stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาซำเร
สัทวิทยา > พยัญชนะ

| ลักษณะการออกเสียง | ลักษณะการออกเสียง | ลักษณะการออกเสียง | ตำแหน่งเกิดเสียง> ริมฝีปาก | ตำแหน่งเกิดเสียง> ปุ่มเหงือก | ตำแหน่งเกิดเสียง> เพดานแข็ง | ตำแหน่งเกิดเสียง> เพดานอ่อน | ตำแหน่งเกิดเสียง> เส้นเสียง | ตำแหน่งเกิดเสียง>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เสียงนาสิก | เสียงนาสิก | เสียงนาสิก | m | n | ɲ | ŋ |  |  |
| เสียงหยุด | ก้อง | ก้อง | b | d |  |  |  |  |
| เสียงหยุด | ไม่ก้อง | ไม่พ่นลม | p | t | c | k | ʔ |  |
| เสียงหยุด | ไม่ก้อง | พ่นลม | pʰ | tʰ | cʰ | kʰ |  |  |
| เสียงเสียดแทรก | เสียงเสียดแทรก | เสียงเสียดแทรก |  | s |  |  | h |  |
| เสียงเปิด | เสียงเปิด | เสียงเปิด | w | ɹ | j |  |  |  |
| เสียงเปิดข้างลิ้น | เสียงเปิดข้างลิ้น | เสียงเปิดข้างลิ้น |  | l |  |  |  |  |
หน่วยเสียงที่เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะท้ายมี 13 หน่วยเสียง ได้แก่ /m/, /n/, /ɲ/, /ŋ/, /p/, /t/, /c/, /k/, /ʔ/, /h/, /ɹ/, /w/ และ /j/
หน่วยเสียงพยัญชนะต้นควบมี 15 หน่วยเสียง ได้แก่ /pɹ/, /pl/, /pʰɹ/, /pʰl/, /bl/, /tɹ/, /tʰɹ/, /cɹ/, /cʰɹ/, /kɹ/, /kl/, /kʰɹ/, /kʰl/, /mɹ/ และ /sɹ/
หน่วยเสียง /s/ เมื่อตามด้วย /ɹ/ และสระสั้น อาจออกเสียงเป็น [s] หรือ [tʰ] เช่น /sɹàŋ/ [sɹaŋ²¹~sɣaŋ²¹~tʰɹaŋ²¹~tʰɣaŋ²¹] 'เสา'
หน่วยเสียง /w/ เมื่อเกิดในตำแหน่งต้นพยางค์ อาจออกเสียงเป็นเสียงเปิด ริมฝีปาก-เพดานอ่อน [w] หรือเสียงเปิด ริมฝีปาก-ฟัน [ʋ] เช่น /wəj/ [wəj³³²~ʋəj³³²] 'ตี'
หน่วยเสียง /ɹ/ เมื่อเกิดในตำแหน่งท้ายพยางค์และตามหลังสระ /a/ หรือสระ /aː/ ออกเสียงเป็นเสียงกึ่งสระตำแหน่งลิ้นอยู่ตรงกลาง [ɯ̯] เช่น /tʰaɹ/ [tʰaɯ̯³³²] 'เสื้อผ้า' แต่เมื่อเกิดในตำแหน่งอื่น ๆ อาจออกเสียงเป็นเสียงเปิด ปุ่มเหงือก [ɹ] หรือเสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง [ɣ] เช่น /cɹam/ [cɹam³³²~cɣam³³²] 'จุ่ม, แช่' ทั้งนี้ การออกเสียงเป็น [ɣ] มักได้ยินในหมู่ผู้พูดรุ่นเก่าซึ่งถือว่าการออกเสียงเช่นนี้เป็นการออกเสียงที่ "ถูกต้อง" แต่ในขณะเดียวกันยังถือว่าเป็นการออกเสียงแบบ "กระด้าง" บางครั้งพวกเขาจึงออกเสียงเป็น [ɹ] แทนเพื่อให้ฟังดู "นุ่มนวล" หรือ "รื่นหู" ยิ่งขึ้น นอกจากนี้ การออกเสียงเป็น [ɣ] ยังพบไม่บ่อยนักในหมู่ผู้พูดอายุน้อยหรือผู้พูดภาษาไม่คล่องซึ่งจะออกเสียงเป็น [ɹ] หรือออกเสียงเป็นเสียงลิ้นกระทบหรือเสียงรัว ปุ่มเหงือก /r/ เนื่องจากได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยมาตรฐาน
สัทวิทยา > สระ > สระเดี่ยว

| ระดับลิ้น | ตำแหน่งลิ้น> หน้า | ตำแหน่งลิ้น> กลาง | ตำแหน่งลิ้น> หลัง |
| --- | --- | --- | --- |
| สูง | i, iː | ɯ, ɯː | u, uː |
| กลาง | e, eː | ə, əː | o, oː |
| ต่ำ | ɛ, ɛː | a, aː | ɔ, ɔː |
สัทวิทยา > สระ > สระประสม

ภาษาซำเรมีหน่วยเสียงสระประสม 3 หน่วยเสียง ได้แก่ /iə/, /ɯə/ และ /uə/ ไม่มีความแตกต่างระหว่างเสียงสั้นกับเสียงยาวของสระประสมทั้งสาม
สัทวิทยา > ลักษณ์เหนือหน่วยแยกส่วน

ในปัจจุบันระบบลักษณะน้ำเสียงของภาษาซำเรได้เปลี่ยนแปลงมาเป็นระบบเสียงวรรณยุกต์ที่มีหน่วยเสียง 3 หน่วยเสียง ได้แก่
วรรณยุกต์กลาง เมื่อเกิดในคำเป็นจะมีระดับเสียงเป็น [³³²] เมื่อเกิดในคำตายเสียงยาว (รวมทั้งคำที่ลงท้ายด้วย /h/) จะมีระดับเสียงเป็น [³³⁴] และเมื่อเกิดในคำตายเสียงสั้น (รวมทั้งคำที่ลงท้ายด้วย /h/) จะมีระดับเสียงเป็น [³⁴⁴]
วรรณยุกต์ต่ำ เมื่อเกิดในคำเป็นจะมีระดับเสียงเป็น [²¹] และเมื่อเกิดในคำตาย (รวมทั้งคำที่ลงท้ายด้วย /h/) จะมีระดับเสียงเป็น [²²]
วรรณยุกต์กลาง-ตก เมื่อเกิดในคำเป็นจะมีระดับเสียงเป็น [⁴⁵¹] และเมื่อเกิดในคำตายเสียงยาว (รวมทั้งคำที่ลงท้ายด้วย /h/) จะมีระดับเสียงเป็น [³⁴²]
อย่างไรก็ตาม ยังปรากฏร่องรอยการใช้ลักษณะน้ำเสียงลมแทรกควบคู่ไปกับเสียงวรรณยุกต์อยู่บ้างในบางคำหรือบางสัทบริบท แม้ว่าจะไม่มีนัยสำคัญในการจำแนกความหมายของคำก็ตาม
สถานการณ์ในปัจจุบัน

ภาษาซำเรเป็นภาษาหนึ่งที่อยู่ในภาวะวิกฤตใกล้สูญ การใช้ภาษาในปัจจุบันแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของภาษาไทยอย่างชัดเจน เช่น การยืมคำศัพท์พื้นฐานจำนวนมากจากภาษาไทย การใช้เสียงวรรณยุกต์ในการจำแนกความหมายของคำ เป็นต้น นอกจากนี้ยังพบว่ามีผู้พูดภาษาซำเรได้เพียงประมาณ 20 คน ในจำนวนนี้มักใช้ภาษาซำเรสลับกับภาษาไทยแต่ส่วนใหญ่ใช้ภาษาไทยมากกว่า ส่วนเด็กชาวซำเรเรียนภาษาไทยและใช้เพียงภาษาไทยเท่านั้น ทัศนคติต่อภาษาดั้งเดิมของกลุ่มตนเองเป็นไปในทางค่อนข้างลบ
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ประกาศขึ้นทะเบียนภาษาซำเรเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติไทย สาขาภาษา เมื่อ พ.ศ. 2557
บรรณานุกรม

กรมส่งเสริมวัฒนธรรม (2559). ภาษา: มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.
อิสระ ชูศรี และคณะ (2565). เสียงสุดท้ายในความทรงจำ Last Speakers. นครปฐม: ศูนย์ศึกษาและฟื้นฟูภาษาและวัฒนธรรมในภาวะวิกฤต สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล.
Ploykaew, Pornsawan (2001). Samre Grammar (Ph.D. thesis). Mahidol University.
| ด ค กมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ สาขาภาษา โดยกระทรวงวัฒนธรรม |
| --- | --- |
อักษร:  ไทน้อย  ธรรมล้านนา  ธรรมอีสาน (ธรรมลาว) 
ภาษาท้องถิ่น:  ก่อ (อึมปี้)  กะซอง  กูย  กฺ๋อง  เขมรถิ่นไทย  ชอง  ชอุง  ซำเร  โซ่ (ทะวืง)  ญ้อ  ญัฮกุร  ตากใบ (เจ๊ะเห)  ไทยโคราช (ไทยเบิ้ง)  บีซู  ผู้ไท  พวน  พิเทน  มลาบรี  มอแกน  มานิ (ซาไก)  เลอเวือะ (ละว้า)  สะกอม  แสก  โส้  อูรักลาโวยจ 
 ศิลปะการแสดง  ช่างฝีมือดั้งเดิม  วรรณกรรมพื้นบ้าน  กีฬาภูมิปัญญาไทย  แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรมและงานเทศกาล  ความรู้และแนวปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล  ภาษา  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
มินาโมโตะ โนะ ซาเนโตโมะ

| มินาโมโตะ โนะ ซาเนโตโมะ |
| --- | --- |
มินาโมโตะ โนะ ซาเนโตโมะ
โชกุนแห่งรัฐบาลคะมะกุระบะคุฟุ คนที่ 3
ค.ศ. 1203 - 1219
ระยะเวลา: 16 ปี
จักรพรรดิ: จักรพรรดิสึชิมิกะโดะ   จักรพรรดิจุนโตะกุ
ผู้สำเร็จราชการ: โฮโจ โทะคิมะซะ   โฮโจ โยะชิโตะกิ
ก่อนหน้า: มินาโมโตะ โนะ โยริอิเอะ
ถัดไป: คุโจ โยะริสึเนะ
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 17 กันยายน ค.ศ. 1192 คะมะกุระ,ญี่ปุ่น
อสัญกรรม: 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1219(1219-02-13) (26 ปี) ศาลเจ้าสึรูงาโอกะฮาจิมัง
บิดา: มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ
มารดา: โฮโจ มะซะโกะ
ตระกูล: มินะโมะโตะ
ด ค ก
มินาโมโตะ โนะ ซาเนโตโมะ (ญี่ปุ่น: 源実朝; โรมาจิ: Minamoto no Sanetomo, 17 กันยายน 1192 - 13 กุมภาพันธ์ 1219) เป็นโชกุนลำดับที่ 3 และลำดับสุดท้ายของ รัฐบาลโชกุนคะมะกุระ จากตระกูล มินะโมะโตะ
เพราะหลังจากที่ซะเนะโตะโมะถูกลอบสังหาร ตระกูลมินะโมะโตะ ก็ขาดผู้สืบสกุลจนขุนนางในรัฐบาลต้องไปเชิญเจ้าชายจากราชสำนักมาเป็นโชกุนอีก 6 คน
ปฐมวัย

ซะเนะโตะโมะ เกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1192 ที่  คะมะกุระ  เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของปฐมโชกุนโยะริโตะโมะและโฮโจ มะซะโกะมีพี่ชาย 1 
คนคือโชกุนโยะริอิเอะ
โชกุนซะเนะโตะโมะ

หลังจากที่โชกุนโยะริอิเอะถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1202 ซะเนะโตะโมะจึงขึ้นดำรงตำแหน่งสืบต่อมาด้วยวัยเพียง 10 ปีโดยมีโฮโจ โทะคิมะซะผู้เป็นตาทำหน้าที่เป็นชิกเก็งและมีโยชิโตกิผู้เป็นน้าทำหน้าที่สืบต่อมา
มรณกรรม

หลังจากดำรงตำแหน่งได้ 17 ปีซะเนะโตะโมะก็ถูกลอบสังหารโดยหลานชายแท้ ๆ ขณะไปไหว้พระเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1219 ขณะอายุเพียง 26 ปี
| ก่อนหน้า |  | มินาโมโตะ โนะ ซาเนโตโมะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| มินะโมะโตะ โนะ โยะริอิเอะ |  | โชกุนแห่งรัฐบาลคะมะกุระบะคุฟุ คนที่ 3   (ค.ศ. 1202-1219) |  | คุโจ โยะริสึเนะ |
ทางขึ้นศาลเจ้าสึรูงาโอกะฮาจิมังที่โชกุนซะเนะโตะโมะถูกลอบสังหาร
มาตราด็องฌง

มาตราด็องฌงของความสว่างจันทรุปราคา คือ มาตราห้าขั้นที่เป็นประโยชน์สำหรับวัดการปรากฏและความสว่างของดวงจันทร์ ระหว่างจันทรุปราคา มาตรานี้ถูกนำเสนอโดยอ็องเดร-หลุยส์ ด็องฌง (André-Louis Danjon) ในปี ค.ศ. 1921 เมื่อเขาสันนิษฐานว่า ความสว่างของจันทรุปราคานั้นเกี่ยวข้องกับวัฏจักรสุริยะ ระดับของอุปราคาของมาตราด็องฌง โดยแบบดั้งเดิมจะใช้ตัวอักษร L เป็นการแสดงถึง
มาตรา

ความหมายของมาตรา:
| ค่า L | ความหมาย |
| --- | --- |
0: อุปราคามืดมาก ดวงจันทร์เกือบจะมองไม่เห็น โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับช่วงบดบังลึกทึ่สุด
1: อุปราคามืด เทา หรือ เป็นสีน้ำตาล รายละเอียดซึ่งมองเห็นความแตกต่างได้ด้วยความยากลำบาก
2: อุปราคาสีแดงเข้มหรือสีสนิม ศูนย์กลางเงามืดมาก ขณะที่ขอบนอกของเงานั้นสว่างกว่าเมื่อเทียบกัน
3: อุปราคาสีแดงอิฐ เงามืดโดยปกติมีความสว่างหรือขอบสีเหลือง
4: อุปราคาสีแดงทองแดงสว่างมากหรือสีส้ม เงามืดโดยปกติมีสีค่อนข้างน้ำเงิน และมีขอบที่สว่างมาก
การกำหนดค่าของ L

การกำหนดค่าของ L สำหรับอุปราคาจะดีที่สุดในช่วงใกล้กลางอุปราคาเต็มดวงด้วยตาเปล่า มาตรานั้นเป็นความคิดส่วนตัว และแตกต่างกันในแต่ละผู้สังเกตการณ์ ยิ่งไปกว่านั้น ค่า L อาจแตกต่างกันไปตามส่วนของดวงจันทร์ ขึ้นอยู่กับระยะห่างของผู้สังเกตการณ์เหล่านั้นจากศูนย์กลางเงามืดของโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/OH/Danjon.html เก็บถาวร 2012-12-13 ที่ archive.today
รถไฟใต้ดินวอชิงตัน สายสีน้ำเงิน

|  Blue Line |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: วอชิงตัน ดี.ซี. และปริมณฑล
ปลายทาง: สถานีแฟรนโกเนีย-สปริงฟีลด์ สถานีลาร์โกทาวน์เซ็นเตอร์
จำนวนสถานี: 27
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟใต้ดิน
ระบบ: รถไฟใต้ดินวอชิงตัน
ผู้ดำเนินงาน: องค์การขนส่งมวลชนวอชิงตัน
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 1 กรกฎาคม 1977; 47 ปีก่อน (1977-07-01)
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 30.3 mi (48.8 km)
ลักษณะทางวิ่ง: ใต้ดิน, ยกระดับ, เสมอดิน
รางกว้าง: 4 ft 8 1⁄2 in (1,435 mm)
ระบบจ่ายไฟ: รางที่สาม
รถไฟใต้ดินวอชิงตัน สายสีน้ำเงิน เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. มีจำนวน 27 สถานี จาก สถานีแฟรนโกเนีย-สปริงฟีลด์ ไปยัง สถานีลาร์โกทาวน์เซ็นเตอร์ โดยมี 13 สถานี เชื่อมต่อกับ  และมีบางส่วนเชื่อมต่อกับ  โดยมีเพียง 8 สถานีเท่านั้น ที่มีเพียงสายสีน้ำเงินสายเดียว และเส้นทางนี้เชื่อมต่อกับท่าอากาศยานแห่งชาติวอชิงตัน โรนัลด์ เรแกน
รายชื่อสถานี

| สถานี | รหัส | เปิดให้บริการ ค> ศ. | เชื่อมต่อ | หมายเหตุ | ภาพ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สถานีแฟรนโกเนีย-สปริงฟีลด์ | J03 | 1997 |  | สถานีปลายทาง |  |
| สถานีแวนดอร์นสตรีต | J02 | 1991 |  |  |  |
| สถานีคิงสตรีต–โอลด์ทาวน์ | C13 | 1983 |  |  |  |
| สถานีแบรดด็อกโรด | C12 | 1983 |  |  |  |
| สถานีโปโตแม็คยาร์ด | C11 | 2016 |  | ถูกยกเลิก |  |
| สถานีท่าอากาศยานโรนัลด์เรแกนวอชิงตันเนชันเนล | C10 | 1977 |  |  |  |
| สถานีคริสตันซิตี | C09 | 1977 |  |  |  |
| สถานีเพ็นตากอนซิตี | C08 | 1977 |  |  |  |
| สถานีเพ็นตากอน | C07 | 1977 |  |  |  |
| สถานีอาร์ลิงตันเซเมเทรี | C06 | 1977 |  |  |  |
| สถานีโรสลีน | C05 | 1977 |  * |  |  |
| สถานีฟ็อกกีบ็อตทัม–มหาวิทยาลัยจอร์จวอชิงตัน | C04 | 1977 |  * |  |  |
| สถานีแฟร์รากุตเวสต์ | C03 | 1977 |  * |  |  |
| สถานีแม็คเพอร์ซันสแควร์ | C02 | 1977 |  * |  |  |
| สถานีเมโทรเซ็นเตอร์ | C01 | 1977 |  *  |  |  |
| สถานีเฟเดรัลไทรแอนเกิล | D01 | 1977 |  * |  |  |
| สถานีสมิธโซเนียน | D02 | 1977 |  * |  |  |
| สถานีลีเอ็นแฟนต์พลาซา | D03 | 1977 |  *   |  |  |
| สถานีเฟเดรัลเซ็นเตอร์เซาท์เวสต์ | D04 | 1977 |  * |  |  |
| สถานีแคปปิตัลเซาท์ | D05 | 1977 |  * |  |  |
| สถานีเอสเทิร์นมาร์เก็ต | D06 | 1977 |  * |  |  |
| สถานีโปโตแม็คอีฟนู | D07 | 1977 |  * |  |  |
| สถานีสเตเดียม-อาร์มอรี | D08 | 1977 |  * |  |  |
| สถานีเบนนิงโรด | G01 | 1980 |  * |  |  |
| สถานีคอปปิตัลเฮจต์ | G02 | 1980 |  * |  |  |
| สถานีแอดดิสันโรด | G03 | 1980 |  * |  |  |
| สถานีมอร์แกนบูลาวาร์ด | G04 | 2004 |  * |  |  |
| สถานีลาร์โกทาวน์เซ็นเตอร์ | G05 | 2004 |  * |  |  |
หมายเหตุ: * หมายถึง เป็นเส้นทางโครงการ
บรรณานุกรม

Schrag, Zachary (2006). The Great Society Subway: A History of the Washington Metro. Baltimore, MD: Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8246-X.
| ด ค กรถไฟใต้ดินวอชิงตัน |
| --- | --- | --- |
| เปิดให้บริการ |   สายสีแดง   สายสีน้ำเงิน   สายสีส้ม   สายสีเหลือง   สายสีเขียว  |  |
| โครงการ |   สายสีเงิน  |  |
มโหราค

มโหราค (สันสกฤต: महोरग) เป็นหนึ่งในเทวดาตามความเชื่อของ ศาสนาฮินดู และศาสนาพุทธ มีลักษณะคล้ายกับนาค ที่ช่วงล่างของร่างกายมีลักษณะคล้ายงู ซึ่งขึ้นอยู่กับผู้ภาพวาด บางครั้งมีลักษณะเป็นหัวงูแต่ร่างกายเป็นมนุษย์ก็มี
มโหราคา ที่ปรากฏในตำนานของพุทธศาสนานิกายมหายาน เป็นหนึ่งในเทพและอมนุษย์ 8 จำพวก ซึ่งมีอิทธิฤทธิ์เฉพาะตนแตกต่างกันไป ประกอบด้วย เทพ อสูร นาค ครุฑ ยักษ์ คนธรรพ์ กินนร และมโหราค
มากูราซากิ

มากูราซากิ (ญี่ปุ่น: 枕崎市; โรมาจิ: Makurazaki-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งเป็นเทศบาลนครเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1949
ณ วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 มากูราซากิมีจำนวนประชากรประมาณ 18,670 คน มีความหนาแน่นประชากร 250 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 74.78 ตารางกิโลเมตร
มากูราซากิขึ้นชื่อในเรื่องการแปรรูปคัตสึโอบูชิ ซึ่งคัตสึโอบูชิที่ขูดเป็นฝอยเป็นส่วนประกอบหลักในอาหารประเภทน้ำหลายอย่าง เช่น ซุปมิโซะของญี่ปุ่น ที่เมืองนี้มีธุรกิจครอบครัวขนาดเล็กหลายครัวเรือนที่ทำการต้ม หั่น ตากแห้ง และรมควันปลาตลอดทั้งปี ซึ่งมักจะส่งกลิ่นปลาอันเป็นเอกลักษณ์ไปทั่วย่านใจกลางเมืองและออกสู่ทะเล
มากูราซากิเป็นที่ตั้งของสถานีปลายทางของสายรถไฟที่อยู่ใต้สุดของบริษัทรถไฟญี่ปุ่น ซึ่งก็คือ สายอิบูซูกิ มากูราซากิ มากูราซากิเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีพายุไต้ฝุ่นพัดผ่านบ่อยครั้ง
สถิติประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของมากูราซากิใน ค.ศ. 2020 อยู่ที่ 20,033 คน มากูราซากิได้รับการสำรวจสำมะโนประชากรมาตั้งแต่ ค.ศ. 1920 จำนวนประชากรของมากูราซากิเพิ่มขึ้นสูงสุดในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ด้วยจำนวนกว่า 35,000 คน แต่ก็ได้ลดลงอย่างช้า ๆ นับตั้งแต่นั้นมา ประชากรของมากูราซากิใน ค.ศ. 2020 มีเพียง 70% ของจำนวนประชากรใน ค.ศ. 1955
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1920  | 23,577 | —     |
|  1925  | 24,920 | +5.7% |
|  1930  | 27,239 | +9.3% |
|  1935  | 28,000 | +2.8% |
|  1940  | 29,057 | +3.8% |
|  1945  | 32,717 | +12.6% |
|  1950  | 34,480 | +5.4% |
|  1955  | 35,546 | +3.1% |
|  1960  | 33,511 | −5.7% |
|  1965  | 31,464 | −6.1% |
|  1970  | 30,084 | −4.4% |
|  1975  | 29,685 | −1.3% |
|  1980  | 30,060 | +1.3% |
|  1985  | 30,099 | +0.1% |
|  1990  | 28,794 | −4.3% |
|  1995  | 27,640 | −4.0% |
|  2000  | 26,317 | −4.8% |
|  2005  | 25,150 | −4.4% |
|  2010  | 23,645 | −6.0% |
|  2015  | 22,046 | −6.8% |
|  2020  | 20,033 | −9.1% |
สถิติประชากรมากูราซากิ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการนครคากูราซากิ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการคากูราซากิคัตสึโอบูชิ (ในภาษาอังกฤษ)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ มากูราซากิ ที่โอเพินสตรีตแมป
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
มีแชล กาลาบรูว์

มีแชล หลุยส์ กาลาบรูว์ เอดมงด์ กาลาบูร์ (27 ตุลาคม ค.ศ. 1922 - 4 มกราคม ค.ศ. 2016) เป็นนักแสดงชายชาวฝรั่งเศสแสดงภาพยนตร์มาถึง 250 เรื่อง
ผลงาน

| ปี | เรื่อง |
| --- | --- |
1948: La bataille du feu
1949: Dernière heure, édition spéciale
1951: Ma femme, ma vache et moi
1954: Les Lettres de mon moulin
1958: Suivez-moi jeune homme
1959: Du rififi chez les femmes
1960: Les Mordus
1961: La Fayette
1962: War of the Buttons
1962: We Will Go to Deauville
1964: Le Gendarme de Saint-Tropez
1965: Angelica and the King
1965: Gendarme in New York
1966: Brigade antigangs
1967: The Little Bather
1968: Le gendarme se marie
1970: Le gendarme en balade
1971: Jo
1972: Le Viager
1973: La dernière bourrée à Paris
1973: Le Grand Bazar
1974: Les Vacanciers
1974: Y'a un os dans la moulinette
1974: Section spéciale
1974: No Pockets in a Shroud
1976: Le Trouble-fesses
1973: The Judge and the Assassin
1973: Group Portrait with a Lady
1977: The Cat
1977: Le beaujolais nouveau est arrivé
1977: L'Amour en herbe
1978: La Cage aux folles
1979: Le gendarme et les extra-terrestres
1979: Le Guignolo
1979: Cop or Hood
1980: La Cage aux Folles II
1980: L'Avare
1980: Les sous-doués
1980: I'm Photogenic
1981: Le bahut va craquer
1982: Le gendarme et les gendarmettes
1983: One Deadly Summer
1983: Papy fait de la résistance
1983: Le braconnier de Dieu
1984: Notre histoire
1984: The Telephone Always Rings Twice
1985: Subway
1985: La Cage aux Folles 3: The Wedding
1985: Tranches de vie
1985: Le Facteur de Saint-Tropez
1986: Kamikaze
1987: Keep Your Right Up
1989: La Révolution française
1990: Uranus
1992: Belle époque
1996: My Man
1998: Que la lumière soit
1999: Asterix & Obelix Take On Caesar
2000: Les Acteurs
2003: Raining Cats and Frogs
2004: The Magic Roundabout
2008: Bienvenue chez les Ch'tis
2009: Neuilly sa mère!
2009: Le Petit Nicolas
2010: Mumu
2010: Love Like Poison
2016: Open at Night
แหล่งข้อมูลอื่น

มีแชล กาลาบรูว์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
มินาโมโตะ โนะ โยชิโตโมะ

|   มินาโมโตะ โนะ โยชิโตโมะ   Minamoto no Yoshitomo |
| --- | --- |

ยุค: ยุคเฮอัง
เกิด: ค.ศ. 1123   นครหลวงเฮอัง
ถึงแก่กรรม: 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1160
นามแฝง: โซจิ คาสึซะ
ฝังศพ: จังหวัดไอจิ
จักรพรรดิ: โทะบะ→โกะ-ชิระกะวะ→
บิดามารดา: มินะโมะโตะ โนะ ทะเมะโยะชิ
บุตร: มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ   มินะโมะโตะ โนะ โยะชิสึเนะ
มินะโมะโตะ โนะ โยะชิโตะโมะ (源 義朝, 1123-11 กุมภาพันธ์ 1160) เป็นซามูไรคนสำคัญในช่วงปลาย ยุคเฮอัง และเป็นบิดาของ มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ โชกุนคนแรกของญี่ปุ่น
กบฏปีโฮเง็ง

ปี ค.ศ. 1156 เกิดความขัดแย้งกันขึ้นในราชสำนักระหว่างอดีต จักรพรรดิซุโตะกุ และ จักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะ พระราชอนุชาทำให้ ตระกูลไทระ และ ตระกูลมินะโมะโตะ แตกเป็น 2 ฝ่ายคือ มินะโมะโตะ โนะ ทะเมะโยะชิ ผู้นำตระกูลและเป็นบิดาของโยะชิโตะโมะและ ไทระ โนะ ทะดะมะซะ อาของคิยะโมะริสนับสนุนอดีตจักรพรรดิโซะโตะกุส่วนโยะชิโตะโมะและ ไทระ โนะ คิโยะโมะริ ผู้นำตระกูลไทระสนับสนุนจักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะซึ่งผลสุดท้ายแล้วฝ่ายสนับสนุนจักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะได้ชัยชนะทำให้โยะชิโตะโมะต้องประหารทะเมะโยะชิส่วนคิโยะโมะริต้องประหารทะดะมะซะตามพระราชโองการขององค์จักรพรรดิหลังเสร็จศึกโยะชิโตะโมะกลับได้รับการปูนบำเหน็จให้เป็นแค่เจ้าเมืองชายแดนเล็กๆขณะที่คิโยะโมะริกลับได้เป็นถึงขุนนางใหญ่ในราชสำนักทำให้โยะชิโตะโมะไม่พอใจและกลายเป็นชนวนให้เกิด กบฏปีเฮจิ ขึ้นในเวลาต่อมา
กบฏปีเฮจิ

ใน ค.ศ. 1160 โยะชิโตะโมะซึ่งมีความแค้นจาก กบฏปีโฮเง็ง พอทราบว่า ภิกษุชินเซ ซึ่งเป็นเพื่อนรักของคิโยะโมะริได้เข้ามีอำนาจในราชสำนักจึงได้ร่วมมือกับผู้สำเร็จราชการจาก ตระกูลฟุจิวะระ เคลื่อนกองทัพเข้าสู่ นครหลวงเคียวโตะ พร้อมกับสังหารภิกษุชินเซและเผาพระตำหนักของอดีตจักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะ
อดีตจักรพรรดิ โกะ-ชิระกะวะ จึงมีบัญชาให้คิโยะโมะริรีบกลับมายังนครหลวงและเมื่อกลับมาถึงเขาจึงทำทียอมแพ้ต่อกองทัพ
ของผู้สำเร็จราชการและโยะชิโตะโมะแต่เขาได้ล่อให้ทั้ง
สองมายัง โระคุฮะระ ซึ่งเป็นจวนของคิโยะโมะริและ
โจมตีจนแตกพ่ายไปผู้สำเร็จราชการถูกจับส่วนโยะชิโตะ
โมะหนีรอดไปได้
วาระสุดท้าย

เมื่อพ่ายแพ้ต่อกองทัพของคิโยะโมะริโยะชิโตะโมะจึง
ตัดสินใจให้คนสนิทฆ่าเขาเสียส่วนคนสนิทหลังจาก
สังหารเจ้านายแล้วจึงฆ่าตัวตายตามไป
ทางด้านบุตรชายของโยะชิโตะโมะคนโตกับคนรองถูก
สังหารส่วนโยะริโตะโมะก็ถูกเนรเทศไป  อิซุ
มโนสุจริต

มโนสุจริต แปลว่า การประพฤติดีทางใจ, การประพฤติดีด้วยใจ
มโนสุจริต เป็นการกระทำความดีความงามทางใจ คือด้วยการคิด จัดเป็นบุญ ก่อความสุขให้ทั้งในปัจจุบันและภพชาติต่อไป
มโนสุจริต มี 3 อย่างคือ
อนภิชฌา คือ ไม่โลภอยากได้ของเขา
อพยาบาท คือ ไม่พยาบาทปองร้ายเขา
สัมมาทิฐิ คือ เห็นชอบคลองธรรม
มุมฉาก

มุมฉากมีนาดเท่ากับ 90 องศา
ส่วนของเส้นตรง AB ถูกวาดขึ้นทำให้เกิดมุมฉากสองมุมบนส่วนของเส้นตรง CD
ในเรขาคณิตและตรีโกณมิติ มุมฉาก คือมุมที่เกิดจากการแบ่งครึ่งมุมบนเส้นตรง (มุมตรง) เป็นสองขนาดเท่ากัน หรืออธิบายให้เจาะจงก็คือ ถ้ากำหนดให้รังสีมีจุดเริ่มต้นบนเส้นตรงเส้นหนึ่ง และมุมประชิดสองมุมมีขนาดเท่ากัน ดังนั้นมุมดังกล่าวจะเป็นมุมฉาก  มุมฉากสอดคล้องกับการหมุนหนึ่งในสี่รอบของรูปวงกลม
แนวคิดสำคัญที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดคือเส้นตั้งฉาก (perpendicular lines) หมายถึงเส้นตรงหลายเส้นตัดกันทำให้เกิดมุมฉากที่จุดตัด และภาวะเชิงตั้งฉาก (orthogonality) คือสมบัติที่จะทำให้ก่อเกิดมุมฉากซึ่งใช้ในเรื่องเวกเตอร์ มุมฉากที่ปรากฏในรูปสามเหลี่ยมเป็นองค์ประกอบของการนิยามรูปสามเหลี่ยมมุมฉาก  ซึ่งนำไปสู่พื้นฐานของตรีโกณมิติ
สัญลักษณ์

ยูนิโคดมีสัญลักษณ์ที่ใช้แทนความหมายของมุมฉากหลายสัญลักษณ์ ได้แก่
U+221F ∟ มุมฉาก
U+22BE ⊾ มุมฉาก เติมเส้นโค้ง
U+299C ⦜ มุมฉาก เติมรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส
U+299D ⦝ มุมฉาก เติมเส้นโค้งและจุด
การเขียนแผนภาพมักใส่รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็ก ๆ ให้กับมุมฉาก เป็นการสะท้อนข้อเท็จจริงว่า มุมฉากเป็นองค์ประกอบของรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส (และรูปสี่เหลี่ยมมุมฉาก) การเขียนอีกแบบหนึ่งคือ ใช้เส้นโค้งแสดงมุมแล้วเติมจุดลงไปด้านใน
การแปลงหน่วย

มุมฉากมุมหนึ่ง ๆ สามารถแสดงได้ในหลายหน่วยที่แตกต่างกันเช่น
1/4 รอบ
90 องศา
π/2 เรเดียน
100 แกร็ด (หรือเกรด แกรเดียน ก็อน)
8 จุด (ของวงกลมแสดงทิศชนิด 32 จุด)
6 ชั่วโมง (มุมชั่วโมงในทางดาราศาสตร์)
รูปสามเหลี่ยมมุมฉากรูปหนึ่ง มุมฉากของมันแสดงด้วยรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็ก ๆ
การเขียนมุมฉากอีกแบบหนึ่งโดยใช้เส้นโค้งและจุด
พิงก์บลอสซัม

พิงก์บลอสซัม เป็นมินิอัลบัมที่สี่ของวงเอพิงก์ ซึ่งปล่อยออกมาวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2557 โดยมีเพลงไตเติลชื่อ "มิสเตอร์ชวู" เป็นเพลงโปรโมตของมินิอัลบัมนี้
มิวสิควีดิโอ

มิวสิควีดิโอเต็มของเพลง "มิสเตอร์ชวู" ได้ถูกปล่อยออกมาวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2557
รายชื่อเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | เนื้อเพลง | ทำนอง | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Sunday Monday" (선데이 먼데이) | นิคเคล | นิคเคล | 3:34 |
| 2. | "มิสเตอร์ชวู" (On Stage) | ดูเบิลไซด์คิกส์, เซอ้อน | ดูเบิลไซด์คิกส์, เซอ้อน | 3:24 |
| 3. | "Crystal" (크리스탈) | อี.วัน | อี.วัน | 3:24 |
| 4. | "Fairytale Love" (사랑동화; Sarangdonghwa; lit. "Fairytale Love") | พัก โช-รง | คิม จินฮวัน | 3:58 |
| 5. | "So Long" | พัก โช-รง | มาสเตอร์คีย์ | 3:41 |
| 6. | "มิสเตอร์ชวู" | ดูเบิลไซด์คิกส์, เซอ้อน | ดูเบิลไซด์คิกส์, เซอ้อน | 3:34 |
| 7. | "มิสเตอร์ชวู" (Instrumental) |   | ดูเบิลไซด์คิกส์, เซอ้อน | 3:24 |
ชาร์ต

| ชาร์ต | ตำแหน่ง สูงสุด |
| --- | --- |
แกออน อัลบัมรายสัปดาห์: 2
แกออน อัลบัมรายเดือน: 5
แกออน อัลบัมรายปี: 31
ชาร์ต > ยอดขาย

| ผู้ให้บริการ (2014) | จำนวน |
| --- | --- |
แกออน ยอดขายแผ่น: 75,325+
ออริคอน ยอดขายแผ่น: 10,000+
รางวัล

รายการเพลง
| เพลง | รายการ | วันที่ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| "มิสเตอร์ชวู" | โชว์แชมเปียน | 8 เมษายน 2014 |  |
| "มิสเตอร์ชวู" | เอ็มเคานต์ดาวน์ | 9 เมษายน 2014 |  |
| "มิสเตอร์ชวู" | เอ็มเคานต์ดาวน์ | 8 พฤษภาคม 2014 |  |
| "มิสเตอร์ชวู" | มิวสิกแบงก์ | 10 เมษายน 2014 |  |
| "มิสเตอร์ชวู" | โชว์! มิวสิกคอร์ | 11 เมษายน 2014 |  |
| "มิสเตอร์ชวู" | อินกีกาโย | 12 เมษายน 2014 |  |
ประวัติการจำหน่าย

| ประเทศ | วันที่ | ประเภท | สังกัด | โค๊ต |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เกาหลีใต้ | 31 มีนาคม พ.ศ. 2557 | ซีดี, ดิจิทัลดาวน์โหลด | เอคิวบ์เอนเตอร์เทนเมนต์ โลเอ็นเอ็นเตอร์เทนเมนต์ | L200001007 |
ม็อด

ม็อด (mod) อาจหมายถึง
ม็อด (วิถีชีวิต) มาจากคำว่า Modernism (สมัยใหม่นิยม) เป็นวัฒนธรรมการใช้ชีวิตของวัยรุ่น
ตัวปรับแต่งเกม มาจากคำว่า modification เป็นการดัดแปลงแก้ไขวิดีโอเกม เพื่อให้สามารถเพิ่มคุณลักษณะพิเศษลงไปอีกได้
ชิปปรับแต่งเกม (Mod chip) อุปกรณ์ที่ออกแบบมาเพื่อแก้ไขพฤติกรรมของระบบอิเล็กทรอนิกส์ โดยเฉพาะเครื่องเล่นวิดีโอเกม
ม็อด มาจากคำว่า moderator เป็นผู้ควบคุมการประชุม
ฟอรั่มม็อด ตามเว็บบอร์ดหรือเว็บฟอรั่ม จะเป็นผู้ควบคุมดูแลการใช้งานของสมาชิก
ม็อด มาจากคำว่า มอดุโล (modulo) มีความหมายในคณิตศาสตร์หลายสาขา
มอดุโล (การดำเนินการ) (mod หรือ fmod) การหารเอาเศษในวิทยาการคอมพิวเตอร์
MOD นามสกุลไฟล์ดนตรีประเภทหนึ่ง คล้าย MIDI แต่สามารถใส่เสียงแทนโน้ตเพิ่มได้
เจ้าหญิงม็อดแห่งเวลส์ (Princess Maud of Wales)
Super Mod (ซูเปอร์มด) หรือ เรือมด เรือใบที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ทรงออกแบบและทรงสร้าง ด้วยฝีพระหัตถ์ของพระองค์เอง
Heavy Mod หรือ เฮฟวี่มด กลุ่มดนตรีใต้ดินสัญชาติไทย
รถไฟฟ้าโมโนเรล สายแกรนด์สแควร์ พระราม 9

| รถไฟฟ้าโมโนเรล สายแกรนด์สแควร์ พระราม 9 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: ยกเลิกโครงการ
เจ้าของ: กรุงเทพมหานคร   บริษัท กรุงเทพธนาคม จำกัด   บริษัท แกรนด์ คาแนล แลนด์ จำกัด (มหาชน)
ที่ตั้ง:  กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ปลายทาง: สถานีพระราม 9 สถานีเพชรบุรี (ยังไม่ยืนยัน)
จำนวนสถานี: 4
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟฟ้ายกระดับแบบรางเดี่ยว
ระบบ: รถไฟฟ้าโมโนเรล
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 0.8 กิโลเมตร (0 ไมล์) (not.)
โครงการรถไฟฟ้าโมโนเรล สายแกรนด์สแควร์ พระราม 9 เป็นโครงการรถไฟฟ้าโมโนเรลระยะสั้น บนถนนรัชดาภิเษกจนถึงถนนอโศก-ดินแดง ใกล้ๆ กับโครงการแกรนด์ สแควร์ @ พระราม 9 ดำเนินการโดยกรุงเทพมหานคร ร่วมกับบริษัท แกรนด์ คาแนล แลนด์ จำกัด (มหาชน) และบริษัท กรุงเทพธนาคม จำกัด โดยจะเป็นส่วนหนึ่งของโครงการแกรนด์ สแควร์ @ พระราม 9 ทั้งนี้โครงการรถไฟฟ้าโมโนเรลสายดังกล่าว มีจุดประสงค์เพื่อเชื่อมต่อระบบหลักทั้งสองเส้นที่สถานีปลายทาง และแก้ไขปัญหารถติดบริเวณถนนอโศก-ดินแดงบริเวณหน้าทางเข้าสถานีมักกะสันของแอร์พอร์ตเรลลิงก์ด้วย
โดยโครงการนี้เป็นส่วนหนึ่งที่เกิดขึ้นจาก นโยบายของกรุงเทพมหานคร ที่มีนโยบายส่งเสริมให้เอกชนให้ลงทุนในระบบสาธารณูปโภคอยู่แล้ว โดยเฉพาะด้านระบบขนส่งมวลชน อันจะส่งผลดีต่อการพัฒนาประเทศในภาพรวม และไม่ต้องใช้งบประมาณของทางราชการในการดำเนินโครงการสาธารณะ โดยกรุงเทพมหานครจะเป็นผู้ประสานงานกับหน่วยงานด้านราชการ การสนับสนุนระบบเชื่อมต่อการเดินทาง และการอำนวยความสะดวกอื่นๆตามอำนาจหน้าที่และกฎหมายของกรุงเทพมหานคร ซึ่งปัจจุบันได้ทำการลงนามเซ็นบันทึกความเข้าใจ (MOU) ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงแต่การออกแบบ EIA แล้วนำเสนอต่อกระทรวงคมนาคมเท่านั้น
โดยหลังเปิดให้บริการ บริษัท แกรนด์ คาแนล แลนด์ จำกัด (มหาชน) ได้คาดหวังไว้ว่าจะมีจำนวนผู้โดยสาร 150,000 คนต่อเที่ยวต่อวัน หากโครงการนี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ก็จะถือได้ว่าเป็นโครงการต้นแบบในการสนับสนุนเอกชนลงทุนในระบบขนส่งมวลชนสาธารณะในที่อื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับระบบขนส่งมวลชนสาธารณะของกระทรวงคมนาคม โดยไม่ต้องใช้งบประมาณทางราชการ
จุดเชื่อมต่อการเดินทาง

รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล เชื่อมต่อที่ สถานีพระราม 9 และ สถานีเพชรบุรี
รถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เชื่อมต่อที่ สถานีมักกะสัน
มุมกวาดเยื้องศูนย์กลาง

มุมกวาดเยื้องศูนย์กลางคือมุม E ในรูปนี้
มุมกวาดเยื้องศูนย์กลาง (eccentric anomaly) เป็นหนึ่งในตัวแปรค่ามุมที่แสดงตำแหน่งของวัตถุบนวงโคจรวงรี นิยามโดยเป็นมุม  E=\angle FCP' ในรูปด้านขวา โดย C คือจุดศูนย์กลางวงโคจร F คือตำแหน่งของจุดศูนย์กลางมวล (จุดโฟกัส) และมุม  f=\angle AFP คือมุมกวาดจริง