stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อารยะ ชุมดวง
ประวัติ

อารยะ ชุมดวง เกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2498 เป็นบุตรคนสุดท้องของบุญธรรม ชุมดวง อดีต ส.ส.สุโขทัย กับนางวิเวียน ชุมดวง สำเร็จการศึกษา สาขาการปกครอง จากวิทยาลัยเคอร์รี่ สหรัฐอเมริกา สมรสกับนางวาสนา ชุมดวง
การทำงาน

อารยะ ชุมดวง ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุโขทัย ครั้งแรกในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2526 สังกัดพรรคปวงชนชาวไทย สมัยที่สอง ในปี พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคสหประชาธิปไตย สมัยที่สาม ในปี พ.ศ. 2535/2 และสมัยที่สี่ พ.ศ. 2539 สังกัดพรรคมวลชน อารยะ ชุมดวง เคยเป็นเลขาธิการพรรคมวลชน ในช่วงที่มีร้อยตำรวจเอกเฉลิม อยู่บำรุง เป็นหัวหน้าพรรค และเป็น 1 ใน 2 ส.ส.ของพรรคมวลชน ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2539 ต่อมาได้ย้ายมาสังกัดพรรคชาติไทย และพรรคชาติไทยพัฒนา และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 5 ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 นายอารยะ ได้ลงสมัครในเขตเลือกตั้งที่ 4 จังหวัดสุโขทัย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562 นายอารยะ ไม่ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง แต่ให้การสนับสนุนผู้สมัครของพรรคเพื่อไทย
ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 เขาได้เข้าร่วมงานกับพรรคประชาธิปัตย์ พร้อมเสนอตัวลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส. สุโขทัย ซึ่งจุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์ได้ให้การต้อนรับและแสดงความยินดีกับการเข้าร่วมทำงานกับพรรค พร้อมกับมอบบัตรสมาชิกพรรคและมอบเสื้อแจ็กเก็ตพรรคให้ แต่ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 เขาด้ตัดสินใจลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคพลังประชารัฐ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2523 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ร.)
มาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร

| นักบุญมาระโก |
| --- | --- |
มาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร วาดโดยบรอนซีโน
ผู้นิพนธ์พระวรสาร
เกิด: ค.ศ. 5 ไซรีน, เพนทาโพลิสแห่งแอฟริกาเหนือ ตามหลักฐานของชาวคอปติก
เสียชีวิต: 25 เมษาย 2564 นันทวัน5 (ประเทศอียิปต์)
นิกาย: โรมันคาทอลิก  อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์  แองกลิคัน  ลูเทอแรน  โปรเตสแตนต์
วันฉลอง: 25 เมษายน
สัญลักษณ์: สิงโต บิชอปบนบัลลังก์มีรูปสิงโต คนช่วยชาวเรือชาวเวนิส คนถือหนังสือชื่อ “pax tibi Marce” คนถือหนังสือและใบปาล์ม คนถือหนังสือหรือม้วนหนังสือกับสิงโตมีปีก  ฯลฯ
องค์อุปถัมภ์: ทนายความ เวนิส เป็นต้น
มาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร (อังกฤษ: Mark the Evangelist; ฮีบรู: מרקוס; กรีก: Μάρκος) เป็นหนึ่งในผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน อีกสามท่านได้แก่มัทธิว ยอห์น และลูกา เชื่อกันว่าเป็นผู้ประพันธ์พระวรสารนักบุญมาระโกซึ่งเป็นเอกสารส่วนหนึ่งของพันธสัญญาใหม่และเป็นเพื่อนกับซีโมนเปโตร นักบุญมาระโกได้ร่วมเดินทางกับเปาโลและบารนาบัสเมื่อนักบุญเปาโลเริ่มเดินทางไปเผยแพร่ศาสนาเป็นครั้งแรก หลังจากที่มีข้อขัดแย้งกัน บารนาบัสก็แยกตัวจากเปาโลโดยเอามาระโกไปไซปรัสด้วย (กิจการของอัครทูต 15:36-40) การแยกตัวครั้งนี้ทำให้เกิดพระวรสารนักบุญมาระโกขึ้น ต่อมาเปาโลเรียกตัวมาระโกกลับมา ฉะนั้นมาระโกจึงกลับมาเป็นผู้ติดตามเปาโลอีกครั้ง
คริสตจักรคอปติกออร์ทอดอกซ์ถือว่ามาระโกเป็นผู้วางรากฐานคริสต์ศาสนาในทวีปแอฟริกา เป็นคนแรกที่ดำรงตำแหน่งบิชอปแห่งอะเล็กซานเดรีย
เช่นเดียวกับผู้นิพนธ์พระวรสารอีกสามองค์นักบุญมาระโกมักจะปรากฏในภาพเขียนทางคริสต์ศาสนาใช้สัญลักษณ์สิงโต ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ตามหนังสือดาเนียลบทที่ 7 (Book of Daniel)
ประวัติ

นักบุญมาระโกเชื่อกันว่าเกิดที่เพ็นตาโพลิส (Pentapolis) ทางทวีปแอฟริกาตอนเหนือ และเมื่อกลับไปหลังจากเดินทางไปเทศนากับนักบุญเปาโลที่โคลอสซี (Colosse) และ โรม  (ฟีเลโมน 24;  ทิโมธี 2 4:11) จากเพ็นตโพลิสนักบุญมาระโกก็เดินทางไปอเล็กซานเดรีย
อาจจะเป็นไปได้ว่าการใช้ชื่อ “มาระโก” ในพันธสัญญาใหม่อาจจะหมายถึงคนหลายคน หรือคนหลายคนที่ว่าอาจจะเป็นคนคนเดียวกันก็ได้  ในการตีความหมาย, “ยอห์น มาระโก” ใน “กิจการของอัครทูต” 12:12, 25, 15:37 กล่าวถึงเพียง “ยอห์น”  ใน “กิจการของอัครทูต” 13:5, 13:13 และ “มาระโก” ใน“กิจการของอัครทูต” 15:39 ซึ่งเป็นคนคนเดียวกันกับ “มาระโก” ที่กล่าวถึงในจดหมายเหตุของนักบุญเปาโล โคลอสเซียน  
4:10[ลิงก์เสีย], ทิโมธี2  4:11, ฟีเลโมน 24 และ ปีเตอร์1 5:13. “มาระโก” ในจดหมายเหตุของนักบุญเปาโลกล่าวว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของบารนาบัส (โคลอสเซียน 4:10) จึงเป็นสาเหตุที่อธิบายได้ถึงความผูกพันระหว่างมาระโกกับบาร์นาบัสเมื่อมีเรื่องกับเปาโล (กิจการของสาวก 15:37-40) แม่ของมาระโกเป็นผู้นำคริสตจักรในกรุงเยรูซาเลม บ้านของแม่ของมาระโกเป็นที่เป็นที่พบปะของคริสต์ศาสนิกชนและเป็นที่ที่เปโตรไปพักหลังจากที่ถูกปล่อยตัวจากคุก (กิจการของสาวก 12:12-17)
หลักฐานว่านักบุญมาระโกเป็นผู้นิพนธ์พระวรสารนักบุญมาระโกมาจากนักบุญพาเพียส (Papias) .
เรื่องเกี่ยวกับนักบุญมาระโกมีด้วยกันหลายเรื่องแต่ไม่มีหลักฐานใดที่จะยืนยันเป็นที่แน่นอนได้ในพันธสัญญาใหม่ บางเรื่องก็ว่านักบุญมาระโกเป็นคนรับใช้ในงานสมรสที่หมู่บ้านคานา ผู้ที่เทน้ำที่พระเยซูเสกให้เป็นไวน์ (ยอห์น 2:1-11) และยังเชื่อกันว่านักบุญมาระโกเป็นหนึ่งในสาวก 70 คนที่พระเยซูส่งไป (ลูกา 10) หรือเป็นคนรับใช้ที่แบกน้ำเข้ามาในบ้านระหว่างอาหารค่ำมื้อสุดท้าย
(มาระโก 14:13);
หรือเป็นชายหนุ่มไม่นุ่งผ้าที่วิ่งหนีเมื่อพระเยซูถูกจับ (มาระโก 14:51-52) และเป็นคนที่รับรองสาวกในบ้านหลังจากที่พระเยซูสิ้นพระชนม์และเป็นบ้านที่พระเยซูกลับมาหลังจากคืนชีพ (ยอห์น 20)
ที่ประเทศอียิปต์ เชื่อกันว่ามาระโกสร้างปาฏิหาริย์ไว้หลายอย่าง ได้สร้างโบสถ์ที่นั่น และได้แต่งตั้งอาเนียนุสแห่งอะเล็กซานเดรียให้สืบตำแหน่งบิชอปแทนตน เมื่อนักบุญมาระโกกลับมาอะเล็กซานเดรีย ว่ากันว่าประชาชนที่นั่นไม่พอใจที่นักบุญมาระโกพยายามสั่งสอนให้เลิกนับถือเทวรูปต่าง ๆ ที่เคยทำกันมา เมื่อปี ค.ศ. 67 ประชาชนก็จับนักบุญมาระโกผูกกับม้าแล้วลากไปรอบเมืองจนท่านเสียชีวิต แต่ฝ่ายโรมันคาทอลิกยังตั้งข้อสงสัยกับความเชื่อนี้
ร่างของนักบุญมาระโก

เมื่อปี ค.ศ. 828 เรลิกที่เชื่อกันว่าเป็นร่างของนักบุญมาระโกถูกพ่อค้าชาวเวนิสสองคนขโมยไปจากอเล็กซานเดรียไปไว้ที่เวนิส ขณะนั้นในสมัยไบเซ็นไทน์เวนิสมีนักบุญทีโอดอร์เป็นนักบุญประจำเมือง แต่เมื่อได้ร่างของนักบุญมาระโกมาทางเมืองเวนิสก็สร้างมหาวิหารใหญ่เป็นที่เก็บเรลิกของนักบุญมาระโก ภายในมหาวิหารเวนิสมีภาพโมเสกแสดงให้เห็นกะลาสีคลุมร่างของนักบุญมาระโกเป็นชั้น ๆ ด้วยหมู จึงสามารถทำให้ลักลอบออกมาได้จากอียิปต์ได้เพราะชาวมุสลิมห้ามแตะต้องหมู
นิกายคอปติกออร์ทอดอกซ์ยังเชื่อกันว่ากะโหลกของนักบุญมาระโกยังอยู่ที่อะเล็กซานเดรีย ทุกปีทุกวันที่ 30 ของเดือน Babah คริสตจักรคอปติกออร์ทอดอกซ์ก็จะฉลองโบสถ์นักบุญมาระโก และการปรากฏกะโหลกของนักบุญมาระโกที่อเล็กซานเดรีย งานฉลองนี้ทำกันที่มหาวิหารคอปติกออร์ทอดอกซ์นักบุญมาระโกซึ่งเป็นที่เก็บศีรษะนักบุญมาระโก
เมื่อปี ค.ศ. 1063 ระหว่างการก่อสร้างมหาวิหารซันมาร์โกที่เวนิส เรลิกนักบุญมาระโกก็หายไป แต่ตามที่เล่ากันในปี 1094 นักบุญมาระโกเองมาปรากฏบอกที่ตั้งของเรลิกของท่านเอง ซากที่พบใหม่เอาไว้ในโลงหินภายในมหาวิหาร
การเป็นมรณสักขีของนักบุญมาระโก
สมเจตน์ ลิมปะพันธุ์

| สมเจตน์ ลิมปะพันธุ์ม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  13 กันยายน พ.ศ. 2566  (1 ปี 58 วัน)
นายกรัฐมนตรี: เศรษฐา ทวีสิน แพทองธาร ชินวัตร
รัฐมนตรีว่าการ: อนุทิน ชาญวีรกูล
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 (56 ปี) อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย ประเทศไทย
พรรคการเมือง: สามัคคีธรรม (2535) ชาติพัฒนา (2535—2547) ไทยรักไทย (2547—2550) พลังประชาชน (2550) ชาติไทย (2550—2551) กิจสังคม (2551—2554) ชาติพัฒนาเพื่อแผ่นดิน  (2554—2555)  ภูมิใจไทย (2555—2557, 2562—ปัจจุบัน)

สมเจตน์ ลิมปะพันธุ์ เเป็นนักการเมืองชาวไทย ตําเเหน่งที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (อนุทิน ชาญวีรกูล) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุโขทัย สังกัดพรรคภูมิใจไทย
ประวัติ

สมเจตน์ ลิมปะพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 จบการศึกษาชั้นมัธยมปลาย จากโรงเรียนเซนต์จอห์น ระดับปริญญาตรี บริหารธุรกิจบัณฑิต (การตลาด) จากมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ปริญญาโท ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐศาสตร์) จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
สมเจตน์ ลิมปะพันธุ์ เป็นบุตรชายของ นายสมชาติ ลิมปะพันธุ์ นายกเทศมนตรีเทศบาลเมืองสวรรคโลก และเป็นหลานชายของร้อยตรี ประพาส ลิมปะพันธุ์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุโขทัยหลายสมัย
การทำงาน

สมเจตน์ ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุโขทัยครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคชาติพัฒนา และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก และได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องตั้งแต่ครั้งนั้นเป็นต้นมา ทั้งการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 ในนามพรรคไทยรักไทย การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ในนามพรรคชาติไทย หลังจากนั้นได้ย้ายมาสังกัดพรรคกิจสังคม ในปลายปี พ.ศ. 2551 ภายหลังคดียุบพรรคใหญ่หลายพรรค โดยมีนายสุวิทย์ คุณกิตติ อดีตหัวหน้าพรรคได้นำ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กลับมาฟื้นฟูพรรคกิจสังคมอีกครั้ง โดยนายสุวิทย์ดำรงตำแหน่งประธานที่ปรึกษาพรรค และเข้าร่วมฝ่ายรัฐบาลซึ่งสนับสนุน นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เป็นนายกรัฐมนตรี
ต่อมา สมเจตน์ ได้ย้ายมาสังกัดพรรคชาติพัฒนาเพื่อแผ่นดิน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้งโดยแพ้ให้กับผู้สมัครจากพรรคภูมิใจไทย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 จึงย้ายมาสังกัดพรรคภูมิใจไทย และได้รับเลือกตั้งอีกสมัย แต่ในปี 2566 เขาไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับประภาพร ทองปากน้ำ จากพรรคเพื่อไทย ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
ภูษิต ภู่สว่าง

| ภูษิต ภู่สว่าง |
| --- | --- |
ภาพโปสเตอร์ จัดคอนเสิร์ตของ ภูษิต ภู่สว่าง
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เลี้ยน สอนโต
เกิด: พ.ศ. 2493 (อายุ 74 ปี)
ที่เกิด: ตำบลบ้านกล้วย อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย
ช่วงปี: 2515 - ปัจจุบัน
ภูษิต ภู่สว่างเป็นนักร้องลูกทุ่งชายเสียงดียุคเก่าที่โด่งดังอย่างมากจากเพลง “ กัมพูชาที่รัก “ และ “ หยุดก่อนคนจน “ ภูษิต ภู่สว่าง เป็นศิษย์เอกอีกคนหนึ่งของครูฉลอง ภู่สว่าง
ประวัติ

ภูษิต ภู่สว่าง มีชื่อจริงว่า เลี้ยน สอนโต เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2493 เป็นชาว ตำบลบ้านกล้วย อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย เกิด ก่อนที่จะเข้ามาเป็นนักร้องเคยทำงานอยู่การไฟฟ้ามาราว 3 – 4 ปี
เข้าวงการ

ภูษิต ภู่สว่าง ซึ่งชื่นชอบการร้องเพลงมาก เริ่มเข้าสู่วงการเพลงลูกทุ่งด้วยการประกวดร้องเพลงที่สถานีวิทยุยานเกราะ และสามารถคว้าตำแหน่งชนะเลิศ และรองชนะเลิศมาครองได้ตลอด  จากนั้นจึงตัดสินใจอยู่กับวงดนตรีเล็กๆ ได้ค่าตัวครั้งละ 10 – 20 บาท ก่อนที่จะมาสมัครเป็นนักร้องวงโฆษิต นพคุณ โดยใช้ชื่อว่า มงคล ขวัญนคร โดยร้องเพลงในแนวของไพรวัลย์ ลูกเพชร เขาร้องเพลงและแบกกลองอยู่ที่นี่ 3 ปีกว่าจนวงยุบไป
ช่วงนั้นระพิน ภูไท ซึ่งเป็นนักร้องดังของวง “พิณศรีวิชัย “ ได้ลาออกจากไป เพื่อไปตั้งวงเอง ทำให้ครูฉลอง ภู่สว่าง ซึ่งเล่นดนตรีอยู่ในวงพิณศรีวิชัยมาปรึกษากับโฆษิต นพคุณ เรื่องการหานักร้องมาแทนระพิน ภูไท โฆษิต นพคุณ จึงลองให้ ภูษิต ภู่สว่างลองไปสมัครดู  ปรากฏว่าครูฉลอง ภู่สว่างเกิดชอบใจในน้ำเสียงของเขา จึงให้ไปอยู่ด้วยที่สมุทรสาคร ประมาณ ปี 2515 เขาก็ได้มีโอกาสบันทึกแผ่นเสียงชุดแรก มี 4 เพลงคือ “ หยุดก่อนคนจน “ , “กัมพูชาที่รัก “ , “ ยอมตายถ้าได้เธอ “ และ “ บันทึกลวง “ ปรากฏว่า 2 เพลงแรกเกิดดัง จึงได้บันทึกเสียงอีก 4 เพลง คือ “ รักเธอไม่ได้” , “คนจนไม่หวาน “ , “ จากสลัม ถึงห้องแอร์ “ และ “ ซึมๆโซๆ แต่ยังไม่ทันที่เพลงจะได้ออก ครูฉลอง ภู่สว่าง กับนายทุน เกิดมีปัญหากัน ครูจึงหันไปแต่งเพลงให้จีระพันธ์ วีระพงษ์
จากนั้นภูษิต ภู่สว่าง จึงไปร่วมกับโฆษิต นพคุณ ตั้งวงเป็นเวลากว่า 4 ปี ในช่วงนั้นเขาก็ได้เพลงของครูเพลงหลายท่านมาร้อง แต่ปรากฏว่าดวงของเขาไม่ถูกกับเพลงของครูเพลงท่านใดนอกจากเพลงของครูฉลอง ภู่สว่างเพียงคนเดียว ทำให้เพลงของเขาไม่ได้รับความนิยม ชื่อเสียงจึงซบเซา และต้องยุบวงไปในที่สุด  และได้ไปเป็นนักร้องอยู่กับวงลูกทุ่งหลายวงเช่นเพลิน พรมแดน, พุ่มพวง ดวงจันทร์ และ ไวพจน์ เพชรสุพรรณ
ปัจจุบัน

ภูษิต ภู่สว่างได้ใช้ชิวิตแบบสมถะพอเพียงอยู่ที่อ.ดอนตูม จ.นครปฐม  โดยยังคงรับงานรับเชิญร้องเพลงเหมือนเดิม  ตามงานต่างๆร่วมกับเพื่อนสนิทอย่างดุสิต ดุริยศักดิ์ ส่วนมากเจ้าภาพก็จะเชิญไปด้วยกันทั้งคู่  มีรายได้ตามอัตภาพของศิลปินรุ่นเก่า ติดต่องาน 081-7042457
นิคม รายยวา

นิคม รายยวา เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2487 ที่ตำบลหาดเสี้ยว อ.ศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย ศึกษาชั้นมัธยมจากโรงเรียนเชลียง และระดับปริญญาตรีทางเศรษฐศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เริ่มต้นการทำงานกับ บริษัทธุรกิจเดี่ยวกับน้ำมันปิโตรเลียมในกรุงเทพฯ ระยะหนึ่ง แล้วเปลี่ยนไปทำงานอุตสาหกรรมน้ำมันปาล์มทางภาคใต้ ระยะหลังสนใจเกษตรแบบคนต่างเมือง ลงมือทำสวนโกโก้ โดยเซาะป่าเป็นร่อง ใช้แนวไม้เป็นร่มไพร โกโก้เสียหายหมดทั้ง 50,000 ต้น  ปัจจุบันหันมาเรียนรู้จากเกษตรกรในท้องถิ่นดั้งเดิม เพื่อทำสวนยางพารา
คุณ นิคม รายยวา เริ่มเขียนเรื่องสั้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2510 เรื่องที่กำลังเขียนอยู่และยังไม่จบได้แก่ "ทะเลขี้ผึ้ง" และ "โกโก้ 50,000 ต้น"
ผลงาน

ตะกวดกับคบผุ (2526) นวนิยาย
คนบนต้นไม้ (2527) รวมเรื่องสั้น (หนังสือดี 100 เล่มที่คนไทยควรอ่าน)
ตลิ่งสูง ซุงหนัก (2527) นวนิยาย ได้รับรางวัลซีไรต์ในปี 2531
| ด ค กรายนามผู้ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียนชาวไทยเรียงตามลำดับตัวอักษร |
| --- | --- |
กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ • กฤษณา อโศกสิน • คมทวน คันธนู • คำพูน บุญทวี • งามพรรณ เวชชาชีวะ • จเด็จ กำจรเดช • จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท • จิระนันท์ พิตรปรีชา • ชาติ กอบจิตติ • โชคชัย บัณฑิต' • ซะการีย์ยา อมตยา •  เดือนวาด พิมวนา • แดนอรัญ แสงทอง • นริศพงศ์ รักวัฒนานนท์ • นิคม รายยวา • เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ • บินหลา สันกาลาคีรี • ประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด • ปราบดา หยุ่น • ปาลิตา ผลประดับเพ็ชร • พลัง เพียงพิรุฬห์ • ไพฑูรย์ ธัญญา • ไพวรินทร์ ขาวงาม • มนตรี ศรียงค์ • มาลา คำจันทร์ • เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์ • แรคำ ประโดยคำ • วัชระ สัจจะสารสิน • วาณิช จรุงกิจอนันต์ • วินทร์ เลียววาริณ • วิภาส ศรีทอง • วิมล ไทรนิ่มนวล • วีรพร นิติประภา • ศักดิ์สิริ มีสมสืบ • ศิริวร แก้วกาญจน์ • ศิลา โคมฉาย • อังคาร กัลยาณพงศ์ • อังคาร จันทาทิพย์ • อัญชลี วิวัธนชัย • อัศศิริ ธรรมโชติ • อุทิศ เหมะมูล
ธวัช สุรินทร์คำ

| ธวัช สุรินทร์คำ> ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 (75 ปี) อำเภอทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์
คู่สมรส: บุญหลง สุรินทร์คำ

ธวัช สุรินทร์คำ (เกิด 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2492) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุโขทัย 2 สมัย
ประวัติ

ธวัช สุรินทร์คำ เกิดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 เป็นบุตรของ นายประกิต กับ นางส่งศรี สุรินทร์คำ สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี วิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาเทคนิคการแพทย์ จาก มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
งานการเมือง

อดีตเคยเป็นนายแพทย์ ต่อมาเข้าสู่วงการการเมือง ด้วยการเป็นสมาชิกสภาจังหวัด และเข้าสู่การเมืองระดับชาติ ด้วยการลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุโขทัย ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2518 และได้รับเลือกเรื่อยมา รวม 2 สมัย
ธวัช เคยดำรงตำแหน่งทางการเมือง ด้วยการเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน (นายไพฑูรย์ แก้วทอง) (พ.ศ. 2552-2553)
ปี พ.ศ. 2544 ธวัช ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 85 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ธวัช สุรินทร์คำ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 2 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 จังหวัดสุโขทัย สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 จังหวัดสุโขทัย สังกัดพรรคความหวังใหม่
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2522 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าอ็องรีที่ 2 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส
ครองราชย์: 31 มีนาคม ค.ศ. 1547 - 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1559
ราชาภิเษก: 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1547
ก่อนหน้า: ฟร็องซัวที่ 1
ถัดไป: ฟร็องซัวที่ 2

พระราชสมภพ: 31 มีนาคม ค.ศ. 1519 ซังเจอร์เมนอองเลย์ ในประเทศฝรั่งเศส
สวรรคต: 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1559 ปารีส ในประเทศฝรั่งเศส
พระอัครมเหสี: กาเตรีนา เด เมดีชี สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระราชบุตร:  พระเจ้าฟร็องซัวที่ 2 แห่งฝรั่งเศส  เอลีซาแบ็ต สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน  โกลด ดัชเชสแห่งลอแรน  พระเจ้าชาร์ลที่ 9 แห่งฝรั่งเศส  พระเจ้าอ็องรีที่ 3 แห่งฝรั่งเศส  มาร์เกอริต สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส  ฟร็องซัว ดยุกแห่งอ็องฌู 
ราชวงศ์: วาลัว
พระราชบิดา: พระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: โกลด ดัชเชสแห่งเบรอตาญและสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส (อังกฤษ: Henry II of France) (31 มีนาคม ค.ศ. 1519- 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1559) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสจากราชวงศ์วาลัว
เบื้องต้น

พระเจ้าอ็องรีเสด็จพระราชสมภพที่พระราชวังแซงต์-แชร์แมง-ออง-เลย์ใกล้ปารีสในประเทศฝรั่งเศส เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 และ พระราชินีโกลด เมื่อยังทรงพระเยาว์พระองค์และกับพระเชษฐาทรงใช้เวลาในสเปนเป็นเวลาสามปีในฐานะองค์ประกันในสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในการเป็นตัวแทนของพระราชบิดาที่ทรงถูกจับที่ยุทธการปาเวีย พระเจ้าอ็องรีทรงเสกสมรสกับกาเตรีนา เด เมดีชี เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1533 เมื่อทั้งสองพระองค์มีพระชนมายุ 14 พรรษา ปีหนึ่งหลังจากการเสกสมรสพระองค์ก็ทรงเริ่มมีความสัมพันธ์กับดีอาน เดอ ปัวตีเยร์ (Diane de Poitiers) ผู้มีอายุ 35 ปีที่เพิ่งเป็นหม้าย ดีอาน กลายมาเป็นผู้ที่ทรงมีความไว้วางใจมากที่สุดจนเมื่อเสด็จสวรรคต 25 ปีต่อมา และเป็นผู้มีอิทธิขนาดที่สามารถลงนามในหนังสือราชการได้ ซึ่งเป็นการทำให้พระราชินีกาเตรีนาเกือบไม่มีอำนาจแต่อย่างใด
เมื่อพระเชษฐาฟร็องซัว โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1536 จากการเล่นเทนนิส อ็องรีก็ทรงได้เป็นโดแฟ็งรัชทายาทแทนและทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1547 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1559 จากการแข่งขันประลองยุทธ์บนหลังม้า ที่ปารีสในประเทศฝรั่งเศส
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์วาลัวส์
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระเจ้าอองรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
ซาวียะตุลอัรยาน

| ซาวียะตุลอัรยาน |
| --- | --- |

ซาวียะตุลอัรยานที่ตั้งในประเทศอียิปต์
พิกัด: 29°54′N 31°12′E﻿ / ﻿29.900°N 31.200°E﻿ / 29.900; 31.200
ประเทศ:  อียิปต์
เขตผู้ว่าการ: กีซา
เขตเวลา: UTC+2 (EST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): +3
ซาวียะตุลอัรยาน (อาหรับ: زاویة العریان) เป็นเมืองในเขตผู้ว่าการกีซา ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างกีซากับอะบูศีร ทางตะวันตกของเมืองในพื้นที่ทะเลทราย มีนครสุสานซึ่งมีชื่อเดียวกัน และเกือบตรงไปทางทิศตะวันออกตรงข้ามแม่น้ำไนล์คือเมืองเมมฟิส ในซาวียะตุลอัรยานมีพีระมิดจำนวนสองแห่งและสุสานแมสตาบาจำนวนห้าแห่ง
พีระมิด > พีระมิดชั้น

พีระมิดสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ที่สามแห่งอียิปต์ น่าจะถูกสร้างในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์คาบา โดยที่พีระมิดดังกล่าวตั้งใจให้เป็นพีระมิดขั้นบันได ซึ่งมีขั้นบันไดประมาณห้าถึงเจ็ดขั้น ไม่ปรากฏชั้นหินนอกสุดที่คลุมพีระมิดไว้ ซึ่งบ่งบอกว่าพีระมิดนั้นยังสร้างไม่แล้วเสร็จ แผนผังของห้องใต้ดินมีลักษณะคล้ายกับพีระมิดฝัง ทางเดินที่นำไปสู่ด้านในมีห้องด้านข้าง 32 ห้องสำหรับจัดเก็บอุปกรณ์ฝังพระศพ
พีระมิด > พีระมิดที่ยังไม่แล้วเสร็จ

พีระมิดที่ยังไม่แล้วเสร็จดังกล่าวเป็นของฟาโรห์ที่มีพระนามคลุมเครือ โดยส่วนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในปัจจุบันคือฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ใช้สำหรับสร้างแกนกลางของพีระมิด โลงหินแกรนิตสีชมพูถูกพบในคูน้ำที่ตัดผ่านโครงสร้าง ถึงแม้ว่าอาจจะมีอายุนับย้อนกลับไปถัดจากหลังช่วงการก่อสร้างก็ตาม มีข้อสงสัยว่ามีห้องใต้ดินอยู่จริง แต่การขุดค้นไม่สามารถทำได้ เนื่องจากปัจจุบันโครงสร้างนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตหวงห้ามทางทหาร สิ่งปลูกสร้างดลังกล่าวมีชื่อเรียกอีกว่า "พีระมิดทางเหนือ" ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ที่สี่แห่งอียิปต์
นครสุสาน

พื้นที่ของซาวียะตุลอัรยานล้อมรอบด้วยสุสานทั้งหมดจำนวนห้าแห่ง ซึ่งมีอายุตั้งแต่ราชวงศ์ที่หนึ่ง, ราชวงศ์ที่สอง, ราชวงศ์ที่สามตอนปลาย, ราชวงศ์ที่สิบแปด และยุคโรมัน ในบรรดาสุสานเหล่านี้ มีเพียงแห่งเดียวที่มีอายุถึงปลายราชวงศ์ที่สามเท่านั้นที่เป็นสุสานขนาดใหญ่ ซึ่งมีสุสานแมสตาบาที่สร้างจากอิฐโคลนจำนวนสี่แห่ง ไรส์เนอร์และฟิชเชอร์ตั้งข้อสังเกตว่าสุสานเหล่านนี้น่าจะเป็นนครสุสานที่ตั้งอยู่รอบพีระมิดของฟาโรห์ สุสานขนาดใหญ่นั้นเป็นของเหล่าเชื้อพระวงศ์และข้าราชบริพาร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ห่างจากพีระมิดชั้นไปทางเหนือประมาณ 200 เมตร (660 ฟุต) มีแมสตาบาขนาดใหญ่ ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ "แมสตาบา Z500" ซึ่งค้นพบชามหินอ่อนจำนวนแปดใบที่ปรากฏเชเรคของฟาโรห์คาบา ไรส์เนอร์และฟิชเชอร์จึงสรุปว่า "ถ้าแมสตาบาเป็นของบุคคลที่เชื่อมโยงกับกษัตริย์ผู้สร้างพีระมิด ก็เป็นไปได้ว่าพระนามของกษัตริย์พระองค์นั้นคือคาบา" ความคิดเห็นดังกล่าวเป็นที่ยอมรับโดยนักอียิปต์วิทยาส่วนใหญ่ที่ถือว่าพีระมิดชั้นเป็นของฟาโรห์คาบา
ซาวียะตุลอัรยานในปัจจุบัน

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1960 พื้นที่ส่วนใหญ่ใกล้กับซาวียะตุลอัรยานถูกจำกัดไม่ให้เข้าถึงเนื่องจากเป็นฐานทัพทหาร การเข้าถึงพีระมิดถูกจำกัดการเข้าถึงมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964 โดยไม่อนุญาตให้มีการขุดค้น มีการสร้างที่พักทหารทับพื้นที่สุสานเดิม และปล่องของพีระมิดที่ยังไม่แล้วเสร็จถูกใช้เป็นที่ทิ้งขยะ และสภาพของหลุมศพทั้งสองนั้นยังไม่ทราบอย่างแน่ชัดและอาจจะเข้าขั้นอันตราย
เบส (เคมี)

บทความนี้เกี่ยวกับเคมี สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เบส และ ด่าง (แก้ความกำกวม)
เบส ตามคำจำกัดความของอาร์รีเนียส (Svante Arrhenius) คือ สารประกอบเคมีที่ดูดไฮโดรเนียมไอออน เมื่อละลายในน้ำ (ผู้รับโปรตอน) เบสที่ละลายในน้ำเรียกว่า อัลคาไล ในที่ที่สิ่งแวดล้อมเป็นน้ำ ไฮดรอกไซด์ไอออนจะถูกให้ เบสและกรดถูกมองว่าอยู่ตรงข้ามกันเพราะว่าผลของกรดคือการเพิ่มความเข้มข้นของไฮโดรเนียมไอออน (H3O+) ในน้ำ, ในขณะที่เบสลดความเข้มข้น เบส อาร์รีเนียสเมื่อละลายน้ำสารละลายของมันจะมี pH มากกว่า 7 เสมอ กรดเมื่อผสมกับเบสจะสะเทิน
มี คำจำกัดความ กรด-เบส ทั่วไปและซับซ้อนอีกมากมาย
เบส และ pH

pH ของน้ำไม่บริสุทธิ์จะวัดกันที่123 ความเป็นกรด ของมัน ในน้ำบริสุทธิ์ ประมาณ 1 ใน 10 ล้านโมเลกุล จะแตกตัวไปเป็น ไฮโดรเนียมไอออน (H3O+) และ ไฮดรอกไซด์ไอออน (OH−) , ตามสมการข้างล่างนี้
ความเข้มข้น (มีหน่วยเป็น โมล/ลิตร) ของไอออน ถูกแสดงเป็น [H3O+] และ [OH−]; สิ่งที่ได้คือ ค่าคงที่การแยกสลาย (dissociation constant) ของน้ำ และ มีค่าเท่ากับ 10−14 mole2/l2 ค่า pH ถูกกำหนดเป็น −log [H3O+]; ดังนั้นน้ำบริสุทธิ์จึงมีค่า pH เท่ากับ 7 (ตัวเลขเหล่านี้จะมีค่าถูกต้องที่สุดที่อุณหภูมิ 23 °C และจะแตกต่างกันเล็กน้อยที่อุณหภูมิอื่น)
เบสรับ (กำจัด) ไฮโดรเนียมไอออน (H3O+) จากสารละลาย หรือ ให้ ไฮดรอกไซด์ไอออน (OH-) แก่สารละลาย การกระทำทั้งสองนี้จะลดความเข้มข้นของไฮโดรเนียมไอออนและเพิ่มค่า pH ในทางตรงกันข้ามกรดจะให้ H3O+ ไออออนแก่สารละลาย หรือรับ OH−, ผลคือทำให้ pH ลดลง
ค่า pH ของสารละลายสามารถคำนวณได้ดังตัวอย่างต่อไปนี้ ถ้า 1 โมล ของ โซเดียมไฮดรอกไซด์ (40 ก.) ละลายในน้ำ 1 ลิตร ความเข้มข้นของ ไฮดรอกไซด์ไอออน จะเป็น [OH−] = 1 โมล/l. เพราะฉะนั้น [H+] = 10−14 โมล/l, และ pH = −log 10−14 = 14.
^^
ลักษณะเฉพาะของเบส

เบสมีความหนืดมากกว่าน้ำเล็กน้อย มีรสขม คล้ายสบู่เมื่อสัมผัส ทำปฏิกิริยากับกรดได้เกลือ
การทำกรดให้เป็นด่าง

เมื่อละลายในน้ำ เบส โซเดียมไฮดรอกไซด์จะแตกตัวเป็น ไฮดรอกไซด์ และ โซเดียมไอออน:
และคล้ายกัน ในน้ำ ไฮโดรเจนคลอไรด์ จะแตกตัวเป็น ไฮโดรเนียม และ คลอไรด์ไอออน:
เมื่อนำสารละลายทั้งสองมาผสมกัน H3O+ และ OH− ไอออน จะรวมกันเกิดเป็นโมเลกุลของน้ำ:
ถ้าจำนวนของ NaOH และ HCl ละลายเท่ากัน (วัดเป็นโมลไม่ใช่กรัม) ด่างและกรดจะทำปฏิกิริยากันพอดีแล้วเกิดเป็น NaCl (เกลือแกง) ละลายอยู่ในสารละลายนั้น
ความเป็นด่างของ นอน-ไฮดรอกไซด์

ทั้ง โซเดียมคาร์บอเนต และ แอมโมเนีย เป็นเบส แม้ว่าสารประกอบทั้งสองจะไม่มี หมู่ OH− ก็ตาม อันนี้เป็นเพราะว่าสารประกอบทั้งสองรับ H+
เมื่อละลายน้ำ:
เบสที่เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาแบบเฮเตอโรเจนัส (Bases as heterogeneous catalysts)

สารประกอบด่างสามารถใช้เป็น ตัวเร่งปฏิกิริยาที่ ไม่ละลายน้ำแบบเฮเตอโรเจนัส ในปฏิกิริยาเคมี ได้ ตัวอย่างคือ โลหะออกไซด์ เช่น
แมกนีเซียมออกไซด์ (magnesium oxide)
แคลเซียมออกไซด์ (calcium oxide)
แบเรียมออกไซด์ (barium oxide)
โพแทสเซียมฟลูออไรด์ (potassium fluoride) บน อะลูมินา (alumina)
ซีโอไลต์ (zeolite)
โลหะทรานซิชัน ใช้ทำตัวเร่งปฏิกิริยาได้ดี หลายตัวทำให้เกิดสารประกอบเบส ตัวเร่งปฏิกิริยาที่เป็นด่างใช้ในการเร่งปฏิกิริยา ไฮโดรจีเนชัน โดยการเคลื่อนย้าย พันธะคู่, เมียร์วีอิน-พอนน์ดอร์ฟ-เวอร์เลย์ รีดักชัน (Meerwein-Ponndorf-Verlay reduction) , ปฏิกิริยาไมเคิล (Michael reaction) , และปฏิกิริยาอื่น ๆ อีกมากมาย