stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอขุนยวม
ประวัติ

บ้านขุนยวมมีนามเดิมเป็นภาษาไทยใหญ่ว่า “บ้านกุ๋นยม” แต่เดิมเป็นที่อยู่อาศัยของพวกลัวะ มาก่อนประมาณ 350 ปี ไม่มีหลักฐานปรากฏแน่ชัดทราบจากคำบอกเล่าสืบทอดติดต่อกันมา และสังเกตจากวัดร้างที่มีพระธาตุเจดีย์ซึ่งชำรุดทรุดโทรม และพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์สมัยเชียงแสน ฝีมือชาวลัวะสร้างไว้หลายสิบองค์ปรากฏอยู่ ลัวะเป็นเชื้อชาติที่นับถือพระพุทธศาสนาอย่างแน่นแฟ้น สร้างบ้านเรือนอยู่ที่ไหนก็จะสร้างวัดอารามขึ้นไว้เป็นที่เคารพสักการะ บูชา เช่นเดียวกับชาวไทยใหญ่สันนิษฐานตามหลักฐานที่พบเห็นแล้ว บ้านขุนยวมเคยเจริญรุ่งเรืองมาก่อน ทั้งนี้โดยคาดคะเนจากหลักฐานวัดร้างที่อยู่ทั้งในและนอกบริเวณเขตสุขาภิบาลประมาณ 15 แห่ง ปัจจุบันบริเวณดังกล่าวเป็นที่อยู่อาศัยของชาวเขาเผ่ากะเหรี่ยงบ้าง โดยเฉพาะทางแถบบริเวณตอนเหนือของหมู่บ้าน
ตามหลักฐานที่สามารถยืนยันได้เมื่อ พ.ศ. 2390 บ้านขุนยวมเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ มีประมาณ 20 หลังคาเรือนเท่านั้น ยังไม่เจริญใหญ่ดังเช่นในปัจจุบัน เป็นหมู่บ้านที่ตั้งขึ้นก่อนหมู่บ้านอื่นในเขตอำเภอขุนยวม ประชาชนส่วนใหญ่เป็นผู้ที่อพยพมาจากรัฐฉานของสาธารณรัฐสังคมนิยมแห่งสหภาพพม่า และส่วนมากเป็นผู้มีเชื้อสายไทยใหญ่ เริ่มตั้งหมู่บ้านครั้งแรก จากริมห้วยข้างวัดโพธารามปัจจุบันขึ้นไปทางทิศเหนือจนถึงศาลเจ้าพ่อหลักเมือง (เจ้าเมือง) แล้วจึงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่บนที่ราบบนภูเขา
วันที่ 15 พฤษภาคม 2453 รวมพื้นที่เมืองแม่ฮ่องสอน เมืองยวม เมืองขุนยวม เมืองปาย จังหวัดเชียงใหม่ตะวันตก ตั้งเป็นเมืองจัตวา เรียกว่า เมืองแม่ฮ่องสอน มณฑลพายัพ และจัดการปกครองแบ่งเป็น 4 อำเภอ ได้แก่ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน อำเภอเมืองยวม อำเภอเมืองขุนยวม และอำเภอเมืองปาย ให้หลวงรัฐกิจวิจารณ์ยกกระบัตร เมืองนครลำปาง เป็นผู้ว่าราชการจังหวัด
วันที่ 29 เมษายน 2460 เปลี่ยนแปลงชื่ออำเภอเมืองขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็น อำเภอขุนยวม
วันที่ 15 สิงหาคม 2493 โอนพื้นที่หมู่ 4 บ้านแม่สะเป่ (ในขณะนั้น) ของตำบลขุนยวม ไปขึ้นกับตำบลแม่เงา
วันที่ 3 สิงหาคม 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลขุนยวม ในท้องที่บางส่วนของตำบลขุนยวม
วันที่ 23 พฤศจิกายน 2510 โอนพื้นที่ตำบลแม่ลาหลวง อำเภอขุนยวม ไปขึ้นกับกิ่งอำเภอแม่ลาน้อย อำเภอแม่สะเรียง
วันที่ 16 สิงหาคม 2526 ตั้งตำบลแม่กิ๊ แยกออกจากตำบลเมืองปอน
วันที่ 12 กันยายน 2533 ตั้งตำบลแม่อูคอ แยกออกจากตำบลแม่ยวมน้อย
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลขุนยวม เป็นเทศบาลตำบลขุนยวม ด้วยผลของกฎหมาย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอขุนยวมแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 45 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ขุนยวม | Khun Yuam | 6 | 8,323 |
| 2. | แม่เงา | Mae Ngao | 8 | 3,190 |
| 3. | เมืองปอน | Mueang Pon | 10 | 4,282 |
| 4. | แม่ยวมน้อย | Mae Yuam Noi | 8 | 2,570 |
| 5. | แม่กิ๊ | Mae Ki | 5 | 1,604 |
| 6. | แม่อูคอ | Mae Ukho | 6 | 3,744 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอขุนยวมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลขุนยวม ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลขุนยวม
องค์การบริหารส่วนตำบลขุนยวม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลขุนยวม (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลขุนยวม)
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่เงา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่เงาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองปอน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองปอนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ยวมน้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ยวมน้อยทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่กิ๊ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่กิ๊ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่อูคอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่อูคอทั้งตำบล
ประชากร

จากการประมาณการประชากรของอำเภอขุนยวมเมื่อ พ.ศ. 2561–2564 พบว่า ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวกะเหรี่ยง ร้อยละ 75 อาศัยกระจายตัวอยู่พื้นที่ชนบทโดยรอบ รองลงมาเป็นชาวไทใหญ่ อาศัยอยู่ในเขตตัวเมืองและเทศบาล ได้แก่ ตำบลเมืองปอน และตำบลแม่เงา ส่วนชาวม้งพบแหล่งอาศัยอยู่สองหมู่บ้าน คือ บ้านแม่อูคอ และบ้านปางตอง ในตำบลแม่อูคอ ส่วนชาวไทยวนหรือคนเมืองมีจำนวนน้อย อาศัยปะปนกับชาวไทใหญ่ และมีวัฒนธรรมที่ผสมกลมกลืนไปกับชาวไทใหญ่ ขณะที่ข้อมูล ประชาชนบนที่สูงจังหวัดแม่ฮ่องสอน พ.ศ. 2558 ให้ข้อมูลว่า ประชากรราวครึ่งหนึ่งของอำเภอขุนยวมเป็นชาวพื้นราบ คือชาวไทใหญ่ ไทยวน และคนไทยจากภูมิภาคอื่น ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเป็นประชาชนบนที่สูง ได้แก่ ชาวกะเหรี่ยง จำนวน 12,152 คน คิดเป็นร้อยละ 95.03 และชาวม้ง จำนวน 635 คน คิดเป็นร้อยละ 4.97 ของประชาชนบนที่สูง ประชากรส่วนใหญ่สื่อสารกันด้วยภาษากะเหรี่ยง โดยเฉพาะตำบลแม่ยวมน้อย มีประชากรใช้ภาษากะเหรี่ยงร้อยละ 98 ของประชากรทั้งตำบล
ประชากรในอำเภอขุนยวมมีทั้งผู้ที่นับถือศาสนาพุทธ และศาสนาคริสต์ทั้งนิกายโรมันคาทอลิกและนิกายโปรเตสแตนต์อาศัยอยู่ร่วมกัน อย่างเช่น ตำบลแม่อูคอใน พ.ศ. 2563 ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ ร้อยละ 75 และศาสนาคริสต์ ร้อยละ 25 ตำบลแม่ยวมน้อย ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ ร้อยละ 95 และศาสนาคริสต์ ร้อยละ 5 ขณะที่ตำบลแม่กิ๊ ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกร้อยละ 99 ส่วนประชากรที่เหลือนับถือศาสนาพุทธ
แหล่งข้อมูลอื่น

พัฒนาชุมชนอำเภอขุนยวม เก็บถาวร 2007-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุรินทร์ เก็บถาวร 2013-05-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กาแฟทัลโกนา

| --- | --- |
กาแฟทัลโกนาทำเองแก้วหนึ่ง
ประเภท: กาแฟ
ประเทศต้นกำเนิด: มาเก๊า
เปิดตัว: พ.ศ. 2540
ส่วนผสม: กาแฟ น้ำตาล น้ำและนม
กาแฟทัลโกนา (เกาหลี: 달고나 커피) เป็นเครื่องดื่มชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดจากมาเก๊า วิธีทำคือการนำผงกาแฟสำเร็จรูป น้ำตาล และน้ำร้อนในปริมาณที่เท่ากัน มาตีให้ขึ้นฟูจนได้เนื้อครีมเนียนนุ่ม จากนั้นนำไปเทลงบนนมเย็นหรือร้อนตามความต้องการ บางครั้งอาจมีการใส่ท็อปปิงโรยด้านบนครีมกาแฟเพื่อเพิ่มรสชาติและความสวยงาม เช่น ผงกาแฟ โกโก้ บิสกิตบด หรือน้ำผึ้ง
กาแฟทัลโกนาได้รับความนิยมอย่างมากในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 เนื่องจากผู้คนต้องอาศัยอยู่ที่บ้านและไม่สามารถออกไปข้างนอกได้
และมีผู้ใช้สื่อสังคมบางส่วนได้เริ่มทดลองทำกาแฟเองที่บ้านโดยไม่ใช้เครื่องตีครีม แล้วอัปโหลดคลิปวิดีโอดังกล่าวลงบนสื่อสังคม ทำให้กระแสนี้แพร่หลายไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งหลังจากที่เครื่องดื่มดังกล่าวได้แพร่หลายไปถึงประเทศเกาหลีใต้แล้ว ก็ได้มีการตั้งชื่อเครื่องดื่มชนิดนี้ว่ากาแฟทัลโกนา ซึ่งมีที่มาจากทัลโกนา ขนมหวานชนิดหนึ่งของเกาหลี เนื่องจากมีรสชาติและลักษณะคล้ายกัน ทั้งที่จริงแล้วในกาแฟทัลโกนาจะไม่ได้มีทัลโกนาเป็นส่วนประกอบก็ตาม
พิพิธภัณฑ์หยกและวัฒนธรรมก่อนโคลัมบัส

พิพิธภัณฑ์โบราณคดีในซานโฮเซ ประเทศคอสตาริกา
| --- | --- |
Museo del Jade y de la Cultura Precolombina
th
ก่อตั้ง: 31 ตุลาคม พ.ศ. 2520; 47 ปีก่อน (2520-10-31)
ที่ตั้ง: อาเบนิดาเซนตรัล ตัดกับกาเย 13 ย่านเบยาบิสตา เขตกาเตดรัล อำเภอซานโฮเซ ซานโฮเซ,  คอสตาริกา 10104
พิกัดภูมิศาสตร์: 9°56′11″N 84°04′25″W﻿ / ﻿9.93639°N 84.07361°W﻿ / 9.93639; -84.07361
ประเภท: พิพิธภัณฑ์โบราณคดี
ผลงาน: หยก, เครื่องดินเผา และหิน
ขนาดผลงาน: หยก 2,500 ชิ้น, เครื่องดินเผาและหิน 6,889 ชิ้น
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 20,000 คนต่อปี
ผู้ก่อตั้ง: ฟิเดล ตริสตัน กัสโตร
สถาปนิก: ดิเอโก บัน เดร์ ลาอัต
เจ้าของ: สถาบันประกันภัยแห่งชาติ
เว็บไซต์: Museo del Jade
พิพิธภัณฑ์หยกและวัฒนธรรมก่อนโคลัมบัส (สเปน: Museo del Jade y de la Cultura Precolombina) หรือเรียกทั่วไปว่า พิพิธภัณฑ์หยก (Museo del Jade) เป็นพิพิธภัณฑ์ทางด้านประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และโบราณคดี ตั้งอยู่ในกรุงซานโฮเซ ประเทศคอสตาริกา ในสังกัดของสถาบันประกันภัยแห่งชาติ (Instituto Nacional de Seguros, INS) เป็นที่เก็บรักษาสิ่งสะสมทางโบราณคดีที่ประกอบด้วยสิ่งประดิษฐ์เครื่องดินเผา กระดูก ไม้ เปลือกหอย และหินหลากหลายประเภท เช่น รูปแกะสลัก เมตาเต ลูกบด และอื่น ๆ อย่างไรก็ตามสิ่งแสดงหลักของพิพิธภัณฑ์นี้คือวัตถุทางโบราณคดีที่สร้างจากหินมีค่าจำนวนมหาศาล โดยส่วนใหญ่เป็นหยก ซึ่งถือได้ว่าเป็นชุดสะสมหยกในทวีปอเมริกาที่ใหญ่ที่สุดในโลก จนถึง พ.ศ. 2557 พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่ชั้นล่างของสำนักงานใหญ่สถาบันประกันภัยแห่งชาติ ที่อาเบนิดา 7 ระหว่างกาเย 9 กับกาเย 11 จากนั้นจึงย้ายไปที่อาคารหลังสมัยใหม่ห้าชั้น ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกของจัตุรัสประชาธิปไตย (Plaza de la Democracia) สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ทำการพิพิธภัณฑ์โดยเฉพาะ ปัจจุบันถือเป็นแหล่งเผยแพร่สำคัญของวัฒนธรรมคอสตาริกา
ประวัติ

การรวบรวมชุดสะสมทางโบราณคดีนี้เริ่มจากมาร์โก ฟิเดล ตริสตัน กัสโตร (Marco Fidel Tristán Castro) อดีตประธานบริหารของสถาบันประกันภัยแห่งชาติ (Instituto Nacional de Seguros) ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนหลักในการกอบกู้มรดกของงานศิลปะคอสตาริกายุคก่อนโคลัมบัส เพื่อให้ชาวคอสตาริกาทุกคนสามารถเข้าถึงได้
ตั้งแต่ พ.ศ. 2514 ภายใต้การผลักดันของฟิเดล ตริสตัน กัสโตร สถาบันประกันภัยแห่งชาติเริ่มได้รับชิ้นส่วนทางโบราณคดีจำนวนมากจากนักสะสมระดับชาติหลายราย โดยอิงจากการประกาศใช้กฎหมายฉบับที่ 4809 ลงวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ซึ่งสนับสนุนให้สถาบันสาธารณะส่งเสริมการอนุรักษ์วัฒนธรรมของชาติ
ในปี พ.ศ. 2516 สถาบันประกันภัยแห่งชาติได้รับวัตถุมา 470 ชิ้น ซึ่งเป็นจำนวนที่เพิ่มขึ้นตามกฎหมายฉบับที่ 5176 ซึ่งสนับสนุนให้สถาบันสาธารณะจัดสรรสิ่งของเฉพาะสำหรับกิจกรรมทางวัฒนธรรมอื่น ๆ เพื่อการได้มาซึ่งชิ้นส่วนทางโบราณคดี โดยมีวัตถุจำนวนมากที่โดดเด่นเป็นหยกที่อยู่ในครอบครองของนักสะสมชาวคอสตาริกา หยกยุคก่อนโคลัมบัสของคอสตาริกาเป็นงานศิลปะที่สาธารณชนทั่วไปยังไม่รู้จัก ขณะเดียวกันก็มีผู้เชี่ยวชาญเพียงไม่กี่คนในสาขาโบราณคดีคอสตาริกา ดังนั้นพิพิธภัณฑ์จึงเริ่มงานความเชี่ยวชาญด้านวัสดุนี้ ในปีเดียวกันนั้นสถาบันประกันภัยแห่งชาติได้รวบรวมชุดสะสมหยกล้ำค่าจำนวน 1,092 ชิ้น และอีกหนึ่งปีต่อมาก็ได้ชุดสะสมล้ำค่าอีกจำนวน 250 ชิ้นที่เป็นของการ์โลส บัลเซร์ (Carlos Balser) นักวิจัยคนสำคัญของหยกมีโซอเมริกายุคก่อนโคลัมบัส ในชุดสะสมนี้มีต้นกำเนิดจากวัฒนธรรมโอลเมกและวัฒนธรรมมายาหลายชิ้น การได้ครอบครองชุดสะสมที่สำคัญมากเกิดขึ้นในช่วงต่อมาระหว่าง พ.ศ. 2520 ถึง 2524
เมื่อชุดสะสมหยกของสถาบันประกันภัยแห่งชาติเพิ่มมากขึ้น มีการเตรียมการใน พ.ศ. 2518 เพื่อสร้างพิพิธภัณฑ์ ซึ่งแล้วเสร็จในอีกสองปีต่อมา ด้วยความช่วยเหลือจากนักโบราณคดีและนักวิจัยระดับชาติที่สำคัญ เช่น การ์โลส อุมเบร์โต อากิลาร์ (Carlos Humberto Aguilar), ไมเคิล เจย์ สนาร์สกีส์ (Michael Jay Snarskis), การ์โลส บัลเซร์ (Carlos Balser), ซูไล โซโต เมนเดซ (Zulay Soto Méndez) โดยพิพิธภัณฑ์เปิดในวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2520 โดยใช้ชื่อว่า "ชุดสะสมทางโบราณคดีของสถาบันประกันภัยแห่งชาติ" (Colección Arqueológica del Instituto Nacional de Seguros) และเปลี่ยนชื่อเป็นพิพิธภัณฑ์หยกใน พ.ศ. 2522 ต่อมาใน พ.ศ. 2527 เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้สนับสนุนหลัก ห้องนิทรรศการศิลปะหมุนเวียนได้รับการตั้งชื่อตามฟิเดล ตริสตัน กัสโตร
ใน พ.ศ. 2542 พิพิธภัณฑ์ต้องปิดปรับปรุงเป็นเวลา 20 เดือน โดยเปิดอีกครั้งในวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2543 มีการเปลี่ยนแปลงแนวทางของพิพิธภัณฑ์โดยมีการจัดแสดงวัตถุจำนวนมากขึ้น ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชิ้นหยก
ใน พ.ศ. 2557 การก่อสร้างอาคารห้าชั้นในรูปแบบสถาปัตยกรรมหลังสมัยใหม่เสร็จสมบูรณ์ด้วยราคา 21 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งช่วยให้สามารถจัดแสดงชิ้นงานทางโบราณคดีทั้งหมดได้ ทำให้ที่นี่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเมื่อเทียบกับพิพิธภัณฑ์อื่น ๆ ในกรุงซานโฮเซ การออกแบบอาคารเป็นผลงานของดิเอโก บัน เดร์ ลาอัต (Diego Van der Laat) สถาปนิกชาวคอสตาริกา อาคารครอบคลุมพื้นที่ 6,970 ตารางเมตร โดยพัฒนาแนวความคิดจากรูปแท่งหยกดิบที่แยกออกเป็นสองส่วน ช่วยให้แสงส่องเข้ามายังพื้นที่ส่วนกลางของอาคารได้สะดวก ประกอบด้วยห้าชั้น แต่ละชั้นมีหนึ่งห้อง ยกเว้นชั้นที่สามซึ่งมีสองห้อง มีระบบระบายอากาศพิเศษและได้รับการออกแบบให้กลมกลืนกับสิ่งแวดล้อม มีห้องนิทรรศการชั่วคราว หอประชุมที่มีอุปกรณ์ครบครัน ห้องเรียนสำหรับกิจกรรมวิชาการ โรงอาหาร ร้านค้า และห้องรับฝากของ เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม และเปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชมตั้งแต่วันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2557
ห้องนิทรรศการ

หลังจากการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ในสถานที่แห่งใหม่แล้ว ทำให้ผู้ชมมีโอกาสที่จะเห็นสิ่งสะสมทางโบราณคดีเกือบทั้งหมดที่สถาบันดูแลอยู่ มีการจัดแสดงวัตถุที่ทำด้วยหยก เครื่องดินเผา ทองคำ หิน และอื่น ๆ สิ่งประดิษฐ์เหล่านี้สนับสนุนเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับสภาพการณ์ของมนุษย์ ธรรมชาติ และโลก ซึ่งบ่งบอกถึงวิถีชีวิตและการพัฒนาทางสังคม เทคโนโลยี วัฒนธรรม และศิลปะของชนก่อนโคลัมเบียที่อาศัยอยู่ในดินแดนที่เป็นประเทศคอสตาริกาในปัจจุบัน นิทรรศการของพิพิธภัณฑ์หยกแบ่งออกเป็น 6 ห้องตามลักษณะทางประวัติศาสตร์และโบราณคดี ได้แก่
การเริ่มต้น : ตั้งอยู่ที่ชั้นหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ มีภาพจิตรกรรมฝาผนังโดยเซซาร์ บัลเบร์เด เบกา (César Valverde Vega) จิตรกรชาวคอสตาริกา นอกจากนี้ยังมีแท่งหยกดิบซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่ พื้นที่นี้นำเสนอสภาพการณ์ทางวัฒนธรรมและระบบนิเวศของสังคมคอสตาริกายุคก่อนโคลัมบัสที่ทำการพัฒนาการใช้หยก โดยเทคนิคคำอธิบายของพิพิธภัณฑ์นำผู้เข้าชมค้นพบความมหัศจรรย์ของชิ้นหยก ผ่านการจัดแสดงในกล่องจัดแสดงรูปงูขนาดใหญ่ ซึ่งสามารถชื่นชมชิ้นงานหยกจากชุดสะสมได้
หยก : ตั้งอยู่บนชั้นสอง ห้องนี้จะพูดถึงกระบวนการทำหยกและที่มาของหยก ผู้ชมสามารถดูแผนที่แสดงเส้นทางการค้าสมัยก่อนโคลัมเบียซึ่งมีการซื้อขายหินมีค่าได้ นอกจากนี้ยังจัดแสดงวิธีการทำงาน สัญลักษณ์ การใช้ทางสังคม และหน้าที่ในพิธีกรรมของเชมันด้วย
กลางวัน : บนชั้น 3 ห้องนี้เน้นกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันของผู้คน ความสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ ตลอดจนการแสดงรูปสัตว์ต่าง ๆ ที่ทำด้วยหยก หิน เครื่องดินเผา และวัสดุอื่น ๆ มีกิจกรรมปริทัศน์ที่เกี่ยวข้องกับการหาอาหารโดยการล่าสัตว์ การตกปลา และการเกษตร กิจกรรมประจำวัน ผังรายละเอียดรายการและลักษณะของอาหาร
ค่ำคืน : ตั้งอยู่บนชั้น 3 เช่นกัน ห้องนี้กล่าวถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับยมโลก กลางคืน และความเชื่อทางวัฒนธรรม ตลอดจนความหมายเชิงสัญลักษณ์ของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ เช่น ค้างคาวและนกฮูก หัวข้อเรื่องสงคราม พิธีฝังศพ และทรรศนะโดยทั่วไปเกี่ยวกับจักรวาลและโลกของวัฒนธรรมเหล่านี้
ความทรงจำของบรรพชน : ห้องจัดแสดงบนชั้นสี่ให้คุณค่ากับความสำคัญของโบราณคดีผ่านพื้นที่ปฏิสัมพันธ์ นอกจากนี้ยังแสดงเสื้อผ้าในสมัยก่อนโคลัมเบีย ประเภทของดนตรีและความหมายของดนตรี เทคโนโลยีที่ใช้ทำเครื่องดนตรีและเครื่องมือเครื่องใช้ ความหลากหลายทางเพศและบทบาททางเพศ ตลอดจนประเพณีที่สืบทอดมาจากคนพื้นเมืองที่ยังคงอนุรักษ์ไว้ในคอสตาริกา
ชุดสะสมที่น่าชม : ตั้งอยู่บนชั้น 5 ห้องนี้จัดแสดงวัตถุจากภูมิภาคทางโบราณคดีที่แตกต่างกันสามแห่งของประเทศได้แก่ กรันนิโกยา; ภาคกลาง, แปซิฟิกกลาง และแอตแลนติก; และภูมิภาคดิกิส ซึ่งทำจากวัสดุที่แตกต่างกัน
นิทรรศการประกอบไปด้วยทรัพยากรสามมิติ เช่น ผลงานมิติทัศน์ การฉายภาพสามมิติ เกมแบบโต้ตอบ และการเข้าถึงคอมพิวเตอร์ที่ใช้งานง่าย ซึ่งช่วยให้ผู้เข้าชมได้ชมฉากต่าง ๆ จากยุคก่อนโคลัมบัส ตลอดจนค้นหาบัญชีรายการของสิ่งสะสมและเรียนรู้เพิ่มเติมโดยละเอียด
ห้องต่าง ๆ ของพิพิธภัณฑ์หยก
การเริ่มต้น
หยก
กลางวัน
ค่ำคืน
ความทรงจำของบรรพชน
ชุดสะสมที่น่าชม
นิทรรศการหมุนเวียน

ผลงานจิตรกรรมชิ้นเอกห้าศตวรรษในชุดสะสมอเมริกาเหนือที่ยืมมายังคอสตาริกา (Cinco siglos de obras maestras de la pintura en colecciones norteamericanas cedidas a préstamo a Costa Rica; ซานโฮเซ, 2521) ผลงานต้นฉบับของฟินเซนต์ ฟัน โคค, ฟรันซิสโก โกยา, แร็มบรันต์, ปอล เซซาน และปาโบล ปิกาโซ
ระหว่างทวีป ระหว่างสมุทร: ศิลปะก่อนโคลัมบัสของคอสตาริกา (Entre continentes, entre mares: el arte precolombino de Costa Rica; วอชิงตัน ดี.ซี., 2524) นิทรรศการจัดขึ้นที่หอศิลป์แห่งชาติของสหรัฐโดยมีผลงานที่ดีที่สุด 314 ชิ้น จากชุดสะสมงานศิลปะของพิพิธภัณฑ์หยก และหมุนเวียนจัดในวอชิงตัน ดี.ซี., ลอสแอนเจลิส, ดีทรอยต์, แซนดีเอโก, ฮิวสตัน, เท็กซัส และแอลเบอร์ตา
ทองคำ หยก และป่าไม้ของคอสตาริกา (Oro, jade y bosque de Costa Rica; 2533) นิทรรศการนี้นำสิ่งสะสมจากพิพิธภัณฑ์หยกไปจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์บางแห่งในสหรัฐ เอเชีย และยุโรป และสิ้นสุดที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติคอสตาริกา
หยกในคอสตาริกาโบราณ (El jade en la antigua Costa Rica; 2541) นิทรรศการจัดขึ้นที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์ก โดยมีสิ่งจัดแสดงจากพิพิธภัณฑ์หยก
แหล่งข้อมูลอื่น

Museo del Jade ที่เฟซบุ๊ก
"Museo de Jade | San José, Costa Rica Attractions". www.lonelyplanet.com (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 9 เมษายน 2019.
จันทร์แจ่ม สุวรรณเพ็ง

เรืออากาศตรีหญิง จันทร์แจ่ม สุวรรณเพ็ง (เกิด 25 กันยายน พ.ศ. 2543) เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวไทย เธอได้รับเหรียญเงินจากการแข่งขันมวยสากลหญิงชิงแชมป์โลก 2023 และเหรียญทองแดงจากกีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ กรุงปารีส สาธารณรัฐฝรั่งเศส
ชีวิตช่วงต้น

จันทร์แจ่มเกิดที่อำเภอเฝ้าไร่ จังหวัดหนองคาย เธอเริ่มชกมวยไทยตั้งแต่อายุ 12 ปี เนื่องจากครอบครัวของเธอมียิมมวยไทย และเธอยังอยู่ชมรมมวยของโรงเรียนมัธยมด้วย เมื่อแข่งขันมวยไทยเธอใช้ชื่อ "น้องบี ป.ประสิทธิ์" และมีสถิติชนะ 7 นัดติดต่อกันจนไม่มีคู่ต่อสู้เลยต้องหันไปชกมวยสมัครเล่นแทน โค้ชคนแรกของเธอคือชาติสุพงษ์ ภูลาด ครูมัธยมที่โรงเรียนวังหลวงพิทยาสรรในอำเภอบ้านเกิดของเธอ
จันทร์แจ่มได้รับคัดเลือกให้เข้าทีมชาติขณะเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 มารดาของเธอไม่เชื่อว่าเธอได้กลายเป็นนักกีฬาระดับชาติแล้ว เมื่อเธอเรียนจบ มารดาต้องรับประกาศนียบัตรแทนเนื่องจากเธอต้องฝึกซ้อมมวย ต่อมาจันทร์แจ่มเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตสุโขทัย และเคยคว้าเหรียญทองในการแข่งขันมวยสากลชิงแชมป์ประเทศไทย รุ่น 69 กิโลกรัมหญิง ที่จังหวัดพิษณุโลก เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2562
ปัจจุบันจันทร์แจ่มรับราชการในกรมสวัสดิการทหารอากาศ กองทัพอากาศไทย ในตำแหน่ง เรืออากาศตรีหญิง
โอลิมปิกฤดูร้อน 2024

จันทร์แจ่มเป็นตัวแทนราชอาณาจักรไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ลงแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นหญิง รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 66 กิโลกรัม (เวลเตอร์เวท)
ในรอบที่สอง (รอบ 16 คนสุดท้าย) เธอเอาชนะบริกิต เอ็มบาบี จากสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก 4–1 โดยยกแรกเธอโดนหมัดขวาและล้มลงจนกรรมการนับถึงแปด ต่อมาในรอบก่อนรองชนะเลิศ (รอบ 8 คนสุดท้าย) เธอเอาชนะบูเซนาซ เซอร์เมเนลิ ซึ่งเป็นมือวางอันดับหนึ่งของตุรกี ด้วยคะแนน 4–1
จันทร์แจ่มแพ้ อีมาน เคาะลีฟ จากแอลจีเรีย 0–5 ในรอบรองชนะเลิศ (รอบ 4) ในระหว่างการชกเธอถูกกรรมการนับแปดในยกที่สาม ทำให้เธอได้รับเหรียญทองแดงไปครอง จันทร์แจ่มเป็นนักมวยไทยคนเดียวที่คว้าเหรียญรางวัลจากการแข่งขันโอลิมปิกครั้งนี้
ในพิธีปิดการแข่งขัน เธอเป็นผู้เชิญธงชาติไทยเข้าสู่สตาดเดอฟร็องส์ ร่วมกับวีรพล วิชุมา
แหล่งข้อมูลอื่น

จันทร์แจ่ม สุวรรณเพ็ง ที่ BoxRec (ในภาษาอังกฤษ) (registration required)
จันทร์แจ่ม สุวรรณเพ็ง ที่ Olympics.com (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กนักกีฬาทีมชาติไทยที่ได้เหรียญรางวัลโอลิมปิก |
| --- | --- | --- |
ฤดูร้อน 1976  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2008  2012  2016  2020  2024
|  เหรียญทอง |  สมรักษ์ คำสิงห์  วิจารณ์ พลฤทธิ์  อุดมพร พลศักดิ์  ปวีณา ทองสุก  มนัส บุญจำนงค์  ประภาวดี เจริญรัตนธารากูล  สมจิตร จงจอหอ  โสภิตา ธนสาร  สุกัญญา ศรีสุราช  พาณิภัค วงศ์พัฒนกิจ (2 เหรียญ)  |  |
|  เหรียญเงิน |  ทวี อัมพรมหา  วรพจน์ เพชรขุ้ม  บุตรี เผือดผ่อง  มนัส บุญจำนงค์  พิมศิริ ศิริแก้ว (2 เหรียญ)  แก้ว พงษ์ประยูร  เทวินทร์ หาญปราบ  กุลวุฒิ วิทิตศานต์  ธีรพงศ์ ศิลาชัย  วีรพล วิชุมา  |  |
|  เหรียญทองแดง |  พเยาว์ พูลธรัตน์  ผจญ มูลสัน  อาคม เฉ่งไล่  วิชัย ราชานนท์  พรชัย ทองบุราณ  เกษราภรณ์ สุตา  อารีย์ วิรัฐถาวร  วันดี คำเอี่ยม (2 เหรียญ)  เยาวภา บุรพลชัย  เพ็ญศิริ เหล่าศิริกุล  สุริยา ปราสาทหินพิมาย  ชนาธิป ซ้อนขำ  ศิริภุช กุลน้อย  สินธุ์เพชร กรวยทอง  พาณิภัค วงศ์พัฒนกิจ  สุดาพร สีสอนดี  จันทร์แจ่ม สุวรรณเพ็ง  สุรจนา คำเบ้า  |  |
อำเภอวิภาวดี

บทความนี้เกี่ยวกับอำเภอในจังหวัดสุราษฎร์ธานี สำหรับความหมายอื่น ดูที่ วิภาวดี
| อำเภอวิภาวดี |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Vibhavadi
น้ำตกวิภาวดีหรือน้ำตกคลองพาย
คำขวัญ: ธรรมชาติงามยิ่ง เมืองแม่หญิงกล้าหาญ มีอุทยานแก่งกรุง น้ำตกสูงวิภาวดี มหานทีคลองยัน ศูนย์พระราชทานศิลปาชีพ
แผนที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี เน้นอำเภอวิภาวดี
พิกัด: 9°14′20″N 98°58′44″E﻿ / ﻿9.23889°N 98.97889°E﻿ / 9.23889; 98.97889
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุราษฎร์ธานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 543.5 ตร.กม. (209.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (31/01/2568)
 • ทั้งหมด: 15,927 คน
 • ความหนาแน่น: 29 คน/ตร.กม. (76 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 84370
รหัสภูมิศาสตร์: 8419
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอวิภาวดี หมู่ที่ 4 ตำบลตะกุกเหนือ อำเภอวิภาวดี จังหวัดสุราษฎร์ธานี 84370
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
วิภาวดี เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีภูมิประเทศเป็นภูเขาสลับซับซ้อนและป่าดิบชื้นครอบคลุม ทำให้พื้นที่อุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากรธรรมชาติและแหล่งน้ำสำคัญ เช่น คลองยัน ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่สำคัญ ในอดีตพื้นที่ของอำเภอวิภาวดีเคยเป็นฐานที่มั่นสำคัญของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย เนื่องจากภูมิประเทศที่ยากต่อการเข้าถึง ต่อมาพื้นที่ดังกล่าวได้รับการพัฒนาและฟื้นฟูภายใต้การสนับสนุนของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิภาวดีรังสิต ซึ่งทรงปฏิบัติพระกรณียกิจในพื้นที่ เช่น การพัฒนาชุมชน การส่งเสริมการศึกษา และการสร้างความสงบสุข อำเภอนี้ได้รับการจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอวิภาวดีเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2535 โดยแยกพื้นที่ออกจากอำเภอคีรีรัฐนิคม และต่อมาได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2550 และเพื่อเทิดพระเกียรติและระลึกถึงพระกรุณาธิคุณของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิภาวดีรังสิต ทุกปีในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ จะมีการจัดงานวันวิภาวดีรำลึก ณ โรงเรียนท่านหญิงวิภา เพื่อรำลึกถึงพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิภาวดีรังสิต ปัจจุบันอำเภอวิภาวดีเริ่มมีการพัฒนาและการลงทุนเข้ามาในพื้นที่
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอวิภาวดีตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอท่าฉาง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าฉางและอำเภอพุนพิน
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอคีรีรัฐนิคม
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านตาขุน และ อำเภอกะเปอร์(จังหวัดระนอง)
ประวัติ

ท้องที่อำเภอวิภาวดีเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอคีรีรัฐนิคม ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็นกิ่งอำเภอวิภาวดี ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2535ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งกิ่งอำเภอวิภาวดีโดยชื่อของกิ่งอำเภอนี้ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิภาวดีรังสิต นางสนองพระโอษฐ์ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ซึ่งได้เสด็จมาปฏิบัติภารกิจในจังหวัดสุราษฎร์ธานี และระหว่างนั้นได้เกิดเหตุการณ์ที่พระองค์ถูกยิงเฮลิคอปเตอร์ส่วนพระองค์ขณะทำการช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย เป็นเหตุให้สิ้นพระชนม์บริเวณลาน 357 ในพื้นที่อำเภอเวียงสระ  พร้อมกันนี้ได้จัดตั้งศูนย์ศิลปาชีพบ้านท่านหญิงขึ้น เพื่อส่งเสริมอาชีพให้แก่กลุ่มสตรีในพื้นที่  ขึ้นเพื่อพัฒนาและสนับสนุนอาชีพในชุมชนเพื่อสืบสานพระกรณียกิจของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิภาวดีรังสิต ทางราชการได้จัดตั้ง ศูนย์ศิลปาชีพบ้านท่านหญิง เพื่อส่งเสริมอาชีพให้กับกลุ่มสตรีในพื้นที่ต่อมา กิ่งอำเภอวิภาวดีได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอวิภาวดี ตามพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2550 เป็นต้นไป
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอวิภาวดีแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 2 ตำบล 31 หมู่บ้าน ได้แก่
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอวิภาวดีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลตะกุกใต้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะกุกใต้ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลตะกุกเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะกุกเหนือทั้งตำบล
ลักษณะภูมิประเทศ

อำเภอวิภาวดีตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดสุราษฎร์ธานี มีลักษณะภูมิประเทศที่โดดเด่นดังนี้:
• ลักษณะพื้นที่
พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขาสลับซับซ้อนและมีความลาดชันสูง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาภูเก็ตบริเวณใกล้ลำน้ำมีพื้นที่ราบลุ่มขนาดเล็กที่เหมาะสำหรับการเกษตร
•ป่าดิบชื้นและความอุดมสมบูรณ์
อำเภอวิภาวดีเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ป่าดิบชื้นที่สำคัญในภาคใต้ของประเทศไทย ครอบคลุมเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองยัน และอุทยานแห่งชาติแก่งกรุง
•แหล่งน้ำสำคัญ
คลองยันเป็นแหล่งน้ำที่สำคัญ ไหลผ่านพื้นที่อำเภอ และเป็นต้นน้ำของแม่น้ำพุมดวงและแม่น้ำตาปี
•ความหลากหลายทางชีวภาพ
พื้นที่ป่าดิบชื้นของอำเภอวิภาวดีเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าหลายชนิด เช่น ชะนี เลียงผา และนกสายพันธุ์หายาก เช่น นกเงือก เป็นต้น
•การคุ้มครองและการอนุรักษ์
พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภออยู่ในเขตพื้นที่ป่าอนุรักษ์ เพื่อป้องกันการทำลายทรัพยากรธรรมชาติและรักษาความหลากหลายทางชีวภาพ
•ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศในอำเภอวิภาวดีเป็นแบบร้อนชื้น (Tropical Rainforest Climate) มีฝนตกชุกตลอดปี โดยเฉพาะในช่วงฤดูฝนระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงพฤศจิกายน อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 23-34 องศาเซลเซียส
สถานที่ท่องเที่ยว

อุทยานแห่งชาติแก่งกรุง
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองยัน
น้ำตกวิภาวดี
ท่าน้ำองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี
ราเมศ รัตนะเชวง

| ราเมศ รัตนะเชวง |
| --- | --- |
ราเมศ ใน พ.ศ. 2563

โฆษกพรรคประชาธิปัตย์
ดำรงตำแหน่ง 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 – 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2567   (ข้อผิดพลาด: แม่แบบ:อายุปีและวัน รองรับเฉพาะปีพุทธศักราช กรุณาใช้ แม่แบบ:Age in years and days หากใช้ปีคริสต์ศักราช )
ก่อนหน้า: ธนา ชีรวินิจ
ถัดไป: เจนจิรา รัตนเพียร
เลขานุการประธานรัฐสภาไทย
ดำรงตำแหน่ง 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 – 1 มีนาคม พ.ศ. 2566
ประธาน: ชวน หลีกภัย
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: อำเภอคุระบุรี จังหวัดพังงา ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (2542–ปัจจุบัน)

ราเมศ รัตนะเชวง  (เกิด 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2521) ชื่อเล่น หมู อดีตโฆษกพรรคประชาธิปัตย์ อดีตเลขานุการประธานรัฐสภา (ชวน หลีกภัย) และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ อดีตกรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย์ 3 สมัย
ประวัติ

ราเมศ เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 ที่บ้านโชคอำนวย ตำบลแม่นางขาว อำเภอคุระบุรี จังหวัดพังงา สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง
เนติบัณฑิตไทย สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตสภา
งานการเมือง

ในปี 2562 ราเมศ ลงสมัครรับเลือกเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรระบบบัญชีรายชื่อภายหลัง เจือ ราชสีห์ ได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรบัญชีรายชื่อ เขาจึงได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรบัญชีรายชื่อ (เลื่อนแทน)
ในปี พ.ศ. 2566 ราเมศ ลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดพังงา เขต 2 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
ในวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 ราเมศ ได้ยื่นหนังสือลาออกจากสมาชิกพรรคและโฆษกของพรรคประชาธิปัตย์ และได้เดินทางไปอุปสมบทที่วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดนครปฐม
สังคมได้ทราบข่าวสารที่ราเมศได้ปรากฏตัวต่อสื่อมวลชนอีกครั้งเมื่อ สิงหาคม พ.ศ. 2567 โดยได้ออกมาให้สัมภาษณ์ปกป้องนายชวน หลีกภัย จากการให้ข่าวโจมตีของสมาชิกพรรคเพื่อไทยอย่างดุเดือด จึงทราบว่าได้ลาสิกขามาอย่างเงียบๆเช่นตอนลาอุปสมบทที่มีคนที่รับรู้อยู่ไม่กี่คน เช่น นายชวน หลีกภัยและญาติใกล้ชิดเพียงเท่านั้น หลังจากลาสิกขาแล้วราเมศได้สมัครเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ โดยเหตุผลที่ลาออกจากสมาชิกพรรคได้กล่าวผ่านรายการของสื่อมวลชนที่หนึ่งว่า เนื่องจากข้อบังคับพรรคได้เขียนไว้หากมีการบวชเป็นพระให้ขาดจากสมาชิกชั่วคราวจึงไม่อยากให้มีการตีความถึงตำแหน่งโฆษกพรรคว่าจะยังคงดำรงตำแหน่งหรือไม่และหากราเมศใช้เวลาในการอุปสมบทนานก็จะเสียหายหากไม่มีโฆษกพรรคทำหน้าที่จึงเป็นเหตุผลที่ตัดสินใจลาออกชั่วคราวและเมื่อลาสิกขาแล้วก็ได้กลับไปสมัครสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์เช่นเดิม