stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สแตนลีย์ มิลแกรม
การทดลองจดหมายที่หายไป

มิลแกรมได้พัฒนาเทคนิคที่ถูกเรียกว่า การทดลอง "จดหมายที่หายไป" เพื่อวัดความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ที่ผู้คนมีต่อคนแปลกหน้าที่ไม่อยู่ตรงหน้า และทัศนคติต่อคนกลุ่มต่าง ๆ จดหมายปิดผนึกติดแสตมป์ถูกนำไปวางในที่สาธารณะ และจ่าหน้าถึงสิ่งต่าง ๆ เช่น บุคคล องค์กรซึ่งเป็นที่ชื่นชอบ เช่น องค์กรวิจัยทางการแพทย์ และ องค์กรที่ถูกตราหน้า อย่างที่เกี่ยวกับพรรคนาซี มิลแกรมพบว่าจดหมายส่วนใหญ่ที่จ่าหน้าไปยังบุคคลและองค์กรซึ่งเป็นที่ชื่นชอบ นั้นถูกส่ง ขณะที่จดหมายซึ่งจ่าหน้าไปยังองค์กรที่ถูกตราหน้านั้นส่วนใหญ่ไม่ได้ถูกส่ง
การทดลองพฤติกรรมต่อต้านสังคม

ในปีค.ศ. 1970-71 มิลแกรมทำการทดลองซึ่งพยายามหาความสัมพันธ์ระหว่างการบริโภคสื่อ (ในกรณีนี้คือการดูโทรทัศน์) และพฤติกรรมต่อต้านสังคม การทดลองเสนอโอกาสในการขโมยเงิน การบริจาค หรือ ไม่ทำอะไรเลย และทดสอบว่าอัตราของแต่ละตัวเลือกนั้นเกี่ยวข้องกับการดูการกระทำที่คล้ายกันในตอนจบของตอนละคร Medical Center ซึ่งถูกทำมาเป็นพิเศษ หรือไม่
ดูเพิ่ม

Harvard Department of Social Relations
Silent Generation
Small-world phenomenon
Breaching experiment
Philip Zimbardo (Lucifer Effect)
การทดลองเรือนจำสแตนฟอร์ด
List of ethicists
List of famous experiments
List of psychologists
List of social psychologists
บรรณานุกรม

Milgram, S. (1974), Obedience to Authority; An Experimental View ISBN 0-06-131983-X
Milgram, S. (1977), The individual in a social world: Essays and experiments. 3rd expanded edition published 2010 by Pinter & Martin,  ISBN 978-1-905177-12-7.
Blass, T. (2004). The Man Who Shocked the World: The Life and Legacy of Stanley Milgram. ISBN 0-7382-0399-8
Milgram, S. (1965), Liberating Effects of Group Pressure
Milgram, S.; Liberty; II; Toledo, R.; Blacken, J. (1956). "Response to intrusion in waiting lines". Journal of Personality and Social Psychology. 51: 683–9. doi:10.1037/0022-3514.51.4.683.
Baumann, Michael; Leist, Anton, บ.ก. (1998). "Milgram und die Täter des Holocaust (1998 heft 1 abstracts)" [Milgram and the perpetrators of the Holocaust (1998 issue 1 abstracts)]. Analyse & Kritik (ภาษาเยอรมัน และ อังกฤษ). Wiesbaden: Westdeutscher Verlag. 20 (1): 49. ISSN 0171-5860. OCLC 66542890. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2013-10-07. สืบค้นเมื่อ January 14, 2012.
แหล่งข้อมูลอื่น

stanleymilgram.com - site maintained by Dr Thomas Blass
milgramreenactment.org - site documenting Milgram's Obedience to Authority experiment by UK artist Rod Dickinson
Milgram Page - page documenting Milgram's Obedience to Authority experiment
'The Man Who Shocked the World' เก็บถาวร 2004-10-13 ที่ archive.today article in Psychology Today by Thomas Blass
'The Man Who Shocked the World' article in BMJ by Raj Persaud
'Steve Blinkhorn's review of 'The man who shocked the world: the life and legacy of Stanley Milgram' by Thomas Blass.
เก็บถาวร 2006-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน and  เก็บถาวร 2006-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - papers on the ethics of the Obedience to Authority experiments by Milgram's research assistant, Alan Elms
Pinter & Martin, Milgram's British publishers
- link to the short film Atrocity, which re-enacts the Milgram Experiment
Guide to the Stanley Milgram Papers, Manuscripts and Archives, Yale University Library
Stanley Milgram, Obedience to Authority (1974) Chapter 1 and Chapter 15
Milgram's Obedience To Authority เก็บถาวร 2010-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน — Commentary from 50 Psychology Classics (2007)
ปลากบ

| ปลากบ |
| --- | --- |

Striated frogfish, Antennarius striatus

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Lophiiformes
วงศ์:: Antennariidae T. N. Gill, 1863

สายพันธุ์ & สกุล
 Antennariinae Antennarius  Antennatus  Fowlerichthys  Histrio  Nudiantennarius  Histiophryninae Allenichthys  Echinophryne  Histiophryne  Kuiterichthys  Lophiocharon  Phyllophryne  Porophryne   Rhycherus  Tathicarpus
ปลากบ (อังกฤษ: frog fish) เป็นปลาในตะกูลปลาตกเบ็ดพบได้ทั่วไปในมหาสมุทรเขตร้อนยกเว้นทะเลเมดิเตอร์เรเนียน มันเป็นปลาที่มีรูปร่างลักษณะสั้นตัวหนาและมีครีบและสีตัวที่ใช้ในการพลางตัวได้ดีและบางชนิดสามารถเปลียนสีได้
ปกติอาศัยอยู่บริเวณพื้นทะเลที่มีสาหร่ายซาร์กัสซัม ทำให้มีอีกชื่อนึงว่าปลาซาร์กัสซัม พวกมันจะมีสิ่งมีชีวิตอื่นขึ้นตามลำตัวจึงทำให้สามารถพรางตัวได้ดี มันยังเคลื่อนที่ช้า ๆ หรือการล่อเหยือเพื่อจะได้พรางตัวได้อย่างแนบเนียนและเมื่อมีเหยือเข้ามาใกล้พวกมันก็จะพุ่งกระโจนเข้าหาเหยือและงับอย่างรวดเร็วโดยใช้เวลาเพียง 6 มิลลิวินาทีเท่านั้น
จากหลักฐานทางฟอสซิลพบว่าพวกมันเริ่มมีมาตั้งแต่สมัยไมโอซีน
ถิ่นที่อยู่

ปลากบจะอาศัยอยู่บริเวณเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติก มหาสมุทรแปซิฟิก มหาสมุทรอินเดียและทะเลแดงอุณหภูมิของน้ำที่พวกมันอาศัยอยู่จะมีอุณหภูมิประมาณ 20 องศาเซลเซียส
พวกมันสามารถพบได้มากบริเวณอะโซร์ส มาเดรา กานาเรียส และบริเวณชายฝั่งของสหรัฐ ประเทศญี่ปุ่น ประเทศออสเตรเลีย ประเทศนิวซีแลนด์ ประเทศแอฟริกาใต้ รวมถึงประเทศเม็กซิโก
พวกมันมีสายพันธุ์ที่แพร่หลายมากที่สุดคือที่บริเวณภูมิภาคอินโด-แปซิฟิก ตรงประเทศอินโดนีเซียซึ่งสามารถพบสายพันธุ์ของปลากบที่แตกต่างกันได้ถึง 9 ชนิดโดยปกติปลากบจะอาศัยอยู่บนพื้นมหาสมุทรรอบแนวปะการังทั่วไปที่ความลึกประมาณ 100 เมตร (330 ฟุต)
และยังมีบางชนิดที่อาศัยอยู่บริเวณน้ำกร่อยหรือบริเวณปากแม่น้ำที่มีสาหร่ายซาร์กัสซัมเจริญเติบโตอยู่ทำให้มันถูกเรียกอีกชื่อนึงว่าปลาซาร์กัสซัม
ลักษณะ

ปลากบนั้นมีลักษณะลำตัวที่หนามีความยาวตั้งแต่ 2.5-38 ซม. (0.98-14.96 นิ้ว)มันมีขากรรไกรที่ใหญ่มีกระดูสันหลังระหว่าง 18 และ 23ซี่ และปากของพวกมันมีฟันที่ชี้ขึ้นไปข้างบน พวกมันมีสีที่สดใสหลายสีเช่นสีขาว, สีเหลือง, สีแดง, สีเขียวหรือสีดำหรือสีที่มีความประสมประสานกันจนออกมาคล้ายสีสภาพแวดล้อมที่พวกมันอยู่
ปลากบนั้นจะมีลักษณะคันเบ็ดilliciumและติ่งเนื้อมีปลายคันเบ็ดescaไม่เหมือนกันก็เพราะเนื่องจากเอาไวใช้ทำหน้าที่ต่างกันและยังสามารถใช้ในการแบ่งแยกสายพันธุ์ได้อีกด้วยอาหารส่วนใหญ่ของปลากบก็คือกุ้ง,โพลีคีทาและหนอนทะเลบางจำพวก
ลักษณะ > การพรางตัว

ลักษณะของปลากบนั้นทำให้พวกมันสามารถใช้ในการพรางตัวตามสถานที่นั้น ๆ เพื่อการล่าเหยือได้จากการสำรวจและศึกษาพฤติกรรมของปลากบจากรูปร่างและสีของพวกมันนั้นพบว่าพวกมันทำตัวให้เหมือนหินหนือปะการัง และสิ่งอื่น ๆ เช่นในปี 2005 ได้มีการ strogated frogfish ซึ่งอาศัยอยู่ในแหล่งสาหร่ายซาร์กัสซัมและส่าหร่ายทะเลอื่น ๆ  มันได้มีการประรูปร่างและสีของมันจนกลมกลืนกับกลุ่มสาหร่ายซาร์กัสซัมเหล่านั้น
อีกทั้งบางตัวนั้นยังมีการปกคลุมด้วยส่าหร่ายจึงทำให้ล่าเหยือได้อีกทั้งเมื่อมีนักล่ามามันก็ไม่ต้องกังวลเนื่องจากมันอำพรางตัวจนนักล่าไม่สามารถสังเกตได้
สำหรับปลากบที่ไม่มีเกล็ดและไม่มีการพลางตัวซึ่งเป็นสิ่งป้องกันตัวจากผู้ล่า จึงทำให้พวกมันทำตัวเหมือนปลาปักเป่าด้วยการดูดน้ำให้ตัวใหญ่เมื่อรู้สึกโดนคุกคามจากการสังเกตเมือพวกมันอยู่ในตู้ปลาแล้วพวกมันถูกเอาออกจากจุดซ่อนตัวพวกมันก็จะถูกโจมตีด้วยปลาการ์ตูนด้วย
ปลากบบางตัวสามารถเปลียนสีได้โดยทั่วไปมันจะมีสีขาว, สีเหลือง, สีแดง, สีเขียวหรือสีดำเมือมันอยู่ในที่ซ่อนตัวพวกมันก็จะเริ่มเปลียนสีภายในไม่กี่วันถึงหลายสัปดาห์ส่วนวิธีหรือสิ่งที่ทำให้มันเปลียนสีได้นั้นยังไม่เป็นที่แน่ชัด
ลักษณะ > การเคลื่อนไหว

โดยปกติพวกมันไม่ได้เคลือนไหวบ่อยมากนักเพราะมันชอบรอเหยือให้เข้ามาหามากกว่าแต่เมือเวลาพวกมันเคลือนไหวพวกมันจะใช้ครีบของมันเดินบนพื้นเหมือนปลาตีนโดยใช้ครีบทั้งสี่ของมันและใช้ครีบหางในการดันตัวเองไปข้างหน้าหรือทิศทางที่พวกมันต้องการจะไปพวกมันจะเดินเหมือสัตว์สี่ขาโดยการขยับครีบหน้าอกไปข้างหน้าและข้างหลังโดยการย้ายน้ำหนักไปที่ครีบท้องสะโพกขณะเคลื่อนตัวไปข้างหน้าและบางชนิดยังสามารถปีนขึ้นไปบนสาหร่ายได้อีกด้วย
การล่า

ปลากบนั้นส่วนมากกินกุ้ง, ปลาเล็กและอื่น ๆ โดยมันจะรอให้เหยือเข้ามาใกล้ตัวจากนั้นเมือเหยือเข้ามาใกล้มันก็จะเปิดฉากเข้าจู่โจมด้วยการหุบเหยือด้วยความเร็วถึง6 มิลลิวินาทีและน้ำก็จะไหลออกจากเหงือกแล้วแหยือก็จะไหลลงไปสู่หลอดอาหารปิดด้วยกล้ามเนื้อพิเศษเพื่อไม่ให้เหยื่อหลบหนีและนอกเหนือจากการขยายปากของพวกมันได้แล้วปลากบยังสามารถขยายท้องและกระเพาะของพวกมันได้ถึงทำให้มันกินเหยือที่มีขนาดใหญ่ถึง2เท่าของตัวมันคล้ายปลาตกเบ็ดสายพันธุ์อื่น ๆ
การถ่ายทำแบบช้า ๆ แสดงให้เห็นว่าการหุบเหยื่อของมันนั้นใช้เวลาเพียงหกมิลลิวินาทีซึ่งเร็วจนสัตว์ตัวอื่น ๆ ไม่สามารถมองเห็นได้
การสืบพันธุ์

พฤติกรรมการสืบพันธุ์ของปลากบในตอนนี้ยังไม่ได้มีการตรวจสอบและศึกษาอย่างเต็มที่เพราะมีการสังเกตการณ์ในตู้ปลาและตามธรรมชาติน้อยมาก แต่ก็มีการศึกษาโดยเพศเมียจะวางไข่จากนั้นเพศผู้ก็จะเข้ามาชีดน้ำเชื้อใส่
ไข่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 0.5-1 มิลลิเมตร (0.020-0.039 นิ้ว) และยึดติดอยู่กับมวลอวบอ้วนหรือริบบัวยาวซึ่งมีขนาดยาวไม่เกิน 1.6 เมตรและยาว 16 ซม. (6.5 นิ้ว) ซึ่งใยบัวยาวเหล่านี้สามารถรวมถึงไข่ได้ถึง 180,000 ฟอง
ฟอสซิล

แทบไม่มีซากดึกดำบรรพ์ของปลากบ แต่ก็มีการค้นพบตะกอนในช่วงสมัยอีโอซีนที่มีความสูง 3 เซนติเมตร โดยซากดึกดำบรรพ์มีชื่อว่า Histionotophorus bassani แต่ในเวลาต่อมาถือว่าอยู่ในความใกล้ชิดกับ ปลามือมากกว่า
อนุกรมวิธาน

ปลากบเป็นปลาในตะกูลปลาตกเบ็ดชื่อทางวิทยาศาสตร์คือAntennariidae
ปลากบพันธุ์Commerson's frogfish, พบที่เกาะฮาวาย
ปลากบพันธุ์Ocellated frogfish, พบที่โบแนเรอ, เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส
ปลากบพันธุ์Red ocellated frogfish
ปลากบพันธุ์Longlure frogfish, Bonaire, A. multiocellatus
ปลากบพันธุ์Scarlet frogfish
ปลากบพันธุ์Painted frogfish
ปลากบพันธุ์Warty frogfish
ดูเพิ่ม

ปลาทะเลลึก
แหล่งข้อมูลอื่น

สาระคดีปลาตกเบ็ดของnationalgeographic (อังกฤษ)
คู่พิสดารสัตว์โลก
ปลาตกเบ็ด (Anglerfish) คันเบ็ดที่หัวเรืองแสงได้อย่างไร ต้องอ่าน
ขอมูลโดยรวมต่าง ๆ ของปลาตกเบ็ด (อังกฤษ)
ข้อมูลปลาตกเบ็ดของmongabay (อังกฤษ)
ข้อมูลปลาตกเบ็ด(อังกฤษ) เก็บถาวร 2021-03-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ปลากบสายพันธุ์striated frogfishทีมีลักษณะเหมือนปะการังและมีคันยึดที่คล้ายหนอนทะเล
ปลากบที่ ประเทศฟิลิปปินส์
ยุคแห่งการสำรวจ

ยุคแห่งการสำรวจ หรือ ยุคแห่งการค้นพบ (อังกฤษ: Age of Exploration หรือ Age of Discovery) เป็นช่วงระยะเวลาในประวัติศาสตร์โลกที่เริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ไปจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 ในช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่ชาวยุโรปออกเดินทางไปสำรวจทางทะเลในโลกที่กว้างออกไปจากตัวทวีปยุโรปเองโดยมีจุดประสงค์เพื่อหาคู่ค้าขายใหม่ และโดยเฉพาะเพื่อการแสวงหาสินค้าเพื่อสนองความต้องการของตลาดตามต้องการ สินค้าที่เป็นที่ต้องการกันมากในยุโรปในขณะนั้นคือทอง เงิน และ เครื่องเทศ
ยุคแห่งการสำรวจประจวบกับช่วงที่ชาวยุโรปตะวันตกเริ่มใช้เข็มทิศในการกำหนดและระบุเส้นทาง การใช้วิธีการเดินเรือเดินทะเลแบบใหม่ การมีแผนที่ใหม่ และความก้าวหน้าทางดาราศาสตร์ ความก้าวหน้าเหล่านี้ช่วยในการแสวงหาเส้นทางการค้าขายใหม่ไปยังเอเชียโดยเลี่ยงอุปสรรคถ้าการใช้ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่อยู่ภายใต้การควบคุมของมหาอำนาจที่เป็นปฏิปักษ์ สิ่งที่สำคัญที่สุดที่วิวัฒนาการขึ้นสำหรับการเดินทางทางทะเลคือเรือชนิดใหม่สองแบบที่ออกแบบโดยโปรตุเกส--เรือคาร์แร็ค (Carrack) และ เรือคาราเวล (Caravel) ที่วิวัฒนาการมาจากการออกแบบเรือในยุคกลางที่ใช้ในการเดินเรือในทะเลเหนือและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เรือสองชนิดนี้เป็นเรือสองชนิดแรกที่ให้ความปลอดภัยพอที่จะฝ่าคลื่นฝ่าลมในมหาสมุทรแอตแลนติกได้เมื่อเทียบกับเรือรุ่นก่อนหน้านั้นที่ใช้กันเฉพาะในบริเวณที่คลื่นลมไม่รุนแรงเทียบเท่ากับการเดินทางกลางมหาสมุทร
การสำรวจทางบก

ก่อนหน้าที่จะถึงยุคแห่งการสำรวจก็ได้มีชาวยุโรปที่ได้ทำการเดินทางโดยทางบกจากยุโรปไปยังเอเชียหลายครั้งในสมัยยุคกลางตอนปลาย ขณะที่การรุกรานของมองโกลในยุโรปเป็นปัญหาต่อเสถียรภาพของความมั่นคงในยุโรปโดยการปล้นสะดมและการทำลายต่าง ๆ แต่ในขณะเดียวกันความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของรัฐมองโกลต่าง ๆ ในบริเวณส่วนใหญ่ของยูเรเชียเป็นการทำให้เกิดเส้นทางการค้าขายและการคมนาคมที่ติดต่อกันตั้งแต่จากตะวันออกกลางไปจนถึงเมืองจีน ชาวยุโรปหลายกลุ่มก็ถือโอกาสใช้เส้นทางเหล่านี้ในการเดินทางไปสำรวจทางตะวันออก ผู้เดินทางเกือบทั้งหมดในช่วงแรกเป็นชาวอิตาลีเพราะการค้าขายระหว่างยุโรปและตะวันออกกลางแทบทั้งหมดตกอยู่ในมือของพ่อค้าจากนครรัฐต่าง ๆ ในอิตาลี นอกจากนั้นการที่อิตาลีมีความสัมพันธ์ทางการค้าขายกับบริเวณลว้านก็ยิ่งเป็นการทำให้เกิดความอยากรู้อยากเห็นและความสนใจทางด้านการค้าในดินแดนที่ไกลออกไปจากนั้น การสำรวจนอกจากจะมีเหตุผลมาจากความต้องการทางการค้าแล้วก็ยังมีเหตุผลอื่น ๆ เช่นการสำรวจของผู้นำคริสเตียนเช่นเจ้าชายเฮนรีนักเดินเรือก็เริ่มนำคณะสำรวจเพื่อหวังที่จะหาผู้ที่จะหันมานับถือคริสต์ศาสนาเพิ่มขึ้น ฉะนั้นสาเหตุของการออกทำการสำรวจจึงมีด้วยกันหลายประการ
นักเดินทางคนแรกในกลุ่มนี้ก็ได้แก่จิโอวานนิ ดา ปาน เดล คาร์ปิเน (Giovanni da Pian del Carpine) จากอุมเบรียผู้เดินทางไปยังมองโกเลียระหว่างปี ค.ศ. 1241 ถึงปี ค.ศ. 1247 แต่นักเดินทางคนสำคัญที่สุดและมีชื่อที่สุดก็เห็นจะเป็นมาร์โค โปโลผู้บันทึกการเดินทางของการสำรวจไปทั่วเอเชียตั้งแต่ ค.ศ. 1271 จนถึง ค.ศ. 1295 และบรรยายว่าได้มีโอกาสเข้าไปในราชสำนักของราชวงศ์หยวนของกุบไล ข่าน การเดินทางของมาร์โค โปโลบันทึกในหนังสือชื่อ “บันทึกการเดินทาง” ซึ่งเป็นหนังสือที่แพร่หลายและอ่านกันไปทั่วยุโรป ในปี ค.ศ. 1439 นิคโคโล เด คอนติ (Niccolò de' Conti) ก็พิมพ์บันทึกการเดินทางไปอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ระหว่างปี ค.ศ. 1466 ถึงปี ค.ศ. 1472 พ่อค้าชาวรัสเซียอฟานาซิ นิคิติน (Afanasy Nikitin) ก็เดินทางไปอินเดียและเขียนบรรยายไว้ในหนังสือ “การเดินทางเลยไปจากสามทะเล” (A Journey Beyond the Three Seas)
แต่การเดินทางเหล่านี้ก็มีได้มีผลทันที จักรวรรดิมองโกลล่มสลายอย่างรวดเร็วเกือบทันทีที่ก่อตั้งเสร็จ ไม่นานหลังจากนั้นเส้นทางการเดินทางไปยังตะวันออกก็ทำได้ยากขึ้นและเสี่ยงต่ออันตรายมากขึ้น นอกจากนั้นกาฬโรคระบาดในยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้การเดินทางและการค้าต้องมาหยุดชะงักลง  เส้นทางไปยังตะวันออกทางบกควบคุมโดยการค้าขายในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและจักรวรรดิอิสลามผู้ควบคุมทั้งการขนย้ายและการตั้งราคาสินค้า การขยายอำนาจของจักรวรรดิออตโตมันก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่จำกัดการเดินทางค้าขายทางบกข้ามทวีปโดยชาวยุโรป
โปรตุเกสเป็นผู้นำ

การเดินทางเพื่อการสำรวจหาเส้นทางค้าขายทางทะเลใหม่ไปยังเอเชียมิได้เริ่มขึ้นโดยชายยุโรปอย่างจริงจังจนมากระทั่งเมื่อมีการวิวัฒนาการเรือคาร์แร็ค และต่อมา เรือคาราเวลขึ้น สาเหตุที่กระตุ้นการริเริ่มการสำรวจเกิดขึ้นหลังจากการยึดคอนสแตนติโนเปิลโดยชนเติร์กในปี ค.ศ. 1453 จากนั้นจักรวรรดิออตโตมันก็มีอำนาจควบคุมการค้าขายในบริเวณนั้น และกีดกันชาวยุโรปจากการใช้เส้นทางเส้นทางสายไหม หรือ การค้าขายไหมและการค้าเครื่องเทศ และเส้นทางการค้าขายผ่านทางแอฟริกาเหนือที่มีความสำคัญสำหรับยุโรปในการเป็นเส้นทางการค้าผสมระหว่างทางบกและทางทะเลผ่านทางทะเลแดงไปยังเอเชีย ทั้งเครื่องเทศและไหมเป็นธุรกิจใหญ่ในยุคนั้น รวมทั้งเครื่องเทศที่ใช้ประโยชน์ทั้งในการถนอมอาหารและปรุงรสซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นอย่างน้อยก็สำหรับผู้มีฐานะดีหรือผู้มีอันจะกิน
การหดตัวของเอกสิทธิ์ของโปรตุเกส

เมื่อได้รับการพิทักษ์จากสเปนผู้เป็นคู่แข่งโดยสนธิสัญญาตอร์เดซิยัส โปรตุเกสก็ดำเนินการสำรวจและการยึดอาณานิคมต่อไป และเป็นชาติตะวันตกชาติแรกที่เดินทางไปถึงและติดต่อค้าขายกับญี่ปุ่น ในรัชสมัยของพระเจ้ามานูเอลที่ 1 ราชบัลลังก์โปรตุเกสก็ดำเนินโครงการที่จะควบคุมดินแดนและเส้นทางการค้าขายที่พบมา ยุทธวิธีของแผนการนี้คือการสร้างป้อมตามเมืองท่ารายทางเพื่อที่จะใช้ในการควบคุมเส้นทางการค้าขายหลักทางตะวันออก ฉะนั้นป้อมและอาณานิคมจึงได้รับการก่อตั้งขึ้นบนอาณานิคมโกลด์โคสต์ (Colony of Gold Coast) ลูอันดา โมซัมบิก แซนซิบาร์ โมมบาซา โซโคตรา ออร์มุซ โกลกาตา รัฐกัว บอมเบย์ รัฐมะละกา มาเก๊า และ เกาะติมอร์
แต่โปรตุเกสมีปัญหาในการขยายจักรวรรดิลึกจากฝั่งทะเลเข้าไปในแผ่นดินที่พบ ส่วนใหญ่ก็มุ่งมั่นอยู่แต่กับการสร้างเสริมบริเวณชายทะเล โปรตุเกสเป็นราชอาณาจักรมีขนาดเล็กเกินกว่าที่จะมีกำลังคนหรืองบประมาณพอที่จะบริหารและป้องกันอาณานิคมและเส้นทางการค้าต่าง ๆ ที่ได้มาอย่างมีประสิทธิภาพ ป้อมที่ตั้งอยู่ในบริเวณต่าง ๆ ทั่วโลกส่วนใหญ่แล้วก็ไม่มีกำลังคนที่จะรักษาและไม่มีอาวุธพอเพียง โปรตุเกสจึงไม่สามารถที่จะแข่งขันกับมหาอำนาจที่แข็งแกร่งกว่าที่เริ่มขยายอำนาจเข้ามาในเส้นทางการค้าของตนเองได้ วันแห่งความมีเอกสิทธิ์ในการค้าขายกับตะวันออกก็เริ่มจะนับวันได้ ในปี ค.ศ. 1580 พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปนก็กลายเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสด้วย พระองค์ทรงเป็นทายาทที่ถูกต้องของลูกพี่ลูกน้องของพระองค์พระเจ้าเซบาสเตียนแห่งโปรตุเกสผู้เสด็จสวรรคตโดยไม่มีรัชทายาท (พระเจ้าฟิลิปที่ 2 เป็นพระราชนัดดาของพระเจ้ามานูเอลที่ 1) แต่การรวมสองจักรวรรดิอันใหญ่หลวงก็ไม่อาจจะเกิดขึ้นได้โดยปราศจากผู้ท้วงติง นักสำรวจฝ่ายดัตช์ ฝรั่งเศส และอังกฤษก็หันหลังให้กับ “พระบัญญัติแบ่งโลก” (Inter caetera) ซึ่งเป็นพระบัญญัติที่ออกโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่มอบสิทธิในการเป็นเจ้าของดินแดนที่พบให้แก่สเปน การก่อตั้งสถานีการค้าเพิ่มขึ้นโดยดัตช์ ฝรั่งเศส และอังกฤษทางตะวันออกก็ทำให้ประเทศเหล่านั้นมั่งคั่งขึ้น ขณะเดียวกันโปรตุเกสก็เริ่มอ่อนแอลงจากการสูญเสียสถานีการค้าและอาณานิคมในแอฟริกาตะวันตก ตะวันออกกลาง และ ตะวันออกไกล บอมเบย์ถูกยกให้เป็นของขวัญการเสกสมรสของเจ้าหญิงโปรตุเกสกับพระมหากษัตริย์อังกฤษ ดินแดนอื่นเช่นมาเก๊า เกาะติมอร์ รัฐกัว และ โมซัมบิกยังคงอยู่ในความครอบครองของโปรตุเกส ขณะที่บราซิลและแองโกลากู้คืนมาได้จากดัตช์
การเข้าเกี่ยวข้องของยุโรปเหนือ

ประเทศนอกคาบสมุทรไอบีเรียต่างก็ไม่ยอมรับสนธิสัญญาตอร์เดซิยัส เนเธอร์แลนด์ ฝรั่งเศส และ อังกฤษต่างก็มีประวัติทางทะเลมาเป็นเวลานาน แม้ว่าไอบีเรียจะพยายามปกปิดความคืบหน้าต่าง ๆ ทางการเดินเรือ แต่ในที่สุดความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและแผนที่ก็เผยแพร่ขึ้นมาทางตอนเหนือของยุโรป
โครงการการสำรวจแรกของยุโรปเหนือในปี ค.ศ. 1497 เป็นโครงการของอังกฤษที่นำโดยชาวอิตาลี จอห์น แค็บบอท (จิโอวานนิ คาโบโต) ซึ่งเป็นโครงการที่ตามมาด้วยโครงการอื่นอีกหลายโครงการของฝรั่งเศสและอังกฤษในการสำรวจอเมริกาเหนือ สเปนพยายามดำเนินการสำรวจทางตอนเหนือของทวีปอเมริกาอยู่บ้างแต่ก็ไม่มีกำลังคนพอ เพราะกำลังคนและงบประมาณส่วนใหญ่ไปมุ่งอยู่กับการสำรวจตอนกลางและตอนใต้ของทวีปอเมริกาที่สเปนทราบอยู่แล้วว่าเป็นขุมทอง ในปี ค.ศ. 1524 จิโอวานนิ ดา แวร์ราซซาโน (Giovanni da Verrazzano) กลายเป็นชาวยุโรปคนแรกที่เดินทางไปถึงฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกาปัจจุบัน การเดินทางสำรวจของแค็บบอท ฌาก การ์ตีเย (การสำรวจครั้งแรก ค.ศ. 1534) และนักสำรวจอื่น ๆ เป็นการสำรวจที่มีจุดประสงค์ในการแสวงหาช่องทางตะวันตกเฉียงเหนือ (Northwest Passage) ในการใช้เป็นเส้นทางการค้ากับเอเชีย[ต้องการอ้างอิง] และช่องทางที่ว่าก็ไม่เป็นที่พบ แต่การเดินทางก็ทำให้พบสิ่งอื่น ๆ และในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 นักล่าอาณานิคมจากหลายประเทศจากทางตอนเหนือของยุโรปก็เริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานทางฝั่งทะเลทางตะวันออกของทวีปอเมริกาเหนือ
การขยายตัวของยุโรปเหนือเป็นอันตรายต่อความมั่นคงของอำนาจของโปรตุเกสในแอฟริกาและในบริเวณมหาสมุทรอินเดีย ดัตช์ ฝรั่งเศส และอังกฤษส่งเรือไปผ่านไปในดินแดนที่เป็นของโปรตุเกส แต่โปรตุเกสก็ไม่มีหนทางใดที่จะหยุดยั้งได้เพราะขาดกำลังคนและทุนทรัพย์ นอกจากนั้นประเทศเหล่านี้ก็ยังก่อตั้งสถานีค้าขายของตนเองขึ้นมาด้วย  ส่วนแบ่งทางการตลาด (market share) ของโปรตุเกสและสเปนก็เริ่มลดลง[ต้องการอ้างอิง] นอกจากนั้นแล้วยุโรปเหนือก็ขยายการสำรวจไปยังบริเวณที่ยังไม่ได้รับการสำรวจในมหาสมุทรแปซิฟิกและฝั่งทะเลทางตะวันตกของทวีปอเมริกาเหนือ นักสำรวจดัตช์เช่น วิลเล็ม ฟานส์ซุน (Willem Janszoon) และ อาเบล ทัสมันเดินทางไปสำรวจฝั่งทะเลของทวีปออสเตรเลีย ขณะที่ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 นักสำรวจชาวอังกฤษเจมส์ คุกเป็นผู้เขียนแผนที่โพลินีเซีย คุกเดินทางไกลไปถึงอะแลสกาโดยทิ้งชื่อต่าง ๆ  ไว้เป็นที่ระลึกเช่นอ่าวบริสตอล หรืออ่าวเล็กคุกในอะแลสกา
การสิ้นสุดของยุคแห่งการสำรวจ

เมื่อมาถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 เรือของยุโรปก็ได้รับการวัฒนาการดีขึ้นจนนักเดินเรือผู้มีผู้เชี่ยวชาญสามารถนำเดินทางไปยังจุดหมายใดก็ได้ในโลก การสำรวจทางทะเลก็ยังคงดำเนินต่อไป ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ฝั่งตะวันตกและฝั่งเหนือของออสเตรเลียก็ได้รับการเขียนเป็นแผนที่ แต่ฝั่งตะวันออกยังคงต้องรอต่อมาอีกร้อยปี ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 มหาสมุทรแปซิฟิกก็กลับมาเป็นจุดสนใจของนักสำรวจ และทะเลอาร์กติกและอันตาร์กติกก็ไม่ได้รับการสำรวจจนกระทั่งมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 นักสำรวจเข้าไปถึงใจกลางของทวีปอเมริกาในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 และก็ยังคงมีอาณาบริเวณที่ยังไม่ได้รับการสำรวจจนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ดินแดนตอนกลางของออสเตรเลียและแอฟริกาไม่ได้รับการสำรวจโดยชาวยุโรปจนคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เพราะในบริเวณเหล่านี้ไม่มีแนวโน้มที่มีประโยชน์ต่อการค้าขาย นอกจากนั้นก็ยังเป็นบริเวณที่เต็มไปด้วยโรคร้ายของเมืองร้อนต่าง ๆ ที่เป็นอันตรายต่อชีวิต
ผลกระทบกระเทือนต่อโลกของยุคแห่งการสำรวจ

เส้นทางข้ามมหาสมุทร (Trans-Oceanic) ใหม่นี้เป็นการนำมหาอำนาจยุโรปเข้าสู่ยุคจักรวรรดินิยมเมื่อยุโรปเข้ามาควบคุมประเทศต่าง ๆ เกือบทั้งโลก ความต้องการของยุโรปในการทำการค้าขาย หาวัตถุดิบ ค้าทาส และขยายจักรวรรดิมีผลต่อบริเวณต่าง ๆ ของโลก สเปนดำเนินนโยบายการทำลายวัฒนธรรมต่าง ๆ ในทวีปอเมริกาจนวอดวาย และแทนที่วัฒนธรรมเหล่านั้นด้วยวัฒนธรรมของตนเองและบังคับให้ชนท้องถิ่นละทิ้งประเพณีทางศาสนาของตนเองและเปลี่ยนมานับถือคริสต์ศาสนา พฤติกรรมนี้กลายเป็นมาตรฐานทั่วไปของชาติต่าง ๆ ในยุโรปในการปฏิบัติต่อดินแดนต่าง ๆ ที่เข้ายึดครองโดยเฉพาะดัตช์ รัสเซีย ฝรั่งเศส และอังกฤษ ศาสนาใหม่เข้ามาแทนที่ศาสนาที่ชาวยุโรปถือว่าเป็น “ลัทธิเพกัน” นอกจากศาสนาแล้วก็ยังมีการบังคับใช้ภาษา ระบบการบริหาร และประเพณีเกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางเพศในบริเวณต่าง ๆ เช่นอเมริกาเหนือ ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และ อาร์เจนตินา ชนท้องถิ่นถูกขับออกจากที่อยู่อาศัยเดิมหรือถูกจำกัดให้อยู่ในบริเวณใดบริเวณหนึ่งที่เจ้าของอาณานิคมก่อตั้งให้ ประชากรท้องถิ่นถูกลดจำนวนลงไปเป็นจำนวนมาก และในที่สุดก็กลายเป็นชนกลุ่มน้อยที่ต้องอาศัยพึ่งพารัฐบาลของอาณานิคมที่เข้ามายึดครอง
ทางฝั่งแอฟริกาก็เช่นกัน รัฐต่าง ๆ เป็นแหล่งสำคัญของการค้าทาสซึ่งมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงบริเวณไม่แต่เพียงชายฝั่งของแอฟริกา และทางโครงสร้าของสังคมและทางเศรษฐกิแต่ยังลึกเข้าไปถึงใจกลางของทวีปด้วย
ในอเมริกาเหนือชาวยุโรปก็มีปัญหากับชนพื้นเมืองที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ก่อนหน้าที่ชาวยุโรปจะเข้ามายึดครอง ชาวยุโรปได้เปรียบกว่าชนพื้นเมืองหลายประการ นอกจากนั้นแล้วก็ยังนำเชื้อโรคใหม่เข้ามาเผยแพร่ที่เป็นผลให้จำนวนประชากรพื้นเมืองที่ไม่เคยประสบกับเชื้อโรคใหม่นี้ต้องเสียชีวิตไปถึง 50-90% ของจำนวนประชากรทั้งหมด
ผลกระทบกระเทือนทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมของยุคแห่งการสำรวจต่ออำนาจของยุโรป

เมื่อสินค้าต่าง ๆ ที่เคยเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยมาจากการสำรวจเป็นที่แพร่หลายมากขึ้นก็ทำให้ราคางสินค้าเหล่านี้เริ่มคงตัว การค้าขายทางมหาสมุทรแอตแลนติกมาแทนที่อำนาจการค้าขายของอิตาลีและเยอรมนีที่เคยใช้ทะเลบอลติกในการเดินทางขนส่งสินค้ากับรัสเซีย และมาแทนการค้าขายผ่านชาติอิสลาม นอกจากนั้นสินค้าใหม่ก็ยังสร้างความเปลี่ยนแปลงให้แก่โครงสร้างทางสังคม เมื่อน้ำตาล เครื่องเทศ ไหม และเครื่องถ้วยชามของจีนเข้ามาในตลาดสินค้าฟุ่มเฟือยของยุโรป
ศูนย์กลางเศรษฐกิจยุโรปเปลี่ยนจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนมาเป็นยุโรปตะวันตก  เมืองแอนต์เวิร์ปซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของดัชชีแห่งบราบองต์ กลายเป็น "ศูนย์กลางทางเศรษฐกิจระหว่างประเทศทั้งหมด" ความมั่งคั่งที่สเปนประสบประจวบกับภาวะเงินเฟ้อทั้งภายในสเปนและยุโรปโดยทั่วไป ภายในไม่กี่สิบปีการทำเหมืองในทวีปอเมริกาก็มีผลผลิตมากกว่าการทำเหมืองในยุโรปเอง สเปนยิ่งต้องพึ่งรายได้จากการค้าจากทวีปอเมริกาเพิ่มขึ้นจนในที่สุดก็นำไปสู่การล้มละลายของสเปนครั้งแรกในปี ค.ศ. 1557 ที่เป็นผลมาจากค่าใช้จ่ายทางการทหารที่มากขึ้นจนเกินตัว  การทวีตัวของราคาเป็นผลให้มีการหมุนเวียนทางการเงินในยุโรปมากขึ้นและทำให้เกิดการขยายตัวทางการค้าในบรรดาชนชั้นกลางในยุโรป ที่มามีอิทธิพลต่อสถานะภาพทั้งทางการเมืองและทางวัฒนธรรมในหลายประเทศในยุโรปโดยทั่วไป
บรรณานุกรม

Cipolla, Carlo Cipolla. European Culture and Overseas Expansion.
Bernard DeVoto (1952). The Course of Empire. Houghton Mifflin.
Fiske, John (1892). The Discovery of America: With Some Account of Ancient America and the Spanish Conquest. Houghton Mifflin.
Love, Ronald S. (2006). Maritime Exploration in the Age of Discovery, 1415-1800. Greenwood Press.
O'Sullivan, Daniel. The Age of Discovery.
Perry, J. H. The Discovery of the Sea.
Penrose, Boies. Travel and Discovery in the Renaissance: 1420–1620.
Sletcher, Michael Sletcher (2005). "British Explorers and the Americas".  ใน Will Kaufman and Heidi Macpherson (บ.ก.). Britain and the Americas: Culture, Politics, and History. Oxford University Press.
Wright, John K. (March 1947). "Terrae Incognitae: The Place of the Imagination in Geography". Annals of the Association of American Geographers. 37(1): 1–15.
Dunton, Larkin (1896). The World and Its People. Silver, Burdett.
การทิ้งระเบิดดาร์วิน

การทิ้งระเบิดดาร์วิน เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 เป็นการโจมตีเที่ยวเดียวครั้งแรกและครั้งใหญ่ที่สุดโดยต่างชาติต่อออสเตรเลีย ในวันนั้น อากาศยานญี่ปุ่น 242 ลำโจมตีเรือในท่าเรือของดาร์วินและสนามบินสองแห่งของเมือง ในความพยายามที่จะกันมิให้ฝ่ายสัมพันธมิตรใช้เป็นฐานขัดขวางการรุกรานติมอร์และชวา เมืองดาร์วินมีการป้องกันอย่างเบาบาง และฝ่ายญี่ปุ่นได้ก่อความเสียหายอย่างหนักต่อกำลังฝ่ายสัมพันธมิตร ขณะที่ญี่ปุ่นเสียหายเพียงเล็กน้อย พื้นที่เมืองดาร์วินยังเผชิญกับความเสียหายจากการตีโฉบฉวยบ้าง และมีพลเรือนเสียชีวิตจำนวนหนึ่ง
เหตุการณ์นี้มักถูกเรียกว่า "เพิร์ลฮาร์เบอร์แห่งออสเตรเลีย" แม้ดาร์วินเป็นเป้าหมายทางทหารที่สำคัญน้อยกว่ามาก แต่มีการใช้ระเบิดถล่มดาร์วินจำนวนมากกว่าที่ใช้เมื่อครั้งโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์เสียอีก รัฐบาลออสเตรเลียปกปิดข่าวการตีโฉบฉวยทิ้งระเบิดถล่มดาร์วิน โดยเชื่อว่าสื่อออสเตรเลียจะนำเสนอข่าวที่มีผลด้านจิตวิทยาต่อประชากรออสเตรเลีย การตีโฉบฉวยนี้เป็นครั้งแรกและครั้งใหญ่ที่สุดในบรรดาการตีโฉบฉวยทางอากาศเกือบ 100 ครั้งต่อออสเตรเลียระหว่าง ค.ศ. 1942–43