stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มีเคา กอรือบุต วิชญอวีแยตสกี

| มีเคาที่ 1 |
| --- | --- |
พระบรมสาทิสลักษณ์ วาดโดยดานีเอล ชุลทซ์
พระมหากษัตริย์แห่งโปแลนด์ แกรนด์ดยุกแห่งลิทัวเนีย
ครองราชย์: 19 มิถุนายน ค.ศ. 1669 – 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1673
ราชาภิเษก: 29 กันยายน ค.ศ. 1669
ก่อนหน้า: ยันที่ 2 กาชีมีแยช วาซา
ถัดไป: ยันที่ 3 ซอบีแยสกี

พระราชสมภพ: 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1640(1640-05-31) เบียวือกามีแยญ เครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนีย
สวรรคต: พฤศจิกายน 10, 1673(1673-11-10) (33 ปี) ลวุฟ เครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนีย
ฝังพระศพ: 31 มกราคม ค.ศ. 1676 อาสนวิหารวาเวล กรากุฟ
คู่อภิเษก: เอเลโอโนเรอ มารีอาแห่งออสเตรีย
ราชวงศ์: วิชญอวีแยตสกี
พระราชบิดา: เยเรมี วิชญอวีแยตสกี
พระราชมารดา: กรือแซลดา กอนสตันต์เซีย ซามอยสกา
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้ามีเคาที่ 1 (โปแลนด์: Michał Korybut Wiśniowiecki, ลิทัวเนีย: Mykolas I Kaributas Višnioveckis; 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1640 – 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1673) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนีย ทรงเป็นกษัตริย์แห่งโปแลนด์และแกรนด์ดยุกแห่งลิทัวเนีย ตั้งแต่ 29 กันยายน ค.ศ. 1669 จนกระทั่งเสด็จสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1673 รัชสมัยของพระองค์เป็นที่จดจำจากความขัดแย้งภายในระหว่างฝ่ายนิยมเยอรมนีกับฝ่ายนิยมฝรั่งเศสในเครือจักรภพ
พระเจ้ามีเคาทรงเป็นชาวโปแลนด์แท้ ๆ และยังทรงสืบเชื้อสายมาจากการีบูตุส พระอนุชาของพระเจ้าววาดือสวัฟ ยากีลโล พระองค์ทรงได้รับเลือกเป็นกษัตริย์แห่งเครือจักรภพ หลังจากการสละราชสมบัติของพระเจ้ายันที่ 2 กาชีมีแยช วาซา เหตุผลส่วนหนึ่งที่พระองค์ได้รับเลือกเพราะชื่อเสียงของพระบิดา เจ้าชายเยเรมี วิชญอวีแยตสกี ผู้ทรงอิทธิพลที่เคยช่วยปราบพวกคอสแซคในโปแลนด์ตะวันออก ระหว่างการลุกฮือคเมลนิตสกี ในภายหลังพระเจ้ามีเคาถูกมองมองว่าเป็นเพียงหุ่นเชิดของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คแห่งออสเตรียเท่านั้น ดังนั้นพวกนิยมฝรั่งเศสจึงหันมาสนับสนุนยัน ซอบีแยสกี ผู้บัญชาการทหารผู้โด่งดัง ความขัดแย้งภายในเครือจักรภพยังนำไปสู่ความพ่ายแพ้ทางทหารต่อกองกำลังผสมเติร์ก-คอสแซค และยังนำไปสู่การลงนามในสนธิสัญญาบูชัช ในปี ค.ศ. 1672 ซึ่งทำให้ดินแดนยูเครนในความยึดครองของโปแลนด์กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของออตโตมัน หลังจากการสวรรคตของพระองค์ สถานการณ์อันเสียเปรียบเหล่านั้นก็เบาบางลง หลังจากชัยชนะของเครือจักรภพที่ยุทธการโคติน ในปี ค.ศ. 1673 โดยผู้สืบราชสมบัติต่อจากพระองค์ พระเจ้ายันที่ 3 ซอบีแยสกี
ในปี ค.ศ. 1670 พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับเอเลโอโนเรอ มารีอาแห่งออสเตรีย (ค.ศ. 1653–1697) พระราชธิดาในจักรพรรดิแฟร์ดีนันด์ที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และพระมเหสีองค์ที่สาม เอเลโอโนรา กอนซากา
แมร์ฮัยแรนิค

| คำแปล: ปิตุภูมิของเรา |
| --- | --- |
Մեր Հայրենիք
เนื้อร้อง: มิคาเอล นาลาบาเดียน
ทำนอง: บาร์เซกค์ คานาชยาน
รับไปใช้: ค.ศ. 1918
รับไปใช้ใหม่: ค.ศ. 1991
เลิกใช้: ค.ศ. 1922

ตัวอย่างเสียง
แมร์ฮัยแรนิค (บรรเลง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
แมร์ฮัยแรนิค (อาร์มีเนีย: Մեր Հայրենիք; อักษรโรมัน: Mer Hayrenik; แปลว่า ปิตุภูมิของเรา) เป็นชื่อเพลงชาติแห่งประเทศอาร์มีเนียในปัจจุบัน ซึ่งเริ่มใช้มานับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 โดยประกาศใช้อย่างเป็นทางการครั้งแรกในสมัยของสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาร์มีเนีย (พ.ศ. 2461 - 2465) ซึ่งมีชื่อและทำนองเดียวกัน แต่ใช้เนื้อร้องต่างกัน
เนื้อร้องเดิมเป็นบทกวีซึ่งประพันธ์โดยมิคาเอล นาลาบาเดียน (Mikael Nabandian, พ.ศ. 2372 - 2409) ภายหลังจึงมีการแต่งทำนองประกอบโดยบาร์เซกค์ คานาชยาน (Barsegh Kanachyan, พ.ศ. 2428 - 2510)
ประวัติ > องค์ประกอบและก่อตั้งสาธารณรัฐเป็นครั้งแรก (จนถึงปี ค.ศ. 1920)

เนื้อร้องของแมร์ฮัยแรนิค ต้นฉบับมาจาก The Song of an Italian Girl ซึ่งเป็นบทกวีที่ประพันธ์โดย มิคาเอล นาลบาเดียน (Mikael Nalbandian) ในปี ค.ศ. 1861  (อาร์เมเนีย: Իտալացի աղջկա երգը, อักษรโรมัน: Italats'i aghjka yergy),เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ Mer Hayrenik ("ปิติภูมิของเรา")ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20  ทำนองประพันธ์โดย บาร์เซกค์ คานาชยาน(Barsegh Kanachyan) ต่อจากนั้น ทั้งเนื้อร้องและดนตรีถูกนำมาใช้เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐเป็นครั้งแรก แห่งอาร์เมเนีย ซึ่งมีการนำไปใช้ในเวลสั้น ๆ ระหว่างปี ค.ศ. 1918 ถึง ค.ศ. 1920
ประวัติ > ยุคโซเวียต (ค.ศ. 1920 – 1991)

กองทัพแดงบุกโจมตีประเทศอาร์เมเนียในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1920 ทั้ง ๆ ที่สนธิสัญญาแซฟร์ซึ่งได้รับการยอมรับในระดับสากลว่าเป็นรัฐอธิปไตย - ได้รับการลงนามเมื่อสามเดือนก่อนเท่านั้น ในปี ค.ศ. 1922 สาธารณรัฐสังคมนิยมคอเคเชียนโซเวียตได้กลายมาเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐโซเวียตคอเคเซียน (TSFSR) ร่วมกับอาเซอร์ไบจานและจอร์เจีย และต่อมา TSFSR ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียตในปลายปีเดียวกันนั้น ในฐานะที่เป็นสัญลักษณ์ของสหภาพที่ไม่ผิดเพี้ยนของลัทธิชาตินิยมอาร์เมเนีย แมร์ฮัยแรนิค ถูกห้ามโดยทางการของบอลเชวิค  แทนที่เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์เมเนียอาร์เมเนียถูกนำมาใช้ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2487 เป็นต้นไป ด้วยเหตุนี้ แมร์ฮัยแรนิค จึงได้รับสถานะใหม่ในฐานะเพลงประท้วงต่อต้านการปกครองของสหภาพโซเวียตในช่วงเวลานี้
ประวัติ > การฟื้นฟูอธิปไตยและอื่น ๆ (ค.ศ. 1991 – ปัจจุบัน)

แมร์ฮัยแรนิค ถูกนำกลับมาใช้เป็นเพลงชาติของอาร์เมเนียอีกครั้ง เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1991  โดยสภาสูงสุดของสหภาพโซเวียต ซึ่งเนื้อเพลงไม่เหมือนกับเวอร์ชัน ค.ศ. 1918 อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีการแก้ไขเนื้อเพลงไปหลายคำ ในฐานะที่เป็นองค์ประกอบที่แท้จริงของการศึกษาของพลเมืองในอาร์เมเนีย เพลงชาตินี้เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ประจำชาติหลายอย่างซึ่งแสดงอย่างเด่นชัด ในห้องเรียนของโรงเรียนในประเทศ โดยการให้เกียรติของเพลงในลักษณะนี้ ครูกล่าวไว้ว่า "เป็นการสนับสนุนให้นักเรียนร้องเพลงชาติทุกวัน"
ข้อถกเถียงเรื่องเพลงชาติเป็นคำถามในรัฐสภาอาร์เมเนียในปี ค.ศ. 2006 และ ค.ศ. 2019 รัฐบาลใหม่ได้มีข้อเรียกร้องให้มีการบูรณะเพลงชาติยุคโซเวียตด้วยเนื้อเพลงที่ทันสมัยกว่าแทน
มาร์โก มิสเชียญา นักไวโอลินชาวอิตาลีได้เขียน บทนำและการเปลี่ยนแปลงเกี่ยวกับ แมร์ฮัยแรนิค สำหรับวิโอลาเดี่ยว และในปี 2018 เขาได้เล่นวิโอลาในระหว่างคอนเสิร์ตที่ โกมิทัส แชมเบอร์ มิวสิค เฮาส์
เนื้อร้อง

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ภาษาอาร์มีเนีย | ปริวรรตเป็นอักษรโรมัน | สัทอักษรสากล | คำแปล |
| Մեր Հայրենիք, ազատ անկախ,  Որ ապրել է դարեդար  Յուր որդիքը արդ կանչում են  Ազատ, անկախ Հայաստան։    Ահա եղբայր քեզ մի դրոշ,  Որ իմ ձեռքով գործեցի  Գիշերները ես քուն չեղայ,  Արտասուքով լվացի։    Նայիր նրան՝ երեք գոյնով,  Նուիրական մեր նշան  Թող փողփողի թշնամու դեմ  Թող միշտ պանծայ Հայաստան։    Ամենայն տեղ մահը մի է  Մարդ մի անգամ պիտ մեռնի,  Բայց երանի՝ որ յուրր ազգի  Ազատության կը զոհվի։ | Mer Hayrenikʿ, azat ankax,  Or aprel ē daredar  Yur vordikʿə ard kančʿum en  Azat, ankax Hayastan.    Aha ełbayr kʿez mi droš,  Vor im jeṙkʿov gorcecʿi  Gišernerə es kʿun čʿeła,  Artasukʿov lvacʿi.    Nayir nran erekʿ guynov,  Nvirakan mer nšan  Tʿoł pʿołpʿołi tʿšnamu dem  Tʿoł mišt panca Hayastan.    Amenayn teł mahə mi ē  Mard mi angam pit meṙni,  Baycʿ erani, or yur azgi  Azatutʿyan kzohvi.   | [mɛɹ hɑjɾɛnikʰ | ɑzɑt ɑnkɑχ |]  [voɹ ɑpɾɛl ɛ dɑɾɛdɑɹ]  [juɹ voɾdikʰə ɑɾd kɑnt͡ʃʰum ɛn]  [ɑzɑt | ɑnkɑχ hɑjɑstɑn ‖]    [ɑhɑ jɛʁbɑjɹ kʰɛz mi dɾoʃ |]  [voɹ im d͡zɛrkʰov goɾt͡sˀɛt͡sʰi]  [giʃɛɾnɛɾə jɛs kʰun t͡ʃʰɛʁɑj |]  [ɑɾtɑsukʰov ləvɑt͡sʰi ‖]    [nɑjiɹ nɾɑn jɛɾɛkʰ gujnov |]  [nviɾɑkɑn mɛɹ nʃɑn]  [tʰoʁ pʰoʁpʰoʁi tʰʃnɑmu dɛm]  [tʰoʁ miʃt pɑnt͡sˀɑ hɑjɑstɑn ‖]    [ɑmɛnɑjn tɛʁ mɑhə mi ɛ]  [mɑɾd mi ɑngɑm pit mɛrni |]  [bɑjt͡sʰ jɛɾɑni | voɹ juɹ ɑzgi]  [ɑzɑtutʰjɑn kəzohvi ‖] | ปิตุภูมิของเรา ความเสรี เอกราช  เคยดำรงมานานนับศตวรรษ  บัดนี้ถึงเวลารวมลูกหลานของชาติ  ไปสู่ความเสรี เอกราชแห่งอาร์มีเนีย    นี้คือธงเพื่อพวกท่าน พี่น้องของข้าเอย  ธงซึ่งข้าเป็นผู้เย็บไว้  ด้วยเวลานานนับราตรีที่ไม่ได้หลับใหล  และอาบไว้ด้วยน้ำตาของข้า    จงมองดูที่ผืนธงไตรรงค์  สัญลักษณ์อันทรงคุณค่าของเรา  จงเปล่งประกายต่อต้านศัตรู  ขอให้อาร์มีเนียจงรุ่งเรืองชั่วกาลนาน    ความตายอยู่ที่ไหนก็ไม่ต่างกัน  มนุษย์เกิดมาก็ตายเพียงหนเดียว  จงอวยพรแด่ผู้ที่ตาย  เพื่อให้ชาติของเขามีความเป็นไท |
เนื้อร้อง > บทร้องต้นฉบับ

แมร์ฮัยแรนิค เนื้อร้องบทที่ 1, 3, 4 และ 6 ของบทกวีดั้งเดิมที่ชื่อว่า เด็กผู้หญิงแห่งอิตาลี (The Song of an Italian Girl).
| บทกวีดั้งเดิม  (บทที่ 1, 3, 4 และ 6) | ปริวรรตเป็นเป็นอักษรโรมัน | สัทอักษรสากล | คำแปล |
| --- | --- | --- | --- |
| Մեր հայրենիք, թշուառ, անտէր,  Մեր թշնամուց ոտնակոխ,  Իւր որդիքը արդ կանչում է  Հանել իւր վրէժ, քէն ու ոխ:    Ահա՛, եղբայր, քեզ մի դրoշ,  Որ իմ ձեռքով գործեցի,  Գիշերները ես քուն չեղայ,  Արտասուքով լուացի։    Նայի՛ր նորան, երեք գոյնով,  Նուիրական մեր նշան,  Թո՛ղ փողփողի թշնամու դէմ,  Թո՛ղ կործանուի Աւստրիան:    Ամենայն տեղ մահը մի է,  Մարդ մի անգամ պիտ մեռնի.  Բայց երանի՜, որ իւր ազգի  Ազատութեան կը զոհուի: | Mer Hayrenik’, t’shuarr, anter,  Mer t’shnamuts’ votnakokh,  Yur vordik’ё ard kanch’um e  Hanel iwr vrezh, k’en u vokh:    Aha yeghbayr k’ez mi drosh,  Zor im dzer’k’ov gortsets’i  Gishernerë yes k’un ch’egha,  Artasuk’ov lvats’i.    Nayir nran yerek’ guynov,  Nvirakan mek’ nshan  T’ogh p’oghp’oghi t’shnamu dem  T’vo՛gh kortsanui Awstrian:    Amenayn tegh mahë mi e  Mard mi angam pit mer’ni,  Bayts’ yerani, vor yur azgi  Azatut’yan kzohvi. |  | ปิตุภูมิของเรา, miserable, abandoned,  That has downtrodden by his enemies,  บัดนี้ถึงเวลารวมลูกหลานของชาติ  To take revenge, spite and malice.    นี้คือธงเพื่อพวกท่าน พี่น้องของข้าเอย  ธงซึ่งข้าเป็นผู้เย็บไว้  ด้วยเวลานานนับราตรีที่ไม่ได้หลับใหล  และอาบไว้ด้วยน้ำตาของข้า    จงมองดูที่ผืนธงไตรรงค์  สัญลักษณ์อันทรงคุณค่าของเรา  จงเปล่งประกายต่อต้านศัตรู  ขอให้ออสเตรียจงพินาศชั่วกาลนาน    ความตายอยู่ที่ไหนก็ไม่ต่างกัน  มนุษย์เกิดมาก็ตายเพียงหนเดียว  จงอวยพรแด่ผู้ที่ตาย  เพื่อให้ชาติของเขามีความเป็นไท |
เชิงอรรถ
↑  ประพันธ์บทร้องระหว่างสงครามประกาศเอกราชอิตาลีกับจักรวรรดิออสเตรีย.
บริบทของเนื้อเพลง

เนื้อเพลง แมร์ฮัยแรนิค "Mer Hayrenik" โดยมีเนื้อหาส่งเสริมความภาคภูมิใจ "การตายเพื่ออิสรภาพ" ของอาร์เมเนีย อย่างไรก็ตามการอภิปรายเรื่องความตายนั้น ทำให้นักวิจารณ์หลายคนบ่นว่าเป็นเพลงชาติแห่ง "วิปโยค" และ "มืดมน" มากเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สมาชิกรัฐสภาบางคนมีความเห็นว่าเนื้อเพลงชาติที่แต่งขึ้นในการต่อสู้เพื่อเอกราชครั้งแรก ไม่ได้สะท้อนถึงยุคแห่งชัยชนะและความสำเร็จในปัจจุบันอย่างแม่นยำ อย่างไรก็ตาม ไม่มีข้อเสนอแนะใดๆ จะแทนที่ เพลง แมร์ฮัยแรนิค ได้สำเร็จ เนื่องจากสหพันธ์การปฏิวัติอาร์เมเนีย (ดัชนัคซึตยูน) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลผสม ขัดขืนความพยายามที่จะเปลี่ยนเพลงชาติจนถึงตอนนี้
วัฒนธรรมร่วมสมัย

ชื่อเพลงชาติถูกนำไปใช้เป็นชื่อสถานีโทรทัศน์เพื่อผู้อพยพชาวอาร์เมเนียที่อาศัยอยู่ในรัสเซีย แมร์ฮัยแรนิคทีวี (Mer Hayrenik TV) ตั้งอยู่ในเมืองโนโวซีบีสค์ ซึ่งเป็นศูนย์กลางการปกครองของแคว้นโนโวซีบีร์สค์ และเขตสหพันธ์ไซบีเรีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เพลงชาติอาร์มีเนีย "เมร์ไฮเรนิก" (บรรเลง) (MP3)[ลิงก์เสีย]
เพลงชาติอาร์มีเนีย "เมร์ไฮเรนิก" (ขับร้อง) (MP3)
เพลงชาติอาร์มีเนีย "เมร์ไฮเรนิก" - nationalanthems.info
CIS: Armenia Latest To Agonize Over Anthem (จากสำนักข่าว Radio Free Europe)
พระขันธกุมาร

| พระขันธกุมาร |
| --- | --- |
เทพแห่งการสงคราม , หัวหน้าแม่ทัพแห่งสวรรค์
เทวรูปพระขันธกุมาร ทางขึ้นถ้ำบาตู ประเทศมาเลเซีย
ชื่อในอักษรเทวนาครี: कार्तिकेय
ดาวพระเคราะห์: ดาวอังคาร
อาวุธ: หอกศักติ
พาหนะ: นกยูง
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: พระแม่เทวเสนา(อีกนามคือ พระแม่เกามารี  หรือ พระแม่ษัษฏี ) พระแม่วัลลี
บิดา-มารดา: พระศิวะ (บิดา) พระปารวตี (มารดา)
พระขันธกุมาร หรือ พระมุรุกัน (ทมิฬ: முருகன், เทวนาครี: मुरुगन; มุรุคะนะ, มลยาฬัม: മുരുകന്‍; มุรุกัน) หรือ พระการติเกยะ (เทวนาครี: कार्तिकेय) หรือ พระสกันทกุมาร (เทวนาครี: स्कंदकुमार) หรือ พระสุพรหมัณยะ (กันนาดา: ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ, เตลูกู: సుబ్రహ్మణ్యేశ్వర) เป็นเทพเจ้าแห่งการสงครามในศาสนาฮินดู พระขันธกุมารเป็นบุตรของพระศิวะกับพระปารวตี พระเชษฐา (พี่ชาย) ของพระคเณศ เป็นที่นิยมบูชามากในชาวฮินดูในแถบอินเดียใต้, ศรีลังกา, มาเลเซีย และสิงคโปร์
พระมุรุกันเป็นที่ถือกันว่าเป็น "เทพเจ้าของชาวทมิฬทั้งปวง"  มีการตั้งสมมติฐานว่าพระมุรุคะ ซึ่งเป็นเทพเจ้าในศาสนาพื้นถิ่นทราวิฑถูกรวมเข้ากับพระสุพรหมัณยะซึ่งเป็นเทพเจ้าพระเวท นับตั้งแต่ยุคสังฆัมเป็นต้นมา เทพเจ้าทั้งสององค์ถูกรวมกันและนับถือในฐานะพระมุรุกันนับจากนั้น
เทวกำเนิด

การกำเนิดของพระขันทกุมารนั้นก็เพื่อปราบอสูรที่ชื่อ ตาระกาสูร เป็นกษัตริย์แห่งแคว้นตรีปุระ อสูรตนนี้มีตบะแรงกล้ามาก สามารถบำเพ็ญฌานบารมีจนร้อนไปถึงพรหมโลก ทำให้จักรวาลสั่นสะเทือนโกลาหลไปหมด กษัตริย์อสูรตนนี้ไม่เกรงพระบารมีของมหาเทพผู้สร้าง (พระพรหม) คิดว่าตนเองก็เป็นหนึ่งเหมือนกัน
การบำเพ็ญฌานบารมีนั้นทำให้ พระพรหม ทนความร้อนไม่ไหว ต้องเสด็จมาประทานพรตามที่อสูรปรารถนา เหตุที่บอกว่าอสูรตาระกามีตบะแรงกล้านั้น เพราะได้ทำสมาธิอย่างเข้มงวดเป็นเวลายาวนานกว่า 100 ปีสวรรค์ ทำให้พรที่อสูรตนนี้ขอไว้กับพระพรหมคือขอให้มีชีวิตเป็นอมตะ แข็งแกร่งไม่มีผู้ใดในตรีภพเทียบได้ และไม่มีใครสามารถสังหารเขาได้นอกเสียจากโอรสของพระศิวะ เมื่อได้พรแล้ว เขาได้ยึดครองสวรรค์ปกครองโลกทั้ง 3 ภพ ครานั้น พระศิวะมหาเทพ ได้ทรงแบ่งน้ำเชื้อที่มีความร้อน เหมือนไฟแห่งการทำลายล้างออกมาหยดหนึ่งร่วงลงสู่พื้นดิน ด้วยความรีบร้อน พระอัคนี ได้รีบแปลงกายเป็นนกเขา กลืนเอาน้ำเชื้อนั้นเข้าไป ความร้อนแรงแห่งน้ำเชื้อนั้นทำให้พระอัคนีร้อนรนจนทนไม่ได้ พระศิวะแนะนำให้เอาน้ำเชื้อนั้นไปใส่ในครรภ์ของผู้หญิงแทน และต้องใส่ในครรภ์ของหญิงซึ่งได้อาบน้ำในวันแรกของเช้าตรู่ของเดือนมาฆะ
ในวันนั้น บรรดาภริยาของฤาษีทั้ง 7 ตนได้มาอาบน้ำ ปรากฎว่า ภริยาทั้ง 6 คน (เหลือเพียงคนเดียว) ที่ลงอาบน้ำนั้นถูกน้ำเชื้อที่นกเขาคายไว้ ซึมแทรกเข้าไปตามรูขุมขน นางทั้งหกจึงร้อนรนทุกข์ทรมานมาก นางทั้งหกได้ถูกเหล่าฤาษีขับไล่ออกจากอาศรม จึงได้ตัดสินใจทำลายน้ำเชื้อที่เป็นตัวอ่อนทิ้ง ด้วยพลังแห่งโยคะที่เทือกเขาหิมาลัย เพื่อจะได้หลุดพ้นจากความทรมาน ด้วยการเหวี่ยงตัวอ่อนลงไปที่แม่น้ำคงคา เช่นเดียวกับ พระแม่คงคา ที่ได้เหวี่ยงเอาตัวอ่อนนี้ขึ้นไปที่พงหญ้า เสมือนการชุบตัวจากแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ ได้ปรากฎทารกน้อยขึ้นตนหนึ่งที่พงหญ้านั้น
พระพรหมทรงรู้ด้วยญาณว่า โอรสแห่งพระศิวะเทพได้ถือกำเนิดแล้ว จึงบัญชาให้พระฤาษีวิศวามิตรไปประกอบพิธีให้กับโอรสน้อยแห่งศิวะเทพ ทารกนี้พูดได้ตั้งแต่ยังแบเบาะว่า "ด้วยประสงค์ของพระศิวะเทพที่ส่งท่านมายังที่นี้ ขอให้ท่านฤาษีจงประกอบพิธีทางศาสนาเพื่อชำระร่างกายของข้า ให้บริสุทธิ์ตามกฎแห่งพระเวทที่วางไว้เถิด"	
ฝ่ายพระอัคนีที่เคยอุ้มน้ำเชื้อไว้ เมื่อสมัยจำแลงกายเป็นนกเขานั้น ได้เดินทางมายังที่แห่งนี้ด้วย และมอบคฑาศักดิ์สิทธิ์ถวายให้กับพระองค์ (บ้างก็ว่าพระแม่ปารวตีเป็นผู้มอบหอกศักติแก่พระองค์) ทันทีที่ได้รับอาวุธ พระขันทกุมารก็เหาะขึ้นไปบนยอดเขาแห่งหนึ่ง เพื่อพิสูจน์พลังอำนาจแห่งตน ด้วยการใช้คฑานั้นฟาด จนภูเขาถล่มทลายลงในพริบตา ทันทีที่ยอดเขานั้นแยกออก ได้ปรากฎปิศาจ 10 โกฏิตนออกมาก แต่ก็ถูกพระองค์สังหารจนสิ้น
ต่อมา นางกฤตติกา (กลุ่มดาวทั้ง 6 ดวง) ได้ลงมาอาบน้ำ เห็นกุมารน้อยนอนอยู่ที่กอหญ้า (บ้างก็ว่านอนอยู่ในดอกบัวที่ลอยในแม่น้ำ) ก็บังเกิดความรักใคร่ นำเอากุมารไปเลี้ยงดูในดินแดนของนางทั้งหก และเพื่อไม่ให้เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจในหมู่แม่นมทั้งหลาย พระกุมารจึงได้แยกร่างออกเป็น 6 พระองค์ (บางตำนานบอกว่ามี 6 พระพักตร์ในร่างเดียว) ด้วยเหตุที่เป็นลูกที่รักยิ่งของนางการัตตี พระองค์จึงได้ชื่อว่า พระการติเกยะ (Kaitikeya)
ทะเลอารัลเหนือ

| ทะเลอารัลเหนือ |
| --- | --- |
1. อ่าว Shevchenko, 2. อ่าว Butakov, 3. อ่าว Bolshoy Saryshyganak
ทะเลอารัลเหนือแสดงแผนที่คาซัคสถานทะเลอารัลเหนือแสดงแผนที่ทวีปเอเชีย
ที่ตั้ง: คาซัคสถาน, เอเชียกลาง
พิกัด: 46°30′N 60°42′E﻿ / ﻿46.5°N 60.7°E﻿ / 46.5; 60.7
ชนิด: ทะเลปิด, ทะเลสาบตามธรรมชาติ, อ่างเก็บน้ำ
ชื่อในภาษาแม่: Солтүстік Арал теңізі  (คาซัค)
แหล่งน้ำไหลเข้าหลัก: ซีร์ดาร์ยา (ในสมัยก่อนรวมถึงอามูดาร์ยา)
ประเทศในลุ่มน้ำ: คาซัคสถาน

พื้นที่พื้นน้ำ: 3,300 ตารางกิโลเมตร (1,270 ตารางไมล์) (2008) 2,550 ตารางกิโลเมตร (985 ตารางไมล์) (2003)
ความลึกสูงสุด: 30 เมตร (98 ฟุต) (2003) 42 เมตร (138 ฟุต) (2008)

 พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: Lesser Aral Sea and Delta of the Syrdarya River
ขึ้นเมื่อ: 2 February 2012
เลขอ้างอิง: 2083
 
 
ทะเลอารัลเหนือ (คาซัค: Солтүстік Арал теңізі / Soltüstık Aral teñızı; รัสเซีย: Се́верное Ара́льское мо́ре) เป็นส่วนหนึ่งของทะเลอารัลที่น้ำมาจากซีร์ดาร์ยา แยกจากทะเลอารัลใต้ใน ค.ศ. 1987–1988 จากระดับน้ำทะเลลดลงเพราะถูกใช้ในการเกษตร ได้มีการสร้างเขื่อน Dike Kokaral เพื่อช่วยเพิ่มระดับน้ำและสัตว์น้ำในทะเลนี้ แต่ล้มเหลวจำนวนสองครั้ง ในที่สุดปี 2005 รัฐบาลของคาซัคสถานสามารถที่จะสนับสนุนเงินทุนที่มากกว่านี้ หลังจากนั้นระดับน้ำในทะเลนี้ก็เริ่มเพิ่มขึ้นรวมถึงสัตว์น้ำ แผนในการสร้างเขื่อนที่สองเพื่อที่จะเพิ่มจำนวนน้ำจะเริ่มสร้างในปี 2010
พื้นหลัง

ทะเลอารัลเริ่มลดขนาดลงตั้งแต่ทศวรรษ 1960 เมื่อสหภาพโซเวียตตัดสินใจให้ใช้แม่น้ำอามูดาร์ยาและซีร์ดาร์ยาที่ช่วยเพิ่มระดับน้ำในทะเลอารัลไปทำการเกษตรในคาซัคสถานและอุซเบกิสถานแทน ทำให้ทะเลสาบได้แบ่งเป็นสองทะเล ซึ่งอีกส่วนหนึ่งคือทะเลอารัลใต้ในปัจจุบัน
ความเค็ม

ในปัจจุบันมีความพยายามที่จะทำให้ทะเลเป็นดังเดิมในคาซัคสถาน หนึ่งในนั้นคือการสร้างเขื่อนซึ่งโครงการนี้สำเร็จในปี 2005 ต่อมาในปี 2008 ระดับน้ำทะเลเพิ่มขึ้น 12 เมตรเมื่อเทียบกับเมื่อปี 2003 ความเค็มลดลง และจำนวนปลาเพิ่มขึ้นอย่างมากในจำนวนที่สามารถที่จะจับปลาได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งปลาแมกเคอเรล ถึงแม้การเพิ่มปลาทูน่าใน 2009 ล้มเหลว
สถานการณ์ปัจจุบัน

หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียตรัฐบาลของอิสระคาซัคสถานตัดสินใจที่จะฟื้นฟูทะเลสาบทางตอนเหนือที่เลี้ยงโดยซีร์ดาร์ยา ในปี 2003 ทะเลสาบมีความลึก 30 เมตร (98 ฟุต) และมีพื้นที่ 2,550 ตารางกิโลเมตร (980 ตารางไมล์) (จากองค์การสำรวจอวกาศญี่ปุ่น 3,200 ตารางกิโลเมตร (1,200 ตารางไมล์)) ในปี 2008 มีระดับน้ำเพิ่มขึ้น เป็นมีความลึก 42 เมตร (138 ฟุต) และมีพื้นที่ 42 เมตร (138 ฟุต) (จากองค์การสำรวจอวกาศญี่ปุ่น 3,600 ตารางกิโลเมตร (1,390 ตารางไมล์))
| --- | --- |
การเปรียบเทียบระดับน้ำในเมษายน 2005 และเมษายน 2006: การเปรียบเทียบระดับน้ำใน 2000 และ 2011
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ North Aral Sea
FIELD TRIP TO THE ARAL SEA September 2007
Deserts of the North Aral Sea.
ชาวดุงกาน

| --- | --- |
สตรีชาวดุงกานในประเทศคาซัคสถาน
ประชากรทั้งหมด
110,024 คน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 คีร์กีซสถาน (ค.ศ. 2013): 64,565 คน
 คาซัคสถาน (ค.ศ. 1999): 36,900 คน
 ทาจิกิสถาน: 6,000 คน
 รัสเซีย (ค.ศ. 2010): 1,651 คน
 มองโกเลีย: 5,300 คน
 อุซเบกิสถาน: 1,900 คน
 ยูเครน: 133 คน
ภาษา
ดุงกาน, รัสเซีย พร้อมด้วยภาษาคาซัคและคีร์กีซ
ศาสนา
อิสลาม
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
หุย, ฮั่น
ดุงกาน (จีนตัวย่อ: 东干族; จีนตัวเต็ม: 東干族; พินอิน: Dōnggān zú; เวด-ไจลส์: Tung1kan1-tsu2; เสี่ยวเอ้อร์จิง: دْوقًا ظُ; รัสเซีย: Дунгане; คีร์กีซ: Дунгандар; คาซัค: Дүңгендер / Düñgender) หรือ หุย (ดุงกาน: Хуэйзў, เสี่ยวเอ้อร์จิง: حُوِ ظُ) เป็นคำที่ใช้กันในแถบกลุ่มประเทศอดีตสหภาพโซเวียตที่สื่อความหมายถึงกลุ่มอิสลามิกชนที่มีเชื้อสายจีน หรืออาจใช้ความหมายครอบคลุมไปยังประชาชนที่จัดอยู่กลุ่มภาษาเตอร์กิกแถบเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ในปัจจุบันด้วย ทั้งนี้พวกเขาจะเรียกแทนตัวเองว่าหุย ส่วนดุงกานคือลูกหลานของชาวหุยที่อพยพมายังเอเชียกลาง
มีการสำรวจจำนวนประชากรในแถบอดีตสหภาพโซเวียตพบว่ามีชาวดุงกานตั้งถิ่นฐานในประเทศคาซัคสถาน ประมาณ 36,900 คน ในปี ค.ศ. 1999, ประเทศคีร์กีซสถาน ประมาณ 51,766 คน ในปี ค.ศ. 1999 และในประเทศรัสเซีย ประมาณ 801 คน ในปี ค.ศ. 2002
ประวัติ

ชาวดุงกานกลุ่มแรกมาจากเมืองกุลจาและเมืองคัชการ์เข้าไปตั้งถิ่นฐานแถบหุบเขาเฟอร์กานาในเอเชียกลางเพราะถูกโจรจับมาเป็นทาส ส่วนใหญ่ชาวดุงกานทำงานอยู่ในเรือนของผู้มั่งมี แต่หลังรัสเซียพิชิตเอเชียกลางได้เมื่อช่วงปลายศตวรรษที่ 19 รัสเซียเลิกทาส แต่หญิงดุงกานส่วนใหญ่ยังคงถูกกักตัวไว้ดังเดิม วาลีดีมีร์ เปโตรวิช นาลิฟคิน (Validimir Petrovich Nalivkin) นักชาติพันธุ์วิทยาชาวรัสเซียและภรรยาบันทึกเรื่องราวดังกล่าวไว้ ความว่า "นางทาสีส่วนใหญ่ยังคงถูกกักตัว เพราะพวกนางสมรสกับพวกคนงานและคนรับใช้ของอดีตเจ้านาย หรืออาจเป็นเพราะพวกนางยังเด็กเกินไปที่จะออกไปมีชีวิตอิสระ" นางทาสดุงกานถือเป็นคนชั้นต่ำและถูกดูแคลนอย่างยิ่งในเมืองบูฆอรอ
โจรตุรกีมุสลิมที่จับคนมาเป็นทาสจากเมืองโกกอนไม่เห็นความแตกต่างระหว่างชาวหุยมุสลิมกับชาวฮั่น และการที่พวกเขาขืนใจให้ชาวหุยมุสลิมเป็นทาสถือเป็นการฝ่าฝืนศาสนาอิสลาม ช่วงการก่อกำเริบอาฟากี โคจา (ช่วงต้นหรือกลางศตวรรษที่ 19) จาฮันกีร์ โคจา (Jahangir Khoja) ชาวเติร์กมุสลิมยกทัพจากรัฐข่านโกกอนไปตีเมืองคัชการ์ แล้วกวาดต้อนมุสลิมจีนหลายร้อยคนไปไว้ที่เมืองโกกอน มีชาวทาจิกซื้อทาสชาวจีนสองคนจากส่านซีไปกดขี่ข่มเหงราวหนึ่งปี ก่อนได้รับการสงเคราะห์จากเบก กู-พู-เทอ (Beg Ku-bu-te) ส่งกลับเมืองจีน นอกจากนี้มีพ่อค้าและทหารชาวดุงกานประมาณ 300 คนถูกพวกจาฮันกีร์จับที่เมืองคัชการ์ พวกเขาถูกตัดผมเปียออกแล้วส่งไปเมืองโกกอนและเอเชียกลางในฐานะคนโทษ มีรายงานว่าเชลยส่วนใหญ่นี้ตกเป็นทาส และพบว่ามีบัญชีทาสเชลยของเอเชียกลางเพิ่มขึ้น ผมเปียของคนโทษเหล่านี้จะถูกขาย มีคนจำนวนไม่น้อยหนีข้ามไปยังแดนของรัสเซียก่อนถูกส่งกลับจีน ดังปรากฏหลักฐานเป็นบันทึกการจับกุมในเอกสารจีน ส่วนเอกสารรัสเซียบันทึกไว้ว่าพวกเขาช่วยพ่อค้าจีนมุสลิมซึ่งถูกกองทัพของจาฮันกีร์กุมตัวไปไว้ในเอเชียกลาง พวกเขาจึงหลบหนีมาในแดนรัสเซีย และส่งพวกเขากลับแดนจีน
ส่วนชาวดุงกานในสหภาพโซเวียตคือชาวหุยที่ลี้ภัยออกจากจีนหลังเกิดสงครามชนกลุ่มน้อยหุยในศตวรรษที่ 19 จากข้อมูลของริมสกี-คอร์ซาคอฟ (Rimsky-Korsakoff) พบว่ามีชาวหุยสามกลุ่มข้ามแดนไปยังจักรวรรดิรัสเซียทางเทือกเขาเทียนชานในฤดูหนาวหฤโหดช่วง ค.ศ.  1877–1878 ได้แก่
กลุ่มแรกนำโดยหม่า ต้าเหริน (马大人) หรือหม่าต้าเหล่าเย่ (马大老爷) อพยพจากเมืองตูร์ปัน ราว 100 คน ลงหลักปักฐานที่เมืองออช ทางใต้ของประเทศคีร์กีซสถาน
กลุ่มสองนำโดยอิหม่ามหม่า ยูซุฟ หรือหม่า ยู่ซู่ฟู (马郁素夫) หรืออาเย่เหล่าเหริน (阿爷老人) อพยพจากเมืองตี๋เต้าโจว (狄道州) มณฑลกานซู่ มีประชากรเมื่อถึง  1,130 คน ลงหลักปักฐานที่หมู่บ้านอีร์ดึค (Ирдык, Ырдык) 15 กิโลเมตรจากเมืองคาราคอล ทางตะวันออกของประเทศคีร์กีซสถาน
กลุ่มสามนำโดยไป๋ ย่านหู่ (白彥虎) หรือหู่ต้าเหริน (虎大人) อพยพจากส่านซี มีประชากรเมื่อมาถึง 3,314 คน ลงหลักปักฐานที่หมู่บ้านคาราคูนุซ (ปัจจุบันชื่อมาซันชี) ในจังหวัดจัมบิล ทางใต้ของประเทศคาซัคสถานต่อชายแดนประเทศคีร์กีซสถาน
ช่วง ค.ศ. 1880 มีคลื่นการอพยพใหม่ของชาวจีนสู่เอเชียกลาง หลังข้อกำหนดในสนธิสัญญาเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ค.ศ. 1881 ซึ่งกำหนดให้ถอนทหารรัสเซียออกจากแอ่งอีหลีตอนบน (แถบเมืองกุลจา) ชาวดุงกาน (หุย) และตารันชี (อุยกูร์) ได้รับอนุญาตให้ย้ายเข้าไปอยู่ในแดนของจักรวรรดิรัสเซีย จากบันทึกสถิติของรัสเซียพบว่ามีชาวหุยย้ายเข้ารัสเซีย 4,682 คน และมีการอพยพเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ช่วง ค.ศ. 1881 และ 1883 โดยตั้งถิ่นฐานที่หมู่บ้านโซคูลุค (Сокулук) ซึ่งห่าง 30 กิโลเมตรทางตะวันตกของบิชเคก
ภาษา

บทความหลัก: ภาษาดุงกาน
ชาวดุงกานจะเรียกภาษาของตัวเองว่าภาษาหุย (ดุงกาน: Хуэйзў йүян) มีลักษณะคล้ายกับภาษาจีนกลางที่ราบภาคกลางซึ่งพูดในแถบมณฑลกานซู่ตอนใต้ไปจนถึงทางตะวันตกของที่ราบกวันจงในมณฑลส่านซี
ภาษาดุงกานมีวรรณยุกต์เหมือนภาษาจีน บ้างก็มี 4 วรรณยุกต์ (ถือเป็นมาตรฐาน) บ้างก็มี 3 วรรณยุกต์หากมีพยัญชนะท้าย และมี 4 วรรณยุกต์หากไม่มีพยัญชนะท้าย ศัพท์ดุงกานโดยมากเป็นคำเก่าและเชยสำหรับชาวจีน เช่น เรียกประธานาธิบดีว่าหวงตี้ (Хуаңды) หรือเรียกหน่วยงานของรัฐว่าหยาเหมิน (ямын) อันเป็นคำเรียกที่ทำการของข้าราชการจีนยุคเก่า นอกจากนี้ยังมีคำยืมจากภาษาอาหรับ เปอร์เซีย และตุรกีอีกจำนวนมาก และตั้งแต่ ค.ศ. 1940 เป็นต้นมา ภาษาดุงกานถูกเขียนด้วยอักษรซีริลลิก
ชาวดุงกานส่วนใหญ่พูดได้สามภาษาต่างจากชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ในเอเชียกลางอย่างพวกโครยอ-ซารัมเป็นอาทิ ชาวดุงกานมากกว่าสองในสามพูดภาษารัสเซีย และมีส่วนน้อยที่พูดภาษาคีร์กีซ หรือภาษาอื่น ๆ ตามประเทศที่พวกเขาตั้งถิ่นฐาน
ชุมชน

| ชื่อหมู่บ้าน | ที่ตั้ง | ก่อตั้ง | ประชากร (ค> ศ. 2003) |
| --- | --- | --- | --- |
| มาซันชี (รัสเซีย: Масанчи; คาซัค: Масаншы) เดิมชื่อคาราคูนุซ (รัสเซีย: Каракунуз) หรืออิ๋งผัน (ดุงกาน: Йинпан) | อำเภอกอร์ได จังหวัดจัมบิล ประเทศคาซัคสถาน | ฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1878 กลุ่มผู้อพยพจากส่านซี | 7,000 คน |
| ซอร์โตเบ (รัสเซีย: Сортобе; คาซัค: Сортөбе; ดุงกาน: Щёртюбе) | อำเภอกอร์ได จังหวัดจัมบิล ประเทศคาซัคสถาน | ขยายจากบ้านคาราคูนุซ | 9,000 คน |
| จัลปัค-โตเบ (คาซัค: Жалпак-тобе) | อำเภอจัมบิล จังหวัดจัมบิล ประเทศคาซัคสถาน |  | 3,000 คน |
| อีร์ดึก (คีร์กีซ: Ырдык; ดุงกาน: Эрдэх) | อำเภอเยตีเอิกอึซ จังหวัดอือซึก-เกิล ประเทศคีร์กีซสถาน | ฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1878 กลุ่มผู้อพยพจากตี๋เต้าโจว | 2,800 คน |
| โซคูลุค (คีร์กีซ: Сокулук; ดุงกาน: Сохўлў) | อำเภอโซคูลุค จังหวัดชึย ประเทศคีร์กีซสถาน | ค.ศ. 1881-1883 กลุ่มผู้อพยพจากแอ่งอีหลี | 12,000 คน |
| มิลยันฟัน (คีร์กีซ: Милянфан; ดุงกาน: Милёнчуан) | อำเภออืยซึคอะเตนสกี จังหวัดชึย ประเทศคีร์กีซสถาน | ขยายจากบ้านคาราคูนุซ ? | 10,000 คน |
| อีวานอฟกา (คีร์กีซ: Ивановка) | อำเภออืยซึคอะเตนสกี จังหวัดชึย ประเทศคีร์กีซสถาน | ขยายจากบ้านคาราคูนุซ ? | 1,500 คน |
| ชุมชนดุงกานในเมืองออช (คีร์กีซ: Ош) | จังหวัดออช ประเทศคีร์กีซสถาน | ฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1878 กลุ่มอพยพจากตูร์ปัน | 800 คน |

นอกจากหมู่บ้านดั้งเดิมของชาวดุงกาน ยังมีชาวดุงกานตั้งถิ่นฐานตามหัวเมืองต่าง ๆ ที่ใกล้เคียง เช่น บิชเคก ตอกมอก และคาราคอล
แหล่งข้อมูลอื่น

ป้ายมุมถนนในหมู่บ้านมิลยันฟัน ทางขวาเป็นภาษาดุงกาน ทางซ้ายเป็นภาษาคีร์กีซ ทั้งสองเขียนว่าถนนเลนิน
ฟุตบอลทีมชาติลัตเวีย

ฟุตบอลทีมชาติลัตเวีย (ลัตเวีย: Latvijas futbola izlase) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของประเทศลัตเวีย อยู่ภายใต้การควบคุมขอสหพันธ์ฟุตบอลลัตเวีย ซึ่งเป็นหน่วยงานที่บริหารฟุตบอลในประเทศลัตเวีย ทีมชาติไม่เคยผ่านเข้าไปเล่นในรอบสุดท้ายของฟุตบอลโลก อย่างไรก็ตาม พวกเขาเคยผ่านเข้าไปเล่นในรอบสุดท้ายของฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปในปี 2004 ภายใต้การคุมทีมของอเล็กซานดรัส สตาร์คอฟส์
ลัตเวียและทีมชาติคู่ปรับในแถบทะเลบอลติกอย่างลิทัวเนียและเอสโตเนีย ได้เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลภูมิภาครายการเล็กอย่างบอลติกคัพ ซึ่งจัดขึ้นทุก ๆ สองปี ลัตเวียชนะเลิศบอลติกคัพ 13 สมัย มากกว่าทีมชาติอื่น ๆ ที่เข้าร่วมแข่งขัน
สนามเหย้าของทีมชาติลัตเวียในปัจจุบันคือสนามกีฬาดอกาวาในรีกา