stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นักจักรยานผู้เดียวดาย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ นักจักรยานผู้เดียวดาย ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นักจักรยานผู้เดียวดาย
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดคืนชีพ รวมถึงเรื่อง นักจักรยานผู้เดียวดาย ที่ Standard Ebooksฃ
The Mystery of the Solitary Cyclist หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "บ้านร้าง"  "ช่างก่อสร้างเจ้าเล่ห์"  "รหัสตุ๊กตาเต้นรำ"  "นักจักรยานผู้เดียวดาย"  "โรงเรียนสำนักอธิการ"  "ปีเตอร์ดำ"  "นายหน้าขู่กิน"  "อาฆาตนโปเลียน"  "สามนิสิต"  "แว่นตากรอบทอง"  "นักรักบี้หาย"  "ชู้รักของเลดี"  "รอยเปื้อนที่สอง" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
วัคซีนเชื้อตาย

ระวังสับสนกับ วัคซีนเชื้อลดฤทธิ์
วัคซีนเชื้อตาย (อังกฤษ: killed vaccine, inactivated vaccine) เป็นวัคซีนประเภทหนึ่งที่ประกอบจากตัวไวรัส แบคทีเรีย หรือจุลชีพก่อโรคที่เพาะขึ้นแล้วทำให้ตายหรือไม่สามารถเพิ่มจำนวนได้ จึงไม่สามารถก่อโรคได้ 
เทียบกับวัคซีนเป็น ๆ (live vaccine) ที่ใช้จุลชีพก่อโรคที่ยังเป็น ๆ ถึงแม้แทบทั้งหมดก็จะเป็นวัคซีนที่ลดฤทธิ์เชื้อแล้ว (attenuated vaccine)
จุลชีพก่อโรคของวัคซีนที่ฆ่าเชื้อจะเพาะในภาวะที่ควบคุมแล้วฆ่าเพื่อลดศักยภาพก่อโรคและป้องกันไม่ให้ติดโรคจากวัคซีน
ไวรัสอาจฆ่าด้วยวิธีต่าง ๆ เช่น ด้วยความร้อนหรือฟอร์มาลดีไฮด์
วัคซีนเชื้อตายยังสามารถแบ่งประเภทได้อีกตามวิธีที่ใช้ฆ่าเชื้อ
วัคซีนชนิดเต็ม (whole virus vaccine) ใช้ไวรัสทั้งตัวแต่ฆ่าด้วยความร้อน สารเคมี หรือการฉายรังสี
วัคซีนแยกส่วน (split virus vaccine) ผลิตโดยใช้สารซักฟอกเพื่อแยกตัวไวรัส
วัคซีนหน่วยย่อย (subunit vaccine) ผลิตโดยแยกเอาแอนติเจนของไวรัสที่กระตุ้นภูมิคุ้มกันได้ดีที่สุด และกำจัดองค์ประกอบอื่น ๆ ที่จำเป็นในการรอดชีวิตและการแพร่พันธุ์ของไวรัส และที่อาจก่อผลที่ไม่พึงประสงค์
เพราะไวรัสฆ่าเชื้อมักทำให้ภูมิคุ้มกันตอบสนองอ่อนกว่าเทียบกับเมื่อใช้ไวรัสเป็น ๆ การใส่ตัวเสริมภูมิคุ้มกัน (immunologic adjuvant)
หรือการฉีดยาหลายครั้งอาจจำเป็นเพื่อให้เกิดภูมิคุ้มกันที่มีประสิทธิภาพ
วัคซีนที่ลดฤทธิ์มักเลือกใช้กับคนสุขภาพดีเพราะการใช้วัคซีนเพียงโดสเดียวก็มักจะปลอดภัยและมีประสิทธิภาพดีมาก
แต่บางคนก็ไม่สามารถรับวัคซีนลดฤทธิ์ได้เพราะเสี่ยงเกิน (เช่น คนชรา หรือคนที่ภูมิคุ้มกันบกพร่อง)
สำหรับคนเหล่านั้น วัคซีนฆ่าเชื้อแล้วก็จะช่วยป้องกันโรคได้
ตัวอย่าง

ตัวอย่างของวัคซีนเชื้อตาย เช่น:
| --- | --- |
 วัคซีนไวรัส: วัคซีนโรคโปลิโอแบบฉีด  วัคซีนไวรัสตับอักเสบเอ  วัคซีนโรคพิษสุนัขบ้า  วัคซีนไข้หวัดใหญ่โดยมาก  วัคซีนไข้สมองอักเสบจากเห็บ:  วัคซีนแบคทีเรีย:  วัคซีนไข้รากสาดน้อยแบบฉีด  วัคซีนอหิวาตกโรค  วัคซีนกาฬโรค  วัคซีนป้องกันโรคไอกรน
กลไก

เมื่อทำลายอนุภาคจุลชีพก่อโรคแล้ว จุลชีพก็จะไม่สามารถแพร่พันธุ์ แต่ยังคงสภาพบางอย่างที่ระบบภูมิคุ้มกันสามารถระบุแล้วตอบสนองด้วยกลไกแบบปรับตัวได้
เมื่อผลิตอย่างถูกต้อง วัคซีนย่อมไม่สามารถแพร่โรค แต่การฆ่าจุลชีพก่อโรคอย่างไม่ถูกต้องอาจทำให้ติดโรคได้
เพราะจุลชีพก่อโรคที่ฆ่าแล้วมักจะทำให้ภูมิคุ้มกันตอบสนองอ่อนกว่าจุลชีพเป็น ๆ การผสมใส่ตัวเสริมภูมิคุ้มกัน (immunologic adjuvant) หรือการฉีดยาหลายครั้งอาจจำเป็นเพื่อให้เกิดภูมิคุ้มกันที่มีประสิทธิภาพ
เชิงอรรถ

1 2  ในวิทยาภูมิคุ้มกัน ตัวเสริม (adjuvant) เป็นองค์ประกอบที่เพิ่มการตอบสนองของภูมิคุ้มกันต่อแอนติเจน หรือปรับปรุงภูมิคุ้มกันให้ใกล้กับระดับการตอบสนองที่ต้องการเพิ่มขึ้น
คำภาษาอังกฤษว่า "adjuvant" มาจากคำละตินว่า adiuvare ซึ่งแปลว่า ช่วย
คือ "ตัวเสริมภูมิคุ้มกัน (immunologic adjuvant) นิยามว่าเป็นสารอะไรก็ได้ที่เร่ง ยืดระยะ หรือเพิ่มการตอบสนองทางภูมิคุ้มกันต่อแอนติเจนโดยเฉพาะเมื่อใช้ร่วมกับแอนติเจนในวัคซีนโดยเฉพาะ"
เผ่าอัชชายกียะฮ์

ซูดานเหนือ
อัชชายกียะฮ์ (อาหรับ: الشايقيّة) เป็นชนเผ่านูเบียที่ถูกแผลงเป็นอาหรับ ในภาคเหนือของประเทศซุดาน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชาวซูดานเชื้อสายอาหรับในซูดานเหนือ ร่วมกับเผ่าญะอะลีนกับดะนากละฮ์ ถึงแม้ว่าในปัจจุบันพวกเขาพูดภาษาอาหรับสำเนียงซูดาน เผ่าอัชชายกียะฮ์กับญะอะลีนเคยพูดภาษานูเบียสำเนียงของตนจนถึงปลายคริสต์ตวรรษที่ 19 ภาษานี้มีชื่อว่าชายกีเก่า ซึ่งมีความใกล้ชิด (หรืออาจไม่ใกล้เคียง) กับสำเนียงโนบีอิน ชนเผ่าอัชชายกียะฮ์เป็นหนึ่งในชนเผ่าหลายกลุ่มริมแม่น้ำไนล์ที่ได้รับผลกระทบจากการสร้างเขื่อนมิรุวี
บรรณานุกรม

The discovery of the source of Nile, J. Bruce 1790
Travels in Nubia, 1819 W. Burckhardt
Adams, William Y. (1977). Nubia. Corridor to Africa. Princeton University. ISBN 0691093709.
Bechhaus-Gerst, Marianne (1996). Sprachwandel durch Sprachkontakt am Beispiel des Nubischen im Niltal (ภาษาเยอรมัน). Köppe. ISBN 3-927620-26-2.
Karrar, Ali Sahih (1992). The Sufi Brotherhoods in the Sudan. C. Hurst & Company. ISBN 1-85065-111-6.
Kramer, Robert S.; Lobban Jr., Richard A.; Fluehr-Lobban, Carolyn (2013). Historical Dictionary of the Sudan. The Scarecrow. ISBN 978-0810861800.
O'Fahey, R.S.; Spaulding, Jay L. (1974). Kingdoms of the Sudan. Methuen Young Books. ISBN 0416774504.
O'Fahey, R.S. (1996). "Shaykiyya". The Encyclopedia of Islam. Vol. IX. Brill. p. 406. ISBN 978-90-04-10422-8.
Spaulding, Jay (1990). "The Old Shaiqi Language in Historical Perspective". History in Africa. Cambridge University. 17: 283–292. doi:10.2307/3171817. JSTOR 3171817.
Spaulding, Jay (2006). "Pastoralism, Slavery, Commerce, Culture and the Fate of the Nubians of Northern and Central Kordofan Under Dar Fur Rule, ca. 1750-ca. 1850". The International Journal of African Historical Studies. Boston University African Studies Center. 39 (3). ISSN 0361-7882.
Thelwall, Robin (1982). "Linguistic Aspects of Greater Nubian History".  ใน Christopher Ehret; Merrick Posnansky (บ.ก.). The Archaeological and Linguistic Reconstruction of African History. University of California. pp. 39–52. ISBN 0520045939.
Werner, Roland (2013). Das Christentum in Nubien. Geschichte und Gestalt einer afrikanischen Kirche (ภาษาเยอรมัน). Lit.
อ่านเพิ่ม

Ibrahim, Hayder (1979). The Shaiqiya: The cultural and social change of a Northern Sudanese riverain people. Steiner. ISBN 3515029079.
The Shaikiya. An account of the Shaikiya tribes and of the history of Dongola Province from the XIVth to the XIXth century (1913)
The Making of the Modern Sudan, KDD Henderson 1953, Faber and Faber
History of Sudan, P.M. Holt and M.W. Daly 1981
Anglo-Egyptian Sudan, edited by Count Gleichen (London, 1905)
Ethnology of the Egyptian Sudan, A. H. Keane, (London, 1884)
The Shaikiya of the Northern Sudan, Nicholls, 1903, Dublin
ประวัติศาสตร์อินเดีย

บทความนี้กล่าวถึงประวัติศาสตร์ของพื้นที่ที่ปัจจุบันคือประเทศอินเดีย ตั้งแต่ก่อน ค.ศ. 1947 สำหรับประวัติศาสตร์ของอินเดียยุคหลัง ค.ศ. 1947 ดูที่ประวัติศาสตร์อินเดีย (ค.ศ. 1947-ปัจจุบัน)
ประวัติศาสตร์อินเดียเริ่มต้นจากข้อมูลด้านพันธุศาสตร์สมัยใหม่ที่พบว่ามนุษย์ยุคใหม่เชิงกายวิภาคได้เข้ามายังอนุทวีปอินเดียจากทวีปแอฟริกาในราว 73,000 ถึง 55,000 ปีก่อน  อย่างไรก็ตาม ซากมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดที่เคยพบในอินเดียมีอายุราว 30,000 ปีก่อน การเปลี่ยนแปลงจากการล่าของป่าไปสู่การทำเกษตรและปศุสัตว์ของมนุษย์ในอนุทวีปอินเดียเริ่มต้นในราว 7,000 ปีก่อนคริสตกาล ในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือเมห์รครห์พบหลักฐานแสดงการเก็บเกี่ยวข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ ตามด้วยการปศุสัตว์ วัว แพะ และแกะ ภายใน 4,500 ปีก่อนคริสต์ดาล การใช้ชีวิตแบบปักหลักเริ่มเป็นที่แพร่หลายขึ้น และค่อย ๆ พัฒนาอย่างก้าวกระโดดเป็นอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ หนึ่งในอารยธรรมยุคแรกของมนุษย์ในยุคโลกเก่า ซึ่งร่วมสมัยกับอียิปต์โบราณ และ เมโสโปเตเมีย อารยธรรมนี้เฟื่องฟูใน 2,500 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล ในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือประเทศปากีสถานและตัวนตกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย มีลักษณะสำคัญของอารยธรรมคือการวางผังเมือง, บ้านเรือนที่สร้างด้วยอิฐอบ และระบบประปาและการระบายน้ำที่ซับซ้อน
ยุคสำริด – การเกิดนครขึ้นครั้งแรก (ราว 3300 – 1800 ปีก่อนคริสตกาล) > อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ

บทความหลัก: อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ
==ยุคเหล็ก (1500 – 200 ปีก่อนคริสตกาล)== (1000 ปีก่อนพุทธศักราช - พุทธศักราช 300)
===สมัยพระเวท (ราว 1500 – 600 ปีก่อนคริสตกาล)=== (1000 ปีก่อนพุทธศักราช - 100 ปีก่อนพุทธศักราช)
สมัยพระเวทเป็นยุคสมัยที่ซึ่งพระเวทได้ประพันธ์ขึ้น พระเวทเป็นงานเขียนบันทึกบทขับร้องพิธีสวดของชาวอินโด-อารยัน วัฒนธรรมพระเวทนั้นแพร่หลายอยู่ในแถบตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดียในปัจจุบัน ในขณะที่ส่วนอื่น ๆ ของอินเดียยังคงมีวัฒนธรรมเฉพาะถิ่นที่แตกต่างกันไป พระเวท ในปัจจุบันเป็นคัมภีร์ที่สักการะโดยชาวฮินดู และได้รับการถ่ายทอดแบบมุขปาถะด้วยภาษาสันสกฤตแบบพระเวท และเป็นหนึ่งในงานเขียนที่เก่าแก่ที่สุดในอนุทวีปอินเดีย สมัยพระเวทกินเวลาจาก 1500 ถึง 500 ปีก่อนคริสตกาล และมีส่วนอย่างมากต่อการเป็นรากฐานของมุมมองต่าง ๆ ทางวัฒนธรรมของอนุทวีปอินเดีย ในแง่ของวัฒนธรรม ศาสนาของอนุทวีปอินเดียได้เริ่มเปลี่ยนจากความเป็นคัลคอลิธิก สู่ยุคเหล็ก ในยุคนี้
ยุคสำริด – การเกิดนครขึ้นครั้งแรก (ราว 3300 – 1800 ปีก่อนคริสตกาล) > อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ > สังคมพระเวท

นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าวัฒนธรรมพระเวทมีศูนย์กลางอยู่แถบภูมิภาคปัญจาบและที่ราบลุ่มแม่น้ำคงคาตอนบน นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่เชื่อว่ายุคนี้เป็นช่วงเวลาที่ระลอกของชาวอินโด-อารยัน เริ่มเข้ามาสู่อนุทวีปอินเดียผ่านการอพยพของชาวอินโด-อารยัน จากทางตะวันตกเฉียงเหนือ มีการสร้างความศักดิ์สิทธิ์ให้กับต้นปีปัลและวัวภายในยุคของอาถรรพเวท ในขณะที่แนวคิดของปรัชญาอินเดียเริ่มพัฒนาในเวลาต่อ ๆ มา เช่น แนวคิดเรื่องธรรมพ ซึ่งสามารถค้นคว้าย้อนหลังไปถึงยุคพระเวทได้
ยุคสำริด – การเกิดนครขึ้นครั้งแรก (ราว 3300 – 1800 ปีก่อนคริสตกาล) > อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ > ศาสนาพุทธและไชนะ

ข้อมูลเพิ่มเติม: ประวัติศาสตร์ศาสนาฮินดู, ประวัติศาสตร์ศาสนาพุทธ, ประวัติศาสตร์ศาสนาไชนะ, ศาสนาอินเดีย, และ ปรัชญาอินเดีย
ยุคสำริด – การเกิดนครขึ้นครั้งแรก (ราว 3300 – 1800 ปีก่อนคริสตกาล) > อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ > มหาชนปัท

บทความหลัก: มหาชนบท
ยุคสำริด – การเกิดนครขึ้นครั้งแรก (ราว 3300 – 1800 ปีก่อนคริสตกาล) > อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ > จักรวรรดินันทะและการเข้ามาของพระเจ้าอะเล็กซานเดอร์

ดูเพิ่ม: การสู้รบในอินเดียของพระเจ้าอะเล็กซานเดอร์มหาราช และ จักรวรรดินันทะ
ยุคสำริด – การเกิดนครขึ้นครั้งแรก (ราว 3300 – 1800 ปีก่อนคริสตกาล) > อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ > จักรวรรดิเมารยะ

บทความหลัก: จักรวรรดิเมารยะ
ยุคกลางตอนปลาย (ค.ศ. 1200–1526) > จักรวรรดิวิชัยนคร

บทความหลัก: จักรวรรดิวิชัยนคร
ยุคกลางตอนปลาย (ค.ศ. 1200–1526) > อำนาจท้องถิ่น > ขบวนการภักติและศาสนาซิกข์

บทความหลัก: ขบวนการภักติ, ศาสนาพุทธในประเทศอินเดีย, และ ศาสนาซิกข์
ยุคใหม่ตอนต้น (ค.ศ. 1526–1858) > จักรวรรดิโมกุล

บทความหลัก: จักรวรรดิโมกุล
ยุคใหม่ตอนต้น (ค.ศ. 1526–1858) > ชาวมราฐาและชาวซิกข์ > จักรวรรดิมราฐา

บทความหลัก: จักรวรรดิมราฐา
ยุคใหม่ตอนต้น (ค.ศ. 1526–1858) > ชาวมราฐาและชาวซิกข์ > จักรวรรดิซิกข์

บทความหลัก: จักรวรรดิซิกข์
ยุคใหม่ตอนต้น (ค.ศ. 1526–1858) > ชาวมราฐาและชาวซิกข์ > อาณาจักรอื่น ๆ

อาณาจักรไมโซร์ทางใต้ของอินเดียขยายอาณาเขตได้กว้างขวางที่สุดในสมัยของไฮเดอร์ อะลี และบุตร ตีปูสุลต่าน ในครึ่งหลังของศตวรรษที่ 18 ในสมัยนี้ อาณาจักรไมโซร์ได้มีการต่อสู้กับทั้งกองทัพบริเตนและชาวมราฐาหลายครั้ง โดยสงครามระหว่างมราฐาและไมโซร์สิ้นสุดลงในเดือนเมษายน 1787 ภายหลังการลงนามใน สนธิสัญญาคเชนทราคัท (Gajendragad) ที่ซึ่งตีปูสุลต่านต้องจ่ายธรรมเนียมชดเชยให้กับมราฐา ส่วนสงครามระหว่างอังกฤษและไมโซร์ได้เกิดขึ้นไปพร้อม ๆ กัน กระทั่งการเสียชีวิตของตีปูในสงครามครั้งที่สี่ (1798–1799) และบริเตนได้ชนะในการยึดเมืองเสริงคปัฏนัม เมื่อปี 1799
เมืองไฮเดอราบาดก่อตั้งขึ้นโดยจักรวรรดิกุตับชาฮีแห่งโกลคอนดาในปี 1591 ต่อมา นายพลโมกุล อะซิฟ จาห์ (Asif Jah) ได้ยึดไฮเดอราบาดและสถาปนาตนขึ้นเป็นนิซัมอห่งไฮเดอราบาดในปี 1724
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยประวัติศาสตร์
สถานีย่อยประเทศอินเดีย
แหล่งข้อมูลอื่น > ทั่วไป

Basham, A.L., ed. The Illustrated Cultural History of India (Oxford University Press, 2007)
Buckland, C.E. Dictionary of Indian Biography (1906) 495pp full text
Chakrabarti D.K. 2009. India, an archaeological history : palaeolithic beginnings to early historic foundations
Dharma Kumar and Meghnad Desai, eds. The Cambridge Economic History of India: Volume 2, c. 1751 – c. 1970 (2nd ed. 2010), 1114pp of scholarly articles
Fisher, Michael. An Environmental History of India: From Earliest Times to the Twenty-First Century (Cambridge UP, 2018)
Guha, Ramachandra. India After Gandhi: The History of the World's Largest Democracy (2007), 890pp; since 1947
James, Lawrence. Raj: The Making and Unmaking of British India (2000) online
Khan, Yasmin. The Raj At War: A People's History Of India's Second World War (2015); also published as India At War: The Subcontinent and the Second World War .
Khan, Yasmin. The Great Partition: The Making of India and Pakistan (2n d ed. Yale UP 2017) excerpt
Mcleod, John. The History of India (2002) excerpt and text search
Majumdar, R.C. : An Advanced History of India. London, 1960. ISBN 0-333-90298-X
Majumdar, R.C. (ed.) : The History and Culture of the Indian People, Bombay, 1977 (in eleven volumes).
Mansingh, Surjit The A to Z of India (2010), a concise historical encyclopedia
Markovits, Claude, ed. A History of Modern India, 1480–1950 (2002) by a team of French scholars
Metcalf, Barbara D. and Thomas R. Metcalf. A Concise History of Modern India (2006)
Peers, Douglas M. India under Colonial Rule: 1700–1885 (2006), 192pp
Richards, John F. The Mughal Empire (The New Cambridge History of India) (1996)
Riddick, John F. The History of British India: A Chronology (2006) excerpt
Riddick, John F. Who Was Who in British India (1998); 5000 entries excerpt
Rothermund, Dietmar. An Economic History of India: From Pre-Colonial Times to 1991 (1993)
Sharma, R.S., India's Ancient Past, (Oxford University Press, 2005)
Sarkar, Sumit. Modern India, 1885–1947 (2002)
Senior, R.C. (2006). Indo-Scythian coins and history. Volume IV. Classical Numismatic Group, Inc. ISBN 978-0-9709268-6-9.
Singhal, D.P. A History of the Indian People (1983)
Smith, Vincent. The Oxford History of India (3rd ed. 1958), old-fashioned
Spear, Percival. A History of India. Volume 2. Penguin Books. (1990) [First published 1965]
Stein, Burton. A History of India (1998)
Thapar, Romila. Early India: From the Origins to AD 1300 (2004) excerpt and text search
Thompson, Edward, and G.T. Garratt. Rise and Fulfilment of British Rule in India (1934) 690 pages; scholarly survey, 1599–1933 excerpt and text search
Tomlinson, B.R. The Economy of Modern India, 1860–1970 (The New Cambridge History of India) (1996)
Tomlinson, B.R. The political economy of the Raj, 1914-1947 (1979) online
Wolpert, Stanley. A New History of India (8th ed. 2008) online 7th edition
แหล่งข้อมูลอื่น > Historiography

Bannerjee, Gauranganath (1921). India as known to the ancient world. London: Humphrey Milford, Oxford University Press.
Bayly, C.A. (November 1985). "State and Economy in India over Seven Hundred Years". The Economic History Review. 38 (4): 583–596. doi:10.1111/j.1468-0289.1985.tb00391.x. JSTOR 2597191.
Bose, Mihir. "India's Missing Historians: Mihir Bose Discusses the Paradox That India, a Land of History, Has a Surprisingly Weak Tradition of Historiography", History Today 57#9 (2007) pp. 34–. online เก็บถาวร 2011-09-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Elliot, Henry Miers; John Dowson (1867–77). The History of India, as told by its own historians. The Muhammadan Period. London: Trübner and Co.
Kahn, Yasmin. "Remembering and Forgetting: South Asia and the Second World War' in Martin Gegner and Bart Ziino, eds., The Heritage of War (Routledge, 2011) pp. 177–193.
Jain, M. The India They Saw : Foreign Accounts (4 Volumes) Delhi: Ocean Books, 2011.
Lal, Vinay, The History of History: Politics and Scholarship in Modern India (2003).
Palit, Chittabrata, Indian Historiography (2008).
Arvind Sharma, Hinduism and Its Sense of History (Oxford University Press, 2003) ISBN 978-0-19-566531-4
E. Sreedharan, A Textbook of Historiography, 500 B.C. to A.D. 2000 (2004)
Warder, A.K., An introduction to Indian historiography (1972).
แหล่งข้อมูลอื่น > ปฐมภูมิ

The Imperial Gazetteer of India (26 vol, 1908–31), highly detailed description of all of India in 1901. online edition
แหล่งข้อมูลอื่น > ออนไลน์

History of India Podcast: https://historyofindiapodcast.libsyn.com/
| ด ค กประวัติศาสตร์เอเชีย |
| --- | --- | --- |
| รัฐอธิปไตย |  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีเหนือ  เกาหลีใต้  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจีย  จอร์แดน  สาธารณรัฐจีน  สาธารณรัฐประชาชนจีน  ซาอุดิอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ญี่ปุ่น  ติมอร์ตะวันออก  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังคลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซีย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาร์มีเนีย  อาเซอร์ไบจาน  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์  อุซเบกิสถาน  โอมาน  |  |
| เขตปกครองพิเศษ |  หมู่เกาะคริสต์มาส  หมู่เกาะโคโคส์  เซาท์ออสซีเซีย  ทิเบต  นอร์เทิร์นไซปรัส  ปาเลสไตน์  มาเก๊า  อับฮาเซีย  ฮ่องกง  |  |
| ด ค กประวัติศาสตร์โลก |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  กัมพูชา  เกาหลี เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  จีน ทิเบต  ญี่ปุ่น  ไทย  บรูไน  บาห์เรน  พม่า  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  ศรีลังกา  อัฟกานิสถาน  อินเดีย  อิสราเอล 
ทวีปยุโรป:  กรีซ  เดนมาร์ก  ไอซ์แลนด์  เนเธอร์แลนด์  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  สหราชอาณาจักร อังกฤษ  สกอตแลนด์  เวลส์  ไอร์แลนด์เหนือ  เยอรมนี  รัสเซีย  สเปน  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อิตาลี  แอลเบเนีย  ไอร์แลนด์  ฮังการี  สโลวาเกีย 
ทวีปอเมริกาเหนือ:  แคนาดา  เม็กซิโก  สหรัฐ 
ทวีปอเมริกาใต้:  บราซิล  อาร์เจนตินา 
ทวีปแอฟริกา:  อียิปต์  แอฟริกาใต้ 
เขตโอเชียเนีย:  ออสเตรเลีย  นิวซีแลนด์  ตองงา  นาอูรู
เพนกวินราชา

| เพนกวินราชา |
| --- | --- |

เพนกวินราชาในเซาธ์จอร์เจีย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Sphenisciformes
วงศ์:: Spheniscidae
สกุล:: Aptenodytes
สปีชีส์:: A.  patagonicus
ชื่อทวินาม
Aptenodytes patagonicus J.F. Miller, 1778


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของเพนกวินราชา
เพนกวินราชา หรือ เพนกวินกษัตริย์ (อังกฤษ: King penguin; ชื่อวิทยาศาสตร์: Aptenodytes patagonicus) เป็นเพนกวินที่ใหญ่เป็นที่สองของเพนกวินที่ใหญ่ที่สุด มีน้ำหนักระหว่าง 11 ถึง 16 กิโลกรัม มีความสูงเกือบ 1 เมตร รองจากเพนกวินจักรพรรดิ เพนกวินราชามีสองชนิดย่อยคือ A. p. patagonicus ที่พบในมหาสมุทรแอตแลนติกตอนใต้ และ A. p. halli พบที่อื่น
เป็นเพนกวินที่กินปลาเล็กเป็นอาหารส่วนใหญ่เป็น ปลาโคม และ ปลาหมึก และไม่ค่อยกินเคย หรือ ครัสเตเชียน เช่น สัตว์ในมหาสมุทรใต้อื่น ๆ เมื่อหาอาหารเพนกวินราชาจะดำน้ำลึกกว่า 100 เมตร บางครั้งก็กว่า 200 เมตรซึ่งลึกกว่าเพนกวินอื่น ๆ และหากินออกไปได้ไกลกว่า 3 ไมล์ นอกไปจากเพนกวินจักรพรรดิซึ่งเป็นเพนกวินสกุลเดียวกัน เพนกวินราชาที่หมู่เกาะปรินซ์เอ็ดเวิร์ดนอกจากจะตกเป็นเหยื่อของปลาฉลาม, วาฬเพชฌฆาต แล้ว ยังตกเป็นเหยื่อของแมวน้ำขนสีน้ำตาล อีกด้วย
เพนกวินราชาวางไข่เพียงใบเดียว ฟักบนแผ่นหนังที่ฝ่าตีน พ่อแม่นกจะเลี้ยงลูกเป็นระยะเวลา 10-13 เดือน ลูกนกที่โตแล้วจะมีสีขนเปลี่ยนไป จนครั้งหนึ่งทำให้นักวิทยาศาสตร์เข้าใจผิดว่าเป็นเพนกวินอีกชนิดหนึ่ง เพนกวินที่โตแล้วจะผลัดขนปีละครั้ง โดยขนใหม่จะงอกขึ้นมาทดแทนขนที่หลุดไปทันทีเพื่อป้องกันความหนาวเย็นที่ดำเนินอยู่นานหลายเดือน
มีลูกนกในบริเวณหมู่เกาะซับแอนตาร์กติก และทางตอนเหนือของทวีปแอนตาร์กติกา และเกาะเตียร์ราเดลฟวยโก, เซาธ์จอร์เจีย และเกาะอื่นๆ ในบริเวณเดียวกัน ประชากรของเพนกวินราชาประมาณกันว่ามี 2.23 ล้านคู่และยังคงเพิ่มขึ้น และมีจำนวนประชากรมากที่หมู่เกาะฟอล์กแลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เพนกวินราชา
 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Aptenodytes patagonicus ที่วิกิสปีชีส์
70South - more info on the King penguin เก็บถาวร 2006-01-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
www.pinguins.info: A lot of information about all penguin species
King penguins from the International Penguin Conservation Web Site
King Penguins from the Animal Diversity Web
Penguins in the Falklands เก็บถาวร 2008-12-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
King Penguin videos, photos & sounds เก็บถาวร 2016-03-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on the Internet Bird Collection
Audio Recording and Photos of King Penguins
Penguin World: King penguin
See also the famous art-project Penguins - Traveling the World - Photographs by Willy Puchner
Roscoe, R. "King Penguin". Photo Volcaniaca. สืบค้นเมื่อ 13 April 2008. {{cite web}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |dateformat= ถูกละเว้น (help)
ตอลิบาน
ดูเพิ่ม

การปฏิบัติต่อผู้หญิงของตอลิบาน
บรรณานุกรม

Griffiths, John C. (2001), Afghanistan: A History of Conflict, London: Carlton Books, ISBN 978-1-84222-597-4
Hillenbrand, Carole (2015), Islam: A New Historical Introduction, London: Thames & Hudson, ISBN 978-0-500-11027-0
Matinuddin, Kamal (1999), The Taliban Phenomenon: Afghanistan 1994–1997, Karachi: Oxford University Press, ISBN 0-19-579274-2
Rashid, Ahmed (2000), Taliban: Militant Islam, Oil and Fundamentalism in Central Asia, New Haven: Yale University Press, ISBN 978-0-300-08340-8
Wright, Lawrence (2006). The looming tower : Al-Qaeda and the road to 9/11. New York. ISBN 978-0-375-41486-2.
อ่านเพิ่ม

Jackson, Ashley; Amiri, Rahmatullah (November 2019), "Insurgent Bureaucracy: How the Taliban Makes Policy" (PDF), Peaceworks, Washington, D.C.: United States Institute of Peace, vol. 153, pp. C1-44, ISBN 978-1-60127-789-3, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-08-17, สืบค้นเมื่อ 26 March 2020
Moj, Muhammad (2015), The Deoband Madrassah Movement: Countercultural Trends and Tendencies, Anthem Press, ISBN 978-1-78308-389-3
"Afghan Women and the Taliban: An Exploratory Assessment" (International Centre for Counter-Terrorism – The Hague 2014)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีภาพและสื่อที่เกี่ยวข้องกับตอลิบาน
ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
ตอลิบาน ที่เว็บไซต์ Curlie
งานโดยหรือเกี่ยวกับ ตอลิบาน ในห้องสมุดต่าง ๆ ในแคตาลอกของเวิลด์แคต
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
วาล เวนิส

| Val Venis |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Sean Allen Morley
เกิด:  (1971-03-06) 6 มีนาคม ค.ศ. 1971 (53 ปี) Oakville, Ontario, Canada
ที่พัก:   Ennismore, Ontario, Canada (1996–2001)  Phoenix, Arizona, United States (2001–present) 
บุตร: 2
ครอบครัว: Alannah Morley (sister) Edge (ex-brother in law)
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: The Big Valbowski Chief Morley Glamour Boy Sean Scott Borders Sean Morgan Sean Morley El Steele Val Venis Too Hip Chef Morley (at house shows)
ส่วนสูง: 6 ft 3 in (1.91 m)
น้ำหนัก: 240 lb (110 kg)
มาจาก: Las Vegas, Nevada
ฝึกหัดโดย: The Missing Link Jason Robertson Dory Funk Jr. Tom Prichard
เปิดตัว: 1995
ฌอน อัลเลน มอร์ลีย์ (Sean Allen Morley) เกิดวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1971 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพกึ่งเกษียณอายุชาวแคนาดา เป็นที่รู้จักกันภายใต้ชื่อ วาล เวนิส (Val Venis) เขาเป็นที่รู้จักกันดีสำหรับการร่วมสมาคม WWE จากปี 1998 ถึง 2009 เคยเข้าร่วมสมาคม Consejo Mundial de Lucha Libre และ TNA
ในอาชีพการปล้ำ WWE เป็นอดีตแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล 2 สมัย, แชมป์ยุโรป 1 สมัย, และแชมป์โลกแท็กทีม 1 สมัย กับ แลนซ์ สตอร์ม เขาเคยเป็นแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ของสมาคม CMLL 1 สมัย
แชมป์และรางวัล

Consejo Mundial de Lucha Libre
CMLL World Heavyweight Championship (1 time)
International Gran Prix (1997)
Elite Xtreme Wrestling
EXW Tag Team Championship (1 time)  – with Dexter Verity
Heartland Wrestling Association
HWA Tag Team Championship (1 time) – with Steve Bradley
International Wrestling Association
IWA World Tag Team Championship (1 time) – with Ricky Santana
Pro Wrestling Illustrated
Ranked #25 in the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 1999
Ranked #331 of the 500 best singles wrestlers of the PWI Years in 2003
World Wrestling Council
WWC Television Championship (4 times)
WWC Caribbean Heavyweight Championship (1 time)
WWC World Tag Team Championship (3 times) – with Glamour Boy Shane (2) and Rex King (1)
World Wrestling Federation / World Wrestling Entertainment
WWF Intercontinental Championship (2 times)
WWF European Championship (1 time)
World Tag Team Championship (1 time) – with Lance Storm
แหล่งข้อมูลอื่น

วาล เวนิส ที่ WWE.com
Sean Morely ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เหตุผลวิบัติโดยอัตราพื้นฐาน

เหตุผลวิบัติโดยอัตราพื้นฐาน (อังกฤษ: Base rate fallacy) หรือ การละเลยอัตราพื้นฐาน (base rate neglect) หรือ ความเอนเอียงโดยอัตราพื้นฐาน (base rate bias) เป็นเหตุผลวิบัติรูปนัย (formal fallacy) ชนิดหนึ่ง
ที่เมื่อมีการแสดงทั้งข้อมูลเกี่ยวกับอัตราพื้นฐานที่อยู่ในประเด็นแต่ว่าเป็นข้อมูลแบบทั่ว ๆ ไป และทั้งข้อมูลที่เฉพาะเจาะจงแต่กับบางกรณีเท่านั้น เรามักจะไม่สนใจข้อมูลทั่วไปแต่จะสนใจแต่ข้อมูลที่เฉพาะเจาะจงเท่านั้น ซึ่งนำไปสู่การประเมินผลที่มีความเอนเอียง
ปฏิทรรศน์ผลบวกลวง

ตัวอย่างหนึ่งของการใช้เหตุผลวิบัติโดยอัตราพื้นฐานคือปฏิทรรศน์ผลบวกลวง (อังกฤษ: false positive paradox) คือการที่ผลการตรวจโรคให้ผลบวกลวงมากกว่าผลบวกแท้ เกิดจากการพิจารณาประชากรที่มีความชุกของโรคต่ำมาก แม้นำการตรวจที่มีคุณสมบัติดีมาก (ให้โอกาสเกิดผลบวกลวงต่ำ) มาตรวจ ผลที่ออกมาก็จะยังมีผลบวกลวงเป็นสัดส่วนที่สูง (เพราะความชุกหรืออัตราพื้นฐานต่ำมาก)