stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศูนย์เรียนรู้
ศูนย์เรียนรู้ในห้องสมุด

ห้องสมุดมหาวิทยาลัยเห็นความสำคัญในการปรับเปลี่ยนบริการสำหรับนักศึกษาในยุคดิจิทัล จึงจัดบริการและเครื่องมือที่จำเป็นในการศึกษาค้นค้าวิจัย เช่น คอมพิวเตอร์พกพา ฐานข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ ห้องบริการจัดทำสื่อประกอบการเรียน ไว้ในสถานที่ที่มีบรรยากาศเชิญชวนให้นักศึกษาและอาจารย์เข้ามาสนทนาแลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์ จัดบริการเครื่องดื่ม กาแฟ ไว้ในห้องสมุด จุดประสงค์มิใช่เพียงเพื่อให้เข้าห้องสมุดมากขึ้นแต่ต้องการเน้นการสร้างบรรยากาศในการแลกเปลี่ยนความรู้ อย่างมีชีวิตชีวา ศูนย์เรียนรู้ไม่เคร่งครัดว่าต้องเงียบเพราะเปิดโอกาสให้พูดคุยปรึกษาหารือและทำงานร่วมกัน อาจคล้ายกับCommon Rooms ในหอพักที่นักศึกษามาพบกัน ดื่มกาแฟ อ่านหนังสือพิมพ์ และดูโทรทัศน์ร่วมกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์เรียนรู้โลกใต้ทะเลบางแสน
สำนักหอสมุดมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ห้องสมุดมารวย (ตลาดหลักทรัพย์)
สำนักหอสมุดมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ศูนย์เรียนรู้ในประเทศสหรัฐอเมริกา เก็บถาวร 2008-05-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ศูนย์เรียนรู้ในประเทศอังกฤษ
ศูนย์เรียนรู้ในประเทศแคนาดา เก็บถาวร 2008-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ศูนย์กระจายเสียงแพร่ภาพนานาชาติ

ทางเข้าไอบีซีในฟุตบอลโลก 2010
ศูนย์กระจายเสียงแพร่ภาพนานาชาติ (อังกฤษ: International Broadcasting Center; อักษรย่อ: IBC) เป็นศูนย์กลางสำหรับการกระจายเสียงและการแพร่ภาพ ซึ่งรวมเรียกว่าวิทยุโทรทัศน์ ซึ่งในช่วงระหว่างการแข่งขันกีฬารายการสำคัญ มักจะเปิดทำการควบคู่ไปกับ ศูนย์สื่อมวลชนหลัก (อังกฤษ: Main Press Center; อักษรย่อ: MPC) ซึ่งเป็นศูนย์กลางสำหรับข่าวสารต่าง ๆ เกี่ยวกับการแข่งขันครั้งนั้น เพื่อเป็นข้อมูลสำหรับผู้สื่อข่าว ในสื่อสิ่งพิมพ์ สื่อประสม สื่อดิจิทัล และสื่อประเภทอื่น ๆ
ไอบีซีในกีฬาโอลิมปิก

การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกทุกครั้ง จะมีการตั้งศูนย์กระจายเสียงแพร่ภาพนานาชาติขึ้น เป็นสถานที่จัดทำห้องส่งโทรทัศน์ของผู้รับสิทธิถ่ายทอดจากทั่วโลก โดยทั่วไปมักใช้ศูนย์การประชุมขนาดใหญ่ ดังเช่นศูนย์การประชุมรัฐสภาโลกที่จอร์เจีย (Georgia World Congress Center) ซึ่งใช้สำหรับโอลิมปิกที่แอตแลนตา เมื่อปี พ.ศ. 2539 (ค.ศ. 1996) มีหน่วยบริการกระจายเสียงแพร่ภาพโอลิมปิก (Olympic Broadcasting Services; OBS) เป็นหน่วยงานที่จัดหาวีดิทัศน์และเสียงซึ่งป้อนมาจากแต่ละสนาม, ภาพถ่ายอันสวยงามโดยรอบสถานที่แข่งขัน ตลอดจนเครื่องมือสื่อสารต่าง ๆ เป็นต้น ให้แก่ผู้ถือสิทธิแต่ละรายเหล่านี้ โดยไอบีซีในโอลิมปิกแห่งแรก ตั้งขึ้นสำหรับการแข่งขันที่กรุงโตเกียวของญี่ปุ่น เมื่อปี พ.ศ. 2507 (ค.ศ. 1964) ซึ่งเริ่มมีการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ไปทั่วโลกเป็นครั้งแรก
ไอบีซีในกีฬาโอลิมปิก > สถานที่ตั้งไอบีซี ระหว่างการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก > โอลิมปิกฤดูร้อน

ครั้งที่ 18 พ.ศ. 2507  ศูนย์กระจายเสียงแพร่ภาพของเอ็นเอชเค, กรุงโตเกียว, ญี่ปุ่น
ครั้งที่ 19 พ.ศ. 2511  มหาวิทยาลัยแห่งเม็กซิโก, กรุงเม็กซิโกซิตี, เม็กซิโก
ครั้งที่ 20 พ.ศ. 2515  อุทยานโอลิมปิก (มิวนิก), นครมิวนิก, เยอรมนีตะวันตก
ครั้งที่ 21 พ.ศ. 2519  ศูนย์การประชุมแห่งมอนทรีออล, นครมอนทรีออล, แคนาดา
ครั้งที่ 22 พ.ศ. 2523  ศูนย์กระจายเสียงแพร่ภาพนานาชาติแห่งมอสโก, กรุงมอสโก, สหภาพโซเวียต
ครั้งที่ 23 พ.ศ. 2527  มหาวิทยาลัยแห่งแคลิฟอร์เนียตอนใต้, นครลอสแอนเจลิส, สหรัฐอเมริกา
ครั้งที่ 24 พ.ศ. 2531  ศูนย์นิทรรศการแห่งโซล, โซล, เกาหลีใต้
ครั้งที่ 25 พ.ศ. 2535  สถาบันการพลศึกษาแห่งชาติกาตาลุญญา, นครบาร์เซโลนา, สเปน
ครั้งที่ 26 พ.ศ. 2539  ศูนย์การประชุมรัฐสภาโลกที่จอร์เจีย, นครแอตแลนตา, สหรัฐอเมริกา
ครั้งที่ 27 พ.ศ. 2543  ศูนย์นิทรรศการและการประชุมแห่งซิดนีย์, นครซิดนีย์, ออสเตรเลีย
ครั้งที่ 28 พ.ศ. 2547  พิพิธภัณฑ์แห่งกีฬาโบราณนานาชาติ, กรุงเอเธนส์, กรีซ
ครั้งที่ 29 พ.ศ. 2551  ศูนย์การประชุมโอลิมปิกสีเขียว, กรุงปักกิ่ง, สาธารณรัฐประชาชนจีน
ครั้งที่ 30 พ.ศ. 2555  ศูนย์สื่อมวลชนโอลิมปิกลอนดอน, อุทยานโอลิมปิกราชินีเอลิซาเบธ, กรุงลอนดอน, อังกฤษ, สหราชอาณาจักร
ครั้งที่ 31 พ.ศ. 2559  สวนโอลิมปิกแห่งริโอ, กรุงริโอเดจาเนโร, บราซิล
ไอบีซีในกีฬาโอลิมปิก > สถานที่ตั้งไอบีซี ระหว่างการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก > โอลิมปิกฤดูหนาว

ครั้งที่ 15 พ.ศ. 2531  อาคารบิกโฟร์, อุทยานสแตมเปด, นครคัลการี, แคนาดา
ครั้งที่ 19 พ.ศ. 2545  ศูนย์การประชุมแห่งพระราชวังซอลต์, นครซอลต์เลก, สหรัฐอเมริกา
ครั้งที่ 20 พ.ศ. 2549  อาคารลินก็อตโต, นครตูริน, อิตาลี
ครั้งที่ 21 พ.ศ. 2553  ศูนย์การประชุมแห่งแวนคูเวอร์, นครแวนคูเวอร์, แคนาดา
ไอบีซีในกีฬาโอลิมปิก > สถานที่ตั้งไอบีซี ระหว่างการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก > โอลิมปิกเยาวชน

ฤดูร้อนครั้งที่ 1 พ.ศ. 2553  มารีนาเบย์แซนดส์รีสอร์ต, สิงคโปร์
ไอบีซีในฟุตบอลโลก > เมืองที่ตั้งไอบีซี หรือศูนย์สื่อมวลชนหลัก ระหว่างการแข่งขันฟุตบอลโลก

ครั้งที่ 10 พ.ศ. 2517  นครมิวนิก, เยอรมนีตะวันตก
ครั้งที่ 11 พ.ศ. 2521  กรุงบูเอโนสไอเรส, อาร์เจนตินา
ครั้งที่ 12 พ.ศ. 2525  กรุงมาดริด, สเปน
ครั้งที่ 13 พ.ศ. 2529  กรุงเม็กซิโกซิตี, เม็กซิโก
ครั้งที่ 14 พ.ศ. 2533  กรุงโรม, อิตาลี
ครั้งที่ 15 พ.ศ. 2537  นครดัลลัส/ลอสแอนเจลิส, สหรัฐอเมริกา
ครั้งที่ 16 พ.ศ. 2541  กรุงปารีส, ฝรั่งเศส
ครั้งที่ 17 พ.ศ. 2545  โซล, เกาหลีใต้ และ  นครโยโกฮามา, ญี่ปุ่น
ครั้งที่ 18 พ.ศ. 2549  นครมิวนิก, เยอรมนี
ครั้งที่ 19 พ.ศ. 2553  นครโจฮันเนสเบิร์ก, แอฟริกาใต้
ครั้งที่ 20 พ.ศ. 2557  กรุงริโอเดจาเนโร, บราซิล
ไอบีซีในฟุตบอลโลก > ไอบีซีสำหรับฟุตบอลโลก 2006

ระหว่างฟุตบอลโลกที่เยอรมนีในปี พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) ไอบีซีที่ตั้งอยู่ในนครมิวนิก ต้อนรับสื่อมวลชนจาก 190 ประเทศ ศูนย์ดังกล่าวตั้งอยู่ที่ “มิวนิกแฟร์” (Munich Fair) ซึ่งก่อสร้างขึ้นในบริเวณของท่าอากาศยานมิวนิก ปัจจุบันอาคารแห่งนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ “ศูนย์แสดงสินค้ามิวนิก” (Munich Exhibition Centre)
ช่องโทรทัศน์และวิทยุ 120 สถานี ทำการกระจายเสียงแพร่ภาพ และรายงานการแข่งขันจากไอบีซีไปยัง 190 ประเทศซึ่งพวกเขาให้บริการ โดยผู้ชมการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ มีจำนวนสะสมที่ประมาณ 32,000 ล้านคน ถือเป็นผู้ชมการถ่ายทอดโทรทัศน์เหตุการณ์เดียวกลุ่มใหญ่ที่สุดในโลก ไอบีซีแห่งนี้ปฏิบัติงานตลอดเวลา 24 ชั่วโมงต่อวัน และ 7 วันต่อสัปดาห์ โดยแบ่งส่วนพื้นที่ 30,000 ตารางเมตร แก่ส่วนงานของแต่ละสถานีฯ ซึ่งกั้นแยกไว้ด้วยแผ่นกระดานกับผนังไม้ รวมทั้งประตูเกือบ 700 บาน ซึ่งทั้งหมดทำจากไม้เฟอร์ 966 ตัน และใช้เนื้อที่รวม 22,500 ตารางเมตร นอกจากนี้ ยังมีห้องส่งโทรทัศน์อีก 15 ห้อง
ศูนย์ประชุมเฉลิมพระเกียรติ ในโอกาสฉลองพระชนมายุ 5 รอบ 2 เมษายน 2558 มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

| ศูนย์ประชุมเฉลิมพระเกียรติ ในโอกาสฉลองพระชนมายุ 5 รอบ  2 เมษายน 2558 |
| --- | --- |
Chaloem Phrakiat Convention Hall On the occasion of the 5th Cycle Birthday Anniversary 2 April 2015
บริเวณด้านหน้าศูนย์ประชุม
ชื่อเดิม: ศูนย์ประชุมมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (Mahasarakham University Auditorium)
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดใช้งาน
ประเภท: ศูนย์ประชุมอเนกประสงค์
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมไทย
เมือง: 269 หมู่ 2 ถนนถีนานนท์ ตำบลตลาด อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม
ประเทศ:  ไทย
พิกัด: 16°12′19″N 103°17′00″E﻿ / ﻿16.2051586°N 103.2834572°E﻿ / 16.2051586; 103.2834572
เริ่มสร้าง: 18 มีนาคม พ.ศ. 2559 (8 ปี)
เจ้าของ: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: คอนกรีตเสริมเหล็ก
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: Process Architech & Planner Co.,Ltd.
เว็บไซต์
http://www.building.msu.ac.th/th/
ศูนย์ประชุมเฉลิมพระเกียรติฯ  (อังกฤษ: Chaloem Phrakiat Convention Hall) เป็นศูนย์การประชุมตั้งอยู่ในบริเวณมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ติดกับคณะการท่องเที่ยวและการโรงแรม ใช้สำหรับจัดงานประชุม แสดงสินค้า พิธีพระราชทานปริญญาบัตร และกิจกรรมทางด้านวิชาการ กิจกรรมการประชุม การอบรมสัมมนา การจัดนิทรรศการ ทั้งภายในมหาวิทยาลัย หน่วยงานภาครัฐ ชุมชน และเอกชนอื่นๆ
ประวัติ

ศูนย์ประชุมเฉลิมพระเกียรติ ในโอกาสฉลองพระชนมายุ 5 รอบ 2 เมษายน 2558 จัดสร้างขึ้นโดยมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ในโอกาสที่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ฉลองพระชนมายุ 5 รอบพระชนมพรรษา ในวันที่ 2 เมษายน 2558 โดยอาคารหลังดังกล่าว เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก พื้นที่ใช้สอยรวมประมาณ 16,600 ตารางเมตร องค์ประกอบของโครงการหลัก ได้แก่ ห้องโถงอเนกประสงค์หลักที่มีความจุ 5,000 คน ซึ่งสามารถปรับเปลี่ยนให้รองรับกิจกรรมอื่นๆ ได้ ห้องประชุมย่อย และส่วนสนับสนุน สร้างความสะดวกสบายและความปลอดภัยในการใช้สอยพื้นที่ โดยการออกแบบได้คำนึงถึงการประหยัดพลังงานสอดคล้องกับผังแม่บทที่ตั้งเดิม สะท้อนอัตลักษณ์ของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม มีลักษณะทางสถาปัตยกรรมที่โดดเด่น ร่วมสมัย ไม่ซ้ำกับอาคารอื่น สร้างความจดจำได้ง่ายเมื่อพบเห็น เป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม โดยอาคารแห่งนี้มีลักษณะเป็นหอประชุมอเนกประสงค์ สามารถรองรับกิจกรรมงานพระราชทานปริญญาบัตร กิจกรรมการประชุม การอบรมสัมมนา การจัดนิทรรศการ การแสดงบนเวที การจัดงานเฉลิมฉลองงานเลี้ยง และงานสังสรรค์ทั่วไป เพื่อตอบสนองความต้องการของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม
การแบ่งพื้นที่ภายในอาคาร

ภายในอาคารประกอบด้วย
ห้องโถงอเนกประสงค์ขนาดความจุ 5,000 คน
ห้องประชุมย่อยความจุห้องละ 80 คน จำนวน 2 ห้อง
ห้องประชุมย่อยความจุห้องละ 60 คน จำนวน 8 ห้อง
พื้นที่บริการและพื้นที่สนับสนุนต่างๆ
งานที่จัดในศูนย์ประชุม

งานสภากาแฟจังหวัดมหาสารคาม
พิธีพระราชทานปริญญาบัตรของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม โดยปกติแล้วทาง มมส. จะจัดพิธีรับปริญญา ที่อาคารพลศึกษา แต่ปี 2561 นับเป็นปีแรก ที่พิธีพระราชทานปริญญาบัตรแก่ผู้สำเร็จการศึกษา ได้กำหนดจัดที่อาคารหอประชุมหลังใหม่ คือ อาคารศูนย์ประชุมเฉลิมพระเกียรติ ในโอกาสฉลองพระชนมายุ 5 รอบ 2 เมษายน 2558
ประจำปีการศึกษา 2560-2561
ประจำปีการศึกษา 2561-2562
ประจำปีการศึกษา 2562-2563
ประจำปีการศึกษา 2563-2564
ประจำปีการศึกษา 2564-2565
ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน
| ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน Migration Period art |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของ: ศิลปะยุคกลาง
 เข็มกลัดที่ใช้บนไหล่จากคริสต์ศตวรรษที่ 7 ที่พบที่สุสานฝังศพในเรือที่ซัตตันฮูในอังกฤษ
ประวัติศาสตร์ศิลปะ
ช่วงเวลา: ค.ศ. 300 จนถึง ค.ศ. 900
ภูมิภาค: ยุโรปเหนือ และ เกาะบริติช
เกี่ยวข้อง: ศิลปะแองโกล-แซ็กซอน, ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน, ศิลปะเคลติก
ศิลปะตะวันตก
ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน (อังกฤษ: Migration Period art) เป็นงานศิลปะของกลุ่มชนเจอร์มานิคระหว่างสมัยการโยกย้ายถิ่นฐานในยุโรป ระหว่าง ค.ศ. 300 จนถึง ค.ศ. 900 ที่รวมทั้งศิลปะของกลุ่มชนเจอร์มานิคเองบนภาคพื้นยุโรป และ “ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน” หรือ “ศิลปะเกาะ” ซึ่งเป็นศิลปะผสานระหว่างศิลปะของชาวแองโกล-แซ็กซอน และ ชาวเคลต์บนหมู่เกาะบริติช ลักษณะของศิลปะก็ครอบคลุมหลายลักษณะตั้งแต่ “ลักษณะพหุรงค์” และ “ลายรูปสัตว์”
ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐานเป็นสมัยประวัติศาสตร์ศิลปะที่สำคัญของศิลปะยุคกลาง
ที่มา

ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 จักรวรรดิโรมันก็แทบจะล่ม และทหารในกองทัพส่วนใหญ่ก็เป็นทหารเจอร์มานิคเพิ่มขึ้นทุกขณะ ดังนั้นเมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 4 เมื่อชนฮั่นรุกรานเข้ามาจนชนเผ่าเยอรมันต่างต้องถอยร่นไปทางตะวันตก ไปตั้่งถิ่่นฐานอยู่ตามชายแดนของจักรวรรดิ ชาววิซิกอธเข้าไปตั้่งถิ่่นฐานอยู่ในอิตาลี และต่อมาสเปน ส่วนทางตอนเหนือก็มีชาวแฟรงค์เข้าไปตั้่งถิ่่นฐานอยู่ในกอลและทางตะวันตกของเยอรมนี และในคริสต์ศตวรรษที่ 5 กลุ่มชาวสแกนดิเนเวียที่รวมทั้งแองเกิลส์,  แซ็กซอน และ จูตก็เดินทางข้ามไปรุกรานบริเตน เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 6 จักรวรรดิโรมันตะวันตกก็แทบจะแทนที่ด้วยกลุ่มชนที่มีขนาดเล็กกว่าที่มีอำนาจทางการเมืองที่ไม่เป็นระเบียบแบบแผน แต่ก้าวร้าวของราชอาณาจักรเจอร์มานิคต่างๆ
แม้ว่าราชอาณาจักรเหล่านี้จะมีเชื้อชาติพันธุ์ที่ต่างกัน แต่ต่างก็มีวัฒนธรรมบางอย่างที่ร่วมกัน เดิมทีชนกลุ่มนี้มีวิถีชีวิตแบบชนร่อนเร่แต่ต่อมาก็เริ่มตั้่งถิ่่นฐานอย่างเป็นการถาวรกันมากขึ้น และกลายเป็นเกษตรกรและคนหาปลา หลักฐานทางโบราณคดีไม่ปรากฏว่ามีการสร้างงานศิลปะชิ้นใหญ่กันขึ้น เช่นสิ่งก่อสร้างหรือประติมากรรมชิ้นใหญ่ๆ แต่จะเป็นศิลปะแบบ “เคลื่อนที่” สำหรับการใช้สอย เช่นอาวุธ , เครื่องมือ และ เครื่องประดับ ศิลปะของชนเจอร์มานิคแทบทั้งหมดจะเป็นเครื่องประดับส่วนตัว, เคลื่อนที่ได้ และ นำติดตัวไปกับร่างเมื่อฝัง เพื่อที่จะเป็นสักการะวิญญาณเพื่อที่ให้ช่วยพิทักษ์ผู้ที่ยังคงมีชีวิตอยู่
ศิลปะของชนเจอร์มานิคมีลักษณะเด่นอยู่สามอย่างคือ “ลักษณะพหุรงค์” (polychrome style) ที่มาจากกอธผู้ตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณทะเลดำ และ “ลายรูปสัตว์” (Animal style) ที่พบในสแกนดิเนเวีย, ทางตอนเหนือของเยอรมนี และ ในบริเวณแองโกล-แซ็กซอนอังกฤษ และสุดท้ายก็คือ “ลักษณะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน” ที่เกิดเพียงชั่วระยะเวลาอันสั้นแต่ก็เป็นสมัยศิลปะที่รุ่งเรืองที่แสดงการผสานระหว่าง “ลักษณะสัตว์” , เคลติก และ ลวดลายและกรรมวิธีการสร้างงานต่างๆ เข้าด้วยกัน
ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน > ลักษณะพหุรงค์

ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่  2 ชาวกอธทางตอนใต้ของรัสเซียก็เริ่มนิยมการสร้างรูปลักษณ์ขนาดเล็ก และ สิ่งของที่มีการฝังประดับด้วยหินมีค่า ลักษณะดังกล่าวที่มาจากชาวซิเธียน และ ชาวซาร์มาเชียนมีอิทธิพลจากโรมันอยู่บ้าง และ เป็นลักษณะเดียวกันกับที่นิยมโดยชาวฮั่น งานชิ้นที่อาจจะมีชื่อเสียงที่สุดเป็นงานที่เป็นส่วนหนึ่งของสมบัติเปียโตรอาเซเลของคริสต์ศตวรรษที่ 4 ทีพบในโรมาเนีย ที่รวมทั้งเข็มกลัดอินทรีทอง (ภาพ เก็บถาวร 2007-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) ลายอินทรีมาจากเอเชียตะวันออกที่เกิดขึ้นจากการแลกเปลี่ยนติดต่อระหว่างบรรพบุรุษชาวกอธและจักรวรรดิฮั่นในอดีต เช่นในหัวเข็มขัดพหุรงค์ของกอธิคที่เป็นรูปหัวเหยี่ยวของคริสต์ศตวรรษที่ 4  (ภาพ เก็บถาวร 1999-10-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) จากทางตอนใต้ของรัสเซีย
ชาวกอธนำลักษณะงานนี้ไปยังอิตาลี, ฝรั่งเศสตอนใต้ และ สเปน ตัวอย่างสำคัญก็ได้แก่เข็มกลัดตรึงอินทรีของออสโตรกอธจากเซเซนาในอิตาลี งานอีกชิ้นหนึ่งก็คือมงกุฎสักการะพหุรงค์ของวิซิกอธ (ภาพ เก็บถาวร 1999-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) ของพระเจ้าเรคเซสวินธ์พระมหากษัตริย์แห่งโทเลโด ที่พบในกรุสมบัติมงกุฎสักการะของราวปี ค.ศ.  670 ที่ Fuente de Guarrazar ไม่ไกลจากเมืองโทเลโดในประเทศสเปน ความนิยมอันแพร่หลายของงานลักษณะนี้จะเห็นได้จากดาบพหุรงค์ (ภาพ เก็บถาวร 1999-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) ที่พบในที่บรรจุพระบรมศพของพระมหากษัตริย์แฟรงค์ชิลเดอริคที่ 1 ทางตอนเหนือของเทือกเขาแอลป์ในคริสต์ศตวรรษที่ 5
ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน > ลายรูปสัตว์

การศึกษาการตกแต่งด้วยลวดลายรูปสัตว์เริ่มขึ้นโดยแบร์นฮาร์ด ซาลินเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซาลินจัดกลุ่มลายรูปสัตว์ของงานที่สร้างระหว่างปี ค.ศ.  400 ถึงปี ค.ศ.  900 ออกเป็นสามช่วง: แบบสแกนดิเนเวีย I, II และ III สำหรับศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐานสองลักษณะแรกเป็นลักษณะที่สำคัญ
แบบสแกนดิเนเวีย I เริ่มปรากฏขึ้นทางตะวันตกเฉียงเหนือของยุโรป ที่อาจจะมาจากธรรมเนียมนิยมของประชากรร่อนเร่ของทุ่งหญ้าสเตปป์ของเอเชีย ลักษณะเริ่มวิวัฒนาการมาเป็นลักษณะใหม่โดยการใช้เทคนิคการแกะที่เรียกว่า “chip carving” มาใช้กับการแกะสำริดและเงินในคริสต์ศตวรรษที่ 5 การตกแต่งลายรูปสัตว์ก็จะเป็นตามขอบงานที่เป็นลายบิด, เกินเลยลักษณะที่เป็นจริง, เหนือจริง, เป็นชิ้นส่วนของร่างกายที่ตกแต่งเต็มพื้นที่ยังว่างอยู่ทั้งหมด ที่เป็นการสร้างลวดลายที่แน่นไปด้วยลายละเอียดและสร้างความรู้สึกว่าเป็นภาพที่เต็มไปด้วยพลัง ตัวอย่างของงานดังกล่วก็เช่นด้ามดาบเวนเดิลจากหลุม V, Snartemo Hägebostad, Vest Agder, นอร์เวย์ และเข็มกลัดตรึง (ภาพ เก็บถาวร 2006-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) จาก เกาะโอลแลนด์ของราว ค.ศ. 400 ถึง ค.ศ. 450
แบบสแกนดิเนเวีย II หลังจากราว ค.ศ. 600 แบบสแกนดิเนเวีย I ก็เริ่มเสื่อมโทรมลง และแบบสแกนดิเนเวีย II ก็เข้ามาแทนที่ รูปลักษณ์ของลายสัตว์ที่เป็นแบบเหนือจริงและเป็นชิ้นส่วนของแบบสแกนดิเนเวีย I ก็หายไป สัตว์ในแบบที่ II เป็นสัตว์ทั้งตัว, ยาว และสอดประสานกันเป็นทรงที่มีความสมมาตร เช่นหมีสองตัวหันหน้าเข้าหากันอย่างมีความสมมาตรเป็นทรงรูปหัวใจ ตัวอย่างของงานลักษณะนี้ก็ได้แก่ฝากระเป๋าทอง (ภาพ) จากซัททันฮู (ราว ค.ศ. 625)
ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน > อิทธิพลของศิลปะคริสต์ศาสนา

สถาบันศาสนาในสมัยการโยกย้ายถิ่นฐานในยุโรปตอนต้นกลายมาเป็นสถาบันที่เป็นตัวแทนของอำนาจของชาติในยุโรปหลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน สถาบันศาสนาเป็นแหล่งที่เป็นองค์ประกอบของความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และเป็นสถาบันเดียวที่ยังเหลืออยู่ที่ทำการอนุรักษ์วัฒนธรรมคลาสสิกเอาไว้ เมื่อการเปลี่ยนชนเจอร์มานิคในยุโรปตะวันตกให้มานับถือคริสต์ศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ใกล้จะสิ้นสุดลง สถาบันศาสนาก็กลายมามีบทบาทสำคัญในการเป็นผู้อุปถัมภ์ศิลปะ, จ้างงานเขียนหนังสือวิจิตรและวัสดุอุปกรณ์สิ่งของทางศาสนา หลักฐานระบุว่าลักษณะงานแบบเจอร์มานิคเสื่อมถอยลงไป ขณะที่ลักษณะแบบเมดิเตอเรเนียนเริ่มมีอิทธิพลให้เห็นมากขึ้น ความเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในบรรดาชาวกอธในอิตาลีและสเปน แต่ช้ากว่าทางตอนเหนือของยุโรป ที่เห็นได้จาก “หนังสือประกอบพิธีเจลาเซียน” เมโรแว็งเชียงของคริสต์ศตวรรษที่  8 ที่ไม่มีร่องรอยของแบบสแกนดิเนเวีย II แต่แสดงอิทธิพลของแบบเมดิเตอเรเนียน
ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน

บทความหลัก: ศิลปะเกาะ
ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน (ที่มักจะเรียกกันว่า “ศิลปะเกาะ” โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับหนังสือวิจิตร) เป็นลักษณะของงานศิลปะที่พบเฉพาะในบริเตนใหญ่และไอร์แลนด โดยการผสานระหว่างธรรมเนียมนิยมของเจอร์มานิค (ผ่านทางแองโกล-แซ็กซอน) กับธรรมเนียมนิยมของเคลติก (ผ่านทางนักบวชชาวไอร์แลนด์) งานลักษณะนี้เห็นกันเป็นครั้งแรกในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 7 และดำเนินต่อมาในบริเตนอีกเป็นเวลาราว 150 จนกระทั่งเมื่อมาถูกรุกรานโดยไวกิงในคริสต์ศตวรรษที่ 9 (หลังจากนั้นก็เป็นการเริ่มต้นของศิลปะแองโกล-แซ็กซอน) แต่ในไอร์แลนด์งานลักษณะนี้ดำเนินต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 (หลังจากนั้นก็เป็นศิลปะโรมาเนสก์)
ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน > ประวัติ

ไอร์แลนด์เปลี่ยนไปนับถือคริสต์ศาสนาโดยคณะนักเผยแพร่ศาสนาจากบริเตนและแผ่นดินใหญ่ยุโรปที่เริ่มต้นขึ้นในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 5 ขณะเดียวกันกับที่เพกันชาวแองเกิลส์,  แซ็กซอน และ จูตเข้ามาตั้งถิ่นฐานในอังกฤษ ความแตกแยกอย่างรุนแรงทางการเมืองในไอร์แลนด์และความขาดการพัฒนาเมืองเป็นการจำกัดโครงสร้างทางการปกครองโดยสถาบันศาสนา สำนักสงฆ์จึงวิวัฒนาการขึ้นมาเป็นอำนาจอันสำคัญของสังคมของไอร์แลนด์ซึ่งทำให้เกิดลักษณะงานศิลปะที่เรียกว่างานศิลปะคริสต์ศาสนาของไอร์แลนด์
นอกจากนั้นแล้วคริสต์ศาสนาของไอร์แลนด์ก็ยังเน้นกิจการต่างที่เกี่ยวข้องกับการเผยแพร่คริสต์ศาสนา ราว ค.ศ. 563 นักบุญโคลัมบาก่อตั้งฐานบนเกาะไอโอนาของสกอตแลนด์ จากที่นั่นโคลัมบาก็ทำการเปลี่ยนชาวพิคท์ที่เป็นเพกันให้มานับถือคริสต์ศาสนา การก่อตั้งสำนักสงฆ์กลายมาเป็นศูนย์กลางสำคัญของวัฒนธรรมคริสเตียนทางตอนเหนือของบริเตนต่อมาอีกเป็นเวลานาน ต่อมากลุ่มนักบวชโคลัมบาก็ย้ายไปยังนอร์ทธัมเบรีย ในปี ค.ศ. 635 ไปก่อตั้งสำนักสงฆ์บนเกาะลินดิสฟาร์น ที่ใช้เป็นฐานในการทำการเปลี่ยนศาสนาในประชาคมทางตอนเหนือของอังกฤษ แต่โรมก็ได้เริ่มทำการเปลี่ยนศาสนาของชาวแองโกล-แซ็กซอนจากทางตอนใต้โดยมีฐานอยู่ที่เค้นท์ในปี ค.ศ. 597 ความขัดแย้งระหว่างนักบวชไอร์แลนด์และนักบวชจากโรมเกี่ยวกับวันที่จะสมโภชน์อีสเตอร์นำไปสู่การถอนตัวของขบวนการเผยแพร่ศาสนาไอร์แลนด์จากเกาะลินดิสฟาร์นกลับไปยังเกาะไอโอนา แต่ความนิยมในการใช้การตกแต่งแบบไอร์แลนด์ในศิลปะที่สร้างขึ้นในอังกฤษเป็นการแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมทั้งสอง อังกฤษมาได้รับอิทธิพลจากเมดิเตอเรเนียนเพิ่มขึ้น แต่หลังจากที่ศิลปะเคลติกไอร์แลนด์ และศิลปะแองโกล-แซ็กซอนได้ผสานเข้ามาเป็นอย่างมากแล้ว
งานชิ้นสำคัญที่เรียกได้ว่าเป็นศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอนที่แท้จริงคือ “พระวรสารเดอร์โรว์” ของปลายคริสต์ศตวรรษที่ 7 หลังจากนั้นก็เป็นยุคทองของงานโลหร และ งานแกะสลักหิน ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอนก็เกือบถึงจุดสิ้นสุดเมื่อมาถูกรุกรานโดยการปล้นฆ่าของไวกิง และอิทธิพลของรูปลักษณ์จากเมดิเตอเรเนียนที่เพิ่มขึ้นทุกขณะ
ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน > หนังสือวิจิตร

ศิลปะไอริชเคลติกตั้งแต่ยุคเหล็กเป็นต้นมาจะเป็นศิลปะที่มีอิทธิพลจากงานโลหะของวัฒนธรรมลาเทเนอชามแขวนเคลติกเช่นที่พบที่ซัททันฮูเป็นงานลักษณะหนึ่งที่สำคัญที่สุดของศิลปะหัตถกรรมประเภทนี้ เมื่อนักสอนศาสนาไอร์แลนด์เริ่มเข้ามาเผยแพร่พระวจนะ ก็จะเป็นที่จะต้องมีหนังสือ และแทบจะตั้งแต่เริ่มต้นนักบวชก็เริ่มตกแต่งประกอบเนื้อหาที่เป็นตัวเขียนด้วยงานศิลปะที่เลียนแบบมาจากลวดลายของงานโลหะ การตกแต่งอักษรตัวแรกให้ผสานกับลายโค้งงอพันไปมารอบตัวอักษร—ที่พบเช่นในงานเขียนหนังสือวิจิตร “หนังสือสวดมนต์โคลัมบา” ของคริสต์ศตวรรษที่ 7—เป็นงานที่นำลวดลายเครื่องเคลือบเคลติกและงานโลหะลาเทเนอมาใช้โดยตรง
หลังจาก  “หนังสือสวดมนต์โคลัมบา” การตกแต่งหนังสือก็เริ่มที่จะซับซ้อนขึ้นและมีการนำลักษณะรูปแบบใหม่จากวัฒนธรรมต่างๆ เข้ามาผสาน  หน้าลายพรมs—หน้าหนังสือที่ตกแต่งด้วยลวดลายทั้งหน้าโดยไม่มีบทเขียนใดใด—ก็เริ่มนำมาใช้ โดยเฉพาะเป็นหน้าคั่นระหว่างพระวรสาร ลวดลายเรขาคณิตและลายสอดประสานที่ทำกันอาจจะมีอิทธิพลมาจากค็อพท์อียิปต์ หรือแหล่งอื่นในตะวันออกกลาง ส่วนความนิยมในการใช้รูปสัตว์ในการตกแต่งที่เพิ่มมากขึ้นก็อาจจะมาจากอิทธิพลของลายรูปสัตว์ของแองโกล-แซ็กซอน อิทธิพลต่างๆ เหล่านี้รวมเข้ากันเป็นลักษณะงานศิลปะที่อาจจะเรียกว่าศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอนใหม่ เช่นในงานหนังสือวิจิตร “พระวรสารเดอร์โรว์” ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 7 ซึ่งเป็นงานแรกที่ใช้ลักษณะดังกล่าว “พระวรสารลินดิสฟาร์น” ก็เป็นตัวอย่างสำคัญอีกตัวอย่างหนึ่ง
“พระวรสารเคลล์ส” อาจจะเขียนขึ้นที่ไอโอนาในคริสต์ศตวรรษที่ 8 เมื่อนักบวชหนีการรุกรานของไวกิงไปยังไอร์แลนด์หลในปี ค.ศ. 807 ก็อาจจะนำพระวรสารเล่มนี้ติดตัวไปยังเคลล์สในไอร์แลนด์ด้วย “พระวรสารเคลล์ส” เป็นหนังสือที่ตกแต่งอย่างงดงามแพรวพราวด้วยตามแบบฉบับของหนังสือวิจิตรแบบศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน และเป็นหนังสือที่ประกอบด้วยกรรมวิธีและลวดลายต่างๆ ที่ใช้กันในคริสต์ศตวรรษที่ 8
ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน > งานโลหะ

ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 งานโลหะที่ใช้กรรมวิธีใหม่เช่นการใช้ลายทองถักที่ทำให้สามารถสร้างงานที่มีความละเอียดขึ้นก็เริ่มเป็นที่นิยมทำกัน ตัวอย่างที่สำคัญที่สุดของศิลปะเกาะก็ได้แก่เข็มกลัดทารา และ ถ้วยอาร์ดาห์ ขณะที่เครื่องประดับอัญมณีของคริสต์ศตวรรษที่ 7 เรือศพที่พบที่ในสุสานซัททันฮูแสดงให้เห็นถึงงานศิลปะแองโกล-แซ็กซอนที่สร้างขึ้นก่อนสมัยคริสเตียน งานหลากหลายที่พบที่ซัททันฮูเป็นงานที่แสดงให้เห็นถึงความเชี่ยวชาญต่างๆ ของช่างทองในงานแต่ละชิ้น ที่รวมทั้งการประดับตกแต่งโดยวัสดุหลายอย่าง, การแกะสลัก, การตกแต่งด้วยทองถัก, คลัวซอนเน และ หินควอตซ์
ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน > ประติมากรรมหิน

บทความหลัก: มหากางเขน
ฝีมือในการสร้างงานโลหะเห็นได้ในงานประติมากรรมแกะสลักหิน ประเพณีไอร์แลนด์ที่รุ่งเรืองอยู่หลายร้อยปีนิยมที่จะติดตั้งกางเขนที่ทำด้วยไม้ภายในคริสต์ศาสนสถาน กางเขนแปลงไปเป็นกางเขนที่สลักด้วยหินที่เรียกว่ามหากางเขนที่ตกแต่งด้วยลวดลายกระหวัดอันละเอียดซับซ้อนที่ใช้โดยช่างทอง
ดูเพิ่ม

หนังสือวิจิตร
ศิลปะนอร์ส
ศิลปะแองโกล-แซ็กซอน
ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน
ศิลปะยุคกลาง
สถาปัตยกรรมแองโกล-แซ็กซอน
อังกฤษสมัยแองโกล-นอร์มัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน
Images from History เก็บถาวร 1999-04-28 ที่ archive.today, see "Iron Age Europe".
Eagle Fibula เก็บถาวร 2007-12-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the Walters Art Museum
| ด ค กศิลปะและลัทธิทางศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ยุคกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 13):  เมรอแว็งเฌียง  การอแล็งเฌียง  ออตโทเนียน  ไบแซนไทน์  เคลต์  โรมาเนสก์  กอทิก  กอทิกนานาชาติ 
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 18:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ศตวรรษที่ 14-15)  จริตนิยม (ศตวรรษที่ 16)  บาโรก (ศตวรรษที่ 17)  โรโกโก - ลัทธิคลาสสิกใหม่ - จินตนิยม (ศตวรรษที่ 18) 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ศิลปะสถาบัน  สัจนิยม  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  สังเคราะห์นิยม  สัญลักษณ์นิยม  ลุ่มแม่น้ำฮัดสัน 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สมัยใหม่  บาศกนิยม  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธินามธรรม  กลุ่มศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  กลุ่มบรึคเคอ  ดาดา  คติโฟวิสต์  นวศิลป์  เวียนนาซีเซสชัน  สุนทรียนิยม  เบาเฮาส์  ลัทธิรูปทรงแนวใหม่  อลังการศิลป์  สมัยนิยม  อนาคตนิยม  อนุตรนิยม  ลัทธิเหนือจริง  Color Field  จุลนิยม  Lyrical Abstraction  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่  สมัยใหม่ยุคหลัง  มโนทัศนศิลป์  ศิลปะคนนอก  ศิลปะใต้ดิน  ศิลปะเชิงแนวคิด  กลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช  รูปลักษณ์นิยม 
ศิลปะ:  จิตรกรรม  ประติมากรรม  สถาปัตยกรรม  การถ่ายภาพ 
ศิลปิน:  จิตรกร  ประติมากร  สถาปนิก  ช่างภาพ 
เครื่องประดับเข็มขัดอลามานนิจากสุสานคริสต์ศตวรรษที่ 7 ลานสุสานที่ไวน์การ์เตน, เวือร์ทเทิมแบร์คในประเทศเยอรมนี
เข็มกลัดตรึงเจอร์มานิค, ครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 4
“พระวรสารเดอร์โรว์” งานหนังสือวิจิตรไอร์แลนด์ของคริสต์ศตวรรษที่ 7 เป็นงานชิ้นแรกที่ชิ้นหนึ่งของศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน (หอสมุดทรินิตี, ดับลิน)
ศูนย์ภาษาอีแอลเอส

| --- | --- |
ประเภท: โรงเรียนสอนภาษาอังกฤษ
อุตสาหกรรม: TEFL, EFL, ESOL
ก่อตั้ง:  กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา,  พ.ศ. 2504 (ค.ศ. 1961)
สำนักงานใหญ่: พรินซ์เซตัน, นิวเจอร์ซี สหรัฐอเมริกา
จำนวนที่ตั้ง: 50+
บริการ: หลักสูตรภาษาอังกฤษ, หลักสูตรการเตรียมสอบ, การเข้ามหาวิทยาลัย
บริษัทแม่: Berlitz International Inc.
เว็บไซต์: ELS Language Centers ศูนย์ภาษาอีแอลเอส โฮมเพจ ศูนย์ภาษาอีแอลเอส โครงการ ศูนย์ภาษาอีแอลเอส ที่ตั้ง
ศูนย์ภาษามหาวิทยาลัยโรเจอร์ วิลเลียมส์
โรงเรียนศูนย์ภาษาอีแอลเอส
ตึก Benesse Corporation บริษัทแม่ของ Berlitz International Inc.ซึ่งเป็นบริษัทปัจจุบันของศูนย์ภาษาอีแอลเอส ตั้งอยู่ในเมืองทะมะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ศูนย์ภาษาอีแอลเอส (อังกฤษ: ELS Language Centers) คือ ศูนย์การสอนภาษาอังกฤษในสหรัฐอเมริกา ซึ่งดำเนินการสอนให้กับนักเรียนจากหลายประเทศ โดยนิยมตั้งศูนย์ภายในวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยต่างๆ โดยแรกเริ่มนั้นศูนย์ก่อตั้งในฐานะองค์กรหนึ่งสำหรับการสร้างสรรค์และการจัดพิมพ์สื่อต่างๆ ของสถาบัน ESL (English as a second or foreign language) โดย ELS เปิดศูนย์แรกใน ค.ศ. 1961 และเริ่มเน้นด้านการสอนภาษาอังกฤษในฐานะภาษาต่างประเทศ ต่อมาศูนย์ภาษากลายเป็นบริษัทในเครือของ Berlitz International Inc. ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของบริษัท Benesse Corporation ประเทศญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1997 ศูนย์ภาษาอีแอลเอสตั้งสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองพรินซ์เซตัน รัฐนิวเจอร์ซี สหรัฐอเมริกา ศูนย์ได้รับการแต่งตั้งโดย ACCET (Accrediting Council for Continuing Education and Training) หรือสภาการแต่งตั้งสำหรับการศึกษาและการฝึกฝนต่อเนื่อง
ศูนย์ภาษาอีแอลเอส ได้รับความนิยมจากนักเรียนต่างชาติ ที่กำลังจะเตรียมเรียนต่อในมหาวิทยาลัยของสหรัฐอเมริกา ทางศูนย์มีหลักสูตรโดยเจ้าของภาษาและมีโครงสร้างการสอน 12 ระดับชั้น รวมถึงเป็นที่ตั้งของการสอบโทเฟลและไอเอลส์ด้วย