stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ญาติ ไหวดี
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ญาติ ไหวดี ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 7 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มกราคม พ.ศ. 2489 จังหวัดพิบูลสงคราม
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495 จังหวัดสุรินทร์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 จังหวัดสุรินทร์ สังกัดพรรคเสรีมนังคศิลา
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 จังหวัดสุรินทร์ สังกัดพรรคสหภูมิ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 จังหวัดสุรินทร์ สังกัดพรรคสหประชาไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 จังหวัดสุรินทร์ สังกัดพรรคสังคมก้าวหน้า
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 จังหวัดสุรินทร์ สังกัดพรรคสนับสนุนนโยบายเกรียงศักดิ์
ถึงแก่อนิจกรรม

ญาติ ไหวดี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2534 สิริอายุรวม 79 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2524 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2522 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
สุลต่านออสมันที่ 1

สุลต่านออสมันที่ 1
สุลต่านออสมันที่ 1 (อังกฤษ: Osman I) สุลต่านองค์แรกแห่ง จักรวรรดิออตโตมัน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1258 เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อปี ค.ศ. 1299 สามารถรวบรวมชนเผ่าต่างๆให้เป็นหนึ่งเดียวได้สำเร็จพร้อมกับขยายพระราชอาณาเขตออกไปอย่างกว้างขวางพระองค์สวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 1326 ขณะพระชนม์ได้ 68 พรรษา. หลังจากการเสียชีวิตของ Osman Bey มกุฎราชกุมาร Orkhan Bey ก็เข้ามามีอำนาจ
| ด ค กสุลต่านแห่งออตโตมัน / เคาะลีฟะฮ์ |
| --- | --- |
 ราชวงศ์ 
 ออสมันที่ 1  ออร์ฮานที่ 1  มูรัดที่ 1  บาเยซิดที่ 1  ช่วงว่างระหว่างรัชกาล  เมห์เหม็ดที่ 1  มูรัดที่ 2  เมห์เหม็ดที่ 2  มูรัดที่ 2  เมห์เหม็ดที่ 2  บาเยซิดที่ 2  เซลิมที่ 1§  สุลัยมานที่ 1  เซลิมที่ 2  มูรัดที่ 3  เมห์เหม็ดที่ 3  อาเหม็ดที่ 1  มุสตาฟาที่ 1  ออสมันที่ 2  มุสตาฟาที่ 1  มูรัดที่ 4  อิบราฮิม  เมห์เหม็ดที่ 4  สุลัยมานที่ 2  อาเหม็ดที่ 2  มุสตาฟาที่ 2  อาเหม็ดที่ 3  มะห์มูดที่ 1  ออสมันที่ 3  มุสตาฟาที่ 3  อับดุล ฮามิดที่ 1  เซลิมที่ 3  มุสตาฟาที่ 4  มะห์มูดที่ 2  อับดุล เมจิดที่ 1  อับดุล อะซีซ  มูรัดที่ 5  อับดุล ฮามิดที่ 2  เมห์เหม็ดที่ 5  เมห์เหม็ดที่ 6  อับดุล เมจิดที่ 2 (ดํารงตําแหน่งเคาะลีฟะฮ์เท่านั้น) 
§ เคาะลีฟะฮ์แห่งออตโตมันพระองค์แรก
วาซีลี ไซเซฟ

วาซีลี กริกอร์เยวิช ไซเซฟ (รัสเซีย: Васи́лий Григо́рьевич За́йцев; 23 มีนาคม ค.ศ. 1915 – 15 ธันวาคม ค.ศ. 1991) เป็นพลซุ่มยิงชาวโซเวียตและวีรบุรุษแห่งสหภาพโซเวียต
ในตอนที่เขายังเป็นเด็กเขาได้ประสบการณ์จากการเรียนรู้จากคุณปู่ในการล่าสัตว์ป่า ป้องกันสัตว์ป่าที่จะมาทำร้ายฝูงสัตว์
เขาได้เป็นทหารในกองทัพเรือโซเวียตที่วลาดิวอสต็อก จากนั้นในช่วงมหาสงครามของผู้รักชาติ ไซเซฟขณะที่ดำรงยศสิบเอกก็ถูกเรียกตัวไปสตาลินกราตในวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1942 ด้วยสังกัดที่หน่วยไรเฟลที่ 1047 ของกองพลปืนไรเฟล "โอมาก" ที่ 284 ของกองทัพที่ 62
ในสงครามโลกครั้งที่สองระหว่างวันที่ 10 พฤศจิกายนถึง 17 ธันวาคม ค.ศ. 1942 ในระหว่างยุทธการที่สตาลินกราด เขาได้สังหารทหารฝ่ายตรงข้ามไป 225 นาย ซึ่งมีทั้งทหารของนาซีเยอรมัน ทหารฝ่ายอักษะอื่น ๆ และรวมถึงพลซุ่มยิงอีก 11 นาย
ตั้งแต่ก่อนวันที่ 10 พฤศจิกายน ไซเซฟได้สังหารทหารอักษะไปแล้ว 32 นาย ด้วยอาวุธประจำกายนั่นคือปืนไรเฟิลเล็กยาวโมซิน-นากองท์ ซึ่งมีระยะหวังผลที่ 900 เมตร และตั้งแต่เดือนตุลาคม 1942 ถึงมกราคม 1943 เขาได้สังหารทหารฝ่ายตรงข้ามไปกว่า 400 นาย และหลายครั้งที่ยิงจากระยะไกลกว่าหนึ่งกิโลเมตร
ไซเซฟต่อสู้ในสตาลินกราดจนถึงเดือนมกราคม 1943 เขาถูกกระสุนปืนครกโจมตีที่ตา เขาได้รับการรักษาโดยวลาดีมีร์ ฟิลาตอฟ ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะที่เขารักษาจนไซเซฟกลับมามองเห็นได้ ในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 1943 ไซเซฟได้รับเกียรติวีรชนแห่งสหภาพโซเวียต เขากลับไปที่แนวหน้าจนสงครามสิ้นสุดโดยเขารบจนถึงยุทธการที่ราบสูงซีโลว์ ในเยอรมนี โดยดำรงยศร้อยเอก เขาได้เป็นสมาชิกของพรรคคอมมิวนิสต์ในปี 1943
หลังจากสงครามจบลง ไซเซฟ ตั้งรกรากอยู่ใน เคียฟ โดยเขาศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยสิ่งทอก่อนได้รับการจ้างงานเป็นวิศวกร เขาได้มาเป็นผู้อำนวยการของโรงงานสิ่งทอ ในเคียฟและยังคงอยู่ในเมืองนั้นจนกระทั่งเขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1991 ตอนอายุ 76 ปี เพียงสิบวันสุดท้ายก่อน การล่มสลายของสหภาพโซเวียต เบื้องต้นร่างเขาถูกฝังที่ เคียฟ ภายหลังจึงย้ายไปฝังที่วอลโกกราดตามคำขอสุดท้ายของเขา
เรื่องราวของเขาได้นำมาสร้างภาพยนตร์เรื่อง  กระสุนสังหารพลิกโลก  (2001) โดยจู๊ด ลอว์ รับบทเป็น ไซเซฟ ด้วยได้แรงบัลดาลใจจากหนังสือของ วิลเลียม เครกเรื่อง ศัตรูที่ประตู : ยุทธการที่สตาลินกราด  (ค.ศ. 1973) และรวมถึง "การดวลปืน" ระหว่าง ไซเซฟ และ  ผู้อำนวยการโรงเรียนพลซุ่มยิงเวร์มัคท์ , พันตรี แอร์วีน เคอนิช
เครื่องอิสริยาภรณ์ที่ได้รับ

| --- | --- |
: วีรบุรุษแห่งสหภาพโซเวียต
: เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน
: เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง 2 ครั้ง
: เครื่องอิสริยาภรณ์สงครามปิตุภูมิชั้นที่ 1
: เหรียญ "กล้าหาญ"
: เหรียญที่ระลึก "ในพิธีฉลองครบรอบ 100 ปีวันเกิดของ วลาดีมีร์ อิลลิช เลนิน"
: เหรียญ "สำหรับการป้องกันที่สตาลินกราด"
: เหรียญ "สำหรับชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีในชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
 : เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีในชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 40 ปีในชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
: เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ"

บุคคลเกียรติยศของนครวีรชน แห่ง วอลโกกราด
หนังสือเพิ่มเติม

Zaytsev, Vasily (2003). Thoughts of a Sniper. Trans. David Givens, Peter Kornakov, Konstantin Kornakov. Ed. Neil Okrent. Los Angeles: 2826 Press Inc. ISBN 0-615-12148-9.
Beevor, Antony (1998). Stalingrad. London: Penguin Books Ltd. ISBN 0-14-100131-3.
Robbins, David L. (2000). War of the Rats. New York: Bantam Books. ISBN 0-553-58135-X.
The Reader's Digest Illustrated History of World War II (1989). London: Reader's Digest Association Limited. ISBN 0-89577-333-3
แหล่งข้อมูลอื่น

(รัสเซีย) Biography of Vasily Zaytsev at WarHeroes.ru
(รัสเซีย) Zaytsev, Vasily (1981). Notes of a Sniper. (ZIP). Moscow: Sovremennik.
Zaytsev, Vasily Russiapedia Military Prominent Russians at Russiapedia.rt.com
Stick-Breaker and the Hare (Poem)
World War II sniper list
อูสตาเช
ดูเพิ่ม

พรรคนาซี (พรรคกรรมกรชาติสังคมนิยมเยอรมัน)
พรรคสันนิบาตการต่อสู้แห่งอิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

Holocaust era in Croatia: Jasenovac 1941–1945 เก็บถาวร 2007-09-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, an on-line museum by the United States Holocaust Memorial Museum
Fund For Genocide Research, Jasenovac death camp, guskova.ru
Eichmann Trial, Tel Aviv 1961 เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, nizkor.org
Lawsuit against the Vatican Bank and Franciscans for return of the Ustaše Treasury by Holocaust victims เก็บถาวร 2000-07-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 2
จังหวัดสุรินทร์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุรินทร์ พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 8 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1 และ 2) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 3)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

| --- | --- |
สัญลักษณ์และความหมาย
*: ส.ส.ระบบเขตเลือกตั้งที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
**: ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
†: ผู้สมัครที่ถูกตัดสิทธิ์
✔: ผู้สมัครที่เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว
( ): หมายเลขประจำตัวของผู้สมัคร
ตัวหนา: ผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้ง
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 3

เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอศีขรภูมิ, อำเภอสังขะ และอำเภอบัวเชด
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดสุรินทร์> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดสุรินทร์> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดสุรินทร์> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดสุรินทร์> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดสุรินทร์> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดสุรินทร์> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | รวมไทย (พ.ศ. 2529)   | สมบัติ ศรีสุรินทร์ (9)* | 48,304 |  |  |
|  | เสรีนิยม (ประเทศไทย พ.ศ. 2525)   | เกียรติ ศรีสุรินทร์ (16) | 44,286 |  |  |
|  | กิจสังคม  | กำชัย เรืองกาญจนเศรษฐ์ (12)* | 39,613 |  |  |
|  | ปวงชนชาวไทย (พ.ศ. 2525)   | แก่นสาร พยอมหอม (8) | 8,392 |  |  |
|  | ก้าวหน้า (พ.ศ. 2526)   | สวิน นิลเพชร (5) | 4,100 |  |  |
|  | ปวงชนชาวไทย (พ.ศ. 2525)   | อมร ขันทอง (7) | 3,662 |  |  |
|  | มวลชน   | ปราโมทย์ มรกต (2) | 2,947 |  |  |
|  | ก้าวหน้า (พ.ศ. 2526)   | สุรินทร์ จันทร์แจ่ม (6) | 2,284 |  |  |
|  | พลังสังคมประชาธิปไตย   | เชื้อ สันตวง (20) | 2,045 |  |  |
|  | มวลชน   | สันติชัย แสงอรุณ (1) | 1,706 |  |  |
|  | สหประชาธิปไตย   | วิศิษฐ์ พิพัฒนฑรคานนท์ (4)✔ | 1,661 |  |  |
|  | ประชาชน (พ.ศ. 2531)   | พิเชฐ บุตรงาม (14) | 1,054 |  |  |
|  | พลังสังคมประชาธิปไตย   | คมสันต์ บุญทอง (19) | 1,042 |  |  |
|  | รวมไทย (พ.ศ. 2529)   | นพมาศ ณรงค์ฤทธิ์ (10) | 1,040 |  |  |
|  | เสรีนิยม (ประเทศไทย พ.ศ. 2525)   | วรการ เลิศล้ำ (15) | 1,029 |  |  |
|  | เกษตรอุตสาหกรรมไทย | เขต บุญธรรม (17) | 924 |  |  |
|  | กิจสังคม  | ภิญโญ อรุณชัยภิรมย์ (11) | 758 |  |  |
|  | เกษตรอุตสาหกรรมไทย | จิตรกร ท่อนแก้ว (18) | 651 |  |  |
|  | ประชาชน (พ.ศ. 2531)   | หาญทอง ยอดชลูด (13) | 494 |  |  |
|  | สหประชาธิปไตย   | อภินันท์ นิลแก้ว (3) | 373 |  |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี |  |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: รวมไทย (พ.ศ. 2529)   รักษาที่นั่ง
: เสรีนิยม (ประเทศไทย พ.ศ. 2525)   ได้ที่นั่งจาก กิจสังคม
ดูเพิ่ม

จังหวัดสุรินทร์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
จังหวัดสุรินทร์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
การบริหารเวลา

การบริหารเวลา เป็นกระบวนการของการวางแผนและควบคุมเวลาที่ใช้ไปกับกิจกรรมเฉพาะอย่างมีสติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อเพิ่มประสิทธิผล, ประสิทธิภาพ และผลิตภาพ โดยเกี่ยวข้องกับการสร้างสมดุลของความต้องการที่หลากหลายต่อบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการงาน, ชีวิตทางสังคม, ครอบครัว, งานอดิเรก, ความสนใจส่วนตัว และภาระผูกพันกับธรรมชาติของเวลา ซึ่งการใช้เวลาอย่างมีประสิทธิภาพทำให้บุคคลมี "ทางเลือก" ในการใช้จ่ายหรือจัดการกิจกรรมตามเวลา และความเหมาะสมของตนเอง การบริหารเวลาอาจได้รับความช่วยเหลือจากทักษะ, เครื่องมือ และเทคนิคต่าง ๆ ที่ใช้ในการจัดการเวลา เมื่อทำงาน, โครงการ และเป้าหมายเฉพาะให้สำเร็จตามวันครบกำหนด แรกเริ่มเดิมที การบริหารเวลาหมายถึงเพียงกิจกรรมทางธุรกิจหรือการทำงาน แต่ในที่สุด คำนี้ก็ขยายกว้างขึ้นเพื่อรวมกิจกรรมส่วนบุคคลด้วย ทั้งนี้ ระบบการบริหารเวลาเป็นการผสมผสานระหว่างกระบวนการ, เครื่องมือ, เทคนิค และวิธีการต่าง ๆ ซึ่งการบริหารเวลามักจะมีความจำเป็นในการจัดการโครงการใด ๆ เนื่องจากเป็นตัวกำหนดเวลาและขอบเขตที่สำเร็จของโครงการ
หัวข้อหลักที่เกิดขึ้นจากเอกสารข้อมูลเกี่ยวกับการบริหารเวลา ได้แก่:
การสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อประสิทธิผล (ในแง่ของต้นทุน-ผลประโยชน์, คุณภาพของผลลัพธ์ และเวลาในการทำงาน หรือโครงการให้เสร็จ)
การจัดลำดับความสำคัญ
กระบวนการที่เกี่ยวข้องในการลดเวลาที่ใช้กับสิ่งที่ไม่สำคัญ
การดำเนินการตามเป้าหมาย
มุมมองทางวัฒนธรรมของการบริหารเวลา

ความแตกต่างในวิธีที่วัฒนธรรมมองเวลา อาจส่งผลต่อวิธีการจัดการเวลาของพวกเขา ตัวอย่างเช่น มุมมองเวลาเชิงเส้น เป็นวิธีคิดเวลาที่ไหลจากช่วงเวลาหนึ่งไปยังช่วงเวลาถัดไปในลักษณะเชิงเส้น การรับรู้เกี่ยวกับเวลาเชิงเส้นนี้มีความโดดเด่นในอเมริกา เช่นเดียวกับประเทศในยุโรปเหนือส่วนใหญ่ เช่น เยอรมนี, สวิตเซอร์แลนด์ และอังกฤษ โดยผู้คนในวัฒนธรรมเหล่านี้มักจะให้ความสำคัญกับการจัดการเวลาอย่างมีประสิทธิผล และมักจะหลีกเลี่ยงการตัดสินใจหรือการกระทำที่จะส่งผลให้เสียเวลา มุมมองเชิงเส้นตรงของเวลานี้สัมพันธ์กับวัฒนธรรมเหล่านี้เป็นแบบ “โมโนโครนิก” (ระบบที่ทำทีละอย่าง) มากกว่า หรือเลือกที่จะทำสิ่งเดียวเท่านั้นในแต่ละครั้ง ซึ่งโดยทั่วไป ทัศนะทางวัฒนธรรมนี้นำไปสู่การมุ่งความสนใจไปที่การบรรลุภารกิจเดียวได้ดีขึ้น และด้วยเหตุนี้ จึงเป้นการจัดการเวลาที่มีประสิทธิผลมากขึ้น
ส่วนมุมมองเวลาทางวัฒนธรรมอีกมุมมองหนึ่งคือมุมมองเวลาที่มีความกระตือรือร้นหลายอย่าง ซึ่งในวัฒนธรรมที่มีความกระตือรือร้นหลายอย่าง คนส่วนใหญ่รู้สึกว่ายิ่งทำกิจกรรมหรืองานต่าง ๆ เสร็จในคราวเดียวมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น โดยสิ่งนี้สร้างความรู้สึกของความสุข วัฒนธรรมที่มีความกระตือรือร้นหลายอย่างเป็น “โพลีโครนิก” (ระบบที่ทำหลายอย่างพร้อมกัน) หรือฝักใฝ่ไปในทางทำงานหลายอย่างพร้อมกัน มุมมองเวลาที่มีความกระตือรือร้นหลายอย่างนี้โดดเด่นในประเทศยุโรปใต้ส่วนใหญ่ เช่น สเปน, โปรตุเกส และอิตาลี ในวัฒนธรรมเหล่านี้ ผู้คนมักจะใช้เวลากับสิ่งที่พวกเขาเห็นว่ามีความสำคัญมากกว่า เช่น ให้ความสำคัญกับการจบการสนทนาทางสังคม ส่วนในสภาพแวดล้อมทางธุรกิจ พวกเขามักจะให้ความสนใจเพียงเล็กน้อยกับระยะเวลาของการประชุม แต่เน้นที่การประชุมคุณภาพสูง ซึ่งโดยทั่วไปแล้ว การมุ่งเน้นทางวัฒนธรรมมักจะอยู่ที่การทำงานร่วมกันและความคิดสร้างสรรค์มากกว่าประสิทธิภาพ
ส่วนมุมมองเวลาทางวัฒนธรรมขั้นสุดท้ายคือมุมมองเวลาตามวัฏจักร ซึ่งในวัฒนธรรมแบบวัฏจักร เวลาไม่ถือเป็นเส้นตรงหรือเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ เนื่องจากวัน, เดือน, ปี, ฤดูกาล และเหตุการณ์ต่าง ๆ เกิดขึ้นซ้ำ ๆ กันเป็นประจำ เวลาจึงถูกมองว่าเป็นวัฏจักร ในมุมมองนี้ เวลาไม่ได้ถูกมองว่าสูญเปล่า เพราะมันจะกลับมาทีหลังเสมอ ดังนั้นจึงมีจำนวนไม่จำกัด โดยมุมมองเวลาตามวัฏจักรนี้แพร่หลายไปทั่วประเทศส่วนใหญ่ในเอเชีย รวมทั้งญี่ปุ่นและจีน ทั้งนี้ ในวัฒนธรรมที่มีแนวคิดเกี่ยวกับเวลาเป็นวัฏจักรเป็นสิ่งสำคัญกว่าในการทำงานให้เสร็จสิ้นอย่างถูกต้อง ดังนั้น คนส่วนใหญ่จะใช้เวลาคิดถึงการตัดสินใจ และผลกระทบที่จะเกิดขึ้นมากขึ้น ก่อนที่จะดำเนินการตามแผน ซึ่งผู้คนส่วนใหญ่ในวัฒนธรรมวัฏจักรมักจะเข้าใจว่าวัฒนธรรมอื่นมีมุมมองด้านเวลาที่แตกต่างกัน และตระหนักในเรื่องนี้เมื่อดำเนินการในเวทีโลก
การสร้างสภาพแวดล้อมที่มีประสิทธิภาพ

การประพันธ์ด้านการบริหารเวลาบางเรื่องเน้นย้ำถึงงานที่เกี่ยวข้องกับการสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อประสิทธิภาพ "ที่แท้จริง" กลยุทธ์เหล่านี้รวมถึงหลักการต่าง ๆ เช่น:
"ได้รับการจัด" - เอกสารและงานการคัดแยกผู้ป่วย,
"ปกป้องเวลาของตัวเอง" โดยการแยกออกต่างหาก, การปลีกตัวออก และการมอบหมาย,
"ความสำเร็จผ่านการจัดการเป้าหมายและผ่านการมุ่งเน้นเป้าหมาย" - เน้นแรงจูงใจ,
"การฟื้นฟูจากเวลา-นิสัยที่ไม่ดี" - การฟื้นฟูจากปัญหาทางจิตพื้นฐาน เช่น การผลัดวันประกันพรุ่ง
นอกจากนี้ ระยะเวลาในการแก้ปัญหาก็มีความสำคัญเช่นกัน เนื่องจากงานที่ต้องใช้สมาธิและพลังงานทางจิตในระดับสูงมักทำในตอนต้นของวันเมื่อคนเรามีความสดชื่นมากกว่า อนึ่ง การประพันธ์[ไหน?]ยังเน้นไปที่การเอาชนะปัญหาทางจิตเรื้อรัง เช่น การผัดวันประกันพรุ่ง
การไม่สามารถจัดการเวลาได้อย่างมีประสิทธิภาพมากเกินไปและเรื้อรังอาจเป็นผลมาจากโรคซนสมาธิสั้น (ADHD) หรือโรคสมาธิสั้น (ADD) โดยเกณฑ์การวินิจฉัย ได้แก่ ความรู้สึกไม่บรรลุผลสำเร็จ, ความยากลำบากในการจัดระเบียบ, ปัญหาในการเริ่มต้น, ปัญหาในการจัดการโครงการหลายโครงการพร้อมกัน และปัญหาในการติดตามผล[ต้องการเลขหน้า] ทั้งนี้ ดานิเอล อาเมน มุ่งเน้นไปที่คอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้าซึ่งเป็นส่วนที่พัฒนาขึ้นล่าสุดของสมอง โดยจัดการหน้าที่ของช่วงความสนใจ, การจัดการแรงกระตุ้น, การจัดระเบียบ, การเรียนรู้จากประสบการณ์ และการตรวจสอบตนเอง ท่ามกลางคนอื่น ๆ ส่วนผู้เขียนบางคน[หาจำนวน]โต้แย้งว่าการเปลี่ยนวิธีการทำงานของคอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้านั้นเป็นไปได้และเสนอทางออก
การจัดลำดับความสำคัญและเป้าหมาย

กลยุทธ์การบริหารเวลามักเกี่ยวข้องกับคำแนะนำในการกำหนดเป้าหมายส่วนบุคคล การประพันธ์ดังกล่าวเน้นประเด็น เช่น:
"ทำงานตามลำดับความสำคัญ" – กำหนดเป้าหมาย และจัดลำดับความสำคัญ,
"ตั้งเป้าหมายแรงดึงดูด" – ที่ดึงดูดการกระทำโดยอัตโนมัติ[ต้องการอ้างอิง]
เป้าหมายเหล่านี้ได้รับการบันทึกไว้ และอาจแบ่งออกเป็นโครงการ, แผนปฏิบัติการ หรือรายการภารกิจทั่วไป สำหรับภารกิจรายบุคคลหรือสำหรับเป้าหมาย อาจมีการกำหนดระดับความสำคัญ, กำหนดเส้นตาย และกำหนดลำดับความสำคัญ กระบวนการนี้ส่งผลให้เกิดแผนพร้อมรายการงาน, กำหนดการ หรือปฏิทินของกิจกรรม ผู้เขียนเรื่องนี้อาจแนะนำช่วงเวลาการวางแผนรายวัน, รายสัปดาห์, รายเดือน หรืออื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับขอบเขตการวางแผนหรือการทบทวนที่แตกต่างกัน ซึ่งทำได้หลายวิธี ดังนี้:
การจัดลำดับความสำคัญและเป้าหมาย > การวิเคราะห์เอบีซีดี

เทคนิคที่ใช้ในการจัดการธุรกิจมาช้านานคือการจัดหมวดหมู่ข้อมูลขนาดใหญ่ออกเป็นกลุ่ม ๆ กลุ่มเหล่านี้มักถูกทำเครื่องหมายเอ (A), บี (B), ซี (C) และดี (D)—จึงเป็นที่มาของชื่อ โดยกิจกรรมได้รับการจัดอันดับตามเกณฑ์ทั่วไปเหล่านี้ ได้แก่:
เอ – งานที่เห็นว่าเร่งด่วนและสำคัญ,
บี – งานที่มีความสำคัญแต่ไม่เร่งด่วน,
ซี – งานที่ไม่สำคัญแต่เร่งด่วน,
ดี – งานที่ไม่สำคัญและไม่เร่งด่วน
จากนั้นจะจัดลำดับแต่ละกลุ่มตามลำดับความสำคัญ - บุคคลบางคนเลือกที่จะกะเกณฑ์จัดอันดับรายการ "บี" ทั้งหมดเป็น "เอ" หรือ "ซี" ซึ่งการวิเคราะห์เอบีซีสามารถรวมกลุ่มได้มากกว่าสามกลุ่ม
ทั้งนี้ การวิเคราะห์เอบีซีมักใช้ร่วมกับการวิเคราะห์ปาเรโต[ต้องการอ้างอิง]
การจัดลำดับความสำคัญและเป้าหมาย > การวิเคราะห์ปาเรโต

หลักการปาเรโตเป็นแนวคิดที่ว่า 80 เปอร์เซ็นต์ของผลที่ตามมา มาจาก 20 เปอร์เซ็นต์ของสาเหตุ เมื่อนำไปใช้กับการผลิต หมายความว่า 80 เปอร์เซ็นต์ของผลลัพธ์ สามารถทำได้โดยการทำงาน 20 เปอร์เซ็นต์ หากกำลังผลิตเป็นเป้าหมายของการบริหารเวลา งานเหล่านี้ควรได้รับการจัดลำดับความสำคัญให้สูงขึ้น
การจัดลำดับความสำคัญและเป้าหมาย > วิธีไอเซนฮาวร์

"วิธีไอเซนฮาวร์" หรือ "หลักการของไอเซนฮาวร์" เป็นวิธีการที่ใช้หลักการสำคัญและความเร่งด่วนในการจัดลำดับความสำคัญและปริมาณงาน วิธีนี้เกิดจากคำพูดของดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ คือ: "ผมมีปัญหาสองประเภท คือ เรื่องเร่งด่วนและเรื่องสำคัญ ซึ่งเป็นเรื่องเร่งด่วนไม่สำคัญ และเรื่องสำคัญไม่เร่งด่วน" ไอเซนฮาวร์ไม่ได้อ้างข้อมูลเชิงลึกนี้สำหรับตัวเขาเอง แต่อ้างว่าเป็นของ "อดีตอธิการบดี" (นิรนาม)
การใช้หลักการตัดสินใจของไอเซนฮาวร์ งานต่าง ๆ จะได้รับการประเมินโดยใช้เกณฑ์ที่สำคัญ/ไม่สำคัญ และเร่งด่วน/ไม่เร่งด่วน จากนั้นจึงจัดไว้ในควอดรันต์ (จตุภาค) ตามในเมทริกซ์ไอเซนฮาวร์ (หรือเรียกอีกอย่างว่า "กล่องไอเซนฮาวร์" หรือ "เมทริกซ์การตัดสินใจของไอเซนฮาวร์") ซึ่งงานในควอดรันต์จะได้รับการจัดการ ดังนี้
งานในควอดรันต์ที่สำคัญ/เร่งด่วนที่จะดำเนินการทันทีและเป็นส่วนตัว เช่น วิกฤตการณ์, เส้นตาย, ปัญหา
งานในควอดรันต์ที่สำคัญ/ไม่เร่งด่วนที่จะมีวันสิ้นสุดและดำเนินการเป็นการส่วนตัว เช่น ความสัมพันธ์, การวางแผน, การพักผ่อนหย่อนใจ
งานในควอดรันต์ที่ไม่สำคัญ/เร่งด่วนที่จะได้รับมอบหมาย เช่น การขัดจังหวะ, การประชุม, กิจกรรม
งานในควอดรันต์ที่ไม่สำคัญ/ไม่เร่งด่วนที่จะถูกละทิ้ง เช่น การเสียเวลา, กิจกรรมที่น่ารื่นรมย์, เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ
การดำเนินการตามเป้าหมาย

รายการงาน (เรียกอีกอย่างว่ารายการสิ่งที่ต้องทำหรือ "สิ่งที่ต้องทำ") คือรายการงาน เช่น งานบ้านหรือขั้นตอนในการดำเนินโครงการให้เสร็จสิ้น โดยเป็นเครื่องมือรายการสิ่งของซึ่งทำหน้าที่เป็นทางเลือกหรือเสริมความจำ
ซึ่งรายการงานใช้ในการบริหารจัดการตนเอง, การจัดการธุรกิจ, การจัดการโครงการ และการพัฒนาซอฟต์แวร์ โดยอาจเกี่ยวข้องกับมากกว่าหนึ่งรายการ
เมื่อรายการใดรายการหนึ่งในรายการงานเสร็จสิ้น งานนั้นจะได้รับการทำเครื่องหมายถูกหรือขีดฆ่าออก ส่วนวิธีการดั้งเดิมคือการเขียนสิ่งเหล่านี้ลงบนกระดาษด้วยปากกาหรือดินสอ ที่โดยปกติจะเขียนบนกระดาษจดบันทึกหรือคลิปบอร์ด ทั้งนี้ รายการงานอาจเป็นรูปแบบของรายการตรวจสอบในกระดาษหรือซอฟต์แวร์
จูลี มอร์เกนสเติร์น ผู้เป็นนักเขียน ได้แนะนำ "สิ่งที่ควรและไม่ควรทำ" ของการบริหารเวลา ซึ่งรวมถึง:
จัดทำแผนผังทุกสิ่งที่สำคัญโดยจัดทำรายการภารกิจ
สร้าง "โอเอซิสแห่งกาลเวลา" ให้ใครคนหนึ่งได้จัดการ
รู้จัก "ปฏิเสธ"
กำหนดลำดับความสำคัญ
อย่าละทิ้งทุกอย่าง
อย่าคิดว่างานสำคัญจะเสร็จในเวลาว่าง
โดยขณะนี้มีสิ่งเทียบเท่าทางดิจิทัลจำนวนมาก รวมถึงแอปพลิเคชันการจัดการข้อมูลส่วนบุคคล (PIM) และเครื่องช่วยงานส่วนบุคคลแบบดิจิทัลส่วนใหญ่ นอกจากนี้ ยังมีแอปพลิเคชันรายการภารกิจบนเว็บหลายรายการ ซึ่งหลายรายการใช้งานได้ฟรี
การดำเนินการตามเป้าหมาย > การจัดรายการภารกิจ

รายการภารกิจมักจะถูกแบ่งเป็นชั้น โดยระบบแบ่งระดับที่ง่ายที่สุดประกอบด้วยรายการสิ่งที่ต้องทำทั่วไป (หรือแฟ้มงานค้าง) เพื่อบันทึกภารกิจทั้งหมดที่บุคคลดังกล่าวต้องทำให้สำเร็จ และรายการสิ่งที่ต้องทำรายวันซึ่งสร้างขึ้นในแต่ละวันโดยการโอนภารกิจจากรายการสิ่งที่ต้องทำทั่วไป หรืออีกทางเลือกหนึ่งคือการสร้าง "รายการที่ไม่ต้องทำ" เพื่อหลีกเลี่ยงงานที่ไม่จำเป็น
รายการภารกิจมักจะมีการกำหนดลำดับความสำคัญตามวิธีต่อไปนี้
รายการสิ่งที่ต้องทำในแต่ละวัน ซึ่งจัดลำดับตามความสำคัญ และดำเนินการทีละอย่างตามเวลาที่มีเวลาในแต่ละวันนั้น ถือเป็นคำแนะนำที่มีประสิทธิผลมากที่สุดที่ชาลส์ เอ็ม. ชวาบ (ค.ศ. 1862–1939) ประธานเบธเลเฮมสตีลคอร์ปอเรชันได้รับ โดยที่ปรึกษาอย่างไอวี ลี (ค.ศ. 1877–1934)
แหล่งข้อมูลอื่น

Allen, David (2001). Getting things done: the Art of Stress-Free Productivity. New York: Viking. ISBN 978-0-670-88906-8.
Fiore, Neil A (2006). The Now Habit: A Strategic Program for Overcoming Procrastination and Enjoying Guilt- Free Play. New York: Penguin Group. ISBN 978-1-58542-552-5.
Le Blanc, Raymond (2008). Achieving Objectives Made Easy! Practical goal setting tools & proven time management techniques. Maarheeze: Cranendonck Coaching. ISBN 978-90-79397-03-7.
Secunda, Al (1999). The 15 second principle: short, simple steps to achieving long-term goals. New York: New York: Berkley Books. pp. 157. ISBN 0-425-16505-1.
Burkeman, Oliver (2021). Four Thousand Weeks. Time Management for Mortals, Farrar, Straus and Giroux. 978-0374159122
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  ลัตเวีย  เช็กเกีย 
"กล่องไอเซนฮาวร์" พื้นฐานเพื่อช่วยประเมินความเร่งด่วนและความสำคัญ โดยอาจวางรายการไว้ที่จุดที่แม่นยำยิ่งขึ้นภายในแต่ละควอดรันต์ (จตุภาค)
มะฮาเซดี

| มะฮาเซดี |
| --- | --- |
မဟာစေတီ

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พะโค ภาคพะโค พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 17°20′21″N 96°27′15″E﻿ / ﻿17.339151°N 96.454237°E﻿ / 17.339151; 96.454237
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้าบุเรงนอง
ลงเสาเข็ม: 15 พฤศจิกายน 1559; 466 ปีที่แล้ว (1559) (โครงสร้างเดิม)  วันพุธ แรม 2 ค่ำ เดือนนะดอ 921 มรันมาศักราช
เสร็จสมบูรณ์: 2 มกราคม 1561; 464 ปีที่แล้ว (1561) (โครงสร้างเดิม)  วันพฤหัสบดี แรม 2 ค่ำ เดือนปยาโต 922 มรันมาศักราช
มะฮาเซดี (พม่า: မဟာစေတီ) เป็นเจดีย์พุทธที่โดดเด่นในเมืองพะโค ภาคพะโค ประเทศพม่า
ประวัติศาสตร์

เจดีย์นี้สร้างขึ้นโดยพระเจ้าบุเรงนองเพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าที่ประดับด้วยทองคำและอัญมณี พระบรมสารีริกธาตุนั้นได้มาจากพระเจ้าธรรมปาละแห่งอาณาจักรโกฏเฏซึ่งได้พระราชทานพระบรมสารีริกธาตุพร้อมกับบาตรและพระธิดาของพระองค์ การก่อสร้างเจดีย์เริ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1559 แล้วเสร็จในอีกหกเดือนต่อมาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1560 มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 45.72 เมตร (150 ฟุต) และสูง 68.58 เมตร (225 ฟุต) โดยไม่รวมยอด ที่ ("ฉัตร") ยอดฉัตรได้รับการสร้างให้สูงขึ้นเหนือยอดเจดีย์เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1561
โดยพระบรมสารีริกธาตุมาถึงเมื่อ ค.ศ. 1576 ใน ค.ศ. 1599 พระเจ้าอะเนาะเพะลูนได้พิชิตพะโคและนำพระบรมสารีริกธาตุไปตองอู ค.ศ. 1636 พระเจ้าตาลูนได้นำพระบรมสารีริกธาตุไปที่อังวะ และประดิษฐานไว้ที่เจดีย์ก้องมุดอ เมืองซะไกง์ ตลอดประวัติศาสตร์เจดีย์ถูกทำลายจากแผ่นดินไหวบนรอยเลื่อนซะไกง์หลายครั้ง เช่น 13 กันยายน ค.ศ. 1564, ค.ศ. 1583, 8 ตุลาคม ค.ศ. 1888 และถูกทำลายจนหมดเมื่อ ค.ศ. 1930 เจดีย์ได้รับการสร้างขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1950
บรรณานุกรม

Kala, U (2006) [1724]. Maha Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
Maha Sithu (2012) [1798].  Kyaw Win; Thein Hlaing (บ.ก.). Yazawin Thit (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2nd ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
Royal Historical Commission of Burma (2003) [1832]. Hmannan Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3. Yangon: Ministry of Information, Myanmar.
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มะฮาเซดี
อารามยอมี่นจี้

| อารามยอมี่นจี้ |
| --- | --- |
ယောမင်းကြီးအုတ်ကျောင်း

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: มัณฑะเลย์ ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 22°00′56″N 96°05′46″E﻿ / ﻿22.015568°N 96.096170°E﻿ / 22.015568; 96.096170
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: โบ้ไลง์
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1866; 159 ปีที่แล้ว (1866)
อารามยอมี่นจี้ (พม่า: ယောမင်းကြီးအုတ်ကျောင်း) เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2409 ภายใต้การอุปถัมภ์ของ โบ้ไลง์ หรือ ยอมี่นจี้ แตกต่างจากวัดพม่าแบบโบราณ วัดยอมี่นจี้เป็นวัดอิฐ จำลองมาจากโรงแรมที่ยอมี่นจี้ได้พบขณะเดินทางในอิตาลีตอนใต้ ด้วยเหตุนี้จึงนำเอาการตกแต่งแบบยุโรปมาใช้ และประดับปูนปลาสเตอร์แกะสลักมากมาย ตั้งอยู่ใกล้กับอารามซะลี่น ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองระหว่างการทิ้งระเบิดมัณฑะเลย์ของฝ่ายสัมพันธมิตร โครงสร้างพื้นฐานจากไม้ทั้งหมดของอารามถูกเผาเหลือเพียงแต่โครงสร้างอิฐ