stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าภววรมันที่ 1
พระราชประวัติ

พระเจ้าภววรมันที่ 1 เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละ ครองราชย์ระหว่างปี  พ.ศ. 1123 – 1143  เป็นเชษฐาของพระเจ้ามเหนทรวรมัน พระองค์เป็นเชื้อพระวงศ์ในอาณาจักรฟูนาน ที่ปกครองเมืองภวปุระ พระองค์ได้ร่วมมือกันกับเจ้าชายจิตรเสน ยกกองทัพเข้าชิงราชสมบัติจาก พระเจ้ารุทรวรมัน เพราะเห็นว่าพระเจ้ารุทรวรมันขาดความชอบธรรมในการขึ้นครองราชสมบัติโดยหลังจากที่ พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 3 สวรรคต พระเจ้ารุทรวรมัน ก็ทำการสังหารรัชทายาทที่ชอบธรรมที่ประสูติจากพระอัครมเหสี แล้วตั้งตนขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฟูนาน ซึ่งพระองค์ก็มีชัยชนะเหนือพระเจ้ารุทรวรมัน และยึดราชธานีวยาธปุระได้สำเร็จ จากนั้นก็ใช้เวลาอีกหลายปีในศึกสงครามเพื่อรวบรวมและขยายอาณาจักร เจ้าชายจิตรเสนเป็นแม่ทัพที่เกรียงไกรทรงยกกองทัพเข้าปราบปรามหัวเมืองต่าง ๆ ในอาณาจักรฟูนานเพื่อรวมเข้ากับอาณาจักรเจนละ พระเจ้าภววรมันที่ 1 เข้าพิธีบรมราชาภิเษกในปี พ.ศ.1123 เป็นปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละ โดยพระองค์สวรรคตในปี พ.ศ.1143 เจ้าชายจิตรเสน ซึ่งตามาคือพระเจ้ามเหนทรวรมัน ได้ทำการชิงราชสมบัติจากพระโอรสของพระองค์ และขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละสืบมา
พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 2

| พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 2> พระมหากษัตริย์ฟูนาน |
| --- | --- |
ครองราชย์: ราว ค.ศ. 434
พระองค์ก่อน: Candana (Zhāntán)
พระองค์ถัดไป: พระเจ้าศรีอินทรวรมัน

พระมเหสี: พระนางกุลฑีเทวี
ราชวงศ์: วรมัน (ราชสกุลเกาฑิณยะ)
พระราชบิดา: Candana (Zhāntán)
ศาสนา: พราหมณ์-ฮินดู
พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 2 (เขมร: កៅណ្ឌិន្យទី២, อักษรโรมัน: Kaundinya II, จีน: 僑陳如, พินอิน: Qiáochénrú) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรฟูนาน
พระราชประวัติ

พระเจ้าเกาฑิณยะที่ 2 เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรฟูนาน ในราชวงศ์วรมันสายราชสกุลเกาฑิณยะ ทรงครองราชย์ราว ค.ศ. 434 พระองค์ทรงเป็นพระราชโอรสของพระมหากษัตริย์ไม่ทราบพระนาม (Candana, Zhāntán) ทรงอภิเษกกับพระนางกุลฑี มีพระราชโอรสที่ประสูติจากพระนางคือ พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 3 และพระองค์ทรงนับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดู
พระเจ้ามเหนทรวรมัน

พระเจ้ามเหนทรวรมัน (เขมร: មហេន្ទ្រវរ្ម័ន, อักษรโรมัน: Mahendravarman, จีน: 摩訶陀羅跋摩, พินอิน: Móhètuóluóbamó; สวรรคต พ.ศ. 1159) หรือพระนามเดิมว่า จิตรเสน เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละ ครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 1143 – 1159
พระราชประวัติ

พระเจ้ามเหนทรวรมัน เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละระหว่างปี พ.ศ. 1143 – 1159 ซึ่งอาณาจักรเจนละจะกลายเป็นอาณาจักรพระนครในยุคถัดมา พระองค์เป็นพระญาติสนิทของพระเจ้าภววรมันที่ 1 (เขมร: ភវវរ្ម័នទី១) ทรงเข้าร่วมกองทัพของพระเจ้าภววรมันที่ 1 เพื่อพิชิตอาณาจักรฟูนานและสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าภววรมันที่ 1 ในพระนามว่ามเหนทรวรมัน
พระเจ้ามเหนทรวรมัน ทรงแต่งตั้งราชทูตไปอาณาจักรจามปาเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีระหว่างสองอาณาจักร
หลังจากพระองค์สวรรคต พระเจ้าอิศานวรมันที่ 1 ผู้เป็นพระราชโอรส (เขมร: ឦសានវរ្ម័ន) จึงได้สืบราชบัลลังก์ต่อมา
พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 1

พระเจ้าเกาฑิณยะวรมันเทวะ (เขมร: កៅណ្ឌិន្យវរ្ម័នទេវ, โอเดีย: କୌଣ୍ଡିନ୍ୟ สันสกฤต: कौण्डिन्य, จีน: 混塡, พินอิน: Hùntián) หรือ พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 1 หรือ พระเจ้าโกณฑัณยะ เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรฟูนาน ถัดจากพระนางโสมา
พระราชประวัติ

พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 1 เป็นพราหมณ์ชาวอินเดียที่เดินทางมาจากแคว้นกลิงคะ ทรงเดินทางโดยเรือเข้ามาสู่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1 ต่อมาได้อภิเษกกับพระนางโสมาตามตำนานพระทอง-นางนาค โดยปรากฏหลักฐานในศิลาจารึกภาษาสันสกฤตกล่าวถึง พราหมณ์เกาฑิณยะผู้ได้รับหอกวิเศษจากพราหมณ์อัศวัตถามา บุตรโทรณาจารย์ ได้เดินทางมาถึงอาณาจักรของชาวเผ่านาคและได้ทำสงครามกันสุดท้ายได้เจรจาด้วยสันติโดยการอภิเษกสมรสพราหมณ์เกาฑิณยะจึงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระเจ้าเกาฑิณยะวรมันเทวะ (កៅណ្ឌិន្យទី១) ทรงเป็นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์วรมัน แห่งอาณาจักรฟูนาน
พระเจ้าภววรมันที่ 2

พระเจ้าภววรมันที่ 2 (เขมร: ព្រះបាទភវវរ្ម័នទី២ , อักษรโรมัน: Bhavavarman II, จีน: 撥婆跋摩, พินอิน: Bópóbámó) หรือพระนามเต็มว่า พระกมรเตง อัญศรีภววรมัน (วฺระ กมฺรตางฺ อญฺ ศฺรีภวรฺมฺม) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละ และเป็นพระราชบิดาของ พระเจ้าชัยวรมันที่ 1 รัชกาลถัดไป
พระราชประวัติ

พระเจ้าภววรมันที่ 2 เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละครองราชย์ระหว่างปี  พ.ศ. 1182 – 1200  พระองค์เป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าอิศานวรมันที่ 1(ឦសានវម៌្មទី១) แต่ไม่มีหลักฐานใดยืนยันว่าพระองค์ทรงเป็นโอรสของพระเจ้าอิศานวรมันที่ 1 หรือไม่ นักวิชาการต่างสันนิษฐานว่าพระองค์อาจจะเป็นหนึ่งในเจ้าชายในราชวงศ์หรือเป็นโอรสพระองค์หนึ่งของอิศานวรมันที่ 1 ซึ่งยังไม่มีข้อยุติเกี่ยวกับข้อสันนิษฐานนี้ พระองค์ทรงสร้างจารึกมากมายแต่ไม่มีจารึกใดกล่าวถึงพระราชประวัติของพระองค์เลย
เมื่อสวรรคต พระเจ้าชัยวรมันที่ 1 พระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมา เมื่อพระเจ้าชัยวรมันที่ 1 ทรงสิ้นพระชนม์โดยไม่มีรัชทายาทที่เป็นโอรส จึงให้พระมเหสีขึ้นครองราชย์ คือ พระนางชยเทวี จึงขึ้นครองราชสมบัติต่อมาช่วงเวลานี้เองอาณาจักรเจนละเต็มไปด้วยความวุ่นวายทางการเมือง และการขึ้นครองราชย์ของพระนางก็เป็นที่โต้แย้ง นำไปสู่การแบ่งแยกรัฐเจนละออกเป็นเจนละบก กับเจนละน้ำ
ศารทวิษุวัต

ศารทวิษุวัต (สันสกฤต: शारद विषुवत्, จีน: 秋分; พินอิน: qiū fēn, เพ็งอิม: ciu1 hung1, โรมาจิ: shūbun) อาจหมายถึง
วิษุวัตเดือนกันยายน - วันที่กลางวันและกลางคืนยาวเท่ากันในช่วงฤดูใบไม้ร่วง
วันศารทวิษุวัต - วันหยุดราชการของญี่ปุ่น
จุดศารทวิษุวัต - จุดตัดระหว่างเส้นศูนย์สูตรท้องฟ้ากับระนาบสุริยวิถี ซึ่งค่าไรต์แอสเซนชัน เป็น 180°
ชิวเฟิน - หนึ่งใน 24 ภาวะในระบบปฏิทินจีน
ดูเพิ่ม

วสันตวิษุวัต
นรกภูมิ

ศาลของมัจจุราชในนรก ภาพจากสมุดภาพไตรภูมิสมัยอยุธยา
อเวจีมหานรก ภาพจากสมุดภาพไตรภูมิสมัยอยุธยา
นรกภูมิ หรือเรียกโดยย่อว่า "นรก" (บาลี: निरय, นิรย; สันสกฤต: नरक, นรก; จีน: 那落迦, นาเหลาเจี๋ย; ญี่ปุ่น: 地獄, จิโกะกุ; พม่า: ငရဲ, งาเย; มลายู: neraka เนอรากา) คือ ดินแดนหนึ่งซึ่งตามศาสนาพุทธเชื่อกันว่าผู้ทำบาปจะต้องไปเกิดทันทีหรือถูกลงโทษตามคำพิพากษาของพระยม
ตามไตรภูมิพระร่วง นรกภูมิเป็นดินแดนหนึ่งในกามภพอันเป็นภพหนึ่งในภพทั้งสาม คือ กามภพ รูปภพ และอรูปภพ รวมเรียกว่า "ไตรภพ" หรือ "ไตรภูมิ"
นรกของทางพุทธศาสนาต่างจากนรกของทางตะวันตกในสองประการ คือ สัตว์โลกมิได้ถูกส่งตัวไปเกิดและลงโทษในนรกภูมิตามคำพิพากษาของเทพ แต่เป็นเพราะบาปกรรมที่ตนได้กระทำเมื่อมีชีวิต และระยะเวลาถูกลงโทษในนรกนั้นเป็นไปตามโทษานุโทษ มิได้ชั่วกัปชั่วกัลป์เหมือนอย่างนรกของฝรั่ง กระนั้นก็นานเอาการอยู่ ซึ่งเมื่อพ้นโทษจากนรกแล้วจะได้กลับไปเกิดในโลกที่สูงขึ้นตามแต่กรรมดีที่ได้กระทำไว้หรือตามแต่ผลกรรมที่เหลืออยู่ แล้วแต่กรณี
ในไตรภูมิกถา

ตามจักรวาลวิทยาในศาสนาพุทธ นรกเป็นดินแดนหนึ่งซึ่งอยู่ใต้ชมพูทวีปหรือมนุษย์โลกลงไป และมี 9 ชั้นหรือที่เรียกว่า "ขุม" สำหรับลงทัณฑ์ต่างๆ แก่สัตว์บาปที่ไปเกิด ประกอบไปด้วยมหานรก 9 ขุม ยมโลก 360 ขุม อยู่รอบ 4 ทิศๆละ 10 ของมหานรกแต่ละขุม และ อุสสทนรก 128 ขุม อยู่รอบๆ 4 ทิศๆ ละ 4 ของมหานรกแต่ละขุม สัตว์นรกเมื่อถูกลง ทัณฑ์ทรมานแล้วก็จะเกิดขึ้นใหม่ถูกทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกว่าจะหมดกรรม
นรกแต่ละขุม

นรกภูมิแบ่งขุมนรกหลัก ๆ ได้เป็น 8 ขุม ดังนี้
สัญชีวมหานรก
กาฬสุตตมหานรก
สังฆาฏมหานรก
โรรุวมหานรก
มหาโรรุวมหานรก
ตาปนมหานรก
มหาตาปนมหานรก
อเวจีมหานรก
มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดชัยภูมิ

| --- | --- |

ประเภท: รัฐบาล
สถาปนา: 8 มีนาคม พ.ศ. 2545
มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการฯ จังหวัดชัยภูมิ (Ramkhamheang Univrsity Chaiyaphum Campus in Honour of His Majesty The King) เป็นสาขามหาวิทยาลัยแต่ไม่เทียบเท่าวิทยาเขต ให้บริการการศึกษาในส่วนภูมิภาคของมหาวิทยาลัยรามคำแหง จัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี และบัณฑิตศึกษา (ปริญญาโท) เพื่อเป็นการขยายโอกาสในการศึกษาระดับอุดมศึกษาในส่วนภูมิภาค ปัจจุบัน ตั้งอยู่ที่ ตำบลโคกเริงรมย์ อำเภอบำเหน็จณรงค์ จังหวัดชัยภูมิ
ประวัติ

ในปีการศึกษา 2538 ศาสตราจารย์รังสรรค์ แสงสุข อธิการบดีมหาวิทยาลัยรามคำแหงได้ริเริ่ม ในการสร้างโอกาสทางการศึกษาไปสู่ส่วนภูมิภาค  เพื่อเปิดโอกาสให้ผู้ที่อยู่ในภูมิภาคและท้องถิ่นต่างๆ ได้ศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมนำความรู้ที่ได้รับไปใช้ในการดำรงชีพและพัฒนาคุณภาพชีวิต โดยได้เริ่ม ดำเนินการ เปิดสาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ ในจังหวัดต่าง ๆ ซึ่งจังหวัดชัยภูมิเป็นจังหวัดหนึ่ง ที่มีการก่อตั้งสาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติด้วย
การจัดตั้งมหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดชัยภูมิ โดยการริเริ่มของ นายวุฒิชัย สงวนวงศ์ชัย อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม และโดยการประสานงานของ รองศาสตราจารย์วัฒน์ บุญกอบ อดีตรองอธิการบดีฝ่ายวิทยบริการ จังหวัดชัยภูมิ ร่วมกับสมาชิกสภาเทศบาลตำบลบ้านเพชร สมาชิกสภาเทศบาลตำบลบำเหน็จณรงค์ สมาชิกสภาเทศบาลตำบลเทพสถิต สมาชิกสภาเทศบาลตำบลหนองบัวระเหว องค์การบริหารส่วนตำบลจากอำเภอบำเหน็จณรงค์ เทพสถิต หนองบัวระเหว กิ่งอำเภอซับใหญ่ และพี่น้องประชาชนทุกคน ได้ร่วมมือกันประชุมปรึกษาหารือ แสดงความคิดเห็น เมื่อวันศุกร์ที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2545 ทุกฝ่ายได้มีส่วนร่วมในการร่วมมือร่วมใจสนับสนุน และดำเนินการเลือกตัวแทนในแต่ละเทศบาล แต่ละองค์การบริหารส่วนตำบล 7 ตำบล ร่วมเป็นคณะกรรมการพิจารณาหาสถานที่ก่อสร้างมหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการฯ จังหวัดชัยภูมิ ตั้งขึ้น ณ อำเภอบำเหน็จณรงค์
จากนั้น วันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ได้ทำการย้ายที่ตั้งจาก สำนักงานชั่วคราว โรงเรียนบำเหน็จณรงค์วิทยาคม  ไปอยู่ ณ อาคารเรียนรวมและปฏิบัติการ  ตำบลโคกเริงรมย์ อำเภอบำเหน็จณรงค์ จังหวัดชัยภูมิ
สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย

สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
สีประจำมหาวิทยาลัย ได้แก่ สีนำเงินและสีทอง ซึ่งมีความหมาย ดังนี้
สีน้ำเงิน แทน สัญลักษณ์แทนองค์พระมหากษัตริย์
สีทอง แทน  ความอุดมสมบูรณ์และรุ่งเรือง
ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย คือ ต้นฝ้ายคำ หรือ ต้นสุพรรณิการ์ ซึ่งเป็นต้นไม้ที่มีถิ่นกำเนิดจากประเทศทางตะวันตก แต่สามารถขยายพันธุ์และเติบโตแข็งแรงได้ในต่างถิ่น มีดอกสีเหลืองทอง กลีบอ่อนนุ่มซ้อนกัน 5 กลีบ
สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี พระราชทานต้นสุพรรนิการ์ (ฝ้ายคำ) ให้เป็นต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยรามคำแหง ซึ่งจากคุณสมบัติของต้นไม้ชนิดนี้  เปรียบเสมือนกับการศึกษาของรามคำแหงที่กระจายไปทุกท้องถิ่น  และนักศึกษามหาวิทยาลัยรามคำแหงที่มีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง
หน่วยงานและหลักสูตร

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดชัยภูมิ 
| หน่วยงาน | ระดับปริญญาตรี ( 4 สาขาวิชา) | ระดับปริญญาโท (3 สาขาวิชา) |  |
|  งานบริหารและธุรการ  หน่วยสารบรรณและการเจ้าหน้าที่  หน่วยพัสดุและการเงิน  หน่วยอาคารสถานที่และยานพาหนะ  หน่วยประกันคุณภาพการศึกษา  หน่วยประชาสัมพันธ์ งานสารสนเทศ หน่วยห้องสมุดและการสืบค้น  หน่วยบริการสืบค้นข้อมูล (ISC)  หน่วยคอมพิวเตอร์  หน่วยระบบควบคุมและส่งสัญญาณผ่านดาวเทียม งานบริการการศึกษา หน่วยสอน ซ่อมเสริม และวิชาการ  หน่วยแนะแนวและบริการวิชาการ  หน่วยกิจกรรมนักศึกษา  หน่วยทะเบียนและประเมินผลการศึกษา |  หลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์  (คณะนิติศาสตร์) หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาบริหารรัฐกิจ (คณะรัฐศาสตร์) หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาบริหารทั่วไป (คณะบริหารธุรกิจ) หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสื่อสารมวลชน (คณะมนุษยศาสตร์) |  หลักสูตรศึกศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา (คณะศึกษาศาสตร์) หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์ (คณะรัฐศาสตร์) หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ (คณะบริหารธุรกิจ) |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดชัยภูมิ
| ด ค กมหาวิทยาลัยรามคำแหง |
| --- | --- | --- |
| สัญลักษณ์ | พ่อขุนรามคำแหงมหาราช • สีน้ำเงิน-สีทอง |  |
| วิทยาเขต | หัวหมาก • บางนา • สุโขทัย |  |
| คณะ | นิติศาสตร์ • บริหารธุรกิจ • มนุษยศาสตร์ • ศึกษาศาสตร์ • วิทยาศาสตร์ • รัฐศาสตร์ • เศรษฐศาสตร์ • วิศวกรรมศาสตร์ • ศิลปกรรมศาสตร์ • พัฒนาทรัพยากรมนุษย์ • สื่อสารมวลชน • ทัศนมาตรศาสตร์ • บัณฑิตวิทยาลัย • สถาบันการศึกษานานาชาติ |  |
| วิทยาเขตสุโขทัย | สาธารณสุขศาสตร์ • ธุรกิจการบริการ |  |
| สาขาวิทยบริการฯ | เชียงราย • เชียงใหม่ • แพร่ • ลพบุรี • เพชรบูรณ์ • อุทัยธานี • ปราจีนบุรี • กาญจนบุรี • อุดรธานี • นครพนม • ขอนแก่น • หนองบัวลำภู • ชัยภูมิ • อำนาจเจริญ • นครราชสีมา • สุรินทร์ บุรีรัมย์ • ศรีสะเกษ • พังงา • นครศรีธรรมราช • ตรัง • สงขลา |  |
| โรงเรียนสาธิต | โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง • โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง (ฝ่ายประถม) • โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตบางนา |  |
หมวดหมู่ •  โครงการ •  สถานีย่อย
แนวร่วมสังคมนิยม

แนวร่วมสังคมนิยม (มลายู: Barisan Sosialis; จีน: 社会主义阵线) เป็นพรรคการเมืองฝ่ายซ้ายหัวรุนแรงในสิงคโปร์ ตั้งขึ้นเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2504 โดยเป็นผลมาจากความแตกแยกในพรรคกิจประชาชน ประเด็นหลักของความขัดแย้งคือการเข้าร่วมกับสหพันธรัฐมาเลเซีย ซึ่งลี กวน ยิว ให้การสนับสนุนแต่ฝ่ายซ้ายในพรรคไม่เห็นด้วย มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจำนวน 13 คน ออกมาต่อต้านการรวมเข้ากับสหพันธรัฐ พรรคนี้ประกาศเป็นรัฐบาลทางเลือกที่ปฏิเสธการรวมเข้ากับมาเลเซีย แต่เนื่องจากพรรคนี้ใช้การข่มขู่ที่รุนแรง และพรรคกลุ่มอนุรักษนิยมไม่สนับสนุน ทำให้พรรคกิจประชาชนยังคงเป็นรัฐบาลต่อไปหลังจากที่รวมเข้ากับมาเลเซียเมื่อ 16 กันยายน พ.ศ. 2506  แม้ว่าหลังจากสิงคโปร์แยกตัวออกมาจากมาเลเซียในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2508 แล้ว พรรคนี้ก็ยังได้รับการสนับสนุนน้อยลงอีก จนพรรคไม่ส่งผู้สมัครลงรับเลือกตั้งใน พ.ศ. 2534 และ พ.ศ. 2540 และหมดบทบาทไปหลังจากนั้น
สหพรรคประชาชนซาราวัก

สหพรรคประชาชนซาราวัก (มลายู: Parti Rakyat Bersatu Sarawak; จีน: 砂拉越人民联合党; อังกฤษ: Sarawak United Peoples' Party, SUPP) เป็นพรรคขนาดเล็กของแนวร่วมที่สามหรือบารีซันตีกะ ที่ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2519 ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกอีก 2 พรรคคือพรรคแห่งชาติซาราวักและสหพรรคมรดกของประชาชนพื้นเมือง กลุ่มพันธมิตรนี้ได้เป็นรัฐบาลในรัฐซาราวักอย่างต่อเนื่อง และเป็นสมาชิกของบารีซันนาซีโยนัลหรือแนวร่วมแห่งชาติด้วย พรรคนี้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2502 เพื่อเข้าร่วมการเลือกตั้งระดับเทศบาลในกูชิง ก่อนที่จะมีการเสนอให้ซาราวักรวมเข้ากับมาเลเซีย กลุ่มผู้ก่อตั้งเป็นนักธุรกิจเชื้อสายจีนที่นิยมนโยบายสังคมนิยม สมาชิกส่วนใหญ่ของพรรคในระยะแรกเป็นกลุ่มที่นิยมคอมมิวนิสต์ในซาราวัก สมาชิกอาวุโสบางคนได้ข้ามแดนไปยังกาลีมันตันเพื่อต่อต้านรัฐบาลซาราวักด้วยอาวุธ ชุมชนชาวจีนในซาราวักที่นิยมคอมมิวนิสต์เคยใช้พรรคนี้เป็นเครื่องมือในการต่อต้านการรวมซาราวักเข้ากับมาเลเซีย ในราว พ.ศ. 2503 พรรคได้ต่อต้านการจัดตั้งมาเลเซีย พรรคได้ร่วมมือกับพรรคประชาชนบรูไน  พรรคแห่งชาติปาซก โมโมฆุน ในการยื่นเรื่องต่อสหประชาชาติว่าบอร์เนียวเหนือมีสิทธิ์ในการปกครองตนเองและมีความแตกต่างจากมลายา แต่ล้มเหลว ตั้งแต่ราว พ.ศ. 2513 เป็นต้นมา พรรคเริ่มหันมาร่วมมือกับรัฐบาลของสหพันธรัฐ โดยร่วมก่อตั้งแนวร่วมแห่งชาติ ผู้สนับสนุนพรรคส่วนใหญ่เป็นชาวจีน อองกุยฮุย ผู้ก่อตั้งพรรคเสียชีวิตเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2543
อนาคตของพรรคนี้ยังไม่แน่นอนเพราะไม่ประสบความสำเร็จในการเลือกตั้งในรัฐซาราวักเมื่อ พ.ศ. 2554 หัวหน้าพรรคคนปัจจุบันคือ ดาโต๊ะ ปาติงงี ตัน ศรี จอร์จ ชาน ฮง นัม ซึ่งเป็นรองมุขมนตรีของซาราวัก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
แม่น้ำเกิม

แม่น้ำเกิม (เวียดนาม: Sông Gâm) เป็นแม่น้ำในจังหวัดกาวบั่ง จังหวัดห่าซาง และจังหวัดเตวียนกวาง ประเทศเวียดนาม มีต้นน้ำสองสายในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ประเทศจีน ในทิศตะวันตกแม่น้ำหรูกุ้ย-แม่น้ำผู่เหม่ย (จีน: 儒桂河-普梅河) และทางทิศตะวันออกคือแม่น้ำหยินเจียง-แม่น้ำไป่โตว (จีน: 吟江-百都河) ซึ่งมาบรรจบกันเป็นแม่น้ำหยินเจียง ซึ่งแม่น้ำสาขาในประเทศจีนที่ยาวที่สุดเพียงประมาณ 50 กิโลเมตร และไหลผ่านเข้าประเทศเวียดนาม ที่พิกัดภูมิศาสตร์ 23.011667°N 105.786667°E
สถานีท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์

สถานีท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ หรือ สถานีเคแอลไอเอ เป็นสถานีรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ตั้งอยู่ในอาคารผู้โดยสารหลัก ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ (KLIA) รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย รถไฟฟ้าที่ให้บริการ มีทั้งรถไฟฟ้าเคแอลไอเอ เอ็กซ์เพรส และเคแอลไอเอ แทรนสิต
สถานีนี้มีเพียงชานชาลาเดียว รถไฟฟ้าแต่ละประเภทจะจอดเทียบชานชาลาใดชานชาลาหนึ่งเท่านั้น โดยรถไฟฟ้าเคแอลไอเอ เอ็กซ์เพรส จะจอดเทียบชานชาลา A ส่วนรถไฟฟ้าเคแอลไอเอ แทรนสิต จะจอดเทียบชานชาลา B
ดูเพิ่ม

ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์
ระบบขนส่งมวลชนในหุบเขากลัง
พระวิปัสสีพุทธเจ้า

| พระวิปัสสีพุทธเจ้า> ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
สถานที่ประสูติ: เขมมิคทายวัน
สถานที่บรรลุธรรม: โคนต้นแคฝอย
ตำแหน่ง: พระพุทธเจ้า
ก่อนหน้า: พระปุสสพุทธเจ้า
ถัดไป: พระสิขีพุทธเจ้า
สถานที่ปรินิพพาน: วัดสุมิตตาราม
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: กรุงพันธุมดี
พระบิดา: พระเจ้าพันธุมะ
พระมารดา: พระนางพันธุมดี
วรรณะเดิม: กษัตริย์
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระวิปัสสีพุทธเจ้า (บาลี: Vipassī Buddha; สันสกฤต: Vipaśyīn Buddha; จีน: 毗婆尸佛) เป็นพระพุทธเจ้าพระองค์ที่ 19 ในพุทธวงศ์ของพระโคตมพุทธเจ้า ตรัสรู้เมื่อ 91 มหากัปที่แล้ว
พระประวัติ

พระวิปัสสีพุทธเจ้า มีพระนามเดิมว่าเจ้าชายวิปัสสี เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าพันธุมะและพระนางพันธุมดีแห่งกรุงพันธุมดี ประสูติที่เขมมิคทายวัน มีปราสาท 3 หลังเป็นที่ประทับคือ นันทปราสาท สุนันทปราสาท และสิริมาปราสาท และทรงมีสนมกำนัล 43,000 นาง เมื่อเจริญวัยได้ทรงอภิเษกสมรสกับพระนางสุทัสสนา มีพระโอรสด้วยกันพระองค์หนึ่งคือ เจ้าชายสมวัฏฏขันธะ ขณะนั้นเจ้าชายวิปัสสีมีพระชนมายุได้ 8,000 พรรษา
หลังประสูติกาลพระโอรส ได้ทรงเห็นเทวทูต 4 จึงเกิดความเบื่อหน่ายโลก ตัดสินพระทัยทรงรถเทียมม้าเสด็จออกผนวช โดยมีข้าราชบริพาร 84,000 คนตามเสด็จ พระองค์ทรงบำเพ็ญเพียรอยู่ 8 เดือน  ถึงวันเพ็ญเดือนหก ได้เสวยข้าวมธุปายาสที่ธิดาสุทัสสนเศรษฐีนำมาถวาย แล้วไปประทับพักกลางวัน ณ สาลวัน ทรงได้รับหญ้า 8 กำที่คนเฝ้าไร่ข้าวเหนียวชื่อสุชาตะถวาย ทรงนำมาปูรองประทับนั่งที่โคนต้นแคฝอย บำเพ็ญเพียรต่อจนได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าในตอนรุ่งเช้า
หลังจากตรัสรู้ได้ทรงประกาศพระศาสนา ตราบจนเสด็จดับขันธปรินิพพานที่วัดสุมิตตาราม ขณะพระชนมายุ 80,000 พรรษา
พระวิปัสสีพุทธเจ้ามีคู่อัครสาวกนามว่าพระขัณฑะและพระติสสะ คู่อัครสาวิกาคือพระจันทาและพระจันทมิตตา และพระอโสกะเป็นพระอุปัฏฐาก
ความเกี่ยวข้องกับพระโคตมพุทธเจ้า

ในสมัยพระวิปัสสีพุทธเจ้า พระโคตมพุทธเจ้าเสวยพระชาติเป็นพญานาคชื่ออตุละ ได้พานาคบริวารจำนวนหลาย 10 ล้านตน เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าพระองค์นั้น ได้ประโคมดนตรีถวาย ต่อมาได้อาราธนาพระองค์ไปประทับที่มณฑปในเมืองนาค แล้วถวายตั่งทองประดับอัญมณีและไข่มุกให้ทรงประทับนั่ง พระพุทธเจ้าได้พยากรณ์ว่าพญาอตุลนาคราชจะได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าในอีก 91 มหากัปข้างหน้า
สถานีพอร์ตกลัง

สถานีพอร์ตกลัง (มลายู: Stesen Komuter Pelabuhan Klang) เป็นสถานีรถไฟฟ้าของรถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม ตั้งอยู่ในเมืองพอร์ตกลัง, รัฐเซอลาโงร์, ประเทศมาเลเซีย เป็นสถานีปลายทางของรถไฟชานเมืองสายพอร์ตกลัง โดยตัวสถานีตั้งอยู่ใกล้ท่าเรือฝั่งใต้, ศูนย์อพยพพอร์ตกลัง และโรงเรียนหลายแห่ง ส่งผลให้มีผู้โดยสารมาใช้บริการสถานีแห่งนี้เป็นจำนวนมาก
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับ สถานีพอร์ตกลัง เก็บถาวร 2015-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พลูโต (เทพปกรณัม)

พลูโต (กรีก: Πλούτων, Ploutōn) ทรงเป็นผู้ครองโลกบาดาลในเทพปกรณัมคลาสสิก พระนามก่อนหน้าของพระองค์ คือ เฮดีส ซึ่งใช้เป็นชื่อเรียกโลกบาดาลมากกว่า ในศาสนาและเรื่องปรัมปรากรีกโบราณ พลูโตแทนมโนทัศน์ด้านบวกมากกว่าของพระเจ้าผู้ทรงเป็นประธานเหนือชีวิตหลังความตาย พลูตอนมักผสมกับพลูตอส (ละติน: Ploutos, กรีก: Πλοῦτος, Plutus) พระเจ้าแห่งความมั่งคั่ง เพราะพบทรัพย์แร่ใต้ดิน และด้วยพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าคะเธาะนิค (chthonic) พระองค์จึงทรงปกครองแผ่นดินลึกอันมีเมล็ดพืชที่จำเป็นสำหรับการเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์ด้วย
โยนาห์

ผู้เผยพระวจนะในคัมภีร์ไบเบิล
| โยนาห์ יוֹנָה‎ |
| --- | --- |
ผู้เผยพระวจนะโยนาห์ (ป. ค.ศ.1508–1512) โดยผู้เผยพระวจนะโยนาห์ (เพดานโบสถ์น้อยซิสทีน)
ผู้เผยพระวจนะ
เกิด: ศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสตกาล กัธเฮเฟอร์ ราชอาณาจักรอิสราเอล
เสียชีวิต: ศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล
นับถือ ใน: ศาสนายูดาห์ ศาสนาคริสต์ ศาสนาอิสลาม ศาสนาบาไฮ
สักการสถานหลัก: สุสานโยนาห์ (ถูกทำลาย) นครโมซูล ประเทศอิรัก 
บิดามารดา: อามิททัย (บิดา)
 
วันฉลอง: 21 กันยายน (โรมันคอทอลิก)
โยนาห์ (อังกฤษ: Jonah หรือ Jonas; ฮีบรู: יוֹנָה Yōnā, แปลว่า นกเขา) เป็นผู้เผยพระวจนะชาวยิวในคัมภีร์ฮีบรู เป็นชาวเมืองกัธเฮเฟอร์ในราชอาณาจักรอิสราเอลเหนือเมื่อราวศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล โยนาห์เป็นบุคคลหลักในหนังสือโยนาห์ซึ่งเล่าเรื่องที่โยนาห์ไม่เต็มใจจะเดินทางไปประกาศคำพิพากษาของพระเจ้าไปยังเมืองนีนะเวห์ (อยู่ใกล้กับนครโมซูลในปัจจุบัน) ในจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่ หลังโยนาห์ถูกกลืนเข้าท้องสัตว์ทะเลขนาดใหญ่ (ฮีบรู: דג גדול, อักษรโรมัน: dāḡ gāḏol, แปลตรงตัว 'ปลายักษ์') แล้วถูกคายออกไป โยนาห์ก็กลับไปกระทำพันธกิจของพระเจ้า
ดูเพิ่ม

นบี
แหล่งข้อมูลอื่น

Jonah leaving whale
The Book of Jonah (Hebrew and English)
The Book of Jonah (NIV)
Hirsch, Emil G.; Budde, Karl (1906). "Jonah, Book of".  ใน Singer, Isidore;  และคณะ (บ.ก.). The Jewish Encyclopedia. New York: Funk & Wagnalls.
Prophet Jonah Orthodox icon and synaxarion
The Prophet Jonah at the Christian Iconography website
| ด ค กผู้เผยพระวจนะในคัมภีร์ฮีบรู / พันธสัญญาเดิม |
| --- | --- |
ยุคก่อนปฐมบรรพบุรุษ:  อาเบล‡  เอโนค‡  โนอาห์‡ (ในวรรณกรรมรับบี) 
ปฐมบรรพบุรุษ / ปฐมบรรพสตรี:  อับราฮัม  อิสอัค  ยาโคบ  ซาราห์ฺ 
ผู้เผยพระวจนะ ของวงศ์วานอิสลาเอลในโทราห์:  โมเสส (ในวรรณกรรมรับบี)  อาโรน  มิเรียม  เอลดาดและเมดาด  ฟีเนหัส 
ถูกกล่าวถึงใน หมวดผู้เผยพระวจนะยุคแรก:  โยชูวา  เดโบราห์  กิเดโอน  แซมสัน  เอลคานาห์  ฮันนาห์  อาบีกายิล  ซามูเอล  กาด  นาธัน  ดาวิด  ซาโลมอน  เยดูธูน  อาหิยาห์  เชไมยาห์  เอลียาห์  เอลีชา  อิดโด  ฮานานี  เยฮู  มีคายาห์  ยาฮาซีเอล  เอลีเอเซอร์บุตรโดดาวาหุ  เศคาริยาห์บุตรเยโฮยาดา  ฮุลดาห์ 
ผู้เผยพระวจนะใหญ่:  อิสยาห์ (ในวรรณกรรมรับบี)  เยเรมีย์  เอเสเคียล  ดาเนียล‡ (ในวรรณกรรมรับบี) 
ผู้เผยพระวจนะน้อย:  โฮเชยา  โยเอล  อาโมส  โอบาดีห์  โยนาห์ (ในวรรณกรรมรับบี)  มีคาห์  นาฮูม  ฮาบากุก  เศฟันยาห์  ฮักกัย  เศคาริยาห์  มาลาคี 
ลัทธิโนอาห์:  เบโอร์  บาลาอัม  โยบ (ในวรรณกรรมรับบี) 
อื่น ๆ:  อามอส  เบเออรี  บารุค  อากูร์  อุรียาห์  บุซี  โมรเดคัย  เอสเธอร์ (ในวรรณกรรมรับบี)  เอสรา  เนหะมีย์  รูธ  โอเดด  อาซาริยาห์ 
 ชื่อเอียงแสดงถึงบุคคลที่สถานะผู้เผยพระวจนะไม่ได้รับการยอมรับในระดับสากล  ‡ แสดงถึงบุคคลที่มีสถานะผู้เผยพระวจนะเฉพาะในศาสนาคริสต์ 
| ด ค กหนังสือโยนาห์ |
| --- | --- |
สถานที่:  ทารชิช  นีนะเวห์  ยัฟฟา 
บุคคล:  พระยาห์เวห์  โยนาห์  อามิททัย 
ต้นฉบับ:  Hebrew Bible  Septuagint  Latin Vulgate  Wycliffe Version  King James Version  American Standard Version  World English Version 
← หนังสือโอบาดีห์หนังสือมีคาห์ (บทที่ 1) →
แนวร่วมทางเลือก

แนวร่วมทางเลือก (มลายู: Barisan Alternatif) เป็นแนวร่วมของพรรคการเมืองฝ่ายค้านในมาเลเซียเพื่อต่อสู้กับแนวร่วมแห่งชาติ
การก่อตั้ง

แนวร่วมทางเลือกก่อตั้งเหลังจากการจับกุมอันวาร์ อิบราฮิม เมื่อ 20 กันยายน พ.ศ. 2541 ต่อมาในวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2542 พรรคฝ่ายค้านใหญ่ 4 พรรคคือพรรคอิสลามมาเลเซีย พรรคกิจกรรมประชาธิปไตย พรรคยุติธรรมแห่งชาติ และพรรคประชาชนมาเลเซียได้ประกาศเป็นแนวร่วมในการลงสมัครรับเลือกตั้ง ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2542 พรรคปาสได้รับชัยชนะในรัฐกลันตันและรัฐตรังกานู และได้ที่นั่งในสภาเพิ่มขึ้น พรรคกิจกรรมประชาธิปไตยได้ที่นั่งเพิ่มขึ้นอีกเช่นกันแต่หัวหน้าพรรคไม่ได้รับเลือก
ต่อมา พรรคอิสลามมาเลเซียซึ่งมีเป้าหมายที่จะจัดตั้งรัฐอิสลามในมาเลเซียซึ่งต่างจากนโยบายของพรรคอื่นในแนวร่วม ทำให้เกิดความตึงเครียดขึ้น หลังเหตุการณ์ 11 กันยายน พ.ศ. 2544 พรรคกิจกรรมประชาธิปไตยประกาศแยกตัวออกจากแนวร่วมเพราะเกรงว่ากระแสหวาดกลัวรัฐมุสลิมจะทำให้เสียคะแนน เมื่อ 21 กันยายน พ.ศ. 2544 ความแตกแยกภายในแนวร่วมทำให้เห็นการต่อสู้กันเองของพรรคฝ่ายค้านในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2547 ความสัมพันธ์ระหว่างพรรคยุติธรรมแห่งชาติและพรรคอิสลามมาเลเซียยังคงตึงเครียด และพรรคอิสลามมาเลเซียไม่สนับสนุนพรรคประชาชนมาเลเซียในการลงสมัครในโกตาบารู
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2558 พรรคกิจกรรมประชาธิปไตย พรรคอิสลามมาเลเซียและพรรคยุติธรรมแห่งชาติได้มาร่วมมือกันอีกครั้งในชื่อสัญญาประชาชน (มลายู: Pakatan Rakyat; จีน: 人民联盟) โดยพรรคปาสยอมอ่อนลงและเน้นในเรื่องเศรษฐกิจเท่านั้น
10 ไฮเจีย

10 ไฮเจีย (กรีก: ‘Υγιεία; อังกฤษ: Hygiea) เป็นดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่งในแถบดาวเคราะห์น้อย มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางในแนวรีประมาณ 350 - 500 กิโลเมตร และมีมวลคิดเป็นประมาณ 2.9% ของมวลรวมทั้งหมดของดาวเคราะห์น้อยในแถบหลัก ถือเป็นดาวเคราะห์น้อยที่ใหญ่ที่สุดเป็นลำดับที่สี่ทั้งโดยปริมาตรและมวล รวมถึงเป็นดาวเคราะห์น้อยขนาดใหญ่ที่สุดสำหรับกลุ่มดาวเคราะห์น้อยมืด (คือ ดาวเคราะห์น้อยประเภท C) ซึ่งมีส่วนประกอบคาร์บอนอยู่บนพื้นผิวค่อนข้างมาก
แม้ไฮเจียจะเป็นดาวเคราะห์น้อยที่มีขนาดใหญ่มาก แต่ด้วยพื้นผิวที่ค่อนข้างมืดและยังอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์มาก จึงปรากฏให้โลกเห็นเพียงริบหรี่ ดาวเคราะห์น้อยอื่นที่มีขนาดเล็กกว่าจึงถูกค้นพบก่อนที่ แอนนาเบล เดอ แกสปารีส จะค้นพบไฮเจียเมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1849 ไฮเจียมีค่าความส่องสว่างปรากฏต่ำกว่าเวสต้าถึง 4 เท่า และต้องใช้กล้องโทรทรรศน์ขนาด 100 มม. เป็นอย่างน้อย จึงจะสามารถมองเห็น
ตำบลบ้านโข้ง

| ตำบลบ้านโข้ง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Ban Khong
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: อู่ทอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 96.00 ตร.กม. (37.07 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 8,974 คน
 • ความหนาแน่น: 93.48 คน/ตร.กม. (242.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 72160
รหัสภูมิศาสตร์: 720910
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บ้านโข้ง เป็นตำบลในอำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลบ้านโข้ง
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลบ้านโข้ง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลสระกระโจม (อำเภอดอนเจดีย์)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลสนามคลี (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลพลับพลาไชย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลเลาขวัญ และตำบลหนองโสน (อำเภอเลาขวัญ จังหวัดกาญจนบุรี)
| เทศบาลตำบลบ้านโข้ง |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.บ้านโข้งที่ตั้งสำนักงานเทศบาลตำบลบ้านโข้ง
พิกัด: 14°34′07.7″N 99°52′44.1″E﻿ / ﻿14.568806°N 99.878917°E﻿ / 14.568806; 99.878917
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: อู่ทอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 96.00 ตร.กม. (37.07 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 8,974 คน
 • ความหนาแน่น: 93.48 คน/ตร.กม. (242.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05720905
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 1 หมู่ 2 ตำบลบ้านโข้ง อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี 72160
เว็บไซต์: ban-khong.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย