stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สรีรวิทยาระบบนิเวศ
สรีรวิทยาระบบนิเวศของพืช

สรีรวิทยาระบบนิเวศของพืชเป็นวิทยาศาสตร์เชิงทดลองที่พยายามอธิบายกลไกทางสรีรวิทยาพื้นฐานภายใต้ขอบเขตของการสังเกตภายในระบบนิเวศ นักวิทยาศาสตร์ทางด้านสรีรวิทยาระบบนิเวศจะตอบคำถามเกี่ยวกับการควบคุมการเจริญเติบโต การสืบพันธุ์ การอยู่รอด ความอุดมสมบูรณ์และการกระจายทางภูมิศาสตร์ของพืชในฐานะที่กระบวนการเหล่านี้ได้รับผลจากปฏิสัมพันธ์ระหว่างพืชกับสภาวะแวดล้อมทางกายภาพ ชีวภาพ และสารเคมี  รูปแบบทางสรีรวิทยาระบบนิเวศเหล่านี้ ช่วยให้เราเข้าใจความสำคัญและหน้าที่ของลักษณะเฉพาะของพืชและวิวัฒนาการ คำถามทางสรีรวิทยาระบบนิเวศจะได้มาจากการบูรณาการในระดับสูง เช่น "ระบบนิเวศ"ในความหมายที่กว้างที่สุดซึ่งรวมถึงเกษตรกรรม พืชสวน การป่าไม้ และวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม อย่างไรก็ตามคำอธิบายของสรีรวิทยาระบบนิเวศมักต้องการความเข้าใจกลไกในระดับล่างของการบูรณาการ (สรีรวิทยา ชีวเคมี ชีวฟิสิกส์ ชีววิทยาโมเลกุล) นอกจากนี้ปัญหาสังคมจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับการเกษตร การเปลี่ยนแปลงด้านสิ่งแวดล้อมหรือการอนุรักษ์ธรรมชาติจะได้รับประโยชน์จากมุมมองของสรีรวิทยาระบบนิเวศ  สรีรวิทยาระบบนิเวศสมัยใหม่จึงต้องมีความเข้าใจที่ดีทั้งทางด้านกลไกระดับโมเลกุลและกระบวนการทำงานของพืชทั้งต้นในบริบทของสิ่งแวดล้อม
ในหลายกรณีสัตว์สามารถที่จะหลบหนีสภาพแวดล้อมต่างๆที่เปลี่ยนแปลงหรือไม่เหมาะสม เช่นความร้อน ภัยแล้ง ความหนาวเย็นหรือน้ำท่วมในขณะที่พืชไม่สามารถที่จะเคลื่อนย้ายออกไปดังนั้นจึงต้องอดทนต่อสภาพแวดล้อมไม่พึงประสงค์หรือหายนภัย พืชจึงมียีนที่ช่วยในการปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อม สิ่งนี้เป็นสมมติฐานที่ยีนจำนวนมากมีความจำเป็นต่อพืชเพื่อปรับให้เข้ากับสภาวะที่เปลี่ยนแปลงไปได้ในระดับกว้าง
สรีรวิทยาระบบนิเวศของพืช > อุณหภูมิ

เพื่อตอบสนองต่ออุณหภูมิที่สุดขั้ว พืชสามารถผลิตโปรตีนหลายชนิดที่ปกป้องตัวเองจากผลกระทบของการเกิดน้ำแข็งและลดลงของการเร่งปฏิกิริยาของเอนไซม์ที่อุณหภูมิต่ำและ การเพิ่มการเสียสภาพของเอนไซม์และการหายใจแสง (photorespiration) ที่อุณหภูมิสูง ขณะที่อุณหภูมิลดลง การผลิตโปรตีนแอนติฟรีซและดีไฮดรินเพิ่มขึ้น ขณะที่อุณหภูมิเพิ่มขึ้นพืชจะผลิตโปรตีน heat shock พืชยังสามารถปรับรูปร่างเพื่อให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิในระยะยาว ตัวอย่างเช่นเพื่อป้องกันการเกิดน้ำแข็ง พืชจะสร้างผนังเซลล์ที่หนาและแข็งแรง (โดยเพิ่ม lignification) เพื่อให้น้ำแข็งที่เกิดขึ้นค้างอยู่ในระหว่างเซลล์ (ใน apoplast) และไม่ได้อยู่ในเซลล์ (ในไซโทพลาซึม) เยื่อหุ้มเซลล์ยังได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิและอาจทำให้เยื้อหุ้มเกิดการสูญเสียสภาพการเป็นของเหลวและกลายเป็นเจลในสภาพเย็นหรือรั่วในสภาพอากาศร้อน สิ่งนี้จะมีผลต่อการเคลื่อนไหวของสารผ่านเยื่อหุ้ม พืชป้องกันสถานการณืนี้โดยเพิ่มกรดไขมันไม่อิ่มตัวในองค์ประกอบของเยื่อหุ้มในสภาพอากาศหนาวเย็นมากขึ้น ส่วนในสภาพอากาศร้อนจะเพิ่มกรดไขมันอิ่มตัวเข้าไปในเยื่อหุ้ม
สรีรวิทยาระบบนิเวศของพืช > ลม

ลมแรงอาจมีผลต่อพืชโดยการถอนรากถอนโคนหรือทำลายใบ ตัวอย่างของการปรับตัวของพืชเพื่อป้องกันความเสียหายจากลม เช่น สร้างใบที่มี คิวติเคิลหนาและระบบรากขนาดใหญ่ เหตุผลหนึ่งที่ต้นไม้ผลัดใบในฤดูใบไม้ร่วงคือการลดพื้นที่ผิวและทำให้มีโอกาสสัมผัสกับลมน้อยลง
สรีรวิทยาระบบนิเวศของพืช > น้ำ

การมีน้ำมากเกินไปหรือน้อยเกินไปสามารถทำลายพืชได้ ถ้ามีน้ำน้อยเกินไปเนื้อเยื่อจะคายน้ำและพืชอาจจะตาย ถ้าดินนั้นถูกน้ำท่วมขัง ดินจะขาดอากาศ สามารถฆ่ารากได้ หากเนื้อเยื่อสูญเสียน้ำมาก พืชจะสร้างกรดแอบไซซิก เพื่อปิดปากใบปิด ลดการสูญเสียน้ำและยังช่วยกระตุ้นการเจริญเติบโตของรากเพื่อเพิ่มปริมาณน้ำ ข้าวโพดและข้าวสามารถผลิตแอเรนไคมา ซึ่งเป็นช่องกลวงในเนื้อเยื่อทำให้อากาศเข้าได้
สรีรวิทยาระบบนิเวศของพืช > ความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์

ความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ ในบรรยากาศจะเพิ่มขึ้นเนื่องจากการตัดไม้ทำลายป่าและการเผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิล พืชใช้คาร์บอนไดออกไซด์  เป็นสารตั้งต้นในการสังเคราะห์ด้วยแสงเคยคิดว่าอัตราการสังเคราะห์ด้วยแสงเพิ่มขึ้นเมื่อความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์เพิ่มขึ้น  และนำไปสู่การเจริญเติบโตเพิ่มขึ้น การศึกษาการใช้เพิ่มความเข้มข้นในสภาวะไม่มีอากาศ พบว่าผลผลิตพืชเพิ่มขึ้นเพียง 8%.  การศึกษาชิ้นงานใน ตัวอย่างพืชแห้งได้แสดงให้เห็นว่าจำนวนของปากใบบนใบลดลงในช่วง 150 ปีที่ผ่านมาซึ่งมีความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์เพิ่มขึ้น ปากใบทำให้คาร์บอนไดออกไซด์เข้าสู่ใบ แต่จะปล่อยน้ำออกในเวลาเดียวกัน พืชจึงต้องเพิ่มความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ โดยมีปากใบน้อยลง  ระดับของไนโตรเจนลดลงเมื่อพืชปลูกที่ที่มีคาร์บอนไดออกไซด์ สูง เนื่องจากพืชต้องการ rubisco น้อยกว่าในการตรึงคาร์บอนไดออกไซด์จำนวนเท่าเดิม ระดับของจุลธาตุอื่น ๆ ลดลงเช่นกันซึ่งอาจมีผลในด้านโภชนาการของมนุษย์ในอนาคต
สรีรวิทยาระบบนิเวศของสัตว์

George A. Bartholomew (1919-2006) เป็นผู้ก่อตั้งสรีรวิทยาระบบนิเวศของสัตว์ เขาทำหน้าที่ในคณะที่ UCLA จากปี 1947 - 1989   Knut Schmidt - Nielsen (1915-2007) ยังเป็นผู้ให้ข้อมูลสำคัญในวิทยาศาสตร์สาขานี้รวมทั้งสรีรวิทยาเปรียบเทียบ
Hermann Rahn (1912-1990) เป็นผู้นำระดับเริ่มแรกในด้านสรีรวิทยาสิ่งแวดล้อม สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาสัตววิทยาจากมหาวิทยาลัยโรเชสเตอร์ (1933) Rahn เริ่มสอนสรีรวิทยาที่มหาวิทยาลัยโรเชสเตอร์ในปี 1941 เขาร่วมมือกับ Wallace O. Fenn เผยแพร่ผลงานเรื่องการวิเคราะห์ทางภาพของการแลกเปลี่ยนก๊าซในระบบทางเดินหายใจในปี 1955 บทความนี้รวมแผนภาพของ O2-CO2 และเป็นพื้นฐานของงานในอนาคตของ Rahn งานวิจัยของ Rahn นำแผนภาพที่ได้นี้ไปพัฒนาการแพทย์ด้านการบินและความก้าวหน้าในการหายใจที่ระดับความสูง Rahn เข้าร่วมงานกับ University at Buffalo ในปี 1956 และได้เป็นหัวหน้าภาควิชาสรีรวิทยาซึ่งเขาได้พัฒนาศูนย์การวิจัยระดับนานาชาติในด้านสรีรวิทยาสิ่งแวดล้อม
ดูเพิ่ม

Bennett, A. F. (2005). "The academic genealogy of George A. Bartholomew". Integrative and Comparative Biology. 45 (2): 231–233. doi:10.1093/icb/45.2.231. ISSN 1540-7063. {{cite journal}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |coauthors= ถูกละเว้น แนะนำ (|author=) (help)
Bradshaw, Sidney Donald (2003). Vertebrate ecophysiology: an introduction to its principles and applications. Cambridge, U.K.: Cambridge University Press. p. xi + 287 pp. ISBN 0-521-81797-8.
Calow, P. (1987). Evolutionary physiological ecology. Cambridge: Cambridge University Press. p. 239 pp. ISBN 0-521-32058-5.
Karasov, W. H. (2007). Physiological ecology: how animals process energy, nutrients, and toxins. Princeton, NJ: Princeton University Press. p. xv + 741 pp. ISBN 978-0-691-07453-5. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |coauthors= ถูกละเว้น แนะนำ (|author=) (help)
Lambers, H. (1998). Plant physiological ecology. New York: Springer-Verlag. ISBN 0-387-98326-0.
Larcher, W. (2001). Physiological plant ecology (4th ed.). Springer. ISBN 3-540-43516-6.
McNab, B. K. (2002). The physiological ecology of vertebrates: a view from energetics. Ithaca and London: Comstock Publishing Associates. xxvii + 576 pp. ISBN 0-8014-3913-2.
Sibly, R. M. (1986). Physiological ecology of animals: an evolutionary approach. Oxford: Blackwell Scientific Publications. p. 179 pp. ISBN 0-632-01494-6. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |coauthors= ถูกละเว้น แนะนำ (|author=) (help)
Spicer, J. I., and K. J. Gaston. 1999. Physiological diversity and its ecological implications. Blackwell Science, Oxford, U.K. x + 241 pp.
Tracy, C. R. (1982). "What is physiological ecology?". Bulletin of the Ecological Society of America (Bull. Ecol. Soc. Am.). 63: 340–347. ISSN 0012-9623. {{cite journal}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |coauthors= ถูกละเว้น แนะนำ (|author=) (help). Definitions and Opinions by: G. A. Bartholomew, A. F. Bennett, W. D. Billings, B. F. Chabot, D. M. Gates, B. Heinrich, R. B. Huey, D. H. Janzen, J. R. King, P. A. McClure, B. K. McNab, P. C. Miller, P. S. Nobel, B. R. Strain.
The Keeling Curve ของความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ในอากาศที่วัดที่ Mauna Loa Observatory
สรีรวิทยาไต

สรีรวิทยาไต เป็นการศึกษาสรีรวิทยาของไต อันครอบคลุมการทำหน้าที่ทุกอย่างของไต รวมถึงการดูดซึมกลับซึ่งกลูโคส กรดอะมิโน และสารโมเลกุลเล็กอื่น การกำกับแร่ธาตุโซเดียม โพแทสเซียมและอิเล็กโทรไลต์อื่น การกำกับสมดุลของเหลวและความดันเลือด การธำรงสมดุลกรด-เบส การผลิตฮอร์โมนหลายชนิด รวมถึงอีรีโทรปอยอีติน และการปลุกฤทธิ์วิตามินดี
สรีรวิทยาไตส่วนมากศึกษาที่ระดับหน่วยไต อันเป็นหน่วยทำหน้าที่เล็กที่สุดของไต แต่ละหน่วยเริ่มต้นด้วยส่วนกรองซึ่งกรองเลือดที่เข้าสู่ไต ของเหลวที่กรองได้จะไหลตามความยาวของหน่วยไต ซึ่งเป็นโครงสร้างรูปท่อบุด้วยเซลล์ที่เปลี่ยนไปทำหน้าที่เฉพาะชั้นเดียวและล้อมรอบด้วยหลอดเลือดฝอย หน้าที่หลักของเซลล์บุเหล่านี้ คือ การดูดน้ำและสารโมเลกุลเล็กจากของเหลวที่กรองได้กลับเข้าสู่เลือด และหลั่งของเสียจากเลือดออกมาเป็นปัสสาวะ
การทำหน้าที่ที่เหมาะสมของไตจำเป็นต้องได้รับและกรองเลือดอย่างเพียงพอ การกรองเกิดขึ้นในระดับที่เห็นด้วยกล้องจุลทรรศน์โดยหน่วยกรองหลายแสนหน่วย เรียก เม็ดไต (renal corpuscle) ซึ่งแต่ละหน่วยประกอบด้วยโกลเมอรูลัสและโบว์แมนแคปซูล การประเมินการทำหน้าที่ของไตสากลมักใช้การประมาณอัตราการกรอง เรียก อัตราการกรองของโกลเมอรูลัส (glomerular filtration rate; GFR)
หน้าที่ของไต

หน้าที่ของไตสามารถแบ่งได้เป็นสามกลุ่ม คือ การหลั่งฮอร์โมน การสร้างกลูโคส (gluconeogenesis) และภาวะธำรงดุลนอกเซลล์ของ pH และองค์ประกอบของเลือด หน่วยไตเป็นหน่วยที่ทำหน้าที่ของไต
หน้าที่ของไต > การหลั่งฮอร์โมน

การหลั่งอีรีโทรปอยอีติน (erythropoietin) ซึ่งกำกับการผลิตเม็ดเลือดแดงในไขกระดูก
การหลั่งเรนิน ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญในระบบเรนิน-แองจิโอเทนซิน-อัลโดสเตอโรน (renin-angiotensin-aldosterone system)
การหลั่งรูปกัมมันต์ของวิตามินดี (แคลซิไตรออล, calcitriol) และพรอสตาแกลนดิน (prostaglandin)
หน้าที่ของไต > การสร้างกลูโคส

ไตในมนุษย์สามารถผลิตกลูโคสได้จากแลกเตด กลีเซอรอลและกลูตามีน ไตรับผิดชอบการสร้างกลูโคสเกือบครึ่งหนึ่งของทั้งหมดในมนุษย์ที่อดอาหาร การกำกับการผลิตกลูโคสในไตเป็นฤทธิ์ของอินซูลิน แคตีโคลามีนและฮอร์โมนอื่น การสร้างกลูโคสของไตเกิดขึ้นในไตส่วนนอก ส่วนไตส่วนในไม่สามารถผลิตกลูโคสได้เนื่องจากขาดเอ็นไซม์ที่จำเป็น
หน้าที่ของไต > ภาวะธำรงดุลนอกเซลล์

ไตรับผิดชอบต่อการรักษาสมดุลของสารต่อไปนี้
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สาร | คำอธิบาย | หลอดไตส่วนต้น | ห่วงเฮนเล | หลอดไตส่วนปลาย | ท่อรวม  |
| กลูโคส | หากกลูโคสไม่ถูกไตดูดซึมกลับ กลูโคสจะปรากฏในปัสสาวะ เป็นภาวะปัสสาวะมีน้ำตาล ซึ่งสัมพันธ์กับเบาหวาน | การดูดซัมกลับ (เกือบ 100%) ผ่าน โปรตีนขนส่งโซเดียม-กลูโคส (ยอด) และ GLUT (ฐานข้าง) | – | – | –   |
| โอลิโกเปปไทด์, โปรตีน, และกรดอะมิโน | ทั้งหมดถูกดูดซึมกลับแทบทั้งหมด | การดูดซึมกลับ | – | – | –   |
| ยูเรีย | การกำกับออสโมแลลิตี แปรผันตาม ADH | การดูดซึมกลับ (50%) โดย การลำเลียงแบบไม่ใช้พลังงาน | การหลั่ง | – | การดูดซึมกลับในท่อรวมส่วนนอก  |
| โซเดียม | ใช้ แอนตีพอร์ต Na-H, ซิมพอร์ต Na-กลูโคส, ช่องไอออนโซเดียม (เล็กน้อย)  | การดูดซึมกลับ (65%, ออสโมลเสมอ) | การดูดซึมกลับ (25%, ส่วนขึ้นหนา, ซิมพอร์ต Na-K-2Cl) | การดูดซึมกลับ (5%, ซิมพอร์ตโซเดียม-คลอไรด์) | การดูดซึมกลับ (5%, เซลล์พรินซิพอล), กระตุ้นโดย อัลโดสเตอโรน ผ่าน ENaC  |
| คลอไรด์ | มักตามโซเดียม ใช้พลังงาน (ผ่านเซลล์) และไม่ใช้พลังงาน (ข้างเซลล์)  | การดูดซึมกลับ | การดูดซึมกลับ (ส่วนขึ้นบาง, ส่วนขึ้นหนา, ซิมพอร์ต Na-K-2Cl) | การดูดซึมกลับ (ซิมพอร์ตโซเดียม-คลอไรด์) | –   |
| น้ำ | ใช้ช่องน้ำเอควาพอริน ดูเพิ่มที่ การขับปัสสาวะ | การดูดตามออสโมติกร่วมกับสารละลาย | การดูดซึมกลับ (ส่วนลง) | – | การดูดซึมกลับ (กำกับโดย ADH ผ่าน ตัวรับอาร์จินีนวาโซเพรสซิน 2)   |
| ไบคาร์บอเนต | ช่วยรักษาสมดุลกรด-เบส | การดูดซึมกลับ (80–90%)  | การดูดซึมกลับ (ส่วนขึ้นหนา)  | – | การดูดซึมกลับ (เซลล์แทรก ผ่าน แบนด์ 3 และ เพนดริน)   |
| โปรตอน | ใช้ โปรตอนเอทีพีเอสช่องว่าง | – | – | – | การหลั่ง (เซลล์แทรก)   |
| โพแทสเซียม | แปรผันตามความต้องการอาหาร | การดูดซึมกลับ (65%) | การดูดซึมกลับ  (20%, ส่วนขึ้นหนา, ซิมพอร์ต Na-K-2Cl) | – | การหลั่ง (พบมาก, ผ่าน Na+/K+- เอทีพีเอส, เพิ่มขึ้นโดย อัลโดสเตอโรน), หรือการดูดซึมกลับ (พบน้อย, ไฮโดรเจนโพแทสเซียมเอทีพีเอส)   |
| แคลเซียม | ใช้แคลเซียมเอทีพีเอส, ตัวแลกโซเดียม-แคลเซียม | การดูดซึมกลับ | การดูดซึมกลับ (ส่วนขึ้นหนา) ผ่านการลำเลียงแบบไม่ใช้พลังงาน | การดูดซึมกลับสนองต่อ PTH และ ↑ การดูดซึมกลับด้วยยาขับปัสสาวะไทอะไซด์ | –   |
| แมกนีเซียม | แคลเซียมและแมกนีเซียมแย่งกัน และส่วนเกินของธาตุหนึ่งอาจนำไปสู่การหลั่งอีกธาตุหนึ่ง | การดูดซึมกลับ | การดูดซึมกลับ (ส่วนขึ้นหนา) | การดูดซึมกลับ | –   |
| ฟอสเฟต | ขับออกในรูปกรดไทเทรตได้ | การดูดซึมกลับ (85%) โดย ตัวส่งร่วมโซเดียม/ฟอสเฟต ยับยั้งโดย ฮอร์โมนพาราไทรอยด์ | – | – | –   |
| คาร์บอกซิเลต |  | การดูดซึมกลับ (100%) ผ่าน ตัวส่งคาร์บอกซิเลต | – | – | – |
พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรมไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2552

พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรมไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2552
พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรมไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2552 เป็นพจนานุกรมที่ที่รวบรวมศัพท์เฉพาะเกี่ยวกับประเภทของวรรณกรรม และคำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับวรรณกรรมหรือมีปรากฏใช้ในงานวรรณกรรม ที่อธิบายศัพท์โดยเรียงลำดับตามตัวอักษร ก-ฮ แต่ทั้งนี้ เล็ก พงษ์สมัครไทย จากนิตยสารศิลปวัฒนธรรม เห็นข้อผิดพลาดหลายประการ เช่นความผิดพลาดในลักษณะของเนื้อหาวิชา ซึ่งเล็ก พงษ์สมัครไทย เห็นข้อผิดพลาดในหน้า 1,2,7,33,38,43,53,255-256,315,358,443,461,510,511,577 นอกจากนั้นยังตั้งข้อสังเกตบางประการเกี่ยวกับการเก็บศัพท์วรรณกรรมไทยไม่ครบถ้วน รวมถึงภาษาอังกฤษประกอบศัพท์วรรณกรรมไทย และระบบการเขียนหนังสืออ้างอิงที่ไม่แน่นอน ไม่มีหลักในการจัดทำ
ไกอา เกอร์เบอร์

| ไกอา เกอร์เบอร์ |
| --- | --- |
เกอร์เบอร์ในปี ค.ศ. 2024
เกิด:  (2001-09-03) กันยายน 3, 2001 (23 ปี) ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
อาชีพ:  นางแบบ  นักแสดง 
ปีปฏิบัติงาน: 2014–ปัจจุบัน
บิดามารดา:   แรนดี เกอร์เบอร์  ซินดี ครอว์ฟอร์ด    
นักเดินแบบ
ส่วนสูง: 177 ซม.
สีผม: น้ำตาล
สีตา: น้ำตาล
หน่วยงาน:   ดีเอ็นเอโมเดลแมเนจเมนต์ (นิวยอร์ก)  วีวาโมเดลแมเนจเมนต์ (ปารีส, ลอนดอน, มิลาน) 
 
ไกอา จอร์แดน เกอร์เบอร์ (อังกฤษ: Kaia Jordan Gerber; เกิด 3 กันยายน ค.ศ. 2001) เป็นนางแบบและนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นลูกสาวของนางแบบซินดี ครอว์ฟอร์ด และนักธุรกิจแรนดี เกอร์เบอร์ เปิดตัวในแคมเปญโฆษณาหลายชุดสำหรับตราสินค้าแฟชั่นตั้งแต่เปิดตัวในงานสัปดาห์แฟชั่นปี ค.ศ. 2017 เกอร์เบอร์ได้รับรางวัลนักเดินแบบแห่งปีจากบริติชแฟชั่นอะวอดส์ เกอร์เบอร์และแม่ของเธอทำงานร่วมกันในแคมเปญสำหรับแบรนด์นาฬิกาโอเมกา เธอเป็นนางแบบคนแรกที่เกิดในยุค 2000 ที่ได้ขึ้นปกเดอะบิกโฟร์ของนิตยสารโว้ก
รางวัล

| ปี | รางวัล | สาขา | ผล | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2015 | เดอะเดลีส์อันนูออลแฟชั่นมีเดียอะวอดส์ | นักเดินแบบก้าวหน้า | ชนะ |  |
| 2018 | บริติชแฟชั่นอะวอดส์ | นักเดินแบบแห่งปี | ชนะ |  |
ผลงานการแสดง

| ปี | เรื่อง | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2016 | Sister Cities | ยัง แคโรไลนา | ภาพยนตร์โทรทัศน์ |
| 2017 | Rich Kids of Instagram | ตัวเธอเอง | ตอนที่: "Pilot: RKOI" |
| 2021 | American Horror Stories | รูบี แมคแดเนียล | 2 ตอน |
| 2021 | American Horror Story: Double Feature | เคนดัลล์ คาร์ | 4 ตอน |
| 2022 | Babylon | สตาร์เลต |  |
| 2023 | Bottoms |  | อยู่ในระหว่างการผลิต |
| TBA | Mrs. American Pie | มิตซิ | มินิซีรีส์ที่กำลังจะมาถึง |

| ปี | เพลง | ศิลปิน | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2019 | "Burnout" | จอห์น อีเธอร์ลี |  |
| 2020 | "Imagine" | กัล กาด็อต และเพื่อน |  |
| 2020 | "Crying in the Mirror" | เรนส์ฟอร์ด |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

ไกอา เกอร์เบอร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ไกอา เกอร์เบอร์ at the Fashion Model Directory
ไกอา เกอร์เบอร์ ที่ Models.com
ไกอา เกอร์เบอร์ ที่อินสตาแกรม
คาไว

| สมญา: The Garden Island |
| --- | --- |
ภาพถ่ายดาวเทียม มีนาคม 2003
ตำแหน่งที่ฮาวาย
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: 22°04′12″N 159°29′51″W﻿ / ﻿22.07000°N 159.49750°W﻿ / 22.07000; -159.49750
พื้นที่: 562.3 ตารางไมล์ (1,456 ตารางกิโลเมตร)
อันดับพื้นที่: ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของหมู่เกาะฮาวาย
ระดับสูงสุด: 5,243 ฟุต (1598.1 ม.)
จุดสูงสุด: คาไวคินิ
การปกครอง
สหรัฐ

สัญลักษณ์
ดอกไม้: Mokihana (Melicope anisata)
สี: Poni (ม่วง)
 
เมืองใหญ่สุด: คาปาอา
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 73,298 (2020)
ความหนาแน่น: 118/ตารางไมล์ (45.6/กม.2)
เกาะคาไว (Kauaʻi หรือ Kauai) เป็นเกาะที่เก่าแก่ที่สุดทางธรณีวิทยาของหมู่เกาะฮาวาย มีพื้นที่ 562.3 ตร.ไมล์ (1,456.4 กม2) เป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 4 ของหมู่เกาะฮาวาย และเป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 21 ของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะโอวาฮู จากการสำรวจประชากรใน ค.ศ. 2020 เกาะมีประชากร 73,298 คน
อ่านเพิ่ม

Cook, Chris (1996). The Kauaʻi Movie Book. Landscape photography by David Boynton. Honolulu: Mutual Publishing. ISBN 1-56647-141-9.
Joesting, Edward (1 February 1988). Kauai: The Separate Kingdom. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-1162-4.
Sprout, Jerry; Sprout, Janine (22 November 2016). Kauai Trailblazer: Where to Hike, Snorkel, Bike, Paddle, Surf. Diamond Valley Company. ISBN 978-0-9913690-6-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

Kauai Community and Visitor Information
Kauaʻi Chamber of Commerce
Hawaii Scenic Byways
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef
เธมิสโตคลีส

| เธมิสโตคลีส หรือ เธมิสโตเคลส |
| --- | --- |
ประติมากรรมเฉพาะหัว(herm)ของ เธมิสโตคลีส
ชื่อพื้นเมือง: Θεμιστοκλής
เกิด: c.524 BC เฟรอาร์ริออย (Feriza ในปัจจุบันใกล้กับ Anavyssos)
เสียชีวิต: 459 BC แมกนีเซีย ณ มีอันเดอร์
รับใช้: เอเธนส์ (to c. 471 BC)   เปอร์เซีย (469-459 BC)
ชั้นยศ: นายพล (สตราเตกอส)
การยุทธ์: การบุกครองกรีซครั้งที่หนึ่งของเปอร์เซีย  ยุทธการที่มาราธอน (490 BC) การบุกครองกรีซครั้งที่สองของเปอร์เซีย  ยุทธนาวีที่อาร์เตมีเซียม (480 BC)  ยุทธนาวีที่ซาลามิส (480 BC) 
เธมิสโตคลีส หรือ เธมิสโตเคลส (อังกฤษ: Themistocles; กรีก: Θεμιστοκλῆς เธ-มิส-ตอ-แคลส; "ชัยชนะแห่งกฎหมาย") c. 524-459 BC) เป็นนักการเมืองและแม่ทัพชาวเอเธนส์ เธมิสโตคลีสเป็นนักการเมืองสายพันธ์ใหม่ของเอเธนส์ในยุคที่ประชาธิปไตยก่อตัว โดยไม่ได้มาจากครอบครัวชนชั้นสูง โดยเขาเป็นหนึ่งในนักการเมืองประชานิยมที่มีฐานเสียงเป็นพลเมืองชั้นล่างของเอเธนส์ และมักขัดแย้งกับอภิสิทธิชนในเอเธนส์ เธมิสโตคลีสถูกเลือกให้เป็น อาร์คอน (กรีก: ἄρχων) หรือตำแหน่งผู้ปกครองสูงสุดของเมือง ในปี 493 ก่อนคริสตกาล เขามีทัศนะวิสัยเห็นว่าเอเธนส์มีศักยภาพทางภูมิศาสตร์ที่จะเป็นมหาอำนาจทางทะเลได้ และเกลี้ยกล่อมให้สภาของเอเธนส์เพิ่มกำลังรบทางเรือ ในระหว่างการบุกครองกรีซครั้งที่หนึ่งของเปอร์เซีย เธมิสโตคลีสเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพกรีกที่สมรภูมิมาราธอน และน่าเชื่อว่าคงจะเป็นหนึ่งในสิบนายพลของเอเธนส์ หรือ สตราเตกอส ในยุทธการนั้น
หลังจากกลายเป็นฮีโร่ของยุทธการที่มาราธอน จนถึงการรุกรานครั้งที่สองของเปอร์เซีย ระหว่างปีที่ 480-490 กอ่นคริสต์ศักราช เธมิสโตคลีสกลายเป็นแม่ทัพที่โดดเด่นที่สุดของเอเธนส์ และยังคงสนับสนุนให้เอเธนส์จัดหากำลังทางน้ำเพิ่ม โดยในปีที่ 483 กอ่นคริสต์ศักราช เขาอ้างคำทำนายของเทพพยากรณ์เดลฟี ซึ่งแนะนำให้ชาวเอเธนส์สร้าง "กำแพงไม้" (wooden wall) และโน้มน้าวให้ชาวเมืองอนุมัติทุนเพื่อสร้างกองเรือไม้ ไตรรีม (triremes) สองร้อยลำ สำหรับต้านทานการบุกรุกของกองทัพเปอร์เซียที่กำลังจะมาถึง; เธมิสโตคลีสนำทัพเรือเอเธนส์และพันธมิตรกรีก เข้าสู้ทัพเรือของเปอร์เซียในยุทธนาวีที่อาร์เตมีเซียม และที่ซาลามิส ในปีที่ 480 BC. โดยการล่อทัพเรือเปอร์เซียให้เข้ามาในช่องแคบซาลามิส ชัยชนะของทัพเรือกรีกในยุทธนาวีที่ซาลามิส เป็นจุดเปลี่ยนของสงครามและในไปสู่ความพ่ายแพ้ของทัพเปอร์เซียในยุทธการที่พลาตีอา (Battle of Plataea)
หลังสงครามสงบ เธมิสโตคลีสกลายเป็นรัฐบุรุษที่โดดเด่นในสังคมเอเธนส์ ชัยชนะทางยุทธนาวีของฝ่ายพันธมิตรกรีก นำไปสู่การก่อตั้งสันนิบาตดีเลียน ในปีที่ 478 BC และทำให้เอเธนส์ผงาดขึ้นในฐานะมหาอำนาจทางทะเล (thalassocratic empire) แต่นโยบายที่หยิ่งยะโสของเธมิสโตคลีส เช่นการสั่งให้สร้างป้อมปราการรอบเอเธนส์ เป็นการยั่วยุให้สปาร์ตาขุ่นเคือง ชาวเมืองเอเธนส์เองก็เบื่อหน่ายในความหยิ่งยะโสของเธมิสโตคลีส เขาโดนสปาร์ต้าวางแผนใส่ร้ายข้อหากบฏ ในปี 478 และถูกประชาชนลงเสียงขับไล่ (ostracise) ออกจากเมืองในปีที่ 471 และไปเสียชีวิตที่แม็กนีเซีย ในปีที่ 459 ก่อนคริสต์ศักราช
เธมิสโตคลีสยังคงเป็นที่จดจำในฐานะบุรุษผู้กู้อารยธรรมกรีกจากอำนาจของจักรวรรดิเปอร์เซีย นโยบายการสั่งสมกำลังทางทะเลของเขาเป็นจุดเริ่มต้นของความยิ่งใหญ่ของนครรัฐเอเธนส์ในศตวรรษที่ 5 เพราะอำนาจทางทะเลเป็นหลักศิลาของจักรวรรดิเอเธนส์ ทิวซิดิดีสกล่าวว่าเธมิสโตคลีสเป็น "ผู้ที่เปล่งประกายของอัจฉริยภาพโดยอย่างไม่ต้องสงสัย"
บรรณานุกรม > ปฐมภูมิ

Cornelius Nepos, Themistocles
Diodorus Siculus, Biblioteca Historica.
Herodotus, The Histories.
Libanius, Declamationes.
Plutarch, Themistocles.
Plutarch, Moralia.
Thucydides, History of the Peloponnesian War.
บรรณานุกรม > ทุติยภูมิ

Butler, Howard (2005). The Story of Athens. Kessinger Publishing. ISBN 1-4179-7092-8.
Hanson, Victor Davis (2001). Carnage and Culture: Landmark Battles in the Rise of Western Power. DoubleDay. ISBN 0-385-50052-1.
Frost, Frank J. (1980). Plutarch's Themistocles, An Historical Commentary. Princeton University Press.
Behmel, Albrecht (2000). Themistokles: Sieger von Salamis. Herr von Magnesia. Ibidem. ISBN 3-932602-72-2.
Holland, Tom (2005). Persian Fire. Abacus. ISBN 978-0-349-11717-1.
Simon Hornblower, Anthony Spawforth (1996). The Oxford Classical Dictionary. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-866172-6..
Green, Peter (2007). Alexander the Great and the Hellenistic Age. Orion. ISBN 978-0-7538-2413-9.
Lazenby, JF (1993). The Defence of Greece 490-479 BC. Aris & Phillips Ltd. ISBN 0-85668-591-7.
Mitchell, John Malcolm (1911). "Themistocles" .  ใน Chisholm, Hugh (บ.ก.). สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 26 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์.
Strauss, Barry (2004). The Battle of Salamis: The Naval Encounter That Saved Greece—and Western Civilization. Simon and Schuster. ISBN 0-7432-4450-8.
ลิงก์ข้อมูลภายนอก

วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ เธมิสโตคลีส
Livius.org, Themistoclesเก็บถาวร 2012-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Jona Lendering
Lexicon of Greek Personal Names, Θεμιστοκλῆς
↑  "Themistocles". Behind the Name. สืบค้นเมื่อ 2014-12-12.
↑  Holland 2005, p. 164.
นิวโมคอคคัส

| นิวโมคอคคัส |
| --- | --- |

S. pneumoniae in spinal fluid. FA stain (digitally colored).

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: แบคทีเรีย Bacteria
ไฟลัม:: Firmicutes Firmicutes
ชั้น:: Bacilli Bacilli
อันดับ:: Lactobacillales Lactobacillales
วงศ์:: Streptococcaceae Streptococcaceae
สกุล:: Streptococcus Streptococcus (Klein 1884) Chester 1901
สปีชีส์:: Streptococcus pneumoniae
ชื่อทวินาม
Streptococcus pneumoniae (Klein 1884) Chester 1901

เชื้อนิวโมคอคคัส (ชื่อวิทยาศาสตร์ Streptococcus pneumoniae) เป็นเชื้อแบคทีเรียชนิดหนึ่ง จัดเป็นแบคทีเรียในจีนัสสเตร็ปโตค็อกคัสแกรมบวกรูปกลม ย่อยสลายเลือดแบบแอลฟาในภาวะมีออกซิเจน ย่อยสลายเลือดแบบเบตาในภาวะขาดออกซิเจน และเป็นแบคทีเรียไม่ต้องการออกซิเจนที่สามารถทนต่อออกซิเจนได้ มักพบอยู่เป็นคู่ (ดิโพลคอคไซ) ไม่สร้างสปอร์ และไม่เคลื่อนที่ เป็นเชื้อก่อโรคที่สำคัญในมนุษย์ และเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดของโรคปอดบวมในช่วงปลายคริสตศตวรรษที่ 19
แหล่งข้อมูลอื่น

GAVI Alliance เก็บถาวร 2014-08-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
PneumoADIP เก็บถาวร 2021-04-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
PATH's Vaccine Resource Library pneumococcal resources
Centers for Disease Control and Prevention (2012). "Ch. 16: Pneumococcal Disease".  ใน Atkinson W; Wolfe S; Hamborsky J (บ.ก.). Epidemiology and Prevention of Vaccine-Preventable Diseases (12th ed.). Washington DC: Public Health Foundation. pp. 233–248. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-03-10.
Type strain of Streptococcus pneumoniae at BacDive -  the Bacterial Diversity Metadatabase
ดาบมังกรหยก (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2521)

| ดาบมังกรหยก  Heaven Sword and Dragon Sabre 1978 |
| --- | --- |

จีนตัวเต็ม: 倚天屠龍記
จีนตัวย่อ: 倚天屠龙记
 
ประเภท: กำลังภายใน
บทโดย: Wu Sa   Siu Nga
กำกับโดย: เจ้าเจิ้นเฉียง  เฉินอวี่เชา
แสดงนำ: เจิ้งเส้าชิว   วังหมิงฉวน   เจ้าหย่าจือ
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: Yee Tin To Long Kei  (倚天屠龍記) performed by เจิ้งเส้าชิว
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: Hung Hung Shing For  (熊熊聖火) performed by เจิ้งเส้าชิว
ประเทศแหล่งกำเนิด: ฮ่องกง
ภาษาต้นฉบับ: กวางตุ้ง
จำนวนตอน: 25 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: Chiu Chun-keung
ความยาวตอน: 45 นาที/ตอน
บริษัทผู้ผลิต: ทีวีบี
ออกอากาศ
เครือข่าย: ทีวีบี
ออกอากาศ: 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 – 16 มิถุนายน พ.ศ. 2521 (เวลา 19:05-20:00 น.)
ดาบมังกรหยก 1978 (อังกฤษ: The Heaven Sword and Dragon Saber) เป็นละครโทรทัศน์ที่กล่าวถึงเรื่องราวของวรรณกรรมชิ้นเอกของ กิมย้ง เรื่อง มังกรหยก ภาค 3 ตอน กระบี่อิงฟ้า ดาบฆ่ามังกร, เวอร์ชันนี้ผลิตโดยสถานีโทรทัศน์ทีวีบี (TVB) เป็นครั้งแรก นำแสดงโดย เจิ้งเส้าชิว, วังหมิงฉวน และเจ้าหย่าจือ ออกอากาศครั้งแรกในฮ่องกงเมื่อปีพ.ศ. 2521 (1978) ได้สร้างสถิติเป็นละครฮ่องกงเรื่องแรกที่สามารถทำเรตติ้งเฉลี่ยได้ถึง 60 จุดเปิด ซึ่งเทียบเท่ากับคนดูเฉลี่ยต่อตอนเกือบ 3 ล้านคนในฮ่องกงขณะนั้น ส่งให้นักแสดงนำทั้งสามคน คือ เจิ้งเส้าชิว (พระเอก), วังหมิงฉวน (นางเอก) และ เจ้าหย่าจือ (นางร้าย) ต่างได้รับการยกย่องอย่างสูงในช่วงเวลานั้น
เนื้อเรื่อง

ละครเรื่องนี้กล่าวข้ามระยะเวลาถัดจากมังกรหยก ภาค 2 ไปสามถึงสี่ชั่วอายุคน เกี่ยวกับการช่วงชิงความเป็นใหญ่ในยุทธภพของสำนักง้อไบ๊ และสำนักบู๊ตึ้ง ตัวเอก เตียบ่อกี้ (บุตรชายเพียงคนเดียวของ จอมยุทธ์ที่ห้า แห่งสำนักบู๊ตึ้ง เตียชุ่ยซัว และ บุตรีของจ้าวอินทรีคิ้วขาวแห่งพรรคมาร ฮึงซู่ซู่) ซึ่งเป็นลูกหลานในบู๊ตึ้งต้องผจญภัยมากมาย และสุดท้ายได้เป็นประมุขนิกายเม้งก่า (บางสำนวนใช้ พรรคจรัสหรือพรรครุ่งเรือง) ซึ่งมีบทบาทในการกอบกู้ประเทศจากมองโกล โดยนางเอกในภาคนี้ชื่อหมิ่นหมิ่น (เตี๋ยเมี่ยง) เป็นลูกสาวของอ๋องมองโกล