stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ความดันโลหิตสูง
การป้องกัน

เนื่องจากภาระโรคจากความดันโลหิตสูงพบมากในผู้ป่วยที่ไม่ทราบว่าเป็นความดันโลหิตสูง ดังนั้นกลยุทธ์ประชากรจึงจำเป็นต้องลดผลที่ตามมาจากความดันโลหิตสูงและลดความจำเป็นในการรักษาด้วยยาลดความดันโลหิต แนะนำให้ลดความดันเลือดด้วยการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมก่อนเริ่มการรักษาด้วยยา ทั้งแนวทางเวชปฏิบัติของสมาคมความดันโลหิตสูงสหราชอาณาจักร ค.ศ. 2004 (BHS IV)  โปรแกรมการให้การศึกษาผู้ป่วยความดันโลหิตสูงแห่งชาติสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2002 และแนวทางการรักษาของสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย (พ.ศ. 2555)  แนะนำให้ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมเพื่อป้องกันความดันโลหิตสูงด้วยวิธีดังนี้
ควบคุมน้ำหนักให้เป็นปกติในผู้ใหญ่ (ให้ดัชนีมวลกายอยู่ที่ 18.5-23 กิโลกรัม/ตารางเมตร)
จำกัดโซเดียมในอาหารให้น้อยกว่า 100 มิลลิโมลต่อวัน (น้อยกว่า 6 กรัมของโซเดียมคลอไรด์ต่อวัน หรือน้อยกว่า 2.4 กรัมของโซเดียมต่อวัน)
ออกกำลังกายชนิดแอโรบิกอย่างสม่ำเสมอ เช่นการเดินเร็วๆ อย่างน้อย 30 นาทีต่อวัน เกือบทุกวันในสัปดาห์
ลดการดื่มแอลกอฮอล์ ไม่เกิน 2 drink/วันในผู้ชาย และไม่เกิน 1 drink/วันในผู้หญิง (1 drink เทียบเท่ากับสุรา (40%) 44 มิลลิลิตร, เบียร์ (5%) 355 มิลลิลิตร หรือไวน์ (12%) 148 มิลลิลิตร)
รับประทานผักและผลไม้มาก ๆ (อย่างน้อย 5 ส่วนต่อวัน)
การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมอย่างมีประสิทธิภาพสามารถลดความดันโลหิตได้เทียบเท่ากับการใช้ยาลดความดันโลหิต การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมร่วมกันตั้งแต่สองอย่างขึ้นไปจะยิ่งให้ผลที่ดีมากขึ้น
การรักษา > การปรับเปลี่ยนพฤติกรรม

การรักษาภาวะความดันโลหิตสูงอย่างแรกเริ่มที่การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมในลักษณะเดียวกันกับการป้องกันภาวะความดันโลหิตสูง รวมถึงการปรับเปลี่ยนอาหาร การออกกำลังกาย และการลดน้ำหนัก วิธีดังกล่าวพบว่าช่วยลดความดันเลือดในผู้ป่วยได้อย่างมาก การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมก็ยังคงแนะนำให้ปฏิบัติร่วมกับการใช้ยาลดความดันโลหิตแม้ว่าความดันเลือดจะสูงจนต้องพิจารณาใช้ยาก็ตาม
การปรับเปลี่ยนอาหารเช่นลดปริมาณเกลือพบว่ามีประโยชน์ จากการศึกษาในระยะยาว (มากกว่า 4 สัปดาห์) ในชาวคอเคเซียนเรื่องการรับประทานอาหารชนิดโซเดียมต่ำพบว่ามีประโยชน์ในการลดความดันเลือดทั้งในผู้ที่มีความดันเลือดปกติและผู้ป่วยความดันโลหิตสูง นอกจากนี้อาหารลดความดันโลหิต (Dietary Approaches to Stop Hypertension; DASH diet) หรืออาหารที่มีถั่ว ธัญพืช ปลา สัตว์ปีก ผักและผลไม้ที่แนะนำโดยสถาบันหัวใจ ปอดและเลือดแห่งชาติสหรัฐอเมริกาช่วยลดความดันเลือดได้ หลักการแล้วคือการลดปริมาณการบริโภคโซเดียม แม้ว่าอาหารดังกล่าวจะมีโพแทสเซียม แมกนีเซียม แคลเซียม หรือโปรตีนมากก็ตาม วิธีอื่น ๆ เพื่อคลายความเครียดทางจิตใจที่โฆษณาว่าช่วยลดความดันโลหิตเช่นการทำสมาธิ เทคนิคคลายความกังวล หรือการป้อนกลับทางชีวภาพ (biofeedback) พบว่ามีประสิทธิผลโดยรวมไม่ดีกว่าการให้สุขศึกษา และหลักฐานที่ยืนยันประสิทธิภาพยังมีคุณภาพต่ำ
การรักษา > การใช้ยา

ยาลดความดันโลหิตมีอยู่หลายกลุ่มที่ใช้ในปัจจุบัน การเลือกสั่งยาลดความดันโลหิตโดยแพทย์ต้องคำนึงถึงความเสี่ยงของโรคหัวใจและหลอดเลือด (รวมทั้งความเสี่ยงของโรคกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดและโรคหลอดเลือดสมอง) รวมทั้งค่าความดันโลหิตของแต่ละบุคคล เพื่อให้ได้ข้อมูลด้านหัวใจและหลอดเลือดโดยรวมของคนหนึ่ง ๆ หลักฐานไม่สนับสนุนการลดความเสี่ยงการเสียชีวิตหรืออัตราการเกิดภาวะแทรกซ้อนทางสุขภาพด้วยการใช้ยาลดความดันโลหิตในผู้ที่มีความดันโลหิตไม่สูงมาก (ความดันช่วงหัวใจบีบน้อยกว่า 160 มิลลิเมตรปรอท และ/หรือ ความดันช่วงหัวใจคลายน้อยกว่า 100 มิลลิเมตรปรอท) และไม่มีปัญหาสุขภาพอื่นๆ
หากเริ่มการรักษาด้วยยา คณะกรรมการร่วมแห่งชาติว่าด้วยความดันโลหิตสูง (Joint National Committee on High Blood Pressure) หรือ JNC-7  แนะนำว่าแพทย์ไม่ควรเฝ้าติดตามเฉพาะการตอบสนองต่อการรักษาเพียงอย่างเดียวแต่ต้องประเมินอาการไม่พึงประสงค์จากการใช้ยาด้วย การลดความดันเลือดลง 5 มิลลิเมตรปรอทสามารถลดความเสี่ยงของโรคหลอดเลือดสมองได้ร้อยละ 34 ลดความเสี่ยงของโรคหัวใจขาดเลือดได้ร้อยละ 21 และลดโอกาสของภาวะสมองเสื่อม หัวใจล้มเหลว และอัตราตายจากโรคหัวใจหลอดเลือด เป้าหมายของการรักษาควรลดความดันเลือดลงน้อยกว่า 140/90 มิลลิเมตรปรอทในประชากรทั่วไป และควรต่ำกว่านี้ในผู้ที่เป็นเบาหวานหรือโรคไต (ผู้เชี่ยวชาญบางท่านแนะนำให้ลดความดันเลือดลงในระดับต่ำกว่า 120/80 มิลลิเมตรปรอท)
แนวทางการเลือกใช้ยาเพื่อรักษาและวิธีการปรับยาในประชากรกลุ่มต่าง ๆ มีการเปลี่ยนแปลงไปตามระยะเวลาและแตกต่างกันในแต่ละประเทศ ยาที่ควรเลือกใช้เป็นอย่างแรกยังเป็นที่ถกเถียงกัน แนวทางปฏิบัติขององค์กรความร่วมมือคอเครน องค์การอนามัยโลก และสหรัฐอเมริกาแนะนำการใช้ยาขับปัสสาวะกลุ่มไทอะไซด์ (Thiazide) เป็นลำดับแรก ส่วนแนวทางของสหราชอาณาจักรเน้นการใช้ยากลุ่มแคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์ (Calcium channel blockers; CCB) ในประชากรที่อายุมากกว่า 55 ปี หรือมีเชื้อสายแอฟริกันหรือแคริบเบียน ในขณะที่ในประชากรที่อายุน้อยกว่าแนะนำให้ใช้ยากลุ่มเอซีอีอินฮิบิเตอร์ (Angiotensin converting enzyme inhibitors; ACE-I) ในญี่ปุ่นแนะนำให้เริ่มใช้ยาใดก็ได้ในกลุ่มยา 6 ชนิด ได้แก่ CCB, ACEI/ARB, ไทอะไซด์, บีตาบล็อกเกอร์ (Beta blockers), และแอลฟาบล็อกเกอร์ (Alpha-blockers) ในขณะที่แคนาดาแนะนำให้ใช้เลือกใช้ยาดังกล่าวเช่นกันยกเว้นแอลฟาบล็อกเกอร์
การรักษา > การใช้ยา > การใช้ยาหลายกลุ่มร่วมกัน

ผู้ป่วยส่วนใหญ่จำเป็นต้องใช้ยามากกว่าหนึ่งกลุ่มเพื่อควบคุมความดันโลหิต แนวทางเวชปฏิบัติของ JNC7 และ ESH-ESC แนะนำให้เริ่มใช้ยาสองกลุ่มหากความดันช่วงหัวใจบีบมากกว่าเป้าหมาย 20 มิลลิเมตรปรอท หรือความดันช่วงหัวใจคลายมากกว่าเป้าหมาย 10 มิลลิเมตรปรอท ยาที่นิยมใช้ร่วมกันได้แก่ ยาต้านระบบเรนิน-แองจิโอเทนซินกับแคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์ หรือ ยาต้านระบบเรนิน-แองจิโอเทนซินกับยาขับปัสสาวะ ยาที่อาจใช้ร่วมกันได้ ได้แก่ แคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์กับยาขับปัสสาวะ, บีตาบล็อกเกอร์กับยาขับปัสสาวะ, แคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์ชนิดไดไฮโดรไพริดีน (dihydropyridine) กับบีตาบล็อกเกอร์, หรือ แคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์ชนิดไดไฮโดรไพริดีนกับเวราพามิล (verapamil) หรือดิลไทอะเซม (diltiazem) ยากลุ่มที่ไม่ควรใช้ร่วมกันได้แก่ แคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์ชนิดนอน-ไดไฮโดรไพริดีน (non-dihydropyridine) (เช่นเวราพามิลหรือดิลไทอะเซม) กับบีตาบล็อกเกอร์, ยาต้านระบบเรนิน-แองจิโอเทนซินร่วมกัน (เช่น ยาเอซีอีอินฮิบิเตอร์กับยาแองจิโอเทนซินรีเซพเตอร์บล็อกเกอร์), ยาต้านระบบเรนิน-แองจิโอเทนซินกับบีตาบล็อกเกอร์ และ บีตาบล็อกเกอร์กับยาที่ออกฤทธิ์กับส่วนกลาง ควรหลีกเลี่ยงการใช้ยากลุ่มเอซีอีอินฮิบิเตอร์หรือแองจิโอเทนซินรีเซพเตอร์บล็อกเกอร์ (Angiotensin receptor blocker; ARB) ร่วมกับยาแก้อักเสบชนิดไม่ใช่สเตอรอยด์ (NSAIDs) (เช่นยาต้านอักเสบ ไอบูโปรเฟน) เนื่องจากอาจเพิ่มความเสี่ยงของการเกิดไตวายเฉียบพลันซึ่งรู้จักกันในอุตสาหกรรมสุขภาพในออสเตรเลียในชื่อของ "triple whammy" มีการใช้ยาเม็ดรวมซึ่งประกอบด้วยยาลดความดันสองกลุ่มเพื่อเพิ่มความสะดวกแก่ผู้ป่วย ซึ่งจำกัดไว้พิจารณาใช้เฉพาะเป็นรายๆ ไป
การรักษา > ผู้สูงอายุ

การรักษาความดันโลหิตสูงระดับปานกลางและรุนแรงช่วยลดอัตราเสียชีวิตและลดอัตราเป็นโรคและอัตราตายจากโรคหลอดเลือดหัวใจในผู้ที่อายุตั้งแต่ 60 ปีขึ้นไป
การศึกษาในผู้สูงอายุมากกว่า 80 ปียังมีจำกัด แต่ในการทบทวนวรรณกรรมเร็วๆ นี้สรุปว่าการรักษาด้วยยาลดความดันโลหิตช่วยลดอัตราตายและการเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจ แต่ไม่ได้ลดอัตราเสียชีวิตโดยรวมอย่างมีนัยสำคัญ เป้าหมายความดันโลหิตที่แนะนำคือน้อยกว่า 140/90 มิลลิเมตรปรอท โดยยากลุ่มแรกที่แนะนำในสหรัฐอเมริกาคือยาขับปัสสาวะกลุ่มไทอะไซด์  และแนวทางเวชปฏิบัติของสหราชอาณาจักรแนะนำให้ใช้ยากลุ่มแคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์เป็นยากลุ่มแรก โดยมีความดันเลือดเป้าหมายที่ <150/90 มิลลิเมตรปรอทเมื่อพบแพทย์ หรือ <145/85 มิลลิเมตรปรอทเมื่อวัดด้วยเครื่องวัดความดันโลหิตต่อเนื่องหรือเครื่องวัดความดันโลหิตอัตโนมัติที่บ้าน
การรักษา > ความดันโลหิตสูงชนิดดื้อ

ความดันโลหิตสูงชนิดดื้อ (Resistant hypertension) หมายถึงภาวะที่ความดันเลือดสูงเกินเป้าหมายทั้งที่มีการใช้ยาความดันโลหิตสามกลุ่ม แนวทางการรักษาความดันโลหิตสูงชนิดดื้อได้รับการตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา
ระบาดวิทยา

ในปี พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) ประชากรเกือบหนึ่งพันล้านคน หรือราวร้อยละ 26 ของประชากรผู้ใหญ่ในโลกมีภาวะความดันโลหิตสูง โรคนี้พบได้ทั่วไปทั้งในประเทศที่พัฒนาแล้ว (333 ล้านคน) และกำลังพัฒนา (639 ล้านคน)  อย่างไรก็ตาม อัตราป่วยมีความแตกต่างกันมากในแต่ละพื้นที่ เช่น มีอัตราป่วยต่ำมากในชนบทของอินเดีย (ชาย 3.4%, หญิง 6.8%) และสูงมากในโปแลนด์ (ชาย 68.9%, หญิง 72.5%)
ใน พ.ศ. 2538 (ค.ศ. 1995) ประมาณการณ์ว่าประชากร 43 ล้านคนในสหรัฐอเมริกามีภาวะความดันโลหิตสูง และกำลังใช้ยาลดความดันโลหิต นับเป็นเกือบร้อยละ 24 ของผู้ใหญ่ในสหรัฐอเมริกา ความชุกของความดันโลหิตในสหรัฐอเมริกาเพิ่มขึ้นและถึงร้อยละ 29 ในปี พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) ในปี พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2009) ผู้ใหญ่ในสหรัฐอเมริการาว 76 ล้านคนมีภาวะความดันโลหิตสูง (ร้อยละ 34 ของประชากร) และผู้ใหญ่ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันเป็นประชากรที่มีอัตราการเป็นความดันโลหิตสูงสูงที่สุดในโลกที่ร้อยละ 44 ความดันโลหิตสูงพบได้บ่อยในชาวอเมริกันพื้นเมืองและชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน และพบน้อยในชาวผิวขาวและชาวอเมริกันเชื้อสายเม็กซิกัน อัตราเพิ่มขึ้นตามอายุ และพบได้มากในแถบตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา ความชุกของความดันโลหิตสูงเพิ่มขึ้นในผู้ชายและในประชากรที่สถานะทางสังคมและเศรษฐกิจต่ำ
ระบาดวิทยา > ในเด็ก

ความชุกของความดันโลหิตสูงในเด็กนั้นเพิ่มขึ้น ความดันโลหิตสูงในเด็ก โดยเฉพาะในวัยก่อนวัยรุ่นมักมีสาเหตุมาจากโรคอื่น นอกจากโรคอ้วนแล้ว โรคไตยังเป็นสาเหตุที่พบบ่อย (ร้อยละ 60-70) ของความดันโลหิตสูงในเด็ก ในวัยรุ่นมักพบความดันโลหิตสูงปฐมภูมิ ประมาณร้อยละ 85-95
พยากรณ์โรค

ความดันโลหิตเป็นปัจจัยเสี่ยงของการเสียชีวิตก่อนวัยอันควรที่สามารถป้องกันได้ที่สำคัญที่สุดทั่วโลก ความดันโลหิตสูงเพิ่มความเสี่ยงของโรคหัวใจขาดเลือด โรคหลอดเลือดสมอง โรคของหลอดเลือดส่วนปลาย และโรคของหัวใจและหลอดเลือดอื่น ๆ รวมถึงหัวใจล้มเหลว หลอดเลือดแดงใหญ่เอออร์ตาโป่งพอง โรคหลอดเลือดแดงแข็งทั่วร่างกาย และหลอดเลือดปอดอุดตัน ความดันโลหิตยังเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการรับรู้บกพร่องและภาวะสมองเสื่อม และไตวายเรื้อรัง ภาวะแทรกซ้อนอื่น ๆ ได้แก่ โรคที่จอตาจากความดันโลหิตสูง (hypertensive retinopathy) และโรคไตจากความดันโลหิตสูง (hypertensive nephropathy)
ประวัติศาสตร์

ความเข้าใจระบบไหลเวียนโลหิตในปัจจุบันเริ่มต้นจากการศึกษาของแพทย์ชาวอังกฤษชื่อ วิลเลียม ฮาร์วีย์ (William Harvey; ค.ศ. 1578–1657) ผู้ริเริ่มอธิบายการไหลเวียนเลือดในหนังสือ "De motu cordis" บาทหลวงชาวอังกฤษชื่อสตีเฟน เฮลส์ (Stephen Hales) ได้ตีพิมพ์เรื่องการวัดความดันเลือดเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1733 การอธิบายความดันโลหิตสูงเป็นโรคมาจากโทมัส ยัง (Thomas Young) ในปี ค.ศ. 1808 และริชาร์ด ไบรท์ (Richard Bright) ในปี ค.ศ. 1836 คนแรกที่รายงานภาวะความดันโลหิตสูงในผู้ที่ไม่มีโรคไตคือเฟรเดริก อัคบาร์ โมฮาเหม็ด (Frederick Akbar Mahomed; ค.ศ. 1849–1884) อย่างไรก็ตามความดันโลหิตสูงมีความสำคัญทางคลินิกตั้งแต่ ค.ศ. 1896 เมื่อมีการประดิษฐ์เครื่องวัดความดันโลหิตชนิดปลอกแขนโดยชีปีโอเน รีวา-รอชชี (Scipione Riva-Rocci) ในปีดังกล่าว ซึ่งทำให้เริ่มมีการวัดความดันเลือดในคลินิก ในปี ค.ศ. 1905 นีโคไล โครอทคอฟ (Nikolai Korotkoff) ได้พัฒนาเทคนิคการวัดความดันโลหิตโดยการริเริ่มอธิบายเสียงโครอทคอฟ (Korotkoff sounds) ซึ่งเป็นเสียงจากหลอดเลือดแดงที่ได้ยินผ่านเครื่องฟังตรวจขณะที่ลดความดันปลอกแขนของเครื่องวัดความดันโลหิต
ในประวัติศาสตร์ การรักษาโรคที่เรียกว่า "โรคชีพจรแข็ง" (hard pulse disease) คือการลดปริมาณเลือดในร่างกาย โดยการเจาะเลือดออก (bloodletting) หรือการใช้ปลิงดูดเลือด การรักษาด้วยวิธีดังกล่าวได้รับการสนับสนุนจากจักรพรรดิหวงตี้ของจีน ออลัส คอร์นีเลียส เซลซัซ กาเลน และฮิปพอคราทีส ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ก่อนที่การรักษาด้วยยาลดความดันโลหิตจะมีประสิทธิภาพ การรักษาความดันโลหิตสูงประกอบด้วย 3 วิธีการ ซึ่งมีผลข้างเคียงมาก ได้แก่ การงดบริโภคโซเดียมอย่างเข้มงวด (เช่นการห้ามบริโภคข้าว) การผ่าตัดเอาระบบประสาทซิมพาเทติกออก (sympathectomy) และการฉีดสารที่ทำให้เกิดไข้เพื่อลดความดันเลือดโดยตรง (pyrogen therapy)  สารเคมีชนิดแรกที่ใช้รักษาความดันโลหิตสูงคือโซเดียมไทโอไซยาไนด์ (sodium thiocyanate) ใช้ใน ปี ค.ศ. 1900 แต่มีผลข้างเคียงมากและไม่เป็นที่นิยม สารอื่น ๆ ได้รับการพัฒนาภายหลังช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 สารที่ได้รับความนิยมและมีประสิทธิภาพ เช่น เททระเมทิลแอมโมเนียมคลอไรด์ (tetramethylammonium chloride) และอนุพันธ์ของมัน เช่น เฮกซะเมโทเนียม (hexamethonium), ไฮดราลาซีน (hydralazine) และรีเซอร์พีน (reserpine) (อนุพันธ์จากพืช Rauwolfia serpentina) ความสำเร็จครั้งใหญ่คือการค้นพบยาลดความดันโลหิตที่สามารถรับประทานได้ชนิดแรกคือ คลอโรไทอะไซด์ (chlorothiazide) ในปี ค.ศ. 1958 ซึ่งเป็นยาขับปัสสาวะชนิดไทอะไซด์ที่พัฒนาจากยาปฏิชีวนะซัลฟานิลาไมด์ (sulfanilamide)
สังคมและวัฒนธรรม > ความตระหนัก

องค์การอนามัยโลกระบุว่าความดันโลหิตสูงเป็นสาเหตุสำคัญของอัตราเสียชีวิตจากโรคหลอดเลือดหัวใจ สันนิบาตความดันโลหิตสูงโลก (The World Hypertension League; WHL) องค์การสากลที่ดูแลสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งชาติ 85 สมาคม ระบุว่ามากกว่าครึ่งหนึ่งของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงทั่วโลกไม่ตระหนักถึงความเจ็บป่วยของตนเอง เพื่อตระหนักถึงปัญหาดังกล่าว WHL ได้ริเริ่มการรณรงค์เรื่องความดันโลหิตสูงในปี พ.ศ. 2548 (ค.ศ. 2005) และกำหนดให้วันที่ 17 พฤษภาคมในทุกปีเป็นวันความดันโลหิตสูงโลก ในช่วงสามปีที่ผ่านมามีสมาคมความดันโลหิตสูงในแต่ละชาติเข้าร่วมวันความดันโลหิตสูงโลกเพิ่มขึ้น และมีกิจกรรมและนวัตกรรมเพื่อประชาสัมพันธ์ต่อสาธารณชน ในปี พ.ศ. 2550 มีชาติสมาชิก 47 ชาติเข้าร่วมวันความดันโลหิตสูงโลก ในระหว่างสัปดาห์ของวันความดันโลหิตสูงโลก ในประเทศสมาชิกร่วมกับรัฐบาลท้องถื่น สมาคมวิชาชีพ องค์การนอกภาครัฐ และภาคเอกชนได้รณรงค์ถึงความตระหนักเรื่องความดันโลหิตสูงผ่านทางสื่อต่างๆ และการเดินรณรงค์ การใช้สื่อมวลชนเช่นอินเทอร์เน็ตและโทรทัศน์ทำให้เข้าถึงผู้คน 250 ล้านคน ผลจากการรณรงค์สันนิบาตความดันโลหิตสูงโลกเชื่อมั่นว่าผู้คน 1.5 พันล้านคนที่มีภาวะความดันโลหิตสูงจะได้เกิดความตระหนักขึ้น
สังคมและวัฒนธรรม > เศรษฐกิจ

ความดันโลหิตสูงเป็นโรคเรื้อรังที่พบบ่อยที่สุดที่มาตรวจในสถานพยาบาลปฐมภูมิในสหรัฐอเมริกา สมาคมโรคหัวใจสหรัฐอเมริกาประมาณว่าค่าใช้จ่ายทั้งทางตรงและทางอ้อมในการรักษาความดันโลหิตสูงในปี พ.ศ. 2553 อยู่ที่ 76.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ในสหรัฐอเมริกา ราวร้อยละ 80 ของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงมีความตระหนักในโรคของตนเอง ร้อยละ 71 ใช้ยาลดความดันโลหิต แต่ร้อยละ 48 เท่านั้นที่ตระหนักว่าภาวะความดันโลหิตสูงของตนเองได้รับการรักษาอย่างเพียงพอ อุปสรรคของการรักษาความดันโลหิตอย่างเพียงพอคือความบกพร่องจากการวินิจฉัย การรักษา และ/หรือการควบคุมความดันโลหิต บุคลากรทางการแพทย์เผชิญกับอุปสรรคมากมายที่จะควบคุมความดันเลือดให้อยู่ในเป้าหมาย รวมทั้งการใช้ยาหลายชนิดเพื่อให้ความดันโลหิตถึงเป้าหมาย ผู้ป่วยก็ต้องเผชิญกับความท้าทายในการใช้ยาสม่ำเสมอตามเวลาและการปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตให้เหมาะสม ถึงกระนั้นการให้ความดันเลือดลดถึงเป้าหมายนั้นเป็นไปได้ และที่สำคัญการลดความดันโลหิตช่วยลดอัตราตายจากโรคหัวใจ โรคหลอดเลือดสมอง โรคความเสื่อมอื่นๆ และลดค่าใช้จ่ายที่อาจตามมาจากการรักษาโรคอย่างมีนัยสำคัญ
อ่านเพิ่ม

James PA, Oparil S, Carter BL, Cushman WC, Dennison-Himmelfarb C, Handler J,  และคณะ (กุมภาพันธ์ 2014). "2014 evidence-based guideline for the management of high blood pressure in adults: report from the panel members appointed to the Eighth Joint National Committee (JNC 8)". JAMA. 311 (5): 507–20. doi:10.1001/jama.2013.284427. PMID 24352797.
แหล่งข้อมูลอื่น

แนวทางการรักษาโรคความดันโลหิตสูง โดย นพ.สุรเกียรติ อาชานานุภาพ
ความดันโลหิตสูง ที่เว็บไซต์ Curlie
สมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย
แนวทางการรักษาโรคความดันโลหิตสูง ในเวชปฏิบัติทั่วไป โดยสมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย (ฉบับปรับปรุง 2558)
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: I10, I11, I12, I13, I15 ICD-9-CM: 401 OMIM: 145500 MeSH: D006973 DiseasesDB: 6330
ทรัพยากรภายนอก: Curlie: ความดันโลหิตสูง MedlinePlus: 000468 eMedicine: med/1106 ped/1097 emerg/267 Patient UK: ความดันโลหิตสูง
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  โครเอเชีย 
แผนภาพแสดงปัจจัยที่มีผลต่อความดันเลือด
จำนวนปีสุขภาวะที่สูญเสียไปจากการป่วยและตาย (Disability-adjusted life year) สำหรับโรคหัวใจจากความดันโลหิตสูง ต่อประชากร 100,000 คน ในปี พ.ศ. 2547




  ไม่มีข้อมูล
  <110
  110-220
  220-330
  330-440
  440-550
  550-660


  660-770
  770-880
  880-990
  990-1100
  1100-1600
  >1600
แผนภาพแสดงภาวะแทรกซ้อนที่สำคัญของความดันโลหิตสูง
ภาพของหลอดเลือดดำ จากหนังสือของวิลเลียม ฮาร์วีย์ Exercitatio Anatomica de Motu Cordis et Sanguinis in Animalibus
กราฟแสดง ความชุกของความตระหนักถึงความดันโลหิตสูง การรักษา และการควบคุมความดันโลหิตสูง เปรียบเทียบกันในสี่การศึกษาของ National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES)
การหลอกลวงนาวิกดีเดย์

| Taxable, Glimmer and Big Drum |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของ Operation Bodyguard
A Harbour Defence Motor Launch, similar to those used during the operations
ขอบเขตปฏิบัติการ: Tactical deception
ตำแหน่ง: English Channel
วางแผนเมื่อ: 1944
โดย: London Controlling Section, Ops (B)
เป้าหมาย: Cap d'Antifer, Pas-de-Calais, Normandy
วันที่: 5–6 June 1944
ผู้ลงมือ:   No. 617 "Dam Busters" Squadron  No. 218 "Gold Coast" Squadron  Royal Naval Reserve 
ผลลัพธ์: Limited success in deceiving the Axis as to Allied intentions
การปฏิบัติการ Taxable, Glimmer และ Big Drum เป็นหนึ่งในปฏิบัติการทางทหารเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1944 เพื่อสนับสนุนกองกำลังทหารฝ่ายสัมพันธมิตรในการบุกพื้นที่นอร์มังดี การปฏิบัติการทางทหารเรือได้ใช้ยุทธนาวีชื่อว่า "ปฏิบัติการบอดี้การ์ด" (อังกฤษ: Operation Bodyguard" เป็นการปฏิบัติการที่มีทั้งกลยุทธ์และยุทธศาสตร์ในการบุกรุกพื้นที่ให้สำเร็จ
ฟิเดล กัสโตร
หนังสืออ่านเพิ่ม

Benjamin, Jules R. (1992). The United States and the Origins of the Cuban Revolution: An Empire of Liberty in an Age of National Liberation. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-02536-0.
Bohning, Don (2005). The Castro Obsession: U.S. Covert Operations Against Cuba, 1959–1965. Washington, D.C.: Potomac Books, Inc. ISBN 978-1-57488-676-4.
Roman, Peter (2003). People's Power: Cuba's Experience with Representative Government. Rowman & Littlefield. ISBN 978-0742525658.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
Fidel Castro's speeches
Fidel Castro History Archive at Marxists Internet Archive
ฟิเดล กัสโตร ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Fidel Castro (Character) on IMDb
Fidel Castro Records at FBI Records: The Vault
Fidel Castro: A Life in Pictures – slideshow by BBC News
Fidel Castro: From Rebel to El Presidente – timeline by NPR
Fidel Castro – extended biography by Barcelona Centre for International Affairs (ในภาษาสเปน)
Say Brother; 914; Invitation From Cuba Date N/A, National Records and Archives Administration, American Archive of Public Broadcasting
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อาร์เจนตินา  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  ฟินแลนด์  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 2  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  KulturNav  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  NARA  SNAC 2  IdRef
ราชอาณาจักรเซอร์เบีย

ราชอาณาจักรเซอร์เบีย (เซอร์เบีย: Краљевина Србија; อังกฤษ: Kingdom of Serbia) เป็นราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ในคาบสมุทรบอลข่าน ก่อตั้งเมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1882 สืบต่อจากราชรัฐเซอร์เบีย โดยสมัยนี้เป็นช่วงที่ประเทศเผชิญปัญหาความขัดแย้งกับประเทศเพื่อนบ้านอย่างจักรวรรดิออตโตมันและบัลแกเรียอย่างต่อเนื่อง ซึ่งต่อมาจึงถูกยึดครองโดยฝ่ายมหาอำนาจกลางในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และท้ายที่สุดจึงมีการรวมประเทศกับราชอาณาจักรมอนเตเนโกรและรัฐแห่งชาวสโลวีน โครแอต และเซิร์บ เพื่อก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีนเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1918 ซึ่งอาณาเขตของอาณาจักรครอบคลุมพื้นที่ของประเทศเซอร์เบียและประเทศมาซิโดเนียเหนือในปัจจุบัน
ความพยายามในการขยายอิทธิพลของจักรวรรดิรัสเซียและจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีในคาบสมุทรบอลข่านนั้น เป็นหนึ่งสิ่งที่สามารถบ่งบอกถึงพัฒนาการทางการเมืองทั้งภายในและระหว่างประเทศได้อย่างชัดเจน นักการเมืองมีการแบ่งฝักแบ่งฝ่าย ซึ่งสามารถแบ่งออกเป็นสองกลุ่มหลัก ได้แก่ กลุ่มออสเตรียนิยมที่ถือครองอำนาจในช่วงแรกภายใต้การนำของราชวงศ์ออเบรนอวิชจนถึง ค.ศ. 1903 และกลุ่มรัสเซียนิยมภายใต้การนำของราชวงศ์คาราจอร์เจวิช โดยสมัยนี้ประเทศมีการพัฒนาอย่างรวดเร็ว แต่กลับต้องเผชิญกับภาระหนี้มหาศาลและลัทธิชาตินิยมนอกรีต ซึ่งนำประเทศเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หลังจากประเทศชนะในสงคราม จึงมีการรวมชาติกับราชอาณาจักรมอนเตเนโกรและดินแดนส่วนใหญ่ของชาวสลาฟใต้ในจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีที่ล่มสลาย เพื่อก่อตั้งประเทศใหม่ในชื่อ "ราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีนเมื่อปลาย ค.ศ. 1918
แม้ว่าประเทศจะเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วภายหลังการเปลี่ยนราชวงศ์ใน ค.ศ. 1903 แต่ประชากรส่วนใหญ่ยังคงรักษาจารีตดั้งเดิมในท้องที่ชนบท และการใช้จ่ายในระบบราชการและทหารที่เพิ่มขึ้น ทำให้หนี้ของประเทศเพิ่มพูนขึ้นเท่าจำนวนมาก การทุจริตและการเมืองของประเทศถูกครอบงำโดยชนชั้นนำกลุ่มน้อย และสิทธิในการเลือกตั้งถูกจำกัดอย่างยิ่ง
เศรษฐกิจ > การคมนาคม

เซอร์เบียตั้งอยู่ในเส้นทางการค้าหลายเส้นทางที่เชื่อมโยงยุโรปตะวันตกและยุโรปกลางกับตะวันออกกลาง หุบเขาโมราวาอยู่ในเส้นทางบกที่สำคัญทางยุทธศาสตร์ซึ่งเชื่อมโยงยุโรปกลางกับกรีซและคอนสแตนติโนเปิล ในช่วงศตวรรษที่ 19 มีความพยายามครั้งใหญ่ในการปรับปรุงการขนส่งในการเชื่อมต่อนี้ ที่การประชุมใหญ่เบอร์ลินในปี 1878 ออสเตรีย-ฮังการีได้ช่วยเหลือเซอร์เบียเพื่อให้ได้ดินแดนใหม่ อย่างไรก็ตาม เงื่อนไขให้เซอร์เบียลงนามในอนุสัญญาฉบับใหม่ อนุสัญญานี้กำหนดให้เซอร์เบียสร้างเส้นทางรถไฟจากเบลเกรดไปยังวรันเย และพรมแดนตุรกีและบัลแกเรียภายในสามปี นอกจากนี้ ภาระหน้าที่ในการลงนามในสัญญาการค้าถูกกำหนดไว้กับเซอร์เบีย เช่นเดียวกับการเรียกร้องให้ดำเนินงานด้านกฎระเบียบในเดอร์แดป รัฐบาลเซอร์เบียอนุมัติสนธิสัญญานี้โดยการรับรองกฎหมายว่าด้วยการประกาศของอนุสัญญา ด้วยเหตุนี้ การรถไฟเซอร์เบียจึงถือกำเนิดขึ้นในปี 1881 การจราจรปกติบนเส้นทางรถไฟสายเบลเกรด–นีชเริ่มต้นในปี 1884
การเมือง

ในปี 1888 พรรค People's Radical นำโดย ซาวา กรูจิช และ นิกอลา ปาซิช เข้ามามีอำนาจและได้มีการแนะนำรัฐธรรมนูญใหม่ตามรัฐธรรมนูญเสรีนิยมของเบลเยียม สงครามที่พ่ายแพ้และชัยชนะในการเลือกตั้งทั้งหมดของพรรคหัวรุนแรงเป็นสาเหตุบางประการที่ทำให้กษัตริย์มีลานที่ 1 สละราชสมบัติในปี 1889 อเล็กซานเดอร์ที่ 1 พระราชโอรสของพระองค์ขึ้นครองบัลลังก์ในปี 1893 และในปี 1894 ทรงยกเลิกรัฐธรรมนูญ
ชาวยิวจากมาซิโดเนียเหนือในปัจจุบันได้รับสิทธิพลเมืองหลังจากภูมิภาคนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเซอร์เบีย
วัฒนธรรม

ราชอาณาจักรเซอร์เบียเข้าร่วมในนิทรรศการศิลปะนานาชาติปี 1911 โดยมีศิลปินจำนวนหนึ่งแสดงผลงานของตนเป็นส่วนหนึ่งของศาลาเซอร์เบีย รวมถึง มาร์โค มูรัต อีวาน เมสโทรวิช, โดเร โจวาโนวิช และศิลปินคนอื่นๆ
รูปภาพ

ราชรัฐเซอร์เบีย ในปี ค.ศ. 1878
เซอร์เบีย ค.ศ. 1882–1912
ดินแดนของเซอร์เบียในปี ค.ศ. 1912, เป็นผลจาก สงครามบอลข่านครั่งที่หนึ่ง
เซอร์เบียในปี ค.ศ. 1913
เซอร์เบียในปี ค.ศ. 1918 (27 พ.ย. - 1 ธ.ค.), ได้ดินแดนเพิ่มจากเซอร์เมีย (24 พ.ย.), วอยวอดีนา (25 พ.ย.) และ ราชอาณาจักรมอนเตเนโกร (27 พ.ย.)
ราชอาณาจักรเซอร์เบียในปี ค.ศ. 1914
บรรณานุกรม

Bakić, Dragan (2017). "Regent Alexander Karadjordjevic in the First World War". Balcanica (XLVIII): 191-217.
Banac, Ivo (1988). The National Question in Yugoslavia: Origins, History, Politics (ภาษาอังกฤษ). Cornell University Press. ISBN 9780801494932.
Batakovic, Dusan T. (2005). "The Salonica Trial 1917. Black Hand vs. Democracy".
Dragnich, Alex N. (1978). The development of parliamentary government in Serbia (ภาษาอังกฤษ). East European Quarterly. p. 138. ISBN 9780914710370.
Jelavich, Barbara; Jelavich, Charles (1977). The Establishment of the Balkan National States, 1804-1920 (ภาษาอังกฤษ). University of Washington Press. p. 374. ISBN 0295954442.
Krizman, Bogdan (1970). "The Belgrade Armistice of 13 November 1918". The Slavonic and East European Review. 48 (110): 67-87.
Lampe, John R. (1975). "Varieties of Unsuccessful Industrialization: The Balkan States Before 1914". The Journal of Economic History. 35 (1): 56-85.
Magocsi, Paul Robert (2002). Historical Atlas of Central Europe (ภาษาอังกฤษ). University of Washington Press. p. 288. ISBN 9780295981468.
Mirkovic, Mijo (1936). "The Land Question in Jugoslavia". Slavonic and East European Review. 14 (41): 389-402.
Palairet, Michael (1979). "Fiscal Pressure and Peasant Impoverishment in Serbia before World War I". The Journal of Economic History. 39 (3): 719-740.
Palairet, Michael (1977). "Merchant Enterprise and the Development of the Plum-Based Trades in Serbia, 1847-1911". The Economic History Review. 30 (4): 582-601.
Pavlowitch, Stevan K. (2002). Serbia : the history of an idea. New York: New York University Press. ISBN 9780814767085.
Ponting, Clive (2002). Thirteen Days (ภาษาอังกฤษ). Chatto Bodley Head & Cape. p. 384. ISBN 9780701172930.
Rossos, Andrew (1981). "Serbian-Bulgarian Relations, 1903-1914". CanCanadian Slavonic Papersadian Slavonic Papers. 23 (4): 394-408.
Stavrianos, L. S. (1958). The Balkans since 1453 (ภาษาอังกฤษ). Dryden Press. p. 970. OCLC 418969.
Vucinich, Wayne S. (2006). Serbia Between East and West. The Events of 1903-1908 (ภาษาอังกฤษ). ACLS History E-Book Project. p. 324. ISBN 9781597402422.
สนามกีฬาการกีฬาแห่งประเทศไทย บางพลี

| --- | --- |


ชื่อเดิม: สนามกีฬาการกีฬาแห่งประเทศไทย บางพลี
ที่ตั้ง: ถนนเคหะบางพลี อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย
เจ้าของ: การกีฬาแห่งประเทศไทย
ผู้ดำเนินการ: การกีฬาแห่งประเทศไทย จังหวัดสมุทรปราการ
ความจุ: 6,800 ที่นั่ง
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: 25 ตุลาคม พ.ศ. 2558
ต่อเติม: 29 ตุลาคม พ.ศ. 2558 6 ธันวาคม พ.ศ. 2561
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลโบลาเวน สมุทรปราการ เอฟซี
สนามกีฬาจังหวัดสมุทรปราการ หรือ สมุทรปราการสเตเดียม เป็นสนามฟุตบอลของสโมสรฟุตบอลโบลาเวน สมุทรปราการ เอฟซี ตั้งอยู่ที่ถนนเคหะบางพลี อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ มีความจุทั้งหมด 6,800 ที่นั่ง ในอดีตเคยเป็นสนามฟุตบอลของสโมสรฟุตบอลซุปเปอร์ พาวเวอร์ สมุทรปราการ
การปรับปรุง

29 ตุลาคม พ.ศ. 2558  เพิ่มความจุจากเดิม 3,500 ที่นั่ง เป็น 4,100 ที่นั่ง
6 ธันวาคม พ.ศ. 2561 นับจากวันที่สโมสรออกข่าว เพิ่มความจุจากเดิม 4,100 ที่นั่ง เป็น 6,800 ที่นั่ง