stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ความคิดเห็นทางศาสนาของไอแซก นิวตัน
พระคัมภีร์ไบเบิล

นิวตันใช้เวลาเป็นอย่างมากในการค้นคว้าข้อความที่ถูกซ่อนไว้ในพระคัมภีร์ หลัง ค.ศ. 1690 นิวตันได้เขียน บทความทางศาสนาที่เกี่ยวข้องกับการตีความตัวอักษรในคัมภีร์ไบเบิล และในเอกสารตัวเขียนที่นิวตันเขียนไว้ใน ค.ศ. 1704 เขาได้อธิบายความพยายามที่จะดึงข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ออกมาจากไบเบิล เขาประมาณการว่าโลกจะพบกับจุดจบภายในปี 2060 ในการทำนายนี้เขากล่าวว่า "นี่ผมไม่ได้กล่าวว่าเวลาที่สิ้นสุดจะเป็นเมื่อไหร่ แต่เพื่อจะหยุดการคาดเดาไปต่างๆ นานาของพวกที่จินตนาการไปเรื่อยถึงวันที่สิ้นสุดของโลก เพราะการกระทำดังกล่าวได้ลดทอนความน่าเชื่อถือของคำพยากรณ์อันศักดิ์สิทธิ์และบ่อยครั้งคำทำนายของพวกเขาก็ล้มเหลว"
พระคัมภีร์ไบเบิล > คำพยากรณ์

นิวตันเชื่อต่อคำพยากรณ์ที่อยู่ในพระคัมภีร์ เขาเชื่อว่าการตีความของเขาจะช่วยบันทึกต่อสิ่งที่เขาพิจารณาว่า "เข้าใจได้น้อยมาก" แม้เขาจะไม่เคยเขียนผลงานที่เกี่ยวข้องกับคำพยากรณ์อย่างต่อเนื่องกัน แต่ความเชื่อของนิวตันได้นำเขาไปสู่การเขียนบทความหลายชิ้นในหัวข้อดังกล่าว รวมถึงหัวข้อที่ไม่ได้ถูกเผยแพร่ในเรื่องคำแนะนำในการตีความคำพยากรณ์ ชื่อ กฎของการตีความคำและภาษาในคัมภีร์ไบเบิล ในบทความดังกล่าวเขาได้เล่าถึงสิ่งที่จำเป็นต่อการแปลพระคัมภีร์ให้เหมาะสม
พระคัมภีร์ไบเบิล > วาระสุดท้ายของโลก

ในบทความ สิ่งที่พบจากคำทำนายของดาเนียลและคำพยากรณ์ของนักบุญยอห์น ที่เผยแพร่หลังนิวตันเสียชีวิต นิวตันได้บรรยายความรู้สึกต่อความเชื่อของเขาว่าคำพยากรณ์ที่ปรากฏในพระคัมภีร์นั้นจะไม่สามารถเข้าใจได้จนกว่าจะ "ถึงวาระสุดท้าย" และเมื่อถึงเวลานั้นแล้วก็ตาม "จะไม่มีคนชั่วคนใดเข้าใจได้เลย" เมื่ออ้างถึงสิ่งนั้นที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ("ยุคสุดท้าย, ยุคที่จะเปิดเผยสิ่งต่างๆ , กำลังเข้าใกล้เข้ามา") นิวตันยังได้คาดการณ์ว่า "วาระแห่งการประกาศข่าวประเสริฐที่จะพบได้ทั่วไปนั้นใกล้เข้ามาแล้ว" และ "ข่าวประเสริฐจะต้องถูกเผยแพร่ไปยังชนชาติต่างๆ ก่อนที่เหตุการณ์เลวร้ายครั้งใหญ่จะตามมา และนั้นคือวาระสุดท้ายของโลก"
ในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา สื่อจำนวนมากและสาธารณชนได้ให้ความสนใจต่อเอกสารฉบับหนึ่งที่ไม่ถูกเปิดเผยและไม่ได้รีบการตีพิมพ์ แต่จากหลักฐานพบว่าเขียนขึ้นโดยไอแซก นิวตัน ซึ่งบ่งชี้ว่าเขาเชื่อว่าโลกจะถึงกาลอวสานในปี 2060 ในขณะที่นิวตันยังมีปีอื่นที่คิดว่าเป็นไปได้ (เช่น 2034) เขาไม่เชื่อว่าวาระสุดท้ายของโลกจะมาถึงในปี 2060 เป็นการเฉพาะ
พระคัมภีร์ไบเบิล > 2016 หรือ 2060

เพื่อที่จะทำความเข้าใจต่อที่มาของปี 2060 การทำความเข้าใจต่อความเชื่อของนิวตันที่มีต่อศาสนศาสตร์ควรจะนำมาคำนึงด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่นิวตันไม่เชื่อในตรีเอกานุภาพ และความคิดเชิงลบต่อระบบสันตะปาปา ทั้งสองอย่างนี้เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเขาในการคำนวณซึ่งเขาเชื่อว่าได้ปรากฏและถูกทำนายเอาไว้แล้วในพระธรรมวิวรณ์และดาเนียล
แม้ว่าภาพการทำนายจุดจบของโลกในปี 2060 ของนิวตันนั้นอาจไม่ได้หมายถึงการทำลายล้างโลก และเหล่าประชากร แต่เขาเชื่อว่าโลกจะถูกแทนที่ด้วยสิ่งใหม่ที่เป็นการเปลี่ยนแปลงของยุคที่มีแต่สันติสุข ในคริสตศาสนศาสตร์ แนวความคิดเช่นนี้บ่อยครั้งจะถูกเชื่อมโยงว่าเป็นการเสด็จกลับมาครั้งที่สองของพระเยซูคริสต์และการสถาปนาแผ่นดินสวรรค์ในราชอาณาจักรของพระเจ้าบนโลก
ความเชื่ออื่น

ความเชื่อต่อจักรวาลและการปฏิเสธทวินิยมการ์เตเชียนของเฮนรี มอร์อาจมีอิทธิพลต่อแนวคิดศาสนาของนิวตัน ผลงานช่วงท้ายอย่าง The Chronology of Ancient Kingdoms Amended (1728) และ Observations Upon the Prophecies of Daniel and the Apocalypse of St. John (1733) ได้รับการตีพิมพ์หลังเสียชีวิต
หลักปรัชญากลศาสตร์ของนิวตันและบอยล์ได้รับการสนับสนุนจากผู้เขียนหนังสือเล่มเล็กที่ยึดหลักเหตุผลนิยมเป็นทางเลือกอื่นแทนกลุ่มผู้ถือสรรพเทวนิยมและผู้คลั่งไคล้ในศาสนา และได้รับการยอมรับอย่างลังเลใจทั้งจากนักบวชออร์ทอดอกซ์และนักเทศน์ที่เห็นต่าง เช่น กลุ่มผู้ยึดมั่นในขนบธรรมเนียมประเพณี (latitudinarians) ความชัดเจนและเรียบง่ายของวิทยาศาสตร์นั้นถูกนำมาใช้เป็นหนทางในการต่อสู้กับการใช้ความรู้สึกและความเชื่อในเรื่องโชครางและสิ่งลึกลับต่าง ๆ รวมทั้งภัยคุกคามจากอเทวนิยม
การโจมตีที่มีขึ้นต่อความคิดเชิงไสยศาสตร์ก่อนยุคเรืองปัญญา และคุณสมบัติด้านรหัสยลัทธิของศาสนาคริสต์เป็นรากฐานในหลักกลศาสตร์จักรวาลของบอยล์ นิวตันทำให้แนวคิดของบอยล์สมบูรณ์ยิ่งขึ้นด้วยการพิสูจน์เชิงคณิตศาสตร์ และที่สำคัญกว่าคือการทำให้แพร่หลายจนประสบความสำเร็จ  นิวตันได้ให้มุมมองต่อโลกใหม่ว่าถูกปกครองโดยพระเจ้าที่คอยดูแลบนโลกใบที่พระองค์ได้ทรงออกแบบและสร้างขึ้นด้วยหลักอันเป็นสากลในจักรวาล หลักการนี้ทุกคนสามารถเข้าถึงและค้นพบได้ ซึ่งช่วยให้แต่ละคนสามารถค้นหาและตามหาจุดมุ่งหมายในชีวิตของตนเองให้เกิดผลในโลกนี้ ไม่ใช่โลกหน้า และทำตัวเองให้สมบูรณ์ได้ด้วยกำลังของตน
งานเขียน

งานเขียนชิ้นแรกของนิวตันที่เกี่ยวข้องกับศาสนามีชื่อว่า Introductio. Continens Apocalypseos rationem generalem (Introduction. Containing an explanation of the Apocalypse) ซึ่งมีแผ่นที่ไม่มีเลขหน้าระหว่างสี่หน้ายก 1 กับ 2 ที่มีหัวข้อย่อย De prophetia prima เขียนในภาษาละตินในช่วงก่อน ค.ศ. 1670 การเขียนเป็นภาษาอังกฤษในภายหลังเป็น การบันทึกเกี่ยวกับประวัติศาสตร์คริสตจักรยุคต้นและศีลธรรมที่เหนือกว่าของ 'ชนป่าเถื่อน' ต่อชาวโรมัน งานเขียนสุดท้ายที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1737 พร้อมกับผลงานจิปาถะของจอห์น กรีฟส์มีชื่อว่า A Dissertation upon the Sacred Cubit of the Jews and the Cubits of the several Nations
นิวตันไม่เคยตีพิมพ์งานเขียนที่เกี่ยวข้องกับไบเบิลศึกษาเลยตอนที่มีชีวิตอยู่ งานเขียนทั้งหมดของนิวตันที่เกี่ยวกับความทุจริตในพระคัมภีร์และคริสตจักรเขียนขึ้นในช่วงปลายคริสต์ทตวรรษ 1670 ถึงก่อนกลาง ค.ศ. 1690
ดูเพิ่ม

Classical mechanics
Clockwork universe theory
Religious and philosophical views of Albert Einstein
อ่านเพิ่ม

Eamon Duffy, "Far from the Tree"  The New York Review of Books,  vol. LXV, no. 4 (8 March 2018), pp. 28–29; a review of Rob Iliffe, Priest of Nature: the Religious Worlds of Isaac Newton, (Oxford University Press, 2017).
Feingold, Mordechai. "Isaac Newton, Heretic? Some Eighteenth-Century Perceptions." in Reading Newton in Early Modern Europe (Brill, 2017) pp. 328-345.
Feingold, Mordechai. "The religion of the young Isaac Newton." Annals of science 76.2 (2019): 210-218.
Greenham, Paul. "Clarifying divine discourse in early modern science: divinity, physico-theology, and divine metaphysics in Isaac Newton’s chymistry." The Seventeenth Century 32.2 (2017): 191-215. doi:10.1080/0268117X.2016.1271744.
Iliffe, Rob. Priest of Nature: The Religious Worlds of Isaac Newton. Oxford University Press: 2017, 536 pp. online review
Joalland, Michael. "Isaac Newton Reads the King James Version: The Marginal Notes and Reading Marks of a Natural Philosopher". Papers of the Bibliographical Society of America, vol. 113, no. 3 (2019): 297–339. doi:10.1086/704518.
Manuel, Frank. E. The Religion of Isaac Newton. Oxford: Clarendon Press, 1974.
Rogers, John. "Newton's Arian Epistemology and the Cosmogony of Paradise Lost." ELH: English Literary History  86.1 (2019): 77-106 online.
Snobelen, Stephen D. "Isaac Newton, heretic: the strategies of a Nicodemite." British journal for the history of science 32.4 (1999): 381–419. online
แหล่งข้อมูลอื่น

Isaac Newton Theology, Prophecy, Science and Religion – writings on Newton by Stephen Snobelen
The Newton Manuscripts at the National Library of Israel – the collection of all his religious writings
หลุมฝังศพของนิวตันในเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์
ถนนท่าแพ

ถนนท่าแพหน้าวัดมหาวัน
ถนนท่าแพ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า ถนนต้าแป เป็นถนนในจังหวัดเชียงใหม่ เริ่มต้นจากแม่น้ำปิงบริเวณสะพานนวรัฐ ผ่านวัดอุปคุต ไปจนถึงประตูท่าแพ มีความยาวประมาณ 1 กิโลเมตร เป็นเส้นทางหลักในการเดินทางเข้าสู่กำแพงเมืองเชียงใหม่ ในปัจจุบันยังใช้เป็นเส้นทางในการประกอบพิธีกรรมสำคัญต่าง ๆ เช่น การต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองสำคัญ ประเพณีลอยกระทง ประเพณีสงกรานต์ เป็นต้น
ประวัติ

ถนนท่าแพสร้างตามแนวแกนหลักตามความเชื่อในการสร้างเมืองของพญามังราย เมื่อ พ.ศ. 1839 เมื่อแรกสร้างเมืองมีหมู่บ้านคือ หมู่บ้านเชียงเรือก เป็นย่านการค้าถนนท่าแพ
มีการตั้งถิ่นฐานของชุมชนไทยวนซึ่งถูกเทครัวมาจากเมืองเชียงแสน สมัยพระเจ้ากาวิละ ราว พ.ศ. 2347 คือชุมชมบ้านฮ่อม เชื่อมโยงการค้าบริเวณริมแม่น้ำปิงมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง ในช่วงสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีชาวจีนและชาวตะวันตกเข้ามาอยู่อาศัยเพราะแม่น้ำปิงเป็นเส้นทางสำคัญในการส่งสินค้ามายังกรุงเทพ ในยุคพัฒนาประเทศในช่วงพุทธทศวรรษ 2500 เป็นถนนศูนย์กลางเศรษฐกิจ ตามนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยว
อาคาร

วัดที่เก่าแก่ที่สุดบนถนนท่าแพคือ วัดแสนฝาง แต่สถาปัตยกรรมเก่าแก่ที่สุดบนเส้นถนนท่าแพคือ วิหารเล็กวัดบุพพาราม และยังมีวิหารหลวงวัดมหาวันที่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2410
จากภาพถ่ายเก่าที่ถ่ายเมื่อ พ.ศ. 2420 ถ่ายโดยมิชชันนารีชาวอเมริกัน ภาพแสดงให้เห็นบ้านเรือนในลักษณะ เฮือนแป คือเรือนที่สร้างในลักษณะผูกติดกันยาวคล้ายการผูกแพในน้ำ ปัจจุบันหลงเหลืออยู่เพียงหลังเดียวบนนถนนท่าแพ (ข้อมูล พ.ศ. 2544) ในช่วง พ.ศ. 2432–2433 ชาวจีนที่เคยอาศัยอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำปิงช่วงวัดเกตุ ได้ย้ายข้ามฝั่งแม่น้ำมาบริเวณถนนท่าแพ ซึ่งแต่เดิมมีชาวพม่าและชาวต่องซู่อาศัยอยู่ ได้สร้างบ้านเรือนด้วยปูนที่เรียกว่า บ้านตึก ยังมีการก่อสร้างอาคารแบบตะวันตกเนื่องจากมีชาวตะวันตกเข้ามาอยู่อาศัย เช่นมีลักษณะเป็นช่องประตูทรงโค้ง (arch) หลัง พ.ศ. 2505 ที่เริ่มใช้แผนพัฒนาสังคมและเศรษฐกิจแห่งชาติฉบับที่ 1 เริ่มมีการสร้างอาคารพาณิชย์ มีความสูงอาคารแตกต่างกันไป
เมื่อ พ.ศ. 2503 เทศบาลนครเชียงใหม่ได้รื้อทำลายประตูท่าแพแล้วสร้างประตูใหม่ ปัจจุบันบริเวณประตูท่าแพรวมถึงถนนท่าแพยังคงเป็นศูนย์รวมของธุรกิจร้านค้าด้านการท่องเที่ยว
ถนนท่าแพ พ.ศ. 2508 บริเวณประตูท่าแพ
ถนนสุรนารี

ถนนสุรนารี เป็นถนนในเขตเทศบาลนครนครราชสีมา เชื่อมระหว่างห้าแยกหัวรถไฟ กับถนนราชดำเนินบริเวณคูเมืองนครราชสีมา ถนนสุรนารีเป็นถนนแยกที่สองของห้าแยกหัวรถไฟ ถนนสุรนารีตัดผ่านถนนลำปรุ (ตรอกลำปรุ) ถนนจันทน์ (ตรอกจันทน์) ถนนเกษตร (ตรอกเกษตร) ถนนโยธา ถนนบุรินทร์และถนนบัวรอง
ถนนสุรนารีเป็นถนนสายหลักแนวตะวันตก-ตะวันออก ตัดผ่านเขตชุมชนที่มีความหนาแน่นมากในเขตเทศบาลนครนครราชสีมา แต่ถนนบางช่วงมีแค่สองช่องทางซึ่งไม่สามารถรองรับปริมาณการจราจรในชั่วโมงเร่งด่วน
สถานที่สำคัญที่แนวถนนตัดผ่าน

สำนักงานการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจังหวัดนครราชสีมา
วิทยาลัยเทคนิคนครราชสีมา
ด็อกเตอร์คนที่สิบสอง

ด็อกเตอร์คนที่สิบสองคือร่างที่สิบสองของตัวละครเดอะด็อกเตอร์ ซึ่งเป็นตัวเอกของซีรีส์บันเทิงคดีวิทยาศาสตร์ดอกเตอร์ฮูของสถานีโทรทัศน์บีบีซี แสดงโดยปีเตอร์ คาพาลดี นักแสดงชาวสก็อต
จังหวัดโรมโบลน

| จังหวัดโรมโบลน |
| --- | --- |
จังหวัด
จากซ้ายบนไปขวาล่าง: อ่าวโรมโบลนและเมืองโรมโบลน ป้อมซังอันเดรส อาสนวิหารเซนต์โยเซฟเดอะเวิร์เกอร์ปาริช ร้ายขายเครื่องหินอ่อน แม่น้ำมาอีนิต หาดมาคัตอัง หาดบีนูคอต
   ตรา
สมญา: เมืองหินอ่อนแห่งฟิลิปปินส์
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: มีมาโรปา
ก่อตั้ง: 16 มีนาคม ค.ศ. 1901
เมืองหลัก: โรมโบลน
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Eduardo C. Firmalo (Liberal)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Jose Riano (Liberal)
 • ผู้แทนราษฎร: Emmanuel F. Madrona (Nacionalista)  Lone District
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,533.45 ตร.กม. (592.07 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 68 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขากีติงกีติง): 2,058 เมตร (6,752 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 292,781 คน
 • อันดับ: 66 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 190 คน/ตร.กม. (490 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 46 จาก 81
เขตการปกครอง
 • นครอิสระ: 0
 • นคร: 0
 • เทศบาล: 17
 • บารังไกย์: 219
 • Districts: Lone district of Romblon
เขตเวลา: UTC+8 (PHT)
รหัสไปรษณีย์: 5500–5515
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)42
รหัส ISO 3166: PH
ภาษา: โรมโบลมาโนน โอนฮัน อาซี ฮีลีไกโนน ตากาล็อก อังกฤษ
เว็บไซต์: www.romblonprov.gov.ph
จังหวัดโรมโบลน เป็นจังหวัดเกาะในเขตมีมาโรปา ประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วยเกาะหลักอย่างเกาะตาบลาส ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดและครอบคลุมเทศบาลทั้งเก้าแห่ง และเกาะซีบูยัน ซึ่งเป็นที่ตั้งของเทศบาลโรมโบลน ศูนย์กลางของจังหวัด จังหวัดนี้ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัดมารินดูเกและเกซอน อยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร ทิศเหนือของจังหวัดอักลันและคาปิซ และทิศตะวันตกของจังหวัดมัสบาเต ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 292,781 คน
โรมโบลนเป็นถิ่นอาศัยของชาวฟิลิปปินส์พื้นเมือง ก่อนการเข้ามาของสเปนในปี ค.ศ. 1569 หลักฐานทางโบราณคดีที่เก็บรักษาไว้ ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1936 บ่งชี้ว่าชาวพื้นเมืองเคยมีวัฒนธรรมอันรุ่งเรืองมาก่อน ต่อในยุคอาณานิคมสเปน โรมโบลนอยู่ภายใต้การปกครองของจังหวัดอาเรบาโลซึ่งตั้งขึ้นใหม่ ต่อมาในปี ค.ศ. 1716 ได้ถูกย้ายไปสังกัดในฟิลิปปินส์ และการเข้ามาของสหรัฐในปี ค.ศ. 1901 ทำให้โรมโบลนกลายเป็นจังหวัดภายใต้การปกครองของพลเมือง แต่ก็เสียสถานะจังหวัดในช่วงปี ค.ศ. 1907-1945 และกลับมาเป็นจังหวัดอีกครั้งในปี ค.ศ. 1946 ภายหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง
ผู้อาศัยภายในจังหวัดนี้แบ่งได้สามกลุ่มชาติพันธุ์ ได้แก่ โรมโบลมาโนน, โอนฮัน และอาซี ซึ่งแต่ละกลุ่มมีภาษาและธรรมเนียมเป็นของตนเอง ภาษาโรมโบลมาโนนถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในเมืองโรมเบลนและซันอากุสตีน ภาษาโอนฮันใช้พูดกันในเทศบาลทางตอนใต้ของเกาะตาบลาสและเทศบาลซันโยเซ และภาษาอาซีใช้พูดกันในทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะตาบลาส และเกาะคอร์คูรา, บันตอน และคอนเซปซิอง
ปัจจุบันจังหวัดโรมโบลนยังคงพึ่งพาการเกษตรเป็นหลัก โดยปลูกข้าวและมะพร้าวแห้ง และมีการประมง นอกจากนี้ยังมีอุตสาหกรรมหินอ่อน จนได้รับฉายา "เมืองหินอ่อนแห่งฟิลิปปินส์" และในไม่กี่ปีที่ผ่านมา จังหวัดนี้ได้กลายเป็นจุดหมายปลายทางของการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ซึ่งมีชายหาดสีขาว จุดดำน้ำ ภูเขา และป่าฝน
ภูมิศาสตร์

โรมโบลนตั้งอยู่กึ่งกลางของประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วยสามเกาะหลัก (ตาบลาส, ซีบูยัน และโรมโบลน) และ 17 เกาะเล็ก ล้อมรอบด้วยน้ำทะเลลึก อยู่ใกล้กับเกาะมัสบาเตทางทิศตะวันออก เกาะมินโดโรทางทิศตะวันตก เกาะมารินดูเก‎ทางทิศเหนือ และเกาะปาไนทางทิศใต้ อยู่ห่างจากมะนิลาไปทางทิศใต้ประมาณ 187-169 กิโลเมตร การเดินทางไปยังเกาะต่าง ๆ ต้องใช้เรือ ยกเว้นเกาะตาบลาสที่มีสนามบินในประเทศ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิประเทศ

จังหวัดมีพื้นที่ 1,533.45 กิโลเมตร คิดเป็นร้อยละ 5.3 ของพื้นที่เขตมีมาโรปา ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขามากถึงร้อยละ 40 ของพื้นที่จังหวัด และเป็นที่ลาดเอียงมากกว่าร้อยละ 50 ภูมิประเทศอื่น ๆ ได้แก่ เนินเขาและที่ราบแคบริมชายฝั่ง
ภูเขาส่วนใหญ่อยู่ที่ระดับความสูง 400 เมตร (1,300 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล ชายฝั่งตะวันตกของเกาะตาบลาสเป็นแนวลูกคลื่น ส่วนฝั่งตะวันออกจะค่อนข้างขรุขระ พื้นที่ทางตอนใต้และตะวันตกเป็นที่ราบลูกฟูก ส่วนพื้นที่ขรุขระพบได้ทางตอนกลางของเกาะ ระดับความสูงที่สูงที่สุดอยู่ที่ 500 เมตร (1,600 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล
เกาะซีบูยันมีภูมิประเทศเป็นภูเขาป่าทึบ พื้นที่ทางตะวันตกของเกาะค่อนข้างขรุขระ ส่วนทางตะวันออกจะเป็นลูกฟูก จุดสูงสุดอยู่ที่ภูเขากีติงกีติง ซึ่งสูง 2,058 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล
พื้นที่เพาะปลูกส่วนใหญ่จะอบู่บนเกาะตาบลาส (เทศบาลโอดีออนกัน, ซันอันเดรส, ลูค และซันตาเฟ) และซีบูยัน ซึ่งจะลาดเอียงเล็กน้อย พื้นที่ที่สามารถพัฒนาได้อยู่ที่ร้อยละ 13 ของพื้นที่ทั้งจังหวัด
ภูมิศาสตร์ > ความหลากหลายทางชีวภาพ

โรมโบลน โดยเฉพาะบนเกาะซีบูยัน เป็นสถานที่เพียงไม่กี่แห่งของประเทศที่สิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติได้รับการอนุรักษ์อย่างดี โดยมีป่าฝนที่ไม่ถูกรุกรานถึง 75% ของเกาะ และมีแม่น้ำคันตีกัสกับน้ำตก 34 แห่ง ซีบูยันเป็นที่รู้จักกันในฉายา "กาลาปากอสแห่งเอเชีย" เพราะมีพืชและสัตว์เฉพาะถิ่นจำนวนมาก บางชนิดก็เพิ่งถูกค้นพบ โดยชนิดท้องถิ่นเหล่านี้ ได้แก่ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม 9 ชนิด, กิ้งก่า 7 ชนิด, สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 2 ชนิด, นก 3 ชนิด และพืชที่มีท่อลำเลียง 112 ชนิด ชนิดที่สำคัญ อาทิ Nepenthes argentii, Nepenthes sibuyanensis, Nepenthes armin, หนูตะเภาลายซีบูยัน, หนูผีซีบูยัน, ค้างคาวผลไม้จมูกท่อฟิลิปปิน, นกหัวขวานแถบคราม และนกฮูกเหยี่ยวโรมโบลน ส่วนบนเกาะตาบลาส มีนกท้องถิ่นอย่างน้อยสองชนิดที่ถูกค้นพบ ได้แก่ นกแซงแซวตาบลาส และนกแฟนเทลตาบลาส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดโรมโบลน
คู่มือการท่องเที่ยว จังหวัดโรมโบลน จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Official Website of the Romblon Provincial Government
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดโรมโบลน ที่โอเพินสตรีตแมป
Local Governance Performance Management System เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
หาดมาคัตอัง
ชาวกีราวารู

| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ |
| --- | --- |
 ประเทศมัลดีฟส์
ภาษา
ดิเวฮิ เดิมใช้ภาษาทมิฬโบราณ
ศาสนา
อิสลาม
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
มัลดีฟส์ · ทมิฬ · มลยาฬี · สิงหล 
ชาวกีราวารู เป็นชนพื้นเมืองบนเกาะกีราวารู ประเทศมัลดีฟส์ เป็นผู้ตั้งถิ่นฐานกลุ่มแรก ๆ ของมัลดีฟส์ พวกเขาสืบเชื้อสายมาจากชาวทมิฬโบราณ ชาวมัลดีฟส์ส่วนใหญ่มองว่าชาวกีราวารูมีสถานะทางสังคมที่ต้อยต่ำกว่า ต่อมาเกาะกีราวารูอันเป็นที่อยู่อาศัยของพวกเขามีปัญหาเรื่องการกัดเซาะชายฝั่ง รัฐบาลจึงย้ายพวกเขาไปอาศัยบนเกาะฮุลฮูเล กรุงมาเล และส่วนอื่นของคาฟูอะทอลล์ ทำให้ปัจจุบันชาวกีราวารูถูกผสมกลมกลืนไปกับประชากรกลุ่มใหญ่
ศัพทมูลวิทยา

"กีราวารู" มาจากคำดิเวฮิว่า "กีรา" แปลว่ากัดเซาะ กับคำสิงหลว่า "วารู" แปลว่าคนคือชาวเกาะ
ประวัติ > ยุคแรกเริ่ม

ชาวกีราวารูคือผู้สืบเชื้อสายจากชาวทมิฬโบราณซึ่งอพยพจากชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอินเดีย และชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศศรีลังกา คาดว่าเข้าไปตั้งถิ่นฐานในหมู่เกาะมัลดีฟส์ตั้งแต่ยุคสังคัม (ช่วง 300 ปีก่อนคริสต์กาลจนถึง ค.ศ. 300) เข้าไปตั้งถิ่นฐานบนเกาะกีราวารู เป็นลากูนทางตอนเหนือของมาเล ซึ่งปรากฏสิ่งก่อสร้างและวัดบนเกาะ ชาวกีราวารูถูกกล่าวถึงในมุขปาฐะเรื่องการสถาปนาอาณาจักรบนเกาะมาเลของกษัตริย์โกอิมาลา ว่าชาวกีราวารูเป็นชนพื้นเมืองมาช้านาน และได้รับอนุญาตให้เฝ้าถวายพระพรกษัตริย์โกอิมาลา
ชาวกีราวารูต่างจากชาวมัลดีฟส์ทั่วไป ทั้งด้านกายภาพ ภาษา และวัฒนธรรม พึงสังเกตได้ว่าเป็นวัฒนธรรมอย่างทมิฬ-มลยาฬัม เดิมนับถือสุริยเทพและศาสนาพุทธ ถือคติผัวเดียวเมียเดียวอย่างเคร่งครัด การหย่าร้างเป็นเรื่องต้องห้าม รวมทั้งการไม่สมรสกับคนนอกเกาะ แต่จะติดต่อกับคนนอกเกาะเพียงวิธีเดียวด้วยการพายเรือไปขายปลาที่เกาะมาเล ความเชื่อพื้นบ้านถูกเก็บรักษาไว้ในรูปแบบของเพลงและการเต้นรำพื้นบ้าน พวกเขาสวมสร้อยคอลูกปัดสีฟ้า ทั้งหมดล้วนเป็นวัฒนธรรมที่แตกต่างไปชาวมัลดีฟส์เกาะอื่น ๆ เชื่อกันว่าชาวกีราวารูกลัวกบหรือคางคก
หัวหน้าของชาวกีราวารูส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง สุลต่านมัลดีฟส์จะตั้งอิสตรีเป็นตัวแทนพระราชอำนาจบนเกาะกีราวารู โดยให้สิทธิใช้กฎหมายพิเศษต่างจากบริเวณอื่น ๆ ของประเทศ และในขณะเดียวกันชาวกีราวารูเองไม่เคยทราบพระราชอำนาจเต็มของสุลต่านมัลดีฟส์ต่อเกาะของพวกตนเลย เวลาชาวมัลดีฟส์ติดต่อกับชนชั้นสูงจะใช้ภาษาที่ให้เกียรติ แต่ชาวกีราวารูไม่ปฏิบัติตามธรรมเนียมนี้ และใช้คำพูดสามัญเวลาติดต่อกับชนชั้นสูง
ค.ศ. 1922 (พ.ศ. 2465) มีชาวกีราวารูจำนวน 150 คน
หลังการประกาศใช้รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1932 (พ.ศ. 2475) และหลังการยกเลิกระบอบสุลต่าน กฎหมายจารีตของชาวเกาะกีราวารูจึงถูกยกเลิกไปด้วย
ประวัติ > สูญวัฒนธรรม

ค.ศ. 1968 (พ.ศ. 2511) เกาะกีราวารูเกิดปัญหาการกัดเซาะชายฝั่งอย่างรุนแรง พวกเขาถูกรัฐบาลบังคับให้ละทิ้งเกาะตามหลักศาสนาอิสลาม ที่ชุมชนจะต้องมีชายบรรลุนิติภาวะจำนวน 40 คนจึงจะสามารถทำละหมาดวันศุกร์ได้ พวกเขาล่องเรือไปตั้งถิ่นฐานบนเกาะฮุลฮูเลอีกฟากของอะทอลล์ แต่หลังการขยายท่าอากาศยานนานาชาติ พวกเขาจึงถูกย้ายไปกรุงมาเล มีแหล่งอาศัยขนาดไม่กี่ช่วงตึกในเขตมาฟันนู เป็นความพยายามของรัฐบาลมัลดีฟส์ที่ต้องการให้ชาวกีราวารูกลืนไปกับชนส่วนใหญ่ เช่นเดียวกับการล้างประวัติศาสตร์ศาสนาพุทธในมัลดีฟส์
จากอัตราเกิดต่ำเป็นระยะเวลายาวนานนับพันปีทำให้ชาวกีราวารูมีจำนวนค่อนข้างน้อย วัฒนธรรมที่โดดเด่นของกีราวารูถูกกลืนหายจากการแต่งงานข้ามชาติพันธุ์ของคนหนุ่มสาวกับชาวมัลดีฟส์ซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่ ปัจจุบันคาดว่าชาวกีราวารูบริสุทธิ์คงสูญไปแล้ว
ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก

|  ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก> ทางแยกที่สำคัญ |
| --- | --- |
ปลายทางทิศตะวันออก:  ถนนกาญจนาภิเษก ในเขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร
ปลายทางทิศตะวันตก:  ถนนทวีวัฒนา ในเขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร
ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก (อักษรโรมัน: Thanon Thawi Watthana - Kanchanaphisek) เป็นเส้นทางการคมนาคมในท้องที่แขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา ทางทิศตะวันตกของกรุงเทพมหานคร แยกจากถนนกาญจนาภิเษก ไปทางทิศตะวันตก ตัดกับถนนพุทธมณฑล สาย 2 ที่ทางแยกสนามกีฬาพาณิชย์ฯ ไปทางทิศเดิม ตัดกับถนนพุทธมณฑล สาย 3 ที่ทางแยกทวีวัฒนา ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้จนถึงหน้าโรงเรียนคลองทวีวัฒนา แยกขวาไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ขนานกับแนวคลองทวีวัฒนา จากนั้นแยกซ้ายไปทางทิศตะวันตก (ก่อนถึงสะพานข้ามคลองบางพรม) ข้ามคลองทวีวัฒนาและบรรจบถนนทวีวัฒนาที่ทางแยกสุภาพบุรุษ โดยมีถนนทวีวัฒนา-พุทธมณฑล สาย 4 ตรงต่อเนื่องไปออกถนนพุทธมณฑล สาย 4 ในท้องที่อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐมได้
ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษกเป็นถนนขนาด 2 ช่องทางจราจร ไม่มีเกาะกลาง เดิมแบ่งออกเป็น 2 ช่วงตามชื่อเรียก ช่วงแรกคือ ถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนัง เริ่มต้นจากถนนพุทธมณฑล สาย 2 ไปทางทิศตะวันออก ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก (โดยยังมีแนวถนนสายเดียวกันนี้ต่อเนื่องไปทางทิศตะวันออกและทิศตะวันออกเฉียงใต้ในท้องที่แขวงบางเชือกหนัง เขตตลิ่งชัน ก่อนจะไปบรรจบกับถนนพุทธมณฑล สาย 1) ส่วนช่วงที่ 2 คือ ถนนทวีวัฒนา ในช่วงแรกมีสภาพเป็นทางเดินจากถนนพุทธมณฑล สาย 2 จนถึงถนนเลียบคลองทวีวัฒนา ต่อมาประชาชนในพื้นที่ร่วมกันพัฒนาและอุทิศที่ดินเพื่อให้เป็นทางสาธารณะ จนกระทั่งกรุงเทพมหานครได้ปรับปรุงทางเดินนี้เป็นถนนลาดยางเพื่อใช้ในการจราจรเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2525 ซึ่งถนนทวีวัฒนานี้ก็คือระยะทางส่วนใหญ่ของถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษกในปัจจุบันนั่นเอง
ในปี พ.ศ. 2545 สำนักงานเขตทวีวัฒนาได้เสนอกรุงเทพมหานคร ขอเปลี่ยนชื่อถนนทวีวัฒนาเป็น "ถนนทวีวัฒนา-พุทธมณฑล สาย 2" เพื่อให้ถนนเลียบคลองทวีวัฒนาใช้ชื่อ "ถนนทวีวัฒนา" แทน แต่ในที่ประชุมคณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย วงเวียน ทางแยก คลอง สะพาน และสถานที่สำคัญในเขตกรุงเทพมหานครเห็นว่า ปลายถนนทวีวัฒนาด้านตะวันออกที่ตัดกับถนนพุทธมณฑล สาย 2 นั้น ยังมีถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนังต่อออกไปจนถึงถนนกาญจนาภิเษก (ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างเขตทวีวัฒนากับเขตตลิ่งชันพอดี) จึงควรรวมถนนทั้ง 2 ช่วงนี้เป็นสายเดียวกันแล้วเปลี่ยนชื่อเป็น "ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก" สำนักงานเขตทวีวัฒนาพิจารณาแล้วเห็นชอบด้วยและเสนอกรุงเทพมหานครขอเปลี่ยนชื่อถนนทั้ง 2 สายตามชื่อดังกล่าวอีกครั้ง กรุงเทพมหานครจึงอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อถนนทวีวัฒนาและถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนัง (เฉพาะในท้องที่เขตทวีวัฒนา) เป็น ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 ส่วนถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนังในท้องที่เขตตลิ่งชันนั้น ปัจจุบันมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า "ถนนบางเชือกหนัง"
ดูเพิ่ม

ถนนทวีวัฒนา
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°45′39″N 100°22′32″E﻿ / ﻿13.760917°N 100.375553°E﻿ / 13.760917; 100.375553
ถนนทวีวัฒนา

|  ถนนทวีวัฒนา |
| --- | --- |
ถนนทวีวัฒนาในช่วงต้นถนน
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 10.8 กิโลเมตร (6.7 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันออกเฉียงใต้:  ถนนเพชรเกษม ในเขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร
ปลายทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ:  ถนนศาลาธรรมสพน์ ในเขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร
ถนนทวีวัฒนา (อักษรโรมัน: Thanon Thawi Watthana) เป็นเส้นทางการคมนาคมระหว่างเขตหนองแขมกับเขตทวีวัฒนา ทางทิศตะวันตกของกรุงเทพมหานคร แยกจากถนนเพชรเกษมในพื้นที่แขวงหนองค้างพลู เขตหนองแขม เลียบฝั่งตะวันตกของคลองทวีวัฒนาเป็นเส้นตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ผ่านใต้สะพานถนนพุทธมณฑล สาย 3 จากนั้นข้ามคลองบางไผ่เข้าพื้นที่แขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา ตัดกับถนนบางแวก ตัดกับถนนเลียบคลองปทุม ตัดกับถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษกและถนนทวีวัฒนา-พุทธมณฑล สาย 4 จากนั้นข้ามคลองบางกระทึกเข้าพื้นที่แขวงศาลาธรรมสพน์ ตัดกับถนนอุทยาน ถนนบรมราชชนนี และถนนศาลาธรรมสพน์ ก่อนจะไปสิ้นสุดที่ทางรถไฟสายใต้
ถนนทวีวัฒนาเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร ไม่มีเกาะกลางในช่วงถนนเพชรเกษมถึงถนนอุทยาน และมีเกาะกลางในช่วงถนนอุทยานถึงถนนบรมราชชนนี ช่วงถนนบรมราชชนนีถึงทางรถไฟสายใต้มีขนาด 2 ช่องจราจร ระยะทางรวม 10.8 กิโลเมตร เดิมมีลักษณะเป็นคันทางริมคลองทวีวัฒนาซึ่งกรมชลประทานใช้เป็นเส้นทางในการดูแลบำรุงรักษาคลอง แต่ให้ประชาชนได้ใช้สัญจรด้วย กรุงเทพมหานครได้รับมอบเส้นทางสายนี้จากกรมชลประทานเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2520 จากนั้นจึงได้สร้างเป็นถนนคอนกรีตเลียบฟากตะวันตกของคลองไปตลอดสาย มีชื่อเรียกทางการและชื่อเรียกโดยทั่วไปว่า ถนนเลียบคลองทวีวัฒนา
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2545 สำนักงานเขตทวีวัฒนาได้เสนอกรุงเทพมหานคร ขอเปลี่ยนชื่อถนนสายนี้เป็น "ถนนทวีวัฒนา" โดยให้ถนนทวีวัฒนา (สายเดิม) เปลี่ยนไปใช้ชื่อว่า "ถนนทวีวัฒนา-พุทธมณฑล สาย 2" แทน แต่ในที่ประชุมคณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย วงเวียน ทางแยก คลอง สะพาน และสถานที่สำคัญในเขตกรุงเทพมหานครเห็นว่า ปลายถนนทวีวัฒนาด้านตะวันออก (ตัดกับถนนพุทธมณฑล สาย 2) ยังมีถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนังต่อออกไปในทิศเดิมจนถึงถนนกาญจนาภิเษก (ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตทวีวัฒนากับเขตตลิ่งชันพอดี) จึงควรรวมถนนทั้ง 2 ช่วงนี้เป็นสายเดียวกันแล้วเปลี่ยนชื่อเป็น "ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก" สำนักงานเขตทวีวัฒนาพิจารณาแล้วเห็นด้วย และเสนอกรุงเทพมหานครขอเปลี่ยนชื่อถนนทั้ง 2 สายตามชื่อดังกล่าวอีกครั้ง กรุงเทพมหานครจึงอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อถนนเลียบคลองทวีวัฒนาเป็น ถนนทวีวัฒนา เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2546
ปัจจุบัน ถนนทวีวัฒนารวมถึงถนนอุทยานที่อยู่ใกล้เคียงกันนิยมใช้เป็นที่เล่นน้ำในเทศกาลสงกรานต์เช่นเดียวกับถนนข้าวสารหรือถนนสีลมในฝั่งพระนคร แต่ในปี พ.ศ. 2560 ได้งดเว้นไปเนื่องจากกรุงเทพมหานครเป็นกังวลในเรื่องความปลอดภัย
ดูเพิ่ม

ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนทวีวัฒนา
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°45′08″N 100°21′08″E﻿ / ﻿13.752207°N 100.352263°E﻿ / 13.752207; 100.352263
ซายูมิ วาตาเบะ

| ซายูมิ วาตาเบะ |
| --- | --- |
渡部 紗弓
เกิด: 25 กันยายน จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: ซิกมาอิเลฟเวน
ส่วนสูง: 161 ซม.
ซายูมิ วาตาเบะ (ญี่ปุ่น: 渡部 紗弓; โรมาจิ: Watabe Sayumi; 25 กันยายน -) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดฮกไกโด อยู่สังกัดซิกมาอิเลฟเวน สูง 161 ซม.
ผลงานพากย์

ใครว่าข้าไม่เหมาะเป็นจอมมาร (เอเลโอนอร์ เบียงกา)
ล้มบังลังก์ล้างราชา (บังกะ ซากุระ)
เหล่าผู้กล้าระแวงสังคมรวมตัวกู้โลก (เทียนา)