stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แบทเทิลฟีเวอร์ เจ
นักแสดง > ดารารับเชิญ

Boiser Martin (Diane's father) (1 & 24): David Friedman
Fake Diane Martin (Umbrella Monster's Human Form) (1)/Ayoko Ichijoji (52): Eri Kanuma
Hikaru Amano (2): Maki Tachibana
Miyoko Akiyama (2): Sumiko Kakizaki
Hidemi (2): Ako Kami
Editor In Chief Azuma / Death Mask Monster (3): Machiko Soga
Member Of Scientific Journal (3): Kenzo Arai
เสือโคร่งเบงกอล / ปีศาจพลังจิต (4): Masashi Ishibashi
Sambo Segawa (4): Teiji Omiwa
Sagaguchi Family (5)
Director Sakaguchi: Nobuyuki Katsube
Yoko Sakaguchi: Yukiko Ebina
Kenichi Sakaguci: Yoichi Hirose
Ken (6): Seiichi Ando
Hideo Toyota (7): Minoru Takeuchi
Nurse (7): Ritsuko Fujiyama
Fireman (7): Satoshi Kurihara
Policeman (7): Toshimichi Takahashi
Dr. Yoneyama (8): Yoshikazu Sugi
Koji Matsui (8): Kazuhito Ando
Katayama Family (9)
Shinichiro Katayama: Shun Domon
Mitsuko Katayama: Junko Mihara
Master Of Dealer Gun (9): Koji Sekiyama
Teacher Moriyama (10): Kei Sunaga
Teacher (11): Junko Asashina
Xinyi Fukuda (11): Nobuyoshi Fukuda
Junko Nogata / Rosalinka Monster (12): Mariko Jun
Suzumoto Family (13)
Yuzo Suzumoto: Masaya Taki
Yaeko Suzumoto: Ai Komachi
Yuichi Suzumoto: Masami Zaizen
Yuichi's Sister: Tsuneko Kikuchi
Rumi (13): Akemi Watanabe
Yohei Oyama (14): Hiroshi Kusajiki
Mizusawa Family (14)
Kumiko Mizusawa: Rika Miura
Miyoko Mizusawa: Michiyo Sato
Cuttman (14): Hiro Kawarazaki
Catherine (15): Tomomi Umeda
Raita (15): Mirai Takeshi Sekiguchi
Black Tiger Mari (16): Mitchi Love
Mitsuru Okiyama (16): Naoya Uchida
Black Snake (16): Jaguar Yokota (as Rimi Yokota)
ปีศาจศิลปะการต่อสู้: Kim Oomae
Torishima Family (17)
Daisuke Torishima/Dr. Taichi Torishima: Akira Oizumi
Kuroda (17): Eiji Karasawa
Racing Driver (17): Yojiro Terada
Iwamoto Family (18)
Director Iwamoto: Takashi Tabata
Kazuki Iwamoto: Hajime Nakamura
Grandmother Iwamoto: Toyoko Takechi
Ryoko (20): Sayoko Tanimoto
Spy Women's (21 & 22)
Zero One: Yukie Kagawa
Zero Two: Rie Mikawa
Arishima Family (21 & 22)
Senzo Arishima: Genji Kawai
Shinobu Arishima: Kaoru Asakawa
Old Woman (24): Keiko Orihara
Catherine Martin (24): Louise Phillipe
Sayuri Kurihara (25): Lisa Komaki
Director (25): Gozo Soma
Charmain Yumeno (25): Takeshi Yamamoto
Yoshio Murano (32):  Kenichi Endō
Professor Mimura (33): Shiro Ooki
Mayumi Mimura (33): Mika Matsushita
Akira Jin (34): Toshiaki Kamohara
Car Owner (34): Kin'ya Sugi
Doutor Sekine/Hyde Monster (39): Shinji Todo
Tsuyoshi Takeuchi (The Jackal) (43): Ryo Tomota
Eye's Man (1944): Shinzo Tanabe
Monshiro Ocho / Illusion Monster (44): Sumie Sakai
การออกอากาศ

แบทเทิลฟีเวอร์ J ออกอากาศทุกวันเสาร์ เวลา 18.00 - 18.30 น. ทางสถานี ทีวีอาซาฮิ ในประเทศญี่ปุ่น
ในส่วนประเทศไทย ได้มีการจำหน่ายรูปแบบวิดีโอลิขสิทธิ์โดยบริษัทวิดีโอสแควร์ และเคยออกอากาศทาง ช่อง 9 อสมท. เมื่อปีพ.ศ. 2543 โดยใช้ชื่อเรื่องภาษาไทยมีชื่อว่า "ขบวนการเรนเจอร์ เจ"
บรรณานุกรม

大全集シリーズ（講談社）
スーパー戦隊大全集. 講談社. 1988-04-25. ISBN 4-06-178408-0. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
テレビマガジン特別編集 戦隊シリーズ20周年記念 超世紀全戦隊大全集. 講談社. 1993-11-14. ISBN 4-06-178416-1. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
全怪獣怪人. Vol. 上巻. 勁文社. 1990-03-24. ISBN 4-7669-0962-3. C0676. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
25大スーパー戦隊シリーズ 完全マテリアルブック 上巻. 勁文社. 2002. ISBN 4-7669-3975-1. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
25大スーパー戦隊シリーズ 完全マテリアルブック 下巻. 勁文社. 2002. ISBN 4-7669-4108-X. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
東映スーパー戦隊大全 バトルフィーバーJ・デンジマン・サンバルカンの世界. 双葉社. 2003. ISBN 4-575-29520-5. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
全怪獣怪人大事典（上巻）東映篇. 編集：井上嘉大. 英知出版. 2003-03-20. ISBN 4-7542-2016-1. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)CS1 maint: others (ลิงก์)
東映ヒーローMAX. 辰巳出版. VOL.10. 2004-09-10. ISBN 4-7778-0061-X. {{cite journal}}: |volume= has extra text (help); |title= ไม่มีหรือว่างเปล่า (help); ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
スーパー戦隊画報. Vol. 第1巻. 竹書房. 2005-09-07. ISBN 4-8124-2219-1. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
決定版 全スーパー戦隊 完全超百科. 講談社. 2006-04-25. ISBN 4-06-304567-6. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
30大スーパー戦隊超全集. 構成 間宮“TAKI”尚彦. 小学館. 2007-03-08. ISBN 978-4-09-105112-7. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)CS1 maint: others (ลิงก์)
決定版 全スーパー戦隊 パーフェクト超百科. 講談社. 2011-05-25. ISBN 978-4-06-304815-5. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
東映スーパー戦隊シリーズ35作品記念公式図録 百化繚乱 [上之巻] 戦隊怪人デザイン大鑑 1975-1995. グライドメディア. 2011-12-15. ISBN 978-4-8130-2163-6. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
スーパー戦隊戦士列伝 赤の伝説. 角川書店. 2012-07-28. ISBN 978-4-04-110216-9. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
スーパー戦隊 36LEGENDS. 日之出出版. 2012. ISBN 978-4-89198-862-3. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
東映ヒーロー仮面俳優列伝. 鴬谷五郎[編著]. 辰巳出版. 2014-12-20. ISBN 978-4-7778-1425-1. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)CS1 maint: others (ลิงก์)
キャラクター大全 特撮全史 1970年代 ヒーロー大全. 講談社. 2016-01-29. ISBN 978-4-06-219821-9. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
スーパー戦隊. 学研の図鑑. 学研プラス. 2021-04-20. ISBN 978-4-0540-6788-2. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
スーパー戦隊 TOY HISTORY 45 1975-2021. ホビージャパンMOOK. ホビージャパン. 2022-04-01. ISBN 978-4-7986-2745-8. {{cite book}}: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
『スーパー戦隊 Official Mook 21世紀』講談社〈講談社シリーズMOOK〉
. Vol. vol.1. 2017-02-25. ISBN 978-4-06-509512-6. {{cite book}}: |volume= has extra text (help); |title= ไม่มีหรือว่างเปล่า (help); ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
. Vol. vol.7. 2017-10-10. ISBN 978-4-06-509518-8. {{cite book}}: |volume= has extra text (help); |title= ไม่มีหรือว่างเปล่า (help); ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
. Vol. vol.15. 2017-09-07. ISBN 978-4-06-509526-3. {{cite book}}: |volume= has extra text (help); |title= ไม่มีหรือว่างเปล่า (help); ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
『スーパー戦隊 Official Mook 20世紀』講談社〈講談社シリーズMOOK〉
. 2019-01-10. ISBN 978-4-06-513705-5. {{cite book}}: |title= ไม่มีหรือว่างเปล่า (help); ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
แหล่งข้อมูลอื่น

แบทเทิลฟีเวอร์ เจ ที่ supersentai.net เก็บถาวร 2007-01-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
DVD バトルフィーバーJ特集
↑  Original version only. Subsequent airings and releases have replaced Kenji Ushio by Masashi Ishibashi, except for episodes 4 and 6.
สาธารณรัฐเฮติในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900

| ประเทศเฮติ ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: HAI
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกเฮติ
ณ ปารีส
นักกีฬา: 3 คน  ใน 2 ชนิดกีฬา
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน
1900 1904–1920 1924 1928 1932 1936 1948–1956 1960 1964–1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
สองนักฟันดาบและนักรักบี้ชาวเฮติแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900 ที่ ปารีส ในนามเฮติ จนกระทั่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1924 ประเทศเฮติจึงส่งทีมไปแข่งขันในโอลิมปิก
ฟันดาบ

บทความหลัก: กีฬาฟันดาบในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900
นักฟันดาบชาวเฮติทั้งสองคนไม่สามารถผ่านรอบแรกไปได้
| นักกีฬา | ประเภท | รอบที่ 1 | รอบก่อนรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ | รอบชิงชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| อองเดร กอร์วิงตอง | ฟอยล์ชาย | ไม่ได้ผ่านการตัดสินจากคณะกรรมการ | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |
| เลออง เทียร์เซอลิน | ฟอยล์มาสเตอร์ชาย | ไม่ได้ผ่านการตัดสินจากคณะกรรมการ | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |
| เลออง เทียร์เซอลิน | เอเป้ชายมาสเตอร์ | ไม่ทราบ | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน | ไม่ผ่าน |
รักบี้

บทความหลัก: กีฬารักบี้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900
คอนสแตนติน อองริเกซ เข้าร่วมในการแข่งขันรักบี้โดยเป็นส่วนหนึ่งของทีมผสม และได้รับเหรียญทองร่วมกับทีมนี้
พระเจ้าไว่ปิ่ง

ปัว ปิ่ง (จีน: 卜丙) หรือ ไว่ ปิ่ง (จีน: 外丙; พระนามพระราชสมภพ จื่อ เชิ่ง (จีน: 子勝) ) เป็นพระมหากษัตริย์องค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์ชาง ตามที่บันทึกในฉื่อจี้
ในฉื่อจี้ของซือหม่า เชียนบันทึกว่า พระองค์เป็นกษัตริย์ชางองค์ที่ 2 ต่อจากพระเจ้าชางทัง พระราชบิดา หลังพระเจ้าต้าติง พระเชษฐา สวรรคต พระองค์ขึ้นครองราชย์ในปีอี่ไฮ่ (乙亥) โดยมีอี หยิ่นเป็นนายกรัฐมนตรี และปั๋ว (亳) เป็นเมืองหลวง พระองค์ครองราชย์เพียงประมาณ 2 ปีก่อนสวรรคต พระองค์ได้รับพระสมัญญานามว่าไว่ ปิ่ง และพระอนุชาขึ้นครองราชย์ต่อ
มัสยิดชญานวาปี

| มัสยิดชญานวาปี |
| --- | --- |

ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พาราณสี
รัฐ: รัฐอุตตรประเทศ
ที่ตั้งในประเทศอินเดียแสดงแผนที่ประเทศอินเดียมัสยิดชญานวาปี (รัฐอุตตรประเทศ)แสดงแผนที่รัฐอุตตรประเทศ
พิกัดภูมิศาสตร์: 25°18′40″N 83°00′38″E﻿ / ﻿25.311229°N 83.010461°E﻿ / 25.311229; 83.010461
สถาปัตยกรรม
รูปแบบ: สถาปัตยกรรมโมกุล
ลักษณะจำเพาะ
โดม: 3
หอคอย: 2
มัสยิดชญานวาปี (อังกฤษ: Gyanvapi Mosque) เป็นมัสยิดในพาราณสี รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นโดยจักรพรรดิออรังเซพในปี 1669 บนซากของเทวาลัยพระศิวะที่ถูกทุบทำลายลงก่อนหน้า
ก่อนการเป็นมัสยิด

เดิมทีจุดนี้เป็นอาคารโบสถ์พราหมณ์ชื่อวิศเวศวรมนเทียร (Vishweshwar temple) ที่สร้างขึ้นบูชาพระศิวะ สร้างขึ้นโดยโตดาร์ มาล ข้าราชสำนักและขุนนางระดับสูงในราชสำนักของจักรพรรดิอักบัร สร้างร่วมกับนารายณะ ภัตต์ (Narayana Bhatta) นักเทววิทยาพราหมณ์คนสำคัญของพาราณสี ในสมัยปลายศตวรรษที่ 16 มนเทียรมีส่วนต่อการเติบโตของเมืองพาราณสีในฐานะศูนย์กลางหนึ่งสำหรับการประชุมและพูดคุยถกเถียงของพราหมณ์ในประเด็นต่าง ๆ โดยเฉพาะเกี่ยวกับข้อบังคับในศาสนาฮินดู
นักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม มธุรี เดซาอี (Madhuri Desai) ตั้งข้อสันนิษฐานว่าโบสถ์หลังเดิมมีลักษณะการใช้ระบบเอย์วอน ซึ่งพบได้ในสถาปัตยกรรมโมกุล ส่วนผนังภายนอกเป็นหินแกะสลัก
สู่มัสยิด

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1669 จักรพรรดิออรังเซพมีดำริให้ทุบทำลายโบสถ์ทิ้ง และสร้างมัสยิดขึ้นแทนที่ในภายหลัง ซึ่งคำสั่งสร้างมัสยิดขึ้นแทนน่าจะเป็นดำริของออรังเซพเองเช่นกัน ฟาซาดของมัสยิดถอดแบบมาจากทางเข้าทัชมาฮาล ส่วนฐานย่อมุมของโบสถ์พราหมณ์หลังเดิมยังคงเหลือไว้เพื่อใช้เป็นลานและผนังทิศใต้ของมัสยิด ส่วนซุ้มโค้งแหลม งานประติมากรรมสลักภายนอก และซุ้มโตรณะ ถูกเปลี่ยนเป็นผนังกิบลัต ในขณะที่สิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ ในบริเวณ ไม่ได้ถูกทำลายไปด้วย
ข้อมูลมุขปาฐะเสนอว่านักบวชพราหมณ์ยังคงได้รับอนุญาตให้อาศัยอยู่ภายในพื้นที่ของมัสยิดหลังใหม่ และยังคงมีสิทธิในการจัดการจาริกแสวงบุญของศาสนิกชนฮินดูได้ ซากที่เหลือของโบสถ์พราหมณ์ โดยเฉพาะฐานย่อมุม ยังคงได้รับอนุญาตให้ศาสนิกชนฮินดูเข้ามาสักการะ มัสยิดหลังใหม่นี้มีชื่อว่ามัสยิดอาลัมคีรี (Alamgiri Mosque) ซึ่งตั้งตามชื่อของจักรพรรดิออรังเซพ ต่อมาชื่อนี้ลดความนิยมลง กลายเป็นชื่อ ชญานวาปี (แปลว่า "บ่อน้ำความรู้") ซึ่งเป็นชื่อของแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งอยู่ติดกันแทน แหล่งน้ำนี้มีความเก่าแก่กว่าโบสถ์พราหมณ์ และเชื่อว่ามีพระศิวะเป็นผู้ทรงขุดแหล่งน้ำนี้ขึ้นมาเอง
แรงจูงใจที่นำไปสู่การทำลายโบสถ์พราหมณ์ของออรังเซพนั้นเป็นประเด็นที่ถกเถียงอยู่ คัทเธอรีน อัชเชอร์ (Catherine Asher) นักประวัติศาสตร์ด้านสถาปัตยกรรมอินโดอิสลาม ชี้ให้เห็นว่าในเวลานั้น ทั้งบรรดาซามินดาร์ในพาราณสีมักก่อกบฏต่อจักรพรรดิออรังเซพ และบรรดาพราหมณ์ในพาราณสีก็ถูกกล่าวโทษว่าไปแก้ไขและยุ่งเกี่ยวกับคำสอนของศาสนาอิสลามในพื้นที่ การสั่งทำลายโบสถ์พราหมณ์นี้จึงเป็นเหมือน "การเชือดไก่ให้ลิงดู" ของออรังเซพเพื่อเตือนทั้งบรรดาซามินดาร์และพราหมณ์ในพาราณสีที่มีอิทธิพลมากในเมือง ข้อเสนอนี้ได้รับการสนับสนุนโดยซินเธีย ทาลโบท (Cynthia Talbot), ริเชิร์ด เอ็ม อีเทิน, สาติษ จันทระ และ ออเดรย์ ทรูสชกี โอแฮนลอน (O' Hanlon) ยังเน้นย้ำว่าการทำลายโบสถ์พราหมณ์นี้เกิดขึ้นในช่วงที่ความขัดแย้งระหว่างโมกุลกับชาวมราฐาอยู่ที่จุดสูงสุด ในขณะที่ อังเดร วิงก์ เชื่อว่ามีแรงจูงใจทางศาสนาเกี่ยวข้องด้วย
ยุคหลังได้รับเอกราชถึงปัจจุบัน

ในเดือนมีนาคม 1959 ฮินดูมหาสภาได้จัดพิธีรุทราภิเษก (Rudrabhishek) ที่ศาลาในมัสยิดเนื่องในโอกาสเทศกาลมหาศิวราตรี ผู้จัดงานสองคนถูกตัดสินจำคุกหกเดือนในโทษฐานละเมิดความเป็นระเบียบเรียบร้อย การตัดสินนี้ทำให้บรรดาผู้สนับสนุนมหาสภาจัดพิธีกรรมฮินดูและประท้วงขึ้นในศาลาหลังเดียวกันนั้นเป็นเวลาหลายเดือน และเรียกร้องให้มีการฟื้นฟูโบสถ์พราหมณ์หลังเดิมขึ้น
ปัจจุบัน มัสยิดมีคำสั่งห้ามคนที่ไม่ใช่มุสลิมเข้าโดยเด็ดขาด รวมถึงมีกฎห้ามการถ่ายภาพมัสยิดโดยเด็ดขาด ซอยที่มัสยิดตั้งอยู่มีตำรวจและหน่วย RAF ประจำอยู่ กำแพงภายนอกของมัสยิดล้อมด้วยลวดหนาม และมีหอคอยสังเกตการณ์อีกหนึ่งหอ ในช่วงวันก่อนการเลือกตั้งทั่วไปปี 2004 มีรายงานของบีบีซีระบุว่ารัฐได้ส่งกำลังตำรวจกว่าพันคนควบคุมพื้นที่รอบมัสยิด
เซมิออน บูดิออนนืย

| เซมิออน บูดิออนนืย Семён Будённый |
| --- | --- |
บูดิออนนืยในปีค.ศ. 1943
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 25 เมษายน พ.ศ. 2426 Platovskaya, Don Host Oblast, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 26 ตุลาคม พ.ศ. 2516 (90 ปี) มอสโก, สาธารณรัฐรัสเซีย, สหภาพโซเวียต
เชื้อชาติ: โซเวียต
รางวัล: 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  รัสเซีย  สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย  สหภาพโซเวียต
ประจำการ: พ.ศ. 2446–2497
ยศ: จอมพล
บังคับบัญชา: กองกำลังเทือกคอเคซัสทางเหนือ, กองกำลังมอสโก, แนวป้องกันเลนินกราด
ผ่านศึก: สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น  สงครามโลกครั้งที่ 1  สงครามกลางเมืองรัสเซีย สงครามโปแลนด์–โซเวียต สงครามฤดูหนาว แนวรบด้านตะวันออก (สงครามโลกครั้งที่สอง)

เซมิออน มิคาอิลโลวิช บูดิออนนืย (รัสเซีย: Семён Миха́йлович Будённый, อังกฤษ: Semyon Mikhailovich Budyonny, 25 เมษายน [O.S. 13 เมษายน]พ.ศ. 2426 - 26 ตุลาคม พ.ศ. 2516) เป็นทั้งแม่ทัพทหารม้ารัสเซียและจอมพลแห่งสหภาพโซเวียตในสงครามโลกครั้งที่สอง
ในสงครามกลางเมืองรัสเซียกองทหารม้าขนาดใหญ่ของบูดิออนนืย เป็นส่วนช่วยให้พรรคบอลเชวิกได้รับชัยชนะ เขากลายเป็นเพื่อนของโจเซฟ สตาลินและได้รับการเลื่อนยศเป็นจอมพลแห่งสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2478 ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองสตาลินได้โทษความผิดพลาดของเขาในหลายเหตุการณ์ แต่ก็ยังคงอยู่ในระดับสูงเพราะความกล้าหาญและความนิยมของเขา เขาเป็นที่โดดเด่นในกองทหารม้าซึ่งเขาประกาศว่ารถถังไม่สามารถแทนที่ม้าได้
ชีวิตช่วงแรก

บูดิออนนืย เกิดมาในครอบครัวในชนบทที่ห่างไกล Kozyurin ยากจนใกล้เมือง Bolshaya Orlovka ดอนคอสแซค ในภูมิภาคทางตอนใต้ของจักรวรรดิรัสเซีย (ปัจจุบันคือแคว้นปกครองตนเอง Rostov) ที่ แม้ว่าเขาจะเติบโตขึ้นมาในภูมิภาคคอซแซค แต่ครอบครัวเขาจริง ๆ มาจากจังหวัด Voronezh เขาเป็นคนเชื้อสายรัสเซียโดยกำเนิด เขาทำงานเป็นคนงานในฟาร์ม เป็นเด็กฝึกงานช่างตีเหล็กและดูแลเครื่องจักไอน้ำจนถึงฤดูใบไม้ร่วงของปี พ.ศ. 2446
เขาถูกเกณฑ์เข้ากองทัพจักรวรรดิรัสเซีย เขาอยู่ในสังกัดทหารม้าเสริมคอสแซค ที่ 46 ในช่วงสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ช่วงปี พ.ศ. 2447-2448 หลังจากที่สงครามเขาถูกย้ายไป กรมทหารม้า Primorsk ในปีพ.ศ. 2450 เขาถูกส่งไปยังสถาบันการศึกษาสำหรับเจ้าหน้าที่ทหารม้าในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ในโรงเรียนสอนขี่ม้า เขาจบการศึกษาครั้งแรกในชั้นเรียนของเขา หลังปีนั้นเขากลายเป็นผู้สอนด้วยยศไม่ใช่นายทหารชั้นสัญญาบัตรตอนต้น เขากลับไปที่กองทหารของเขาในฐานะครูสอนขี่ม้ามียศไม่ใช่นายทหารชั้นอาวุโส ในช่วงเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเขาเข้าร่วมกองพันทหารม้าสำรอง
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 บูดิออนนืย อยู่ในกองทหารที่ไม่ใช่ชั้นสัญญาบัตรที่ 5 ให้กับพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์กในแนวรบด้านตะวันตกในกรมทหารม้า Seversky ที่ 18 เขากลายเป็นที่รู้จักในการโจมตีกองกำลังเยอรมันใกล้ Brzezina และได้รับเหรียญไม้กางเขนเซนต์จอร์จชั้นที่ 4 ถึงแม้นายพลที่เขาทำหน้าที่ให้เป็นนายพลนอกรัสเชีย (ส่วนใหญ่เจ้าชายจากคอเคซัสและชาวต่างชาติ)
ในพฤศจิกายน พ.ศ. 2459 กองทหารม้าคอเคซัสถูกย้ายไปทำหน้าที่ในแนวรบคอเคซัสในการต่อสู้กับจักรวรรดิออตโตมัน เขามีส่วนเกี่ยวข้องกับการเผชิญหน้ากับหัวหน้ากองกำลังหลักในเรื่องการรักษาดูแลทหารที่ไม่ดีและการขาดเสบียงอย่างต่อเนื่อง หัวหน้ากองกำลังหลักลุกเข้าหาเขาแล้วไล่เขาออกจากหน้าที่เขาถีบหัวหน้าล้มลง ทหารที่สนับสนุน บูดิออนนืย ให้การในศาสทหารโดยอ้างว่าหัวหน้าถูกเตะโดยม้า อย่างไรก็ตาม เหรียญไม้กางเขนเซนต์จอร์จที่บูดิออนนืยได้มาถูกริบคืน แทนการรับโทษในศาสทหาร
ในเวลาต่อมา บูดิออนนืย ได้รับเหรียญไม้กางเขนเซนต์จอร์จชั้นที่ 4 เป็นครั้งที่สองระหว่าง ยุทธการที่วาน เขาได้รับเหรียญไม้กางเขนเซนต์จอร์จชั้นที่ 3 ต่อสู้กับพวกเติร์กใกล้เมือง Mendelij ระหว่างทางไปแบกแดด จากนั้นเขาก็ได้รับไม้กางเขนเซนต์จอร์จชั้นที่ 2 จากการเป็นสายในตุรกีเป็นเวลา 22 วัน เขาได้รับเหรียญไม้กางเขนเซนต์จอร์จชั้นที่ 1 จากการจับกุมนายพลอาวุโสและนายทหารหกคนของออตโตมัน
หลังจากการปฏิวัติรัสเซียล้มล้างระบอบการปกครองของซาร์ในปี พ.ศ. 2460 บูดิออนนืย ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานคณะกรรมการฝูงบินและเป็นสมาชิกของคณะกรรมการกองร้อย เมื่อกองทหารม้าคอเคเซียนถูกย้ายไปมินสค์เขาได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานคณะกรรมการกองร้อยและรองประธานคณะกรรมการกองพล
ช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซีย

กลับไปที่ Platovskaya, บูดิออนนืย ได้รับการเลือกให้เป็นรองประธานของสตานิสตาโซเวียตแห่งคนงาน, ชาวนา, คอสแซคและทหาร เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2461 .เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของคณะกรรมการบริหารของเมืองซัลค์และเป็นหัวหน้าของกรมที่ดิน. ในคืนวันที่ 23 กุมภาพันธ์ บูดิออนนืย ได้จัดกองกำลังทหาร 24 คนเพื่อยึด Platovskaya จากกองทหารรัสเซียขาว แต่ทหารัสเซียขาวบางส่วนก็ได้เข้าร่วมกองของบูดิออนนืยเป็นจำนวนมาก ตอนเช้าพวกเขาได้ปลดปล่อยชาว 400 คนและฆ่าทหารรัสเซียขาว 350 คน กองกำลังของเขาตอนนี้ประกอบด้วย 520 คน ซึ่งเขาได้สร้างกองกำลังทหารที่ 120 ในที่สุด. เขาก็ได้รับเลือกให้เป็นผู้บัญชาการกองพัน ในเดือนตุลาคม ปี พ.ศ. 2461 กองทหารรักษาการณ์ของพรรคสังคมนิยมที่ 1 ได้จัดตั้งขึ้นพร้อมกับ บูดิออนนืย ได้รับตำแหน่งรองผู้บัญชาการทหาร เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับสตาลินและคลิม โวโรชีลอฟ ในกรกฎาคม พ.ศ. 2461 กองพันทหารม้าของ บูดิออนนืย ถูกจัดอยู่ในกองพลทหารม้าเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม
ในปีพ.ศ. 2461 บูดิออนนืย ได้จัดกองกำลังทหารแดงขึ้นในเขตดอนซึ่งต่อมาได้กลายเป็นกองทัพทหารม้าที่ 1 กองทัพบกมีบทบาทสำคัญในการชนะสงครามกลางเมืองสำหรับพวกบอลเชวิคและขับไล่กองกำลังของนายพลแอนตันเดน นิคินออกจากมอสโก บูดิออนนืย เข้าร่วมพรรคบอลเชวิก ในปี พ.ศ. 2462 เขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสตาลิน และ โวโรชีลอฟ
ช่วงสงครามโปแลนด์ - โซเวียต

ใน พ.ศ. 2463 กองทัพทหารม้าของ บูดิออนนืย เข้ามามีส่วนร่วมในการบุกรุกของโปแลนด์ในสงครามโปแลนด์-โซเวียตซึ่งเป็นที่ค่อนข้างประสบความสำเร็จในตอนแรกผลักดันกองกำลังโปแลนด์ออกจากยูเครนและทางตอนใต้ของโปแลนด์ อย่างไรก็ตามหลังจากกองกำลังคอมมิวนิสต์ได้รับความพ่ายแพ้อย่างหนักในยุทธการที่วอร์ซอส่วนใหญ่เป็นเพราะกองทัพของบูดิออนนืย ถูกตีแตกในเมืองลวูฟ หลังจากนั้นกองทัพของเขาพ่ายแพ้ในยุทธการที่ Komarów บูดิออนนืยถูกส่งไปทางใต้เพื่อต่อสู้กับฝ่ายขาวในยูเครนและแหลมไครเมีย อย่างไรก็ตามความพ่ายแพ้ในโปแลนด์ทำให้เขาเป็นหนึ่งในวีรบุรุษของรัสเซียโซเวียตในตอนท้ายของสงครามกลางเมือง
ช่วงการกวาดล้างและสงครามโลกครั้งที่ 2

ในช่วง พ.ศ. 2464-2466, บูดิออนนืย เป็นรองผู้บัญชาการกองทหารม้าคอเคเซียนทางตะวันตกเฉียงเหนือ เขาใช้เวลาในการจัดการสิ่งต่าง ๆ ในหน่วยม้าทั้ง การสอนการขี่ม้าและพัฒนาพันธุ์ใหม่ของม้า ในปีพ.ศ. 2466 บูดิออนนืย ได้เข้ามาดูแลในการจัดตั้งเขตปกครองตนเองเชเชน ในปีเดียวกันนั้นเขายังได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารม้าของกองทัพแดง ในปี พ.ศ. 2467 ในเขากลายเป็นผู้ตรวจการทหารม้าในกองทัพแดง และได้จบการศึกษาจากโรงเรียนทหารฟรุนเซ ในปีพ.ศ. 2475
ในปี พ.ศ. 2475 บูดิออนนืย เป็นจอมพลหนึ่งในห้าคนแรกของสหภาพโซเวียต ซึ่งสามในห้าคนนี้ถูกประหารชีวิตใน การกวาดล้างใหญ่ ในช่วงปีพ.ศ. 2480-82 เหลือเพียง บูดิออนนืย และ โวโรชีลอฟ เท่านั้นที่รอดมาได้
บูดิออนนืย ไม่ชอบเครื่องมือสงครามสมัยใหม่โดยเฉพาะอย่างยิ่งรถถังซึ่งเขาและ กรีโกรี คูลิค ได้มองว่า "มันสามารถแทนที่ม้าได้"ในปีพ.ศ. 2480 เขาได้เป็นผู้บัญชาในมณฑลทหารมอสโก เขามีส่วนรวมในการพิจารณาคดี ตูคาเชฟสกีในช่วงการกวาดล้างใหญ่ เขาให้ปากคำว่าความพยายามของตูคาเชฟสกี ในการสร้างกองกำลังรถถังซึ่งให้คุณค่าสูงกว่ากว่าทหารม้าและไม่สมเหตุผลที่จะทำมันซึ่งมันมีค่าเท่ากับการ "ทำลาย"ทุกอย่าง ในการประณามนี้ ตูคาเชฟสกี (ปัจจุบันเป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกนวัตกรรมในสงครามรถถัง) ไม่เต็มใจตอบว่า "ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังอยู่ในฝัน" ซึ่งตูคาเชฟสกีถูกตัดสินประหารชีวิตในเวลาต่อมา ต่อมา NKVD มาสอบปากคำและจับกุม บูดิออนนืย เขาใช้ปืนพก Nagant M1895 ยิงแขนตัวเองและเรียกร้อง สตาลิน ให้ปล่อยเขาสตาลิน ตอบสนองและให้ปล่อยตัวเขาและให้สัญญาว่าจะไม่เกิดขึ้นอีก การพิจารณาคดีทางการทหารกองทัพแดงไม่เคยหยุดยั้งการพัฒนากองกำลังยานยนต์ขนาดใหญ่ภายในปี พ.ศ. 2483-84
ในเดือนกรกฎาคมถึงเดือนกันยายนปี พ.ศ. 2484 บูดิออนนืย เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด (главком, glavkom) ของกองกำลังโซเวียตทางตะวันตกเฉียงใต้ ทางการบุกของเยอรมันในยูเครน การรุกรานนี้เริ่มเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการบาร์บารอสซา ซึ่งเริ่มเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน การดำเนินการภายใต้การสั่งซื้อที่เข้มงวดจากสตาลิน (ซึ่งพยายามที่จะทำสงครามในช่วงแรก ๆ) เพื่อไม่ให้ถอยภายใต้สถานการณ์ใด ๆ กองกำลังของ บูดิออนนืย ถูกล้อมในช่วงยุทธการที่อูมัน และการต่อสู้และล้อมที่กรุงเคียฟ ทำให้มีทหารเสียชีวิตประมาณ 1.5 ล้านคนหรือถูกจับเป็นเชลย นี่เป็นหนึ่งในการล้อมที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์การทหาร
ช่วงหลัง

ในเดือนกันยายนสตาลินทำให้ บูดิออนนืย เป็นแพะรับบาป ไล่เขาเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดทางทิศตะวันตกเฉียงใต้และแทนที่เขาด้วยจอมพล เซมิออน ตีโมเชนโค (กันยายน - ตุลาคม พ.ศ. 2484) จากนั้นก็ได้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดในมนฑลทหารคอเคซัสตะวันตกเฉียงเหนือ (เมษายน - พฤษภาคม พ.ศ. 2485) ผู้บัญชาการมนฑลทหารคอเคซัสเหนือ (พฤษภาคม - สิงหาคมพ.ศ. 2485) และผู้ตรวจการทหารม้าของกองทัพแดง (ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2486) แม้ความผิดพลาดของเขาในหลายเหตุการณ์ เขาก็ยังเป็นวีรบุรุษจากสงครามกลางเมืองที่ได้รับความนิยมเช่นเดิมเขายังคงได้รับการอุปถัมภ์ของสตาลินและไม่มีการลงโทษอย่างแท้จริง หลังจากสงครามเขาได้รับอนุญาตให้ออกจากตำแหน่งและได้รับเครื่องอิสริยากรณ์วีรชนแห่งสหภาพโซเวียตและเขาเสียชีวิตจากอาการเลือดออกในสมองในปี พ.ศ. 2516
เครื่องอิสริยาภรณ์

| --- | --- |
: ไม้กางเขนแห่งเซนต์จอร์จ, ทั้งสี่ชั้น และถูกริบคืนหนึ่งเหรียญ
: เครื่องราชอิสริยาภรณ์เซนต์จอร์จ, ทั้งสี่ชั้น

| --- | --- |
: วีรบุรุษแห่งสหภาพโซเวียต สามครั้ง
: เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน แปดครั้ง
: เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง หกครั้ง
: เครื่องอิสริยาภรณ์ซูโวรอฟ
: เหรียญที่ระลึก "ในพิธีฉลองครบรอบ 100 ปีวันเกิดของ วลาดีมีร์ อิลลิช เลนิน"
: เหรียญ "สำหรับการป้องกันที่มอสโก"
: เหรียญ "สำหรับการป้องกันที่โอเดสซา"
: เหรียญ "สำหรับการป้องกันที่เซวัสโตปอล"
: เหรียญ "สำหรับการป้องกันที่คอเคซัส" (1 พฤษภาคม พ.ศ 2487)
: เหรียญ "สำหรับชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945" 
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีในชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีการทำงานและรับใช้กองทัพแดง"
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ"
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 40 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียต
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 50 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียต"
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 800 ปีกรุงมอสโก"
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 250 ปีนครเลนินกราด"

| --- | --- |
: Order of Sukhbaatar, twice (มองโกเลีย)
: เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง, (มองโกเลีย, พ.ศ. 2479)
: เครื่องอิสริยาภรณ์มิตรภาพ (มองโกเลีย, พ.ศ. 2510)
: เหรียญ "50 ปีของการปฏิวัติของชาวมองโกเลีย" (มองโกเลีย, พ.ศ. 2513)
: เหรียญ "50 ปีกองทัพประชาชนมองโกเลีย" (มองโกเลีย, พ.ศ. 2513)

จอมพล บูดิออนนืย ที่การพิจารณาคดีตูคาเชฟสกี ในปีพ.ศ. 2480
บูดิออนนืย บนชุดแสตมป์จอมพลของสหภาพโซเวียตปี พ.ศ. 2517
ชุมพล มณีเนตร

| ชุมพล มณีเนตรต> ม. |
| --- | --- |
ไฟล์:ชุมพล มณีเนตร.jpgชุมพล ใน พ.ศ. 2519
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2473 อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา
เสียชีวิต: พ.ศ. 2540
พรรคการเมือง: ประชาธิปไตย

ชุมพล มณีเนตร (11 กรกฎาคม พ.ศ. 2473 – พ.ศ. 2540) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดฉะเชิงเทรา 2 สมัย และหัวหน้าพรรคประชาธิปไตย
ประวัติ

ชุมพล มณีเนตร เกิดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2473 ที่อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา เข้าเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนไพบูลย์ประชานุกูล ต่อมาได้เข้าทำงานในองค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.) ต่อมาได้ลาออกเพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งและเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) จังหวัดฉะเชิงเทราครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2517 ได้ลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์มาจัดตั้งพรรคประชาธิปไตย เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2517 และดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรค และนำทีมส่งผู้สมัคร ส.ส. ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 ได้เพียง 2 ที่นั่ง แต่นายชุมพล กลับไม่ได้รับเลือกตั้ง
ในระหว่างนั้นเขาได้เดินทางไปยังฮ่องกง และถูกจับกุมในคดีค้ายาเสพติด
ต่อมาในปี พ.ศ. 2519 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้ง และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.ฉะเชิงเทรา เป็น ส.ส.คนเดียวของพรรคประชาธิปไตย แต่หลังจากนั้นไม่นานพรรคก็ถูกยุบไปตามคำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2524 ยกเลิกคำสั่งฉบับดังกล่าว
ในปี พ.ศ. 2526 เขาได้จัดตั้งพรรคประชาธิปไตยขึ้นอีกครั้งหนึ่ง แต่ไม่ประสบความสำเร็จ และยุบพรรคไปในปี พ.ศ. 2529
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2513 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
ชาวสิงหล

| --- | --- |
หญิงสิงหลสวมชุดส่าหรีพื้นเมือง
ประชากรทั้งหมด
17 ล้านคน 
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 ศรีลังกา       15,173,820 (74.88%) (2012)
 สหราชอาณาจักร: ~100,000 (2010)
 ออสเตรเลีย: 85,000 (2016)
 อิตาลี: ~56,000 (2016)
 แคนาดา: 19,830 (2006)
 สหรัฐอเมริกา: 41,000  (2016)
 สิงคโปร์: 25,000 (2016)
 มาเลเซีย: 10,000 (2009)
 นิวซีแลนด์: 7,257 (2006)
 อินเดีย: 4,100
ภาษา
สิงหล · อังกฤษ
ศาสนา
ส่วนใหญ่นับถือเถรวาท ส่วนน้อยนับถือโรมันคาทอลิก
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชนกลุ่มน้อยในเอเชียใต้  ชาวทมิฬ (โดยเฉพาะชาวทมิฬศรีลังกา)  ชนชาติออสโตรเอเชียติก
ชาวสิงหล (สิงหล: සිංහල ජාතිය) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใช้ภาษากลุ่มอินโด-อารยันบนเกาะลังกาของประเทศศรีลังกา มีประชากร 16.2 ล้านคน หรือคิดเป็นร้อยละ 75 จากประชากรทั้งหมดในศรีลังกา ชาวสิงหลมีอัตลักษณ์ทางด้านภาษา ประวัติศาสตร์ และศาสนา ส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาท มีจำนวนน้อยที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกซึ่งเข้ารีตในยุคอาณานิคม ชาวสิงหลส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในจังหวัดกลางเหนือ, จังหวัดกลาง, จังหวัดใต้ และจังหวัดตะวันตก
ใน มหาวงศ์ และ ทีปวงศ์ ซึ่งเป็นมหากาพย์ช่วงศตวรรษที่ 3-5 ซึ่งบันทึกโดยพระสงฆ์แห่งอนุราธปุรมหาวิหารยะ (Anuradhapura Maha Viharaya) ในศรีลังกา ระบุว่าเจ้าชายวิชยะ (Vijaya) พร้อมบรรพบุรุษของชาวสิงหลอพยพจากเมืองสิงหปุระ (Sinhapura) ซึ่งตั้งอยู่ในอนุทวีป ไปตั้งถิ่นฐานบนเกาะลังกาเมื่อ 543 ปีก่อนคริสต์ศักราช
นิรุกติศาสตร์

สิงหลเป็นคำจากภาษาสันสกฤตซึ่งภาษาในยุคกลางที่เทียบได้คือสีหละ ส่วนคำในภาษาสิงหลจริง ๆ คือ เฮลา ความหมายของคำนี้คือสิงโต