stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โครงการอวกาศโซเวียต
รายการของโครงการและความสำเร็จ > โครงการทั้งหมดที่สมบรูณ์ > อินเตอร์คอสมอส (1978–1988)

บทความหลัก: อินเตอร์คอสมอส
เป็นโครงการอวกาศร่วมกันระหว่างสหภาพโซเวียตและกลุ่มสนธิสัญญาวอร์ซอและประเทศอื่นเช่น อัฟกานิสถาน, คิวบา, มองโกเลีย และเวียดนาม และกลุ่มประเทศขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เช่น อินเดีย และซีเรีย และประเทศโลกเสรีอย่าง ฝรั่งเศส เป็นต้น
รายการของโครงการและความสำเร็จ > โครงการทั้งหมดที่สมบรูณ์ > เวกา (1984–1985)

เป็นความร่วมมือระหว่าง สหภาพโซเวียต, ออสเตรีย, บัลแกเรีย, ฮังการี, สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมัน, โปแลนด์, สโลวาเกีย, ฝรั่งเศส, และสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ในเดือนธันวาคมปี ค.ศ. 1984 มีภารกิจสองส่วนคือการสำรวจดาวศุกร์ด้วยบอลลูนตรวจอากาศ กับการสำรวจหางฮัลเลย์ โครงการมีทั้งหมด 2 ลำ ยานอวกาศทั้งสองปล่อยในวันที่ 15 และ 21 เดือนธันวาคม ค.ศ. 1984 ตามลำดับ
รายการของโครงการและความสำเร็จ > โครงการทั้งหมดที่สมบรูณ์ > โฟบอส (1988)

เป็นโครงการสำรวจดาวอังคารและดวงจันทร์โฟบอสและดีมอส โฟบอส 1 ถูกปล่อยในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1988 และโฟบอส 2 ในวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1988 โฟบอส 1 ประสบความล้มเหลวในการนำเส้นทางไปดาวอังคาร โฟบอส 2 เข้าวงโคจรดาวอังคาร ได้เข้าสำรวจดาวอังคาร และดวงจันทร์โฟบอสและดีมอส แต่การติดต่อได้หายไปก่อนขั้นการสำรวจตอนสุดท้าย
รายการของโครงการและความสำเร็จ > โครงการทั้งหมดที่สมบรูณ์ > เมียร์ (1986–2001)

บทความหลัก: สถานีอวกาศเมียร์
เป็นโครงการอวกาศสถานีอวกาศโซเวียต และนับเป็นสถานีวิจัยถาวรระยะยาวแห่งแรกในอวกาศของมนุษยชาติ สถานีประกอบด้วยมอดูลต่าง ๆ หลายมอดูล แต่ละส่วนถูกทะยอยนำขึ้นสู่อวกาศ เริ่มจากส่วนแรกในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1986 จนถึงมอดูลสุดท้ายในปี ค.ศ. 1996 สถานีอวกาศเมียร์หมดอายุการใช้งานและถูกเผาทำลายในบรรยากาศโลกเมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2001
รายการของโครงการและความสำเร็จ > การบุกเบิก

สองวันหลังจากที่ สหรัฐอเมริกา ประกาศความตั้งใจที่จะสร้างดาวเทียม, 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1956 สหภาพโซเวียตประกาศความตั้งใจที่จะทำเช่นเดียวกัน โดยสปุตนิก 1 เปิดตัววันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1957 ทำให้สหรัฐอเมริกาเสียหน้าและคนตื่นตะลึงทั่วทุกมุมโลก
โครงการอวกาศของโซเวียตที่เป็นผู้บุกเบิกสิ่งต่าง ๆ ในการสำรวจอวกาศ:
ค.ศ. 1957 ขีปนาวุธอาร์-7 เป็นขีปนาวุธข้ามทวีปลูกแรก
ค.ศ. 1957 สปุตนิก 1 เป็นดาวเทียมดวงแรก
ค.ศ. 1957 ไลก้า เป็นสิ่งมีชีวิตตัวแรกที่เดินทางไปอวกาศในสปุตนิก 2
ค.ศ. 1959 ลูนา 1 เป็นดาวเทียมดวงแรกที่ไปถึงดวงจันทร์
ค.ศ. 1959 ลูนา 2 เป็นดาวเทียมดวงแรกที่กระแทกลงดวงจันทร์
ค.ศ. 1959 ลูนา 3 เป็นดาวเทียมดวงแรกที่ถ่ายภาพแรกของอีกฟากหนึ่งของดวงจันทร์
ค.ศ. 1960 เบลก้า (Belka) และ สเตรลก้า (Strelka) ในสปุตนิก 5 เป็นสิ่งมีชีวิตเดินทางไปอวกาศและกลับมาอย่างปลอดภัย
ค.ศ. 1961 เวเนรา 1 เป็นดาวเทียมดวงแรกที่ไปถึงดาวศุกร์
ค.ศ. 1961 ยูริ กาการินเป็นมนุษย์คนแรกในอวกาศ ใน วอสตอค 1
ค.ศ. 1961 คนแรกที่จะใช้เวลาในอวกาศ  24 ชั่วโมงคือ Gherman Titov ใน วอสตอค 2
ค.ศ. 1962 วอสตอค 3 และวอสตอค 4 เป็นการปล่อยยานคู่กันเป็นครั้งแรก
ค.ศ. 1962 มาร์ส 1 เป็นดาวเทียมดวงแรกที่ไปถึงดาวอังคาร
ค.ศ. 1963 วาเลนตีนา เตเรชโควา เป็นผู้หญิงคนแรกในอวกาศใน วอสตอค 6
ค.ศ. 1964 วอสฮอด 1 เป็นยานที่สามารถบรรทุกลูกเรือได้3 คนลำแรก
ค.ศ. 1965 อเล็กซี ลีโอนอฟ เป็นมนุษย์คนแรกที่เดินในอวกาศใน วอสฮอด 2
ค.ศ. 1965 เวเนรา 3 เป็นดาวเทียมดวงแรกที่กระแทกลงดาวศุกร์
ค.ศ. 1966 ลูนา 9 เป็นดาวเทียมดวงแรกลงจอดบนดวงจันทร์
ค.ศ. 1966 ลูนา 10 เป็นยานที่ลงจอดบนดวงจันทร์ลำแรก
ค.ศ. 1967 คอสมอส 186 กับ คอสมอส 188 เป็นการนัดพบและเทียบท่าไร้คนขับครั้งแรก
ค.ศ. 1968 สิ่งมีชีวิตตัวแรกที่โครงจรรอบดวงจันทร์และกลับมาอย่างปลอดภัย  เต่ารัสเซีย ในซอนด์ 5
ค.ศ. 1969 โซยุซ 4 และโซยุซ 5 เป็นการนัดพบและเทียบท่าแบบมีคนขับครั้งแรก
ค.ศ. 1970 ลูนา 16 เป็นยานที่มีการเก็บตัวอย่างหินดวงจันทร์โดยใช้ยานระบบอัตโนมัติครั้งแรก
ค.ศ. 1970 ลูโนฮอด 1 การนำหุ่นสำรวจอัตโนมัติมาใช้บนดวงจันทร์ครั้งแรก
ค.ศ. 1970 เวเนรา 7 เป็นยานอวกาศที่ลงจอดและสำรวจดาวศุกร์ยานแรก
ค.ศ. 1971 ซัสยุส 1 เป็นสถานีอวกาศลำแรก
ค.ศ. 1971 มาร์ส 2 เป็นดาวเทียมดวงแรกที่กระแทกลงดาวอังคาร
ค.ศ. 1971 มาร์ส 3 เป็นยานอวกาศลำแรกที่จะลงจอดบนดาวอังคาร
ค.ศ. 1975 เวเนรา 9 ถ่ายภาพพื้นผิวของดาวศุกร์เป็นภาพแรก
ค.ศ. 1980 Arnaldo Tamayo Méndez (คิวบา) เป็นชาวลาตินและผิวสีคนแรกในอวกาศ ซึ่งเดินทางไปกับยานโซยุซ 38
ค.ศ. 1984 Svetlana Savitskaya เป็นผู้หญิงคนแรกที่เดินในอวกาศ  ในสถานีอวกาศซัสยุส 7
ค.ศ. 1986 ลูกเรือใน สถานีอวกาศซัสยุส 7 กับสถานีอวกาศเมียร์ เป็นลูกเรือชุดแรกที่เยือนสถานีอวกาศสองที่ ในภารกิจเดียวกัน
ค.ศ. 1986 เวกา 1 และ เวกา 2 เป็นยานแรกที่ใช้บอลลูนบังคับในการสำรวจดาวศุกร์ และการถ่ายภาพระยะใกล้ของดาวหางครั้งแรก
ค.ศ. 1986 สถานีอวกาศเมียร์ เป็นสถานีอวกาศแบบประกอบลำแรก
ค.ศ. 1987  Vladimir Titov และ Musa Manarov เป็นลูกเรือชุดแรกที่ใช้เวลาในอวกาศ มากกว่า 1 ปี ในสถานีอวกาศเมียร์ ซึ่งเดินทางไปโดยยานโซยุซทีเอ็ม-4
ความล้มเหลวและอุบัติเหตุ

โครงการอวกาศของโซเวียตได้มีประสบการณ์กับอุบัติเหตุร้ายแรงและความล้มเหลวจำนวนหลายครั้ง
ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1960 เกิดภัยพิบัติ Nedelin  ความหายนะมาจากจรวดเชื้อเพลิงถูกทดสอบใน Launchpad เกิดระเบิด ฆ่าบุคลากรหลายทางเทคนิค, วิศวกรการบินและอวกาศ และช่างเทคนิคเป็นจำนวนมาก ส่วนนักบินอวกาศคนแรกที่เสียชีวิตอย่างเป็นทางการในระหว่างการฝึกที่เกิดขึ้นวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1961  เกิดไฟไหม้ในห้องปรับความดันที่มีออกซิเจนสูงทำให้ไฟแรงขึ้นทำให้ Valentin Bondarenko เสียชีวิตในกองเพลิง ในวอสฮอด 2 อเล็กซี ลีโอนอฟ มนุษย์คนแรกที่เดินในอวกาศเกือบเสียชีวิตจากรอยรั่วบนชุดทำให้ชุดของเขามีแรงดันสูง แต่เขาก็สามารถปรับแรงดันได้ทำให้เขารอดชีวิตมา
ในปี ค.ศ. 1967 โซยุส 1 การไม่ทำงานของร่มสำหรับลงจอดทำให้แคปซูลกระแทกกับพื้นฆ่า วลาดีมีร์ โคมารอฟ นี้เป็นครั้งแรกที่เสียชีวิตมีการตายจากโครงการอวกาศโซเวียต หลังจากนั้นยูริ กาการินก็เสียชีวิตพร้อมกับนักบินผู้ช่วยในการทดสอบเครื่องเจ็ท มิก-15 ตก ตามมาด้วยความล้มเหลวของการพัฒนาโครงการจรวด เอ็น 1 ตั้งใจที่จะใช้ไปดวงจันทร์ซึ่งระเบิดไม่นานหลังจากปล่อย ส่วน สหรัฐอเมริกาเอาชนะในการแข่งขันลงจอดบนดวงจันทร์ใน อะพอลโล 11 บน 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 อีก 4 ปีต่อมา โซยุส 11 เกิดรอยแยกบนแคปซูลทำให้ไม่มีอากาศในการหายใจลูกเรือทั้งหมด Vladislav Volkov, Georgi Dobrovolski และ Viktor Patsayev เสียชีวิตเมื่อกลับมายังโลก
วันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1975 โซยุส 18a ได้กลับมายังโลกแต่เกิดความผิดผลาดในระบบนำทางทำให้เลยจุดลงจอดหลายพันไมล์ เกือบเข้าชายแดนประเทศจีน แคปซูลกระแทกภูเขาไถลลื่นไปตามทางลาดชันและเกือบตกหน้าผา; โชคดีที่สายร่มชูชีพเกี่ยวกับต้นไม้ไว้ มีผู้บาดสาหัส 2 คน และความผิดพลาดในระบบนำทางอีกครั้งในโซยุส 23 วันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1976 เลยจุดลงจอด แคปซูลตกลงสู่ทะเลสาบน้ำแข็งโชคดีที่ช่วยเหลือได้ทันท่วงที และเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1980 จรวดวอสตอคระเบิดขณะกำลังเติมเชื้อเพลิงทำให้เจ้าหน้าที่ 48 คนเสียชีวิต
มีครั้งหนึ่งที่เกือบจะบานปลายกลายเป็นความขัดแย้งระดับโลก ในคอสมอส 434 ซึ่งถูกปล่อยขึ้นสู่อวกาศในปี ค.ศ. 1971 เมื่อกลับเข้าสู่ประเทศออสเตรเลียเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1981 รัฐบาลออสเตรเลียตกใจกับเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ทีอยู่ในยาน และคิดว่าสหโซเวียตได้ส่งอาวุธนิวเคลียร์มาโจมตี กระทรวงต่างประเทศของสหภาพโซเวียตในออสเตรเลียยอมรับว่าคอสมอส 434 ว่าเป็นส่วนหนึ่งของการทดลองโครงการลงจอดบนดวงจันทร์ N1-L3 ในอดีต ต่อมาเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1983 โซยุส T-10-1 เกิดการรั่วไหลของน้ำมันเชื้อเพลิงทำให้เกิดเปลวเพลิง แคปซูลลูกเรือถูกดีดตัวออกมาทันก่อนจรวดระเบิดในสองวินาทีต่อมา
นอกจากนี้ยังมีบัญชีที่หายไปซึ่งเป็นบัญชีลับที่มีการปกปิดผู้เสียชีวิตตลอดของโครงการอวกาศของโซเวียต
แหล่งข้อมูลอื่น

Russian Space Web
Soviet Exploration of Venus
Sputnik: 50 Years Ago
PBS Red Files
Korolev, Mastermind of the Soviet Space Program เก็บถาวร 2015-11-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Cosmos Family
Soviet manned lunar program
Russian Space Program
The Cosmonautics Memorial Museum in Moscow เก็บถาวร 2007-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
A youtube channel on the Soviet space program
จรวดอาร์-1 ขีปนาวุธแบบแรกของสหภาพโซเวียตซึ่งมีต้นแบบมาจากจรวดวี-2
แบบจำลอง สปุตนิก 1
จากซ้ายไปขวา:ยูริ กาการิน (นักบินอวกาศคนแรกของโลก), Pavel Popovich (นักบินอวกาศวอสตอค 4), วาเลนตีนา เตเรชโควาซึ่งเป็นนักบินอวกาศหญิงคนแรกของโลก และนิกิตา ครุสชอฟที่สุสานเลนินในช่วงการเฉลิมฉลองแก่นักบินอวกาศโซเวียต 1963
อเล็กซี ลีโอนอฟ มนุษย์คนแรกที่เดินในอวกาศในวอสฮอด 2
การปล่อยจรวดโปรตอน-เค
นักบินอวกาศโซเวียต และ อเมริกันในโครงการโครงการทดสอบอะพอลโล–โซยุซซ้ายไปขวา: Slayton, Stafford, Brand, Leonov, Kubasov
ภาพถ่ายของสถานีอวกาศเมียร์จากกระสวยอวกาศแอตแลนติส ก่อนที่จะเชื่อมต่อระหว่างในภารกิจ STS-76 ภารกิจในปี ค.ศ. 1996
แบบจำลองหุ่นยนต์สำรวจ ลูโนฮอด 2
ยานโซยุซ ในโครงการทดสอบอะพอลโล–โซยุซ
แบบจำลองยานเวกา 1 และ 2
ภาพแรกของอีกฟากหนึ่งของดวงจันทร์โดยลูนา 3
มาร์ส 3, ยานอวกาศลำแรกที่จะลงจอดบนดาวอังคาร
ไญยนิยม

ระวังสับสนกับ การผสานความเชื่อ หรือ อไญยนิยม
ไญยนิยม หรือ ลัทธินอสติก (อังกฤษ: gnosticism; กรีก: γνῶσις gnōsis ความรู้; อาหรับ: الغنوصية‎) คือแนวคิดทางศาสนารูปแบบหนึ่งในสมัยโบราณ ซึ่งเชื่อว่ามนุษย์ควรสละโลกวัตถุ เพื่อมุ่งเน้นเรื่องจิตวิญญาณ แนวคิดเช่นนี้มีอิทธิพลอย่างมากต่อศาสนาสมัยโบราณ ดังเห็นได้จากการถือพรต ถือพรหมจรรย์ เพื่อให้ถึงการหลุดพ้น การตรัสรู้ ความรอด การกลับไปรวมกับพระเป็นเจ้า เป็นต้น อย่างไรก็ตาม รายละเอียดการปฏิบัติอาจแตกต่างกันไปในแต่ละกลุ่ม
ไญยนิยมเริ่มปรากฏรูปแบบชัดเจนขึ้นเมื่ออยู่ในบริบทของศาสนาคริสต์ ในอดีตนักวิชาการบางคนเชื่อว่าไญยนิยมเกิดขึ้นก่อนศาสนาคริสต์ และเป็นต้นกำเนิดของความเชื่อและการปฏิบัติหลายอย่างที่แพร่หลายอยู่แล้วในสมัยนั้น ทั้งในศาสนาคริสต์ยุคแรก ศาสนายูดาห์แบบเฮลเลนิสต์ ศาสนาโรมันโบราณ ศาสนาโซโรอัสเตอร์ และลัทธิเพลโต แต่เมื่อค้นพบหอสมุดนักฮัมมาดี กลับไม่ปรากฏตำราไญยนิยม จึงได้ข้อสรุปว่าไญยนิยมที่เป็นระบบ เป็นเอกภาพ เพิ่งถูกพัฒนาขึ้นมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 2
ลักษณะทั่วไป

ลักษณะทั่วไปของกลุ่มความเชื่อนี้ ในบางกลุ่มสอนให้เกิดหรือเข้าถึงความรู้อย่างง่าย เพื่อให้เกิดความรอดของจิตวิญญาณ คริสเตียนสายไญยนิยมเป็นพวกที่ไม่เชื่อในเรื่องคำสอนของพระเยซูคริสต์แบบขนบที่ยึดถือในหมู่ชาวคริสเตียนสายก่อนสัมมาธรรม (proto orthodox) พวกเขาเชื่อการสำแดง ประสบการณ์ หรือความรู้พิเศษถึงพระเจ้า และเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนสามารถเข้าถึงความจริงของพระเจ้าได้ และเอาความจริงเป็นเป้าหมายสูงสุดของมนุษย์ที่ควรแสวงหา อีกทั้งคริสเตียนยังเป็นผู้อารักขาความล้ำลึกของข่าวประเสริฐ  ไญยนิยมยังเชื่อว่าโลกวัตถุเป็นสิ่งชัวร้ายที่สร้างโดย  พระเจ้าของพันธสัญญาเดิมซึ่งไม่ใช่พระบิดาของพระเยซูคริสต์ พระเจ้าในพันธสัญญาเดิมเป็นพระเจ้าระดับต่ำ บางกลุ่มเชื่อว่าเป็นซาตาน บางกลุ่มเชื่อว่าเกิดจาก อดัม อาห์ริแมน (ซาตานในศาสนาโซโรเอสเตอร์) แต่พระเจ้าที่แท้และสูงสุดคือพระบิดาของพระเยซูคริสต์ ได้เข้ามาในโลกเพื่อไถ่คนสู่ความรอดพ้น โดยวิญญาณต้องได้รับการปลดปล่อยจากร่างกายผ่านทางการทรงไถ่ของพระเยซูคริสต์
ความเชื่อแบบไญยนิยมนี้แพร่หลายในคริสตจักรยุคแรก ควบคู่ไปกับความคิดแบบก่อนสัมมาธรรมนับแต่ปลายศตวรรษที่ 1 ซึ่งในช่วงหนึ่งร้อยห้าสิบปีแรกของคริสตจักรนั้น ไม่มีความคิดสายใดได้รับการยอมรับเป็นสายหลักของคริสตจักร  หนึ่งในผู้นำคนสำคัญของคริสเตียนสายไญยนิยมนี้ คือวาเลนตินัสซึ่งเกิดที่อเล็กซานเดรียประมาณ ปี ค.ศ. 100 เชื่อกันว่าวาเลนตินัสเป็นสาวกทางความคิดของ ธุดาส (Theudas) และนักบุญเปาโล เขาเป็นนักวิชาการและผู้นำคริสตจักรที่ได้รับการยอมรับอย่างมากในคริสตจักรที่อเล็กซานเดรีย ต่อมาเขาได้ย้ายมาที่โรมและได้รับการยอมรับที่คริสตจักรโรมเช่นกัน ถึงกับได้รับการเสนอชื่อเพื่อคัดเลือกเป็นบิชอปแห่งโรมในกลางศตวรรษที่ 2 แต่ไม่ได้รับเลือก  เขาเดินทางไปสอนหนังสือที่ไซปรัสและเสียชีวิตที่นั่น  ต่อมาเมื่อคริสตจักรสายก่อนสัมมาธรรมได้รับการยอมรับจากวงการคริสตจักรมากขึ้น และกลุ่มก่อนสัมมาธรรมนี้มองว่าวาเลตินัสว่าเป็นผู้สอนผิด ซึ่งนำไปสู่จุดเริ่มต้นของขนบประวัติศาสตร์คริสตจักรที่บันทึกว่า วาเลนตินัสเป็นผู้นำมิจฉาลัทธิที่สอนเรื่องไญยนิยมนับตั้งแต่ศตวรรษที่สอง ทั้งนี้ บิชอปไอเรเนียสเริ่มโจมตีลัทธิไญยนิยมว่าเป็นพวกนอกรีต นับแต่ปี ค.ศ.180 เป็นต้นมา ทำให้คริสเตียนสายไญยนิยมต้องอ่อนแอลงในที่สุดโดยค่อย ๆ สูญหาย และแตกสายไปผสานในศาสนาหรือความคิดอื่น ๆ
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา ไญยนิยม กลับมาได้รับความสนใจอีกครั้ง อดอฟ ฟอน ฮาร์นัค (Adolf von Harnack) กล่าวว่าความคิดเรื่องไญยนิยมเป็นพัฒนาการตั้งแต่เริ่มต้นภายในคริสตจักรเองซึ่งได้รับอิทธิพลจากปรัชญากรีกและความคิดต่าง ๆ ขณะนั้น  ฮาร์นัคระบุว่า คริสเตียนสายไญยนิยมเป็นขบวนการศึกษาความรู้ของปัญญาชนในศตวรรษที่หนึ่งและสอง ซึ่งแม้แต่ผู้นำคริสตจักรบางคน เช่น เคลเมนต์ แห่งอเล็กซานเดรีย ก็ยังคิดว่าตนเองเป็นปัญญาชนแบบไญยนิยม กล่าวคือ มีความรู้ที่จำเพาะและผ่านทางญาณที่คนทั่วไปไม่รู้  อย่างไรก็ตาม นักวิชาการปัจจุบันมองว่า ความหมายของ γνωσις (ความรู้) นี้ไม่ได้หมายถึงความรู้ หรือญานพิเศษอะไรตามที่ผู้นำคริสตจักรยุคแรกมักใช้เป็นข้ออ้างในการโจมตีไญยนิยม  หากแต่หมายถึงระดับความลึกซื้งของฝ่ายจิตวิญญาณ และการอธิบายคำตรัสของพระเยซูคริสต์ไปในด้านอุปมาเท่านั้นเอง เช่น ขณะที่ มธ. 7:7 บันทึกคำกล่าวของพระเยซูคริสต์อย่างง่าย ๆ ว่า “จงขอแล้วจะได้ จงหาแล้วจะพบ จึงเคาะแล้วจะเปิดให้แก่ท่าน” นั้น กิตติคุณโธมัสข้อ 2 บันทึกละเอียดกว่านั้นว่า “ผู้ที่แสวงหา จะไม่หยุดการแสวงหาจนกว่าเขาจะได้พบ  เมื่อเขาพบแล้ว เขาก็จะพบกับปัญหา เมื่อเขาพบกับปัญหา เขาจะพบกับความพิศวง แล้วเขาจะสามารถเอาปกครองทุกสิ่งได้” ซึ่งสะท้อนถึงความจริงของชีวิตคริสเตียนตลอดเวลา
ในความหมายของนอสติก

คำว่า ไญยนิยม แปลมาจากภาษาอังกฤษ Gnosticism ตัวจีไม่ออกเสียง รับมาจากภาษากรีก gnostikos แปลว่าให้เกิดการเรียนรู้ทางปัญญา นักบุญอีเรเนอุส ผู้ต่อต้านนอสติกในยุคแรก ๆ ได้ให้ความหมายของคำนี้ว่า เป็นบาปที่เกิดจากการเรียนรู้ ซึ่งได้รับการบันทึกไว้ในหนังสือเรื่อง การสืบสวนและล้มล้างแนวคิดที่ผิด ที่ไปเรียกกันอย่างผิด ๆ ว่าเป็นศาสตร์ความรู้ แม้กระทั่ง เปาโลอัครทูต ยังเขียนไว้ในจดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิโมธี ฉบับที่ 1 ว่า เรียกกันอย่างผิด ๆ ว่าเป็นศาสตร์ความรู้ ทิโมธี 6:20 คำว่านอสติกซึม จึงถูกใช้เรียกแทนคำว่า บาปก็ได้
ลักษณะที่เรียกว่าเป็นการเรียนรู้ทางปัญญาแบบไญยนิยม
1. ความคิดระยะไกลสูงสุดถึงแหล่งเอกของพระเจ้า โดยนิยามด้วยความหลากหลายของคำต่าง ๆ เช่น เพลโรมา บีทอส
2. แนะนำให้เห็นถึงบ่อเกิดของชีวิตที่สูงส่งต่อไปหรือที่เรียกว่า กัลป์ ซึ่งแม้มีขนาดอนันต์แต่เล็กมากในสายตาของพระเจ้า การกระจายพลังงานชีวิตแบบก้าวหน้านี้บ่อยครั้งมีการตัดสินเปรียบเทียบแบบค่อยเป็นค่อยไปโดยเลือกแหล่งที่เหมาะสม อย่างไรก็ตามมักมีความไม่แน่นอนเหมือนลอนผ้า ทั้งหมดนี้เป็นไปโดยธรรมชาติ
3. แนะนำให้เห็นถึงลักษณะที่แตกต่างระหว่าง พระผู้สร้าง กับ โดมีอูเกอร์ อันหนึ่งเป็นภาพลวงตา อีกอันหนึ่งออกไปจากแหล่งเดียวหรือมีแหล่งที่มา พระเจ้าที่สองนี้เป็นรองพระเจ้าหรือพระเจ้าในชั้นที่ด้อยกว่าหรือพระเจ้าลวงตา ซึ่งพระเจ้าผู้สร้างนี้โดยปกติก็จะเป็น โดมีอูรเกอร์ (ในทางเทคนิคคำว่า โดมีอูรเกอร์ กรีก: dēmiourgos, δημιουργός ใช้เรียก ช่าง หรือ ผู้มีฝีมือ) ความเชื่อนี้อยู่ในลัทธิเพลโต
โดมีอูเกอร์ เป็นผู้สร้างเมตตาของจักรวาล ทำให้เกิดจักรวาลที่มีเมตตาได้เท่าที่ข้อจำกัดจะอนุญาตไว้ ต่อมารายละเอียดของความปรารถนาที่จะมีเมตตาดั่งสิงโต ถูกอธิบายโดยรูปแบบปรัชญาของ โสกราตีส โดยสร้างเป็นศิลปะของงูที่มีหัวเป็นสิงโต รูปปั้นนี้ถูกเรียกว่า อัลดาปาโอ หรือ ซามาเอล (แอราเมอิก: sæmʻa-ʼel) หรือ ซาคลาส (ซีเรีย: sækla) ซึ่งบางครั้ง โดมีอูเกอร์ ทำเหมือนไม่รับรู้พระเจ้า หรือไปจนถึงต่อต้านพระเจ้าไปเลยก็มี ซึ่งในกรณีหลังเป็นเหมือนคนที่มุ่งร้าย
โดมีอูเกอร์ ที่อยู่ฝ่ายเดียวกับพระเจ้าเรียกว่า อากอน ซึ่งเขาทำหน้าที่ประธานในอาณาจักร ในบางกรณีอุปสรรคคือหาวิญญาณที่เป็นพวกเดียวกัน
ประมาณกันว่าโลกที่สร้างขึ้นนั้นไม่ค่อยสมบูรณ์และค่อนไปทางผิดพลาด แต่ถือว่าดีพอสมควรเท่าที่เกณฑ์ตั้งต้นอนุญาตไว้
ไญยนิยมกับพุทธศาสนา

ครูสอนศาสนาชื่อ ซีจิอานอส ได้ไปถึงอินเดียประมาณปี ค.ศ. 50 และได้ซื้อหนังสือเรื่อง หลักคำสอนเรื่องสองสิ่ง นักบุญอีเรเนอุส ได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับเรื่องที่ ซีจิอานอสได้ไปพบว่า "ที่นั่นมีบางอย่างนอกเหนือจากหนึ่ง เป็นสิ่งที่มีอยู่ และเพื่อที่จะพูดว่า กิจการทุกอย่างของทุกสิ่งล้วนมาจากสองแหล่งหรือสองสิ่งเสมอ"
เมื่อซีจีอานอสเสียชีวิต นักเรียนของเขาที่ชื่อเทอราบินธัสได้เดินทางไปที่ปาเลสไตน์ ยูเดีย และ บาบิโลน โดยเรียกชื่อตัวเองว่า พุทธะ เพื่อแสดงตนและเพื่อเชื่อมโยงปรัชญาของตนให้เข้ากับพุทธศาสนา ต่อมาหนังสือของเทอราบินธัสถูกส่งต่อให้กับพระมาณี ซึ่งได้ใช้ความรู้นี้นำไปเผยแพร่ในศาสนามาณีกี
ดูเพิ่ม

การผสานความเชื่อ
ศาสนา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ไญยนิยม
Gnostic texts at sacred-texts.com
Religious Tolerance เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - A survey of Gnosticism
Early Christian Writings - primary texts
The Gnostic Society Library - primary sources and commentaries.
Internet Encyclopedia of Philosophy: Gnosticism
Introduction to Gnosticism เก็บถาวร 2008-04-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Jewish Encyclopedia: Gnosticism
Proto-Gnostic elements in the Gospel according to John
Gnostic version of the Bible and more on Gnostics เก็บถาวร 2008-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Catholic Encyclopedia: Gnosticism
Catholic Gnostics เก็บถาวร 2021-06-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - E. J. Parkinson, PhD
Gnosticism ที่เว็บไซต์ Curlie
พันธุ์ป่า

กล้วยที่เป็นพันธุ์ป่าต่างจากกล้วยที่ใช้กินตรงที่มีเมล็ดแข็งๆ ขนาดใหญ่อยู่เป็นจำนวนมาก
พันธุ์ป่าหรือไวลด์ไทป์ (อังกฤษ: wild type) เป็นฟีโนไทป์หนึ่งของสิ่งมีชีวิตสปีชีส์หนึ่งๆ ที่เป็นรูปแบบพื้นฐานเกิดขึ้นเองและพบได้ในธรรมชาติ ตามความเข้าใจเดิมนั้นลักษณะที่เป็นพันธุ์ป่าหมายถึงลักษณะที่เกิดจากอัลลีล "ปกติ" ของโลคัสนั้นๆ ซึ่งไม่เหมือนกับอัลลีล "กลายพันธุ์" ซึ่งไม่ปกติ ปัจจุบันเป็นที่ทราบกันดีแล้วว่าโลคัสส่วนใหญ่ของยีนนั้นมีอัลลีลหลายรูปแบบซึ่งมีความถี่แตกต่างกันไปตามภูมิประเทศที่สิ่งมีชีวิตนั้นๆ อยู่อาศัย ดังนั้นรูปแบบพันธุ์ป่าที่เป็นพื้นฐานจริงๆ นั้น จึงไม่มีอยู่จริง อย่างไรก็ดีโดยทั่วไปนั้นถือว่าอัลลีลที่พบบ่อยที่สุด หรือมีความถี่มากที่สุด จะถือว่าเป็นอัลลีลที่เป็นพันธุ์ป่า
หลักการว่าด้วยการมีอยู่ของไวลด์ไทป์มีประโยชน์ในการศึกษาสิ่งมีชีวิตต้นแบบเช่นแมลงวันผลไม้ Drosophila melanogaster ซึ่งลักษณะปรากฎ (ฟีโนไทป์) บางอย่างของแมลงวันนี้ เช่น สีตา หรือรูปร่างปีก สามารถถูกเปลี่ยนแปลงโดยการเกิดการกลายพันธุ์ในรูปแบบต่างๆ ได้ เช่น การมีตาสีขาว การมีร่องที่ปีก เป็นต้น อัลลีลที่เป็นไวลด์ไทป์จะถูกกำหนดด้วยสัญลักษณ์ "+" ที่ด้านบน
แหล่งข้อมูลอื่น

"Absence of the wild-type allele" - Pediatrics เก็บถาวร 2011-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Genetically-spliced bacteria may benefit agriculture" - Sarasota Herald-Tribune
"Reading of DNA allows creation of synthetic vaccines" - Star News
"A Curious Clue in Cats" - Newsday เก็บถาวร 2012-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"A Genetically Engineered Agriculture Revolution?" - The Telegraph
นีอาเม

| นีอาเม Ɲamay (Zarma) Yamai (เฮาซา) ⵏⵉⴰⵎⵢ (Tawallammat Tamajaq) |
| --- | --- |
นีอาเมมองจากมัสยิดใหญ่, Trois Sœurs, Place du Temple, Zoo du Musée national de Niamey, สนามกีฬา Kountché, เนินทราย
นีอาเมที่ตั้งในประเทศไนเจอร์และทวีปแอฟริกาแสดงแผนที่ประเทศไนเจอร์นีอาเมนีอาเม (แอฟริกา)แสดงแผนที่แอฟริกา
พิกัด: 13°30′42″N 2°7′31″E﻿ / ﻿13.51167°N 2.12528°E﻿ / 13.51167; 2.12528
ประเทศ:  ไนเจอร์
ภูมิภาค: Niamey Urban Community
Communes Urbaines: 5 คอมมูน
อำเภอ: 44 อำเภอ
Quartiers: 99 Quarters
การปกครอง
 • ประเภท: Appointed district government, elected city council, elected commune and quarter councils
 • นายกเทศมนตรี: Assane Seydou Sanda
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 239.30 ตร.กม. (92.39 ตร.ไมล์)
ความสูง: 207 เมตร (679 ฟุต)
ประชากร (2012)
 • ทั้งหมด: 1,026,848 คน
 • ประมาณ (1 ตุลาคม ค.ศ. 2020): 1,334,984 คน
 : Niamey Urban Community
เขตเวลา: UTC+1 (เวลาแอฟริกาตะวันตก)
รหัสพื้นที่: 20
นีอาเม (ฝรั่งเศส: Niamey) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศไนเจอร์ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำไนเจอร์ โดยเมืองส่วนใหญ่ตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำ เป็นเมืองศูนย์กลางการปกครอง วัฒนธรรม เศรษฐกิจ มีประชากร 1,026,848 คน ตามสำมะโน ค.ศ. 2012 ใน ค.ศ. 2017 ตัวประมาณการประชากรแสดงอำเภอเมืองหลวงว่ามีอัตราการเกิดน้อยกว่าทั้งประเทศ ซึ่งมีอัตราการเจริญพันธุ์ที่สูงที่สุดในโลก
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของนีอาเม ประเทศไนเจอร์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด: ค.ศ. 1961–2015).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของนีอาเม ประเทศไนเจอร์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด: ค.ศ. 1961–2015).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีอาเม ประเทศไนเจอร์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด: ค.ศ. 1961–2015).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีอาเม ประเทศไนเจอร์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด: ค.ศ. 1961–2015).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีอาเม ประเทศไนเจอร์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด: ค.ศ. 1961–2015).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีอาเม ประเทศไนเจอร์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด: ค.ศ. 1961–2015).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีอาเม ประเทศไนเจอร์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด: ค.ศ. 1961–2015).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีอาเม ประเทศไนเจอร์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด: ค.ศ. 1961–2015).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีอาเม ประเทศไนเจอร์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด: ค.ศ. 1961–2015).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีอาเม ประเทศไนเจอร์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด: ค.ศ. 1961–2015).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีอาเม ประเทศไนเจอร์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด: ค.ศ. 1961–2015).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีอาเม ประเทศไนเจอร์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด: ค.ศ. 1961–2015).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีอาเม ประเทศไนเจอร์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด: ค.ศ. 1961–2015).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีอาเม ประเทศไนเจอร์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด: ค.ศ. 1961–2015).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 38.2 (100.8) | 44.0 (111.2) | 45.0 (113) | 45.6 (114.1) | 45.1 (113.2) | 43.5 (110.3) | 41.0 (105.8) | 39.6 (103.3) | 41.8 (107.2) | 41.2 (106.2) | 40.7 (105.3) | 40.0 (104) | 45.6 (114.1) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 32.5 (90.5) | 35.7 (96.3) | 39.1 (102.4) | 40.9 (105.6) | 40.2 (104.4) | 37.2 (99) | 34.0 (93.2) | 33.0 (91.4) | 34.4 (93.9) | 37.8 (100) | 36.2 (97.2) | 33.3 (91.9) | 36.2 (97.2) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 24.3 (75.7) | 27.3 (81.1) | 30.9 (87.6) | 33.8 (92.8) | 34.0 (93.2) | 31.5 (88.7) | 29.0 (84.2) | 27.9 (82.2) | 29.0 (84.2) | 30.8 (87.4) | 27.9 (82.2) | 25.0 (77) | 29.3 (84.7) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 16.1 (61) | 19.0 (66.2) | 22.9 (73.2) | 26.5 (79.7) | 27.7 (81.9) | 25.7 (78.3) | 24.1 (75.4) | 23.2 (73.8) | 23.6 (74.5) | 24.2 (75.6) | 19.5 (67.1) | 16.7 (62.1) | 22.4 (72.3) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 12.6 (54.7) | 14.3 (57.7) | 18.0 (64.4) | 21.6 (70.9) | 22.6 (72.7) | 20.5 (68.9) | 20.0 (68) | 20.2 (68.4) | 20.3 (68.5) | 15.8 (60.4) | 13.0 (55.4) | 12.6 (54.7) | 12.6 (54.7) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 0.0 (0) | 0.0 (0) | 3.9 (0.154) | 5.7 (0.224) | 34.7 (1.366) | 68.8 (2.709) | 154.3 (6.075) | 170.8 (6.724) | 92.2 (3.63) | 9.7 (0.382) | 0.7 (0.028) | 0.0 (0) | 540.8 (21.291) |
| ความชื้นร้อยละ | 22 | 17 | 18 | 27 | 42 | 55 | 67 | 74 | 73 | 53 | 34 | 27 | 42.4 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 0.0 | 0.0 | 0.2 | 0.8 | 2.9 | 5.9 | 9.9 | 12.2 | 7.4 | 1.6 | 0.1 | 0.0 | 41 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 280 | 264 | 264 | 251 | 257 | 251 | 238 | 203 | 228 | 285 | 285 | 276 | 3,082 |
แหล่งที่มา 1: Deutscher Wetterdienst
แหล่งที่มา 2: Danish Meteorological Institute
ประชากร

| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
| 1901 | 600 | —     |
| 1930 | 3,000 | +400.0% |
| 1950 | 24,370 | +712.3% |
| 1960 | 57,548 | +136.1% |
| 1970 | 129,209 | +124.5% |
| 1977 | 242,973 | +88.0% |
| 1988 | 397,437 | +63.6% |
| 2001 | 725,030 | +82.4% |
| 2012 | 1,026,848 | +41.6% |
| 2020 | 1,324,700 | +29.0% |
ที่มา: 
ประชากรในนีอาเมเพิ่มขึ้นอย่างมากนับตั้งแต่เป็นเอกราช ภัยแล้งในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1980 กับวิกฤตเศรษฐกิจในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 ทำให้เกิดการอพยพครั้งใหญ่จากชนบทไปยังเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศไนเจอร์ ซึ่งทำให้ประชากรในเมืองเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง จากประมาณ 3,000 คนใน ค.ศ. 1930 ถึงประมาณ 30,000 คนใน ค.ศ. 1960 แล้วเพิ่มขึ้นถึง 250,000 คนใน ค.ศ. 1980 และ 800,000 คนจากสถิติทางการใน ค.ศ. 2000 ต่อมาในสมัยรัฐบาลทหารของนายพล Seyni Kountché ได้มีการควบคุมประชากรอย่างเข้มงวด และรัฐบาลมักจะไล่ต้อนและ "ส่งกลับ" ใครก็ตามที่ไม่ได้รับอนุญาตให้กลับไปที่หมู่บ้านของตน
ในคริสต์ทศวรรษ 1990 อัตราการเติบโตของประชากรในเขตเมืองหลวงลดลงต่ำกว่าอัตราของทั้งประเทศ ทำให้มีข้อเสนอแนะว่านำ การอพยพจากชนบทขนาดใหญ่ (นคราภิวัตน์) มีน้อยมากในไนเจอร์ และ/หรือการเนรเทศจากเมืองไปชนบทของรัฐบาลได้ผล
บรรณานุกรม

Decalo, Samuel (1997). Historical Dictionary of the Niger (3rd ed.). Boston & Folkestone: Scarecrow Press. ISBN 0-8108-3136-8.
Geels, Jolijn (2006). Niger. Chalfont St Peter, Bucks / Guilford, CT: Bradt UK / Globe Pequot Press. ISBN 978-1-84162-152-4.
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว นีอาเม จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Niger Assemblee Nationale  เก็บถาวร 2007-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน official website
Mission of Niger to the United Nations official website
BBC News Country Profile – Niger
CIA World Factbook – Niger
Niger ที่เว็บไซต์ Curlie
US State Department – Niger includes Background Notes, Country Commercial Guides and major reports
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef 
นีอาเมมองจากดาวเทียมสป็อต
ดัชนีการระเบิดของภูเขาไฟ

ความสัมพันธ์กันระหว่างดัชนีความปะทุได้ของภูเขาไฟและปริมาณตกกระทบ
ดัชนีการระเบิดของภูเขาไฟ (อังกฤษ: Volcanic Explosivity Index: VEI) เป็นมาตราสัมพัทธ์ของการระเบิดของภูเขาไฟ คริสโตเฟอร์ จี นิวฮอลล์แห่งหน่วยงานสำรวจธรณีวิทยาสหรัฐอเมริกาและสตีเฟน เซลฟ์ ที่มหาวิทยาลัยฮาวาย คิดค้นเมื่อปี 1982
ปริมาณของผลผลิต ความสูงของเมฆที่เกิดจากการปะทุ และการสังเกตการณ์เชิงคุณภาพ ใช้เพื่อกำหนดค่าของการระเบิด มาตรานี้เป็นมาตราปลายเปิดโดยมีขนาดของกิจกรรมภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ที่ 8 ซึ่งค่าเริ่มจาก 0 สำหรับภูเขาไฟที่ไม่ได้ระเบิด โดยนิยามว่าน้อยกว่า 10,000 ม.3 ของเทบพราที่พุ่งออกมา และ 8 จะนิยามถึงการระเบิดครั้งมหึมา ซึ่งสามารถพ่นเทบพราออกมาได้ 1.0 × 1012 ม.3 และมีเมฆสูงในแนวตั้งกว่า 20 กิโลเมตร มาตราส่วนนี้เป็นลอการิทึมกับแต่ละช่วงเวลาในมาตราที่แสดงถึงการเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าในเกณฑ์การพุ่งที่สังเกตได้ ยกเว้น VEI 0, 1 และ 2