stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มอยเร
แหล่งข้อมูลอื่น

Theoi Project: "Moirae"
| ด ค กเทพปกรณัมกรีก |
| --- | --- |
ปฐมเทพ:  เคออส  อะแนงคี  โครนอส  เอียรอส  ไกอา  ยูเรนัส  ทาร์ทารัส  อีเธอร์  เฮเมรา  เอระบัส  นิกซ์  โอฟิออน  มอยเร 
เทพไททัน:  โครนัส  โอเชียนัส  เรีย  ทีมิส  แอตลัส  ซีอัส  ครีอัส  ไฮพีเรียน  ธีอา  เทธิส  นิมอซินี  ฟีบี  โพรมีเทียส  เอพิมีเทียส  ไออาเพทัส  เมโนเอเทียส 
สิบสองเทพเจ้าโอลิมปัส:  ซูส  ฮีรา  โพไซดอน  ดิมีเทอร์  อะธีนา  อะพอลโล  อาร์ทิมิส  แอรีส  แอโฟรไดที  ฮิฟีสตัส  เฮอร์มีส  ไดอะไนซัสหรือเฮสเตีย 
เทพเจ้าหลักอื่น:  แอซคลีเปียส  ฮีลิออส  อีออส  เฮดีส  ฮีบี  เฮคะที  แพน  เพอร์เซฟะนี  เซลีนี 
กลุ่ม:  แอมะซอน  เซนทอร์  คเธาะนิค  ไซคลอปส์  มังกร  อิรินีอีซ  ยักษ์  ฮาร์พี  เฮคะท็องคะรีซ  มอยเร  พระเจ้าไมซีเนียน  มนุษย์  มิวส์  นิมฟ์  เซเทอร์  สมุทรเทพ 
วีรบุรุษ:  เฮราคลีสกับงานของเขา  อคิลลีสกับสงครามกรุงทรอย  โอดิสเซียสกับโอดิสซีย์  เจสันกับลูกเรืออาร์โก  เพอร์ซิอัสกับเมดูซา  อีดิปัสกับธีบส์  ธีซีอัสกับมินะทอร์  บิลเลโรฟอนกับคิเมียรา 
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์:  เดลฟี  ดอโดนา  ดีลอส  โอลิมเปีย  โอลิมปัส
ฟุตบอลทีมชาติมาเก๊า

ฟุตบอลทีมชาติมาเก๊า (จีน: 澳門足球代表隊; โปรตุเกส: Selecção Macaense de Futebol) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของเขตบริหารพิเศษมาเก๊า อยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมฟุตบอลมาเก๊า (จีน: 澳門足球總會; Portuguese: Associação de Futebol de Macau) และมีอันดับโลกฟีฟ่าในอันดับท้าย ๆ แม้ว่าทีมชาติจะรู้จักกันในชื่อ มาเก๊า แต่สหพันธ์ฟุตบอลเอเชียตะวันออกจะเรียกชื่อทีมว่า มาเก๊า, จีน
มาเก๊าไม่เคยผ่านรอบคัดเลือกของเอเชียนคัพและฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติเอเชียตะวันออก แต่ก็เคยผ่านรอบคัดเลือกของเอเอฟซีแชลเลนจ์คัพ 2006 ซึ่งมาเก๊าเสมอหนึ่งนัด และแพ้สองนัด
ทีมชาติมาเก๊าเริ่มแข่งขันในระดับนานาชาติตั้งแต่ก่อนปี ค.ศ. 1999 ซึ่งมาเก๊ายังคงเป็นดินแดนของโปรตุเกส ก่อนที่จะถูกคืนให้จีน ทีมชาติมาเก๊าถูกแยกออกจากทีมชาติจีนด้วยกฎหมายพื้นฐานมาเก๊า ซึ่งอนุญาตให้มาเก๊ามีทีมตัวแทนเป็นของตนเอง สำหรับในมาเก๊านั้น ทีมชาติของตนจะถูกเรียกว่า "ทีมมาเก๊า" (澳門隊) ในขณะที่ทีมชาติจีนจะถูกเรียกว่า "ทีมชาติ" (國家隊)
การถูกสั่งห้ามโดยฟีฟ่า

มาเก๊าเคยถูกสั่งห้ามโดยฟีฟ่า ไม่ให้เข้าร่วมการแข่งขันระดับนานาชาติเป็นบางครั้ง เนื่องจากอิทธิพลของการเมืองที่แทรกแซงสมาคมฟุตบอล แต่ต่อมา มาเก๊าได้ปรับปรุงตนเอง ทำให้โทษนี้ถูกยกเลิกไป
สถิติการแข่งขัน > ฟุตบอลโลก

1930–1978: ส่วนหนึ่งของโปรตุเกส
1982–1986: ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
1990: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
1994–2022: ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
สถิติการแข่งขัน > เอเชียนคัพ

1956–1976: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
1980: ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
1984–1988: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
1992–2004: ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
2007: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
2011–2023: ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
สถิติการแข่งขัน > ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติเอเชียตะวันออก

2003: ไม่ผ่านรอบคัดเลือก (อันดับที่ 3 ในรอบคัดเลือก)
2005: ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
2008: ไม่ผ่านรอบคัดเลือก (อันดับที่ 4 ในรอบคัดเลือก)
2010: ไม่ผ่านรอบคัดเลือก (อันดับที่ 3 ในรอบคัดเลือก)
2013: ไม่ผ่านรอบคัดเลือก (อันดับที่ 2 ในรอบคัดเลือก)
2015: ไม่ผ่านรอบคัดเลือก (อันดับที่ 2 ในรอบคัดเลือก)
2017: ไม่ผ่านรอบคัดเลือก (อันดับที่ 3 ในรอบคัดเลือก)
สถิติการแข่งขัน > เอเอฟซีแชลเลนจ์คัพ

2006: รอบแรก
2008 to 2014: ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
สถิติการแข่งขัน > เอเอฟซีซอลิแดริตีคัพ

2016: รองชนะเลิศ
มัสตาร์ดดีฌง

มัสตาร์ดดีฌงในช้อนชา
กระปุกมัสตาร์ดดีฌงยี่ห้อมาย (Maille)
มัสตาร์ดดีฌง (ฝรั่งเศส: moutarde de Dijon) เป็นมัสตาร์ดสูตรดั้งเดิมสูตรหนึ่งของฝรั่งเศส ได้ชื่อนี้มาจากชื่อเมืองดีฌงซึ่งเป็นศูนย์กลางการทำมัสตาร์ดในยุคกลางตอนต้นและได้รับพระราชทานสิทธิพิเศษในคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีการนำมัสตาร์ดสูตรนี้มาใช้เป็นครั้งแรกบนโต๊ะเสวยของพระเจ้าฟีลิปที่ 6 ในปี ค.ศ. 1336 จนกระทั่งเป็นที่นิยมในปี ค.ศ. 1856 เมื่อฌ็อง แนฌง ชาวดีฌงได้เปลี่ยนมาใช้น้ำส้มสายชูแทนเวอร์จูซ (น้ำที่คั้นจากองุ่นขาวดิบ) ในสูตรการทำมัสตาร์ดของเขา
มัสตาร์ดดีฌงทำจากเมล็ดมัสตาร์ดน้ำตาล (ได้จากพืชล้มลุกชนิด Brassica juncea), น้ำส้มสายชู, เกลือ, กรดซิตริก และน้ำ บางครั้งก็ผสมกระเทียมสับ หอมหัวใหญ่สับ น้ำผึ้ง และไวน์ขาวลงไปด้วย มัสตาร์ดชนิดนี้มีกลิ่นรสไม่เผ็ดหรือฉุนจัด สามารถรับประทานเคียงกับเนื้อสัตว์ได้ทุกชนิด หรือนำไปผสมเครื่องปรุงรสชนิดอื่น ๆ เพื่อทำซอสก็ได้
ฟุตบอลทีมชาติโมร็อกโก

ฟุตบอลทีมชาติโมร็อกโก (อาหรับ: منتخب المغرب لكرة القدم; ฝรั่งเศส: Équipe du Maroc de football) ฉายา "ราชสีห์แห่งแอตลัส" (อาหรับ: أسود الأطلس / Irzem n Atlasi) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของประเทศโมร็อกโก ปัจจุบันมี วะลีด อัรร็อกรอกี เป็นผู้จัดการทีม
โมร็อกโกเคยชนะเลิศแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ในปี 1976 และยังเป็นทีมแรกจากแอฟริกาที่เป็นแชมป์กลุ่มในฟุตบอลโลก ซึ่งเกิดขึ้นในปี 1986 โดยพวกเขาอยู่กลุ่มเดียวกับโปรตุเกส, โปแลนด์ และอังกฤษ และยังเป็นทีมแรกของแอฟริกาที่ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออกของรายการ โดยพวกเขาตกรอบแพ้เยอรมนีตะวันตก (รองแชมป์หลังจบการแข่งขัน) 1–0 ในปีเดียวกัน ต่อมาในปี 1998 โมร็อกโกตกรอบแบ่งกลุ่มหลังจากที่นอร์เวย์เอาชนะบราซิล และในปี 2018 โมร็อกโกผ่านรอบคัดเลือกได้ไปแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายเป็นครั้งแรกในรอบ 20 ปี แม้ว่าสุดท้ายแล้ว ทีมจะตกรอบแบ่งกลุ่มด้วยการไม่ชนะใครก็ตาม แต่ในฟุตบอลโลก 2022 โมร็อกโกสร้างประวัติศาสตร์เป็นชาติแรกจากแอฟริกาและอาหรับที่สามารถผ่านเข้าถึงรอบรองชนะเลิศได้สำเร็จ
สนามแข่งขัน

สนามกีฬาปรินซ์มูแล อับดุลลาห์ (ราบัต)
สนามกีฬาโมฮัมเหม็ดที่ 5 (กาซาบล็องกา)
สนามกีฬามาร์ราคิช (มาร์ราคิช)
สนามกีฬาอัดราร์ (อากาดีร์)
สนามกีฬาอิบัน บาเทาทา (แทนเจียร์)
สนามกีฬาแฟ็ส (แฟ็ส)
รายชื่อผู้เล่น

รายชื่อผู้เล่น 26 คนที่ถูกเรียกตัวในการแข่งขัน ฟุตบอลโลก 2022
| 0#0 | ตำแหน่ง | ผู้เล่น | วันเกิด (อายุ) | ลงเล่น | ประตู | สโมสร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1GK | ยาซีน บูนู | 5 เมษายน ค.ศ. 1991 (อายุ 31 ปี) | 46 | 0 |  เซบิยา |
| 2 | 2DF | อัชร็อฟ ฮะกีมี | 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998 (อายุ 24 ปี) | 54 | 8 |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง |
| 3 | 2DF | นุศ็อยร์ มัซรอวี | 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997 (อายุ 25 ปี) | 15 | 2 |  ไบเอิร์นมิวนิก |
| 4 | 3MF | ซุฟยาน อัมรอบัฏ | 21 สิงหาคม ค.ศ. 1996 (อายุ 26 ปี) | 39 | 0 |  ฟีออเรนตีนา |
| 5 | 2DF | นายิฟ อะกัรด์ | 30 มีนาคม ค.ศ. 1996 (อายุ 26 ปี) | 22 | 1 |  เวสต์แฮมยูไนเต็ด |
| 6 | 2DF | รอแม็ง ซาอิส (กัปตัน) | 26 มีนาคม ค.ศ. 1990 (อายุ 32 ปี) | 66 | 1 |  เบชิกทัช |
| 7 | 3MF | ฮะกีม ซิยาช | 19 มีนาคม ค.ศ. 1993 (อายุ 29 ปี) | 43 | 18 |  เชลซี |
| 8 | 3MF | อิซซุดดีน อูนาฮี | 19 เมษายน ค.ศ. 2000 (อายุ 22 ปี) | 10 | 2 |  อ็องเฌ |
| 9 | 4FW | อับดุรร็อซซาก ฮัมดุลลอฮ์ | 17 ธันวาคม ค.ศ. 1990 (อายุ 31 ปี) | 18 | 6 |  อัลอิตติฮาด |
| 10 | 3MF | อะนัส อัซซะรูรี | 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2000 (อายุ 22 ปี) | 1 | 0 |  เบิร์นลีย์ |
| 11 | 4FW | อับดุลฮะมีด ศอบีรี | 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1996 (อายุ 25 ปี) | 2 | 1 |  ซัมป์โดเรีย |
| 12 | 1GK | มุนีร มุฮัมมะดี | 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1989 (อายุ 33 ปี) | 43 | 0 |  อัลวะห์ดะฮ์ |
| 13 | 3MF | อิลยาส ชาอิร | 30 ตุลาคม ค.ศ. 1997 (อายุ 25 ปี) | 11 | 1 |  ควีนส์พาร์กเรนเจอส์ |
| 14 | 3MF | ซะกะรียา อะบูคลาล | 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 (อายุ 22 ปี) | 12 | 2 |  ตูลูซ |
| 15 | 3MF | ซะลีม อะมัลลาห์ | 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1996 (อายุ 26 ปี) | 24 | 4 |  สต็องดาร์ลีแยฌ |
| 16 | 4FW | อับเด อัซซัลซูลี | 17 ธันวาคม ค.ศ. 2001 (อายุ 20 ปี) | 2 | 0 |  โอซาซูนา |
| 17 | 3MF | ซุฟยาน บูฟาล | 17 กันยายน ค.ศ. 1993 (อายุ 29 ปี) | 32 | 6 |  อ็องเฌ |
| 18 | 2DF | ญะวาด อัลยะมีก | 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 (อายุ 30 ปี) | 12 | 2 |  เรอัลบายาโดลิด |
| 19 | 4FW | ยูซุฟ อันนุศ็อยรี | 1 มิถุนายน ค.ศ. 1997 (อายุ 25 ปี) | 50 | 15 |  เซบิยา |
| 20 | 2DF | อัชร็อฟ ดารี | 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1999 (อายุ 23 ปี) | 4 | 0 |  แบร็สต์ |
| 21 | 4FW | วะลีด ชัดดีเราะฮ์ | 22 มกราคม ค.ศ. 1998 (อายุ 24 ปี) | 2 | 0 |  บารี |
| 22 | 1GK | อะห์มัด ริฎอ อัตตักนาวุตี | 5 เมษายน ค.ศ. 1996 (อายุ 26 ปี) | 3 | 0 |  วิดาด |
| 23 | 3MF | บิลาล อัลค็อนนูศ | 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2004 (อายุ 18 ปี) | 0 | 0 |  แค็งก์ |
| 24 | 2DF | บัดร์ บานูน | 30 กันยายน ค.ศ. 1993 (อายุ 29 ปี) | 3 | 0 |  กาตาร์ |
| 25 | 2DF | ยะห์ยา อะฏียะฮ์ อัลลอฮ์ | 2 มีนาคม ค.ศ. 1995 (อายุ 27 ปี) | 2 | 0 |  วิดาด |
| 26 | 3MF | ยะห์ยา ญับรอน | 18 มิถุนายน ค.ศ. 1991 (อายุ 31 ปี) | 5 | 0 |  วิดาด |
สถิติการแข่งขัน > แอฟริกาคัพออฟเนชันส์

ชนะเลิศ: 1976
รองชนะเลิศ: 2004
อันดับที่สาม: 1980
อันดับที่สี่: 1986, 1988
มากาปา

| มากาปา |
| --- | --- |
เทศบาล
The Municipality of Macapá
Macapá equator
   ธง ตรา
สมญา: "A Capital do Meio do Mundo" ("The Capital of the Middle of the World")
สถานที่ตั้งในรัฐอามาปา

พิกัด: 0°2′2″N 51°3′59″W﻿ / ﻿0.03389°N 51.06639°W﻿ / 0.03389; -51.06639
ประเทศ:  บราซิล
ภาค: เหนือ
รัฐ:  รัฐอามาปา
ก่อตั้ง: 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1758
การปกครอง
 • Mayor: Clécio Luís (PSOL)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6.563 ตร.กม. (2.534 ตร.ไมล์)
ประชากร (2006)
 • ทั้งหมด: 368,397 คน
 • ความหนาแน่น: 56.1 คน/ตร.กม. (145 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC−3
Postal Code: 68900-000
มากาปา (โปรตุเกส: Macapá) เป็นเมืองในประเทศบราซิล เป็นเมืองหลวงของรัฐอามาปา เมืองตั้งอยู่ในภาคเหนือของประเทศ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1738 มีเส้นศูนย์สูตรผ่านกลางเมือง ทำให้ชาวเมืองเรียกมากาปาว่า "เมืองหลวงตรงกลางของโลก" (The capital of the middle of the world)
มากี ซาล

| มากี ซาล |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีเซเนกัลคนที่ 4
ดำรงตำแหน่ง 2 เมษายน ค.ศ. 2012 – 2 เมษายน ค.ศ. 2024
นายกรัฐมนตรี: Abdoul Mbaye Aminata Touré Mahammed Dionne Amadou Ba Sidiki Kaba
ก่อนหน้า: Abdoulaye Wade
ถัดไป: Bassirou Diomaye Faye
นายกรัฐมนตรีเซเนกัล
ดำรงตำแหน่ง 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 – 19 มิถุนายน ค.ศ. 2007
ประธานาธิบดี: Abdoulaye Wade
ก่อนหน้า: Idrissa Seck
ถัดไป: Cheikh Hadjibou Soumaré
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1961-12-11) 11 ธันวาคม ค.ศ. 1961 (62 ปี) Fatick, เซเนกัล
คู่สมรส: Marieme Faye Sall

มากี ซาล (ฝรั่งเศส: Macky Sall) เป็นนักการเมืองชาวเซเนกัลซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 4 ของเซเนกัลตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 ถึง ค.ศ. 2024 เขาเคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเซเนกัลตั้งแต่ ค.ศ. 2004 ถึง ค.ศ. 2007
| ด ค กประธานาธิบดีเซเนกัล  |
| --- | --- |
 เลออปอล เซดาร์ ซ็องกอร์  Abdou Diouf  อับดูลาเย เวด  มากี ซาล  Bassirou Diomaye Faye
มหาวิทยาลัยลาวาล

มหาวิทยาลัยลาวาล
มหาวิทยาลัยลาวาล (ฝรั่งเศส: Université Laval) เป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในแคนาดา และเป็นมหาวิทยาลัยแรกในอเมริกาเหนือที่เปิดสอนเป็นภาษาฝรั่งเศส ตั้งอยู่ที่นครเกแบ็ก เมืองหลวงของรัฐเกแบ็ก ลาวาลถูกจัดอยู่หนึ่งในสิบมหาวิทยาลัยด้านวิจัยทางด้านการแพทย์ของแคนาดา และหนึ่งในสิบมหาลัยชั้นนำของแคนาดา และในปี 2007 ลาวาลจัดอยู่อันดับที่ 35 ของมหาวิทยาลัยทั้งหมดในแคนาดาและอเมริกา เป็นอันดับที่ 4 ของแคนาดา ในด้านชีววิทยา และสิ่งแวดล้อม
ประวัติ

มหาวิทยาลัยลาวาลถูกสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1663 ที่ Séminaire de Québec หรือเมืองเก่าของเมืองเกแบ็ก โดยหัวหน้าบาทหลวงแห่งคิวเบก ฟรองซัว เดอ ลาวาล ต่อมาในปี 1852 มีการจัดตั้งวิทยาเขตใหม่ที่เมืองมอนทรีออล และวิทยาเขตใหม่นี้ได้ถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็น มหาวิทยาลัยมงเตรอาล (Université de Montréal) ในปี 1919  แต่ปัจจุบันมหาวิทยาลัยลาวาลตั้งอยู่ที่เขต Sainte-Foy ย่านศูนย์การค้าของเมืองเกแบ็ก และสถานที่เก่าที่ Séminaire de Québec เป็นสถานที่เรียนของคณะสถาปัตยกรรม
ในปี 2002 ลาวาลได้เปิดสอนหลักสูตรต่างๆมากกว่า 350 หลักสูตร มีนักศึกษากว่า 37000 และ 20% ของนักศึกษาทั้งหมด กำลังศึกษาในระดับปริญญาเอก และมีนักศึกษาต่างชาติมากกว่า 2500 คนมาศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ในแต่ละปี (ในปี 2007 มีนักเรียนไทยราว 10 คนที่กำลังเรียนภาษาฝรั่งเศสใน สถาบันสอนภาษาของมหาวิทยาลัย และ 1 คนกำลังศึกษาในระดับปริญญาตรี) และราว 1000 คนมาจากรัฐอื่นของแคนาดา และยังเป็นมหาวิทยาลัยเดียวที่เปิดสอนหลักสูตร forestry engineers ในรัฐคิวเบก
วิทยาเขตหลักของลาวาล มีเนื้อที่ประมาณ  1.2 ตร.กม. มากกว่า 30 อาคาร และอุโมงค์ใต้ดินยาว 10 กม. เชื่อมโยงอาคารต่างๆ ในวิทยาเขตไว้เป็นทางเดินในช่วงฤดูหนาว บรรยากาศรอบๆ วิทยาเขตประกอบไปด้วยพรรณไม้นานาชนิด สนามหญ้าและสัตว์ต่างๆ มากกว่า 67 ชนิด และพันธุ์นกกว่า 60 ชนิด
คณะวิชา

สถาปัตยกรรม การออกแบบ และวางผังเมือง
นิติศาสตร์
บัณฑิตวิทยาลัย
ป่าไม้และภูมิสารสนเทศ
อักษรศาสตร์และวรรณคดี
แพทยศาสตร์
ทันตแพทย์
ดนตรี
เภสัชศาสตร์
ปรัชญา
ศาสตร์การบริหาร
เทคโนโลยีการเกษตรและอาหาร
ศึกษาศาสตร์
วิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์
พยาบาลศาสตร์
สังคมศาสตร์
ศาสนศาสตร์
นักศึกษาไทยในลาวาล

นักศึกษาไทยโดยทุนรัฐบาลไทยและทุนรัฐบาลต่างประเทศได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นจำนวนพอสมควรในช่วงที่ผ่านมา เพื่อศึกษาต่อในระดับปริญญาโทและปริญญาเอก โดยเฉพาะด้านภาษาและวรรณคดีฝรั่งเศส แต่ในปี  2006 ได้มีนักศึกษาไทยจากทุนรัฐบาลไทยในความดูแลของสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน ให้มาเรียนต่อในรัฐคิวเบกจำนวน 39 คน เพื่อศึกษาในระดับปริญญาตรีในทุกสาขาวิชา และได้มี นักศึกษาไทย 9 คนมาเรียนภาษาฝรั่งเศสที่โรงเรียนสอนภาษาของมหาวิทยาลัยลาวาล
46°46′48″N 71°16′29″W﻿ / ﻿46.78000°N 71.27472°W﻿ / 46.78000; -71.27472
มาดามรอล็อง

| มารี-ฌาน รอล็อง เดอ ลา ปลาเตียร์ Marie-Jeanne Roland de la Platière |
| --- | --- |

เกิด: มารี-ฌาน ฟลีปง 17 มีนาคม ค.ศ. 1754(1754-03-17) กรุงปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1793(1793-11-08) (39 ปี) ปลัสเดอลาเรวอลูว์ซียง กรุงปารีส สาธารณรัฐฝรั่งเศส
อาชีพ: นักกิจกรรมการเมือง, ผู้จัดซาลง, นักเขียน
คู่สมรส: ฌ็อง-มารี รอล็อง เดอ ลา ปลาเตียร์ (สมรส 1780; เสียชีวิต 1793)
ลายมือชื่อ

มารี-ฌาน รอล็อง เดอ ลา ปลาเตียร์   (ฝรั่งเศส: Marie-Jeanne Roland de la Platière) นามเดิมว่า มารี-ฌาน ฟลีปง (Marie-Jeanne Phlipon) หรือนิยมเรียก มาดามรอล็อง (Madame Roland) เป็นนักเขียน, ผู้จัดซาลง (เสวนาสโมสร) และนักกิจกรรมในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส
เดิมทีนางใช้ชีวิตอย่างธรรมดาและสงบในชนบทร่วมกับสามีซึ่งเป็นนักเศรษฐศาสตร์ เมื่อการปฏิวัติฝรั่งเศสปะทุขึ้นใน ค.ศ. 1789 นางจึงเริ่มสนใจการเมือง นางเข้าร่วมช่วงแรกของการปฏิวัติในลียง ในช่วงนี้เองที่นางเริ่มรู้จักนักการเมืองและนักหนังสือพิมพ์หลายคน ต่อมาใน ค.ศ. 1791 นางกับสามีย้ายไปยังกรุงปารีส นางกลายเป็นหนึ่งในแกนนำของฌีรงแด็ง กลุ่มการเมืองปฏิวัติสายกลาง นางได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้มีความสามารถในการเจรจาและการวิ่งเต้น เสวนาสโมสรได้รับการจัดขึ้นที่บ้านในปารีสหลายครั้งต่อสัปดาห์ มีนักสาธารณรัฐนิยมหลายคนเข้าร่วม ซึ่งรวมถึงรอแบ็สปีแยร์ และโทมัส เพน ระหว่างการเสวนานี้ นางจะนั่งอ่านหนังสือหรือเย็บปักถักร้อยที่โต๊ะ นางไม่เคยมีส่วนร่วมในบทสนทนาแต่ตั้งใจฟังอย่างดี
ในขณะที่หญิงนักกิจกรรมหญิงคนอื่นรณรงค์เรื่องสิทธิทางการเมืองของสตรี แต่รอล็องไม่ได้รณรงค์ในด้านนี้ นางเชื่อว่าสตรีควรจะมีบทบาททางด้านการบ้านการเมืองให้น้อยที่สุด หลายคนมองว่าความคิดและการกระทำของเธอย้อนแย้งกัน เพราะตัวเธอเองก็มีบทบาทสำคัญในกลุ่มฌีรงแด็ง เมื่อสามีได้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทยใน ค.ศ. 1792 อิทธิพลของนางก็มากขึ้นตาม นางมีอำนาจครอบงำสามี โดยเป็นผู้ดูแลเอกสาร จดหมาย ตลอดจนร่างสุนทรพจน์ แม้กระทั่งออกความเห็นการแต่งตั้งบุคคลดำรงตำแหน่งต่าง ๆ นางมองว่าการใช้กำลังถึงขั้นเกิดสงครามกลางเมืองเป็นเรื่องยอมรับได้เพื่อทำการปฏิวัติในอุดมคติให้สำเร็จ และเมื่อสงครามกับต่างชาติปะทุขึ้น นางจึงผิดใจกับรอแบ็สปีแยร์ที่คัดค้านสงคราม นางถูกนักสื่อสารมวลชนอย่างมาราและเอแบร์กล่าวโจมตีอย่างสาดเสียเทเสียในช่วงการแย่งชิงอำนาจระหว่างฌีรงแด็งกับลามงตาญ
ในเช้าวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1793 นั้นเอง นางถือเป็นสมาชิกฌีรงแด็งคนแรกที่ถูกจับกุม ซึ่งตามมาด้วยการหว่านจับกุมสมาชิกฌีรงแด็งอีกจำนวนมาก นางถูกกิโยตีนในอีกห้าเดือนถัดมา เมื่อสามีซึ่งกำลังซ่อนตัวอยู่ในเมืองรูอ็องทราบข่าวการประหาร เขาก็ฆ่าตัวตายตามนาง
ภาษาโปรตุเกส

| ภาษาโปรตุเกส |
| --- | --- |
português
ออกเสียง: [puɾtuˈɣeʃ], [poʁtuˈɡe(j)s]
ประเทศที่มีการพูด: โปรตุเกส, บราซิล, แอฟริกาที่พูดภาษาโปรตุเกส และบริเวณอื่น ๆ ในโลกภาษาโปรตุเกส
จำนวนผู้พูด: ภาษาแม่: 230 ล้านคน  (2012–2020) ภาษาที่สอง: 25 ล้านคน (2018–2020) รวม: 260 ล้านคน
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อิตาลิกละติน-ฟาลิสกันละตินโรมานซ์อิตาลี-ตะวันตกโรมานซ์ตะวันตกกอล-ไอบีเรียโรมานซ์ไอบีเรียไอบีเรียตะวันตกกาลิเซีย–โปรตุเกสภาษาโปรตุเกส
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาละตินเก่า ภาษาละตินสามัญภาษาโรมานซ์ดั้งเดิมภาษากาลิเซีย–โปรตุเกสภาษาโปรตุเกส 
ระบบการเขียน:   อักษรละติน (ชุดตัวอักษรโปรตุเกส)  อักษรเบรลล์โปรตุเกส 
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  9 ประเทศ  แองโกลา   บราซิล   กาบูเวร์ดี   ติมอร์-เลสเต   อิเควทอเรียลกินี   กินี-บิสเซา   โมซัมบิก   โปรตุเกส   เซาตูแมอีปริงซีป    1 ดินแดน  มาเก๊า (จีน)                 
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  ภาษาเชิงวัฒนธรรม อุรุกวัย   โรมาเนีย   สเปน (ภาษากาลิเซีย)  แอฟริกาใต้  องค์การนานาชาติหลายแห่ง 
ผู้วางระเบียบ:   โปรตุเกส: Lisbon Academy of Sciences (Lisbon Academy Class of Letters)  บราซิล: Academia Brasileira de Letras  โมซัมบิก: Escola Portuguesa de Moçambique (อนาคต) [ต้องการอ้างอิง]
รหัสภาษา
ISO 639-1: pt
ISO 639-2: por
ISO 639-3: por
Linguasphere: 51-AAA-a
  ประเทศหรือภูมิภาคที่ภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาแม่ของประชากรส่วนใหญ่   ประเทศและดินแดนที่ภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาราชการหรือฝ่ายบริหาร แต่ไม่ใช่ภาษาแม่ของประชากรส่วนใหญ่   ประเทศและดินแดนที่ภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาที่สองหรือเชิงวัฒนธรรม
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาโปรตุเกส (โปรตุเกส: português, [puɾtuˈɣeʃ] ปุรตุเกฌ) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ตะวันตกในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนที่มีต้นกำเนิดจากคาบสมุทรไอบีเรียของทวีปยุโรป ถือเป็นภาษาราชการของประเทศโปรตุเกส บราซิล กาบูเวร์ดี แองโกลา โมซัมบิก, กินี-บิสเซา และเซาตูแมอีปริงซีป และสถานะภาษาราชการร่วมในติมอร์-เลสเต อิเควทอเรียลกินี และมาเก๊า ผู้พูดหรือชาติที่พูดภาษาโปรตุเกสเป็นที่รู้จักภายใต้ชื่อ "ลูโซโฟน" (Lusophone; lusófonos) เนื่องจากผลของการขยายตัวในสมัยอาณานิคม ทำให้พบร่องรอยวัฒนธรรมของผู้พูดภาษาโปรตุเกสทั่วโลก ภาษาโปรตุเกสเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มไอบีเรีย-โรมานซ์ที่พัฒนามาจากภาษาย่อยหลายภาษาของภาษาละตินสามัญในอาณาจักรกาลิเซียและเทศมณฑลโปรตุเกสสมัยกลาง และยังคงระบบเสียงบางส่วนจากภาษาเคลต์
ด้วยจำนวนผู้พูดภาษาแม่ประมาณ 230 ล้านคนและภาษาที่สอง 25–30 ล้านคน ทำให้ภาษาโปรตุเกสมีผู้พูดทั้งหมดประมาณ 250 ล้านคน ทำให้ภาษานี้มักอยู่ในภาษาแม่ที่มีผู้พูดมากเป็นอันดับ 5[ต้องการอ้างอิง] ภาษาในยุโรปที่มีผู้พูดมากในแง่ของผู้พูดภาษาแม่เป็นอันดับ 3 และภาษาโรมานซ์ที่มีผู้พูดมากเป็นอันดับ 2 ของโลก โดยเป็นรองเพียงภาษาสเปน ภาษาโปรตุเกสยังเป็นภาษาที่มีผู้พูดมากเป็นอันดับ 2 ในทวีปอเมริกาใต้ และมีผู้พูดมากที่สุดในซีกโลกใต้ ภาษานี้ยังเป็นภาษาที่มีผู้พูดมากเป็นอันดับ 2 ในละตินอเมริกา เป็นรองเพียงภาษาสเปน เป็นหนึ่งใน 10 ภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดในทวีปแอฟริกา และเป็นภาษาราชการของสหภาพยุโรป Mercosul องค์การนานารัฐอเมริกัน Economic Community of West African States สหภาพแอฟริกา และประชาคมประเทศภาษาโปรตุเกส
ประวัติ

เมื่อชาวโรมันเดินทางเข้ามายังคาบสมุทรไอบีเรียใน 216 ปีก่อน ค.ศ. พวกเขานำภาษาละตินที่ภาษากลุ่มโรมานซ์ทั้งหมดสืบทอดมา เข้ามายังบริเวณนี้ ภาษานี้เผยแพร่โดยทหาร ผู้ตั้งถิ่นฐาน และพ่อค้าชาวโรมันที่ส่วนใหญ่สร้างนครโรมันใกล้กับที่อยู่อาศัยของอารยธรรมเคลต์ก่อนหน้าที่ตั้งถิ่นฐานก่อนการเข้ามาของชาวโรมัน ด้วยเหตุผลนี้ ภาษานี้ได้รักษารากฐานที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมเมกะลิทที่เก่าแก่กว่าในยุโรปบริเวณแอตแลนติก และวัฒนธรรมเคลต์ ที่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มฮิสปาโน-เคลต์ในภาษาโบราณ ในภาษาละติน ภาษาโปรตุเกสมีชื่อเรียกว่า lusitana หรือ (latina) lusitanica ตามชาวลูซิตาเนีย ชนเผ่าก่อนเคลต์ที่อาศัยอยู่ในบริเวณโปรตุเกสและสเปนในปัจจุบันที่รับภาษาละตินในช่วงที่ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวโรมันย้ายเข้ามา และยังเป็นต้นตอของอุปสรรค luso- ดังในคำว่า "Lusophone"
ระหว่าง ค.ศ. 409 ถึง 711 เมื่อจักรวรรดิโรมันล่มสลายในยุโรปตะวันตก คาบสมุทรไอบีเรียถูกพิชิตโดยกลุ่มชนเจอร์แมนิกในสมัยการย้ายถิ่น ผู้คอบครองส่วนใหญ่เป็น Suebi ชาววิซิกอท และบูรี ที่เคยพูดภาษากลุ่มเจอร์แมนิก หันมารับวัฒนธรรมโรมันตอนปลายและภาษาย่อยละตินสามัญในคาบสมุทรอย่างรวดเร็ว และรวมเข้ากับประชากรท้องถิ่นอย่างสมบูรณ์ในเวลา 300 ปี ศัพท์เจอร์แมนิกบางส่วนในสมัยนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของปทานุกรมโปรตุเกส ร่วมกับชื่อสถานที่ นามสกุล และชื่อตัว เมื่อการพิชิตของอุมัยยะฮ์เกิดขึ้นใน ค.ศ. 711 ภาษาอาหรับกลายเป็นภาษาฝ่ายบริหารและภาษาทั่วไปในภูมิภาคที่พิชิตมาได้ แต่ประชากรคริสต์ที่เหลือส่วนใหญ่ยังคงพูดภาษาโรมานซ์รูปแบบหนึ่งที่มีชื่อว่า ภาษาโมซาราบิก ที่นำคำศัพท์จากภาษาอาหรับ เปอร์เซีย ตุรกี และเบอร์เบอร์มาใช้หลายร้อยคำ ภาษาโปรตุเกสรับคำยืมจากภาษากรีกหลายคำ เช่นเดียวกับภาษาละตินสมัยใหม่และภาษาในยุโรปหลายภาษา ส่วนใหญ่เป็นศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์
ภาษาโปรตุเกสพัฒนามาจากภาษาสมัยกลางที่นักภาษาศาสตร์ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อภาษากาลิเซีย-โปรตุเกส ภาษาโปรตุเกสเก่า หรือภาษากาลิเซียเก่า ในเทศมณฑลโปรตุเกสที่อาณาจักรกาลิเซียสมัยกลางทางตะวันตกเฉียงเหนือ
มิเกล เด เซร์บันเตส นักเขียนชาวสเปน เคยเรียกภาษาโปรตุเกสเป็น "ภาษาที่อ่อนหวานและสง่างาม" ในขณะี่ Olavo Bilac นักกวีชาวบราซิล เรียกภาษานี้เป็น a última flor do Lácio, inculta e bela ("ดอกไม้ดอกสุดท้ายของลาติอุม ไร้เดียงสาและสวยงาม") ภาษาโปรตุเกสได้รับการขนานนามว่าเป็น "ภาษาของกามอยช์" ตามลูวิช วัช ดึ กามอยช์ (Luís Vaz de Camões) หนึ่งในบุคคลสำคัญทางวรรณกรรมในภาษาโปรตุเกส และผู้ประพันธ์มหากาพย์โปรตุเกส อุชลูซีอาดัช
การกระจายตามเขตภูมิศาสตร์

ภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาแรกของประเทศแองโกลา ประเทศบราซิล ประเทศโปรตุเกส และประเทศเซาตูเมและปรินซิปีและเป็นภาษาที่ใช้กว้างขวางมากที่สุดในประเทศโมแซมบิก นอกจากนี้ยังเป็นภาษาราชการของประเทศติมอร์-เลสเต (ร่วมกับภาษาเตตุน) และของมาเก๊า (ร่วมกับภาษาจีน) ภาษาโปรตุเกสมีการพูดกว้างขวาง แต่ไม่ใช่ภาษาราชการในประเทศอันดอร์รา ประเทศลักเซมเบิร์ก ประเทศนามิเบีย และประเทศปารากวัย ภาษาครีโอลโปรตุเกสเป็นภาษาแม่ของประเทศกาบูเวร์ดีและบางส่วนของประชากรของประเทศกินี-บิสเซา ชาวกาบูเวร์ดีส่วนใหญ่สามารถพูดภาษาโปรตุเกสมาตรฐานได้ด้วย และใช้ในระดับภาษาของท้องถิ่น
ชุมชนผู้อพยพที่สามารถพูดภาษาโปรตุเกสได้ปรากฏอยู่ในหลายเมืองทั่วโลก เช่น มอนทรีออลและโทรอนโตในประเทศแคนาดา; ปารีสในประเทศฝรั่งเศส; อาซุนซิออนในประเทศปารากวัย; บอสตัน นิวเบ็ดฟอร์ด เคปค็อด ฟอลล์ริเวอร์ โฮโนลูลู ฮิวสตัน นวร์ก นครนิวยอร์ก ออร์แลนโด ไมแอมี พรอวิเดนซ์ แซคราเมนโตในสหรัฐอเมริกา; บัวโนสไอเรส ในประเทศอาร์เจนตินา อุรุกวัย และในประเทศญี่ปุ่น ประเทศอื่น ๆ ที่สามารถพบผู้ที่พูดภาษาโปรตุเกสได้ รวมถึงอันดอร์รา เบลเยียม เบอร์มิวดา สวิตเซอร์แลนด์ และบางชุมชนในประเทศอินเดีย เช่นกัว มีผู้พูดภาษาโปรตุเกส ประมาณ 187 ล้านคนในอเมริกาใต้ 17 ล้านคนในแอฟริกา 12 ล้านคนในยุโรป 2 ล้านคนในอเมริกาเหนือ และ 610,000 คนในเอเชีย
ตัวอย่าง

ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนข้อที่ 1 ในภาษาโปรตุเกส:
ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนข้อที่ 1 ในภาษาไทย:
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาษาโปรตุเกส ที่เว็บไซต์ Curlie
| ด ค กภาษาราชการในสหภาพยุโรป |
| --- | --- |
 กรีก  โครเอเชีย  เช็ก  ดัตช์  เดนมาร์ก  บัลแกเรีย  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอลตา  เยอรมัน  โรมาเนีย   ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  สเปน  สโลวัก  สโลวีเนีย  สวีเดน  อังกฤษ  อิตาลี  เอสโตเนีย  ไอริช  ฮังการี 
| ด ค กภาษาราชการและภาษาที่สำคัญของประเทศสมาชิกอาเซียน |
| --- | --- |
ภาษาราชการ   (ประเทศสมาชิก):  กัมพูชา : ภาษาเขมร •  ไทย : ภาษาไทย •  บรูไน : ภาษามลายู •  พม่า : ภาษาพม่า •  ฟิลิปปินส์ : ภาษาฟิลิปปินส์ • ภาษาอังกฤษ •  มาเลเซีย : ภาษามลายู •  ลาว : ภาษาลาว •  เวียดนาม : ภาษาเวียดนาม •  สิงคโปร์ : ภาษามลายู • ภาษาอังกฤษ • ภาษาจีนมาตรฐาน • ภาษาทมิฬ •  อินโดนีเซีย : ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาราชการของประเทศสังเกตการณ์:  ติมอร์-เลสเต : ภาษาเตตุน • ภาษาโปรตุเกส •  ปาปัวนิวกินี : ภาษาอังกฤษ • ตอกปีซิน • ภาษาฮีรีโมตู
ภาษาเฉพาะถิ่นที่สำคัญ:  กัมพูชา : ภาษาจาม •  ไทย : ภาษามลายูปัตตานี •  บรูไน : ภาษามลายูบรูไน •  พม่า : ภาษากะเหรี่ยง • ภาษากะชีน • ภาษาไทใหญ่ • ภาษามอญ • ภาษายะไข่ • ภาษาโรฮีนจา •  ฟิลิปปินส์ : ภาษาเซบัวโน • ภาษาตากาล็อก • ภาษาอีโลกาโน • ภาษามากินดาเนา •  ลาว : ภาษาม้ง •  เวียดนาม : ภาษาไทดำ •  อินโดนีเซีย : ภาษาชวา • ภาษาซุนดา • ภาษาบาหลี • ภาษาอาเจะฮ์
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
มอนาโก-วีล

| มอนาโก-วีล |
| --- | --- |
แขวงในโมนาโก
เมื่อมองไปยังมอนาโก-วีล
สมญา: โขดหิน (ฝรั่งเศส: Le Rocher)
ที่ตั้งแขวงมอนาโก-วีลในประเทศโมนาโก
พิกัด:  43°43′51.24″N 7°25′26.76″E﻿ / ﻿43.7309000°N 7.4241000°E﻿ / 43.7309000; 7.4241000
ประเทศ:  โมนาโก
พื้นที่
 • พื้นดิน: 0.196491 ตร.กม. (0.075866 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2008)
 • ทั้งหมด: 975 คน
 • ความหนาแน่น: 4,962 คน/ตร.กม. (12,850 คน/ตร.ไมล์)
มอนาโก-วีล (ฝรั่งเศส: Monaco-Ville) หรือ มูเนกู-วีลา (โมนาโก: Munegu-Vila) เป็นแขวงที่ตั้งอยู่ตอนกลางค่อนไปทางใต้ของประเทศโมนาโก มีชื่อเล่นว่า "โขดหิน" (Le Rocher) เพราะตั้งอยู่บนหัวแหลมผาชันยื่นลงไปทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อย่างไรก็ตามมอนาโก-วีล ไม่ใช่เมือง (เพราะประเทศโมนาโกเป็นนครรัฐ) แต่เป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ ทั้งยังเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญในด้านการเมืองและกฎหมาย ได้แก่ วังเจ้าชายแห่งโมนาโก สภาเทศบาล ศาล และเรือนจำ เป็นต้น
การท่องเที่ยว

แม้จะตั้งอยู่ใจกลางประเทศโมนาโก ประเทศที่มีประชากรอาศัยอยู่หนาแน่นที่สุดในโลก แต่มอนาโก-วีลเป็นที่ตั้งของชุมชนในยุคกลางที่เงียบสงบ อนุญาตให้แต่พาหนะในท้องถิ่นขึ้นไปยังโขดหินได้ และไม่อนุญาตรถจักรยานยนต์ที่ใช้น้ำมันเบนซินขึ้นไปโขดหินตั้งแต่เวลา 22.00 น. เป็นต้นไป[ต้องการอ้างอิง] โดยในมอนาโก-วีลมีสถานที่สำคัญ เช่น
วังเจ้าชายแห่งโมนาโก (Palais princier de Monaco) เป็นที่ประทับขององค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก
อาสนวิหารแม่พระปฏิสนธินิรมล (Cathédrale Notre-Dame-Immaculée) เป็นโบสถ์คาทอลิก สร้างด้วยสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์-ไบแซนไทน์ เป็นที่ฝังพระศพของเจ้านายราชวงศ์กรีมัลดีหลายพระองค์
พิพิธภัณฑ์สมุทรศาสตร์ (Musée océanographique) ก่อตั้งโดยเจ้าชายอาลแบร์ที่ 1 เมื่อ ค.ศ. 1910
โบสถ์น้อยพระเมตตา (La Chapelle de la Miséricorde) สร้างใน ค.ศ. 1639 เป็นหนึ่งในอาคารที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในมอนาโก-วีล ก่อนวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์จะมีขบวนแห่เริ่มต้นที่โบสถ์แห่งนี้
สวนสาธารณะแซ็งมาร์แต็ง (Jardin St. Martin) เป็นสวนสาธารณะขนาดย่อม ตรงกลางเป็นที่ประดิษฐานพระรูปเจ้าชายอาลแบร์ที่ 1