stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2)
วัคซีน

บทความหลัก: วัคซีนโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019
วัคซีนโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 เป็นวัคซีนที่มุ่งสร้างภูมิคุ้มกันต่อเชื้อไวรัสโควิด-19
ในช่วงก่อนเกิดการระบาดทั่วของโควิด-19 งานพัฒนาวัคซีนสำหรับโรคไวรัสโคโรนาต่าง ๆ รวมทั้งกลุ่มอาการทางเดินหายใจเฉียบพลันรุนแรง (ซาร์ส หรือ SARS) และโรคทางเดินหายใจตะวันออกกลาง (เมอร์ส หรือ MERS) ได้สะสมความรู้พอสมควรเกี่ยวกับโครงสร้างและการทำงานของไวรัสโคโรนา
ซึ่งได้ช่วยเร่งการพัฒนาเทคโนโลยีวัคซีนโควิดต่าง ๆ เมื่อต้นปี 2020
จนถึงเดือนมกราคม 2021 มีวัคซีนแคนดิเดตซึ่งได้เข้าสู่การวิจัยเพื่อใช้รักษาแล้ว 69 ชนิด ในจำนวนนี้ 19 ชนิดกำลังทดลองในระยะที่ 1, 24 ชนิดในระยะที่ 1-2, 6 ชนิดในระยะที่ 2 และ  20 ชนิดในระยะที่ 3
โดยวัคซีนซึ่งทดลองในระยะที่ 3 หลายอย่างได้แสดงประสิทธิศักย์ (efficacy) ป้องกันการติดเชื้อแบบแสดงอาการถึงอัตราร้อยละ 95
จนถึงเดือนมกราคม 2021 มีวัคซีน 10 อย่างที่องค์กรควบคุมทางสาธารณสุขของรัฐอย่างน้อย 1 แห่งได้อนุมัติให้ฉีดแก่ประชาชนแล้วรวมทั้งวัคซีนอาร์เอ็นเอ 2 ชนิด (Tozinameran ของบริษัทไฟเซอร์-ไบโอเอ็นเทคและ mRNA-1273 ของโมเดิร์นา), วัคซีนซึ่งใช้ไวรัสโควิด-19 ที่ฆ่าแล้ว 4 ชนิด (BBIBP-CorV ของไซโนฟาร์ม, BBV152 ของ Bharat Biotech, โคโรนาแว็กของไซโนแว็ก และ WIBP ของไซโนฟาร์ม), วัคซีนที่ใช้ไวรัสเป็นเวกเตอร์ 3 ชนิด (Gam-COVID-Vac หรือ สปุตนิก 5 ของ Gamaleya Research Institute, AZD1222 ของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด/แอสตราเซเนกา และ Ad5-nCoV ของแคนไซโนไบโอลอจิกส์) และวัคซีนเพปไทด์ 1 ชนิด (EpiVacCorona [ru])
ประเทศต่าง ๆ มีแผนแจกจำหน่ายวัคซีนโดยจัดลำดับการให้ตามกลุ่มที่เสี่ยงเกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น ผู้สูงอายุ และกลุ่มที่เสี่ยงติดแล้วแพร่โรค เช่น บุคลากรทางแพทย์
จนถึงวันที่ 30 มกราคม 2021 องค์กรสาธารณสุขรวม ๆ กันทั่วโลกรายงานว่า ได้ฉีดวัคซีนโควิด-19 ถึง 94.91 ล้านโดสแล้ว
ผู้ผลิต 3 รายซึ่งมีกำลังผลิตมากที่สุดคือ ไฟเซอร์ โมเดิร์นา และแอสตราเซเนการะบุว่าจะสามารถผลิตวัคซีนได้ 5,300 ล้านโดสในปี 2021 ซึ่งสามารถให้แก่คน 3,000 ล้านคนทั่วโลกโดยแต่ละคนจะต้องได้สองโดสเพื่อให้สามารถป้องกันโรค
แต่จนถึงเดือนธันวาคม ประเทศต่าง ๆ ก็ได้สั่งวัคซีนล่วงหน้าเกิน 10,000 ล้านโดสแล้ว
โดยครึ่งหนึ่งเป็นประเทศรายได้สูงแม้จะมีประชากรเพียงร้อยละ 14 ของโลก
เพราะความต้องการวัคซีนสูงเยี่ยงนี้ในช่วงปี 2020-21
ประชาชนของประเทศกำลังพัฒนาที่จัดว่ามีรายได้น้อยอาจไม่ได้รับวัคซีนจากผู้ผลิตเหล่านี้จนถึงปี 2023 หรือ 2024 จึงทำให้โปรแกรมโคแว็กซ์จำเป็นอย่างยิ่งเพื่อให้ส่งวัคซีนได้ทั่วถึงกันทั่วโลก
วิทยาการระบาด

บทความหลัก: การระบาดของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ พ.ศ. 2562–2563
การติดเชื้อในมนุษย์ครั้งแรกที่ทราบกันอยู่ในช่วงต้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 จุดเริ่มต้นการระบาดของโรคที่เป็นที่ทราบเพียงแห่งเดียวถูกโยงไปยังตลาดอาหารทะเลหฺวาหนาน ในนครอู่ฮั่นประเทศจีนในช่วงกลางเดือนธันวาคม ซึ่งอาจเรื่มจากสัตว์ที่ติดเชื้อเพียงตัวเดียว ในเวลาต่อมาไวรัสดังกล่าวแพร่กระจายไปยังทุกจังหวัดของประเทศจีน และมากกว่ายี่สิบประเทศในเอเชีย, ยุโรป, อเมริกาเหนือ และโอเชียเนีย การแพร่กระจายจากคนสู่คนได้รับการยืนยันในประเทศจีน, เยอรมนี, ไทย, เวียดนาม, ญี่ปุ่น และสหรัฐอเมริกา
เมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2563 การระบาดของไวรัส SARS-CoV-2 ได้รับการกำหนดให้เป็นภาวะฉุกเฉินด้านสุขภาพระดับโลกโดยองค์การอนามัยโลก (WHO) จนถึงปัจจุบันประมาณหนึ่งในห้าของผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยอยู่ในภาวะวิกฤต  เกือบทุกกรณีนอกประเทศจีนเกิดขึ้นกับคนที่เดินทางจากนครอู่ฮั่น หรือติดต่อสัมผัสกับคนที่เดินทางจากพื้นที่โดยตรง
อัตราการเสียชีวิตและอัตราการเจ็บป่วยโดยรวมเนื่องจากการติดเชื้อจากเชื้อไวรัส SARS-CoV-2 ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด เนื่องจากอัตราการตายอาจเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลาในระหว่างการระบาดของโรคในปัจจุบัน และเนื่องจากจำนวนผู้ป่วยที่มีอาการเล็กน้อยและผู้ที่ไม่มีอาการซึ่งไม่ได้รับการวินิจฉัยนั้นไม่ชัดเจน อย่างไรก็ตาม ผลการวิจัยเบื้องต้นประเมินว่าอัตราการเสียชีวิตอยู่ที่ 2-3% ของผู้ติดเชื้อ และองค์การอนามัยโลกได้เสนอว่าอัตราการเสียชีวิตอยู่ที่ประมาณ 3% จำนวนผู้เสียชีวิตจากไวรัส ณ วันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 (02:00 UTC) มีทั้งหมด 362 ราย
วิทยาการระบาด > ลำดับเหตุการณ์ในช่วงต้น

จากข้อมูลของทางการจีนในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2563 มีการบันทึกยืนยันผู้ป่วยจากไวรัสมีจำนวน 40 ราย และในวันเดียวกันหนึ่งในผู้ป่วยชายอายุ 61 ปีได้เสียชีวิตจากการติดเชื้อไวรัส กรณีแรกนอกประเทศจีนเป็นที่ทราบกันในวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2563 โดยเป็นผู้ป่วยหญิงชาวจีนวัย 61 ปีในกรุงเทพฯ ที่มีประวัติเดินทางเข้าสู่นครอู่ฮั่นเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2563 ผู้ป่วยชายอายุ 69 ปีเสียชีวิตเป็นรายที่สอง เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2563 และจำนวนผู้ป่วยนอกประเทศจีนเพิ่มขึ้นเป็นสามรายในวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2563 (สองรายในประเทศไทย หนึ่งรายในประเทศญี่ปุ่น) จากที่มีการยืนยันผู้ป่วยหลายกรณีในต่างประเทศ นักวิทยาการระบาดสรุปว่าจำนวนผู้ติดเชื้อในอู่ฮั่นจะต้องสูงกว่าจำนวนผู้ป่วยที่ยืนยันอย่างเป็นทางการ 41 ราย ผู้เชี่ยวชาญประเมินจำนวนผู้ติดเชื้อในอู่ฮั่นประมาณ 1,700 คนในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2563
ในขั้นแรกสุด มาตรการรักษาความปลอดภัยถูกดำเนินการที่ท่าอากาศยานในสิงคโปร์และฮ่องกง ผู้โดยสารที่เดินทางมาจากนครอู่ฮั่นจะถูกตรวจสอบ โดยเฉพาะสำหรับผู้มีอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นและสอบถามเกี่ยวกับอาการของโรคปอดอักเสบ ท่าอากาศยานหลายแห่งในประเทศไทย เกาหลีใต้ มาเลเซีย และฟิลิปปินส์ ได้ออกมาตรการที่คล้ายคลึงกันตามมา และตั้งแต่วันที่ 18 มกราคม 2563 การควบคุมเช่นเดียวกันจะมีผลบังคับใช้ที่ท่าอากาศยานหลักสามแห่งของสหรัฐ คือท่าอากาศยานนานาชาติซานฟรานซิสโก (SFO), ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส (LAX) และท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี ในนิวยอร์ก (JFK)
เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2563 ทางการจีนรายงานว่ามีผู้ป่วยรายใหม่เพิ่มขึ้นอย่างมาก โดยมีผู้ป่วยใหม่ 139 คนในวันที่ 18-19 มกราคม พ.ศ. 2563 บางรายอยู่นอกนครอู่ฮั่น คือในเชินเจิ้นและปักกิ่ง มีรายงานผู้เสียชีวิตจากไวรัสอีกหนึ่งราย และการรายงานผู้ป่วยรายแรกจากเกาหลีใต้ ทางการจีนยืนยันว่าการติดเชื้อนั้นสามารถเกิดจากคนสู่คน ในวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2563 การติดเชื้อ 2019-nCoV ครั้งแรกนอกเอเชียได้รับการวินิจฉัยในชาวอเมริกันที่เดินทางกลับจากอู่ฮั่นมายังสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2563 ในนครซีแอตเทิล
องค์การอนามัยโลก (WHO) ได้มีการประชุมคณะกรรมการฉุกเฉินเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2563 เพื่อชี้แจงว่าการแพร่กระจายของไวรัสโคโรนาเป็นภาวะฉุกเฉินด้านสุขภาพระหว่างประเทศ ซึ่งไม่ได้ชี้แจงไว้ในตอนแรก การดำเนินการต่อไปจะต้องมีการหารือกันอีกครั้งในวันที่ 23 มกราคม
วิทยาการระบาด > มาตรการกักกันในอู่ฮั่น

ตั้งแต่วันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2563 การเชื่อมต่อรถไฟและเที่ยวบินทั้งหมดจากอู่ฮั่น เมืองที่มีประชากรประมาณ 9 ล้านคน รวมถึงการเชื่อมต่อรถบัส รถไฟใต้ดิน และเรือข้ามฟาก ชาวอู่ฮั่นได้รับคำสั่งไม่ให้ออกจากเมือง ห้องสมุดพิพิธภัณฑ์และโรงละครยกเลิกกิจกรรมและการแสดง อู่ฮั่นเป็นศูนย์ประสานงานสำหรับมาตรการในการยับยั้งการแพร่ระบาดของโรค ณ จุดนี้มีการยืนยันการติดเชื้อ 500 ครั้งอย่างเป็นทางการและมีผู้เสียชีวิต 17 ราย (ทั้งหมดในหวู่ฮั่นและหูเป่ย์) นักระบาดวิทยาประเมินว่าจำนวนผู้ติดเชื้อจะอยู่ที่ประมาณ 4,000 คนในวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2563
รายงานจากหนังสือพิมพ์ "ไชนาเดลี่" ในอู่ฮั่นถนนสายหลักจะถูกปิดกั้นในวันพฤหัสบดี มีมาตรการสวมหน้ากากป้องกันในที่สาธารณะ ทุกคนที่ไม่สวมหน้ากากในโรงแรม ร้านอาหาร ห้างสรรพสินค้า และสวนสาธารณะจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าในพื้นที่
วิทยาการระบาด > มาตรการกักกันในเมืองอื่น

เมืองหวงกัง (จีน: 黄冈) ซึ่งมีประชากร 7.5 ล้านคน อยู่ทางตะวันออกของอู่ฮั่นประมาณ 70 กม. ก็ถูกตัดขาดจากระบบขนส่งสาธารณะ ตั้งแต่เที่ยงคืนวันศุกร์ที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2563 ตามเวลาท้องถิ่น (UTC+8) โรงภาพยนตร์ทั้งหมด ร้านอินเทอร์เน็ต และตลาดกลางของเมืองนี้ถูกปิด ผลกระทบที่คล้ายคลึงกันกำลังเกิดขึ้นในเมืองเอ้อโจว (จีน: 鄂州) ที่อยู่ใกล้เคียงหลังจากสถานีรถไฟหลักถูกปิดในวันที่ 23 มกราคม ประชาชนรวมทั้งหมดเกือบ 20 ล้านคนได้รับผลกระทบจากข้อจำกัด ซึ่งนับเป็นเหตุการณ์เฉพาะในขอบเขตของประวัติศาสตร์สมัยปัจจุบัน
ในปักกิ่งเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 23 มกราคม มีการประกาศให้การเฉลิมฉลองตรุษจีนในช่วงสุดสัปดาห์ และงานประเพณีแบบดั้งเดิมในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ถูกยกเลิกเป็นเวลาสองสัปดาห์หลังจากปีใหม่ และสถานที่ท่องเที่ยวบางแห่งถูกปิด
หลังจากที่ผู้ป่วยเป็นรายที่สองได้รับการยืนยันในเขตปกครองพิเศษมาเก๊าของจีน การเฉลิมฉลองวันปีใหม่ระหว่างวันที่ 25 มกราคมถึงวันที่ 8 กุมภาพันธ์ก็ถูกยกเลิกเช่นกัน
จีนใช้มาตรการกักกันโดยไม่ปรึกษากับองค์การอนามัยโลก ผู้อำนวยการองค์การอนามัยโลก Tedros Adhanom Ghebreyesus เห็นด้วยกับการดำเนินการเพราะ "มวลชนที่มาสะสมรวมตัวกันเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการแพร่กระจาย" เขาสัญญาว่าจะให้คำแนะนำในการเดินทางที่ชัดเจนยิ่งขึ้น เมื่อสิ้นสุดการพิจารณาของคณะกรรมการฉุกเฉินในเจนีวาในเย็นวันพฤหัสบดี
หลังจากเมืองเอ้อโจว รถไฟก็ได้หยุดดำเนินการในเมืองเซียนเถา (จีน: 仙桃), ชื่อปี้ (จีน: 赤壁) และลี่ชวน (จีน: 利川)
จำนวนผู้ป่วย > การระบาดของไวรัส SARS-CoV-2 ทั่วโลก

การระบาดของไวรัสทั่วโลก ในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2563   ประเทศต้นกำเนิด (จีนแผ่นดินใหญ่)  เคสที่ได้รับการยืนยัน  เคสที่อยู่ระหว่างการเฝ้าดู
ดูเพิ่ม

การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ พ.ศ. 2562–2563
ไวรัสโคโรนา
กลุ่มอาการทางเดินหายใจเฉียบพลันรุนแรง
เครื่องช่วยพยุงการทำงานของหัวใจและปอด
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ 2019-nCoV
"Centers for Disease Control (CDC) explanation of 2019-nCoV"
"National Center for Biotechnology Information (NCBI) list of public 2019-nCoV sequences"
"World Health Organization (WHO) site on 2019-nCoV"
"2019-nCoV". องค์การอาหารและยาสหรัฐ.
"Coronavirus". BMJ.
"Novel Coronavirus Information Center". แอ็ลเซอเฟียร์.
"2019-nCoV Resource Centre". แลนซิต.
"2019 Novel Coronavirus (2019-nCoV)". NEJM.
"Coronavirus Research". Wiley. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-01-31. สืบค้นเมื่อ 2020-02-04.
"Realtime interactive global map of Wuhan novel coronavirus (2019-nCOV) spread". มหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์.
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: U07.1 SNOMED CT: 840533007 MeSH: D000086402 SNOMED CT: 840533007
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q82069695  Wikispecies: Severe acute respiratory syndrome-related coronavirus 2  BioLib: 452475  EoL: 61004213  NCBI: 2697049  Plazi: 0382878D-FFFB-E849-B570-FDD812D497E2 
ภาพจำลองทำนายโครงสร้างริบบอนของเอนไซม์ protease ของ SARS-CoV-2
(โดย Phyre2) ซึ่งเป็นเป้าหมายของยาต้านไวรัส ที่พัฒนาโดย Innophore
จำนวนผู้ติดเชื้อที่ยืนยัน
แบ่งตามมณฑลในประเทศจีน
จำนวนผู้ติดเชื้อที่ยืนยัน
แบ่งตามประเทศ
วิกิพจนานุกรม
Wikiquote
กันตรวดี

เจ้าฟ้ากะเหรี่ยงแดงที่เดลฮี ดูร์บาร์ เมื่อ พ.ศ. 2446 เจ้าฟ้าของบ่อลาแก กันตรวดี และเจโบจียืนอยู่แถวหลัง
เขตการปกครองในกลุ่มรัฐฉานและกลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดงที่ถูกผนวกเข้ากับประเทศไทยในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เรียกว่า สหรัฐไทยเดิม
กันตรวดี (Kantarawadi  หรือ Gantarawadi) เป็นรัฐหนึ่งในกลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดง ซึ่งปัจจุบันอยู่ในรัฐกะยา ประเทศพม่า บางครั้งเรียก กะเหรี่ยงแดงตะวันออก เพราะตั้งอยู่บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำสาละวิน
ประวัติศาสตร์

กลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดงหรือยางแดง เป็นดินแดนอิสระที่ปกครองด้วยเจ้าฟ้าและถูกควบคุมโดยเจ้าฟ้าไทใหญ่มาแต่เดิม ในราวพุทธศตวรรษที่ 24 มีรัฐที่เป็นเอกราชโดยสมบูรณ์ 5 รัฐ ต่อมา ใน พ.ศ. 2407 เจ้าฟ้ากะเหรี่ยงแดงได้ร้องขอให้อังกฤษเข้ามาอารักขา แต่อังกฤษไม่ได้แสดงความสนใจ หลังจากเจ้าฟ้าพระองค์นั้นสิ้นพระชนม์ใน พ.ศ. 2412 โอรสทั้งสององค์หวั่นเกรงการรุกรานของพม่าจึงร้องขอการคุ้มครองจากอังกฤษ แต่อังกฤษปฏิเสธ เมื่อพม่าต้องการรวมเขตของกะเหรี่ยงแดงเข้ามาในการปกครอง อังกฤษได้รับรองความเป็นเอกราชของรัฐทั้งสี่ ซึ่งต่อมา รัฐกะเหรี่ยงแดง 4 รัฐคือบ่อลาแก นามเมกอน นองปาเล และเจโบจี ถือเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษตั้งแต่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2418 ส่วนกันตรวดีถือว่าเป็นเอกราชแต่ไม่อยู่ภายใต้การอารักขาของอังกฤษ กันตรวดีเริ่มส่งบรรณาการให้อังกฤษในสมัยเจ้าฟ้าลอปอเมื่อ พ.ศ. 2431 ต่อมาเจ้าฟ้าลาวีที่ครองเมืองต่อมาได้ยอมจ่ายบรรณาการ 5,000 รูปีให้แก่อังกฤษเพื่อประกันตำแหน่งเจ้าฟ้าของตน
ในวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 รัฐเชียงตุงถูกรุกรานโดยกองทัพพายัพของไทย ต่อมา สนธิสัญญาระหว่างจักรวรรดิญี่ปุ่นกับจอมพล ป. พิบูลสงครามของไทยในเดือนธันวาคม ปีเดียวกันนั้น ได้ยกดินแดนรัฐกันตรวดีซึ่งอยู่ระหว่างชายแดนไทยกับแม่น้ำสาละวินให้เป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐไทยเดิม ซึ่งมีดินแดนเชียงตุงและเมืองพาน การผนวกเกิดขึ้นเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2486 ไทยได้คืนดินแดนที่ผนวกนี้ใน พ.ศ. 2488 และยกเลิกการอ้างสิทธิเหนือดินแดนนี้ในพ.ศ. 2489 เพื่อเข้าเป็นสมาชิกสหประชาชาติ และถอนตัวจากการต้องเป็นผู้แพ้สงครามเพราะเข้าร่วมกับฝ่ายอักษะ
ความสูงมาตราส่วน

ความสูงมาตราส่วนของโลกอยู่ที่ประมาณ 8.5 km ดังที่เห็นได้จากไดอะแกรมนี้ของความดันอากาศ p ที่ระดับความสูง h: ที่ระดับความสูง 0, 8.5, และ 17 กิโลเมตร ความดันอากาศอยู่ที่ประมาณ 1000, 370, และ 140 hPa ตามลำดับ
ในวิทยาศาสตร์บรรยากาศ, วิทยาศาสตร์โลก, และ วิทยาศาสตร์ดาวเคราะห์, ความสูงมาตราส่วน, ซึ่งมักแสดงด้วยตัวอักษร H, เป็นระยะทาง (ระยะทางแนวตั้ง หรือ รัศมี) ที่ ปริมาณทางกายภาพ จะลดลงด้วยปัจจัย e (ฐานของ ลอการิทึมธรรมชาติ, ซึ่งมีค่าประมาณ 2.718)
ความสูงมาตราส่วนที่ใช้ในแบบจำลองความดันบรรยากาศง่าย ๆ

สำหรับชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์ ความสูงมาตราส่วนคือการเพิ่มความสูงที่ทำให้ ความดันบรรยากาศ ลดลงด้วยปัจจัย e โดยความสูงมาตราส่วนจะคงที่สำหรับอุณหภูมิที่กำหนด สามารถคำนวณได้จาก
H={\frac {k_{\text{B}}T}{mg}}
หรือในรูปแบบสมการเดียวกัน
 H={\frac {RT}{Mg}}
โดยที่:
kB = ค่าคงตัวบ็อลทซ์มัน = 1.381×10−23 J⋅K−1‍
R = ค่าคงที่ก๊าซ
T = ค่าเฉลี่ยของ อุณหภูมิ บรรยากาศในหน่วย เคลวิน = 250 K สำหรับโลก
m = มวลเฉลี่ยของโมเลกุล (หน่วยกิโลกรัม)
M = มวลเฉลี่ยของหนึ่งโมลของอนุภาคในชั้นบรรยากาศ = 0.029 กิโลกรัม/โมล สำหรับโลก
g = ความเร่งเนื่องจาก แรงโน้มถ่วง ณ ตำแหน่งปัจจุบัน (m/s2)
ความดัน (แรงต่อหน่วยพื้นที่) ที่ความสูงหนึ่ง ๆ เป็นผลมาจากน้ำหนักของชั้นบรรยากาศที่อยู่เหนือขึ้นไป หากที่ความสูง z ชั้นบรรยากาศมี ความหนาแน่น ρ และความดัน P การเลื่อนขึ้นไปที่ความสูง dz จะลดความดันลงเป็นจำนวน dP ซึ่งเท่ากับน้ำหนักของชั้นบรรยากาศที่มีความหนา dz
ดังนั้น:
 {\frac {dP}{dz}}=-g\rho 
โดยที่ g คือความเร่งเนื่องจากแรงโน้มถ่วง สำหรับ dz ขนาดเล็กสามารถสมมติว่า g เป็นค่าคงที่ เครื่องหมายลบหมายถึงเมื่อความสูงเพิ่มขึ้น ความดันจะลดลง ดังนั้น โดยใช้ สมการสถานะ สำหรับ ก๊าซอุดมคติ ที่มีมวลโมเลกุลเฉลี่ย M ที่อุณหภูมิ T ความหนาแน่นสามารถแสดงเป็น
 \rho ={\frac {MP}{RT}}
การรวมสมการเหล่านี้จะให้ผลลัพธ์เป็น
 {\frac {dP}{P}}={\frac {-dz}{\frac {k_{\text{B}}T}{mg}}}
ซึ่งสามารถรวมกับสมการของ H ที่กำหนดไว้ข้างต้นได้ว่า:
 {\frac {dP}{P}}=-{\frac {dz}{H}}
ซึ่งจะไม่เปลี่ยนแปลงเว้นแต่อุณหภูมิจะเปลี่ยน การรวมสมการข้างต้นและสมมติว่า P0 คือความดันที่ความสูง z = 0 (ความดันที่ ระดับน้ำทะเล) ความดันที่ความสูง z สามารถเขียนได้ว่า:
 P=P_{0}\exp \left(-{\frac {z}{H}}\right)
ซึ่งแปลว่าความดันจะ ลดลงแบบเอกซ์โพเนนเชียล ตามความสูง
ใน ชั้นบรรยากาศของโลก ความดันที่ระดับน้ำทะเล P0 มีค่าเฉลี่ยประมาณ 1.01×105 Pa, มวลโมเลกุลเฉลี่ยของอากาศแห้งเท่ากับ 28.964 u ดังนั้น m = 28.964 × 1.660×10−27 = 4.808×10−26 kg เป็นฟังก์ชันของอุณหภูมิ ความสูงมาตราส่วนของชั้นบรรยากาศโลกคือ H/T = k/mg = (1.38/ (4.808×9.81) ) ×103 = 29.26 m/K ซึ่งให้ผลลัพธ์เป็นความสูงมาตราส่วนต่อไปนี้สำหรับอุณหภูมิอากาศที่เป็นตัวแทน
T = 290 K, H = 8500 m
T = 273 K, H = 8000 m
T = 260 K, H = 7610 m
T = 210 K, H = 6000 m
ตัวเลขเหล่านี้ควรเปรียบเทียบกับอุณหภูมิและความหนาแน่นของชั้นบรรยากาศโลกที่พล็อตใน NRLMSISE-00 ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความหนาแน่นของอากาศลดลงจาก 1200 g/m3 ที่ระดับน้ำทะเลเหลือ 0.53 = 0.125 g/m3 ที่ความสูง 70 กม. ซึ่งเป็นปัจจัย 9600 บ่งชี้ความสูงมาตราส่วนเฉลี่ยที่ 70/ln (9600) = 7.64 กม. ซึ่งสอดคล้องกับค่าเฉลี่ยอุณหภูมิอากาศในช่วงนั้นที่ใกล้เคียงกับ 260 K
หมายเหตุ:
ความหนาแน่นสัมพันธ์กับความดันตาม กฎของแก๊สอุดมคติ ดังนั้นความหนาแน่นจะลดลงแบบเอกซ์โพเนนเชียลตามความสูงจากค่า ρ0 ที่ระดับน้ำทะเลซึ่งมีค่าประมาณ 1.2 กก./ม3
ที่ความสูงมากกว่า 100 กม. ชั้นบรรยากาศอาจไม่ผสมผสานกันได้ดี ในกรณีนี้แต่ละสปีชีส์เคมีจะมีความสูงมาตราส่วนของตัวเอง
ที่นี่ถือว่าอุณหภูมิและความเร่งเนื่องจากแรงโน้มถ่วงคงที่ แต่ทั้งสองค่าอาจเปลี่ยนแปลงตามระยะทางที่ไกลออกไป
ตัวอย่างของดาวเคราะห์

ความสูงมาตราส่วนโดยประมาณสำหรับดาวเคราะห์ในระบบสุริยะที่เลือก:
ดาวศุกร์: 15.9 กม.
โลก: 8.5 กม.
ดาวอังคาร: 11.1 กม.
ดาวพฤหัสบดี: 27 กม.
ดาวเสาร์: 59.5 กม.
ไททัน: 21 กม.
ดาวยูเรนัส: 27.7 กม.
ดาวเนปจูน: 19.1–20.3 กม.
พลูโต: ~50 กม.
ความสูงมาตราส่วนในดิสก์บาง

สำหรับดิสก์ของก๊าซรอบวัตถุกลางที่ควบแน่น เช่น ดาวฤกษ์เริ่มต้น สามารถคำนวณระยะชั้นดิสก์ซึ่งคล้ายคลึงกับระยะชั้นของดาวเคราะห์ได้ เราเริ่มจากดิสก์ก๊าซที่มีมวลน้อยกว่าวัตถุกลางอย่างมาก เราสมมุติว่าดิสก์อยู่ในสมดุลไฮโดรสแตติกกับส่วนประกอบ z ของแรงโน้มถ่วงจากดาวฤกษ์ โดยที่แรงโน้มถ่วงจะชี้ไปที่กลางดิสก์:
{\frac {dP}{dz}}=-{\frac {GM_{*}\rho z}{(r^{2}+z^{2})^{3/2}}}
โดยที่:
G = ค่าคงที่แรงโน้มถ่วง ≈ 6.674×10−11 m3⋅kg−1⋅s−2‍
r = ระยะทางเชิงรัศมีจากศูนย์กลางของดาวฤกษ์หรือวัตถุกลาง
z = ความสูง/ระยะห่างจากกลางดิสก์ (หรือศูนย์กลางของดาวฤกษ์)
M* = มวลของดาวฤกษ์/วัตถุกลาง
P = ความดันของก๊าซในดิสก์
\rho  = ความหนาแน่นของมวลก๊าซในดิสก์
ในกรณีที่ถือว่าดิสก์บาง  z\ll r และสมการสมดุลไฮโดรสแตติกจะเป็น:
 {\frac {dP}{dz}}\approx -{\frac {GM_{*}\rho z}{r^{3}}}
ในการคำนวณความดันของก๊าซ สามารถใช้ กฎของก๊าซอุดมคติ:
 P={\frac {\rho k_{\text{B}}T}{\bar {m}}}
โดยที่:
T = อุณหภูมิของก๊าซในดิสก์ ซึ่งเป็นฟังก์ชันของ r แต่ไม่ขึ้นกับ z
{\bar {m}} = มวลโมเลกุลเฉลี่ยของก๊าซ
การใช้ กฎของก๊าซอุดมคติ และสมการสมดุลไฮโดรสแตติกจะให้:
 {\frac {d\rho }{dz}}\approx -{\frac {GM_{*}{\bar {m}}\rho z}{kTr^{3}}}
ซึ่งมีคำตอบเป็น:
 \rho =\rho _{0}\exp \left(-\left({\frac {z}{h_{D}}}\right)^{2}\right)
โดยที่  \rho _{0} คือความหนาแน่นของมวลก๊าซที่กลางดิสก์ที่ระยะ r จากศูนย์กลางของดาวฤกษ์ และ  h_{D} คือระยะชั้นของดิสก์ โดยมี:
h_{D}={\sqrt {\frac {2kTr^{3}}{GM_{*}{\bar {m}}}}}\approx 0.0306{\sqrt {\frac {\left(T/100\ {\text{K}}\right)\left(r/1{\text{ au}}\right)^{3}}{\left(M_{*}/M_{\odot }\right)\left({\bar {m}}/2{\text{ amu}}\right)}}}\ {\text{ au}}
โดยที่  M_{\odot } คือ มวลดวงอาทิตย์,  {\text{au}} คือ หน่วยดาราศาสตร์ และ  {\text{amu}} คือ หน่วยมวลอะตอม
เป็นการประมาณที่ช่วยให้เห็นภาพ หากเรามองข้ามความแปรผันตามรัศมีในอุณหภูมิ  T เราจะเห็นว่า  h_{D}\propto r^{3/2} และดิสก์จะเพิ่มความสูงขึ้นเมื่อเคลื่อนที่ออกจากวัตถุกลาง
เนื่องจากสมมุติฐานว่าอุณหภูมิของก๊าซในดิสก์ T ไม่ขึ้นกับ z,  h_{D} บางครั้งเรียกว่า ระยะชั้นของดิสก์ที่มีอุณหภูมิคงที่
ระยะชั้นดิสก์ในสนามแม่เหล็ก

สนามแม่เหล็กในดิสก์ก๊าซบางรอบวัตถุกลางสามารถเปลี่ยนแปลงระยะชั้นของดิสก์ได้ ตัวอย่างเช่น หากดิสก์ที่ไม่เป็นตัวนำไฟฟ้าอย่างสมบูรณ์หมุนผ่านสนามแม่เหล็กพอลอยดอล (เช่น สนามแม่เหล็กเริ่มต้นตั้งฉากกับระนาบของดิสก์) จะมีการผลิตสนามแม่เหล็กโทริคัล (เช่น ขนานกับระนาบดิสก์) ภายในดิสก์ ซึ่งจะทำให้ดิสก์ถูก "หนีบ" และบีบอัด ในกรณีนี้ ความหนาแน่นของก๊าซในดิสก์คือ
\rho (r,z)=\rho _{0}(r)\exp \left(-\left({\frac {z}{h_{D}}}\right)^{2}\right)-\rho _{\text{cut}}(r)\left[1-\exp \left(-\left({\frac {z}{h_{D}}}\right)^{2}\right)\right]
โดยที่ความหนาแน่น "ตัดขาด"  \rho _{\text{cut}} มีรูปแบบเป็น:
 \rho _{\rm {cut}}(r)=(\mu _{0}\sigma _{D}r)^{2}\left({\frac {B_{z}^{2}}{\mu _{0}}}\right)\left({\frac {\Omega _{*}}{\Omega _{K}}}-1\right)^{2}
โดยที่:
\mu _{0} คือ ความสามารถในการนำของสุญญากาศ
\sigma _{D} คือ ความสามารถในการนำไฟฟ้าของดิสก์
B_{z} คือ ความหนาแน่นของฟลักซ์แม่เหล็กของสนามพอลอยดอลในทิศทาง  z
\Omega _{*} คือ ความเร็วเชิงมุมการหมุนของวัตถุกลาง (หากสนามแม่เหล็กพอลอยดอลไม่ขึ้นกับวัตถุกลาง  \Omega _{*} สามารถตั้งเป็นศูนย์ได้)
\Omega _{K} คือ ความเร็วเชิงมุมเคปเลอเรียนของดิสก์ที่ระยะ  r จากวัตถุกลาง
สูตรเหล่านี้ให้ความสูงสูงสุดของดิสก์ที่มีแม่เหล็ก  H_{B} เป็น:
 H_{B}=h_{D}{\sqrt {\ln \left(1+\rho _{0}/\rho _{\rm {cut}}\right)}},
ในขณะที่ระยะชั้นแม่เหล็ก e-folding  h_{B} คือ:
 h_{B}=h_{D}{\sqrt {\ln \left(1+{\frac {1-1/e}{1/e+\rho _{\text{cut}}/\rho _{0}}}\right)}}\
ภาพสเกเมติกของความสมดุลของแรงในดิสก์ก๊าซรอบวัตถุกลาง เช่น ดาวฤกษ์
กองกำลังนเรศวร

| กองกำลังนเรศวร |
| --- | --- |
กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในภาค 3 ส่วนแยก 1
เครื่องหมาย
ประจำการ: พ.ศ. 2537; 30 ปีที่แล้ว (2537)
ประเทศ:  ไทย
เหล่า:  กองทัพบกไทย
รูปแบบ: กองกำลังป้องกันชายแดน หน่วยเฉพาะกิจ
บทบาท: การลาดตระเวน หน่วยยามชายแดน กำลังกึ่งทหาร
ขึ้นกับ:  กองทัพบกไทย
กองบัญชาการ: ค่ายวชิรปราการ ตำบลไม้งาม อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก
สมญา: กกล.นเรศวร
คำขวัญ: เพื่อชาติ ศาสน์ กษัตริย์ และประชาชน
เว็บไซต์: naresuanforce.com
ผู้บังคับบัญชา
ผบ.กกล.นเรศวร: พลตรี ณรงค์ฤทธิ ปาณิกบุตร
เสธฯ กกล.นเรศวร: พันเอก วรัญชิต  หลักหาญ
เครื่องหมายสังกัด
ฉก.ตชด.34: 
ฉก.ทพ.36: 
กองกำลังนเรศวร (อังกฤษ: Naresuan Force และ Naresuan Command) คือกองกำลังป้องกันชายแดน 1 ใน 7 ของกองทัพบกไทย ตั้งอยู่ที่ ค่ายวชิรปราการ หมู่ที่ 6 ตำบลไม้งาม อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก ดูแลพื้นที่ชายแดนไทย–พม่าช่วงจังหวัดตาก และแม่ฮ่องสอน ความยาวประมาณ 987 กิโลเมตร (613 ไมล์)
กองกำลังนเรศวรยังปฏิบัติงานในฐานะ กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในภาค 3 ส่วนแยก 1 (กอ.รมน.ภาค 3 สย.1) อีกด้วย
ประวัติ

กองกำลังนเรศวรถูกก่อตั้งขึ้นในครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2537 ในที่ตั้งจังหวัดเชียงใหม่ มีพื้นที่รับผิดชอบและควบคุมการบังคับบัญชาของหน่วยเฉพาะกิจ 327 มีภารกิจในการป้องกันชายแดนพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2538 ได้เพิ่มพื้นที่รับผิดชอบ ประกอบไปด้วย จังหวัดเชียงราย แม่ฮ่องสอน และตาก จากนั้นในปี พ.ศ. 2540 กองกำลังนเรศวรได้ย้ายที่ตั้งจากจังหวัดเชียงมายังค่ายสมเด็จพระเอกาทศรถ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก (กองพันขนส่งที่ 23) และปรับลดพื้นที่ความรับผิดชอบลงเหลือเพียง 2 จังหวัด คือจังหวัดตากและแม่ฮ่องสอน มีพื้นที่รับผิดชอบ 5 อำเภอของจังหวัดตากที่ติดชายแดน และ 7 อำเภอของจังหวัดแม่ฮ่องสอนที่ติดชายแดน
ในปี พ.ศ. 2543 กองกำลังนเรศวรได้ย้ายที่ตั้งของกองบัญชาการจากจังหวัดพิษณุโลก มาตั้งอยู่ที่ค่ายวชิรปราการ อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก (กรมทหารราบที่ 14 กองพันทหารราบที่ 2) หลังจากนั้นในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2558 กองกำลังนเรศวรได้ย้ายอาคารที่ตั้งออกมาจากจุดเดิม 200 เมตร โดยยังอยู่ในพื้นที่ของค่ายวชิรปราการเช่นเดิม
โครงสร้าง > หน่วยขึ้นตรง

กองกำลังนเรศวร จัดกำลังพลมาจากกองพลทหารราบที่ 4 ทั้งจากทหารประจำการและทหารพราน ประกอบด้วยหน่วยขึ้นตรงต่อกองบัญชาการ ดังนี้
หน่วยเฉพาะกิจราชมนู (หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารราบที่ 14)
หน่วยเฉพาะกิจสิงหนาท (หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารราบที่ 17)
โครงสร้าง > หน่วยขึ้นควบคุมทางยุทธการ

กองกำลังนเรศวร ประกอบด้วยหน่วยขึ้นควบคุมทางยุทธการ ดังนี้
หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 35
หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 36
หน่วยเฉพาะกิจตำรวจตระเวนชายแดนที่ 34
โครงสร้าง > พื้นที่รับผิดชอบ

หากแบ่งพื้นที่รับผิดชอบรายจังหวัด จะสามารถแบ่งได้ ดังนี้
รับผิดชอบพื้นที่ชายแดนจังหวัดตาก
หน่วยเฉพาะกิจราชมนู
หน่วยเฉพาะกิจตำรวจตระเวนชายแดนที่ 34
หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 35
รับผิดชอบพื้นที่ชายแดนจังหวัดแม่ฮ่องสอน
หน่วยเฉพาะกิจสิงหนาท
หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 36
ภารกิจ

กองกำลังนเรศวร มีภารกิจหลักในการป้องกันพื้นที่ชายแดนบริเวณจังหวัดตาก 5 อำเภอ คือ อำเภออุ้มผาง อำเภอพบพระ อำเภอแม่สอด อำเภอแม่ระมาด และอำเภอท่าสองยาง และจังหวัดแม่ฮ่องสอน 7 อำเภอ คือ อำเภอสบเมย อำเภอแม่สะเรียง อำเภอแม่ลาน้อย อำเภอขุนยวม อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน อำเภอปางมะผ้า และอำเภอปาย ปฏิบัติการสกัดกั้น ยับยั้ง โต้ตอบ ผลักดันการละเมิดอธิปไตยไทยจากกองกำลังต่างชาติ
กองกำลังนเรศวรปฏิบัติการภายใต้แผนงานหลัก 4 แผนงาน คือ แผนงานป้องกันประเทศ แผนงานรักษาความมั่นคงภายใน แผนงานการรักษาความสบเรียบร้อย และการปฏิบัติตามนโยบายและสั่งการ พันธกิจ 4 ข้อ คือ การปฏิบัติการพิเศษในส่วนพื้นที่การระวังป้องกัน การเฝ้าตรวจและป้องกันพื้นที่ชายแดน การจัดระเบียบพื้นที่บริเวณชายแดน และการเสริมสร้างความสัมพันธ์อันดีกับประเทศเพื่อนบ้าน
อีกภารกิจที่สำคัญของกองกำลังนเรศวร คือการป้องกันปราบปรามยาเสพติดในพื้นที่ชายแดน การป้องกันและสกัดกั้นแรงงานต่างด้าวผิดกฎหมาย การลักลอบขนส่งสินค้าหนีภาษี สินค้าผิดกฎหมาย การทำลายทรัพยากรธรรมชาติ ภายใต้บทบาทของ กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในภาค 3 ส่วนแยก 1
หน่วยเฉพาะกิจราชมนู กองกำลังนเรศวร ยังเป็นกองกำลังหลักในการรักษาการณ์บริเวณอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ตรงข้ามกับเมืองเมียวดีที่มีการปะทะกันอย่างหนักในสงครามกลางเมืองพม่าช่วงต้นปี พ.ศ. 2567
ฐานปฏิบัติการ

ฐานปฏิบัติการของกองกำลังนเรศวรมีจำนวนทั้งหมด 147 ฐานปฏิบัติการ โดยตามที่มีการเปิดเผยและเผยแพร่ผ่านสื่อมวลชน ได้แก่
ฐานปฏิบัติการเสกสรรค์ - บ้านแม่โกนเกน อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ตั้งชื่อตาม พันโท เสกสรรค์ สุวรรณศิลป์ ซึ่งเสียชีวิตจากการปะทะกับขบวนการลักลอบค้ายาเสพติดใกล้เคียงกับที่ตั้งฐานในปัจจุบัน
หมวดอาวุธหนัก กองร้อยทหารราบที่ 431
ฐานปฏิบัติการริมเมย - ตำบลแม่หละ อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก
กองร้อยทหารพรานที่ 3502 หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 35
ฐานปฏิบัติการดอยไตแลง - ตำบลนาปู่ป้อม อำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน
กองร้อยทหารราบที่ 1731 หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารราบที่ 17
หมวดปืนเล็กที่ 2 ของกองร้อยทหารราบที่ 712
ฐานปฏิบัติการสิงขร 1 - ตำบลผาบ่อง อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน
หมวดปืนเล็ก กองร้อยทหารราบที่ 721 หน่วยเฉพาะกิจสิงหนาท
ฐานปฏิบัติการบ้านเปิ่งเคลิ่ง - ตำบลแม่จัน อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก
หมวดปืนเล็กที่ 3 กองร้อยทหารราบที่ 1431
ฐานปฏิบัติการบ้านมอเกอร์ไทย - ตำบลวาเล่ย์ อำเภอพบพระ จังหวัดตาก
ฐานปฏิบัติการบ้านแม่พลู - อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก
ฐานปฏิบัติการบ้านแม่ออกผารู - อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก
ฐานปฏิบัติการเสาหินสันเขต - อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
กองร้อยทหารพรานที่ 3601
ฐานปฏิบัติการนาป่าแปก
กองร้อยทหารราบที่ 713 หน่วยเฉพาะกิจสิงหนาท
ฐานปฏิบัติการไม้ลัน - อำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน
กองร้อยทหารราบที่ 752
ฐานปฏิบัติการน้ำเพียงดิน
กองร้อยทหารราบที่ 713
ฐานปฏิบัติการแม่เหวย - อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก
ฐานปฏิบัติการบ้านวาเล่ย์เหนือ - อำเภอพบพระ จังหวัดตาก
ฐานปฏิบัติการท่าตาฝั่ง - ตำบลแม่ยวม อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
กองร้อยทหารพรานที่ 3604
ฐานปฏิบัติการบ้านห้วยผึ้ง
หมวดปืนเล็กที่ 1 กองร้อยทหารราบที่ 1743 หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารราบที่ 17
ฐานปฏิบัติการดอยหัวม้า - อำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน
กองร้อยทหารราบที่ 723
ฐานปฏิบัติการม่อนตะแลง
ฐานปฏิบัติการหอดูไฟ
ฐานปฏิบัติการตำรวจตระเวนชายแดนบ้านเลตองคุ - ตำบลแม่จัน อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก
ฐานปฏิบัติการต้นแม่น้ำสุริยะ - ตำบลไล่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี (โอนจากกองกำลังสุรสีห์เนื่องจากการส่งกำลังบำรุงจากกองกำลังนเรศวรสะดวกกว่า)
กองร้อยทหารราบที่ 1412