stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยุคน้ำแข็ง

แผ่นน้ำแข็งที่ขยายระหว่างยุคน้ำแข็ง ภาพนี้เป็นแผ่นน้ำแข็งแอนตาร์กติก
ยุคน้ำแข็ง (อังกฤษ: Ice Age)เป็นช่วงเวลาที่มีการลดลงของอุณหภูมิอย่างยาวนานบนพื้นผิวและชั้นบรรยากาศโลกและโลกเกือบถึงจุดจบ
ทำให้เกิดการขยายตัวของแผ่นน้ำแข็งในผืนทวีป แผ่นน้ำแข็งขั้วโลก และธารน้ำแข็งอัลไพน์ เมื่อเริ่มเข้าสู่ยุคน้ำแข็ง จะมีหิมะตกลงมาอย่างหนักทั่วผืนผิวโลก ทั้งพื้นดิน และพื้นน้ำ เช่น มหาสมุทรแปซิฟิก เป็นต้น
เมื่อพื้นผิวมหาสมุทรถูกปกคลุมด้วยหิมะ ทำให้ใต้ท้องมหาสมุทรไม่ได้รับแสงอาทิตย์ หรือได้รับน้อยมาก และหลังจากนั้นได้มีการระเบิดของภูเขาไฟครั้งใหญ่ขึ้น และพ่นเถ้าถ่านออกมาจากปล่องภูเขาไฟจำนวนมาก ทำให้โลกเกิดปรากฏการณ์โลกร้อน(Global warming)แล้วน้ำแข็ง และหิมะที่ปกคลุมทั่วโลกนั้นได้ละลายกลายเป็นน้ำ เมื่อน้ำแข็งละลายกลายเป็นน้ำ ทำให้น้ำที่ละลายไปนั้นไหลย้อนกลับขึ้นมาสู่พื้นดินดังเดิม
แหล่งข้อมูลอื่น

Cracking the Ice Age จากไทยพีบีเอส (ทีวีสาธารณะของสหรัฐอเมริกา)
Climate Models & Predicitons for the Future
Raymo - uplift hypothesis เก็บถาวร 2008-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายการท่องโลกกว้างทาง ThaiPBS วันที่ 18 กุมถาพันธ์ 2557
ยานอวกาศ

ระวังสับสนกับ ยานสำรวจอวกาศ
ยานอวกาศโซยุซมากกว่า 100 ลำ ได้บินตั้งแต่ปี 1967 และปัจจุบันกำลังรองรับสถานีอวกาศนานาชาติ
ยานกระสวยอวกาศของสหรัฐได้บินมาแล้ว 135 ครั้งตั้งแต่ปี 1981 ถึง 2011 เพื่อสนับสนุนโครงการห้องปฏิบัติการอวกาศ (อังกฤษ: Spacelab), สถานีอวกาศเมียร์และสถานีอวกาศนานาชาติ (ภาพแสดงการยิงขึ้นสู่อวกาศครั้งแรกของยาน"โคลัมเบีย")
ยานอวกาศ (อังกฤษ: spacecraft) คือยานพาหนะ ยานหรือเครื่องยนต์ที่ออกแบบมาเพื่อบินไปในอวกาศ ยานอวกาศถูกนำมาใช้สำหรับวัตถุประสงค์ที่หลากหลาย รวมถึงการสื่อสารโทรคมนาคม การสังเกตโลก การอุตุนิยมวิทยา การนำทาง การสำรวจดาวเคราะห์และการขนส่งมนุษย์และสินค้า
ในการบินในอวกาศแบบวงโคจรย่อย ยานอวกาศเข้าสู่อวกาศด้านนอก จากนั้นก็กลับมายังพื้นผิวโลกโดยไม่ได้ขึ้นไปสู่วงโคจรหลัก. แต่สำหรับการบินในอวกาศแบบวงโคจรหลัก (อังกฤษ: orbital spaceflight) ยานอวกาศเข้าสู่วงโคจรปิดรอบโลกหรือรอบวัตถุนอกโลกหรือดวงดาวอื่นๆ ยานอวกาศที่ใช้สำหรับการบินของมนุษย์จะบรรทุกลูกเรือหรือผู้โดยสารบนยานจากจุดเริ่มต้นหรือสถานีอวกาศในวงโคจรเท่านั้น ในขณะที่ ยานที่ใช้สำหรับภารกิจหุ่นยนต์อวกาศจะทำงานด้วยตนเองหรือจากระยะไกลอย่างใดอย่างหนึ่ง  ยานอวกาศหุ่นยนต์ที่ใช้เพื่อสนับสนุนการวิจัยทางวิทยาศาสตร์เป็นยานสำรวจอวกาศ ยานอวกาศหุ่นยนต์ที่ยังคงอยู่ในวงโคจรรอบโลกเป็นดาวเทียม มีเพียงยานสำรวจระหว่างดวงดาวไม่กี่ลำเช่นไพโอเนียร์ 10 และ 11, Voyager 1 และ 2, และ New Horizons ที่ปัจจุบันยังอยู่ในวงโคจรที่หลุดออกจากระบบสุริยะของเรา
ยานอวกาศที่อยู่ในวงโคจรอาจจะสามารถกู้คืนได้แต่บางทีก็ไม่ได้. โดยวิธีการย้อนกลับไปยังโลก พวกมันอาจจะถูกแบ่งออกเป็นแคปซูลที่ไม่มีปีกหรือเครี่องบินอวกาศที่มีปีก
ปัจจุบันมนุษย์ได้ประสบความสำเร็จในการบินในอวกาศ แต่มีเพียงยี่สิบสี่ประเทศเท่านั้นที่มีเทคโนโลยีอวกาศเช่น รัสเซีย (Roscosmos, กองกำลังอวกาศรัสเซีย), สหรัฐอเมริกา (นาซ่า, กองทัพอากาศสหรัฐและอีกหลายบริษัทการบินอวกาศเชิงพาณิชย์), รัฐสมาชิกขององค์การอวกาศยุโรป, สาธารณรัฐประชาชนจีน (องค์การบริหารอทวกาศแห่งชาติจีน), ญี่ปุ่น (สำนักงานสำรวจอวกาศญี่ปุ่น) และอินเดีย (องค์การวิจัยอวกาศอินเดีย)
ประวัติ

สปุตนิกเป็นดาวเทียมดวงแรก มันถูกส่งขึ้นวงโคจรต่ำรูปไข่โดยสหภาพโซเวียตหรือตอนนี้คือรัสเซียเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 1957 การเปิดตัวครั้งนั้นนำไปสู่การพัฒนาใหม่ทางการเมือง, การทหาร, เทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์ ในขณะที่การเปิดตัวของสปุตนิกเป็นเหตุการณ์เดียวแต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นของยุคอวกาศ นอกเหนือจากมูลค่าของมันในฐานะที่เป็นเทคโนโลยีแรก สปุตนิก ยังช่วยในการระบุความหนาแน่นของชั้นบรรยากาศด้านบน (อังกฤษ: upper atmospheric layers' density) ผ่านการวัดการเปลี่ยนแปลงของวงโคจรของดาวเทียม นอกจากนี้ยังให้ข้อมูลเกี่ยวกับการกระจายสัญญาณวิทยุในไอโอโนสเฟียส์ ไนโตรเจนแรงดันสูงในตัวยานของดาวเทียมที่ผิดพลาดได้ให้โอกาสแรกสำหรับการตรวจสอบสะเก็ดดาว ถ้าสะเก็ดดาวทะลุเปลือกนอกของดาวเทียมก็จะถูกตรวจพบโดยข้อมูลอุณหภูมิจะถูกส่งกลับไปยังโลก [ต้องการอ้างอิง] สปุตนิก 1 ถูกเปิดตัวในช่วงปีฟิสิกส์สากลจาก สถานีเลขที่ 1/5 ที่ Tyuratam range ที่ 5 ใน Kazakh SSR (ตอนนี้เป็น Baikonur คอสโมโดรม) ดาวเทียมได้เดินทางที่ 29,000 กิโลเมตร (18,000 ไมล์) ต่อชั่วโมง ใช้เวลา 96.2 นาทีเพื่อให้ครบรอบวงโคจรและปล่อยสัญญาณวิทยุที่ 20.005 และ 40.002 MHz
ในขณะที่สปุตนิก 1 เป็นยานอวกาศที่มีมนุษย์ลำแรกที่โคจรรอบโลก, วัตถุที่มนุษย์สร้างขึ้นอื่นๆก่อนหน้านี้ได้ขึ้นมาถึงที่ระดับความสูง 100 กิโลเมตรซึ่งเป็นความสูงที่กำหนดโดยองค์การระหว่างประเทศคือ Fédération Aéronautique Internationale เพื่อนับว่าเป็นการบินในอวกาศ ระดับความสูงนี้เรียกว่า Kármán line โดยเฉพาะในปี 1940s มีการเปิดตัวเพื่อการทดสอบหลายครั้งของจรวด V-2 บางเครื่องในจำนวนนั้นขึ้นสู่ระดับความสูงกว่า 100 กม
ยานอวกาศในอดีตและปัจจุบัน > ยานอวกาศที่มีมนุษย์

ดูเพิ่มเติม: รายชื่อของยานอวกาศที่มีมนุษย์และการบินในอวกาศของมนุษย์
ณ ปี 2011, มีเพียงสามประเทศเท่านั้นที่ทำการบินด้วยยานอวกาศที่มีมนุษย์ ได้แก่ USSR/รัสเซีย, สหรัฐอเมริกาและจีน. อินเดีย, ญี่ปุ่น, ยุโรป/อีเอสเอ, อิหร่าน, เกาหลีใต้, เกาหลีเหนือ, เดนมาร์กและโรมาเนียมีแค่แผนสำหรับยานอวกาศที่มีมนุษย์ (จรวด suborbital ที่มีมนุษย์)
ยานอวกาศที่มีมนุษย์ลำแรกคือ Vostok 1 ซึ่งบรรทุกนักบินอวกาศโซเวียต ยูริ กาการิน ขึ้นสู่อวกาศในปี 1961 และบินรอบโลกสำเร็จ ยังมีภารกิจอื่นอีกห้าครั้งที่ใช้ในยานอวกาศ Vostok ได้ ยานอวกาศลำที่สองชื่อ Freedom 7 ซึ่งสามารถเดินทางในวงโคจรย่อยในปี 1961 เช่นกันโดยบรรทุกนักบินอวกาศชาวอเมริกัน อลัน เชพเพิร์ทขึ้นสู่ความสูงกว่า 187 กิโลเมตร (116 ไมล์) มีภารกิจอื่นอีกห้าครั้งที่ใช้ยานอวกาศ Mercury
ยกเว้นกระสวยอวกาศ, ส่วนของยานอวกาศที่มีมนุษย์ที่สามารถกู้คืนได้เป็นแคปซูลอวกาศ
สถานีอวกาศนานาชาติมีมนุษย์ประจำการตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนปี 2000 เป็นการร่วมการงานระหว่างรัสเซีย, สหรัฐอเมริกา, แคนาดาและประเทศอื่นๆอีกหลายประเทศ
Crew Dragon ของ SpaceX – หลังจากการทดสอบ Crew Demo 2 สำเร็จ SpaceX เองก็เป็นบริษัทเอกชนเจ้าแรกของสหรัฐอเมริกา ที่สามารถนำนักบินอวกาศกลับขึ้นสู่สถานีอวกาศนานาชาติได้ หลังจากที่นาซ่าจ้างทาง ROSCOSMOS (รัฐวิสาหกิจรอสคอสมอส) เพราะนาซ่าเองก็ปลดประจำการกระสวยอวกาศในปี 2011 เป็นเวลากว่า 9 ปี SpaceX เองจัดเป็นบริษัทที่สามารถส่งมนุษย์ขึ้นไปบนสถานีอวกาศนานาชาติได้ไม่พอ ยังเป็นบริษัทแรกที่นำแคปซูลมาใช้ซ้ำ นั่นคือ Crew Dragon Endeavour ในภารกิจ Crew Dragon Demo 2 และ Crew 2
ยานอวกาศในอดีตและปัจจุบัน > ยานอวกาศที่มีมนุษย์ > เครื่องบินอวกาศ

บทความหลัก: spaceplane
ยานที่มีมนุษย์บางลำได้รับการออกแบบมาเฉพาะให้สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ และยานเหล่านี้มักจะเรียกว่า spaceplanes ตัวอย่างแรกของยานดังกล่าวคือ North X-15 ซึ่งทำการบินที่มีมนุษย์สองเที่ยวบินที่ความสูงกว่า 100 กิโลเมตรในปี 1960 ยานอวกาศที่นำมาใช้ใหม่ได้เป็นครั้งแรก, X-15, ถูกปล่อยบนอากาศในวิถีโค้งแบบ suborbital เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 1963
ยานอวกาศโคจรที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้เป็นบางส่วนลำแรกเป็นแบบไม่ใช่แคปซูลและมีปีก, กระสวยอวกาศ, ถูกส่งขึ้นโดยสหรัฐอเมริกาในวันครบรอบปีที่ 20 ของการบินของ ยูริ กาการิน ในวันที่ 12 เมษายน 1981 ระหว่างยุคกระสวย, ยานแบบ orbiters 6 ลำถูกสร้างขึ้น, ทุกลำทำการบินในชั้นบรรยากาศและห้าลำในจำนวนนั้นทำการบินในอวกาศ. ยาน Enterprise ถูกใช้เฉพาะการทดสอบการบินเข้าหาและการลงจอด, การปล่อยตัวจากทางด้านหลังของโบอิ้ง 747 SCA และการร่อนไปหลุมจอดที่เอ็ดเวิร์ด AFB แคลิฟอร์เนีย. กระสวยอวกาศลำแรกที่ได้บินไปในอวกาศคือยานโคลัมเบียตามด้วยชาเลนเจอร์, Discovery, Atlantis และ Endeavour. Endeavour ถูกสร้างขึ้นเพื่อแทนที่ชาเลนเจอร์เมื่อมันหายไปในเดือนมกราคมปี 1986 โคลัมเบียระเบิดขึ้นในระหว่างการบินกลับในเดือนกุมภาพันธ์ 2003
ยานอวกาศที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้บางส่วนโดยอัตโนมัติเป็นลำแรกคือ Buran (พายุหิมะ) ถูกส่งขึ้นไปโดยสหภาพโซเวียตเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 1988 แม้ว่ามันจะทำการบินเพียงครั้งเดียว spaceplane แบบนี้ถูกออกแบบมาสำหรับลูกเรือหนึ่งคนและคล้ายกันมากกับกระสวยอวกาศของสหรัฐ ถึงแม้ว่าเครื่องเพิ่มกำลังช่วง Drop-off จะใช้ตัวขับเคลื่อนเป็นของเหลวและเครื่องยนต์หลักของมันติดตั้งอยู่ที่ฐานของบริเวณที่น่าจะเป็นถังเชื้อเพลิงภายนอกในกระสวยของอเมริกา การขาดเงินทุน, ความยุ่งยากจากการสลายตัวของสหภาพโซเวียตที่ขัดขวางมันไม่ให้ทำการบินอีกต่อไป กระสวยอวกาศได้รับการแก้ไขเรื่อยมาเพื่อให้ตัวมันเองสามารถกลับเข้าประจำการในกรณีที่มีความจำเป็น
ต่อวิสัยทัศน์สำหรับการสำรวจอวกาศ กระสวยอวกาศได้เกษียณอายุในปี 2011 สาเหตุหลักมาจากอายุมากและค่าใช้จ่ายของโครงการที่สูงถึงกว่าพันล้านดอลลาร์ต่อเที่ยวบิน. บทบาทการขนส่งมนุษย์ของกระสวยจะถูกแทนที่โดยยานสำรวจลูกเรือ (อังกฤษ: Crew Exploration Vehicle (CEV)) ที่นำกลับมาใช้ใหม่บางส่วนไม่เกินปี 2014. บทบาทของการขนส่งสินค้าหนักของกระสวยจะถูกแทนที่ด้วยจรวดใช้แล้วทิ้งเช่น Evolved Expendable Launch Vehicle (EELV) หรือ Shuttle Derived Launch Vehicle
ยาน 'SpaceShipOne' ของบริษัท Scaled Composites เป็น spaceplane แบบ suborbital ที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้ที่บรรทุกนักบิน ไมค์ Melvill และไบรอัน Binnie ในเที่ยวบินต่อเนื่องในปี 2004 เพื่อชนะรางวัล Ansari X Prize. บริษัทยานอวกาศจะสร้างทายาทของมันคือ สเปซชิปทู (SpaceShipTwo)  ขบวนของยาน สเปซชิปทู ที่ดำเนินการโดย Virgin Galactic ควรเริ่มต้นยานอวกาศเอกชนที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้เพื่อขนส่งผู้โดยสารจ่ายเงินในปี 2014
บริษัท XCOR Aerospace ยังวางแผนที่จะเริ่มต้นการบริการยานอวกาศเชิงพาณิชย์แบบ  suborbital ด้วยยานชื่อ Lynx Rocketplane ผ่านการเป็นหุ้นส่วนกับบริษัท RocketShip Tours การทดสอบเที่ยวบินแรกมีการวางแผนในปี 2014
ยานอวกาศในอดีตและปัจจุบัน > โครงการที่ไม่มีเงินอุดหนุนหรือถูกยกเลิก

Shuguang – แค็ปซูลของจีน
Soyuz Kontakt – แค็ปซูลของโซเวียต
Almaz – สถานีอวกาศของโซเวียต
Manned Orbiting Laboratory – สถานีอวกาศของสหรัฐ
Altair (spacecraft) – ยานลงพื้นของยาน Orion ของสหรัฐ
X-20 – กระสวยของสหรัฐ
Mikoyan-Gurevich MiG-105 (กระสวยเกลียว) ของโซเวียต
กระสวย Buran ของโซเวียต
กระสวย Hermes ของ ESA
Kliper กึ่งกระสวย/กึ่งแค็ปซูลของรัสเซีย
กระสวย HOPE-X ของญี่ปุ่น
กระสวย Shuguang Project 921-3 ของจีน
RR/HOTOL ขององค์การบริหารอวกาศของอังกฤษ
Hopper Orbiter ของ ESA
DC-X (Delta Clipper) ของ McDonnell Douglas
Rotary Rocket - Roton แบบ Rotored-Hybrid
VentureStar ของ Lockheed-Martin
ยานอวกาศระหว่างการพัฒนา > มีมนุษย์

Starship (Big Falcon Rocket) ของ SpaceX - ยานอวกาศขนาดใหญ่ที่สามารถดัดแปลงใช้ได้หลายวัตถุประสงค์
Orion ยานลูกเรือหลายวัตถุประสงค์ของนาซา – แค็ปซูล
CST-100 ของ Boeing – แค็ปซูล
Dream Chaser (spacecraft) ของ Sierra Nevada Corporation – orbital spaceplane
Spaceship Two (spacecraft) ของ The Spaceship Company – suborbital spaceplane
New Shepard ของ Blue Origin – VTVL แค็ปซูล
Lynx rocketplane ของ XCOR – suborbital spaceplane
Prospective Piloted Transport System (PPTS) ของ RKA – แค็ปซูล
Shenzhou (spacecraft) ของ CNSA – แค็ปซูล
Advanced Crew Transportation System ของ ESA – แค็ปซูล
Orbital Vehicle ของ Iranian Space Agency – แค็ปซูล
Orbital Vehicle ของ ISRO  – แค็ปซูล
ยานอวกาศระหว่างการพัฒนา > ไร้มนุษย์

SpaceX Dragon – ขนส่งสินค้าไป ISS
Orbital Sciences Cygnus – ขนส่งสินค้าไป ISS
CNES - Netlander ดาวอังคาร
James Webb Space Telescope (ล่าช้า)
Darwin14 ยานทดสอบของ ESA
Mars Science Laboratory ตระเวน
Shenzhou spacecraft สินค้า
Terrestrial Planet Finder ยกเลิก ทดสอบ
System F6; Fractionated Spacecraft เครื่องสาธิตของ DARPA
Skylon (spacecraft) ของ Reaction Engines Limited
ระบบย่อย

ระบบการทำงานของยานอวกาศประกอบไปด้วยระบบย่อยต่างๆมากมาย ขึ้นอยู่กับลักษณะการปฏิบัติการ ระบบย่อยประกอบด้วย "bus" ของยานอวกาศและอาจรวมทั้ง: ระบบกำหนดการวางตัวและการควบคุม (อังกฤษ: Attitude Determination and Control (ADAC หรือ ADC หรือ ACS)), ระบบนำทางนำร่องและควบคุม ({{langx|en|Guidance,Navigation and Control (GNC หรือ GN&C), ระบบการสื่อสาร (Comms), ระบบคำสั่งและจัดการข้อมูล (อังกฤษ: Command and Data Handling (CDH หรือ C&DH)), ระบบพลังงาน (EPS), ระบบควบคุมอุณหภูมิ (TCS), ระบบการขับเคลื่อน (อังกฤษ: Propulsion), และโครงสร้าง ส่วนที่ต่ออยู่กับบัสคือสัมภาระ (อังกฤษ: Payload)
ยานอวกาศเครื่องแรก, Sputnik
ยานอวกาศลำแรก, Vostok 1
ยานอวกาศที่มีคนขับ Crew Dragon ของ SpaceX ที่ปัจจุบันใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อปี 2020
ยานอวกาศโคลัมเบีย (อังกฤษ: Columbia orbiter) กำลังลงจอด
กล้องส่องทางไกล Hubble Space
ยานขนถ่ายอัตโนมัติ Jules Verne (อังกฤษ: Jules Verne Automated Transfer Vehicle (ATV)) บินเข้าหาสถานีอวกาศนานาชาติในวันจันทร์ที่ 31 มีนาคม 2008
มโนภาพของ Cassini–Huygens เมื่อมันเข้าสู่วงโคจรของดาวเสาร์
มโนภาพของ Phoenix spacecraft เมื่อมันลงจอดบนดาวอังคาร
การทดสอบการบินครั้งแรกของ Delta Clipper-Experimental Advanced (DC-XA), ระบบต้นแบบการส่งขึ้น
Orion spacecraft
ตัวขับดันระบบควบคุมปฏิกิริยา (อังกฤษ: Reaction control system thrusters) ที่ด้านหน้าของกระสวยอวกาศสหรัฐ
จรวด Proton Rocket นี้ถูกปล่อยเพื่อนำยานอวกาศหรือดาวเทียมขึ้นสู่วงโคจรของโลก
ยีซุนชิน ขุนพลคลื่นคำราม

| ยีซุนชิน ขุนพลคลื่นคำราม |
| --- | --- |

กำกับ: คิม ฮาน-มิน
เขียนบท: จวน ชอย-ฮอง คิม ฮาน-มิน
อำนวยการสร้าง: คิม โจ-กว็อง จุง บุง-วุ๊ก
นักแสดงนำ: ชอย มิน-ซิก ลี จุง-ฮุน ริว ชง-ยอน
กำกับภาพ: ฮา เกยียง-โฮ
ตัดต่อ: คิม ชาง-จู
ดนตรีประกอบ: คิม แต-ซอง
ผู้จัดจำหน่าย: ซีเจเอนเตอร์เทนเมนต์
วันฉาย: เกาหลีใต้: 30 กรกฎาคม ค.ศ. 2014 ไทย: 9 ตุลาคม ค.ศ. 2014
ความยาว: 127 นาที
ประเทศ: เกาหลีใต้
ภาษา: เกาหลี ญี่ปุ่น
ทุนสร้าง: 18 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 111,917,281 ดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
ยีซุนชิน ขุนพลคลื่นคำราม (เกาหลี: 명량; อาร์อาร์: Myeongryang; อังกฤษ: The Admiral: Roaring Currents, Roaring Currents) ภาพยนตร์สัญชาติเกาหลีใต้ ออกฉายในปี ค.ศ. 2014
เรื่องย่อ

สร้างจากเหตุการณ์จริงในประวัติศาสตร์ของเกาหลีใต้ที่ถูกจารึกไว้ เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1597 พลเรือเอก ยีซุนชิน นำกองทัพเรือโชซอนที่มีเพียงแค่ 13 ลำ สามารคถเอาชนะ พลเรือเอกโทโดะ และกองทัพเรือญี่ปุ่นที่มีแสนยานุภาพกว่า 300 ลำ ด้วยการอ่านทิศทางลม จนกลายเป็นกลยุทธ์ที่ใช้เพื่อศึกษาถึงปัจจุบัน
นักแสดง

ชอย มิน-ซิก...ยีซุนชิน
ลี จุง-ฮุน
ริว ชง-ยอน...คุรุชิมะ มิชิฟุซะ
ความสำเร็จ

The Admiral: Roaring Currents หรือ Roaring Currents เป็นภาพยนตร์สงครามอิงประวัติศาสตร์จากเหตุการณ์จริงในประวัติศาสตร์ ที่เกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1597  ในเหตุการณ์ยุทธนาวีที่ช่องแคบมลองยอง ที่ ยีซุนชิน แม่ทัพเรือฝ่ายเกาหลีใช้กองเรือหุ้มเกราะที่มีเพียง 13 ลำ เอาชนะกองเรือของญี่ปุ่นไปได้อย่างเด็ดขาด จนเป็นที่เลื่องลือ ซึ่งเป็นเหตุการณ์ส่วนหนึ่งของการบุกครองเกาหลีของญี่ปุ่น
เมื่อเข้าฉายเพียง 12 วันก็สร้างปรากฏการณ์ เป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้ที่ทำยอดขายตั๋วเข้าชมได้มากถึง 10 ล้านใบ เฉพาะการเข้าฉายวันแรกก็สามารถทำยอดขายตั๋วได้ถึง 683,000 ใบ ด้วยรายได้  4,710 ล้านวอน และทำให้กลายเป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้ที่ทำรายได้ในวันแรกสูงสุดตลอดกาล ลบสถิติเก่าที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนของภาพยนตร์แอ็กชั่นเรื่อง  Kundo: Age of the Rampant ที่ทำรายได้ไป 4,090 ล้านวอน จากตั๋ว 551,000 ใบลงได้อย่างสิ้นเชิง
และหลังจากเข้าฉายมาได้ 18 วัน ก็ทำรายได้เป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้เรื่องแรกที่ทำรายได้เกิน 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ด้วย 13.62 ล้านใบแล้ว และถือว่าเป็นการทำลายสถิติภาพยนตร์ที่มีผู้ชมมากที่สุดในเกาหลีใต้ของ Avatar ภาพยนตร์ไซไฟแฟนตาซีสัญชาติอเมริกัน ที่ทำยอดเอาไว้ 13.61 ล้านใบ จากการฉายถึง 4 เดือนเต็ม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (เกาหลี)
The Admiral: Roaring Currents ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Roaring Currents ที่สยามโซน
มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ

| --- | --- |
Assumption University of Thailand
สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย
ชื่อย่อ: มอช. / AU
คติพจน์: Labor Omnia Vincit (วิริยะ อุตสาหะ นำมาซึงความสำเร็จ)
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
สถาปนา: 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 (52 ปี)
นายกสภาฯ: ภราดา ดร.เดชาชัย ศรีพิจารณ์
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: ภราดา ดร.ศิริชัย ฟอนซีกา
ผู้ศึกษา: 8,326 คน (2566)
ที่ตั้ง: 592/3 ซอยรามคำแหง 24 ถนนรามคำแหง แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร 10240   88 หมู่ 8 ถนนบางนา-ตราด ตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ 10570
วิทยาเขต: วิทยาเขต  2 วิทยาเขตหัวหมาก วิทยาเขตสุวรรณภูมิ (บางนา) 
ต้นไม้: อโศกเซนต์คาเบรียล
สี: ██ สีน้ำเงิน   ██ สีขาว   ██ สีแดง
ฉายา: AU / ABAC (เอแบค)
มาสคอต: ม้า
เว็บไซต์: www.au.edu
มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (อังกฤษ: Assumption University) หรือที่เรียกกันติดปากว่า เอแบค (ABAC) จัดอยู่ในเครือคณะภราดาเซนต์คาเบรียล มี 2 วิทยาเขตหลัก วิทยาเขตหัวหมาก ตั้งอยู่ที่ แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร และ วิทยาเขตสุวรรณภูมิ ตั้งอยู่ที่ ตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกของประเทศไทยที่มีระบบการสอนหลักสูตรนานาชาติ และยังเป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่มีจำนวนศาสตราจารย์มากที่สุดในประเทศไทย
ผู้บริหารมหาวิทยาลัย > อธิการบดีมหาวิทยาลัย (อดีต – ปัจจุบัน)

| ลำดับ>  | รายนามอธิการบดี>  | ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง>  | หมายเหตุ>  |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | ภราดา สมพงษ์ ชีรานนท์ | พ.ศ. 2512 - พ.ศ. 2516 |  |
| 2 | อาจารย์วันเพ็ญ นพเกตุ | พ.ศ. 2516 - พ.ศ. 2518 |  |
| 3 | ศาสตราจารย์ ดร.ชุบ กาญจนประกร | พ.ศ. 2518 - พ.ศ. 2521 |  |
| 4 | ภราดา ดร. ประทีป ม. โกมลมาศ | พ.ศ. 2521 - พ.ศ. 2545 |  |
| 5 | ภราดา ดร.บัญชา แสงหิรัญ (สมัยที่ 1) | พ.ศ. 2546 - พ.ศ. 2559 |  |
| – | ดร.มัทนา สานติวัตร | พ.ศ. 2559 (25 มกราคม - 8 กุมภาพันธ์) | ผู้ปฏิบัติหน้าที่อธิการบดี |
| – | ดร.ธนู กุลชล | พ.ศ. 2559 (12 กุมภาพันธ์  - 14 สิงหาคม) | ผู้ปฏิบัติหน้าที่อธิการบดี |
| 6 | ภราดา ดร.บัญชา แสงหิรัญ (สมัยที่ 2) | พ.ศ. 2559 - 2567 |  |
| 7 | ภราดา ดร.ศิริชัย ฟอนซีกา | พ.ศ. 2567 - ปัจจุบัน |  |
ผู้บริหารมหาวิทยาลัย > กรรมการสภามหาวิทยาลัย (สิงหาคม 2563 – 31 สิงหาคม 2567)

| ลำดับ>  | รายนามกรรมการ>  | ตำแหน่ง>  |
| --- | --- | --- |
| 1. | ภราดา ดร.เดชาชัย  ศรีพิจารณ์                | นายกสภา |
| 2. | ภราดา ดร.ศิริชัย  ฟอนซีกา                  | อุปนายกสภา |
| 3. | ภราดา ดร.บัญชา  แสงหิรัญ                 | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ |
| 4. | ภราดา ดร.อาจิณ  เต่งตระกูล               | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ |
| 5. | ภราดา ดร.อำนวย  ยุ่นประยงค์              | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ |
| 6. | ภราดา ดร.วีรยุทธ  บุญพราหมณ์           | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ |
| 7. | ภราดา ดร.ทินรัตน์  คมกฤส                    | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ |
| 8. | ภราดา ดร.ชำนาญ  เหล่ารักผล                | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ |
| 9. | ภราดา ดร.พิสูตร วาปิโส                   | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ |
| 10. | ภราดา ดร.มณฑล  ประทุมราช              | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ |
| 11. | ภราดา ดร.ศักดา  สกนธวัฒน์ | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ    |
| 12. | ภราดา ดร.สุรกิจ  ศรีสราญกุลวงศ์ | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ    |
| 13. | ดร. ธนู  กุลชล | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ |
| 14. | ศ.ดร.ประภาส  จงสถิตย์วัฒนา | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ |
| 15. | นางนวลพรรณ  ล่ำซำ                     | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ |
| 16. | นายสมชาย  วงศ์ทรัพย์สิน            | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ |
| 17. | นายวีรศักดิ์  อนุสนธิวงษ์ | กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ |
| - | นายสมพล  ณ สงขลา              | เลขานุการ |
ผู้บริหารมหาวิทยาลัย > ผู้บริหารระดับสูง

| ลำดับ>  | ตำแหน่ง>  | รายนามผู้บริหาร>  |
| --- | --- | --- |
| 1. | อธิการบดีกิตติคุณ | ภราดา ดร. ประทีป  ม. โกมลมาศ |
| 2. | อธิการบดี –  อัคราธิการบดี              | ภราดา ดร. บัญชา  แสงหิรัญ |
| 3. | รองอธิการบดีฝ่ายการศึกษาพัฒนาจริยธรรม และจิตตาธิการมหาวิทยาลัย | ภราดา ดร. อำนวย  ยุ่นประยงค์ |
| 4. | รองอธิการบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา (รักษาการ)     | ภราดา ดร. อาจิณ  เต่งตระกูล |
| 5. | รองอธิการบดีฝ่ายบริหาร                  | ภราดา ดร. อาจิณ  เต่งตระกูล |
| 6. | รองอธิการบดีฝ่ายการเงิน  | ภราดา ดร. วีรยุทธ   บุญพราหมณ์ |
| 7. | รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ                 | ดร. วินธัย  โกกระกูล |
| 8. | รองอธิการบดีฝ่ายกฎหมายและสิทธิประโยชน์ | นายสมพล  ณ สงขลา |
| 9. | รองอธิการบดีฝ่ายเทคโนโลยีสารสนเทศ และการสื่อสาร | รศ.ดร. ประทิต  สันติประภพ |
| 10. | นายทะเบียนมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ  | ดร. สุนทร  พิบูลย์เจริญสิทธ์ |
| 11. | ผู้ช่วยอธิการบดี                                  | ผศ.ดร. กฤษณะ  กิจเจริญ |
| 12. | คณบดีบัณฑิตศึกษา                             | ผศ.ดร. กิตติ  โพธิกิตติ |
ผู้บริหารมหาวิทยาลัย > ผู้บริหารด้านวิชาการ

| ลำดับ>  | ตำแหน่ง>  | รายนามผู้บริหาร>  |
| --- | --- | --- |
| 1. | คณบดีบัณฑิตศึกษา                             | ผศ.ดร. กิตติ  โพธิกิตติ |
| 2. | คณบดีบัณฑิตวิทยาลัยบริหารธุรกิจและการจัดการเทคโนโลยีขั้นสูง | ผศ.ดร. กิตติ  โพธิกิตติ |
| 3. | คณบดีบัณฑิตวิทยาลัยมนุษยศึกษา     | รศ.ดร. สุวัฒนา  เอี่ยมอรพรรณ |
| 4. | คณบดีคณะบริหารธุรกิจและเศรษฐศาสตร์ | ผศ.ดร. อุรีย์  เจี่ยสกุล |
| 5. | คณบดีคณะศิลปศาสตร์                       | รศ.ดร. สุรีย์พงศ์  โพธิ์ทองสุนันท์ |
| 6. | คณบดีคณะพยาบาลศาสตร์                 | ดร. พิมสิริ  ภู่ศิริ |
| 7. | คณบดีคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี                    | ดร. ทรงศักดิ์ จันทร์นฤกุล |
| 8. | คณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์              | ผศ.ดร. ณรงค์  อภิรัตน์สกุล |
| 9. | คณบดีคณะนิเทศศาสตร์                     | ดร. มาริสา  จันทมาศ |
| 10. | คณบดีคณะนิติศาสตร์                       | ผศ.ดร. เสถียรภาพ  นาหลวง |
| 11. | คณบดีคณะเทคโนโลยีชีวภาพ           | ผศ.ดร. พัชนีย์  ยะสุรินทร์ |
| 12. | คณบดีคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบ | ผศ. ศุภรัฐ  วลัยเสถียร |
| 13. | คณบดีคณะดนตรี                             | ผศ.ดร. ปัณณวิช  สนิทนราทร |
การจัดอันดับ > Webometrics

การจัดอันดับโดย เว็บโอเมตริกซ์ (Webometrics) ซึ่งจัดทำขึ้นเพื่อแสดงความตั้งใจของสถาบันต่างๆ ในการเผยแพร่ความรู้สู่เว็บไซต์ และเป็นความริเริ่มเพื่อส่งเสริมการเข้าถึงความรู้อย่างเปิดกว้าง (Open Access) ทั่วโลก โดยบ่งบอกถึงปริมาณและคุณภาพของสิ่งตีพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์ของสถาบัน เพื่อใช้ร่วมกับตัวชี้วัดอื่นๆ ในการประเมินผลงานวิจัยของสถาบัน ซึ่งทางเว็บโอเมตริกซ์ได้จัดอันดับปีละ 2 ครั้งในเดือนมกราคม และกรกฎาคม ล่าสุดเดือนมกราคม พ.ศ. 2559 มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ อยู่ในอันดับที่ 899 ของโลก อันดับที่ 97 ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และอันดับที่ 6 ของมหาวิทยาลัยในประเทศไทย
การจัดอันดับ > การจัดอันดับโดย 4 International Colleges & Universities

การจัดอันดับของ 4 International Colleges & Universities หรือ 4ICU เป็นการจัดอันดับความนิยมของเว็บไซต์มหาวิทยาลัย ในปี 2016 ได้รับการจัดอันดับความนิยมเว็บไซต์เป็นอันดับที่ 6 ของประเทศไทย
การรับรองมาตรฐานการศึกษา และการเข้าร่วมเป็นสมาชิกองค์การระหว่างประเทศ

พัฒนาการของมหาวิทยาลัยที่ผ่านมา ได้สร้างชื่อเสียง และการยอมรับให้เกิดขึ้นในสังคมภายในประเทศและต่างประเทศเป็นลำดับมา โดยพิจารณาได้จากการที่หน่วยงาน องค์การ หรือสถาบันต่างๆ ของไทย และของต่างประเทศได้ให้การรับรองมาตรฐานการศึกษา หรือได้มีความตกลงร่วมมือกันทางวิชาการดังนี้
การรับรองมาตรฐานการศึกษา และการเข้าร่วมเป็นสมาชิกองค์การระหว่างประเทศ > การรับรองมาตรฐานการศึกษา

กระทรวงศึกษาธิการรับรอง พ.ศ. 2515
ทบวงมหาวิทยาลัยรับรอง พ.ศ. 2518
คณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.)  รับรอง  พ.ศ. 2518
สภาการศึกษาแห่งชาติรับรอง พ.ศ. 2518
The U.S. Veterans Administration, Washington D.C., รับรอง พ.ศ. 2523
การรับรองมาตรฐานการศึกษา และการเข้าร่วมเป็นสมาชิกองค์การระหว่างประเทศ > การเข้าร่วมเป็นสมาชิกองค์การระหว่างประเทศ

The Association of Christian Universities and Colleges in Asia (ACUCA)
The Association of Southeast Asian Institution of Higher Learning (ASAIHL)
The International Federation of Catholic Universities (IFCU)
The United Nations Academic Impact (UNAI)
The Association of Southeast and East Asian Catholic Colleges and Universities (ASEACCU)
International Associations of University Presidents (IAUP)
The ASEAN Universities Network (AUN)
University Mobility in the Asia Pacific (UMAP
The Association of Private Higher Education Institutions of Thailand under The Patronage of Her Royal Highness Princess Maha Chakri Sirindhorn (APHEIT)
The Catholic Education Council of Thailand (CECT)
อาสนแห่งปัญญา

เป็นประเพณีที่สืบทอดกันมานานหลายศตวรรษของชาวคริสเตียนที่จะเคารพ เซเดส ซาปิเอนซีเอ ในฐานะ "พระที่นั่งแห่งปัญญา". ตามความเชื่อของคริสเตียน พระคริสต์ทรงประทับบนพระเพลาของพระมารดาบนบัลลังก์ ในแง่หนึ่งหมายความว่าพระมารดาของพระคริสต์ทรงเป็นที่ประทับของปัญญาอันสูงสุดแห่งวิทยาศาสตร์ทั้งปวง แต่ในเชิงเปรียบเทียบ มหาวิทยาลัยถือเป็นศูนย์รวมแห่งความรู้และวิทยาการเช่นเดียวกัน และ คำว่า"อัสสัมชัญ" ซึ่งนอกจากความหมายทางศาสนาในการถวายเกียรติแด่พระมารดาของพระคริสต์แล้ว ยังมีความหมายในภาษาไทยอีกประการหนึ่งคือ "ที่พำนักแห่งความรู้".
เซเดส ซาปิเอนซีเอ ได้รับพรจาก พระคาร์ดินัล ไมเคิล มีชัย กิจบุญชู เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ในโอกาสเดียวกันนี้ พระคาร์ดินัลยังได้อวยพรอาคารมหาวิทยาลัยอื่นๆ ด้วย รวมทั้งช่างทองได้รับมอบหมายให้ประดิษฐ์มงกุฎทองคำบริสุทธิ์สำหรับรูปปั้นพระแม่มารี วันที่ 15 สิงหาคม 2544 มงกุฎทองคำนี้ได้รับพรจากพระสังฆราชลอว์เรนซ์ เทียนชัย สมานจิตต์ ตามปฏิทินคริสตจักรคาทอลิก วันที่ 15 สิงหาคม ซึ่ง เป็นวันฉลองอัสสัมชัญของพระแม่มารี และมหาวิทยาลัยจึงมีการเฉลิมฉลองด้วยความจงรักภักดีอย่างยิ่งใหญ่ทุกปีในวันแม่พระรับยกขึ้นสวรรค์[ลิงก์เสีย]หรือวันอัสสัมชัญในเดือนสิงหาคม. เพื่อเป็นเกียรติแก่โอกาสนี้ ในปี 2544 อธิการบดีของมหาวิทยาลัยได้จัดพิธีพิเศษขึ้นเพื่อสวมมงกุฎรูปเคารพในวันฉลองอัสสัมชัญและเพื่อเป็นเกียรติแก่พระแม่มารีในฐานะมารดาและราชินีแห่งมหาวิทยาลัย.
ทุนการศึกษา (Scholarships)

| ชื่อทุน | ระดับการศึกษา |
| --- | --- |
1. ทุน 5 ทศวรรษมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ: ปริญญาตรี
2.  ทุนสำรวจโลก (e-Listening Scholarship): ปริญญาตรี
3. ทุน AU the Creator of Tomorrow ประเภทความสามารถพิเศษ ผลงานวิชาการหรือกิจกรรม: ปริญญาตรี
4. ทุน AU the Creator of Tomorrow ประเภทสอบแข่งขัน: ปริญญาตรี
5. ทุนนักกีฬามหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (AU Athletes Scholarship): ปริญญาตรี
6.  ทุนเฉลิมฉลอง 72 พรรษา นวมินทรมหาราช: ปริญญาตรี
7.  ทุนอื่นๆ: 
   • กองทุนเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษา  (กยศ.): ปริญญาตรี
   • กองทุนเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษาที่ผูกกับรายได้ในอนาคต (กรอ.): ปริญญาตรี
ยุค (ธรณีวิทยา)

ยุคทางธรณีวิทยา (อังกฤษ: geological period) เป็นหนึ่งในการแบ่งธรณีกาลผ่านการตรวจสอบหินและเหตุการณ์ทางธรณีวิทยาในแต่ละสถานที่ โดยยุคเหล่านี้ก่อร่างองค์ประกอบลำดับชั้นของการแบ่งที่นักธรณีวิทยาได้แบ่งประวัติศาสตร์โลก
บรมยุคและมหายุคมีช่วงเวลาที่ใหญ่กว่ายุค ในขณะที่ยุคอาจถูกแบ่งเป็นสมัยและช่วงอายุ