stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รพีภัทร เอกพันธ์กุล
รางวัลที่ได้รับ

รางวัลดัชชี่บอย ปี2544
รางวัลศิลปินส่งเสริมการเรียนรู้ของชาติ ประจำปี2548 ของสำนักงานคณะกรรมการโครงการห้องสมุดเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา
รางวัลพระราชทานเทพทอง ครั้งที่ 14 ประจำปี 2556 ณ ศาลาสหทัยสมาคม ในพระบรมมหาราชวัง
รางวัลพุทธธรรมสภา ประจำปี2014 เนื่องในวันส่งเสริมพระพุทธศาสนา
รางวัลนาคราช ครั้งที่ 2 ประจำปี2560 รางวัลนักแสดงนำชายเจ้าบทบาทดีเด่นแห่งปี รางวัลดารานำชายยอดเยี่ยมจากละครเรื่อง มือเหนือเมฆ ช่อง7HD
รางวัลบุคคลต้นแบบของแผ่นดิน ประจำปี2563 รางวัล “เพชรสุบรรณ” สาขา นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมจากละคร มธุรสโลกันต์ ช่อง 7HD
รางวัลที่ได้รับ > เสนอชื่อเข้าชิง

ท็อปอวอร์ด 2003 ดาราสมทบชายยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง เบญจา คีตา ความรัก ช่อง7
ท็อปอวอร์ด 2004 ดาราสมทบชายยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง รักได้ไหมถ้าหัวใจไม่เพี้ยน ช่อง7
ท็อปอวอร์ด 2008 ดาราสมทบชายยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง เรไรลูกสาวป่า ช่อง7
รางวัลนาฏราช ครั้งที่ 3 นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง ค่าของคน ช่อง7
แหล่งข้อมูลอื่น

รพีภัทร เอกพันธ์กุล ที่อินสตาแกรม
สามคนผัวเมีย

| สามคนผัวเมีย |
| --- | --- |
กำกับ: วีระประวัติ วงศ์พัวพันธ์
อำนวยการสร้าง: สวง ว่องสุภัคพันธ์
นักแสดงนำ: สรพงศ์ ชาตรี นันทนา เงากระจ่าง พิศาล อัครเศรณี
ถ่ายภาพ: พูลสวัสดิ์ ธีมากร
บริษัทผู้สร้าง: บริษัท ซินนีแลบ จำกัด  
วันฉาย: 27 มกราคม 2521 (2521-01-27)
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
สามคนผัวเมีย เป็นภาพยนตร์ไทยแนวจินตนิยม ดรามา ขนาด 35 มม. พากย์เสียงในฟิล์ม ปี 2521 จากการกำกับของวีระประวัติ วงศ์พัวพันธ์ นำแสดงโดยสรพงศ์ ชาตรี, นันทนา เงากระจ่าง และพิศาล อัครเศรณี เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 มกราคม 2521
เนื้อเรื่อง

เรื่องราวความรักสามเส้า 1 หญิง 2 ชายของ เสาวนุช (นันทนา เงากระจ่าง) หญิงสาวที่ต้องเลือกว่าจะรักใครระหว่าง รณชัย (สรพงศ์ ชาตรี) อดีตคนรักที่ทำให้เธอผิดหวังที่กลับเข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้ง กับ ธเนศ (พิศาล อัครเศรณี) พ่อม่ายลูกติดซึ่งเป็นอดีตสามีของเสาวนุชที่ไม่ยอมหย่าง่าย ๆ นอกจากนี้ยังเกิดปัญหาตามขึ้นมาอีกเมื่อจู่ ๆ เสาวนุชท้องขึ้นมาจึงเกิดข้อสงสัยว่าใครกันแน่คือพ่อของลูกในท้องของเสาวนุช สรุปแล้วเสาวนุชจะเลือกใครและใครกันแน่คือพ่อของลูกในท้องของเสาวนุช
นักแสดง

| นักแสดง | รับบทเป็น |
| --- | --- |
สรพงศ์ ชาตรี: รณชัย
นันทนา เงากระจ่าง: เสาวนุช
พิศาล อัครเศรณี: ธเนศ
จิรวัจน์ จารุวิจิตร: ธาริณี
คนางค์ ดำรงหัด: รจิต
นักแสดงรับเชิญ
เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์: สาวที่โบกรถของรณชัยในช่วงท้ายเรื่อง
แหล่งข้อมูลอื่น

สามคนผัวเมีย ทางเว็บไซต์ ไทยบันเทิง
ชุมพล บัวงาม

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ชุมพล บัวงาม
วันเกิด:  2 กันยายน พ.ศ. 2529 (38 ปี)
สถานที่เกิด:  ศรีสะเกษ, ประเทศไทย
ส่วนสูง:  1.74 m (5 ft 8 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  บีเอฟบี พัทยา ซิตี้
หมายเลข:  35
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2007–2010 |  สมุทรสงคราม |   |   |
| 2011 |  จันทบุรี |   |   |
| 2012–2013 |  เพื่อนตำรวจ |  44 |  (4) |
| 2014 |  ราชบุรี |  69 |  (2) |
| 2017–2018 |  → โปลิศ เทโร (ยืมตัว) |  19 |  (1) |
| 2019–2024 |  โปลิศ เทโร |  79 |  (1) |
| 2024 |  สมุทรสาคร ซิตี้ |  6 |  (0) |
| 2025– |  บีเอฟบี พัทยา ซิตี้ |  0 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 26 พฤษภาคม 2024
ชุมพล บัวงาม เกิดเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2529 เป็นนักฟุตบอลมืออาชีพของประเทศไทย ปัจจุบันเขาเล่นให้กับบีเอฟบี พัทยา ซิตี้ ใน ไทยลีก 3
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile at Thaipremierleague.co.th เก็บถาวร 2012-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มัสยิดอุมัยยะฮ์

สำหรับมัสยิดอุมัยยะฮ์แห่งอะเลปโป ดูที่ มัสยิดใหญ่แห่งอะเลปโป
| มัสยิดอุมัยยะฮ์ الجامع الأموي |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
ภูมิภาค: ลิแวนต์
สถานะ: เปิดทำการ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ดามัสกัส, ประเทศซีเรีย
ข้อผิดพลาด Lua ใน มอดูล:Location_map บรรทัดที่ 526: Unable to find the specified location map definition: "Module:Location map/data/Syria Old Damascus" does not exist
พิกัดภูมิศาสตร์: 33°30′43″N 36°18′24″E﻿ / ﻿33.511944°N 36.306667°E﻿ / 33.511944; 36.306667
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: อุมัยยะฮ์
เสร็จสมบูรณ์: 715
ลักษณะจำเพาะ
หอคอย: 3
ความสูงหอคอย: 253 ฟุต
วัสดุ: หิน, หินอ่อน, กระเบื้อง, โมเสก
มัสยิดอุมัยยะฮ์ (อาหรับ: الجامع الأموي) เป็นที่รู้จักกันในชื่อ มัสยิดใหญ่แห่งดามัสกัส (อาหรับ: جامع بني أمية الكبير) ตั้งอยู่ในย่านเมืองเก่าของดามัสกัส เป็นหนึ่งในมัสยิดที่ใหญ่และเก่าแก่ที่สุดในโลก ชาวมุสลิมเชื่อว่ามัสยิดอุมัยยะฮ์เป็นมัสยิดศักดิ์สิทธิ์ลําดับที่ 4 ของศาสนาอิสลาม
หลังจากพวกมุสลิมยึดครองดามัสกัสในปีค.ศ. 634 ตัวมัสยิดได้ถูกสร้างบนพื้นที่ของมหาวิหารคริสต์ที่ถวายแก่ยอห์นผู้ให้บัพติศมา (ยะฮ์ยา) โดยท่านเป็นศาสดาที่ถูกยกย่องโดยชาวคริสต์และมุสลิม มีตำนานในศตวรรษที่ 6 ได้กล่าวว่า มีหัวของยอห์นผู้ให้บัพติศมาอยู่ในนี้ ตัวมัสยิดถูกเชื่อโดยชาวมุสลิมว่าเป็นที่ที่พระเยซู (อีซา) จะกลับมาในวันสิ้นโลก ตัวบรรจุศพที่มีสุสานของเศาะลาฮุดดีนอยู่ในสวนขนาดเล็กที่เชื่อมติดกับกำแพงทางตอนเหนือของมัสยิด
ประวัติ > ก่อนศาสนาอิสลาม

บริเวณนี้กลายเป็นพื้นที่สักการะพระเจ้ามาตั้งแต่ยุคเหล็ก ดามัสกัสเคยเป็นเมืองหลวงของรัฐอาราเมอัน และมีวิหารขนาดใหญ่ของลัทธิฮะดัด เทพแห่งสายฟ้าและฝน มีหินก้อนหนึ่งที่เป็นส่วนที่เหลือของวิหารอาราเมอันที่ถูกจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติดามัสกัส. หลังจากพวกโรมันเข้ายึดครองใน 64 ปีก่อนคริสตกาล พวกเขาได้เทียบเทพฮะดัดให้เหมือนกับจูปิเตอร์ เทพแห่งสายฟ้าของพวกเขา. ดังนั้น พวกโรมันจึงขยายวิหาร ภายใต้การควบคุมของสถาปนิกอะพอลโลโดรุสแห่งดามัสกัส
จนถึงปลายศตวรรษที่ 4 ในปีค.ศ.391 วิหารจูปิเตอร์ถูกเปลี่ยนเป็นอาสนวิหารโดยจักรพรรดิเทออดอซิอุสที่ 1 (ครองราช ค.ศ.379–395) ในระหว่างการเปลี่ยนแปลงเป็นอาสนวิหารคริสเตียน มันยังไม่ได้ถวายแก่ยอห์นผู้ให้บัพติศมาในทันที; มันพึ่งถูกถวายแก่ท่านในศตวรรษที่ 6 ตามตำนานที่กล่าวว่าหัวของนักบุญยอห์นถูกฝังที่นี่ มันทำหน้าที่เป็นที่ตั้งของบิชอปแห่งดามัสกัส ผู้มีศักดิ์เป็นอันดับสองของอัครบิดรแห่งแอนติออก
ประวัติ > มัสยิดอุมัยยะฮ์

ดามัสกัสถูกยึดครองโดยทหารมุสลิมอาหรับที่นำโดยคอลิด อิบน์ อัลวะลีดในปีค.ศ.634.
ในปีค.ศ. 661 รัฐเคาะลีฟะฮ์ที่อยู่ภายใต้การปกครองของ ราชวงศ์อุมัยยะฮ์ ซึ่งเลือกเมืองดามัสกัสเป็นเมืองหลวงของโลกมุสลิม อัลวะลีดที่ 1 (ครองราช ค.ศ. 705–715) เคาะลีฟะฮ์องค์ที่ 6 ได้มีรับสั่งให้สร้างมัสยิดในบริเวณอาสนวิหารไบแซนไทน์ในปีค.ศ.706. ก่อนหน้านั้น อาสนวิหารยังถูกใช้โดยชาวคริสต์ในท้องถิ่น แต่ห้องละหมาด (มุศ็อลลา) สำหรับมุสลิมถูกสร้างในบริเวณทางตะวันออกเฉียงใต้ของวิหาร อัลวะลีดได้สั่งให้รื้อมุศ็อลลาและอาสนวิหารส่วนใหญ่ออก แล้วสร้างมัสยิดลงไปแทน แต่ชาวคริสต์ได้ประท้วงการก่อสร้างนี้ อัลวะลีดจึงรับสั่งให้คืนโบสถ์ที่ถูกยึดให้แก่ชาวคริสต์เพื่อเป็นการตอบสนองแก่พวกเขา ตัวมัสยิดสร้างเสร็จในปีค.ศ.715 ไม่นานหลังจากที่อัลวะลีดสวรรคต และอยู่ในสมัยของสุไลมาน อิบน์ อับดุลมาลิก (ครองราช ค.ศ. 715–717).
รายงานจากอิบน์ อัลฟากิฮ์ นักประวัติศาสตร์ชาวเปอร์เซียในศตวรรษที่ 10 มีการใช้เงินดินาร์ในโครงการนี้ไประหว่าง 600,000 ถึง 1,000,000 เหรียญ และใช้แรงงานไป 12,000 คน ทางช่างฝีมือไบเซนไทน์ได้สร้างโมเสกที่เป็นรูปภูมิทัศน์และสิ่งก่อสร้างในรูปแบบโรมันตอนปลาย อิบน์ อัลฟะกิฮ์รายงานว่า ในระหว่างการก่อสร้างนั้น มีคนงานพบถ้ำที่มีกล่องบรรจุหัวของนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา หรือยะฮ์ยา อิบน์ ซะกะรียาในศาสนาอิสลาม หลังจากศึกษาและตรวจสอบแล้ว อัลวะลีดที่ 1 จึงมีรับสั่งให้ฝังใต้เสาที่มีรูปแบบเฉพาะในมัสยิด ซึ่งถูกทาบด้วยหินอ่อนในภายหลัง
ประวัติ > สมัยราชวงศ์อับบาซียะฮ์และฟาฏิมียะฮ์

หลังจากการประท้วงที่ทำให้การปกครองของราชวงศ์อุมัยยะฮ์สิ้นสุดลงในปีค.ศ. 750 ราชวงศ์อับบาซียะฮ์จึงมีอำนาจขึ้นแล้วย้ายเมืองหลวงไปที่แบกแดด  จึงทำให้มัสยิดอุมัยยะฮ์หมดความสำคัญไป โดยมีการบันทึกแค่ในระหว่างศตวรรษที่ 8 ถึง 10 อัลฟาดิล อิบน์ ศอลิฮ์ ข้าหลวงแห่งดามัสกัสของรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ ได้สร้างโดมนาฬิกา[ไม่แน่ใจ ] ในบริเวณฝั่งตะวันออกของมัสยิดในปีค.ศ.780. เก้าปีต่อมา เขาได้ริเริ่มการก่อสร้างโดมคลังสมบัติโดยมีจุดประสงค์ไว้เก็บกองทุนของมัสยิด อัล-มุก็อดดาซี นักภูมิศาสตร์ชาวอาหรับในศตวรรษที่ 9 ได้วางใจให้พวกอับบาซีสร้างหอมินาเรตในบริเวณทางตอนเหนือ  (มะฎอนัต อัลอะรูส; "มินาเรตแห่งพธู" (Minaret of the Bride)) ของมัสยิดในปีค.ศ. 831 ในรัชสมัยของเคาะลีฟะฮ์อัล-มะอ์มูน (ครองราช ค.ศ. 813–833).
ต่อมา พวกฟาฏิมียะฮ์แห่งอียิปต์ที่นับถือนิกายชีอะฮ์ ได้ยึดครองดามัสกัสในปีค.ศ.970 แต่มีการพัฒนาน้อยมาก ในปีค.ศ.1069 บริเวณส่วนใหญ่ของมัสยิด โดยเฉพาะกำแพงฝั่งเหนือถูกเผาทำลาย เพราะการก่อกบฏของประชาชนในเมืองต่อทหารเบอร์เบอร์ของพวกฟาฏิมิดที่ตั้งไพร่พลในบริเวณนี้
ประวัติ > สมัยเซลจุคและอัยยูบิด

พวกเซลจุคได้ครอบครองเมืองในปีค.ศ.1078 กษัตริย์ตูตุชที่ 1 (ครองราช ค.ศ. 1079–1095) ทรงริเริ่มซ่อมแซมมัสยิดจากผลพวงของไฟไหม้ในปีค.ศ.1069 ในปีค.ศ. 1082 อบูนัศร์ อะฮ์มัด อิบน์ ฟัดล์ ที่ปรึกษาของพระองค์ ได้สั่งให้ซ่อมแซมโดมกลาง;ริวาก ทางตอนเหนือ  ("ระเบียงทางเข้าที่มีหลังคาและเสากลม") ถูกสร้างใหม่ในปีค.ศ. 1089. ในปีค.ศ.1113, ชารัฟ อัดดีด เมาดูด  (ครองาช ค.ศ. 1109–1113) อะตาเบกแห่งโมซุล ถูกลอบสังหารในมัสยิดนี้ เนื่องจากความขัดแย้งระหว่างดามัสกัสกับรัฐครูเสดในช่วงกลางศตวรรษที่ 12 ตัวมัสยิดจึงกลายเป็นจุดเรียกร้องให้มุสลิมปกป้องเมืองและนำเยรูซาเลมกลับคืนมา อิหม่ามหลายตน ซึ่งรวมไปถึงอิบน์ อะซากิรได้เรียกร้องให้ทำ ญิฮาด (" ในภาษาอาหรับแปลว่า การต่อสู้/มุ่งมั่น") และเมื่อพวกครูเซดเดินทัพมาถึงดามัสกัสในปีค.ศ. 1148 ประชาชนในเมืองได้ร่วมกันต่อสู้จนทำให้พวกครูเสดถอยทัพไป
ในสมัยของนูรุดดีน ซันกี ซึ่งเริ่มในปีค.ศ.1154 ได้มีการสร้างหอนาฬิกาอันที่สองที่มีชื่อว่านาฬิกาน้ำญัยรุน มันถูกสร้างข้างนอกประตูทางเข้ามัสยิดทางทิศตะวันออก (บาบ ญัยรุน) โดยมุฮัมมัด อัซซะอาตี แล้วสร้างอีกรอบในปีค.ศ.1167 เนื่องจากไฟไหม้ และถูกซ่อมแซมโดยริดวาน ลูกชายของเขา ในช่วงต้นศตวรรษที่ 13 มันอาจจะอยู่รอดได้นานถึงศตวรรษที่ 14 มุฮัมมัด อัลอิดรีซี นักภูมิศาสตร์ชาวอาหรับ ได้มาเยี่ยมมัสยิดนี้ในปีค.ศ.1154.
ในปีค.ศ. 1173 กำแพงทางตอนเหนือของมัสยิดถูกเผาแล้วสร้างใหม่โดยเศาะลาฮุดดีน (ครองราช ค.ศ. 1174–1193) พร้อมกับสร้างมินาเรตแห่งพธู ซึ่งเคนถูดทำลายในช่วงไฟไหม้ของปีค.ศ. 1069 และพระศพของพระองค์กับผู้สืบทอดกษัตริย์องค์ต่อไปก็ถูกฝังที่นั่น
ประวัติ > สมัยมัมลูก

พวกมองโกล ภายใต้การนำของคิตบูกา ที่เป็นพันธมิตรกับกองทัพครูเสด ได้ยึดเมืองดามัสกัสจากพวกอัยยูบิดในปีค.ศ.1260. โบฮีมอนต์ที่ 6 แห่งแอนติออก ได้มีรับสั่งให้ทำพิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์ในมัสยิดอุมัยยะฮ์ แต่ว่าพวกมัมลูกที่นำโดยกุตุสกับบัยบัรส์ ครอบคราองเมืองได้ในปีเดียวกัน ในปีค.ศ. 1270 บัยบัรส์ ได้สั่งให้ดำเนินการบูรณะมัสยิด รายงานจากอิบน์ ชัดดัด การบูรณะใช้เงินดินาร์ไป 20,000 เหรียญ ตัวโมเสกที่ทำการบูรณะเป็นจุดที่มีอิทธิพลของสถาปัตยกรรมมัมลูกในซีเรียและอียิปต์
ตีมูร์ได้ปล้นเมืองดามัสกัสในปีค.ศ.1400 แล้วมีรับสั่งให้เผาเมืองในวันที่ 17 มีนาคม ตัวไฟได้ทำลายเสามินาเรตตะวันออกของมัสยิดให้กลายเป็นเศษหินและทำให้โดมกลางของมัสยิดพังถล่มลงมา เสามินาเรตตะวันตกเฉียงใต้ถูกสร้างขึ้นในปีค.ศ.1488 ในสมัยของสุลต่านมัมลูก
ประวัติ > สมัยออตโตมัน

สุลต่านเซลิมที่ 1ได้ยึดครองดามัสกัสจากพวกมัมลูกในปีค.ศ.1516. การละหมาดวันศุกร์ครั้งแรกถูกจัดขึ้นโดยตัวพระองค์เอง
อับดุลฆอนี อันนะบูลซี นักปราชญ์ศูฟีได้ให้คำสอนในมัสยิดนี้ โดยเริ่มในปีค.ศ.1661.
ตัวโมเสกและหินอ่อนเสียหายจากไฟไหม้ในปีค.ศ.1893 ตัวไฟได้ทำลายโถงห้องละหมาด และทำให้โดมตรงกลางมัสยิดถล่ม ท้ายที่สุด พวกออตโตมันได้บูรณะมัสยิดนี้ในรูปแบบสถาปัตยกรมเดิมได้สำเร็จ
จนกระทั่งปีค.ศ. 1899 หอสมุดในมัสยิดที่รวมไปถึงชุดสะสมกุบบัต อัลค็อซนะฮ์; "สิ่งที่ถูกยึดได้ส่วนใหญ่ถูกส่งให้กับจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2  จักรพรรดิแห่งเยอรมัน และมีไม่กี่อันเท่านั้นที่ยังถูกเก็บในหอจดหมายเหตุแห่งชาติในดามัสกัส"
ประวัติ > สมัยใหม่

มัสยิดอุมัยยะฮ์ได้รับการฟื้นฟูครั้งใหญ่ในปีค.ศ.1929 เป็นช่วงที่ซีเรียอยู่ภายใต้อาณัติของฝรั่งเศส และอีกครั้งในปีค.ศ.1954 กับ 1963 ภายใต้สาธารณรัฐซีเรีย.
ในปีค.ศ.2001 สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 ทรงเยี่ยมมัสยิด โดยมีจุดประสงค์หลักคือ ไปดูเรลิกของยอห์นผู้ให้บัพติศมา นี่เป็นครั้งแรกที่พระสันตะปาปาจ่ายเงินเพื่อเข้าไปในมัสยิด
ในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ.2011 มีกลุ่มผู้ประท้วงเกี่ยวกับสงครามกลางเมืองซีเรียที่มัสยิดอุมัยยะฮ์ เมื่อมีผู้คนประมาณ 40–50 คนเดินออกข้างนอกและร้องคำขวัญสนับสนุนประชาธิปไตย นั่นทำให้กองกำลังรักษาความปลอดภัยซีเรียต้องสลายการชุมนุม และคุมเข้มบริเวณนี้ในช่วงละหมาดวันศุกร์
ดูเพิ่ม

อับลัก
มัสยิดใหญ่แห่งอะเลปโป
สถานที่ศักดิสิทธิ์ในศาสนาอิสลาม
สถาปัตยกรรมอิสลาม
ศิลปะอิสลาม
ศิลปะปาเลสไตน์
มัสยิด-อาสนวิหารกอร์โดบา
เส้นเวลาของประวัติศาสตร์อิสลาม
แหล่งข้อมูลอื่น

Christian Sahner, "A Glistening Crossroads," The Wall Street Journal, 17 July 2010 เก็บถาวร 2010-07-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
For freely downloadable, high-resolution photographs of the Umayyad Mosque (for teaching, research, cultural heritage work, and publication) by archaeologists, visit Manar al-Athar เก็บถาวร 2020-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades  Structurae 
มัสยิดอุมัยยะฮ์ในเวลากลางคืน
โดมแห่งเวลาถูกสร้างในปีค.ศ.780
โดมคลังสมบัติถูกสร้างในปีค.ศ.789
มินาเรตแห่งก็อยต์บัยถูกสร้างในปีค.ศ.1488 ภายต้คำสั่งของสุลต่านก็อยต์บัย
มัสยิดอุมัยยะฮ์จากเอกสารกิตาบ อัลบุลฮาน
ฝั่งเหนือของลานในปีค.ศ.1862
วิบูลย์ สงวนพงศ์

| วิบูลย์ สงวนพงศ์ม> ป.ช., ม.ว.ม., จ.ภ. |
| --- | --- |

ปลัดกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2555 – 30 กันยายน พ.ศ. 2558
รัฐมนตรีว่าการ: จารุพงศ์ เรืองสุวรรณ อนุพงษ์ เผ่าจินดา
ก่อนหน้า: พระนาย สุวรรณรัฐ
ถัดไป: กฤษฎา บุญราช
อธิบดีกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 – 30 กันยายน พ.ศ. 2555
ก่อนหน้า: อนุชา  โมกขะเวส
ถัดไป: ฉัตรชัย พรหมเลิศ
กรรมการศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน
ดำรงตำแหน่ง 5 ตุลาคม พ.ศ. 2553 – 21 ธันวาคม พ.ศ. 2553
ผู้อำนวยการ: ประวิตร วงษ์สุวรรณ
กรรมการศูนย์รักษาความสงบ
ดำรงตำแหน่ง 21 มกราคม พ.ศ. 2557 – 31 มีนาคม พ.ศ. 2557
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497 (70 ปี) อำเภอวังน้อย พระนครศรีอยุธยา,ไทย 
เชื้อชาติ: ไทย
คู่สมรส: นางอัจฉรา สงวนพงศ์
บุพการี: แกล้ว สงวนพงศ์ (บิดา) ชุบ สงวนพงศ์ (มารดา)
ศิษย์เก่า:  จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) 

วิบูลย์ สงวนพงศ์ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยแห่งชาติ อดีตปลัดกระทรวงมหาดไทย เป็นอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดหลายจังหวัด และ อดีตอธิบดีกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย
ประวัติ

วิบูลย์ สงวนพงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497 ที่ตำบลสนับทึบ อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษา จากโรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย ระดับปริญญาตรีจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และระดับปริญญาโทจากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) สมรสกับ นางอัจฉรา สงวนพงศ์ นายด่านศุลกากรท่าอากาศยานเชียงใหม่
วิบูลย์ สงวนพงศ์ ผ่านการอบรมในหลักสูตรต่างๆ ได้แก่ หลักสูตรนายอำเภอ วิทยาลัยการปกครอง หลักสูตร ผู้บริหารระดับ 9 สถาบันดำรงราชานุภาพ กระทรวงมหาดไทย และสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (AIT) หลักสูตรนักปกครองระดับสูง กระทรวงมหาดไทย หลักสูตร การป้องกันราชอาณาจักรภาครัฐร่วมเอกชน (ปรอ.) รุ่นที่ ๑๕ วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร หลักสูตรผู้บริหารเทคโนโลยีและสารสนเทศระดับสูง (Chief Information Officer)สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน หลักสูตรการกำกับดูแลกิจการสำหรับกรรมการและผู้บริหารระดับสูง ของรัฐวิสาหกิจและองค์กรมหาชน รุ่นที่ ๔ สถาบันพระปกเกล้า หลักสูตร Role of the Chairman Program (RCP) รุ่นที่ ๒๕/๒๐๑๑ สมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย (IOD)
การทำงาน

วิบูลย์ สงวนพงศ์ รับราชการในสังกัดกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย เคยดำรงตำแหน่งจ่าจังหวัด ป้องกันจังหวัด และเป็นนายอำเภอหนองขาหย่าง จังหวัดอุทัยธานี ในปี พ.ศ. 2535 เป็นหัวหน้าฝ่ายบรรจุและแต่งตั้ง เป็นผู้อำนวยการสำนัก และเป็นรองผู้ว่าราชการจังหวัด ในปี พ.ศ. 2541 รวมระยะเวลาการดำรงตำแหน่ง 7 ปี 4 จังหวัด คือ จังหวัดร้อยเอ็ด จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จังหวัดสมุทรสาคร จังหวัดลพบุรี และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการจังหวัด (นักปกครอง 10) ในปี พ.ศ. 2548 ที่จังหวัดอ่างทอง และย้ายไปดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2550 จากนั้นในปี พ.ศ. 2552 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองปลัดกระทรวงมหาดไทย และเป็นอธิบดีกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย ในปีถัดมา กระทั่งได้รับแต่งตั้งเป็นปลัดกระทรวงมหาดไทย ในปี พ.ศ. 2555 เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2558 เขาได้รับพระราชทานยศ นายกองเอก
วิบูลย์ เคยได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการหลายตำแหน่ง เช่น ประธานคณะกรรมการสรรหาสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร รองประธานกรรมการในคณะกรรมการจัดรูปที่ดินเพื่อพัฒนาพื้นที่ กรรมการในคณะกรรมการข้อมูลข่าวสารของราชการ กรรมการในคณะกรรมการวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง กรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านการบริหารราชการแผ่นดิน อดีตกรรมการในคณะกรรมการผู้สูงอายุแห่งชาติ อดีตรองประธานกรรมการในคณะกรรมการจัดรูปที่ดินเพื่อพัฒนาพื้นที่ อดีตประธานคณะกรรมการรับรองความเป็นคนไทยพลัดถิ่นอดีตสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ กรรมการศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน ในรัฐบาล อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ระหว่างวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ถึง 21 ธันวาคม พ.ศ. 2553
ระหว่างวันที่ 21 มกราคม 2557 ถึง 31 มีนาคม 2557 เขาเป็นกรรมการในศูนย์รักษาความสงบ ตามคำสั่งที่ พิเศษ 1/2557 เรื่องจัดตั้งศูนย์รักษาความสงบ โดย ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
นายวิบูลย์ สงวนพงศ์ เป็นบุคคลเดียวที่ได้ เป็นกรรมการในศูนย์ที่ถูกจัดตั้งขึ้นตามพระราชกำหนดในสถานการณ์ฉุกเฉินเพื่อปราบปรามกลุ่มผู้ชุมนุมทางการเมือง ในเหตุการณ์การชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พ.ศ. 2553และวิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2556–2557
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2560 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2529 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2551 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2544 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2552 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2544

| ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ> ศ. 2544 |
| --- | --- |
แผนที่สรุปฤดูกาล
ขอบเขตฤดูกาล
ระบบแรกก่อตัว: 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544
ระบบสุดท้ายสลายตัว: 29 ธันวาคม พ.ศ. 2544
พายุมีกำลังมากที่สุด

ชื่อ: ฟ้าใส
 • ลมแรงสูงสุด: 195 กม./ชม. (120 ไมล์/ชม.) (เฉลี่ย 10 นาที)
 • ความกดอากาศต่ำที่สุด: 915 hPa (มิลลิบาร์)
 
สถิติฤดูกาล
พายุดีเปรสชันทั้งหมด: 45 ลูก
พายุโซนร้อนทั้งหมด: 26 ลูก
พายุไต้ฝุ่น: 16 ลูก
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น: 3 ลูก (ไม่เป็นทางการ)
ผู้เสียชีวิตทั้งหมด: 1,287 คน
ความเสียหายทั้งหมด: 2.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ค่าเงิน USD ปี 2001)
 
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก 2542, 2543, 2544, 2545, 2546
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2544 เป็นฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2544 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนพฤศจิกายน
ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม นอกจากนี้พายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าติดตามโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ของสหรัฐยังได้รับการกำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียกด้วย
ภาพรวมฤดูกาล

| --- | --- |
  พายุดีเปรสชัน (≤61 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นกำลังแรง (118–156 กม./ชม.)
  พายุโซนร้อน (62–88 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นกำลังแรงอย่างมาก (157–193 กม./ชม.)
  พายุโซนร้อนกำลังแรง (89–117 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นรุนแรง (≥194 กม./ชม.)
พายุ > พายุโซนร้อนกำลังแรงซีมารอน

พายุโซนร้อนซีมารอนก่อตัวในวันที่ 6 พฤษภาคม เคลื่อนผ่านฟิลิปปินส์เคลื่อนไปทางเหนือ และสลายตัวในวันที่ 14 พฤษภาคม
พายุ > พายุโซนร้อนจ่ามี

พายุก่อตัวขึ้นทางตะวันออกของฟิลิปปินส์ จ่ามีเคลื่อนไปในแนวทิศตะวันตกเฉียงเหนือตลอดช่วงอายุของมัน และสลายตัวลงในวันที่ 13 กรกฎาคม เหนือด้านตะวันออกเฉียงใต้ของจีน
พายุ > พายุไต้ฝุ่นกองเร็ย

กองเร็ยก่อตัวทางใต้ของญี่ปุ่น ซึ่งในช่วงแรกเคลื่อนไปทางทิศตะวันตกแต่ต่อมาระบบได้เคลื่อนที่โค้งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และสลายตัวในวันที่ 28 กรกฎาคม
พายุ > พายุโซนร้อนกำลังแรงยวี่ถู่

ยวี่ถู่เข้าพัดขึ้นแผ่นดินของฮ่องกง และสลายตัวลงในวันที่ 26 กรกฎาคม
พายุดีเปรสชันเขตร้อน

รายการพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงสูงสุดเป็นเพียงพายุดีเปรสชัน โดยอาจเป็นพายุที่มีรหัสเรียกตามหลังด้วยตัวอักษร W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม หรืออาจได้รับชื่อท้องถิ่นจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) แต่ไม่ถูกตั้งชื่อตามเกณฑ์ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ซึ่งหน่วยงานดังกล่าวระบุเพียงแต่คำว่า TD (Tropical Depression) หรือพายุดีเปรสชันเท่านั้น
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อน 01W (เอาริง)

ในช่วงกลางเดือนกุมภาพันธ์ พายุดีเปรสชันเขตร้อนเคลื่อนผ่านประเทศฟิลิปปินส์
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อน 08W

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 08W เป็นระบบพายุช่วงอายุสั้น ซึ่งก่อตัวอยู่ในที่ห่างไกลจากแผ่นดินในช่วงกลางเดือนกรกฎาคม
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อน

พายุช่วงอายุสั้นอีกลูกก่อตัวในวันที่ 16 ถึง 19 กรกฎาคม
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อน 15W

ระบบพายุอายุสั้นที่ไม่ส่งผลกระทบกับแผ่นดิน
รายชื่อพายุ

ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างทำหน้าที่กำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนอาจมีสองชื่อ RSMC โตเกียวโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาจะประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีของพายุหมุนเขตร้อน หากมีความเร็วลมถึง 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (40 ไมล์ต่อชั่วโมง) พายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวจะได้รับชื่อ ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ มีขอบเขตอยู่ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 135°ดะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างเส้นขนานที่ 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนลูกนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น ในระหว่างฤดูกาล หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ที่เตรียมไว้ถูกใช้จนหมด PAGASA จะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติม ซึ่งถูกกำหนดขึ้นไว้ในแต่ละฤดูกาลมาใช้กับพายุหมุนเขตร้อนแทนชื่อที่หมดไป
รายชื่อพายุ > ชื่อสากล

กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะเป็นหน่วยงานที่กำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน เมื่อระบบได้รับการประมาณว่า มีความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาที ที่ 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (40 ไมล์ต่อชั่วโมง) โดย JMA จะคัดเลือกชื่อจากรายการ 140 ชื่อ ซึ่งได้รับการปรับปรุงโดย 14 ประเทศสมาชิกและดินแดนของคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (ESCAP)/WMO คณะกรรมการไต้ฝุ่น โดยรายชื่อด้านล่างจะเป็นรายชื่อ พร้อมเลขรหัสพายุ ชื่อที่ใช้เป็นชื่อแรกของฤดูกาล 2544 คือ ซีมารอน จากชุดที่ 1 และชื่อที่ใช้เป็นชื่อสุดท้ายคือ ฮวาเหม่ย์ จากชุดที่ 2 รวมมีชื่อจากชุดรายชื่อถูกใช้ 26 ชื่อ
| รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2544> ชุด | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2544> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2544> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2544> ชุด | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2544> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2544> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2544> ชุด | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2544> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2544> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2544> ชุด | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2544> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2544> ชื่อพายุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชุดที่ 1 | 0101 | ซีมารอน (Cimaron) | ชุดที่ 2 | 0108 | โทราจี (Toraji) | ชุดที่ 2 | 0115 | ดานัส (Danas) | ชุดที่ 2 | 0122 | โพดุล (Podul) |
| ชุดที่ 1 | 0102 | เชบี (Chebi) | ชุดที่ 2 | 0109 | หม่านหยี่ (Man-yi) | ชุดที่ 2 | 0116 | นารี (Nari) | ชุดที่ 2 | 0123 | เหล่งเหล่ง (Lingling) |
| ชุดที่ 1 | 0103 | ทุเรียน (Durian) | ชุดที่ 2 | 0110 | อูซางิ (Usagi) | ชุดที่ 2 | 0117 | วิภา (Vipa) | ชุดที่ 2 | 0124 | คาจิกิ (Kajiki) |
| ชุดที่ 1 | 0104 | อูตอร์ (Utor) | ชุดที่ 2 | 0111 | ปาบึก (Pabuk) | ชุดที่ 2 | 0118 | ฟรานซิสโก (Francisco) | ชุดที่ 2 | 0125 | ฟ้าใส (Faxai) |
| ชุดที่ 1 | 0105 | จ่ามี (Trami) | ชุดที่ 2 | 0112 | หวู่ติบ (Wutip) | ชุดที่ 2 | 0119 | เลกีมา (Lekima) | ชุดที่ 2 | 0126 | ฮวาเหม่ย์ (Vamei) |
| ชุดที่ 2 | 0106 | กองเร็ย (Kong-rey) | ชุดที่ 2 | 0113 | เซอปัต (Sepat) | ชุดที่ 2 | 0120 | กรอซา (Krosa) |  |  |  |
| ชุดที่ 2 | 0107 | ยวี่ถู่ (Yutu) | ชุดที่ 2 | 0114 | ฟิโทว์ (Fitow) | ชุดที่ 2 | 0121 | ไห่เยี่ยน (Haiyan) |  |  |  |
หมายเหตุ: ครั้งนี้เป็นเพียงครั้งเดียวที่ใช้ชื่อ "วิภา" ที่สะกดด้วยอักษรโรมันว่า "Vipa" ก่อนจะมีการแก้ไขการสะกดเป็น "Wipha" ในปี พ.ศ. 2545