stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เปียโน
เปียโนในยุคแรกเริ่ม

เปียโนถูกคิดค้นขึ้นที่เมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี โดยบาร์โธโลมีโอ คริสโตโฟรี รายละเอียดเวลาที่คริสโตโฟรีประดิษฐ์เปียโนเครื่องแรกนั้นไม่ชัดเจน จากบันทึกของครอบครัวเมดิชิ ผู้ที่ว่าจ้างคริสโตโฟรี ปรากฏว่ามีเปียโนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1700 คริสโตโฟรีสร้างเปียโนอีก 20 หลัง ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในปีค.ศ. 1731 และเปียโน 3 ตัวของเขาที่ยังคงอยู่ในปัจจุบันย้อนมาจากช่วงปี ค.ศ. 1720
เปียโน เหมือนการพัฒนาทางเทคโนโลยีอื่น ๆ มีรากฐานมาจากพัฒนาการของฮาร์ปซิคอร์ดตลอดหลายศตวรรษ ซึ่งรวมถึงขั้นตอนการผลิตแผ่นขยายเสียง โครง และ คีย์บอร์ด คริสโตโฟรีเองก็เป็นผู้ผลิตฮาร์พซิคอร์ด
ความสำเร็จใหม่ที่สำคัญของคริสโตโฟรีคือการให้ค้อนตีสายเปียโนโดยไม่ค้างอยู่กับสาย (เพื่อให้เสียงที่ชัด). นอกจากนั้น ตัวค้อนยังจำเป็นที่จะต้องกลับสู่ตำแหน่งเดิมโดยไม่ดีดหรือเด้งอย่างรุนแรง และที่สำคัญ เปียโนยังจำเป็นที่จะเล่นโน้ตที่รัวได้
เปียโนหลังแรก ๆ ของคริสโตโฟรีทำขึ้นมาด้วยสายที่บางกว่าเปียโนปัจจุบัน ทำให้เสียงนั้นเบากว่าเปียโนปัจจุบันมาก. แต่เมื่อเทียบกับคลาวิคอร์ด (เครื่องดนตรีเพียงชนิดเดียวในยุคนั้นที่สามารถควบคุมความเบาหรือดัง) เปียโนมีความดังมากกว่า
เครื่องดนตรีใหม่นี้ไม่ได้รับความสนใจมากนักจนนักเขียนชาวอิตาลีนามว่าสกีปีโอเน มาเฟอี (Scipione Maffei) ได้เขียนและตีพิมพ์บทความ (ค.ศ. 1711) ที่พูดอย่างน่าตื่นตาตื่นใจถึงข้อดีของเปียโน. มาเฟอีได้รวมแบบของเปียโนไว้ในบทความ และกระตุ้นให้ผู้ผลิตอื่น ๆ เริ่มที่จะสร้างเปียโน้ตามแบบของคริสโตโฟรี
หนึ่งในผู้ผลิตนี้คือกอตต์เฟรด ซิลเบอร์แมน (Gottfried Silbermann) ซึ่งมีชื่อเสียงในฐานะผู้ผลิตออร์แกน. เปียโนของซิลเบอร์แมนแทบจะเป็นการเลียนแบบของคริสโตโฟรี ยกเว้นสิ่งประดิษฐ์ใหม่ คือคันเหยียบที่ยกแดมเปอร (์Damper Pedal) ออกจากทุกสายในเวลาเดียวกัน. หลังจากนั้น เปียโนส่วนมากก็นำสิ่งประดิษฐ์ของซิลเบอร์แมนมาใช้
ซิลเบอร์แมนได้นำเปียโนของเขาไปแสดงให้โยฮัน เซบาสเตียน บาค (Johann Sebastian Bach) ในช่วงปี ค.ศ. 1730 แต่บาคก็แสดงความไม่ชอบใจที่โน้ตสูงของเปียโนยังคงเบาและไม่สามารถให้ความไพเราะอย่างเต็มที่. ซิลเบอร์แมนจึงได้พัฒนาเปียโนเพิ่มขึ้นอีก จนบาคให้ความเห็นด้วยกับเปียโนของซิบเบอร์แมนราวปี ค.ศ. 1747
การผลิตเปียโนเข้าสู่ยุครุ่งเรืองในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยเฉพาะในหมู่ผู้ผลิตเปียโนแห่งกรุงเวียนนา ซึ่งรวมถึงโยฮัน แอนเดรียส สไตน (Johann Andreas Stein) และแนนเนต์ สไตน (Nannette Stein) ลูกสาวของโยฮัน แอนเดรียส. เปียโนเวียนนานั้นมีโครงไม้ สายสองเส้นต่อโน้ต และค้อนหนัง. นักประพันธ์เพลงชื่อดังอย่างโวล์ฟกัง อะมาเดอุส โมซาร์ท (Wolfgang Amadeus Mozart) เองก็ได้ประพันธ์เพลงเพื่อเล่นบนเปียโนชนิดนี้. เปียโนในยุคของโมซาร์ทนั้นมีเสียงที่ใสกว่าปัจจุบัน ซึ่งจะทำให้มีพลังเสียงน้อยกว่าเปียโนในปัจจุบัน
ในปัจจุบัน คำว่าฟอร์เตเปียโน (fortepiano) ใช้แยกแยะระหว่างเปียโนยุคคริสต์ศตวรรษที่ 18 และเปียโนในปัจจุบัน
เปียโนในปัจจุบัน

เปียโนในปัจจุบันมีรูปแบบสองรูปแบบ คือเปียโนตั้งตรงและแกรนด์เปียโน
เปียโนในปัจจุบัน > แกรนด์เปียโน

เป็นเปียโนที่มีสายและโครงวางในแนวนอน โดยที่สายเสียงนั้นจะถูกขึงออกจากคีย์บอร์ด ซึ่งทำให้มีเสียงและลักษณะที่ต่างออกไปจากเปียโนตั้งตรงแต่จะใช้ที่ทางมาก ทั้งยังจำเป็นต้องหาห้องที่มีการสะท้อนเสียงที่พอเหมาะสำหรับคุณภาพเสียงที่ดีที่สุด ในบรรดาแกรนด์เปียโนเองยังมีหลายขนาดและประเภท ซึ่งอาจจะแตกต่างกันตามผู้ผลิตหรือรุ่น แต่ก็ยังสามารถแบ่งเป็นประเภทใหญ่ ๆ เช่น คอนเสิร์ตแกรนด์ ที่มีขนาดประมาณ 3 เมตร แกรนด์ ที่มีขนาดประมาณ 1.8 เมตร หรือ เบบี้แกรนด์ ที่มักจะสั้นกว่าความกว้าง เปียโนที่มีความยาวจะสร้างเสียงที่ดีกว่าและเพี้ยนน้อยกว่าเปียโนเครื่องอื่น ๆ แกรนด์เปียโนใหญ่จึงเป็นที่นิยมใช้ในคอนเสิร์ต
เปียโนในปัจจุบัน > อัพไรท์เปียโน

เป็นเปียโนที่มีสายและโครงวางในแนวตั้ง และขึงสายเปียโนตั้งแต่ด้านล่างจนถึงด้านบนของเปียโน แต่เปียโนประเภทนี้ไม่สามารถควบคุมการสร้างเสียงได้นุ่มนวลเท่าแกรนด์เปียโน อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันเทคโนโลยีเปียโนตั้งตรงได้พัฒนาคุณภาพเสียงมากขึ้น โดยการปรับปรุงโครงสร้างภายในให้ซับซ้อนมากยิ่งขึ้น ทำให้ได้คุณภาพเสียงที่ดีขึ้นโดยใช้พื้นที่ในการตั้งวางน้อยกว่าแกรนด์ แต่ให้เสียงที่ใกล้เคียงมากขึ้น
ในปี ค.ศ. 1863 เฮนรี ฟอร์โนว์ (Henry Fourneaux) ประดิษฐ์เปียโนที่สามารถเล่นตัวเองได้ (player piano) โดยใช้ม้วนเหล็กที่เดินเครื่องกลในตัวเปียโน
ตั้งแต่ทศวรรษ 1980 เริ่มมีการผลิตเปียโนดิจิตัลขึ้นใช้ โดยเลียนแบบเสียงของเปียโน เปียโนประเภทนี้เริ่มที่จะมีความซับซ้อนและการทำงานที่มากขึ้น โดยสามารถเลียนแบบชิ้นส่วนของเปียโนจริง เช่น น้ำหนักคีย์บอร์ด คันเหยียบ และเสียงเครื่องดนตรีอื่น อย่างไรก็ตาม เทคโนโลยีปัจจุบันยังไม่สามารถที่จะทดแทนเปียโนเครื่องจริง
เปียโนในปัจจุบัน > คีย์บอร์ด

เปียโนสมัยใหม่เกือบทุกตัวจะมี 88 คีย์ (มากกว่า 7 Octave เล็กน้อย เรียงลำดับตั้งแต่ A0 ถึง C8) เปียโนรุ่นเก่าหลายตัวมีเพียง 85 คีย์ (ตั้งแต่ A0 ถึง A7) ผู้ผลิตบางรายก็อาจจะเพิ่มปริมาณคีย์ให้มากกว่านั้น โดยบ้างก็เพิ่มเพียงฝั่งเดียวบ้างก็เพิ่มทั้งสองฝั่ง ตัวอย่างที่ดีที่สุดก็คือเปียโน catting ซึ่งบางตัวเพิ่มคีย์เสียงต่ำลงไปกว่าปกติจนถึง F0(ฟาออกเทฟที่ 0) บางทีต่ำลงไปจนถึง C0* (โดออกเทฟที่ 0) เลยก็มี ทำให้มีครบ 8 octave บางรุ่นอาจจะซ่อนคีย์พิเศษที่เพิ่มขึ้นมานี้ไว้ใต้ฝาปิดเล็ก ๆ ซึ่งสามารถปิดคีย์เอาไว้ได้เพื่อป้องกันไม่ให้นักเปียโนที่คุ้นกับเปียโนปกติเห็นแล้วเกิดความสับสนกับคีย์พิเศษที่เพิ่มขึ้นมา บางตัวก็อาจจะสลับสีคีย์พิเศษที่เพิ่มขึ้นมาเหล่านี้ (สลับดำเป็นขาว ขาวเป็นดำ) ด้วยเหตุผลเดียวกันนั่นเอง คีย์ที่เพิ่มขึ้นมานั้นโดยมากแล้วก็มีไว้เพื่อสร้างเสียงสะท้อน (resonance) ได้มากขึ้น ซึ่งก็คือมันจะสั่นไปพร้อมกับสายเปียโนเส้นอื่น ๆ เมื่อใดก็ตามที่เหยียบคันเหยียบ ซึ่งก็จะให้เสียงได้เต็มกว่า มีเพลงที่แต่งขึ้นมาสำหรับเปียโนไม่กี่เพลงนักที่จะใช้คีย์พิเศษเหล่านี้ ไม่นานมานี้ บริษัท Stuart and Sons ได้ผลิตเปียโนที่มีคีย์มากกว่าปกติออกมาเช่นกัน เปียโนของบริษัทนี้จะเพิ่มคีย์เสียงแหลมขึ้นไปจนถึง 8 octave เต็ม ซึ่งคีย์พิเศษที่เพิ่มขึ้นมาก็ดูเหมือนคีย์ปกติทุกประการ
สำหรับการจัดเรียงคีย์บนเปียโน ให้ดูในหมวด Musical keyboard การจัดเรียงเช่นนี้ได้แบบมาจาก harpsichord โดยไม่ผิดเพี้ยน เว้นแต่สีของลิ่มคีย์ (สีขาวสำหรับเสียงปกติ และสีดำสำหรับชาร์ป sharps) ซึ่งกลายมาเป็นมาตรฐานสำหรับเปียโนในตอนปลายศตวรรษที่ 18
หูคนไม่สามารถฟังเสียงระดับ C0 ได้ เนื่องจากหูคนสามารถฟังเสียงได้ตั้งแต่ 20.6 Hz - 19.91 kHz (ตั้งแต่เสียง E0-D#10 ¹)
¹ มี ออกเทฟที่ 0 ถึง เรชาร์ป (Re#) หรือมีแฟลต (Mi(b) หรือรี (Ri) หรือเม (Me) ออกเทฟที่ 10
คันเหยียบ

เปียโนมีการใช้คันเหยียบหรืออุปกรณ์ที่มีลักษณะใกล้มาตั้งแต่ยุคต้น ๆ (ในคริสต์ศตวรรษที่ 18เปียโนบางตัวใช้แท่นแทนคันเหยียบ โดยให้ผู้เล่นใช้เข่าดันขึ้น คันเหยียบสามประเภทซึ่งได้กลายมาเป็นมาตรฐานในเปียโนปัจจุบัน ได้แก่
คันเหยียบ damper pedal (บ้างก็เรียก sustain pedal หรือ loud pedal) มักจะถูกเรียกว่า "the pedal" เฉย ๆ เพราะว่าเป็นคันเหยียบที่ถูกใช้งานมากที่สุด ซึ่งเป็นคันเหยียบที่อยู่ทางขวาสุด
คันเหยียบที่พบเห็นโดยมากที่ติดอยู่กับเปียโนนั้นโดยส่วนมากจะมีอยู่ 3 อัน ในเปียโนบางตัวจะมี 2 อัน โดยจะเทียบได้เท่ากับ อันซ้ายสุดและอันขวาสุดของเปียโนที่มี 3 อัน ซึ่งจะช่วยให้การเล่นเปียโนนั้นมี dynamic ต่าง ๆ กันได้แก่
คันเหยียบอันซ้ายสุด มีไว้เพื่อลดความดังของเปียโน ในแกรนด์เปียโน เมื่อเราเหยียบคันเหยียบอันนี้แล้ว ชุดของคีย์บอร์ดรวมทั้งไม้ฆ้อนจะขยับไปทางซ้ายหรือทางขวาเล็กน้อย เพื่อให้ไม้ฆ้อนตีถูกสายเพียงครึ่งเดียว (ปกติเปียโนจะมีสาย 1 ถึง 3 เส้น ต่อ 1 คีย์) ทำให้เสียงเบาลง ซึ่งเป็นที่มาของคำว่า (Una Corda แปลว่า สายเส้นเดียว) ส่วนในอัพไรท์เปียโน เมื่อเราเหยียบคันเหยียบอันนี้แล้ว จะมีคานมาดันชุดไม้ฆ้อนให้ขยับเข้าไปใกล้กับสายมากขึ้น ทำให้เมื่อกดคีย์แล้ว ไม้ฆ้อนจะเหวี่ยงตัวได้น้อยกว่าปกติ แรงที่เคาะสายจึงน้อยลงด้วย ผลที่ตามมาก็คือ เสียงที่ค่อยกว่า และนุ่มนวลกว่า และจะได้เสียงที่นุ่มลงกว่าเดิม แต่เมื่อเรายกเท้าจากคันเหยียบอันนี้เสียงเปียโนก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
คันเหยียบอันกลาง ในแกรนด์เปียโนเรียกว่า sostenuto pedal เมื่อเหยียบแล้ว จะดำรงเสียงของตัวโน้ตที่กดไว้ก่อนเหยียบคันเหยียบนี้เท่านั้น โดย damper จะเปิดขึ้น (โน้ตอื่น ๆ ที่กดหลังจากเหยียบคันเหยียบ damper จะทำงานปกติ ทำให้เสียงสิ้นสุดเมื่อปล่อยนิ้ว) ส่วนในอัพไรท์เปียโน เรียกว่า soft pedal มีไว้เพื่อลดความดังของเปียโน เมื่อเราเหยียบคันเหยียบอันนี้แล้ว จะมีผ้ามากั้นระหว่างฆ้อนกับสาย เพราะฉะนั้นเมื่อเรากดคีย์ เสียงที่ได้จะเบาลง คันเหยีบบอันนี้มีความพิเศษก็คือ มันจะมีช่องสำหรับให้คันเหยียบอันนี้ค้างอยู่ได้ จึงทำให้เราไม่ต้องเมื่อยเมื่อต้องใช้เสียงเบา หรือต้องการใช้ dynamic แบบนี้นาน ๆ ได้ และเรายังสามารถปรับความดัง-เบา นุ่มลึกได้โดยการปรับระดับของแผ่นผ้าที่เคลื่อนลงมากั้นระหว่างฆ้อนเมื่อจะเคาะสายเปียโนได้อีกด้วย (แต่การปรับนั้นต้องเปิดฝาข้างล่างของเปียโนก่อน) ในอัพไรท์เปียโนมักใช้คันเหยียบนี้ในการซ้อมเปียโนเวลาไม่ต้องการให้มีเสียงดังมาก รบกวนคนอื่น
คันเหยียบอันขวาสุด คันเหยียบอันนี้มักจะถูกใช้บ่อย ๆ ซึ่งคำว่า pedal หรือ sustain ที่เราใช้เรียกอุปกรณ์ชิ้นนี้นั้นก็มาจากการทำงานของคันเหยียบตัวนี้ นั่นคือมันมีไว้เพื่อลากเสียงของโน้ตให้ยาวขึ้น คือเมื่อเรากดคีย์เปียโน 1 ครั้งและยกมือออกจากคีย์ เสียงก็จะหยุดทันที แต่คันเหยียบตัวนี้จะทำให้เกิดโน้ตที่มีเสียงยาวขึ้นโดยที่เราไม่ต้องกดมือค้างไว้ เพื่อจะได้เล่นโน้ตตัวอื่นได้อีก ทำให้เกิด hamony ขึ้นในเพลง เพิ่มความก้องกังวาน และความไพเราะให้กับการบรรเลงเปียโนของเรามากขึ้น (การเหยียบคันเหยียบอันนี้ค้างไว้นาน ๆ นั้นไม่ได้ทำให้การบรรเลงเพลงไพเราะเลยทีเดียวนะครับ เพราะการเหยียบนาน ๆ ค้างไว้จะทำให้เสียงของโน้ตหลาย ๆ เสียงเกิดปนกัน ทำให้เกิดคู่เสียงอันไม่พึงประสงได้ เพราะฉะนั้นหากจะใช้คันเหยียบอันนี้ก็ต้องฝึกฝน ไม่ยากเกินความสามารถแน่นอน)
ผู้ผลิตเปียโนชื่อดัง

Atlas (ค.ศ.1943)
Apollo / Toyo piano (ค.ศ. 1948)
Baldwin (ค.ศ. 1890)
Bechstein (ค.ศ. 1853)
Blüthner (ค.ศ. 1853)
Bösendorfer (ค.ศ. 1828)
Broadwood (ค.ศ. 1783)
Classic (ค.ศ. 1989)
Érard (ค.ศ. 1777)
Fazioli (ค.ศ. 1978)
Feurich (ค.ศ. 1851)
Gaveau (ค.ศ. 1847)
Grotrian หรือ Grotian - Steinweg (ค.ศ. 1835)
Hailun (ต.ศ. 2001)
Harrodser (ค.ศ. 1840)
Horugel / Samick
Ibach หรือ  Rud Ibach Sohn (ค.ศ. 1794)
Kawai (ค.ศ. 1930)
Knabe (ค.ศ. 1837)
Kohler & Campbell (ค.ศ. 1896)
Mason and Hamlin (ค.ศ. 1854)
Pearl River Piano (ค.ศ. 1956)
Petrof (ค.ศ. 1864)
Phoenix Piano Systems, Kent , England (ค.ศ. 2016)
Pleyel (ค.ศ. 1807)
Pramberger (ค.ศ. 1987)
Ritmuller (ค.ศ. 1795)
Royale / Daewoo
Samick (ค.ศ. 1958)
Sauter (ค.ศ. 1819)
Schimmel (ค.ศ. 1885)
Steingraeber & Söhne (ค.ศ. 1852)
Steinway & Sons (ค.ศ. 1853)
Stuart and Sons (ค.ศ. 1990)
Yamaha (ค.ศ. 1889)
Young Chang (ค.ศ. 1956)
Wurlitzer (ค.ศ. 1853)
ผู้ผลิตเปียโนชื่อดัง > เครื่องดนตรีใกล้เคียง

ฮาร์พสิคอร์ด
คลาวิคอร์ด
ดูเพิ่ม

ความถี่เสียงเปียโน
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กเครื่องดนตรีลิ่มนิ้ว |
| --- | --- | --- |
| สากล |  หีบเพลงชัก  คาริลลอน  แคลฟวิคอร์ด  ฮาร์ปซิคอร์ด  ออร์แกน  เปียโน  ซีเลสตา  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  มิวสิกเบรนซ์ เครื่องดนตรี 
กลไกของแกรนด์เปียโน  (คลิกเพื่อดูภาพขนาดใหญ่)

1) คีย์ (key) 

2) แจ็ก (jack) 

3) คานงัด (intermediate lever) 

4) แจ็กรอง (second jack) 

5) ค้อน (hammer) 

6) ก้านยกแดมเปอร์ (damper stick) 

7) แดมเปอร์ (damper) 

8) แดมเปอร์สปริง (damper spring)
อังโตนี

อังโตนี มาเตวส์ ดุส ซังตุส (โปรตุเกส: Antony Matheus dos Santos; เกิดวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งปีกขวาให้แก่เรอัลเบติส ในลาลิกาโดยยืมตัวมาจากแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และบราซิล
ชีวิตช่วงต้น

อังโตนีเกิดที่โอซัสกู เซาเปาลู และเติบโตทีี่ Inferninho ฟาเวลาที่อยู่ห่างจากใจกลางนคร เมื่อโตขึ้น เขาเล่นฟุตบอลในทุกที่ที่เล่นได้ ทั้งบนท้องถนนหรือในบ้าน รวมกับความรักในฟุตซอลกับสตรีตฟุตบอล และเข้าชมการแข่งขันเซาเปาลูกับป้าเป็นประจำง เขามีเชื้อสายโปรตุเกส
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ดิวิชัน | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ลีกของรัฐ> ลงเล่น | ลีกของรัฐ> ประตู | เนชันแนลคัพ> ลงเล่น | เนชันแนลคัพ> ประตู | ลีกคัพ> ลงเล่น | ลีกคัพ> ประตู | ทวีป> ลงเล่น | ทวีป> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู | รวม> ลงเล่น | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เซาเปาลู | 2018 | แซรียีอา | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | 0 | 0 | — | — | 3 | 0 |
| เซาเปาลู | 2019 | แซรียีอา | 29 | 4 | 14 | 2 | 1 | 0 | — | — | 1 | 0 | — | — | 45 | 6 |
| เซาเปาลู | 2020 | แซรียีอา | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | — | — | 2 | 0 | — | — | 4 | 0 |
| เซาเปาลู | รวม | รวม | 32 | 4 | 16 | 2 | 1 | 0 | — | — | 3 | 0 | — | — | 52 | 6 |
| อายักซ์ | 2020–21 | เอเรอดีวีซี | 32 | 9 | — | — | 4 | 1 | — | — | 10 | 1 | — | — | 46 | 11 |
| อายักซ์ | 2021–22 | เอเรอดีวีซี | 23 | 8 | — | — | 3 | 2 | — | — | 7 | 2 | 0 | 0 | 33 | 12 |
| อายักซ์ | 2022–23 | เอเรอดีวีซี | 2 | 1 | — | — | — | — | — | — | — | — | 1 | 1 | 3 | 2 |
| อายักซ์ | รวม | รวม | 57 | 18 | — | — | 7 | 3 | — | — | 17 | 3 | 1 | 1 | 82 | 25 |
| แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 2022–23 | พรีเมียร์ลีก | 25 | 4 | — | — | 5 | 1 | 5 | 1 | 9 | 2 | — | — | 44 | 8 |
| แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 2023–24 | พรีเมียร์ลีก | 29 | 1 | — | — | 4 | 2 | 1 | 0 | 4 | 0 | — | — | 38 | 3 |
| แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | รวม | รวม | 54 | 5 | — | — | 9 | 3 | 6 | 1 | 13 | 2 | — | — | 82 | 11 |
| รวมอาชีพ | รวมอาชีพ | รวมอาชีพ | 143 | 27 | 16 | 2 | 17 | 6 | 6 | 1 | 33 | 5 | 1 | 1 | 216 | 42 |
↑  รวมทั้งกังเปโอนาตูเปาลิสตา
↑  รวมทั้งโกปาดูบราซิล, เคเอ็นวีบีคัพ และเอฟเอคัพ
↑  รวมทั้งอีเอฟแอลคัพ
1 2  ลงเล่นในโกปาลิเบร์ตาโดเรส
↑  สี่นัดและหนึ่งประตูในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก และหกนัดในยูฟ่ายูโรปาลีก
1 2  ลงเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
↑  ลงเล่นในโยฮันไกรฟฟ์ชีลด์
↑  ลงเล่นในยูฟ่ายูโรปาลีก
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| บราซิล | 2021 | 5 | 1 |
| บราซิล | 2022 | 10 | 1 |
| บราซิล | 2023 | 1 | 0 |
| รวม | รวม | 16 | 2 |
สถิติอาชีพ > ประตูในนามทีมชาติ

| ลำดับ | วันที่ | สนาม | นัดที่ | คู่แข่ง | ประตู | ผล | รายการแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 7 ตุลาคม 2021 | สนามกีฬาโอลิมปิก, การากัส, เวเนซุเอลา | 1 |  เวเนซุเอลา | 3–1 | 3–1 | ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก |
| 2 | 1 กุมภาพันธ์ 2022 | อิชตาดียูมีเนย์เรา, เบลูโอรีซองชี, บราซิล | 7 |  ปารากวัย | 3–0 | 4–0 | ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก |
เกียรติประวัติ

เอเรอดีวีซี: 2020–21, 2021–22
เคเอ็นวีบีคัพ: 2020–21
อีเอฟแอลคัพ: 2022–23
ตูลงทัวร์นาเมนต์: 2019
โอลิมปิกฤดูร้อน: 2020
J-League Under-17 Challenge Cup Player of the Tournament: 2018
FPF Copa São Paulo de Futebol Júnior Player of the Tournament: 2019
ทีมยอดเยี่ยมแห่งฤดูกาลกังเปโอนาตูเปาลิสตา: 2019
ผู้เล่นยอดเยื่ยมประจำเดือนเอเรอดีวีซี: ธันวาคม 2020
ความสามารถพิเศษประจำเดือนเอเรอดีวีซี: ธันวาคม 2021
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile ที่เว็บไซต์ของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด
อังโตนี ที่พรีเมียร์ลีก
อังโตนี – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของเรอัลเบติส  |
| --- | --- |
 2 เบเยริน  3 Llorente  4 Johnny  5 บาร์ตรา  6 Natan  7 ฆวนมิ  8 Roque  9 Ávila  10 Abde  11 Bakambu  12 โรดริเกซ  13 อาเดรียน  14 วีลียัม  15 Perraud  16 Altimira  17 อังโตนี  18 ฟอร์นัลส์  19 Losada  20 Lo Celso  21 Roca  22 อิสโก  23 Sabaly  24 Ruibal (กัปตัน)  25 Vieites  ผู้จัดการทีม: เปเลกรินิ
จอมพล

จอมพล (อังกฤษ: Field marshal หรือ General of the Army) เป็นยศทหารที่สูงกว่าพลเอก มีใช้งานในกองทัพบกและ/หรือกองทัพอื่นยกเว้นกองทัพเรือ ปัจจุบันเป็นยศสูงสุดที่เกือบทุกประเทศทั่วโลกใช้งาน
ระเบียบของกองทัพสหรัฐกำหนดให้ยศจอมพลเป็นยศของนายพลห้าดาว มาตรฐานของเนโทกำหนดให้ยศจอมพลเป็นยศระดับสัญญาบัตร 10 (OF-10)
การนำไปใช้

จุดกำเนิดของยศจอมพลสามารถตามไปได้ถึงสมัยกลางตอนต้น ซึ่งแต่เดิมนั้น หมายถึง "ผู้ดูแลรักษาม้าของพระราชา" (มาจากคำว่า Marh-scalc ในภาษาเยอรมันโบราณ หมายถึง "ผู้รับใช้-ม้า") ในยุคสมัยกษัตริย์ชาวแฟรงก์ตอนต้น
ในบางประเทศได้ใช้ชื่อยศจอมพลว่า Marshal แทน ขณะที่ในบางประเทศใช้ว่า Field Marshall General ในยศที่เทียบเท่ากันในกองทัพอากาศของกลุ่มประเทศเครือจักรภพ และในกองทัพอากาศของกลุ่มประเทศตะวันออกกลาง ใช้ว่า Marshal of the Air Force (ระวังสับสนกับ Air Marshal) ส่วนยศทหารในกองทัพเรือที่เทียบเท่ากันมักจะเป็น Fleet Admiral, Grand Admiral หรือ Admiral of the Fleet
เป็นประเพณีว่า ผู้ที่ได้รับยศจอมพลมักจะได้รับการประดับคทาจอมพล อันเป็นสัญลักษณ์ประจำยศ คทาดังกล่าวมักจะฝังเพชรพลอยหรือโลหะมีค่า
ในอดีต บางประเทศใช้ยศจอมพลเป็นตำแหน่งบังคับบัญชาประจำกองพล โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศสเปนและประเทศเม็กซิโก (สเปน: mariscal de campo) ในฝรั่งเศส โปรตุเกส และบราซิล (ฝรั่งเศส: maréchal de camp; โปรตุเกส: marechal de campo) เคยหมายถึง ตำแหน่งผู้บังคับบัญชาประจำกองพลน้อย
สมุดภาพ

ออสเตรเลีย
ฝรั่งเศส
อินเดีย
โปแลนด์
โปรตุเกส
รัสเซีย
สเปน
ไทย
ตุรกี
สหราชอาณาจักร
สมุดภาพ > ยุติบทบาท

จักรวรรดิเยอรมัน
จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
นาซีเยอรมนี
จักรวรรดิญี่ปุ่น
ราชอาณาจักรอิตาลี
เยอรมนีตะวันออก
สหภาพโซเวียต
ดูเพิ่ม

จอมพล (ประเทศไทย)
จอมพลสูงสุด (Generalissimo)
ลองของ

| ลองของ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: ก้องเกียรติ โขมศิริ อรรถ ธรรมตระกูล ยศพงษ์ ผลทรัพย์ พุฒิพงศ์ สายศรีแก้ว อิสรา นาดี เสรี พงศ์นิธิ พาสิทธิ์ บูรณะจันทร์
เขียนบท: ก้องเกียรติ โขมศิริ ยศพงษ์ ผลทรัพย์ อรรถ ธรรมตระกูล
เนื้อเรื่อง: ก้องเกียรติ โขมศิริ พาสิทธิ์ บูรณะจันทร์ ยศพงษ์ ผลทรัพย์
อำนวยการสร้าง: บริษัท ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น จำกัด
นักแสดงนำ: นภคปภา นาคประสิทธิ์ นะโม ทองกำเหนิด หทัยวรรณ งามสุคนธภูษิต ชนิดา สุริยะกำพล อัครินทร์ ศิวพรพิทักษ์ ปวริศร์ วงศ์พานิช กรกช วรมุกสิก
ผู้จัดจำหน่าย: ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น
วันฉาย: 1 ธันวาคม พ.ศ. 2548
ความยาว: 97 นาที
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ทำเงิน: 30 ล้านบาท
ต่อจากนี้: ลองของ 2
ลองของ (อังกฤษ: Art of the Devil) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวสยองขวัญเหนือธรรมชาติ ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2548 กำกับและเขียนบทโดย ก้องเกียรติ โขมศิริ นำแสดงโดย นภคปภา นาคประสิทธิ์, นะโม ทองกำเหนิด, หทัยวรรณ งามสุคนธภูษิต, ชนิดา สุริยะกำพล, อัครินทร์ ศิวพรพิทักษ์, ปวริศร์ วงศ์พานิช, กรกช วรมุกสิก
ในปี พ.ศ. 2563 มีการนำภาพยนตร์ดังกล่าว มาสร้างเป็นซีรีส์ภาคแยก ลองของ ซีรีส์ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องภาพยนตร์ทั้งสองภาค แต่อยู่ในจักรวาลเดียวกันในภาพยนตร์ แต่เป็นยุคปัจจุบันที่เทพสามตาสืบทอดมาสู่กลุ่มวัยรุ่นในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพ จนเกิดเป็นการเล่นของจองเวรแก่กรรมในวัยรุ่นกลุ่มนี้ เปลี่ยนแนวจากแนวสยองขวัญ เป็นแนวสืบสวนสยองขวัญ ฉายทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 โดยมีทั้งสิ้น 8 ตอน โดยค่าย ไฟว์สตาร์ ร่วมกับ มายน์แอทเวิร์คส์
ความสำเร็จของภาพยนตร์ภาคแรก ทำรายได้ 30 ล้านบาท ก่อให้เปิดภาคย้อนอดีตของลองของ สองภาคคือลองของ 2 ที่เล่าเรื่อง 2 ปี ก่อนเหตุการณ์ในภาพยนตร์ และประสบความสำเร็จโดยทำเงิน 44 ล้านบาท ภาคย้อนอดีตในปี พ.ศ.2568 พนอ ที่เล่าเหตุการณ์ตั้งแต่วัยรุ่นของครูพนอ โดยพนอ เป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 3 ที่ประสบความสำเร็จที่สุดในจักรวาล ทำรายได้ 70 ล้านบาท จนประกาศสร้างภาพยนตร์ภาคต่อ พนอ 2 ภาพยนตร์ลำดับที่ 4 ในจักรวาล
เนื้อเรื่อง

เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างเด็กวัยรุ่นทั้ง 6 คน ต๊ะ, ปอ, คิ้ม, แต, นุช และโก้ ซึ่งเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมที่ต่างจังหวัด ปัจจุบันทุกคนแยกย้ายเข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ มหานครแห่งทางเลือกและอนาคตที่ดีกว่า พวกเขามีโอกาสกลับมาพบกันอีกครั้งในช่วงปิดเทอมด้วยการกลับมาเยี่ยม ครูพนอ อดีตครูที่เคยสอนพวกเขาสมัยมัธยมและเป็นแม่เลี้ยงของต๊ะ และเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ในช่วงเวลาค่ำคืนแห่งความน่ากลัวนั้นความลับในอดีตบางอย่างของเพื่อนทั้ง 6 ที่ไม่เคยปริปากบอกกันก็ค่อย ๆ เปิดเผยออกมาพร้อมกับการตายอย่างสุดสยอง
เรื่องราวเกี่ยวพันกับครูพนอ ครูสาวเสน่ห์แรงแม่เลี้ยงของต๊ะ เสน่ห์ของเธอแรงจนชายที่อยู่รอบตัวเธอต่างพากันหลงใหลและทำของใส่เธอเพื่อให้เธอหลงเสน่ห์ เมื่อการโดนของเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีกจนทำให้เธอเสียสติ เธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคนจะเพี้ยนบ้าเหมือนคนโรคจิต ครูพนอพยายามที่จะเอาของออกจากตัวเธอ โดยได้เดินทางไปหาหมอแขกเพื่อทำพิธีให้ด้วยการกินเนื้อสด ๆ ของผู้ที่ทำของใส่เธอ แต่เกิดความผิดพลาดแทนที่ของจะออกจากตัวเธอ มันกลับส่งผลทำให้เธอมีพลังและอำนาจมากขึ้นด้วยเทพสามตา
เธอถลำลึกและกลับกลายเป็นผู้หลงใหลในไสยศาสตร์มนตร์ดำนั้นเสียเองและในค่ำคืนนี้ครูพนอจะใช้มนตร์ดำกับลูกศิษย์ของเธอ และพาพวกเธอเข้าสู่โลกแห่งการชำระแค้นด้วยไสยศาสตร์ สยดสยองเกิดกว่าจินตนาการ และมันจะทำให้คุณเข้าใจถึงความหมายของคำว่า ลองของ ลองดี อวดดี ปากดี ไม่ตายดี!!
นักแสดง

นภคปภา นาคประสิทธิ์ รับบท ครูพนอ
นะโม ทองกำเหนิด รับบท ต๊ะ
หทัยวรรณ งามสุคนธภูษิต รับบท คิ้ม
ชนิดา สุริยะกำพล รับบท นุช
อัครินทร์ ศิวพรพิทักษ์ รับบท ปอ
ปวริศร์ วงศ์พานิช รับบท โก้
กรกช วรมุกสิก รับบท แต
พิเศษ สังข์สุวรรณ รับบท หมอไสยศาสตร์
สมมาตร ไพรหิรัญ รับบท คุณประเวท
ชลัฏ ณ สงขลา รับบท ครูโอฬาร
รางวัล

รางวัล "ดูไม่ดู" กับฉากที่สยองที่สุดในรอบ 10 ปีของวงการหนังไทย จัดขึ้นโดยนิตยสารแฮมเบอร์เกอร์
พระปรมาภิไธย (พระมหากษัตริย์ไทย)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พระปรมาภิไธย (แก้ความกำกวม)
ลายพระหัตถ์พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธย "สมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช สยามินทราธิราช บรมนาถบพิตร" ประทับกำกับด้วยพระราชลัญจกรพระครุฑพ่าห์ในรัชกาลที่ 9 จากหน้าต้นของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2475 ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2495
พระปรมาภิไธย (พระ+ปรม+อภิไธย แปลว่า ชื่ออันประเสริฐยิ่ง) หมายถึง พระนามของพระมหากษัตริย์ราชเจ้า ตามที่จารึกในพระสุพรรณบัฏ หลังจากที่ได้มีพระราชพิธีบรมราชาภิเษกแล้ว ซึ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในสมัยรัชกาลที่ 1 และใช้มาจนถึงพระมหากษัตริย์พระองค์ปัจจุบัน
ธรรมเนียมการเฉลิมพระปรมาภิไธยในราชวงศ์จักรี > แบบแผนพระปรมาภิไธยซึ่งใช้มาแต่เดิม

แต่เดิมนั้นพระมหากษัตริย์ในราชวงศ์จักรีรัชกาลที่ 1-3 นั้น ทรงเฉลิมพระปรมาภิไธยของพระองค์เองโดยขึ้นต้นว่า “สมเด็จพระบรมราชาธิราชรามาธิบดี” และมีสร้อยพระนามเหมือนกันทั้ง 3 รัชกาล ราษฎรจึงต้องสมมตินามแผ่นดินเอาเองเมื่อกล่าวถึงพระมหากษัตริย์แต่ละรัชกาล  ในสมัยรัชกาลที่ 3 ราษฎรได้เรียกนามแผ่นดินรัชกาลที่ 1 ว่า "แผ่นดินต้น" รัชกาลที่ 2 ว่า "แผ่นดินกลาง" รัชกาลที่ 3 ว่า "แผ่นดินนี้" ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 3 ไม่ทรงโปรดการออกนามแผ่นดินดังกล่าว เนื่องจากทรงเกรงว่าต่อไปราษฎรจะเรียกรัชกาลของพระองค์ว่า "แผ่นดินปลาย" หรือ "แผ่นดินสุดท้าย" อันเป็นอัปมงคล จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระพุทธรูปฉลองพระองค์พระมหากษัตริย์สองรัชกาลแรก ประดิษฐานไว้ในพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม องค์หนึ่งถวายพระนามว่า "พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก" อุทิศถวายสมเด็จพระบรมอัยกาธิราชรัชกาลที่ 1 และอีกองค์หนึ่งถวายพระนามว่า "พระพุทธเลิศหล้าสุราไลย" (ต่อมารัชกาลที่ 4 โปรดเกล้าฯ ถวายสร้อยพระนามใหม่ว่า "พระพุทธเลิศหล้านภาไลย") อุทิศถวายสมเด็จพระบรมชนกนาถรัชกาลที่ 2 และโปรดเกล้าฯ ให้เรียกนามแผ่นดินของพระมหากษัตริย์ทั้งสองรัชกาลตามนามพระพุทธรูปทั้งสององค์นี้
ธรรมเนียมการเฉลิมพระปรมาภิไธยในราชวงศ์จักรี > การเปลี่ยนแปลงธรรมเนียม และพระนาม "ปรมินทร-ปรเมนทร"

พระพุทธรูปฉลองพระองค์
พระมหากษัตริย์สองรัชกาลแรกแห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ 
ณ พระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม
พระพุทธเลิศหล้านภาไลย
พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก
ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 4 แห่งราชวงศ์จักรี ทรงมีพระราชดำริว่าพระนามของพระมหากษัตริย์สืบไปภายหน้าควรใช้แตกต่างกันทุกรัชกาล เพื่อไม่ให้เกิดความสับสนในการออกนามแผ่นดินเช่นที่เคยเกิดขึ้นมาแล้ว จึงทรงถวายพระนามแก่สมเด็จพระบูรพกษัตริย์รัชกาลก่อนหน้าพระองค์ทั้งสามรัชกาลดังนี้
รัชกาลที่ 1: พระบาทสมเด็จพระปรโมรุราชามหาจักรีบรมนารถ นเรศวราชวิวัฒนวงศ์ ปฐมพงศาธิราชรามาธิบดินทร์ สยามพิชิตินทรวโรดม บรมนารถบพิตร พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก
รัชกาลที่ 2: พระบาทสมเด็จพระบรมราชพงษเชษฐ มเหศวรสุนทร ไตรเสวตรคชาดิศรมหาสวามินทร์ สยารัษฎินทรวโรดม บรมจักรพรรดิราช พิลาศธาดาราชาธิราช บรมนารถบพิตร พระพุทธเลิศหล้านภาไลย
รัชกาลที่ 3: พระบาทสมเด็จพระปรมาธิวรเสรฐ มหาเจษฎาบดินทร สยามินทรวิโรดม บรมธรรมิกมหาราชาธิราช บรมนารถบพิตร พระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
นอกจากนี้ยังทรงกำหนดหลักการเฉลิมพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์ตามลำดับรัชกาล โดยรัชกาลที่เป็นเลขคี่ให้ใช้คำว่า "ปรมินทร" รัชกาลเลขคู่ให้ใช้คำว่า "ปรเมนทร" เป็นเครื่องหมายสังเกต พระนามพระมหากษัตริย์ไทยตามหลักพระราชนิยมดังกล่าวตั้งแต่รัชกาลที่ 4 เป็นต้นมามีดังนี้
รัชกาลที่ 4: พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหามงกุฎ พระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
รัชกาลที่ 5: ในการพระราชพิธีบรมราชาภิเษกครั้งที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 2411 ทรงเฉลิมพระปรมาภิไธยว่า "พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ พระจุฬาลงกรณ์เกล้าเจ้าอยู่หัว" ต่อมาเมื่อทรงประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษกครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2416 ได้ทรงเฉลิมพระปรมาภิไธยใหม่ว่า พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
รัชกาลที่ 6: พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
รัชกาลที่ 7: พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
รัชกาลที่ 8: พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล ทั้งนี้ ทรงได้รับการเฉลิมพระปรมาภิไธยภายหลังการเสด็จสวรรคตเมื่อ พ.ศ. 2489 ต่อมาได้เฉลิมพระปรมาภิไธยอย่างวิเศษและถวายสร้อยพระนามเพิ่มเติมว่า "พระอัฐมรามาธิบดินทร" เมื่อคราวพระราชพิธีกาญจนาภิเษก พ.ศ. 2539)
รัชกาลที่ 9: พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทั้งนี้ ภายหลังเมื่อพระองค์เสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2559 เอกสารราชการได้กำหนดให้ออกพระนามว่า "พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร" และใช้มาจนกระทั่งมีการเฉลิมพระปรมาภิไธยใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2562