stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไซออน (รถยนต์)
แหล่งข้อมูลอื่น

ไซออน สหรัฐอเมริกา เก็บถาวร 2006-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กโตโยต้า มอเตอร์ คอร์ปอเรชัน |
| --- | --- |
ชื่อการค้า:  โตโยต้า  เล็กซัส  ไซออน  ไดฮัตสุ  ฮีโน่ 
รถที่ผลิตในปัจจุบัน:  86  4Runner  Allion  Alphard  Avalon  Avanza  Avensis  Aygo  bZ4X  Belta  Blade  Brevis  คัมรี่  Camry Hybrid  C-HR  Camry Solara  เซ็นทูรี  Coaster  โคโรลล่า  คราวน์  Dyna  FJ Cruiser  ฟอร์จูนเนอร์  Harrier  Harrier Hybrid  Hiace  Highlander  Highlander Hybrid  ไฮลักซ์  Hilux Surf  Hilux SW4  Innova  Ipsum  Isis  ist  JPN Taxi  Kijang  Kluger  Land Cruiser  LandCruiser 70 Series  Land Cruiser Prado  Liteace  Matrix  Noah  Passo  Porte  Premio  Previa  พริอุส  Probox  Qualis  QuickDelivery (クイックデリバリー)  Ractis  Raum  RAV4  RegiusAce (レジアスエース)  Revo  Rush  Sequoia  Sienna  Sienta / เซียนต้า  Succeed  Supra  Tacoma  Tarago  TownAce  ToyoAce (トヨエース)  Tundra  Venza  วีออส  Voxy (ヴォクシー)  ยาริส 
รถที่เลิกผลิต:  2000GT   AA  Allex  Aurion  Auris  Altezza  Aristo  bB  Caldina  Cami  Carina  Cavalier  เซลิก้า  Celica Supra  Celica XX  Comfort  Celsior  Chaser  Classic  Corolla Levin (AE86)  โคโรน่า  Cressida  Cresta (クレスタ)  คราวน์ คอมฟอร์ท  Cynos  FA/DA  DA115  Duet (デュエット)  Echo  Estima  FJ40  Fun Cargo  Granvia  Lexcen  Mark II  Mark II Blit (マークIIブリット)  Mark X  Mark X Zio (マークXジオ)  Mega Cruiser  MR2  MR-S  Opa (オーパ)  Origin  Paseo  Picnic  Platz  Progrés  Pronard  Publica  Regius (レジアス)  Reiz  Scepter  Sports 800  SA  Sera  Soarer  Space Cruiser  Sprinter Trueno (AE86)  Starlet  Stout  T100  Tamaraw  เทอร์เซล (โซลูน่า)  Van  Vanguard  Verossa  Vista  Voltz  WiLL  WISH  Windom 
รถต้นแบบ:  A-BAT  Alessandro Volta  bZ4X Concept  CS&S  Camry TS-01  C-HR concept  Crown Convertible  eCom  GTV  F3R  FINE-N  FINE-S  FT-1  FT-86  FT-CH  FT-EV  FT-HS  FT-SX  FTX  i-swing  iQ  i-unit  JPN Taxi Concept  Motor Triathlon Race Car  NLSV  PM  Pod  RSC  Sportivo Coupe  Sports 800 Gas Turbine Hybrid  Street Affair  X-Runner 
 Engines  Transmissions  en:Hybrid Synergy Drive  en:Toyota Racing Development (หมายเหตุ: ลิงก์สีฟ้าเชื่อมโยงไปยังวิกิพีเดียภาษาอื่น ๆ) 
| ด ค ก อุตสาหกรรมยานยนต์ในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
 เอเอสแอล  ไดฮัทสุ  Dome Jiotto  Hayashi  ฮีโน่  HKS  ฮอนด้า แอคิวรา  อีซูซุ  Kojima  มิตซูโอกะ  มาสด้า Amati  Autozam  Eunos  Efini  Xedos  มิตซูบิชิ  นิสสัน ดัทสัน  อินฟินิที  Prince  Otomo  Sigma SARD  Spoon Sports  ซูบารุ  ซูซูกิ  ทอมมี่ ไคระ  โตโยต้า เล็กซัส  ไซออน  TOM'S  ยามาฮ่า 
↑  "Scion Fact Sheet" (Press release). US: Toyota. February 3, 2016. สืบค้นเมื่อ December 11, 2019.
↑  Bruce, Chris (September 24, 2015). "Andrew Gilleland is new VP of Scion, Murtha moves to Toyota". Autoblog.com. สืบค้นเมื่อ January 6, 2016.
โทลกรุป

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทเอกชน
ISIN: AU000000TO27 
อุตสาหกรรม: การขนส่ง โลจิสติกส์
ก่อตั้ง: นิวคาสเซิล, ออสเตรเลีย, (1888; 136 ปีที่แล้ว (1888))
ผู้ก่อตั้ง: อัลเบิร์ต โทล
สำนักงานใหญ่: เมลเบิร์น, ออสเตรเลีย
บุคลากรหลัก: มิเชล เบิร์น (กรรมการผู้จัดการ)   แอรอน วิลตัน (ประธานกรรมการบริหาร) 
บริการ: การให้บริการครบวงจร
รายได้: $8.7 พันล้าน  (2019)
รายได้สุทธิ: A$293.1 million  (2014)
พนักงาน: 40,000 คน (2014)
บริษัทแม่: แจแปนโพสต์โฮลดิ้ง
เว็บไซต์: www.tollgroup.com
กลุ่มธุรกิจโทลล์ (อังกฤษ: Toll Group) บริษัททางด้านการขนส่งและโลจิสติกส์ ในปี 2015 ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแจแปนโพสต์โฮลดิ้ง มีศูนย์ดำเนินงานกว่า 1,200 แห่งใน 50 ประเทศทั่วโลกโดยเฉพาะในเอเชียแปซิฟิก
ธุรกิจของโทลล์กรุ๊ปแบ่งออกเป็น 3 ส่วนหลัก คือ โกลบอลฟอร์เวิร์ดดิ้ง โกลบอลโลจิสติกส์ และโกลบอลเอ็กเพรสเซอร์วิส
ประวัติ

ปี 1888 เมืองนิวคาสเซิล ประเทศออสเตรเลีย อัลเบิร์ต โทลล์ได้เริ่มธุรกิจการขนส่งถ่านหินด้วยม้าพ่วงรถลากหนึ่งคันและก่อตั้งเป็นบริษัทขนส่งขนาดย่อม โทลล์ได้ขยายตัวขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งในปี 1958 ปีสุดท้ายในชีวิตของอัลเบิร์ต โทลล์ บริษัทแห่งนี้มีรถขนส่งจำนวนมหาศาลและศูนย์ดำเนินงานถึง 5 แห่ง ในปีต่อมาครอบครัวของโทลล์ได้ขายบริษัทให้แก่สภาเหมืองแร่แห่งชาติของออสเตรเลีย
ราวปี 1960 โทลล์ได้เปลี่ยนชื่อเป็นโทลล์-ชาดวิกและกลายเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มบริษัทเหมืองแร่เปโควอลเซนด์ โดยเป็นผู้ดูแลด้านการขนส่งทั้งหมดของเครือบริษัทนี้ นอกจากนี้ยังขยายธุรกิจไปสู่การขนส่งทางเรือ
ช่วงปี 1980 -1990 โทลล์-ชาดวิกได้กลายเป็นหนึ่งในบริษัทขนส่งออสเตรเลียนอกเมืองหลวงที่ใหญ่ที่สุด
ปี 1986 คณะผู้บริหารระดับสูงของโทลล์นำโดย พอล ลิตเติ้ล กรรมการผู้จัดการในขณะนั้น และปีเตอร์ รอลธอร์น ประธานบริษัทโทลล์คนแรกได้รวมกลุ่มกันซื้อโทลล์ โดยใช้กลยุทธ์การบริหารเชิงรุกที่มุ่งเน้นการขยายตัวโดยควบรวมบริษัทขนส่งขนาดเล็ก และนั่นทำให้บริษัทโทลขยายตัวและเข้าสู่ตลาดหุ้นออสเตรเลียในปี 1993
หลังจากเข้าสู่ตลาดหุ้น โทลล์ได้เจาะตลาดลูกค้าโดยเน้นการให้บริการโลจิสติกส์แบบครบวงจร และเติบโตมาเป็นผู้นำภาคพื้นเอเชียแปซิฟิกในฐานะผู้ให้โลจิสติกส์ครบวงจร ด้วยพนักงานกว่า 40,000 คนและศูนย์ให้บริการมากกว่า 1,200 แห่งใน 50 ประเทศ
ปี 2015 โทลล์ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแจแปนโพสต์ โดยยังมีการดำเนินงานสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมลเบิร์นในชื่อเดิมและยังคงมุ่งมั่นในการเติบโตทั่วโลก โดยมีแจแปนโพสต์เป็นผู้สนับสนุน
แผนกปฏิบัติการ

กลุ่มธุรกิจโทลล์ประกอบด้วย 5 แผนกปฏิบัติการ:
แผนกปฏิบัติการ > โทลล์โกลบอลฟอร์เวิร์ดดิ้ง

ให้บริการการขนส่งระหว่างประเทศและการจัดหาบริการการจัดการห่วงโซ่ที่มีตั้งแต่บริการห่วงโซ่อุปทานที่ซับซ้อนผ่านพอร์ตต่อพอร์ตการเคลื่อนไหวส่งต่อการขนส่ง
แผนกปฏิบัติการ > โทลล์โกลบอลโลจิสติกส์

ให้บริการโลจิสติกสัญญาผู้เชี่ยวชาญ การขนส่งคลังสินค้าและการบริการที่มีมูลค่าเพิ่มรวมถึงการให้บริการขนส่งสินค้าบริการกระจายคลังสินค้าเทียบท่าข้ามบริการท่าเทียบเรือบริการห่วงโซ่อุปทานและโลจิสติกส์ชิ้นส่วนการผลิตครบวงกร
แผนกปฏิบัติการ > โทลล์รีซอสแอนด์โกฟเวิร์นเมนโลจิสติกส์

ให้บริการโลจิสติกส์และห่วงโซ่อุปทานน้ำมันและก๊าซเหมืองแร่พลังงานและภาครัฐและการป้องกันในออสเตรเลียเอเชียและแอฟริกา
แผนกปฏิบัติการ > โทลล์โกลบอลเอ็กเพรสเซอร์วิส

ให้บริการจัดส่งพัสดุ; บริการขนส่งสินค้าเช่นการเคลื่อนไหวท้องถิ่นและระหว่างรัฐ; บริการจัดจำหน่ายเช่นรับแพ็คและการจัดส่ง; ข้อมูลและการบริการด้านเอกสารเช่นการจัดการเอกสารคลังข้อมูลและการบริการจัดการการพิมพ์; และเครื่องบินที่สนามบินและบริการรวมทั้งพื้นดินและการจัดการขนส่งสินค้าและเครื่องบินเช่าเหมาลำ
แผนกปฏิบัติการ > โทลล์โดเมสติกส์ฟอร์เวิร์ดดิ้ง

ให้บริการภายในประเทศออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ทั้งทางถนน ทางรถไฟ และการขนส่งสินค้าทางทะเล
ไซอา ลี

| ไซอา ลี |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Zhao Xia
เกิด:  (1988-07-28) 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1988 (36 ปี) ฉงชิ่ง มณฑลเสฉวน ประเทศจีน
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: ไซอา ลี
ส่วนสูง: 5 ft 3 in (1.60 m)
มาจาก: ฉงชิ่ง ประเทศจีน
ฝึกหัดโดย: WWE Performance Center
เปิดตัว: July 13, 2017
จ้าว เซี่ย (อังกฤษ: Zhao Xia; จีน: 李霞; พินอิน: Zhào Xià; เกิด 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1988) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวจีนที่เซ็นสัญญากับ WWE ภายใต้ชื่อ ไซอา ลี (อังกฤษ: Xia Li; จีน: 李霞; พินอิน: Lǐ Xià) เธอเป็นผู้หญิงจีนคนแรกที่เข้าแข่งขันในเวที WWE
ผลงาน

Pro Wrestling Illustrated
Ranked No. 122 of the top 150 female wrestlers in the PWI Women's 150 in 2021
แหล่งข้อมูลอื่น

ไซอา ลี ที่ WWE.com
ไซอา ลี ที่อินสตาแกรม
ไซอา ลี ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
โทบรามัยซิน

| --- | --- |


ข้อมูลทางคลินิก
ชื่อทางการค้า: Tobrex
AHFS/Drugs.com: โมโนกราฟ
MedlinePlus: a682660
ข้อมูลทะเบียนยา:  EU EMA: by INN 
ระดับความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์:  D (ยาฉีด, ยาสูตรพ่น) ; B (ยาป้ายตา)  (US) 
ช่องทางการรับยา: ฉีดเข้าหลอดเลือดดำ, ฉีดเข้ากล้ามเนื้อ, สูดพ่นทางจมูก, ป้ายตา
รหัส ATC: J01GB01 (WHO) S01AA12
ข้อมูลเภสัชจลนศาสตร์
การจับกับโปรตีน: < 30%
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC (2S,3R,4S,5S,6R) -4-amino-2-{[(1S,2S,3R,4S,6R) -4,6-diamino-3-{[(2R,3R,5S,6R) -3-amino-6- (aminomethyl) -5-hydroxyoxan-2-yl]oxy}-2-hydroxycyclohexyl]oxy}-6- (hydroxymethyl) oxane-3,5-diol 
เลขทะเบียน CAS: 32986-56-4 Y
PubChem CID: 36294
DrugBank: DB00684 Y
ChemSpider: 33377 Y
UNII: VZ8RRZ51VK
KEGG: D00063 Y
ChEBI: CHEBI:28864 Y
ChEMBL: CHEMBL1747 Y
ECHA InfoCard: 100.046.642 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: C18H37N5O9
มวลต่อโมล: 467.515 g/mol g·mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol): Interactive image
 SMILES C1[C@@H]([C@H]([C@@H]([C@H]([C@@H]1N) O[C@@H]2[C@@H]([C@H]([C@@H]([C@H](O2) CO) O) N) O) O) O[C@@H]3[C@@H](C[C@@H]([C@H](O3) CN) O) N) N 
 InChI InChI=1S/C18H37N5O9/c19-3-9-8 (25) 2-7 (22) 17 (29-9) 31-15-5 (20) 1-6 (21) 16 (14 (15) 28) 32-18-13 (27) 11 (23) 12 (26) 10 (4-24) 30-18/h5-18,24-28H,1-4,19-23H2/t5-,6+,7+,8-,9+,10+,11-,12+,13+,14-,15+,16-,17+,18+/m0/s1 Y Key:NLVFBUXFDBBNBW-PBSUHMDJSA-N Y 
  (verify)
 สารานุกรมเภสัชกรรม
โทบรามัยซิน (อังกฤษ: Tobramycin) เป็นยาปฏิชีวนะในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งแยกได้จากเชื้อแบคทีเรีย Streptomyces tenebrarius และถูกนำมาใช้ในการรักษาโรคที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียหลายชนิด โดยเฉพาะอย่าง การติดเชื้อแบคทีเรียแกรมลบ ทั้งนี้ โทบรามัยซินสามารถออกฤทธิ์ครอบคลุมเชื้อแบคทีเรียสกุลซูโดโมแนสได้
การใช้ประโยชน์ทางการแพทย์

ด้วยเหตุที่โทบรามัยซินไม่สามารถถูกดูดซึมได้จากทางเดินอาหารเหมือนกับยาอื่นในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ดังนั้นจึงไม่มียานี้ในรูปแบบรับประทาน โดยรูปแบบเภสัชภัณฑ์ของโทบรามัยซินที่มีใช้อยู่ในปัจจุบัน ได้แก่ ยาสำหรับการฉีดเข้าหลอดเลือดดำ (ชื่อการค้าคือ Nebcin), ยาสำหรับการฉีดเข้ากล้ามเนื้อ, ยาใช้เฉพาะที่สำหรับป้ายตา (สูตรเดี่ยวมีชื่อการค้าคือ Tobrex; สูตรผสมเด็กซาเมทาโซนมีชื่อการค้าคือ TobraDex) และรูปแบบยาพ่นเข้าทางจมูก (ชื่อการค้าคือ Tobi) โดยในรูปแบบยาใช้ภายนอกและยาพ่นนั้น ตัวยาจะมาสารถแพร่ผ่านเข้าไปยังหลอดเลือดได้น้อย โดยยาในรูปแบบฉีดและพ่นมีข้อบ่งใช้สำหรับการรักษาการกำเริบของการติดเชื้อ Pseudomonas aeruginosa เรื้อรังในผู้ป่วยซิสติก ไฟโบรซิส นอกเหนือจากนั้นโทบรามัยซินในรูปแบบพ่นละอองฝอยยังได้รับการทดสอบว่ามีประสิทธิภาพในการรักษาโพรงอากาศอักเสบจากเชื้อแบคทีเรียได้  สำหรับยาใช้เฉพาะที่สำหรับดวงตานั้น ได้แก่ Tobrex ซึ่งมีความเข้มข้นของโทบรามัยซิน 0.3% ที่ผลิตโดยบอช แอนด์ ลอมบ์ นั้นมีการผสมเบนซาลโคเนียมคลอไรด์ 0.01% เพื่อเป็นสารกันเสีย แต่อย่างไรก็ตาม ยานี้มีวางตลาดในสหรัฐอเมริกาและแคนาดาในฐานะยาที่ต้องใช้ใบสั่งแพทย์ในการซื้อยาเท่านั้น แต่ในหลายประเทศ เช่น อิตาลี ยานี้จัดเป็นยาจำหน่ายหน้าเคาเตอร์ (over the counter; OTCs) โดย Tobrex และ TobraDex นั้นมีข้อบ่งใช้สำหรับการรักษาการติดเชื้อแบคทีเรียที่ตา เช่น โรคเยื่อบุตาอักเสบจากแบคทีเรีย (Bacterial conjunctivitis) เป็นต้น ส่วนโทบรามัยซินในรูปแบบยาฉีดจะมีข้อบ่งใช้สำหรับการติดเชื้อแบคทีเรียแกรมลบที่มีความรุนแรงมากหรือมีความเสี่ยงต่อชีวิต เช่น เยื่อหุ้มสมองอักเสบในทารก, บรูเซลโลสิส, การติดเชื้อในอุ้งเชิงกราน, การติดเชื้อ Yersinia pestis (กาฬโรค).[ต้องการอ้างอิง] ยิ่งไปกว่านั้น โทบรามัยซินยังถือเป็นทางเลือกที่ดีกว่าเจนตามัยซินในการรักษาโรคปอดอักเสบจากการติดเชื้อแบคทีเรีย Pseudomonas aeruginosa เนื่องจากโทบรามัยซินสามารถแพร่ผ่านเข้าไปยังเนื้อเยื่อปอดได้ดีกว่า[ต้องการอ้างอิง].
การใช้ประโยชน์ทางการแพทย์ > ขอบเขตการออกฤทธิ์

โทบรามัยซินมีขอตเขตการออกฤทธิ์ที่แคบ ส่วนใหญ่แบคทีเรียแกรมลบ มีเพียงแบคทีเรียแกรมบวกสายพันธุ์เดียวที่ตอบสนองต่อการรักษาด้วยโทบรามัยซินได้เป็นอย่างดี คือ Staphylococcus aureus แต่ในทางคลินิกจะนิยมใช้โทบรามัยซินในการรักษาโรคที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย Pseudomonas aeruginosa ในผู้ป่วยซิสติก ไฟโบรซิส โดยค่าความเข้มข้นของโทบรามัยซินต่ำสุด (ในหลอดทดลอง) ที่สามารถยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อแบคทีเรีย Pseudomonas aeruginosa และ Klebsiella pneumoniae ดังแสดงด้านล่าง:
Pseudomonas aeruginosa -  <0.25 µg/mL - 92 µg/mL
Pseudomonas aeruginosa (non-mucoid) - 0.5 µg/mL - >512 µg/mL
Pseudomonas aeruginosa (ATCC 27853) - 0.5 µg/mL - 2 µg/mL
Klebsiella pneumoniae, KP-1, เท่ากับ 2.3±0.2 µg/mL ที่อุณหภูมิ 25 °C
อาการไม่พึงประสงค์

โทบรามัยซินมีอาการไม่พึงประสงค์ที่คล้ายคลึงกับยาอื่นในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ได้แก่ การเกิดพิษต่อหู ซึ่งจะทำให้เกิดพยาธิสภาพในส่วนคอเคลีย และนำไปสู่การสูญเสียการได้ยินได้ในที่สุด หรือในบางรายอาจเกิดการสูญเสียการทำงานของระบบเวสติบูล จนทำให้สูญเสียสมดุลการทรงตัว อย่างไรก็ตาม อาการไม่พึงประสงค์ดังข้างต้นอาจเกิดทั้งสองอย่างร่วมกัน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความไวต่อยาของแต่ละบุคคล อย่างไรก็ตาม การเกิดพิษต่อหูจากกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์นั้นนสามารถกลับเป็นปกติได้หลังจากการหยุดใช้ยา
นอกจากนี้แล้ว โทบรามัยซินยังก่อให้เกิดพิษต่อไตได้เช่นเดียวกันกับยาอื่นในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ โดยยาจะทำให้เกิดความเสียหายแก่เนื้อเยื่อชั่นนอกของไต โดยอาการจะรุนแรงมากขึ้นเมื่อมีการใช้ยาในขนาดสูงหรือต่อเนื่องเป็นระยะเวลานานเกินกว่าที่แนะนำไว้ในแนวทางการรักษา หรือการที่มีความเข้มข้นของปัสสาวะสูงในขณะหลับ การได้รับสารน้ำอย่างเพียงพอระหว่างการรักษาด้วยโทบรามัยซินจะช่วยลดความเสี่ยงและความรุนแรงของอาการไม่พึงประสงค์ที่เกิดต่อไตได้ นอกจากนี้ เนื่องจากโทบรามัยซินเป็นาที่มีช่วงการรักษาแคบ (therapeutic index) การคำนวณขนาดยาที่เหมาะสมในผู้ป่วยแต่ละรายและการเฝ้าติดตามระดับความเข้มข้นของยาในกระแสเลือดอย่างใกล้ชิดจะช่วยลดความเสี่ยงที่จะเกิดพิษหรือความรุนแรงของการเกิดพิษจากยานี้ได้
กลไกการออกฤทธิ์

โทบรามัยซินออกฤทธิ์ยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีนของแบคทีเรีย โดยเข้าจับกับหน่วยย่อย 30 เอส และหน่วยย่อย 50 เอสของไรโบโซมแบคทีเรียเพื่อรวมกันเป็น 70 เอสไรโบโซม ทำให้เอ็มอาร์เอ็นเอไม่สามารถแปลรหัสพันธุกรรมเพื่อสร้างโปรตีนที่จำเป็นต้องการดำรงชีวิตและการเพิ่มจำนวนได้ ส่งผลให้เซลล์แบคทีเรียนั้นๆตายในที่สุด จากการศึกษาของ Kotra และคณะ พบว่ายากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งรวมถึงโทบรามัยซินจะมีหมู่เอมีนที่มีการรับโปรตอนเข้ามาจนเกิดเป็นประจุบวกจำนวนมากในโมเลกุล ซึ่งประจุที่เกิดขึ้นนี้จะมีความจำเพาะในการจับกับนิวคลีโอไทด์เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเซลล์โพรแคริโอต  นอกจากนี้แล้วยากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ยังสมารถจับกับไรโบไซม์หัวค้อน (hammerhead ribozyme), เฟนิลอะลานีน—ทีอาร์เอ็นเอ (Phenylalanine—tRNA), HIV Rev response element, ไรโบไซม์จากไวรัสตับอักเสบ ดี, และ Group I catalytic intron ได้ด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

โทบรามัยซินที่จับอยู่กับโปรตีนในธนาคารข้อมูลโปรตีน
| ด ค กยาต้านจุลชีพ − ประเด็นด้านสังคมและวัฒนธรรม |
| --- | --- |
ประเภทของยาต้านจุลชีพ:  ยาปฏิชีวนะ  ยาต้านเชื้อรา  ยาต้านไวรัส  ยาต้านปรสิต 
ประเด็นด้านสังคม:  เส้นเวลาของยาปฏิชีวนะ  แบคทีเรียดื้อยา  แบคทีเรียดื้อยาหลายชนิด  การใช้ยาปฏิชีวนะในทางที่ผิด  การใช้ยาปฏิชีวนะในการปศุสัตว์ 
เภสัชวิทยา:  เภสัชพลศาสตร์ของยาปฏิชีวนะ  รายการยาปฏิชีวนะ  การผลิตยาปฏิชีวนะ 
| ด ค กกลุ่มยาหลัก |
| --- | --- |
ทางเดินอาหาร/ เมแทบอลิซึม (A):  กรดกระเพาะ ยาลดกรด  สารต้านตัวรับ H2  ยายับยั้งการหลั่งกรด  ยาแก้อาเจียน  ยาระบาย  ยาแก้ท้องร่วง  ยาลดความอ้วน  ยาต้านเบาหวาน  วิตามิน  เกลือแร่ 
เลือดและอวัยวะ สร้างเลือด (B):  สารต้านลิ่มเลือด สารกันเลือดเป็นลิ่ม  สารต้านเกล็ดเลือด  สารสลายลิ่มเลือด  ยาต้านการตกเลือด สารก่อลิ่มเลือด  ยาต้านการสลายลิ่มเลือด 
ระบบหัวใจและหลอดเลือด (C):  ยารักษาโรคหัวใจ/ยาแก้อาการปวดเค้นหัวใจ คาร์ดิแอคไกลโคไซด์  ยาต้านภาวะหัวใจเสียจังหวะ  ยากระตุ้นหัวใจ  ยาลดความดัน  ยาขับปัสสาวะ  สารขยายหลอดเลือด  เบต้า บล็อกเกอร์  แคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์  ระบบเรนิน-แองจิโอเทนซิน เอซีอีอินฮิบิเตอร์  แองกิโอเทนซินรีเซพเตอร์บล๊อคเกอร์  เรนินอินฮิบิเตอร์  ยาลดไขมันในเส้นเลือด สแตติน  ไฟเบรต  ไบล์แอซิดซีเควสแตรนต์ 
ผิวหนัง (D):  สารทำให้นุ่มและชุ่มชื้น  สารก่อแผลเป็น  ยาแก้คัน  ยารักษาโรคสะเก็ดเงิน  สิ่งแต่งแผล 
ระบบสืบพันธุ์ (G):  ยาคุมกำเนิด  ยากระตุ้นภาวะเจริญพันธุ์  SERMs  ฮอร์โมนเพศ 
ระบบต่อมไร้ท่อ (H):  ฮอร์โมนไฮโปทาลามัสและต่อมใต้สมอง  คอร์ติโคสเตอรอยด์ กลูโคคอร์ติคอยด์  มิเนอรัลโลคอร์ติคอยด์  ฮอร์โมนเพศ  ไทรอยด์ฮอร์โมน/ยาต้านไทรอยด์ 
การติดเชื้อและ การติดเชื้อปรสิต (J, P, QI):  ยาปฏิชีวนะ  สารต้านแบคทีเรีย  ยาต้านเชื้อไมโคแบคทีเรีย ยาต้านวัณโรค  ยารักษาโรคเรื้อน  ยาต้านไวรัส  วัคซีน  ยาต้านปรสิต ยาฆ่าโพรโตซัว  ยาฆ่าหนอนพยาธิ 
มะเร็ง (L01-L02):  สารต้านมะเร็ง แอนติเมแทบอไลต์  สารอัลคิเลต  สปินเดิลพอยซัน  สารต้านเนื้องอก  โทโปไอโซเมอเรสอินฮิบิเตอร์ 
โรคทางระบบภูมิคุ้มกัน (L03-L04):  สารปรับระบบภูมิคุ้มกัน สารกระตุ้นภูมิคุ้มกัน  สารกดภูมิคุ้มกัน 
กล้ามเนื้อ กระดูก และข้อต่อ (M):  แอนาบอลิกสเตอรอยด์  ยาแก้อักเสบ เอ็นเซด  ยารักษาโรคข้ออักเสบรูมาทอยด์  คอร์ติโคสเตอรอยด์  ยาคลายกล้ามเนื้อ  บิสฟอสโฟเนต 
สมองและระบบประสาท (N):  ยาระงับความรู้สึก ยาสลบ  ยาชาเฉพาะที่  ยาระงับปวด  ยาต้านไมเกรน  ยากันชัก  ยาควบคุมอารมณ์  ยาต้านโรคพาร์กินสัน ไซโคเลปติก ยาคลายกังวล  ยารักษาโรคจิต  ยานอนหลับ/ยาระงับประสาท  ไซโคอนาเลปติก ยาแก้ซึมเศร้า  สารกระตุ้น 
ระบบทางเดินหายใจ (R):  ยาแก้คัดจมูก  ยาขยายหลอดลม  ยาแก้ไอ  H1 แอนตาโกนิสต์ สารต้านฮิสตามีน 
อวัยวะรับความรู้สึก (S):  จักษุวิทยา  โสตวิทยา 
อื่น ๆ (V):  ยาแก้พิษ  สารเพิ่มความชัดภาพ  เภสัชรังสี  สิ่งแต่งแผล
ไซคลอยด์

ไซคลอยด์เกิดจากการกลิ้งล้อกลม
ไซคลอยด์ (อังกฤษ: cycloid) คือเส้นโค้งชนิดหนึ่ง นิยามจากรอยเคลื่อนที่ของจุดจุดหนึ่งบนเส้นรอบรูปวงกลม (ล้อกลม) ซึ่งรูปวงกลมนั้นกลิ้งไปตามเส้นตรง ทำให้เกิดเส้นโค้งนูนเป็นลอนเป็นราย
ไซคลอยด์เป็นตัวอย่างหนึ่งของรูเลตต์ (roulette) ซึ่งเกิดจากกลิ้งล้อกลมบนเส้นโค้งอื่น และเป็นกรณีหนึ่งของโทรคอยด์ (trochoid) ซึ่งจุดไม่จำเป็นต้องอยู่บนเส้นรอบรูปวงกลม
สมการ

ไซคลอยด์ที่ลากผ่านจุดกำเนิด ซึ่งสร้างขึ้นโดยรูปวงกลมรัศมี r ที่กลิ้งบนแกน x มีสมการอิงตัวแปรเสริมดังนี้
เมื่อ t เป็นจำนวนจริง คือมุมในหน่วยเรเดียนที่รูปวงกลมกลิ้งไป (บางครั้งอาจใช้ θ แทน t)
เส้นโค้งชนิดนี้สามารถหาอนุพันธ์ได้ทุกตำแหน่งยกเว้น บัพแหลม (cusp) คือจุดที่สัมผัสกับแกน x ซึ่งอนุพันธ์จะกลายเป็น ∞ หรือ −∞ เมื่อเข้าใกล้จุดบัพแหลม ซึ่งตรงตามสมการเชิงอนุพันธ์สามัญดังนี้
พื้นที่ใต้กราฟ

เนื่องจากไซคลอยด์หนึ่งรอบ ที่สร้างโดยรูปวงกลมรัศมี r จากสมการอิงตัวแปรเสริมด้านบน จะได้ค่าของตัวแปรเสริม t ที่มีค่าอยู่ในช่วง [0, 2π]
และเนื่องจาก
เราสามารถคำนวณหาพื้นที่ใต้กราฟของไซคลอยด์หนึ่งรอบโดยการหาปริพันธ์ดังนี้
นั่นคือเท่ากับสามเท่าของพื้นที่ของรูปวงกลม
ความยาวเส้นโค้ง

ความยาวของเส้นโค้งไซคลอยด์หนึ่งรอบ สามารถหาได้จากความยาวของส่วนย่อยๆ บนเส้นโค้ง ซึ่ง t มีค่าในช่วง [0, 2π]
นั่นคือเท่ากับแปดเท่าของรัศมีของรูปวงกลม
ดูเพิ่ม

เอพิไซคลอยด์ (epicycloid)
ไฮโพไซคลอยด์ (hypocycloid)
โทรคอยด์ (trochoid)
เอพิโทรคอยด์ (epitrochoid)
ไฮโพโทรคอยด์ (hypotrochoid)
แหล่งข้อมูลอื่น

เอริก ดับเบิลยู. ไวส์สไตน์, "Cycloid" จากแมทเวิลด์.
Cycloids ที่ cut-the-knot
ไซคลอยด์ที่สร้างขึ้นจากรูปวงกลมรัศมี r = 2 หน่วย
ไซเคเดลิกแทรนซ์

| ไซเคเดลิกแทรนซ์ |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: กัวแทรนซ์   แทรนซ์   สเปซร็อก   อินดัสเตรียล   แอซิดเฮาส์  นิวบีต
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: กลางทศวรรษที่ 1990 ในอินเดีย,  อิสราเอล
เครื่องบรรเลงสามัญ: กีตาร์ไฟฟ้า  เครื่องสังเคราะห์เสียง   ซีเควนเซอร์   ดรัมแมชชีน   แซมเพลอร์
แนวย่อย
Melodic psytrance - Progressive psytrance
แนวประสาน
Psybient - Psybreaks
ไซเคเดลิกแทรนซ์ (อังกฤษ: Psychedelic trance) บางครั้งเรียก ไซแทรนซ์ (อังกฤษ: Psytrance) เป็นแนวเพลงย่อยของแทรนซ์ ได้รับอิทธิพลจากเพลงดนตรี กัวแทรนซ์ ในช่วงกลางยุคทศวรรษ 1990 เป็น ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ และ ดนตรีคลาสสิกของอินเดีย เพลงไซเคเดลิกแทรนซ์ส่วนใหญ่ถูกแต่งขึ้นมาโดยคอมพิวเตอร์ และเครื่องสังเคราะห์เสียง และ เครื่องดนตรี Nord Lead, Access Virus, Korg MS-2000, Roland JP-8000
แหล่งข้อมูลอื่น

shoutcast.com เก็บถาวร 2009-08-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โทรเลข

การส่งโทรเลขสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2
โทรเลข อดีตเรียก ตะแล็ปแก็ป (อังกฤษ: Telegraph) คือระบบโทรคมนาคมซึ่งใช้อุปกรณ์ทางไฟฟ้าส่งข้อความจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง เดิมส่งโดยอาศัยสายตัวนำที่โยงติดต่อถึงกันและอาศัยอำนาจแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นหลักสำคัญ แต่ระยะหลังมีการใช้วิธีการส่งไร้สาย ที่เรียกว่า วิทยุโทรเลข (radio telegraph, wireless telegraph หรือ continuous wave ย่อว่า CW)
โทรเลขตามสาย

ระบบโทรเลขตามสายระบบแรกที่เปิดให้บริการทางการค้าสร้างโดย เซอร์ ชาลส์ วีตสโตน (Sir Charles Wheatstone) และ เซอร์ วิลเลียม ฟอเทอร์กิลล์ คุก (Sir William Fothergill Cooke) และวางสายตามรางรถไฟของบริษัท Great Western Railway เป็นระยะทาง 13 ไมล์ จากสถานีแพดดิงตัน (Paddington) ถึง เวสต์เดรย์ตัน (West Drayton) ในอังกฤษ เริ่มดำเนินงานเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2382 และจดสิทธิบัตรพร้อม ๆ กันในสหรัฐในปี พ.ศ. 2380 โดยซามูเอล มอร์ส (Samuel Morse) นอกจากนี้ เขาและผู้ช่วยคือ อัลเฟรด เวล (Alfred Vail) ยังประดิษฐ์รหัสมอร์ส
สายโทรเลขข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2409 ทำให้สามารถส่งโทรเลขข้ามมหาสมุทรระหว่างยุโรปและสหรัฐเป็นครั้งแรก ก่อนหน้านั้นมีความพยายามสร้างในปี พ.ศ. 2400 และ 2401 แต่ก็ทำงานได้ไม่กี่วันหรือไม่กี่สัปดาห์ก่อนที่จะเสีย การศึกษาสายโทรเลขใต้น้ำทำให้เกิดความสนใจการวิเคราะห์เรื่อง transmission line ทางคณิตศาสตร์
ในปี พ.ศ. 2410 เดวิด บรูกส์ (David Brooks) ระหว่างที่ทำงานให้กับบริษัทรถไฟ Central Pacific Railroad ได้รับสิทธิบัตรสหรัฐหลายฉบับเกี่ยวกับการปรับปรุงฉนวนสำหรับสายโทรเลข สิทธิบัตรของบรูคส์มีส่วนสำคัญในงานสร้างทางรถไฟข้ามทวีปสายแรกของสหรัฐ
ความก้าวหน้าที่สำคัญอีกด้านของเทคโนโลยีโทรเลขเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2435 เมื่อ โทมัส เอดิสัน (Thomas Edison) ได้รับสิทธิบัตรสำหรับโทรเลขสองทาง (two-way telegraph)
วิทยุโทรเลข

นิโคลา เทสลา (Nikola Tesla) และนักวิทยาศาสตร์และนักประดิษฐ์อื่น ๆ แสดงประโยชน์ของเทคโนโลยีไร้สาย วิทยุ และวิทยุโทรเลข ตั้งแต่ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890 เป็นต้นมา กูลเยลโม มาร์โกนี (Guglielmo Marconi) ส่งและรับสัญญาณวิทยุสัญญานแรกในประเทศอิตาลีในปี พ.ศ. 2438 เขาส่งวิทยุข้ามช่องแคบอังกฤษในปี พ.ศ. 2442 และข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกในปี พ.ศ. 2445 จากอังกฤษถึงเมืองนิวฟันด์แลนด์
วิทยุโทรเลขพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพในการกู้ภัยทางทะเล โดยสามารถติดต่อระหว่างเรือ และจากเรือถึงฝั่ง
ส่วนประกอบของเครื่องรับส่งโทรเลข

แบตเตอรี่
คันเคาะ หรือ เครื่องส่ง
เครื่องรับ
สายไฟ
หลักการทำงานของเครื่องส่งและเครื่องรับโทรเลข

หลักการทำงานของเครื่องส่งและเครื่องรับโทรเลข คือ เมื่อกดคันเคาะของเครื่องส่งให้วงจรไฟฟ้าปิด กระแสไฟฟ้าจะไหลเข้าไปในขดลวดของเครื่องรับ ทำให้ขดลวดของเครื่องรับเกิดสนามแม่เหล็ก จึงดูดแผ่นเหล็กมากระทบแกนเหล็ก ทำให้เกิดเสียงที่มีจังหวะเดียวกับคันเคาะ การปิดเปิดวงจรทำให้เกิดเสียงเป็นสัญญาณโทรเลข แล้วจึงแปลงสัญญาณโทรเลขให้เป็นข้อความ โดยกำหนดรหัสในโทรเลขไว้ 2 ลักษณะ คือ เคาะแล้วกดไว้ (กดยาว) และ เคาะแล้วปล่อย (กดสั้น)
เนื่องจากโทรเลขประสบปัญหาความไม่สะดวกในการที่ต้องเสียเวลาแปลรหัส จึงทำให้มีการประดิษฐ์โทรพิมพ์ขึ้นมาใช้แทนโทรเลข
ข้อดีและข้อเสียของโทรเลข

ข้อดีของโทรเลข คือ
สามารถส่งข่าวสารและข้อมูลไปได้ในระยะทางไกลๆ
ประหยัดค่าใช้จ่าย เพราะสามารถใช้บริการโทรเลขได้ในราคาถูก
ข้อเสียของโทรเลข คือ
ต้องแปลรหัสโทรเลขทั้งขณะส่งและขณะรับ ทำให้เสียเวลา
หากแปลรหัสผิดอาจทำให้ข่าวสารและข้อมูลนั้นๆมีใจความเปลี่ยนไป
โทรเลขในประเทศไทย

เริ่มแรกในสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2412 ทรงอนุมัติให้ชาวอังกฤษจัดตั้งบริษัทก่อสร้างและบำรุงรักษาทางโทรเลขตามคำเสนอขอ แต่การดำเนินงานกลับล้มเหลว
เมื่อ พ.ศ. 2418 สมัยรัชกาลที่ 5 กรมกลาโหมดำเนินการสร้างทางสายโทรเลขสายแรกจากกรุงเทพมหานครไปปากน้ำ (หรือจังหวัดสมุทรปราการในปัจจุบัน) โดยวางสายเคเบิลโทรเลขใต้น้ำต่อออกไป ถึงกระโจมไฟนอกสันดอนปากแม่น้ำเจ้าพระยารวมระยะทาง 45 กิโลเมตร เพื่อใช้ในการส่งข่าวสารทางราชการเป็นหลัก
ในปี พ.ศ. 2421 กรมกลาโหมได้สร้างทางโทรเลขสายที่ 2 จากกรุงเทพฯ ถึงพระราชวังบางปะอิน และได้ขยายสายออกไปถึงกรุงเก่า (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
ต่อมาในปี พ.ศ. 2426 ได้เริ่มสร้างทางใช้ลวดเหล็กอาบสังกะสีเป็นสายแรกของกรุงเทพฯ ผ่านปราจีนบุรี กบินทร์บุรี อรัญประเทศ ศรีโสภณ และคลองกำปงปลัก ในจังหวัดพระตะบอง (สมัยนั้นยังเป็นของสยาม) ได้เชื่อมต่อกับสายโทรเลขอินโดจีน ไซง่อนซึ่งเป็นสายแรกที่ติดต่อกับต่างประเทศ และในวันที่ 26 กรกฎาคม ได้เปิดโอกาสให้ประชาชนได้ใช้บริการโทรเลข ก่อนจะจัดตั้งกรมโทรเลขขึ้นเพื่อให้บริการนี้เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พร้อมกับกรมไปรษณีย์
เมื่อมาถึง พ.ศ. 2440 กรมโทรเลขได้สร้างทางสายกรุงเทพฯ แม่สอด จังหวัดตาก เพื่อไปต่อกับสายโทรเลขของอังกฤษไปเมืองมะละแหม่ง และย่างกุ้ง และได้สร้างทางโทรเลขจากกรุงเทพฯ เพชรบุรี ชุมพร ทุ่งสง หาดใหญ่ และสงขลา และในปี พ.ศ. 2441 ได้สร้างสายย่อจากสงขลาไปไทรบุรี (สมัยนั้นยังเป็นของสยาม และปัจจุบันคือรัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย) และกัวลามุดา เพื่อเชื่อมต่อกับสายโทรเลขของอังกฤษไปปีนังและสิงคโปร์
ในปี พ.ศ. 2496 นายสมาน บุณยรัตพันธุ์ นายช่างโทรเลขได้สร้างเครื่องโทรพิมพ์ภาษาไทยได้สำเร็จ โดยคิดระบบกลไก หรือ Spacing Control Mechanism ต่อมาได้ประดิษฐ์เพิ่มเติมโดยให้เครื่องทำงานได้ทั้งสองภาษา (ไทยและอังกฤษ) ให้ชื่อว่า เครื่องโทรพิมพ์ไทยแบบ S.P. โดยกรมไปรษณีย์โทรเลขรับรองเมื่อปี พ.ศ. 2498
เมื่อ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 กรมไปรษณีย์โทรเลขสั่งสร้างเครื่องโทรพิมพ์ไทยจากประเทศญี่ปุ่น เข้ามาใช้งานเป็นรุ่นแรกระหว่างกรุงเทพฯ-นครสวรรค์ กรุงเทพฯ-อุตรดิตถ์-เชียงใหม่ หลังจากนั้นได้ใช้เครื่องโทรพิมพ์ออกไปทั่วประเทศ
ปี พ.ศ. 2503 ได้มีการปรับปรุงบริการให้ทันสมัยโดยจัดซื้ออุปกรณ์ใหม่ เช่น เครื่องส่งและเครื่องรับวิทยุความถี่สูง เครื่องโทรพิมพ์ที่ใช้งานโทรเลขแบบต่างๆ เปิดการใช้งานรับส่งโทรเลขติดต่อกับต่างประเทศด้วยวงจร HF1 ARQ โดยประเทศแรกที่ติดต่อด้วยวงจรนี้คือประเทศญี่ปุ่น
นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2496 กรมไปรษณีย์โทรเลขได้จัดตั้งสถานีวิทยุคมนาคมขึ้นในจังหวัดและอำเภอต่าง ๆ เป็นจำนวนทั้งสิ้น 50 สถานี
จนกระทั่ง พ.ศ. 2520 กรมไปรษณีย์โทรเลขได้โอนส่วนปฏิบัติการให้บริการโทรคมนาคมของประเทศรวมถึงบริการโทรเลขไปอยู่ในความรับผิดชอบของการสื่อสารแห่งประเทศไทย (กสท.) ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจตั้งขึ้นใหม่ สังกัดกระทรวงคมนาคม
ต่อมาปี พ.ศ. 2542 รัฐบาลมีนโยบายที่ต้องการแปรสภาพรัฐวิสาหกิจ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานให้เทียบเท่าภาคเอกชน ซึ่ง กสท.เป็นหนึ่งในรัฐวิสาหกิจที่ต้องดำเนินการตามนโยบายดังกล่าว โดยเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 คณะรัฐมนตรีมีมติให้แปรสภาพ กสท. ตามแผนแม่บทพัฒนากิจการโทรคมนาคม และพระราชบัญญัติทุนรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2542 แยกกิจการเป็น 2 บริษัท คือ บริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด และบริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) ซึ่งจดทะเบียนจัดตั้งเป็นบริษัทเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2546 โดยบริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด ยังคงรับผิดชอบการให้บริการโทรเลขด้วย และยกเลิกบริการโทรเลข ตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2551 เวลา 20.00 น.
ดูเพิ่ม

รหัสมอร์ส