stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กยูฮย็อน
ประวัติ > ละครเพลงและโทรทัศน์

ในวันที่ 15 ธันวาคม 2010 ถึงกลางเดือนมกราคม 2011, กยูฮย็อนก็ได้ร่วมแสดงละครเวทีเรื่อง The Three Musketeers กับ เจย์ ศิลปินวง TRAX ซึ่งอยู่ในสังกัดเดียวกัน โดยกยูฮย็อนนั้นได้รับบทเป็น D’Artagnan พระเอกของเรื่อง รวมไปถึง ดาน่า เดอะเกรซ (CSJH) ที่ก็ร่วมแสดงละครเวทีเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน โดยได้เปิดการแสดง ตั้งแต่วันที่ 15 ธ.ค. 2553 - 30 ม.ค. 2554 ซึ่งเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในศตวรรษที่ 17 เกี่ยวกับชายหนุ่มสามคนที่เป็นทหารผู้ปกป้องและเสียสละ
ในปี 2011 กยูฮย็อนก็ได้ร่วมร้องงเพลงประกอบซีรีส์ Poseidon ซึ่งมีสมาชิกร่วมวงอย่างชีวอนแสดงเป็นตัวเอกของเรื่อง ซึ่งมีชื่อเพลง "Way to Break Up" และในเดือนสิงหาคมถึงกันยายน กยูฮย็อนก็ได้เข้าร่วมรายการ Immortal Song 2 ซึ่งได้รับรางวัลชนะทั้งหมด 2 รางวัล ก่อนหน้านี้ก็มีสมาชิกร่วมวงอย่างเยซอง ที่มาร่วมรายการและได้รับรางวัลกลับไปเช่นเดียวกัน
และในปีเดียวกัน กยูฮย็อนก็ได้ถูกทาบทามในการเป็นพิธีกรในรายการ Radio Star ทางช่อง MBC แทนสมาชิกร่วมวงอย่างฮีชอลที่ต้องเข้ากรมเพื่อไปรับใช้ชาติเป็นเวลา 21 เดือน
ในปี 2012 กยูฮย็อนยังได้ปรากฏตัวในรายการ We Got Married เวอร์ชันจีน เพื่อฉลองวันวาเลนไทน์ในเดือนกุมภาพันธ์ คู่กับนักแสดงสาวลู่เซี้ยวอัน ซึ่งออกอากาศในช่อง Shanghai Media Group และ MBC ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ และในเดือนมีนาคม กยูฮย็อนยังได้แสดงละครเวทีเรื่อง Catch Me If You Can ซึงกยูฮย็อนได้รับบทเป็นแฟรงค์ ตัวเอกของเรื่อง ซึ่งก็ยังมี ออมกีจุน
พัคกวังฮย็อน คิมจองฮุน และคีย์ แห่ง SHINee ที่มารับบทเดียวกัน มี ชเวอูรี, ดาน่า และซันนี่ (Sunny) แห่ง โซนยอชิแด (So Nyeo Shi Dae) มารับบทเป็น Brenda Strong ซึ่งเป็นนางเอกของเรื่อง นอกจากนี้ยังมีอีฮีจอง อีจองยอล จอนซูคยอง และซอจียอง มาร่วมแสดงในละครเวทีครั้งนี้ด้วย ซึ่งเปิดทำการแสดงในวันที่ 28 มีนาคม 2555 ณ บลูสแควร์ซัมซองการ์ดฮอลล์ โซล
ใน ปี 2013 กยูฮย็อนได้เข้าร่วมรายการซึ่งเป็นรายการใหม่ที่มีชื่อว่า mamma mia ทางช่อง KBS 2TV แต่เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงตารางการออกอากาศของรายการ ทำให้เวลาการออกอากาศไปตรงกับรายการ Radio Star ซึ่งกยูฮย็อนเป็นพิธีกรอยู่เช่นเดียวกัน ทำให้กยูฮย็อนต้องถอนตัวออกจากรายการเนื่องจากตารางการออกอากาศที่ทับซ้อนกันนั่นเอง และในปีเดียวกัน กยูฮย็อนก็ได้รับการทาบทามให้แสดงละครเวทีเรื่อง Moon Embracing the Sun โดยรับบทเป็นตัวเอกของเรื่องนั่นก็คือบทของ พระเจ้าลีฮวอน โดยละครเวทีเรื่องนี้นั้น จะเปิดทำการแสดงตั้งแต่เดือนมกราคม ปี 2014
ผลงานด้านเพลง

บทความหลัก: ผลงานเพลงของซูเปอร์จูเนียร์
ผลงานเพลง > ซูเปอร์จูเนียร์

ปี ค.ศ. 2007 - อัลบั้ม Don't Don
ปี ค.ศ. 2009 - อัลบั้ม Sorry Sorry
ปี ค.ศ. 2010 - อัลบั้ม Bonamana
ปี ค.ศ. 2011 - อัลบั้ม Mr.Simple
ปี ค.ศ. 2012 - อัลบั้ม Sexy free&single
ผลงานเพลง > ซูเปอร์จูเนียร์ เอ็ม

ปี ค.ศ. 2008 - อัลบั้ม Me
ปี ค.ศ. 2010 - อัลบั้ม Too Perfect
ปี ค.ศ. 2012 - อัลบั้ม Break Down
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการภาษาเกาหลี เก็บถาวร 17 มิถุนายน 2019 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเอสเอ็มเดอะบัลลาด |
| --- | --- |
 ชเวกังชังมิน  เยซ็อง  แทย็อน  คริสตัล  เฉิน  โจว มี่ เจย์  กยูฮย็อน  จีโน่  จาง ลี่อิ่น  จงฮย็อน 
สตูดิโออัลบั้ม:  Breath 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  อี ซู-มัน  เอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์  เอสเอ็มทาวน์  เอ็กโซ  เอฟ(เอกซ์)  โซนยอชีแด  ชายนี  ซูเปอร์จูเนียร์  ซูเปอร์จูเนียร์-เอ็ม  แทร็กซ์  ทงบังชินกี 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เกาหลี 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 2
จู๋ตง

| เมืองจู๋ตง 竹東鎮 ชิกูโต |
| --- | --- |
เมือง
ทิวทิศน์เมืองจู๋ตง
ที่ตั้งของเมืองจู๋ตง (เน้นสีแดง) ในเทศมณฑลซินจู๋
พิกัด: 24°44′11.80″N 121°5′29.68″E﻿ / ﻿24.7366111°N 121.0915778°E﻿ / 24.7366111; 121.0915778
ประเทศ:  สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)
มณฑล:  มณฑลไต้หวัน
เทศมณฑล: เทศมณฑลซินจู๋
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: จาง ชุ่นเผิง (張順朋)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 53.51 ตร.กม. (20.66 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2017)
 • ทั้งหมด: 96,831 คน
 • ความหนาแน่น: 1,800 คน/ตร.กม. (4,700 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.hcctt.gov.tw  (ในภาษาจีน)
| --- | --- |

เมืองจู๋ตง
ภาษาจีน: 竹東鎮

ฮั่นยฺหวี่พินอิน: Zhúdōng Zhèn
เวด-ไจลส์: Chu2-tung1 Chen4
พักฟ้าซื้อ: Chuk-tûng-chṳ́n
เป่อ่วยยีภาษาฮกเกี้ยน: Tek-tang-tìn
 
 
เมืองจู๋ตง (จีน: 竹東鎮) เป็นเมืองทางตอนกลางของเทศมณฑลซินจู๋ ประเทศไต้หวัน จู๋ตงอยู่ห่างจากใจกลางนครซินจู๋ประมาณ 20 นาทีโดยใช้เส้นทางทางด่วนหมายเลข 3 ซึ่งวิ่งผ่านใกล้กับตัวเมืองจู๋ตง และทางด่วนหมายเลข 68 ซึ่งวิ่งเข้าไปยังตัวเมืองจู๋ตงโดยตรง ส่วนหนึ่งของอุทยานวิทยาศาสตร์ซินจู๋ตั้งอยู่ในจู๋ตง และยังเป็นที่ตั้งของสถาบันวิจัยเทคโนโลยีอุตสาหกรรม
ชื่อ

"จู๋ตง" มีความหมายตามตัวอักษรคือ "ไผ่ตะวันออก" แต่ในบริบทนี้ คำว่า "จู๋" ย่อมาจาก "ซินจู๋" สอดคล้องกับที่ตั้งของจู๋ตงที่อยู่ทางทิศตะวันออกของซินจู๋ (ทำนองเดียวกับจู๋เป่ย์ ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของซินจู๋) ชื่อเดิมของพื้นที่บริเวณนี้คือ "ฉิ่วกี๊หนา" (樹杞林; Chhiū-kí-nâ) ซึ่งแปลว่า "ป่าต้น Ardisia sieboldii [zh]" ชื่อปัจจุบัน "จู๋ตง" รับมาจากชื่อที่ญี่ปุ่นตั้งในสมัยภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นเมื่อคริสต์ทศวรรษ 1920
การขนส่ง > รถไฟ

เมืองจู๋ตงมีเส้นทางรถไฟของการรถไฟไต้หวันผ่าน โดยมี 4 สถานี ได้แก่ หรงหฺวา ชั่งยฺเหวียน จู๋ตง และจู๋จง
เมืองจู๋ตงมีสายรถไฟความเร็วสูงไต้หวันพาดผ่านทางส่วนตะวันตกของเมือง แต่ไม่มีแผนว่าจะมีสถานีรถไฟความเร็วสูงในเมืองจู๋ตง
การขนส่ง > รถโดยสารประจำทาง

สถานีขนส่งผู้โดยสารในเมืองจู๋ตง ได้แก่
สถานีขนส่งผู้โดยสารเซี่ยกงกว่าน ของซินจู๋บัส
สถานีขนส่งผู้โดยสารจู๋ตง ของซินจู๋บัส
สถานที่ท่องเที่ยว

เขาเฟย์เฟิ่ง (ตั้งอยู่ในตำบลชฺยงหลิน) - มีทางเดินขึ้นไปยังยอดเขาที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองจู๋ตงได้
สวนการ์ตูนจู๋ตง [en]
หอนิทรรศการอุตสาหกรรมไม้จู๋ตง [en; zh]
บุคคลที่มีชื่อเสียง

เจิ้ง หย่งจิน - ผู้ว่าการเทศมนฑลซินจู๋ (ค.ศ. 2001–2009)
แดนนี เวิน - นักเขียน
ไล่ ปี้เสีย - นักดนตรี
ลฺหวี่ เช่าเจีย - วาทยากร
ภาพ

ใจกลางเมืองจู๋ตง
สำนักงานเมืองจู๋ตง
สถานีรถไฟจู๋ตง
จักรพรรดิหมิงอิงจง

จักรพรรดิหมิงอิงจง (จีน: 明英宗; พินอิน: Míng yīngzōng; 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1427 – 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1464) มีพระนามเดิมว่า จู ฉีเจิ้น (จีนตัวย่อ: 朱祁镇; จีนตัวเต็ม: 朱祁鎮; พินอิน: Zhū Qízhèn) ทรงเป็นจักรพรรดิจีนแห่งราชวงศ์หมิง ทรงเสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติถึง 2 ครั้ง ในครั้งแรกระหว่าง ค.ศ. 1435 - 1449 ใช้พระนามรัชศกว่า เจิ้งถ่ง (正統) นับเป็นรัชกาลที่ 6 แห่งราชวงศ์หมิง และครั้งที่ 2 ระหว่าง ค.ศ. 1457 - 1464 ใช้พระนามรัชศกว่า เทียนชุ่น (天順) นับเป็นรัชกาลที่ 8 แห่งราชวงศ์หมิง นอกจากนี้ ยังนิยมเรียกขานตามพระอารามนามว่า อิงจง (英宗)
จักรพรรดิหมิงอิงจงทรงเป็นพระราชโอรสในเซฺวียนเต๋อหวงตี้จู จานจี (宣德皇帝朱瞻基) กับจักรพรรดินีซุน (孫) มีพระนามเมื่อแรกเสด็จพระราชสมภพว่า "จู ฉีเจิ้น" และเมื่อเจริญพระชนมายุได้ 4 เดือน ทรงได้รับการสถาปนาเป็นหวงไท่จื่อ (皇太子)
ครองราชย์ครั้งแรก

เมื่อเจริญพระชนมายุได้ 8 พรรษา จักรพรรดิหมิงอิงจงทรงเสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติต่อจากจักรพรรดิเซฺวียนเต๋อ ทรงใช้พระนามศักราชว่า "เจิ้งถ่ง" โดยมีเฉิงเซี่ยวเจาไท่หวงไท่โฮ่วเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
ในรัชศกเจิ้งถ่งปีที่ 6 (ค.ศ. 1441) จักรพรรดิหมิงอิงจงทรงได้ว่าราชการด้วยพระองค์เอง
เมื่อแรกครองราชสมบัตินั้น ราชวงศ์หมิงรุ่งเรืองถึงขีดสุดเพราะการปกครองอันชาญฉลาดในรัชกาลสมเด็จพระชนกนาถ แต่เพราะจักรพรรดิหมิงอิงจง ยังเป็นเพียงยุวกษัตริย์แวดล้อมไปด้วยขันทีพี่เลี้ยง และเมื่อเฉิงเซี่ยวเจาไท่หวงไท่โฮ่วเสด็จสวรคต ขันทีหวัง เจิ้น (王振) จึงเริ่มขึ้นสู่อำนาจ กาลต่อมาได้มีอิทธิพลต่อจักรพรรดิหมิงอิงจง ทำให้พระองค์อาศัยความคิดอ่านของขันทีเป็นหลักในการว่าราชกิจ
เชลยมองโกล

ครั้น ค.ศ. 1449 เมื่อเจริญพระชนมายุได้ 21 พรรษา จักรพรรดิหมิงอิงจงนำทัพหลวงออกรบกับชาวมองโกลซึ่งนำโดยราชครูเหย่เซียน (也先太師; Esen Taishi) จากเผ่าหว่าล่า (瓦剌; Oirat) ณ ปราการถู่มู่ (土木) เสด็จไปครั้งนั้นมีขันทีหวัง เจิ้น เป็นที่ปรึกษาประจำทัพ แต่เกิดโกลาหล ทัพหลวงแตกพ่าย หวัง เจิ้น ถูกฆ่าตาย และจักรพรรดิหมิงอิงจงถูกมองโกลจับเป็นเชลย เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ วิกฤติถู่มู่ (土木之變)
แม้จักรพรรดิหมิงอิงจงจะอยู่แคว้นมองโกลในฐานะเชลย แต่ก็ได้เป็นมิตรสนิทสนมกับราชครูเหย่เซียน และข่านทัวทัวปู้ฮวา (脱脱不花)
อย่างไรก็ดี การที่จักรพรรดิถูกจับเป็นเชลย ทำให้เกิดภาวะไร้ผู้นำจนแผ่นดินจีนสั่นคลอน เพื่อระงับสถานการณ์บ้านเมือง ในวันที่ 6 กันยายน รัชศกเจิ้งถ่งปีที่ 14 (ค.ศ.1449 ) ซางเซิ่งไทเฮาทรงมีพระราชเสาวนีย์ให้จู ฉี-อฺวี้ (朱祁鈺) เสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ในฐานะจักรพรรดิ ในการนี้ทรงประกาศสถาปนาจักรพรรดิหมิงอิงจงที่ถูกจับเป็นไท่ช่างหวงตี้ (太上皇帝) และฉื่ออี้ไทเฮาเป็น ไท่ช่างหวงโฮ่ว (太上皇后) และในปีถัดไปทรงเปลี่ยนพระนามศักราชเป็นจิ่งไท่
ครองราชย์ครั้งที่สอง

ใน ค.ศ. 1450 ชาวมองโกลปล่อยจักรพรรดิหมิงอิงจง ให้กลับไปยังดินแดนจีน และในวันที่ 19 กันยายน จักรพรรดิหมิงอิงจงทรงเสด็จถึงกรุงปักกิ่ง ตามแผนจักรพรรดิหมิงอิงจงในฐานะไท่ช่างหวงตี้ควรประทับในพระราชวังเหรินโซว แต่จักรพรรดิจิ่งไท่ทรงให้จักรพรรดิหมิงอิงจงไปประทับ ณ น่านกง (南宫) พร้อมกับฉื่ออี้ไทเฮาและเหล่าพระมเหสีและพระสนม ซึ่งจักรพรรดิหมิงอิงจงทรงประทับ ณ น่านกงเสมือนนักโทษเป็นเวลาหกปีครึ่ง
ใน ค.ศ. 1452 จักรพรรดิจิ่งไท่ทรงประกาศถอด หวงไท่จื่อจู เจี้ยนจฺวิ้น (皇太子朱見濬) พระราชโอรสของจักรพรรดิหมิงอิงจง แล้วลดพระราชอิสริยยศเป็นอี่อ๋อง (沂王) ตั้งจู เจี้ยนจี้ (朱見濟) พระราชโอรสของตัว ขึ้นเป็นหวงไท่จื่อแทน
ต่อมาเมื่อจู เจี้ยนจี้ พระราชโอรสของจักรพรรดิจิ่งไท่ ทรงประชวรสิ้นพระชนม์ เป็นเหตุให้จักรพรรดิจิ่งไท่ทรงหมกมุ่นอยู่กับสตรี และในรัชศกจิ่งไท่ปีที่ 7 (ค.ศ. 1456) จักรพรรดิจิ่งไท่ทรงพระประชวรไม่สามารถว่าราชการได้ จักรพรรดิหมิงอิงจงจึงอาศัยโอกาสนี้ก่อการฟื้นฟูราชสมบัติเสด็จขึ้นครองราชย์อีกครั้ง
เมื่อขึ้นครองราชย์ทรงประกาศถอดจักรพรรดิจิ่งไท่ออกจากราชสมบัติลงเป็นเจ้าชาย และให้กักบริเวณไว้ที่ซี-ยฺเวี่ยน (西苑) ไม่นานหนึ่งเดือนให้หลังก็เสด็จสวรรคต
จักรพรรดิหมิงอิงจงเสด็จกลับขึ้นเสวยราชย์อีกครั้ง ทรงใช้พระนามรัชศกว่า "เทียนชุ่น" อยู่ในราชสมบัติ 7 ปี ก็เสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1464 สิริพระชนมายุได้ 36 พรรษา ก่อนเสด็จสวรรคต จักรพรรดิหมิงอิงจงทรงออกพระราชกฤษฎีกายกเลิกประเพณีฝังนางสนมกำนัลทั้งเป็นเพื่อตามไปถวายการรับใช้ในปรโลก พระราชกฤษฎีกานี้เป็นที่ยกย่องอย่างยิ่งในภายหลัง
และจู เจี้ยนจฺวิ้นพระราชโอรสสืบราชบัลลังก์ต่อ ใช้พระนามรัชศกว่า "เฉิงฮว่า" (成化)
พงศาวลี > บรรพชน

พระราชบิดา
เซฺวียนเต๋อ (宣德)
พระราชมารดา
เซี่ยวกงจาง (孝恭章) แห่งตระกูลซุน (孫)
พงศาวลี > พระภรรยาเจ้า > ฮองเฮา

| พระนาม | ตระกูล | สมรส | สวรรคต | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ฉื่ออี้ฮองไทเฮา | เฉียน (錢) | ค.ศ. 1442 | ค.ศ. 1468 |  ได้รับการสถาปนาเป็นไท่ช่างฮองเฮาใน ค.ศ. 1449 พร้อมกับจักรพรรดิหมิงอิงจงได้เป็นไท่ช่างหฺวัง  กลับดำรงตำแหน่งฮฮงเฮาใน ค.ศ. 1457 เมื่อจักรพรรดิหมิงอิงจงหวนคืนสู่ราชบัลลังก์  พระราชโอรสบุญธรรมขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเฉิงฮว่า จึงได้เป็นฉื่ออี้ไทเฮา (慈懿皇太后) |
| โจวไทฮองไทเฮา | โจว (周) |  | ค.ศ. 1504 |  พระบิดาชื่อ โจว เหนิง (周能)  เส็ดจสวรรคตแล้วจึงได้รับสถาปนาเป็นฮองเฮา  พระราชโอรสขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเฉิงฮว่า จึงได้เป็นพระพันปีเชิ่งฉือเหรินโช่ว (聖慈仁壽皇太后) ใน ค.ศ. 1487  ภายหลังเลื่อนเป็นไทฮองไทเฮา (太皇太后) |
พงศาวลี > พระภรรยาเจ้า > พระมเหสี

| นาม | ตระกูล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| จิ้งจฺวังอันมู่เฉินเฟย์ (靖莊安穆宸妃) | วั่น (萬) |  |
| ตฺวันจิ้งอันเหอฮุ่ยเฟย์ (端靖安和惠妃) | หวัง (王) |  |
| จฺวังจิ้งอันหรงชูเฟย์ (莊靜安榮淑妃) | เกา (高) |  |
| กงตฺวันจฺวังฮุ่ยเต๋อเฟย์ (恭端莊惠德妃) | เหฺวย์ (韋) |  |
| กงเหออันจิ้งชุ่ยเฟย์ (恭和安靜順妃) | ฝาน (樊) |  เกิดใน ค.ศ. 1414 เสียชีวิตใน ค.ศ. 1470  เข้าวังใน ค.ศ. 1427  ได้เป็นสนมใน ค.ศ. 1457 |
| จฺวังซีตฺวันซู่อันเฟย์ (莊僖端肅安妃) | หยาง (楊) |  |
| เจาซู่จิ้งตฺวันเสียนเฟย์ (昭肅靖端賢妃) | หวัง (王) |  |
| เจินชุ่นอี้กงจิ้งเฟย์ (貞順懿恭敬妃) | หลิว (劉) |  |
| อันเหอหรงจิ้งลี่เฟย์ (安和榮靖麗妃) | หลิว (劉) |  |
| ตฺวันจฺวังเจาเฟย์ (端莊昭妃) | อู่ (武) |  |
| กงอันเหอเฟย์ (恭安和妃) | กง (宮) |  |
| เจาจิ้งกงเฟย์ (昭靜恭妃) | หลิว (劉) |  |
| เจาชุ่นลี่เฟย์ (昭順麗妃) | จาง (張) |  |
| เจาอี้เสียนเฟย์ (昭懿賢妃) | หลี่ (李) |  |
| กงจิ้งจฺวังเฟย์ (恭靖莊妃) | จ้าว (趙) |  |
| กงซีเฉิงเฟย์ (恭僖成妃) | จาง (張) |  |
| กงฮุ่ยเหอเฟย์ (恭惠和妃) | เหลียง (梁) |  |
| ซีเค่อชงเฟย์ (僖恪充妃) | ยฺหวี (余) |  |
| ฮุ่ยเหอลี่เฟย์ (惠和麗妃) | เฉิน (陳) |  |
| หรงจิ้งเจินเฟย์ (榮靖貞妃) | หวัง (王) |  |
บรรณานุกรม

Robinson, David M. "Politics, Force and Ethnicity in Ming China: Mongols and the Abortive Coup of 1461," Harvard Journal of Asiatic Studies  (Volume 59: Number 1, June 1999): 79–123.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิหมิงอิงจง
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิหมิงอิงจง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เซฺวียนเต๋อ |  | จักรพรรดิจีน  (ค.ศ. 1435–49) |  | จิ่งไท่ |
| จิ่งไท่ |  | จักรพรรดิจีน  (ค.ศ. 1457–64) |  | เฉิงฮว่า |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เนเธอร์แลนด์
ซูอิตะ

ซูอิตะ (ญี่ปุ่น: 吹田市; โรมาจิ: Suita-shi) เป็นนครศูนย์กลางแห่งหนึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากรประมาณ 355,198 คน และมีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 36.11 ตารางกิโลเมตร
ซูอิตะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2483 เคยได้รับเลือกเป็นสถานที่จัดงานเอ็กซ์โป ในปี พ.ศ. 2513 เป็นเมืองที่ตั้งของสโมสรฟุตบอลกัมบะโอซากะ และมหาวิทยาลัยโอซากะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

| --- | --- |
Faculty of Fine and Applied Arts,   Ramkhamhaeng University

คณบดี: อาจารย์อรอนงค์ อิงชำนิ
ที่อยู่: อาคารสุโขทัย ชั้น 15 มหาวิทยาลัยรามคำแหง (หัวหมาก) กรุงเทพมหานคร
วารสาร: วารสารคณะศิลปกรรมศาสตร์  (J. Fine Arts)
สี:   สีครีมทอง
เว็บไซต์: http://www.faa.ru.ac.th/Index1.html
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เป็นคณะในมหาวิทยาลัยรามคำแหง ที่เปิดสอนวิชาด้านศิลปกรรมศาสตร์ มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะศิลปกรรมศาสตร์ขึ้นในมหาวิทยาลัยรามคำแหง นับเป็นคณะทางศิลปศาสตร์ ของมหาวิทยาลัยรามคำแหง นอกจากด้านการสอนแล้ว คณะศิลปกรรมศาสตร์ยังทำหน้าที่วิจัย บุกเบิก และพัฒนาวิชาการด้านศิลปกรรม รวมทั้งทะนุบำรุงศิลปะและวัฒนธรรมตามนโยบายของมหาวิทยาลัย
ประวัติ

คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ได้รับการอนุมัติจัดตั้งหลักสูตรในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ก่อตั้งโดย รองศาสตราจารย์รังสรรค์ แสงสุข โดยจัดตั้งขึ้นจากแนวคิดที่จะทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม ซึ่งพร้อมเปิดให้ทำการเรียนการสอนในปี พ.ศ. 2550 ในช่วงแรกของการก่อตั้งนี้ ถือได้ว่ายังขาดความพร้อมในด้าน อาคารเรียน วัสดุอุปกรณ์ ที่ใช้ในการเรียนการสอนไปบ้าง แต่จากความร่วมมือจากอาจารย์และนักศึกษาทำให้สามารถดำเนินการต่อไปได้
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง มีสถานที่ทำการถาวรที่อาคารสุโขทัย ชั้นที่ 15 เปิดรับสมัครนักศึกษาครั้งแรกในปี พ.ศ. 2550 ใน 3 สาขาวิชา ซึ่งได้แก่ สาขาวิชานาฏกรรมไทย ดนตรีไทย และดนตรีไทยสมัยนิยม
รายนามคณบดีตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน

รองศาสตราจารย์รังสรรค์ แสงสุข
อาจารย์ ดร. สมศักดิ์ เกตุแก่นจันทร์
อาจารย์อรอนงค์ อิงชำนิ (ดำรงตำแหน่งท่านปัจจุบัน)
สาขาวิชาที่เปิดสอน

สาขาวิชาที่เปิดสอน
สาขาวิชานาฏกรรมไทย
โครงสร้างหลักสูตรสาขาวิชานาฏกรรมไทย
- แผนการศึกษาสาขาวิชานาฏกรรมไทย
สาขาวิชาดนตรีไทย
- โครงสร้างหลักสูตรสาขาวิชาดนตรีไทย
- แผนการศึกษาสาขาวิชาดนตรีไทย
สาขาวิชาดนตรีไทยสมัยนิยม
- โครงสร้างหลักสูตรสาขาวิชาดนตรีไทยสมัยนิยม
- แผนการศึกษาสาขาวิชาดนตรีไทยสมัยนิยม (วิชาเอกดนตรีลูกกรุง)
- แผนการศึกษาสาขาวิชาดนตรีไทยสมัยนิยม (วิชาเอกดนตรีลูกทุ่ง)
หลักสูตร > ปริญญาตรี

สาขาวิชานาฏกรรมไทย
สาขาวิชาดนตรีไทย
สาขาวิชาดนตรีไทยสมัยนิยม
ดูเพิ่ม

มหาวิทยาลัยรามคำแหง
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
| ด ค กรายชื่อโรงเรียนศิลปกรรมและโรงเรียนดนตรีในประเทศไทย  |
| --- | --- | --- |
| สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ | นเรศวร · มหาสารคาม (ดุริยางคศิลป์) • มหาสารคาม (ศิลปกรรมศาสตร์ฯ) • มหาสารคาม (ศิลปะและวัฒนธรรมอีสาน) • รามคำแหง • อุบลราชธานี |  |
| สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ | ขอนแก่น • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ • ทักษิณ • ธรรมศาสตร์ • บูรพา (ดนตรีและการแสดง)  • บูรพา (ศิลปกรรมศาสตร์)• พะเยา • มหิดล (วิทยาลัยดุริยางคศิลป์) • มหิดล (นานาชาติ) • ศรีนครินทรวิโรฒ • ศิลปากร (จิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์) • ศิลปากร (ดุริยางคศาสตร์) • ศิลปากร (มัณฑนศิลป์) • ศิลปากร (นานาชาติ) • สงขลานครินทร์ • สถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนา |  |
| มหาวิทยาลัยราชภัฏ | สงขลา • สวนสุนันทา |  |
| มหาวิทยาลัย  เทคโนโลยีราชมงคล | ธัญบุรี • รัตนโกสินทร์ • ล้านนา • อีสาน |  |
| สถาบันอุดมศึกษาเอกชน | กรุงเทพ • กรุงเทพธนบุรี • ธุรกิจบัณฑิตย์ • วิทยาลัยดุริยศิลป์ • วิทยาลัยดนตรี • รังสิต (ดิจิทัลอาร์ต) • วิทยาลัยการออกแบบ • ศรีปทุม • สยาม |  |
| สถาบันการศึกษาเฉพาะทาง   นอกสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ | บัณฑิตพัฒนศิลป์ (ศิลปนาฏดุริยางค์) • บัณฑิตพัฒนศิลป์ (ศิลปวิจิตร) |  |
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
| ด ค กมหาวิทยาลัยรามคำแหง |
| --- | --- | --- |
| สัญลักษณ์ | พ่อขุนรามคำแหงมหาราช • สีน้ำเงิน-สีทอง |  |
| วิทยาเขต | หัวหมาก • บางนา • สุโขทัย |  |
| คณะ | นิติศาสตร์ • บริหารธุรกิจ • มนุษยศาสตร์ • ศึกษาศาสตร์ • วิทยาศาสตร์ • รัฐศาสตร์ • เศรษฐศาสตร์ • วิศวกรรมศาสตร์ • ศิลปกรรมศาสตร์ • พัฒนาทรัพยากรมนุษย์ • สื่อสารมวลชน • ทัศนมาตรศาสตร์ • บัณฑิตวิทยาลัย • สถาบันการศึกษานานาชาติ |  |
| วิทยาเขตสุโขทัย | สาธารณสุขศาสตร์ • ธุรกิจการบริการ |  |
| สาขาวิทยบริการฯ | เชียงราย • เชียงใหม่ • แพร่ • ลพบุรี • เพชรบูรณ์ • อุทัยธานี • ปราจีนบุรี • กาญจนบุรี • อุดรธานี • นครพนม • ขอนแก่น • หนองบัวลำภู • ชัยภูมิ • อำนาจเจริญ • นครราชสีมา • สุรินทร์ บุรีรัมย์ • ศรีสะเกษ • พังงา • นครศรีธรรมราช • ตรัง • สงขลา |  |
| โรงเรียนสาธิต | โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง • โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง (ฝ่ายประถม) • โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตบางนา |  |
หมวดหมู่ •  โครงการ •  สถานีย่อย
จังหวัดบาดัคชาน

จังหวัดของประเทศอัฟกานิสถาน
| จังหวัดบาดัคชาน بدخشان |
| --- | --- |
จังหวัด
อำเภอต่าง ๆ ของจังหวัดบาดัคชาน
ที่ตั้งของจังหวัดบาดัคชานในประเทศอัฟกานิสถาน
พิกัด: 38°0′N 71°0′E﻿ / ﻿38.000°N 71.000°E﻿ / 38.000; 71.000
ประเทศ:  อัฟกานิสถาน
เมืองหลัก: ฟายซาบัด
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการ: Maulvi Abdul Ghani Faiq
 • รองผู้ว่าราชการ: Nisar Ahmad Ahmadi
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 44,059 ตร.กม. (17,011 ตร.ไมล์)
ประชากร (2021)
 • ทั้งหมด: 1,072,785 คน
 • ความหนาแน่น: 24 คน/ตร.กม. (63 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+4:30 (เวลาอัฟกานิสถาน)
รหัส ISO 3166: AF-BDS
ภาษาหลัก: ดารี, Khowar, Kyrgyz, Shughni, Munji, Ishkashimi, Wakhi, เปอร์เซีย
บาดัคชาน (เปอร์เซีย بدخشان, Badaxšān) เป็นจังหวัดของอัฟกานิสถาน ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ มีพรมแดนติดกับเคอฮิสทอนีบาดัฆชอนของทาจิกิสถานทางตอนเหนือ จิตราล และ กิลกิต-บัลติสถาน ของปากีสถานทางตอนล่างและทางตะวันออกเฉียงใต้  นอกจากนี้ยังมีพรมแดน 91 กิโลเมตร (57 ไมล์) ติดกับจีนทางตะวันออก
เคยเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคประวัติศาสตร์อย่างบาดัคชานที่มีขนาดกว้างมาก ซึ่งในปัจจุบันมีบางส่วนอยู่ในทาจิกิสถานและจีน จังหวัดบาดัคชานประกอบไปด้วย 28 อำเภอ มากกว่า 1,200 หมู่บ้านและมีประชากรประมาณ 1,055,000 คน จังหวัดบาดัคชาน มีเมืองหลักของจังหวัดคือ ฟายซาบัด โดยเมืองนี้เคยมีรายงานว่าภายในเมืองมีการจัดกิจกรรมการต่อต้านการยึดครองอัฟกานิสถานของตอลิบานในปี ค.ศ. 2021 อีกด้วย
ภูมิศาสตร์

จังหวัดบาดัคชาน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ทางเหนือติกับประเทศทาจิกิสถาน ทางตะวันออกติดประเทศจีน (ทางเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์) ทิศใต้ติดกับประเทศปากีสถาน จังหวัดบาดัคชาน ตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาฮินดูกูซและเทือกเขาปามีร์
และที่สำคัญคือจังหวัดนี้ตั้งอยู่ในเส้นทางสายไหม
การปกครอง

การปกครองของจังหวัดบาดัคชานมี 28 เขต ได้แก่
อาร์กฮันจ์
อาร์โก
บาฮารัค
ดารายิม
ดาร์วาซ
ดาร์วาซี บาลา
ฟายซาบัด (เมืองเอก)
อิสฮฺคาซิม
เจิร์ม
ขาส
ขวาฮัน
คิสฮิม
โคฮิสถาน
คูฟอัป
กูราน วา มุนจาน
ราจฮฺ
ชาฮฺรี บูเซิร์ก
ชิจฮฺนัน
ชิคิ
ชูฮาดา
ทาแกบ
ทิสคาน
วาขาน
วาร์ดุจ
ยาฟทาลิ ซูฟลา
ยัมกัน
ยาวาน
เซบัค
ขั้นตอนวิธีของนีเดอมาน–วานซ์

ขั้นตอนวิธีของนีเดอมาน–วานซ์  เป็นการทำ global alignment บนลำดับสองลำดับ global alignment คือการหาลำดับที่ดีที่สุดในการจัดเรียงให้ลำดับ A และ B ตรงกันในทุกตำแหน่งให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ มีการใช้กันทั่วไปใน ชีวสารสนเทศศาสตร์ เพื่อเรียงลำดับของ โปรตีน หรือ นิวคลีโอไทด์ ขั้นตอนวิธีนี้ถูกตีพิมพ์ในปี 1970 โดย Saul B. Needleman และ Christian D. Wunsch.
ขั้นตอนวิธีของนีเดอมาน–วานซ์ เป็นหนึ่งในตัวอย่างของการเขียนโปรแกรมโดยใช้เทคนิค กำหนดการพลวัต และเป็นการใช้กำหนดการพลวัตครั้งแรกในการเปรียบเทียบลำดับชีวภาพ
ในประเทศไทยก็มีการศึกษาเกี่ยวกับขั้นตอนวิธีนี้ด้วยเช่นกัน โดยจะเห็นได้จากโครงงานวิจัย ทั้งจากมหาลัย และจากเอกชนมากมาย ยกตัวอย่างเช่น โครงงานการตรวจสอบผู้ใช้ด้วยรหัสผ่านและข้อมูลรูปแบบการพิมพ์ โครงงานนี้เป็นการตรวจสอบผู้ใช้คอมพิวเตอร์ด้วยระบบการวิเคราะห์จังหวะการพิมพ์ (Keystroke Verification) สำหรับใช้เสริมความปลอดภัยให้กับระบบตรวจสอบรหัสผ่าน จากวิธีการเปรียบเทียบ ระดับกรด-เบส DNA ด้วยวิธี Needleman-Wunsch Algorithm และบบSmith-Waterman Algorithm  เก็บถาวร 2012-05-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประวัติ

ในครั้งแรกที่นำเสนอขั้นตอนวิธีนี้ นีเดอมาน–วานซ์ได้อธิบายขั้นตอนวิธีของพวกเขา โดยคิดเฉพาะกรณีที่ลำดับนั้น ตรงกัน และ ไม่ตรงกัน แต่ไม่ได้อธิบายถึง กรณีที่มี ช่องว่าง ไว้ด้วย (ไม่ได้คิดถึง gap penalty) (d=0). การตีพิมพ์ครั้งแรก  จากปี 1970 ได้นำเสนอ รูปแบบการเรียกซ้ำไว้ดังนี้
 F_{ij}=\max _{h<i,k<j}\{F_{h,j-1}+S(A_{i},B_{j}),F_{i-1,k}+S(A_{i},B_{j})\}.
จะสามารถเขียนโปรแกรมเชิงพลวัตออกมาได้ O (n3)
ภายหลังมีการพัฒนาขั้นตอนวิธีการเขียนโปรแกรมกำหนดการพลวัตที่ดีกว่าสามารถทำงานอยู่ในช่วงเวลากำลังสองในปัญหาเดียวกัน (ไม่มี gap penalty) ได้ถูกนำเสนอใน  ปี ค.ศ. 1972 โดย David Sankoff
และยังมีขั้นตอนวิธีที่ถูกคิดขึ้นโดย T. K. Vintsyuk ก็สามารถทำงานในช่วงเวลากำลังสองได้เช่นกัน  ในปี ค.ศ. 1968 ในการบรรยายเรื่อง processing
("time warping") และโดย Robert A. Wagner and Michael J. Fischer ในปี ค.ศ. 1974
นีเดอมาน และ วานซ์กำหนดปัญหาของพวกเขาในกรณีที่ลำดับทั้งสอง เหมือนกันมากที่สุด ยังมีความเป็นไปได้ที่จะลดขนาด edit distance ระหว่างสองลำดับ ถูกนำเสนอโดย Vladimir Levenshtein ต่อมา Peter H. Sellers ได้แสดงให้เห็นถึง  ในปี ค.ศ. 1974 ว่าการแก้ปัญหาด้วยขั้นตอนวิธีทั้งสองนั้นต่างมีผลเท่ากัน
นิยามสมัยปัจจุบัน "นีเดอมาน–วานซ์" หมายถึง
ขั้นตอนวิธี global alignment ที่ใช้เวลาการทำงานเป็นกำลังสอง