stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เหยี่ยวปลาใหญ่หัวเทา

| เหยี่ยวปลาใหญ่หัวเทา |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
CITES Appendix II (CITES)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
อันดับ:: เหยี่ยว Accipitriformes
วงศ์:: เหยี่ยวและนกอินทรี Accipitridae
สกุล:: Haliaeetus Haliaeetus (Horsfield, 1821)
สปีชีส์:: Haliaeetus ichthyaetus
ชื่อทวินาม
Haliaeetus ichthyaetus (Horsfield, 1821)

ชื่อพ้อง
 Ichthyophaga ichthyaetus
เหยี่ยวปลาใหญ่หัวเทา (อังกฤษ: Grey-headed fish eagle; ชื่อวิทยาศาสตร์: Ichthyophaga ichthyaetus) นกล่าเหยื่อชนิดหนึ่ง ในวงศ์เหยี่ยวและอินทรี (Accipitridae) ที่พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จัดเป็นเหยี่ยวขนาดใหญ่ลำตัวยาวถึง 72 เซนติเมตร มีลักษณะสังเกตได้ง่าย คือ ส่วนหัวสีเทา ลำตัวสีน้ำตาล ส่วนท้องตอนล่างและหางสีขาว เฉพาะที่หางตอนปลายมีแถบสีดำคาด นกอายุน้อยลำตัวสีน้ำตาลอ่อน มีลายขีดน้ำตาลใต้ท้องและลายประสีน้ำตาลบนส่วนหาง จะงอยปากสีน้ำตาลปนเทา แข้งและเท้าสีเทาอ่อน ชอบเกาะอยู่ตามยอดไม้สูง คอยจ้องลงโฉบจับปลาและสัตว์น้ำอื่น ๆ กินเป็นอาหาร สร้างรังอยู่ตามต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ใกล้แหล่งน้ำ รังอยู่สูง 10-30 เมตรหรืออยู่บนยอดของต้นไม้ วางไข่ครั้งละ 2-3 ฟอง
ตัวผู้ขณะบิน
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่อนุทวีปอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงซูลาเวซี มีพฤติกรรมอาศัยอยู่โดดเดี่ยวตามลำน้ำใหญ่ในป่า, อ่างเก็บน้ำ , นาข้าวตามชายฝั่งทะเล และในป่าพรุที่มีกระแสน้ำไหลเอื่อย ๆ หรือน้ำนิ่ง ในประเทศในอดีตพบได้ทั่วทุกภาค แต่ในปัจจุบัน มีรายงานพบในบริเวณเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จังหวัดอุทัยธานี และเขตห้ามล่าสัตว์ป่าป่าพรุ จังหวัดนราธิวาส และพบจำกัดอยู่ในเฉพาะบริเวณป่าระดับต่ำและอยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์ไปจากธรรมชาติแล้ว ยังไม่มีรายงานยืนยันแน่ชัดว่าเหยี่ยวปลาใหญ่หัวเทาจะสามารถใช้แหล่งน้ำที่มนุษย์สร้างขึ้นโดยการทำเขื่อนเก็บน้ำเพื่อการชลประทานและการผลิตพลังงานไฟฟ้าได้หรือไม่ ในประเทศสิงคโปร์พบว่าทำรังอยู่ริมอ่างเก็บน้ำในเดือนมกราคม
แหล่งข้อมูลอื่น

| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน |
| --- | --- |
Haliaeetus ichthyaetus:  Wikidata: Q27074633  Wikispecies: Haliaeetus ichthyaetus  BOLD: 857191  eBird: gyhfie1  GBIF: 7763239  iNaturalist: 558448  ITIS: 175475  IUCN: 22695163  NCBI: 321120  Xeno-canto: Haliaeetus-ichthyaetus 
Icthyophaga ichthyaetus:  Wikidata: Q1074476  ADW: Ichthyophaga_ichthyaetus  ARKive: ichthyophaga-ichthyaetus  Avibase: 4C0573904094D55B  BirdLife: 22695163  GBIF: 6066180  iNaturalist: 5270  ITIS: 824073  IUCN: 22695163  Species+: 6124  Xeno-canto: Haliaeetus-ichthyaetus
เหยี่ยวปลาเล็กหัวเทา

| เหยี่ยวปลาเล็กหัวเทา |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
CITES Appendix II (CITES)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
อันดับ:: เหยี่ยว Accipitriformes
วงศ์:: เหยี่ยวและนกอินทรี Accipitridae
สกุล:: Haliaeetus Haliaeetus (Müller & Schlegel, 1841)
สปีชีส์:: Haliaeetus humilis
ชื่อทวินาม
Haliaeetus humilis (Müller & Schlegel, 1841)

ชนิดย่อย
 H. h. plumbeus - (Jerdon, 1871)  H. h. humilis - (Müller, S & Schlegel, 1841)
ชื่อพ้อง
 Ichthyophaga humilis
เหยี่ยวปลาเล็กหัวเทา (อังกฤษ: Lesser fish-eagle; ชื่อวิทยาศาสตร์: Ichthyophaga humilis) นกล่าเหยื่อชนิดหนึ่ง ในวงศ์เหยี่ยวและอินทรี (Accipitridae)
จัดเป็นเหยี่ยวปลาชนิดหนึ่ง มีขนาดคล้ายกับเหยี่ยวปลาใหญ่หัวเทา (I. ichthyaetus) แต่มีขนาดเล็กกว่า โดยมีความยาวประมาณ 51-64 เซนติเมตร และน้ำหนักน้อยกว่ากันถึงเท่าตัว ขนปกคลุมตามลำตัวสีน้ำตาล ท้อง, คอ และโคนหางมีสีขาว หางมีสีน้ำตาล ใบหน้ามีสีเหลือง จะงอยปากสั้นงุ้มหลายแหลมมีสีดำ อุ้งเท้ามีสีน้ำตาล นิ้วยาวแข็งแรง เล็บแหลมคมใช้สำหรับจับและฉีกเหยื่อ
มีพฤติกรรมชอบอยู่อาศัยเพียงลำพังตัวเดียวบนยอดไม้สูง โฉบเหยื่อจากผิวน้ำ มีเสียงร้อง โย่ว โย่ว โย่ว ลูกนกที่ยังโตไม่เต็มที่มีขนสีน้ำตาลอ่อน
พบกระจายพันธุ์ตามริมแหล่งน้ำขนาดใหญ่ตั้งแต่อนุทวีปอินเดียจนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทยจัดเป็นนกประจำถิ่นที่หาได้ยาก โดยจะพบได้เฉพาะบางพื้นที่
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q386871  Wikispecies: Haliaeetus humilis  ARKive: ichthyophaga-humilis  Avibase: B7B03CB812669D97  BirdLife: 22695156  GBIF: 6066181  iNaturalist: 5272  ITIS: 824072  IUCN: 22695156  Species+: 4328
เหยี่ยวแคระ

| เหยี่ยวแคระ |
| --- | --- |

เหยี่ยวแคระแอฟริกัน (P. semitorquatus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Falconiformes
วงศ์:: Falconidae
วงศ์ย่อย:: Falconinae
สกุล:: Polihierax Kaup, 1847

ชนิด
 Polihierax insignis  Polihierax semitorquatus
ชื่อพ้อง
 Neohierax Swann, 1922
เหยี่ยวแคระ หรือ เหยี่ยวเล็ก (อังกฤษ: Pygmy falcon) เป็นนกล่าเหยื่อขนาดเล็กสกุลหนึ่ง จำพวกเหยี่ยว จัดอยู่ในสกุล Polihierax
อยู่ในวงศ์เหยี่ยวปีกแหลม (Falconidae)
แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด คือ
เหยี่ยวเล็กตะโพกขาว (Polihierax insignis) พบในทวีปเอเชีย โดยเฉพาะในประเทศไทยและภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในภูมิภาคอินโดจีน
เหยี่ยวแคระแอฟริกัน (Polihierax semitorquatus) พบในทวีปแอฟริกาทั้งแอฟริกาตะวันออก และแอฟริกาใต้
เป็นเหยี่ยวขนาดเล็ก มีความยาวลำตัวประมาณ 20 เซนติเมตร แต่มีจะงอยปากที่แข็งแรงและแหลมคม มีลักษณะการบินกระพือปีกถี่ ๆ ในระยะทางสั้น ๆ เปลี่ยนคอนเกาะใต้ร่มไม้ไปเรื่อย ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Polihierax ที่วิกิสปีชีส์
เหยี่ยวแคระแอฟริกัน

| เหยี่ยวแคระแอฟริกัน |
| --- | --- |

ตัวผู้ในอุทยานแห่งชาติบัฟฟาโล่สปริง, เคนยา
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Falconiformes
วงศ์:: Falconidae
สกุล:: Polihierax
สปีชีส์:: P.  semitorquatus
ชื่อทวินาม
Polihierax semitorquatus (Smith, 1836)

ชนิดย่อย
 P. s. castanonotus (Heuglin, 1860)  P s. semitorquatus (Smith, 1836)

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
เหยี่ยวแคระแอฟริกัน (อังกฤษ: Pygmy falcon, African pygmy falcon; ชื่อวิทยาศาสตร์: Polihierax semitorquatus) เป็นนกล่าเหยื่อขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกเหยี่ยว จัดอยู่ในวงศ์เหยี่ยวปีกแหลม (Falconidae)
เป็นเหยี่ยวขนาดเล็ก มีความยาวลำตัวประมาณ 19-20 เซนติเมตร รูปร่างล่ำสันแข็งแรง มีกระหม่อมสีเทา ด้านหลังเป็นจุดกลมขนาดใหญ่สีขาวคล้ายดวงตา อกและท้องเป็นสีขาว มีจะงอยปากงุ้มและแข็งแรงใช้สำหรับหักคอเหยื่อเพื่อล่าเป็นอาหาร ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้
เหยี่ยวแคระแอฟริกันเป็นนกที่บินได้เร็วมาก และสามารถฆ่าเหยื่อได้ด้วยการพุ่งชนหรือหักคอกลางอากาศ โดยเหยื่อได้แก่ นกขนาดเล็ก, หนู, กบ และสัตว์เลื้อยคลานชนิดต่าง ๆ และบางครั้งก็กินแมลง เช่น ตั๊กแตน หรือจิ้งหรีด
ปกติจะอาศัยอยู่ในพุ่มไม้ที่แห้ง มีระดับการบินต่ำและบินขึ้นลงเป็นลูกคลื่น เมื่อยามเกาะกับกิ่งไม้อาจดูคล้ายกับนกอีเสือ แบ่งได้ออกเป็น 2 ชนิดย่อย คือ  P. s. castanonotus พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ซูดานถึงโซมาเลีย และตอนใต้ของอูกานดาและแทนซาเนีย และP. s. semitorquatus พบตั้งแต่แองโกลาจนถึงตอนเหนือของแอฟริกาใต้ มีพื้นที่กระจายพันธุ์กว้างประมาณ  2.7 ล้านตารางกิโลเมตร และมีจำนวนประชากรประมาณ 100,000-1,000,000 ตัว
มีเสียงร้อง "คิกคิกคิกกกกกกกกก" ในเคนยา และ "ชิพชิพ" และ "คิกคิกคิกคิกคิก" ในแอฟริกาตอนใต้
คู่ตัวผู้ (ซ้าย) และตัวเมีย (ขวา) ที่อุทยานแห่งชาติเซเรงเกติ, แทนซาเนีย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Polihierax semitorquatus ที่วิกิสปีชีส์
เหยี่ยวกิ้งก่าสีดำ

| เหยี่ยวกิ้งก่าสีดำ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Accipitriformes
วงศ์:: Accipitridae
สกุล:: Aviceda
สปีชีส์:: A.  leuphotes
ชื่อทวินาม
Aviceda leuphotes (Dumont, 1820)


Global range  Year-Round Range  Summer Range  Winter Range
ชื่อพ้อง
 Falco leuphotes Dumont, 1820
เหยี่ยวกิ้งก่าสีดำ (อังกฤษ: Black baza) เป็นนกล่าเหยื่อขนาดเล็กพบตามป่าในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  ประชากรโดยมากเป็นนกอพยพ เช่น ประชากรในประเทศอินเดียจะอพยพหนีหนาวไปตอนใต้ของประเทศและประเทศศรีลังกา  ในประเทศไทยพบอพยพเพียงที่เดียว คือ เขาดินสอ ตำบลบางสน อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร
ลักษณะ

เหยี่ยวกิ้งก่าสีดำเป็นเหยี่ยวขนาดเล็ก หัว คาง ใต้คอ ปีก หลัง ตะโพก ขนคลุมบนโคนหางและใต้โคนหาง รวมทั้งขนหางสีดำ หน้าอกตอนบนมีแถบกว้างสีขาวและมีแถบสีดำพาดเป็นแนวขวางต่อลงไปยังอกตอนล่าง จากอกถึงท้องมีลายพาดขวางสีน้ำตาลอมแดงสลับสีขาวเรียงเป็นแถวลงมา ปีกสีดำมีลายจุดสีขาวและน้ำตาลแดงแต้มไว้ห่างๆ และที่หัวมีขนตั้งขึ้นไปเป็นลักษณะหงอน ทั้งสองเพศมีลักษณะคล้ายคลึงกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

The Hawk Conservancy Trust
Internet Bird Collection เก็บถาวร 2016-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Aviceda leuphotes ที่วิกิสปีชีส์
เหยี่ยวเพเรกริน

| เหยี่ยวเพเรกริน |
| --- | --- |

เหยี่ยวเพเรกรินเกาะกับกิ่งไม้

ขณะบิน
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Falconiformes
วงศ์:: Falconidae
สกุล:: Falco
สปีชีส์:: F.  peregrinus
ชื่อทวินาม
Falco peregrinus Tunstall, 1771

ชนิดย่อย
  F. p. anatum Bonaparte, 1838  F. p. brookei Sharpe, 1873	   F. p. calidus Latham, 1790	   F. p. cassini Sharpe, 1873	  F. p. ernesti Sharpe, 1894	   F. p. fruitii Momiyama, 1927  F. p. japonensis Gmelin, 1788	  F. p. macropus Swainson, 1838  F. p. madens Ripley & Watson, 1963	  F. p. minor Bonaparte, 1850	   F. p. nesiotes Mayr, 1941	   F. p. pealei Ridgway, 1874	   F. p. peregrinator Sundevall, 1837	  F. p. peregrinus Tunstall, 1771   F. p. radama Hartlaub, 1861	   F. p. tundrius C. M. White, 1968  

แผนที่แสดงแหล่งกระจายพันธุ์ทั่วโลก   แหล่งเพาะขยายพันธุ์ในฤดูร้อน   แหล่งเพาะขยายพันธุ์ประจำ   แหล่งที่พบได้ในฤดูหนาว    แหล่งที่อพยพ
ชื่อพ้อง
  Falco atriceps Hume  Falco kreyenborgi Kleinschmidt, 1929  Falco pelegrinoides madens Ripley & Watson, 1963  Rhynchodon peregrinus  (Tunstall, 1771) 
Falco peregrinus
Falco peregrinus madens
เหยี่ยวเพเรกริน (อังกฤษ: Peregrine falcon, Peregrine; ชื่อวิทยาศาสตร์: Falco peregrinus) เป็นนกล่าเหยื่อจำพวกเหยี่ยวชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์เหยี่ยวปีกแหลม (Falconidae)
เหยี่ยวเพเรกริน เป็นนกที่บินได้เร็วมาก โดยทำความเร็วที่ได้ 321-563 กิโลเมตร/ชั่วโมง   และทำความเร็วได้สูงที่สุดเมื่อพุ่งดิ่งลงจากที่สูง ถ้าบินระดับแนวนอนปกติ จะอยู่ที่ความเร็วประมาณ 80-90 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แต่หากดิ่งลงมาจากที่สูงสามารถทำความเร็วได้ถึง 205-320 กิโลเมตร/ชั่วโมง นับเป็นนกที่บินได้เร็วที่สุดในโลก และสามารถเพิ่มความเร็วได้ขณะบินได้ถึง 210 กิโลเมตร/ชั่วโมง ด้วยเวลาไม่ถึง 1 วินาที ซึ่งถือว่าเร็วกว่ารถสปอร์ต
เสียอีก และนับเป็นสัตว์ที่มีความเร็วที่สุดในอาณาจักรสัตว์ทั้งหมด
ซึ่งในความเร็วระดับนี้ ลมจะเข้าไปในโพรงจมูกของเหยี่ยวเพเรกริน ซึ่งแรงพอที่จะทำให้สลบได้ แต่ในโพรงจมูกของเหยี่ยวเพเรกรินจะมีกระดูกอีกชั้นหนึ่งสำหรับกันลม
เหยี่ยวเพเรกรินตัวเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ โดยเฉลี่ยมีขนาดลำตัวประมาณ 34-58 เซนติเมตร (13–23 นิ้ว) และเมื่อกางปีกจะกว้างได้ถึง 74-120 เซนติเมตร (29–47 นิ้ว)
เป็นนกที่กระจายพันธุ์ได้กว้างไกลในหลายพื้นที่ของโลก ล่านกและสัตว์ต่าง ๆ กินเป็นอาหาร โดยเฉพาะนกพิราบ มีความแตกต่างกันออกไปของสีขนและลักษณะขน ซึ่งสามารถแบ่งออกเป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้ถึง 16 ชนิด (ดูในตาราง) แต่โดยทั่วไป ส่วนหัวและแถบหนวดดำตัดกับข้างแก้มและคอสีขาวเป็นแถบใหญ่ สำหรับในประเทศไทย  ชนิดย่อย F. p. japonensis มีลำตัวด้านบนเทาเข้ม ลำตัวด้านล่างขาว อกมีลายจุดเล็ก ๆ ลำตัวด้านล่างมีลายละเอียดต่อกันตามขวาง ขณะบินปีกกว้าง ปลายมนกว่าชนิดอื่น ๆ ใต้ปีกขาวมีลายดำหนาแน่นที่ขนคลุมใต้ปีก ชนิดย่อย F. p. peregrinator ลำตัวด้านล่างแกมน้ำตาลแดง  และชนิดย่อย F. p. ernesti พบในพื้นที่ภาคใต้ มีแก้มสีดำ หัวและลำตัวสีคล้ำมาก อกค่อนข้างเรียบ มีลายขวางหนาแน่นที่ท้องทำให้ลำตัวด้านล่างเป็นสีดำ
ขณะที่ยังเป็นวัยอ่อนมีลายขีดที่อกและท้อง ลำตัวด้านบนแกมน้ำตาลมากกว่านกเต็มวัย ในชนิดย่อย F. p. peregrinator อกและท้องลาย แซมด้วยสีน้ำตาลแดงถึงท้องด้านล่าง ในประเทศไทย มีถิ่นอาศัยในพื้นที่ภาคเหนือตอนล่าง ในบริเวณพื้นที่เปิดโล่ง, ชายฝั่งทะเล, หน้าผา หรือที่ราบถึงความสูง 2,565 เมตร จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง โดยถือเป็นนกอพยพที่หายากชนิดหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Falco peregrinus ที่วิกิสปีชีส์
แผนที่แสดงถึงถิ่นกระจายพันธุ์ตามชนิดย่อยต่าง ๆ (E-สูญพันธุ์)
เหมืองถ่านหินอมบีลิน

| มรดกการทำเหมืองถ่านหินอมบีลิน แห่งซาวะฮ์ลุนโต Ombilin Coal Mining Heritage of Sawahlunto * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ทางเข้าเหมืองถ่านหินอมบีลินใน ค.ศ. 1971
พิกัด: 0°41′S 100°46′E﻿ / ﻿0.683°S 100.767°E﻿ / -0.683; 100.767
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ภูมิภาค **: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii), (iv)
อ้างอิง: 1610
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2562 (คณะกรรมการสมัยที่ 43)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เหมืองถ่านหินอมบีลิน (อังกฤษ: Ombilin Coal Mine) คือเหมืองใกล้เมืองซาวะฮ์ลุนโต (Sawahlunto) ในจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ในหุบเขาแคบๆ ของภูเขาบูกิต บาริซาน (Bukit Barisan) ใกล้กับเมืองปาดัง ทางตะวันออกเฉียงเหนือ 70 กิโลเมตร ถ่านหินถูกค้นพบในกลางศตวรรษที่ 19 โดยวิลเลม เฮนริก เดอ เกรฟ (Willem Hendrik de Greve) และการทำเหมืองได้รับการบุกเบิกในบริเวณนี้ใน ค.ศ. 1876 เหมืองเป็นที่รู้จักในฐานะที่ตั้งการทำเหมืองถ่านหินที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ประวัติ

ถ่านหินถูกค้นพบในบริเวณนี้ใน ค.ศ. 1868 โดยวิลเลม เฮนริก เดอ เกรฟ นักธรณีวิทยาชาวดัตช์ การทำเหมืองเปิดเริ่มใน ค.ศ. 1892 หลังจากการก่อสร้างทางรถไฟ ในช่วงก่อนประกาศอิสรภาพ การผลิตถ่านหินถึงจุดสูงสุดใน ค.ศ. 1930 ที่มากกว่า 620,000 ตันต่อปี นักโทษจากชวาและสุมาตราถูกส่งมาที่เหมืองด้วยขา มือ และคอที่ล่ามโซ่ไว้  พวกเขาหลายเป็นแรงงานหลักของเหมืองนี้ การผลิตถ่านหินของเหมืองนี้สามารถเติมเต็มความต้องการทางพลังงาน 90 เปอร์เซ็นต์ของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (Dutch East Indies)
ใน ค.ศ. 1942-1945 เหมืองถูกควบคุมโดยญี่ปุ่น และความรุ่งเรืองของเหมืองได้เสื่อมลง ใน ค.ศ. 1945-1958 เหมืองถูกบริหารโดยคณะกรรมการการทำเหมือง และใน ค.ศ. 1958-1968 สำนักงานกิจการการทำเหมืองของรัฐ ใน ค.ศ. 1968 เหมืองกลายเป็นกองการผลิตอมบีลิน ของกิจการการทำเหมืองของรัฐ การผลิตพุ่งสุ่จุดสูงสุดใน ค.ศ. 1976 ที่ 1,201,846 ตันต่อปี
จนกระทั่งใน ค.ศ. 2002 เหมืองถูกดำเนินการในฐานะเหมืองเปิด หลังจากนั้นเหมืองใต้ดินเท่านั้นที่ยังคงดำเนินการอยู่ ในเร็วๆนี้ บริษัท CNTIC ได้ลงทุน 100 ล้านดอลลาร์กับเหมืองนี้ เจ้าของเหมืองแห่งนี้คือ PT Tambang Batubara Bukit Asam (PTBA) และดำเนินการโดย China National Technology Import-Export Corporation (CNTIC) ของจีน ปัจจุบันเหมืองแห่งนี้ผลิตถ่านหินได้ประมาณ 5 แสนตันต่อปี
มรดกโลก

การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 43 ค.ศ. 2019 มรดกการทำเหมืองถ่านหินอมบีลินแห่งซาวะฮ์ลุนโตได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
เหมืองถ่านหินอมบีลินใน ค.ศ. 1915
เหยี่ยวแมลงปอ

| เหยี่ยวแมลงปอ |
| --- | --- |

เหยี่ยวแมลงปอขาแดง (Microhierax caerulescens) เป็นหนึ่งในชนิดที่พบได้ในประเทศไทย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Falconiformes
วงศ์:: Falconidae
วงศ์ย่อย:: Falconinae
สกุล:: Microhierax Sharpe, 1874

ชนิด
 M. caerulescens  M. fringillarius  M. latifrons  M. erythrogenys  M. melanoleucus
เหยี่ยวแมลงปอ (อังกฤษ: Falconet, Typical falconet) เป็นนกล่าเหยื่อขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกเหยี่ยว จัดอยู่ในสกุล Microhierax ในวงศ์เหยี่ยวปีกแหลม (Falconidae)
เป็นเหยี่ยวขนาดเล็กมีขนาดลำตัวไล่เลี่ยกับนกกระจอกเท่านั้นเอง ที่ได้ชื่อว่าเหยี่ยวแมลงปอ เพราะมีพฤติกรรมโฉบบินจับแมลงปอและแมลงอื่น ๆ กินเป็นอาหารกลางอากาศได้ แต่ก็สามารถจับสัตว์อย่างอื่น เช่น สัตว์เลื้อยคลาน, สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ รวมถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กกินเป็นอาหารได้ด้วย
แบ่งได้ออกเป็น 5 ชนิด ทุกชนิดเป็นนกที่พบประจำถิ่นได้ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ ในประเทศไทยพบ 2 ชนิด ได้แก่
เหยี่ยวแมลงปอขาแดง, Microhierax caerulescens (พบได้ในประเทศไทย)
เหยี่ยวแมลงปอขาดำ, Microhierax fringillarius (พบได้ในประเทศไทย)
เหยี่ยวแมลงปอหน้าขาว, Microhierax latifrons
เหยี่ยวแมลงปอฟิลิปปิน, Microhierax erythrogenys
เหยี่ยวแมลงปอลาย, Microhierax melanoleucus
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Microhierax ที่วิกิสปีชีส์
ฮ่องกงแอร์ไลน์

ฮ่องกงแอร์ไลน์ (อังกฤษ: Hong Kong Airlines, จีน: 香港航空公司) เป็นสายการบินซึ่งมีฐานอยู่ที่ฮ่องกง มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เขตตุงชุง (Tung Chung) และมีฐานการปฏิบัติการอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง ก่อตั้งในปีค.ศ. 2006 โดยเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มบริษัท HNA Group
ฮ่องกงแอร์ไลน์ในปัจจุบันมีเครือข่ายครอบคลุมกว่า 30 เมือง รวมถึง โกลด์ โคสต์ ออคแลนด์ ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ กรุงเทพ บาหลี ไทเป โซล โตเกียว ซัปโปะโระ โอกินาวา และรวมถึงเส้นทางบินใหม่ที่เพิ่งเริ่มในปีค.ศ. 2017 ไปยังแวนคูเวอร์ และลอส แอนเจลลิส โดยมีฝูงบินประจำการถึง 35 ลำ ซึ่งรวมถึง แอร์บัส เอ350-900 แอร์บัส เอ330-300s แอร์บัส เอ330-200s และ แอร์บัส เอ320 โดยมีอายุเฉลี่ยของอากาศยานประมาณ 5 ปี (ข้อมูล ณ เดือนกันยายน ค.ศ. 2017) มีเครื่องบินขนส่งสินค้าจำนวน 4 ลำ โดยใช้อากาศยานรุ่น แอร์บัส เอ330-200F
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกัน

ฮ่องกงแอร์ไลน์มีข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกัน (Codeshare) กับสายการบินต่างๆ ดังนี้
เอเชียนาแอร์ไลน์
แอร์อัสตานา
แอร์อินเดีย
แอร์มอริเชียส
บางกอกแอร์เวย์
ไชน่าอีสเทิร์นแอร์ไลน์
แอล อัล
เอติฮัดแอร์เวย์
อีวีเอแอร์
ฟิจิแอร์เวย์
การูดาอินโดนีเซีย
แกรนไชน่าแอร์
ไห่หนานแอร์ไลน์
เจทแอร์เวย์
เคนย่าแอร์เวย์
รอยัลบรูไนแอร์ไลน์
ชางไห่แอร์ไลน์
เวอร์จินออสเตรเลีย
ฝูงบิน

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2017 ฮ่องกงแอร์ไลน์ มีเครื่องบินรุ่นต่างๆ ประจำการดังนี้
| อากาศยาน | จำนวนในประจำการ | อยู่ในระหว่างสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> J | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวมทั้งสิ้น | หมายเหตุ |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ 320-200 | 3 | — | 8 | 144 | 152 |  |  |
| แอร์บัส เอ 320-200 | 8 | — | — | 174 | 174 |  |  |
| แอร์บัส เอ330-200 | 6 | 2 | 24 | 259 | 283 |  |  |
| แอร์บัส เอ330-200 | 3 | 2 | 18 | 246 | 264 |  |  |
| แอร์บัส เอ330-300 | 5 | 9 | 32 | 260 | 292 |  |  |
| แอร์บัส เอ330-300 | 5 | 9 | 30 | 255 | 285 |  |  |
| แอร์บัส เอ350-900 | 3 | 18 | 33 | 301 | 334 | เข้าประจำการตั้งแต่ช่วงกลางเดือนกันยายน ค.ศ. 2017 |  |
ฝูงบินขนส่งสินค้า
| แอร์บัส เอ330-200F | 3 | — | สินค้า | สินค้า | สินค้า |  |  |
| รวม | 36 | 29 |  |  |  |  |  |
บริการต่างๆ > บริการในท่าอากาศยาน > ห้องรับรองพิเศษ

สายการบินฮ่องกงแอร์ไลน์มีห้องรับรองพิเศษจำนวนสองแห่ง คือ Club Autus และ Club Bauhinia ซึ่งทั้งสองตั้งอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง
Club Autus เปิดให้บริการตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 2017 โดยตั้งอยู่ที่ชั้น 7 ของอาคาร MFC ซึ่งเป็นอาคารหลักสำหรับสายการบินฮ่องกงแอร์ไลน์ โดยมีความกว้างถึง 1400 ตารางเมตร และมีส่วนบริการอาหารและเครื่องดื่มที่ยาวที่สุดถึง 20 เมตร เมื่อเทียบกับห้องรับรองพิเศษของสายการบินอื่นๆ ภายในท่าอากาศยาน โดยแบ่งเป็นส่วน Premier Zone สำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่ง และ Business Zone สำหรับผู้โดยสารชั้นธุรกิจ โดยแบ่งเป็นสัดส่วนตามลักษณะการใช้งาน รวมถึงบริเวณพักผ่อนหย่อนใจ บริเวณสำหรับครอบครัว บริเวณจุดชมวิวทิวทัศน์ ซึ่งสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของท่าอากาศยานยามพระอาทิตย์ตกดินแบบพาโนรามา
Club Bauhinia เปิดให้บริการตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014 ตั้งอยู่ใกล้กับทางออกที่ 23 อาคาร 1 มีพื้นที่กว่า 506 ตารางเมตร และสามารถจุผู้โดยสารกว่า 120 คน ห้องรับรองพิเศษแห่งนี้ให้บริการเฉพาะผู้โดยสารชั้นธุรกิจ สมาชิกระดับสูง (Elite) ของ Fortune Wings Club และผู้โดยสารที่มีสิทธิใช้บริการของสายการบินพันธมิตร
บริการต่างๆ > บริการในห้องโดยสาร

อากาศยานเกือบทั้งหมดของสายการบินมีการติดตั้งระบบเอนเตอร์เทนเมนต์ในห้องโดยสารรุ่น AVOD และมีนิตยสารท่องเที่ยวและไลฟ์สไตล์ชื่อ "Aspire" ไว้สำหรับให้บริการผู้โดยสารในทุกที่นั่ง
บริการต่างๆ > บริการในอากาศยาน

ฮ่องกงแอร์ไลน์ เปิดตัว บริษัท ลูก ฮ่องกง แอร์คาร์โก แคริเออร์ ใน ปี 2017 ใช้รหัว IATA เป็น RH
แอร์บัส เอ 320 ที่หลุมจอด ณ ท่าอากาศยานนานาชาติไทชุง ไต้หวัน
แอร์บัส เอ330-200 ณ ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง
แอร์บัส เอ330-300 ที่ตกแต่งด้วยลวดลายใหม่ กำลังลงจอด ณ ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง
แอร์บัส เอ350-900 กำลังลงจอด ณ ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวัน
บริเวณทางเข้าของห้องรับรองพิเศษ "Club Bauhinia"
เหรียญรางวัลคาร์เนกี

เหรียญรางวัลคาร์เนกี (อังกฤษ: Carnegie Medal in Literature) ได้เริ่มขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1936 เพื่อเป็นเกียรติแด่ แอนดรูว์ คาร์เนกี ชาวสกอตแลนด์ เป็นรางวัลที่มอบให้สำหรับนวนิยายสำหรับเด็กและผู้ใหญ่ โดยวรรณกรรมที่จะได้รับการเสนอชื่อนั้นจะต้องเป็นภาษาอังกฤษ และควรจะได้รับการตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักรมาก่อนเป็นเวลาอย่างน้อย 1 ปี คณะกรรมการผู้ตัดสินรางวัลประกอบด้วยบรรณารักษ์ 13 คนจาก  CILIP วรรณกรรมที่ได้รับการเสนอชื่อต้องได้รับเสียงตอบกลับจากเด็กนักเรียนผู้อ่านด้วยเช่นกัน
เหรียญรางวัลคาร์เนกีจะมอบให้เมื่อประมาณเดือนกรกฎาคมตามปีที่ได้ตีพิมพ์ ผู้ชนะจะได้รับเหรียญทองและเงินสด 500 ปอนด์
กฎดั้งเดิมเคยกำหนดไว้ว่า ผู้เขียนหนังสือหนึ่งคนสามารถได้รับรางวัลนี้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น แต่ต่อมาได้มีการเปลี่ยนแปลงกฎให้สามารถมอบเหรียญรางวัลแก่ผลงานที่มีผู้เขียนคนเดียวกันได้แล้ว
จังหวัดสงขลาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา พ.ศ. 2562 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2562 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 8 เขตเลือกตั้ง เท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2554 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ภาพรวม > แบ่งตามพรรค

| พรรค | พรรค | จำนวน ผู้สมัคร | คะแนนเสียง> จน. | คะแนนเสียง>  % | ที่นั่ง> จน. | ที่นั่ง> +/– | ที่นั่ง>  % |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | พลังประชารัฐ | 8 | 219,707 | 28.42% | 4 | 4 | 50.00% |
|  | ประชาธิปัตย์ | 8 | 258,665 | 33.46% | 3 | 5 | 37.50% |
|  | ภูมิใจไทย | 8 | 65,935 | 8.53% | 1 | 1 | 12.50% |
|  | อนาคตใหม่ | 8 | 93,508 | 12.10% | 0 |  | 0.00% |
|  | อื่น ๆ | 226 | 135,330 | 17.49% | 0 |  | 0.00% |
| ผลรวม | ผลรวม | 258 | 773,145 | 100.00% | 8 |  | 100.00% |
ภาพรวม > เทียบคะแนนกับการเลือกตั้งครั้งก่อนหน้า

เปรียบเทียบคะแนนกับผลการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2554
ภาพรวม > เทียบคะแนนกับการเลือกตั้งครั้งก่อนหน้า > เทียบคะแนนจากการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ พ.ศ. 2554

| พรรค | พรรค | ปี 2554> จน. | ปี 2554>  % | ปี 2562> จน. | ปี 2562>  % | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | พลังประชารัฐ | – | – | 219,707 | 28.42% | 28.42% |
|  | ประชาธิปัตย์ | 570,975 | 82.61% | 258,665 | 33.46% | 49.15% |
|  | ภูมิใจไทย | 16,651 | 2.41% | 65,935 | 8.93% | 6.52% |
|  | อนาคตใหม่ | – | – | 93,508 | 12.10% | 12.10% |
|  | เพื่อไทย | 44,644 | 6.46% | – | – | 6.46% |
|  | อื่น ๆ | 58,911 | 8.52% | 135,330 | 17.49% | 8.97% |
| ผลรวม | ผลรวม | 691,181 | 100.00% | 773,145 | 100.00% | – |
ภาพรวม > เทียบคะแนนกับการเลือกตั้งครั้งก่อนหน้า > เทียบคะแนนจากการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต พ.ศ. 2554

| พรรค | พรรค | ปี 2554> จน. | ปี 2554>  % | ปี 2562> จน. | ปี 2562>  % | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | พลังประชารัฐ | – | – | 219,707 | 28.42% | 28.42% |
|  | ประชาธิปัตย์ | 564,590 | 88.62% | 258,665 | 33.46% | 55.16% |
|  | ภูมิใจไทย | 5,627 | 0.88% | 65,935 | 8.93% | 8.05% |
|  | อนาคตใหม่ | – | – | 93,508 | 12.10% | 12.10% |
|  | เพื่อไทย | 60,196 | 9.45% | – | – | 9.45% |
|  | อื่น ๆ | 6,701 | 1.06% | 135,330 | 17.49% | 16.43% |
| ผลรวม | ผลรวม | 637,114 | 100.00% | 773,145 | 100.00% | – |