stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เบชิกทัชฌิมนัสติกคูลือบือ
เกียรติประวัติ > อื่น ๆ

เตอร์กิชอเมเจอร์ฟุตบอลแชมเปียนชิป
ชนะเลิศ (2): 1985, 1988
TSYD Cup
ชนะเลิศ (12): 1964–65, 1965–66, 1971–72, 1972–73, 1974–75, 1983–84, 1984–85, 1988–89, 1989–90, 1990–91, 1993–94, 1996–97
อิสตันบูลฟุตบอลลีก
ชนะเลิศ (13): 1923–24, 1933–34, 1938–39, 1939–40, 1940–41, 1941–42, 1942–43, 1944–45, 1945–46, 1949–50, 1950–51, 1951–52, 1953–54
อิสตันบูลฟุตบอลคัพ
ชนะเลิศ (2): 1944, 1946
อิสตันบูลชีลด์
ชนะเลิศ (1): 1935
สปอร์โตโตคัพ
ชนะเลิศ (3): 1966, 1969, 1970
ฟลีตคัพ
ชนะเลิศ (1): 1986
การแข่งขันระดับทวีป > สถิติ

| การแข่งขัน | แข่ง | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | %ชนะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 !ยูโรเปียนคัพ / แชมเปียนส์ลีก | 80 | 27 | 19 | 34 | 84 | 123 | −39 | 033.75 |
| 2 !คัพวินเนอร์สคัพ | 20 | 4 | 4 | 12 | 21 | 38 | −17 | 020.00 |
| 3 !ยูฟ่าคัพ / ยูฟ่ายูโรปาลีก | 102 | 46 | 21 | 35 | 159 | 125 | +34 | 045.10 |
| 8 !ทั้งหมด | 202 | 77 | 44 | 81 | 264 | 286 | −22 | 038.12 |
การแข่งขันระดับทวีป > ภาพรวมนัดการแข่งขัน

| ฤดูกาล> ยูโรเปียนคัพ / ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก | ผลงาน> ยูโรเปียนคัพ / ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก | หมายเหตุ> ยูโรเปียนคัพ / ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก | ยูโรเปียนคัพ / ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก |
| --- | --- | --- | --- |
| 1986–87 | รอบก่อนรองชนะเลิศ | ตกรอบโดย ดีนาโมคียิว 0–2 (เหย้า), 0–5 (เยือน) |  |
ยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ
| 1993–94 | รอบ 16 ทีมสุดท้าย | ตกรอบโดย อายักซ์ 1–2 (เยือน), 0–4 (เหย้า) |  |
| 1994–95 | รอบ 16 ทีมสุดท้าย | ตกรอบโดย Auxerre 2–2 (เหย้า), 0–2 (เยือน) |  |
| 1998–99 | รอบ 16 ทีมสุดท้าย | ตกรอบโดย Vålerenga 0–1 (เยือน), 3–3 (เหย้า) |  |
ยูฟ่าคัพ / ยูฟ่ายูโรปาลีก
| 1996–97 | รอบ 16 ทีมสุดท้าย | ตกรอบโดย บาเลนเซีย 1–3 (เยือน), 2–2 (เหย้า) |  |
| 2002–03 | รอบก่อนรองชนะเลิศ | ตกรอบโดย ลาซีโอ 0–1 (เยือน), 1–2 (เหย้า) |  |
| 2011–12 | รอบ 16 ทีมสุดท้าย | ตกรอบโดย อัตเลติโกเดมาดริด 1–3 (เยือน), 0–3 (เหย้า) |  |
| 2014–15 | รอบ 16 ทีมสุดท้าย | ตกรอบโดย กลึบบรึคเคอ 1–2 (เยือน), 1–3 (เหย้า) |  |
| 2016–17 | รอบก่อนรองชนะเลิศ | ตกรอบโดย โอลิมปิกลียง 1–2 (เยือน), 2–1 ในเวลาปกติ ก่อนจะแพ้จุดโทษ 6–7 (เหย้า) |  |
การแข่งขันระดับทวีป > อันดับสโมสร

| อันดับ | สโมสร | ค่าสัมประสิทธิ์ |
| --- | --- | --- |
| 28 |  บิยาร์เรอัล | 52.000 |
| 29 |  เบชิกทัช | 50.000 |
| 30 |  โรมา | 49.000 |
| 31 |  RSC Anderlecht | 46.000 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาตุรกีและอังกฤษ)
เบชิกทัชฌิมนัสติกคูลือบือ ที่ UEFA
เบชิกทัชฌิมนัสติกคูลือบื ที่ TFF
Beşiktaş: Istanbul's third club but Constantinople's first at thesefootballtimes.co
| ด ค กซือเปร์ลีก |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ |  กาลาทาซาไร (22 สมัย)  เฟแนร์บาห์แช (19 สมัย)  เบชิกทัช (16 สมัย)  ทรับซอนสปอร์ (7 สมัย)  บูร์ซัสพอร์ (1 สมัย)  อิสตันบูลบาชักเชฮีร์ (1 สมัย)  |  |
| สโมสรในปัจจุบัน |  Alanyaspor  Ankaragücü  Antalyaspor  เบชิกทัช  Çaykur Rizespor  Denizlispor  เฟแนร์บาห์แช  กาลาทาซาไร  Gaziantep  Gençlerbirliği  เกิซเทแพ  อิสตันบูลบาชักเชฮีร์  คาซึมพาชา  Kayserispor  Konyaspor  Sivasspor  ทรับซอนสปอร์  Yeni Malatyaspor  |  |
| เคยอยู่ในซือเปร์ลีก |  Adalet  Adana Demirspor  Akçaabat Sebatspor  Akhisar Belediyespor  Altay  Altınordu  Ankara Demirspor  Aydınspor  Bakırköyspor  Balıkesirspor  Beykozspor  Beyoğlu  Boluspor  Bucaspor  บูร์ซัสพอร์  Çanakkale Dardanelspor  Diyarbakırspor  Erzurum BB  Eskişehirspor  Feriköy  Gaziantepspor  Giresunspor  Hacettepe  İstanbulspor  İzmirspor  Kahramanmaraşspor  Karabükspor  Karagümrük  Karşıyaka  Kayseri Erciyesspor  Keçiörengücü  MKE Kırıkkalespor  Kocaelispor  Malatyaspor  Manisaspor  Mersin İdman Yurdu  Orduspor  Osmanlıspor  Petrolofisi  PTT  Sakaryaspor  Samsunspor  Sarıyer  Siirtspor  Sivasspor  Şekerspor  Vanspor  Vefa  Yeşildirek  Yozgatspor  Zeytinburnuspor  Zonguldakspor  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ทางเข้าสนามกีฬา BJK İnönü
ถ้วยรางวัลซือเปร์ลีก ฤดูกาล 2002–03 ที่เบชิกทัชคว้าแชมป์ได้ในโอกาสครบรอบ 100 ปีสโมสร
ถ้วยรางวัลเตอร์กิชคัพ ฤดูกาล 2006–07 ที่เบชิกทัชคว้าแชมป์ได้
พระสิทธิการโกศล (เมธ ปญฺญาวโร)

| พระสิทธิการโกศล (เมธ ปญฺญาวโร,ป> ธ.๕) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: พระคุณท่าน ท่านเจ้าคุณหลวงปู่เมธ
ส่วนบุคคล
เกิด: ๑๐ ธันวาคม พ.ศ. ๒๔๗๑ (๙๒ ปี)
มรณภาพ: ๓๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๖๔
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: น.ธ.เอก, ป.ธ.๕,พธ.ม(กิตติมศักดิ์)สาขาวิชาการบริหารการศึกษา
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: ปราสาท    ตำบลระแงง สุรินทร์
อุปสมบท: ๑๕ มีนาคม พ.ศ. ๒๔๙๗
ตำแหน่ง: อดีตที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ (ม),อดีตรองเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ (ม.) และอดีตเจ้าอาวาสวัดปราสาท ตำบลระแงง  อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์
พระสิทธิการโกศล (เมธ ปญฺญาวโร)อดีตที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ (มหานิกาย),อดีตรองเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ (มหานิกาย) และอดีตเจ้าอาวาสวัดปราสาท ตำบลระแงง อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์
ได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดพระราชทานสมณศักดิ์ตั้งเป็นพระราชาคณะชั้นสามัญเปรียญ  เมื่อวันที่ ๕ เดือนธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๙ โดยมีราชทินนามตามสัญญาบัตรประกอบพัดยศสมณศักดิ์ ว่า พระสิทธิการโกศล,(สป.)
ชาตภูมิ

พระสิทธิการโกศล (เมธ ปญฺญาวโร) นามเดิมชื่อ เมธ นามสกุล ปรากฏมาก
เกิดวันจันทร์ แรม ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๒ ปีมะโรง วันที่ ๑๐ เดือนธันวาคม พ.ศ. ๒๔๗๑
บิดาชื่อ นายสม มารดาชื่อ นางรจน์ นามสกุล ปรากฏมาก
ณ บ้านเลขที่ ๑๗๕ หมู่ที่ ๑๐ ตำบลแกใหญ่ อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์
บรรพชา และ อุปสมบท

บรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันที่ ๑๔ เดือน พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๔๙๑ ณ วัดประทุมธรรมชาติ ตำบลแกใหญ่ อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์  โดยมี พระครูประภากรกิจโกศล(เดื่อ ปภากโร)สมณศักดิ์สุดท้ายที่ พระประภากรคณาจารย์ (เดื่อ ปภากโร) อดีตเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ เป็นพระอุปัชฌาย์
อุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อวันที่ ๑๕ เดือนมีนาคม พุทธศักราช ๒๔๙๗ ณ พัทธสีมา อุโบสถวัดกลางสุรินทร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์   โดยมี พระครูประภากรกิจโกศล(เดื่อ ปภากโร) วัดกลางสุรินทร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์  สมณศักดิ์สุดท้ายที่ พระประภากรคณาจารย์ (เดื่อ ปภากโร) อดีตเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์  เป็นพระอุปัชฌาย์ ,พระสมุห์เทพ นนฺโท    วัดกลางสุรินทร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ สมณศักดิ์สุดท้ายที่ พระราชสิทธิโกศล (เทพ นนฺโท) อดีตเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์    เป็น พระกรรมวาจาจารย์ และ พระมหาสาโรช   วิสารโท  วัดกลางสุรินทร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์  ดำรงตำแหน่งสุดท้ายที่ อดีตเจ้าอาวาสวัดศาลาลอย และอดีตเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายานามว่า “ปญฺญาวโร”
การศึกษา / วิทยฐานะ

แผนกสามัญศึกษา
สำเร็จการศึกษาประถมศึกษาชั้นปีที่ ๔ จากโรงเรียนบ้านแกใหญ่ ตำบลแกใหญ่ อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์  (พ.ศ. ๒๔๘๒)
แผนกนักธรรม-บาลี
สอบไล่ได้นักธรรมชั้นเอก  จากสำนักศาสนศึกษาวัดประทุมธรรมชาติ ตำบลแกใหญ่ อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ (พ.ศ. ๒๔๙๔)
สอบไล่ได้เปรียญธรรม ๕ ประโยค จากสำนักศาสนศึกษาวัดกลาง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ (พ.ศ. ๒๕๐๔)
งานการศึกษา

ผู้ช่วยอธิการบดีฝ่ายวิจัยและวางแผน มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ วิทยาเขตสุรินทร์
อุปนายกสภามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย  วิทยาเขตสุรินทร์
เจ้าสำนักศาสนศึกษา (นักธรรม-บาลี,ธรรมศึกษา) วัดปราสาท  ตำบลระแงง อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์
งานปกครอง

ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดกลางสุรินทร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์ (พ.ศ. ๒๕๐๒)
ได้รับแต่งตั้งเป็นพระอุปัชฌาย์(พ.ศ. ๒๕๑๖)
ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรองเจ้าอาวาสวัดปราสาท  ตำบลระแงง  อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์  (พ.ศ. ๒๕๑๗)
ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสวัดปราสาท  ตำบลระแงง  อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ (พ.ศ. ๒๕๒๔)
ได้รับการแต่งตั้งเป็นรักษาการเจ้าคณะอำเภอศีขรภูมิ (พ.ศ. ๒๕๐๖)
ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะอำเภอศีขรภูมิ (พ.ศ. ๒๕๐๙)
ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเป็นรองเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ (พ.ศ. ๒๕๔๗)
ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ (พ.ศ. ๒๕๕๒)
รางวัลเชิดชูเกียรติคุณ

พ.ศ. ๒๕๔๖ ได้รับปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (ปริญญาโทกิตติมศักดิ์เชิดชูเกียรติคุณ) สาขาวิชาการบริหารการศึกษา จากสภามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
ถึงแก่มรณภาพ

พ.ศ. ๒๕๖๔ ถึงแก่มรณภาพด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ ๓๐ เมษายน ๒๕๖๔ เวลา ๑๕:๐๐
สมณศักดิ์

พ.ศ. ๒๕๐๔   สอบไล่ได้เปรียญธรรม ๕ ประโยค มีสมณศักดิ์พัดยศทางวิชาการเปรียญธรรม ที่ พระมหาเมธ ปญฺญาวโร
พ.ศ. ๒๕๑๒   มีพระบรมราชโองกการโปรดพระราชทานสมณศักดิ์ตั้งพระครูสัญญาบัตร มีพัดยศสมณศักดิ์ประจำตำแหน่ง เป็นพระครูสัญญาบัตรเจ้าคณะอำเภอชั้นโท ในราชทินนามที่ พระครูธรรมรสสุนทร
พ.ศ. ๒๕๑๗   ได้รับพระบัญชาสมเด็จพระสังฆราช (โดยพระบรมราชานุญาต) มหาเถรสมาคมมีมติให้เลื่อนชั้นสมณศักดิ์พัดยศ เป็นพระครูสัญญาบัตรเจ้าคณะอำเภอชั้นเอก ในราชทินนามเดิมที่ พระครูธรรมรสสุนทร
พ.ศ. ๒๕๔๕  ได้รับพระบัญชาสมเด็จพระสังฆราช (โดยพระบรมราชานุญาต) มหาเถรสมาคมมีมติให้เลื่อนชั้นสมณศักดิ์พัดยศ เป็นพระครูสัญญาบัตรเจ้าคณะอำเภอชั้นพิเศษ ในราชทินนามเดิมที่ พระครูธรรมรสสุนทร
พ.ศ. ๒๕๔๗  ปรับชั้นพัดยศสมณศักดิ์ให้ตรงตามตำแหน่งทางคณะสงฆ์ เป็นพระครูสัญญาบัตร รองเจ้าคณะจังหวัด   ในราชทินนามเดิมที่ พระครูธรรมรสสุนทร
พ.ศ. ๒๕๔๙  มีพระบรมราชโองการโปรดพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์พัดยศขึ้น เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญเปรียญ ในราชทินนามที่ พระสิทธิการโกศล,(สป.)
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.kradandum.com/2006/essay/2006-12-10.htm
http://buddhaghosa.mcu.ac.th/site/news_in.php?group_id=1&NEWSID=3313 เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หนังสือที่ระลึกพิธีสมโภชสมณศักดิ์ พระราชาคณะชั้นสามัญเปรียญ พระสิทธิการโกศล (เมธ ปญฺญาวโร)รองเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ เจ้าอาวาสวัดปราสาท วันที่ ๑๐ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๙ พิมพ์ที่:อินทศรการพิมพ์       พ.ศ. ๒๕๔๙
พระสิทธิการโกศล (เมธ ปญฺญาวโร) อดีตที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ (มหานิกาย) และอดีตเจ้าอาวาสวัดปราสาท อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์
สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี

สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี หรือ สมเด็จพระบรมราชาที่ 4 หรือ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช (จีน: 鄭昭; พินอิน: Zhèng Zhāo; แต้จิ๋ว: Dênchao; 17 เมษายน พ.ศ. 2277 – 6 เมษายน พ.ศ. 2325) พระนามเดิม สิน เป็นพระมหากษัตริย์ผู้ก่อตั้งอาณาจักรธนบุรี และเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์เดียวของอาณาจักรธนบุรี
เดิมพระองค์เป็นนายทหารในรัชกาลสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ ต่อมา พ.ศ. 2310 เกิดการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง พระองค์ได้เป็นผู้นำขับไล่ทหารพม่าที่ยึดครองกรุงศรีอยุธยาอยู่ในเวลานั้น และได้ปราบดาภิเษกเป็นพระเจ้ากรุงศรีอยุธยาอีกเจ็ดเดือนถัดมา โดยพระองค์ย้ายเมืองหลวงไปยังกรุงธนบุรี และรวบรวมแผ่นดินซึ่งมีขุนศึกก๊กต่าง ๆ ปกครองให้กลับเป็นปึกแผ่นอีกครั้ง เช่นเดียวกับการขยายอาณาเขตออกไปอย่างกว้างขวาง นอกจากนี้ ยังทรงฟื้นฟูราชอาณาจักรในด้านต่าง ๆ ให้กลับคืนสู่สภาวะปกติหลังสงคราม ทั้งส่งเสริมกิจการด้านเศรษฐกิจ ศาสนา ศิลปวัฒนธรรม วรรณกรรม และการศึกษา ภายหลังรัฐบาลไทยประกาศให้วันที่ 28 ธันวาคมของทุกปีเป็น "วันสมเด็จพระเจ้าตากสิน" และยังทรงได้รับสมัญญานามมหาราช
พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2325 เมื่อพระชนมพรรษา 48 พรรษา หลังถูกสมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกซึ่งเป็นพระสหายสำเร็จโทษ และสืบราชสมบัติต่อเป็นต้นราชวงศ์จักรีในปัจจุบัน รวมเวลาครองราชย์ 15 ปี พระองค์มีพระราชโอรสและพระราชธิดารวมทั้งสิ้น 30 พระองค์ พระองค์ทรงเป็นวีรกษัตริย์ของชาติไทยที่ประชาชนรู้จักดีและเป็นที่เคารพสักการะมากที่สุดพระองค์หนึ่ง นอกจากนี้ยังมีพระบรมราชานุสรณ์ของพระองค์มีประดิษฐานมากที่สุด
พระราชประวัติ

ดูเพิ่ม: พระราชประวัติก่อนเสด็จขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีในอภินิหารบรรพบุรุษ และ ความเคลื่อนไหวสู่การปฏิวัติสยาม
พระราชประวัติ > พระราชสมภพและปฐมวัย

ในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ มีชาวจีนแต้จิ๋วคนหนึ่งนามว่า หยง แซ่แต้ (鄭鏞) (นิธิ เอียวศรีวงศ์อธิบายว่า ไหฮอง หรือ ไฮ้ฮง หรือ ไห่เฟิง (海豐) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดแต้จิ๋ว มิใช่ชื่อของพระราชบิดาสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี) เป็นผู้อพยพมาจากเมืองเฉิงไห่ ซัวเถา ครั้นเมื่อถึงวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2277 มีบุตรชายคนหนึ่ง ได้ชื่อว่า สิน (信) เกิดแต่นาง นกเอี้ยง ซึ่งเป็นชาวไทย ต่อมาได้รับเฉลิมพระนามเป็นกรมพระเทพามาตย์ สำหรับถิ่นกำเนิดของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีนั้นน่าจะเกิดในแถบภาคกลางมากกว่าเมืองตาก ซึ่งมักว่ากันว่าอยู่ในกรุงศรีอยุธยา
จากหลักฐานที่อาลักษณ์ของจีนจดบันทึกไว้ในพระราชพงศาวดารวงเช็ง แผ่นดินจักรพรรดิเฉียนหลง กล่าวถึงพระราชประวัติของพระองค์ไว้ว่า "บิดาเจิ้งเป็นชาวมณฑลกวางตุ้ง ไปทำมาค้าขายอยู่ที่เสียมล่อก๊ก [暹羅國; ประเทศไทย] และเกิดเจิ้งเจา [鄭昭; สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี; สำเนียงปักกิ่ง] ที่นั่น เมื่อเจิ้งเจาเติบใหญ่ เป็นผู้มีความสามารถ ได้เข้ารับราชการอยู่ในเสียมล่อก๊ก เมื่อเจิ้งเจารบชนะพม่า ฯ แล้ว ราษฎรทั่วประเทศยกขึ้นเป็นเจ้าครองประเทศ..."
สำหรับการศึกษาของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีไม่แน่ชัด แต่คาดว่าน่าจะทรงเคยบวชเรียนมาระยะเวลาหนึ่ง ทำให้ทรงสามารถแต่งกลอนบทละครและอุดหนุนการเก็บรวบรวมคัมภีร์ในพระพุทธศาสนาในภาษาไทยและภาษาบาลีครั้นเมื่อเสด็จขึ้นครองราชย์แล้ว ส่วน อภินิหารบรรพบุรุษ ระบุว่า เด็กชายสินได้เล่าเรียนหนังสือในวัดโกษาวาส สำนักของพระอาจารย์ทองดี อีกทั้งยังได้อุปสมบท และยังศึกษาภาษาต่างประเทศเป็นจำนวนมากในระหว่างเป็นมหาดเล็ก เพียงแต่มีหลักฐานที่น่าเชื่อถือว่าพระองค์ตรัสได้ 4 ภาษา คือ ภาษาไทย จีน ญวน และภาษาลาว
พระราชประวัติ > เชื้อสายจีน

เนื่องจากสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงมีเชื้อสายจีนแต้จิ๋ว จึงได้รับความเคารพบูชาอย่างยิ่งโดยเฉพาะจากคนไทยเชื้อสายจีน มีการเรียกพระนามตามภาษาจีนแต้จิ๋วว่า แต่อ่วงกง (鄭王公) หมายถึง กษัตริย์ชาวแต้จิ๋วที่ได้รับการเคารพบูชา (แซ่แต้ของพระองค์พ้องกับคำว่าแต้จิ๋ว 潮州)
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานข้อมูลแก่นายแพทย์มัลคอล์ม สมิธว่า สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีมีชื่อเรียกขานกันในหมู่ชาวจีนว่า เตียซินตัด หรือ เตียซินตาด (爹信達) แปลว่า พ่อสินเจ้าเมืองตาก และยังมีชื่อที่ปรากฏว่า เจิ้งกั๋วอิง (鄭國英) แปลว่า วีรบุรุษของประเทศนามเจิ้ง ตามหลักฐานจีน ก่อนเสด็จรับราชการเคยทรงประกอบอาชีพค้าขายต่อจากพระราชบิดา และยังมีหลักฐานที่ส่อว่าเคยทรงเป็นพ่อค้าเกวียน มีรับสั่งได้คล่องแคล่ว ทั้งจีนแต้จิ๋ว จีนกวางตุ้ง และจีนฮกเกี้ยน
อย่างไรก็ตาม ต้วนลี่เซิงได้พบสุสานบรรจุฉลองพระองค์ของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีที่ตำบลหัวฟู่ อำเภอเฉิงไห่ จังหวัดแต้จิ๋ว (เฉาโจว) อยู่ในมณฑลกวางตุ้ง ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศจีน รวมทั้งศาลประจำตระกูลซึ่งสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2464 มีข้อสันนิษฐานน่าจะเป็นผู้สืบราชสกุลสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีส่งไปฝังแทนพระบรมศพตามธรรมเนียมจีน สิ่งนี้อาจเป็นหลักฐานว่า สายวงศ์พระราชบิดาอยู่ที่ตำบลนั้นซึ่งเป็นถิ่นที่แห้งแล้งทำให้อพยพมาอยู่พระนครศรีอยุธยา
พระราชประวัติ > อาชีพค้าขาย

นิธิ เอียวศรีวงศ์อธิบายว่า พระราชบิดาของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีน่าจะประกอบอาชีพค้าขายเป็นหลัก มิใช่นายอากรบ่อนเบี้ย เป็นคำอธิบายที่ว่าเหตุใดพระองค์จึงไม่ทรงประมูลอากรสืบต่ออาชีพจากบิดา จึงน่าจะเป็นพ่อค้าเกวียนมากกว่า ทั้งนี้ พระองค์และพรรคพวกเป็นกลุ่มพ่อค้าเร่ร่อนในแถบหัวเมืองเหนือ การเป็นพ่อค้าดังกล่าวทำให้พระองค์มีชาวจีนเข้ามาสมัครเป็นพรรคพวก และมีความเชี่ยวชาญในภูมิอากาศและภูมิประเทศแถบหัวเมืองเหนือ และทำให้ทรงมีความสามารถด้านการรบอีกทางหนึ่ง การค้าขายดังกล่าวจึงเป็นโอกาสให้พระองค์สามารถเป็นเจ้าเมืองตากได้ ซึ่งตรงกับตามความประสงค์ที่จะเป็นเจ้าเมืองของพระองค์ด้วยเช่นกัน
พระราชประวัติ > ข้าราชการในสมเด็จพระเจ้าเอกทัศ

ดูเพิ่ม: การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
สำหรับการรับราชการเป็นเจ้าเมืองตากนั้น พระราชพงศาวดารฉบับหนึ่งกล่าวทำนองว่า สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงวิ่งเต้นให้ได้รับตำแหน่งเจ้าเมืองตากโดยติดต่อผ่านทางมหาดเล็กถึงพระยาจักรี สมเด็จพระเจ้าเอกทัศทรงทราบว่าเจ้าเมืองตากคนก่อนป่วยเสียชีวิต จึงให้พระยาจักรีหาผู้มีสติปัญญาพอจะรับตำแหน่งแทน สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีจึงได้เป็นเจ้าเมืองตาก ส่วนพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงวินิจฉัยว่า พระองค์ทรงเคยเป็นหลวงยกกระบัตรเมืองตากก่อนทรงได้รับการเลื่อนตำแหน่ง เมื่อ พ.ศ. 2307 เกิดเหตุการณ์พม่ายกกองทัพมายึดหัวเมืองแถบภาคใต้ของไทยปัจจุบันโดยมีมังมหานรธาเป็นแม่ทัพ ปรากฏว่าพม่ายึดได้โดยง่าย จึงยึดเรื่อยมาจนถึงเมืองเพชรบุรี ทางกรุงศรีอยุธยาได้ส่งกองทัพซึ่งมีพระยาโกษาธิบดีกับพระยาตากเป็นแม่ทัพไปรักษาเมืองเพชรบุรีไว้ จนกองทัพพม่าแตกถอยไปทางด่านสิงขร
ต่อมา พ.ศ. 2308 พม่ายกกองทัพผ่านเมืองตากอีกครั้ง พระยาตากมีความเห็นว่าสู้ไม่ไหวจึงส่งกองกำลังมาช่วยรักษากรุงศรีอยุธยาไว้ และยังปรากฏในพงศาวดารว่า พระยาตากมีความชอบนำทหาร 500 นายมาช่วยป้องกันพระนคร จึงได้รับพระราชทานของบำเหน็จความดีความชอบ ในระหว่างการปิดล้อมนั้นก็ได้ปรากฏฝีมือเป็นนายทัพเข้มแข็ง ปฏิบัติงานตามคำสั่งของราชการ ต่อมาได้รับการโปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนตำแหน่งเป็นพระยาวชิรปราการ
พระราชประวัติ > ปราบดาภิเษก

ด้วยเหตุผลทางยุทธศาสตร์และการเมืองเป็นสำคัญ ทำให้เจ้าตากมา "ยับยั้ง" อยู่ ณ เมืองธนบุรี ซึ่งมีลักษณะเป็นราชธานีไม่ถาวร ก่อนหน้านั้น เมืองธนบุรีถูกทิ้งร้าง มีต้นไม้ขึ้นและซากศพทิ้งอย่างเกลื่อนกลาด ทำให้ต้องมีการเกณฑ์แรงงานจัดการพื้นที่ขึ้นมาใหม่ เจ้าตากยังมีรับสั่งให้คนไปอัญเชิญพระบรมวงศานุวงศ์ในสมัยตอนปลายอยุธยาจากเมืองลพบุรีมายังเมืองธนบุรี และได้ถวายพระเพลิงพระบรมศพสมเด็จพระเจ้าเอกทัศตามโบราณราชประเพณี
หลังจากที่อพยพผู้คนและทรัพย์สินลงมาทางใต้และตั้งราชธานีใหม่ขึ้นที่เมืองธนบุรี เรียกนามว่า "กรุงธนบุรีศรีมหาสมุทร" แต่เอกสารราชการสมัยกรุงธนบุรียังคงเรียกนามเมืองหลวงตามเดิมว่า "กรุงพระมหานครศรีอยุธยา" เจ้าตากทรงปราบดาภิเษกขึ้นทรงราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ตามแบบพระเจ้าแผ่นดินครั้งกรุงเก่า จดหมายเหตุโหรระบุว่าเป็นวันอังคาร แรมสี่ค่ำ จุลศักราช 1129 ซึ่งตรงกับวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2311 เมื่อพระชนพรรษา 34 พรรษา ความสำเร็จดังกล่าวทำให้มีผู้ที่คิดรื้อฟื้นราชอาณาจักรอยุธยาขึ้นมาใหม่มาเข้าด้วยกับชุมนุมของพระองค์เป็นจำนวนมาก ทำให้สถานะการเป็นพระมหากษัตริย์ของพระองค์เด่นชัดยิ่งขึ้น อีกทั้งพระองค์ยังทรงเริ่มประกอบพระราชกรณียกิจตามแบบอย่างพระมหากษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยาเพื่อแสดงถึงสิทธิธรรม การเลือกกรุงธนบุรีเป็นราชธานียังถือได้ว่าเป็นก้าวสำคัญในการฟื้นฟูเศรษฐกิจที่เสียหายจากสงครามกับพม่าด้วย
หลังจากทรงสถาปนากรุงธนบุรีเป็นราชธานีแล้ว สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระราชวังกรุงธนบุรีเมื่อปี พ.ศ. 2310 ซึ่งเป็นพระราชวังหลวงที่ใช้เป็นสถานที่ประทับและว่าราชการ พร้อมกับปรับปรุงป้อมวิไชยเยนทร์ และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นป้อมวิไชยประสิทธิ์ ตำแหน่งของพระราชวังนี้เป็นจุดสำคัญทางยุทธศาสตร์ สามารถสังเกตการณ์ได้ในระยะไกล อีกทั้งยังใกล้กับเส้นทางคมนาคมและเส้นทางการเดินทัพที่สำคัญอีกด้วย ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของกองทัพเรือ
หลังการเสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อปี พ.ศ. 2311 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เฉินเหม่ยเซิน พ่อค้าเดินเรือจีน นำพระราชสาสน์ไปถวายต่อจักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชสำนักชิง ใจความสำคัญว่าด้วยพระราชประสงค์ฟื้นฟูสัมพันธไมตรี การค้าขายกับจีน และขอพระราชทานตราตั้งเพื่อรับรองสถานภาพพระมหากษัตริย์ แต่ราชสำนักชิงปฏิเสธในปีแรกเพราะมองว่าพระองค์มิใช่ผู้สืบราชสันตติวงศ์เจ้านายกรุงเก่า และเจ้านายกรุงเก่ายังมีพระชนม์ชีพอยู่ คือ กรมหมื่นเทพพิพิธ (พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ) เสด็จไปก่อตั้งชุมนุมเจ้าพิมาย ส่วนเจ้าจุ้ย (พระโอรสในเจ้าฟ้าอภัยและพระราชนัดดาในสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 9) และเจ้าศรีสังข์ (พระโอรสในเจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์และพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ) เสด็จลี้ภัยสงครามไปอยู่กับพระยาราชาเศรษฐี ญวน (ม่อซื่อหลิน) ที่เมืองพุทไธมาศ อีกทั้งในระยะนั้นจีนได้รับรายงานที่ไม่เป็นความจริงจากม่อซื่อหลิน ทำให้เอกสารราชสำนักชิงจึงไม่เรียกขานพระนามอย่างพระมหากษัตริย์ แต่เรียกขานเพียง กันเอินซื่อ (เจ้าเมืองตาก) เท่านั้น
พระราชประวัติ > ปราบชุมนุม

ดูเพิ่ม: สภาพจลาจลหลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง และ การสงครามสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
จากผลของการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ทำให้อาณาจักรอยุธยาไม่อาจกลับมาตั้งใหม่เป็นอาณาจักรของคนไทยได้อีก ทั้งยังเกิดปัญหาด้านเศรษฐกิจและความปลอดภัยในชีวิตตามมา ซึ่งนิธิ เอียวศรีวงศ์อธิบายว่า มีการรวมกลุ่มของประชาชนขึ้นด้วยวัตถุประสงค์แตกต่างกัน แต่สำคัญคือเพื่อเอาชีวิตรอด นอกจากนี้กลุ่มการเมืองหรือ "ชุมนุม" ขนาดใหญ่ ๆ นั้นยังแตกออกเป็น 4-6 ชุมนุมใหญ่ แต่ไม่มีก๊กใดเลยที่คิดจะกอบกู้เอกราชหรือฟื้นฟูชาติกลับคืนมาดังเดิม
เมื่อพระเจ้ามังระทราบข่าวว่ามีคนไทยตั้งตนเป็นใหญ่อีกครั้ง จึงได้มีพระราชโองการให้เจ้าเมืองทวายยกทัพมาปราบปราม กองทัพพม่ายกมาถึงอำเภอบางกุ้งซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของกรุงธนบุรี พระราชพงศาวดารบันทึกว่ามีกองกำลัง 2,000 คน สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเสด็จนำกองทัพออกตีพม่าจนแตกพ่าย กิตติศัพท์ที่ทรงรบชนะทำให้พระราชอำนาจทางการเมืองในภาคกลางยิ่งเข้มแข็งยิ่งขึ้น
พ.ศ. 2311 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงเริ่มจากยกทัพไปตีชุมนุมพิษณุโลกเป็นชุมนุมแรก แต่พระองค์ต้องกระสุนปืนจึงต้องยกทัพกลับและรักษาพระองค์ยังพระนคร ชุมนุมพิษณุโลกนี้ภายหลังอ่อนแอลงจนกระทั่งถูกชุมนุมเจ้าพระฝางผนวกไป หลังหายจากพระอาการประชวรแล้ว สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงใช้เวลาปราบปรามชุมนุมอื่น ๆ เพื่อรวบรวมแผ่นดินให้เป็นปึกแผ่นต่อไป โดยเริ่มจากชุมนุมเจ้าพิมาย กรมหมื่นเทพพิพิธทรงถูกปราบปรามและสำเร็จโทษเมื่อ พ.ศ. 2311 ตามด้วยชุมนุมเจ้านครศรีธรรมราช ซึ่งพระปลัดผู้รั้งเมืองนครศรีธรรมราชได้ตั้งตัวเองขึ้นเป็นเจ้า เจ้านครศรีธรรมราชสู้ไม่ได้หนีต่อลงไปยังหัวเมืองทางใต้ พระยาปัตตานีกลัวก็จับตัวมาส่งให้สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเมื่อ พ.ศ. 2313 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงยกทัพไปตีชุมนุมเจ้าพระฝางในหัวเมืองฝ่ายเหนือ สามารถยึดได้เมืองพิษณุโลกและชุมนุมเจ้าพระฝางเมืองสวางคบุรี รบกันได้เพียง 3 วัน เจ้าพระฝางก็แตกหนี เมื่อทรงปราบปรามชุมนุมต่าง ๆ ลงอย่างราบคาบ และทรงปราบกองทัพของม่อซื่อหลินที่เมืองพุทไธมาศสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2314 รัฐบาลจีนเริ่มยอมรับสถานะพระมหากษัตริย์ของพระองค์อย่างเป็นทางการ โดยทางราชสำนักชิงเห็นว่ากรุงธนบุรีภายใต้การปกครองของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเป็นปึกแผ่น พระบรมวงศานุวงศ์ครั้งกรุงเก่าหมดหนทางกลับมาสืบราชสันตติวงศ์ อีกทั้งมีนโยบายจับกุมเชลยศึกที่หลบหนีเข้ามาไทยส่งกลับไปให้รัฐบาลจีนเป็นระยะๆ จักรพรรดิเฉียนหลงจึงทรงเปลี่ยนท่าทีต่อสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีตั้งแต่ พ.ศ. 2315 เป็นต้นมา เอกสารราชการของราชสำนักชิงเปลี่ยนการเรียกขานพระนามจาก กันเอินซื่อ หรือ พระยาสิน เป็น เจิ้งเจา (กษัตริย์เจิ้ง)
พระราชประวัติ > สงครามกับเขมร

บทความหลัก: สงครามสยาม-เวียดนาม พ.ศ. 2314
เมื่อปี พ.ศ. 2312 เจ้านายเขมรได้เกิดวิวาทกัน กล่าวคือ นักองตนไปขอกองทัพญวนมาตีเขมร และนักองนนท์สู้มิได้ก็พาครอบครัวหนีมาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร ณ กรุงธนบุรี สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีจึงโปรดเกล้าฯ ให้พระยาอภัยรณฤทธิ์กับพระยาอนุชิตราชา (ทองด้วง) ยกทัพไปตีเขมรได้เมืองเสียมราฐแล้วพักรอฤดูฝนอยู่ พอดีได้ข่าวว่าสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชยกทัพไปตีเมืองนครศรีธรรมราชแล้วสิ้นพระชนม์ลง การตีเขมรครั้งนั้นจึงยังไม่สำเร็จ
เมื่อชุมนุมเจ้าพระฝางถูกตีแตก อภัยคามณี โป่มะยุง่วน เจ้าเมืองเชียงใหม่ที่พม่าตั้ง เห็นสบโอกาสแผ่อาณาเขต จึงยกทัพลงมาล้อมสวรรคโลกไว้เมื่อ พ.ศ. 2313 แม่ทัพกรุงธนบุรีรักษาเมืองไว้มั่นคง ครั้นกองทัพกรุงธนบุรีที่ยกมาช่วยเหลือ พอถึงก็เข้าตีกระหนาบพ่ายกลับไป ฝ่ายสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเห็นสบโอกาสก็ยกทัพขึ้นไปจะตีเอาเมืองเชียงใหม่บ้าง แต่ล้อมได้เพียง 9 วันก็ต้องยกกองทัพถอยกลับลงมา
ระหว่างที่สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรียกขึ้นไปตีเมืองเชียงใหม่นั้น ฝ่ายสมเด็จพระนารายณ์ราชา พระเจ้ากรุงกัมพูชา ฉวยโอกาสยกทัพมาตีเมืองตราดและจันทบุรี แต่ถูกตีแตกกลับไป พอสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงทราบก็ขัดเคือง หลังจากพักรี้พลพอสมควรแล้วก็ทรงเตรียมทัพไปตีกัมพูชา สามารถบุกไปถึงกรุงพุทไธมาศ (ราชธานีกรุงกัมพูชาในช่วงเวลานั้น) สมเด็จพระนารายณ์ราชาเห็นว่าสู้ไม่ได้ก็หนีไปพึ่งญวน สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงตั้งให้พระรามราชาเป็นพระมหากษัตริย์กัมพูชาต่อไป แล้วเลิกทัพกลับเมื่อ พ.ศ. 2314 แต่ต่อมาญวนเกิดกบฏไตเซิน สมเด็จพระนารายณ์ราชาขาดกำลังสนับสนุน ก็กลับมาสวามิภักดิ์ต่อสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี พระองค์ก็ทรงให้เป็นมหาอุปโยราช มีฐานะรองจากพระรามราชา
นักองตนซึ่งครองเขมรอยู่ได้ข่าวพม่ายกมาตีไทยเมื่อ พ.ศ. 2314 จึงถือโอกาสยกทัพมาตีเมืองจันทบุรีและตราด สมเด็จพระเจ้าตากสินจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาจักรียกทัพไปตีเขมร กองทัพไทยตีได้เมืองโพธิสัตว์ พระตะบอง บริบูรณ์ กำพงโสม และเมืองพุทไธมาศ นักองตนพ่ายแพ้หนีไปอยู่กับญวน จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้นักองนนท์ครองเขมรสืบไป
หลังจากกองทัพไทยกลับจากเขมรเมื่อ พ.ศ. 2323 แล้ว นักองตนก็ยกทัพมาตั้งมั่นอยู่ที่เมืองพุทไธมาศ ส่วนนักองนนท์เกรงกลัวญวนจึงคงตั้งมั่นอยู่ที่เมืองกำปอด ต่อมาองไกเซนเป็นกบฏยึดญวนไว้ได้ นักองตนสิ้นที่พึ่ง จึงขอประนีประนอมยอมให้นักองนนท์ครองกรุงกัมพูชา สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระรามราชา (นักองนนท์) เป็นเจ้ากรุงกัมพูชา พระนารายณ์ราชาธิบดี (นักองตน) เป็นมหาอุปโยราช และนักองธรรมเป็นมหาอุปราช  ต่อมานักองธรรมถูกลอบสังหารและนักองตนก็เป็นโรคจนเสียชีวิต เป็นที่สงสัยว่าถูกวางยาพิษ ฟ้าทะละหะเข้าใจว่าพระรามราชาแกล้งฆ่าคนทั้งสอง จึงพร้อมด้วยข้าราชการรวมกันจับพระรามราชาถ่วงน้ำเสีย แล้วยกนักองเองราชบุตรขึ้นเป็นเจ้ากรุงกัมพูชา มีฟ้าทะละหะเป็นผู้สำเร็จราชการ ต่อมาฟ้าทะละหะได้เอาใจออกห่างไทยไปฝักใฝ่ญวน สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก เจ้าพระยาสุรสีห์ กรมขุนอินทรพิทักษ์ ยกทัพไปตีเขมร ตีได้หลายหัวเมืองแล้ว พอจะตีเข้าเมืองหลวงก็พอดีเกิดการจลาจลขึ้นในกรุงธนบุรีจำเป็นต้องยกทัพกลับ