stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทศกาลดำขาว
ประวัติ > ต้นกำเนิด

เทศกาลดำขาวมีต้นกำเนิดในสมัยอาณานิคม และมีจุดกำเนิดจากชาวเมสติโซ โดยเป็นการผสมผสานระหว่างหลากหลายวัฒนธรรมที่พบในเมืองปัสโต คือ วัฒนธรรมในภูมิภาคแอนดีส แอมะซอน และแปซิฟิก รวมถึงความเชื่อพื้นเมืองในการเฉลิมฉลองพระจันทร์ (กิยา), พิธีกรรมเต้นรำบูชาพระจันทร์ในเวลาเก็บเกี่ยวของชาวปัสโตและชาวกิยาซิงกา, และพิธีกรรมบูชาพระอาทิตย์เพื่อให้คุ้มครองผลผลิตทางการเกษตร ซึ่งวัฒนธรรมเหล่านี้ได้เกิดการผสมผสานกับศาสนาคริสต์จากอิทธิพลจากชาวสเปน จนมาเป็นเทศกาลในเมืองปัสโตนี้ โดยได้มีจัดขึ้นครั้งแรกในปี 1546
กิจกรรม ฮูเอโกเดเนกริโตส เป็นหนึ่งในกิจกรรมสำคัญของเทศกาลดำขาว มีจุดกำเนิดในช่วงวันก่อนวันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์ ณ เวลานั้นจะเล่นกันในหมู่ชาวผิวขาวและชาวเมสติโซ เดิมกิจกรรมนี้จัดเป็นวันหยุดสำหรับชาวผิวสีในกรันเกากา ภูมิภาคที่เมืองปัสโตตั้งอยู่ ในปี 1607 เกิดกบฏทาสในเรเมดิโอส จังหวัดอันติโอเกีย ซึ่งทำให้เกิดความแตกตื่นในหมู่ชาวผิวสี จึงมีการเรียกร้องให้วันที่ 5 มกราคมเป็นวันหยุดเพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์และเป็นการรักษาสันติภาพในสังคม โดยชาวผิวสีในเกากาจะออกมาเต้นรำกับเพลงแอฟริกาและทาสีกำแพงสีขาวอันโด่งดังของเมืองเป็นสีดำ ซึ่งกิจกรรมนี้ได้แพร่กระจายจนถึงตอนใต้ของประเทศ
ฮูเอโกเดบลังโกส อีกส่วนสำคัญของเทศกาล มีจุดกำเนิดในช่วงเช้ามืดของวันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์ (6 มกราคม) ในปี 1912 โดยได้สร้างกิจกรรมนี้ขึ้นเพื่อเป็นการแสดงออกถึงความคิดสร้างสรรค์ การละเล่น ความสัมพันธ์ และความสนุกสนานในชีวิตประจำวัน โดยมีเรื่องเล่าว่า
ที่ซ่องโสเภณีแห่งหนึ่งที่ตั้งอยูในกาเยเรอัล ซึ่งเป็นที่อยู่ของหญิงร็อบบี มีกลุ่มช่างตัดเสื้อจากร้านตัดเสื้อชื่อดังของดอนอังเฮล ซารามา ซึ่งในกลุ่มนั้นก็มีอังเฮล มาริอา โลเปซ และมักซิโม เอราโซ ด้วย ทั้งสองคนพาหญิงร็อบบี้เหล่านั้นไปหยิบเครื่องสำอางฝรั่งเศสของหญิงที่เป็นที่ต้องการตัวมากที่สุด และเกลี่ยแป้งพร้อมน้ำหอมบนใบหน้าของหญิงเหล่านั้นท่ามกลางเสียงร้องว่า บิบันโลสบลังกิโตส! (¡Vivan los Blanquitos!)
โดย บิบันโลสบลังกิโตส! เป็นการตอบสนองต่อ ฮูเอโกเดเนกริโตส ที่ได้รับการคิดค้นก่อนหน้า เรื่องเล่านี้จะถูกนำไปเล่าต่อเป็นมุกตลกขำขัน โดยมีกลุ่มคนที่จะออกไปเล่นมุกนี้ให้กับผู้ที่เดินทางกลับจากโบสถ์หลังเข้าร่วมพิธีในวันสมโภช พร้อมกับพูดว่า ดำและขาวจงเจริญ! (Long live the Blacks and long live the Whites!) พฤติการณ์เกลี่ยแป้งพร้อมน้ำหอมบนใบหน้าจะถูกนำไปปรับใช้ในเทศกาลต่อไป
ประวัติ > การก่อตั้ง

ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1920 เทศกาลดำขาวได้มีการปรับปรุงรูปแบบเทศกาลให้มีความเหมาะสมและสวยงามยิ่งขึ้น โดยมีการคำนึงถึงวัน เวลา และสถานที่ที่จัดงาน ในวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1926 เป็นครั้งแรกที่มีการจัดขบวนพาเหรด โดยมีนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมและมหาวิทยาลัยนาริญโญเป็นผู้จัด และได้เลือกโรเมเลีย มาร์ติเนซ เป็นราชินีผู้นำขบวนในครั้งนี้ ผู้ร่วมงานได้แต่งกายด้วยชุดงานรื่นเริงและเต้นรำไปกับดนตรีท้องถิ่น พาเหรดครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกของเทศกาล ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับวันสมโภช
ในวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1929 ได้มีขบวนแห่ของนักขี่ม้ากว่าร้อยคนเข้ามาเชียร์เกมของคนผิวดำและคนผิวขาว เนื่องด้วยสถานที่จัดกิจกรรมนี้ตั้งอยู่ใกล้กับกองพันโบยากา ในเวลาบ่ายสามโมง เมื่อคนขี่ม้าเตรียมตัวแห่ ก็ได้มีอีกขบวนแห่ของครอบครัวกัสตัญเญดามาร่วมขบวนแห่ด้วย ครอบครัวนี้เดิมมีถิ่นฐานในอันติโอเกีย แต่เดินทางมาร่วมขบวนแห่ที่ปัสโต ซึ่งหลังจากใช้เวลาหลายปีเดินทางในปูตูมาโย ในขบวนแห่ของครอบครัวนี้มีพ่อ แม่ เด็กผู้หญิงสองคน เด็กชายสองคน และชายหนุ่มอีกสามคน พร้อมคนงานคอยต้อนล่อ หมูและแกะ อีกทั้งยังมีกรงลากที่มีนกแก้วและลิหลายตัว จากนั้นได้มีเสียงตะโกนแห่งประวัติศาสตร์ว่า "บิบาลาฟามิเลียกัสตัญเญดา" ("ครอบครัวกัสตัญเญดาจงเจริญ") ของตอร์เรส อาเรยาโน ซึ่งต่อมาจะกลายเป็นธรรมเนียมสำคัญของเทศกาล
ครอบครัวกัสตัญเญดาได้รับการตีความเป็นหลากหลายรูปแบบ เช่น เป็นภาพการ์ตูนที่ปรากฏในวันที่ 4 มกราคม โดยภาพวาดนี้ยังเป็นภาพล้อเลียนครอบครัวบูเชลิ อาเยร์เบ ซึ่งมีดอนฮูเลียน บูเชลิ อาเยร์เบ ที่ต่อมาจะเป็นผู้ว่าการคนแรกของจังหวัดนาริญโญ ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ขบวนพาเหรดของครอบครัวกัสตัญเญดาได้รับการนำมาเป็นกิจกรรมเปิดเทศกาลจนกระทั่งเริ่มมีกิจกรรม การ์นาบาลิโต ("คาร์นิวัลเด็ก")
ในคริสต์ทศวรรษ 1930–1940 มีการปรับโครงสร้างเทศกาลให้มีความชัดเจน ให้มีความโดดเด่นของศิลปะพื้นบ้าน ผ่านการสร้างงานประติมากรรมและรถแห่
ประวัติ > การพัฒนาและการฟื้นฟูเทศกาล

ในคริสต์ทศวรรษ 1950 ได้มีการปรับปรุงขบวนแห่ โดยรถแห่จะมีหุ่นที่สามารถขยับได้ ซึ่งสร้างครั้งแรกโดยศิลปินอัลฟอนโซ ซัมบราโน ในช่วงเวลาเดียวนายกเทศมนตรีเมืองปัสโต (บางครั้งพร้อมกับผู้ว่าการจังหวัดนาริญโญ) ได้เข้ามาควบคุมการจัดงานเทศกาล โดยได้มีการสนับสนุนทุนในการจัดทำรถแห่และจัดตั้งรางวัลรถแห่ยอดเยี่ยม
ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 มีการจัดหาวงดนตรีเชิงพาณิชย์ระดับชาติและนานาชาติเพื่อ วงที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ Los Melódicos ของเวเนซุเอลา, Billo's Caracas Boys และ Ecuadorian Medardo ในช่วงเวลานั้นได้มีลุยส์ เกงกวน เป็นตากล้องคนแรกที่สร้างสถิติด้วยการถ่ายวีดิทัศน์ด้วยฟิล์ม (ขาวดำ) ขนาด 8 มม., ซูเปอร์ 8 และ 16 มม. ในงานคาร์นิวัล ใน ค.ศ. 1966 ดอนมาริโอ เฟร์นันโด โรดริเกซ ที่เกิดขึ้นในย่านโบลิบาร์ การ์นาบาลิโตหรือคาร์นิวัลสำหรับเด็ก งานฉลองที่เป็นอิสระนี้จะใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งทศวรรษในการเข้าร่วมโครงการอย่างเป็นทางการ
การเข้ามาของทางหลวงสายแพนอเมริกันในคริสต์ทศวรรษ 1970 และรวมเมืองปัสโตในแผนเศรษฐกิจของโคลอมเบีย ส่งผลให้มีการปรับปรุงเทศกาล โดยได้มีรูปแบบการจัดงานที่แตกต่างจากเดิม มีเพลงใหม่และกระแสวัฒนธรรมที่เพิ่มมากขึ้น ด้วยกระแสวัฒนธรรมนิยมที่เปลี่ยนแปลงไปนี้ และจำนวนประชากรในปัสโตที่เพิ่มขึ้น ทำให้จำเป็นต้องมีการสร้างกฎเกณฑ์ ข้อบังคับ และรูปแบบการจัดงานที่ชัดเจน เพื่อให้สามารถรักษาขนบธรรมเนียมเดิมไว้ โดยได้สร้างให้ครอบคลุมกับทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้องกับเทศกาล โดยจะมีถูกบังคับใช้ในเมืองปัสโตและเมืองใกล้เคียง
ประวัติ > ศตวรรษที่ 21

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2001 ตามกฎหมายฉบับที่ 706 เทศกาลดำขาวได้รับการระบุเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของประเทศโดยพรรคคองเกรสโคลอมเบีย พร้อมกันนั้นได้มีการจัดสร้าง "จัตุรัสเทศกาลและวัฒนธรรม" เป็นสถานที่จัดเทศกาลโดยเฉพาะ นอกจากนี้แล้วเทศกาลยังได้รับการบรรจุเข้าในแผนรัฐบาลสำหรับปัสโต เมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2009 เทศกาลดำขาวได้รับการยกย่องโดยยูเนสโกให้เป็นผลงานชิ้นเอกด้านมุขปาฐะและมรดกที่ไม่เป็นกายภาพของมนุษยชาติซึ่งต่อมาจะพัฒนามาเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม
ลำดับเทศกาล

เทศกาลดำขาวจะประกอบด้วยสี่ช่วงหลัก ได้แก่ การ์นาบาลิโต ("คาร์นิวัลเด็ก"), การมาถึงของครอบครัวกัสตัญเญดา, วันสีดำ, และวันสีขาว โดยช่วงสุดท้ายถือเป็นช่วงที่ความสำคัญที่สุดเนื่องจากมีขบวนพาเหรดใหญ่ นิกจากนี้แล้วยังมีกิจกรรมก่อนเทศกาลอีกด้วย โดยมักจะเริ่มตั้งแต่ต้นเดือนธันวาคม และในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา วันที่ 7 มกราคมถือเป็นวันสุดท้ายของเทศกาล โดยมีการเฉลิมฉลอง "วันหนูตะเภา" ซึ่งคนในท้องถิ่นและนักท่องเที่ยวจะได้เพลิดเพลินกับอาหารประจำภูมิภาค
ลำดับเทศกาล > ช่วงก่อนเทศกาล

ในโคลอมเบีย จะมีการขยายระยะเวลาเทศกาลส่งท้ายปี โดยจะเริ่มตั้งแต่วันที่ 7 ธันวาคมด้วยการเฉลิมฉลองก่อนวันฉลองแม่พระปฏิสนธินิรมลหรือ "วันแห่งเทียนน้อย" ต่อด้วยการเฉลิมฉลองโนวีนา (16–24 ธันวาคม) และคริสต์มาส (25 ธันวาคม)
ในช่วงเวลานี้จะมีการเฉลิมฉลองวันหน้าโง่ในวันที่ 28 ธันวาคม และวันส่งท้ายปีเก่าในวันที่ 31 ธันวาคม ถือเป็นการนำเข้าสู่เทศกาลดำขาว
แหล่งข้อมูลอื่น

Carnaval de Negros y Blancos de San Juan de Pasto (ภาษาสเปน) – เว็บไซต์ทางการ
Blacks and Whites' Carnival in Pasto: The Largest Meeting of the Races in Colombia – การท่องเที่ยวแห่งโคลอมเบีย
Los Carnavales de Pasto (ภาษาสเปน)
ขบวนพาเหรดใหญ่เมื่อปี 2007
ผู้เข้าร่วม ฮูเอโกเดเนกริโตส จะต้องทาสีใบหน้าเป็นสีดำ (ค.ศ. 2007)
ภาพด้านข้างของ ปาชาการ์นิวัล ในขบวนพาเหรดใหญ่ (ค.ศ. 2006)
ครอบครัวกัสตัญเญดาใน ค.ศ. 2007
ติงกุนนี รถแห่ที่ได้รับรางวัลรถแห่ยอดเยี่ยมในปี 2006
เพลงชาติโบลิเวีย

| --- | --- |
เพลงชาติของ โบลิเวีย
ชื่ออื่น: Bolivianos, el Hado Propicio English: โบลิเวีย โชคชะตาอันเป็นมงคล
เนื้อร้อง: José Ignacio de Sanjinés โฆเซ อิกนาซิโอ เดอ ซานฆีเนส
ทำนอง: Leopoldo Benedetto Vincenti เลโอโปลโด เบเนเดทโต วินเซนตี
รับไปใช้: 1851

ตัวอย่างเสียง
Himno Nacional de Bolivia (Instrumental)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
เพลงชาติโบลิเวีย ( สเปน: Himno Nacional de Bolivia ) หรือที่เรียกว่า Bolivianos, el Hado Propicio ('โบลิเวีย โชคชะตาอันเป็นมงคล') ถูกนำมาใช้ในปี พ.ศ. 2394 โฆเซ อิกนาซิโอ เดอ ซานฆีเนส (José Ignacio de Sanjinés) เป็นผู้ลงนามในคำประกาศอิสรภาพของโบลิเวีย และรัฐธรรมนูญฉบับแรกของโบลิเวียเขียนเนื้อเพลง เพลงนี้ประพันธ์โดย เลโอโปลโด เบเนเดทโต วินเซนตี (Leopoldo Benedetto Vincenti) นักแต่งเพลงชาวอิตาลี
เนื้อเพลง

| ภาษาสเปน | สัทอักษรสากล (IPA) | คำแปล |
| --- | --- | --- |
บทที่ 1
| Bolivianos: el hado propicio  coronó nuestros votos y anhelos.  Es ya libre, ya libre este suelo,  ya cesó su servil condición.    Al estruendo marcial que ayer fuera  y al clamor de la guerra horroroso,  𝄆siguen hoy, en contraste armonioso,  dulces himnos de paz y de unión.𝄆(x2) |  | โบลิเวีย โชคชะตาอันเป็นมงคล  ในที่สุดก็ได้สวมมงกุฎ คำปฏิญาณ และ ความมปรารถนาของเรา  ในที่สุดแผ่นดินนี้คืออิสรภาพ  ในที่สุดเมืองทาสรับใช้สิ้นสุดลง    การต่อสู้ในความวุ่นวาน เมื่อวันวาน   และเสียงโห่ร้องของส่งครามอันน่าสยดสยอง  𝄆ดำเนินชีวิตต่อไปในวันนี้ ในคสามสามัคคีที่แตกต่าง  ด้วยเพลงสรรเสริญแห่งสันติภาพ และความสามัคคีอันไพเราะ𝄆(x2) |
บทประสานเสียง
| De la Patria, el alto nombre,  en glorioso esplendor conservemos.  Y en sus aras de nuevo juremos:    ¡Morir antes que esclavos vivir!  ¡Morir antes que esclavos vivir!  ¡Morir antes que esclavos vivir! |  | ขอให้เรารักษาชื่ออันสูงส่ง ด้วยมาตุภูมิของเรา  ในความงดงาม เจริญรุ่งเรือง  และแท่นบูชาของตน เราต้องปฏิญาณต่อไปว่า:    แด่ผู้ตายก่อนที่เราจะใช้ชีวิตเยี่ยงทาส  แด่ผู้ตายก่อนที่เราจะใช้ชีวิตเยี่ยงทาส  แด่ผู้ตายก่อนที่เราจะใช้ชีวิตเยี่ยงทาส |
บทที่ 2
| Loor eterno a los bravos guerreros,  cuyo heroico valor y firmeza,  conquistaron las glorias que empieza  hoy Bolivia feliz a gozar.    Que sus nombres, en mármol y en bronce,  a remotas edades transmitan,   𝄆y en sonoros cantares repitan:   ¡Libertad, Libertad, Libertad!𝄆(x2) |  | ขอสรรเสริญนักรบผู้กล้าตลอดกาล  ซึ่งมีความกล้าหาญ วีรบุรุษ และ มั่นคง  ในเวลานี้ ชัยชนะ อิสรภาพ และความรุ่งโรจน์  โบลิเวีย ความเปรมปรีด์ได้เริ่มต้นแล้ว    ขอให้ชื่อของเขาเก็บรักษาไว้ตลอดกาล ด้วยหินอ่อนและทองสัมฤทธิ์  ส่งมอบความรุ่งเรืองของพวกเขา ไปสู่อนาคตอันยาวไกล  𝄆และในเสียงเพลงที่ดังกึกก้องให้ว่าตามด้วยคำง่าย ๆ ว่า:  อิสรภาพ ! อิสรภาพ ! อิสรภาพ !𝄆(x2) |
บทประสานเสียง

บทที่ 3
| Aquí alzó la justicia su trono   que la vil opresión desconoce,  y en su timbre glorioso legose  libertad, libertad, libertad.     Esta tierra innocente y hermosa  que ha debido a Bolívar su nombre  𝄆es la patria feliz donde el hombre  goza el bien de la dicha y la paz.𝄆(x2) |  | ที่แห่งนี้ผู้พิพากษาได้สร้างบัลลังก์ขึ้นมา  ซึ่งเป็นการเป็นการกดขี่อันเลวทราบโดยไม่สนโลก  และ ตราประทับ อันรุ่งโรจน์ ใก้เราเปรมปรีดิ์  อิสรภาพ อิสรภาพ อิสรภาพ    ดินแดนแห่งนี้อันบริสุทธิ และงดงาม  ซึ่งเป็นที่น่าเกรงขามในนาม โบลิวาร์  𝄆คือมาตุภูมิอันเปรมปรีดิ์ ต่อมวลมนุษยชาติ  ความสุขไปกับผลประโยชน์ ของความเปรมปรีดิ์ และสันติภาพ𝄆(x2) |
บทประสานเสียง

บทที่ 4
| Si extranjero poder algún día  sojuzgar a Bolivia intentare,  al destino fatal se prepare  que amenaza a soberbio agresor.    Que los hijos del grande Bolívar  hayan mil y mil veces jurado:  𝄆morir antes que ver humillado  de la Patria el augusto pendón.𝄆(x2) |  | หากเป็นคนต่างถิ่น อาจเป็นวันใดวันหนึ่ง  แม้ประทั่งความพยายามจะปราปรามโบลิเวีย  ขอให้พวกเขาเตรียมพร้อมสำหรับชะตากรรมอันโหดร้าย  ซึ่งคุกคามผู้รุกรานอันกล้าหาญเช่นนี้    เพื่อบุตรชายบุตรชายของโบลิวาร์คือผู้เกรียงไกร  จึงได้ปฏิญาณหลายพันครั้ง หลายพันครั้ง:  𝄆แด่ผู้ตายมากกว่ามองดูประเทศชาติ  ธงไตรรงค์ตั้งตระหง่าน ด้วยความอัปยศ𝄆(x2) |
บทประสานเสียง
แหล่งข้อมูล

Bolivia: Himno Nacional de Bolivia - Audio of the national anthem of Bolivia, with information and lyrics
| ด ค กเพลงชาติของประเทศในทวีปอเมริกาใต้ |
| --- | --- |
กายอานา โคลอมเบีย ชิลี ซูรินาม บราซิล โบลิเวีย ปารากวัย เปรู เฟรนซ์เกียนา เวเนซุเอลา อาร์เจนตินา อุรกวัย เอกวาดอร์
↑  See Help:IPA and Aymara language § Phonology.
↑  See Help:IPA/Quechua and Quechuan languages § Phonology.
↑  Sometimes written kawsaypi ([kæw.sæj.pɪ]).
↑  See Help:IPA, Guarani language § Phonology and Guarani alphabet.
↑  See Help:IPA and es:Idioma trinitario § Fonología.
↑  Occasionally written ñendeypy.
เยร์ริ มินา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 มินากับโคลอมเบียในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เยร์ริ เฟร์นันโด มินา กอนซาเลซ
วันเกิด:   (1994-09-23) 23 กันยายน ค.ศ. 1994 (30 ปี)
สถานที่เกิด:  กัวเชเน โคลอมเบีย
ส่วนสูง:  1.95 เมตร (6 ฟุต 5 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  เซ็นเตอร์แบ็ก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เอฟเวอร์ตัน
หมายเลข:  13
สโมสรเยาวชน
2012:  เดปอร์ติโบปัสโต
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2013 |  เดปอร์ติโบปัสโต |  14 |  (1) |
| 2014–2016 |  ซานตาเฟ |  67 |  (7) |
| 2016–2017 |  ปัลเมย์รัส |  28 |  (6) |
| 2018 |  บาร์เซโลนา |  5 |  (0) |
| 2018– |  เอฟเวอร์ตัน |  78 |  (5) |
ทีมชาติ‡
| 2016 |  โคลอมเบีย อายุไม่เกิน 23 ปี |  4 |  (1) |
| 2016– |  โคลอมเบีย |  39 |  (7) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 1 พฤษภาคม 2022 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 28  มกราคม 2022
เยร์ริ เฟร์นันโด มินา กอนซาเลซ (สเปน: Yerry Fernando Mina González; เกิดวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1994) เป็นนักฟุตบอลชาวโคลอมเบีย ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กให้กับเอฟเวอร์ตัน และทีมชาติโคลอมเบีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เยร์ริ มินา ที่ National-Football-Teams.com
ข้อมูลของ เยร์ริ มินา ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเอฟเวอร์ตัน  |
| --- | --- |
 1 พิกฟอร์ด  2 ทาร์คอฟสกี  3 แพตเทอร์สัน  4 ฮอลเกต  5 คีน  6 อาลัง  7 รีชาร์ลีซง  8 เดลฟ์  9 แคลเวิร์ต-ลูอิน  10 ซีกืร์ดซอน  11 เกรย์  13 มินา  14 โทซุน  16 ดูกูเร  17 อิโวบี  19 ฮาเมส  20 Bernard  21 โกมึช  23 โคลแมน  25 บาแม็ง  26 เดวีส์  27 เกน  28 มีรายัส  29 นีอัซ  31 บอลาซี  37 การ์เนอร์  49 เลอเซิล  ผู้จัดการ: ไดช์
เองการ์นาซิออน (ประเทศปารากวัย)

| เองการ์นาซิออน Nuestra Señora de la Encarnación de Itapúa |
| --- | --- |
City
เองการ์นาซิออน
   ธง ตราอาร์ม
เองการ์นาซิออน
พิกัด: 27°19′48″S 55°52′48″W﻿ / ﻿27.33000°S 55.88000°W﻿ / -27.33000; -55.88000
ประเทศ: ปารากวัย
จังหวัด: จังหวัดอิตาปูอา
ก่อตั้ง: 25 มีนาคม 1615
การปกครอง
 • Intendant: Juan Alberto Schmalko
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 558 ตร.กม. (215 ตร.ไมล์)
ความสูง: 91 เมตร (299 ฟุต)
ประชากร (2002 census)
 • ทั้งหมด: 93,497 คน
 • ความหนาแน่น: 249 คน/ตร.กม. (640 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-04 (AST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-03 (ADT)
รหัสพื้นที่: +595 71
เว็บไซต์: www.encarnacion.gov.py
เองการ์นาซิออน (สเปน: Encarnación) เป็นเมืองหลักของจังหวัดอิตาปูอา ประเทศปารากวัย ตั้งอยู่ทางทิศใต้-ตะวันออกของจังหวัด ทางฝั่งขวา (ตะวันตก) ของแม่น้ำปารานา อยู่ตรงข้ามกับเมืองโปซาดัส ของประเทศอาร์เจนตินา เมืองมีพื้นที่ 558 กม² และมีประชากร 93,497 คน (ค.ศ. 2002)
เบนิซิโอ เดล โตโร

| เบนิซิโอ เดล โตโร |
| --- | --- |
เดล โตโร ใน ค.ศ. 2014
เกิด: เบนิซิโอ มอนเซร์ราเต ราฟาเอล เดล โตโร ซันเชซ  (1967-02-19) 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967 (57 ปี) ซานเฆร์มัน ปวยร์โตรีโก
พลเมือง: ปวยร์โตรีโก สเปน สหรัฐ
การศึกษา: มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโก
อาชีพ: นักแสดง ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1987–ปัจจุบัน
บุตร: 1 คน
เบนิซิโอ มอนเซร์ราเต ราฟาเอล เดล โตโร ซันเชซ (สเปน: Benicio Monserrate Rafael del Toro Sánchez; เกิด 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967) เป็นนักแสดงและผู้อำนวยการสร้างชาวปวยร์โตรีโก ผู้ได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงรางวัลออสการ์, รางวัลแบฟตา, รางวัลลูกโลกทองคำ, รางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ และรางวัลหมีเงิน  จากบทนายตำรวจ จาเวียร์ โรดริเกวซ ในภาพยนตร์เรื่อง คนไม่สะอาด อำนาจ อิทธิพล (2000) การแสดงของเดล โตโร ในบทอดีตนักโทษผู้คลั่งศาสนาด้วยความสิ้นหวัง แจ็ก จอร์แดน ในภาพยนตร์ของอาเลฆันโดร กอนซาเลซ อิญญาร์ริตู เรื่อง 21 กรัม น้ำหนัก/รัก/แค้น/ศรัทธา (2003)  ยังทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมเป็นครั้งที่สอง
ประวัติ

เบนิซิโอ เดล โตโรเกิดที่เมืองซานตุส ปวยร์โตรีโก   เป็นบุตรคนโตของนายกุสตาโว อโดลโฟ เดล โตโร เบร์มูเดซ กับนางฟัสตา จีโนเววา ซันเชซ ริเวรา บรรพบุรุษเป็นชาวสเปน และอิตาลี  ปู่ของเขามีอาชีพเป็นตำรวจ​ บิดาเป็นทนายมีคุณตาเป็นทนาย​ สมัยเด็กเดล โทโร่มีชื่อเล่นว่า "Skinny Benny" หรือ "Beno"  นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก เมื่ออายุได้ 9 ขวบมารดาของเขาก็เสียชีวิตด้วยโรคตับอักเสบ   เมื่ออายุ 13 ปีก็ย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่เมืองเมอร์เซิร์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา  และศึกษาที่โรงเรียนเมอร์เซิร์สเบิร์กจนจบมัธยมปลาย
หลังจากจบการศึกษามัธยมปลาย  เขาได้ศึกษาต่อมหาวิทยาลัยแห่งแคลิฟอร์เนีย ที่แซนดิเอโก  ในสาขาบริหารธุกิจตามคำแนะนำของบิดา   แต่ต่อมาเขาได้เรียนการแสดงกับสเตลล่า แอดเลอร์กับอาร์เธอร์ เมนโดซ่าที่ลอสแอนเจลิส และโรงเรียนการแสดงที่นิวยอร์ก
รางวัลออสการ์

ในปี พ.ศ. 2544  เบนิซิโอ เดล โตโรได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม  จากภาพยนตร์เรื่อง Traffic (คนไม่สะอาด อำนาจ อิทธิพล) เป็นนักแสดงคนที่ 4 ที่ได้รับรางวัลออสการ์ในบทบาทที่พูดภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ (ในภาพยนตร์เดล โตโรรับบทเป็นฮาบิเอร์ โรดริเกซ ตำรวจเม็กซิโก  ต้องพูดภาษาสเปน) ซึ่งก่อนหน้านี้ 3 คนคือ โซเฟีย โลเรน, โรเบิร์ต เดอ นีโรและโรเบอโต เบนิกนิ  ทั้งนี้เดล โตโรยังเป็นชาวปวยร์โตรีโกคนที่ 3 ที่ได้รับรางวัลออสการ์ต่อจากโฮเซ เฟร์เรร์และริตา โมเรโน   อีก 3 ปีต่อมาเขาได้เข้าชิงรางวัลออสการ์  สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมอีกครั้งจากภาพยนตร์เรื่อง 21 กรัม น้ำหนัก/รัก/แค้น/ศรัทธา  แต่คนที่ได้ในปีนั้นคือทิม รอบบิ้นส์จากภาพยนตร์เรื่อง Mystic River (ปมเลือดฝังแม่น้ำ)
เดล โตโรกับเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์

ใน พ.ศ. 2553 เดล โตโรได้รับเกียรติเป็นคณะกรรมการตัดสินภาพยนตร์ เทศกาลภาพยนตร์กาน ครั้งที่ 63 ซึ่งภาพยนตร์เรื่อง ลุงบุญมีระลึกชาติ ผลงานโดย อภิชาติพงษ์ วีระเศรษฐกุล ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย ได้รับรางวัลปาล์มทองคำอันเป็นรางวัลสูงสุดของงาน เป็นที่น่าสังเกตว่า ในคราวที่อภิชาติพงศ์เป็นคณะกรรมการตัดสินเมื่อปี พ.ศ. 2551 เดล โตโรก็ได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจาก Che เช่นกัน[ต้องการอ้างอิง]
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์สั้น

| ปี | ชื่อเรื่อง | บท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2548 | Trailer for a Remake of Gore Vidal's Caligula | Naevius Sutorius Macro | ความยาว 5 นาที |
| 2548 | That's So New York | ตัวเอง | ความยาว 3 นาที |
| 2538 | Submission |  | กำกับ, เขียนบทและเป็นผู้จัดเองDirector, writer and producer |
ผลงานการแสดง > ละครโทรทัศน์

| ปี | ชื่อเรื่อง | ชื่อตอน | บท |
| --- | --- | --- | --- |
| 1987 | Miami Vice | Everybody's in Showbiz | Pito |
| 1987 | Private Eye | Blue Movie |  |
| 1990 | Drug Wars: The Camarena Story | All episodes | Rafael Caro Quintero |
| 1994 | Tales from the Crypt | The Bribe | Bill |
| 1995 | Fallen Angels | Good Housekeeping | Paco |
เรอัลซาราโกซา

เรอัลซาราโกซา (สเปน: Real Zaragoza, S.A.D.) เป็นสโมสรฟุตบอลสเปน จากเมืองซาราโกซา ประเทศสเปน ก่อตั้งเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1932 เคยชนะในถ้วยโกปาเดลเรย์ 6 ครั้ง และยังชนะในยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ 1 ครั้ง และถ้วยอินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัป 1 ครั้ง และซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 1 ครั้ง ชุดทีมเหย้า ใส่เสื้อเชิร์ตและถุงเท้าสีขาว กางเกงสีน้ำเงิน ส่วนชุดสีทีมเยือนใช้สีดำและเหลือง สนามกีฬาทีมเหย้าคือ สนามรา โรมาเรียดา มีที่นั่ง 34,596 ที่นั่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website (สเปน)
Futbolme team profile (สเปน)
Unofficial website (สเปน)
เรอัลซาราโกซา ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กลาลิกา |
| --- | --- | --- |
| สโมสรในฤดูกาล 2022–23 | อัลเมริอา · อัตเลติกเดบิลบาโอ · อัตเลติโกเดมาดริด · บาร์เซโลนา · เบติส · กาดิซ · เซลตาเดบิโก · ราโยบาเยกาโน · อัสปัญญ็อล · เอลเช · เรอัลมาดริด · เรอัลโซซิเอดัด · เซบิยา · เฆตาเฟ · ฌิโรนา · โอซาซูนา · บาเลนเซีย · มายอร์กา · เรอัลบายาโดลิด · บิยาร์เรอัล |  |
| สโมสรที่เคยอยู่ในลาลิกา | กรานาดา · เลบันเต · อาลาเบส · อัลบาเซเต · อัลโกยาโน · อาเด อัลเมริอา · อารีนัสเกซโช · อัตเลตีโกเตโตอูอัน · บูร์โกส · กัสเตยอน · กอมโปสเตลา · กอนดัล · กอร์โดบา · กุลตูรัลเลโอเนซา · เอวโรปา · เอซเตรมาดูรา · ฌิมนัสติก · เดปอร์ติโบลาโกรูญา · เอร์กูเลส · คาเอน · ลัสปัลมัส ·  เลกาเนส · เยย์ดา · เซเด โลโกรเญส · มาลากา · อูเอสกา · เซเป เมริดา · เรอัลมูร์เซีย · นูมันเซีย · เรอัลโอบิเอโด · ปอนเตเบดรา · ราซินเดซันตันเดร์ · เอย์บาร์ · เรอัลบูร์โกส · เรอัลอูนีออน · เรเกรอาตีโบอูเอลบา · ซาบาเดลย์ · ซาลามังกา · เตเนรีเฟ · เคเรซ · ซาราโกซา · อูเอสกา · เอสปอร์ตินเดฆิฆอน |  |
เมาโร อิการ์ดิ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 อิการ์ดิกับอินเตอร์มิลาน
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เมาโร เอมานูเอล อิการ์ดิ
วันเกิด:   (1993-02-19) 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 (31 ปี)
สถานที่เกิด:  โรซาริโอ อาร์เจนตินา
ส่วนสูง:  1.81 m (5 ft 11 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  สโมสรฟุตบอลกาลาทาซาไรสปอร์คูลือบือ
หมายเลข:  18
สโมสรเยาวชน
2002–2008:  เบซินดาริโอ
2008–2011:  บาร์เซโลนา
2011–2012:  ซัมป์โดเรีย
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2012–2013 |  ซัมป์โดเรีย |  33 |  (11) |
| 2013– |  อินเตอร์มิลาน |  188 |  (111) |
| 2019–2020 |  → ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง (ยืมตัว) |  20 |  (12) |
| 2020– |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง |  0 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2012–2013 |  อาร์เจนตินา รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี |  5 |  (3) |
| 2013–2018 |  อาร์เจนตินา |  8 |  (1) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 31 พฤษภาคม 2020 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 20 พฤศจิกยน 2018
เมาโร เอมานูเอล อิการ์ดิ (สเปน: Mauro Emanuel Icardi; เกิด 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอาร์เจนตินา ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง และทีมชาติอาร์เจนตินา
เขาเริ่มต้นกับชุดเยาวชนของบาร์เซโลนา ก่อนที่จะย้ายไปซัมป์โดเรีย ซึ่งเขาได้เริ่มเล่นในชุดใหญ่ เขาย้ายไปอินเตอร์ในปี ค.ศ. 2013 และในฤดูกาล 2014–15 เขาคว้ารางวัล Capocannoniere ในฐานะผู้ทำประตูสูงสุดประจำฤดูกาลของเซเรียอา
อิการ์ดิลงเล่นนัดแรกให้กับทีมชาติอาร์เจนตินาในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2013
เกียรติประวัติ > บุคคล

ผู้ทำประตูสูงสุดในเซเรียอา: 2014–15 (22 ประตู)
ทีมยอดเยี่ยมแห่งปีของเซเรียอา: 2014–15
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยฟุตบอล
เว็บไซต์ทางการ
Inter Milan official profile เก็บถาวร 2019-06-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เมาโร อิการ์ดิ – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
เมาโร อิการ์ดิ – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
เมาโร อิการ์ดิ ที่ National-Football-Teams.com
Mauro Icardi at Topforward
| ก่อนหน้า |  | เมาโร อิการ์ดิ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Andrea Ranocchia |  |   กัปตันสโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน  (ค.ศ. 2015–2019) |  | ซามีร์ ฮันดานอวิช |
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง  |
| --- | --- |
 1 นาบัส  2 ฮะกีมี (c)  3 กีมแปมเบ  4 อูการ์เต  5 มาร์กิญญุส  7 อึมบาเป  8 ปาเรเดส  9 อิการ์ดิ  10 เนย์มาร์  11 ดิ มาริอา  12 ราฟีญา  14 เบร์นัต  16 ปึไรรา  16 ริโก  17 ดักบา  18 ไวนัลดึม  19 อี คัง-อิน  20 กูร์ซาวา  21 เอร์เรรา  22 ดียาโล  23 ดรัคส์เลอร์  24 เคเรอร์  25 บัคเกอร์  27 แกย์  30 เมสซิ  31 ดักบา  34 Nsoki  35 Kouassi  36 อึมเบ ซอห์  38 Aouchiche  40 Innocent  50 ดอนนารุมมา  ผู้จัดการ: เอนริเก 
| ด ค กนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของเซเรียอา |
| --- | --- |
ออสการ์เดลกัลโช อาอีชิ:  1997: มันชีนี  1998: โรนัลโด  1999: วีเอรี  2000: ตอตตี  2001: ซีดาน  2002: เทรเซเก   2003: แน็ดเวียตและตอตตี  2004: กาก้า  2005: Gilardino   2006: กันนาวาโร  2007: กาก้า  2008: อิบราฮีมอวิช  2009: อิบราฮีมอวิช  2010: มิลิโต 
กรันกาละเดลกัลโช อาอีชิ:  2011: อิบราฮีมอวิช  2012: ปีร์โล  2013: ปีร์โล  2014: ปีร์โล  2015: เตเบซ  2016: โบนุชชี  2017: บุฟฟอน  2018: อิการ์ดิ  2019: ค. โรนัลโด  2020: ค. โรนัลโด  2021: ลูกากู  2022: ลีเยา  2023: โอซิมเฮน  2024: มาร์ติเนซ
เรเกตอน

| เรเกตอน |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ:  เรเกเอนเอสปัญโญล  แดนซ์ฮอลล์  โซกา  การร้องแร็ป  ฮิปฮอป 
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ปลายทศวรรษ 1980 ประเทศปานามา ปวยร์โตรีโก
เครื่องบรรเลงสามัญ:  เดมโบว์ (จังหวะ)  เครื่องสังเคราะห์เสียง  แซมเพลอร์  ดิจิทัลออดิโอเวิร์กสเตชัน  แร็ป  เสียงร้อง 
รูปแบบอนุพันธุ์:  Dominican Dembow 
แนวย่อย
 Alternative reggaeton  บาชาตอน  กูบาตอน  Neoperreo 
แนวประสาน
 Moombahton  Trapeton 
ทัศนียภาพในระดับภูมิภาค
 ลาตินอเมริกา  สหรัฐ 
เรเกตอน (สเปน: reguetón, reggaetón) หรือ เร็กเกตัน (อังกฤษ: reggaeton) เป็นชื่อดนตรีและเพลงชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดจาก เรเกเอนเอสปัญโญล (reggae en español; "เร็กเกภาษาสเปน") ในปานามาช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 และต่อมาได้รับความนิยมในปวยร์โตรีโก มีรากฐานมาจากดนตรีเร็กเกของจาเมกาซึ่งเป็นแนวดนตรีลาติน ดนตรีเรเกตอนจะใช้ดนตรีจากเครื่องสังเคราะห์เสียงเล่นมากกว่าใช้เครื่องดนตรีทั่วไป เนื่องจากเป็นดนตรีที่รวมเอาแดนซ์ฮอลล์และฮิปฮอปเข้าไว้ด้วยกันทั้งหมด ดนตรีเรเกตอนได้รับความนิยมไปทั่วโลกตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 ดนตรีเรเกตอนมีเนื้อหาเป็นของตัวเอง ส่วนใหญ่จะใช้ภาษาสเปนร้องเพลงทั้งหมด
แหล่งข้อมูลอื่น

www.reggaeton.eu The biggest Reggaeton website in Europe
batanga.com เก็บถาวร 2007-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน