stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การวางนัยทั่วไป
คำจ่ากลุ่มและคำลูกกลุ่ม

ความเชื่อมโยงระหว่างการวางนัยทั่วไปและการวางนัยเฉพาะเจาะจง (specialization/particularization) ถูกสะท้อนไว้ในคำตรงข้ามกันคือคำว่าคำจ่ากลุ่มและคำลูกกลุ่ม (hypernym and hyponym) คำจ่ากลุ่มในฐานะสามัญ (generic antecedents) หมายถึงกลุ่มหรือคลาสของสิ่งที่ถูกจัดลำดับไว้ให้เท่ากันเช่นคำว่าต้นไม้ซึ่งหมายถึงสิ่งที่ถูกจัดลำดับไว้ให้เท่ากันเช่นต้นท้อกับต้นโอ๊ก และคำว่าเรือซึ่งหมายถึงสิ่งที่ถูกจัดลำดับไว้ให้เท่ากันเช่นเรือลาดตระเวนกับเรือเดินสมุทรไอน้ำ (Steamship) ในทางตรงกันข้ามคำลูกกลุ่มหมายถึงสิ่งที่มีอยู่ในสามัญเช่นต้นท้อกับต้นโอ๊กซึ่งมีอยู่ในต้นไม้ และเรือลาดตระเวนกับเรือจักรไอน้ำซึ่งมีอยู่ในเรือ คำจ่ากลุ่มอยู่เหนือกว่า (superordinate) คำลูกกลุ่มและคำลูกกลุ่มอยู่ใต้ (subordinate) คำจ่ากลุ่ม
ตัวอย่าง > การวางนัยทั่วไปทางชีววิทยา

สัตว์คือนัยทั่วไปของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม สัตว์ปีก ปลา สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกและสัตว์เลื้อยคลาน
ตัวอย่าง > การวางนัยทั่วไปข้อมูลเชิงภูมิพื้นที่ของแผนที่

การวางนัยทั่วไปหรือการลดรายละเอียดมีประวัติในการทำแผนที่ที่ยาวนานในฐานะศิลปะของการทำแผนที่ซึ่งมีมาตราส่วนและหน้าที่ที่ต่างกัน การลดรายละเอียดแผนที่ (Cartographic generalization) เป็นกระบวนการเลือกและแทนสารสนเทศของแผนที่เพื่อปรับเปลี่ยนตามอัตราส่วนของสื่อกลางที่ใช้แสดงแผนที่ เพราะฉะนั้นแผนที่ทุกแผ่นถูกลดรายละเอียดในระดับใดระดับหนึ่งเพื่อให้เข้ากับเกณฑ์ของสื่อที่แสดง ซึ่งรวมไปถึงแผนที่มาตราส่วนเล็กที่ไม่สามารถถ่ายทอดรายละเอียดของโลกจริงได้ทั้งหมด ผลก็คือนักเขียนแผนที่จำเป็นต้องตัดสินใจและปรับเปลี่ยนเนื้อหาในแผนที่ของพวกเขาเพื่อเขียนแผนที่ที่เหมาะสมและเป็นประโยชน์สำหรับการถ่ายทอดภูมิสารสนเทศเชิงพื้นที่ (Geographic data and information) ภายในตัวแทนโลกจริงของพวกเขา
การลดรายละเอียดขึ้นอยู่กับบริบทเฉพาะ นั่นก็คือแผนที่ซึ่งถูกลดรายละเอียดอย่างถูกต้องเป็นแผนที่ที่ให้ความสำคัญกับองค์ประกอบของแผนที่ซึ่งสำคัญที่สุดและยังสามารถแทนโลกจริงในวิธีที่สัตย์ซื่อและสามารถจำได้มากที่สุดในเวลาเดียวกัน ระดับของรายละเอียดและความสำคัญของสิ่งที่หลงเหลืออยู่บนแผนที่จะต้องมีน้ำหนักมากกว่าสิ่งที่ถูกลดรายละเอียดไปเพื่อรักษาคุณลักษณะที่ทำให้แผนที่ยังมีประโยชน์และสำคัญอยู่
ตัวอย่าง > การวางนัยทั่วไปเชิงคณิตศาสตร์

รูปหลายเหลี่ยมเป็นนัยทั่วไปของรูปสามเหลี่ยมสามด้าน รูปสี่เหลี่ยมสี่ด้าน และต่อไปเรื่อย ๆ สำหรับรูปที่มีด้าน n ด้าน
ไฮเพอร์คิวบ์เป็นนัยทั่วไปของจตุรัสสองมิติ ทรงลูกบาศก์สามมิติ และต่อไปเรื่อย ๆ n มิติ
ผิวกำลังสองเช่นไฮเพอร์สเฟียร์ ทรงรี พาราโบลอยด์ (paraboloid) หรือไฮเพอร์โบลอยด์ (hyperboloid) เป็นนัยทั่วไปของภาคตัดกรวยในมิติที่สูงขึ้น
อนุกรมเทย์เลอร์ (Taylor series) เป็นนัยทั่วไปของอนุกรมแม็คคลอริน (MacLaurin series)
ทฤษฎีบททวินามเป็นนัยทั่วไปของสูตรสำหรับ  (1+x)^{n}
ดูเพิ่ม

การบีบอีดความหมาย (Semantic compression)
การวางนัยเฉพาะเจาะจง กระบวนการตรงกันข้าม
การวางนัยทั่วไปบกพร่อง (Faulty generalization)
การวางนัยทั่วไปเร็วเกินไป
การสืบทอด (การเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ) (Inheritance (object-oriented programming))
ขั้นตอนวิธีราเมอร์-ดักลาส-พ็อยคเคอร์ (Ramer–Douglas–Peucker algorithm)
ความสมเหตุสมผลภายนอก
คำสั่งเด็ดขาด (Categorical imperative) (การวางนัยทั่วไปทางจริยธรรม)
โดยอนุโลม (Mutatis mutandis)
ปฏิทรรศน์ของนักประดิษฐ์ (Inventor's paradox)
แผนภาพคลาส (Class diagram)
รูปนำสามัญ (Generic antecedent)
สมมติว่าทุกอย่างคงที่ (Ceteris paribus)
-onym
เมื่อทำการวางนัยทั่วไป จิตสกัดเอามโนทัศน์ของความคล้ายคลึงกันของวัตถุแต่ละชิ้นด้วยการวิเคราะห์ ผลลัพธ์ซึ่งคือการถูกทำให้ง่ายลงทำให้สามารถคิดในระดับที่สูงกว่าได้
การสำเร็จความใคร่แบบกลุ่มในเพศชาย

ภาพสามมิติของการสำเร็จความใคร่แบบกลุ่มในเพศชาย
การสำเร็จความใคร่แบบกลุ่มในเพศชาย (อังกฤษ: Circle jerk) หรืออาจเรียกในภาษาง่าย ๆ ว่า "ชักว่าวหมู่" หรือ "แข่งชักว่าว" เป็นกิจกรรมทางเพศที่กลุ่มชายหรือเด็กชายรวมตัวกันเป็นกลุ่มเพื่อทำการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองพร้อมกัน
การสำเร็จความใคร่แบบกลุ่มในเพศชาย มักจะทำร่วมกันในรูปแบบกิจกรรมการแข่งขันซึ่งจะมี "ผู้ชนะ" ตามกติกาหลาย ๆ รูปแบบตามแต่จะกำหนดขึ้น ซึ่งโดยทั่วไปมักจะอาศัยการตัดสินจากรูปแบบหลั่งน้ำอสุจิ เช่น ผู้ที่หลั่งน้ำอสุจิไวที่สุด, หลั่งช้าที่สุด, ปริมาณน้ำอสุจิมากที่สุด, หรือน้ำอสุจิพุ่งไกลที่สุด เป็นต้น กิจกรรมเช่นนี้อาจจะถูกใช้เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ทางเพศระหว่างผู้ชาย หรือถูกใช้เป็นวิธีการปลดปล่อยทางเพศของชายบางช่วงอายุหรือบางสถานการณ์ซึ่งความสัมพันธ์ทางเพศในรูปแบบปกติกับบุคคลอื่นไม่สามารถทำได้
ในขณะที่การสำเร็จความใคร่แบบกลุ่มมักจะถูกตีความถึงความสัมพันธ์ในรูปแบบ การรักร่วมเพศ แต่ผู้เชียวชาญบางคนอาจตีความกิจกรรมดังกล่าวของเด็กชายช่วงวัยรุ่นว่าเป็นพฤติกรรมปกติที่จะเริ่มเรียนรู้การสร้างความสัมพันธ์แบบรักต่างเพศ  และเรียนรู้ลักษณะเด่นทางเพศของผู้ชายจากเพื่อนในกลุ่ม
การศึกษาองค์การ

การศึกษาองค์การ (อังกฤษ: Organizational studies) หรือ พฤติกรรมองค์การ หรือ ทฤษฎีองค์การ เป็นสาขาวิชาหนึ่งที่สนใจศึกษาเรื่องราวเกี่ยวกับองค์การ โดยนำวิธีการและองค์ความรู้ของศาสตร์แขนงต่างมาใช้ในการวิเคราะห์และอธิบายปรากฏการณ์ที่เกี่ยวข้องกับองค์การ ได้แก่ เศรษฐศาสตร์ สังคมวิทยา รัฐศาสตร์ มานุษยวิทยา และจิตวิทยา โดยมีสาขาวิชาที่ใกล้เคียงอย่างเช่น การบริหารทรัพยากร
ขอบเขตของสาขาวิชา

วิชาองค์การเป็นการศึกษาพฤติกรรมของบุคคลและกลุ่มบุคคลที่เกิดขึ้นในองค์กร ตลอดจนศึกษาสภาวะขององค์กรในรูปแบบต่าง ๆ ความสนใจนี้ตั้งอยู่บนข้อสังเกตที่ว่า ปฏิสัมพันธ์ระหว่างบุคคลที่เกิดขึ้นในองค์กรนั้นเกิดจากตัวแปรต่าง ๆ มากมาย วิชาองค์การพยายามที่จะศึกษาทำความเข้าใจถึงตัวแปรต่าง ๆ เหล่านี้เพื่อสร้างตัวแบบสำหรับอธิบายปรากฏการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น
จุดมุ่งหมายของสาขาวิชานี้ก็เช่นเดียวกับสาขาวิชาอื่น ๆ ด้านสังคมศาสตร์ นั่นก็คือเพื่อควบคุม ทำนาย และอธิบายปรากฏการณ์ต่าง ๆ และเนื่องจากเป็นการศึกษาเกี่ยวกับมนุษย์ จึงมีข้อโต้แยงเชิงจริยธรรมอยู่บ้าง ในเรื่องของความเหมาะสมของเป้าหมายที่ต้องการควบคุมพฤติกรรมมนุษย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อควบคุมพฤติกรรมของคนงาน ดังเช่นที่สาขาพฤติกรรมองค์การหรือจิตวิทยาอุตสาหกรรมเคยถูกกล่าวหามาแล้วว่าใช้เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์มาจัดการพฤติกรรมของบุคคล โดยละเลยความเป็นมนุษย์อย่างไรก็ดี ข้อกล่าวหาดังกล่าวก็ไม่สามารถขัดขวางความก้าวหน้าในการศึกษาและสั่งสมองค์ความรู้ในด้านนี้ได้ ดังนั้น วิชาพฤติกรรมองค์การจึงมีบทบาทอย่างยิ่งต่อการศึกษาองค์การ โดยเฉพาะในปัจจุบันมีบทบาทอย่างยิ่งต่อวิชาการพัฒนาองค์การ organizational development
ประวัติ

แม้ว่ารากฐานการศึกษาเรื่องพฤติกรรมองค์การอาจย้อนไปได้ถึง แม็กซ์ เวเบอร์ (Max Weber) หรือก่อนหน้านั้น แต่การศึกษาในลักษณะที่เป็นสาขาวิชาหนึ่งนั้นอาจกล่าวได้ว่าเริ่มต้นเมื่อมีการนำเสนอแนวคิดการจัดการแบบวิทยาศาสตร์ (scientific management) ในช่วงทศวรรษ 1980 ตามแนวคิดของเทเลอย์ (Taylorism) โดยตั้งอยู่บนข้อสมมติที่ว่าการจัดองค์การโดยการจัดแบ่งหน้าที่และโครงสร้างอย่างสมเหตุสมผล และกำหนดวิธีการทำงานที่ดีที่สุดจากการเก็บรวบรวมข้อมูลแบบไทม์ โมชั่นจะทำให้ผลผลิตเพิ่มขึ้น ตามมาด้วยการเสนอระบบค่าตอบแทนตามผลงาน (different compensation systems)
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 การศึกษาเรื่ององค์การเปลี่ยนจุดสนใจมาที่ตัวแปรทางจิตวิทยาและพฤติกรรมของบุคคลที่มีผลกระทบต่อองค์การ การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นจากผลการศึกษาทดลองที่ฮอว์ธอร์น (Hawthorne Effect) ก่อนที่จะพัฒนามาเป็นกลุ่มศึกษาแบบมนุษยสัมพันธ์ (Human Relations Movement) มุ่งเน้นความสนใจไปที่การทำงานร่วมกัน (teams) และการจูงใจ (motivation) รวมทั้งการให้ความสำคัญของคุณค่าที่แต่ละปัจเจกบุคคลมุ่งหมายในการเข้าร่วมทำงานกับองค์การ ผู้นำการศึกษาในแนวทางนี้ได้แก่ Chester Barnard, Henri Fayol, Mary Parker Follett, Frederick Herzberg, Abraham Maslow, David McClelland, Victor Vroom
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 การศึกษาองค์การเปลี่ยนจุดสนใจอีกครั้ง เนื่องจากการพัฒนาองค์ความรู้ในด้านการขนส่งขนาดใหญ่จากประสบการณ์ในการส่งกำลังบำรุงทางทหาร การวิจัยเชิงปฏิบัติการ (operations research) ส่งผลให้องค์การมีผลผลิตเพิ่มขึ้นอย่างมากจนกระทั่งทำให้นักวิชาการหันมาสนใจในเรื่องการจัดวางระบบและแนวทางการศึกษาแบบมีเหตุมีผลเชิงปริมาณอีกครั้ง
ในช่วงทศวรรษ 1960-70 เป็นช่วงที่สาขาวิชานี้ได้รับอิทธิพลจากสาขาวิชาจิตวิทยาสังคม (social psychology) ควบคู่ไปกับการศึกษาวิจัยเชิงปริมาณ (quantitative research) เพื่อพัฒนาองค์ความรู้
ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1980 การลงทุนข้ามประเทศทำให้วิชาองค์การเริ่มหันมาสนใจในเรื่องวัฒนธรรมและการเปลี่ยนแปลงองค์การ งานวิจัยเชิงคุณภาพเริ่มได้รับการยอมรับมากขึ้น โดยได้รับอิทธิพลจากสาขาวิชามานุษยวิทยา จิตวิทยา และสังคมวิทยา
สถานภาพของวิชาองค์การในปัจจุบัน

พฤติกรรมองค์กรเป็นสาขาวิชาที่กำลังเติบโตมีการพัฒนาองค์ความรู้อย่างต่อเนื่อง ส่วนใหญ่จะจัดการเรียนการสอนเป็นสาขาหนึ่งของการบริหารธุรกิจ แม้ว่าจะมีหลายสถาบันที่จัดเป็นส่วนหนึ่งของวิชาจิตวิทยาอุตสาหกรรม หรือเศรษฐศาสตร์อุตสาหกรรม (industrial economics programs)
องค์ความรู้ของสาขาวิชานี้มีความสำคัญมากต่อการบริหารธุรกิจ โดยการประยุกต์ใช้จากนักบริหารที่มีชื่ออย่าง ปีเตอร์ ดรักเกอร์ (Peter Drucker) ปีเตอร์ เซงเก้ (Peter Senge) การศึกษาพฤติกรรมองค์การมีความสำคัญต่อระบบเศรษฐกิจในยุคโลกาภิวัตน์ซึ่งการบริหารธุรกิจต้องเผชิญกับความแตกต่างหลากหลายทางเชื้อชาติและวัฒนธรรม การนำองค์ความรู้เกี่ยวกับพฤติกรรมองค์กรมาใช้เพื่อให้เกิดการทำงานร่วมกันอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล แม้ส่วนหนึ่งจะถูกวิจารณ์ว่า ไม่ให้ความเคารพต่อความแตกต่างทางชาติพันธ์และเป็นเครื่องมือของระบบทุนนิยม
การสร้างภาพทางการแพทย์

| Medical imaging |
| --- | --- |
การวินิจฉัยทางการแพทย์
A CT scan image showing a ruptured abdominal aortic aneurysm
ICD-10-PCS: B
ICD-9: 87-88
MeSH: 003952 D 003952
รหัส OPS-301: 3
เม็ดไลน์พลัส: 007451
การสร้างภาพทางการแพทย์ (อังกฤษ: medical imaging) เป็นกลุ่มของเทคนิกและกระบวนการในการสร้างภาพแทนอวัยวะภายในเพื่อการวินิจฉัยและการรักษาโรค และยังรวมไปถึงการสร้างภาพแทนเพื่อแสดงการทำงานของอวัยวะและเนื้อเยื่อต่างๆ นอกจากนี้ยังเป็นการสร้างฐานข้อมูลของโครงสร้างปกติและการทำหน้าที่อย่างปกติของอวัยวะต่างๆ เพื่อให้สามารถตรวจพบความผิดปกติได้อีกด้วย ในขณะที่การถ่ายภาพอวัยวะหรือเนื้อเยื่อที่ถูกตัดออกมาอาจใช้ประกอบการวินิจฉัยทางการแพทย์ แต่กระบวนการเช่นว่านี้ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของวิชาพยาธิวิทยา ไม่ถือเป็นการสร้างภาพทางการแพทย์
การรักษาความเป็นส่วนตัว

โดยทั่วไปแล้วข้อมูลที่เกิดจากการสร้างภาพทางการแพทย์จะถูกควบคุมโดยกฎหมายเกี่ยวกับความเป็นส่วนตัวทางการแพทย์ ตัวอย่างเช่น ในสหรัฐมีกฎหมายว่าด้วยการควบคุมและการส่งผ่านข้อมูลทางด้านการประกันสุขภาพ (HIPAA) ที่กำหนดข้อจำกัดให้ผู้ให้บริการทางการแพทย์ในการเข้าถึงข้อมูลที่ระบุตัวบุคคลได้ทั้งด้านสุขภาพกายและสุขภาพจิต ทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต
การศึกษาธุรกิจ

การศึกษาธุรกิจ (อังกฤษ: business education) เป็นสาขาการศึกษาที่เกี่ยวข้องกับการสอนทักษะและการดำเนินงานของอุตสาหกรรมธุรกิจ สาขาการศึกษานี้เกิดขึ้นในหลายระดับ รวมถึงสถาบันการศึกษาระดับมัธยมศึกษาและอุดมศึกษา การศึกษาในธุรกิจมีหลายรูปแบบ โดยส่วนใหญ่เกิดขึ้นภายในห้องเรียนของโรงเรียน และการฝึกงานก็เป็นอีกวิธีหนึ่งในการรับการศึกษาประเภทนี้ การศึกษาด้านธุรกิจมีองค์ประกอบหลายประการ เนื่องจากอุตสาหกรรมธุรกิจโดยรวมมีหลายด้านที่แตกต่างกัน การศึกษาด้านธุรกิจแตกต่างกันไปตามหลักสูตรและความนิยมทั่วโลก การพัฒนาอาชีพมักเป็นส่วนสำคัญของการศึกษาในธุรกิจ
มัธยมศึกษา

บทความหลัก: ธุรกิจศึกษา
ธุรกิจได้รับการสอนในฐานะวิชาทางวิชาการในระดับมัธยมศึกษาในหลายประเทศ รวมทั้งออสเตรเลีย, แคนาดา, ฮ่องกง, อินเดีย, ไอร์แลนด์, เลโซโท, เนปาล, นิวซีแลนด์, ปากีสถาน, ไนจีเรีย, แอฟริกาใต้, ศรีลังกา, ซิมบับเว, อาร์เจนตินา, สวีเดน, แทนซาเนีย, มาเลเซีย และสหราชอาณาจักร ซึ่งในระดับก่อนอุดมศึกษามักเรียกว่าธุรกิจศึกษา และโดยปกติจะรวมองค์ประกอบของการบัญชี, การเงิน, การตลาด, การศึกษาองค์การ, การจัดการทรัพยากรมนุษย์ และเศรษฐศาสตร์
การศึกษาระดับปริญญาตรี

ในระดับมหาวิทยาลัย นักศึกษามีโอกาสที่จะเรียนในระดับปริญญาตรี โดยปกติจะเป็นปริญญาตรีในสาขาธุรกิจและการจัดการ ซึ่งหลักสูตรเฉพาะและขั้นตอนการให้ปริญญาแตกต่างกันไปตามโปรแกรมและตามภูมิภาค โดยทั่วไปแล้ว โปรแกรมจะประกอบด้วยการเตรียมการสำหรับการจัดการและธุรกิจทั่วไป หรือรายละเอียด - เชิงวิชาการมากขึ้น - โดยมุ่งเน้นไปที่สาขาวิชาเฉพาะ ไม่ว่าโดยทั่วไปแล้วทั้งหมดจะรวมถึงการเลือกพื้นฐาน เช่น การบัญชี, การตลาด, การเงิน, การจัดการการดำเนินงาน และเศรษฐศาสตร์สำหรับธุรกิจ ซึ่งตัวอย่างของความเข้มข้นเหล่านี้และบางหัวข้อที่พวกเขามักจะกล่าวถึงจะถูกแยกออก
แหล่งข้อมูลอื่น

John Hubert Cornyn (1920). "Education, Commercial" . Encyclopedia Americana.
นักเรียนที่เรียนที่โรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด ในเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์
การสมานแผล

บทความนี้เกี่ยวกับวิธีการรักษาโรค สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สมาน (แก้ความกำกวม)
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
บาดแผลถลอกที่ฝ่ามือ

จำนวนวันโดยประมาณหลังเกิดบาดแผล
| 0 | 2 | 17 | 30 |  |
ภาพเนื้อเยื่อย้อมสารเรืองแสงของเซลล์ในตัวอ่อน Drosophilia กำลังมีการรักษาบาดแผลหลังเกิดบาดแผลถูกทิ่ม ลูกศรชี้ให้เห็นเซลล์ที่รวมตัวกันเพื่อสร้าง syncytia และหัวลูกศรชี้ให้เห็นเซลล์ที่จัดเรียงตัวใหม่เพื่อจับกับบาดแผล
การสมานแผล (อังกฤษ: wound healing, wound repair) เป็นกระบวนการซับซ้อนซึ่งผิวหนังหรืออวัยวะอื่นทำการซ่อมแซมตัวเองหลังจากได้รับบาดเจ็บ ในผิวหนังปกติ ชั้น epidermis และ dermis อยู่ในสมดุลสถิตตลอดเวลาเพื่อสร้างเกราะกำบังป้องกันร่างกายจากสิ่งแวดล้อมภายนอก เมื่อเกราะป้องกันนี้ถูกทำลายจะมีกระบวนการทางสรีรวิทยาปกติเพื่อทำการรักษาบาดแผลเกิดขึ้นทันที ตัวแบบคลาสสิกของการสมานแผลแบ่งออกเป็นสามหรือสี่ระยะซึ่งค่อนข้างซ้อนทับกัน ระยะที่ (1) คือระยะการหยุดของเลือด (hemostasis) ซึ่งนักวิชาการบางท่านไม่นับเป็นระยะ (2) การอักเสบ (inflammatory) (3) การเจริญ (proliferative) และ (4) การปรับรูปร่าง (remodeling)  เมื่อเกิดมีการบาดเจ็บของผิวหนังจะมีเหตุการณ์ทางชีวเคมีอันซับซ้อนเกิดขึ้นเป็นขั้นตอนที่สอดรับกันอย่างดีเพื่อรักษาบาดแผล ภายในไม่กี่นาทีหลังได้รับบาดเจ็บเกล็ดเลือดจะมารวมตัวกันที่บริเวณบาดแผลเพื่อสร้างเป็น fibrin clot โดย clot นี้จะทำหน้าที่ควบคุมไม่ให้เลือดไหล
ในระยะการอักเสบ แบคทีเรียและเศษเซลล์จะถูกจับกินและกำจัดทิ้ง มี factor หลายอย่างถูกปล่อยออกมาทำให้มีการย้ายที่และการแบ่งตัวของเซลล์ที่เกี่ยวข้องกับระยะการเจริญ
ในระยะเจริญมีลักษณะเฉพาะคือการสร้างหลอดเลือดใหม่ (angiogenesis) การวางตัวของคอลลาเจน (collagen deposition) การสร้างเนื้อเยื่อแกรนูเลชัน (granulation tissue formation) การสร้างเนื้อเยื่อบุผิว (epithelialization) และการหดรั้งตัวของบาดแผล (wound contraction)  ในการสร้างหลอดเลือดใหม่จะมีการสร้างหลอดเลือดขึ้นมาใหม่จากเซลล์เยื่อบุผิวหลอดเลือด ใน fibroplasia และ granulation tissue formation นั้นเซลล์ไฟโบรบลาสต์จะเจริญและสร้าง extracellular matrix ขึ้นมาใหม่โดยการหลั่ง collagen และ fibronectin ในขณะเดียวกันเยื่อบุผิวจะมีการสร้างเยื่อบุผิวขึ้นใหม่โดยเซลล์เยื่อบุผิวจะเจริญและ "คืบคลาน" มาอยู่เหนือก้นแผล เป็นการปกป้องเนื้อเยื่อที่กำลังสร้างขึ้นใหม่
ในการหดรั้งของบาดแผล บาดแผลจะมีขนาดเล็กลงเป็นผลจาก myofibroblast ซึ่งทำให้เกิดการหดตัวที่ขอบแผลและหดตัวเองลงด้วยกระบวนการคล้ายคลึงกับการหดตัวของเซลล์กล้ามเนื้อเรียบ เมื่อบทบาทของเซลล์เหล่านี้ยุติลงจะเกิดกระบวนการ apoptosis เพื่อทำลายตัวเอง
ในขั้นตอนการเจริญเต็มที่และปรับรูปร่างของบาดแผล collagen จะมีการปรับรูปร่างและจัดเรียงตำแหน่งใหม่ตามแนวแรงตึง เซลล์ที่หมดหน้าที่จะทำลายตัวเองด้วยกระบวนการ apoptosis
อย่างไรก็ดี กระบวนการเหล่านี้ซับซ้อนและเปราะบางอย่างมาก มีโอกาสถูกขัดจังหวะทำให้เกิดการล้มเหลวของการสมานแผลกลายเป็นบาดแผลที่ไม่หายเรื้อรังได้ ปัจจัยที่อาจมีส่วน เช่น เบาหวาน โรคหลอดเลือดดำหรือหลอดเลือดแดง อายุมาก และการติดเชื้อ เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Ingber D. How wounds heal and tumors form เก็บถาวร 2006-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Children's Hospital Boston research department.
Mustoe T. 2005. Dermal ulcer healing: Advances in understanding. Presented at meeting: Tissue repair and ulcer/wound healing: molecular mechanisms,therapeutic targets and future directions. Paris, France, March 17-18, 2005. Accessed December 31, 2006.
Revis D.R. and Seagel M.B. 2006. Skin, Grafts. Emedicine.com. Accessed December 31, 2006.
Stillman R.M. 2006. Wound Care. Emedicine.com. Accessed December 31, 2006.
Wilhelmi B.J. 2006. Wound Healing, widened and hypertrophic scars. Emedicine.com. Accessed December 31, 2006.
Journal of Burns and Wounds  เก็บถาวร 2018-03-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Fibrogenesis & Tissue Repair, an online open access journal about chronic wound healing and fibrogenesis.
| ด ค กพยาธิวิทยา |
| --- | --- |
หลักพยาธิวิทยา: โรค - การติดเชื้อ - การขาดเลือดเฉพาะที่ - การอักเสบ - การสมานแผล - เนื้องอก - โลหิตพลศาสตร์ การตายของเซลล์: การตายเฉพาะส่วน (Liquefactive necrosis, Coagulative necrosis, Caseous necrosis)  - อะพอพโทซิส - Pyknosis - Karyorrhexis - Karyolysis การปรับตัวของเซลล์: การฝ่อ - การโตเกิน - การเจริญเกิน - การเจริญผิดปกติ - Metaplasia (Squamous, Glandular) การสะสมของสาร: สารสี (Hemosiderin, Lipochrome/Lipofuscin, เมลานิน)  - Steatosis
พยาธิกายวิภาค: ศัลยพยาธิวิทยา - พยาธิวิทยาเซลล์ - การชันสูตรพลิกศพ - พยาธิวิทยาโมเลกุล - นิติพยาธิวิทยา - ทันตพยาธิวิทยา    Gross examination - จุลพยาธิวิทยา - Immunohistochemistry - จุลทรรศน์อิเล็กตรอน - Immunofluorescence - Fluorescent in situ hybridization
พยาธิวิทยาคลินิก: เคมีคลินิก - โลหิตพยาธิวิทยา - เวชศาสตร์การบริการโลหิต - Medical microbiology - Diagnostic immunology  - Immunopathology   Enzyme assay - Mass spectrometry - โครมาโตกราฟี - Flow cytometry - ธนาคารเลือด - Microbiological culture - วิทยาเซรุ่ม
| ด ค กการสมานแผล |
| --- | --- |
หลอดเลือด:  การสร้างหลอดเลือด  การเกิดระบบร่างแหของหลอดเลือด  การแบ่งหลอดเลือด 
อื่น ๆ:  เนื้อเยื่อแกรนูเลชัน  โกรทแฟคเตอร์  แผลเป็น  พังผืด  สเต็มเซลล์
การสื่อสารภายในบุคคล

แม่แบบ:จิตใจยังมีชีวิตยังเต็นอยู่
การสื่อสารภายในบุคคล คือ'การสื่อสารกับตนเอง (อังกฤษ: Intrapersonal Communication) เป็นกิจกรรมทางการสื่อสารอย่างหนึ่งจะเกิดขึ้นเมื่อมีการสื่อสารกับตัวเอง กล่าวอย่างสั้นๆ เมื่อคนคิดหรือพูดกับตัวเอง การที่คนพูดกับคนอื่นอย่างไรคนก็อาจพูดกับตัวเองได้เช่นเดียวกัน
ตัวอย่างของการสื่อสารกับตัวเองก็คือการที่เราหยุดหรือการยับยั้งการกระทำหรือหยุดความคิดบางอย่าง การวิเคราะห์ตัวเอง การวางแผน การคิดเลือกการกระทำที่มีอยู่หลายทางเลือก การเตือนตนเองและการคิดริเริ่มงานบางอย่าง ในแต่ละวันที่คนเกี่ยวข้องกับกิจกรรมการสื่อสารรอบๆ ตัวเอง ในสถานที่ต่างๆ กิจกรรมและการสื่อสารนั้นๆ ก็จะวนเวียนอยู่ในความคิดของคนเรา เมื่อกลับไปที่บ้านของเรา เป็นต้น การที่มีการสื่อสารกับตนเองไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะตัวเองก็มีความคิดมีอารมณ์ที่จะแสดงออกได้ ตามความเป็นจริงนั้นการสื่อสารกับตัวเองเป็นขั้นตอนการสื่อสารที่สำคัญ เป็นต้นกำเนิดของการสื่อสารทุกชนิดโดยจะเป็นกระบวนการที่เกิดขึ้นก่อนการสื่อสารประเภทอื่นๆเสมอ ทั้งนี้ ในวงการวิจัยต่างประเทศมีงานวิจัยเกี่ยวกับการสื่อสารภายในบุคคลเป็นจำนวนมากแต่ในประเทศไทยมีงานวิจัยในด้านนี้น้อยมาก
การสื่อสารมวลชน

ระวังสับสนกับ สื่อมวลชน
การสื่อสารมวลชน (อังกฤษ: mass communication) เป็นคำที่ใช้อธิบายถึงสาขาวิชาที่เกี่ยวกับการถ่ายทอดข้อมูลผ่านสื่อมวลชนให้คนส่วนใหญ่ มักมีความหมายเกี่ยวข้องกับหนังสือพิมพ์ นิตยสาร วิทยุ โทรทัศน์ ภาพยนตร์ ที่ใช้ในการเผยแพร่ข่าวหรือโฆษณา
การสังหารหมู่

ระวังสับสนกับ การฆาตกรรมหมู่
นิทรรศการเกี่ยวกับการสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หนึ่งในการสังหารหมู่ที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ไทย
การสังหารหมู่ (อังกฤษ: massacre) เป็นคำใช้เรียกการฆาตกรรม โดยทั่วไปมีเหยื่อจำนวนมาก ถือว่าเป็นการกระทำที่ยอมรับไม่ได้ในเชิงศีลธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อถูกก่อการทางการเมืองต่อเหยื่อที่ปราศจากการป้องกันตนเอง คำว่า massacre ในภาษาอังกฤษนั้นเป็นคำยืมมาจากภาษาฝรั่งเศสที่มีความหมายว่า "การเชือดสัตว์" (butchery) หรือ "ซากศพหมู่" (carnage)
ไม่มีความหมายหรือการระบุวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนไว้ว่า "สังหารหมู่" จะนิยามอย่างไร หน่วยงานระดับนานาชาติหลายองค์กรได้นิยามคำทางการขึ้นมาว่า อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ ซึ่งรวมถึงการลงโทษ หรือการกลั่นแกล้งที่ไม่ส่งผลถึงแก่ชีวิต ในทางกลับกัน "สังหารหมู่" อาจไม่จำเป็นต้องเป็น "อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ" เช่นกัน คำอื่น ๆ ที่มีใจความซ้อนทับกัน เช่น อาชญากรรมสงคราม, พอกรอม, การฆ่าหมู่, การฆาตกรรมหมู่ และ ฆาตกรรมนอกกฎหมาย
ดูเพิ่ม

รายชื่อการสังหารหมู่ในประเทศไทย
เหตุการณ์ 6 ตุลา
พฤษภาทมิฬ
การสังหารหมู่หนานเกิง
การสังหารหมู่กาตึญ
การสังหารหมู่ที่บูชา
การสมรสของพระนางพรหมจารี (ราฟาเอล)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ การสมรสของพระนางพรหมจารี
| การสมรสของพระนางพรหมจารี |
| --- | --- |

ศิลปิน: ราฟาเอล
ปี: ค.ศ. 1504
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนไม้
สถานที่: พิพิธภัณฑ์เบรรา, มิลาน
การสมรสของพระนางพรหมจารี (อังกฤษ: The Marriage of the Virgin) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอล จิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เบรราในเมืองมิลานในประเทศอิตาลี
ราฟาเอลลงชื่อและวันที่บนภาพเขียน “การสมรสของพระนางพรหมจารี” RAPHAEL URBINAS MDIIII (ค.ศ. 1504) เป็นภาพที่ได้รับจ้างจากตระกูลอัลบิซซินีสำหรับชาเปลเซนต์โจเซฟภายในวัดซานฟรานเชสโคที่เมืองชิตตาดิคาลเตลโลในอุมเบรีย ในปี ค.ศ. 1798 ถูกบังคับให้อุทิศภาพเขียนให้แก่จุยเซ็ปปี เลคิ (Giuseppe Lechi) นายพลของกองทัพนโปเลียนผู้ขายต่อให้นักค้าขายศิลปะชาวมิลานซานนาซซาริๆ ยกภาพให้กับโรงพยาบาลในมิลานในปี ค.ศ. 1804 สองปีต่อมาสถาบันวิจิตรศิลป์ก็ซื้อต่อ
นักวิพากษ์ศิลปะเชื่อกันว่าเป็นภาพที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการวางองค์ประกอบของภาพสองภาพของเปียโตร เปรูจิโน: “พระเยซูมอบกุญแจให้นักบุญปีเตอร์” (ภาพ) ที่เขียนภายในชาเปลซิสติน และจิตรกรรมแผงชื่อเดียวกัน “การสมรสของพระนางพรหมจารี” (ภาพ) ที่ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์ที่เมืองแคนในประเทศฝรั่งเศส
ภาพเขียนที่ราฟาเอลเริ่มแสดงการแยกตัวจากภาพที่ได้รับอิทธิพลจากเปรูจิโนแบบอุมเบรียมาเป็นภาพเขียนของยุคทองของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา เป็นภาพที่เขียนก่อนที่จะเดินทางไปฟลอเรนซ์ที่ไปเห็นประติมากรรมของโดนาเทลโลและงานเขียนของจิตรกรรมร่วมสมัยคนสำคัญอื่นๆที่รวมทั้งเลโอนาร์โด ดา วินชีและไมเคิล แอนเจโล ตัวแบบที่มีศีรษะรูปไข่และร่างที่เล็กดูเหมือนจะเป็นลักษณะโดยตรงจากผู้ที่ราฟาเอลได้รับอิทธิพลมา
การลงชื่อและวันที่บนบัวเหนือซุ้มโค้งที่ตกแต่งด้านหน้าของวัดที่ไกลออกไปก็เท่ากับว่าได้ทิ้งความเป็นจิตรกรนิรนามและมีความเชื่อมั่นในตนเองพอที่จะลงชื่อว่าเป็นผู้สร้างภาพเขียน ตัวบุคคลหลักในภาพยืนอยู่ด้านหน้าของภาพก็มีโจเซฟผู้กำลังสวมแหวนให้กับพระนางพรหมจารี โจเซฟถือคทาในมือซ้ายที่เป็นไม้ที่มีใบงอกออกมาที่แสดงว่าเป็นผู้ที่ได้รับเลือก คทาของชายอีกสองคนที่ไม่ได้รับเลือกยังคงเป็นคทาไม้ที่แห้งอยู่ จนคนหนึ่งต้องหักคทาด้วยความผิดหวัง
วัดหลายเหลี่ยมลักษณะของบรามันเตเป็นส่วนหนึ่งขององค์ประกอบของภาพที่เด่นและเป็นส่วนที่มีอิทธิพลต่อการวางภาพของกลุ่มคนที่ด้านหน้าของภาพ ลายพื้นที่ดึงเข้าไปยังตัวสิ่งก่อสร้างเป็นการเน้นให้เห็นถึงการใช้การเขียนแบบทัศนมิติที่แสดงความลึกของภาพ ตัวแบบต่างที่ไกลออกไปก็ค่อยเล็กลงตามลำดับ ตัววัดเป็นศูนย์กลางของเส้นรัศมีที่กระจายออกมาจากซุ้มระเบียง เสา และบันได ไปจนถึงพื้น จากประตูวัดที่สามารถมางทะลุได้เป็นนัยยะว่าเส้นรัศมีจากวัดยังคงยืดต่อออกไปจากผู้ดูยิ่งขึ้นไปอีก
แม้แต่ในภาพกลุ่มคนด้านหน้าก็เป็นภาพที่แสดงทัศนมิติ ตัวแบบสามตัวหลักอยู่หน้าภาพ ล้อมรอบไปด้วยผู้เข้าร่วมพิธีที่ค่อยไกลออกไปจากศูนย์กลางจากแหวนที่โจเซฟกำลังจะสวมให้แมรี ที่แบ่งภาพออกเป็นสองข้างเท่ากัน โทนสีของภาพเป็นสีทองโดยมีสีอื่นประกอบที่รวมทั้งสีงาช้าง เหลือง เขียวน้ำเงิน น้ำตาลไหม้ และแดงจัด
ภาพเขียนนี้เปรียบได้กับภาพเขียนของเปรูจิโนแต่เป็นภาพที่วิวัฒนาการเพิ่มขึ้นโดยใช้องค์ประกอบที่กลมเมื่อเทียบกับองค์ประกอบแนวนอนของเปรูจิโนซึ่งยังคงเป็นลักษณะของการเขียนแบบควัตโตรเชนโต การวางภาพกลุ่มคนและการเขียนสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ในฉากหลังเป็นสิ่งที่ทำให้งานของราฟาเอลแตกต่างจากงานของเปรูจิโน ช่องภายในภาพดูโปร่งกว่าของเปรูจิโนที่แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการเขียนทัศนมิติที่เหนือกว่าเปรูจิโน
การฟื้นเห็นเป็น 3 มิติ

การปิดตาอาจจะช่วยทำให้ตาที่ปิดแข็งแรงดีขึ้น แต่ก็ไม่ช่วยทำให้เห็นเป็นภาพเดียวด้วยสองตาและเห็นเป็น 3 มิติ แต่บางครั้งก็อาจรักษาได้ด้วยวิธีอื่น ๆ
การฟื้นเห็นเป็น 3 มิติ (อังกฤษ: Stereopsis recovery, recovery from stereoblindness) เป็นปรากฏการณ์ที่ผู้บอดไม่เห็นเป็น 3 มิติจะได้คืนสมรรถภาพการเห็นเป็น 3 มิติอย่างเต็มตัวหรือโดยส่วนหนึ่ง
การรักษาคนไข้ที่มองไม่เห็นเป็น 3 มิติมีเป้าหมายให้ได้คืนสมรรถภาพนี้ให้มากที่สุด เป็นเป้าหมายที่มีในการแพทย์มานานแล้ว
การรักษาจะมุ่งให้เห็นเป็น 3 มิติในทั้งเด็กเล็ก ๆ และคนไข้ที่เคยเห็นเป็น 3 มิติผู้ต่อมาเสียสมรรถภาพไปเนื่องจากภาวะโรค
โดยเปรียบเทียบกันแล้ว การรักษาโดยจุดมุ่งหมายนี้ จะไม่ใช้กับคนไข้ที่พลาดระยะการเรียนรู้การเห็นเป็น 3 มิติในช่วงต้น ๆ ของชีวิตไป
เพราะการเห็นเป็นภาพเดียวด้วยสองตาและการเห็นเป็น 3 มิติ ดั้งเดิมเชื่อว่า เป็นไปไม่ได้ยกเว้นจะได้สมรรถภาพนี้ในระยะหัวเลี้ยวหัวต่อ (critical period) คือในช่วงวัยทารกและวัยเด็กต้น ๆ
แต่สมมติฐานนี้ก็ไม่ได้สอบสวนและได้กลายเป็นรากฐานของวิธีการรรักษาโรคการเห็นด้วยสองตาเป็นทศวรรษ ๆ
จนกระทั่งเร็ว ๆ นี้ที่เกิดข้อสงสัย
เพราะงานศึกษาเรื่องการฟื้นเห็นเป็น 3 มิติที่ได้ปรากฏในวารสารวิทยาศาสตร์และได้ปรากฏต่อสาธารณชนต่อมาว่า นักประสาทวิทยาศาสตร์ ดร. ซูซาน อาร์ บาร์รีย์ ได้เกิดการเห็นเป็น 3 มิติในวัยผู้ใหญ่ ดังนั้น เมื่อมองย้อนหลัง ข้อสมมุติที่ว่านั้น จึงดูเหมือนเป็นเพียงความเชื่อทางวิทยาศาสตร์
เร็ว ๆ นี้ จึงได้มีการศึกษาทางวิทยาศาสตร์เพิ่มขึ้นเกี่ยวกับการฟื้นเห็นเป็น 3 มิติในผู้ใหญ่และเยาวชนที่ไม่เคยมีสมรรถภาพนี้มาก่อน
แม้จะได้แสดงแล้วว่า ผู้ใหญ่ก็อาจจะได้สมรรถภาพนี้เหมือนกัน แต่ก็ยังไม่สามารถพยากรณ์โอกาสที่ผู้บอดไม่เห็น 3 มิติจะฟื้นกลับเห็น และก็ยังไม่มีความเห็นพ้องว่าวิธีการรักษาไหนดีที่สุด
นอกจากนั้น ความเกี่ยวข้องกับการรักษาเด็กที่มีตาเหล่แบบ infantile esotropia ก็ยังศึกษาอยู่