stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาเตนาดารัน

| --- | --- |
อาคารหลังหลักของมาเตนาดารัน เห็นรูปปั้นของกษัตริย์เมซโรป มาฌโดช และโกร์ยูน
th
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1959
ที่ตั้ง: 53 ถนนมาฌโดช เขตเกนโตรน เยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 40°11′31″N 44°31′16″E﻿ / ﻿40.19207°N 44.52113°E﻿ / 40.19207; 44.52113
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ศิลปะ, หอจดหมายเหตุ, สถาบันการค้นคว้าวิจัย
ขนาดผลงาน: ~23,000
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 132,600 (2019)
ผู้อำนวยการ: Arayik Khzmalyan
สถาปนิก: มาร์ก กรีโกรียัน, อาร์เทอร์ เมซชีอัน
เจ้าของ: รัฐบาลอาร์มีเนีย, กระทรวงการศึกษาและวิทยาการ
เว็บไซต์: matenadaran.am
มาเตนาดารัน (อาร์มีเนีย: Մատենադարան; Matenadaran) หรือชื่อทางการ สถาบันต้นฉบับตัวเขียนโบราณเมซโรป มาฌโดช (อาร์มีเนีย: Մեսրոպ Մաշտոցի անվան հին ձեռագրերի ինստիտուտ) เป็นพิพิธภัณฑ์ ที่เก็บรักษาต้นฉบับตัวเขียน และสถาบันเพื่อการค้นคว้าวิจัย ตั้งอยู่ในเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย และเป็นสถานที่เก็บรักษาต้นฉบับตัวเขียนภาษาอาร์มีเนียที่ใหญ่ที่สุดในโลก
มาเตนาดารันตั้งขึ้นในปี 1959 เพื่อดูแลรักษาต้นฉบับตัวเขียนของคริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนียที่เดิมทีเก็บรักษาที่เอจมียัตซินและต่อมาถูกส่งต่อให้เป็นของรัฐ นับจากนั้นมีการเพิ่มเติมของสะสมเข้ามาโดยเฉพาะจากของที่บริจาคโดยบุคคลต่าง ๆ ชื่อทางการของสถาบันตั้งขื่อตามเมซโรป มาฌโดช ผู้ประดิษฐ์อักษรอาร์มีเนีย รูปปั้นของเขาปรากฏตั้งอยู่ที่ด้านหน้าพิพิธภัณฑ์ ของสะสมต้นฉบับตัวเขียนของสถาบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกความทรงจำโลกของยูเนสโก
มาเตนาดารันตั้งอยู่ที่เชิงเขาเล็ก ๆ ในทางขอบตอนเหนือของถนนมาฌโดช ซึ่งเป็นถนนที่กว้างที่สุดในเยเรวานกลาง อาคารหลังเดิมของพิพิธภัณฑ์ หรือที่เรียกว่าอาคารหลัก ได้รับการบรรยายไว้ว่าเป็นอาคารมหึมา และโดดเดี่ยว นักเขียนและนักเดินทางชาวรัสเซียบระะยายว่าอาคารนี้เป็นพระราชวังเมื่อมองด้วยมุมของมิติและสถาปัตยกรรม อาคารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์แห่งชาติโดยรัฐบาลอาร์มีเนีย
อาคารหลังเก่านี้สร้างขึ้นระหว่างปี 1945 ถึง 1958 โดยมีช่วงพักก่อสร้างในระหว่างปี 1947 ถึง 1953 เนื่องจากขาดแคลนแรงงานฝีมือ อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิก มาร์ก กรีกอรียัน โดยได้อิทธิพลจากสถาปัตยกรรมอาร์มีเนียยุคกลาง มูรัด ฮัสรัตยัน ระบุว่าฟาซาดของอาคารนี้ได้อิทธิพลมาจากโบสถ์อัครทูตที่อานี ซึ่งสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 อานีเป็นราชธานีของอาร์มีเนียยุคบากราตีด
แหล่งข้อมูลอื่น

Hirsch, David (2010). "Matenadaran".  ใน Suarez, Michael F.; Woudhuysen, H. R. (บ.ก.). The Oxford Companion to the Book. Oxford University Press. ISBN 978-0199570140.
Grigorian, Mark (1945). "Մատենադարանի նախագիծը [The Design of the Matenadaran]". Etchmiadzin (ภาษาอาร์เมเนีย). 2 (1–2): 50–52.
Ayvazyan, Hovhannes, บ.ก. (2012). "Մատենադարան [Matenadaran]". Հայաստան Հանրագիտարան [Armenia Encyclopedia] (ภาษาอาร์เมเนีย). National Academy of Sciences of Armenia. pp. 736-739.
Official website
มาเตนาดารัน - virtual museum
แม่แบบ:Yerevan landmarks
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  ULAN 
อื่น ๆ:  RISM  IdRef
นิตยสารข่าว

นิตยสารข่าว (อังกฤษ: News Magazine) เป็นนิตยสารชนิดที่รายงานข่าวและเหตุการณ์ปัจจุบัน รวมถึงนำเสนอบทความหรือคอลัมน์ ที่แสดงความคิดเห็นซึ่งเกี่ยวข้องกับข่าว หรือเหตุการณ์ปัจจุบัน โดยเนื้อหาของนิตยสารข่าว จะเน้นการสร้างความเข้าใจในข่าว อย่างละเอียดลึกซึ้ง อธิบายถึงปัจจัยแวดล้อมในเหตุการณ์ มีมิติที่ลึกกว่าการรายงานของหนังสือพิมพ์ หรือข่าวโทรทัศน์ โดยปกติมักออกเป็นรายสัปดาห์ หรือรายสามวัน เพื่อให้ผู้อ่านรับรู้เท่าทันสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว
นิตยสารข่าวในประเทศไทย

นิตยสารข่าวในประเทศไทย มักเปิดตัวขึ้นในเครือสื่อมวลชนต่างๆ คือ เครือมติชน เครือเนชั่น เครือสยามรัฐ เครือวัฏฏะ และเครือผู้จัดการ โดยมีฐานะเป็นส่วนส่งเสริม และสนับสนุนซึ่งกันและกัน กับหนังสือพิมพ์รายวันในเครือเดียวกัน
| --- | --- |
 มติชนสุดสัปดาห์  เนชั่นสุดสัปดาห์  สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์:  โลกวันนี้ วันสุข  ผู้จัดการสุดสัปดาห์
รายชื่อนิตยสารข่าวระดับโลก

| --- | --- |
  สหรัฐอเมริกา บิสเนสวีก (Businessweek)  นิวส์วีก (Newsweek)  ไทม์ (TIME)   ฝรั่งเศส เล็กเพรสส์ (L'Express):   สหราชอาณาจักร ดิ อิโคโนมิสต์ (The Economist)  เดอะ สเปกเตเตอร์ (The Spectator)   เยอรมนี แดร์ สปีเกล (Der Spiegel)  สเตอร์น (Stern)
นิตยสารข่าวทางโทรทัศน์

นิตยสารข่าวทางโทรทัศน์ มีคำนิยามเช่นเดียวกับนิตยสารข่าวที่เป็นสิ่งพิมพ์ หากแต่เป็นการนำเสนอในรูปแบบรายการโทรทัศน์ ซึ่งมักผลิตโดยกองบรรณาธิการฝ่ายข่าวของสถานีโทรทัศน์ หรืออาจเป็นบริษัทเอกชนที่รับผลิตรายการประเภทดังกล่าวโดยเฉพาะ
นิตยสารข่าวทางโทรทัศน์ที่มีชื่อเสียง ได้แก่ ซิกส์ตี้ มินิตส์ (60 Minutes) และ ไพรม์ไทม์ (Primetime) ของสหรัฐอเมริกา ส่วนในประเทศไทย มีอาทิ ถอดรหัส ย้อนรอย (ไอทีวี), ข่าว 3 มิติ ตรงจุดเกิดเหตุ (ช่อง 3), ประเด็นเด็ด 7 สี, เรื่องจริงผ่านจอ (ช่อง 7 สี), จุดชนวนความคิด ตรวจจับความจริง (โมเดิร์นไนน์ทีวี), ที่นี่..ทีวีไทย เปิดปม (ทีวีไทย) เป็นต้น
แพทย์แผนจีน

แพทย์แผนจีน (อังกฤษ: Traditional Chinese medicine, TCM) เป็น การปฏิบัติทางการแพทย์ทางเลือก โดยมีต้นกำเนิดมาจาก การแพทย์แผนโบราณ ในประเทศจีน ข้ออ้างส่วนใหญ่ของการแพทย์แผนจีนเป็น วิทยาศาสตร์เทียม โดยการรักษาส่วนใหญ่ไม่มีหลักฐานที่แข็งแกร่งของ ประสิทธิผล หรือ กลไกการทำงาน ที่มีเหตุผล
การแพทย์ในประเทศจีนโบราณครอบคลุมการปฏิบัติด้านสุขภาพและการรักษาที่บางครั้งมีการแข่งขันกัน ความเชื่อพื้นบ้าน ทฤษฎีของนักวิชาการ และ ปรัชญาขงจื๊อ การรักษาด้วยสมุนไพร อาหาร อาหารการกิน การออกกำลังกาย ความเชี่ยวชาญทางการแพทย์ และสำนักความคิดต่างๆ การแพทย์แผนจีนในปัจจุบันถูกอธิบายว่าเป็นการประดิษฐ์ขึ้นในศตวรรษที่ 20 เป็นส่วนใหญ่ ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 นักปรับปรุงวัฒนธรรมและการเมืองของจีนพยายามกำจัดการปฏิบัติแบบดั้งเดิมที่ล้าหลังและไม่มีวิทยาศาสตร์ ผู้ปฏิบัติงานแบบดั้งเดิมจึงเลือกองค์ประกอบของปรัชญาและการปฏิบัติและจัดระเบียบพวกเขาเป็นสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า "การแพทย์จีน" (จีน: 中医 Zhongyi) ในทศวรรษที่ 1950 รัฐบาลจีนพยายามฟื้นฟูการแพทย์แผนโบราณ (รวมถึงการทำให้การปฏิบัติที่เคยถูกห้ามถูกกฎหมาย) และสนับสนุนการบูรณาการการแพทย์แผนจีนและการแพทย์ตะวันตก และในช่วง การปฏิวัติวัฒนธรรม ในทศวรรษที่ 1960 ได้ส่งเสริมการแพทย์แผนจีนว่าเป็นสิ่งที่มีราคาถูกและเป็นที่นิยม การสร้างการแพทย์แผนจีนสมัยใหม่ส่วนใหญ่ได้รับการนำโดย เหมา เจ๋อตง แม้ว่าเขาจะไม่เชื่อในประสิทธิภาพของมันก็ตาม หลังจากการเปิดความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐอเมริกาและจีนหลังปี 1972 มีความสนใจอย่างมากในตะวันตกสำหรับสิ่งที่ปัจจุบันเรียกว่าการแพทย์แผนจีน (TCM)
การแพทย์แผนจีนกล่าวว่าอิงจากตำราเช่น หวงตี้เน่ยจิง (คัมภีร์ภายในของจักรพรรดิเหลือง), และ Compendium of Materia Medica ซึ่งเป็นงานสารานุกรมในศตวรรษที่สิบหก และรวมถึงรูปแบบต่างๆ ของ ยาสมุนไพรจีน การฝังเข็ม การบำบัดด้วยถ้วยดูด กัวซา การนวด (ทุยหนา) การจัดกระดูก (เตี่ยต๋า) การออกกำลังกาย (ชี่กง) และการบำบัดด้วยอาหาร การแพทย์แผนจีนถูกใช้อย่างแพร่หลายใน วัฒนธรรมจีน หนึ่งในหลักการพื้นฐานคือ ชี่ ของร่างกายไหลเวียนผ่านช่องทางที่เรียกว่า เส้นลมปราณ ที่มีสาขาเชื่อมต่อกับอวัยวะและหน้าที่ของร่างกาย ไม่มีหลักฐานว่าเส้นลมปราณหรือพลังชีวิตมีอยู่จริง แนวคิดของร่างกายและโรคที่ใช้ในการแพทย์แผนจีนสะท้อนถึงต้นกำเนิดโบราณและการเน้นกระบวนการที่มีพลวัตมากกว่าการสร้างวัสดุ ซึ่งคล้ายกับ ทฤษฎีฮิวมอรัล ของ กรีกโบราณ และ โรมโบราณ
ความต้องการยาสมุนไพรในประเทศจีนเป็นตัวสร้างรายได้หลักของ การลักลอบค้าสัตว์ป่า ที่เชื่อมโยงกับ การฆ่าและการลักลอบค้าสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ อย่างไรก็ตาม ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ทางการจีนได้ปราบปรามการลักลอบค้าสัตว์ป่าอย่างผิดกฎหมาย และอุตสาหกรรมนี้ได้หันมาใช้ทางเลือกที่เพาะปลูกมากขึ้น
อ่านเพิ่ม

WHO traditional medicine strategy: 2014-2023. World Health Organization. 2013. hdl:10665/92455. ISBN 9789241506090. สืบค้นเมื่อ 1 April 2023.
Baran GR, Kiana MF, Samuel SP (2014). "Chapter 2: Science, Pseudoscience, and Not Science: How Do They Differ?". Healthcare and Biomedical Technology in the 21st Century. Springer. pp. 19–57. doi:10.1007/978-1-4614-8541-4_2. ISBN 978-1-4614-8540-7.
Barnes, Linda L. (2005). Needles, Herbs, Gods, and Ghosts: China, Healing, and the West to 1848. Cambridge, Mass: Harvard University Press. ISBN 0674018729. Shows early use of Chinese medicine not always perceived as "Chinese."
Baum, Emily (2020). "Medicine and Public Health in Twentieth-Century China: Histories of Modernization and Change". History Compass. 18 (7). doi:10.1111/hic3.12616. S2CID 225622823.
Liu, Lihong (2019). Classical Chinese Medicine. แปลโดย Weiss, Gabriel; Henry Buchtel; Sabine Wilms. Shatin, NT Hong Kong: Chinese University of Hong Kong Press; distributed by Columbia University Press. ISBN 9789882370579.
Lloyd, G. E. R.; Sivin, Nathan (2002). The Way and the Word: Science and Medicine in Early China and Greece. New Haven: Yale University Press. ISBN 0300092970.
Lo, Vivienne; Stanley-Baker, Michael, บ.ก. (2022), Routledge Handbook of Chinese Medicine, New York: Routledge, ISBN 9780415830645 Online Open Access. 51 articles on history of Chinese medicine; called "impressive and essential" for latest scholarship and trustworthy bibliographic sources. "(Review) H-Sci-Med-Tech, July 2023.
McGrew, Roderick. Encyclopedia of Medical History (1985), brief history on pp. 56–59
Needham J (2000).  Sivin N (บ.ก.). Part VI: Medicine. Science and Civilisation in China. Vol. 6, Biology and Biological Technology. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-63262-1. OCLC 163502797.
Palmer, James (13 June 2013), "Do Some Harm", Aeon
Raphals, Lisa (Winter 2020), "Chinese Philosophy and Chinese Medicine",  ใน Zalta, Edward N. (บ.ก.), The Stanford Encyclopedia of Philosophy, Metaphysics Research Lab, Stanford University
Shelton, Tamara Venit (2019). Herbs and Roots: A History of Chinese Doctors in the American Medical Marketplace. New Haven: Yale University Press. ISBN 9780300249408.
Unschuld, Paul (1986). Nan-Ching: The Classic of Difficult Issues. Berkeley: University of California Press. ISBN 9780520053724.
—— (1986a). Medicine in China: A History of Pharmaceutics. Berkeley: University of California Press. ISBN 9780520050259.
—— (2000). Medicine in China: Historical Artifacts and Images. Munich: Prestel. ISBN 9783791321493.
—— (2018). Traditional Chinese Medicine: Heritage and Adaptation [Traditionelle chinesische Medizin (2013)]. แปลโดย Bridie J. Andrews. New York: Columbia University Press. ISBN 9780231175005.
แหล่งข้อมูลอื่น

Medicinal Plant Images Database—School of Chinese Medicine, Hong Kong Baptist University (ในภาษาจีน)
Chinese Medicine Specimen Database—School of Chinese Medicine, Hong Kong Baptist University (ในภาษาจีน)
Literary Review Compilation on Traditional Chinese Medicine, PDF, 133 pages; compiled by the Association Québécoise des Thérapeutes Naturels (AQTN)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
แดร์เรน แรนดอล์ฟ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 แรนดอล์ฟกับสาธารณรัฐไอร์แลนด์ใน ค.ศ. 2014
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  แดร์เรน เอ็ดเวิร์ด แอนดรูว์ แรนดอล์ฟ
วันเกิด:   (1987-05-12) 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1987 (37 ปี)
สถานที่เกิด:  เบรย์ ไอร์แลนด์
ส่วนสูง:  1.88 เมตร (6 ฟุต 2 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เวสต์แฮมยูไนเต็ด
หมายเลข:  35
สโมสรเยาวชน
1998–2003:  อาร์ดมอร์โรเวอส์
2003–2004:  ชาร์ลตันแอธเลติก
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2004–2010 |  ชาร์ลตันแอธเลติก |  14 |  (0) |
| 2004 |  → เวลลิงยูไนเต็ด (ยืม) |  4 |  (0) |
| 2005 |  → แอคคริงตันสแตนลีย์ (ยืม) |  14 |  (0) |
| 2006 |  → จิลลิงงัม (ยืม) |  3 |  (0) |
| 2008 |  → บิวรี (ยืม) |  14 |  (0) |
| 2008 |  → เฮียร์ฟอร์ดยูไนเต็ด (ยืม) |  13 |  (0) |
| 2010–2013 |  มาเธอร์เวล |  111 |  (0) |
| 2013–2015 |  เบอร์มิงแฮมซิตี |  91 |  (0) |
| 2015–2017 |  เวสต์แฮมยูไนเต็ด |  28 |  (0) |
| 2017–2020 |  มิดเดิลส์เบรอ |  106 |  (0) |
| 2020– |  เวสต์แฮมยูไนเต็ด |  5 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2003 |  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี |  3 |  (0) |
| 2004–2006 |  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี |  15 |  (0) |
| 2006–2008 |  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี |  8 |  (0) |
| 2006 |  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ บี |  1 |  (0) |
| 2012– |  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ |  50 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 08:57, 15 กันยายน 2021 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 08:57, 15 กันยายน 2021 (UTC)
แดร์เรน เอ็ดเวิร์ด แอนดรูว์ แรนดอล์ฟ (เกิดวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1987) เป็นนักฟุตบอลชาวไอริชผู้เล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับเวสต์แฮมยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีก และทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์ โดยก่อนหน้านี้ เขาเคยเล่นให้กับทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี และยังเคยเล่นให้กับบาสเกตบอลทีมชาติไอร์แลนด์
แรนดอล์ฟมาจากทีมเยาวชนของอาร์ดมอร์โรเวอส์และชาร์ลตันแอธเลติก เขาได้เริ่มต้นอาชีพกับชาร์ลตันใน ค.ศ. 2004 และถูกปล่อยยืมตัวให้กับหลายสโมสร ก่อนที่จะได้ลงเล่นนัดแรกให้กับชาร์ลตันในนัดสุดท้ายของฤดูกาล 2006–07 ซึ่งสุดท้ายแล้ว ชาร์ลตันตกชั้นจากพรีเมียร์ลีก เขาไม่สามารถยึดตำแหน่งตัวจริงในทีมชุดใหญ่ของชาร์ลตันได้ จึงถูกปล่อยยืมตัวถึงสองครั้งในปี 2008 ทำให้เขาได้ลงเล่นให้กับชาร์ลตันเพียง 20 นัดในช่วงเวลาหกปีกับสโมสร ต่อมาเขาย้ายไปมาเธอร์เวลในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 และได้ลงเล่นอย่างสม่ำเสมอตลอดระยะเวลาสามปี ต่อมาเขาย้ายไปเล่นให้กับเบอร์มิงแฮมซิตีในอังกฤษ ซึ่งเขาพลาดการลงเล่นในแชมเปียนชิปเพียงนัดเดียวตลอดสองฤดูกาลกับสโมสร ต่อมาเขาเซ็นสัญญากับเวสต์แฮมยูไนเต็ดใน ค.ศ. 2015 และย้ายไปมิดเดิลส์เบรอในอีกสองปีถัดมา
ในปี 2006 แรนดอล์ฟได้ลงเล่นให้กับทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปีทั้งหมด 10 นัด และลงเล่นให้กับทีมชาติชุดบีหนึ่งนัด เขาได้ลงเล่นนัดแรกให้กับทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2012 ในนัดที่เอาชนะโอมาน 4–1 เขาเป็นตัวแทนของชาติในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016
เกียรติประวัติ

แอคคริงตันสแตนลีย์
คอนเฟอเรนซ์เนชันนัล: 2005–06
มาเธอร์เวล
สกอตติชพรีเมียร์ลีก รองชนะเลิศ: 2012–13
สกอตติชคัพ รองชนะเลิศ: 2010–11
รางวัลส่วนตัว
ทีมยอดเยี่ยมแห่งปี พีเอฟเอ สกอตแลนด์: 2011–12, 2012–13
ทีมยอดเยี่ยมแห่งปี พีเอฟเอ: แชมเปียนชิป 2018–19
ผู้เล่นยอดเยี่มแห่งปี มิดเดิลส์เบรอ 2019
แหล่งข้อมูลอื่น

Darren Randolph profile at the West Ham United F.C. website
Darren Randolph profile at the Football Association of Ireland website
สถิติของ แดร์เรน แรนดอล์ฟ ที่ Soccerbase
Ireland profile at Soccerscene
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ด  |
| --- | --- |
 1 ฟาเบียญสกี  2 จอห์นสัน  3 เครสส์เวลล์  4 ซูมา (c)  5 โซวฟาล  7 วอร์ด-พราวส์  8 ฟอร์นัลส์  9 อันโตนิโอ  10 ปาเกตา  14 คูดุส  15 มัฟโรปาโนส  17 คอร์เน็ต  18 อิงส์  19 อัลบาเรซ  20 โบเวน  21 อ็อกบอนนา  22 เบนรามา  23 อาเรออลา  24 เคเรอร์  27 อะกัรด์  28 โซว์แช็ก  35 แรนดอล์ฟ  33 แอแมร์ซง  49 แอแนง  ผู้จัดการ: มอยส์ 
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์ – ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 |
| --- | --- | --- |
|  1 เวสต์วูด  2 โคลแมน  3 คลาร์ก  4 โอเช  5 คีโอ  6 วีลัน  7 มักกีดี  8 มักคาร์ที  9 ลอง  10 คีน (c)  11 มักเคลน  12 ดัฟฟี  13 เฮนดริก  14 วอลเทอส์  15 คริสตี  16 กิฟเวน  17 วอร์ด  18 เมย์เลอร์  19 เบรดี  20 ฮูลาฮัน  21 เมอร์ฟี  22 ควินน์  23 แรนดอล์ฟ  ผู้ฝึกสอน: โอนีลล์  |  1 เวสต์วูด  2 โคลแมน  3 คลาร์ก  4 โอเช  5 คีโอ  6 วีลัน  7 มักกีดี  8 มักคาร์ที  9 ลอง  10 คีน (c)  11 มักเคลน  12 ดัฟฟี  13 เฮนดริก  14 วอลเทอส์  15 คริสตี  16 กิฟเวน  17 วอร์ด  18 เมย์เลอร์  19 เบรดี  20 ฮูลาฮัน  21 เมอร์ฟี  22 ควินน์  23 แรนดอล์ฟ  ผู้ฝึกสอน: โอนีลล์  |  |
| ด ค กสโมสรฟุตบอลมิดเดิลส์เบรอ – ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปี |
| --- | --- |
 1966: Jones  1968: Rooks  1969: Rooks  1970: Smith  1971: Jones  1972: Platt & Boam  1973: Maddren  1974: Souness  1979: Boam  1980: Armstrong   1981: Platt  1985: Mowbray  1986: Mowbray  1989: Slaven  1990: Slaven  1991: Baird  1997: Juninho  1999: Ricard  2002: เซาท์เกต  2004: Boateng  2005: ดาวนิง  2006: Yakubu  2007: วูดเกต  2008: Wheater  2009: Tuncay  2010: Robson  2011: เบนเนตต์  2012: Robson  2013: Leadbitter  2014: เฟรนด์  2015: เฟรนด์  2016: Clayton  2017: Gibson  2018: Traoré  2019: แรนดอล์ฟ  2020: Howson  2021: McNair  2022: Howson
การเมืองสเปน
พระมหากษัตริย์

บทความหลัก: พระมหากษัตริย์สเปน
พระมหากษัตริย์ > พระราชสถานะ

พระมหากษัตริย์สเปนองค์ปัจจุบัน ได้แก่ สมเด็จพระราชาธิบดีเฟลิเปที่ 6 เป็นประมุขของรัฐ เป็นสัญลักษณ์ของความสามัคคี และความยั่งยืน เป็นผู้ตัดสิน และกลั่นกรองการทำงานอย่างเที่ยงตรงของภาครัฐ และถือว่าเป็นตัวแทนสูงสุดของประเทศในการเจริญความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ และใช้หน้าที่ตามรัฐธรรมนูญ และกฎหมายที่กำหนดให้ ตำแหน่งองค์พระมหากษัตริย์จะได้รับการประกาศโดยรัฐสภา พระองค์ต้องปฏิญาณว่าจะปฏิบัติหน้าที่ของตนอย่างซื่อสัตย์ ปฏิบัติตามรัฐธรรมนูญและกฎหมายทั้งหมด เพื่อให้มั่นใจว่าพระองค์จะปฏิบัติตาม และเคารพสิทธิของพลเมือง ตลอดจน สิทธิของแคว้นปกครองตนเอง
ตามรัฐธรรมนูญแห่งสเปน พระมหากษัตริย์มีพระราชอำนาจในการอนุมัติ และประกาศใช้กฎหมาย เรียกประชุม หรือยุบรัฐสภา จัดให้มีการเลือกตั้ง และการทำประชามติ ตามโอกาสที่บัญญัติในรัฐธรรมนูญ แต่งตั้ง ถอดถอน และเสนอชื่อผู้สมัครชิงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ตลอดจนรัฐมนตรีอื่น ๆ ตามเงื่อนไชที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ มีหน้าที่ออกพระราชกฤษฎีกาตามความยินยอมของคณะรัฐมนตรี เพื่อมอบหมายงานด้านพลเรือน และทหาร และพระราชทานยศศักดิ์ และเกียรติคุณตามกฎหมาย และเป็นประธานในที่ประชุมคณะรัฐมนตรีตามที่เห็นสมควรเพื่อทราบราชการของรัฐ มีอำนาจบังคับบัญชาสูงสุดแก่กองทัพสเปน รวมทั้ง มีสิทธิในการพระราชทานอภัยโทษตามกฎหมาย พระองค์ได้รับการรับรองเอกเอกอัครราชทูต ผู้แทนทางการทูตทุกคน และตัวแทนต่างประเทศในสเปนทุกคนได้ให้การรับรองแก่พระองค์ นอกจากนี้ พระองค์ยังทรงแสดงความยินยอมของรัฐในการเข้าสู่ข้อผูกพันระหว่างประเทศผ่านสนธิสัญญา และประกาศสงคราม หรือสร้างสันติภาพ โดยได้รับความยินยอมจากรัฐสภา
ในแง่การปฏิบัติ หน้าที่ของพระองค์โดยส่วนใหญ่เป็นพิธีการ และบทบัญญัติตามรัฐธรรมนูญ บัญญัติไว้เป็นแนวทางชัดเจนว่าต้องพระองค์ต้องเป็นกลางอย่างเข้มงวด และไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมือง ในความเป็นจริง บิดาแห่งรัฐธรรมนูญ (สเปน: Padres de la Constitución) ได้ใช้ถ้อยคำที่ว่า "เป็นหน้าที่ของพระมหากษัตริย์" อย่างระมัดระวัง โดยจงใจละเว้นถ้อยคำอื่น เช่น "อำนาจ" หรือ "ความสามารถ" จึงเป็นการลบล้างพระราชอำนาจพิเศษของพระมหากษัตริย์ที่มีภายในระบอบพระมหากษัตริย์แบบรัฐสภา ในแนวปฏิบัตินี้ พระมหากษัตริย์จะไม่มีเสรีภาพสูงสุดในการปฏิบัติหน้าที่ เพราะถูกวางกรอบว่าจะต้องปฏิบัติให้ "สอดคล้องรัฐธรรมนูญ และกฎหมาย" หรือตามคำร้องขอของฝ่ายบริหาร หรือได้รับอนุญาตจากรัฐสภา
พระมหากษัตริย์ทรงเป็นผู้บัญชาการทหารของกองทัพสเปน แต่ทรงมีอำนาจเหนือกองทัพสเปนในเชิงสัญลักษณ์เท่านั้น ไม่ใช่ตามความเป็นจริง อย่างไรก็ตาม สถานะของพระมหากษัตริย์ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุด และสัญลักษณ์แห่งความสามัคคีของชาติได้ถูกนำมาใช้อย่างเห็นได้ชัดที่สุดในเหตุการณ์พยายามรัฐประหารใน ค.ศ. 1981 ซึ่งสมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 ทรงมีกระแสพระราชดำรัสในเครื่องแบบทหารทางสถานีโทรทัศน์แห่งชาติ ประณามการรัฐประหาร และเรียกร้องให้มีการรักษากฎหมาย และความคงไว้ซึ่งรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตย จึงทำให้การรัฐประหารล้มเหลวลง
ฝ่ายนิติบัญญัติ

บทความหลัก: รัฐสภาสเปน
อำนาจนิติบัญญัติ เป็นของรัฐสภากอร์เตสเฆเนราเลส คำว่า "กอร์เตส" เป็นชื่อทางประวัติศาสตร์และรัฐธรรมนูญที่ใช้มาตั้งแต่สมัยยุคกลาง ส่วนคำว่า "เฆเนราเลส" ที่เพิ่มเข้ามาในรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1978 แสดงถึงลักษณะของรัฐสภาที่มีอำนาจทั่วประเทศชาติ ต่างจากรัฐสภาในระดับแคว้นปกครองตนเองซึ่งบางแห่งใช้คำกำกับว่า "กอร์เตส" รัฐสภากอร์เตสเฆเนราเลส เป็นผู้แทนสูงสุดของประชาชนชาวสเปน ประกอบไปด้วยสองสภา ได้แก่ สภาผู้แทนราษฎร (สเปน: Congreso de los Diputados) และ วุฒิสภา (สเปน: Senado) ใช้อำนาจนิติบัญญัติของรัฐ ในการอนุมัติงบประมาณ และควบคุมการดำเนินงานของรัฐบาล ซึ่งอำนาจนิติบัญญัติโดยส่วนใหญ่จะเป็นของสภาผู้แทนราษฎร เหมือนระบบรัฐสภาส่วนใหญ่ โดยประธานสภาผู้แทนราษฎร จะเป็นผู้ดำรงตำแหน่งประธานรัฐสภา
ห้องประชุมของทั้งสองสภาจะประชุมแยกจากกัน และปฏิบัติหน้าที่แยกกัน ยกเว้นการดำเนินเรื่องที่สำคัญ จึงจะประชุมร่วมกัน โดยเรื่องดังกล่าวรวมถึงการพิจารณาร่างกฎหมายที่เสนอโดยรัฐบาล เสนอโดยสภาใดสภาหนึ่ง เสนอโดยแคว้นปกครองตนเอง หรือผ่านทางความคิดริเริ่มของประชาชน และการอนุมัติ หรือแก้ไขงบประมาณของประเทศที่นายกรัฐมนตรีเสนอ
ฝ่ายบริหาร

ดูเพิ่ม: นายกรัฐมนตรีสเปน
ฝ่ายบริหาร > รัฐบาล และคณะรัฐมนตรี

ในระดับประเทศ อำนาจบริหารในสเปนเป็นของรัฐบาลเพียงประการเดียว แม้พระมหากษัตริย์จะเป็นประมุขแห่งรัฐ แต่รัฐธรรมนูญไม่ได้ให้พระองค์มีส่วนกับฝ่ายบริหาร โดยรัฐบาล ประกอบด้วย นายกรัฐมนตรี เรียกกันในนาม "ประธานรัฐบาล" (สเปน: presidente del gobierno) รองนายกรัฐมนตรีหนึ่งคน หรือมากกว่านั้น เรียกกันในนาม "รองประธานแห่งรัฐบาล" (สเปน: vicepresidentes del gobierno) และรัฐมนตรีคนอื่น ๆ ทั้งหมดเรียกกันว่าคณะรัฐมนตรี  รัฐบาลมีหน้าที่รับผิดชอบนโยบายทั้งในประเทศ และต่างประเทศ ตลอดจนนโยบายด้านกลาโหม และเศรษฐกิจ ปัจจุบัน นายกรัฐมนตรีในปัจจุบัน ได้แก่ เปโดร ซันเชซ
รัฐธรรมนูญ กำหนดว่าภายหลังการเลือกตั้ง พระมหากษัตริย์ จะทรงหารือกับกลุ่มการเมืองทั้งหมดที่เป็นตัวแทนในสภาผู้แทนราษฎรแล้ว จะทรงเสนอชื่อผู้สมัครชิงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีผ่านทางประธานสภาผู้แทนราษฎร ผู้ได้รับการเสนอชื่อจะนำเสนอนโยบายของรัฐบาลของเขา เพื่อขอความไว้วางใจจากสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งหากได้รับการไว้วางใจด้วยเสียงเกินกว่ากึ่งหนึ่งของสภา พระมหากษัตริย์จะทรงแต่งตั้งเป็น "ประธานแห่งรัฐบาล" อย่างเป็นทางการ แต่หากผู้ได้รับการเสนอชื่อไม่ได้รับการไว้วางใจ สภาผู้แทนราษฎรจะต้องลงมติใหม่อีกครั้งภายใน 48 ชั่วโมง ในกรณีนี้ ต้องได้รับการไว้วางใจด้วยเสียงที่เห็นชอบมากกว่า ไม่เห็นชอบ และงดออกเสียง โดยไม่จำเป็นต้องถึงกึ่งหนึ่งของสภาผู้แทนราษฎร แต่ถ้าผู้ได้รับการเสนอชื่อไม่ได้รับความไว้วางใจอีกครั้ง พระมหากษัตริย์ จะทรงเสนอชื่อผู้สมัครชิงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนอื่น ๆ ต่อไปจนกว่าจะได้รับความไว้วางใจ แต่หากหลังจากพ้น 2 เดือนไปแลเวยังไม่มีผู้ได้รับการเสนอชื่อเป็นนายกรัฐมนตรีคนใดไได้รับความไว้วางใจ พระมหากษัตริย์จะยุบสภาผู้แทนราษฎร และจัดให้มีการเลือกตั้งใหม่โดยความยินยอมของประธานรัฐสภา ในทางปฏิบัติ นับตั้งแต่การบังคับใช้รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1978 นายกรัฐมนตรีจะมาจากผู้ได้รับการเสนอชื่อของพรรคที่ได้รับที่นั่งจำนวนมากที่สุดในสภาผู้แทนราษฎร แม้ว่าพรรคนั้นจะมีจำนวนที่นั่งไม่ถึงกึ่งหนึ่ง ในกรณีเช่นนี้ พรรคในรัฐบาลจะต้องพึ่งพาการสนับสนุนจากพรรคอิ่น ๆ เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจ และอนุมัติงบประมาณของรัฐ
หลังจากผู้ได้รับการเสนอชื่อได้รับความไว้วางใจจากสภาผู้แทนราษฎร  เขาจะได้รับการแต่งตั้งจากพระมหากษัตริย์ให้เป็นนายกรัฐมนตรี ในพิธีปฏิญาณตนเพื่อเข้ารับตำแหน่ง ซึ่งจัดขึ้นที่พระราชวังซาร์ซูเอลา ที่ประทับของพระมหากษัตริย์ ต่อหน้าผู้รับรองเอกสารสำคัญแห่งราชอาณาจักร และกล่าวคำสาบานเข้ารับตำแหน่ง เหนือสำเนารัฐธรรมนูญที่เปิดอยู่ถัดจากคัมภีร์ไบเบิล คำสาบานที่ใช้กล่าวว่า "ข้าพเจ้าขอปฏิญาณ/สัญญาว่าจะปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งประธานของรัฐบาลด้วยความซื่อสัตย์ จงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์ ปฏิบัติตาม และบังคับใช้รัฐธรรมนูญอันเป็นกฎหมายพื้นฐานของรัฐ ตลอดจนรักษาการพิจารณาอย่างลับของคณะรัฐมนตรี"
นายกรัฐมนตรี จะเป็นผู้เสนอชื่อรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีอื่น ๆ ให้พระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้ง โดยจำนวน และขอบเขตอำนาจของแต่ละรัฐมนตรีจะกำหนดโดยนายกรัฐมนตรี ซึ่งแต่ละกระทรวงมักจะจัดตั้งขึ้นอย่างคลอบคลุมภาคส่วน หรือหลายภาคส่วนที่คล้ายกันในการทำงานของรัฐบาล รัฐบาลจะประชุมกันในฐานะ "คณะรัฐมนตรี" โดยปกติทุกวันศุกร์ที่พระราชวังมองโกลอา ในกรุงมาดริด ซึ่งเป็นบ้านพักอย่างเป็นทางการของนายกรัฐมนตรีที่เป็นประธานในการประชุม แต่สามารถจัดการประชุมในสถานที่อื่น ๆ ได้ ยกเว้นเมื่อพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประธานการประชุมตามคำขอของนายกรัฐมนตรี ซึ่งในกรณีนี้สภาจะแจ้งราชการของรัฐบาลให้ทราบ
ฝ่ายตุลาการ

ฝ่ายตุลาการในสเปน ประกอบด้วย ข้าราชการฝ่ายตุลาการ และผู้พิพากษา ซึ่งทำหน้าที่ดำเนินงานด้านความยุติธรรมภายใต้ลายพระอภิไธยของพระมหากษัตริย์ ฝ่ายตุลาการ ประกอบด้วย ศาลที่มีระดับแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับคำสั่งของเขตอำนาจศาล และสิ่งที่ต้องได้รับการตัดสิน ศาลระดับสูงสุดของสเปนคือ ศาลฎีกา (สเปน: Tribunal Supremo) ซึ่งมีเขตอำนาจศาลในสเปนทั้งหมด เหนือกว่าในทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องรัฐธรรมนูญ นำโดยประธานศาลฎีกา ซึ่งได้รับการแต่งตั้งโดยพระมหากษัตริย์ ผ่านการเสนอชื่อของสภาตุลาการทั่วไป (CGPJ) และมีสมาชิกอีก 20 คน ซึ่งพระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งให้มีวาระการดำรงตำแหน่ง 5 ปี ในจำนวนนี้มีสมาชิก 12 คนที่เป็นข้าราชการฝ่ายตุลาการ และผู้พิพากษา สมาชิกอีก 4 คนได้รับการเสนอชื่อโดยสภาผู้แทนราษฎร และสมาชิกอีก 4 คนได้รับการเสนอชื่อโดยวุฒิสภา ซึ่งผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อจากทั้งสองสภาจะต้องผ่านการคัดเลือกจากการประชุมของทนายความ และนักกฎหมายที่มีความรู้ความสามารถ และมีประสบการณ์ทางวิชาชีพมากกว่า 15 ปี โดยต้องได้รับความเห็นชอบด้วยจำนวนเสียงเกินกว่าสามในห้า
ศาลรัฐธรรมนูญ (สเปน: Tribunal Constitucional) มีเขตอำนาจศาลในสเปนทั้งหมด มีอำนาจพิจารณาพิพากษาเกี่ยวกับกฎหมาย และกฎระเบียบที่มีผลบังคับตามกฎหมายที่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ ตลอดจน การร้องขอความคุ้มครองส่วนบุคคล (recursos de amparo) เพื่อปกป้องการละเมิดสิทธิ และเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ ศาลประกอบด้วยสมาชิก 12 คน ซึ่งได้รับการแต่งตั้งโดยพระมหากษัตริย์ ในจำนวนนี้ผ่านการเสนอชื่อโดยสภาผู้แทนราษฎร 4 คน และวุฒิสภา 4 คน โดยการพิจารณาในทั้งสองสภาต้องได้รับความเห็นชอบเกินกว่าสามในห้าของสมาชิกทั้งหมด ส่วนอีก 2 คน ผ่านการเสนอชื่อโดยฝ่ายบริหาร และอีก 2 องค์เสนอโดยสภาตุลาการทั่วไป (CGPJ) ซึ่ง พวกเขาจะต้องเป็นผู้พิพากษา อัยการ อาจารย์มหาวิทยาลัย เจ้าหน้าที่ของรัฐ หรือนักกฎหมายที่มีชื่อเสียง มีความรู้ความสามารถ หรือตำแหน่งที่ได้รับการยอมรับ และมีประสบการณ์ทางวิชาชีพมากกว่า 15 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ 
สมเด็จพระราชาธิบดีเฟลิเปที่ 6 แห่งสเปน
มุมมองทางอากาศของพระราชวังมองโกลอา ที่พำนักของนายกรัฐมนตรีสเปน
นายพลฟรันซิสโก ฟรังโก พบกับดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ประธานาธิบดีสหรัฐ ในมาดริดเมื่อ ค.ศ. 1960
อาโดลโฟ ซัวเรซ นายกรัฐมนตรีคนแรกของราชอาณาจักรสเปน
เฟลิเป กอนซาเลซ นายกรัฐมนตรีของสเปนตั้งแต่ปี 1982 ถึง 1996
โฆเซ มาริอา อัซนาร์ นายกรัฐมนตรีสเปนระหว่าง ค.ศ. 1996 ถึง 2004
โฆเซ ลุยส์ โรดริเกซ ซาปาเตโร นายกรัฐมนตรีสเปน ระหว่าง ค.ศ. 1996 ถึง 2004
มาเรียโน ราฆอย นายกรัฐมนตรีสเปน ระหว่าง ค.ศ. 2011 ถึง 2018
เปโดร ซันเชซ นายกรัฐมนตรีสเปน ตั้งแต่ ค.ศ. 2018 จนถึงปัจจุบัน