stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาสนวิหารแรน
ประวัติ

สถานที่ตั้งของอาสนวิหารเคยเป็นที่ตั้งของอาสนวิหารเก่าแก่มาตั้งแต่สมัยช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 6 โดยเป็นที่ตั้งของมุขมณฑล ซึ่งต่อมาได้ถูกแทนด้วยอาคารทรงกอทิกในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12 ซึ่งต่อมาภายหลังในปี ค.ศ. 1490 หอระฆังและหน้าบันวิหารฝั่งทิศตะวันตกได้ถล่มลง ส่วนหน้าบันและหอระฆังที่ทำจากหินแกรนิตอย่างเห็นอยู่ในปัจจุบันนั้นเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมคลาสสิกที่ถูกสร้างใหม่โดยกินเวลาสร้างประมาณเกือบ ๆ สองร้อยปี โดยการก่อสร้างแบ่งเป็นช่วงใหญ่ ๆ ทั้งหมด 4 ช่วง โดยชั้นล่างสุดสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1541 ถึง ค.ศ. 1543 ต่อมา ค.ศ. 1640 ถึง ค.ศ. 1654 (โดยตูว์กาล การิส) ช่วงต่อมาระหว่างปี ค.ศ. 1645 ถึง ค.ศ. 1678 (โดยปีแยร์ กอร์บีโน) และท้ายสุดผู้ที่สร้างหอระฆังทั้งสองจนสำเร็จ คือระหว่างปี ค.ศ. 1679 ถึง ค.ศ. 1704 โดยฟร็องซัว โอเก ด้วยความสูงที่ 48 เมตร และมีตราลัญจกรประจำพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ตั้งอยู่ระหว่างหอระฆังทั้งสอง
ต่อมาได้เกิดอัคคีภัยครั้งใหญ่ในปึ ค.ศ. 1720 อาสนวิหารแรนได้รอดจากเพลิงไหม้มาอย่างปาฏิหาริย์ โดยเพลิงได้ลุกลามมาในบริเวณใกล้เคียงห่างไปเพียงไม่กี่สิบเมตรจากตัววิหาร ซึ่งต่อมาส่วนแขนกางเขนและบริเวณร้องเพลงสวดที่ชำรุดมาแต่เดิมได้ถล่มลงกลางพิธีมิสซาในปี ค.ศ. 1754 และในที่สุดจึงได้มีการสร้างวิหารด้านในใหม่ทั้งหมด ยกเว้นเพียงส่วนหน้าบันและหอระฆังที่เพิ่งสร้างเสร็จไว้เท่านั้น โดยเริ่มรื้อถอนและก่อสร้างในปี ค.ศ. 1762 หลังจากได้รับพระบรมราชานุญาตจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 ในแบบสถาปัตยกรรมแบบนีโอคลาสสิก โดยได้ทำการรื้อถอนอาคารเดิมเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 1768 และต่อมาได้ประสบปัญหาเงินทุนอย่างหนัก จนในที่สุดการก่อสร้างได้เริ่มขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1787 และหยุดชะงักลงในระหว่างช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส จนในที่สุดกลับมาสร้างต่อเมื่อปี ค.ศ. 1816 จนเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 1844
อาสนวิหารแรนเป็นอาสนวิหารในรูปแบบผสมผสานระหว่างนีโอคลาสสิก (ตัวอาคาร) เหนือจุดตัดกลางโบสถ์มีโดมและรูตรงกลางโดม กับสถาปัตยกรรมคลาสสิก (หน้าบันและหอระฆังคู่)
ในระหว่างการรื้อถอนและก่อสร้างนั้น ได้ใช้โบสถ์แม่พระและนักบุญเมอแลนเป็นอาสนวิหารแทน (pro-cathedral) ชั่วคราว
อาสนวิหารแก็งแปร์

|  อาสนวิหารนักบุญกอร็องแต็ง แห่งแก็งแปร์ |
| --- | --- |
ฝั่งทางเข้าทิศตะวันตกของอาสนวิหาร

47°59′44″N 4°06′08″W﻿ / ﻿47.99556°N 4.10222°W﻿ / 47.99556; -4.10222
ที่ตั้ง: แก็งแปร์ จังหวัดฟีนิสแตร์
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: http://www.quimper.fr/624-la-cathedrale-saint-corentin.htm
สถานะ: อาสนวิหาร
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: กอทิก
ปีสร้าง: คริสต์ศตวรรษที่ 13
แล้วเสร็จ: คริสต์ศตวรรษที่ 15 คริสต์ศตวรรษที่ 19 (ส่วนยอดแหลม)
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ (ค.ศ. 1862)
อาสนวิหารแก็งแปร์  (ฝรั่งเศส: Cathédrale de Quimper) หรือชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญกอร็องแต็งแห่งแก็งแปร์  (Cathédrale Saint-Corentin de Quimper) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิก และเป็นที่ตั้งของอัครมุขนายกประจำมุขมณฑลแก็งแปร์และเลอง ตั้งอยู่ในเขตเมืองแก็งแปร์ จังหวัดฟีนิสแตร์ ในแคว้นเบรอตาญ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่นักบุญกอร็องแต็งแห่งแก็งแปร์ ซึ่งเป็นมุขนายกองค์แรกของแก็งแปร์ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 5
อาสนวิหารแห่งแก็งแปร์นี้สร้างขึ้นบนสักการสถานโบราณแบบโรมาเนสก์นามว่า "โบสถ์แม่พระ" ซึ่งสร้างสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11 และอาสนวิหารแห่งใหม่นี้ยังจัดเป็นอาสนวิหารแบบกอทิกที่เก่าแก่ที่สุดหนึ่งในสามแห่งของแคว้นเบรอตาญ อีกสองแห่งได้แก่ อาสนวิหารเทรกุยเย และอาสนวิหารแซ็ง-ปอล-เดอ-เลอง
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ถูกขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1862
ประวัติ

การก่อสร้างได้สันนิษฐานว่าเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1239 โดยมุขนายกแรโน คนสนิทของดุ๊กปีแยร์ที่ 1 แห่งเบรอตาญ แต่การก่อสร้างก็ยังไม่ได้เริ่มขึ้นจริงจังจนกระทั่งปี ค.ศ. 1280 ภายใต้การนำของมุขนายกเอว็อง เดอ ลา ฟอแร็สต์ โดยเริ่มต้นขึ้นเป็นรูปเป็นร่างอย่างรวดเร็วมาจนกระทั่งมีปัญหาด้านเทคนิคการก่อสร้าง งบประมาณ และการเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ซึ่งเป็นช่วงของความวุ่นวายจากสงครามสืบราชบัลลังก์ ทำให้มีปัญหาล่าช้ามากมาย โดยบริเวณร้องเพลงสวดได้สร้างอย่างรวดเร็วในปี ค.ศ. 1330–1340 แค่ก็ยังมิได้มุงเพดานและหลังคาจนเสร็จจนกระทั่งปี ค.ศ. 1410 ในรัชสมัยของดุ๊กฌ็องที่ 5 แห่งเบรอตาญ
บริเวณหน้าบันทิศตะวันตกได้มีการวางศิลาฤกษ์ในปี ค.ศ. 1424 ซุ้มประตูฝั่งทิศเหนือ (portail des Baptêmes) และทิศใต้ (portail Sainte-Catherine) นั้นเสร็จสิ้นก่อนปี ค.ศ. 1433 ส่วนบริเวณหอทั้งสองยังไม่เสร็จสิ้นจนกระทั่งในคริสต์ศตวรรษที่ 19 จากนั้นได้ก่อสร้างส่วนบริเวณกลางโบสถ์และแขนกางเขนตามลำดับ เพดานของบริเวณกลางโบสถ์นั้นเสร็จในระหว่างปี ค.ศ. 1486–1493
ระเบียงภาพ

ซุ้มประตู
ปลงพระศพพระเยซู
ชาเปลแม่พระแห่งลูร์ด
งานกระจกสีบริเวณชาเปล
งานกระจกสีบริเวณชาเปล
นักบุญอีฟ ท่ามกลางคนยากไร้และคนรวย (งานไม้แกะสลักย้อมสีสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16)
ทัศนียภาพของอาสนวิหาร
อาสนวิหารอาแฌ็ง

| อาสนวิหารอาแฌ็ง |
| --- | --- |
อาสนวิหารอาแฌ็ง

ที่ตั้ง: อาแฌ็ง จังหวัดลอเตการอน
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
ประวัติ
อุทิศแก่: นักบุญกาแพร
สถาปัตยกรรม
ประเภทสถาปัตย์: โรมาเนสก์และกอธิก
การปกครอง
มุขมณฑล: อาแฌ็ง
นักบวช
มุขนายก: Hubert Herbreteau
อาสนวิหารอาแฌ็ง (ฝรั่งเศส: Cathédrale d'Agen) เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญกาแพรแห่งอาแฌ็ง (Cathédrale Saint-Caprais d'Agen) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกและที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลอาแฌ็ง ตั้งอยู่ที่เมืองอาแฌ็ง จังหวัดลอเตการอน แคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญกาแพรแห่งอาแฌ็ง
อาสนวิหารอาแฌ็งได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1862 รวมทั้งเป็นสถานที่สำคัญแห่งหนึ่งบนเส้นทางแห่งผู้แสวงบุญ (เส้นทางซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในประเทศฝรั่งเศส) ซึ่งได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี ค.ศ. 1998
ประวัติ

อาสนวิหารแห่งอาแฌ็งในปัจจุบันนี้ได้สร้างขึ้นในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 เพื่อเป็นโบสถ์คอลลีเจียต (collegiate church) ของนักบวช (canons) ซึ่งอุทิศแด่นักบุญกาแพรแห่งอาแฌ็ง โดยอาสนวิหารนี้สร้างบนฐานของมหาวิหารเดิมซึ่งสร้างราวคริสต์ศตวรรษที่ 6 ภายหลังจากการถูกทำลายโดยเหล่าชาวนอร์มันเมื่อปี ค.ศ. 853
ต่อมาในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1561 ได้ถูกทำลายลงอีกในช่วงสงครามศาสนา และหลังจากการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1789 อาสนวิหารได้กลายเป็นร้านขายอาหารสัตว์ ก่อนที่จะกลับมาเป็นโบสถ์อีกครั้งเมื่อปี ค.ศ. 1796 และได้รับการเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารในปี ค.ศ. 1801 เพื่อเป็นที่ตั้งของมุขมณฑลอาแฌ็งแทนอาสนวิหารนักบุญสเทเฟนเดิมซึ่งถูกทำลายลงในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส
อาสนวิหารแห่งนี้ได้เป็นหนึ่งในสถานที่แรกที่ได้รับการถ่ายภาพแบบสีในปี ค.ศ. 1877 โดยหลุยส์ อาร์ตูร์ ดูว์โก ดูว์ โอรง ช่างภาพชาวฝรั่งเศส
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม

แผนผังของอาสนวิหารนี้เป็นแบบกางเขนลาติน เหมือนกับอาสนวิหารส่วนใหญ่ในฝรั่งเศสตอนใต้ บริเวณกลางโบสถ์สร้างประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 13
ส่วนประกอบหลักเด่น ๆ ที่สำคัญรวมถึง : มุขโค้งแบบโรมาเนสก์ซึ่งถูกขยายต่อด้วยบริเวณกลางโบสถ์ 1 ช่วงแบบแบบกอทิก และการแทนที่หอระฆังที่ทำด้วยไม้ เป็นหอระฆังแบบที่เห็นในปัจจุบันในปีค.ศ. 1835 ซึ่งมีลักษณะพิเศษคือ ประกอบด้วยแบบกอทิกของทั้ง 3 ช่วง (ช่วงต้น, แรยอน็อง และฟล็องบัวย็อง) โดยเรียงจากฐานขึ้นไปทีละชั้น ซึ่งสร้างในดำริของมุขนายกเลเวซู เดอ เวอแซ็ง
ภาพเขียนสีบริเวณฝาผนังและเพดานบอกเล่าเรื่องราวของการเข้ามาของคริสต์ศาสนาในภูมิภาค งานชิ้นเอกได้แก่งานภาพเขียนเกี่ยวกับผู้สังเวยเพื่อศาสนาคนแรกของอาแฌ็ง ภาพอื่น ๆ อาทิ ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน อัครทูต อับราฮัม โนอาห์ ยาโคบ เป็นต้น
จะสังเกตได้ว่าทางเดินกลางนั้นจะมีช่วงสั้นกว่าปกติ โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับส่วนบริเวณพิธีแล้ว ซึ่งเป็นเหตุมาจากการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและปัจจัยทางเศรษฐกิจในแต่ละยุคสมัย ทำให้เป็นที่มาของแบบสำเร็จของอาสนวิหารแห่งนี้
ระเบียงภาพ

ภายในอาสนวิหาร
เพดานของบริเวณร้องเพลงสวด
บริเวณร้องเพลงสวดและบริเวณกลางโบสถ์ทิศเหนือ
ภายในอาสนวิหาร
ออร์แกน
งานแกะสลักสำหรับจุดตะเกียงในแบบกอทิกใช้ประดับฐานของสันเพดานโค้ง
อาเมลี นอตง

อาเมลี นอตง
อาเมลี นอตง (ฝรั่งเศส: Amélie Nothomb) นักเขียนชาวเบลเยียมที่เขียนผลงานเป็นภาษาฝรั่งเศส เกิดวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1966 ที่เมืองโคเบะ ประเทศญี่ปุ่น ในครอบครัวของเอกอัครราชทูตเบลเยียมประจำประเทศญี่ปุ่น เธออาศัยอยู่ที่นั่นจนอายุได้ 5 ขวบ ก่อนที่จะย้ายติดตามครอบครัวไปยังประเทศต่าง ๆ ซึ่งเธอได้นำประสบการณ์เหล่านั้นมาใส่ไว้ในนวนิยายด้วย
เมื่อเธออายุได้ 17 ปี เธอได้มาที่ประเทศเบลเยียมเพื่อเยี่ยมเยียนตาและยายของเธอ นอกจากนั้นเธอยังเข้าเรียนทางด้านภาษาศาสตร์ที่ว่าด้วยรากฐานของภาษาละติน ณ มหาวิทยาลัยเสรีแห่งบรัสเซลส์ (Université Libre de Bruxelles)
เมื่อเธอจบการศึกษา เธอได้ตัดสินใจเดินทางกลับมาที่โตเกียวอีกครั้ง เนื่องจากเธอมีความใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็ก ๆ ที่จะกลับมาอาศัยในประเทศที่เธอนับถือดุจบ้านเกิด เธอเข้าทำงานในบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งที่มีชื่อว่า ยูมิโมโตะคอร์เพอเรชัน (Yumimoto Corporation) เป็นเวลา 1 ปี หลังจากนั้นเธอได้ตัดสินใจลาออกและนำประสบการณ์ในการทำงานครั้งนี้มาเขียนเล่าในหนังสือที่มีชื่อว่า ตะลึงงันและสั่นไหว (Stupeur et tremblements) ในปี ค.ศ. 1992 หนังสือเล่มแรกของเธอได้รับการตีพิมพ์ ปัจจุบันเธอมีอาชีพเป็นนักเขียน เธอรักการเขียนมาก เธอจะเขียนหนังสืออย่างน้อย 4 ชั่วโมงต่อวัน และนวนิยาย 3 เรื่องต่อปี.
ผลงาน

Hygiène de l’assassin, roman, Albin Michel, 1992 (Prix René-Fallet, Prix Alain-Fournier)
Le Sabotage amoureux, roman, Albin Michel, 1993 (Prix de la Vocation, Prix Chardonne)
Les Combustibles, théâtre, Albin Michel, 1994
Les Catilinaires, roman, Albin Michel, 1995
Péplum, roman, Albin Michel, 1996
Attentat, roman, Albin Michel, 1997
Mercure, roman, Albin Michel, 1998
Stupeur et tremblements, roman, Albin Michel, 1999 (ได้รับรางวัลยอดเยี่ยมจากบัณฑิตยสถานฝรั่งเศส)
Métaphysique des tubes, roman, Albin Michel, 2000
Cosmétique de l’ennemi, roman, Albin Michel, 2001
Robert des noms propres, roman, Albin Michel, 2002
Antéchrista  roman, Albin Michel, 2003
Biographie de la faim, roman, Albin Michel, 2004
Acide sulfurique, roman, Albin Michel, 2005
Journal d’Hirondelle, roman, Albin Michel,  2006
Ni d’Ève ni d’Adam, roman, Albin Michel,  2007 (Prix de Flore)
Le Fait du prince, roman, Albin Michel,  2008, ISBN 2-226-18844-4
อาสนวิหารอาเมียง

|  อาสนวิหารแม่พระแห่งอาเมียง |
| --- | --- |
ทัศนียภาพจากภายนอก

49°53′40″N 2°18′07″E﻿ / ﻿49.89444°N 2.30194°E﻿ / 49.89444; 2.30194
ที่ตั้ง: อาเมียง จังหวัดซอม
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: http://catholique-amiens.cef.fr/
สถานะ: อาสนวิหาร
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: กอธิก
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 1269
ความสูงอาคาร: 112.7 เมตร (370 ฟุต) (บริเวณยอดสูงสุด) 56 เมตร (184 ฟุต) (หลังคาด้านนอก)
ขนาดอื่น ๆ: ยาว 145 เมตร (476 ฟุต)  กว้าง 30.65 เมตร (100.6 ฟุต)
พื้นที่ใช้สอย: 7,700 ตารางเมตร
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์(ค.ศ. 1840)  มรดกโลก (ค.ศ. 1981)
| อาสนวิหารอาเมียง * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ด้านหน้าอาสนวิหารอาเมียงแสดงให้เห็นประตูด้านหน้าสามประตู รูปปั้นตกแต่ง หน้าต่างกุหลาบ และหอกระหนาบสองด้าน
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (ii)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2524 (คณะกรรมการสมัยที่ 5)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
รูปสลักนักบุญด้านหน้าอาสนวิหาร
อาสนวิหารอาเมียง (ฝรั่งเศส: Cathédrale d'Amiens) มีชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งอาเมียง (Cathédrale Notre-Dame d'Amiens) เป็นอาสนวิหารที่สูงที่สุดในประเทศฝรั่งเศส มีฐานะเป็นอาสนวิหารประจำมุขมณฑลอาเมียง มีเนื้อที่ภายในกว้างใหญ่ถึง 200,000 ตารางเมตร หลังคาโค้งกอทิกสูง 42.30 เมตรซึ่งเป็นหลังคาแบบกอทิกที่สูงที่สุดในฝรั่งเศส ตัวอาสนวิหารตั้งอยู่ที่เมืองอาเมียงซึ่งเป็นเมืองสำคัญของแคว้นโอดฟร็องส์ในหุบเขาซอม ห่างจากกรุงปารีสไปทางทิศเหนือประมาณ 100 กิโลเมตร
ประวัติ

ด้านหน้าโบสถ์สร้างครั้งเดียวเสร็จระหว่างปี ค.ศ. 1220 ถึง ค.ศ. 1236 ลักษณะจึงกลมกลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ตอนล่างสุดของด้านหน้าโบสถ์เป็นประตูเว้าลึกใหญ่สามประตู เหนือระดับประตูขึ้นไปชั้นหนึ่งเป็นหินสลักขนาดใหญ่กว่าองค์จริงของพระเจ้าแผ่นดิน 22 พระองค์เรียงเป็นแนวตลอดด้านหน้าอาสนวิหารภายใต้หน้าต่างกุหลาบ สองข้างด้านหน้าประกบด้วยหอใหญ่สองหอ หอด้านใต้สร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1366 หอทางทิศเหนือสร้างเสร็จ 40 ปีต่อมาเมื่อปี ค.ศ. 1406 และเป็นหอที่สูงกว่า
เอกสารที่เกี่ยวกับประวัติการสร้างอาสนวิหารนี้ถูกทำลายไปหมดเมื่อสถานที่เก็บรักษาเอกสารสำคัญของโบสถ์ถูกไฟไหม้ไปเมื่อปีค.ศ. 1218 และอีกครั้งเมื่อปี ค.ศ. 1258 ครั้งหลังนี้ไฟได้ทำลายตัวอาสนวิหารด้วย  ต่อมามุขนายกเอวราร์ เดอ ฟูยี เริ่มสร้างอาสนวิหารใหม่แทนอาสนวิหารเดิมที่ไหม้ไปเมื่อ ค.ศ. 1220 โดยมีรอแบร์ เดอ ลูซาร์ช เป็นสถาปนิก และลูกชายของรอแบร์ คือ เรอโน เดอ กอร์มง เป็นสถาปนิกต่อมาจนถึง ค.ศ. 1288
จดหมายเหตุกอร์บี (Chronicle of Corbie) บันทึกไว้ว่าอาสนวิหารสร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1266 แต่ก็ยังมีการปิดงานต่อมา พื้นโถงกลางภายในอาสนวิหารตกแต่งเป็นลวดลายต่าง ๆ หลายชนิดรวมทั้งลายสวัสดิกะ[ลิงก์เสีย] ลายวนเขาวงกต (labyrinth) ซึ่งปูเมื่อปีค.ศ. 1288 นอกจากนั้นก็มีระเบียงรูปปั้นไม่ใหญ่นัก 3 ระเบียง 2 ระเบียงอยู่ด้านเหนือและด้านใต้ของบริเวณร้องเพลงสวด และระเบียงที่ 3 อยู่ทางด้านตะวันเหนือของแขนกางเขน เป็นเรื่องราวของนักบุญต่าง ๆ รวมทั้งชีวประวัติของนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา อาสนวิหารกล่าวว่าเป็นเจ้าของเรลิกชิ้นสำคัญคือศีรษะของนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา ซึ่งวัดได้มาจากวาลง เดอ ซาร์ตง ผู้ไปนำมาจากคอนสแตนติโนเปิล เมื่อกลับมาจากสงครามครูเสดครั้งที่ 4
รูปปั้นด้านหน้าข้างประตูอาสนวิหารที่บอกได้ว่าเป็นนักบุญที่มาจากแถว ๆ อาเมียงก็ได้แก่ นักบุญวิกตอริกุส, ฟุสกิอัน และแก็นติอัน มรณสักขีไม่นานจากกันในคริสต์ศตวรรษที่ 3 กล่าวกันว่าเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 7 มุขนายกฮอโนราตุส ผู้เป็นมุขนายกองค์ที่ 7 ของอาสนวิหารอาเมียงได้ขุดพบเรลิกของนักบุญทั้งสาม เมื่อพระเจ้าชีลเดอแบร์ที่ 2 แห่งปารีส พยายามยึดเรลิกก็ไม่สามารถทำได้ เมื่อไม่สามารถทำได้ก็ทรงอุทิศเงินก้อนใหญ่ให้กลุ่มลัทธิของผู้นิยมนักบุญทั้งสามและทรงส่งช่างทองมาทำเครื่องตกแต่งเพื่อเป็นเกียรติแก่นักบุญ
นักบุญอื่นที่เป็นนักบุญท้องถิ่นที่มีรูปปั้นอยู่หน้าประตูคือนักบุญดอมิสในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ผู้เคยเป็นนักบวชที่อาสนวิหาร นักบุญอูลฟ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ผู้เคยเป็นลูกศิษย์ของนักบุญอูลฟ์และเป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มสตรีผู้เคร่งศาสนาในบริเวณอาเมียง นักบุญเฟร์มินในคริสต์ศตวรรษที่ 3 ผู้ถูกประหารชีวิตที่อาเมียง
ประตูด้านหน้าอาสนวิหารและหน้าบัน

ประตูทางเข้าอาสนวิหารด้านหน้าเป็นประตูใหญ่สามประตูเว้าลึกเข้าไปในตัวอาสนวิหาร เหนือแต่ละประตูตกแต่งมีภาพแกะสลักใหญ่ที่หน้าบัน ล้อมเป็นกรอบสองข้างประตูรายด้วยรูปแกะสลักใหญ่กว่าคนของนักบุญและศาสดายืนบนแท่นที่ภายใต้ฐานที่มีผู้แบกเล็ก ๆ อยู่ กรอบด้านบนโค้งเป็นรูปสลักเล็ก ๆ เรียงเป็นแนว
ประตูที่สำคัญที่สุดเป็นรูปสลักเมื่อพระเยซูทรงกลับมาเป็นประธานในการตัดสินครั้งสุดท้าย (Resurrection of the Body และ Last Judgement) กลางรูปจะเป็นพระเยซูทรงนั่งเป็นประธานในการเลือกว่าผู้ใดจะได้เลือกขึ้นสวรรค์และผู้ใดจะถูกส่งลงนรก สองข้างพระองค์จะมีพระแม่มารีย์และยอห์นอัครทูต และทูตสวรรค์ถืออุปกรณ์ที่เกี่ยวกับที่พระเยซูถูกตรึงกางเขน และหมู่ทูตสวรรค์ ในวันการตัดสินครั้งสุดท้าย มนุษย์ทุกคนที่เคยมีชีวิตอยู่ในโลกก็ฟื้นขึ้นมาจากหลุมศพเพื่อจะได้ถูกตัดสิน ผู้ที่ได้เลือกขึ้นสวรรค์ก็จะมีหน้าตาอิ่มเอิบมีนางฟ้าเทวดารอรับอยู่ กลุ่มนี้เรียกว่า "the Elect" อีกกลุ่มหนึ่งที่ถูกส่งลงนรกจะเรียกว่า "the Damned" กลุ่มหลังนี้ประติมากรแกะภาพสยดสยองต่างของผู้ตกนรกที่ถูกไล่เสียบแทงโดยปีศาจอสุรกายต่าง ๆ
ประตูที่ด้านขวาเป็นประตูเทิดพระเกียรติพระแม่มารีย์ ตรงกลางเป็นรูปพระแม่มารีย์ห่มผ้ายาวอุ้มพระเยซูในมือซ้าย มือขวายื่นออกไปราวจะต้อนรับผู้มีศรัทธาเข้าสู่โบสถ์ ประตูด้านซ้ายเป็นประตูนักบุญเฟร์มินซึ่งเป็นนักบุญท้องถิ่น
ทุกปีทางโบสถ์จะจัดให้มีการแสดงแสงเสียงด้านหน้าวัดที่น่าประทับใจโดยการเล่าเรื่องราวความเป็นมาของโบสถ์ ที่น่าสนใจที่สุดก็คือการแสดงแสงสีเสียงที่พยายามแสดงให้เห็นว่าหน้าโบสถ์ยุคกลางที่เคยเป็นสีสันฉูดฉาดซึ่งปัจจุบันเป็นเพียงสีหินธรรมชาติเรียบ ๆ เป็นอย่างไร
อาสนวิหารอาเมียงได้รับเลือกโดยยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ. 1981
แหล่งข้อมูลอื่น

360°[ลิงก์เสีย]
ภาพอาสนวิหารอาเมียง เก็บถาวร 2006-05-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โครงการอาสนวิหารอาเมียง โดยมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อาเดลาอีด ลาบีย์-กียาร์

อาเดลาอีด ลาบีย์-กียาร์ (ฝรั่งเศส: Adélaïde Labille-Guiard; 11 เมษายน ค.ศ. 1749 - 24 เมษายน ค.ศ. 1803) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพขนาดเล็ก (minaturist) และภาพเหมือน
ดูเพิ่ม

ภาพเหมือน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาเดลาอีด ลาบีย์-กียาร์
The art of Adélaïde Labille-Guiard เก็บถาวร 2019-07-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Biography of Adélaïde Labille-Guiard เก็บถาวร 2008-04-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from the Société Internationale pour l'Étude des Femmes de l'Ancien Régime
Neil Jeffares, Dictionary of pastellists before 1800, online edition
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
อาเรนาโกริงชังส์

| --- | --- |

th
ชื่อเต็ม: อาเรนาโกริงชังส์
ที่ตั้ง: อีตาเกรา, เซาเปาลู, ประเทศบราซิล
พิกัด: 23°32′44″S 46°28′24″W﻿ / ﻿23.545531°S 46.473373°W﻿ / -23.545531; -46.473373
เจ้าของ: คอรินเทียนส์
ผู้ดำเนินการ: คอรินเทียนส์
ความจุ: 68,000 ที่นั่ง
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
สถาปนิก: อานีบัล โกติญญู
ผู้รับเหมาทั่วไป: โอเดเบรชต์
การใช้งาน
สปอร์ตคลับคอรินเทียนส์เปาลิสตา (2014–ปัจจุบัน) พาราลิมปิกฤดูร้อน 2016
เว็บไซต์
Arena Corinthians
อาเรนาจีเซาเปาลู (โปรตุเกส: Arena de São Paulo) หรือ อาเรนาโกริงชังส์ (Arena Corinthians) เป็นสนามฟุตบอลที่กำลังก่อสร้าง ตั้งอยู่ในเขตอีตาเกรา เมืองเซาเปาลู ประเทศบราซิล และสปอร์ตคลับคอรินเทียนส์เปาลิสตา จะใช้สนามนี้เป็นสนามเหย้าแทนอิสตาจีอูดูปากาเองบู โดยแผนงานก่อสร้างถูกยืนยันเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2553 โดยประธานสมาคมฟุตบอลบราซิล และผู้ว่าการของรัฐ ซึ่งตามแผนจะเปิดใช้เมื่อปี พ.ศ. 2556 และจะมีความจุ 48,000 ที่นั่ง แต่จะเพิ่มอีก 20,000 ที่นั่งในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 และ พาราลิมปิกฤดูร้อน 2016
แหล่งข้อมูลอื่น

Templos do Futebol (โปรตุเกส)
อาสนวิหารแกลร์มง-แฟร็อง

|  อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ แห่งแกลร์มง-แฟร็อง |
| --- | --- |
อาสนวิหารแกลร์มง-แฟร็อง

45°46′43.42″N 3°5′8.76″E﻿ / ﻿45.7787278°N 3.0857667°E﻿ / 45.7787278; 3.0857667
ที่ตั้ง: แกลร์มง-แฟร็องในประเทศฝรั่งเศส
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: อาสนวิหาร
สถานะ: อาสนวิหาร
ก่อตั้ง: ค.ศ. 946
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: กอทิก
ปีสร้าง: คริสต์ศตวรรษที่ 5
ขนาดอื่น ๆ: ยาวทั้งสิ้น 99 เมตร บริเวณร้องเพลงสวด 36 เมตร แขนกางเขนกว้าง 32.70 เมตร จุดตัดสูง 28.70 เมตร ช่องทางเดินข้างสูง 14.30 เมตร หอตะวันตกสูง 96.2 เมตร 
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์
อาสนวิหารแกลร์มง-แฟร็อง (ฝรั่งเศส: Cathédrale de Clermont-Ferrand) หรือชื่อทางการคือ อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์แห่งแกลร์มง-แฟร็อง (Cathédrale Notre-Dame-de-l'Assomption de Clermont-Ferrand) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่มีฐานะเป็นอาสนวิหาร ตั้งอยู่ที่เมืองแกลร์มง-แฟร็องในจังหวัดปุย-เดอ-โดมในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส และเป็นที่ตั้งอาสนะของอาร์ชบิชอปแห่งแกลร์มง
สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบกอทิกที่สร้างด้วยหินภูเขาไฟสีดำทั้งหลังที่ทำให้เป็นเอกลักษณ์จากอาสนวิหารอื่นและมองเห็นแต่ไกลจากหอสูงสองหอที่สูง 96.2 เมตรเหนือสิ่งก่อสร้างอื่นใดของตัวเมือง
ระเบียงภาพ

อาสนวิหารยามค่ำ
มุมมองจากทางด้านใต้ ที่เห็นหอกอทิกสีดำเหนือภูมิทัศน์เมืองที่มีหอสูง 108 เมตร
ด้านหน้าด้านตะวันตก
ทิวทัศน์ของแกลร์มง-แฟร็องมองจากหอทางด้านใต้
แผนผังอาสนวิหาร
ทางเดินกลางมองไปยังแท่นบูชาเอก
ทางเดินกลางมองไปยังทางเข้าด้านตะวันตก
จิตรกรรมฝาผนังจากสมัยโรมาเนสก์ในคริปต์
จิตรกรรมฝาผนังจากสมัยกอทิกภายในอาสนวิหาร
หน้าต่างประดับกระจกสีสมัยใหม่เป็นเรื่องราวพระเจ้าสร้างโลก
อาเลกซันโดรส นีโกโลปูโลส

| สถิติเหรียญโอลิมปิก> กีฬายกน้ำหนักชาย |
| --- | --- | --- |
|  | 1896 เอเธนส์ | มือเดียว |
อาเลกซันโดรส นีโกโลปูโลส (กรีก: Αλέξανδρος Νικολόπουλος; 1875 — ?) เป็นนักกีฬายกน้ำหนักชาวกรีก เขาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 ที่เอเธนส์ ในขณะนั้นเขาเป็นนักเรียนแพทย์
เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 ในประเภทยกน้ำหนักมือเดียว โดยยกน้ำหนักรวมได้ 57.0 กิโลกรัม และ 40 กิโลกรัม
แหล่งข้อมูลอื่น

at sports-reference.com เก็บถาวร 2012-12-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อาสนวิหารแล็สการ์

|  อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์แห่งแล็สการ์ |
| --- | --- |
ด้านหน้าของอาสนวิหาร

43°19′58″N 0°21′01″W﻿ / ﻿43.33278°N 0.35028°W﻿ / 43.33278; -0.35028
ที่ตั้ง: แล็สการ์ จังหวัดปีเรเน-อัตล็องติก
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
สถานะ: โบสถ์ประจำเขต   (อาสนวิหารจนกระทั่งปี ค.ศ. 1801)
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: โรมาเนสก์
  อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ (ค.ศ. 1840)
อาสนวิหารแล็สการ์ (ฝรั่งเศส: Cathédrale de Lescar) เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์แห่งแล็สการ์ (Cathédrale Notre-Dame-de-l'Assomption de Lescar) ในปัจจุบันมีฐานะเป็นโบสถ์ประจำเขตแพริชนิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งในอดีตเคยมีฐานะเป็นอาสนวิหารประจำมุขมณฑลแล็สการ์ซึ่งต่อมาได้ถูกยุบลงเป็นส่วนหนึ่งของมุขมณฑลบายอนและมุขมณฑลอาแฌ็งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1801 เป็นต้นมา (ตามความตกลง ค.ศ. 1801) ตั้งอยู่ที่เมืองแล็สการ์ จังหวัดปีเรเน-อัตล็องติก แคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1840
ประวัติ

อาสนวิหารเริ่มก่อสร้างส่วนแรกในบริเวณร้องเพลงสวดในปี ค.ศ. 1120 โดยความสนับสนุนของมุขนายกกี เดอ ลง ต่อมาได้กลายเป็นสุสานหลวงในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 และต่อมาได้เสื่อมโทรมลงภายหลังจากการปฏิรูปศาสนาครั้งใหญ่ภายใต้การปกครองของฌาน ดาลแบร ก่อนที่จะถูกโจมตีอย่างหนักโดยกองกำลังฝ่ายโปรเตสแตนต์นำโดยกาบรีแยลที่ 1 แห่งมงกอเมอรี
ต่อมาได้มีการบูรณะครั้งใหญ่ในคริสต์ศตวรรษที่ 17–18 บริเวณร้องเพลงสวดเป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ บริเวณกลางโบสถ์เป็นเพดานโค้งแบบครึ่งวงกลม บริเวณทางเดินข้างเป็นเพดานตรงสันโค้งทรงประทุน ยอดหัวเสาตกแต่งเป็นฉากเรื่องราวของดาเนียล (ผู้เผยพระวจนะ) การประสูติของพระเยซู และการเสียสละของอับราฮัม บริเวณร้องเพลงสวดปูพื้นด้วยงานกระเบื้องโมเสกในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 เป็นฉากการล่าสัตว์ อีกทั้งยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเฟรสโก้งานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 ในบริเวณใกล้เคียงด้วย
สุสานหลวง

ตั้งแต่ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา อาสนวิหารแห่งนี้ได้กลายเป็นสุสานหลวงประจำกษัตริย์แห่งนาวาร์ โดยเริ่มจากพระเจ้าฟร็องซัว เฟบุสแห่งนาวาร์ ในปี ค.ศ. 1483 ตามด้วยพระนางกาเตอรีน พระราชินีแห่งนาวาร์ และพระราชสวามี พระเจ้าฌ็องที่ 3 แห่งนาวาร์ และพระราชบุตรและธิดาอีกหลายพระองค์ รวมถึงพระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งนาวาร์ และพระราชินีมาร์เกอริตแห่งนาวาร์ ซึ่งทั้งสองพระองค์มีฐานะเป็นพระราชอัยกาและอัยยิกาของพระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
สันนิษฐานว่าอนุสาวรีย์ต่าง ๆ ที่ใช้ประกอบสุสานหลวงซึ่งสั่งทำโดยพระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งนาวาร์ ถูกทำลายโดยฝ่ายโปรเตสแตนต์ และทำให้เพดานของสักการสถานแห่งนี้ถล่มลงในปี ค.ศ. 1599 ทำให้ในไม่เหลือสภาพให้เห็น แต่หลังจากการขุดสำรวจในปี ค.ศ. 1928-1929 ทำให้สามารถพบถึงบริเวณที่ตั้งของหลุมฝังพระศพ
ระเบียงภาพ

ทิวทัศน์โดยรวม
มุมด้านข้าง (ด้านนอก)
หัวเสา
โมเสกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12
หลุมฝังพระศพของอดีตกษัตริย์
รูปปั้นนักบุญกาแล็กตัวร์ (อดีตมุขนายก)
อาเดรียนู กอร์เรยา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  อาเดรียนู กอร์เรยา กลารู
วันเกิด:   (1984-10-26) 26 ตุลาคม ค.ศ. 1984 (40 ปี)
สถานที่เกิด:  กูรีชีบา, บราซิล
ส่วนสูง:  1.72 m (5 ft 8 in)
ตำแหน่ง:  กองหลัง / กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  บาร์เซโลนา
หมายเลข:  21
สโมสรเยาวชน
:  กูรีชีบา
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  สโมสร |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 2002–2004 |  กูรีชีบา |  81 |  (2) |
| 2005–2010 |  เซบิยา |  157 |  (11) |
| 2010–2016 |  บาร์เซโลนา |  114 |  (9) |
| 2016– |  เบชิกทัช |  58 |  (3) |
ทีมชาติ‡
| 2003 |  บราซิล รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี |  4 |   |
| 2003– |  บราซิล |  17 |  (0) |
 นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมสโมสร นับเฉพาะลงเล่นในประเทศ ข้อมูลล่าสุดวันที่ 8 January 2011.  † ลงเล่น (ประตู).  ‡ นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมชาติ ข้อมูลล่าสุดวันที่ 10 October 2009
อาเดรียนู กอร์เรยา กลารู (โปรตุเกส: Adriano Correia Claro) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า อาเดรียนู เกิดเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1984 เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล เล่นให้กับเบชิกทัช  ในซือเปร์ลีก ลีกสูงสุดของประเทศตุรกี เขาเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลที่เล่นได้ 2 เท้าอย่างแท้จริง เขาสามารถเล่นตำแหน่งกองหลังหรือกองหน้า ได้ทั้ง 2 ด้าน
เกียรติประวัติ > สโมสร

Campeonato Paranaense: 2003, 2004
โคปาเดลเรย์: 2006–07, 2009–10
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา: 2007
ยูฟ่าคัพ: 2005–06, 2006–07
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ: 2006
ลาลิกา: 2010–11, 2012–13, 2014–2015, 2015–16
โคปาเดลเรย์: 2011–12, 2014–15, 2015–16
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา: 2007, 2010, 2011, 2013
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก: 2010–11, 2014–15
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ: 2015
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก: 2011, 2015
ซือเปร์ลีก: 2016–17