หู เย่าปัง
ชีวิตช่วงต้น > นักปฏิวัติหนุ่ม

บรรพบุรุษของหู เย่าปังเป็นชาวฮากกา จากเจียงซี ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) พวกเขาอพยพไปยังหูหนาน ที่ซึ่งเป็นเมืองเกิดของหู หูเกิดในครอบครัวชาวนายากจน เขาไม่ได้รับการศึกษาอย่างเป็นทางการและสอนตัวเองให้อ่านหนังสือ
หูเข้าร่วมการกบฏครั้งแรกเมื่ออายุได้ 12 ปี และออกจากครอบครัวเพื่อเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนเมื่ออายุได้เพียง 14 ปี และกลายเป็นสมาชิกเต็มตัวของพรรคใน ค.ศ. 1933 ในช่วงการต่อสู้ระหว่างกลุ่มต่าง ๆ ที่ทำให้พรรคคอมมิวนิสต์จีนแตกแยกกันในคริสต์ทศวรรษ 1930 หูสนับสนุนเหมา เจ๋อตงและต่อต้านกลุ่ม 28 บอลเชวิค
หูเป็นหนึ่งในทหารผ่านศึกอายุน้อยที่สุดในการเดินทัพทางไกล หลังจากเหมาถูกปลดจากอำนาจ ไม่นานก่อนจะเริ่มต้นการทัพโอบล้อมครั้งที่สี่ ผู้สนับสนุนของเหมาถูกข่มเหง และหูถูกตัดสินประหารชีวิต ก่อนเริ่มการเดินทัพทางไกล เขาและคนอื่น ๆ กำลังจะถูกนำตัวไปตัดศีรษะ อย่างไรก็ตาม ถาน ยฺหวีเป่า ผู้นำคอมมิวนิสต์ท้องถิ่นผู้ทรงอิทพล ได้เข้าแทรกแซงในนาทีสุดท้ายและช่วยชีวิตหูไว้ได้ เนื่องจากหูสนับสนุนเหมา เขาจึงถูกมองว่าไม่น่าเชื่อถือและสั่งให้เข้าร่วมการเดินทัพทางไกลเพื่อที่จะถูกเฝ้าติดตาม
หูได้รับบาดเจ็บสาหัสในสมรภูมิเขาหลู ใกล้กับจุนอี้ ซึ่งอยู่ใกล้กับพื้นที่ที่เหมา เจ๋อตงฟื้นคืนอำนาจอีกครั้งผ่านการประชุมจุนอี้ หลังจากที่หูได้รับบาดเจ็บ ทีมแพทย์ภาคสนามของคอมมิวนิสต์ตัดสินใจที่จะไม่ช่วยหู และปล่อยให้เขาอยู่ในสนามรบให้ตายอยู่ข้างถนน หูได้รับการช่วยเหลือโดยเพื่อนในวัยเด็กของเขา ซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพแดงจีนที่บังเอิญผ่านมา หูร้องเรียกชื่อเล่นของเพื่อนเพื่อขอความช่วยเหลือ และเพื่อนของเขาก็ช่วยให้หูตามทัพใหญ่ของกองทัพแดงที่กำลังถอยร่นทัน และได้รับการรักษาบาดแผล[ต้องการอ้างอิง]
หูถูกก๊กมินตั๋งจับตัวเป็นเชลยในระหว่างการเดินทัพทางไกล ใน ค.ศ. 1936 หูได้เข้าร่วมกองกำลังรบนอกประเทศที่นำโดยจาง กั๋วเทา เป้าหมายของกองกำลังอันแข็งแกร่งกว่า 21,800 นายของจาง คือการข้ามแม่น้ำเหลือง ขยายฐานทัพคอมมิวนิสต์ทางตะวันตกของฉ่านซี และเชื่อมโยงกับกองกำลังจากสหภาพโซเวียตหรือกับเฉิง ชื่อไฉ ขุนศึกซินเจียง ผู้ซึ่งเป็นพันธมิตรของคอมมิวนิสต์และสหภาพโซเวียต กองกำลังของจางเทาพ่ายอย่างย่อยยับต่อขุนศึกชาตินิยมในพื้นที่ หรือกลุ่มหม่า หูพร้อมด้วยฉิน จีเหว่ย์ กลายเป็นสองในเชลยศึกนับพันคนที่ถูกกองกำลังของกลุ่มหม่าจับตัวไป หูเป็นเชลยศึกเพียงคนหนึ่งในจำนวน 1,500 คนที่หม่า ปู้ฟางตัดสินใจใช้แรงงานบังคับแทนที่จะประหารชีวิต[ต้องการอ้างอิง]
หม่า ปู้ฟางส่งกองทหารม้ามุสลิมหลายกองพลภายใต้การนำของนายพลหม่า เปียวเพื่อต่อสู้กับกองทัพญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม เจียง ไคเชกกดดันให้หม่า ปู้ฟางส่งทหารไปต่อสู้กับผู้รุกรานชาวญี่ปุ่นให้มากขึ้น หม่าจึงตัดสินใจว่าแทนที่จะใช้กำลังทหารของตน เขาจะส่งเชลยศึกจากกองทัพแดงจีนจำนวน 1,500 นายไปแทน เนื่องจากเส้นทางการเดินทัพต้องผ่านชายแดนฐานทัพคอมมิวนิสต์ในฉ่านซี หูและฉิน จีเหว่ย์จึงตัดสินใจเดินทางกลับหาคอมมิวนิสต์ และจัดการหลบหนีอย่างลับ ๆ การหลบหนีเกิดขึ้นตามที่วางแผนไว้และประสบความสำเร็จ โดยจากเชลยศึกทั้งหมด 1,500 นาย มีมากกว่า 1,300 นายที่สามารถกลับมายังเหยียนอานสำเร็จ เหมาต้อนรับคอมมิวนิสต์ที่กลับมาเหล่านี้ด้วยตัวเขาเอง และหูก็กลับสู่กองกำลังคอมมิวนิสต์ ซึ่งเขาจะอยู่ที่นั่นจนตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ของเขา[ต้องการอ้างอิง]
หลังจากหูมาถึงเหยียนอน เขาได้เข้าเรียนที่โรงเรียนการทหารต่อต้านญี่ปุ่น ขณะศึกษาอยู่ที่นั่น หูได้พบและแต่งงานกับหลี่ จ้าว ภรรยาของเขา ซึ่งเป็นนักเรียนในเหยียนอานเช่นกัน หลังจากฝึกฝนแล้ว หูทำงานในฝ่ายการเมือง และได้รับมอบหมายให้ทำงานเป็นสมาชิกกองทัพแนวหน้าที่สามของเผิง เต๋อหวย
หูเป็นเพื่อนและทำงานอย่างใกล้ชิดกับเติ้ง เสี่ยวผิงในคริสต์ทศวรรษ 1930 ในคริสต์ทศวรรษ 1940 หูทำงานภายใต้การนำของเติ้งในฐานะกรรมาธิการการเมืองในกองทัพสนามที่สอง ในช่วงท้ายของสงครามกลางเมืองจีน หูเดินทางไปกับเติ้งที่เสฉวน และกองกำลังคอมมิวนิสต์สามารถยึดครองมณฑลจากกองกำลังชาตินิยมได้สำเร็จใน ค.ศ. 1949