stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สำนักงานกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง

| --- | --- |
Office of the Rubber Replanting Aid Fund

ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 5 ธันวาคม พ.ศ. 2503
ยุบเลิก: 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2558
หน่วยงานสืบทอด: การยางแห่งประเทศไทย
สำนักงานใหญ่: 67/25 ถนนบางขุนนนท์ แขวงบางขุนนนท์ เขตบางกอกน้อย กทม. 10700
งบประมาณต่อปี: 279.7958 ล้านบาท (พ.ศ. 2558)
ต้นสังกัดหน่วยงาน: กระทรวงเกษตรและสหกรณ์
เว็บไซต์: http://www.rubber.co.th
สำนักงานกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง (Office of the Rubber Replanting Aid Fund) หรือ สกย. (ORRAF) เป็นอดีตรัฐวิสาหกิจ ประเภทส่งเสริมที่ไม่แสวงหากำไร สังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง พ.ศ. 2503 (ปรับปรุง พ.ศ. 2505 พ.ศ. 2518 และ พ.ศ. 2530) เพื่อดำเนินกิจการให้การสงเคราะห์การทำสวนยาง และการสงเคราะห์ปลูกแทนด้วยไม้ยืนต้นชนิดอื่นที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ
นอกจากนี้รัฐบาลยังมอบนโยบาย ให้ สกย. ช่วยเหลือเกษตรกรชาวสวนยาง ให้รวมตัวจัดตั้งสหกรณ์กองทุนสวนยาง โดยจัดสรรงบประมาณสร้างโรงผลิตยางแผ่นผึ่งแห้ง / รมควัน ให้กับกลุ่มเกษตรกร เพื่อแปรรูปผลผลิต เป็นยางแผ่นรมควัน หรือ อบแห้ง สำหรับกลุ่มเกษตรกรที่รวมตัวกัน ไม่มากพอ ที่จะจัดตั้งสหกรณ์ รัฐก็ให้ สกย. จัดสร้างโรงเรือนผลิตยางแผ่นดิบคุณภาพดี ให้ นอกจากนั้นรัฐยังมอบหมาย ให้ สกย. จัดตลาดประมูลยางระดับท้องถิ่น เพื่อให้เกษตรกร และพ่อค้ามาซื้อขายผลผลิต ที่ได้คุณภาพมาตรฐาน และราคาที่เป็นธรรม
วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 หน่วยงานนี้ได้ยุบรวมกับ องค์การสวนยาง และ สถาบันวิจัยยาง เป็น การยางแห่งประเทศไทย ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจ ตาม พระราชบัญญัติการยางแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2558
วัตถุประสงค์ในการจัดตั้ง

ส่งเสริมให้เกษตรกรปลูกยางพันธุ์ดีหรือไม้ยืนต้นทดแทนยางเก่า และส่งเสริมให้เกษตรกร ที่ไม่มียางมาก่อน ได้ปลูกสร้างสวนยางพันธุ์ดี โดยให้ทุนสงเคราะห์รวมทั้งคำแนะนำทางวิชาการ เพื่อให้มีผลผลิตและรายได้เพิ่มขึ้น
พัฒนาคุณภาพผลผลิตให้เป็นที่ยอมรับของตลาด โดยใช้เทคโนโลยีเหมาะสม
พัฒนาระบบ และกลไกตลาด ให้เกษตรกรชาวสวนยาง ได้รับ ความเป็นธรรม ในด้านราคา
จัดตั้ง และ พัฒนาองค์เกษตรกรชาวสวนยาง ให้เข้มแข็ง มีศักยภาพ ในการพัฒนา และอำนาจต่อรองที่สูงขึ้น
แหล่งรายได้

เงินทุนที่นำมาใช้ในการดำเนินงานของ สกย. ได้มาจาก 2 แหล่ง ได้แก่
เงินสงเคราะห์ (CESS) เก็บจากผู้ส่งออกยางนอกราชอาณาจักร ในอัตราที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์กำหนด โดยการอนุมัติของ คณะรัฐมนตรี ปัจจุบันจัดเก็บในอัตรากิโลกรัมละ 5 บาท เงินสงเคราะห์ที่เก็บได้แต่ละปีไม่เกินร้อยละ 5 ให้กรมวิชาการเกษตร นำไปค้นคว้าวิจัยงานยาง ไม่เกินร้อยละ 10 เป็นค่าใช้จ่ายในการบริหารของ สกย. และ ไม่น้อยกว่าร้อยละ 85 ส่งคืนกลับสู่เกษตรกรที่ขอทุนสงเคราะห์ปลูกแทน ในรูป ของ การช่วยเหลือ ทางด้านวิชาการ และปัจจัยการผลิต เงินสงเคราะห์นี้จะจ่ายเพื่อการอื่นไม่ได้
เงินงบประมาณแผ่นดิน แบ่งออกเป็น 2 ส่วน
เงินสมทบ เพื่อการสงเคราะห์ ตามพระราชบัญญัติ กองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง และตามที่ได้รับอนุมัติจากคณะรัฐมนตรีเป็นรายปี ภายใต้แผนวิสาหกิจ สกย.
เงินสมทบเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการบริหารงานการสงเคราะห์
การแบ่งส่วนบริหารองค์กร

สำนักงานกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ 67/25 ถนนบางขุนนนท์ แขวงบางขุนนนท์ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร แบ่งการบริหารงานออกเป็น 12 ฝ่าย และมีสำนักงานกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยางจังหวัด 46 แห่ง สำนักงานกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยางอำเภอ 56 แห่ง ศูนย์ปฏิบัติการสงเคราะห์สวนยางจังหวัด 12 แห่ง และศูนย์เรียนรู้ยางพารา 4 แห่ง ตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มีการปลูกยางพารา ครอบคลุมภูมิภาคต่างๆ ทั้งภาคเหนือ ภาคใต้ ภาคตะวันออก และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ทำเนียบประธานคณะกรรมการกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง

| ประธานคณะกรรมการ | วาระการดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- |
1. พลเอก สุรจิต จารุเศรนี: 5  ธ.ค. 2503   –   16 มี.ค. 2507
2. พลเอก ไสว ไสวแสนยากร: 16 มี.ค. 2507   –   27 มิ.ย. 2511
3. นายปรีดา กรรณสูต: 27 มิ.ย. 2511    –   17 ต.ค. 2516
4. หม่อมเจ้าทองประทาศรี ทองใหญ่: 17 ต.ค. 2516    –   17 มี.ค. 2521
5. พันเอก สุรินทร์ ชลประเสริฐ: 17 มี.ค. 2521     –   18  ส.ค. 2524
6. นายจุลนภ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา: 18  ส.ค. 2524   –   18 มี.ค. 2527
7. นายทรงยศ นาคชำนาญ: 18 มี.ค. 2527     –   16 ก.ย. 2532
8. คุณหญิงสุหร่าย สีวะรา: 16 ก.ย. 2532     –   17 ม.ค. 2535
9. นายเสงี่ยม มาหมื่นไวย: 17 ม.ค. 2535     –   16 ต.ค. 2537
10. คุณหญิงศรีประไพ ผ่องอักษร: 16 ต.ค. 2537    –   25 มิ.ย. 2540
11. พลตำรวจตรี รังสิต ญาโณทัย: 25 มิ.ย. 2540     –   16 ต.ค. 2544
12. พลโท ไพศาล กตัญญู: 16 ต.ค. 2544    –   15 ม.ค. 2546
13. พลตำรวจโท วิโรจน์ จันทรังษี: 15 ม.ค. 2546    –   18 มี.ค. 2549
14. พลตำรวจเอก เพรียวพันธ์ ดามาพงศ์: 18 มี.ค. 2549     –   19 มิ.ย. 2550
15. นายศุภชัย บานพับทอง: 19 มิ.ย. 2550     –   17 ส.ค. 2552
16. นางสาวสุพัตรา ธนเสนีวัฒน์: 17 ส.ค. 2552      –  4 ต.ค. 2554
17. นายชวลิต ชูขจร: 4 ต.ค. 2554     –   4 ม.ค. 2556
18. นายสมชาย ชาญณรงค์กุล: 4 ม.ค. 2556     –   15 ก.ค. 2558
คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย

| --- | --- |
Faculty of Industrial Technology, Loei Rajabhat University

สถาปนา: 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542
คณบดี: รองศาสตราจารย์ศักดิ์ชาย พวงจันทร์
ที่อยู่: 234 ถนนเลย-เชียงคาน ตำบลเมือง อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย
วารสาร: วารสารคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม
สี: ████ สีเขียว สีขาว
เว็บไซต์: 
คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย (อังกฤษ: Faculty of Industrial Technology, Loei Rajabhat University) เป็น คณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ก่อตั้งขึ้นพร้อมกับการก่อตั้งวิทยาลัยครูเลย และสถาปนาเป็นคณะวิชาเมื่อปีการศึกษา 2520 มี นายสถิตย์ กองคำ เป็นหัวหน้าคณะวิชา ซึ่งมีบทบาทหน้าที่ในการจัดการเรียนการสอน ในสายการศึกษาและสายศิลปศาสตร์ ในหลักสูตรต่าง ๆ ที่มหาวิทยาลัยกำหนดขึ้นตามแผนงาน
ประวัติคณะ

คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย เพื่อให้สอดคล้องกับหลักการและหน้าที่และนโยบายดังกล่าว กรมการฝึกหัดครูจึงเตรียมที่จะจัดการเรียนการสอนในหลายๆ สาขาวิชา จากแผนการศึกษาแห่งชาติฉบับที่ 7 (พ.ศ.2535–2539)กรมการฝึกหัดครูได้มีการจัดการศึกษาวิชาอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี โดยขยายการจัดตั้งคณะวิชาอุตสาหกรรมศึกษาขึ้นในวิทยาลัยครู วิทยาลัยครูเลยในฐานะสถาบันการศึกษาและวิจัยของรัฐ ซึ่งได้รับมอบหมายภาระหน้าที่ตามพระราชบัญญัติวิทยาลัยครู(ฉบับที่2) พุทธศักราช 2527 ให้ทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมและ ให้บริการวิชาการแก่สังคม ได้ตระหนักถึงความเป็นไปในการพัฒนาตนเองให้เป็นสถาบันการศึกษาของท้องถิ่น ให้มีความสามารถ ผลิตกำลังคนด้านอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีสนองความต้องการของท้องถิ่น โดยเฉพาะภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน 9 จังหวัด คือ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ สกลนคร มุกดาหาร นครพนม อุดรธานี หนองคาย เลย ขอนแก่น จึงได้จัดทำโครงการจัดตั้ง คณะวิชาอุตสาหกรรมศึกษาขึ้น และได้รับการอนุมัติให้จัดตั้งเป็น คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมในลำดับต่อมา คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเป็นส่วนราชการที่จัดตั้งขึ้นใหม่ในสถาบันราชภัฏเลยตามมติของคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2542 ซึ่งได้รับการอนุมัติพร้อมกันทั่วประเทศ 9 สถาบัน คือ สถาบันราชภัฏเชียงราย สถาบันราชภัฏกำแพงเพชร สถาบันราชภัฏสุรินทร์ สถาบันราชภัฏเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ สถาบันราชภัฏพระนคร สถาบันราชภัฏเพชรบุรี สถาบันราชภัฏฉะเชิงเทรา สถาบันราชภัฏสงขลา และสถาบันราชภัฏเลย คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเดิมคือภาควิชาอุตสาหกรรมศิลป์ และ หัตถศึกษาสังกัดคณะวิทยาศาสตร์และ เทคโนโลยี ได้จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติวิทยาลัยครูเลย ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2527 จัดการศึกษา 1 หลักสูตร ได้แก่ หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต (ค.บ.) 4 ปี วิชาเอกอุตสาหกรรมศิลป์ในปี พ.ศ. 2535 ได้เสนอโครงการ จัดตั้งเป็นคณะวิชาใหม่ และได้รับความเห็นชอบอนุมัติให้ดำเนินการโดยสภาการฝึกหัดครู ณ วันที่ 25 กรกฎาคม 2537 มีผลให้มี การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างและการบริหารงาน ตามพระราชบัญญัติสภาสถาบันราชภัฏ พ.ศ. 2538 เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2538 โดยขยายการให้บริการที่มีหลายสาขามากขึ้น ให้การบริหารงานสอดคล้องกับการแบ่งส่วนราชการใหม่ตามพระราชบัญญัติสภา สถาบันราชภัฏ พ.ศ. 2538 คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมจึงได้รับการอนุมัติตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2542 ให้เป็นส่วนราชการหนึ่งในโครงสร้างของสถาบันราชภัฏเลย
หลักสูตร

| หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย> ระดับปริญญาตรี | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย> ระดับปริญญาโท | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย> ระดับปริญญาเอก | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย>  |
| --- | --- | --- | --- |
 หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วศ.บ.) สาขาวิชาวิศวกรรมการจัดการอุตสาหกรรม  สาขาวิชาวิศวกรรมการออกแบบและผลิต  สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์  สาขาวิชาวิศวกรรมโยธาและบริหารงานก่อสร้าง:
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
เว๊บไซต์คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย เก็บถาวร 2017-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อนิเมะในปี พ.ศ. 2567

เหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับอนิเมะในปี พ.ศ. 2567
เหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับ อนิเมะในปี พ.ศ. 2567
การเผยแพร่ > ซีรีส์โทรทัศน์

รายชื่อซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ที่ออกอากาศเปิดตัวระหว่างวันที่ 1 มกราคมถึงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2567
การเผยแพร่ > ออริจินอลวิดีโอแอนิเมชัน

รายชื่อออริจินอลวิดีโอแอนิเมชันที่เปิดตัวระหว่างวันที่ 1 มกราคมถึงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2567
| วันที่เผยแพร่ครั้งแรก | ชื่อเรื่อง | จำนวนตอน | สตูดิโอ | ผู้กำกับ | ชื่อเรื่องต้นฉบับ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ศูนย์การศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเลย จังหวัดขอนแก่น

| --- | --- |

ชื่อย่อ: มรล. ศขก. / LRU KK
คติพจน์: อุดมศึกษาเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น
ประเภท: ศูนย์การศึกษา
สถาปนา: 17 มิถุนายน พ.ศ. 2552 (15 ปี)
ผู้อำนวยการ: จักรกฤษณ์  พงษ์อินทร์วงศ์
ที่ตั้ง: 234 หมู่ 7 ถ.เลี่ยงเมืองขอนแก่น-กาฬสินธุ์ ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
สี: ██ สีฟ้า ██ สีชมพู
เว็บไซต์: www.kk.lru.ac.th
ศูนย์การศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเลย จังหวัดขอนแก่น (อังกฤษ: Loei Rajabhat University, Khonkaen Education Center) มีสถานะเทียบเท่าคณะของมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย เริ่มเปิดทำการสอนเมื่อปี พ.ศ. 2552 ตั้งอยู่ที่บ้านดอนบม ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น 40000 โทร 043-220619 เว็บไซต์ kk.lru.ac.th  facebook/kk.lru.ac.th  LINE ID : @055mkhff
หลักสูตร

| หลักสูตรที่เปิดสอนในศูนย์การศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเลย จังหวัดขอนแก่น> คณะ/วิทยาลัย | หลักสูตรที่เปิดสอนในศูนย์การศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเลย จังหวัดขอนแก่น> ระดับปริญญาตรี | หลักสูตรที่เปิดสอนในศูนย์การศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเลย จังหวัดขอนแก่น> ระดับปริญญาโท | หลักสูตรที่เปิดสอนในศูนย์การศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเลย จังหวัดขอนแก่น> ระดับปริญญาเอก |
| --- | --- | --- | --- |
|  คณะครุศาสตร์ |  หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต (ค.บ.) สาขาวิชาคณิตศาสตร์ (งดรับนักศึกษา)  สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ศึกษา (งดรับนักศึกษา)  สาขาวิชาภาษาไทย (งดรับนักศึกษา)  สาขาวิชาภาษาอังกฤษ (งดรับนักศึกษา) |  |  |
|  คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี |  หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ.) สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์  สาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์  สาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ (ภาคกศ.พ) |  |  |
|  คณะวิทยาการจัดการ |  หลักสูตรบัญชีบัณฑิต (บช.บ.) สาขาวิชาการบัญชี  สาขาวิชาการบัญชี (ภาคกศ.พ) หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต (บธ.บ.) สาขาวิชาการจัดการ  สาขาวิชาการจัดการ (ภาคกศ.พ) |  |  |
|  คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ |  หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต (รป.บ.) สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์  สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ (ภาคกศ.พ) หลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต (น.บ.) สาขาวิชานิติศาสตร์  สาขาวิชานิติศาสตร์ (ภาคกศ.พ) |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
เว๊บไซต์ศูนย์การศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเลย จังหวัดขอนแก่น
รายพระนามพระมหากษัตริย์กัสติยา

|  พระมหากษัตริย์ แห่งกัสติยา |
| --- | --- |
ราชาธิปไตยในอดีต


ตราแผ่นดิน

พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3  พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรกัสติยาองค์สุดท้าย
 
ปฐมกษัตริย์: พระเจ้าซันโชที่ 2
องค์สุดท้าย: พระเจ้าเฟลิเปที่ 5
อิสริยยศ: His Majesty
สถานพำนัก: พระราชวังหลวงมาดริด
เริ่มระบอบ: 27 ธันวาคม ค.ศ. 1065
สิ้นสุดระบอบ: ค.ศ. 1715
พระมหากษัตริย์กัสตียาเป็นพระมหากษัตริย์ที่ปกครองราชอาณาจักรกัสติยา (ค.ศ. 1035–1230) และราชบัลลังก์กัสติยา (1230–1715) ก่อนการรวมราชบัลลังก์กัสตียาและราชบัลลังก์อารากอนเข้าเป็นราชอาณาจักรสเปนที่เป็นผลของสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน
พระมหากษัตริย์แห่งกัสตียา > ราชวงศ์ฆิเมเนส

| พระมหากษัตริย์/พระราชินีนาถ | พระรูป | สมัญญา | เริ่มรัชกาล | สิ้นรัชกาล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เฟรนันโดที่ 1 (เฟอร์ดินานด์ที่ 1) |  | มหาราช (The Great) | 1037 | 27 ธันวาคม 1065 | ทรงเป็นพระมหากษัตริย์เลออน |
| ซานโชที่ 2 |  | ผู้แข็งแกร่ง (The strong) | 27 ธันวาคม 1065 | 6 ตุลาคม 1072 |   |
| อัลฟอนโซที่ 6 |  | ผู้กล้าหาญ (The Brave) | 6 ตุลาคม 1072 | 30 มิถุนายน 1109 | ทรงเป็นพระมหากษัตริย์เลออน |
| อูร์รากา |  |   | 30 มิถุนายน 1109 | 8 มีนาคม 1126 | ทรงเป็นพระราชินีแห่งเลออน |
พระมหากษัตริย์แห่งกัสตียา > ราชวงศ์ไอเวียอา

ราชวงศ์นี้สืบสายมาจากพระสวามีองค์แรกของพระนางอูร์รากา เรย์มงด์แห่งบูร์กอญ
| พระมหากษัตริย์/พระราชินีนาถ | พระรูป | สมัญญา | เริ่มรัชกาล | สิ้นรัชกาล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อัลฟอนโซที่ 7 |  | พระจักรพรรดิ   (The Emperor) | 10 มีนาคม 1126 | 21 สิงหาคม 1157 | ทรงเป็นพระมหากษัตริย์เลออน |
| ซานโชที่ 3 |  | ผู้เป็นที่ปรารถนา   (The Desired) | 21 สิงหาคม 1157 | 31 สิงหาคม 1158 |   |
| อัลฟอนโซที่ 8 |  | ผู้สูงศักดิ์   (The Noble) | 31 สิงหาคม 1158 | 6 ตุลาคม 1214 |  16 July 1212 won a decisive victory for the Reconquista at the Battle of Las Navas de Tolosa |
| เอนริเกที่ 1 (เฮนรีที่ 1) |  |   | 6 ตุลาคม 1214 | 6 มิถุนายน 1217 |   |
| เบเรนเกลา (เบเรนกาเลีย) |  | มหาราชินี   (The Great) | 6 มิถุนายน 1217 | 30 สิงหาคม 1217 | สละราชสมบัติให้พระโอรส, เฟรนันโดที่ 3; สวรรคตค.ศ. 1246 |
| เฟรนันโดที่ 3 (เฟอร์ดินานด์ที่ 3) |  | นักบุญ   (The Saint) | 30 สิงหาคม 1217 | 30 พฤษภาคม 1252 | ทรงเป็นพระมหากษัตริย์เลออนตั้งแต่ค.ศ. 1230 ต่อมาพระมหากษัตริย์กัสติยาจะเป็นพระมหากษัตริย์เลออนเรื่อยมา |
| อัลฟอนโซที่ 10 |  | ผู้ทรงพระปรีชา   (The Wise) | 30 พฤษภาคม 1252 | 4 เมษายน 1284 | ได้รับเลือกเป็น กษัตริย์แห่งชาวโรมัน ในค.ศ. 1257, ทรงอ้างสิทธิในพระยศดังกล่าวจนกระทั่งทรงสละสิทธิ์ในค.ศ. 1275 |
| ซานโชที่ 4 |  | ผู้กล้าหาญ   (The Brave) | 4 เมษายน 1284 | 25 เมษายน 1295 |   |
| เฟรนันโดที่ 4 (เฟอร์ดินานด์ที่ 4) |  | ผู้ถูกอัญเชิญ   (The Summoned) | 25 เมษายน 1295 | 7 กันยายน 1312 |   |
| อัลฟอนโซที่ 11 |  | ผู้เที่ยงธรรม   (The Just) | 7 กันยายน 1312 | 26 มีนาคม 1350 |   |
| เปโดร (ปีเตอร์) |  | ผู้โหดร้าย   (The Cruel) | 26 มีนาคม 1350 | 23 มีนาคม 1369 | ถูกปลงพระชนม์โดยพระเจ้าเอนริเกที่ 2 |
พระมหากษัตริย์แห่งกัสตียา > วิกฤติการณ์การสืบพระราชสันตติวงศ์

หลังพระเจ้าเปโดรสวรรคต เกิดวิกฤตการณ์สืบพระราชสันตติวงศ์ ระหว่าพระอนุชาต่างพระมารดานอกสมรส เอนริเกแห่งตรัสตามาราและชาวอังกฤษจอห์นแห่งกอนต์ ดยุกที่ 1 แห่งแลงแคสเตอร์ พระราชปทินัดดา (ลื่อ) ในพระเจ้าเฟรนันโดที่ 3 แห่งกัสติยาซึ่งอ้างสิทธิ์ในตำแหน่งพระมหากษัตริย์แห่งกัสติยาและเลออนโดยสิทธิจากการสมรสจากอินฟันตาคอนสแตนซ์พระราชธิดาในพระเจ้าเปโดร  พระเจ้าเอนริเกขึ้นสู่ราชสมบัติโดยกองกำลังและต้องเผชิญหน้ากับกองทัพของจอห์นแห่งกอนท์ซึ่งเป็นพันธมิตรกับพระเจ้าโจอาวที่ 1 แห่งโปรตุเกส แต่อย่างไรก็ตาม จอห์นแห่งกอนท์ก็ล้มเหลวในการอ้างสิทธิ์ เอนริเกปราบดาภิเษกและสถาปนาราชวงศ์ตรัสตามาราขึ้นปกครองกัสติยา
พระมหากษัตริย์แห่งกัสตียา > ราชวงศ์ตรัสตามารา

ข้อมูลเพิ่มเติม: ราชวงศ์ตรัสตามารา
พระเจ้าเอนริเกที่ 2 เป็นพระโอรสนอกสมรสในพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 11 เดิมทีเป็นเคานท์แห่งตรัสตามารา.
| พระมหากษัตริย์/พระราชินีนาถ | พระรูป | สมัญญา | เริ่มรัชกาล | สิ้นรัชกาล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เอนริเกที่ 2 (เฮนรีที่ 2) |  | ลูกนอกสมรส   (The Bastard) | 23 มีนาคม 1369 | 29 พฤษภาคม 1379 | อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ตั้งแต่ค.ศ. 1366 |
| ฆวนที่ 1 (จอห์นที่ 1) |  |   | 29 พฤษภาคม 1379 | 9 ตุลาคม 1390 |   |
| เอนริเกที่ 3 (เฮนรีที่ 3) |  | ผู้ทุพพลภาพ   (The Infirm) | 9 ตุลาคม 1390 | 25 ธันวาคม 1406 |   |
| ฆวนที่ 2 (จอห์นที่ 2) |  |   | 25 ธันวาคม 1406 | 21 กรกฎาคม 1454 |   |
| เอนริเกที่ 4 (เฮนรีที่ 4) |  | ผู้ไร้ความสามารถ (The Impotent) | 21 กรกฎาคม 1454 | 11 ธันวาคม 1474 |   |
| อิซาเบลที่ 1 (อิซาเบลลาที่ 1) |  | คาทอลิก   (The Catholic) | 11 ธันวาคม 1474 | 26 พฤศจิกายน 1504 | หลังทรงราชย์โดยลำพังมาเดือนเศษ พระนางตัดสินพระทัยให้พระสวามี, เฟรนันโดทรงราชย์ร่วมในราชบัลลังก์กัสติยาโดย สิทธิจากการสมรส ในพระนามพระเจ้าเฟรนันโดที่ 5 |
| เฟรนันโดที่ 5 (เฟอร์ดินานด์ที่ 5) |  | คาทอลิก   (The Catholic) | 15 มกราคม 1475 | 26 พฤศจิกายน 1504 | พระเจ้าเฟรนันโดประทับที่อารากอน เมื่อพระนางอิซาเบลเสด็จขึ้นครองราชย์ในวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1474 พระองค์มาถึงเซโกเวียในวันที่ 2 มกราคม 1475 และการเจรจาเกิดขึ้นที่ถูกตัดสินโดยอาร์ชบิชอป คาร์ริโย และพระคาร์ดินาลเมนโดซา หนึ่งในจุดมุ่งหมายไม่ว่าจะเป็นพระเจ้าเฟรนันโดจะเป็นพระราชสวามีโดยjure uxorisหรือไม่ ใน Concordia de Segovia, คาริลโล และ เมนโดซา เขียนข้อเสนอแนะลงใน 15 มกราคม 1475 ว่าพระเจ้าเฟรนันโดมี สิทธิโดยการสมรส ในการเป็นพระมหากษัตริย์กัสตียาได้  การสืบราชสมบัติอารากอนในนามพระเจ้าเฟรนันโดที่ 2 ในวันที่ 19 มกราคม 1479 ขณะนั้นทรงปกครองคาบสมุทรไอบีเรียทั้งหมดยกเว้นโปรตุเกส เกรนาดา (ผนวกใน 1492) และ นาวาร์ (ผนวกใน 1515) การสร้างอย่างมีประสิทธิภาพซึ่งการรวบรวม เอสปันญาโดยพฤตินัย ค.ศ. 1478 สถาปนาศาลศาสนาสเปนแทนที่ศาลศาสนาของพระสันตปาปา |
| ฆัวนา |  | ผู้วิปลาส   (The mad) | 26 พฤศจิกายน 1504 | 12 เมษายน 1555 | ในนาม, ร่วมกับพระสวามี พระเจ้าเฟลิเปที่ 1 (1504–1506). ระหว่างคุมขังร่วมกับผู้สำเร็จราชการ อาร์ชบิชอป ซิสเนโรส (1506-1508). , ร่วมกับพระราชบิดาพระเจ้าเฟรนันโดที่ 5 (1508-1516). ร่วมกับพระราชโอรส การ์โลสที่ 1 (1516–1555) |
พระมหากษัตริย์แห่งกัสตียา > ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก

ข้อมูลเพิ่มเติม: ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก
| พระมหากษัตริย์/พระราชินีนาถ | พระรูป | สมัญญา | เริ่มรัชกาล | สิ้นรัชกาล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เฟลิเปที่ 1 (ฟิลิปที่ 1) |  | ผู้รูปงาม (The Handsome) | 26 พฤศจิกายน 1504 | 25 กันยายน 1506 | เป็นพระมหากษัตริย์โดยสิทธิโดยการสมรส ร่วมกับสมเด็จพระราชินีนาถฆัวนาแห่งกัสติยา |
| การ์โลสที่ 1 (ชาร์ลส์ที่ 1) |  | พระจักรพรรดิ (The Emperor) | 13 มีนาคม 1516 | 16 มกราคม 1556 | ทรงราชย์ร่วมกับพระชนนี ฆัวนาที่ 1 ซึ่งถูกคุมขังถึงค.ศ. 1555, สละราชสมบัติให้พระโอรสในค.ศ. 1556, สวรรคต 21 กันยายนค.ศ. 1558. |
| เฟลิเปที่ 2 |  | ผู้สุขุม (The Prudent) | 16 มกราคม 1556 | 13 กันยายน  1598 | พระราชโอรสในพระเจ้าการ์โลสที่ 1 กับ อิซาเบลแห่งโปรตุเกส |
| เฟลิเปที่ 3 |  | ผู้เคร่งศาสนา (The Pious) | 13 กันยายน  1598 | 31 มีนาคม  1621 | พระราชโอรสในพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 กับ อันนาแห่งออสเตรีย |
| เฟลิเปที่ 4 |  | มหาราช (The Great) | 31 มีนาคม  1621 | 17 กันยายน  1665 | พระราชโอรสในพระเจ้าเฟลิเปที่ 3 กับ มาร์กาเร็ตแห่งออสเตรีย |
| การ์โลสที่ 2 |  | ผู้ต้องมนต์ (The Bewitched) | 17 กันยายน 1665 | 1 พฤศจิกายน 1700 | พระราชโอรสในพระเจ้าเฟลิเปที่ 4 กับ มาเรียนาแห่งออสเตรีย |

The Crown of Castile existed in its own right within the Spanish crown and with its own law until the arrival of the Bourbon dynasty after the War of Spanish Succession.
เอกสารแนะนำ

Barton, Simon. The Aristocracy in Twelfth-Century León and Castile. Cambridge University Press, 1997. Appendix I: "The Counts of Twelfth Century León and Castile and Aragon, pp. 235–302.
ดูเพิ่ม

รายพระนามพระมหากษัตริย์สเปน
| ด ค กกษัตริย์แห่งกัสติยา |
| --- | --- | --- |
| ราชวงศ์ฆิเมเนซ |  เฟร์นันโดที่ 1  ซันโชที่ 2  อัลฟอนโซที่ 6  อูร์รากาที่ 1  |  |
| ราชวงศ์บูร์กอญ |  อัลฟอนโซที่ 7  ซันโชที่ 3  อัลฟอนโซที่ 8  เอนริเกที่ 1  เบเรงเกลา  เฟร์นันโดที่ 3  อัลฟอนโซที่ 10  ซันโชที่ 4  เฟร์นันโดที่ 4  อัลฟอนโซที่ 11  เปโดร  |  |
| ราชวงศ์ตรัสตามารา |  เอนริเกที่ 2  ฆวนที่ 1  เอนริเกที่ 3  ฆวนที่ 2  เอนริเกที่ 4  อิซาเบลที่ 1  เฟร์นันโดที่ 5  ฆัวนา  |  |
| ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค |  เฟลิเปที่ 1  การ์โลสที่ 1  เฟลิเปที่ 2  เฟลิเปที่ 3  เฟลิเปที่ 4  การ์โลสที่ 2  |  |
ตราประจำพระองค์
The Royal Bend of Castile, adopted since Alfonso XI in 1332 as a personal standard of the monarchs
Royal arms of the Crown of Castile by the time of John II
Arms of Philip I
จุดหมายปลายทางของสิงคโปร์แอร์ไลน์

หน้านี้คือรายชื่อจุดหมายปลายทางของเที่ยวบินต่าง ๆ ของสายการบินสิงคโปร์แอร์ไลน์ ทั้งนี้ไม่รวมถึงสายการบินสิงคโปร์แอร์ไลน์คาร์โก ซึ่งเป็นสายการบินขนส่งสินค้า
แอฟริกา

อียิปต์
ไคโร (ท่าอากาศยานนานาชาติไคโร)
แอฟริกาใต้
เคปทาวน์ (ท่าอากาศยานนานาชาติเคปทาวน์)
โจฮันเนสเบิร์ก (ท่าอากาศยานนานาชาติโออาร์ แทมโบ)
เอเชีย > เอเชียตะวันออก

สาธารณรัฐประชาชนจีน
ปักกิ่ง (ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง)
กวางโจว (ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋หยุน)
เซี่ยงไฮ้ (ท่าอากาศยานนานาชาติเซี่ยงไฮ้ผู่ตง)
ฮ่องกง
ฮ่องกง (ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง)
ญี่ปุ่น
ฟุกุโอกะ (ท่าอากาศยานฟุกุโอกะ)
นะโงะยะ (ท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์)
โอซะกะ (ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ)
โตเกียว
ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว
ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ
สาธารณรัฐเกาหลี
โซล (ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน)
สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)
ไทเป (ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวน)
เอเชีย > เอเชียใต้

บังกลาเทศ
ธากา (ท่าอากาศยานนานาชาติเซีย)
อินเดีย
อะห์เมดาบัด (ท่าอากาศยานซาร์ดาร์ วัลลาบไบ พาเทล)
บังกาลอร์ (ท่าอากาศยานนานาชาติเบงคาลูรู)
เจนไน (ท่าอากาศยานนานาชาติเชนไน)
เดลี (ท่าอากาศยานนานาชาติอินทิรา คานธี)
กัลกัตตา (ท่าอากาศยานนานาชาติเนตาจี ซับบาร์ช ชันดรา โบส)
มุมไบ (ท่าอากาศยานนานาชาติ ชหะตราปาตี ชิวาจี)
มัลดีฟส์
มาเล (ท่าอากาศยานนานาชาติมาเล)
ศรีลังกา
โคลัมโบ (ท่าอากาศยานนานาชาติบัณฑราไนยเก)
เอเชีย > เอเชียตะวันออกเฉียงใต้

บรูไน
บันดาร์เซอรีเบอกาวัน (ท่าอากาศยานนานาชาติบรูไน)
อินโดนีเซีย
เดนปาซาร์ (ท่าอากาศยานนานาชาติงูระห์ไร)
จาการ์ตา (ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน - ฮัตตา)
มาเลเซีย
กัวลาลัมเปอร์ (ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์)
ฟิลิปปินส์
มะนิลา (ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อาคิโน)
สิงคโปร์
สิงคโปร์ (ท่าอากาศยานจางีสิงคโปร์), ท่าอากาศยานหลัก
ไทย
กรุงเทพมหานคร (ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ)
ภูเก็ต (ท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต)
เวียดนาม
ฮานอย (ท่าอากาศยานนานาชาตินอยไบ)
โฮจิมินห์ซิตี (ท่าอากาศยานนานาชาติเติ่นเซินเญิ้ต)
เอเชีย > เอเชียตะวันตกเฉียงใต้

คูเวต
คูเวต (ท่าอากาศยานนานาชาติคูเวต)
ซาอุดีอาระเบีย
เจดดะห์ (ท่าอากาศยานนานาชาติคิงอับดุล อาซิส)
ริยาด (ท่าอากาศยานนานาชาติคิงกาลิด)
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
อาบูดาบี (ท่าอากาศยานนานาชาติอาบูดาบี)
ดูไบ (ท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ)
ยุโรป

เดนมาร์ก
โคเปนเฮเกน (ท่าอากาศยานโคเปนเฮเกน)
ฝรั่งเศส
ปารีส (ท่าอากาศยานนานาชาติปารีส-ชาร์ล เดอ โกล)
เยอรมนี
แฟรงก์เฟิร์ต (ท่าอากาศยานแฟรงก์เฟิร์ต)
มิวนิก (ท่าอากาศยานมิวนิก)
กรีซ
เอเธนส์ (ท่าอากาศยานนานาชาติเอเลฟเธอริออส เวนิเลอส เอเธนส์)
อิตาลี
มิลาน (ท่าอากาศยานมิลาโนมัลเปนซา)
โรม (ท่าอากาศยานนานาชาติเลโอนาร์โด ดา วินชี)
เนเธอร์แลนด์
อัมสเตอร์ดัม (ท่าอากาศยานชีฟอล)
รัสเซีย
มอสโคว์ (ท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว)
สเปน
บาร์เซโลนา (ท่าอากาศยานเอล ปรัต)
สวิตเซอร์แลนด์
ซูริก (ท่าอากาศยานซูริก)
ตุรกี
อิสตันบูล (ท่าอากาศยานนานาชาติอตาเติร์ก)
สหราชอาณาจักร
ลอนดอน (ท่าอากาศยานฮีทโธรว์)
แมนเชสเตอร์ (ท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์)
อเมริกาเหนือ

สหรัฐอเมริกา
ฮุสตัน (ท่าอากาศยานนานาชาติจอร์จ บุช)
ลอสแอนเจลิส (ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส)
ซานฟรานซิสโก (ท่าอากาศยานนานาชาติซานฟรานซิสโก)
นิวยอร์ก
(ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี)
(ท่าอากาศยานนานาชาตินูอาร์ก ลิเบอร์ตี)
อเมริกาใต้

บราซิล
เซาเปาโล
(ท่าอากาศยานนานาชาติเซาเปาลู-ถวารุลยส)
โอเชียเนีย

ออสเตรเลีย
แอดิเลด (ท่าอากาศยานนานาชาติแอดิเลด)
บริสเบน (ท่าอากาศยานนานาชาติบริสเบน)
เมลเบิร์น (ท่าอากาศยานเมลเบิร์น)
เพิร์ท (ท่าอากาศยานนานาชาติเพิร์ท)
ซิดนีย์ (ท่าอากาศยานคิงส์ฟอร์ด สมิท)
นิวซีแลนด์
ออกแลนด์ (ท่าอากาศยานนานาชาติออกแลนด์)
ไครสต์เชิร์ช (ท่าอากาศยานนานาชาติไครสต์เชิร์ช)
จุดหมายปลายทางที่เลิกบินแล้ว

ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 สายการบินได้ยกเลิกเส้นทาง เพื่อให้สายการบินระดับภูมิภาค คือ  SilkAir ในขณะที่สายการบินต้นทุนต่ำ Tiger Airways เข้ามาดำเนินการแทนในบางเส้นทาง วิกฤติการณ์ทางการเงินในเอเชียทำให้มีการตรวจสอบเครือข่ายเส้นทางทั้งหมดและยกเลิกเส้นทางบางส่วน เช่น เบอร์ลิน หางโจว เซนได Cairns, Darwin หลังเหตุการณ์ 11 กันยายน พ.ศ. 2544 ทำให้มีการปรับปรุงกิจการและลดเครือข่ายเส้นทางในปีต่อมา ได้แก่ โกตากีนาบาลู กูชิง มาเก๊า กาฐมาณฑุ และเดอร์บัน
ใน พ.ศ. 2546 ได้มีการลดเส้นทางซึ่งเป็นผลจากการแพร่ระบาดของโรคซาร์ส และการรุกรานอิรัก โดยระงับเส้นทางไปบรัสเซลส์ ชิคาโก ลาสเวกัส ฮิโรชิมา Kaohsiung และมอริเชียส ใน พ.ศ. 2547 มีการระงับการบินไปเวียนนาและมาดริด
จุดหมายปลายทางที่เลิกบินแล้ว > จุดหมายปลายทางที่เลิกบินในแอฟริกา

มอริเชียส
พอร์ตลูอิส (Sir Seewoosagur Ramgoolam International Airport)
แอฟริกาใต้
เดอร์บัน (Durban International Airport)