stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราชวงศ์สหราชอาณาจักร

สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 และสมเด็จพระราชินีคามิลลาแห่งสหราชอาณาจักรพร้อมด้วยพระบรมวงศานุวงศ์ เสด็จออกสีหบัญชร ณ พระราชวังบักกิงแฮม เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2023 เนื่องในพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษา
ราชวงศ์สหราชอาณาจักร ประกอบด้วยพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรและพระประยูรญาติใกล้ชิด บางครั้งจึงแตกต่างจากคำเรียกทางการในประเทศสำหรับราชวงศ์ สมาชิกในราชวงศ์อยู่ใน หรืออภิเษกสมรสเข้ามาในราชวงศ์วินด์เซอร์ ซึ่งสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ทรงเปลี่ยนชื่อมาจากราชวงศ์ซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา เมื่อ ค.ศ. 1917
ถึงแม้ว่าจะไม่มีคำจำกัดความที่เป็นทางการหรือทางกฎหมายเคร่งครัดว่าผู้ใดเป็นราชวงศ์หรือไม่ และรายนามแตกต่างกันมีบุคคลไม่เหมือนกัน แต่ผู้ที่ถือครองพระอิสริยยศเป็น His หรือ Her Majesty, His หรือ Her Royal Highness หรือ Their Royal Highnesses นั้นโดยทั่วไปแล้วถือเป็นสมาชิกในราชวงศ์ ซึ่งใช้เรียกพระมหากษัตริย์ คู่สมรสของพระมหากษัตริย์ คู่สมรสของกษัตริย์ที่สวรรคตไปแล้ว พระราชโอรสและพระราชธิดา พระราชนัดดาในสายพระราชโอรส คู่สมรสและคู่สมรสที่เป็นม่ายของพระราชโอรสในพระประมุขและพระราชนัดดาในสายพระราชโอรส
เมื่อปี 1917 สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 มีพระราชวโรกาสประกาศว่าพระองค์และเชื้อสายในพระราชโอรสทุกพระองค์จะอยู่ในราชวงศ์วินด์เซอร์ ผู้สืบทอดราชบัลลังก์ของพระองค์ต่อไปยังคงทรงปกครองประเทศอีกสิบหกประเทศ ที่ประกอบขึ้นเป็นเครือจักรภพ สมาชิกและเครือญาติในราชวงศ์วินด์เซอร์ได้เป็นตัวแทนองค์พระประมุขในประเทศของเครือจักรภพ โดยบางครั้งอยู่ในวาระที่ยืดออกไปของการเป็นอุปราช หรือ ข้าหลวงใหญ่ และบางครั้งเข้าร่วมพิธีการหรืองานเลี้ยงเฉพาะกิจต่าง ๆ
รายพระนามสมาชิกในราชวงศ์สหราชอาณาจักร

สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 และสมเด็จพระราชินีคามิลลา
เจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งเวลส์ (พระราชโอรสพระองค์ใหญ่และพระชายา)
เจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์ (พระราชนัดดา)
เจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งเวลส์ (พระราชนัดดา)
เจ้าชายหลุยส์แห่งเวลส์ (พระราชนัดดา)
ดยุกและดัชเชสแห่งซัสเซกซ์ (พระราชโอรสพระองค์เล็กและพระชายา)
เจ้าชายอาร์ชีแห่งซัสเซกซ์ (พระราชนัดดา)
เจ้าหญิงลิลีเบ็ตแห่งซัสเซกซ์ (พระราชนัดดา)
เจ้าหญิงพระราชกุมารี (พระกนิษฐภคินี)
ดยุกแห่งยอร์ก (พระอนุชาพระองค์รอง)
เจ้าหญิงเบียทริซ นางเอโดอาร์โด มาเปลลี มอซซี (พระราชภาติยะ)
เจ้าหญิงยูเชนี นางแจ็ก บรุกส์แบงก์ (พระราชภาติยะ)
ดยุกและดัชเชสแห่งเอดินบะระ (พระอนุชาพระองค์เล็กและพระชายา)
พระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 และพระชายา:
ดยุกและดัชเชสแห่งกลอสเตอร์ (พระญาติชั้นพระมาตุลาและพระชายา)
ดยุกและดัชเชสแห่งเคนต์ (พระญาติชั้นพระมาตุลาและพระชายา)
เจ้าหญิงอเล็กซานดรา เลดีโอกิลวี (พระญาติชั้นพระมาตุจฉา)
เจ้าชายและเจ้าหญิงไมเคิลแห่งเคนต์ (พระญาติชั้นพระมาตุลาและพระชายา)
รายพระนามสมาชิกในราชวงศ์สหราชอาณาจักร > สมาชิกในพระราชวงศ์ที่มิได้เป็นเจ้านาย

เลดีลูอีส เมานต์แบ็ตเทน-วินด์เซอร์ (พระภาติยะ)
เอิร์ลแห่งเวสเซ็กซ์ (พระภาติยะ)
พลเรือโท เซอร์ทิโมธี ลอว์เรนซ์ (พระกนิษฐภรรดา)
ปีเตอร์ ฟิลลิปส์ (พระภาคิไนย)
ซาวันนาห์ ฟิลลิปส์ (พระญาติชั้นพระนัดดา)
อิสลาห์ ฟิลลิปส์ (พระญาติชั้นพระนัดดา)
ซาราและไมเคิล ทินดัลล์ (พระภาคิไนยและสามี)
มีอา ทินดัลล์ (พระญาติชั้นพระนัดดา)
เลนา ทินดัลล์ (พระญาติชั้นพระนัดดา)
ลูคัส ทินดัลล์ (พระญาติชั้นพระนัดดา)
ซาราห์ ดัชเชสแห่งยอร์ก (อดีตพระชายาในดยุกแห่งยอร์ก)
เอโดอาร์โด มาเปลลี มอซซี (พระภัสดาในเจ้าหญิงเบียทริซ)
ซีเอนา มาเปลลี มอซซี (พระญาติชั้นพระนัดดา)
อะธีนา มาเปลลี มอซซี (พระญาติชั้นพระนัดดา)
แจ็ก บรุกส์แบงก์ (พระภัสดาในเจ้าหญิงยูเชนี)
ออกัสต์ บรุกส์แบงก์ (พระญาติชั้นพระนัดดา)
เออร์เนสต์ บรุกส์แบงก์ (พระญาติชั้นพระนัดดา)
เอิร์ลแห่งสโนว์ดอน (พระภาดา)
ไวเคานต์ลินลีย์ (พระญาติชั้นพระภาติยะ)
เลดีมาร์การีตา อาร์มสตรอง-โจนส์ (พระญาติชั้นพระภาติยะ)
เลดีซาราห์และดาเนียล แชตโท (พระภคินีและสามี)
ซามูเอล แชตโท (พระญาติชั้นพระภาคิไนย)
อาร์เธอร์ แชตโท (พระญาติชั้นพระภาคิไนย)
เครือจักรภพอังกฤษ

นอกเหนือไปจากสหราชอาณาจักร สมเด็จพระราชินีนาถและสมาชิกพระองค์อื่นของราชวงศ์ทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจอยู่เป็นประจำในกลุ่มประเทศเครือจักรภพอีกสิบห้าประเทศ ซึ่งสมเด็จพระราชินีนาถทรงเป็นประมุขแห่งรัฐ เมื่อราชบัลลังก์ภายในประเทศเหล่านี้แยกออกจากราชบัลลังก์ของสหราชอาณาจักรอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว จะให้เงินทุนสนับสนุนประเทศเหล่านี้แยกจำเพาะเป็นรายประเทศ โดยผ่านกระบวนการจัดสรรงบประมาณทางนิติบัญญัติมาตรฐาน เงินทุนที่จัดสรรให้ส่วนใหญ่แล้วจะสนับสนุนภารกิจการงานของตัวแทนของพระประมุขในประเทศนั้น ๆ ซึ่งเรียกว่า ข้าหลวงใหญ่ ผู้ว่าการ และผู้ช่วยผู้ว่าการ แม้ว่าเงินบางส่วนจะใช้ในการเยือนอย่างเป็นทางการต่าง ๆ
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Burke’s Guide to the Royal Family. Burke’s Peerage, 1973.
Cannon, John Ashton. The Oxford Illustrated History of the British Monarchy. Oxford University Press, 1988.
Churchill, Randolph S. They Serve the Queen: A New and Authoritative Account of the Royal Household. (“Prepared for Coronation Year”) Hutchinson, 1953.
Fraser, Antonia (ed). The Lives of the Kings & Queens of England. Revised & updated edition. University of California Press, 1998.
Hayden, Ilse. Symbol and Privilege: The Ritual Context of British Royalty. University of Arizona Press, 1987.
Longford, Elizabeth Harman (Countess of Longford). The Royal House of Windsor. Revised edition.  Crown, 1984.
Weir, Alison. Britain’s Royal Families: The Complete Genealogy. Pimlico/Random House, 2002.
ดูเพิ่ม

พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร
ลำดับโปเจียมแห่งสหราชอาณาจักร
ลำดับการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ
อำเภอเกาะกูด

| อำเภอเกาะกูด |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Ko Kut

คำขวัญ: ฟ้าใส ทะเลสวย รวยธรรมชาติ  หาดทรายสะอาด ดาษดื่นปะการัง
แผนที่จังหวัดตราด เน้นอำเภอเกาะกูด
พิกัด: 11°39′30″N 102°32′32″E﻿ / ﻿11.65833°N 102.54222°E﻿ / 11.65833; 102.54222
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ตราด
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 131.450 ตร.กม. (50.753 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 2,737 คน
 • ความหนาแน่น: 20.82 คน/ตร.กม. (53.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 23000 (ไปรษณีย์ตราด - เฉพาะเกาะกูด),  23120 (ไปรษณีย์แหลมงอบ - เฉพาะตำบลเกาะหมาก)
รหัสภูมิศาสตร์: 2306
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเกาะกูด หมู่ที่ 1 ตำบลเกาะกูด อำเภอเกาะกูด จังหวัดตราด 23000
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เกาะกูด เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตราด มีพื้นที่ครอบคลุมเกาะกูด เกาะหมาก และเกาะเล็ก ๆ ข้างเคียง และเป็นอำเภอที่มีประชากรน้อยที่สุดในประเทศไทย
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเกาะกูดมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับน่านน้ำของอำเภอเกาะช้าง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับน่านน้ำของอำเภอคลองใหญ่
ทิศใต้ ติดต่อกับอ่าวไทย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอ่าวไทย
ประวัติ

เกาะกูดเริ่มปรากฏหลักฐานตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เมื่อองเชียงสือ เจ้าเมืองญวนที่เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารของพระองค์ หนีออกจากกรุงเทพมหานครมาลงเรือที่เกาะสีชัง จากนั้นแล่นเรือชักใบในอ่าวไทยมา 7 วันจึงถึงเกาะกูดที่ไม่มีคนอยู่เลย
ชนพื้นถิ่นดั้งเดิมของเกาะกูดส่วนใหญ่เป็นคนไทยที่อพยพมาจากเมืองปัจจันตคีรีเขตร์ (เกาะกง) ที่ตกเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2447 มีหมู่บ้านคลองมาดเป็นหมู่บ้านที่เก่าแก่ที่สุด
เดิมเกาะกูดเป็นหมู่บ้านขึ้นกับตำบลเกาะหมาก อำเภอแหลมงอบ ต่อมาได้ยกฐานะขึ้นเป็นตำบลเกาะกูด ในปี พ.ศ. 2523 ตัวเกาะกูดมีระยะทางห่างจากอำเภอคลองใหญ่ประมาณ 40 กิโลเมตร ประชาชนชาวเกาะกูดมีความยากลำบากในการเดินทางไปติดต่อราชการ ประกอบกับเกาะกูดอยู่ใกล้ดินแดนประเทศกัมพูชาด้านเกาะกงมากกว่าฝั่งไทย ทางราชการจึงมีนโยบายเพื่อความมั่นคงและอำนวยความสะดวกแก่ประชาชน โดยได้ยกฐานะเกาะกูดและเกาะข้างเคียงขึ้นเป็น กิ่งอำเภอเกาะกูด ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2533 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเกาะกูด โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

การปกครองของอำเภอเกาะกูดมี 2 ตำบล 8 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ตุลาคม 2567) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | เกาะหมาก | Ko Mak | 2 | 764 |
| 2. | เกาะกูด | Ko Kut | 6 | 2,184 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเกาะกูดประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะหมาก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะหมากทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะกูด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะกูดทั้งตำบล
รายชื่อเกาะในเขตอำเภอเกาะกูด

ดูเพิ่ม: รายชื่อเกาะในจังหวัดตราด
อำเภอเกาะกูด มีเกาะหลักคือ เกาะกูด ซึ่งเป็นเกาะขนาดใหญ่อันดับหกของประเทศไทย รองลงมาจากเกาะภูเก็ต เกาะสมุย เกาะช้าง เกาะตะรุเตา เกาะพะงัน มีเนื้อที่ประมาณ 111 ตารางกิโลเมตร และเกาะเล็ก ๆ อีก 20 เกาะ ซึ่งอยู่ในความดูแลของอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง ส่วนเกาะกูดอยู่ในความดูแลขององค์การบริหารส่วนตำบลเกาะกูด ทุกเกาะมีพื้นที่รวม 131.450 ตารางกิโลเมตร
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับที่ |  | ชื่อเกาะ |  | ตำบล |  | พื้นที่ (ตร.กม.) |  | หน่วยงาน |  |  |  |
| 1 |  | กูด |  | เกาะกูด |  | 111.894 |  | องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะกูด |  |  |  |
| 2 |  | แรด |  | เกาะกูด |  | 0.121 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 3 |  | ไม้ซี้ |  | เกาะกูด |  | 1.602 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 4 |  | รัง |  | เกาะหมาก |  | 0.004 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 5 |  | กระ |  | เกาะหมาก |  | 0.005 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 6 |  | เทียน |  | เกาะหมาก |  | 0.005 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 7 |  | ลอม |  | เกาะหมาก |  | 0.005 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 8 |  | นกนอก |  | เกาะหมาก |  | 0.009 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 9 |  | นกใน |  | เกาะหมาก |  | 0.011 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 10 |  | ทองหลาง |  | เกาะหมาก |  | 0.013 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 11 |  | มะปริง |  | เกาะหมาก |  | 0.016 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 12 |  | เทียน |  | เกาะหมาก |  | 0.026 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 13 |  | กลาง |  | เกาะหมาก |  | 0.026 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 14 |  | มะปริง |  | เกาะหมาก |  | 0.046 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 15 |  | ขาม |  | เกาะหมาก |  | 0.112 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 16 |  | ระยั้งใน |  | เกาะหมาก |  | 0.133 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 17 |  | ระยั้งนอก |  | เกาะหมาก |  | 0.142 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 18 |  | ตุ้น |  | เกาะหมาก |  | 0.346 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 19 |  | กระดาด |  | เกาะหมาก |  | 1.937 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 20 |  | รัง |  | เกาะหมาก |  | 2.599 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
| 21 |  | หมาก |  | เกาะหมาก |  | 12.398 |  | อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะช้าง |  |  |  |
การคมนาคม

ทางอากาศ สามารถเดินทางโดยใช้สนามบินเกาะไม้ซี้ อยู่ห่างจากเกาะกูดเล็กน้อย สนามบินดังกล่าวมีความยาวทางวิ่ง 800 เมตร ก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2551
สุภา สิริสิงห

| สุภา สิริสิงห จ> ภ. |
| --- | --- |
เกิด: 13 สิงหาคม พ.ศ. 2488 (79 ปี) เขตภาษีเจริญ กรุงเทพ
นามปากกา: โบตั๋น, ปิยตา, ปิยตา วนนันทน์, ส. ลือศิริ
อาชีพ: นักเขียน นักแปล
คู่สมรส: วิริยะ สิริสิงห
สุภา สิริสิงห (13 สิงหาคม พ.ศ. 2488 - )  นักเขียนชาวไทย เจ้าของนามปากกา "โบตั๋น" ได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2542
สุภา สิริสิงห เดิมชื่อ สุภา ลือศิริ เกิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ตำบลบางจาก อำเภอภาษีเจริญ จังหวัดธนบุรี จบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  ทำงานเป็นครูโรงเรียนเอกชน และมัคคุเทศก์ และเลขานุการในสำนักงานพลังงานแห่งชาติ
สุภาทำงานที่สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช ทำวารสาร "ชัยพฤกษ์" และ "สตรีสาร" ฉบับพิเศษสำหรับเด็ก ได้พบกับ วิริยะ สิริสิงห และสมรสกันในปี พ.ศ. 2518  และลาออกไปตั้งสำนักพิมพ์ชมรมเด็ก ร่วมกับสามีจนถึงปัจจุบัน (ปัจจุบัน เปลี่ยนชื่อเป็น สำนักพิมพ์ สุรีวิยาสาส์น)
สุภา เริ่มงานเขียนตั้งแต่ พ.ศ. 2507 โดยเขียนเรื่องสั้นขณะเรียนอยู่ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเริ่มเขียนเรื่อง โดยใช้นามปากกา "โบตั๋น" ลงตีพิมพ์ใน "สตรีสาร" ตั้งแต่ พ.ศ. 2509 เริ่มมีชื่อเสียงจาก นวนิยาย "จดหมายจากเมืองไทย" ได้รับรางวัลวรรณกรรมดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2512 จากองค์การ ส.ป.อ. (องค์การสนธิสัญญาป้องกันภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้) ผลงานที่มีชื่อเสียง เช่น "ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด" "ตะวันชิงพลบ" "ไผ่ต้องลม" "ทองเนื้อเก้า" "เกิดแต่ตม" "ตราไว้ในดวงจิต" "นวลนางข้างเขียง" "ด้วยสองมือแม่นี้ที่สร้างโลก" "สุดแต่ใจจะไขว่คว้า" "บ้านสอยดาว" ระยะหลังหันไปเขียนหนังสือเด็ก และแปลหนังสือจากภาษาต่างประเทศ
สุภา สิริสิงห  มีบุตรสาวกับ วิริยะ สิริสิงห 2 คน คือ สุวีริยา และ ภาวสุ สิริสิงห
ผลงาน

กลิ่นดอกส้ม
กว่าจะรู้เดียงสา (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง 2531 และ 2543)
ก่อนสายหมอกเลือน
กล้วยไม้กลีบช้ำ
กัณหา ชาลี
เกิดแต่ตม
แก้วตา ดวงใจ
คลื่นเหนือน้ำ
ความสมหวังของแก้ว
คืนเหงา
คู่ยาก
แค่เอื้อม
จดหมายจากเมืองไทย
จันทร์ข้างแรม
จากผงธุลีดิน
โฉด
ซุ้มสะบันงา
ดงคนดิบ
ด้วยสองมือแม่นี้ที่สร้างโลก
ด้วยสายใยรัก
ดอกกระถินริมรั้ว
ดอกไม้ริมทาง
ดั่งสายน้ำไหล
ดั่งหนึ่งเม็ดทราย
ดาวแต้มดิน
เดนมนุษย์
ตราไว้ในดวงจิต
ตะวันชิงพลบ
ถนนสายสุดท้าย
ทองเนื้อเก้า (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 7 2540 และ ช่อง 3 2556)
ทางชีวิต
ทิพย์ดุริยางค์
นวลนางข้างเขียง
นะหน้าทอง
น้ำใจ
บัวแล้งน้ำ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 7 2533 และ ช่อง pptv 2558)
บ้านสอยดาว
ปลาหลงน้ำ
ปลายฝนต้นหนาว
ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 3 ครั้ง ช่อง 7 2526 ช่อง 3 2543 และ ช่อง one 2558)
ไผ่ต้องลม
แฝดพี่ฝาดน้อง
พิมพิลาป
เพรงกรรม
ฟ้าชอุ่มฝน
ไฟในดวงตา
ไฟฝ้น
ภาพลวง
แม้นรกมากั้น
ไม้ดัด
ยายหนูลูกพ่อ
รอยอดีต
รักวัวให้ผูก รักลูกให้...
รุ้งสีชมพู
เรือทรายชายน้ำ
ลูกแม่
วัยบริสุทธิ์
สัมปทานหัวใจ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 7 2561)
สายสัมพันธ์
สุดทางฝันวันฟ้าไกล
สุดแต่ใจจะไขว่คว้า (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 4 ครั้ง ช่อง 3 2532 2540 2551 และ ช่อง 8 2558)
เหนือพื้นพสุธา
เหยื่อ
สู่สวนรัก
เล่ห์
อเวจีสีชมพู
แวววัน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
วงศ์ปลาฉลามพยาบาล

| วงศ์ปลาฉลามพยาบาล ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: จูราซซิคตอนต้น-ปัจจุบัน |
| --- | --- |

รูปวาดของปลาฉลามพยาบาลสีน้ำตาล (Nebrius ferrugineus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Chondrichthyes
ชั้นย่อย:: Elasmobranchii
อันดับใหญ่:: Selachimorpha
อันดับ:: Orectolobiformes
วงศ์:: Ginglymostomatidae T. N. Gill, 1862

สกุล
 ดูในเนื้อหา
วงศ์ปลาฉลามพยาบาล  (อังกฤษ: Nurse shark, Sleepy shark) เป็นวงศ์ของปลากระดูกอ่อนในอันดับปลาฉลามวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Ginglymostomatidae จัดอยู่ในอันดับปลาฉลามกบ (Orectolobiformes)
มีรูปร่างโดยรวม คือ ช่องสไปราเคิลมีขนาดเล็กอยู่ด้านหลังของตา หนวดมีขนาดเล็กแต่ยาว ไม่มีร่องด้านขอบนอกของจมูก มีฟันแบบแบนข้างอยู่ทางด้านข้างของขากรรไกร มีครีบหลัง ครีบอก และครีบก้นมีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม ครีบอกเรียวยาวคล้ายรูปเคียว มีร่องเชื่อมระหว่างจมูกกับปาก ปากอยู่ทางด้านหน้าของตา ตาอยู่ทางด้านหน้าของส่วนหัว ระยะจากครีบหลังครีบที่สองถึงครีบหางค่อนข้างสั้นกว่าความยาวหัว  ไม่มีหนามแข็งบริเวณหน้าครีบหลัง ครีบหลังครีบแรกมีจุดเริ่มต้นตรงกับจุดเริ่มต้นของครีบท้อง ครีบหางค่อนข้างยาวมากกว่าหนึ่งในสี่ของความยาวทั้งหมดของตัวปลา
จัดเป็นปลาฉลามขนาดใหญ่ที่สุดที่พบได้ในบริเวณหน้าดินหรือพื้นท้องน้ำ ขนาดใหญ่ที่สุด คือ 4 เมตร มีสีลำตัวสีเขียวหรือสีน้ำตาลตลอดทั้งลำตัว ปกติจะอาศัยและหากินอยู่ในบริเวณหน้าดินหรือพื้นท้องน้ำ หากไม่หากินแล้วจะอยู่นิ่ง ๆ บางครั้งอาจรวมตัวกันหลายสิบตัว มักหลบอยู่ในโพรงหินใต้น้ำในเวลากลางวัน ออกหากินในเวลากลางคืน ลูกเป็นตัว
การจำแนก

แบ่งออกเป็น 3 สกุล 4 ชนิด ได้แก่
สกุล Ginglymostoma J. P. Müller & Henle, 1837
Ginglymostoma cirratum Bonnaterre, 1788
Ginglymostoma sp.
สกุล Nebrius Rüppell, 1837
Nebrius ferrugineus Lesson, 1831
สกุล Pseudoginglymostoma Dingerkus, 1986
Pseudoginglymostoma brevicaudatum Günther, 1867
แหล่งข้อมูลอื่น

Nurse Shark Facts & Pictures (อังกฤษ)
MarineBio: Nurse shark, Ginglymostoma cirratum (อังกฤษ)
ประเทศเยเมน
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า ยัมนัต (Yamnat) ปรากฎครั้งแรกในจารึกอาระเบียใต้โบราณ (Old South Arabian inscriptions) โดยใช้เป็นบรรดาศักดิ์ของกษัตริย์องค์หนึ่งในอาณาจักรฮิมยัรที่สอง (second Himyarite Kingdom) พระนามว่า ชัมมาร์ ยาห์ริช (Shammar Yahri'sh) คาดว่าคำนี้ น่าจะหมายถึงแนวชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทรอาหรับ (Arabian Peninsula) และแนวชายฝั่งด้านใต้ ระหว่างเมืองเอเดน (Aden) กับฮาดรามอุต (Hadhramaut)ประวัติศาสตร์เยเมนรวมอาณาเขตที่ใหญ่กว่าประเทศปัจจุบันมาก โดยทอดยาวตั้งแต่ทางตอนเหนือของ 'Asir ทางตะวันตกเฉียงใต้ของซาอุดีอาระเบียไปจนถึง Dhofar ทางตอนใต้ของโอมาน
ศัพท์มูลวิทยาคำหนึ่งมาจากเยเมนจากคำว่า ymnt ซึ่งแปลว่า "ทางใต้ [ของคาบสมุทรอาหรับ]" อย่างแท้จริง และมีบทบาทสำคัญเกี่ยวกับแนวคิดเรื่องดินแดนทางขวา (𐩺𐩣𐩬) แหล่งข้อมูลอื่นๆ อ้างว่าเยเมนเกี่ยวข้องกับคำว่า "yamn" หรือ "yumn" ซึ่งหมายถึง "ความสุข" เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศมีความอุดมสมบูรณ์ ตรงกันข้ามกับดินแดนแห้งแล้งในพื้นที่ส่วนใหญ่ของอาระเบีย ชาวโรมันเรียกมันว่า อาราเบีย เฟลิกซ์ ("มีความสุข" หรือ "โชคดี" อาระเบีย") ตรงข้ามกับ อาราเบีย เดเซิร์ตา ("อาระเบียร้าง") นักเขียนภาษาละตินและกรีกเรียกเยเมนโบราณว่า "อินเดีย" ซึ่งเกิดขึ้นจากชาวเปอร์เซียที่เรียกเยเมนโบราณว่า ชาวอะบิสซิเนียนที่พวกเขามาติดต่อด้วยในอาระเบียใต้โดยใช้ชื่อคนผิวดำที่อาศัยอยู่ข้าง ๆ
ประวัติศาสตร์

เยเมนดำรงอยู่ตรงทางแยกทางอารยธรรมมาเป็นเวลากว่า 7,000 ปีแล้ว ประเทศนี้เป็นที่ตั้งของบุคคลสำคัญ เช่น พระราชินีแห่งเชบา ซึ่งนำของขวัญมาถวายกษัตริย์ซาโลมอน เป็นเวลาหลายศตวรรษมาแล้วที่แห่งนี้เป็นผู้ผลิตกาแฟหลักที่ส่งออกไปยังท่าเรือโมคา นับตั้งแต่เปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลามในศตวรรษที่ 7 เยเมนก็กลายเป็นศูนย์กลางของการเรียนรู้อิสลาม และสถาปัตยกรรมส่วนใหญ่ยังคงอยู่มาจนถึงยุคปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง

บทความหลัก: เขตผู้ว่าการของประเทศเยเมน
เยเมนแบ่งออกเป็นเขตผู้ว่าการ 20 เขต (มุฮาฟะเซาะฮ์ ล่าสุดคือเขตผู้ว่าการเรย์มะฮ์ ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2004) และเขตเทศบาลอีก 1 แห่งชื่อ "อะมานะฮ์ตุลอาศิมะฮ์" (Amanat Al-Asemah) (รวมเข้ากับเมืองหลวงตามรัฐธรรมนูญ 'ซานา' ในภายหลัง) เขตว่าการโซโคตรา (Soqatra) ถูกจัดตั้งขึ้นเพิ่มเติมในเดือนธันวาคม 2013 ครอบคลุมพื้นที่ของเกาะโซโคตรา ซึ่งเดิมเป็นส่วนหนึ่งของเขตว่าการฮัฎเราะเมาต์ (Hadhramaut) เขตว่าการต่าง ๆ ถูกแบ่งย่อยลงไปอีก 333 อำเภอ (เรียกว่า มูเดริยอะห์) ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 2,210 ตำบล จากนั้นจึงแบ่งออกเป็น 38,284 หมู่บ้าน (ณ ปี ค.ศ. 2001)
ในปี 2014, คณะกรรมการรัฐธรรมนูญได้ตัดสินใจแบ่งประเทศออกเป็นหกภูมิภาค สี่แห่งทางตอนเหนือ สองแห่งทางทิศใต้ และเมืองหลวงซานานอกภูมิภาคใด ๆ เพื่อสร้างรูปแบบการปกครองแบบสหพันธรัฐ ข้อเสนอของรัฐบาลกลางนี้เป็นปัจจัยเอื้อต่อการรัฐประหารต่อต้านรัฐบาลของกลุ่มฮูตีในเวลาต่อมา
เศาะอ์ดะฮ์ (Saada)
อัลเญาฟ์ (Al Jawf)
ฮัฎเราะเมาต์ (Hadhramaut)
อัลมะฮ์เราะฮ์ (Al Mahrah)
ฮัจญ์ญะฮ์ (Hajjah)
อัมรอน (Amran)
อัลมะห์วีต (Al Mahwit)
อะมานะฮ์ตุลอาศิมะฮ์(เมืองซานา) (Amanat Al Asimah
(Sana'a City))
ซานา (Sana'a)
มะอ์ริบ (Ma'rib)
อัลฮุดัยดะฮ์ (Al Hudaydah)
ร็อยมะฮ์ (Raymah)
ษะมาร (Dhamar)
อิบบ์ (Ibb)
อัฎฎอเลียะอ์ (Dhale)
อัลบัยฎออ์ (Al Bayda)
ชับวะฮ์ (Shabwah)
ตะอิซซ์ (Taiz)
ละฮิจญ์ (Lahij)
อับยัน (Abyan)
เอเดน (Aden)
โซโคตรา (Socotra)
ข้อมูลประชากร

เยเมนมีประชากร  33 ล้าน คนตามการประมาณการในปี ค.ศ. 2021 โดยร้อยละ 46 ของประชากรมีอายุต่ำกว่า 15 ปี และร้อยละ 2.7 มีอายุมากกว่า 65 ปี ในปี 1950 ประชากรเยเมนมีเพียง 4.3 ล้านคนเท่านั้น คาดการณ์ว่าประชากรจะเพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 60 ล้านคนภายในปี 2050 เยเมนมีอัตราการเจริญพันธุ์รวม (total fertility rate) ที่สูง ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.45 คนต่อสตรี 1 คน ประชากรเมืองซานา (Sana'a) เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จากประมาณ 55,000 คนในปี 1978 เป็นเกือบ 1 ล้านคนในช่วงต้นศตวรรษที่ 21
วัฒนธรรม > อาหาร

เป็นอาหารที่มีความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากอาหารที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในตะวันออกกลาง อาหารเยเมนในภูมิภาคที่ที่ต่างกันยังมีความแตกต่างกันเล็กน้อยอาหารเยเมนได้รับอิทธิพลจากอาหารตุรกีสมัยจักรวรรดิออตโตมันมากเนื่องจากการถูกยึดครองโดยจักรวรรดิออตโตมัน
วัฒนธรรม > วันหยุด

22 พฤษภาคม วันรวมใจ
Eid Al Fitr สิ้นสุดเดือนรอมฎอนวันที่แตกต่างกันไปตามวัฏจักรของจันทรคติ
Eid al-Adha Feast of Sacrifice วันที่แตกต่างกันไปตามวัฏจักรของจันทรคติ
วันปีใหม่อิสลามแตกต่างกันไปตามปฏิทินจันทรคติ
26 กันยายน วันปฏิวัติ
14 ตุลาคม วันปลดปล่อย
30 พฤศจิกายน วันประกาศอิสรภาพ
แหล่งข้อมูลอื่น

(อาหรับ) Yemen Government official portal (At the Wayback Machine, March 2009)
Yemen entry at The World Factbook
ประเทศเยเมน แหล่งข้อมูลบนเครือข่ายเว็บจัดทำโดย GovPubs ที่หอสมุดมหาวิทยาลัยโคโลราโด โบลเดอร์
ประเทศเยเมน ที่เว็บไซต์ Curlie
Yemen profile from the BBC News
Wikimedia Atlas of Yemen
คู่มือการท่องเที่ยว ประเทศเยเมน จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กองค์การความร่วมมืออิสลาม (โอไอซี) |
| --- | --- |
รัฐสมาชิก:  อัฟกานิสถาน  แอลเบเนีย  แอลจีเรีย  อาเซอร์ไบจาน  บาห์เรน  บังกลาเทศ  เบนิน  บูร์กินาฟาโซ  บรูไน  แคเมอรูน  ชาด  คอโมโรส  จิบูตี  อียิปต์  กาบอง  แกมเบีย  กินี  กินี-บิสเซา  กายอานา  อินโดนีเซีย  อิหร่าน  อิรัก  โกตดิวัวร์  จอร์แดน  คูเวต  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  เลบานอน  ลิเบีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  มาลี  มอริเตเนีย  โมร็อกโก  โมซัมบิก  ไนเจอร์  ไนจีเรีย  โอมาน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  กาตาร์  ซาอุดีอาระเบีย  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน  โซมาเลีย  ซูดาน  ซูรินาม  ทาจิกิสถาน  ตุรกี  ตูนิเซีย  โตโก  เติร์กเมนิสถาน  ยูกันดา  อุซเบกิสถาน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  เยเมน 
รัฐที่ถูกระงับ:  ซีเรีย 
รัฐสังเกตการณ์:  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  นอร์เทิร์นไซปรัส  รัสเซีย  ไทย 
ซากปรักหักพังของเขื่อนใหญ่แห่งมาริบ
กษัตริย์แห่งอาณาจักรฮิมยัร พระเจ้าดามาร์อาลี ยะห์บูร์ที่ 2 (King Dhamar'ali Yahbur II)
ป้ายหลุมศพของชาวซาบาเป็นรูปผู้หญิงถือฟ่อนข้าวสาลี ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความอุดมสมบูรณ์ในเยเมนโบราณ
แผนที่ของภูมิภาคสหพันธรัฐเยเมน
แผนที่เขตการปกครองของประเทศเยเมน
พระเจ้าซุนโจแห่งโชซ็อน

| --- | --- |
พระเจ้าซุนโจแห่งโชซ็อน
ฮันกึล: 순조
ฮันจา: 純祖
อาร์อาร์: Sunjo 
เอ็มอาร์: Sunjo 
ชื่อเกิด
ฮันกึล: 이공
ฮันจา: 李蚣
อาร์อาร์: I Gong 
เอ็มอาร์: Yi Kong 
พระเจ้าซุนโจ (เกาหลี: 순조; อักษรโรมัน: Sunjo; 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1790 – 13 ธันวาคม ค.ศ. 1834; ครองราชย์ ค.ศ. 1800–1834) เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 23 แห่งราชวงศ์โชซ็อน (조선) ของเกาหลี พระนามเดิมว่า อี กง (이공) เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 2 ของพระเจ้าช็องโจ (정조) กับพระสนมซูบินตระกูลปาร์ค (수빈박씨)
พระราชประวัติ

พระเจ้าซุนโจขึ้นเสด็จขึ้นครองราชย์ในปีค.ศ. 1800 พระชนม์ได้ 10 ชันษา หลังจากที่พระบิดาสวรรคต ครั้น ค.ศ. 1802 พระเจ้าซุนโจเสกสมรสกับคิมซี (김씨; "นางคิม") ธิดาของขุนนางคิม โจ-ซุน (김조순) คิมซีเมื่อถึงแก่กรรมแล้วได้รับการสถาปนาขึ้นดำรงตำแหน่งพระมเหสีเรียก ซุนว็อนวังฮู (순원왕후; "ราชเทวีซุนว็อน")
เนื่องจากพระเจ้าซุนโจขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์ ช็องซุนวังฮู (정순왕후; "ราชเทวีช็องซุน") พระมเหสีพระองค์ที่สองของพระเจ้าย็องโจ (영조) จึงสำเร็จราชการแทน พระเจ้าซุนโจทรงพยายามจะปฏิรูปการเมืองแต่ไม่เป็นผล หลักการปกครองมีแต่เสื่อมโทรม การสอบขุนนางปั่นป่วน การทุจริตในราชสำนักรุนแรงหนัก สังคมจึงวุ่นวาย ประชาชนลุกฮือ เหตุการณ์ครั้งนี้รวมถึงกบฏฮง กย็อง-แน (홍경래) ช่วง ค.ศ. 1811–1812 นอกจากนี้ มีนำระบบสำนะโมครัวที่เรียก โอกาจักทงบ็อบ (五家作統法) ที่ให้นับห้าครัวเรือนเป็นหนึ่งหน่วย มาใช้ และมีการกดขี่กลุ่มโรมันแคทอลิกอย่างยิ่งยวด
หลังครองราชย์ได้ 35 ปี พระเจ้าซุนโจสวรรคตใน ค.ศ. 1834 พระชนม์ 44 ชันษา เดิมพระศพฝังไว้ถัดจากหลุมของพระเจ้าอินโจ (인조) กับอินย็อลวังฮู (인열왕후) ผู้เป็นพระมเหสี ซึ่งอยู่ในสุสานหลวงชังนึง (장릉) ที่เมืองพาจู (파주) แต่ภายหลังเห็นว่า ฮวงจุ้ยไม่เหมาะ จึงย้ายไปฝังที่สุสานฮ็อนอินลึง (헌인릉) อยู่ที่เมืองโซล (서울) ปัจจุบัน
พระบรมวงศานุวงศ์

พระบิดา: พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน (이산; 28 ตุลาคม ค.ศ. 1752 – 18 สิงหาคม ค.ศ. 1800)
พระมารดา: พระสนมซูบิน (박씨; "นางพัก"; 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1770 – 26 ธันวาคม ค.ศ. 1822)
พระชายาและพระราชบุตร
พระนางซุนว็อน (김씨; "นางคิม"; 8 มิถุนายน ค.ศ. 1789 – 21 กันยายน ค.ศ. 1857) เมื่อสวรรคตได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น ซุนว็อนวังฮู (순원왕후; "ราชินีซุนว็อน")
อี ย็อง (이영; 18 กันยายน ค.ศ. 1809 – 25 มิถุนายน ค.ศ. 1830) ได้เป็นรัชทายาทเรียก ฮโยมย็องเซจา (효명세자)
มย็องอนกงจู (명온공주; "องค์หญิงมย็องอน"; 13 ตุลาคม ค.ศ. 1810 – 13 มิถุนายน ค.ศ. 1832)
พก-อง-กงจู (복온공주; "องค์หญิงพก-อง"; 26 ตุลาคม ค.ศ. 1818 – 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1832)
พระราชโอรสไม่ทราบพระนาม (ค.ศ. 1820–?)
ท็อกอนกงจู (덕온공주; "องค์หญิงท็อกอน"; 10 มิถุนายน ค.ศ. 1822 – 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1844)
พักซี (박씨; "นางพัก"; ? – 30 มิถุนายน ค.ศ. 1854) ได้เป็นพระสนมตำแหน่งซุกอี (숙의)
ย็องอนกงจู (영온공주; "องค์หญิงย็องอน"; 11 ตุลาคม ค.ศ. 1817 – 8 เมษายน ค.ศ. 1829)
ในวัฒนธรรมประชานิยม

คิม ซึง-ซู (김승수) แสดงเป็นพระเจ้าซุนโจในละครชุดของสถานีโทรทัศน์เคบีเอสทู (KBS2) เรื่อง รักเราพระจันทร์เป็นใจ (구르미 그린 달빛; Love in the Moonlight) เมื่อ ค.ศ. 2016
อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี

| อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mueang Surat Thani
บรรยากาศทั่วไปของตำบลบางใบไม้
คำขวัญ: พระธาตุศรีสุราษฎร์ ย่านตลาดสองฝั่งตาปี อาหารดีปากน้ำ บึงงามขุนทะเล มนต์เสน่ห์เขาท่าเพชร เดือนสิบเอ็ดงานชักพระ
แผนที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี เน้นอำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี
พิกัด: 9°8′11″N 99°19′13″E﻿ / ﻿9.13639°N 99.32028°E﻿ / 9.13639; 99.32028
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุราษฎร์ธานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 231.147 ตร.กม. (89.246 ตร.ไมล์)
ประชากร (2568)
 • ทั้งหมด: 210,000 คน
 • ความหนาแน่น: 816.24 คน/ตร.กม. (2,114.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 84000, 84100  (เฉพาะตำบลขุนทะเล) 
รหัสภูมิศาสตร์: 8401
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี เลขที่ 170 ถนนตลาดใหม่ ตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี 84000
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เมืองสุราษฎร์ธานี (ชาวจังหวัดสุราษฎร์ธานีเรียกว่า บ้านดอน) เป็นอำเภอศูนย์กลางระบบราชการ การคมนาคมขนส่ง การศึกษา และเศรษฐกิจของจังหวัดสุราษฎร์ธานี
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานีมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอ่าวไทย
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอกาญจนดิษฐ์
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบ้านนาสารและอำเภอบ้านนาเดิม
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพุนพิน