stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นัยนา ชีวานันท์
ประวัติ

นัยนา ชีวานันท์ มีชื่อจริงว่า มะลิ ชีวานันท์ เกิดที่อำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ จบการศึกษาจากโรงเรียนวัดเทพสถาพร เข้าสู่วงการจากการประกวดนางงามในจังหวัด เมื่อ พ.ศ. 2512 ได้ตำแหน่ง ขวัญใจ ชาวไร่-ชาวนา ต่อมา ประวิทย์ ลีลาไว ได้ส่งเธอเข้าประกวดนางงามยาสระผมแฟซ่าที่จังหวัดนครสวรรค์ จนได้ตำแหน่งนางงามแฟซ่าประจำจังหวัด พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อจาก มะลิ เป็น นัยนา จากนั้นจึงได้ถูกส่งตัวเข้ามาประกวดต่อยังเวทีใหญ่ที่สนามมวยลุมพินีเพื่อเข้าไปประกวดมิสแฟซ่าในระดับประเทศ จนได้ตำแหน่งรองนางงามและขวัญใจช่างภาพ และได้ขึ้นแบบถ่ายปกนิตยสารต่าง ๆ เช่น สกุลไทย, กุลสตรี เป็นต้น
ต่อมาหม่อมอุบลยุคล ได้ชักชวนนัยนาให้ร่วมงานกับ ละโว้ภาพยนตร์ ของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ อำนวยการสร้างโดย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ให้มาแสดงภาพยนตร์เรื่องแรก เรื่อง มันมากับความมืด คู่กับ สรพงศ์ ชาตรี ตามด้วย  แหวนทองเหลือง, เพชรตาแมว, ไผ่ลอดกอ, ไอ้แกละเพื่อนรัก, เขาชื่อกานต์ และกลายเป็นนางเอกชั้นแนวหน้าตั้งแต่นั้นโดยมักจะรับบทเป็นผู้หญิงเรียบร้อยแบบเศร้า ๆ ส่วนมาก เธอแสดงภาพยนตร์ทั้งสิ้นประมาณ 100 เรื่อง และเคยได้รับรางวัลนักแสดงดีเด่นจากการประกวดภาพยนตร์เอเชีย-แปซิฟิคที่เมืองปูซาน เมื่อปี 2519 จากเรื่อง ขุนศึก กำกับโดย สักกะ จารุจินดา
ปัจจุบัน นัยนา ชีวานันท์ ใช้ชีวิตครอบครัวกับสามีที่พบรักกันมาตั้งแต่ก่อนเข้าวงการ มีผลงานแสดงละครโทรทัศน์เป็นครั้งคราว ล่าสุดเป็นนักแสดงรับเชิญในภาพยนตร์ ฟ้าทะลายโจร (2543) เยาวราช (2546) และ ทองดี ฟันขาว (2560)
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

มันมากับความมืด (2514)
เพชรตาแมว (2515)
ไอ้แกละเพื่อนรัก (2515)
เขาชื่อกานต์ (2516)
พิษพยาบาท (2516)
แหวนทองเหลือง (2516)
ทิวาหวาม (2517)
นิทราสายัณห์ (2517)
สามปอยหลวง (2517)
คืนนี้ไม่มีพระจันทร์ (2518)
คุณครูคนใหม่ (2518)
ใจรัก (2518)
ดาวสวรรค์ฉันรักเธอ (2518)
ทะเลทอง (2518)
ทางโค้ง (2518)
นักเลงป่าสัก (2518)
ผมไม่อยากเป็นพันโท (2518)
พยอมไพร (2518)
ฟ้าเปลี่ยนสี (2518)
เมียเถื่อน (2518)
รางวัลชีวิต (2518)
วิวาห์เงินผ่อน (2518)
สร้อยสวาท (2518)
ไอ้เหล็กไหล (2518)
ขยะ (2519)
ขอเพียงรัก (2519)
ขุนศึก (2519)
แซ่บ (2519)
นางสาวลูกดก (2519)
แผ่นดินของเรา (2519)
ไผ่กำเพลิง (2519)
พรายกินรี (2519)
เพื่อนคู่แค้น (2519)
สันติ-วีณา (2519)
สายลับกระจับเหล็ก (2519)
สาวแก่ (2519)
เสือ 4 แคว (2519) รับบท วาริน
เสือกเกิดมาจน (2519)
โอ้ลูกรัก (2519)
สวรรค์ไม่มีวันรู้ (2519)
สวรรค์ยังมีชั้น (2519)
เผาขน (2519)
มนต์เรียกผัว (2519) รับบท เดือน
มหาอุตม์ (2519)
มือปืนขี้แย (2519)
8 เหลี่ยม 12 คม (2519) รับบท ปณิตา
1-2-3 ด่วนมหาภัย (2520)
3 นัด (2520)
ขบวนการสามสลึง (2520)
ข้าวก้นบาตร (2520)
ถล่มมาเฟีย (2520)
ทางเสือผ่าน (2520)
ทีใครทีมัน (2520)
บินเดี่ยว (2520)
ผู้ยิ่งใหญ่ชายแดน (2520)
มนต์รักแม่น้ำมูล (2520)
มันทะลุฟ้า (2520)
ศาลปืน (2520)
วีรบุรุษกุ๊ย (2520)
สวัสดีคุณครู (2520)
หนักแผ่นดิน (2520)
เหยียบหัวสิงห์ (2520)
ขอเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง (2521)
ขุนทะเล (2521)
เลือดสีเดียว (2521)
คนมีคาว (2521)
ดวงเพชฌฆาต (2521)
โตไม่โตซัดดะ (2521)
ถล่มดงนักเลง (2521)
ถล่มวังข่า (2521)
นักสู้ภูธร (2521)
เพชรมหากาฬ (2521)
มันส์เขาล่ะ (2521)
มือปราบปืนทอง (2521)
รักเต็มเปา (2521)
ลูกทุ่งเพลงสวรรค์ (2521)
ลูกโดด (2521)
สามร้อยยอด (2521) รับบท เพรา
อะไรกันว๊ะ (2521) รับบท เอ๋
ไอ้ซ่าส์ (2521)
นํ้าใจคน (2521)
ข้าชื่อไอ้เพลิง (2522)
แดร๊กคิวล่าต๊อก (2522)
ลานนาสะอื้น (2522)
ตลุมบอน (2522)
กู่แก้วนางคอย (2522)
ทำไมถึงต้องเป็นเรา (2522)
ยอดหญิงต๊ะติ๊งโหน่ง (2522)
มนต์เพลงลูกทุ่ง (2522)
เสือสะเออปล้น (2522)
หักเหลี่ยมนักเลงปืน (2522)
ซาตานที่รัก (2523)
ตาพระยาบ้าเลือด (2523)
แค้นต้องฆ่า (2525)
2 พยัคฆ์ชาตินักสู้ (2526)
ฟ้าทะลายโจร (2543)
เยาวราช (2546)
ทองดี ฟันขาว (2560)
ผลงานการแสดง > ละครโทรทัศน์

พิมพิลาไลย ช่อง 5 ปี 2522
สวรรค์บ้านทุ่ง ช่อง 9 ปี 2541
ดุจเพชรแท้ ช่อง 7 ปี 2541
มัจจุราชจำแลง ช่อง 7 ปี 2543
หลงไฟ ช่อง itv ปี 2544
งานการเมือง

นัยนา ได้เข้าร่วมงานการเมืองในปี พ.ศ. 2561 ในนามพรรคไทยศรีวิไลย์ และรับตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาพรรค
แหล่งข้อมูลอื่น

ฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล

| สุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุลม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |


รองนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 27 ตุลาคม พ.ศ. 2555 – 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557  (1 ปี 192 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
ดำรงตำแหน่ง 9 สิงหาคม พ.ศ. 2554 – 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557  (2 ปี 271 วัน)
นายกรัฐมนตรี: ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
รักษาการแทน: พงศ์เทพ เทพกาญจนา
ก่อนหน้า: กษิต ภิรมย์
ถัดไป: ธนะศักดิ์ ปฏิมาประกร
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย
เสียชีวิต: 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 (67 ปี) โรงพยาบาลศิริราช กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
พรรคการเมือง: กิจสังคม (2520–2529) ประชาธิปัตย์ (2529–2549) ไทยรักไทย (2549–2550) พลังประชาชน (2550–2551) เพื่อไทย (2551–2560)
คู่สมรส: อัญชลี โตวิจักษณ์ชัยกุล (หย่า)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ลายมือชื่อ: 

สุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล (1 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 – 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2563) ชื่อเล่น ปึ้ง  เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ สังกัดพรรคเพื่อไทย อดีตประธานกรรมาธิการการคลัง การธนาคาร และสถาบันการเงิน สภาผู้แทนราษฎร อดีตประธานที่ปรึกษาศูนย์รักษาความสงบ ในรัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร และอดีตกรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย์
ประวัติ

สุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 ที่อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นญาติของพ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี เนื่องจากสุมาลี โตวิจักษณ์ชัยกุล น้าของสุรพงษ์ แต่งงานกับเสถียร ชินวัตร อาของ ทักษิณ ชินวัตร สุรพงษ์ เคยสมรสกับอัญชลี โตวิจักษณ์ชัยกุล มีบุตร 2 คน คือ ณัฐพล โตวิจักษณ์ชัยกุล และศุภิสรา โตวิจักษณ์ชัยกุล
สุรพงษ์ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมปีที่ 5 จากโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย ได้รับปริญญาวิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น, ปริญญาวิศวกรรมศาสตร์มหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยยังทาวน์สเตท รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา และปริญญาวิศวกรรมศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยแห่งแอเคริน รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา มีน้องชายชื่อ สุพจน์ โตวิจักษณ์ชัยกุล รองปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ศาลฎีกาแผนกคดีอาญานักการเมืองมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2561 ให้ลงโทษจำคุก 2 ปีโดยไม่รอลงอาญา เขาได้รับการประกันตัวในวันดังกล่าวด้วยวงเงิน 5 ล้านบาท โดยศาลมีคำสั่งห้ามออกนอกประเทศ
งานการเมือง > พรรคประชาธิปัตย์

สุรพงษ์ เริ่มเข้าสู่งานการเมืองโดยลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใน พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคกิจสังคม แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาเขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2539 และได้รับเลือกเป็นกรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย์ ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในสังกัดเดิม แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับปกรณ์ บูรณุปกรณ์ ผู้สมัครจากพรรคไทยรักไทย จากนั้นในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 สุรพงษ์ยังคงสมัครรับเลือกตั้งในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์เช่นเดิม แต่ย้ายมาลงสมัครในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 41 แต่ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้ง ซึ่งตลอดระยะเวลาที่อยู่กับพรรคประชาธิปัตย์ สุรพงษ์ ได้มีบทบาทสำคัญในการอภิปรายโจมตี ทักษิณ ชินวัตร
งานการเมือง > พรรคไทยรักไทย - พลังประชาชน - เพื่อไทย

ต่อมา สุรพงษ์ ย้ายไปสังกัดพรรคไทยรักไทย ในปี พ.ศ. 2549 ภายหลังรัฐประหารและพรรคไทยรักไทยถูกยุบพรรค จึงย้ายไปสังกัดพรรคพลังประชาชน และ สุรพงษ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดเชียงใหม่ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ในนามพรรคพลังประชาชน ซึ่งมีนายสมัคร สุนทรเวช เป็นหัวหน้าพรรคในขณะนั้น รวมถึงได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการการคลัง การธนาคาร และสถาบันการเงิน สภาผู้แทนราษฎร ต่อจากนั้นได้ย้ายไปสังกัดพรรคเพื่อไทย และได้รับการแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2553 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรระบบบัญชีรายชื่อลำดับที่ 20 ของพรรคเพื่อไทย และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในรัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ต่อมาได้รับการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีเพิ่มอีกตำแหน่งหนึ่ง
อนึ่ง สุรพงษ์ เป็นหนึ่งในบุคคลที่ร่วมลงนามถวายฎีกาเพื่อขอพระราชทานอภัยโทษแก่ ทักษิณ ชินวัตร ร่วมกับแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2552
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2556 เขาได้รับแต่งตั้งให้ทำหน้าที่ผู้อำนวยการศูนย์อำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อย หรือ ศอ.รส. แทนพลตำรวจเอก ประชา พรหมนอก
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 4 แต่ศาลรัฐธรรมนูญตัดสินให้การเลือกตั้งครั้งนั้นไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญ
วันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 สุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล ถูกศาลรัฐธรรมนูญตัดสินให้พ้นจากความเป็นรัฐมนตรี เนื่องจากมีส่วนเกี่ยวข้องในการโยกย้ายถวิล เปลี่ยนศรีจากตำแหน่งเลขาธิการสภาความมั่นคงแห่งชาติ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2500 –  เหรียญสนองเสรีชน (ส.ส.ช.)
การปฏิเสธการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนีย

อนุสรณ์สถานและพิพิธภัณฑ์อิชดีร์ สนับสนุนแนวคิดที่ว่าชาวอาร์มีเนียต่างหากที่เป็นผู้ก่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวเติร์ก
การปฏิเสธการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนีย (อังกฤษ: Armenian genocide denial) เป็นการอ้างว่าจักรวรรดิออตโตมันและผู้ปกครองซึ่งคือคณะกรรมการสามัคคีและความก้าวหน้า (CUP) ไม่ได้ก่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนียต่อพลเมืองอาร์มีเนียในปกครองของตนระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ครั้งนี้ได้รับการบันทึกและมีหลักฐานจำนวนมากที่ผ่านการยืนยันแล้วโดยนักวิชาการ ผู้ก่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อ้างว่าการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ไม่เคยเกิดขึ้น และชาวอาร์มีเนียเพียงโยกย้ายถิ่นฐานเพื่อผลประโยชน์ทางการทหาร ไม่ใช่ถูกขับไล่ หลังสิ้นสุดการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ เอกสารที่ยืนยันการก่ออาชญากรรมนี้ถูกทำลายอย่างเป็นระบบ และการปฏิเสธการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุยังคงเป็นส่วนหนึ่งของนโยบายในรัฐบาลของประเทศตุรกีทุกภาคส่วน
ข้ออ้างที่ยืมมาจาก CUP เพื่อสร้างความชอบธรรมมีพื้นฐานมาจากการสันนิษฐานว่า "การโยกย้ายประชากร" ของชาวอาร์มีเนียเป็นการกระทำโดยรัฐที่เป็นไปโดยชอบด้วยกฎหมาย เพื่อตอบรับกับการลุกฮือของชาวอาร์มีเนียที่อาจส่งผลร้ายต่อการดำรงอยู่ของจักรวรรดิในช่วงเวลาของสงคราม ผู้ปฏิเสธอ้างว่า CUP มีจุดมุ่งหมายในการย้ายถิ่นประชากรอาร์มีเนีย ไม่ใช่ฆ่าล้างชาวอาร์มีเนีย รวมถึงอ้างว่ายอดผู้เสียชีวิตถูกทำให้มากเกินจริงหรือมาจากการรวมการเสียชีวิตจากสาเหตุอื่น เช่น สงครามกลางเมือง, โรคภัยไข้เจ็บ, สภาพอากาศเลวร้าย, คำสั่งจากเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น หรือจากกลุ่มคนผิดกฎหมายหรือพวกชาวเคิร์ด นักประวัติศาสตร์ Ronald Grigor Suny สรุปไว้ว่า คำโต้แย้งหลักคือ "ไม่มีการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุเกิดขึ้น และชาวอาร์มีเนียต่างหากที่เป็นคนผิด" การปฏิเสธนี้ยังมักมาพร้อมกับ "วาทกรรมว่าด้วยการทรยศ, ความเกรี้ยวกราด, ความเป็นอาชญากร และความทะเยอทะยานทางอาณาเขตของชาวอาร์มีเนีย"
นับตั้งแต่ทศวรรษ 1920 เรื่อยมา ตุรกีได้พยายามป้องกันไม่ให้เกิดการยอมรับทางการ หรือแม้แต่การกล่าวถึงการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุในประเทศอื่น ความพยายามเหล่านี้รวมถึงเงินมูลค่าหลายล้านดอลลาร์ที่ใช้ไปกับการลอบบี, การสร้างสถาบันวิจัย และการข่มขู่ ในแง่ของนโยบายในประเทศ การปฏิเสธยังเป็นเรื่องที่ถูกสอนในการศึกษาขั้นพื้นฐาน และพลเมืองตุรกีบางคนที่รับรองการฆ่าล้าเผ่าพันธุ์ว่าเกิดขึ้นจริง ต้องเผชิญกับการดำเนินคดีฐานความผิด "เหยียดหยามความเป็นตุรกั" ความพยายามนับศตวรรษของรัฐตุรกีเพื่อให้มีการปฏิเสธการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุเป็นเรื่องที่โดดเด่นมากในบรรดาการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุอื่น ๆ ในประวัติศาสตร์โลก อาเซอร์ไบจาน ได้ปฏิเสธการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุและมีการเรียกร้องต่อต้านการรับรู้การฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุอาร์มีเนียไปทั่วโลกเช่นกัน พลเมืองและพรรคการเมืองตุรกีส่วนใหญ่สนับสนุนนโยบายการปฏิเสธของรัฐ การปฏิเสธนี้ยังมีอิทธิพลต่อความขัดแย้งนากอร์โน-คาราบัค และความรุนแรงต่อชาวเคิร์ดในตุรกีจนถึงปัจจุบัน
การขนส่งระบบรางในประเทศญี่ปุ่น

การขนส่งระบบรางในประเทศญี่ปุ่น เป็นรูปแบบการเดินทางขนส่งโดยสารที่สำคัญ นอกจากนี้ยังถือได้ว่าเป็นหนึ่งในประเทศที่มีโครงข่ายทางรถไฟที่หนาแน่นที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
การจำแนกประเภททางรถไฟ > ประเภทของผู้ให้บริการ > กลุ่มบริษัทรถไฟญี่ปุ่น

บทความหลัก: กลุ่มบริษัทรถไฟญี่ปุ่น
กลุ่มบริษัทรถไฟญี่ปุ่น หรือ กลุ่มรถไฟ JR หรือในชื่อที่เรียกกันทั่วไปว่า รถไฟ JR คือกลุ่มที่แปรรูปมาจากการรถไฟญี่ปุ่น ตั้งอยู่ใจกลางโครงข่ายทางรถไฟของญี่ปุ่น ให้บริการรถไฟระหว่างเมืองเกือบทั้งหมด และมีสัดส่วนการให้บริการขนส่งรถไฟโดยสารจำนวนมาก
กลุ่มรถไฟ JR ให้บริการผู้โดยสารแยกย่อยตามกลุ่มบริษัทภูมิภาค 6 บริษัท ได้แก่ บริษัทรถไฟฮกไกโด, บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก, บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตอนกลาง, บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตก, บริษัทรถไฟชิโกกุ, บริษัทรถไฟคิวชู
การจำแนกประเภททางรถไฟ > ประเภทของผู้ให้บริการ > บริษัทรถไฟเอกชนรายใหญ่

ในช่วงหลังสงคราม รัฐบาลญี่ปุ่นได้ส่งเสริมให้เอกชนเช่นเดียวกับรถไฟแห่งชาติแข่งขันกันในการสร้างระบบขนส่งมวลชนของตนเอง เพื่อปรับปรุงโครงข่ายการขนส่งเมืองของประเทศให้เป็นไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่บทบาทของรัฐบาลจำกัดอยู่เพียงการควบคุมอัตราค่าโดยสาร
เพื่อแลกกับการพัฒนาเส้นทางรถไฟ บริษัทเอกชนได้รับโอกาสทางธุรกิจในการกระจายการดำเนินงานและพัฒนาพื้นที่อสังหาริมทรัพย์โดยรอบสถานีรถไฟ (Transit–Oriented Development : TOD) ตามแนวโครงข่ายทางรถไฟของตน โดยผู้ประกอบการรถไฟเอกชนสามารถจัดตั้งธุรกิจแบบบูรณาการในการพัฒนาที่ดินที่อยู่อาศัย ธุรกิจ อุตสาหกรรมและการค้าปลีก และวิธีการเดินทางที่ประชาชนใช้ในการเดินทางระหว่างกัน
ดังนั้น ด้วยความหลากหลายของธุรกิจรถไฟเอกชนส่วนใหญ่ในญี่ปุ่นที่มีความเป็นอิสระทางการเงิน การดำเนินงานรถไฟจึงมักจะทำกำไรได้ ซึ่งตรงกันข้ามกับเครือข่ายการขนส่งส่วนใหญ่ในประเทศอื่น
สมาคมรถไฟเอกชนแห่งประเทศญี่ปุ่น จำแนกบริษัทรถไฟเอกชนรายใหญ่ออกเป็น 16 บริษัท โดยให้บริการรวมระยะทางทั้งหมด 2,870.1 กิโลเมตร โดยในช่วง 1 ปี จากเดือนเมษายน ค.ศ. 2009 มีผู้ที่เดินทางด้วยรถไฟเอกชนรายใหญ่ถึง 9.46 พันล้านคน ดังต่อไปนี้
รถไฟโทบุ
รถไฟเซบุ
รถไฟเคเซ
รถไฟเคโอ
รถไฟโอดะกีว
รถไฟเคกีว
รถไฟโตกีว
รถไฟโตเกียวเมโทร
รถไฟโซะเตะสึ
รถไฟเมเตะสึ
รถไฟคินเท็ตสึ
รถไฟนันไก
รถไฟเคฮัง
รถไฟฮันกีว
รถไฟฮันชิง
รถไฟนิชิเตะสึ
การจำแนกประเภททางรถไฟ > ประเภทของผู้ให้บริการ > ประเภทอื่น

ส่วนท้องถิ่นแต่ละเมือง เช่น รถไฟใต้ดินเทศบาลโยโกฮามะ
บริษัท "ภาคส่วนที่สาม" ซึ่งได้รับทุนสนับสนุนร่วมกันจากรัฐบาลส่วนภูมิภาคและบริษัทเอกชน
บริษัทเอกชนรายย่อย
ลักษณะทั่วไป > ขนาดความกว้างราง

ขนาดความกว้างราง 1,067 mm (3 ft 6 in) เป็นขนาดรางที่มีใช้มากที่สุดบนเส้นทางขนส่งผู้โดยสารและขนส่งสินค้า
ขนาดความกว้างราง 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) เป็นขนาดรางที่ใช้ในทางวิ่งรถไฟความเร็วสูง และรถไฟใต้ดินบางสาย
ขนาดความกว้างราง 1,372 mm (4 ft 6 in) เป็นขนาดรางที่ใช้ในรถไฟสายเคโอ และรถรางในส่วนภูมิภาค
ขนาดความกว้างราง 762 mm (2 ft 6 in) เป็นขนาดรางที่มีใช้น้อยที่สุด มีอยู่ในภูมิภาคของญี่ปุ่น
ลักษณะทั่วไป > ระบบไฟฟ้า

ไฟฟ้ากระแสตรง 1,500 โวลต์ ในเส้นทางปกติที่ใช้ระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว
ไฟฟ้ากระแสสลับ 20 กิโลโวลต์ ในเส้นทางของมินิชินกันเซ็ง
ไฟฟ้ากระแสสลับ 24 กิโลโวลต์ ในเส้นทางรถไฟชิงกันเซ็ง
ไฟฟ้ากระแสตรง 600 และ 750 โวลต์ ในเส้นทางรถไฟที่ใช้รางที่สาม
นอกจากความถี่ในการจ่ายไฟฟ้ากระแสสลับก็มีความต่างกัน ในฝั่งตะวันออกของญี่ปุ่น 50 เฮิรตซ์ และ 60 เฮิร์ต ในฝั่งตะวันตก
การให้บริการ > ความตรงต่อเวลา

รถไฟในญี่ปุ่นมีสถิติที่มีความตรงต่อเวลาที่สุดในโลก ตัวอย่างเช่น ในปี ค.ศ. 2018 ค่าเฉลี่ยความล่าช้าของรถไฟชิงกันเซ็งสายโทไกโดอยู่ที่ 0.7 นาที
หากรถไฟมีความล่าช้าเกิดขึ้นบริษัทรถไฟจะทำการออก "ใบรับรองความล่าช้า" เนื่องจากผู้คนส่วนใหญ่พึ่งพาการเดินทางด้วยรถไฟกันเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม ด้วยมาตรฐานความตรงต่อเวลาที่เข้มงวดอย่างมากจึงมักจะส่งผลให้พนักงานของรถไฟอยู่ภายใต้ความกดดันของสาธารณชน และอาจเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงดังเช่น เหตุการณ์รถไฟตกรางที่อามากาซากิ ในปี ค.ศ. 2005
รถจักรไอน้ำ Class 150 ผลิตโดยอังกฤษ เป็นหนึ่งในรถจักรไอน้ำที่วิ่งบนทางรถไฟสายโตเกียว–โยโกฮามะ
แผนที่ทางรถไฟของการรถไฟญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1964
ชิงกันเซ็งซีรีส์ 0 ซึ่งเป็นรถไฟรุ่นแรก
การดื้อแพ่ง

การดื้อแพ่ง หรือ การขัดขืนอย่างสงบ (อังกฤษ: civil disobedience) หรือ "อารยะขัดขืน" เป็นรูปแบบการต่อต้านทางการเมืองอย่างสงบเพื่อกดดันให้รัฐบาลเปลี่ยนแปลงสถานภาพทางการเมืองที่เป็นอยู่ ในอดีต มีการใช้แนวทางดื้อแพ่งในการเคลื่อนไหวเพื่อต่อต้านอังกฤษในประเทศอินเดีย ในการต่อสู้กับการแบ่งแยกสีผิวในแอฟริกาใต้ ในการเคลื่อนไหวด้านสิทธิพลเมืองของอเมริกา และในยุโรป รวมถึงประเทศแถบสแกนดิเนเวียในการต่อต้านการยึดครองของนาซี แนวคิดนี้ริเริ่มโดยเฮนรี เดวิด ธอโร นักเขียนชาวอเมริกันในบทความชื่อดื้อแพ่ง ในชื่อเดิมว่า การต่อต้านรัฐบาลพลเมือง ซึ่งแนวคิดที่ผลักดันบทความนี้ก็คือการพึ่งตนเอง และการที่บุคคลจะมีจุดยืนที่ถูกต้องเมื่อพวกเขา "ลงจากหลังของคนอื่น" นั่นคือ การต่อสู้กับรัฐบาลนั้นประชาชนไม่จำเป็นต้องต่อสู้ทางกายภาพ แต่ประชาชนจะต้องไม่ให้การสนับสนุนรัฐบาลหรือให้รัฐบาลสนับสนุนตน (ถ้าไม่เห็นด้วยกับรัฐบาล) บทความนี้มีอิทธิพลอย่างมากต่อผู้ที่ยึดแนวทางดื้อแพ่งนี้ ในบทความนี้ทอโรอธิบายเหตุผลที่เขาไม่ยอมจ่ายภาษีเพื่อเป็นการประท้วงระบบทาสและสงครามเม็กซิกัน-อเมริกัน
เพื่อที่จะแสดงออกถึงดื้อแพ่ง ผู้ขัดขืนอาจเลือกที่จะฝ่าฝืนกฎหมายใดเป็นการเฉพาะ เช่น กีดขวางทางสัญจรอย่างสงบ หรือเข้ายึดครองสถานที่อย่างผิดกฎหมาย ผู้ประท้วงกระทำการจลาจลอย่างสันติเหล่านี้ โดยคาดหวังว่าพวกตนจะถูกจับกุม หรือกระทั่งถูกทำร้ายร่างกายโดยเจ้าหน้าที่. ผู้ประท้วงมักจะได้รับการนัดแนะล่วงหน้า ว่าควรจะตอบสนองการจับกุมหรือทำร้ายร่างกายอย่างไร และจะขัดขืนอย่างเงียบ ๆ หรือไม่รุนแรง โดยไม่คุกคามเจ้าหน้าที่
สัตยาเคราะห์ในอินเดีย

มหาตมะ คานธี ผู้นำการเคลื่อนไหวดื้อแพ่ง เพื่อต่อต้านอังกฤษในประเทศอินเดีย เรียกแนวทางของตนว่า "สัตยาเคราะห์" (Satyagraha) หมายถึง การต่อสู้บนรากฐานของความจริงหรือสัจจะ
ในสมัยนั้นในประเทศอินเดียมีกฎหมายบังคับให้การผลิตและขายเกลือกระทำได้โดยรัฐบาลอังกฤษเท่านั้น การผูกขาดเกลือเป็นรายได้ที่สำคัญ ถึงแม้ว่าคนอินเดียที่อาศัยอยู่ชายฝั่งทะเลจะสามารถผลิตเกลือเพื่อบริโภคเองได้ ก็จำเป็นต้องซื้อจากอังกฤษ หากผู้ใดฝ่าฝืนก็มีโทษถึงจำคุกทีเดียว
เมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1930 มหาตมะ คานธี พร้อมกับผู้ร่วมเดินทางจำนวน 78 คน เริ่มเดินเท้าจากเมือง Sabarmati ไปยังเมือง Dansi เมืองชายฝั่งทะเลที่อยู่ห่างออกไป 240 ไมล์ เมื่อขบวนเดินผ่านเมืองใดก็จะมีชาวเมืองนับพันเข้ามาร่วมเดิน จนขบวนยาวหลายไมล์ มหาตมะ คานธี เดินเท้าใช้เวลา 23 วันก็ถึงที่หมาย เมื่อถึงแล้วก็เริ่มการกระทำ "ดื้อแพ่ง" โดยขุดดินที่เต็มไปด้วยเกลือ ต้มในน้ำทะเลเพื่อผลิตเกลือ บรรดาผู้ร่วมเดินทางก็ทำตาม ช่วยกันผลิตเกลือท้าทายกฎหมาย
การกระทำของคานธีกลายเป็นข่าวไปทั่วโลก ในขณะที่ชาวอินเดียพากันเลียนแบบ ผลิตและขายเกลือกันอย่างไม่กลัวกฎหมาย ในที่สุดมหาตมะคานธีก็ถูกจับพร้อมกับประชาชนนับหมื่นคน มหาตมะ คานธี ให้การต่อศาลว่า
เหตุการณ์ดื้อแพ่งของมหาตมะ คานธี ครั้งนั้นมีชื่อเรียกว่า "The Salt March" เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของประวัติศาสตร์อินเดีย หลังจากคานธีได้รับการปล่อยตัวออกมา ก็เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง ส่งผลให้คนอินเดียร่วมกันต่อสู้จนได้รับอิสรภาพใน ค.ศ. 1947 ในที่สุด
ดื้อแพ่งในสหรัฐอเมริกา

ช่วงระหว่าง ค.ศ. 1955-1968 ในสหรัฐอเมริกามีการต่อสู้เพื่อสิทธิความเท่าเทียมกันของคนผิวดำ ที่เรียกว่า ขบวนการสิทธิพลเมือง (Civil Rights Movement) ซึ่งก่อนหน้านี้คนผิวดำและผิวขาวต้องแยกใช้ห้องน้ำ ร้านอาหาร โรงเรียน โรงพยาบาล ย่านที่อยู่อาศัย รถประจำทาง โดยเฉพาะในรัฐทางใต้จะใช้งานร่วมกันไม่ได้
ในปี ค.ศ. 1955 โรซา พาร์กส์ (Rosa Parks) ปฏิเสธที่จะลุกให้ที่นั่งแก่คนผิวขาวบนรถประจำทางตามที่คนขับรถสั่ง ทั้งที่กฎหมายท้องถิ่นระบุว่าเมื่อโดยสารรถร่วมกัน เธอจะต้องสละที่ให้คนผิวขาวนั่ง เธอถูกจับขึ้นศาลและถูกตัดสินจำคุก จากนั้นกลุ่มคนผิวดำจึงพากันประท้วง จนกระทั่งรัฐบาลท้องถิ่นต้องยกเลิกกฎหมายนี้ กรณีประท้วงนี้มีชื่อเรียกว่า การคว่ำบาตรรถประจำทางมอนต์โกเมอรี (Montgomery Bus Boycott)
มีร้านอาหารหลาย ๆ แห่งในรัฐทางใต้ ปฏิเสธที่จะให้บริการแก่คนผิวดำ จึงมีการดื้อแพ่งโดยใช้วิธี "ซิทอิน" (sit in) คือเข้าไปนั่งเฉย ๆ โดยนักศึกษาผิวดำพากันแต่งตัวเรียบร้อย ใส่สูทผูกไทเข้าไปนั่งในร้านอาหารที่ปฏิเสธคนผิวดำ ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้าไปนั่งในทุกที่นั่ง จนไม่มีที่ว่างเหลือ จนกระทั่งร้านนั้นไม่สามารถดำเนินธุรกิจต่อไปได้ มีการกระทำเลียนแบบไปทั่วทุกรัฐทางใต้ โดยมีคนผิวขาวส่วนหนึ่งที่เห็นใจคนผิวดำร่วมขบวนการด้วย มีการใช้วิธีซิทอินกับสถานที่สาธารณะต่าง ๆ ทั้งสวนสาธารณะ ห้องสมุด โรงภาพยนตร์ พิพิธภัณฑ์ เมื่อถูกเจ้าหน้าที่จับนักศึกษาเหล่านี้ก็ไม่ยอมประกันตัว ต้องการติดคุกเพื่อให้เป็นข่าว และให้เป็นภาระกับเจ้าหน้าที่
การต่อสู้เหล่านี้เพื่อกดดันรัฐบาลกลาง จนนำมาสู่การออกกฎหมายสิทธิเลือกตั้ง (Voting Rights Act) ค.ศ. 1965 และกฎหมายสิทธิพลเมือง (Civil Rights Act) ค.ศ. 1968 ที่ให้สิทธิเท่าเทียมกันระหว่างคนผิวขาวและคนผิวดำ
ดื้อแพ่งในสังคมไทย

แนวคิดดื้อแพ่งในทางการเมือง หรือที่นิยมใช้คำว่า "อารยะขัดขืน" นั้น เริ่มแพร่หลายในภาษาไทย ในบริบทของการประท้วงขับไล่นายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตร ในปี พ.ศ. 2549 อย่างไรก็ตาม คำว่า "อารยะขัดขืน" นั้นถูกนำมาใช้ครั้งแรกโดยชัยวัฒน์ สถาอานันท์ เมื่อกล่าวถึงสถานการณ์ความรุนแรงในภาคใต้ โดยชัยวัฒน์อธิบายว่า
และโดยได้อธิบายคุณลักษณะ 7 ประการของ "อารยะขัดขืน" ในฐานะของปฏิบัติการทางการเมือง คือ
เป็นการละเมิดกฎหมาย หรือตั้งใจจะละเมิดกฎหมาย
ใช้สันติวิธี (ไม่ใช้ความรุนแรง)
เป็นการกระทำสาธารณะโดยแจ้งให้ฝ่ายรัฐรับรู้ล่วงหน้า
ประกอบด้วยความเต็มใจที่จะรับผลทางกฎหมายของการละเมิดกฎหมายดังกล่าว
ปกติกระทำไปเพื่อเปลี่ยนแปลงกฎหมายหรือนโยบายของรัฐบาล
มุ่งเชื่อมโยงกับสำนึกแห่งความยุติธรรมของผู้คนส่วนใหญ่ในบ้านเมือง
มุ่งเชื่อมโยงกับสำนึกแห่งความยุติธรรม ซึ่งโดยหลักแล้วเป็นส่วนหนึ่งของกฎหมายและสถาบันทางสังคม
ก่อนหน้านี้ ช่วงปี พ.ศ. 2543 สมชาย ปรีชาศิลปกุล ใช้คำว่า "สิทธิการดื้อแพ่งต่อกฎหมาย" เพื่ออธิบายแนวคิดเดียวกันนี้ ในหนังสือชื่อเดียวกัน โดยเสนอว่า
ส่วน ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร เสนอ ว่า
ในวันที่ 2 เม.ย. พ.ศ. 2549 ไชยันต์ ไชยพร อาจารย์คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้ฉีกบัตรเลือกตั้งของตนทิ้งให้สื่อมวลชนดูหลังจากที่ใช้สิทธิลงคะแนนไม่เลือกผู้ใดแล้ว โดยเขายอมรับว่ากระทำผิดกฎหมายเลือกตั้งและพร้อมสู้คดีในทางกฎหมายต่อไป อย่างไรก็ตามไชยันต์ยืนยันสิทธิของตนตามมาตรา 65 ของรัฐธรรมนูญว่าบุคคลย่อมมีสิทธิต่อต้านโดยสันติวิธี หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจได้เชิญตัวไปสอบสวน (อ้าง  เก็บถาวร 2007-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน และ ) หลังจากนั้น รัฐเอกราช ราษฎร์ภักดีรัช ได้ร่วมฉีกบัตรเลือกตั้งเช่นเดียวกัน โดยรัฐเอกราชได้กล่าวว่า ตนเห็นว่าการวางตำแหน่งของคูหาเลือกตั้งนั้นไม่ถูกต้อง จึงได้แต่งชุดดำประท้วงและฉีกบัตรเลือกตั้ง รัฐเอกราชกล่าวว่าตนมีอุดมการณ์เดียวกับไชยันต์ด้วย (อ้าง  เก็บถาวร 2006-04-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) หลังจากเหตุการณ์นั้นศูนย์นิติศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้ยืนยันว่าจะช่วยเหลือไชยันต์ในทางกฎหมาย (อ้าง  เก็บถาวร 2007-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) นอกจากนั้น ในวันเดียวกัน ยศศักดิ์ โกศยากานนท์ อาจารย์คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต ยังได้ใช้ไม้จิ้มฟันจิ้มนิ้วชี้ตนเองและใช้เลือดในการกากบาทในช่องลงคะแนนของบัตรเลือกตั้ง โดยเขายืนยันว่าได้ศึกษาข้อกฎหมายแล้วไม่ได้เป็นการกระทำผิดต่อกฎหมายแต่อย่างใด แม้ว่ายศศักดิ์จะกล่าวว่าเขาประท้วงตามแนวทางอารยะขัดขืน ถ้าพิจารณาในแง่ที่ว่าการกระทำดังกล่าวไม่ผิดกฎหมายของยศศักดิ์จึงไม่น่าจัดว่าเป็นอารยะขัดขืนหรือดื้อแพ่ง แต่เป็นการประท้วงแบบสันติวิธี
ดื้อแพ่งในสังคมไทย > คำว่า "อารยะขัดขืน"

ชัยวัฒน์ได้อธิบายไว้ว่า ได้เลี่ยงที่จะใช้คำว่า "สิทธิการดื้อแพ่งต่อกฎหมาย" อย่างที่สมชายใช้ เนื่องจากคำว่า "ดื้อแพ่ง" ในภาษาไทยนั้นมีความหมายในนัยไม่สู้ดี และเสนอคำว่า "อารยะขัดขืน" ซึ่งเป็นคำที่มีอคติทางลบแฝงอยู่น้อยกว่า ขณะเดียวกัน ยังเป็นคำกิริยาที่คงคุณลักษณะความเป็นคำในเชิงปฏิบัติเอาไว้
"สุดสงวน" คอลัมนิสต์ประจำนิตยสารสกุลไทย ให้ความเห็นว่า การนำ "อารยะ" ซึ่งเป็นคำสันสกฤต มาสมาสหรือสนธิกับ "ขัดขืน" ซึ่งเป็นคำไทยนั้น ไม่เข้าหลักเกณฑ์ทางภาษา แต่ขณะเดียวกันก็นึกไม่ออกว่าจะหาคำใดมาใช้แทนคำที่ชัยวัฒน์ใช้ได้
แก้วสรร อติโพธิ ได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับการใช้คำว่า อารยะ ว่าแท้จริงแล้วคำว่า civil น่าจะหมายถึงคำว่าพลเมือง และเสนอว่าน่าจะแปลเป็นไทยว่า "การแข็งข้อไม่ยอมเป็นพลเมือง"
ดูเพิ่ม

การเดินขบวนวันจันทร์ในเยอรมนีตะวันออก
แหล่งข้อมูลอื่น

ชัยวัฒน์ สถาอานันท์. 2549. อารยะขัดขืน. มูลนิธิโกมลคีมทอง
สมชาย ปรีชาศิลปกุล. 2549. การดื้อแพ่งต่อกฎหมายของประชาชน มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน
ชำนาญ จันทร์เรือง. 2549. สิทธิที่จะไม่ปฏิบัติตามกฎหมาย ประชาไท 2 เมษายน 2549
อมร วาณิชวิวัฒน์. 2549. เราเข้าใจ Civil Disobedience กันดีแค่ไหน?[ลิงก์เสีย] กรุงเทพธุรกิจ 5 เมษายน 2549
ทีมข่าวเสาร์สวัสดี. 2549. ก้าวที่กล้า...อารยะขัดขืน[ลิงก์เสีย] จุดประกาย เสาร์สวัสดี กรุงเทพธุรกิจ 8 เมษายน 2549
คนชายขอบ. มี.ค. 2549 อารยะขัดขืน: ทางออกสุดท้ายของประชาชน?" เว็บไซต์คนชายขอบ
พิชญ์ พงษ์สวัสดิ์. 2549. กระดานความคิด : อารยะขัดขืนของ อ.ไชยันต์ : บททดลองตีความ เก็บถาวร 2007-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน หนังสือพิมพ์คมชัดลึก ฉบับวันที่ 4 เมษายน 2549
วีระ สมบูรณ์. 2549. อารยะขัดขืน คอลัมน์อริยวิถี มติชนสุดสัปดาห์ ปีที่ 26 ฉบับที่ 1340, 21-27 เมษายน 2549 หน้า 36
ที่มาของ "ขัดขืนอย่างอารยะ..." คือต่อต้านรัฐบาลเลวอย่างอหิงสา[ลิงก์เสีย] กรุงเทพธุรกิจ 27 เมษายน 2549
Saichan, Kosum. 2003. Civil Disobedience under Thai Crony Capitalism. เก็บถาวร 2006-09-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Presented at "Politics of the Commons: Articulating Development and Strengthening Local Practices".
| ด ค กปรัชญาสังคมและการเมือง |
| --- | --- |
บทความที่เกี่ยวข้อง:  ปรัชญาเศรษฐศาสตร์ ·  ปรัชญาการศึกษา ·  ปรัชญาประวัติศาสตร์ ·  นิติศาสตร์ ·  ปรัชญาสังคมศาสตร์ ·  ปรัชญาความรัก 
หัวข้อสำคัญ:  สังคม ·  สงคราม ·  กฎหมาย ·  ความยุติธรรม ·  สันติภาพ ·  สิทธิมนุษยชน ·  การปฏิวัติ ·  การดื้อแพ่ง ·  ประชาธิปไตย ·  สัญญาประชาคม 
ทฤษฎีทางสังคม:  อนาธิปไตย ·  อำนาจนิยม ·  อนุรักษนิยม ·  เสรีนิยม ·  อิสรนิยม ·  ชาตินิยม ·  สังคมนิยม ·  ประโยชน์นิยม ·  ทฤษฎีความขัดแย้ง ·  ทฤษฎีความเห็นหมู่ 
บุคคลที่เกี่ยวข้อง:  เพลโต ·  โสกราตีส ·  อริสโตเติล ·  ขงจื๊อ ·  นักบุญออกัสติน ·  นักบุญโทมัส อควีนาส ·  มาเกียเวลลี ·  ฮอบส์ ·  ล็อก ·  รูโซ ·  มงแต็สกีเยอ ·  วอลแตร์ ·  อดัม สมิธ ·  โรเบิร์ต พีล ·  เอ็ดมันด์ เบิร์ก ·  มิล ·  แฟรงคลิน ·  ไลบ์นิซ ·  คานท์ ·  ทอโร ·  มหาตมา คานธี