stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รถด่วนพิเศษทักษิณ
กำหนดเวลาเดินรถเที่ยวล่อง

| ขบวนที่ 37 (กรุงเทพอภิวัฒน์ - สุไหงโกลก)> สถานี | ขบวนที่ 37 (กรุงเทพอภิวัฒน์ - สุไหงโกลก)> ถึง | ขบวนที่ 37 (กรุงเทพอภิวัฒน์ - สุไหงโกลก)> ออก | ขบวนที่ 37 (กรุงเทพอภิวัฒน์ - สุไหงโกลก)> หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| กรุงเทพอภิวัฒน์ | ต้นทาง | 16.10 | - |
| บางบำหรุ | 15.47 | 15.48 | - |
| ศาลายา | 16.08 | 16.09 | - |
| นครปฐม | 16.36 | 16.46 | - |
| บ้านโป่ง | 17.05 | 17.06 | - |
| ราชบุรี | 17.37 | 17.47 | - |
| เพชรบุรี | 18.42 | 18.52 | - |
| หัวหิน | 19.45 | 19.55 | - |
| ประจวบคีรีขันธ์ | 21.08 | 21.09 | - |
| บางสะพานใหญ่ | 22.10 | 22.11 | - |
| ชุมพร | 23.50 | 00.21 | - |
| สุราษฎร์ธานี | 3.35 | 3.49 | - |
| ชุมทางทุ่งสง | 5.35 | 5.45 | - |
| ชะอวด | 6.39 | 6.40 | - |
| พัทลุง | 5.46 | 5.48 | - |
| บางแก้ว | 7.47 | 7.48 | - |
| ชุมทางหาดใหญ่ | 8.41 | 9.06 | - |
| จะนะ | 9.36 | 9.37 | - |
| ปัตตานี | 10.15 | 08.17 | - |
| ยะลา | 10.45 | 10.55 | - |
| รือเสาะ | 11.23 | 11.24 | - |
| ตันหยงมัส | 11.47 | 11.49 | - |
| สุไหงปาดี | 12.14 | 12.15 | - |
| สุไหงโก-ลก | 12.30 | ปลายทาง | - |
กำหนดเวลาเดินรถเที่ยวขึ้น

| ขบวนที่ 38 (สุไหงโกลก - กรุงเทพอภิวัฒน์)> สถานี | ขบวนที่ 38 (สุไหงโกลก - กรุงเทพอภิวัฒน์)> ถึง | ขบวนที่ 38 (สุไหงโกลก - กรุงเทพอภิวัฒน์)> ออก | ขบวนที่ 38 (สุไหงโกลก - กรุงเทพอภิวัฒน์)> หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| สุไหงโก-ลก | ต้นทาง | 14.20 | - |
| สุไหงปาดี | 14.32 | 14.33 | - |
| ตันหยงมัส | 15.02 | 15.04 | - |
| รือเสาะ | 15.30 | 15.31 | - |
| ยะลา | 16.01 | 16.11 | - |
| ปัตตานี | 16.40 | 16.42 | - |
| จะนะ | 17.21 | 17.22 | - |
| ชุมทางหาดใหญ่ | 17.55 | 18.15 | - |
| บางแก้ว | 19.08 | 19.09 | - |
| พัทลุง | 19.32 | 19.34 | - |
| ชะอวด | 20.15 | 20.16 | - |
| ชุมทางทุ่งสง | 21.08 | 21.18 | - |
| สุราษฎร์ธานี | 23.04 | 23.14 | - |
| ชุมพร | 1.32 | 1.42 | - |
| บางสะพานใหญ่ | 3.41 | 3.42 | - |
| ประจวบคีรีขันธ์ | 5.18 | 5.19 | - |
| หัวหิน | 6.59 | 7.09 | - |
| เพชรบุรี | 8.23 | 8.33 | - |
| ราชบุรี | 9.29 | 9.34 | - |
| บ้านโป่ง | 10.16 | 10.17 | - |
| นครปฐม | 10.48 | 10.53 | - |
| ศาลายา | 11.29 | 11.30 | - |
| บางบำหรุ | 11.53 | 11.54 | - |
| กรุงเทพอภิวัฒน์ | 12.05 | ปลายทาง | - |
วงประโคม

วงประโคม คือ วงดนตรีที่ใช้ประกอบงานพระราชพิธีและแสดงถึงพระราชอิสริยยศของพระมหากษัตริย์และพระราชวงศ์ ตลอดจนถึงขุนนางข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ ที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ
ตามความเชื่อของศาสนาพราหมณ์ฮินดู ว่า พระมหากษัตริย์ พระราชวงศ์ ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ เมื่อเสียชีวิตไป จะกลับสู่สรวงสวรรค์ จึงต้องมีการประโคมเพื่อส่งดวงวิญญานกลับสู่สรวงสวรรค์
ประเภทของวงประโคม

แต่เดิมวงประโคมมีอยู่ 3 ประเภทด้วยกันคือวงสังข์แตรวงปี่ไฉนกลองชนะและวงกลองสี่ปี่หนึ่ง (ปัจจุบันไม่ได้ใช้แล้ว) โดยวงสังข์แตรมีเครื่องดนตรีดังนี้
สังข์ 1 ขอน
แตรงอน 2 คัน
แตรฝรั่ง 4 ใบ
วงปี่ไฉนกลองชนะมีเครื่องดนตรีดังนี้
ปี่ไฉน 1 เลา
กลองสองหน้า 1 ใบ
กลองชนะ (ตามแต่พระอิสริยยศ)
ต่อมา นับตั้งแต่งานพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ จึงได้มีการนำวงปี่พาทย์นางหงส์ร่วมประโคมด้วย
การประโคมย่ำยาม

การประโคมย่ำยามนั้นเริ่มด้วยวงแตรสังข์และวงปี่ไฉนกลองชนะเป็นวงประโคมลำดับที่ 1 โดยจะทำหน้าที่สลับกันบรรเลง และวงปี่พาทย์นางหงส์เป็นวงประโคมลำดับที่ 2
การประโคมย่ำยามนั้นจะประโคมทุก ๆ 3 ชั่วโมงดังนี้
ยามที่ 1 เวลา 06.00 น.
ยามที่ 2 เวลา 09.00 น.
ยามที่ 3 เวลา 12.00 น.
ยามที่ 4 เวลา 15.00 น.
ยามที่ 5 เวลา 18.00 น.
ยามที่ 6 เวลา 21.00 น.
ยามที่ 7 เวลา 24.00 น.
การประโคมมี อยู่หลายประเภท ตามชั้นยศ-พระราชอิสริสยศ-พระบรมราชอิสริยยศ ดังต่อไปนี้
ถ้าผู้ตาย ได้รับพระราชทาน หีบทองทึบ, โกศโถ และ โกศแปดเหลี่ยม เครื่องประโคมจะประกอบด้วย ปี่ไฉน, กลองชนะ, เปิง (ตีจังหวะ สามไม้หนีสี่ไม้ไล่)
ถ้าผู้ตายได้รับพระราชทาน โกศไม้สิบสอง, โกศราชวงศ์, โกศมณฑป, โกศกุดั่น - พระโกศทองใหญ่ เครื่องประโคมจะประกอบด้วย สังข์ (ผู้ตายต้องเป็นพระราชวงศ์ตั้งแต่หม่อมเจ้าขึ้นไป), แตรงอน, แตรฝรั่ง, ปี่ไฉน, กลองชนะ, เปิง (ตีจังหวะ ติ๊งเปิง)
ในพระราชพิธีประโคมย่ำยาม พระบรมศพของ พระมหากษัตริย์ จะเพิ่ม มโหระทึก เข้าไปด้วย ซึ่งสงวนไว้สำหรับพระมหากษัตริย์ เท่านั้น
รถด่วนพิเศษอีสานวัตนา

รถด่วนพิเศษอีสานวัตนา (อีสานวัตนา แปลว่าเส้นทางสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ; รหัสขบวน: 23/24) เป็นขบวนรถด่วนพิเศษของการรถไฟแห่งประเทศไทย ให้บริการผู้โดยสารระหว่างสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร กับสถานีรถไฟอุบลราชธานี อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี เป็นขบวนรถด่วนพิเศษในเส้นทางสายตะวันออกเฉียงเหนือ ชนิดรถที่ให้บริการได้แก่ รถนั่งและนอนปรับอากาศชั้น 1 รถนั่งและนอนปรับอากาศชั้น 2 รถเสบียงปรับอากาศรถเฉพาะผู้พิการมีลิฟต์สำหรับรับรถผู้พิการ และรถเฉพาะสุภาพสตรีและเด็กผู้หญิง ทุกตู้จะมีเจ้าหน้าที่ประจำตู้และรถไฟขบวนนี้มีทางขึ้นทั้งแบบชานชาลาตำและชานชาลาสูง รถไฟขบวนนี้มีตู้ปั่นไฟ มีถังเก็บน้ำ และมีถังเก็บสิ่งปฏิกูล
รถด่วนพิเศษอีสานวัตนาเริ่มเดินรถเที่ยวปฐมฤกษ์ในเส้นทางกรุงเทพมหานคร-อุบลราชธานี เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 หลังจากการรถไฟแห่งประเทศไทยได้จัดซื้อรถไฟโดยสารเชิงพาณิชย์รุ่นใหม่จากประเทศจีนจำนวนทั้งหมด 115 คัน โดยขบวนรถได้รับพระราชทานชื่อจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ร่วมกับรถด่วนพิเศษของการรถไฟแห่งประเทศไทยในอีก 3 เส้นทาง ได้แก่ อุตราวิถี อีสานมรรคา และทักษิณารัถย์
ผังขบวน

| หมายเลขตู้ขาขึ้น> หมายเลขตู้ขาล่อง | 1> 13 | 2> 12 | 3> 11 | 4> 10 | 5> 9 | 6> 8 | 7 | 8> 6 | 9> 5 | 10> 4 | 11> 3 | 12> 2 | 13> 1 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชั้น | ตู้ปั่นไฟ | ชั้นสอง | ชั้นสอง | ชั้นสอง | ชั้นสอง | ชั้นสอง | ตู้เสบียง | ชั้นสอง | ชั้นสอง | ชั้นสอง | ชั้นสอง | ชั้นสอง | ชั้นหนึ่ง |
| จำนวนที่นั่ง | 6 | 40 | 40 | 40 | 40 | 36 | 26 | 40 | 40 | 40 | 40 | 40 | 24 |
| สิ่งอำนวย ความสะดวก | ที่นอนและห้องนำสำหรับเจ้าหน้าที่ | สุขา | สุขา | สุขา | สุขา | สุขาผู้พิการ พื้นที่วีลแชร์ | โต๊ะสำหรับทานอาหาร | สุขา | สุขา | สุขา | สุขา | สุขา | สุขา ห้องอาบน้ำ |
ขาขึ้นหัวรถจักรจะอยู่ติดกับตู้ปั่นไฟ ขาล่องหัวรถจักรจะอยู่ติดกับตู้ชั้นหนึ่ง
กำหนดเวลาเดินรถ

รถด่วนพิเศษอีสานวัตนามีกำหนดเวลาดังต่อไปนี้
กำหนดเวลาเดินรถ > เที่ยวขึ้น

| ขบวนที่ 23 (กรุงเทพอภิวัฒน์ – อุบลราชธานี)> สถานี | ขบวนที่ 23 (กรุงเทพอภิวัฒน์ – อุบลราชธานี)> ถึง | ขบวนที่ 23 (กรุงเทพอภิวัฒน์ – อุบลราชธานี)> ออก | ขบวนที่ 23 (กรุงเทพอภิวัฒน์ – อุบลราชธานี)> หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| กรุงเทพอภิวัฒน์ | ต้นทาง | 21.05 |  |
| ดอนเมือง | 21.20 | 21.22 |  |
| รังสิต | 21.30 | 21.31 |  |
| อยุธยา | 22.01 | 22.02 |  |
| สระบุรี | 22.35 | 22.36 |  |
| ปากช่อง | 00.07 | 00.10 |  |
| นครราชสีมา | 01.36 | 01.46 |  |
| ลำปลายมาศ | 03.02 | 03.03 |  |
| บุรีรัมย์ | 03.31 | 03.34 |  |
| สุรินทร์ | 04.13 | 04.14 |  |
| ศีขรภูมิ | 04.42 | 04.43 |  |
| อุทุมพรพิสัย | 05.19 | 05.20 |  |
| ศรีสะเกษ | 05.38 | 05.39 |  |
| กันทรารมย์ | 06.05 | 06.06 |  |
| อุบลราชธานี | 06.35 | ปลายทาง |  |
กำหนดเวลาเดินรถ > เที่ยวล่อง

| ขบวนที่ 24 (อุบลราชธานี – กรุงเทพอภิวัฒน์)> สถานี | ขบวนที่ 24 (อุบลราชธานี – กรุงเทพอภิวัฒน์)> ถึง | ขบวนที่ 24 (อุบลราชธานี – กรุงเทพอภิวัฒน์)> ออก | ขบวนที่ 24 (อุบลราชธานี – กรุงเทพอภิวัฒน์)> หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| อุบลราชธานี | ต้นทาง | 19.00 |  |
| กันทรารมย์ | 19.29 | 19.30 |  |
| ศรีสะเกษ | 19.55 | 19.56 |  |
| อุทุมพรพิสัย | 20.15 | 20.16 |  |
| ศีขรภูมิ | 20.52 | 20.53 |  |
| สุรินทร์ | 21.22 | 21.23 |  |
| บุรีรัมย์ | 22.01 | 22.04 |  |
| ลำปลายมาศ | 22.31 | 22.32 |  |
| นครราชสีมา | 23.44 | 23.59 |  |
| ปากช่อง | 01.28 | 01.31 |  |
| สระบุรี | 02.59 | 03.00 |  |
| อยุธยา | 03.41 | 03.42 |  |
| รังสิต | 04.20 | 04.23 |  |
| ดอนเมือง | 04.33 | 04.35 |  |
| กรุงเทพอภิวัฒน์ | 04.50 | ปลายทาง |  |
สิ่งสืบเนื่อง

ภายหลังจากที่รถด่วนพิเศษอีสานวัตนาได้เริ่มให้บริการ การรถไฟฯ ได้ยกเลิกขบวนรถด่วนพิเศษที่ 73 กรุงเทพ–ศีขรภูมิ และขบวนรถด่วนพิเศษที่ 74 ศรีสะเกษ–กรุงเทพ นอกจากนี้ยังได้ปรับเปลี่ยนเวลาการเดินรถของขบวนรถด่วนพิเศษที่ 67/68 กรุงเทพ–อุบลราชธานี–กรุงเทพ โดยให้หยุดรับ-ส่งผู้โดยสารเพิ่มเติมที่สถานีรถไฟลำปลายมาศ กระสัง สำโรงทาบ และห้วยทับทัน เพื่อทดแทนขบวนรถด่วนพิเศษที่ 73/74 อีกทั้งยังปรับเวลาการเดินรถของรถเร็วบางขบวน
ทุกปา

| --- | --- |
ทุกปา
มื้อ: อาหารจานเดียว
แหล่งกำเนิด: ทิเบต
ภูมิภาค: ทิเบตและบริเวณใกล้เคียงในอินเดีย ภูฎาน เนปาล
ผู้สร้างสรรค์: อาหารทิเบต
ส่วนผสมหลัก: ก๋วยเตี๋ยวน้ำใส่เนื้อสัตว์
รูปแบบอื่น: เท็นทุก
 ตำราอาหาร: ทุกปา   สื่อ: ทุกปา
ทุกปา (ทิเบต: ཐུག་པ) เป็นบะหมี่น้ำแบบทิเบต ปกติใส่เนื้อสัตว์ เป็นที่นิยมในทิเบต ภูฏาน เนปาล สิกขิม ลาดัก อรุณาจัลประเทศและส่วนอื่น ๆ ของอินเดีย ทุกปามีหลายแบบได้แก่
เท็นทุก (འཐེན་ཐུག་;'then thug),
กยาทุก (Gyathuk) (རྒྱ་ཐུག་;rgya thug),
ปาทุง (Pathug) (བག་ཐུག་;bag thug),
เดรทุง (Drethug) (འབྲས་ཐུག་;'bras thug)
แหล่งข้อมูลอื่น

Gyathuk recipe
wheat-free Chicken thukpa เก็บถาวร 2012-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กระจกตา

| กระจกตา  (Cornea) |
| --- | --- |
แผนภาพแสดงตาของมนุษย์ (กระจกตาอยู่ด้านบนตรงกลางของภาพ)
ภาพตัดแนวตั้งและขยายขนาดของกระจกตามนุษย์บริเวณใกล้กับขอบกระจกตา 1. เนื้อเยื่อบุผิว (Epithelium)  2. Anterior elastic lamina.  3. substantia propria.  4. Posterior elastic lamina.  5. Endothelium of the anterior chamber.  a. เส้นใยเฉียงในชั้นหน้าของ substantia propria.  b. ชั้นของเส้นใยซึ่งถูกตัดขวาง ปรากฏลักษณะเป็นจุดๆ  c. Corneal corpuscles มีลักษณะในภาพตัดเป็นกระสวย  d. ชั้นของเส้นใยซึ่งถูกตัดตามแนวยาว  e. บริเวณที่เปลี่ยนไปเป็นเปลือกลูกตา ซึ่งมีลักษณะเป็นเส้นใยฝอยและมีเนื้อเยื่อบุผิวปกคลุมมากกว่า  f. หลอดเลือดเล็กๆ ถูกตัดขวางใกล้ๆ กับขอบของกระจกตา
ตัวระบุ
MeSH: D003315
TA98: A15.2.02.012
TA2: 6744
FMA: 58238
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
กระจกตา (อังกฤษ: cornea) เป็นส่วนโปร่งใสด้านหน้าของตาซึ่งคลุมอยู่หน้าม่านตา, รูม่านตา, และห้องหน้า (anterior chamber) กระจกตาทำหน้าที่หักเหแสงร่วมกับเลนส์ตา (lens) และช่วยในการโฟกัสภาพ โดยกระจกตามีส่วนเกี่ยวกับกำลังการรวมแสง (optical power) ของตาถึง 80% ในมนุษย์ กำลังการรวมแสงของกระจกตาคิดเป็นประมาณ 43 ไดออปเตอร์ แม้กระจกตามีส่วนอย่างมากในกำลังการโฟกัสภาพ แต่การโฟกัสนั้นค่อนข้างคงที่ ความโค้งของเลนส์จะช่วยปรับโฟกัสตามระยะห่างของวัตถุ
โครงสร้าง

กระจกตามีปลายเส้นประสาทชนิดไม่มีเยื่อไมอีลินที่รับสัมผัส, อุณหภูมิ, และสารเคมี การสัมผัสหรือแตะที่กระจกตาสามารถทำให้เกิดรีเฟล็กซ์ของการปิดหนังตา เนื่องจากกระจกตาต้องมีความใสเพื่อช่วยในการรับแสง จึงไม่มีหลอดเลือด แต่กระจกตาจะได้รับสารอาหารผ่านทางการแพร่ จากน้ำตาที่หล่อภายนอกและในสารน้ำในลูกตา (aqueous humour) และจากนิวโรโทรฟิน (neurotrophins) ซึ่งมาจากใยประสาทที่มาเลี้ยงในบริเวณนี้ ในมนุษย์กระจกตามีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 11.5 มม. และหนาประมาณ 0.5-0.6 มม. ที่ศูนย์กลางและ 0.6-0.8 มม. ที่บริเวณขอบๆ กระจกตาเป็นบริเวณพิเศษที่มีความโปร่งใส, ไม่มีหลอดเลือด, และเป็นบริเวณอภิสิทธิ์ทางภูมิคุ้มกัน (immunologic privilege) ทำให้กระจกตาเป็นเนื้อเยื่อที่มีความพิเศษ กระจกตาเป็นส่วนเดียวในร่างกายที่ไม่มีเลือดมาเลี้ยง และได้รับออกซิเจนโดยตรงผ่านทางอากาศ
บริเวณขอบของกระจกตาเชื่อมกับเปลือกลูกตา (sclera) เรียกว่า คอร์เนียล ลิมบัส (corneal limbus)
แหล่งข้อมูลอื่น

Atlas of anatomy at UMich eye_1 เก็บถาวร 2007-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - "Sagittal Section Through the Eyeball"
Facts About The Cornea and Corneal Disease National Eye Institute (NEI)
Keratoconus (Irregular Astigmatism) , Patient Support
วงปี่พาทย์นางหงส์

วงปี่พาทย์นางหงส์เครื่องคู่
วงปี่พาทย์นางหงส์ คือวงปี่พาทย์ชนิดหนึ่งที่นำเอาวงปี่พาทย์ไม้แข็งมาประสมกับวงบัวลอย โดยเปลี่ยนแปลงรูปแบบดังนี้
ใช้กลองมลายูมาตีแทนตะโพนและกลองทัด (บางที่ก็ใช้กลองทัดแทนกลองมลายู)
ใช้ปี่ชวามาเป่าแทนปี่ใน
เอาฆ้องเหม่งออก เพราะมีฉิ่งเป็นตัวควบคุมจังหวะแล้ว
เหตุที่ใช้ชื่อวงปี่พาทย์นี้ว่าวงปี่พาทย์นางหงส์ก็เนื่องจากเรียกตามชื่อเพลงที่เล่นคือเพลงเรื่องนางหงส์ โดยจะใช้เล่นเฉพาะงานอวมงคลเท่านั้น ปัจจุบันไม่ค่อยเป็นที่นิยม เพราะได้หันมานิยมวงปี่พาทย์มอญแทน
วงปี่พาทย์นางหงส์ เดิมเป็นวงที่ใช้บรรเลงในงานศพของสามัญชน ต่อมาได้นำมาบรรเลงในงานสวดพระอภิธรรมศพเจ้านาย และใช้ในตอนถวายพระเพลิงพระบรมศพ พระศพ เมื่อครั้งงานพระบรมศพของสมเด็จพระศรีนครินทรา บรมราชชนนี สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี มีพระประสงค์ให้นำวงปี่พาทย์นางหงส์ ของกรมศิลปากรมาประโคมย่ำยาม ต่อจากวงประโคมของงานเครื่องสูง สำนักพระราชวัง จึงนับเป็นครั้งแรกที่ได้นำวงปี่พาทย์นางหงส์มาใช้ในงานพระบรมศพด้วย
เพลงชุดนางหงส์

เพลงที่บรรเลง เรียกว่า “เพลงชุดนางหงส์” ประกอบด้วยเพลง
เพลงนางหงส์ (หรือเพลงพราหมณ์เก็บหัวแหวน)
เพลงสาวสอดแหวน
เพลงแสนสุดสวาท
เพลงแมลงปอ
เพลงแมลงวันทอง
วงปี่พาทย์นางหงส์ สำนักการสังคีต กรมศิลปากร

ดุริยางคศิลปินกลุ่มดุริยางค์ไทยสำนักการสังคีต กรมศิลปากร ผู้บรรเลงวงปี่พาทย์นางหงส์ (วงประโคมย่ำยาม) ในการพระศพ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
ข้อมูลเพิ่มเติม

การบรรเลงดนตรีไทยในงานพระศพ  เก็บถาวร 2008-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กวงดนตรีไทย |
| --- | --- |
วงปี่พาทย์:  วงปี่พาทย์ชาตรี  วงปี่พาทย์ไม้แข็ง วงปี่พาทย์ไม้แข็งเครื่องห้า  วงปี่พาทย์ไม้แข็งเครื่องคู่  วงปี่พาทย์ไม้แข็งเครื่องใหญ่  วงปี่พาทย์เสภา  วงปี่พาทย์ไม้นวม  วงปี่พาทย์มอญ วงปี่พาทย์มอญเครื่องห้า  วงปี่พาทย์มอญเครื่องคู่  วงปี่พาทย์มอญเครื่องใหญ่  วงปี่พาทย์นางหงส์  วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์ 
วงเครื่องสาย:  วงเครื่องสายวงเล็ก วงเครื่องสายเครื่องเดี่ยว  วงเครื่องสายเครื่องคู่  วงเครื่องสายประสม  วงเครื่องสายปี่ชวา 
วงมโหรี:  วงมโหรีเครื่องสาม  วงมโหรีเครื่องสี่  วงมโหรีเครื่องหก  วงมโหรีเครื่องแปด  วงมโหรีวงเล็ก  วงมโหรีเครื่องคู่  วงมโหรีเครื่องใหญ่ 
อื่น ๆ:  วงบัวลอย  วงขับไม้  วงเครื่องสูง  วงปี่ชวากลองแขก  วงกันตรึม
วงบัวลอย

วงบัวลอย เป็นชื่อของการบรรเลงดนตรีอีกลักษณะหนึ่ง ประกอบด้วยปี่ชวา กลองมลายู และฆ้องเหม่ง เล่นในงานอวมงคล
แต่เดิมนั้นวงบัวลอยประกอบด้วยปี่ชวา 1 เลา กลองมลายู 2 คู่และฆ้องเหม่ง ภายหลังใช้กลองมลายูเพียง 1 คู่เท่านั้น
การใช้บรรเลง

วงบัวลอยจะบรรเลงในสามโอกาสดังนี้
การประโคมย่ำยาม เป็นการประโคมหลังจากพระสวดพระอภิธรรมเสร็จแล้ว และบรรเลงเป็นระยะด้วย โดยจะประโคมทั้งหมดสี่ยามด้วยกันได้แก่ยามหนึ่ง (สามทุ่ม) ยามสอง (เที่ยงคืน) ยามสาม (ตีสาม) และย่ำรุ่ง (รุ่งเช้า) และการประโคมแต่ละครั้งจะเริ่มต้นด้วยเพลงบัวลอย นางหน่าย กระดี้รี นางหงส์ หกคะเมน ไต่ลวด หลังจากนั้นอาจจะเล่นเพลงอื่น ๆ ก็ได้
การประชุมเพลิง จะบรรเลงในตอนที่ประธานทำพิธีประชุมเพลิง โดยเพลงที่ใช้ ได้แก่ รัวสามลา บัวลอย นางหน่าย รัวคั่น ไฟชุม เพลงเร็ว รัวคั่นและออกเพลงนางหงส์เป็นเพลงสุดท้าย
เผาจริง จะใช้เพลงทุบมะพร้าว แร้งกระพือปีก กาจับฝาโลง ชักฟืนสามดุ้น และไฟชุม
ความเชื่อ

เนื่องจากวงบัวลอยเป็นเพลงที่ใช้ในงานอวมงคลโดยเฉพาะ เพลงบัวลอยมักจะเรียนกันในเขตวัดและไม่ให้เล่นพร่ำเพรื่อ ทำให้วงบัวลอยเป็นวงที่สืบทอดกันในวงแคบ
การประสมกับวงปี่พาทย์

ดูเพิ่ม: วงปี่พาทย์นางหงส์
พระยาพัทลุง (ขุน)

| พระยาพัทลุง (ขุน) |
| --- | --- |

เจ้าเมืองพัทลุง
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2315 – พ.ศ. 2332 (17 ปี)
กษัตริย์: สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
ก่อนหน้า: พระยาพัทลุง (ฮุเซน)
ถัดไป: พระศรีไกรลาศ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ขุน พ.ศ. 2277 กรุงศรีอยุธยา อาณาจักรอยุธยา
เสียชีวิต: พ.ศ. 2332 (55 ปี) เมืองพัทลุง อาณาจักรรัตนโกสินทร์
คู่สมรส: คุณหญิงแป้น
บุตร: พระยาพัทลุง (ทองขาว)
บุพการี: พระยาราชบังสัน (บิดา)
ญาติ: สุลต่านสุลัยมาน ชาห์ (ทวด)   พระยาพัทลุง (ฮุเซน) (ตา)

พระยาพัทลุง (ขุน)  หรือ ขุนคางเหล็ก (พ.ศ. 2277 - พ.ศ. 2332) เป็นบุตรชายของ พระยาราชบังสัน (ตะตา) บุตรชายของ พระยาพัทลุง (ฮุเซน) บุตร สุลต่านสุลัยมาน เกิดและเติบโตในกรุงศรีอยุธยา จึงพูดภาษาปักษ์ใต้ไม่เป็น เข้ารับราชการเป็นมหาดเล็กในแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ เมื่ออายุ 14 ปี ต่อมา เมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกได้เข้าถวายตัวช่วยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเป็นครั้งแรก ตามเสด็จลงไปปราบ ก๊กเจ้านครศรีธรรมราช พ.ศ. 2312 ขณะนั้นอายุ 35 ปี จึงได้เป็นพระยาภักดีนุชิต สิทธิสงคราม ผู้ช่วยราชการนครศรีธรรมราช ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2315 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี โปรดฯให้ไปเป็นเจ้าเมืองพัทลุง ในราชทินนาม พระยาแก้วโกรพพิชัยฯ เช่นเดียวกับบิดา พระยาราชบังสัน (ตะตา) ซึ่งมีราชทินนามว่า พระยาแก้วโกรพพิชัยฯ เช่นกัน ทว่าสร้อยต่างกัน
ภายหลังกรุงศรีอยุธยาแตก พระยาพัทลุง (ขุน) กับพี่น้องญาติๆ ได้พากันอพยพมาอยู่หมู่บ้านบริเวณใกล้ ๆ วัดพลับ (วัดราชสิทธาราม) ไม่ห่างไกลกันนักกับพวกญาติ ๆ เชื้อสุลต่านสุลัยมาน ซึ่งตั้งเคหสถานอยู่ใกล้วัดหงส์รัตนาราม ในคลองบางกอกใหญ่ หรือคลองบางหลวง ใน พ.ศ. 2315 พระยาพัทลุงได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ
ภรรยาพระยาพัทลุง(ขุน) คือ คุณหญิงแป้น น้องร่วมบิดามารดากับท้าวทรงกันดาล บุตร-ธิดา ที่สำคัญได้แก่
เจ้าจอมมารดากลิ่น ในรัชกาลที่ 1 มีพระราชโอรส คือ พระองค์เจ้าสุทัศน์ (ต้นราชสกุล สุทัศน์)
พระยาพัทลุง (ทองขาว) สามีของคุณหญิงปล้อง บุตรีพระยาราชวังสัน (น้องนางของพระชนนีเพ็งและมีศักดิ์เป็นน้านางของสมเด็จพระศรีสุลาลัย)
พระยาพัทลุง (ขุน) รับราชการอยู่ 17 ปี ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ พ.ศ. 2332 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
ภายในวัดวังมีอนุสาวรีย์พระยาพัทลุง (ขุน) สร้างโดย มูลนิธิพระยาพัทลุงขุนคางเหล็ก-สุลต่านสุลัยมาน
เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยน

| --- | --- |

ชื่ออื่น: โหยวพัวเฉ่อเมี่ยน
มื้อ: อาหารหลัก
แหล่งกำเนิด: ประเทศจีน
ภูมิภาค: มณฑลฉ่านซี
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
 ตำราอาหาร: เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยน   สื่อ: เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยน
เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยน (จีนตัวย่อ: 𰻝𰻝面; จีนตัวเต็ม: 𰻞𰻞麵; พินอิน: Biángbiángmiàn) หรือ โหยวพัวเฉ่อเมี่ยน (油泼扯面) เป็นบะหมี่จีนประเภทหนึ่ง มีต้นกำเนิดอยู่ที่มณฑลฉ่านซี และด้วยตัวเส้นมีลักษณะใหญ่หนาและยาวเหมือนเข็มขัด จึงได้รับการขนานนามว่าเป็น "แปดสิ่งมหัศจรรย์" ของมณฑลฉ่านซี (陕西八大怪)
เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยนมีชื่อเสียงยิ่งจากการใช้อักขระพิเศษในการเขียนชื่ออาหาร ตัวอักษรมีความซับซ้อนมากกว่าปรกติ โดยตัวอักษรแบบดั้งเดิมหรือตัวเต็มนั้นต้องใช้จำนวนขีดมากถึง 58 ขีด
บะหมี่

เส้นบะหมี่เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยนนั้นใหญ่หนาและยาวเหมือนเข็มขัด โดยมากผลิตขึ้นเองด้วยมือ แต่ก็เป็นอาหารท้องถิ่นของซีอานที่มีประวัติค่อนข้างคลุมเครือ บ้างว่าเปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยนนี้ถูกรับประทานโดยคนงานที่ไม่มีเวลาตัดเส้นบะหมี่ให้บางลง เมื่อไม่นานมานี้ เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยนได้กลายเป็นที่รู้จักทั่วในประเทศจีน โดยเฉพาะจากสื่อออนไลน์ที่เทความสนใจไปยังตัวอักษรพิเศษที่ใช้เขียนชื่ออาหารนี้โดยเฉพาะ
คำว่า "เปี๋ยง" () เป็นคำเลียนเสียงธรรมชาติ ซึ่งว่ากันว่าคล้ายกับเสียงเส้นบะหมี่หนา ๆ กระทบกับโต๊ะที่ใช้นวดเส้นบะหมี่ดังกล่าวจนเป็นเสียง เปี๋ยงเปี๋ยง ()
ตัวอักษร

อักษรที่ใช้เขียนคำว่า "เปี๋ยง" มีมากกว่า 20 รูปแบบ ซึ่งมีตั้งแต่ 56 ขีด ไปจนถึง 70 ขีด แต่ตัวอักษรที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดคือตัว "เปี๋ยง" ที่เขียนด้วยตัวเต็มจำนวน 58 ขีด (ตัวย่อมี 42 ขีด) นับเป็นหนึ่งในอักษรจีนสมัยใหม่ที่มีความซับซ้อนมากที่สุด รวมทั้งไม่พบอักษรนี้ในพจนานุกรมจีนสมัยใหม่หรือแม้แต่ในพจนานุกรมคังซี
โดยตัวอักษรประกอบไปด้วย  言 (พูด; 7 ขีด) ตรงกลาง ขนาบด้วย 幺 (เล็ก; 2 × 3 ขีด) ทั้งสองด้าน ด้านล่างมีตัว 馬 (ม้า; 10 ขีด) ขนาบด้วย 長 (เติบโต; 2 × 8 ขีด) บริเวณตรงกลางล้อมรอบด้วยคำว่า 月 (ดวงจันทร์; 4 ขีด) ทางด้านซ้าย 心 (หัวใจ; 4 ขีด) อยู่ด้านล่าง และ刂 (มีด; 2 ขีด) อยู่ทางขวา ตัวอักษรทั้งหมดจะถูกล้อมรอบโดย 穴 (ถ้ำ; 5 ขีด) ตรงด้านบน และ 辶 (เดิน; 4 ขีด) ตีวงโค้งจากด้านซ้ายไปล่างขวา
การลากเส้นคำว่า เปี๋ยง สำหรับช่วยจำ (ไม่ตรงตามลำดับการลากเส้น)
เปี๋ยง เขียนด้วยอักษรจีนตัวเต็ม
เปี๋ยง เขียนด้วยอักษรจีนตัวย่อ
เปี๋ยงเปี๋ยง ก่อน ค.ศ. 1900
จังหวัดเอฮิเมะ

จังหวัดเอฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 愛媛県; โรมาจิ: Ehime-ken) ตั้งอยู่บนเกาะชิโกกุ มีมัตสึยามะเป็นเมืองหลวง เป็นแหล่งต่อเรือที่สำคัญ รวมไปถึงอุตสาหกรรมสิ่งทอ กระดาษ เคมีภัณฑ์ และขุดเจาะน้ำมัน และมีส้มเป็นสินค้าขึ้นชื่อ
ภูมิศาสตร์

จังหวัดเอฮิเมะตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะชิโกกุ มีพรมแดนติดต่อกับจังหวัดอื่นอีกสามจังหวัดบนเกาะชิโกกุได้แก่จังหวัดคางาวะและจังหวัดโทกูชิมะทางทิศตะวันออกและจังหวัดโคจิทางทิศใต้ ในขณะที่ด้านทิศเหนือและทิศตะวันตกเป็นชายฝั่งทะเล ทิศเหนือติดกับทะเลในเซโตะ ทิศตะวันตกติดกับช่องแคบบุงโงะ โดยทางตะวันตกของจังหวัดมีคาบสมุทรซาดามิซากิซึ่งเป็นคาบสมุทรที่แคบที่สุดในญี่ปุ่น
การปกครอง

จังหวัดเอฮิเมะประกอบด้วย 11 นคร 7 อำเภอ และ 9 เมือง ได้แก่
การปกครอง > นคร

ชิโกกุจูโอ (ญี่ปุ่น: 四国中央市; โรมาจิ: Shikokuchūō-shi)
เซโยะ (ญี่ปุ่น: 西予市; โรมาจิ: Seiyo-shi)
ไซโจ (ญี่ปุ่น: 西条市; โรมาจิ: Saijō-shi)
โทอง (ญี่ปุ่น: 東温市; โรมาจิ: Tōon-shi)
นิอิฮามะ (ญี่ปุ่น: 新居浜市; โรมาจิ: Niihama-shi)
มัตสึยามะ (ญี่ปุ่น: 松山市; โรมาจิ: Matsuyama-shi; เมืองหลวง)
ยาวาตาฮามะ (ญี่ปุ่น: 八幡浜市; โรมาจิ: Yawatahama-shi)
อิโยะ (ญี่ปุ่น: 伊予市; โรมาจิ: Iyo-shi)
อิมาบาริ (ญี่ปุ่น: 今治市; โรมาจิ: Imabari-shi)
อูวาจิมะ (ญี่ปุ่น: 宇和島市; โรมาจิ: Uwajima-shi)
โอซุ (ญี่ปุ่น: 大洲市; โรมาจิ: Ōzu-shi)
การปกครอง > อำเภอและเมือง

อำเภอคามิอูเกนะ (ญี่ปุ่น: 上浮穴郡 ; โรมาจิ: Kamiukena-gun )
เมืองคูมาโกเง็ง (ญี่ปุ่น: 久万高原町; โรมาจิ: Kumakōgen-chō)
อำเภอคิตะ (ญี่ปุ่น: 喜多郡 ; โรมาจิ: Kita-gun )
เมืองอูจิโกะ (ญี่ปุ่น: 内子町; โรมาจิ: Uchiko-chō)
อำเภอคิตะอูวะ (ญี่ปุ่น: 北宇和郡 ; โรมาจิ: Kitauwa-gun )
เมืองคิโฮกุ (ญี่ปุ่น: 鬼北町; โรมาจิ: Kihoku-chō)
เมืองมัตสึโนะ (ญี่ปุ่น: 松野町; โรมาจิ: Matsuno-chō)
อำเภอนิชิอูวะ (ญี่ปุ่น: 西宇和郡 ; โรมาจิ: Nishiuwa-gun )
เมืองอิกาตะ (ญี่ปุ่น: 伊方町; โรมาจิ: Ikata-chō)
อำเภอมินามิอูวะ (ญี่ปุ่น: 南宇和郡 ; โรมาจิ: Minamiuwa-gun )
เมืองไอนัง (ญี่ปุ่น: 愛南町; โรมาจิ: Ainan-chō)
อำเภออิโยะ (ญี่ปุ่น: 伊予郡 ; โรมาจิ: Iyo-gun )
เมืองโทเบะ (ญี่ปุ่น: 砥部町; โรมาจิ: Tobe-chō)
เมืองมาซากิ (ญี่ปุ่น: 松前町; โรมาจิ: Masaki-chō)
อำเภอโอจิ (ญี่ปุ่น: 越智郡 ; โรมาจิ: Ochi-gun )
เมืองคามิจิมะ (ญี่ปุ่น: 上島町; โรมาจิ: Kamijima-chō)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก จังหวัดเอฮิเมะ |
| --- | --- | --- |
มัตสึยามะ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  มัตสึยามะ  |  |
| นคร |  ชิโกกุจูโอ  เซโยะ  ไซโจ  โทอง  นิอิฮามะ  ยาวาตาฮามะ  อิโยะ  อิมาบาริ  อูวาจิมะ  โอซุ  |  |
| เมืองแบ่งตามอำเภอ |  คามิอูเกนะ คูมาโกเง็ง  คิตะ อูจิโกะ  คิตะอูวะ คิโฮกุ  มัตสึโนะ  นิชิอูวะ อิกาตะ  มินามิอูวะ ไอนัง  อิโยะ โทเบะ  มาซากิ  โอจิ คามิจิมะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  NARA
เผ่าสิเมโอน
กำเนิดสิเมโอน

เมื่อยาโคบไปอยู่กับลาบัน ลุงของตน ลาบันให้ยาโคบทำงาน 7 ปี เพื่อแลกกับนางราเชล บุตรสาวคนเล็กของตน แต่เมื่อครบ 7 ปีตามกำหนด ลาบันกลับให้ยาโคบแต่งงานกับนางเลอาห์ บุตรีคนโต ด้วยเหตุผลที่ว่าเป็นธรรมเนียมที่คนพี่จะต้องแต่งก่อนคนน้อง ยาโคบจึงต้องทำงานอีก 7 ปีเพื่อให้ได้นางราเชล เมื่ออยู่กินกันนั้น ยาโคบรักนางราเชล และชังนางเลอาห์ พระเจ้าจึงทรงเบิกครรภ์ของนางให้มีบุตรชายแก่ยาโคบ ถึง 4 คนติดต่อกัน และสิเมโอน คือ บุตรคนที่สองของยาโคบ กับนางเลอาห์นั่นเอง
เหตุที่ได้ชื่อว่า สิเมโอน เนื่องด้วยเมื่อนางเลอาห์ตั้งครรภ์และคลอดลูกคนที่สองเป็นบุตรชาย นางได้กล่าวว่า "เหตุพระเจ้าทรงได้ยินว่า ข้าพเจ้าเป็นที่ชัง พระองค์จึงทรงประทานบุตรชายคนนี้ให้แก่ข้าพเจ้าด้วย" สิเมโอน' Shimon จึงมาจากคำภาษาฮีบรู ที่ออกเสียงว่า ชามา Shama แปลว่า ได้ยิน
คำพยากรณ์ของยาโคบที่มีต่อสิเมโอน

ก่อนยาโคบจะสิ้นใจ ท่านได้เรียกบรรดาบุตรของท่านมา เพื่อบอกเหตุอันจะเกิดภายหน้าแก่บุตรของท่าน คำพยากรณ์ของยาโคบที่มีต่อสิเมโอน มีดังนี้
คำพยากรณ์ของยาโคบที่มีต่อสิเมโอน > คำพยากรณ์

"...สิเมโอนกับเลวีเป็นพี่น้องกัน กระบี่ของเขาเป็นเครื่องอาวุธร้ายกาจ จิตวิญญาณของเราเอ๋ย อย่าเข้าไปในที่ขุมนุมของเขา จิตใจของเราเอ๋ย อย่าเข้าร่วมในที่ประชุมของเขา เหตุว่าเขาฆ่าคนด้วยความโกรธ เขาตัดเอ็นน่องวัวตัวผู้ตามอำเภอใจเขา ให้ความโกรธของเขาถูกแช่งเพราะรุนแรง ให้ความโมโหของเขาถูกสาปเพราะดุร้าย เราจะให้เขาแตกแยกกันในพวกยาโคบ จะให้เขาพลัดพรากกันในคนอิสราเอล..."
คำพยากรณ์ของยาโคบที่มีต่อสิเมโอน > เลวี และ สิเมโอน ฆ่าเชเคม

ทั้งนี้เนื่องจากเมื่อยาโคบเดินทางกลับจากปัดดานอารัมใหม่ ๆ นั้น เมื่อพำนักอยู่ในเมืองเชเคม แคว้นคานาอันนั้น ดีนาห์ บุตรสาวของยาโคบ ซึ่งเป็นน้องสาวของสิเมโอน และเลวี ถูกเชเคม บุตรชายโฮเมอร์ เจ้าเมืองเชเคมนั้นทำลายความบริสุทธิ์ ในครั้งนั้นบรรดาบุตรของยาโคบได้พากันออกอุบายให้โฮเมอร์ เชเคม และบรรดาผู้ชายชาวเมืองนั้นตัดปลายหนังองคชาต เพื่อเข้าสุหนัตก่อนจะยกนางดีนาห์ให้แก่เชเคม ครั้นเมื่อชาวเมืองนั้นอยู่ระหว่างพักฟื้น สิเมโอน และเลวีได้ถือดาบเข้าไปฆ่าฟันชาวเมืองนั้น และปล้นริบเอาทรัพย์สิน สิ่งของ และจับบุตรภรรยาของคนเหล่านั้นไปเป็นทาส ซึ่งเหตุการณ์นั้นทำให้ยาโคบไม่พอใจ
คำอวยพรของโมเสสแก่เผ่าสิเมโอน

ก่อนโมเสสจะสิ้นชีวิต พระเจ้าได้ทรงเรียกท่านขึ้นไปยังภูเขาอาบาริม แผ่นดินโมอับ ตรงข้ามเมืองเยรีโค นั้น ที่นั่น โมเสสได้กล่าวอวยพระแก่ชนเผ่าต่าง ๆ ของอิสราเอล โดยบทอวยพรแก่เผ่าสิเมโอน เป็นดังนี้
"...ขอให้รูเบนดำรงชีวิตอยู่ อย่าให้ตาย อย่าให้ผู้คนของเขามีน้อย"
ดินแดนของเผ่าสิเมโอนในอิสราเอล

เมื่ออิสราเอลได้เข้าไปยังแผ่นดินคานาอัน ได้ขับไล่ชาวเมืองนั้น และยึดครองแผ่นดินได้ทั้งหมดแล้ว จึงได้จับฉลากแบ่งดินแดนกัน ตามที่พระเจ้าทรงบัญชาผ่านโมเสสไว้ โดยเผ่าสิเมโอนนั้น ได้มรดกที่ดินอยู่ท่ามกลางคนเผ่ายูดาห์ เนื่องจากดินแดนในส่วนของคนเผ่ายูดาห์นั้นมีเยอะเกินไป
ดูเพิ่ม

พระธรรมปฐมกาล
พระธรรมกันดารวิถี
พระธรรมโยชูวา
ยาโคบ
โยเซฟ (พระธรรมปฐมกาล)
โมเสส