stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลูกบอลไทม์สแควร์

| ลูกบอลไทม์สแควร์ |
| --- | --- |

ประเภท: วันสิ้นปี
วันที่: 31 ธันวาคม – 1 มกราคม
เริ่มต้น: 18:00 น. EST
สิ้นสุด: 24:00 น.
ความถี่: ทุกปี
ที่ตั้ง: ไทม์สแควร์, นครนิวยอร์ก
ประเดิม: ค.ศ.1907
ผู้จัดงาน: Adolph Ochs
จัดโดย: Times Square Alliance Countdown Entertainment
เว็บไซต์: timessquareball.net
ลูกบอลไทม์สแควร์ปัจจุบันใน ค.ศ. 2012
ลูกบอลไทม์สแควร์ (อังกฤษ: Times Square Ball) เป็นลูกบอลเวลา (time ball) ซึ่งตั้งอยู่ในไทม์สแควร์ นครนิวยอร์ก บนหลังคาของวันไทม์สแควร์ ลูกบอลนี้เป็นส่วนขึ้นชื่อของการเฉลิมฉลองวันสิ้นปีในไทม์สแควร์ที่รู้จักกันในภาษาปากว่า การหย่อนลูกบอล (ball drop) ซึงลูกบอลเคลื่อนที่ลง 43 เมตรใน 60 วินาทีตามเสาธงซึ่งได้รับการออกแบบเป็นพิเศษเริ่มตั้งแต่ 23:59 น. ET และหยุดเมื่อเที่ยงคืนเพื่อให้สัญญาณการเริ่มต้นปีใหม่ ในปีหลัง ๆ เทศกาลนี้จะมีงานบันเทิงสดซึ่งรวมการแสดงของนักดนตรีนำมาก่อน
อดอลฟ์ โอชส์ (Adolph Ochs) เจ้าของหนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กไทมส์ เป็นผู้จัดงานครั้งแรก จากเดิมที่เป็นชุดการแสดงดอกไม้ไฟวันสิ้นปีที่เขาจัดที่อาคารเดียวกันเพื่อส่งเสริมสถานะเป็นสำนักงานใหญ่แห่งใหม่ของหนังสือพิมพ์ ขณะที่อาร์ตคราฟต์ สเตราส์ (Artkraft Strauss) เป็นผู้ออกแบบลูกบอล มีการหย่อนลูกบอลครั้งแรกเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1907 เพื่อต้อนรับ ค.ศ. 1908 และมีการจัดทุกปีนับแต่นั้น ยกเว้นใน ค.ศ. 1942 และ 1943 เนื่องจากไฟฟ้าดับยามสงคราม
การออกแบบของลูกบอลยังมีการปรับตามเวลาเพื่อสะท้อนการพัฒนาของเทคโนโลยีแสง การออกแบบเดิมทำจากไม้และเหล็กและให้แสงสว่างด้วยหลอดไส้ร้อนแบบธรรมดา 100 หลอด ขณะที่แบบปัจจุบันเป็นระบบการให้แสงแอลอีดีด้วยคอมพิวเตอร์และผิวชั้นนอกประกอบด้วยแผงผลึกทรงสามเหลี่ยม นับแต่ ค.ศ. 2009 ลูกบอลปัจจุบันมีการแสดงบนยอดตึกตลอดปี ส่วนรุ่นดั้งเดิมที่เล็กกว่าของลูกบอลปัจจุบันซึ่งใช้ใน ค.ศ. 2008 นั้นมีการจัดแสดงที่ศูนย์ผู้เยี่ยมชมของไทม์สแควร์
เหตุการณ์นี้จัดโดยไทม์สแควร์อะไลแอนซ์และเคาต์ดาวน์เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ซึ่งมีเจฟฟ์ สเตราส์เป็นผู้นำ และจัดเป็นการเฉลิมฉลองปีใหม่ที่ขึ้นชื่อที่สุดแห่งหนึ่งทั่วโลก มีผู้ชมเข้าร่วมอย่างน้อย 1 ล้านคนทุกปี และมีการแพร่ภาพโทรทัศน์ทั่วประเทศเป็นส่วนหนึ่งของรายการพิเศษวันสิ้นปีซึ่งมีหลายเครือข่ายและช่องเคเบิลแพร่ภาพ
ลีแอน ไรมส์

| ลีแอน ไรม์ส |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: มาร์กาเร็ต ลีแอน ไรม์ส
เกิด: 28 สิงหาคม ค.ศ. 1982
ที่เกิด: สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: คันทรี, ป็อบ
อาชีพ: นักร้อง, นักแต่งเพลง,นักแสดง
ช่วงปี: ค.ศ. 1991 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Asylum-Curb

เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
มาร์กาเร็ต ลีแอน ไรม์ส (อังกฤษ: Margaret LeAnn Rimes) เกิดวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1982 เป็นนักร้องเพลงคันทรี - ป็อป , นักแต่งเพลง และนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน
ไรม์สเกิดที่เมืองเพิร์ล รัฐมิสซิสซิปปี ก่อนจะย้ายตามครอบครัวไปยังเมืองการ์แลนด์ รัฐเท็กซัส ไรม์เริ่มร้องเพลงเมื่อมีอายุเพียง 2 ปี และเริ่มเข้าประกวดในงานประกวดท้องถิ่นเมื่ออายุ 5 ปี และมีอายุ 11 ปี ไรม์สได้เซ็นสัญญาเป็นครั้งแรกกับค่ายเพลงอิสระชื่อ Nor Ja Vak และได้ออกอัลบั้ม 3 อัลบั้มภายใต้ต้นสังกัดดังกล่าว ก่อนจะได้พบกับ บิล แม็ค ดีเจและโปรโมเตอร์ ซึ่งเป็นผู้แต่งเพลง "Blue" ซิงเกิลเปิดตัวอย่างเป็นทางการของเธออีกด้วย
ไรม์สเซ็นสัญญาอีกครั้งกับต้นสังกัด เคิร์บเรคคอร์ดส ในปี ค.ศ. 1995 ด้วยการสนับสนุนจาก บิล แม็ค "Blue" ซิงเกิลเปิดตัวของไรม์สจากอัลบั้มในชื่อเดียวกัน Blue ออกวางจำหน่ายในปี ค.ศ. 1996 อัลบั้มเปิดตัวที่อันดับ 3 ในชาร์ตบิลบอร์ด และอันดับ 1 ในชาร์ตอัลบั้มเพลงคันทรี ด้วยยอดจำหน่ายกว่า 123,000 ชุด และในปีต่อมา ไรม์สได้รับรางวัลรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และสาขาอัลบั้มเพลงคันทรียอดเยี่ยม นับเป็นศิลปินอายุน้อยที่สุดที่ได้รับรางวัลแกรมมี คืออายุแค่ 14 ปีในขณะนั้น และยังเป็นศิลปินเพลงคันทรีคนแรกที่ได้รับรางวัลในสาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมอีกด้วย
ไรม์สยังโด่งดังจากซิงเกิล "How Do I Live" ในปี 1997 และซิงเกิล "Can't Fight The Moonlight" จากเรื่อง Coyote Ugly ซึ่งเธอได้ร่วมแสดงเป็นตัวประกอบเป็นตัวเองในตอนท้ายเรื่องด้วย
ด้านชีวิตส่วนตัว ไรม์สแต่งงานกับ ดีน เชียร์เมต หนึ่งในทีมแดนเซอร์ของเธอ ในดัลลัส เมื่อปี ค.ศ. 2002
ผลงานเพลง > สตูดิโออัลบั้ม

1991: Everybody's Sweetheart
1992: From My Heart to Yours
1994: All That
1996: Blue
1997: You Light up My Life: Inspirational Songs
1998: Sittin' on Top of the World
1999: LeAnn Rimes
2001: I Need You
2002: Twisted Ange
2005: This Woman
2006: Whatever We Wanna
2007: Family
ผลงานการแสดง

| ปี | เรื่อง | บทบาทที่ได้รับ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1997 | Holiday in Your Heart | ตัวเอง | ตัวละครหลัก |
| 1998 | Days of Our Lives | เมดิสัน | ตอนที่ 1 |
| 2000 | Coyote Ugly | ตัวเอง | ร้องเพลง "Can't Fight The Moonlight" ในตอนท้ายของเรื่อง |
| 2003 | American Dreams | คอนนี ฟรานซิส | ฤดูกาลที่ 3 ชื่อตอน "Where the Boys Are" |
| 2006 | Holly Hobbie and Friends: Christmas Wishes | เคลลี ดีแกน | ภาพยนตร์โทรทัศน์ |
| 2008 | Good Intentions | แพม |  |
| 2009 | Northern Lights | เม็ก กัลลิแกน | ภาพยนตร์โทรทัศน์   |
| 2009 | I Get That a Lot | สาวเสิร์ฟ | Television special (1 ตอน) |
แหล่งข้อมูลอื่น

ลีแอน ไรมส์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1950s:  ไม่มีรางวัล (1958)  บ็อบบี ดาริน (1959) 
1960s:  บ็อบ นิวฮาร์ต (1960)  ปีเตอร์ เนโร (1961)  โรเบิร์ต กูเล็ต (1962)  เดอะสวิงเกิลซิงเกอรส์ (1963)  เดอะบีเทิลส์ (1964)  ทอม โจนส์ (1965)  ไม่มีรางวัล (1966)  บ็อบบี เจนทรี (1967)  โจเซ เฟลิเซียโน (1968)  ครอสบี, สติลส์ แอนด์แนช (1969) 
1970s:  เดอะคาร์เพนเทอส์ (1970)  คาร์ลี ไซมอน (1971)  อเมริกา (1972)  เบ็ตต์ มิดเลอร์ (1973)  มาร์วิน แฮมลิช (1974)  นาตาลี โคล (1975)  สตาร์แลนด์โวคอลแบนด์ (1976)  เดบบี บูน (1977)  อะเทสต์ออฟฮันนี (1978)  ริคกี ลี โจนส์ (1979) 
1980s:  คริสโตเฟอร์ ครอสส์ (1980)  ชีนา อีสตัน (1981)  เมนแอตเวิร์ก (1982)  คัลเจอร์คลับ (1983)  ซินดี ลอเปอร์ (1984)  ซาเด (1985)  บรูซ ฮอร์นสบี & เดอะแรนก์ (1986)  โจดี วัตลีย์ (1987)  เทรซี แชปแมน (1988)  มิลลี วานิลลี (1989) 
1990s:  มารายห์ แครี (1990)  มาร์ก คอห์น (1991)  อาร์เรสเตดเดเวลลอปเมนต์ (1992)  โทนี แบรกซ์ตัน (1993)  เชอรีล โครว์ (1994)  ฮูตีแอรด์เดอะโบลว์ฟิช (1995)  ลีแอน ไรมส์ (1996)  พอลลา โคล (1997)  ลอรีน ฮิลล์ (1998)  คริสตินา อากีเลรา (1999) 
2000s:  เชลบี ลีนน์ (2000)  อลิเชีย คีส์ (2001)  นอราห์ โจนส์ (2002)  อีวาเนสเซนซ์ (2003)  มารูนไฟฟ์ (2004)  จอห์น เลเจนด์ (2005)  แคร์รี อันเดอร์วูด (2006)  เอมี ไวน์เฮาส์ (2007)  อะเดล (2008)  แซกบราวน์แบนด์ (2009) 
2010s:  เอสเปรันซา สปอลดิง (2010)  บอนอีแวร์ (2011)  ฟัน (2012)  แมคเคิลมอร์ แอนด์ไรอัน ลูอิส (2013)  แซม สมิธ (2014)  เมแกน เทรนเนอร์ (2015)  เชนจ์เดอะแร็ปเปอร์ (2016)  อเลสเซีย คารา (2017)  ดัว ลีปา (2018)  บิลลี ไอลิช (2019) 
2020s:  เมแกนเดอะสตัลเลียน (2020)  โอลิเวีย โรดริโก (2021)  ซามารา จอย (2022)  วิกตอเรีย มอเนต์ (2023)
ลู รีด

| Lou Reed |
| --- | --- |
ในปี 2011
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ลิวอิส แอลลัน รี้ด
เกิด: 2 มีนาคม ค.ศ. 1942 บรูคลิน นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 27 ตุลาคม ค.ศ. 2013 (71 ปี) เซาท์แทมตัน นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: ร็อก
อาชีพ: นักดนตรี นักแต่งเพลง ช่างภาพ
เครื่องดนตรี: ร้องนำ กีตาร์
ช่วงปี: 1964–2013
ลิวอิส แอลลัน "ลู" รี้ด (อังกฤษ: Lewis Allen "Lou" Reed)  เป็นนักดนตรีร็อก และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน   เป็นนักร้องนำ นักกีตาร์ และนักแต่งเพลงของวงร็อกเดอะเวลเว็ทอันเดอร์กราวด์ ในช่วงทศวรรษ 1960 ต่อมาได้ลาออกจากวง และหันมาเป็นศิลปินเดี่ยว มีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษ 1970
ลู รี้ดเสียชีวิตจากภาวะตับล้มเหลวเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2013 ภายหลังการเข้ารับการเปลี่ยนถ่ายตับ เมื่อเดือนพฤษภาคม ในปีเดียวกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
"Rock and Roll Heart", documentary about Lou Reed, American Masters (1998), video: 1 hr. 15 min.
ลู รีด ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Comprehensive music biography of Reed by Allmusic
BBC obituary
ลีโอนาร์โด นัม

| ลีโอนาร์โด นัม |
| --- | --- |
เกิด:  (1979-11-05) 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1979 (45 ปี) บัวโนสไอเรส, ประเทศอาร์เจนตินา
สัญชาติ: ออสเตรเลีย
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยนิวเซาท์เวลส์
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน
คู่สมรส: มิเชล ดอดจ์
บุตร: 2 คน
ลีโอนาร์โด นัม (อังกฤษ: Leonardo Nam; เกิด 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522) เป็นนักแสดงชาวออสเตรเลีย เขามีชื่อเสียงจากการรรับบทรอยในเรื่อง เดอะเพอร์เฟคสกอร์ (2004) และได้รับการยอมรับมากขึ้นจากการรับ โมริโมโตะ ในภาพยนตร์เรื่อง เร็ว..แรงทะลุนรก ซิ่งแหกพิกัดโตเกียว (2006 ) และ ไบรอัน แม็คไบรอัน ในเรื่อง เดอะซิสเตอร์ฮุดออฟเดอะทราเวลลิงแพนท์ 2 (2008)
ในปี ค.ศ. 2016 นัมเริ่มแสดงเป็น เฟลิกซ์ ลุตซ์ ในเรื่อง เวสต์เวิร์ล (2016–ปัจจุบัน) ซึ่งทำให้เขาได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง
ชีวิตส่วนตัว

นัมเกิดที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ในครอบครัวผู้อพยพชาวเกาหลีใต้ก่อนจะย้ายไปอยู่ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลียเมื่ออายุได้หกขวบ นัมเข้าเรียนมัธยมที่ซิดนีย์เทคนิคัลไฮสคูลและเรียนด้านสถาปัตยกรรมที่มหาวิทยาลัยนิวเซาท์เวลส์ ก่อนจะเดินทางออกจากซิดนีย์ไปอยู่นครนิวยอร์กเมื่ออายุได้ 19 ปี
นัมแต่งงานกับไมเชล ดอดจ์ พวกเขามีลูกชายฝาแฝดด้วยกัน (เกิดปี ค.ศ. 2017) ครอบครัวอาศัยอยู่ในแซนดีเอโก
แหล่งข้อมูลอื่น

Leonardo Nam ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ลีโอนาร์โด นัม ที่อินสตาแกรม
UGO สัมภาษณ์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ 
ประชาชน:  Deutsche Synchronkartei 
อื่น ๆ:  IdRef
ลีซุนชิน ครอบครัวนี้มีรัก

| ลีซุนชิน ครอบครัวนี้มีรัก |
| --- | --- |

ประเภท: วีรคติ ครอบครัว นาฏกรรม ตลก
เขียนโดย: ช็อง ยู-คย็อง (Jung Yoo-kyung)
กำกับโดย: ยุน ซ็อง-ซิก (Yoon Sung-sik)
ผู้ประพันธ์เพลง: คัง ดง-ยุน (Kang Dong-yoon)
ประเทศแหล่งกำเนิด: เกาหลีใต้
ภาษาต้นฉบับ: เกาหลี
จำนวนตอน: 50
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: แพ คย็อง-ซู (Bae Kyung-soo )
ผู้อำนวยการสร้าง: โม วัน-อิล (Mo Wan-il)
สถานที่ถ่ายทำ: เกาหลี
ผู้กำกับภาพ: คิม จัง-ซู (Kim Jang-soo)
ผู้ลำดับภาพ: อี จ็อง-ฮุน (Lee Jung-hoon)
ความยาวตอน: เสาร อาทิตย์ 19:55 (KST)
บริษัทผู้ผลิต: เอสตอรี (AStory)
ออกอากาศ
เครือข่าย: เคบีเอส
ออกอากาศ: 9 มีนาคม ค.ศ. 2013 (2013-03-09) – 25 สิงหาคม ค.ศ. 2013 (2013-08-25)
| --- | --- |
Korean name
ฮันกึล: 최고다 이순신
ฮันจา: 最高다 이순신
อาร์อาร์: Choegoda I-Sun-sin 
เอ็มอาร์: Ch'oekota I-Sun-sin 
ลีซุนชิน ครอบครัวนี้มีรัก (เกาหลี: 최고다 이순신; อาร์อาร์: Choegoda Yi Sun-sin; อังกฤษ: You're the Best, Lee Soon-shin) เป็นละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีใต้ ความยาว 50 ตอน ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์เคบีเอส 2 ตั้งแต่วันที่ 9 มีนาคม 2013 ถึง 25 สิงหาคม 2013 เนื้อหาว่าด้วยครอบครัวหนึ่งซึ่งต้องเรียนรู้ความหมายของความรักและความสุขภายหลังสูญเสียบิดาผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวไป นักแสดงหลักประกอบด้วย ไอยู, โช จ็อง-ซ็อก, โค ดู-ซิม, อี มี-ซุก, ยู อิน-นา, ซน แท-ย็อง, โค จู-ว็อน, และช็อง อู
ตัวละคร > ตัวละครหลัก

| ผู้แสดง> ไทย | ผู้แสดง> โรมัน | ตัวละคร> ไทย | ตัวละคร> โรมัน | บทบาท |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ไอยู | IU | อี ซุน-ชิน | Lee Soon-shin | บุตรสาวของซง มี-รย็อง กับนักเลงสุรา ซึ่งซง มี-รย็อง ทิ้งไว้ให้คนรักเก่า คือ อี ชัง-ฮุน เลี้ยงดู |
| โช จ็อง-ซ็อก | Jo Jung-suk | ชิน จุน-โฮ | Shin Joon-ho | ประธานบริษัทกาบีเอนเตอร์เทนเมนต์ (Gabi Entertainment) ซึ่งอี ซุน-ชิน เป็นนักแสดงในสังกัด |
| โค ดู-ซิม | Go Doo-shim | คิม จ็อง-แอ | Kim Jung-ae | ภรรยาของอี ชัง-ฮุน และมารดาบุญธรรมของอี ซุน-ชิน |
| อี มี-ซุก | Lee Mi-sook | ซง มี-รย็อง | Song Mi-ryung | นักแสดงชื่อดัง |
ตัวละคร > ตัวละครรอง

| ผู้แสดง> ไทย | ผู้แสดง> โรมัน | ตัวละคร> ไทย | ตัวละคร> โรมัน | บทบาท |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ยู อิน-นา | Yoo In-na | อี ยู-ชิน | Lee Yoo-shin | บุตรสาวคนรองของอี ชัง-ฮุน กับคิม จ็อง-แอ |
| ซน แท-ย็อง | Son Tae-young | อี ฮเย-ชิน | Lee Hye-shin | บุตรสาวคนโตของอี ชัง-ฮุน กับคิม จ็อง-แอ |
| คิม ยุน-ซอ | Kim Yoon-seo) | ชเว ย็อน-อา | Choi Yeon-ah | นักแสดงดาวรุ่ง คนรักเก่าของชิน จุน-โฮ |
| โค จู-ว็อน | Go Joo-won | พัก ชัน-อู | Park Chan-woo | นายแพทย์หนุ่ม สามีของอี ยู-ชิน |
| ช็อง อู | Jung Woo | ซอ จิน-อุก | Seo Jin-wook | คนขายขนมปังซึ่งหลงรักอี ฮเย-ชิน |
| อี จี-ฮุน | Lee Ji-hoon | คิม ย็อง-ฮุน | Kim Young-hoon | ผู้จัดการร้านอาหารใต้สำนักงานบริษัทกาบีเอนเตอร์เทนเมนต์ |
| คิม กับ-ซู | Kim Kap-soo | ชิน ดง-ฮย็อก | Shin Dong-hyuk | นายแพทย์หัวหน้าของพัก ชัน-อู และบิดาของชิน จุน-โฮ |
| อี อุง-คย็อง | Lee Eung-kyung | ยุน ซู-จ็อง | Yoon Soo-jung | ภริยาของชิน ดง-ฮยุก และมารดาของชิน จุน-โฮ |
| แพ กอ-ริน | Bae Geu-rin | ชิน อี-จ็อง | Shin Yi-jung | บุตรสาวของชิน ดง-ฮยุก กับยุน ซู-จ็อง และน้องสาวของชิน จุน-โฮ |
| ยุน ดา-ฮุน | Yoon Da-hoon | ฮวัง อิล-โด | Hwang Il-do | ผู้จัดการของซง มี-รย็อง |
| คิม ยง-ริม | Kim Yong-rim | ชิม มัก-รเย | Shim Mak-re | มารดาของอี ชัง-ฮุน |
| ซง มิน-ฮย็อง | Song Min-hyung | พัก บก-มัน | Park Bok-man | บิดาของพัก ชัน-อู |
| คิม ดง-จู | Kim Dong-joo | ชัง กิล-จา | Jang Gil-ja | ภริยาของพัก บก-มัน และมารดาของพัก ชัน-อู |
| อี ซึล-บี | Lee Seul-bi | พัก ชัน-มี | Park Chan-mi | บุตรสาวของพัก บก-มัน กับชัง กิล-จา และน้องสาวของพัก ชัน-อู |
| อี จี-ฮุน | Lee Ji-hoon | โช อิน-ซุง | Jo In-sung | เลขานุการของชิน จุน-โฮ |
| คิน ฮวัน-ฮี | Kim Hwan-hee | ฮัน อู-จู | Han Woo-joo | บุตรสาวของอี ฮเย-ชิน กับฮัน แจ-ฮย็อง |
| คิม ย็อง-แจ | Kim Young-jae | ฮัน แจ-ฮย็อง | Han Jae-hyung | สามีของอี ฮเย-ชิน และบิดาของฮัน อู-จู |
| ช็อง ดง-ฮวัน | Jung Dong-hwan | อี ชัง-ฮุน | Lee Chang-hoon | สามีของคิม จ็อง-แอ |
| คิม กวัง-กยู | Kim Kwang-kyu | ผู้จัดการชิน | Manager Shin | นักต้มตุ๋น |
รางวัล

| ปี | รางวัล | ประเภท | ผู้รับ | ผลลัพธ์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2013 | รางวัลละครเกาหลี   Korea Drama Awards | รางวัลยอดเยี่ยมสูงสุดประเภทผู้แสดงหญิง   Top Excellence Award, Actress | อี มี-ซุก | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2013 | รางวัลละครเกาหลี   Korea Drama Awards | รางวัลยอดเยี่ยมประเภทผู้แสดงหญิง   Excellence Award, Actress | ไอยู | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2013 | รางวัลละครเคบีเอส   KBS Drama Awards | รางวัลยอดเยี่ยมสูงสุดประเภทผู้แสดงหญิงในละครชุด   Top Excellence Award, Actress in a Serial Drama | อี มี-ซุก | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2013 | รางวัลละครเคบีเอส   KBS Drama Awards | รางวัลยอดเยี่ยมประเภทผู้แสดงชายในละครชุด   Excellence Award, Actor in a Serial Drama | โช ช็อง-ซุก | ชนะ |
| 2013 | รางวัลละครเคบีเอส   KBS Drama Awards | รางวัลยอดเยี่ยมสูงสุดประเภทผู้แสดงหญิงในละครชุด   Excellence Award, Actress in a Serial Drama | อี มี-ซุก | ชนะ |
| 2013 | รางวัลละครเคบีเอส   KBS Drama Awards | รางวัลยอดเยี่ยมสูงสุดประเภทผู้แสดงหญิงในละครชุด   Excellence Award, Actress in a Serial Drama | ไอยู | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2013 | รางวัลละครเคบีเอส   KBS Drama Awards | นักแสดงหญิงสมทบยอดเยี่ยม   Best Supporting Actress | ยู อิน-นา | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2013 | รางวัลละครเคบีเอส   KBS Drama Awards | นักแสดงชายหน้าใหม่ยอดเยี่ยม   Best New Actor | ช็อง อู | ชนะ |
| 2013 | รางวัลละครเคบีเอส   KBS Drama Awards | นักแสดงหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม   Best New Actress | ไอยู | ชนะ |
| 2013 | รางวัลละครเคบีเอส   KBS Drama Awards | นักแสดงหญิงรุ่นเยาว์ยอดเยี่ยม   Best Young Actress | คิม ฮวัน-ฮี | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2013 | รางวัลละครเคบีเอส   KBS Drama Awards | รางวัลคู่รักยอดเยี่ยม   Best Couple Award | โช จ็อง-ซุก กับไอยู | ชนะ |
| 2014 | รางวัลศิลปกรรมแพ็กซัง   Baeksang Arts Awards | นักแสดงชายยอดนิยม (โทรทัศน์)   Most Popular Actor (TV) | โช จ็อง-ซุก | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2014 | รางวัลศิลปกรรมแพ็กซัง   Baeksang Arts Awards | นักแสดงหญิงยอดนิยม (โทรทัศน์)   Most Popular Actress (TV) | ไอยู | เสนอชื่อเข้าชิง |
แหล่งข้อมูลอื่น

(เกาหลี) ลีซุนชิน เว็บไซต์เคบีเอส
(อังกฤษ) ลีซุนชิน เก็บถาวร 2013-04-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บไซต์เคบีเอส
(อังกฤษ) ลีซุนชิน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
(อังกฤษ) ลีซุนชิน ที่ฮันซีเนมา
ลีริกา แอนเดอร์สัน

| ลีริกา แอนเดอร์สัน |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด:  (1988-12-18) ธันวาคม 18, 1988 (35 ปี) ชิคาโก รัฐอิลลินอย สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: อาร์แอนด์บี ป็อป โซล แทรป ฮิปฮอป
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: เสียงร้อง
ค่ายเพลง: เอ็มไพร์ดิสทริบิวชัน มอสลีย์ อินเตอร์สโคป

เว็บไซต์: IamLyricaAnderson.com
นักดนตรี
ลีริกา แอนเดอร์สัน-เบนต์ลีย์ (อังกฤษ: Lyrica Anderson-Bentley; เกิด 18 ธันวาคม ค.ศ. 1988) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เธอเป็นลูกสาวของลีริกา แกร์เรตต์ อดีตสมาชิกวง The Ikettes
เธอออกอัลบั้มแรก เฮลโล เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 2015
ประวัติ > ชีวิตช่วงแรก

ลีริกา แอนเดอร์สัน-เบนต์ลีย์ เกิดเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1988 ในชิคาโก รัฐอิลลินอย หลังจากพี่สาวฝาแฝด ไอดา แอนเดอร์สัน เสียชีวิต บิดาของเธอก็ทิ้งครอบครัวไป แอนเดอร์สันเป็นนักร้องเสียงประสานให้แก่ เจนนิเฟอร์ โลเปซ ตั้งแต่เด็ก เธอแสดงพรสวรรค์ด้านดนตรี ด้วยการร้องเพลง "ไอวอนนาบีดาวน์" ของแบรนดี้ นอร์วูด ในงานประกวดแสดงความสามารถ ตอนกำลังศึกษาในชั้นมัธยมต้น
ต่อมา มารดาย้ายไปที่รัฐแคลิฟอร์เนีย เพื่อสานฝันงานดนตรีให้กับเธอ หลังจากนั้นไม่นานแอนเดอร์สันก็ได้เข้าสู่วงการเพลงในขณะที่ยังเป็นวัยรุ่น
ผลงานเพลง

คิงมี (2012)
คิงมี 2 (2014)
เฮลโล (2015)
คริสต์มาสเบบี (2015)
นาชาเพิร์ล (2017)
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี | ชื่อเรื่อง | บทบาท | รายละเอียดเพิ่มเติม |
| --- | --- | --- | --- |
| 1991 | เพอร์ฟูม | ลูกสาวของวาสตี | ภาพยนตร์เรื่องแรกของแอนเดอร์สัน |
ผลงานการแสดง > โทรทัศน์

| ปี | ชื่อเรื่อง | บทบาท | รายละเอียดเพิ่มเติม |
| --- | --- | --- | --- |
| 2016–ปัจจุบัน | เลิฟแอนด์ฮิปฮอป: ฮอลลีวูด | ตนเอง | บทบาทนำ |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2018-09-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลีริกา แอนเดอร์สัน ที่อินสตาแกรม
ลีริกา แอนเดอร์สัน ที่เฟซบุ๊ก
ลีริกา แอนเดอร์สัน ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
ลูกคนขาวคนแรก

แสตมป์ของสหรัฐอเมริกาในปี 1937 ครบรอบปีที่ 350 ของการเกิดเวอร์จิเนีย แดร์
การเกิดของลูกคนขาวคนแรก (อังกฤษ: First white child) เป็นแนวคิดที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในการทำเครื่องหมายการจัดตั้งเป็นอาณานิคมของยุโรปในโลกใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา ในรัฐเท็กซัสเกิดลูกคนขาวคนแรกซึ่งถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ท้องถิ่นในระดับเขต
บรรณานุกรม

Mollie, Gillen. 1989. A Biographical Dictionary of the First Fleet. ISBN 0-908120-69-9
ลินคอล์น คอนติเนนทัล

| ลินคอล์น คอนติเนนทัล |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: ลินคอล์น
เริ่มผลิตเมื่อ: ค.ศ. 1939 - 1941 ค.ศ. 1946 - 1948 ค.ศ. 1956 - 2002 ค.ศ. 2016 - 2020
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์นั่งประเภทหรูหราขนาดใหญ่ (Full-size Luxury Car)(รุ่นที่ 1-5, รุ่นที่ 10) รถยนต์นั่งประเภทหรูหราขนาดกลาง (Mid-size Luxury Car) (รุ่นที่ 6-9)
รูปแบบตัวถัง: ซีดาน 2 ประตู ซีดาน 4 ประตู คูเป้ 2 ประตู
รุ่นที่คล้ายกัน: เอาดี้ เอ8 เล็กซัส แอลเอส อินฟินิที คิว45 บีเอ็มดับเบิลยู 7 ซีรีส์ ลินคอล์น ทาวน์ คาร์ จากัวร์ เอ็กซ์เจ มาเซราตี ควอตโตรปอร์เต โตโยต้า คราวน์ มาเจสตา นิสสัน ซิมา เมอร์เซเดส-เบนซ์ เอส-คลาส
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: 4.8-7.6 ลิตร V8, V12 และ 2.7-3.7 ลิตร V6
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: ลินคอล์น เอ็มเคเอส (สำหรับรถหรูหราขนาดกลาง)
รุ่นต่อไป: ลินคอล์น แอลเอส (สำหรับรถหรูหราขนาดกลาง)  ลินคอล์น ทาวน์ คาร์ (สำหรับรถหรูหราขนาดใหญ่)   ลินคอล์น เซเปียร์ (ประเทศจีน)
ลินคอล์น คอนติเนนทัล (อังกฤษ: Lincoln Continental) เป็นอดีตรถธงของลินคอล์น(บริษัทรถยนต์สัญชาติอเมริกันในสังกัดฟอร์ดมอเตอร์) เริ่มผลิตครั้งหนึ่งใน ค.ศ. 1939 - ค.ศ. 1941 แล้วมาผลิตรอบที่สองอีกใน ค.ศ. 1946 - ค.ศ. 1948 เกือบตลอดช่วงเวลาที่ผลิต ลินคอล์นยกให้คอนติเนนทัลเป็นรถธง ก่อนที่จะเลิกผลิตและถูกแทนที่โดย ลินคอล์น ทาวน์ คาร์ (อังกฤษ: Lincoln Town Car)
ตลอดระยะเวลาการผลิต คอนติเนนทัลมีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาแบ่งได้ 10 รุ่น ดังนี้
รุ่นที่ 1 (ค.ศ. 1939 - 1948)

คอนติเนนทัลรุ่นแรก เดิมทีได้พัฒนาขึ้นเพื่อเป็นรถยนต์ส่วนบุคคลของ เอ็ดเซล ไบรอันท์ ฟอร์ด (อังกฤษ: Edsel Bryant Ford) ประธานคนที่ 2 ของบริษัทฟอร์ดมอเตอร์ ซึ่งใน ค.ศ. 1938 เอ็ดเซล ได้ให้หัวหน้านักออกแบบของบริษัท ชื่อ ยูจีน เกรกอรี (อังกฤษ: Eugene Gregorie) ได้ร่างแบบพาหนะรุ่นใหม่ขึ้นมาเพื่อให้เป็นรถส่วนบุคคลให้เอ็ดเซลนำไปใช้ในการท่องเที่ยวในช่วงวันพักร้อนของเขา เกรกอรีได้ออกแบบโดยนำต้นแบบมาจากรถรุ่น ลินคอล์น ซีเฟียร์ (อังกฤษ: Lincoln Zephyr) โดยดัดแปลงรายละเอียดในและนอกตัวรถ และเปลี่ยนรูปแบบเป็นรุ่นใหม่ที่ดูสง่างาม
ต้นปี ค.ศ. 1939 รถคันใหม่ได้ถูกผลิตขึ้น ทันช่วงวันพักร้อนของเอ็ดเซล เมื่อเอ็ดเซลนำไปใช้ในวันพักร้อนของเขากันเพื่อนๆ ก็พบว่า เพื่อนๆ และผู้คนมากมายให้ความสมใจ เอ็ดเซลจึงส่งโทรเลขกลับมาที่บริษัท ว่าเขาต้องการให้ผลิตรถแบบเดียวกับที่ผลิตให้เขาเพื่อการค้าขาย เมื่อทางบริษัทได้รับโทรเลขดังกล่าว ก็ไม่รีรอ เริ่มการผลิตทันที โดยรถรุ่นใหม่ที่ถูกผลิตขึ้นเป็นรถแบบผลิตด้วยมือ (Hand-Made) ไม่ใช่ผลิตด้วยเครื่องจักร ทำให้เป็นรถที่มีรายละเอียดประณีต สง่างาม แต่การผลิตจะช้า และทำให้ราคาแพง โดยในปี 1939 คอนติเนนทัลถูกผลิตขึ้นเพียง 24 คัน และในปี 1940 ผลิตได้เพียง 400 คัน จึงมีราคาแพงมาก แต่ก็สามารถขายได้ดี
ใน ค.ศ. 1939 สงครามโลกครั้งที่สอง อุบัติขึ้น ในช่วงแรก สหรัฐอเมริกาวางตัวเป็นกลาง ยังไม่เข้าร่วมรบ ทำให้ลินคอล์น ซึ่งเป็นบริษัทอเมริกัน สามารถดำเนินกิจการได้ตามปกติ แต่ใน ค.ศ. 1941 กองทัพญี่ปุ่น หนึ่งในแกนนำฝ่ายอักษะ ได้เข้าโจมตีฐานทัพเรือในอ่าวเพิร์ลฮาร์เบอร์ ซึ่งเป็นอาณาเขตของสหรัฐอเมริกา ทำให้สหรัฐฯ ต้องประกาศสงครามกับฝ่ายอักษะ โดยเข้าร่วมกับฝ่ายสัมพันธมิตร ทำให้อเมริกาเข้าสู่ภาวะสงคราม ลินคอล์นจึงต้องหยุดผลิตคอนติเนนทัลลงไปชั่วคราว แล้วมาผลิตใหม่อีกครั้งใน ค.ศ. 1946 หลังจากสงครามสิ้นสุดลง 1 ปี (ผลของสงคราม ฝ่ายสัมพันธมิตรเป็นฝ่ายชนะ)
รุ่นที่ 2 (ค.ศ. 1956 - 1957)

คอนติเนนทัลรุ่นที่ 2 ในการผลิตขายจะใช้ชื่อว่า คอนติเนนทัล มาร์ค ทู (อังกฤษ: Continental Mark II) ซึ่งคอนติเนนทัลมีรูปทรงที่เป็นเอกลักษณ์ และผู้สนใจและผู้ใช้รถ ต่างยกย่องว่ามีคุณภาพ (โดยภาพรวม) ที่สูงที่สุดในประวัติศาสตร์วงการรถยนต์ และมีการตกแต่งภายในอย่างหรูหราเต็มพิกัด ใช้เครื่องยนต์ 6000 ซีซี วี8
เมื่อคอนติเนนทัลรุ่นที่ 2 เป็นรถที่คุณภาพสูง แน่นอนว่า ราคารถต้องสูง โดยมีราคา 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ (เงิน 10,000 ดอลลาร์ในปี 1956 เทียบเท่า 80,000 ดอลลาร์ หรือประมาณ 2.6 ล้านบาทในปัจจุบัน และรถยนต์ที่มีขายในประเทศไทยส่วนใหญ่จะมีราคาแพงกว่าราคาในต่างประเทศเฉลี่ยประมาณ 2-3 เท่า เพราะภาษีรถยนต์ประเทศไทยสูง) ซึ่งสูงเกือบเท่ารถยนต์ โรลส์-รอยซ์ เลยทีเดียว แต่ทว่า ด้วยราคาดังกล่าว เมื่อฟอร์ดมาทบทวนต้นทุนอีกครั้งในภายหลัง พบว่า 10,000 ดอลลาร์ ยังเป็นราคาที่ขาดทุนอยู่อีกหลายพันดอลลาร์
อย่างไรก็ตาม ฟอร์ดได้ตรึงราคาคอนติเนนทัลไว้ เพื่อให้เป็นสัญลักษณ์ของลินคอล์น เพื่อสร้างภาพลักษณ์ของลินคอล์นว่าเป็นรถที่มีคุณภาพเกินราคา (ในปัจจุบัน รถที่มีคุณภาพเทียบเท่าคอนติเนนทัลรุ่นที่ 2 มีราคาในต่างประเทศไม่ต่ำกว่า 4 ล้านบาท) และนอกจากนี้ บุคคลที่มีชื่อเสียงหลายท่าน ก็ได้เลือกซื้อคอนติเนนทัลรุ่นที่ 2 เป็นรถยนต์ส่วนบุคคล เช่น พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ประมุขแห่งอิหร่าน, เนลสัน รอคเคเฟลเลอร์ รองประธานาธิบดีคนที่ 41 แห่งสหรัฐอเมริกา, เฮนรี คิสซิงเจอร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศแห่งสหรัฐอเมริกา คนที่ 56 ที่ปรึกษาความมั่นคงคนที่ 8 แห่งสหรัฐอเมริกา เจ้าของรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ประจำปี ค.ศ. 1973, แฟรงก์ ซินาตรา และ เอลวิส เพรสลีย์
ตลอดช่วง 2 ปีที่ผลิต ฟอร์ดผลิตคอนติเนนทัลรุ่นที่ 2 จำนวนประมาณ 3,000 คัน ปัจจุบัน ครึ่งหนึ่งของจำนวนนี้ยังต้องการการซ่อมแซม และโชคดีที่อะไหล่ส่วนใหญ่ยังเป็นอะไหลที่ยังใช้อยู่จนถึงปัจจุบัน ทำให้การซ่อมแซมรถคอนติเนนทัลมาร์คทู สามารถทำได้ง่ายเหมือนซ่อมรถยุคใหม่ๆ และราคาของมันในตลาดรถปัจจุบัน อยู่ระหว่าง 8,000 - 70,000 ดอลลาร์สหรัฐ ขึ้นอยู่กับสภาพของรถ
รุ่นที่ 3 (ค.ศ. 1961 - 1969)

คอนติเนนทัลรุ่นที่ 3 ได้รับการออกแบบใหม่โดย เอลวูด เอนเจล (อังกฤษ: Elwood Engel) ซึ่งแบบที่ออกมาใหม่นั้นเดิมทีออกแบบมาเพื่อเป็นรถรุ่นใหม่ของ ฟอร์ด ธันเดอร์เบิร์ด (อังกฤษ: Ford Thunderbird) แต่แบบของรถนั้นกว้างเกินกว่าที่จะเป็นธันเดอร์เบิร์ด จึงเปลี่ยนมาเป็นรถรุ่นใหม่ของ ลินคอล์น คอนติเนนทัล แทน ซึ่งทำให้ผู้ที่ติดตามสนใจคอนติเนนทัลแปลกใจ เพราะคอนติเนนทัลใหม่ มีตัวถังสั้นกว่าเดิมถึง 2 ฟุต (61 เซนติเมตร) และอีกเอกลักษณ์หนึ่งที่ทำให้คอนติเนนทัลรุ่นนี้เป็นที่รู้จัก คือ ประตูตู้กับข้าว หรือประตูหลังที่เปิดจากด้านหน้า ประตูหน้าที่เปิดจากด้านหลัง (คล้ายๆกับกระบะรุ่นตอนครึ่งที่แค็บเปิดได้) และรุ่นนี้ รถที่ผลิตส่วนใหญ่เป็นรถแบบ 4 ประตู (ซีดาน กับ เปิดประทุน) ยอดขายของคอนติเนนทัลเพิ่มสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด ใน ค.ศ. 1961 สามารถขายคอนติเนนทัลได้ 25,160 คัน
หลังจากเริ่มขายไปได้สักพัก มีเสียงเรียกร้องจากผู้ใช้รถว่าที่นั่งด้านหลังนั้นชิดเบาะหน้าเกินไป ทำให้ไม่สามารถเยียดขาได้มากนัก ลินคอล์นจึงออกแบบเก้าอี้แถวหน้าของคอนติเนนทัลใหม่ในปี 1963 ให้เก้าอี้หน้ามีขนาดเล็กลง แต่ก็ยังไม่เพียงพอนัก จึงต้องเพิ่มความยาวรถมากขึ้น 7.6 เซนติเมตร
ลินคอล์น คอนติเนนทัล รุ่นที่ 3 เคยได้รับเลือกให้เป็นรถขบวนลีมูซีนของประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา และรถลินคอล์น คอนติเนนทัล รุ่นเปิดประทุน 4 ประตู ปี 1961 คือรถที่จอห์น เอฟ. เคนเนดี ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ 35 โดยสารอยู่ในขณะที่ท่านถูกลอบสังหาร
ภาพยนตร์สมัยใหม่ๆ หลายเรื่อง ได้นำ ลินคอล์น คอนติเนนทัล ไปประกอบการแสดงในภาพยนตร์ เช่น The Matrix (เดอะ เมทริกซ์ : เพาะพันธุ์มนุษย์เหนือโลก 2199) นำแสดงโดย คีอะนู รีฟส์, Last Action Hero (คนเหล็กทะลุมิติ) นำแสดงโดย อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์, Inspector Gadget (จี นักสืบสมองกล) นำแสดงโดย แมททิว บรอเดริก