stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โยฮัน คาร์ล ฟรีดริช เซิลเนอร์

ภาพลวงตาของเซิลเนอร์
โยฮัน คาร์ล ฟรีดริช เซิลเนอร์ (Johann Karl Friedrich Zöllner, 8 พฤศจิกายน 1834 – 25 เมษายน 1882) เป็นนักฟิสิกส์และนักดาราศาสตร์ ชาวเยอรมัน วิจัยในด้านการวัดแสง เขาเป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีจากการค้นพบภาพลวงตาของเซิลเนอร์
สเปกโทรมิเตอร์ของโซลเนอร์
เซิลเนอร์เกิดที่เบอร์ลิน เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน และ มหาวิทยาลัยบาเซิล เขาเป็นศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์ดาราศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ได้ทำการคิดค้นและปรับปรุงเครื่องมือสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในด้านการวัดแสง มีการสังเกตการณ์พวยก๊าซ ของดวงอาทิตย์ด้วยสเปกโทรสโกปี เขายังได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับดาวหางอีกด้วย
เชื้อราสกุล Zoellneria ถูกตั้งตามชื่อเขาเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา รวมถึงชื่อสายพันธุ์พืชอีกหลายชนิด
เอเอฟซีคัพ 2012 รอบแพ้คัดออก

บทความหลัก: เอเอฟซีคัพ 2555
เอเอฟซีคัพ รอบน็อกเอาท์ 2012 เป็นการบอกรายละเอียดการแข่งขัน เอเอฟซีคัพ ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลถ้วยของสมาพันธ์ เอเอฟซี ในปี พ.ศ. 2555 ซึ่งนับตั้งแต่รอบ 16 ทีมสุดท้ายไปจนถึงรอบก่อนรองชนะเลิศ
ทีมที่ผ่านจากรอบแบ่งกลุ่ม

| กลุ่ม | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- |
| A |  อัล คาดเซีย |  อัล ชูวาอิก |
| B |  อาร์บิล |  คาซม่า |
| C |  อัล อิตติฟัด |  อัล คูเวต |
| D |  อัล วีห์ดัต |  เนฟท์ซี่ |
| E |  อัล ชอร์ต้า |  อัล ซาวร่า |
| F |  คิตฉี |  ตรังกานู |
| G |  ชลบุรี เอฟซี |  โฮม ยูไนเต็ด |
| H |  เคลันตัน |  อเรม่า |
รอบ 16 ทีมสุดท้าย > การแข่งขัน

22 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
19:00 UTC+07:00
| ชลบุรี เอฟซี  | 1 – 0 |  อัล ซาวร่า |
| --- | --- | --- |
| พิภพ อ่อนโม้  8' | Report |  |
ผู้ชม: 5,695
ผู้ตัดสิน: ริว ควอง แมน (ฮ่องกง)
22 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
19:00 UTC+03:00
| อัล ชอร์ต้า  | 3 – 0 |  โฮม ยูไนเต็ด |
| --- | --- | --- |
| อันซีเต  4' (o.g.) จาฟาล  76' ราเฟ่  82' | Report |  |
ผู้ชม: 250
ผู้ตัดสิน: คู ฮุง-จิน (เกาหลี)
22 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
19:15 UTC+03:00
| อัล คาดเซีย  | 1 – 1 (ต่อเวลาพิเศษ) |  อัล คูเต |
| --- | --- | --- |
| อัล โซมา  13' | Report | โรเจอร์รินโญ  60' |
ลูกโทษ
| อัล-มูตาวา  ฟาเดล  ซาอิด  อัล อันซาริ  | 1 – 3 |  บาบ้า  ฮาเคม  อวาดห์  อัล อัตติคิว |
ผู้ชม: 1,000
ผู้ตัดสิน: อาลี อับดุลนาบิ (บาห์เรน)
22 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
21:00 UTC+03:00
| อัล อิตติฟัด  | 1 – 0 |  อัล ชูวาอิก |
| --- | --- | --- |
| อัล-ซูริม  90+3' | Report |  |
ผู้ชม: 1,324
ผู้ตัดสิน: อังเดร อัล ฮาดดัด (เลบานอน)
23 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
20:00 UTC+08:00
| คิตฉี  | 0 – 2 |  อาเรม่า |
| --- | --- | --- |
|  | Report | จาติ  32', 53' |
ผู้ชม: 2,856
ผู้ตัดสิน: ชอย มายุง-ยอง (เกาหลี)
23 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
20:45 UTC+08:00
| เคลันตัน  | 3 – 2 |  เตรังกานู |
| --- | --- | --- |
| นอร์ ฟาร์ฮัน  4', 17' ฟาห์มิ  45+2' | Report | ฟารูควิ  56' โดเอ  85' (ลูกโทษ) |
ผู้ชม: 18,652
ผู้ตัดสิน: ยูเซฟ อัล-มาซูว์ (คูเวต)
23 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
18:30 UTC+03:00
| อาร์บิล  | 4 – 0 |  เนฟท์ซี่ |
| --- | --- | --- |
| มูบารัค  40' อัล ฮัซซาอิน  68' ราดฮิ  88' ปูลาตอฟ  90+1' (o.g.) | Report |  |
ผู้ชม: 16,000
ผู้ตัดสิน: วู มินห์ ทริ (เวียดนาม)
23 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
19:00 UTC+03:00
| อัล วีห์ดัต  | 2 – 1 (ต่อเวลาพิเศษ) |  คาซม่า |
| --- | --- | --- |
| อัลเดล-ฮัลอิม  95' อาบูล ฮวาอิติ  102' | Report | นาซเซอร์  120+1' (ลูกโทษ) |
ผู้ชม: 6,210
ผู้ตัดสิน: ซาเอ็ด โมซาฟฟาร์อิซาเด็ด (อิราน)
รอบ 8 ทีมสุดท้าย > การแข่งขัน > รอบแรก

18 กันยายน พ.ศ. 2555
16:30 UTC+07:00
| อาเรม่า  | 0 – 2 |  อัล อิตติฟัด |
| --- | --- | --- |
|  | Report | อัล เชห์ริ  68' อัล-ซูลิม  90+5' |
ผู้ชม: 2,000
ผู้ตัดสิน: วู มินห์ ทริ (เวียดนาม)
18 กันยายน พ.ศ. 2555
19:00 UTC+07:00
| ชลบุรี เอฟซี  | 1 – 2 |  อัล ชอร์ต้า |
| --- | --- | --- |
| ตีอาโก คุนญา  3' | Report | จาเฟล  39' เกลิสัน  44' |
ผู้ชม: 5,818
ผู้ตัดสิน: คิม ซาง-วู (เกาหลี)
18 กันยายน พ.ศ. 2555
18:30 UTC+03:00
| อาร์บิล  | 5 – 1 |  เคลันตัน |
| --- | --- | --- |
| ฮัลกูราด์  38' ราดฮิ  50' (ลูกโทษ) ซาราห์  66' ซาดริ  72', 90+3' | Report | บาดริ  41' (ลูกโทษ) |
ผู้ชม: 16,000
ผู้ตัดสิน: มาราย อัล อวาจิ (ซาอุดิอาราเบีย)
18 กันยายน พ.ศ. 2555
19:30 UTC+03:00
| อัล คูเวต  | 0 – 0 |  อัล วีห์ดัต |
| --- | --- | --- |
|  | Report |  |
ผู้ชม: 2,000
ผู้ตัดสิน: อาลี ซาบบากห์ (เลบานอน)
รอบ 8 ทีมสุดท้าย > การแข่งขัน > รอบสอง

25 กันยายน พ.ศ. 2555
20:45 UTC+08:00
| เคลันตัน  | 1 – 1 |  อาร์บิล |
| --- | --- | --- |
| กหาดดาร์  90+2' (ลูกโทษ) | Report | ซูลา  37' |
ผู้ชม: 5,024
ผู้ตัดสิน: ชอย มายุง-ยอง (เกาหลี)
รอบสองนัด อาร์บิลเข้ารอบไป ด้วยสกอร์ 6-2
25 กันยายน พ.ศ. 2555
19:00 UTC+03:00
| อัล วีห์ดัต  | 0 – 3 |  อัล คูเวต |
| --- | --- | --- |
|  | Report | เจมา  20' ฮัมมามิ  60' โรเจอร์รินโญ  70' |
ผู้ชม: 12,000
ผู้ตัดสิน: บานจาร์ อัล-ดอราซิ (กาตาร์)
รวมสองนัด อัล คูเวตเข้ารอบไป ด้วยสกอร์ 3-0
25 กันยายน พ.ศ. 2555
20:10 UTC+03:00
| อัล อิตติฟัด  | 2 – 0 |  อาเรม่า |
| --- | --- | --- |
| อัล มาหาอิจริ  53' อัล ซาเรม  66' | Report |  |
ผู้ชม: 1,851
ผู้ตัดสิน: มินโนรู โทโจ (ญี่ปุ่น)
รอบสองนัด อัล อิตติฟัดเข้ารอบไป ด้วยสกอร์ 4-0
26 กันยายน พ.ศ. 2555
16:00 UTC+03:00
| อัล ชอร์ต้า  | 2 – 4 (ต่อเวลาพิเศษ) |  ชลบุรี เอฟซี |
| --- | --- | --- |
| จาฟาล  53' (ลูกโทษ) ซาลิอูม  93' | Report | พิภพ อ่อนโม้  36' ตีอาโก คุนญา  38', 111', 119' |
ผู้ชม: 200
ผู้ตัดสิน: ซาเอ็ด โมซาฟฟาริซาเดห์ (อิร่าน)
รวมสองนัด ชลบุรีเข้ารอบต่อไป ด้วยสกอร์ 5-4
แหล่งข้อมูลอื่น

AFC Cup (อังกฤษ)
โรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์ บูรณวิทยา

| โรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์ บูรณวิทยา Buranawitthaya Army Sponsor School> ที่ตั้ง |
| --- | --- |
70 หมู่ 7 ตำบลเกาะพลับพลา อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี 70000
ข้อมูล
ชื่ออื่น: บ.ว.
ประเภท: เอกชน
คำขวัญ: เรียนดี มีวินัย ใฝ่คุณธรรม
สถาปนา: 17 พฤษภาคม 2517
ผู้ก่อตั้ง: พลตรีเทียบ  บูรณสิงห์
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน
รหัส: 70100008
ผู้อำนวยการ: พันเอก ดร.รณพงษ์  เรืองจุ้ย
ระดับปีที่จัดการศึกษา: อ.1-ม.3
จำนวนนักเรียน: 753
สี:   ฟ้า     ขาว
เพลง: มาร์ชฯบูรณะ
ต้นไม้: พญาสัตบรรณ
โรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์  บูรณวิทยา (ชื่อภาษาอังกฤษ : Buranawitthaya Army Sponsor School) เป็นโรงเรียนเอกชน  สังกัด สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน   กระทรวงศึกษาธิการ  ก่อตั้งโดย  พลตรีเทียบ  บูรณสิงห์  เจ้ากรมการทหารช่างและผู้บังคับการจังหวัดทหารบกราชบุรี  วันที่  17  พฤษภาคม  2517  ปัจจุบันโรงเรียนมีอายุ  46  ปี  ตั้งอยู่เลขที่  70  หมู่  7  ตำบลเกาะพลับพลา  อำเภอเมือง  จังหวัดราชบุรี
ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์  บูรณวิทยา  ก่อตั้งเมื่อวันที่  17  พฤษภาคม  พุทธศักราช  2517  โดยแนวคิดของพลตรีเทียบ  บูรณสิงห์  เจ้ากรมการทหารช่างและผู้บังคับการจังหวัดทหารบกราชบุรี  จึงได้ดำเนินการของบประมาณจากกองทัพบกมาสร้างอาคารเรียน  และได้ยื่นขอเปิดทำการเรียนการสอน  โดยใช้ชื่อว่า  "โรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์  บูรณวิทยา"  โดยปัจจุบันมี พลโท มนิต ศิริรัตนากุล เจ้ากรมการทหารช่าง เป็นผู้รับใบอนุญาต  มีพันเอก พิเชษฐ์ เพ็ชรอินทร์ ผู้บังคับการกรมทหารช่างที่ 11 เป็นผู้จัดการ  และพันเอก ดร.รณพงษ์ เรืองจุ้ย เป็นผู้อำนวยการ  รวมระยะเวลาเปิดทำการเรียนการสอนเป็นเวลา  49  ปี
ตราประจำโรงเรียน

ตราประจำโรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์  บูรณวิทยา  เป็นวงกลมสองวงซ้อนกัน  พื้นที่ระหว่างวงกลมเป็นชื่อเต็มของโรงเรียน  ตรงกลางเป็นรูปดอกจัน  ภายในดอกจันเป็นรูปกงจักรและอักษรย่อ  บ.ว.  อันมีความหมาย  คือ
บ.ว.  เป็นชื่อย่อโรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์  บูรณวิทยา
ดอกจัน  ความมีชื่อเสียงเป็นทีรู้จัก  และความสำเร็จที่ทุกคนมุ่งหวัง
กงจักร  โรงเรียนที่อยู่ในเครือของกองทัพบก
รายนามผู้อำนวยการโรงเรียน

| ลำดับ | รายนาม | ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | ครูใหญ่  ร้อยตรี สง่า  อังสุธร | พ.ศ. 2517-2518 |
| 2 | ครูใหญ่  นาง ปราณี  กันทอง | พ.ศ. 2518-2519 |
| 3 | ครูใหญ่  นางสาว รัตนา  มณีรัตน์ | พ.ศ. 2519-2523 |
| 4 | ครูใหญ่  นาง สราญจิต  น้องสินธุ์ | พ.ศ. 2523-2525 |
| 5 | ครูใหญ่  พันตรี อภิวัฒน์  วุฒิภักดี | พ.ศ. 2525-2528 |
| 6 | ครูใหญ่  ร้อยโท สมวงศ์  พิบูลแถว | พ.ศ. 2529-2531 |
| 7 | ครูใหญ่  ร้อยตรี กิตติ  เกิดสุขผล | พ.ศ. 2531-2545 |
| 8 | ครูใหญ่  พันโท สมนึก  พุธพริ้ง | พ.ศ. 2545-2547 |
| 9 | ครูใหญ่  พันโท กุลพัชร  จึงประวัติ | พ.ศ. 2547-2548 |
| 10 | ครูใหญ่  พันโท จิตรพัน  พุ่มเจริญ | พ.ศ. 2548-2550 |
| 11 | ผู้อำนวยการ  พันเอก ดร.สุชาต  จันทรวงศ์ | พ.ศ. 2550-2553 |
| 12 | ผู้อำนวยการ  พันเอก ทรงยศ  อินทรเนตร | พ.ศ. 2553-2555 |
| 13 | ผู้อำนวยการ  พันเอก ดร.รณพงษ์   เรืองจุ้ย | พ.ศ. 2555-ปัจจุบัน |
แหล่งข้อมูลอื่น

โรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์  บูรณวิทยา เก็บถาวร 2014-12-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บบอร์ดอย่างเป็นทางการ[ลิงก์เสีย]
โรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์ บูรณวิทยา ที่เฟซบุ๊ก
โชนันโมโนเรล

โชนันโมโนเรล (ญี่ปุ่น: 湘南モノレール; โรมาจิ: Shōnan Monorēru) เป็นรถไฟฟ้ารางเดี่ยวชนิดแขวนแบบ SAFEGE เชื่อมต่อระหว่างเมืองคามากูระ และเมืองฟูจิซาวะ ในจังหวัดคานางาวะ บริหารงานโดยบริษัทโชนันโมโนเรล จำกัด (ญี่ปุ่น: 湘南モノレール株式会社; โรมาจิ: Shōnan Monorēru Kabushiki-gaisha)  เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1970 ถือเป็นรถไฟรางเดียวแบบแขวนชนิดแรกในญี่ปุ่น
โชนันโมโนเรลมีเส้นทางบริการเพียงเส้นทางเดียวคือ สายเอโนชิมะ รวมระยะทาง 6.6 กิโลเมตร โดยรถไฟจะออกเดินทางทุก 8 นาที ระหว่างสถานีรถไฟโอฟุนะถึงเอโนชิมะ มีสถานีระหว่างทาง 6 สถานี ใช้เวลาเดินทางตลอดสายทั้งสิ้น 14 นาที
สถานี

| รหัส | สถานี | ญี่ปุ่น | ระยะทาง> ระหว่าง สถานี | ระยะทาง> รวม | เชื่อมต่อ | ที่ตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| SMR1 | โอฟูนะ | 大船 Ōfuna | – | 0.0 km (0 mi) |  JT สายหลักโทไกโด   JO สายโยะโกะซุกะ   JS สายโชนัน-ชินจุกุ   JK สายเนะงิชิ | คามากูระ |
| SMR2 | ฟูจิมิโช* | 富士見町 Fujimichō | 0.9 km (0.56 mi) | 0.9 km (0.56 mi) |   | คามากูระ |
| SMR3 | โชนัน-มะชิยะ | 湘南町屋 Shōnan-Machiya | 1.1 km (0.68 mi) | 2.0 km (1.2 mi) |   | คามากูระ |
| SMR4 | โชนัน-ฟูกาซาวะ* | 湘南深沢 Shōnan-Fukasawa | 0.6 km (0.37 mi) | 2.6 km (1.6 mi) |   | คามากูระ |
| SMR5 | นิชิ-คามากูระ* | 西鎌倉 Nishi-Kamakura | 2.1 km (1.3 mi) | 4.7 km (2.9 mi) |   | คามากูระ |
| SMR6 | คะตะเซะยะมะ | 片瀬山 Kataseyama | 0.8 km (0.50 mi) | 5.5 km (3.4 mi) |   | คามากูระ |
| SMR7 | เมะจิโระยะมะชิตะ* | 目白山下 Mejiroyamashita | 0.7 km (0.43 mi) | 6.2 km (3.9 mi) |   | ฟูจิซาวะ |
| SMR8 | โชนัน-เอโนชิมะ | 湘南江の島 Shōnan-Enoshima | 0.4 km (0.25 mi) | 6.6 km (4.1 mi) |    สายรถไฟฟ้าเอโนชิมะ (สถานีเอโนชิมะ)   สายเอโนชิมะ (คะตะเซะ-เอโนชิมะ)  | ฟูจิซาวะ |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
35°21′08″N 139°31′53″E﻿ / ﻿35.352339°N 139.531417°E﻿ / 35.352339; 139.531417 (โอฟุนะ)
35°18′43″N 139°29′16″E﻿ / ﻿35.311887°N 139.487806°E﻿ / 35.311887; 139.487806 (โชนัน-เอโนชิมะ)
เล่าเสี้ยน

เล่าเสี้ยน (ค.ศ. 207 – 271) หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลิว ช่าน (การออกเสียงไฟล์:Liu Shan.ogg; จีนตัวย่อ: 刘禅; จีนตัวเต็ม: 劉禪; พินอิน: Líu Shàn) มีชื่อรองว่า กงซื่อ (公嗣) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่สองและพระองค์สุดท้ายของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก เมื่อขึ้นครองราชย์ขณะพระชนมายุ 16 พรรษา ได้ทรงมอบหมายราชการแผ่นดินให้อยู่ในการดูแลของอัครมหาเสนาบดีจูกัดเหลียงและราชเลขานุการลิเงียม พระองค์ครองราชย์เป็นเวลา 40 ปีและถือเป็นจักรพรรดิที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดในยุคสามก๊ก ในรัชสมัยของเล่าเสี้ยน มีการรบกับวุยก๊กที่เป็นรัฐข้าศึกหลายครั้ง ส่วนใหญ่บัญชาการรบด้วยจูกัดเหลียงและเกียงอุยผู้สืบทอดภารกิจ แต่ได้ผลเพียงเล็กน้อย ในที่สุดเล่าเสี้ยนยอมจำนนต่อวุยก๊กในปี ค.ศ. 263 หลังเตงงายโจมตีเซงโต๋เมืองหลวงของจ๊กก๊กโดยฉับพลัน เล่าเสี้ยนย้ายไปอยู่ที่ลกเอี๋ยงเมืองหลวงของวุยก๊ก ได้รับบรรดาศักดิ์เป็น "อ่านลกก๋ง" (อันเล่อกง) ใช้ชีวิตในช่วงบั้นปลายอย่างสงบสุขก่อนจะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 271 อาจด้วยสาเหตุธรรมชาติ
ทรงเป็นที่รู้จักอย่างกว้างในวัยทารกนามว่า "อาเต๊า" (阿斗)  เล่าเสี้ยนมักจะถูกมองว่าเป็นนักปกครองที่ไร้ความสามารถ พระองค์ยังถูกกล่าวหาว่ามัวแต่เสพสุขสำราญจนไม่ใส่ใจงานราชการแผ่นดิน อย่างไรก็ตาม นักวิชาการสมัยใหม่บางคนมีความเห็นที่แตกต่างออกไปเกี่ยวกับความสามารถของเล่าเสี้ยน เนื่องจากรัชสมัยที่ปกครองยาวนานของเล่าเสี้ยนในจ๊กก๊กนั้นปราศจากการก่อรัฐประหารและการนองเลือดในราชสำนักและเป็นราชสำนักเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นในยุคสมัยสามก๊กที่ยังคงปราศจากการนองเลือด ไม่เพียงเท่านั้น ในพงศาวดารสามก๊ก จูกัดเหลียงได้เขียนบันทึกกล่าวยกย่องสรรเสริญเล่าเสี้ยนว่า มีความฉลาดปราดเปรื่อง อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน ชื่อของ "อาเต๊า" ยังคงใช้กันทั่วไปในภาษาจีนเพื่ออธิบายถึงผู้ที่ไร้ความสามารถซึ่งจะไม่มีวันประสบความสำเร็จใด ๆ แม้จะได้รับความช่วยเหลือมากมายก็ตาม
ตามที่ตันซิ่ว ผู้เขียนบันทึกจดหมายเหตุสามก๊กได้ตั้งข้อสังเกตว่า ตรงข้ามกับธรรมเนียม จูกัดเหลียงไม่ได้ก่อตั้งสำนักงานประวัติศาสตร์ในราชสำนักของเล่าเสี้ยน และภายหลังจูกัดเหลียงถึงแก่อสัญกรรม ปรากฏว่าเล่าเสี้ยนไม่ได้ทำการรื้อฟื้นตำแหน่งนั้น ดังนั้น เหตุการณ์หลายอย่างในรัชสมัยของพระองค์จึงไม่ได้ถูกบันทึกไว้ ทำให้รายละเอียดเกี่ยวกับรัชสมัยของเล่าเสี้ยนในบันทึกประวัติศาสตร์มีอยู่จำกัด
ประวัติช่วงต้น

เล่าเสี้ยนเป็นบุตรชายคนโตของขุนศึกเล่าปี่ที่เกิดกับกำฮูหยินภรรยา ในปี ค.ศ. 208 โจโฉศัตรูของเล่าปี่ผู้ได้ครองอาณาเขตส่วนใหญ่ทางภาคเหนือของจีนได้นำทัพรุกรานมณฑลเกงจิ๋ว เล่าปี่อพยพหนีลงใต้ ระหว่างนั้นได้ถูกทัพทหารม้าฝีมือดีของโจโฉไล่ตามตีในยุทธการที่สะพานเตียงปันเกี้ยว เล่าปี่จำต้องทิ้งกำฮูหยินและเล่าเสี้ยนไว้เบื้องหลังเพื่อหนีต่อไป จูล่งขุนพลของเล่าปี่ประจำอยู่ด้านหลังเพื่อคุ้มครองครอบครัวของเล่าปี่ จูล่งอุ้มทารกเล่าเสี้ยนไว้ในอ้อมแขนและพาทั้งกำฮูหยินและเล่าเสี้ยนไปยังที่ปลอดภัย (คาดว่ากำฮูหยินน่าจะเสียชีวิตในช่วงเวลาหนึ่งก่อนปี ค.ศ. 209 เพราะเมื่อซุนฮูหยินภรรยาอีกคนของเล่าปี่หย่าร้างกับเล่าปี่ในปี ค.ศ. 211 เล่าเสี้ยนในเวลานั้นอยู่ในการดูแลของซุนฮูหยิน)
เรื่องราวอีกกระแสเกี่ยวกับประวัติช่วงต้นของเล่าเสี้ยนมีบันทึกในเว่ยเลฺว่ (ประวัติศาสตร์ย่อวุยก๊ก) ที่เขียนโดยยฺหวี ฮฺวั่น ระบุว่าเล่าเสี้ยนซึ่งตอนนั้นอายุหลายปีแล้วได้พลัดพรากจากเล่าปี่ระหว่างที่เล่าปี่ถูกโจโฉโจมที่เสียวพ่ายในปี ค.ศ. 200 เล่าเสี้ยนพลัดไปอยู่ที่เมืองฮันต๋งและถูกขายโดยพ่อค้าทาส เมื่อเล่าปี่สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ. 211 เล่าเสี้ยนได้กลับมาอยู่กับบิดาอีกครั้ง แต่เรื่องราวนี้ถูกคัดออกโดยเผย์ ซงจือผู้เขียนอรรถาธิบายประกอบจดหมายสามก๊กโดยคำนึงถึงบันทึกในแหล่งอื่น ๆ
หลังเล่าปี่สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 221 เล่าเสี้ยนได้รับการสถาปนาเป็นองค์รัชทายาท ปีถัดมาเล่าปี่ออกจากเมืองหลวงเซงโต๋เพื่อไปรบกับซุนกวนผู้ที่ให้ลิบองไปบุกยึดมณฑลเกงจิ๋วจากเล่าปี่ในปี ค.ศ. 219 เล่าปี่พ่ายแพ้ในยุทธการที่อิเหลงและถอยหนีไปยังเมืองเป๊กเต้ ในที่สุดจึงเสียชีวิตในปี ค.ศ. 223 ก่อนเสียชีวิตเล่าปี่ได้ฝากฝังเล่าเสี้ยนให้อยู่ในการดูแลของอัครมหาเสนาบดีจูกัดเหลียง เล่าปี่ยังบอกจูกัดเหลียงให้ยึดบัลลังก์มาครองไว้เองถ้าเห็นว่าเล่าเสี้ยนไร้ความสามารถ
การครองราชย์ > สมัยจูกัดเหลียงเป็นผู้สำเร็จราชการ

ในขณะที่จูกัดเหลียงมีชีวิตอยู่ พระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงปฏิบัติต่อเขาประดุจบิดา ทรงปล่อยให้จูกัดเหลียงบริหารราชการแผ่นดินเอาไว้ทั้งหมด จูกัดเหลียงได้แนะนำให้ข้าราชการที่เชื่อถือได้หลายคน รวมทั้งบิฮุย ตันอุ๋น กุยฮิวจี๋ และเฮียงทง เข้ารับตำแหน่งที่สำคัญ ด้วยคำแนะนำของจูกัดเหลียง พระเจ้าเล่าเสี้ยนได้จับมือเป็นพันธมิตรกับรัฐอู๋ตะวันออก(ง่อก๊ก) ช่วยให้ทั้งสองรัฐสามารถอยู่รอดได้จากการต่อสู้รบกับรัฐวุยก๊ก(วุยก๊ก) ที่ใหญ่กว่ามาก ในช่วงที่จูกัดเหลียงเป็นผู้สำเร็จราชการ รัฐบาลมีประสิทธิภาพอย่างมากและไม่ฉ้อราษฎร์บังหลวง ทำให้รัฐขนาดเล็กอย่างรัฐจ๊กก๊ก สามารถเตรียมพร้อมสำหรับการทัพทางทหารได้
ใน ค.ศ. 223 พระเจ้าเล่าเสี้ยนได้อภิเษกสมรสกับจักรพรรดินีจิงไอ่(เตียวซี) บุตรสาวของเตียวหุย
หลังการสวรรคตของพระเจ้าเล่าปี่ ชนเผ่าลำมัน (หนานหมาน) ทางตอนใต้ได้แยกตัวออกจากการปกครองของรัฐจ๊กก๊ก ใน ค.ศ. 225 จูกัดเหลียงมุ่งลงทางใต้และประสบความสำเร็จทั้งชัยชนะทางทหารและเกลี้ยกล่อมโน้มน้าวใจ ก็สามารถรวมภาคใต้กลับคืนสู่จักรวรรดิ สำหรับการสำเร็จราชการส่วนที่เหลือของจูกัดเหลียง ชนเผ่าลำมันทางตอนใต้จะเป็นผู้มีส่วนสำคัญในการทัพต่อต้านรัฐวุยก๊กของรัฐจ๊กก๊ก
เริ่มต้นใน ค.ศ. 227 จูกัดเหลียงเปิดฉากการบุกขึ้นเหนือห้าครั้งเพื่อโจมตีรัฐวุยก๊ก แต่ทั้งหมดยกเว้นเพียงอย่างเดียวคือความล้มเหลวทางทหาร(แม้ว่าจะไม่ใช่ความพินาศย่อยยับทางทหาร) โดยกองทัพของเขาได้ประสบเสบียงอาหารหมดลงก่อนที่พวกเขาจะสามารถสร้างความเสียหายอย่างมีนัยสำคับกับรัฐวุยก๊ก ดังนั้นจึงถูกบีบบังคับให้ล่าถอย ในช่วงหนึ่งของการทัพของจูกัดเหลียงได้เกิดวิกฤตการณ์ทางการเมืองที่แท้จริงเพียงครั้งเดียวในช่วงที่จูกัดเหลียงเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ใน ค.ศ. 231 เนื่องจากไม่สามารถจัดส่งเสบียงอาหารได้เพียงพอ ลิเงียม ซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกับจูกัดเหลียง ปลอมแปลงพระราชโองการของพระเจ้าเล่าเสี้ยนรับสั่งให้จูกัดเหลียงถอยทัพกลับเสฉวน เมื่อจูกัดเหลียงจับพิรุธได้ เขาได้ถวายแนะนำให้ลิเงียมออกจากตำแหน่งและถูกกักบริเวณภายในบ้าน และพระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงยอมทำตามคำแนะนำนั้น
ใน ค.ศ. 234 ในขณะที่จูกัดเหลียงได้ยกทัพโจมตีรัฐวุยก๊กเป็นครั้งสุดท้าย เขาได้ล้มป่วยหนัก เมื่อทรงทราบว่าจูกัดเหลียงล้มป่วย พระเจ้าเล่าเสี้ยนได้ส่งลิฮก(李福) ไปยังแนวหน้าเพื่อเยี่ยมดูอาการของจูกัดเหลียงและสอบถามเกี่ยวกับเรื่องสำคัญของแผ่นดินว่า หากจูกัดเหลียงสิ้นบุญแล้วจะให้ใครมาสืบทอดตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแผ่นดินต่อล่ะ? จูกัดเหลียงได้แนะนำให้เจียวอ้วนสืบทอดต่อจากเขา เมื่อเจียวอ้วนสิ้นแล้วก็ให้บิฮุยสืบทอดแทน ลิฮกได้ถามต่อว่า หากบิฮุยสิ้นแล้วจะให้ใครมาแทนต่อ จูกัดเหลียงไม่ได้ตอบแต่อย่างใด ภายหลังจากนั้นไม่นานจูกัดเหลียงถึงแก่อสัญกรรม พระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงทำตามคำสั่งเสียของจูกัดเหลียง และแต่งตั้งเจียวอ้วนเป็นผู้สำเร็จราชการคนใหม่แทน
การครองราชย์ > สมัยเจียวอ้วนเป็นผู้สำเร็จราชการ

เจียนอ้วนเป็นนักบริหารปกครองที่มีความสามารถ และเขายังคงดำเนินนโยบายภายในประเทศของจูกัดเหลียง ทำให้รัฐบาลมีประสิทธิภาพอย่างมาก นอกจากนี้เขายังเป็นที่รู้จักในเรื่องความอดทนต่อความเห็นไม่ลงรอยกันและความอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่มีความสามารถทางด้านการทหารมากนัก อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าเขาได้ละทิ้งนโยบายต่างประเทศที่ก้าวร้าวต่อรัฐวุยก๊กของจูกัดเหลียง และใน ค.ศ. 241 ได้ถอนทหารส่วนใหญ่ออกจากฮั่นตงไปยังอำเภอฟู่ (涪縣;  เหมียนหยาง, มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) จากจุดนั้น รัฐจ๊กก๊กมักจะอยู่ในสถานะการป้องกันและไม่แสดงท่าทีเป็นภัยคุกคามต่อรัฐวุยก๊กอีกต่อไป การป้องกันของฉู่ฮั่นถูกตีความโดยเหล่าข้าราชการรัฐอู๋ตะวันออกหลายคนว่า  รัฐจ๊กก๊กได้ทอดทิ้งพันธมิตรและสงบศึกกับรัฐวุยก๊ก แต่ซุนกวน พระจักรพรรดิแห่งอู๋ ทรงพระราชวินิจฉัยอย่างถูกต้องว่าเป็นเพียงสัญญาณความอ่อนแอ ไม่ไช่ทอดทิ้งพันธมิตร
ใน ค.ศ. 237 จักรพรรดินีจิงไอ่ได้สิ้นพระชนม์ ในปีนั้น พระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงรับพระขนิษฐาของพระนางเป็นพระอัครมเหสี และใน พ.ศ. 238 ทรงแต่งตั้งพระนางให้เป็นจักรพรรดินี ตำแหน่งของพระนางยังคงเหมือนกับพระเชษฐภคินีของพระนาง นามว่า จักรพรรดินีจาง(เตียวซีคนที่ 2)
ใน ค.ศ. 243 เจียวอ้วนได้ล้มป่วยและโอนอำนาจส่วนใหญ่ให้กับบิฮุย และตันอุ๋น ผู้ช่วยของเขา ในค.ศ. 224 เมื่อโจซอง ผู้สำเร็จราชการแห่งรัฐวุยก๊กได้ยกทัพเข้าโจมตีฮั่นตง บิฮุยได้นำกองทัพต้านทานกองทัพของโจซองและทำให้ฝ่ายเฉาเว่ย์พ่ายแพ้ครั้งใหญ่ในยุทธการที่เทือกเขาซิงซิ อย่างไรก็ตาม เจียวอ้วนยังคงมีอิทธิพลจนกระทั่งเขาถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 245 ไม่นานหลังจากการถึงแก่อสัญกรรมชองเจียวอ้วน ตันอุ๋นก็เสียชีวิตเช่นกัน ปล่อยให้ขันทีนามว่า ฮุยโฮ ซึ่งเป็นที่โปรดปรานของพระเจ้าเล่าเสี้ยน ซึ่งอำนาจของตันอุ๋นได้ถูกควบคุมเอาไว้ทำให้อำนาจของเขาเสื่อมถอยลง ฮุยโฮถูกมองว่ากระทำฉ้อราษฏร์บังหลวงและฉ้อฉลคดโกงภายในประเทศ และประสิทธิภาพของรัฐบาลที่ประสบความสำเร็จในช่วงการปกครองของจูกัดเหลียงและเจียวอ้วนได้เริ่มเสื่อมถอยลง
การครองราชย์ > สมัยบิฮุยเป็นผู้สำเร็จราชการ

ภายหลังการถึงแก่อสัญกรรมของเจียวอ้วนและตันอุ๋น พระเจ้าเล่าเสี้ยนได้แต่งตั้งให้เกียงอุยเป็นผู้ช่วยของบิฮุย แต่ทั้งคู่ต่างเกี่ยวข้องส่วนใหญ่ในด้านการทหารเท่านั้น  ในขณะที่พระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงค่อย ๆ กล้าแสดงออกมากขึ้นในเรื่องที่ไม่ใช่การทหาร ในช่วงเวลานี้เองที่พระองค์ทรงเริ่มสนพระทัยในการเสด็จประพาสชนบทมากขึ้นและใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายฟุ่มเฟือย ซึ่งทั้งสองอย่างนี้ทำให้ท้องพระคลังเกิดร่อยหรอ แม้ว่าจะไม่ทำให้ประชาราษฎร์เดือดร้อนก็ตาม เกียงอุยได้มุ่งความสนใจที่จะนำนโยบายของจูกัดเหลียงในการโจมตีรัฐวุยก๊กอย่างอุกอาจกลับมา ซึ่งเป็นแผนยุทธศาสตร์ที่บิฮุยเห็นด้วยเพียงแค่บางส่วน - ในขณะที่เขาได้อนุญาตให้เกียงอุยเข้าโจมตีชายแดนรัฐวุยก๊ก แต่ไม่เคยให้กองกำลังทหารจำนวนมากแก่เขา โดยให้เหตุผลว่า รัฐจ๊กก๊กนั้นไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะเผชิญหน้าทางทหารครั้งใหญ่กับรัฐวุยก๊ก
ใน ค.ศ. 253 บิฮุยถูกลอบสังหารโดยขุนพลนามว่า กวอเป่น(郭循) อดีตฝ่ายขุนพลฝ่ายเว่ย์ที่ถูกบีบบังคับให้ยอมสวามิภักดิ์ต่อรัฐจ๊กก๊กแต่ยังคงจงรักภักดีต่อรัฐวุยก๊กอย่างลับ ๆ การเสียชีวิตของบิฮุยทำให้เกียงอุยได้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์โดยพฤตินัย แต่ด้วยภาวะสุญญากาศทางอำนาจในภายในบ้านเมือง ในขณะที่เกียงอุยยังคงอยู่ที่ชายแดนและทำสงครามต่อต้านรัฐวุยก๊กต่อไป อิทธิพลของฮุยโฮได้เพิ่มขึ้นอย่างมาก
จ๊กก๊กล่มสลาย

ใน ค.ศ. 262 ด้วยความรู้สึกรำคาญจากการถูกเกียงอุยโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุมาเจียว ผู้สำเร็จราชการแห่งรัฐวุยก๊กได้วางแผนการทัพครั้งใหญ่เพื่อกำจัดภัยคุกคามของรัฐจ๊กก๊กหมดสิ้นไปและสำหรับทั้งหมด เมื่อได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับแผนการนี้เข้า เกียงอุยได้ส่งคำร้องขอพระราชทานไปยังพระเจ้าเล่าเสี้ยน โดยเตือนพระองค์เกี่ยวกับการรวบรวมกองทัพเว่ย์ภายใต้การนำของขุนพลนามว่า เตงงาย จูกัดสู และจงโฮยเข้าประชิดชายแดน อย่างไรก็ตาม ฮุยโฮได้หว่านล้อมพระเจ้าเล่าเสี้ยนด้วยการทำนายว่าจะไม่ดำเนินการใด ๆ กับคำร้องขอพระราชทานของเกียงอุย สำหรับการเตรียมทำสงคราม
ใน ค.ศ. สุมาเจียวได้เปิดฉากการโจมตี ซึ่งนำโดยเตงงาย จูกัดสู และจงโฮย พระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงทำตามแผนการก่อนหน้าของเกียงอุยและสั่งให้ทหารชายแดนถอนกำลังและเตรียมดักซุ่มกองทัพเว่ย์แทนที่จะเผชิญหน้าโดยตรง อย่างไรก็ตาม แผนการดังกล่าวมีจุดบกพร่องที่ร้ายแรง พวกเขาต่างคิดว่ากองทัพเว่ย์จะเข้าปิดล้อมเมืองชายแดน ซึ่งเตงงายและจงโฮยกลับเมินเฉย และพวกเขาเข้ารุกคืบไปยังช่องเขาหยางอัน (陽安關; ฮั่นจง, มณฑลส่านซีในปัจจุบัน) แทน เกียงอุยสามารถพบเจอกองกำลังของพวกเขาและได้ขับไล่พวกเขาในตอนแรก แต่เตงงายได้นำกองทัพของเขาเดินทางผ่านเส้นทางช่องเขาที่ทุรกันดารและเข้าลึกสู่ดินแดนฉู่ฮั่น จากนั้นเขาได้เปิดฉากการโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวที่เจียงหยู(江油; เหมียนหยาง, มณฑลส่านซีในปัจจุบัน) ภายหลังจากเอาชนะจูกัดเจี๋ยมจากที่นั้นแล้ว เดงงายแทบไม่มีกองกำลังทหารฉู่ฮั่นหลงเหลือที่มาคอยขวางกั้นระหว่างกองทัพของเขากับเฉิงตู เมืองหลวงของรัฐจ๊กก๊ก เมื่อเผชิญหน้ากับโอกาสที่จะปกป้องเฉิงตูจากกองกำลังทหารของเตงงายโดยไร้การป้องกัน พระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงทำตามคำแนะนำของเจียวจิ๋ว ราชเลขาธิการ และยอมสวามิภักดิ์ทันที่ ในขณะที่หลายคนต่างวิพากษ์วิจารณ์ถึงการยอมสวามิภักดิ์ แต่นักประวัติศาสตร์นามว่า Wang Yin (王隱) ในพงศาวดารของรัฐฉู่(蜀記) ได้อธิบายว่า การเคลื่อนไหวดังกล่าวเป็นนโยบายที่ให้ความสำคัญของสวัสดิภาพของราษฏร์
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 264 จงโฮยได้พยายามที่จะทำการยึดอำนาจ ซึ่งเกียงอุยที่ได้เข้ามายอมสวามิภักดิ์ต่อจงโฮย ได้พยายามที่จะใช้ประโยชน์ในการกอบกู้รัฐจ๊กก๊ก เขาแนะนำให้จงโฮยใส่ความเท็จต่อเตงงายว่าเป็นกบฎและจับกุมเขา และพร้อมด้วยกองกำลังทหารที่รวมตัวกันของเขา ก่อการกบฎต่อสุมาเจียว จงโฮยได้ทำตามเช่นนั้น และเกียงอุยได้วางแผนที่จะสังหารจงโฮยและผู้ติดตามของเขาต่อไป จากนั้นก็จะประกาศเอกราชของรัฐฉู่อีกครั้ง ภายใต้พระจักรพรรดิเล่าเสี้ยน และในความเป็นจริง มีสารไปถึงพระเจ้าเล่าเสี้ยนเพื่อแจ้งให้พระองค์ทราบถึงแผนการเหล่านั้น อย่างไรก็ตาม กองกำลังทหารของจงโฮยได้ลุกขึ้นมาต่อต้าน และทั้งเกียงอุยและจงโฮยได้ถูกสังหารในสนามรบ พระเจ้าเล่าเสี้ยนก็ไม่ได้รับอันตรายจากเหตุการณ์วุ่นวาย แม้ว่าเล่ายอย องค์รัชทายาทของพระองค์จะถูกสังหารท่ามกลางภาวะสันสนวุ่นวายนี้ก็ตาม
ประวัติหลังการล่มสลายของจ๊กก๊ก

ในต้นปี ค.ศ. 264 พระเจ้าเล่าเสี้ยนและจักรพรรดินีจางและพระบรมวงศานุวงศ์ทั้งหมดได้ถูกย้ายไปยังลั่วหยาง เมืองหลวงแห่งรัฐวุยก๊ก ในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 264 พระองค์ได้รับพระราชทานที่ดินศักดินาในฐานะขุนนางนามว่า อันเล่อกง(安樂公) ในขณะที่พระราชโอรสและพระราชนัดดาของพระองค์กลายเป็นขุนนาง การปฏิบัติเช่นนี้เรียกว่า èrwáng-sānkè [simple; zh] (二王三恪).
จดหมายเหตุฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงของราชวงศ์ฮั่นและราชวงศ์จิ้นที่ถูกเขียนขึ้นโดย Xi Zuochi ได้บันทึกเหตุการณ์ที่จะกลายเป็นเรื่องราวที่มีชื่อเสียงมากที่สุดที่เกี้ยวข้องกับเล่าเสี้ยน: วันหนึ่ง สุมาเจียว ผู้สำเร็จราชการแห่งรัฐวุยก๊กได้เชื้อเชิญเล่าเสี้ยนและผู้ติดตามมาเข้าร่วมงานเลี้ยงรื่นเริง ในขณะที่สุมาเจียวได้จัดให้เล่นดนตรีและแสดงระบำเสฉวน เหล่าอดีตข้าราชการแห่งรัฐฉู่ต่างพากันโศกเศร้า แต่เล่าเสี้ยนหาได้หวั่นไหวไม่อย่างชัดเจน สุมาเจียวคิดลองใจเลยแสร้งถามไปว่า "อันเล่อกง  คิดถึงเสฉวนไหม" เล่าเสี้ยน ตอบว่า
"อยู่ที่นี่สนุกดี ไม่คิดถึงเสฉวนเลย" (此間樂，不思蜀)
คำตอบของเล่าเสี้ยนนั้นกลายมาเป็นที่มาของสำนวนจีนว่า "สุขจนลืมจ๊ก" (乐不思蜀 , lè bù sī shǔ) ซึ่งหมายถึงผู้ที่มีความสุขจนลืมรากเหง้าของตนเอง
ตามที่จดหมายเหตุได้เขียนไว้อีกอย่างว่า ขับเจ้ง ขุนนางของจ๊กก๊กที่อยู่ที่นั่นด้วยจึงกระซิบบอกว่า "เขาถามพระองค์เพื่อลองใจ ถ้าพระองค์ตอบว่า ศพของเสด็จพ่ออยู่ที่เสฉวน คิดถึงเสฉวนทุกวัน เขาก็จะปล่อยเรากลับไปเสฉวน" สุมาเจียวได้ยินดังนั้น จึงถามย้ำอีกครั้งว่า "คิดถึงเสฉวนไหม" เล่าเสี้ยนตอบอย่างที่ขับเจ้งสอน พร้อมกับร้องไห้พร้อมกับขุนนางของตนทั้งหมด สุมาเจียวจึงถามว่า "ทำไม ท่านถึงตอบเหมือนที่ขับเจ้งบอกเลยล่ะ" เล่าเสี้ยนก็ตอบไปอย่างซื่อว่า "ใช่ ขับเจ้งบอกข้าพเจ้าเอง" สุมาเจียวและเหล่าบรรดาขุนนางฝ่ายวุยจึงหัวเราะเยาะและวางใจได้ว่า เล่าเสี้ยนจะไม่คิดทรยศแน่นอน
นักประวัติศาสตร์บางคนได้ทั้งข้อสังเกตว่า แท้จริงนั้นการตอบของเล่าเสี้ยนนั้นเป็นการตอบอย่างฉลาดหลักแหลม โดยแสดงให้เห็นถึงความไม่ทะเยอทะยานเพื่อให้สุมาเจียวเชื่อ
เล่าเสี้ยนสวรรคตใน ค.ศ. 271 ในลั่วหยาง และได้รับพระนามหลังมรณกรรมนามว่า "อันเล่อซือกง" (安樂思公; "อันเล่อกงผู้มีความคิดลึกซึ้ง") พื้นที่ศักดินาของพระองค์ได้ถูกครอบครองมาหลายชั่วอายุคนในยุคราชวงศ์จิ้น รัฐที่สืบทอดต่อจากรัฐวุยก๊ก ก่อนที่จะมลายหายสิ้นไปในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นในช่วงยุคห้าชนเผ่า หลิว หยวน ผู้ก่อตั้งรัฐฮั่นจ้าว หนึ่งในรัฐของสิบหกรัฐ ได้กล่าวอ้างว่า เป็นผู้สืบทอดราชวงศ์ฮั่นโดยชอบธรรม เขาได้ถวายพระนามแก่เล่าเสี้ยนว่า "จักรพรรดิเซี่ยวหวย"(孝懷皇帝; "พระจักรพรรดิผู้ทรงกตัญญูและเมตตากรุณา").