stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง
การรักษา > การหดเกร็งของหลอดเลือด

การหดเกร็งของหลอดเลือด (อังกฤษ: vasospasm) จะทำให้มีเลือดไหลไปยังบริเวณที่เกิดการหดเกร็งของหลอดเลือดน้อยลง ถือเป็นภาวะแทรกซ้อนของภาวะเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางที่อันตรายมาก อาจทำให้เกิดการบาดเจ็บของเนื้อสมองที่เกิดจากการขาดเลือด (ischemic brain injury) จนสมองเสียหายอย่างถาวรได้เนื่องจากการขาดออกซิเจนของเนื้อเยื่อสมอง หากรุนแรงมากอาจทำให้เสียชีวิตได้ การขาดเลือดที่เกิดขึ้นภายหลังมีลักษณะเฉพาะคือการมีอาการทางระบบประสาทที่เกิดขึ้นใหม่ อาจตรวจยืนยันได้โดยการตรวจด้วยคลื่นเสียงความถี่สูงผ่านกะโหลกศีรษะ (transcranial doppler) หรือการฉีดสีเข้าหลอดเลือดสมอง (cerebral angiography) ผู้ป่วยเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางที่ต้องรับไว้นอนรักษาในโรงพยาบาลประมาณหนึ่งในสามจะมีการขาดเลือดที่เกิดขึ้นภายหลัง ผู้ป่วยกลุ่มนี้ครึ่งหนึ่งจะมีความเสียหายที่เกิดขึ้นถาวร การตรวจคัดกรองเพื่อค้นหาการหดเกร็งของหลอดเลือดนั้นสามารถทำได้โดยการทำ transcranial doppler ทุกๆ 24–48 ชั่วโมง โดยความเร็วของการไหลของเลือดที่ช้ากว่า 120 เซนติเมตรต่อนาทีถือว่าอาจมีการหดเกร็งของหลอดเลือดเกิดขึ้น
เป็นที่เชื่อกันว่าสามารถใช้ยากลุ่มแคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์ในการป้องกันการหดเกร็งของหลอดได้โดยผ่านทางการป้องกันไม่ให้มีแคลเซียมไหลเข้าเซลล์กล้ามเนื้อเรียบ โดยยาแคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์ชนิดกินอย่าง nimodipine นั้นสามารถให้ผลการรักษาที่ดีได้หากได้ให้ยานี้ภายในวันที่ 4–21 หลังมีเลือดออก แม้จะไม่สามารถลดการตรวจพบการหดเกร็งของหลอดเลือดผ่านการตรวจด้วยการฉีดสีหลอดเลือด (angiography) ได้ก็ตาม สำหรับผู้ป่วยเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางที่เกิดจากอุบัติเหตุ พบว่า nimodipine ไม่มีผลในระยะยาว จึงไม่มีการแนะนำให้ใช้ มีการศึกษาการใช้ยาแคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์ตัวอื่นและแมกนีเซียมซัลเฟตอยู่บ้างแต่ยังไม่เป็นที่แนะนำให้ใช้ นอกจากนี้ยังไม่มีหลักฐานว่าการให้ยา nimodipine ทางหลอดเลือดดำจะมีประโยชน์มากกว่าการให้ด้วยการกินอีกด้วย
เมื่อมีอาการของการหดเกร็งของหลอดเลือด มักมีการนำแนวทางการรักษาที่เรียกว่า Triple H มาใช้ ซึ่งได้แก่ การให้สารน้ำทางหลอดเลือดดำเพื่อให้เกิดภาวะความดันโลหิตสูง (Hypertension), ภาวะมีปริมาตรเลือดมาก (Hypervolemia) และมีเลือดเจือจาง (Hemodilution) หลักฐานสนับสนุนแนวทางการรักษานี้ยังไม่มีข้อสรุป ยังไม่มีการวิจัยเชิงทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมชิ้นใดที่ทำเพื่อแสดงให้เห็นประโยชน์ที่เกิดจากแนวทางการรักษาแนวทางนี้
หากการรักษาด้วยยาไม่สามารถทำให้อาการของการขาดเลือดยาวนานดีขึ้นได้ อาจมีการใช้การฉีดสีหลอดเลือดเพื่อระบุตำแหน่งของหลอดเลือดที่เกิดการหดเกร็งและฉีดยาขยายหลอดเลือด (vasodilator) เข้าไปที่หลอดเลือดแดงเส้นนั้นโดยตรง หรืออาจทำการผ่าตัดขยายหลอดเลือด (angioplasty)
การรักษา > ภาวะแทรกซ้อนอื่น ๆ

อาจพบภาวะโพรงสมองคั่งน้ำ (hydrocephalus) เป็นภาวะแทรกซ้อนของเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางได้ทั้งในระยะสั้นและระยะยาว โดยสามารถตรวจพบได้จาก CT scan โดยจะพบมีโพรงสมองข้าง (lateral ventricle) โตขึ้น ถ้ามีปัญหาระดับการรู้สึกตัวลดลงผู้ป่วยอาจต้องรับการเจาะหลังระบายน้ำ หรือวางสายระบายนอกโพรงสมอง (extraventricular drain) หรืออาจต้องวางทางลัดโพรงสมอง (shunt) ถาวร การที่สามารถบรรเทาภาวะโพรงสมองคั่งน้ำได้อาจทำให้ผู้ป่วยมีอาการดีขึ้นได้อย่างมาก ผู้ป่วยเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางที่นอนรักษาในโรงพยาบาลประมาณครึ่งหนึ่งมีภาวะแทรกซ้อนได้แก่ความแปรปรวนของความดันโลหิต ความผิดปกติของเกลือแร่ ปอดบวม และภาวะหัวใจล้มเหลวได้ ภาวะเหล่านี้อาจทำให้ผู้ป่วยมีพยากรณ์โรคแย่ลง
ผู้ป่วยถึงหนึ่งในสามจะชักระหว่างที่นอนรักษาในโรงพยาบาล จึงมีการให้ยากันชักกันโดยทั่วไป โดยเชื่อว่าจะเป็นประโยชน์แก่ผู้ป่วย แต่การให้ยากันชักในกรณีเช่นนี้ก็ยังเป็นที่ถกเถียงและไม่มีหลักฐานที่ดีรองรับ งานวิจัยบางชิ้นบ่งชี้ว่าการให้ยาเหล่านี้มีความสัมพันธ์กับพยากรณ์โรคที่ไม่ดี ซึ่งอาจเป็นจากผลเสียของการให้ยาเหล่านี้ หรือเป็นจากการที่ยาเหล่านี้มักใช้ในผู้ป่วยที่อาการหนักอยู่แล้วก็ได้
พยากรณ์โรค > อัตราเสียชีวิตและทุพพลภาพระยะแรก

ภาวะเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางมักให้ผลลัพธ์ที่ไม่ดีกับผู้ป่วย โดยมีอัตราการเสียชีวิตอยู่ที่ 40-50% แต่ปัจจุบันเริ่มมีอัตราการรอดชีวิตสูงขึ้นเรื่อย ๆ  ผู้ป่วยที่ไม่จำเป็นต้องรับไว้รักษาในโรงพยาบาลจำนวนมากกว่าหนึ่งในสี่มีความจำกัดในการดำเนินชีวิตอย่างมาก และมีจำนวนผู้ที่ไม่มีอาการหลงเหลืออยู่เลยเพียงไม่ถึงหนึ่งในห้าเท่านั้น การได้รับการวินิจฉัยล่าช้า เช่น การวินิจฉัยผิดเป็นโรคปวดศีรษะไมเกรน มีส่วนทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ไม่ดี ปัจจัยที่ตรวจพบได้ตั้งแต่แรกรับไว้รักษาในโรงพยาบาลที่มีความสัมพันธ์กับการมีผลลัพธ์ไม่ดีมีหลายอย่าง ในจำนวนนี้เช่น การมีอาการทางระบบประสาทที่ไม่ดี มีความดันเลือดตัวบนสูง เคยเป็นโรคหัวใจมาก่อน เคยมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางมาก่อน มีโรคตับ ตรวจ CT scan พบมีเลือดออกมากหรือมีหลอดเลือดโป่งพองขนาดใหญ่ ตำแหน่งของหลอดเลือดโป่งพองอยู่ที่ระบบไหลเวียนส่วนหลัง และการมีอายุมาก ปัจจัยที่ตรวจพบระหว่างนอนรักษาในโรงพยาบาลที่ทำให้มีพยากรณ์โรคที่ไม่ดีมีหลายอย่างเช่น มีการขาดเลือดของเนื้อสมองที่เกิดขึ้นภายหลังซึ่งเกิดจากการหดเกร็งของหลอดเลือด มีก้อนเลือดในเนื้อสมอง มีเลือดออกในโพรงสมอง และการมีไข้ขึ้นในวันที่ 8 ของการนอนรักษาในโรงพยาบาล
ผู้ป่วยเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางบางรายแม้จะได้รับการตรวจด้วยการฉีดสีหลอดเลือดทั้งสี่เส้นแล้วยังไม่พบมีหลอดเลือดโป่งพองนั้นมีพยากรณ์โรคดีกว่าผู้ป่วยเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางที่มีหลอดเลือดโป่งพอง แต่ผลตรวจเช่นนี้ยังมีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงของการขาดเลือด การมีเลือดออกซ้ำ และการเกิดภาวะโพรงสมองคั่งน้ำ ในขณะที่การมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางบริเวณรอบสมองส่วนกลาง (perimesencephalic) มีโอกาสเกิดเลือดออกซ้ำหรือการขาดเลือดที่เกิดขึ้นภายหลังน้อยมาก และมีพยากรณ์โรคดีกว่ามาก
เชื่อกันว่าพยากรณ์โรคของอุบัติเหตุกระทบกระเทือนศีรษะนั้นส่วนหนึ่งขึ้นอยู่กับตำแหน่งและความรุนแรงของการมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง แต่การแยกเอาผลของการมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางออกจากผลอื่น ๆ ของภาวะสมองกระทบกระเทือนนั้นเป็นการยาก ทำให้ไม่มีใครทราบว่าการมีเลือดใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางนั้นเป็นปัจจัยที่ทำให้พยากรณ์โรคแย่ลง หรือเป็นเพียงสัญญาณบ่งบอกว่ามีการบาดเจ็บเกิดขึ้น ผู้ป่วยภาวะบาดเจ็บของสมอง (traumatic brain injury) ระดับปานกลางและรุนแรงที่มีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางตั้งแต่แรกรับไว้รักษาในโรงพยาบาลนั้นมีความเสี่ยงที่จะเสียชีวิตมากกว่ากลุ่มที่ไม่มีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางถึงสองเท่า นอกจากนั้นยังมีความเสี่ยงของการเกิดภาวะทุพพลภาพรุนแรงและสภาพผักเรื้อรังมากกว่าอีกด้วย นอกจากนี้เลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางที่เกิดจากอุบัติเหตุยังมีความสัมพันธ์กับตัวบ่งชี้ผลลัพธ์ที่ไม่ดีอย่างอื่น เช่น ภาวะลมชักหลังเกิดการบาดเจ็บ (post traumatic epilepsy) ภาวะโพรงสมองคั่งน้ำ และการต้องอยู่ในหออภิบาลผู้ป่วยหนักเป็นเวลานาน อย่างไรก็ดีผู้ป่วยเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางจากการบาดเจ็บที่มีคะแนนแบบประเมินกลาสโกวมากกว่า 12 นั้น 90% มีผลการรักษาดี
ยังมีหลักฐานชนิดอ่อนอยู่บ้างว่ามีปัจจัยทางพันธุกรรมที่มีผลต่อพยากรณ์โรคของการมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง ตัวอย่างเช่น การมียีน ApoE4 (ยีนชนิดหนึ่งซึ่งถอดรหัสออกมาเป็น apolipoprotein E ซึ่งมีบทบาทในโรคอัลไซเมอร์) สองชุดนั้นดูเหมือนจะเพิ่มความเสี่ยงของการเกิดการขาดเลือดที่เกิดขึ้นภายหลังและนำไปสู่ผลการรักษาที่ไม่ดี ในขณะที่การเกิดภาวะน้ำตาลในเลือดสูงหลังจากมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางนั้นทำให้มีความเสี่ยงสูงที่จะมีผลการรักษาที่ไม่ดี
พยากรณ์โรค > ผลการรักษาระยะยาว

อาการทางระบบประสาทชั้นสูง เช่น ความรู้สึกเปลี้ย อารมณ์แปรปรวน และอาการอื่น ๆ เป็นผลตามมาที่พบได้ทั่วไป แม้ในผู้ป่วยที่มีอาการทางระบบประสาทฟื้นตัวอย่างดีก็ยังพบมีภาวะวิตกกังวล ซึมเศร้า ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ (PTSD) และการเสื่อมถอยของสติปัญญาได้บ่อย ผู้ป่วยเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางถึง 46% จะมีความบกพร่องของภาวะการรับรู้ที่รุนแรงถึงขั้นส่งผลต่อคุณภาพชีวิต ผู้ป่วยถึง 60% มีอาการปวดศีรษะ เลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางที่เกิดจากหลอดเลือดโป่งพองอาจทำให้มีความเสียหายต่อไฮโปทาลามัสและต่อมใต้สมอง ซึ่งทำหน้าที่สำคัญในการควบคุมและผลิตฮอร์โมนของร่างกาย ผู้ป่วยที่เคยมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางถึงกว่าหนึ่งในสี่มีภาวะต่อมใต้สมองทำงานน้อย ทำให้มีฮอร์โมนจากต่อมใต้สมองชนิดใดชนิดหนึ่งหรือหลายชนิดน้อยกว่าปกติ ฮอร์โมนเหล่านี้ เช่น โกรธฮอร์โมน (Growth hormone) เฟชเอสเอช (Follicle-stumulating hormone) แอลเอช (luteinizing hormone) เป็นต้น
ระบาดวิทยา

จากบททบทวนงานวิจัย 51 ชิ้น ใน 21 ประเภท พบว่าอุบัติการณ์โดยเฉลี่ยของเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางอยู่ที่ 9.1 ต่อ 100,000 ต่อปี งานวิจัยจากญี่ปุ่นและฟินแลนด์พบมีอุบัติการณ์สูงกว่าอยู่ที่ 22.7 และ 19.7 ตามลำดับ โดยยังไม่ทราบเหตุผลแน่ชัด ในทางกลับกันอเมริกากลางและอเมริกาใต้มีอุบัติการณ์น้อยกว่าอยู่ที่ 4.2 ต่อ 100,000
แม้ส่วนใหญ่ของผู้ป่วยที่เสี่ยงต่อการเกิดเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางจะเป็นกลุ่มอายุที่น้อยกว่าการเกิดโรคหลอดเลือดสมองชนิดอื่น ๆ  แต่ความเสี่ยงก็เพิ่มขึ้นตามอายุไม่ต่างกัน ผู้ที่มีอายุน้อยมีโอกาสเกิดเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางน้อยกว่าผู้ที่อยู่ในวัยกลางคนด้วยอัตราส่วนความเสี่ยง (risk ratio) 0.1 หรือ 10% ความเสี่ยงเพิ่มขึ้นตามอายุโดยผู้มีอายุมาก (มากกว่า 85 ปี) เสี่ยงกว่าผู้มีอายุ 45–55 อยู่ 60% ผู้หญิงอายุมากกว่า 55 ปีมีความเสี่ยงมากกว่าผู้ชายอายุเท่ากันประมาณ 25% ซึ่งอาจมีความเกี่ยวข้องกับปัจจัยที่เป็นผลมาจากการหมดประจำเดือน เช่นการลดลงของระดับฮอร์โมนเอสโตรเจน เป็นต้น
พันธุกรรมอาจมีส่วนในการทำให้บางคนเสี่ยงต่อการมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางมากกว่าคนอื่น โดยจะมีความเสี่ยงเพิ่มขึ้น 3–5 เท่าในผู้ที่มีญาติสายตรงอันดับที่หนึ่งป่วยด้วยมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง อย่างไรก็ได้ปัจจัยเสี่ยงที่มาจากวิธีการดำเนินชีวิตมีผลต่อความเสี่ยงโดยรวมมากกว่า ความเสี่ยงเหล่านี้ได้แก่ การสูบบุหรี่ ความดันเลือดสูง และการดื่มสุรา ผู้ที่เคยสูบบุหรี่มีความเสี่ยงต่อการมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางเป็นสองเท่าของผู้ที่ไม่เคยสูบ มีข้อมูลที่ไม่ชัดเจนนักว่าปัจจัยบางอย่างเพิ่มความเสี่ยงของการเกิดเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง ปัจจัยเหล่านี้เช่น การมีเชื้อชาติคอเคเชียน การได้รับการรักษาด้วยฮอร์โมนทดแทน เบาหวาน และการมีระดับคอเลสเตอรอลมากกว่าปกติ ประมาณ 4% ของการมีเลือดออกจากหลอดเลือดโป่งพองเกิดขึ้นหลังการมีเพศสัมพันธ์ และผู้ป่วยเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง 10% เริ่มมีอาการขณะที่กำลังก้มตัวหรือยกของหนัก
โดยรวมแล้ว คนทั่วไปประมาณ 1% มีหลอดเลือดโป่งพองอยู่ ส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก และมักไม่มีการแตกของหลอดเลือดโป่งพองเหล่านี้
ประวัติ

แม้จะมีการสังเกตเห็นอาการทางคลินิกของเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางมาตั้งแต่สมัยของฮิปโปกราเตสแล้วแต่การมีอยู่ของโรคหลอดเลือดสมองโป่งพองและข้อเท็จจริงที่ว่ามันสามารถแตกได้นั้นยังไม่เป็นที่ทราบกันจนกว่าจะถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 มีการอธิบายอาการที่เกี่ยวข้องเอาไว้โดยละเอียดกว่าโดยนายแพทย์ ไบรอม แบรมเวลล์ ชาวเอดินบะระในปีค.ศ. 1886 ต่อมาในปีค.ศ. 1924 เซอร์ ดร. ชาร์ลส์ ไซมอนส์ (1890–1978) นักประสาทวิทยาชาวลอนดอนได้บันทึกอาการหลัก ๆ ของการมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางเอาไว้อย่างครบถ้วน และเสนอให้ใช้คำว่า "เลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางเกิดเอง" (spontaneous subarachnoid hemorrhage)  ไซมอนส์ ยังได้อธิบายการใช้การเจาะน้ำไขสันหลังและการมีสีออกเหลืองในการช่วยวินิจฉัยเอาไว้ด้วย
การรักษาด้วยการผ่าตัดครั้งแรกทำโดยนอร์แมน ดอตต์  ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของ ดร. ฮาร์วีย์ คุชชิง ซึ่งตอนนั้นทำงานอยู่ในเอดินบะระ เขาได้เสนอการรักษาด้วยการห่อหลอดเลือดที่โป่งพอง (wrapping of aneurysm) ในช่วงราวคริสต์ทศวรรษ 1930 และเป็นผู้บุกเบิกการฉีดสีหลอดเลือดคนหนึ่ง ประสาทศัลยแพทย์ชาวอเมริกา ดร. วอลเตอร์ แดนดี ซึ่งทำงานในบอลทิมอร์เป็นผู้ที่ใช้คลิปหนีบในการรักษาเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1938 มีการนำการผ่าตัดด้วยการใช้กล้องขยายช่วย (microsurgery) มาใช้ในการรักษาหลอดเลือดโป่งพองในปี ค.ศ. 1972 เพื่อเพิ่มผลการรักษา การรักษาแบบ Triple H เริ่มนำมาใช้ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยใช้เป็นการรักษาการขาดเลือดภายหลังที่เกิดจากการหดเกร็งของหลอดเลือด (delayed ischemia due to vasospasm) และในช่วงเดียวกันมีการวิจัยทดลองใช้ nimodipine เพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนนี้ ในปี ค.ศ. 1983 ประสาทศัลยแพทย์ชาวรัสเซีย Zubkov และคณะได้รายงานการใช้บอลลูน (transluminal balloon angioplasty) ในการรักษาและป้องกันการหดเกร็งของหลอดเลือดหลังเกิดเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางที่เกิดจากหลอดเลือดโป่งพอง ประสาทศัลยแพทย์ชาวอิตาลี ดร. กวีโด กวีลเอลมี  ได้เสนอการรักษาด้วยการใช้ขดลวดในหลอดเลือดในปี ค.ศ. 1991
แหล่งข้อมูลอื่น

Neuroland เก็บถาวร 2007-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน SAH page
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: I60, P10.3, S06.6 ICD-9-CM: 430, 852.0-852.1 OMIM: 105800 MeSH: D013345 DiseasesDB: 12602
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000701 eMedicine: med/2883 neuro/357 emerg/559
ภาพ arteriogram แสดงให้เห็นหลอดเลือดโป่งพองของหลอดเลือดแดง posterior cerebral ที่ได้รับการใส่ขดลวดแล้วบางส่วน (ลูกศรสีเหลือง) โดยยังคงมีถุงหลอดเลือดโป่งพอง (aneurysmal sac) เหลืออยู่บางส่วน ผู้ป่วยรายนี้เป็นหญิงอายุ 34 ปีที่เคยได้รับการรักษาเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางมาก่อนแล้ว
บุคลากรทางการแพทย์กำลังเจาะน้ำไขสันหลัง แผ่นหลังของผู้รับการตรวจได้รับการฆ่าเชื้อด้วยสารฆ่าเชื้อไอโอดีนทำให้มีสีน้ำตาล
การเปลี่ยนแปลงของคลื่นไฟฟ้าหัวใจซึ่งคล้ายกับที่พบในภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดชนิดมีการยกของช่วง ST (STEMI) ในผู้ป่วยหญิงรายหนึ่งซึ่งมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง
หลอดเลือดแดงของสมองมองจากด้านล่าง (ภาพต้นฉบับจาก Gray's Anatomy ค.ศ. 1918)
ค่าเฉลี่ยของจำนวนผู้ป่วยเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางต่อ 100,000 คน-ปี แบ่งตามอายุ (แกน X = ช่วงอายุ, แกน Y = อุบัติการณ์ต่อ 100,000 คน-ปี)
คีรินิอัส

ผู้แทนของโรมัน, กงสุล และเจ้าเมืองซีเรีย (ประมาณ 51 ปีก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 21)
มารีย์และโยเซฟลงทะเบียนสำมะโนครัวต่อหน้าเจ้าเมืองคีรินิอัส ภาพโมเสกยุคไบเซนไทน์ที่โบสถ์ Chora Church กรุงคอนสแตนติโนเปิล ค.ศ. 1315–1320
ปูบลิอุส ซุลพิเชียส คีรินิอัส (ละติน: Publius Sulpicius Quirinius, ชื่อสะกดได้อีกแบบว่า Cyrenius; ประมาณ 51 ปีก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 21) เป็นขุนนางของจักรวรรดิโรมัน หลังการเนรเทศเฮโรดอารเคลาอัสจากจตุราธิปไตยแห่งยูเดียในปี ค.ศ. 6 คีรินิอัสได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองผู้แทนแห่งซีเรีย ที่ซึ่งมณฑลยูเดียได้ถูกผนวกเข้าไปเพื่อการจดทะเบียนสำมะโนครัว
บรรณานุกรม

Brown, R.E. (1977). The Birth of the Messiah: A Commentary on the Infancy Narratives in Matthew and Luke. Doubleday & Company.
แหล่งข้อมูลอื่น

Livius.org: Publius Sulpicius Quirinius
Jewish Encyclopedia: QUIRINIUS, P. SULPICIUS
Josephus Jewish Antiquities 18
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก

| พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก> พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ ชั้น 4 |
| --- | --- |
ประสูติ: 21 มิถุนายน พ.ศ. 2399
สิ้นพระชนม์: 25 มกราคม พ.ศ. 2443 (45 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระราชบิดา: พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาแก้ว
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก (21 มิถุนายน พ.ศ. 2399 — 25 มกราคม พ.ศ. 2443) พระราชธิดาพระองค์ที่ 48 ในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแก้ว
พระประวัติ

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก ประสูติเมื่อวันเสาร์ที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2399 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแก้ว
ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระองค์เจ้าประโลมโลก ทรงได้เข้าเป็นสามัญสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณในพระบรมมหาราชวัง และทรงประทานเงินบำรุงปีละ 20 บาทเป็นประจำทุกปี  ปรากฏความใน วชิรญาณวิเศษ ว่า
"...ตั้งแต่วันที่ ๕ จนถึงวันที่ ๑๑ มกราคม รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๒ ในระหว่าง ๗ วันนี้ ท่านสมาชิกได้มายังหอพระสมุดวชิรญาณ ๒๒ ท่าน ได้ลงชื่อ ๓๙ ครั้ง แลหนังสือที่ได้ให้ยืม ๔๕ ครั้ง แลสมาชิกได้นำเงินค่าเกมบิลเลียดมาส่ง ๕ ท่าน รวมเปนเงิน ๙๕ บาท ๑๖ อัฐ สมาชิกได้นำเงินบำรุงหอพระสมุดวชิรญาณจำนวนปีที่ ๑๓ มาส่งยังหอพระสมุดวชิรญาณ เปนเงินรายละ ๒๐ บาท ดังจะมีรายพระนามแลนามแจ้งต่อไปนี้ คือ... พระเจ้าบวรวงษ์เธอ  พระองค์เจ้าประโลมโลก ๑..."
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันศุกร์ที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2443 พระชันษา 45 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุผ้าขาว วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2448
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าเจ้าประโลมโลก (21 มิถุนายน พ.ศ. 2399 — พ.ศ. 2411)
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเจ้าประโลมโลก (พ.ศ. 2411 — พ.ศ. 2430)
พระเจ้าบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก (พ.ศ. 2430 — 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454)
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 เป็นต้นไป)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2436 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัควดี

| พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัควดี |
| --- | --- |
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ ชั้น 4 พระองค์เจ้าชั้นโท

ประสูติ: 1 เมษายน พ.ศ. 2398
สิ้นพระชนม์: 3 กันยายน พ.ศ. 2483 (85 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาพลอย
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัควดี (1 เมษายน พ.ศ. 2398 – 3 กันยายน พ.ศ. 2483) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาพลอย ได้รับพระมหากรุณาธิคุณเป็นพิเศษจากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานหีบหมากเสวยลงยา และโต๊ะทองคำ
หลังเกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ทำให้เหล่าพระบรมวงศานุวงศ์ทั้งหลายต้องดำรงพระชนม์ชีพอยู่อย่างยากลำบากและขัดสน บางพระองค์ถูกปลดออกจากงานราชการ บางพระองค์ต้องทรงลี้ภัยไปประทับยังต่างประเทศ บางพระองค์ถูกลดเบี้ยหวัดเงินปี ซึ่งพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัควดีก็ทรงเป็นหนึ่งในพระบรมวงศานุวงศ์ที่ได้รับผลกระทบ ด้วยทรงได้รับเบี้ยหวัดเงินปีไม่เพียงพอต่อการดำรงพระชนม์ชีพ จนถึงขนาดต้องไปหยิบยืมจากพระบรมวงศานุวงศ์พระองค์อื่น โดยในเรื่องนี้มีใจความปรากฏในลายพระหัตถ์ของหม่อมเจ้าหญิงจงจิตรถนอม ดิศกุล ที่ทรงเขียนไปถวายแด่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ผู้เป็นพระบิดาซึ่งทรงประทับอยู่ที่ปีนัง มีความในจดหมายว่า “เมื่อ ๒ วันนี้ พระองค์ภัควดีเสด็จมาที่บ้านรับสั่งว่าเงินงวดยังไม่ออก ไม่มีเงินจะใช้เลย ท่านขอยืมหม่อนฉัน ๒๐ บาท หม่อมฉันได้ทูลว่าหม่อมฉันก็ยากจน ท่านก็วิงวอนอยู่ท่าเดียวเลยต้องถวายท่าน รับสั่งว่าเคยไปทูลรบกวนเสด็จอาถ้าท่านจะกวนหม่อมฉันแทนเสด็จพ่อ เห็นว่าเพียง ๒๐ บาทจึงได้ถวายไปเพื่อสงเคราะห์แก่พระราชวงศ์”
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัควดี สิ้นพระชนม์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2483 สิริพระชันษา 85 ปี เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่สิ้นพระชนม์เป็นลำดับท้าย ๆ มีพระชนม์ยาวนานถึง 5 แผ่นดิน
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัควดี (1 เมษายน พ.ศ. 2398 – รัชสมัยรัชกาลที่ 5)
พระเจ้าบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัควดี (รัชสมัยรัชกาลที่ 5 – 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454)
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัควดี (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 – ปัจจุบัน)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2447 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 3 (ม.ป.ร.3)
ฟาโรห์ชาเรค

ชาเรค หรือ ชาเลค อาจจะทรงเป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณที่ไม่ค่อยทราบเกี่ยวกับข้อมูลของพระองค์ ซึ่งทรงครองราชย์ในช่วงสมัยระหว่างกลางที่สองแห่งอียิปต์
หลักฐานยืนยัน

พระองค์ทรงปรากฏอยู่เฉพาะในเอกสารหลักฐานยืนยันที่ไม่ร่วมสมัยเท่านั้น เอกสารดังกล่าวเป็นลำดับวงศ์ตระกูลของนักบวชนามว่า อังค์เอฟเอนเซคเมต และมีชีวิตอยู่ในช่วงปลายสมัยราชวงศ์ที่ยี่สิบสอง ซึ่งนับว่าเป็นเวลาหลายศตวรรษหลังจากที่ฟาโรห์ชาเรคทรงขึ้นครองราชย์ อาจจะเป็นเพราะเหตุดังกล่าว คิม ไรฮอล์ท นักไอยคุปต์วิทยาชาวเดนมาร์กจึงสงสัยการมีอยู่ของพระองค์ ในเอกสารดังกล่าว ฟาโรห์ชาเรคทรงถูกจัดให้อยู่หนึ่งชั่วอายุคนก่อนหน้าของฟาโรห์ชาวฮิกซอสนามว่า อเปปิ จากราชวงศ์ที่สิบห้าแห่งอียิปต์ บันทึกลำดับวงศ์ตระกูลของอังค์เอฟเอนเซคเมตจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์นิวเอสในเบอร์ลิน (หมายเลข 23673)
การระบุตัวตน

ทั้งนิโคลัส กรีมัลและวิลเลียม ซี. ฮายส์ได้เสนอว่า ฟาโรห์ชาเรคควรได้รับการระบุตัวตนเป็นพระองค์เดียวกันกับฟาโรห์ซาลิทิส เนื่องจากทรงเป็นผู้สถาปนาราชวงศ์ที่สิบห้าแห่งฮิกซอส ในแอกิปเทียกาของแมนิโธ ซึ่งเป็นประวัติศาสตร์ของอียิปต์ที่เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล และเสนอเพิ่มเติมว่าฟาโรห์ชาเรค/ซาลิทิสทรงเป็นพระองค์เดียวกันกับฟาโรห์เชชิ ซึ่งเป็นผู้ปกครองในช่วงช่วงสมัยระหว่างกลางที่สองของอียิปต์ที่กล่าวถึงในตราประทับสคารับจำนวนเกือบ 400 ตัว
ช่างไม้ (การละคร)

Type of stagehand
ช่างไม้ในโรงละครทำงานเพื่อสร้างฉากสำหรับการผลิตละคร
ในการละคร ช่างไม้ คือช่างเวทีที่สร้างฉากและองค์ประกอบของเวที โดยทั่วไปแล้วผู้ใช้งานช่างไม้อาจได้แก่ผู้จัดการฝ่ายผลิต หัวหน้าทีม หรือผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิค ในบางกรณีที่ไม่บ่อยนัก ผู้ใช้งานช่างไม้อาจได้แก่ผู้กำกับละคร หรือผู้ผลิตละคร ช่างไม้มักจะได้รับค่าจ้างเป็นรายชั่วโมง
ช่างไม้จะได้รับแบบร่างจากผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิค ซึ่งใช้การแสดงภาพของนักออกแบบ โมเดล หรือการเขียนแบบของฉากเพื่อสร้างภาพเขียนทางเทคนิคสำหรับการผลิต โดยทำงานส่วนใหญ่กับ ไม้ และ โลหะ พวกเขาใช้เทคนิคที่รวมถึง งานไม้ และ การเชื่อมโลหะ พวกเขาสร้างชิ้นส่วนของฉาก รวมถึงองค์ประกอบมาตรฐานบางอย่างเช่น แผ่นฉาก, แพลตฟอร์ม และเสา รวมถึงชิ้นส่วนของ เวที ตัวอย่างเช่น ช่างไม้อาจรับผิดชอบในการสร้างบันไดและทางลาดบนและออกจากพื้นที่การแสดง และในการปรับระดับพื้นเวทีเอง
มีเพียงช่างไม้ที่ได้รับการฝึกฝนเป็นคนงานที่สามารถเชื่อถือได้ในการทำ การติดตั้งอุปกรณ์ (ดู ทีมบินฉาก) บ่อยครั้งที่โรงละครสหภาพแรงงานและโรงละครขนาดใหญ่บางแห่งจะแยกแยะระหว่างช่างไม้และคนงาน แต่โรงละครขนาดเล็กส่วนใหญ่ไม่แยกแยะ เนื่องจากข้อจำกัดของการมีพนักงาน
ช่างไม้มืออาชีพจะไม่ทำงานที่มีส่วนประกอบทางไฟฟ้า (ดู ช่างไฟฟ้า) และพวกเขาจะไม่ทาสีฉาก เนื่องจากนี่เป็นงานของ ศิลปินฉาก
บ่อยครั้ง การจัดการงานไม้เวทีสำหรับการผลิตขนาดใหญ่จะมี "หัวหน้าช่างไม้" หรือ "หัวหน้าร้าน" และช่างไม้ระดับรองหลายคน
โครงการประเมินผลนักเรียนระหว่างประเทศ

ระวังสับสนกับ ปีซา
| --- | --- |
ชื่อย่อ: PISA
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2540
วัตถุประสงค์: เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาทั่วโลก
สํานักงานใหญ่: สำนักงานองค์การเพื่อความร่วมมือและการพัฒนาทางเศรษฐกิจ
ที่ตั้ง: เลขที่ 2 ถนนอองเดรปาสกาล เขต 16 กรุงปารีส รหัสไปรษณีย์ 75775
ภูมิภาคที่รับผิดชอบ : ทั่วโลก
สมาชิก  : กระทรวงศึกษาธิการ 79 ประเทศ
ภาษาทางการ : อังกฤษและฝรั่งเศส
องค์กรปกครอง: องค์การเพื่อความร่วมมือและการพัฒนาทางเศรษฐกิจ
เว็บไซต์: oecd.org/pisa
โครงการประเมินผลนักเรียนระหว่างประเทศ (อังกฤษ: Programme for International Student Assessment) หรือ ปิซา (PISA) เป็นการทดสอบทางการศึกษาจัดโดยองค์การเพื่อความร่วมมือและการพัฒนาทางเศรษฐกิจ ให้แก่ทั้งประเทศสมาชิกและประเทศที่ไม่เป็นสมาชิก มุ่งเน้นวัดความสามารถทางด้านคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และการอ่าน ในนักเรียนอายุ 15 ปี  จั้ดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2543 ผลการทดสอบของโครงการฯ มุ่งเน้นให้ประเทศที่เข้าร่วมได้พัฒนานโยบายการศึกษาตลอดจนถึงผลลัพธ์
ประเทศไทย แม้ไม่ใช่สมาชิกขององค์การเพื่อความร่วมมือและการพัฒนาทางเศรษฐกิจ แต่ได้เข้าร่วมโครงการนี้โดยมีสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี กระทรวงศึกษาธิการ เป็นผู้รับผิดชอบในการจัดเตรียม การทดสอบ และการนำผลการทดสอบไปใช้
ในปี 2565 มีนักเรียนเข้าร่วมการประเมินประมาณ 690,000 คน จากนักเรียนอายุ 15 ปี ประมาณ 29 ล้านคนทั่วโลก โดยประเทศไทยมีนักเรียนกลุ่มตัวอย่างเข้าร่วมการประเมินจาก 279 โรงเรียน ในทุกสังกัดการศึกษา รวม 8,495 คน
กระบวนการทดสอบ

โครงการประเมินผลนักเรียนระหว่างประเทศ จะเลือกนักเรียนในระบบ (ไม่เลือกนักเรียนนอกระบบ เช่น นักศึกษาการศึกษานอกโรงเรียน) ซึ่งมีอายุระหว่าง 15 ปี 3 เดือน จนถึง 16 ปี 2 เดือน โดยไม่คำนึงถึงชั้นปีทางการศึกษา เป็นกลุ่มทดสอบ โดยแต่ละประเทศจะต้องเก็บตัวอย่างนักเรียนให้ได้อย่างน้อย 5,000 คน ทั้งนี้ในประเทศเล็ก ๆ เช่น ไอซ์แลนด์ และ ลักเซมเบิร์ก อาจจัดการทดสอบแก่นักเรียนทุกคน บางประเทศซึ่งมีขนาดใหญ่อาจจัดสอบให้นักเรียนมากกว่า 5,000 คนก็ได้ เพื่อให้สามารถเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาระหว่างภูมิภาคได้
ในการทดสอบ จะใช้ข้อสอบปรนัย (เลือกตอบ) ผสมกับข้อสอบอัตนัย (เขียนตอบ) จำนวนทั้งหมด 6 ชั่วโมง 30 นาที แต่ใช้คอมพิวเตอร์เลือกมาทดสอบ 2 ชั่วโมง ต่อจากการทดสอบ นักเรียนที่เข้าสอบจะตอบคำถามเกี่ยวกับภูมิหลังของตนเอง เช่น นิสัยการเรียน แรงขับเคลื่อน และครอบครัว ผู้อำนวยการโรงเรียนจะตอบแบบสอบถามเกี่ยวกับข้อมูลทั่วไปของโรงเรียนประกอบด้วย ในปี พ.ศ. 2555 ข้อสอบมีการปรับปรุงให้ซับซ้อน และมีการทดสอบจำนวนมากขึ้น
องค์การเพื่อความร่วมมือและการพัฒนาทางเศรษฐกิจอนุญาตให้แต่ละประเทศผสานการทดสอบขององค์การฯ และการทดสอบของประเทศตนเองเข้าด้วยกันได้ เช่นเยอรมนี หลังจากการทดสอบตามโครงการฯ แล้ว จะจัดการทดสอบในลักษณะเดียวกันเป็นการทดสอบระดับชาติ เรียกว่า PISA-E (E คือ Ergänzung แอร์เกนซุง แปลว่า เสริม) โดยที่นักเรียนจำนวน 5,000 คนจะเข้าสอบทั้งระหว่างชาติและระดับชาติ ในขณะที่นักเรียนอีก 45,000 คนจะเข้าสอบเฉพาะระดับชาติอย่างเดียว เพื่อให้ได้ตัวอย่างที่มากขึ้นสำหรับการทดสอบทางการศึกษาระหว่างรัฐ อย่างไรก็ตามในปี พ.ศ. 2549 เกิดความขัดแย้งในการตีความผลการทดสอบสองแบบ เป็นเหตุให้องค์การฯ สั่งเตือนประเทศเยอรมนีให้เลิกใช้ PISA ในการทดสอบระดับชาติ
ผลการทดสอบเมื่อได้คะแนนดิบออกมาแล้วย่อมจะแตกต่างกัน เพราะนักเรียนแต่ละคนจะทำข้อสอบคนละชุดกัน ดังนั้นในชั้นแรกจึงต้องนำคะแนนไปปรับให้ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 500 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานอยู่ที่ 100 ต่อมาได้มีการนำแบบจำลองทางคณิตศาสตร์มาใช้ในการปรับคะแนน
การทดสอบของโครงการฯ มีค่าใช้จ่าย โดยประเทศที่เข้าร่วมเป็นผู้ชำระ
ฤดูฝัน ฉันมีเธอ

| ฤดูฝัน ฉันมีเธอ |
| --- | --- |

กำกับ: มาโกโตะ ชิงไก
เขียนบท: มาโกโตะ ชิงไก
อำนวยการสร้าง: เก็งกิ คาวามูระ
นักแสดงนำ:   ไดโกะ โคทาโร่  โมริ นานะ 
ดนตรีประกอบ: แรดวิมส์
บริษัทผู้สร้าง:   คอมิกซ์เวฟฟิล์ม  Story Inc.  
ผู้จัดจำหน่าย: โทโฮ
วันฉาย:  19 กรกฎาคม ค.ศ. 2019  5 กันยายน ค.ศ. 2019
ความยาว: 111 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
ทำเงิน:   ¥14.02 พันล้าน (ญี่ปุ่น)  $176 ล้าน (ทั่วโลก) 
ฤดูฝัน ฉันมีเธอ (ญี่ปุ่น: 天気の子。; โรมาจิ: Tenki no Ko; อังกฤษ: Weathering with You) เป็นภาพยนตร์อนิเมะแนวจินตนิมิตของญี่ปุ่นฉายใน ค.ศ. 2019 เขียนบทและกำกับโดยมาโกโตะ ชิงไก สร้างโดยคอมิกซ์เวฟฟิล์ม และจัดจำหน่ายโดย โทโฮ และแรดวิมส์แต่งเพลงสำหรับภาพยนตร์ มีกำหนดฉายในวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 จัดจำหน่ายในไทยโดย เอ็ม พิคเจอร์ เช่นเดียวกับ หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ  เข้าฉายวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 2019 โดยซับภาษาไทยได้รับการแปลโดย ปุณฑริกา นภธราดล ผู้แปลนวนิยายชื่อเดียวกัน