stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การทดลองของมิลแกรม

ผู้ทดลอง (E) สั่งผู้สอน (T) อันเป็นผู้รับการทดลองของการทดลองนี้ ให้ผู้สอนเชื่อว่าตนปล่อยช็อกไฟฟ้าเจ็บแก่ผู้เรียน (L) ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นนักแสดงและเพื่อนร่วมงานของผู้ทดลอง ผู้รับการทดลองเชื่อว่าเมื่อผู้เรียนตอบคำถามผิดแต่ละครั้ง ผู้เรียนได้รับช็อกไฟฟ้าจริง แม้อันที่จริงไม่มีการลงโทษนั้น เพื่อนร่วมงานซึ่งถูกแยกจากผู้รับการทดลองติดตั้งเครื่องบันทึกเทปซึ่งต่อกับแหล่งกำเนิดช็อกไฟฟ้า ซึ่งเล่นเสียงที่บันทึกล่วงหน้าสำหรับแต่ละระดับช็อก
การทดลองของมิลแกรมว่าด้วยการเชื่อฟังผู้มีอำนาจ เป็นชุดของการทดลองจิตวิทยาสังคมซึ่งศาสตราจารย์ สแตนลีย์ มิลแกรม นักจิตวิทยาแห่งมหาวิทยาลัยเยล เป็นผู้จัดทำ การทดลองดังกล่าววัดความสมัครใจของผู้เข้าร่วมการศึกษาซึ่งเป็นชายต่างอาชีพต่างระดับการศึกษา ว่าจะเชื่อฟังผู้มีอำนาจเพียงใดเมื่อผู้มีอำนาจออกคำสั่งให้เขาทำสิ่งที่ขัดกับมโนธรรมส่วนตัว ผลการทดลองที่คาดไม่ถึงนี้มีว่า บุคคลส่วนมากพร้อมเชื่อฟังแม้ไม่เต็มใจ แม้จะประจักษ์ว่าก่อให้เกิดการบาดเจ็บและความทรมานร้ายแรง มิลแกรมอธิบายงานวิจัยนี้ครั้งแรกในบทความตีพิมพ์ในวารสารจิตวิทยาอปกติและจิตวิทยาสังคม (Journal of Abnormal and Social Psychology) ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2506 และต่อมาได้อภิปรายการค้นพบของเขาในรายละเอียดในหนังสือ การเชื่อฟังผู้มีอำนาจ: มุมมองทดลอง (Obedience to Authority: An Experimental View) ตีพิมพ์เมื่อปี 2517
งานทดลองนี้เริ่มขึ้นในเดือนกรกฎาคม 2504 สามเดือนหลังการพิจารณาอาชญากรสงครามนาซีเยอรมัน อดอล์ฟ ไอชมันน์ ในนครเยรูซาเล็ม มิลแกรมออกแบบการศึกษาจิตวิทยาของเขาเพื่อตอบคำถามซึ่งแพร่หลายกันในเวลานั้นว่า "เป็นไปได้หรือไม่ที่ไอชมันน์และผู้ร่วมกระทำความผิดนับล้านในฮอโลคอสต์เพียงแค่กระทำตามสั่งเท่านั้น เราจะเรียกเขาทั้งหมดว่าผู้ร่วมกระทำความผิดได้หรือไม่" (Could it be that Eichmann and his million accomplices in the Holocaust were just following orders? Could we call them all accomplices?) มีการทำการทดลองซ้ำหลายครั้งในภายหลังโดยให้ผลสอดคล้องกันในสังคมต่าง ๆ เพียงแต่ให้ผลร้อยละของผู้เชื่อฟังต่างกันเท่านั้น
มิลแกรมสรุปใจความงานทดลองของเขาในบทความ "The Perils of Obedience" (ภยันตรายของความเชื่อฟัง) ในปี 2517 ไว้ดังนี้
บุคคลทั่วไปที่เพียงแต่ทำหน้าที่ของตัว และโดยปราศจากความเป็นปรปักษ์ใด ๆ เป็นการส่วนตัว สามารถกลายเป็นตัวการในกระบวนการทำลายล้างอันเลวร้ายได้ ยิ่งไปกว่านั้น แม้เมื่อผลลัพธ์ทำลายล้างแห่งงานของเขาเป็นที่กระจ่างแล้ว และเมื่อพวกเขาถูกสั่งให้ลงมือกระทำสิ่งที่เข้ากันไม่ได้กับมาตรฐานหลักมูลแห่งศีลธรรมต่อ กลับมีคนเพียงน้อยนิดที่มีทรัพยากรที่จำเป็นต่อการขัดขืนผู้มีอำนาจ
การทดลอง

มิลแกรมลงโฆษณาหนังสือพิมพ์หาอาสาสมัครมาช่วยร่วมการวิจัย โดยในตอนแรกอาสาสมัครถูกหลอกว่านี่เป็นการวิจัยเกี่ยวกับความจำและการเรียนรู้ ผู้วิจัยแกล้งปลอมตัวเป็นนักชีววิทยาอายุ 31 ปี ท่าทางเข้มงวด แต่งตัวใส่ชุดคลุมแลป ผู้ช่วยนักวิจัยทำตัวเป็นอาสาสมัครปลอม อายุ 47 ปี ท่าทางยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นกันเอง
ในห้องมีคนสามคน นักวิจัย อาสาสมัครปลอม และ อาสาสมัครจริง ในตอนแรก นักวิจัยให้อาสาสมัครจริงหยิบบัตรหนึ่งใบขึ้นมาจากหมวก แกล้งทำเป็นว่ามีโอกาส 50-50 ที่จะได้คำว่า "ผู้สอน" หรือ "นักเรียน" แต่ทว่าจริงๆ อาสาสมัครตัวจริงหยิบได้คำว่า "ผู้สอน" เพราะในหมวกมีแต่คำนั้น ในระหว่างนี้ อาสาสมัครปลอมพูดเปรยๆ ว่าเขาเป็นโรคหัวใจ
"นักเรียน" (ผู้ช่วยนักวิจัย ซึ่งเล่นเป็นอาสาสมัครปลอม) และ "ผู้สอน" (อาสาสมัครตัวจริง) ถูกพาไปคนละห้องซึ่งมองไม่เห็นกัน แต่ว่าได้ยินเสียงกัน นักวิจัย ช็อกผู้สอนด้วยกระแสไฟฟ้า 45 โวลต์ เพื่อให้ผู้สอนได้ลองสัมผัส ว่ากระแสช็อกรู้สึกอย่างไร นักวิจัยบอกผู้สอนว่า ตอนนี้นักเรียนถูกมัดนั่งอยู่บนเก้าอี้ ติดกับเครื่องช็อกกระแสไฟฟ้า ซึ่งสวิตช์อยู่ในห้องผู้สอน
นักวิจัยให้ผู้สอนอ่านคำให้นักเรียนฟังทีละคู่ หลังจากนั้นถามคำถามทดสอบดูว่า นักเรียนจำและจับคู่คำเหล่านั้นได้หรือไม่ นักเรียนมีปุ่มสี่ปุ่มให้กดตอบคำถาม ถ้านักเรียนตอบผิด ผู้สอนต้องส่งกระแสไฟฟ้าไปช็อกนักเรียน โดยเริ่มจาก 15 โวลต์เมื่อตอบคำถามแรกผิด และช็อกด้วยกระแสหนักขึ้น เป็น 30, 45, 60,... จนถึง 450 โวลต์เมื่อตอบผิดในคำถามต่อๆ ไป
ผู้สอนคิดว่าเขากำลังช็อกนักเรียนจริงๆ แต่ในอีกห้องหนึ่งนั้นนักเรียนนั่งอยู่สบายๆ ไม่ได้รับกระแสไฟฟ้า แค่แกล้งตอบผิดและทำเสียงเหมือนเจ็บปวด เมื่อกระแสไฟฟ้าเริ่มแรงขึ้น นักเรียนเริ่มเอามือทุบผนังกั้นห้อง และแกล้งร้องถึงโรคหัวใจของเขา มาถึงขั้นนี้ผู้สอน (อาสาสมัครจริง) มักจะเริ่มลังเลใจและอยากจะหยุดทำการทดลอง แต่โดยมากแล้วจะยอมทำการทดลองต่อไป เมื่อนักวิจัยบอกว่าเขาจะรับผิดชอบทุกอย่าง อาสาสมัครบางคนเริ่มหัวเราะอย่างประหม่าเมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวนมาจากห้องนักเรียน
หากระหว่างนั้นผู้รับการทดลองแสดงความประสงค์ยุติการทดลอง เขาจะได้รับคำสั่งต่อเนื่องจากผู้ทดลองเป็นลำดับดังนี้
กรุณาทำต่อไป
การทดลองนี้กำหนดให้คุณทำต่อไป
มันสำคัญอย่างยิ่งที่คุณทำต่อไป
คุณไม่มีทางเลือกอื่น คุณต้องทำต่อไป
ถ้าอาสาสมัครยังไม่ยอมทำการทดลองต่อ หลังจากนักวิจัยพยายามชักจูงด้วยข้อความเหล่านี้ การวิจัยก็จบลง ถ้าอาสาสมัครยอมทำการทดลองต่อไปเรื่อย ๆ สุดท้ายแล้วการทดลองจะจบลงเมื่อนักเรียนถูกช็อกด้วยกระแสไฟฟ้าสูงสุด 450 โวลต์สามครั้ง
ผู้ทดลองยังให้คำชักจูงพิเศษหากผู้สอนแสดงความเห็นเฉพาะ หากผู้สอนถามว่าผู้เรียนอาจได้รับอันตรายทางกายถาวร ผู้ทดลองจะตอบว่า "แม้การช็อกจะเจ็บปวด แต่ไม่มีความเสียหายต่อเนื้อเยื่อถาวร ฉะนั้นกรุณาทำต่อ" หากผู้สอนกล่าวว่าผู้เรียนต้องการหยุดอย่างชัดเจน ผู้ทดลองจะตอบว่า "ไม่ว่าผู้เรียนชอบหรือไม่ คุณต้องทำต่อจนกว่าเขาจะได้เรียนรู้คู่คำทั้งหมดอย่างถูกต้อง ฉะนั้นกรุณาทำต่อ"
สรุปผล

ก่อนเริ่มการทดลอง มิลแกรมอธิบายการทดลอง ให้นักเรียนสิบสี่คนในคณะจิตวิทยาฟัง และให้พวกเขาทายว่าผลการทดลองจะออกมาเป็นอย่างไร ทุกคนทำนายว่าเพียงส่วนน้อยของอาสาสมัคร (คำตอบของนักเรียนอยู่ในช่วง 0-3% เฉลี่ย 1.2%) จะทำการทดลองจนถึงระดับแรงดันไฟฟ้าสูงสุด มิลแกรมยังหยั่งความเห็นเพื่อนร่วมงานของเขาอย่างไม่เป็นทางการ และพบว่า พวกเขาเชื่อว่าอาสาสมัครน้อยมากจะทำการทดลองไปเกินการช็อกที่รุนแรงมาก มิลแกรมยังหยั่งความเห็นจากจิตแพทย์สี่สิบคนจากสถาบันแพทยศาสตร์ และพวกเขาเชื่อว่าจนถึงช็อกที่สิบ เมื่อเหยื่อเรียกร้องให้ปล่อยเป็นอิสระ อาสาสมัครส่วนมากจะหยุดการทดลอง พวกเขาทำนายว่า เมื่อถึงช็อก 300 โวลต์ เมื่อเหยื่อปฏิเสธจะตอบ จะเหลืออาสาสมัครเพียง 3.73% ที่ยังทำการทดลองต่อไป และพวกเขาเชื่อว่า "มีอาสาสมัครเกินหนึ่งในสิบของหนึ่งเปอร์เซนต์เล็กน้อยจะทำการทดลองจนถึงช็อกสูงสุดบนบอร์ด"
ในชุดการทดลองแรกของมิลแกรม อาสาสมัครเข้าร่วมการทดลอง 65% (26 จาก 40 คน) ทำการทดลองไปจนถึงขั้นกระแสไฟฟ้าสูงสุดที่ 450 โวลต์ แม้หลายคนจะรู้สึกอึดอัดที่ได้ทำเช่นนั้น เมื่อถึงขั้นหนึ่ง อาสาสมัครทุกคนจะหยุดและตั้งคำถามถึงการทดลอง บางคนจะให้เงินที่จ่ายให้เข้าร่วมการทดลองคืน ตลอดการทดลอง อาสาสมัครแสดงระดับความเครียดต่าง ๆ กัน อาสาสมัครนั้นเหงื่อออก สั่นเทา พูดติดอ่าง กัดริมฝีปาก ครวญคราง จิกเล็บเข้าเนื้อตัวเอง และบางคนถึงกับระเบิดหัวเราะออกมาอย่างประสาทหรือชัก
ภายหลัง ศาสตราจารย์ มิลแกรม และนักจิตวิทยาอื่น ๆ ได้ทำการทดลองซ้ำทั่วโลก ซึ่งให้ผลคล้ายกัน มิลแกรมได้สอบสวนผลกระทบของที่ตั้งของการทดลองต่อระดับการเชื่อฟังโดยจัดการทดลองในสำนักงานในที่ลับและไม่ได้จดทะเบียนในนครที่แออัด ซึ่งตรงข้ามกับที่เยล อันเป็นมหาวิทยาลัยที่ได้รับความเคารพนับถือ ระดับของการเชื่อฟัง "แม้จะลดลงบ้าง แต่ก็ไม่ได้ลดลงอย่างเห็นได้ชัด" สิ่งที่ก่อให้เกิดความแตกต่างคือ ความใกล้ชิดของ "ผู้เรียน" กับผู้ทำการทดลอง
ดร. โธมัส แบลส แห่งมหาวิทยาลัยแมรีแลนด์ บัลติมอร์เคาน์ตี ทำการอภิวิเคราะห์ต่อผลของพฤติกรรมที่แสดงออกมาซ้ำ ๆ ในการทดลอง เขาพบว่าร้อยละของอาสาสมัครที่เตรียมช็อกด้วยกระแสไฟฟ้าที่ถึงตายยังคงมีสูงอยู่อย่างประหลาด คือ 61-66% โดยไม่ขึ้นอยู่กับเวลาและสถานที่ทดลอง
จรรยาบรรณในการทำการทดลอง

การทดลองของมิลแกรมนั้น ได้สร้างข้อกังขาต่างๆ เรื่องของงานวิจัยเชิงจรรยาบรรณทางการทดลองวิทยาศาสตร์  อันเนื่องมาจากความเครียดทางอารมณ์ขั้นร้ายแรง และความขัดแย้งภายในของอาสาสมัครจริง นักวิจารณ์บางท่านอย่าง จีนา เพอร์รี ได้แย้งขึ้นมาว่าอาสาสมัครจริงอาจจะไม่ได้ตั้งใจจะทำมากกว่า แต่มิลแกรมก็ได้ออกมาแย้งว่า ร้อยละ 84 จากการทำแบบสำรวจกับอาสาสมัครจริงบอกว่าพวกเขานั้น "ดีใจ" หรือ "ดีใจมากๆ" ทีได้ร่วมการทดลอง ส่วนร้อยละ 15 ก็เลือกว่า "เฉยๆ (neutral)" (จากผลการสำรวจของอาสาสมัครจริง 92%) และที่เหลือส่วนใหญ่ก็เขียนจดหมายขอบคุณ อาสาสมัครจริงหลายคนที่ออกไป ก็เขียนคำร้องมาขอเป็นผู้ช่วยกับมิลแกรมด้วย
หกปีต่อมา (อยู่ในประมาณช่วงสงครามเวียดนาม) มีอาสาสมัครจริงหนึ่งคน ได้เขียนจดหมายถึงมิลแกรม ว่าทำไมถึงดีใจ ทั้งๆ ที่เต็มไปด้วยความกดดันว่า :
ตอนข้าพเจ้าถูกกดขี่ในช่วงปี ค.ศ. 1964 ข้าพเจ้าเชื่อมาตลอดว่ากำลังทำร้ายใครบางคนอยู่ ข้าพเจ้าก็ไม่ได้เอะใจเลย ว่าทำไมข้าพเจ้าถึงทำอย่างนั้น น้อยคนนักที่จะทำตามจิตใต้สำนึกตัวเอง เพราะต้องทำตามคำสั่ง ... ถ้าจะให้ข้าพเจ้าต้องไปเกณฑ์ทหารด้วยความที่เชื่อฟังคำสั่งของผู้มีอำนาจนั้น ก็เข้าใจได้ว่าแค่คำสั่งนั้น ก็สามารถทำให้ทำสิ่งที่ผิดมหันต์จนข้าพเจ้าเองยังหวาด ... ข้าพเจ้าเองก็เตรียมใจที่จะติดคุดติดตะรางแล้วถ้าข้าพเจ้าเองไม่ใช่ผู้คัดค้านโดยอ้างมโนธรรม ตามจริง มันก็เป็นแค่แบบทดสอบว่าข้าพเจ้าเองจะซื่อสัตย์ต่อสิ่งที่ตัวเองเชื่อได้แค่ไหน ที่ข้าพเจ้าหวังก็เพียงว่าสมาชิกบนบอร์ดของข้าพเจ้าจะยังทำตัวให้สมกับจิตใต้สำนึกของพวกเขา...
ในหนังสือ Obedience to Authority: An Experimental View  มิลแกรมได้แย้งต่อการโจมตีด้านจรรยาบรรณในการทดลอง เนื่องจากผลที่เขาต้องการรู้นั้น จะเป็นการเปิดเผยความจริงไม่พึงประสงค์ของธรรมชาติของมนุษย์ ส่วนข้อโต้แย้งอื่นๆ จะเป็นเรื่องปัญหาอันร้ายแรงในการทดลองทางวิธีวิทยานี้
การอ้างอิงทั่วไป

Blass, Thomas (2004). The Man Who Shocked the World: The Life and Legacy of Stanley Milgram. Basic Books. ISBN 978-0-7382-0399-7.
Levine, Robert V. (July–August 2004). "Milgram's Progress". American Scientist. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 26, 2015. Book review of The Man Who Shocked the World
Miller, Arthur G. (1986). The obedience experiments: A case study of controversy in social science. New York: Praeger.
Ofgang, Erik (พฤษภาคม 22, 2018). "Revisiting the Milgram Obedience Experiment conducted at Yale". New Haven Register. สืบค้นเมื่อ 2019-07-04.
Parker, Ian (Autumn 2000). "Obedience". Granta (71). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 7, 2008. Includes an interview with one of Milgram's volunteers, and discusses modern interest in, and scepticism about, the experiment.
Tarnow, Eugen (October 2000). "Towards the Zero Accident Goal: Assisting the First Officer Monitor and Challenge Captain Errors". Journal of Aviation/Aerospace Education & Research. 10 (1).
Wu, William (June 2003). "Compliance: The Milgram Experiment". Practical Psychology.
แหล่งข้อมูลอื่น

Milgram S. The Milgram Experiment (full documentary film on YouTube).
Obedience ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Stanley Milgram Redux, TBIYTB — Description of a 2007 iteration of Milgram's experiment at Yale University, published in The Yale Hippolytic, January 22, 2007. (Internet Archive)
A Powerpoint presentation describing Milgram's experiment
Synthesis of book A faithful synthesis of Obedience to Authority – Stanley Milgram
Obedience To Authority — A commentary extracted from 50 Psychology Classics (2007)
A personal account of a participant in the Milgram obedience experiments
Summary and evaluation of the 1963 obedience experiment
The Science of Evil from ABC News Primetime
The Lucifer Effect: How Good People Turn Evil — Video lecture of Philip Zimbardo talking about the Milgram Experiment.
Zimbardo, Philip (2007). "When Good People Do Evil". Yale Alumni Magazine. — Article on the 45th anniversary of the Milgram experiment.
Riggenbach, Jeff (August 3, 2010). "The Milgram Experiment". Mises Daily.
Milgram 1974, Chapter 1 and 15 harvnb error: no target: CITEREFMilgram1974 (help)
People 'still willing to torture'—BBC News
Beyond the Shock Machine, a radio documentary with the people who took part in the experiment. Includes original audio recordings of the experiment
| ด ค กกรณีทางจริยธรรมแพทย์ |
| --- | --- |
การฆ่าตัวตาย   ภายใต้การช่วยเหลือของแพทย์ :  เบตตี และ จอร์จ คูมเบียส์  แดกซ์ คอเวิร์ท  จีโอฟานนี นูโวลี  ซู โรดริเกซ  รามอน ซัมเปโดร  ปีเอร์จีออร์โจ เวลบี  แจ็ก เควอร์เกียน 
การุณยฆาต/ การระงับการรักษาทางการแพทย์:  แอนดรูว์ เบดเนอร์  ทอนี แบลนด์  แครอล คาร์  กฎหมายทารกโด  เอลูอานา เองกลาโร  จูน ฮาร์ทลี  วินเซนต์ แลมเบิร์ท  รอเบิร์ท ลาทิเมอร์  ทารกเอ็ม  แฮเล พูทร์  คาเรน แอนน์ ควินแลน  กรณีเทร์รี ไชโว  กลอเรีย เทย์เลอร์ 
ความเห็นทางการแพทย์ ที่ขัดกับของ ผู้ป่วย/ผู้ปกครอง/ผู้พิทักษ์:  คดีระหว่างเบทานคอร์ทกับทรินิทัส  คดีระหว่างรัฐแมสซาชูเซตส์กับทวิทเชลล์  มอร์เดชาย ดอฟ บรอดี  คดีระหว่างแลนทซ์กับโคลแมน  กรณีแอลฟี อีแวนส์  กรณีชาร์ลี การ์ด  เทียร์ฮัสแฮปเทกีริส  รอม ฮูเบน  กรณีซัน ฮัดซัน  ทารกเค  กรณีอัชยา คิง  เจสซี คูชิน  กรณีจอเซฟ มาราชลี  กรณีจาฮี แม็กมัธ  กรณีสปีโร นิโกลูซอส  กรณีอรุณา ศานบาค  เดวิด เวตเตอร์ 
การยินยอมโดยรับทราบ ในการเข้ารับการรักษา:  การรักษาแอชลีย์  ความสามารถกิลลิก  คดีความแมเรียน  คดีระหว่างสโรลนดอร์ฟ กับสมาคมโรงพยาบาลนิวยอร์ก  คริสเตียน วึลลิง 
การวิจัย:  อัลเบิร์ท สตีเวนส์  การทดลองทางตจวิทยาของออลเบิร์ท คลิกแมน  การรักษาด้วยดีพสลีพ  การพิจารณาคดีแพทย์  การทดลองซิฟิลิสในกัวเตมาลา  เฮนเรียตตา แล็กส์  การทดลองฉายรังสีต่อมนุษย์  เจ. มาเรียน ซิมส์  เจส เกลซิงเงอร์  จอเซฟ กิลเบิร์ท ฮามิลทัน  คดีระหว่างมัวเร กับ สภามหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย  ศัลยศาสตร์เพื่อวัตถุประสงค์ทางจิตเวชศาสตร์  การทดลองกับชาวอเมริกันผิวดำ  การทดลองของมิลแกรม  การศึกษามอนสเตอร์  การทดลองไอโอดีนกัมมันตรังสี  การวิจัยมะเร็งที่สกิดโรว์  การทดลองเรือนจำสแตนฟอร์ด  งานวิจัยฉบับที่ 329  การฉีดพลูโทเนียม  การทดลองเรื่องซิฟิลิสที่ทัสคีกี  โรงเรียนสเกตวิลโลว์บรูค  คดีระหว่างกรีนเบิร์ก กับสถาบันวิจัยโรงพยาบาลเด็กไมอามี 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี 
โฆษณาการทดลองของมิลแกรม
สมบัติการระเหยง่าย

แนวโน้มของสารที่จะระเหย
โบรมีนในรูปของเหลวจะเปลี่ยนสถานะเป็นไอได้ง่ายที่อุณหภูมิห้อง ซึ่งบ่งบอกถึงความผันผวนสูง
สมบัติการระเหยง่าย หรือ ความระเหยง่าย ใน เคมี เป็นคุณสมบัติของวัสดุที่อธิบายถึงความพร้อมของสารที่จะเกิดการระเหย ในอุณหภูมิและความดันที่กำหนด สารที่มีความผันผวนสูงจะมีแนวโน้มที่จะอยู่ในรูปของไอมากกว่า ขณะที่สารที่มีความผันผวนต่ำจะมีแนวโน้มที่จะอยู่ในรูปของเหลวหรือของแข็ง ความผันผวนยังสามารถอธิบายถึงแนวโน้มของไอที่จะควบแน่นเป็นของเหลวหรือของแข็งได้อีกด้วย สารที่มีความผันผวนต่ำจะควบแน่นจากไอได้ง่ายกว่าสารที่มีความผันผวนสูง ความแตกต่างของความผันผวนสามารถสังเกตได้โดยการเปรียบเทียบว่า สารในกลุ่มนั้นระเหยเร็วเพียงใด (หรือการระเหิด) ในกรณีของของแข็ง เมื่อสัมผัสกับบรรยากาศ สารที่มีความผันผวนสูง เช่น แอลกอฮอล์ไอโซโพรพานอล จะระเหยอย่างรวดเร็ว ขณะที่สารที่มีความผันผวนต่ำ เช่น น้ำมันพืช จะคงอยู่ในสภาพควบแน่น โดยทั่วไปแล้ว ของแข็งจะระเหยได้น้อยกว่าของเหลวมาก แต่ก็มีข้อยกเว้นบางประการ ของแข็งที่ระเหิด (เปลี่ยนจากของแข็งเป็นไอโดยตรง) เช่น น้ำแข็งแห้ง (คาร์บอนไดออกไซด์ ที่เป็นของแข็ง ) หรือไอโอดีนสามารถระเหิดได้ในอัตราที่ใกล้เคียงกับของเหลวบางชนิดภายใต้สภาวะมาตรฐาน สามารถระเหยในอัตราที่ใกล้เคียงกับของเหลวบางชนิดภายใต้สภาวะมาตรฐาน
คำอธิบาย

ความผันผวนไม่มีค่าตัวเลขที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน แต่โดยทั่วไปจะอธิบายด้วยความดันไอหรือจุดเดือด (สำหรับของเหลว) ความดันไอที่สูงบ่งบอกถึงความผันผวนสูง ขณะที่จุดเดือดที่สูงบ่งบอกถึงความผันผวนต่ำ ความดันไอและจุดเดือดมักจะแสดงในตารางและกราฟที่ใช้ในการเปรียบเทียบสารเคมีที่สนใจ ข้อมูลเกี่ยวกับความผันผวนมักได้มาจากการทดลองภายใต้ช่วงอุณหภูมิและความดันต่างๆ
คำอธิบาย > ความดันไอ

ความดันไอเป็นการวัดว่าเฟสที่อยู่ในสภาพควบแน่นสามารถเปลี่ยนเป็นไอได้ง่ายเพียงใดที่อุณหภูมิหนึ่งๆ สารที่อยู่ในภาชนะปิดซึ่งเริ่มต้นด้วยภาวะสูญญากาศ (ไม่มีอากาศอยู่ภายใน) จะเติมพื้นที่ว่างด้วยไออย่างรวดเร็ว หลังจากที่ระบบถึงจุดสมดุลและอัตราการระเหยเท่ากับอัตราการควบแน่นแล้ว ความดันไอสามารถวัดได้ การเพิ่มอุณหภูมิจะเพิ่มปริมาณไอที่เกิดขึ้นและทำให้ความดันไอเพิ่มขึ้น ในสารผสม แต่ละสารจะมีส่วนในการสร้างความดันไอรวมของสารผสม โดยที่สารที่มีความผันผวนสูงกว่าจะมีส่วนมากกว่า
คำอธิบาย > จุดเดือด

จุดเดือดคืออุณหภูมิที่ความดันไอของของเหลวเท่ากับความดันโดยรอบ ทำให้ของเหลวระเหยอย่างรวดเร็วหรือเดือด จุดเดือดมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับความดันไอ แต่จะขึ้นอยู่กับความดัน จุดเดือดปกติคือจุดเดือดที่ความดันบรรยากาศ แต่สามารถรายงานได้ที่ความดันที่สูงหรือต่ำกว่าด้วย
ปัจจัยที่มีส่วนร่วม > แรงระหว่างโมเลกุล

ปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อความผันผวนของสารคือความแข็งแรงของปฏิกิริยาระหว่างโมเลกุล แรงดึงดูดระหว่างโมเลกุลเป็นสิ่งที่ยึดเหนี่ยววัสดุเข้าด้วยกัน และวัสดุที่มีแรงระหว่างโมเลกุลที่แข็งแรงกว่า เช่น ของแข็งส่วนใหญ่ มักจะมีความผันผวนต่ำ เอทานอลและไดเมทิลอีเทอร์ สารเคมีสองชนิดที่มีสูตรเดียวกัน (C2H6O) มีความผันผวนต่างกันเนื่องจากปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นระหว่างโมเลกุลในเฟสของเหลวต่างกัน โมเลกุลเอทานอลสามารถสร้างพันธะไฮโดรเจน ได้ ในขณะที่โมเลกุลไดเมทิลอีเธอร์ทำไม่ได้ ส่งผลให้เกิดแรงดึงดูดระหว่างโมเลกุลของเอทานอลมีความแข็งแรงมากกว่า ทำให้เอทานอลเป็นสารที่มีความผันผวนน้อยกว่าสารทั้งสอง
ปัจจัยที่มีส่วนร่วม > น้ำหนักโมเลกุล

โดยทั่วไป ความผันผวนมักจะลดลงเมื่อมวลโมเลกุลเพิ่มขึ้น เนื่องจากโมเลกุลที่ใหญ่กว่าสามารถมีส่วนร่วมในการสร้างพันธะระหว่างโมเลกุลได้มากขึ้น แม้ว่าปัจจัยอื่นๆ เช่น โครงสร้างและความมีขั้วของโมเลกุลจะมีบทบาทสำคัญอย่างมากก็ตาม ผลของมวลโมเลกุลสามารถแยกออกบางส่วนได้โดยการเปรียบเทียบสารเคมีที่มีโครงสร้างคล้ายกัน (เช่น เอสเทอร์ เเอลเคน เป็นต้น) ตัวอย่างเช่น แอลเคนแบบเส้นตรงจะแสดงความผันผวนที่ลดลงเมื่อจำนวนคาร์บอนในสายโซ่เพิ่มขึ้น
การประยุกต์ใช้งาน > การกลั่น

ความรู้เกี่ยวกับความระเหยมักมีประโยชน์ในการแยกส่วนประกอบจากสารผสม เมื่อสารผสมที่ประกอบด้วยสารหลายชนิดที่มีระดับความระเหยแตกต่างกัน สามารถปรับอุณหภูมิและความดันให้เหมาะสมเพื่อให้ส่วนประกอบที่มีความระเหยสูงเปลี่ยนเป็นไอ ในขณะที่สารที่มีความระเหยต่ำจะยังคงอยู่ในสถานะของเหลวหรือของแข็ง จากนั้นไอที่เกิดขึ้นใหม่สามารถทิ้งหรือควบแน่นลงในภาชนะแยกต่างหาก เมื่อรวบรวมไอแล้ว กระบวนการนี้เรียกว่า การกลั่น
กระบวนการการกลั่นแบบเศษส่วน ซึ่งใช้ในการการกลั่นน้ำมันปิโตรเลียม ช่วยให้สามารถแยกสารเคมีที่มีความระเหยแตกต่างกันในขั้นตอนเดียว น้ำมันดิบ ที่เข้าสู่โรงกลั่นประกอบด้วยสารเคมีที่มีประโยชน์หลายชนิดที่ต้องแยกออก น้ำมันดิบไหลเข้าสู่คอลัมน์การกลั่นและถูกทำให้ร้อน ซึ่งทำให้ส่วนประกอบที่มีความระเหยสูง เช่น บิวเทน และน้ำมันก๊าด กลายเป็นไอ ไอเหล่านี้จะเคลื่อนที่ขึ้นไปในคอลัมน์และสัมผัสกับพื้นผิวเย็น ทำให้มันควบแน่นและถูกเก็บรวบรวม สารเคมีที่มีความระเหยสูงที่สุดจะควบแน่นที่ด้านบนของคอลัมน์ ในขณะที่สารเคมีที่มีความระเหยน้อยที่สุดจะควบแน่นในส่วนล่างสุด ด้านขวาคือภาพที่แสดงการออกแบบของคอลัมน์การกลั่น
ความแตกต่างในความผันผวนระหว่างน้ำและเอทานอลนั้นถูกนำมาใช้ในการกลั่น แอลกอฮอล์ สำหรับดื่ม มาโดยตลอด เพื่อเพิ่มความเข้มข้นของเอทานอลในผลิตภัณฑ์ ผู้ผลิตแอลกอฮอล์จะให้ความร้อนกับส่วนผสมแอลกอฮอล์เริ่มต้นจนถึงอุณหภูมิที่เอทานอลส่วนใหญ่จะระเหยไปในขณะที่น้ำส่วนใหญ่จะยังคงเป็นของเหลว จากนั้นไอเอทานอลจะถูกเก็บรวบรวมและควบแน่นในภาชนะแยกต่างหาก ส่งผลให้ผลิตภัณฑ์มีความเข้มข้นมากขึ้น
การประยุกต์ใช้งาน > น้ำหอม

ความระเหยเป็นปัจจัยสำคัญเมื่อการออกแบบน้ำหอม มนุษย์รับรู้กลิ่นเมื่อไอระเหยน้ำหอมสัมผัสกับตัวรับในจมูก ส่วนผสมที่ระเหยเร็วหลังจากการทา จะปล่อยไอหอมออกมาเป็นระยะเวลาสั้นๆ ก่อนที่น้ำมันจะระเหยออกไป ส่วนผสมที่ระเหยช้าสามารถอยู่บนผิวหนังได้เป็นสัปดาห์หรือแม้แต่เดือน แต่ไม่อาจปล่อยไอหอมได้เพียงพอเพื่อให้ได้กลิ่นที่เข้มข้น เพื่อป้องกันปัญหาเหล่านี้ นักออกแบบน้ำหอมจะพิจารณาความระเหยของน้ำมันหอมระเหยและส่วนผสมอื่นๆ ในการสร้างน้ำหอมอย่างรอบคอบ อัตราการระเหยที่เหมาะสมจะได้รับโดยการปรับปริมาณของส่วนผสมที่มีความระเหยสูงและที่ไม่ระเหย
กราฟความดันไอแบบบล็อก-ลิน (log-lin) สำหรับของเหลวต่างๆ
จุดเดือดปกติ (สีแดง) และจุดหลอมเหลว (สีน้ำเงิน) ของ แอลเคน แบบเส้นตรง เทียบกับจำนวนอะตอมของคาร์บอน
คอลัมน์การกลั่นน้ำมันดิบ
รายชื่อบันทึกและสถิติของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล

สตีเวน เจอร์ราร์ด ผู้ทำประตูสูงสุดให้กับลิเวอร์พูลในการแข่งขันระดับทวีปยุโรป
สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลเป็นสโมสรฟุตบอลอังกฤษที่ตั้งอยู่ที่เมืองลิเวอร์พูลในเมอร์ซีย์ไซด์ ปัจจุบันแข่งขันในพรีเมียร์ลีก พวกเขาลงเล่นนัดเหย้าที่สนามแอนฟีลด์นับตั้งแต่ก่อตั้งสโมสรใน ค.ศ. 1892 ลิเวอร์พูลเข้าร่วมฟุตบอลลีกใน ค.ศ. 1894 และเป็นสมาชิกผู้ร่วมก่อตั้งพรีเมียร์ลีกใน ค.ศ. 1992
รายชื่อต่อไปนี้รวบรวมเกียรติประวัติที่สโมสรชนะเลิศ สถิติที่สโมสร ผู้จัดการทีม และผู้เล่นทำได้ ในส่วนของสถิติผู้เล่นรวมรายละเอียดผู้ทำประตูสูงสุดของสโมสร และผู้ที่ลงเล่นให้กับทีมชุดแรกมากที่สุด สถิตินี้ยังรวมถึงความสำเร็จของผู้เล่นในระดับนานาชาติและค่าตัวย้ายเข้าและย้ายออกที่สูงที่สุดของสโมสร สถิติผู้ชมที่แอนฟีลด์ก็รวมในรายชื่อนี้ด้วย
สโมสรชนะเลิศลีกสูงสุด 19 สุด และเป็นทีมจากอังกฤษที่ชนะเลิศยูโรเปียนคัพมากที่สุดที่ 6 สมัย ผู้ทำสถิติลงเล่นให้กับสโมสรมากที่สุดคือ เอียน คัลลาแกน ที่ลงเล่น 857 ระหว่าง ค.ศ. 1958–1978 เอียน รัช เป็นผู้ทำประตูสูงสุดของสโมสร โดยทำได้ 346
สถิติ ณ วันที่ 25 มิถุนายน 2020
เกียรติประวัติ

ลิเวอร์พูลชนะเลิศการแข่งขันในประเทศและระดับทวีปยุโรปหลายสมัย พวกเขาชนะเลิศลีกสูงสุดอังกฤษ 19 สมัยและชนะเลิศลีกคัพมากที่สุดที่ 8 สมัย ในฤดูกาล 1892–93 ซึ่งเป็นฤดูกาลของสโมสร พวกเขาชนะเลิศแลงคาเชอร์ลีกและลิเวอร์พูลดิสทริกต์คัพ ความสำเร็จล่าสุดเกิดขึ้นใน ค.ศ. 2020 เมื่อพวกเขาชนะเลิศลีกสมัยที่ 19 และสมัยแรกในยุคพรีเมียร์ลีก
| เกียรติประวัติ | จำนวน | ปี |
| --- | --- | --- |
| ฟุตบอลลีกเฟิสต์ดิวิชัน/พรีเมียร์ลีก | 19 | 1900–01, 1905–06, 1921–22, 1922–23, 1946–47, 1963–64, 1965–66, 1972–73, 1975–76, 1976–77, 1978–79, 1979–80, 1981–82, 1982–83, 1983–84, 1985–86, 1987–88, 1989–90, 2019–20 |
| ฟุตบอลลีกเซคันด์ดิวิชัน | 4 | 1893–94, 1895–96, 1904–05, 1961–62 |
| แลงคาเชอร์ลีก | 1 | 1892–93 |
| เอฟเอคัพ | 7 | 1965, 1974, 1986, 1989, 1992, 2001, 2006 |
| ฟุตบอลลีกคัพ | 8 | 1981, 1982, 1983, 1984, 1995, 2001, 2003, 2012 |
| เอฟเอคอมมิวนิตี/แชริตีชีลด์ | 15 | 1964*, 1965*, 1966, 1974, 1976, 1977*, 1979, 1980, 1982, 1986*, 1988, 1989, 1990*, 2001, 2006 (* ร่วมกัน) |
| Sheriff of London Charity Shield | 1 | 1906 |
| Football League Super Cup | 1 | 1985–86 |
| ยูโรเปียนคัพ/ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก | 6 | 1977, 1978, 1981, 1984, 2005, 2019 |
| ยูฟ่าคัพ | 3 | 1973, 1976, 2001 |
| ยูฟ่าซูเปอร์คัพ | 4 | 1977, 2001, 2005, 2019 |
| ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก | 1 | 2019 |
สถิติผู้เล่น > การลงเล่น

ลงเล่นมากที่สุดรวมทุกการแข่งขัน: เอียน คัลลาแกน, 857.
ลงเล่นในลีกมากที่สุด: เอียน คัลลาแกน, 640.
ลงเล่นเอฟเอคัพมากที่สุด: เอียน คัลลาแกน, 79.
ลงเล่นลีกคัพมากที่สุด: เอียน รัช, 78.
ลงเล่นยุโรปมากที่สุด: เจมี คาเรเกอร์, 150.
อายุน้อยสุดที่ลงเล่น: เจอโรม ซินแคลร์, 16 ปี 6 วัน (พบ เวสบรอมวิชอัลเบียน, 26 กันยายน 2012).
อายุมากสุดที่ลงเล่น: เน็ด โดก์, 41 ปี 165 วัน (พบ นิวคาสเซิล, 11 เมษายน 1908).
อายุมากที่สุดในนัดประเดิมสนาม: เน็ด โดก์, 37 ปี 307 วัน (พบ เบอร์ตัน, 1 กันยายน 1904).
ลงเล่นติดต่อกันมากที่สุด: ฟิล นีล, 417 (ตั้งแต่ 23 ตุลาคม 1976 ถึง 24 กันยายน 1983).
ฤดูกาลที่ลงเล่นทุกเกมลีกและบอลถ้วยมากที่สุด: ฟิล นีล, 9 (ตั้งแต่ 1976–77 ถึง 1983-84).
เป็นผู้เล่นของสโมสรนานที่สุด: เอลิชา สกอตต์, 21 ปี 52 วัน (ตั้งแต่ปี 1913 ถึง 1934).
สถิติผู้เล่น > ลงเล่นมากที่สุด

เฉพาะนัดการแข่งขันระดับอาชีพ การลงเล่นในฐานะตัวสำรองแสดงในวงเล็บ
| อันดัล | ชื่อ | ปี | ลีก | เอฟเอคัพ | ลีกคัพ | อื่น ๆ | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| 1 | คัลลาแกน, เอียนเอียน คัลลาแกน | 1960–1978 | 640 !640 (4) | 79 !79 (2) | 42 !42 (7) | 96 !96 (1) | 857 !857 (14) |
| 2 | คาร์เรเกอร์, เจมีเจมี คาร์เรเกอร์ | 1996–2013 | 508 !508 (24) | 40 !40 (1) | 35 !35 (7) | 152 !152 (3) | 737 !737 (35) |
| 3 | เจอร์ราร์ด, สตีเวนสตีเวน เจอร์ราร์ด | 1998–2015 | 504 !504 (39) | 42 !42 (5) | 30 !30 (5) | 134 !134 (14) | 710 !710 (63) |
| 4 | คลีเมนซ์, เรย์เรย์ คลีเมนซ์ | 1967–1981 | 470 !470 (0) | 54 !54 (0) | 55 !55 (0) | 86 !86 (0) | 665 !665 (0) |
| 4 | ฮิวส์, เอ็มลีนเอ็มลีน ฮิวส์ | 1967–1979 | 474 !474 (0) | 62 !62 (0) | 46 !46 (0) | 83 !83 (0) | 665 !665 (0) |
| 6 | รัช, เอียนเอียน รัช | 1980–1987 1988–1996 | 469 !469 (22) | 61 !61 (5) | 78 !78 (0) | 45 !45 (3) | 660 !660 (30) |
| 7 | นีล, ฟิลฟิล นีล | 1974–1985 | 455 !455 (2) | 45 !45 (0) | 66 !66 (0) | 81 !81 (0) | 650 !650 (2) |
| 8 | Smith, TommyTommy Smith | 1962–1978 | 467 !467 (0) | 52 !52 (0) | 30 !30 (0) | 89 !89 (1) | 638 !638 (1) |
| 9 | โครบเบอลาร์, บรูซบรูซ โครบเบอลาร์ | 1980–1994 | 440 !440 (0) | 62 !62 (0) | 70 !70 (0) | 46 !46 (0) | 628 !628 (0) |
| 10 | แฮนเซน, แอลันแอลัน แฮนเซน | 1977–1991 | 434 !434 (0) | 58 !58 (1) | 68 !68 (0) | 53 !53 (1) | 620 !620 (2) |
สถิติผู้เล่น > ผู้ทำประตูสูงสุด

เฉพาะนัดการแข่งขันระดับอาชีพ นัดที่ลงเล่น (รวมทั้งในฐานะตัวสำรอง) แสดงในวงเล็บ
| อันดับ | ชื่อ | ปี | ลีก | เอฟเอคัพ | ลีกคัพ | อื่น ๆ | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | รัช, เอียนเอียน รัช | 1980–1987 1988–1996 | 229 !229 (469) | 39 !39 (61) | 48 !48 (78) | 23 !23 (45) | 346 !346 (660) |
| 2 | Hunt, RogerRoger Hunt | 1958–1969 | 245 !244 (404) | 18 !18 (44) | 05 !5 (10) | 18 !18 (34) | 286 !285 (492) |
| 3 | Hodgson, GordonGordon Hodgson | 1925–1936 | 233 !233 (358) | 08 !8 (19) | 00 !0 (0) | 00 !0 (0) | 241 !241 (377) |
| 4 | Liddell, BillyBilly Liddell | 1938–1961 | 215 !215 (492) | 13 !13 (42) | 00 !0 (0) | 00 !0 (0) | 228 !228 (534) |
| 5 | เจอร์ราร์ด, สตีเวนสตีเวน เจอร์ราร์ด | 1998–2015 | 120 (503) | 15 !15 (40) | 9 !9 (28) | 42 !42(132) | 186 !186 (710) |
| 6 | ฟาวเลอร์, ร็อบบีร็อบบี ฟาวเลอร์ | 1993–2001 2006–2007 | 128 !128 (266) | 12 !12 (24) | 29 !29 (35) | 14 !14 (44) | 183 !183 (369) |
| 7 | แดลกลีช, เคนนีเคนนี แดลกลีช | 1977–1990 | 118 !118 (355) | 13 !13 (37) | 27 !27 (59) | 12 !12 (58) | 172 !172 (515) |
| 8 | โอเวน, ไมเคิลไมเคิล โอเวน | 1996–2004 | 118 !118 (216) | 08 !8 (15) | 09 !9 (14) | 23 !23 (52) | 158 !158 (297) |
| 9 | Chambers, HarryHarry Chambers | 1915–1928 | 135 !135 (315) | 16 !16 (28) | 00 !0 (0) | 00 !0 (1) | 151 !151 (339) |
| 10 | Raybould, SamSam Raybould | 1900–1907 | 120 !120 (211) | 09 !9 (14) | 00 !0 (0) | 01 !1 (1) | 130 !130 (226) |