stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การประกวดนางงามนานาชาติบิ๊กโฟร์
ประเทศไทยในการประกวดความงามบิ๊กโฟร์–ไฟว์ > การจัดวางตำแหน่ง

| การประกวด | เข้ารอบ | ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด |
| --- | --- | --- |
| แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล | 6 | ชนะเลิศ  (2024) |
| มิสเตอร์เวิลด์ | 1 | เข้ารอบ 10 คนสุดท้าย  (1996) |
| มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล | 7 | ชนะเลิศ  (2023) |
| มิสเตอร์โกลบอล | 8 | รองอันดับ 1  (2016) |
| มิสเตอร์ซูปราเนชันแนล | 5 | รองอันดับ 3  (2018) |
| แมนออฟเดอะเวิลด์ | 2 | รองอันดับ 4  (2018) |
| รวม | 29 | ชนะเลิศ  2 ครั้ง |
ดูเพิ่ม

| --- | --- |
 การประกวดความงาม  การประกวดความงามระดับนานาชาติที่สำคัญ:  รายการประกวดความงาม
 มิสเวิลด์  มิสยูนิเวิร์ส  มิสอินเตอร์เนชั่นแนล  มิสเอิร์ธ  มิสซูปราเนชันแนล  มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล:  มิสเตอร์เวิลด์  มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล  แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล  มิสเตอร์โกลบอล  มิสเตอร์ซูปราเนชันแนล
จักรพรรดิโกะ-ไซ

นางาฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 良仁; โรมาจิ: Nagahito) ได้รับการเลื่อนพระเกียรติหลังสวรรคตเป็น จักรพรรดิโกะ-ไซ (ญี่ปุ่น: 後西天皇; โรมาจิ: Go-Sai-tennō; 1 มกราคม ค.ศ. 1638 – 22 มีนาคม ค.ศ. 1685) มีอีกพระนามว่า จักรพรรดิโกะ-ไซอิง (ญี่ปุ่น: 後西院天皇; โรมาจิ: Go-Saiin-tennō) เป็นจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นองค์ที่ 11 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามประเพณี
รัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-ไซกินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1655 ถึง ค.ศ. 1663
พระนามของจักรพรรดิโกะ-ไซนำมาจากพระนามของ จักรพรรดิจุนนะ (ญี่ปุ่น: 淳和天皇; โรมาจิ: Junna-tennō) จักรพรรดิองค์ที่ 53 ที่ปกครองญี่ปุ่นในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 9 ซึ่งมีพระสมัญญาว่า ไซอิง โนะ มิกะโดะ ที่แปลว่า จักรพรรดิวังตะวันตก เมื่อใส่คำว่า โกะ (後) เข้าไปทำให้พระนามของจักรพรรดิโกะ-ไซมีความหมายว่า จักรพรรดิไซที่สอง หรือ จักรพรรดิไซยุคหลัง
พระบรมวงศานุวงศ์

ก่อนที่จักรพรรดิโกะไซจะขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์มีพระนามเดิม (อิมินะ) ว่านางาฮิโตะ หรือ โยชิฮิโตะ และพระอิสริยยศก่อนการขึ้นครองราชบัลลังก์คือ เจ้าฮิเดะ (ญี่ปุ่น: 秀宮; โรมาจิ: Hide-no-miya) หรือ เจ้าโมโมโซโนะ (Momozono-no-miya)
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่แปดของจักรพรรดิโกะ-มิซุโน พระองค์ถูกเลี้ยงดูมาราวกับว่าพระองค์เป็นโอรสของโทฟูกุมนอิง ทั้งอดีตจักรพรรดินีเมโช และอดีตจักรพรรดิโกะ-โคเมียว เป็นพระเชษฐาและพระเชษฐภคินีต่างพระราชมารดาของพระองค์
พระราชวงศ์ของจักรพรรดิโกะ-ไซประทับอยู่ใน ไดริ หรือเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังหลวงเกียวโต พระราชวงศ์ของจักรพรรดิโกะ-ไซประกอบด้วยพระราชโอรสอย่างน้อย 16 พระองค์และพระราชธิดา 17 พระองค์ และไม่มีพระราชโอรสและพระราชธิดาของจักรพรรดิโกะ-ไซที่ได้สืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ
เนียวโงะ: เจ้าหญิงอากิโกะ (明子女王; 1638–1680) ภายหลังเป็น เมียวกิจิโจอิง (妙吉祥院) พระธิดาในเจ้าชายทากามัตสึ-โนะ-มิยะ โยชิฮิโตะ
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงโทโมโกะ (1654–1686; 誠子内親王)
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายฮาจิโจ-โนะ-มิยะ โอซาฮิโตะ (1655–1675; 八条宮長仁親王) – ฮาจิโจ-โนะ-มิยะองค์ที่ 4, พระโอรสบุญธรรมในฮาจิโจ-โนะ-มิยะ ยาซูฮิโตะ
นางสนองพระโอษฐ์: เซกันจิ โทโมโกะ (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1695; 清閑寺共子) ธิดาในเซกันจิ โทมตสึนะ
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายอาริซูงาวะ-โนะ-มิยะ ยูกิฮิโตะ (1656–1695; 有栖川宮幸仁親王) – อาริซูงาวะ-โนะ-มิยะองค์ที่ 3
พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงองค์ที่ 2 (อนนะ-นิ-โนะ-มิยะ, 1657–1658; 女二宮)
พระราชธิดาองค์ที่ 3: เจ้าหญิงโซเอ (1658–1721; 宗栄女王)
พระราชธิดาองค์ที่ 4: เจ้าหญิงซนชู (1661–1722; 尊秀女王)
พระราชโอรสองค์ที่ 4: เจ้าชายนักบวชกิเอ็ง (1662–1706; 義延法親王)
พระราชธิดาองค์ที่ 6: เจ้าหญิงเอ็นโกอิง (1663; 円光院宮)
พระราชโอรสองค์ที่ 5: เจ้าชายนักบวชเท็นชิง (1664–1690; 天真法親王)
พระราชธิดาองค์ที่ 7: เจ้าหญิงคายะ (1666–1675; 賀陽宮)
พระราชธิดาองค์ที่ 10: เจ้าหญิงมาชิโกะ (1669–1738; 益子内親王) สมรสกับคูโจ ซูเกซาเนะ
พระราชธิดาองค์ที่ 11: เจ้าหญิงริโฮ (1672–1745; 理豊女王)
พระราชธิดาองค์ที่ 13: เจ้าหญิงซูอิโก (1674–1706; 瑞光女王)
พระมเหสี: ธิดาในอิวากูระ โทโมกิ
พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายนักบวชเอโงะ (1659–1676; 永悟法親王)
พระมเหสี: อูเกียว-โนะ-สึโบเนะ (右京局) ธิดาในโทมิโนโกจิ โยรินาโอะ
พระราชธิดาองค์ที่ 5: เจ้าหญิงสึเนะ (1661–1665; 常宮)
พระมเหสี: อูเมโนโกจิ ซาดาโกะ (梅小路定子) ธิดาบุญธรรมในอูเมโนโกจิ ซาดาโนริ และธิดาในโคเง็นจิ โทโมฮิเดะ
พระราชธิดาองค์ที่ 8: เจ้าหญิงคากุ (1667–1668; 香久宮)
พระราชธิดาองค์ที่ 9: เจ้าหญิงโชอัง (1668–1712; 聖安女王)
พระราชโอรสองค์ที่ 6: เจ้าชายนักบวชโคเบ็ง (1669–1716; 公弁法親王)
พระราชโอรสองค์ที่ 7: เจ้าชายนักบวชโดยู (1670–1691; 道祐法親王)
พระราชโอรสองค์ที่ 8: เจ้าชายฮาจิโจ-โนะ-มิยะ นาโอฮิโตะ (1671–1689; 八条宮尚仁親王) – ฮาจิโจ-โนะ-มิยะองค์ที่ 5
พระราชธิดาองค์ที่ 12: เจ้าหญิงมิตสึ (1672–1677; 満宮)
พระราชธิดาองค์ที่ 14: เจ้าหญิงซนโก (1675–1719; 尊杲女王)
พระราชธิดาองค์ที่ 15: เจ้าหญิงซนโช (1676–1703; 尊勝女王)
พระราชโอรสองค์ที่ 11: เจ้าชายนักบวชเรียวโอ (1678–1708; 良応法親王)
พระราชธิดาองค์ที่ 16: เรียวเง็ตสึอิง (1679; 涼月院) (มีข้อสงสัยต่อพระมารดาผู้ให้กำเนิด)
พระมเหสี: อาเซจิ-โนะ-สึโบเนะ (按察使局) ธิดาในทากัตสึจิ โทโยนางะ
พระราชโอรสองค์ที่ 9: เจ้าชายนักบวชซนโด (道尊法親王) (1676–1705; พระภิกษุ)
พระมเหสี: มัตสึกิ อัตสึโกะ (松木条子) ธิดาในมัตสึกิ มูเนอัตสึ
พระราชโอรสองค์ที่ 10: เจ้าชายโรเออิง (槿栄院宮; 1677)
พระราชโอรสองค์ที่ 16: เจ้าชายซาโตฮิโตะ ภายหลังเป็นจักรพรรดิเรเง็ง
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิโกะ-ไซ

เจ้าชายนางาฮิโตะขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศเมื่อจักรพรรดิโกะ-โคเมียวสวรรคตโดยไม่มีรัชทายาท การสวรรคตของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวทำให้ตำแหน่งจักรพรรดิว่างลง หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าชายนางาฮิโตะซึ่งเป็นพระอนุชาต่างพระราชมารดาของจักรพรรดิโกะ-โคเมียว ได้สืบทอดราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ รัชสมัยของจักรพรรดิโกไซตรงกับช่วงเวลาที่โทกูงาวะ อิเอสึนะเป็นผู้นำของรัฐบาลเอโดะ
จักรพรรดิโกะ-ไซอภิเษกกับพระธิดาของ ทากามัตสึ-โนะ-มิยะ องค์แรกคือเจ้าชายโยชิฮิโตะ (高松宮好仁親王) และพระองค์ก็สืบทอดพระอิสริยยศ ทากามัตสึ-โนะ-มิยะ เป็นองค์ที่ 2 จากนั้นเจ้าชายพระองค์นี้ก็กลายเป็นจักรพรรดิเป็นการชั่วคราวจนกว่าพระอนุชาต่างพระมารดาอีกพระองค์หนึ่งของพระองค์คือเจ้าชายซาโตฮิโตะ (識仁親王) จะเจริญพระชนม์พอที่จะสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศได้
1 มกราคม ค.ศ. 1638: การประสูติของเจ้าชายที่จะกลายเป็นที่รู้จักในพระนามจักรพรรดิโกะ-ไซ
5 มกราคม ค.ศ. 1655: การสวรรคตของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวทำให้การสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศสืบทอดต่อไปยังพระอนุชาต่างพระมารดาของพระองค์ และเมื่อสืบราชบัลลังก์แล้ว รัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-ไซก็ได้เริ่มต้นขึ้น
ค.ศ. 1655: ราชทูตเกาหลีคนใหม่เดินทางมาถึงญี่ปุ่น
2-3 มีนาคม ค.ศ. 1657: ไฟไหม้ครั้งใหญ่ปีเมเรกิ: เมืองเอโดะถูกทำลายด้วยไฟอย่างรุนแรง
ค.ศ. 1659: ในเอโดะ เริ่มก่อสร้างสะพานเรียวโงกุ
20 มีนาคม ค.ศ. 1662: เกิดแผ่นดินไหวรุนแรงในเกียวโตซึ่งทำลายหลุมฝังศพของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ
5 มีนาคม ค.ศ. 1663: จักรพรรดิโกะ-ไซสละราชบัลลังก์ ซึ่งหมายความว่าเจ้าชายซาโตฮิโตะ พระอนุชาต่างพระมารดาได้รับสืบทอดราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าชายซาโตฮิโตะได้ประกอบพิธีเสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศอย่างเป็นทางการ
ภายหลังสละราชบัลลังก์ อดีตจักรพรรดิโกะ-ไซ พระราชนิพนธ์หนังสือหลายเล่ม รวมทั้ง "น้ำและแสงแดด" (水日集) พระองค์มีพรสวรรค์ในบทกวีวากะ; และพระองค์มีพระปรีชาญาณอย่างลึกซึ้ง
ในรัชสมัยของพระองค์ เกิดเหตุไฟไหม้ใหญ่ที่ศาลเจ้าอิเสะ ปราสาทโอซากะ และพระราชวังหลวง เป็นต้น ไฟไหม้ใหญ่ปีเมเรกิ แผ่นดินไหว และน้ำท่วมซ้ำซาก ทำให้หลายคนตำหนิองค์จักรพรรดิ
แหล่งข้อมูลอื่น

National Museum of Japanese History – see example of Emperor Go-sai's calligraphy
อำเภอเฝ้าไร่

| อำเภอเฝ้าไร่ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Fao Rai
คำขวัญ: ห้วยงูน้ำใส ผ้าไหมสวยสี คนดีมีน้ำใจ
แผนที่จังหวัดหนองคาย เน้นอำเภอเฝ้าไร่
พิกัด: 18°1′6″N 103°18′12″E﻿ / ﻿18.01833°N 103.30333°E﻿ / 18.01833; 103.30333
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: หนองคาย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 255.9 ตร.กม. (98.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 50,858 คน
 • ความหนาแน่น: 198.74 คน/ตร.กม. (514.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 43230
รหัสภูมิศาสตร์: 4315
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเฝ้าไร่ หมู่ที่ 11 ถนนเฝ้าไร่-โพนพิสัย ตำบลเฝ้าไร่ อำเภอเฝ้าไร่ จังหวัดหนองคาย 43230
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เฝ้าไร่ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองคาย
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเฝ้าไร่ตั้งอยู่ทางทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอรัตนวาปี
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบ้านม่วง (จังหวัดสกลนคร) และ อำเภอโซ่พิสัย (จังหวัดบึงกาฬ)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบ้านดุง (จังหวัดอุดรธานี)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอโพนพิสัย
ประวัติ

ท้องที่อำเภอเฝ้าไร่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโพนพิสัย ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเฝ้าไร่ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเฝ้าไร่ โดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
บ้านเฝ้าไร่ เดิมเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ของตำบลเซิม อำเภอโพนพิสัยแยกการปกครองมาเป็น ตำบลเฝ้าไร่ เมื่อปี 2518ก่อนนี้ไม่เคยมีหมู่บ้านบริเวณชุมชนนี้เลย ชุมชนใหญ่ที่เก่าแก่กว่า ก็คือ ชุมชนบ้านนาฮำ โดยแรกเริ่มของการมีหมูบ้านก็เป็นชาวบ้านจากบ้านนาฮำ เข้ามาหักร้างถางพงอาศัยบริเวณอำเภอเฝ้าไร่ในปัจจุบัน ตามคำบอกเล่า และการสืบค้นหลักฐานข้อมูลนั้นบ้านเฝ้าไร่เริ่มมีราษฎร์เข้ามาอาศัยอยู่ เมื่อปี พ.ศ. 2506 (เป็นหมู่บ้านเล็กห่างไกล ของบ้านนาฮำ หรือบ้านฝาก) อยู่ในท้องที่ ต.เซิม อ.โพนพิสัย ซึ่งขณะนั้น อ.โพนพิสัย แยกการปกครองเป็น 10 ตำบลคือ
1. ตำบลจุมพล
2. ตำบลวัดหลวง
3. ตำบลชุมช้าง
4. ตำบลกุดบง
5. ตำบลรัตนวาปี (ปัจจุบันเป็นอำเภอรัตนวาปี)
6. ตำบลโพนแพง
7. ตำบลโซ่ (ปัจจุบันเป็นอำเภอโซ่พิสัย)
8. ตำบลทุ่งหลวง
9.ตำบลเซิม(ปัจจุบันมีบ้านเฝ้าไร่แยกมาเป็นตำบลและอำเภอเฝ้าไร่)
10.ตำบลปากคาด (ปัจจุบันเป็นอำเภอปากคาด)
ประวัติของชุมชนเฝ้าไร่เริ่มต้นโดย พ่อใหญ่สอน วงศ์ชาลี เป็นผู้นำลูกหลานตั้งรกรากที่นี่ พร้อมด้วยพ่อใหญ่สมศรี โคตรประทุม และพ่อใหญ่สิมมา นามโคตร ซึ่งเป็นผู้นำชาวบ้าน
บ้านนาฮำ (ปัจจุบันคือ บ้านนาฮำเก่า หมู่ 1) ซึ่งเดิมชาวบ้านส่วนหนึ่งย้ายถิ่นฐานมาจาก จังหวัดกาฬสินธุ์และจังหวัดอื่นๆ วันที่ผู้นำได้มานอนได้ฝันว่า บริเวณป่าแถวนี้ จะเป็นชุมชนเมือง (ป่าสงวนแห่งชาติ ดงสีชมพู ปัจจุบันไม่มีเหลือแล้ว) จึงได้พากันแพ้วถางป่า ทำนา และไร่ ได้มาสร้างเถียงนา (กระท่อม) อยู่ชั่วคราว ในฤดูเกษตรกรรม พอหมดฤดูเก็บเกี่ยว ก็กลับเข้าหมู่บ้าน (บ้านนาฮำ) ขณะนั้นยังไม่มีใครเข้าไปจับจองถิ่นฐาน ยังเป็นป่าทึบที่อุดมสมบูรณ์อยู่ ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า "โคก" (หรือป่าที่ดอน ป่าที่สูง) ช่วงฤดูกาล ทำไร่ทำนานั้น ป่าหรือโคกดังกล่าวมีสัตว์ชนิดหนึ่ง อาศัยอยู่ชุกชุม คือ "มดง่าม" เป็นมดที่อาศัยตามป่าใหญ่ลักษณะเด่นคือ มีสีดำ มีหัวโต ปาก และขากรรไกร มีขนาดใหญ่ และแข็งแรงเป็นมดที่มีเอกลักษณ์เด่นเฉพาะตัว ทำให้ชาวบ้าน เรียกบริเวณนี้ว่า "โคกมดง่าม" จึงเป็นชื่อหมู่บ้านในขณะนั้น
ต่อมาได้ค่อยๆ อพยพลูกหลาน ชาวบ้าน พาจับจองหาถิ่นที่ดินทำกินเป็นหมู่บ้านเล็ก กลางป่า ชาวบ้านหมู่บ้านใกล้เคียง จึงเรียกชื่อหมู่บ้านว่า "บ้านน้อย" แปลว่าหมู่บ้านเล็กๆ นั่นเอง ขณะนั้น จึงมีการเรียกชื่อหมู่บ้านว่าบ้านน้อย หรือบางคนเรียกบ้านโคกมดง่าม ในปี พ.ศ. 2515ได้จัดหมู่บ้านเป็นเอกเทศ แรกเริ่มได้มีเจ้าหน้าที่ป่าไม้ ได้มาสอบสวนการเข้าบุกรุก พื้นที่ป่า (ป่าดงสีชมพู) ซึ่งพ่อใหญ่สอน วงศ์ชาลี และพ่อใหญ่ที่เป็นผู้นำหมู่บ้านท่านอื่น ได้ กล่าวกับ เจ้าหน้าที่ เป็นแนวเดียวกันว่า มาหาถิ่นที่อยู่ ได้พาลูกหลานมา เฮ็ดไฮ่ เฮ็ดนา เฝ้าไฮ่ เฝ้าสวน ภายหลังนั้น เจ้าหน้าที่ ก็ไม่ได้ดำเนินการใด ต่อชาวบ้านเป็นเหตุกาณ์ที่มาของ ชื่อหมู่บ้าน ขณะเดียวกันได้มี หน่วยงานเร่งรัดพัฒนาชนบท (รพช.) ได้สำรวจเส้นทาง จากโพนพิสัย ไปบ้านโซ่ (ก่อนชาวบ้านเรียกบ้านคำแวง) ได้มาใช้หมู่บ้านนี้เป็นจุดพักอาศัย เจ้าหน้าที่ ได้รู้จักจากชาวบ้านว่า บ้านโคกมดง่ามเป็นชื่อของหมู่บ้านที่นี่ เจ้าหน้าทีได้ยินดังนั้นกล่าวว่าชื่อหมู่บ้านฟังดูไม่เพราะ จึงได้เรียก กันใหม่ ตามที่ชาวบ้านชอบพูด กับเจ้าหน้าที่ ที่เข้ามาในพื้นที่ว่า มาอยู่ เฝ้าไฮ่เฝ้าสวน จึงเป็นที่มาของชื่ออำเภอสุดเก๋ในปัจจุบันว่า "เฝ้าไร่"
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเฝ้าไร่แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 73 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | เฝ้าไร่ |  | (Fao Rai) |  | 17 หมู่บ้าน |
| 2. | นาดี |  | (Na Di) |  | 7 หมู่บ้าน |
| 3. | หนองหลวง |  | (Nong Luang) |  | 20 หมู่บ้าน |
| 4. | วังหลวง |  | (Wang Luang) |  | 15 หมู่บ้าน |
| 5. | อุดมพร |  | (Udom Phon) |  | 14 หมู่บ้าน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเฝ้าไร่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลเฝ้าไร่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเฝ้าไร่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาดี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาดีทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหลวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังหลวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลอุดมพร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอุดมพรทั้งตำบล
การแบ่งเขตการปกครอง > การศึกษา

อำเภอเฝ้าไร่มีโรงเรียนในระดับมัธยมศึกษา 3 แห่ง ได้แก่
โรงเรียนนาดีพิทยาคม ตั้งอยู่ในพื้นที่ของตำบลนาดี
โรงเรียนวังหลวงพิทยาสรรพ์ ตั้งอยู่ในพื้นที่ของตำบลวังหลวง
โรงเรียนเฝ้าไร่พิทยาคม ตั้งอยู่ในพื้นที่ตำบลเฝ้าไร่
การแบ่งเขตการปกครอง > ศาสนา

อำเภอเฝ้าไร่มีวัดในพระพุทธศาสนา ดังนี้
วัดเฝ้าไร่วนารามตั้งอยู่ถนนเฝ้าไร่-โพนพิสัย ในเขตเทศบาลตำบลเฝ้าไร่
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลวังหลวง เก็บถาวร 2009-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ชุมชนชาวอำเภอเฝ้าไร่
ซึ่งกันและกัน

ซึ่งกันและกัน เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดสุดท้ายของวงแมคอินทอช ของสมาชิกหลัก วางจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2528 มีเพลงดังอย่าง ทำไม , เส้นขนาน , เพียงคำเดียว , อาลัยรัก , ซึ่งกันและกัน , แม่น้ำนิรันดร์ โดยเพลงในอัลบั้มนี้บางส่วนนำไปใช้ประกอบภาพยนตร์ สยามสแควร์ กำกับโดย ศุภักษร ฉายในปี พ.ศ. 2527 ซึ่งทั้ง อู๋ และ ต้น ร่วมแสดงนำ หลังจากชุดนี้ทางวงก็ได้แสดงภาพยนตร์ร่วมกันครั้งสุดท้าย เรื่อง ตะวันยิ้มแฉ่ง กำกับโดย กำธร ทัพคัลไลย ในปี พ.ศ. 2528 หลังจากนั้นสมาชิกบางส่วนก็ขอแยกย้ายจากวงไปทำงานในด้านต่าง ๆ ส่วนสมาชิกที่ยังอยู่ก็หาสมาชิกรุ่นใหม่ และร่วมทำอัลบั้มชุดใหม่ในปีถัดไป
รายละเอียดข้อมูลเพลง

| ลำดับที่ | เพลง | คำร้อง | ทำนอง | ขับร้อง | เรียบเรียง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | เพียงคำเดียว | สุนทรียา ณ.เวียงกาญจน์ | สมาน กาญจนะผลิน | วงศกร รัศมิทัต | ศรายุทธ สุปัญโญ |
| 2 | อาลัยรัก | ชาลี อินทรวิจิตร | สมาน กาญจนะผลิน | อรรถพล ประเสริฐยิ่ง | ศรายุทธ สุปัญโญ |
| 3 | ความสุขของฉัน | สันติ เศวตวิมล | สันติ เศวตวิมล | สมบัติ ขจรไชยกุล | แมคอินทอช |
| 4 | แม่น้ำนิรันดร์ | สันติ เศวตวิมล | สันติ เศวตวิมล | วงศกร รัศมิทัต | แมคอินทอช |
| 5 | ค้นใจเธอ | ต้อ เมืองพิจิตร | ต้อ เมืองพิจิตร | สุเมศ นาคสวัสดิ์ | แมคอินทอช |
| 6 | จากดวงใจ | สันติ เศวตวิมล | สันติ เศวตวิมล | วงศกร รัศมิทัต | แมคอินทอช |
| 7 | ความทรงจำ | สันติ เศวตวิมล | สันติ เศวตวิมล | วงศกร รัศมิทัต | แมคอินทอช |
| 8 | ลองคิดดู | อรรถพล ประเสริฐยิ่ง | อรรถพล ประเสริฐยิ่ง | อรรถพล ประเสริฐยิ่ง | แมคอินทอช |
| 9 | เส้นขนาน | อรรถพล ประเสริฐยิ่ง | อรรถพล ประเสริฐยิ่ง | อรรถพล ประเสริฐยิ่ง | แมคอินทอช |
| 10 | ซึ่งกันและกัน | สันติ เศวตวิมล | สันติ เศวตวิมล | วงศกร รัศมิทัต | แมคอินทอช |
| 11 | ทำไม | สันติ เศวตวิมล | สันติ เศวตวิมล | อรรถพล ประเสริฐยิ่ง | แมคอินทอช |
| 12 | บัว | อรรถพล ประเสริฐยิ่ง | อรรถพล ประเสริฐยิ่ง | อรรถพล ประเสริฐยิ่ง | แมคอินทอช |
สมาชิก

สมบัติ ขจรไชยกุล (เหมียว) : หัวหน้าวง / กีตาร์ / ร้องนำ
วงศกร รัศมิทัต (ต้น) : กลอง / ร้องนำ
อรรถพล ประเสริฐยิ่ง (อู๋) : คีย์บอร์ด / เปียโน / ร้องนำ
สุเมศ นาคสวัสดิ์ (นิด) : ร้องนำ
กิตติพันธ์ ปุณกะบุตร (หมู) : กีตาร์นำ
มรุธา รัตนสัมพันธ์ (ปริ้นซ์) : เบส
วรเทพ เหลี่ยงวรกุล (เป๋ง) : คีย์บอร์ด
สมเกียรติ ชวนสมบูรณ์ (หนุ่ย) : ชินธิไซเซอร์
ทีมงานเบื้องหลัง > นักดนตรีรับเชิญ

ศรายุทธ สุปัญโญ (คีย์บอร์ด ในเพลง เพียงคำเดียว , อาลัยรัก)
ทีมงานเบื้องหลัง > ควบคุมการบันทึกเสียง

ไพรัช
เวช
สุริยา
ทีมงานเบื้องหลัง > ฝ่ายผสมเสียง

ศรายุทธ สุปัญโญ
สาธิต คล่องเวสสะ
ทีมงานเบื้องหลัง > ห้องบันทึกเสียง

ศรีสยาม
ทีมงานเบื้องหลัง > ที่ปรึกษา

วิเชียร อัศว์ศิวะกุล
ดำรง พุฒตาล
นฤชา เพ่งผล
วิทยา ศุภพรโอภาส
สาธิต คล่องเวสสะ
ทีมงานเบื้องหลัง > ประชาสัมพันธ์แผ่นเสียง

ชัย ศิษย์ประเสริฐ
ทีมงานเบื้องหลัง > ผลงานเพลง

กรวิก (สันติ เศวตวิมล)
ชาลี อินทรวิจิตร
สุนทรียา ณ.เวียงกาญจน์
อรรถพล ประเสริฐยิ่ง
ต้อ เมืองพิจิตร
แหล่งข้อมูล

ปกแผ่นเสียงอัลบั้ม ซึ่งกันและกัน  (พ.ศ. 2528)
เทศบาลเมืองบึงยี่โถ

| เทศบาลเมืองบึงยี่โถ |
| --- | --- |
เทศบาลเมือง
ภาพมุมสูงของสวนสนุกดรีมเวิลด์
   ตรา
คำขวัญ: เมืองน่าอยู่ การศึกษาดี การบริหารจัดการมีประสิทธิภาพ ส่งเสริมเศรษฐกิจและแหล่งท่องเที่ยว ควบคู่กับการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

ทม.บึงยี่โถที่ตั้งสำนักงานเทศบาลเมืองบึงยี่โถ
พิกัด: 13°59′42.1″N 100°40′07.6″E﻿ / ﻿13.995028°N 100.668778°E﻿ / 13.995028; 100.668778
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ปทุมธานี
อำเภอ: ธัญบุรี
จัดตั้ง:    • 2 มีนาคม 2538 (อบต.บึงยี่โถ)   • 1 สิงหาคม 2550 (ทต.บึงยี่โถ)   • 25 พฤศจิกายน 2554 (ทม.บึงยี่โถ) 
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: รังสรรค์ นันทกาวงศ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 15.393 ตร.กม. (5.943 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 32,988 คน
 • ความหนาแน่น: 2,143.05 คน/ตร.กม. (5,550.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 04130302
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 1 หมู่ที่ 1 ซอยรังสิต-นครนายก 70 ถนนรังสิต-นครนายก ตำบลบึงยี่โถ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี 12130
เว็บไซต์: www.buengyitho.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| ตำบลบึงยี่โถ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Bueng Yitho
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ปทุมธานี
อำเภอ: ธัญบุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 15.393 ตร.กม. (5.943 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 32,988 คน
 • ความหนาแน่น: 2,143.05 คน/ตร.กม. (5,550.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 12130
รหัสภูมิศาสตร์: 130302
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลเมืองบึงยี่โถ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในอำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี จัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบลเมื่อปี พ.ศ. 2550 และยกฐานะเป็นเทศบาลเมืองเมื่อปี พ.ศ. 2554
ประวัติ

องค์การบริหารส่วนตำบลบึงยี่โถ ซึ่งจัดตั้งมาตั้งแต่วันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 ได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลบึงยี่โถ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลเป็นเทศบาล ตั้งแต่วันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ประกาศ ณ วันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2550 และได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เทศบาลเมืองบึงยี่โถ ตั้งแต่วันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554
เขตเทศบาลเมืองบึงยี่โถตั้งอยู่ในเขตปริมณฑล มีโรงงานอุตสาหกรรม หมู่บ้านจัดสรร ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของประชาชนหลากหลายอาชีพ ลักษณะโดยรวมเป็นชุมชนเมือง ประชากรเพิ่มมากขึ้น มีการขยายตัวทางด้านเศรษฐกิจและสังคมอย่างรวดเร็ว
ตราสัญลักษณ์

ทางซ้ายมือ (รวงข้าว) หมายถึง การทำนา ซึ่งเป็นอาชีพดั้งเดิมของประชาชนในเขตพื้นที่ตำบลบึงยี่โถ
ทางขวามือ (ต้นยี่โถ) หมายถึง ไม้พุ่มขนาดกลาง ใบแคบเรียวแหลมเนื้อใบค่อนข้างหนาและแข็งเป็นสีขาว ดอกออกเป็นช่อแน่นตามปลาย มีกลีบดอก 5 ดอก ออกตลอดปี มีสีแดง ชมพู ขาว เป็นไม้ประดับกลางแจ้ง ในอดีตมีมากในเขตพื้นที่ตำบลบึงยี่โถ จึงตั้งชื่อว่า "ตำบลบึงยี่โถ"
ดอกบัว หมายถึง พื้นที่ในเขตจังหวัดปทุมธานีที่ทุกอำเภอในเขตจังหวัดจะมีดอกบัว และดอกบัวตูม 4 ดอก หมายถึง จำนวนหมู่บ้าน 4 หมู่บ้านดั้งเดิมในเขตเทศบาลเมืองบึงยี่โถ
ลายไทย หมายถึง จำนวนวัดในเขตพื้นที่ตำบลบึงยี่โถ จำนวน 2 วัด คือ วัดมูลจินดารามและวัดเขียนเขต
ภูมิศาสตร์ > ที่ตั้งและอาณาเขต

เขตเทศบาลเมืองบึงยี่โถตั้งอยู่ทิศตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา อยู่ภาคกลางของประเทศ ห่างจากกรุงเทพมหานคร ประมาณ 20 กิโลเมตร และห่างจากอำเภอธัญบุรี ประมาณ 6 กิโลเมตร ที่ตั้งสำนักงานเทศบาลเมืองบึงยี่โถ ตั้งอยู่ริมคลองรังสิตประยูรศักดิ์ฝั่งทิศใต้ หน้าหมู่บ้านทิวสน คลอง 3 ถนนรังสิต-นครนายก หมู่ที่ 1 ตำบลบึงยี่โถ อำเภอธัญบุรี
เทศบาลเมืองบึงยี่โถมีอาณาเขตครอบคลุมตำบลบึงยี่โถทั้งตำบล มีเนื้อที่ทั้งหมด 15.393 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 9,892 ไร่ และมีอาณาเขตติดต่อดังนี้
| ทิศ | ติดต่อกับ | พื้นที่รับผิดชอบของ |
| --- | --- | --- |
| เหนือ | ตำบลคลองสามและตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง | อบต.คลองสาม และ อบต.คลองสี่ |
| ใต้ | ตำบลลาดสวาย อำเภอลำลูกกา | เทศบาลเมืองลาดสวาย |
| ตะวันออก | ตำบลรังสิต อำเภอธัญบุรี | เทศบาลตำบลธัญบุรี |
| ตะวันตก | ตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี | เทศบาลนครรังสิต |
ภูมิศาสตร์ > ภูมิประเทศ

สภาพพื้นที่เป็นที่ราบลุ่ม มีคลองรังสิตประยูรศักดิ์ไหลผ่านกลางพื้นที่เป็นเส้นแบ่งเขตโดยธรรมชาติ โดยหมู่ที่ 2 และหมู่ที่ 4 อยู่ทางทิศเหนือ หมู่ที่ 3 และหมู่ที่ 1 อยู่ทางทิศใต้มีแม่น้ำเจ้าพระยาเชื่อมต่อคลองรังสิตประยูรศักดิ์ ซึ่งแยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาที่ตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ผ่านประตูระบายน้ำจุฬาลงกรณ์ และพื้นที่ตำบลบึงยี่โถ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี ไปยังจังหวัดนครนายก จังหวัดปราจีนบุรี จังหวัดฉะเชิงเทรา และกรุงเทพมหานคร
ภูมิศาสตร์ > เขตการปกครอง

จำนวนหมู่บ้านในเขตเทศบาลเมืองบึงยี่โถ มีทั้งหมด 4 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 ถึงหมู่ที่ 4 และมีชุมชนทั้งหมด 35 ชุมชน
เศรษฐกิจ

อาชีพของประชากรในเขตพื้นที่ตำบลบึงยี่โถ ประกอบไปด้วยอาชีพการเกษตร รับจ้าง ค้าขาย และประกอบอาชีพอื่น ๆ
เขตเทศบาลเมืองบึงยี่โถเป็นอาณาเขตปริมณฑลของกรุงเทพมหานคร การสัญจรสะดวก มีการลงทุนทางด้านอุตสาหกรรมค่อนข้างสูง ทำให้ที่ดินในพื้นที่มีราคาสูง ส่งผลให้ประชากรส่วนใหญ่เปลี่ยนแปลงการประกอบอาชีพเกษตรกรรมที่มีอยู่เดิมหันมาประกอบอาชีพด้านอุตสาหกรรมมากขึ้น
แหล่งท่องเที่ยว

สวนสนุกดรีมเวิลด์
สวนทวดจีบ (คลอง 4)
วัดมูลจินดาราม (หมู่ที่ 3)
วัดเขียนเขต (พระอารามหลวง) (หมู่ที่ 2) ติดกับถนนรังสิต-นครนายก
บีจีสเตเดียม สนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลบีจี ปทุม ยูไนเต็ด
การศึกษา

ในเขตเทศบาลเมืองบึงยี่โถ มีโรงเรียนระดับประถมจนถึงมัธยมศึกษา จำนวน 3 แห่งคือ
โรงเรียนวัดเขียนเขต ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลบึงยี่โถ
โรงเรียนวัดมูลจินดาราม ตั้งอยู่หมู่ที่ 3 ตำบลบึงยี่โถ
โรงเรียนโชคชัยรังสิต
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กก่อนวัยเรียน จำนวน 4 แห่งคือ
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กวัดมูลจินดาราม (ศูนย์ที่ 1)
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก วัดเขียนเขต (ศูนย์ที่ 2)
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก หมู่บ้านฟ้ารังสิต (ศูนย์ที่ 3)
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก หมู่บ้านอยู่เจริญ (ศูนย์ที่ 4)
โรงเรียนอนุบาลสังกัดเทศบาลเมืองบึงยี่โถ 3 แห่ง คือ
โรงเรียนอนุบาลเทศบาลบึงยี่โถ 1 ตั้งอยู่ในหมู่บ้านฟ้ารังสิต หมู่ที่ 3
โรงเรียนอนุบาลเทศบาลบึงยี่โถ 2 ตั้งอยู่ในซอยวัดเขียนเขต ติดกับโรงเรียนวัดเขียนเขต
โรงเรียนอนุบาลเทศบาลบึงยี่โถ 3 ตั้งอยู่ที่วัดมูลจินดาราม ติดกับโรงเรียนวัดมูลจินดาราม
มหาวิทยาลัย 1 แห่ง คือ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ วิทยาเขตรังสิต (หมู่ที่ 2 ตำบลบึงยี่โถ)
การสาธารณสุข

เทศบาลเมืองบึงยี่โถมีศูนย์บริการสุขภาพชุมชน 3 แห่ง คือ
ศูนย์บริการสุขภาพชุมชนที่ 1 ตั้งอยู่ที่ สำนักงานเทศบาลเมืองบึงยี่โถ หมู่ที่ 1
ศูนย์บริการสุขภาพชุมชนที่ 2 ตั้งอยู่ที่ บริเวณวัดมูลจินดาราม หมู่ที่ 3
ศูนย์บริการสุขภาพชุมชนที่ 3 ตั้งอยู่ที่ บริเวณวัดเขียนเขต ถนนรังสิต-นครนายก หมู่ที่ 2 (ถ่ายโอนจากสถานีอนามัยเดิม)
การขนส่ง

เขตเทศบาลเมืองบึงยี่โถเป็นพื้นที่อยู่ในเขตปริมณฑล การสัญจรไปมาสะดวกมีถนนสายหลักที่สำคัญคือ ถนนรังสิต-นครนายก (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 305) ซึ่งแยกจากถนนพหลโยธิน ช่วงตำบลประชาธิปัตย์  ผ่านพื้นที่ตำบลบึงยี่โถ และตำบลอื่น ๆ ในอำเภอธัญบุรี ไปอำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก และจังหวัดปราจีนบุรี
กริด (ไฟฟ้า)

ผังทั่วไปของเครื่อข่ายไฟฟ้า แรงดันไฟฟ้าและการอธิบายภาพของสายส่งไฟฟ้าเป็นแบบทั่วไปของประเทศเยอรมันและระบบอื่นๆของยุโรป
กริดไฟฟ้าหรือ (อังกฤษ: grid electrical)เป็นเครือข่ายที่เชื่อมต่อกันสำหรับการจ่าย ไฟฟ้าจากผู้ผลิตต่างๆไปยังผู้บริโภค มันประกอบไปด้วยสถานีผลิตพลังงานไฟฟ้า, สายส่งไฟฟ้าแรงสูงที่นำส่งพลังงานจากแหล่งที่ห่างไกลให้กับศูนย์ที่ต้องการใช้และสายกระจายแรงต่ำที่เชื่อมต่อลูกค้าแต่ละราย
สถานีผลิตพลังงานอาจจะอยู่ใกล้ แหล่งเชื้อเพลิง, ที่ตั้งเขื่อนหรือการใช้ประโยชน์จากแหล่งพลังงานหมุนเวียน และมักจะตั้งอยู่ห่างจากพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่นมาก พวกมันมักจะค่อนข้างใหญ่เพื่อใช้ประโยชน์จากการประหยัดจากขนาด(อังกฤษ: economy of scale) พลังงานไฟฟ้าที่ถูกสร้างขึ้นจะถูกแปลงให้มีแรงดันที่สูงขึ้นในระดับแรงดันเดียวกับกับเครือข่ายการส่งเพื่อส่งเข้าไปในสายส่งนั้น
เครือข่ายการส่งกำลังจะขนส่งไฟฟ้าระยะทางไกล บางครั้งข้ามเขตแดนระหว่างประเทศจนกระทั่งถึงลูกค้าขายส่งของมัน (โดยปกติจะเป็นบริษัทที่เป็นเจ้าของเครือข่ายการจัดจำหน่ายในพื้นที่)
เมื่อมาถึงที่สถานีพลังงานย่อย พลังงานไฟฟ้าจะถูกลดระดับแรงดันไฟฟ้าลงสู่ระดับแรงดันไฟฟ้ากระจาย เมื่อออกจากสถานีย่อย ม้นจะเข้าสู่สายกระจาย ในที่สุดเมื่อมาถึงสถานที่บริการ กำลังจะถูกลดลงอีกครั้งจากแรงดันการกระจายไปเป็นแรงดันไฟฟ้าที่จะให้บริการที่จำเป็น
คำศัพท์

คำว่ากริดมักจะหมายถึงเครือข่ายและไม่ควรถูกนำมาใช้เพื่อบ่งบอกถึงรูปแบบทางกายภาพเฉพาะอย่างหรือความกว้าง กริดก็อาจจะใช้ในการอ้างถึงเครือข่ายไฟฟ้าทั้งทวีป, เครือข่ายสายส่งระดับภูมิภาคหรืออาจถูกใช้เพื่ออธิบายถึงเครือข่ายย่อยเช่น กริดสายส่งหรือกริดสายกระจายของสาธารณูปโภคท้องถิ่น