stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โบสถ์น้อยซัสเซตตี
ชีวิตของนักบุญฟรานซิส

จิตรกรรมฝาผนังชุดชีวิตวาดบนผนังสามด้านของชาเปลเป็นฉากจากประวัติของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิที่มีด้วยกันทั้งหมดหกฉาก:
“นักบุญฟรานซิสสละสมบัติ” (Renunciation of Worldly Goods)
“อนุมัติกฎฟรานซิสกัน” (The Confirmation of the Franciscan Rule)
“นักบุญฟรานซิสลุยไฟ” (The Test of Fire)
“ปาฏิหาริย์ของแผลศักดิ์สิทธิ์” (The Miracle of the Stigmata)
“ความตายของนักบุญฟรานซิส” (Death of St. Francis)
“นักบุญฟรานซิสชุบชีวิตเด็ก” (The Resurrection of the Boy)
เกอร์ลันเดาอาจจะไม่เคยเห็นภาพชุดชีวิตของนักบุญฟรานซิสในมหาวิหารเซนต์ฟรานซิสแห่งอาซิซิที่อาซิซิ แต่น่าจะทราบถึงภาพชุดเดียวกันในชาเปลบาร์ดิในบาซิลิกาซานตาโครเชในฟลอเรนซ์ที่วาดโดยจอตโต ดี บอนโดเนในคริสต์ศตวรรษที่ 14
ชีวิตของนักบุญฟรานซิส > “นักบุญฟรานซิสสละสมบัติ”

ฉากนี้ตั้งอยู่ที่มุมซ้ายบนของผนัง เป็นภาพนักบุญฟรานซิสประกาศสละสมบัติทางโลกทั้งหมดโดยถอดเสื้อผ้าออกหมดต่อหน้าสาธารณชนโดยมีบาทหลวงแห่งเปรูเจียเป็นผู้ปกป้อง พ่อที่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงถูกรั้งตัวอยู่ทางซ้าย ฉากในภาพเป็นฉากในเมืองทางตอนเหนือของยุโรปที่เชื่อกันว่าเป็นเมืองเจนีวาหรือลีอองที่ซาสเซ็ตติเคยไปทำงานให้ตระกูลเมดิชิ ตัวแบบรอง ๆ ในภาพอาจจะวาดโดยพี่น้องของโดเม็นนิโคและเวิร์คช็อพ
ชีวิตของนักบุญฟรานซิส > “อนุมัติกฎฟรานซิสกัน”

ฉากนี้ตั้งอยู่ตรงกลางด้านบนของผนัง เป็นภาพนักบุญฟรานซิสเข้าเฝ้าสมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3ที่มหาวิหารเซนต์จอห์นแลเตอร์รันในโอกาสที่ทรงอนุมัติลัทธิฟรานซิสกัน ฉากเกิดขึ้นภายในมหาวิหารซึ่งทำให้ซุ้มโค้งของชาเปลเปรียบเหมือนซุ้มประตูชัย (triumphal arch) รายละเอียดอื่น ๆ ในภาพแสดงว่าเหตุการณ์เกิดขึ้นที่ฟลอเรนซ์แทนที่จะเป็นโรม เพราะฉากหลังเป็นจตุรัสซินยอเรีย (Piazza della Signoria),พาลัซโซ เวคคิโอ (Palazzo Vecchio) และศาลาลันซิ (Loggia dei Lanzi) (ที่ขณะนั้นยังไม่มีรูปปั้นต่าง ๆ) การเลือกฟลอเรนซ์ก็เป็นนัยในการแสดงถึงความมีอำนาจและฐานะของฟลอเรนซ์ในขณะนั้น ในหมู่นักมนุษย์วิทยาถือกันว่าฟลอเรนซ์เป็นโรมหรือเยรุซาเล็มใหม่
ภาพร่างของงานชิ้นนี้ที่ปัจจุบันอยู่ที่เบอร์ลินแสดงให้เห็นว่าเกอร์ลันเดาตั้งใจจะเขียนภาพที่มีลักษณะโบราณกว่าภาพที่เห็นในปัจจุบันเป็นแบบไอคอนตามแบบจิตรกรรมฝาผนังในวัดซานตาโครเชโดยไม่มีภาพเหมือน แต่มาเปลี่ยนแปลงโดยการแบ่งภาพออกเป็นสามตอน: บันได, วัด และฉากหลัง ทางด้านขวาด้านหน้าเป็นภาพพี่เขยของซาสเซ็ตติ กอนฟาโลเนียริ ดิ จุสติเซีย อันโตนิโอ พุชชิ (Gonfaloniere di Giustizia Antonio Pucci), นายจ้างลอเรนโซ เดอ เมดิชิ; ตัวฟรานเชสโกเองและลูกชายเฟเดอริโค ลอเรนโซยกมือทักทายอักโนโล โพลิเซียโน ครูของลูกชายสามคนที่กำลังเดินขึ้นบันไดตามมา (จุยเลียโน (Giuliano di Lorenzo de' Medici), เปียโร (Piero di Lorenzo de' Medici) และ จิโอวานนิ ผู้ต่อมาเป็นพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 ตามด้วยสมาชิกของสถาบันมนุษย์วิทยา ลุยจิ พุลชิ (Luigi Pulci) และ มัตเตโอ ฟรังโค (Matteo Franco) ซาสเซ็ตติชี้ไปทางกลุ่มลูกชายอีกด้านหนึ่งของบันได: กาเลอัซโซ, เทโอโดโร และโคสิโม
ภาพนี้ได้ชื่อว่าเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของเกอร์ลันเดาแสดงภาพเหมือนของคนสำคัญ ๆ ในฟลอเรนซ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่ไม่เหมือนกับงานของบอตติเชลลีที่ก็เขียนภาพของตระกูลเมดิชิเช่นกัน แต่งานของบอตติเชลลีไม่มีลักษณะเก๋ (stylised) หรือ เทิดทูนตัวแบบ (idealised) เท่างานของเกอร์ลันเดา
ชีวิตของนักบุญฟรานซิส > “นักบุญฟรานซิสลุยไฟ”

ฉากนี้ตั้งอยู่ที่มุมขวาบนของผนัง เป็นภาพนักบุญฟรานซิสเทศนาสุลต่านอัล-คามิลแห่งจักรวรรดิออตโตมัน (Al-Kamil) ผู้มีพระราชโองการให้นักบุญฟรานซิสลุยไฟเพื่อเป็นการพิสูจน์ถึงความศรัทธา องค์ประกอบของภาพคล้ายงานของจอตโตในวัดซานตาโครเชโดยมีสุลต่านอยู่กลางภาพ นักบุญฟรานซิสอยู่ทางขวากับหลวงพ่อฟรานซิสกันที่ติดตามมา แต่ความสามารถในการเขียนตัวแบบด้านหน้าที่หันหลังให้ผู้ดูทำให้เป็นงานที่เรียกว่าดีที่สุดในภาพชุดนี้
ชีวิตของนักบุญฟรานซิส > “ปาฏิหาริย์ของแผลศักดิ์สิทธิ์”

ฉากนี้ตั้งอยู่ที่มุมซ้ายล่างของผนัง เป็นภาพนักบุญฟรานซิสคุกเข่าอ้าแขนรับการมาปรากฏตัวของพระเยซูบนกางเขนรับโดยกลุ่มเทวดาเชอรูบิม จิตรกรรมฝาผนังเขียนภายในสิบวัน แม้ว่าองค์ประกอบของภาพจะคล้ายกับงานของจอตโตในวัดซานตาโครเช แต่เกอร์ลันเดาน่าจะได้รับแรงบันดาลใจจากงานแกะหินอ่อนนูนบนแท่นเทศน์ของเบ็นเนเด็ตโต ดา มาเอียโน (Benedetto da Maiano) ในวัดซานตาโครเชเช่นกัน ปาฏิหาริย์ในภาพเกิดขึ้นที่ลาเวอร์นา (La Verna) ที่เห็นปราสาทอยู่ในฉากหลังที่วาดอย่างละเอียดละออรวมทั้งกวางที่วาดอย่างงดงาม  ทางขวาเป็นภาพเมืองริมฝั่งทะเลสาบซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของปิซาที่รวมทั้งมหาวิหารปิซาและหอเอนปิซา
ชีวิตของนักบุญฟรานซิส > “ความตายของนักบุญฟรานซิส”

ฉากสุดท้ายของภาพชุดอยู่ทางมุมล่างซ้ายของผนังเป็นฉากที่เขียนเสร็จภายใน 28 วัน เป็นภาพร่างของนักบุญฟรานซิสที่เสียชีวิตไปแล้วที่นอนอยู่บนแท่นวางร่างผู้เสียชีวิต (catafalque) กลางวัดแบบเรอเนสซองซ์ ล้อมรอบไปด้วยนักบวชและคนอื่น ๆ การวางองค์ประกอบมาจากงานของจอตโตในวัดซานตาโครเชที่จะเห็นได้จากรายละเอียดต่าง ๆ เช่น การวางท่าของนักบวช แต่เกอร์ลันเดาจะเพิ่มรายละเอียดที่ต่างออกไปเช่นฉากหลังที่ยิ่งใหญ่ และท่าทางการตอบรับของบุคคลต่าง ๆ ในภาพ
ชายสามคนทางขวาที่เป็นพ่อและลูกชายกับหลานอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวซาสเซ็ตติ ทางด้านขวาเป็นครูโปลิเซียโนที่ยืนข้างบาโทโลมิโอ โฟนซิโอ (Bartolomeo Fonzio)
ชีวิตของนักบุญฟรานซิส > “นักบุญฟรานซิสชุบชีวิตเด็ก”

ฉากนี้เป็นฉากที่เกิดขึ้นหลังจากนักบุญฟรานซิสเสียชีวิตไปแล้วที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวซาสเซ็ตติฉะนั้นจึงตั้งอยู่ตรงกลางชาเปลไม่อยู่ในลำดับเรื่องตามกาลเวลาที่เกิดขึ้น เป็นภาพการชุบชีวิตของเด็กผู้ชายที่ตายเพราะตกจากพาลัซโซสปินิ เฟโรนิ (Palazzo Spini Feroni) วังในจตุรัสที่อยู่หน้าวัดซานตาทรินิตา จากหลักฐานที่น่าเชื่อถือเกอร์ลันเดาได้รับแรงบันดาลใจจากภาพ “เก็บภาษี” ภายใน ชาเปลบรันคาชชิ (Brancacci Chapel) ที่วาดโดยมาซาชิโอ
เด็กที่ได้รับการชุบชีวิตอยู่กลางองค์ประกอบของภาพ นั่งประสานมือบนที่นอนที่คลุมด้วยผ้าและเครื่องตกแต่งอย่างตะวันออก นักบุญฟรานซิสปรากฏตัวให้พรจากฟ้าด้านบนของภาพ สองข้างภาพเป็นกลุ่มคนที่เห็นเหตุการณ์ ในบรรดาผู้คนก็มีผู้ที่เป็นที่รู้จักกันในฟลอเรนซ์ในสมัยนั้น ผู้หญิงห้าคนทางด้านซ้ายอาจจะเป็นลูกสาวของฟรานเชสโก ซาสเซ็ตติ สามีและคู่หมั้นอยู่ทางขวา ชายคนสุดท้ายของแถวซ้ายแรกคือตัวเกอร์ลันเดาเอง และที่น่าสังเกตอีกอย่างหนึ่งคือสาวใช้ชาวมัวร์ คนอื่น ๆ ทางขวาก็มี มาโซ เดกลิ อัลบิซซิ (Maso degli Albizzi), อักโนโล อัคเชียโอลิ ดิ คัสสาโน (Agnolo Acciaioli di Cassano), ปัลลา สโตรซซิ (Palla Strozzi) และ เนริ ดิ จิโน คัปโปนิ (Neri di Gino Capponi) สองคนสุดท้ายอาจจะเป็นโพลซิอาโนและโฟนซิโอ
นอกจากนั้นฉากนี้ยังมีความสำคัญตรงที่แสดงรายละเอียดของจตุรัสซานตาทรินิตาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 โดยเห็นด้านหน้าวัดที่ยังเป็นแบบโรมาเนสก์, พาลัซโซสปินิ เฟโรนิที่ดูเหมือนป้อมและสะพานซานตาทรินิตา (Ponte Santa Trinita) ก่อนที่จะได้รับการตกแต่ง กลุ่มคนสามคนที่ยืนอยู่ปลายที่นอนว่ากันว่าเป็นผู้รับใช้
ฉากแท่นบูชาเอก

“การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ” เขียนในปี ค.ศ. 1485 ภาพนี้ได้ชื่อว่าเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของเกอร์ลันเดาและของตระกูลการเขียนแบบฟลอเรนซ์ เป็นงานที่มีอิทธิพลมาจากตระกูลการเขียนภาพแบบเฟลมมิชโดยเฉพาะจากงาน “บานพับภาพพอร์ตินาริ” โดย ฮูโก ฟาน เดอร์ เกาะส์ ที่ถูกนำกลับมาฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1483 โดยตระกูลพอร์ตินาริสำหรับวัดซานอีจิดิโอ อิทธิพลที่ได้รับจะเห็นได้จากการวางองค์ประกอบและลักษณะการวาดที่เหมือนจริงของคนเลี้ยงแกะสามคนทางขวาของภาพที่คนหนึ่งเป็นภาพเหมือนตนเอง บนกรอบมีคำจารึก “ผู้ให้ความชื่นชมแก่พระแม่มารี” (“Ipsum quem genuit adoravit Maria”) ซึ่งอาจจะหมายถึงความรู้สึกของเกอร์ลันเดาเอง
นอกจากได้รับอิทธิพลของการเขียนของภาพเขียนเฟล็มมิชแล้วเกอร์ลันเดาก็ยังให้ความสนใจกับการวาดรายละเอียดทุกอย่างในภาพ และแต่ละอย่างที่วาดก็เป็นสัญลักษณ์; ทัศนมิติของภาพมีความรู้สึกว่าเบาและค่อยกลืนหายไปกับฉากหลังที่เป็นรายละเอียดของเนินและเมือง เมืองที่ใกลที่สุดทางขวาเป็นสัญลักษณ์ของเยรุซาเล็มที่มีโดม ด้านหน้าของเมืองมีต้นไม้ที่ตายแล้วซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าได้รับความพ่ายแพ้จากการโจมตี เมืองทางซ้ายคือโรมซึ่งมีที่เก็บศพของออกัสตัส ซีซาร์ และ เฮเดรียนผู้ได้รับคำพยากรณ์เกี่ยวการมากำเนิดของพระเยซู (ผู้ขณะนั้นเชื่อกันว่าถูกบรรจุไว้ใต้ประตูมิลิซี (Torre delle Milizie)) แต่ในตัวเมืองมีวัดที่ดูคล้ายมหาวิหารฟลอเรนซ์ ซึ่งเป็นนัยว่าฟลอเรนซ์คือกรุงโรมใหม่
สองข้างฉากแท่นบูชาขนาบด้วยฟรานเชสโก และนอรา ซาสเซ็ตติผู้อุทิศคุกเข่าถวายความเคารพ
ฉากในภาพเกิดบนลานดอกไม้โดยมีพระแม่มารีอยู่ทางซ้ายด้านหน้าคุกเข่าต่อหน้าพระบุตรที่นอนอยู่หน้าโลงหินโรมันที่มีคำจารึกว่า  “Ense cadens soly mo Pompei Fulvi[us] augur Numen aitquae me conteg[it] urna dabit” ที่เป็นนัยถึงการมากำเนิดของพระเยซูตามคำทำนายของฟุลเวียสที่ถูกสังหารโดยนายทหารโรมันปอมเปย์ผู้ยิ่งใหญ่ (Pompey the Great) ระหว่างการที่โรมันได้รับชัยชนะต่อเยรุซาเล็ม คำพยากรณ์กล่าวว่าจากโลงหินของฟุลเวียสพระผู้เป็นเจ้าจะมากำเนิดซึ่งเป็นนัยถึงชัยชนะของคริสต์ศาสนจักรต่อผู้นอกรีต
ข้าง ๆ แมรีเป็นนักบุญโจเซฟมองไปทางด้านข้าง ฉากหลังมีเทวดาประกาศแก่คนเลี้ยงแกะถึงการมากำเนิดของพระเยซู ขณะที่ทางซ้ายเป็นขบวนของแมไจเดินผ่านซุ้มประตูชัย ที่มีคำจารึกว่า “นักบวชเฮียร์คานัสสร้างซุ้มนี้เพื่อเป็นเกียรติแก่ปอมเปย์ผู้ยิ่งใหญ่” (“Gn[eo] Pompeo Magno Hircanus Pont[ifex] P[osuit]”) ทางซ้ายคนสองคนที่อยู่ติดกับแมไจที่สุดจ้องมาทางแสงที่สว่างเหนือกระท่อมซึ่งเป็นแสงที่อาจจะมาจากดวงดาว หลังโลงหินเป็นวัวและลาซึ่งใช้เป็นสัญลักษณ์ของชาวยิวและชนเผ่าอื่นที่ไม่ใช่คริสเตียน
หินสามก้อนด้านหน้าภาพเป็นนัยถึงซาสเซ็ตติที่ในภาษาอิตาลีหมายถึงหินก้อนเล็ก ๆ บนหินก้อนหนึ่งมีนกโกลด์ฟินช์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของทุกขกิริยาของพระเยซูและการฟื้นชีพของพระองค์
ดูเพิ่ม

นักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิ
โดเมนนิโค เกอร์ลันเดา
ศิลปะคริสต์ศาสนา
จิตรกรรมฝาผนัง
วัดซานตาทรินิตา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ชาเปลซาสเซ็ตติ
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัดซานตาทรินิตา
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม 
ผู้อุทิศฟรานเชสโก ซาสเซ็ตติ
“นักบุญฟรานซิสสละสมบัติ”
“อนุมัติกฎฟรานซิสกัน”
“นักบุญฟรานซิสลุยไฟ”
“ปาฏิหาริย์ของแผลศักดิ์สิทธิ์”
“ความตายของนักบุญฟรานซิส”
“นักบุญฟรานซิสชุบชีวิตเด็ก”
“การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ”
โยบ 6

หนังสือโยบ บทที่ 6
| โยบ 6 |
| --- | --- |
← โยบ 5โยบ 7 →
หนังสือโยบทั้งเล่มในฉบับเลนินกราด (ค.ศ. 1008) จากฉบับสำเนาเก่า
หนังสือ: หนังสือโยบ
ภาคในคัมภีร์ฮีบรู: เคทูวีม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ฮีบรู: 3
หมวดหมู่: Sifrei Emet
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาเดิม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 18
โยบ 6 (อังกฤษ: Job 6) เป็นบทที่ 6 ของหนังสือโยบในคัมภีร์ฮีบรูหรือพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ ไม่ทราบว่าผู้เขียนหนังสือโยบเป็นใคร นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าเขียนขึ้นราวศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสกาล บทที่ 6 ของหนังสือโยบบันทึกคำกล่าวของโยบ เป็นส่วนหนึ่งของส่วนบทสนทนาของหนังสือที่ประกอบด้วยโยบ 3:1-31:40
ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 27 วรรค
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่  ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)
ยังมีฉบับแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) บางสำเนาต้นฉบับที่หลงเหลือในเซปทัวจินต์ ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B;  {\mathfrak {G}}B; ศตวรรษที่ 4) ฉบับซีนาย (Codex Sinaiticus; S; BHK:  {\mathfrak {G}}S; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A;  {\mathfrak {G}}A; ศตวรรษที่ 5)
วิเคราะห์

โครงสร้างของหนังสือเป็นดังต่อไปนี้:
บทนำ (บทที่ 1–2)
บทสนทนา (บทที่ 3–31)
การตัดสิน (32:1–42:6)
บทส่งท้าย (42:7–17)
ในโครงสร้างนี้ บทที่ 6 ถูกรวมอยู่ในส่วนบทสนทนาที่มีโครงสร้างดังต่อไปนี:
การแช่งตนเองและการคร่ำครวญให้ตนเองของโยบ (3:1–26)
รอบที่หนึ่ง (4:1–14:22)
เอลีฟัส (4:1–5:27)
โยบ (6:1–7:21)
โยบกล่าวกับเพื่อน ๆ (6:1–30)
เค้าโครงคำบ่นของโยบ (6:1–7)
คำร้องขอของโยบ (6:8–13)
ความล้มเหลวของเพื่อน ๆ ในการดูแล (6:14–23)
คำท้าทายถึงเพื่อน ๆ (6:24–30)
โยบทูลต่อพระเจ้า (7:1–21)
ความยากลำบากของชีวิตมนุษย์ (7:1–8)
ความมีอายุสั้นของชีวิตมนุษย์ (7:9–16)
ทำไม? นานเท่าใด? (7:17–21)
บิลดัด (8:1–22)
โยบ (9:1–10:22)
โศฟาร์ (11:1–20)
โยบ (12:1–14:22)
รอบที่สอง (15:1–21:34)
รอบที่สาม (22:1–27:23)
บทคั่น – บทกวีสรรเสริญปัญญา (28:1–28)
การสรุปของโยบ (29:1–31:40)
ส่วนบทสนทนาเขียนด้วยรูปแบบบทกวีที่มีวากยสัมพันธ์และไวยากรณ์ที่มีลักษณะเฉพาะตัว บทที่ 6 และ 7 บันทึกคำตอบของโยบหลังคำพูดแรกของเอลีฟัส (ในบทที่ 4 และ 5) ซึ่งแบ่งได้เป็น 2 ส่วนหลัก:
โยบ 6: โยบตอบคำพูดที่เข้าใจผิดของเอลีฟัส
โยบ 7: โยบทูลต่อพระเจ้า
รูปแบบที่สนทนากับเพื่อน ๆ ก่อนและจึงหันไปทูลต่อพระเจ้าเป็นรูปแบบการพูดของโยบต่อทั้งบทสนทนา
ในบทที่ 6 ส่วนนำ (วรรค 1) และเค้าโครงคำบ่นของโยบ (วรรค 2–7) ตามด้วยการร้องขอของโยบ (วรรค 8-13) และคำตำหนิของเขาต่อการดูแลที่ล้มเหลวของเพื่อน ๆ (วรรค 14–23) จากนั้นจึงปิดท้ายด้วยการท้าท้ายเพื่อน ๆ (วรรค 24–30) วัตถุประสงค์หลักของบทที่ 6 คือ "เพื่อชี้ให้เห็นว่าคำอธิบายของเพื่อนในแง่จารีตเกี่ยวสภาพเลวร้ายในปัจจุบันของโยบนั้นเป็นคำพูดที่ไม่ละเอียดอ่อนและเป็นการโป้ปด'
ดูเพิ่ม

ชัดดาย (องค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์)
เชบา
เทมา
ส่วนในคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้อง: โยบ 1, โยบ 4
บรรณานุกรม

Alter, Robert (2010). The Wisdom Books: Job, Proverbs, and Ecclesiastes: A Translation with Commentary. W.W. Norton & Co. ISBN 978-0393080735.
Coogan, Michael David (2007).  Coogan, Michael David; Brettler, Marc Zvi; Newsom, Carol Ann; Perkins, Pheme (บ.ก.). The New Oxford Annotated Bible with the Apocryphal/Deuterocanonical Books: New Revised Standard Version, Issue 48 (Augmented 3rd ed.). Oxford University Press. ISBN 9780195288810.
Crenshaw, James L. (2007). "17. Job".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 331–355. ISBN 978-0199277186. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Estes, Daniel J. (2013).  Walton, John H.; Strauss, Mark L. (บ.ก.). Job. Teach the Text Commentary Series. United States: Baker Publishing Group. ISBN 9781441242778.
Farmer, Kathleen A. (1998). "The Wisdom Books".  ใน McKenzie, Steven L.; Graham, Matt Patrick (บ.ก.). The Hebrew Bible Today: An Introduction to Critical Issues. Westminster John Knox Press. ISBN 978-0-66425652-4.
Halley, Henry H. (1965). Halley's Bible Handbook: an abbreviated Bible commentary (24th (revised) ed.). Zondervan Publishing House. ISBN 0-310-25720-4.
Kugler, Robert; Hartin, Patrick J. (2009). An Introduction to the Bible. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-4636-5.
Walton, John H. (2012). Job. United States: Zondervan. ISBN 9780310492009.
Wilson, Lindsay (2015). Job. United States: Wm. B. Eerdmans Publishing Company. ISBN 9781467443289.
Würthwein, Ernst (1995). The Text of the Old Testament. แปลโดย Rhodes, Erroll F. Grand Rapids, MI: Wm. B. Eerdmans. ISBN 0-8028-0788-7. สืบค้นเมื่อ January 26, 2019.
แหล่งข้อมูลอื่น

คำแปลในศาสนายูดาห์:
Iyov - Job - Chapter 5 (Judaica Press) translation [with Rashi's commentary] at Chabad.org
คำแปลในศาสนาคริสต์:
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
Book of Job Chapter 6. Various versions
Book of Job หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox Various versions
โยบ 6. ยูเวอร์ชัน
"โยบผู้ทนทุกข์" โดย Gerard Seghers (ค.ศ. 1591–1651)
โยบ 7

หนังสือโยบ บทที่ 7
| โยบ 7 |
| --- | --- |
← โยบ 6โยบ 8 →
หนังสือโยบทั้งเล่มในฉบับเลนินกราด (ค.ศ. 1008) จากฉบับสำเนาเก่า
หนังสือ: หนังสือโยบ
ภาคในคัมภีร์ฮีบรู: เคทูวีม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ฮีบรู: 3
หมวดหมู่: Sifrei Emet
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาเดิม
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 18
โยบ 7 (อังกฤษ: Job 7) เป็นบทที่ 7 ของหนังสือโยบในคัมภีร์ฮีบรูหรือพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ ไม่ทราบว่าผู้เขียนหนังสือโยบเป็นใคร นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าเขียนขึ้นราวศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสกาล บทที่ 7 ของหนังสือโยบบันทึกคำกล่าวของโยบ เป็นส่วนหนึ่งของส่วนบทสนทนาของหนังสือที่ประกอบด้วยโยบ 3:1-31:40
ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 21 วรรค
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่  ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)
ยังมีฉบับแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) บางสำเนาต้นฉบับที่หลงเหลือในเซปทัวจินต์ ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B;  {\mathfrak {G}}B; ศตวรรษที่ 4) ฉบับซีนาย (Codex Sinaiticus; S; BHK:  {\mathfrak {G}}S; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A;  {\mathfrak {G}}A; ศตวรรษที่ 5)
วิเคราะห์

โครงสร้างของหนังสือเป็นดังต่อไปนี้:
บทนำ (บทที่ 1–2)
บทสนทนา (บทที่ 3–31)
การตัดสิน (32:1–42:6)
บทส่งท้าย (42:7–17)
ในโครงสร้างนี้ บทที่ 7 ถูกรวมอยู่ในส่วนบทสนทนาที่มีโครงสร้างดังต่อไปนี:
การแช่งตนเองและการคร่ำครวญให้ตนเองของโยบ (3:1–26)
รอบที่หนึ่ง (4:1–14:22)
เอลีฟัส (4:1–5:27)
โยบ (6:1–7:21)
โยบกล่าวกับเพื่อน ๆ (6:1–30)
เค้าโครงคำบ่นของโยบ (6:1–7)
คำร้องขอของโยบ (6:8–13)
ความล้มเหลวของเพื่อน ๆ ในการดูแล (6:14–23)
คำท้าทายถึงเพื่อน ๆ (6:24–30)
โยบทูลต่อพระเจ้า (7:1–21)
ความยากลำบากของชีวิตมนุษย์ (7:1–8)
ความมีอายุสั้นของชีวิตมนุษย์ (7:9–16)
ทำไม? นานเท่าใด? (7:17–21)
บิลดัด (8:1–22)
โยบ (9:1–10:22)
โศฟาร์ (11:1–20)
โยบ (12:1–14:22)
รอบที่สอง (15:1–21:34)
รอบที่สาม (22:1–27:23)
บทคั่น – บทกวีสรรเสริญปัญญา (28:1–28)
การสรุปของโยบ (29:1–31:40)
ส่วนบทสนทนาเขียนด้วยรูปแบบบทกวีที่มีวากยสัมพันธ์และไวยากรณ์ที่มีลักษณะเฉพาะตัว บทที่ 6 และ 7 บันทึกคำตอบของโยบหลังคำพูดแรกของเอลีฟัส (ในบทที่ 4 และ 5) ซึ่งแบ่งได้เป็น 2 ส่วนหลัก:
โยบ 6: โยบตอบคำพูดที่เข้าใจผิดของเอลีฟัส
โยบ 7: โยบทูลต่อพระเจ้า
รูปแบบที่สนทนากับเพื่อน ๆ ก่อนและจึงหันไปทูลต่อพระเจ้าเป็นรูปแบบการพูดของโยบต่อทั้งบทสนทนา
บทที่ 7 เป็น 'กวีนิพนธ์ที่สมดุล' ประกอบด้วย 3 ส่วน แต่ละส่วนประกบหน้าหลังด้วยคำกล่าวเปิดเกี่ยวกับสภาวะของมนุษย์และคำกล่าวปิดที่ทูลคร่ำครวญต่อพระเจ้า:
| ส่วน# | วรรค | คำกล่าวเปิด | คำกล่าวปิด |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1–8 | 1–2 | 7–8 |
| 2 | 9–16 | 9–10 | 15–16 |
| 3 | 17–21 | 17–18 | 21 |
การเปลี่ยนจุดเน้นของคำกล่าวของโยบปรากฏชัดเจนในวรรค 7-8 ดังนั้น "พระองค์" ในวรรค 12, 14, 16 และ 21 จึงเป็นที่ชัดเจนว่าเป็นสรรพนามบุรุษที่ 2 ที่หมายถึงพระยาห์เวห์
ดูเพิ่ม

แดนคนตาย
บาป
ฝันร้าย
ฝี
ส่วนในคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้อง: ปฐมกาล 1, ปฐมกาล 2, โยบ 1, โยบ 6
บรรณานุกรม

Alter, Robert (2010). The Wisdom Books: Job, Proverbs, and Ecclesiastes: A Translation with Commentary. W.W. Norton & Co. ISBN 978-0393080735.
Coogan, Michael David (2007).  Coogan, Michael David; Brettler, Marc Zvi; Newsom, Carol Ann; Perkins, Pheme (บ.ก.). The New Oxford Annotated Bible with the Apocryphal/Deuterocanonical Books: New Revised Standard Version, Issue 48 (Augmented 3rd ed.). Oxford University Press. ISBN 9780195288810.
Crenshaw, James L. (2007). "17. Job".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 331–355. ISBN 978-0199277186. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Estes, Daniel J. (2013).  Walton, John H.; Strauss, Mark L. (บ.ก.). Job. Teach the Text Commentary Series. United States: Baker Publishing Group. ISBN 9781441242778.
Farmer, Kathleen A. (1998). "The Wisdom Books".  ใน McKenzie, Steven L.; Graham, Matt Patrick (บ.ก.). The Hebrew Bible Today: An Introduction to Critical Issues. Westminster John Knox Press. ISBN 978-0-66425652-4.
Halley, Henry H. (1965). Halley's Bible Handbook: an abbreviated Bible commentary (24th (revised) ed.). Zondervan Publishing House. ISBN 0-310-25720-4.
Kugler, Robert; Hartin, Patrick J. (2009). An Introduction to the Bible. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-4636-5.
Walton, John H. (2012). Job. United States: Zondervan. ISBN 9780310492009.
Wilson, Lindsay (2015). Job. United States: Wm. B. Eerdmans Publishing Company. ISBN 9781467443289.
Würthwein, Ernst (1995). The Text of the Old Testament. แปลโดย Rhodes, Erroll F. Grand Rapids, MI: Wm. B. Eerdmans. ISBN 0-8028-0788-7. สืบค้นเมื่อ January 26, 2019.
แหล่งข้อมูลอื่น

คำแปลในศาสนายูดาห์:
Iyov - Job - Chapter 7 (Judaica Press) translation [with Rashi's commentary] at Chabad.org
คำแปลในศาสนาคริสต์:
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
Book of Job Chapter 7. Various versions
Book of Job หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox Various versions
โยบ 7. ยูเวอร์ชัน
"โยบผู้ทนทุกข์" โดย Gerard Seghers (ค.ศ. 1591–1651)
โอคิชิทอ

| --- | --- |
โอกิมาคอง เลพิน แสดงให้เห็นถึงเทคนิค
มุ่งเน้น: การต่อสู้
ประเทศต้นกำเนิด:  แคนาดา
ต้นตำรับ: เทคนิคการต่อสู้ครีแบบดั้งเดิม, ยูโด, เทควันโด, ฮับกิโด
กีฬาโอลิมปิก: ไม่บรรจุ
จอร์จ เลพิน (ยืน) กับอาวุธกันสต็อกคลับ และ เวิร์น ฮาร์เปอร์ (นั่ง) กับขนนกอินทรีประดับศีรษะ
โอคิชิทอ (อังกฤษ: Okichitaw) เป็นศิลปะการต่อสู้ที่มีรากฐานมาจาก กลุ่มปฐมชาติครีที่ราบ ที่ก่อตั้งและพัฒนาโดยนักต่อสู้ป้องกันตัวชาวแคนาดาชื่อ จอร์จ เจ.เลพิน
การฝึกฝน

อาวุธเป็นสิ่งที่ได้รับการแนะนำในช่วงต้นของการฝึกฝน เนื่องด้วยอิทธิพลของอาวุธมีส่วนเกี่ยวข้องกับเทคนิคการประชิดตัว
อาวุธหลักของโอคิชิทอคือสต็อกคลับ (nontoni towin mistik) อาวุธนี้ เดิมนำมาจากพานท้ายของปืนไรเฟิล แม้ว่ารุ่นหลังจะทำการสลักเป็นรูปจำลองของพานท้ายปืนไรเฟิล และกันสต็อกของชาวที่ราบจะมีลักษณะข้อศอกในพานท้ายทั้งในแบบยาวและสั้น
ขวานโทมาฮอว์ก, ทวนสั้นและยาว รวมถึงกริชที่ราบ ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของการฝึกฝนโอคิชิทอขั้นพื้นฐาน
ปรัชญา > ทิศทั้งสี่

ในหมู่ชนพื้นเมืองของทวีปอเมริกาเหนือ ต่างให้ความสำคัญต่อทิศทั้งสี่ ในการฝึกฝนแต่ละวัน ทิศทั้งสี่จะถูกใช้เมื่อท้าทายการโจมตี ด้วยแนวคิด: การตอบสนองคือกลยุทธในช่วงเสี้ยวของวินาที (ทิศตะวันออก) และกระบวนท่าคือการเคลื่อนไหวที่มาพร้อมกับพลังและความมุ่งมั่น (ทิศใต้) เพื่อที่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะถูกควบคุมโดยกลยุทธ (ทิศเหนือ) ก่อนที่จะจัดการส่งลงไปในท้ายที่สุด (ทิศตะวันตก) โดยเทคนิคทั้งหมดจะปฏิบัติให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมด้วยความเคารพและการยับยั้งชั่งใจขั้นสูงสุด
แหล่งข้อมูลอื่น

Native Canadian Centre of Toronto - Home เก็บถาวร 2019-09-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Native Martial Arts เก็บถาวร 2009-04-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
creeculture.ca เก็บถาวร 2013-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กันสต็อกคลับของชาวครีที่ราบ (เป็นรุ่นสำหรับฝึกฝนที่ปราศจากใบมีด)
ฐิภารินทร์ ยอดธนาสวัสดิ์

| กล้วย คลองหอยโข่ง  |
| --- | --- |
เกิด: 20 ตุลาคม พ.ศ. 2532 (35 ปี) อังคณา แซ่หลี อำเภอคลองหอยโข่ง จังหวัดสงขลา ประเทศไทย
อาชีพ: นักร้อง นักแสดง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2551–ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: ศิลปินในนาม "กล้วยคลองหอยโข่ง"  สาลี่ จากละคร ตะวันเดือด แจ๋ว จากซีรีส์ชุด สุภาพบุรุษจุฑาเทพ
สังกัด: สหภาพดนตรี (2558–2559) เจ้าพระยา เรคคอร์ด ในเครือสหภาพดนตรี (2559–2560) WeFinMusic (2560–ปัจจุบัน)
กล้วย คลองหอยโข่ง หรือ ชมชนา คชฐิติคุณ (เกิด 20 ตุลาคม พ.ศ. 2532) เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงที่มีชื่อเสียงในปัจจุบันจากผลงานเพลงดัง ผัวทิ้ง, โสดผัวทิ้ง, อยากมีสามี ทั้งนี้ยังเคยเป็นนักแสดงสังกัดช่อง 3 และปัจจุบันรับงานแสดงอิสระ อีกด้วย
ประวัติ

กล้วย คลองหอยโข่ง หรือ ชมชนา คชฐิติคุณ มีชื่อและนามสกุลเดิมว่า อังคณา แซ่หลี
ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น ฐิภารินทร์ ยอดธนาสวัสดิ์ และเปลี่ยนชื่ออีกครั้งว่า ชมชนา คชฐิติคุณ ชื่อเล่น กล้วย เกิดที่อำเภอคลองหอยโข่ง จังหวัดสงขลา กล้วยจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จาก โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย 2 ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ จากวิทยาลัยเทคโนโลยีพณิชยการหาดใหญ่ และ ระดับอุดมศึกษา จากคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
กล้วยเข้าสู่วงการบันเทิงโดยเข้าประกวดเวที ดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล ซึ่งได้ คัดเลือกเป็นตัวแทนของภาคใต้ ในปี พ.ศ. 2549 กล้วยได้รับรางวัล ชนะเลิศ จากเวทีการประกวด " Panasonic Star Challenge 2006 " ในประเภท นักร้องเดี่ยว ระดับประเทศ
ในปี พ.ศ. 2551 กล้วยได้เข้าประกวดในรายการ TheSinger ของทางช่อง 3 ผ่านเข้ารอบ ใช้ชื่อในรายการว่า กล้วย R5 หลังจากนั้นก็ได้รับโอกาสจากผู้ใหญ่ทางช่อง 3 ให้ร้องเพลงประกอบละครสุดแต่ใจจะไขว่คว้า  และร่วมแสดงละครร่วมด้วย  หลังจากนั้นก็มีผลงานละครเรื่อยมา
ในปี พ.ศ. 2553 กล้วย เคยเข้าประกวดเดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 6 เป็นตัวแทนจากภาคใต้ และเข้ารอบ 22 คน แต่ไม่เข้ารอบ 8 คนสุดท้าย
ในปี พ.ศ. 2557 กล้วยได้รับโอกาสจากค่าย สหภาพดนตรี เริ่มจากคำชักชวนของ พิษณุ นิ่มสกุล  เข้ามารู้จักกับอาจารย์วสุ ห้าวหาญ  และเทสเสียงกับทางค่ายจนผ่านใช้ชื่อในฐานะศิลปินว่า กล้วย คลองหอยโข่ง และมีผลงานเพลงออกมาเพลงแรกคือ เพลงผัวทิ้ง ค่าย สหภาพลูกทุ่ง ต่อมาเปลี่ยนชื่อค่ายเป็นเจ้าพระยา เรคคอร์ด ในเครือ มิวสิกมูฟเอนเตอร์เทนเมนต์ ปัจจุบันสังกัดค่าย WeFinMusic