stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สิงโตขาว

สิงโตขาวเพศผู้
ลูกสิงโตขาว

สิงโตขาว (อังกฤษ: White lion) เป็นสิงโตประเภทหนึ่ง โดยที่ไม่ใช่ชนิดย่อย เป็นสิงโตที่มีลักษณะแตกต่างไปจากสิงโตปกติหรือชนิดย่อยต่าง ๆ  อย่างเห็นได้ชัด คือ มีขนสัตว์ขนสีน้ำตาลอ่อนกว่าสิงโตทั่วไป จนคล้ายเป็นสีขาว ซึ่งเป็นลักษณะทางพันธุกรรม โดยที่มิใช่ภาวะผิวเผือก (Albino) หากแต่เป็นภาวะที่เรียกว่า "ภาวะด่าง" (Leucism) เช่นเดียวกับเสือโคร่งขาว
นักวิทยาศาสตร์สันนิษฐานว่า การที่สิงโตกลุ่มนี้มีสีขาว เกิดจากยีนที่ตกทอดมาจากยุคน้ำแข็ง ที่สิงโตยังมีการแพร่กระจายในทวีปเอเชียและยุโรปด้วย สิงโตที่มีขนสีขาวสามารถปรับตัวได้ดีในภาวะแวดล้อมที่มีแต่น้ำแข็ง ซึ่งในสิงโตทั่วไปก็มียีนสีขาวอันนี้ และถ้าสิงโตที่มียีนสีขาว 2 ตัวผสมพันธุ์กัน มีโอกาสที่จะเกิดเป็นลูกสิงโตขาว 1 ใน 4
สิงโตขาวเป็นสัตว์ที่ปรากฏถึงในนิทานปรัมปราของชนเผ่าพื้นเมืองของแอฟริกาใต้ ที่กล่าวถึง ราชินีนามบี ซึ่งเป็นหญิงชรา วันหนึ่งมีลูกไฟขนาดใหญ่ตกลงมาจากท้องฟ้า เมื่อกระทบถึงพื้นได้เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ จะมีเสียงเรียกชื่อของพระนาง เมื่อราชินีนามบีได้เดินเข้าไปหา พระนางได้เปลี่ยนการเป็นหญิงสาวที่งดงาม และสิงโตก็ได้ตกลูกออกมาเป็นสิงโตขาว ในปัจจุบันนี้ชาวพื้นเมืองของแอฟริกาใต้ก็ยังเชื่อว่า สิงโตขาวเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์และเป็นสัญลักษณ์ของจิตวิญญาณ
สิงโตขาว เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นที่จะพบได้เฉพาะอุทยานแห่งชาติครูเกอร์ในประเทศแอฟริกาใต้แห่งเดียวเท่านั้น ปัจจุบันเหลือจำนวนประชากรราว 300 ตัวเท่านั้น ซึ่งในธรรมชาติ โอกาสที่สิงโตขาวจะอยู่รอดได้มีน้อยกว่าสิงโตธรรมดา เนื่องจากสีขนที่เห็นได้ชัดเจน ทำให้ไม่มีโอกาสที่จะล่าอาหารได้เหมือนสิงโตธรรมดาที่แฝงตัวได้ดีกว่าในธรรมชาติ
เมื่อคริสต์ทศวรรษ 1970 เหลือจำนวนประชากรสิงโตขาวในธรรมชาติเพียง 3 ตัวเท่านั้น ปริมาณสิงโตขาวที่เพิ่มขึ้น เกิดจากการที่สิงโตธรรมดาผสมพันธุ์กันและตกลูกออกมาเป็นสีขาวจำนวน 3 ตัว และสิงโตขาวในปัจจุบันก็ล้วนแต่เกิดจากลูกสิงโตขาวทั้ง 3 ตัวนี้
ปัจจุบัน สิงโตขาว เป็นสัตว์ที่ได้รับการอนุรักษ์และปกป้องสายพันธุ์จากมนุษย์ มีการก่อตั้งหน่วยงานเพื่อขยายพันธุ์และศึกษาในธรรมชาติรวมถึงสถานที่เลี้ยง และมีการส่งสิงโตขาวไปเลี้ยงตามสวนสัตว์ขนาดใหญ่ ๆ ทั่วโลก เช่น สวนสัตว์ลอนดอน ในประเทศอังกฤษ, สวนสัตว์ฟิลาเดียเฟีย ในสหรัฐอเมริกา เป็นต้น ซึ่งสิงโตขาวในสถานที่เลี้ยงเหล่านี้ ได้ตกลูกออกมาหลายตัว สำหรับในประเทศไทย มีจัดแสดงที่สวนสัตว์ขอนแก่น
ดูเพิ่ม

เสือโคร่งขาว
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.whitelions.org/new/index.php/home เก็บถาวร 2011-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำนักงานอุตุนิยมวิทยา

| --- | --- |
Bureau of Meteorology

ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 1 มกราคม พ.ศ. 2451 (116 ปี)
เขตอำนาจ: รัฐบาลออสเตรเลีย
สำนักงานใหญ่:  สำนักงานสำนัก อาคารเทรชัวรี กลุ่มอาคารบี 1 และ 2 ถนนพาร์คเพลสเวสท์ เมืองพาร์ค ACT 2600
บุคลากร: 1,663 คน (ณ 31 พฤษภาคม 2558)
งบประมาณต่อปี: 279.3 ล้านดอลลาร์ออสเตรเลีย (2558–59)
รัฐมนตรี: ท่านผู้ทรงเกียรติ สมาชิกรัฐสภาจอช ฟรายเดนเบิร์ก, รัฐมนตรีรับผิดชอบ
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: ดร. แอนดรูว์ จอห์นสัน, ผู้อำนวยการอุตุนิยมวิทยา
ต้นสังกัดหน่วยงาน: กรมสิ่งแวดล้อมและพลังงาน
เว็บไซต์: www.bom.gov.au
สำนักงานอุตุนิยมวิทยา (อังกฤษ: Bureau of Meteorology ย่อว่า BOM) เป็นหน่วยงานของรัฐบาลออสเตรเลีย รับผิดชอบในการให้บริการลมฟ้าอากาศในพื้นที่ออสเตรเลียและพื้นที่โดยรอบ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2449 โดยพระราชบัญญัติอุตุนิยมวิทยา และเข้ามารับผิดชอบหน้าที่แทนบริการอุตุนิยมวิทยาแห่งรัฐที่มีอยู่ก่อนหน้า โดยมีการโอนย้ายความรับผิดชอบในการบันทึกลมฟ้าอากาศไปยังสำนักอุตุนิยมวิทยาเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2451
บริการและโครงสร้าง

สำนักอุตุนิยมวิทยาเป็นหน่วยงานหลักในการการพยากรณ์อากาศ เตือนภัยและสังเกตการณ์ลักษณะอากาศสู่สาธารณชนชาวออสเตรเลีย สำนักจะเผยแพร่ภาพลักษณะอากาศผ่านทางโทรสารวิทยุ และยังมีหน้าที่ในการออกประกาศการเตือนภัยน้ำท่วมในออสเตรเลียด้วย
ที่ทำการสำนักตั้งอยู่ในเขตด็อกแลนด์ เมลเบิร์น ประกอบด้วย ศูนย์วิจัยของสำนัก, ศูนย์ปฏิบัติการสำนักแห่งชาติ, ศูนย์สภาพอากาศแห่งชาติ, ศูนย์พยากรณ์ประจำภูมิภาครัฐวิกตอเรีย รวมไปถึง หน่วยดาวเทียมและอุทกวิทยา
มีสำนักงานส่วนภูมิภาคตั้งอยู่ในเมืองหลวงของรัฐต่าง ๆ สำนักงานส่วนภูมิภาคประกอบด้วย ศูนย์พยากรณ์ส่วนภูมิภาค, ศูนย์เตือนภัยน้ำท่วมส่วนภูมิภาค และศูนย์เตือนภัยพายุหมุนเขตร้อนในเพิร์ท, ดาร์วิน และบริสเบน ส่วนสำนักงานแอดิเลดเป็นศูนย์ไทดัลแห่งชาติ ขณะที่สำนักงานดาร์วินเป็นศูนย์ที่ปรึกษาเถ้าภูเขาไฟ และศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาค (ส่วนวิเคราะห์)
สำนักอุตุนิยมวิทยาออสเตรเลียยังทำหน้าที่ให้คำแนะนำกับพายุหมุนเขตร้อน และพัฒนามาตรฐานสัญญาณการเตือนภัยภาวะฉุกเฉินขึ้นเพื่อใช้ในการเตือนภัย สำนักมีหน้าที่รับผิดชอบในการตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนให้กับพายุรอบ ๆ ออสเตรเลีย โดยแต่เดิมมีชุดรายชื่อจำนวนสามชุดไว้ใช้ โดยชุดหนึ่งใช้กับด้านตะวันตก ชุดหนึ่งใช้กับด้านเหนือ และอีกชุดหนึ่งใช้กับด้านตะวันออก อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ฤดูกาลพายุปี 2551–52 มีการเปลี่ยนระบบไปใช้ชุดรายชื่อแห่งชาติเพียงชุดเดียวแทน
สำนักทำหน้าที่ในการรักษาเครือข่ายทั้งทวีปออสเตรเลีย บนหมู่เกาะใกล้เคียง และในแอนตาร์กติก นอกจากนี้ยังมีเครือข่ายร่วม 500 ผู้สังเกตการณ์ และอีกกว่า 6,000 ผู้สังเกตการณ์ปริมาณน้ำฝน
ผู้อำนวยการ

ต่อไปนี้คือรายนามผู้อำนวยการของสำนักอุตุนิยมวิทยา
| ผู้อำนวยการ | ระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- |
เฮนรี แอมโบรส ฮันท์: 2451–2474
วิลเลียม เอส วัตต์: 2474–2483
เอช. นอร์แมน วอร์เรน: 2483–2493
เอ็ดเวิร์ด ดับเบิลยู ทิมก์คี: 2493–2498
เลโอนาร์ด เจ ดอว์เยอร์: 2498–2505
วิลเลียม เจ กิบส์: 2505–2521
จอห์น ซิลแมน: 2521–2546
เจฟฟ์ เลิฟ: 2546–2551
เนวิลล์ สมิท (รักษาการ): 2551–2552
เกร็ก อาเยอร์ส: 2552–2555
ร็อบ เวอร์เทสซี: 2555–2559
แอนดรูว์ จอห์นสัน: 6 กันยายน 2559–ปัจจุบัน
เทคโนโลยี

ในสำนักงานใหญ่ มีการใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์รุ่น Cray XC40 ชื่อว่า "Australis" มาให้บริการในการคำนวณการพยากรณ์เชิงตัวเลขและแบบจำลองอากาศ สภาพอากาศ มหาสมุทรและคลื่น โดยมีเซิร์ฟเวอร์บนยูนิกซ์ให้การสนับสนุนด้านระบบ Message Switching ของคอมพิวเตอร์และระบบฐานข้อมูลข้อมูลตามเวลาจริง ระบบพยากรณ์ผสมผสานออสเตรเลียนจัดให้มีโครงสร้างพื้นฐานคอมพิวเตอร์ในสำนักงานส่วนภูมิภาค การพยากรณ์อากาศเชิงตัวเลขนั้นกระทำบนซอฟต์แวร์ยูนิฟายด์โมเดล โดยสำนักอุตุนิยมวิทยาได้ลงนามในสัญญากับบริษัท Cray เมื่อเดือนกรกฎาคม 2558 ซึ่งทำให้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์รุ่น Cray XC40 เข้าประจำการ ในวันที่ 30 มิถุนายน 2559 แทนที่ระบบคอมพิวเตอร์สมรรถนะสูง (HPC) ของออราเคิลที่ปลดประจำการลงในเดือนตุลาคม 2559
ดูเพิ่ม

องค์การอุตุนิยมวิทยาโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

สำนักอุตุนิยมวิทยา (อังกฤษ)
อุตุนิยมวิทยาและสหพันธรัฐ: ประวัติศาสตร์อุตุนิยมวิทยาในออสเตรเลีย (อังกฤษ)
เรดาร์ที่เบอร์ริมาห์
สำนักพระราชวังหลวง (ญี่ปุ่น)

| --- | --- |
宮内庁 คุไน-โช

 อาคารสำนักพระราชวังญี่ปุ่นภายในพระราชวังหลวง ในเขตชิโยดะ กรุงโตเกียว
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 1 มิถุนายน ค.ศ. 1949 (1949-06-01)
หน่วยงานก่อนหน้า: กระทรวงพระราชสำนัก   (1947–1949) กรมวัง   (794–1947)
เขตอำนาจ:  ญี่ปุ่น
สำนักงานใหญ่: 1-1 ชิโยดะ เขตชิโยดะ โตเกียว 100-8111 ประเทศญี่ปุ่น
บุคลากร: 1,053
งบประมาณต่อปี: ¥ 17,766 ล้าน
ต้นสังกัดหน่วยงาน: สำนักคณะรัฐมนตรี
เว็บไซต์: www.kunaicho.go.jp/eindex.html
สำนักพระราชวังหลวง (ญี่ปุ่น: 宮内庁; โรมาจิ: คุไนโช, อังกฤษ: Imperial Household Agency) เป็นหน่วยงานอิสระระดับเทียบเท่ากรม รับผิดชอบในกิจการของรัฐอันเกี่ยวข้องกับพระราชวงศ์ญี่ปุ่น และเป็นผู้เก็บรักษาตราราชลัญจกรและรัฐลัญจกร ทั้งนี้ ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง หน่วยงานนี้ใช้ชื่อว่า กระทรวงพระราชสำนัก (宮内省)
หน่วยงานนี้แตกต่างไปจากหน่วยงานอื่นของรัฐ ตรงที่กิจการของหน่วยงานนี้จะไม่รายงานโดยตรงต่อนายกรัฐมนตรีในระดับคณะรัฐมนตรี ซึ่งเป็นผลมาจากการตรากฎหมายให้หน่วยงานนี้เป็นหน่วยบริหารอิสระ
ผู้บังคับบัญชา

| คนที่ | ชื่อ | ญี่ปุ่น | ช่วงเวลา | สังกัดในอดีด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
เลขาธิการกองพระราชวัง (宮内府長官)
| 1 | มัตสึไดระ โยชิตามิ | 松平慶民 | 3/5/1947–5/6/1948 | กระทรวงพระราชสำนัก |
| 2 | ทาจิมะ มิชิอิจิ | 田島道治 | 5/6/1948–31/5/1949 | พลเรือน |
เลขาธิการสำนักพระราชวัง (宮内庁長官)
| 1 | มิชิอิจิ ทาจิมะ | 田島道治 | 1/6/1949–16/12/1953 | พลเรือน |
| 2 | ทาเกชิ อูซามิ | 宇佐美毅 | 16/12/1953–26/05/1978 | กระทรวงมหาดไทย |
| 3 | โทโมฮิโกะ โทมิตะ | 富田朝彦 | 26/5/1978– 14/6/1988 | สำนักงานตำรวจแห่งชาติ |
| 4 | โชอิชิ ฟุจิโมริ | 藤森昭一 | 14/6/1988–19/7/1996 | กระทรวงสวัสดิการ |
| 5 | ซาดาตาเมะ คามากุระ | 鎌倉節 | 19/1/1996–2/4/2001 | สำนักงานตำรวจแห่งชาติ |
| 6 | โทชิโอะ ยูอาซะ | 湯浅利夫 | 2/4/2001–1/4/2005 | กระทรวงมหาดไทย |
| 7 | ชิงโง ฮาเกตะ | 羽毛田 信吾 | 1/4/2005–1/6/2012 | กระทรวงสาธารณสุข |
| 8 | โนริยูกิ คาซาโอกะ | 風岡典之 | 1/6/2012 – 26/9/2016 | กระทรวงโยธาธิการ |
| 9 | ชินอิชิโร ยามาโมะโตะ | 山本信一郎 | 26/9/2016 – ปัจจุบัน | กระทรวงกิจการภายในและการสื่อสาร |
การแบ่งส่วนราชการ

สำนักพระราชวังหลวงมีเลขาธิการพระราชวังเป็นผู้รับผิดชอบในการบริหารราชกิจราชการ และ มีรองจางวางใหญ่ เป็นผู้ช่วยงานราชการ
สำนักเลขาธิการพระราชวัง
กองเลขานุการ
กองบริหารงานทั่วไป
กองกิจการในพระบรมวงศานุวงศ์
ฝ่ายธุรการ
ฝ่ายราชพัสดุ
โรงพยาบาลพระราชวังหลวง
คณะกรรมการกรมวัง
กรมมหาดเล็กในมกุฎราชกุมาร
คณะกรรมการพระราชพิธี
กรมสารบรรณและอนุสาวรีย์บรรจุพระศพ
กองสารบรรณ
กองรวบรวมและจัดหาเอกสาร
กองอนุสาวรีย์บรรจุพระศพและพระโกศ
สำนักงานอนุสาวรีย์บรรจุพระศพและพระโกศส่วนภูมิภาค
กรมชาวที่
กองธุรการ
กองบำรุงรักษาพระคลังข้างที่
กองสวน
กองวรภาชน์
กองพระราชพาหนะและอัศวรักษ์
สำนักงานชาวที่รโหฐาน
สำนักงานชาวที่สวนฝั่งตะวันออกพระราชวังอิมพีเรียล
ดูเพิ่ม

กฎราชวงศ์
ผู้รักษาพระราชลัญจกรของญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของสำนักพระราชวังญี่ปุ่น
| ด ค กกระทรวงและหน่วยงานรัฐบาลญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  คณะรัฐมนตรี  |  คณะรัฐมนตรี  |  |
|  |  สำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี  สำนักงานกฤษฎีกา  สภาความมั่นคงแห่งชาติ  องค์การบุคลากรแห่งชาติ  |  สำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี  สำนักงานกฤษฎีกา  สภาความมั่นคงแห่งชาติ  องค์การบุคลากรแห่งชาติ  |  |
|  |  สำนักคณะรัฐมนตรี สำนักพระราชวัง  คณะกรรมการการค้ายุติธรรม  คณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติ และสำนักงานตำรวจแห่งชาติ  คณะกรรมการบริหารกาสิโนญี่ปุ่น  สำนักงานป้องกันข้อมูลส่วนบุคคล  สำนักงานบริการการเงิน  สำนักงานคุ้มครองผู้บริโภค  สำนักงานดิจิทัล  สำนักงานการบูรณะ  |  สำนักคณะรัฐมนตรี สำนักพระราชวัง  คณะกรรมการการค้ายุติธรรม  คณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติ และสำนักงานตำรวจแห่งชาติ  คณะกรรมการบริหารกาสิโนญี่ปุ่น  สำนักงานป้องกันข้อมูลส่วนบุคคล  สำนักงานบริการการเงิน  สำนักงานคุ้มครองผู้บริโภค  สำนักงานดิจิทัล  สำนักงานการบูรณะ  |  |
|  |  กิจการภายในประเทศและการสื่อสาร  ยุติธรรม  การต่างประเทศ  การคลัง  ศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี  สาธารณสุข แรงงาน และสวัสดิการ  เกษตร ป่าไม้ และประมง  เศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรม  กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการท่องเที่ยว  สิ่งแวดล้อม  กลาโหม  |  กิจการภายในประเทศและการสื่อสาร  ยุติธรรม  การต่างประเทศ  การคลัง  ศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี  สาธารณสุข แรงงาน และสวัสดิการ  เกษตร ป่าไม้ และประมง  เศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรม  กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการท่องเที่ยว  สิ่งแวดล้อม  กลาโหม  |  |
 คณะกรรมการตรวจเงินแผ่นดิน (องค์กรอิสระ)
สารหนู

สารหนู (อังกฤษ: arsenic) เป็นชื่อธาตุลำดับที่ 33 สัญลักษณ์ As ลักษณะเป็นของแข็ง มีสามอัญรูป คือ สารหนูสีเทา สารหนูสีดำ และสารหนูสีเหลือง สารหนูเป็นพิษทั้งธาตุบริสุทธิ์และสารประกอบ หากร่างกายได้รับในปริมาณมาก
ประวัติ

คำ "arsenic" ยืมมาจากภาษาเปอร์เซียว่า "zarnik" แปลว่า หรดาลกลีบทอง (yellow orpiment) ชาวกรีกนำคำนี้ไปใช้ว่า "arsenikon"
สารหนูเป็นที่รู้จักกันดีในอิหร่านแต่โบราณครั้งที่ยังใช้ชื่อว่าเปอร์เซีย ในพุทธศตวรรษที่ 10 นักประวัติศาสตร์ชาวกรีกชื่อ "โซซิมัส" (Zosimus) รายงานถึงธาตุนี้เป็นครั้งแรก และยังมีการกล่าวอ้างว่าอัลแบร์ทุส มักนุส (Albertus Magnus) นักปรัชญาชาวเยอรมัน เป็นคนแรกที่ระบุว่าสารหนูเป็นธาตุเมื่อ พ.ศ. 1793 ต่อมาใน พ.ศ. 2193 นักวิทยาศาสตร์โยฮันน์ ชเรอเดอร์ (Johann Schroeder) ได้พิมพ์รายงานการเตรียมสารหนูสองวิธี
เมื่อต้นพุทธศตวรรษที่ 26 ที่ประเทศบังกลาเทศเกิดสถานการณ์วิกฤติ คนจำนวนมากมีอาการได้รับพิษสารหนู ประมาณว่าชาวบังกลาเทศหลายสิบล้านคนดื่มน้ำที่มีสารหนูเจือปนอยู่เกินมาตรฐานองค์การอนามัยโลก คือ 50 ส่วนในพันล้านส่วน (ppm) ทั้งนี้ เป็นเพราะสารหนูในน้ำนั้นมาจากชั้นหินตะกอนโดยเกิดจากเหตุธรรมชาติทางธรณีวิทยาและซึมลงไปในน้ำใต้ดิน ขณะนั้นบังกลาเทศให้ประชาชนดื่มน้ำใต้ดินเพื่อหลีกเลี่ยงน้ำผิวดินที่มีเชื้อโรค ราชบัณฑิตยสถานแห่งประเทศไทยคาดว่า อาจมีประเทศอื่นอีกทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่มีสิ่งแวดล้อมทางธรณีวิทยาเช่นเดียวกับบังกลาเทศ ทางภาคใต้ของประเทศไทยก็เคยเกิดเหตุการณ์ในทำนองเดียวกันกับข้างต้น แต่มิได้เป็นข่าวแพร่หลาย สาเหตุมาจากน้ำใต้ดินที่มาจากเหมืองดีบุกเก่าปนเปื้อนสารหนู
สภาพ > แหล่ง

สารหนูเป็นธาตุเสรี ในธรรมชาติมีอยู่เป็นจำนวนน้อย อาจพบได้ในสายแร่เงิน ส่วนใหญ่อยู่ในสารประกอบเป็นแร่หลายชนิดกระจายอยู่ทั่วโลก แร่ที่มีสารหนูเป็นตัวประกอบ เช่น อาร์เซโนไพไรต์ (FeAsS) หรดาลกลีบทองหรือออร์พิเมนต์ (As2S3) หรดาลแดงหรือรีอัลการ์ (As4S4) อาร์เซโนไลต์ (As2O3) เลิลลิงไกต์ (FeAs2) นิกโคโลต์ (NiAs)
นอกจากนี้ สารหนูยังเป็นผลพลอยได้จากกระบวนการที่ปฏิบัติกับสินแร่เงิน ตะกั่ว ทองแดง นิกเกิล และโคบอลต์ ประเทศรายใหญ่ผู้ผลิตสารหนู ได้แก่ สหรัฐอเมริกา สวีเดน และเม็กซิโก
สภาพ > การเตรียม

การเตรียมสารหนูในเชิงพาณิชย์มักใช้แร่อาร์เซโนไพไรต์ซึ่งเป็นแร่ธรรมดาสามัญของสารหนู เผาอาร์เซโนไพไรต์ที่ 650-700°ซ. ในที่ไม่มีอากาศ ได้สารหนูระเหิดเป็นไอออกมา คงเหลือ FeS แล้วจึงควบแน่นไอสารหนูเป็นของแข็ง วิธีเตรียมสารหนูอีกวิธีหนึ่งคือรีดิวซ์ออกไซด์ As2O3 ด้วยถ่านที่ 700-800°ซ.
สภาพ > องค์ประกอบ

สารหนูมีเลขเชิงอะตอม 33 อยู่ในคาบที่ 4 หมู่ VA หรือหมู่ 15 ตามแต่วิธีจัดหมู่ของตารางพีริออดิก และเป็นธาตุกึ่งโลหะ
โครงแบบอิเล็กตรอนเป็นดังนี้ [Ar] 4s2 3d10 4p3 โดย [Ar] คือโครงแบบอิเล็กตรอนแสดงการกระจายตัวของอิเล็กตรอนในระดับพลังงานต่าง ๆ ของธาตุอาร์กอน น้ำหนักเชิงอะตอม 74.9216 สารหนูมีไอโซโทปเสถียรเพียงไอโซโทปเดียว คือ As-75 และมีไอโซโทปกัมมันตรังสีสังเคราะห์อีกยี่สิบสองไอโซโทป
สภาพ > อัญรูป

สารหนูมีสามอัญรูป ได้แก่
สารหนูดำ อยู่ในรูปอสัณฐาน ได้จากอาร์ซีน (AsH3) เมื่อสลายตัวด้วยความร้อน
ถ้าหากทำให้ไอของสารหนูเย็นลงอย่างรวดเร็วจะได้สารหนูเหลือง ประกอบด้วยโมเลกุล As4 โครงผลึกเป็นลูกบาศก์ สารหนูเหลืองระเหยเป็นไอง่ายและว่องไวต่อปฏิกิริยาเคมีมากกว่าสารหนูที่เป็นโลหะ ความหนาแน่น 1.73 กรัมต่อหนึ่งลูกบาศก์เซนติเมตร
อัญรูปที่เสถียรอยู่ในอุณหภูมิห้องคือสารหนูเทา เป็นโลหะ เปราะ มีสีเทาซึ่งเปลี่ยนไปเป็นสีเทาแก่และสีดำต่อไปอย่างรวดเร็ว โครงผลึกเป็นรอมโบฮีดรัล ความหนาแน่น 5.73 กรัมต่อหนึ่งลูกบาศก์เซนติเมตร ที่อุณหภูมิห้องเมื่อเผาร้อนจะระเหิด จุดระเหิดเหลว 817.2°ซ. ที่ความดัน 28 บรรยากาศ นำความร้อนและไฟฟ้าได้ดีมาก
สภาพ > สมบัติ

สถานะออกซิเดชันของสารหนู คือ -3, 0, +3, +5 กล่าวคือเป็นได้ทั้งบวกและลบ สารหนูเป็นธาตุกึ่งโลหะ การมีสมบัติเป็นกึ่งโลหะหมายความว่าสามารถทำปฏิกิริยาได้กับทั้งโลหะและอโลหะ ออกไซด์ของสารหนูเป็นทั้งกรดและเบส ทำปฏิกิริยาได้ดีกับคลอรีนและฟอสฟอรัสซึ่งเป็นอโลหะ และทำปฏิกิริยากับโลหะอื่นจำนวนมากให้อาร์เซไนด์
สารหนูไม่ละลายในกรดไฮโดรคลอริกถ้าไม่มีออกซิเจน และถึงแม้จะมีออกซิเจนอยู่ด้วยก็ละลายได้ช้า ทั้งนี้ ไม่ละลายในกรดซัลฟิวริกเจือจาง แต่จะทำปฏิกิริยากับกรดซัลฟิวริกเข้มข้นร้อนโดยให้ As4O6 และไม่ได้ซัลเฟต กับทั้งยังทำปฏิกิริยากับกรดไนทริกเจือจางร้อนโดยให้กรดอาร์เซเนียส (H3AsO3) และกับกรดไนทริกเข้มข้นโดยให้กรดอาร์เซนิก (H3AsO4)
เมื่อเผาสารหนูจะได้อาร์เซนิกเซสควิออกไซด์ (As4O6) ซึ่งมีกลิ่นกระเทียม มักเรียกกันว่า "สารหนูขาว" ละลายในน้ำได้เล็กน้อย ให้สารละลายกรดอาร์เซเนียส As4O6 เป็นแอมโฟเทอริก แต่ค่อนข้างเป็นกรดมากกว่าเบส ละลายได้ดีในแอลคาไลโดยให้อาร์เซไนต์
สารหนูไม่ทำปฏิกิริยากับออกซิเจนโดยตรงในการให้อาร์เซนิกเพนทอกไซด์ (As2O5) ซึ่งกรณีนี้ไม่เหมือนฟอสฟอรัสที่ให้ฟอสฟอรัสเพนทอกไซด์ (P2O5) แต่จะเตรียม As2O5 ได้จากการออกซิไดส์สารหนูด้วยกรดไนทริก As2O5 ละลายได้ดีในน้ำโดยให้สารละลายกรดอาร์เซนิก
สารหนูรวมกับแฮโลเจนได้โดยตรงและให้อาร์เซนิกไทรแฮไลด์ หรือจะใช้ปฏิกิริยาระหว่างออกไซด์หรือซัลไฟด์กับแฮโลเจนก็ได้
สารหนูรวมกับกำมะถันให้ซัลไฟด์หลายชนิด เช่น As2S4 (สารหนูแดง) As2S3 (สารหนูเหลือง) และ As2S5 ซัลไฟด์เหล่านี้มีสมบัติเป็นกรดและละลายได้ในเบสแก่
ประโยชน์และโทษ

ทั้งธาตุและสารประกอบของสารหนูมีพิษมาก เมื่อเข้าไปในร่างกายทั้งโดยการกินและการหายใจจะทำลายระบบทางเดินอาหารและส่วนอื่น ๆ ของร่างกาย และในที่สุดก็ทำให้ถึงแก่ความตาย จึงนิยมใช้เป็นยาเบื่อหนูและเป็นที่มาของชื่อ "สารหนู" ในภาษาไทย นอกจากนี้ยังนิยมใช้ในการฆาตกรรมอีกด้วย สารแก้พิษสารหนูที่ดีคือสารแขวนลอยของแมกนีเซียมหรือเฟร์ริกไฮดรอกไซด์ หรืออาจใช้น้ำปูนใส (แคลเซียมไฮดรอกไซด์) เนื่องจากสารดังกล่าวทำให้อาร์เซไนต์ที่ไม่ละลายเกิดตกตะกอนออกมา
ถึงแม้จะทราบกันมานานแล้วว่าสารหนูเป็นพิษ แต่ผู้คนก็ยังยอมรับว่าสารหนูมีประโยชน์อยู่บ้าง ในสมัยพุทธกาล ฮิปโปคราตีสได้นำสารประกอบของสารหนูมาเป็นองค์ประกอบของยารักษาโรค ชาวกรีกและชาวโรมันใช้สารหนูแดงและสารหนูเหลืองซึ่งเป็นซัลไฟด์ทำสารสีเมื่อต้องการสีแดงและสีเหลือง ใน พ.ศ. 2452 พอล แอร์ลิช (Paul Ehrlich) นักวิทยาแบคทีเรียชาวเยอรมันพบว่า สารอินทรีย์ที่มีสารหนูสามารถใช้รักษาโรคซิฟิลิส การใช้สารหนูเป็นองค์ประกอบของยารักษาโรคซิฟิลิสยังคงดำเนินต่อมาเรื่อย ๆ ในสมัยที่ยังไม่มีแพนนิซิลลิน
สารหนูยังใช้ในการทำทองบรอนซ์และทำดอกไม้ไฟ นอกจากนี้ ในการทำแบตเตอรี่สะสมไฟฟ้าถ้าผสมสารหนูเล็กน้อยในตะกั่วและพลวงจะทำให้ได้โลหะผสมที่มีคุณภาพดีขึ้น
การทดสอบ

เนื่องจากสารหนูเป็นอันตรายต่อคนอย่างร้ายแรง จึงควรรู้จักวิธีทดสอบสารหนู สารประกอบของสารหนูในสถานะออกซิเดชัน-3 ที่รู้จักกันดีที่สุดคือ อาร์ซีน (AsH3) ซึ่งเป็นแก๊สไร้สีและเป็นพิษมาก อาร์ซีนได้จากการแยกสลายอาร์เซไนต์ด้วยน้ำ หรือการรีดิวซ์สารประกอบของสารหนูด้วยสังกะสีหรือดีบุกในสารละลายกรด ดังนั้น ถ้าสามารถตรวจพิสูจน์ได้ว่ามีอาร์ซีนเกิดขึ้น ย่อมแสดงว่าสารที่สงสัยนั้นมีสารหนู วิธีทดสอบมีสองวิธีซึ่งใช้ได้ดีมีประสิทธิภาพแม้มีสารหนูอยู่เพียงเล็กน้อยก็ตาม ดังนี้
การทดสอบแบบมาร์ช (Marsh Test) เมื่อได้แก๊สที่สงสัยว่าเป็นอาร์ซีน เผาแก๊สนั้นด้วยความร้อนให้แยกสลายในหลอดทดลอง ถ้าเกิดเงาโลหะบนผนังหลอดทดลองแสดงว่ามีสารหนู
การทดสอบแบบกุทไซท์ (Gutzeit Test) เอากระดาษทดสอบชุบเมอร์คิวริกคลอไรด์หรือเมอร์คิวริกบรอไมด์สัมผัสแก๊สต้องสงสัย ถ้าเป็นอาร์ซีนกระดาษจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล
อาร์ซีนเป็นแก๊สพิษอย่างแรง ระหว่างทำการทดสอบต้องหลีกเลี่ยงการสูดหายใจเอาอาร์ซีนเข้าไป
สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ

| --- | --- |

ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 23 กันยายน พ.ศ. 2546; 21 ปีก่อน (2546-09-23)
ยุบเลิก: 25 มกราคม พ.ศ. 2560; 7 ปีก่อน (2560-01-25)
หน่วยงานสืบทอด: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล
สำนักงานใหญ่: 120 หมู่ที่ 3 ชั้น 9 อาคารรัฐประศาสนภักดี ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร
งบประมาณต่อปี: 280.5281 ล้านบาท (พ.ศ. 2559)
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: จีราวรรณ บุญเพิ่ม, ประธานคณะกรรมการบริหาร พลเอก โสภณ เวคะวากยานนท์, ผู้อำนวยการ สุวิมล เทวะศิลชัยกุล, รองผู้อำนวยการ ปริญญา กระจ่างมล, รองผู้อำนวยการ ฉัตรชัย คุณปิติลักษณ์, รองผู้อำนวยการ
ต้นสังกัดหน่วยงาน: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม
เว็บไซต์: SIPA.or.th
สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)  (อังกฤษ: Software Industry Promotion Agency (Public Organization)) อดีตองค์การมหาชน ในการกำกับดูแลของกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม มีหน้าที่วางแผนและกำหนดนโยบายพัฒนาอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ของประเทศ
ประวัติ

สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติจัดตั้งเมื่อ 23 กันยายน พ.ศ. 2546 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2546
สำนักงานถูกยุบเลิกเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2560 ตาม พระราชบัญญัติการพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม พ.ศ. ๒๕๖๐ มาตรา ๖๒ ที่กำหนดให้ยุบเลิกสำนักงานเมื่อพระราชบัญญัตินี้มีผลใช้บังคับและให้โอนกิจการ เงินและทรัพย์สิน สิทธิ หนี้และงบประมาณของสำนักงานไปเป็นของ สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล ที่จัดตั้งขึ้นใหม่ตามพระราชบัญญัตินี้
ทำเนียบคณะกรรมการบริหาร

เครือวัลย์ สมณะ (ประธานกรรมการบริหาร พ.ย. 2546 - พ.ย. 2549)
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ (ประธานกรรมการบริหาร ก.พ. 2550 - ก.พ. 2551)
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์ (ประธานกรรมการบริหาร มิ.ย. 2551 - ม.ค. 2552)
จีรศักดิ์ พงษ์พิษณุพิจิตร์ (ประธานกรรมการบริหาร ก.พ. 2552 - ส.ค. 2553)
ศุภชัย ตั้งวงศ์ศานต์ (ประธานกรรมการบริหาร ก.ย. 2553 - ม.ค. 2558)
จีราวรรณ บุญเพิ่ม (ประธานกรรมการบริหาร ม.ค. 2558 - 2560)
สถานที่ตั้ง

สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ  มี 5 สาขากระจายทั่วทุกภูมิภาค ได้แก่
ดูเพิ่ม

ฟอนต์สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ (องค์กรมหาชน) เก็บถาวร 2006-06-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กหน่วยงานในสังกัดและหน่วยงานภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม |
| --- | --- | --- |
| กรม |  สำนักงานรัฐมนตรี  สำนักงานปลัดกระทรวง  กรมอุตุนิยมวิทยา  สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ  สำนักงานสถิติแห่งชาติ  |  |
| รัฐวิสาหกิจ |  บริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ จำกัด (มหาชน)  บริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด  |  |
| องค์การมหาชน |  สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล  สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล  สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์  สถาบันข้อมูลขนาดใหญ่ (องค์การมหาชน)  |  |
| อดีต |  กรมไปรษณีย์โทรเลข  ศูนย์เตือนภัยพิบัติแห่งชาติ  สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)  สำนักงานรัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์ (องค์การมหาชน)  บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน)  บริษัท กสท. โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน)  |  |
  หมวดหมู่
สิงเทล

| --- | --- |

คอมเซนเตอร์ สำนักงานใหญ่ของสิงเทล
ชื่อเดิม: Singapore Telecommunications Equipment
ประเภท: มหาชน
การซื้อขาย: SGX: Z74
ISIN: US82929R3049
อุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมโทรคมนาคม เทคโนโลยี สื่อมวลชน การบันเทิง
ก่อตั้ง: 1879; 145 ปีที่แล้ว (1879) (as Private Telephone Exchange) 1 เมษายน 1992; 32 ปีก่อน (1992-04-01) (as Singapore Telecom)
สำนักงานใหญ่: 31 Exeter Rd, Singapore 239732
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: Chua Sock Koong (Group CEO)  Yuen Kuan Moon (Group CEO-designate)
ผลิตภัณฑ์: โทรศัพท์บ้าน และ โทรศัพท์เคลื่อนที่, การเข้าถึงอินเทอร์เน็ต และ บริการอินเทอร์เน็ตผ่านโทรศัพท์บ้าน, โทรทัศน์ระบบดิจิทัล, เครือข่ายโทรคมนาคม และ บริการเครือข่ายโทรคมนาคม
รายได้:  12.322 ล้านล้านเหรียญสหรัฐ (2017)
รายได้จากการดำเนินงาน:  3.685 ล้านล้านเหรียญสหรัฐ (2017)
รายได้สุทธิ:  2.841 ล้านล้านเหรียญสหรัฐ (2017)
เจ้าของ: เทมาเส็กโฮลดิงส์
พนักงาน: >25,000
บริษัทในเครือ:  แอดวานซ์ อินโฟร์ เซอร์วิส  Bharti Airtel  Globe Telecom  Optus  NCS Pte Ltd  Trustwave Holdings  Telkomsel 
เว็บไซต์: https://www.singtel.com
สิงเทล (อังกฤษ: Singtel) หรือ สิงคโปร์เทเลคอมมูนิเคชันส์ (อังกฤษ: Singapore Telecommunications) เป็นบริษัทด้านโทรคมนาคมของสิงคโปร์ มีฐานลูกค้ากว่า 400 ล้านรายภายใต้บริษัทในเครือสิงเทลที่ดำเนินงานอยู่ใน 25 ประเทศ นี่เองทำให้สิงเทลเป็นผู้ใช้บริการเครือข่ายมือถือที่ใหญ่ที่สุดในสิงคโปร์ และเป็นบริษัทโทรคมนาคมที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สิงเทลยังเป็นบริษัทจดทะเบียนที่มีมูลค่าสูงที่สุดในตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์ โดยมีผู้ถือหุ้นใหญ่คือกลุ่มเทมาเส็กโฮลดิงส์ ซึ่งเป็นหน่วยด้านการลงทุนของรัฐบาลสิงคโปร์ โดยในสิงคโปร์นั้น สิงเทลครองส่วนแบ่งในตลาดโทรคมนาคมคู่สาย 82%, ตลาดมือถือ 47% และบรอดแบรนด์อินเทอร์เน็ต 43%
บริษัทผู้ให้บริการมือถือในเครือ

| บริษัท | ประเทศ | ลงทุน | สัดส่วนหุ้น | ณ วันที่ 31 มีนาคม 2019 | ณ วันที่ 30 มิถุนายน 2018 | ณ วันที่ 31 มีนาคม 2017 | ณ วันที่ 31 มีนาคม 2016 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอดวานซ์ อินโฟร์ เซอร์วิส | ไทย | 23% | อันดับ 1 | 45% | 45% | 45% | 47% |
| Bharti Airtel | อินเดีย | 40% | อันดับ 3 | 28% | 31% | 23% | 24% |
| Globe Telecom | ฟิลิปปินส์ | 47% | อันดับ 1 | 57% | 52% | 48% | 46% |
| Optus | ออสเตรเลีย | 100% | อันดับ 2 | (ไม่มีข้อมูล) | 28% | 27% | 30% |
| Telkomsel | อินโดนีเซีย | 35% | อันดับ 1 | 51% | 50% | 48% | 30% |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2014-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Singtel Global Offices เก็บถาวร 2014-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Singtel 4G site เก็บถาวร 2013-07-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สิทธิโดยสายโลหิต

สิทธิโดยสายโลหิต (อังกฤษ: jus sanguinis) เป็นสำนวนภาษาลาตินที่หมายความว่า "right of blood" หรือ "สิทธิโดยสายโลหิต" เป็นนโยบายทางสังคมที่ "สิทธิของการเป็นพลเมือง" เป็นสิทธิที่เชื้อชาติ หรือ สัญชาติมิได้ระบุโดยดินแดนที่กำเนิด แต่โดยการที่มีบรรพบุรุษผู้ที่ถือสัญชาติหรือเป็นพลเมืองของประเทศที่ว่า ซึ่งตรงกันข้ามกับ “สิทธิโดยแผ่นดิน” (Jus soli)
เมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 การถกเถียงระหว่างฝรั่งเศส-เยอรมันเรื่องสัญชาตินำไปสู้การต่อต้านนโยบายของเยอรมันโดยเอิร์นเนสต์ เรนอง ในปรัชญาที่เรียกว่า "objective nationality" ที่ใช้สายเลือด, ชาติพันธุ์ (Race) หรือภาษาเป็นเครื่องวัดสัญชาติ ขณะที่ฝรั่งเศสใช้กฎ “สิทธิโดยแผ่นดิน” เป็นเครื่องวัด ที่ถือว่าสิทธิของเชื้อชาติ หรือ สัญชาติเป็นสิ่งที่เป็นของบุคคลในดินแดนที่เกิด ในปัจจุบันชาติหลายชาติใช้ปรัชญาผสมระหว่าง “สิทธิโดยแผ่นดิน” และ “สิทธิโดยสายโลหิต” ในการพิจารณาการให้สัญชาติที่รวมทั้งสหรัฐอเมริกา, แคนาดา, อิสราเอล, เยอรมนี (เมื่อไม่นานมานี้), กรีซ, ไอร์แลนด์ และอื่นๆ
นอกไปจากฝรั่งเศสแล้วชาติในยุโรปส่วนใหญ่ก็ยังคงใช้กฎ “สิทธิโดยสายโลหิต” เป็นเครื่องวัดสิทธิของการให้สัญชาติในการพยายามรักษาขนบประเพณีและความเป็นเอกลักษณ์ของชาติ รวมทั้งการดำรงสายเลือดของชาติพันธุ์เดียวกัน (Monoculturalism) ที่ได้รับการวิจารณ์ว่าเป็นการจำกัดสิทธิของผู้ที่หรือหลายชั่วคนที่อาศัยอยู่ในประเทศใดประเภทหนึ่งเป็นเวลานานโดยไม่มีโอกาสที่จะได้รับสัญชาติของแผ่นดินที่ตั้งถิ่นฐานอยู่
ดูเพิ่ม

กฎหมาย