stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อักษรไทลื้อ
ประวัติ > อักษรไทลื้อเก่า

มีลักษณะใกล้เคียงกับอักษรล้านนา เนื่องจากได้รับอิทธิพลทางศาสนาพุทธจากอาณาจักรล้านนา
ประวัติ > อักษรไทลื้อใหม่

พัฒนามาจากอักษรไทลื้อเก่าเมื่อราว พ.ศ. 2493 เพื่อใช้แทนอักษรเดิมที่ใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 1743 อักษรแบ่งเป็นอักษรสูงกับอักษรต่ำ พยัญชนะที่เป็นตัวสะกดจะมีรูปเฉพาะ รัฐบาลจีนได้รณรงค์ให้ชาวไทลื้อในจีนใช้อักษรนี้ แต่หลังจาก พ.ศ. 2523 ชาวไทลื้อได้รื้อฟื้นอักษรแบบเดิมขึ้นมาอีก ส่วนชาวไทลื้อในลาว พม่าและไทย ยังใช้อักษรแบบเดิมอยู่
พยัญชนะ > ต้น

พยัญชนะมักมาเป็นคู่เพื่อระบุเสียงวรรณยุกต์ 2 อัน (สูงและต่ำ) ซึ่งคล้ายกับอักษรไทยและอักษรลาว
| สัทอักษรสากล | อักษรสูง (ไทลื้อใหม่) | เทียบรูปอักษรไทย | อักษรต่ำ (ไทลื้อใหม่) | เทียบรูปอักษรไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| /ka/ | ᦂ | ก | ᦅ | ค |
| /xa/ | ᦃ | ข | ᦆ | ฅ |
| /ŋa/ | ᦄ | หฺง | ᦇ | ง |
| /t͡sa/ | ᦈ | จ | ᦋ | ช |
| /sa/ | ᦉ | ส | ᦌ | ซ |
| /ja/ | ᦊ | ย, อฺย (ตรงกับ ຢ ຢາ ในอักษรลาว) | ᦍ | ย |
| /da/ | ᦡ | ด | ᦤ | ด |
| /ta/ | ᦎ | ต | ᦑ | ท |
| /tʰa/ | ᦏ | ถ | ᦒ | ธ |
| /na/ | ᦐ | หฺน | ᦓ | น |
| /ba/ | ᦢ | บ | ᦥ | บ |
| /pa/ | ᦔ | ป | ᦗ | พ |
| /pʰa/ | ᦕ | ผ | ᦘ | ภ |
| /fa/ | ᦚ | ฝ | ᦝ | ฟ |
| /ma/ | ᦖ | หฺม | ᦙ | ม |
| /la/ | ᦜ | หฺล | ᦟ | ล |
| /wa/ | ᦛ | หฺว | ᦞ | ว |
| /ha/ | ᦠ | ห | ᦣ | ร/ฮ |
| /ʔa/ | ᦀ | อ | ᦁ | อ |
| /kʷa/ | ᦦ | กฺว | ᦨ | คฺว |
| /xʷa/ | ᦧ | ขฺว | ᦩ | ฅฺว |
| /sʷa/ | ᦪ | สฺว | ᦫ | ซฺว |
พยัญชนะ > ท้าย

พยัญชนะท้ายไม่มีเสียงท้ายดั้งเดิมเป็นสระ /a/ แต่จะมีรูปพยัญชนะหน้าดัดแปลงเป็นเครื่องหมายวิราม ลักษณะคล้ายตะขอ:
| สัทอักษรสากล | รูปอักษรไทลื้อใหม่ | เทียบรูปอักษรไทย | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| /k̚/ | ᧅ | ก | มาตราตัวสะกดแม่ กก |
| /t̚/ | ᧆ | ด | มาตราตัวสะกดแม่ กด |
| /p̚/ | ᧇ | บ | มาตราตัวสะกดแม่ กบ |
| /ŋ/ | ᧂ | ง | มาตราตัวสะกดแม่ กง |
| /n/ | ᧃ | น | มาตราตัวสะกดแม่ กน |
| /m/ | ᧄ | ม | มาตราตัวสะกดแม่ กม |
| /w/ | ᧁ | ว | มาตราตัวสะกดแม่ เกอว |
| /ʔ/ | ᦰ | ะ | เครื่องหมายวิสรรชนีย์ สำหรับพยางค์ที่ ไม่มีพยัญชนะท้าย (มาตราตัวสะกดแม่ ก กา) |
สระ

พยัญชนะมีสระดั้งเดิมเป็นสระ /a/
ในตารางข้างล่าง '◌' แสดงเป็นพยัญชนะและใช้ระบุที่ตั้งของสระหลายแบบ:
|       สระเสียงสั้น      > อักษรไทลื้อใหม่ |       สระเสียงสั้น      > เทียบรูปอักษรไทย |       สระเสียงสั้น      > สัทอักษรสากล |       สระเสียงยาว      > อักษรไทลื้อใหม่ |       สระเสียงยาว      > เทียบรูปอักษรไทย |       สระเสียงยาว      > สัทอักษรสากล | สระประสมเสียง i (มาตราตัวสะกดแม่ เกอย)> อักษรไทลื้อใหม่ | สระประสมเสียง i (มาตราตัวสะกดแม่ เกอย)> เทียบรูปอักษรไทย | สระประสมเสียง i (มาตราตัวสะกดแม่ เกอย)> สัทอักษรสากล |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ไม่มี | ไม่มี | /a/ |  |  |  |  ᦺ◌ |  ไ- | /aj/ |
| ◌ᦰ | -ะ | /aʔ/ | ◌ᦱ | -า | /aː/ | ◌ᦻ | -าย | /aːj/ |
| ◌ᦲᦰ | -ิ | /iʔ/ | ◌ᦲ | -ี | /i(ː)/ |  |  |  |
| ◌ᦹᦰ | -ึ | /ɯʔ/ | ◌ᦹ | -ื | /ɯ(ː)/ | ◌ᦿ | -ืย | /ɯj/ |
| ᦵ◌ᦰ | เ-ะ | /eʔ/ | ᦵ◌ | เ- | /e(ː)/ |  |  |  |
| ᦶ◌ᦰ | แ-ะ | /ɛʔ/ | ᦶ◌ | แ- | /ɛ(ː)/ |  |  |  |
| ◌ᦳ | -ุ | /u(ʔ)/ | ◌ᦴ | –ู | /uː/ | ◌ᦼ | –ูย | /uj/ |
| ᦷ◌ᦰ | โ-ะ | /oʔ/ | ᦷ◌ | โ- | /o(ː)/ | ◌ᦽ | -วย | /oj/ |
| ◌ᦸᦰ | เ-าะ | /ɔʔ/ | ◌ᦸ | -อ | /ɔ(ː)/ | ◌ᦾ | -อย | /ɔj/ |
| ᦵ◌ᦲᦰ | เ-อะ | /ɤʔ/ | ᦵ◌ᦲ | เ-อ, เ-ิ | /ɤ(ː)/ | ᦵ◌ᧀ | เ-อย, เ-ย | /ɤj/ |
วรรณยุกต์

อักษรไทลื้อใหม่มีสัญลักษณ์วรรณยุกต์สองแบบที่ท้ายพยางค์: ᧈ และ ᧉ
เนื่องจากการแสดงวรรณยุกต์ 2 เสียงต้องใช้พยัญชนะ 2 ตัว เครื่องหมายเสียงวรรณยุกต์จึงสามารถแสดงรูปวรรณยุกต์เฉพาะได้ 6 เสียง:
|  | เสียงสูง | เสียงสูง | เสียงสูง | เสียงต่ำ | เสียงต่ำ | เสียงต่ำ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สัญลักษณ์ |  | ᧈ | ᧉ |  | ᧈ | ᧉ |
| แสดงด้วยอักษรเสียง k | ᦂ | ᦂᧈ | ᦂᧉ | ᦅ | ᦅᧈ | ᦅᧉ |
| เทียบรูปอักษรไทย | ก | ก่ | ก้ | ค | ค่ | ค้ |
| สัทอักษรสากล | /ka˥/ | /ka˧˥/ | /ka˩˧/ | /ka˥˩/ | /ka˧/ | /ka˩/ |
| ทับศัพท์ | ka¹ | ka² | ka³ | ka⁴ | ka⁵ | ka⁶ |
อักษรย่อ

มีการใช้อักษรย่อแค่สองตัวอักษร:
คำว่า ᦶᦟᦰ และ (/lɛʔ˧/) สามารถย่อได้เป็น ᧞
คำว่า ᦶᦟᧁᧉ แล้ว (/lɛu˩/) สามารถย่อได้เป็น ᧟
ตัวเลข

อักษรไทลื้อมีชุดตัวเลขของตัวเอง:
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ᧐ | ᧑/᧚ | ᧒ | ᧓ | ᧔ | ᧕ | ᧖ | ᧗ | ᧘ | ᧙ |
ถ้าเลข ᧑ อาจสับสนกับสระ ᦱ จะมีการใช้รูปอักขระเลขหนึ่งอีกแบบ (᧚) แทน
ยูนิโคด

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ไทลื้อใหม่ Unicode.org chart (PDF)
|   | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | A | B | C | D | E | F |
| U+198x | ᦀ | ᦁ | ᦂ | ᦃ | ᦄ | ᦅ | ᦆ | ᦇ | ᦈ | ᦉ | ᦊ | ᦋ | ᦌ | ᦍ | ᦎ | ᦏ |
| U+199x | ᦐ | ᦑ | ᦒ | ᦓ | ᦔ | ᦕ | ᦖ | ᦗ | ᦘ | ᦙ | ᦚ | ᦛ | ᦜ | ᦝ | ᦞ | ᦟ |
| U+19Ax | ᦠ | ᦡ | ᦢ | ᦣ | ᦤ | ᦥ | ᦦ | ᦧ | ᦨ | ᦩ | ᦪ | ᦫ |   |   |   |   |
| U+19Bx | ᦰ | ᦱ | ᦲ | ᦳ | ᦴ | ᦵ | ᦶ | ᦷ | ᦸ | ᦹ | ᦺ | ᦻ | ᦼ | ᦽ | ᦾ | ᦿ |
| U+19Cx | ᧀ | ᧁ | ᧂ | ᧃ | ᧄ | ᧅ | ᧆ | ᧇ | ᧈ | ᧉ |   |   |   |   |   |   |
| U+19Dx | ᧐ | ᧑ | ᧒ | ᧓ | ᧔ | ᧕ | ᧖ | ᧗ | ᧘ | ᧙ | ᧚ |   |   |   | ᧞ | ᧟ |
ดูเพิ่ม

อักษรไทธรรม
อักษรไทใต้คง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4030

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4030 |
| --- | --- |
ถลาง - หาดราไวย์
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 40.540 กิโลเมตร (25.190 ไมล์)
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4030 แยกบ้านเคียน-แยกราไวย์ ทางหลวงสายนี้มีจุดเริ่มต้นที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 ที่หลักกิโลเมตร 32+200 แต่เดิมสิ้นสุดที่สามแยกเชิงทะเล ปัจจุบันได้รวมกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4025 ช่วงแยกเชิงทะเล-หาดสุรินทร์ และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4233 ทั้งหมด ทางหลวงสายนี้เป็นถนน 2 ช่องจราจร ยกเว้นช่วงผ่านชุมชนกมลา เป็นถนน 4 ช่องจราจร ช่วงตั้งแต่หาดสุรินทร์-หลักกิโลเมตรที่ 41+000 เส้นทางมีความคดเคี้ยว ลาดชัน สลับทางราบ เส้นทางสายนี้มีระยะทางประมาณ 43 กิโลเมตร อยู่ในความรับผิดชอบของแขวงการทางภูเก็ต ยกเว้นช่วงหลัก ก.ม.22+390-ก.ม22+990 อยู่ในความรับผิดชอบของเทศบาลเมืองป่าตอง  หลัก ก.ม.28+290-ก.ม.29+790 อยู่ในความรับผิดชอบของเทศบาลตำบลกะรน
รายชื่อทางแยก

(เริ่มต้น) ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4025
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4029
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4028
ทางหลวงชนบท ภ.ก.4009
(สิ้นสุด)ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4024
มณฑลเจ้อเจียง

| มณฑลเจ้อเจียง 浙江省 |
| --- | --- |
มณฑล
การถอดเสียงชื่อมณฑล
 • ภาษาจีน: เจ้อเจียงเฉิ่ง (浙江省 Zhèjiāng Shěng)
 • อักษรย่อ: ZJ / เจ้อ (浙 Zhè)
 • ภาษาอู๋: Tsehkaon San
ทิวทัศน์ภูเขายั่นตั้ง
แผนที่แสดงที่ตั้งของมณฑลเจ้อเจียง
พิกัด: 29°12′N 120°30′E﻿ / ﻿29.2°N 120.5°E﻿ / 29.2; 120.5
ก่อตั้งมณฑลเจ้อเจียง: ค.ศ. 1368
ตั้งชื่อจาก: ชื่อเดิมของแม่น้ำเฉียงถาง
เมืองหลวง (และเมืองใหญ่สุด): หางโจว
จำนวนเขตการปกครอง: 11 จังหวัด, 90 อำเภอ, 1,570 ตำบล
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรค: เชอ จฺวิ้น (车俊)
 • ผู้ว่าราชการ: ยฺเหวียน เจียจฺวิน (袁家军)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 101,800 ตร.กม. (39,300 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 26
ความสูงจุดสูงสุด: 1,929 เมตร (6,329 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 57,370,000 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 10
 • ความหนาแน่น: 560 คน/ตร.กม. (1,500 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 8
ประชากรศาสตร์
 • องค์ประกอบทางชาติพันธุ์: ฮั่น: 99.2%   เชอ: 0.4%
 • ภาษาและภาษาถิ่น: ภาษาอู๋, Huizhou, Jianghuai Mandarin, ภาษาหมิ่นใต้
รหัส ISO 3166: CN-ZJ
GDP (ค.ศ. 2018): 5.62 ล้านล้านเหรินหมินปี้ 849.23 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 4)
 • ต่อหัว: 98,643 เหรินหมินปี้ 14,907 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 5)
HDI (ค.ศ. 2018):  0.789 สูง · อันดับที่ 6
เว็บไซต์: www.zj.gov.cn
มณฑลเจ้อเจียง (จีน: 浙江省; พินอิน: Zhèjiāng shěng เจ้อเจียงเฉิ่ง) ชื่อย่อ ‘เจ้อ’（浙）ในหลักฐานไทยแต่เดิมเรียก มณฑลเจ๊เกี๋ยง (ตามสำเนียงแต้จิ๋ว) มีเมืองหลวงชื่อเมืองหางโจว
ที่ตั้งและอาณาเขต

มณฑลเจ้อเจียงมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับมณฑลอานฮุย มณฑลเจียงซู และนครเซี่ยงไฮ้
ทิศใต้ ติดต่อกับมณฑลฝูเจี้ยน (ฮกเกี้ยน)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับทะเลจีนตะวันออก
ทิศตะวันตก ติดต่อกับมณฑลอานฮุยและมณฑลเจียงซี
ภูมิประเทศ

พื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้สูงกว่าและลาดเอียงไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ลักษณะเป็นขั้นบันได ทิศตะวันตกเฉียงใต้เป็นเขตภูเขามีความสูงเหนือระดับ
น้ำทะเลเฉลี่ย 800 เมตร ยอดเขาที่มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,500 เมตรรวมอยู่หนาแน่นบริเวณนี้ด้วย ยอดเขาที่สูงที่สุดคือยอด หวงเหมาเจียน(黄茅尖) ในอำเภอหลงเฉวียน สูงเหนือระดับน้ำทะเล 1,929 เมตร
ภูมิประเทศ > ทรัพยากร

เจ้อเจียงเป็นแหล่งทรัพยากรสินแร่สำคัญประเภทแร่อโลหะ มีถึง 12 ชนิดที่มีปริมาณสำรองมากเป็นอันดับต้นของประเทศ เช่น ถ่านหิน สารส้ม
เถ้าภูเขาไฟใช้ในงานก่อสร้างและงานปูน แร่ฟลูโอไร ดินสาหร่ายเปลือกแข็ง เป็นต้น
ภูมิอากาศ

เจ้อเจียงทอดตัวพาดเขตโซนร้อน มีสภาพอากาศแบบมรสุม มีช่วงแดดสดใสที่ยาวนาน และ 4 ฤดูกาลที่ชัดเจน
กลุ่มเชื้อชาติ เจ้อเจียงเป็นดินแดนหลากหลายเชื้อชาติ มีชนกลุ่มน้อยทั้งหมด 49 กลุ่ม รวมประชากรเกือบ 400,000 คน นับเป็นสัดส่วนประมาณ 0.7% ของประชากรทั้งหมดในมณฑล ในจำนวนนี้ เป็นเซอ 200,000 คน และมุสลิม (หุย) 20,000 คน ในเจ้อเจียงมีเขตปกครองตนเองของชนชาติเซอ (ในระดับอำเภอ) แห่งเดียวในประเทศจีนด้วย
เศรษฐกิจ

ปี พ.ศ. 2547 มูลค่าการเติบโตของอุตสาหกรรมทั้งสามภาค เป็นดังนี้
ภาคการเกษตรมีมูลค่าเพิ่ม 81,600 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.7%
ภาคอุตสาหกรรม 604,500 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 16.2%
การบริการและอื่น ๆ 438,200 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 13.9%
เศรษฐกิจ > เกษตรกรรม

ธัญพืชจำพวกข้าวเมล็ดพันธุ์พืชต่าง ๆ และน้ำมันที่กินได้ เป็นสินค้าหลักของมณฑล
เศรษฐกิจ > อุตสาหกรรม

เจ้อเจียงเป็นแดนอุตสาหกรรมชั้นนำระดับประเทศ ประกอบด้วยภาคธุรกิจหลาก
หลายประเภทได้แก่ เครื่องจักรกล เครื่องใช้ไฟฟ้าและโทรคมนาคม ยาสมุนไพร
เศรษฐกิจ > การค้าระหว่างประเทศ

มูลค่ารวมการส่งออกและนำเข้าปี 2004 เท่ากับ 85,230 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้า 38.8% เป็นมูลค่าส่งออกรวม 58,160 ล้านเหรียญฯ นำเข้ารวม 27,070 ล้านเหรียญฯ เพิ่มขึ้น 39.8% และ 36.6% ตามลำดับ
การคมนาคม > ทางรถไฟ

เจ้อเจียงมีชุมทางคมนาคมอยู่ที่เมืองหางโจว เมืองหลวงของมณฑล โดยมีเส้นทางรถไฟสายสำคัญ 3 สาย เชื่อมต่อหังโจวกับ 3 เขตใหญ่  เซี่ยงไฮ้  เจียงซี และหนิงปอ  นอกจากนี้ยังมีเส้นทางย่อยอีก 2 สาย คือ หังโจว - เซวียนเฉิง และจินหัว - เวินโจว รวมระยะทาง 1,185 กิโลเมตร
การคมนาคม > ทางหลวง

เส้นทางหลวงในเจ้อเจียง ประกอบด้วยทางหลวง 6 สาย และทางหลวงของมณฑล 66 สาย รวมระยะทาง 42,000 กิโลเมตร  ทั้งนี้เป็นทางด่วน 770 กิโลเมตร ซึ่งเชื่อมต่อเมืองสำคัญในเขตเศรษฐกิจแยงซี อาทิ เซี่ยงไฮ้ หังโจว หนิงปอ ไถโจว เวินโจว จินหัว หนันจิง (นานกิง) เป็นต้น
การคมนาคม > ทางทะเล

เนื่องจากเป็นมณฑลติดชายฝั่งทะเล ซึ่งมีระยะทางยาวกว่า 300 กิโลเมตร จึงประกอบด้วยท่าเรือเล็กใหญ่ถึง 34 แห่ง ที่สำคัญเป็นท่าเรือใน 5 เมือง คือ ท่าเรือหนิงปอ โจวซัน จ้าพู่ ไห่เหมิน และเวินโจว มีท่าเทียบเรือที่สามารถรองรับการขนถ่ายสินค้าน้ำหนัก 1 หมื่นตันขึ้นไปถึง 44 จุด  สามารถขนถ่ายสินค้าได้ถึง 270 ล้านตัน / ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มณฑลเจ้อเจียง
| ด ค กเขตการปกครองระดับจังหวัดของมณฑลเจ้อเจียง |
| --- | --- | --- |
หางโจว (เมืองหลวง)
| นครระดับกิ่งมณฑล |  หางโจว  หนิงปัว  |  |
| นครระดับจังหวัด |  เวินโจว  เจียซิง  หูโจว  เช่าซิง  จินฮฺหวา  ฉฺวีโจว  โจวชาน  ไทโจว  หลีฉุ่ย  |  |
| ด ค ก เขตการปกครองระดับมณฑลของประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| มณฑล |  กวางตุ้ง  กานซู่  กุ้ยโจว  จี๋หลิน  เจ้อเจียง  เจียงซี  เจียงซู  ฉ่านซี  ชานซี  ชานตง  ชิงไห่  ไต้หวัน*  ฝูเจี้ยน  ยูนนาน  เสฉวน  หูเป่ย์  หูหนาน  เหลียวหนิง  เหอเป่ย์  เหอหนาน  ไหหลำ  อานฮุย  เฮย์หลงเจียง  |  |
| เขตปกครองตนเอง |  กว่างซี  ซินเจียง  ทิเบต  มองโกเลียใน  หนิงเซี่ย  |  |
| นครปกครองโดยตรง |  ฉงชิ่ง  เซี่ยงไฮ้  เทียนจิน  ปักกิ่ง  |  |
| เขตบริหารพิเศษ |  มาเก๊า  ฮ่องกง  |  |
*หมายเหตุ: ไต้หวันถูกอ้างสิทธิ์โดยสาธารณรัฐประชาชนจีน แต่บริหารโดยสาธารณรัฐจีน
การปลูกชาในเมืองหางโจว
ตึกระฟ้าของเมืองหางโจว
เรือทางน้ำของ Shaoxing หนึ่งในเรือศูนย์กลางของเมืองหางโจว
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2529

ด้านล่างนี้เป็นบุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2529
มกราคม

28 มกราคม – ลูกเรือกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์
ฟรานซิส อาร์. สโกบี (เกิด พ.ศ. 2482)
ไมเคิล เจ. สมิธ (เกิด พ.ศ. 2488)
จูดิธ เรสนิค (เกิด พ.ศ. 2492)
เอลลิสัน โอนิซูกะ (เกิด พ.ศ. 2489)
โรนัลด์ แม็คแนร์ (เกิด พ.ศ. 2493)
เกร็ก จาร์วิส (เกิด พ.ศ. 2487)
คริสตา แม็คคอลิฟฟ์ (เกิด พ.ศ. 2491)
18 มกราคม -พลเอก หลวงสุรณรงค์ (ธงไชย โชติกเสถียร) อดีตสมุหราชองครักษ์ อดีตองคมนตรี (26 มิถุนายน พ.ศ. 2442)
เมษายน

8 เมษายน – ยูกิโกะ โอกาดะ ศิลปินไอดอลชาวญี่ปุ่น (เกิด 22 สิงหาคม พ.ศ. 2510)
พฤษภาคม

9 พฤษภาคม – เทนซิง นอร์เกย์ หนึ่งในผู้พิชิตยอดเขาเอเวอร์เรสต์เป็นกลุ่มแรก (เกิด 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2457)
ตุลาคม

13 ตุลาคม – สมยศ ทัศนพันธ์ นักร้อง นักแต่งเพลง ชาวไทย (เกิด 14 มีนาคม พ.ศ. 2462)
ดูเพิ่ม

บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2530
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2528
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2527
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2526
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2525
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2524
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2523
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2522
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2521
มณฑลกวางตุ้ง
ชื่อ

"กว่าง" (จีนตัวย่อ: 广; จีนตัวเต็ม: 廣; พินอิน: Guǎng) แปลว่า กว้าง หรือ กว้างใหญ่ ชื่อนี้มีบันทึกความเกี่ยวข้องกับภูมิภาคนี้ตั้งแต่การก่อตั้ง มณฑลกว่าง ในปี ค.ศ. 226  สันนิษฐานว่าชื่อ "กว่าง" พัฒนามาจากชื่อเมือง กว่างซิ่น (广信; 廣信) เมืองหน้าด่านที่สร้างขึ้นในราชวงศ์ฮั่น ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับหวู่โจว(ในปัจจุบัน) โดยอ้างอิงถึงโองการของจักรพรรดิหวู่แห่งฮั่น และในสมัยนั้นกวางตุ้งและกวางสีถูกเรียกรวมกันว่า สองกว่าง (จีนตัวย่อ: 两广; จีนตัวเต็ม: 兩廣; พินอิน: Liǎngguǎng; ภาษาจีนกวางตุ้ง: Loeng gwong) ในสมัยราชวงศ์ซ่ง สองกว่าง ถูกแยกออกจากกันอย่างเป็นทางการ โดยเรียกว่า ฝั่งทางตะวันออกของกว่างของจีนภาคใต้ (จีนตัวย่อ: 广南东路; จีนตัวเต็ม: 廣南東路; พินอิน: GuǎngnánDōnglù) และ ฝั่งทางตะวันออกของกว่างของจีนภาคใต้ (จีนตัวย่อ: 广南西路; จีนตัวเต็ม: 廣南西路; พินอิน: GuǎngnánXīlù) ซึ่งชื่อย่อเป็น กว่างฝั่งตะวันออก (广东路; 廣東路) และ กว่างฝั่งตะวันตก (广西路; 廣西路)
ในภาษาอังกฤษ "Canton" (แคน-ตัน) มีรากศัพท์มาจาก Cantão (คำทับศัพท์ในภาษาโปรตุเกสของ กวางตุ้ง) โดยทั่วไปมีความหมายเฉพาะเมืองหลวงของมณฑล คือ กวางโจว   ในอดีตในยุโรป(และประเทศที่ใช้อักษรละตินเป็นหลัก) ชื่อ Canton ยังใช้เรียกแทนชื่อมณฑล (กวางตุ้ง) ด้วย  การเขียนชื่อ กวางตุ้ง ในระบบเวด-ไจลส์ เขียนได้เป็น 'Kwangtung' ปัจจุบันส่วนใหญ่หันมาใช้เป็น Guangdong จากพินอินในภาษาจีนมาตรฐาน  และภาษาของกวางโจวใช้เรียกในภาษาอังกฤษว่า Cantonese (แคน-ตัน-นีส) เนื่องจากความสำคัญของภาษาจีนกวางตุ้งในสำเนียงกวางโจวซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑล จึงมักใช้อ้างอิงแทนภาษาจีนกวางตุ้งสำเนียงอื่น ๆ สำหรับผู้พูดที่เกี่ยวข้องกับสายวิวัฒนาการและภาษาจีนกวางตุ้งในเมืองใกล้เคียงได้อีกด้วย เช่น สำเนียงซุ่นเต๋อ สำเนียงเจียงเหมิน สำเนียงกว่างซี[ต้องการอ้างอิง] ในประเทศจีน ภาษาจีนมาตรฐานใช้ 广东话 (จีน: 廣東話) เรียก ภาษาจีนกวางตุ้ง (ซึ่งบางครั้งยังผนวกการเรียกภาษาแต้จิ๋วเข้ารวมใน 广东话 อีกด้วยแม้ว่าไม่ได้มาจากรากภาษาจีนกวางตุ้ง แต่ถูกใช้เนื่องจากการแบ่งพื้นที่ทางภูมิศาสตร์)
ภูมิศาสตร์

มณฑลกวางตุ้งมีพื้นที่ทางเหนือยกตัวสูงและทางใต้ต่ำ มีเทือกเขาและภูเขาขนาดเล็กตัดสลับกับที่ราบ มีแม่น้ำจู (หรือแม่น้ำเพิร์ล) ซึ่งเป็นแม่น้ำสายยาวเป็นอันดับสามของประเทศ ไหลผ่านเป็นระยะทาง 2,122 กิโลเมตร มีพื้นที่บนแผ่นดินใหญ่ราว 178,600 ตารางกิโลเมตร พื้นที่รวมของเกาะแก่งต่าง ๆ ราว 1,600 ตารางกิโลเมตร ชายฝั่งทะเลยาวทั้งสิ้น 4,310 กิโลเมตร พื้นที่ภูเขามีสัดส่วนร้อยละ 31.7, เทือกเขาขนาดเล็กร้อยละ 28.5, ที่ราบสูงร้อยละ 16.1 และที่ราบร้อยละ 23.7
มณฑลกวางตุ้งติดกับทะเลจีนใต้ทางทิศใต้ มีคาบสมุทรเหลย์โจวอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้สุดของมณฑล ซึ่งในคาบสมุทรนี้มีภูเขาไฟที่มีพลังจำนวนไม่มาก มณฑลนี้มีดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล ซึ่งเป็นจุดบรรจบของแม่น้ำสามสาย ได้แก่ แม่น้ำตง แม่น้ำเป่ย์ และแม่น้ำซี ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำนี้เต็มไปด้วยเกาะเล็ก ๆ หลายร้อยเกาะ มณฑลนี้ถูกแยกจากพื้นที่ทางเหนือโดยเทือกเขาที่รวมเรียกว่า เทือกเขาหนาน (หนานหลิ่ง) ยอดเขาที่สูงที่สุดในมณฑลคือ ฉือเคิงคง (石坑崆) ซึ่งมีความสูง 1,902 เมตร (6,240 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล
มณฑลกวางตุ้งมีพื้นที่ติดต่อดังนี้ ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดต่อกับมณฑลฝูเจี้ยน ทิศเหนือติดกับมณฑลเจียงซีและมณฑลหูหนาน ทิศตะวันตกติดกับเขตปกครองตนเองกว่างซี และทิศใต้ติดกับเขตบริหารพิเศษฮ่องกงและมาเก๊า มีมณฑลไหหลำเป็นเกาะตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับคาบสมุทรเหลย์โจว นอกจานี้ หมู่เกาะปราตัสที่อยู่ในทะเลจีนใต้ ซึ่งเดิมอยู่ภายใต้การปกครองส่วนหนึ่งของมณฑลกวางตุ้ง ปัจจุบันอยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)
เมืองที่อยู่รอบ ๆ ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล เช่น ตงกว่าน ฝัวชาน กว่างโจว ฮุ่ยโจว เจียงเหมิน เชินเจิ้น จงชาน และจูไห่ เมืองอื่น ๆ ในมณฑล เช่น แต้จิ๋ว (เฉาโจว), ซัวเถา (ช่านโถว), เฉากฺวัน, จั้นเจียง, เจ้าชิ่ง, หยางเจียง และยฺหวินฝู
มณฑลกวางตุ้งมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (เคิพเพิน: พื้นแผ่นดินภายใน Cfa, ตามชายฝั่ง Cwa) ถึงแม้ว่าจะอยู่ใกล้เขตภูมิอากาศแบบร้อนชื้นทางทิศใต้ก็ตาม ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 1,366 มิลลิเมตรต่อปี มีฤดูหนาวเป็นระยะเวลาสั้น ไม่รุนแรง อบอุ่น และค่อนข้างแห้ง ในขณะที่มีฤดูร้อนที่ยาวนานและชื้น อุณหภูมิเฉลี่ยรายวันในกว่างโจวในเดือนมกราคมและกรกฎาคมอยู่ที่ 18 องศาเซลเซียส (64 องศาฟาเรนไฮต์) และ 33 องศาเซลเซียส (91 องศาฟาเรนไฮต์) ตามลำดับ แต่อย่างไรก็ตามความชื้นจะทำให้รู้สึกร้อนกว่ามากในฤดูร้อน ในฤดูหนาวที่บริเวณชายฝั่งน้ำค้างแข็งจะเกิดขึ้นยาก แต่อาจเกิดขึ้นได้บนบริเวณพื้นแผ่นดินที่อยู่ถัดเข้าไปเป็นระยะเวลาไม่กี่วันในฤดูหนาวของแต่ละปี
ประชากร

ประมาณ 80 ล้านคน มีภูมิลำเนาในกวางตุ้ง 74.73 ล้านคน (สำรวจสำมะโนประชากร มีนาคม 2001) กวางตุ้งมีชนเผ่าหลากหลายถึง 53 กลุ่ม นอกเหนือจากฮั่นแล้ว ยังมี จ้วง เย้า มุสลิม แมนจู อี๋ หลี แม้ว เป็นต้น
เศรษฐกิจ

| ปี | ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ |
| --- | --- |
พ.ศ. 2523: 24,571
พ.ศ. 2528: 55,305
พ.ศ. 2533: 147,184
พ.ศ. 2538: 538,172
พ.ศ. 2543: 966,223
พ.ศ. 2548: 2,170,128
ปี 2003 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ(จีดีพี) ของมณฑล มีมูลค่า 1,344,993 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 13.6% มูลค่าการนำเข้าและส่งออกของมณฑลรวมทั้งสิ้น 283,646 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้นจากช่วงเดียวกันของปีที่แล้ว 28.3% โดยมีคู่ค้าที่สำคัญได้แก่ ฮ่องกง มูลค่าการค้า 59,256 ล้านเหรียญฯ สหรัฐอเมริกา 44,541 ล้านเหรียญฯ ญี่ปุ่น 34,598 ล้านเหรียญฯ สหภาพยุโรป 30,606 ล้านเหรียญฯ เพิ่มขึ้นจากปีที่แล้ว 24.4% 22.8% 29.6%และ 30.6% ตามลำดับ ทั้งนี้ คู่ค้าสำคัญ 10 อันดับแรก ได้แก่ ฮ่องกง สหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น ไต้หวัน เกาหลีใต้ เยอรมัน มาเลเซีย สิงคโปร์ ฮอลแลนด์และไทย
รายได้พลเมืองเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยเฉลี่ยต่อคนของชาวเมืองในครึ่งปีแรกของปี 2003 คิดเป็น 6,498.7 หยวน เพิ่มขึ้นจากช่วงเดียวกันของปีที่แล้ว 10.2% รายได้เฉลี่ยต่อคนของประชาชนในชนบทอยู่ที่ 1,957.6 หยวน เพิ่มขึ้นจากช่วงเดียวกันของปีที่แล้ว 6.4%
เศรษฐกิจ > เกษตรกรรม

มีเพียง 15% ของพื้นที่ในมณฑล ที่สามารถทำการเพาะปลูกได้ โดยมีการปลูกข้าว 2 ครั้งต่อปี บนพื้นที่ 76% ของพื้นที่ที่เพาะปลูกได้ ผลผลิตข้าวยังนับเป็น 80% ของผลผลิตอาหารทั้งหมดของมณฑล
เศรษฐกิจ > อุตสาหกรรม

อุตสาหกรรมเบามีความสำคัญที่สุดในมณฑล นอกจากหัตถกรรมแล้ว อุตสาหกรรมเบาที่เฟื่องฟูที่สุดได้แก่ การแปรรูปอาหาร และการผลิตเสื้อผ้า สิ่งทอ การฟอกน้ำตาลกระจุกอยู่ในกว่างโจว ตงกวน ซุ่นเต๋อ เจียงเหมิน และซัวเถา นอกจากนี้ ในกว่างโจว ฝอซัน และซุ่นเต๋อ ยังมีอุตสาหกรรมสาวเส้นใยไหมและการทอที่พัฒนาก้าวหน้า สำหรับอุตสาหกรรมหนักได้แก่ การแปรรูปโลหะ การผลิตเครื่องจักร การต่อเรือ และการสร้างเรือ การผลิตพลังงานไฟฟ้า และเหมืองแร่
อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ เครื่องใช้ไฟฟ้า ผลิตภัณฑ์พลาสติก อาหาร เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม สิ่งทอ พลังงานไฟฟ้า อุตสาหกรรมหลอมโลหะ
เศรษฐกิจ > การค้าระหว่างประเทศ

สภาพการส่งออกในตลาดอเมริกา สหภาพยุโรป ญี่ปุ่น และฮ่องกงล้วนมีตัวเลขการเจริญเติบโตขึ้นอย่างสม่ำเสมอ นอกจากนี้ยังมีตลาดส่งออกในทวีปแอฟริกา กลุ่มอาเซียน อินเดีย และรัสเซียอีกด้วย สินค้าส่งออกที่สำคัญคือ ผลิตภัณฑ์เทคโนโลยีชั้นสูง เครื่องใช้ไฟฟ้า สินค้าแปรรูป
เศรษฐกิจ > ทรัพยากร

มีทรัพยากรแร่ธาตุที่ค้นพบและเป็นแหล่งคลังแร่ 89 ชนิด ได้แก่ ถ่านหิน แร่เหล็ก ถ่านเลน หินควอตซ์ (หินเขี้ยวหนุมาน) ดินที่ใช้ทำเครื่องปั้นดินเผา แร่เยมาเนียม เป็นต้น มีพื้นที่เพาะพันธุ์สัตว์น้ำทะเล 7,800 ตร.กม. เพาะพันธุ์สัตว์น้ำจืด 4,300 ตร.กม. ผลิตผลทางการเกษตรที่สำคัญคือ ข้าว ผัก ผลไม้และต้นป่าน เป็นต้น ไม้เศรษฐกิจได้แก่ ไม้สน ไม้ฉำฉาและไม้จื่อ เป็นต้น ผลไม้ขึ้นชื่อ ได้แก่ สับปะรด กล้วย ลิ้นจี่ ลำไย และส้ม
การแบ่งเขตการปกครอง

มณฑลกวางตุ้งแบ่งเขตการปกครองออกเป็นเขตการปกครองระดับจังหวัด 21 แห่ง โดยทั้งหมดมีสถานะเป็นนครระดับจังหวัด (ในจำนวนนี้มี 2 แห่งที่เป็นนครกิ่งมณฑลด้วย)
เขตการปกครองระดับจังหวัดทั้ง 21 แห่งของมณฑลกวางตุ้งนี้แบ่งย่อยออกเป็น 119 เขตการปกครองระดับอำเภอ (ประกอบด้วย 64 เขต, 20 นครระดับอำเภอ, 34 อำเภอ, และ 3 อำเภอปกครองตนเอง)
นครกว่างโจว (广州市 Guǎngzhōu Shì)*
นครเฉากวาน (韶关市 Sháoguān Shì)
นครเชินเจิ้น (深圳市 Shēnzhèn Shì)*
นครจูไห่ (珠海市 Zhūhǎi Shì)
นครชั่นโถว หรือ ซัวเถา (汕头市 Shàntóu Shì)
นครฝัวชาน (佛山市 Fóshān Shì)
นครเจียงเหมิน (江门市 Jiāngmén Shì)
นครจั้นเจียง (湛江市 Zhànjiāng Shì)
นครเม่าหมิง (茂名市 Màomíng Shì)
นครเจ้าชิ่ง (肇庆市 Zhàoqìng Shì)
นครฮุ่ยโจว (惠州市 Huìzhōu Shì)
นครเหมย์โจว (梅州市 Méizhōu Shì)
นครชั่นเหว่ย์ หรือ ซัวบ้วย (汕尾市 Shànwěi Shì)
นครเหอเยฺหวียน (河源市 Héyuán Shì)
นครหยางเจียง (阳江市 Yángjiāng Shì)
นครชิงเยฺหวี่ยน (清远市 Qīngyuǎn Shì)
นครตงกว่าน (东莞市 Dōngguǎn Shì)**
นครจงชาน (中山市 Zhōngshān Shì)**
นครเฉาโจว หรือ แต้จิ๋ว (潮州市 Cháozhōu Shì)
นครเจียหยาง หรือ เก๊กเอี๊ย (揭阳市 Jiēyáng Shì)
นครยฺหวินฝู (云浮市 Yúnfú Shì)
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว มณฑลกวางตุ้ง จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการของมณฑลกวางตุ้ง
| ด ค ก เขตการปกครองระดับมณฑลของประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| มณฑล |  กวางตุ้ง  กานซู่  กุ้ยโจว  จี๋หลิน  เจ้อเจียง  เจียงซี  เจียงซู  ฉ่านซี  ชานซี  ชานตง  ชิงไห่  ไต้หวัน*  ฝูเจี้ยน  ยูนนาน  เสฉวน  หูเป่ย์  หูหนาน  เหลียวหนิง  เหอเป่ย์  เหอหนาน  ไหหลำ  อานฮุย  เฮย์หลงเจียง  |  |
| เขตปกครองตนเอง |  กว่างซี  ซินเจียง  ทิเบต  มองโกเลียใน  หนิงเซี่ย  |  |
| นครปกครองโดยตรง |  ฉงชิ่ง  เซี่ยงไฮ้  เทียนจิน  ปักกิ่ง  |  |
| เขตบริหารพิเศษ |  มาเก๊า  ฮ่องกง  |  |
*หมายเหตุ: ไต้หวันถูกอ้างสิทธิ์โดยสาธารณรัฐประชาชนจีน แต่บริหารโดยสาธารณรัฐจีน
สะพานหู่เหมิน ข้ามแม่น้ำจู
ทางหลวงชนบท สห.3026

|  ทางหลวงชนบท สห> 3026 |
| --- | --- |
ถนนวีรชน
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 5.600 กิโลเมตร (3.480 ไมล์)
มีขึ้นเมื่อ: พ.ศ. 2540–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันออก:  ทล.311 ใน อ.เมือง จ.สิงห์บุรี
 :  ทล.309 ใน อ.เมือง จ.สิงห์บุรี
ปลายทางทิศตะวันตก:   ถ.เลี่ยงเมืองสิงห์บุรี / ทล.3030 ใน อ.เมือง จ.สิงห์บุรี
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงชนบท 
ทางหลวงชนบท สห.3026 สายแยกทางหลวงหมายเลข 311 (กม.ที่ 27+960) - แยกทางหลวงหมายเลข 3030 (กม.ที่ 1+000) หรือ ถนนวีรชน เป็นทางหลวงชนบทในจังหวัดสิงห์บุรี มีระยะทางทางตลอดทั้งสาย 5.6 กิโลเมตร เป็นถนนขนาด 4-6 ช่องจราจรไป-กลับ ตลอดทั้งสาย โดยถนนสายนี้เริ่มต้นที่แยกม่วงหมู่ ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 311 ในตำบลม่วงหมู่ อำเภอเมืองสิงห์บุรี ไปทางทิศตะวันตก ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ผ่านแยกวัดสว่างอารมณ์ ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 309 และผ่านทางแยกสาธารณสุข ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3032 และสิ้นสุดที่ทางแยกวีรชน ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 369 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3030 โดยเป็นเส้นทางในความรับผิดชอบของแขวงทางหลวงชนบทสิงห์บุรี
ประวัติ

ทางหลวงชนบท สห.3026 สร้างขึ้นตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่ตำบลม่วงหมู่ และตำบลต้นโพธิ์ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี พ.ศ. 2540โดยมีชื่อโครงการว่า ถนน สาย จ ผังเมืองรวมเมืองสิงห์บุรี โดยมีจุดเริ่มต้นที่แยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 311 ที่ตำบลม่วงหมู่ แล้วไปสิ้นสุดที่แยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3032 บริเวณใกล้กับสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสิงห์บุรี รวมระยะทางในช่วงแรกประมาณ 3.450 กิโลเมตร
ต่อมาใน พ.ศ. 2548 ได้มีการก่อสร้างส่วนต่อขยายเพิ่มเติมของโครงการดังกล่าว ตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่ตำบลต้นโพธิ์ และตำบลบางกระบือ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี พ.ศ. 2548 ดำเนินการก่อสร้างโดย กรมทางหลวงชนบท โดยมีจุดเริ่มต้นโครงการต่อจากโครงการถนนสาย จ ผังเมืองรวมเมืองสิงห์บุรี เดิม ที่แยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3032 บริเวณใกล้กับสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสิงห์บุรี แล้วไปบรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3030 ที่บริเวณแยกวีรชนในปัจจุบัน ระยะทางประมาณ 2.150 กิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

DRR MAP เก็บถาวร 2018-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน กรมทางหลวงชนบท กระทรวงคมนาคม