stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แกรี เนวิล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เนวิลขณะเล่นให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  แกรี อเล็กซานเดอร์ เนวิล
วันเกิด:   (1975-02-18) 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 (49 ปี)
สถานที่เกิด:  บิวรี, เกรเตอร์แมนเชสเตอร์, ประเทศอังกฤษ
ส่วนสูง:  1.81 m (5 ft 11 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  แบ็กขวา
สโมสรเยาวชน
1991–1992:  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1992–2011 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |  602 |  (7) |
ทีมชาติ
| 1992 |  อังกฤษรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี |  1 |  (0) |
| 1992–1993 |  อังกฤษรุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี |  8 |  (0) |
| 1995–2007 |  อังกฤษ |  85 |  (0) |
จัดการทีม
2015–2016:  บาเลนเซีย
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
แกรี อเล็กซานเดอร์ เนวิล (อังกฤษ: Gary Alexander Neville) เกิดเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 เป็นผู้ฝึกสอนและอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ มีชื่อเสียงจากการเป็นนักฟุตบอลสังกัดแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในตำแหน่งกองหลัง  เป็นอดีตผู้จัดการทีมบาเลนเซีย สโมสรในลาลิกา และเป็นอดีตผู้ช่วยผู้จัดการทีมชาติอังกฤษ รวมทั้งเป็นเจ้าของซอลฟอร์ดซิตีร่วมกับ ฟิล เนวิล, พอล สโคลส์, นิกกี บัตต์ และไรอัน กิกส์ ซึ่งเป็นอดีตผู้เล่นในแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดชุดเดียวกัน
เนวิล เข้ารับหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมบาเลนเซีย ในช่วงกลางฤดูกาล 2015–16 ในช่วงปลายปี ค.ศ. 2015 แทนที่นูโน ซานโต ที่ถูกปลดออกก่อนหน้านั้น และทำหน้าที่ครั้งแรกในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2015–16 รอบแบ่งกลุ่ม นัดสุดท้ายที่บาเลนเซียแพ้ต่อ โอลิมปิกลียง ที่สนามเมสตายา 0-2 ทำให้ตกรอบ   ก่อนหน้านั้นในลาลิกานัดที่ 14 ที่สนามเมสตายา เสมอกับ บาร์เซโลนา 1-1 ประตู เนวิลได้เข้ามาเป็นผู้จัดการแล้วแต่ยังมิได้ทำหน้าที่อย่างเป็นทางการ
แหล่งข้อมูลอื่น

โปรไฟล์ ManUtd.com
โปรไฟล์ StretfordEnd.co.uk
Gary Neville – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
สถิติของ แกรี เนวิล ที่ Soccerbase
โปรไฟล์สมาคมฟุตบอลอังกฤษ
มหากางเขนแห่งกางเขนเหล็ก

มหากางเขนแห่งกางเขนเหล็ก แบบปี 1914 พร้อมอักษรย่อ W (วิลเฮล์ม)
ดารามหากางเขนแห่งกางเขนเหล็ก แบบปี 1914
มหากางเขนแห่งกางเขนเหล็ก (เยอรมัน: Großkreuz des Eisernen Kreuzes) เป็นเหรียญอิสริยาภรณ์ซึ่งมอบเป็นบำเหน็จแก่นายพลผู้มีชัยในกองทัพปรัสเซียและชาติพันธมิตร ถือเป็นเหรียญชั้นสูงสุดในตระกูลกางเขนเหล็ก เหรียญนี้ถูกสถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1813 ในช่วงสงครามนโปเลียน และมีการมอบจนถึงปีค.ศ. 1939 ในสมัยนาซีเยอรมนี
รายนามผู้ได้รับมหากางเขน

รายนามผู้ได้รับเรียงตามลำดับการได้รับ
รายนามผู้ได้รับมหากางเขน > มหากางเขน 1813

จอมพล เก็พฮาร์ท ฟ็อน บลึชเชอร์ (ได้รับ 1813)
พลเอกทหารราบ ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม ไฟรแฮร์ ฟ็อน บือโล (ได้รับ 1813)
มกุฎราชกุมารคาร์ล โยฮัน แห่งสวีเดน (จอมพล ฌ็อง-บาติสต์ แบร์นาด็อต) (ได้รับ 1813)
พลเอกทหารราบ โบกิสลาฟ ฟรีดริช เอมานูเอิล ฟ็อน เทาเอินท์ซีน (ได้รับ 1814)
จอมพล ลูทวิช ยอร์ค ฟ็อน วาร์เทินบวร์ค (ได้รับ 1814)
รายนามผู้ได้รับมหากางเขน > มหากางเขน 1870

มกุฎราชกุมารอัลแบร์ทแห่งซัคเซิน (ได้รับ 1871)
พลเอกทหารราบ เอากุสท์ คาร์ล ฟอน เกอเบิน (ได้รับ 1871)
จอมพล เอ็ดวิน ไฟรแฮร์ ฟ็อน มันทอยฟ์เฟิล (ได้รับ 1871)
จอมพล เฮ็ลมูท กราฟ ฟ็อน ม็อลท์เคอ (ได้รับ 1871)
เจ้าชายฟรีดริช คาร์ล แห่งปรัสเซีย (ได้รับ 1871)
มกุฎราชกุมารฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม แห่งปรัสเซีย (ได้รับ 1871)
พลเอกทหารราบ เอากุสท์ กราฟ ฟอน แวร์เดอร์ (ได้รับ 1871)
รายนามผู้ได้รับมหากางเขน > มหากางเขน 1914

จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 (ได้รับ 1916)
จอมพล เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค (ได้รับ 1916)
พลเอกทหารราบ เอริช ลูเดินดอร์ฟ (ได้รับ 1917)
จอมพล เจ้าชายเลโอพ็อลท์แห่งบาวาเรีย (ได้รับ 1918)
จอมพล เอากุสท์ ฟ็อน มัคเคนเซิน (ได้รับ 1918)
รายนามผู้ได้รับมหากางเขน > มหากางเขน 1939

จอมพลไรช์ แฮร์มัน เกอริง (ได้รับ 1940)
ชาวเกาะโอเบเก

| --- | --- |
คนจากตระกูลเซโวรีช่วงต้นศตวรรษที่ 20
ประชากรทั้งหมด
ไม่มีข้อมูล
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
หมู่เกาะโองาซาวาระ · คันโต · สหรัฐ
ภาษา
อังกฤษแบบโบนิน · ญี่ปุ่น · อังกฤษแบบอเมริกัน
ศาสนา
คริสต์ · พุทธ
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
พอลินีเชีย · อเมริกันผิวขาว · ยุโรป · คานัก 
ชาวเกาะโอเบเก (ญี่ปุ่น: 欧米系島民; โรมาจิ: Ōbeikeitōmin; แปลว่า ชาวเกาะ (เชื้อสาย) ฝรั่ง) เป็นชาติพันธุ์ลูกผสมกลุ่มเล็กที่มีเชื้อสายยูโรนีเชียในประเทศญี่ปุ่น พวกเขามีวัฒนธรรมและเชื้อสายที่ต่างไปจากชาวยามาโตะ รีวกีว และไอนุ เนื่องจากพวกเขาเป็นผู้สืบสันดานจากชาวยุโรป ชาวอเมริกันผิวขาว ชาวพอลินีเชีย และชาวคานักยุคใหม่ ที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานบนเกาะฮาฮาจิมะและเกาะชิจิจิมะช่วงศตวรรษที่ 18
ทั้งนี้คำว่า โอเบเก ในภาษาญี่ปุ่น จะมีความหมายว่า "ลูกหลานของชาวคอเคซอยด์ผู้มีถิ่นฐานเดิมในทวีปยุโรปและอเมริกา" และแปลได้อีกว่า "สกุลของชาวอเมริกันผู้มีเชื้อสายยุโรป" แม้จะระบุเช่นนั้น แต่บรรพบุรุษของชาวเกาะโอเบเกเมื่อแรกตั้งถิ่นฐาน ประกอบด้วยผู้คนจากหลายเชื้อชาติ โดยเฉพาะชาวฮาวายและพอลินีเชียอื่น ๆ หาได้มีเพียงชาวยุโรปผิวขาวเท่านั้น
ประวัติ

มีเอกสารระบุเรื่องการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกบนหมู่เกาะโองาซาวาระเมื่อ ค.ศ. 1830 โดยเนทาเนียล เซโวรี (Nathaniel Savory) ชาวอเมริกันผิวขาวจากรัฐแมสซาชูเซตส์ ตั้งถิ่นฐานบนเกาะชิจิจิมะ เข้ามาพร้อมกับมัตเตโอ มัซซาโร (Matteo Mazzaro) ชาวเมืองรากูซาสัญชาติสหราชอาณาจักร, จอห์น มิลเลนแคมป์ (John Millencamp) ชาวอเมริกัน, เฮนรี เว็บ (Henry Webb) และชาลส์ โรบินสัน (Charles Robinson) ชาวสหราชอาณาจักร และโจอาคิม กอนซาเลส (Joaquim Gonsales) ชาวโปรตุเกส รวมทั้งชาวฮาวายพื้นเมืองที่ไม่ปรากฏชื่อเสียงเรียงนามแบ่งเป็นเพศชาย 7 คน และหญิง 13 คน แม้นายเซโวรีเป็นชาวอเมริกันแต่กองทัพสหราชอาณาจักรให้เขาเป็นผู้ตั้งถิ่นฐานชาวสหราชอาณาจักร หลังนายมัซซาโรเสียชีวิต นายเซโวรีจึงปกครองเกาะต่อมา ชนเหล่านี้ได้แต่งงานข้ามชาติพันธุ์จนกลายเป็นประชากรลูกผสมสืบมาจนถึงปัจจุบัน ต่อมาประเทศญี่ปุ่นทำการอ้างสิทธิเหนือดินแดนนี้เมื่อ ค.ศ. 1876 ชาวหมู่เกาะจึงได้รับสัญชาติญี่ปุ่นโดยอัตโนมัติ และหลังจากนั้นก็มีการอพยพของผู้คนจากแผ่นดินใหญ่เข้ามา
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเรือสหรัฐเข้าควบคุมหมู่เกาะโองาซาวาระและทำการขับไล่ราษฎรออก ยกเว้นชาวเกาะพื้นเมืองดั้งเดิม กับผู้ที่เกี่ยวดองกับทหารสหรัฐจากการแต่งงาน และอนุญาตให้ชาวอเมริกันผิวขาว ชาวยุโรป ชาวไมโครนีเชีย และชาวพอลินีเชียที่เคยอาศัยบนเกาะตั้งแต่ยุคก่อนสงครามกลับมาอาศัยบนเกาะได้ เมื่อหมู่เกาะโองาซาวาระกลับคืนสู่การปกครองของประเทศญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1968 ชาวเกาะได้รับสัญชาติญี่ปุ่น รวมทั้งอนุญาตให้ชาวญี่ปุ่นจากแผ่นดินใหญ่กลับเข้าไปตั้งถิ่นฐานบนเกาะดังเดิม จนกลายเป็นประชากรกลุ่มใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะโองาซาวาระแทนที่ชาวเกาะโอเบเก
วัฒนธรรม

จากการที่มีชาวอเมริกัน ยุโรป และชาวเกาะแปซิฟิกอื่น ๆ อาศัยอยู่มากกว่าชาวญี่ปุ่น ทำให้เกิดภาษาอังกฤษผสมแก้ขัดที่เรียกว่าภาษาอังกฤษแบบโบนิน ปรากฏครั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา อันเกิดจากการผสมกันระหว่างภาษาอังกฤษและญี่ปุ่นทำให้เกิดภาษาผสมที่แปลกหู
ปัจจุบันชาวเกาะโอเบเกบางส่วนยังคงรักษาอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของตนเอง แม้จะเปลี่ยนไปถือสัญชาติญี่ปุ่นแล้ว เช่น การนับถือหรือยังเชื่อในศาสนาคริสต์ หรือการใช้ภาษาอังกฤษสำเนียงถิ่น ซึ่งก็รับอิทธิพลทางวัฒนธรรม ภาษา และศาสนาจากญี่ปุ่นมากขึ้นเป็นลำดับ โดยยังมีผู้สืบสันดานอยู่ เช่น เซโวรี (Savory), โรบินสัน (Robinson), วอชิงตัน (Washington), จิลลีย์ (Gilley) และกอนซาเลซ (Gonzalez) โดยบางส่วนได้แปลงไปใช้นามสกุลเป็นภาษาญี่ปุ่น ดังนี้
| นามสกุลเดิม | นามสกุลญี่ปุ่น | สัญชาติเดิม |
| --- | --- | --- |
| เซโวรี (Savory, セボリー) | เซโบริ (瀬掘) | อเมริกัน |
| เซโวรี (Savory, セボリー) | โอกูมูระ (奥村) | อเมริกัน |
| วอชิงตัน (Washington, ワシントン) | โอฮิระ (大平) | อเมริกัน |
| วอชิงตัน (Washington, ワシントン) | คิมูระ (木村) | อเมริกัน |
| วอชิงตัน (Washington, ワシントン) | อิเกดะ (池田) | อเมริกัน |
| วอชิงตัน (Washington, ワシントン) | มัตสึซาวะ (松澤) | อเมริกัน |
| เว็บ (Webb, ウェッブ) | โจบุ (上部) | อเมริกัน |
| กอนซาเลซ (Gonzalez, ゴンザレス) | คิชิ (岸) | โปรตุเกส |
| กอนซาเลซ (Gonzalez, ゴンザレス) | โองาซาวาระ (小笠原) | โปรตุเกส |
| จิลลีย์ (Gilley, ゲレー) | มินามิ (南) | โปรตุเกส-สหราชอาณาจักร |
| จิลลีย์ (Gilley, ゲレー) | โนซาวะ (野澤) | โปรตุเกส-สหราชอาณาจักร |
ระเบียงภาพ

ชาวเกาะโอเบเกจากตระกูลกอนซาเลซ
ชาวเกาะโอเบเกที่เป็นนักบวชในศาสนาคริสต์
ชาวเกาะโอเบเกกับเรือแคนูแบบกรรเชียง
สุสานของผู้มีเชื้อสายตะวันตกบนเกาะชิจิจิมะ
การอ้างธรรมชาติ

การอ้างธรรมชาติ
(อังกฤษ: appeal to nature)
เป็นการให้เหตุผลหรือเป็นกลยุทธ์ทางวาทศิลป์โดยระบุว่า สิ่งนี้ดีก็เพราะเป็นธรรมชาติ หรือสิ่งนี้ไม่ดีก็เพราะไม่เป็นธรรมชาติ
ซึ่งทั่วไปจัดว่าเป็นเหตุผลที่ไม่ดี 
เพราะมีข้อตั้งหลักโดยปริยายที่ไม่ได้ระบุคือ "สิ่งที่เป็นธรรมชาติเป็นของดี"
ซึ่งปกติจะไม่เข้าประเด็น ไม่น่าเชื่อถือ หรือเป็นเพียงความเห็นและไม่ใช่ความจริง
รูปแบบ

รูปแบบทั่วไปของการให้เหตุผลนี่ก็คือ
สิ่งที่เป็นธรรมชาติเป็นของดีหรือถูกต้อง 

ก เป็นธรรมชาติ 

ดังนั้น ก จึงเป็นของดีหรือถูกต้อง 



สิ่งที่ไม่เป็นธรรมชาติเป็นของไม่ดีหรือไม่ถูกต้อง 

ข ไม่เป็นธรรมชาติ 

ดังนั้น ข จึงไม่ดีหรือไม่ถูกต้อง
ในบางกรณี การใช้คำว่าธรรมชาติอาจไม่ชัดเจน ทำให้สัมพันธ์กับแนวคิดอื่น ๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ 
อนึ่ง คำว่าธรรมชาติ อาจมีอรรถที่ก่ออารมณ์อย่างมีกำลัง อาจก่อความรู้สึกว่าถูกหรือผิดอย่างแรง 
การอ้างธรรมชาติเป็นการให้เหตุผลเป็นวง เพราะข้อตั้งต้องสมมุติว่าข้อสรุปเป็นจริง
มีความเห็นหลายอย่างเกี่ยวกับการให้เหตุผลเยี่ยงนี้ 
ในมุมมองที่เปิดกว้าง นี้ยังอาจเป็นหลักทั่วไปที่มีประโยชน์ แต่ก็ในเรื่องที่จำกัดและต้องมีข้อยกเว้น 
เมื่อใช้เป็นหลักทั่วไป ก็จะสมมุติว่าเหตุผลนี้ให้ข้อตัดสินที่ดีอย่างน่าเชื่อถือได้ นอกจากจะมีเหตุผลต่อต้าน และโดยนัยเดียวกัน สิ่งที่ไม่ใช่ธรรมชาติ ก็จะทำให้ตัดสินได้ว่าไม่ดีอย่างเชื่อถือได้ 
การใช้หลักทั่วไปในเรื่องจำกัดเช่น "เมื่ออย่างอื่นเหมือนกันทุกอย่าง เราควรจะพยายามทานอาหารธรรมชาติ" โดยทำเหมือนกับไม่มีข้อยกเว้นอาจเป็นเหตุผลวิบัติแบบ fallacy of accident คือให้เหตุผลที่ไม่สมควรในเรื่องที่ควรยกเว้น
การให้เหตุผลเช่นนี้เป็นเหตุผลวิบัติก็เพราะ "แม้จะตกลงกันได้ว่า อะไรเป็นธรรมชาติและไม่ใช่ แล้วอะไรละจะเป็นผลที่ตามมา คำตอบก็คือไม่มีอะไร"
ไม่มีเหตุผลโดยอาศัยความจริงอะไรที่จะบอกได้ว่าสิ่งที่เป็นธรรมชาติต้องเป็นของดี หรือเเม้แต่ดีกว่า และอะไรที่ไม่ใช่ธรรมชาติก็จะต้องเป็นของแย่ หรือแย่กว่า
ประวัติ

ทั้งวิทยาศาสตร์และปรัชญาได้พิจารณาความเป็นธรรมชาติในแนวคิดต่าง ๆ มาอย่างต่อเนื่อง
ในกรีซโบราณ "กฎธรรมชาติไม่ได้มองแค่ว่า เป็นเพียงคำอธิบายทั่วไปของความจริงที่เกิดขึ้นในโลก แต่ยังเป็นบรรทัดฐานที่มนุษย์ควรจะประพฤติตาม ดังนั้นการยกธรรมชาติ จึงมักเป็นการยกธรรมชาติของมนุษย์ ซึ่งจัดเป็นแหล่งเกิดอย่างหนึ่งของบรรทัดฐานทางพฤติกรรม
สำหรับคนกรีก นี่หมายถึงการเจตนาเข้าไปตรวจสอบและสำรวจในเรื่องซึ่งตามแนวคิดทางวัฒนธรรมของพวกเขา เป็นแหล่งกำเนิดที่แท้จริงสำหรับบรรทัดฐานทางพฤติกรรม"
ในยุคปัจจุบัน นักปรัชญาได้คัดค้านแนวคิดว่า การเป็นสัตว์ธรรมชาติของมนุษย์ควรจะระบุหรือกำหนดบรรทัดฐานทางพฤติกรรมของตน
เช่นนักปรัชญาชาวฝรั่งเศส ฌ็อง-ฌัก รูโซ ได้เขียนไว้ว่า "เราไม่รู้หรอกว่า ธรรมชาติของเราจะให้เราเป็นอะไร"
ตัวอย่าง

ตัวอย่างการยกธรรมชาติที่เห็นบ่อยพบได้ในป้ายและโฆษณาของอาหาร เครื่องนุ่งห่ม สมุนไพร และอื่น ๆ
โดยอาจจะขึ้นป้ายว่าเป็นของธรรมชาติล้วน ๆ เป็นการกล่าวโดยนัยว่า ผลิตภัณฑ์ปลอดภัยต่อสิ่งแวดล้อมและผู้บริโภค 
แต่จริง ๆ แล้วผลิตภัณฑ์จะเป็นธรรมชาติหรือไม่ ก็ไม่ใช่เหตุให้ได้ความปลอดภัยและประสิทธิผล
ตัวอย่างเช่น สารประกอบที่เป็นพิษก็มีอยู่ตามธรรมชาติ
เรื่องยาก็มักจะอ้างธรรมชาติเหมือนกันโดยกล่าวว่า ยาไม่เป็นธรรมชาติ ดังนั้นจึงไม่ควรใช้
นี้เห็นชัดเป็นพิเศษเมื่อใช้เป็นเหตุผลต่อต้านการฉีดวัคซีน
ในเรื่องการกินเนื้อ นักปรัชญาชาวออสเตรเลียอ้างว่า การให้เหตุผลว่าการกินเนื้อถูกศีลธรรมเพราะเป็นธรรมชาติ เป็นเหตุผลวิบัติ เพราะไม่ว่ามนุษย์หรือสัตว์จะประพฤติอย่างไรตามธรรมชาติ ก็ยังไม่ใช่เหตุผลว่า เราควรจะประพฤติเช่นไร 
ฉะนั้น การกินเนื้อหรือไม่กินเนื้อ ควรพิจารณาตามความผิดถูกของตนเอง ไม่ใช่ยกธรรมชาติ
ดูเพิ่ม

ความเอนเอียงเพื่อยืนยัน
บทบาททางเพศ
โฮโมโฟเบีย
คนเถื่อนใจธรรม
มนุษยนิยมเปลี่ยนผ่าน
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Edward Moore, George (1922). Principia Ethica. Cambridge: Cambridge University Press. p. 45.
1 2 3  
Curtis, Gary N. "Appeal to Nature". The Fallacy Files. สืบค้นเมื่อ 2020-04-12.
↑  
Groarke, Leo (2008). "Fallacy Theory".  ใน Zalta, Edward N. (บ.ก.). Informal Logic. Stanford Encyclopedia of Philosophy (Fall 2008 ed.). Informal logic is sometimes presented as a theoretical alternative to formal logic. This kind of characterization may reflect early battles in philosophy departments which debated, sometimes with acrimony, whether informal logic should be considered "real" logic. Today, informal logic enjoys a more conciliatory relationship with formal logic. Its attempt to understand informal reasoning is usually (but not always) couched in natural language, but research in informal logic sometimes employs formal methods and it remains an open question whether the accounts of argument in which informal logic specializes can in principle be formalized.
1 2 3  Baggini, Julian (2004). Making Sense: Philosophy Behind the Headlines. Oxford University Press. pp. 181–182. ISBN 978-0-19-280506-5.
↑  Saunders, Jason Lewis (2008-10-26). "Western Philosophical Schools and Doctrines: Ancient and Medieval Schools: Sophists: Particular Doctrines: Theoretical issues.". Encyclopædia Britannica. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-05-27. สืบค้นเมื่อ 2011-02-07.
↑  Rousseau, Jean-Jacques (1979). Emile, or On Education. New York: Basic Books. p. 62. ISBN 978-0-465-01931-1.
1 2  Meier, Brian P.; Dillard, Amanda J.; Lappas, Courtney M. (2019). "Naturally better? A review of the natural-is-better bias". Social and Personality Psychology Compass (ภาษาอังกฤษ). 13 (8): e12494. doi:10.1111/spc3.12494. ISSN 1751-9004. S2CID 201321386.
↑  Flew, Antony (1998). How to Think Straight: An Introduction to Critical Reasoning. Prometheus Books. ISBN 978-1-57392-239-5.
↑  Gavura, Scott (2014-02-13). "False "balance" on influenza with an appeal to nature". Science-Based Medicine. สืบค้นเมื่อ 2019-01-30.
↑  Singer, Peter (2011). Practical Ethics (3rd ed.). Cambridge University Press. pp. 60-61. ISBN 978-0521707688. There would still be an error of reasoning in the assumption that because this process is natural it is right.
แหล่งข้อมูลอื่น

Nature, Human Nature, and Biotechnology
Appeal to Nature
Dietary Supplements: How To Know What Is Safe American Cancer Society: §The "Natural Is Safe" or "Natural Is Better" Myth (Archived from the original 18 April 2008)
Thomas Hobbes A Brief of the Art of Rhetorick Chap. XI เก็บถาวร 2016-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน "Of the Colours, or Common Opinions concerning Pleasure." Chap. XVI เก็บถาวร 2016-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน "Of Proofs Inartificial."
ชั้นวางของซูเปอร์มาร์เก็ตที่มีสินค้า 4 ยี่ห้อซึ่งโฆษณาว่า เป็นธรรมชาติ
โรจู

โรจู (老中) หรือแปลเป็นภาษาไทยว่า ผู้อาวุโส (Elder) เป็นตำแหน่งขุนนางชั้นสูงสุดในรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ แห่งยุคเอโดะ โดยแต่งตั้งจาก ไดเมียว (大名) ที่มีที่ดินระหว่าง 25,000 – 50,000 โคกุ
แต่เดิมในยุคโชกุน 2 คนแรกคือโชกุนอิเอยาซุและโชกุนฮิเดตาดะ มีตำแหน่งโรจูเพียงแค่ 2 คนต่อมาได้เพิ่มเป็น 5 คนก่อนจะปรับลดลงมาเหลือ 4 คน
ต่อมาในสมัยโชกุนสึนาโยชิ ได้มีการลดอำนาจของโรจูลงพร้อมกับตั้งตำแหน่ง ไทโร (大老) ขึ้นมามีอำนาจเหนือโรจูแทน
บรรณานุกรม

Sansom, George Bailey. (1963). A History of Japan: 1615–1867. Stanford: Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-0527-1
Screech, Timon. (2006). Secret Memoirs of the Shoguns: Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822. London: RoutledgeCurzon. ISBN 978-0-7007-1720-0
พระปารวตี

| พระแม่ปารวตี |
| --- | --- |
เทวีแห่งความอุดมสมบูรณ์ ความรัก การอุทิศตน พลังอำนาจศักดิ์สิทธิ์ ความเป็นแม่ ความอ่อนโยน การเลี้ยงดู ความปรองดอง  ความสวยงาม ความจงรักภักดี
ส่วนหนึ่งของ ตรีเทวี
พระแม่ปารวตีและพระศิวะ ภาพพิมพ์นิยมจำหน่ายในบาซาร์ (bazaar art) ยุค 1950
ชื่อในอักษรเทวนาครี: पार्वती
ชื่อในการทับศัพท์ภาษาสันสกฤต: Pārvatī
ส่วนเกี่ยวข้อง: ตรีเทวี, อาทิปราศักติ, ศักติ, เทวี, กาลี, ทุรคา, ตริปุรสุนทรี, สตี, พระปรเมศวรี, พระแม่ศักติ-ศิวา,ไวษโณเทวี พระมีนากษี,พระแม่มเหศวรี, อัมพิกา, เกาศิกี, มูกามพิกา, มาตฤกา, มหาวิทยา
ที่ประทับ: เขาไกรลาส
มนตร์: สรรวะมังคะละมางคัลเย ศิเว สรรวารถะสาธิเกฯ ศะรัณเย ตรยัมพะเก เคาริ นารายะณิ นะโมสตุ เต๚
สัญลักษณ์: โยนี, ตรีศูล
วัน: วันจันทร์ และ วันศุกร์
พาหนะ: เสือ สิงโต โคนนทิ
เทศกาล: นวราตรี, กาลีบูชา, วิชัยทัศมี
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: พระศิวะ
บุตร - ธิดา: พระพิฆเนศ   พระขันทกุมาร บางแห่งรวม: อโศกสุนทรี
บิดา-มารดา: ท้าวหิมวัต พระนางเมนกา
พี่น้อง: พระแม่คงคา (ภคินี), Mainaka (เชษฐา)
พระแม่ปารวตี (สันสกฤต: पार्वती Pārvatī) หรือ พระแม่อุมา (สันสกฤต: उमा Umā) เป็นเทวีในศาสนาฮินดู เป็นเทวีแห่งความอุดมสมบูรณ์ ความรัก การอุทิศตน ตลอดจนพลังอำนาจศักดิ์สิทธิ์ ถือกันว่า พระนางเป็นด้านอ่อนโยนและเอาใจใส่ของศักติ พระนางยังแสดงพระองค์เป็นหลายด้าน เรียกว่า "ปาง" แต่ละปางเป็นที่รู้จักด้วยหลายชื่อหลายเรื่องราว พระนางกับพระลักษมีและพระสรัสวดี ประกอบกันเป็นตรีเทวี
พระนางเป็นพระชายาของพระศิวะ เทพเจ้าผู้ปกปักรักษาสรรพชีวิตและทำลายล้างความชั่วร้าย พระนางเป็นพระธิดาของพระหิมวัต เทพแห่งภูเขา กับพระนางเมนกาผู้เป็นพระชายา พระนางทรงให้กำเนิดพระพิฆเนศกับพระขันทกุมาร คัมภีร์ปุราณะยังกล่าวว่า พระนางเป็นพระภคินีของพระวิษณุและพระแม่คงคา
พระนางกับพระสวามีทรงเป็นเทพศูนย์กลางแห่งลัทธิไศวะ หรือลัทธิซึ่งถือพระศิวะเป็นใหญ่ ศาสนาฮินดูยังเชื่อว่า พระนางทรงเป็นพลังงานและอำนาจแห่งการสร้างสรรค์ใหม่ของพระสวามี เป็นรากเหง้าของพันธะที่รัดรึงสรรพสิ่งเข้าด้วยกัน และเป็นหนทางแห่งการปลดปล่อยทางจิตวิญญาณ ในเทวาลัยฮินดูที่สร้างถวายพระนางและพระสวามี มักใช้โยนี (อวัยวะเพศหญิง) เป็นสัญลักษณ์แทนพระนาง
ศัพทมูล

คำว่า "ปารวตี" มีที่มาจาก "ปรรวัต" (สันสกฤต: पर्वत Parvata) คือ บรรพต แปลว่า ภูเขา พระนามหนึ่งของพระหิมวัต พระบิดาผู้เป็นเจ้าแห่งภูเขา "ปารวตี" แปลว่า นางภูเขา
ในวรรณกรรมฮินดู พระนางปารวตีทรงเป็นที่รู้จักในหลายพระนาม คัมภีร์ ลลิตาสหสรนาม (Lalita Sahasranama) บันทึกพระนามของพระนางไว้ถึงหลักพัน
หนึ่งในพระนามที่นิยมใช้เรียกขานพระนาง คือ "อุมา" ในเอกสารสมัยแรก พระนามนี้เป็นของพระสตี ชายาองค์แรกของพระศิวะซึ่งกลับชาติมาเกิดเป็นพระนางปารวตี แต่เอกกสารสมัยหลัง เช่น รามายณะ ถือว่า "อุมา" เป็นไวพจน์ของ "ปารวตี" ซึ่งอุมาแปลว่าแสงสว่าง ชื่อเสียงหรือความราบคาบ
อ่านเพิ่ม

Srivastava, A. L. (2004). Umā-Maheśvara: An Iconographic Study of the Divine Couple. Sukarkshetra Shodh Sansthana.
แหล่งข้อมูลอื่น

Parvati at Encyclopædia Britannica
Jyoti Parvati Daughter
| ด ค กเทวดาตามความเชื่อของคนไทย |
| --- | --- | --- |
| เทวดาคติพุทธเถรวาท |  พระพรหม ท้าวสหัมบดีพรหม  ท้าวฆฏิการพรหม  สนังกุมารพรหม  ท้าวสักกะ  ท้าวสุยาม  ท้าวสันดุสิต  ท้าวสุนิมมิต  ท้าววสวัตตี  จตุโลกบาล ท้าวธตรฐ  ท้าววิรุฬหก  ท้าววิรูปักษ์  ท้าวเวสวัณ  พระธรณี  เมขลา  พระสุนทรีวาณี  พระวิศวกรรม  พระพิรุณ  พระปัญจสิขะ  พระมาตุลี  คนธรรพ์  พระอุเทนทราธิราช  |  |
| เทวดาคติฮินดู |  ตรีมูรติ พระศิวะ  พระพรหม  พระวิษณุ  พระคเณศ  พระขันทกุมาร  กามเทพ  พระแม่คงคา  พระปารวตี  ทุรคา  พระสตี  กาลี  พระสุรัสวดี  พระลักษมี  พระภูเทวี  โลกบาล พระอินทร์  พระยม  ท้าวกุเวร  พระอีสาน  พระอัคนี  พระนิรฤติ  พระพาย  นพเคราะห์ พระอาทิตย์  พระจันทร์  พระอังคาร  พระพุธ  พระพฤหัสบดี  พระศุกร์  พระเสาร์  พระราหู  พระเกตุ  พระพลเทพ  |  |
| เทวดาคติพื้นเมืองไทย |  พญาแถน  ท้าวกบิลพรหม  โพสพ  จตุคามรามเทพ  พระภูมิเจ้าที่  พระพนัสบดี  นางกวัก  นางสงกรานต์  แม่ย่านาง  แม่ซื้อ  รุกขเทวดา  ปู่เจ้าสมิงพราย  พระโกญจนาเนศวร์  พระเทวกรรม  ปู่เจ้าเขาเขียว  นิลบรรพตเทพสุดา  ท้าวพรหมรักษ์  พระมหาไชไพรสภ  |  |
| เทพารักษ์ |  พระสยามเทวาธิราช  พระหลักเมือง  พระเสื้อเมือง  พระทรงเมือง  พระกาฬไชยศรี  เจ้าเจตคุปต์  พระเทพบิดร  พระคลัง  เจ้าหอกลอง  พระกำพูฉัตร  พระราชบันฦๅธาร  พระราชมุทธาธร  |  |
| ด ค กเทพและคัมภีร์ในศาสนาฮินดู |
| --- | --- | --- |
| มหาเทพ |  พระพรหม  พระวิษณุ  พระศิวะ  |  |
| เทพเจ้าชั้นรอง |  พระพิฆเนศ  พระขันทกุมาร  พระราม  พระกฤษณะ  พระหนุมาน  พระอินทร์  พระอัคนี  พระไภรวะ  พระยม  พระกามเทพ  พระวายุ  พระวรุณ  พระวิศวกรรม  พระอัศวิน  |  |
| นพเคราะห์ |  พระอาทิตย์  พระจันทร์  พระอังคาร  พระพุธ  พระพฤหัสบดี  พระศุกร์  พระเสาร์  พระราหู  พระเกตุ  |  |
| เทวี |  พระสุรัสวดี  พระลักษมี  พระสตี  พระปารวตี  พระทุรคา  พระตรีศักติ  พระแม่กาลี  พระแม่สีดา  พระแม่ราธา  พระแม่มหาวิทยา  มาตฤกา  |  |
| คัมภีร์ |  พระเวท  อุปนิษัท  ปุราณะ  รามายณะ  มหาภารตะ  ภควัทคีตา  |  |
 ศาสนาฮินดู  เทววิทยาฮินดู  ยุคมหากาพย์ของอินเดีย
ปฏิบัติการดาวน์ฟอล

ปฏิบัติการดาวน์ฟอล (อังกฤษ: Operation Downfall) เป็นแผนการโดยรวมของฝ่ายสัมพันธมิตรเพื่อบุกญี่ปุ่นในช่วงใกล้จะสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ปฏิบัติการถูกยกเลิกเมื่อญี่ปุ่นได้ยอมจำนนหลังจากโดนทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ที่เมืองฮิโรชิมะและนางาซากิ สหภาพโซเวียตประกาศร่วมสงครามต่อต้านญี่ปุ่น และยึดครองแมนจูเรีย ปฏิบัติการดาวน์ฟอลแบ่งออกเป็นสองส่วนด้วยกันคือ: ปฏิบัติการโอลิมปิก (Operation Olympic) และ ปฏิบัติการโคโรเนต (Operation Coronet) ปฏิบัติการจะเริ่มต้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945 ปฏิบัติการโอลิมปิกมีวัตถุประสงค์เพื่อยึดดินแดนหนึ่งในสามทางใต้ของดินแดนตอนใต้สุดของประเทศญี่ปุ่น เกาะคีวชู และเกาะโอกินาวะที่พึ่งยึดได้เพื่อใช้เป็นพื้นที่รองรับการรุกคืบต่อไป ต่อมาในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1946 ปฏิบัติการโคโรเนตถูกวางแผนไว้สำหรับบุกที่ราบคันโต ใกล้กับโตเกียว บนเกาะฮนชู สนามบินบนเกาะคีวชูที่ยึดได้ในปฏิบัติการโอลิมปิกจะเป็นฐานสนับสนุนปฏิบัติการโคโรเนต ถ้าดาวน์ฟอลเกิดขึ้น นี่อาจจะเป็นการทำสงครามสะเทินน้ำสะเทินบกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
ภูมิศาสตร์ของญี่ปุ่นทำให้ฝ่ายญี่ปุ่นทราบถึงแผนการบุกนี้เช่นกัน ญี่ปุ่นสามารถทำนายแผนการบุกของฝ่ายสัมพันธมิตรได้ถูกต้องและได้ทำการปรับแผนป้องกัน ปฏิบัติการเคะสึโง (Operation Ketsugō) ญี่ปุ่นวางแผนป้องกันเกาะคีวชูทั้งหมดด้วยกองหนุนเพียงน้อยนิดสำหรับปฏิบัติการป้องกันใด ๆ ที่ตามมา มีการคาดการณ์ถึงผู้บาดเจ็บล้มตายในจำนวนหลากหลายต่างกันไป แต่ก็เป็นจำนวนที่สูงมากสำหรับทั้งสองฝ่ายขึ้นกับระดับการต่อต้านของประชาชนญี่ปุ่นในการบุก คาดกันว่าอาจมีผู้บาดเจ็บล้มตายถึงหนึ่งล้านคนสำหรับฝ่ายสัมพันธมิตร และสิบล้านคนสำหรับฝ่ายญี่ปุ่น
เกลียวคู่กรดนิวคลีอิก

บริเวณของโมเลกุลกรดนิวคลีอิกที่เข้าคู่กันจะถูกเชื่อมเข้าด้วยกันและสร้างโครงสร้างเกลียวคู่ซึ่งยึดเข้าด้วยกันโดยคู่เบส
ในชีววิทยาโมเลกุล คำว่าเกลียวคู่ หมายถึงโครงสร้างซึ่งเกิดขึ้นจากโมเลกุลกรดนิวคลีอิกสองเส้น อย่างเช่น ดีเอ็นเอและอาร์เอ็นเอ โครงสร้างเกลียวคู่ของกรดนิวคลีอิกเป็นผลมาจากโครงสร้างทุติยภูมิ และเป็นองค์ประกอบสำคัญในการกำหนดโครงสร้างตติยภูมิของมัน คำดังกล่าวได้ถูกใช้อย่างกว้างขวางภายหลังการตีพิมพ์บทความ เกลียวคู่: การบรรยายส่วนบุคคลการค้นพบโครงสร้างของดีเอ็นเอ (The Double Helix: A Personal Account of the Discovery of the Structure of DNA) โดยเจมส์ วัตสัน
เกลียวคู่ดีเอ็นเอเป็นพอลิเมอร์ที่หมุนกันเป็นวงของกรดนิวคลีอิก ซึ่งเชื่อมเข้าด้วยกันด้วยนิวคลีโอไทด์ ในบี-ดีเอ็นเอ ซึ่งเป็นโครงสร้างดีเอ็นเอที่พบได้มากที่สุด เกลียวคู่จะเวียนไปทางขวามือโดยมีนิวคลีโอไทด์ 10-15 นิวคลีโอไทด์ต่อรอบ โครงสร้างเกลียวคู่ของดีเอ็นเอประกอบด้วยร่องใหญ่และร่องเล็กอย่างละหนึ่งที่ ซึ่งร่องใหญ่จะมีความกว้างมากกว่าร่องเล็ก ความแตกต่างของความกว้างของร่องใหญ่และร่องเล็กนั้นเป็นผลมาจากโปรตีนจำนวนมากซึ่งเชื่อมกับดีเอ็นเอทำให้ร่องใหญ่กว้างขึ้น
ประวัติ

แบบจำลองเกลียวคู่ของโครงสร้างดีเอ็นเอนั้นได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในวารสารเนเจอร์โดยเจมส์ ดี. วัตสัน และฟรานซิส คริก ในปี ค.ศ. 1953 โดยอาศัยภาพถ่ายการเลี้ยวเบนรังสีเอ็กซ์ของดีเอ็นเอที่สำคัญ ซึ่งมีชื่อว่า "โฟโต 51" จากโรซาลินด์ แฟรงคลิน ในปี ค.ศ. 1952 ตามมาด้วยภาพถ่ายดีเอ็นเอที่มีความชัดเจนยิ่งขึ้นโดยเรย์มอนด์ กอซลิง, มอริส วิลคินส์, อเล็กซานเดอร์ สโตกส์ และเฮอร์เบิร์ต วิลสัน เช่นเดียวกับข้อมูลทางเคมีและชีวเคมีการเข้าคู่กันของเบสโดยเออร์วิน ชาร์กาฟฟ์ แบบจำลองก่อนหน้านั้นเป็นแบบจำลองเกลียวสาม
คริก วิลคินส์ และวัตสันต่างก็ได้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์ประจำปี 1962 สำหรับการมีส่วนค้นพบดังกล่าว (แฟรงคลินได้เสียชีวิตไปแล้ว ไม่สามารถถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลได้)