stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สกายอังกอร์แอร์ไลน์
ฝูงบิน

ข้อมูลเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016
| เครื่องบิน | ให้บริการ | สั่งซื้อ | จำนวนที่นั่ง> ธ | จำนวนที่นั่ง> ป | จำนวนที่นั่ง> ทั้งหมด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Airbus A320-200 | 4 ลำ | 0 ลำ | 0 | 180 | 180 |
| Airbus A321-200 | 1 ลำ | 0 ลำ | 0 | 220 | 220 |
| ทั้งหมด | 5 ลำ | 0 ลำ |  |  |  |
ดูเพิ่ม

การขนส่งในประเทศกัมพูชา
รายชื่อสายการบินในประเทศกัมพูชา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กสายการบินในประเทศกัมพูชา |
| --- | --- | --- |
| ให้บริการ |  แอร์เอเชียแคมโบเดีย  แคมโบเดียแอร์เวย์  แคมโบเดียอังกอร์แอร์  สกายอังกอร์แอร์ไลน์  |  |
| ยกเลิกแล้ว |  แอร์ดรีม  อังกอร์แอร์เวย์  อัปสราอินเตอร์เนชันแนลแอร์  บัสซากาแอร์  แคมโบเดียแอร์ไลน์  แคมโบเดียบายนแอร์ไลน์  เฟิร์สแคมโบเดียแอร์ไลน์  เจซีอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์  กัมปูเจียแอร์ไลน์  แม่โขงแอร์ไลน์  พีเอ็มทีแอร์  เพรสซิเดนท์แอร์ไลน์  รอยัลแอร์แคมโบดจ์  รอยัลขะแมร์แอร์ไลน์  รอยัลพนมเปญแอร์เวย์  เสียมเรียบแอร์เวย์  โตนเลสาบแอร์ไลน์  วัดพนมแอร์ไลน์  |  |
เครื่องบินที่ท่าอากาศยานนานาชาติเสียมราฐ
อักเน็ซ โม

| อักเน็ซ โมนีกา |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 (38 ปี) จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย อักเน็ซ โมนีกา มุลโจโต
อาชีพ: นักร้อง
ปีที่แสดง: 1994 - ปัจจุบัน
ฐานข้อมูล
IMDb
อักเน็ซ โมนีกา มุลโจโต (อินโดนีเซีย: Agnes Monica Muljoto; 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2529) หรืออาจรู้จักในชื่อ อักเน็ซ โม (Agnez Mo) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน
เธอเริ่มสู่การเป็นนักร้องเมื่อมีอายุได้ 6 ขวบ มีผลงานออกมาสามอัลบั้ม และเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณาหลายรายการ จนเข้าสู่วัยรุ่นเธอได้เริ่มการเป็นนักแสดง บทบาทจากละครอินโดนีเซียเรื่อง เปอร์นีกาฮันดีนี (Pernikahan Dini) ทำให้เธอมีชื่อเสียงขึ้นมาแต่นั้น
ปี 2018 ได้ปล่อยซิงเกิล ''Overdose'' ร่วมกับ คริส บราวน์ ภายใต้การดูแลของ 300 Entertainment ค่ายเพลงฮิปฮอบอิสระ
ผลงานเพลง > อัลบั้ม

Si Meong (1994)
Yess! (1995)
Bala-Bala (1996)
And the Story Goes (2003)
Whaddup A'..?! (2005)
Nez (2008)
Sacredly Agnezious (2009)
Agnes Is My Name (2011)
Agnez Mo (2013)
↑  https://itunes.apple.com/th/album/overdose-feat-chris-brown/1415093932?i=1415095216&app=music
อายัมตาลีวัง

| --- | --- |
อายัมตาลีวังในลมบก
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: มาตารัม
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อนหรืออุณหภูมิห้อง
ส่วนผสมหลัก: ไก่ย่าง
 ตำราอาหาร: อายัมตาลีวัง
อายัมตาลีวัง (อินโดนีเซีย: Ayam Taliwang) เป็นไก่ย่างรสจัดของอินโดนีเซีย ต้นกำเนิดมาจากเกาะลมบก เป็นอาหารยอดนิยมอย่างหนึ่งของชาวซาซัก อับดุล ฮามิด กล่าวอ้างว่าเขาเป็นคนคิดสูตรขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2513 อายัมตาลีวังได้ชื่อตามชื่อหมู่บ้านการังตาลีวังในเมืองมาตารัม เมืองหลักของจังหวัดนูซาเติงการาตะวันตกซึ่งตั้งอยู่บนเกาะลมบก
อายัมตาลีวังทำจากไก่ที่ทำความสะอาดแล้ว นำไปย่างให้พอสุก นำลงจากเตาแล้วนำลงตำในครก นำไปทอดในน้ำมันแล้วรีบตักขึ้น จุ่มลงในซอสรสเผ็ดที่ทำจากกระเทียม พริก และกะปิ แล้วทอดหรือย่างต่อให้สุก ลักษณะเหมือนไก่ย่างทั่วไป มีซัมบัลเคลือบอยู่ รสหวานและเผ็ด กินกับผักบุ้งและมะเขือ มีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสอายัมตาลีวังในอินโดนีเซีย
วูลันดารี เฮร์มัน

| วูลันดารี เฮร์มัน Whulandary Herman |
| --- | --- |

เกิด: วูลันดารี เฮร์มัน 26 มิถุนายน ค.ศ.1989  (35 ปี 132 วัน) ปังงา จังหวัดสุมาตราตะวันตก  ประเทศอินโดนีเซีย
สัญชาติ: อินโดนีเซีย
การศึกษา: SMA Negeri 2 Padang (ระดับมัธยศึกษา) Universitas Paramadina (มหาวิทยาลัย)
อาชีพ: นางแบบ นางงาม พิธีกร
องค์การ: ปูเตอรีอินโดเนซียา
มีชื่อเสียงจาก: ปูเตอรีอินโดเนซียา 2013 ปูเตอรีอินโดเนซียา
โทรทัศน์: Insert Pagi
บิดามารดา: Rahmat Saleh Yetti Marsanti
รางวัล: International Model of The Year 2009  (รองอันดับ 3)   ปูเตอรีอินโดเนซียา 2013 (ผู้ชนะ)  นางงามจักรวาล 2013 (16 คนสุดท้าย)
วูลันดารี เฮร์มัน (อินโดนีเซีย: Whulandary Herman, 26 มิถุนายน ค.ศ. 1989) เป็นนางแบบ พิธีกร ชาวอินโดนีเซีย และเป็นผู้ชนะการประกวดความงาม ปูเตอรีอินโดเนซียา 2013 และเป็นตัวแทนประเทศอินโดนีเซียไปประกวดเวที นางงามจักรวาล 2013 โดยเฮร์มันผ่านเข้ารอบ 16 คนสุดท้าย
ประวัติ

วูลันดารี  เกิดในจังหวัดสุมาตราตะวันตก และเป็นบุตรคนที่สองของ  Rahmat Saleh และ Yetti Marsanti บิดาของเธอเป็นชาวปาดัง และมารดาเป็นชาวปังงา เธอจบการศึกษาจาก โรงเรียนมัธยม SMA Negeri 2 Padang  และจบการศึกษาจาก Universitas Paramadina  ในปี 2007 เธอได้ตัดสินใจย้ายไปยังกรุงจาการ์ตา และเริ่มต้นอาชีพนางแบบ
ในปี 2008 เธอได้เข้าร่วมรายการเดินแบบ  Wajah Femina 2008 ในเดือนกุมภาพันธ์ปี 2010 วูลันดารีได้รับรางวัล นางแบบแห่งเอเชียปี 2010 ที่ Fashion Asia Award ใน หางโจว ประเทศจีน หลังจากนั้นวูลันดารีมีชื่อเสียงในฐานะนางแบบในประเทศอินโดนีเซีย    
ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2013 วูลันดารีเป็นผู้ชนะในการประกวด ปูเตอรีอินโดเนซียา 2013 ต่อจาก มารียา เซเลนา นูร์จาฮียา ในศูนย์การประชุมจาการ์ตา ในการประกวดเธอยังได้รับรางวัล ปูเตอรีสุมาตรา (เป็นการโหวตจากเกาะนั้น ๆ) โดยวูลันดารีเป็นผู้ชนะคนที่สองจากจังหวัดสุมาตราตะวันตก ต่อจาก เมลานี ปูตรีรา และเป็นตัวแทนไปประกวด นางงามจักรวาล 2013 ที่ กรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย ในการประกวด นางงามจักรวาล 2013 วูลันดารีได้รับรางวัลชุดประจำชาติยอดเยี่ยม อันดับ 3 และเธอสามารถผ่านเข้ารอบ 16 คนสุดท้าย ต่อจาก อาร์ตีกา ซารี เดวี ที่ทำไว้ได้ในการประกวด นางงามจักรวาล 2005
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2558 | Film Bidadari Terakhir | อีวา (Eva) |
| 2558 | Hantu Kuburan Tua | ลอร่า (Laura) |
| 2559 | Will You Marry Me | สเตฟานี (Stefani) |
ผลงาน > พิธีกร

| ปี | รายการ | ช่อง |
| --- | --- | --- |
| 2557-ปัจจุบัน | Insert Pagi | Trans TV |
รางวัล

The Best Catwalk Covergirl Aneka Yess! 2002
Best Model Top Model Indonesia 2002
2nd Selection Femina Face 2008
3rd Runner Up and Best Catwalk in the event the International Model of the Year 2010 in Seoul , South Korea (followed by 34 countries)
1st Asian Top models 2010 in China (followed by some Asian countries)
Puteri Indonesia 2013 West Sumatra
Puteri Indonesia 2013
Top 16 Miss Universe 2013
Runner-up 3 Best National Costume Miss Universe 2013
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Puteri Indonesia Website
Whulandary Herman Photo Gallery
Whulandary Herman Profile at Miss Universe เก็บถาวร 2014-12-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Official Websites
Puteri Indonesia 2013 Official Facebook
วูลันดารี เฮร์มัน ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
วูลันดารี เฮร์มัน ที่อินสตาแกรม
| ก่อนหน้า |  | วูลันดารี เฮร์มัน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| มารียา เซเลนา นูร์จาฮียา |  | ปูเตอรีอินโดเนเซีย  (2555-2556) |  | เอ็ลวีรา เดวีนามีรา |
อายัมปันซุฮ์

| --- | --- |
แหล่งกำเนิด: มาเลเซีย
ภูมิภาค: ซาราวัก, กาลีมันตันตะวันตก
ผู้สร้างสรรค์: อาหารอีบัน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อไก่ปรุงในกระบอกไม้ไผ่
 ตำราอาหาร: อายัมปันซุฮ์
อายัมปันซุฮ์ (มลายูและอินโดนีเซีย: ayam pansuh) เป็นอาหารที่นำเนื้อไก่ไปปรุงในกระบอกไม้ไผ่ เติมน้ำ ปรุงรสและปิดจุกด้วยใบมันสำปะหลัง ต้นกำเนิดของอาหารชนิดนี้ไม่ทราบแน่ชัด แต่ชาวอีบันและชาวบีดายุฮ์ในรัฐซาราวักและจังหวัดกาลีมันตันตะวันตก นิยมเตรียมอาหารนี้ในช่วงเทศกาลกาไวดยักหรือฉลองการสิ้นสุดเทศกาลเก็บเกี่ยว อาหารนี้เป็นที่นิยมของชาวมาเลเซียในซาราวัก
สากลวิทยาลัยกัมพูชา

สากลวิทยาลัยกัมพูชา (เขมร: សាកលវិទ្យាល័យកម្ពុជា, สากลวิทฺยาลัยกมฺพุชา; อังกฤษ: University of Cambodia: UC) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชน ชั้นนำที่ตั้งอยู่บนถนนนอสปริดช์แขวงแสนสุข เขตตีกถลา กรุงพนมเปญ ราชอาณาจักกัมพูชา
ภาพรวม

UC ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2546 โดย Dr. Kao Kim Hourn, รัฐมนตรีช่วยสำนักนายกรัฐมนตรีแห่งราชอาณาจักรกัมพูชา, เป็นผู้ก่อตั้ง, เป็นประธานกรรมการและประธานสากลวิทยาลัยกัมพูชา,และ Dr. Haruhisa Handa, ที่ปรึกษารัฐบาลกัมพูชา, เป็นผู้ก่อตั้งและประธานมูลนิธิศิลปะและวัฒนธรรมระหว่างประเทศ, และอธิการบดีสากลวิทยาลัยกัมพูชา UC ได้รับการรับรองโดยรัฐบาลของประเทศกัมพูชา และคณะกรรมการรับรองระบบของกัมพูชา(ACC), และเป็นสมาชิกของสมาคมการอุดมศึกษากัมพูชา(CHEA)
คำขวัญของมหาวิทยาลัยคือ "เพื่อเรียนรู้วิชา คติบัณฑิต และสถาปนาผู้นำในกาลอนาคตสืบไป" (ដើម្បីចំណេះដឹង គតិបណ្ឌិត និងស្ថាបនាអ្នកដឹកនាំទៅថ្ងៃអនាគត) ภารกิจและวิสัยทัศน์ของมหาวิทยาลัยเน้นการเตรียมชาวกัมพูชาทุกเพศทุกวัยให้มีบทบาทเป็นผู้นำในสังคมด้วยการพัฒนา, การเสริมสร้าง, เละการกลั่นทักษะการแก่ปัญหา กับความสามารถคิดวิพากษ์ของพวกเขา
สากลวิทยาลัยกัมพูชาใช้ระบบหน่วยกิตของอเมริกันเป็นเบบ, และโปรแกรมจะสอนผ่านสื่อกลางเป็นภาษาอังกฤษ. ในปี พ.ศ. 2556 มหาวิทยาลัยได้เปิดหลักสูตร ภาษาเขมร, ซึ่งเป็นหลักสูตรเดียวกันกับ UC, แต่สอนเป็นภาษาเขมร (กัมพูชา) ต่อมา UC ก็เปลี่ยนชื่อโปรแกรมภาษาอังกฤษที่มีอยู่แล้วเป็นหลักสูตรนานาชาติ.
มหาวิทยาลัยได้จัดให้มีหลักสูตรพื้นฐาน, ระดับอนุปริญญา, ปริญญาตรี, ปริญญาโทเละปริญญาเอกผ่านแปดคณะและโรงเรียน: คณะศิลปศาสตร์มนุษยศาสตร์และภาษา, คณะครุศาสตร์, คณะนีติศาสตร์, คณะสื่อและการสื่อสาร, คณะสังคมศาสตร์, โรงเรียนเดโชเสน แห่งการปกครองและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ, และโรงเรียธุรกิจ Tony Fernandez (เคยเป็นคณะการบริหารจัดการ) นอกจากนี้ คณะบัณฑิตวิทยาลัยดูแลหลักสูตรบัณฑิตศึกษาของมหาวิทยาลัย
ร่วมกับคณะและโรงเรียนของมหาวิทยาลัย UC ได้จัดตั้งสถาบันและศูนย์เฉพาะขึ้นเพื่อประสานงานด้านการวิจัยและการฝึกอบรมในสาขาวิชาต่าง ๆ  มหาวิทยาลัยดำเนินงานสถาบันวิจัยและการศึกษาขั้นสูง (IRAS), สภาวิจัยและความคิดสร้างสรรค์ (CRC), ศูนย์ศึกษาอาเซียน (ASC), ศูนย์พัฒนาทักษะและอาชีพ (SCDC), ศูนย์การศึกษาภาษาอังกฤษ (CES) และศูนย์ผู้นำเอเชีย (ALC) นอกจากนี้มหาวิทยาลัยได้จัดตั้งศูนย์ความคิดมากมายรวมทั้ง การประชุมด้านเศรษฐกิจทวีปเอเซีย(AEF) ในเดือนพฤษภาคม ปี 2548, และต่อมา, บทสนทนาการพัฒนาความเชื่อมั่นของชาวเอเชีย (AFDD)
UC ได้รับความนิยมสำหรับความสำเร็จของสโมสรนักเรียนและองค์กรจำนวนมาก วุฒิการศึกษาของสากลวิทยาลัยกัมพูชา(UCSS), สโมสรกาชาดกัมพูชาของสากลวิทยาลัยกัมพูชา (UCCRCY), ชมรมอภิปรายของสากลวิทยาลัยกัมพูชา (UCDC), ชมรมกีฬาของสากลวิทยาลัยกัมพูชา, สมาคมศิษย์เก่าของสากลวิทยาลัยกัมพูชา(UCAA), เละชมรมพืชสวนของสากลวิทยาลัยกัมพูชา(UCHC) นอกจากนี้มหาวิทยาลัยยังมีจดหมายข่าวรายไตรมาสอย่างเป็นทางการของตัวเองที่เรียกว่า The UC Bulletin ซึ่งมีผลงานประจำจากเจ้าหน้าที่ คณาจารย์ นักเรียน ศิษย์เก่าและผู้มีส่วนร่วมอื่น ๆ
นอกจากนี้ UC ยังมีความสัมพันธ์ที่เป็นทางการมากมายผ่านบันทึกความเข้าใจกับสถาบันต่าง ๆ ในประเทศและระหว่างประเทศ, องค์กรและผู้นำอุตสาหกรรม
ด้านวิชาการ > วิทยาลัยและโรงเรียน

มหาวิทยาลัยกัมพูชาเป็นที่ตั้งของ6คณะและสามโรงเรียน คณะศิลปศาสตร์ มนุษยศาสตร์และภาษา(CoAHL), คณะครุศาสตร์(CoE),คณะนีติศาสตร์(CoL),คณะสื่อและการสื่อสาร(CMC),คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี(CoST),คณะสังคมศาสตร์(CoSS),โรงเรียนเดโชเสน แห่งการปกครองและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ(TSS),และโรงเรียธุรกิจ Tony Fernandez(เคยเป็นคณะการบริหารจัดการ). มหาวิทยาลัยมีระดับปริญญาตรีปริญญาโทและปริญญาเอกในสาขาวิชาต่างๆ. อ้างอิงจาก Eduniversal สามหลักสูตรปริญญาโทได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในโปรแกรมชั้นนำในสาขาต่างๆในเอเชียตะวันออก.
ด้านวิชาการ > วิทยาลัยและโรงเรียน > คณะศิลปศาสตร์ มนุษยศาสตร์และภาษา(CoAHL)

คณะศิลปศาสตร์ มนุษยศาสตร์และภาษาที่มหาวิทยาลัยกัมพูชามีทั้งหมดห้าโปรแกรม:  หนึ่งโปรแกรม Associate's Degree (AA), สามหลักสูตรปริญญาตรี (BA), และปริญญาโท (MA) หนึ่งหลักสูตร
AA Degrees:สังคมสงเคราะห์ (หลักสูตรภาษาต่างประเทศ และภาษาเขมร)
หลักสูตรปริญญาตรี: เอเชียศึกษา (หลักสูตรภาษาต่างประเทศ), ภาษาอังกฤษและวรรณคดี(หลักสูตรภาษาต่างประเทศ),สังคมสงเคราะห์(หลักสูตรภาษาต่างประเทศ และภาษาเขมร)
ปริญญาโท:การสอนภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศ
อันเนอเกอ เฟออีญา อากุซติน

นักแบดมินตันชาวอินโดนีเซีย
อันเนอเกอ เฟออีญา อากุซติน (อินโดนีเซีย: Anneke Feinya Agustin; เกิดวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1991) เป็นอดีตนักแบดมินตันชาวอินโดนีเซียที่เชี่ยมชาญในประเภทคู่ โดยได้รับรางวัลในการแข่งขันแบดมินตันร่วมกับนิตยา กรีชินดา มาเฮอสวารี ทั้งคู่ได้รับเหรียญทองประเภทหญิงคู่ในซีเกมส์ 2011 เธอตัดสินใจหยุดเล่นให้กับค่ายฝึกอบรมทีมชาติตั้งแต่ ค.ศ. 2014 เนื่องด้วยอาการบาดเจ็บ
แหล่งข้อมูลอื่น

อันเนอเกอ เฟออีญา อากุซติน ที่ BWF.tournamentsoftware.com (ในภาษาอังกฤษ)
อายัมเจอมานี

แม่ไก่เจอมานี
อายัมเจอมานี (อินโดนีเซีย: ayam cemani) เป็นสายพันธุ์ไก่หายากจากประเทศอินโดนีเซีย ไก่พันธุ์นี้มียีนเด่นยีนหนึ่งที่ทำให้เกิดภาวะสร้างสีมากเกิน (หรือ ฟิโบรเมลาโนสิส; fibromelanosis) ทำให้ไก่แทบทั้งตัวเป็นสีดำ ตั้งแต่ขน จะงอยปาก ไปจนถึงอวัยวะภายใน ไก่เจอมานีเป็นที่นิยมมากสำหรับการชนไก่ในบาหลีเนื่องมาจากปริมาณกล้ามเนื้อน่องที่มีมากกว่าไก่พันธุ์อื่นทำให้ไก่พันธุ์นี้มีความไวกว่า
ชื่อของไก่พันธุ์นี้มาจากภาษาอินโดนีเซีย ayam แปลว่า "ไก่" และ cemani ซึ่งมีที่มาจากภาษาสันสกฤต แปลว่า "ดำปลอด" หรือ "ดำถึงกระดูก"
ไก่พันธุ์นี้เป็นสายพันธุ์อินโดนีเซียโดยบริสุทธิ์ และมีที่มาจากเกาะชวา เข้าใจว่ามีการผสมพันธุ์ไก่สายพันธุ์นี้มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 เพื่อนำมาใช้ในทางไสยศาสตร์ รวมถึงมีการบรรยายถึงไก่ดำเหล่านี้โดยเจ้าอาณานิคมชาวดัตช์
ราคาจำหน่ายของไก่อยู่ที่ขั้นต่ำ 45 ดอลลาร์สหรัฐ และสามารถพุ่งสูงถึง 500 สำหรับไก่โตเต็มวัย และอาจสูงได้ถีง 2,500 ในบางตัวที่พิเศษ มาตรฐานขั้นสุดยอดของไก่พันธุ์นี้คือมีจะงอยปาก ลิ้น หงอน และเหนียงที่เป็นสีดำ ส่วนเนื้อและอวัยวะภายในอาจมีสีดำถึงเทา ในขณะที่กระดูกนั้นไม่ได้มีสีดำตามที่มักเป็นที่เข้าใจกัน ภาวะสีดำนี้เกิดจากการแสดงออกทางพันธุกรรมที่เรียกว่าภาวะฟิโบรเมลาโนสิส ภาวะเดียวกันนี้ยังสามารถพบได้ในไก่สายพันธุ์อื่นที่มีสีดำหรือน้ำเงิน เช่น พันธุ์ซิลกี
สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน

6°13′6.88″S 106°48′9.04″E﻿ / ﻿6.2185778°S 106.8025111°E﻿ / -6.2185778; 106.8025111
| --- | --- |
GBK, SUGBK, Stadion Utama, Stadion Senayan
สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โนในเวลากลางคืน ค.ศ. 2020

ชื่อเดิม: สนามกีฬาหลักเซอนายัน (จนถึง 24 กันยายน ค.ศ. 1962) สนามกีฬาหลักเกอโลราเซอนายัน (ค.ศ. 1969 – 17 มกราคม ค.ศ. 2001)
ที่ตั้ง: เกอโลรา ตานะฮ์อาบัง จาการ์ตาตอนกลาง ประเทศอินโดนีเซีย
ขนส่งมวลชน:  อิซโตรามันดีรี    เกอโลราบุงการ์โน  เซอนายัน เจซีซี
เจ้าของ: รัฐบาลอินโดนีเซีย (ผ่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ)
ผู้ดำเนินการ: ศูนย์จัดการศูนย์เกอโลราบุงการ์โน
ที่นั่งพิเศษ: 4
ความจุ: 77,193 ที่นั่ง  ประวัติที่นั่ง 110,000 (1962–2007) 88,306 (2007–2016) 77,193 (2018–ปัจจุบัน) 
สถิติผู้ชม: 150,000 เปอร์ซิบบันดุง ปะทะ พีเอสเอ็มเอส เมดัน (23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1985)[ไม่แน่ใจ ]
ขนาดสนาม: 105 โดย 68 เมตร (344 โดย 223 ฟุต)
พื้นผิว: Zeon Zoysia
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 8 กุมภาพันธ์ 1960; 64 ปีก่อน (1960-02-08) (ทั้งอาคาร)
เปิดใช้สนาม: 21 กรกฎาคม 1962; 62 ปีก่อน (1962-07-21)
ปรับปรุง: 2016–2018
ปิด: 2016–2018
เปิดใหม่: 14 มกราคม 2018; 6 ปีก่อน (2018-01-14)
งบประมาณในการก่อสร้าง: 12,500,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ค.ศ. 1958, ทั้งอาคาร) 769.69 พันล้านรูปียะฮ์ (ค.ศ. 2016–2018)
สถาปนิก: เฟรเดริค ซีลาบัน
การใช้งาน
ฟุตบอลทีมชาติอินโดนีเซีย  (บางนัด) เปอร์ซีจาจาการ์ตา (2008–2016, 2018–2020, 2021–ปัจจุบัน)
เว็บไซต์
GBK.id/stadion-utama/
สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน (อินโดนีเซีย: Stadion Utama Gelora Bung Karno) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์แห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในศูนย์กีฬาเกอโลราบุงการ์โนในเขตหมู่บ้านเกอโลรา ตำบลตานะฮ์อาบัง ใจกลางกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย สนามกีฬาแห่งนี้ตั้งชื่อตามซูการ์โนหรือ "บุงการ์โน" ประธานาธิบดีคนแรกของอินโดนีเซีย ส่วนมากใช้ในการแข่งขันฟุตบอล โดยมีความจุอยู่ที่ประมาณ 77,193 ที่นั่ง
ชื่อ

แม้ว่าสนามกีฬาแห่งนี้จะเป็นที่รู้จักในชื่อ สนามกีฬาเกอโลราบุงการ์โน (Stadion Gelora Bung Karno) หรือ สนามกีฬาเกเบกา (Stadion GBK) แต่ก็มีชื่อทางการว่า สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน เนื่องจากในศูนย์กีฬาเกอโลราบุงการ์โนยังมีสนามกีฬาอื่น ๆ อีก เช่น สนามกีฬาเทนนิส เป็นต้น ในยุคระเบียบใหม่ของอินโดนีเซีย ศูนย์กีฬาเกอโลราบุงการ์โนถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ศูนย์กีฬาเกอโลราเซอนายัน" (Gelanggang Olahraga Gelora Senayan) ส่วนสนามกีฬาหลักของศูนย์ฯ ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น สนามกีฬาหลักเกอโลราเซอนายัน (Stadion Utama Gelora Senayan) เมื่อ ค.ศ. 1969 ตามนโยบายเลิกทำให้เป็นซูการ์โน (de-Soekarnoisasi) ของประธานาธิบดีซูฮาร์โตในขณะนั้น หลังจากซูฮาร์โตหมดอำนาจ ศูนย์กีฬาและสนามกีฬาหลักก็ถูกเปลี่ยนชื่อกลับตามเดิมโดยประธานาธิบดีอับดูร์ระฮ์มัน วาฮิด ตามกฤษฎีกาประธานาธิบดีฉบับหนึ่งซึ่งมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 2001
ประวัติ

การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1960 และเสร็จในวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1962 โดยการก่อสร้างได้รับเงินสนันบสนุนจากการกู้เงินมาจากสหภาพโซเวียตในบางส่วน โดยเมื่อสนามสร้างเสร็จ สามารถจุผู้ชมได้มากถึง 108,000 คน แต่ในปัจจุบันก็เหลือเพียง 88,083 คน จากการปรับปรุงเพื่อการแข่งขันเอเชียนคัพ 2007 โดยสนามจะแบ่งเป็น 24 ส่วน กับ 12 ทางเข้า เพื่อเข้าไปในพื้นที่ส่วนบนและส่วนล่าง โดยคุณสมบัติพิเศษของสนามนี้คือการก่อสร้างหลังคาเหล็กขนาดใหญ่เป็นวงแหวนรอบสนาม โดยเรียกว่า "เตอมูเกอลัง" (แปลว่า แหวนที่บรรจบติดกัน) นอกจากการที่ไม่ให้ผู้ชมต้องนั่งชมตากแดดที่ร้อนแล้ว วัตถุประสงค์อีกอย่างหนึ่งก็คือ การที่ทำให้สนามนี้ดูยิ่งใหญ่อีกด้วย
แกลลอรี

สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน ในการแข่งขันเอเชียนคัพ 2007
โถงหลักในด้านทิศตะวันตกของสนาม
สนามฟุตบอลในสนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน
การสร้างสนาม เมื่อเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1962
สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน มุมมองจากชั้นที่ 46 ของอาคารวิซมา 46
พิธีเปิดกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 18
บรรณานุกรม

Pour, Julius (2004), Dari Gelora Bung Karno ke Gelora Bung Karno (ภาษาอินโดนีเซีย), Jakarta: Grasindo, ISBN 978-979-732-444-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

Pusat Pengelolaan Komplek Gelora Bung Karno เก็บถาวร 2019-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
อะห์มัด ดะห์ลัน

ผู้นำศาสนาอิสลามชาวอินโดนีเซีย
| กิไย หัจญี อะห์มัด ดะห์ลัน |
| --- | --- |
Ahmad Dahlan
รูปถ่ายของอะห์มัด ดะห์ลัน ไม่ทราบวันที่

ผู้นำมุฮัมมะดิยะฮ์
ดำรงตำแหน่ง 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1912 – 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1923
ถัดไป: กิไย อิบราฮีม
 
ส่วนบุคคล
เกิด: มุฮัมหมัด ดาร์วิส 1 สิงหาคม ค.ศ. 1868(1868-08-01) เกามัน, ยกยาการ์ตา, รัฐสุลต่านยกยาการ์ตา, หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
มรณภาพ: 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1923(1923-02-23) (54 ปี) ยกยาการ์ตา, รัฐสุลต่านยกยาการ์ตา, หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
ที่ฝังศพ: สุสานกะรังกะเจิน, ยกยาการ์ตา
ศาสนา: อิสลาม
คู่สมรส: ซิติ วะลีดะห์
บุตร: 7
บุพการี: หัจญี อาบู บักร์ (บิดา) ซิติ อะมีนะห์ (มารดา)
นิกาย: ซุนนี
รู้จักจาก: ผู้ก่อตั้ง มุฮัมมะดิยะฮ์
อาชีพ: ผู้นำทางศาสนา
กิไย หัจญี อะห์มัด ดะห์ลัน (ชื่อเกิด มุฮัมหมัด ดาร์วิส;‎ อินโดนีเซีย: Ahmad Dahlan; อาหรับ: أحمد دحلان;‎ 1 August 1868 – 23 February 1923), มักเขียนย่อว่า K.H. Ahmad Dahlan เป็นผู้นำทางศาสนาอิสลามและนักฟื้นฟูศาสนาชาวอินโดนีเซีย ซึ่งก่อตั้งองค์กรมุฮัมมะดิยะฮ์ ซึ่งต่อมากลายเป็นองค์กรมุสลิมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในอินโดนีเซีย รองจากนะฮ์ฎะตุล อุละมะ เขาเกิดที่หมู่บ้านเกามัน ยกยาการ์ตา เป็นบุตรของอิหม่ามของมัสยิดในท้องถิ่น และสืบเชื้อสายมาจากมุฮัมหมัด อะห์มัด ดะห์ลัน ประกอบพิธีฮัจญ์เมื่ออายุได้ 15 ปี และใช้ชีวิตอยู่ที่มักกะฮ์อีก 5 ปี
เขาเริ่มมีส่วนร่วมในแนวคิดปฏิรูปภายในศาสนาอิสลาม ณ ที่นั่น จากนั้นเขากลับมายังอินโดนีเซียในปี ค.ศ. 1888 ในปี ค.ศ. 1903 เขากลับไปที่มักกะฮ์อีกครั้งเพื่อศึกษาความรู้ทางศาสนาให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เขากลับมายังอินโดนีเซียในปี ค.ศ. 1905 และสองปีต่อมา เขาเข้าร่วมองค์กรบูดีอุโตโม (Budi Utomo) อย่างไรก็ตาม ผู้สนับสนุนของเขาได้กระตุ้นให้เขาก่อตั้งองค์กรของเขา ในปี ค.ศ. 1912 เขาก่อตั้งองค์กรมุฮัมมะดิยะฮ์ ขึ้นเพื่อเป็นวิธีในการบรรลุอุดมคติปฏิรูปของเขา องค์กรนี้ได้รับการเข้าร่วมอย่างรวดเร็วโดยพ่อค้าและช่างฝีมือ ในปี ค.ศ. 1917 เขาได้เพิ่มกลุ่มสตรีที่มีชื่อว่า ไอชิยะห์ (Aisyiyah) ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการปรับปรุงชีวิตของสตรีชาวอินโดนีเซียให้ทันสมัย มุฮัมมะดิยะฮ์ขยายไปยังหมู่เกาะภายนอก และได้ก่อตั้งฐานที่มั่นที่แข็งแกร่งในซูลาเวซีเพียงหนึ่งทศวรรษต่อมาหลังจากก่อตั้ง
มุฮัมมะดิยะฮ์เป็นหนึ่งในองค์กรพื้นเมืองของอินโดนีเซียหลายแห่งที่ก่อตั้งขึ้นในช่วงสามทศวรรษแรกของศตวรรษที่ 20 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เรียกว่าการตื่นรู้ของชาติอินโดนีเซีย (Kebangkitan Nasional Indonesia) ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการสร้างความรู้สึกชาตินิยมของอินโดนีเซียและกลายเป็นการเรียกร้องเอกราชในที่สุด ตลอดปีสุดท้ายของชีวิต อะห์มัด ดะห์ลัน ประสบปัญหาสุขภาพหลายอย่าง ในปี ค.ศ. 1923 เขาใช้เวลาพักผ่อนที่ภูเขาเตอร์เตรส เมืองมาลัง จังหวัดชวาตะวันออก ตามคำแนะนำของแพทย์ ก่อนจะเดินทางกลับยกยาการ์ตาเพื่อเข้าร่วมการประชุมมุฮัมมะดิยะฮ์ประจำปี สุขภาพของเขาทรุดโทรมลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งเขาเสียชีวิตในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1923 ร่างของเขาถูกฝังที่สุสานกะรังกะเจิน ด้วยคุณูปการอันดีงามของเขา อะหมัด ดะห์ลัน ได้รับการแต่งตั้งเป็นวีรบุรุษของชาติ ตามกฤษฎีกาประธานาธิบดีฉบับที่ 657 ปี ค.ศ. 1961
อะห์มัด ดะห์ลัน มีศักดิ์เป็นปู่ของ ดร.วินัย ดะห์ลัน
แหล่งอ้างอิง > หนังสืออ้างอิง

Abdul, Mu'thi; Mulkhan, Abdul Munir; Marihandono, Djoko (2015).  Parlindungan, Utan (บ.ก.). K.H. Ahmad Dahlan (1868–1923) [K.H. Ahmad Dahlan (1868–1923)] (PDF) (ภาษาอินโดนีเซีย). National Awakening Museum and Director General of Culture. ISBN 978-602-14482-8-1. สืบค้นเมื่อ 27 November 2021.
Burhani, Ahmad Najib (2010). Muhammadiyah Jawa [Muhammadiyah Java] (ภาษาอินโดนีเซีย). Al-Wasat Publishing. ISBN 9786029691603. สืบค้นเมื่อ 28 November 2021.
Salam, Junus (2009). K.H. Ahmad Dahlan Amal dan Perjuangannya [K.H. Ahmad Dahlan Amal and His Struggle] (ภาษาอินโดนีเซีย). Suara Muhammadiyah. ISBN 978-979-19415-1-8. สืบค้นเมื่อ 28 November 2021.
Salam, Junus (1968). Riwajat hidup K.H.A. Dahlan: amal dan perdjoangannja [Biography of K.H.A. Dahlan: charity and struggle] (ภาษาอินโดนีเซีย). Muhammadiyah. สืบค้นเมื่อ 28 November 2021.
Vickers, Adrian (2005). A History of Modern Indonesia (ภาษาอังกฤษ). Cambridge University Press. ISBN 9781139447614. สืบค้นเมื่อ 28 November 2021.
Nugraha, Adi (2009). K.H. Ahmad Dahlan: biografi singkat, 1869-1923 [K.H. Ahmad Dahlan: brief biography, 1869–1923] (ภาษาอังกฤษ). Garasi. ISBN 9789792545418. สืบค้นเมื่อ 28 November 2021.
Saputra, Amrizal, Wira Sugiarto, Suyendri, Zulfan Ikhram, Khairil Anwar, M. Karya Mukhsin, Risman Hambali, Khoiri, Marzuli Ridwan Al-bantany, Zuriat Abdillah, Dede Satriani, Wan M. Fariq, Suwarto, Adi Sutrisno, Ahmad Fadhli (2020-10-15). PROFIL ULAMA KARISMATIK DI KABUPATEN BENGKALIS: MENELADANI SOSOK DAN PERJUANGAN (ภาษาอินโดนีเซีย). CV. DOTPLUS Publisher. ISBN 978-623-94659-3-3.
อับดุล มูวิซ

อับดุล มูวิซ
อับดุล มูวิซ (อินโดนีเซีย: Abdul Muis, Abdoel Moeis) เป็นนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ชาวอินโดนีเซียที่มีบทบาทมากในกลุ่มปัญญาชนชาตินิยมยุคแรกและเป็นผู้เขียนวรรณกรรมที่มีบทบาทอย่างมากในสังคมอินโดนีเซีย
ประวัติ

มูวิซเกิดที่เมืองซูไงปูวาร์ในเกาะสุมาตราเมื่อ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2429 บิดาเป็นชาวมีนังกาเบา มารดาเป็นชาวชวา เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนผู้ช่วยแพทย์ที่ปัตตาเวีย แต่ถูกบังคับให้ออกเนื่องจากสุขภาพไม่ดี หลังจากนั้นไปรับราชการเป็นเสมียนของเย.ฮา. อาเบนดาโนน แต่เมื่ออาเบนดาโนนเดินทางกลับไปเนเธอร์แลนด์ เขาก็ถูกปลดออกจากงานและไปยึดอาชีพเป็นนักหนังสือพิมพ์
มูวิซเข้าร่วมเป็นสมาชิกของซาเรกัตอิซลัมซึ่งเป็นสมาคมที่เน้นการฟื้นฟูศาสนาอิสลามและส่งเสริมบทบาททางการเมืองของชาวอินโดนีเซีย เขาได้เป็นสมาชิกระดับผู้นำที่เรียกร้องให้รัฐบาลอาณานิคมให้สิทธิปกครองตนเองแก่ชาวพื้นเมืองมากขึ้น ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 1 รัฐบาลอาณานิคมต้องการคนพื้นเมืองเข้าเป็นทหารมากขึ้น สมาคมซาเรกัตอิซลัมได้เรียกร้องว่าชาวอินโดนีเซียควรมีส่วนร่วมในการปกครองด้วย มูวิซมีบทบาทสำคัญในคณะผู้แทนที่ไปรณรงค์หาเสียงสนับสนุนในเนเธอร์แลนด์ใน พ.ศ. 2459 จนในที่สุดรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ยอมให้จัดตั้งสภาประชาชนขึ้นในอินโดนีเซียซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการกระจายอำนาจให้คนพื้นเมือง
ในการเลือกตั้งสภาประชาชนครั้งแรก มูวิซในฐานะตัวแทนซาเรกัตอิซลัมได้รับเลือกด้วย แต่เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 1 ยุติลง รัฐบาลเนเธอร์แลนด์กลับมาเข้มงวดกับการเคลื่อนไหวทางการเมืองอีก เพื่อป้องกันแนวความคิดแบบบอลเชวิกแพร่หลายเข้ามาในอินโดนีเซีย ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2462 มูวิซไปปราศรัยที่ซูลาเวซี หลังจากนั้นไม่นาน ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในซูลาเวซีถูกฆ่าตาย ทำให้พรรคซาเรกัตอิซลัมถูกกล่าวหาว่าอยู่เบื้องหลังและมูวิซถูกจับ แต่ไม่นานก็ได้รับการปล่อยตัว ต่อมา ใน พ.ศ. 2465 เขาร่วมมือกับตัน มาลากา ผู้นำกลุ่มกบฏคอมมิวนิสต์จัดให้สมาชิกสหภาพลูกจ้างโรงรับจำนำชุมนุมประท้วงรัฐบาล แต่รัฐบาลปราบปรามได้ ตันและมูวิซถูกจับ ทำให้มูวิซถูกกักกันอยู่ภายในเกาะชวาเท่านั้น
ตั้งแต่ พ.ศ. 2466 เกิดความแตกแยกภายในสมาคมซาเรกัตอิซลัมทำให้มูวิซถอนตัวออกจากพรรคและไปใช้ชีวิตอย่างสงบในสุมาตรา ต่อมาในช่วง พ.ศ. 2469–2470 ที่มีการปราบปรามกลุ่มการเมืองต่าง ๆ อย่างจริงจัง มูวิซถูกจับตาและถูกจำกัดเสรีภาพในการเดินทาง ช่วงนี้เองที่เขาได้เขียนวรรณกรรมที่สำคัญออกมา เช่น ซาละฮ์อาซูฮัน (การอบรมที่ผิดพลาด) ซึ่งสะท้อนปัญหาการแบ่งแยกทางเชื้อชาติและผลของการศึกษาแบบตะวันตกต่อสังคมชาวพื้นเมือง งานเขียนที่สำคัญชิ้นอื่นของเขาคือ เปอร์เตอมูวันโจโดะฮ์ เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักข้ามชนชั้นของหนุ่มสาวชาวซุนดา ซูราปาตี เป็นเรื่องของวีรบุรุษชาวบาหลีที่ต่อต้านการปกครองของเนเธอร์แลนด์ และ โรเบิร์ต อานัก ซูราปาตี เป็นเรื่องราวการผจญภัยของโรเบิร์ต บุตรของซูราปาตี เขาถึงแก่กรรมเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2502
สาธารณรัฐเบียก-นา-บาโต

สาธารณรัฐเบียก-นา-บาโต (ตากาล็อก: Repúbliká ng̃ Biak-na-Bató; สเปน: República de Biac-na-Bató) หรือที่ระบุในรัฐธรรมนูญว่าสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ (ตากาล็อก: Repúbliká ng̃ Filipinas; สเปน: República de Filipinas) เป็นสาธารณรัฐแรกที่ประกาศจัดตั้งขึ้นในฟิลิปปินส์ โดยคณะปฏิวัติของเอมีลีโอ อากีนัลโด และสมาชิกกาตีปูนัน แม้ว่าจะประสบความสำเร็จ สามารถจัดตั้งสาธารณรัฐที่มีรัฐธรรมนูญแห่งแรกของฟิลิปปินส์ได้ แต่ก็สิ้นสุดลงในเวลาเพียงเดือนเดียว หลังจากมีการลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างอากีนัลโดกับนายพลของสเปน เฟร์นันโด ปรีโม เด รีเบรา ทำให้อากีนัลโดต้องลี้ภัยไปฮ่องกง
รัฐบาล

รัฐธรรมนูญของสาธารณรัฐเบียก-นา-บาโต เขียนขึ้นโดยเฟลิกซ์ เฟร์เรร์ และอีซาเบโล อาร์ตาโช ซึ่งคัดลอกมาจากรัฐธรรมนูญคิวบาเกือบจะคำต่อคำ มีการจัดตั้งสภาสูงสุดเมื่อ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2440 และมีการเลือกตั้งสมาชิก