stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระตำหนักเฉียนชิง

| พระตำหนักเฉียนชิง Palace of Heavenly Purity |
| --- | --- |
乾清宫
มุมมองภายนอกของพระตำหนักเฉียนชิง
th
ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: พระราชวัง
ที่ตั้ง: พระราชวังต้องห้าม
เมือง: ปักกิ่ง
ประเทศ: ประเทศจีน
พิกัด:  39°55′7.6″N 116°23′25.8″E﻿ / ﻿39.918778°N 116.390500°E﻿ / 39.918778; 116.390500
ที่ออกขุนนางในพระตำหนัก
พระตำหนักเฉียนชิง (อังกฤษ: Qianqing Palace หรือ Palace of Heavenly Purity; จีน: 乾清宫; พินอิน: qiánqīng gōng; แมนจู:ᡴᡳᠶᠠᠨ
ᠴᡳᠩ
ᡤᡠᠩ; Möllendorff: kiyan cing gung) เป็นพระตำหนักหลังหนึ่งในตอนเหนือของพระราชวังต้องห้าม กรุงเป่ย์จิง ประเทศจีน เป็นพระตำหนักหลังใหญ่ที่สุดในบรรดาพระตำหนักสามหลังแห่งฝ่ายใน อีกสองหลัง คือ พระที่นั่งเจียวไท่ (交泰殿) และพระตำหนักคุนหนิง (坤寧宮)
พระตำหนักแห่งนี้เป็นอาคารมีจั่วสองชั้น ตั้งบนฐานหินอ่อนชั้นเดียว ในพระตำหนักแบ่งเป็น 2 ส่วน มีห้องนอน 9 ห้อง มีเตียงทั้งหมด 27 หลัง พระมหากษัตริย์ราชวงศ์หมิงจะบรรทมสลับกันไปเพื่อประโยชน์แห่งความปลอดภัย ธรรมเนียมนี้ประพฤติต่อมาถึงราชวงศ์ชิง แต่จักรพรรดิหย่งเจิ้งไม่ประสงค์จะใช้ห้องบรรทมเดียวกับจักรพรรดิคังซีพระบิดา จึงเสด็จไปประทับพระที่นั่งหย่างซิน (养心殿) พระมหากษัตริย์นับแต่นั้นก็เสด็จบรรทมที่พระตำหนักหยางซินสืบมา และเปลี่ยนพระตำหนักเฉียนชิงเป็นที่ออกขุนนาง ประชุมจฺวินจีชู่ (軍機處) และเลี้ยงโต๊ะ
กลางพระตำหนักมีราชอาสน์และโต๊ะทรงอักษร เหนือราชอาสน์ติดตั้งรูปมังกรขดไว้บนเพดาน และมีป้ายพระอักษร 4 ตัวที่จักรพรรดิซุ่นจื้อทรงไว้ ความว่า "เจิ้งต้ากวงหมิง" (正大光明) แปลว่า "เที่ยงตรงโปร่งใส"
นับแต่รัชกาลจักรพรรดิหย่งเจิ้ง พระมหากษัตริย์ทรงออกราชโองการลับตั้งรัชทายาทไว้สองฉบับข้อความเหมือนกัน ฉบับหนึ่งซ่อนไว้หลังป้ายพระอักษรนี้ อีกฉบับทรงพกไว้กับพระองค์เสมอ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระตำหนักเฉียนชิง
พระพาหุพลี

| พระพาหุพลี |
| --- | --- |
เทพเจ้าเชน
รูปปั้นโคมเตศวร สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 981
ชื่ออื่น: โคมเตศวร, กามเตศวร
ส่วนเกี่ยวข้อง: ศาสนาเชน
ความสูง: 525 bows (17 เมตร)
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: อโยธยา
เสียชีวิต: เขาไกรลาศ
บิดา-มารดา: พระอาทินาถ  พระนางสุนันทา
พระพาหุพลี (อังกฤษ: Bahubali) เป็นหนึ่งในเทพที่ได้รับการเคารพอย่างสูงในศาสนาเชน ท่านเป็นบุตรของพระอาทินาถ ผู้เป็นตีรถังกรองค์แรกของศาสนาเชน และเป็นน้องชายของพระภารตจักรวรรติน ตามตำนานเล่าว่าท่านทำสมาธิอย่างแน่วแน่ ไม่เคลื่อนไหวร่างกายเป็นเวลาหนึ่งปีในท่ายืนตรง (เรียกว่า kayotsarga) ทำให้มีพืชต่าง ๆ เติบโตและมาเกาะเกี่ยวขาของท่าน ลักษณะนี้สามารถสังเกตได้ชัดเจนในรูปเคารพของท่าน หลังท่านทำสมาธิมาได้หนึ่งปีเต็ม ท่านบรรลุภาวะเกวลญาณ
นามอื่น ๆ ของท่าน คือ "กามเตศวร" (Kammateswara) และ "โคมเตศวร" (Gommateshwara) ตามชื่อของรูปปั้นโคมเตศวร (Gommateshwara Statue) ซึ่งสร้างขึ้นในจักรวรรดิคงคาตะวันตก (Western Ganga Dynasty) โดย พระเจ้าจาวุนทรายะ รูปปั้นนี้มีความสูง 57 ฟุต (17 เมตร) มีลักษณะเป็นรูปปั้นแบบโมโนลิธ ปัจจุบันตั้งอยู่ในอาณาเขตของ ศรวนเวลโคล, อำเภอฮัสซาน, รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย
พระนางพรหมจารีรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ (ทิเชียน)

ดูบทความหลักที่ แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์
| พระนางพรหมจารีรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ |
| --- | --- |

ศิลปิน: ทิเชียน
ปี: ค.ศ. 1516 - ค.ศ. 1518
ประเภท: ภาพเขียนสีน้ำมัน
สถานที่: มหาวิหารซันตามาเรียโกลรีโอซาดีฟรารี เวนิส
ภาพพระนางพรหมจารีรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ (อังกฤษ: Assumption of the Virgin) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยทิเชียนจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญชาวอิตาลี
ทิเชียนเขียนภาพ “พระนางพรหมจาณีรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์” ระหว่างปี ค.ศ. 1516  ถึงปี ค.ศ. 1518 สำหรับบาซีลีกาดีซันตามาเรีย โกลรีโอซา ดี ฟรารีที่เมืองเวนิสในประเทศอิตาลี เป็นฉากประดับแท่นบูชาที่ใหญ่ที่สุดในเวนิส
“พระนางพรหมจารีรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์” เป็นภาพที่แสดงเหตุการณ์สามเหตุการณ์ซ้อนกัน ส่วนล่างสุดของภาพเป็นภาพของอัครทูตที่ต่างก็ยกมือยกไม้ (ยกเว้นนักบุญเปโตรที่นั่งกุมมืออยู่) ขึ้นไปทางพระแม่มารีย์ที่ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าท่ามกลางเครูบ (cherubim) ที่ร้องเพลงสรรเสริญ ด้านบนเป็นภาพพระเจ้ารอรับพระแม่มารีย์ ด้านหนึ่งของพระเจ้าเป็นเครูบอีกคนหนึ่งที่ถือมงกุฏให้พระแม่มารีย์
ทิเชียนอาจจะได้รับการฝึกเป็นช่างงานโมเสกมาก่อน และมีข้อเสนอว่าฉากหลังที่เป็นทองอาจจะเป็นอิทธิพลมาจากธรรมเนียมของการทำโมเสกของช่างชาวเวนิส งานชิ้นนี้เป็นงานสำคัญที่ช่วยสร้างชื่อเสียงให้แก่ทิเชียนในเวนิส ข้อมูลบางแหล่งกล่าวว่าผู้แทนของจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัวในพิธีเบิกภาพเขียนเป็นครั้งแรกด้วย และอาสาซื้อภาพถ้านักบวชไม่พอใจในคุณภาพของภาพเขียน
ในปี ค.ศ. 1818 ภาพเขียนถูกนำไปตั้งที่หอศิลป์อักกาเดเมีย แต่ก็นำกลับมาตั้งที่เดิมในปี ค.ศ. 1919
ดูเพิ่ม

ทิเชียน
ภาพเขียนสีน้ำมัน
แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
พระคริสตราชา

"พระคริสตราชา" ผลงานของยัน ฟัน ไอก์
พระคริสตราชา (อังกฤษ: Christ the King) เป็นสมัญญาที่คริสต์ศาสนิกชนถวายแด่พระเยซู ในฐานะที่เป็นพระคริสต์และเป็นกษัตริย์แห่งกษัตริย์ทั้งหลาย
ความเชื่อ

ในคัมภีร์ไบเบิลระบุไว้หลายตอนว่าพระเยซูเป็นพระมหากษัตริย์ เช่น ในพระวรสารนักบุญมัทธิวระบุว่าหลังการประสูติของพระเยซู บรรดาโหราจารย์ได้สังเกตเห็นดาวประจำพระองค์กษัตริย์ของชนชาติยิวปรากฏขึ้นทางทิศตะวันออก จึงเดินทางมาเข้าเฝ้าพระเจ้าเฮโรดมหาราชเพื่อสอบถามถึงกษัตริย์พระองค์นั้น พระวรสารนักบุญยอห์นระบุว่า หลังจากพระเยซูทรงทวีขนมปังเลี้ยงคนจำนวนมากแล้ว ประชาชนต่างต้องการตั้งพระองค์เป็นกษัตริย์ จนพระองค์ต้องหนีไปอยู่บนเขา   ในพระวรสารนักบุญลูการะบุว่าเมื่อพระเยซูเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเลมอย่างผู้พิชิตนั้น ประชาชนต่างร้องถวายพระพรว่า “ขอให้พระมหากษัตริย์ ผู้เสด็จมา ในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า ทรงพระเจริญ ขอให้มีสันติในสวรรค์ และพระเกียรติในที่สูงสุด”
อย่างไรก็ตามเมื่อทรงถูกปอนติอุส ปิลาตุส ไต่สวน ได้ทรงตอบเขาว่าอาณาจักร (หรือพระราชอำนาจ) ของพระองค์ไม่ได้มาจากโลกนี้ แต่มาจากสวรรค์ แม้จะมีการตรึงพระเยซูที่กางเขนจนสิ้นพระชนม์ แต่ในที่สุดพระองค์ก็ได้กลับคืนพระชนม์ และพระเจ้าทรงปราบทุกสิ่งลงไว้ใต้พระบาทของพระองค์ ให้ทรงเป็นเจ้านายเหนือทุก ๆ สิ่ง และพระองค์จะครองราชย์ไปตลอดนิรันดร
การฉลอง

ปี ค.ศ. 1925 สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 ทรงออกสมณสาส์น Quas primas กำหนดวัดฉลองพระเยซูคริสตเจ้ากษัตริย์ เพื่อตอบโต้กระแสชาตินิยมและโลกิยนิยมที่พยายามแยกรัฐออกจากศาสนจักร โดยกำหนดวันฉลองให้ตรงกับวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนตุลาคม และก่อนวันสมโภชนักบุญทั้งหลาย ในปี ค.ศ. 1960 สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 23 ได้กำหนดให้เป็นวันฉลองอันดับหนึ่ง
ปี ค.ศ. 1969 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 ทรงกำหนดชื่อและสถานะใหม่เป็น วันสมโภชพระเยซูเจ้ากษัตริย์แห่งสากลจักรวาล (Our Lord Jesus Christ King of the Universe) และกำหนดเป็นวันสมโภชในวันอาทิตย์สุดท้ายของเทศกาลธรรมดา
พระนางอินมก

| พระนางอินมก |
| --- | --- |
ประสูติ: 15 ธันวาคม ค.ศ. 1584 ฮันยัง โชซ็อน
สวรรคต: 13 สิงหาคม ค.ศ. 1632 (47 ปี 241 วัน)
พระราชสวามี: พระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อน
พระราชบุตร: อีอึย, เจ้าชายย็องชัง   องค์หญิงช็องมย็อง
ราชวงศ์: โชซ็อน
พระราชินีอินมก (อังกฤษ: Queen Inmok) พระมเหสีองค์ที่ 2 ใน พระเจ้าซ็อนโจ พระราชาลำดับที่ 14 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน ในภายหลังพระองค์ได้รับการสถาปนาเป็น พระนางโซซ็อง
ในรัชสมัย เจ้าชายควังแฮ พระราชาลำดับที่ 15 พระโอรสคือ เจ้าชายย็องชัง ถูกเนรเทศแต่ระหว่างนั้นเจ้าชายยองชางก็ถูกปลงพระชนม์ทำให้พระนางต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวจนกระทั่งสวรรคตเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1632 ในรัชสมัยพระเจ้าอินโจ พระราชาลำดับที่ 16
พระราชวงศ์

พระราชสวามี : พระเจ้าซ็อนโจ
พระโอรส : เจ้าชายย็องชัง
พระธิดา : องค์หญิงช็องมย็อง
| ก่อนหน้า |  | พระนางอินมก |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระราชินีอึยอิน |  | สมเด็จพระราชินีแห่งโชซอน   (ค.ศ. 1602 - 1608) |  | สมเด็จพระราชินีมุนซอง |
พรรคประชาชนสิงคโปร์

พรรคประชาชนสิงคโปร์ (อังกฤษ: Singapore People's Party, SPP; อักษรจีนตัวย่อ: 新加坡人民党; อักษรจีนตัวเต็ม: 新加坡人民黨) เป็นพรรคฝ่ายค้านที่นิยมฝ่ายซ้าย หัวหน้าพรรคคือเชียม ซีตง
การก่อตั้ง

พรรคนี้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2537 โดยซิน เก็กตง ซึ่งเป็นกลุ่มที่นิยมเชียม ซีตง ในพรรคประชาธิปไตยสิงคโปร์ เป็นเวลาสามปีที่ซินอยู่ในตำแหน่งหัวหน้าพรรค จนกระทั่งเชียมเข้าร่วมกับพรรคเมื่อสภาหมดวาระใน พ.ศ. 2540 เชียมได้รับเลือกเป็นหัวหน้าพรรค
สมาชิกพันธมิตรประชาธิปไตยสิงคโปร์

ใน พ.ศ. 2544 พรรคนี้เข้าเป็นสมาชิกของพันธมิตรประชาธิปไตยสิงคโปร์ร่วมกับพรรคความเป็นปึกแผ่นแห่งชาติ พรรคยุติธรรมสิงคโปร์ และองค์การแห่งชาติสิงคโปร์เชื้อสายมลายู เชียมเป็นประธานของพันธมิตร โดยเป็นการรวมพรรคการเมืองที่แตกต่างกันให้เป็นเอกภาพ เพื่อสู้กับพรรคกิจประชาชนในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ซึ่งในการเลือกตั้งนี้ เชียมได้รับเลือกอีกครั้งและเป็นผู้นำฝ่ายค้านโดยพฤตินัย ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2549 เชียมได้รับเลือกอีกครั้ง แต่ตำแหน่งฝ่ายค้านโดยพฤตินัยเปลี่ยนไปเป็นโลว์ เทียเคือง ผู้นำพรรคแรงงาน
การถอนตัวออกจากพันธมิตรประชาธิปไตย

พรรคความเป็นปึกแผ่นแห่งชาติได้ถอนตัวออกจากแนวร่วมใน พ.ศ. 2550 แต่พรรคประชาชนยังคงอยู่ ใน พ.ศ. 2553 เชียมพยายามนำพรรคปฏิรูปเข้ามาร่วมในพันธมิตร แต่มีสมาชิกในพันธมิตรคัดค้าน ทำให้เชียมยุติบทบาททางการเมืองเป็นการประท้วง ต่อมาในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 สมาชิกพันธมิตรได้ลงมติปลดเชียมออกจากหัวหน้าพันธมิตร ต่อมาในวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2554 เชียมได้ประกาศว่าพรรคประชาชนถอนตัวออกจากพันธมิตร ลีนา โละห์ วูนลี ภรรยาของเชียมได้ลงรับสมัครเลือกตั้งในเขตโปตงปาร์ซี ซึ่งเชียมเคยได้รับเลือกมาหลายสมัย ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 แต่ลีนาไม่ได้รับเลือก
แหล่งข้อมูลอื่น

Singapore People's Party เก็บถาวร 2011-04-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน official site
ChannelNewsAsia 1 May 2011 on SPP candidate for Potong Pasir in GE 2011 เก็บถาวร 2012-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา (มาซัชโช)

ดูบทความหลักที่ แม่พระและพระกุมาร
| พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา |
| --- | --- |

ศิลปิน: มาซัชชีโอ
ปี: ค.ศ. 1424 - ค.ศ. 1425
ประเภท: จิตรกรรมแผง
สถานที่: พิพิธภัณฑ์อุฟฟีซี ฟลอเรนซ์
พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา (อังกฤษ: Virgin and Child with St. Anne หรือ Sant'Anna Metterza) เป็นจิตรกรรมแผงที่เขียนโดยมาซัชชีโอจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์อุฟฟิซิที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
มาซาชิโอ เขียนภาพ “พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา” ระหว่างปี ค.ศ. 1424 ถึงปี ค.ศ. 1425 และอาจจะเขียนร่วมกับมาโซลีโน ดา ปานีกาเล (Masolino da Panicale)
แม่พระและพระกุมารเป็นงานชิ้นแรกชิ้นหนึ่งของมาซัชชีโอ ทูตสวรรค์ที่บอบบางและใช้สีอ่อนเป็นลักษณะการเขียนของสมัยกอธิคของมาโซลีโน ทูตสวรรค์ทางด้านบนขวาเป็นของมาซัชชีโอ ส่วนนักบุญอันนาที่จางลงไปทำให้สันนิษฐานได้ยาก แต่มือที่ดูเหมือนจะสำรวจความลึกของช่องว่างในภาพอาจจะเป็นความคิดของมาซัชชีโอ ภาพ “พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา” เป็นงานเขียนสำหรับโบสถ์ซันอัมโบรจิโอในฟลอเร็นซ์ ตามที่จอร์โจ วาซาริกล่าวว่เป็นภาพที่ตั้งภายในประตูชาเปลที่นำไปสู่ห้องของชี
รูปพระกุมารเป็นภาพเด็กที่ดูเหมือนจริงซึ่งต่างจากรูปเด็กสมัยกอธิคที่แข็งกว่า ภาพเขียนนี้เป็นภาพเขียนแรกๆ ที่แสดงให้เห็นถึงผลของแสงธรรมชาติที่ส่องลงมากระทบตัวแบบซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้มาซาชิโอแตกต่างจากจิตรกรอื่นและเป็นสิ่งที่มีอิทธิพลต่อการเขียนภาพแบบยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาต่อมา
ดูเพิ่ม

มาซัชชีโอ
จิตรกรรมแผง
ชีวิตของพระแม่มารี
ชีวิตของพระเยซู
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
พรอวิเดนซ์

| พรอวิเดนซ์ |
| --- | --- |
เมือง
Providence

   ธง ตรา
สมญา: The Creative Capital, Beehive of Industry, The Renaissance City, The Divine City
คำขวัญ: What cheer?
ที่ตั้งของเมืองในรัฐโรดไอแลนด์
พิกัด: 41°49′25″N 71°25′20″W﻿ / ﻿41.82361°N 71.42222°W﻿ / 41.82361; -71.42222
ประเทศ:  สหรัฐอเมริกา
รัฐ:  โรดไอแลนด์
เคาน์ตี: พรอวิเดนซ์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Jorge Elorza (D)
พื้นที่
 • เมือง: 113 ตร.กม. (43.5 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 100 ตร.กม. (38.5 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 5 ตร.กม. (2.1 ตร.ไมล์)
ความสูง: 23 เมตร (75 ฟุต)
ประชากร (2010)
 • เมือง: 178,042 คน
 • ความหนาแน่น: 3,840 คน/ตร.กม. (9,950 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 1,630,956 คน
เขตเวลา: UTC-5 (EST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-4 (EDT)
รหัสพื้นที่: 401
เว็บไซต์: http://www.providenceri.com
(สหรัฐ)
41°49′25″N 71°25′20″W﻿ / ﻿41.82361°N 71.42222°W﻿ / 41.82361; -71.42222
พรอวิเดนซ์ (อังกฤษ: Providence) เป็นเมืองหลวงของเมืองที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในรัฐโรดไอแลนด์ สหรัฐอเมริกา และเป็นเมืองแรกๆ ที่ก่อตั้งในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ในพรอวิเดนซ์เคาน์ตีบนปากแม่น้ำพรอวิเดนซ์ ตอนเหนือของอ่าวนาราแกนเซตส์ เป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามในเขตนิวอิงแลนด์ ใน ค.ศ. 2010 มีประชากรประมาณ 178,042 คน ซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดอันดับ 37 ของประเทศ และเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยบราวน์ มหาวิทยาลัยชื่อดังในไอวีลีก
พรอวิเดนซ์ ก่อตั้งใน ค.ศ. 1636 โดยโรเจอร์ วิลเลียมส์ นักเทววิทยา ซึ่งถูกเนรเทศจากอาณานิคมอ่าวแมสซาชูเซตส์ (Massachusetts Bay Colony) หนึ่งในอาณานิคมทั้งสิบสามของอังกฤษ เขาตั้งชื่อเมือง "พรอวิเดนซ์" เพื่อให้เป็นเกียรติแด่ "พรหมลิขิตที่เมตตาของพระเจ้า" (God's merciful Providence) โดยเขาเชื่อว่าพระเจ้าเปิดเผยที่หลบภัยแก่เขาและผู้ติดตามของเขาเข้ามาตั้งรกรากที่นี่ หลังจากนั้นมันกลายเป็นเมืองแรกๆ ในสหรัฐอเมริกาที่มีการพัฒนาด้านอุตสาหกรรม พรอวิเดนซ์กลายเป็นที่จดจำในอุตสาหกรรมอัญมณีและเครื่องเงิน ด้วยเหตุนี้ชื่อเล่นของพรอวิเดนซ์จึงเรียกว่า "รังผึ้งแห่งอุตสาหกรรม" (Beehive of Industry) แต่ใน ค.ศ. 2009 เมืองได้เรียกชื่อใหม่ของตัวเองว่า "เมืองหลวงแห่งการสร้างสรรค์" (Creative Capital) เนื่องจากแหล่งการศึกษาและชุมชนทางศิลปะที่มีมากมายในเมืองนี้
การศึกษาเมืองพรอวิเดนซ์

วิทยาเขตสำคัญของวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยในรัฐโรดไอแลนด์
มหาวิทยาลัยบราวน์
มหาวิทยาลัยจอห์นสันแอนด์เวลล์
วิทยาลัยพรอวิเดนซ์
วิทยาลัยโรดไอแลนด์ (วิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดของรัฐ)
โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์ (RISD) โรงเรียนที่ได้รับการจัดอันดับโดยยูเอสนิวส์ ให้เป็นโรงเรียนชั้นนำด้านศิลปกรรม
นอกจากนี้ยังมีวิทยาลัยชุมชนโรดไอแลนด์ (วิทยาเขตลิสตันและดาวน์ซิตี้) มหาวิทยาลัยโรเจอร์ วิลเลียมส์ (วิทยาเขตพรอวิเดนซ์) และมหาวิทยาลัยโรดไอแลนด์ (วิทยาเขตพรอวิเดนซ์)
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยโรดไอแลนด์
ศาลาว่าการรัฐโรดไอแลนด์
รายชื่อสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งเมืองพรอวิเดนซ์
เขตต่างๆ ในเมืองพรอวิเดนซ์
เมืองพรอวิเดนซ์
พรอดิวซ์ 101 เจแปน (ฤดูกาล 2)

| พรอดิวซ์ 101 เจแปน |
| --- | --- |
ประเภท: เรียลลิตีโชว์
สร้างโดย: คิม ยอง-บอม (เอ็มเน็ต)
กำกับโดย: นามิ นากาเนะ
พิธีกร: ฮิโรยูกิ ยาเบะ (ไนน์ตี้-ไนน์) ทาคาชิ โอคามูระ (ไนน์ตี้-ไนน์)
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: "Let Me Fly" โดย พรอดิวซ์ 101 เจแปน
ประเทศแหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ภาษาต้นฉบับ: ญี่ปุ่น
จำนวนฤดูกาล: 2
จำนวนตอน: 12
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: อากิโทชิ ซากุราอิ โยชิยูกิ ซากาโมโตะ มิตสึโนริ อิชิงุโระ
สถานที่ถ่ายทำ: ญี่ปุ่น
ความยาวตอน: 110-180 นาที
บริษัทผู้ผลิต: โยชิโมโตะ โคเงียว ซีเจ อีแอนด์เอ็ม ทีบีเอส
ออกอากาศ
เครือข่าย: ทีบีเอส GyaO!
ออกอากาศ: 8 เมษายน ค.ศ. 2021 (2021-04-08) – 13 มิถุนายน ค.ศ. 2021 (2021-06-13)
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
พรอดิวซ์ 101
พรอดิวซ์ 101 เจแปน ฤดูกาล 2 (อังกฤษ: Produce 101 Japan Season 2) เป็นรายการแข่งขันเรียลลิตี้เพื่อค้นหาศิลปินกลุ่มชายของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 2021 และเป็นซีซั่นที่ 2 ของเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นของแฟรนไชส์ รายการนี้นำเด็กฝึกหัด 101 คนมาแข่งขันกันโดยตั้งใจที่จะสร้างศิลปินกลุ่มชายแบบถาวรที่มีสมาชิก 11 คน ออกอากาศตอนแรกวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 2021 ออกอากาศทาง GyaO! ทุกวันพฤหัสบดี เวลา 21.00 น. JST (GMT+9) รายการนี้สตรีมบนยูทูบทุกวันศุกร์ เวลา 21.00 น. JST (GMT+9) พร้อมคำบรรยายภาษาอังกฤษในบางประเทศ
ซีรีส์นี้เป็นภาคแยกอย่างเป็นทางการของซีรีส์โทรทัศน์ของเกาหลีใต้ พรอดิวซ์ 101 ซีรีส์นี้เป็นการร่วมผลิตระหว่างโยชิโมโตะ โคเงียวและซีเจ อีแอนด์เอ็ม ไฮไลท์ประจำสัปดาห์ยังออกอากาศทาง ทีบีเอส
ผู้ชนะ 11 อันดับแรกเปิดตัวภายใต้ชื่อ ไอเอ็นไอ
ผู้เข้าแข่งขัน > ตารางคัดออก

สัญลักษณ์สี
| --- | --- |
 : สมาชิกสุดท้ายของไอเอ็นไอ
 : ผู้เข้าแข่งขันที่ถูกคัดออกในรอบชิงชนะเลิศ
 : ผู้เข้าแข่งขันถูกคัดออกในรอบที่สอง
 : ผู้เข้าแข่งขันถูกคัดออกในรอบแรก
 : ผู้เข้าแข่งขันที่ถูกคัดออกในตอนที่ 0
 : ผู้เข้าแข่งขันออกจากการแสดง
| ผู้เข้าแข่งขัน 101 คน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| มาซายะ คิมูระ (木村 柾哉) | ฮิโรมุ ทาคัตสึกะ (髙塚 大夢) | โชโก ทาจิมะ (田島 将吾) | เคียวสุเกะ ฟูจิมากิ (藤牧 京介) | ทาคูมิ โอซากิ (尾崎 匠海) |
| ฮิโรโตะ นิชิ (西 洸人) | จิน มัตสึดะ (松田 迅) | ซู เฟิงฟาน (許 豊凡) | ริฮิโตะ อิเคซากิ (池﨑 理人) | ยูได ซาโนะ (佐野 雄大) |
| ทาเครุ โกโตะ (後藤 威尊) | นาลู โอคุโบะ (大久保 波留) | ไดโงะ โคบายาชิ (小林 大悟) | ชุนเซ โอตะ (太田 駿静) | ซุนจิ โคอิเกะ (小池 俊司) |
| เรนตะ นิชิจิมะ (西島 蓮汰) | โคชิน เทราโอะ (寺尾 香信) | แอนโธนี อินุมะ (飯沼 アントニー) | ไคโฮะ นากาโนะ (中野 海帆) | โทมะ นากามูระ (仲村 冬馬) |
| โคกิ ซากาโมโตะ (阪本 航紀) | ชินสุเกะ โยสึยะ (四谷 真佑) | โคเฮ คุริตะ (栗田 航兵) | ชู โกโบริ (小堀 柊) | ฮิเดอากิ ซาซาโอกะ (笹岡 秀旭) |
| ยูตะ อิซึตสึ (井筒 裕太) | มาซากิ อุชิดะ (内田 正紀) | มิซึกิ ชิโนฮาระ (篠原 瑞希) | ฮิโรอากิ โมริอิ (森井 洸陽) | วาตารุ ทาคาฮาชิ (髙橋 航大) |
| เคนตะ มูรามัตสึ (村松 健太) | โชยะ ฟุคุดะ (福田 翔也) | ฮิคารุ วาซาเยค (ヴァサイェガ 光) | เคน ฮิราโมโตะ (平本 健) | อายูตะ ฟุคุดะ (福田 歩汰) |
| อายูมุ โอวาดะ (大和田 歩夢) | รุย อิโยชิ (飯吉 流生) | มาซาโตะ อุเอดะ (上田 将人) | ยูเซ เทโคเอะ (テコエ 勇聖) | อากิฮิระ มัตสึโมโต้ (松本 旭平) |
| นาโอกิ โคเสะ (古瀬 直輝) | เรียวมะ คิตายามะ (北山 龍磨) | อายูมุ ชิโนะกายะ (篠ヶ谷 歩夢) | ทาคาฮิโระ อุเอฮาระ (上原 貴博) | โนริฮิโกะ มิยาชิตะ (宮下 紀彦) |
| ฮารุกิ ยามาโมโตะ (山本 遥貴) | ริก ยาสุเอะ (安江 律久) | ไดสุเกะ ทาวาดะ (多和田 大祐) | สึคาสะ ซาคุมะ (佐久間 司紗) | เท็นกิ มิซาซากาวะ (三佐々川 天輝) |
| อิบุกิ ฮัตโตริ (服部 息吹) | เซระ ฟูจิโมโตะ (藤本 世羅) | ริวสุเกะ โคดามะ (児玉 龍亮) | ไรอา เอดาโมโตะ (枝元 雷亜) | เรนยะ นาอิโตะ (内藤 廉哉) |
| มุตะ อาซูมิ (安積 夢大) | เรย์จิ ฟุกุชิมะ (福島 零士) | โทโมกิ นิชิยามะ (西山 智樹) | ฮาจิเมะ อาเบะ (阿部 創) | ยูโตะ ฟุรุเอะ (古江 侑豊) |
| เรโอะ โอคาดะ (岡田 玲旺) | ฮิโรกิ คาจิตะ (梶田 拓希) | โทโมกิ นิชิยามะ (西山 智樹) | เร็น โอคาโมโตะ (岡本 怜) | ฮารุโตะ สึโบอิ (坪井 悠斗) |
| คัตสึฮิสะ อิเคะโมโตะ (池本 勝久) | ยูกิ มิอุระ (三浦 由暉) | ไดสุเกะ โมริซากิ (森崎 大祐) | โชโก โคคุบุ (国分 翔悟) | ไคโตะ คาวามูระ (川村 海斗) |
| คาซึมะ อิวาตะ (岩田 和真) | โชโก โนจิ (野地 章吾) | จูลิโอ ไทจิโร ชิมะ (島フリオ太一郎) | ไรโตะ ซาโต้ (佐藤 頼輝) | โซตะ โฮริ (堀 蒼太) |
| โทโมกิ ฟูจิ (藤 智樹) | ฮิโตรุ ฮาชิโมโตะ (橋本 瞳瑠) | ไคโตะ โดโซโนะ (堂園 海翔) | นาโอกิ สึเนะมัตสึ (恒松 尚輝) | โทวะ มิยาซากิ (宮崎 永遠) |
| ยูสุเกะ ทากาวะ (田川 祐輔) | เซโยโก มูโกยามะ (向山 翔悟) | ฮิโรมุ ฮอนดะ (本多 大夢) | ดาอิจิ คาโตะ (加藤 大地) | นีโอ โยชิอิ (吉井 寧皇) |
| ฮารุกิ อาราอิ (新井 遥紀) | ยูโตะ ชิมิสึ (清水 裕斗) | ยูริ อิเคดะ (池田 悠里) | โชสุเกะ ทากะ (髙 昇舗) | ยูโตะ ซากาอิ (酒井 優人) |
| ฮารุโตะ สึรุฟุงิ (鶴藤 遥大) | ฮิเดกิ ยามาดะ (山田 英樹) | นิจิ โคจิมะ (古島 虹) | รินทาโร่ โอริฮาระ (折原 凛太郎) | โทโมฮิโระ นากาโนะ (中野 智博) |
| โชมะ โยชิดะ (吉田 翔馬) | ทาคูมิ ฟูจิฮาระ (藤原 拓海) | เคนตะ มารุบายาชิ (丸林 健太) | มิซากิ โทมิซาว่า (冨澤 岬樹) | ฮิบิกิ ฟูจิซาวะ (藤沢 響己) |
ฟูมะ มุราตะ (村田 風雅):
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
พระพุทธรูปที่ยังไม่สมบูรณ์

พระพุทธรูปที่ยังไม่สมบูรณ์แห่งโบโรบูดูร์ เชื่อกันว่าขนย้ายมาจากมหาสถูป
พระพุทธรูปที่ยังไม่สมบูรณ์ (อังกฤษ: Unfinished Buddha) เป็นชื่อเรียกพระพุทธรูปที่เชื่อว่าขนย้ายมาจากมหาสถูปของโบโรบูดูร์ ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์กรรมวิภังค์ (Karmawibhangga) ประเทศอินโดนีเซีย ที่มาของชื่อนั้นมาจากลักษณะของรูปสลักที่ส่วนใบหน้ายังแกมลักไม่เสร็จสมบูรณ์ แขนข้างขวายาวกว่าข้างซ้าย และไหล่หนึ่งใหญ่กว่าอีกข้างหนึ่ง
พระนางพรหมจารีและพระกุมารกำลังอ่าน

ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร
| พระแม่มารีและพระบุตรอ่านหนังสือ |
| --- | --- |

ศิลปิน: ยัน ฟัน ไอก์
ปี: ค.ศ. 1433
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนไม้
สถานที่: หอศิลป์แห่งชาติ วิกตอเรีย, เมลเบิร์น
พระแม่มารีและพระบุตรอ่านหนังสือ (อังกฤษ: Madonna with Child Reading หรือ Ince Hall Madonna) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยยัน ฟัน ไอก์ จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของงานจิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ วิกตอเรีย เมืองเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย ยัน ฟัน ไอก์เขียนภาพ "พระแม่มารีและพระบุตรอ่านหนังสือ" เสร็จในปี ค.ศ. 1433
คำจารึกบนผนังด้านบนซ้าย "COPLETV ANO D M CCCC XXXIIJ P IOHEM DE EYC BRVGIS" ทางด้านขวา "ALC IXH XAN"
ดูเพิ่ม

ยัน ฟัน ไอก์
พระแม่มารีและพระบุตร
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
พระพุทธรูปประทับยืนจากคันธาระ

พระพุทธรูปประทับยืนจากคันธาระ ราวคริสต์ศตวรรษที่ 1-2 จัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
พระพุทธรูปประทับยืนจากคันธาระ (อังกฤษ: Standing Buddha from Gandhara) เป็นพระพุทธรูปศิลปะกรีก-พุทธ จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปลักษณะเดียวกันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์กีเม ประเทศฝรั่งเศส และ พิพิธภัณฑ์แห่งชาติเดลี ประเทศอินเดีย รวมถึงพระพุทธรูปองค์อื่น ๆ ที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ทั่วเอเชียใต้ พระพุทธรูปองค์นี้ค้นพบที่คันธาระ ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศปากีสถาน ประมาณอายุอยู่ที่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 1-2
พระบรมราชานุญาต

สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 เสด็จลงพร้อมด้วยสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระอัครมเหสี เพื่อพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้เป็นกฎหมายในสภาสูงแห่งแคนาดาเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1939
การพระราชทาน พระบรมราชานุญาต (อังกฤษ: Royal assent) เป็นวิธีการที่พระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญทรงรับรองให้ประกาศใช้พระราชบัญญัติของรัฐสภาอย่างเป็นทางการ สิทธิในการไม่ทรงยอมมอบพระบรมราชานุญาตเป็นสิทธิที่ใช้กันบ่อยในอดีตแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมาก็เกือบไม่มีการใช้สิทธินี้แล้ว สิทธิยับยั้งพระบรมราชานุญาตเป็นสิทธิส่วนพระองค์ของพระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นสิทธิที่แปลงไปใช้ในระบบการปกครองของสหรัฐอเมริกาที่เรียกว่าการยับยั้งของประธานาธิบดี (Presidential veto)
การพระราชทาน “พระบรมราชานุญาต” บางครั้งก็เป็นการกระทำอย่างมีพิธีรีตอง ในสหราชอาณาจักรพระมหากษัตริย์อาจจะทรงแต่งตั้ง “Lords Commissioners” ให้เป็นผู้ประกาศอ่านพระบรมราชานุมัติในพิธีที่ทำที่พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ พระราชวังบักกิงแฮม หรือที่ประทับอื่น แต่การพระราชทานพระบรมราชานุญาตสำหรับหนังสือตราตั้งจะเป็นพิธีที่เล็กกว่า
ในประเทศอื่น ๆ รวมทั้งประเทศออสเตรเลียและประเทศแคนาดา ผู้สำเร็จราชการอาจจะเป็นผู้ลงนามในร่างพระราชบัญญัติ ในแต่ละกรณีรัฐสภาก็ต้องประกาศการอนุญาต ทั้งสองวิธี “Lords Commissioners” หรือผู้แทนพระองค์ก็อาจจะอ่านประกาศการอนุญาตแก่ทั้งสองสภาของรัฐสภาร่วมกัน หรืออาจจะเป็นการประกาศที่แยกกันในกรณีนั้นผู้อ่านประกาศการอนุญาตก็คือประธานสภา
ดูเพิ่ม

ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ