stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กรมความร่วมมือระหว่างประเทศ

| --- | --- |
Thailand International Cooperation Agency
ตราประจำกรมความร่วมระหว่างประเทศ
ภาพรวมกรม
ก่อตั้ง: 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2493; 74 ปีก่อน (2493-07-19)
กรมก่อนหน้า: คณะกรรมการความร่วมมือทางเทคนิคและเศรษฐกิจ (พ.ศ. 2493 – พ.ศ. 2506) กรมวิเทศสหการ (พ.ศ. 2506 – พ.ศ. 2547) สำนักงานความร่วมมือเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศ (พ.ศ. 2547 – พ.ศ. 2558)
ประเภท: ส่วนราชการ
เขตอำนาจ: ทั่วราชอาณาจักร
สำนักงานใหญ่: อาคารรัฐประศาสนภักดี (อาคาร B) ชั้น 8 ฝั่งทิศใต้ ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร 10210
งบประมาณต่อปี: 424,287,900 บาท (พ.ศ. 2566)
ฝ่ายบริหารกรม: จุลวัจน์ นรินทรางกูร ณ อยุธยา, อธิบดี พิมพ์วดี โสวรัตนพงศ์, รองอธิบดี อรุณี ไฮมม์, รองอธิบดี
ต้นสังกัดกรม: กระทรวงการต่างประเทศ
เว็บไซต์: กรมความร่วมมือระหว่างประเทศ
กรมความร่วมมือระหว่างประเทศ หรือ TICA เป็นส่วนราชการระดับกรมสังกัดกระทรวงการการต่างประเทศ มีหน้าที่หลักในการจัดการและดำเนินงานความร่วมมือเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศไทยกับประเทศอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านความช่วยเหลือทางวิชาการและการแลกเปลี่ยนความรู้
ประวัติ

กรมความร่วมมือระหว่างประเทศ เริ่มก่อตั้งในปี พ.ศ. 2493 รัฐบาลไทยได้ก่อตั้ง คณะกรรมการความร่วมมือทางเทคนิคและเศรษฐกิจ ขึ้นเพื่อดูแลโครงการช่วยเหลือทางเทคนิคจากสหรัฐอเมริกาและยุโรปภายในประเทศไทย กรมนี้ทำงานอย่างใกล้ชิดกับพันธมิตรต่างประเทศ ต่อมาได้ยกฐานะเป็น กรมวิเทศสหการ ในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 สังกัดกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ ต่อมาในปี พ.ศ. 2515 จึงโอนมาสังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี กรมวิเทศสหการมีหน้าที่ตั้งแต่ขั้นตอนการวางแผนไปจนถึงการประเมินผลโครงการ เมื่อประเทศไทยมีการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่องและมีการพัฒนาที่ดีจนถึงต้นศตวรรษที่ 21 ประเทศไทยก็เปลี่ยนสถานะจากผู้รับความช่วยเหลือมาเป็นผู้ให้ความช่วยเหลือ การเปลี่ยนแปลงนโยบายนี้
ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 กรมวิเทศสหการโอนมาสังกัดกระทรวงการการต่างประเทศ ต่อมาได้ยุบกรมวิเทศสหการมาก่อตั้ง สำนักงานความร่วมมือเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศ ในปี พ.ศ. 2547 ต่อมาคณะรัฐมนตรีมีมติอนุมัติหลักการให้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น กรมความมือระหว่างประเทศ ในวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2558 แล้วยังใช้ชื่อนี้มาจนถึงปัจจุบัน
หน่วยงานในสังกัด

กรมความร่วมมือระหว่างประเทศ มีส่วนราชการในสังกัด ดังต่อไปนี้
สำนักงานเลขานุการกรม
กองความร่วมมือด้านทุน
กองความร่วมมือเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศ
กองส่งเสริมและประสานความร่วมมือระหว่างประเทศ
หน้าที่และภารกิจหลัก

กรมความร่วมมือระหว่างประเทศ มีหน้าที่ให้การสนับสนุนเป็นหลักกับประเทศเพื่อนบ้าน เช่น ลาว กัมพูชา พม่า และเวียดนาม ในช่วงหลังนี้ยังขยายความช่วยเหลือไปยังติมอร์-เลสเต ศรีลังกา และบางประเทศในแอฟริกาด้วย โครงการเหล่านี้สามารถได้รับการสนับสนุนทางการเงินโดยเฉพาะจากประเทศไทยเองหรือร่วมกับพันธมิตรต่างชาติ โดยทั่วไปแล้ว ทำงานร่วมกับองค์กรพันธมิตรกว่า 100 องค์กร (ทั้งองค์กรภาครัฐและเอกชน) ซึ่งรวมถึงองค์กรความร่วมมือด้านเทคนิคของเยอรมนี (GTZ) ด้วย
นอกจากนี้ ยังให้คำปรึกษาแก่องค์กรต่างประเทศเกี่ยวกับโอกาสทางการศึกษาในประเทศไทย และสนับสนุนให้เข้ามาศึกษาในประเทศไทย อีกทั้งยังจัดการเรื่องการจัดหาวัสดุอุปกรณ์สำหรับโครงการช่วยเหลือทางเทคนิคจำนวนมาก และให้ความช่วยเหลือเกี่ยวกับภาษี การต่อวีซ่าของผู้เชี่ยวชาญต่างประเทศ อาสาสมัคร และสมาชิกองค์กรที่ไม่แสวงหาผลกำไร (NGO) ที่ได้รับการรับรอง
ความร่วมมือทางวิชาการ: มีบทบาทในการจัดและสนับสนุนโครงการฝึกอบรมต่างๆ ให้กับเจ้าหน้าที่จากประเทศที่กำลังพัฒนา ทั้งในประเทศไทยและในประเทศนั้นๆ
ความช่วยเหลือทางการเงินและเทคนิค: ยังทำหน้าที่จัดหาและส่งมอบความช่วยเหลือทางการเงินและเทคนิคในรูปแบบต่างๆ ให้กับประเทศที่ต้องการความช่วยเหลือ โดยอาจเป็นความช่วยเหลือทางการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน การศึกษา สาธารณสุข หรือด้านอื่นๆ
โครงการความร่วมมือทวิภาคีและพหุภาคี: จัดการและดำเนินโครงการร่วมกับประเทศต่างๆ รวมถึงองค์กรระหว่างประเทศเพื่อสนับสนุนการพัฒนาอย่างยั่งยืนในภูมิภาคและทั่วโลก
การส่งผู้เชี่ยวชาญไทยไปยังต่างประเทศ: ยังทำหน้าที่ส่งผู้เชี่ยวชาญไทยไปยังประเทศต่างๆ เพื่อให้คำปรึกษาและช่วยเหลือในด้านที่ประเทศไทยมีความเชี่ยวชาญ
กรมความร่วมมือระหว่างประเทศ ถือเป็นกลไกสำคัญในการส่งเสริมบทบาทของประเทศไทยในเวทีนานาชาติในฐานะประเทศผู้ให้ความช่วยเหลือและส่งเสริมการพัฒนาอย่างยั่งยืนในภูมิภาคและโลก
ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาของประเทศไทยให้แก่ต่างประเทศ

ความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาอย่างเป็นทางการ หรือ Official Development Assistance - ODA แบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่
ความช่วยเหลือแบบเงินให้เปล่า/ความร่วมมือทางวิชาการ (Grant and Technical Cooperation)
ความช่วยเหลือทางการเงิน หรือเงินกู้ผ่อนปรน (Financial Assistance and Soft Loan)
เงินบริจาค/เงินสนับสนุนแก่องค์กรพหุภาคีและองค์กรเอกชนที่ไม่แสวงหาผลกำไร (Contribution to International Organizations)
ซึ่งในปี 2021 มูลค่าความร่วมมือเพื่อการพัฒนาของประเทศไทยให้แก่ต่างประเทศ โดยมีรายละเอียดดังนี้
มูลค่ารวมของ ODA ของไทยในปี 2564 :
รวมมูลค่า 2,519.98 ล้านบาท
แบ่งออกเป็น:
เงินงบประมาณที่ให้ในรูปแบบเงินกู้ (งบเงินกู้ต่างประเทศ): 761.50 ล้านบาท (30.22%)
เงินช่วยเหลือ: 767.46 ล้านบาท (30.45%)
ความร่วมมือทางวิชาการ: 991.02 ล้านบาท (39.33%)
หน่วยงานที่ให้ความร่วมมือเพื่อการพัฒนามากที่สุด :
รวมทั้งหมด 2,519.98 ล้านบาท โดยหน่วยงานที่ให้ความร่วมมือมากที่สุด ได้แก่:
สบค.ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาฯ: 871.06 ล้านบาท
กรมความร่วมมือระหว่างประเทศ: 425.82 ล้านบาท
กระทรวงการต่างประเทศ: 390.35 ล้านบาท
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม: 179.84 ล้านบาท
มูลค่าความร่วมมือเพื่อการพัฒนาของกรมความร่วมมือระหว่างประเทศ ปี 2564 :
รวม 351.97 ล้านบาท คิดเป็น 13.97% ของมูลค่าความร่วมมือเพื่อการพัฒนาของไทยในปี 2564
ความร่วมมือทางวิชาการ: 310.14 ล้านบาท (88.11% ของความร่วมมือเพื่อการพัฒนาของ TICA)
การกระจายตามกลุ่มประเทศ:
CLMV: 246.24 ล้านบาท
SOUTH ASIA AND MIDDLE EAST: 40.47 ล้านบาท
SOUTHEAST ASIA: 10.59 ล้านบาท
OTHERS: 23.19 ล้านบาท
เงินอุดหนุนที่ไทยมอบให้องค์การระหว่างประเทศ :
รวม 418.3 ล้านบาท คิดเป็น 5.49% ของมูลค่าเงินอุดหนุนเพื่อการพัฒนา
หน่วยงานที่ได้รับเงินอุดหนุนมากที่สุด:
กรมความร่วมมือฯ: 418.3 ล้านบาท
กระทรวงอุตสาหกรรม: 47.9 ล้านบาท
กระทรวงการคลัง: 87.77 ล้านบาท
TICA Contribution 2021:
UNDP: 15.46 ล้านบาท
TUSEF: 10.00 ล้านบาท
สุกี้

สุกี้ อาจหมายถึง
หม้อไฟ
สุกี้ไทย
สุกียากี้
สุกียากี้ (เพลง)
นายทองสุก
สมัยวิกตอเรีย

ตามประวัติศาสตร์ของสหราชอาณาจักรและจักรวรรดิบริติช สมัยวิกตอเรีย หรือ ยุควิกตอเรีย (อังกฤษ: Victorian era) ของสหราชอาณาจักรเป็นจุดสูงสุดของการปฏิวัติอุตสาหกรรมและเป็นยุคสูงสุดของจักรวรรดิอังกฤษซึ่งตรงกับสมัยการปกครองของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียตั้งแต่วันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1837 จนถึงวันที่พระองค์สวรรคตเมื่อวันที่ 22 มกราคม 1901 บางครั้งก็มีการนิยามขอบเขตของสมัยนี้ไว้ต่างกันเล็กน้อย ยุคนี้สืบต่อจาก สมัยจอร์เจียน (Georgian era) และ สมัยรีเจนซี (Regency era) และนำไปสู่ สมัยเอ็ดเวิร์ด ระยะหลังของสมัย สมัยวิกตอเรีย ตรงกับช่วงต้นของยุค ยุคสวยงาม (Belle Époque) บนผืนแผ่นดินใหญ่ยุโรปและของประเทศที่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษ
ในช่วงยุควิคตอเรีย สหราชอาณาจักรเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองครั้งสำคัญหลายประการ ประการแรก สิทธิเลือกตั้ง (electoral franchise) ได้รับการขยายออกไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป ส่งผลให้ประชาชนทั่วไปมีส่วนร่วมในการปกครองมากขึ้น เหตุการณ์สำคัญประการที่สอง คือ เหตุการณ์อดอยากครั้งใหญ่ (Great Famine) ในไอร์แลนด์ช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ส่งผลให้ผู้คนเสียชีวิตจำนวนมหาศาล แม้จะมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างสงบสุขกับประเทศมหาอำนาจอื่น ๆ แต่จักรวรรดิบริติชยังคงมีส่วนร่วมในความขัดแย้งทางทหารต่าง ๆ ส่วนใหญ่เป็นการสู้รบกับประเทศเล็กน้อย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการสู้รบกับประเทศเล็กน้อย จักรวรรดิบริติชมีการขยายดินแดนตลอดช่วงเวลานี้ และกลายเป็นชาติที่มีอำนาจเหนือกว่าในโลก
สังคมยุควิกตอเรียให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับคุณธรรมที่สูงส่ง โดยค่านิยมนี้ถูกปลูกฝังในทุกชนชั้นของสังคม การเน้นย้ำเรื่องศีลธรรมนี้ส่งเสริมให้เกิดการปฏิรูปสังคม (social reform) ในหลายด้าน แต่ในขณะเดียวกันก็ส่งผลให้เกิดข้อจำกัดต่อเสรีภาพของบางกลุ่มคน แม้ว่าความมั่งคั่งโดยรวมของประเทศจะเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงเวลานี้ แต่ปัญหาความยากจนและภาวะขาดสารอาหาร (undernutrition) ยังคงเป็นปัญหาเรื้อรัง โดยเฉพาะในกลุ่มคนงานและผู้ด้อยโอกาส อย่างไรก็ตาม ความก้าวหน้าด้านการศึกษาเกิดขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ การรู้หนังสือและการศึกษาภาคบังคับในวัยเด็กกลายเป็นเรื่องที่ใกล้เคียงกับความแพร่หลายทั่วไปในบริเตนใหญ่ (Great Britain) เป็นครั้งแรก แม้จะมีความพยายามในการปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่ของชนชั้นล่าง แต่ปัญหาชุมชนแออัดและโรคภัยไข้เจ็บก็ยังคงเป็นปัญหาที่รุนแรง โดยเฉพาะในเขตเมืองใหญ่
ยุคนี้เป็นช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในหลายด้าน วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมีการพัฒนาอย่างก้าวกระโดด โดยเฉพาะในบริเตน ซึ่งมีความก้าวหน้าโดดเด่นในด้านอุตสาหกรรมและวิศวกรรม การปฏิวัติอุตสาหกรรมส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในโครงสร้างทางสังคม เศรษฐกิจ และวัฒนธรรม อย่างไรก็ตาม ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีไม่ได้กระจายอย่างเท่าเทียมกัน บริเตนมีความก้าวหน้าในด้านอุตสาหกรรมและวิศวกรรม แต่ยังด้อยพัฒนาบ้างในด้านศิลปะ การศึกษา และวิทยาศาสตร์พื้นฐาน ในขณะที่ประชากรของไอร์แลนด์ลดลงอย่างรุนแรง
การกำหนดช่วงเวลาและการแบ่งยุคสมัย

ดูเพิ่ม: การแบ่งยุคสมัย
ตามความหมายที่เคร่งครัดที่สุด สมัยวิกตอเรีย ครอบคลุมระยะเวลาการครองราชย์ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ในฐานะพระราชินีแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ เริ่มตั้งแต่พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 1837 (หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 พระอัยกา) จนกระทั่งพระองค์สวรรคตเมื่อวันที่ 22 มกราคม 1901 โดยมีพระราชโอรสเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อ รัชสมัยของพระองค์ยาวนานถึง 63 ปี 7 เดือน ซึ่งยาวนานกว่ากษัตริย์องค์ใดที่เคยครองราชย์มาก่อน คำว่า "วิกตอเรีย" ถูกใช้ในยุคนั้นเพื่อเรียกยุคสมัยนี้ นอกจากนี้ ยังมีความเข้าใจเกี่ยวกับยุคสมัยนี้ในความหมายที่กว้างขึ้น ว่าเป็นช่วงเวลาที่มีความรู้สึกนึกคิดและลักษณะเฉพาะที่แตกต่างจากยุคสมัยก่อนหน้าและหลัง ในกรณีนี้ บางครั้งมีการกำหนดให้เริ่มต้นยุคสมัยนี้ก่อนการขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย (โดยทั่วไปมักเริ่มตั้งแต่ช่วงการออกพระราชบัญญัติปฏิรูป ค.ศ. 1832 (Reform Act 1832) หรือช่วงที่มีการเรียกร้องให้มีการปฏิรูป (ในช่วงทศวรรษที่ 1830) ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงระบบการเลือกตั้ง (electoral system) ของอังกฤษและเวลส์อย่างกว้างขวาง การกำหนดช่วงเวลาของยุคสมัยนี้โดยอิงจากความรู้สึกนึกคิดหรือแนวคิดทางการเมืองที่แตกต่างกัน ยังก่อให้เกิดความสงสัย เกี่ยวกับความเหมาะสมของคำว่า "วิกตอเรีย" ถึงกระนั้นก็ยังมีการป้องกันสำหรับการใช้คำนี้ด้วย
ไมเคิล แซดเลอร์ (Michael Sadleir) ยืนยันว่า "แท้จริงแล้ว ยุควิกตอเรียแบ่งเป็นสามช่วง ไม่ใช่ช่วงเดียว" เขาแยกแยะระหว่าง ยุควิกตอเรียตอนต้น (early Victorianism) ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่สังคมและการเมืองไม่สงบตั้งแต่ปี 1837 ถึง 1850 และ ยุควิกตอเรียตอนปลาย (late Victorianism) ตั้งแต่ปี 1880 เป็นต้นไป ซึ่งมีกระแสแนวคิดใหม่ ๆ อย่างแนวคิดสุนทรียนิยม (aestheticism) และ จักรวรรดินิยม (imperialism) ส่วนยุควิกตอเรียตอนกลาง (mid-Victorianism) ซึ่งเป็นช่วงรุ่งเรือง ราวปี 1851 ถึง 1879 แซดเลอร์มองว่าเป็นยุคที่โดดเด่นด้วยการผสมผสานระหว่างความมั่งคั่ง, ความเคร่งครัดในศีลธรรมแบบโบราณในครอบครัว (domestic prudery) และความพอใจในตัวเอง (complacency) ซึ่ง จี. เอ็ม. เทรเวลยาน (G. M. Trevelyan) เรียกว่า "ช่วงกลางยุควิกตอเรียที่การเมืองสงบเงียบและมีความรุ่งเรืองเฟื่องฟู"
การเมือง การทูต และ การสงคราม

บทความหลัก: สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
พระราชบัญญัติปฏิรูป (Reform Act) ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงระบบการเลือกตั้งหลายประการ รวมถึงการขยายสิทธิเลือกตั้ง (franchise) ได้ผ่านความเห็นชอบในปี 1832 สิทธิเลือกตั้งได้รับการขยายอีกครั้งโดย พระราชบัญญัติปฏิรูปครั้งที่สอง (Second Reform Act) ในปี 1867 พระราชบัญญัติปฏิรูปครั้งที่สาม (Third Reform Act) ในปี 1884 ได้นำหลักการหนึ่งเสียงต่อหนึ่งครัวเรือนมาใช้ พระราชบัญญัติเหล่านี้ทั้งหมด รวมถึงพระราชบัญญัติอื่นๆ ได้ช่วยให้ระบบการเลือกตั้งง่ายขึ้นและลดการทุจริต นักประวัติศาสตร์ บรูซ แอล คินเซอร์ (Bruce L Kinzer) บรรยายการปฏิรูปเหล่านี้ว่าเป็นการวางรากฐานให้สหราชอาณาจักรก้าวไปสู่การเป็นประชาธิปไตย ชนชั้นปกครองที่เป็นชนชั้นขุนนางดั้งเดิม พยายามรักษาอิทธิพลให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขณะเดียวกันก็อนุญาตให้ชนชั้นกลางและชนชั้นแรงงานมีบทบาททางการเมืองทีละน้อย อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงทั้งหมดและผู้ชายอีกจำนวนมากยังคงอยู่นอกระบบการเลือกตั้งนี้จนถึงช่วงต้นศตวรรษที่ 20
เมืองต่างๆ ได้รับการปกครองตนเอง (political autonomy) มากขึ้น และ ขบวนการแรงงาน (labour movement) ได้รับการรับรองตามกฎหมาย ระหว่างปี 1845 ถึง 1852 เหตุการณ์อดอยากครั้งใหญ่ส่งผลให้เกิดภาวะอดอยาก โรคภัย และการเสียชีวิตจำนวนมากในไอร์แลนด์ ส่งผลให้เกิดการอพยพครั้งใหญ่ พระราชบัญญัติข้าวโพด (Corn Laws) ได้ถูกยกเลิกไป การปฏิรูปในจักรวรรดิบริติชรวมถึงการขยายอาณาเขตอย่างรวดเร็ว การยกเลิกทาสทั้งหมดในอาณานิคมของแอฟริกา และการยุติ การเนรเทศนักโทษ (transportation of convicts) ไปยังออสเตรเลีย ข้อจำกัดด้านการค้ากับอาณานิคมได้รับการผ่อนคลาย และมีการนำระบบการปกครองตนเองที่มีความรับผิดชอบ (กล่าวคือ กึ่งอัตโนมัติ) มาใช้ในบางดินแดน
ตลอดช่วงศตวรรษที่ 19 เกือทั้งหมด บริเตนเป็นประเทศที่มีอำนาจมากที่สุดในโลก ปากส์บริตันนิกา (Pax Britannica) เป็นชื่อที่เรียกช่วงเวลาระหว่างปี 1815 ถึง 1914 ซึ่งเป็นยุคสมัยที่สัมพันธภาพระหว่างประเทศมหาอำนาจของโลกค่อนข้างสงบสุข โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสัมพันธ์ระหว่างบริเตนกับประเทศอื่น ๆ สงครามไครเมีย (Crimean War) ระหว่างปี 1853 ถึง 1856 เป็นเพียงสงครามเดียวที่จักรวรรดิบริติชต่อสู้กับอีกมหาอำนาจ ภายในจักรวรรดิบริติชเองก็มีการก่อกบฏและความขัดแย้งรุนแรงหลายครั้ง นอกจากนี้ บริเตนยังเข้าร่วมสงครามกับประเทศเล็กน้อยอีกด้วย บริเตนยังมีส่วนร่วมใน การต่อสู้ทางการทูต (diplomatic struggles) ใน เดอะเกรตเกม (Great Game) และ การแย่งชิงดินแดนแอฟริกา (Scramble for Africa)
ราชินีวิกตอเรียทรงเข้าพิธีวิวาห์กับเจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งแซ็กซ์-โคบูร์กและโกทา ซึ่งเป็นพระญาติชาวเยอรมัน ในปี 1840 ทั้งสองพระองค์มีพระโอรสธิดา 9 พระองค์ ซึ่งต่อมาได้เข้าพิธีวิวาห์กับราชวงศ์ต่างๆ ทั่วทวีปยุโรป ส่งผลให้พระองค์ได้รับการขนานนามว่า "ยายของยุโรป" เจ้าชายอัลเบิร์ตสิ้นพระชนม์ในปี 1861 ราชินีวิกตอเรียทรงไว้ทุกข์และทรงงดออกงานสาธารณะนานถึงสิบปี ในปี 1871 เมื่อกระแสความคิดแบบสาธารณรัฐ (republican) เริ่มก่อตัวขึ้นในบริเตน พระองค์ทรงเริ่มกลับมารับภารกิจสาธารณะอีกครั้ง ในช่วงปลายรัชสมัย พระบารมีของพระองค์ทรงทวีขึ้น เนื่องจากทรงเป็นสัญลักษณ์ของจักรวรรดิบริติช ราชินีวิกตอเรียสวรรคตเมื่อวันที่ 22 มกราคม 1901
สังคมและวัฒนธรรม > สังคมครอบครัว

สมัยวิกตอเรียมีชนชั้นกลางที่เติบโตอย่างรวดเร็ว พวกเขากลายเป็นผู้มีอิทธิพลทางวัฒนธรรมที่สำคัญ แทนที่ชนชั้นขุนนางกลายเป็นชนชั้นนำของสังคมอังกฤษ รูปแบบชีวิตชนชั้นกลางที่โดดเด่นได้พัฒนาขึ้น ส่งผลต่อค่านิยมของสังคมโดยรวม ยุคนี้ให้ความสำคัญกับสถาบันครอบครัวมากขึ้น และความคิดที่ว่าการแต่งงานควรยึดหลักความรักโรแมนติกได้รับความนิยม เกิดการแบ่งแยกที่ชัดเจนระหว่างบ้านกับที่ทำงาน ซึ่งก่อนหน้านี้มักจะไม่เป็นเช่นนั้น บ้านถูกมองว่าเป็นพื้นที่ส่วนตัว ภรรยาทำหน้าที่เป็นฝ่ายดูแลบ้าน ให้สามีได้พักผ่อนจากปัญหานอกบ้าน ภายในอุดมคตินี้ ผู้หญิงคาดว่าจะมุ่งเน้นไปที่งานบ้าน และพึ่งพาผู้ชายเป็นผู้นำรายได้หลักของครอบครัว ผู้หญิงมีสิทธิ์ทางกฎหมายจำกัดในหลายด้านของชีวิต นำไปสู่การก่อตั้งขบวนการเรียกร้องสิทธิสตรี อำนาจของผู้ปกครองถือเป็นสิ่งสำคัญ แต่มีการออกกฎหมายคุ้มครองเด็กจากการทารุณกรรม และการละเลยเป็นครั้งแรกในช่วงปลายยุค โอกาสทางการศึกษาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในศตวรรษที่ 19 โรงเรียนที่ได้รับทุนจากรัฐบาลก่อตั้งขึ้นในอังกฤษและเวลส์เป็นครั้งแรก การศึกษาภาคบังคับสำหรับเด็กก่อนวัยรุ่นในอังกฤษ สกอตแลนด์ และเวลส์ อัตราการรู้หนังสือเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และเกือบจะทุกคนสามารถอ่านออกเขียนได้ภายในปลายศตวรรษ การศึกษาเอกชนสำหรับเด็กที่ร่ำรวย ทั้งชายและหญิง (ค่อยๆ ขยายไปถึงหญิง) มีการจัดระบบที่เป็นทางการมากขึ้นตลอดศตวรรษ
สังคมและวัฒนธรรม > ศาสนาและประเด็นปัญหาทางสังคม

ชนชั้นกลางที่ขยายตัวและขบวนการฟื้นฟูศาสนา (evangelical movement) ให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับการประพฤติตนอย่างมีเกียรติและยึดมั่นในศีลธรรม สิ่งเหล่านี้รวมถึง การทำบุญ การรับผิดชอบต่อตนเอง การควบคุมพฤติกรรม การอบรมสั่งสอนเด็ก และการวิจารณ์ตนเอง นอกเหนือจากการพัฒนาตนเองแล้ว การปฏิรูปสังคมก็ได้รับความสำคัญเช่นกัน ลัทธิประโยชน์นิยม (Utilitarianism) เป็นอีกปรัชญาที่เน้นย้ำความก้าวหน้าทางสังคม โดยอ้างอิงหลักฐานทางวิทยาศาสตร์มากกว่าศีลธรรม แนวคิดทั้งสองนี้ได้ผสมผสานเข้าด้วยกัน นักปฏิรูปมุ่งเน้นประเด็นต่าง ๆ เช่น การปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่ของสตรีและเด็ก การมอบความสำคัญกับการปฏิรูปตำรวจมากกว่าการลงโทษรุนแรงเพื่อป้องกันอาชญากรรม ความเท่าเทียมทางศาสนา และการปฏิรูปทางการเมืองเพื่อสร้างประชาธิปไตย มรดทางการเมืองของขบวนการปฏิรูปคือ การเชื่อมโยงระหว่างกลุ่มนอกรีต (ส่วนหนึ่งของขบวนการฟื้นฟูศาสนา) ในอังกฤษและเวลส์ เข้ากับพรรคเสรีนิยม (Liberal Party) ความสัมพันธ์นี้คงอยู่จนถึงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นิกายเพรสไบทีเรียน (Presbyterians) มีบทบาทคล้ายคลึงกันในฐานะเสียงทางศาสนาเพื่อการปฏิรูปในสกอตแลนด์
ศาสนาเป็นประเด็นที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งทางการเมืองในช่วงเวลานี้ โดยกลุ่มนอกรีต (Nonconformists) ผลักดันให้มีการแยกศาสนจักรออกจากอำนาจของรัฐ (disestablishment) ในกรณีของคริสตจักรแห่งอังกฤษ ในปี 1851 กลุ่มนอกรีตมีสัดส่วนประมาณครึ่งหนึ่งของผู้เข้าร่วมโบสถ์ในอังกฤษ และการเลือกปฏิบัติทางกฎหมายที่เคยมีต่อพวกเขานอกเหนือจากสกอตแลนด์ ค่อยๆ ถูกยกเลิกไป ข้อจำกัดทางกฎหมายที่มีต่อชาวโรมันคาทอลิก ก็ถูกยกเลิกเช่นกัน จำนวนชาวคาทอลิกในบริเตนใหญ่เพิ่มขึ้นเนื่องจากการเปลี่ยนมานับถือศาสนาและการอพยพมาจากไอร์แลนด์
ในกลุ่มผู้มีการศึกษาระดับสูง มีแนวคิดโลกิยนิยม (Secularism) และความสงสัยในความแม่นยำของพันธสัญญาเดิม (Old Testament) เพิ่มมากขึ้น นักวิชาการทางภาคเหนือของอังกฤษและสกอตแลนด์ มีแนวโน้มเคร่งศาสนามากกว่า ในขณะที่อไญยนิยม และอเทวนิยม (แม้การเผยแพร่แนวคิดนี้จะเป็นสิ่งผิดกฎหมาย) กลับได้รับความนิยมในหมู่นักวิชาการทางภาคใต้ นักประวัติศาสตร์เรียกปรากฏการณ์นี้ว่า “วิกฤติศรัทธาของชาววิกตอเรีย” (Victorian Crisis of Faith) ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่มุมมองทางศาสนาต้องปรับตัวเพื่อรองรับความรู้ทางวิทยาศาสตร์ใหม่ๆ และการวิพากษ์วิจารณ์คัมภีร์ไบเบิล
สังคมและวัฒนธรรม > วัฒนธรรมประชาชน > การอ่าน

ในช่วงเวลานี้ สื่อสิ่งพิมพ์ต่างๆ ได้รับความนิยมมากขึ้น เช่น นิยาย นิตยสารสตรี วรรณกรรมสำหรับเด็ก และหนังสือพิมพ์ วรรณกรรมจำนวนมาก รวมถึงหนังสือราคาถูก (chapbooks) มีจำหน่ายตามท้องถนน
สังคมและวัฒนธรรม > วัฒนธรรมประชาชน > ดนตรี

ดนตรีก็ได้รับความนิยมอย่างมาก โดยมีแนวเพลงที่ดึงดูดผู้คนทั่วไป เช่น ดนตรีโฟล์ก ดนตรีโบรดไซด์ (broadsides) โรงละครดนตรี (music halls) วงดนตรีเครื่องทองเหลือง (brass bands) เพลงละคร และเพลงประสานเสียง ดนตรีคลาสสิกในยุคปัจจุบันยังไม่ค่อยพัฒนาเมื่อเทียบกับบางส่วนของยุโรป แต่ก็ได้รับการสนับสนุนอย่างมาก
สังคมและวัฒนธรรม > วัฒนธรรมประชาชน > กีฬา

กีฬาหลายชนิดได้รับการแนะนำหรือได้รับความนิยมในยุควิคตอเรีย กีฬาเหล่านี้กลายเป็นสิ่งสำคัญต่ออัตลักษณ์ความเป็นชาย ตัวอย่างเช่น คริกเกต ฟุตบอล รักบี้ เทนนิส  และการปั่นจักรยาน แนวคิดเรื่องผู้หญิงเข้าร่วมเล่นกีฬา ยังไม่ค่อยเข้ากับมุมมองความเป็นหญิงในยุควิคตอเรีย แต่การมีส่วนร่วมของผู้หญิงก็เพิ่มมากขึ้นตามกาลเวลา
สังคมและวัฒนธรรม > วัฒนธรรมประชาชน > กิจกรรมสันทนาการ

ชนชั้นกลางมีกิจกรรมสันทนาการมากมายที่ทำได้ภายในบ้าน เช่น เกมกระดานโต๊ะ (table games) ในขณะที่การพักผ่อนหย่อนใจภายในประเทศตามสถานที่ชนบท เช่น เลกดิสตริกต์ (Lake District) และไฮแลนด์ของสกอตแลนด์ (Scottish Highlands) เริ่มเป็นที่นิยมมากขึ้น ชนชั้นแรงงานมีวัฒนธรรมของตนเองที่แยกจากชนชั้นที่ร่ำรวยกว่า การกุศลช่วยให้พวกเขาเข้าถึงความบันเทิงและกิจกรรมสันทนาการราคาถูกได้หลากหลาย การเดินทางไปยังรีสอร์ทต่างๆ เช่น แบล็กพูล (Blackpool) ได้รับความนิยมมากขึ้นในช่วงปลายยุค ในเบื้องต้น การปฏิวัติอุตสาหกรรมทำให้ชั่วโมงการทำงานเพิ่มขึ้น แต่ตลอดศตวรรษที่ 19 การเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและเศรษฐกิจหลายอย่างส่งผลให้ชั่วโมงการทำงานลดลง และในบางกรณีต่ำกว่าระดับก่อนยุคอุตสาหกรรม ส่งผลให้มีเวลามากขึ้นสำหรับการพักผ่อนหย่อนใจ
ห้องรับรองสไตล์วิกตอเรียจำลองที่พิพิธภัณฑ์นิดเดอร์เดล ยอร์กเชอร์
อาหารราคาถูกสำหรับเด็กยากจนในลอนดอนตะวันออก (ค.ศ. 1870)
ช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน (ค.ศ. 1855) ภาพวาดชายคนหนึ่งกำลังพักผ่อน โดยจอร์จ ฮาร์ดี
เศรษฐกิจ อุตสาหกรรม และการค้า

ข้อมูลเพิ่มเติม: การปฏิวัติอุตสาหกรรม และ การปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่ 2
ก่อนการปฏิวัติอุตสาหกรรม วิถีชีวิตประจำวันแทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลยตลอดหลายร้อยปี ศตวรรษที่ 19 เกิดการพัฒนาทางเทคโนโลยีอย่างรวดเร็ว มีสิ่งประดิษฐ์คิดค้นใหม่ๆ มากมาย สิ่งเหล่านี้ทำให้บริเตนใหญ่กลายเป็นประเทศอุตสาหกรรมและการค้าชั้นนำในยุคนั้น นักประวัติศาสตร์เรียกช่วงกลางของยุควิคตอเรีย (ค.ศ. 1850–1870) ว่าเป็น ยุคทองของบริเตน  โดยรายได้ประชาชาติต่อคนเพิ่มขึ้นถึงหนึ่งเท่าตัว ความมั่งคั่งนี้เกิดขึ้นจากการเพิ่มขึ้นของภาคอุตสาหกรรม โดยเฉพาะในด้านสิ่งทอและเครื่องจักร รวมถึงการส่งออกไปยังอาณานิคมและดินแดนอื่น ๆ สภาพการณ์เศรษฐกิจที่สดใส ประกอบกับแฟชั่นของนายจ้างที่มอบสวัสดิการให้แก่ลูกจ้าง นำไปสู่เสถียรภาพทางสังคมที่สัมพันธ์ ขบวนการชาร์ติสต์ (Chartism movement) ที่เรียกร้องสิทธิ์ให้กรรมกรชายมีสิทธิ์ออกเสียง ซึ่งเคยมีความเคลื่อนไหวเด่นชัดในช่วงต้นยุควิคตอเรีย ได้ลดความรุนแรงลง รัฐบาลแทรกแซงกิจกรรมทางเศรษฐกิจน้อยมาก เพียงแค่ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ประมาณหนึ่งศตวรรษต่อมา ประเทศจึงได้ประสบกับการเติบโตทางเศรษฐกิจที่สำคัญอีกครั้ง ถึงแม้ว่าภาคอุตสาหกรรมจะพัฒนาอย่างดี แต่การศึกษาและศิลปกรรมยังอยู่ในระดับปานกลาง ค่าแรงยังคงปรับตัวดีขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 19: ค่าแรงจริง (หลังหักเงินเฟ้อ) สูงขึ้น 65% ในปี 1901 เมื่อเทียบกับปี 1871 เงินส่วนใหญ่ถูกเก็บเป็นเงินออม โดยจำนวนผู้ฝากเงินในธนาคารออมสินเพิ่มขึ้นจาก 430,000 คนในปี 1831 เป็น 5.2 ล้านคนในปี 1887 และเงินฝากเพิ่มขึ้นจาก 14 ล้านปอนด์เป็นกว่า 90 ล้านปอนด์
เศรษฐกิจ อุตสาหกรรม และการค้า > การใช้แรงงานเด็ก

การใช้แรงงานเด็กเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตทางเศรษฐกิจมาช้านานแล้ว แต่การเอารัดเอาเปรียบแรงงานเด็กทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพิเศษในสมัยวิกตอเรีย เด็กๆ ถูกนำไปทำงานในหลากหลายอาชีพ แต่ที่มักนึกถึงควบคู่กับยุคนี้คือ โรงงาน การใช้แรงงานเด็กมีข้อได้เปรียบ พวกเขาค่าแรงถูก อำนาจต่อรองน้อยในการต่อต้านสภาพแวดล้อมการทำงานที่เลวร้าย และสามารถเข้าไปทำงานในพื้นที่ที่แคบเกินกว่าผู้ใหญ่จะเข้าไปได้ แม้จะมีบางบันทึกเล่าถึงประสบการณ์การเติบโตที่ดีที่เกี่ยวข้องกับการใช้แรงงานเด็ก แต่โดยทั่วไปแล้ว สภาพแวดล้อมการทำงานย่ำแย่ ค่าแรงต่ำ การลงโทษรุนแรง งานอันตราย และส่งผลกระทบต่อพัฒนาการของเด็ก (มักทำให้เด็กเหนื่อยเกินกว่าจะเล่นแม้ในยามว่าง) การทำงานตั้งแต่เด็กส่งผลเสียต่อชีวิต พบว่าผู้สูงอายุในเมืองอุตสาหกรรมช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 มักมีรูปร่างเตี้ยผิดปกติ สรีระผิดรูป และโรคภัยที่เกี่ยวข้องกับสภาพแวดล้อมการทำงานที่ไม่ปลอดภัย
นักปฏิรูป (Reformers) ต้องการให้เด็กๆ เข้าโรงเรียน ในปี 1840 มีเพียงประมาณ 20% ของเด็กในลอนดอนที่ได้เรียนหนังสือ แต่ในช่วงทศวรรษ 1850 เด็กประมาณครึ่งหนึ่งในอังกฤษและเวลส์ เข้าเรียนหนังสือ (ไม่รวมโรงเรียนสอนศาสนาวันอาทิตย์) ตั้งแต่ พระราชบัญญัติโรงงาน (Factory Act) ปี 1833 เป็นต้นไป มีความพยายามที่จะให้แรงงานเด็กเข้ารับการศึกษาภาคพิเศษ แม้ว่าจะทำได้ยากลำบาก จนกระทั่งช่วงทศวรรษ 1870 และ 1880 เด็ก ๆ จึงเริ่มถูกบังคับให้เข้าโรงเรียน การทำงานยังคงเป็นอุปสรรคต่อการเรียนของเด็ก ๆ ไปจนถึงช่วงต้นศตวรรษที่ 20
ความรู้ > วิทยาศาสตร์

การศึกษาทางวิทยาศาสตร์อย่างเป็นวิชาชีพ เริ่มต้นขึ้นในบางส่วนของยุโรปหลังการปฏิวัติฝรั่งเศส แต่เข้าสู่บริเตนช้า การเรียกผู้ศึกษาปรัชญาธรรมชาติ (natural philosophy) ว่า "นักวิทยาศาสตร์" (scientist) ถูกบัญญัติศัพท์โดยวิลเลียม เวเวลล์ (William Whewell) ในปี 1833 แต่กว่าจะได้รับการยอมรับก็ใช้เวลานาน ราชสมาคม (Royal Society) เคยเปิดรับเฉพาะสมาชิกกิตติมศักดิ์มาก่อน แต่ตั้งแต่ปี 1847 เป็นต้นไป อนุญาตให้เฉพาะผู้เชี่ยวชาญด้านวิทยาศาสตร์เข้าร่วมเท่านั้น โธมัส เฮนรี ฮักซ์ลีย์ (Thomas Henry Huxley) นักชีววิทยาชาวอังกฤษ ระบุในปี 1852 ว่า การหาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นนักวิทยาศาสตร์เพียงอย่างเดียวเป็นเรื่องยาก
ความรู้และการโต้เถียงทางวิทยาศาสตร์ เช่น ทฤษฎีวิวัฒนาการทางชีวภาพด้วยการคัดเลือกตามธรรมชาติของชาลส์ ดาร์วินในหนังสือ กำเนิดของสรรพชีวิต (On the Origin of Species) ปี 1859 ได้รับความสนใจจากสาธารณชนอย่างมาก วารสารวิทยาศาสตร์สำหรับประชาชน ถึงแม้จะเรียบง่าย (และบางครั้งก็ไม่ถูกต้อง) ได้รับการเผยแพร่มากขึ้น ซึ่งก่อให้เกิดความตึงเครียดระหว่างนักวิทยาศาสตร์มืออาชีพ
มีการพัฒนาอย่างมากในสาขาการวิจัยต่างๆ รวมถึง สถิติศาสตร์ ความยืดหยุ่น การทำความเย็น ธรรมชาติวิทยา ทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า และ ตรรกศาสตร์
ความรู้ > อุตสาหกรรม

ช่วงกลางศตวรรษที่ 19 บริเตนได้รับการขนานนามว่า "โรงงานของโลก" เนื่องจากมีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่โดดเด่น วิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งพัฒนาเป็นวิชาชีพในศตวรรษที่ 18 ได้รับความสำคัญและมีชื่อเสียงมากขึ้นในยุคนี้ ยุควิคตอเรียเป็นยุคที่วิธีการสื่อสารและการขนส่งพัฒนาอย่างมาก ในปี 1837 วิลเลียม โฟเธอร์กิลล์ คุก (William Fothergill Cooke) และ ชาลส์ วีตสตัน (Charles Wheatstone) ได้ประดิษฐ์ระบบโทรเลขเป็นเครื่องแรก ระบบนี้ใช้กระแสไฟฟ้าในการส่งสัญญาณรหัส ขยายเครือข่ายไปทั่วบริเตนอย่างรวดเร็ว ปรากฏอยู่ในเมืองและไปรษณีย์ทุกแห่ง ต่อมาปลายศตวรรษ เครือข่ายโทรเลขขยายไปทั่วโลก ในปี 1876 ชาวอเมริกันคนหนึ่งได้จดสิทธิบัตรโทรศัพท์ ภายในเวลาเพียงสิบปีเศษ โทรศัพท์กว่า 26,000 เครื่องถูกใช้งานในบริเตน แผงสวิตช์บอร์ดหลายตัวถูกติดตั้งในทุกเมืองใหญ่ กูลเยลโม มาร์โกนี (Guglielmo Marconi) ได้พัฒนาการออกอากาศวิทยุในช่วงปลายยุค รถไฟมีความสำคัญทางเศรษฐกิจในยุควิคตอเรีย ช่วยให้สามารถขนส่งสินค้า วัตถุดิบ และผู้คนไปมาได้สะดวก ส่งเสริมการค้าและอุตสาหกรรม นอกจากนี้ รถไฟยังเป็นนายจ้างรายใหญ่และเป็นอุตสาหกรรมที่สำคัญในตัวเองอีกด้วย