stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไวน์โคคา

| --- | --- |
ประเภท: ไวน์
ประเทศต้นกำเนิด: ฝรั่งเศส
เปิดตัว: ค.ศ. 1863
ไวน์โคคา (อังกฤษ: Wine Coca) เป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ผสมผสานระหว่างไวน์กับโคเคน ยี่ห้อยอดนิยมยี่ห้อหนึ่งคือแว็งมารียานีซึ่งพัฒนาขึ้นใน ค.ศ. 1863 โดยอันเจโล มารีอานี นักเคมีและผู้ประกอบการชาวฝรั่งเศส-คอร์ซิกา
ในตอนปลายศตวรรษที่ 19 ความกลัวการใช้ยาในทางที่ผิดทำให้เครื่องดื่มที่มีโคคาเป็นส่วนประกอบไม่เป็นที่นิยม สถานการณ์นี้นำไปสู่การห้ามโคเคนในสหรัฐใน ค.ศ. 1914 ผ่านกฎหมายภาษียาเสพติดแฮร์ริสัน และการกำจัดโคเคนออกจากไวน์โคคา แม้ว่าใบโคคาจะยังคงอยู่ก็ตาม
แวนคูเวอร์

ระวังสับสนกับ แวนคูเวอร์ (รัฐวอชิงตัน)
| แวนคูเวอร์ Vancouver |
| --- | --- |
นคร
นครแวนคูเวอร์ City of Vancouver
ภาพย่านกลางเมืองแวนคูเวอร์
   ตรา โลโก
คำขวัญ: "By Sea, Land, and Air We Prosper"
ที่ตั้งภายในเขตเมโทรแวนคูเวอร์ ของรัฐบริติชโคลัมเบีย
แวนคูเวอร์ที่ตั้งภายในรัฐบริติชโคลัมเบียแสดงแผนที่รัฐบริติชโคลัมเบียแวนคูเวอร์ที่ตั้งภายในประเทศแคนาดาแสดงแผนที่แคนาดา
พิกัด: 49°15′N 123°6′W﻿ / ﻿49.250°N 123.100°W﻿ / 49.250; -123.100
ประเทศ:  แคนาดา
รัฐ: บริติชโคลัมเบีย
ภูมิภาค: โลเวอร์เมนแลนด์
เขต: เมโทรแวนคูเวอร์
ปกครองโดยระบบเทศบาล: 6 เมษายน ค.ศ. 1886
ตั้งชื่อจาก: จอร์จ แวนคูเวอร์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Kennedy Stewart
พื้นที่
 • นคร: 114.97 ตร.กม. (44.39 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 876.44 ตร.กม. (338.40 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,878.52 ตร.กม. (1,111.40 ตร.ไมล์)
ความสูง: 0–152 เมตร (0–501 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2016)
 • นคร: 631,486 (อันดับที่ 8) คน
 • ความหนาแน่น: 5,492.6 คน/ตร.กม. (14,226 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 2,264,823 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 2,584 คน/ตร.กม. (6,690 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,463,431 (อันดับที่ 3) คน
เดมะนิม: Vancouverite
เขตเวลา: UTC−08:00 (PST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−07:00 (PDT)
รหัสไปรษณีย์: V5K – V6T, V6Z, V7X – V7Y
รหัสพื้นที่: 604, 778, 236, 672
NTS Map: 092G03
GNBC Code: JBRIK
GDP: 110 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
GDP ต่อหัว: 44,337 ดอลลาร์สหรัฐ
เว็บไซต์: vancouver.ca
แวนคูเวอร์ (อังกฤษ: Vancouver) เป็นเมืองท่าชายฝั่งที่มีชื่อเสียงทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐ และในภูมิภาคแปแซิฟิก มีประชากรราว 611,869 คน แต่เมื่อรวมเขตเมืองทั้งหมดจะมีประชากร 2,249,725 คน  ชื่อของเมืองมาจากชื่อของนักสำรวจชาวอังกฤษนามว่า จอร์จ แวนคูเวอร์
บางครั้งอาจจะสับสนระหว่างเมืองแวนคูเวอร์ รัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา กับเมืองแวนคูเวอร์ที่อยู่ในรัฐวอชิงตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา
อุตสาหกรรมที่ทำรายได้ให้แก่เมืองในอดีต ได้แก่  การป่าไม้ การทำเหมืองแร่ การตกปลา และ เกษตรกรรม ส่วนปัจจุบัน ได้แก่ อุตสาหกรรมบริการ อันมีผลมาจากการท่องเที่ยวที่ขยายตัวขึ้น ปัจจุบันแวนคูเวอร์เป็นศูนย์กลางการถ่ายทำภาพยนตร์เป็นอันดับสามของอเมริกาเหนือรองมาจาก ลอสแอนเจลิส และนิวยอร์ก จนมีชื่อเล่นอีกชื่อว่า "Hollywood North" 
และแวนคูเวอร์ยังเป็นสถานที่จัดแข่งขัน กีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 และพาราลิมปิกฤดูหนาว 2010อีกด้วย
เมืองพี่น้อง

แวนคูเวอร์เป็นเมืองแรกของแคนาดาที่ทำความตกลงร่วมมือในระดับนานาชาติ เมืองพี่น้องได้แก่
โอเดสซา, ยูเครน (พ.ศ. 2487)
โยโกฮามา, ญี่ปุ่น (พ.ศ. 2508)
เอดินเบอระ, สกอตแลนด์, สหราชอาณาจักร (พ.ศ. 2521)
กวางโจว, สาธารณรัฐประชาชนจีน (พ.ศ. 2528)
ลอสแอนเจลิส, รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2529)
โซล, เกาหลีใต้ (พ.ศ. 2550)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แวนคูเวอร์
เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก เมืองเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว |
| --- | --- |
 1924:  ชามอนี  1928:  ซังคท์โมริทซ์  1932:  เลคพลาซิด  1936:  การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน  1940: ไม่มี[c]  1944: ไม่มี[c]  1948:  ซังคท์โมริทซ์  1952:  ออสโล  1956:  กอร์ตีนาดัมเปซโซ  1960:  สควอว์วัลเลย์  1964:  อินส์บรุค  1968:  เกรอนอบล์  1972:  ซัปโปโระ  1976:  อินส์บรุค  1980:  เลคพลาซิด  1984:  ซาราเยโว  1988:  แคลกะรี  1992:  อาลแบร์วีล  1994:  ลิลเลอฮาเมอร์  1998:  นางาโนะ  2002:  ซอลต์เลกซิตี  2006:  ตูริน  2010:  แวนคูเวอร์  2014:  โซชี  2018:  พย็องชัง  2022:  ปักกิ่ง  2026:  มิลาน - กอร์ตีนาดัมเปซโซ  2030: TBA 
[c] ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง
ไวต์ช็อกโกแลต

ไวต์ช็อกโกแลต
ไวต์ช็อกโกแลต หรือ ช็อกโกแลตขาว (อังกฤษ: white chocolate) เป็นช็อกโกแลตประเภทหนึ่ง มักประกอบด้วยเนยโกโก้, น้ำตาล, และมิลก์ซอลิด (milk solid) มีเนื้อสีออกเหลืองซีดหรือขาวขุ่นเหมือนงาช้าง จุดหลอมเหลวของเนยโกโก้ ซึ่งเป็นส่วนประกอบเดียวของไวต์ช็อกโกแลตที่มีเมล็ดโกโก้ ต้องสูงพอที่จะช่วยรักษาเนื้อช็อกโกแลตที่แข็งให้อยู่ในอุณหภูมิห้องได้เหมือนมิลก์ช็อกโกแลต (milk chocolate) และดาร์กช็อกโกแลต (dark chocolate)
ความเป็นมา

เนสท์เล่ (Nestlé) บริษัทในสวิตเซอร์แลนด์ นำเสนอไวต์ช็อกโกแลตยี่ห้อ "มิลกีบาร์" (Milkybar) เป็นครั้งแรกในยุโรปในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 จึงถือว่า ไวต์ช็อกโกแลตมีกำเนิดมาจากสวิตเซอร์แลนด์
ต่อมา ค.ศ. 1945 ชายชื่อ Kuno Baedeker นำสูตรไวต์ช็อกโกแลตไปพัฒนาขณะทำงานอยู่ที่บริษัทช็อกโกแลตเมิร์กเคนส์ (Merckens Chocolate Company) ในอเมริกาเหนือ
เวิลด์พอพิวลาร์ซองเฟสติวัล

| เวิลด์พอพิวลาร์ซองเฟสติวัล (ยามาฮ่ามิวสิกเฟสติวัล) |
| --- | --- |
นิปปงบูโดกัง สถานที่จัดการประกวด
ที่ตั้ง: โตเกียว ญี่ปุ่น
ช่วงปี: 1970 – 1989
ผู้ก่อตั้ง: มูลนิธิดนตรียามาฮ่า
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการโดยมูลนิธิดนตรียามาฮ่า
เวิลด์พอพิวลาร์ซองเฟสติวัล (อังกฤษ: World Popular Song Festival; ญี่ปุ่น: 世界歌謡祭; โรมาจิ: Sekai Kayōsai) หรือ ยามาฮ่ามิวสิกเฟสติวัล (อังกฤษ: Yamaha Music Festival) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อเล่น "ยูโรวิชันตะวันออก" เป็นเวทีประกวดเพลงนานาชาติที่จัดขึ้นตั้งแต่ปี 1970 ถึงปี 1989 จัดขึ้นโดยมูลนิธิดนตรียามาฮ่าในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยการประกวดมีจุดประสงค์ในการให้ความสุขแก่ผู้คนผ่านเสียงดนตรี อันเนื่องจากอิทธิพลของผู้คนในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ปัญหาทางการเมืองและภาวะเศรษฐกิจของญี่ปุ่นในช่วงทศวรรษที่ 1970
การประกวดถูกหยุดไปหนึ่งครั้งจากเหตุการณ์การสวรรคตขององค์จักรพรรดิฮิโรฮิโตะ ในปี 1988 ในปี 1989 เวทีการประกวดได้เปลี่ยนไปเป็นคอนเสิร์ตเพื่อการกุศลร่วมกับยูนิเซฟ ซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายของเวทีนี้ และเวทีได้ยุติลง
ประเทศไทยเคยตัวส่งประกวด 3 ครั้ง ครั้งที่ 1 ปี 1981 เพลง Happiness ขับร้องโดย นัดดา วิยกาญจน์ ครั้งที่ 2 ปี 1982 เพลง Love Is The Answer ขับร้องโดย มณีนุช เสมรสุต และครั้งที่ 3 ปี 1985 เพลง Reality ขับร้องโดย โอสถ ประยูรเวช และ วิยะดา โกมารกุล ณ นคร
จำนวนครั้งที่แต่ละประเทศชนะการประกวด

| จำนวนครั้งที่ชนะ | ประเทศ | ปีที่ชนะ |
| --- | --- | --- |
| 16 |  ญี่ปุ่น | 1971, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987 |
| 5 |  สหราชอาณาจักร | 1972, 1973, 1977, 1978, 1979 |
| 4 |  สหรัฐอเมริกา | 1973, 1980, 1984, 1986 |
| 2 |  อิตาลี | 1973, 1976 |
| 1 |  อิสราเอล | 1970 |
| 1 |  ฝรั่งเศส | 1971 |
| 1 |  จาเมกา | 1972 |
| 1 |  นอร์เวย์ | 1974 |
| 1 |  เม็กซิโก | 1975 |
| 1 |  คิวบา | 1981 |
| 1 |  ฮังการี | 1983 |
| 1 |  แคนาดา | 1984 |
| 1 |  อาร์เจนตินา | 1985 |
| 1 |  ออสเตรเลีย | 1987 |
รายชื่อผู้ชนะ

| ปี | ประเทศ | ชื่อเพลง | ศิลปิน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1970 |  อิสราเอล | Ani Holem Al Naomi | Hedva & David |
| 1971 |  ญี่ปุ่น | Tabidachi No Uta | Tsunehiko Kamijo & Rokumonsen |
| 1971 |  ฝรั่งเศส | Un Jour l'Amour | Martine Clémenceau |
| 1972 |  จาเมกา | Life is Just for Livin' | Ernie Smith |
| 1972 |  สหราชอาณาจักร | Feeling | Capricorn |
| 1973 |  ญี่ปุ่น | Anata | Akiko Kosaka |
| 1973 |  สหรัฐอเมริกา | All the Kings and Castles | Shawn Phillips |
| 1973 |  สหราชอาณาจักร | Head over Heels | Keeley Ford |
| 1973 |  อิตาลี | Parigi a Volte Cosa Fa | Gilda Giuliani |
| 1974 |  ญี่ปุ่น | Itsuno-Manika Kimiwa | Yoshimi Hamada |
| 1974 |  นอร์เวย์ | You Made Me Feel I Could Fly | Ellen Nikolaysen |
| 1975 |  ญี่ปุ่น | Jidai | Miyuki Nakajima |
| 1975 |  เม็กซิโก | Lucky Man | Mister Loco |
| 1976 |  ญี่ปุ่น | Goodbye Morning | Sandii |
| 1976 |  อิตาลี | Amore Mio | Franco & Regina |
| 1977 |  ญี่ปุ่น | Anta no Ballade | Masanori Sera and Twist |
| 1977 |  สหราชอาณาจักร | Can't Hide My Love | Rags |
| 1978 |  ญี่ปุ่น | Musoubana | Hiroshi Madoka |
| 1978 |  สหราชอาณาจักร | Love Rocks | Tina Charles |
| 1979 |  ญี่ปุ่น | Daitokai | Crystal King |
| 1979 |  สหราชอาณาจักร | Sitting on the Edge of the Ocean | Bonnie Tyler |
| 1980 |  ญี่ปุ่น | Machi ga nai teta | Tetsuya Itami & Side By Side |
| 1980 |  สหรัฐอเมริกา | What's The Use | Mary MacGregor |
| 1981 |  ญี่ปุ่น | Kanzen Muketsu No Rock 'n' Roller | Aladdin |
| 1981 |  คิวบา | Digamos Que Mas Da | Osvaldo Rodríguez |
| 1982 |  ญี่ปุ่น | Hananusubito | Asuka |
| 1982 |  สหรัฐอเมริกา | Where Did We Go Wrong | Anne Bertucci |
| 1983 |  ญี่ปุ่น | Fuyu no hana | Makow |
| 1983 |  ฮังการี | Time Goes By | Neoton Família |
| 1984 |  ญี่ปุ่น | Fura re kibun de Rock' n' Roll | TOMCAT |
| 1984 |  แคนาดา | Party Lights | France Joli |
| 1985 |  ญี่ปุ่น | Yoko | Kazuyuki Ozaki & Coastal City |
| 1985 |  อาร์เจนตินา | Rompecabezas | Valeria Lynch |
| 1986 |  ญี่ปุ่น | Ashita-iki no ressha | Kenji Ono |
| 1986 |  สหรัฐอเมริกา | Longshot | Stacy Lattisaw |
| 1987 |  ญี่ปุ่น | No, No, No | Chika Takeuchi |
| 1987 |  ออสเตรเลีย | Take on the World | Pseudo Echo |
แหล่งอ้างอิง

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการโดยมูลนิธิดนตรียามาฮ่า
"ยามาฮ่ามิวสิก". สืบค้นเมื่อ 12 ตุลาคม 2022.
"Wonder Sings for UNICEF" (PDF), Music & Media, สืบค้นเมื่อ 12 ตุลาคม 2022
"World Popular Song Festival" (PDF), Siam Music Club, สืบค้นเมื่อ 12 ตุลาคม 2022
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการโดยมูลนิธิดนตรียามาฮ่า
ข้อมูลเกี่ยวกับการประกวด เก็บถาวร 2022-08-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน บางส่วนเป็นภาษาอังกฤษ บางส่วนเป็นภาษาดัชต์
เวียนนาซีเซสชัน

กลุ่ม ‘เวียนนาซีเซสชัน’ (อังกฤษ: Vienna Secession) เป็นกลุ่มศิลปินที่ทรงพลังกลุ่มหนึ่งของออสเตรีย เนื่องจากเต็มไปด้วยบุคลากรรุ่นใหม่มากมายที่มีพลังผลักดันในการทำงานอย่างท่วมท้น ปรัชญาและแนวการทำงานของกลุ่มนั้นก็เป็นดังคำที่จารึกไว้เหนือประตูทางเข้าอาคารซีเซสชันที่ว่า “ในยุคสมัยมันคือศิลปะ ในศิลปะมันคืออิสรภาพ” (Der Zeit ihre Kunst, der Kunst Ihre Freiheit)
รูปแบบงาน

งานของกลุ่มเวียนนาซีเซสชันไม่เหมือนกับงานของกลุ่มความเคลื่อนไหวอื่น ๆ รูปแบบงานของกลุ่มนี้มีความหลากหลายมาก อาทิ เช่น งานสถาปัตยกรรมอย่าง อาคารซีเซสชันที่เปรียบเสมือนกับสัญลักษณ์ของกลุ่ม งานประติมากรรม งานตกแต่งอาคาร หรือ แม้กระทั่งงานจิตรกรรม แนวความคิดแต่เริ่มของพวกเขาคือความต้องการที่จะฉีกแนวงานของออกจากกรอบหรือขนบแบบเดิม ๆ เพื่อที่จะได้สร้างงานรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์มาก่อน แนวงานของพวกเขาเกิดจากส่วนผสมที่หลากหลายดูคล้ายกับศิลปะแบบอาร์ตนูโว (Art Nouveau) แต่งานที่มีออกมาก็แอบแฝงความเป็นงานแบบสัญลักษณ์ (Symbolist) เอาไว้ ดังจะเห็นได้จากงานของคลิมต์ เป็นต้น
นอกจากนี้เมื่ออิทธิพลของอาร์ตนูโวแบบฝรั่งเศสหมดลงไปการเปลี่ยนแปลงและเน้นถึงแบบแผนของการใช้รูปทรงเรขาคณิตและการออกแบบโมดูลาร์ (Modular Design) ทำให้รูปแบบของงานออกแบบเปลี่ยนรูปไปจากเดิมมาเป็นการใช้รูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ใช้วงกลมในการจัดวางแบบซ้ำ ๆ กันและใช้แบบผสม ในส่วนที่ตกแต่งและเป็นองค์ประกอบประเภทลวดลาย ขึ้นอยู่กับการใช้องค์ประกอบที่ซ้ำ ๆ กัน แบบรูปทรงเรขาคณิตเหล่านี้เป็นรูปทรงที่ไม่ใช่รูปทรงที่เห็นมาก่อนหรือถูกใช้แบบงานเครื่องจักร ซึ่งมีลักษณะเหมือนการปะติดปะต่อ แต่เป็นการใช้ให้งานดูมีชีวิตชีวากว่าเดิม และในช่วงนี้เองกลุ่มเวียนนาซีเซสชันก็ได้มีการออกนิตยสาร ชื่อว่า “Ver Sacrum” ที่แสดงให้เห็นถึงแนวงานของกลุ่มซีเซสชันให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น
สถาปัตยกรรม

อาคารที่ทำการของกลุ่มนั้น ทางกลุ่มซีเซสชันได้ลงทุนด้วยเงินจำนวนมากจากการกู้ยืมธนาคาร การออกแบบและการตกแต่งภายในนั้นเป็นไปแบบช่วยกันคนละไม้คนละมือ แต่ความคิดส่วนใหญ่ทั้งหมดมาจากแนวความคิดของ กุสตาฟ คลิมต์ ซึ่งเป็นผู้นำกลุ่มนั้นเอง ลักษณะอาคารจะเป็นโครงสร้างและรูปแบบเหมือนกับสถาปัตยกรรมในยุคกรีกและอียิปต์ ซึ่งเป็นไปตามแนวอิทธิพลทางศิลปะของสมาชิกส่วนมากในกลุ่ม แต่สำหรับแนวทางของคลิมต์นั้น เขาไม่ได้ลอกแบบศิลปะแบบกรีกหรืออียิปต์มาใช้อย่างเต็มตัว แต่เขาได้นำมันมาประยุกต์กับแนวคิดใหม่ของ ‘โมเดิร์น อาร์ต’ (Modern art) หรือ ศิลปะสมัยนิยม ซึ่งในออสเตรียในขณะนั้นนอกจากจะมุ่งสร้างประเทศด้วยศิลปกรรมตามแบบอย่างปารีสแล้ว โมเดิร์น อาร์ต ยังเป็นสิ่งที่แทรกซึมเข้าไปในผังเมืองที่ถูกกำหนดขึ้นใหม่ด้วยในส่วนที่เรียกว่า ‘ริงสตราสส์’ (Ringstasse) อีกด้วย
ผลงานอาคารในแบบโมเดิร์นอาร์ตที่เป็นตัวอย่างขึ้นชื่อคือผลงานของ ออทโท วากเนอร์ ซึ่งปรากฏอยู่ในหลายแห่งของริงสตราสส์ในกรุงเวียนนา อาคารที่เห็นได้ชัดก็คืออาคารที่ทำการไปรษณีย์ (Postal Saving Bank) ในเวียนนา แนวการออกแบบนี้ได้สร้างแรงบันดาลใจให้กับ โยเซฟ มาเรีย ออลบริช หนึ่งในศิลปินกลุ่มซีเซสชัน โดยเขาได้นำมาประยุกต์กับแนวความคิดรูปแบบเก่าไปสู่รูปแบบใหม่เพื่อใช้ในการออกแบบอาคารซีเซสชันอย่างลงตัว เหนืออาคารนั้นเป็นรูปทรงกลมคล้ายโดมในศิลปะแบบไบแซนไทน์ (Byzantine) การใช้รูปทรงนี้เข้ามาเป็นรูปแบบของอาคาร ทำให้ตัวอาคารมองดูคล้ายกับวิหาร
ปัจจุบันอาคารหลังนี้ได้ตกมาเป็นสมบัติของแกลเลอรี เบลเฟเดเรอร์ (Austrain Gallery Belvedere) ซึ่งจัดแสดงผลงานศิลปะร่วมสมัยของศิลปินมากมาย ๆหมุนเวียนกันมาจัดอยู่เรื่อย ๆ แต่ก็ยังคงเปิดแสดงผลงาน The Beethoven friezes ของคลิมต์อยู่เสมอ
ศิลปินสำคัญในกลุ่มซีเซสชัน

กุสตาฟ คลิมต์ (Gustav Klimt)
โยเซฟ ฮอฟฟ์มันน์  (Josef Hoffmann)
โยเซฟ มาเรีย ออลบริช (Joseph Maria Olbrich)
ออทโท วากเนอร์ (Otto Wagner)
แมค คลิงเกอร์ (Max Klinger)
อดอล์ฟ โบม (Adolf Bohm)
อัลเฟรด โรลเลอร์ (Alfred Roller)
คาร์ล โมลล์ (Carl Moll)
เฟอร์ดินันด์ อันดรี (Ferdinand Andri)
แหล่งข้อมูล

http://theviennasecession.com/
http://www.castyourart.com/en/2011/12/06/vienna-secession/ เก็บถาวร 2013-06-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.senses-artnouveau.com/biography.php?artist=sec เก็บถาวร 2018-01-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.secession.at/
| ด ค กศิลปะและลัทธิทางศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ยุคกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 13):  เมรอแว็งเฌียง  การอแล็งเฌียง  ออตโทเนียน  ไบแซนไทน์  เคลต์  โรมาเนสก์  กอทิก  กอทิกนานาชาติ 
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 18:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ศตวรรษที่ 14-15)  จริตนิยม (ศตวรรษที่ 16)  บาโรก (ศตวรรษที่ 17)  โรโกโก - ลัทธิคลาสสิกใหม่ - จินตนิยม (ศตวรรษที่ 18) 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ศิลปะสถาบัน  สัจนิยม  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  สังเคราะห์นิยม  สัญลักษณ์นิยม  ลุ่มแม่น้ำฮัดสัน 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สมัยใหม่  บาศกนิยม  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธินามธรรม  กลุ่มศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  กลุ่มบรึคเคอ  ดาดา  คติโฟวิสต์  นวศิลป์  เวียนนาซีเซสชัน  สุนทรียนิยม  เบาเฮาส์  ลัทธิรูปทรงแนวใหม่  อลังการศิลป์  สมัยนิยม  อนาคตนิยม  อนุตรนิยม  ลัทธิเหนือจริง  Color Field  จุลนิยม  Lyrical Abstraction  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่  สมัยใหม่ยุคหลัง  มโนทัศนศิลป์  ศิลปะคนนอก  ศิลปะใต้ดิน  ศิลปะเชิงแนวคิด  กลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช  รูปลักษณ์นิยม 
ศิลปะ:  จิตรกรรม  ประติมากรรม  สถาปัตยกรรม  การถ่ายภาพ 
ศิลปิน:  จิตรกร  ประติมากร  สถาปนิก  ช่างภาพ 
“โปสเตอร์ของนิทรรศการครั้งแรกในปี 1898”
“The Beethoven friezes ของ กุสตาฟ คลิมต์”
“หน้าปกนิตยสาร Ver Sacrum”
“อาคารทำการของกลุ่มซีเซสชัน”
แวนนีวาร์ บุช
การเสียชีวิต

หลังจากป่วยด้วยโรคหลอดเลือดในสมอง บุชเสียชีวิตใน เมืองเบลมอนต์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ขณะอายุได้ 84 ปี จากโรคปอดบวม เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1974  ภรรยาของบุชเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1969  เขาถูกฝังอยู่ที่สุสานเซาธ์เดนนิสใน เซาท์เดนนิส รัฐแมสซาชูเซตส์  หลังจากพิธีศพแบบปิด ที่อนุสรณ์สาธารณะซึ่งจัดโดย MIT ต่อมา  เจอโรม ไวสเนอร์ ประกาศว่า "ไม่มีชาวอเมริกันคนใดมีอิทธิพลต่อการเติบโตของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมากไปกว่า แวนนีวาร์ บุช"
รางวัลและเกียรติประวัติ

บุชได้รับ เหรียญรางวัลเอดิสัน จาก เอไออีอี ในปี ค.ศ. 1943 "สำหรับการสนับสนุนความก้าวหน้าของวิศวกรรมไฟฟ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านการพัฒนาการประยุกต์ใช้คณิตศาสตร์ใหม่กับปัญหาทางวิศวกรรม และสำหรับบริการที่โดดเด่นของเขาต่อประเทศชาติในการชี้นำโครงการวิจัยสงคราม "
ในปี ค.ศ. 1945 บุชได้รับ รางวัลเหรียญสวัสดิการสาธารณะ จาก สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติ
ในปี ค.ศ. 1949 เขาได้รับ เหรียญไออาร์ไอ จาก สถาบันวิจัยอุตสาหกรรม เพื่อยกย่องการมีส่วนร่วมของเขาในฐานะผู้นำด้านการวิจัยและพัฒนา
ประธานาธิบดี แฮร์รี ทรูแมนได้มอบรางวัล บุชเดอะเมดัลออฟเมริต ด้วยพวงใบโอ๊กสีบรอนซ์ในปี ค.ศ. 1948
ประธานาธิบดี ลินดอน จอห์นสัน มอบรางวัล เหรียญวิทยาศาสตร์แห่งชาติ ในปี ค.ศ. 1963
ประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสัน มอบรางวัล อะตอมิกไพโอเนียร์สอะวอร์ด จาก คณะกรรมาธิการพลังงานปรมาณู ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1970 ให้แก่เขา เช่นเดียวกับ เจมส์ บี. โคนันต์ และนายพล เลสลี อาร์. โกรฟส์
บุชได้รับการแต่งตั้งให้เป็น ผู้บัญชาการอัศวินของภาคีแห่งจักรวรรดิอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1948 และเป็นเจ้าหน้าที่ กองทหารเกียรติยศ ของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1955
ในปี ค.ศ. 1980 มูลนิธิวิทยาศาสตร์แห่งชาติได้ก่อตั้ง รางวัลแวนนิวาร์บุชอะวอร์ด เพื่อเป็นเกียรติแก่ผลงานของเขาในการรับใช้สาธารณะ  เอกสารเพิ่มเติมจัดทำโดย MIT Institute Archives and Special Collections, Carnegie Institution และ National Archives and Records Administration
↑  "Vannevar Bush". Computer Science Tree. สืบค้นเมื่อ November 8, 2015.
1 2  Meyer, Michal (2018). "The Rise and Fall of Vannevar Bush". Distillations. Science History Institute. 4 (2): 6–7. สืบค้นเมื่อ August 20, 2018.
↑  Houston, Ronald D.; Harmon, Glynn (2007). "Vannevar Bush and memex". Annual Review of Information Science and Technology. 41 (1): 55–92. doi:10.1002/aris.2007.1440410109.
1 2 3 4  Wiesner 1979. sfn error: no target: CITEREFWiesner1979 (help)
↑  "Dennis 1974 Annual Town Reports" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2014-07-14. สืบค้นเมื่อ June 14, 2012.
↑  Zachary 1997. sfn error: no target: CITEREFZachary1997 (help)
↑  "Vannevar Bush". IEEE Global History Network. IEEE. สืบค้นเมื่อ July 25, 2011.
↑  "Public Welfare Award". National Academy of Sciences. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 4, 2011. สืบค้นเมื่อ February 14, 2011.
↑  "The President's National Medal of Science". National Science Foundation. สืบค้นเมื่อ April 22, 2012.
↑  Nixon, Richard (February 27, 1970). "Remarks on Presenting the Atomic Pioneers Award". The American Presidency Project. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 1, 2013. สืบค้นเมื่อ April 22, 2012.
↑  "Vannevar Bush Award". National Science Foundation. สืบค้นเมื่อ April 22, 2012.
↑  "Vannevar Bush Papers, 1921–1975". MIT Institute Archives & Special Collections. MC 78. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-11-15. สืบค้นเมื่อ May 26, 2012.
↑  "Vannevar Bush Papers 1901–1974". Library of Congress. สืบค้นเมื่อ May 21, 2012.
↑  "Carnegie Institution of Washington Administration Records, 1890–2001". Carnegie Institution of Washington. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-19. สืบค้นเมื่อ May 21, 2012.
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (พ.ศ. 2516–2544)

เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (อังกฤษ: World Trade Center) เป็นอาคารขนาดใหญ่ทั้ง 7 หลังในย่านการเงินของโลว์เวอร์แมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก สหรัฐ เปิดเมื่อวันที่ 4 เมษายน 2516 และถูกทำลายในปี 2544 ระหว่างเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน เมื่อสร้างแล้วเสร็จจึงถูกเรียกว่า ตึกแฝด อาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 1 (ตึกเหนือ) มีความสูงอยู่ที่ 1,368 ฟุต (417 เมตร) และอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 2 เดิม (ตึกใต้) มีความสูงอยู่ที่ 1,362 ฟุต (415.1 เมตร) เป็นอาคารที่สูงที่สุดในโลก อาคารอื่น ๆ ในบริเวณนี้รวมถึงแมริออทเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (อาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 3), อาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 4, อาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 5, อาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 6 และอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 7 ในบริเวณนี้พื้นที่สำนักงานอยู่ที่ 13,400,000 ตารางฟุต (1,240,000 ตารางเมตร)
ข้อมูลทั่วไป

เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 (อาคาร 1 สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2513 และอาคาร 2 เมื่อ พ.ศ. 2515 เริ่มทำพิธีเปิดอาคารวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2516 แต่ละวันจะมีพนักงานทำงานในอาคารนี้มากกว่า 50,000 คน และนักท่องเที่ยวมากกว่า 200,000 คน เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์มีรหัสไปรษณีย์ของตัวเอง คือ 10048
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เป็นสัญลักษณ์ของนครนิวยอร์ก และปรากฏตัวในภาพยนตร์จำนวนมาก เช่น เรื่อง The Godfather III, World Trade Center, MIB, United 93, Oliver and Company , The Walk (ไต่ขอบฟ้าท้านรก)
อาคาร

เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ประกอบด้วย 7 อาคาร ดังต่อไปนี้
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 1 (อาคารเหนือ) มี 110 ชั้น
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 2 (อาคารใต้) มี 110 ชั้น
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 3 (โรงแรมมาร์ริออทท์) มี 22 ชั้น
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 4 (อาคารพลาซ่าเหนือ) มี 9 ชั้น
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 5 (อาคารพลาซ่าใต้) มี 9 ชั้น
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 6 (U.S. Customs House) มี 8 ชั้น
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 7 มี 47 ชั้น
อาคาร > อาคารแฝด

อาคารแฝดหมายเลข 1–2 เป็นอาคารที่สูงที่สุด มี 110 ชั้น โดยอาคารเหนือ มีความสูง 530 เมตร (รวมเสาอากาศ) และอาคารใต้ มีความสูง 417 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2515 และ พ.ศ. 2516 ตามลำดับ แซงตึกเอ็มไพร์สเตตขึ้นเป็นอาคารที่สูงที่สุดในโลก ก่อนจะถูกทำลายสถิติโดยอาคารเซียร์ทาวเวอร์ในชิคาโก และสูงที่สุดในนครนิวยอร์ก
แต่ละอาคารมีพื้นที่ใช้สอย 3.8 ล้านตารางฟุต (350,000 ตร.ม.) ถ้านับรวมอาคารทั้งหมดจะมีพื้นที่ใช้สอยรวม 11.2 ล้านตารางฟุต (1.04 ล้าน ตร.ม.) โครงสร้างอาคารทั้งคู่เป็นแบบโครงเหล็กกล้า ผนังกระจกคล้ายกำแพงม่านแก้ว บางส่วนของสำนักงานเป็นกำแพงปูนปาสเตอร์ เพื่อประหยัดน้ำหนักของแต่ละชั้น
คนทั่วไปสามารเข้าชมทัศนียภาพจากอาคารได้ในส่วนของภัตตาคารบนยอดอาคาร (ชั้น 107) ของอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 1 ชื่อ "วินโดว์ออฟดิเวิลด์" ("Windows on the World") และจากอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 2 ชื่อ "ท็อปออฟดิเวิลด์" ("Top of the World")
รายชื่อการก่อวินาศกรรม > การก่อวินาศกรรมใน พ.ศ. 2536

เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536 เวลา 12:18 น. ตามเวลาท้องถิ่น รถบรรทุกที่มีระเบิดน้ำหนัก 1,500 ปอนด์ ได้ระเบิดบริเวณที่จอดรถใต้ดินของอาคาร 1 ทำให้เกิดหลุมกว้างประมาณ 100 เมตร มีผู้เสียชีวิต 6 คนและผู้บาดเจ็บจำนวนมาก ผู้ก่อการร้าย 6 คนถูกจับใน พ.ศ. 2540 และ พ.ศ. 2541
รายชื่อการก่อวินาศกรรม > การก่อวินาศกรรมใน พ.ศ. 2544

บทความหลัก: วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544
เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2544 ได้มีการปล้นเครื่องบินพาณิชย์และพุ่งเข้าชนอาคารแฝดซึ่งได้แก่ อเมริกัน แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 ชนอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 1 บริเวณชั้นที่ 90-95 และยูไนเต็ด แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 ชนอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 2 บริเวณชั้นที่ 75-90 ส่งผลให้ทั้งสองอาคารถล่มในเวลาต่อมา โดยอาคารแรกที่ถล่ม คือ อาคารสอง ถล่มหลังจากถูกชน 1 ชั่วโมงเศษ และอาคารหนึ่งได้ถล่มหลังอาคารสอง 45 นาที (หรือหลังจากถูกชน 1 ชั่วโมง 45 นาที) หลังจากนั้น อาคาร 7 ได้ถล่มในวันถัดมา เนื่องจากการถล่มของอาคารทั้งคู่ทำให้รากฐานของอาคาร 7 ไม่มั่นคง ประกอบกับตัวอาคารเกิดไฟไหม้ ทำให้โครงเหล็กค้ำยันของอาคาร 7 ถล่มลง แต่โชคดีที่มีการอพยพคนออกจากอาคารนี้ก่อนที่จะถล่ม ส่วนอาคารที่เหลืออีก 4 อาคาร ได้รับความเสียหายอย่างหนักเนื่องจากถูกอาคาร 1 และอาคาร 2 ถล่มทับ มีผู้เสียชีวิตอย่างเป็นทางการรวม 2,749 คน
สาเหตุที่อาคารถล่ม เกิดจากแรงปะทะของเครื่องบินโบอิง 767 ซึ่งมีน้ำหนักประมาณ 170 ตัน พุ่งเข้าชนตัวอาคารแบบเฉือนจุดกึ่งกลางภายในอาคารด้วยความเร็ว 570 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เป็นแรงกระทำต่ออาคารสูงขณะอยู่กับที่ (Dynamic Lode) ชิ้นส่วนบางส่วนของเครื่องบินเช่น เครื่องยนต์โบอิง 767 ได้หลุดออกจากตัวอาคาร แต่ส่วนใหญ่ชิ้นส่วนของเครื่องบินกระจายฝังอยู่ในตัวอาคาร ประกอบกับแรงระเบิดมหาศาลจากการลุกไหม้ของน้ำมันเครื่องบินที่บรรจุมาเต็มถังน้ำมัน ส่งผลให้เสาหลักและช่องลิฟท์ของอาคารเสียหาย ทำให้การกระจายน้ำหนักของอาคารต้องกระจายอ้อมส่วนที่เสียหาย แต่การชนนี้ยังไม่ทำให้ตัวอาคารถล่มลงทันที เนื่องจากอาคารถูกออกแบบให้ทนต่อการชนของเครื่องบินขนาด โบอิง 707 โครงสร้างหลักของอาคารเป็นแกนเหล็กตรงกลางอาคาร (Steel Framed Tuble) และมีโครงเหล็กถัก (Truss) จากแกนหลักไปยังผนังอาคาร เพลิงที่ไหม้ในอาคารมีอุณหภูมิสูงถึง 800 องศาเซลเซียส ส่งผลให้โครงเหล็กถักสูญเสียความแข็งแรง เกิดการงอตัวจากน้ำหนักอาคารและหลุดออกจากจุดยึด ทำให้อาคารแต่ละชั้นถล่มลงด้วยน้ำหนักของแต่ละชั้นเอง (Self Weight) หลังจากการชน 1 ชั่วโมง
การก่อสร้างใหม่ (นิวเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์)

เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์มีแผนการก่อสร้างใหม่ในชื่อ Memory Foundations ซึ่งประกอบด้วยอาคารดังต่อไปนี้
อาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ 1  (ชื่อเดิม คือ ฟรีดอมทาวเวอร์: Freedom Tower) สูง 1,776 ฟุต (541.3 ม.) มี 104 ชั้น เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2550 และแล้วเสร็จในวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 โดยมีการปรับปรุงแบบหลายครั้ง จนในที่สุดได้แบบสุดท้ายโดยสถาปนิกชื่อลิเบสกินด์ (Libeskind) และภูมิสถาปนิกชื่อ ปีเตอร์ วอล์คเกอร์ (Peter Walker) ผู้ออกแบบลานอนุสรณ์สถาน อ้างอิงเว็บไซต์การประกวดแบบ เก็บถาวร 2020-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อาคาร 2 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (200 ถนนกรีนวิช) สูง 1,350 ฟุต (410.5 ม.) มี 90 ชั้น เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2553 คาดว่าจะแล้วเสร็จในปลายปี พ.ศ. 2567
อาคาร 3 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (175 ถนนกรีนวิช) สูง 1,079 ฟุต (329 ม.) มี 69 ชั้น เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2553 ก่อสร้างแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2561
อาคาร 4 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (150 ถนนกรีนวิช) สูง 978 ฟุต (298 ม.) มี 78 ชั้น เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2552 และแล้วเสร็จในวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556
อาคาร 5 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (130 ถนนลิเบอร์ที) สูง 910 ฟุต (280 ม.) มี 80 ชั้น เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2554
อาคาร 7 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ มีความสูง 743 ฟุต (226 เมตร) มี 52 ชั้น เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ก่อสร้างแล้วเสร็จในวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
อนุสรณ์สถานและพิพิธภัณฑ์ 11 กันยายนแห่งชาติ มีความสูง 20 - 23 เมตร เริ่มก่อสร้างเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2549 แล้วเสร็จในวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2554 (Memorial) และ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 (Museum)