stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดินโปเลียน (ภาพยนตร์)
คำตอบรับ > ความถูกต้องทางประวัติศาสตร์

นักวิจารณ์ด้านแง่มุมทางประวัติศาสตร์ของภาพยนตร์หลายคนอย่างอาดัม ทูซกับแอนดรูว์ รอเบิร์ตส์ นักประวัติศาสตร์ เชื่อว่าภาพยนตร์นี้ไม่ได้ระบุความสำเร็จที่ไม่ใช่ทางทหารของนโปเลียนหลายประการ เช่นเดียวกันกับความนิยมของพระองค์ต่อชาวฝรั่งเศส รอเบิร์ตส์ ผู้เขียนชีวประวัตินโปเลียน กล่าวถึงการพรรณาเป็นฮิตเลอร์ดั้งเดิมว่า "น่าเหนื่อยหน่ายเพราะว่าไร้เหตุผล" แซ็ก ไวต์ นักประวัติศาสตร์ โต้แย้งภาพยนตร์ว่าสะท้อนโฆษณาชวนเชื่อของอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ดูหมิ่นนโปเลียนเป็น "นักเลงคอร์ซิกา" Ellin Stein ผู้เขียนให้กับ Slate ชี้ให้เห็นว่านโปเลียนเป็นที่รู้จักจากความหลงใหลในวรรณกรรมและแนวคิดเรืองปัญญา – ห่างไกลจากทหารที่กักขฬะและน่ารังเกียจอย่างที่สกอตต์พรรณนาไว้ Patrice Gueniffey นักประวัติศาสตร์ชาวฝรั่งเศส กล่าวถึงภาพยนตร์นี้ว่า "ต่อต้านฝรั่งเศส" และเต็มไปด้วยความไม่ถูกต้องทางประวัติศาสตร์ ในขณะที่ Romain Marsily นักประวัติศาสตร์ พบการพรรณาของนโปเลียนที่ "ขาดแรงดึงดูด" และ "ไม่ค่อยดี" โดยไม่สนใจมรดกเชิงบวกของนโปเลียนอย่างประมวลกฎหมายนโปเลียน ฟรันซิสโก กราเซีย อาลอนโซ นักประวัติศาสตร์ชาวสเปน กล่าวถึงภาพยนตร์นี้เป็น "อาชญากรรม" Joan Tumblety นักประวัติศาสตร์ เขียนว่าภาพยนตร์นี้เพิกเฉยต่อความโหดร้ายของฝรั่งเศส เช่น การกระทำหลังจากการล้อมยาฟา
นโปเลียนไม่ได้ไปดูการประหารชีวิตมารี อ็องตัวแน็ตตามที่ปรากฏในภาพยนตร์ เนื่องจากในเวลานั้นเขายังคุมทัพที่ตูลง ภาพยนตร์ยังแสดงนโปเลียนผู้พ่ายแพ้พบปะกับเวลลิงตัน ในขณะที่ความเป็นจริง ทั้งสองคนไม่เคยได้พบกัน ไมเคิล โบรเออร์ส นักประวัติศาสตร์จากออกซฟอร์ดที่ทำงานให้กับภาพยนตร์นี้ พบความไม่ถูกต้องในความสัมพันธ์ระหว่างความสัมพันธ์ของนโปเลียนกับโฌเซฟีนหลายประการ เช่น ช่วงเวลาที่หย่าร้าง (ค.ศ. 1809 ไม่ใช่ 1807) นิสัย (นโปเลียนไม่ได้ตบหน้าโฌเซฟีนตอนที่หย่า) และเหตุผล (ในภาพยนตร์ โฌเซฟีนถูกมองว่าสนับสนุนการหย่าร้าง แต่ในความเป็นจริง พระนางกลัวเรื่องนี้) โฌเซฟีนในประวัติศาสตร์เสียชีวิตในวันก่อนการเนรเทศนโปเลียนไปยังเกาะเอลบา ไม่ใช่ปีเดียวในช่วงสมัยร้อยวัน และไม่ได้เป็นปัจจัยในการกลับมาของนโปเลียน
ภาพยนตร์ยังแสดงฉากนโปเลียนยิงปืนใส่พีระมิดกีซา ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้น ในการให้สัมภาษณ์กับ เดอะไทมส์ สกอตต์ปกป้องฉากการโจมตีพีระมิดของเขาว่าเป็น "วิธีที่รวดเร็วในการพูดว่า [นโปเลียน] เข้ายึดครองอียิปต์"
สกอตต์ไม่สนใจคำวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับความไม่ถูกต้องทางประวัติศาสตร์ของภาพยนตร์เรื่องนี้ "สิบปีต่อมาหลังนโปเลียนเสียชีวิต ใครสักคนเขียนหนังสือ จากนั้นใครสักคนก็นำหนังสือนั้นมาเขียนต่อ แล้วก็ 400 [sic] ปีต่อมา มีจินตนาการ [ในหนังสือประวัติศาสตร์] จำนวนมาก เมื่ิอผมมีปัญหากับนักประวัติศาสตร์ ผมจะถามว่า: 'โทษนะพวก คุณเคยอยู่ที่นั่นหรอ? ไม่หรอ? งั้นก็หุบปากซะ' " สกอตต์ยังตอบกลับนักวิจารณ์ชาวฝรั่งเศสว่า "แม้แต่ชาวฝรั่งเศสก็ไม่ชอบพวกตนเอง"
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
จักรพรรดินโปเลียน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อาเรนาเอาฟ์ชัลเคอ

| --- | --- |


ชื่อเต็ม: เฟ็ลทินส์-อาเรนา
ชื่อเดิม: อาเรนาเอาฟ์ชัลเคอ   ฟีฟ่าเวิลด์คัพสเตเดียม เก็ลเซินเคียร์เชิน (ฟุตบอลโลก 2006)
ที่ตั้ง: เก็ลเซินเคียร์เชิน เยอรมนี
เจ้าของ: ชัลเคอ 04
ผู้ดำเนินการ: ชัลเคอ 04
ที่นั่งพิเศษ: 90 ห้อง
ความจุ: 61,673 ที่นั่ง (การแข่งขันในลีก),   54,142 ที่นั่ง (การแข่งขันระหว่างทีมชาติ)
สถิติผู้ชม: ฮอกกี้น้ำแข็ง: 77,803 คน 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ไอไอเอชเอฟ เวิลด์แชมเปียนชิป
ขนาดสนาม: 105 × 68 เมตร
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: พ.ศ. 2541–2544
เปิดใช้สนาม: พ.ศ. 2544
งบประมาณในการก่อสร้าง: 191 ล้านยูโร
สถาปนิก: เฮ็นทริช, ฮูแบร์ท เพ็ทช์นิค และหุ้นส่วน
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลชัลเคอ 04 (ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน) ฟุตบอลทีมชาติเยอรมนี (บางนัด)
ด้านหน้าสนาม
เฟ็ลทินส์-อาเรนา ระหว่างการจัดคอนเสิร์ต
อาเรนาเอาฟ์ชัลเคอ (เยอรมัน: Arena AufSchalke) หรือชื่อตามชื่อผู้สนับสนุนในปัจจุบันว่า เฟ็ลทินส์-อาเรนา (Veltins-Arena) เป็นสนามฟุตบอลในเมืองเก็ลเซินเคียร์เชิน ประเทศเยอรมนี เปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2544 ซึ่งใช้งานเป็นสนามเหย้าของทีมในบุนเดิสลีกา คือ สโมสรฟุตบอลชัลเคอ 04
โดยสนามนี้เป็นสนามสำหรับการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2003–04 ในนัดชิงชนะเลิศ และอีก 5 นัดในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2006 ซึ่งรวมถึงรอบ 8 ทีมสุดท้ายในการแข่งขันนี้ด้วย โดยปัจจุบันสนามนี้มีความจุ 61,482 ที่นั่ง สำหรับการแข่งขันในลีก ซึ่งมีทั้งที่นั่งและยืน ส่วนการแข่งขันระดับนานาชาติ มีความจุ 53,951 ที่นั่ง โดยจะเป็นที่นั่งทั้งหมด ซึ่งสนามนี้มีหลังคาคลุมรอบ ส่วนชื่อสนามล่าสุดถูกซื้อเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 โดยเฟ็ลทินส์ บริษัทผลิตเบียร์ในประเทศเยอรมนี
ประวัติ

การสร้างสนามนี้นั้นถูกวางแผนในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ซึ่งถูกเรียกร้องจากแฟนบอลที่สนามเก่าอย่างพาร์คชตาดีอ็อนที่เก่าและยากที่จะปรับปรุงใหม่ได้ รวมไปถึงการต้องการสร้างสนามสำหรับการใช้งานอเนกประสงค์สมัยใหม่ ซึ่งมีหลายปัจจัยที่จะสร้างสนามใหม่ คือชัลเคอ 04 ชนะเลิศการแข่งขันยูฟ่าคัพ และจะฉลองครบรอบ 100 ปีของสโมสรใน พ.ศ. 2547 ซึ่งสัญญาของการก่อสร้างมีมูลค่า 186 ล้านยูโร ใน พ.ศ. 2541 โดยฮาเบเอ็ม บริษัทก่อสร้างของเยอรมนี
การก่อสร้าง

เดิมชัลเคอ 04 ได้เลือกที่ตั้งสนามใหม่ไม่ไกลจากสนามเก่ามากนัก โดยจะสร้างบนที่ดินกว้างใหญ่ของสโมสรที่รู้จักกันในชื่อ "แบร์เกอร์เฟ็ลท์" แต่น่าเสียดายที่อุโมงค์เหมืองถ่านหิน "คอนซอลีเดชัน" และ "ฮูโก" ได้ผ่านใต้ที่ดินผืนนั้นที่ความลึกประมาณ 800 เมตร อุโมงค์เหล่านี้ (ซึ่งใช้จนถึง พ.ศ. 2543) อาจก่อให้เกิดการเลื่อนและความตึงจนส่งผลกระทบต่อโครงสร้างสนามได้ เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยง จึงย้ายที่ตั้งของสนามไปทางด้านตะวันออกแทน
เฟ็ลทินส์-อาเรนาสร้างขึ้นเพื่อใช้งานอเนกประสงค์ โดยมีความจุสนามสำหรับการแข่งขันลีก 61,524 ที่นั่ง ซึ่งจะมีทั้งที่ยืนและที่นั่ง ส่วนการแข่งขันนานาชาติจะมีความจุ 53,994 ที่นั่ง ซึ่งจะมีเฉพาะที่นั่งเท่านั้น สำหรับการแข่งขันลีกนั้น อัฒจันทร์ทิศเหนือจะเป็นแถวยืนโดยมีความจุ 16,307 ที่นั่ง สำหรับเปิดทางให้กองเชียร์ของชัลเคอ 04 เชียร์ได้อย่างสะดวก แต่เมื่อแข่งขันในนัดนานาชาติจะถูกปรับเป็นที่นั่ง จะเหลือความจุเพียง 8,600 ที่นั่ง มีห้องบุคคลสำคัญ 72 ห้องรอบสนาม แยกระหว่างชั้นที่หนึ่งกับชั้นที่สอง ส่วนอัฒจันทร์ด้านตะวันตกจะมีห้องบุคคลสำคัญมากกว่าด้านอื่น ๆ
สนามนี้สร้างด้วยคอนกรีตและเศษแร่เหล็กจำนวน 600,000 ลูกบาศก์เมตร ซึ่งมาจากอุตสาหกรรมเหล็กถลุง โดยถูกนำมาสร้างเป็นอัฒจันทร์ทั้ง 4 ด้าน และคอนกรีตเสริมเหล็กนั้นจะถูกนำมาสร้าง 4 มุมรอบสนาม เป็นอุโมงค์ 4.50 × 4.50 เมตร สำหรับการระบายอากาศ
หลังคาและสนาม

เฟ็ลทินส์-อาเรนาใช้เทฟลอน (พอลิเตตระฟลูออรอไธลีน) เคลือบด้วยไฟเบอร์กลาส และผ้าใบนำมาทำเป็นหลังคา โดยมีเสาอยู่รอบ ๆ สนามซึ่งถูกยึดด้วยเสาเหล็ก 24 เสา ส่วนหลังคาจะถูกแบ่งเป็น 2 ส่วนและมีรูตรงกลาง เพื่อที่จะเปิด-ปิดหลังคาได้เพื่อป้องกันฝนหรือแดด ซึ่งหลังคานี้สามารถป้องกันเสียงคอนเสิร์ตไม่ให้รบกวนด้านนอกได้ถึง 105 เดซิเบล และจอที่สูงจากพื้น 25 เมตร 4 จอด้านบนตรงกลางสนาม ใช้พื้นที่ 35 ตารางเมตร มีลักษณะเหมือนตารางคะแนนสำหรับสนามกีฬาในร่ม โดยเป็นสนามแรกที่มีจอกลางสนาม หลังจากนั้นก็มีค็อมแมทซ์บังค์-อาเรนาในแฟรงก์เฟิร์ต และเอ็สพรีอาเรนาในดึสเซิลดอร์ฟ ติดตั้งตามในเวลาต่อมา
โดยสนามนี้มีหญ้าที่สามารถเลื่อนเข้า-ออกได้เหมือนกับซัปโปโระโดมในประเทศญี่ปุ่น, สนามกีฬามหาวิทยาลัยฟีนิกซ์ในสหรัฐอเมริกา และแค็ลเรอโดมในประเทศเนเธอร์แลนด์ ซึ่งกลไกนี้มีน้ำหนัก 11,400 ตัน โดยสามารถเลื่อนเข้าและออกได้ภายใน 4 ชั่วโมง ซึ่งมีประโยชน์ทั้งในการจัดคอนเสิร์ตมาก เพื่อที่จะไม่ให้พื้นหญ้าเสีย
พื้นที่สำหรับจัดงานเลี้ยงสังสรรค์

ผู้คนที่มากกว่า 60,000 คน ภายในสนามจึงต้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายสำหรับตอบสนองความต้องการของผู้คนที่มากมายในการแข่งขันกีฬาและคอนเสิร์ต รวมไปด้วยร้านอาหาร 15 ร้าน ร้านขายของย่าง 50 ร้าน และร้านกาแฟ 35 ร้าน โดยสามารถให้บริการขายไส้กรอก 2,500 กิโลกรัม, เพรตเซล 7,000 ชิ้น และพิซซา 1,000 ตารางเมตร ภายใน 1 วัน รวมไปถึงที่ขายเบียร์ยาว 5 กิโลเมตร ที่พร้อมให้บริการเบียร์ 52,000 ลิตร ภายใน 1 นัดการแข่งขัน
การจัดงานอื่น ๆ

เฟ็ลทินส์-อาเรนาเป็นสถานที่สำคัญสำหรับจัดงานใหญ่มากมาย รวมถึงยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศในปี พ.ศ. 2548 (ค.ศ. 2004)
ในระหว่างการซ่อมแซมไรน์ชตาดีอ็อนหรือเอ็สพรีอาเรนาในดึสเซิลดอร์ฟ สนามนี้ถูกนำมาใช้เป็นสนามเหย้าของไรน์ไฟร์ในเอ็นเอฟแอลยุโรปซึ่งเป็นการแข่งขันลีกอเมริกันฟุตบอล ขีดความสามารถที่หลากหลายของสนามได้รับการทดสอบเป็นครั้งแรกเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2548 โดยมีการจัดคอนเสิร์ต 1 ครั้ง การแข่งขันบุนเดิสลีกา 1 นัด และการแข่งขันเอ็นเอฟแอลยุโรป 1 นัด ภายใน 96 ชั่วโมง
การจัดงานอื่น ๆ > ฟุตบอลโลก 2006

สนามแห่งนี้ถูกจัดเป็นสนามแข่งขันฟุตบอลโลก 2006 อย่างไรก็ตาม ฟีฟ่ามีกฎระงับการใช้ชื่อผู้สนับสนุนเป็นชื่อสนาม ทำให้สนามนี้มีชื่อว่า "ฟีฟ่าเวิลด์คัพสเตเดียม เก็ลเซินเคียร์เชิน" ในระหว่างจัดการแข่งขันฟุตบอลโลก
นัดการแข่งขันต่อไปนี้ในฟุตบอลโลก 2006 ที่จัดการแข่งขันที่สนามนี้ :
| วันที่ | เวลา (CET) | ทีม | ผลการแข่งขัน | ทีม | รอบ | ผู้ชม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 9 มิถุนายน 2549 | 21:00 |  โปแลนด์ | 0-2 |  เอกวาดอร์ | กลุ่ม เอ | 52,000 |
| 12 มิถุนายน 2549 | 18:00 |  สหรัฐ | 0-3 |  เช็กเกีย | กลุ่ม อี | 52,000 |
| 16 มิถุนายน 2549 | 15:00 |  อาร์เจนตินา | 6-0 |  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร | กลุ่ม ซี | 52,000 |
| 21 มิถุนายน 2549 | 16:00 |  โปรตุเกส | 2-1 |  เม็กซิโก | กลุ่ม ดี | 52,000 |
| 1 กรกฎาคม 2549 | 17:00 |  อังกฤษ | 0-0 (1-3 ลูกโทษ) |  โปรตุเกส | รอบ 8 ทีมสุดท้าย | 52,000 |
การจัดงานอื่น ๆ > สปีดเวย์กรังด์ปรีซ์ออฟเยอรมนี 2007

เฟ็ลทินส์อาเรนาถูกนำมาใช้ในการจัดการแข่งขันจักรยานต์ยนต์ ในรายการสปีดเวย์กรังด์ปรีซ์ 2007 โดยจัดขึ้นเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2550 โดยการแข่งขันนี้เป็นการแข่งัขนครั้งที่ 100 ในประวัติศาสตร์การแข่งขัน โดยผู้ชนะจะได้เงิน 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ โดยผู้ชมกว่า 25,000 คนในสนาม ซึ่งอันเดรียอัส ยุนซ็อน นักแข่งรถจักรยานยนต์ชาวสวีเดน ชนะอันดับที่ 2 เพียง 1 นาที
การจัดงานอื่น ๆ > สปีดเวย์กรังด์ปรีซ์ออฟเยอรมนี 2008

เฟ็ลทินส์อาเรนาถูกใช้จัดการแข่งขันนี้อีกครั้ง โดยจัดขึ้นเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2551 อย่างไรก็ตาม ได้มีการประชุมยกเลิกการแข่งขันโดยเอฟไอเอ็ม (FIM) เห็นว่าไม่ปลอดภัย เนื่องจากมีสภาพอากาศที่เลวร้ายในขณะนั้น แม้ว่าหลังคาจะถูกปิดในระหว่างการวางสนามก็ตาม โดยการแข่งขันนี้ได้เปลี่ยนสถานที่จัดการแข่งขันเป็นสนามกีฬาโปโลเนียบึดกอชตช์ในเมืองบึดกอชตช์ ประเทศโปแลนด์ ในวันที่ 18 ตุลาคม และเปลี่ยนชื่อการแข่งขันเป็น "เอฟไอเอ็ม ไฟนัลสปีดเวย์กรังด์ปรีซ์ 2008"
การจัดงานอื่น ๆ > ไอซ์ฮ็อกกีเวิลด์แชมเปียนชิป 2010

เป็นการแข่งขันฮอกกี้น้ำแข็งครั้งที่ 74 ของไอไอเอชเอฟ เวิลด์แชมเปียนชิป ซึ่งจัดการแข่งขันที่เฟ็ลทินส์อาเรนา ในวันที่ 7 พฤษภาคม 2553 โดยมีสถิติผู้ชม 77,803 คน ซึ่งสถิติผู้ชมสูงสุดในการแข่งขันฮอกกี้น้ำแข็งและเป็นสถิติผู้ชมสูงสุดของสนามด้วย โดยเยอรมนีสามารถเอาชนะสหรัฐเมริกาไปได้ 2–3 ในช่วงต่อเวลา
การจัดงานอื่น ๆ > คอนเสิร์ต

สนามนี้มักถูกนำไปใช้ในการจัดคอนเสิร์ตค่อนข้างบ่อย ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2555 สนามนี้จัดคอนเสิร์ตเป็นครั้งแรก คือเทศกาลคอนเสิร์ต "Rock im Pott" ซึ่งมีทั้งพลาซีโบ, เดอะบอสส์ฮอสส์, เรดฮอตชิลีเพปเปอส์ ศิลปินอื่น ๆ ที่เคยแสดงดนตรีที่สนามนี้ได้แก่ บรูซ สปริงส์ทีน, บอน โจวี, ร็อบบี วิลเลียมส์, เมทัลลิกา, เอซี/ดีซี, ยูทู และศิลปินเยอรมัน พัวร์และแฮร์แบร์ท เกรอเนอไมเออร์
พื้นที่สำหรับหญ้าที่เลื่อนเข้า-ออกได้ ใกล้กับอัฒจันทร์ทิศใต้
อุโมงค์ทางเดินนักฟุตบอล
อันเดรียอัส ยุนซ็อน ผู้ชนะเลิศการแข่งขันสปีดเวย์กรังด์ปรีซ์ออฟเยอรมนี 2007
ซุคฮอย ซูเปอร์เจ็ต 100

| ซุคฮอย ซูเปอร์เจ็ต 100 |
| --- | --- |
เอสเจ100-95 ของแอโรฟลอต
ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: อากาศยานระดับภูมิภาค
ชาติกำเนิด: รัสเซีย
บริษัทผู้ผลิต: ยูไนเต็ดแอร์คราฟท์คอร์ปอเรชัน   (ค.ศ. 2007–พฤศจิกายน ค.ศ. 2017)   เอียร์ครุตคอร์ปอเรชัน   (พฤศจิกายน ค.ศ. 2017–สิงหาคม ค.ศ. 2022)   ยาโกเลฟดีไซน์บิวโร   (สิงหาคม ค.ศ. 2022–ปัจจุบัน)
ผู้ออกแบบ:  ซุคฮอย 
สถานะ: ในประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: แอโรฟลอต ยามาลแอร์ไลน์ เรดวิงส์แอร์ไลน์ แอซิมัท กัซปรอมอวีอา
จำนวนที่ผลิต: 229 ลำ (พฤศจิกายน ค.ศ. 2022)[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติ
สร้างเมื่อ: ค.ศ. 2007–ปัจจุบัน
เริ่มใช้งาน: 21 เมษายน ค.ศ. 2011 กับอาร์เมเวีย
เที่ยวบินแรก: 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2008
ซุคฮอย ซูเปอร์เจ็ต 100 (รัสเซีย: Сухой Суперджет 100; อังกฤษ: Sukhoi Superjet 100) ย่อว่า เอสเจ-100 หรือเดิมย่อว่า เอสเอสเจ100 เป็นอากาศยานไอพ่นระดับภูมิภาคที่ออกแบบโดยซุคฮอย ส่วนหนึ่งของยูไนเต็ดแอร์คราฟท์คอร์ปอเรชัน โครงการเริ่มต้นขึ้นในปี 2000 โดยลำแรกเริ่มทำการบินในวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 และทำการบินเชิงพาณิชย์ครั้งแรกในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2011 กับอาร์เมเวีย เอสเจ-100 โดยทั่วไปรองรับผู้โดยสารได้ 87 ถึง 98 คน ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เทอร์โบแฟน เพาเวอร์เจ็ต ซาม146สองเครื่อง เครื่องยนต์ดังกล่าวเป็นการพัฒนาร่วมกันระหว่างซาฟรานของฝรั่งเศสและเอ็นพีโอ แซเทิร์นของรัสเซีย ในปี 2022 ภายหลังการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย ซุคฮอยได้ประกาศเปิดตัวรุ่นที่ใช้ชิ้นส่วนลำตัวเครื่องและระบบอิเล็กทรอนิกส์ที่ผลิตในรัสเซียทั้งหมด และจะแทนที่เครื่องยนต์ด้วยรุ่นอาวิแอดวิกาเทล พีดี-8 ที่ผลิตในรัสเซีย แอโรฟลอตได้สั่งซื้อเอสเจ-100 รุ่นใหม่นี้จำนวน 89 ลำ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2023 บริษัทแม่เอียร์ครุตได้เปลี่ยนชื่อเป็นยาโกเลฟ พร้อมกันนั้นเครื่องบินซูเปอร์เจ็ต จะใช้ชื่อย่อว่า เอสเจ-100
ณ เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 มีเอสเจ-100 ให้บริการทั้งหมด 127 ลำ และในเดือนกันยายน อากาศยานสามารถทำการบินได้ 300,000 เที่ยวบิน และมีชั่วโมงบิน 460,000 ชั่วโมง ภายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2021 อากาศยานมีชั่วโมงการบินรวมอย่างน้อย 2,000,000 ชั่วโมง ซุคฮอย ซูเปอร์เจ็ต 100 ประสบอุบัติเหตุที่ตัวเครื่องไม่สามารถกลับมาให้บริการหรือซ่อมแซมได้ 4 ครั้ง และมีผู้เสียชีวิต 89 ราย
ผู้ให้บริการ

ณ เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016 ได้มีเอสเจ-100 จำนวน 133 ลำได้ปฏิบัติการบินโดยสายการบิน 8 แห่ง และองค์กรการบินของรัฐและธุรกิจ 5 แห่ง  ค.ศ. 2017 มีเครื่องบิน เอสเจ-100 จำนวน 105 ลำที่ประจำการอยู่ทั่วโลก โดยบางลำใช้งานโดยหน่วยงานของรัฐ เช่น กองทัพอากาศไทย และหน่วยงานของรัฐบาลคาซัคสถาน ฝูงบินได้บันทึกเที่ยวบินไปแล้ว 230,000 เที่ยวบินใน 340,000 ชั่วโมง นับตั้งแต่เริ่มดำเนินการเชิงพาณิชย์ในปี 2011 มีกำหนดส่งมอบเอสเจ-100 อย่างน้อย 30 ลำในปี 2017 โดยวางแผนจะส่งมอบ 38 ลำในปี 2018 และ 37 ลำในปี 2019  ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 สิบปีหลังจากเที่ยวบินแรก ฝูงบินจำนวน 127 ลำได้บันทึกเที่ยวบินเชิงพาณิชย์มากกว่า 275,000 เที่ยวบินและมีชั่วโมงบินรวม 420,000 ชั่วโมง  ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2018 มีการบันทึกเที่ยวบินรายได้มากกว่า 300,000 เที่ยวบิน ซึ่งกินเวลานานถึง 460,000 ชั่วโมง  ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2023 มีเอสเจ-100 ประจำการอยู่ประมาณ 160 ลำ
ผู้ให้บริการ > การสั่งซื้อและการส่งมอบ

| ปี | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | 2023 | 2024 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| คำสั่งซื้อ | 30 | 0 | 0 | 0 | 15 | 0 | 22 | 0 | 2 | 13 | 58 | 28 | 28 | 106 | 24 | 59 |  |  |  |  | 385 |
| จำนวนที่ผลิต | — | — | 1 | 3 | 1 | 2 | 5 | 12 | 24 | 36 | 18 | 19 | 33 | 24 | 18 | 11 | 12 | 10 |  |  | 229 |
| การส่งมอบ | — | — | — | — | — | — | 5 | 8 | 14 | 27 | 21 | 21 | 25 | 28 | 6 | 14 | 27 | 7 | 1 |  | 206 |
ข้อมูลจำเพาะ

| เอสเจ-100 | เอสเจ95แอลอาร์ |
| --- | --- |
นักบิน: 2
ความจุผู้โดยสาร: 87 ที่นั่ง (จัดเรียงแบบสองชั้น) ถึง 108 ที่นั่ง (จัดเรียงแบบชั้นเดียว)
ความยาว: 29.94 m (98 ft 3 in)
ความกว้างปีก: 27.80 m (91 ft 2 in)
พื้นที่ปีก: 83.80 m2 / 902 ft² (9.22 AR)
ความสูง: 10.28 m (33 ft 9 in)
ลำตัวเครื่อง: 3.46 m (11 ft 4 in) diameter
ความกว้างและสูงของห้องโดยสาร: 3.236 โดย 2.12 m (10 ft 7.4 in โดย 6 ft 11.5 in)
ความจุสินค้า: 21.97 m3 (776 cu ft)
น้ำหนักขึ้นบินสูงสุด: 49,450 kg (109,020 lb)
น้ำหนักเครื่องเปล่า: 25,100 kg (55,300 lb)
น้ำหนักบรรทุกสูงสุด: 12,245 kg (26,996 lb)
ความจุเชื้อเพลิงสูงสุด: 15,805 L (4,175 US gal), 12 328 kg
เครื่องยนต์ (x2): ซาม146-1S18
แรงผลักดัน (x2): 71.6 kN (16,100 lbf)
ระยะทางวิ่งที่มช้ในการขึ้นบิน: 2,052 m (6,732 ft)
เพดานบิน: 12,500 m (41,000 ft)
ความ้เร็วขณะบิน: มัค 0.78–0.81 (828–870 km/h / 448–469 kn)
พิสัยการบิน: 4,578 km (2,472 nmi)
เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน

แอร์บัส เอ220
แอร์บัส เอ319นีโอ
โบอิง 737 แมกซ์ 7
โคแม็ก เออาร์เจ21
เอ็มบราเออร์ อีเจ็ต / อีเจ็ต อี2
มิตซูบิชิ เอ็มอาร์เจ 70/เอ็มอาร์เจ 90
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Unofficial production list and backlog
"Superjet 100 Brochure" (PDF). Sukhoi. 2016.
Products of the Regional Aircraft-Branch of the Irkut Corporation เก็บถาวร 19 เมษายน 2022 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กการกำหนดแบบเครื่องบินลำเลียงของกองทัพไทย |
| --- | --- |
บ.ล (ลำเลียง):  บ.ล.1  บ.ล.2 เค  บ.จล.2  บ.ล.3  บ.ล.4  บ.ล.5  บ.ล.6  บ.ตล.7  บ.ล.8  บ.ล.9  บ.ล.10  บ.ล.11 เค/เคเอช  บ.ตล.12  บ.ล.13  บ.ล.14  บ.ล.15  บ.ล.16  บ.ล.17  บ.ล.18  บ.ล.19  บ.ล.20 
ภาพจำลองซูเปอร์เจ็ท 100 โดยแสดงภาพด้านหน้า ด้านข้าง และด้านบนของอากาศยาน
บรอมเฮกซีน

| --- | --- |


ข้อมูลทางคลินิก
ชื่อทางการค้า: Bisolvon เป็นต้น
AHFS/Drugs.com: International Drug Names
ระดับความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์:  A (Aus) 
รหัส ATC: R05CB02 (WHO) 
กฏหมาย
สถานะตามกฏหมาย:  In general: Over-the-counter (OTC) 
ข้อมูลเภสัชจลนศาสตร์
ชีวประสิทธิผล: 75–80%
การเปลี่ยนแปลงยา: ในตับโดยมาก
สารซึ่งได้หลังการเปลี่ยนแปลงยา: Ambroxol เป็นต้น
ครึ่งชีวิตทางชีวภาพ: 12 ชม.
การขับออก: ปัสสาวะ
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC 2,4-Dibromo-6-{[cyclohexyl (methyl) amino]methyl}aniline 
เลขทะเบียน CAS: 3572-43-8 Y
PubChem CID: 2442
DrugBank: DB09019 N
ChemSpider: 2348 Y
UNII: Q1J152VB1P
KEGG: D07542 Y
ChEBI: CHEBI:77032 N
ChEMBL: CHEMBL253376 Y
ECHA InfoCard: 100.020.622 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: C14H20Br2N2
มวลต่อโมล: 376.136 g·mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol): Interactive image
 SMILES Brc1cc (c(N) c (Br) c1)CN(C)C2CCCCC2 
 InChI InChI=1S/C14H20Br2N2/c1-18(12-5-3-2-4-6-12)9-10-7-11(15)8-13(16)14(10)17/h7-8,12H,2-6,9,17H2,1H3 Y Key:OJGDCBLYJGHCIH-UHFFFAOYSA-N Y 
  7Y (what is this?)  (verify)
 สารานุกรมเภสัชกรรม
บรอมเฮกซีน (bromhexine) เป็นยาละลายเสมหะที่ใช้รักษาโรคระบบทางเดินหายใจที่มีเสมหะเหนียวหรือมีมากเกินไป
ได้พัฒนาขึ้นในห้องปฏิบัติการเชิงวิจัยของบริษัทยาเยอรมัน Boehringer Ingelheim ในช่วงปลายทศวรรษ 1950 เพื่อเป็นส่วนผสมออกฤทธิ์ทางเภสัชกรรม
ได้รับสิทธิบัตรในปี 1961 
วางจำหน่ายในปี 1963 ภายใต้เครื่องหมายการค้า Bisolvon® 
และเริ่มใช้ทางการแพทย์ในปี 1966
หน้าที่

ยามีไว้เพื่อสนับสนุนกลไกการกำจัดเสมหะออกจากระบบทางเดินหายใจของร่างกาย
เป็นยาที่ช่วยการหลั่งสารคัดหลั่ง โดยเพิ่มการผลิตเมือกชนิดใสในทางเดินหายใจ ซึ่งทำให้เสมหะบางลงและหนืดน้อยลง
นี่ช่วยขับเสมหะ คือทำให้เซลล์ขน (ซิลเลีย) สามารถขนเสมหะออกจากปอดได้ง่ายขึ้น
ด้วยเหตุนี้ จึงมักเติมยาลงในยาน้ำแก้ไอ
มีข้อบ่งใช้เป็น "การรักษาโดยละลายเสมหะในโรคหลอดลมและปอดที่การหลั่งเสมหะและการขับเสมหะผิดปกติ"
บรอมเฮกซีนมีอยู่ในยารูปแบบต่าง ๆ ทั้งยาน้ำเชื่อมความเข้มข้นสูง (8 มก./5 มล.) และต่ำ (4 มก./5 มล.) ยาเม็ดและยาเม็ดชนิดละลายน้ำ (ทั้งคู่ 8 มก.)
และสารละลายสำหรับรับประทาน 10 มก./5 มล. ซึ่งสามารถปรับให้เหมาะกับความจำเป็นของผู้ป่วย
ขนาดการใช้ยาแตกต่างกันตามอายุและน้ำหนัก แต่มีผลิตภัณฑ์สำหรับทุกกลุ่มอายุตั้งแต่ทารกขึ้นไป
เป็นยาที่ได้การยอมรับโดยคนไข้อดทนต่อยาได้ดี
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Morton, I; Hall, J (1999). Concise Dictionary of Pharmacological Agents. Springer. p. 55. ISBN 0-7514-0499-3. สืบค้นเมื่อ 2009-06-03.
↑  Fischer, J; Ganellin, CR (2006). Analogue-based Drug Discovery (ภาษาอังกฤษ). John Wiley & Sons. p. 544. ISBN 9783527607495.
มีโกเร็ง

| --- | --- |
มีโกเร็งในภัตตาคารที่จาการ์ตา
ชื่ออื่น: บักมีโกเร็ง, บามีโกเร็ง, มีโกเร็ง
ประเภท: บะหมี่
มื้อ: อาหารจานหลัก
แหล่งกำเนิด: ประเทศอินโดนีเซีย
ภูมิภาค: ทั่วประเทศ
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: บะหมี่ผัดกับไก่ กุ้ง หรือเนื้อ
 ตำราอาหาร: มีโกเร็ง   สื่อ: มีโกเร็ง
มีโกเร็ง (อินโดนีเซีย: mi goreng, mie goreng; มลายู: mi goreng, mee goreng) แปลตรงตัวว่าบะหมี่ผัด หรือบางครั้งเรียกว่า หมี่โกเร็ง เป็นอาหารที่พบทั่วไปในอินโดนีเซีย สิงคโปร์ มาเลเซีย เป็นการนำบะหมี่สีเหลืองมาผัดกับกระเทียม หอมหัวใหญ่หรือหัวหอม ใส่ไก่หรือเนื้อ พริก ผัก มะเขือเทศ ไข่ และผักดอง ในอินโดนีเซียจะพบอาหารนี้ได้ทั่วไป จัดเป็นอาหารที่มีรสเผ็ด มีโกเร็งแบบของอินโดนีเซียเป็นที่นิยมในต่างประเทศด้วย โดยเฉพาะออสเตรเลียและนิวซีแลนด์
อาหารนี้มาจากบะหมี่ผัดของจีนที่เรียกว่าเฉ่าเมี่ยน โดยชาวจีนที่อพยพมาสู่อินโดนีเซียและมาเลเซียเป็นผู้นำเข้ามา คล้ายกับยากิโซบะของญี่ปุ่น เพียงแต่มีโกเร็งใช้เครื่องปรุงแบบอินโดนีเซีย เช่นใช้ซีอิ๊วหวาน เปลี่ยนจากหมูเป็นกุ้ง ไก่ หรือเนื้อสัตว์อื่น ๆ เนื่องจากผู้บริโภคเป็นมุสลิม
รวมรูป

มีโกเร็งแบบพื้นฐาน
มีโกเร็งกับไก่และกุ้งในจาการ์ตา
มีโกเร็งที่เป็นอาหารเช้าในโรงแรม
มีโกเร็งแบบอาเจะฮ์
มีโกเร็งรวมกับนาซีโกเร็ง
ทางด่วนพุนเทลขัณฑ์

| ทางด่วนพุนเทลขัณฑ์ |
| --- | --- |
ถนนแสดงด้วยเส้นสีแดง
ข้อมูลของเส้นทาง
บำรุงรักษาโดย UPEIDA
ความยาว: 296.07 กิโลเมตร (183.97 ไมล์)
ประวัติ
มีขึ้นเมื่อ: 16 กรกฎาคม 2022–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศเหนือ: อำเภอเอตาวาห์
ปลายทางทิศใต้: อำเภอจอตรกูฏ
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: อินเดีย
State: อุตตรประเทศ
 
ระบบทางหลวง
แม่แบบ:Infobox road/browselinks/IND
ทางด่วนพุนเทลขัณฑ์ (อักษรโรมัน: Bundelkhand Expressway) เป็นทางด่วนระยะทาง 296 กิโลเมตร (184 ไมล์) ขนาดสี่ช่องจราจร ตั้งอยู่ในรัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย เชื่อมต่อทางหลวงสาย NH-35 ในอำเภอจิตรกูฏ กับทางด่วนอัคระ–ลักเนา ในอำเภอเอตาวาห์ ทางด่วนนี้มีนายกรัฐมนตรีนเรนทระ โมที เป็นผู้วางศิลาฤกษ์เมื่อกุมภาพันธ์ 2020 ที่ฝั่งจิตรกูฏ และเปิดให้ใช้งานในเดือนกรกฎาคม 2022 นอกจากนี้ยังเชื่อว่าทางด่วนจะช่วยดึงดูดการท่องเที่ยวมายังจิตรกูฏธมด้วย
โครงการนี้ริเริ่มในเดือนเมษายน 2017 โดยผู้ว่าการรัฐอุตตรประเทศ โยคีอาทิตยนาถ และพัฒนาโดยองค์การพัฒนาอุตสาหกรรมทางด่วนรัฐอุตตรประเทศ (UPEIDA) ภายใต้มูลค่าก่อสร้างกว่า ₹14,716 กรอร์
ข้อถกเถียง

ในเวลาห้าวันหลังการเปิดทางด่วน มีรายงานว่าถนนบางส่วนถล่มเป็นหลุมลีกลงไปหลังถนนโดนฝนครั้งแรกเมื่อ 20 กรกฎาคม 2022 นำไปสู่อุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างน้อยสามคัน วิดีโอที่แสดงเหตุการณ์นี้เป็นที่นิยมไปทั่วโลกออนไลน์ โดยนำไปสู่การวิจารณ์และตั้งคำถามต่อรัฐบาลอินเดียในเรื่องถนนที่มีคุณภาพต่ำ และความเป็นไปได้ที่จะเกิดการคอร์รัปชันในการก่อสร้าง
อดีตผู้ว่าการรัฐอุตตรประเทศ และประธานพรรคสมาชวดี อขีเลศ ยาทพ ได้เผยแพร่ข้อมูลอ้างว่าทางด่วนนี้เปิดใช้งานแม้จะสร้างเสร็จเพียงครึ่งหนึ่ง ยังเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรม ‘Chaltaau’ (การพัฒนาแค่พอผ่านมาตรฐานหรือต่ำกว่ามาตรฐานเล็กน้อย)
ทารา บราบาซอน

ทารา บราบาซอน (อังกฤษ: Tara Michelle Brabazon เกิด 3 มกราคม ค.ศ. 1969) เป็นศาสตราจารย์ด้านการศึกษาวัฒนธรรมที่มหาวิทยาลัยฟลินเดอร์ ในเมืองแอดิเลด ประเทศออสเตรเลีย เธอเคยสอนในสหราชอาณาจักร นิวซีแลนด์ และแคนาดา  และได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ Member of the Order of Australia (AM) เมื่อ ค.ศ. 2019 เธอมีผลงานตีพิมพ์หนังสือ 20 เล่ม บทความในวารสารวิชาการ 250 รายการ และยังคอลัมนิสต์เขียนความเรียงเกี่ยวกับอุดมศึกษาและศิลปะ
งานวิชาการ

ทารา บราบาซอน มีผลงานวิจัยในด้านการรู้เท่าทันสื่อ การศึกษาวัฒนธรรมสมัยนิยม อุตสาหกรรมสร้างสรรค์ การพัฒนาภูมิภาค และการรู้สารสนเทศ
เธอได้ให้กำเนิดมโนทัศน์แบบใหม่ในผลงานวิชาการ ได้แก่ "the Google Effect" "Digital Dieting", และ 3Ds (digitization, disintermedation และ deterritorialization) 
เธอยังได้สานต่องานของศาสตราจารย์สตีฟ เรดเฮด อดีตสามีผู้ล่วงลับด้วยการสร้างทฤษฎี "claustropolitanism" ซึ่งเป็นการปรับปรุงสังคมวิทยาของ cosmopolitan
ผลงานที่สำคัญ

Tara Brabazon. 2022. Twelve rules for (academic) life:  A stroppy feminist's guide through teaching, learning, politics, and Jordan Peterson. Singapore: Springer.
Tara Brabazon, Tiffany Lyndall Knight, and Natalie Hills. 2020.  The Creative PhD: Challenges, Opportunities and Reflexive Practice. Bingley:  Emerald.
Tara Brabazon, Steve Redhead and Sunny Rue Chivaura. 2018. Trump Studies: An intellectual guide to why citizens do not act in their best interests. Bingley: Emerald.
Tara Brabazon. 2015. Enabling University: Impairment, (dis)ability and social justice in higher education. Berlin: Springer.
Tara Brabazon. 2014. Unique Urbanity? Rethinking third tier cities, degeneration, regeneration and mobility. Berlin: Springer.
Tara Brabazon, Mick Winter and Bryn Gandy. 2014. Digital Wine: How QR codes facilitate new markets for small wine industries. Berlin: Springer.
Tara Brabazon. 2013. Digital Dieting: From information obesity to intellectual fitness. Aldershot: Ashgate.
Tara Brabazon. 2010.Popular Music: Topics, trends, trajectories. London: Sage.
Tara Brabazon. 2007. The University of Google: Education in the (post) information age. Aldershot: Ashgate.
Tara Brabazon. 2006. Playing on the Periphery: Sport, memory, identity. London: Routledge.
Tara Brabazon. 2005. From Revolution to Revelation: Generation X, popular culture, popular memory. Aldershot: Ashgate.
Tara Brabazion. 2002. Digital Hemlock: Internet education and the poisoning of teaching. Sydney: UNSW Press.
Tara Brabazon. 2002. Ladies who Lunge: Celebrating difficult women. Sydney: UNSW Press.
Tara Brabazon. 2000. Tracking the Jack: A retracing of the Antipodes. Sydney: UNSW Press.
แหล่งข้อมูลอื่น

Bio at archived Australian of the Year site
Bio at Teaching Excellence Award
Digital Hemlock at the Western Australian Premier's Book Award
Popular Culture Collective homepage
Arts Hub UK
Arts Hub Australia
University of Brighton Master of Arts Creative Media
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์ 
อื่น ๆ:  IdRef