stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รัฐสภาสหราชอาณาจักร
กระบวนการนิติบัญญัติ

ทั้งสองสภาในรัฐสภาสหราชอาณาจักรในการประชุมมีประธานคือ ประธานสภาสามัญชน สำหรับสภาสามัญชน และประธานสภาขุนนาง สำหรับสภาขุนนาง
สำหรับสภาสามัญชน การเลือกตั้งประธานจะมีผลได้ตามทฤษฎีจะต้องได้รับพระบรมราชานุญาตจากพระมหากษัตริย์ก่อน แต่ในทางจารีตรัฐธรรมนูญนั้นจะได้รับพระบรมราชานุญาตโดยอัตโนมัติ บทบาทประธานสภานั้นอาจจะปฏิบัติราชการแทนโดยประธานฝ่ายพิจารณาวิธีการจัดหารายได้ รองประธานคนที่หนึ่ง หรือรองประธานคนที่สอง (ตำแหน่งทั้งสามนี้มาจากคณะกรรมาธิการรัฐสภาฝ่ายพิจารณาวิธีการจัดหารายได้ ซึ่งเคยมีอยู่ในอดีต)
ก่อนเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2006 สภาขุนนางมีประธานในที่ประชุมคือลอร์ดชานเซลเลอร์ ซึ่งเป็นสมาชิกในคณะรัฐมนตรี ซึ่งมีบทบาทในสภาค่อนข้างจำกัด (ในขณะที่อำนาจและบทบาทของประธานสภาสามัญชนนั้นมีมหาศาล) อย่างไรก็ตาม ตามพระราชบัญญัติการปฏิรูปรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 2005 มีผลให้ตำแหน่งประธานในสภาขุนนางเป็นตำแหน่งที่แยกออกจากลอร์ดชานเซลเลอร์ (ซึ่งมีหน้าที่กำกับดูแลงานกิจการด้านศาลยุติธรรม) โดยสิ้นเชิง แต่อย่างไรก็ดีนั้นในสภาขุนนางค่อนข้างจะมีระเบียบแบบแผนในการปกครองตนเองได้ อำนาจการตัดสินใจต่างๆ ด้านกฎระเบียบข้อบังคับในสภารวมทั้งบทบาทการลงโทษสมาชิกนั้นจะถูกตัดสินโดยทั้งสภา ในขณะที่สภาสามัญชนนั้นมีประธานมีหน้าที่รับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว การอภิปรายต่างๆ ในสภาขุนนางต่อหน้าสภาจะใช้คำนำว่า "ท่านลอร์ดทั้งหลาย" (My Lords) ในขณะที่การอภิปรายในสภาสามัญชนนั้นจะใช้คำนำถึงประธานแต่เพียงผู้เดียวว่า "ท่านประธาน" (Mr. Speaker / Madam Speaker)
ทั้งสองสภาอาจใช้การลงมติต่างๆ ร่วมกันผ่านการลงมติด้วยเสียง โดยสมาชิกทั้งหลายจะตะโกนว่า "Aye!" (อัย!) และ "No!" (โน!) ในสภาสามัญชน หรือ "คอนเทนท์!" (Content!) และ "น็อต-คอนเทนท์" (Not-Content!) ในสภาขุนนาง และประธานในการประชุมจะตัดสินผลการลงมติ คำวินิจฉัยของประธานอาจจะถูกท้าทายผลการลงมติและจะต้องทำการนับคะแนน แต่ประธานสภาสามัญชนมีอำนาจปฏิเสธคำขอจากสภาในการนับคะแนนใหม่ได้ แต่ประธานสภาขุนนางไม่มีอำนาจนี้ ในกรณีการขอนับคะแนนใหม่นั้น แต่ละสภาจะต้องให้สมาชิกของแต่ละสภาเข้าแถวในห้องโถงด้านข้างทั้งสองฝั่งของห้องประชุมสภา โดยพนักงานจะทำการบันทึกชื่อ และการลงมติจะถูกนับทีละคนในขณะที่สมาชิกแต่ละคนเดินเข้าสภาทีละคน ประธานสภาสามัญชนจะต้องไม่สังกัดพรรคการเมือง และจะต้องออกเสียงลงคะแนนยกเว้นในกรณีเสียงเสมอกัน อย่างไรก็ตามประธานสภาขุนนางนั้นสามารถลงมติร่วมกับสมาชิกในสภาขุนนางได้
ทั้งสองสภาสามารถประชุมและอภิปรายได้โดยสาธารณะ โดยในระหว่างการประชุมสภาสามารถให้บุคคลทั่วไปเข้าฟังการอภิปรายได้
เชิงอรรถ

↑  ขุนนางฝ่ายศาสนจักรนั่งกับขุนนางอาณาจักรฝ่ายรัฐบาล
↑  สมาชิกสามารถได้รับการรับเลือกเป็นสมาชิกรัฐสภาอิสระหรือออกจากพรรคการเมืองที่สังกัดตอนได้รับการเลือกตั้ง สมาชิกรัฐสภาที่ถูกสั่งพักจากพรรคที่ตนสังกัดให้ถือว่าเป็นอิสระเช่นกัน สมาชิกรัฐสภาทั้ง 6 คนในหมู่นี้ได้รับการเลือกตั้งในฐานะสมาชิกรัฐสภาอิสระในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2024
ดูเพิ่ม

รัฐสภา
สหราชอาณาจักร
สภาขุนนาง
สภาสามัญชน
รัฐสภาอังกฤษ
รัฐสภาแห่งสกอตแลนด์
| ด ค กสภานิติบัญญัติแห่งชาติระบบสองสภา |
| --- | --- |
สหพันธรัฐ:  แคนาดา  ซูดาน  เซาท์ซูดาน  โซมาเลีย  เนปาล  ไนจีเรีย  บราซิล  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  เบลเยียม  ปากีสถาน  มาเลเซีย  เม็กซิโก  เยอรมนี  รัสเซีย  สวิตเซอร์แลนด์  สหรัฐ  ออสเตรเลีย  ออสเตรีย  อาร์เจนตินา  อินเดีย  อียิปต์  เอธิโอเปีย 
รัฐเดี่ยว:  กัมพูชา  กาบอง  เกรนาดา  โกตดิวัวร์  คาซัคสถาน  เคนยา  แคเมอรูน  โคลอมเบีย  จอร์แดน  จาเมกา  ชิลี  เช็กเกีย  ซิมบับเว  เซนต์ลูเชีย  ญี่ปุ่น  ตรินิแดดและโตเบโก  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  นามิเบีย  เนเธอร์แลนด์  บาร์เบโดส  บาห์เรน  บาฮามาส  บุรุนดี  เบลารุส  เบลีซ  โบลิเวีย  ปารากวัย  ปาเลา  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มาดากัสการ์  โมร็อกโก  รวันดา  โรมาเนีย  เลโซโท  ไลบีเรีย  สเปน  สโลวีเนีย  สหราชอาณาจักร  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐโดมินิกัน  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  อัฟกานิสถาน  อิเควทอเรียลกินี  อิตาลี  อินโดนีเซีย  อุซเบกิสถาน  อุรุกวัย  เอสวาตีนี  แอนติกาและบาร์บูดา  แอฟริกาใต้  แอลจีเรีย  โอมาน  ไอร์แลนด์  เฮติ 
ดินแดนในภาวะพึ่งพิง:  เบอร์มิวดา  ปวยร์โตรีโก  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา  อเมริกันซามัว  ไอล์ออฟแมน 
รัฐที่ไม่ได้รับการรับรองอย่างสมบูรณ์:  โซมาลีแลนด์ 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย (ค.ศ. 1920–1939) (ค.ศ. 1969–1992)  เซอร์เบีย (ค.ศ. 1901–1903)  เท็กซัส (ค.ศ. 1836–1845)  ยูโกสลาเวีย (ค.ศ. 1931–1939, ค.ศ. 1945–1963, ค.ศ. 1974–1992)  เวเนซุเอลา (ค.ศ. 1811–1999)  สมาพันธรัฐอเมริกา (ค.ศ. 1862–1865)  สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย (ค.ศ. 1992–2003)  สหภาพโซเวียต (ค.ศ. 1938–1991)  เอสโตเนีย (ค.ศ. 1938–1940) 
ดูเพิ่มเติม:  ระบบสภาเดียว  ระบบสามสภา  ระบบสี่สภา  สภานิติบัญญัติแบ่งตามประเทศ 
 สภานิติบัญญัติระบบสภาเดียว  สภาล่างแห่งชาติ  สภาสูงแห่งชาติ 
ภาพพิมพ์พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ก่อนอัคคีภัยในปีค.ศ. 1834
ประเทศสเปนในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018

ประเทศสเปน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสเปนเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 85 คน ใน 24 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศสเปนได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 3 เหรียญเงิน และ 5 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 9 เหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
| เหรียญ | นักกีฬา | กีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ! ทอง | Spain men's youth beach handball team Adrián Bandera Guillermo García-Cabañas Carlos González Pau Ferré Domingo Jesús Luis David Martínez Sergio Pérez Pedro Rodríguez Sergio José Venegas | Beach handball | Boys' tournament | 000000000013-10-01-0000ตุลาคม 13 |
| 2 ! เงิน | Nina Font | Sailing | Girls' IKA Twin Tip Racing | 000000000014-10-01-0000ตุลาคม 14 |
| 3 ! ทองแดง | Javier Peña Insausti | Judo | Boys' 66 kg | 000000000007-10-01-0000ตุลาคม 7 |
| 3 ! ทองแดง | Manuel Martos | Swimming | Boys' 200 metre backstroke | 000000000012-10-01-0000ตุลาคม 12 |
| 3 ! ทองแดง | Yoel Becerra | Canoeing | Boys' C1 slalom | 000000000015-10-01-0000ตุลาคม 15 |
ดูเพิ่ม

ประเทศสเปนในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติสเปนในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาสเปนที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018 ที่ บัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตินี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   ทีมผสม  |  |
ประเทศไนจีเรียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018

ประเทศไนจีเรีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติไนจีเรียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 17 คน ใน 8 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศไนจีเรียได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 3 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 4 เหรียญ
มวยสากลสมัครเล่น

บทความหลัก: กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | Preliminaries> Opposition Result | Semifinals> Opposition Result | Final / RM> Opposition Result | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Adijat Gbadamosi | -51 kg | Bye |  Stoeva (BUL) W 4–1 |  La Piana (ITA) L 0–5 | 2 ! |
| Fatimo Aramokola | -60 kg |  Lawson (AUS) L 0–5 | Did not advance | Did not advance | 5 |
ดูเพิ่ม

ประเทศไนจีเรียในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติไนจีเรียในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาไนจีเรียที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018 ที่ บัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตินี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   ทีมผสม  |  |
เขียว สัมพัน

| เขียว สัมพัน |
| --- | --- |
ខៀវ សំផន


ประธานสภาเปรซิเดียมแห่งกัมพูชาประชาธิปไตย
ดำรงตำแหน่ง 11 เมษายน ค.ศ. 1976 – 7 มกราคม ค.ศ. 1979
นายกรัฐมนตรี: พล พต
รอง: So Phim Nhim Ros
ผู้นำ: พล พต (เลขาธิการ)
ก่อนหน้า: พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ
ถัดไป: ยุบตำแหน่ง
นายกรัฐมนตรีกัมพูชา   รักษาการ
ดำรงตำแหน่ง 4 เมษายน ค.ศ. 1976 – 14 เมษายน ค.ศ. 1976
ประธานาธิบดี: พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ
ผู้นำ: พล พต (เลขาธิการ)
ก่อนหน้า: แปน นุต
ถัดไป: พล พต
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1931-07-28) 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1931 (93 ปี) อำเภอรุมโดล จังหวัดสวายเรียง กัมพูชา อินโดจีนของฝรั่งเศส
พรรคการเมือง:   พรรคสามัคคีชาติเขมร (1997–1998)  พรรคสามัคคีชาติกัมพูชา (1993–1997)  พรรคกัมพูชาประชาธิปไตย (1981–1993)  พรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา (1967–1981)  สังคมราษฎรนิยม (1958–1967) 
คู่สมรส: So Socheat
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยมงเปอลีเย (เศรษฐศาสตรบัณฑิต) มหาวิทยาลัยปารีส (ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาเศรษฐศาสตร์)

เขียว สัมพัน (เขมร: ខៀវ សំផន เขียว สํผน; เกิด 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1931) เป็นอดีตประธานสภาเปรซิเดียมแห่งกัมพูชาประชาธิปไตยในช่วงปี ค.ศ. 1976 ถึง 1979 ทั้งยังดำรงตำแหน่งประมุขแห่งรัฐของกัมพูชาขณะอยู่ภายใต้การปกครองของเขมรแดง เป็นหนึ่งในผู้มีอำนาจระดับสูงของเขมรแดง รองจากพล พต
เขียว สัมพันเป็นชาวกัมพูชาเชื้อสายจีน เกิดที่จังหวัดสวายเรียง บิดาเป็นผู้พิพากษา จบการศึกษาจากวิทยาลัยสีสุวัตถิ์ และได้ไปศึกษาเศรษฐศาสตร์และการเมืองการปกครองที่มหาวิทยาลัยปารีสจนจบปริญญาเอกในปี ค.ศ. 1959 และเดินทางกลับประเทศเพื่อเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยพนมเปญ  ระหว่างนั้นเขียว สัมพันได้ตีพิมพ์จดหมายข่าวภาษาฝรั่งเศส ชื่อ L'Observateur เพื่อเผยแพร่แนวคิดสังคมนิยม จนเป็นที่จับตามองของรัฐบาลเจ้านโรดม สีหนุ ที่เป็นฝ่ายขวาและต่อต้านคอมมิวนิสต์ จนถูกจับตัวเปลื้องผ้าในที่สาธารณะเพื่อให้เป็นที่อับอาย [ต้องการอ้างอิง]
ในเวลาต่อมา เขียว สัมพันกลับได้รับเชิญให้เข้าร่วมพรรคสังคมของเจ้าสีหนุในปี ค.ศ. 1963 นโยบายเศรษฐกิจของเขียว สัมพันกลับถูกนำมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของแผนการชาตินิยมของรัฐบาล เขาได้รับการวางตัวให้เป็นรองหัวหน้าพรรค เพื่อเป็นการคานอำนาจกับลอน นอล ซึ่งเป็นฝ่ายขวาจัด และมีเสียงข้างมากในพรรคสังคม
ภายหลังการลุกฮือของประชาชนที่จังหวัดพระตะบองในปี ค.ศ. 1967 นำมาซึ่งการกวาดล้างผู้มีความคิดนิยมฝ่ายซ้ายโดยกองกำลังของรัฐบาล มีข่าวลือว่าเขียว สัมพันถูกลอบสังหารโดยองครักษ์ของเจ้าสีหนุ  ต่อมาเมื่อสีหนุถูกลอน นอลและหม่อมราชวงศ์สีสุวัตถิ์ สิริมตะทำรัฐประหารในปี ค.ศ. 1970 เจ้าสีหนุเปลี่ยนจุดยืนมาสนับสนุนการต่อสู้ของฝ่ายคอมมิวนิสต์ และตั้งรัฐบาลแนวร่วมแห่งชาติกัมพูชา (GRUNK)
ตัวเขียว สัมพันได้เข้าร่วมกับขบวนการนี้ด้วย โดยดำรงตำแหน่งประธานสภาเปซิเดียม เป็นผู้นำหน้าฉาก ในขณะที่อำนาจที่แท้จริงนั้นอยู่ที่พล พต แม้กระทั่งเมื่อเขมรแดงพ่ายแพ้ต่อกองทัพเวียดนามและเฮง สัมริน และออกจากอำนาจไปในปี ค.ศ. 1979 เขียว สัมพันก็ยังเป็นผู้นำอันดับสองรองจากพล พต และได้รับเลื่อนขึ้นเป็นผู้นำเขมรแดงอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1985  จนกระทั่งกองกำลังเขมรแดงประกาศยอมแพ้ต่อฝ่ายฮุน เซน ในปี ค.ศ. 1998
เขียว สัมพันถูกทางการกัมพูชาจับกุมตัวในปี ค.ศ. 2007 เพื่อนำตัวขึ้นพิจารณาคดีฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ และอาชญากรสงคราม ที่ศาลพิเศษคดีอาชญากรสงคราม กรุงพนมเปญ ตามคำขอของสหประชาชาติ ในระหว่างการพิจารณาคดี เขียว สัมพันให้การยืนยันมาตลอดว่า ไม่เคยสั่งการในฐานะผู้นำเขมรแดงให้มีการสั่งฆ่าประชาชนชาวเขมร  ลุจนวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2557 เขียว สัมพัน และนวน เจีย ถูกตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิต ในคดีฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวเขมรกว่าสองล้านคน
เหงียน วัน เกวี๊ยต

เหงียน วัน เกวี๊ยต (เวียดนาม: Nguyễn Văn Quyết; เกิด 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2534) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวเวียดนาม ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับสโมสรฟุตบอลฮานอยในวีลีก และฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม
ในวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2567 วัน เกวี๊ยต ได้ประกาศว่าเขาได้เลิกเล่นฟุตบอลนานาชาติหลังจากการแข่งขันกับอินเดีย เขาลงเล่น 58 นัด ยิงได้ 16 ประตู
การอ้างอิง

↑  "Nguyễn Văn Quyết chia tay tuyển Việt Nam" (ภาษาเวียดนาม). VnExpress. 12 October 2024.
↑  "Van Quyet อำลาทีมชาติเวียดนาม: อำลานักฟุตบอลที่มีพรสวรรค์ - Vietnam.vn". 2024-10-13.
แหล่งข้อมูลอื่น

เหงียน วัน เกวี๊ยต ที่ National-Football-Teams.com
ข้อมูลของ เหงียน วัน เกวี๊ยต ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
ประเทศเอกวาดอร์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018

ประเทศเอกวาดอร์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเอกวาดอร์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 29 คน ใน 12 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเอกวาดอร์ได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน และ 2 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 5 เหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
| เหรียญ | นักกีฬา | กีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ! ทอง | Patin, OscarOscar Patin | Athletics | Boys' 5000 metre walk | 000000000015-10-01-0000ตุลาคม 15 |
| 2 ! เงิน | Ángulo, JuleisyJuleisy Ángulo | Athletics | Girls' Javelin throw | 000000000016-10-01-0000ตุลาคม 16 |
| 2 ! เงิน | Calvache, PabloPablo Calvache | Gymnastics | Multidiscipline | 000000000010-10-01-0000ตุลาคม 10 |
| 2 ! เงิน | Peralta, JeremyJeremy Peralta | Wrestling | Boys' Greco-Roman −45kg | 000000000012-10-01-0000ตุลาคม 12 |
| 3 ! ทองแดง | Anahí Suárez, GabrielaGabriela Anahí Suárez | Athletics | 100 metres | 000000000015-10-01-0000ตุลาคม 15 |
| 3 ! ทองแดง | Ortiz, EdithEdith Ortiz | Judo | Mixed team | 000000000010-10-01-0000ตุลาคม 10 |
| 3 ! ทองแดง | Padilla, DarlynDarlyn Padilla | Taekwondo | Boys' −73 kg | 000000000010-10-01-0000ตุลาคม 10 |
ดูเพิ่ม

ประเทศเอกวาดอร์ในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติเอกวาดอร์ในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาเอกวาดอร์ที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018 ที่ บัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตินี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   ทีมผสม  |  |
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก

| เครื่องราชอิสริยาภรณ์ อันเป็นที่เชิดชูยิ่ง ช้างเผือก |
| --- | --- |
 ดวงดาราชั้นมหาปรมาภรณ์ช้างเผือก
มอบโดย      พระมหากษัตริย์ไทย
อักษรย่อ: ดูในบทความ
ประเภท: สายสะพายพร้อมดารา, ดวงตราพร้อมดารา, ดวงตรา, เหรียญ (8 ชั้น)
วันสถาปนา: พ.ศ. 2404
ประเทศ:  ราชอาณาจักรไทย
จำนวนสำรับ: ไม่จำกัดจำนวน
ผู้สมควรได้รับ: พระบรมวงศานุวงศ์, ข้าราชการ, ผู้กระทำคุณความดี ทั้งบุรุษและสตรี
มอบเพื่อ: ผู้กระทำความดีความชอบเป็นประโยชน์แก่ราชการหรือสาธารณชน
สถานะ: ยังพระราชทานอยู่
ผู้สถาปนา: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประธาน: พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
สถิติการมอบ
รายล่าสุด: 5 สิงหาคม พ.ศ. 2567
ลำดับเกียรติ
สูงกว่า: เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี
รองมา: เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย
หมายเหตุ: รัฐบาลไทยเป็นผู้เสนอชื่อเพื่อขอรับพระราชทานจากพระมหากษัตริย์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก (อังกฤษ: The Most Exalted Order of the White Elephant) เป็นตระกูลเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย หนึ่งใน 8 ตระกูลที่สำหรับพระราชทานแด่พระบรมวงศานุวงศ์, ข้าราชการ และผู้กระทำคุณความดี ทั้งบุรุษและสตรี โดยเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกนี้สำหรับพระราชทานแก่ผู้กระทำความดีความชอบเป็นประโยชน์แก่ราชการหรือประชาชน โดยการพิจารณาเสนอขอพระราชทานของรัฐบาล เพื่อเป็นบำเหน็จความชอบและเครื่องหมายเชิดชูเกียรติยศอย่างสูงแก่ผู้ได้รับพระราชทาน พระราชทานทั้งบุรุษและสตรี หากทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แล้ว ให้ประกาศรายนามในราชกิจจานุเบกษา ปกติแล้ว ในรัชกาลนี้ จะประกาศในวันเฉลิมพระชนมพรรษา 28 กรกฎาคม ของทุกปี
ประวัติ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกนี้ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาให้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2404 แต่มิได้กำหนดให้มีสายสะพาย ต่อมาในปี พ.ศ. 2412 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงกำหนดชั้นและสายสะพายประกอบ
ประเภท ลำดับชั้น และลำดับเกียรติ

| แพรแถบย่อ | ดุมเสื้อ | ชั้น | ชื่อ | อักษรย่อ | ชื่อเดิม | วันสถาปนา | ลำดับเกียรติ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | ชั้นสูงสุด | มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก | ม.ป.ช. | - | 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452 | 8 |
|  |  | ชั้นที่ 1 | ประถมาภรณ์ช้างเผือก | ป.ช. | มหาวราภรณ์ | พ.ศ. 2412 | 10 |
|  |  | ชั้นที่ 2 | ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก | ท.ช. | จุลวราภรณ์ | พ.ศ. 2412 | 15 |
|  |  | ชั้นที่ 3 | ตริตาภรณ์ช้างเผือก | ต.ช. | นิภาภรณ์ | พ.ศ. 2412 | 23 |
|  |  | ชั้นที่ 4 | จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก | จ.ช. | ภูษนาภรณ์ | พ.ศ. 2412 | 28 |
|  |  | ชั้นที่ 5 | เบญจมาภรณ์ช้างเผือก | บ.ช. | ทิพยาภรณ์ | พ.ศ. 2416 | 33 |
|  | ไม่มี | ชั้นที่ 6 | เหรียญทองช้างเผือก | ร.ท.ช. | - | 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2445 | 52 |
|  | ไม่มี | ชั้นที่ 7 | เหรียญเงินช้างเผือก | ร.ง.ช. | - | 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2445 | 55 |
การขอพระราชทาน

การเสนอขอพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ในตระกูลช้างเผือกนี้ กำหนดให้พิจารณาถึงตำแหน่ง ระดับ ชั้น ชั้นยศ กำหนดระยะเวลา และความดีความชอบ ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรี ว่าด้วยการขอพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก และเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย พ.ศ. 2564 การขอพระราชทานในครั้งแรกในกรณีข้าราชการ จะต้องรับราชการมาแล้วไม่น้อยกว่า 5 ปีบริบูรณ์ นับแต่วันเริ่มเข้ารับราชการจนถึงวันที่ 28 พฤษภาคม ของปี โดยให้เริ่มจากเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย และเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกสลับกัน ดังนี้
ชั้นที่ 7 เหรียญเงินมงกุฎไทย
ชั้นที่ 7 เหรียญเงินช้างเผือก
ชั้นที่ 6 เหรียญทองมงกุฎไทย
ชั้นที่ 6 เหรียญทองช้างเผือก
ชั้นต่ำกว่าสายสะพาย ในกรณีข้าราชการเริ่มที่
ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์มงกุฎไทย
ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์ช้างเผือก
ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย
ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก
ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย
ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก
ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย
ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก
ชั้นสายสะพาย หรือ ข้าราชการที่มีบรรดาศักดิ์ สามารถขอรับพระราชทานโกศประดับเมื่อสิ้นชีวิต
ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (สายสะพาย 1)
ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (สายสะพาย 2)
ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ  (สายสะพาย 3)
ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (สายสะพาย 4)