stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
ยุคญี่ปุ่นใหม่ > ยุคเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) > การสร้างความเป็นทันสมัยทางเศรษฐกิจและการก่อจราจลของแรงงาน

ในยุคเมจิ ประเทศญี่ปุ่นประสบกับการเปลี่ยนผ่านอย่างฉับพลันสู่ระบบเศรษฐกิจอุตสาหกรรม ทั้งรัฐบาลญี่ปุ่นและผู้ประกอบการภาคเอกชนนำเทคโนโลยีและความรู้แบบตะวันตกมาใช้ในการสร้างโรงงานที่มีความสามารถในการผลิตสินค้าที่หลากหลาย
จนถึงจุดสิ้นสุดของยุคนี้ การส่งออกของประเทศญี่ปุ่นส่วนใหญ่คือสินค้าที่ผ่านขั้นตอนการผลิต (manufactured goods) ธุรกิจและอุตสาหกรรมใหม่ ๆ ที่ประสบความสำเร็จของประเทศญี่ปุ่นรวมตัวสร้างเป็นบริษัทรวมธุรกิจครอบครัวขนาดใหญ่ที่เรียก "ไซบัตสึ" อาทิ มิตซูบิชิ และ ซูมิโตโมะ การเติบโตทางอุตสาหกรรมอย่างน่าประหลาดใจจุดประกายการขยายเขตเมือง (urbanization) อย่างรวดเร็ว สัดส่วนของประชากรที่ทำงานเกษตรกรรมลดลงจาก 75% ใน ค.ศ. 1872 ถึง 50% ใน ค.ศ. 1920 ใน ค.ศ. 1927 มีการเปิดให้บริการโตเกียวเมโทรสายกินซะ โดยถือว่าเป็นสายรถไฟฟ้าใต้ดินที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชีย
ประเทศญี่ปุ่นได้รับประโยชน์มากล้นจากการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจที่มั่นคงในยุคนี้ และผู้คนส่วนใหญ่มีชีวิตที่ยืนยาวและแข็งแรงมากยิ่งขึ้น จำนวนประชากรเพิ่มขึ้นจาก 34 ล้านเป็น 52 ล้าน ใน ค.ศ. 1915 สภาพแวดล้อมการทำงานในโรงงานที่แย่นำไปสู่การก่อจราจลของแรงงานที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น คนงานและปัญญาชนเริ่มเสนอแนวคิดแบบสังคมนิยม รัฐบาลเมจิตอบโต้ด้วยการปราบปรามอย่างรุนแรง นักสังคมนิยมหัวรุนแรงวางแผนที่จะลอบปลงพระชนม์จักรพรรดิในเหตุการณ์การก่อกบฏต่อแผ่นดิน ค.ศ. 1910 ซึ่งต่อมามีการก่อตั้งกองกำลังตำรวจลับทกโก เพื่อสืบสวนหาผู้ปลุกปั่นการเมืองฝ่ายซ้าย นอกจากนี้ รัฐบาลยังได้ออกกฎหมายทางสังคม (social legislation) ใน ค.ศ. 1911 ที่กำหนดชั่วโมงทำงานสูงสุดและอายุขั้นต่ำที่จะสามารถทำงานได้
ยุคญี่ปุ่นใหม่ > ยุคไทโช (ค.ศ. 1912–1926)

บทความหลัก: ยุคไทโช
ในช่วงรัชสมัยอันสั้นของจักรพรรดิไทโช ประเทศญี่ปุ่นได้พัฒนาสถาบันทางประชาธิปไตยและได้รับอำนาจระหว่างประเทศที่แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น ยุคนี้เปิดฉากด้วยวิกฤตการณ์การเมืองไทโช มีการชุมนุมประท้วงและการก่อจราจลขนาดใหญ่นำโดยพรรคการเมืองต่าง ๆ ที่ทำให้ คัตสึระ ทาโร ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี วิกฤตการณ์การเมืองและการจลาจลข้าว ค.ศ. 1918 เพิ่มอำนาจของพรรคการเมืองญี่ปุ่นเหนือรัฐบาล	คณาธิปไตย พรรคเซยูไกและพรรคมินเซโตครอบงำกิจกรรมทางการเมืองจนถึงช่วงท้ายของยุคที่เรียกกันว่ายุค "ประชาธิปไตยไทโช" สภาผู้แทนราษฎรถือสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1890 และเจริญเติบโตขึ้นอย่างช้า ๆ นับจากนั้น และใน ค.ศ. 1925 มีการริเริ่ม สิทธิออกเสียงเลือกตั้งทั่วไปของผู้ชาย อย่างไรก็ตาม สภานิติบัญญัติได้ผ่านร่างกฎหมายการรักษาความสงบเรียบร้อยของประชาชนที่มีอิทธิพลในปีเดียวกัน เพื่อบัญญัติโทษรุนแรงหากมีความคิดเห็นไม่ตรงกันทางการเมือง
การมีส่วนร่วมของประเทศญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สองในฝ่ายสัมพันธมิตรจุดประกายการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน อีกทั้งยังได้รับอาณานิคมใหม่ ๆ ในแปซิฟิกใต้ที่ยึดมาจากประเทศเยอรมนี หลังสงครามสิ้นสุดลง ประเทศญี่ปุ่นลงนามในสนธิสัญญาแวร์ซาย และมีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศที่เน้นแฟ้นผ่านการเป็นสมาชิกของสันนิบาตชาติและการเข้าร่วมการประชุมปลดอาวุธระหว่างประเทศต่าง ๆ แผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโตในเดือนกันยายน ค.ศ. 1923 ทำให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 100,000 ราย และเพลิงไหม้ตามหลังสร้างความเสียหายกว่า 3 ล้านครัวเรือน
การเจริญขึ้นของร้อยแก้วบันเทิงคดีที่เริ่มต้นในยุคเมจิ ดำเนินเข้าสู่ยุคไทโชด้วยอัตราการออกอ่านเขียนได้ลดลง และราคาหนังสือตกต่ำ ผู้นำทางวรรณกรรมที่สำคัญแห่งยุค อาทิ นักเขียนเรื่องสั้น รีวโนซูเกะ อากูตางาวะ และนักเขียนนิยาย ฮารูโอะ ซาโต นักประวัติศาสตร์ คอนแรด ท็อตแมน บรรยาย จุนอิจิโร ทานิซากิ ว่า "บางทีอาจเป็นผู้นำทางวรรณกรรมที่มากความสามารถที่สุดเมื่อครั้งเขายังมีชีวิตอยู่" ทานิซากิได้สร้างสรรค์ผลงานหลายผลงานในยุคไทโชซึ่งได้รับอิทธิพลากวรรณกรรมยุโรป อย่างไรก็ตาม นวนิยาย ค.ศ. 1929 ของเขา รักไม่เต็มร้อย (Some Prefer Nettles) สะท้อนให้เห็นถึงการชื่นชมวัฒนธรรมญี่ปุ่นดั้งเดิมอย่างลึกซึ้ง ท้ายยุคไทโช ทาโร ฮิราอิ รู้จักในนามปากกา เอโดงาวะ รัมโป เริ่มเขียนเรื่องรหัสคดีและอาชญากรรมที่มีชื่อเสียง
ยุคญี่ปุ่นใหม่ > ยุคโชวะ (ค.ศ. 1926–1989)

รัชสมัย 63 ปีของจักรพรรดิฮิโรฮิโตะ ตั้งแต่ ค.ศ. 1926–1989 เป็นยุคที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นเท่าที่มีการจดบันทึก 20 ปีแรกของยุคมีความเป็นชาตินิยมสุดขีดและสงครามขยายอาณาเขต (expansionist war) เป็นเอกลักษณ์ หลังจากประเทศญี่ปุ่นประสบกับความพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่สอง อำนาจต่างประเทศเข้ายึดครองญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ จากนั้นจึงปรากฏตัวอีกครั้งในฐานะประเทศอำนาจทางเศรษฐกิจที่สำคัญของโลก
ยุคญี่ปุ่นใหม่ > ยุคโชวะ (ค.ศ. 1926–1989) > กรณีแมนจูเรียและสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง

กลุ่มการเมืองฝ่ายซ้ายตกเป็นเป้าของการปราบปรามด้วยความรุนแรงในยุคโทโชตอนปลาย ขณะที่กลุ่มการเมืองฝ่ายขวาจัดที่ได้รับแรงบันดาลใจจากลัทธิฟาสซิสต์และชาตินิยมแบบญี่ปุ่นเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว การเมืองฝ่ายขวาจัดมีอิทธิพลครอบงำรัฐบาลและสังคมญี่ปุ่น อย่างที่เห็นได้ชัดภายในกองทัพกวันตง กองทัพญี่ปุ่นที่ประจำการในประเทศจีนตามแนวทางรถไฟแมนจูเรียตอนใต้ที่ญี่ปุ่นเป็นเจ้าของ ครั้งเกิดกรณีแมนจูเรีย ขึ้นใน ค.ศ. 1931 เจ้าหน้าที่ทหารหัวรุนแรงวางระเบิดทางรถไฟแมนจูเรียตอนใต้ส่วนหนึ่ง และบุกครองแมนจูเรีย กองทัพกวันตงยึดครองแมนจูเรียได้สำเร็จ และตั้งรัฐบาลหุ่นเชิดแมนจูกัวที่นั่นโดยไม่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลญี่ปุ่น เกิดกระแสวิพากย์วิจารณ์ประเทศญี่ปุ่นบนเวทีนานาชาติ หลังจากการบุกครองที่ทำให้ประเทศญี่ปุ่นถอนตัวออกจากสันนิบาตชาติ
นายกรัฐมนตรี สึโยชิ อินูไก พรรคเซยูไก พยายามต้านทานกำลังของกองทัพกวันตงและถูกลอบสังหารใน ค.ศ. 1932 โดยพวกหัวรุนแรงฝ่ายขวา หลังเสียงต่อต้านที่เพิ่มขึ้นภายในกองทัพญี่ปุ่นและการเมืองฝ่ายขวาจัดในหมู่นักการเมืองที่พวกเขาถูกมองว่าเป็นคนคดโกงและเห็นแต่ประโยชน์ส่วนตน อินูไกเป็นนักการเมืองของพรรคเซยูไกคนสุดท้ายที่ปกครองประเทศญี่ปุ่นในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1936 เจ้าหน้าที่ทหารบกจักรวรรดิญี่ปุ่นรุ่นใหม่หัวรุนแรงพยายามทำรัฐประหาร พวกเขาลอบสังหารนักการเมืองสายกลางหลายคนก่อนการรัฐประหารจะถูกปราบไป สืบเนื่องจากเหตุการณ์ดังกล่าว กองทัพญี่ปุ่นรวบรวมการควบคุมเหนือระบบการเมืองและพรรคการเมืองส่วนใหญ่ถูกยุบเลิกหลังการก่อตั้งสมาคมพิทักษ์ระบบการปกครองโดยจักรพรรดิ (大政翼贊會, Taisei Yokusankai; Imperial Rule Assistance Association) ใน ค.ศ. 1940
วิสัยทัศน์ของนักลัทธิล่าอาณานิคมของประเทศญี่ปุ่นเติบโตอย่างแข็งแกร่ง ผู้นำทางการเมืองของประเทศญี่ปุ่นหลายคนต้องการให้ประเทศของตนยึดครองดินแดนใหม่เพื่อการสกัดทรัพยากรและการตั้งถิ่นฐานอันเนื่องจากประชากรที่เกินล้น ความทะเยอทะยานเหล่านี้นำไปสู่การเริ่มต้นของสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ใน ค.ศ. 1937 หลังชัยชนะของพวกเขาที่เมืองหลวงของประเทศจีน กองทัพญี่ปุ่นก่อการสังหารหมู่ที่หนานจิงที่น่าอับอาย กองทัพญี่ปุ่นไม่สามารถโค่นล้มรัฐบาลจีนที่นำโดย เจียง ไคเชก ได้ และสงครามลดระดับลงเป็นการนองเลือดที่ต่างฝ่ายต่างเอาชนะไม่ได้จนยุติลงใน ค.ศ. 1945 ประเทศญี่ปุ่นระบุเป้าประสงค์ของสงครามว่า เพื่อสถาปนาวงไพบูลย์ร่วมแห่งมหาเอเชียบูรพาซึ่งเป็นสหภาพอุดมการณ์รวมกลุ่มเอเชียภายใต้การนำของญี่ปุ่น บทบาทของฮิโรฮิโตะในสงครามต่างประเทศของญี่ปุ่นตกเป็นประเด็นโต้เถียง นักประวัติศาสตร์หลายคนชี้ว่าพระองค์เป็นหุ่นเชิดไร้อำนาจ (powerless figurehead) ขณะที่บางส่วนตกลงว่าพระองค์เป็นนำทางและเป็นผู้สนับสนุนแสนยานิยมญี่ปุ่น
สหรัฐต่อต้านการรุกรานประเทศจีนของประเทศญี่ปุ่น และตอบโต้ด้วยการเพิ่มมาตรการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจอย่างเข้มงวด โดยความหวังที่จะทำให้ประเทศญี่ปุ่นขาดทรัพยากรในการสู้รบต่อในสงครามที่ประเทศจีน ประเทศญี่ปุ่นรับมือโดยการหันหน้าสร้างพันธมิตรกับประเทศเยอรมนีและประเทศอิตาลีใน ค.ศ. 1940 เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "กติกาสัญญาไตรภาคี" ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์กับสหรัฐย่ำแย่ลง ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1941 สหรัฐ สหราชอาณาจักร และประเทศเนเธอร์แลนด์ อายัดทรัพย์สินของญี่ปุ่นทั้งหมด หลังประเทศญี่ปุ่นบุกครองอินโดจีนฝรั่งเศสโดยการยึดดินแดนทางตอนใต้ของประเทศได้สำเร็จ เป็นเหตุผลให้เกิดความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นในแปซิฟิก
ยุคญี่ปุ่นใหม่ > ยุคโชวะ (ค.ศ. 1926–1989) > สงครามโลกครั้งที่สอง

บทความหลัก: สงครามแปซิฟิก
ปลาย ค.ศ. 1941 รัฐบาลญี่ปุ่นภายใต้การนำของนายกรัฐมนตรี พลเอก ฮิเดกิ โทโจ ตัดสินใจใช้กำลังทหารยกเลิกการกักเรือสินค้าโดยสหรัฐ ในวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1941 กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นบินจู่โจมกองเรือรบสหรัฐที่เพิร์ลฮาร์เบอร์ ฮาวาย เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้สหรัฐเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สองในฝ่ายสัมพันธมิตร ต่อมา ประเทศญี่ปุ่นสามารถรุกรานอาณานิคมในภูมิภาคเอเชียของสหรัฐ สหราชอาณาจักร และประเทศเนเธอร์แลนด์ รวมถึง ฟิลิปปินส์ บริติชมาลายา ฮ่องกง สิงคโปร์ พม่า และ หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ได้สำเร็จ
ช่วงแรกของสงคราม ประเทศญี่ปุ่นได้รับชัยชนะอย่างนับครั้งไม่ถ้วน แต่กระแสคลื่นเริ่มย้อนกลับไปหาประเทศญี่ปุ่นหลังยุทธนาวีที่มิดเวย์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1942 และการทัพกัวดัลคะแนลที่ตามมาภายหลัง ซึ่งกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรสามารถยึดหมู่เกาะโซโลมอนคืนจากการควบคุมของญี่ปุ่นได้ ในยุคนี้ ความรับผิดชอบต่ออาชญากรรมสงครามอย่างการดูแลเชลยสงครามที่ไม่ถูกต้อง การสังหารหมู่พลเรือน และการใช้อาวุธทางเคมีและชีวภาพ ตกเป็นของกองทัพญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม บันไซชาร์จและการสู้จนถึงที่สุดของกองทัพญี่ปุ่น ทำให้กองทัพมีชื่อเสียงจากการอุทิศตนเพื่อชาติโดยไม่ตั้งคำถามใด ๆ ใน ค.ศ. 1944 กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นเริ่มส่งฝูงนักบินคามิกาเซะที่ทำการบินพุ่งชนเรือรบศัตรู
การใช้ชีวิตในประเทศญี่ปุ่นเริ่มยากขึ้นเรื่อย ๆ สำหรับพลเรือนอันเนื่องจากการปันส่วนอาหารที่เข้มงวดเกิน ไฟฟ้าดับ และการปราบปรามผู้ไม่เห็นด้วยกับสงครามอย่างรุนแรง ใน ค.ศ. 1944 กองทัพบกสหรัฐเข้ายึดเกาะที่ไซปัน ซึ่งทำให้สหรัฐสามารถเริ่มการทิ้งระเบิดโจมตีประเทศญี่ปุ่นได้ เป็นผลให้พื้นที่ครึ่งหนึ่งจากพื้นที่ทั้งหมดของเมืองหลักญี่ปุ่นถูกทำลาย ยุทธการที่โอกินาวะระหว่างเดือนเมษายนและมิถุนายน ค.ศ. 1945 เป็นการปฏิบัติการทางเรือที่ใหญ่ที่สุดของสงครามและทำให้ทหารกว่า 115,000 นาย และชาวโอกินาวะ 150,000 คนเสียชีวิต โดยมีการกล่าวว่า แผนการบุกครองเกาะญี่ปุ่นที่ไม่ได้นำมาปฏิบัติใช้อาจหนองเลือดกว่า เรือประจัญขนาดยักษ์ญี่ปุ่น "ยามาโตะ" จมลงระหว่างการเดินทางไปให้การสนับสนุนยุทธการที่โอกินาวะ
อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1945 สหรัฐทิ้งระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมะ คร่าชีวิตผู้คน 70,000 คน การทิ้งระเบิดปรมาณูครั้งนี้ เป็นการโจมตีด้วยอาวุธนิวเคลียร์ครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ในวันที่ 9 สิงหาคม สหภาพโซเวียตประกาศสงครามต่อประเทศญี่ปุ่นและบุกครองแมนจูเรียและดินแดนอื่น ขณะที่นางาซากิถูกโจมตีด้วยระเบิดปรมาณูลูกที่สอง คร่าชีวิตผู้คน 40,000 คน ประเทศญี่ปุ่นยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตรในวันที่ 14 สิงหาคม ขณะที่จักรพรรดิฮิโรฮิโตะทรงออกอากาศพระราชดำรัสยอมจำนนผ่านระบบวิทยุแห่งชาติในวันถัดไป
ยุคญี่ปุ่นใหม่ > ยุคโชวะ (ค.ศ. 1926–1989) > การยึดครองญี่ปุ่น

บทความหลัก: การยึดครองญี่ปุ่น
ประเทศญี่ปุ่นเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและสังคมครั้งใหญ่ภายใต้การยึดครองโดยฝ่ายสัมพันธมิตรระหว่าง ค.ศ. 1945–1952 พลเอก ดักลาส แมกอาเธอร์ จากสหรัฐและผู้บัญชาการสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตร เป็นผู้นำโดยนิตินัยของประเทศญี่ปุ่น และเป็นผู้เล่นสำคัญในการปฏิรูปประเทศที่ได้รับแรงบันดาลใจจากแผนปฏิรูปสหรัฐ "สัญญาใหม่" (New Deal) ในยุค ค.ศ. 1930
การยึดครองมุ่งเน้นไปที่การกระจายอำนาจโดยการยกเลิกบริษัทรวมธุรกิจ "ไซบัตสึ" โอนความเป็นเจ้าของพื้นที่ทางการเกษตรจากเจ้าของที่ดินให้แก่เกษตรกรผู้เช่าไร่นา (tenant farmer) และส่งเสริมสหภาพแรงงานนิยม นอกจากนี้ ความพยายามในการลดกำลังทหารและการทำให้เป็นประชาธิปไตยของรัฐบาลและสังคมญี่ปุ่นยังเป็นส่วนหนึ่งของเป้าหมายหลักของการปฏิรูป โดยกองทัพญี่ปุ่นถูกปลดอาวุธ อาณานิคมได้รับอิสรภาพ มีการยกเลิกกฎหมายการรักษาความสงบเรียบร้อยและตำรวจลับทกโก ศาลทหารระหว่างประเทศสำหรับตะวันออกไกลออกพิพากษาอาชญากรสงคราม คณะรัฐมนตรีหันมามีหน้าที่และความรับผิดชอบต่อสภานิติบัญญัติแห่งชาติที่ผ่านการเลือกตั้ง ไม่ใช่ต่อจักรพรรดิ จักรพรรดิยังครองราชย์ได้แต่ต้องสละความเป็นพระผู้เป็นเจ้าซึ่งเป็นเสาหลักของระบบชินโตของรัฐ รัฐธรรมนูญใหม่ของประเทศญี่ปุ่นที่ประกันเสรีภาพของพลเมือง สิทธิแรงงาน และสิทธิออกเสียงเลือกตั้งของผู้หญิง มีผลใช้บังคับใน ค.ศ. 1947 ประเทศญี่ปุ่นยังสละสิทธิในการทำสงครามกับอีกชาติตามความที่บัญญัติไว้ใน มาตรา 9 ของรัฐธรรมนูญ
สนธิสัญญาซานฟรานซิสโก ค.ศ. 1951 ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศญี่ปุ่นและสหรัฐกลับสู่สภาวะปกติ การยึดครองสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1952 แม้สหรัฐยังคงควบคุมหมู่เกาะรีวกีวหลายเกาะ ใน ค.ศ. 1968 สหรัฐคืนหมู่เกาะโองาซาวาระให้แก่ประเทศญี่ปุ่น ประชาชนชาวญี่ปุ่นสามารถกลับไปยังหมู่เกาะได้ ขณะที่โอกินาวะเป็นหมู่เกาะที่สหรัฐให้คืนเป็นลำดับสุดท้ายใน ค.ศ. 1972 สหรัฐยังคงดำเนินกิจการฐานทัพทั่วหมู่เกาะรีวกีวโดยส่วนใหญ่ตั้งอยู่ที่โอกินาวะ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสนธิสัญญาความมั่นคงสหรัฐ–ญี่ปุ่น
ยุคญี่ปุ่นใหม่ > ยุคเฮเซ (ค.ศ. 1989–2019)

บทความหลัก: ยุคเฮเซ
รัชสมัยของจักรพรรดิอากิฮิโตะเริ่มต้นขึ้นหลังการสวรรคตของพระราชบิดาของพระองค์ จักรพรรดิฮิโรฮิโตะ เศรษฐกิจฟองสบู่แตกใน ค.ศ. 1989 การเข้าไปยังวงจรอุบาทว์เงินฝืด (deflationary spiral) ของประเทศญี่ปุ่นส่งผลให้หุ้นและราคาที่ดินลดลงอย่างรวดเร็ว ธนาคารต้องเผชิญกับหนี้จำนวนมหาศาลที่ชลอการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจและยากเกินกว่าจะเอาชนะได้ ภาวะเศรษฐกิจชะงักงันแย่ลงอีกเมื่ออัตราเกิดตกต่ำเกินระดับทดแทน (replacement level) คริสต์ทศวรรษ 1990 ในประเทศญี่ปุ่นมักถูกเรียกว่า "ทศวรรษที่สาบสูญ" ประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจอยู่ในสภาวะแย่ในหลายทศวรรษต่อมา และตลาดหลักทรัพย์ไม่เคยกลับขึ้นมาถึงจุดสูงเหมือนในช่วงก่อน ค.ศ. 1989 ได้อีกเช่นเคย ระบบการจ้างงานตลอดชีพล้มลงและอัตราการว่างงานสูงขึ้น ภาวะเศรษฐกิจชะงักชะงันและข่าวลือการทุจริตต่าง ๆ ทำให้ตำแหน่งทางการเมืองของพรรคเสรีประชาธิปไตยอ่อนแอลง อย่างไรก็ตาม ประเทศญี่ปุ่นปกครองโดยนายกรัฐมนตรีที่ไม่ได้สังกัดพรรคเสรีประชาธิปไตยเพียงแค่ระหว่าง ค.ศ. 1993–1996 และ ค.ศ. 2009–2012
มรดกตกทอดจากการกระทำในสงครามของประเทศญี่ปุ่นทำให้ความสัมพันธ์กับประเทศจีนและเกาหลีตึงเครียด เจ้าหน้าที่ราชการญี่ปุ่นและจักรพรรดิได้ออกแถลงการณ์ขออภัยกรณีสงครามมากกว่า 50 ฉบับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 อย่างไรก็ตาม นักการเมืองบางคนจากประเทศจีนและประเทศเกาหลีมองว่าถ้อยแถลงขออภัย อย่างพระราชดำรัสของจักรพรรดิใน ค.ศ. 1990 และ ถ้อยแถลงมูรายามะ ค.ศ. 1995 นั้นขาดความจริงใจหรือไม่เพียงพอ นักชาตินิยมทำให้เหตุการณ์นี้รุนแรงขึ้นโดยปฏิเสธความรับผิดจากการสังหารหมู่ที่หนานจิงและอาชญากรรมสงครามอื่น ๆ และเขียนแก้หนังสือเรียนวิชาประวัติศาสตร์ใหม่ซึ่งเป็นเหตุให้เกิดการประท้วงในเอเชียตะวันออก นักการเมืองญี่ปุ่นเดินทางไปสักการะที่ศาลเจ้ายาซูกูนิอยู่บ่อยครั้ง เพื่อแสดงความเคารพต่อผู้ที่เสียชีวิตจากสงครามตั้งแต่ ค.ศ. 1868 ถึง ค.ศ. 1954 แต่นักโทษอาชญากรสงครามอยู่ในกลุ่มคนที่นักการเมืองแสดงความเคารพให้
ประชากรของประเทศญี่ปุ่นสูงที่สุดที่ 128,083,960 คน ใน ค.ศ. 2008 และลดต่ำลง 2,373,960 คน จนถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 ใน ค.ศ. 2011 เศรษฐกิจจีนใหญ่ที่สุดเป็นลำดับที่สองของโลก ขณะที่เศรษฐกิจญี่ปุ่นใหญ่ที่สุดเป็นลำดับสามของโลกโดยวัดจากผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศที่เป็นตัวเงิน (Nominal GDP) แม้ประเทศญี่ปุ่นจะประสบความยากลำบากทางเศรษฐกิจ ในยุคนี้วัฒนธรรมประชานิยมญี่ปุ่นอย่างวิดีโอเกม อนิเมะ และ มังงะ เป็นที่นิยมทั่วโลกและโดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มวัยรุ่น ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2011 โตเกียวสกายทรีเป็นหอคอยที่สูงสุดในโลกที่ความสูง 634 เมตร (2,080 ฟุต) แทนที่แคนตันทาวเวอร์ อีกทั้งยังเป็นสิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดลำดับสองในโลกตามหลังบุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ (829.8 m หรือ 2,722 ft)
ในวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 2011 หนึ่งในแผ่นดินไหวที่ใหญ่ที่สุดซึ่งสามารถบันทึกได้ในประเทศญี่ปุ่นเกิดขึ้นทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ โดยสึนามิที่ก่อตัวจากแผ่นดินไหวดังกล่าวสร้างความเสียหายให้แก่โรงงานนิวเคลียร์ในฟูกูชิมะ และส่งผลให้เกิดการหลอมละลายนิวเคลียร์ (nuclear meltdown) และการรั่วไหลของรังสีอย่างร้ายแรง
ยุคญี่ปุ่นใหม่ > ยุคเรวะ (ค.ศ. 2019–ปัจจุบัน)

บทความหลัก: ยุคเรวะ
รัชสมัยของจักรพรรดินารูฮิโตะเริ่มต้นขึ้นจากการสละราชสมบัติของพระราชบิดาของพระองค์ จักรพรรดิอากิฮิโตะ เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2019
ใน ค.ศ. 2020 โตเกียวเป็นเจ้าภาพจัดโอลิมปิกฤดูร้อนเป็นครั้งที่สองนับตั้งแต่การจัดครั้งแรกใน ค.ศ. 1964 ประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศในภูมิภาคเอเชียประเทศแรกที่ได้จัดโอลิมปิกสองครั้ง อย่างไรก็ตาม โอลิมปิกฤดูร้อนถูกเลื่อนจัดไป ค.ศ. 2021 เนื่องจากการระบาดของโควิด-19 ซึ่งระบาดไปทั่วโลกและทำให้เกิดผลกระทบทางเศรษฐกิจ โอลิมปิดฤดูร้อนจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคม ค.ศ. 2021 ประเทศญี่ปุ่นได้ลำดับที่ 3 ด้วยเหรียญทอง 27 เหรียญ
เมื่อครั้งเกิดการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย ค.ศ. 2022 ประเทศญี่ปุ่นประณามและวางมาตรการลงโทษทางเศรษฐกิจกับประเทศรัสเซีย ประธานาธิบดียูเครน วอลอดือมือร์ แซแลนสกึย ยกย่องประเทศญี่ปุ่นว่า "เป็นชาติเอเชียแรกที่เริ่มกดดันประเทศรัสเซีย"
ในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 อดีตนายกรัฐมนตรี ชินโซ อาเบะ ถูกลอบสังหารในเมืองนาระโดยอดีตทหารเรือกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น ในขณะที่เขากำลังปราศรัยหาเสียงเลือกตั้ง 2 วันหลังการเลือกตั้งราชมนตรีสภา ค.ศ. 2022 เหตุการณ์ดังกล่าวสร้างความตื่นตกใจแก่สาธารณะ เนื่องจากความสูญเสียจากอาวุธปืนนั้นพบได้น้อยมากในประเทศญี่ปุ่น มีเพียงแค่เหตุการเสียชีวิต 10 เหตุที่เกิดจากการดวลปืนตั้งแต่ ค.ศ. 2017 ถึง ค.ศ. 2020 และเสียชีวิตจากอาวุธปืนอีก 1 เหตุใน ค.ศ. 2021
หนังสืออ่านเพิ่ม

Garon, Sheldon. "Rethinking Modernization and Modernity in Japanese History: A Focus on State-Society Relations" Journal of Asian Studies 53#2 (1994), pp. 346–366. JSTOR 2059838.
Hara, Katsuro. Introduction to the history of Japan (2010) online
Hook, Glenn D. et al. Japan's International Relations: Politics, Economics and Security (2011) excerpt
Imamura, Keiji (1996). Prehistoric Japan: New Perspectives on Insular East Asia. Honolulu: University of Hawaii Press.
Keene, Donald (1998) [1984]. A History of Japanese Literature, Vol. 3: Dawn to the West – Japanese Literature of the Modern Era (Fiction) (paperback ed.). New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-11435-6.
Kingston, Jeffrey. Japan in transformation, 1952-2000 (Pearson Education, 2001). 215pp; brief history textbook
Kitaoka, Shin’ichi. The Political History of Modern Japan: Foreign Relations and Domestic Politics (Routledge 2019)
Schirokauer, Conrad (2013). A Brief History of Chinese and Japanese Civilizations. Boston: Wadsworth Cengage Learning.
Tames, Richard, et al. A traveller's history of Japan (2008), popular history online
เรซูเม

ตัวอย่างเรซูเม
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ Resume (แก้ความกำกวม)
เรซูเม (ฝรั่งเศส: résumé) คือเอกสารที่สร้างขึ้นโดยบุคคลหนึ่ง เพื่อนำเสนอประวัติส่วนบุคคลทางด้านการทำงานของคนนั้น ๆ โดยแสดงถึงความสามารถในการทำงาน ความสามารถพิเศษ และรางวัลที่ได้รับ มีการใช้งานเรซูเมแตกต่างกันไปหลากหลายวิธี ในประเทศไทยนิยมใช้เรซูเมเพื่อการสมัครงานกันอย่างแพร่หลาย
เรซูเมโดยทั่วไปจะเป็นเอกสาร "สรุป" ประวัติของบุคคลนั้น ๆ อยู่ภายใน 1 หน้ากระดาษ โดยเน้นที่ประสบการณ์ทำงาน และการศึกษาที่เกี่ยวข้องกับตำแหน่งงานที่สมัคร เรซูเมนั้นแทบจะเป็นเอกสารชิ้นแรก ๆ ที่นายจ้างจะใช้เพื่อการคัดเลือกพนักงานใหม่ หรือคัดเลือกบุคลากรเพื่อการสัมภาษณ์ก่อนการจ้างงาน
ประวัติ

คำว่าเรซูเม มาจากรากศัพท์ภาษาฝรั่งเศส résumé ซึ่งแปลว่า "สรุป" ผู้เขียนเรซูเมคนแรกของโลกคือ เลโอนาร์โด ดา วินชี โดยเขาเขียนสรุปประวัติของตนเองลงในจดหมายสมัครงาน เพื่อส่งถึงผู้ว่าจ้างชื่อ ลุโดวิโค สฟอร์ซา ในช่วงปี ค.ศ. 1481 - 1482 หลังจากนั้นก็นิยมใช้เรซูเมเพื่อเป็นเอกสารสรุปประวัติการทำงานส่วนบุคคล ในการสมัครงานกันอย่างแพร่หลาย มายาวนานกว่า 450 ปี
ในช่วงปี ค.ศ. 1900 เรซูเมจะเขียนสรุปเฉพาะรายละเอียดส่วนบุคคลเช่น น้ำหนัก ส่วนสูง เพศ และศาสนา แต่หลังจากปี ค.ศ. 1950 เป็นต้นมา เรซูเมก็มีวิวัฒนาการมากขึ้นโดยเพิ่มรายละเอียดทางด้านประวัติการทำงาน ประวัติการศึกษา ความสนใจส่วนบุคคล และงานอดิเรกเข้ามาด้วย จนถึงช่วงหลังสุดในปี ค.ศ. 1970 ที่เข้าสู่ยุคคอมพิวเตอร์ เรซูเมได้มีวิวัฒนาการอีกครั้งหนึ่งเข้าสู่เอกสารสรุป ที่เน้นแสดงทักษะของตัวเองที่เหมาะสมกับตำแหน่งงานที่สมัคร
ชนิดของเรซูเม

1. Chronological resume – ให้ความสำคัญกับประสบการณ์การทำงาน ด้วยการเรียงลำดับช่วงเวลาที่ชัดเจน โดยเริ่มจากตำแหน่งหรืองานล่าสุดที่เราทำไล่ไปจนถึงงานแรกที่เราเริ่มทำ ข้อได้เปรียบของการใช้ resume ประเภทนี้ก็คือ เป็นที่คุ้นเคยของคนทั่วไปรวมไปถึงผู้ว่าจ้าง และช่วยเน้นให้เห็นความต่อเนื่องในการทำงาน รวมไปถึงความเติบโตในทางหน้าที่การงานเราอย่างชัดเจน resume ประเภทนี้จึงเหมาะสมกับผู้ที่มีประสบการณ์การทำงานต่อเนื่อง และมีประสบการณ์หรือเป้าหมายในการทำงานที่ชัดเจน
2. Functional resume (or skills resume) – ให้ความสำคัญกับทักษะและความสามารถด้านต่างๆ โดยการเน้นสิ่งที่เราสามารถทำได้หรือสิ่งที่เรามีทักษะ มากกว่าจะเน้นเรื่องลักษณะของงานหรือองค์กรที่เคยว่าจ้างเรา ข้อดีของ resume ประเภทนี้ก็คือ ผู้ว่าจ้างจะเห็นทักษะและความสามารถของเราได้อย่างชัดเจนและเราสามารถอำพรางจุดด้อยของเราได้ resume รูปแบบนี้จึงเหมาะสมกับผู้ที่เพิ่งเริ่มทำงานหรือขาดประสบการณ์การทำงานที่ต่อเนื่อง อย่างไรก็ดี เราควรคำนึงถึงความไม่เป็นที่แพร่หลายของ resume ประเภทนี้ไว้ด้วย
3. Combination resume – เป็นการผสมผสานระหว่าง resume สองประเภทที่ได้กล่าวมา โดยดึงจุดเด่นของ resume ทั้งสองประเภทนั้นมาใช้ กล่าวคือ เน้นทักษะและความสามารถของเราโดยใช้รูปแบบการเรียงลำดับตามช่วงเวลาที่ชัดเจน อย่างไรก็ดี resume รูปแบบนี้กลับไม่ค่อยเป็นที่แพร่หลายนักและอาจมีข้อเสียเปรียบบางประการ กล่าวคือ การผสมผสานรูปแบบต่างๆเข้าด้วยกัน อาจทำให้ resume ของเราไม่กระชับและกินความยาวหน้ากระดาษเกิน 1-2 หน้า
ดูเพิ่ม

จดหมายแนะนำตัว
พาราเรล พาราไดส์

ซีรีส์มังงะญี่ปุ่นโดยริน โอคาโมโตะ
| --- | --- |
พาราเรล พาราไดส์
パラレルパラダイス (Parareru Paradaisu)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Parallel Paradise
แนว: จินตนิมิตอีโรติก ต่างโลก ดาบและเวทมนตร์ 
มังงะ
เขียนโดย: ริน โอคาโมโตะ
สำนักพิมพ์: โคดันชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: เฟิร์ส เพจ โปร
ในเครือ: ยัง แม็กกาซีน KC
นิตยสาร: ยัง แม็กกาซีนรายสัปดาห์
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 18 มีนาคม พ.ศ. 2560 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม:  27  16
พาราเรล พาราไดส์ (ญี่ปุ่น: パラレルパラダイス, โรมาจิ: Parareru Paradaisu) เป็นมังงะญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยริน โอคาโมโตะ ได้รับการตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารยัง แม็กกาซีนรายสัปดาห์ของโคดันชะ ตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2560
สื่อสิ่งพิมพ์

พาราเรล พาราไดส์เขียนและวาดภาพประกอบโดยริน โอคาโมโตะ เริ่มต้นตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะแนวเซเน็ง ยัง แม็กกาซีนรายสัปดาห์ของโคดันชะ เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2560 ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 มีการประกาศว่ามังงะเรื่องนี้ใกล้จะถึงจุดไคลแม็กซ์แล้ว โคดันชะได้ทำการรวบรวมตอนต่างๆ ตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม(ทังโกบง) โดยเล่มแรกได้รับการตีพิมพ์เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2560 ณ วันที่ 6 มกราคม​ พ.ศ. 2568 ได้จำหน่ายหนังสือไปแล้ว 27 เล่ม ได้รับการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์เฟิร์ส เพจ โปร
สื่อสิ่งพิมพ์ > จำนวนเล่ม

| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายภาษาไทย | ISBN ภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  4 สิงหาคม พ.ศ. 2560 | 978-4-06-510095-0  978-4-06-510223-7 (LE) | 26 สิงหาคม พ.ศ. 2563 | 978-616-489-076-3 |
| 2 |  17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 | 978-4-06-510351-7  978-4-06-510826-0 (LE) | 26 ตุลาคม พ.ศ. 2563 | 978-616-489-081-7 |
| 3 |  19 มีนาคม พ.ศ. 2561 | 978-4-06-511039-3  978-4-06-511496-4 (LE) | 13 ธันวาคม พ.ศ. 2563 | 978-616-489-087-9 |
| 4 |  6 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 | 978-4-06-512025-5 | 28 มกราคม พ.ศ. 2564 | 978-616-489-095-4 |
| 5 |  5 ตุลาคม พ.ศ. 2561 | 978-4-06-513146-6 | 4 กันยายน พ.ศ. 2564 | 978-616-489-125-8 |
| 6 |  6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 | 978-4-06-514568-5  978-4-06-514977-5 (LE) | 28 ตุลาคม พ.ศ. 2564 | 978-616-489-127-2 |
| 7 |  6 มิถุนายน พ.ศ. 2562 | 978-4-06-516134-0 | 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 | 978-616-489-132-6 |
| 8 |  4 ตุลาคม พ.ศ. 2562 | 978-4-06-517233-9  978-4-06-517234-6 (LE) | 25 มีนาคม พ.ศ. 2565 | 978-616-489-157-9 |
| 9 |  6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 | 978-4-06-518218-5 | 7 ตุลาคม พ.ศ. 2565 | 978-616-489-186-9 |
| 10 |  7 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 | 978-4-06-519551-2 | 5 มกราคม พ.ศ. 2566 | 978-616-489-203-3  978-616-489-204-0 (ปกพิเศษ) |
| 11 |  5 สิงหาคม พ.ศ. 2563 | 978-4-06-520460-3 | 24 มีนาคม พ.ศ. 2566 | 978-616-489-225-5 |
| 12 |  6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 | 978-4-06-521373-5 | 28 กันยายน พ.ศ. 2566 | 978-616-489-272-9 |
| 13 |  5 มีนาคม พ.ศ. 2564 | 978-4-06-522578-3  978-4-06-522577-6 (LE) | 11 ตุลาคม พ.ศ. 2566 | 978-616-489-307-8 |
| 14 |  4 มิถุนายน พ.ศ. 2564 | 978-4-06-523665-9 | 4 มกราคม พ.ศ. 2567 | 978-616-489-321-4 |
| 15 |  6 กันยายน พ.ศ. 2564 | 978-4-06-524764-8 | 22 มีนาคม พ.ศ. 2567 | 978-616-489-344-3 |
| 16 |  6 ธันวาคม พ.ศ. 2564 | 978-4-06-526173-6 | 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 | 978-616-489-387-0 |
| 17 |  4 มีนาคม พ.ศ. 2565 | 978-4-06-527064-6 | 8 ตุลาคม พ.ศ. 2567 | 978-616-489-422-8 |
| 18 |  6 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 | 978-4-06-528412-4 | 8 ตุลาคม พ.ศ. 2567 | 978-616-489-423-5 |
| 19 |  4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 | 978-4-06-529805-3 | 23 มกราคม พ.ศ. 2568 | 978-616-489-459-4 |
| 20 |  6 มีนาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-06-531066-3 | — | — |
| 21 |  6 มิถุนายน พ.ศ. 2566 | 978-4-06-531978-9 | — | — |
| 22 |  6 กันยายน พ.ศ. 2566 | 978-4-06-533008-1 | — | — |
| 23 |  6 ธันวาคม พ.ศ. 2566 | 978-4-06-533626-7 | — | — |
| 24 |  5 เมษายน พ.ศ. 2567 | 978-4-06-534911-3 | — | — |
| 25 |  5 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 | 978-4-06-536269-3 | — | — |
| 26 |  4 ตุลาคม พ.ศ. 2567 | 978-4-06-537255-5 | — | — |
| 27 |  6 มกราคม พ.ศ. 2568 | 978-4-06-538171-7 | — | — |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการที่ Young Magazine (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการที่ First Page Pro (ในภาษาไทย)
พาราเรล พาราไดส์  ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กการ์ตูนซีรีส์ในปัจจุบันที่ตีพิมพ์ลงใน ยังแมกกาซีนรายสัปดาห์ |
| --- | --- |
 มินามิเกะ สามสาวซ่าฮายกแก๊ง  Kenka Kagyō  เกาะกระหายเลือด ฝ่า 48 วันโลกวิกฤติ  1-nichi Gaishutsuroku Hanchō  Seven Shakespeares: Non Sanz Droict [หยุดชั่วคราว]  พาราเรล พาราไดส์  ไหงมาอยู่นี่ครับ คุณครู!? [หยุดชั่วคราว]  ไคจิ กลโกงเกมมรณะ: 24 Oku Dasshutsu-hen  เอ็มเอฟโกสต์  อันเดอร์นินจา  กับเธอและสายฝน  วันจันทร์คือวันดึ๋งดึ๋ง  แมนจู ดินแดนแห่งฝิ่น  ขงเบ้ง เจาะเวลามาปั้นดาว  Zeikin de Katta Hon  Yani Neko  Nezumi's First Love  The Exiled Heavy Knight Knows How to Game the System 
Website: magazine.yanmaga.jp/ym/