stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาอาชีพเสริมนอกภาคการเกษตร
ประวัติ > ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาอาชีพเสริมนอกภาคการเกษตร

ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ โอนคืนพื้นที่ ทรัพย์สิน และภารกิจของศูนย์ศิลปาชีพ บางไทรฯ ให้กับสำนักงานการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม ตามหนังสือสำนักพระราชวัง ที่ พว. 0202.2/2154 ลงวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2566 เรื่อง ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ โอนคืนพื้นที่ ทรัพย์สิน และภารกิจของศูนย์ศิลปาชีพ บางไทรฯ อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ให้แก่ ส.ป.ก.
วันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 สำนักงานการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรมได้ดำเนินการทำพิธีลงนามรับมอบทรัพย์สิน ผลิตภัณฑ์ และภารกิจของศูนย์ศิลปาชีพ บางไทรฯ จากศูนย์ศิลปาชีพ บางไทร ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถเมื่อ ณ หอประชุมหม่อมราชวงศ์หญิงรสลินคัดคณางค์ โดยมี นายวิณะโรจน์ ทรัพย์ส่งสุข เลขาธิการ ส.ป.ก. พร้อมคณะผู้บริหารเป็นผู้รับมอบจาก พลเอก เธียรศักดิ์ พะลายานนท์ รักษาการผู้อำนวยการศูนย์ศิลปาชีพ บางไทรฯ และนายสมจิตต์ โสมวิเศษ หัวหน้าสำนักผู้อำนวยการ
ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาอาชีพเสริมนอกภาคการเกษตรเปิดให้บริการเยี่ยมชมอีกครั้งในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 โดยปรับรูปแบบเป็นการเปิดให้ชมเป็นคณะซึ่งหน่วยงานที่สนใจสามารถทำหนังสือเพื่อขอเข้าชมมายังเลขาธิการ ส.ป.ก. ได้โดยตรง
โครงสร้าง

ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาอาชีพเสริมนอกภาคการเกษตร ประกอบด้วยบุคลากรจำนวน 118 คน มีโครงสร้างการบริหารงาน ดังนี้
งานบริหารทั่วไป
งานบริหารจัดการทรัพย์สินและผลประโยชน์
งานนโยบาย แผนงาน งบประมาณและติดตามประเมินผล
งานฝึกอบรมและการพัฒนาผลิตภัณฑ์
งานบำรุงรักษา อาคารสถานที่และยานพาหนะ
การฝึกอบรมศิลปาชีพ

ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาอาชีพเสริมนอกภาคการเกษตร เปิดให้ฝึกอบรมศิลปาชีพในด้านต่าง ๆ รวม 12 แผนก โดยรับสมัครและคัดเลือกนักเรียนผ่านสำนักงานการปฏิรูปที่ดินจังหวัดทั้ง 72 จังหวัด แบ่งเป็นการฝึกอบรม 2 รูปแบบ คือ
การฝึกอบรมศิลปาชีพเพื่อวิสาหกิจชุมชน คัดเลือกจากวิสาหกิจชุมชนในเขตปฏิรูปที่ดินเพื่อสร้างอาชีพและรายได้ให้กับสมาชิกในวิสหากิจนอกเหนือจากรายได้ในภาคการเกษตร ฝึกฝนทักษะเกี่ยวกับศิลปหัตถกรรมและผลิตภัณฑ์ชุมชน
การฝึกอบรมศิลปาชีพเพื่อบุคคลทั่วไป คัดเลือกจากบุตรหลานของเกษตรกรในเขตปฏิรูปที่ดิน แบ่งเป็นปีละ 2 รุ่น รุ่นละ 6 เดือน (เริ่มต้นฝึกในเดือนตุลาคม และเดือนเมษายน)
การฝึกอบรมศิลปาชีพ > แผนกฝึกอบรม

ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาอาชีพเสริมนอกภาคการเกษตร ประกอบด้วยแผนกฝึกอบรม 12 แผนก 5 ประเภทวิชา ดังนี้
ประเภทวิชาศิลปกรรม
แผนกวิชาช่างวาดภาพสีน้ำมัน
แผนกวิชาช่างเขียนภาพลายไทย
ประเภทวิชาศิลปหัถกรรม
แผนกวิชาช่างเครื่องหนังและผลิตภัณฑ์ผ้า
แผนกวิชาช่างประดิษฐ์หัวโขน
แผนกวิชาช่างเป่าแก้ว
แผนกวิชาช่างปั้นตุ๊กตาชาววังและดอกไม้ดินไทย
แผนกวิชาช่างบาติก
ประเภทวิชาคหกรรม
แผนกวิชาช่างศิลปประดิษฐ์
ประเภทวิชาอุตสาหกรรมศิลป์
แผนกวิชาช่างเครื่องเรือนไม้และบ้านทรงไทย
แผนกวิชาช่างเครื่องเรือนหวายและสานผักตบชวา
แผนกวิชาช่างเครื่องเคลื่อบดินเผา
ประเภทวิชาช่างอุตสาหกรรม
แผนกวิชาช่างเครื่องยนต์จักรกลทางการเกษตร
อาคารสถานที่

ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาอาชีพเสริมนอกภาคการเกษตร ประกอบด้วยกลุ่มอาคารหลัก ดังนี้
ศาลาพระมิ่งขวัญ – เป็นอาคารทรงไทยแบบประยุกต์ มีส่วนนิทรรศการ การจัดแสดงสินค้า และการจำหน่ายสินค้า
หมู่บ้านศิลปาชีพ 4 ภาค – จัดแสดงบ้านเรือนไทยในแต่ละภูมิภาคและงานหัตถกรรมของแต่ละภูมิภาค ปัจจุบันมีเพียงการจัดแสดงบ้านเรือนไทย 4 ภาค คือภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคอีสาน และภาคใต้
วังปลา – จัดแสดงพันธุ์สัตว์น้ำจืดประจำถิ่น ทรัพยากรน้ำ และสิ่งแวดล้อม ปัจจุบันอยู่ระหว่างการปรับปรุง
สวนนก – จัดแสดงนำประจำถิ่นของประเทศไทยทั้งนกทั่วไปและนกหายากภายในกรงแบบเปิดขนาดใหญ่ที่จัดสภาพแวดล้อมเลียนแบบธรรมชาติ ปัจจุบันอยู่ระหว่างการปรับปรุง
หอประชุม หม่อมราชวงศ์หญิงรสลิน คัคณางค์ – หอประชุมสำหรับการจัดฝึกอบรมกิจกรรมต่าง ๆ ภายในศูนย์
ท่าชัยยุทธ – ท่าน้ำของศูนย์ฯ สำหรับจัดเลี้ยงและจัดกิจกรรมต่าง ๆ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา
แผนกฝึกอบรม
ศาลาอาหาร
หอพัก
ดูเพิ่ม

สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
สำนักงานการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาอาชีพเสริมนอกภาคการเกษตร ที่เฟซบุ๊ก
การส่งเสริมพัฒนาอาชีพภายในศูนย์
อาคารแผนกฝึกอบรมภายในศูนย์ฯ
ป้าหน้าสำนักงานของศูนย์ฯ
หนึ่งในหอพักสำหรับนักเรียนศิลปาชีพที่อยู่ประจำและผู้มารับการฝึกอบรมภายในศูนย์
เดธสโตรก

| เดธสโตรก |
| --- | --- |
ภาพปก variant ของ Deathstroke ชุดที่ 3 เล่มที่ 3 (ก.พ. 2015) โดย Tony S. Daniel และ Tomeu Morey
ข้อมูลการจัดพิมพ์
ผู้จัดพิมพ์: ดีซีคอมิกส์
ปรากฏตัวครั้งแรก: New Teen Titans เล่มที่ 2  (ธันวาคม ค.ศ. 1980)
สร้างสรรค์โดย: มาร์ฟ วูล์ฟแมน (ผู้เขียนเรื่อง)  จอร์จ เปเรซ (ผู้ออกแบบ)
ข้อมูลในเรื่อง
ชื่อจริง: สเลด โจเซฟ วิลสัน
นามแฝง: เดอะ เทอร์มิเนเตอร์
สังกัดทีม: United States Army Injustice League Suicide Squad Secret Society of Super Villains Titans East H.I.V.E. Checkmate Team 7 League of Assassins
พลพรรค: William Randolph Wintergreen
ความสามารถ:  เก่งทางด้านอาวุธต่างๆ  มีความแข็งแรงเหนือมนุษย์  ร่างกาย และจิตใจสมบูรณ์แบบ  Regenerative healing factor  เชี่ยวชาญทางด้านศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว ต่อสู้ด้วยมือต่อมือ, นักดาบ, นายขมังธนู และนักแม่นปืน  เก่งทางด้านการซ่อนตัว  เก่งยุทธวิธี และยุทธศาสตร์  ใช้อุปกรณ์ไฮเทค  Skillful manipulator, controller and deceiver  Photographic reflexes and agility  Mastery in bojutsu and jojutsu  Multilingualism 
เดธสโตรก เดอะ เทอร์มิเนเตอร์ (อังกฤษ: Deathstroke; ชื่อจริง สเลด โจเซฟ วิลสัน และที่รู้จักกันดีในชื่อ เดธสโตรก หรือชื่อเดิม เดอะ เทอร์มิเนเตอร์) เป็นตัวละครตัวร้ายที่มีพลังพิเศษและบางครั้งก็แอนตี้ฮีโร่ในหนังสือการ์ตูนชุดของสำนักพิมพ์ดีซีคอมิกส์ มีบทบาทหลักเป็นศัตรูของแบทแมน สร้างสรรค์โดย Marv Wolfman และ George Perez เขาเป็นทหารรับจ้าง และมือสังหารที่ปรากฏตัวครั้งแรกใน The New Teen Titans (vol. 1) #2 (1980)
โจ แมงแกเนียลโล สวมบทเป็นเดธสโตรกปรากฏตัวในจักรวาลขยายดีซีในภาพยนตร์ได้แก่จัสติซ ลีก
การปรากฏตัวในสื่ออื่น > วีดิโอเกมส์

เดธสโตรก ปรากฏตัวในเกม Batman: Arkham City Lockdown  พาทย์โดย Larry Grimm
เดธสโตรก ปรากฏตัวในเกมเวอร์ชันเครื่องเล่น Nintendo 3DS ของ Lego Batman 2: DC Super Heroes
เดธสโตรก ปรากฏตัวในเกม Injustice: Gods Among Us  พาทย์โดย J. G. Hertzler
เดธสโตรก ปรากฏตัวในเกม Batman: Arkham Origins, พาทย์โดย Mark Rolston
แหล่งข้อมูลอื่น

The Origin of Deathstroke เก็บถาวร 2008-08-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at DC Comics.com
Deathstroke at the DC Database Project
Deathstroke ที่เดอะคอมิกส์บุ๊กดีบี
แม่แบบ:Imdb character
รางวัลแกรมมี สาขาอัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยม

| รางวัลแกรมมี สาขาอัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
อัลบั้ม Short n' Sweet โดยซาบรินา คาร์เพนเทอร์ เป็นอัลบั้มที่ได้รับรางวัลล่าสุด
รางวัลสำหรับ: อัลบั้มเพลงป็อปที่มีเสียงร้องคุณภาพ
ประเทศ: สหรัฐ
จัดโดย: สถาบันบันทึกเสียง
รางวัลแรก: 1968
ผู้รับรางวัล: ซาบรินา คาร์เพนเทอร์ – Short n' Sweet (2025)
รางวัลมากที่สุด: อะเดล เคลลี คลาร์กสัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ (2)
เสนอชื่อมากที่สุด: เคลลี คลาร์กสัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ อารีอานา กรานเด (6)
เว็บไซต์: grammy.com
รางวัลแกรมมี สาขาอัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยม (อังกฤษ: Grammy Award for Best Pop Vocal Album) เป็นรางวัลเกียรติยศที่มอบให้ในงานประกาศผลรางวัลแกรมมี เป็นพิธีที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1958 และเดิมเรียกว่ารางวัลแกรมโมโฟน เป็นรางวัลสำหรับศิลปินบันทึกเสียงอัลบั้มเพลงป็อปที่มีเสียงร้องคุณภาพ รางวัลในหลายประเภทจัดเป็นประจำทุกปีโดยสถาบันบันทึกเสียงของสหรัฐอเมริกาเพื่อ "ยกย่องความสำเร็จทางศิลปะ ความสามารถทางเทคนิค และความเป็นเลิศโดยรวมในอุตสาหกรรมการบันทึกเสียง โดยไม่คำนึงถึงยอดขายอัลบั้มหรืออันดับชาร์ต"
เกียรติยศนี้ถูกนำเสนอครั้งแรกในปี ค.ศ. 1968 ในงานประกาศผลรางวัลแกรมมี ครั้งที่ 10 ในฐานะอัลบั้มร่วมสมัยยอดเยี่ยมของเดอะบีเทิลส์ ในซาร์เจินต์เปปเปอส์โลนลีฮาตส์คลับแบนด์ สาขานี้ถูกยกเลิกจนถึงปี ค.ศ. 1995 ซึ่งมีชื่อใหม่ว่า อัลบั้มป็อปยอดเยี่ยม (Best Pop Album) ในปี ค.ศ. 2001 หมวดนี้กลายเป็นที่รู้จักในชื่อ อัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยม (Best Pop Vocal Album) ตามคำอธิบายหมวดหมู่สำหรับรางวัลแกรมมี ครั้งที่ 52 รางวัลนี้มอบให้กับศิลปินที่แสดง "อัลบั้มที่มีเวลาเล่นอย่างน้อย 51% ของเพลงป็อปที่บันทึกใหม่"
รางวัลจะตกเป็นของศิลปิน โปรดิวเซอร์ และวิศวกร/มิกเซอร์ หากพวกเขาทำงานมากกว่า 50% ของเวลาในการเล่นในอัลบั้ม โปรดิวเซอร์หรือวิศวกร/มิกเซอร์ที่ทำงานน้อยกว่า 50% ของเวลาในการเล่น รวมถึงวิศวกรผู้เชี่ยวชาญ จะไม่ได้รับรางวัล แต่สามารถยื่นขอใบรับรองผู้ชนะได้
อะเดล, เคลลี คลาร์กสัน และเทย์เลอร์ สวิฟต์ เป็นผู้ชนะรางวัลนี้ถึงสองครั้ง และคลาร์กสันเป็นคนแรกที่ชนะสองครั้ง และคลาร์กสัน, สวิฟต์ และอารีอานา กรานเด ยังเป็นศิลปินที่มีการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดจำนวน 5 ครั้ง ทิมเบอร์เลกได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงสามครั้งสำหรับอัลบั้มเดี่ยว และอีกสองครั้งในฐานะสมาชิกของเอ็นซิงก์
ศิลปินที่ได้รับรางวัลมากที่สุด

อะเดล
เคลลี คลาร์กสัน
เทย์เลอร์ สวิฟต์
ศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุด

| --- | --- |
 6 การเสนอชื่อ เคลลี คลาร์กสัน  อารีอานา กรานเด  เทย์เลอร์ สวิฟต์ 5 การเสนอชื่อ จัสติน ทิมเบอร์เลก (รวม 2 ครั้งในฐานะเอ็นซิงก์) 4 การเสนอชื่อ จัสติน บีเบอร์  เลดีกากา  พิงก์  เอ็ด ชีแรน 3 การเสนอชื่อ อะเดล  โคลด์เพลย์  ดอน เฮนลีย์ (รวม 2 ครั้งกับอีเกิลส์)  มาดอนนา  พอล แม็กคาร์ตนีย์ (รวม 1 ครั้งกับเดอะบีเทิลส์)  ซาราห์ แมคลาชแลน  เจมส์ เทย์เลอร์:  2 การเสนอชื่อ คริสตินา อากีเลรา  เชอรีล โครว์  ไมลีย์ ไซรัส  ลานา เดล เรย์  เซลีน ดิออน  อีเกิลส์  บิลลี ไอลิช  ฟลอเรนซ์แอนด์เดอะแมชชีน  จอร์จ แฮร์ริสัน (รวม 1 ครั้งกับเดอะบีเทิลส์)  นอราห์ โจนส์  แอนนี เลนนิกซ์  มารูนไฟฟ์  บรูโน มาส์  จอห์น เมเยอร์  เอ็นซิงก์  เคที เพร์รี  โอลิเวีย โรดริโก  บริตนีย์ สเปียส์  เกว็น สเตฟานี (รวม 1 ครั้งกับโนเดาต์)  สติง  แฮร์รี สไตลส์
อาณาจักรมอญ

อาณาจักรมอญ หรือ รามัญเทศะ เป็นอาณาจักรของชนชาติมอญซึ่ง อาจแบ่งได้เป็น 3 ยุค
ยุคแรกคือยุคราชวงศ์สะเทิม อาณาจักรสุธรรมวดี มีกษัตริย์ปกครอง 59 พระองค์ เริ่มจากสมัยพระเจ้าสีหราชา มาจนถึงสมัยพระเจ้ามนูหา เชื่อว่ายุคนี้ครอบครองพื้นที่ได้ ทั้งทวารวดีและสะเทิม ยุคแรกสิ้นสุดลงเมื่อพระเจ้าอโนรธาแห่งอาณาจักรพุกาม ยกทัพมาตีเมืองสะเทิมในสมัยพระเจ้ามนูหะ ซึ่งนักประวัติศาสตร์ไทยบางท่านเชื่อว่าพระเจ้าอโนรธาน่าจะยกมาตีถึงนครปฐม
ยุคที่สองคือยุคราชวงศ์เมาะตะมะ-หงสาวดี หรือยุคอาณาจักรหงสาวดี เริ่มจากสมัยที่พม่าซึ่งอ่อนแอจากการรุกรานของมองโกล พระเจ้าวาเรรูหรือพระเจ้าฟ้ารั่ว (มะกะโท) ได้ทรงกอบกู้เอกราชมอญจากพม่าและสถาปนาอาณาจักรหงสาวดี พระองค์มีมเหสีเป็นราชธิดาของพ่อขุนรามคำแหง กษัตริย์ของไทย มีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมาะตะมะ ต่อมาในสมัยพญาอู่ ได้ย้ายราชธานีมาอยู่ ณ เมืองพะโคหรือหงสาวดี ราชบุตรของพระองค์คือพญาน้อย ซึ่งต่อมาก็คือพระเจ้าราชาธิราช ผู้ทำสงครามยาวนานกับกษัตริย์พม่าอาณาจักรอังวะ ในสมัยพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา กับสมัย พระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง ขุนพลสำคัญของพระเจ้าราชาธิราช คือ สมิงพระราม สมิงนครอินทร์ และแอมูน-ทยา ในสมัยของพระเจ้าราชาธิราชนั้นหงสาวดีกลายเป็นอาณาจักรที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่ ครอบคลุมตั้งแต่ชายฝั่งทะเลอ่าวเบงกอลจากแม่น้ำอิรวดีขยายลงไปทางตะวันออกถึงแม่น้ำสาละวิน และเป็นศูนย์กลางทางการค้าที่ใหญ่โต มีเมืองท่าที่สำคัญหลายแห่งในหลายลุ่มน้ำ เช่น เมาะตะมะ สะโตง พะโค พะสิม อาณาจักรมอญยุคนี้เจริญสูงสุดในสมัยพระนางเชงสอบูและสมัยพระเจ้าธรรมเจดีย์ หลังจากนั้นในสมัยพระเจ้าสการะวุตพี หงสาวดีก็เสียแก่พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ ในปี พ.ศ. 2094
ยุคที่สามยุคฟื้นฟูหรือยุคอาณาจักรหงสาวดีใหม่ พ.ศ. 2283 สมิงทอพุทธกิตติ กู้เอกราชคืนมาจากพม่าได้สำเร็จและได้ยกทัพไปตีเมืองอังวะ ในปี พ.ศ. 2290 พญาทะละได้ครองอำนาจแทนสมิงทอพุทธกิตติและขยายอาณาเขตอย่างกว้างขวาง ทำให้อาณาจักรตองอูของพม่าสลายตัวลง จนในปี พ.ศ. 2300 พระเจ้าอลองพญา แห่งราชวงศ์คองบองก็กู้อิสรภาพของพม่ากลับคืนมาและได้โจมตีมอญ การล่มสลายของอาณาจักรหงสาวดีใหม่เป็นการสิ้นสุดเอกราชและอำนาจของชาวมอญที่เคยมีมาหลายร้อยปีในพม่าตอนล่าง กองทัพของราชวงศ์คองบองกดดันให้ชาวมอญต้องอพยพไปยังสยาม ในช่วงต้นพุทธศตวรรษที่ 24 การแต่งงานข้ามกลุ่มชาติพันธุ์ และการอพยพของชาวพม่าจากทางเหนือ ทำให้ชาวมอญกลายเป็นชนกลุ่มน้อย
ดูเพิ่ม

ชาวมอญ
อินูไก สึโยชิ

| อินูไก สึโยชิ |
| --- | --- |


นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น
ดำรงตำแหน่ง 13 ธันวาคม ค.ศ. 1931 – 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1932
กษัตริย์: จักรพรรดิโชวะ
ก่อนหน้า: วาคาสึกิ เรย์จิโร่
ถัดไป: ทาคาฮาชิ โคเรคิโยะ (รักษาการ)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 4 มิถุนายน ค.ศ. 1855(1855-06-04)
เสียชีวิต: 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1932(1932-05-15) (76 ปี)

อินูไก สึโยชิ (4 มิถุนายน 1855 - 15 พฤษภาคม 1932) เป็นนักการเมืองชาวญี่ปุ่น รัฐมนตรี และนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1931 ถึงวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1932 ซึ่งเป็นวันที่เขาถูกลอบสังหาร อินูไกเป็นนายกรัฐมนตรีที่อายุมากที่สุดเป็นอันดับสองของญี่ปุ่นขณะดำรงตำแหน่ง ขณะที่เขาอายุ 76 ปีในวันที่เขาถูกลอบสังหาร รองจาก คันตาโร ซูซูกิ (อายุ 77)
ชีวิตในวัยเด็ก

อินูไกเกิดในตระกูลซามูไรใน แคว้นศักดินานิวาเสะ ในหมู่บ้าน Niwase จังหวัดบิเซ็ง (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมือง โอกายามะ จังหวัดโอกายามะ) ซึ่งพ่อของเขาเคยเป็นข้าราชการท้องถิ่นและผู้พิพากษาภายใต้ รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ครอบครัวของเขาเป็นตระกูลสาขาของตระกูลอิตากูระ
ในปี ค.ศ. 1876 อินูไกเดินทางไปโตเกียวและสำเร็จการศึกษาจาก Keio Gijuku (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยเคโอ) ซึ่งเขาเชี่ยวชาญด้านภาษาจีน ในช่วงเริ่มต้นอาชีพ อินูไกทำงานเป็นนักข่าวให้กับ Yubin Hochi Shimbun (ปัจจุบันเป็นหนังสือพิมพ์กีฬาในเครือของหนังสือพิมพ์ โยมิอูริ ชิมบุน) และ Akita Sakigake Shimpo เขาไปแนวหน้ากับ กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น ในช่วง กบฏซัตสึมะ ในฐานะ นักข่าว
อาชีพทางการเมือง

โอกูมะ ชิเงโนบุ เชิญอินูไกให้ช่วยก่อตั้งพรรค Rikken Kaishinto ในปี ค.ศ. 1882 ซึ่งสนับสนุนการเมืองแบบเสรีนิยม คัดค้านการครอบงำรัฐบาลโดยบุคคลจากอดีตแคว้นศักดินา โชชู และ ซัตสึมะ และเรียกร้องให้มีระบอบรัฐธรรมนูญแบบอังกฤษภายใต้รัฐสภา
อินูไกได้รับเลือกเข้าสู่ สภานิติบัญญัติแห่งชาติ ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1890 และได้รับเลือกตั้งอีก 17 ครั้ง โดยดำรงตำแหน่งเดิมเป็นเวลา 42 ปีจนกระทั่งเสียชีวิต
ตำแหน่งรัฐมนตรีครั้งแรกของอินูไกคือดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในรัฐบาล โอกูมะ ชิเงโนบุ สมัยแรกในปี ค.ศ. 1898 ต่อจาก โอซากิ ยูกิโอะ ซึ่งถูกบังคับให้ลาออกเนื่องจากการกล่าวสุนทรพจน์ในสภานิติบัญญัติโดยถูกกล่าวหาว่าสนับสนุน สาธารณรัฐนิยม อย่างไรก็ตาม การลาออกของ โอซากิ ไม่ได้ยุติวิกฤติ แต่จบลงด้วยการล่มสลายของรัฐบาล โอกูมะ ดังนั้นการดำรงตำแหน่งของอินูไกจึงกินเวลาเพียง 11 วันเท่านั้น อินูไกเป็นผู้นำในพรรคการเมืองที่สืบทอดต่อจาก Rikken Kaishinto คือ Shimpoto, Kenseito และ Rikken Kokuminto ซึ่งในที่สุดก็สามารถโค่นล้มรัฐบาลของ คัตสึระ ทาโร ในปี ค.ศ. 1913 ในช่วงเวลานี้การเมืองของเขาเริ่มอนุรักษ์นิยมมากขึ้นและเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคลสำคัญของ ขบวนการแพนเอเชีย และ ขบวนการชาตินิยมเช่น โทยามะ มิตสึรุ เขายังเป็นผู้สนับสนุนขบวนการสาธารณรัฐจีนอย่างเข้มแข็ง โดยไปเยือนจีนในปี ค.ศ. 1907 และต่อมาได้ให้ความช่วยเหลือ ซุน ยัตเซ็น ในช่วง การปฏิวัติซินไฮ่ ในปี ค.ศ. 1911 ซึ่งโค่นล้ม ราชวงศ์ชิง ภายหลังเขาช่วยซุนเมื่อซุนต้องหนีไปญี่ปุ่นหลังจากพยายามโค่นล้ม ยฺเหวียน ชื่อไข่ แต่ล้มเหลว อินูไกมีความเคารพอย่างลึกซึ้งต่อวัฒนธรรมจีน และรู้สึกว่าความร่วมมือระหว่างจีนกับญี่ปุ่นเป็นรากฐานที่สำคัญของความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในเอเชีย
รัฐเดลาแวร์

| รัฐเดลาแวร์ |
| --- | --- |
รัฐ
State of Delaware
   ธง ตรา
สมญา: The First State, The Small Wonder, Blue Hen State
คำขวัญ: Liberty and Independence -- เสรีภาพ และ เอกราช
แผนที่สหรัฐเน้นรัฐเดลาแวร์
ประเทศ: สหรัฐ
เข้าร่วมสหรัฐ: 7 ธันวาคม พ.ศ. 2330 (1)
เมืองหลวง: โดเวอร์ - Dover
เมืองใหญ่สุด: วิลมิงตัน - Wilmington
การปกครอง
 • ผู้ว่าการ: รุธ แอนน์ มินเนอร์ (ร)
สมาชิกวุฒิสภา: คริส คูนส์ (ด)  ลีซา บลันต์ รอเชสเตอร์ (ร)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,491 ตร.ไมล์ (6,452 ตร.กม.)
อันดับพื้นที่: 49
ประชากร
 • ทั้งหมด: 783,600 คน
 • อันดับ: 45
 • ความหนาแน่น: 401.11 คน/ตร.ไมล์ (154.87 คน/ตร.กม.)
 • อันดับความหนาแน่น: 7
ภาษา
 • ภาษาทางการ: ภาษาอังกฤษ
เขตเวลา: GMT-5/-4
อักษรย่อไปรษณีย์: DE
รหัส ISO 3166: US-DE
เว็บไซต์: delaware.gov
รัฐเดลาแวร์ (Delaware, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˈdɛl əˌwɛər/) เป็นรัฐที่ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของสหรัฐ รัฐเดลาแวร์ เป็นรัฐที่เล็กอันดับ 2 ของรัฐทั้งหมดรองจากรัฐโรดไอแลนด์ เมืองหลวงของรัฐเดลาแวร์คือโดเวอร์ ตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของรัฐ เดลาแวร์เป็น 1 ใน 13 รัฐแรกของสหรัฐ และรัฐเดลาแวร์นี้เป็นรัฐที่ก่อตั้งเป็นรัฐแรกของสหรัฐ เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2330
มหาวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยในรัฐเดลาแวร์ ได้แก่
วิทยาลัยศิลปะและการออกแบบเดลาแวร์
มหาวิทยาลัยเดลาแวร์สเตต
วิทยาลัยเทคนิคและชุมชนเดลาแวร์
วิทยาลัยโกลดีย์-บีคอม
มหาวิทยาลัยเดลาแวร์
วิทยาลัยเวสลีย์
มหาวิทยาลัยไวด์เนอร์ วิทยาเขตเดลาแวร์
วิทยาลัยวิลมิงตัน
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยสหรัฐ
เว็บไซต์รัฐบาลเดลาแวร์
เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งเดลาแวร์อย่างเป็นทางการ
| ด ค ก เขตทางการเมืองของสหรัฐ |
| --- | --- |
รัฐ:  คอนเนทิคัต  เคนทักกี  แคนซัส  แคลิฟอร์เนีย  โคโลราโด  จอร์เจีย  เซาท์แคโรไลนา  เซาท์ดาโคตา  เดลาแวร์  เท็กซัส  เทนเนสซี  นอร์ทแคโรไลนา  นอร์ทดาโคตา  นิวเจอร์ซีย์  นิวเม็กซิโก  นิวยอร์ก  นิวแฮมป์เชอร์  เนแบรสกา  เนวาดา  เพนซิลเวเนีย  ฟลอริดา  มอนแทนา  มิชิแกน  มินนิโซตา  มิสซิสซิปปี  มิสซูรี  เมน  แมริแลนด์  แมสซาชูเซตส์  ยูทาห์  โรดไอแลนด์  ลุยเซียนา  วอชิงตัน  วิสคอนซิน  เวสต์เวอร์จิเนีย  เวอร์จิเนีย  เวอร์มอนต์  ไวโอมิง  ออริกอน  อะแลสกา  อาร์คันซอ  อินดีแอนา  อิลลินอย  แอริโซนา  แอละแบมา  โอคลาโฮมา  โอไฮโอ  ไอดาโฮ  ไอโอวา  ฮาวาย 
เขตที่ตั้งรัฐบาลของสหพันธ์:  วอชิงตัน ดี.ซี. 
พื้นที่เกาะ:  กวม  ปวยร์โตรีโก  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  อเมริกันซามัว 
เกาะเล็กรอบนอก:  เกาะจาร์วิส  เกาะนาแวสซา  เกาะเบเกอร์  เกาะเวก  เกาะฮาวแลนด์  คิงแมนรีฟ  จอห์นสตันอะทอลล์  แพลไมราอะทอลล์  มิดเวย์อะทอลล์ 
เขตสงวนอินเดียน: รายชื่อเขตสงวนอินเดียน
เหตุการณ์ 26 กุมภาพันธ์

Failed 1936 coup d'état in Japan
เหตุการณ์ 26 กุมภาพันธ์, อุบัติการณ์ 26 กุมภาพันธ์ หรือยังเป็นที่รู้จักกันคือ กรณี 2-26 (ญี่ปุ่น: 二・二六事件; โรมาจิ: Ni Ni-Roku Jiken) เป็นความพยายามก่อรัฐประหารโดยกลุ่มทหารหนุ่มสายโคโดฮะ ของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น ในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 1936 เพื่อโค่นล้มรัฐบาลและกลุ่มทหารสายโทเซฮะ และวางแผนเพื่อสังหารนักการเมืองชนชั้นสูงในจักรวรรดิญี่ปุ่นบางส่วน
การกบฎมีสาเหตุขึ้นจากกลุ่มนายทหารวัยหนุ่มได้มารวมตัวกันเพื่อวางแผนการฟื้นฟูโชวะ เพื่อถวายคืนอำนาจแด่สมเด็จพระจักรพรรดิญี่ปุ่น โดยมีการประชุมวางแผนการก่อกบฎตั้งแต่วันที่ 18-22 กุมภาพันธ์ และได้เลือกทำการสังหารเป้าหมายบางส่วนที่พวกเขามองว่าขัดต่อ "อุดมคติของชาติ" โดยเป้าหมายการสังหารส่วนใหญ่เคยมีส่วนร่วมในสนธิสัญญาว่าด้วยการจำกัดและการลดอาวุธทางรัฐนาวี หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 สิ้นสุดลง และหลังจากนั้นได้มีการก่อตั้ง "กองทัพผู้ชอบธรรม" (ญี่ปุ่น: 義軍; โรมาจิ: Gi-gun) ก่อนการก่อการไม่นาน และชูคำขวัญ "เทอดทูนจักรพรรดิ ขับไล่ทรราชย์" (ญี่ปุ่น: 尊皇討奸; โรมาจิ: Sonnō Tōkan)
การก่อกบฎเกิดขึ้นในกรุงโตเกียวเป็นเวลาสองถึงสามวัน โดยมีการโจมตีสถานที่สำคัญทางการเมืองหลายแห่ง เช่น บ้านพักนายกรัฐมนตรีเคซุเกะ โอกาดะ แต่รอดชีวิตมาได้, ที่ทำการหนังสือพิมพ์อาซาฮีชิมบุน, ที่ทำการกระทรวงการสงคราม และมีการสังหารอดีตนายกรัฐมนตรีจักรวรรดิญี่ปุ่น 2 คน ได้แก่ ทาคาฮาชิ โคเรคิโยะ และไซโต้ มาโกโตะ รวมไปถึงมีความพยายามในการควบคุมพระราชวังหลวงโตเกียวเช่นกัน
รัฐบาลจักรวรรดิญี่ปุ่นจึงทำการปราบปราม โดยรัฐมนตรีกระทรวงสงคราม โยชิยูกิ คาวาชิมะ ได้เข้าพบกับจักรพรรดิฮิโรฮิโตะ และสมเด็จพระจักรพรรดิออกคำสั่งปราบปรามอย่างเด็ดขาดที่สุด มีการออกประกาศสภาวะฉุกเฉินและกฎอัยการศึก และทำการปราบปรามกลุ่มกองทัพผู้ชอบธรรม จนกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นได้ชัยชนะอย่างเด็ดขาด ผู้นำของกลุ่มถูกจับกุมและตัดสินประหารชีวิตในฐานะกบฎต่อแผ่นดิน
อุบัติการณ์ 26 กุมภาพันธ์ เป็นเหตุการณ์ล่าสุดที่มีการสังหารนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์การลอบสังหารชินโซ อาเบะ ในปี 2022
ความรู้สึก

เด็กหญิงกำลังมีความสุข
ความรู้สึกนั้นถ่ายทอดข้อมูลเกี่ยวกับสถานการณ์ ทั้งระดับจิตสำนึกและจิตใต้สำนึก ผ่านอย่างน้อย 30 ประสาทเคมี[ต้องการอ้างอิง] ซึ่งทำปฏิกิริยาเดี่ยวหรือร่วมกันอย่างซับซ้อน
ยกตัวอย่างเช่นความรู้สึกกลัว แปลอย่างกว้าง ๆ ความกลัวเป็นการคาดการณ์ถึงอันตรายหรือความเจ็บปวด ความกลัวเพิ่มสารเคมีในสมองเช่น adrenalin และ cortisol ความกลัวนั้นมีประโยชน์ เพราะมันเกิดจากสิ่งรอบกายซึ่งบ่งบอกถึงความเสี่ยงต่ออันตรายหรือ การประเชิญกับอันตรายโดยตรง ถึงกระนั้นก็ดี บางครั้งในสถานการณ์ที่ไม่มีภัย ความนึกคิด จิตใต้สำนึก และ จินตนาการ ก็สามารถก็ให้เกิดความกลัวได้
การหยั่งรู้ถึงสิ่งรอบกายนั้นไม่จำเป็นว่าผู้เห็นต้องมีปฏิกิริยาโต้ตอบเหมือนกัน ขึ้นอยู่กับความเป็นไปได้ในวิธีที่ผู้เห็นจัดการกับสถานการณ์ การเกี่ยวเนื่องของสถานการณ์กันอดีตของผู้เห็น และ อีกหลากหลายปัจจัย
ความคิดและความรู้สึกนั้น ส่วนใหญ่จะมาด้วยกัน ความคิดเป็นการเปรียบเทียบข้อมูลของของบางอย่าง ในระหว่างที่ความรู้สึกเป็นการวิเคราะห์ความแตกต่างของของจากภายใน เมื่อความคิดเชื่อมโยงถึงสาเหตุของความแตกต่างของของบางอย่าง ความหยั่งรู้จึงเชื่อมกับลักษณะชึ่งถูกเลือกโดยประสบการณ์ในอดีต สิ่งนี้เรียกว่าอารมณ์
ดูเพิ่ม

อารมณ์
สัมผัส
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศดอมินีกา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศดอมินีกาทั้งสิ้น 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุทยานแห่งชาติมอร์นทรัวปีตง |  | ทางตอนกลางและตอนใต้ของเกาะ | ธรรมชาติ: (viii), (x) | 6,857 | 2540/1997 |  | 814 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศดอมินีกามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง
เจ้าชายนารูฮิโกะ ฮิงาชิกูนิโนะมิยะ

| เจ้าฮิงาชิกูนิ |
| --- | --- |

นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น
ก่อนหน้า: คันตาโร ซูซูกิ
ถัดไป: คิจูโร ชิเดฮาระ
วาระ: 17 สิงหาคม-9 ตุลาคม ค.ศ. 1945
จักรพรรดิ: จักรพรรดิโชวะ

ประสูติ: 3 ธันวาคม ค.ศ. 1887 เกียวโต จักรวรรดิญี่ปุ่น
สิ้นพระชนม์: 20 มกราคม ค.ศ. 1990 (ชันษา 102) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
พระราชบุตร: โมริฮิโระ ฮิงาชิกูนิ โมโรมาซะ ฮิงาชิกูนิ อากิตสึเนะ ฮิงาชิกูนิ โทชิฮิโกะ ฮิงาชิกูนิ
ราชวงศ์: ราชสกุลฮิงาชิกูนิ
พระราชบิดา: เจ้าชายอาซาฮิโกะ เจ้าคูนิ
ลายพระอภิไธย: 
พลเอก เจ้าชายนารูฮิโกะ ฮิงาชิกูนิโนะมิยะ (ญี่ปุ่น: 東久邇宮稔彦王; โรมาจิ: Higashikuni-no-miya Naruhiko Ō) ทรงเป็นพระอนุวงศ์ญี่ปุ่นและพลเอกแห่งกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น และทรงได้รับการโปรดเกล้าให้เป็นนายกรัฐมนตรีเพียงหนึ่งเดือนก่อนหน้าที่ญี่ปุ่นจะยอมจำนนในสงครามโลกครั้งที่สอง และทรงลาออกหลังญี่ปุ่นยอมจำนนได้เจ็ดวัน นอกจากนี้ยังทรงเป็นพระสสุระ (พ่อสามี) ในเจ้าหญิงชิเงโกะ เจ้าเทรุ พระราชธิดาองค์ใหญ่ในจักรพรรดิโชวะ
เจ้าชายฮิงาชิกูนิถือเป็นนายกรัฐมนตรีเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นที่เป็นสมาชิกพระราชวงศ์ และยังเป็นนายทหารคนสุดท้ายจากกองทัพที่ได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เจ้าชายฮิงาชิกูนิยังทรงเป็นผู้ก่อตั้งสถาบันเทคโนโลยีชิบะ
พระประวัติ

เจ้าชายนารูฮิโกะประสูติในนครเกียวโต เป็นโอรสของเจ้าชายอาซาฮิโกะ เจ้าคูนิ ที่เกิดกับท่านหญิงเทราโอะ อูตาโกะ นางข้าหลวงในราชสำนัก เจ้าคูนิพระบิดาของพระองค์นั้นเป็นโอรสของเจ้าชายคูนิอิเอะ ซึ่งเป็นเจ้าฟุชิมิองค์ที่ 20 ซึ่งเป็นหนึ่งในตำแหน่งเจ้าสืบตระกูลที่เก่าแก่ที่สุด เจ้าฮิงาชิกูนิเป็นพี่น้องต่างมารดากับเจ้าชายคุนิโยะชิ เจ้าคุนิ พระบิดาในสมเด็จพระจักรพรรดินีโคจุงผู้เป็นพระอัครมเหสีในจักรพรรดิโชวะและพระชนนีของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
เจ้าชายนารูฮิโกะได้รับพระราชทานราชทินนามจากจักรพรรดิโชวะเป็น เจ้าฮิงาชิกูนิ  (東久邇宮) เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1906
พระประวัติ > ครอบครัว

เจ้าฮิงาชิกูนิเสกสมรสกับเจ้าหญิงโทชิโกะ เจ้ายาซุ พระราชธิดาองค์ที่ 9 ในจักรพรรดิเมจิเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1915 มีพระโอรสด้วยกัน 4 พระองค์คือ:
เจ้าชายโมริฮิโระ (盛厚王) (6 พฤษภาคม 1916 – 1 กุมภาพันธ์ 1969); เสกสมรสกับเจ้าหญิงชิเงโกะ เจ้าเทรุ พระราชธิดาองค์ใหญ่ในจักรพรรดิโชวะ
เจ้าชายมาโรมาซะ (師正王) (ค.ศ. 1917 – 1 กันยายน 1923); สิ้นพระชนม์ในเหตุแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในคันโต
เจ้าชายอากิสึเนะ  (彰常王) (13 พฤษภาคม 1920 – 30 สิงหาคม 2006); ลาออกจากฐานันดรในปี 1940 และได้บรรดาศักดิ์เป็น มาร์ควิส อาวาตะ อากิตสึเนะ
เจ้าชายโทชิฮิโกะ  (俊彦王) (24 มีนาคม 1929 – 15 เมษายน 2015); ลาออกจากฐานันดรในปี 1943 และได้บรรดาศักดิ์เป็น เคานต์ ทามาระ โทชิฮิโกะ
หน้าที่การงาน > นายกรัฐมนตรี

หลังจากที่กองทัพญี่ปุ่นเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำในศึกต่างๆและการทิ้งระเบิดปรมาณู พลเอกเจ้าฮิงาชิกูนิก็เริ่มเป็นฝ่ายต่อต้านนโยบายสู้ตายของกองทัพ เขาพยายามเรียกร้องให้รัฐบาลยอมรับปฏิญญาพ็อทซ์ดัมของฝ่ายสัมพันธมิตร ได้รับโปรดเกล้าจากจักรพรรดิโชวะให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945 แทนที่พลเรือเอก คันตาโร ซูซูกิ โดยรัฐบาลฮิงาชิกูนิมีภารกิจอยู่สองประการคือ ประการแรกคือกองทัพทั้งหมดยุติความเป็นศัตรูและถอนกำลังทหาร และประการที่สองคือ ทำให้ประชาชนชาวญี่ปุ่นวางใจว่าสถาบันจักรพรรดิจะได้รับความคุ้มครองและอยู่รอดปลอดภัย อย่างไรก็ตาม เจ้าฮิงาชิกูนิลาออกจากตำแหน่งหลังยอมจำนนได้เจ็ดวันเนื่องจากข้อพิพาทเรื่องกองทัพสหรัฐจะให้ญี่ปุ่นยกเลิกกฎหมายรักษาความสงบ ค.ศ. 1925
หน้าที่การงาน > หลังการลาออกฯ

หลังจากที่ทรงลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ต้นปี ค.ศ. 1946 ได้ทรงให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์โยมิอูริโฮจิและเดอะนิวยอร์กไทมส์ว่า สมาชิกพระราชวงศ์ต่างยินยอมที่จะให้สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตะสละราชสมบัติ โดยที่เจ้าทากามัตสึจะทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินไปจนกว่ามกุฎราชกุมารอากิฮิโตะจะเจริญพระชันษา อย่างไรก็ตาม แนวคิดนี้ถูกคัดค้านจากนายกรัฐมนตรีจิจูโร ชิเดฮาระและรัฐมนตรีกระทรวงวัง
ในค.ศ. 1946 เจ้าฮิงาชิกูนิได้ทูลขอลาออกจากพระราชวงศ์ไปเป็นสามัญชนแต่องค์จักรพรรดิไม่ทรงยินยอม อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1947 สหรัฐอเมริกาได้ล้มเลิกระบอบคาโซกุของญี่ปุ่น ทำให้สมาชิกราชสกุลต่างๆรวมถึงเจ้าฮิงาชิกูนิถูกถอดยศและฐานันดรรวมถึงถูกริบทรัพย์บางส่วน
อดีตเจ้าฮิงาชิกูนิถึงแก่อนิจกรรมด้วยอาการหัวใจล้มเหลวเมื่อวันที่  20 มกราคม ค.ศ. 1990 ในกรุงโตเกียว ขณะมีพระชันษา 102 ปี 48 วัน