stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิชัย บุญแสง
การทำงาน > ตำแหน่งในอดีต

พ.ศ. 2540 -  2553		ผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
พ.ศ. 2541 - 2544 		กรรมการสภามหาวิทยาลัยมหิดล ประเภทผู้แทนคณาจารย์
พ.ศ. 2542 - 2545 		ที่ปรึกษาด้านวิชาการของสมาคมกุ้งทะเลไทย
พ.ศ. 2546 - 2553		กรรมการรางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น มูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์
พ.ศ. 2547 - 2549		กรรมการมูลนิธิไทย-อีริคสัน
พ.ศ. 2548 -  2552		ประธานคณะกรรมการสนับสนุนการวิจัย ศูนย์ปฏิบัติการวิจัยเครื่องกำเนิดแสงซินโครตรอนแห่งชาติ
พ.ศ. 2549 -  2550		กรรมการพิจารณาตำแหน่งทางวิชาการ มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. 2554 - 2557		ประธานคณะกรรมการบริหารมูลนิธิบัณฑิตยสภาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย (บวท.)
พ.ศ. 2557 - 2559		คณะทำงานติดตามและประเมินผลทางวิชาการ โครงการการพัฒนามาตรฐานและคุณภาพวารสารวิชาการไทย (วช.)
เกียรติคุณและรางวัล

พ.ศ. 2538	รางวัลมหาวิทยาลัยมหิดล สาขาการวิจัย
พ.ศ. 2539	รางวัลผลงานวิจัยดีเยี่ยม สาขาวิทยาศาสตร์เคมีและเภสัช เรื่อง การสร้างและประยุกต์ใช้ลายพิมพ์ดีเอ็นเอในคน จากสภาวิจัยแห่งชาติ
พ.ศ. 2539 	ร่วมรับรางวัลผลงานประดิษฐ์คิดค้น เรื่อง ชุดตรวจสอบหาเชื้อมาลาเรียด้วยเทคนิคดีเอ็นเอ จากสภาวิจัยแห่งชาติ
พ.ศ. 2541	รางวัลกุ้งกุลาทองเกียรติยศ จากชมรมผู้เลี้ยงกุ้งสุราษฎร์ธานี
พ.ศ. 2543	รางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ  สาขาวิทยาศาสตร์เคมีและเภสัช จากสภาวิจัยแห่งชาติ
พ.ศ. 2543	รางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมูลนิธิโทเร ประเทศไทย ประเภททีมวิจัย
พ.ศ. 2545	รางวัลผลงานวิชาการดีเด่นด้านวิทยาศาสตร์ จากมูลนิธิโตโยต้าประเทศไทย
พ.ศ. 2546	รางวัลนักเทคโนโลยีดีเด่น จากมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์
พ.ศ. 2547	รางวัลศิษย์เก่าดีเด่นด้านการวิจัยจากบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2548	รางวัลมหิดลทยากร จากสมาคมศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2550	ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (เทคโนโลยีชีวภาพ) มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
พ.ศ. 2551	ปริญญาวิทยาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (ชีวเคมี) มหาวิทยาลัยมหิดล
ผลงานวิจัย

ศ.ดร.วิชัย บุญแสง เป็นผู้ที่อุทิศตน ทำการวิจัยอย่างต่อเนื่องมาเป็นเวลามากกว่า 40 ปี โดยถือหลักว่า งานวิจัยจะเสริมให้งานการเรียนการสอนดียิ่งขึ้น โดยมีผลงานวิจัยที่มีผลกระทบโดยตรงต่อสังคมไทย เช่น
โครงการลายพิมพ์ดีเอ็นเอในมนุษย์ เป็นผลงานวิจัยที่สามารถนำมาใช้เพื่อตรวจสอบความแตกต่างของแต่ละบุคคล ความเกี่ยวข้องทางสายเลือด และสามารถพิสูจน์ความเป็น พ่อ-แม่-ลูก ได้อย่างถูกต้องแม่นยำ ด้วยเหตุที่ลายพิมพ์ดีเอ็นเอถือเป็นเอกลักษณ์เฉพาะบุคคลที่ไม่ซ้ำแบบใคร โดยเป็นห้องปฏิบัติการแรกของประเทศไทยที่ได้พัฒนาเทคนิคนี้ จนถึงปัจจุบันเทคโนโลยีลายพิมพ์ดีเอ็นเอได้ถูกพัฒนาให้ทำได้ง่ายขึ้น ตลอดจนไม่จำเป็นต้องใช้เลือดปริมาณมาก ทำให้สะดวก รวดเร็ว ทำให้เทคโนโลยีนี้ สามารถใช้เป็นหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่นำไปสู่การคลายปมปัญหาต่างๆ ทั้งทางการแพทย์ สาธารณสุข วิทยาศาสตร์กฎหมาย หรือแม้แต่ปัญหาอาชญากรรม
โครงการเทคโนโลยีชีวภาพกุ้ง เป็นผลงานวิจัยที่เป็นประโยชน์ต่อเกษตรกรผู้เลี้ยงกุ้งเป็นอย่างมาก โดย ศ.ดร.วิชัย บุญแสงและคณะ ได้พัฒนาชุดตรวจสอบโรคไวรัสหัวเหลือง โรคตัวแดงจุดขาว และโรคกุ้งแคระ ในกุ้งกุลาดำ โดยใช้เทคนิค PCR ซึ่งเป็นโรคที่ก่อให้เกิดการสูญเสียทางด้านเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่อง ทำให้ ศ.ดร.วิชัย บุญแสง ทุ่มเทให้กับงานวิจัยทางด้านนี้อย่างต่อเนื่องและจริงจัง นับเป็นเวลากว่า 15 ปี จุดเด่นของงานวิจัยนี้คือไม่เพียงแต่สามารถใช้ในการตรวจสอบการติดเชื้อของกุ้ง ไม่ว่ากุ้งจะแสดงอาการของโรคหรือไม่ก็ตาม ยังสามารถบอกความรุนแรงของการติดเชื้อไวรัสเหล่านั้นและยังสามารถตรวจหาพาหะของเชื้อไวรัสที่พบบริเวณบ่อเลี้ยงกุ้งกุลาดำได้อีกด้วย ผลจากโครงการนี้ทำให้เกษตรกรและผู้ประกอบการโรงเพาะฟักกุ้งนำผลงานไปปฏิบัติ บังเกิดผลเป็นที่ยอมรับทั้งในและต่างประเทศ
การบริหารจัดการงานวิจัย

อดีตเคยดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (พ.ศ. 2540-2553) โดยได้สนับสนุนทุนวิจัยใน 4 ประเภทหลัก ได้แก่
ทุนวิจัยเพื่อสร้างบันไดอาชีพนักวิจัย (อาจารย์รุ่นใหม่→เมธีวิจัย สกว.→วุฒิเมธีวิจัย สกว.) เน้นการทำวิจัยพื้นฐานตามความริเริ่มของนักวิจัยเอง
ทุนวิจัยแบบมุ่งเป้า (Strategic Targeted Advanced Research-STAR) เน้นไปที่นักวิจัยที่มีการสร้างฐานความรู้และประสบการณ์ได้ระดับหนึ่งแล้ว และมาทำวิจัยเพื่อตอบโจทย์วิจัยที่เป็นความต้องการของประเทศ
ทุนวิจัยสู่ภาคอุตสาหกรรม เป็นการสนับสนุนการทำวิจัยแบบต่อยอด ตามความต้องการและเงื่อนไขของภาคอุตสาหกรรม ตลอดจนสร้างผลงานวิจัยที่สามารถจดสิทธิบัตรและคิดค้นสิ่งประดิษฐ์ที่มีนวัตกรรมสูง
ทุนส่งเสริมกลุ่มวิจัย โดยผู้ที่ได้รับทุนนี้จะได้รับชื่อ เมธีวิจัยอาวุโส สกว. ซึ่งต้องเป็นผู้ที่มีผลงานดีเด่นเป็นที่ยอมรับ มีจริยธรรมที่ดี มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเป็นหัวหน้าทีมวิจัย สามารถผลิตผลงานที่มีคุณภาพสูงได้ รวมทั้งมีความมุ่งมั่นที่จะสร้างนักวิจัยรุ่นใหม่ต่อไปอีกในอนาคต
ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการสำนักบริหารโครงการส่งเสริมการวิจัยในอุดมศึกษาและพัฒนามหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ (พ.ศ. 2554-ปัจจุบัน) ซึ่งเป็นหน่วยงานด้านการวิจัยโดยเฉพาะ ทำหน้าที่กำกับ ดูแล การดำเนินงาน การติดตามและประเมินผลโครงการของมหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ 9 แห่ง และมหาวิทยาลัยที่กำลังพัฒนาศักยภาพด้านการวิจัย 70 แห่ง ก่อให้เกิดการสร้างเครือข่ายความร่วมมือทางด้านวิชาการ และยกระดับมหาวิทยาลัยไทยโดยรวม ให้มีศักยภาพด้านการวิจัยที่สูงขึ้น และยกระดับมหาวิทยาลัยที่มีศักยภาพด้านการวิจัยของประเทศสู่มหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ ที่มีขีดความสามารถระดับโลก
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2534 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
อุโมงค์ห้วยแม่ลาน

อุโมงห้วยแม่ลาน
อุโมงค์ห้วยแม่ลาน เป็นอุโมงค์ทางรถไฟลอด 1 ใน 8 แห่งของประเทศไทย อยู่ในเส้นทางรถไฟสายเหนือ กิโลเมตรที่ 574.048-574.178 อยู่ระหว่างสถานีรถไฟบ้านปิน กับสถานีรถไฟผาคัน (จะมีที่หยุดรถไฟห้วยแม่ลานอยู่) โดยตั้งอยู่ในเขตตำบลบ้านปิน อำเภอลอง จังหวัดแพร่ มีความยาว 130.20 เมตร  ภายในเป็นผนังคอนกรีต แต่บางส่วนของอุโมงค์จะเป็นหินล้วน ใช้หมอนไม้เนื้อแข็งและราง 70 อาร์ (12 เมตร)
อุโมงค์ปิยะมิตร

ภายในอุโมงค์ปิยะมิตร
อุโมงค์ปิยะมิตร เป็นอุโมงค์ประวัติศาสตร์ของการรบของขบวนการโจรคอมมิวนิสต์มาลายา สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2519 ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 2 บ้านปิยะมิตร 1 ตำบลตะเนาะแมเราะ อำเภอเบตง จังหวัดยะลา มีความยาวของอุโมงค์ประมาณ 1 กิโลเมตร
ปัจจุบันอุโมงค์ปิยะมิตร ถูกปรับปรุงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวให้กับบุคคลทั่วไปเข้าเยี่ยมชม เปิดบริการทุกวัน เวลา 8.00 - 16.30 น. โดยเข้าทางเดียวกับบ่อน้ำร้อนเบตงและน้ำตกอินทสร อยู่เลยบ่อน้ำร้อนอีก 3 กิโลเมตร เป็นอุโมงค์ที่ผู้ร่วมพัฒนาชาติไทย หรืออดีตกลุ่มโจรคอมมิวนิสต์มลายา (จคม.) สร้างขึ้นเป็นฐานของพรรคคอมมิวนิสต์มลายา เขต 2 เมื่อปี พ.ศ. 2519 ใช้หลบการโจมตีทางอากาศและสะสมเสบียง การสร้างใช้กำลังคน 40 - 50 คน ขุดเข้าไปในภูเขา และใช้เวลาเพียง 3 เดือนจึงแล้วเสร็จ อุโมงค์มีความกว้าง 50-60 ฟุต ยาวประมาณ 1 กิโลเมตร สามารถจุคนได้เกือบ 200 คน มีทางเข้าออกทั้งหมด 9 ทาง เชื่อมต่อถึงกันหมด ปัจจุบันเหลือ 6 ทาง ภายในมีสถานีวิทยุของ จคม. ห้องนอน ห้องเก็บเสบียง มีซอกมีมุมให้เลี้ยวลัดเลาะ ด้านบนเป็นป่ารกมีต้นไม้ใหญ่มากมายปกคลุม ยากแก่การค้นหาและถูกค้นพบโดยทหารฝ่ายรัฐบาล
การท่องเที่ยวอุโมงค์ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง มีการติดตั้งไฟฟ้าตลอดแนวอุโมงค์ อากาศภายในเย็นสบายไม่อึดอัด บริเวณทางเข้าสองข้างทางเต็มไปด้วยพรรณไม้นานาพันธุ์ และมีแอ่งน้ำที่ไหลมาจากภูเขา ด้านนอกอุโมงค์ซึ่งเคยเป็นลานฝึกทหารจัดให้มีนิทรรศการแสดงภาพและเรื่องราวประวัติศาสตร์ รวมถึงวิถีการดำเนินชีวิตในป่า นอกจากนี้ ยังมีเห็ดและยาสมุนไพรจากป่าจำหน่ายแก่นักท่องเที่ยว และสินค้า 1 ตำบล 1 ผลิตภัณฑ์ (OTOP) ได้แก่ กริช ซึ่งถือเป็นสัญลักษณ์ซึ่งติดตัวชายหนุ่มมุสลิมเกือบตลอดเวลา ปัจจุบันมีกริชที่ผลิตขึ้นเพื่อเป็นเครื่องประดับฐานะและเป็นของที่ระลึกในรูปของปากกากริช โดยย่อส่วนจากของจริงลงมา เน้นด้านฝีมือและความประณีตในการแกะสลักหัวกริชและด้าม
จากอำเภอเบตง ไปตามทางหลวงหมายเลข 410 เป็นระยะทางประมาณ 5 กิโลเมตร แล้วแยกไปตามทางลาดยางอีก 11 กิโลเมตร
อุโมงค์เขาพลึง

อุโมงค์เขาพลึง
อุโมงค์เขาพลึง เป็นอุโมงค์ทางรถไฟลอด 1 ใน 8 แห่งของประเทศไทย และเป็นอุโมงค์ทางรถไฟลอดในเส้นทางรถไฟสายเหนือ ตั้งอยู่ในพื้นที่ระหว่าง ตำบลบ้านด่านนาขาม อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ กับ ตำบลห้วยไร่ อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ ระหว่างที่หยุดรถไฟเขาพลึง(จ.อุตรดิตถ์)กับ ห้วยไร่(จ.แพร่) มีความยาว 362.44 เมตร อยู่บริเวณกิโลเมตรที่ 516.410-516.773 ภายในอุโมงค์เป็นผนังคอนกรีต แต่จะมีบางส่วนที่เป็นหินล้วนๆ ไม่ได้มีการดาดคอนกรีตลอดอุโมงค์ ใช้หมอนไม้เนื้อแข็งและราง 70 อาร์ (12 เมตร) บริเวณปากอุโมงค์ฯ จะมีที่หยุดรถไฟเขาพลึง ที่ผู้โดยสารสามารถลงที่นี่ได้ โดยมีขบวนรถที่หยุด ณ สถานีนี้เพียง 2 ขบวนรถท้องถิ่น คือ นครสวรรค์-เชียงใหม่ (ขาขึ้น-ขาล่อง)
อุโมงค์เขาพลึง อยู่ห่างกันกับอุโมงค์ปางตูบขอบ เพียง 2 กิโลเมตร หากเดินทางจากสถานีรถไฟปางต้นผึ้ง ไปยังที่หยุดรถไฟเขาพลึง ต้องผ่านอุโมงค์ทั้ง 2 แห่งนี้
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าศิราภรณ์โสภณ พิมลรัตนวดี

| สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าศิราภรณ์โสภณ พิมลรัตนวดี |
| --- | --- |
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอชั้น 5 เจ้าฟ้าชั้นเอก

ประสูติ: 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2431 พระบรมมหาราชวัง กรุงเทพพระมหานคร
สิ้นพระชนม์: 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2441 (9 ปี) พระบรมมหาราชวัง กรุงเทพพระมหานคร
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า
ศาสนา: พุทธ
| ธรรมเนียมพระยศของ เจ้าฟ้าศิราภรณ์โสภณ |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าศิราภรณ์โสภณ พิมลรัตนวดี (19 กรกฎาคม พ.ศ. 2431 – 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2441) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า
พระประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้น

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าศิราภรณ์โสภณ พิมลรัตนวดีเป็นพระราชธิดาลำดับที่ 57 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า เมื่อเวลา 03.54 น. ของวันพฤหัสบดีที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2431 ชาววังออกนามว่า ทูลกระหม่อมฟ้าหญิงเล็ก พระองค์เป็นพระราชบุตรร่วมพระชนกชนนีพระองค์ที่หก จากพี่น้องทั้งหมดแปดพระองค์คือ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร, สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศริยาลงกรณ์, สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าวิจิตรจิรประภา อดุลยาดิเรกรัตน ขัตติยราชกุมารี, สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าสมมติวงศ์วโรทัย กรมขุนศรีธรรมราชธำรงฤทธิ์, สมเด็จพระราชปิตุจฉา เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินธร, สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าหญิง (ไม่มีพระนาม)
ใน จดหมายเหตุพระราชกิจรายวันในรัชกาลที่ 5 ได้บันทึกเรื่องราวของพระราชธิดาพระองค์นี้ว่า วันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2431 มีการสมโภชสมเด็จพระเจ้าลูกเธอประสูติใหม่สามวัน และมีการสมโภชเดือนเมื่อวันที่ 28 กันยายนปีเดียวกัน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานพระนามแก่สมเด็จพระเจ้าลูกเธอพระองค์นี้ว่าสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าสิราภรณ์โสภณพิมลรัตนวดี
พระประวัติ > สิ้นพระชนม์

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าศิราภรณ์โสภณ พิมลรัตนวดีประชวรพระโรคตับเคลื่อน แม้จะมีแพทย์สมัยใหม่คอยถวายการรักษาแต่พระอาการหาได้ทุเลาลง กระทั่งเวลาราว 23.00 น. ของวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2441 พระองค์มีพระอาการทรุดหนัก แล้วสิ้นพระชนม์ช่วงย่ำรุ่งของวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2441 สิริพระชนมพรรษาได้ 9 ปี  โดยพระองค์สิ้นพระชนม์ต่อจากสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร พระเชษฐาร่วมพระชนกชนนีซึ่งสวรรคตเมื่อสามปีก่อน
หม่อมศรีพรหมา กฤดากร ณ อยุธยาได้บันทึกเหตุการณ์เกี่ยวกับการสิ้นพระชนม์ไว้ว่า "วันนั้นเป็นวันครึ้มฝนตลอดทั้งวัน ชาววังโจษกันว่าพระอาการหนักมาก อาจสิ้นใจในวันนี้และก็ได้สิ้นใจในบ่ายวันนั้นจริง ๆ เด็ก ๆ ที่ห้องหม่อมเจ้ามีความสนใจเป็นพิเศษ เห็นจะเป็นที่รู้สึกว่ารุ่นราวคราวเดียวกัน มีความรู้สึกเศร้าใจในข่าวนี้ตามกัน พอจวนใกล้ค่ำ ซึ่งกะว่าจะต้องเชิญพระศพออก เด็ก ๆ ก็ชวนกันไปคอยดูที่ตำหนักที่ประทับซึ่งเรียกว่าพระตำหนักเฉย ๆ [...] ขบวนเชิญพระโกศบ่ายหน้าไปทางออกคือประตูเทวาพิทักษ์ ว่าเอาไปไว้ที่หอ จะเป็นหอชื่อนิเพทพิทยาหรือหอธรรมสังเวช หอนี้แหละ พอพระโกศผ่าน เด็ก ๆ ออกจะเบ้ ๆ น้ำตาไหลปนกับน้ำฝน บางทีจะเป็นด้วยบรรยากาศ เพราะไหนจะเสียงคนร้องไห้บนพระตำหนักเซ็งแซ่ เสียงปี่ เสียงเปิงพรวดที่เป่าอย่างเศร้า เห็นเจ้านายผู้ชายซับน้ำพระเนตรด้วยผ้าซับพระพักตร์..." และ "...ภายหลังทราบว่าสมเด็จพระชนนีกันแสงไม่ได้พระสติ และต่อจากนั้นมาก็ทรงระทมพระทัยทรุดโทรมมาก" และหลังจากนั้นหนึ่งปี สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าสมมติวงศ์วโรทัย กรมขุนศรีธรรมราชธำรงฤทธิ์ พระเชษฐาร่วมพระชนกชนนีก็สิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคบิดไปอีกพระองค์ สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าที่ทรงพระประชวรอยู่แล้วตั้งแต่การสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าศิราภรณ์โสภณก็ยิ่งทรุดหนักลงไปอีก
วันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2443 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดงานพระราชทานเพลิงพระศพสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าสมมติวงศ์วโรทัย กรมขุนศรีธรรมราชธำรงฤทธิ์ และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าศิราภรณ์โสภณ พิมลรัตนวดี ณ พระเมรุท้องสนามหลวง พร้อมกันและต่อเนื่องไปกับงานพระราชทานเพลิงพระบรมศพสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร ณ พระเมรุมณฑป วัดบวรสถานสุทธาวาส
สโมสรฟุตบอลเมืองชล ยูไนเต็ด

สโมสรฟุตบอลเมืองชล ยูไนเต็ด เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย โดยเป็นทีมจากอำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ปัจจุบัน แข่งขันอยู่ใน ชลบุรีลีก
| ด ค กชลบุรีลีก (ฤดูกาล 2552) |
| --- | --- |
เกาะจันทร์ · เกาะสีชัง · บ่อทอง · บางละมุง · บ้านบึง · พนัสนิคม · พานทอง  ·  เมืองชล ยูไนเต็ด · ศรีราชา ยูไนเต็ด · สัตหีบ · หนองใหญ่
หม่อมเจ้าเฉลิมศรีสวัสดิวัตน์ สวัสดิวัตน์

| หม่อมเจ้าเฉลิมศรีสวัสดิวัตน์ สวัสดิวัตน์ |
| --- | --- |

ประสูติ: 11 ธันวาคม พ.ศ. 2441
สิ้นชีพตักษัย: 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2507 (65 ปี)
หม่อม: หม่อมเจริญ สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา
บุตร: หม่อมราชวงศ์สนองศรี สวัสดิวัตน์ หม่อมราชวงศ์ถนัดศรี สวัสดิวัตน์ หม่อมราชวงศ์เพิ่มศรี สวัสดิวัตน์
ราชสกุล: สวัสดิวัตน์
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์
พระมารดา: หม่อมลมุล สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา
หม่อมเจ้าเฉลิมศรีสวัสดิวัตน์ สวัสดิวัตน์ (11 ธันวาคม พ.ศ. 2441 – 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2507) เป็นพระโอรสองค์ใหญ่ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ ประสูติแต่หม่อมลมุล สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา เป็นพระเชษฐาร่วมสมเด็จพระชนกของ สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี ในรัชกาลที่ 7
พระประวัติ > ปฐมวัย

หม่อมเจ้าเฉลิมศรีสวัสดิวัตน์  สวัสดิวัตน์ เป็นพระโอรสองค์ใหญ่ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ ประสูติแต่หม่อมลมุล สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม พิศลยบุตร; ธิดาของพระยาพิสณฑ์สมบัติบริบูรณ์ (ยิ้ม พิศลยบุตร) กับปราง สมบัติศิริ; น้องสาวของเจ้าจอมมารดาอ่วม) ประสูติเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2441 เมื่อพระเยาว์วัยสมเด็จพระชนกโปรดมาก ด้วยเป็นพระโอรสองค์ใหญ่ จึงทรงขอรับพระราชทานพระนาม ตลอดจนรับพระราชทานเกศากันต์จากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้น พ.ศ. 2447 สมเด็จพระปิยมาวดี ศรีพัชรินทรมาตา ผู้เป็นอัยยิกาแท้ ๆ สิ้นพระชนม์ ในงานพระราชทานเพลิงพระศพ หม่อมเจ้าเฉลิมศรีสวัสดิวัตน์ สวัสดิวัตน์ เป็นผู้ทรงทำหน้าที่โยงโปรย คู่กันกับหม่อมเจ้าไตรทิพย์เทพสุต เทวกุล หม่อมเจ้าชายพระนัดดาของราชสกุลสวัสดิวัตน์ และเทวกุล ตามลำดับ  2 ราชสกุลสายตรงจากสมเด็จพระปิยมาวดี ศรีพัชรินทรมาตา และเมื่อเจริญชันษาได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนราชวิทยาลัย (โรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์) ถนนบำรุงเมือง โรงเรียนที่พระราชโอรส และพระราชนัดดาในพระเจ้าแผ่นดินสมัยนั้นนิยมทรงเข้าศึกษา จากนั้นทรงได้รับพระราชทานทุนหลวง ไปทรงศึกษาต่อด้านการทหาร ณ นครเซ็นต์ปีเตอร์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย
พระประวัติ > การทรงงาน

หม่อมเจ้าเฉลิมศรีสวัสดิวัตน์ สวัสดิวัตน์ เคยเป็นผู้แทนพระองค์ เสด็จไปในการสังเวยพระป้าย ณ พระราชวังบางปะอิน อีกทั้งทรงถวายงานสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ซึ่งเป็นสมเด็จป้าหลายคราว เช่น เสด็จมาบรรทมในเขตพระที่นั่งบรมพิมานเพื่อคอยวิ่งเข้าไปในเขตพระราชฐานชั้นใน เชิญเสด็จลงจากพระตำหนักในเวลามีภัยทางอากาศคราวสงครามโลกครั้งที่สอง
พระประวัติ > ทายาท

หม่อมเจ้าเฉลิมศรีสวัสดิวัตน์ สวัสดิวัตน์ เสกสมรสกับหม่อมเจริญ สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม เศวตะทัต) มีโอรสและธิดา 3 คน ได้แก่
เภสัชกรหญิง หม่อมราชวงศ์สนองศรี สวัสดิวัตน์ ท.ช. , ท.ม.
หม่อมราชวงศ์ถนัดศรี สวัสดิวัตน์ ศิลปินแห่งชาติ นักแสดง นักร้อง นักเขียน และนักจัดรายการวิทยุโทรทัศน์ชื่อดัง มีบุตร 3 คน ได้แก่
หม่อมหลวงศิริเฉลิม สวัสดิวัตน์
พลตรี หม่อมหลวงเพิ่มวุทธ์ สวัสดิวัตน์
หม่อมหลวงภาสันต์ สวัสดิวัตน์
หม่อมราชวงศ์เพิ่มศรี สวัสดิวัตน์ ท.ช. , ท.ม. มีบุตรและธิดา 2 คน ได้แก่
หม่อมหลวงพิชญา สวัสดิวัตน์
หม่อมหลวงสิทธิโชค สวัสดิวัตน์
พระประวัติ > สิ้นชีพิตักษัย

หม่อมเจ้าเฉลิมศรีสวัสดิวัตน์ สวัสดิวัตน์ สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2507 สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในรัชกาลที่ 7 ขนิษฐาร่วมพระบิดา เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดมกุฏกษัตริยาราม
อวทาน

อวทาน เป็นรูปแบบหนึ่งของวรรณกรรมพุทธศาสนา มีรูปแบบคล้ายชาดก โดยชาดกเป็นเรื่องราวอดีตชาติของพระพุทธเจ้า และอวทานเป็นเรื่องราวการกระทำของผู้เลื่อมใสของพระองค์ อวทานเป็นคำภาษาสันสกฤตประกอบขึ้นจากคำว่า อว+ทาน มีความหมายว่า การกระทำที่เกี่ยวข้องกับการให้หรือการบริจาคทาน หรือตรงกับภาษาบาลีว่า อปทาน แปลว่าการตัดออก
ชาดกกับอวทาน

ทั้งชาดกและอวทานมีจุดประสงค์คล้ายกัน คือ เป็นเรื่องที่มาจากนิทานและใช้เพื่อเป็นอุทาหรณ์โน้มน้าวให้คนทำความดี แต่ในแนวคิดของพุทธศาสนาเถรวาทแล้ว ชาดกจัดเป็นหนึ่งในหมวดคำสอนประเภทหนึ่งในนวังคสัตถุศาสน์ เมื่อพุทธศาสนามีการแยกนิกาย แต่ละนิกายได้รวบรวมและจัดระเบียบคัมภีร์ขึ้นใหม่ นิกายที่แยกออกมาได้เรื่องราวและคำสอนของเถรวาทที่จัดหมวดหมู่แยกจากกันมารวมไว้ที่คัมภีร์เดียวกัน อีกทั้งยังเพิ่มของใหม่ที่ต่างจากเถรวาทเข้าไป กล่าวคือ นิกายสรวาสติวาท และมหาสังฆิกะ รวมถึงนิกายอื่น ได้เพิ่มและเปลี่ยนหมวดหมู่ที่เถรวาทจัดว่า 9 หมู่ เป็น 12 หมู่ คือเพิ่ม นิทาน อวทาน และ อุปเทศ เข้ามา และด้วยความที่คล้ายคลึงกันจึงเรียก ชาดกและอวทาน รวมกันว่า ชาดกาวทาน หรือชาดกมาลา สรุปแล้วคือ นิกายที่แยกจากเถรวาททำให้ชาดกเป็นเรื่องอวทาน
ประเภท

อวทานเป็นผลงานของนิกายที่แยกออกมา คือนิกายสรวาสติวาท ต่อมามีการนำเรื่องอวทานมารวมกับคัมภีร์ของมหายาน แบ่งออกเป็น อวทานที่เป็นคัมภีร์หรือได้เนื้อหามาจากคัมภีร์ ยังแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มคือ อวทานที่ได้มาจากพระวินัย เช่น ทิวยาวทาน อวทานที่ได้มาจากพระสูตรอื่น เช่น อวทาน-ศตก และอวทานที่รวบรวมจากคัมภีร์มหายาน ส่วนอวทานที่ไม่ใช่คัมภีร์ ส่วนใหญ่ก็นำเนื้อเรื่องมาจากอวทานที่มาจากพระวินัยและพระสูตรอื่น เช่น วิจิตรกรรณิกาวทานและอวทานกัลปลตา
องค์ประกอบ

อวทานประกอบด้วย 3 องค์ประกอบคือ
ปรัตยุตปันนวัสตุ  (ปัจจุบันวัตถุ) ให้รายละเอียดสถานที่ประทับของพระองค์ การพรรณาชีวิตของผู้มีบทบาทสำคัญในเรื่อง และสาเหตุที่ทำให้พระองค์ตรัสเล่าเรื่องราวอดีตของผู้มีบทบาทสำคัญในเรื่อง เช่น ชโยติษกาวทาน อวทานเรื่องที่ 19 ในทิวยาวทาน
อดีตวัสตุ (อดีตวัตถุ) เป็นส่วนที่พระพุทธองค์ตรัสเล่าเรื่องราวในอดีตของผู้ที่ได้รับกล่าวถึงในปัจจุบันวัตถุ ตัวอย่างเช่น โกฏิกรรณวทาน อวทานแรกในทิวยาวนาน
สมวธาน (สโมธาน) แบ่งเป็นสองส่วนคือ ส่วนที่เผยว่าผู้ที่พระพุทธเจ้าตรัสถึงในอดีตชาติว่าเป็นใคร กับส่วนที่สรุปถึงธรรมะที่ได้จากอวทานนั้น
บรรณานุกรม

บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Avadāna" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 3 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. p. 51.
"Avadāna." (2008). In Encyclopædia Britannica. Retrieved August 20, 2008, from Encyclopædia Britannica Online: http://www.britannica.com/EBchecked/topic/45339/Avadana
อับดี โปฮัน

อับดี โปฮัน (Abdi Pohan) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 9 (น็อค 2) แพ้ 8
ประวัติ

โปฮันขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2532 ชนะคะแนน แมก โฟโรซูเอนโล จากนั้นขึ้นชกชนะคะแนนอาซาดิน อันฮาร์ และได้ครองแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวทในการชกมวยครั้งที่ 3 เมื่อเป็นฝ่ายชนะคะแนนปอนดี้ เมื่อ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 จากนั้น โปฮันขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF เมื่อ 10 เมษายน พ.ศ. 2533 แพ้คะแนน เมืองชัย กิตติเกษม และขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBO อีกครั้งเมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค โฮเซ่ เดอ เฮซุสไปอีก และเมื่อได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF อีกเมื่อ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 โปฮันเป็นฝ่ายแพ้คะแนนฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ ชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จอีก
โปฮันกลับมาชกนอกรอบชนะอีก 1 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF เมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2535 ชนะน็อค คมพยัคฆ์ จ.เจริญ ยก 11 ที่อินโดนีเซีย ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้งก็เสียแชมป์ให้รัตนชัย ส.วรพินเมื่อ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 ก่อนที่จะขึ้นชกแก้มืออีกครั้งเมื่อ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2537 และเป็นฝ่ายชนะคะแนนโดยเทคนิค ได้แชมป์เงามาครองอีกสมัย และยังขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ชนะคะแนนโรเจอร์ คามาจอร์จ และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้ง
โปฮันเดินทางมาชกนอกรอบกับวีระพล นครหลวงโปรโมชั่นที่นนทบุรีเมื่อ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2538 และเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอวีระพลในยกที่ 4 หลังจากนั้น การชกของโปฮันย่ำแย่เรื่อยมา ไปเสียแชมป์เงาของ IBF ที่แอฟริกาใต้ แพ้คะแนน วูยานี เนเน เมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 มาชกนอกรอบกับหยกไท ศิษย์ อ. เมื่อ พ.ศ. 2539 ก็เป็นฝ่ายแพ้แตกใน ยกที่ 5 หลังจากที่ชกนอกรอบแพ้คะแนนวูยานี เนเน อีกครั้งที่แอฟริกาใต้เมื่อ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2539 โปฮันก็แขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

แชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวท (2532)
แชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF
ชิง 26 เมษายน 2536 ชนะน็อค คมพยัคฆ์ จ.เจริญ ยก 11 ที่ อินโดนีเซีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 28 ตุลาคม 2536 ชนะน็อค โจเซฟ ปาเด็น ยก 4 ที่ อินโดนีเซีย
เสียแชมป์ 14 พฤษภาคม 2547 แพ้คะแนน รัตนชัย ส.วรพิน ที่ กทม.
แชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF
ชิง 6 สิงหาคม 2537 ชนะน็อค รัตนชัย ส.วรพิน ยก 4 ที่ อินโดนีเซีย
เสียแชมป์ 16 กรกฎาคม 2538 แพ้คะแนน วูยานี เนเน ที่ แอฟริกาใต้
แชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBC
ชิง 20 ธันวาคม 2537 ชนะคะแนน โรเจอร์ คามาจอร์จ ที่ อินโดนีเซีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 2 พฤษภาคม 2538 ชนะคะแนน อีกอร์ เกราซิมอฟ ที่ อินโดนีเซีย
สละแชมป์
เคยชิงแชมป์ต่อไปปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF เมื่อ 10 เมษายน 2533 แพ้คะแนน เมืองชัย กิตติเกษม ที่ เวทีลุมพินี
ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBO เมื่อ 10 พฤศจิกายน 2533 แพ้น็อค โฆเซ เด เฆซุส ยก 7 ที่ อินโดนีเซีย
ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ 2 กรกฎาคม 2534 แพ้คะแนน ฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ ที่ เวทีลุมพินี
หฺวายอาน

| นครหฺวายอาน 淮安市 ไหฺวอาน |
| --- | --- |
นครระดับจังหวัด
อาคารประตูเมืองในหฺวายอาน

ที่ตั้งของนครหฺวายอาน (สีแดง) ในมณฑลเจียงซู
นครหฺวายอานที่ตั้งของใจกลางเมืองในมณฑลเจียงซูแสดงแผนที่มณฑลเจียงซูนครหฺวายอานนครหฺวายอาน (จีนตะวันออก)แสดงแผนที่จีนตะวันออกนครหฺวายอานนครหฺวายอาน (ประเทศจีน)แสดงแผนที่ประเทศจีน
พิกัด (สำนักงานบริหารนครหฺวายอาน): 33°33′04″N 119°06′47″E﻿ / ﻿33.551°N 119.113°E﻿ / 33.551; 119.113
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: เจียงซู
ศูนย์กลางการปกครอง: เขตหฺวายอาน (淮安区)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ฮุ่ย เจี้ยนหลิน (惠建林)
พื้นที่
 • ทั้งจังหวัด: 9,950 ตร.กม. (3,840 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 4,494.3 ตร.กม. (1,735.3 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 3,202.6 ตร.กม. (1,236.5 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโนปี 2020 (ประชากรทั้งหมด), 2010 (ข้อมูลอื่น ๆ))
 • ทั้งจังหวัด: 4,556,230 คน
 • เขตเมือง: 2,961,865 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 660 คน/ตร.กม. (1,700 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,635,406 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 820 คน/ตร.กม. (2,100 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (มาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 223000, 223200, 223300  (ศูนย์กลางเขตเมือง) 211600, 211700, 223100, 223400  (พื้นที่อื่น)
รหัสพื้นที่: 517
รหัส ISO 3166: CN-JS-08
GDP: ¥245.54 พันล้าน (2014)
GDP ต่อหัว: ¥50,736 (2014)
ชนชาติส่วนใหญ่: ฮั่น
เขตการปกครองระดับอำเภอ: 8
เขตการปกครองระดับตำบล: 127
อักษรนำหน้าทะเบียนรถ: 苏H
เว็บไซต์: www.huaian.gov.cn
หฺวายอาน (จีน: 淮安; พินอิน: Huái'ān) เดิมเรียก หฺวายยิน (จีนตัวย่อ: 淮阴; จีนตัวเต็ม: 淮陰; พินอิน: Huáiyīn) จนถึง ค.ศ. 2001 เป็นนครระดับจังหวัดทางตอนกลางของมณฑลเจียงซู ในภาคตะวันออกของประเทศจีน หฺวายอานตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเหลียนยฺหวินก่าง ทิศตะวันออกเฉียงใต้ของซู่เชียน ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของหยานเฉิง ทิศเหนือของหยางโจวและหนานจิง และทิศตะวันออกเฉียงเหนือของฉูโจว (มณฑลอานฮุย)
หฺวายอานเป็นบ้านเกิดของหาน ซิ่น ขุนศึกที่มีส่วนสำคัญในการก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น อู๋ เฉิงเอิน (1500–1582) นักกวีสมัยราชวงศ์หมิงที่เป็นผู้ประพันธ์ไซอิ๋ว และโจว เอินไหล (1898–1976) ผู้นำที่โดดเด่นของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และนายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีนตั้งแต่ปี 1949 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี 1976
จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2020 นครหฺวายอานมีประชากร 4,556,230 คน (4,801,662 คนในปี 2010) และจากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 มีประชากร 2,635,406 คนที่อาศัยอยู่ในตัวเมือง ซึ่งประกอบด้วยเขตเมือง 3 แห่ง (เขตทั้งหมดยกเว้นเขตหงเจ๋อ เนื่องจากตัวเมืองยังขยายไปไม่ถึง)
เขตการปกครอง

นครระดับจังหวัดหฺวายอานแบ่งออกเป็น 7 เขตการปกครองระดับอำเภอ ได้แก่ 4 เขต และ 3 อำเภอ
และยังแบ่งย่อยลงไปอีกเป็น 127 เขตการปกครองระดับตำบล ได้แก่ 84 เมือง, 33 ตำบล และ 10 แขวง
| แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
  ทะเลสาบหงเจ๋อ ทะเลสาบเกาโย่ว เขตหฺวายอาน เขตหฺวายยิน เขตชิงเจียงผู่ เขตหงเจ๋อ อำเภอเหลียนฉุ่ย อำเภอซวีอี๋ อำเภอจินหู 
| เขตการปกครอง | อักษรจีนตัวย่อ | ฮั่นยฺหวี่พินอิน | ประชากร (2010) | พื้นที่ (ตร.กม.) | ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.) |

ตัวเมือง
| เขตชิงเจียงผู่ | 清江浦区 | Qīngjiāngpǔ Qū | 860,185 | 443.05 | 1,941.51 |

ชานเมือง
| เขตหฺวายอาน | 淮安区 | Huáiān Qū | 984,601 | 1,452.30 | 677.96 |
| เขตหฺวายยิน | 淮阴区 | Huáiyīn Qū | 788,634 | 1,307.24 | 603.28 |
| เขตหงเจ๋อ | 洪泽区 | Hóngzé Qū | 326,365 | 1,273.41 | 256.29 |

ชนบท
| อำเภอเหลียนฉุ่ย | 涟水县 | Liánshuǐ Xiàn | 859,991 | 1,678.50 | 512.36 |
| อำเภอซวีอี๋ | 盱眙县 | Xūyí xiàn | 658,830 | 2,497.31 | 263.82 |
| อำเภอจินหู | 金湖县 | Jīnhú Xiàn | 321,283 | 1,377.73 | 233.20 |

| ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 4,799,889 | 10,029.54 | 478.58 |
เขตที่ถูกยุบ - เขตชิงเหอ และเขตชิงผู่