stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี
Its history and architecture เก็บถาวร 2011-11-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
www.campaniatour.it เก็บถาวร 2009-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์โรม ทรัพย์สินของสันตะสำนักในนครดังกล่าวซึ่งได้รับสิทธิสภาพนอกอาณาเขต และซานปาโอโลฟูโอรีเลมูรา1  โบสถ์และคอนแวนต์ซานตามารีอาเดลเลกราซีเอของคณะดอมินิกันพร้อมด้วยจิตรกรรม "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ฟลอเรนซ์  เวนิสและทะเลสาบน้ำเค็ม  จัตุรัสดูโอโม ปิซา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานจีมิญญาโน  ซัสซีและอุทยานโบสถ์หินแห่งมาเตรา  นครวีเชนซาและคฤหาสน์แบบปัลลาดีโอแห่งแคว้นเวเนโต  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซีเอนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นาโปลี  เกรสปีดัดดา  แฟร์รารา นครแห่งสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโป  กัสเตลเดลมอนเต  ตรุลโลแห่งอัลเบโรเบลโล  โบราณสถานศิลปะคริสเตียนเริ่มแรกแห่งราเวนนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นครปีเอนซา  พระราชวังสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่กาแซร์ตา พร้อมด้วยอุทยาน สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี และกลุ่มอาคารซานเลอูโช  ที่ประทับของราชวงศ์ซาวอย  สวนพฤกษศาสตร์ (ออร์โตโบตานีโก) ปาโดวา  ปอร์โตเวเนเร, ชินเกวแตร์เร และหมู่เกาะ (ปัลมาเรีย, ตีโน และตีเนตโต)  อาสนวิหาร, ตอร์เรชีวีกา และปีอัซซากรันเด โมเดนา  พื้นที่โบราณคดีปอมเปอี, เฮอร์คิวเลเนียม และตอร์เรอันนุนซีอาตา  กอสตีเอราอามัลฟีตานา  พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต  วิลลาโรมานาเดลกาซาเล  ซูนูราฌีดีบารูมีนี  พื้นที่โบราณคดีและมหาวิหารอัครบิดรแห่งอากวีเลยา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์อูร์บีโน  อุทยานแห่งชาติชีเลนโตและวัลโลดีดีอาโน พร้อมด้วยแหล่งโบราณคดีไปส์ตูงและแวลิอา และแชร์โตซาดีปาดูลา  วิลลาอาดรีอานา (ตีโวลี)  นครเวโรนา  อัสซีซี มหาวิหารซานฟรันเชสโก และสถานที่อื่น ๆ ของคณะฟรันซิสกัน  วิลลาเดสเต ตีโวลี  เมืองสมัยบาโรกยุคปลายแห่งวัลดีโนโต (ซิซิลีตะวันออกเฉียงใต้)  ซากรีมอนตีแห่งปีเยมอนเตและลอมบาร์เดีย  วัลดอร์ชา  สุสานอิทรัสกันแห่งแชร์เวเตรีและตาร์กวีเนีย  ซีรากูซาและสุสานหินแห่งปันตาลีกา  เจโนวา : เลสตราเดนูโอเวและระบบของปาลัซซีเดย์รอลลี  ทางรถไฟสายรีเชียในภูมิทัศน์อัลบูลา / แบร์นีนา2  มันโตวาและซับบีโอเนตา  ชาวลองโกบาร์ดในอิตาลี ศูนย์กลางแห่งอำนาจ (ค.ศ. 568–774)  แหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยรอบเทือกเขาแอลป์3  คฤหาสน์และสวนของตระกูลเมดีชีในตอสคานา  ภูมิทัศน์ไร่องุ่นของปีเยมอนเต : ลันเก-โรเอโรและมอนแฟร์ราโต  อาคารศิลปะอาหรับ-นอร์มันแห่งปาแลร์โมกับอาสนวิหารเชฟาลุและอาสนวิหารมอนเรอาเล  งานป้องกันของสาธารณรัฐเวนิสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16–17 : สตาโตดาแตร์รา – สตาโตดามาร์ตะวันตก4  อีวเรอา นครอุตสาหกรรมแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20  เนินเขาไร่องุ่นไวน์โปรเซกโกแห่งโกเนลยาโนและวัลดอบบีอาเดเน  เมืองสปาใหญ่แห่งยุโรป5  ชุดภาพปูนเปียกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่ปาโดวา  มุขเสาเรียงแห่งโบโลญญา  วีอาอัปเปีย เรกีนาวิอารูง  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อีโซเลเอโอลีเอ (หมู่เกาะเอโอเลียน)  มอนเตซานจอร์โจ6  ป่าต้นบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป7  ทิวเขาโดโลไมต์  เขาเอตนา  คาสต์และถ้ำหินเกลือระเหยแห่งเทือกเขาแอเพนไนน์ตอนเหนือ  |  |
 หมายเหตุ 1ร่วมกับนครรัฐวาติกัน 2ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 3ร่วมกับฝรั่งเศส เยอรมนี สโลวีเนีย สวิตเซอร์แลนด์ และออสเตรีย 4ร่วมกับโครเอเชียและมอนเตเนโกร  5ร่วมกับเช็กเกีย เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี สหราชอาณาจักร และออสเตรีย) 6ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 7ร่วมกับอีก 17 ประเทศ
สำนักแห่งเอเธนส์ (ราฟาเอล)

ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล
| สำนักแห่งเอเธนส์ |
| --- | --- |

ศิลปิน: ราฟาเอล
ปี: ค.ศ. 1509 - ค.ศ. 1510
ประเภท: จิตรกรรมฝาผนัง
สถานที่: วังพระสันตะปาปา, นครรัฐวาติกัน
สำนักแห่งเอเธนส์ (อิตาลี: Scuola di Atene, อังกฤษ: The School of Athens) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1509 ถึงปี ค.ศ. 1510  เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในกรุงวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล”  ภาพตั้งอยู่ภายใน “ห้องเซนยาทูรา” (Stanza della Segnatura) “สำนักแห่งเอเธนส์” ถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของราฟาเอลและเป็นงานที่เป็นงานที่เพียบพร้อมไปด้วยลักษณะการเขียนภาพแบบเรอเนซองส์สูง
สาธารณรัฐโรสไอส์แลนด์

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โรสไอส์แลนด์
สาธารณรัฐโรสไอส์แลนด์ (อังกฤษ: Republic of Rose Island, เอสเปรันโต: Respubliko de la Insulo de la Rozoj, อิตาลี: Repubblica dell'Isola delle Rose) เป็นประเทศจำลอง ตั้งอยู่ในทะเลตอนตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอิตาลี ห่างจากชายฝั่งไปประมาณ 10 กิโลเมตร โดยในสถานะของประเทศถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอิตาลี
ในปี พ.ศ. 2510 วิศวกรชาวอิตาลีชื่อ จิออร์จิโอ โรซา (Giorgio Rosa) ได้ก่อสร้างแท่นขนาด 400 ตร.ม. กลางทะเล และมีการสร้างร้านอาหาร บาร์ ร้านขายของ และไปรษณีย์ โดยแท่นจำลองนี้ได้ประกาศตัวเป็นประเทศเอกราช ในวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2511 ภายใต้ชื่อในภาษาเอสเปรันโตว่า "Insulo de la Rozoj" โดย จิออร์จิโอ โรซา ได้ตั้งตัวเองเป็นประธานาธิบดีของประเทศ และได้มีการผลิตแสตมป์จำนวนมาก โดยในแสตมป์แสดงถึงที่ตั้งของประเทศ และวางแผนจะผลิตเงินในสกุลเงิน เรียกว่า "มิลล์" (Mill)
ถึงแม้ว่าจุดมุ่งหมายของโรซาไม่ได้มีการกล่าวไว้อย่างชัดเจน ทางรัฐบาลอิตาลีได้มองการกระทำว่าเป็นสถานที่สำหรับเลี่ยงภาษี ที่โรซาสร้างขึ้นเพื่อหลบหนีจากประเทศอิตาลี ทางรัฐบาลได้ส่งเจ้าหน้าที่เข้ามาควบคุมการบริหารประเทศของสาธารณรัฐโรสไอส์แลนด์ และต่อมาทหารเรือของอิตาลีได้ระเบิดและถล่มสิ่งก่อสร้างทั้งหมด
ภาพประเทศโรสไอส์แลนด์ มีลักษณะเป็นแท่นเล็กๆ ในทะเล
ดูเพิ่ม

ซีแลนด์ (Sealand) ประเทศจำลองบริเวณทะเลในเขตของสหราชอาณาจักร มีลักษณะคล้ายโรสไอส์แลนด์
ราชอาณาจักรเกย์และเลสเบียนแห่งหมู่เกาะคอรัลซี
แหล่งข้อมูลอื่น

พูดคุยประวัติของโรสไอส์แลนด์ และแสตมป์ของโรสไอส์แลนด์ เก็บถาวร 2013-11-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ภาษาอิตาลี)
สาธารณรัฐเซนารีกา

สาธารณรัฐเซนารีกา (อิตาลี: Repubblica di Senarica) เป็นอดีตนครรัฐอิสระขนาดเล็กแห่งหนึ่งของยุโรป มีเอกราชช่วงปี ค.ศ. 1343 ถึง ค.ศ. 1775 ถือเป็นจุลรัฐในหุบเขาที่อยู่มารอดยาวนาน ก่อนถูกพระเจ้าแฟร์ดีนันโดที่ 4 แห่งซิซิลีทั้งสอง ทรงเข้ายึดครอง
ปัจจุบันพื้นที่ของสาธารณรัฐเซนารีกาเป็นส่วนหนึ่งของเมืองโกรญาเลโต (Crognaleto) จังหวัดเตราโม แคว้นอาบรุซโซ ประเทศอิตาลี
ประวัติ

สาธารณรัฐเซนารีกาก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 1343 เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาที่ 1 แห่งเนเปิล (Giovanna I di Napoli) ทรงยินยอมให้อิสรภาพแก่ราษฎรและกองกำลังกบฏแห่งมิลานภายใต้การควบคุมของลอร์ดลูกีโน วิสกอนตี (Luchino Visconti) ญาติของอัมโบรโจ วิสกอนตี (Ambrogio Visconti)
และจากความประทับใจในความมีสง่าราศีของดอเจ (Doge) แห่งสาธารณรัฐเวนิส รัฐบาลเซนารีกาจึงได้มีการใช้ระบอบการปกครองประเทศแบบรัฐบาลสาธารณรัฐ โดยจะมีการเลือกตั้งดอเจเป็นผู้นำแห่งรัฐ ส่วนใหญ่ดอเจมักมาจากตระกูลชีชินเตาะ (Cicintò) ซึ่งมีถึง 15 คน นอกนั้นมาจากตระกูลอื่น ๆ เช่น เกียนโตเน (Ciantone) เดลลา วัลเล (Della Valle) เชชกาเรลลี (Ceccarelli) กันตุ (Cantù) แฟร์รีนี (Ferrini) และดาเลสโซ เอ ลาตีนี (D'Alessio e Latini) นอกจากดอเจยังมีสมาชิกวุฒิสภามีเลขานุการในการปกครอง มีกองกำลังทหารขนาดน้อยในการปกป้องชนชั้นปกครอง นอกนั้นคอยสังเกตการณ์ชายแดน
สาธารณรัฐนี้ถือว่าทุกคนมีเกียรติและไม่ต้องจ่ายภาษี ประเทศมีพื้นที่เพียง 0.041 ตารางกิโลเมตร มีชุมชนขนาดเล็กและโอบล้อมด้วยป่าเขา และตั้งอยู่ในวงล้อมของราชอาณาจักรเนเปิลส์
ตราประจำประเทศคือรูปสิงโตกับงูสีเงิน เบื้องหลังเป็นรูปโล่สีดำ มักปรากฏอยู่บนธงปีกนก (Gonfalon) ปัจจุบันยังพบเห็นตามโบสถ์ในเซนารีกา
ในสมัยแบร์นาดีโน ชีชินเตาะที่ 1 (Bernardino Cicintò I) ปกครองเซนารีกา พระเจ้าแฟร์ดีนันโดที่ 4 แห่งซิซิลีทั้งสอง (Ferdinando I delle Due Sicilie) ไม่ทรงปรารถนาจะให้ดินแดนนี้ดำรงอยู่เพื่อให้ผู้อาศัยนั้นเลี่ยงภาษี และส่งขุนนางเข้ายึดครองเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 1775 อันเป็นที่สิ้นสุดความเป็นเอกราชของเซนารีกามาแต่นั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เซนารีกา
เซนารีกาในปัจจุบัน
โบสถ์ในเซนารีกากับธงอดีตประเทศเซนารีกา
สหพันธ์ฟุตบอลอิตาลี

| ยูฟ่า |
| --- | --- |

ก่อตั้ง: 15 มีนาคม 1898
สำนักงานใหญ่: โรม
สมาชิกฟีฟ่า: ค.ศ. 1905
สมาชิกยูฟ่า: ค.ศ. 1954
ประธาน: โรแบร์โต ฟับบรีชีนี (กรรมาธิการวิสามัญ)
เว็บไซต์: www.figc.it
สหพันธ์ฟุตบอลอิตาลี (อิตาลี: Federazione Italiana Giuoco Calcio) หรือ เอฟเฟอีจีชี (FIGC) เป็นสมาคมฟุตบอลในประเทศอิตาลี ดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีก เซเรียอา รวมถึงฟุตบอลทีมชาติอิตาลี มีสำนักงานตั้งอยู่ที่กรุงโรม ก่อตั้งเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1898
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศอิตาลี
ฟุตบอลทีมชาติอิตาลี
ฟุตบอลหญิงทีมชาติอิตาลี
ฟุตบอลทีมชาติอิตาลีรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
ฟุตบอลหญิงชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
ออสโซบูโก

| --- | --- |

แหล่งกำเนิด: อิตาลี
ภูมิภาค: มิลาน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อวัวทั้งกระดูกหั่นท่อนอบพร้อมน้ำซุป
 ตำราอาหาร: ออสโซบูโก   สื่อ: ออสโซบูโก
เนื้อที่ใช้ทำออสโซบูโก
ออสโซบูโก (อิตาลี: ossobuco, ออกเสียง: [ˌɔsːoˈbuːko]) เป็นอาหารอิตาลีที่มีต้นกำเนิดในเมืองมิลาน ปรุงจากเนื้อวัวส่วนน่องหรือเนื้อน่องลายตัดตามขวาง นำมาคลุกแป้งแล้วทอดให้พอสุก จากนั้นนำไปอบพร้อมน้ำซุปที่ทำจากหอมหัวใหญ่ แคร์รอต ใบไทม์ กระเทียม โรสแมรี มะเขือเทศ และไวน์แดง กินกับรีซอตโต ชนิด Risotto alla milanese ออสโซบูโกมีสองแบบ แบบสมัยใหม่ใส่มะเขือเทศ แต่แบบดั้งเดิมไม่ใส่ แบบที่เก่ากว่า เรียก ossobuco in bianco จะแต่งกลิ่นด้วยอบเชย ใบเบย์ แบบสมัยใหม่เป็นที่นิยมที่สุด
ออสโซบูโกเป็นภาษาอิตาลี แปลว่ากระดูกที่มีช่อง (osso กระดูก, buco ช่อง) ซึ่งเป็นการอ้างถึงรูปร่างของน่องวัวเมื่อตัดตามขวาง
ออสการ์ ลุยจี สกัลฟาโร

| สมาชิกวุฒิสภาตลอดชีพออสการ์ ลุยจี สกัลฟาโร |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีอิตาลีคนที่ 9
ดำรงตำแหน่ง 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 – 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1999
นายกรัฐมนตรี: จูลีอาโน อามาโต   การ์โล อาเซลโย ชัมปี   ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี   ลัมแบร์โต ดีนี   โรมาโน โปรดี   มัสซิโม ดาเลมา
ก่อนหน้า: ฟรันเชสโก กอสซีกา
ถัดไป: การ์โล อาเซลโย ชัมปี
ประธานสภาผู้แทนราษฎร
ดำรงตำแหน่ง 24 เมษายน ค.ศ. 1992 – 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1992
ก่อนหน้า: Leonilde Iotti
ถัดไป: จอร์โจ นาโปลีตาโน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 9 กันยายน ค.ศ. 1918(1918-09-09) โนวารา แคว้นปีเยมอนเต ราชอาณาจักรอิตาลี
เสียชีวิต: 29 มกราคม ค.ศ. 2012(2012-01-29) (93 ปี) โรม แคว้นลัตซีโย อิตาลี
เชื้อชาติ: อิตาลี
พรรคการเมือง: DC (ค.ศ. 1946–1992) นักการเมืองอิสระ (ค.ศ. 1999–2007) Near to PD (ค.ศ. 2007–2012)
คู่สมรส: Maria Inzitari  (ค.ศ. 1943–1944) 
บุตร: 1 คน
ลายมือชื่อ: 

ออสการ์ ลุยจี สกัลฟาโร (อิตาลี: Oscar Luigi Scalfaro; 9 กันยายน ค.ศ. 1918 – 29 มกราคม ค.ศ. 2012) เป็นนักการเมืองและผู้พิพากษาชาวอิตาลี ประธานาธิบดีคนที่ 9 แห่งสาธารณรัฐอิตาลี
| ด ค ก ประธานาธิบดีอิตาลี (รายนาม) |
| --- | --- | --- |
|  เอนรีโก เด นีโกลา  ลุยจี เอย์เนาดี  โจวันนี กรอนกี  อันโตนีโอ เซญญี  จูเซปเป ซารากัต  โจวันนี เลโอเน  ซันโดร แปร์ตีนี  ฟรันเชสโก กอสซีกา  ออสการ์ ลุยจี สกัลฟาโร  การ์โล อาเซลโย ชัมปี  จอร์โจ นาโปลีตาโน  แซร์โจ มัตตาเรลลา  |  เอนรีโก เด นีโกลา  ลุยจี เอย์เนาดี  โจวันนี กรอนกี  อันโตนีโอ เซญญี  จูเซปเป ซารากัต  โจวันนี เลโอเน  ซันโดร แปร์ตีนี  ฟรันเชสโก กอสซีกา  ออสการ์ ลุยจี สกัลฟาโร  การ์โล อาเซลโย ชัมปี  จอร์โจ นาโปลีตาโน  แซร์โจ มัตตาเรลลา  |  |
ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา

| ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ศิลปะสกัดหินที่นาโดร
ประเทศ:  อิตาลี
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: iii, vi
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2522 (คณะกรรมการสมัยที่ 3)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา (อิตาลี: Incisioni rupestri della Val Camonica) งานสลักหินแห่งหุบเขากาโมนีกาเป็นกลุ่มงานศิลปะสกัดหินยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก และเป็นสถานที่แรกที่องค์การยูเนสโกพิจารณาเลือกให้เป็นมรดกโลกของอิตาลีในปี ค.ศ. 1979
องค์การยูเนสโกยอมรับคุณค่าของงานกว่า 140,000 ชิ้นในบริเวณนี้ แต่ก็ยังมีการพบงานเพิ่มขึ้นจนจำนวนภาพทั้งหมดที่ได้รับการบันทึกเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนถึง 200,000 ภาพ หรืออาจจะถึง 300,000 ภาพก็เป็นได้ ศิลปะสกัดหินทำกันทุกหนทุกแห่งที่มีผาในหุบเขา แต่ที่พบมากอยู่ในบริเวณดาร์โฟโบอารีโอแตร์เม, กาโปดีปอนเต, นาโดร, ชิมแบร์โก และปัสปาร์โด
อุทยานศิลปะสกัดหิน

| # | ชื่อ | เมือง | พิกัด | ศิลปะสกัดหิน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | อุทยานแห่งชาติศิลปะสกัดหินแห่งนากวาเน | กาโปดีปอนเต | 46°01′32″N 10°20′57″E﻿ / ﻿46.02556°N 10.34917°E﻿ / 46.02556; 10.34917 |      |
| 2. | อุทยานโบราณคดีแห่งชาติมัสซีแห่งเชมโม | กาโปดีปอนเต | 46°01′52″N 10°20′20″E﻿ / ﻿46.03111°N 10.33889°E﻿ / 46.03111; 10.33889 |      |
| 3. | อุทยานโบราณคดีแห่งเซราดีนา-เบโดลีนา | กาโปดีปอนเต | 46°02′00″N 10°20′29″E﻿ / ﻿46.03333°N 10.34139°E﻿ / 46.03333; 10.34139 |      |
| 4. | อุทยานโบราณคดีแห่งอาซีนีโน-อันวอยา | ออสซีโม | 45°57′19″N 10°14′47″E﻿ / ﻿45.95528°N 10.24639°E﻿ / 45.95528; 10.24639 |      |
| 5. | อุทยานสาธารณะแห่งศิลปะสกัดหินแห่งลุยเน | ดาร์โฟโบอารีโอแตร์เม | 45°53′20″N 10°10′46″E﻿ / ﻿45.88889°N 10.17944°E﻿ / 45.88889; 10.17944 |      |
| 6. | อุทยานโบราณคดีแห่งเซลเลโร | เซลเลโร | 46°03′26″N 10°20′29″E﻿ / ﻿46.05722°N 10.34139°E﻿ / 46.05722; 10.34139 |      |
| 7. | อุทยานโบราณคดีแห่งโซนีโก | โซนีโก | 46°10′7″N 10°21′20″E﻿ / ﻿46.16861°N 10.35556°E﻿ / 46.16861; 10.35556 |      |
| 8. | Riserva naturale Incisioni rupestri di Ceto, Cimbergo e Paspardo | เชโต (นาโดร)   ชิมแบร์โก   ปัสปาร์โด | 46°01′6″N 10°21′10″E﻿ / ﻿46.01833°N 10.35278°E﻿ / 46.01833; 10.35278 |      |
บรรณานุกรม

Emanuele Süss, Rock Carvings in the Valcamonica, 1954.
Emmanuel Anati, Camonica Valley: A Depiction of Village in the Alps From Neolithic Times to the Birth of Christ as Revealed by Thousands of Newly found Rock Carvings, 1961.
Emmanuel Anati, Evolution and style in Camunian rock art: An inquiry into the formation of European civilization, 1976.
Emmanuel Anati, I Camuni, 1982.
Emmanuel Anati, Valcamonica rock art: A new history for Europe, 1994.
The intellectual expressions of prehistoric man, art, and religion, Acts of the Valcamonica Symposium, 1979.
ดูเพิ่ม

มรดกโลก
ศิลปะสกัดหิน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์โรม ทรัพย์สินของสันตะสำนักในนครดังกล่าวซึ่งได้รับสิทธิสภาพนอกอาณาเขต และซานปาโอโลฟูโอรีเลมูรา1  โบสถ์และคอนแวนต์ซานตามารีอาเดลเลกราซีเอของคณะดอมินิกันพร้อมด้วยจิตรกรรม "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ฟลอเรนซ์  เวนิสและทะเลสาบน้ำเค็ม  จัตุรัสดูโอโม ปิซา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานจีมิญญาโน  ซัสซีและอุทยานโบสถ์หินแห่งมาเตรา  นครวีเชนซาและคฤหาสน์แบบปัลลาดีโอแห่งแคว้นเวเนโต  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซีเอนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นาโปลี  เกรสปีดัดดา  แฟร์รารา นครแห่งสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโป  กัสเตลเดลมอนเต  ตรุลโลแห่งอัลเบโรเบลโล  โบราณสถานศิลปะคริสเตียนเริ่มแรกแห่งราเวนนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นครปีเอนซา  พระราชวังสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่กาแซร์ตา พร้อมด้วยอุทยาน สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี และกลุ่มอาคารซานเลอูโช  ที่ประทับของราชวงศ์ซาวอย  สวนพฤกษศาสตร์ (ออร์โตโบตานีโก) ปาโดวา  ปอร์โตเวเนเร, ชินเกวแตร์เร และหมู่เกาะ (ปัลมาเรีย, ตีโน และตีเนตโต)  อาสนวิหาร, ตอร์เรชีวีกา และปีอัซซากรันเด โมเดนา  พื้นที่โบราณคดีปอมเปอี, เฮอร์คิวเลเนียม และตอร์เรอันนุนซีอาตา  กอสตีเอราอามัลฟีตานา  พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต  วิลลาโรมานาเดลกาซาเล  ซูนูราฌีดีบารูมีนี  พื้นที่โบราณคดีและมหาวิหารอัครบิดรแห่งอากวีเลยา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์อูร์บีโน  อุทยานแห่งชาติชีเลนโตและวัลโลดีดีอาโน พร้อมด้วยแหล่งโบราณคดีไปส์ตูงและแวลิอา และแชร์โตซาดีปาดูลา  วิลลาอาดรีอานา (ตีโวลี)  นครเวโรนา  อัสซีซี มหาวิหารซานฟรันเชสโก และสถานที่อื่น ๆ ของคณะฟรันซิสกัน  วิลลาเดสเต ตีโวลี  เมืองสมัยบาโรกยุคปลายแห่งวัลดีโนโต (ซิซิลีตะวันออกเฉียงใต้)  ซากรีมอนตีแห่งปีเยมอนเตและลอมบาร์เดีย  วัลดอร์ชา  สุสานอิทรัสกันแห่งแชร์เวเตรีและตาร์กวีเนีย  ซีรากูซาและสุสานหินแห่งปันตาลีกา  เจโนวา : เลสตราเดนูโอเวและระบบของปาลัซซีเดย์รอลลี  ทางรถไฟสายรีเชียในภูมิทัศน์อัลบูลา / แบร์นีนา2  มันโตวาและซับบีโอเนตา  ชาวลองโกบาร์ดในอิตาลี ศูนย์กลางแห่งอำนาจ (ค.ศ. 568–774)  แหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยรอบเทือกเขาแอลป์3  คฤหาสน์และสวนของตระกูลเมดีชีในตอสคานา  ภูมิทัศน์ไร่องุ่นของปีเยมอนเต : ลันเก-โรเอโรและมอนแฟร์ราโต  อาคารศิลปะอาหรับ-นอร์มันแห่งปาแลร์โมกับอาสนวิหารเชฟาลุและอาสนวิหารมอนเรอาเล  งานป้องกันของสาธารณรัฐเวนิสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16–17 : สตาโตดาแตร์รา – สตาโตดามาร์ตะวันตก4  อีวเรอา นครอุตสาหกรรมแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20  เนินเขาไร่องุ่นไวน์โปรเซกโกแห่งโกเนลยาโนและวัลดอบบีอาเดเน  เมืองสปาใหญ่แห่งยุโรป5  ชุดภาพปูนเปียกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่ปาโดวา  มุขเสาเรียงแห่งโบโลญญา  วีอาอัปเปีย เรกีนาวิอารูง  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อีโซเลเอโอลีเอ (หมู่เกาะเอโอเลียน)  มอนเตซานจอร์โจ6  ป่าต้นบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป7  ทิวเขาโดโลไมต์  เขาเอตนา  คาสต์และถ้ำหินเกลือระเหยแห่งเทือกเขาแอเพนไนน์ตอนเหนือ  |  |
 หมายเหตุ 1ร่วมกับนครรัฐวาติกัน 2ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 3ร่วมกับฝรั่งเศส เยอรมนี สโลวีเนีย สวิตเซอร์แลนด์ และออสเตรีย 4ร่วมกับโครเอเชียและมอนเตเนโกร  5ร่วมกับเช็กเกีย เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี สหราชอาณาจักร และออสเตรีย) 6ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 7ร่วมกับอีก 17 ประเทศ
สเปเซียกัลโช

สเปเซียกัลโช (อิตาลี: Spezia Calcio) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพที่ตั้งอยู่ที่ลาสเปเซียในแคว้นลีกูเรีย ประเทศอิตาลี ในฤดูกาล 2020–21 พวกเขาได้ลงเล่นในเซเรียอาเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สโมสร หลังจากที่เลื่อนชั้นจากเซเรียบีในฤดูกาล 2019–20 สนามเหย้าของสโมสรคือ Stadio Alberto Picco ความจุ 11,306 ที่นั่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
หอระฆังซันมาร์โก

หอระฆังซันมาร์โก
หอระฆังซันมาร์โก
มหาวิหารซันมาร์โก
หอระฆังซันมาร์โก (อิตาลี: Campanile di San Marco, อังกฤษ: St Mark's Campanile) คือ หอระฆังของมหาวิหารซันมาร์โก ในเมืองเวนิส ประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ในลานซันมาร์โก (Piazza San Marco) หอระฆังแห่งนี้คือหนึ่งในสถานที่ที่ผู้คนจดจำได้มากที่สุดของเมือง
หอระฆังสูง 98.6 เมตร (323 ฟุต) ตั้งอยู่บนมุมของลานซันมาร์โก ใกล้กับด้านหน้ามหาวิหารซันมาร์โก หอระฆังแห่งนี้มีรูปแบบที่เรียบง่าย สร้างอิฐสี่เหลี่ยมเรียงกันเป็นชั้น ๆ เหนือขึ้นไปมีระเบียงล้อมรอบหอระฆัง ซึ่งประกอบด้วยระฆัง 5 ใบ ส่วนบนของหอระฆังเป็นลูกบาศก์สี่เหลี่ยมที่มีรูปหน้าของสิงโตซันมาร์โก (Lion of Saint Mark) ประดับอยู่โดยรอบ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสาธารณรัฐเวนิสและตัวแทนผู้หญิงของเมืองเวนิส หลังคาของหอระฆังถูกครอบด้วยยอดแหลมทรงพีระมิด และยอดบนสุดประดับด้วยกังหันอากาศ (weather vane) ในรูปแบบของอัครทูตสวรรค์กาเบรียล (archangel Gabriel) หอระฆังแห่งนี้สร้างขึ้นในรูปแบบของหอเดิม ที่สร้างตั้งแต่ ค.ศ. 1514 โดยหอระฆังปัจจุบันถูกสร้างขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1912 หลังจากการพังทลายใน ค.ศ. 1902 และมีซ่อมใหม่ฐานรากใหม่เพื่อที่จะหยุดการทรุดตัวของหอระฆัง
การจำลองอาคาร

หอระฆังซันมาร์โกเป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบอาคารอื่น ๆ ทั่วโลก โดยเฉพาะอาคารต่าง ๆ ในเขตเมืองเวนิช ที่ออกแบบอาคารใกล้เคียงกับหอระฆังแต่มีขนาดเล็กกว่า แบบจำลองหอระฆังซันมาร์โกยังปรากฏอยู่ทั่วโลก ได้แก่
ศาลาว่าการนครบริสเบน เมืองบริสเบน ออสเตรเลีย
แดเนียล & ฟิสเชอร์ทาวเวอร์ เมืองเดนเวอร์ สหรัฐอเมริกา
14 วอลล์ สตรีท นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
ตึกเมโทรโพลิแทน ไลฟ์ อินชัวเรนซ์ นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
เดอะเวเนเชียน (ลาสเวกัส) เมืองลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา
เดอะเวเนเชี่ยนมาเก๊า เขตบริหารพิเศษมาเก๊า
เขตอิตาลี วอลต์ดิสนีย์เวิลด์ รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา
เวเนเชียน ทาวเวอร์ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปน
สาธารณรัฐโรมัน (ค.ศ. 1849)

ดูเพิ่ม: สาธารณรัฐโรมัน และ สาธารณรัฐโรมัน (คริสต์ศตวรรษที่ 18)
สาธารณรัฐโรมัน (อิตาลี: Repubblica Romana, อังกฤษ: Roman Republic) สถาปนาสาธารณรัฐอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1849, โดยรัฐพระสันตะปาปาได้จัดให้มีการปกครองในรูปแบบสาธารณรัฐภายใต้รัฐบาลของ สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 ที่เมือง เกตา.  สาธารณรัฐแห่งนี้จัดดตั้งโดย คาร์โล อาร์เมมลินี, กุยเซปเป มาสซินี และ อูเรลิโอ ซาฟฟี โดยนำรูปแบบการปกครองของสาธารณรัฐโรมันยุคก่อนคริสตกาล
แนวคิดของการปกครองสาธารณรัฐที่แสดงถึงความหวัง และ ผลสัมฤทธิ์ในรัฐธรรมนูญนั้นคือ: การให้เสรีภาพในการนับถือศาสนา โดยสมเด็จพระสันตะปาปาเป็นผู้รับรองสิทธิ์ของศาสนิกชนในการนับถือศาสนาโดยเสรี ปราศจากการบิบบังคับ เสรีภาพทางศาสนารวมถึงการเผยแพร่หลักคำสอน มีสถานการณ์ที่แตกต่างจากรัฐบาลก่อนหน้านี้ที่มีการใช้กฎหมายบีบบังคับ ซึ่งรวมถึงการนับถือศาสนายูดาห์หรือเปลี่ยนศาสนาจากคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกเป็นยูดาห์. กฎหมายรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐโรมันได้มีการระบุถึงการยกเลิกโทษประหารชีวิต และบังคับใช้เป็นแห่งแรกในโลก
ดูเพิ่ม

การปฏิวัติอิตาลี ค.ศ. 1848
Revolutions of 1848 in the Italian states
แหล่งข้อมูลอื่น

George Macaulay Trevelyan, "Garibaldi's defense of Rome" excerpts from  Garibaldi and the Thousand, 1910
Keith Frye, "'Roma o Morte'": the Siege of Rome—1849", 1997 A detailed account.
The Constitution of the Roman Republic
Unpublished manuscript poem titled 'Rome in 1849', University of Birmingham
| ด ค กอดีตอาณาจักรในคาบสมุทรอิตาลี ซิซิลี และซาร์ดิเนีย |
| --- | --- |
 อาณาจักรพระสันตะปาปา  อิตาลี  จักรวรรดิโรมัน  ซาร์ดิเนีย  ซิซิลีทั้งสอง  ซิซิลี  เนเปิลส์  ลอมบาร์ด  ลอมบาร์ดี-เวเนเชีย  ทัสกานี  มิลาน  ปาร์มา  โมเดนาและเรจโจ  อูร์บีโน  มัสซาและการ์รารา  ลูคคา  เพรซิดิ  โซรา  เทรนต์  มานตัว  มอนต์เฟอร์รัต  ซาลุซโซ  สโปเลโต  จักรวรรดิไบแซนไทน์  อิตาลี (นโปเลียน)  อิตาลี (ยุคกลาง)  อิทรูเรีย  ซาแลร์โน  เบเนเวนโต 
พิธีสถาปนาสาธารณรัฐโรมัน ค.ศ. 1849, ลานจตุรัสปีอัซซาเดลโปโปโล.
สเตฟาโน การ์ดู

| สเตฟาโน การ์ดู Stefano Cardu |
| --- | --- |

เกิด: 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1849
เสียชีวิต: 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1933 (84 ปี)
สัญชาติ: อิตาลี
อาชีพ: สถาปนิก
สเตฟาโน การ์ดู (อิตาลี: Stefano Cardu) เป็นสถาปนิกชาวอิตาลี ออกแบบอาคารในสยาม เช่น พระตำหนักของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสุดารัตนราชประยูร (ในพระบรมมหาราชวัง) และตำหนักของ สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี (ที่พระราชวังเดิม) รวมถึงอาคารไปรษณียาคาร พระราชวังสราญรมย์ โครงการศาลสถิตยุติธรรม อาคารโรงเรียนทหารสราญรมย์ และตึกแถวที่หน้าวัดราชบูรณะ
ประวัติ

สเตฟาโน การ์ดู เกิดที่เมืองคัลยารี ประเทศอิตาลี เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1849 เป็นบุตรชายคนเดียวของครอบครัวช่างฝีมือ เขาศึกษาด้านเดินเรือแต่ก็เรียนไม่จบ เมื่อ ค.ศ. 1864 ตอนที่อายุ 15 ปี ได้ทำงานเป็นเด็กรับใช้บนเรือพาณิชย์ หลังจากใช้ชีวิต 10 ปี ในทะเล ก็เป็นผู้ได้รับประกาศนียบัตรการเดินเรือ ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 1874 การ์ดูเดินทางถึงสยาม
จากบันทึกผู้อยู่อาศัยใน The Directory for Bangkok and Siam แสดงให้เห็นว่าการ์ดูอยู่ในรายชื่อผู้อยู่อาศัยชาวต่างชาติเมื่อ ค.ศ. 1879 เขาได้รับการว่าจ้างจากนักธุรกิจชาวอังกฤษ ต่อมาเขาได้สร้างโรงเลื่อยของตัวเองและเริ่มก่อสร้างบ้านพักและอาคารต่าง ๆ ทั้งถนน สะพาน ให้แก่ราชสำนักสยามซึ่งตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ค.ศ. 1881 ได้รับการว่าจ้างเป็นช่างเขียนแบบให้กับบริษัท H.S.M. Architect Department เขาได้ออกแบบก่อสร้างพระตำหนักของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสุดารัตนราชประยูร (ในพระบรมมหาราชวัง) และตำหนักของ สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี (ที่พระราชวังเดิม) รวมถึงอาคารไปรษณียาคาร พระราชวังสราญรมย์ โครงการศาลสถิตยุติธรรม อาคารโรงเรียนทหารสราญรมย์ และตึกแถวที่หน้าวัดราชบูรณะ
การ์ดูก่อตั้งบริษัทรับเหมาก่อสร้างของตน S. Cardu & Co. Building Contractors เมื่อ ค.ศ. 1885 ต่อมาในปี ค.ศ. 1888 บริษัทได้กลายเป็นวิสาหกิจในชื่อ The S. Cardu & Co., Architects, Civil Engineers & Contractors มีสำนักงานอยู่ทางทิศตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา เขาใช้ชีวิตในบางกอกร่วม 30 ปี
ค.ศ. 1914 ได้บริจาคงานศิลปะต่าง ๆ ของสยาม พม่า จีน และญี่ปุ่น ให้กับเมืองคัลยารี ภายหลังเมื่อ ค.ศ. 1918 ได้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ชื่อ The Stefano Cardu Museum of Siamese Art (Museo d’Arte Siamese Stefano Cardu)
สเตฟาโน การ์ดูเสียชีวิตที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1933 ด้วยวัย 84 ปี หลุมศพของเขาอยู่ที่สุสานเวราโน
ผลงาน

ผลงานการออกแบบและรับเหมาก่อสร้างของนายการ์ดูมีดังนี้
พระตำหนักของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสุดารัตนราชประยูร (ในพระบรมมหาราชวัง)
ตำหนักของ สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี (ที่พระราชวังเดิม)
อาคารไปรษณียาคาร
ก่อสร้างและซ่อมแซมอาคารเก่าพระราชวังสราญรมย์
โครงการศาลสถิตยุติธรรม
อาคารโรงเรียนทหารสราญรมย์ มีพิธีเปิดอาคารเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2435 ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของกรมแผนที่ทหาร
ตึกแถวที่หน้าวัดราชบูรณะ
บ้านศาลาแดงของเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี (เจิม แสง-ชูโต) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2430
โรงแรมโอเรียนเต็ล สร้างเมื่อ พ.ศ. 2428 (ปัจจุบันอาคารเรียกว่า Authors' Wing)
ตึกราชแพทยาลัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2432 ในโรงพยาบาลศิริราช รื้อเมื่อ พ.ศ. 2482 เพื่อสร้างตึกรังสี
สเตฟาโน รัตเซตตี

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  สเตฟาโน รัตเซตตี
วันเกิด:   (1971-09-13) 13 กันยายน ค.ศ. 1971 (53 ปี)
สถานที่เกิด:   อิตาลี
ส่วนสูง:  1.84 m (6 ft 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เซปิซซีเกตโตเน
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| ค.ศ. 1994-1999 |  อูเอซเซเครโมเนเซ |  68 |  (0) |
| ค.ศ. 1996-1997 |  เอซเซเอซเซดีอาชีเรอาเลกัลโช 1946 (ให้ยืมตัว) |  32 |  (0) |
| ค.ศ. 1999-2003 |  เอฟซีลูกาโน |  205 |  (0) |
| ค.ศ. 2003-2008 |  เอฟซีเซนต์กัลเลน |  164 |  (0) |
| ค.ศ. 2008- |  เซปิซซีเกตโตเน |   |   |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 2008
สเตฟาโน รัตเซตตี (อิตาลี: Stefano Razzetti; 13 กันยายน ค.ศ. 1971 – ) เป็นนักฟุตบอลจากประเทศอิตาลี ผู้ซึ่งปัจจุบันเล่นเป็นผู้รักษาประตูให้แก่ทีมอาเอซเซปิซซีเกตโตเน