stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยุคสัมฤทธิ์

ยุคสัมฤทธิ์ หรือสะกดว่า สำริด (อังกฤษ: Bronze Age) เป็นยุคก่อนประวัติศาสตร์ยุคหนึ่งที่มนุษย์รู้จักใช้โลหะสัมฤทธิ์ ในบางพื้นที่ได้เข้าสู่ช่วงก่อนมีตัวอักษร และบางพื้นที่อารยธรรมเมืองได้เริ่มก่อร่างขึ้น ยุคสัมฤทธิ์เป็นยุคที่สองในระบบสามยุคหิน-สัมฤทธิ์-เหล็ก ซึ่งเสนอโดย Christian Jürgensen Thomsen สำหรับจำแนกและศึกษาสังคมยุคโบราณ ยุคสัมฤทธิ์โดยทั่วไปเกิดขึ้นหลังยุคหินใหม่ โดยมียุคทองแดงเป็นช่วงเปลี่ยนผ่าน
สัมฤทธิ์เป็นโลหะที่เกิดจากทองแดงหลอมกับดีบุก ตะกั่วหรือโลหะอื่น สังคมในยุคดังกล่าวอาจผลิตโดยการหล่อโลหะขึ้นเองหรือค้าขายเแลกเปลี่ยนจากแหล่งผลิตที่อื่น ทั้งนี้ สัมฤทธิ์มีความแข็งและทนทานกว่าโลหะอื่นที่มีอยู่ในเวลานั้น ทำให้อารยธรรมที่รู้จักใช้สัมฤทธิ์มีข้อได้เปรียบทางเทคโนโลยี ส่วนเหล็ก แม้ว่าจะมีอยู่มากในธรรมชาติ แต่ด้วยจุดหลอมเหลวที่สูงทำให้ไม่มีใช้กันแพร่หลายจนปลายสหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล ส่วนเตาเผาภาชนะดินเผาซึ่งมีอายุถึง 6,000 ปีก่อนคริสตกาลสามารถผลิตความร้อนเพื่อหลอมดีบุกกับทองแดงได้แล้ว
วัฒนธรรมยุคสัมฤทธิ์แตกต่างกันในการพัฒนาการเขียนขึ้นครั้งแรก จากหลักฐานทางโบราณคดีพบว่าวัฒนธรรมในเมโสโปเตเมีย (อักษรคูนิฟอร์ม) และอียิปต์ (ฮีโรกลิฟ) เป็นผู้พัฒนาระบบการเขียนที่มีใช้แห่งแรก
ขุนศึกเล็ก บูมเด็กเซียน

| ขุนศึกเล็ก บูมเด็กเซึยน |
| --- | --- |
เกิด: ทิชากร ศรีพรมมา  (2005-06-06) มิถุนายน 6, 2005 (19 ปี) ตำบลหนองกุงใหญ่ อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น
ชื่ออื่น: ขุนศึกเล็ก ยูฟ่าบูมเด็กเซียน
ส่วนสูง: 168 cm
รุ่น: ซูเปอร์ฟลายเวต   แบมตัมเวต
ช่วงระยะ: 161.5 cm
รูปแบบ: มวยไทย   (มวยฝีมือ)
ท่ายืน: ออร์โทด็อกซ์
มาจาก: จังหวัดขอนแก่น
ทีม: บูมเด็กเซียน
ช่วงปี: ป. 2014–ปัจจุบัน

สถิติมวยสากล
คะแนนรวม: 1
แพ้: 1
โดยการน็อก: 1
 

สถิติคิกบอกซิง/มวยไทย
คะแนนรวม: 93
ชนะ: 83
แพ้: 7
โดยการน็อก: 1
เสมอ: 3
 
ข้อมูลอื่น
ญาติที่มีชื่อเสียง: ขุนศึกน้อย บูมเด็กเซึยน (น้องชายฝาแฝด)
สถิติมวยสากล จากบ็อกเรค
ขุนศึกเล็ก บูมเด็กเซึยน หรือมีชื่อจริงว่า ทิชากร ศรีพรมมา (ชื่อเล่น เฟิร์ส) เกิดเมือวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2548 เป็นนักมวยไทยชาวไทย เป็นพี่ชายฝาแฝดของขุนศึกน้อยซึ่งเป็นนักมวยเช่นกัน ได้รับนักมวยไทยดาวรุ่งยอดเยี่ยม ประจำ พ.ศ. 2565 ได้รับรางวัลนักมวยไทยยอดเยี่ยมประจำปี พ.ศ. 2567 จากสมาคมผู้สื่อข่าวกีฬาแห่งประเทศไทย (สื่อมวลชนเรียก ยอดมวย)
ขุนศึกเล็กเกิดที่ตำบลหนองกุงใหญ่ อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น เริ่มหหัดมวยจริงจังเมื่อตอนประมาณอายุ 9 ขวบ และเริ่มงตระเวนเดินสายชกมวยทั่วภาคอีสาน โดยมีครูเล็กมวยไทยและครูโต้งมวยไทย เป็นครูมวยให้สมัยที่เริ่มขึ้นสังเวียนแรก ๆ หลังจากทั้งคู่ชกอยู่ภูธรประมาณ 20 กว่าครั้ง ครูโต้งได้นำขุนศึกเล็กและขุนศึกน้อยมาฝากให้บูมเด็กเซียนดูแล ขณะที่ทั้งคู่อายุ 12 ปี
หลังจากที่ต่อยมวยที่กรุงเทพ ได้ครองแชมป์ของเวทีราชดำเนิน แชมป์เวทีสยามอ้อมน้อย และแชมป์ประเทศไทยแล้ว ยังมีสถิติไร้พ่าย 41 ไฟต์ (ไม่แพ้นาน 6 ปี) จนแพ้น็อกให้ริวกิ มาซึดะ ในการชกศึก RWS Japan ที่ทิปสตาร์ โดม จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 ทำให้เสียเข็มขัดรุ่นแบนตัมเวท เวทีราชดำเนิน จากนั้นเดือนกันยายนในปีเดียวกัน ได้กลับมาชกกับริวกิ มาซึดะอีกครั้ง และได้กลับมาครองเป็นสมัยที่สอง รุ่น 118 ปอนด์ ของเวทีราชดำเนินอีกครั้ง
เข็มขัดและรางวัล

สนามมวยอ้อมน้อย
แบนตัมเวท (118 ปอนด์) พ.ศ. 2565
สมาคมกีฬามวยอาชีพแห่งประเทศไทย
มหกรรมมวยไทย ชิงแชมป์แห่งประเทศไทย พ.ศ. 2565 รุ่น Super Flyweight (115 ปอนด์)
มหกรรมมวยไทย ชิงแชมป์แห่งประเทศไทย พ.ศ. 2566 (118 ปอนด์) แชมป์ (ป้องกัน 1 ครั้ง)
เวทีราชดำเนิน
แบนตัมเวท (118 ปอนด์) (ป้องกัน 1 ครั้ง) พ.ศ. 2567
แบนตัมเวท (118 ปอนด์) (ป้องกัน 1 ครั้ง) พ.ศ. 2567
รางวัล
นักมวยไทยดาวรุ่งยอดเยี่ยม ประจำ พ.ศ. 2565 จากสมาคมผู้สื่อข่าวกีฬาแห่งประเทศไทย
นักมวยไทยยอดเยี่ยมประจำ พ.ศ. 2567 จากการกีฬาแห่งประเทศไทย
นักมวยไทยอาชีพดีเด่น ประจำ พ.ศ. 2567 โดยสำนักนายกรัฐมนตรี, กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา, การกีฬาแห่งประเทศไทย, สำนักงานคณะกรรมการกีฬามวย
เจ้าฟ้าอภัยทศ

| เจ้าฟ้าอภัยทศ |
| --- | --- |
ประสูติ: พ.ศ. 2185 กรุงศรีอยุธยา อาณาจักรอยุธยา
สิ้นพระชนม์: พ.ศ. 2231 (46 ปี) ตำบลวัดทราก เมืองลพบุรี อาณาจักรอยุธยา
ราชวงศ์: ปราสาททอง
พระบิดา: สมเด็จพระเจ้าปราสาททอง
พระมารดา: พระปทุมาเทวี
ศาสนา: พุทธ

ถูกกล่าวหา: ภัยต่อราชบัลลังก์
รับโทษ: สำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์
 
เจ้าฟ้าอภัยทศ (พ.ศ. 2185–2231) หรือ พระอภัยชาติ (คำให้การขุนหลวงหาวัด) เอกสารบางแห่งเรียก เจ้าฟ้าง่อย เพราะมีพระวรกายพิกลพิการ เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง และเป็นพระราชอนุชาในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช พระองค์ถือเป็นหนึ่งในเจ้านายผู้มีสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ต่อจากสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แต่ถูกสมเด็จพระเพทราชาสำเร็จโทษไปเสีย
พระประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้น

เจ้าฟ้าอภัยทศ เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง  ใน คำให้การชาวกรุงเก่า และ คำให้การขุนหลวงหาวัด ระบุว่าพระองค์มีพระมารดามีพระนามว่าพระปทุมาเทวี และเป็นพระราชอนุชาในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ซึ่งมีพระชนมายุห่างกันมากเปรียบพระเชษฐาเป็นพระชนกได้ แต่ คู่มือทูตตอบ ซึ่งเป็นเอกสารของราชบัณฑิตอยุธยา ระบุว่าเจ้าฟ้าอภัยทศมีพระชันษา 39 ปี ใน พ.ศ. 2224 พระองค์มีพระอนุชาที่มีพระชันษาไล่เลี่ยกันคือเจ้าฟ้าน้อย โดยสมเด็จพระนารายณ์ก็ทรงอุปถัมภ์ค้ำชูพระอนุชาทั้งสองพระองค์นี้ราวกับเป็นพระบิดา ทั้งทรงหมายมั่นที่จะมอบราชสมบัติแด่พระอนุชาพระองค์นี้ แต่ล้มเลิกในกาลต่อมา
พระองค์มีพระวรกายพิการ กล่าวคือมีพระเพลาอ่อนแรงทั้งสองข้างใช้การมิได้ บาทหลวงปีแยร์ ล็องแบร์ เดอ ลา ม็อต (ฝรั่งเศส: Pierre Lambert de La Motte) ที่เคยเข้าเฝ้าเจ้าฟ้าอภัยทศในปี ค.ศ. 1668 บันทึกว่าทรงเป็นง่อย บางแห่งว่าเป็นอัมพาต คนทั่วไปจึงออกพระนามว่าเจ้าฟ้าง่อย พระพักตร์มีไฝ ทั้งมีพระอารมณ์ฉุนเฉียว โกรธง่าย และโปรดเสวยน้ำจัณฑ์เป็นนิจ ทั้งยังเคยกล่าววาจาหยาบช้าต่อองค์พระมหากษัตริย์โดยไม่เกรงกลัวพระอาญา ด้วยเหตุนี้พระองค์จึงถูกกักในเขตพระราชฐาน แต่ก็มีพระบรมราชานุญาตให้เสด็จออกไปเที่ยวเตร่ในเมืองได้
หลังเกิดกบฏพระไตรภูวนาทิตยวงศ์ สมเด็จพระนารายณ์มหาราชก็ไม่ไว้วางพระทัยในพระราชอนุชาทั้งสองอีกเลย แม้จะไม่ประหาร แต่ก็มิได้สถาปนาขึ้นเป็นพระมหาอุปราช นอกจากนี้สมเด็จพระนารายณ์ยังเคยตั้งข้อกล่าวหาว่าเจ้าฟ้าอภัยทศทรงสมคบคิดกับแขกมลายูเพื่อประทุษร้ายองค์พระมหากษัตริย์ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้คุมตัวไว้เสียที่ตำหนัก และในปลายรัชกาล กลุ่มขุนนางฝ่ายปกครองและประชาคมมุสลิมอิหร่านผู้เสียผลประโยชน์ ได้ให้การสนับสนุนเจ้าฟ้าอภัยทศขึ้นครองราชสมบัติ และได้วางแผนก่อรัฐประหารในพระราชวัง พระองค์จึงถูกกุมขังเดี่ยวภายในพระราชวังอยุธยา
พระประวัติ > การผลัดแผ่นดิน

ขณะที่สมเด็จพระนารายณ์มหาราชซึ่งขณะนั้นยังทรงพระประชวรใกล้แก่กาลสวรรคต พระองค์มีพระราชประสงค์ให้พระราชอนุชาเสวยราชสมบัติ ด้วยเหตุนี้พระเพทราชาจึงวางอุบายเพื่อจะสำเร็จโทษเจ้านายผู้มีสิทธิธรรมในการสืบราชบัลลังก์ต่อจากสมเด็จพระนารายณ์มหาราช  โดยเจ้าฟ้าอภัยทศทรงเป็นหนึ่งในนั้นตามกฎมนเทียรบาล เพราะสมเด็จพระนารายณ์ไม่มีพระราชโอรส พระเพทราชาจึงแสร้งไปทูลเจ้านายสามพระองค์ว่า สมเด็จพระนารายณ์ทรงพระประชวรเพียบหนัก และเป็นหน้าที่ของตนที่จะสถาปนาเจ้านายที่เหลือขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ เหล่าพระราชอนุชาและพระราชธิดาจึงเสด็จขึ้นไปยังเมืองลพบุรีด้วยความลังเล เจ้าฟ้าอภัยทศเข้าพระทัยว่าจริง จึงเสด็จลงเรือพระที่นั่งไปยังเมืองลพบุรี ครั้นไปถึงวัดพระพรหม ตำบลปากน้ำโพสพ ก็เสด็จแวะหาพระพรหมครูครู่หนึ่ง แล้วนมัสการลาลงเรือพระที่นั่งไปลพบุรี
เมื่อเจ้าฟ้าอภัยทศเสด็จไปถึง สมเด็จพระนารายณ์มหาราชสวรรคตไปแล้วครู่หนึ่ง เบื้องต้นพระเพทราชาได้ถวายการต้อนรับเหล่าเจ้านายเป็นอย่างดี ก่อนลอบประหารพระยาวิไชเยนทร์  ต่อมาหลวงสรศักดิ์ เป็นผู้สำเร็จการแทนตำแหน่งพระมหาอุปราช ให้ข้าหลวงไปคุมพระราชอนุชาทั้งสองพระองค์และพระราชโอรสบญธรรมคลุมด้วยผ้ากำมะหยี่แล้วทุบด้วยท่อนจันทน์ ณ วัดซาก (ต้นฉบับเขียนวัดทราก) แขวงเมืองลพบุรี ได้แก่ เจ้าฟ้าอภัยทศ เจ้าฟ้าน้อย และพระปีย์ แต่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงบันทึกไว้ว่าเจ้านายที่ถูกสำเร็จโทษเป็นพระราชอนุชาสองพระองค์คือ เจ้าฟ้าอภัยทศ พระอินทรราชาหรือพระองค์อินท์ และพระราชบุตรบุญธรรมคือพระปีย์ ส่วนกรมหลวงโยธาเทพ พระราชธิดาทรงถูกสงวนไว้สำหรับเป็นพระมเหสีของพระเพทราชา แต่พระปีย์ พระราชบุตรบุญธรรมถูกสำเร็จโทษด้วยการผ่าร่างออกเป็นสามส่วน
หลังการสวรรคตของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชในวันถัดมา พระเพทราชาจึงปราบดาภิเษกตนเองเป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์ใหม่
ชีวิตส่วนพระองค์

ใน บันทึกความทรงจำของบาทหลวงเดอ แบซ ระบุถึงโทสจริตของพระองค์หลายครั้ง เป็นต้นว่า ครั้งหนึ่งพระองค์เคยตามเสด็จสมเด็จพระนารายณ์มหาราชสำหรับประพาสล่าสัตว์โดยทรงพระคชาธารเข้าร่วมขบวนเสด็จพระราชดำเนิน เจ้าฟ้าอภัยทศทรงบังคับช้างเข้าชนกับช้างเถื่อนที่แหวกวงล้อมออกมา สมเด็จพระนารายณ์ก็เกรงว่าพระอนุชาจะเป็นอันตรายจึงทรงตรัสห้าม แต่เจ้าฟ้าอภัยทศทรงมองว่าพระเชษฐาธิราชสบประมาทพระองค์ว่าขลาดเขลา จึงแสดงพระโทสะ ขณะที่สมเด็จพระนารายณ์ทรงระงับโทสจริตและมิได้แสดงพระอาการโกรธกริ้วออกมา และในกาลต่อมาได้มีช้างพลายตกมันออกอาละวาดในเมือง ชนสิ่งของต่าง ๆ กระจัดกระจาย สมเด็จพระนารายณ์มหาราชจึงรับสั่งเจ้าฟ้าอภัยทศให้แสดงศักยภาพในการปราบช้าง แต่ทว่าเจ้าฟ้าอภัยทศทำไม่สำเร็จ ทั้งยังถูกช้างชนจนตกลงพื้น พระองค์จึงรู้สึกอับอายขายพระพักตร์
นอกจากนี้บาทหลวงเดอ แบซ ยังบันทึกว่าเจ้าฟ้าอภัยทศเคยศึกษาพระคริสต์ธรรม ทรงเก็บรักษาไม้กางเขนที่มงซีเญอร์เดอเมเตโลโปลิส (Monseigneur de Métellopolis) ถวายไว้ภายในพระตำหนักส่วนพระองค์ ทาสคนหนึ่งของเจ้าฟ้าอภัยทศอ้างว่าพบเจ้าฟ้าอภัยทศทรงเคารพบูชาไม้กางเขนนี้ด้วยการกราบบ่อยครั้ง
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

| โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี วิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข |
| --- | --- |
Ubon Ratchathani University Hospital

ประเภท: โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย
ที่ตั้ง: 85 ถนนสถลมาร์ค ตำบลเมืองศรีไค อำเภอวารินชำราบ  จังหวัดอุบลราชธานี 34190
ข้อมูลทั่วไป
ก่อตั้ง: 9 พฤศจิกายน 2561
สังกัด: วิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
ผู้อำนวยการ: แพทย์หญิงนวินดา วณิชกุลธาดา
จำนวนเตียง: 22 เตียง
เว็บไซต์: https://www.uuhhospital.com/
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี วิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข (Ubon Ratchathani University Hospital) เป็นโรงพยาบาลในสังกัดมหาวิทยาลัยของรัฐบาล ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง สังกัดวิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี  เป็นศูนย์กลางของการศึกษาและค้นคว้าวิจัยทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ และเป็นศูนย์กลางการให้บริการทางการแพทย์และการสาธารณสุขประจำภูมิภาค
ประวัติ

จากแผนพัฒนาสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2545 - 2549 มีเป้าหมายระบุถึงการสร้างเสริมสุขภาพและการป้องกันโรคกับการสนับสนุนการพัฒนาศักย ภาพทางปัญญาของระบบสุขภาพ ยุทธศาสตร์การพัฒนาสุขภาพ ข้อที่ 6 ที่ระบุให้ดำเนินการพัฒนากำลังคนด้านสุขภาพเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลง และระบบสุขภาพใหม่ แต่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งประกอบด้วย 19 จังหวัด ประชากร 20 ล้านคน หรือประมาณ 1 ใน 3 ของประเทศ กลับมีคณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่นเพียงแห่งเดียว จึงเห็นควรมีการจัดตั้งคณะแพทยศาสตรเพิ่มขึ้นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง เนื่องจากจังหวัดอุบลราชธานี เป็นจังหวัดใหญ่มีโรงพยาบาลขนาด 1,000 เตียง และขณะนี้มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีมีความพร้อมที่จะขยาย การผลิตบุคลากรในสาขาที่จำเป็นและขาดแคลนอีกทั้งเป็นความต้องการของประชาชนส่วนใหญ่ ได้แก่ สาขาแพทยศาสตร์และวิทยาศาสตร์สุขภาพ
โครงการก่อตั้งวิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุขริเริ่มโดย นพ.ไพจิตร ปวะบุตร อดีตปลัดกระทรวงสาธารณสุขซึ่งนัดหมายให้มีการประชุมอย่างไม่เป็นทางการในวันที่ 27 กรกฎาคม 2544 เรื่องการจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี การประชุมครั้งนี้มีตัวแทนจากมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี คือ ศ.ดร.ประกอบ วิโรจนกูฏ และ ศ.นพ.ประสิทธิ์ เพ็งสา ร่วมด้วยตัวแทนจากโรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ คือ นพ.กวี ไชยศิริ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพร้อมด้วยตัวแทนแพทย์จากโรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์เข้าร่วมประชุมโดยมีสาระสำคัญสรุปได้ดังนี้ที่ประชุมเห็นพร้อม ในการจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ โดยความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยอุบลราชธานีและโรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ ในวันที่ 3 กันยายน 2546 มีการบันทึกความร่วมมือระหว่างโรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์และมหาวิทยาลัยอุบลราชธานีในการผลิตบัณฑิตแพทย์ก่อนหน้านั้นในเดือนตุลาคม 2545 ศ.ดร.ประกอบ วิโรจน์กูฎ ได้ขออนุญาตให้ ศ.นพ.ประสิทธิ์ เพ็งสา มาช่วยปฏิบัติราชการ ณ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เพื่อร่วมก่อตั้งโครงการวิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข จนกระทั่งสภามหาวิทยาลัยมีคำสั่งให้ ศ.นพ.ประสิทธิ์ เพ็งสา ดำรงตำแหน่งเป็น คณบดีผู้ก่อตั้งโครงการวิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข
สืบเนื่องด้วย มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี โดยวิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข ได้รับจัดสรรงบประมาณประจำปีงบประมาณ 2554 เพื่อก่อสร้างอาคารศูนย์การศึกษาและวิจัยทางการแพทย์ จำนวน  1 หลัง ในวงเงินจำนวน 235 ล้านบาท (สองร้อยสามสิบห้าล้านบาทถ้วน) ผูกพันงบประมาณ 3 ปี ระหว่างปีงบประมาณ  พ.ศ. 2554-2556 และผูกพันงบประมาณมหาวิทยาลัยฯ มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างงานและกระจายรายได้ ซึ่งเป็นการลงทุนภาครัฐในโครงการที่จะสร้างขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศในอนาคต พร้อมกับการสร้างโอกาสให้ภาคเอกชนในการลงทุนกระตุ้นเศรษฐกิจ   ฉะนั้น เพื่อให้การบริหารงบประมาณประจำปีงบประมาณ 2554 เป็นไปด้วยความเรียบร้อยและเกิดประโยชน์สูงสุดแก่ทางราชการ
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี หรือ “อาคารศูนย์การศึกษาและวิจัยทางการแพทย์ (โรงพยาบาล)” ก่อตั้งขึ้นบนบริเวณ ภายในมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ลักษณะเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ขนาด 9 ชั้น พื้นที่ใช้สอย 19,000 ตารางเมตร เพื่อรองรับเตรียมความพร้อมเป็นโรงพยาบาลหลักในการฝึกสอนทางคลินิกของวิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี และเพื่อผลิตบุคลากรทางการแพทย์และสาธารณสุขตามความต้องการของภาคอึสานและของภูมิภาค และตามนโยบายของรัฐบาลที่จะนำภูมิภาคให้บริการอาคารผู้ป่วยนอก  ให้บริการที่หลาหลาย อาทิ ตรวจโรคทั่วไป คลินิกเฉพาะทาง บริการตรวจทางห้องปฏิบัติการ บริการทางตรวจพิเศษต่างๆทางรังสีและประเทศไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางด้านการเมือง เศรษฐกิจและสังคม
หน่วยงาน

แผนกอุบัติเหตุ - ฉุกเฉิน
แผนกตรวจโรคทั่วไป
แผนกทันตกรรม
แผนกกายภาพบำบัด
แผนกผู้ป่วยใน
คลินิกอายุรกรรม
คลินิกผิวหนัง
คลินิกศัลยกรรม
คลินิกศัลกรรมทางเดินปัสสาวะ
คลินิกกุมารเวชกรรม
คลินิกหอบหืด
คลินิกสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่น
คลินิกให้คำปรึกษา
ทั้งนี้ทางโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ปัจจุบันให้บริการเพียงบางหน่วยงานและจะเปิดให้บริการแบบเต็มรูปแบบในเดือนเมษายน 2563
ทำเนียบผู้อำนวยการ

รายนามผู้อำนวยการโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี มีรายนามผู้อำนวยการดังนี้
| --- | --- |
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
รายนามผู้อำนวยการ: วาระการดำรงตำแหน่ง
1. นายแพทย์วัฒนา พรรณพานิช: พ.ศ. 2561 - 2563
2. แพทย์หญิงนวินดา วณิชกุลธาดา: พ.ศ. 2563 - ปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
วิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เก็บถาวร 2005-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กโรงพยาบาลและสถาบันร่วมผลิตแพทย์แห่งวิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี |
| --- | --- | --- |
| โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย | โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี |  |
| ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก |  โรงพยาบาลศรีสะเกษ  โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์  โรงพยาบาลมุกดาหาร  |  |
| ด ค กรายชื่อโรงเรียนแพทย์ในประเทศไทย  |
| --- | --- | --- |
| สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ | นราธิวาสราชนครินทร์ • นเรศวร • พระบรมราชชนก • มหาสารคาม • อุบลราชธานี |  |
| สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ | เกษตรศาสตร์ • ขอนแก่น • จุฬาภรณ์ • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ • ธรรมศาสตร์ (แพทยศาสตร์)  •  ธรรมศาสตร์ (นานาชาติจุฬาภรณ์) • นวมินทราธิราช (วชิรพยาบาล) • บูรพา • พะเยา • มหิดล (รามาธิบดี) • มหิดล (ศิริราชพยาบาล) • แม่ฟ้าหลวง • ลาดกระบัง • วลัยลักษณ์ •  ศรีนครินทรวิโรฒ • สงขลานครินทร์ • สุรนารี |  |
| สถาบันอุดมศึกษาเอกชน | รังสิต • สยาม • กรุงเทพธนบุรี • เวสเทิร์น |  |
| สถาบันการศึกษา  ของทหารและตำรวจ | พระมงกุฎเกล้า |  |
| หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง | กลุ่มสถาบันแพทยศาสตร์แห่งประเทศไทย (กสพท) • สหพันธ์นิสิตนักศึกษาแพทย์แห่งประเทศไทย (สพท) • สมาพันธ์นิสิตนักศึกษาแพทย์นานาชาติ (IFMSA) • สมาพันธ์นิสิตนักศึกษาแพทย์นานาชาติแห่งประเทศไทย (IFMSA-Thailand) • โครงการหน่วยแพทย์อาสาพัฒนาชุมชน • แพทยสภา • กระทรวงสาธารณสุข • ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิกในประเทศไทย • กรมการแพทย์ • สภากาชาดไทย • สำนักการแพทย์ กรุงเทพมหานคร • กระทรวงกลาโหม |  |
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
| ด ค กมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี |
| --- | --- | --- |
| คณะ |  เกษตรศาสตร์  วิศวกรรมศาสตร์  วิทยาศาสตร์  ศิลปศาสตร์  เภสัชศาสตร์  บริหารศาสตร์  ศิลปประยุกต์และสถาปัตยกรรมศาสตร์  นิติศาสตร์  รัฐศาสตร์  พยาบาลศาสตร์  ศึกษาศาสตร์  |  |
| วิทยาลัย |  แพทยศาสตร์และการสาธารณสุข  |  |
| โรงเรียน |  โรงเรียนลือคำหาญวารินชำราบ (โครงการ วมว.)  |  |
| โรงพยาบาล |  โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี  ศพค.โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์  ศพค.โรงพยาบาลศรีสะเกษ  ศพค.โรงพยาบาลมุกดาหาร  |  |
 หมวดหมู่  โครงการ  สถานีย่อย
แม่พระประจักษ์ที่กัวดาลูเป

| แม่พระประจักษ์ที่กัวดาลูเป |
| --- | --- |

สถานที่: บิยาเดกัวดาลูเป เม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก
วันที่: 12 ธันวาคม 1531
ผู้พบ: ฮวน ดิเอโก (ภายหลังได้รับการสถาปนาเป็นนักบุญฮวน ดิเอกโก)
ประเภท: การประจักษ์ของพระแม่มารีย์
การรับรอง: ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ 12 ตุลาคม 1895 โดย สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 13
สักการสถาน: บาซิลิกาแม่พระแห่งกัวดาลูเป เม็กซิโกซิตี
องค์อุปถัมภ์: ประเทศเม็กซิโก (2018) ทวีปอเมริกา (1945)   เมืองเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ (2002)
ลักษณะของรูปเคารพ: พระแม่มารีย์ในกิริยาไตร่ตรองพนมมือ ในอาภรณ์สีชมพูทูนิค ชั้นนอกเป็นผ้าคลุมศีรษะยาวถึงลำตัวสีน้ำเงินเซรูเลียน ประดับด้วยดาวแปดแฉก ประทับยืนบนจันทร์เสี้ยวที่แบกโดยทูตสวรรค์เครูบ
แม่พระประจักษ์ที่กัวดาลูเป (สเปน: Nuestra Señora de Guadalupe) เป็นการประจักษ์ของพระแม่มารีย์ต่อชายชาวเม็กซิโกที่บิยาเดกัวดาลูเปในเม็กซิโกซิตี เหตุการณ์นี้ทำให้พระนางมารีย์พรหมจารีได้รับสมัญญาว่าแม่พระแห่งกัวดาลูเป (Our Lady of Guadalupe) ซึ่งประดิษฐาน ณ บาซิลิกาแม่พระแห่งกัวดาลูเป เม็กซิโกซิตี ซึ่งในปัจจุบันเป็นจุดหมายการแสวงบุญสำคัญที่มีผู้คนมาแสวงบุญมากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ของโลก
ภาพวาดแสดงเหตุการณ์แม่พระประจักษ์
ตามบันทึกทางการของคาทอลิกได้ระบุว่าพระนางมารีย์ได้มาประจักษ์ต่อชายชาวพื้นเมืองเม็กซิโกนามว่า ฮวน ดิเอโก จำนวนสี่ครั้ง และอีกหนึ่งครั้งต่อคุณลุงของเขา การประจักษ์ครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1531 เมื่อฮวน ดิเอโก พบกับหญิงสาวอายุน้อยคนหนึ่งที่เขาเตเปยัก ปัจจุบันคือบิยาเดกัวดาลูเปในชานเมืองเม็กซิโกซิตี สตรีผู้นั้นได้กล่าวกับฮวนเป็นภาษานาวัตล์ซึ่งเป็นภาษาพื้นเมืองของจักรวรรดิแอซเท็ก ใจความว่านางเป็นพระนางมารีย์ ผู้ได้รับการเคารพในศาสนาของบรรดาชาวสเปน และกล่าวขอร้องให้ฮวนสร้างโบสถ์ขึ้นในบริเวณดังกล่าว
การเตะจักรยานอากาศ

รูเบน เมนโดซา กองหน้าทีมชาติฟุตบอลชายสหรัฐอเมริกา โชว์ลีลาการเตะจักรยานยนต์อากาศ
ในกีฬาฟุตบอล การเตะจักรยานอากาศ  หรือ การเตะตีลังกากลับหลัง (อังกฤษ: bicycle kick, overhead kick, scissors kick) เป็นการเตะแบบหนึ่งที่มีลักษณะผาดโผนโดยนักฟุตบอลจะเตะลูกบอลที่ลอยอยู่โดยหันหลัง ทำได้โดยการโยนตัวขึ้นไปในอากาศและหันหลังและก่อนที่จะตกลงสู่พื้น ให้เคลื่อนไหวขาทั้งสองข้างเพื่อให้ขาที่เตะลูกบอลอยู่ข้างหน้าขาอีกข้างหนึ่ง อันเนื่องด้วยความซับซ้อนและประสิทธิภาพในการเตะในนัดการแข่งขันฟุตบอล ทำให้ทักษะนี้เป็นหนึ่งในทักษะของฟุตบอลที่ได้รับการยกย่องมากที่สุด
การเตะจักรยานอากาศสามารถใช้เพื่อการป้องกัน เพื่อเคลียร์ลูกบอลออกจากหน้าประตูหรือใช้ในการรุกเพื่อยิงประตูของฝ่ายตรงข้าม การเตะจักรยานอากาศเป็นทักษะฟุตบอลขั้นสูงที่อันตรายสำหรับผู้เล่นที่ไม่มีประสบการณ์
คนงานจากท่าเรือในมหาสมุทรแปซิฟิกอย่าง ชิลีและเปรู น่าจะเป็นคนแรก ๆ ที่แสดงการเตะจักรยานอากาศ เกิดขึ้นในการแข่งขันฟุตบอล ซึ่งอาจเกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงปลายศตวรรษที่ 19
ตะวันฉาย พี.เค.แสนชัยมวยไทยยิม

| ตะวันฉาย พี> เค.แสนชัยมวยไทยยิม |
| --- | --- |
เกิด:  (1999-04-07) เมษายน 7, 1999 (25 ปี) พัทยา ประเทศไทย
ชื่ออื่น: จตุคาม เพชรรุ่งเรือง
ส่วนสูง: 180 เซนติเมตร (5 ฟุต 11 นิ้ว)
น้ำหนัก: 70 kg (154 lb; 11 st)
รุ่น: เฟเทอร์เวต (155 ปอนด์) (ONE)
ช่วงระยะ: 71.5 in (182 ซm)
รูปแบบ: มวยไทย
ท่ายืน: เซาต์พอล
มาจาก: กรุงเทพ ประเทศไทย
ทีม: พี.เค. แสนชัย มวยไทยยิม

สถิติคิกบอกซิง/มวยไทย
คะแนนรวม: 166
ชนะ: 133
แพ้: 31
เสมอ: 2
 
ตะวันฉาย พี.เค.แสนชัยมวยไทยยิม มีชื่อจริงว่า ณรงค์ศักดิ์ แก้วมาลา (ชื่อเล่น กันต์) เกิดเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2542 เป็นนักมวยไทยชาวไทย เมื่อครั้งอยู่สังเวียนลุมพินีครั้งแรกเมื่ออายุ 14 ปี ใช้ชื่อ จตุคาม เพชรรุ่งเรือง สื่อมวลชนตั้งฉายาว่า "ซ้ายดารา" เนื่องจากถนัดซ้ายและรูปร่างหน้าตาดี
ประวัติ

ตะวันฉายเป็นบุตรชายของนายบุญสงฆ์ แก้วมาลา กับนางธัญชนก จำปาทอง มีพี่น้องทั้งหมด 3 คน โดยเป็นบุตรคนเล็ก บิดาเป็นนักธุรกิจใหญ่ในจังหวัดชลบุรี ลงทุนร่วมกับพี่เขยและเครือญาติทำธุรกิจท่องเที่ยวในเกาะล้าน จังหวัดชลบุรี ในนาม ทัวร์วิไลสมุทร แต่เมื่อเกิดวิกฤตต้มยำกุ้ง ส่งผลให้กิจการต่าง ๆ ได้รับผลกระทบอย่างหนักและทยอยกันปิดตัวลง รวมถึงธุรกิจของครอบครัว
ตะวันฉายเริ่มหัดมวยตั้งแต่อายุ 7–8 ปี ฝึกหัดมวยที่ค่ายเพชรรุ่งเรือง ของครูนุ วิษณุชัย เพชรรุ่งเรือง โดยมีอนันต์ศักดิ์ เปียปลื้มเป็นครูมวยคนแรก จากนั้นเริ่มชกโชว์ที่บาร์แห่งหนึ่งแถวชายหาดเมืองพัทยา ในนามจตุคาม เพชรรุ่งเรือง และเริ่มเดินสายชกมวยเด็กในพื้นที่จังหวัดชลบุรี ในภาคตะวันออกรวมถึงอีสาน จนกระทั่งเข้ามาชกในสนามมวยเวทีลุมพินีเมื่อตอนอายุ 14 ปี ประเดิมชกกับเพชรบานเสน สว.จ.เลี่ยงเมืองนนท์ โดยชนะด้วยคะแนนเอกฉันท์
หลังเรียนจบระดับมัธยมศึกษาชั้นที่ 3  จตุคามได้ย้ายมากรุงเทพฯ โดยอยู่ภายใต้การดูแลของค่ายมวย พี.เค.แสนชัยมวยไทยยิม และใช้ชื่อ "ตะวันฉาย" นับแต่นั้น (พระจันทร์ฉาย เป็นคนตั้งให้)
ตะวันฉายสร้างชื่อให้ตัวเองได้อย่างรวดเร็ว จนในเดือนกุมภาพันธ์ 60 เขาคว้าแชมป์ประเทศไทยรุ่น 126 ปอนด์ด้วยการเอาชนะวายุน้อย เพชรเกียรติเพชร ณ สนามมวยเวทีลุมพินี ในปี 2561 ได้รางวัลนักมวยไทยยอดเยี่ยม สนามมวยเวทีลุมพินี
ประวัติ > วันแชมเปียนชิพ

4 ตุลาคม พ.ศ. 2563 มีการประกาศว่าตะวันฉายได้เซ็นสัญญากับวันแชมเปียนชิพ เปิดตัวครั้งแรกด้วยการชนะน็อกคู่แข่งชาวไอริช ฌอน แคลนซี
29 กันยายน พ.ศ. 2565 ได้โอกาสท้าชิงตำแหน่งแชมป์โลกวันมวยไทย รุ่นเฟเธอร์เวตกับ เพชรมรกต เพชรยินดีอะคาเดมี ตะวันฉายชนะคะแนนอย่างเอกฉันท์ ขึ้นแท่นแชมป์โลกคนใหม่
25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 ตะวันฉายป้องกันแชมป์โลกวัน มวยไทย รุ่นเฟเธอร์เวต เป็นครั้งแรก โดยเจอกับจามาล ยูซูพอฟ ชาวตุรกี แต่ถูกตะวันฉายชนะน็อกด้วยการเตะขาจนยืนไม่ได้ ในวินาทีที 49 ของยกแรก
5 สิงหาคม พ.ศ. 2566 ตะวันฉายลงแข่งขันในกติกาคิกบอกซิงนัดแรกของรายการวันแชมเปียนชิพ โดยเจอกับดาวิต คิเรีย นักชกชาวจอร์เจีย ในกติกาคิกบ็อกซิง รุ่นเฟเธอร์เวต โดยตะวันฉายเตะซ้ายเข้าที่แขนของ ดาวิต คิเรีย ยกที่ 3 จนแขนหัก
7 ตุลาคม พ.ศ. 2566 ตะวันฉาย ชนะคะแนนไปแบบเอกฉันท์ โจ ณัฐวุฒิ ในกติกาคิกบอกซิง
22 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ตะวันฉายป้องกันแชมป์โลกวัน มวยไทย รุ่นเฟเธอร์เวต โดยเจอกับ ซุปเปอร์บอล ชนะคะแนนไปแบบเอกฉันท์
สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2

| สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์สวาซิแลนด์
ครองราชย์: 10 ธันวาคม ค.ศ. 1899 – 21 สิงหาคม ค.ศ. 1982 (82 ปี 254 วัน)
ก่อนหน้า: สมเด็จพระราชาธิบดีอังวาเนที่ 5
ถัดไป: สมเด็จพระราชาธิบดีอึมสวาตีที่ 3

พระราชสมภพ: 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1899(1899-07-22) ซอมโบดเซ ภาคชีเซลเวนี สวาซิแลนด์ อาณานิคมทรานส์วาล
สวรรคต: 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1982(1982-07-07) (82 ปี) อึมบาบานี ภาคโฮโฮ ประเทศสวาซิแลนด์
คู่อภิเษก: สมเด็จพระราชินีอึนตอมบี
ชายา: 70 พระองค์
พระราชบุตร: 210 พระองค์
ราชวงศ์: ดลามีนี
พระราชบิดา: สมเด็จพระราชาธิบดีอังวาเนที่ 5
พระราชมารดา: สมเด็จพระราชินีโลมาวา นดวานเว
ศาสนา: คริสต์โปรเตสแตนต์
สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2 แห่งเอสวาตินี (พระราชสมภพ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1899) เป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระราชาธิบดีอังวาเนที่ 5  และ สมเด็จพระราชินีโลมาวา นดวานเว พระบรมราชสมภพที่เมืองซอมโบเซ ประเทศเอสวาตินี พระองค์ครองราชย์ได้ถึง 82 ปี ถือว่าเป็นพระมหากษัตริย์ที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดในเอสวาตินี
เสด็จขึ้นครองราชย์

สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2 แห่งเอสวาตินี เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อปี 10 ธันวาคม ค.ศ. 1899 ต่อจาก  สมเด็จพระราชาธิบดีอังวาเนที่ 5  พระบิดาพระองค์ ขณะที่พระองค์มีพระชนมพรรษาเพียง 5 เดือน
อภิเษกสมรส

สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2 แห่งเอสวาตินี ทรงอภิเษกสมรสกับ อึนตอมบีแห่งเอสวาตินี พระมเหสีพระองค์ และยังทรงมีพระมเหสีอีก 70 พระองค์ และทรงมีพระราชโอรส-พระราชธิดาถึง 210 พระองค์
สวรรคต

สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2 แห่งเอสวาตินี เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1982 สิริพระชนมพรรษา 83 พรรษา ที่เมืองอึมบาบานี ประเทศเอสวาตินี พระราชโอรสคือสมเด็จพระราชาธิบดีอึมสวาตีที่ 3 แห่งเอสวาตินี จึงขึ้นครองราชย์เป็น พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเอสวาตินีองค์ต่อไป
การย้ายถิ่นออกนอกประเทศ

โปสเตอร์ของรัฐบาลญี่ปุ่นในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ส่งเสริมการอพยพไปยังอเมริกาใต้ โดยเน้นที่บราซิล
การย้ายถิ่นออกนอกประเทศ, การอพยพออกจากประเทศ หรือ การย้ายถิ่นออก (อังกฤษ: emigration) คือการออกจากประเทศที่มีถิ่นที่อยู่หรือสถานที่ที่อยู่อาศัย ด้วยความตั้งใจที่จะตั้งถิ่นฐานในที่อื่น (เพื่อออกจากประเทศอย่างถาวร) ในทางกลับกัน การย้ายถิ่นเข้าประเทศ (immigration) หมายถึงการเคลื่อนย้ายผู้คนจากอีกประเทศหนึ่งไปยังอีกประเทศหนึ่ง (เพื่อย้ายไปยังประเทศใดประเทศหนึ่งอย่างถาวร)
นักประชากรศาสตร์อธิบายว่า ปัจจัยผลักและดึงดูด เพื่อให้ผู้คนถูกขับออกจากสถานที่หนึ่งและไปยังอีกสถานที่หนึ่ง อาจมีเพราะต้องการที่จะหลีกหนีจากสถานการณ์เชิงลบ เช่น การขาดแคลนที่ดินหรืองาน หรือการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรม ผู้ย้ายถิ่นฐานไปหาโอกาสที่มีอยู่ในที่อื่นได้ การหลบหนีจากสภาพแวดล้อมที่กดดัน การเป็นผู้ลี้ภัย และการขอสถานะผู้ลี้ภัย เพื่อให้ได้สถานะผู้ลี้ภัย ในต่างประเทศอาจนำไปสู่การอพยพถาวร
อี-3 เซนทรี

อี-3
โบอิง อี-3 เซนทรี  (E-3 Sentry)  อี-3 เป็นเครื่องบินที่ดัดแปลงมาจากเครื่องบินเจ๊ตโดยสาร โบอิง 707 เริ่มประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐเมื่อปี ค.ศ. 1977 เซนทรีเป็นเครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้าและควบคุมทางอากาศ เซนทรีจะบินอยู่ในระยะสูง 30,000 ฟุต จานเรโดมเหนือลำตัวมีอัตราการหมุน 6 รอบต่อนาที สามารถจับความเคลื่อนไหวของอากาศยานที่บินในระยะต่ำกว่าในรัศมี 200 ไมล์ อุปกรณ์อีเล็กทรอนิคส์และคอมพิวเตอร์ในเครื่องบินจะสามารถวิเคราะห์ได้ว่าอากาศยานเป็นของฝ่ายใด นอกจากเครื่องบินแล้วยังสามารถตรวจจับความเคลื่อนไหวของกองเรือและหน่วยทหารภาคพื้นดินได้เช่นกัน
รายละเอียด อี-3

ผู้สร้าง บริษัท โบอิง แอโรสเปส (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท เตือนภัยล่วงหน้าและควบคุมทางอากาศ เจ้าหน้าที่ 17 นาย
เครื่องยนต์ เทอร์โบแฟน แพรทท์ แอนด์วิทนีย์ ทีเอฟ 33-พี ดับลิว 100 เอ ให้แรงขับเครื่องละ 9,525 กิโลกรัม 4 เครื่อง
กางปีก 44.42 เมตร
เส้นผ่าศูนย์กลางจานเรโดม 9.14 เมตร
ความลึกของจานเรโดม 1.83 เมตร
ยาว 46.61 เมตร
สูง 12.93 เมตร
พื้นที่ปีก 283.4 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 77,110 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 147,418 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง 1,010 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราเร็วเดินทาง 886 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราไต่ 1,219 เมตร/นาที
เพดานบินใช้งาน 11,885 เมตร
พิสัยบิน ไกลกว่า 10,040 กิโลเมตร