stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดคุ้งตะเภา
กิจกรรมหลักของวัด > การจัดสอนวิปัสสนากัมมัฏฐานแก่ประชาชน

วัดคุ้งตะเภา เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ แห่งที่ 3 (สำนักปฏิบัติธรรมภายใต้การกำกับของมหาเถรสมาคม) มีพระภิกษุผู้ได้รับการฝึกอบรมและผ่านหลักสูตรพระวิปัสสนาจารย์ (หลักสูตรของมหาเถรสมาคม) จำนวน 3 รูป คือ พระทองเพียร อุปสนฺโต (สำเร็จหลักสูตรพระวิปัสสนาจารย์ รุ่น 1) และพระเที่ยง นิติสาโร (สำเร็จหลักสูตรพระวิปัสสนาจารย์ ปี 2553) พระนพรัตน์ สุธีโร (สำเร็จหลักสูตรกัมมัฏฐานสายภัตทันตะธรรมาจาริยะ) นอกจากนี้เจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภารูปปัจจุบัน คือหลวงพ่อพระสมุห์สมชาย ท่านเป็นศิษย์สายธุดงค์พระกัมมัฏฐาน ที่เคยออกธุดงค์ปฏิบัติธรรมกับองค์พ่อแม่ครูอาจารย์สายหลวงปู่มั่น และเคยเป็นศิษยานุศิษย์ของหลวงพ่อพุทธทาส หรือ พระธรรมโกศาจารย์ (เงื่อม อินฺทปญฺโญ) วัดคุ้งตะเภาจึงมีศักยภาพสูงในการจัดการสอนวิปัสสนากัมมัฏฐานแก่ประชาชนในท้องถิ่น ปัจจุบันวัดคุ้งตะเภามีการจัดกิจกรรมสอนวิปัสสนากัมมัฏฐานแก่ประชาชนในวันหยุด เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ประชาชน
กิจกรรมหลักของวัด > โครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนวัดคุ้งตะเภา

วัดคุ้งตะเภาได้จัดกิจกรรมบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนติดต่อกันมาทุกปีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536  ซึ่งนับเป็นวัดแรก ๆ ในจังหวัดอุตรดิตถ์ ที่ได้จัดให้มีโครงการนี้ขึ้น ปัจจุบันเป็นรุ่นที่ 15 (พ.ศ. 2555) ซึ่งทางวัดจะมีการจัดการอบรมศาสนศึกษาระยะสั้นให้แก่กุลบุตร กุลธิดา ตลอดระยะเวลาการบรรพชา 30 วันรวมทั้งมีการจัดให้มีการนำคณะสามเณรศีลจาริณีไปทัศนศึกษาตามสถานที่ต่าง ๆ ทั้งในจังหวัดและนอกจังหวัด อีกทั้งเมื่อสิ้นสุดโครงการยังมีการจัดธุดงค์วัตร นำคณะสามเณรผู้สนใจไปธุดงค์ตามสถานที่ต่าง ๆ เพื่อเป็นการเพิ่มประสบการณ์ ฝึกความอดทนและความมีน้ำใจให้แก่เยาวชนอีกด้วย
ในการจัดกิจกรรมแต่ละครั้งผู้เข้าร่วมโครงการไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใด ๆ ทุนปัจจัยทั้งหมดอาศัยแรงศรัทธาความสามัคคีร่วมใจของชาวบ้านคุ้งตะเภาและใกล้เคียงที่เล็งเห็นถึงผลของการพัฒนาลูกหลานเยาวชนให้กลายเป็นทรัพยากรบุคคลที่มีคุณภาพต่อไป
กิจกรรมหลักของวัด > สำนักศาสนศึกษาวัดคุ้งตะเภา

บทความหลัก: สำนักศาสนศึกษาวัดคุ้งตะเภา
การจัดให้การศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกธรรมศึกษาหรือการศึกษาวิชาธรรมของคฤหัสถ์ (ผู้ไม่ใช่นักบวช) ของวัดคุ้งตะเภา หรือ สำนักศาสนศึกษาวัดคุ้งตะเภานั้น เริ่มจัดการเรียนการสอนในปี พ.ศ. 2540 อันเป็นช่วงแรก ๆ ที่แม่กองธรรมสนามหลวงเปิดโอกาสให้มีการสอบไล่ธรรมศึกษาสำหรับคฤหัสถ์ในต่างจังหวัดขึ้น โดยในช่วงแรก พระสมุห์สมชาย จีรปุญฺโญ (แสงสิน) เจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา ได้ดำเนินการประสานงานไปยังโรงเรียนในเขตตำบลคุ้งตะเภาขอนำพระสงฆ์เข้าสอนจริยธรรมและธรรมศึกษาในโรงเรียน ซึ่งการจัดการเรียนการสอนในครั้งนั้นประสบผลสำเร็จไปด้วยดี มีนักเรียนและผู้สนใจสอบไล่ได้ธรรมศึกษาเป็นจำนวนมาก ต่อมาเจ้าคณะตำบลในขณะนั้นได้เล็งเห็นความสำคัญของการศึกษาธรรมของคฤหัสถ์ดังกล่าว จึงได้ดำเนินการขอจัดตั้งสำนักศาสนศึกษาประจำตำบลคุ้งตะเภา ขึ้นที่วัดคุ้งตะเภาเป็นต้นมา และยังคงมีการดำเนินการต่อเนื่องมาจนปัจจุบัน จนในปี พ.ศ. 2554 นายโยธินศร์ สมุทรคีรีจ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดอุตรดิตถ์ ได้ลงนามในประกาศจังหวัดอุตรดิตถ์ ที่ 1/2554 จัดตั้งศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ขึ้นในวัดคุ้งตะเภาอย่างเป็นทางการ สำนักศาสนศึกษาวัดคุ้งตะเภาจึงมีภารกิจด้านการจัดแหล่งการเรียนรู้ในวัดเพิ่มเติมจากการทำการเรียนการสอนตามปกติในสถานศึกษาระดับพื้นฐาน โดยในส่วนของศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์วัดคุ้งตะเภานั้นอยู่ภายใต้ความอุปถัมภ์ของกรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม
กิจกรรมหลักของวัด > ห้องสมุดพระพุทธศาสนาสุวรรณเภตราบรรณาคาร

ปัจจุบันวัดคุ้งตะเภามีห้องสมุดจำนวน 2 ห้อง โดยไม่มีอาคารแยกจำเพาะเป็นเอกเทศ หนังสือส่วนใหญ่ได้มาจากการรวบรวมของเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภารูปปัจจุบัน และจากการได้รับบริจาค โดยวัดคุ้งตะเภาได้ใช้แนวคิดการปรับปรุงอาคารศาสนสถานที่มีอยู่เดิมให้เกิดประโยชน์สูงสุด และเพื่อเป็นตัวอย่างแก่วัดอื่น ๆ โดยวัดคุ้งตะเภาได้ใช้พื้นที่อาคารหอสวดมนต์ จัดเป็นมุมหนังสือเก่า มีตู้หนังสือพระไตรปิฎก หนังสือธรรมะ หนังสือเรียนนักธรรม-บาลี เทปคาสเซตธรรมะ และเอกสารอื่น ๆ และได้จัดพื้นที่ด้านทิศเหนือของอาคารศาลาการเปรียญเป็นห้องสมุดของวัด เรียกว่า “สุวรรณเภตราบรรณาคาร” ประกอบไปด้วยหนังสือทั้งหนังสือธรรมะทั่วไป พระไตรปิฎก อรรถกถา ธรรมะประยุกต์ หนังสือเรียนธรรม หนังสือเชิงวิชาการ ทั้งด้านนิติศาสตร์ รัฐศาสตร์ และวิทยานิพนธ์พระพุทธศาสนา รวมไปถึงหนังสือเชิงปกิณกะอื่น ๆ กว่า 5,000 เล่ม ทั้งนี้ เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด และง่ายต่อการเข้าถึงแหล่งความรู้ทางธรรมะของสาธุชนผู้เข้ามาใช้สถานที่ในวัดคุ้งตะเภาในโอกาสต่าง ๆ
กิจกรรมหลักของวัด > พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา

บทความหลัก: พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา หรือ พิพิธภัณฑ์สุวรรณเภตราภัณฑาคาร (อังกฤษ: Wat Kungtapao Local Museum ) เป็นแหล่งการเรียนรู้ท้องถิ่นขนาดเล็กของวัด จัดแสดงเอกสารโบราณและวัตถุโบราณของวัดและชุมชนหมู่บ้านคุ้งตะเภา พิพิธภัณฑ์แห่งนี้จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2549 โดยพระอาจารย์อู๋ วชิรญาโณ (แสงสิน) และพระสมุห์สมชาย จีรปุญฺโญ (แสงสิน) รองเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภาในสมัยนั้น เพื่อเป็นสถานที่สำหรับรวบรวมเอกสารโบราณและวัตถุโบราณของวัดและที่ทางวัดได้รับบริจาคจากชาวบ้าน เช่น พระพุทธรูปโบราณ สมุดไทย สมุดข่อย ใบลาน นำมาจัดแสดงให้คนในท้องถิ่นได้ศึกษาขนบวัฒนธรรมวิถีชีวิตความเป็นอยู่ในอดีต ของบรรพบุรุษ และเพื่อให้คนในท้องถิ่นได้รับรู้และเกิดความภาคภูมิใจในมรดกและความเป็นมา ของชุมชนบ้านคุ้งตะเภาที่มีอายุความเป็นมายาวนานมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย
กิจกรรมหลักของวัด > ศูนย์กลางในการจัดและเผยแพร่กิจกรรมสำคัญของชุมชน

วัดคุ้งตะเภา ในฐานะศูนย์กลางของชุมชนคุ้งตะเภา ได้มีการจัดกิจกรรมแก่ประชาชนในวัดในหลากหลายรูปแบบ เพื่อเป็นสถานที่ประชาชนผู้สนใจได้เข้ามาศึกษาเพื่อเพิ่มพูนพัฒนาศักยภาพในการประกอบอาชีพ เช่น การพัฒนาทักษะด้านสมุนไพรไทย รวมถึงเคยเป็นที่ตั้งของศูนย์จำหน่ายผลิตภัณฑ์ชุมชนตำบลคุ้งตะเภาอีกด้วย ผลของการมีบทบาทดังกล่าวทำให้วัดคุ้งตะเภาเป็นที่ตั้งของสำนักงานสหกรณ์สมาพันธ์เกษตรกรเพื่อการพัฒนา ภาคเหนือตอนล่าง หน่วยอบรมประชาชนประจำตำบลคุ้งตะเภา (อปต.)  รวมทั้งอาคารธนาคารหมู่บ้านคุ้งตะเภา ซึ่งมีที่ตั้งอาคารทำการอยู่ที่บริเวณวัดคุ้งตะเภา
นอกจากนี้วัดคุ้งตะเภายังมีหอติดตั้งเครื่องกระจายเสียงจำนวน 1 เสา มีรัศมีการกระจายเสียงประมาณ 5 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ หมู่บ้านคุ้งตะเภาทั้งหมู่บ้าน  และบางส่วนของหมู่บ้านหัวหาด หมู่บ้านป่าขนุน รวมทั้งบางส่วนของตำบลท่าเสา โดยใช้เป็นเครื่องประกาศกิจกรรมและการเผยแพร่ธรรมของวัด และใช้เป็นเครื่องประชาสัมพันธ์ของเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองของหมู่บ้าน โดยวัดคุ้งตะเภามีกองทุนเครื่องกระจายเสียงเพื่อนำเงินบูรณะซ่อมแซมให้หอกระจายข่าวใช้งานได้ตลอดเวลา
กิจกรรมหลักของวัด > ศูนย์ศึกษาสมุนไพรในวัดประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ > สวนป่ารุกขชาติวัดคุ้งตะะเภา

วัดคุ้งตะเภาได้จัดพื้นที่ตั้งวัดด้านทิศเหนือ และบางส่วนของพื้นที่ตั้งวัด สำหรับเป็นพื้นที่สวนรุกขชาติ สระน้ำ แปลงสวนป่าปลูกพรรณไม้เนื้อแข็ง อาคารเพาะชำ บรรยากาศโดยทั่วไปมีพื้นที่ร่มรื่น เต็มไปด้วยแมกไม้นานาพรรณ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทางวัดใช้พื้นที่ส่วนนี้ยางส่วนสำหรับปลูกพรรณไม้ชนิดล้มลุก หรือพืชลงหัว ซึ่งจะแตกใบสวยงามในช่วงฤดูฝน ส่วนในช่วงฤดูแล้ง จะเป็นพื้นที่ลานโล่งใต้ต้นไม้ สลับกับพื้นที่เนินดินไหล่เขาขนาดเล็กสวยงามเหมาะกับการปฏิบัติธรรมและหย่อนใจ บริเวณติดกันนั้นเป็นพื้นที่ทำการเกษตรของประชาชน
กิจกรรมหลักของวัด > ศูนย์ศึกษาสมุนไพรในวัดประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ > สวนพฤกษศาสตร์สมุนไพรวัดคุ้งตะเภา

บทความหลัก: สวนพฤกษศาสตร์สมุนไพรวัดคุ้งตะเภา
สวนพฤกษศาสตร์สมุนไพรวัดคุ้งตะเภา  หรือ สวนสมุนไพรวัดคุ้งตะเภา ได้รับการจัดตั้งให้เป็น ศูนย์ศึกษาสมุนไพรในวัดประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ ในปี พ.ศ. 2547 เนื่องจากวัดคุ้งตะเภามีพระภิกษุผู้เชี่ยวชาญในด้านสมุนไพรแผนโบราณ ได้เป็นผู้รวบรวมสมุนไพรหายากจากสถานที่ต่าง ๆ มารวมไว้ในวัด (ในปัจจุบันในวัดมีต้นยาสมุนไพรทั้งสิ้นกว่า 500 ชนิด) เพื่อให้ความรู้แก่ผู้สนใจและเป็นการอนุรักษ์ภูมิปัญญาชาวบ้านในด้านการอนุรักษ์สมุนไพร
ทางวัดได้แบ่งเขตสังฆาวาสส่วนหนึ่งให้เป็นพื้นที่ปลูกสมุนไพรที่รวบรวมมาได้จากที่ต่าง ๆ นำมาปลูกไว้ ทั้งชนิดต้นและชนิดไม้ลงหัว ไปจนกระทั่งไม้เลื้อยขนาดใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้รวบรวมพืชสมุนไพรไทยที่หาชมได้ยากนำมาปลูกในเขตพื้นที่บริเวณวัดหลายร้อยชนิด โดยเริ่มทำการจัดหาสมุนไพรมาอนุรักษ์เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2535 ซึ่งผู้มีส่วนสำคัญในการริเริ่มการปลูกอนุรักษ์สมุนไพรในวัดคุ้งตะเภาก็คือ พระสมุห์สมชาย จีรปุญฺโญ เจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา พระอู๋ ปญฺญาวชิโร และพระธง ฐิติธมฺโม ซึ่งเป็นผู้มีความรู้เชี่ยวชาญในการจำแนกพืชสมุนไพรไทย ปัจจุบันสวนสมุนไพรวัดคุ้งตะเภาเป็นสถานที่ศึกษาของสถานศึกษาและหน่วยงานต่าง ๆ มากมาย โดยมีร่วมมือกับบุคลากรจากหน่วยงานภาครัฐต่าง ๆ เช่น กรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก กระทรวงสาธารณสุข โครงการศูนย์ศึกษาพัฒนาห้วยฮ่องไคร้อันเนื่องมาจากพระราชดำริ วิทยาลัยวิทยาศาสตร์สาธารณสุข จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ ฯลฯ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการพัฒนาแลกเปลี่ยนองค์ความรู้และข้อมูลทางพฤษศาสตร์เพื่อการศึกษาต่อยอดทางวิชาการพืชสมุนไพรในระดับประเทศ
ในปัจจุบัน สวนป่าสมุนไพรวัดคุ้งตะเภา ยังคงปล่อยให้เป็นบรรยากาศธรรมชาติอันร่มรื่นเหมาะแก่การเจริญเติบโตของสมุนไพร ซ่อนเร้นสมุนไพรไทยหายากอันมีคุณประโยชน์ยิ่งในบริเวณป่า เป็นพื้นที่ป่าปลูกที่เงียบสงบเหมาะแก่การเจริญจิตตภาวนาห่างไกลจากสิ่งรบกวน สมกับคำว่า "สวนป่า" โดยแท้จริง
กิจกรรมหลักของวัด > สำนักงานเลขานุการรองเจ้าคณะอำเภอเมืองอุตรดิตถ์

ปัจจุบันวัดคุ้งตะเภาเป็นที่ตั้งสำนักงานเลขานุการรองเจ้าคณะอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ ในความดูแลของพระสมุห์สมชาย จีรปุญฺโญ เจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภารูปปัจจุบัน รับผิดชอบงานทะเบียนครูสอนพระปริยัติธรรมของพระสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ และงานการศึกษาพระปริยัติธรรมทั้งแผนกนักธรรมของพระสงฆ์และธรรมศึกษาของทุกโรงเรียนและสำนักเรียนในสังกัดอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ทั้งอำเภออีกด้วย
อื่น ๆ > พระเครื่องที่จัดสร้างโดยวัดคุ้งตะเภา

วัดคุ้งตะเภาจัดสร้างพระเครื่องนับแต่ พ.ศ. 2538 จนถึงปัจจุบัน จำนวน 3 รุ่น ดังนี้
พระเครื่องรุ่นบูรณะอุโบสถ (รุ่น 1) แบ่งเป็นเหรียญโลหะรมดำรูปอาร์ม และรูปไข่ และล็อกเก็ต รูปหลวงพ่อสุวรรณเภตรา สร้างในปี พ.ศ. 2538 ปลุกเสกโดย พระนิมมานโกวิท (หลวงปู่ทองดำ) เพื่อแจกแก่ผู้สมทบทุนบูรณะอุโบสถวัดคุ้งตะเภา
พระเครื่องรุ่นสร้างซุ้มประตู (รุ่น 2) แบ่งเป็นเหรียญโลหะรมดำรูปอาร์ม (บรรจุกล่อง) รูปหลวงพ่อสุวรรณเภตรา สร้างในปี พ.ศ. 2546 ปลุกเสกโดย พระนิมมานโกวิท (หลวงปู่ทองดำ) เพื่อแจกแก่ผู้สมทบทุนก่อสร้างซุ้มประตูวัดคุ้งตะเภา
พระเครื่องรุ่นบูรณะศาลาการเปรียญ (รุ่น 3) แบ่งเป็นเหรียญโลหะสุวรรณชาด (เหรียญทองแดง) และเหรียญทองเหลือง รูปหลวงพ่อสุวรรณเภตรา สร้างในปี พ.ศ. 2549 เพื่อแจกแก่ผู้สมทบทุนบูรณะศาลาการเปรียญวัดคุ้งตะเภา
ดูเพิ่ม

ต้นบุนนาควัดคุ้งตะเภา
หมู่บ้านคุ้งตะเภา
สำนักศาสนศึกษาวัดคุ้งตะเภา
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภา
สวนพฤกษศาสตร์สมุนไพรวัดคุ้งตะเภา
วังสะพานช้างโรงสี

| วังสะพานช้างโรงสี |
| --- | --- |
th
ชื่ออื่น: วังริมสะพานช้างโรงสี
ที่มา: สะพานช้างโรงสี
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: ถูกรื้อถอน
ประเภท: กลุ่มวัง
ที่ตั้ง: แขวงศาลเจ้าพ่อเสือและแขวงวัดราชบพิธ เขตพระนคร
เมือง:  กรุงเทพมหานคร
ประเทศ:  ไทย
พิกัด:  13°45′05″N 100°29′50″E﻿ / ﻿13.75139°N 100.49722°E﻿ / 13.75139; 100.49722
เริ่มสร้าง: ไม่ทราบ
รื้อถอน: ไม่ทราบ
วังสะพานช้างโรงสี หรือ วังริมสะพานช้างโรงสี เป็นกลุ่มวังที่ประทับของเจ้านายในย่านถนนตะนาว และถนนอัษฎางค์ ริมคลองหลอด เชิงสะพานช้างโรงสี  ถัดไปทางทิศตะวันออกของพระบรมมหาราชวัง สร้างมาแต่ปลายรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช และเป็นที่ประทับของเจ้านายมาอีกหลายพระองค์ต่อเนื่องกันมา จนถึงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ประกอบด้วย 2 วัง คือ
วังสะพานช้างโรงสี วังเหนือ เดิมเป็นวังที่ประทับของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นสนิทนเรนทร์ ต้นราชสกุลไพฑูรย์ เมื่อกรมหมื่นสนิทนเรนทร์สิ้นพระชนม์ จึงเป็นที่ประทับของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพศิลป์ปรีชา พระอนุชาร่วมเจ้าจอมมารดา ต้นราชสกุลชุมแสง เมื่อกรมหลวงสรรพศิลป์ปรีชาสิ้นพระชนม์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานวังนี้เป็นที่ประทับของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทวีถวัลยลาภ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์  ต่อมาเมื่อเมื่อกรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์สิ้นพระชนม์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดฯ ให้แบ่งพื้นที่ทำเป็นตึกแถว พระราชทานชื่อถนนย่านนั้นว่า แพร่งภูธร ตามพระนามของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์
วังสะพานช้างโรงสี วังใต้ เดิมเป็นวังที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเนียม ต้นราชสกุลนิยมิศร เมื่อพระองค์เจ้าเนียมสิ้นพระชนม์ จึงเป็นที่ประทับของ พระองค์เจ้าอุทัย พระองค์เจ้าสว่าง พระองค์เจ้าแฉ่ง พระราชโอรสร่วมเจ้าจอมเดียวกันในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ เมื่อพระองค์เจ้าสว่างสิ้นพระชนม์เป็นพระองค์สุดท้ายในรัชกาลที่ 4  ไม่ปรากฏว่ามีเจ้านายพระองค์ใดมาประทับที่วังนี้อีก  และได้รื้อวังนี้สร้างเป็น กระทรวงนครบาล ในรัชกาลที่ 5  ปัจจุบันคือ กระทรวงมหาดไทย
อำเภอลำดวน

| อำเภอลำดวน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Lamduan
ปราสาทตระเปียงเตีย
คำขวัญ: ลำดวนสุรพินท์ ถิ่นผ้าไหมงาม ข้าวน้ำพร้อมพรัก อนุรักษ์วัฒนธรรมประเพณี สามัคคีมีน้ำใจ
แผนที่จังหวัดสุรินทร์ เน้นอำเภอลำดวน
พิกัด: 14°43′38″N 103°40′33″E﻿ / ﻿14.72722°N 103.67583°E﻿ / 14.72722; 103.67583
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุรินทร์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 343.0 ตร.กม. (132.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 31,137 คน
 • ความหนาแน่น: 90.78 คน/ตร.กม. (235.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 32220
รหัสภูมิศาสตร์: 3211
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอลำดวน หมู่ที่ 3 ถนนลำดวน-บ้านไทร ตำบลลำดวน อำเภอลำดวน จังหวัดสุรินทร์ 32220
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ลำดวน เป็นอำเภอในจังหวัดสุรินทร์
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอลำดวน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอศีขรภูมิ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอศรีณรงค์
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสังขะและอำเภอปราสาท
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอปราสาทและอำเภอเมืองสุรินทร์
ประวัติ

อำเภอลำดวน จังหวัดสุรินทร์ มีความเจริญรุ่งเรือง เป็นเมืองหนึ่งในอดีตกาล ซึ่งยังปรากฏหลักฐานให้เห็น คือ ซากกำแพงเมืองสร้างด้วยดินมูล  มีคูคลองล้อมรอบ มีปูชนียสถานและโบราณวัตถุปรากฏอยู่ ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ได้ทรงโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมยกบ้านลำดวนขึ้นเป็นเมือง พระราชทานนามว่า "เมืองสุรพินทนิคม" โดยมีรายนามเจ้าเมืองสุรพินทนิคม ดังนี้
พ.ศ. 2414 : พระสุรพินทนิคมานุรักษ์ (พระไชยณรงค์ภักดี นาก)
พ.ศ. 2416 : พระสุรพินทนิคมานุรักษ์ (หลวงพิทักษ์สุนทร)
พ.ศ. 2434 : พระสุรพินทนิคมานุรักษ์ (ปราง) : บุตรของพระยาสุรินทร์ภักดีศรีไผทสมันต์ (ม่วง)
พ.ศ. 2439 : พระสุรพิทยานิคมมานุรักษ์ (เสรียบ)
ต่อมาได้มีการเปลี่ยนแปลงแผนวิธีการปกครองทั่วราชอาณาจักรขึ้นใหม่ เมืองสุรพินทนิคมจึงเปลี่ยนเป็นอำเภอเรียกว่า อำเภอสุรพินท์ และต่อมาได้ถูกลดฐานะให้เป็นตำบลชื่อว่าตำบลลำดวน และรวมเข้ากับพื้นที่ในอำเภอศีขรภูมิ ในปี พ.ศ. 2455 ต่อมาท้องที่ตำบลลำดวน อำเภอศีขรภูมิ ได้โอนมาขึ้นกับอำเภอสังขะแทน
ปี พ.ศ. 2510 ทางราชการได้แยกพื้นที่ 7 หมู่บ้านในเขตตำบลลำดวน ตั้งเป็น ตำบลโชกเหนือ ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2518 พื้นที่ด้านทิศเหนือของอำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์ พื้นที่กว้างขวาง อยู่ห่างไกลจากอำเภอเดิม มีประชากรจำนวนมาก ยากแก่การปกครองและพัฒนา เจ้าหน้าที่ของรัฐออกตรวจตราและเยี่ยมเยียนราษฎรไม่ทั่วถึง และเป็นชุมชนที่มีแนวโน้มว่าจะมีความเจริญต่อไปในอนาคต กระทรวงมหาดไทยและผู้ว่าราชการจังหวัดสุรินทร์มีความเห็นสอดคล้องต้องกันว่าควรจัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้น ปีต่อมา พ.ศ. 2519 กรมการปกครองได้พิจารณาดำเนินการจัดตั้งกิ่งอำเภอ ซึ่งจังหวัดสุรินทร์ได้เสนอขอตั้งกิ่งอำเภอในท้องที่อำเภอสังขะ
และเพื่อเป็นการอำนวยความความสะดวก และให้บริการแก่ประชาชนในด้านต่างๆ และมีสถานที่เพียงพอที่จะจัดตั้งสถานที่ราชการได้ จึงแยกพื้นที่ตำบลโชกเหนือ และตำบลลำดวน ออกจากอำเภอสังขะ เป็น กิ่งอำเภอลำดวน ในวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2519 และเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอในวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2520 และในปี พ.ศ. 2523 มีการจัดตั้งพื้นที่การปกครองเพิ่มขึ้น โดยแยก 8 หมู่บ้านในตำบลลำดวน ตั้งเป็น ตำบลอู่โลก และแยกหมู่ 4 บ้านตรำดม รวมกับอีก 5 หมู่บ้านในตำบลโชกเหนือ ตั้งเป็น ตำบลตรำดม
ก่อนจัดตั้งเป็นอำเภอ ในปี พ.ศ. 2530 กิ่งอำเภอลำดวนได้จัดตั้งตำบลเพิ่มอีก 1 ตำบล โดยแยกพื้นที่หมู่ 5 บ้านตระเปียงเตีย รวมกับอีก 7 หมู่บ้านในเขตตำบลโชกเหนือ ตั้งเป็น ตำบลตระเปียงเตีย เนื่องจากหลักเกณฑ์ต้องมีตำบลไม่น้อยกว่า 5 ตำบล รวมทั้งในปี พ.ศ. 2532 เมื่อพื้นที่มีความเจริญ เป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจ ไปรษณีย์โทรเลข รวมทั้งศูนย์ราชการ และเป็นที่ประชุมชนมากขึ้น จึงกำหนดเขตพื้นที่หมู่ 1-3 บ้านลำดวน หมู่ 4 บ้านโคกครุฑ หมู่ 10 บ้านจันทร์หอม หมู่ 11 บ้านโคกขมิ้น ตำบลลำดวน และพื้นที่หมู่ 2 บ้านยางจรม ตำบลตรำดม ตั้งเป็น สุขาภิบาลลำดวนสุรพินท์ ก่อนที่จะยกฐานะกิ่งอำเภอขึ้นเป็น อำเภอลำดวน โดยพระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2534 โดยมีการปกครองทั้งหมด 5 ตำบล ได้แก่ ตำบลโชกเหนือ ตำบลลำดวน ตำบลอู่โลก ตำบลตรำดม และตำบลตระเปียงเตีย จนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอลำดวนแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 5 ตำบล 51 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  | ลำดวน |  |  |  | (Lamduan) |  |  |  | 11 หมู่บ้าน |  |
| 2. |  | โชกเหนือ |  |  |  | (Chok Nuea) |  |  |  | 9 หมู่บ้าน |  |
| 3. |  | อู่โลก |  |  |  | (U Lok) |  |  |  | 11 หมู่บ้าน |  |
| 4. |  | ตรำดม |  |  |  | (Tram Dom) |  |  |  | 10 หมู่บ้าน |  |
| 5. |  | ตระเปียงเตีย |  |  |  | (Trapiang Tia) |  |  |  | 10 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอลำดวนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลลำดวนสุรพินท์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลลำดวน และบางส่วนของตำบลตรำดม
องค์การบริหารส่วนตำบลลำดวน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำดวน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลลำดวนสุรพินท์)
องค์การบริหารส่วนตำบลโชกเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโชกเหนือทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลอู่โลก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอู่โลกทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลตรำดม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตรำดม (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลลำดวนสุรพินท์)
องค์การบริหารส่วนตำบลตระเปียงเตีย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตระเปียงเตียทั้งตำบล
สถานที่ท่องเที่ยว

ศาลหลักเมืองลำดวน
กำแพงเมือง-คูเมือง
วนอุทยานป่าสนสองใบหนองคู
เจดีย์ลำดวน
ชุมชนโบราณเมืองสุรพินทนิคม
ปราสาทตระเปียงเตีย
บัลลังก์ตระเปียงกู
เจดีย์ลำดวน
วนอุทยานป่าสนสองใบหนองคู
18 กันยายน

วันที่ 18 กันยายน เป็นวันที่ 261 ของปี (วันที่ 262 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 104 วันในปีนั้น
เหตุการณ์

พ.ศ. 639 (ค.ศ. 96) - วุฒิสภาโรมันเลือกเนอร์วาให้ครองราชบัลลังก์เป็นจักรพรรดิโรมัน
พ.ศ. 2415 (ค.ศ. 1872) -
พระเจ้าคาร์ลที่ 15 แห่งสวีเดน เสด็จสวรรคต
สมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดน เสด็จขึ้นครองราชย์
พ.ศ. 2439 (ค.ศ. 1896) - พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสถาปนากรมป่าไม้ โดยให้อยู่ในสังกัดกระทรวงมหาดไทย
พ.ศ. 2474 (ค.ศ. 1931) - อุบัติการณ์แมนจูเรีย: จักรวรรดิญี่ปุ่นใช้ข่าวลือที่ว่าผู้ก่อการร้ายชาวจีนทำลายบางส่วนของทางรถไฟสายแมนจูเรียใต้ที่ตนสร้าง เป็นข้ออ้างในการผนวกดินแดนแมนจูเรีย
พ.ศ. 2481 (ค.ศ. 1938) - เริ่มการก่อสร้างหอประชุมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พ.ศ. 2505 (ค.ศ. 1962) - เขาใหญ่ได้รับการประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของไทย
พ.ศ. 2539 (ค.ศ. 1996) - เปิดการประชุมสภาผู้แทนราษฎร พิจารณาญัตติขอเปิดอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจนายบรรหาร ศิลปอาชา นายกรัฐมนตรี เป็นวันแรก
พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998) - วันก่อตั้งไอแคนน์ (ICANN) องค์กรไม่แสวงผลกำไรที่ทำหน้าที่กำหนดชื่อโดเมนและเลขที่อยู่ไอพีบนอินเทอร์เน็ต
พ.ศ. 2490 (ค.ศ. 1957) - วันก่อตั้งโรงเรียนฤทธิยะวรรณาลัย เป็นโรงเรียนที่ก่อตั้งโดยกองทัพอากาศ
วันเกิด

พ.ศ. 2395 (ค.ศ. 1852) - พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทักษิณชา นราธิราชบุตรี พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (สิ้นพระชนม์ 13 กันยายน พ.ศ. 2449)
พ.ศ. 2402 (ค.ศ. 1859) - พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรไทยเทพกัญญา พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (สิ้นพระชนม์ 4 เมษายน พ.ศ. 2449)
พ.ศ. 2448 (ค.ศ. 1905) - เกรทา การ์โบ นักแสดงชาวสวีเดน (เสียชีวิต 15 เมษายน พ.ศ. 2533)
พ.ศ. 2482 (ค.ศ. 1939) - เคน เฮล นักฟุตบอลและผู้จัดการทีมชาวอังกฤษ (เสียชีวิต 5 มกราคม พ.ศ. 2558)
พ.ศ. 2490 (ค.ศ. 1947) - วาสนา ชลากร นักแสดงชาวไทย
พ.ศ. 2492 (ค.ศ. 1949) - ปีเตอร์ ชิลตัน อดีตผู้รักษาประตูฟุตบอลชาวอังกฤษ
พ.ศ. 2496 (ค.ศ. 1953) - พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ นักร้องและนักดนตรีเพื่อชีวิต
พ.ศ. 2510 (ค.ศ. 1967) - มาซามิ อิฮาระ อดีตนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น
พ.ศ. 2514 (ค.ศ. 1971) -
เจดา พิงคิตต์ สมิท นักแสดง นักร้อง-นักแต่งเพลง นักเขียนบท และนักธุรกิจชาวอเมริกัน
แลนซ์ อาร์มสตรอง นักแข่งจักรยานชาวอเมริกัน
พ.ศ. 2516 (ค.ศ. 1973) -
เจมส์ มาร์สเดน นักแสดงชาวอเมริกัน
ไอย์ตอร์ การังกา อดีตนักฟุตบอลชาวสเปน
พ.ศ. 2517 (ค.ศ. 1974) - โซล แคมป์เบลล์ อดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ
พ.ศ. 2519 (ค.ศ. 1976) - โรนัลโด อดีตนักฟุตบอลชาวบราซิล
พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1979) -
จุนอิจิ อินะโมะโตะ นักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น
รีส โธมัส (ผู้กำกับ) ผู้กำกับและผู้อำนวยการสร้างชาวเวลส์
พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) -
ฉันทวิชช์ ธนะเสวี นักแสดงชาวไทย
คิม ฮโยจิน นักร้องชาวเกาหลีใต้
พ.ศ. 2527 (ค.ศ. 1984) - เฟลิซ เฮอร์ริก นักมวยไทย คิกบ็อกเซอร์ และนักต่อสู้แบบผสมชาวอเมริกัน
พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990) - ลูอิส โฮลต์บี นักฟุตบอลชาวเยอรมัน
พ.ศ. 2534 (ค.ศ. 1991) - เลอสันต์ เทียมราช นักฟุตบอลชาวไทย
พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992) - สาธิดา ปิ่นสินชัย นักร้องชาวไทย
พ.ศ. 2536 (ค.ศ. 1993) -
โซซีบีนี ทุนซี นางแบบและนางงามชาวแอฟริกาใต้
แพทริก ชวาร์เซเน็กเกอร์ นักแสดงและนายแบบชาวอเมริกัน
อาเธอร์ มาริอาโน นักยิมนาสติกชาวบราซิล
พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994) - ยูมิโกะ สุชิยะ นักแสดงและพิธีกรชาวไทย
พ.ศ. 2538 (ค.ศ. 1995) - มัคส์ ไมเออร์ (นักฟุตบอล) นักฟุตบอลชาวเยอรมัน
พ.ศ. 2538 (ค.ศ. 1995) - ธนวรรณ วงส์สงวน นักแสดงและนักร้องชาวไทย
พ.ศ. 2540 (ค.ศ. 1997) - มณีภัสสร มอลลอย นักร้องรางวัลชนะเลิศ รายการไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์
พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998) - คริสเตียน พูลิซิช นักฟุตบอลชาวอเมริกัน
วันถึงแก่กรรม

พ.ศ. 2326 (ค.ศ. 1783) - เลออนฮาร์ด ออยเลอร์ นักคณิตศาสตร์ชาวสวิส (เกิด 15 เมษายน พ.ศ. 2250)
พ.ศ. 2415 (ค.ศ. 1872) - พระเจ้าคาร์ลที่ 15 แห่งสวีเดน (พระราชสมภพ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2369)
พ.ศ. 2513 (ค.ศ. 1970) - จิมิ เฮนดริกซ์ นักร้อง นักดนตรี และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน
พ.ศ. 2544 (ค.ศ. 2001) - บุษบา อธิษฐาน นักร้องลูกทุ่งชาวไทย (เกิด 2 เมษายน พ.ศ. 2510)
พ.ศ. 2554 (ค.ศ. 2011) - (วันที่พบศพ) ณรงค์ รตาภรณ์ หรือ โกร่ง กางเกงแดง นักแสดงชาวไทย
พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015) - ประภัสสร เสวิกุล นักเขียนชาวไทย (เกิด 22 เมษายน พ.ศ. 2491)
วันสำคัญและวันหยุดเทศกาล

ชิลี - วันประกาศเอกราช
เทศกาลไหว้พระจันทร์ (พ.ศ. 2548) ตามปฏิทินจีน
วันสถาปนา​โรงเรียน​ฤ​ทธิ​ยะ​วรรณ​า​ลัย​
แหล่งข้อมูลอื่น

BBC: On This Day
Today in History: September 18 เก็บถาวร 2005-03-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กวันและเดือนในรอบปี |
| --- | --- |
มกราคม: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31
กุมภาพันธ์: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29
มีนาคม: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31
เมษายน: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30
พฤษภาคม: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31
มิถุนายน: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30
กรกฎาคม: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31
สิงหาคม: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31
กันยายน: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30
ตุลาคม: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31
พฤศจิกายน: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30
ธันวาคม: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31
วันอื่นที่เกี่ยวข้อง: 0 มกราคม ·  30 กุมภาพันธ์
กุยช่าย

สำหรับอาหาร ดู กุยช่าย (อาหาร)
| กุยช่าย |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Liliopsida
อันดับ:: Asparagales
วงศ์:: Amaryllidaceae
วงศ์ย่อย:: Allioideae
สกุล:: Allium
สปีชีส์:: A.  tuberosum
ชื่อทวินาม
Allium tuberosum Rottl. ex Spreng

Allium tuberosum
กุยช่าย (จีน: 韭菜; พินอิน: jiǔ cài; แต้จิ๋ว: กู๋ไฉ่; เพ็งอิม: gu2 cai3; ชื่อวิทยาศาสตร์: Allium tuberosum Rottl. ex Spreng) อยู่ในวงศ์ Amaryllidaceae วงศ์ย่อย Allioideae เป็นไม้ล้มลุก มีหัวใต้ดินเล็กและแตกกอ ใบแบน เรียงสลับ รูปขอบขนาน  โคนเป็นกาบบางซ้อนสลับกัน ช่อดอกแบบซี่ร่ม ก้านช่อดอกกลมโดยปกติจะยาวกว่าใบ ดอกสีขาว กลิ่นหอม ออกในระดับเดียวกันที่ปลายก้านช่อดอก ก้านดอกยาวเท่ากัน มีใบประดับหุ้มช่อดอก เมื่อดอกเจริญขึ้นจะแตกออกเป็นริ้วสีขาว กลีบดอก 6 กลีบ สีขาว โคนติดกัน ปลายแยก กลางกลีบดอกด้านนอกมีสันหรือเส้นสีเขียวอ่อนจากโคนกลีบไปหาปลาย  เกสรเพศผู้ 6 อัน อยู่ตรงข้ามกับกลีบดอก เกสรเพศเมีย 1 อัน รังไข่อยู่เหนือวงกลีบ ผลกลม ภายในมี 3 ช่อง มีผนังกั้นตื้น ๆ เมื่อแก่แตกตามตะเข็บ มีเมล็ดช่องละ 1–2 เมล็ด เมล็ดสีน้ำตาลแบน ขรุขระ
กระจายพันธุ์ในเอเชียตะวันออกแถบภูเขาหิมาลัย อินเดีย จีน และญี่ปุ่น ในไต้หวันมีปลูก 2 พันธุ์ คือ พันธุ์สีเขียวที่ปลูกทั่วไป และพันธุ์ใบใหญ่สีขาวซึ่งเกิดจากการบังร่ม
การใช้ประโยชน์

กุยช่ายขาว เป็นพืชชนิดเดียวกับกุยช่ายเขียว แต่ตอนปลูกจะนำฝาหรือเข่งมาครอบไว้ไม่ให้ถูกแสงแดด มีราคาแพงกว่ากุยช่ายเขียว นิยมนำไปผัดเต้าหู้ ผัดหมูกรอบ ผัดมี่สั้ว ผัดหมี่ฮ่องกง
กุยช่ายเขียวใช้รับประทานเป็นอาหารได้ ดอก ผัดกับตับหมู ใบรับประทานสดกับลาบหรือผัดไทยก็ได้ และนอกจากนั้นยังใช้ใบทำเป็นไส้ของขนมกุยช่ายอีกด้วย และมีฤทธิ์เป็นยาสมุนไพร ใบ มีฟอสฟอรัสสูง เป็นยาแก้หวัด บำรุงกระดูก แก้ลมพิษ ทาท้องเด็กแก้ท้องอืด บำรุงไต บำรุงกำหนัด จะกระตุ้นความรู้สึกทางเพศ ตำผสมเหล้าเล็กน้อยรับประทานจะช่วยกระจายเลือดไม่ให้คั่ง แก้ช้ำในได้
น้ำมันสกัดจากต้นกุยช่ายที่ความเข้มข้น 80 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตรยับยั้งการเจริญของ Flavobacterium columnaris ในอาหารเลี้ยงเชื้อได้ ถ้านำน้ำมันนี้ไปผสมกับอาหารเลี้ยงปลา 800 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม ทำให้ปลานิลลดอัตราการตายจากการติดเชื้อ F. columnaris