stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แซลลี ฟิลด์
แหล่งข้อมูลอื่น

แซลลี ฟิลด์ ที่สารานุกรมบริตานิกา
แซลลี ฟิลด์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แซลลี ฟิลด์ ที่ออลมูวี
แซลลี ฟิลด์ เก็บถาวร 2011-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่เอ็มมี.คอม
แซลลี ฟิลด์ ที่ทวิตเตอร์
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เจเน็ต เกย์เนอร์ (1928)  แมรี พิกฟอร์ด (1929)  นอร์มา เชียเรอร์ (1930)  มารี เดรสส์เลอร์ (1931)  เฮเลน เฮส์ (1932)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1933)  โกลแด็ต กอลแบร์ (1934)  เบตตี เดวิส (1935)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1936)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1937)  เบตตี เดวิส (1938)  วิเวียน ลีห์ (1939)  จิงเจอร์ รอเจอส์ (1940) 
1941–1960:  โจน ฟอนเทน (1941)  เกรียร์ การ์สัน (1942)  เจนนิเฟอร์ โจนส์ (1943)  อิงกริด เบิร์กแมน (1944)  โจน ครอว์ฟอร์ด (1945)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1946)  โลเรตตา ยัง (1947)  เจน ไวแมน (1948)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1949)  จูดี ฮอลิเดย์ (1950)  วิเวียน ลีห์ (1951)  เชอร์ลีย์ บูท (1952)  ออดรีย์ เฮปเบิร์น (1953)  เกรซ เคลลี (1954)  อันนา มัญญานี (1955)  อิงกริด เบิร์กแมน (1956)  โจแอนน์ วูดเวิร์ด (1957)  ซูเซิน เฮย์เวิร์ด (1958)  ซีมอน ซีญอแร (1959)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1960) 
1961–1980:  โซเฟีย ลอเรน (1961)  แอนน์ แบนครอฟต์ (1962)  แพตทริเซีย นีล (1963)  จูลี แอนดรูส์ (1964)  จูลี คริสตี (1965)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1966)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1967)  แคทารีน เฮปเบิร์น/บาร์บรา สไตรแซนด์ (1968)  แมกกี สมิธ (1969)  เกลนดา แจ็กสัน (1970)  เจน ฟอนดา (1971)  ไลซา มินเนลลิ (1972)  เกลนดา แจ็กสัน (1973)  เอลเลน เบอร์สติน (1974)  หลุยส์ เฟลตเชอร์ (1975)  เฟย์ ดันนาเวย์ (1976)  ไดแอน คีตัน (1977)  เจน ฟอนดา (1978)  แซลลี ฟิลด์ (1979)  ซิสซี สเปเซก (1980) 
1981–2000:  แคทารีน เฮปเบิร์น (1981)  เมริล สตรีป (1982)  เชอร์ลีย์ แม็กเลน (1983)  แซลลี ฟิลด์ (1984)  เจอรัลดีน เพจ (1985)  มาร์ลี แมตลิน (1986)  แชร์ (1987)  โจดี ฟอสเตอร์ (1988)  เจสซิกา แทนดี้ (1989)  เคที เบตส์ (1990)  โจดี ฟอสเตอร์ (1991)  เอ็มมา ทอมสัน (1992)  ฮอลลี ฮันเตอร์ (1993)  เจสซิกา แลงจ์ (1994)  ซูเซิน ซาแรนดอน (1995)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (1996)  เฮเลน ฮันต์ (1997)  กวินเน็ธ พัลโทรว์ (1998)  ฮิลารี สแวงก์ (1999)  จูเลีย โรเบิตส์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  แฮลลี เบร์รี (2001)  นิโคล คิดแมน (2002)  ชาร์ลิส โตรน (2003)  ฮิลารี สแวงก์ (2004)  รีส วิเธอร์สปูน (2005)  เฮเลน เมียร์เรน (2006)  มารียง กอตียาร์ (2007)  เคต วินสเล็ต (2008)  ซานดรา บุลล็อก (2009)  นาตาลี พอร์ตแมน (2010)  เมริล สตรีป (2011)  เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ (2012)  เคต แบลนเชตต์ (2013)  จูลีแอนน์ มัวร์ (2014)  บรี ลาร์สัน (2015)  เอมมา สโตน (2016)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2017)  โอลิเวีย โคลแมน (2018)  เรเน เซลเวเกอร์ (2019)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2020)  เจสซิกา แชสเตน (2021)  มิเชล โหย่ว (2022)  เอมมา สโตน (2023)
บุกอาณาจักรโลก 10,000 ปี

| บุกอาณาจักรโลก 10,000 ปี |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: โรแลนด์ เอ็มเมอริค
เขียนบท: โรแลนด์ เอ็มเมอริค  แฮโรลด์ โคลเซอร์
อำนวยการสร้าง: โรแลนด์ เอ็มเมอริค  มาร์ก กอร์ดอน ไมเคิล วิเมอร์
นักแสดงนำ: สตีเวน สเตรท คามิลลา เบล คลิฟ เคอร์ติส
ผู้บรรยาย: อุมัร อัชชะรีฟ
กำกับภาพ: อูลี สไตเกอร์
ตัดต่อ: อเล็กซานเดอร์ เบอร์เนอร์
ดนตรีประกอบ: แฮโรลด์ โคลเซอร์ โธมัส ธัล แวนเดอร์
บริษัทผู้สร้าง: Legendary Pictures Centropolis Entertainment  
ผู้จัดจำหน่าย: Warner Bros.
วันฉาย:  6 มีนาคม พ.ศ. 2551  7 มีนาคม พ.ศ. 2551
ความยาว: 109 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: ภาษาอังกฤษ
ทุนสร้าง: 105 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 300 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
บุกอาณาจักรโลก 10,000 ปี (อังกฤษ: 10,000 BC) เป็นภาพยนตร์อเมริกันที่ออกฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2551 และออกฉายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2551 เป็นภาพยนตร์ที่นำเสนอเรื่องราวในยุคก่อนประวัติศาสตร์ กำกับโดยโรแลนด์ เอ็มเมอริค นำแสดงโดย สตีเวน สเตรท, คามิลลา เบล และ คลิฟ เคอร์ติส
เนื้อเรื่องย่อ

ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ แถบหุบเขา นักล่าวัยหนุ่ม ดี’เลห์ (สตีเวน สเตรท) ได้พบรักกับเอโวเล็ท (คามิลลา เบล) เมื่อบรรดานักรบลึกลับคุกคามหมู่บ้านของเขา และลักพาตัวเอโวเล็ตไป ดี’เลห์ถูกบังคับให้เป็นผู้นำกลุ่มนักล่าจำนวนไม่มาก ในการไล่ล่าเพื่อช่วยชีวิตเธอ และได้ผจญภัยในดินแดนที่ไม่รู้จักที่ดินแดนที่มีอารยธรรมที่เหนือกว่าพวกเขา กลุ่มนักล่าพบว่ามีอีกหลายชนเผ่า ที่ยอมเข้าเป็นแนวร่วมคนพวกนี้ ได้เคยถูกรุกรานจากบรรดากลุ่มนักรบที่ล่าทาส ทำให้นักล่าที่เคยเป็นกลุ่มเล็กๆ ของดี’เลห์ ได้กลายเป็นกองทัพไปเสียแล้ว
นักรบที่มีความแตกต่างกัน ต้องสู้รบกับผู้ล่าก่อนประวัติศาสตร์ และยังต้องรวบรวมความกล้า เพื่อต่อสู้กับหลายสิ่งหลายอย่าง และเมื่อการเดินทางเพื่อความเป็นวีรบุรุษของเขามาถึงที่สุด พวกเขาได้ค้นพบการสูญเสียทางอารยธรรม รวมทั้งได้เรียนรู้โชคชะตา ที่ในที่สุดแล้ว ขึ้นอยู่กับอาณาจักรที่เหนือจินตนาการ ซึ่งเป็นที่ๆ มีบรรดาปิรามิดที่สูงเทียมฟ้าอยู่เต็มไปหมด พวกเขาต่อสู้กับเทพเจ้าซุส โอเบลิสก์ ราห์ รวมถึง โอดิน ทานอส เดธ ตลอดจน ไมอาห์ แกนดัลฟ์ เซารอน และพิชิตได้ทั้งหมด แต่สุดท้ายกลับพบจุดจบ เมื่อเจอคิงอารากอน บุตรแห่งดูเนไดน์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
10,000 BC ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กภาพยนตร์ที่กำกับโดย โรแลนด์ เอ็มเมอริค |
| --- | --- | --- |
| 2527 – 2530 |  Das Arche Noah Prinzip (2527)  Joey (2528)  Hollywood-Monster (2530)  | โรแลนด์ เอ็มเมอริค |
| 2531 – 2540 |  ผ่าเหมืองนรก โลกพระจันทร์ (2533)  2 คนไม่ใช่คน (2535)  สตาร์เกท ทะลุคนทะลุจักรวาล (2537)  ไอดี 4  สงครามวันดับโลก (2539)  | โรแลนด์ เอ็มเมอริค |
| 2541 – 2550 |  ก็อตซิลล่า (2541)  เดอะ แพทริออต ชาติบุรุษ ดับแค้นฝังแผ่นดิน (2543)  วิกฤติวันสิ้นโลก (2547)  | โรแลนด์ เอ็มเมอริค |
| 2551 – 2560 |  บุกอาณาจักรโลก 10,000 ปี (2551)  2012 วันสิ้นโลก (2552)  นามปากกาลวงโลก (2554)  วินาทียึดโลก (2556)  Stonewall (2558)  สงครามใหม่วันบดโลก (2559)  | โรแลนด์ เอ็มเมอริค |
| 2561 – 0000 |  มิดเวย์ อเมริกาถล่มญี่ปุ่น (2562)  วันวิบัติ จันทร์ถล่มโลก (2565)  | โรแลนด์ เอ็มเมอริค |
Estola cuneata

ชนิดของด้วง
| Estola cuneata |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropod
ชั้น:: แมลง Insecta
อันดับ:: Coleoptera 
วงศ์:: Cerambycidae 
สกุล:: Estola  Breuning, 1940
สปีชีส์:: Estola cuneata
ชื่อทวินาม
Estola cuneata Breuning, 1940

Estola cuneata เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล
เพื่อนายแค่หนึ่งเดียว

| เพื่อนายแค่หนึ่งเดียว |
| --- | --- |
ประเภท: บอยส์เลิฟ โรแมนติก ดรามา
บทโดย: กิตติศักดิ์ คงคา   เฉลิมพงษ์ อุดมศิลป์   เสฏฐวุฒิ อินบุญ   กีรติ คำสัตย์
กำกับโดย: ทิชากร ภูเขาทอง
แสดงนำ: ณราวิชญ์ เลิศรัตน์โกสุมภ์ ภูวินทร์ ตั้งศักดิ์ยืน ราศี ดิศกุล ณ อยุธยา ณัฐ ศักดาทร ธนพนธ์ สุขุมพันธนาสาร วชิรวิชญ์ เรืองวิวรรธน์
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: เพื่อเธอแค่หนึ่งเดียว (Living For You) (บรรเลง)
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: หนึ่งเดียว (Only One)
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 12
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: สถาพร พานิชรักษาพงศ์ ดารภา เชยสงวน
ผู้อำนวยการสร้าง: นพณัช ชัยวิมล
ความยาวตอน: 45 - 60 นาที
บริษัทผู้ผลิต: จีเอ็มเอ็มทีวี   ฮาร์ดฟีลลิ่งฟิล์ม
ออกอากาศ
เครือข่าย: จีเอ็มเอ็ม 25 ยูทูบ
ออกอากาศ: 13 ธันวาคม 2565 (2022-12-13) – 28 กุมภาพันธ์ 2566 (2023-02-28)
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
Our Skyy 2 เพื่อนายแค่หนึ่งเดียว
เพื่อนายแค่หนึ่งเดียว (อังกฤษ: Never Let Me Go) เป็นละครชุดที่ออกอากาศในปี พ.ศ. 2565 นำแสดงโดย ณราวิชญ์ เลิศรัตน์โกสุมภ์ และ ภูวินทร์ ตั้งศักดิ์ยืน
ละครชุดนี้กำกับโดย ทิชากร ภูเขาทอง ผลิตโดย จีเอ็มเอ็มทีวี ร่วมกับฮาร์ดฟีลลิ่งฟิล์ม เปิดตัวครั้งแรกในงาน "GMMTV 2022 : BORDERLESS" ในวันที่ 1 ธันวาคม 2564 เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2565 และออกอากาศตอนสุดท้ายในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2566 โดยออกอากาศทุกวันอังคาร เวลา 20:30 น. (ตามเวลาไทย) ทางช่อง จีเอ็มเอ็ม 25 และออกอากาศบนแพลตฟอร์มออนไลน์ทางยูทูบพร้อมกันทั่วโลก
นักแสดง > นักแสดงหลัก

ณราวิชญ์ เลิศรัตน์โกสุมภ์ รับบท ปรรณากร จันทร์นาลอย (ปาล์ม)
ภูวินทร์ ตั้งศักดิ์ยืน รับบท หนึ่งเดียว เกียรติตระกูลเมธี
นักแสดง > นักแสดงสมทบ

ราศี ดิศกุล ณ อยุธยา รับบท ธัญญ่า
ณัฐ ศักดาทร รับบท ศุภกิจ
ธนพนธ์ สุขุมพันธนาสาร รับบท ช็อปเปอร์
วชิรวิชญ์ เรืองวิวรรธน์ รับบท เบน
ปิติศักดิ์ เยาวนานนท์ รับบท ชานนท์
ปนัดดา เรืองวุฒิ รับบท แหม่ม
ภวินท์ กุลการัณยวิชญ์ รับบท ภูมิ
วรรณวิมล เจนอัศวเมธี รับบท แม็กกี้
พิสิษฐ์ นิมิตสมานจิตต์ รับบท อั๋น
นักแสดง > นักแสดงรับเชิญ

ศุภกิจ ตังทัตสวัสดิ์ รับบท พิภพ
เพลงประกอบ

| ชื่อเพลง | ชื่อภาษาอังกฤษ | ศิลปิน | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| เพื่อเธอแค่หนึ่งเดียว | Living For You | ภูวินทร์ |  |
| หนึ่งเดียว | Only One | ปอนด์ ณราวิชญ์ |  |
สมเด็จพระราชินีเอ็มมาแห่งฮาวาย

สมเด็จพระราชินีเอ็มมาลานี คาลานีคาอูมาคาอามาโน คาเลเลโอนาลานี นาเออาแห่งฮาวาย (อังกฤษ: Queen Consort Emma Kalanikaumakaamano Kaleleonālani Naʻea Rooke of Hawaiʻi) (2 มกราคม 1836 - 25 เมษายน 1885) เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 แห่งฮาวาย และเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งราชอาณาจักรฮาวาย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1856 ไปสู่การสวรรคตใน ค.ศ. 1863
ต้นพระชนม์ชีพ

สมเด็จพระราชินีเอ็มมา เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1836 ที่โฮโนลูลู ราชอาณาจักรฮาวาย ทรงเป็นธิดาในจอร์จ นาเอกับแฟนนี่ เคเคลาโอคาลานี พระบิดากับมารดาของพระองค์เป็นสมาชิกพระราชวงศ์ชั้นสูง พระองค์ทรงเป็นธิดาบุญธรรมของยัง รูกพระมาตุจฉาของพระองค์ และโทมัส รูกพระสวามี ตามราชประเพณีโบราณของฮาวาย
บิดาของสมเด็จพระราชินีเอ็มมา เป็นโอรสในคาฮูมานูกับคูคาเอเลอิ พระราชตระกูลทางบิดาจึงเป็นเชื้อสายของพระราชวงศ์ชั้นสูง พระองค์ทรงมีความเกี่ยวดองกับสมเด็จพระราชินีคิโอปูโอลานิพระอัครมเหสีในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แห่งฮาวาย
ทางมารดาของพระองค์ก็เป็นหลานสาวของจอห์น ยัง ที่ปรึกษาทางการทหารของพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 กับเจ้าหญิงคาโออานาเอฮาคูอาโทโอ
พระองค์ทรงเติบโตในคฤหาสนภายใต้การอุปภัมภ์ของครอบครัวรูก ต่อมาพระองค์ก็ทรงเข้าศึกษาที่โรงเรียนหลวง (ฮาวาย) ซึ่งก่อตั้งโดยมิชชันนารีอเมริกัน ทำให้พระองค์สนิทกับพระบรมวงศานุวงศ์ฮาวายหลายพระองค์ ในระหว่างที่พระองค์ทรงศึกษาอยู่พระองค์ก็โปรดการอ่านหนังสือมาก ทั้งพระองค์ยังมีพรสวรรค์ทางดนตรีมากมาย พระองค์ทรงเป็นนักร้อง นักเล่นเปียโน และนักเต้นที่เป็นที่รู้จักกันดี พระองค์ก็ยังมีฝีมือในการเป็นนักขี่ม้าได้อย่างดี
อภิเษกสมรสและครองราชย์

สมเด็จพระราชินีเอ็มมา ทรงหมั้นกับพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 แห่งฮาวายพระมหากษัตริย์ฮาวาย ระหว่างพิธีหมั้นชาวฮาวายกล่าวว่าพระองค์ไม่เหมาะที่จะเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฮาวาย และเชื้อสายของพระองค์ไม่เหมาะที่จะเป็นคู่อภิเษกสมรสของพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 ทำให้พระองค์เสียใจอย่างมากและกษัตริย์ก็ทรงพิโรธอย่างยิ่ง ราชินีเอ็มมา ก็ประสูติพระโอรส ทรงพระนามว่า เจ้าชายอัลเบิร์ต คาเมฮาเมฮา
ในรัชสมัยของพระองค์และพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 ราชอาณาจักรฮาวายก็มีการพัฒนามากขึ้น พระองค์ทรงใส่ใจด้านการสาธารณสุขมาก พระองค์ทรงจัดตั้งโรงพยาบาลภายใต้การสนับสนุนของพระสวามี  ในปี 1859 พระองค์ได้ทรงจัดตั้งโรงพยาบาลสมเด็จพระราชินีขึ้น เพื่อรักษาผู้ป่วยชาวฮาวาย โดยพระองค์ได้เสด็จออกเยี่ยมผู้ป่วยทุกวันในขณะที่เสด็จประทับอยู่ที่โฮโนลูลู ปัจจุบันโรงพยาบาลนี้ถูกเรียกว่าศูนย์การแพทย์สมเด็จพระราชินี
เมื่อตอนที่เจ้าชายอัลเบิร์ตเสด็จพระราชสมภพ แมรี่ อัลเลนภรรยาของหัวหน้าผู้พิพากษาของศาลฎีกาอลิชา อัลเลน ก็คลอดบุตรชายชื่อ เฟรเดอริก ออกมาในวันเดียวกัน ทำให้ทั้งสองเป็นเพื่อนเล่นกันในเวลาต่อมา ในปี 1862 สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักรก็ทรงรับเจ้าชายอัลเบิร์ตเป็นพระราชโอรสบุญธรรม และได้ส่งถ้วยเลินมาเป็นของรับขวัญ  ก่อนที่ถ้วยจะมาถึงเจ้าชายล้มป่วยลงในเดือนสิงหาคมและสภาพแย่ลง เจ้าชายสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 1862 และพระราชสวามีของพระองค์สวรรคตในปีต่อมา
สวรรคต

สมเด็จพระราชินีเอ็มมาแห่งฮาวาย เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1885 ขณะมีพระชนมายุ 49 พรรษา ตอนแรกจะทำพิธีพระบรมศพที่บ้านของพระองค์ แต่สุดท้ายก็ย้ายไปที่โบสถ์เนื่องจากที่บ้านไม่กว้างขวางพอ
พระบรมศพของพระองค์ได้รับการฝังเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1885 ที่สุสานพระราชวงศ์ฮาวาย
ดูเพิ่ม

Barbara Bennett Peterson (2003). Emalani: Queen Emma Kaleleonālani. Daughters of Hawaii Publications Committee. ISBN 978-0-938851-14-1.
Nesta Obermer, Paul Larsen (1960). E Ola o Emmalani (Queen Emma speaks). Queen's Hospital Honolulu.{{cite book}}:  CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
Emma, Peter Kaʻeo (1976).  Alfons L. Korn (บ.ก.). News from Molokai, letters between Peter Kaeo & Queen Emma, 1873-1876. The University Press of Hawaii. ISBN 978-0-8248-0399-5.{{cite book}}:  CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
Emma (1976). He lei no ʻEmalani. Translated by Puakea Nogelmeier. Queen Emma Foundation. ISBN 978-1-58178-009-3.{{cite book}}:  CS1 maint: others (ลิงก์) CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์) (songbook)
King David Kalakaua (1888). Hawaiian Legends: Introduction.{{cite book}}:  CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
Charles Ahlo (2000). Kamehameha's Children Today. Bishop Museum Honolulu.
William Afong Kaipo Kuamo'o (2006). The History of My Kuamo'o-Sun Family of Hilo & Honolulu, Hawaii. OroViejo Publishing Scottsdale Arizona.
David Kaonohiokala Bray & Douglas Low (1980). The Kahuna Religion of Hawai'i. Borderland Sciences & Research Foundation, Inc. Garberville, CA.
Mary Pukui & Samuel A. Elbert (1986). Hawaiian Dictionary. University of Hawaii Press Honolulu Hawaii.
William Afong Kaipo Kuamoo (April 2010). The Poʻo Kahuna Prince Who Would be King of Hawaii: The Battle of Kuamoo. Oʻiwi: The Native Hawaiian Journal Volume 4 University of Hawaii Press.
แหล่งข้อมูลอื่น

Darlene E. Kelley (April 30, 2001). "Kalakaua — Part 11". Keepers of the Culture. US GenWeb Archives. สืบค้นเมื่อ 2010-02-01.
"Emma, Queen Dowager of Hawaii". Harper's Weekly (A Journal of Civilization). August 9, 1865. สืบค้นเมื่อ 2010-02-01.
"Biography of Founder Queen Emma". The Queen's Medical Center. สืบค้นเมื่อ 2009-12-30.
Jessica from Pukalani. "Woman Hero: Queen Emma". My Hero web site. สืบค้นเมื่อ 2010-02-01.
Will Hoover (July 2, 2006). "Queen Emma". The Honolulu Advertiser. สืบค้นเมื่อ 2010-02-01.
Laurie Schoonmaker. "Thoughts of a Queen". Horizons 2001. Kapiolani Community College. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-06-09. สืบค้นเมื่อ 2010-02-01.
James Kiefer (October 1, 2009). "King Kamehameha and Queen Emma of Hawaii (28 NOV 1864)". The Lectionary: A collection of Lectionary resources for the Episcopal Church.
| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระราชินีเอ็มมาแห่งฮาวาย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระราชินีคาลามาแห่งฮาวาย |  |   สมเด็จพระราชินีแห่งฮาวาย  (19 มิถุนายน ค.ศ. 1856 - 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1863) |  | สมเด็จพระราชินีคาปิโอลานิแห่งฮาวาย |
สมเด็จพระราชินีเอ็มมาพร้อมครอบครัว
สมเด็จพระราชินีเอ็มมาและพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4
ขบวนแห่พระบรมศพของสมเด็จพระราชินีเอ็มมา เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 1885
Estola crassepunctata

ชนิดของด้วง
| Estola crassepunctata |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropod
ชั้น:: แมลง Insecta
อันดับ:: Coleoptera 
วงศ์:: Cerambycidae 
สกุล:: Estola  Breuning, 1940
สปีชีส์:: Estola crassepunctata
ชื่อทวินาม
Estola crassepunctata Breuning, 1940

Estola crassepunctata เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิลและเฟรนช์เกียนา
ราฟาเอล นาดัล
ชีวิตส่วนตัว

นาดัลเกิดที่เมืองมาจอร์กา ประเทศสเปน เป็นบุตรของนายเซบาสเตียน เจ้าของบริษัทประกันภัย และนางอนา มาเรีย ปาเรรา เขามีน้องสาวคือ มาเรีย อิสซาเบล ลุงของเขา มิกูเอล แองเจิล นาดัล เป็นนักฟุตบอลทีมชาติสเปนต้องการให้นาดัลเป็นนักฟุตบอล ในขณะที่ลุงอีกคน โตนี นาดัล เป็นนักเทนนิสอาชีพ และได้แนะนำให้นาดัลเล่นเทนนิสตั้งแต่อายุ 3 ขวบและทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนของเขา แท้จริงแล้วนาดัลเป็นคนที่ถนัดขวา โดยเขาใช้ชีวิตประจำวันด้วยมือขวา แต่ถูกฝึกให้ตีเทนนิสด้วยมือซ้ายตั้งแต่เด็ก เนื่องจากลุงโตนีต้องการสร้างอาวุธที่แตกต่างให้กับเขาเพื่อเป็นข้อได้เปรียบ
จากการที่มีคุณลุงสองคนเป็นผู้มีความสามารถทางฟุตบอลและเทนนิส ส่งผลให้นาดัลมีความรักในกีฬาทั้งสองและได้ฝึกฝนกีฬาทั้งสองไปพร้อมกัน โดยเหตุการณ์ที่ทำให้ลุงโตนีได้มองเห็นถึงพรสวรรค์ของนาดัลคือเมื่อตอนเขาอายุ 8 ขวบ เขาคว้าแชมป์เยาวชนรุ่นอายุต่ำกว่า 12 ปี ได้พร้อม ๆ ไปกับการเป็นนักฟุตบอลระดับจูเนียร์ ลุงโตนีจึงเข้มงวดในการซ้อมให้กับเขามากขึ้น เมื่ออายุ 12 ปี นาดัลสามารถชนะเลิศเทนนิสหลายรายการ และยังคงเล่นเทนนิสและฟุตบอลไปพร้อมกัน พ่อของเขาไม่ต้องการให้การเรียนของเขาได้รับผลกระทบจากการเล่นกีฬามากจนเกินไป จึงให้เขาเลือกเล่นระหว่างเทนนิสและฟุตบอล ซึ่งท้ายทื่สุดนาดัลก็ได้เลือกเล่นเทนนิส และในปี 2002 นาดัลก็ได้ก้าวขึ้นสู่ 50 อันดับแรกของโลกในวัยเพียง 16 ปี
เขามีทีมฟุตบอลที่เชียร์คือเรอัลมาดริด รวมทั้งสนับสนุนทีมชาติสเปน มีนักฟุตบอลที่ชื่นชอบคือโรนัลโด นาดัลเปิดเผยว่าตัวเขาไม่เชื่อในพระเจ้า และให้ความสำคัญกับการประสบความสำเร็จด้วยพรสวรรค์และความมุ่งมั่นของมนุษย์มากกว่าการแสวงหาที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจ
นาดัลเปิดเผยถึงอาหารที่เขาชื่นชอบในรายการของ มาร์คัส ซามูเอลสัน ในปี 2016 ว่า "ซีฟู้ด คือสิ่งที่ต้องมีบนโต๊ะอาหารเสมอ" ไม่ว่าจะเป็น สเต็กปลาแซลมอน หรือ พาสต้ากับกุ้งและเห็ด ซึ่งพาสต้านั้นเป็นสิ่งที่เจ้าตัวชอบเนื่องจากให้พลังงานสูง และเขายังชอบทานข้าวผัดสเปน นาดัลยอมรับว่าเขามี "Guilty Pleasure" ซึ่งเป็นเมนูที่ไม่ดีต่อสุขภาพแต่เขาชอบทานได้แก่ ช็อกโกแลต และ เค้ก
นาดัลสมรสกับฟรานซิสก้า “ซิสก้า” เปเรโญ ในปี 2019 เขายังมีธุรกิจส่วนตัวโดยเปิดสถาบันฝึกสอนเทนนิส "Rafa Nadal Academy by Movistar" ตั้งแต่ปี 2016 ที่มาร์จอกา ประเทศสเปน โดยเน้นสอนเยาวชนอายุ 12–18 ปี และมีโปรแกรมสำหรับผู้ใหญ่ด้วยเช่นกัน และยังเปิดสอนที่สหราชอาณาจักร,ไอร์แลนด์, คูเวต รวมถึงเม็กซิโก นาดัลมีงานอดิเรกคือการเล่นไพ่โป๊กเกอร์
ประวัติการเล่นอาชีพ > 2001–04: เริ่มเล่นอาชีพ และแชมป์เดวิสคัพสมัยแรก

นาดัลเริ่มเล่นอาชีพเมื่ออายุ 15 ปีและเข้าร่วมการแข่งขันเยาวชนในรุ่น ITF  ต่อมา เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2002 นาดัลในวัยเพียง 15 ปี ก็คว้าแชมป์ได้เป็นรายการแรก และถือเป็นผู้เล่นคนที่ 9 ในยุคโอเพนที่ได้แชมป์การแข่งขันทางการก่อนอายุ 16 ปี ต่อมาในช่วงกลางปี นาดัลในวัย 16 ปี ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศวิมเบิลดันในรุ่นจูเนียร์ได้เป็นครั้งแรก เขายังมีส่วนช่วยทีมชาติสเปนเอาชนะสหรัฐอเมริกาในรอบชิงชนะเลิศของจูเนียร์ เดวิส คัพ ถือได้ว่าเขาเป็นนักเทนนิสรุ่นเยาว์ที่เป็นที่จับตามองมากที่สุดในขณะนั้น
ในปี 2004 นาดัลสร้างสถิติเป็นสมาชิกทีม เดวิส คัพ ที่อายุน้อยที่สุดและสามารถพาทีมคว้าแชมป์ได้ โดยทีมชาติสเปนสามารถเอาชนะสหรัฐอเมริกาไปได้ ซึ่งนาดัลมีอายุ 18 ปี 6 เดือนในขณะนั้น นาดัลจบฤดูกาลโดยการขึ้นสู่อันดับที่ 51 ของโลก
ประวัติการเล่นอาชีพ > 2005–07: แชมป์แกรนด์สแลมแรก

ในปี 2005 นาดัลก้าวขึ้นมาเป็นผู้เล่นระดับโลกอย่างเป็นทางการ เขาชนะเลิศแกรนด์สแลมได้เป็นครั้งแรกในรายการเฟรนช์โอเพน เอาชนะมาเรียโน ปูเอร์ต้า และถือเป็นผู้เล่นคนที่สองที่คว้าแชมป์เฟรนช์โอเพนได้เป็นรายการแกรนด์สแลมแรกในอาชีพ ต่อจาก แมทส์ วิแลนเดอร์ ในปี 1982 นาดัลจบฤดูกาลด้วยการขึ้นสู่ตำแหน่งอันดับ 2 ของโลกครั้งแรก และได้รับรางวัลผู้เล่นที่มีพัฒนาการยอดเยี่ยมประจำปี
นาดัลป้องกันแชมป์เฟรนช์โอเพนเอาไว้ได้ทั้งในปี 2006 และ 2007 รวมทั้งเข้าชิงชนะเลิศวิมเบิลดันได้สองปีติดต่อกัน แต่ก็แพ้ โรเจอร์ เฟเดอเรอร์ ผู้ซึ่งกลายเป็นคู่แข่งคนสำคัญในอาชีพของเขาไปทั้งสองครั้ง
ประวัติการเล่นอาชีพ > 2008: ขึ้นสู่ตำแหน่งมือวางอันดับ 1 ครั้งแรก, เหรียญทองโอลิมปิก และแชมป์เดวิสคัพ

ปี 2008 ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นของความยิ่งใหญ่ของนาดัล เขาคว้าแชมป์ได้ 8 รายการในปีนี้ รวมทั้งแชมป์แกรนด์สแลม 2 รายการ (เฟรนช์โอเพน และ วิมเบิลดัน) เอาชนะเฟเดอเดอร์ในรอบชิงชนะเลิศทั้งสองรายการ หลังจากแพ้เฟเดอเรอร์ในรอบชิงชนะเลิศวิมเบิลดันสองปีติดต่อกัน โดยนาดัลถือเป็นชาวสเปนคนที่สองที่คว้าแชมป์วิลเบิลดันได้ ต่อจาก คอนชิต้า มาร์ติเนซ ในประเภทหญิงเดี่ยว และเป็นผู้เล่นคนที่ 3 ที่คว้าแชมป์เฟรนช์โอเพนและวิมเบิลดันได้ในปีเดียวกัน นาดัลยังผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศแกรนด์สแลมได้อีกสองรายการได้แก่ ออสเตรเลียนโอเพน และยูเอสโอเพน และคว้าแชมป์ เดวิสคัพได้เป็นสมัยที่สอง โดยสเปนเอาชนะอาร์เจนตินาในรอบชิงชนะเลิศ และนาดัลยังคว้าแชมป์รายการมาสเตอร์ได้สามรายการที่ แคนาดา, ฮัมบวร์ค และมงเต-การ์โล
นาดัลคว้าเหรียญทองโอลิมปิกได้เป็นครั้งแรกในการแข่งขันชายเดี่ยวในโอลิมปิก 2008 เอาชนะ เฟอร์นานโด กอนซาเลสในรอบชิงชนะเลิศสามเซตรวด และเขาแย่งตำแหน่งมือวางอันดับ 1 ของโลกจากเฟเดอเรอร์ได้เป็นครั้งแรกในวันที่ 18 สิงหาคม ภายหลังจากที่เป็นมืออันดับ 2 นานถึง 160 สัปดาห์ติดต่อกันตั้งแต่ปี 2005
ประวัติการเล่นอาชีพ > 2009: สร้างสถิติใหม่

แม้นาดัลจะตกรอบ 8 คนสุดท้ายในการแข่งขันรายการเอทีพี 250 ที่โดฮา แต่นาดัลได้แชมป์ออสเตรเลียนโอเพนครั้งแรก เอาชนะเฟเดอเรอร์ในรอบชิงชนะเลิศ 3–2 เซต โดยถือเป็นนักเทนนิสชาวสเปนคนแรกที่คว้าแชมป์ออสเตรเลียนโอเพนได้ ตามด้วยการคว้าแชมป์มาสเตอร์ 1000 สามรายการที่อินเดียน เวลส์ เอาชนะมาร์รี และเอาชนะจอกอวิชในรอบชิงชนะเลิศที่ มงเต-การ์โล และ โรม ก่อนจะแพ้เฟเดอเรอร์ในรอบชิงชนะเลิศที่มาดริด
อย่าไรก็ตาม ในปีนี้นาดัลไม่ประสบความสำเร็จในแกรนด์สแลมอีก 3 รายการ โดยตกรอบเฟรนช์โอเพนในรอบที่ 4 ซึ่งเป็นการหยุดสถิติการคว้าแชมป์เฟรนช์โอเพน 4 ปีติดต่อกัน และตกรอบรองชนะเลิศยูเอสโอเพน และไม่ได้ลงแข่งขันวิมเบิลดันเนื่องจากเจ็บเข่า นาดัลจบฤดูกาลด้วยการการพาทีมสเปนป้องกันแชมป์ เดวิสคัพ โดยเอาชนะเช็กเกีย แต่เขาเสียตำแหน่งมือวางอันดับ 1 กลับไปให้เฟเดอร์เรอร์หลังจากตกรอบแรกเอทีพี เวิลด์ ทัวร์ ไฟนอล ที่กรุงลอนดอน
ประวัติการเล่นอาชีพ > 2010: ฤดูกาลที่ดีที่สุดในอาชีพ และ Career Golden Slam

นาดัลเริ่มต้นด้วยรองแชมป์ที่โดฮา ก่อนจะแพ้ แอนดี มาร์รี นักเทนนิสชื่อดังชาวสกอตในรอบ 8 คนสุดท้ายออสเตรเลียนโอเพน โดยเขาได้ขอยอมแพ้ในเซตที่ 3 เนื่องจากอาการเจ็บเข่ากำเริบ
นาดัลเข้าถึงรอบรองชนะเลิศรายการมาสเตอร์ 1000 2 รายการ ที่ อินเดียนเวลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย และ ไมแอมี ตามด้วยการคว้าแชมป์มาสเตอร์คอร์ตดิน 3 รายการถัดมา ที่ มงเต-การ์โล, กรุงมาดริด และกรุงโรม ก่อนจะกลับไปทวงแชมป์เฟรนช์โอเพนได้สำเร็จ ซึ่งเป็นแชมป์สมัยที่ 5 เอาชนะ โรบิน โซเดอร์ลิงสามเซต รวมทั้งคว้าแชมป์แกรนด์สแลมได้อีกสองรายการทั้งวิมเบิลดันและยูเอสโอเพน เอาชนะโทมัส เบอร์ดิช และจอกอวิชตามลำดับ ทำให้นาดัลคว้าแชมป์แกรนด์สแลมได้ถึง 3 รายการในปีนี้ และหลังจากได้แชมป์ยูเอสโอเพน นาดัลถือเป็นนักเทนนิสชายคนที่ 7 ที่คว้าแชมป์แกรนด์สแลมได้ครบทั้ง 4 รายการ (Career Grand Slam) รวมทั้งทำสถิติเป็นผู้เล่นชายคนแรกที่ได้แชมป์แกรนด์สแลมในพื้นคอร์ตทั้ง 3 ประเภท (ฮาร์ดคอร์ต, คอร์ตดิน และคอร์ตหญ้า) ในปีเดียวกัน และยังถือเป็นผู้เล่นชายคนที่สองในยุคโอเพน ต่อจาก อานเดร แอกัสซี ที่คว้าแชมป์แกรนด์สแลมประเภทชายเดี่ยวครบทั้ง 4 รายการและคว้าเหรียญทองโอลิมปิกชายเดี่ยวได้ หรือที่เรียกว่าการทำ Career Golden Slam นาดัลจบฤดูกาลด้วยการได้แชมป์ที่โตเกียว และเข้าชิงชนะเลิศ เอทีพี เวิลด์ ทัวร์ ไฟนอลเป็นครั้งแรก แต่แพ้เฟเดอเรอร์ 1–2 เซต แต่ยังจบฤดูกาลด้วยตำแหน่งมือวางอันดับ 1 เป็นครั้งที่สอง
ประวัติการเล่นอาชีพ > 2011: การก้าวขึ้นมาของนอวาก จอกอวิช

ในปี 2011 นาดัลไม่ประสบความสำเร็จเท่าไรนัก เนื่องด้วยเป็นปีที่ นอวาก จอกอวิช ยอดผู้เล่นชาวเซอร์เบียก้าวขึ้นมาเป็นผู้เล่นที่แย่งความสำเร็จจากนาดัลและเฟเดอเรอร์อย่างเต็มตัว โดยนาดัลต้องแพ้ให้กับจอกอวิชในรอบชิงชนะเลิศถึง 6 รายการ รวมถึงในรอบชิงชนะเลิศแกรนด์สแลมวิมเบิลดันและยูเอสโอเพน แต่นาดัลยังป้องกันแชมป์เฟรนช์โอเพนได้ โดยชนะเฟเดอเรอร์อีกครั้ง คว้าแชมป์เป็นสมัยที่ 6 และนาดัลยังพาทีมชาติสเปนได้แชมป์เดวิสคัพอีกครั้ง โดยเอาชนะอาร์เจนตินาในรอบชิงชนะเลิศ และยังได้แชมป์รายการคอร์ตดินอีกสองรายการที่มาสเตอร์ 1000 มงเต-การ์โล และรายการเอทีพี 500 ที่บาร์เซโลนา แต่เขาตกรอบแรก เอทีพี เวิลด์ ทัวร์ ไฟนอล และจบฤดูกาลด้วยการเสียตำแหน่งมือวางอันดับ 1 ให้กับจอกอวิช
ประวัติการเล่นอาชีพ > 2012: ปีแห่งการบาดเจ็บ

นาดัลถูกจอกอวิชย้ำแค้นอีกครั้งในรอบชิงชนะเลิศออสเตรเลียนโอเพน 2–3 เซต ซึ่งนัดนี้ถือเป็นการแข่งขันครั้งประวัติศาสตร์เนื่องจากใช้เวลาการแข่งขันนานถึง 5 ชั่วโมง 53 นาที ถือเป็นรอบชิงชนะเลิศแกรนด์สแลมทุกรายการที่นานที่สุด แต่นาดัลก็แก้มือเอาชนะจอกอวิชได้ในรอบชิงชนะมาสเตอร์ 1000 ที่มงเต-การ์โล และในรอบชิงชนะเลิศเฟรนช์โอเพน ป้องกันแชมป์ไว้ได้สำเร็จ และถือเป็นแชมป์สมัยที่ 7 และเขายังได้แชมป์รายการคอร์ตดินที่มงเต-การ์โล, บาร์เซโลนา และโรม
อย่างไรก็ตาม หลังการแข่งขันวิมเบิลดันซึ่งนาดัลตกรอบที่ 2 เขาต้องประสบปัญหาเจ็บหัวเข่าอีกครั้ง และต้องรักษาตัวนานถึง 6 เดือนส่งผลให้เขาพลาดลงแข่งขันรายการสำคัญช่วงปลายปี และอันดับโลกของเขาตกไปอยู่อันดับ 4
ประวัติการเล่นอาชีพ > 2013: ทวงความยิ่งใหญ่

นาดัลพลาดลงแข่งออสเตรเลียนโอเพนเนื่องจากยังอยู่ในช่วงพักฟื้น และกลับมาลงแข่งขันอีกครั้งที่ชิลีในเดือนกุมภาพันธ์ แม้จะไม่สามารถคว้าแชมป์ได้ แต่หลังจากนั้นเขาคว้าแชมป์ได้ 3 รายการติดต่อกัน ที่บราซิล, เม็กซิโก และสหรัฐอเมริกา และทำสถิติคว้าแชมป์มาสเตอร์ 1000 ได้มากที่สุดในขณะนั้น 22 รายการ ก่อนจะเข้าสู่ฤดูกาลคอร์ตดินซึ่งนาดัลกลับมาทวงความยิ่งใหญ่อีกครั้ง โดยคว้าแชมป์ที่บาร์เซโลนา ตามด้วยแชมป์มาสเตอร์ 1000 สองรายการที่โรมและมาดริด
นาดัลกลับมาคว้าแชมป์แกรนด์สแลมได้สองรายการในเฟรนช์โอเพนและยูเอสโอเพนซึ่งเป็นการคว้าแชมป์สมัยที่ 8 และ 2 ตามลำดับ แต่เขาทำผลงานได้น่าผิดหวังในวิมเบิลดันโดยตกรอบแรก แต่ก็ได้แชมป์มาสเตอร์ 1000 อีกสองรายการที่แคนาดา และซินซินแนติ และนาดัลเข้าชิงชนะเลิศเอทีพี เวิลด์ ทัวร์ ไฟนอล เป็นครั้งที่สองแต่แพ้จอกอวิช 2 เซตรวด แต่เขาจบฤดูกาลโดยการกลับมาครองตำแหน่งอันดับ 1 อีกครั้ง และคว้าแชมป์ได้ถึง 10 รายการในปีนี้