stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บักกุ๊ดเต๋
รูปแบบ

บักกุ๊ดเต๋มีหลากหลายรูปแบบตามวิธีปรงที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมย่อยต่าง ๆ ในจีน ในสิงคโปร์มี บักกุ๊ดเต๋ถึงสามแบบ แบบที่พบได้มากที่สุดคือแบบแต้จิ๋ว น้ำแกงมีสีอ่อนแต่ใส่พริกไทยมาก แบบฮกโหล (ฮกเกี้ยน) จะใส่ซีอิ๊วมาก ทำให้น้ำแกงมีสีเข้ม และแบบกวางตุ้ง จะใส่สมุนไพรเพื่อให้มีรสชาติเข้มข้น
ชิกกุ๊ดเต๋ เป็นบักกุ๊ดเต๋แบบหนึ่งที่ใช้เนื้อไก่แทนเนื้อหมูทำให้มีไขมันน้อยกว่า ซึ่งใช้เป็นอาหารฮาลาลสำหรับชาวมุสลิมที่ไม่รับประทานเนื้อหมูได้ เมื่อ พ.ศ. 2542 เกิดการระบาดของไวรัสนิปาห์ในมาเลเซีย ผู้ประกอบการหลายรายกลัวว่าเนื้อหมูจะมีไวรัส จึงเปลี่ยนไปใช้เนื้อสัตว์ทะเล เนื้อไก่ หรือไม่ใส่เนื้อสัตว์เลย (มังสวิรัติ) ซึ่งบางแบบยังคงมีในรายการอาหารในร้านอาหารบางแห่งในปัจจุบัน
ตวนกู ซารา ซาลิม

| ซารา ซาลิม |
| --- | --- |

สมเด็จพระราชินีแห่งเปรัก
ดำรงพระยศ: 20 มิถุนายน พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน
ราชาภิเษก: 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
ก่อนหน้า: ตวนกู ไบนุน

พระราชสมภพ: 22 มีนาคม พ.ศ. 2516 (51 พรรษา) อีโปะฮ์ รัฐเประ ประเทศมาเลเซีย
พระราชสวามี: สุลต่านนัซริน ชะฮ์ (2550–ปัจจุบัน)
พระราชบุตร: ราจา อัซลัน มุซซัฟฟาร์ ชะฮ์ ราจา นาซีรา ซาฟียา
ราชวงศ์: ซียัก (อภิเษกสมรส)
พระราชบิดา: วิลเลียม สแตนลีย์ วอล์กเกอร์ เดวิดสัน
พระราชมารดา: ชารีฟะฮ์ อาซาลียะฮ์ ไซยิด โอมาร์ ชาฮาบูดิน
ศาสนา: อิสลาม
ดูลี ยัง มาฮา มูลียา ราจา เปอร์ไมซูรี ตวนกู ซารา ซาลิม (มลายู: Duli Yang Maha Mulia Raja Permaisuri Tuanku Zara Salim) พระนามเดิม ซารา ซาลิม เดวิดสัน (อักษรโรมัน: Zara Salim Davidson; 22 มีนาคม พ.ศ. 2516) เป็นพระอัครมเหสีในสุลต่านนัซริน ชะฮ์ สุลต่านรัชกาลปัจจุบันแห่งรัฐเประ พระองค์เป็นลูกครึ่งมาเลเซีย-อังกฤษสืบจากพระราชชนก และมีเชื้อสายแห่งราชวงศ์เกอดะฮ์และเชื้อสายไทย-มอญจากคุณหญิงเนื่อง ฤทธิสงครามรามภักดีในสายพระราชชนนี
พระองค์เคยฝึกงานเป็นวิศวกรเคมีเพื่อจะปูทางเข้าไปทำงานในบริษัทน้ำมันและก๊าซในกัวลาลัมเปอร์ ทรงพบรักกับสุลต่านนัซริน ชะฮ์มานานเกือบสิบปีก่อนอภิเษกสมรสกัน ครั้นเมื่อพระราชสวามีได้เถลิงถวัลยราชสมบัติขึ้นเป็นสุลต่านแห่งเประ จึงได้สถาปนาให้เจ้าหญิงซารา ซาลิม พระชายาฯ ขึ้นเป็นรายาประไหมสุหรีแห่งเประมาแต่นั้น
พระราชประวัติ > พื้นฐานครอบครัวและการศึกษา

ตวนกู ซารา ซาลิม พระราชสมภพเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2516 ณ เมืองอีโปะฮ์ รัฐเประ ประเทศมาเลเซีย เป็นบุตรคนเล็กจากทั้งหมดสี่คนของดาโต๊ะซาลิม เดวิดสัน (นามเดิม วิลเลียม สแตนลีย์ วอล์กเกอร์ "บิล" เดวิดสัน) ทนายความชาวอังกฤษ กับดาตินชารีฟะฮ์ อาซาลียะฮ์ ไซยิด โอมาร์ ชาฮาบูดิน เชื้อพระวงศ์เกอดะฮ์ พระองค์เป็นพระภาคิไนยของตุนกู อับดุล ระฮ์มัน นายกรัฐมนตรีคนแรกของมาเลเซีย และเป็นเหลนของคุณหญิงเนื่อง ฤทธิสงครามรามภักดีเมื่อนับจากสายพระราชชนนี
พระองค์สนพระทัยการศึกษาด้านภาษามาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ ทรงเข้าศึกษาในโรงเรียนเอสเอ็มเคคอนเวนต์อีโปะฮ์ ระหว่างที่ทรงศึกษา พระองค์เป็นนักกีฬาของโรงเรียนทรงลงแข่งสควอชและเทนนิส รวมทั้งเคยเป็นนักกีฬาว่ายน้ำของรัฐเประช่วงปี 2524–2530
หลังทรงสำเร็จการศึกษาระดับเอจากวิทยาลัยไพรม์เมื่อปี พ.ศ. 2535 พระองค์ได้ศึกษาต่อด้านวิศวกรรมเคมี ณ มหาวิทยาลัยนอตติงแฮม สหราชอาณาจักร จนสำเร็จการศึกษาเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2538 และได้รับรางวัลนักศึกษาชั้นนำในช่วงปีสุดท้าย
พระราชประวัติ > อภิเษกสมรส

ตวนกู ซารา ซาลิมอภิเษกสมรสกับสุลต่านนัซริน ชะฮ์เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ณ พระราชวังอิสกันดารียะฮ์ เมืองกัวลากังซาร์ รัฐเประ วันรุ่งขึ้นจึงมีพระราชพิธีถวายสัตย์ปฏิญาณ แล้วจึงโปรดเกล้าฯ สถาปนาซารา ซาลิม เดวิดสันขึ้นเป็นเจ้าหญิงพระชายาในมกุฎราชกุมาร (ราจามูดา) เป็นต้นไป ทั้งสองมีพระราชโอรส-ธิดาด้วยกันสองพระองค์ คือ
ราจา อัซลัน มุซซัฟฟาร์ ชาห์ (14 มีนาคม 2551)
ราจา นาซีรา ซาฟียา (2 สิงหาคม 2554)
หลังสุลต่านอัซลัน ชาห์แห่งเประเสด็จสวรรคต สุลต่านนัซริน ชะฮ์พระราชโอรสจึงเสวยราชสมบัติสืบมา จึงโปรดเกล้าฯ สถาปนาเจ้าหญิงซารา พระชายาฯ ขึ้นเป็นสมเด็จพระราชินี (รายาประไหมสุหรี) แห่งเประมาตั้งแต่นั้น
นครหลวงเวียงจันทน์

| นครหลวงเวียงจันทน์ ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ (ลาว) |
| --- | --- |
นครหลวง

แผนที่นครหลวงเวียงจันทน์
แผนที่ประเทศลาวเน้นนครหลวงเวียงจันทน์
พิกัด: 18°06′N 102°36′E﻿ / ﻿18.1°N 102.6°E﻿ / 18.1; 102.6
ประเทศ:  ลาว
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1989
เมืองเอก: จันทบุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,920 ตร.กม. (1,510 ตร.ไมล์)
ความสูง: 174 เมตร (571 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2020)
 • ทั้งหมด: 948,477 คน
 • ความหนาแน่น: 240 คน/ตร.กม. (630 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาในประเทศลาว)
รหัส ISO 3166: LA-VT
HDI (2017):  0.795 สูง · อันดับที่ 1
นครหลวงเวียงจันทน์ หรือ นะคอนหลวงเวียงจัน (ลาว: ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ, นะคอนหลวงเวียงจัน) เดิมชื่อ กำแพงนครเวียงจันทน์ (ກຳແພງນະຄອນວຽງຈັນ) เป็นเขตปกครองที่ตั้งอยู่บริเวณภาคกลาง ครอบคลุมพื้นที่เมืองหลวงของประเทศลาว เดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของแขวงเวียงจันทน์
นครหลวงเวียงจันทน์เป็นเขตการปกครองที่มีการพัฒนามากในบรรดา 17 แขวงของประเทศลาว โดยตั้งอยู่ชิดกับบริเวณโค้งลำน้ำแม่น้ำโขง ติดชายแดนระหว่างลาวกับไทย โดยมีสะพานมิตรภาพไทย–ลาว 1 เชื่อมการเดินทางระหว่างประเทศ มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 3,920 ตารางกิโลเมตร (1,510 ตารางไมล์) ตัวเมืองเวียงจันทน์ถูกสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 ในรัชสมัยของสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช บริเวณเขตเมืองเก่าเป็นที่ตั้งของวัดวาอาราม พิพิธภัณฑ์ อนุสาวรีย์ และสวนสาธารณะ
การแบ่งเขตการปกครอง

นครหลวงเวียงจันทน์ มีเมืองเอก คือ : เมืองจันทบุรี และประกอบด้วยเมืองต่าง ๆ ดังต่อไปนี้:
| รหัส | ชื่อ | อักษรลาว | อักษรโรมัน | ประชากร (2020) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 01-01 | จันทบุรี | ຈັນທະບູລີ | Chanthabouli | 77,255 |
| 01-02 | ศรีโคตรบอง | ສີໂຄດຕະບອງ | Sikhôttabong | 138,655 |
| 01-03 | ไชยเชษฐา | ໄຊເສດຖາ | Xaisétha | 135,209 |
| 01-04 | ศรีสัตตนาค | ສີສັດຕະນາກ | Sisattanak | 73,610 |
| 01-05 | นาทรายทอง | ນາຊາຍທອງ | Naxaithong | 88,298 |
| 01-06 | ชัยธานี | ໄຊທານີ | Xaithani | 234,939 |
| 01-07 | หาดทรายฟอง | ຫາດຊາຍຟອງ | Hatxaifong | 111,044 |
| 01-08 | สังข์ทอง | ສັງທອງ | Sangthong | 34,024 |
| 01-09 | ปากงึ่ม | ປາກງື່ມ | Pakngum | 55,412 |
เมืองที่เป็นตัวอักษรหนาเป็นส่วนหนึ่งของเมืองเวียงจันทน์
ประชากร

นครหลวงนี้มีประชากร 820,942 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2015 อัตราการเติบโตของประชากรโดยเฉลี่ยในช่วง ค.ศ. 1995–2005 อยู่ที่ร้อยละ 2.79 กลุ่มชาติพันธุ์หลักในบริเวณนี้คือชาวลาว
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นครหลวงเวียงจันทน์
คู่มือการท่องเที่ยว เวียงจันทน์ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค ก แขวงของประเทศลาว |
| --- | --- |
นครหลวง:  นครหลวงเวียงจันทน์ 
แขวง:  คำม่วน  จำปาศักดิ์  เชียงขวาง  ไชยบุรี  ไชยสมบูรณ์  เซกอง  บอลิคำไซ  บ่อแก้ว  พงสาลี  เวียงจันทน์  สาละวัน  สุวรรณเขต  หลวงน้ำทา  หลวงพระบาง  หัวพัน  อัตตะปือ  อุดมไซ 
เขตการปกครองในอดีต:  เขตพิเศษเชียงฮ่อน-หงษา  เขตพิเศษไชยสมบูรณ์  แขวงเซโดน  แขวงบริคัณฑ์  แขวงวาปีคำทอง  แขวงสีทันดร  แขวงหัวของ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
↑  Burke & Vaisutis 2007, p. 91-98.
แผนที่
บ้านนาเขาลม

| บ้านนาเขาลม |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
บ้านนาเขาลมที่ตั้งในประเทศลาว
พิกัด: 18°29′16″N 103°49′13″E﻿ / ﻿18.48778°N 103.82028°E﻿ / 18.48778; 103.82028
ประเทศ:  ลาว
แขวง: แขวงบอลิคำไซ
เมือง: ปากซัน
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
บ้านนาเขาลม (ลาว: ບ້ານນາເຂົາລົມ) เป็นหมู่บ้านในแขวงบอลิคำไซในภาคตะวันตกของประเทศลาว อยู่ในเมืองปากซัน ไปทางทิศตะวันออกโดยทางถนนจากหนองบัวและเมืองปากซันใกล้ชายแดนระหว่างลาวกับไทย บ้านนาเขาลมเป็นจุดทิศตะวันออกของถนนที่ทอดออกไปเมืองปากซัน ที่บ้านนาเขาลมถนนแยกจากเหนือ-ใต้ เป็นเมืองเล็ก ๆ ของเมืองบอลิคำอยู่ในภาคเหนือ
แหล่งข้อมูลอื่น

Maplandia World Gazetteer
บัสโก

| บัสโก |
| --- | --- |
เทศบาล
เทศบาลบัสโก
ประภาคารบัสโก
ที่ตั้งในจังหวัดบาตาเนส
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: ลัมบักนางคากายัน
จังหวัด: บาตาเนส
District: Lone District
บารังไกย์: 6
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Bayan
 • นายกเทศมนตรี: Demetrius Paul C. Narag
 • ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง: 4,954 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 49.46 ตร.กม. (19.10 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015) 
 • ทั้งหมด: 8,579 คน
 • ความหนาแน่น: 170 คน/ตร.กม. (450 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
ZIP code: 3900
PSGC: 020901000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)78
ภูมิอากาศ: มรสุมเขตร้อน
ระดับชั้นของรายได้: ระดับที่ 5
เทศบาลบัสโก (ฟิลิปปินส์: Bayan ng Basco; อีโลกาโน: Ili ti Basco), เป็นเทศบาลหลักของจังหวัดบาตาเนส เขตลัมบักนางคากายัน ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากรประมาณ 8,579 คนในปี ค.ศ. 2015
บัสโกตั้งอยู่บนเกาะบาตัน ซึ่งใหญ่เป็นอันดับที่สองของ หมู่เกาะบาตาเนส ทางตอนเหนือสุดของฟิลิปปินส์ ตัวเมืองมีท่าอากาศยานหนึ่งแห่ง คือ ท่าอากาศยานบัสโก ให้บริการเที่ยวบินจากมะนิลาและบาเกียว บัสโกมีสถานที่สำคัญคือประภาคารบัสโก
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของบัสโก (ค> ศ. 1961-1990).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของบัสโก (ค> ศ. 1961-1990).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัสโก (ค> ศ. 1961-1990).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัสโก (ค> ศ. 1961-1990).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัสโก (ค> ศ. 1961-1990).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัสโก (ค> ศ. 1961-1990).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัสโก (ค> ศ. 1961-1990).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัสโก (ค> ศ. 1961-1990).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัสโก (ค> ศ. 1961-1990).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัสโก (ค> ศ. 1961-1990).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัสโก (ค> ศ. 1961-1990).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัสโก (ค> ศ. 1961-1990).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัสโก (ค> ศ. 1961-1990).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของบัสโก (ค> ศ. 1961-1990).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 24.9 (76.8) | 25.9 (78.6) | 27.6 (81.7) | 29.6 (85.3) | 31.3 (88.3) | 31.7 (89.1) | 31.9 (89.4) | 31.2 (88.2) | 31.2 (88.2) | 29.8 (85.6) | 27.7 (81.9) | 25.6 (78.1) | 29.0 (84.2) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 22.0 (71.6) | 22.9 (73.2) | 24.4 (75.9) | 26.5 (79.7) | 28.1 (82.6) | 28.5 (83.3) | 28.5 (83.3) | 28.1 (82.6) | 27.9 (82.2) | 26.7 (80.1) | 24.9 (76.8) | 22.9 (73.2) | 26.0 (78.8) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 19.2 (66.6) | 19.8 (67.6) | 21.2 (70.2) | 23.3 (73.9) | 24.8 (76.6) | 25.3 (77.5) | 25.2 (77.4) | 24.9 (76.8) | 24.5 (76.1) | 23.6 (74.5) | 22.2 (72) | 20.1 (68.2) | 22.8 (73) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 178.0 (7.008) | 122.7 (4.831) | 91.4 (3.598) | 70.3 (2.768) | 169.7 (6.681) | 258.4 (10.173) | 279.4 (11) | 419.6 (16.52) | 380.4 (14.976) | 328.1 (12.917) | 296.9 (11.689) | 253.0 (9.961) | 2,847.9 (112.122) |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 18 | 14 | 10 | 8 | 10 | 14 | 15 | 20 | 18 | 18 | 19 | 19 | 183 |
แหล่งที่มา: หอสังเกตการณ์ฮ่องกง
บาลังกา (จังหวัดบาตาอัน)

| บาลังกา |
| --- | --- |
นคร
สถานที่สำคัญในบาลังกา
สมญา: เมืองมหาวิทยาลัยบาตาอัน,   เมืองหลวงของบาตาอัน
ที่ตั้งในจังหวัดบาตาอัน
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
ฟิลิปปินส์: กิตนางลูโซน
จังหวัด: บาตาอัน
District: 2nd District
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1712
สถาปนาเป็นนคร: 30 ธันวาคม ค.ศ. 2000
บารังไกย์: 25
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlungsod
 • นายกเทศมนตรี: Francis S. Garcia
 • รองนายกเทศมนตรี: ViancaLita V. Gozon
 • สมาชิกวุฒิสภา: Jose Enrique S. Garcia III
 • ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง: 65,350 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 111.63 ตร.กม. (43.10 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 96,061 คน
 • ความหนาแน่น: 860 คน/ตร.กม. (2,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 2100
PSGC: 030803000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)47
ภูมิอากาศ: มรสุมเขตร้อน
ระดับรายได้: ระดับที่ 4
เว็บไซต์: www.cityofbalanga.gov.ph
นครบาลังกา (ฟิลิปปินส์: Lungsod ng Balanga; กาปัมปางัน: Lakanbalen ning Balanga) เป็นเมืองหลักของจังหวัดบาตาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากรประมาณ 96,061 คน บาลังกาเป็นแหล่งเกษตรกรรมที่สำคัญ และมีพื้นที่ 11,163 เฮกตาร์ คิดเป็นร้อยละ 8.13 ของจังหวัดบาตาอัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
Balanga City General Information
Bataan National High School
Philippine Standard Geographic Code
Philippine Census Information
บาตูลันจัง

| บาตูลันจัง Batu Lanchang |
| --- | --- |
ชานเมืองในจอร์จทาวน์
การถอดเสียงอักษรอื่น ๆ
 • ยาวี: باتو لنچڠ
 • จีน: 峇都兰樟 (ตัวย่อ)  峇都蘭樟 (ตัวเต็ม)
 • ฮกเกี้ยน: Bâ-too-lân-tsiang (Tâi-lô)


บาตูลันจัง
พิกัด: 5°23′0″N 100°18′0″E﻿ / ﻿5.38333°N 100.30000°E﻿ / 5.38333; 100.30000
ประเทศ: มาเลเซีย
รัฐ: ปีนัง
อำเภอ: เกาะปีนังตะวันออกเฉียงเหนือ
เมือง: จอร์จทาวน์
การปกครอง
 • การปกครองท้องถิ่น: สภานครเกาะปีนัง
 • นายกเทศมนตรีเกาะปีนัง: ยู ตุง เซียง
 • สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรบาตูลันจัง: อง อา ตอง (DAP)
 • สมาชิกรัฐสภาเจอลูตง: RSN Rayer (DAP)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): ไม่สังเกต
รหัสไปรษณีย์: 11600
เว็บไซต์: mbpp.gov.my
บาตูลันจัง (มลายู: Batu Lanchang) หรือปรากฏในเอกสารไทยว่า ประตูลันจัง หรือ ปาลูจันตัง เป็นย่านหนึ่งทางตะวันตกเฉียงใต้ของจอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย ถูกขนาบด้วยย่านไอร์อีตัมทางตะวันตกและย่านเจอลูตงทางตะวันออก โดยชื่อ "บาตูลันจัง" เป็นคำมลายู แปลว่า "ถมอเรียง"
เดิมบาตูลันจังเป็นพื้นที่เกษตรกรรม ก่อนพัฒนาเป็นแหล่งอาศัยและเป็นส่วนหนึ่งของชานเมืองจอร์จทาวน์ที่มีอาคารสูงอยู่ประปราย โดยเฉพาะย่านกรีนเลน ทั้งนี้บาตูลันจังเป็นทางผ่านที่เชื่อมระหว่างจอร์จทาวน์กับย่านเกอลูโกร์
ประวัติ

ในอดีตบาตูลันจังเป็นพื้นที่เกษตรกรรมรกครึ้ม มีชุมชนสยามเข้าไปตั้งถิ่นฐานมาช้านาน จนถึงขั้นก่อสร้างวัดชื่อวัดบาตูลันจัง ซึ่งขอพระราชทานวิสุงคามสีมาตั้งแต่ พ.ศ. 2337 ที่ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ได้ประทานนามใหม่ว่าวัดปิ่นบังอร โดยทรงตั้งตามความฝันของนางสาวสนาน อมาตยกุล ที่ฝันถึงมารดาหลังทำบุญแก่วัดดังกล่าว นอกจากนี้ยังมีวัดที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ กันแต่สร้างภายหลังคือวัดจันทาราม และวัดในหรือปิ่นบังอรใน
หลังการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 มีเจ้านายและข้าราชการจากสยามจำนวนมากลี้ภัยไปเกาะปีนัง ในจำนวนนี้มีผู้พำนักในย่านบาตูลันจังได้แก่ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ กับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภาพรรณี รวมทั้งพระยามโนปกรณนิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์) นายกรัฐมนตรีคนแรกของสยาม ครั้นสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์สิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2478 จึงมีการพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพอย่างอัตคัต ณ ลานข้างพระอุโบสถวัดปิ่นบังอร โดยมีสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ทรงออกแบบพระเมรุอย่างเรียบง่ายแต่สง่างาม และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพเป็นผู้พระราชทานเพลิงพระศพ หลายปีต่อมาพระยามโนปกรณนิติธาดาถึงแก่อสัญกรรมเมื่อ พ.ศ. 2491 จึงมีการบรรจุศพอย่างชั่วคราวที่ป่าช้าวัดปิ่นบังอร หกเดือนต่อมาจอมพล แปลก พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในขณะนั้นได้ส่งเรือหลวงไปรับร่างพระยามโนปกรณนิติธาดาเพื่อฌาปนกิจในไทย
ปัจจุบันยังหลงเหลือร่องรอยการอยู่อาศัยของคนสยามในอดีต เช่น หลุมศพของพระยามโนปกรณนิติธาดาที่วัดปิ่นบังอร รวมทั้งชื่อถนนมโน และซอยมโน ที่ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่นายกรัฐมนตรีของสยามที่เคยพำนักในย่านดังกล่าว
จากการพัฒนาของเมือง ทำให้ย่านกรีนเลนแถบไอแลนด์พาร์ดและไอแลนด์เกลดส์กลายเป็นชานเมือง แล้วแพร่ขยายในรูปแบบคอนโดมิเนียมทั่วบาตูลันจัง
บวนมาถ็วต

| บวนมาถ็วต Buôn Ma Thuột Ban Mê Thuột, Lạc Giao |
| --- | --- |
นครภายใต้จังหวัด (ชั้น 1)
Thành phố Buôn Ma Thuột  นครบวนมาถ็วต
จากบนลงล่าง ซ้ายไปขวา: จัตุรัสกลางเมือง, อาสนวิหารบวนมาถ็วต, เจดีย์ขายดวาน, สี่แยกกลางบวนมาถ็วต, สนามกีฬาบวนมาถ็วต
   ตรา

บวนมาถ็วตที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 12°40′N 108°3′E﻿ / ﻿12.667°N 108.050°E﻿ / 12.667; 108.050
ประเทศ:  เวียดนาม
จังหวัด: ดั๊กลัก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 377.18 ตร.กม. (145.63 ตร.ไมล์)
ความสูง: 536 เมตร (1,759 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2019)
 • ทั้งหมด: 375,590 คน
 • ความหนาแน่น: 1,000 คน/ตร.กม. (2,600 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 245,951 คน
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาอินโดจีน)
เว็บไซต์: buonmathuot.gov.vn (ในภาษาเวียดนาม)
บวนมาถ็วต (เวียดนาม: Buôn Ma Thuột) หรือบางครั้งเรียกว่า บานเมถ็วต (Ban Mê Thuột) ในภาษาไทยและภาษาลาวเรียกว่า "บ้านแม่ทวด" เป็นเมืองหลักของจังหวัดดั๊กลักในที่สูงตอนกลางของประเทศเวียดนาม มีประชากรประมาณ 300,000 คน เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคที่สูงตอนกลางเวียดนามและมีชื่อเสียงในฐานะ "เมืองหลวงของกาแฟ" ในระดับภูมิภาค
บวนมาถ็วตมีท่าอากาศยานบวนมาถ็วตรองรับการเดินทาง
สถาบัน

มหาวิทยาลัยเต็ยเงวียน
แหล่งข้อมูลอื่น

"Establishing Buon Ma Thuot City and Adjusting the Border Between it and the Districts of Cu Jut, Ea Sup and Krong Pac of Darlac Province" Laws of Vietnam, Decree 8-CP, 21 January 1995
"Buon Ma Thuot, Vietnam" Falling Rain Genomics, Inc.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
กระท่อมในบวนมาถ็วต
ทะเลเซเลบีส

ทะเลเซเลบีส
ทะเลเซเลบีส (อังกฤษ: Celebes Sea; ฟิลิปปินส์: Dagat Selebes) หรือ ทะเลซูลาเวซี (มลายู/อินโดนีเซีย: Laut Sulawesi) เป็นทะเลในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแปซิฟิก ทิศเหนือจดกลุ่มเกาะซูลูและเกาะมินดาเนาของฟิลิปปินส์ ทิศตะวันตกจรดกับหมู่เกาะซางีเฮของประเทศอินโดนีเซีย ทิศใต้ติดต่อกับเกาะซูลาเวซี (เซเลบีส) และทิศตะวันตกจรดกับเกาะบอร์เนียว เชื่อมต่อกับทะเลชวาโดยช่องแคบมากัซซาร์ทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ ทะเลมีเนื้อที่ 110,000 ตร.ไมล์ (280,000 กม2) มีความลึกสูงสุด 20,300 ฟุต (6,200 ม.)
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
3°N 122°E﻿ / ﻿3°N 122°E﻿ / 3; 122
ดูมาเกเต

| ดูมาเกเต |
| --- | --- |
นคร

สมญา: นครที่ผู้คนสุภาพและอ่อนโยน
ที่ตั้งในจังหวัดเนโกรสโอเรียนตัล
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: กิตนางคาบีซายาอัน
จังหวัด: เนโกรสโอเรียนตัล
District: 2nd district of Negros Oriental
เป็นนคร: 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1948
บารังไกย์: 30
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlungsod
 • นายกเทศมนตรี: Felipe Antonio “Ipe” B. Remollo
 • รองนายกเทศมนตรี: Franklin D. Esmeña Jr.
 • ผู้เลือกตั้ง: 80,122 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 33.62 ตร.กม. (12.98 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 131,377 คน
 • ความหนาแน่น: 3,900 คน/ตร.กม. (10,000 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Dumagueteño (ชาย)   Dumagueteña (หญิง)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 6200
PSGC: 074610000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)35
ภูมิอากาศ: เขตร้อน
ระดับรายได้: นครระดับที่ 3
เว็บไซต์: www.dumaguetecity.gov.ph
ดูมาเกเต (/duːməˈɡɛtɛ/; เซบัวโน: Dumaguete; ฟิลิปปินส์: Dumaguete)เป็นนครศูนย์กลางของจังหวัดเนโกรสโอเรียนตัล ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 131,377 คน จึงเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดของจังหวัด นครแห่งนี้ได้รับสมญาว่า "นครที่ผู้คนสุภาพและอ่อนโยน"
ดูมาเกเตถูกขนานนามว่าเป็น "เมืองมหาวิทยาลัย" เนื่องจากมีมหาวิทยาลัย 4 แห่ง และวิทยาลัยจำนวนมาก ที่นี่ยังเป็นจุดหมายด้านการศึกษาที่สำคัญของนักเรียนในวิซายัสและมินดาเนา มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่สุดคือมหาวิทยาลัยซิลลีมัน ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยโปรเตสแตนต์แห่งแรกของประเทศ และเป็นมหาวิทยาลัยอเมริกันแห่งแรกในเอเชีย นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนประถม 18 แห่ง และโรงเรียนมัธยม 8 แห่ง จำนวนนักเรียกในตัวนครโดยประมาณ 45,000 คน
ดูมาเกเตมีนักท่องเที่ยวเข้ามามาก โดยเฉพาะชาวยุโรป เพราะสามารถเดินทางจากนครเซบูได้สะดวก และมีรีสอร์ต จุดดำน้ำหลายแห่ง นอกจากนี้ยังสามารถเดินทางไปเมืองข้างเคียงอย่างบาอีส เพื่อชมโลมาและวาฬที่ทะเลได้ ดูมาเกเตได้อันดับที่ 5 "สถานที่ท่องเที่ยวหลังเกษียณอายุที่ดีที่สุด 7 แห่งของโลก" จัดอันดับโดยนิตยสารฟอร์เบส'
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของดูมาเกเต> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของดูมาเกเต> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของดูมาเกเต> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของดูมาเกเต> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของดูมาเกเต> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของดูมาเกเต> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของดูมาเกเต> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของดูมาเกเต> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของดูมาเกเต> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของดูมาเกเต> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของดูมาเกเต> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของดูมาเกเต> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของดูมาเกเต> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของดูมาเกเต> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 29.5 (85.1) | 29.7 (85.5) | 30.7 (87.3) | 31.9 (89.4) | 32.4 (90.3) | 32.2 (90) | 32.0 (89.6) | 32.2 (90) | 32.1 (89.8) | 31.6 (88.9) | 31.2 (88.2) | 30.3 (86.5) | 31.3 (88.3) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 26.6 (79.9) | 26.7 (80.1) | 27.5 (81.5) | 28.5 (83.3) | 28.7 (83.7) | 28.2 (82.8) | 27.9 (82.2) | 28.0 (82.4) | 27.9 (82.2) | 27.7 (81.9) | 27.3 (81.1) | 27.2 (81) | 27.7 (81.9) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 23.8 (74.8) | 23.8 (74.8) | 24.3 (75.7) | 25.1 (77.2) | 25.1 (77.2) | 24.3 (75.7) | 23.8 (74.8) | 23.8 (74.8) | 23.8 (74.8) | 23.9 (75) | 24.1 (75.4) | 24.1 (75.4) | 24.5 (76.1) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 80.8 (3.181) | 54.3 (2.138) | 54.3 (2.138) | 49.5 (1.949) | 75.6 (2.976) | 134.3 (5.287) | 139.6 (5.496) | 123.5 (4.862) | 137.4 (5.409) | 183.1 (7.209) | 162.8 (6.409) | 113.7 (4.476) | 1,308.9 (51.531) |
| ความชื้นร้อยละ | 81 | 80 | 77 | 76 | 77 | 78 | 80 | 79 | 79 | 80 | 80 | 81 | 79 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย (≥ 0.10 mm) | 13 | 10 | 8 | 6 | 8 | 15 | 14 | 14 | 15 | 17 | 15 | 16 | 151 |
แหล่งที่มา: PAGASA
การขนส่ง > อากาศยาน

ท่าอากาศยานซีบูลัน
ท่าเรือดูมาเกเต
ท่าอากาศยานซีบูลัน (IATA: DGT, ICAO: RPVD) หรือ ท่าอากาศยานดูมาเกเต หรือ ท่าอากาศยานดูมาเกเต-ซีบูลัน อยู่ใกล้กับเมืองซีบูลัน มีเที่ยวบินให้บริการจากมะนิลาและนครเซบู โดยสายการบินเซบูแปซิฟิก, เซบโก และพีเอแอลเอ็กซ์เพรส นอกจากนี้ยังสามารถเดินทางไปยังดาเบาและคากายันเดอโอโรโดยสายการบินเซบโก ปัจจุบันมีโครงการท่าอากาศยานแห่งใหม่ที่เมืองบาโคง ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของดูมาเกเต คาดว่าจะแล้วเสร็จภายในปี ค.ศ. 2025 งบประมาณเริ่มต้นที่ 500 ล้านเปโซฟิลิปปินส์
การขนส่ง > ทางทะเล

ดูมาเกเต เป็นเมืองท่าสำคัญสำหรับผู้ที่ต้องการเดินทางไปวิซายัสและมินดาเนา มีเรือข้ามฟากให้บริการทุกวันไปยังจังหวัดเซบู, จังหวัดโบโฮล, จังหวัดซีคีฮอร์ และมินดาเนา ให้บริการโดยบริษัทเรือข้ามฟากหมู่เกาะฟิลิปปินส์ (ฟาสต์แคท), มอนเตเนโกรไลน์, โอเชียนเจ็ตชิปปิง, โคกาลีโอง และบริษัทอื่น ๆ นอกจากนี้ยังสามารถเดินทางไปมะนิลา, ดาปีตัน และนครซัมบวงกา โดยทูโกทราเวล
การขนส่ง > ทางบก

ระบบขนส่งหลักได้แก่รถสามล้อเครื่อง ซึ่งสามารถจุคนได้ 6-8 คน นอกจากนี้ยังมีรถจี๊ปนีย์และรถโดยสารซึ่งวิ่งในเส้นทางท่องเที่ยว บริษัทที่ให้บริการรถโดยสารคือ บริษัทขนส่งมวลชนบัลลาคาร์
เมืองพี่น้อง > ในประเทศ

บาโคโลด จังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัล
มันดาอูเว จังหวัดเซบู
บูตูอัน จังหวัดอากูซันเดลนอร์เต
มากาตี เมโทรมะนิลา
เมืองพี่น้อง > ต่างประเทศ

อำเภอย็องดง จังหวัดชุงช็องเหนือ เกาหลีใต้
อะลาเมดา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2007-05-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Philippine Standard Geographic Code
Philippine Statistics Authority
พันดวงจิด วงสา

นักการเมืองชาวลาว
| พันดวงจิด วงสา |
| --- | --- |

หัวหน้าคณะกรรมการกลาง LPRP ฝ่ายคณะกรรมการโฆษณาชวนเชื่อและการฝึกอบรม
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 2006 – 2011
เลขาธิการทั่วไป: จูมมะลี ไซยะสอน
ก่อนหน้า: Sileua Bounkham
ถัดไป: เจือง สมบูนขัน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1947-12-12) 12 ธันวาคม ค.ศ. 1947 (76 ปี) Ban Sopsan เมืองเซียงค้อ แขวงหัวพัน ราชอาณาจักรลาว
พรรคการเมือง: พรรคประชาชนปฏิวัติลาว
อาชีพ: นักการเมือง

พันดวงจิด วงสา (ลาว: ພັນດວງຈິດ ວົງສາ; เกิดวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1942) เป็นนักการเมืองชาวลาวที่เป็นสมาชิกพรรคประชาชนปฏิวัติลาว และผู้แทนประจำแขวงอุดมไซในสภาแห่งชาติลาว (เขตเลือกตั้งที่ 4)
ประเพณีก่อเจดีย์ทราย

ประเพณีก่อเจดีย์ทรายของชาวหลวงพระบาง ราชอาณาจักรลาว ก่อนเปลี่ยนแปลงการปกครอง
ประเพณีก่อเจดีย์ทราย ลาว: ປະເພນີກໍ່ເຈດີຊາຍ  เป็นประเพณีสำคัญประเพณีหนึ่งในช่วงเทศกาลของชาวไทย ประเพณีนี้มีที่มาจากหลักฐานใน พระไตรปิฎก ที่กล่าวพรรณาถึงอานิสงส์ที่พระโพธิสัตว์ก่อพระเจดีย์ทรายเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา
ในประเทศไทยนั้น ประเพณีก่อพระเจดีย์ทรายถือว่าเป็นประเพณีหนึ่งที่มีที่มาเกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนาโดยตรง โดยคนไทยผูกโยงประเพณีนี้เข้ากับคติความเชื่อเรื่องเวรกรรมในพระพุทธศาสนา มีการก่อพระเจดีย์ทรายถวายวัดเพื่อนำเศษดินทรายที่ติดเท้าออกจากวัดไปมาคืนวัดในรูปพระเจดีย์ทราย และเพื่อถวายเป็นพุทธบูชาให้เป็นกุศลอานิสงส์ และนอกจากประเพณีเพื่อเป็นพุทธบูชาแล้ว ยังเป็นกุศโลบายของคนในอดีตให้มีการรวมตัวของคนในชุมชนเพื่อร่วมกันจัดประเพณีรื่นเริงเป็นการสังสรรค์สร้างความสามัคคีของคนในชุมชนด้วย
ปัจจุบันประเพณีนี้พบเพียงในประเทศไทยและลาวเท่านั้น โดยจัดในช่วงเทศกาลสำคัญเป็นการเฉลิมฉลองการเปลี่ยนศักราช เช่นในวันตรุษและวันสงกรานต์ เป็นต้น โดยในบางหมู่บ้านอาจเป็นประเพณีบุญคูนลาน บุญขวัญข้าว (ก่อเจดีย์ข้าวถวายเป็นพุทธบูชา)  ก็อาจนับว่าเป็นประเพณีก่อเจดีย์ทรายได้เช่นเดียวกัน เพราะไม่ได้สร้างเป็นพุทธศาสนสถานถาวรวัตถุใหญ่โต แต่เป็นเพียงเจดีย์ชั่วคราวเพื่อมุ่งถวายเป็นพุทธบูชาในการประเพณีหนึ่ง ๆ เท่านั้น
ดูเพิ่ม

วันสงกรานต์