็ตซาโม