stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำบลหนองหลัก (อำเภอไชยวาน)
ประวัติ

วันที่ 25 เมษายน 2510 ตั้งตำบลหนองหลัก แยกออกจากตำบลไชยวาน
วันที่ 9 พฤศจิกายน 2519 ตั้งตำบลโพนสูง แยกออกจากตำบลหนองหลัก
วันที่ 18 มกราคม 2520 แยกพื้นที่ตำบลไชยวาน และตำบลหนองหลัก จากอำเภอหนองหาน มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอไชยวาน และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอหนองหาน
วันที่ 31 ธันวาคม 2530 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอไชยวาน อำเภอหนองหาน เป็น อำเภอไชยวาน
อาณาเขต(ตำบล)

ทิศเหนือ  ติดต่อกับ ตำบลไชยวาน (อำเภอไชยวาน) ตำบลหนองเม็ก (อำเภอหนองหาน)
ทิศตะวันออก  ติดต่อกับ ตำบลไชยวาน (อำเภอไชยวาน)
ทิศตะวันตก  ติดต่อกับ ตำบลค้อใหญ่ ตำบลโนนทองอินทร์ (อำเภอกู่แก้ว)
ทิศใต้  ติดต่อกับ ตำบลโพนสูง (อำเภอไชยวาน)
การปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลหนองหลัก แบ่งการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้านได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านหนองหลัก
หมู่ที่ 2 บ้านหนองแคน
หมู่ที่ 3 บ้านสะงวย
หมู่ที่ 4 บ้านนาปู
หมู่ที่ 5 บ้านหัวหนองยาง
หมู่ที่ 6 บ้านหนองอิอู
หมู่ที่ 7 บ้านสะงวย
หมู่ที่ 8 บ้านโนนสว่าง
หมู่ที่ 9 บ้านนากลาง
หมู่ที่ 10 บ้านหนองแดง
หมู่ที่ 11 บ้านหนองเหล็ก
หมู่ที่ 12 บ้านหนองบัวงาม
การปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่ตำบลหนองหลัก ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 1 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหลัก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหลักทั้งตำบล
สถานศึกษา

โรงเรียน
ประเทศปานามาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

ประเทศปานามา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012
นักกีฬาแบ่งตามประเภทกีฬา

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 2 | 1 | 3 |
|  มวยสากลสมัครเล่น | 1 | 0 | 1 |
|  ยูโด | 1 | 0 | 1 |
|  ว่ายน้ำ | 2 | 0 | 2 |
|  เทควันโด | 0 | 1 | 1 |
| รวม | 6 | 2 | 8 |
แหล่งข้อมูลอื่น

london 2012.com -  Panama - Athletes เก็บถาวร 2012-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่ลอนดอน สหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ  |  |
บริติชแอร์เวย์ เที่ยวบินที่ 5390

| --- | --- |
G-BJRT เครื่องบินบีเอซี 1-11 ลำที่เกิดเหตุ
สรุปอุบัติการณ์
วันที่: 10 มิถุนายน 2533
สรุป: น็อตที่ยึดกระจกหน้ามีขนาดเล็กกว่าน็อตมาตรฐาน ทำให้กระจกหน้าหลุดกลางอากาศ
จุดเกิดเหตุ: เหนือเมืองดิดคอต ออกซฟอร์ดเชอร์ ประเทศอังกฤษ
ประเภทอากาศยาน: บีเอซี 1-11 528FL
ชื่ออากาศยาน: เคาน์ทรีออฟเซาท์กลามอร์แกน
ดําเนินการโดย: บริติชแอร์เวย์
ทะเบียน: G-BjRT
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์มิงแฮม ประเทศอังกฤษ
ปลายทาง: ท่าอากาศยานมาลากา ประเทศสเปน
ผู้โดยสาร: 81
ลูกเรือ: 6
เสียชีวิต: 0
บาดเจ็บ: 2
รอดชีวิต: 87
บริติชแอร์เวย์ เที่ยวบินที่ 5390 (BA 5390) เป็นเที่ยวบินระหว่างประเทศในเส้นทางเบอร์มิงแฮม ประเทศอังกฤษสู่มาลากา ประเทศสเปน เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2533 พร้อมผู้โดยสาร 81 คนและลูกเรือ 6 คน แต่หลังจากบินได้เพียง 15 นาที กระจกหน้าของเครื่องบินเกิดหลุดออกกลางอากาศ ทำให้กัปตันถูกดูดออกไปติดด้านนอกของตัวเครืองนานกว่า 20 นาที จนนักบินผู้ช่วยตัดสินใจนำเครื่องลงจอดที่ท่าอากาศยานเซาท์แธมตัน จากเหตุการณ์ครั้งนี้ผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมด 87 คนรอดชีวิต โดยมีกัปตันได้รับบาดเจ็บสาหัสและลูกเรืออีก 1 คนบาดเจ็บขณะที่ช่วยชีวิตกัปตัน
อุบัติเหตุ

10 มิถุนายน 2533 เครื่องบิน บีเอซี 1-11 ของสายการบินบริติช แอร์เวย์ เที่ยวบินที่ 5390 นำผู้โดยสารและลูกเรือจากท่าอากาศยานเบอร์มิงแฮม ไปยังปลายทางท่าอากาศยานมาลากาของสเปน
เวลา 7:33น. หลังจากเครื่องเทคออฟขึ้นเรียบร้อย ในระหว่างที่ลูกเรือกำลังเตรียมเสิร์ฟอาหารเช้าอยู่นั้นเอง จู่ๆ ก็เกิดเสียงดังออกมาจากห้องนักบิน กระจกหน้าต่างด้านซ้ายติดที่นั่งของกัปตันหลุดกระเด็นออกจากตัวเครื่อง ทำให้ร่างของกัปตัน ทิม แลนแคสเตอร์ ถูกดูดหลุดออกนอกหน้าต่างไปครึ่งตัว เดชะบุญที่เข่าข้างหนึ่งยังติดอยู่กับแผงควบคุม สภาพในตอนนี้คือท่อนบนอยู่นอกเครื่อง ส่วนท่อนล่างติดแหง็กอยู่ในเครื่อง ท่ามกลางอากาศเย็นยะเยือกและแรงลม 500 ไมล์/ชม. และด้วยออกซิเจนที่เบาบางทำให้เขาหมดสติกลางอากาศ
ในจังหวะนั้น นักบินผู้ช่วย อลาสแตร์ แอตชิสัน ยังคงควบคุมเครื่องไว้ได้ ส่วนพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินหนุ่ม ไนเจล อ็อกเดน วิ่งเข้ามาช่วยคว้าขาอีกข้างของกัปตันไว้ได้ทัน แต่ความโกลาหลในห้องนักบินก็ยังดำเนินต่อไป เพราะนักบินผู้ช่วยแอตชิสันติดต่อวิทยุกับหอบังคับการบินได้อย่างลำบาก แต่ยังโชคดีที่สามารถกู้ระบบบินอัตโนมัติกลับคืนมาได้ ส่วนอ็อกเดนเมื่อดึงยื้อร่างกัปตันไว้สักพักก็เริ่มจะหมดแรง ลูกเรือคนอื่นจึงรีบวิ่งเข้ามาช่วย ตอนนี้หน้าของกัปตันโดนลมแรงพัดกระแทกหน้าต่างจนช้ำไปหมด ตอนนั้นทุกคนต่างคิดว่ากัปตันต้องไม่รอดแน่แล้ว ซึ่งแอตชิสันก็ตะโกนสั่งทุกคนว่าห้ามปล่อยร่างกัปตันเด็ดขาดไม่ว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ เพราะร่างอาจปลิวไปยังเครื่องยนต์ทางซ้ายจนเกิดระเบิดและตายกันยกลำได้
ในที่สุด แอตชิสันก็ได้รับแจ้งจากหอควบคุมให้นำเครื่องลงจอดฉุกเฉินที่ท่าอากาศยานเซาท์แธมตันได้ ในขณะที่ลูกเรือก็สามารถดึงเข่าของกัปตันให้หลุดจากแผงควบคุม เพื่อให้แอตชิสันนำเครื่องลงได้ แต่ลูกเรือที่เข้ามาช่วยก็ยังคงกอดขากัปตันไว้ต่อไป และแล้วในเวลา 7:55น. เครื่องก็ลงจอดอย่างปลอดภัยบนรันเวย์ 2 โดยไม่มีใครได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต ยกเว้นกัปตันแลนแคสเตอร์และพนักงานต้อนรับไนเจล อ็อกเดนได้รับบาดเจ็บที่แขนซ้ายในระหว่างที่ดึงขากัปตัน
เครื่องบิน ผู้โดยสารและลูกเรือ

เครื่องบินที่เกิดเหตุคือ บีเอซี 1-11 528FL ทะเบียนในชื่อ G-BJRT เครื่องบินลำนี้บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 และส่งมอบให้กับบาวาเรีย ฟลักเกเซลล์ชาฟต์เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 ต่อมาถูกย้ายไปยังบาวาเรีย เจอร์แมนแอร์ในปี พ.ศ. 2520, ฮาปาก-ลอยด์ ฟลักในปี พ.ศ. 2522, บริติช แคลิโดเนียในปี พ.ศ. 2524 และในที่สุดก็ส่งไปยังบริติชแอร์เวย์ในปี พ.ศ. 2531
บนเที่ยวบินมีลูกเรือ 6 คนและผู้โดยสาร 81 คน กัปตันคือทิโมธี แลงคาสเตอร์ วัย 42 ปี ซึ่งมีชั่วโมงบิน 11,050 ชั่วโมง รวมถึง 1,075 ชั่วโมงบนบีเอเซี 1-11 ณ ขณะนั้น; นักบินผู้ช่วยอลาสแตร์ แอตชิสัน วัย 39 ปี มีชั่วโมงบิน 7,500 ชั่วโมง โดย 1,100 ชั้วโมงอยู่ในบีเอซี 1-11
สาเหตุ

จากการสอบสวนพบว่า มีการซ่อมบำรุงกระจกกันลมก่อนการบิน น็อตยึดกระจกที่มีปัญหาทั้งหมด 90 ตัวนั้น 84 ตัวเล็กไป ส่วนอีก 6 ตัวก็สั้นเกินไป แม้น็อตดังกล่าวจะสั้นกว่าน็อตมาตรฐานเพียงครึ่งมิลลิเมตรก็ตาม แต่เนื่องจากกระจกหน้าต่างของเครื่องบินนั้นเขาติดจากด้านนอก เวลาบินแรงดันอากาศจึงไปกดที่ตัวน็อตโดยตรง เมื่อน็อตไม่ได้มาตรฐานจึงทำให้กระจกหลุดกระเด็น ส่วนสาเหตุที่ใช้น็อตผิดขนาดก็เพราะช่างซ่อมบำรุงใช้น็อตเก่าไปเทียบขนาดกับน็อตในคลังพัสดุ แทนที่จะเช็กกับคู่มือซ่อมบำรุง
เหตุการณ์หลังเกิดเหตุ

เครื่องบินลำที่เกิดเหตุได้รับการซ่อมแซมและกลับมาให้บริการ ก่อนขายถูกให้กับสายการบินจาโรว์อินเตอร์เนชันแนล ในปีพ.ศ. 2536 และยังคงดำเนการอยู่จนสายการบินเลิกดำเนินการในปีพ.ศ. 2544 เครื่องบินถูกทิ้งในปีพ.ศ. 2545
กัปตันทิม แลนแคสเตอร์ แม้เขาจะเจ็บสาหัสจากเหตุการณ์นี้ แต่ก็สามารถกลับมาบินได้อีกครั้งภายในเวลาไม่ถึง 5 เดือน ก่อนย้ายไปบินให้กับ อีซี่ย์เจ็ต ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2548 แล้วเกษียณในเวลาต่อมา
ในสื่อ

เหตุการณ์นี้ถูกนำไปสร้างเป็นสารคดีชุด Mayday หรือ Air Crash Investigation โดยบริษัทซีเนฟลิกซ์โปรดักชันส์จากประเทศแคนาดา ในฤดูกาลที่ 2 ตอนที่ 1 "Blown Out"
ดูเพิ่ม

เสฉวนเอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 8633, อุบัติเหตุที่คล้ายกัน
เซาท์เวสต์แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 1380, อุบัติเหตุการแรงอัดระเบิด หลังจากเครื่องยนต์ล้มเหลว, ส่งผลให้ผู้โดยสารถูกดึงออกไปนอกหน้าต่าง
ตราสารยอมจำนนของญี่ปุ่น

| --- | --- |
ผู้แทนจากจักรวรรดิญี่ปุ่นในพิธียอมจำนน บนเรือรบยูเอสเอส มิสซูรี (BB-63) ซึ่งลงนามตราสารยอมจำนน
ประเภท: การยอมจำนน
วันลงนาม: 2 กันยายน 1945; 79 ปีก่อน (1945-09-02)
ที่ลงนาม: อ่าวโตเกียว, ญี่ปุ่น
เงื่อนไข: ลงนาม
ผู้ลงนาม:  มาโมรุ ชิเงมิตสึ รัฐมนตรีต่างประเทศของญี่ปุ่น และ โยชิจิโร อูเมซุ ผู้บัญชาการของญี่ปุ่น
ภาคี:  จักรวรรดิญี่ปุ่น ฝ่ายสัมพันธมิตร
ผู้ให้สัตยาบัน:  รัฐบาลฝ่ายญี่ปุ่น รัฐบาลฝ่ายสัมพันธมิตร
ตราสารยอมจำนนของญี่ปุ่น เป็นข้อตกลงเป็นลายลักษณ์อักษรที่ทำให้การยอมจำนนของจักรวรรดิญี่ปุ่นเป็นทางการ โดยเป็นการสิ้นสุดการสู้รบในสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งลงนามโดยตัวแทนจากจักรวรรดิญี่ปุ่นและจากประเทศสัมพันธมิตร ได้แก่ สหรัฐอเมริกา, สาธารณรัฐจีน, สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ, สหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต, เครือรัฐออสเตรเลีย, เครือจักรภพแคนาดา, รัฐบาลชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส, ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ และ เครือจักรภพนิวซีแลนด์ ลงนามบนเรือยูเอสเอส มิสซูรี (BB-63) ที่อ่าวโตเกียว เมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945
ความแตกต่างของทั้งสองฝ่าย

สำเนาตราสารยอมจำนนของฝ่ายญี่ปุ่นและฝ่ายสัมพันธมิตร
ดูเพิ่ม

ปฏิญญาไคโร (1943)
คำสั่งทั่วไปหมายเลข 1 (สิงหาคม 1945)
วันรำลึกการคืนสู่ประเทศ (ตุลาคม 1945)
List of Allied ships at the Japanese surrender
ดูเพิ่ม > หลังสงคราม

การยึดครองญี่ปุ่น
Japanese holdouts
สนธิสัญญาซานฟรานซิสโก (1951)
สนธิสัญญากรุงไทเป (1952)
ปฏิญญาร่วมโซเวียต–ญี่ปุ่น ค.ศ. 1956
ดูเพิ่ม > อักษะอื่น ๆ

ตราสารยอมจำนนของเยอรมนี (1945)
การสงบศึกแห่งแคสบิเล
สนธิสัญญาสันติภาพสำหรับอิตาลี ค.ศ. 1947
แหล่งข้อมูลอื่น

National Archives & Records Administration Featured Document
USS Missouri's Captain Stuart Murray interviewed about the surrender ceremony
Alsos Digital Library bibliography of references on Japan's surrender
| ด ค กประวัติศาสตร์การทูตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง |
| --- | --- |
การประชุม:  U.S.-British Staff Conference (1941)  First Inter-Allied Meeting (1941)  การประชุมแอตแลนติก (1941)  Second Inter-Allied Meeting (1941)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 1 (1941)  การประชุมอาร์เคเดีย (1941–1942)  การประชุมวอชิงตันครั้งที่ 2 (1942)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 2 (1942)  การประชุมกาซาบล็องกา (1943)  Adana Conference (1943)  การประชุมวอชิงตันครั้งที่ 3 (1943)  การประชุมควิเบกครั้งที่ 1 (1943)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 3 (1943)  การประชุมไคโร (1943)  การประชุมมหาเอเชียบูรพา (1943)  การประชุมเตหะราน (1943)  การประชุมไคโรครั้งที่ 2 (1943)  Commonwealth Prime Ministers' Conference (1944)  การประชุมเบรตตันวูดส์ (1944)  การประชุมดัมบาร์ตันโอคส์ (1944)  การประชุมควิเบกครั้งที่ 2 (1944)  การประชุมมอสโกครั้งที่ 4 (1944)  การประชุมมอลตา (1945)  การประชุมยอลตา (1945)  การประชุมสหประชาชาติว่าด้วยองค์การระหว่างประเทศ (1945)  การประชุมพ็อทซ์ดัม (1945) 
แถลงการณ์ และสนธิสัญญา:  ความตกลงมิวนิก (1938)  กติกาสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบินทร็อพ (1939)  กติกาสัญญาเหล็ก (1939)  กติกาสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างอังกฤษ–ไทย (1940)  Destroyers for Bases Agreement (1940)  Franco-Italian Armistice (1940)  สนธิสัญญาสันติภาพมอสโก (1940)  กติกาสัญญาไตรภาคี (1940)  Declaration of St James's Palace (1941)  Anglo-Soviet Agreement (1941)  Armistice of Saint Jean d'Acre (1941)  กฎบัตรแอตแลนติก (1941)  German–Turkish Treaty of Friendship (1941)  Paris Protocols (1941)  Anglo-Soviet Treaty of 1942 (1942)  Declaration by United Nations (1942)  การสงบศึกกัสซีบีเล (1943)  Cairo Declaration (1943)  ปฏิญญามอสโก (1943) แถลงการณ์สี่ชาติ  Sino-American Treaty for the Relinquishment of Extraterritorial Rights in China (1943)  Sino-British Treaty for the Relinquishment of Extra-Territorial Rights in China (1943)  การสงบศึกมอสโก (1944)  กฎบัตรเนือร์นแบร์ค (1945)  ความตกลงพ็อทซ์ดัม (1945)  ปฏิญญาพ็อทซ์ดัม (1945)  กฎบัตรสหประชาชาติ (1945)  สนธิสัญญาสันติภาพปารีส (1947)  สนธิสัญญาซานฟรานซิสโก (1951) 
องค์การ:  Anglo-French Supreme War Council  Sino-American Cooperative Organization  คณะกรรมการที่ปรึกษาแห่งยุโรป  Council of Foreign Ministers 
เกี่ยวข้อง:  ตราสารยอมจำนนของเยอรมนี  ตราสารยอมจำนนของญี่ปุ่น 
มาโมรุ ชิเงะมิตสึ รัฐมนตรีต่างประเทศของญี่ปุ่น ลงนามตราสารยอมจำนนของญี่ปุ่น ในนามของรัฐบาลญี่ปุ่น โดยเป็นการสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่สอง
พลเอกแห่งกองทัพดักลาส แมกอาเธอร์ ลงนามตอบรับในตราสารยอมจำนนของญี่ปุ่นในนามของฝ่ายสัมพันธมิตร
ที่วางตะเกียบ

ตะเกียบคู่หนึ่งทำจากไม้ยิววางบนที่วางตะเกียบทำจากไม้
ที่วางตะเกียบ เป็นเครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร ใช้ในการวางปลายตะเกียบไม่ให้สัมผัสพื้นโต๊ะ และป้องกันตะเกียบจากการปนเปื้อนหรือจากการกลิ้งตกลงจากโต๊ะ ลักษณะการใช้งานเหมือนกับที่วางมีดและที่วางช้อน ที่วางตะเกียบมักพบในร้านอาหารมากกว่าในบ้าน มีรูปร่างที่หลากหลาย อาจทำจากดินเหนียว ไม้ พลาสติก โลหะ แก้ว กระเบื้อง หรือหินมีค่าเช่นหยก หากตะเกียบใส่ไว้ในซองกระดาษ บางคนก็พับซองกระดาษของตะเกียบให้เป็นที่วางตะเกียบ
ในเอเชียตะวันออก ที่วางตะเกียบมักใช้ในมื้ออาหารเย็นแบบเป็นทางการ
คลังภาพ

ที่วางตะเกียบแบบต่าง ๆ
ที่วางตะเกียบโอริงามิ
ชุดรับประทานอาหารแบบจีน
มื้ออาหารญี่ปุ่นโดยทั่วไป — วางตะเกียบไว้บนที่วางตะเกียบด้านหน้าด้านหน้าจานโดยปลายตะเกียบชี้ไปทางด้านซ้าย
ที่วางตะเกียบจีนโนริตาเกะ
ที่วางช้อนและที่วางตะเกียบจีน
ที่วางช้อนและตะเกียบรูปมังกรทำจากโลหะของจีน
ดูเพิ่ม

ตะเกียบ
ที่วางช้อน
ที่วางช้อนและตะเกียบ
แหล่งข้อมูลอื่น

Chopstick rest Collection, A collection of hashioki
Erick's Chopstick Rests (Hashi Oki) Page
Jen's Chopstick Rests Gallery
Jurek Zarzycki's Chopstick Rests collection
Chopstick rests, Asian Art Mall
Unique Chopstick Rest
ประเทศมองโกเลียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

สาธารณรัฐมองโกเลีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 8 สิงหาคม – 24 สิงหาคม พ.ศ. 2551โดยเข้าร่วมการแข่งขันในกีฬา 7 ชนิด  กีฬาโอลิมปิกครั้งนี้เป็นครั้งที่มองโกเลียประสบความสำเร็จมากที่สุด ได้ 2 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน มากกว่าที่เคยได้ 2 เหรียญเงินและ 2 เหรียญทองแดงที่มอสโกเมื่อ พ.ศ. 2523
เหรียญรางวัล

Judoka Naidangiin Tüvshinbayar เป็นนักกีฬาชาวมองโกเลียคนแรก ที่ได้เหรียญทองโอลิมปิก  Otryadin Gündegmaa เป็นนักกีฬาเหรียญเงินคนแรกนับตั้งแต่กีฬาโอลิมปิกที่มอสโก พ.ศ. 2523 Pürevdorjiin Serdamba เป็นนักมวยสากลชาวมองโกเลียคนแรกที่ได้เหรียญเงินกีฬาโอลิมปิก ส่วน Enkhbatyn Badar-Uugan เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวมองโกเลียคนแรกที่ได้เหรียญทองในกีฬาชนิดนี้
| เหรียญ | ชื่อ | กีฬา | ประเภท |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 ! ทอง | Naidangiin Tüvshinbayar | ยูโด | รุ่น 100 กิโลกรัมชาย |
| 1 ! ทอง | Enkhbatyn Badar-Uugan | มวยสากลสมัครเล่น | รุ่นแบนตัมเวท ชาย |
| 2 ! เงิน | Otryadyn Gündegmaa | ยิงปืน | ปืนพก 25 เมตร หญิง  |
| 2 ! เงิน | Pürevdorjiin Serdamba | มวยสากลสมัครเล่น | รุ่นไลท์ฟลายเวท  |
นายกรัฐมนตรีอิรัก

| นายกรัฐมนตรี แห่งสาธารณรัฐอิรัก |
| --- | --- |
ตราแผ่นดิน
ธงชาติ
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน มุฮัมมัด ชิยาอ์ อัสซูดานี ตั้งแต่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2022
การเรียกขาน: His Excellency
จวน: Republican Palace, แบกแดด, ประเทศอิรัก
ที่ว่าการ: อาคารอัซซะกูเราะฮ์
ผู้แต่งตั้ง: เลือกโดยประธานาธิบดี
วาระ: หนึ่งสมัย 4 ปี, ดำรงตำแหน่งใหม่ได้
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: อับดุรเราะห์มาน อัลกีลานี
สถาปนา: 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1920
เงินตอบแทน: 96,000 ดอลลาร์สหรัฐทุกปี
เว็บไซต์: https://www.pmo.iq/pme/indexe.htm
นายกรัฐมนตรีอิรัก หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐอิรัก เป็นหัวหน้ารัฐบาลของประเทศอิรัก ในวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2022 มุฮัมมัด ชิยาอ์ อัสซูดานีดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบัน
ประวัติ

เดิมทีนายกรัฐมนตรีเป็นตำแหน่งที่ได้รับแต่งตั้ง เป็นหน่วยย่อยของประมุขแห่งรัฐ และผู้นำในนามของรัฐสภาอิรัก หลังมีการนำรัฐธรรมนูญฉบับใหม่มาใช้ ทำให้นายกรัฐมนตรีมีอำนาจบริหารเป็นของตนเอง นูรี อัลมาลิกี (อดีตมีชื่อว่า ญะวาด อัลมาลิกี) ได้รับเลือกเป็นนายกรัฐมนตรีในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2006 ในวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 2014 อัลมาลิกียอมรับที่จะหลีกทางให้ฮัยดัร อัลอะบาดีเป็นนายกรัฐมนตรีอิรักต่อจากเขา ในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 2018 หลังจัดการเลือกตั้งเป็นเวลา 5 เดือน อาดิล อับดุลมะฮ์ดีกล่าวคำสาบานที่จะเป็นนายกรัฐมนตรีจนกระทั่งลาออกใน ค.ศ. 2019 รัฐสภายอมรับให้มุศเฏาะฟา อัลกาซิมีดำรงตำแหน่งในวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2020
ดูเพิ่ม

รายชื่อนายกรัฐมนตรีอิรัก
รายพระนามพระมหากษัตริย์อิรัก
รายชื่อประธานาธิบดีอิรัก
ปฏิทินก่อนเกรโกเรียน

ปฏิทินก่อนเกรโกเรียน เป็นการต่อปฏิทินเกรโกเรียนย้อนหลังไปในอดีตก่อนการใช้ปฏิทินเกรโกเรียนอย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1582
การใช้

ปฏิทินก่อนเกรโกเรียนเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างชัดเจนสำหรับวันที่ทั้งหมดก่อน ค.ศ. 1582 โดย ISO 8601:2004 (ข้อ 3.2.1) หากคู่แลกเปลี่ยนข้อมูลตกลงใจ ปฏิทินดังกล่าวถูกใช้มากที่สุดโดยนักวิชาการมายา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแปลงวันที่จากปฏิทินแบบรอบยาวมายา (ศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล - คริสต์ศตวรรษที่ 10) อย่างไรก็ตาม ไม่ว่านักดาราศาสตร์หรือนักประวัติศาสตร์ที่ไม่ได้ศึกษาเกี่ยวกับมายาไม่ค่อยได้ใช้มันมากนัก
สำหรับปฏิทินเหล่านี้ สามารถแบ่งออกเป็นระบบการนับปีก่อนคริสต์ศักราชในสองวิธี นักบุญบีดและนักประวัติศาสตร์ในภายหลังไม่ถือว่าเลขศูนย์ในภาษาละติน nulla เป็นปี (ดู ค.ศ. 0) ดังนั้น ปีก่อนหน้า ค.ศ. 1 จึงเป็น 1 ปีก่อนคริสตกาล ในระบบนี้ 1 ปีก่อนคริสตกาลเป็นปีอธิกสุรทิน (เหมือนกับในปฏิทินก่อนจูเลียน) ในทางคณิตศาสตร์ เป็นการสะดวกมากกว่าที่จะถือว่ามี ค.ศ. 0 และกำหนดให้ปีก่อนหน้านั้นเป็นจำนวนเต็มลบ เพื่อจุดประสงค์เฉพาะในการอำนวยความสะดวกในการคำนวณตัวเลขของปีระหว่างจำนวนลบ (ปีก่อนคริสตกาล) และจำนวนบวก (คริสต์ศักราช) นอกจากนี้ยังใช้ในการนับปีทางดาราศาสตร์และในระบบวันที่มาตรฐานระหว่างประเทศ ISO 8601 ในระบบเหล่านี้ ถือว่า ค.ศ. 0 เป็นปีอธิกสุรทิน
ถึงแม้ว่าปฏิทินจูเลียนในนามจะเริ่มใช้ตั้งแต่ 45 ปีก่อนคริสตกาล ปีอธิกสุรทินระหว่าง 45 ปี จนถึง 1 ปีก่อนคริสตกาลไม่เป็นระเบียบ ดังนั้น ปีอธิกสุรทินที่เกิดขึ้นทุก 4 ปีของปฏิทินจูเลียนจึงถูกใช้เฉพาะเพียงระหว่าง ค.ศ. 1 จนถึง ค.ศ. 1582 หรือหลังจากนั้นเท่านั้น ดังนั้น นักประวัติศาสตร์และนักดาราศาสตร์จึงมักจะใช้ปฏิทินจูเลียนที่แท้จริงระหว่างช่วงเวลานี้ แต่เมื่อวันที่ตามฤดูกาลเริ่มมีความสำคัญมากขึ้น ปฏิทินก่อนเกรโกเรียนจึงถูกใช้เป็นบางครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อกล่าวถึงวัฒนธรรมที่มิได้ใช้ปฏิทินจูเลียน
ปฏิทินก่อนเกรโกเรียนบางครั้งถูกใช้ในซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์เพื่อทำให้ง่ายต่อการจัดระเบียบวันที่ในสมัยโบราณ ยกตัวอย่างเช่น ปฏิทินที่ใช้ใน MySQL, SQLite, PHP, CIM, Delphi และ COBOL
ตราบาปลิขิตรัก

| ตราบาปลิขิตรัก |
| --- | --- |

กำกับ: โจ ไรท์
เขียนบท: นวนิยาย: เอียน แมคอีวาน Screenplay: คริสโตเฟอร์ แฮมป์ตัน
อำนวยการสร้าง: ทิม บีแวน อีริคเฟลเนอร์ พอล เวบสเตอร์
นักแสดงนำ: เจมส์ แม็กอะวอย เคียรา ไนต์ลีย์ เซอร์ชา โรนัน โรโมร่า การาย วาเนสซา เรดเกรฟ
กำกับภาพ: ซีมัส แมคการ์วี
ตัดต่อ: พอล ทอตฮิลล์
ดนตรีประกอบ: ดาริโอ มาริอาเนลลี
ผู้จัดจำหน่าย: ยูนิเวอร์แซล
วันฉาย: สหราชอาณาจักร: 7 กันยายน ค.ศ. 2007 สหรัฐอเมริกา: 7 ธันวาคม ค.ศ. 2007 ไทย: 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008
ความยาว: 118 นาที.
ประเทศ: อังกฤษ
ภาษา: อังกฤษ ฝรั่งเศส
ทุนสร้าง: 15 ล้านปอนด์ 
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
ตราบาปลิขิตรัก เป็นชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์เรื่อง Atonement ซึ่งสร้างจากนวนิยายของเอียน แมคอีวานในชื่อเดียวกัน กำกับโดยโจ ไรท์ เขียนบทภาพยนตร์โดยคริสโตเฟอร์ แฮมป์ตัน ถ่ายทำในปี พ.ศ. 2549 ที่ประเทศอังกฤษและฝรั่งเศส นำแสดงโดยเจมส์ แมคอาวอยและเคียรา ไนต์ลีย์ จัดจำหน่ายโดยยูนิเวอร์แซล ออกฉายในประเทศอังกฤษวันที่7 กันยายน พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007) และฉายในไทยวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 (ค.ศ. 2008)
ตราบาปลิขิตรัก ได้ฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิสครั้งที่ 64 ทำให้โจ ไรท์ในวัย 35ปี เป็นผู้กำกับที่มีอายุน้อยที่สุดที่มีผลงานออกฉายในงานเทศกาลนั้น
ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลออสการ์ในสาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในการประกาศรางวัลครั้งที่ 80 และเข้าชิงทั้งหมด 6 สาขารวมทั้ง ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม,บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม,นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม (เซอร์ชา โรนัน)
ตัวละครหลัก

เคียรา ไนต์ลีย์ รับบทเป็น เซซิเลีย ทาลลิส ลูกคนกลางของตระกูลทาลลิส ในตอนแรกจะได้รับบทเป็นไบรโอนี่วัย 18 ปีแต่โจ ไรท์ซึ่งเป็นผู้กำกับได้เห็นว่าเธอเหมาะกับบทเซซิเลียมากกว่า ไนต์ลีย์เคยร่วมงานกับไรท์มาแล้วในภาพยนตร์เรื่อง Pride & Prejudice (ค.ศ. 2005) ไนต์ลีย์ต้องฝึกพูดภาษาอังกฤษสำเนียงยุค ค.ศ. 1940 เพื่อรับบทนี้
เจมส์ แมคอาวอย รับบทเป็น ร็อบบี เทอร์เนอร์ ลูกชายแม่บ้านของตระกูลทาลลิส หลังจากปฏิเสธงานก่อนหน้านี้ ไรท์ได้เลือกแมคอาวอยเป็นร็อบบี แม้ว่าโปรดิวเซอร์จะเลือกนักแสดงไว้หลายคนเช่นเจค จิลเลนฮอล แมคอาวอยกล่าวว่าร็อบบีเป็นบทที่เล่นยากที่สุดบทหนึ่งเลยทีเดียว
เซอร์ชา โรนัน รับบทเป็น ไบรโอนี่ ทาลลิส ในวัย 13 ปี เด็กหญิงผู้ทะเยอะทะยานอยากเป็นนักเขียนและมีจินตนาการสูงส่ง เอียน แมคอีวานกล่าวชมการแสดงของเธอว่าไม่ธรรมดา โรนันได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมจากบทนี้
โรโมร่า การาย รับบทเป็น ไบรโอนี่ ทาลลิส ในวัย 18 ปี ในตอนแรกผู้ที่จะได้รับบทนี้คือแอบบี คอร์นิชซึ่งปฏิเสธเพราะต้องถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง Elizabeth: The Golden Age โรโมร่าใช้เวลาอยู่ในกองถ่ายเพียง 4 วันเท่านั้น
วาเนสซา เรดเกรฟ รับบทเป็น ไบรโอนี่ ทาลลิส ในวัย 77 ปี เรดเกรฟได้รับการเลือกเป็นไบรโอนี่วัยชราหลังจากที่โรนันได้รับการเลือกเป็นไบรโอนี่ในวัยเด็ก ทั้งโรนัน การาย และเรดเกรฟ ต้องทำผมทรงเดียวกันและแสดงความเป็นไบรโอนี่ออกมาคล้ายคลึงกันให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
แฮเรียต วอลเทอร์ รับบทเป็น เอมิลี่ ทาลลิส แม่และหัวหน้าครอบครัวของตระกูลทาลลิส
แพทริค เคนเนดี้ รับบทเป็น ลีออน ทาลลิส พี่ชายคนโตในบรรดาพี่น้องสามคนของตระกูลทาลลิส
เบรนดา เบลทติน รับบทเป็น เกรซ เทอร์เนอร์ แม่บ้านของตระกูลทาลลิส แม่ของร็อบบี
จูโน เทมเพิล รับบทเป็น โลล่า ควินซีย์ ลูกพี่ลูกน้องของไบรโอนี่ที่มาเยี่ยมบ้าน
ฟีลิกซ์และชาร์ลี วอน ซิมสัน รับบทเป็น น้องชายฝาแฝดของโลล่า
เบเนดิกด์ คัมเบอร์แบตช์ รับบทเป็นพอล มาร์แชล เพื่อนของลีออน เจ้าของโรงงานช็อกโกแลต
งานสร้างภาพยนตร์ > สถานที่ถ่ายทำ

สถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องตราบาปลิขิตรักส่วนมากอยู่ในประเทศอังกฤษ เช่นฉากอพยพทหารที่ดันเคิร์กถ่ายทำที่เรดคาร์เมืองตากอากาศริมทะเล, สเตรทแฮม, ทางตอนใต้ของลอนดอน ใช้ถ่ายทำฉากอพาร์ทเมนต์ของเซซิเลียหลังจากที่เธอตัดขาดจากครอบครัวแล้ว ในส่วนของคฤหาสน์ตระกูลทาลลิสถ่ายทำที่คฤหาสน์สโตรคเซย์ เขตชรอพเชียร์ ซึ่งเป็นบ้าพักส่วนบุคคลที่สร้างตั้งแต่ปี ค.ศ. 1889 เป็นคฤหาสน์สไตล์วิคตอเรียน
สถานที่ถ่ายทำในลอนดอนมีทั้งถนนไวท์ฮอลล์ในเวสท์มินสเตอร์และเบธนอลกรีนทาวเวอร์ฮอลล์ซึ่งใช้เป็นฉากร้านน้ำชาในปี ค.ศ. 1939 นอกจากนี้ยังมีโบสถ์เซนต์จอห์นสมิธแสควร์ในเวสท์มินสเตอร์ที่ใช้เป็นฉากงานแต่งงานของโล่ล่ากับพอล มาร์แชล ในบางส่วนของฉากโรงพยาบาลเซนต์โธมัสถ่ายทำที่ พาร์คพาเลซ เบิร์กเชียร์ และเมืองเฮนเลย์ออนเทมส์ทางตอนใต้ของออกฟอร์ดเชียร์ ส่วนภายนอกโรงพยาบาลนั้นถ่ายทำที่มหาวิทยาลัยแห่งลอนดอน(University College London) บ้านพักตากอากาศในรูปถ่ายและในฉากสุดท้ายของภาพยนตร์ถ่ายทำที่เซเว่นซิสเตอร์ ซัสเซกส์ ทางตอนใต้ของประเทศอังกฤษ