stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สติ (จิตวิทยา)
โปรแกรมบำบัด > Mindfulness-based cognitive therapy

Mindfulness-based cognitive therapy (ตัวย่อ MBCT แปลว่าการบำบัดทางประชานอาศัยการฝึกสติ) เป็นการบำบัดทางจิตวิทยาเพื่อช่วยป้องกันการกลับไปเกิดภาวะซึมเศร้าอีก
โดยเฉพาะผู้ที่มีภาวะซึมเศร้ารุนแรง (major depressive disorder) 
เป็นการบำบัดที่ใช้วิธีการ cognitive behavioral therapy (ตัวย่อ CBT แปลว่า การบำบัดพฤติกรรมทางประชาน) และเพิ่มกลยุทธ์ทางจิตเช่นการมีสติและการฝึกสติ
วิธีการทางประชานอาจรวมทั้งการให้ความรู้เกี่ยวกับความซึมเศร้า 
ส่วนการมีสติและการฝึกสติจะช่วยให้มีสำนึกดีขึ้นเกี่ยวกับความคิดและความรู้สึกต่าง ๆ และช่วยให้ยอมรับได้ดีขึ้น แต่จะไม่เข้าไปยึดหรือมีปฏิกิริยา
MBCT เหมือนกับ CBT ตรงที่มีรากฐานทางทฤษฎีว่า เมื่อคนที่มีประวัติความซึมเศร้าเกิดความทุกข์
ก็จะกลับไปมีกระบวนการทางประชานอัตโนมัติที่สามารถจุดชนวนภาวะซึมเศร้า 
จุดมุ่งหมายของ MBCT ก็เพื่อจะระงับกระบวนการอัตโนมัติเหล่านั้น
แล้วสอนให้คนไข้ให้ลดปฏิกิริยาต่อสิ่งเร้าที่กำลังปรากฏ
และให้ยอมรับแล้วสังเกตสิ่งเร้าโดยไม่มีการตัดสิน 
วิธีเช่นนี้ช่วยให้คนไข้สามารถสังเกตกระบวนการอัตโนมัติเหล่านี้ที่กำลังเป็นไป แล้วเปลี่ยนปฏิกิริยาของตนให้กลายเป็นการพิจารณาแทน
งานวิจัยแสดงหลักฐานสนับสนุน MBCT ในบุคคลที่ได้เกิดภาวะซึมเศร้าแล้ว 3 ครั้งหรือมากกว่านั้น คือสามารถลดระดับการกลับเกิดภาวะซึมเศร้าอีกได้ถึง 50%
โปรแกรมบำบัด > Acceptance and commitment therapy

Acceptance and commitment therapy (ตัวย่อ ACT แปลว่า การบำบัดโดยการยอมรับและการให้สัญญา)
เป็นการวิเคราะห์พฤติกรรมทางคลินิก (clinical behavior analysis) อย่างหนึ่ง 
ที่ใช้ในจิตบำบัด (psychotherapy)
เป็นวิธีการรักษาพยาบาลทางจิตวิทยาที่ใช้วิธีผสมผสานการยอมรับและการมีสติที่ต่างจากวิธีอื่น ๆ 
ร่วมกับการให้สัญญาและกลยุทธ์การเปลี่ยนพฤติกรรมอื่น ๆ เพื่อเพิ่มความยืดหยุ่นทางความคิด
ในยุคต้น ๆ วิธีการอย่างนี้เรียกว่า "comprehensive distancing (การออกตัวห่างอย่างสมบูรณ์)" 
เป็นวิธีการที่พัฒนาขึ้นในปลายคริสต์ทศวรรษ 1980
โปรแกรมบำบัด > Dialectical behavior therapy

การฝึกสติเป็นแบบฝึกหัด "หลัก" ใช้ใน Dialectical behavior therapy (ตัวย่อ DBT แปลว่า การบำบัดพฤติกรรมแบบวิภาษวิธี) คิดค้นเพื่อรักษาความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง (borderline personality disorder)
ตามผู้ค้นคิด DBT เป็นการบำบัดแบบวิภาษวิธี
เพราะว่าเป็น "การทำให้สภาพที่เป็นเรื่องตรงข้ามกันลงรอยกัน โดยกระบวนการสังเคราะห์ที่เป็นไปอย่างต่อเนื่อง"
ในฐานะเป็นผู้ปฏิบัติตามหลักกรรมฐานของชาวพุทธนิกายเซน ผู้ค้นคิดกล่าวว่า
การที่ DBT เน้นความสมดุลกันระหว่างความยอมรับกับความเปลี่ยนแปลง มีกำเนิดมาจากประสบการณ์ของดิฉันเองในการศึกษากรรมฐานและเรื่องของสภาพจิตใจตามหลักโลกตะวันออก
หลักของ DBT เกี่ยวกับการสังเกต การมีสติ และการหลีกเลี่ยงการตัดสิน ล้วนแต่สืบเนื่องมาจากการศึกษาและการปฏิบัติกรรมฐานของนิกายเซน
โปรแกรมบำบัด > Mode Deactivation Therapy

Mode Deactivation Therapy (ตัวย่อ MDT แปลว่า การบำบัดยับยั้งฤทธิ์ตัวรูปแบบ) เป็นระเบียบวิธีการพยาบาลรักษาที่สืบเนื่องมาจากหลัก cognitive behavioral therapy (ตัวย่อ CBT แปลว่า การบำบัดพฤติกรรมทางประชาน)
และรวมเอาองค์ประกอบต่าง ๆ จาก Acceptance and commitment therapy, Dialectical behavior therapy, และเทคนิคต่าง ๆ เกี่ยวกับสติ 
เทคนิคทางสติรวมทั้งการฝึกหายใจเข้าออกอย่างง่าย ๆ เพื่อช่วยให้คนไข้มีความสำนึกถึงและสามารถยอมรับโดยไม่มีการตัดสิน ถึงความคิดความรู้สึกที่ทำให้ไม่สบายใจทำให้ทุกข์ใจ ดังที่เกิดอยู่ในขณะปัจจุบัน
ผลงานวิจัยที่พิมพ์เมื่อปี ค.ศ. 2014 ได้แสดงว่า MDT เป็นวิธีที่ได้ผลในการบำบัดเด็กวัยรุ่นที่มีปัญหาทางพฤติกรรม ที่มีปัญหาทางใจหรือความเจ็บแค้นทางใจที่ซับซ้อน
โปรแกรมบำบัด > โปรแกรมอื่น ๆ

ตั้งแต่ ค.ศ. 2006 เป็นต้นมา มีงานวิจัยที่แสดงหลักฐานสนับสนุนการบำบัดโดยใช้สติ สำหรับอาการโรคทางกายและทางจิตเวช ที่น่าสนใจรวมทั้ง
ความเจ็บปวดเรื้อรัง (chronic pain)
ความเครียด
โรควิตกกังวลและโรคซึมเศร้า
การติดสารเสพติด
และพฤติกรรมการฆ่าตัวตายที่กลับเป็นซ้ำ
งานที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 2009 ทบทวนสาระสำคัญของวิธีการบำบัดแบบใช้สติ โดยเฉพาะในการบำบัดครอบครัว (family therapy)
และเริ่มต้นโดยกล่าวถึงรหัสยลัทธิและเน้นคุณค่าของการบำบัดโดยใช้สติ
แพทย์จิตเวชชาวญี่ปุ่น Shoma Morita ผู้ได้ฝึกกรรมฐานแบบเซน เป็นผู้พัฒนาการบำบัดแบบโมะริตะ โดยอาศัยหลักการมีสติและความไม่ติดข้อง
และเริ่มตั้งแต่การสร้างการบำบัดแบบเกสทัลท์ (Gestalt therapy) ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1940 การฝึกสติก็เป็นส่วนสำคัญของทฤษฎีและข้อปฏิบัติ
Adaptation Practice (วิธีการปรับตัว) มีการพัฒนาในปี ค.ศ. 1977 เป็นโปรแกรมสร้างวินัยตนที่มีการฝึกสติ ที่สามารถช่วยเผชิญปัญหาทางจิตและอารมณ์จากระดับที่น้อยที่สุด ไปจนถึงระดับที่รุนแรงที่สุด รวมทั้งโรคอารมณ์สองขั้ว โรคซึมเศร้า โรควิตกกังวล อาการตื่นตระหนก (panic) โรคย้ำคิดย้ำทำ และความผิดปกติของการรับประทาน
Hakomi therapy (การบำบัดแบบฮาโกะมิ) เป็นวิธีการบำบัดทางจิตวิทยาเชิงร่างกาย (somatic psychology) ที่คิดค้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 โดยมาจากหลักการฝึกสติและอหิงสา
นักวิชาการหลักในสำนักจิตวิทยาเชิงบวกเสนอว่า การมีสติเป็นองค์สำคัญที่พบในสาขาวิชาต่าง ๆ ที่มีหลักฐานแสดงว่าสามารถเพิ่มความเป็นอยู่ที่ดีหรือความสุขในชีวิต
และแนะนำแบบฝึกหัดจิตต่าง ๆ การเจริญสติ การบำบัดพฤติกรรมทางประชาน (CBT) และถ้าจำเป็น ยา (โดยเฉพาะประเภท selective serotonin reuptake inhibitors ซึ่งให้กับคนไข้โรควิตกกังวล โรคซึมเศร้า และโรคจิตอื่น ๆ)
Mindfulness relaxation (การผ่อนคลายโดยมีสติ) เป็น "กรรมฐาน" ที่ใช้วิธีหายใจ การจินตนาภาพตามแนะนำ (guided imagery) และเทคนิคอื่น ๆ เพื่อผ่อนคลายทั้งกายและจิตใจ เพื่อช่วยลดความเครียด
งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ > ระดับการมีสติ

การเจริญสติโดยเปรียบเทียบแล้วเป็นงานศึกษาแนวคิดใหม่ทางจิตวิทยาของชาวตะวันตก นักวิจัยพยายามที่จะกำหนดนิยามและวัดผลที่ได้จากการเจริญสติ ผ่านงานวิจัยแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม ที่วัดตัวแปรตาม (คือผล) ต่าง ๆ
แต่ว่า การวัดผลมาจากการรายงานตนของผู้ร่วมการทดลอง เป็นการวัดผลของสติที่เป็นอัตวิสัย
เพราะเหตุนี้ จึงมีวิธีการวัดสติหลายอย่าง เป็นชุดคำถามที่ใช้ถามผู้ร่วมการทดลอง ที่คำตอบจะรวมกันแปลเป็นระดับผล
มีวิธีการวัดอย่างน้อย 12 อย่างที่กล่าวถึงในเว็บไซต์ Mindfulness Research Guide (แนะแนวงานวิจัยเกี่ยวกับสติ)
มีตัวอย่างเหล่านี้คือ
Mindful Attention Awareness Scale (MAAS);
Freiburg Mindfulness Inventory;
Kentucky Inventory of Mindfulness Skills
Cognitive and Affective Mindfulness Scale.
โดยใช้วิธีการวัดเหล่านี้ ซึ่งช่วยแสดงความเปลี่ยนแปลงระดับการมีสติแบบแจ้งเอง
โดยใช้การวัดข้อมูลทางจิตวิทยาอื่น ๆ เช่นความเป็นอยู่ที่ดีที่เป็นอัตวิสัย (subjective well-being)
และโดยใช้การวัดข้อมูลอื่น ๆ เช่นสุขภาพและสมรรถภาพความสามารถ
นักวิจัยได้ตรวจสอบธรรมชาติและผลของการมีสติ
ผลงานวิจัยสามารถจำแนกเป็นสองพวกคือ เกี่ยวกับการลดความเครียด และเกี่ยวกับการเพิ่มสภาพจิตที่ดี
งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ > ผลของการเจริญสติ

งานวิจัยเกี่ยวกับสติได้ดำเนินไปแล้วประมาณ 20-30 ปี โดยมีความสนใจเพิ่มขึ้นเป็นพิเศษในทศวรรษที่แล้ว
งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ > ผลของการเจริญสติ > ผลทั่วไป

งานวิเคราะห์อภิมาน (meta-analysis) ปี ค.ศ. 2013 ที่ใช้ข้อมูลจากงานวิจัย 209 งานที่มีผู้ร่วมการทดลอง 12,145 คน พบว่า 
MBT มีอิทธิผลเล็กน้อยในงานแบบ pre-post studies
ดีกว่าวิธีการรักษาบางอย่าง (รวมทั้งการให้การศึกษาเกี่ยวกับจิต การบำบัดสนับสนุน การผ่อนคลาย การจินตนาภาพ และการบำบัดด้วยศิลปะ)
แต่ไม่มีอิทธิผลยิ่งกว่า CBT ทั่วไป 
งานวิเคราะห์พบว่า MBT มีอิทธิผลในการรักษาโรคจิตมากกว่าโรคกาย
ว่า MBT มี "ผลดียิ่งและมีนัยสำคัญทางคลินิกในการรักษาโรควิตกกังวลและโรคซึมเศร้า" และสามารถดำรงผลดีไว้ได้ในช่วงที่ติดตามผล
ผลเช่นนี้เหมือนกับงานวิเคราะห์อภิมานที่ได้ทำมาก่อน ๆ
แต่นักวิจัยยอมรับว่า งานวิจัยมีความต่างกันมากมายรวมทั้งแบบ วิธีการรักษาพยาบาล (intervention) ผู้ร่วมการทดลอง ผล และคุณภาพของงาน
และดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่า ข้อสรุปของงานวิเคราะห์อาจจะเกินความจริง
มีงานศึกษาอย่างเป็นระบบเกี่ยวกับอิทธิผลของวิธีการเจริญ "กรรมฐาน" ต่าง ๆ (รวมทั้งท่องมนตร์ [mantra], Transcendental Meditation, และการเจริญสติ) เป็นงานศึกษาที่ออกทุนให้ทำโดยสำนักงานวิจัยและคุณภาพของการรักษาพยาบาลสุขภาพ (Agency for Healthcare Research and Quality) สหรัฐอเมริกา ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 2014 
เป็นการปริทัศน์แหล่งอ้างอิง 17,801 งาน แล้วสรุปโดยอาศัยผลงานทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม (RCT) ที่ให้การรักษาตามมาตรฐานทั่วไปกับกลุ่มควบคุม มีผู้ร่วมการทดลองรวมกัน 2,993 คน
งานสรุปว่า "โปรแกรมการเจริญกรรมฐาน โดยเฉพาะโปรแกรมการเจริญสติ จะลดผลลบด้านต่าง ๆ ที่เกิดจากความเครียดทางใจ" 
มีการประเมินว่า
"โปรแกรมการเจริญสติช่วยปรับปรุงอารมณ์ลบได้หลายด้าน รวมทั้งโรควิตกกังวล โรคซึมเศร้า และความเครียดที่ (คนไข้)รู้สึกว่ามี ... ผลที่ได้มีนัยสำคัญสำหรับโรควิตกกังวล และเกือบไม่มีนัยสำคัญสำหรับโรคซึมเศร้า โดยวัดหลังจากเสร็จการรักษา และผลที่ได้ก็ยังดำรงความสำคัญที่ 3-6 เดือนหลังอยู่ได้ ทั้งสำหรับโรควิตกกังวลและโรคซึมเศร้า"
มี "ตัวบ่งชี้ที่เล็กน้อยแต่คงเส้นคงวาว่า อารมณ์เชิงลบทั้งหมดดีขึ้น (สำหรับคนไข้)ในโปรแกรมการเจริญสติ เมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม" และแม้ว่าผลจะเล็กน้อย แต่ว่า "พอเทียบได้กับผลที่คาดหวังจากการใช้ยาลดความซึมเศร้า (antidepressant) ในกลุ่มคนไข้ที่รับการรักษาในระดับปฐมภูมิ (primary care)"
แต่ว่า MBT "ไม่ได้แสดงผลที่เหนือกว่า" เมื่อเทียบกับการบำบัดรวมทั้งการออกกำลังกาย โยคะ, progressive muscle relaxation (การผ่อนคลายกล้ามเนื้อตามลำดับ), CBT และการให้ยา
ส่วน MBSR มีผลเล็กน้อยต่อระดับความเจ็บปวดโดยทั่วไป และเป็นเหตุให้มี "การลดระดับความปวดท้องอย่างมีนัยสำคัญที่ 30% วัดที่สองเดือน และสามารถดำรงอยู่ได้ที่หกเดือน"
"ไม่มีผล หรือว่ามีหลักฐานไม่พอ สำหรับผลของโปรแกรมกรรมฐานต่อพื้นอารมณ์ที่ดี การใส่ใจ การใช้สารเสพติด นิสัยการรับประทาน การนอนหลับ และน้ำหนัก"
งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ > ผลของการเจริญสติ > กลไกทางประสาท

ในปี ค.ศ. 2011 National Center for Complementary and Alternative Medicine (ศูนย์การแพทย์เติมเต็มและทางเลือกแห่งชาติ) ซึ่งเป็นส่วนของสถาบันสุขภาพแห่งชาติ (สหรัฐอเมริกา) ได้พิมพ์ผลงานวิจัยหนึ่ง
ที่มีการถ่ายภาพทางสมองด้วย MRI ของผู้ร่วมการทดลอง 16 คน 2 อาทิตย์ก่อนและหลังที่ผู้ร่วมการทดลองเข้าร่วมโปรแกรมการเจริญสติ (mindfulness meditation ตัวย่อ MM)
ที่ทำโดยนักวิจัยที่ Massachusetts General Hospital (โรงพยาบาลทั่วไปแมสซาชูเซตส์), Bender Institute of Neuroimaging (สถาบันการสร้างภาพประสาทเบ็นเดอร์) ใน เยอรมนี, และ University of Massachusetts Medical School (คณะแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์)
นักวิจัยสรุปว่า
..ผลที่ได้ต่อไปนี้อาจจะเป็นกลไกทางสมองที่เป็นเหตุสัมพันธ์กับความดีขึ้นทางสุขภาพใจที่อาศัยการเจริญสติ
ผลระงับปวดได้ของ MM เกิดจากกลไกทางสมองหลายอย่างรวมทั้งการทำงานของ anterior cingulate cortex และ ventromedial prefrontal cortex 
นอกจากนั้นแล้ว การฝึก MM แม้ช่วงระยะเวลาสั้น ๆ สามารถเพิ่มปริมาณเนื้อเทาในฮิปโปแคมปัสและในสมองกลีบข้าง 
การเปลี่ยนแปลงทางประสาทอื่น ๆ ที่เกิดจาก MM อาจเพิ่มประสิทธิภาพการควบคุมการใส่ใจ
งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ > ผลของการเจริญสติ > มะเร็ง

ตามข้อมูลจาก American Cancer Society (สมาคมมะเร็งอเมริกัน)
... หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่มีอยู่ไม่ได้แสดงว่าการเจริญกรรมฐานมีอิทธิผลในการรักษามะเร็งหรือว่าโรคอะไร ๆ (ทางกาย) อย่างอื่น
งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ > ผลของการเจริญสติ > การติดสารเสพติด

นอกจากใช้ลดความรุนแรงของภาวะซึมเศร้า งานวิจัยยังแสดงอิทธิผลของ MM ในการลดความรู้สึกอยากต่อสารเสพติด
โดยรู้กันมาก่อนแล้วว่า การติดสารเสพติดจะลดการทำงานของคอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้าที่ปกติทำให้สามารถเลื่อนการสนองความสุขในระยะสั้น เพื่อประโยชน์ที่จะได้ในระยะยาว และเพิ่มกำลังของระบบลิมบิกและส่วนสมองรอบระบบลิมบิกซึ่งเป็นส่วนสมองที่ตอบสนองต่อความสุขระยะสั้น
งานวิจัยในปี ค.ศ. 2014 พบว่าการเจริญสติของผู้สูบบุหรี่เป็นเวลา 2 อาทิตย์โดยเป็นเวลารวมกัน 5 ช.ม. สามารถลดการสูบบุหรี่ได้ถึง 60% และลดความอยากสูบบุหรี่ แม้แต่สำหรับผู้สูบบุหรี่ผู้ร่วมการทดลองแต่ไม่ได้ตั้งใจที่จะเลิกบุหรี่
การสร้างภาพในสมองของผู้ฝึก MM แสดงการทำงานในระดับสูงขึ้นของคอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้า ซึ่งแสดงถึงความสามารถในการควบคุมตนเองได้มากขึ้น
แต่ว่างานปริทัศน์เป็นระบบในปี ค.ศ. 2009 เกี่ยวกับการใช้ MM เป็นส่วนในการรักษาการติดสารเสพติด (substance use disorders ตัวย่อ SUDs) พบว่า
ข้อมูลที่แสดงอิทธิผลที่ชัดเจนยังไม่มี
งานวิจัยต่าง ๆ ที่ทำในเรื่องนี้มีความจำกัดเกี่ยวกับระเบียบวิธี (คือระเบียบวิธียังไม่ดีพอ)
ไม่มีความชัดเจนว่า ผู้ติดสารเสพติดประเภทไหนจะได้ประโยชน์สูงสุดจาก MM
งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ > ผลของการเจริญสติ > การสร้างนิสัยใหม่

การฝึกสติอาจจะช่วยให้เริ่มรู้เห็นลักษณะนิสัยทางจิตใจของตน อาศัยความสำนึกที่พัฒนาขึ้นในช่วงระยะเวลาหนึ่ง 
ช่วยให้สามารถทำการตอบสนองแบบใหม่ ๆ แทนที่จะมีการตอบสนองตามนิสัย 
MM สามารถเป็น "จุดยืนหยัดทางจิตใจ ในการแยกประสบการณ์ที่เกิดขึ้น จากอารมณ์ความรู้สึกที่สัมพันธ์ (กับประสบการณ์) และช่วยทำให้มีปฏิกิริยาที่ฝึกไว้ดีหรือมีสติ ต่อสถานการณ์ที่เกิดมีขึ้น"
งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ > ผลของการเจริญสติ > การควบคุมการใส่ใจ

การฝึกสติสามารถช่วยเพิ่มทักษะในการควบคุมการใส่ใจหรือสมาธิ
งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ > ทิศทางสำหรับอนาคต

งานวิจัยโดยมากเกี่ยวกับสติต้องอาศัยเทคโนโลยี
คือ เทคโนโลยีใหม่ ๆ จะช่วยสร้างภาพสมองที่มีประโยชน์ในการศึกษาสาขานี้
เช่น เป็นเรื่องที่น่าสนใจถ้าสามารถใช้ fMRI แบบเวลาจริงเพื่อแสดงการทำงานในสมอง เพื่อสามารถให้ฟี้ดแบ็กกับผู้ร่วมโปรแกรม MM ทันทีและช่วยในการสอน
และอาจจะเป็นเทคโนโลยีที่สามารถทำให้สอนกรรมฐานได้ง่ายขึ้น และช่วยประเมินสภาพจิตใจในช่วงการเจริญกรรมฐาน 
เทคโนโลยีใหม่ ๆ ที่พัฒนาขึ้นในอนาคต จะสร้างโอกาสใหม่ ๆ ในการทำงานวิจัย
คำวิจารณ์

มีนักวิชาการหลายท่านที่ได้วิจารณ์คำกำหนด/นิยาม หรือภาพพจน์ของการเจริญสติที่ใช้ในสิ่งตีพิมพ์ทางจิตวิทยาของชาวตะวันตก
ดร. แอลัน วอลเลซได้กล่าววไว้ว่า คำนิยามทรงอิทธิพลเกี่ยวกับสติในสิ่งตีพิมพ์ทางจิตวิทยา (โดย Bishop et al.) มีความแตกต่างที่สำคัญจากสติที่กำหนดโดยพระพุทธเจ้าและสายคำสอนต่าง ๆ ของชาวพุทธที่สืบต่อกันมา
และได้สรุปไว้ว่า
คำพรรณนาและข้อปฏิบัติเกี่ยวกับสติที่มีในปัจจุบันแน่นอนว่าเป็นสิ่งที่มีค่า
ดังที่คนเป็นพัน ๆ ได้พบเองแล้วผ่านการปฏิบัติของตนเอง
แต่ว่า นี่ไม่ได้ลบข้อเท็จจริงที่ว่า ความเข้าใจปัจจุบันต่างออกไปจากคำอธิบายเกี่ยวกับสติของพระพุทธเจ้าอย่างสำคัญ
และจากอรรถกถาที่เชื่อถือได้ที่สุดของทั้งพุทธเถรวาทและพุทธมหายานสายอินเดีย
มีงานปริทัศน์งานหนึ่งในปี ค.ศ. 2013 พิมพ์ในวารสาร Mindfulness (สติ) ที่สรุปว่า
ตามนักวิชาการที่มีความรู้ดีเกี่ยวกับคัมภีร์พุทธศาสนาดั้งเดิม ที่เป็นแหล่งกำเนิดทั้งโดยเปิดเผยและโดยปริยาย ของวิธีการรักษาพยาบาลอาศัยสติ (Mindfulness Based Interventions) ในปัจจุบันหลายแบบ
โปรแกรมต่าง ๆ ที่นำการเจริญสติมาใช้ ล้วนแต่ล้มเหลวที่จะให้คำนิยามที่ไม่คลุมเครือเกี่ยวกับสติ
ที่รวมเอาความซับซ้อนที่มีในนิยามดั้งเดิมของสติ
อาจจะเป็นไปได้ว่า การสนทนาอย่างเจาะลึกระหว่างนักวิจัยชาวตะวันตกที่สนใจประเด็นเกี่ยวกับสติ
กับผู้ปฏิบัติที่ฝึกมาแล้วอย่างยาวนานทั้งชาวตะวันออกและชาวตะวันตก จะเป็นเรื่องจำเป็น
ก่อนที่จะเกิดความก้าวหน้า (จริง ๆ) ในเรื่องความเข้าใจเกี่ยวกับสติ ภายในโครงสร้างทฤษฎีทางจิตวิทยาของชาวตะวันตก
ศ. ดร. เอเลนอร์ โรส์ช ผู้เป็นศาสตราจารย์จิตวิทยาที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ได้กล่าวไว้ว่า "ระบบการบำบัดที่ใช้สติ 
(จริง ๆ)สามารถเรียกได้ว่าอาศัยปัญญาเท่า ๆ กับอาศัยสติ" 
เพราะว่า ในวิธีการบำบัดเหล่านั้น
สติดูเหมือนจะมีบทบาทสองอย่างคือ เป็นส่วนของวิธีบำบัดโดยตนเอง
และใช้เป็นเหตุผลแบบคลุมจักรวาล (ที่อ้างว่าเป็นแบบอาศัยประสบการณ์ [empirical]) เพื่อที่จะดึงใช้แง่มุมต่าง ๆ ของปัญญา ที่บางทีอาจจะเป็นเรื่องที่เกินความรู้ความเข้าใจทางวัฒนธรรมของเราในปัจจุบัน
แล้วความหมายดั้งเดิมของสติว่า เป็นสภาพที่ใจเข้าไปเกาะติดกับอารมณ์ของจิต (สิ่งจิตที่รับรู้) โดยมีโฟกั้สทางใจที่ชัดเจน หายไปอยู่ที่ไหนเล่า ?
ส่วนนักวิชาการอีกท่านหนึ่ง กล่าวไว้ใน Journal of Consciousness Studies (วารสารการศึกษาจิตสำนึก) ว่า
ในจิตวิทยาตะวันตก สติและสมาธิมักจะเกิดความสับสนและนำมาปนเปกันเพราะว่า แม้ว่าจะมีความสนใจในสติโดยระดับหนึ่งใน 2-3 ปีที่ผ่านมา
(แต่กลับ)ไม่มีความสนใจแบบเดียวกันในสมาธิ
ดังนั้น โปรแกรมที่อาศัยสติหลายแบบ จริง ๆ แล้วเจริญทั้งสมาธิเจริญทั้งสติ แต่ว่า ผลที่ได้ (กลับ)ยกให้สติทั้งหมด
ดูเพิ่ม

พุทธศาสนาและวิทยาศาสตร์
เชิงอรรถ

↑  
"การใช้ระเบียบวิธีทางการวิจัยและการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ที่ทำมาแล้วเป็นทศวรรษ ๆ ได้ไขเรื่องปรัมปราเหล่านี้
ในปัจจุบัน มีการยอมรับกันอย่างกว้างขวางแล้วว่า สติเป็นสภาพธรรมชาติอย่างหนึ่งของใจมนุษย์
ซึ่งก็คือ เป็นศักยภาพของการใส่ใจและความสำนึกที่หันหน้าเข้าไปสู่ขณะปัจจุบัน ในระดับที่ต่าง ๆ กันทั้งในบุคคลเดียวกันและในระหว่างบุคคล
และสามารถที่จะประเมินได้โดยหลักฐานการทดลอง ที่เป็นอิสระต่อความเชื่อทางศาสนา ทางจิตวิญญาณ และทางวัฒนธรรม
↑  
คำว่า "Mindfulness meditation" อาจหมายถึงข้อปฏิบัติในการเจริญสติแบบตะวันตกที่ไม่เกี่ยวกับศาสนา
หรืออาจจะหมายถึงการเจริญวิปัสสนาของชาวพุทธปัจจุบัน
↑  
วิปัสสนาตามที่สอนโดยอาจารย์ต่าง ๆ จากขบวนการที่เรียกว่า "การเคลื่อนไหวทางวิปัสสนา" (Vipassana movement) ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 
ซึ่งมีแรงจูงใจจาก และเป็นปฏิกิริยาต่อ ขบวนการที่เรียกว่า "western modernism"
↑  "โปรแกรมลดความเครียดที่ตั้งโดย ดร. จอน คาแบต-ซินน์ ในปี ค.ศ. 1979"
↑  "ความสนใจในการประยุกต์ใช้การฝึกสติทางคลินิกมีประกายมาจากการตั้ง (โปรแกรม) Mindfulness-Based Stress Reduction (MBSR) ซึ่งเป็นโปรแกรมบำบัดที่ดั้งเดิมพัฒนาขึ้นเพื่อบริหารความเจ็บปวดเรื้อรัง" (Kabat-Zinn, 1982; Kabat-Zinn, Lipworth, & Burney, 1985; Kabat-Zinn, Lipworth, Burney, & Sellers, 1987)
↑  
"ตามประวัติเป็นข้อปฏิบัติของชาวพุทธ สติสามารถพิจารณาได้ว่าเป็นสมรรถภาพที่มีอยู่ทั่วไปในมนุษย์ ซึ่งอ้างว่าสามารถช่วยสร้างความคิดที่ชัดเจนและสร้างความเปิดใจ
ดังนั้น กรรมฐานเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องอาศัยความเชื่อทางศาสนาหรือทางวัฒนธรรม"
↑  
"คาแบต-ซินน์ (2000) เสนอว่า การฝึกสติอาจจะมีประโยชน์ต่อคนมากมายในสังคมคนตะวันตก ที่อาจจะไม่ยินดีรับประเพณีหรือศัพท์คำพูดของคนพุทธ
ดังนั้น นักวิจัยและแพทย์รักษาชาวตะวันตกจึงได้นำการฝึกสติเข้ามาใช้ในโปรแกรมบำบัดสุขภาพจิต โดยสอนเทคนิคเหล่านี้โดยเป็นอิสระจากประเพณีทางศาสนาและทางวัฒนธรรมของแหล่งกำเนิด (Kabat-Zinn, 1982; Linehan, 1993b). - Mindfulness Training as a Clinical Intervention: A Conceptual and Empirical Review by Ruth A. Baer
↑  See also Eating One Raisin: A First Taste of Mindfulness for a hand-out file]
↑  See also Willoughby Britton (2014) for an interpretation of these findings.
↑  
ในงานปี ค.ศ. 2007 
ดร. โรส์ชกล่าวถึง "ระบบการบำบัด 4 อย่างที่มีการฝึกสติเป็นองค์ประกอบ
รวมทั้ง Mindfulness Based Stress Reduction (MBSR; Kabat-Zinn, 1990),
Mindfulness Based Cognitive Therapy (MBCT; Segal, Williams, & Teasdale, 2002; Teasdale & Barnard, 1993), 
Dialectical Behavior Therapy (DBT; Linehan, 1993a,b), 
และ Acceptance and Commitment Therapy (ACT; Hays, Strosahl, & Wilson, 1999). (ดูด้วย Baer, 2006; and Hayes, Jacobson, Follette, & Dougher, 1994.) 
ไม่มีคนไข้คนไหนที่ได้แต่คำสอนเกี่ยวกับสติเพียงอย่างเดียว
(เช่น "ให้แต่ใส่ใจเท่านั้นกับสิ่งที่เข้ามาในใจ")
แล้วให้ไปทำเอง เรื่องนี้มีเหตุผลที่ดี
ดิฉันไม่รู้ว่ามีกรณีของคนไข้ไหนเลยที่สามารถฝึกสติ หรือแม้แต่ฝึกสร้างความผ่อนคลาย โดยไม่ต้องอาศัยข้อแนะนำอื่น ๆ เป็นจำนวนมาก (p. 261)
เว็บอื่น ๆ

David S. Black, A Brief Definition of Mindfulness, Mindfulness Research Guide
Christian Mindfulness เก็บถาวร 2015-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Understand Mindfulness เก็บถาวร 2015-08-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Mindfulness Research Guide". American Mindfulness Research Association. สืบค้นเมื่อ 2013-12-23.
"Oxford University Mindfulness Research Centre". สืบค้นเมื่อ 2013-12-23.
"Medically Proven Benefits of Mindfulness Meditation". franticworld.com. สืบค้นเมื่อ 2014-06-24.
ซัยฟ์ อิบน์ อุมัร

นักประวัติศาสตร์อิสลามในคริสต์ศตวรรษที่ 8
| ซัยฟ์ อิบน์ อุมัร |
| --- | --- |
เกิด: ไม่ทราบวันที่ กูฟะฮ์ ประเทศอิรัก
เสียชีวิต: ป. ค.ศ. 786–809
อาชีพ: นักประวัติศาสตร์
ยุคสมัย: อับบาซียะฮ์ตอนต้น
มีชื่อเสียงจาก: เป็นแหล่งข้อมูลของอัฏเฏาะบะรี (839–923)
ผลงานเด่น: The Great book of Conquests and Apostasy Wars (Kitāb al-futūh al-kabīr wa-l-ridda)
ซัยฟ์ อิบน์ อุมัร อัตตะมีมี (อาหรับ: سيف بن عمر) เป็นนักประวัติศาสตร์อิสลามและผู้รวบรวมสายรายงานในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ผู้อาศัยอยู่ที่กูฟะฮ์ เขาเขียนหนังสือเรื่อง Kitāb al-futūh al-kabīr wa-l-ridda ('The Great book of Conquests and Apostasy Wars') ที่เป็นแหล่งข้อมูลหลักสำหรับสงครามริดดะฮ์และการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมของอัฏเฏาะบะรี (839–923) นักประวัติศาสตร์ยุคหลัง หนังสือนี้ยังมีข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับโครงสร้างของกองทัพและรัฐบาลมุสลิมในยุคแรกด้วย อัษษะฮะบีรายงานว่า ซัยฟ์เสียชีวิตในรัชสมัยฮารูน อัรเราะชีด (786–809)
ชีวิต

ข้อมูลชีวิตของซัยฟ์เท่าที่รู้จัดมีน้อยมาก เว้นแต่ข้อมูลที่ว่า เขาอาศัยอยู่ที่กูฟะฮ์และอยู่ในเผ่าบะนูตะมีม
ความน่าเชื่อถือ

ความน่าเชื่อถือในฮะดีษของเขามีการโต้แย้งกันมานานแล้ว
เนื่องจากเขาเป็นผู้ถ่ายทอดเรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์เพียงคนเดียว โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการพิชิตอิรัก ทำให้นักประวัติศาสตร์บางคนกล่าวหาว่าเขาแต่งเรื่องหรือพูดเกินจริง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Julius Wellhausenกล่าวกันว่าคำบรรยายของเขานั้นได้รับอิทธิพลมาจากธรรมเนียมของชนเผ่าบะนูตะมีม อย่างไรก็ตาม เขายังได้รวบรวมเรื่องราวที่เน้นถึงชนเผ่าอื่น ๆ อีกด้วย
ผลการศึกษาล่าสุดชี้ให้เห็นว่าซัยฟ์มีความน่าเชื่อถือมากกว่าที่เคยคาดไว้ ดับเบิลยู. เอฟ. ทักเกอร์และ Ella Landau-Tasseron ระบุว่า แม้ว่าซัยฟ์อาจเป็นนักสะสมฮะดีษที่ไม่พิถีพิถัน แต่สิ่งนี้ไม่ควรลดความน่าเชื่อถือโดยทั่วไปของเขาในฐานะผู้ส่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ (อัคบารี) ทักเกอร์กล่าวเพิ่มว่า ข้อกล่าวหาเรื่องอคติอาจใช้ได้กับนักอัคบารีคนอื่นในยุคเดียวกับซัยฟ์ เช่น อะบู มิคนัฟ นักประวัติศาสตร์ชีอะฮ์ ฟูอัต เซซกิน, Albrecht Noth และมาร์ติน ไฮนด์สก็ท้าทายมุมมองของ Wellhausen และวางซัยฟ์ให้เท่าเทียมกับนักจารึตนิยมคนอื่น ๆ
อ่านเพิ่ม

Landau-Tasseron, Ella (January 1990). "Sayf Ibn 'Umar in Medieval and Modern Scholarship". Der Islam. 67: 1–26. doi:10.1515/islm.1990.67.1.1. ISSN 0021-1818. S2CID 164155720.
Linda D. Lau (1978). "Sayf b. 'Umar and the battle of the Camel". Islamic Quarterly. 20–23: 103–10.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI 2  VIAF 2  3  เวิลด์แคต 2 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส 2  BnF data 2  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  เนเธอร์แลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef
เกาะสุกร

| เกาะสุกร |
| --- | --- |
เกาะ
เกาะสุกร
พิกัด: 7°6′0″N 99°34′0″E﻿ / ﻿7.10000°N 99.56667°E﻿ / 7.10000; 99.56667
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ตรัง
อำเภอ: ปะเหลียน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12.1 ตร.กม. (4.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2555)
 • ทั้งหมด: 3,000 คน
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาในประเทศไทย)
เกาะสุกร หรือ เกาะหมู เป็นเกาะในช่องแคบมะละกา ตั้งอยู่ในอำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง มีประชากรประมาณ 3,000 คน
พายุหมุนเขตร้อนในแอตแลนติกใต้

เส้นทางเดินพายุหมุนเขตร้อนและพายุหมุนกึ่งเขตร้อนที่มีนัยสำคัญในแอตแลนติกใต้ตั้งแต่ พ.ศ. 2547
พายุหมุนเขตร้อนในแอตแลนติกใต้ เป็นเหตุการณ์ลมฟ้าอากาศที่ปรากฏไม่บ่อยครั้งภายในซีกโลกใต้ เนื่องจากลมเฉือนที่มีกำลังแรงรบกวนการก่อตัวของพายุหมุน ทั้งยังขาดแคลนลมฟ้าอากาศแปรปรวน (Weather disturbances) ที่เหมาะสมสำหรับการก่อตัวภายในมหาสมุทรแอตแลนติกตอนใต้ด้วย ทำให้ระบบพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงนั้นหาพบได้ยากมาก และพายุเฮอร์ริเคนกาตารีนาในปี พ.ศ. 2547 ก็เป็นพายุเฮอร์ริเคนเพียงลูกเดียวที่บันทึกได้ในประวัติศาสตร์ของฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พายุในแอตแลนติกใต้มีการก่อตัวขึ้นได้ตลอดทั้งปี โดยช่วงที่มีอัตราสูงที่สุดจะอยู่ระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนพฤษภาคม นับตั้งแต่ พ.ศ. 2554 ศูนย์อุทกศาสตร์ กองทัพเรือบราซิล ได้ริเริ่มการตั้งชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ที่อยู่ในด้านตะวันตกของแอ่งใกล้กับประเทศบราซิล โดยจะตั้งชื่อเมื่อพายุดังกล่าวมีความเร็วลมต่อเนื่องอย่างน้อย 65 กม./ชม. ซึ่งเป็นความเร็วลมระดับต่ำสุดสำหรับการแปรปรวน ที่ถูกนิยามกำหนดให้เป็นพายุโซนร้อนในแอ่งแอตแลนติกเหนือ โดยรายชื่อด้านล่างนี้เป็นพายุหมุนเขตร้อนและพายุหมุนกึ่งเขตร้อนที่มีชื่อเสียงในแอตแลนติกใต้