stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตลาดมหาชัย

ตลาดมหาชัย
ตลาดมหาชัย เป็นตลาดสดที่มีชื่อเสียงของจังหวัดสมุทรสาคร ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำท่าจีน มีท่าเรือข้ามฝาก มหาชัย-ท่าฉลอม ที่สามารถข้ามฝั่งไปยังตำบลท่าฉลอมได้ และตั้งอยู่ใกล้กับป้อมวิเชียรโชฎก ศาลหลักเมืองและศาลากลางจังหวัดสมุทรสาคร มีหอนาฬิกาท่าเรือเป็นจุดบอกสถานที่ มีสถานีรถไฟที่ใช้เดินทางเข้ากรุงเทพ คือรถไฟสายแม่กลอง ช่วงวงเวียนใหญ่-มหาชัย เป็นตลาดสดที่ขึ้นชื่อแหล่งจำหน่ายอาหารทะเลนานาชนิด มีจุดพักผ่อนชมวิวแม่น้ำท่าจีน คือท่าเรือและเขื่อนศาลเจ้าพ่อหลักเมือง
การเดินทางสะดวกและหลากหลาย โดยทางรถไฟจากสถานีรถไฟวงเวียนใหญ่ (กรุงเทพ) มายัง สถานีรถไฟมหาชัย (สมุทรสาคร) ซึ่งอยู่ตรงตลาดมหาชัยพอดี หรือเดินทางโดยรถตู้ ซึ่งมีสถานีจุดศูนย์รวมรถตู้ อยู่ที่ข้างศาลากลางจังหวัดสมุทรสาคร ตรงข้ามสถานีตำรวจสมุทรสาคร มีรถเมล์ปรับอากาศหลายสาย เช่น สาย ปอ.68 (มหาชัย-บางลำพู), สาย ปอ.7 (สมุทรสาคร - หัวลำโพง)
พระเจ้าเสือทรงให้ขุดคลองลัดจากธนบุรี ไปออกปากแม่น้ำเมืองสาครบุรี (สมุทรสาคร) เรียกชื่อว่า "คลองสนามไชย" ต่อมาเปลี่ยนเป็น "คลองมหาชัย" และเกิดชุมชนขนาดใหญ่บริเวณปากคลอง เรียกว่า เมืองมหาชัยหรือตลาดมหาชัยในปัจจุบัน
ตำบลทุ่งมน

ตำบลทุ่งมน สามารถหมายถึง
ตำบลทุ่งมน อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธร
ตำบลทุ่งมน อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์
ท่าอากาศยานอามามิ

ท่าอากาศยานอามามิ (ญี่ปุ่น: 奄美空港; โรมาจิ: Amami Kūkō (IATA: ASJ, ICAO: RJKA)) เป็นท่าอากาศยานตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองอามามิ บนอามามิโอชิมะ (เกาะอามามิ) จังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
สายการบินและจุดหมายปลายทาง

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
แจแปนแอร์ไลน์: โอซากะ-อิตามิ, โตเกียว-ฮาเนดะ
แจแปนแอร์ไลน์ ดำเนินงานโดย แจแปนแอร์คอมมิวเตอร์: ฟูกูโอกะ, คาโงชิมะ, คิไก, โอกิโนเอราบุ, โทกูโนชิมะ, โยรง
แจแปนทรานโอเชียนแอร์ ดำเนินงานโดย ริวกิวแอร์คอมมิวเตอร์: นาฮะ
สกายมาร์กแอร์ไลน์: ฤดูกาล: คาโงชิมะ
วานิลลาแอร์: โตเกียว-นาริตะ
แหล่งข้อมูลอื่น

ท่าอากาศยานอามามิ เก็บถาวร 2009-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (จังหวัดคาโงชิมะ) (ญี่ปุ่น)
แนะนำท่าอากาศยาน โดย แจแปนแอร์ไลน์
Current weather for RJKA at NOAA/NWS
Accident history for ASJ at Aviation Safety Network
ดาวแคระน้ำเงิน

ดาวแคระน้ำเงิน (อังกฤษ; blue dwarf) คือดาวฤกษ์ตามการคาดการณ์อันวิวัฒนาการมาจากดาวแคระแดงหลังจากที่พวกมันได้ใช้เชื้อเพลิงไฮโดรเจนส่วนใหญ่ไปแล้ว เนื่องจากดาวแคระแดงนั้นหลอมไฮโดรเจนของตัวเองอย่างเชื่องช้าและรวมถึงการพาความร้อนที่เต็มรูปแบบ (เชื้อเพลิงไฮโดรเจนทั้งหมดสามารถถูกใช้เพื่อหลอมได้ มิใช่เพียงแค่ที่แกนกลาง) จึงมีการคาดการณ์ไว้ว่าพวกมันสามารถมีอายุขัยได้นับล้านล้านปี ทว่าเอกภพในปัจจุบันนั้นยังเก่าแก่ไม่พอสำหรับการก่อตัวของดาวแคระน้ำเงิน ฉะนั้นการมีตัวตนของพวกมันจึงมีอยู่ในแบบจำลองทางทฤษฎีเพียงเท่านั้น
เหตุการณ์ตามสมมติฐาน

ดาวฤกษ์นั้นจะมีกำลังส่องสว่างที่มากขึ้นตามอายุ ดาวที่ยิ่งมีความสว่างมากยิ่งต้องแผ่พลังงานออกมาให้เร็วเพื่อรักษาสภาวะสมดุลของตนเอง ดาวฤกษ์ที่มีขนาดใหญ่กว่าดาวแคระแดงจะใช้วิธีเพิ่มขนาดของตัวเองและกลายเป็นดาวยักษ์แดงเพื่อเพิ่มพื้นที่ผิว ดาวแคระแดงที่มีมวลน้อยกว่า 0.25 มวลดวงอาทิตย์ได้รับการคาดการณ์ว่าแทนที่จะขยายตัวพวกมันจะเพิ่มอัตราการแผ่พลังงานด้วยการเพิ่มอุณหภูมิพื้นผิวและเปลี่ยนเป็นสีฟ้าหรือน้ำเงินเมื่อเวลาผ่านไป สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เนื่องด้วยชั้นพื้นผิวของดาวแคระแดงจะมีความทึบแสงที่ไม่มากนักเมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น
แม้ว่าวัตถุเหล่านี้จะมีชื่อเรียกเช่นนี้แต่ก็ไม่จำเป็นที่ดาวแคระน้ำเงินจะต้องเพิ่มอุณหภูมิให้สูงเทียบเท่าหรือกลายเป็นดาวฤกษ์สีน้ำเงิน มีการสร้างแบบจำลองทร่ได้ทำนายถึงวิวัฒนาการในอนาคตของดาวแคระแดงที่มีมวลอยู่ที่ 0.06 และ 0.25 มวลดวงอาทิตย์ ซึ่งจากแบบจำลองนี้ก็ได้ทราบว่าดาวแคระน้ำเงินที่มีความเป็นสีน้ำเงินมากที่สุดนั้นเริ่มต้นจากดาวแคระแดงที่มีมวล 0.14 มวลดวงอาทิตย์ และจบลงด้วยอุณหภูมิพื้นผิวที่ประมาณ 8600 K ทำให้มันถูกจัดประเภทอยู่ในดาวฤกษ์ประเภท A ซึ่งเป็นดาวสีฟ้า-ขาว
จุดจบชีวิตดาว

เป็นที่เชื่อกันว่าดาวแคระน้ำเงินจะใช้เชื้อเพลิงไฮโดรเจนของตัวเองจนหมดสิ้นในที่สุด และความดันภายในจะไม่เพียงพอต่อการหลอมรวมเชื้อเพลิงอื่น ๆ และเมื่อการหลอมนั้นจบลงจะไม่ใช่ดาวแคระในแถบลำดับหลักอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นดาวแคระขาว ถึงแม้ว่าจะถูกเรียกชื่อเช่นนี้แต่พวกมันไม่ใช่ดาวแคระในแถบลำดับหลักและไม่ใช่ดาวฤกษ์ หากแต่เป็นซากดาว
เมื่ออดีตดาวแคระน้ำเงินดวงนี้เริ่มเข้าสู่กระบวนการเสื่อม ซากที่หลงเหลือในชื่อของดาวแคระขาวจะเย็นตัวลงและเริ่มสูญเสียความร้อนที่หลงเหลืออยู่จากการหลอมไฮโดรเจนครั้งสุดท้ายในช่วงชีวิตของมัน กระบวนการเย็นตัวลงนี้จำเป็นต้องใช้ระยะเวลาที่ยาวนานมาก ซึ่งยาวนานกว่าอายุของเอกภพในปัจจุบัน เฉกเช่นเดียวกันกับระยะเวลาที่เปลี่ยนพวกมันจากดาวแคระแดงไปสู่ช่วงสุดท้ายในชีวิตที่เรียกว่าดาวแคระน้ำเงิน ท้ายที่สุดแล้วซากหลงเหลือที่เป็นดาวแคระขาวจะเย็นตัวลงจนกลายเป็นดาวแคระดำ (เอกภพยังไม่เก่าแก่มากพอที่จะให้ซากหลงเหลือต่าง ๆ ได่เย็นตัวลงจนกลายเป็นสีดำ ฉะนั้นแม้ว่าตัวตนของดาวแคระดำจะมีความเป็นไปได้ แต่ยังคงเป็นเพียงวัตถุตามสมมติฐาน)
ตำบลทุ่งฝาย

| ตำบลทุ่งฝาย |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Thung Fai
พิกัด: 18°22′03″N 99°33′03″E﻿ / ﻿18.3676°N 99.5509°E﻿ / 18.3676; 99.5509
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ลำปาง
อำเภอ: เมืองลำปาง
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 7,697 คน
รหัสไปรษณีย์ : 52000
รหัสภูมิศาสตร์: 520112
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ทุ่งฝาย เป็นตำบลในอำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง แบ่งออกเป็น 10 หมู่บ้าน ใน พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 7,697 คน
ที่ราบคันโต

แผนที่ของที่ราบคันโต
ที่ราบคันโต (ญี่ปุ่น: 関東平野; โรมาจิ: Kantō heiya) เป็นที่ราบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคคันโตตอนกลางของเกาะฮนชู มีพื้นที่ 17,000 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่มากกว่าครึ่งหนึงของโตเกียว จังหวัดไซตามะ จังหวัดคานางาวะ จังหวัดชิบะ จังหวัดกุมมะ จังหวัดโทจิงิ และจังหวัดอิบารากิ
ภูมิศาสตร์

ทางทิศเหนือติดกับที่ราบสูงอาบูกูมะ เทือกเขายามิโซะ เทือกเขาอาชิโอะ และแนวภูเขาไฟนาซุ ทางทิศตะวันตกติดกับเทือกเขาคันโต และทางทิศใต้ติดกับคาบสมุทรโบโซ เนินเขามิอูระ อ่าวโตเกียว และอ่าวซางามิ มีทะเลคาชิมะและหาดคูจูกูริอยู่ทางตะวันออกของที่ราบ แม่น้ำส่วนใหญ่มีต้นกำเนิดมาจากเทือกเขาทางตอนเหนือหรือทางตะวันตกก่อนที่จะไหลไปทางทิศตะวันออกหรือทางทิศตะวันออกเฉียงใต้เพื่อลงสู่มหาสมุทรแปซิฟิก อ่าวโตเกียว หรืออ่าวซางามิ ในตอนกลางของที่ราบมีแม่น้ำโทเนะไหลผ่าน ทางตอนเหนือมีแม่น้ำวาตาราเซะ แม่น้ำคินุ และทางตอนใต้มีแม่น้ำอารากาวะ แม่น้ำทามะ และแม่น้ำซางามิ ในบรรดาแม่น้ำดังกล่าว แม่น้ำโทเนะกินพื้นที่ครอบคลุมที่ราบน้ำท่วมถึงขนาดใหญ่ถึง 16,840 ตารางกิโลเมตร (6,500 ตารางไมล์) นับว่าเป็นบริเวณลุ่มน้ำที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น
ธรณีวิทยา

ที่ราบคันโตเกิดจากกระบวนการก่อตัวเป็นแอ่งคันโตซึ่งมีต่อเนื่องมาตั้งแต่ยุคนีโอจีน กระบวนการนี้ทำให้เกิดการตกตะกอนในใจกลางของที่ราบคันโตและทำให้เกิดการยกตัวของภูเขาโดยรอบ เป็นผลให้ตะกอนจากภูเขาโดยรอบถูกทับถมอย่างหนาแน่น (สูงถึง 3,000 เมตร) และยกตัวขึ้นต่อไปเป็นเนินเขาและที่ราบสูงหลายแห่ง แต่การสะสมของชั้นตะกอนที่อ่อนทำให้ยากต่อการค้นหารอยเลื่อนที่อาจก่อให้เกิดแผ่นดินไหวได้ (มีรอยเลื่อนลึก 3000 เมตร ด้านล่างชั้นตะกอน) ตะกอนที่ถูกพัดพาโดยแม่น้ำได้ทับถมกันเป็นที่ดินและภูมิประเทศในช่วงปลายยุคโจมงถึงยุคยาโยอิตอนต้น (3,000 ปีที่ผ่านมา)
ภูมิอากาศ

ที่ราบคันโตมีภูมิอากาศที่อบอุ่นแบบฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ฤดูหนาวมีอากาศที่หนาวเย็นและมีอากาศร้อนในฤดูร้อน มีความแตกต่างอย่างมากของอุณหภูมิระหว่างฤดูร้อนและฤดูหนาวภายในหนึ่งวัน ที่ราบคันโตมีแสงแดดค่อนข้างมากโดยเฉพาะทางตอนเหนือ เนื่องจากอิทธิพลของกระแสน้ำอุ่นที่ไหลไปตามชายฝั่งทำให้สภาพภูมิอากาศทางตอนใต้ของที่ราบนั้นอบอุ่น
ในฤดูร้อนจะมีปริมาณฝนตกมากเนื่องจากมรสุมและพายุไต้ฝุ่น นอกจากนี้ฟ้าร้องและเมฆฝนมักก่อตัวขึ้นในพื้นที่ภูเขาทางตอนเหนือและตะวันตก ในช่วงก่อนเที่ยงและเมฆฝนเหล่านั้นจะเคลื่อนตัวไปยังที่ราบในช่วงบ่ายแก่ ๆ ซึ่งมักส่งผลให้เกิดฝนฟ้าคะนองในตอนเย็น และอุณหภูมิของที่ราบจะเย็นขึ้นเมื่อแอนไทไซโคลนที่มาจากทะเลโอค็อตสค์ได้กลายเป็นลมตะวันออกเฉียงเหนือ และลมจากยามาเสะได้เข้าพัดมา
ในฤดูหนาวลมจากทะเลญี่ปุ่นจะถูกบังโดยเทือกเขามิคุนิจะทำให้เกิดหิมะตกตามแนวภูเขาในทางทิศเหนือ จะทำให้เหลือเพียงลมที่มีความชื้นต่ำพัดเข้ามาสู่ที่ราบ และในตลอดทั้งปีที่ราบคันโตทั้งหมด จะได้รับผลกระทบจากแสงอาทิตย์ได้ง่ายเนื่องจากท้องฟ้าโปร่ง แต่ลมที่มาจากทางเหนือนั้นจะทำให้อุณหภูมิลดลงสูงสุดก่อนพระอาทิตย์ขึ้นซึ่งอาจลดลงถึง -5 องศา ในฤดูหนาว แต่อุณหภูมิของกลางวันจะเพิ่มขึ้นมากถึง 7 ถึง 10 องศาเซลเซียส ในวันที่มีลมแห้งจากทางเหนืออุณหภูมิที่ร่างกายสัมผัสได้จะต่ำกว่าอุณหภูมิจริง
ที่ราบคันโตมักมีปริมาณไนเตรตและคลอไรด์ที่สูงมากในฤดูหนาว ซึ่งมีที่มาจากการเผาของเสียและอุตสาหกรรมในพื้นที่
ที่ราบใหญ่คันโต
ลมตามฤดูกาลพัดมาจากเทือกเขาทางทิศเหนือ
ขบวนการความเร็วสูง เทอร์โบเรนเจอร์

| ขบวนการความเร็วสูง เทอร์โบเรนเจอร์ |
| --- | --- |
ประเภท: Tokusatsu Superhero fiction Science fiction Fantasy Action/Adventure
สร้างโดย: Toei
เขียนโดย: Toshiki Inoue
แสดงนำ: Kenta Satou Fumiaki Ganaha Keiya Asakura  Jun'ichirou Katagiri Noriko Kinohara
บรรยายโดย: Nobuo Tanaka
ผู้ประพันธ์เพลง: Akihiko Yoshida
ประเทศแหล่งกำเนิด: Japan
จำนวนตอน: 51
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: Takeyuki Suzuki Kyōzō Utsunomiya
ความยาวตอน: 30 minutes
ออกอากาศ
เครือข่าย: TV Asahi
ออกอากาศ: March 3, 1989 – February 23, 1990
ขบวนการความเร็วสูง เทอร์โบเรนเจอร์ หรือในชื่อภาษาญี่ปุ่น โคโซคุเซ็นไต เทอร์โบเรนเจอร์ (ญี่ปุ่น: 高速戦隊ターボレンジャー; โรมาจิ: Kōsoku Sentai Tāborenjā) เป็นละครโทคุซัทสึชุดของซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์ ลำดับที่ 13 ออกอากาศทุกวันเสาร์เวลา 18:00 น. - 18:25 น. และได้ย้ายวันและเวลาออกอากาศเป็นทุกวันศุกร์ เวลา 17:30 น. - 17:55 น. ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1989 ถึงวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 มีจำนวนตอนทั้งหมด 51 ตอน
เนื้อเรื่อง

เมื่อ 20,000 ปี ก่อน เทพและมนุษย์ได้ต่อสู้กับเหล่าปีศาจโบมะ และสามารถปิดผนึกพวกมันได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป 20,000 ปี ผนึกที่ปิดก็เสื่อมสภาพไปตามกาลเวลาและสภาพแวดล้อมในปัจจุบัน ปี ค.ศ. 1989 เสื่อมถ่อยลงไปมากเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้พลังของผนึกเสื่อมถ่อย โบม่าโดยการนำของปีศาจรากอนที่เก็บความแค้นมาตลอด 20,000 ปี ก็คิดจะทำลายล้างมนุษย์ แต่ก็ยังมีนางฟ้าซีลอนและสัตว์เทพราคินที่ยังพอมีพลังที่จะสามารถต่อกรกับพวกโบม่าได้
แต่ซีลอนยังโชคดีที่ในยุคนี้ยังมีคนที่มีพลังพิเศษสามารถมองเห็นและสื่อสารกับตนได้ พวกเขาเป็นนักเรียนมัธยมปลาย 5 คน และ ดร.ดาไซ ผู้ เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่คิดประดิษฐ์เครื่องจักรกลต่างๆ และเมื่อพลังของเทพและพลังของเครื่องจักรกลรวมกันก็เกิดเป็น เทอร์โบเรนเจอร์ เพื่อต่อสู้กับโบม่าที่ชั่วร้าย
พลังและความสามารถของเทอร์โบเรนเจอร์ > เทอร์โบคาสเซ็ท

อาวุธประจำตัวของเทอร์โบเรนเจอร์ทั้ง 5 ใช้ควบคู่กับเทอร์โบเลเซอร์ได้
พลังและความสามารถของเทอร์โบเรนเจอร์ > ข้อมูลจำเพาะ

| ชื่อ | ความยาว | น้ำหนัก | ความเร็ว | แรงกำลัง | แรงกำลัง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เทอร์โบ GT | 21.4 เมตร | 97 ตัน | 1.2 แรงมัค | 5 หมื่นแรงม้า | 5 หมื่นแรงม้า |
| เทอร์โบทรัค | 25.3 เมตร | 139.7 ตัน | 980 กม. / ชม. |  |  |
| เทอร์โบจิ๊ป | 12.2 เมตร | 38.7 ตัน | 850 กม. / ชั่วโมง |  |  |
| เทอร์โบบั๊กกี้ | 13.5 เมตร | 35.1 ตัน | 830 กม. / ชั่วโมง |  |  |
| เทอร์โบวากอน | 18 เมตร | 77.5 ตัน | 620 กม. / ชม. |  |  |
| รักเกอร์ไฟเตอร์ | 43.3 เมตร | 320 ตัน | 2 แรงมัค | 3 ล้านแรงม้า | 3 ล้านแรงม้า |
| ชื่อ | ความสูง | ความกว้าง | น้ำหนัก | ความเร็ว | แรงกำลัง |
| เทอร์โบโรโบ | 46 เมตร |  | 388 ตัน | 490 กม. / ชม. (ความเร็วในการเดินทาง) 1 แรงมัค (ความเร็วในการบิน) | 3.2 ล้านแรงม้า |
| เทอร์โบรักเกอร์ | 41.5 เมตร |  | 320 ตัน | 380 กม. / ชั่วโมง (ความเร็วในการเดินทาง) 900 กม. / ชม. (ความเร็วในการบิน) | 3 ล้านแรงม้า |
| ซูเปอร์เทอร์โบโรโบ | 51.2 เมตร |  | 708 ตัน |  | 6 ล้านแรงม้า |
| เทอร์โบบิลเดอร์ | 52.9 เมตร (ฐานทับ) 68.5 เมตร (หุ่นยนต์) | 54.5 เมตร | 3468 ตัน |  |  |
เผ่าปีศาจร้อยคลั่ง โบมะ > นางาเระโบมะ

นางาเระโบมะ (流れ暴魔) คือมนุษย์ผู้ที่มีสายเลือดเผ่าโบมะและมนุษย์เข้าไว้ด้วยกัน ซึ่งกำเนิดมาจากเผ่าปีศาจโบมะชนกลุ่มน้อยที่ไม่ทำร้ายมนุษย์ และมีอยู่เป็นส่วนน้อย
เพลงประกอบ > เพลงโอเพนนิง

โคโซคุเซ็นไต เทอร์โบเรนเจอร์ (ญี่ปุ่น: 高速戦隊ターボレンジャー; โรมาจิ: Kōsoku Sentai Tāborenjā ทับศัพท์: Kousoku Sentai Turboranger) ร้องโดย เคนตะ ซาโต้
เพลงประกอบ > เพลงเอนดิง

ซิกแซก ยูธ โรด (ทับศัพท์: Zigzag Youth Road) ร้องโดย เคนตะ ซาโต้
การออกอากาศ

ขบวนการความเร็วสูง เทอร์โบเรนเจอร์ ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ ทุกวันเสาร์เวลา 18:00 น. - 18:25 น. ตั้งแต่วันที่ 3 มีนาคม ถึง 30 กันยายน ค.ศ. 1989 ต่อได้ย้ายวันและเวลาออกอากาศเป็นทุกวันศุกร์ เวลา 17:30 น. - 17:55 น. ตั้งแต่วันที่ 6 ตุลาคม ปีเดียวกัน จนจบเรื่อง
ในส่วนประเทศไทย สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ได้ออกอากาศทุกวันเสาร์ - อาทิตย์ ในเวลา 10:00 น. - 10:30 น. ในชื่อ เทอร์โบพิฆาต และได้จัดจำหน่ายรูปแบบวิดีโอโดย บริษัท วิดีโอสแควร์ จำกัด โดยชื่อในการจำหน่ายมีชื่อว่า ห้าพลัง หุ่นเทอร์โบ
นกเอี้ยงสาลิกา

| นกเอี้ยงสาลิกา |
| --- | --- |

เสียงร้องไฟล์:CommonMynaCalls.ogg
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Sturnidae
สกุล:: Acridotheres
สปีชีส์:: A.  tristis
ชื่อทวินาม
Acridotheres tristis (Linnaeus, 1766)

ชนิดย่อย
 Acridotheres tristis melanosternus   Acridotheres tristis naumanni  Acridotheres tristis tristis  Acridotheres tristis tristoides

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ (สีน้ำเงิน-ถิ่นกำเนิดดั้งเดิม, สีแดง-ถิ่นที่ที่ถูกนำเข้าไป)
นกเอี้ยงสาลิกา หรือ นกสาลิกา หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า นกเอี้ยง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Acridotheres tristis) เป็นนกในวงศ์นกเอี้ยงและนกกิ้งโครง (Sturnidae)
นกเอี้ยงสาลิกาเป็นนกที่พบเห็นได้ง่ายในเขตเมืองหรือชุมชนของมนุษย์ มีความยาวประมาณ 25-26 เซนติเมตร ขาเรียวเล็ก นิ้วตีนแข็งแรง หัวและคอสีดำ ปากและหนังรอบตาสีเหลือง ลำตัวสีน้ำตาล ขอบปีกและปลายหางสีขาว หน้าอก, ท้อง และก้นสีน้ำตาลอ่อน ตัวผู้และตัวเมียคล้ายคลึงกัน หากินอยู่ตามพื้นดินปะปนกับนกชนิดอื่น ๆ มักเดินสลับวิ่งกระโดด มีความปราดเปรียว ชอบจิกตีต่อสู้กันเองหรือทะเลาะวิวาทกับนกชนิดอื่น ๆ
นกเอี้ยงสาลิกากินแมลงและเมล็ดพืชต่าง ๆ รวมทั้งผลไม้เป็นอาหาร อาศัยอยู่ตามชายทุ่ง พื้นที่ทำการเกษตรใกล้หมู่บ้าน อาจอยู่เป็นคู่หรือรวมฝูง ชอบลงมาหากินอยู่ตามพื้นดิน ขณะหาอาหารมักส่งเสียงร้องไปด้วย มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงเดือนมีนาคม-เมษายน ทำรังตามชายคาบ้านเรือนหรือตามต้นไม้ด้วยกิ่งไม้ หรือใบหญ้าแห้ง วางไข่ครั้งละ 2-4 ฟอง  ผลัดกันกกไข่ทั้งตัวผู้และตัวเมีย ประมาณ 14 วัน ไข่จึงฟักเป็นตัว พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทวีปเอเชีย ตั้งแต่ อินเดีย, อัฟกานิสถาน, พม่า และภูมิภาคอินโดจีน ในประเทศไทยพบได้ทั่วทุกภาค และปัจจุบันได้ถูกนำเข้าไปในบางพื้นที่ที่ไม่ใช่ถิ่นกำเนิดดั้งเดิมด้วย
นกเอี้ยงสาลิกาเป็นนกอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Acridotheres tristis ที่วิกิสปีชีส์
ธงเรดดัสเตอร์

| --- | --- |


เรดดัสเตอร์
การใช้: ธงเรือพลเรือน  
สัดส่วนธง: 1:2
ประกาศใช้: British Merchant Navy
ลักษณะ: ธงพื้นแดง มียูเนียนแจ็กอยู่ที่มุมบนซ้าย
 
โปสเตอร์ปลุกระดมจากสงครามโลกครั้งที่สอง
ธงเรดดัสเตอร์ (Red Duster) หรือธงแสดงสัญชาติสีแดง (British Red Ensign) เป็นธงพลเรือนของสหราชอาณาจักรและถือเป็นธงแสดงสัญชาติชนิดหนึ่งของสหราชอาณาจักร ธงนี้ถูกใช้ในพาณิชยนาวีเป็นหลัก และในบางครั้งธงนี้จะถูกปรับแต่งโดยเพิ่มตราสัญลักษณ์ต่างๆไว้บนผืนธง
ธงเรดดัสเตอร์เป็นธงที่ถูกใช้โดยพ่อค้าและเรือโดยสารของอังกฤษมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1707 ก่อนหน้านั้น กองทัพเรือของอังกฤษและสกอตแลนด์จะใช้ "ธงแสดงสัญชาติอังกฤษสีแดง" และ "ธงแสดงสัญชาติสกอตแลนด์สีแดง" เป็นหลัก โดยธงสองธงนี้ถูกใช้งานมาตั้งแต่ช่วง ค.ศ.1620 แล้ว
ธงแสดงสัญชาติอังกฤษสีแดง (English Red Ensign)
ธงแสดงสัญชาติสกอตแลนด์สีแดง (Scottish Red Ensign)
ธงที่ถูกปรับแต่ง

ในบางครั้ง หน่วยงานของภาครัฐหรือองค์กรต่างๆจะใช้ธงเรดดัสเตอร์ที่ถูกปรับแต่ง โดยมีการเพิ่มตราสัญลักษณ์เข้าไปที่ฝั่งขวาของธง
| ธง | ชื่อองค์กร |
| --- | --- |
: Company of Watermen and Lightermen
: Eastern Sea Fisheries
: Maritime Volunteer Service
: National Register of Historic Vessels
: National Register of Historic Vessels Fleet
: North Wales and North West Sea Fisheries
: Royal National Lifeboat Institution
: South Wales Sea Fisheries
: Trinity House
สโมสรเรือยอร์ชบางแห่งได้รับอนุญาตให้ใช้ธงเรดดัสเตอร์ที่ถูกปรับแต่งแทนธงชาติ บนธงจะมีตราสัญลักษณ์ของสโมสรอยู่ที่มุมขวา
| ธง | ชื่อสโมสร |
| --- | --- |
: Brixham Yacht Club
: House of Commons Yacht Club
: Lloyd's Yacht Club
: Royal Dart Yacht Club
: Royal Fowey Yacht Club
: Royal Hamilton Amateur Dinghy Club
: Royal Lymington Yacht Club
: Royal Norfolk and Suffolk Yacht Club
: Royal Victoria Yacht Club
: Royal Windermere Yacht Club
: Royal Yachting Association
: St. Helier Yacht Club
: West Mersea Yacht Club
นางงามโลก

นางงามโลก อาจหมายถึง
มิสเวิลด์ (Miss World) 1 ใน 5 (โกลบอลบิวตีส์ หรือ มิสแกรนด์สแลม) การประกวดนางงามระดับโลกเริ่มต้นจัดโดยชาวอังกฤษ เอริก มอร์ลีย์ ในปี พ.ศ. 2494
มิสเอิร์ธ (Miss Earth) 1 ใน 5 (มิสโซโซโลจี หรือ บิ๊กโฟร์) การประกวดนางงามระดับโลกเริ่มต้นจัดในปี พ.ศ. 2544
ตลาดระแหง 100 ปี

ตลาดระแหง 100 ปี เป็นตลาดชุมชนริมน้ำ ตั้งอยู่ที่ชายคลองระแหงติดต่อคลองพระอุดม ในตำบลระแหง อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี
ตลอดทั้งสองฝั่งคลองเป็นห้องแถวไม้ติดต่อกันยาวตลอดทาง ซึ่งทางอำเภอลาดหลุมแก้ว เทศบาลตำบลระแหงและชาวตลาดระแหง ได้ร่วมกันอนุรักษ์ตลาดเก่าแห่งนี้เอาไว้ บริเวณชุมชนนี้มีศาสนสถานคือ วัดบัวแก้วเกษรและศาลจ้าวระแหง ในตลาดมีร้านขายอุปกรณ์จับสัตว์น้ำ ร้านขายยาจีนและยาแผนโบราณ ร้านตัดผมรุ่นคุณปู่ ร้านขายอุปกรณ์การเกษตร เครื่องใช้ในครัวเรือน ปุ๋ยหมัก หม้อดินเผาหุงข้าว หรือร้านอาหารขึ้นชื่อ อย่างร้านแปโภชนา และพิพิธภัณฑ์แสดงข้าวของเครื่องใช้ในสมัยโบราณ
ประวัติ

คนกลุ่มแรกที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณตลาดระแหง คือกลุ่มคนจีนซึ่งเข้ามาทำการค้าขาย ดังปรากฏในแผนที่โบราณ พ.ศ. 2460 พบตำแหน่งของที่ตั้งตลาดระแหงแล้ว โดยบริเวณโดยรอบมีการกระจุกตัวของชุมชนและมีลักษณะพื้นที่นา ชาวจีนเหล่านี้บางส่วนแต่งงานกับคนไทย พบศาลเจ้าบริเวณตลาด ตลาดตั้งอยู่ริมคลองระแหง เป็นแหล่งขนสินค้าการเกษตร ตลาดระแหงเริ่มเป็นที่รู้จักจากคนภายนอก มีเรือแท็กซีสัญจรระหว่างกรุงเทพมหานคร นนทบุรี ปทุมธานี เพื่อซื้อขายสินค้าการเกษตรจำพวกข้าวและผลไม้ มีโรงสีข้าวตั้งอยู่ท้ายตลาด
ตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีทางรถไฟราษฎร์สายบางบัวทอง มีเส้นทางตั้งแต่กรุงเทพ บางบัวทองมาสิ้นสุดบริเวณริมคลองระแหงนี้ ส่งผลทำให้มีคนมาใช้บริการตลาดระแหงมากขึ้น มีผู้คนเข้ามาอยู่อาศัยและทำการค้าขายเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว มีร้านค้าที่หลากหลายมากขึ้น เช่น ร้านขายเครื่องมือการประมง เครื่องมือการเกษตร โรงฝิ่น ร้านอาหารสำเร็จรูป และร้านกาแฟ เป็นต้น อาคารบางส่วนเริ่มปรับเป็น 2 ชั้น มุงสังกะสี
แต่เมื่อมีการตัดถนน เกิดระบบขนส่งมวชนสาธารณะ การสัญจรทางน้ำจึงเริ่มลดบทบาทลง การค้าเริ่มซบเซา ทำให้คนเริ่มย้ายมาตั้งร้านริมถนนสายหลักคือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346
ปัจจุบันตลาดระแหงกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์
ชฺวี ยฺเหวียน

| ชฺวี ยฺเหวียน |
| --- | --- |
ภาพของชฺวี ยฺเหวียน โดยเฉิน หงโช่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 17)
เกิด: ประมาณ 340 ปีก่อนคริสตกาล รัฐฉู่, ปัจจุบันคือมณฑลหูเป่ย์, จีน
เสียชีวิต: 6 มิถุนายน 278 ปีก่อนคริสตกาล แม่น้ำมี่หลัว
อาชีพ: กวี, นักการเมือง
ชฺวี ยฺเหวียน (จีน: 屈原; พินอิน: Qū Yuán; ราว 340–278 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นเสนาบดีและกวีชาวจีนในยุครณรัฐของจีนโบราณ มีชื่อเสียงเพราะความรักชาติและผลงานด้านร้อยกรอง โดยเฉพาะประชุมกวีนิพนธ์เรื่อง ฉู่ฉือ (楚辭) ซึ่งเชื่อกันมาแต่ดั้งเดิมว่า เป็นผลงานของเขา และถือกันว่า เป็นหนึ่งในสองประชุมร้อยกรองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งจีนโบราณ อีกเรื่อง คือ ชือจิง (詩經) นอกจากนี้ ยังเชื่อกันว่า เขาเป็นต้นกำเนิดเทศกาลเรือมังกร (龍船節) อย่างไรก็ดี ปัจจุบันมีผู้โต้แย้งเรื่องเขาเป็นผู้แต่ง ฉู่ฉือ จริงหรือไม่ แต่ก็เป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางว่า เขาเป็นผู้แต่ง หลีเซา (離騷) บทประพันธ์ที่เลื่องชื่อที่สุดในกลุ่มร้อยกรอง ฉู่ฉือ
ข้อมูลทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเขามีอยู่ไม่มาก เอกสารเก่าแก่ที่สุดที่เอ่ยถึงเขา คือ ร้อยกรองบทหนึ่งซึ่งเจี่ย อี้ (賈誼) ข้าราชการซึ่งถูกให้ร้ายและอัปเปหิไปยังฉางชา (长沙) ประพันธ์ขึ้นเมื่อ 174 ปีก่อนคริสตกาล ระหว่างเดินทางไปฉางชา โดยพรรณนาว่า ตนเองมีชะตากรรมคล้ายชฺวี ยฺเหวียน ในสมัยก่อน แปดปีให้หลัง ซือหม่า เชียน (司馬遷) จึงเขียนประวัติของชฺวี ยฺเหวียน ขึ้นอย่างเป็นทางการครั้งแรก โดยรวมอยู่ในหนังสือชุด ฉื่อจี้ (史記) แต่มีผู้เห็นว่า ข้อมูลที่ซือหม่า เชียน เขียนไว้นั้นย้อนแย้งหลายจุด
ชีวิต

ฉื่อจี้ ของซือหม่า เชียน เป็นแหล่งข้อมูลหลักแหล่งเดียวเกี่ยวกับชีวิตของชฺวี ยฺเหวียน เอกสารนี้ระบุว่า ชฺวี ยฺเหวียน เป็นสมาชิกราชสกุลหมี่ (芈) แห่งรัฐฉู่ (楚国) และรับราชการในรัชสมัยพระเจ้าฉู่หฺวาย (楚懷王) ซึ่งครองราชย์ช่วง 328–299 ปีก่อนคริสตกาล
ต้นรัชกาลพระเจ้าฉู่หฺวาย ชฺวี ยฺเหวียน ดำรงตำแหน่งเสนาซ้าย (左徒) ต่อมา เขาถูกให้ร้ายจนพระเจ้าฉู่หฺวายเนรเทศเขาไปยังดินแดนทางเหนือแถบแม่น้ำฮั่น (漢江) ภายหลัง พระเจ้าฉู่หฺวายเรียกเขากลับมาเป็นทูตไปรัฐฉี (齐国) เพื่อฟื้นความสัมพันธ์ระหว่างรัฐฉู่กับรัฐฉี
เมื่อพระเจ้าฉู่หฺวายสิ้นพระชนม์แล้ว พระโอรสสืบราชย์ต่อเป็นพระเจ้าฉู่ฉิ่งเซียง (楚頃襄王) ชฺวี ยฺเหวียน ถูกให้ร้ายอีกครั้ง ครั้งนี้ เขาถูกขับไล่ไปยังดินแดนทางใต้แถบแม่น้ำฉาง (长江) ว่ากันว่า ชฺวี ยฺเหวียน แวะบ้านเกิดเป็นอันดับแรก และระหว่างถูกเนรเทศนั้น เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการรวบรวมและเรียบเรียงตำนานพื้นบ้านต่าง ๆ ที่รับรู้มาจากการท่องชนบท ทั้งยังประพันธ์ร้อยกรองหลายบท แต่ก็แสดงความห่วงใยในบ้านเมืองอยู่ไม่วาย เขากังวลเกี่ยวกับแผ่นดินของตนจนสุขภาพย่ำแย่ และในช่วงเวลาที่หดหู่ ก็มักเดินทอดน่องไปแถวบ่อน้ำแห่งหนึ่ง แล้วจ้องดูเงาสะท้อนในน้ำอยู่นาน
ใน 278 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อทราบว่า อิ่ง (郢) เมืองหลวงของรัฐฉู่ ถูกขุนพลไป๋ ฉี่ (白起) แห่งรัฐฉิน (秦国) ตีแตก ชฺวี ยฺเหวียน ก็เขียนเพลงยาวชื่อ อายอิ่ง (哀郢; "อิ่งโศก") แล้วแบกก้อนหินเดินลุยแม่น้ำมี่หลัว (汨羅江) ลงไปจนจมน้ำตาย
เหตุผลที่เขาฆ่าตัวตายเป็นที่ถกเถียงมาแต่โบราณ ปรัชญาเมธีจู ซี (朱熹) แห่งราชวงศ์ซ่ง เสนอว่า เป็นเพราะทุกข์ตรมเกี่ยวกับบ้านเมือง แต่เอกสาร อฺวี๋ฟู่ (漁父) กล่าวว่า การฆ่าตัวตายของเขาเป็นหนทางสุดท้ายที่เขาจะปกป้องความบริสุทธิ์ใจและหลักการดำรงชีวิตของตนเอง
เทศกาลเรือมังกร

ตำนานเล่าว่า ชาวบ้านใกล้เรือนเคียงเห็นชฺวี ยฺเหวียน ลงแม่น้ำมี่หลัวไปลับ ๆ ก็พากันตามหาเขา แต่ไม่ทันกาล เพราะชฺวี ยฺเหวียน ถึงแก่ชีวิตไปแล้ว ชาวบ้านจึงเอาก้อนข้าวเหนียวโยนลงน้ำเพื่อให้ปลากินแทนศพเขา ข้าวเหนียวดังกล่าวเป็นที่มาของบ๊ะจ่าง และการที่ชาวบ้านแล่นเรือตามหาเขาก็เป็นที่มาของเทศกาลเรือมังกรซึ่งมีการแข่งเรือและกินบ๊ะจ่าง
เชิงอรรถ > บรรณานุกรม

"Qu Yuan", China: Five Thousand Years of History and Civilization, Kowloon: City University of Hong Kong Press, 2007, pp. 205–6, ISBN 9789629371401
Davis, Albert Richard, บ.ก. (1970), The Penguin Book of Chinese Verse, London: Penguin Books.
Guo Moruo (1952), 《屈原》 [Qu Yuan], Beijing: Renmin Wenxue Chubanshe. (ในภาษาจีน)
Hartman, Charles (1986). "Ch'ü Yüan 屈原". The Indiana Companion to Traditional Chinese Literature, Volume 1. Bloomington: Indiana University Press. p. 352. ISBN 0-253-32983-3.
Hawkes, David (1959), Ch'u Tz'u: The Songs of the South, an Ancient Chinese Anthology, Oxford: Clarendon Press.
Hawkes, David (1974), "The Quest of the Goddess", Studies in Chinese Literary Genres, Berkeley: University of California Press, pp. 42–68, ISBN 0-520-02037-5.
Hinton, David (2008), Classical Chinese Poetry: An Anthology, New York: Farrar, Straus, & Giroux, ISBN 978-0-374-10536-5.
Kern, Martin (2010). "Early Chinese literature, Beginnings through Western Han". The Cambridge History of Chinese Literature, Volume 1: To 1375. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 1–115. ISBN 978-0-521-11677-0.
Knechtges, David R. (2010). "Qu Yuan 屈原". Ancient and Early Medieval Chinese Literature: A Reference Guide, Part One. Leiden: Brill. pp. 745–749. ISBN 978-90-04-19127-3.
Wen Yiduo (1956), "人民的詩人一屈原 [Rénmín de Shīrén—Qū Yuán, Qu Yuan: The People's Poet]", 《神話與詩》 [Shénhuà yú Shī, Mythology & Poetry], Guji Chubanshe. (ในภาษาจีน)
Yip Wai-lim (1997), Chinese Poetry: An Anthology of Major Modes and Genres, Durham: Duke University Press, ISBN 0-8223-1946-2.
Zhang Zongyi (1957), 《屈原舆楚辭》 [Qū Yuán yú Chǔcí, Qu Yuan and the Songs of Chu], Changchun: Jilin Renmin Chubanshe. (ในภาษาจีน)
แหล่งข้อมูลอื่น

"Qu Yuan (Chu Yuan), the great poet"
"This article has photos of Qu Yuan's hometown before it was submerged by the dams project"
"The Dragon Boat Festival" (article reproduced from Volume 1, number 2 of the newsletter of Families with Children from China of the San Francisco Bay Area)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 2  ISNI 2  3  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ 2  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์ 2  โปแลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
ทฤษฎีสมคบคิดว่าด้วยบริษัทยายักษ์ใหญ่

ทฤษฎีสมคบคิดว่าด้วยบริษัทยายักษ์ใหญ่เป็นทฤษฎีสมคบคิดอย่างหนึ่งซึ่งเชื่อว่าสถาบันการแพทย์และบริษัทยาโดยทั่วไป โดยเฉพาะบริษัทขนาดใหญ่ ดำเนินการโดยมีจุดประสงค์ร้าย และเป็นผลเสียต่อสังคมโดยรวม