stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รัฐประหาร
รายชื่อผู้นำจากรัฐประหารในปัจจุบัน

ตารางด้านล่างแสดงรายชื่อประเทศและผู้นำที่เข้าสู่อำนาจจากรัฐประหาร และยังคงอยู่ในตำแหน่งในปัจจุบัน
| ตำแหน่ง | ผู้นำจากรัฐประหาร | ผู้นำที่ถูกปลด | ประเทศ | เหตุการณ์ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ประธานาธิบดี | เตโอโดโร โอเบียง อึงเกมา อึมบาโซโก | ฟรันซิสโก มาซิอัส อึงเกมา |  อิเควทอเรียลกินี | รัฐประหารในประเทศอิเควทอเรียลกินี ค.ศ. 1979 | 3 สิงหาคม พ.ศ. 2522 |
| ประธานาธิบดี | โยเวรี มูเซเวนี | ตีโต โอเคลโล |  ยูกันดา | สงครามบุช ยูกันดา | 29 มกราคม พ.ศ. 2529 |
| ประธานาธิบดี | เอมอมาลี ราห์มอน | ราห์มอน นาบีเยฟ |  ทาจิกิสถาน | สงครามกลางเมืองทาจิกิสถาน | 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 |
| ประธานาธิบดี | เดอนี ซาซู-อึนแกโซ | ปาสกัล ลิสซูบา |  คองโก | สงครามกลางเมืองสาธารณรัฐคองโก | 25 ตุลาคม พ.ศ. 2540 |
| ประธานาธิบดี | อับดุลฟัตตาห์ อัสซีซี | มุฮัมมัด มุรซี |  อียิปต์ | รัฐประหารในประเทศอียิปต์ พ.ศ. 2556 | 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 |
| ประธานสภาการเมืองสูงสุด | มะห์ดี อัลมาซัต | อับดราบบูห์ มันซูร์ หะดี |  เยเมน | รัฐประหารในประเทศเยเมน ค.ศ. 2014–2015 | 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 |
| ประธานาธิบดี | เอ็มเมอร์สัน อึมนังกากวา | รอเบิร์ต มูกาบี |  ซิมบับเว | รัฐประหารในประเทศซิมบับเว ค.ศ. 2017 | 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 |
| ประธานสภาเปลี่ยนผ่านอธิปไตย | อับดุลฟัตตาห์ อัลบุรฮาน | อุมัร อัลบะชีร |  ซูดาน | รัฐประหารในประเทศซูดาน ค.ศ. 2019 | 21 สิงหาคม พ.ศ. 2562 |
| ประธานสภาบริหารแห่งรัฐ | มี่นอองไลง์ | อองซานซูจี |  พม่า | รัฐประหารในประเทศพม่า พ.ศ. 2564 | 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 |
| ประธานกรรมการแห่งชาติเพื่อความอยู่รอดของประชาชน | อัสซิมี โกอิตา | บาห์ เอ็นดาอู |  มาลี | รัฐประหารในประเทศมาลี ค.ศ. 2021 | 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 |
| ประธานาธิบดี | ก็อยส์ ซะอีด | ฮิเชม เมชิชิ |  ตูนิเซีย | วิกฤตการการเมืองตูนิเซีย ค.ศ. 2021 | 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 |
| ประธานคณะกรรมการปรองดองและพัฒนาแห่งชาติ | มามาดี ดูมบูยา | อาลฟา กงเด |  กินี | รัฐประหารในประเทศกินี พ.ศ. 2564 | 5 กันยายน พ.ศ. 2564 |
| ประธานขบวนการรักชาติเพื่อการปกป้องและการฟื้นฟู | อิบราฮิม ตราโอเร่ | ปอล-อ็องรี ดามีบา |  บูร์กินาฟาโซ | รัฐประหารในประเทศบูร์กินาฟาโซ กันยายน ค.ศ. 2022 | 30 กันยายน พ.ศ. 2565 |
| ประธานสภาแห่งชาติเพื่อการคุ้มกันบ้านเกิดเมืองนอน | อาบดูราอามาน ชียานี | มุฮัมมัด บาซูม |  ไนเจอร์ | รัฐประหารในประเทศไนเจอร์ พ.ศ. 2566 | 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 |
| หัวหน้าคณะกรรมาธิการเพื่อการเปลี่ยนผ่านและฟื้นฟูรัฐธรรมนูญ | บรีซ โคลแตร์ ออลีกี เงมา | อาลี บองโก ออนดิมบา |  กาบอง | รัฐประหารในประเทศกาบอง พ.ศ. 2566 | 30 สิงหาคม พ.ศ. 2566 |
↑  นาบีเยฟถูกกองทหารบังคับให้ลาออกเมื่อ 7 กันยายน พ.ศ. 2535
↑  หะดีถูกกบฏฮูตีบังคับให้ลาออก
↑  มูกาเบลาออกเมื่อ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
↑  ไม่ใช่ประธานาธิบดี แต่เป็นนายกรัฐมนตรีที่ถูกประธานาธิบดียึดอำนาจ
ดูเพิ่ม

การปฏิวัติ
กบฏ
รัฐประหารในประเทศไทย
การถ่ายโอนอำนาจอย่างสันติ
บรรณานุกรม

Luttwak, Edward (1979) Coup d'État: A Practical Handbook. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-17547-1.
De Bruin, Erica (2020) How to Prevent Coups d'État. Cornell University Press.
Schiel, R., Powell, J., & Faulkner, C. (2020). "Mutiny in Africa, 1950–2018". Conflict Management and Peace Science.
Singh, Naunihal. (2014) Seizing Power: The Strategic Logic of Military Coups. Johns Hopkins University Press.
Malaparte, Curzio (1931). Technique du Coup d'État (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Éditions Grasset.
Finer, S.E. (1962). The Man on Horseback: The Role of the Military in Politics. London: Pall Mall Press. p. 98.
Goodspeed, D. J. (1962). Six Coups d'État. New-York: Viking Press Inc.
Connor, Ken; Hebditch, David (2008). How to Stage a Military Coup: From Planning to Execution. Pen and Sword Books Ltd. ISBN 978-1-84832-503-6.
McGowan, Patrick J. (2016). "Coups and Conflict in West Africa, 1955–2004". Armed Forces & Society. 32: 5–23. doi:10.1177/0095327X05277885. S2CID 144318327.
McGowan, Patrick J. (2016). "Coups and Conflict in West Africa, 1955–2004". Armed Forces & Society. 32 (2): 234–253. doi:10.1177/0095327X05277886. S2CID 144602647.
Beeson, Mark (2008). "Civil–Military Relations in Indonesia and the Philippines". Armed Forces & Society. 34 (3): 474–490. doi:10.1177/0095327X07303607. S2CID 144520194.
n'Diaye, Boubacar (2016). "How Not to Institutionalize Civilian Control: Kenya's Coup Prevention Strategies, 1964–1997". Armed Forces & Society. 28 (4): 619–640. doi:10.1177/0095327X0202800406. S2CID 145783304.
แหล่งข้อมูลอื่น

นิยามแบบพจนานุกรมของ รัฐประหาร ที่วิกิพจนานุกรม
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Coups d'état
John J. Chin, David B. Carter & Joseph G. Wright. ชุดข้อมูลของความพยายามรัฐประหารทั้งจากกองทัพและไม่ใช่จากกองทัพในทั่วโลกนับตั้งแต่ปี 1946
Powell, Jonathan & Clayton Thyne. Global Instances of Coups from 1950–Present via Archive.org.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  IdRef
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ

| พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ |
| --- | --- |
พระราชวรวงศ์เธอ ชั้น 5 พระองค์เจ้าชั้นโท
พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ (ด้านหลัง) กับพระองค์เจ้าเทวีวิไลยวรรณ (ด้านหน้า)
ประสูติ: 17 ธันวาคม พ.ศ. 2414
สิ้นพระชนม์: 9 เมษายน พ.ศ. 2471 (56 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ
พระมารดา: จอมมารดาปุ้ย
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ (17 ธันวาคม พ.ศ. 2414 — 9 เมษายน พ.ศ. 2471) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 11 ในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ประสูติแต่จอมมารดาปุ้ย
พระประวัติ

พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 11 ในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ประสูติแต่จอมมารดาปุ้ย (ธิดาพระยาพระราม (แสง) กับท่านปุก) เมื่อวันอังคารที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2414
ในสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อปี พ.ศ. 2435 พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ ทรงเข้าเป็นสามัญสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณในพระบรมมหาราชวัง และประทานเงินบำรุงปีละ 20 บาทเป็นประจำทุกปี ปรากฏความใน วชิรญาณวิเศษ ว่า
"...คราวประชุมครั้งที่ ๓ พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้าอรุณวดี อุปนายก ทรงนำ พระเจ้าบวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าดวงประภา ภาคินีสมาชิก ทรงรับรอง ๑๔ พระบวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญญพรรณ์ เปนภาคินีสมาชิก ๑๕ พระบวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าอับศรศรีราชกานดา เปนภาคินีสมาชิก ได้ลงชื่อส่งเงินแล้ว วันที่ ๒ พฤศจิกายน ร,ศก ๑๑๑ ท่านสมาชิกทั้งปวงจงทราบว่า บรรดาท่านที่ได้กล่าวนามแลพระนามมาแล้วนี้ นับว่าเปนสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณ ตั้งแต่วันที่ได้มาลงนามแลพระนาม ซึ่งได้กล่าวมาแล้วข้างต้นนั้น เปนต้นไป..."
และ
"...ตั้งแต่วันที่ ๕ จนถึงวันที่ ๑๑ มกราคม รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๒ ในระหว่าง ๗ วันนี้ ท่านสมาชิกได้มายังหอพระสมุดวชิรญาณ ๒๒ ท่าน ได้ลงชื่อ ๓๙ ครั้ง แลหนังสือที่ได้ให้ยืม ๔๕ ครั้ง แลสมาชิกได้นำเงินค่าเกมบิลเลียดมาส่ง ๕ ท่าน รวมเปนเงิน ๙๕ บาท ๑๖ อัฐ สมาชิกได้นำเงินบำรุงหอพระสมุดวชิรญาณจำนวนปีที่ ๑๓ มาส่งยังหอพระสมุดวชิรญาณ เปนเงินรายละ ๒๐ บาท ดังจะมีรายพระนามแลนามแจ้งต่อไปนี้ คือ... พระบวรวงษ์เธอ  พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญญพรรณ์ ๑..."
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ ประชวรพระโรคอัมพาตมาช้านาน สิ้นพระชนม์ที่พระตำหนักในพระบรมมหาราชวัง ในสมัยรัชกาลที่ 7 เมื่อวันจันทร์ที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2471 พระชนมายุนับปีได้ 57 พรรษา พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระนริศรานุวัดติวงศ์ เสด็จเป็นประธานในการพระราชทานน้ำหลวงสรงพระศพ กับทั้งรับพระศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์มีกำหนดเวลา 15 วัน พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2473
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

พระบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ (17 ธันวาคม พ.ศ. 2414 — 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454)
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 — 9 เมษายน พ.ศ. 2471)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2451 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายใน)
แจ็ก วิลเชียร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 วิลเชียร์ในปี 2019
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  แจ็ก แอนดรูว์ แกร์รี วิลเชียร์
วันเกิด:   (1992-01-01) 1 มกราคม ค.ศ. 1992 (32 ปี)
สถานที่เกิด:  สตีเวนิจ, อังกฤษ
ส่วนสูง:  5 ft 8 in (1.72 m)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
สโมสรเยาวชน
2001:  ลูตันทาวน์
2001–2008:  อาร์เซนอล
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2008–2018 |  อาร์เซนอล |  125 |  (7) |
| 2010 |  → โบลตันวอนเดอเรอส์ (ยืมตัว) |  14 |  (1) |
| 2016–2017 |  → บอร์นมัท (ยืมตัว) |  27 |  (0) |
| 2018–2020 |  เวสต์แฮมยูไนเต็ด |  16 |  (0) |
| 2021 |  บอร์นมัท |  14 |  (1) |
| 2022 |  AGF |  14 |  (0) |
| รวม |   |  210 |  (9) |
ทีมชาติ
| 2006–2007 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 16 ปี |  2 |  (0) |
| 2007–2009 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 17 ปี |  9 |  (0) |
| 2009 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 19 ปี |  1 |  (0) |
| 2009 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 21 ปี |  7 |  (0) |
| 2010–2016 |  อังกฤษ |  34 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
แจ็ก แอนดรูว์ แกร์รี วิลเชียร์ (อังกฤษ: Jack Andrew Garry Wilshere; เกิด 1 มกราคม ค.ศ. 1992) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ที่เล่นในตำแหน่งกองกลาง ปัจจุบันเป็นหัวหน้าฝึกสอนให้แก่อาร์เซนอล U18
ชีวิตช่วงแรก

วิลเชียร์เกิดที่เมืองสตีเวนิจ ฮาร์ทฟอร์ดเชอร์ ปัจจุบันอยู่ที่เมือง ฮิตชิน ฮาร์ทฟอร์ดเชอร์ เขาเติบโตขึ้นที่เมืองฮิตชิน เข้าเรียนโรงเรียนประถมที่ไวต์ฮิล และโรงเรียนเดอะไพรออรี เขาเป็นกัปตันทีมฟุตบอลของเดอะไพรออรี ในชัยชนะเคาน์ตีคัปและดิสทริกคัป ตั้งแต่ชั้นเกรด 7 ถึง เกรด 10 (ราว ม.1-5) และยังเล่นกับฟุตบอลทีมชาติอายุไม่เกิน 15 ปี ตั้งแต่ชั้นเกรด 8 (ม.2) โดยร่วมเล่นกับเจค อาร์เจนต์-มาร์ตินและแจ็ก ลีฟส์ แห่งเลย์ตันโอเรียนต์
ระดับอาชีพ > ทีมเยาวชนและทีมสำรอง

วิลเชียร์ได้เข้าร่วมกับสถาบันสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล เมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2001 ขณะที่อายุได้ 9 ปี หลังจากที่เข้ร่วมเล่นกับสโมสรฟุตบอลลูตันทาวน์เป็นเวลา 2 เดือน และเมื่ออายุ 15 ปี เขาเป็นกัปตันทีมอายุไม่เกิน 16 ปี และยังเล่นบางนัดในทีมอายุไม่เกิน 18 ปี ในฤดูร้อนปี ค.ศ. 2007 วิลเชียร์เป็นส่วนหนึ่งของทีมชนะเลิศแชมเปียนส์ยูทคัป ต่อมาโค้ชของสถาบันสโมสร สตีฟ เบาลด์ ได้ให้เขาเริ่มเล่นกับทีมอายุไม่เกิน 18 ปี ครั้งแรกโดยแข่งกับสโมสรฟุตบอลเชลซี อายุไม่เกิน 18 ปี เขาทำประตูแรกในการแข่งกับสโมสรฟุตบอลแอสตันวิลลา อายุไม่เกิน 18 ปี ในชัยชนะ  4–1 จากนั้นยิงแฮตทริก ในการแข่งกับสโมสรฟุตบอลวัตฟอร์ตอายุไม่เกิน 18 ปี ได้ทำให้ทีมชนะในแอคาเดมีกรุ๊ปเอ จบฤดูกาลกับทีมอายุไม่เกิน 18 ปี เขาทำประตู 13 ประตู ในการลงแข่งขัน 18 นัด เมื่อเขาอายุเพียง 15 ปีเท่านั้น
เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 เขาลงแข่งเปิดตัวในฐานะทีมสำรองอาร์เซนอล เมื่ออายุ 16 ปี โดยแข่งกับเรดดิง วิลเชียร์ทำประตูให้กับการแข่งขันที่อาร์เซนอลได้ประตูเดียว สุดท้ายคือผลเสมอ เขาทำประตูในนัดแข่งกับทีมสำรองของเวสต์แฮมในเดือนมีนาคม โดยยิงบอลโค้งเข้าไปในกรอบประตูบน ซึ่งอาร์แซน แวงแกร์ได้จับตามองดูอยู่ เขาทำประตู 2 ประตูและช่วยส่งทำประตู 2 ประตู ในการลงแข่งเพียง 3 ครั้งให้กับทีมสำรองในปลายฤดูกาล 2007-08 เขาลงเล่นในทีมชุดอายุไม่เกิน 16 ปี นำชัยชนะในถ้วยอะตาแลนตาคัป และได้ตำแหน่งผู้เล่นแห่งการแข่งขันครั้งนี้ไปด้วย เขามีบทบาทสำคัญในการแข่งขันของอาร์เซนอล ในชุดเอฟเอฟยูทคัป 2009 โดยทำประตูในรอบรองชนะเลิศ และทำให้เขาเป็นผู้เล่นแห่งนัด ในการแข่งขันครั้งแรกกับลิเวอร์พูล เขาช่วยทำประตู 2 ประตูและยังทำประตูได้อีก
ระดับอาชีพ > ฤดูกาล 2008–09

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2008 วิลเชียร์ได้รับเลือกให้เล่นให้ทีมชุดใหญ่ ในนัดกระชับมิตรก่อนเปิดฤดูกาล เขาเล่นเปิดตัวในทีมแรกโดยแข่งกับสโมสรฟุตบอลบาร์เนต ลงแทนที่เฮนรี ลันส์บูรี ในครึ่งหลัง ช่วงส่งลูกให้เจย์ ซิมป์สัน ยิง วิลเชียร์ทำ 2 ประตูแรกในนัดที่อาร์เซนอลชนะ บัวร์เกินลันท์ XI ไป 10–2 และอีกครั้งในสองวันต่อมาในนัดกระชับมิตร แข่งกับสตุตการ์ต
ผู้จัดการทีมอาร์เซนอล อาร์แซน แวงแกร์ ให้โอกาสวิลเชียร์ลงแข่งในทีมแรก ในการเป็นผู้เล่นในฤดูกาล 2008–09 โดยเขาได้ใส่เสื้อเบอร์ 19 ซึ่งเขาใส่เบอร์นี้มาจนถึง ณ วันนี้ เขาลงแข่งครั้งแรกในพรีเมียร์ลีก โดยแข่งกับสโมสรฟุตบอลแบล็กเบิร์นโรเวิร์ส ที่อีวูดพาร์ก ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 ลงแข่งแทนการเปลี่ยนตัวโรบิน ฟาน เพอร์ซี ในนาทีที่ 84 ด้วยอายุ 16 ปี กับอีก 256 วัน ทำให้เขาเป็นผู้เล่นอาร์เซนอลที่อายุน้อยที่สุดในการลงแข่งครั้งแรก โดยสถิติก่อนหน้านี้เป็นของ เซสก์ ฟาเบรกัส หลังจากนั้น 10 วัน เมื่อวันที่ 23 กันยายน วิลเชียร์ทำประตูแรกให้กับอาร์เซนอลในชัยชนะ 6–0 เหนือสโมสรฟุตบอลเชฟฟิลด์ยูไนเต็ด ในฟุตบอลลีกคัป เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 วิลเชียร์ลงเปลี่ยนตัวแทนในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ในนัดเจอกับสโมสรฟุตบอลดีนาโมเคียฟ (Dynamo Kyiv) กลายเป็นผู้เล่นอายุ 16 ปี คนที่ 5 ที่ได้ลงแข่งในแชมเปียนส์ลีก ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2009 วิลเชียร์เซ็นสัญญาฟุตบอลอาชีพครั้งแรก โดยสัญญาถึงเดือนกรกฎาคม ในปีนั้น
ระดับอาชีพ > ฤดูกาล 2009–10

ในช่วงระหว่างเตรียมตัวสำหรับฤดูกาล 2009–10 วิลเชียร์ทำประตู 2 ครั้งและได้รับรางวัลผู้เล่นแห่งนัดให้กับอาร์เซนอล ในนัดกระชับมิตรในเอมิเรตส์คัป เมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2009 เขาลงเล่นกับอาร์เซนอล ในชัยชนะเหนือสโมสรฟุตบอลเวสต์บรอมมิชอัลเบียน ในลีกคัป 2–0 โดยในนาทีที่ 37 เกิดข้อพิพาทระหว่างเขากับเจโรม โทมัส โดยโทมัสผัสหน้าของวิลเชียร์ และได้รับใบแดงไป
ระดับอาชีพ > ฤดูกาล 2009–10 > ยืมตัวไปโบลตันวันเดอเริร์ส

ในวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 2010 วิลเชียร์ได้แข่งในพรีเมียร์ลีก ร่วมกับสโมสรฟุตบอลโบลตันวันเดอเริร์ส ในการยืมตัวไปจนจบฤดูกาล 2009–10 เขาลงแข่งในลีกครั้งแรกโดยเป็นทีมเยือน แข่งกับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ และทำประตูแรกให้กับโบลตัน เป็นประตูแรกในพรีเมียร์ลีกของเขา และวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 2010 ชนะสโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ด 2–1 เขาสร้างความประทับใจให้กับทีมโบลตัน และทางโบลตันพยายามที่จะเซ็นสัญญายืมตัวเขาอีกฤดูกาล แต่ก็ไม่สำเร็จ
ระดับอาชีพ > ฤดูกาล 2010–11

ในฤดูกาล 2010–11 ถือเป็นฤดูกาลแจ้งเกิดของวิลเชียร์ เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2010 วิลเชียร์เริ่มเล่นในนัดพรีเมียร์ลีกครั้งแรกกับอาร์เซนอล โดยพบกับลิเวอร์พูล ที่สนามแอนฟิลด์ ในสุดสัปดาห์ถัดมาแข่งกับสโมสรฟุตบอลแบล็กพูล โดยเขาเป็นคนช่วยจ่ายลูกยิงประตู เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2010 วิลเชียร์ลงการแข่งขันในแชมเปียนส์ลีกครั้งแรก ได้ช่วยจ่ายลูกยิงและมีผลงานการเล่นที่น่าประทับใจ วิลเชียร์ได้เป็นผู้เล่นอาร์เซนอลแห่งเดือนกันยายน ค.ศ. 2010 เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2010 วิลเชียร์ได้ใบแดงครั้งแรกในเกมพรีเมียร์ลีก ในนัดเจอกับสโมสรฟุตบอลเบอร์มิงแฮมซิตี จากการปะทะกับนีกอลา ซีกิช
เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 2010 วิลเชียร์ทำประตูแรกในแชมเปียนส์ลีก โดยชิปข้าม อันดรีย์ ปีอาตอฟ (Andriy Pyatov) ที่สนามเอมิเรตส์สเตเดียม ในรอบแบ่งกลุ่มที่เจอกับสโมสรฟุตบอลชาคห์ตาร์โดเนตสค์ ชนะไป 5-1 เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 วิลเชียร์ได้เซ็นสัญญาระยะยาวฉบับใหม่ เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 วิลเชียร์ทำประตูแรกในพรีเมียร์ลีก ในนัดอาร์เซนอลพบสโมสรฟุตบอลแอสตันวิลลา ชนะไป 4–2 วิลเชียร์ได้รับคำชมในผลงานที่แข่งกับสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา โดยทีมชนะไป 2-1  ในนัดนี้เขาส่งผ่าน 93.5% โดย 91% เกิดขึ้นใน 1 ใน 3 ส่วนของสนาม ในแดนคู่แข่ง ผู้จัดการทีมอาร์เซนอลอาร์แซน แวงแกร์ พูดถึงผลงานครั้งนี้ของเขาว่า "โดดเด่น" ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2011 วิลเชียร์ได้รับรางวัลผู้เล่นดาวรุ่งแห่งปีจากสมาคมนักฟุตบอลอาชีพ และยังอยู่ในรายชื่อทีมแห่งปีของฤดูกาล 2011 ของสมาคมนักฟุตบอลอาชีพ ร่วมกับเพื่อนร่วมทีมอื่นของอาร์เซนอล ซาเมียร์ นาสรีและบาการี ซาญา
ระดับอาชีพ > ฤดูกาล 2016–17

ในช่วงต้นฤดูกาล 2016–17 ก่อนการปิดการซื้อขายแลกเปลี่ยนตัวผู้เล่นในรอบแรก วิลเชียร์ได้ย้ายไปยังบอร์นมัท สโมสรในระดับเล็กกว่าในพรีเมียร์ลีกเช่นเดียวกัน ในแบบยืมตัว เนื่องจากฤดูกาลก่อนหน้านั้น วิลเชียร์ได้รับบาดเจ็บแทบจะไม่ได้ลงเล่นเกือบทั้งฤดูกาล แม้ว่าจะติดทีมชาติไปเล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 ก็ตาม แต่เรื่องนี้ก็ทำให้เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์มาก กอรปกับอาร์เซนอลได้ซื้อตัวเล่นกองกลางเข้ามาเพิ่ม เช่น โมฮัมหมัด เอลเนนี หรือกรานิต จากา ทำให้ต้องเสียตำแหน่งตัวจริงไป โดยมีสโมสรต่าง ๆ ตัวการตัววิลเชียร์มากถึง 21 สโมสร
รูปแบบการเล่น

วิลเชียร์เป็นนักฟุตบอล ที่เลื่องชื่อในด้านการส่งผ่านบอล การเลี้ยงลูก วิสัยทัศน์ การเคลื่อนไหวและการเล่นรวมกัน โอเวน คอยล์ ผู้จัดการทีมโบลตันวันเดอเรอร์ส ในช่วงการยืมตัวอยู่ในโบลตัน ชื่นชมความสามารถเขาว่า "หยุดฝ่ายตรงข้ามที่ครองลูกและสามารถเอามาได้" ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้สูง เขายังได้ถูกเปรียบเทียบกับอดีตนักฟุตบอลอังกฤษ พอล แกสคอยน์ ในด้านคุณลักษณะการเล่นกองกลาง อย่างไรก็ตาม หัวหน้าฝ่ายพัฒนาเยาวชนของอาร์เซนอล เลียม เบรดี กล่าวว่า วิลเชียร์มีปัญหาในการควบคุมอารมณ์ในช่วงต้นของอาชีพ
วิลเชียร์เล่นในหลาย ๆ ตำแหน่ง อย่างเช่น กองกลางตัวรุก ปีก และควบคุมช่องว่างระหว่างกองหลังและกองกลาง เขาเกือบเล่นในทุกตำแหน่งที่ว่านี้ในฤดูกาล 2010-11 แวงแกร์ยังกล่าวว่า "เขาเป็นผู้เล่นที่ทั้งรุกและรับ มากกว่าการเป็นกองกลางเฉย ๆ"
การแข่งขันระหว่างประเทศ

ตั้งแต่ ค.ศ. 2006 ฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ ได้เลือกวิลเชียร์เพื่อเล่นให้กับทีมชาติ ในช่วงอายุของเขา โดยวิลเชียร์ในขณะที่อายุ 14 ปี ในลงเล่นให้กับฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ อายุไม่เกิน 16 ปี ในการแข่งวิกตอรีชีลด์ ในปี ค.ศ. 2006 เมื่ออายุ 15 ปี เขาลงเล่นให้กับฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ อายุไม่เกิน 17 ปี จากนั้นมีชื่อในทีมฟุตบอลชิงแชมป์ยุโรป อายุไม่เกิน 17 ปี ในปี 2009 ลงเล่นใน 2 นัดแรก เป็นตัวหลักในการกดดันในเกมที่ 2 ที่แข่งกับเยอรมนี ก่อนที่จะออกไปหลังจากบาดเจ็บ ทำให้เขาอดลงเล่นในนัดสุดท้าย หลังจากการแข่งขันนี้ ทำให้เขาอยู่ในรายชื่อ 10 ดาวรุ่งแห่งการแข่งขันนี้
เขายังได้รับคำชมจากผู้จัดการทีมชาติอังกฤษฟาบีโอ กาเปลโล ที่แสดงให้เห็นว่า เขามีโอกาสที่จะลงเป็นกองกลางในทีมผู้เล่นฟุตบอลโลก 2010 แต่ก็พลาดไป เขายังเป็นตัวสำรองในทีมชาติอังกฤษอายุไม่เกิน 21 ปี โดยลงแข่งครั้งแรกในนัดเจอกับเนเธอร์แลนด์
เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2010 เขาถูกเรียกตัวในทีมชุดใหญ่เป็นครั้งแรก ในนัดกระชับมิตร เจอกับฟุตบอลทีมชาติฮังการี เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม เขาลงแข่งครั้งแรกในฐานะตัวแทนทีมชาติอังกฤษเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2010 ในนาทีที่ 83 โดยลงแทนสตีเวน เจอร์ราด ในนัดเจอกับฮังการี และทำให้เขาเป็นผู้เล่นทีมชาติอังกฤษที่อายุน้อยที่สุด อันดับ 10
เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 เขาลงเป็นตัวจริงลงสนามครั้งแรกให้กับทีมชาติอังกฤษ ในนัดกระชับมิตรเจอกับฟุตบอลทีมชาติเดนมาร์ก เขาสร้างความประทับใจถึงแม้ว่าจะเล่นในตำแหน่งไม่คุ้นเคย กับกองหลัง และได้คำชมจากฟาบีโอ กาเปลโล
ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 รอบคัดเลือก ระหว่าง สโลเวเนีย กับ อังกฤษ วิลเชียร์สามารถทำประตูแรกให้กับทีมชาติได้ และยิงได้ถึง 2 ลูก ด้วยลูกยิงไกลในนาทีที่ 57 และ 74 ผลโดยรวมอังกฤษเป็นฝ่ายเอาชนะไป 3-2 ประตู ซึ่งนัดนี้ทำให้วิลเชียร์ได้รับเสียงชื่นชมเป็นอย่างมาก
ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 รอบสุดท้ายที่ฝรั่งเศส รอย ฮอดจ์สัน ผู้จัดการทีมชาติอังกฤษได้เลือกตัววิลเชียร์ติดทีมชาติไปด้วย ทั้งที่ในฤดูกาลที่ผ่านมา วิลเชียร์เจ็บแทบทั้งฤดูกาลและได้ลงเล่นให้อาร์เซนอลเพียงแค่ 3 นัด (คิดเป็นเวลา 141 นาที) เท่านั้น ซึ่งเรื่องนี้ทำให้ฮอดจ์สันถูกวิจารณ์อย่างมาก และเมื่ออังกฤษตกรอบ 16 ทีมสุดท้าย ฮอดจ์สันก็ได้ลาออกไปเพื่อแสดงความรับผิดชอบ
สถิติ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> นัด | ลีก> ประตู | ลีก> ช่วยจ่ายยิงประตู | เอฟเอคัป> นัด | เอฟเอคัป> ประตู | เอฟเอคัป> ช่วยจ่ายยิงประตู | ลีกคัป> นัด | ลีกคัป> ประตู | ลีกคัป> ช่วยจ่ายยิงประตู | ยูโรป> นัด | ยูโรป> ประตู | ยูโรป> ช่วยจ่ายยิงประตู | รวม> นัด | รวม> ประตู | รวม> ช่วยจ่ายยิงประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อาร์เซนอล | 2008–09 | 1 | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 | 3 | 1 | 1 | 2 | 0 | 0 | 8 | 1 | 1 |
| อาร์เซนอล | 2009–10 | 1 | 0 | 0 | 1 | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 | 3 | 0 | 0 | 7 | 0 | 0 |
| โบลตันวอนเดอเรอส์ (ยืมตัว) | 2009–10 | 14 | 1 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 14 | 1 | 1 |
| อาร์เซนอล | 2010–11 | 27 | 1 | 2 | 2 | 0 | 0 | 4 | 0 | 3 | 7 | 1 | 3 | 40 | 2 | 8 |
| อาร์เซนอล | 2011-12 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| อาร์เซนอล | 2012-13 | 25 | 0 | 0 | 4 | 1 | 0 | 1 | 0 | 0 | 3 | 1 | 0 | 33 | 2 | 0 |
| รวม (อาร์เซนอล) | รวม (อาร์เซนอล) | 29 | 1 | 2 | 5 | 0 | 0 | 9 | 1 | 4 | 12 | 1 | 3 | 55 | 3 | 9 |
| รวมตลอดทั้งอาชีพ | รวมตลอดทั้งอาชีพ | 43 | 2 | 3 | 5 | 0 | 0 | 9 | 1 | 4 | 12 | 1 | 3 | 69 | 4 | 129 |
สถิติ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | สโมสร | ปี | นัด | ประตู | ช่วยจ่ายยิงประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| England | Arsenal | 2010 | 0 (1) | 0 | 0 |
| England | Arsenal | 2011 | 3 (0) | 0 | 0 |
| Total | Total | Total | 3 (1) | 0 | 0 |
ชีวิตส่วนตัว

เมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2011 แฟนสาวของเขาลอเรน นีล ให้กำเนิดบุตรชาย โดยตั้งชื่อว่า อาร์ชี แจ็ก วิลเชียร์ โดยเกิดเมื่อเวลา 15.06 น. (เวลาสหราชอาณาจักร) น้ำหนักตัว 7 ปอนด์ 11 ออนซ์
เกียรติประวัติ > อาร์เซนอล

ชนะเลิศ:
พรีเมียร์แอคะเดมีลีก: 2008–09
เอฟเอยูทคัป: 2008–09
เอฟเอคัพ: 2014
รองชนะเลิศ:
ลีกคัป: 2010-11
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

ชนะเลิศ:
วิกตอรีชีลด์: 2006, 2007
เกียรติประวัติ > ส่วนตัว

นักฟุตบอลดาวรุ่งยอดเยี่ยมของพีเอฟเอ: 2010–11
ทีมยอดเยี่ยมแห่งปีของพีเอฟเอ: 2010–11
แหล่งข้อมูลอื่น

Jack Wilshere profile at Arsenal.com
สถิติของ Jack Wilshere ที่ Soccerbase
ESPNsoccernet profile เก็บถาวร 2010-05-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แจ็ก วิลเชียร์ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลบอร์นมัท  |
| --- | --- |
 1 บอรุค  2 ฟรานซิส  3 S. Cook  4 กอสลิง  5 อาเก  6 Surman  7 King  8 Lerma  9 Solanke  10 ไอบ์  11 Daniels  12 Ramsdale  13 ค. วิลสัน  14 Groeneveld  15 A. Smith  16 ล. คุก  17 Stacey  19 Stanislas  20 Brooks  21 Rico  22 H. Wilson  24 Fraser  25 Simpson  26 Kelly  28 Taylor  29 Billing  33 Mepham  42 Travers  44 Surridge  53 Kilkenny  ผู้จัดการ:  พาร์กเกอร์ 
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอังกฤษ – ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 ฮาร์ต  2 จอห์นสัน  3 เบนส์  4 เจอร์ราร์ด (c)  5 เคฮิลล์  6 แจกีเอลกา  7 วิลเชียร์  8 แลมพาร์ด  9 สเตอร์ริดจ์  10 รูนีย์  11 เวลเบก  12 สมอลลิง  13 ฟอสเตอร์  14 เฮนเดอร์สัน  15 ออกซ์เลด-เชมเบอร์ลิน  16 โจนส์  17 มิลเนอร์  18 แลมเบิร์ต  19 สเตอร์ลิง  20 ลัลลานา  21 บาร์กลีย์  22 ฟอร์สเตอร์  23 ชอว์  ผู้ฝึกสอน: ฮอดจ์สัน  |  1 ฮาร์ต  2 จอห์นสัน  3 เบนส์  4 เจอร์ราร์ด (c)  5 เคฮิลล์  6 แจกีเอลกา  7 วิลเชียร์  8 แลมพาร์ด  9 สเตอร์ริดจ์  10 รูนีย์  11 เวลเบก  12 สมอลลิง  13 ฟอสเตอร์  14 เฮนเดอร์สัน  15 ออกซ์เลด-เชมเบอร์ลิน  16 โจนส์  17 มิลเนอร์  18 แลมเบิร์ต  19 สเตอร์ลิง  20 ลัลลานา  21 บาร์กลีย์  22 ฟอร์สเตอร์  23 ชอว์  ผู้ฝึกสอน: ฮอดจ์สัน  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอังกฤษ – ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 |
| --- | --- | --- |
|  1 ฮาร์ต  2 วอล์กเกอร์  3 โรส  4 มิลเนอร์  5 เคฮิลล์  6 สมอลลิง  7 สเตอร์ลิง  8 ลัลลานา  9 เคน  10 รูนีย์ (c)  11 วาร์ดี  12 ไคลน์  13 ฟอร์สเตอร์  14 เฮนเดอร์สัน  15 สเตอร์ริดจ์  16 สโตนส์  17 ไดเออร์  18 วิลเชียร์  19 บาร์กลีย์  20 แอลลี  21 เบอร์ทรันด์  22 แรชฟอร์ด  23 ฮีตัน  ผู้ฝึกสอน: ฮอดจ์สัน  |  1 ฮาร์ต  2 วอล์กเกอร์  3 โรส  4 มิลเนอร์  5 เคฮิลล์  6 สมอลลิง  7 สเตอร์ลิง  8 ลัลลานา  9 เคน  10 รูนีย์ (c)  11 วาร์ดี  12 ไคลน์  13 ฟอร์สเตอร์  14 เฮนเดอร์สัน  15 สเตอร์ริดจ์  16 สโตนส์  17 ไดเออร์  18 วิลเชียร์  19 บาร์กลีย์  20 แอลลี  21 เบอร์ทรันด์  22 แรชฟอร์ด  23 ฮีตัน  ผู้ฝึกสอน: ฮอดจ์สัน  |  |
วิลเชียร์กำลังอุ่นเครื่อง ก่อนลงแข่งกับ  เวสตบรอมมิชอัลเบียน
วิลเชียร์ในนัดเจอกับเบอร์มิงแฮมซิตี เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2010
วิลเชียร์และบ็อบบี ซาโมรา ในนัดเปิดตัวกับฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ ในนัดแข่งกับฟุตบอลทีมชาติฮังการี เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2010
ปัญจมการ

คณจักร, นูรปุระ หิมาจัลประเทศ ป. 1790
ปัญจมการ (อักษรโรมัน: Panchamakara) หรือ ปัญจตัตตวะ (อักษรโรมัน: Panchatattva) เป็นคำในทางตันตระสำหรับองค์ประกอบห้าประการที่ใช้ในการปฏิบัติทางตันตระ ประกอบด้วย มัทยะ (madya, สุรา), มางสะ (māṃsa, เนื้อสัตว์), มัตสยะ (matsya, ปลา), มุทรา (mudrā, ธัญพืช) และ เมถุน (maithuna, เพศสสัมพันธ์) องค์ประกอบเหล่านี้มีปฏิบัติตามตัวอักษรเฉพาะในกลุ่มตันตระฝ่ายซ้าย (วามาจาระ) ในขณะที่ตันตระฝ่ายขวา (ทักษิณาจาระ) ต่อต้านแนวคิดเช่นนั้น ตันตระฝ่ายขวาตีความปัญจมการในเชิงสัญลักษณ์และเชิงอุปมา
เคนนี แดลกลีช

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เคนเนท แมทีสัน แดลกลีช
วันเกิด:   (1951-03-04) 4 มีนาคม ค.ศ. 1951 (73 ปี)
สถานที่เกิด:  กลาสโกว์ สกอตแลนด์
ส่วนสูง:  1.73 m (5 ft 8 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า, ผู้จัดการทีม
สโมสรเยาวชน
1967–1968:  คัมเบอร์นอลด์ยูไนเต็ด
1967–1969:  เซลติก
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1969–1977 |  เซลติก |  204 |  (112) |
| 1977–1990 |  ลิเวอร์พูล |  355 |  (118) |
| รวม |   |  559 |  (230) |
ทีมชาติ
| 1971–1986 |  สกอตแลนด์ |  102 |  (30) |
จัดการทีม
1985–1991:  ลิเวอร์พูล
1991–1995:  แบล็กเบิร์นโรเวอส์
1997–1998:  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด
2000:  เซลติก
2011–2012:  ลิเวอร์พูล
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เซอร์ เคนเนท แมทีสัน "เคนนี" แดลกลีช (อังกฤษ: Sir Kenneth Mathieson "Kenny" Dalglish, เกิด 4 มีนาคม 1951) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพและผู้จัดการทีมชาวสก็อต เขาได้รับการยกย่องว่าเป็น 1 ในผู้เล่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล เช่นเดียวกับเป็น 1 ในผู้เล่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลของลิเวอร์พูลและอังกฤษ ตลอดอาชีพของเขา เขาลงเล่นให้เซลติก 338 นัดและลิเวอร์พูล 515 นัดโดยเล่นในตำแหน่งกองหน้าและลงเล่นให้ทีมชาติสกอตแลนด์ 102 นัดยิงได้ 30 ประตูซึ่งถือเป็นสถิติร่วมด้วย แดลกลีชคว้ารางวัล Ballon d'Or Silver Award ในปี 1983, นักฟุตบอลยอดเยี่ยมของพีเอฟเอ ในปีเดียวกัน และนักฟุตบอลแห่งปีของสมาคมผู้สื่อข่าวฟุตบอล ในปี 1979 และ 1983