stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟุตบอลทีมชาติกวม
ทีมชาติชุดปัจจุบัน

เมื่อปี พ.ศ. 2555
| 0#0 | ตำแหน่ง | ผู้เล่น | วันเกิด (อายุ) | ลงเล่น | ประตู | สโมสร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1GK | แบร็ต มาลูเว็ลเม็ง | 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1985 (อายุ 26 ปี) |  |  |  ควอลิตื้ ดิสทริบูทเต้อร์ส |
| 2 | 2DF | โจเซฟ ลานาน | 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 (อายุ 23 ปี) |  |  |  กวม ชิพยาร์ด |
| 3 | 2DF | แมททิว ครูซ | 23 มกราคม ค.ศ. 1986 (อายุ 25 ปี) |  |  |  คาร์ส พลัส |
| 4 | 3MF | สก็อต ลีออน เกอร์เรโร่ | 22 สิงหาคม ค.ศ. 1990 (อายุ 21 ปี) |  |  |  ฟูจิ-อิชิบัง เอสพาด้า |
| 5 | 2DF | เอ็ดวาร์ด คัลโว | 30 เมษายน ค.ศ. 1990 (อายุ 21 ปี) |  |  |  คาร์ส พลัส |
| 6 | 3MF | ชอว์ สปินเดล | 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1993 (อายุ 18 ปี) |  |  |  ควอลิตื้ ดิสทริบูทเต้อร์ส |
| 7 | 3MF | เอียน มาเรียโน่ | 7 ตุลาคม ค.ศ. 1990 (อายุ 20 ปี) |  |  |  คาร์ส พลัส |
| 8 | 4FW | ดาวิด มานิบูซาน | 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1982 (อายุ 29 ปี) |  |  |  กวม ชิพยาร์ด |
| 9 | 4FW | เอเลียส์ เมอร์ฟาเลน | 7 กันยายน ค.ศ. 1989 (อายุ 21 ปี) |  |  |  คาร์ส พลัส |
| 10 | 3MF | เจสัน คันลิฟเฟ่ | 23 ตุลาคม ค.ศ. 1983 (อายุ 27 ปี) |  |  |  กวม ชิพยาร์ด |
| 11 | 4FW | คริสเตียน ชไวเซอร์ | 6 มกราคม ค.ศ. 1995 (อายุ 16 ปี) |  |  |  ฟูจิ-อิชิบัง เอสพาด้า |
| 12 | 2DF | โดมินิก กาเดีย (c) | 18 มกราคม ค.ศ. 1986 (อายุ 25 ปี) |  |  |  คาร์ส พลัส |
| 13 | 3MF | ดีแลน มาปูตี้ | 4 มกราคม ค.ศ. 1995 (อายุ 16 ปี) |  |  |  ควอลิตื้ ดิสทริบูทเต้อร์ส |
| 14 | 3MF | อังเดร กาเดีย | 17 ตุลาคม ค.ศ. 1989 (อายุ 21 ปี) |  |  |  คาร์ส พลัส |
| 15 | 2DF | โจนาธาน โอเดลล์ | 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995 (อายุ 16 ปี) |  |  |  คาร์ส พลัส |
| 16 | 1GK | จูเลียส แคมโปส์ | 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989 (อายุ 21 ปี) |  |  |  เพ้นท์โค สไตรเกอร์ส |
| 17 | 2DF | มาร์ก ชากวาร์ลาฟ | 3 มกราคม ค.ศ. 1991 (อายุ 20 ปี) |  |  |  คาร์ส พลัส |
| 18 | 2DF | บ๊อบบี้ ตรี ซูลิสยานโต้ | 30 มีนาคม ค.ศ. 1995 (อายุ 16 ปี) |  |  |  ตรินุงกัล วิลเลจ FC |
แหล่งข้อมูลอื่น

Guam Football Association
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย |
| --- | --- |
เอเชียนคัพ
เอเชียตะวันตก (WAFF):  กาตาร์  คูเวต  จอร์แดน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  บาห์เรน  ปาเลสไตน์  เยเมน  เลบานอน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อิรัก  โอมาน 
เอเชียกลาง (CAFA):  คีร์กีซสถาน  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  อัฟกานิสถาน  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน 
เอเชียใต้ (SAFF):  เนปาล  บังกลาเทศ  ปากีสถาน  ภูฏาน  มัลดีฟส์  ศรีลังกา  อินเดีย 
เอเชียตะวันออก (EAFF):  กวม  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  จีน  จีนไทเป  ญี่ปุ่น  มองโกเลีย  มาเก๊า  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา1  ฮ่องกง 
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (AFF):  กัมพูชา  ติมอร์-เลสเต  ไทย  บรูไน  พม่า  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย  ลาว  เวียดนาม  สิงคโปร์  ออสเตรเลีย  อินโดนีเซีย 
ทีมชาติที่ถูกยุบ:  มาลายา  เยเมนใต้  เวียดนามใต้  เวียดนามเหนือ 
ทีมชาติในอดีต:  อิสราเอล (ย้ายไปยูฟ่าในปี 1994)  คาซัคสถาน (ย้ายไปยูฟ่าในปี 2002)  นิวซีแลนด์ (ก่อตั้งโอเอฟซีในปี 1966) 
1 ไม่เป็นสมาชิกของฟีฟ่า
พ่อบ้านที่รัก

| --- | --- |
พ่อบ้านที่รัก
戦う！セバスチャン
แนว: คอเมดี้
มังงะ
พ่อบ้านที่รัก
เขียนโดย: คัน อิเคดะ
สำนักพิมพ์:  ชินโชะคัง
กลุ่มเป้าหมาย: บอยส์เลิฟ
พ่อบ้านที่รัก (ญี่ปุ่น: 戦う！セバスチャン; โรมาจิ: Tatakau! Sebasuchan) เป็นหนังสือการ์ตูนของอาจารย์คัง อิเคดะ ซึ่งชื่อเรื่อง "พ่อบ้านที่รัก" เป็นชื่อที่ใช้โดยสำนักพิมพ์ไพเรท
เนื้อเรื่อง

พ่อบ้านที่รัก มีเนื้อหาเกี่ยวกับหนุ่มรูปหล่อซึ่งทำงานเป็นพ่อบ้าน (หัวหน้าคนใช้) อยู่ในตระกูลเดเดมันน์ ตระกูลเก่าแก่อันมีชื่อเสียงในเมืองฟรังฟูร์ท และเหล่าสมาชิกในบ้านตลอดจนเพื่อนบ้านที่สร้างความวุ่นวายปั่นป่วน เนื้อหานำเสนอในเชิงตลกเกินความเป็นจริง (Slapstick Comedy)
เกร็ดอื่น ๆ

ฉากในเรื่องเข้าใจว่าอยู่ในเมืองฟรังค์ฟวร์ท ประเทศเยอรมนี เพราะในตัวเนื้อเรื่อง ใช้คำว่า フラン○フルト (ฟรัง○ฟูร์ท) ซึ่งคล้ายกับคำว่า フランクフルト (ฟรังค์ฟวร์ท) ซึ่งหมายถึงเมืองฟรังค์ฟวร์ทนั่นเอง
แม้จะถูกจัดประเภทว่าเป็นการ์ตูนบอยส์เลิฟ แต่เนื่องจากเนื้อหาเน้นความเป็นคอเมดี้และแทบจะไม่มีเรื่องของความรักอยู่เลย จึงอาจจะจัดเข้าพวกการ์ตูนแนวโชโจะได้
ฟีลิปแห่งฟลานเดอส์

| ฟีลิปที่ 1 |
| --- | --- |
 ตราประทับของฟีลิปแห่งอาลซัส
เคานต์แห่งฟลานเดอส์
เกิด: ค.ศ. 1143
เสียชีวิต: 1 สิงหาคม ค.ศ. 1191
บิดา: ตีแยรี เคานต์แห่งฟลานเดอส์
มารดา: ซีบีลแห่งอ็องฌู
ขุนนางฝรั่งเศส - กษัตริย์ฝรั่งเศส - ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
ฟีลิปแห่งอาลซัส (ค.ศ. 1143 – 1 สิงหาคม ค.ศ. 1191) เป็นเคานต์แห่งฟลานเดอส์ตั้งแต่ ค.ศ. 1168 ถึง ค.ศ. 1191 โดยสืบทอดตำแหน่งต่อจากตีแยรีแห่งอาลซัสผู้เป็นบิดา
เคานต์แห่งฟลานเดอส์

การดำรงตำแหน่งของเขาเริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1157 ขณะกำลังทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินและเป็นเคานต์ร่วมของตีแยรี บิดาที่จากไปทำสงครามครูเสด เขาปราบโฟลริสที่ 3 เคานต์แห่งฮอลแลนด์และหยุดการปล้นแบบโจรสลัด โฟลริสถูกจับกุมตัวในบรูชและถูกจำคุกจนถึงปี ค.ศ. 1167 ที่เขาถูกเรียกค่าไถ่แลกกับการยอมรับว่าฟลานเดอส์มีอำนาจเหนือเซลันด์ ฟีลิปยังกอบกู้วาสลันด์และกัทร์-เมตีเยของฟลานเดอส์กลับคืนมา
ปี ค.ศ. 1159 ฟีลิปแต่งงานกับเอลีซาแบ็ตแห่งแวร์ม็องดัว ธิดาคนโตของเคานต์ราอูลที่ 1 แห่งแวร์ม็องดัวกับเปทรอนีย์แห่งอากีแตน เมื่อพ่อตาเสียชีวิต ภรรยาของเขาได้สืบทอดเคาน์ตีแวร์ม็องดัว ทำให้อำนาจของฟลานเดอส์ขยายตัวไปทางใต้ ซึ่งเป็นการขยายตัวครั้งใหญ่ที่สุดจนเป็นภัยต่อสมดุลอำนาจในฝรั่งเศสเหนือ
ฟีลิปบริหารบ้านเมืองอย่างชาญฉลาดโดยมีรอแบร์ แดร์ ที่มีบทบาทกึ่ง ๆ นายกรัฐมนตรีคอยให้ความช่วยเหลือ ทั้งคู่สร้างระบบบริหารบ้านเมืองที่ทรงประสิทธิภาพและสายสัมพันธ์กับต่างแดนของฟีลิปนั้นดีเยี่ยม เขาเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยความขัดแย้งระหว่างพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสกับพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ, ไกล่เกลี่ยความขัดแย้งระหว่างพระเจ้าเฮนรีที่ 2 กับทอมัส แบ็กกิต และจับมาร์เกอริต น้องสาวของตนแต่งงานกับโบดวงที่ 5 เคานต์แห่งแอโน
ฟีลิปกับเอลีซาแบ็ตไม่มีลูก ในปี ค.ศ. 1175 ฟีลิปจับได้ว่าเอลีซาแบ็ตลอบคบชู้ วอลแตร์ เดอ ฟงแตน คนรักของเธอถูกทุบตีจนตาย ฟีลิปยังได้อำนาจควบคุมดินแดนของเธอมาอย่างสมบูรณ์จากพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส เนื่องจากมาตีเยอและปีแยร์แห่งอาลซัส น้องชายของฟีลิปเสียชีวิตไปแล้ว ในปี ค.ศ. 1177 ก่อนออกเดินทางไปทำสงครามครูเสด เขาจึงแต่งตั้งมาร์เกอริตและโบดวงเป็นทายาท
สงครามกับฝรั่งเศส

ฟีลิปกลับมาจากปาเลสไตน์ในปี ค.ศ. 1179 ในตอนนั้นพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 ป่วยและประกาศชื่อเขาเป็นผู้พิทักษ์ของฟีลิปที่ 2 พระโอรสน้อย หนึ่งปีต่อมาฟีลิปแห่งอาลซัสจับเด็กในการพิทักษ์ของตนแต่งงานกับเอลีซาแบ็ตแห่งแอโน หลานสาว (ลูกของพี่น้อง) ของตน โดยเสนอเคาน์ตีอาร์ตัวและดินแดนอื่นของฟลานเดอส์เป็นสินสอด เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 สิ้นพระชนม์ พระเจ้าฟีลิปที่ 2 เริ่มแยกตัวเป็นอิสระ สงครามอุบัติขึ้นในปี ค.ศ. 1180 ปีการ์ดีและอีล-เดอ-ฟร็องส์ถูกทำลายราบ พระเจ้าฟีลิปปฏิเสธที่จะเปิดสมรภูมิและถือไพ่เหนือกว่า โบดวงที่ 5 ที่ในตอนแรกเป็นพันธมิตรกับพี่เขยเข้ามาแทรกแซงในปี ค.ศ. 1184 ในนามของพระเจ้าฟีลิปผู้เป็นลูกเขย เพื่อรักษาผลประโยชน์ให้บุตรสาว ความขัดแย้งระหว่างเคานต์ฟีลิปกับเคานต์โบดวงมีพระเจ้าฟีลิปคอยให้การสนับสนุน ถึงขั้นประกาศชื่อโบดวงเป็นผู้แทนพระองค์ในการเจรจากับเคานต์ฟีลิป
เอลีซาแบ็ต ภรรยาของเคานต์ฟีลิปเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1183 กระตุ้นให้พระเจ้าฟีลิปที่ 2 ยึดแวร์ม็องดัวมาในนามของอาลีเยนอร์ น้องสาวของเอลีซาแบ็ต ฟีลิปแต่งงานใหม่กับตึเรซา พระธิดาของพระเจ้าอาฟงซูที่ 1 ปฐมกษัตริย์แห่งโปรตุเกส ด้วยความกลัวว่าตนเองจะถูกรายล้อมโดยดินแดนของกษัตริย์แห่งเคาน์ตีแอโน เคานต์ฟีลิปจึงลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพร่วมกับพระเจ้าฟีลิปที่ 2 และเคานต์โบดวงที่ 5 เมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1186 โดยยอมยกแวร์ม็องดัวให้กษัตริย์ แม้จะได้รับอนุญาตให้ครองตำแหน่งเคานต์แห่งแวร์ม็องดัวต่อไปจนเสียชีวิต
สงครามครูเสดครั้งที่สองของฟีลิปและการเสียชีวิต

ปี ค.ศ. 1190 ฟีลิปรับกางเขนเป็นครั้งที่สองและตามไปสมทบกับคณะของชาวฟลานเดอส์ที่เดินทางไปปาเลสไตน์ก่อนแล้ว หลังไปถึงการปิดล้อมอาเคร เขาติดโรคระบาดในค่ายของผู้ทำครูเสดและเสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1191 ภรรยาที่ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในช่วงที่เขาไม่อยู่นำร่างของเขากลับไปฟลานเดอส์ ร่างของฟีลิปถูกฝังในวิหารแกลร์โว เนื่องจากไม่ประสบความสำเร็จในการมีทายาทกับเคาน์เตสมาติลดา (ตึเรซา) มาร์เกอริต น้องสาวของเขาจึงสืบทอดตำแหน่งต่อ และโบดวง น้องเขยของเขาขึ้นปกครองเป็นโบดวงที่ 7 แห่งฟลานเดอส์
ภาษามคธ

| ภาษามคธ |
| --- | --- |
มคธี
𑂧𑂏𑂯𑂲/𑂧𑂏𑂡𑂲 मगही/मगधी মগহী/মগধী
ศัพท์ มคธี ในอักษรไกถี
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอินเดีย
ภูมิภาค: มคธ (รัฐพิหารตอนใต้ รัฐฌารขัณฑ์ตอนเหนือ และรัฐเบงกอลตะวันตกฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ)
ชาติพันธุ์: ชาวมคธ
จำนวนผู้พูด: 12.6 ล้านคน  (2011 census) (ผู้พูดเพิ่มเติมนับภายใต้ภาษาฮินดี)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อินโด-อิเรเนียนอินโด-อารยันโซนตะวันออก (แคว้นมคธ)พิหารภาษามคธ
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาปรากฤตมคธ ภาษามคธ 
ภาษาถิ่น: Southern Magahi Northern Magahi Central Magahi Khortha                
ระบบการเขียน: อักษรเทวนาครี อักษรไกถี (อดีต)
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  อินเดีย รัฐฌารขัณฑ์ 
รหัสภาษา
ISO 639-2: mag
ISO 639-3: mag
บริเวณที่มีผู้พูดภาษามคธ
ภาษามคธ [มะ-คด] (𑂧𑂏𑂯𑂲) บางครั้งเรียก มาคธี, มคธี หรือ มคฮี (𑂧𑂏𑂡𑂲) เป็นภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาโภชปุรีและภาษาไมถิลีจัดอยู่ในกลุ่มของภาษาพิหาร ตระกูลอินโด-ยุโรเปียน มีผู้พูด 13 ล้านคนในเขตมคธของรัฐพิหารและบริเวณใกล้เคียงอื่น ๆ รวมถึงบางบริเวณในรัฐเบงกอลตะวันตก เขียนด้วยอักษรเทวนาครี
ระบบเสียงใกล้เคียงกับภาษาฮินดีและพอจะเข้าใจกันได้กับผู้พูดภาษาฮินดีหรือภาษาพิหารอื่น ๆ มีนิทานและเพลงพื้นบ้านมาก เชื่อกันว่ารูปแบบโบราณของภาษามคธคือภาษาที่ใช้พูดในสมัยพุทธกาลและในราชอาณาจักรมคธ พุทธศาสนาเถรวาทใช้ภาษาบาลีซึ่งเป็นอีกชื่อหนึ่งของภาษามคธโบราณ ยังมีภาษาที่อยู่ระหว่างภาษาบาลีกับภาษามคธ เรียกว่า ภาษาอรธมาคธี (แปลว่า ภาษากึ่งมคธ) ซึ่งใช้ในคัมภีร์ของศาสนาเชน ความต่างของภาษามคธกับภาษาอรธมาคธี อยู่ในรูปแบบเดียวกับความต่างจากภาษาบาลี
ภาษามคธยังเป็นชื่อของภาษาปรากฤตที่ใช้ในการแสดงละคร และเป็นภาษาที่ใช้พูดในรัฐพิหารในยุคกลาง เป็นต้นกำเนิดของภาษาเบงกอล ภาษาโอริยาและภาษาพิหาร
ประวัติ

บรรพบุรุษของภาษามคธคือภาษาปรากฤตมคธที่เคยใช้พูดในอินเดียตะวันออก ซึ่งปัจจุบันคือภาคตะวันออกของประเทศอินเดีย  บังกลาเทศและเนปาล บริเวณนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรมคธ ที่มีศูนย์กลางอยู่ที่รัฐพิหาร และเชื่อว่าเป็นภาษาของพระพุทธเจ้า รวมทั้งภาษาราชการในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช
พัฒนาการของภาษามคธมาสู่รูปแบบปัจจุบันยังไม่ทราบดีนัก นักวิชาการด้านภาษามักจะสรุปว่าภาษามคธ ภาษาไมถิลี ภาษาโภชปุรี ภาษาเบงกอล ภาษาอัสสัม และภาษาโอริยา พัฒนามาจากภาษาปรากฤตมคธหรือภาษาอรธมาคธีในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13-16 แต่อาจจะไม่ถูกต้องแน่นอนนัก เพราะจุดเริ่มต้นของภาษาสมัยใหม่ในอินเดียปัจจุบันยังไม่ชัดเจน ภาษาคุชราต ภาษาไมถิลี ภาษาเบงกอล ภาษาอัสสัม ภาษาโอริยา ภาษามราฐี เริ่มมีรูปแบบของวรรณกรรมในราวพุทธศตวรรษที่ 19 แม้ว่าภาษามคธเคยเป็นภาษาราชการในอาณาจักรมคธและมีผู้ใช้เป็นจำนวนมากแต่ไม่เป็นที่สืบเนื่องในอินเดีย ในรัฐพิหาร ภาษาฮินดีเป็นภาษาที่ใช้ทางราชการและการศึกษา ภาษามคธนั้นถูกแทนที่ด้วยภาษาฮินดีเมื่อ พ.ศ. 2504
ภาษาฮินดีได้แพร่หลายเข้ามาในรัฐพิหาร และเข้ามาแทนที่ภาษาอูรดูในการเป็นภาษาราชการของรัฐ มีการต่อสู้เพื่อแย่งชิงการเป็นภาษาราชการของรัฐระหว่างภาษาฮินดีกับภาษาอูรดู แต่ไม่มีการพูดถึงภาษาแม่ในบริเวณนั้น อีก 3 ภาษาคือ ภาษามคธ ภาษาโภชปุรี และภาษาไมถิลี หลังจากได้รับเอกราช ภาษาฮินดีเป็นภาษาราชการของรัฐพิหาร ตามข้อตกลงภาษาราชการของพิหาร พ.ศ. 2493
บริเวณที่มีการใช้ภาษามคธ

ภาษามคธเคยใช้พูดในบริเวณที่เคยเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรมคธ เช่น ปัตนา นาลันทา คยา และนวทา เป็นต้น นอกจากนั้น มีผู้พูดบ้างในรัฐเบงกอลตะวันตก มุมไบ และเดลฮี
อักษรและวรรณกรรมพื้นบ้าน

ภาษามคธโดยทั่วไป เขียนด้วยอักษรเทวนาครี อักษรที่เคยใช้เขียนภาษานี้คืออักษรไกถี แทบจะไม่ได้ใช้แล้วในปัจจุบัน วรรณกรรมพื้นบ้านภาษามคธ ส่วนใหญ่เป็นเพลงพื้นบ้านและมีวรรณกรรมในรูปแบบปัจจุบันอยู่บ้าง นิตยสารภาษามคธ Magadhi เริ่มตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2495 ต่อมาจึงเปลี่ยนชื่อเป็น Bihan หมายถึง วันพรุ่งนี้
อ่านเพิ่ม

Munishwar Jha - "Magadhi And Its Formation," Calcutta Sanskrit College Research Series, 1967, 256 pp
Saryu Prasad - "A Descriptive Study of Magahi Phonology", PhD thesis submitted to Patna University.
A.C. Sinha (1966) - "Phonology and Morphology of a Magahi Dialect", PhD awarded by the University of Poona.(now Pune)
G.A. Grierson Essays on Bihari Declension and Conjugation, Journal of the Asiatic Society of Bengal, vol. iii, pp. 119–159
Hoernle, A.F. Rudolf & Grierson, G.A. A Comparative Dictionary of the Bihari Language
Prasad, Swarnlata (1959) Juncture and Aitch in Magahi, Indian Linguistics, Turner Jubilee Volume, 1959 pp. 118–124.
Sweta Sinha (2014) - "The Prosody of Stress and Rhythm in Magahi", PhD thesis submitted to Jawaharlal Nehru University, New Delhi.
Sweta Sinha (2018)- "Magahi Prosody", Bahri Publications: New Delhi. ISBN 978-93-83469-14-7.
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
| ด ค กภาษาทางการของประเทศอินเดีย |
| --- | --- |
ระดับสหภาพ:  ฮินดี  อังกฤษ 
ตามรัฐธรรมนูญอินเดีย:  กงกัณ  กันนาดา  กัศมีร์  คุชราต  โดกรี  เตลูกู  ทมิฬ  เนปาล  เบงกอล  โบโด  ปัญจาบ  มณีปุระ  มราฐี  มลยาฬัม  ไมถิลี  สันถาลี  สันสกฤต  สินธ์  อัสสัม  อูรดู  โอริยะ  ฮินดี 
ระดับรัฐ:  อังคิกา  โภชปุระ  ฉัตตีสครห์  กาโร  กูรุง  โฮ  Kamatapuri  Kharia  คาซี  Khortha  กอกบอรอก  Kurmali  Kurukh  เลปชา  ลิมบู  มคธ  มาคัร  มีโซ  มุนดารี  เนวาร์  Rai  รังปุระ  Sadri  เศรปา  สิกขิม  สุนุวาร์  ตามาง
พระราชญาณวิสุทธิโสภณ (ท่อน ญาณธโร)

| พระราชญาณวิสุทธิโสภณ (ท่อน ญาณธโร) |
| --- | --- |

ส่วนบุคคล
เกิด: 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2471 (89 ปี)
มรณภาพ: เสาร์ที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2561 เวลา 16.46 น.
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
การศึกษา: นักธรรมชั้นเอก
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดศรีอภัยวัน จังหวัดเลย
อุปสมบท: 7 มิถุนายน พ.ศ. 2491
พรรษา: 69
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าอาวาสวัดศรีอภัยวัน (จ.เลย) อดีตเจ้าคณะจังหวัดเลยธรรมยุต
พระราชญาณวิสุทธิโสภณ หรือ หลวงปู่ท่อน ญาณธโร เป็นพระราชาคณะชั้นราช ฝ่ายวิปัสสนาธุระ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย เจ้าอาวาสวัดศรีอภัยวัน ตำบลนาอ้อ อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย
ประวัติ > ชาติกำเนิด

หลวงปู่ท่อน ญาณธโร ชื่อเดิมว่า ท่อน ประเสริฐพงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2471 ณ บ้านหินขาว ตำบลสาวะถี อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น ตรงกับวันพฤหัสบดี ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 ปีมะโรง บิดา-มารดาชื่อ นายแจ่ม และนางทา ประเสริฐพงศ์ มีพี่น้องร่วมกันทั้งหมด 19 คน ท่านบุตรคนที่ 6
ประวัติ > การอุปสมบทและศึกษาธรรม

หลวงปู่ท่อน อุปสมบทมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2491 ณ วัดศรีจันทร์ อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น โดยมีพระเทพบัณฑิต (มหาอินทร์ ถิรเสวี สินโพธิ์ ป.ธ.5) เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่พระพิศาลสารคุณ วัดศรีจันทร์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูคัมภีรนิเทศเป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระมหาสุพจน์ อุตฺตโม เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ภายหลังการบวช ท่านได้เดินทางมาศึกษาวิปัสสนากรรมฐานกับหลวงปู่คำดี ปภาโส ณ วัดป่าชัยวัน โดยหลวงปู่คำดีเป็นอาจารย์กัมมัฏฐาน คอยสอนให้ทำภาวนา นั่งสมาธิกัมมัฏฐาน เน้นเรื่องสติ สมาธิ และปัญญา ระยะเวลาผ่านไปนานพอสมควร ท่านได้ช่วยครูบาอาจารย์แบ่งเบาภาระในการสอนคนที่จะมาบวช ด้วยการสอนขานนาค เป็นต้น ครั้นถึงช่วงออกพรรษา ได้เป็นหัวหน้าออกเดินธุดงค์เข้าป่าเป็นกิจวัตรและได้ช่วยหลวงปู่คำดีสร้างวัดถ้ำผาปู่ จวบจนหลวงปู่คำดีมรณภาพ
ครั้งหนึ่งท่านได้มีโอกาสพบหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต บูรพาจารย์สายพระป่า และได้รับโอวาทอันทรงคุณค่าอย่างหาที่เปรียบมิได้จากหลวงปู่มั่น “ให้เร่งทำความเพียร มิให้ประมาท ชีวิตนี้อยู่ได้ไม่นานก็ต้องตาย” หลวงปู่ท่อน ยังได้มีโอกาสไปกราบเยี่ยมครูบาอาจารย์หลายท่าน อาทิ หลวงปู่ชอบ ฐานสโม, หลวงปู่หลุย จันทสาโร, หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี, หลวงพ่อมหาปิ่น ชลิโต เป็นต้น
ลำดับงานปกครองคณะสงฆ์

พ.ศ. 2503 เป็นเจ้าอาวาสวัดวัดศรีอภัยวัน
พ.ศ. 2510 เป็นเจ้าคณะตำบลเมือง เขต 2 (ธรรมยุต)
พ.ศ. 2526 เป็นเจ้าคณะอำเภอเชียงคาน-ภูเรือ (ธรรมยุต)
พ.ศ. 2532 เป็นเจ้าคณะอำเภอเชียงคาน-ปากชม (ธรรมยุต)
พ.ศ. 2550 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะจังหวัดเลย (ธรรมยุต)
พ.ศ. 2555 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดเลย (ธรรมยุต)
สมณศักดิ์

5 ธันวาคม พ.ศ. 2514 เป็นพระครูสัญญาบัตรชั้นตรีที่ พระครูญาณธราภิรัต
12 สิงหาคม พ.ศ. 2535 เลื่อนเป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ พระญาณทีปาจารย์
5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 เลื่อนเป็นพระราชาคณะชั้นราช ฝ่ายวิปัสสนาธุระ ที่ พระราชญาณวิสุทธิโสภณ วิมลศาสนกิจ ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
ปัจฉิมวัย

หลวงปู่ท่อน ญาณธโร ท่านพักรักษาอาการอาพาธอยู่ที่ วัดป่ามณีกาญจน์ ตำบลศาลากลาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
มรณภาพ

หลวงปู่ท่อน ญาณธโร ได้ละสังขารอย่างสงบ ในวันเสาร์ที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2561 เวลา 16.46 น. ณ โรงพยาบาลวิชัยยุทธ กรุงเทพมหานคร พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ เสด็จไปในการพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันเสาร์ที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2562 ณ เมรุชั่วคราว วัดศรีอภัยวัน อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย
กุฎิที่พักรักษาอาการอาพาธและรับญาติโยมของ พระราชญาณวิสุทธิโสภณ (ท่อน ญาณธโร) ที่วัดป่ามณีกาญจน์ จังหวัดนนทบุรี กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
ฟากฟ้าแห่งฝัน

| --- | --- |
ฟากฟ้าแห่งฝัน
ブルーサーマル -青凪大学体育会航空部- (Burū Sāmaru: Aonagi Daigaku Taiiku-kai Kōkū-bu)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Blue Thermal
มังงะ
เขียนโดย: คานะ โอซาวะ
สำนักพิมพ์: ชินโจชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์
นิตยสาร: คอมิก @ บันช์รายเดือน
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: เมษายน พ.ศ. 2558 – พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
จำนวนเล่ม: 5
มังงะ
ฟากฟ้าแห่งฝัน: First Flight
เขียนโดย: คานะ โอซาวะ
สำนักพิมพ์: ไลน์คอร์เปอเรชัน ชินโจชะ
นิตยสาร: ไลน์มังงะ
วางจำหน่ายตั้งแต่: 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 – มกราคม พ.ศ. 2565
จำนวนเล่ม: 1
ภาพยนตร์อนิเมะ
ทฤษฎีสีฟ้า
กำกับโดย: มาซากิ ทาจิบานะ
เขียนบทโดย: มาซากิ ทาจิบานะ นัตสึโกะ ทากาฮาชิ
ดนตรีโดย: โชโงะ ไคดะ
สตูดิโอ: เทเลคอมแอนิเมชันฟิล์ม
ฉาย: 4 มีนาคม พ.ศ. 2565  (ญี่ปุ่น) 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2565  (ไทย)
ความยาว: 103 นาที
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
ฟากฟ้าแห่งฝัน หรือ ฟากฟ้าแห่งฝัน -ชมรมกีฬาทางอากาศและการบินแห่งมหาวิทยาลัยอาโอนางิ- (ญี่ปุ่น: ブルーサーマル -青凪大学体育会航空部-; โรมาจิ: Burū Sāmaru: Aonagi Daigaku Taiiku-kai Kōkū-bu) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นโดยคานะ โอซาวะ ตีพิมพ์ในนิตยสารคอมิก @ บันช์รายเดือน นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์ชินโจชะ ระหว่างเดือนเมษายน พ.ศ. 2558 ถึงพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 และรวบรวมเป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 5 เล่ม มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์  มังงะภาคพรีเควลโดยโอซาวะชื่อเรื่องว่า ฟากฟ้าแห่งฝัน: First Flight (ญี่ปุ่น: ブルーサーマル FIRST FLIGHT; โรมาจิ: Burū Sāmaru: First Flight) เผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์ไลน์มังงะของไลน์คอร์เปอเรชันระหว่างเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 ถึงมกราคม พ.ศ. 2565 และรวบรวมเป็นหนังสือมังงะรวมเล่มเล่มเดียวจบโดยสำนักพิมพ์ชินโจชะ ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์อนิเมะโดยสตูดิโอเทเลคอมแอนิเมชันฟิล์ม เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ประเทศญี่ปุ่นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 และเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ประเทศไทยในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 ชื่อภาษาไทยอย่างเป็นทางการในรูปแบบภาพยนตร์คือ ทฤษฎีสีฟ้า
รูปแบบต่าง ๆ > มังงะ > ฟากฟ้าแห่งฝัน

| # | วันที่ออกจำหน่าย | ISBN |
| --- | --- | --- |
| 1 |  9 กันยายน พ.ศ. 2558 | 978-4-10-771840-2 |
| 2 |  9 เมษายน พ.ศ. 2559 | 978-4-10-771886-0 |
| 3 |  9 กันยายน พ.ศ. 2559 | 978-4-10-771915-7 |
| 4 |  9 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 | 978-4-10-771978-2 |
| 5 |  9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 | 978-4-10-772049-8 |
รูปแบบต่าง ๆ > มังงะ > ฟากฟ้าแห่งฝัน: First Flight

| # | วันที่ออกจำหน่าย | ISBN |
| --- | --- | --- |
| 1 |  9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 | 978-4-10-772464-9 |
รูปแบบต่าง ๆ > ภาพยนตร์

ภาพยนตร์อนิเมะดัดแปลงโดยสตูดิโอเทเลคอมแอนิเมชันฟิล์ม เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2565 มาซากิ ทาจิบานะเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ และยังเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์ร่วมกับนัตสึโกะ ทากาฮาชิ ออกแบบตัวละครโดยมิโฮะ ทานิโนะ รับผิดชอบดนตรีประกอบโดยโชโงะ ไคดะ วงร็อกเปียโนสี่สมาชิก SHE'S ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์หลักชื่อเพลงว่า "Blue Thermal" และเพลงแทรกชื่อเพลงว่า "Beautiful Bird".
ภาพยนตร์เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศไทยเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 ในชื่อภาษาไทยว่า ทฤษฎีสีฟ้า
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของมังงะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ภาพยนตร์ทางการของภาพยนตร์อนิเมะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ฟากฟ้าแห่งฝัน (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
มะกอกแดง

| มะกอกแดง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Sapindales
วงศ์:: Anacardiaceae
สกุล:: Spondias
สปีชีส์:: S.  purpurea
ชื่อทวินาม
Spondias purpurea L.

มะกอกแดง ชื่อวิทยาศาสตร์: Spondias purpureaเป็นพืชในสกุลมะกอก วงศ์มะม่วง เป็นพืชพื้นเมืองของทวีปอเมริกา โดยทั่วไปรู้จักในชื่อสามัญว่า Jocote ซึ่งมาจากคำในภาษานาฮวต xocotl หมายถึงผลไม้  ชื่อสามัญอื่นๆคือ Red Mombin Purple Mombin Hog Plum Sineguela และ Siriguela เป็นไม้พื้นเมืองในเขตร้อนของทวีปอเมริกา ชาวสเปนนำมาปลูกที่ฟิลิปปินส์
ผลมะกอกแดง
มะกอกแดงเป็นไม้ยืนต้นผลัดใบ เปลือกต้นสีเทาหรือสีน้ำตาล กิ่งขนาดใหญ่ เปราะหักง่าย ใบประกอบ ใบบางคล้ายกระดาษ ดอกช่อดอกสีแดงหรือม่วง ผลสดมีเมล็ดเดียวแข็ง เปลือกสีแดง ม่วง หรือเหลือง เนื้อสีเหลืองมีกลิ่นหอม รับประทานผลสุกเป็นผลไม้ ในเอลซัลวาดอร์นำไปเป็นส่วนผสมในการทำไซรับ ผลสุกนำไปเชื่อมหรือทำเยลลี่ ผลดิบนำไปดอง ใช้เป็นอาหารสัตว์ เนื้อไม้เบาเหมาะแก่การทำกระดาษ เปลือกลำต้นใช้รับประทานแก้ท้องเสีย
มะกอกแดงในฟิลิปปินส์
พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชาญไชยบวรยศ

| พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชาญไชยบวรยศ |
| --- | --- |
พระราชวรวงศ์เธอ ชั้น 5 พระองค์เจ้าชั้นโท

ประสูติ: 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2413
สิ้นพระชนม์: 29 สิงหาคม พ.ศ. 2463 (50 ปี)
พระบุตร: 8 องค์
ราชสกุล: กาญจนะวิชัย
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ
พระมารดา: จอมมารดาปริกเล็ก
| --- | --- |
รับใช้: กรมราชองครักษ์ กระทรวงกลาโหม
ชั้นยศ:  พันเอก
นายพันเอก พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชาญไชยบวรยศ (25 กรกฎาคม พ.ศ. 2413 – 29 สิงหาคม พ.ศ. 2463)  ประสูติเมื่อวันจันทร์ เดือน 8 แรม 13 ค่ำ ปีมะเมีย โทศก จุลศักราช 1232 ตรงกับวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2413 พระนามเดิมว่า พระบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากาญจโนภาสรัศมี เป็นพระราชโอรสในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ประสูติแต่จอมมารดาปริกเล็ก เป็นต้นราชสกุลกาญจนะวิชัย ออกพระนามโดยทั่วไปว่า พระองค์ชายกลาง
พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชาญไชยบวรยศ ทรงเริ่มเข้ารับราชการในกรมทหารรักษาพระองค์ จนได้เลื่อนยศเป็น "พันโท ราชองครักษ์ประจำการ" ดำรงตำแหน่ง "ผู้บังคับการกรมทหารราบที่ 2" จากนั้นทรงย้ายไปดำรงตำแหน่ง "ผู้บังคับการกรมทหารราบที่ 14" เมื่อถึงกำหนดได้กลับมารับราชการเป็นราชองครักษ์ประจำการและเลื่อนยศเป็น "นายพันเอก" ต่อมาได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นผู้บังคับการกองดับเพลิงสวนดุสิต และในปี พ.ศ. 2452 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ออกจากตำแหน่งราชองครักษ์ประจำการ เป็นสารวัตรทหารบกบริเวณฝ่ายเหนือ และเจ้ากรมเสบียงทหารบก
ต่อมาในปี พ.ศ. 2451 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็น กรมหมื่นชาญไชยบวรยศ เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2451 พร้อมทั้งพระราชทานเครื่องยศ ประกอบด้วย กากระบอกทองคำ มีถาดรองตราจุฑามณี 1 พระมาลาเส้าสะเทิน เครื่องทองคำลงยา 1 ฉลองพระองค์จีบเจียรบาด พร้อมสำรับ 1 พระแสงญี่ปุ่นฝักก้าไหล่ทอง 1 หีบหมากไม้แดง หุ้มทองคำลงยาตราจุฑามณี 1
นายพันเอก พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชาญไชยบวรยศ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 6 เมื่ออาทิตย์ เดือน 9 ขึ้น 15 ค่ำ ปีมะเมีย โทศก จุลศักราช 1282 ตรงกับวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2463 สิริพระชันษา 51 ปี พระราชทานเพลิง ณ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2469
พระโอรส-พระธิดา

พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชาญไชยบวรยศ เป็นต้นราชสกุลกาญจนะวิชัย มีพระโอรส-พระธิดา 8 องค์ ได้แก่
หม่อมเจ้าหญิงสุคนธมาลย์รัศมี กาญจนะวิชัย (พ.ศ. 2432 – พ.ศ. 2470)
หม่อมเจ้ารัตโนภาษ หรือ หม่อมเจ้ารัตโนภาษเพ็ญจันทร์ กาญจนะวิชัย ต.จ. (พ.ศ. 2436 – พ.ศ. 2521) เสกสมรสครั้งแรกกับหม่อมเอิบ กาญจนะวิชัย ณ อยุธยา และทรงรับน้องสาวของหม่อมเอิบมาเป็นหม่อมด้วยอีกคน คือ หม่อมปฐม กาญจนะวิชัย ณ อยุธยา แต่ต่อมาทรงหย่าขาดกับหม่อมเอิบและหม่อมปฐม จนในปี พ.ศ. 2477 ทรงเสกสมรสใหม่กับหม่อมสนิท กาญจนะวิชัย ณ อยุธยา (สกุลเดิม สิงหเสนี; ธิดาพระยาสิงห์เสนี (สอาด สิงหเสนี) ต่อมาในปี พ.ศ. 2486 หม่อมสนิทถึงแก่กรรม หม่อมเจ้ารัตโนภาษจึงเสกสมรสใหม่อีกครั้งกับหม่อมอรุณ กาญจนะวิชัย ณ อยุธยา มีโอรสและธิดากับหม่อมต่าง ๆ ดังนี้
หม่อมราชวงศ์แสงแก้ว กาญจนะวิชัย มีหม่อมเอิบเป็นมารดา
หม่อมราชวงศ์หญิงสุวรรณโณภาศ กาญจนะวิชัย มีหม่อมปฐมเป็นมารดา
หม่อมราชวงศ์หญิงวรนาถนารี กาญจนะวิชัย มีหม่อมปฐมเป็นมารดา
หม่อมราชวงศ์โอภาส กาญจนะวิชัย มีหม่อมสนิทเป็นมารดา
หม่อมราชวงศ์หญิงโศภา กาญจนะวิชัย มีหม่อมหม่อมสนิทเป็นมารดา
หม่อมราชวงศ์หญิงจันทร์เพ็ญ กาญจนะวิชัย มีหม่อมอรุณเป็นมารดา
หม่อมเจ้ากาญจนวิจิตร กาญจนะวิชัย (พ.ศ. 2439 – 26 เมษายน พ.ศ. 2472; พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ)
หม่อมเจ้าหญิงพานสุคนธ์ หรือ หม่อมเจ้าหญิงพานทองสุคนธ์ กาญจนะวิชัย (พ.ศ. 2440 – พ.ศ. 2518)
หม่อมเจ้าหญิงสุวรรณรัศมี กาญจนะวิชัย (พ.ศ. 2441 – พ.ศ. 2519)
หม่อมเจ้าหญิงศิริวรรณา กาญจนะวิชัย (พ.ศ. 2445 – พ.ศ. 2523)
หม่อมเจ้าหญิงแจ่มจำรัส กาญจนะวิชัย  (1 มกราคม พ.ศ. 2460 – พ.ศ. 2538) เสกสมรสกับหม่อมเจ้าพุฒิสวัสดิ์ ศุขสวัสดิ์ (พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงอดิศรอุดมเดช)
หม่อมเจ้าหญิงสุพรรณโนมาศ กาญจนะวิชัย (พ.ศ. 2461 – พ.ศ. 2539) ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์เพื่อสมรสกับสามัญชน
พระอิสริยยศ

พระบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากาญจโนภาสรัศมี (25 กรกฎาคม พ.ศ. 2413 – 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2451)
พระบวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชาญไชยบวรยศ (16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2451 – 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454)
พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชาญไชยบวรยศ (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 – 29 สิงหาคม พ.ศ. 2463)
พระยศ

พ.ศ. 2430 ร้อยตรี
พ.ศ. 2431 ร้อยโท
12 ตุลาคม พ.ศ. 2435 พันตรี
3 เมษายน พ.ศ. 2444 พันโท
11 พฤษภาคม พ.ศ. 2451 พันเอก
ตำแหน่ง

11 เมษายน พ.ศ. 2441 ราชองครักษ์ประจำการ
16 ธันวาคม พ.ศ. 2445 ออกจากราชองครักษ์ประจำการ เป็นผู้บังคับการกรมทหารราบที่ 4
16 เมษายน พ.ศ. 2446 ผู้บังคับการกรมทหารราบที่ 2
3 กันยายน พ.ศ. 2447 ราชองครักษ์ประจำการ
มกราคม พ.ศ. 2452 ออกจากราชองครักษ์ประจำการ เป็นสารวัตรทหารบกบริเวณฝ่ายเหนือ
สิงหาคม พ.ศ. 2454 เจ้ากรมเสบียงทหารบก
เมษายน พ.ศ. 2455 ออกจากประจำการ