stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แก้วกาญจนา
ลักษณะทั่วไป

ไม้ในสกุลเขียวหมื่นปีมีถิ่นกำเนิดกระจัดกระจายอยู่ตามประเทศต่างๆ ในทวีปเอเชีย และแอฟริกา ตามป่าที่มีฝนตกชุก และมีความชื้นสูง คนไทยรู้จักต้นไม้ชนิดนี้ในชื่อของ ว่านขันหมาก มาก่อน ใช้ปลูกเป็นไม้กระถางในร่มหรือปลูกลงดินในแปลง ตามร่มต้นไม้ใหญ่ เป็นไม้ที่ชอบความชุ่มชื่น ไม่ชอบแสงแดดโดยตรง เป็นไม้ที่ลักษณะคล้ายไม้ในสกุลสาวน้อยประแป้ง แต่มีขนาดเล็ก และมีการเจริญเติบโตช้ากว่ามาก
เขียวหมื่นปีมีลักษณะลำต้นตั้งตรง ข้อถี่ แตกใบอ่อนตรงส่วนยอดของลำต้นทีละใบ แต่ก็มีเขียวหมื่นปีบางชนิดทอดลำต้นเลื้อยไปตามดินแตกรากได้ทุกข้อของลำต้น ก้านใบยาว ก้านใบส่วนที่ติดใบมีลักษณะกลม ส่วนที่เป็นกาบ ใบมีรูปคล้ายใบพาย แคบ ยาวเรียว บางชนิดมีใบป้อมคล้ายใบโพธิ์  ใบสีเขียวเข้มเป็นมันมากกว่าพวกสาวน้อยประแป้ง นอกจากนี้ใบยังอาจมีลายสีเทาเงินตลอดทั้งใบ และบางชนิดอาจมีลายสีแดงและจุดสีขาวบนใบบ้างก็มี ดอกของเขียวหมื่นปีเหมือนกับดอกไม้ในวงศ์บอนทั่วๆไป คือเป็นกาบหุ้มปลีเกสร ออกดอกเป็นกลุ่มสีเขียวอ่อน หรือสีขาวอมเขียว เมื่อตัดลำต้นออกจะมียางที่ทำให้คันได้ แต่ความรุนแรงไม่เท่ากับยางของสาวน้อยประแป้ง
สภาพแวดล้อมที่เหมาะสม

เขียวหมื่นปีเป็นไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนตามป่าที่มีฝนตกชุก จึงเป็นไม้ที่ต้องการความชื้นในอากาศสูง ชอบอยู่ในที่ร่ม หรือที่มีแดดรำไร สามารถเจริญงอกงามได้ดีในที่ที่มีแสงสว่างเล็กน้อย และยังทนต่ออากาศที่แห้งแล้งและความชื้นต่ำได้ดี ถึงแม้จะปลูกเลี้ยงในที่ที่มีแสงสว่างจากดวงไฟเพียง  10-15 แรงเทียนก็สามารถเจริญงอกงามอยู่ได้ ถ้าเขียวหมื่นปีได้รับแสงสว่างมากก้านใบจะยกชูตั้งขึ้น ในทางตรงกันข้าม ถ้าได้รับแสงสว่างน้อยก้านใบจะราบลู่ลงขนานกับพื้น
อุณหภูมิที่เขียวหมื่นปีสามารถเจริญงอกงามได้ดีอยู่ในระหว่าง 75-85 องศาฟาเรนไฮด์ แต่ถึงแม้อุณหภูมิในตอนกลางคืนจะลดลงไม่เกิน 10 องศาฟาเรนไฮด์ เขียวหมื่นปีสามารถปรับตัวอยู่ได้
นอกจากนี้เขียวหมื่นปียังสามารถปลูกเลี้ยงในน้ำบริสุทธิ์ได้ โดยล้างรากให้สะอาดแล้วนำไปปลูกในขวด หรือแจกันใส่น้ำยึดต้นให้แน่นด้วยการใช้สำลีอุดปากขวดหรือแจกัน หรือกรวดเม็ดเล็กๆ ใส่ทับลงไปก็ได้เปลี่ยนน้ำทุกๆ10-15วัน ถ้าเป็นน้ำประปาควรพักไว้สักสองคืนก่อน เพื่กให้คลอรีนระเหยออกค่อยนำมาปลูกเลี้ยง และการใส่ปุ๋ยน้ำก็ควรใช้อย่างระมัดระวัง
การปลูกเขียวหมื่นปีเพื่อใช้เป็นไม้ประดับภายใน นิยมทั้งปลูกประดับเพียงต้นเดี่ยวๆ ในกระถางเล็กๆ หรือจะปลูกรวมเป็นกลุ่มใหญ่ๆก็สวยงามเช่นเดียวกัน แต่ต้องคอยระมัดระวังให้เครื่องปลูกชุ่มอยู่เสมอ หากจะปลูกประดับอยู่นอกอาคารเป็นที่ที่ร่มรำไร ไม่ควรตั้งไว้ในที่ที่มีแดดจัดๆ มากนัก
ตลาดไม้สกุลเขียวหมื่นปี

ไม้ประดับสกุลเขียวหมื่นปีนไม้ประดับที่ตลาดภายในประเทศมีความต้องการมากพอๆกันกับพวกสาวน้อยประแป้ง พันธุ์ที่ตลาดต้องการได้แก่พันธุ์ นกแก้วราชินี และพันธฺ์ต่างๆ ลักษณะการผลิตส่วนมากจะปลูกลงในกระถาง 10 นิ้ว โดยปลูกหลายๆต้นในกระถางเดียวกันเพื่อให้ขึ้นเป็นกลุ่มกอแลดูสวยงาม ความต้องการใช้ของลูกค้าส่วนมาก จะนำไปใช้เป็นไม้ประดับภายในอาคาร การผลิตและซื้อขายกันส่วนมากเป็นการผลิตของเกษตรกรรายย่อย อยูบริเวณบางลำหรุ คลอง 6 ปทุมธานี บางกรวย และ บางใหญ่
รายชื่อสายพันธุ์

เขียวหมื่นปี (อังกฤษ : Chinese Evergreen;ชื่อวิทยาศาสตร์ : Aglaonema spp.)
กวักมหามงคล
กอบทรัพย์
ขันหมากชาววัง
คฑาทอง
คฑามหามงคล
คฑาเงิน
ดุจอัญมณี
ทรัพย์เศรษฐี
บัลลังก์ทอง
บัลลังก์ทับทิม
บารมีรุ่งเรือง
ประกายเพชร
พาร่ำรวย
มณีล้อมเพชร
มังกรหยก
ลายมังกร
ลิปสติก
วาเลนส์ไทน์
สยามออโรร่า
สยามไวโอเลต
หยกกาญจนา
หลักทรัพย์
อัญมณี
อุดมทรัพย์
เพชรน้ำหนึ่ง
เลกาซี่
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.il.mahidol.ac.th/e-media/plants/webcontent3/interactive_key/key/describ/keawmuenpee.htm
http://www.the-than.com/FLower/maipradab/m.html เก็บถาวร 2012-06-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม

| รางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
ผู้ชนะล่าสุด เขมนิจ จามิกรณ์   มายาพิศวง (2565)
รางวัลสำหรับ: นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมแห่งปี
ประเทศ:  ไทย
จัดโดย: ชมรมวิจารณ์บันเทิง
รางวัลแรก: 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 (33 ปี)
รางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม เป็นรางวัลที่จัดเป็นประจำทุกปีเพื่อเป็นเกียรติแก่นักแสดงหญิงในบทนำจากภาพยนตร์ที่ทำผลงานได้โดดเด่นและดีเยี่ยม เป็นส่วนหนึ่งในการผลักดันอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทย
ผู้ได้รับรางวัลและผู้เข้าชิงมากกว่าหนึ่งครั้ง

| จำนวน | ชื่อ |
| --- | --- |
5: ศิรพันธ์ วัฒนจินดา
4: จินตหรา สุขพัฒน์
4: จันจิรา จูแจ้ง
4: พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์
3: เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์
3: ลลิตา ปัญโญภาส
2: ปวีณา ชารีฟสกุล
2: ภัสสร บุญยเกียรติ
2: มาช่า วัฒนพานิช
2: สินจัย เปล่งพานิช
2: สิริยากร พุกกะเวส
2: บงกช คงมาลัย
2: อินทิรา เจริญปุระ
2: ณัฐฐาวีรนุช ทองมี
2: นภคประภา นาคประสิทธิ์
2: ชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง
2: ชุติมา ทีปะนาถ
2: อภิญญา สกุลเจริญสุข
2: สุชาร์ มานะยิ่ง
2: ชญานิษฐ์ ชาญสง่าเวช
2: อุรัสยา เสปอร์บันด์
2: สุทัตตา อุดมศิลป์
2: นิษฐา จิรยั่งยืน
2: ดาวิกา โฮร์เน่
| จำนวน | ชื่อ |
| --- | --- |
4: จินตหรา สุขพัฒน์
2: ดาวิกา โฮร์เน่
สถิติอายุ

| สถิติ | นักแสดง | ภาพยนตร์ | อายุ (ในปีนั้น) |
| --- | --- | --- | --- |
| ผู้ชนะอายุมากที่สุด | เพ็ญพักตร์ ศิริกุล | Home ความรัก ความสุข ความทรงจำ | 55 |
| ผู้ชนะอายุน้อยที่สุด | เฟย์ อัศเวศน์ | ฝัน บ้า คาราโอเกะ | 18 |
| ผู้ชนะอายุน้อยที่สุด | อมิตา ทาทายัง | รัก-ออกแบบไม่ได้ | 18 |
| ผู้เข้าชิงอายุมากที่สุด | วาสนา ชลากร | แปดวัน แปลกคน | 61 |
| ผู้เข้าชิงอายุน้อยที่สุด | สุทัตตา อุดมศิลป์ | Last Summer ฤดูร้อนนั้น ฉันตาย | 16 |
| ผู้เข้าชิงอายุน้อยที่สุด | พลอย ศรนรินทร์ | 15+ IQกระฉูด | 16 |
| ด ค กรางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง |
| --- | --- |
รางวัล:  ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม  ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม  นักแสดงนำชาย  นักแสดงนำหญิง  นักแสดงสมทบชาย  นักแสดงสมทบหญิง  บทภาพยนตร์ 
งานประกาศรางวัล:  2533  2534  2535  2536  2537  2540  2541  2542  2543  2544  2545  2546  2547  2548  2549  2550  2551  2552  2553  2554  2555  2556  2557  2558  2559  2560  2561  2562  2563  2564 
| ด ค กรางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
2533–2540:  จินตหรา สุขพัฒน์ (2533)  ปวีณา ชารีฟสกุล (2534)  จินตหรา สุขพัฒน์ (2535)  จันจิรา จูแจ้ง (2536)  จินตหรา สุขพัฒน์ (2537)  เฟย์ อัศเวศน์ (2540) 
2541–2551:  อมิตา ทาทายัง (2541)  ลลิตา ปัญโญภาส (2542)  จินตหรา สุขพัฒน์ (2543)  สิริยากร พุกกะเวส (2544)  อริศรา วงษ์ชาลี (2545)  สินิทธา บุญยศักดิ์ (2546)  แอน ทองประสม (2547)  วรนุช วงษ์สวรรค์ (2548)  ณัฐฐาวีรนุช ทองมี (2549)  สินจัย เปล่งพานิช (2550)  อัญชลี สายสุนทร (2551) 
2552–2562:  ศิริน หอวัง (2552)  เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ (2553)  หนึ่งธิดา โสภณ (2553)  ปิยธิดา วรมุสิก (2554)  เพ็ญพักตร์ ศิริกุล (2555)  คีรติ มหาพฤกษ์พงศ์ (2556)  พัชชา พูนพิริยะ (2556)  สุชาร์ มานะยิ่ง (2557)  ดาวิกา โฮร์เน่ (2558)  ดาวิกา โฮร์เน่ (2559)  ชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง (2560)  ชญานิษฐ์ ชาญสง่าเวช (2561)  เจนนิษฐ์ โอ่ประเสริฐ (2562) 
2563–2573:  พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์ (2563)  นริลญา กุลมงคลเพชร (2564)  เขมนิจ จามิกรณ์ (2565)
จอห์น ซี. บัวโล กรานท์

จอห์น ขาลส์ บัวโล กรานท์ (John Charles Boileau Grant; 1886–1973) เป็นนักกายวิภาคศาสตร์ชาวบริเตน-แคนาดา ประธานภาควิชากายวิภาคศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยโทรอนโต ตั้งแต่ปี 1930 ถึง 1956 กรานท์เป็นที่รู้จักดีจากหนังสือเรียนของเขา Grant's Atlas of Anatomy (แผนที่ภายวิภาคศาสตร์มนุษย์โดยกรานท์) และ Grant's Dissector (การผ่าศพโดยกรานท์) ที่ซึ่งปัจจุบันตีพิมพ์เป็นรุ่นที่ 16 และใช้ศึกษาในหมู่นักเรียนแพทย์ทั่วโลก
กรานท์เสียชีวิตในวันที่ 14 สิงหาคม 1973 ด้วยวัย 87 ปี
การศึกษา

กรานท์เกิดในเมืองโลนเฮด ทางใต้ของเอดินบะระในปี 1886 และเขาศึกษาวิชาแพทยศาสตร์ที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอดินบะระ และจบการศึกษาด้วยวุฒิ M.B., Ch.B. ในปี 1908 ขณะอยู่ที่เอดินบะระ กรานท์ได้ทำงานร่วมกับเดเนียล จอห์น คันนิงแฮม และได้เหรียญรางวัลรุ่นเล็กและรุ่นโตในภายวิภาคเชิงปฏิบัติ (Practical Anatomy) และ Mackenzie Bursary สำหรับการผ่าศพ ในปี 1909 จนถึงปี 1911 เขาเข้าทำงานเป็นผู้ช่วยผ่าอาจารย์ใหญ่ของศาสตราจารย์ฮาวเดินที่มหาวิทยาลัยเดอร์แฮม และได้รับเชือกตั้งเป็นเฟลโลว์ (fellow) ประจำราชวิทยาลัยศัลยศาสตร์เอกินบะระ (Royal College of Surgeons of Edinburgh) ในปี 1913
การทำงาน

ในปี 1919 เขาทำงานด้านกายวิภาคศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยนิวคัสเซิล ก่อนจะย้ายมาประเทศแคนาดา ภายหลังไดรับแต่บตั้งเป็นประธานภาควิชากายวิภาคศาสตร์ มหาวิทยาลัยมานิทอบา ด้วยวัย 33 ปี ในปี 1930 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นประธานภาควิชากายวิภาคศาสตร์ มหาวิทยาลัยโทรอนโต ที่ซึ่งเขาดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 26 ปี จนเกษียณอายุในปี 1956 ที่โทรอนโตนี้เป็นที่ซึ่งเขาได้เขียนหนังสือที่มีชื่อเสียงของเขา เขาตีพิมพ์ Method of Anatomy, Descriptive and Deductive (วิธีวิทยาของภายวิภาคศาสตร์, คำอธิบายและความคิดเห็น) ในปี 1937 ต่อมาเขาได้ตีพิมพ์ Handbook of Dissectors (คู่มือสำหรับนักผ่าศพ) ในปี 1940 ร่วมกับคาเทส์ (Cates) ในปัจจุบันหนังสือเล่มนี้คือ Grant's Dissector (การผ่าศพโดยกรานท์) และตีพิมพ์เป็นรุ่นที่ 16 ในปัจจุบัน ในปี 1943 เขาได้ตีพิมพ์ Grant's Atlas of Anatomy (กายวิภาคศาสตร์ร่างกายมนุษย์โดยกรานท์) ที่ซึ่งปัจจุบันตีพิมพ์เป็นรุ่นที่ 13 Grant was a very popular teacher, year on year his students voted his class in anatomy as the most popular in the faculty. ภายหลังเกษียณอายุแล้ว เขาได้ประกอบหน้าที่เป็นผู้ดูแลและภัณฑารักษ์ประจำพิพิธภัณฑ์กายวิภาคศาสตร์ มหาวิทยาลัยโทรอนโต (Anatomy Museum at the University of Toronto)
เกียรติประวัติ

พิพิธภัณฑ์กายวิภาคศาสตร์ มหาวิทยาลัยโทรอนโตตั้งชื่อตามเขา
แหล่งข้อมูลอื่น

John Charles Boileau Grant archival papers held at the University of Toronto Archives and Records Management Services
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์ 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
วัดเสม็ดใต้

| วัดเสม็ดใต้ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลเสม็ดใต้ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระอธิการมานพ ปริปุณโณ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเสม็ดใต้  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสม็ดใต้ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดเสม็ดใต้ตั้งวัดเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2452 ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด คือ นางสงวน ยิ้มประยูร ผู้ดำเนินการก่อสร้างวัด คือนายกลั่น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2471
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเก่ากว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 หอระฆัง หอกลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคาร 3 ชั้น ทาสีเขียวแดงและเหลือง หลังคาประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ปูนปั้น ยอดเป็นทรงระฆังคว่ำ วัดมีรอยพระพุทธบาทจำลอง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2528 โดย นางสาวจำลอง สุขมาก เป็นผู้สร้างถวาย มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้างประมาณ 0.60 เมตร ยาวประมาณ 1.30 เมตร เป็นโลหะหล่อ ที่บริเวณตรงกลางของรอยพระพุทธบาทมีปุ่มเป็นวงกลมคล้ายธรรมจักรสองชั้น มีนิ้วเท้ารวมทั้งหมดห้านิ้วและแกะเป็นรูปลายก้นหอย
รายนามเจ้าอาวาส

พระทองดี
พระเกตุ
พระแก้ว พ.ศ. 2498–2503
พระเติม พ.ศ. 2503–2508
พระพิมพ์ ผาสุโก พ.ศ. 2508–2516
พระครูบุญช่วย อธิโต พ.ศ. 2517–2526
พระครูวีรญาณธำรง พ.ศ. 2526–2548
พระอธิการมานพ ปริปุณโณ พ.ศ. 2548–
พระครูปลัดณัฐวัฒิ คำสอาด พ.ศ.ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเสม็ดใต้ และครูสอนพระปริยัติธรรม  เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ.2566-ปัจจุบัน
งูหมอก

| งูหมอก |
| --- | --- |

ในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลื้อยคลาน Reptilia
อันดับ:: กิ้งก่าและงู Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes Serpentes
วงศ์:: Psammodynastidae Psammodynastidae
สกุล:: Psammodynastes Psammodynastes (H. Boie in F. Boie, 1827)
สปีชีส์:: Psammodynastes pulverulentus
ชื่อทวินาม
Psammodynastes pulverulentus (H. Boie in F. Boie, 1827)

ชื่อพ้อง
 Psammophis pulverulenta Boie, 1827
งูหมอก (อังกฤษ: common mock viper; ชื่อวิทยาศาสตร์: Psammodynastes pulverulentus) เป็นงูชนิดหนึ่งที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชีย
เป็นงูขนาดเล็ก (ความยาวรวมทั้งหมดประมาณ 65 เซนติเมตร (26 นิ้ว) ความยาวจะน้อยกว่าในเพศผู้) และงูหมอกจะขดตัวเพื่อป้องกันและโจมตีในลักษณะเหมือนงูแมวเซา เมื่อถูกคุกคาม แม้ว่ามันจะไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ก็ตาม
การกระจายพันธุ์

งูหมอกเป็นงูในประเทศบังกลาเทศ, ประเทศเมียนมาร์ (พม่า), ประเทศกัมพูชา, ประเทศจีน (มณฑลฝูเจี้ยน, มณฑลยูนนาน, เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง, มณฑลกวางตุ้ง, มณฑลไหหลำ และฮ่องกง), อินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ (รัฐอัสสัม, รัฐสิกขิม, ดาร์จีลิง; ชัลไปคูริ; รัฐเมฆาลัย และรัฐอรุณาจัลประเทศ), ประเทศภูฏาน, ประเทศอินโดนีเซีย (เกาะบาหลี, เกาะบังกา, เกาะบอร์เนียว, เกาะโฟลเร็ซ, เกาะชวา, เกาะกาลิมันตัน, เกาะโคโมโด, เกาะลมบก, หมู่เกาะเรียว, เกาะรินจา, เกาะซูลาเวซี, เกาะสุมาตรา, เกาะซุมบา, เกาะซุมบาวา ฯลฯ), ประเทศลาว, ประเทศมาเลเซีย (มาเลเซียตะวันตก และมาเลเซียตะวันออก, เกาะติโอมัน), ประเทศเนปาล, ประเทศฟิลิปปินส์ (เกาะบาลาบัจ, จังหวัดบาซีลัน, จังหวัดโบโฮล, โบนเกา, เกาะบูซวนกา, เกาะดีนากัต, เกาะโจโล, เกาะเลย์เต, เกาะลูซอน, เกาะมินดาเนา, เกาะเนโกรส, จังหวัดปาลาวัน, ปาไนย์, โปลิลโล และซามาร์) ประเทศไต้หวัน, ประเทศไทย (รวมถึงจังหวัดภูเก็ต) และประเทศเวียดนาม มีรายงานการพบจากประเทศสิงคโปร์
ชนิดย่อย Psammodynastes pulverulentus papenfussi เป็นสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นในไต้หวัน
แกลเลอรี่

Psammodynastes pulverulentus จากอุทยานแห่งชาติน้ำหนาว
Psammodynastes pulverulentus หรืองูหมอก จากอุทยานแห่งชาติภูกระดึง
เชิงอรรถและรายการอ้างอิง

↑  Wogan, G.; Grismer, L.; Chan-Ard, T.; Srinivasulu, C.; Srinivasulu, B.; Das, A.; Agarwal, I.; Mohapatra, P.; Diesmos, A.C.; Delima, E.M.; Tampos, G.; Gonzalez, J.C.; Jose, R.; Rusli, N.; Iskandar, D.; Ghosh, A.; Tshewang, S.; Limbu, K.P.; Khan, M.; Pitogo, K. (2022) [amended version of 2021 assessment]. "Psammodynastes pulverulentus". IUCN Red List of Threatened Species. 2022: e.T184062A219112572. doi:10.2305/IUCN.UK.2022-2.RLTS.T184062A219112572.en. สืบค้นเมื่อ 1 July 2024.
1 2  Hans Breuer; William Christopher Murphy (2009–2010). "Psammodynastes pulverulentus". www.snakesoftaiwan.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-11-18. สืบค้นเมื่อ 14 October 2012.
1 2  "Mock Viper Psammodynastes pulverulentus". Thailand Snakes.
↑  "Psammodynastes pulverulentus (Boie, 1827), Mock Viper 紫沙蛇". Reptiles in Hong Kong.
จังหวัดคาปิซ

| จังหวัดคาปิซ |
| --- | --- |
จังหวัด
เมืองโรซัสในจังหวัดคาปิซ
   ธง
เพลง: O, Capiz
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: คันลูรังคาบีซายาอัน
ค้นพบ: ค.ศ. 1566
Encomienda: 1569
Politico-Military Province: 1716
ก่อตั้ง: 15 เมษายน ค.ศ. 1901
เมืองหลัก: โรซัส
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Antonio del Rosario (LP)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Esteban Contreras (LP)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,594.64 ตร.กม. (1,001.80 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 52 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขานังตุด): 2,073 เมตร (6,801 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 761,384 คน
 • อันดับ: 38 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 290 คน/ตร.กม. (760 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 25 จาก 81
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 5800–5816
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)36
รหัส ISO 3166: PH
ภาษา: คาปิซ ฮีลีไกโนน อักลัน Igbok Kinaray-a ฟิลิปีโน อังกฤษ
เว็บไซต์: capiz.gov.ph
จังหวัดคาปิซ (ฮีลีไกโนน: Kapuoran sang Capiz; ฟิลิปปินส์: Lalawigan ng Capiz) เป็นจังหวัดในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักคือโรซัส และตั้งอยู่ทางตะวันทางออกเฉียงเหนือของเกาะปาไนย์ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอักลันทางทิศเหนือ จังหวัดอันตีเก‎ทางทิศตะวันตก และจังหวัดอีโลอีโล‎ทางทิศใต้ คาปิซมีพื้นที่ติดกับทะเลซีบูยันทางทิศเหนือ
จังหวัดคาปิซเป็นแหล่งของหอยกระจกที่ใช้ในการตกแต่งอุปกรณ์ต่าง ๆ และยังได้รับฉายา "เมืองแห่งอาหารทะเลของฟิลิปปินส์" และติด 15 อันดับแรก สถานที่ที่คนไปเยี่ยมเยือนมากที่สุดในประเทศ คาปิซมีหินปะการังที่มีชื่อเสียง ตั้งอยู่ที่ โบสถ์ซันตาโมนีคา ในเมืองปาไนย์ และยังเป็นที่ตั้งของระฆังโบสถ์ที่ใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดคาปิซ
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดคาปิซ ที่โอเพินสตรีตแมป
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2011-06-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philippine Standard Geographic Code
เว็บไซต์ข่าวประจำจังหวัด เก็บถาวร 2013-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลูชาลิเบร

Blue Demon Jr. ปะทะ El Hijo Del Santo
ลูชาลิเบร (สเปน: Lucha libre) เป็นรูปแบบมวยปล้ำอาชีพที่ใช้และพัฒนาในประเทศเม็กซิโก โดยมีมวยปล้ำอาชีพ เป็นรูปแบบความบันเทิงพื้นฐานมาจากการเล่นกีฬาการต่อสู้ แม้ว่าคำนี้หมายถึงมวยปล้ำอาชีพ แต่เดิมใช้ในลักษณะเดียวกับคำศัพท์ภาษาอังกฤษในอเมริกา และอังกฤษ คือ "มวยปล้ำฟรีสไตล์" (Freestyle wrestling) หมายถึง มวยปล้ำสมัครเล่น ที่มีสไตล์โดยไม่มีข้อจำกัดของ Greco-Roman wrestling
มวยปล้ำเม็กซิโกเป็นลักษณะเฉพาะตัว โดยหน้ากากที่มีสีสัน, ลำดับการปล้ำโดยอาศัยความเร็ว, ลักษณะเทคนิคกระโดดเหินเวหา ซึ่งบางส่วนได้ถูกนำไปใช้ในสหรัฐอเมริกา การสวมหน้ากากได้ถูกพัฒนาความสำคัญเป็นพิเศษ และนัดการปล้ำบางครั้งจะแข่งขัน ซึ่งผู้แพ้จะต้องถอดหน้ากากออกอย่างถาวร ซึ่งเป็นเดิมพันที่มีระดับสูงของน้ำหนักที่แนบมา มวยปล้ำแท็กทีมเป็นที่แพร่หลายโดยเฉพาะอย่างยิ่งในลูชาลิเบร โดยเฉพาะอย่างยิ่งการจับคู่กับทีมสามคนที่เรียกว่า ตริโอส
สมาคมมวยปล้ำที่ใช้กฏของลูชาลิเบร > ออสเตรเลีย

Lucha Fantastica
สมาคมมวยปล้ำที่ใช้กฏของลูชาลิเบร > โคลอมเบีย

Society Action Wrestling (SAW)
สมาคมมวยปล้ำที่ใช้กฏของลูชาลิเบร > เม็กซิโก

Consejo Mundial de Lucha Libre (CMLL)
Lucha Libre AAA Worldwide (AAA)
International Wrestling Revolution Group (IWRG)
Universal Wrestling Association (defunct)
World Wrestling Association (Promociones Mora)
สมาคมมวยปล้ำที่ใช้กฏของลูชาลิเบร > ญี่ปุ่น

New Japan Pro Wrestling
Michinoku Pro Wrestling
Osaka Pro Wrestling
Toryumon / Dragon Gate
Universal Lucha Libre (defunct)
สมาคมมวยปล้ำที่ใช้กฏของลูชาลิเบร > สหราชอาณาจักร

Lucha Britannia
Lucha Libre World
สมาคมมวยปล้ำที่ใช้กฏของลูชาลิเบร > สหรัฐอเมริกา

Chikara
Incredibly Strange Wrestling
Invasion Mundial de Lucha Libre
Lucha Libre USA
Lucha VaVOOM
Lucha Underground
สมาคมมวยปล้ำที่ใช้กฏของลูชาลิเบร > ปวยร์โตรีโก

World Wrestling Council (WWC)
International Wrestling Association (IWA) (defunct)
World Wrestling League (WWL)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Lucha libre
Lucha Wiki เก็บถาวร 2022-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Pro-Wrestling Title Histories of Mexico
Title histories of Spain
เฉลิมชัย

เฉลิมชัย อาจหมายถึง
พลเอก เฉลิมชัย จารุวัสตร์ อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
พันตรี เฉลิมชัย มัจฉากล่ำ หรือ ผู้พันตึ๋ง (2 สิงหาคม 2496 — ), นายทหารซึ่งฆ่าผู้ว่าราชการจังหวัดยโสธรเมื่อต้นปี 2544 โดยใช้มีดแทง เชือด ปาดลำคอ แล้วใช้ปืนยิงศีรษะซ้ำอีกหนึ่งนัด เนื่องจากถูกผู้ตายตรวจพบว่าทุจริต ต่อมา ศาลอาญา ศาลอุทธรณ์ และศาลฎีกาพิพากษาประหารชีวิต แต่พระมหากษัตริย์พระราชทานอภัยโทษ
เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ (15 กุมภาพันธ์ 2498 — ), ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม)
เฉลิมชัย ศรีอ่อน (7 มีนาคม 2508 — ), รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
เฉลิมชัย มหากิจศิริ (4 พฤศจิกายน 2521 — ), นักแสดงซึ่งต่อมาเป็นนักการเมืองสังกัดพรรคเพื่อไทย
จังหวัดด่งท้าป

| จังหวัดด่งท้าป Tỉnh Đồng Tháp |
| --- | --- |
จังหวัด
วัดในนครกาวหลัญ
สมญา: ดินแดนแห่งดอกบัว
ที่ตั้งของจังหวัดด่งท้าปในประเทศเวียดนาม

พิกัด: 10°40′N 105°40′E﻿ / ﻿10.667°N 105.667°E﻿ / 10.667; 105.667
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: สามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงตอนใต้, ด่งท้าบเหมื่อยตอนเหนือ
เมืองศูนย์กลางการปกครอง: นครกาวหลัญ
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรคประจำจังหวัด: เล โกว๊ก ฟ็อง
 • ประธานสภาประชาชน: ฟาน วัน ทั้ง
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: ฝั่ม เถี่ยน เหงีย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,383.8 ตร.กม. (1,306.5 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2021)
 • ทั้งหมด: 1,803,300 คน
 • ความหนาแน่น: 530 คน/ตร.กม. (1,400 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม, เขมร, ฮวา, ง้าย
จีดีพี
 • ทั้งหมด: 67.732 ล้านล้านด่งเวียดนาม 2.942 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาอินโดจีน)
รหัสโทรศัพท์: 277 (ตั้งแต่ 17 มิ.ย. 2017) 67 (จนถึง 16 ก.ค. 2017)
รหัส ISO 3166: VN-45
เว็บไซต์: dongthap.gov.vn
ด่งท้าป (เวียดนาม: Đồng Tháp) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงทางตอนใต้ของประเทศ ติดกับจังหวัดไพรแวงของประเทศกัมพูชาทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดหวิญล็องและนครเกิ่นเทอทางทิศใต้ ติดกับจังหวัดอานซางทางทิศตะวันตก และติดกับจังหวัดล็องอานและจังหวัดเตี่ยนซางทางทิศตะวันออก มีรถเดินทางตรงจากนครโฮจิมินห์มายังที่ด่งท้าป
เขตการปกครอง

| ชื่อ> ทับศัพท์ไทย | ชื่อ> ภาษาเวียดนาม | เขตการปกครองย่อย | พื้นที่  (ตร> กม.).พื้นที่  (ตร.กม.) | ประชากร  ค> ศ. 2018  (คน).ประชากร  ค.ศ. 2018  (คน) | ความหนาแน่น ประชากร  (คน/ตร> กม.).ความหนาแน่น ประชากร  (คน/ตร.กม.) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
นคร
| กาวหลัญ | Cao Lãnh | 8 แขวง, 7 ตำบล | 107 | 250,000 | 1,398 |
| ห่งหงึ | Hồng Ngự | 5 แขวง, 2 ตำบล | 121.84 | 101,155 | 610 |
| ซาแด๊ก | Sa Đéc | 6 แขวง, 3 ตำบล | 59.11 | 214,610 | 1,912 |
อำเภอ
| กาวหลัญ | Cao Lãnh | 1 เมือง, 17 ตำบล | 491 | 328,200 | 420 |
| เจิวถั่ญ | Châu Thành | 1 เมือง, 11 ตำบล | 246 | 198,936 | 667 |
| ห่งหงึ | Hồng Ngự | 1 เมือง, 9 ตำบล | 210 | 211,000 | 649 |
| ลายวุง | Lai Vung | 1 เมือง, 11 ตำบล | 238 | 220,484 | 703 |
| เลิปหว่อ | Lấp Vò | 1 เมือง, 12 ตำบล | 246 | 242,024 | 734 |
| ตามนง | Tam Nông | 1 เมือง, 11 ตำบล | 474 | 219,926 | 202 |
| เตินห่ง | Tân Hồng | 1 เมือง, 8 ตำบล | 311 | 121,994 | 272 |
| ทัญบิ่ญ | Thanh Bình | 1 เมือง, 12 ตำบล | 341 | 202,130 | 459 |
| ท้าบเหมื่อย | Tháp Mười | 1 เมือง, 12 ตำบล | 528 | 166,481 | 315 |
| รวม | รวม | 19 แขวง, 9 เมือง, 115 ตำบล | 3,283 | 2,476,940 | 500 |
ฟอร์ดมอเตอร์

"ฟอร์ด" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ฟอร์ด (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |

ประเภท: Public (NYSE: F)
ISIN: US3453708600 
อุตสาหกรรม: ผลิตรถยนต์
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1903
ผู้ก่อตั้ง: เฮนรี ฟอร์ด 
สำนักงานใหญ่: เดียร์บอร์น, มิชิแกน 
บุคลากรหลัก: William Ford, Jr. Chairman & CEO
ผลิตภัณฑ์: ฟอร์ด ลิงคอล์น เมอร์คิวรี วอลโว่
รายได้: $171.65 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ค.ศ. 2004) 
รายได้จากการดำเนินงาน: 5,458,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2566) 
รายได้สุทธิ: 4,347,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2566) 
สินทรัพย์: 257,000,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2564) 
พนักงาน: 327,531
เว็บไซต์: www.ford.com
ฟอร์ด โฟกัส
ฟอร์ด มอเตอร์ (อังกฤษ: Ford Motor Company) หรือเรียกว่า ฟอร์ด  บริษัทผลิตรถยนต์รายใหญ่ของโลกตั้งอยู่ที่รัฐมิชิแกน ก่อตั้งโดยเฮนรี ฟอร์ด ปัจจุบันเป็นผู้ผลิตรถยนต์อันดับ 2 ของโลก รองจาก เจเนรัลมอเตอร์ ฟอร์ดมอเตอร์เป็นเจ้าของยี่ห้อรถยนต์ต่างๆ ได้แก่ ฟอร์ด, ลิงคอล์น (Lincoln), เมอร์คิวรี (Mercury) และวอลโว่ (เฉพาะในส่วนของรถยนต์เท่านั้น สำหรับยี่ห้อวอลโว่ในส่วนของรถเพื่อการพานิชย์ (รถบรรทุก รถโดยสาร และเครื่องจักรกลหนัก) ยังคงเป็นกิจการของทางวอลโว่เอง) แต่ฟอร์ดมอเตอร์ได้ขายวอลโว่ให้กับบริษัท Geely Automobile แล้วในปี 2010 นอกจากนี้ยังเข้าไปถือหุ้นในกิจการของบริษัทรถยนต์ของญี่ปุ่นอย่างมาสด้า
จอร์จ อาร์. อาร์. มาร์ติน

| จอร์จ อาร์>  อาร์. มาร์ติน |
| --- | --- |
มาร์ตินใน ค.ศ. 2017
เกิด: จอร์จ เรย์มอนด์ มาร์ติน  (1948-09-20) 20 กันยายน ค.ศ. 1948 (76 ปี) เบย์โอนน์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐ
อาชีพ: นักเขียน ผู้เขียนบท นักเขียนเรื่องสั้น
การศึกษา: มหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น (BS, MS)
แนว: แฟนตาซี สยองขวัญ บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
ผลงานที่สำคัญ: มหาศึกชิงบัลลังก์ ชุดรวมเรื่อง Wild Cards เรื่องราว The Thousand World
คู่สมรส: Gale Burnick (สมรส 1975; หย่า 1979) Parris McBride (สมรส 2011)

ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์
เว็บไซต์ทางการ
จอร์จ เรย์มอนด์ ริชาร์ด มาร์ติน (อังกฤษ: George Raymond Richard Martin) หรือที่รู้จักในนามปากกา จอร์จ อาร์. อาร์. มาร์ติน (อังกฤษ: George R. R. Martin; 20 กันยายน ค.ศ. 1948) เป็นนักเขียนนิยาย ผู้เขียนบท ผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ และนักเขียนเรื่องสั้นชาวอเมริกัน เขาเป็นผู้แต่งนิยายชุดแนวจินตนิมิตระดับสูงชื่อ มหาศึกชิงบัลลังก์ ซึ่งนำมาดัดแปลงเป็นซีรีส์ มหาศึกชิงบัลลังก์ (2011–2019) ของเอชบีโอที่ได้รับรางวัลรางวัลเอมมี และซีรีส์ภาคก่อนหน้าชื่อ ตระกูลแห่งมังกร (2022–ปัจจุบัน) เขายังมีส่วนช่วยในการสร้างชุดรวมเรื่อง Wild Cards และมีส่วนในการสร้างโลกในวิดีโอเกม เอลเดนริง เมื่อ ค.ศ. 2022
ใน ค.ศ. 2005 Lev Grossman จาก ไทม์ เรียกมาร์ตินเป็น "โทลคีนแห่งอเมริกา" และใน ค.ศ. 2011 เขาได้รับการจัดเป็นหนึ่งในบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกของไทม์ 100 เขาเป็นพลเมืองที่อาศัยอยู่ในแซนตาเฟ รัฐนิวเม็กซิโกมาอย่างยาวนาน โดยเขาช่วยให้ทุนแก่Meow Wolf และถือครองโรงภาพยนตร์ฌ็อง ก็อกโต ทางนครจึงจัดให้วันที่ 29 มีนาคมเป็นวันจอร์จ อาร์. อาร์. มาร์ติน
ชีวิตช่วงต้น

จอร์จ เรย์มอน มาร์ติน (เขารับชื่อยืนยัน ริชาร์ด ตอนอายุ 13 ปี) เกิดในวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1948 ที่เบย์โอนน์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นบุตรของเรย์มอนด์ คอลลินส์ มาร์ติน กรรมกรท่าเรือ กับมาร์กาเรต เบรดี มาร์ติน ครอบครัวฝ่ายแม่เคยร่ำรวย โดยเป็นถึงเจ้าของธุรกิจก่อสร้างที่ประสบความสำเร็จ แต่ต้องสูญเสียทุกอย่างจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ซึ่งเป็นสิ่งที่มาร์ตินรำลึกเสมอทุกครั้งที่เขาเดินผ่านบริเวณที่เคยเป็นท่าเรือและบ้านของครอบครัว เขามีน้องสาวสองคนชื่อ Darleen และ Janet เขามีเชื้อสายไอริช ส่วนผลการตรวจสอบดีเอ็นเอในซีรีส์ Finding Your Roots เปิดผลเป็น 53.6% "บริติชและไอริช", 22.4% ยิวอัชเกนัซ และ 15.6% "ยุโรปตะวันตกเฉียงเหนือในวงกว้าง"
ชุด A Game of thrones

A Game of thrones แปลในชื่อ เกมล่าบัลลังก์
A Clash of kings แปลในชื่อ ราชันประจัญพล
A Strom of swords แปลในชื่อ ผจญพายุดาบ
A Feast for crows แปลในชื่อ กาดำสำราญเลือด
A Dance with drogons แปลในชื่อ มังกรร่อนระบำ
เล่มเดียวจบ

The Official A Game of thrones coloring book แปลในชื่อ มหาศึกชิงบัลลังก์ (หนังสือภาพ)
A Khight of The seven kingdoms แปลในชื่อ อัศวินแห่งเจ็ดราชอาณาจักร
The Ice dragon แปลในชื่อ มังกรน้ำแข็ง
Fire & Blood แปลในชื่อ อัคคีและโลหิต
โลกแห่งมหาศึกชิงบังลังก์