stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พรรคประชาชนปฏิวัติลาว

| พรรคประชาชนปฏิวัติลาว ພັກປະຊາຊົນປະຕິວັດລາວ พักปะซาซนปะติวัดลาว |
| --- | --- |

ผู้ก่อตั้ง: เจ้าสุภานุวงศ์ ไกสอน พมวิหาน 
เลขาธิการทั่วไป: ทองลุน สีสุลิด
สมาชิกประจำ: บุนทอง จิดมะนี
คำขวัญ: พรรคประชาชนปฏิวัติลาวที่มีเกียรติสง่า ยั่งยืน!   บรรเทาความทุกข์ยากความทุกข์จนทีละก้าว
ก่อตั้ง: 22 พฤษภาคม 1955 (69 ปีก่อน) (1955-05-22)
ก่อนหน้า: พรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน
ที่ทำการ:  นครหลวงเวียงจันทน์, ประเทศลาว
หนังสือพิมพ์: ปะซาซน
ฝ่ายเยาวชน: สหภาพเยาวชนปฏิวัติประชาชนลาว
ฝ่ายทหาร:  กองทัพประชาชนลาว
สมาชิกภาพ  (ปี ค.ศ. 2021): 348,686
อุดมการณ์: ลัทธิคอมมิวนิสต์ ลัทธิมากซ์-เลนิน แนวคิดไกสอน พมวิหาน รักชาติลาว (ชาตินิยมลาว)
จุดยืน: ซ้ายจัด
กลุ่มระดับสากล: การประชุมพรรคคอมมิวนิสต์และแรงงานระหว่างประเทศ
เพลง: "แองเตอร์นาซิอองนาล"  *เพลงปฏิวัติ-สหาย (ไม่เป็นทางการ)
สภาแห่งชาติ: 158 / 164 
เว็บไซต์
http://www.pccob.gov.la/
ธงประจำพรรค

การเมืองลาว   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคประชาชนปฏิวัติลาว (ลาว: ພັກປະຊາຊົນປະຕິວັດລາວ; ฝรั่งเศส: Parti révolutionnaire populaire lao; อังกฤษ: Lao People's Revolutionary Party, อักษรย่อ: LPRP) เป็นพรรคการเมืองที่ก่อตั้งและบริหารประเทศลาวในปัจจุบัน
ประวัติ > ภูมิหลัง ก่อตั้ง และการปฏิวัติประชาธิปไตยแห่งชาติ (ค.ศ. 1945–1975)

ข้อมูลเพิ่มเติม: สงครามกลางเมืองลาว และ ปะเทดลาว
พรรคที่มีมาก่อน LPRP คือพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน (ICP)  ซึ่งก่อตั้งโดยผู้นำเวียดนามโฮจิมินห์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1930 เพื่อก่อตั้งองค์การคอมมิวนิสต์สากล (โคมินเทิร์น) ทาง ICP มีเป้าที่ "จะขจัดระบอบศักดินา เพื่อแจกจ่ายที่ดินให้ผู้ไถนา เพื่อโค่นระบอบจักรวรรดินิยม และทำให้อินโดจีนเป็นเอกราช" เนื่องจากสมาชิกส่วนใหญ่เป็นชาวเวียดนาม ทำให้เดิม ICP มีชื่อว่า "พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม" ซึ่งเปลี่ยนชื่อเพราะความไม่พอใจของโคมินเทิร์นต่อองค์การที่มีความเป็นชาตินิยมเวียดนาม และความเชื่อที่ว่า แรงงานในเวียดนาม กัมพูชา และลาว มีความคล้ายคลังกันมากกว่า ถึงกระนั้น พรรค ICP ยังคงอยู่จนกระทั่งยุบตัวลงอย่างเป็นทางการในวันที่ 11 พฤษจิกายน ค.ศ. 1945 ในตอนนั้น กลุ่ม ICP ไม่เคยมีสมาชิกเป็นชาวลาวหรือกัมพูชาเลย ทำให้ใน ค.ศ. 1946 มีการจัดตั้ง ICP ใต้ดินเพื่อรับเลือกกลุ่มแกนนำคอมมิวนิสต์ชาวลาว อย่างไรก็ตาม การไม่มีตัวแทนชาวลาวใน ICP ใต้ดินยังคงสร้างปัญหา และในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 มีสมาชิก 81 คนจาก 2,091 คนที่เป็นชาวลาว
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 ICP ใต้ดินได้จัดงานสภาแห่งชาติครั้งที่ 2 และเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคแรงงานเวียดนาม (WPV) หลังจากนั้น พันธมิตรเวียด-ลาว-เขมรได้ประกาศความมุ่งมั่นที่จะสู้ต่อลัทธิอาณานิคมฝรั่งเศสและจักรวรรดินิยมอเมริกัน ใน ค.ศ. 1952 ทาง WPV ได้จัดตั้งคณะกรรมการองค์การพรรคที่มีสมาชิกห้าคน: ไกสอน พมวิหาร (ในฐานะเลขาธิการ), หนูฮัก พูมสะหวัน, สีสะหวาด แก้วบุนพัน, บุน พูมมะหาไซ และคำเสน สองปีต่อมา มีการจัดตั้งหน่วยลับคอมมิวนิสต์ทั่วลาว และในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1955 ได้มีการก่อตั้งสภาและพรรคประชาชนลาว (LPP) อย่างไรก็ตาม ใช่ว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามแผน และ LPP เกือบถูกกำจัดจากการปราบปรามของรัฐบาลใน ค.ศ. 1959 เวียดนามเหนือเพิ่มการสนับสนุน LPP และปะเทดลาว และในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 พรรคนี้ได้ควบคุมเกือบครึ่งประเทศแม้ว่าจะเป็นแกนหลักในการก่อกำเริบใน ค.ศ. 1955 ถึง 1975 พรรคนี้ยังคงเป็นตนเองเป็นความลับ โดยมีชาวลาวเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่ามีพรรคหรือชื่อหัวหน้าพรรคในช่วงนั้น
ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1973 หลังมีสงครามเป็นเวลาหลายปี มีการละเมิดสัญญาสงบศึกของรัฐบาลราชอาณาจักรลาว ซึ่งคล้ายกับการคลี่คลายในเวียดนามใต้ใน ค.ศ. 1974 ถึง 1975 รัฐบาลราชอาณาจักรลาวเผชิญกับการก่อกบฏหลายครั้ง ทำให้พรรคนี้ ซึ่งคือปะเทดลาว ควบคุมถนนที่มีเส้นทางไปที่เวียงจันทน์ ซึ่งตัดขาดเสบียงไปยังเมืองหลวง ในช่วงเดือนเมษายนถึงพฤษภาคม มีการประท้วงต่อต้านรัฐบาลทั่วเมืองเวียงจันทน์ ทำให้มีรัฐมนตรี 5 คนลาออก รัฐบาลจึงจัดการเลือกตั้งใน ค.ศ. 1976 ซึ่งเป็นความพยายามในการรักษาพระมหากษัตริย์ครั้งสุดท้าย ในวันที่ 26 พฤศจิกายน ตัวแทนพรรคประชาชนปฏิวัติลาวสามารถทำให้พระมหากษัตริย์สละทรัพย์สินส่วนพระองค์และสละราชสมบัติ"ด้วยความสมัครใจ" ทำให้พรรคนี้ได้จัดการประชุมสภาผู้แทนราษฎรแห่งชาติในวันที่ 1–2 ธันวาคม ค.ศ. 1975 สภานี้ประกาศยุบราชอาณาจักรลาว ก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชชนลาว และประกาศสิ้นสุดสงครามที่ดำรงเป็นเวลา 30 ปี
ประวัติ > พรรคการเมืองที่ปกครอง (ค.ศ. 1975–ปัจจุบัน)

หลังรัฐบาลกษัตริย์ล่มสลาย และการยึดครองของพวกคอมมิวนิสต์ทำให้เกิดการย้ายถิ่นฐาน และใน ค.ศ. 1980 ร้อยละ 10 ของประชากรได้หนีออกจากประเทศแล้ว ในช่วงที่ได้อำนาจแรก ๆ พรรคนี้ยังคงอยู่แบบลับ ๆ เช่น ในตอนนั้นผู้คนส่วนใหญ่ไม่รู้จักไกสอน พมวิหาน เลขาธิการทั่วไป LPRP รัฐบาลใหม่ได้ปิดองค์กรข่าวอิสระอย่างรวดเร็ว ส่วนองค์กรที่ไม่ถูกยุบจะถูกบังคับให้เข้าร่วมเป็นสมาชิกแนวลาวส้างซาด (LFNC) องค์กรมวลชนที่ควบคุมโดย LPRP
ใน ค.ศ. 1978 ทาง LPRP ยังดำเนินการเปลี่ยนแปลงทางสังคมผ่านการเกษตรแบบนารวม เป้าหมายหลักสองอย่างของวิธีการทำนารวมคือ (1) ยกเลิกทรัพย์สินส่วนบุคคลในพื้นที่ชนบท และ (2) สร้างความเข้มแข็งทางการเมืองในพื้นที่ที่รัฐบาลราชอาณาจักรลาวเคยควบคุม แต่ผลที่ออกมากลับตรงกันข้าม การทำนารวมดำเนินการไปได้ยาก และมีการต่อต้านนโยบายนี้ในบางพื้นที่ ผลที่ตามมา ทำให้คณะกรรมการกลาง LPRP ยกเลิกการทำนารวมใน ค.ศ. 1981 แล้วไปใช้เครื่องมือการเกษตรที่ทันสมัยเพื่อพัฒนาประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจ ใน ค.ศ. 1988 ไกสอน พมวิหารยอมรับว่าการทำนารวมเป็นความล้มเหลว สองปีต่อมา ใน ค.ศ. 1990 สหกรณ์การเกษตรทั้งหมดล่มสลายไปจนเกือบหมด
การล่มสลายของคอมมิวนิสต์ในยุโรปส่งผลกระทบมาที่ลาวอย่างหนัก นักศึกษาบางคนเริ่มวิจารณ์อำนาจของพรรค และเริ่มเรียกร้องให้นำระบบหลายพรรคมาใช้ พรรคประชาชนปฏิวัติลาวไม่ได้เปลี่ยนระบบ และทองสุก ไซสังคี (Thongsouk Saisangkhi) ร่วมกับLatsami Khamphoui รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเศรษฐกิจและการวางแผน กับPheng Sakchittaphong เจ้าหน้าที่กระทรวงยุติธรรมถูกจับในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1990 และถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลา 14 ปีในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1992 หลังจากนั้นในปีเดียวกัน การใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ซึ่งกล่าวว่าประเทศลาวเป็นเผด็จการประชาธิปไตยของปวงชนภายใต้การปกครองของ LPRP
การบริหารของพรรคและรัฐยังคงทนมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 หลังดำรงตำแหน่งเลขาธิการทั่วไปพรรคเป็นเวลา 14 ปี คำไต สีพันดอนลาออกใน ค.ศ. 2006 และจูมมะลี ไซยะสอนดำรงตำแหน่งต่อ 10 ปี ใน ค.ศ. 2016 บุนยัง วอละจิดดำรงตำแหน่งนี้จนถึง ค.ศ. 2021 ปัจจุบัน ผู้ดำรงตำแหน่งนี้คือทองลุน สีสุลิด
ดูเพิ่ม

พรรคประชาชนกัมพูชา พรรคที่ปกครองตั้งแต่ ค.ศ. 1979
พรรคคอมมิวนิสต์จีน พรรคที่ปกครองตั้งแต่ ค.ศ. 1949
พรรคคอมมิวนิสต์คิวบา พรรคที่ปกครองตั้งแต่ ค.ศ. 1965
พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม พรรคที่ปกครองตั้งแต่ ค.ศ. 1945
พรรคแรงงานเกาหลี พรรคที่ปกครองตั้งแต่ ค.ศ. 1946
เรือหางยาว

เรือหางยาวในเกาะปอดะ จังหวัดกระบี่
เรือหางยาว เป็นหนึ่งในพาหนะทางน้ำในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งใช้เครื่องยนต์เคลื่อนที่ด้วยตนเองเป็นระบบส่งกำลังหลัก ตัวเรือถูกออกแบบให้บรรจุผู้โดยสารข้ามแม่น้ำหรือทะเล
ปัจจุบัน เรือหางยาวส่วนใหญ่มักใช้ส่งนักท่องเที่ยว และมีการแข่งขันเรือหางยาวในบางจังหวัดด้วย
ดูเพิ่ม

เรือแคบ
การขนส่งทางน้ำในกรุงเทพมหานคร
แหล่งข้อมูลอื่น

Boats[ลิงก์เสีย]
Mast & Sail in Europe & Asia: Chapter 11
ประสิทธิ์ ตั้งศรีเกียรติกุล

| ประสิทธิ์ ตั้งศรีเกียรติกุล> ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 1 เมษายน พ.ศ. 2501 จังหวัดบุรีรัมย์ ประเทศไทย
เสียชีวิต: 13 ตุลาคม พ.ศ. 2558 (57 ปี)
พรรคการเมือง: ชาติไทย เอกภาพ ไทยรักไทย พลังประชาชน ภูมิใจไทย
คู่สมรส: กิ่งกาญจน์ ตั้งศรีเกียรติกุล

ประสิทธิ์ ตั้งศรีเกียรติกุล อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบุรีรัมย์ 5 สมัย สมาชิกกลุ่มเพื่อนเนวิน และเป็นคนสนิทและเป็นเพื่อนรักเนวิน ชิดชอบ
ประวัติ

ประสิทธิ์ หรือ "กำนันเม้ง" เกิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2501 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาการพัฒนาชุมชน จากมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ สมรสกับนางกิ่งกาญจน์ ตั้งศรีเกียรติกุล
ประสิทธิ์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2558 และมีพิธีพระราชทานเพลิงศพ เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2558
การทำงาน

ประสิทธิ์ ประกอบธุรกิจฟาร์มไก่ และโรงพยาบาลเอกชน เข้าสู่งานการเมืองระดับชาติ โดยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบุรีรัมย์ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 ร่วมทีมกับ เนวิน ชิดชอบ และทรงศักดิ์ ทองศรี สังกัดพรรคชาติไทย และได้รับเลือกตั้งยกทีม ส่งผลให้เขาเป็น สส.สมัยแรก ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 ย้ายมาสังกัดพรรคเอกภาพ ร่วมกับเนวิน และได้รับเลือกตั้งเป็น สส.สมัยที่ 2
ในปี 2540 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่เดิม ร่วมทีมกับกรุณา ชิดชอบ และศักดิ์สยาม ชิดชอบ ได้รับเลือกตั้งเป็น สส.สมัยที่ 3 ในนามพรรคชาติไทย ในปี 2545 เป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ปฏิบัติราชการในหน้าที่เลขานุการรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ (นายเนวิน ชิดชอบ) และเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในปี 2547 หลังจากนั้นในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 จึงย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทยทั้ง 3 คน และได้รับเลือกตั้งเช่นเดิม และเขาได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี (รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี  นายเนวิน   ชิดชอบ)
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ได้รับเลือกตั้งเป็น สส.สมัยที่ 4 ในนามพรรคพลังประชาชน ต่อมาเมื่อพรรคพลังประชาชนถูกยุบ เขาจึงย้ายไปสังกัดพรรคภูมิใจไทย พร้อมกับสมาชิกในกลุ่มเพื่อนเนวิน
ในปี 2553 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
หลังจากนั้นเขาก็วางมือทางการเมือง จนกระทั่งเสียชีวิตในปี 2558
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2547 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
สะพานเฉลิมหล้า 56

| สะพานเฉลิมหล้า 56 |
| --- | --- |

พิกัด: 13°44′57″N 100°31′52″E﻿ / ﻿13.74917°N 100.53111°E﻿ / 13.74917; 100.53111
เส้นทาง: ถนนพญาไท
ข้าม: คลองแสนแสบ
ที่ตั้ง: แขวงถนนเพชรบุรี เขตราชเทวี และแขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน
ชื่อทางการ: สะพานเฉลิมหล้า 56
ชื่ออื่น: สะพานหัวช้าง
ผู้ดูแล: กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
วันเปิด: 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452
ที่ตั้ง
th
สะพานเฉลิมหล้า 56 หรือ สะพานหัวช้าง เป็นสะพานในชุดเฉลิม สะพานที่ 15 สร้างข้ามคลองบางกะปิหรือคลองแสนแสบ ที่ถนนพญาไท เพื่อเชื่อมทางระหว่างพระนครให้ต่อกันทั้งตอนเหนือและตอนใต้ คู่กับสะพานเฉลิมโลก 55 สะพานนี้อยู่ติดกับวังสระปทุม
สะพานเฉลิมหล้า 56 เป็นสะพานที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นในวโรกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา 56 พรรษา มีลักษณะเป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก คานเป็นคอนกรีตรูปโค้ง มีรายละเอียดงดงามมาก หัวสะพานทั้งสี่มุม มีรูปประดับเป็นช้าง 4 ด้าน ลูกกรงหล่อแบบลูกมะหวดฝรั่ง กลางสะพานมีพระปรมาภิไธยย่อ จปร.
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิดสะพานเมื่อ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452 ซึ่งในปีนี้พระองค์ทรงเจริญพระชนมพรรษาเท่าพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พระบรมอัยกาธิราช จึงโปรดเกล้าฯ ให้จัดงานพระราชพิธีพระชนมายุมงคลเสมอรัชกาลที่ 2 และฉลองวัดอรุณราชวรารามด้วย และเนื่องจากพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยเป็นพระมหากษัตริย์ที่มีช้างเผือกในแผ่นดินถึง 4 เชือก จึงพระราชทานนามว่า สะพานเฉลิมหล้า ซึ่งมาจากพระปรมาภิไธยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และหัวเสาของสะพานออกแบบเป็นหัวช้างเผือก 4 หัว
ปัจจุบันสะพานเฉลิมหล้า 56 ซึ่งนิยมเรียกกันว่าสะพานหัวช้างยังคงปรากฏอยู่ โดยกรุงเทพมหานครได้พยายามรักษาลักษณะเดิมของสะพานไว้เป็นอย่างดี แม้จะได้มีการขยายถนน และสะพานเพื่อให้รับกับความเจริญของบ้านเมืองและการคมนาคมที่คับคั่งขึ้น
สะพานเฉลิมหล้า 56 จากไปรษณียบัตรในยุครัชกาลที่ 5 (2451)
สะพานเฉลิมหล้า 56 ใน พ.ศ. 2548
พระปรมาภิไธยย่อ จปร.
ป้ายชื่อสะพานเฉลิมหล้า 56 สร้าง พ.ศ. 2452
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สะพานเฉลิมหล้า 56
| สะพานข้ามคลองแสนแสบในปัจจุบัน |
| --- | --- | --- | --- |
| เหนือน้ำ สะพานรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท  | สะพานเฉลิมหล้า 56  | ท้ายน้ำ สะพานข้ามคลองแสนแสบ โรงแรมชาเทรียม แกรนด์ กรุงเทพฯ  |  |
ไกสอน พมวิหาน

บทความนี้เกี่ยวกับผู้นำประเทศ สำหรับเขตปกครองระดับเมือง ดูที่ ไกสอน พมวิหาน (เมือง)
| ฯพณฯไกสอน พมวิหาน |
| --- | --- |
ໄກສອນ ພົມວິຫານ


เลขาธิการใหญ่คณะบริหารงานศูนย์กลางพรรคประชาชนปฏิวัติลาว คนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 22 มีนาคม ค.ศ. 1955 – 29 มีนาคม ค.ศ. 1991
ประธานาธิบดี: เจ้าสุภานุวงศ์
ก่อนหน้า: สถาปนาพรรค
ถัดไป: ตนเอง (ในฐานะประธาน)
ประธานคณะบริหารงานศูนย์กลางพรรคประชาชนปฏิวัติลาว คนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 29 มีนาคม ค.ศ. 1991 – 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1992
ประธานาธิบดี: ตนเอง
ก่อนหน้า: ตนเอง (ในฐานะเลขาธิการใหญ่)
ถัดไป: คำไต สีพันดอน
ประธานาธิบดีลาว คนที่ 3
ดำรงตำแหน่ง 29 มีนาคม ค.ศ. 1991 – 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1992
นายกรัฐมนตรี: ตนเอง   คำไต สีพันดอน
ประธานพรรค: ตนเอง
ก่อนหน้า: เจ้าสุภานุวงศ์
ถัดไป: หนูฮัก พูมสะหวัน
นายกรัฐมนตรีลาว คนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 8 ธันวาคม ค.ศ. 1975 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1991
ประธานาธิบดี: เจ้าสุภานุวงศ์   ตนเอง
รองนายกรัฐมนตรี:  ดูรายชื่อ หนูฮัก พูมสะหวัน พูมี วงวิจิด พูน สีปะสิด คำไต สีพันดอน สาลี วงคำขาว 
ก่อนหน้า: สถาปนาสาธารณรัฐ   เจ้าสุวรรณภูมา (ราชอาณาจักร)
ถัดไป: คำไต สีพันดอน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: เหงียน กาย ซ็อง 13 ธันวาคม ค.ศ. 1920(1920-12-13) บ้านนาแซง แขวงสุวรรณเขต อาณาจักรหลวงพระบาง อินโดจีนของฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1992(1992-11-21) (71 ปี) นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว
สัญชาติ: ลาว
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พรรคการเมือง: ประชาชนปฏิวัติลาว
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: สมาคมวัยหนุ่มกู้ชาติเวียดมินห์ (ค.ศ. 1944–1945)   ลาวอิสระ (ค.ศ. 1945–1949)
คู่สมรส: ทองวิน พมวิหาน (สมรส 1954)
บุตร: สันติพาบ สันยาฮัก ไซสมพอน ทองสะหวัน
บุพการี: ล้วน พมวิหาน (บิดา) ดก พมวิหาน (มารดา)
การศึกษา: ลีเซดูว์พรอแต็กตอรา
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยอินโดจีน
อาชีพ: นักข่าว นักการเมือง

ไกสอน พมวิหาน เอกสารไทยบางแห่งสะกดว่า ไกรสร พรหมวิหาร (ลาว: ໄກສອນ ພົມວິຫານ; 13 ธันวาคม พ.ศ. 2463 – 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535) เลขาธิการใหญ่คณะบริหารงานศูนย์กลางพรรคประชาชนปฏิวัติลาวคนแรก และนายกรัฐมนตรีคนแรกของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว และต่อมาในปีพ.ศ. 2534 ได้เป็นประธานาธิบดีจนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมเมื่อพ.ศ. 2535 ปัจจุบันมีอนุสรณ์สถานของไกสอน พมวิหาน อยู่ทุกแขวงทุกเมืองทั่วประเทศ และมีรูปของเขาปรากฏบนธนบัตรสกุลเงินกีบของลาวด้วย
อนุสรณ์สถานไกสอน พมวิหาน

อนุสรณ์สถานไกสอน พมวิหาน ตั้งอยู่ห่างจากท่าเรือท่าด่านประมาณ 1 กิโลเมตร เป็นอนุสรณ์สถานของไกสอน พมวิหาน อดีตประธานาธิบดีซึ่งเป็นที่เคารพรักของประชาชนชาวลาว เพราะได้สร้างคุณประโยชน์แก่ประเทศไว้เป็นจำนวนมาก โดยเป็นผู้นำในการปฏิวัติต่อต้านการปกครองของฝรั่งเศสและการปกครองระบอบกษัตริย์ที่มีสหรัฐอเมริกาหนุนหลัง และประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวเมื่อ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ปัจจุบันประชาชนชาวลาวโดยเฉพาะในแขวงบ่อแก้ว เดินทางไปเคารพอนุสรณ์สถานของเขาอย่างสม่ำเสมอ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2535 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์ (ร.ม.ภ.)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

สหภาพโซเวียต :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องอิสริยาภรณ์มิตรภาพของประชาชน
คิวบา :
พ.ศ. 2519 -  เครื่องอิสริยาภรณ์โฆเซ มาร์ตี
เวียดนาม :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราทอง
ฟิลิปปินส์ :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องอิสริยาภรณ์ซิกาตูนา ชั้นสายสร้อย
อินโดนีเซีย :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย ชั้นที่ 1
ออสเตรีย :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณแห่งสาธารณรัฐออสเตรีย ชั้นมหาดารา
แหล่งข้อมูลอื่น

ประกาศเปลี่ยนชื่อเมืองคันทะบุลีเป็นเมืองไกสอน พมวิหาน โดย ผู้จัดการออนไลน์ เก็บถาวร 2007-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | ไกสอน พมวิหาน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พูมี วงวิจิด  (รักษาการ)  |  |   ประธานาธิบดีลาว  (15 สิงหาคม พ.ศ. 2534 – 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535) |  | หนูฮัก พูมสะหวัน |
| ไม่มี |  |   เลขาธิการใหญ่คณะบริหารงานศูนย์กลางพรรคประชาชนปฏิวัติลาว  (22 มีนาคม พ.ศ. 2498 – 29 มีนาคม พ.ศ. 2534) |  | ตำแหน่งประธานพรรค ไกสอน พมวิหาน |
| ตำแหน่งเลขาธิการใหญ่ ไกสอน พมวิหาน |  |   ประธานคณะบริหารงานศูนย์กลางพรรคประชาชนปฏิวัติลาว  (29 มีนาคม พ.ศ. 2534 – 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535) |  | คำไต สีพันดอน |
| เจ้าสุวรรณภูมา |  |   นายกรัฐมนตรีลาว  (8 ธันวาคม พ.ศ. 2518 – 15 สิงหาคม พ.ศ. 2534) |  | คำไต สีพันดอน |
| ด ค กประธานาธิบดีลาว |
| --- | --- |
 เจ้าสุภานุวงศ์  พูมี วงวิจิด  ไกสอน พมวิหาน  หนูฮัก พูมสะหวัน  คำไต สีพันดอน  จูมมะลี ไซยะสอน  บุนยัง วอละจิด  ทองลุน สีสุลิด 
| ด ค กประมุขรัฐแห่งประเทศลาว |
| --- | --- | --- |
| พระมหากษัตริย์ |  สมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวงศ์  สมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวัฒนา  | ราชอาณาจักรลาว สปป.ลาว |
| ประธานาธิบดี |  เจ้าสุภานุวงศ์  พูมี วงวิจิด  ไกสอน พมวิหาน  หนูฮัก พูมสะหวัน  คำไต สีพันดอน  จูมมะลี ไซยะสอน  บุนยัง วอละจิด  ทองลุน สีสุลิด  | ราชอาณาจักรลาว สปป.ลาว |
(*) รักษาการณ์ประมุขแห่งรัฐ
| ด ค กนายกรัฐมนตรีลาว |
| --- | --- | --- |
| ราชอาณาจักรหลวงพระบาง |  เจ้าเพชรราช รัตนวงศา  |    |
| ราชอาณาจักรลาว |  พระยาคำม้าว วิไล  เจ้าจินดาวงศ์  เจ้าสุวรรณราช  เจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์  ผุย ชนะนิกร  เจ้าฟ้าสว่างวัฒนา  เจ้าสุวรรณภูมา  กระต่าย โดนสโสฤทธิ์  เจ้าสุวรรณภูมา  ผุย ชนะนิกร  สุนทอน ปะถำมะวง  กุ อภัย  เจ้าสมสนิท วงกตรัตนะ  เจ้าสุวรรณภูมา  เจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์  เจ้าสุวรรณภูมา  |    |
| สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว |  ไกสอน พมวิหาน  คำไต สีพันดอน  สีสะหวาด แก้วบุนพัน  บุนยัง วอละจิด  บัวสอน บุบผาวัน  ทองสิง ทำมะวง  ทองลุน สีสุลิด  พันคำ วิพาวัน  สอนไซ สีพันดอน  |    |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  ออสเตรเลีย 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef 
แม่แบบ:ปี
ไกสอน พมวิหานต้อนรับกลุ่มสนับสนุนรัฐบาลลาวจากเยอรมันตะวันออก
ไกสอน พมวิหานและทูตเยอรมันตะวันออกขณะดูงานการเกษตรในประเทศลาว
พิศาล มาณวพัฒน์

| พิศาล มาณวพัฒน์ |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 (68 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: วัญจนา มาณวพัฒน์
การศึกษา: โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ปริญญาตรีและโทด้านเศรษฐศาสตร์จาก วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์แห่งลอนดอน (London School of Economics and Political Science) วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.) รุ่น 46

พิศาล มาณวพัฒน์ เป็นนักการเมืองและนักการทูต เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา (พ.ศ. 2562 - 2567) เอกอัครราชทูตไทยประจำเบลเยียม ลักเซมเบิร์ก และประชาคมยุโรป (พ.ศ. 2550 - 2554)  เอกอัครราชทูตไทยประจำอินเดีย (พ.ศ. 2554 - 2556) เอกอัครราชทูตไทยประจำแคนาดา (พ.ศ. 2556 - 2558) และเอกเอกอัครราชทูตไทยประจำสหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2558 - 2560)
ในช่วง พ.ศ. 2534 - 2535 ดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่การทูต 7 ประจำสำนักงานเลขานุการรัฐมนตรี เป็นผู้จดและรวบรวมบันทึกการประชุม Morning Prayer ซึ่งเป็นการหารือเชิงนโยบายด้านการต่างประเทศของนายอาสา สารสิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เพื่อขับเคลื่อนการทูตภาคปฏิบัติของรัฐบาลอานันท์ ปันยารชุนทั้งสองสมัย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พิศาล มาณวพัฒน์ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2549 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2550 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ญี่ปุ่น :
พ.ศ. 2545 –  Order of the Sacred Treasure Gold and Silver Star of Japan
เบลเยียม :
พ.ศ. 2554 –  Grand-Croix de l'Ordre de la Couronne
พาหนะทางน้ำ

เรือพาย เป็นตัวอย่างของพาหนะทางน้ำในยุคแรก
พาหนะทางน้ำ (อังกฤษ: Watercraft) เป็นยานพาหนะที่ใช้ในน้ำ รวมทั้ง เรือ, เรือกำปั่น, เรือโฮเวอร์คราฟต์ และเรือดำน้ำ พาหนะทางน้ำมักมีความสามารถในการขับเคลื่อน (ไม่ว่าจะโดยการใช้ใบเรือ ใช้ไม้พาย หรือติดเครื่องยนต์) และด้วยเหตุนี้จึงแตกต่างจากอุปกรณ์ธรรมดาที่ลอยได้เพียงอย่างเดียว เช่น แพไม้ไผ่
ประเภท

พาหนะทางน้ำส่วนใหญ่มักจะอธิบายว่าเป็นเรือกำปั่นหรือเรือ อย่างไรก็ตาม มีงานฝีมือมากมายที่หลายคนคิดว่าไม่ใช่เรือหรือเรือเช่น กระดานโต้คลื่น (เมื่อใช้เป็นกระดานพาย), หุ่นยนต์ใต้น้ำ, เครื่องบินทะเล และตอร์ปิโด
แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วเรือกำปั่นจะมีขนาดใหญ่กว่าเรือ แต่ความแตกต่างระหว่าง 2 ประเภทนี้ไม่ใช่ขนาดใดขนาดหนึ่ง
โดยทั่วไปแล้ว เรือกำปั่นจะเป็นเรือเดินทะเลขนาดใหญ่ ในขณะที่ เรือมีขนาดเล็กกว่าและโดยปกติจะเดินทางบ่อยที่สุดในน่านน้ำภายในหรือชายฝั่ง
หลักการง่าย ๆ คือ "เรือสามารถใส่บนเรือกำปั่นได้ แต่เรือกำปั่นไม่สามารถใส่บนเรือได้" และเรือกำปั่น มักจะ มีขนาดเพียงพอที่จะบรรทุกเรือของตัวเองได้ เช่น เรือชูชีพ เรือบด หรือเรือยนต์เล็ก
กฎหมายและข้อบังคับท้องถิ่น อาจ กำหนดขนาดที่แน่นอน (หรือจำนวนเสากระโดงเรือ) ที่แยกความแตกต่างของเรือกำปั่นออกจากเรือ
ตามเนื้อผ้า เรือดำน้ำ ถูกเรียกว่า "เรือ" บางทีอาจสะท้อนให้เห็นถึงสภาพที่คับแคบ: ขนาดเล็กช่วยลดความจำเป็นในการใช้พลังงานและทำให้จำเป็นต้องดำน้ำตื้น หรือขึ้นผิวน้ำเพื่อนำอากาศเข้าไปในเครื่องยนต์ดีเซลทางทะเล ในขณะที่ในทางตรงกันข้าม เครื่องปฏิกรณ์ในเรือดำน้ำพลังงานนิวเคลียร์ จะจ่ายพลังงานโดยไม่ต้องใช้อากาศและยานดังกล่าวมีขนาดใหญ่กว้างขวางมากขึ้นและจัดเป็นเรือใน กองทัพเรือบางลำ
เรือค้าขาย คือยานลอยน้ำใด ๆ ที่ขนส่งสินค้าเพื่อจุดประสงค์ในการหารายได้ ในบริบทนี้ "สินค้า" ของเรือโดยสารคือผู้โดยสาร
คำว่า "พาหนะทางน้ำ" (ไม่เหมือนคำอย่างเครื่องบิน หรือยานอวกาศ) มักไม่ค่อยใช้เพื่ออธิบายวัตถุใด ๆ แต่เป็นคำที่ใช้ในการรวมหมวดหมู่ที่มีตั้งแต่เจ็ตสกีไปจนถึงเรือบรรทุกเครื่องบิน เรือดังกล่าวอาจใช้ในน้ำเค็มและน้ำจืด เพื่อความสุขการพักผ่อนหย่อนใจการออกกำลังกาย การค้า การขนส่ง หรือภารกิจทางการทหาร
การใช้งาน

โดยปกติแล้ว จุดประสงค์ของเบื้องหลังการออกแบบและทักษะของเรือเดินทะเลมีไว้เพื่อการศึกษา หรือกิจกรรมยามว่าง, การตกปลาและสกัดทรัพยากร, การขนส่งสินค้าหรือผู้โดยสารและสำหรับการรบหรือการกู้เรือ โดยทั่วไป จุดประสงค์ของพาหนะทางน้ำจะระบุถึงประโยชน์ใช้สอยด้วยภาคย่อยของอุตสาหกรรมการเดินเรือ
แหล่งข้อมูลอื่น

พิพิธภัณฑ์อารยธรรมแคนาดา - เรือบรรทุกสินค้าพื้นเมืองในแคนาดา
ประวัติความเป็นมาของเรือบรรทุกสินค้าขนาดเล็กเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ เก็บถาวร 2013-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เรือบรรทุกสินค้านันทนาการ
ฉากแข่งรถของพาหนะทางน้ำส่วนบุคคล
ยูเอสเอส มิสซูรี (BB-63)

| --- | --- |
ยูเอสเอส มิสซูรี เมื่อช่วงปีคริสต์ทศวรรษที่ 1980
ประวัติ
สหรัฐอเมริกา
ตั้งชื่อตาม: รัฐมิสซูรี​
Ordered: 12 มิถุนายน ค.ศ. 1940
อู่เรือ: อู่ทหารเรือบรุกลิน
ปล่อยเรือ: 6 มกราคม ค.ศ. 1941
เดินเรือแรก: 29 มกราคม ค.ศ. 1944
เข้าประจำการ: 11 มิถุนายน ค.ศ. 1944
ปลดระวาง: 31 มีนาคม ค.ศ. 1992 (ครั้งสุดท้าย)
Stricken: 12 มกราคม ค.ศ. 1995
ชื่อเล่น: "ไมท์ตีโม" หรือ "บิกโม"
เกียรติยศ: list error: <br /> list (help) 11 ดาวยุทธการ สงครามโลกครั้งที่สอง สงครามเกาหลี สงครามอ่าวเปอร์เซีย
ความเป็นไป: พิพิธภัณฑ์เรือ
หมายเหตุ: เรือประจัญบานลำสุดท้ายที่สร้างเสร็จโดยสหรัฐอเมริกา
สัญลักษณ์: 
ลักษณะเฉพาะ (1943)
ชั้น::  เรือประจัญบานชั้นไอโอวา
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  57500  ตัน
ความยาว::  270.4 เมตร
ความกว้าง::  33 เมตร
กินน้ำลึก::  8.8 เมตร
ความเร็ว::  33 นอต
อัตราเต็มที่::  2,700 นาย
ยุทโธปกรณ์::  9 × ปืน 16 นิ้ว (410 มม.)/50 cal Mark 7 20 × ปืน 5 นิ้ว (130 มม.)/38 cal Mark 12 80 × ปืน AA 40 มม./56 cal 49 × ปืนใหญ่ AA 20 มม./70 cal
เกราะ::  ด้านข้าง: 12.1 นิ้ว (310 มม.) ผนังเรือ: 11.3 นิ้ว (290 มม.) เกราะฐานป้อม: 11.6-17.3 นิ้ว (290-440 มม.) ป้อมปืน: 19.7 นิ้ว (500 มม.) ดาดฟ้า: 7.5 นิ้ว (190 มม.)
ลักษณะเฉพาะ (1984)
อัตราเต็มที่::  1,851 นาย
ระบบตรวจการและปฏิบัติการ::  เรดาห์อากาศ AN/SPS-49 เรดาห์พื้นน้ำ AN/SPS-67 เรดาห์ควบคุมการยิงพื้นน้ำ AN/SPQ-9
สงครามอิเล็กทรอนิกส์และเป้าลวง::  AN/SLQ-32 ระบบลวง AN/SLQ-25 Nixie 8 × จรวดแตกออกเร็ว Mark 36 SRBOC
ยุทโธปกรณ์::  9 × ปืน 16 นิ้ว (410 มม.)/50 cal Mark 7 12 × ปืน 5 นิ้ว (130 มม.)/38 cal Mark 12 32 × บีจีเอ็ม-109 โทมาฮอว์ก 16 × เอจีเอ็ม-84 ฮาร์พูน ต่อต้านเรือรบ 4 × 20 มม./76 cal Phalanx CIWS
ยูเอสเอส มิสซูรี(BB-63) ("ไมท์ตีโม" หรือ "บิกโม") เป็นเรือประจัญบานชั้นไอโอวาของกองทัพเรือสหรัฐ และเป็นเรือลำที่สามของกองทัพเรือสหรัฐที่ใช้ชื่อตามรัฐมิสซูรี มิสซูรี เป็นเรือประจัญบานชั้นสุดท้ายที่สร้างขึ้นโดยสหรัฐและเป็นที่เซ็นสัญญายอมจำนนของจักรวรรดิญี่ปุ่นในตอนจบของสงครามโลกครั้งที่สอง
มิสซูรี สั่งต่อเรือในปี ค.ศ. 1940 และขึ้นระวางประจำการในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 ในสมรภูมิมหาสมุทรแปซิฟิกของสงครามโลกครั้งที่สอง เรือได้เข้าร่วมการรบที่อิโวะจิมะและโอะกินะวะ และล้อมแผ่นดินแม่ญี่ปุ่น และเรือยังเข้าร่วมในสงครามเกาหลีในระหว่างปี ค.ศ. 1950 ถึง 1953 เรือปลดประจำการในปี ค.ศ. 1955 กลายเป็นกองเรือสำรองของกองทัพเรืออเมริกา แต่ได้รับการนำกลับเข้าประจำการและปรับปรุงใหม่ในปี ค.ศ. 1984 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนกองเรือ 600 และให้การยิงสนับสนุนในระหว่างปฏิบัติการพายุทะเลทรายในเดือนมกราคม / กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991
มิสซูรี ได้รับ 11 ดาวยุทธการจากการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง สงครามเกาหลี และ สงครามอ่าวเปอร์เซีย สุดท้ายเรือได้รับการปลดประจำการเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1992 แต่ยังคงชื่อไว้กองทัพเรือจนกระทั่งชื่อถูกจำหน่ายออกในเดือนมกราคม ค.ศ. 1995 ในปี ค.ศ. 1998 เรือถูกบริจาคให้กับสมาคมอนุสรณ์ ยูเอสเอส มิสซูรี และกลายเป็นพิพิธภัณฑ์เรือที่ท่าเรือเพิร์ลในรัฐฮาวาย