stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาร์เอ็มเอส ไททานิก
หลังอับปาง > การสอบสวนเหตุการณ์ภัยพิบัติ > บทบาทของเอสเอส แคลิฟอร์เนียน

หนึ่งในประเด็นที่เป็นที่ถกเถียงมากที่สุดจากการสอบสวนคือบทบาทของเรือเอสเอส แคลิฟอร์เนียน (SS Californian) ซึ่งอยู่ห่างจากไททานิกเพียงไม่กี่ไมล์ แต่ไม่ได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือหรือตอบสนองต่อพลุแฟลร์ เรือแคลิฟอร์เนียนได้หยุดเรือในคืนนั้นเนื่องจากถูกน้ำแข็งล้อมและได้ส่งคำเตือนไปหาไททานิกทางวิทยุ แต่กลับถูกแจ็ก ฟิลลิปส์ พนักงานวิทยุโทรเลขของไททานิกตอบปฏิเสธ
คำให้การต่อคณะกรรมการสอบสวนของอังกฤษเปิดเผยว่า ในเวลา 22:10 น. แคลิฟอร์เนียนได้สังเกตเห็นแสงไฟของเรือลำหนึ่งอยู่ทางทิศใต้ และต่อมา กัปตันสแตนลีย์ ลอร์ด และต้นเรือที่สาม ซี.วี. โกรฟส์ (ซึ่งเข้าเวรแทนกัปตันลอร์ดในเวลา 23:10 น.) ก็เห็นพ้องกันว่าเรือลำนั้นเป็นเรือโดยสาร เวลา 23:50 น. เจ้าหน้าที่ได้สังเกตเห็นว่าไฟสัญญาณของเรือลำนั้นดับวูบไปอย่างรวดเร็วคล้ายกับการปิดระบบหรือการเลี้ยวเปลี่ยนทิศอย่างกะทันหัน แต่ยังคงมองเห็นไฟสัญญาณด้านกราบซ้ายของเรือลำนั้นอยู่ มีการส่งสัญญาณไฟมอร์สไปยังเรือลำนั้นตามคำสั่งของกัปตันลอร์ดระหว่างเวลา 23:30–01:00 น. แต่ไม่มีการตอบรับ หากไททานิกอยู่ห่างจากแคลิฟอร์เนียนตามที่กัปตันลอร์ดอ้าง สัญญาณมอร์สจะไม่สามารถมองเห็นได้ การกระทำที่สมเหตุสมผลและรอบคอบในสถานการณ์ดังกล่าวคือการปลุกพนักงานวิทยุโทรเลขและสั่งให้พยายามติดต่อไททานิก หากกัปตันลอร์ดกระทำเช่นนั้น เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะสามารถเข้าถึงไททานิกทันเวลาเพื่อช่วยชีวิตผู้โดยสารได้อีกจำนวนมาก
กัปตันลอร์ดไปยังห้องแผนที่ในเวลา 23:00 น. ต้นเรือที่สอง เฮอร์เบิร์ต สโตน ซึ่งปฏิบัติหน้าที่อยู่ในขณะนั้นได้แจ้งให้ลอร์ดทราบในเวลา 01.10 น. ว่าเรือลำนั้นยิงพลุเป็นจำนวน 5 ลูก ลอร์ดต้องการทราบว่าพลุดังกล่าวเป็นสัญญาณประจำบริษัทหรือไม่ นั่นคือ พลุสีต่าง ๆ ที่ใช้ระบุตัวตน สโตนตอบว่าไม่ทราบและพลุทั้งหมดเป็นสีขาว[โปรดขยายความ] จากนั้นกัปตันลอร์ดจึงสั่งให้ลูกเรือติดต่อไปยังเรือลำนั้นโดยใช้โคมไฟมอร์สและกลับไปนอนต่อ มีการสังเกตเห็นพลุอีก 3 ลูกในเวลา 01.50 น. และสโตนได้บันทึกว่าเรือลำนั้นมีลักษณะผิดปกติเมื่ออยู่บนน้ำราวกับว่ากำลังเอียง เวลา 02.15 น. กัปตันลอร์ดได้รับแจ้งว่าไม่สามารถมองเห็นเรือลำนั้นได้อีก เขาจึงถามอีกครั้งว่าพลุนั้นมีสีใดบ้าง และได้รับแจ้งว่าเป็นสีขาวทั้งหมด
ในที่สุดแคลิฟอร์เนียนก็ตอบรับสัญญาณในเวลาประมาณ 05.30 น. รองกัปตันจอร์จ สจวร์ต ได้ปลุกซีริล ฟัร์มสโตน เอวันส์ พนักงานวิทยุโทรเลข และแจ้งให้ทราบว่าพบเห็นสัญญาณไฟสว่างคล้ายพลุในช่วงกลางคืน จึงขอให้พยายามติดต่อกับเรือลำใดก็ได้ ผลปรากฏว่าได้รับข่าวการอับปางของไททานิก กัปตันลอร์ดได้รับแจ้งและสั่งให้เรือออกเดินทางเพื่อไปให้ความช่วยเหลือ แต่เมื่อเดินทางไปถึงก็พบว่าเรือคาร์เพเทียได้ทำการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว
จากการสอบสวนพบว่า เรือที่แคลิฟอร์เนียนพบเห็นนั้นคือไททานิก และมีความสามารถที่จะเข้าให้ความช่วยเหลือได้ ดังนั้นกัปตันลอร์ดจึงกระทำการไม่เหมาะสมในการละเลยที่จะให้ความช่วยเหลือ
หลังอับปาง > ผู้รอดและผู้เสียชีวิต

จำนวนผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์เรืออับปางยังไม่เป็นที่กระจ่าง เนื่องจากมีปัจจัยหลายประการที่ส่งผลให้เกิดความคลาดเคลื่อน เช่น ความสับสนในรายชื่อผู้โดยสาร ซึ่งมีการระบุชื่อบุคคลบางรายที่ยกเลิกการเดินทางในนาทีสุดท้าย รวมถึงมีผู้โดยสารหลายรายเดินทางโดยใช้นามแฝงด้วยเหตุผลต่าง ๆ จึงทำให้มีการนับรายชื่อผู้เสียชีวิตซ้ำ จำนวนผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์นี้คาดการณ์ว่าอยู่ระหว่าง 1,490 ถึง 1,635 คน ตารางด้านล่างนี้ใช้ข้อมูลจากรายงานการสอบสวนอุบัติเหตุของคณะกรรมการการค้าแห่งอังกฤษ แม้ว่าการใช้ระบบโทรเลขไร้สายของมาร์โคนีจะไม่สามารถนำเรือช่วยเหลือมาถึงไททานิกได้ทันก่อนที่เรือจะอับปางลง แต่ระบบดังกล่าวก็สามารถทำให้เรือคาร์เพเทียสามารถมาช่วยเหลือผู้รอดชีวิตบางส่วนได้ทันเวลา ซึ่งหากปราศจากการช่วยเหลือนั้น ผู้รอดชีวิที่เหลือย่อมต้องเสียชีวิตจากสภาพอากาศหนาวจัด
อุณหภูมิน้ำในบริเวณที่ไททานิกอับปางลงนั้นต่ำกว่าปกติอย่างมาก ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ผู้โดยสารจำนวนมากเสียชีวิตอย่างฉับพลันในระหว่างการอับปาง โดยมีรายงานว่าอุณหภูมิน้ำในช่วงเวลาเกิดเหตุอยู่ที่ −2 องศาเซลเซียส (28 องศาฟาเรนไฮต์) โดยปกติแล้วอุณหภูมิของน้ำในช่วงกลางเดือนเมษายนนั้นจะอยู่ที่ประมาณ 7 องศาเซลเซียส (45 องศาฟาเรนไฮต์) ความเย็นของน้ำจึงเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ผู้ที่ลอยอยู่ในน้ำจำนวนมากเสียชีวิตภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที
ผู้โดยสารบนไททานิกน้อยกว่า 1 ใน 3 รอดชีวิตจากเหตุการณ์ภัยพิบัติครั้งนี้ ผู้รอดชีวิตบางรายเสียชีวิตในเวลาไม่นานหลังจากนั้น อาการบาดเจ็บและสภาพอากาศหนาวเย็นเป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้ที่ได้รับการช่วยเหลือขึ้นเรือคาร์เพเทียเสียชีวิตหลายราย ตัวเลขแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างในอัตราการรอดชีวิตของผู้โดยสารแต่ละชั้นบนไททานิกอย่างชัดเจน แม้ว่าผู้หญิงชั้นหนึ่งจะเสียชีวิตเพียง 3% แต่ผู้หญิงชั้นสามกลับเสียชีวิตถึง 54% เช่นเดียวกันมีเด็กชั้นหนึ่งรอดชีวิต 5 ใน 6 คน และเด็กชั้นสองรอดชีวิตทั้งหมด แต่เด็กชั้นสามเสียชีวิตถึง 52 จาก 79 คน โดยรวมแล้ว เด็กมีอัตราการรอดชีวิตอยู่ที่ 50% ผู้ชาย 20% และผู้หญิง 75%
ทอมัส แอนดรูส์ นาวาสถาปนิกและผู้จัดการฝ่ายออกแบบของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ เสียชีวิตในการอับปางครั้งนี้
ผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายคือ มิลล์วินา ดีน ชาวอังกฤษ ซึ่งขณะนั้นเธอมีอายุเพียง 9 สัปดาห์ ทำให้เป็นผู้โดยสารที่อายุน้อยที่สุดบนเรือ ดีนเสียชีวิตในวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 ด้วยวัย 97 ปี ผู้รอดชีวิตพิเศษสองคนคือไวโอเลต เจสซอป บริกรหญิงบนเรือ และอาร์เทอร์ จอห์น พรีสต์ พนักงานควบคุมเตาไฟ ซึ่งรอดชีวิตจากทั้งเหตุการณ์การอับปางของไททานิกและเอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก และยังอยู่บนอาร์เอ็มเอส โอลิมปิก ในเหตุการณ์ชนกับเรือหลวงใน ค.ศ. 1911
| เพศ/วัย | ชั้นโดยสาร/ลูกเรือ | จำนวนบนเรือ | จำนวนผู้รอดชีวิต | จำนวนผู้เสียชีวิต | ร้อยละผู้รอดชีวิต | ร้อยละผู้เสียชีวิต |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เด็ก | หนึ่ง | 6 | 5 | 1 | 83% | 17% |
| เด็ก | สอง | 24 | 24 | 0 | 100% | 0% |
| เด็ก | สาม | 79 | 27 | 52 | 34% | 66% |
| หญิง | หนึ่ง | 144 | 140 | 4 | 97% | 3% |
| หญิง | สอง | 93 | 80 | 13 | 86% | 14% |
| หญิง | สาม | 165 | 76 | 89 | 46% | 54% |
| หญิง | ลูกเรือ | 23 | 20 | 3 | 87% | 13% |
| ชาย | หนึ่ง | 175 | 57 | 118 | 33% | 67% |
| ชาย | สอง | 168 | 14 | 154 | 8% | 92% |
| ชาย | สาม | 462 | 75 | 387 | 16% | 84% |
| ชาย | ลูกเรือ | 885 | 192 | 693 | 22% | 78% |
| รวม | รวม | 2,224 | 710 | 1,514 | 32% | 68% |
มรดก > มาตรฐานความปลอดภัย

หลังเกิดเหตุการณ์ภัยพิบัติ คณะกรรมการสอบสวนของทั้งอังกฤษและสหรัฐมีข้อเสนอแนะให้เรือทุกลำต้องมีเรือชูชีพเพียงพอสำหรับผู้โดยสารและลูกเรือทุกคน รวมถึงกำหนดให้มีการฝึกซ้อมการใช้เรือชูชีพอย่างสม่ำเสมอ และมีการตรวจสอบสภาพเรือชูชีพเป็นประจำ ข้อเสนอแนะเหล่านี้ได้ถูกนำไปรวมอยู่ในอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยความปลอดภัยแห่งชีวิตในทะเล (SOLAS) ซึ่งมีการประกาศใช้ใน ค.ศ. 1914 อนุสัญญาดังกล่าวมีการปรับปรุงแก้ไขเพิ่มเติมเป็นระยะ และมีการออกฉบับใหม่ทั้งหมดใน ค.ศ. 1974 ภาคีอนุสัญญาได้ดำเนินการตามด้วยการออกกฎหมายภายในประเทศเพื่อให้เกิดการปฏิบัติตามมาตรฐานใหม่ ตัวอย่างเช่นในประเทศอังกฤษ คณะกรรมการการค้าได้ออก "กฎระเบียบว่าด้วยอุปกรณ์ช่วยชีวิต" ฉบับใหม่ในวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1914 และนำกฎระเบียบนี้ไปใช้กับบริษัทเดินเรือต่าง ๆ ภายในประเทศในการประชุมที่เมืองลิเวอร์พูลในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน
นอกจากนี้ รัฐบาลกลางสหรัฐยังได้ออกรัฐบัญญัติวิทยุ ค.ศ. 1912 รัฐบัญญัตินี้ร่วมกับอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยความปลอดภัยแห่งชีวิตในทะเลกำหนดให้เรือโดยสารทุกลำต้องดำเนินการสื่อสารทางวิทยุตลอด 24 ชั่วโมงพร้อมทั้งมีแหล่งจ่ายไฟสำรอง เพื่อป้องกันการพลาดการรับสัญญาณขอความช่วยเหลือ รัฐบัญญัติยังกำหนดให้เรือทุกลำต้องรักษาการติดต่อสื่อสารกับเรือลำอื่นที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง รวมถึงสถานีวิทยุบนฝั่งด้วย นอกจากนี้ภายในอนุสัญญายังมีการตกลงกันว่า การยิงพลุแฟลร์สีแดงจากเรือจะถือเป็นสัญญาณขอความช่วยเหลือ หลังจากที่รัฐบัญญัติวิทยุได้รับการประกาศใช้ ได้มีมติร่วมกันว่า พลุที่ยิงขึ้นในทะเลจะถูกตีความว่าเป็นสัญญาณขอความช่วยเหลือเท่านั้น เพื่อป้องกันความเข้าใจผิดที่อาจเกิดขึ้นจากเรือลำอื่น ๆ ในปีเดียวกัน คณะกรรมการการค้าได้เช่าเรือใบชื่อสโกเชีย (Scotia) เพื่อนำมาปฏิบัติหน้าที่เป็นเรือตรวจอากาศในบริเวณแกรนด์แบงส์แห่งนิวฟันด์แลนด์ โดยมีหน้าที่คอยเฝ้าระวังภูเขาน้ำแข็ง มีการติดตั้งเครื่องโทรเลขไร้สายของมาร์โกนี เพื่อให้เรือลำนี้สามารถสื่อสารกับสถานีภาคพื้นดินบริเวณชายฝั่งแลบราดอร์และนิวฟันด์แลนด์ได้
ผลจากภัยพิบัติดังกล่าวนำไปสู่การจัดตั้งหน่วยลาดตระเวนน้ำแข็งระหว่างประเทศ (International Ice Patrol) ขึ้นมาโดยได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากนานาชาติ ซึ่งเป็นหน่วยงานในสังกัดหน่วยยามฝั่งสหรัฐ มีหน้าที่ติดตามและรายงานตำแหน่งของภูเขาน้ำแข็งในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือที่อาจเป็นอันตรายต่อการเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมาจนถึงปัจจุบัน โดยใช้อากาศยานของหน่วยยามฝั่งเป็นเครื่องมือปฏิบัติภารกิจสำรวจ นอกจากนี้ยังมีการเก็บรวบรวมข้อมูลจากเรือที่ปฏิบัติการหรือผ่านเข้าไปในพื้นที่น้ำแข็ง หน่วยลาดตระเวนน้ำแข็งได้ปฏิบัติหน้าที่ในแต่ละฤดูกาลตั้งแต่ปี ค.ศ. 1913 เป็นต้นมา ยกเว้นในช่วงสงครามโลกทั้งสองครั้ง ตลอดระยะเวลาดังกล่าวไม่เคยมีรายงานการสูญเสียชีวิตหรือทรัพย์สินใด ๆ จากการชนกับภูเขาน้ำแข็งในพื้นที่ลาดตระเวน
แผนภาพและเส้นเวลา

แผนภาพของอาร์เอ็มเอส ไททานิก
แผนภาพเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก แสดงการจัดผนังกั้นห้องในสีแดง ส่วนห้องต่าง ๆ ในบริเวณห้องเครื่องซึ่งอยู่ด้านล่างสุดของเรือระบุไว้เป็นสีน้ำเงิน ดาดฟ้าเรือแต่ละชั้นระบุไว้ทางด้านขวา (จากดาดฟ้าชั้นเรือบดลงมาตามลำดับจากชั้น A ถึงชั้น F และสิ้นสุดที่ดาดฟ้าชั้นล่างสุดที่ระดับน้ำ) บริเวณที่ได้รับความเสียหายจากภูเขาน้ำแข็งแสดงด้วยสีเขียว หน่วยที่เล็กที่สุดของมาตราส่วนคือ 10 ฟุต (3.0 เมตร) และความยาวทั้งหมดคือ 400 ฟุต (120 เมตร)
ภาพตัดขวางส่วนกลางของไททานิก

S: ดาดฟ้าชั้นบนสุด (Sun deck) A: ดาดฟ้าชั้นบน (Upper promenade deck) B: ดาดฟ้าชั้นกลางล้อมด้วยกระจก (Promenade deck, glass-enclosed) C: ดาดฟ้าชั้นซาลูน (Saloon deck)E: ดาดฟ้าชั้นหลัก (Main deck) F: ดาดฟ้าชั้นกลาง (Middle deck) G: ดาดฟ้าชั้นล่าง (Lower deck): สินค้า ถ่านหิน หม้อไอน้ำ และเครื่องยนต์ (a) หลักเดวิทพร้อมเรือชูชีพ, (b) ปีกเรือ, (c) ท้องเรือสองชั้น
ขนาดของไททานิกเมื่อเทียบกับยานพาหนะที่ใช้ในปัจจุบันและขนาดของมนุษย์
เส้นเวลาของอาร์เอ็มเอส ไททานิก
17 กันยายน ค.ศ. 1908: สั่งสร้างเรือ
31 พฤษภาคม ค.ศ. 1911: ปล่อยลงน้ำ
1 เมษายน ค.ศ. 1912: ทดสอบเดินเรือสำเร็จ
10 เมษายน, 12;00 น.: เริ่มต้นการเดินทางครั้งแรกจากท่าเรือเซาแทมป์ตัน รอดพ้นจากการชนเรือโดยสารสัญชาติอเมริกันชื่อนิวยอร์กอย่างหวุดหวิด
10 เมษายน, 19:00 น.: แวะจอดที่แชร์บูร์ เพื่อรับผู้โดยสาร
10 เมษายน, 21:00 น.: ออกเดินทางจากแชร์บูร์ มุ่งหน้าสู่ควีนส์ทาวน์
11 เมษายน, 12:30 น.: แวะจอดที่ควีนส์ทาวน์ เพื่อรับผู้โดยสารและไปรษณีย์
11 เมษายน, 14:00 น.: ออกเดินทางจากควีนส์ทาวน์ มุ่งหน้าสู่นิวยอร์ก
14 เมษายน, 23:40 น.: ชนภูเขาน้ำแข็ง (ละติจูด 41° 46′ N, ลองจิจูด 50° 14′ W)
15 เมษายน, 00:45 น.: ปล่อยเรือชูชีพลำแรก หมายเลข 7
15 เมษยน, 02:05 น.: ปล่อยเรือชูชีพลำสุดท้าย แบบพับได้ D
15 เมษายน, 02:20 น.: อับปาง
15 เมษายน, 03:30–08:50 น.: ช่วยเหลือผู้รอดชีวิต
19 เมษายน – 25 พฤษภาคม: การสอบสวนของสหรัฐ
2 พฤษภาคม – 3 กรกฎาคม: การสอบสวนของอังกฤษ.
1 กันยายน ค.ศ. 1985: ค้นพบซากเรือ
เรือจำลอง

บทความหลัก: เรือจำลองอาร์เอ็มเอส ไททานิก, ไททานิก 2, และ โรแมนดีซี ไททานิก
มีการเสนอและดำเนินการศึกษาโครงการสร้างเรือจำลองที่เลียนแบบจากไททานิกหลายโครงการ โครงการของซาเรล กอส นักธุรกิจชาวแอฟริกาใต้ ได้ถูกยกเลิกไปใน ค.ศ. 2006 ต่อมาใน ค.ศ. 2012 ไคลฟ์ พาลเมอร์ นักธุรกิจชาวออสเตรเลีย ได้ประกาศโครงการใหม่ขึ้นมาภายใต้ชื่อ ไททานิก 2 (Titanic II)[ต้องการอ้างอิง]
บริษัทอู่ฉาง ชิปบิลดิง อินดัสตรี กรุป จำกัด (Wuchang Shipbuilding Industry Group Co., Ltd) ซึ่งเป็นบริษัทต่อเรือของจีน ได้เริ่มดำเนินการสร้างเรือไททานิกจำลองขึ้นในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2016 เพื่อนำไปใช้ในรีสอร์ทแห่งหนึ่ง เรือลำนี้ถูกออกแบบมาให้มีสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ คล้ายคลึงกับเรือลำเดิม เช่น ห้องเต้นรำ ห้องอาหาร โรงละคร ห้องโดยสารชั้นหนึ่ง ห้องโดยสารชั้นประหยัด และสระว่ายน้ำ นักท่องเที่ยวสามารถพักอยู่ภายในเรือได้ระหว่างที่อยู่ที่รีสอร์ท มีแผนจะนำเรือจำลองดังกล่าวไปจอดประจำที่รีสอร์ทแห่งนี้ และติดตั้งระบบจำลองภาพและเสียงเหตุการณ์เรืออับปาง ซึ่งการกระทำดังกล่าวก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์บางส่วน  อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 2022 มีรายงานว่าโครงการดังกล่าวแล้วเสร็จเพียง 25% และทั้งเว็บไซต์และบัญชีทวิตเตอร์ได้ถูกปิดใช้งานไปแล้ว
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก เป็นเรือพี่ของไททานิก การตกแต่งภายในห้องอาหารและบันไดใหญ่ของทั้งสองลำจึงมีรูปแบบที่เหมือนกัน และสร้างขึ้นโดยช่างฝีมือชุดเดียวกัน ชิ้นส่วนภายในเรือโอลิมปิกจำนวนมากถูกขายไปในภายหลัง และปัจจุบันได้ถูกนำไปไว้ที่โรงแรมไวต์สวอน ในเมืองแอนิก ซึ่งช่วยให้ผู้คนสามารถจินตนาการถึงภาพลักษณ์ภายในของไททานิกได้[ต้องการอ้างอิง]
ดูเพิ่ม

ทฤษฎีสมคบคิดเกี่ยวกับอาร์เอ็มเอส ไททานิก
อาร์เอ็มเอส ไททานิก ในวัฒนธรรมประชานิยม
รัฐบัญญัติกะลาสีเรือ ค.ศ. 1915
รายชื่อซากเรืออับปาง
จุดจบของไททัน: บทเรียนแห่งความไร้ประโยชน์
ไททานิค (ภาพยนตร์)
ดูเพิ่ม > ภัยพิบัติที่เทียบเคียงได้

เอสเอส แอตแลนติก (SS Atlantic) ของสายการเดินเรือไวต์สตาร์ อับปางใน ค.ศ. 1873 ก่อให้เกิดความสูญเสียชีวิตครั้งใหญ่ที่สุดของบริษัทก่อนเกิดเหตุการณ์ไททานิก
เอสเอส อีสต์แลนด์ (SS Eastland) อับปางใน ค.ศ. 1915 หลังจากติดตั้งเรือชูชีพเพิ่มเติม
เอ็มเอส เอสโตเนีย (MS Estonia)
อาร์เอ็มเอส เอ็มเพรสออฟไอร์แลนด์ (RMS Empress of Ireland)
บรรณานุกรม > บทความวารสารและข่าว

Broad, William J. (8 April 1997). "Toppling Theories, Scientists Find 6 Slits, Not Big Gash, Sank Titanic". The New York Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 August 2020. สืบค้นเมื่อ 5 November 2011.
Broad, William J. (15 April 2008). "In Weak Rivets, a Possible Key to Titanic's Doom". The New York Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 August 2020. สืบค้นเมื่อ 13 March 2012.
Canfield, Clarke (8 March 2012). "Full Titanic site mapped for 1st time". The Associated Press. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 January 2013. สืบค้นเมื่อ 9 March 2012.
Felkins, Katherine; Leighly, HP; Jankovic, A (1998), "The Royal Mail Ship Titanic: Did a Metallurgical Failure Cause a Night to Remember?", JOM, 50 (1): 12–18, Bibcode:1998JOM....50a..12F, doi:10.1007/s11837-998-0062-7, S2CID 109593098, เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 June 2018, สืบค้นเมื่อ 10 January 2015
Foecke, Tim (26 September 2008). "What really sank the Titanic?". Materials Today. Elsevier. 11 (10): 48. doi:10.1016/s1369-7021(08)70224-4. ISSN 1369-7021. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 August 2020. สืบค้นเมื่อ 4 March 2012.
Ryan, Paul R. (Winter 1985–1986). "The Titanic Tale". Oceanus. 4 (28).
"New Titanic Belfast complex opens". BBC News. 31 March 2012. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 January 2021. สืบค้นเมื่อ 9 April 2012.
"Is this the last chance to see the Titanic?". BBC News. 2 October 2018. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 January 2021. สืบค้นเมื่อ 9 January 2020.
บรรณานุกรม > การสืบสวน

"Report on the Loss of the "Titanic." (s.s.)". British Wreck Commissioner's Inquiry, Final Report (Watertight Compartments). 30 July 1912. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 January 2014. สืบค้นเมื่อ 14 April 2012.
Mersey, Lord (1999) [1912]. The Loss of the Titanic, 1912. The Stationery Office. ISBN 978-0-11-702403-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

RMS Titanic, Inc, exclusive steward of RMS Titanic
Titanic Historical Society
RMS Titanic ที่เว็บไซต์ Curlie
Collection of Marconigram radio messages related to the Titanic เก็บถาวร 25 มกราคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Titanic ข่าวสารและความเห็นที่ผ่านการรวบรวมในเดอะการ์เดียน
New York Times coverage of the Titanic
"Titanic in Black and White" at Library of Virginia
Ruhlow, Tina (December 2020). "50 Images From The Titanic You Have To See To Believe". Reference.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 26 December 2020.
Titanic Footage and Survivors Interviews ที่ยูทูบ
Titanic Footage: Leaving Belfast – British Pathé ที่ยูทูบ
References to the Titanic in European Historic Newspapers
Rare Postcard from the Titanic
RMS Titanic: Fascinating Engineering Facts ที่ยูทูบ – Professor William S. Hammack
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC 
41°43′57″N 49°56′49″W﻿ / ﻿41.73250°N 49.94694°W﻿ / 41.73250; -49.94694
ภาพยนตร์ข่าวสั้นของโกมงต์ที่บันทึกภาพเคลื่อนไหวเพียงชิ้นเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ของไททานิกใน ค.ศ. 1912
ภาพวาดทางกราบขวาของไททานิก
หางเสือ ใบจักรกลางและซ้ายของโอลิมปิก มีบุคคลยืนอยู่ด้านล่างเพื่อเปรียบเทียบขนาด
เครื่องถือท้ายของโอลิมปิก
ภาพเขียน La Circassienne au Bain โดยเมอร์รี-โฌแซ็ฟ บลงแดล เป็นงานศิลปะมูลค่าสูงที่สุดที่สูญหายไปในการอับปางของไททานิก (ภาพนี้เป็นสำเนา)
เรือชูชีพแบบพับพร้อมผ้าใบด้านข้าง
ไททานิกเดินทางออกจากเบลฟาสต์เพื่อทดสอบเดินทะเลในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1912
ไปรษณียบัตรของไททานิก
เอ็ดเวิร์ด สมิธ กัปตันเรือไททานิก ประจำการอยู่บนโอลิมปิกใน ค.ศ. 1911
กัปตันสมิธและเจ้าหน้าที่เรือไททานิกใน ค.ศ. 1912
จอห์น เจคอบ แอสเตอร์ที่ 4 ในปี 1909 เป็นผู้ที่ร่ำรวยที่สุดบนไททานิก เขาไม่รอดชีวิต
เรือเอสเอส ซิตีออฟนิวยอร์ก หลุดออกจากท่าจอดเรือในเซาแทมป์ตัน โดยมีอาร์เอ็มเอส โอเชียนิก อยู่ทางด้านซ้ายมือ
เอสเอส โนแมดิก เรือพี่เลี้ยง
เส้นทางเดินเรือของไททานิกในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ตั้งแต่ประภาคารฟาสเน็ต (ไอร์แลนด์) ถึงประภาคารแอมโบรส (นิวยอร์ก)
คำเตือนภูเขาน้ำแข็งที่ได้รับก่อนเกิดอุบัติเหตุในวันที่ 14 เมษายน
แผนภาพอธิบายการแตกของไททานิก
การสอบสวนของวุฒิสภาสหรัฐ: ภายในเวลา 5 วันหลังจากไททานิกอับปาง นิวยอร์กไทมส์ได้ตีพิมพ์คอลัมน์หลายฉบับที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมของอิสเมย์ ซึ่งเป็นประเด็นที่ได้รับความสนใจและวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวาง คอลัมน์ได้เผยแพร่ถ้อยแถลงของทนายความคาร์ล เอช. เบร์ ซึ่งระบุว่าอิสเมย์ได้ช่วยควบคุมดูแลการอพยพผู้โดยสารขึ้นเรือชูชีพ และถ้อยแถลงของวิลเลียม อี. คาร์เตอร์ ซึ่งยืนยันว่าทั้งเขาและอิสเมย์ได้ขึ้นเรือชูชีพหลังจากที่ไม่มีผู้หญิงเหลืออยู่บนเรือแล้ว
เอสเอส แคลิฟอร์เนียน ซึ่งพยายามส่งคำเตือนภูเขาน้ำแข็งจำนวนมากไปยังไททานิก
อนุสรณ์สถานผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์เรือไททานิกอับปาง ในสุสานแฟร์วิว แฮลิแฟกซ์ รัฐโนวาสโกเชีย
สภาพซากหัวเรือไททานิกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2004
ระฆังเรือที่กู้ขึ้นมาจากซากเรือ
เครื่องบินตรวจการณ์น้ำแข็งกำลังตรวจภูเขาน้ำแข็ง
ไททานิก เบลฟาสต์ ถ่ายเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2017

A cutaway diagram of Titanic's midship section
Size comparison
ห้องรับรองชั้นหนึ่งของโอลิมปิก ซึ่งมีการออกแบบที่เกือบจะเหมือนกับของไททานิกในปัจจุบัน ถูกดัดแปลงเป็นห้องอาหารภายในโรงแรมไวต์สวอน แอนิก
หวน มุตตาหารัช

| ร้อยตำรวจเอกหวน มุตตาหารัช |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 8 เมษายน พ.ศ. 2446 อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530 (83 ปี)
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (249?–2530)
คู่สมรส: กนกวรรณ มุตตาหารัช

ร้อยตำรวจเอก หวน มุตตาหารัช (8 เมษายน พ.ศ. 2446 - 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา และอดีตที่ปรึกษาพรรคประชาธิปัตย์
ประวัติ

ร้อยตำรวจเอกหวน มุตตาหารัช เกิดเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2446 เป็นบุตรของนายช่วย และ นางเพรา มุตตาหารัช  สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี จาก โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า และ นิติศาสตรบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ร้อยตำรวจเอกหวน มุตตาหารัช เสียชีวิต เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530 สิริอายุ 83 ปี
การทำงาน

พ.ศ. 2476-2482 ดำรงตำแหน่งอักษรเลข ทำหน้าที่เลขานุการของผู้ว่าราชการจังหวัดสงขลา หลังจากนั้นมาเป็นปลัดอำเภอเมือง
ต่อมาทางราชการโอนไปเป็นตำรวจ เพราะก่อนนั้นมีหน้าที่จับกุม ไม่ได้สอบสวน หน้าที่สอบสวนเป็นของอำเภอ ซึ่งส่วนใหญ่จบมาทางกฎหมาย เมื่อโอนไปเป็นตำรวจได้ยศ ร.ต.ต. ทำหน้าที่สอบสวน
คดีต่างๆ ประจำสถานีตำรวจแหลมทราย สงขลา
จนกระทั่งเมื่อเกิดสงครามมหาเอเชียบูรพาเมื่อ พ.ศ. 2484 ย้ายไปประจำการที่สถานีตำรวจอำเภอเบตง ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ร้อยตำรวจเอกหวนได้เข้าร่วมสงครามมหาเอเชียบูรพา นำกำลังเข้าต่อต้านกองทัพอังกฤษบริเวณชายแดนอำเภอเบตง กระทั่งได้รับสมญาว่าเป็น “วีรบุรุษเบตง” เพราะติดอยู่บนภูเขาหลายวัน จนทางราชการจำหน่ายชื่อสาบสูญ แต่ต่อมาก็กลับมาได้
ต่อมา ก็ได้ย้ายไปรับตำแหน่งรองผู้กำกับ ได้ยศร้อยตำรวจเอกที่ จังหวัดยะลา ต่อมาไม่นานก็ได้รับคำสั่งให้ไปเป็นนายตำรวจประจำรัฐตรังกานู
พ.ศ. 2486 กลับไปเป็นนายอำเภอแว้ง จังหวัดนราธิวาส ต่อมา ย้ายมาเป็นนายอำเภอสะเดา
พ.ศ. 2490 เมื่อถูกย้ายมาดำรงตำแหน่งนายอำเภอระโนด จึงได้ขอลาออกจากราชการในวันที่ 10 ธันวาคม 2490
งานการเมือง

ร้อยตำรวจเอกหวน ลงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ครั้งแรกใน พ.ศ. 2491 และได้รับเลือกตั้งเพียงครั้งเดียว
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ร้อยตำรวจเอกหวน มุตตาหารัช ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2491 จังหวัดสงขลา
แบมแบม

| แบมแบม |
| --- | --- |
แบมแบมในเดือนมีนาคม 2566
เกิด: กันต์พิมุกต์ ภูวกุล 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 (27 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
อาชีพ:  แร็ปเปอร์  นักร้อง  นักเต้น  นักแสดง 
อาชีพทางดนตรี
ที่เกิด: ประเทศเกาหลีใต้
แนวเพลง:  เคป็อป  ฮิปฮอป  แดนซ์ 
เครื่องดนตรี: เสียงร้อง
ช่วงปี: 2557–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง:  เจวายพี  เอบิสคอมพานี 
สมาชิกของ: ก็อตเซเวน
 นักดนตรี
ลายมือชื่อ

กันต์พิมุกต์ ภูวกุล (เกิด 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2540) หรือที่รู้จักกันในชื่อเล่นว่า แบมแบม (เกาหลี: 뱀뱀, อังกฤษ: BamBam) เป็นแร็ปเปอร์และนักร้องชาวไทยที่อาศัยอยู่ในเกาหลีใต้ และเป็นสมาชิกของก็อตเซเวน บอยแบนด์เกาหลีใต้
ประวัติ

กันต์พิมุกต์ ภูวกุล เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 ที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย เป็นบุตรชายคนที่สามจากจำนวนสี่คน มารดาชื่อ กชกร ภูวกุล บิดาเสียชีวิตตั้งแต่กันต์พิมุกต์อายุ 3 ปี มีพี่ชาย 2 คน คือ ศรัณย์ชัย ภูวกุล (เบียร์) และชินดนัย ภูวกุล (แบงค์) มีน้องสาว 1 คน คือหทัยชนก ภูวกุล (เบบี้)
กันต์พิมุกต์จบการศึกษาระดับชั้นอนุบาลและประถมศึกษาจากโรงเรียนสายอักษร เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร จากนั้นศึกษาต่อที่โรงเรียนปราโมชวิทยารามอินทรา เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร จนถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 และจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จากการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย อำเภอพระประแดง เมื่อปลายปี พ.ศ. 2562 ด้วยเกรดเฉลี่ย 3.24
ในวัยเด็กกันต์พิมุกต์ได้ฉายแววการคัฟเวอร์มาตั้งแต่เด็กโดยได้เต้นเพลงของเรน และได้เข้าประกวด Rain Cover Dance In Thailand เมื่อปี พ.ศ. 2550 ขณะมีอายุ 10 ปี และคว้าอันดับ 2 ในฐานะสมาชิกทีม WE ZAA COOL จากรายการประกวด LG Entertainer In Thailand โดยมารดาให้การสนับสนุน
กันต์พิมุกต์พูดได้ถึง 3 ภาษา คือภาษาไทย ภาษาอังกฤษ และภาษาเกาหลี มีผลงานการแสดงโฆษณาหลายชิ้น และได้ร่วมแสดงภาพยนตร์ฮ่องกง เรื่อง Fairy Tale Killer ซึ่งออกฉายในปี พ.ศ. 2555
การทำงาน

บทความหลัก: ก็อตเซเวน
กันต์พิมุกต์เข้ารับการฝึกหัดในค่ายเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์เป็นเวลาสามปีครึ่ง ก่อนจะเปิดตัวในฐานะสมาชิกก็อตเซเวน กันต์พิมุกต์ได้ปรากฏตัวในรายการ Who Is Next (WIN) ในตอนที่ 4 ร่วมกับ มาร์ค ตวน, แจ็คสัน หวัง, คิม ยูคยอม, เจ พัก, ซองจิน, ย็องเค, วอนพิล และจุนฮยอก ซึ่งตอนนี้เป็นการแข่งเด็กฝึกหัดจากค่ายเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์และค่ายวายจีเอ็นเตอร์เทนเมนต์
เพลงแรกของก็อตเซเวนคือ "Girls Girls Girls" มิวสิกวิดีโอได้เผยแพร่เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2557
ผลงานเพลง > ศิลปินกลุ่ม

บทความหลัก: รายชื่อผลงานเพลงของก็อตเซเวน
ผลงานเพลง > ศิลปินเดี่ยว

เพลง 'riBBon' (ซิงเกิ้ลมิวสิค พ.ศ. 2564)
เพลง พี่ไม่หล่อลวง (เพลงประกอบภาพยนตร์ อ้าย..คนหล่อลวง พ.ศ. 2563)
ผลงานการแสดง > ละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | บทบาท | เครือข่าย | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2558 | Dream Knight | แบมแบม | Youku Tudou | ซีรีส์ออนไลน์ระหว่างจีน-เกาหลี ผลิตโดยเจวายพีและYouku |
| 2559 | Jealousy Incarnate | นักท่องเที่ยวในคลับที่ไทย (รับเชิญ) | เอสบีเอส | ตอนที่ 1 |
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2555 | Fairy Tale Killer | ลูกชายของวอง เว่ย-ฮาน | หนังสยองขวัญในฮ่องกง |
ผลงานการแสดง > วาไรตี้โชว์

| ปี | รายการ | เครือข่าย | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2556 | Who Is Next (WIN) | เอ็มเน็ตทีวี | วายจี vs เจวายพี  ตอนที่ 4   ร่วมกับ มาร์ค แจ็คสัน ยูคยอม แจฮย็อง ซ็องจิน ย็องเค ว็อนพิล และ จูฮย็อก |
| 2558 | My Young Tutor | เอ็มบีซี |  |
| 2559 | Where is My Friend's Home | เจทีบีซี | ร่วมกับสมาชิกในวง GOT7 แจ็คสัน ในตอนที่ ไทย |
| 2559 | Real Men | เอ็มบีซี | ร่วม แจ็คสัน |
| 2559 | Uncontrollably Actor | เค-สตาร์ |  |
| 2560 | I Can See Your Voice(Original Version) | ทีวีเอ็น | นักร้องรับเชิญ  ร่วมกับ มาร์ค ย็องแจ ยูคยอม เจบี จินยอง |
| 2560 | Singderella | แชนแนลเอ | ร่วมกับสมาชิกทุกคน |
| 2560 | โต๊ะข่าวบันเทิง | 3 เอสดี | รับเชิญ ช่วงสัมภาษณ์สุดพิเศษ |
| 2560 | ทูเดย์โชว์ | ช่อง 3 | ช่วง  Today Talk ShoW (เดี่ยว) |
| 2560 | โหนกระแส | 3 เอสดี | รับเชิญ ช่วงสัมภาษณ์ |
| 2560 | รีวิวบันเทิง | ช่อง 3 | รับเชิญ ช่วงสัมภาษณ์ |
| 2560 | ทอล์กะเทยทูไนน์ | จีเอ็มเอ็ม 25 | รับเชิญ  ตอนที่98 |
| 2560 | นี่เพื่อนเอง | จีเอ็มเอ็ม 25 | รับเชิญ  ช่วงสัมภาษณ์ |
| 2560 | สามแซ่บ | ช่อง 3 | รับเชิญ  ช่วงสัมภาษณ์พิเศษกับสมาชิก และสัมภาษณ์เดี่ยว |
| 2560 | I Can See Your Voice Thailand นักร้องซ่อนแอบ | Workpoint 23 | นักร้องรับเชิญ  ร่วมกับ มาร์ค ย็องแจ ยูคยอม |
| 2561 | The Mask Singer หน้ากากนักร้อง ซีซันที่ 4 | Workpoint 23 | กรรมการรับเชิญในเทปที่ 2 |
| 2561 | The Return of Superman Thailand | ช่อง 7 | แขกรับเชิญ ตอนที่ 19-20 |
| 2561 | Knowing Bros | เจทีบีซี | ตอนที่ 141 ร่วมกับ พัก จู-ฮย็อง,ลูคัส,อูกี |
ผลงานการแสดง > พิธีกร

| ปี | รายการ | เครือข่าย | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2558–2559 | เอ็ม เคาต์ดาวน์ | เอ็มเน็ตทีวี | พิธีกรประจำรายการ |
| 2558 | อาฟเตอร์สคูลคลับ  | อารีรังทีวี | พิธีกรรับเชิญ |
| 2559 | บิตเกต ไลค์ | เคบีเอสเวิลด์ | พิธีกรรับเชิญ |
| 2564 | บลูดรากอนฟิล์มอวอร์ดส์ ครั้งที่ 41 | ติกต๊อก | พิธีกรช่วงเดินพรมแดง ร่วมกับ พัก ชิน-ย็อง  |
แหล่งข้อมูลอื่น

"กันต์พิมุกต์ ภูวกุล". เอบิสคอมพานี.
แบมแบม ที่ฮันซีเนมา
แบมแบม ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส