การลวงประสาทเหมือนเวลาหยุด
กลไกการทำงาน

โดยทั่ว ๆ ไปแล้ว  การลวงประสาทเหมือนเวลาหยุดเป็นผลจากการที่ระบบรับความรู้สึกทางตาหยุดส่งข้อมูลไปให้กับระบบที่ทำให้เกิดการเห็น
คือว่า  ปกติแล้ว  ระบบการเห็นจะใช้ข้อมูลที่ได้จากตาเพื่อทำให้เกิดการเห็น
โดยการเห็นจริง ๆ แล้วเป็นการประมวลข้อมูลทางตาแล้วให้ความหมายแก่ข้อมูลนั้น   
แต่ว่า การเคลื่อนตาอย่างรวดเร็วโดย saccade มีผลเป็นการตัดการส่งข้อมูลนั้น  คือ  ขณะที่มีการเคลื่อนไหวแบบ saccade ข้อมูลบางอย่าง  (หรืออาจจะทั้งหมด) ที่ตาส่งไปยังระบบประมวลผลจะหยุดระงับไป
เพราะว่า  งานวิจัยทางประสาทเกี่ยวกับการประมวลผลทางตายังเป็นไปในทุกวันนี้อยู่
ก็เลยยังมีการถกเถียงกันอยู่ว่า  มีการปรับเปลี่ยนการรับรู้โดยเวลาอย่างไรที่นำไปสู่การลวงประสาท  
อย่างไรก็ดี  บทความนี้จะกล่าวต่อไปถึงเหตุการณ์อย่างคร่าว ๆ ที่นำไปสู่การลวงประสาท
โดยใช้ตัวอย่างของนักเรียนคนหนึ่งที่มองดูที่นาฬิกาในห้องเรียน  คือ
ในส่วนเริ่มแรก  ตาจะรับข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมตรงจุดที่กำลังมอง ข้อมูลที่ได้รับนี้จะดำเนินไปถึงคอร์เทกซ์สายตาเพื่อประมวลผล หลังการประมวลผล  ก็จะเกิดการรับรู้วัตถุที่กำลังมอง   สำหรับตัวอย่างนักเรียน  เบื้องต้นนักเรียนกำลังอ่านหนังสือที่อยู่บนโต๊ะของตน  หลังจากที่ตารวบรวมแสงสะท้อนจากหนังสือแล้วส่งให้คอร์เทกซ์สายตาเพื่อประมวลผล นักเรียนก็จะรับรู้ตัวหนังสือนั้นที่อยู่ข้างหน้า
หลังจากเกิดความจงใจที่จะเปลี่ยนการทอดสายตา  หรือเกิดการเห็นวัตถุใดวัตถุหนึ่งที่ส่วนรอบนอกของลานสายตาโดยไม่ได้อยู่ใต้อำนาจจิตใจ ระบบควบคุมตาก็จะประสงค์จะทอดสายตาลงที่วัตถุเป็นที่สนใจวัตถุที่สองนั้น   สำหรับนักเรียน  เธออาจจะเช็คดูนาฬิกาหน้าห้องเรียนว่ากี่โมงแล้ว
กล้ามเนื้อต่าง ๆ ที่ตาก็จะเริ่มการเกร็งตัวและขยับตาอย่างรวดเร็วไปยังวัตถุที่สองผ่านกระบวนการเคลื่อนตาที่เรียกว่า saccade   ทันทีที่ saccade เริ่มขึ้น  ก็จะมีสัญญาณจากระบบที่มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวตา  (งานวิจัยเสนอว่าคือส่วน  superior colliculus)  ส่งไปหาอีกส่วนหนึ่งของสมอง สัญญาณนี้ที่เรียกว่า  efferent cortical trigger  หรือ  efference copy  (ก๊อปปี้สัญญาณสั่งการเคลื่อนไหว)    ก็จะบอกสมองอีกส่วนหนึ่งว่า  saccade  จะเริ่มขึ้นแล้ว  ในขณะที่ saccade กำลังเป็นไป  ระบบสายตาไม่สามารถรวบรวมข้อมูลทางตาเหมือนกับปกติได้  และดังนั้น  ข้อมูลภาพที่รวบรวมในช่วงนี้จะมีความพร่ามาก   เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้คอร์เทกซ์สายตาประมวลผลข้อมูลที่พร่านี้  ก็จะเกิดการระงับการส่งข้อมูลบางส่วนผ่านกระบวนการที่เรียกว่า  saccadic masking
เมื่อ saccade ยุติลงแล้ว  ตาก็จะทอดลงอยู่ที่วัตถุที่สอง  ทันทีที่ saccade ยุติลง  ก็จะมี efference copy ส่งจากระบบเคลื่อนไหวตาไปยังอีกส่วนหนึ่งของสมอง  ซึ่งแจ้งว่า  saccade ได้ยุติลงแล้ว  โดยสัญญาณนี้  คอร์เทกซ์สายตาก็จะดำเนินการประมวลผลข้อมูลทางตาต่อไป   สำหรับนักเรียน  ตาของเธอในขณะนี้อยู่ที่นาฬิกา  และคอร์เทกซ์สายตาก็จะเริ่มประมวลข้อมูลที่มาจากตา  แต่ว่า  efference copy ที่สองนี้  ก็จะแจ้งด้วยว่า  มีช่วงเวลาแห่งการรับรู้คือการเห็นช่วงหนึ่งที่ขาดหายไป  เพื่อที่จะทดแทนช่วงเวลารับรู้ที่ขาดหายไปนี้  จะมีการแปลผลโดยวิธีที่เรียกว่า  neural antedating  หรือ  neural backdating  (น่าจะแปลว่า  การป้อนข้อมูลประสาทย้อนหลัง)  คือ  จะมีการเติมช่วงเวลาที่ขาดไปนี้ให้เต็มด้วยข้อมูลที่ได้รับหลังจาก  saccade สำหรับนักเรียน  จะมีการเติมช่วงเวลาที่ขาดไปในช่วง  saccade  ด้วยภาพนาฬิกา  ดังนั้น  ทันทีหลังจาก saccade เข็มวินาทีดูเหมือนจะหยุดอยู่กับที่ก่อนที่จะเคลื่อนต่อไปอีก
ในการศึกษาปรากฏการณ์นี้และเหตุเกิดของมัน  ง่ายที่จะมีความเอนเอียงเพราะเหตุจากวิธีการทดลอง
ในงานทดลองเป็นจำนวนมาก  มีการสั่งผู้รับการทดลองให้ทำกิจกรรมบางอย่างเพื่อตอบสนองต่อสิ่งเร้า
ซึ่งเป็นเหตุให้ผู้รับการทดลองคาดการถึงสิ่งเร้าที่นำไปสู่การมีความเอนเอียง
นอกจากนั้นแล้ว  กลไกต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับปรากฏการณ์นี้ซับซ้อนและยากที่จะวัดได้
เช่น  เป็นความยากที่ผู้ทดลองจะสังเกตการณ์ความรู้สึกหรือการรับรู้ของผู้รับการทดลองโดยที่ไม่รู้ใจ