stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล
การจัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่

ดูเพิ่ม: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2502 ได้มีการประชุมโครงการพัฒนาการศึกษาในส่วนภูมิภาค ภาคการศึกษา 8 ณ จังหวัดเชียงใหม่ โดยมีหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการเป็นประธาน ในการประชุมครั้งนั้นหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ได้บันทึกไว้ว่า "การตั้งมหาวิทยาลัยในส่วนภูมิภาค ตามความเรียกร้องของประชาชน ที่ประชุมเห็นว่าน่าจะจัดตั้งมหาวิทยาลัยที่จังหวัดเชียงใหม่ ...ด้วยเป็นความต้องการของประชาชนอย่างแท้จริง..."
ต่อมาเมื่อได้ข้อสรุปแล้ว คณะรัฐมนตรีสมัยรัฐบาลจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ได้ลงมติอนุมัติให้จัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2503 และมอบหมายให้หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เป็นประธานเตรียมการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ตั้งแต่พ.ศ. 2503 ถึง พ.ศ. 2506
สถาปนามหาวิทยาลัยศิลปากร พระราชวังสนามจันทร์

ดูเพิ่ม: มหาวิทยาลัยศิลปากร
ปีพ.ศ. 2509 มหาวิทยาลัยศิลปากร มีนโยบายที่จะเปิดคณะวิชาและสาขาวิชาที่หลากหลายขึ้น แต่เนื่องจากบริเวณพื้นที่ในวังท่าพระคับแคบมาก ไม่สามารถจะขยายพื้นที่ออกไปได้ จึงได้ขยายเขตการศึกษาไปยังพระราชวังสนามจันทร์ จังหวัดนครปฐม โดยจัดตั้งคณะอักษรศาสตร์ พ.ศ. 2511 คณะศึกษาศาสตร์ พ.ศ. 2513 และคณะวิทยาศาสตร์ พ.ศ. 2515 ตามลำดับ หลังจากนั้น จัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์ พ.ศ. 2529 คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม (ปัจจุบันคือคณะวิศวกรรมศาสตร์และเทศโนโลยีอุตสาหกรรม) พ.ศ. 2535
ดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากรท่านแรก (ก่อนหน้านั้นมหาวิทยาลัยศิลปากรใช้ตำแหน่ง "ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัย" โดยตำแหน่งอธิบดีกรมศิลปากรจะดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยศิลปากรโดยตำแหน่ง ต่อมาจึงแยกหน่วยงานออกจากกันระหว่างกรมศิลปากรและมหาวิทยาลัยศิลปากร จึงเปลี่ยนชื่อตำแหน่งจาก "ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยศิลปากร" เป็น "อธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากร")
โดยศาสตราจารย์ หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากรระหว่าง พ.ศ. 2508 - พ.ศ. 2514
ชีวิตสมรส

ด้านชีวิตครอบครัว หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ได้สมรสกับท่านผู้หญิงดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม:ไกรฤกษ์) ธิดาเจ้าพระยามหิธร (ลออ ไกรฤกษ์) และท่านผู้หญิงกลีบ มหิธร (สกุลเดิม:บางยี่ขัน) แต่ไม่มีบุตรธิดาด้วยกัน
บั้นปลายชีวิต

หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2538 สิริอายุได้ 91 ปี 11 เดือน 11 วัน โดยได้รับพระทานโกศไม้สิบสองบรรจุศพ ตั้งศพไว้ที่ศาลาบัณรสภาค วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม โดยสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี  และสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ทรงพระกรุณาเสด็จไปสดับพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมศพ และได้รับพระราชทานเพลิงศพที่เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2539 หลังจากท่านถึงแก่อสัญกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร พระราชวังสนามจันทร์ โดยความร่วมมือกันของคณะผู้บริหาร คณาจารย์ สมาคมนักศึกษาเก่ามหาวิทยาลัยศิลปากร ได้ร่วมกันจัดสร้างอนุสาวรีย์หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ประดิษฐานที่บริเวณข้างสำนักงานอธิการบดี ลานหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล โดยกราบบังคมทูลพระกรุณา สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี เสด็จมาทรงเปิดอนุสาวรีย์และได้ถือเอาวันที่ 24 ตุลาคม ของทุกปีเป็นวันหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล โดยจัดให้มีการตักบาตร และจุดธูปเทียน วางพวงมาลัยสักการะรำลึกที่บริเวณลานอนุสาวรีย์เป็นประจำทุกปี และได้จัดตั้งห้องเกียรติยศหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ที่บริเวณชั้น ๔ อาคารหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล โดยภายในจัดแสดงหนังสือที่ท่านแต่งขึ้น โต๊ะทำงาน ของสะสม เครื่องราชอิสริยาภรณ์ และครุยวิทยฐานะตลอดจนสิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทยและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของต่างประเทศต่างๆ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2510 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2500 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2497 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2531 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ
พ.ศ. 2525 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ)) สาขาศึกษาศาสตร์
พ.ศ. 2501 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2495 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2460 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 5 (ว.ป.ร.5)
พ.ศ. 2528 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 2 (ภ.ป.ร.2)
พ.ศ. 2458 –  เหรียญราชรุจิทอง รัชกาลที่ 6 (ร.จ.ท.6)
พ.ศ. 2458 –  เหรียญราชินี (ส.ผ.)
พ.ศ. 2458 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พ.ศ. 2475 –  เหรียญเฉลิมพระนคร 150 ปี (ร.ฉ.พ.)
พ.ศ. 2505 –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ลาว :
พ.ศ. 2498 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ล้านช้างร่มขาว ชั้นตริตาภรณ์
เยอรมนี :
พ.ศ. 2505 –  เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ชั้นที่ 1
เบลเยียม :
พ.ศ. 2507 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์เลออปอล ชั้นที่ 1
ญี่ปุ่น :
พ.ศ. 2507 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงคลรัตน์ ชั้นที่ 1
เกาหลีใต้ :
พ.ศ. 2510 –  เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณแห่งการทูต ชั้นที่ 1
ไต้หวัน :
พ.ศ. 2511 –  เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราอันสุกสกาว ชั้นที่ 1
สถาปัตยกรรมศาสตร์

สถาปัตยกรรมศาสตร์ เป็นการศึกษาสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานเทคนิควิทยาการทั้งทางวิทยาศาสตร์ ศิลปะ และวัฒนธรรม เข้าด้วยกัน เพื่อตอบสนองความต้องการในการดำรงชีวิตของมนุษย์ ในด้านสภาพแวดล้อมทางกายภาพที่อาศัย วัฒนธรรม ความเป็นอยู่ของคนในพื้นที่นั้น สนองตอบในเชิงจิตวิทยา ซึ่งผู้ออกแบบต้องเข้าใจความต้องการในการใช้พื้นที่นั้น ๆ อย่างลึกซึ้งอันมีผลกับการออกแบบที่ดี และไม่ดี หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นศิลปวิทยาการ ในการออกแบบอาคารและสิ่งเกี่ยวเนื่อง เพื่อพัฒนาสภาพแวดล้อมทางกายภาพให้เหมาะสมในการดำรงชีวิตของมนุษย์ โดยครอบคลุมตั้งแต่ระดับมหัพภาค ถึงจุลภาค เช่น การวางผังชุมชน การออกแบบชุมชน ภูมิสถาปัตยกรรม สถาปัตยกรรมศาสตร์เป็นสาขาวิชาที่จะต้องเรียนรู้เกี่ยวกับสิ่งที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์ในหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องรูปแบบศิลปะ เรื่องของชุมชน เรื่องของพฤติกรรมมนุษย์ และเรื่องอื่นที่เกี่ยวข้องอีกมากมาย ถือเป็นศาสตร์ที่มีศาสตร์อื่นมาเกี่ยวข้องเป็นจำนวนมาก จนยากที่จะสรุปลงไปได้ว่ามี ศาสตร์สาขาใดมาเกี่ยวข้องบ้าง
สาขาวิชาของสถาปัตยกรรมศาสตร์

โดยสากลแล้ว แบ่งออกได้เป็น 4 สาขาคือ
สถาปัตยกรรมหลัก (architecture)
ภูมิสถาปัตยกรรม (landscape architecture)
สถาปัตยกรรมภายในและมัณฑนศิลป์ (interior architecture)
สถาปัตยกรรมผังเมือง (urban architecture)
วิชาชีพสถาปัตยกรรมในประเทศไทย

สถาปนิกเป็น วิชาชีพที่มีการควบคุมภายใต้พระราชบัญญัติสถาปนิก พ.ศ. 2543 โดยมีสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์ (Association of Siamese Architects) สถาปนาขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2477 เป็นศูนย์กลางในการส่งเสริมวิชาชีพด้านสถาปัตยกรรมและติดต่อประสานงานระหว่างสถาปนิกด้วยกัน ส่วนสภาสถาปนิก (Council of Architects) มีหน้าที่ออกใบอนุญาตประกอบวิชาชีพสถาปัตยกรรมควบคุม (ก.ส.) รับรองคุณวุฒิ รวมทั้งควบคุมจรรยาบรรณวิชาชีพของสถาปนิก
มหาวิทยาลัยที่เปิดสอนวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์

รายชื่อคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในประเทศไทย มหาวิทยาลัยทั้งหมดที่เปิดสอน
รายชื่อคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในสหรัฐอเมริกา มหาวิทยาลัยชั้นนำส่วนหนึ่งที่เปิดสอน
สถาปัตยกรรมศาสตร์ กับ ฮวงจุ้ย

สถาปัตยกรรมศาสตร์ในบางส่วนจะมีการใกล้เคียง กับการศึกษาฮวงจุ้ยศาสตร์ของชาวจีนในการวางตำแหน่งอาคารโดยที่เน้นศึกษา ลม(ฮวง) และน้ำ(จุ้ย) ในการออกงานในทางสถาปัตยกรรม มีการศึกษาทิศทางของลม ทิศทางของแสงแดด แนวทางของน้ำ และสถาพแวดล้อมอื่นๆ เพื่อให้การดำรงอาศัยของมนุษย์อยู่ใน สภาวะอยู่สบาย ตัวอย่างการออกแบบทางสถาปัตยกรรม ได้แก่ การวางตัวของอาคารเพื่อให้มีการหมุนเวียนของลม เพื่อป้องกันการสะสมของอากาศเก่า จะทำให้ผู้อยู่อาศัยป่วยเป็นโรค หรือการวางตัวของอาคารในทิศทางที่ไม่ปะทะ กับลมหรือแสงแดด โดยตรง เพื่อให้ระบบสภาวะอากาศภายใน ไม่หนาวหรือร้อนเกินไปทำให้ผู้อยู่อาศัยเกิดความไม่สบายเช่นกัน
ดูเพิ่ม

สำนักชิคาโก
แหล่งข้อมูลอื่น

สมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์ เก็บถาวร 2005-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สภาสถาปนิก เก็บถาวร 2008-08-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทินกร พันธุ์กระวี

| นาวาอากาศโททินกร พันธุ์กระวีม> ป.ช., ม.ว.ม., ต.จ.ว. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน
ดำรงตำแหน่ง 11 มีนาคม พ.ศ. 2524 – 19 มีนาคม พ.ศ. 2526
นายกรัฐมนตรี: พลเอกเปรม ติณสูลานนท์
ก่อนหน้า: อนุวรรตน์ วัฒนพงศ์ศิริ
ถัดไป: ดำรง ลัทธพิพัฒน์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 14 มีนาคม พ.ศ. 2461
เสียชีวิต: 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 (94 ปี)
พรรคการเมือง: ชาติไทย

นาวาอากาศโท ทินกร พันธุ์กระวี เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก และเป็นประธานกรรมการและผู้ก่อตั้ง บริษัท อายิโนะโมะโต๊ะ (ประเทศไทย) จำกัด อดีตนายกสมาคมอัสสัมชัญ
ประวัติ

ทินกร พันธุ์กระวี เกิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2461 เป็นบุตรของนายเจริญ กับนางแช่ม พันธุ์กระวี และเป็นน้องชายร่วมสายโลหิตของท่านผู้หญิง ละเอียด พิบูลสงคราม สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ โดยสมัยเรียนที่โรงเรียนอัสสัมชัญเขาได้รับทุนการศึกษาตลอดจนจบ ด้วยเหตุที่เขาได้เลขประจำตัว อสช ที่ 10000 พอดี จากนั้นจึงเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี ทางวิศวกรรมเครื่องกล จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี 2486 ด้านครอบครัว สมรสกับคุณหญิงวิบูลวรรณ พันธุ์กระวี มีบุตรด้วยกัน 4 คน
การทำงาน

นาวาอากาศโท ทินกร พันธุ์กระวี เข้ารับราชการในกองทัพอากาศ และเคยได้รับตำแหน่งผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารอากาศ ประจำประเทศอังกฤษ และเคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก 6 สมัย ครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 สังกัดพรรคเสรีมนังคศิลา และในการเลือกตั้งเดือนธันวาคม พ.ศ. 2500 หลังจากนั้นจึงเว้นว่างทางการเมืองไปจนกระทั่งกลับมาได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคชาติไทย และในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2519 พ.ศ. 2522 และ พ.ศ. 2526 รวมทั้งสิ้น 6 สมัย
ทินกร เคยได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช (ครม.36) ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช (ครม.37, ครม.38) แต่คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดลง เพราะคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน อันมี พลเรือเอกสงัด ชลออยู่ เป็นหัวหน้า ได้กระทำการยึดอำนาจ การปกครองแผ่นดินเป็นผลสำเร็จ เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 จึงเป็นคณะรัฐมนตรีที่มีอายุสั้นที่สุดด้วยคือ 12 วัน และได้เข้าเฝ้าถวายสัตย์ปฏิญาณเพียงวันเดียวก็ต้องพ้นจากตำแหน่ง ทำให้ได้รับฉายาว่า "รัฐบาลวันเดียว"
และต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในปี พ.ศ. 2523 และถูกปรับมารับตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ (ครม.42) ในปี พ.ศ. 2524
ผลงานสำคัญ

นาวาอากาศโท ทินกร เป็นผู้ริเริ่มงานด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่สำคัญของประเทศไทย อาทิ โครงการชลประทานเขื่อนนเรศวร การรื้อฟื้นโครงการสนามบินหนองงูเห่า การผลักดันโครงการการพัฒนาพลังงานทดแทนและการประหยัดพลังงานของประเทศ การสร้างสถานีรับสัญญาณดาวเทียมเพื่อการสำรวจทรัพยากรธรรมชาติในบริเวณสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง การจัดตั้งสภาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และการสร้างเมืองวิทยาศาสตร์
ถึงแก่อนิจกรรม

น.ท.ทินกร ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 โดยสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินในการพระราชทานเพลิงศพ เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

นาวาอากาศโท ทินกร พันธุ์กระวี ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทยและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของต่างประเทศต่างๆ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2524 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2523 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2541 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ต.จ.ว.)
พ.ศ. 2524 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ญี่ปุ่น :
พ.ศ. 2531 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงคลรัตน์ ชั้นที่ 1
ประธานาธิบดีบอตสวานา

| ประธานาธิบดี แห่งสาธารณรัฐบอตสวานา |
| --- | --- |
ตราแผ่นดิน
ธงประจำตำแหน่ง
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน Duma Boko ตั้งแต่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024
ผู้แต่งตั้ง: รัฐสภาแห่งสาธารณรัฐบอตสวานา
วาระ: 5 ปี
สถาปนา: 30 กันยายน ค.ศ. 1966
รอง: รองประธานาธิบดีบอตสวานา
ประธานาธิบดีบอตสวานา หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐบอตสวานา เป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลของประเทศบอตสวานา เป็นผู้บัญชาการทหารของกองกำลังติดอาวุธตามที่รัฐธรรมนูญบอตสวานาบัญญัติ
ประธานาธิบดีมาจากการเลือกตั้ง ในทุก ๆ 5 ปี และในปี ค.ศ. 1997 ได้จำกัดระยะเวลาของการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ซึ่งเป็นได้ไม่เกิน 2 สมัย หรือ 10 ปี
รายชื่อประธานาธิบดี

พรรคประชาธิปไตยบอตสวานา
พรรคแนวร่วมแห่งชาติบอตสวานา
†  เสียชีวิต
| ลำดับที่ | ภาพ | ชื่อ  (เกิด–เสียชีวิต) | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | พรรค |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | เซเรตเซ คามา (1921–1980) | 30 กันยายน ค.ศ. 1966 | 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1980[†] | พรรคประชาธิปไตยบอตสวานา |
| 2 |  | เคว็ตต์ มาซียร์ (1925–2017) | 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1980 | 31 มีนาคม ค.ศ. 1998 | พรรคประชาธิปไตยบอตสวานา |
| 3 |  | เฟสตัส โมเกะ (1939–) | 1 เมษายน ค.ศ. 1998 | 1 เมษายน ค.ศ. 2008 | พรรคประชาธิปไตยบอตสวานา |
| 4 |  | เอียน คามา (1953–) | 1 เมษายน ค.ศ. 2008 | 1 เมษายน ค.ศ. 2018 | พรรคประชาธิปไตยบอตสวานา |
| 5 |  | ม็อกกเวทซี มาซีซี (1961–) | 1 เมษายน ค.ศ. 2018 | 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 | พรรคประชาธิปไตยบอตสวานา |
| 6 |   | ดูมา โบโก (1969–) | 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 | ปัจจุบัน | พรรคแนวร่วมแห่งชาติบอตสวานา |
ดูเพิ่ม

ประเทศบอตสวานา
รายนามรองประธานาธิบดีบอตสวานา
รายชื่อผู้นำประเทศ พ.ศ. 2556
สมเด็จพระราชินีฮาลาเอวาลู มาตาอาโฮ อาโฮเมเอ

| ฮาลาเอวาลู มาตาอาโฮ อาโฮเมเอ |
| --- | --- |
พระราชชนนีเเห่งตองงา

สมเด็จพระราชินีแห่งตองงา
ดำรงพระยศ: 16 ธันวาคม 1965–10 กันยายน 2006
ก่อนหน้า: วีเลียมี ตูงี ไมเลฟีฮี  (พระราชสวามี)
ถัดไป: นานาซีเปาอู ตูกูอาโฮ

พระราชสมภพ: 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2470
สวรรคต: 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 (89 พรรษา)
พระราชสวามี: สมเด็จพระราชาธิบดีเตาฟาอาเฮา ตูโปอูที่ 4 แห่งตองงา
พระราชบุตร: 4 พระองค์
ราชวงศ์: ราชวงศ์ตูโปอู
พระราชบิดา: อาโฮเมเอ
พระราชมารดา: เฮอูอิฟางกา
สมเด็จพระราชินีฮาลาเอวาลู มาตาอาโฮ อาโฮเมเอ (ตองงา: Halaevalu Mataʻaho ʻAhomeʻe; 29 พฤษภาคม 1926–19 กุมภาพันธ์ 2017) เป็นพระมเหสีในสมเด็จพระราชาธิบดีเตาฟาอาเฮา ตูโปอูที่ 4 แห่งตองงาผู้ซึ่งสวรรคตเมื่อปี 2006 และเป็นสมเด็จพระราชชนนีพันปีหลวงในสมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จ ตูโปอูที่ 5 แห่งตองงาและสมเด็จพระราชาธิบดีตูโปอูที่ 6 แห่งตองงา
สมเด็จพระราชินีฮาลาเอวาลู มาตาอาโฮ อาโฮเมเอ พระราชสมภพเมื่อ 29 พฤษภาคม 1926 เป็นธิดาของอาโฮเมเอกับเฮอูอิฟางกา พระราชชนนีเป็นพระราชนัดดาในกษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งจักรวรรดิตูอีโตงาพระองค์อภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชาธิบดีเตาฟาอาเฮา ตูโปอูที่ 4 แห่งตองงา เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1947
เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2017 สำนักพระราชวังตองงา ได้ออกมาแถลงการณ์ว่า พระองค์เสด็จสวรรคตด้วยโรคชรา สิริพระชนมายุ 89 พรรษา
Leg curl

leg curl แบบนอน
leg curl หรือ hamstring curl เป็นการออกกำลังกายแบบแยกกล้ามเนื้อที่ออกแรงกล้ามเนื้อต้นขาด้านหลัง
โดยงอขาท่อนล่างทวนแรงต้านไปทางก้น 
มีอยู่สามประเภท
คือแบบนั่ง แบบนอน และแบบยืน
การออกกำลังกายอื่น ๆ ที่สามารถใช้เพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อดังกล่าวรวมถึงท่า 
glute-ham raise (คือการยกตัวขึ้นที่เข่าจากท่านอนคว่ำโดยขาส่วนล่างล็อกไว้กับเครื่อง)
และท่าเดดลิฟต์
แบบยืน ท่าเมื่อออกแรงงอขาจนสุด
แบบนั่ง ท่าเริ่มต้น
แบบนั่ง ท่าเมื่อออกแรงงอขาจนสุด
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Thapa, Shiva Bikram; Basnet, Suresh; Khanal, Raju (2021-12-29). "Eccentric and Concentric Motion Motion of Hamstring during the Leg Curl". Journal of Institute of Science and Technology (ภาษาอังกฤษ). 26 (2): 111–117. doi:10.3126/jist.v26i2.41546. ISSN 2467-9240.
แยกราชวงศ์

| --- | --- |


ชื่ออักษรไทย: ราชวงศ์
รหัสทางแยก: N127 (ESRI), 049 (กทม.)
ที่ตั้ง: แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร
ทิศทางการจราจร
↑: ถนนราชวงศ์ » แยกเสือป่า
→: ถนนเยาวราช » แยกวัดตึก
↓: ถนนราชวงศ์ » ท่าราชวงศ์
←: ถนนเยาวราช » แยกเฉลิมบุรี
แยกราชวงศ์ (อักษรโรมัน: Ratchawong Intersection) ทางแยกหนึ่งในพื้นที่แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร เป็นสี่แยกที่เป็นจุดตัดกันของถนนเยาวราชกับถนนราชวงศ์
แยกราชวงศ์ ได้ชื่อมาจากถนนราชวงศ์ ที่มีปลายทางเป็นท่าราชวงศ์ เป็นท่าเรือข้ามฟากไปยังท่าดินแดง ในพื้นที่เขตคลองสาน ฝั่งธนบุรี และให้บริการเรือด่วนเจ้าพระยา  ในอดีตเป็นท่าเรือสินค้าและการพาณิชย์ที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง ในช่วงรัชสมัยรัชกาลที่ 5 ต่อเนื่องจนถึงรัชกาลที่ 6 บริเวณนี้เป็นแหล่งรวมของภัตตาคารร้านอาหารระดับสูงหลายแห่งที่มีชื่อเสียงเพื่อรองรับพระบรมวงศานุวงศ์, ชนชั้นสูง ตลอดจนชนชั้นกลางระดับสูง ใช้เป็นที่พบปะสังสรรค์หรือรับประทานอาหารมื้อค่ำกัน
ในเทศกาลตรุษจีนของปี พ.ศ. 2561 มีการจัดงานและจัดให้ถนนเยาวราชเป็นถนนคนเดิน จึงมีการปิดการจราจรของถนนเยาวราชตั้งแต่วงเวียนโอเดียนจนถึงแยกราชวงศ์  จากเดิมจะปิดแต่เฉพาะช่วงวงเวียนโอเดียน ตั้งแต่แยกลำพูนไชยถึงแยกเฉลิมบุรีเท่านั้น
ต้านท่าย

ขุนพลและขุนนางชาวจีน (เสียชีวิต ค.ศ. 260)
| ต้านท่าย (เฉิน ท่าย) |
| --- | --- |
陳泰

รองราชเลขาธิการฝ่ายซ้าย (尚書左僕射 ช่างชูจั่วผูเย่)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 256 (256) – ค.ศ. 260 (260)
กษัตริย์: โจมอ
ขุนพลพิทักษ์ทัพ (鎮軍將軍 เจิ้นจฺวินเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 256
กษัตริย์: โจมอ
รองราชเลขาธิการฝ่ายซ้ายขวา (尚書右僕射 ช่างชูโย่วผูเย่)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 255 (255) – ค.ศ. 256 (256)
กษัตริย์: โจมอ
ขุนพลโจมตีตะวันตก (征西將軍 เจิงซีเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง 255
กษัตริย์: โจมอ
ขุนพลสำแดงเดช (奮威將軍 เฟิ่นเวย์เจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 249 (249) – ค.ศ. 255 (255)
กษัตริย์: โจฮอง / โจมอ
ข้าหลวงมณฑลยงจิ๋ว (雍州刺史 ยงโจวชื่อฉื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 249 (249) – ค.ศ. 255 (255)
กษัตริย์: โจฮอง / โจมอ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ป. มิถุนายน ค.ศ. 260
บุตร: เฉิน สฺวิน (陳恂) เฉิน เวิน (陳溫)
บุพการี: ตันกุ๋น (บิดา) บุตรสาวของซุนฮก (มารดา)
ญาติ: ดู ตระกูลตันแห่งเองฉวนและตระกูลซุนแห่งเองฉวน
อาชีพ: ขุนพล, ขุนนาง
ชื่อรอง: เสฺวียนปั๋ว (玄伯)
สมัญญานาม: มู่โหว (穆侯)
บรรดาศักดิ์: อิ่งอินโหว (潁陰侯)

ต้านท่าย (เสียชีวิต ป. มิถุนายน ค.ศ. 260) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เฉิน ท่าย (จีน: 陳泰; พินอิน: Chén Tài) ชื่อรอง เสฺวียนปั๋ว (จีน: 玄伯; พินอิน: Xuánbó) เป็นขุนพลและขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ต้านท่ายเป็นบุตรชายของตันกุ๋น และเป็นหลานตาของซุนฮก ต้านท่ายมีความรู้ด้านพิชัยสงครามเป็นอย่างสูง และนำทหารของตนโดยปฏิบัติต่อทหารเหมือนเป็นบุตรชายของตนเอง เมื่อผู้สำเร็จราชการสุมาสูเริ่มใช้อำนาจตามใจตนและจักรพรรดิโจมอสวรรคตในสถานการณ์ที่น่าเคลือบแคลงอย่างยิ่ง ต้านท่ายก็แสดงความจงรักภักดีต่อสูงต่อรัฐวุยก๊กโดยการสวมเสื้อไว้ทุกข์ในงานพระศพของโจมอ
ประวัติช่วงต้น

ในฐานะทายาทของตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดของวุยก๊ก 2 ตระกูลคือตระกูลตัน/ต้าน (เฉิน) และตระกุลซุน (สฺวิน) ต้านท่ายเติบโตมาพร้อมกับบุตรชายของตระกูลทางการเมืองที่มีชื่อเสียงตระกูลอื่น ๆ อย่างตระกูลสุมา (ซือหม่า) ต้านท่ายเป็นมิตรกับสุมาสูและสุมาเจียวซึ่งต่อมาได้ขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และเป็นผู้ปกครองโดยพฤตินัยของวุยก๊ก หลังจากต้านท่ายเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นข้าหลวงมณฑลเป๊งจิ๋วในปี ค.ศ. 244 ระหว่างดำรงตำแหน่งที่เป๊งจิ๋ว ต้านท่ายได้ออกรบต้านการจู่โจมของชนเผ่าเซียนเปย์ แล้วต้านท่ายก็ขึ่้นมามีชื่อเสียงในฐานะผู้นำทัพที่มากความสามารถ ในช่วงเวลานี้มีข้าราชการบางคนพยายามติดสินบนต้านท่ายเพื่อจะซื่อทาสจากชนเผ่า แต่ต้านท่ายปฏิเสธและคืนเงินไป เมื่อต้านท่ายถูกเรียกตัวกลับไปนครหลวงลกเอี๋ยงในปี ค.ศ. 249 สุมาอี้เพิงยึดอำนาจจากการก่อรัฐประหารโค่นโจซองที่เป็นผู้สำเร็จราชการร่วม ต้านท่ายเป็นหนึ่งในข้าราชการหลายคนที่ส่งหนังสือมาถึงโจซองที่มีเนื้อความโน้มน้าวให้โจซองยอมจำนนต่อสุมาอี้ โจซองยอมทำตามนั้นและภายหลังก็ถูกประหารชีวิตพร้อมกับคนในตระกูลและพรรคพวกคนสนิทส่วนใหญ่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในแผนการของสุมาอี้ที่จะเข้าควบคุมราชสำนักวุยก๊กโดยสมบูรณ์
ประวัติช่วงปลายและเสียชีวิต

ในปี ค.ศ. 256 ราชสำนักวุยก๊กเรียกตัวต้านท่ายจากชายแดนด้านตะวันตกกลับไปยังนครหลวงลกเอี๋ยง โดยให้เตงงายรับหน้าที่ป้องกันชายแดนแทน ในลกเอี๋ยง ต้านท่ายได้รับตำแหน่งเป็นรองราชเลขาธิการฝ่ายซ้าย (尚書左僕射 ช่างชูจั่วผูเย่) ภายใต้การบริหารงานของสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในปี ค.ศ. 257 เมื่อจูกัดเอี๋ยนขุนพลวุยก๊กเริ่มก่อกบฏในฉิวฉุน (壽春 โช่วชุน; ปัจจุบันคืออำเภอโช่ว มณฑลอานฮุย) สุมาเจียวมอบหมายให้ต้านท่ายดูแลราชการในสำนักกลางในขณะที่ตัวสุมาเจียวเองนำทัพหลวงของวุยก๊กเข้าปราบปรามกบฏ ต้านท่ายยังช่วยประสานงานกับกับกองกำลังต่าง ๆ ของวุยก๊กซึ่งระดมมาจากทั่วแผ่นดินวุยก๊กไปช่วยสุมาเจียวในการปราบกบฏ กบฏถูกปราบปรามอย่างสิ้นเชิงในช่วงต้นปี ค.ศ. 258
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 260 โจมอจักรพรรดิวุยก๊กพยายามก่อรัฐประหารเพื่อจะยึดอำนาจคืนจากสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ แต่ล้มเหลวและจบลงด้วยการถูกปลงพระชนม์โดยเซงเจนายทหารใต้บังคับบัญชาของกาอุ้นซึ่งเป็นผู้ช่วยคนสนิทคนหนึ่งของสุมาเจียว ต้านท่ายพยายามเร่งไปที่เกิดเหตุเพื่่อคลายความตึงเครียดของสถานการณ์แต่มาไม่ทันการณ์ เมื่อต้านท่ายเห็นพระศพของโจมอก็ร้องไห้และปฏิเสธที่จะเข้าร่วมในการประชุมขุนนางเพื่อประท้วงการปลงพระชนม์จักรพรรดิ แต่ภายหลังต้านท่ายยอมผ่อนปรนและกลับไปรับราชการหลังสุมาหูซึ่งเป็นขุนนางวุยก๊กที่เป็นที่เคารพนับถืออย่างสูงและเป็นอาของสุมาเจียวมาโน้มน้าวให้ต้านท่ายกลับไปรับราชการ กาอุ้นต้องรับผิดชอบในเรื่องการสวรรคตของโจมอ แต่สุมาเจียวไว้ชีวิตกาอุ้นและให้ประหารชีวิตเซงเจแทน ต้านท่ายคัดค้านการตัดสินใจของสุมาเจียวและเสนอให้สุมาเจียวประหารชีวิตกาอุ้น แต่สุมาเจียวปฏิเสธ ต้านท่ายเสียชีวิตด้วยความทุกข์ใจในเวลาต่อมาไม่นาน
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อจู้).
ฝาน เสฺวียนหลิง (648). พงศาวดารราชวงศ์จิ้น (จิ้นชู).
โรงเรียนเสนา "เสนาประสิทธิ์"

| โรงเรียนเสนา "เสนาประสิทธิ์" Sena "Senaprasit" School |
| --- | --- |

ที่ตั้ง

39 ตำบลเสนา อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 13110
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ส.ป.
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาล
คำขวัญ: ธมฺโม หเว รกฺขติ ธมฺมจาริ ธรรมย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม
สถาปนา: พ.ศ. 2479
ผู้ก่อตั้ง: กระทรวงศึกษาธิการ
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพระนครศรีอยุธยา ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
รหัส: 1006141201 (ใหม่) 06141201 (เก่า)
ผู้อำนวยการ: นางธรภร เกิดนาวี
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษาปีที่ 1-6
สี:    สีเขียว-สีเหลือง
เพลง: เพลงประจำโรงเรียนเสนา "เสนาประสิทธิ์"
เว็บไซต์: http://www.senaprasit.ac.th
โรงเรียนเสนา "เสนาประสิทธิ์" เป็นโรงเรียนรัฐบาลประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพระนครศรีอยุธยา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่บริเวณตำบลเสนา อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายแบบสหศึกษา และเป็นและโรงเรียนประจำอำเภอเสนา
ประวัติ

โรงเรียนเสนา "เสนาประสิทธิ์" มีชื่อเดิมว่า โรงเรียนประจำอำเภอเสนา "เสนาประสิทธิ์" ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2479 โดยระยะแรกใช้สถานที่ของโรงเรียนเหม่นเต็ง โรงเรียนวัดบ้านแพน และแพหน้าที่ว่าการอำเภอเสนาเป็นสถานที่เรียนชั่วคราว และได้ย้ายมายังที่ดิน 12 ไร่ 2 งาน 11 ตารางวา ซึ่งเป็นที่ตั้งปัจจุบัน เมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2479
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน

ตราสัญลักษณ์ประจำโรงเรียน รูปคบเพลิงอยู่ตรงกลางเสมา แต่ละฝั่งของเสมามีสีเขียวและสีเหลือง ด้านบนมีคติธรรมประจำโรงเรียนและด้านล่างมีชื่อโรงเรียน
คติธรรม ธมฺโม หเว รกฺขติ ธมฺมจาริ แปลว่า ธรรมย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม
สีประจำโรงเรียน
สีเขียว
สีเหลือง
เพลงประจำโรงเรียน เพลงประจำโรงเรียนเสนา "เสนาประสิทธิ์"
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงเรียนเสนา "เสนาประสิทธิ์" เก็บถาวร 2011-10-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรงเรียนเสนา "เสนาประสิทธิ์" ที่เฟซบุ๊ก
ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียนเสนา "เสนาประสิทธิ์"ในระบบสารสนเทศเพื่อการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ โรงเรียนเสนา " เสนาประสิทธิ์"
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
14°19′29″N 100°23′51″E﻿ / ﻿14.324764°N 100.397553°E﻿ / 14.324764; 100.397553