stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พรรคคอมมิวนิสต์มลายา
หลังสงคราม

หลังจากญี่ปุ่นยอมแพ้ กองกำลังอังกฤษกลับมาในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2488 สิงคโปร์ถูกอังกฤษปกครองอีกครั้งในวันที่ 8 กันยายน การถอนตัวของญี่ปุ่นทำให้เกิดสุญญากาศทางการเมือง กองทัพประชาชนได้เข้ามาทดแทนช่องว่างนั้น โดยเฉพาะในพื้นที่ที่ชาวจีนอาศัยอยู่ ในวันที่ 12 กันยายน มีการจัดตั้งหน่วยบริหารกองทัพอังกฤษในกัวลาลัมเปอร์ ส่วนกองทัพประชาชนได้สลายตัวไป พรรคคอมิวนิสต์มลายายังคงเป็นพรรคนอกกฎหมาย
พรรคคอมมิวนิสต์มลายาได้ออกมาเรียกร้องเอกราช มีการนัดหยุดงานโดยการสนับสนุนของพรรคคอมมิวนิสต์ นอกจากนี้ พรรคนี้ยังมีอิทธิพลต่อพรรคการเมืองอื่นคือพรรคสหภาพประชาธิปไตยมลายาและพรรคชาตินิยมมลายู ใน พ.ศ. 2489 ผู้นำพรรคคือไล เตก ต่อมา เมื่อเขาถูกตั้งข้อสงสัยในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2490 เขาได้หนีออกจากประเทศไปพร้อมกับเงินของพรรค จีนเป็งขึ้นมาเป็นเลขาธิการของพรรคคนใหม่
ภาวะฉุกเฉินในมลายา

รัฐบาลอาณานิคมได้ประกาศภาวะฉุกเฉินในมลายาเมื่อ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2491 หลังจากที่มีชาวยุโรปถูกสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ฆ่าตายในรัฐเปรัก ตำรวจพยายามเข้ากวาดล้างพรรคคอมมิวนิสต์ ในอีกสองสัปดาห์ต่อมา สมาชิกพรรคฯราว 100 คนถูกจับกุม พรรคกลายเป็นพรรคนอกกฎหมายเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2491 พรรคนี้ได้จัดตั้งกองทัพประชาชนมลายาต่อต้านอังกฤษซึ่งส่วนใหญ่มาจากกองทัพประชาชนมลายาต่อต้านญี่ปุ่นเดิม เลา เยิวถูกฆ่าในการปะทะเมื่อ 16 กรกฎาคม ส่วนจิน เป็งหลบหนีไปได้ กองทัพของพรรคเริ่มหลบหนีเข้าป่า เพื่อจัดตั้งพื้นที่ปลดปล่อยในพื้นที่ห่างไกล กองกำลังประชาชนมลายาต่อต้านอังกฤษก็ประสบความสำเร็จน้อย เพราะการจัดองค์กรไม่ดีและขาดการฝึกฝน
ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 กองกำลังประชาชนต่อต้านอังกฤษเปลี่ยนชื่อมาเป็นกองทัพปลดปล่อยประชาชนมลายา และพรรคได้ประกาศต่อสู้เพื่อจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนมลายาซึ่งรวมสิงคโปร์ด้วย กองทัพปลดปล่อยควบคุมโดยคณะกรรมการกลางทางการทหาร ที่ประกอบด้วยคณะโปลิตบูโร และบางส่วนของผู้บัญชาการทางทหารและตำรวจ สมาชิกที่มีอิทธิพลได้แก่ จินเปง เยือง โกว และเลา ลี กองทัพมีทหารประมาณ 4,000 คนและเป็นหญิง 10% แบ่งเป็น10 ส่วน 9 ส่วนเป็นกองกำลังชาวมลายาเชื้อสายจีน อีก 1 ส่วนเป็นของชาวมลายู และชาวมลายาเชื้อสายอินเดีย ซึ่งส่วนสุดท้ายนี้ถูกอังกฤษทำลายไปเพื่อให้พรรคนี้เป็นพรรคของชาวจีน
กองทัพอังกฤษได้จัดให้มีการตั้งถิ่นฐานใหม่และอารักขาหมู่บ้านใหม่ด้วยตำรวจ ตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2494 อังกฤษได้ใช้นโยบายปิดล้อมให้อดอาหาร ซึ่งในพื้นที่จำกัดอาหาร จะให้ทำอาหารกินที่บ้านเท่านั้น ห้ามมีร้านอาหารหรือการขายอาหารในที่ทำงาน  ร้านค้าถูกจำกัดจำนวนขายโดยเฉพาะอาหารกระป๋อง การเผาหมู่บ้านที่ต้องสงสัยว่าร่วมมือกับคอมมิวนิสต์เป็นสิ่งที่พบได้ทั่วไป การปิดล้อมทางอาหารให้ผลสำเร็จมาก ใน พ.ศ. 2496 กองทัพปลดปล่อยฯประสบปัญหาการขาดแคลนอาหารและจำนวนทหารลดลง การจัดตั้งพื้นที่ปลดปล่อยไม่ประสบความสำเร็จ พรรคคอมมิวนิสต์ต้องกลับมาดำเนินงานในฐานะพรรคการเมือง
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2498 มีการเลือกตั้งทั่วไปในมลายาและตวนกูอับดุลเราะห์มานได้เป็นนายกรัฐมนตรี ในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2498 จิน เป็งได้เขียนจดหมายถึงอับดุลเราะห์มานเพื่อเจรจาสันติภาพ และได้รับการยอมรับในวันที่ 17 ตุลาคม ตัวแทนของรัฐบาลและพรรคคอมมิวนิสต์ได้เจรจากันแต่ตกลงกันไม่ได้ ฝ่ายรัฐบาลต้องการให้สลายพรรค แต่ทางพรรคคอมมิวนิสต์ปฏิเสธ ใน พ.ศ. 2499 จิน เป็งได้ติดต่ออับดุลเราะห์มานเพื่อขอเจรจาอีกแต่อับดุลเราะห์มานปฏิเสธ ในช่วงกลางปี พ.ศ. 2501 กองทัพปลดปล่อยมลายาคงอยู่เฉพาะในรัฐเปรักและทางใต้ของยะโฮร์ ต่อมา ใน พ.ศ. 2502 กองทัพปลดปล่อยมีกิจกรรมเฉพาะตามแนวชายแดนไทยเท่านั้น
หลัง พ.ศ. 2503 เป็นต้นมา

คาดการณ์ว่าในช่วงนี้สมาชิกพรรคเหลือประมาณ 2,000 คน กองกำลังของพรรคถูกบีบให้ลดจำนวนลงและอยู่ตามแนวชายแดนไทย จิน เป็งอยู่ในจีนและมีการติดต่อกับสมาชิกได้จำกัด ใน พ.ศ. 2512 ได้เปิดสถานีวิทยุที่เกาะไหหลำในชื่อเสียงแห่งการปฏิวัติมลายาและถูกปิดเมื่อ พ.ศ. 2524 ตามคำร้องขอของเติ้ง เสี่ยวผิง ใน พ.ศ. 2512 นี้ พรรคได้เพิ่มการต่อสู้ด้วยอาวุธมากขึ้นเพื่อตอบสนองต่อสถานการณ์คือสงครามเวียดนามและการปฏิวิติวัฒนธรรมในจีน ใน พ.ศ. 2513 พรรคได้แตกแยกเป็นสองฝ่ายและต่างก็ประณามกันเอง และจิน เปงประกาศไม่ยุ่งเกี่ยว ใน พ.ศ. 2532 พรรคได้ตัดสินใจวางอาวุธเมื่อ 2 ธันวาคมที่หาดใหญ่ ประเทศไทย หลังจากมีการลงนามสันติภาพระหว่างพรรคกับรัฐบาลไทยและมาเลเซีย
แหล่งข้อมูลเพิ่มเติม

เมลีซา อับดุลเลาะห์. (2566). พรรคคอมมิวนิสต์มลายา: ตั้งแต่การก่อตั้งพรรคจนถึงการตัดสินใจเข้าร่วมเจรจาสันติภาพ. วารสารอักษรศาสตร์. 52(1): 29-45.
พระราชพิธีพัชราภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2

พระราชพิธีพัชราภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 (อังกฤษ: Diamond Jubilee of Queen Elizabeth II) เป็นการเฉลิมฉลองระหว่างประเทศตลอด พ.ศ. 2555 เนื่องในวโรกาสสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักรสืบราชบัลลังก์อังกฤษครบ 60 ปี หลังพระราชชนก คือ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 สวรรคต เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียทรงเป็นเพียงพระมหากษัตริย์อีกพระองค์หนึ่งในประวัติศาสตร์สหราชอาณาจักร แคนาดา ออสเตรเลีย และบรรดาเครือจักรภพบางส่วนที่ได้มีพระราชพิธีพัชราภิเษกเช่นกัน ตามประเพณีพระราชพิธีภิเษก (jubilee) ต่าง ๆ ในอดีต มีการมอบเหรียญพัชราภิเษกในหลายประเทศ ตลอดจนจะมีวันหยุดและจัดงานต่าง ๆ ขึ้นทั่วเครือจักรภพ แผนจัดงานมีการอภิปรายกันที่การประชุมประมุขรัฐบาลเครือจักรภพ พ.ศ. 2554
การฉลองพระราชพิธีพัชราภิเษกมีขึ้นระหว่างวันที่ 2 - 5 มิถุนายน พ.ศ. 2555 ขณะที่สมเด็จพระราชินีนาถมีพระชนมพรรษาครบ 86 พรรษา ในการนี้รัฐบาลในสมเด็จพระราชินีนาถประกาศให้มีการเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่และกำหนดวันหยุดธนาคารเพิ่มเติม อีกทั้งจะมีการล่องเรือจำนวนมากกว่า 1,000 ลำ ไปตามแม่น้ำเทมส์ และมีการประดับไฟเฉลิมฉลองทั่วทั้งประเทศด้วย นอกจากนี้สมาชิกพระราชวงศ์อังกฤษได้เสด็จเยือนประเทศต่าง ๆ ในเครือจักรภพทั่วโลกในปี พ.ศ. 2555 ดังรายละเอียดต่อไปนี้
เจ้าชายแห่งเวลส์และดัชเชสแห่งคอร์นวอลล์ เสด็จเยือนออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และปาปัวนิวกินี รวมทั้งหมู่เกาะแชนแนลส์และเกาะแมน
ดยุกและดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ เสด็จเยือนภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก (มาเลเซีย สิงคโปร์ หมู่เกาะโซโลมอน และตูวาลู) ซึ่งจะเป็นการเสด็จเยือนต่างประเทศที่ได้รับความสนใจและน่าจับตามองมากที่สุด
เจ้าชายแฮร์รี เสด็จเยือนเบลิซ จาเมกา และหมู่เกาะบาฮามาส
ดยุกแห่งยอร์ก เสด็จเยือนอินเดีย
เอิร์ลและเคาน์เตสแห่งเวสเซ็กส์ เสด็จเยือนหมู่เกาะแคริบเบียน (แอนติกัวและบาร์บูดา บาร์เบโดส เกรนาดา มอนเซอร์รัต เซ็นต์คิตส์และเนวิส เซ็นต์ลูเซีย เซ็นต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ ตรินิแดดและโตเบโก) และยิบรอลตาร์
พระวรราชกุมารี เสด็จเยือนโมซัมบิคและแซมเบีย
ดยุกแห่งกลอสเตอร์ เสด็จเยือนหมู่เกาะบริติชเวอร์จินและมอลตา
ดยุกแห่งเคนต์ เสด็จเยือนหมู่เกาะฟอล์คแลนด์และยูกันดา
ส่วนสมเด็จพระราชินีนาถและดยุกแห่งเอดินบะระแม้ว่าจะประทับในสหราชอาณาจักร แต่ก็ได้เสด็จพระราชดำเนินไปทั่วประเทศ เช่น สกอตแลนด์ เวลส์ และไอร์แลนด์เหนือ
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2012-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Official British monarchy page

​
พระราชาธิบดีเฟอร์ดินานด์

พระราชาธิบดีเฟอร์ดินานด์ (อังกฤษ: King Ferdinand) อาจหมายถึง
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 1 แห่งอารากอน
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 1 แห่งกัสติยา
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งเลออน
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 แห่งกัสติยา
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 4 แห่งกัสติยา
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 6 แห่งสเปน
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 7 แห่งสเปน
พระเจ้าฟือร์นังดูที่ 1 แห่งโปรตุเกส
พระเจ้าฟือร์นังดูที่ 2 แห่งโปรตุเกส
เฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย
พระเจ้าซาร์เฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งบัลแกเรีย
พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งเยอรมนี
พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 2 แห่งเยอรมนี
พระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 4 แห่งชาวโรมัน
พระราชาชาวนา

| --- | --- |
ปกหนังสือ พระราชาชาวนา  ฉบับพิมพ์ปี ค.ศ. 1982
ผู้ประพันธ์: เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Farmer Giles of Ham
ผู้แปล: ฤดูร้อน
ประเทศ: อังกฤษ
ภาษา: อังกฤษ
ประเภท: นวนิยายแฟนตาซี
สำนักพิมพ์:  สำนักพิมพ์อัลเลนแอนด์อันวิน   สำนักพิมพ์แพรวเยาวชน
วันที่พิมพ์:  พ.ศ. 2480   พ.ศ. 2550
พระราชาชาวนา (อังกฤษ: Farmer Giles of Ham) เป็นงานประพันธ์ประเภทเรื่องสั้น ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ซึ่งเขียนขึ้นเมื่อปี ค.ศ.1937 และได้ตีพิมพ์เมื่อปี ค.ศ.1949 เป็นงานเขียนชิ้นหนึ่งที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับ ปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของโทลคีน  เนื้อเรื่องหลักเกี่ยวกับการขับเคี่ยวกันระหว่างชาวนาไจลส์ (Giles) กับมังกรเจ้าเล่ห์ชื่อ คริโซฟิแล็กซ์ (Chrysophylax) โดยดำเนินเรื่องบนพื้นเพแบบแฟนตาซีอังกฤษยุคกลาง ซึ่งมีสิ่งมีชีวิตลึกลับ และเหล่าอัศวิน วิธีการเล่าเรื่องเป็นแบบนิทานพื้นบ้าน โดยสมมุติว่าเป็นตำนานเก่าแก่เรื่องหนึ่งของประเทศอังกฤษ
ผู้วาดภาพประกอบหนังสือคือ พอลลีน เบย์นส์ (Pauline Baynes) การตีพิมพ์เรื่องนี้ในฉบับภาษาอังกฤษมักพิมพ์รวมเล่มกับเรื่องสั้นอื่นๆ ของโทลคีน เช่นในหนังสือ Tolkien Reader หรือ Tales from the Perilous Realm
ฉบับภาษาไทยแปลครั้งแรกโดย 'สุธัชริน' ใช้ชื่อเรื่องว่า กษัตริย์ชาวไร่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 สำนักพิมพ์แพรวเยาวชน ได้จัดพิมพ์ใหม่ ใช้ชื่อว่า พระราชาชาวนา แปลโดย 'ฤดูร้อน'
พระราชาธิบดีเอ็ดเวิร์ด

พระราชาธิบดีเอ็ดเวิร์ด (อังกฤษ: King Edward) อาจหมายถึง
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขี
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 5 แห่งอังกฤษ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6 แห่งอังกฤษ
สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร
สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 แห่งสหราชอาณาจักร
พระราชวังหลวงเกียวโต

โมเดลจำลองขนาดเล็กของพระราชวังหลวงเกียวโต (ทิศเหนืออยู่ทางด้านซ้าย)
พระราชวังหลวงเกียวโต (ญี่ปุ่น: 京都御所; โรมาจิ: Kyōto-gosho; ทับศัพท์: เคียวโตะโกโช, อังกฤษ: Kyoto Imperial Palace) เป็นพระราชวังหลวงที่ตั้งอยู่ในนครเกียวโต เป็นที่ประทับในอดีตขององค์จักรพรรดิ ซึ่งจักรพรรดิทรงย้ายไปพำนักที่พระราชวังหลวงโตเกียวตั้งแต่ปี ค.ศ. 1869 โดยที่ในปัจจุบัน พระราชวังหลวงเกียวโตเปิดให้สาธาณชนได้เช้าชมและท่องเที่ยว โดยอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของสำนักพระราชวัง
พระราชวังเกียวโตเป็นพระราชวังที่สร้างขึ้นหลังสุดในนครเกียวโต โดยตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครหลวงเก่า เฮอังเกียว ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อทดแทนพระราชวังเดิมคือ พระราชวังหลวงเฮอัง (ญี่ปุ่น: 大内裏; โรมาจิ: ได-ไดริ) ทีมีขนาดใหญ่กว่าและมีสภาพทรุดโทรม ซึ่งพระราชวังเดิมนี้ ตั้งอยู่ทางตะวันตกของพระราชวังเกียวโตในปัจจุบัน พระราชวังเกียวโตถูกลดบทบาทและความสำคัญไปมากในช่วงการปฏิรูปเมจิ ที่มีการย้ายนครหลวงไปยังโตเกียวในปี ค.ศ. 1869 อย่างไรก็ตามภายหลังจากนั้น จักรพรรดิไทโช และ จักรพรรดิโชวะ ก็ยังทรงประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษกที่พระราชวังแห่งนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

สำนักพระราชวังญี่ปุ่น | Kyoto Imperial Palace
ภาพถ่ายที่พระราชวังเกียวโต
Satellite View of the Kyoto Imperial Palace at Wikimapia
| ด ค กพระราชวังและพระราชฐานในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| วังที่ประทับ |  พระราชวังหลวงโตเกียว  พระราชวังโทงู  พระตำหนักอากาซากะ  พระราชวังอาโอยามะ  พระราชฐานฮิงาชิ  พระราชฐานซัมบันโจ  พระราชฐานทากานาวะ  พระราชวังหลวงเกียวโต  พระราชวังโอมิยะ  พระราชวังหลวงเซ็นโต  พระตำหนักคัตสึระ  พระตำหนักชูงากูอิน  พระตำหนักนาซุ  พระตำหนักฮายามะ  พระตำหนักซูซากิ  |  |
| วังในอดีต |  พระตำหนักอากาซากะ  พระราชวังหลวงเฮอัง  พระราชวังฟูกูฮาระ  พระราชวังฟูจิวาระ  พระราชวังเฮโจ  พระราชวังนางาโอกะ  พระราชวังนางาระโทโยซากิ  พระราชวังนานิวะ  พระราชวังคูดาระ  พระราชวังคูนิ  พระราชวังโอตสึ  หมู่พระราชวังอาซูกะ  พระราชวังหลวงซากะ  พระราชวังชิงารากิ  พระราชวังทากัตสึ  พระราชวังเทเอ็ง  |  |
พระราชวังอิโอลานี

| พระราชวังอิโอลานี  ʻIolani Palace   |
| --- | --- |
พระราชวังอิโอลานี คือ เครื่องหมายของสถาปัตยกรรมแบบฮาวาย
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง:  ฮาวาย สหรัฐอเมริกา
พิกัด: 21°18′23.84″N 157°51′32.25″W﻿ / ﻿21.3066222°N 157.8589583°W﻿ / 21.3066222; -157.8589583
ก่อสร้าง: ค.ศ. 1879
การใช้งาน: พระราชวัง พิพิธภัณฑ์
บริษัท
สถาปนิก: Thomas J. Baker, Charles J. Wall, Isaac Moore
21°18′23.84″N 157°51′32.25″W﻿ / ﻿21.3066222°N 157.8589583°W﻿ / 21.3066222; -157.8589583
พระราชวังอิโอลานี (อังกฤษ: ʻIolani Palace) อยู่ในเขตศูนย์กลางธุรกิจของเมืองโฮโนลูลู รัฐฮาวาย สหรัฐอเมริกา เป็นพระราชวังเพียงแห่งเดียวในสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นที่พักอย่างเป็นทางการในช่วงการปกครองของพระมหากษัตริย์ฮาวาย นอกจากนี้ยังเป็นสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติและทะเบียนสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ สองผู้ปกครองของพระราชวังอิโอลานิ คือ พระราชา Kalākaua และพระราชินี Liliuokalani แห่งฮาวาย ซึ่งถูกล้มล้างจากอำนาจใน ค.ศ. 1893 และอาคารหลังนี้ถูกใช้เป็นศูนย์กลางการบริหารสำหรับรัฐบาลเฉพาะกาลของสาธารณรัฐฮาวาย จนกระทั่ง ค.ศ. 1969 อาคารหลังนี้ได้รับการบูรณะ และเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์แก่สาธารณชนเมื่อ ค.ศ. 1978
ระเบียงภาพ

ประตูหน้าด้านพระรางวังอิโอลานี
ตราพระราชอาณาจักรฮาวาย
พิธีเฉลิมฉลองการรวมดินแดนฮาวายเป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 1898
ป้อมทหารของพระราชวัง
ป้อมทหารของพระราชวัง
พลับพลาพระราชพิธีบรมราชาภิเษก
พระราชกฤษฎีกา ค.ศ. 1713

Edict of the Holy Roman Empire
พระราชกฤษฎีกาได้ตราขึ้นในปี 1713 จักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ลงนาม
พระราชกฤษฎีกา ค.ศ. 1713 (อังกฤษ: Pragmatic Sanction of 1713) หรือ พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยสิทธิ์ในการสืบราชสมบัติของอาร์คดัชเชสมาเรีย เทเรซา เป็นพระราชกฤษฎีกาที่จักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ออกในวันที่ 19 เมษายน ปี ค.ศ. 1713 มีเนื้อหายืนยันว่าตำแหน่งต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น อาร์คดัชชีแห่งออสเตรีย กษัตริย์แห่งฮังการี กษัตริย์แห่งโครเอเชีย กษัตริย์แห่งโบฮีเมีย กษัตริย์แห่งเนเปิลส์ กษัตริย์แห่งซาร์ดิเนีย กษัตริย์แห่งออสเตรียเนเธอแลนด์ และ ดัชชีแห่งมิลาน จะตกเป็นของทายาทสายตรงของตระกูลฮาพส์บวร์คที่นั่นก็คืออาร์คดัชเชสมาเรีย เทเรซา พระราชธิดาพระองค์โตของพระองค์เพียงคนเดียว
พระราชกฤษฎีกานี้ประกาศใช้เพื่อจะแก้ปัญหาการขาดแคลนรัชทายาทเพศชายที่ราชวงศ์ฮาพส์บวร์กกำลังเผชิญอยู่ ด้วยว่าอาณาจักรออสเตรียนั้นยึดกฎหมายซาริค (Salic law) เป็นแบบแผนในการปกครองประเทศ ซึ่งตามกฎหมายซาริคแล้ว ผู้ที่มีสิทธิในราชบัลลังก์ของออสเตรียนั้นจะต้องเป็นผู้ชายเท่านั้น การที่ราชวงศ์ฮาพส์บวร์กไม่มีรัชทายาทผู้ชายนั่นหมายความว่า หลังสิ้นราชบัลลังก์ของจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 ไป ตระกูลฮาพส์บวร์กสายตรงก็จะหมดสิ้นอำนาจลงอย่างสิ้นเชิง และอาจจะเกิดควาเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวงต่อจักรวรรดิของพระองค์ ซึ่งคาร์ลไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น ดังนั้นแล้วเพื่อที่จะแก้ปัญหานี้พระองค์จึงหาทางให้ทายาทเพียงคนเดียวของพระองค์ซึ่งเป็นผู้หญิง นั่นก็คืออาร์คดัชเชสมาเรีย เทเรซา พระราชธิดาของพระองค์ อย่างไรก็ตามก่อนที่กฤษฎีกาฉบับนี้จะประกาศใช้อย่างเป็นทางการต้องเจอด่านหินสองข้อ ประการแรกคือปัญหาลำดับสันตติวงศ์ เพราะถึงแม้ว่าราชสำนักฮาพส์บวร์คจะขาดแคลนรัชทายาทเพศชาย แต่ในสายสืบสันตติวงศ์พระราชธิดาพระองค์โตอย่างอาร์คดัชเชสมาเรีย เทเรซาก็ไม่ใช้ผู้มีสิทธิในราชบัลลังก์เป็นอันดับที่ 1 เพราะผู้มีสิทธิตัวจริงก็คือ อาร์คดัชเชส มาเรีย โจเซฟา พระราชธิดาพระองค์โตของจักรพรรดิโยเซฟที่ 1 กษัตริย์พระองค์ก่อน ซึ่งหากจะตั้งมาเรีย เทเรซาเป็นรัชทายาท ก็จะถือเป็นการข้ามสิทธิและลำดับของพระราชธิดาของจักรพรรดิโยเซฟไปโดยปริยาย ประการที่สองก็คือตัวกฎหมายซาริคที่ห้ามราชนิกูลเพศหญิงเป็นกษัตริย์นั่นเอง
อย่างไรก็ตามจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 ก็ประสบความสำเร็จในการออกพระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ได้ และส่งผลให้อาร์คดัชเชสมาเรีย เทเรซาเป็นรัชทายาทผู้มีสิทธิ์ในราชบัลลังก์ออสเตรียโดยชอบธรรม ทว่าหลังจากที่จักรพรรดิคาร์ลที่ 6 สวรรคตลง ชาล์ล อัลเบิร์ต เจ้าผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรียกลับอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์โดยได้รับแรงสนับสนุนจากฝรั่งเศส พระราชกฤษฎีกาแม้จะประกาศใช้แต่ไม่ได้รับการยอมรับ ในที่สุดก็เป็นชนวนเหตุให้เกิดสงครามสืบราชสมบัติออสเตรียในปี 1740
ความเสี่ยงของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค

ปี 1700 พระเจ้าการ์โลสที่ 2 แห่งสเปนสวรรคตโดยไร้รัชทายาท ทางฝรั่งเศสและออสเตรียต่างก็แย่งกันอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์นั้น จนเกิดเป็นสงครามสืบราชบัลลังก์สเปนขึ้นมา ราชสำนักออสเตรียนั้นได้วางตัวให้อาร์คดยุคคาร์ล (ภายหลังเป็นจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์) ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งสเปนพระองค์ต่อไป ในระหว่างที่คาร์ลอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์สเปนอยู่นั้น ความกังวลในเรื่องรัชทายาทเพศชายก่อตัวขึ้นอย่างมากในบรรดาเชื้อพระวงศ์ เพราะรัชทายาทองค์ปัจจุบันอาร์คดยุคโจเซฟ กำลังเผชิญกับการที่ตัวเองไม่มีทายาทเพศชายเลย และเหลือลูกสาวเพียงสองคน เขาจึงเข้าไปคุยและทำความเข้าใจกับน้องชายของเขาในเรื่องความเป็นไปได้หากว่าราชวงศ์ฮาพส์บวร์คไม่เหลือทายาทเพศชายสายตรงอีกเลย ซึ่งหากเป็นไปตามฉากทัศน์ที่เลวร้ายที่สุด หากบัลลังก์ตกไปอยู่กับคาร์ลและคาร์ลไม่มีทายาทเพศชายแล้ว ราชบัลลงก์จะต้องตกไปอยู่กับลูกสาวคนโตของโจเซฟ อย่างอาร์คดยุคมาเรีย โจเซฟา ซึ่งทั้งสองก็มีการทำข้อตกลงความเข้าใจกันในปี 1703 ถึงเรื่องนี้
ในปี 1705 จักรพรรดิเลโอพอลที่ 1 สวรรคต ราชบัลลังก์ตกมาอยู่กับจักรพรรดิโจเซฟที่ 1 พระองค์ครองราชย์ได้ 6 ปี ก็สวรรคตโดยไร้รัชทายาท บัลลังก์จึงตกมาสู่น้องชายก็คือคาร์ล เสวยราชย์ขึ้นเป็นจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ตามข้อตกลงที่ทำไว้กับพี่ชายผู้ล่วงลับ หากว่าพระองค์ไม่มีพระราชโอรส อาร์คดัชเชสมาเรีย โจเซฟา จะเป็นรัชทายาทโดยชอบธรรมของราชบัลลังก์ ซึ่งก็เป็นไปตามฉากทัศน์ที่เลวร้ายที่สุด แม้ว่าคาร์ลที่ 6 จะมีพระราชโอรส แต่พระราชโอรสนั้นก็สวรรคตลงตั้งแต่เยาว์วัย เหลือเพียงแค่ธิดา 2 คนเท่านั้น ซึ่งนั่นหมายความว่าหากคาร์ลสวรรคตไป ราชบัลลังก์จะไปตกอยู่กับสายของมาเรีย โจเซฟา
อย่างไรก็ตามคาร์ลเกิดเปลี่ยนใจ และเลือกที่จะแก้ไขตัวรัชทายาทโดยข้ามสายของพี่ชายทั้งหมดไป ในที่สุดเขาก็ประกาศกับสภาว่า จะมีการส่งมอบอำนาจในราชบัลลังก์ให้กับลูกสาวคนโตของเขาเองที่มีนามว่าอาร์คดัชเชสมาเรีย เทเรซา
ทว่าปัญหาสำคัญที่ขัดขวางการประกาศในข้อนี้ ก็คือกฎหมายซาริคที่ห้ามผู้หญิงขึ้นครองราชย์
การยอมรับจากนานาชาติ

จักรพรรดิคาร์ลที่ 6 พยายามแก้กฎหมายซาริค และออกกฤษฎีกาเพื่อให้ผู้หญิงขึ้นครองราชย์ได้ ทว่าในเรื่องนี้อย่างน้อยต้องได้รับการสนับสนุนจากนานาชาติ เพื่อเป็นหลักประกันให้กับธิดาของตัวเองว่าจะได้นั่งบนบัลลังก์อย่างไม่มีความขัดแย้ง คาร์ลที่ 6 ใช้เวลานานแรมปีในการไปเจรจากับชาติต่าง ๆ และยอมให้ผลประโยชน์มหาศาลแก่ชาติอื่นเพื่อให้ชาติต่าง ๆ ยอมรับในราชบัลลังก์
และนี่คือส่วนหนึ่งของข้อตกลงในการแลกกับการยอมรับในตัวของกฤษฎีกาฉบับนี้
ฝรั่งเศส ทางราชสำนักออสเตรียยินยอมที่จะยกดินแดนดัชชีลอแรนให้
สเปน ยินยอมตามข้อตกลงในสนธิสัญญาเวียนนาปี 1738 และมีการแลกเปลี่ยนดินแดนกับดยุคชาล์ลแห่งสเปน โดยแลกดินแดนปาร์มากับซิซิลีและเนเปิลส์
อังกฤษและดัชต์ ขอให้ทางออสเตรียยุบบริษัทการค้าออสเทนด์ (Ostend Company) ซึ่งทางออสเตรียก็ยุบบริษัทการค้านี้ตามคำขอ
ปรัสเซีย กษัตริย์แห่งปรัสเซียยินยอมอยู่ใต้อำนาจของจักรพรรดิ
นอกจากนี้ยังดึงให้รัสเซียและโปแลนด์มาเป็นพวก ภายใต้การที่ออสเตรียสนับสนุนการทำสงครามของสองประเทศนี้มาก่อน
ทว่ามีสองอาณาจักรที่ไม่ยอมรับกฤษฎีกานี้อย่างออกหน้าออกตา นั่นก็คือรัฐผู้คัดเลือกแห่งแซคโซนี และรัฐผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย ซึ่งทั้งสองรัฐนี้เป็นรัฐที่มีสิทธิในการครองบัลลังก์ออสเตรียผ่านการแต่งงานกับลูกสาวทั้งสองของจักรพรรดิโยเซฟที่ 1 นั่นก็คือ พระเจ้าเฟรเดริค ออกุสตุสที่ 2 เจ้าผู้คัดเลือกแห่งแซตโซนี ทรงแต่งงานกับอาร์คดัชเชสมาเรีย โจเซฟา และพระเจ้าชาร์ล อัลเบิร์ตเจ้าผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย ทรงแต่งงานกับอาร์คดัชเชสมาเรีย อมิลเลีย
สถานการณ์ภายใน

พระราชกฤษฎีกาทำให้เหล่าราชรัฐภายในอาณาจักรออสเตรียเองแตกออกเป็นสองฝ่าย คือฝ่ายที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย สำหรับสายตระกูลฮาพส์บวร์คนั้นมีอิทธิพลสูงมากในฝ่ายราชอาณาจักรฮังการี ซึ่งธรรมเนียมเดิมของพวกขุนนางคือการโหวตกันว่าใครเหมาะสมเป็นกษัตริย์ แต่ธรรมเนียมนี้ใช้ครั้งสุดท้ายในปี 1687 หลังจากนั้นกษัตริย์แห่งฮาพส์บวร์คก็ผูกขาดตำแหน่งนี้มาโดยตลอด จนกระทั่งเกิดปัญหากับรัชทายาทเพศชายตามกฎหมายซาริค
อย่างไรก็ตาม รัฐสภาแห่งฮังการีก็ได้มีมติยอมรับในพระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ และยอมรับในตัวของมาเรีย เทเรซาในการเป็นราชินีของฮังการีโดยชอบธรรม อาณาจักรโครเอเชียก็ให้การสนับสนุนพระนางมาเรีย เทเรซาด้วยเช่นกัน
พระมหาวิษณุ ผู้หยั่งรู้

| พระมหาวิษณุ ผู้หยั่งรู้ |
| --- | --- |
ประเภท: ละครอิงประวัติศาสตร์
เค้าโครงจาก: Vishnu Purana
เขียนโดย: ราม โกวินต์ (บทภาพยนตร์) หัสสัน การ์มัล (บทสนทนา) สาธิต พัฒนาการ, หัสสัน การ์มัล, ราม โกวินต์, ชาฟิก อันชารี
กำกับโดย: ราวี โชปรา
ประเทศแหล่งกำเนิด: ประเทศอินเดีย
ภาษาต้นฉบับ: ฮินดี
จำนวนตอน: 124
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: พลเทพ ราช โชปรา
ผู้กำกับภาพ: ธาราม โชปรา
บริษัทผู้ผลิต: B. R. Film
ออกอากาศ
เครือข่าย: Zee TV DD National
ออกอากาศ: 23 มกราคม ค.ศ. 2000 (2000-01-23)
พระมหาวิษณุ ผู้หยั่งรู้ (อังกฤษ: Vishnu Puran) เป็นละครโทรทัศน์ที่ถ่ายทำเมื่อปี ค.ศ. 2003 กล่าวถึงพระประวัติของ พระวิษณุ นำแสดงโดย นิทิช ภารทวาช รับบท พระวิษณุ/ พระราม/ พระกฤษณะ
เนื้อเรื่อง

ละครเรื่องนี้มีเค้าโครงเรื่องมาจาก ตำนานวิษณุปูรณะ เทพผู้รักษาความดีงามในจักรวาล เป็นเจ้าผู้ทรงอำนาจ เทพผู้ทรงไว้ซึ่งพระมหากรุณา มหาเทพผู้ทรงประทานพรอันลึกลับสุดประมาณ มหาเทพผู้เป็นที่พึ่งพิงแห่งสรรพสัตว์ทั้งหลาย ถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตเหนือธรรมชาติ การเดินทาง ความเชื่อ และความรักของพระองค์ผ่านตำนานต่างๆ เช่น ตำนานนารายณ์ 10 ปาง, ตำนานวิษณุปุรณะ ที่จะนำไปสู่ปฐมบทแห่งมหาตำนานที่โลกต้องจารึก
นักแสดง

นิทิช ภารทวาช รับบท พระวิษณุ/ พระราม/ พระกฤษณะ/ ปรศุราม
ไวเทหิ อมฤต รับบท พระลักษมี
ซาเมียร์ ธรรมาธิการี รับบท พระมนู
ริซับห์ ชุคลา รับบท ท้าวทศรถ
รีนา กาปูร์ รับบท นางสีดา
อมิตร ปาโชรี รับบท พระลักษณ์
วินิตา ทากูร์ รับบท นางอูมิลา
อยุทธ ปันเดย์ รับบท พระพรต
อัลกา กูบัล รับบท นางเกาสุริยา
ดอลลี มินหัส รับบท นางไกยเกษี
กามาลิกา กูฮา ทากูร์ตา รับบท นางสุมิตรา
ทิน่า กาย รับบท มันธาระ
ชาลินี กาปูร์ ซาการ์ รับบท เรณุกา
ทิพ ดิลลอน รับบท การ์ตาวิรยะ อรชุน
นิมัย มาลิ รับบท ไชยา, หิรัณยกศิปุ, พญาทศกัณฐ์, ศิศุปาล
มเหนทรา กูเล รับบท วิชัยยา, หิรัณยักษะ, กุมภกรรณ
โมนา ปาเรกข์ รับบท กายาฑุ
ชาชิ ชาร์มา รับบท นางมันโทธารี
วิโนด กาปูร์ รับบท พิเภก
รัมนา วัทวัน/ รชิตา คอกการ์ รับบท ท้าวไกยเกษ
จีเทน ลาลวานี รับบท วิโรชนะ
เปรม จันท์ ชาร์มา รับบท วิษลักษณ์
ซิราจ มุสตาฟา ข่าน รับบท มหาบาล
ยโสธัน รานา รับบท ประลาต/อินทรชิต
กินจัก เวทยา รับบท ประลาต (วัยเด็ก)
ทีปัค เจธี รับบท กาฬเกตุ
สุเรนทรา ปาล รับบท ฤๅษีศุกราจารย์
วินทุ ดารา ซิงห์ รับบท หนุมาน
ซูเดียร์ ดัลวี รับบท พระพรหม
ซามาร์ ชัย สิงห์ รับบท พระศิวะ
สันทีป โมหัน รับบท เทวราชอินทรา
อรชุน รับบท จามาทักณี
รวี กิสาน รับบท สุธันวะ
วิษณุ ชาร์มา รับบท ฤๅษีวสิษฐ์
วิกรันต์ จตุรเวที รับบท ฤๅษีนารัท
สุเทศ แบร์รี รับบท ยุทิษฐิระ
เหมันต์ เบอร์เจ รับบท ภีมะ
อวินาศ วัทวาน รับบท อรชุน
อาร์บาซ อะ ข่าน รับบท ทุรโยธน์
นเรนทรา จา รับบท กรรณะ
ทารเกศ เจาหาน รับบท ภีษมะ
อมิตร บห์ล รับบท พระพลราม
ประทีป ราวัต รับบท โทรณาจารย์
ศรุติ อัลฟัต รับบท พระนางเทราปตี
ชเวตา ทิวารี รับบท พระนางรุกมินี
สุธา จัณฑาล รับบท พระนางกุนตี
ทีปัก ฉาเซอร์ รับบท ศกุนิ
แหล่งข้อมูลื่น

พระมหาวิษณุ ผู้หยั่งรู้ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แม่แบบ:WorldCat
พระราชบัญญัติความผิดอาญาฐานเป็นกบฏ ค.ศ. 1848

| --- | --- |
รัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร
ชื่อเต็ม: An Act for the better Security of the Crown and Government of the United Kingdom.
อ้างอิง: 11 & 12 Vict. c. 12
เขตอำนาจ: สหราชอาณาจักร
วาระ
ได้รับพระบรมราชานุญาต: 22 เมษายน ค.ศ. 1848
การแก้ไขเพิ่มเติม
แก้ไขเพิ่มเติมโดย: Indictments Act 1915
สถานะ: มีการแก้ไขเพิ่มเติม
พระราชบัญญัติความผิดอาญาฐานเป็นกบฏ ค.ศ. 1848 (อังกฤษ: Treason Felony Act 1848) เป็นพระราชบัญญัติที่ออกโดยรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ ที่ยังคงมีผลบังคับใช้จนกระทั่งในปัจจุบัน เป็นพระราชบัญญัติที่มีจุดประสงค์ในการพิทักษ์สถาบันพระมหากษัตริย์
การกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติถือว่าเป็นโทษระดับการเป็นกบฏต่อแผ่นดินตามพระราชบัญญัติปลุกระดมมวลชน ค.ศ. 1661 (Sedition Act 1661) (ที่ต่อมาคือ พระราชบัญญัติกบฏ ค.ศ. 1795 (Treason Act 1795) ซึ่งมีโทษถึงประหารชีวิต แต่โดยทั่วไปแล้วลูกขุนมักจะไม่เต็มใจที่จะเอาโทษกับผู้ที่ถูกกล่าวหาในกรณีที่มีโทษถึงตาย และเป็นที่เชื่อกันว่าถ้าตัดสินลงโทษโดยการเนรเทศไปยังอาณานิคมในออสเตรเลียแล้ว (ที่ในปัจจุบันคือโทษการจำคุกตลอดชีวิต) ก็อาจจะเป็นการทำให้อัตราการตัดสินว่าผิดก็สูงขึ้น ซึ่งเป็นผลให้ข้อหากบฏสามชนิดถูกลดฐานะลงมาเป็นความผิดทางอาญา (felony) ใน ค.ศ. 1848 การลดฐานะเกิดขึ้นในสมัยที่การลงโทษโดยการประหารชีวิตในสหราชอาณาจักรอยู่ในระหว่างการเลิกใช้เป็นบทลงโทษสำหรับความผิดหลายชนิด
”ความผิดอาญาฐานเป็นกบฏ” (treason felony) เป็นอาชญากรรมที่รวมทั้งการ ”คิดการณ์ ก่อการ หรือ ตั้งใจ” ที่จะ:
ปลดพระมหากษัตริย์หรือกษัตรีย์จากราชบัลลังก์
ก่อการสงครามต่อพระมหากษัตริย์หรือกษัตรีย์ หรือ
การ ”ยุยงหรือก่อการ” ให้ชาวต่างประเทศเข้ามารุกรานสหราชอาณาจักรหรือประเทศใดใดที่เป็นของพระมหากษัตริย์หรือกษัตรีย์
ใน ค.ศ. 2001 หนังสือพิมพ์ เดอะการ์เดียน ท้าทายพระราชบัญญัติฉบับนี้ในศาลยุติธรรมสูงสุดแห่งสหราชอาณาจักร (High Court of Justice) แต่ไม่สำเร็จ โดยกล่าวว่าเป็นพระราชบัญญัติทำให้ ”...การสนับสนุนความคิดในการยุบเลิกสถาบันพระมหากษัตริย์แม้ว่าจะเป็นการกระทำที่ใช้วิธีที่สงบสุขเป็นอาชญากรรมที่มีโทษถูกจำขังได้...” โดยอ้างว่าแม้แต่ พระราชบัญญัติว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ค.ศ. 1998 (Human Rights Act 1998)  ก็ยังได้รับแก้ไขให้ครอบคลุมถึงพฤติกรรมที่ถือว่ารุนแรงเท่านั้นที่เป็นอาชญากรรม ศาลกล่าวว่าข้อกล่าวหาเป็นเพียงสมมติฐานที่ไม่จำเป็นต้องได้รับคำตอบ เพราะไม่มีผู้ใดที่ถูกกล่าวหาตามมูลที่เสนอโดยการ์เดียนจริง กรณีนี้ในที่สุดก็ถูกนำขึ้นอุทธรณ์ในสภาขุนนางในปี ค.ศ. 2003 สภาขุนนางออกเสียงเป็นเอกฉันท์ว่าการฟ้องร้องเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็น เป็นเอกฉันท์ แต่ผู้พิพากษาต่างก็เห็นด้วยกับทัศนคติของลอร์ดเสตนที่ว่า ”มาตราที่ 3 ของพระราชบัญญัติที่ดูเหมือนจะลงโทษผู้ที่สนับสนุนการเป็นสาธารณรัฐเป็นมาตราของกฎหมายจากสมัยที่ผ่านมาแล้ว และไม่เหมาะสมกับสถานะและระบบกฎหมายของสังคมสมัยใหม่ ความคิดที่ว่ามาตราที่ 3 จะรอดจากการพิจารณาโดยใช้พระราชบัญญัติว่าด้วยสิทธิมนุษยชนเป็นเครื่องวัดเป็นเรื่องที่เกินเลยความเป็นจริง”
คดีสุดท้ายที่มีผู้ทำผิดพระราชบัญญัติฉบับนี้เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1883 แม้ว่าจะมาใช้ตัดสินในออสเตรเลียใน ค.ศ. 1916 ในกรณี "Sydney Twelve"
ในสกอตแลนด์

ในประเทศสกอตแลนด์นั้น ได้มีการยกเลิกกฎหมายอาญาว่าด้วยความผิดฐานปลุกระดมและดูหมิ่นประมุขของรัฐ (sedition and leasing-making) ที่มีใจความในลักษณะเดียวกับพระราชบัญญัติความผิดอาญาฐานเป็นกบฏ ค.ศ. 1848 เมื่อ ค.ศ. 2010 ทั้งนี้ อาศัยอำนาจตามมาตรา 51 แห่งพระราชบัญญัติความยุติธรรมทางอาญาและการให้อำนาจ (สกอตแลนด์) ค.ศ. 2010 (Criminal Justice and Licensing (Scotland) Act 2010) โดยการยกเลิกกฎหมายดังกล่าวเป็นการกระทำในเชิงทฤษฎีเท่านั้น เพราะไม่มีการดำเนินคดีในความผิดลักษณะนี้ในสกอตแลนด์ตั้งแต่ปี 1715
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์อังกฤษ