stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจองคำทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยโป่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยโป่งทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลผาบ่อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลผาบ่องทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลปางหมู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปางหมูทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหมอกจำแป่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหมอกจำแป่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยผา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยผาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยปูลิง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยปูลิงทั้งตำบล
สถานีตำรวจ

อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอนมีสถานีตำรวจภูธรทั้งหมด 4 แห่ง ได้แก่
สถานีตำรวจภูธรเมืองแม่ฮ่องสอน ตั้งอยู่ที่เลขที่ 11/31 ถนนขุนลุมประพาส ตำบลจองคำ ให้มีเขตอำนาจการรับผิดชอบและพื้นที่การปกครองทั้งหมด 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลจองคำ ตำบลห้วยปูลิง ตำบลห้วยผา และตำบลปางหมู ให้อยู่ในความปกครองของสถานีตำรวจภูธรจังหวัดแม่ฮ่องสอน ตำรวจภูธรภาค 5
สถานีตำรวจภูธรห้วยโป่ง ตั้งอยู่ที่เลขที่ 5 หมู่ 1 ถนนเชียงใหม่–แม่ฮ่องสอน ตำบลห้วยโป่ง ให้มีเขตอำนาจการรับผิดชอบและพื้นที่การปกครองทั้งหมด 1 ตำบล ได้แก่ ตำบลห้วยโป่ง ให้อยู่ในความปกครองของสถานีตำรวจภูธรจังหวัดแม่ฮ่องสอน ตำรวจภูธรภาค 5
สถานีตำรวจภูธรน้ำเพียงดิน ตั้งอยู่ที่เลขที่ 200 หมู่ 10 ตำบลผาบ่อง ให้มีเขตอำนาจการรับผิดชอบและพื้นที่การปกครองทั้งหมด 1 ตำบล ได้แก่ ตำบลผาบ่อง ให้อยู่ในความปกครองของสถานีตำรวจภูธรจังหวัดแม่ฮ่องสอน ตำรวจภูธรภาค 5
สถานีตำรวจภูธรหมอกจำแป่ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 140 หมู่ 1 ตำบลหมอกจำแป่ ให้มีเขตอำนาจการรับผิดชอบและพื้นที่การปกครองทั้งหมด 1 ตำบล ได้แก่ ตำบลหมอกจำแป่ ให้อยู่ในความปกครองของสถานีตำรวจภูธรจังหวัดแม่ฮ่องสอน ตำรวจภูธรภาค 5
การศึกษา > อุดมศึกษา

อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน เป็นศูนย์กลางของการศึกษาของจังหวัด และเป็นที่ตั้งของสถาบันอุดมศึกษา 2 แห่ง คือ
วิทยาลัยชุมชนแม่ฮ่องสอน
วิทยาลัยแม่ฮ่องสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
การศึกษา > อาชีวศึกษา

วิทยาลัยการอาชีพนวมินทราชินีแม่ฮ่องสอน
การศึกษา > โรงเรียน

ในอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน มีโรงเรียนสำคัญ ดังนี้
โรงเรียนห้องสอนศึกษา โรงเรียนประจำจังหวัดแม่ฮ่องสอน
โรงเรียนเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน
โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์แม่ฮ่องสอน
โรงเรียนอนุบาลแม่ฮ่องสอน
โรงเรียนองค์การบริหารส่วนจังหวัดบ้านจองคำ
โรงเรียนอนุบาลบรรณวิทย์
โรงเรียนเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน เทศบาล 3 (แผนกประถมศึกษา)
โรงเรียนเทศบาล 2 (เฉลิมพระเกียรติ)
โรงเรียนองค์การบริหารส่วนจังหวัดบ้านจองคำ
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน
โรงพยาบาล

โรงพยาบาลศรีสังวาลย์
โรงเรียนธัญญารักษ์แม่ฮ่องสอน (ศูนย์บำบัดยาเสพติด)
ท่าอากาศยาน

ท่าอากาศยานแม่ฮ่องสอน
แหล่งน้ำ

แม่น้ำปาย
แม่น้ำแม่ฮ่องสอน
แม่น้ำแม่สะมาด
ลำน้ำปุ๊
หนองจองคำ
อ่างเก็บน้ำแม่ฮ่องสอน
↑  "ระบบสารสนเทศเพื่อการบริหาร". stat.bora.dopa.go.th.
หลุมพอทะเล

| หลุมพอทะเล |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
สกุล:: Intsia
สปีชีส์:: I.  bijuga
ชื่อทวินาม
Intsia bijuga (Colebr.) Kuntze

ชื่อพ้อง
 Afzelia bijuga A.Gray  Afzelia cambodiensis Hance  Afzelia retusa Kurz  Eperua decandra Blanco  Intsia amboinensis DC.  Intsia cambodiensis (Hance) Pierre  Intsia madagascariensis DC.  Intsia moelebei Vieill.  Intsia retusa (Kurz) Kuntze  Intsia tashiroi Hayata  Jonesia monopetala Hassk.  Jonesia triandra Roxb.  Macrolobium amboinense Hassk.  Macrolobium bijugum Colebr.  Outea bijuga (Colebr.) DC.  Pahudia hasskarliana Miq.  Tamarindus intsia Spreng.
หลุมพอทะเล หรือ ประดู่ทะเล (ชื่อวิทยาศาสตร์: Intsia bijuga) เป็นต้นไม้พืชดอกในวงศ์ถั่ว มีถิ่นกำเนิดในอินโดแปซิฟิก มีการกระจายพันธุ์จากประเทศแทนซาเนียและประเทศมาดากัสการ์ไปทางตะวันออกผ่านประเทศอินเดียและรัฐควีนส์แลนด์, ประเทศออสเตรเลียถึงหมู่เกาะแปซิฟิกของประเทศซามัว ต้นสูงได้หลายเมตร พบในป่าชายเลน
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

หลุมพอทะเลเป็นไม้ยืนต้น อาจจะ สูง  20–40  เมตร  เรือนยอดเป็นพุ่มทรงสูงถึงแผ่กว้าง เปลือกสีเทาแกมเหลืองถึงสีน้ำตาลเทา  เรียบหรือแตกสะเก็ด  ใบย่อยเรียงเป็นคู่ แผ่นใบรูปรีถึงรูปไข่กลับ  กว้าง  4–10  เซนติเมตร  ยาว  5–18  เซนติเมตร  ดอกออกเป็นช่อแยกแขนงตามง่ามใบและปลายกิ่ง มีสีขาวก่อนเปลี่ยนเป็นสีชมพูและแดงในเวลาต่อมา  เส้นผ่านศูนย์กลาง  2–2.5  เซนติเมตร ผลแบน รูปขอบขนาน ผิวเกลี้ยง กว้าง 4–5 เซนติเมตร ยาว 10–25 เซนติเมตร แตกเมื่อแก่ มี 4–8 เมล็ด เมล็ดสีน้ำตาลเข้ม รูปไข่ ปลายมนโคนตัด  กว้างประมาณ 2 เซนติเมตร ยาว 2.5–3 เซนติเมตร
การใช้ประโยชน์

เปลือกและใบของใช้เป็นยาแผนโบราณ ไม้ท่อนในปาปัวนิวกินีและนิวซีแลนด์เรียกว่า กวิลา (ตอกปีซิน: kwila) เป็นไม้ที่ทนทานและกันปลวกได้ดี ทำให้เป็นวัสดุที่มีมูลค่าสูง ใช้สำหรับการปูพื้นและการใช้งานอื่น ๆ เนื้อไม้ยังสามารถใช้สกัดสีย้อม ไม้อาจมีจุดสีทองแทรกในเนื้อซึ่งน่าดึงดูดสำหรับผู้บริโภคบางกลุ่ม เนื่องจากมีการตัดไม้เป็นจำนวนมาก ทำให้ใกล้สูญพันธุ์ในหลายพื้นที่ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีการซื้อไม้เป็นจำนวนมากสำหรับตกแต่งสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ในประเทศจีน ซึ่งเป็นผู้นำเข้าไม้รายใหญ่ที่สุด ในตลาดสหรัฐอเมริกาและยุโรปเป็นไม้ใช้สำหรับปูพื้น ซึ่งโดยทั่วไปจะขายโดยใช้ชื่อต่างกัน โรงเลื่อยที่ทำการตัดไม้มีทั้งที่ได้รับอนุญาตและไม่ได้รับใบอนุญาต กรีนพีซอ้างว่าในอัตราปัจจุบันของการทำไม้ ต้นหลุมพอทะเลจะถูกตัดจนหมดภายใน 35 ปี
สัญลักษณ์

หลุมพอทะเล เป็นต้นไม้สัญลักษณ์อย่างเป็นทางการของดินแดนกวมของสหรัฐ รู้จักกันในชื่ออิฟิต (ชามอร์โร: ifit) ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สองไม่มีความอุดมสมบูรณ์ของไม้ชนิดนี้อีกต่อไปบนเกาะ การตัดต้นอิฟิตที่มีชีวิตบนเกาะกวมถือเป็นสิ่งผิดกฎหมาย เนื้อไม้ยังคงเป็นที่นิยมมากที่สุดสำหรับช่างแกะสลักในท้องถิ่น
บรรณานุกรม

F.A. Zich; B.P.M Hyland; T. Whiffen; R.A. Kerrigan (2020). "Intsia bijuga". Australian Tropical Rainforest Plants (8 ed.). Commonwealth Scientific and Industrial Research Organisation (CSIRO). สืบค้นเมื่อ 5 March 2021.
Sze Pang Cheung; Tiy Chung; Tamara Stark (17 April 2007). "Merbau's Last Stand" (PDF). Amsterdam: Greenpeace International.
Sihite, Jamartin (August 2005). Bintuni Bay Nature Reserve Management Plan - Irian Jaya Barat Province 2006-2030 (PDF). The Nature Conservancy. ISBN 978-979-97700-3-5. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-09-30. สืบค้นเมื่อ 2007-03-22.
แหล่งข้อมูลอื่น

CIRAD Forestry Department เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - timber data
Merbau Decking PicturesMerbau Decking Australia
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน |
| --- | --- |
Intsia bijuga:  Wikidata: Q12700996  Wikispecies: Intsia bijuga  APDB: 67985  EoL: 415775  EPPO: INTBI  FNA: 242413430  GBIF: 2963211  GRIN: 20110  iNaturalist: 343875  IPNI: 500954-1  IRMNG: 10178660  ITIS: 819919  IUCN: 32310  NCBI: 162812  PfaF: bijuga Intsia bijuga  Plant List: ild-1524  PLANTS: INBI  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:500954-1  Tropicos: 13051964 
Macrolobium bijugum:  Wikidata: Q39151086  APDB: 200236  GBIF: 2963226  GRIN: 23070  IPNI: 505649-1  IRMNG: 10170759  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:505649-1  Tropicos: 13035379
สะพานถอนหายใจ

| สะพานถอนหายใจ |
| --- | --- |
Ponte dei Sospiri

ข้าม: รีโอดีปาลัซโซ
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานโค้ง
วัสดุ: หินอิสเตรีย
ความยาว: 11 เมตร (36 ฟุต)
ประวัติ
ผู้ออกแบบ: อันโตนีโอ กอนตีโน
วันเริ่มสร้าง: 1600 (year)
วันสร้างเสร็จ: 1603 (year)
ที่ตั้ง

สะพานถอนหายใจ (อังกฤษ: Bridge of Sighs) หรือ ปอนเตเดซอสปีรี  (อิตาลี: Ponte dei Sospiri, เวเนโต: Ponte de i Sospiri) เป็นสะพานในเวนิส ประเทศอิตาลี มีลักษณะเป็นสะพานปิดทึบสร้างจากหินอ่อนสีขาว ข้ามคลองรีโอดีปาลัซโซ (Rio di Palazzo) เชื่อมต่อคุกใหม่ (ปรีโจนีนูโอเว; Prigioni Nuove) เข้ากับห้องสอบสวนในวังโดเจ สะพานนี้เป็นผลงานออกแบบโดยอันโตนีโอ กอนตีโน ผู้ซึ่งมีลุงคือ อันโตนีโอ ดา ปอนเต ผู้ออกแบบสะพานรีอัลโต สะพานก่อสร้างในปี 1600
ศัพทมูล

ทิวทัศน์จากหน้าต่างของสะพานถอนหายใจในอดีตเป็นทิวทัศน์สุดท้ายของนครเวนิสก่อนที่ผู้ที่ถูกตัดสินมีความผิดจะมองเห็นก่อนถูกนำเข้าคุก ชื่อภาษาอังกฤษ (บริดจออฟซายส์; อังกฤษ: Bridge of Sighs) แปลมาจากภาษาอิตาลีและนำมาใช้ครั้งแรกโดยลอร์ดบีเรินในศตวรรษที่ 19 ซึ่งมาจากความเข้าใจว่านักโทษจะถอนหายใจขณะมองออกไปยังนครเวนิสเป็นครั้งสุดท้ายก่อนถูกจองจำ
ในวัฒนธรรม

สะพานในลักษณะคล้ายกันจำนวนมากทั่วโลก รวมถึงสะพานที่เป็นสะพานปิดจำนวนหนึ่ง มีการตั้งชื่อตามสะพานถอนหายใจ ดูเพิ่มที่สะพานถอนหายใจ (แก้ความกำกวม).
Le pont des soupirs โอเปราปี 1861 โดยชาคส์ ออฟเฟินบาคส์ ใช้ชื่อเดียวกับสะพานนี้
ในโครงเรื่องของภาพยนตร์ปี 1979 เรื่อง A Little Romance มีความเกี่ยวข้องกับสะพานนี้มาก ในเนื้อเรื่องยังมีการบอกเล่าธรรมเนียมว่าหากคู่รักใดนั่งเรือกอนโดลาผ่านใต้สะพานขณะเสียงระฆังโบสถ์ดังในช่วงพระอาทิตย์ตกดิน คู่รักนั้นจะรักกันชั่วนิรันดร์
อัลบัมสตูดิโอลำดับที่สองของร็อบบิน ทาวเวอร์ ใช้ชื่อเดียวกัน Bridge of Sighs ผล่อยในปี 1974
สถาปนิกชาวอเมริกัน เอช. เอช. ริเชิร์ดสัน ได้รับแรงบันดาลใจจากสะพานนี้ในการออกแบบทางเดินยกระดับแบบปิดที่เชื่อมส่วนศาลและคุกเข้าด้วยกันในเรือนจำเทศมณฑลอัลเลเกนีซึ่งสร้างเสร็จในปี 1888 ทางเชื่อมนี้ใช้ชื่อสะพานถอนหายใจเช่นกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

Ponte dei Sospiri (หมวดหมู่)
Bridge of Sighs, Venice
Bridge of Sighs ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
"Bridge of Sighs, The" . The New Student's Reference Work . 1914.
แม่แบบ:Wikivoyage inline
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า คลังแสงเวนิส | จุดหมายตาของเวนิส สะพานถอนหายใจ | ถัดไป กาโดโร |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ภูมิศาสตร์:  Structurae
บรรณารักษศาสตร์และสารนิเทศศาสตร์

บรรณารักษศาสตร์และสารนิเทศศาสตร์ (อังกฤษ: Library and information science: LIS) เป็นการศึกษาเรื่องที่เกี่ยวกับการจัดเก็บ สิ่งพิมพ์, ข้อมูล, และสื่อ ทั้งภายในและภายนอกห้องสมุด รวมไปถึงการเรียนรู้ทางวิชาการ ในแง่ของทรัพยากรเพื่อการเรียนรู้ ว่าผู้ใช้ใช้ระบบห้องสมุดและระบบการเรียนรู้อื่น ๆ อย่างไร
เป้าหมายหลักของ งานวิจัยด้านบรรณารักษศาสตร์และสารนิเทศศาสตร์ มุ่งไปที่การจัดการองค์ความรู้ เพื่อการดึงข้อมูลมาใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยอาจรวมถึงหัวข้ออันได้แก่ การได้มา, การสร้างรายการชื่อ, การจัดหมวดหมู่, การเก็บรักษา, และ การดูแลข้อมูลและทรัพยากรห้องสมุด
การศึกษาอีกแขนงหนึ่ง ที่ศึกษาเรื่องใกล้เคียงกัน แต่ได้พัฒนาไปอีกทาง คือ การศึกษาโครงสร้างของข้อมูล และ ทฤษฎีข้อมูล (Information Theory) ซึ่งเป็นการศึกษาเชิงคณิตศาสตร์ เกี่ยวกับแนวคิดของข้อมูลสารสนเทศ
ดูเพิ่ม

สารสนเทศศาสตร์
วารสารศาสตร์สื่อประสม
บรรณารักษ์

ภาพวาด The Librarian (ค.ศ. 1556) โดย Giuseppe Arcimboldo
บรรณารักษ์ (อังกฤษ: librarian) คือ บุคคลที่มีความเป็นมืออาชีพในการจัดการข้อมูลในด้านบรรณารักษศาสตร์และสารนิเทศศาสตร์ โดยส่วนใหญ่แล้วบรรณารักษ์มักจะทำงานในห้องสมุดสาธารณะ ห้องสมุดโรงเรียน ห้องสมุดมหาวิทยาลัย หรือแม้กระทั่งห้องสมุดในบริษัทต่างๆ รวมไปถึงโรงพยาบาล บรรณารักษ์มีหน้าที่ช่วยให้ผู้ที่มาใช้บริการทราบข้อเท็จจริง จัดหาสารสนเทศและค้นทรัพยากรสารสนเทศประเภทต่าง ๆ ทั้งหนังสือ วารสาร เว็บไซต์และสารสนเทศอื่น ๆ พิจารณาหนังสือ นิตยสาร ภาพยนตร์และอุปกรณ์คอมพิวเตอร์โดยการจัดซื้อ จัดการหนังสือและทรัพยากรอื่น ๆ ที่ผู้ใช้ต้องการ
แหล่งข้อมูลอื่น

ALIA: Careers in Library and Information Management เก็บถาวร 2021-11-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Friends of Libraries USA
Occupational Outlook Handbook: Librarians
SLA's Competencies for Information Professionals
Library and Information Science Wiki
Some Old Egyptian Librarians, Ernest Gushing Richardson, Charles Scribners, 1911
เขตปกครองตนเองของประเทศรัสเซีย

เขตปกครองตนเอง (รัสเซีย: автономный округ) เป็นหน่วยองค์ประกอบประเภทหนึ่งของสหพันธรัฐรัสเซีย และในขณะเดียวกันก็เป็นเขตการปกครองประเภทหนึ่งของหน่วยองค์ประกอบอื่น ๆ ณ ค.ศ. 2014 รัสเซียมีเขตปกครองตนเอง 4 แห่งจาก 85 หน่วยองค์ประกอบ เขตปกครองตนเองชูคอตคาเป็นเขตปกครองตนเองเพียงเขตเดียวที่ไม่ได้ขึ้นกับแคว้นใด ๆ ส่วนเขตปกครองตนเองอีกสามเขตได้แก่ เขตปกครองตนเองเนเนตส์ของแคว้นอาร์ฮันเกลสค์, เขตปกครองตนเองยามาโล-เนเนตส์และเขตปกครองตนเองฮันตี-มันซี–ยูกราของแคว้นตูย์เมน
รายชื่อ

| ธง | แผนที่ | ชื่อ  | ชื่อในประเทศ  | เมืองหลวง  | ประชากร (ค> ศ. 2010)  | เนื้อที่  | วันที่ จัดตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | เขตปกครองตนเองชูคอตคา   | รัสเซีย: Чукотский Автономный Округ (Chukotskiy Avtonomny Okrug)   ชูคอต: Чукоткакэн Aвтономныкэн Округ (Chukotkaken Avtonomnyken Okrug) | อะนาดืยร์  รัสเซีย: Анадырь (Anadyr)   ชูคอต: Кагыргын (Kagyrgyn) | 50,526 | 721,481 ตร.กม. (278,565 ตร. ไมล์) | 10 ธันวาคม 1930 |
|  |  | เขตปกครองตนเองเนเนตส์   | รัสเซีย: Ненецкий Автономный Округ (Nenetskiy Avtonomny Okrug)   เนเนตส์: Ненёцие Aвтономной Ӈокрук (Nenjocije Awtonomnoj Ŋokruk) | นาเรียน-มาร์  รัสเซีย: Нарьян-Мар (Naryan-Mar)   เนเนตส์: Няръянa Mарˮ (Nyar'yana Marq) | 42,090 | 176,810 ตร.กม. (68,267 ตร.ไมล์) | 15 กรกฎาคม 1929 |
|  |  | เขตปกครองตนเองยามาโล-เนเนตส์   | รัสเซีย: Ямало-Ненецкий Автономный Округ (Yamalo-Nenetskiy Avtonomny Okrug)   เนเนตส์: Ямалы-Ненёцие Aвтономной Ӈокрук (Yamaly-Nenyotsiye Avtonomnoj Ŋokruk) | ซาเลฮาร์ด  รัสเซีย: Салехард (Salekhard)   เนเนตส์: Саляʼ Xарад (Salja’ Harad) | 522,904 | 769,250 ตร.กม. (297,009 ตร.ไมล์) | 10 ธันวาคม 1930 |
|  |  | เขตปกครองตนเองฮันตี-มันซี–ยูกรา   | รัสเซีย: Ханты-Мансийский Автономный Округ (Khanty-Mansiyskiy Avtonomny Okrug)   ฮันตี: Хӑнты-Мансийской Aвтономной Округ (Ȟănty-Mansijskoj Avtonomnoj Okrug)   มันซี: Ханты-Мансийский Автономный Округ (Hanty-Mansijskij Avtonomnyj Okrug) | ฮันตี-มันซิสค์  รัสเซีย: Ханты-Мансийск (Khanty-Mansiysk)   ฮันตี: Ёмвоҷ (Yomvoḉ)    มันซี: Абга (Abga) | 1,532,243 | 534,801 คร.กม. (206,488 ตร.ไมล์) | 10 ธันวาคม 1930 |
รายชื่อ > อดีตเขตปกครองตนเอง

| ธง | แผนที่ | ชื่อ  | ชื่อในประเทศ  | เมืองหลวง  | ประชากร  | เนื้อที่  | ปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | เขตปกครองตนเองโคมี-เปียร์เมียค   | รัสเซีย: Коми-Пермяцкий Автономный Округ (Komi-Permyatskiy Avtonomny Okrug)   โคมี-เปียร์เมียค: Коми-Пермяцкöй Aвтономнöй Округ (Komi-Permjacköj Avtonomnöj Okrug) | คูดึมคาร์  รัสเซีย: Кудымкар (Kudymkar)   โคมี-เปียร์เมียค: Кудымкöр (Kudymkör) | 132,824 (2005) | 32,770 ตร.กม. (12,653 ตร.ไมล์) | 1930–2005 |
|  |  | เขตปกครองตนเองโคเรียค   | รัสเซีย: Корякский Автономный Округ (Koryakskiy Avtonomny Okrug)   โคเรียค: Чав’чываокруг (Čav’čyvaokrug) | ปาลานา  รัสเซีย: Палана (Palana)   โคเรียค: Пылылъын (Pylylʺyn) | 22,580 (2007) | 292,600 ตร.กม. (112,973 ตร.ไมล์) | 1930–2007 |
|  |  | เขตปกครองตนเองไตมีร์   | รัสเซีย: Таймырский Автономный Округ (Taymyrskiy Avtonomny Okrug) | ดูดินคา  รัสเซีย: Дудинка (Dudinka) | 38,372 (2007) | 879,929 ตร.กม. (339,742 ตร.ไมล์) | 1930–2007 |
|  |  | เขตปกครองตนเองอะกิน-บูเรียต   | รัสเซีย: Агинский Бурятский Автономный Округ (Aginskiy Buryatskiy Avtonomny Okrug)   บูร์ยัต: Агын Буряадай Aвтономито Tойрог (Agyn Buryaaday Avtonomito Toyrog) | อะกินสโคเย  รัสเซีย: Агинское (Aginskoye)   บูร์ยัต: Ага (Aga) | 76,383 (2008) | 19,592 ตร.กม. (7,565 ตร.ไมล์) | 1937–2008 |
|  |  | เขตปกครองตนเองอุสต์-ออร์ดินสกีบูเรียต   | รัสเซีย: Усть-Ордынский Бурятский Автономный Округ (Ust’-Ordynskiy Avtonomny Okrug)   บูร์ยัต: Усть-Ордын Буряадай Aвтономито Tойрог (Ust’-Ordyn Buryaaday Avtonomito Toyrog) | อุสต์-ออร์ดินสกี  รัสเซีย: Усть-Ордынский (Ust-Ordynsky)   บูร์ยัต: Ордын Адаг (Ordyn Adag) | 134,320 (2008) | 22,400 ตร.กม. (8,649 ตร.ไมล์) | 1937–2008 |
|  |  | เขตปกครองตนเองเอเวนค์   | รัสเซีย: Эвенкийский Автономный Округ (Evenkiyskiy Avtonomny Okrug)   เอเวนค์: Эведы Автомоды Округ (Ēvēde Avtōmōde Okrug) | ตูรา  รัสเซีย: Тура (Tura)   เอเวนค์: Typy (Turu) | 16,979 (2007) | 763,197 ตร.กม. (294,672 ตร.ไมล์) | 1930–2007 |
บทจดหมาย

จดหมายที่เขียนขึ้นด้วยจุดประสงค์ในการสอน
นักบุญเปาโลเขียนบทจดหมาย โดย Valentin de Boulogne หรือ Nicolas Tournier (ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 16, Blaffer Foundation Collection, Houston, TX)
บทจดหมาย (อังกฤษ: epistle; /ɪˈpɪsəl/; จาก กรีกโบราณ  ἐπιστολή (epistolḗ) 'จดหมาย') เป็นงานเขียนที่ส่งถึงบุคคลหนึ่งหรือกลุ่มบุคคลหนึ่ง มักเป็นจดหมายที่มีเนื้อหาสั่งสอนด้วยสำนวนภาษาเป็นทางการและสละสลวย งานเขียนประเภทบทจดหมายพบได้ทั่วไปในอียิปต์โบราณในฐานะส่วนหนึ่งของหลักสูตรการเขียนของโรงเรียนอาลักษณ์ จดหมายในพันธสัญญาใหม่จากอัครทูตถึงบรรดาคริสต์ศาสนิกชนมักถูกเรียกว่าเป็นบทจดหมาย จดหมายที่ถือกันว่าเขียนโดยเปาโลรู้จักในคำเรียกว่าบทจดหมายของเปาโล (Pauline epistles) ส่วนจดหมายฉบับอื่น ๆ เรียกว่าเป็นบทจดหมายคาทอลิก (catholic epistles) หรือบทจดหมายทั่วไป (general epistles)
บทจดหมายอียิปต์โบราณ

ชาวอียิปต์โบราณเขียนบทจดหมายโดยส่วนใหญ่มักเขียนเพื่อเหตุผลทางศึกษาศาสตร์ นักอียิปต์วิทยา Edward Wente (ค.ศ. 1990) คาดว่าฟาโรห์เจดคาเรแห่งราชวงศ์ที่ห้าแห่งอียิปต์ซึ่งทรงเขียนจดหมายหลายฉบับถึงวิเซียร์ (เสนาบดี) ของพระองค์ ถือเป็นผู้ทรงบุกเบิกงานเขียนประเภทบทจดหมาย การเขียนบทจดหมายได้รับการยืนยันการมีอยู่อย่างชัดเจนในราชวงศ์ที่หกของราชอาณาจักรเก่าแห่งอียิปต์ และปรากฏชัดในคู่มือการศึกษา The Book of Kemit ที่เขียนเขียนในช่วงราชวงศ์ที่สิบเอ็ด มีสูตรมาตรฐานของการเขีนบทจดหมายในสมัยราชอาณาจักรกลางแห่งอียิปต์ สูตรบทจดหมายที่ใช้ในยุครามเสสมีรากฐานจากจดหมายที่เขียนขึ้นในสมัยอามาร์นาแห่งราชวงศ์ที่สิบแปด Wente ระบุถึง "จดหมายเสียดสี" (Satirical Letter) ที่พบบน Papyrus Anastasi I ของราชวงศ์ที่สิบเก้าว่าเป็นบทจดหมายที่เด็กนักเรียนชาวอียิปต์นิยมคัดลอกบนเศษภาชนะกระเบื้อง (นักโบราณคดีค้นพบตัวอย่างมากกว่าแปดสิบชิ้น) เพื่อฝึกการเขียน บทเขียนยังมีการเขียนถึงคนตาย และในยุครามเสสมีการเขียนถึงเทพเจ้าด้วย การเขียนบทจดหมายถึงเทพเจ้านี้ได้รับความนิยมแพร่หลายมากขึ้นในยุคที่เปอร์เซียและกรีกปกครอง
แหล่งข้อมูลอื่น

Gosse, Edmund William (1911). "Epistle" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 9 (11 ed.). pp. 701–703.
Catholic Encyclopedia: Epistles
David Trobisch, "How to read an ancient letter collection", 1999: the possibility of a narrative critical study of the Letters of Paul
บรรจุพระศพ (มีเกลันเจโล)

| บรรจุพระศพ |
| --- | --- |

ศิลปิน: มีเกลันเจโล 
ปี: ค.ศ. 1500 - ค.ศ. 1501
ประเภท: จิตรกรรมสีฝุ่นบนไม้
สถานที่: หอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน)
บรรจุพระศพ (อังกฤษ: The Entombment) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยมีเกลันเจโล จิตรกรสมัยเรอแนซ็องส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน)ในอังกฤษ
มีเกลันเจโลเขียนภาพ “บรรจุพระศพ” ราวระหว่างปี ค.ศ. 1500 ถึงปี ค.ศ. 1501 แต่ไม่เสร็จ เวลาที่เขียนภาพนี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่แม้ว่าจะเชื่อกันทั่วไปว่าเป็นภาพที่เขียนในสมัยแรกๆ บางท่านก็เชื่อว่าเป็นภาพที่เขียนโดยลูกศิษย์ของมีเกลันเจโลจากภาพที่ร่างโดยมีเกลันเจโลหรือเขียนเลียนแบบโดยตรง
จากเอกสารที่พบในปี ค.ศ. 1981 มีเกลันเจโลได้รับจ้างให้เขียนจิตรกรรมแผงสำหรับวัดซานอากอสติโนในกรุงโรม แต่ก็ไม่ได้เขียนและคืนเงินให้ผู้จ้าง แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานแน่นอนแต่เชื่อกันว่าภาพที่ว่าคือภาพ “บรรจุพระศพ” ที่เป็นภาพที่ยังเขียนไม่เสร็จเมื่อมีเกลันเจโลกลับไปยังฟลอเรนซ์
ตรงกลางแผงเป็นภาพร่างของพระเยซูถูกแบบไปยังที่บรรจุพระศพ ชายที่มีหนวดที่อยู่ข้างหลังคือโจเซฟแห่งอาริมาเธียผู้ยกที่เก็บศพของตนเองให้เป็นที่เก็บร่างพระ เยซู บุคคลทางซ้ายที่สวมเสื้อยาวสีส้มแดงของภาพอาจจะเป็นนักบุญจอห์น และผู้ที่คุกเข่าคือนักบุญแมรี แม็กดาเลน บุคคลอีกสองคนในภาพไม่ทราบว่าเป็นใคร บ้างก็เสนอว่าผู้อยู่ด้านในคือนิโคเดอมัส (Nicodemus)  และสตรีอีกผู้หนึ่งคือแมรี ซาโลเม ผู้ที่ไม่ได้อยู่ในภาพคือพระแม่มารี
ดูเพิ่ม

มีเกลันเจโล
บรรจุพระศพ
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
บรรษัท

บรรษัท (อังกฤษ: corporation) หรือ บริษัท (เป็นคำที่ใช้ในสหรัฐอเมริกา) หมายถึงองคภาวะตามกฎหมาย (legal entity) ที่มีสิทธิและความรับผิดแตกต่างกันระหว่างสมาชิก ซึ่งจัดตั้งภายใต้กฎหมายของรัฐ  บรรษัทมีหลายรูปแบบต่างกันออกไป ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการประกอบกิจการธุรกิจ บรรษัทในยุคก่อนก่อตั้งขึ้นโดยกฎบัตร (เช่นพระราชบัญญัติหรือรัฐบัญญัติผ่านทางรัฐสภาหรือสภานิติบัญญัติ) ปัจจุบันนี้บรรษัทใหม่สามารถก่อตั้งขึ้นได้โดยการจดทะเบียนตามที่กฎหมายกำหนด
ดูเพิ่ม

บริษัท (company)
บทสดุดี

บทสดุดี (อังกฤษ: Panegyric) คือ 	สุนทรพจน์อย่างเป็นทางการ หรือต่อมาหมายถึงบทเขียนที่ใช้ในการกล่าวสรรเสริญบุคคลหรือปรัชญาความคิด และเป็นงานที่เป็นที่ทำการศึกษากันมากที่ไม่ใช่บทยกย่อง (eulogy) และมิใช่งานเขียนที่มีจุดประสงค์ในการวิพากษ์
“Panegyric” มาจากภาษากรีก “πανηγυρικός” ที่แปลว่า “สุนทรพจน์ที่เหมาะกับที่ประชุมใหญ่” (ศาสนชุมนุมของกรีก (Panegyris)) ในเอเธนส์สุนทรพจน์ดังกล่าวมักจะกล่าวเนื่องในโอกาสที่มีเทศกาลหรือการกีฬาระดับชาติ โดยมีวัตถุประสงค์ในการปลุกเร้าใจพลเมืองให้เห็นดีเห็นงามไปกับการกระทำอันเป็นวีรบุรุษของบรรพบุรุษ
บทสดุดีที่มีชื่อเสียงที่สุดก็ได้แก่บทสดุดี “Olympiacus” โดย จอร์จิอัส,  “Olympiacus” โดย ลิเซียส และ “Panegyricus” และ “Panathenaicus” โดยอิโซคราทีส แต่ไม่ได้กล่าวจริง การกล่าวสดุดีเนื่องในโอกาสงานศพเช่นสุนทรพจน์ที่เขียนโดยนักประวัติศาสตร์ชาวกรีกธูซิดิดีสที่กล่าวโดยเพรีคลีสก็อยู่ในประเภทที่เรียกว่า “บทสดุดี”
ในสมัยโรมันโบราณบทสดุดีจำกัดใช้ในการสรรเสริญผู้ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น และใช้ “บทสรรเสริญผู้ตาย” (funeral oration) สำหรับผู้เสียชีวิตไปแล้วเท่านั้น ตัวอย่างของบทสดุดีที่มีชื่อเสียงในภาษาลาตินก็ได้แก่บทสดุดีที่กล่าวโดยพลินิผู้เยาว์ในวุฒิสภาโรมันเนื่องในโอกาสที่ได้รับตำแหน่งเป็นกงสุล ที่มีเนื้อหาบางส่วนพาดพิงไปถึงบทยกย่องจักรพรรดิทราจัน
เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 3 และระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 4 ในสมัยของจักรพรรดิไดโอคลีเชียนก็เกิดมีประเพณีการสรรเสริญคุณสมบัติของความเป็นมหาวีรบุรุษของพระจักรพรรดิที่กำลังทรงราชย์อยู่ในงานเทศกาลทางวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 336 ยูซีเบียสแห่งเซซาเรียให้บทสดุดีเนื่องในพระราชวโรกาสที่จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 ทรงราชย์ครบรอบ 30 ปี ซึ่งเป็นการสรรเสริญความมั่นศรัทธาทางศาสนาของพระองค์แทนที่จะเป็นการสรรเสริญในพระราชกรณียกิจที่ทรงประสบความสำเร็จในทางโลกที่ได้ทรงทำมาตามประเพณีการกล่าวสดุดีที่ทำกันมา
บทสดุดีที่ให้อย่างมีอรรถรส, ประสิทธิภาพ และ มีปฏิภาณเป็นเครื่องมือสำหรับผู้ยังมีอายุไม่มากนักผู้มีการศึกษาแต่ขาดประสบการณ์ในการดึงดูดความสนใจที่ต้องการในบรรยากาศของการแข่งขัน เมื่อกวีคลอเดียนเดินทางจากอเล็กซานเดรียมายังโรมก่อนปี ค.ศ. 395 ก็มาสร้างชื่อเสียงโดยการให้บทสดุดี และในที่สุดก็ได้เป็นกวีประจำสำนักของสติลิโค
คาสซิโอโดรัสข้าราชสำนักในพระเจ้าธีโอดอริคมหาราชทิ้งงานเขียนบทสดุดีเอาไว้ -- “Laudes” นักชีวประวัติของคาสซิโอโดรัส โอดอนเนลล์บรรยายว่าเป็น “งานที่เป็นที่ทราบกันเป็นสุนทรพจน์ที่มีเนื้อหาสรรเสริญอันเกินเลย; วัตถุประสงค์ของการเขียน (ซึ่งก็คงมีความสำคัญต่อการตัดสินคุณค่า) ก็เพื่อให้เห็นว่าการกล่าวสรรเสริญอันเกินเลยจะทำได้มากเท่าใดโดยไม่เกินขอบเขตของมารยาทและการจำกัดของสังคม”
โคลงสดุดีคาสิดา (Qasida) คือโคลงสดุดีในภาษาอาหรับ, ภาษาเปอร์เซีย, ภาษาตุรกี และ ภาษาอูรดู
ดูเพิ่ม

วาทศาสตร์
แหล่งข้อมูลอื่น

James J. O'Donnell, Cassiodorus (Berkeley: University of California Press, 1979).
บรอนโตเทอเรียม

| บรอนโตเทอเรียม ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยอีโอซีน ตอนปลาย |
| --- | --- |

กระดูกของ Brontotherium hatcheri ที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาแห่งชาติ วอชิงตันดีซี

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Perissodactyla
วงศ์:: Brontotheriidae
สกุล:: Brontotherium

Species
 B. gigas (type)  B. leidyi  B. hatcheri  B. ingens  B. platyceras
บรอนโตเทอเรียม (อังกฤษ: Brontotherium มีความหมายว่าสัตว์แห่งสายฟ้า) เป็นสกุลของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมกีบคี่ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วสกุลหนึ่งในวงศ์ Brontotheriidae ซึ่งเป็นวงศ์ของสัตว์กินหญ้าที่คล้ายแรดและมีความเกี่ยวพันกับม้า สกุลนี้ได้รับการค้นพบในแถบทวีปอเมริกาเหนือในช่วงปลายของยุค Eocene
ซากที่เหลือของบรอนโตเทอเรียมได้รับการค้นพบในบริเวณรัฐเซาท์ดาโคตาและเนวาดา ในอดีต ชนเผ่าซุกซึ่งเป็นชนเผ่าพื้นเมืองของอเมริกันได้ค้นพบบรอนโตเทอเรียมจากการมาของพายุฝน และเชื่อว่าเมื่อใดที่พวกมันวิ่งอยู่เหนือก้อนเมฆจะทำให้เกิดพายุฝนฟ้าคะนอง และได้เรียกพวกมันว่าม้าแห่งสายฟ้า กระดูกที่ค้นพบโดยชนเผ่าซุกนั้นเป็นกระดูกของฝูงบรอนโตเทอเรียมที่ตายจากการระเบิดของภูเขาไฟในบริเวณเทือกเขาร็อกกีซึ่งยังมีพลังอยู่และปะทุตัวบ่อยในขณะนั้น
ตาม Mihlbachler et al. 2004 สปีชีส์ทั้งหมดที่อยู่ในสกุลบรอนโตเทอเรียม ได้ถูกรวมเข้ากับสกุลเมกะเซร็อบส์ (อังกฤษ: Megacerops) แต่บางองค์กรไม่ยอมรับการรวมสกุลดังกล่าว
ลักษณะ

บรอนโตเทอเรียมมีความสูงประมาณ 2.5 เมตร (8.2 ฟุต) ที่บริเวณหัวไหล่ มีลักษณะคล้ายแรดตัวใหญ่ บนจมูกมีเขารูปตัววาย มีปลายทู่ยื่นออกมา