stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มวลดวงอาทิตย์

| มวลดวงอาทิตย์ |
| --- | --- |
ขนาดโดยเฉลี่ยของดวงอาทิตย์มีมวลมากกว่ามวลของระบบสุริยะไป 99%
ข้อมูลทั่วไป
ระบบการวัด: ดาราศาสตร์
เป็นหน่วยของ: มวล
สัญลักษณ์: M☉ 
ในหน่วยฐานเอสไอ: (1.98847±0.00007)×1030 kg
มวลดวงอาทิตย์ (อังกฤษ: Solar mass) เป็นวิธีพื้นฐานในการบรรยายค่ามวลในทางดาราศาสตร์ สำหรับใช้อธิบายถึงมวลดาวฤกษ์หรือมวลดาราจักร มีค่าเท่ากับมวลของดวงอาทิตย์ คือประมาณ 2 โนนิลเลียนกิโลกรัม หรือเท่ากับ 332,950 เท่าของมวลของโลก หรือ 1,048 เท่าของมวลของดาวพฤหัสบดี สัญลักษณ์และค่าพื้นฐานของมวลดวงอาทิตย์แสดงได้ดังนี้
เราสามารถบรรยายมวลดวงอาทิตย์ในรูปของระยะทางเป็นปี คือระยะห่างจากโลกถึงดวงอาทิตย์ (หนึ่งหน่วยดาราศาสตร์ หรือ AU) กับค่าคงที่แรงโน้มถ่วง (G) ได้ดังนี้
จนกระทั่งปัจจุบันยังไม่สามารถบอกตัวเลขที่แท้จริงของหน่วยดาราศาสตร์หรือค่าคงที่แรงโน้มถ่วงได้อย่างถูกต้อง อย่างไรก็ดี การอธิบายถึงมวลสัมพันธ์ของดาวเคราะห์อื่นในระบบสุริยะหรือในระบบดาวคู่ด้วยหน่วยของมวลดวงอาทิตย์ มิได้มีความจำเป็นต้องทราบถึงค่าแท้จริงเหล่านั้น ดังนั้นการบรรยายถึงมวลต่าง ๆ ด้วยหน่วยของมวลดวงอาทิตย์จึงเป็นวิธีที่มีประโยชน์ที่สุด
มวลดวงอาทิตย์ กับหน่วยอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง

หนึ่งมวลดวงอาทิตย์สามารถแปลงเป็นหน่วยต่าง ๆ ได้ดังนี้:
27 068 510 มวลดวงจันทร์ (ML)
332 946 มวลโลก (M⊕)
1047.56 มวลดาวพฤหัสบดี (MJ)
ในทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปมักจะอ้างถึงมวลในหน่วยของระยะทาง ดังนี้
พันธุ์วโรภาส เศวตรุนทร์

| แพทย์หญิง พันธุ์วโรภาส เศวตรุนทร์ |
| --- | --- |
เกิด: หม่อมเจ้าพันธุ์วโรภาส ภาณุพันธุ์ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2476 (91 ปี)
คู่สมรส: นายแพทย์ชูช่วง เศวตรุนทร์ (2501-2527)
บุตร: 4 คน
บิดามารดา: พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นภาณุพงศ์พิริยเดช หม่อมมาลี ภาณุพันธุ์ ณ อยุธยา
แพทย์หญิง ท่านหญิงพันธุ์วโรภาส เศวตรุนทร์ (เดิม: หม่อมเจ้าพันธุ์วโรภาส ภาณุพันธุ์; ประสูติ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2476) เป็นพระธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นภาณุพงศ์พิริยเดช กับหม่อมมาลี ภาณุพันธุ์ ณ อยุธยา
ประวัติ

หม่อมเจ้าพันธุ์วโรภาส ภาณุพันธุ์ มีนามลำลองว่า ท่านหญิงน้อย เป็นพระธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นภาณุพงศ์พิริยเดช กับหม่อมมาลี ภาณุพันธุ์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม สุขเจริญ) ประสูติเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2476 เป็นพระนัดดาในสมเด็จพระราชปิตุลาบรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช และเป็นพระราชปนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หม่อมเจ้าพันธุ์วโรภาสมีเจ้าพี่เจ้าน้องร่วมหม่อมมารดาสององค์คือประภาพันธุ์ กรโกสียกาจ และหม่อมเจ้าสุริยพันธุ์ ภาณุพันธุ์
หม่อมเจ้าพันธุ์วโรภาส ทรงสำเร็จการศึกษาจากคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และทรงงานเป็นแพทย์ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ทรงเคยรักษาพระราชวุฒาจารย์ (ดูลย์ อตุโล) ในช่วงอาพาธหนักครั้งที่สองและเข้าพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์
หม่อมเจ้าพันธุ์วโรภาส ทรงคบหากับ นายแพทย์ชูช่วง เศวตรุนทร์ (บุตรเสวกโท พระพิพัฒน์ธนกิจ (ช่วง เศวตรุนทร์) กับเชื้อ พิพัฒน์ธนกิจ) ซึ่งเป็นอาจารย์คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตั้งแต่หม่อมเจ้าพันธุ์วโรภาสยังเป็นนิสิตอยู่ ต่อมาทรงกราบบังคมทูลลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อสมรสกับนายแพทย์ชูช่วง เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2501 และได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ พระราชทานน้ำพระมหาสังข์ ณ วังไกลกังวล เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2501 มีโอรส-ธิดาด้วยกันสี่คน ได้แก่
พงษ์ภาณุ เศวตรุนทร์ อดีตปลัดกระทรวงการคลัง อดีตปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
ศาสตราจารย์ ทันตแพทย์หญิง ดร.รังสินี มหานนท์ สมรสกับ ศาสตราจารย์ นายแพทย์นิธิ มหานนท์ เลขาธิการราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์
ภาณพ เศวตรุนทร์
ศักดิ์สถิต เศวตรุนทร์
เกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ หม่อมเจ้าพันธุ์วโรภาส ภาณุพันธุ์   พ> ศ. 2476 -  พ.ศ. 2501 |
| --- | --- |
การทูล: ฝ่าพระบาท
การแทนตน: กระหม่อม/หม่อมฉัน
การขานรับ: กระหม่อม/เพคะ
ลำดับโปเจียม: 31
4 สิงหาคม พ.ศ. 2476 – 31 มีนาคม พ.ศ. 2501 : หม่อมเจ้าพันธุ์วโรภาส ภาณุพันธุ์
31 มีนาคม พ.ศ. 2501 : พันธุ์วโรภาส เศวตรุนทร์
กรณียกิจ

เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2559 แพทย์หญิงพันธุ์วโรภาส ได้เสด็จไปเป็นองค์ประธานในการพระราชทานเพลิงศพ ท่านหญิงสวรรณา วิชัยรัตน์ เจ้าพี่ ณ เมรุวัดธาตุทอง
เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 แพทย์หญิงพันธุ์วโรภาสได้ตามเสด็จรองศาสตราจารย์ ดร.ประภาพันธุ์ กรโกสียกาจ เจ้าพี่ร่วมมารดา เพื่อร่วมพระราชพิธีทรงบำเพ็ญพระราชกุศลวันคล้ายวันเฉลิมพระชนมพรรษาพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ในพระบรมมหาราชวัง
แนวคิดดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลาง

ระบบสุริยะซึ่งมีดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลาง
แนวคิดดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลาง เป็นทฤษฎีที่ว่าดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางของระบบสุริยะ ภาษาอังกฤษเรียกว่า Heliocentrism มีที่มาจากรากศัพท์ภาษากรีกโบราณว่า ἥλιος (hḗlios) = ดวงอาทิตย์ และ κέντρον (kéntron) = ศูนย์กลาง แนวคิดนี้เป็นแนวคิดตรงกันข้ามกับแนวคิดโลกเป็นศูนย์กลาง เริ่มขึ้นตั้งแต่ 300 ปีก่อนคริสตกาล นักคิดคนแรกคือชาวกรีกชื่ออาริสตาร์โคสแห่งซาโมส ได้ริเริ่มแนวคิดที่ว่า โลกและดวงดาวต่าง ๆ เดินทางไปรอบ ๆ ดวงอาทิตย์ที่อยู่นิ่ง แต่เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 นักดาราศาสตร์และนักคณิตศาสตร์ชาวโปแลนด์ชื่อ นิโคเลาส์ โคเปอร์นิคัส จึงได้นำเสนอแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่แสดงว่า ดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางของจักรวาล โดยมีหลักฐานการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ของกาลิเลโอ กาลิเลอีช่วยสนับสนุน
ดูเพิ่ม

แนวคิดโลกเป็นศูนย์กลาง
โรงเรียนมัธยมวชิราลงกรณวราราม

| โรงเรียนมัธยมวชิราลงกรณวราราม |
| --- | --- |
Mathayom Vajiralongkorn Wararam School

ที่ตั้ง
272  หมู่ที่  1  ตำบลหนองน้ำแดง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา  ประเทศไทย
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ว.ก. / V.K.
ประเภท: รัฐบาล
คติพจน์: มีวินัย  ใฝ่ศึกษา  กีฬาดี  มีคุณธรรม
สถาปนา: 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523
เขตการศึกษา: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
รหัส: 1030201436
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษา
จำนวนนักเรียน: 922 คน
เว็บไซต์: www.vk.ac.th
โรงเรียนมัธยมวชิราลงกรณวราราม เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาแบบสหศึกษาและเป็นโรงเรียนขนาดกลาง สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ที่ ตำบลหนองน้ำแดง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เป็นโรงเรียนที่จัดตั้งขึ้นตามพระดำริของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ประวัติ

ในคราวที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินถวายผ้าพระกฐิน ณ วัดวชิราลงกรณวรารามวรวิหาร เมื่อปี พ.ศ. 2507 ทรงมีพระราชดำรัสแก่ศึกษาธิการเขต 11 ที่จะทำการขยายโรงเรียนวัดวชิราลงกรณวราราม ซึ่งเป็นโรงเรียนระดับประถมศึกษา เป็นโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
ในครั้งนั้น สุวรรณ ธนกัญญา รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ได้ประหารือกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เมื่อวันที่  20 กรกฎาคม พ.ศ. 2518 จนกระทั่งวัดวชิราลงกรณวรารามได้มอบที่ดินให้กรมสามัญศึกษา เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 เพื่อทำการสร้างโรงเรียน จำนวน 50 ไร่ ในช่วงนั้นใช้ชื่อโรงเรียนว่า “โรงเรียนขนงพระวิทยา” เปิดการเรียนการสอน ในวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 ต่อมา ในปี พ.ศ. 2528 หมู่บ้านวชิรา ได้แยกตำบลเป็นตำบลหนองน้ำแดง พระครูกิตติวัฒนคุณ เจ้าอาวาสวัดถ้ำไตรรัตน์ จึงเปลี่ยนชื่อโรงเรียนใหม่เป็น  “โรงเรียนพญาเย็นวิทยา”
ในเวลาต่อมาคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน พร้อมทั้งบุคคลากรโรงเรียน นักเรียน  และชุมชน ได้เห็นพ้องกันขอพระราชทานนามโรงเรียนจาก พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้งทรงดำรงพระราชอิสริยยศ เป็น สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร ซึ่งต่อมาทรงพระราชทานว่า “โรงเรียนมัธยมวชิราลงกรณวราราม” และได้รับการประกาศจากกระทรวงศึกษาธิการให้เปลี่ยนชื่อโรงเรียน เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2550
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โรงเรียนมัธยมวชิราลงกรณวราราม
| ด ค กสถานศึกษาที่พระมหากษัตริย์ไทยทรงสถาปนา |
| --- | --- | --- |
| รัชกาลที่ 5 | โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย • โรงเรียนสมุทรปราการ • โรงเรียนวัดมหรรณพาราม ในพระราชูปถัมภ์ฯ • โรงเรียนเทพศิรินทร์ • โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า • โรงเรียนวัดบวรนิเวศ • โรงเรียนทวีธาภิเศก • โรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ • โรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย • โรงเรียนมัธยมวัดเบญจมบพิตร • โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย •  โรงเรียนเบญจมราชูทิศ •  โรงเรียนพัทลุง • มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย |  |
| รัชกาลที่ 6 | โรงเรียนห้องสอนศึกษา ในพระอุปถัมภ์ฯ  • โรงเรียนยุพราชวิทยาลัย • วชิราวุธวิทยาลัย • จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |  |
| รัชกาลที่ 8 | โรงเรียนบางปะอิน "ราชานุเคราะห์ ๑" • โรงเรียนวังไกลกังวล |  |
| รัชกาลที่ 9 | โรงเรียนจิตรลดา • โรงเรียนราชานุบาล • โรงเรียนราชวินิต • โรงเรียนมัธยมวัดศรีจันทร์ประดิษฐ์ • โรงเรียนราชวินิตบางแก้ว • โรงเรียนบุญวัฒนา • โรงเรียนร่มเกล้า • โรงเรียนบรรหารแจ่มใสวิทยา 3 • โรงเรียนราชวินิต มัธยม • โรงเรียนมัธยมวชิราลงกรณวราราม • โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 28 จังหวัดยโสธร • โรงเรียนมัธยมพระราชทานเฉลิมพระเกียรติ |  |
| รัชกาลที่ 10 | โรงเรียนอนุราชประสิทธิ์ |  |
บังโฮย

ขุนพลของรัฐวุยก๊ก
| บังโฮย (ผาง ฮุ่ย) |
| --- | --- |
龐會

ขุนพลนายกองร้อยนครหลวง (中尉將軍 จงเว่ย์เจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
ขุนพลสงบโจร (平寇將軍 ผิงโค่วเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจมอ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
บุพการี: บังเต๊ก (บิดา)
ความสัมพันธ์: พี่ชายและ/หรือน้องชาย 3 คน
อาชีพ: ขุนพล
บรรดาศักดิ์: เลี่ยโหว (列侯)

บังโฮย (ราว ค.ศ. 219 – 263) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ผาง ฮุ่ย (จีน: 龐會; พินอิน: Páng Huì) เป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรชายของบังเต๊กขุนพลในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
ประวัติ

บังโฮยเป็นอำเภอหฺวานเต้า (狟道縣 หฺวานเต้าเซี่ยน) เมืองลำอั๋นหรือลำหัน (南安郡 หนานอาน) มณฑลเลียงจิ๋ว (涼州 เหลียงโจว) ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของอำเภอหล่งซี มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน เป็นบุตรชายคนหนึ่งของบังเต๊กขุนพลในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกผู้รับใช้ขุนศึกโจโฉ บังโฮยยังมีบุคลิกลักษณะเหมือนบังเต๊กผู้บิดา
หลังการเสียชีวิตของบังเต๊กในปี ค.ศ. 219 โจโฉแต่งตั้งให้บุตรชาย 2 คนของบังเต๊ก (ไม่มีการระบุชื่อของบุตรชาย 2 คนนี้) มีบรรดาศักดิ์ระดับเลี่ยโหว (列侯) ต่อมาหลังจากโจผีบุตรชายของโจโฉขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งรัฐวุยก๊กในปี ค.ศ. 220 โจผีทรงแต่งตั้งให้บังโฮยและบุตรชายของบังเต๊กคนอื่น ๆ อีก 3 คนให้มีบรรดาศักดิ์ระดับกวนไล่เหา (關內侯 กวานเน่ย์โหว) ให้มีศักดินาคนละ 100 ครัวเรือน
ในปี ค.ศ. 257 จูกัดเอี๋ยนขุนพลวุยก๊กก่อกบฏที่อำเภอฉิวฉุน  (壽春 โช่วชุน; ปัจจุบันคืออำเภอโช่ว นครลู่อาน มณฑลอานฮุย) เพื่อต่อต้านสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแห่งวุยก๊ก ในเวลานั้นบังโฮยมีตำแหน่งเป็นขุนพลสงบโจร (平寇將軍 ผิงโค่วเจียงจฺวิน) และมีบรรดาศักดิ์หลินเว่ย์ถิงโหว (臨渭亭侯) บังโฮยไม่ต้องการเข้าร่วมกับจูกัดเอี๋ยนในก่อกบฏ จึงร่วมกับลู่ ฝาน (路蕃) ผู้เป็นขุนพลรองแม่ทัพทหารม้า (騎督偏將軍 ฉีตูเพียนเจียงจฺวิน) ในการใช้กำลังเปิดประตูออกจากอำเภอฉิวฉุน บังโฮยจึงได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นเฮาระดับอำเภอ (鄉侯 เซียงโหว)
ฉู่จี้ (蜀記) ที่เขียนโดยหวาง อิ่น (王隱) บันทึกว่าบังโฮยเข้าร่วมในการศึกพิชิตจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊กในปี ค.ศ. 263 โดยบังโฮยอยู่ใต้บังคับบัญชาของจงโฮยขุนพลวุยก๊ก ภายหลังการล่มสลายของจ๊กก๊ก บังโฮยได้ฆ่ากวาดล้างตระกูลของกวนอูเพื่อแก้แค้นให้บังเต๊กผู้บิดาที่ถูกกวนอูสั่งประหารชีวิตในยุทธการที่อ้วนเสียเมื่อปี ค.ศ. 219 ภายหลังบังโฮยได้เชิญศพของบังเต๊กผู้บิดากลับมาฝังที่อำเภอเงียบกุ๋น (鄴 เย่)
บังโฮยมีตำแหน่งสูงสุดเป็นขุนพลนายกองร้อยนครหลวง (中尉將軍 จงเว่ย์เจียงจฺวิน) และมีบรรดาศักดิ์ระดับเลี่ยโหว (列侯)
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
เจ้าชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ซุนโจย  เซียวค้า  เซียวหลวน  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลิว ฉือ  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน (เว่ย์ กว้าน)  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  เฮ่งเสียง  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  คูเกี๋ยน  เคาทู  เคาหงี  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนไค  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตงต๋ง  เตนซก  เตาอี้  เติ้ง ตุน  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  เถียน จาง  บังเต๊ก  บังโฮย  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกิ๋น  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน (หฺวาง เฉฺวียน)  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  เอียวหัว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาเกียน  เฮาหุน  เฮาเหลก  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียง:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  จู เจี้ยนผิง  เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่  โจว เซฺวียน  โจวุนซก  ตู้ ขุย  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  สฺวิน ช่าน  หลิว เป้า  หลิว ฮุย  หวาง ปี้  หฺวางฝู่ มี่  ห่อปี  หูฉูเฉฺวียน  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน  เฮ่งเพา
พระเจ้าคริสเตียนที่ 1 แห่งเดนมาร์ก

พระเจ้าคริสเตียนที่ 1 แห่งเดนมาร์ก (กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1426 - 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1481) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์คาบสมุทรสแกนดิเนเวียภายใต้สหภาพคาลมาร์ พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์ก (ค.ศ. 1448-1481) นอร์เวย์ (ค.ศ. 1450-1481) และสวีเดน (ค.ศ. 1457-1464) ตั้งแต่ค.ศ. 1460 ถึง 1481 พระองค์ยังทรงเป็นดยุคแห่งชเลสวิช (ภายใต้เดนมาร์ก) และเคานท์แห่งฮ็อลชไตน์ (หลังค.ศ. 1474) (ภายใต้จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์) พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกของราชวงศ์อ็อลเดินบวร์ค
ในช่วงช่องว่างแห่งอำนาจที่เกิดขึ้นหลังจากการเสด็จสวรรคตของพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 3 แห่งเดนมาร์ก หรือ คริสตอฟแห่งบาวาเรีย (ค.ศ. 1416-1448) โดยปราศจากรัชทายาทสายตรง สวีเดนได้เลือกพระเจ้าคาร์ลที่ 8 แห่งสวีเดน (ค.ศ. 1408-1470) เป็นกษัตริย์ด้วยความพยายามที่จะสร้างสหภาพขึ้นมาใหม่ภายใต้กษัตริย์ชาวสวีเดน กษัตริย์คาร์ลได้รับเลือกเป็นพระมหากษัตริย์นอร์เวย์ในปีถัดมา อย่างไรก็ตามเหล่าเคานท์แห่งฮ็อลชไตน์จากตระกูลเชาม์บวร์คได้ทำให้สภาขุนนางเดนมาร์กเลือกคริสเตียนเป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์ก ต่อมาทรงได้สืบราชบัลลังก์นอร์เวย์ในค.ศ. 1450 และสวีเดนในค.ศ. 1457 ทรงสามารถฟื้นฟูเอกภาพของสหภาพคาลมาร์ได้ในระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น ในค.ศ. 1463 สวีเดนถอนตัวออกจากสหภาพ และกษัตริย์คริสเตียนทรงพยายามทำสงครามเพื่อยึดสวีเดนคืนแต่ก็พ่ายแพ้ต่อผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งสวีเดน คือ สเตียน สตูเร ผู้อาวุโส ในยุทธการที่บรุนเคแบร์ ค.ศ. 1471
ในค.ศ. 1460 หลังการถึงแก่กรรมของอดอล์ฟที่ 8 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์ ดยุคแห่งชเลสวิช น้าของกษัตริย์คริสเตียน กษัตริย์คริสเตียนจึงสืบตำแหน่งดยุคแห่งชเลสวิชและเคานท์แห่งฮ็อลชไตน์
พระราชประวัติ > ช่วงต้นพระชนม์ชีพ

คริสเตียนแห่งอ็อลเดินบวร์ค เสด็จพระราชสมภพเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1426 ในอ็อลเดินบวร์ค แถบเยอรมนีเหนือ โดยเป็นบุตรชายองค์ใหญ่ในดีทริช เคานท์แห่งอ็อลเดินบวร์คที่ประสูติแต่เฮลวิกแห่งเชาม์บวร์ค ชายาคนที่สอง (ตาย ค.ศ. 1436) กษัตริย์คริสเตียนมีอนุชาสององค์ คือ มอริซ (ค.ศ. 1428-1464) และเกอร์ฮาร์ด (ค.ศ. 1430-1500) และขนิษฐา 1 องค์ คือ อาเดิลไฮท์
พระองค์เป็นสมาชิกตระกูลอ็อลเดินบวร์ค ผ่านทางบิดา โดยเป็นครอบครัวตระกูลเคานท์ที่ปกครองแถบตะวันตกของแม่น้ำเวเซอร์ ในตะวันตกเฉียงเหนือของเยอรมนีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 โดยมีฐานที่มั่นในอ็อลเดินบวร์คและเดลเมนโฮร์ส ตระกูลค่อยๆ ขยายอำนาจครอบคลุมพื้นที่อิทธิพลของชาติพันธ์ุชาวฟรีเชีย บิดาของคริสเตียนได้รับสมญานามว่า ผู้โชคดี (the Fortunate) เนื่องจากพระองค์สามารถรวบรวมแผ่นดินของครอบครัวและขยายอำนาจออกไปได้ มารดาของคริสเตียน คือ เฮลวิก เป็นธิดาในเกอร์ฮาร์ดที่ 6 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค และเป็นพี่สาวใน อดอล์ฟ ดยุคแห่งชเลสวิช โดยสายตระกูลทางมารดา คริสเตียนสืบราชสันตติวงศ์มาจากพระเจ้าอีริคที่ 5 แห่งเดนมาร์ก ผ่านทางพระราชธิดาองค์ใหญ่คือ เจ้าหญิงรีเชซาแห่งเดนมาร์ก (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1308) และยังทรงสืบราชสันตติวงศ์มาจากพระเจ้าอเบลแห่งเดนมาร์กผ่านทางพระราชธิดาคือ เจ้าหญิงโซฟีแห่งเดนมาร์ก ต่อมาเชื้อสายทางบิดาของคริสเตียน สืบราชสันตติวงศ์มาจากพระเจ้าอีริคที่ 4 แห่งเดนมาร์ก ผ่านทางพระราชธิดาคือ เจ้าหญิงโซเฟียแห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน ดังนั้นคริสเตียนจึงสืบราชสันตติวงศ์มาจากพระราชโอรสทั้งสามของพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์กที่ประสูติแต่พระมเหสีองค์ที่สอง เจ้าหญิงบึเร็งการียาแห่งโปรตุเกส สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก
หลังการทิวงคตของบิดาในค.ศ. 1440 คริสเตียนและเหล่าอนุชาร่วมกันสืบตำแหน่งของบิดาในฐานะเคานท์แห่งอ็อลเดินบวร์คและเดลเมนโฮร์ส คริสเตียนได้รับการเลี้ยงดูโดยอดอล์ฟ ดยุคแห่งชเลสวิช (ค.ศ. 1401-1459) ผู้เป็นน้า ซึ่งเป็นดยุคที่ไร้ทายาท เขาหวังว่าหลานชายจะได้สืบตำแหน่งดยุค และยังทำให้คริสเตียนได้รับเลือกเป็นผู้สืบตำแหน่งดัชชีชเลสวิชต่อจากเขา
พระราชประวัติ > พระมหากษัตริย์เดนมาร์ก

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1448 พระเจ้าคริสตอฟเฟอร์แห่งเดนมาร์ก, สวีเดนและนอร์เวย์ เสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันโดยปราศจากรัชทายาท การสวรรคตของพระองค์ทำให้สหภาพของทั้งสามราชอาณาจักรต้องล่มสลาย เนื่องจากเดนมาร์กและนอร์เวย์แยกตัวจากกัน และสถานภาพของนอร์เวย์ก็ไม่ชัดเจน ราชบัลลังก์ที่ว่างลงได้ถูกพิจารณาโดยสภาราชอาณาจักรซึ่งมีมติให้ถวายราชบัลลังก์แก่อดอล์ฟ ดยุคแห่งชเลสวิช ซึ่งเป็นขุนนางที่โดดเด่นที่สุดในเครือศักดินาราชอาณาจักรเดนมาร์ก ดยุคปฏิเสธและเขาได้แนะนำให้มอบราชบัลลังก์แก่คริสเตียนแห่งอ็อลเดินบวร์ค หลานชายของเขาแทน โดยก่อนที่จะได้รับเลือก คริสเตียนสาบานว่าจะปฏิบัติตาม คอนสติตูชิโอ วัลเดมาเรียนา อันกำหนดมาตั้งแต่รัชสมัยพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3 แห่งเดนมาร์ก ซึ่งเป็นการสัญญาว่าในอนาคต คนๆ เดียวจะไม่สามารถปกครองทั้งชเลสวิชและเดนมาร์กพร้อมกันได้ ทางสภายังแนะนำให้คริสเตียนต้องอภิเษกสมรสกับสมเด็จพระพันปีหลวงโดโรเธียแห่งบรันเดินบวร์ค พระราชินีม่ายในกษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ ในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1448 หลังทรงลงพระปรมาภิไธยในสัญญาการขึ้นครองราชย์ เคานท์คริสเตียนจึงได้รับเลือกตั้งให้สืบราชบัลลังก์เดนมาร์กในฐานะ กษัตริย์คริสเตียนที่ 1 ในการประชุมสภาที่เมืองวีบอร์ก พระราชพิธีราชาภิเษกจัดขึ้นในวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1449 ณ โบสถ์พระนางมารี เมืองโคเปนเฮเกน และมีการจัดพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสกับพระราชินีโดโรเธียในคราวเดียวกันด้วย
พระราชประวัติ > พระมหากษัตริย์แห่งสวีเดนและนอร์เวย์

ในขณะเดียวกัน วันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1448 สวีเดนได้เลือกเจ้ากรมวัง คาร์ล คนุตสัน บอนเดอ ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าคาร์ลที่ 8 แห่งสวีเดน ส่วนนอร์เวย์ต้องเผชิญปัญหาในการเลือกระหว่างจะเป็นสหภาพร่วมกับเดนมาร์กหรือสวีเดน หรือจะสถาปนาพระมหากษัตริย์ของตนเอง ตัวเลือกหลังสุดถูกปฏิเสธอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดการแย่งชิงอำนาจระหว่างผู้สนับสนุนคริสเตียนแห่งเดนมาร์ก กับผู้สนับสนุนคาร์ลแห่งสวีเดน สภาราชอาณาจักรริคสรัดแห่งนอร์เวย์แตกแยกกัน ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1449 สมาชิกสภาส่วนหนึ่งได้ประกาศให้คาร์ลเป็นกษัตริย์ แต่ในวันที่ 15 มิถุนายน ปีเดียวกัน สมาชิกสภาส่วนหนึ่งได้เดินทางไปสวามิภักดิ์ต่อคริสเตียน ในวันที่ 20 พฤศจิกายน กษัตริย์คาร์ลแห่งสวีเดนได้รับการประกาศเป็นกษัตริย์แห่งนอร์เวย์ที่ทร็อนไฮม์
อย่างไรก็ตาม สวีเดนพยายามหลีกเลี่ยงที่จะก่อสงครามกับเดนมาร์ก ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1450 สภาราชอาณาจักรสวีเดนได้บังคับให้กษัตริย์คาร์ลสละสิทธิในราชบัลลังก์นอร์เวย์แก่กษัตริย์คริสเตียน ในฤดูร้อน ค.ศ. 1450 กษัตริย์คริสเตียนเสด็จเยือนนอร์เวย์ด้วยเรือพระที่นั่งขนาดใหญ่ และในวันที่ 2 สิงหาคม พระองค์ได้ประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกที่เมืองทร็อนไฮม์ ในวันที่ 29 สิงหาคม สนธิสัญญาสหภาพระหว่างเดนมาร์กและนอร์เวย์ได้มีการลงนามที่เมืองบาร์เกิน นอร์เวย์แต่เดิมเป็นราชาธิปไตยแบบสืบราชสันตติวงศ์ แต่การสืบราชสันตติวงศ์นี้ถูกมองข้ามตลอดยุคสมัย ในการสืบราชสันตติวงศ์ครั้งสุดท้าย การอ้างสิทธิ์ผ่านสายเลือดได้ถูกมองข้ามด้วยเหตุผลทางการเมือง ในตอนนี้มีการระบุอย่างชัดเจนว่าเดนมาร์ก-นอร์เวย์เป็นระบอบราชาธอิปไตยแบบเลือกตั้ง สนธิสัญญากำหนดว่าเดนมาร์กและนอร์เวย์ควรมีพระมหากษัตริย์พระองค์เดียวกันตลอดกาล และกษัตริย์เหล่านั้นจะถูกเลือกจากเหล่าพระราชโอรสของพระมหากษัตริย์พระองค์ก่อนหน้าถ้ากษัตริย์นั้นยังมีทายาท
กษัตริย์คาร์ลที่ 8 คนุตสันเริ่มไม่เป็นที่นิยมมากขึ้นในสวีเดน และถูกขับออกจากราชบัลลังก์ในค.ศ. 1457 กษัตริย์คริสเตียนทรงมุ่งหมายให้พระองค์ได้รับเลือกเป็นพระมหากษัตริย์สวีเดน ดังนั้นจึงเป็นการสถาปนาสหภาพคาลมาร์ขึ้นมาใหม่ พระองค์ได้รับอำนาจชั่วคราวจากผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน อาร์คบิชอปจอน เบ็งก์สัน อ็อกเซนสแทร์นาและขุนนางอีริค อักเซลสัน ท็อท อย่างไรก็ตามสถานการณ์ทางการเมืองในสวีเดนมีความผันผวนและเกิดการแตกแยกของกลุ่มการเมืองต่างๆ (ระหว่างฝ่ายสหภาพกับฝ่ายชาตินิยม) รัชกาลของพระองค์จึงสิ้นสุดในค.ศ. 1464 เมื่อเค็ททิล คาร์ลสัน (วาซา) บิชอปแห่งลินเชอปิง ได้รับการสถาปนาเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์คนถัดไป คาร์ล คนุตสันทรงถูกเรียกกลับมาเป็นพระมหากษัตริย์สวีเดน แม้ว่าในภายหลังพระองค์ต้องลี้ภัยอีกเป็นครั้งที่สอง และต่อมาทรงถูกเรียกพระองค์กลับมาเป็นพระมหากษัตริย์อีก และเสด็จสวรรคตในการเป็นพระมหากษัตริย์ครั้งที่สาม กษัตริย์คริสเตียนทรงพยายามครั้งสุดท้ายในการครองราชบัลลังก์สวีเดน แต่ก็สิ้นสุดลงด้วยการศึกที่ล้มเหลวในยุทธการที่บรุนเคแบร์  (นอกสต็อกโฮล์ม) เดือนตุลาคม ค.ศ. 1471 พระองค์พ่ายแพ้ต่อกองทัพของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ สเตียน สตูเร ผู้อาวุโส กษัตริย์คริสเตียนยังคงอ้างสิทธิในราชบัลลังก์สวีเดนตราบจนสวรรคตในค.ศ. 1481
พระราชประวัติ > ดยุคและเคานท์

ในค.ศ. 1460 กษัตริย์คริสเตียนทรงได้รับตำแหน่งดยุคแห่งดัชชีชเลสวิช อันเป็นที่ดินศักดินาของเดนมาร์ก และตำแหน่งเคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค ที่ดินศักดินาซัคเซิน-เลาเอินบวร์คภายในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ กษัตริย์คริสเตียนสืบตำแหน่งซัคเซิน-เลาเอินบวร์คและชเลสวิช หลังจากเกิดช่วงว่างระหว่างรัชกาลในระยะสั้นๆ ด้วยพระองค์เป็นโอรสองค์ใหญ่ในพี่สาวของอดอล์ฟ ดยุคแห่งชเลสวิชและเคานท์แห่งฮ็อลชไตน์ เฟือสท์ของตระกูลเชาม์บวร์ค ซึ่งเสียชีวิตในวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1459 โดยไร้ทายาท การสืบตำแหน่งของกษัตริย์คริสเตียนได้รับการยอมรับจากสภาฐานันดรแห่งราชอาณาจักร (ขุนนางและผู้แทน) ของปฐมดัชชีเหล่านี้ ที่เมืองรีเบ ในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1460 (สนธิสัญญารีเบ) ในค.ศ. 1474 เจ้าศักดินาของตระกูลเชาม์บวร์ค คือ จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ได้เลื่อนอิสริยยศของกษัตริย์คริสเตียนจากเคานท์แห่งฮ็อลชไตน์เป็น ดยุคแห่งดัชชีฮ็อลชไตน์ ดังนั้นจึงทำให้กลายเป็นข้าราชบริพารของจักรวรรดิไปโดยปริยาย (ไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์ หรือ อำนาจอธิปไตยซึ่งประมุขขึ้นโดยตรงต่อจักรพรรดิ)
พระราชประวัติ > ปลายรัชกาล

อาณาเขตส่วนพระองค์ของกษัตริย์คริสเตียนมีขนาดใหญ่ที่สุดในช่วงค.ศ. 1460-1464 ก่อนที่จะสูญเสียสวีเดนไป แต่หลายดินแดนในราชอาณาจักรของพระองค์ต้องการการปกครองตนเอง และมีการต่อสู้อย่างต่อเนื่อง เดนมาร์กจึงเป็นดินแดนศูนย์กลางพระราชอำนาจที่สำคัญที่สุดของพระองค์
ในค.ศ. 1474 กษัตริย์คริสเตียนเสด็จประพาสต่างอาณาจักรสองครั้ง ในเดือนเมษายน พระองค์เสด็จเยือนมิลาน (พระองค์ประทับที่ลอมบาร์ดี มีการเฉลิมฉลองด้วยการวาดภาพเฟรสโกโดยโรมานิโนที่ปราสาทมัลปากา) และเสด็จเยือนโรม ในอิตาลี พระองค์ทรงเข้าเฝ้าฯ สมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 4 ในฤดูใบไม้ผลิปีเดียวกัน พระองค์ได้เข้าพบชาร์ลแห่งบูร์กอญ ซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวกลางระหว่างพระองค์กับอนาคตจักรพรรดิมัคซีมีลีอานที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระองค์ประทับในดัชชีบูร์กอญเป็นเวลาหลายเดือน ก่อนเสด็จไปยังเนเธอร์แลนด์ในต้นค.ศ. 1475
พระองค์ทรงได้รับการอนุญาตจากสมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 4 ในค.ศ. 1475 ที่ทรงโปรดให้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยในเดนมาร์ก มหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกนจึงได้รับการก่อตั้งจากกษัตริย์คริสเตียนที่ 1 ในวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1479
พระราชประวัติ > สวรรคตและพิธีพระบรมศพ

กษัตริย์คริสเตียนเสด็จสวรรคตที่ปราสาทโคเปนเฮเกน ในวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1481 สิริพระชนมายุ 55 พรรษา พระบรมศพได้ถูกฝังที่หอสวดมนต์แห่งปราชญ์ในมหาวิหารรอสกิลด์ เมืองรอสกิลด์ เป็นหอสวดมนต์ที่มีการตกแต่งอย่างหรูหราซึ่งพระองค์และสมเด็จพระราชินีโดโรเธียสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นโบสถ์เล็กในการฝังพระศพสมาชิกในพระราชวงศ์อ็อลเดินบวร์ค การฝังพระบรมศพกษัตริย์คริสเตียนที่ 1 และสมเด็จพระราชินีโดโรเธียถูกทำเครื่องหมายด้วยหินธรรมดาคู่หนึ่งในฐานะอนุสาวรีย์ที่ฝังศพ
พระราชมรดก

ราชวงศ์อ็อลเดินบวร์คได้รับการสถาปนาครองราชบัลลังก์เดนมาร์ก และราชบัลลังก์นอร์เวย์จนถึงค.ศ. 1818 และกลับมาครองราชย์อีกครั้งในค.ศ. 1905 และยังคงได้ครองราชบัลลังก์สวีเดนในช่วงรัชกาลของกษัตริย์คริสเตียน และพระราชโอรสของพระองค์ พระเจ้าฮันส์แห่งเดนมาร์ก จนถึงพระราชนัดดา พระเจ้าคริสเตียนที่ 2 แห่งเดนมาร์ก และยังรวมถึงช่วงค.ศ. 1751-1818 ด้วย
ตราอาร์ม

| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระเจ้าคริสเตียนที่ 1 |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
การทูล: Hans Majestæt  (ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Deres Majestæt  (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
ตราอาร์มในฐานะเคานท์แห่งอ็อลเดินบวร์ค
ตราอาร์มในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก, ชาวก็อธและชาวเวนด์
ตราอาร์มในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก, สวีเดน, นอร์เวย์และชาวเวนด์
ตราอาร์มในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก, สวีเดน, นอร์เวย์และชาวเวนด์ และดยุคแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
ตราอาร์มบนภาพเฟรสโกในมหาวิหารรอสคิลด์ เคียงคู่ตราอาร์มของสมเด็จพระราชินีโดโรเธีย (ขวา)