stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บลิสส์ (ภาพถ่าย)

| บลิสส์ (Bliss) |
| --- | --- |
บลิสส์ บนหน้าเดสก์ท็อปของวินโดวส์เอกซ์พี
ศิลปิน: ชาลส์ โอ’เรียร์ (Charles O'Rear)
ปี: 1996
ประเภท: ภาพถ่ายทิวทัศน์
สถานที่: เทศมณฑลซอนอมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
พิกัด: 38°15′00.5″N 122°24′38.9″W﻿ / ﻿38.250139°N 122.410806°W﻿ / 38.250139; -122.410806
เจ้าของ: ไมโครซอฟท์
บลิสส์ (อังกฤษ: Bliss; แปล: ความสุขอันล้นพ้น) เป็นภาพวอลล์เปเปอร์คอมพิวเตอร์แรกตั้งค่า (default) ของระบบปฏิบัติการวินโดวส์เอกซ์พีของไมโครซอฟท์ ลักษณะของภาพถ่ายนี้เป็นเขาสีเขียวและท้องฟ้าสีน้ำเงิน มีเมฆกระจัดกระจาย ในลอสแคร์เนอรอส (Los Carneros) พื้นที่เกษตรกรรมไวน์แห่งอเมริกา (American Viticultural Area) ในไวน์คันทรี รัฐแคลิฟอร์เนีย ภาพนี้ถ่ายโดยชาลส์ โอ’เรียร์ (Charles O'Rear) ในปี 1996 และไมโครซอฟต์ได้ซื้อลิขสิทธิ์ไปในปี 2000 มีการประมาณว่ามีคนมากกว่าหลายพันล้านคนที่เคยเห็นภาพนี้ เป็นไปได้ว่าภาพนี้อาจจะเป็นภาพถ่ายที่มีผู้ชมมากที่สุดในโลก
ชาลส์ โอ’เรียร์ (Charles O'Rear) เป็นอดีตช่างภาพของ นิตยสารเนชันแนล จีโอกราฟิก และอาศัยอยู่ใกล้กับเทือกเขานาแพ (Napa Valley) เป็นผู้ถ่ายภาพนี้ด้วยฟิล์ม โดยใช้กล้องมีเดียม-ฟอร์แมต Mamiya RZ67 ระหว่างทางไปพบแฟนสาวของเขาในปี 1996 ถึงแม้ว่าต่อมาจะเชื่อกันว่าภาพนี้มีการตกแต่งทางดิจิตัล หรือแมัแต่ว่าภาพนี้สร้างขึ้นโดยใซ้ชอฟต์แวร์อย่างอะโดบี โฟโตชอป แต่โอ’เรียร์ปฏิเสธว่าภาพนี้ไม่เคยถูกเอาไปตกแต่งหรือแม้แต่สร้างขึ้นด้วยเทคนิคทางดิจิตัลเลย เขาได้ขายภาพนี้ให้กับเวสต์ไลธ์ (Westlight) ให้เป็นภาพโหล (stock photography) โดยใช้ชื่อ Bucolic Green Hills (เนินเขาสีเขียวในบ้านนอก) เวสไลธ์ได้ถูกซื้อโดย คอร์บิส (Corbis) ในปี 1998 ผู้ซึ่งทำการ ดิจิไทส์ ภาพที่มียอดขายสูงมากของตน สองปีหลังเขาขายภาพไป ทีมออกแบบของไมโครซอฟท์ได้เลือกภาพของเขาเป็นวอลล์เปเปอร์ใน Windows XP และท้ายที่สุดได้ถูกเลือกให้เป็นภาพวอลล์เปเปอร์เริ่มแรก (default wallpaper) ที่ซึ่งไมโครซอฟท์ได้ซื้อลิขสิทธิ์ภาพถ่ายนี้มา และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น Bliss (บลิสส์; แปล: ความสุขเปี่ยมล้น)
เนื่องด้วยความสำเร็จทางการขายของวินโดวส์เอกซ์พี ไปตลอดอีกทศวรรษถัดมา ภาพนี้จึงได้รับการอ้างถึงว่าเป็น “ภาพถ่ายที่มีคนเห็นมากที่สุดในโลก” (the most viewed photograph in the world) ในขณะนั้น
บริติชมิดแลนด์อินเตอร์แนชนัล

บริติชมิดแลนด์อินเตอร์แนชนัล (อังกฤษ: British Midland International) หรือชื่อเดิม บริติชมิดแลนด์ และ บีเอ็มไอบริติชมิดแลนด์ ย่อว่า บีเอ็มไอ (BMI) เป็นอดีตสายการบินสัญชาติอังกฤษ ที่มีฐานการบินที่ท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์และท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ และมีสำนักงานใหญ่ในโดนิงตันฮอลล์ ใกล้กับท่าอากาศยานอีสต์มิดแลนด์ สายการบินให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทางในยุโรป อเมริกาเหนือ หมู่เกาะแคริบเบียน และเอเชียกลาง ตะวันออกกลาง บีเอ็มไอเป็นสมาชิกของสตาร์อัลไลแอนซ์ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2000 ถึงวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 2012
ประวัติ

บริติชมิดแลนด์อินเตอร์แนชนัลก่อตั้งขึ้นในปี 1936 ในชื่อ แอร์สคูลลิมิเตท ซึ่งโรงเรียนการบินมีผู้เชี่ยวชาญในด้านการบินที่มห้คำปรึกษาแก่นักบินของกองทัพอากาศ ในปี 1949 บริษัทได้สร้างเดอร์บี้อาวิเอชั่น มีฐานที่เบอร์นาสตันใกล้ๆเดอร์บี้ และวูลฟ์เวอร์แฮมตันอาวิเอชั่นที่มีฐานที่เพนด์ฟอร์ด มีตกลงทางการบินร่วมกันกับ เดอ ฮาวิลแลนด์ เรพิดส์ โดยแลกกับการบำรุงเครื่องบินและค่าคอมมิชชัน
ได้มีการเปิดเที่ยวบินจากเดอร์บี้และวูลฟ์เอร์แฮมตันไปสู่เมืองเจอร์ซี่ย์ โดยใช้เครื่องบินดักลาส ดีซี 3 เข้ามาใช้ ในปี 1955 วูลฟ์เวอร์ตันอาวิเอชั่น ได้รวมกิจการเป็นกิจการเดียวและได้ใช้ฐานเปลี่ยนมาเป็นท่าอากาศยานเบอร์นาตัน  การบริการระหว่างประเทศนั้นจึงได้เกิดขึ้นในปีถัดไปโดยบินสู่เมืองออสเตนด์และเที่ยวบินสู่ภาคพื้นทวีปยุโรปได้เริ่มขึ้น  บริษัททำข้อตกลงกับบริษัทโรส์รอยส์ซึ่งเป็นผู้ส่งชิ้นส่วนของเครื่องบินให้แก่ลูกค้าทั่วโลก  ในปี 1959 บริษัทได้เปลี่ยนชื่อเป็น เดอร์บี้ แอร์เวย์ โดยทำการบินตามกำหนดการของเที่ยวบินภายในประเทศของสหราชอาณาจักรจึงเกิดขึ้นในช่วง 10 ปีนั้น
ในปี 1964 บริษัทได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น บริติชมิดแลนด์แอร์เวย์ หรือ บีเอ็มเอ (BMA) และได้ย้ายฐานปฏิบัติการจากเบอร์นาสตันไปที่ท่าอากาศยานอีสท์ มิดแลนด์ และนำสีฟ้ากับสีขาวเป็นสีประจำสายการบิน เป็นตัวแนะนำเครื่องบินใบพัดตัวแรกของบริษัทแฮนด์เลย์ เพจ เฮรัลด์ด้วย ต่อมาสายการบินทั้งเส้นทางในประเทศและในยุโรปได้มีการขยายตัวอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง และในปี 1970 ได้นำเครื่องบินไอพ่นเข้ามาใช้โดยเริ่มจากรุ่นบีเอซี 1-11 ตามด้วยโบอิง 707 ในปี 1971 จากนั้นได้มีคำสั่งให้ถอนบีเอซี 1-11 จากฝูงบินในปี 1972 และ 707 ให้อยู่ในสัญญาเช่าของสายการบินอื่น ในฐานะที่บีเอ็มเอเป็นศูนย์กลางในการผลิตเครื่องบินใบพัดรุ่นวิคเกอร์ไวเคานท์  ถึงแม้ว่า 707 จะผลิตเพิ่มมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้นำมาใช้ในการบริการหรือให้เช่าจนกระทั่งปี 1981 พวกเขาได้แทนทีให้เป็นเครื่องบินดักลาส ดีซี-9 ซึ่งเปลี่ยนแปลงระบบการบินภายในประเทศและในยุโรปให้เป็นเครื่องยนต์เจ็ทในปี 1976
ในปี 1978 ผู้จัดการบริษัทได้จัดซื้อสายการบินจากมินสเตอร์แอสเซท กลุ่มการเงินนั้นยังประกอบด้วยเซอร์ไมเคิล บิชอฟ ผู้ที่เป็นประธานสายการบินในปัจจุบัน และในปีนั้นเองบริติชมิดแลนด์ได้ร่วมตกลงกันกับสายการบินบริติช แอร์เวย์ในการรวมแชร์เส้นทาง โดยผลออกมาว่ามิดแลนด์แอร์เวย์ต้องยกเลิกเส้นทางภายในทวีประหว่างเบอร์มิงแฮมไปบรัสเซลล์และแฟรงก์เฟิร์ต ส่วนบริติช แอร์เวย์สามารถเปิดเส้นทางจากลิเวอร์พูลไปฮีทโธร์ว,เบลฟาสต์,ดับลิน,เจอร์ซีย์,เกาะแมน และกลาสโกว์ ซึ่งผลทำให้มีผู้โดยสารมากกว่า 1 ล้านคน เป็นครั้งแรกในปี 1976
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2012 บีเอ็มไอได้มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินต่างๆ ดังต่อไปนี้:
แอร์แคนาดา
แอร์นิวซีแลนด์
บริติชแอร์เวย์
อียิปต์แอร์
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
เวอร์จินแอตแลนติก
ฝูงบิน > ฝูงบินสุดท้าย

ก่อนการเลิกดำเนินงานบีเอ็มไอมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> C | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ319-100 | 11 | — | — | 138 | 138 |  |
| แอร์บัส เอ319-100 | 11 | — | — | 144 | 144 |  |
| แอร์บัส เอ320-200 | 7 | — | 22 | 102 | 124 |  |
| แอร์บัส เอ320-200 | 7 | — | 20 | 108 | 128 |  |
| แอร์บัส เอ320-200 | 7 | — | — | 162 | 162 |  |
| แอร์บัส เอ321-200 | 7 | — | 31 | 118 | 149 |  |
| แอร์บัส เอ330-200 | 3 | — | 42 | 156 | 198 |  |
| แอร์บัส เอ330-200 | 3 | — | 36 | 196 | 232 |  |
| รวม | 28 | — |  |  |  |  |
ฝูงบิน > ฝูงบินในอดีต

บีเอ็มไอเคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
| เครื่องบิน | จำนวน | เริ่มประจำการ | ปลดประจำการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เอทีอาร์ 42-300 | 1 | 2004 | 2004 | เช่าจากแอร์ตัตล็องติก |
| แอร์สปีด คอนซัล | 1 | 1958 | 1963 |  |
| ออสเตอร์ ออโตแครท | 2 | 1946 | 1966 |  |
| แอวโร อาร์สัน | 3 | 1955 | 1965 |  |
| บีเอซี 1-11 ซีรีย์ 300เอเอกซ์ | 1 | 1984 | 1990 |  |
| บีเอซี 1-11 ซีรีย์ 500เอฟเจ | 3 | 1970 | 1974 |  |
| บริติชแอโรสเปซเอทีพี | 3 | 1988 | 1993 |  |
| บริติชแอโรสเปซ 146-200 | 6 | 1994 | 2003 |  |
| บริติชแอโรสเปซ เจ็ตสตรีม 41 | 1 | 1994 | 1996 | เช่าจากแมนเอกซ์แอร์ไลน์ |
| บีชคราฟท์ บารอน | 2 | 1981 | 2012 |  |
| โบอิง 707-320 | 9 | 1970 | 1978 |  |
| โบอิง 707-320ซี | 4 | 1978 | 1986 |  |
| โบอิง 737-200 | 3 | 1986 | 1988 |  |
| โบอิง 737-300 | 13 | 1987 | 2003 |  |
| โบอิง 737-400 | 8 | 1988 | 2003 | หนึ่งลำตกในเที่ยวบินที่ 92 |
| โบอิง 737-500 | 13 | 1993 | 2003 |  |
| โบอิง 757-200 | 1 | 2005 | 2005 | เช่าจากลอฟท์เลียดึช ไอซ์แลนดิก |
| โบอิง 757-200 | 3 | 2008 | 2011 | เช่าจากแอสเทรียสแอร์ไลน์ |
| โบอิง 767-300อีอาร์ | 1 | 2007 | 2007 | เช่าจากอาร์คีย์ฟลาย |
| แคนาแดร์ นอร์ทสตาร์ | 5 | 1961 | 1967 |  |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ ดีเอช.89 ดรากอน ราพีด | 7 | 1948 | 1957 |  |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ ดีเอช.104 โดฟ | 1 | 1961 | 1962 |  |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา แดช 7 | 3 | 1990 | 1993 |  |
| ดักลาส ซี-47 สกายเทรน | 8 | 1958 | 1969 |  |
| ดักลาส ซี-54 สกายมาสเตอร์ | 1 | 1969 | 1969 | เช่าจากอินวิคตาอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์ |
| แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-9-14 | 4 | 1983 | 1995 |  |
| แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-9-15 | 5 | 1978 | 1995 |  |
| แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-9-32 | 9 | 1984 | 1996 |  |
| เอ็มบราเออร์ อีอาร์เจ-145 | 8 | 1999 | 2001 |  |
| ฟอกเกอร์ เอฟ27 เฟรนดชิป | 17 | 1980 | 1990 |  |
| ฟอกเกอร์ 70 | 3 | 1995 | 2002 | โอนย้ายให้กับเคแอลเอ็มซิตีฮอปเปอร์ |
| ฟอกเกอร์ 100 | 6 | 1994 | 2005 |  |
| แฮนลีย์ เพจ ดาร์ท เฮรัลด์ | 6 | 1965 | 1977 |  |
| ไมล์ส เอ็ม.17 โมนาร์ก | 2 | 1946 | 1953 |  |
| ไมล์ส เอ็ม.57 แอโรแวน | 1 | 1948 | 1951 |  |
| ไมล์ส เอ็ม.60 มาราธอน | 4 | 1955 | 1961 | หนึ่งลำใช้สำหรับชิ้นส่วน |
| ไมล์ส เอ็ม.65 เจมีไน | 1 | 1960 | 1961 |  |
| ซาบ 340 | 2 | 1994 | 1994 | เช่าจากสกายเวย์สและสวีแดร์ |
| ซาบ 340 | 4 | 1995 | 1998 | ดำเนินการโดยบิสเนสแอร์ |
| ชอร์ต 330 | 1 | 1981 | 1984 |  |
| ชอร์ต 360 | 5 | 1983 | 1989 |  |
| วิกเกอร์ส ไวเคานต์ 700 | 6 | 1969 | 1977 |  |
| วิกเกอร์ส ไวเคานต์ 800 | 22 | 1967 | 1988 |  |
แอร์บัส เอ319 ของบีเอ็มไอ
แอร์บัส เอ330-200 ของบีเอ็มไอ
บลู (ดาบาดี)

| "บลู (ดา บา ดี)"> เพลงโดยไอเฟล 65.จากอัลบั้มยูโรป๊อป |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 14 เมษายน พ.ศ. 2542
บันทึกเสียง: พ.ศ. 2541
แนวเพลง: ยูโรแดนซ์, อิตาโลแดนซ์, เฮาส์
ความยาว: 3:29 (ฉบับดั้งเดิม) 4:43 (ฉบับขยาย)
ค่ายเพลง: บลิสส์โกเรเคิดส์
ผู้ประพันธ์เพลง: Jeffrey Jey, Maurizio Lobina, Massimo Gabutti
โปรดิวเซอร์: Maurizio Lobina, Massimo Gabutti, Luciano Zucchet
"บลู (ดาบาดี)" (อังกฤษ: Blue (Da Ba Dee)) หรืออกจำหน่ายในชื่อการค้าว่า "แอมบลู" (อังกฤษ: I'm Blue) ในบางประเทศ เป็นเพลงแดนซ์ป๊อปโดยวงไอเฟล 65 วงดนตรีชาว อิตาลี "บลู (ดาบาดี)" เป็นซิงเกิลแรกของอัลบั้ม ยูโรป๊อป อัลบั้มแรกของพวกเขา
บริษัทรถไฟฮกไกโด

| --- | --- |

ประเภท: บรรษัท
อุตสาหกรรม: รถไฟ
ก่อนหน้า: การรถไฟญี่ปุ่น (JNR)
ก่อตั้ง: 1 เมษายน พ.ศ. 2530 (จากการแตกออกเป็นบริษัทย่อยของ JNR)
สำนักงานใหญ่: เขตชูโอ ซัปโปโระ จังหวัดฮกไกโด, ญี่ปุ่น
พื้นที่ให้บริการ: ภูมิภาคฮกไกโด
ผลิตภัณฑ์: คิตาซะ (บัตรเติมเงิน)
บริการ: รถไฟขนส่งมวลชน  ขนส่งสินค้า  รถโดยสาร
เจ้าของ: Japan Railway Construction, Transport and Technology Agency (100%)
พนักงาน: 7,970 คน (1 เมษายน พ.ศ. 2550)
บริษัทในเครือ: JR Hokkaido Bus
เว็บไซต์: www2.jrhokkaido.co.jp/global/index.html
บริษัทรถไฟฮกไกโด (ญี่ปุ่น: 北海道旅客鉄道株式会社; โรมาจิ: Hokkaidō Ryokaku Tetsudō Kabushiki-gaisha) เป็นหนึ่งในบริษัทในกลุ่มบริษัทรถไฟญี่ปุ่น (JR Group) โดยมักใช้ชื่อเรียกอย่างย่อว่า JR ฮกไกโด (ญี่ปุ่น: JR北海道; โรมาจิ: Jeiāru Hokkaidō; อังกฤษ: JR Hokkaidō) ดำเนินการให้บริการรถไฟในภูมิภาคฮกไกโด
เส้นทางและสถานี > ชิงกันเซ็ง

ฮกไกโดชิงกันเซ็ง:
ชินอาโอโมริ - ชินฮาโกดาเตะโฮกูโตะ (148.9 กิโลเมตร (92.52 ไมล์))
เส้นทางและสถานี > สายระหว่างเมือง

สายชิโตเซะ:
ชิโรอิชิ - นูมาโนฮาตะ (60.2 กิโลเมตร (37.41 ไมล์))
มินามิชิโตเซะ - ท่าอากาศยานชินชิโตเซะ (2.6 กิโลเมตร (1.62 ไมล์))
สายหลักฮาโกดาเตะ
ฮาโกดาเตะ - โอนูมะโกเอ็ง - โอตารุ - อาซาฮิกาวะ (423.1 กิโลเมตร (262.90 ไมล์))
นานาเอะ - โอชิมะซาวาระ - โมริ (35.3 กิโลเมตร (21.93 ไมล์))
สายหลักมูโรรัง
โอชามัมเบะ - ฮิงาชิมูโรรัง - โอนิวาเกะ - อิวามิซาวะ (211.0 กิโลเมตร (131.11 ไมล์))
ฮิงาชิมูโรรัง - มูโรรัง (7.0 กิโลเมตร (4.35 ไมล์))
สายหลักเนมูโระ
ทาจิกาวะ - โอบิฮิโระ - เนมูโระ (443.8 กิโลเมตร (275.76 ไมล์))
สายเซกิโช
มินามิชิโตเซะ - ชินโตกุ (132.4 กิโลเมตร (82.27 ไมล์))
ชิงยูบาริ - ยูบาริ (16.1 กิโลเมตร (10.00 ไมล์))
เส้นทางและสถานี > สายอื่น ๆ

สายเอซาชิ
โนเรียวกากุ - คิโกไน - เอซาชิ (79.9 กิโลเมตร (49.65 ไมล์)) (ปัจจุบันช่วงคิโกไน-เอซาชิหยุดให้บริการแล้ว)
สายฟูราโนะ
ฟูราโนะ - อาซาฮิกาวะ (54.8 กิโลเมตร (34.05 ไมล์))
สายหลักฮิดากะ
โทมาโกไม - ซามานิ (146.5 กิโลเมตร (91.03 ไมล์))
สายหลักเซกิโฮกุ
ชิงอาซาฮิกาวะ - คิตามิ - อาบาชิริ (234.0 กิโลเมตร (145.40 ไมล์))
สายคานิเกียว
นากะโองูนิ - สึงารุอิมาเบ็ตสึ - คิโกไน (87.3 กิโลเมตร (54.25 ไมล์))
สายหลักรูโมอิ
ฟูกางาวะ - มาชิเกะ (66.8 กิโลเมตร (41.51 ไมล์))
สายซัชโช
โซเอ็ง - ชินตตสึกาวะ (76.5 กิโลเมตร (47.53 ไมล์))
สายหลักเซ็มโม
ฮิงาชิกูชิโระ - อาบาชิริ (166.2 กิโลเมตร (103.27 ไมล์))
สายหลักโซยะ
อาซาฮิกาวะ - นาโยโระ - วักกาไน (259.4 กิโลเมตร (161.18 ไมล์))
ข้อมูลเพิ่มเติม

JR Hokkaido - เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
JR Hokkaido - เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2006-11-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
| ด ค ก กลุ่มบริษัทรถไฟญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
อดีต: การรถไฟแห่งรัฐบาลญี่ปุ่น | การรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น | บรรษัทรถไฟญี่ปุ่น
| บริษัทรถไฟขนส่งผู้โดยสาร |  JR ฮกไกโด |  JR ตะวันออก |  JR ตอนกลาง |  JR ตะวันตก |  JR ชิโกะกุ |  JR คีวชู |
| สมาร์ตการ์ด | คิตะกะ | ซุยกะ | โทะอิกะ | อิโกะกะ | อิโกะกะ | ซุโงะกะ |
| อื่นๆ |  JR บรรทุก |  วิจัย |  JR ระบบ |  |  |  |
ดูเพิ่ม: ชิงกันเซ็ง · เรล พาส
| ด ค กการขนส่งในฮกไกโด |
| --- | --- |
สาย  เจอาร์ฮกไกโด:   ฮกไกโดชิงกันเซ็ง  ■■ สายชิโตเซะ  ■ สายฟูราโนะ  ■■■ สายหลักฮาโกดาเตะ  ■ สายหลักฮิดากะ  ■ สายไคเกียว  ■■ สายหลักมูโรรัง  ■■ สายหลักเนมูโระ  ■ สายหลักรูโมอิ  ■สายซัชโช  ■ สายหลักเซกิโฮกุ  ■สายเซกิโช  ■ สายหลักเซ็มโม  ■ โซยะ 
ขบวนรถโดย    ฮกไกโด:  แคสซิโอเปีย  ฮากูโจ  ซูเปอร์ฮากูโจ  ฮามานาซุ  โฮกูโตะ  ซูเปอร์โฮกูโตะ  โฮกูโตะเซ (อิชิการิ)  คิตามิ (ไลแลค)  โอค็อตสค์  ซาโรเบ็ตสึ  ซูเปอร์คามูอิ  ซูเปอร์โอโซระ  ซูเปอร์โซยะ  ซูเปอร์โทกาจิ (ซูเปอร์ไวท์แอร์โรว์)  ซุซุรัง  ทไวไลท์ เอ็กเพรซ  (ไวท์แอร์โรว์) 
 รถไฟใต้ดินเทศบาลซัปโปโระ:   สายนัมโบกุ   สายโทไซ   สายโทโฮ 
ระบบรางอื่น ๆ:   บริษัทรถไฟฮกไกโดใต้  รถรางฮาโกดาเตะ  รถรางซัปโปโระ  Taiheiyō Coal (เฉพาะสินค้า) 
ท่าอากาศยาน:  อาซาฮิกาวะ  ชินชิโตเซะ  ฮาโกดาเตะ  คูชิโระ  เมมัมเบ็ตสึ  มมเบ็ตสึ  นากะชิเบ็ตสึ  โอกาดามะ  โอกูชิริ  ริชิริ  โทกาจิโอบิฮิโระ  วักกาไน 
ทางด่วน:  ทางด่วนโดโอ 
รุ่น KiHa 283 DMU Ozora
รุ่น 789-1000  EMU Super Kamui
บรูซ แกสตัน

| บรูซ แกสตัน |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: Bruce Gaston บุรุษ เกษกรรณ 
เกิด: 11 มีนาคม พ.ศ. 2490 สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 17 ตุลาคม พ.ศ. 2564 (74 ปี)
แนวเพลง: เวิลด์มิวสิก คลาสสิก ร่วมสมัย อิเล็คทรอนิค
อาชีพ: นักดนตรี นักแต่งเพลง นักเรียบเรียงเสียงประสาน
ช่วงปี: พ.ศ. 2512 - 2564 
บรูซ แกสตัน (อังกฤษ: Bruce Gaston;11 มีนาคม พ.ศ. 2490 - 17 ตุลาคม พ.ศ. 2564)  เป็นนักดนตรีชาวอเมริกัน ที่มาใช้ชีวิตอยู่ในประเทศไทยตั้งแต่อายุ 22 ปี เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งวงดนตรีฟองน้ำร่วมกับครูบุญยงค์ เกตุคง ตั้งแต่ พ.ศ. 2522  โดยนำเสนอดนตรีไทยเดิม มาผสมผสานกับดนตรีแบบตะวันตก โดยยึดเอาแก่นความคิดดนตรีของทั้งสองฟากมาผสมผสานโดยกลวิธีต่าง ๆ
บรูซ จบการศึกษาด้านทฤษฎีดนตรี การประพันธ์เพลงและปรัชญา และมีความสามารถในการเล่นเครื่องดนตรีตะวันตกหลากหลายชนิด หลังจากเข้ามาอาศัยในประเทศไทย ได้ฝึกฝนการเล่นเครื่องดนตรีไทยกับครูบุญยงค์ เกตุคงและร่วมกันตั้งวงดนตรีฟองน้ำในเวลาต่อมา
นอกจากนี้ บรูซ ยังเคยเป็นโปรดิวเซอร์ ให้กับนักร้องสาวคนหนึ่งที่ชื่อ ทรงหรรษา วาศนรุ่งเรือง ในอัลบั้ม พาราเซตามอล สังกัด Stone Entertainment ในช่วงปี 1997 ในแนวเพลง Soul R&B
บรูซ สมรสกับ ผศ. สารภี แกสตัน อาจารย์ประจำคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีบุตรชายคือ ธีรดล ธีโอดอร์ แกสตัน (เท็ดดี้) มือกีตาร์วงฟลัวร์
บรูซ ได้รับการยกย่องจากสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม รับรางวัลศิลปาธรกิตติคุณ สาขาคีตศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2552  โดยเป็นชาวต่างชาติเพียงคนเดียวที่ได้รับรางวัลนี้
ลูกศิษย์ที่สำคัญของบรูซ อาทิเช่น
ณรงฤทธิ์ ธรรมบุตร
ไกวัล กุลวัฒโนทัย
อานันท์ นาคคง
จิระเดช เสตะพันธุ
บุญรัตน์ ศิริรัตนพันธ
วาณิช โปตะวณิช
ดำริห์ บรรณวิทยกิจ
อัลบั้ม

ต้นวรเชษฐ์
โหมโรงจอมสุรางค์
สุดถนนคอนกรีต
ดนตรีแก้ว
ประตูสู่โลกกว้าง
เพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง ช้าง
คอนเสิร์ท ฟองน้ำ 10 ปี
คอนเสิร์ท 33 ปี วงฟองน้ำ
แบงcock bangกอก
Reject
Siamese Classical Music
คอนเสิร์ทการกุศล สื่อสารผสานไทย
Ancient-Contemporary Music from Thailand
อัลบั้มร่วมกับศิลปินคนอื่น

อัลบั้ม น้ำตาแสงไต้ คอนแชร์โต้ ของ เขตต์อรัญ เลิศพิพัฒน์
อัลบั้ม กัลปาวสาน ของ สุรสีห์ อิทธิกุล
อัลบั้ม เราคนไทย ของ เล็ก คาราบาว
บลิซซ์คอน

สัญลักษณ์ของกิจกรรม บลิซซ์คอน
บลิซซ์คอน (อังกฤษ: BlizzCon) เป็นกิจกรรมประจำปีของ บลิซซาร์ด เอ็นเตอร์เทนเมนต์ เพื่อเฉลิมฉลองแฟรนไชส์ชุดเกมทั้งสี่ วอร์คราฟต์ สตาร์คราฟต์ ไดอะโบล และ โอเวอร์วอตช์ เริ่มจัดขึ้นครั้งแรกในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 ณ ศูนย์ประชุมอนาไฮม์ และได้จัดขึ้นนับแต่นั้นเป็นต้นมา ในงานมักจะมีการเปิดตัวใหม่ของแต่ละชุดเกม พรีวิวเกมในอนาคต และช่วงถาม-ตอบสำหรับผู้พัฒนาของบลิซซาร์ด
แหล่งข้อมูลอื่น

Official BlizzCon Site เก็บถาวร 2009-09-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
BlizzCon 2009 Live Internet Stream เก็บถาวร 2009-08-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
DIRECTV BlizzCon 2009 Television Coverage
บรุกลิน เชส

| บรุกลิน เชส |
| --- | --- |
บรุกลิน เชส ที่งานเอวีเอ็น เอ็กซ์โป 2015
เกิด:  (1985-03-14) 14 มีนาคม ค.ศ. 1985 (39 ปี) แซนดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
สัญชาติ: อเมริกัน

ส่วนสูง: 157 ซม. (5 ฟุต 2 นิ้ว)
น้ำหนัก: 50 กก. (110 ปอนด์)
สีตา: น้ำตาล
สีผม: น้ำตาล
หน้าอกธรรมชาติ: ไม่ใช่
 
บรุกลิน เชส (อังกฤษ: Brooklyn Chase; เกิดวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1985 ณ แซนดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ลามกชาวอเมริกัน ซึ่งมีผลงาน อาทิ เลอิงไพพ์วิธเดอะโบรส์ (Laying Pipe with the Bros) เมื่อ ค.ศ. 2013 ที่เหล่านักแสดงชายกับเธอแต่งกายคล้ายตัวละครนินเท็นโด อย่างมาริโอ, ลุยจิ และเจ้าหญิงพีช
ประวัติ

เชสเกิดที่แซนดีเอโก เซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย เมื่ออายุได้สิบแปดปี เธอแต่งงานกับแฟนหนุ่มไฮสกูล ก่อนที่เธอจะเริ่มทำงานในอุตสาหกรรมสื่อลามก เธอเคยทำงานเป็นผู้จัดการมาก่อน ครั้นใน ค.ศ. 2012 เมื่ออายุ 26 ปี เธอได้เริ่มผลงานแรก และได้รับการบันทึกภาพยนตร์ไปแล้วกว่า 510 เรื่องจนถึงปัจจุบัน ให้แก่สตูดิโอ เช่น วิกเก็ดพิกเชอส์, ฮัสต์เลอร์, นอทีอเมริกา, แบรซเซอส์, เกิลเฟรนส์ฟิล์มส์, นิวเซนเซชันส์, อีวิลเอนเจิล หรือจูลส์ จอร์แดน วิดีโอ และอื่น ๆ
ผลงานบางส่วนของเธอ ได้แก่ บิ๊กเวตทิตส์เธอร์ทีน (Big Wet Tits 13), สแต็กด์ (Stacked), ไอเลิฟมายบิ๊กทิตส์โฟร์ (I Love My Sister's Big Tits 4) และบอนดิจออร์แกสซึมส์ (Bondage Orgasms)
เชสยังทำงานร่วมกับสตูดิโอที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก เช่น เพียวเพลย์มีเดีย, เธิร์ดมีเดียฟิล์ม และดิจิทัลซิน รวมถึงเธอได้ปรากฏตัวในวิดีโอต่าง ๆ ในเว็บแบงโบรส์, นอทีอเมริกา และแบรซเซอส์
ใน ค.ศ. 2015 เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงเอวีเอ็น อะวอดส์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมสำหรับบทบาทของเธอในออดจอบส์ (Odd Jobs)
รางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง

| ค> ศ. | พิธี | ผล | รางวัล | ผลงาน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2014 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | ฉากเพศสัมพันธ์หมู่ยอดเยี่ยม | เมดิสันส์แมดแมดเซอร์คัส |
| 2015 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม | ออดจอบส์ |
| 2015 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | แฟนอะวอดส์: เต้านมยอดเยี่ยม | — |
| 2015 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | ฉากทรีซัมชาย-หญิง-ชายยอดเยี่ยม | บิ๊กเวตทิตส์เธอร์ทีน |
| 2015 | เอกซ์บิซ อะวอร์ด | เสนอชื่อเข้าชิง | ฉากเพศสัมพันธ์ยอดเยี่ยมในคู่รักหรือภาพยนตร์ตามธีม | สวีตเนสแอนด์ไลต์ |
| 2016 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | แฟนอะวอดส์: เต้านมยอดเยี่ยม | — |
| 2016 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | แฟนอะวอดส์: ดาราสื่อที่โปรดปราน | — |
| 2017 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | ฉากเพศสัมพันธ์เลสเบียนหมู่ยอดเยี่ยม | เลสเบียนเลิฟสตอรีส์เอต: พาร์ตเนอร์เอกซ์เชนจ์ |
| 2017 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | ฉากทรีซัมหญิง-ชาย-หญิงยอดเยี่ยม | ออยล์โอเวอร์โหลดฟิฟทีน |
| 2017 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | แฟนอะวอดส์: เต้านมยอดเยี่ยม | — |
| 2017 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | แฟนอะวอดส์: ดาราสื่อ | — |
| 2017 | เอกซ์อาร์ซีโอ อะวอร์ด | เสนอชื่อเข้าชิง | อันซังไซเรน | — |
| 2018 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | แฟนอะวอดส์: เต้านมงดงามที่สุด | — |
| 2019 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์ยาวปานกลาง | ดีล |
| 2019 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | ฉากเพศสัมพันธ์เลสเบียนหมู่ยอดเยี่ยม | พลีสเมกมีเลสเบียน! เซเวนทีน |
| 2019 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | แฟนอะวอดส์: เต้านมยอดเยี่ยม | — |
| 2019 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | แฟนอะวอดส์: เว็บไซต์นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม | บรุกลินเชส.คอม |
| 2020 | เอกซ์บิซ อะวอร์ด | เสนอชื่อเข้าชิง | ศิลปินมิลฟ์แห่งปี | — |
| 2021 | เอวีเอ็น อะวอดส์ | เสนอชื่อเข้าชิง | ฉากทิ่มคู่ยอดเยี่ยม | บรุกลิน เชส |
| 2021 | เอกซ์บิซ อะวอร์ด | เสนอชื่อเข้าชิง | ศิลปินมิลฟ์แห่งปี | — |
แหล่งข้อมูลอื่น

บรุกลิน เชส ที่อินสตาแกรม
บรุกลิน เชส ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
บรุกลิน เชส ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
บริษัทมหาชน

แบบจำลองเรืออีสต์อินเดียแมนของ บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ที่ถือเป็นบริษัทมหาชนที่มีการจดทะเบียนอย่างเป็นทางการบริษัทแรกของโลก เริ่มต้นจากการค้าขายเครื่องเทศ ในปี ค.ศ. 1602 บริษัทเริ่มดำเนินการระดมทุนสาธารณะในรูปแบบการเสนอขายหุ้นครั้งแรกให้แก่สาธารณชน ทำให้บริษัทหาเงินได้รวม 6.5 ล้านกิลเดอร์ได้อย่างรวดเร็ว
บริษัทมหาชน (อังกฤษ: public company, publicly traded company, publicly held company, publicly listed company) หรือ บริษัทมหาชนจำกัด (public limited company) เป็นบริษัทที่สิทธิครอบครองผ่านการถือหุ้น มีการขายหุ้นสู่ตลาดหุ้นหรือ การซื้อขายหลักทรัพย์นอกตลาดหลักทรัพย์ บริษัทมหาชนสามารถจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ได้เพื่อทำการซื้อขายหุ้นได้ง่ายขึ้น หรืออาจไม่จดทะเบียนก็ได้ ในบางประเทศบริษัทมหาชนที่มีขนาดบริษัทใหญ่ถึงระดับหนึ่งจะต้องอยู่บนตลาดหลักทรัพย์
ในสหรัฐ บริษัทมหาชนจะอยู่ในรูปแบบของบรรษัท (แม้บรรษัทไม่จำเป็นต้องเป็นบริษัทมหาชน) ขณะที่ฝรั่งเศสเรียก "société anonyme" (SA) ในอังกฤษเรียก บริษัทมหาชนจำกัด (plc) ในเยอรมนีเรียก Aktiengesellschaft (AG) ขณะที่แนวคิดของบริษัทมหาชนแต่ละประเทศมีรูปแบบคล้ายกัน จะต่างกันแค่ความหมาย
ประวัติ

ในยุคใหม่ช่วงแรก ชาวดัตช์ได้พัฒนาเครื่องมือทางการเงินและได้ช่วยวางรากฐานระบบการเงินสมัยใหม่ บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ถือเป็นบริษัทแรกในประวัติศาสตร์ที่ออกตราสารหนี้และหุ้นสู่สาธารณชน อาจกล่าวได้ว่าบริษัทนี้ถือเป็นบริษัทมหาชนบริษัทแรกอย่างเป็นทางการ เพราะเป็นบริษัทแรกที่จดทะเบียนอย่างเป็นทางการในตลาดหลักทรัพย์ ขณะที่รัฐนครของอิตาลีได้ออกพันธบัตรรัฐบาลที่สามารถเปลี่ยนมือได้เป็นครั้งแรก แต่ก็ไม่ได้พัฒนาตลาดทุนได้อย่างเต็มที่ เอดเวิร์ด สตริงแฮม เขียนว่า "บริษัทที่มีการเปลี่ยนมือหุ้นได้สามารถย้อนกลับไปตั้งแต่โรมยุคคลาสสิก แต่ก็ไม่ได้พยายามอย่างอดทนและไม่ถือว่าเป็นตลาดรอง"
หลักทรัพย์ของบริษัท

หลักทรัพย์ของบริษัทมหาชนมีเจ้าของคอนักลงทุนหลาย ๆ คน ขณะที่หุ้นของบริษัทเอกชนจะมีผู้ถือหุ้นอยู่ไม่กี่คน ส่วนบริษัทที่มีผู้ถือหุ้นหลายคนก็ไม่จำเป็นต้องเป็นบริษัทมหาชน
หลักทรัพย์ของบริษัท > ข้อได้เปรียบ

บริษัทมหาชนมีข้อได้เปรียบนอกเหนือจากบริษัทเอกชนดังนี้
บริษัทมหาชนสามารถที่เพิ่มเงินทุนและทุนการเงินผ่านการขายหุ้น (ทั้งตลาดหลักและตลาดรอง) นี่เป็นเหตุผลสำหรับในการแปรสภาพเป็นบริษัทมหาชน เพราะหากไม่ทำจะเป็นการยากมากที่จะหาทุนการเงินจำนวนมากสำหรับริษัทเอกชน การจะหาเงินทุนสามารถหาได้แต่งเพียงนักลงทุนกลุ่มเล็ก ๆ หรือธนาคารที่ยินยอมรับความเสี่ยงจากการลงทุนจำนวนมากนี้ กำไรจากหุ้นมาในรูปแบบของเงินปันผลหรือกำไรจากส่วนต่างราคา
สื่อการเงิน นักวิเคราะห์ และสาธารณชนสามารถเข้าถึงข้อมูลธุรกิจได้ และทำให้เป็นส่วนผลักดันธุรกิจ (เป็นหลักประกันทำให้มีเงินทุนมากขึ้น) โดยข้อมูลอยู่เผยแพร่สถานะการเงินและอนาคตของบริษัท
เพราะคนสนใจอย่างกว้างขวาง บริษัทจึงอาจได้รับความนิยมหรือเป็นที่รู้จักมากกว่าบริษัทเอกชน
ผู้ถือหุ้นเริ่มแรกของบริษัทมีสามารถกระจายความเสี่ยงในการขายหุ้นสู่สาธารณะ หากผู้ถือหุ้นถือหุ้น 100% นั่นหมายความว่าเขาต้องจ่ายหนี้ทั้งหมดของบริษัทเพียงผู้เดียว อย่างไรก็ตาม หากบุคคลใดถือหุ้น 50% เขาจะต้องจ่ายหนี้ 50% เป็ฯการเพิ่มสภาพคล่องสินทรัพย์และบริษัทไม่จำเป็นต้องพึ่งเงินจากธนาคาร ตัวอย่างเช่น ในปี ค.ศ. 2013 ผู้ก่อตั้งเฟซบุ๊ก มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก เป็นเจ้าของบริษัท 29.3% ในฐานะผู้ถือหุ้นดั้งเดิม ทำให้เขามีอำนาจพอที่จะควบคุมธุรกิจได้ ขณะที่เฟซบุ๊กก็ได้เงินทุนเพิ่มและกระจายความเสี่ยงไปสู่ผู้ถือหุ้นอื่น
หากมีการให้หุ้นต่อผู้จัดการหรือลูกจ้างบริษัท ก็มีแนวโน้มว่าจะมีผลประโยชน์ทับซ้อนระหว่างลูกจ้างบริษัทกับผุ้ถือหุ้นจะลดลง ตัวอย่างเช่น บริษัทเทคโนโลยีหลายบริษัท อย่างวิศวกรซอฟต์แวร์ระดับเริ่มแรกจะได้รับเป็นหุ้นแทนจากบริษัทระหว่างการว่าจ้าง (พวกเขาจึงเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นบริษัท) ทำให้วิศวกรเหล่านั้นมีความสนใจในบริษัทมากขึ้นเพื่อให้บริษัทประสบความสำเร็จด้านการเงินและทำงานให้หนักขึ้นเพื่อเป้าหมายให้บริษัทประสบความสำเร็จ
หลักทรัพย์ของบริษัท > ข้อเสียเปรียบ

ตลาดหลักทรัพย์โดยมากจะต้องการข้อมูลทางการเงินที่มีการตรวจสอบจากผู้ตรวจสอบบัญชีภายนอก จากนั้นจึงเผยแพร่ข้อมูลทางบัญชีให้ผู้ถือหุ้น อย่างค่าใช้จ่ายก็เป็นข้อมูลอันเป็นประโยชน์แต่ก็ทำให้คู่แข่งรับรู้ด้วยเช่นกัน โดยจะระบุไว้ในรายงานประจำปีและรายงานประจำไตรมาสเป็นสิ่งที่มีกฎหมายบังคับ
หลักทรัพย์ของบริษัท > ผู้ถือหุ้น

ในสหรัฐ คณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ของสหรัฐ ให้บริษัทมหาชนระบุผู้ถือหุ้นใหญ่ในแต่ละปี รายงานแจกแจงผู้ถือหุ้นใหญ่ หากบุคคลหรือสถาบันที่ถือหุ้นมากกว่าร้อยละ 5 จะอยู่ในรายชื่อนี้ สำหรับประเทศไทย จะเปิดเผยรายชื่อกลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่ทั้งทางตรงและทางอ้อมที่ถือหุ้นตั้งแต่ร้อยละ 5 ของจำนวนหุ้นที่จำหน่ายได้แล้วทั้งหมดและมีสิทธิออกเสียง
บลิงก์-182

| บลิงก์-182 |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
รู้จักในชื่อ: Blink (1992–1995)
ที่เกิด: โพเวย์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
แนวเพลง:  Pop punk  alternative rock  punk rock  skate punk 
ช่วงปี:  1992–2005  2009–ปัจจุบัน 
ค่ายเพลง:  Cargo Music  Grilled Cheese  Kung Fu  MCA  Geffen  Interscope  DGC  BMG 

สมาชิก:   Mark Hoppus  Travis Barker  Tom DeLonge 
อดีตสมาชิก:   Scott Raynor  Matt Skiba 

เว็บไซต์: blink182.com
บลิงก์-182 (อังกฤษ: Blink-182 อ่านว่า "บลิงก์-วันเอตตีทู") เป็นวงร็อกจากสหรัฐอเมริกา โดยมีสมาชิกยุคก่อตั้งประกอบด้วย มาร์ก ฮอพพัส (ร้องนำ-กีตาร์เบส) ทอม ดีลองก์ (ร้องนำ-กีตาร์) และ สก็อต เรย์เนอร์ (กลอง) ภายหลังเปลี่ยน เทรวิส บาร์เกอร์ (กลอง) และ แมตต์ สกีบา (ร้องนำ-กีตาร์) ในปี 2000 Blink-182 เป็นวงที่มีความนิยมมากที่สุดทั่วโลก และ Blink-182 มียอดขายมากกว่า 50 ล้านอัลบั้มทั่วโลก
สตูดิโออัลบั้ม

Cheshire Cat (1995)
Dude Ranch (1997)
Enema of the State (1999)
Take Off Your Pants and Jacket (2001)
Blink-182 (2003)
Neighborhoods (2011)
California (2016)
Nine (2019)
One More Time… (2023)