stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อบันทึกและสถิติของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล
การย้ายตัว

ค่าการย้ายตัวมาจากการรายงานของบีบีซีสปอร์ต
การย้ายตัว > ค่าตัวย้ายเข้าสูงสุด

|  | ผู้เล่น | ย้ายจาก | ค่าตัว | วันที่ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ดาร์วิน นุญเญซ |  ไบฟีกา | 85 ล้านปอนด์ | 1 กรกฎาคม 2022 |  |
| 2 |  เฟอร์จิล ฟัน ไดก์ |  เซาแทมป์ตัน | 75 ล้านปอนด์ | 1 มกราคม 2018 |  |
| 3 |  อาลีซง แบเกร์ |  โรมา | 66.8 ล้านปอนด์ | 19 กรกฎาคม 2018 |  |
| 4 |  นาบี เกอีตา |  แอร์เบ ไลพ์ซิช | 45 ล้านปอนด์ | 1 กรกฎาคม 2018 |  |
| 5 |  แอนดี แคร์โรล |  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | 36 ล้านปอนด์ | 31 มกราคม 2011 |  |
| 6 |  ฟาบิญญู |  อาแอ็ส มอนาโก | 33 ล้านปอนด์ | 28 พฤษภาคม 2018 |  |
การย้ายตัว > ค่าตัวย้ายออกสูงสุด

|  | ผู้เล่น | ย้ายไป | ค่าตัว | วันที่ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ฟีลีปี โกชิญญู |  บาร์เซโลนา | 142 ล้านปอนด์ | 6 มกราคม 2018 |  |
| 2 |  ลุยส์ ซัวเรซ |  บาร์เซโลนา | 80 ล้านปอนด์ | 11 กรกฎาคม 2014 |  |
| 3 |  เฟร์นันโด ตอร์เรส |  เชลซี | 50 ล้านปอนด์ | 31 มกราคม 2012 |  |
| 4 |  ราฮีม สเตอร์ลิง |  แมนเชสเตอร์ซิตี | 49 ล้านปอนด์ | 20 กรกฎาคม 2015 |  |
| 5 |  ชาบี อาลอนโซ |  เรอัลมาดริด | 30 ล้านปอนด์ | 20 สิงหาคม 2010 |  |
บรรณานุกรม

Kelly, Stephen F. (1988). The Official Illustrated History of Liverpool FC: You'll Never Walk Alone. London: Queen Anne Press. ISBN 0-356-19594-5.
Pead, Brian (1986). Liverpool A Complete Record. Breedon Books. ISBN 0-907969-15-1.
Rollin, Jack and Glenda (2006). Sky Sports Football Yearbook 2006–2007. Headline. ISBN 0-7553-1526-X.
ปีเตอร์ ฮิกส์

| ปีเตอร์ ฮิกส์ |
| --- | --- |
ฮิกส์ ใน ค.ศ. 2013
เกิด: ปีเตอร์ แวร์ ฮิกส์ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1929(1929-05-29) นิวคาสเซิลอะพอนไทน์ อังกฤษ
เสียชีวิต: 8 เมษายน ค.ศ. 2024(2024-04-08) (94 ปี) เอดินบะระ สกอตแลนด์
สัญชาติ: อังกฤษ
ศิษย์เก่า: คิงส์คอลเลจลอนดอน
มีชื่อเสียงจาก: Broken symmetry in electroweak theory Higgs boson (อนุภาคฮิกส์)  Higgs field Higgs mechanism
รางวัล: Nobel Prize in Physics (2013) Wolf Prize in Physics (2004) Sakurai Prize (2010) Dirac Medal (1997) Rutherford Medal and Prize (1984) Hughes Medal (1981)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์เชิงทฤษฎี
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยเอดินบะระ   อิมพิเรียลคอลเลจลอนดอน   คิงส์คอลเลจลอนดอน  มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน
วิทยานิพนธ์: Some problems in the theory of molecular vibrations (1955)
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: Charles Coulson
ลูกศิษย์ในระดับปริญญาเอก: Christopher Bishop Lewis Ryder David Wallace
 
เว็บไซต์: www.ph.ed.ac.uk/higgs
ปีเตอร์ ฮิกส์ (อังกฤษ: Peter Higgs; 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1929 – 8 เมษายน ค.ศ. 2024) เป็นนักฟิสิกส์เชิงทฤษฎีชาวอังกฤษ โดยได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ร่วมกับฟร็องซัว อ็องแกลร์ในปี ค.ศ. 2013 ในการค้นพบทฤษฎีกลไกของฮิกส์ (Higgs mechanism) ซึ่งสนับสนุนความเข้าใจเรื่องการกำเนิดมวลของอนุภาคต่าง ๆ โดยทฤษฎีดังกล่าวได้รับการยืนยันจากการค้นพบอนุภาคมูลฐานฮิกส์ จากการทดลองโดยใช้เครื่องชนอนุภาคขนาดใหญ่ (LHC) ในเซิร์น ตรวจวัดโดยเครื่อง ATLAS และ CMS
พรรคแรสทอฆีซ

| พรรคฟื้นคืนชีพชาติอิหร่าน حزب رستاخیز ملت ایران |
| --- | --- |

ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี
ก่อตั้ง: 2 มีนาคม พ.ศ. 2518
ถูกยุบ: 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521
รวมตัวกับ: พรรคชาวอิหร่าน พรรคอิหร่านใหม่ พรรคประชาชนอิหร่าน
ที่ทำการ: เตหะราน
กลุ่มแรงงาน: บ้านแรงงาน
สมาชิกภาพ  (ปี 2519): 5,000,000 คน
อุดมการณ์: ลัทธินิยมเจ้า ลัทธิอิงสามัญชน โลกิยนิยม คติประชาธิปไตยรวมศูนย์ ลัทธิฟาสซิสต์ ลัทธิอำนาจนิยม ลัทธิต่อต้านคอมมิวนิสต์ ฝ่าย:  •  พิพัฒนาการนิยม  •  เสรีนิยมแบบอนุรักษ์
จุดยืน: การเมืองฝ่ายขวาจัด
ธงประจำพรรค

การเมืองอิหร่าน   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคฟื้นคืนชีพชาติอิหร่าน (เปอร์เซีย: حزب رستاخیز ملت ایران) หรือ พรรคแรสทอฆีซ (เปอร์เซีย: حزب رستاخیز, อักษรโรมัน: Ḥezb-e Rastāḵiz, แปลว่า พรรคฟื้นฟู/ฟื้นชีพ) เป็นพรรคการเมืองเดียวในประเทศอิหร่านตั้งแต่วันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2518 ถึงวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521 ผู้ก่อตั้งพรรคคือพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี
ประวัติ

พรรคแรสทอฆีซก่อตั้งขึ้นในสมัยรัฐบาลของนายกรัฐมนตรีแอมีร์แอบบอส โฮเวย์ดา พรรคนี้ถูกกล่าวหาว่ามีส่วนส่งเสริมการโค่นล้มระบอบกษัตริย์ปาห์ลาวีด้วยการสร้างความไม่พอใจแก่ชาวอิหร่านที่ก่อนหน้านี้ไม่สนใจการเมือง (โดยเฉพาะกลุ่มบอซอรี ผู้ค้าขายในปสานที่แม้แต่ทุกวันนี้ยังปฏิเสธที่จะจ่ายภาษี) ด้วยการบังคับให้สมัครสมาชิกและจ่ายค่าธรรมเนียม (ภาษี) และการแทรกแซงชีวิตทางการเมือง เศรษฐกิจ และศาสนาของผู้คน
ฝ่ายเยาวชนที่ก่อตั้งขึ้นมาพร้อมกับพรรคคือกลุ่มเยาวชนแรสทอฆีซ โฮเวย์ดาขนานนามกลุ่มนี้ว่าเป็น "เครื่องมือในการพัฒนาของอิหร่าน" ด้วยการปฏิบัติงานของฝ่ายเยาวชนและคณะทำงานพิเศษของพรรค แรสทอฆีซเริ่มต้นการรณรงค์ขนานใหญ่เพื่อต่อต้านการค้ากำไรเกินควรโดยพุ่งเป้าไปที่ผู้ค้าขายในปสานซึ่งในไม่ช้าก็ถูกระบุว่าเป็น "ศัตรูของรัฐ" พวกเขามักจะโกหกเกี่ยวกับการเบียดเบียนชาวยิว ซึ่งได้รับการยืนยันว่าเป็นเรื่องโกหกในแฟ้มข้อมูลของรัฐบาล ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2518 พระเจ้าชาห์ตรัสถึงการรณรงค์ดังกล่าวว่าเป็น "ขบวนการทางวัฒนธรรม" และทรงกำหนดให้การต่อต้านการค้ากำไรเกินควรเป็นหลักการที่สิบสี่ของการปฏิวัติขาว
ระบบพรรคการเมืองเดียวสิ้นสุดใน พ.ศ. 2521 เมื่อการปฏิวัติอิสลามใกล้จะได้รับชัยชนะ
ประวัติผลการเลือกตั้ง

| การเลือกตั้ง | ผู้นำพรรค | รัฐสภา | วุฒิสภา | แหล่งที่มา |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2518 | พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี | 268 / 268 | 30 / 30 | คณะกรรมการเลือกตั้งแห่งอิหร่าน |
ผู้นำพรรค > เลขาธิการพรรค

แอมีร์แอบบอส โฮเวย์ดา (พ.ศ. 2518–2519)
แจมชีด ออมูซกอร์ (พ.ศ. 2519–2520)
โมแฮมแมด บอเฮรี (พ.ศ. 2520–2521)
แจมชีด ออมูซกอร์ (พ.ศ. 2521–2521)
แจวอด แซอีด (พ.ศ. 2521–ยุบพรรค)
ผู้นำพรรค > รองเลขาธิการพรรค

เฟเรย์ดูน แมฮ์แดวี (พ.ศ. 2518–2519)
โมแฮมแมดเรซอ ออเมลี เทฮ์รอนี (พ.ศ. 2519–2520)
ดอร์ยูช โฮมอยูน (พ.ศ. 2520–2521)
แจวอด แซอีด (พ.ศ. 2521–ยุบพรรค)
แหล่งอ้างอิง

1 2  John H. Lorentz (2010). "Rastakhiz Party". The A to Z of Iran. The A to Z Guide Series. Vol. 209. Scarecrow Press. pp. 266–268. ISBN 978-1461731917.
1 2  Parviz Daneshvar (2016). Revolution in Iran. Springer. p. 73. ISBN 978-1349140626.
↑  Daryaee, Touraj (2012). The Oxford Handbook of Iranian History. Oxford Handbooks in History. Oxford University Press. p. 361. ISBN 978-0199732159.
↑  Abrahamian, Ervand (1999). Tortured Confessions: Prisons and Public Recantations in Modern Iran. University of California Press. p. 113. ISBN 9780520216235.
↑  Abrahamian, Ervand (2008). A History of Modern Iran. Cambridge University Press. p. 153. ISBN 978-0521528917.
1 2  Gholam Reza Afkhami (2008). The Life and Times of the Shah. University of California Press. pp. 434–444. ISBN 978-0-520-25328-5. The conception of the party, a hybrid of the Italian and Spanish schools of fascism, met with widespread opposition and was withdrawn once the queen sided with its opponents. But then fascism yielded to communism. The organization became principle democratic centralism, though the term was not mentioned.
↑  Abrahamian, Ervand (1982). Iran Between Two Revolutions. Princeton University Press. pp. 442–446. ISBN 0-691-10134-5.
↑  Yom, Sean (2015). From Resilience to Revolution: How Foreign Interventions Destabilize the Middle East. Columbia University Press. pp. 142–143. ISBN 9780231540278.
↑  Ervand Abrahamian (1983). Iran between two revolutions. Internet Archive. Princeton University Press. ISBN 978-0-691-10134-7.
↑  Ervand Abrahamian (1983). Iran between two revolutions. Internet Archive. Princeton University Press. ISBN 978-0-691-10134-7.
↑  Middle Eastern Studies, 38 (1), 1  January 2002, pp. 131 - 168
แหล่งอ้างอิง > บรรณานุกรม

Amini, P., "A Single Party State in Iran, 1975-78]: The Rastakhiz Party - the Final Attempt by the Shah to Consolidate his Political Base,"   Middle Eastern Studies, 38 (1) January 2002, pp. 131 - 168.
การประชุมพรรคใน พ.ศ. 2519
ทะเลสาบเผวา

| ทะเลสาบเผวา |
| --- | --- |
Phewa Tal, Baidam Tal
ทะเลสาบเผวาและเงาสะท้อนของเทือกเขาอันนปูรณะ
ทะเลสาบเผวา
ที่ตั้ง: กาสกิ
พิกัด: 28°12′51″N 83°56′50″E﻿ / ﻿28.21417°N 83.94722°E﻿ / 28.21417; 83.94722
ชนิดของทะเลสาบ: น้ำจืด
ชื่อในภาษาแม่: फेवा ताल (เนปาล)
แหล่งน้ำไหลเข้าหลัก: Harpan, Adheri khola & Phirke Khola
พื้นที่รับน้ำ: 122.53 km2 (47.31 sq mi)
ประเทศในลุ่มน้ำ: เนปาล

ช่วงยาวที่สุด: 4 km (2.5 mi)
ช่วงกว้างที่สุด: 2 km (1.2 mi)
พื้นที่พื้นน้ำ: 5.7260 km2 (2.2 sq mi)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 8.6 m (28 ft)
ความลึกสูงสุด: 24 m (79 ft)
ปริมาณน้ำ: 0.046 km3 (0.011 cu mi)
ความสูงของพื้นที่: 742 m (2,434 ft)

แข็งตัว: ไม่แข็ง
เกาะ: Tal Barahi (तालबाराही)
เมือง: โปขรา, สรัณโกฏ, กาสกิโกฏ, ธิกูรโปขรี

ทะเลสาบเผวา หรือ ทะเลสาบเฟวา (เนปาล: फेवा ताल, [ˈpʰewa tal]; Phewa Lake) เป็นทะเลสาบน้ำจืดในประเทศเนปาล ตั้งอยู่ทางใต้ของที่ราบสูงโปขรา กินพื้นที่ของโปขรา, บางส่วนของสราณโกฏ และ กาสกิโกฏ ทะเลสาบรับน้ำจากลำธารและมีเขื่อนควบคุมปริมาณน้ำอยู่หนึ่งจุด จึงจัดว่าทะเลสาบนี้เป็นทะเลสาบน้ำจืดกึ่งธรรมชาติ ทะเลสาบเผวาถือเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในรัฐคัณฑกีประเทศ และเป็นอันดับสองของประเทศเนปาล รองจากทะเลสาบรารา นอกจากนี้ยังเป็นทะเลสาบที่เป็นที่นิยมเดินทางมาท่องเที่ยวมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศเนปาล ทะเลสาบเผวาตั้งอยู่ที่ความสูง 742 เมตร (2,434 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล และกินพื้นที่ 5.7 ตารางกิโลเมตร (2.2 ตารางไมล์) มีความลึกเฉลี่ยราว 8.6 เมตร (28 ฟุต) และจุดลึกสุดมีความลึก 24 เมตร (79 ฟุต) ปริมาตรน้ำที่รับได้ของทะเลสาบมากสุดอยู่ที่ราว 43,000,000 ลูกบาศก์เมตร (35,000 เอเคอร์-ฟุต) ห่างออกไปจากทะเลสาบ 28 กิโลเมตร เป็นพื้นที่ของเทือกเขาอันนปูรณะ
ทะเลสาบเป็นที่รู้จักเพราะเงาสะท้อนของเขามาฉาปูฉเร และยอดเขาอื่น ๆ ของทั้งอันนปูรณะ และ ธาวลคีรี ที่สะท้อนในทะเลสาบ ใจกลางของทะเลสาบเป็นที่ตั้งของเกาะที่มีวิหารตาลพาราหี (Tal Barahi Temple) ตั้งอยู่
ที่มา

ผลการวิเคราะห์ตะกอนในทะเลสาบพบว่าทะเลสาบมีอายุราว 12640 - 12025 ปีก่อนคริสต์กาล กระนั้น เป็นที่ยอมรับกันว่าทะเลสาบก่อตัวขึ้นในราว 13000 ปีก่อนคริสต์กาล
เศรษฐกิจ

กิจกรรมกีฬาทางน้ำในทะเลสาบเผวาเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวของโปขรา นอกจากนี้ ชายฝั่งทางเหนือของทะเลสาบยังได้รับการพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่รู้จักกันในชื่อเลกซายด์ ซึ่งมีโรงแรม ภัตตาคาร และร้านนั่งดื่มสำหรับนักท่องเที่ยวจำนวนมากเปิดให้บริการ สายน้ำขาออกของทะเลสาบยังใช้สำหรับการผลิตกระแสไฟฟ้า โดยมีโรงผลิตไฟฟ้าตั้งอยู่ที่ 1.5 km (0.93 mi) ทางใต้ของทะเลสาบ บางส่วนของทะเลสาบยังใช้งานเป็นพื้นที่สำหรับการเลี้ยงประมงในกระชัง
ปลายประสาทเมอร์เกิล

ปลายประสาทเมอร์เกิล
ปลายประสาทเมอร์เกิล
เป็นปลายประสาทรับแรงกลมีขีดเริ่มเปลี่ยนต่ำชนิดหนึ่งที่พบใต้หนังกำพร้าและที่ปุ่มรากผม (hair follicle)
โดยมีหนาแน่นที่สุดที่ปลายนิ้วและริมฝีปาก
และที่มือของไพรเมตจะอยู่ใต้สันลายมือ/นิ้วที่ฐานของ primary epidermal ridge
เป็นใยประสาทที่ปรับตัวอย่างช้า ๆ แบบ 1 (SA1)
หุ้มด้วยปลอกไมอีลินหนา (กลุ่ม Aβ) และมีเซลล์เยื่อบุผิวหุ้มเป็นแคปซูล (encapsulated) ค่อนข้างแข็งที่ปลาย ซึ่งมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 10 ไมโครเมตร
และให้ข้อมูลเกี่ยวกับแรงดัน ตำแหน่ง และสัมผัสนิ่ง ๆ ที่กดลงลึก เช่น รูปร่างหรือขอบวัสดุ
หน้าที่ของเซลล์เมอร์เกิลที่เป็นปลายในการถ่ายโอนความรู้สึกยังไม่ชัดเจน เพราะเป็นเซลล์ที่มีกลไกต่าง ๆ เพื่อสื่อประสาทผ่านไซแนปส์ รวมทั้งช่องไอออนแคลเซียม, โมเลกุลที่จำเป็นสำหรับถุงไซแนปส์ (synaptic vescicle) เพื่อปล่อยสารสื่อประสาท, 
และจุดต่อคล้ายไซแนปส์ระหว่างเซลล์กับปลายประสาทที่คู่กัน จึงมีการเสนอว่า ช่องไอออนไวแรงกลอยู่ที่เซลล์ ไม่ได้อยู่ที่ปลายประสาท
ถ้าผิวถูกลวก ปลายประสาทเมอร์เกิลจะเสียหายอย่างสามัญที่สุด[ต้องการอ้างอิง]
ปลายประสาทที่มีรูปเป็นจานแบน แต่ละอันจะแนบติดกับเซลล์เมอร์เกิลที่มีลักษณะทางเคมีที่ต่างกัน
ซึ่งรวมกันบางครั้งเรียกว่า Merkel cell-neurite complex หรือ Merkel disk receptor[ต้องการอ้างอิง]
ใยประสาทอาจแยกเป็นสาขา ๆ โดยแต่ละสาขามีปลายเป็นเซลล์เมอร์เกิล 
สาขาต่าง ๆ ของใยประสาทเดียวอาจแยกส่งไปถึงเซลล์เมอร์เกิลในกลุ่มต่าง ๆ ที่แยกกัน
และเซลล์เมอร์เกิลแต่ละตัวอาจมีแอกซอนส่งมาถึงมากกว่าหนึ่งใย
ตำแหน่ง

ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ปลายประสาทเมอร์เกิลมีอยู่อย่างกว้างขวาง โดยพบในชั้นฐาน (basal lamina) ของหนังแท้ใต้หนังกำพร้า ที่ผิวหนังทั้งเกลี้ยงทั้งมีผม/ขน, ในปุ่มรากผม (hair follicle), และในเยื่อเมือกทั้งในปากและที่ทวารหนัก[ต้องการอ้างอิง] 
ในมนุษย์ เซลล์เมอร์เกิล (ร่วมกับ Meissner's corpuscle) จะอยู่ติดใต้หนังกำพร้า (0.5-1.0 มม. ใต้ผิวหนัง) โดยที่มือจะล้อมท่อต่อมเหงื่อใต้สันลายมือ/นิ้ว เทียบกับตัวรับแรงกลอย่างอื่นบางอย่าง เช่น Pacinian corpuscle และ Ruffini ending ที่อยู่ในหนังแท้ (2-3 มม. ใต้ผิวหนัง) และเนื้อเยื่อที่ลึกกว่านั้น
ในผิวหนังที่มีขน ปลายประสาทเมอร์เกิลจะรวมกลุ่มเป็นโครงสร้างเนื้อเยื่อบุผิวพิเศษที่เรียกว่า "touch domes" ใต้หนังกำพร้าซึ่งเป็นจุดหนาระหว่างขน หรือที่ข้าง ๆ ปุ่มรากขนใกล้ทางออกของขนใต้หนังกำพร้า
ปลายประสาทเมอร์เกิลยังพบในต่อมน้ำนมอีกด้วย
แต่ในที่ทุกแห่งที่พบ เยื่อบุผิวจะจัดเรียงเพื่อส่งแรงดันไปให้กับปลายประสาทได้ดีที่สุด[ต้องการอ้างอิง]
หน้าที่

ปลายประสาทเมอร์เกิลไวที่สุดในบรรดาตัวรับแรงกล 4 อย่างต่อความถี่ต่ำ ราว ๆ 0.3-5 เฮิรตซ์
และตอบสนองอย่างคงยืนต่อสิ่งเร้า
เพราะตอบสนองอย่างคงยืน ปลายประสาทเมอร์เกิลจึงจัดว่าปรับตัวช้า ๆ (slowly adapting)
เทียบกับ Pacinian corpuscle และ Meissner's corpuscle ซึ่งปรับตัวอย่างรวดเร็ว (rapidly adapting) คือตอบสนองต่อช่วงเกิดและช่วงหมดสิ่งเร้าที่เหมาะสม
ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม การบันทึกกระแสไฟฟ้าด้วยอิเล็กโทรดจากใยประสาทนำเข้าเส้นเดียวแสดงว่า 
ปลายประสาทเมอร์เกิลจะตอบสนองอย่างกระฉับกระเฉงในช่วงที่ปรากฏสิ่งเร้า (dynamic - พลวัต) แล้วก็ตอบสนองต่อไปในช่วงที่สิ่งเร้าไม่เปลี่ยนแปลงด้วย (static - นิ่ง)
การตอบสนองในช่วงนิ่งสามารถคงยืนกว่า 30 นาที[ต้องการอ้างอิง]
ระยะระหว่างอิมพัลส์ (inter-spike) ในช่วงที่ยิงสัญญาณอย่างคงยืนจะสม่ำเสมอ เทียบกับรูปแบบที่ไม่สม่ำเสมอถ้าได้จากตัวรับแรงกลที่ปรับตัวช้า ๆ แบบ II (คือ Ruffini ending)
มันยิงสัญญาณในอัตราสูงสุดเมื่อมีปลายแหลมดันที่ผิวหนังและยิงช้า ๆ เมื่อสิ่งเร้ามีปลายเรียวแบบไม่แหลมหรือเป็นแผ่นแบน
ความนูนโค้งจะลดอัตราการยิ่งสัญญาณยิ่งกว่านั้น
ปลายประสาทเมอร์เกิลไวต่อการแปรรูปของผิวหนังมาก และอาจตอบสนองต่อการแปรรูปที่น้อยกว่า 1 ไมโครเมตร
เป็นเส้นประสาทนำเข้าแบบ I (SA1) ซึ่งมีลานรับสัญญาณที่เล็กกว่าแบบ II
งานศึกษาหลายงานแสดงว่า เส้นประสาทแบบ I อำนวยการจำแนกสัมผัสแบบรายละเอียดสูง
และทำให้ปลายนิ้วสามารถรู้สึกลวดลายที่ละเอียดได้ (เช่น เมื่อ "อ่าน" อักษรเบรลล์)
ปลายประสาททำให้สามารถรับรู้สัมผัสแบบต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
การถูระหว่างผิวหนังกับวัตถุ แรงสั่นความถี่ต่ำ
ขอบ มุม ปลายแหลม ลายผิว อักษรเบรลล์
แรงดัน ไม่ว่าจะเป็นแนวตั้งฉากหรือแนวขนานกับผิว
ความโค้ง รูปร่าง ขนาด ความนิ่มแข็ง
ลานรับสัญญาณ

ลานรับสัญญาณของตัวรับแรงกล ก็คือบริเวณพื้นที่ที่เซลล์ประสาทตอบสนองต่อสิ่งเร้า
โดยคร่าว ๆ แล้ว ถ้ามีการสัมผัสผิวหนังสองที่ภายในลานรับสัญญาณเดียวกัน บุคคลนั้นจะไม่สามารถจำแนกจุดสองจุดจากการสัมผัสที่จุดเดียวได้ (เป็นการทดสอบที่เรียกว่า Two-point discrimination)
และถ้ามีการสัมผัสภายในลานสัญญาณที่ต่างกัน บุคคลนั้นก็จะจำแนกได้
ดังนั้น ขนาดลานรับสัญญาณของตัวรับแรงกล จึงเป็นตัวกำหนดการจำแนกสิ่งเร้าที่ละเอียดได้
ยิ่งมีลานสัญญาณเล็กเท่าไรมีกลุ่มลานรับสัญญาณที่อยู่ใกล้ ๆ กันเท่าไร ก็จะสามารถจำแนกละเอียดยิ่งขึ้นเท่านั้น
เพราะเหตุนี้ ปลายประสาทเมอร์เกิลและ Meissner's corpuscle จึงรวมกลุ่มอยู่อย่างหนาแน่นที่ปลายนิ้วมือซึ่งไวความรู้สึก แต่หนาแน่นน้อยกว่าที่ฝ่ามือและหน้าแขนที่ไวสัมผัสน้อยกว่า[ต้องการอ้างอิง]
เซลล์ประสาทที่มีปลายประสาทเมอร์เกิลมีลานรับสัญญาณเล็ก (11 มม2 ที่ปลายนิ้ว) ซึ่งเล็กสุดในบรรดาตัวรับแรงกลที่ผิวหนังเกลี้ยง 4 อย่าง และช่วยให้สามารถจำแนกสัมผัสที่อยู่ใกล้ ๆ กันได้ โดยสามารถจำแนกลายตะแกรงแนวตั้งหรือแนวขวางที่สันห่างกันเพียง 0.5-1.0 มม. (spatial acuity)
ลานรับสัญญาณ > กลไกรับความรู้สึก

ข้อมูลเพิ่มเติม: ตัวรับแรงกล § ในระบบรับความรู้สึกทางกาย
ปลายประสาทรับแรงกลในระบบรับความรู้สึกทางกาย จะมีลักษณะทางกายวิภาคโดยเฉพาะ ๆ ที่เหมาะกับสิ่งเร้า และโดยทั่วไปอาจเป็นแบบที่หุ้มปลอก/แคปซูล (เช่น Merkel ending) อันเป็นเนื้อเยื่อนอกเซลล์ประสาท หรืออาจเป็นปลายประสาทอิสระ
เมื่อเนื้อเยื่อรอบ ๆ ปลายประสาทแปรรูปเพราะสิ่งเร้าที่เหมาะสม (เช่นปลายแหลมสำหรับปลายประสาทเมอร์เกิล) โปรตีนที่ผิวของเซลล์ประสาทก็จะแปรรูปด้วย ทำให้ไอออน Na+ และ Ca2+ ไหลเข้าผ่านช่องไอออนของเซลล์เป็นกระแสไฟฟ้าที่เรียกว่าศักย์ตัวรับความรู้สึก (receptor potential) ซึ่งถ้าถึงขีดเริ่มเปลี่ยนก็จะทำให้เซลล์สร้างศักยะงานส่งไปยังระบบประสาทกลาง โดยเริ่มต้นส่งไปที่ไขสันหลังหรือก้านสมอง
ตัวรับความรู้สึกแต่ละประเภท ๆ จากตำแหน่งโดยเฉพาะ ๆ จะมีใยประสาทเป็นของตนเองจนถึงไขสันหลังตลอดไปจนถึงสมอง
ความเฉพาะเจาะจงเช่นนี้ทำให้ระบบประสาทกลางจำแนกได้ว่า เป็นความรู้สึกประเภทไรและมาจากส่วนไหนของร่างกาย
วิถีประสาท

วิถีประสาทรับความรู้สึกทางกายที่ตัวรับความรู้สึกส่งสัญญาณไปยังระบบประสาทกลางเพื่อการรับรู้เหนือจิตสำนึก โดยปกติจะมีนิวรอนส่งสัญญาณต่อ ๆ กันยาว 3 ตัว
คือ first order neuron, second order neuron, และ third order neuron
ปลายประสาทเมอร์เกิลในระบบรับความรู้สึกทางกายจะส่งข้อมูลไปยังศูนย์ประมวลผลต่าง ๆ ในสมองรวมทั้งทาลามัสและเปลือกสมอง ผ่านวิถีประสาทรวมทั้ง
Dorsal column-medial lemniscus pathway ส่งข้อมูลเกี่ยวกับสัมผัสละเอียด (รวมทั้งของปลายประสาทเมอร์เกิล) จากร่างกายรวมศีรษะครึ่งหลัง ผ่านไขสันหลังไปยังทาลามัส แล้วต่อไปยังคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย โดย first order neuron อยู่ที่ปมประสาทรากหลัง ซึ่งส่งแอกซอนขึ้นผ่าน dorsal column ในไขสันหลังซีกร่างกายเดียวกันไปยัง second order neuron ที่ dorsal column nuclei ในก้านสมองซีกกายเดียวกัน ซึ่งก็ส่งแอกซอนข้ามไขว้ทแยง (decussate) ที่ medulla (ในก้านสมองเช่นกัน) แล้วขึ้นผ่าน medial lemniscus ไปยัง third order neuron ในทาลามัสส่วน ventral posteriorlateral nucleus (VPL) ซึ่งก็จะส่งแอกซอนไปสุดที่คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย (somatosensory cortex/postcentral gyrus) ของสมองกลีบข้าง โดยข้อมูลเกี่ยวกับสัมผัสจะส่งไปที่บริเวณ "3b" เป็นหลัก
Trigeminothalamic tract ส่งข้อมูลเกี่ยวกับสัมผัสละเอียดจากศีรษะส่วนหน้ารวมทั้งใบหน้า ไปยังทาลามัส แล้วต่อไปยังคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย โดย first order neuron อยู่ที่ปมประสาทของเส้นประสาทสมอง (รวมทั้ง trigeminal [V], facial [VII], glossopharyngeal [IX], และ vagus [X]) ซึ่งส่งแอกซอนไปยัง second order neuron ในซีกร่างกายเดียวกันที่ Trigeminal nuclei ซึงก็ส่งแอกซอนข้ามไขว้ทแยงที่ก้านสมอง (mid-pons) ไปสุดที่ทาลามัสส่วน ventral posterior medial nucleus (VPM) ส่วน third order neuron ในทาลามัสก็จะส่งแอกซอนไปที่คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย (somatosensory cortex/postcentral gyrus) ของสมองกลีบข้างที่บริเวณ "3b" เป็นหลัก
การตั้งชื่อ

ชื่อปลายประสาทตั้งตามนักกายวิภาคชาวเยอรมันผู้คนพบ คือฟรีดิก เมอร์เกิล (2388-2462)
การตอบสนองและใยประสาท SA2

ปลายประสาทเมอร์เกิล ปรับตัวช้า มีขีดเริ่มเปลี่ยนต่ำ ส่งสัญญาณในอัตราที่สม่ำเสมอ และปกติจัดเป็นใยประสาท SA1 แต่งานศึกษาทางสัณฐานวิทยาของปลายประสาทซึ่งยุติที่เซลล์เมอร์เกิล ได้พบการเชื่อมต่อกันและการตอบสนองในรูปแบบต่าง ๆ
ที่ทำให้เสนอว่า การตอบสนองในอัตราไม่สม่ำเสมอที่ปกติจัดว่ามาจากใยประสาท SA2 (Ruffini ending) จริง ๆ อาจมาจากใยประสาท SA1 ที่มีปลายเป็นเซลล์เมอร์เกิล
ส่วน Ruffini corpuscle ที่จัดเป็นปลายประสาทของใย SA2 และได้ระบุอย่างชัดเจนในอุ้งเท้าไร้ขนของแมวด้วยทั้งกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนและเทคนิคเคมีภูมิคุ้มกัน กลับไม่พบที่ผิวหนังเกลี้ยงตรงนิ้วของแร็กคูน ลิง และมนุษย์ในงานศึกษาปี 2543, 2545, และ 2546
งานศึกษาเหล่านี้อาจแสดงว่า โครงสร้างรูปกระสวยที่จัดว่าเป็น Ruffini corpuscle ในบางที่ จริง ๆ เป็นเส้นเลือดส่วนที่ได้รับใยประสาทอย่างหนาแน่น เพราะมีการแสดงแล้วว่า เส้นเลือดเชื่อมกับใยประสาทนำเข้าของระบบซิมพาเทติก และยังเชื่อมกับใยแบบ Aδ และแบบ C อีกด้วย จึงเป็นไปได้ว่า ใย Aδ ที่เชื่อมกัน เป็นตัวรับแรงกลที่ไม่เพียงแต่ตรวจจับแรงตึงของหลอดเลือดเนื่องจากความดันโลหิตเท่านั้น แต่ยังตรวจจับแรงตึงที่ผิวหนังซึ่งมีผลต่อหลอดเลือดอีกด้วย
แหล่งอ้างอิงอื่น ๆ

Gardner, Esther P; Johnson, Kenneth O (2013a). "22 - The Somatosensory System: Receptors and Central Pathway".  ใน Kandel Eric R; Schwartz James H; Jessell Thomas M; Siegelbaum Steven A; Hudspeth AJ (บ.ก.). Principles of Neural Science (5th ed.). United State of America: McGraw-Hill. pp. 475-497. ISBN 978-0-07-139011-8.
Gardner, Esther P; Johnson, Kenneth O (2013b). "23 - Pain".  ใน Kandel Eric R; Schwartz James H; Jessell Thomas M; Siegelbaum Steven A; Hudspeth AJ (บ.ก.). Principles of Neural Science (5th ed.). United State of America: McGraw-Hill. pp. 498-529. ISBN 978-0-07-139011-8.
Purves Dale; Augustine George J; Fitzpatrick David; Hall William C; Lamantia Anthony Samuel; McNamara James O; White Leonard E, บ.ก. (2008a). "9 - The Somatic Sensory System: Touch and Proprioception". Neuroscience (4th ed.). Sinauer Associates. pp. 207–229. ISBN 978-0-87893-697-7.
Purves Dale; Augustine George J; Fitzpatrick David; Hall William C; Lamantia Anthony Samuel; McNamara James O; White Leonard E, บ.ก. (2008b). "10 - Pain". Neuroscience (4th ed.). Sinauer Associates. pp. 231–251. ISBN 978-0-87893-697-7.
Rice, FL; Albrecht, PJ (2008).  Kaas JH; Gardner EP (บ.ก.). 6.01 Cutaneous Mechanisms of Tactile Perception: Morphological and Chemical Organization of the Innervation to the Skin. The Senses: A Comprehensive Reference. Vol. 6: Somatosensation. Elsevier.
แหล่งข้อมูลอื่น

Merkel cells ในหอสมุดแพทยศาสตร์แห่งชาติอเมริกัน สำหรับหัวข้อเนื้อหาทางการแพทย์ (MeSH)
Merkel cell ใน พจนานุกรมศัพท์การแพทย์ดอร์แลนด์
Purves Dale; Augustine George J; Fitzpatrick David; Hall William C; Lamantia Anthony Samuel; McNamara James O; White Leonard E, บ.ก. (2008). Neuroscience (4th ed.). Sinauer Associates. ISBN 978-0-87893-697-7.
| ด ค กตัวรับความรู้สึก |
| --- | --- |
สัมผัส:  ตัวรับแรงกล  แรงสั่น เม็ดพาชีเนียน  สัมผัสเบา เม็ดรู้สัมผัส  แรงดัน ปลายประสาทเมอร์เกิล  แรงยืด ปลายรัฟฟินี 
ความเจ็บปวด:  ปลายประสาทอิสระ  โนซิเซ็ปเตอร์ 
อุณหภูมิ:  ปลายประสาทรับร้อน 
การรับรู้อากัปกิริยา:  Golgi organ  Muscle spindle Intrafusal muscle fiber  Nuclear chain fiber  Nuclear bag fiber 
อื่น ๆ:  เซลล์ขน  Baroreceptor  ตัวรับรู้สารเคมี
กังหันลมมอร์สเติร์ต

| กังหันลมมอร์สเติร์ต |
| --- | --- |
กังหันลมมอร์สเติร์ตเมื่อปี 2013

Origin
ชื่อ: กังหันลมมอร์สเติร์ต
พิกัด: 33°57′08″S 18°27′58″E﻿ / ﻿33.95222°S 18.46611°E﻿ / -33.95222; 18.46611
ผู้ให้บริการ: กลุ่มมิตรสหายแห่งกังหันลมมอร์สเติร์ต (Friends of Mostert's Mill)
สร้างเมื่อ: 1796
Information
การใช้งาน: สีข้าวโพด
ชนิด: หอคอยสี
ชั้น: 3
จำนวนปีกกังหัน: 4
ชนิดปีกกังหัน: คอมมอน
วินด์ชาฟท์: ไม้, โครงโลหะ
Winding: ขั้วหาง
สูญหายเมื่อ: เมษายน 2021
กังหันลมมอร์สเติร์ต (อังกฤษ: Mostert's Mill, อาฟรีกานส์: Mostert se Meul) เป็นกังหันลมเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ในมาวบรี เมืองเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้ สร้างขึ้นในปี 1796 และเป็นกังหันลมที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังควเหลืออยู่ในประเทศแอฟริกาใต้จนกระทั่งถูกทำลายล้างในกองเพลิงเมื่อวันที่ 18 เมษายน 2021 จากเหตุเพลิงไหม้พื้นที่เทเบิลเมาน์เทน
ประวัติ

กังหันลมนี้สร้างขึ้นในราวป่ 1796 เพื่อเป็นกังหันสีส่วนเอกชนของฟาร์ม 'Welgelegen' ซึ่งมี Gysbert van Renen เป็นเจ้าของ ต่อมาภายหลังเขาเสียชีวิต กังหันลมนี้จึงถูกตั้งชื่อของตามลูกเขยของเขา Sybrand Mostert หลังจากเปลี่ยนมือหลายครั้ง กังหันถูกทิ้งให้ทรุดโทรมลงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กระทั่งในปี 1986 ซึ่งใบพัดชำรุดจนหักลงมากองบนพื้นดิน ภายหลังความพยายามในการทำนุบำรุงและอนุรักษ์กังหันนี้โดยสมาคมสถาปัตยกรรมท้องถิ่นแห่งชาติ (The Vernacular Architecture Society of South Africa) ได้มีการก่อตั้งกลุ่มมิตรสหายแห่งกังหันลมมอสเติร์ต (Friends of Mostert's Mill) ขึ้นในปี 1993
ในวันที่ 18 เมษายน 2021 กังหันลมถูกไฟลุกท่วมระหว่างเพลิงไหม้ในพื้นที่ซึ่งลุกลามมาจากภูเขาโต๊ะ
แหล่งข้อมูลอื่น

Friends of Mostert's Mill
News report with video of the burnt mill เก็บถาวร 2021-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Detailed drawings of Mostert's mill
Photograph of the burnt out mill
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ
เทอราพิวเท

ทะเลสาบมาเรโอติสในปัจจุบัน
เทอราพิวเท (กรีก: Θεραπευταί; อังกฤษ: Therapeutae) เป็นศาสนาหรือนิกายหนึ่ง ที่มีผู้นับถือในเมืองอะเล็กซานเดรีย และดินแดนส่วนอื่นของกรีกโบราณ ประเพณีและความเชื่อของเทอราพิวเทปรากฏอยู่ใน De vita contemplativa ("ว่าด้วยชีวิตแห่งการเพ่งพินิจ") ซึ่งเขียนโดยไฟโลแห่งอะเล็กซานเดรีย นักปรัชญาชาวยิว (ราว 20 ปีก่อน ค.ศ. – ค.ศ. 50) จากงานเขียนจะพบว่าเขารู้จักนักพรตของเทอราพิวเทเป็นการส่วนตัว ไฟโลระบุว่าพวกเขาเป็น "นักปราชญ์" และเป็น "ผู้ประเสริฐ" ที่มุ่งอุทิศตนเพื่อ "ความดีงามที่สมบูรณ์พร้อม" ซึ่งชนเหล่านี้ "มีอยู่มากมายบนโลกที่มีคนอาศัยอยู่" แต่ตัวผู้เขียนเองไม่แน่ใจที่มาว่าชื่อ เทอราพิวเท (θεραπεύω) นั้น แปลว่า "การรักษา" หรือ "การบูชา" กันแน่ นักบวชเทอราพิวเทจะอาศัยอยู่บริเวณเนินเขาเตี้ย ๆ ริมทะเลสาบมาเรโอติส (Μαρεῶτις)
อุลล์ริช อาร์. ไคลน์เฮมเพิล (Ullrich R. Kleinhempel) นักวิชาการด้านศาสนา อธิบายว่า เนื้อหาของคำสอนและวิธีปฏิบัติของเทอราพิวเทที่ปรากฏในงานเขียนของไฟโลนั้น บ่งว่าใกล้เคียงกับวิธีการปฏิบัติตนของศาสนาพุทธมากที่สุด
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า เทอราพิวเท (Therapeutae) เป็นคำพหูพจน์ในภาษาละติน มาจากคำว่า Θεραπευταί เป็นคำพหูพจน์ในภาษากรีก แปลว่า "ผู้รักษา" หรือ "ผู้ถวายการรับใช้พระเป็นเจ้า" และเกี่ยวข้องกับ therapeutikos ซึ่งเป็นคำคุณศัพท์ เอกสารบางแห่งแปลว่า "การรักษาด้านจิตวิญญาณ" และเรียกสาวกที่เป็นผู้หญิงว่า เทอราพิวเทเดส (Θεραπευτρίδες) นอกจากนี้ชื่อ เทอราพิวเท ดังกล่าวยังถูกใช้เรียกสาวกที่นับถือเทพเจ้าแอสคลีเพียส และเซอเรพิสด้วย
บางแห่งว่า เทอราพิวเท อาจมาจากคำว่าเถรวาท ในภาษาบาลีของชมพูทวีป บ้างก็ว่าอาจมาจากคำว่า เถรปุติโก แปลว่า "เกี่ยวกับพระเถรปุตตะ" หรือ เถรปุตตะ แปลว่า "บุตรของพระเถระ" ซึ่งใช้เรียกวิธีการเยียวยารักษาของคณะผู้เผยแผ่ศาสนาพุทธนิกายเถรวาท