stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กีฬาเทนนิสในโอลิมปิกเยาวชน
ผลการแข่งขัน > รายการปัจจุบัน > ชายคู่

| Games | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| 2010 Singapore |  Oliver Golding (GBR)   Jiří Veselý (CZE) |  Victor Baluda (RUS)   Mikhail Biryukov (RUS) |  Filip Horanský (SVK)   Jozef Kovalík (SVK) |
| 2014 Nanjing |  Orlando Luz (BRA)   Marcelo Zormann (BRA) |  Karen Khachanov (RUS)   Andrey Rublev (RUS) |  Ryotaro Matsumura (JPN)   Jumpei Yamasaki (JPN) |
| 2018 Buenos Aires |  Sebastián Báez (ARG)   Facundo Díaz Acosta (ARG) |  Adrian Andreev (BUL)   Rinky Hijikata (AUS) |  Hugo Gaston (FRA)   Clément Tabur (FRA) |
ตารางสรุปเหรียญรางวัล

| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 999 !– |  ทีมผสม (MIX) | 4 | 2 | 3 | 9 |
| 1 |  จีน (CHN) | 2 | 1 | 1 | 4 |
| 2 |  รัสเซีย (RUS) | 1 | 3 | 1 | 5 |
| 3 |  ฝรั่งเศส (FRA) | 1 | 1 | 2 | 4 |
| 4 |  ญี่ปุ่น (JPN) | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 4 |  บราซิล (BRA) | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 4 |  โคลอมเบีย (COL) | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 7 |  อาร์เจนตินา (ARG) | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 8 |  สโลวีเนีย (SLO) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 8 |  โปแลนด์ (POL) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 10 |  สโลวาเกีย (SVK) | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 11 |  อินเดีย (IND) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 11 |  เบลารุส (BLR) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 13 |  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (BIH) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 13 |  ลิทัวเนีย (LTU) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (14 ประเทศ) | รวม (14 ประเทศ) | 14 | 14 | 14 | 42 |
จักรพรรดินีเซี่ยง

| จักรพรรดินีเซี่ยง |
| --- | --- |
 จักรพรรดินีเสียง

จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์ซ่ง
สิ้นพระชนม์: ค.ศ. 1102
จักรพรรดินี: จักรพรรดิซ่งเสินจง
จักรพรรดินีเสียง
ราชวงศ์: ราชวงศ์ซ่ง
พระสาทิสลักษณ์ของจักรพรรดินีเสียง
จักรพรรดินีเซี่ยง (จีน: 向皇后; พินอิน: Xiàng Huánghòu; ค.ศ.1047–ค.ศ. 1102) หรือ จักรพรรดินีชินเชิ่ง (จีน: 欽聖皇后; พินอิน: Qīnshèng Huánghòu) เป็นพระอัครมเหสีของซ่งเสินจง และเป็นพระพันปีในปี ค.ศ.  1085 จนถึง ค.ศ.1093
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินีเซี่ยง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดินีเฉา |  | รายพระนามจักรพรรดินีจีน ราชวงศ์ซ่ง   |  | จักรพรรดินีเม่ง |
คอซอวาร์ซูเปอร์คัพ

| --- | --- |
ผู้จัด: สหพันธ์ฟุตบอลคอซอวอ
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1992
ภูมิภาค: คอซอวอ
จำนวนทีม: 2
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: เฟโรนีเกลี (สมัยที่ 2)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด: พริชตีนา (9 สมัย)
ผู้แพร่ภาพโทรทัศน์: ซูเปอร์สปอร์ต (สด) วิทยุโทรทัศน์แห่งคอซอวอ (ไฮไลท์)
คอซอวาร์ซูเปอร์คัพ เป็นการแข่งขันฟุตบอลประจำปีของประเทศคอซอวอ โดยเป็นการพบกันระหว่างทีมชนะเลิศฟุตบอลซูเปอร์ลีกออฟคอซอวอกับทีมชนะเลิศคอซอวาร์คัพ การแข่งขันจัดขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 1992 และได้รับการรับรองจากยูฟ่าใน ค.ศ. 2016
ทีมชนะเลิศในปัจจุบัน คือเฟโรนีเกลี ซึ่งชนะเลิศซูเปอร์คัพนี้โดยอัตโนมัติ เนื่องจากพวกเขาชนะเลิศทั้งฟุตบอลซูเปอร์ลีกและฟุตบอลคัพในฤดูกาลที่ผ่านมา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Kosovar Supercup at RSSSF
| ด ค กฟุตบอลซูเปอร์คัพแห่งชาติของทวีปยุโรป (ยูฟ่า) |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  เบลารุส  เบลเยียม  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  อังกฤษ  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อิสราเอล  อีตาลี  คาซัคสถาน  คอซอวอ  ลิทัวเนีย  นอร์ทมาซิโดเนีย  มอลตา  มอลโดวา  เนเธอร์แลนด์  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  ไอร์แลนด์  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  สเปน  ตุรกี  ยูเครน 
อดีต:  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  เยอรมนีตะวันออก  กรีซ  ไอร์แลนด์ FAI Super Cup  LFA President's Cup  Top Four Cup  ลัตเวีย  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  ซานมารีโน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สหภาพโซเวียต  สเปน  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูโกสลาเวีย 
ระหว่างชาติ:  เชโกสโลวาเกีย  ไอร์แลนด์
จักรพรรดินีเซี่ยวคังจิ้ง

สมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวคังจิ้ง  (จีน: 孝成敬皇后; 1471 - 28 สิงหาคม 1541) สกุลจาง เป็นจักรพรรดินีแห่งราชวงศ์หมิง อภิเษกกับ จักรพรรดิหงจื้อ และพระราชมารดาของ จักรพรรดิเจิ้งเต๋อ
จักรพรรดินีเซี่ยวจฺวังเหวิน

เซี่ยวจฺวังไท่หวงไท่โฮ่ว (จีน: 孝莊太皇太后; พินอิน: Xiào zhuāng tài huáng tàihòu; พระราชสมภพ: 26 มีนาคม ค.ศ.1613; สวรรคต: 27 มกราคม ค.ศ.1688) เป็นราชนิกุลชาวแมนจูในประวัติศาสตร์จีนสมัยต้นราชวงศ์ชิง ซึ่งมีบทบาทในฐานะพระราชมารดาในจักรพรรดิชุ่นจื้อ และพระราชอัยยิกาในจักรพรรดิคังซี
เซี่ยวจฺวังเหวินไท่หวงไท่โฮ่วมีพระนามเดิมว่า ปูมู่ปูไท่ เป็นพระราชธิดาของเหอซั่วจงชินหวาง (和硕忠亲王) หัวหน้ามองโกลเผ่าเคอร์ฉิน ราชตระกูลสายบิดาของเซี่ยวจฺวังเหวินไท่หวงไท่โฮ่วนั้น เป็นตระกูลป๋อจื่อจิน ที่สืบเชื้อสายมาแต่เจงกีสข่าน (หัวหน้ามองโกลในสมัยนั้น มาจากตระกูลนี้หรือไม่ก็อ้างว่าสืบสายมาแต่เจงกีสข่านกันทั้งสิ้น) อย่างไรก็ตามเผ่าเคอร์ฉินนั้นมีอิทธิพลจำกัดอยู่ทางตะวันออกของทุ่งหญ้าเท่านั้น ไม่ได้ถือว่าทรงอำนาจอะไรมากมาย ในยุคที่นูร์ฮาร์ชีกำลังเรืองอำนาจในเจี้ยงโจวนั้น ปู่ของเซี่ยวจฺวังเหวินไท่หวงไท่โฮ่วชื่อว่า หนูว์เอี้ยน เป็นหัวหน้าเผ่าเคอร์ฉินอยู่ เขาก็เห็นว่าควรจะผูกมิตรกับสกุลอ้ายซินเจี๋ยหรอเอาไว้ เพื่ออาศัยอิทธิพลของนูร์ฮาร์ชีด้วย เลยส่งลูกสาวคือ เจอเจอ มาแต่งงานกับหวงไท่จี๋เพื่อผูกสมัครเป็นญาติกันในปี 1614 ต่อมาเมื่อบิดาของพระพันปีเซี่ยวจฺวังขึ้นเป็นหัวหน้าเผ่าแทนปู่ของนาง ก็เลยส่งลูกสาวคือ ปูมู่ปูไท่มาแต่งกับหวงไท่จี๋อีกคนในปี 1625 เพื่อผูกเป็นญาติกันสองชั้น
เซี่ยวจฺวังเหวินไท่หวงไท่โฮ่วทรงประสูติพระราชธิดา 3 พระองค์แก่หวงไท่จี๋ และพระราชโอรส 1 พระองค์คือฝูหลิน ส่วนฮองเฮาเจอเจอ ที่เป็นอาหญิงของนางนั้นมีแต่พระราชธิดากับหวงไท่จี๋ เมื่อจักรพรรดิหวงไถจี๋สวรรคต เจ้าชายฝูหลินได้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิซุ่นจื้อในปี 1643 ทั้งฮองเฮาเจอเจอและพระมเหสีปูไท่จึงขึ้นเป็นสมเด็จพระพันปีพร้อม ๆ กัน แต่อำนาจปกครองประเทศจะอยู่ในมือของตัวเอ่อร์กุนเสียมาก ตัวเอ่อร์กุนก็ครองอำนาจอยู่หลายปีจนเขาตาย และพอดีกับที่จักรพรรดิซุ่นจื้อ ทรงเจริญพระชันษาพอดี พระองค์จึงทรงปกครองประเทศเอง พระพันปีเซี่ยวจฺวังจะเริ่มเข้ามามีบทบาทในช่วงหลัง ๆ ของรัชกาล จักรพรรดิซุ่นจื้อ และก็มีส่วนอย่างมากตอนเปลี่ยนรัชกาลเป็นคังซี ในการสนับสนุนให้องค์ชายเสียนเยี่ย ขึ้นเป็นฮ่องเต้ และร่วมดูแลราชกิจกับ 4 ผู้สำเร็จราชการ พอจักรพรรดิคังซีเริ่มว่าราชการเอง พระนางก็หยุดการข้องเกี่ยวราชกิจไป และใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบจนเสด็จสวรรคตในปี 1688
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินีเซี่ยวจฺวังเหวิน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดินีเซี่ยวตวนเหวิน |  |   จักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิชิง  (ราชวงศ์ชิง)    |  | จักรพรรดินีบอร์จิกิต |
| สมเด็จพระพันปีหลวงเซี่ยวตวง |  |   พระพันปีหลวงแห่งจักรวรรดิชิง   |  | สมเด็จพระพันปีหลวงเซี่ยวหุ้ย |
ซากดึกดำบรรพ์ร่องรอย

ซากดึกดำบรรพ์ร่องรอย (trace fossils หรือ ichnofossils) เป็นหลักฐานทางธรณีวิทยาที่เกิดจากการกระทำของสิ่งมีชีวิต เช่น รูที่อยู่อาศัย รอยขุดคุ้ย รอยตีน และร่องรอยรากไม้ ทั้งนี้ ซากดึกดำบรรพ์ร่องรอยได้รวมถึงอินทรีย์วัตถุที่เกิดจากสิ่งมีชีวิต เช่น มูลสัตว์ (coprolites) และ สโตรมาโทไลต์ (stromatolites) อย่างไรก็ตาม โครงสร้างทางตะกอนวิทยา อย่างเช่น ร่องรอยที่เกิดจากการกลิ้งของเปลือกหอยตามพื้นท้องทะเลซึ่งไม่ได้เกิดจากพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิต จึงไม่จัดให้เป็นซากดึกดำบรรพ์ร่องรอย
การศึกษาร่องรอยเรียกว่า ร่องรอยวิทยา (ichnology) โดยวิชาที่ศึกษาซากดึกดำบรรพ์ร่องรอยเรียกว่า Paleoichnology และวิชาที่ศึกษาร่องรอยของสิ่งมีชีวิตในปัจจุบันเรียกว่า Neoichnology โดยการศึกษารูปร่างลักษณะของร่องรอยต่างๆโดยหวังที่จะทำให้ทราบถึงกิจกรรมที่เกิดจากสิ่งมีชีวิต ทั้งนี้สิ่งมีชีวิตต่างชนิดกันอาจทำให้เกิดร่องรอยที่คล้ายกันได้ การจำแนกซากดึกดำบรรพ์ร่องรอยจึงเป็นสิ่งยากและอาจแตกต่างไปจากการจำแนกทางอนุกรมวิธานของซากดึกดำบรรพ์ซากเหลือ (body fossils)
เอดอล์ฟ เซลาสเชอร์ (Adolf Seilacher) เป็นผู้ศึกษาและจำแนกชนิดของซากดึกดำบรรพ์ร่องรอย โดยเอดอล์ฟ เซลาสเชอร์ ได้สังเกตเห็นร่องรอยการกระทำของสัตว์ออกเป็น 5 กลุ่มตามพฤติกรรมของสัตว์ ดังนี้
คิวบิชเนีย (Cubichnia) เป็นร่องรอยที่ปรากฏบนพื้นผิวที่อ่อนนุ่ม
โดมิชเนีย (Domichnia) เป็นร่องรอยโครงสร้างที่อยู่อาศัยของสัตว์ เช่น รูที่อยู่อาศัย
โฟดินิชเนีย(Fodinichnia) เป็นร่องรอยการหาอาหารของสัตว์ที่ปรากฏบนพื้นตะกอน
แพสคิชเนีย (Pascichnia) เป็นร่องรอยการหาอาหารของสัตว์ที่ปรากฏบนพื้นตะกอน เฉพาะสัตว์เคี้ยวเอื้องกินหญ้าตามพื้นดินและได้ทิ้งร่องรอยไว้
เรปิชเนีย (Repichnia) เป็นร่องรอยการเคลื่อนที่จากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งของสัตว์ ปกติมักเป็นแนวเส้นตรงหรืออาจโค้งได้เล็กน้อย เช่นการเคลื่อนที่ของสัตว์ที่มีระยางเป็นข้อเป็นปล้อง (arthopod) และของสัตว์มีกระดูกสันหลัง
ซากดึกดำบรรพ์สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง

ซากดึกดำบรรพ์สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง เป็นซากเหลือของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง (invertebrate fossil) ที่พบถูกเก็บรักษาไว้ในเนื้อของหินที่มีอายุมากถึงยุคแคมเบรียน จนถึงหินที่มีอายุอ่อนที่สุด มีการค้นพบที่หลากหลายประเภทโดยในที่นี้จะแบ่งย่อยเป็นไฟลั่มที่สำคัญๆ ดังนี้
1. ไฟลั่มฟอร์แรมมินิเฟอรา (Foraminifera)
1.1 ฟอร์แรมมินิเฟอราขนาดเล็ก (Smaller foraminifera)
1.2 ฟอร์แรมมินิเฟอราขนาดใหญ่ (Larger foraminifera)
2. ไฟลั่มไนดาเรีย (Cnidaria)
2.1 ปะการัง (Coral)
3. ไฟลั่มไบรโอซัว (Bryozoa)
4. ไฟลั่มเฮมิคอร์ดาต้า (Hemichordata)
4.1 แกรฟโตไลต์ (Graphtolite)
5. ไฟลั่มหอย (Mollusca)
5.1 หอยกาบเดี่ยว (Gastropoda)
5.2 หอยกาบคู่ (Bivalvia)
5.3 เซฟาโลโพด้า (Cephalopoda)
5.3.1 แอมโมนอยด์ (Ammonoid)
5.3.2 นอติลอยด์ (Nautiloid)
5.3.3 เบเลมนอยด์ (Belemnoid)
5.4 เทนตะคูไลต์ (Tentaculite)
6. ไฟลั่มสัตว์ขาปล้อง (Arthropoda)
6.1 ไทรโลไบต์ (Trilobite)
7. ไฟลั่มแบรคิโอโพด้า (Brachiopoda)
ชาวมันตี

| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ |
| --- | --- |
 อินโดนีเซีย (อาเจะฮ์)
ภาษา
ภาษามันตี (สูญพันธุ์)
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวมลายูพื้นเมืองดั้งเดิม, ชาวอาเจะฮ์ 
มันตี (อักษรโรมัน: Mante, หรือ Mantee ตามภาษากาโย) หรือ มันตีร์ (Mantir) เป็นหนึ่งในกลุ่มชาติพันธุ์ยุคแรกสุดที่ปรากฏการกล่าวถึงบ่อยครั้งในตำนานพื้นถิ่นว่าเคยอาศัยอยู่ในจังหวัดอาเจะฮ์ของประเทศอินโดนีเซีย กลุ่มชาติพันธุ์นี้และกลุ่มอื่น ๆ ทั้งชาวอิลลานุน, ซะไก, จากุน, เซอโนย และเซอมัง เป็นกลุ่มที่รวมกันเป็นชาวอาเจะฮ์ในปัจจุบัน ชาวมันตีเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มชนมลายูพื้นเมืองดั้งเดิม ที่เริ่มตั้งรกรากแถบอำเภออาเจะฮ์เบอซาร์ และลึกเข้าไปในป่าดงดิบแถบนั้น เข้าใจว่าชนกลุ่มนี้อพยพมาสู่อาเจะฮ์จากคาบสมุทรมลายู ในตำนานอาเจะฮ์เล่าว่าชาวมันตีกับบาตักเป็นลูกหลานของ Kawom Lhèë Reutōïh (แปลว่า "ชนสามร้อยคน") ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มชนพื้นเมืองของอาเจะฮ์ ปัจจุบันเข้าใจว่าชาวมันตีสูญพันธุ์ไปทั้งหมดแล้ว หรือถูกกลืนกลายจากการแต่งงานข้ามกลุ่มชนกับคนนอกชาติพันธุ์ที่เข้ามาในภายหลัง ปัจจุบันยังไม่มีหลักฐานใดที่ยืนยันได้ถึงการมีอยู่ของกลุ่มชนนี้
กรณีวิดีโอปี 2017

ในเดือนมีนาคม 2017 มีการเผยแพร่วิดีโอของกลุ่มผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์กลุ่มหนึ่งในอาเจะฮ์ซึ่งบังเอิญบันทึกภาพชายคนหนึ่งเดินผ่านกล้อง เชื่อกันว่าชายผู้นี้เป็นชาวมันตี เมื่อชายคนดังกล่าวเห็นกลุ่มคนก็รีบวิ่งหนีไปทันที หลังจากที่วิดีโอถูกอัปโหลดขึ้นสู่ยูทูบก็กลายเป็นคลิปไวรัลและเกิดการพูดคุยไปทั่วทั้งสื่อสังคมและแวดวงข่าวในอินโดนีเซีย
ข่าวนี้ได้รับความสนใจจากรัฐบาลของจังหวัดอาเจะฮ์ซึ่งต่อมาได้ส่งทีมค้นหาชาวมันตีและตรวจสอบการมีอยู่ของชนกลุ่มนี้ กระทรวงกิจการสังคมยังมีส่วนร่วมในการค้นหาครั้งนี้ เพื่อช่วยเตรียมสวัสดิการจำเป็นแก่กลุ่มชนนี้หากค้นพบต่อไป
กีฬาเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – หญิงคู่

| กีฬาเทนนิส ใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 |
| --- | --- | --- | --- |

รอบคัดเลือก
| เดี่ยว | ชาย | หญิง |  |
| คู่ | ชาย | หญิง | ผสม |
ด ค ก
การแข่งขันกีฬาเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – หญิงคู่ เป็น 1 ใน 5 รายการแข่งขันเทนนิสที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 1 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่สนามกีฬาในร่มอาริอาเกะ การแข่งขันรายการหญิงคู่ในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งนี้ จะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 32 ทีมจาก 23 ประเทศโดยประมาณ
ภูมิหลัง

การแข่งขันครั้งนี้จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 11 ของรายการนี้ โดยได้แข่งขันในโอลิมปิกครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1920
การคัดเลือก

บทความหลัก: กีฬาเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
รูปแบบการแข่งขัน

การแข่งขันเป็นการแข่งขันแบบแพ้คัดออกครั้งเดียวร่วมกับการแข่งขันชิงเหรียญทองแดง การแข่งขันใช้เซตที่ดีที่สุดของ 3 เซต ไทเบรกจะเล่นในทุกเซตที่มีคะแนนถึง 6-6 รวมถึงเซตสุดท้ายของแมตช์
ปฏิทินการแข่งขัน

เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9)
| กรกฎาคม> 24.11:00 | กรกฎาคม> 25.11:00 | กรกฎาคม> 26.11:00 | กรกฎาคม> 27.11:00 | กรกฎาคม> 28.11:00 | กรกฎาคม> 29.11:00 | กรกฎาคม> 30. | กรกฎาคม> 31.12:00 | สิงหาคม> 1.12:00 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รอบ 32 คน | รอบ 32 คน | รอบ 16 คน | รอบ 16 คน | รอบก่อนรองฯ | รอบรองฯ |  | นัดชิงเหรียญทองแดง | นัดชิงเหรียญทอง |
คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์

| --- | --- |
Faculty of Commerce and Information.

สถาปนา: 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549; 17 ปีก่อน (2549-11-14)
ที่อยู่: วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส เลขที่ 49 ถ.ระแงะมรรคา ต.บางนาค อ.เมือง จ.นราธิวาส
เว็บไซต์: 
คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ เป็นคณะที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2549
ประวัติ

เมื่อปี พ.ศ. 2481 มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ เริ่มเปิด "แผนกวิชาการบัญชี" และ "แผนกคอมพิวเตอร์ธุรกิจ" ในอดีตสังกัดวิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส กรมอาชีวศึกษาในขนาดนั้น จนกระทั่งวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 หลังจากนั้นได้โอนมาเป็นคณะจึงได้สถาปนาเป็นคณะพาณิชยศาสตร์และสารสนเทศ(วิทยาการจัดการ)มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ เป็นสถาบันการศึกษาแห่งแรกของจังหวัดนราธิวาส ที่ผลิตบุคลากรเพื่อสนองความต้องการของธุรกิจของประเทศซึ่งมีการพัฒนาและเจริญก้าวหน้ามากขึ้น
พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ พ.ศ. 2548 ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 122 ตอนที่ 14 ก เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2548 และมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2548 โดยหลอมรวมกิจการ ทรัพย์สิน งบประมาณ รายได้ หนี้สิน บุคลากร ของสถาบันการศึกษาที่มีศักยภาพในการพัฒนาจังหวัดนราธิวาส จำนวน 4 สถาบัน คือ วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส วิทยาลัยการอาชีพตากใบและวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีนราธิวาส
คณะวิทยาการจัดการ เป็นคณะหนึ่งของมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ ซึ่งจัดตั้งขึ้นตามกฎกระทรวงจัดตั้งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์กระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2549 ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 123 ตอนที่ 118 ก เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาให้นักศึกษาในเขตพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ได้มีโอกาสศึกษาต่อเนื่องจนถึงระดับปริญญาตรี โดยได้เปิดรับนักศึกษาในหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต(ต่อเนื่อง) สาขาวิชาการจัดการทั่วไป รุ่นแรกเมื่อปีการศึกษา 2548 โดยมีที่ตั้งสำนักงานที่อาคาร 14 วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส เลขที่ 49 ถ.ระแงะมรรคา ต.บางนาค อ.เมือง จ.นราธิวาส
หลักสูตร

เปิดการเรียนการสอนตามหลักสูตร ดังนี้
บริหารธุรกิจบัณฑิต (ต่อเนื่อง) สาขาวิชาการจัดการทั่วไป
บริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ
บริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศ
บัญชีบัณฑิต สาขาวิชาการบัญชี
รัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต
คาร์ล เฮิลล์เมอร์

คาร์ล เฮิลล์เมอร์
คาร์ล เฮิลล์เมอร์: imago
ข้อมูลอย่างเป็นทางการ
:
ความทรงจำ
:
คาร์ล เฮิลล์เมอร์ (11 มีนาคม ค.ศ. 1896 – 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1974) เป็นนักแสดงชายชาวออสเตรีย
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

I by Day, You by Night (1932)
The Young Baron Neuhaus (1934)
Ungeküsst soll man nicht schlafen gehn (1936)
City of Anatol (1936)
Such Great Foolishness (1937)
Madame Bovary (1937)
Togger (1937)
The Mystery of Betty Bonn (1938)
The Life and Loves of Tschaikovsky (1939)
Falstaff in Vienna (1940)
Friedemann Bach (1941)
The Swedish Nightingale (1941)
A Salzburg Comedy (1943)
Heaven, We Inherit a Castle (1943)
Nora (1944)
Via Mala (1945)
Heart of Stone (1950)
Dark Eyes (1951)
Elephant Fury (1953)
Die Ratten (1955)
Winter in the Woods (1956)
It Happened Only Once (1958)
The Copper (1958)
The Castle (1968)
แหล่งข้อมูลอื่น

Karl Hellmer ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ซากดึกดำบรรพ์ทางเรณูวิทยา

ซากดึกดำบรรพ์ทางเรณูวิทยา (Sporopollen fossil) คือซากของพืชขนาดจุลภาค เรียกว่า ซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน (fossil palynomorph หรือ fossil sporomorph) เป็นแขนงหนึ่งของวิชาบรรพชีวินวิทยา(Palyontology) ที่เกี่ยวข้องกับซากดึกดำบรรพ์ของสิ่งมีชีวิตขนาดจุลภาค และส่วนประกอบขนาดจุลภาคของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ ประกอบด้วย ซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณู ซากดึกดำบรรพ์สปอร์ ไดโนแฟลกเจลเลตซีสต์ อาคริทาร์ช ชิตินโนซวน และวัตถุขนาดจุลภาคของซากดึกดำบรรพ์สาหร่าย และซากดึกดำบรรพ์ฟังไจ
ซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน จะมีโครงสร้างประกอบด้วยสารเซลลูโลสจำพวกสปอโรพอลเลนิน ซึ่งเป็นสารอินทรีย์ที่มีคุณสมบัติทนทานต่อการกัดกร่อนของกรดแม้ว่าจะเป็นกรดเข้มข้นหรือที่อุณหภูมิน้ำเดือดก็ตาม ดังนั้นในการสกัดซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐานออกจากเนื้อหินจึงต้องอาศัยการละลายตัวอย่างหินด้วยกรดชนิดต่างๆ เช่น กรดเกลือ และกรดกัดแก้ว จะทำการกัดกร่อนแร่ประกอบหิน เช่น สารประกอบในหินปูน  และ สารประกอบหินประเภทซิลิกา  ให้ละลายออกไป ท้ายที่สุดก็จะเหลืออนุภาคสารอินทรีย์ที่อาจเป็นเศษสารอินทรีย์ทั่วไปและอินทรีย์วัตถุของซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน จากนั้นจะทำการแยกซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐานออกจากอินทรีย์วัตถุอื่นๆด้วยสารเคมีบางตัว เช่น ซิงค์โบไมด์ หรือ ซิงค์คลอไรด์ เป็นต้น
การศึกษาซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน จะทำการศึกษาภายใต้กล้องจุลทรรศน์ทั้งกล้องจุลทรรศน์แสงและกล้องจุลทรรศน์อิเลกตรอนแบบส่องกราด เพื่อทำให้ทราบถึงขนาด รูปร่าง ผนังเซลล์ และลวดลายต่างๆบนพื้นผิว เป็นต้น รูปด้านขวามือเป็นภาพของเรณูสัณฐานละอองเรณูของกระจับโบราณ (สปอโรทราปออิดิทีส เมดิอุส หรือ Sporotrapoidites medius) จากชั้นหินอายุประมาณสมัยโอลิโกซีน-ไมโอซีน ของเหมืองนาฮ่อง ตำบลบ้านนาจร อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่
ภาพด้านบนได้จากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด เป็นภาพด้านขั้วของเรณูสัณฐานซึ่งหากเรณูสัณฐานไม่ถูกกดทับทำให้แบน เรณูสัณฐานนี้จะมีรูปทรงกรม มีสันนูน 3 สันโยงมาบรรจบกันเห็นเป็นสามแฉกบนพื้นที่ขั้วนี้ โดยพื้นที่ขั้วด้านตรงข้ามก็มีลักษณะเช่นเดียวกัน ที่สามารถสังเกตได้อย่างชัดเจนจากภาพที่ถ่ายภายใต้กล้องจุลทรรศน์แสงเนื่องจากเรณูสัณฐานมีคุณสมบัติโปร่งแสง การประยุกต์ใช้กล้องจุลทรรศน์ทั้ง 2 ชนิดนี้ร่วมกัน จะช่วยให้การบรรยายรูปลักษณ์สัณฐานของเรณูสัณฐานได้ละเอียดถูกต้องแม่นยำมากยิ่งขึ้น
คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยเอิตเวิช โลรานด์

ตึกใต้ของวิทยาเขตลาจมานโยช[ลิงก์เสีย] (1/C) ซึ่งเป็นที่ตั้งของคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ ม.ELTE
คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยเอิตเวิช โลรานด์ หรือ ELTE-IK (ฮังการี: ELTE Informatikai Kar; อังกฤษ: ELTE Faculty of Informatics) เป็นคณะหนึ่งในมหาวิทยาลัยเอิตเวิช โลรานด์ (ELTE) ตั้งอยู่ในตึกใต้ 1/C วิทยาเขตลาจมานโยช ริมฝั่งบูดาของกรุงบูดาเปสต์ โดยตั้งขึ้นในปี ค.ศ.2003 แยกจากคณะวิทยาศาสตร์ ELTE มี ดร.โซลตาน โฮร์วาท (Dr.Zoltán Horváth) เป็นคณะบดี
ประวัติศาสตร์

การเรียนการสอนเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ใน ELTE เริ่มต้นขึ้นในคณะวิทยาศาสตร์ เมื่อ ค.ศ.1972 ได้มีการเริ่มการสอนหลักสูตรวิทยาการคอมพิวเตอร์ขึ้นเป็นครั้งแรก เป็นหลักสูตร 3 ปี มีผู้จบการศึกษาในรุ่นแรกทั้งหมด 60 หลักสูตรวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ประสบความสำเร็จอย่างมาก ทำให้ใน ค.ศ.1975 ได้มีเปิดให้ศึกษาปริญญาตรีสาขาคณิตศาสตร์คอมพิวเตอร์ขึ้นภายใต้คณะวิทยาศาสตร์ และใน ค.ศ.1980 ได้มีการก่อตั้งการเรียนการสอนวิทยาการ คอมพิวเตอร์เต็มเวลาอย่างเต็มรูปแบบ ใน ค.ศ.1984 ได้มีการก่อตั้งกลุ่มแผนกวิทยาการคอมพิวเตอร์ (ITCS) ในมหาวิทยาลัย มีพื้นฐานการก่อตั้งจากแผนกคณิตศาสตร์เครื่องจักรกล ในช่วงเวลาของการก่อตั้งนั้น กลุ่มแผนกวิทยาการคอมพิวเตอร์มีแผนกย่อยอยู่ 2 แผนกภายใน ประกอบด้วย แผนกการวิเคราะห์ข้อมูลตัวเลข และ แผนกวิทยาการคอมพิวเตอร์ทั่วไป ใน ค.ศ.1992 กลุ่มแผนก ITCS มีการขยายเพิ่ม มีการจัดตั้งทีมศูนย์วิจัยด้านคอมพิวเตอร์ และ มีการตั้งแผนพีชคณิตคอมพิวเตอร์ขึ้น
ในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ.2003 ได้มีการก่อตั้งคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ แยกจากคณะวิทยาศาสตร์โดยสมบูรณ์ และเริ่มการเรียนการสอนสาขา IT โดยมีคณาจารย์และเจ้าหน้าที่จากแผนกวิทยาการสารสนเทศ แผนกวิทยาศาสตร์แผนที่ และ แผนกภูมิสารสนเทศ ของคณะวิทยาศาสตร์ ELTE
สาขาระดับปริญญาตรี

การศึกษาระดับปริญญาตรีของผู้ออกแบบโปรแกรมในสาขาสารสนเทศมีความเชี่ยวชาญ 6 สาขา (A, B, C, F, T1, T2) ในหลักสูตรเต็มเวลา นอกเหนือจากทักษะด้านไอทีขั้นพื้นฐานที่จำเป็นสำหรับทุกคนแล้วความเชี่ยวชาญแต่ละอย่างยังช่วยให้ได้รับทักษะพิเศษเพิ่มเติม ระยะเวลาการฝึกอบรมในหลักสูตรเต็มเวลาในแต่ละสาขาวิชาคือ 6 ภาคการศึกษา (ตามหลักสูตรที่แนะนำ)
ความเชี่ยวชาญด้านการสร้างแบบจำลองสารสนเทศ ("A") แนะนำสำหรับนักเรียนที่สนใจในการออกแบบและการใช้งานระบบไอทีที่ต้องการการกำหนดแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่ถูกต้องและความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับวิธีการคำนวณเชิงตัวเลขและเชิงสัญลักษณ์
ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านสารสนเทศเพื่อการพัฒนาซอฟต์แวร์ ("B") เหมาะสำหรับนักเรียนที่สนใจในการออกแบบระบบซอฟต์แวร์ที่ซับซ้อนสำหรับผู้ที่ต้องการความรู้อย่างละเอียดเกี่ยวกับวิธีการทางทฤษฎีและการปฏิบัติและเครื่องมือในการพัฒนาซอฟต์แวร์
ความเชี่ยวชาญด้านไอทีแอปพลิเคชันซอฟต์แวร์ ("C") เปิดรับนักเรียนที่สนใจในแง่มุมเชิงปฏิบัติของแอปพลิเคชันไอทีและผู้ที่ต้องการได้รับความรู้ทางเทคโนโลยีที่หลากหลายในด้านต่างๆของแอปพลิเคชันไอที (เช่นระบบสารสนเทศสำหรับองค์กรแอปพลิเคชันมัลติมีเดียเป็นต้น) การฝึกอบรมนี้ส่งเสริมการจ้างงานทันทีหลังจากสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี
ในสาขาวิชาเฉพาะด้านการสอน ("T1" และ "T2") นักศึกษาไอทีด้านการออกแบบโปรแกรมจะได้รับการฝึกอบรมซึ่งได้รับความรู้เชิงลึกในสาขาอื่นนอกเหนือจากวิชาชีพไอที ในความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน "T1" วิทยาการคอมพิวเตอร์จะรวมกับคณิตศาสตร์ ส่วนในสาขาวิชาเฉพาะ "T2" จะเป็นการเลือกสาขาวิชาในคณะวิทยาศาสตร์ ได้แก่ ชีววิทยา ฟิสิกส์ภูมิศาสตร์ เคมี สิ่งแวดล้อม เทคโนโลยี วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ ภาษาอังกฤษ หรือ ภาษาเยอรมัน โดยจะคิดเป็น 50 หน่วยกิตจาก 180 หน่วยกิตของการฝึกอบรมทั้งหมด ผู้ที่เตรียมความพร้อมสำหรับวิชาชีพครูจะต้องศึกษาโมดูลการสอน จิตวิทยา ทั้งหมด 10 หน่วยกิต สำหรับการสอบใบวิชาชีพครู หลังจบระดับปริญญาโท
ในหลักสูตร "F" เป็นหลักสูตรที่เพิ่มเข้ามา สำหรับสอนนักเรียนชาวต่างชาติโดยเฉพาะ โดยเป็นหลักสูตรที่เน้นการให้ความรู้ที่สามารถนำไปต่อยอดได้หลายแบบ เป็นความรู้พื้นฐาน สำหรับเรียนต่อระดับปริญญาโท หรือ การทำงานพัฒนาซอฟต์แวร์ในอนาคต
ภาพถ่ายตึกเหนือ (ตึกหลังคาเทาด้านขวา) ที่เป็นที่ตั้งของคณะวิทยาศาสตร์และคณะสังคมศาสตร์ และ ตึกใต้ (ตึกหลังคาแดงด้านซ้าย) ที่เป็นที่ตั้งของคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยเอิตเวิช โลรานด์
ภาพถ่ายทางอากาศของวิทยาเขตลาจมานโยช ของมหาวิทยาลัยเอิตเวิช โลรานด์ (ELTE)
ชาวมากอนเด

| Wamakonde |
| --- | --- |
หญิงชาวมากอนเดสาธิตการทำงานศิลปะมากอนเดที่พิพิธภัณฑ์ในมาปูตู ประเทศโมซัมบิก
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 แทนซาเนีย: 1,200,000
 โมซัมบิก: 240,000
 เคนยา: 3,764
 มายอต: 1,400
ภาษา
ภาษามากอนเด, ภาษาสวาฮีลี, ภาษาอังกฤษ, ภาษาโปรตุเกส, ภาษาฝรั่งเศส
ศาสนา
แทนซาเนีย:  อิสลาม (ส่วนใหญ่)  บูชาบรรพบุรุษ (ส่วนน้อย)  ในโมซัมบิก:  ศาสนาคริสต์ (ส่วนใหญ่)  อิสลาม และ บูชาบรรพบุรุษ (ส่วนน้อย)
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวบุนตู สวาฮิลี มวานี มะกัว ยาว อัอึนดอนเด วัอึนดอนเด เชวา มักเว 
มากอนเด (อักษรโรมัน: Makonde หรือ Maconde) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในแทนซาเนียตะวันออกเฉียงใต้, โมซัมบิกเหนือ และเคนยา มีวิวัฒนาการทางสัฒนธรรมขึ้นในที่ราบสูงมูเวดาในโมซัมบิก ปัจจุบันอาศ้ยกระจายอยู่ในแทนซาเนียและโมซัมบิก และมีจำนวนน้อยอยู่ในเคนยา ประชากรของมากอนเดในแทนซาเนียประมาณเมื่อปี 2001 อยู่ที่ คน 1,140,000 ส่วนสำมะโนปี 1997 ของโมซัมบิกระบุจำนวนชาวมากอนเดอยู่ที่  233,358 คน รวมทั้งสองประเทศราว 1,373,358 กลุ่มชาติพันธุ์นี้ถูกแบ่งโดยคร่าว ๆ จากแม่น้ำรูวูมา กลุ่มในแทนซาเนียจะเรียกว่า มากอนเด (Makonde) ส่วนกลุ่มในโมซัมบิกจะเรียกว่า มากอนเด (สะกดเป็น Maconde) สองกลุ่มนี้ได้พัฒนาภาษาที่แตกต่างกันแต่ยังคงมีวัฒนธรรมและจุดเริ่มต้นร่วมกันอยู่
ศิลปะมากอนเดซึ่งโดยธรรมเนียมประกอบด้วยไม้แกะสลักเพื่อใช้สอยในครัวเรือน เป็นตุ๊กตา รูปสลัก หรือหน้ากากในพิธีกรรม นับตั้งแต่หลังทศวรรษ 1930s มาได้กลายมาเป็นส่วนสำคัญของศิลปะร่วมสมัยในแอฟริกา โดยมีศิลปินคนสำคัญในระดับนานาชาติเช่นจอร์จ ลีลังงา ในยุคของขบวนการปฏิวัติ FRELIMO ขบวนการได้รับเงินสนับสนุนบางส่วนจากการค้าขายงานแกะสลักไม้ของชาวมากอนเด และชาวมากอนเดยังกลายมาเป็นกระดูกสันหลังของขบวนการ ชาวมากอนเดในโมซัมบิกมีบทบาทมากในการต้นาทานเจ้าอาณานิคมโปรตุเกส และในปัจจุบันยังคงเป็นกลุ่มที่ทรงอิทธิพลในการเมืองของโมซัมบิก
แหล่งข้อมูลอื่น

John Stoner (1998). Makonde. The Rosen Publishing Group. p. 1. ISBN 978-0-8239-2016-7.
กีฬามวย

นักมวย ริคาร์โด โดมินเกซ (ซ้าย) สู้กับ ราฟาเอล ออร์ติซ (ขวา)
มวย เป็นกีฬาที่ผู้เล่นสองฝ่ายต่อสู้กันด้วยหมัด มวยเป็นกีฬาที่มีในทั่วโลก
มวยในประเทศไทย

หมายถึงกีฬา 2 ชนิดคือ
มวยไทย แบ่งเป็น
มวยไทยอาชีพ
มวยคาดเชือก
มวยมาราธอน
มวยเอสวัน
มวยหญิง
มวยไชยา
มวยโคราช
มวยท่าเสา
มวยลพบุรี
มวยไทยสมัครเล่น
มวยสากล แบ่งเป็น
มวยสากลอาชีพ
มวยสากลสมัครเล่น
มวยที่เป็นการละเล่น

มวยตับจาก
มวยทะเล
มวยลา กีฬาพื้นบ้านทางภาคใต้ ที่ไม่ใช่ศิลปะการต่อสู้
"มวย" ที่ใช้เรียกกีฬาของชาติอื่น

มวยเควัน (เค-วัน)
มวยจีน (ไท่เก๊ก, วูซู, กังฟู)
มวยเตะ (คิกบอกซิง)
มวยปล้ำ
มวยพม่า (และเหว่)
มวยมลายู (ปันจักสีลัตหรือศีลัท) (ระวังสับสนกับ "โตมอย" ซึ่งเป็นมวยมลายูที่เป็นมวยไทย) ของ ประเทศมาเลเซีย
มวยลายลาว (หรือ มวยลาว) ของประเทศลาว
กุนเขมร (หรือ มวยเขมร หรือ เปราะดาลเสเร็ย) และ ลบกกะตาว ของประเทศกัมพูชา
มวยแขก (กาบัดดี้)
ค่าน้ำนม

| "ค่าน้ำนม" |
| --- | --- |

เพลงโดยชาญ เย็นแข
เผยแพร่: พ.ศ. 2492
วางจำหน่าย: 4 มิถุนายน พ.ศ. 2492
บันทึกเสียง: ห้องอัดเสียงกมลสุโกศล
แนวเพลง: ลูกกรุง
ผู้ประพันธ์เพลง: ไพบูลย์ บุตรขัน
เพลงค่าน้ำนม เป็นเพลงที่นิยมร้องและเปิดในงานวันแม่และงานสำคัญเกี่ยวกับแม่