stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตศรีสะเกษ
หน่วยงานภายใน > ศูนย์กีฬาเพื่อความเป็นเลิศ

ศูนย์กีฬาเพื่อความเป็นเลิศ (Center for Sports Excellence : CSE) สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตศรีสะเกษ จัดตั้งขึ้นตามนโยบายของสถาบันการพลศึกษา (สพล.)เพื่อช่วยต่อยอดส่งเสริมนักกีฬาจากโรงเรียนกีฬาทั่วประเทศ เพื่อพัฒนาวงการกีฬาโดยสร้างนักกีฬาอย่างมีมาตรฐาน พัฒนาเข้าแข่งระดับนานาชาติมากขึ้นต่อไป
ศูนย์กีฬาฯ จะส่งเสริมในด้านต่างๆ เพื่อให้นักกีฬาที่มีพื้นฐานและทักษะความสามารถฝึกกีฬาได้อย่างเต็มศักยภาพ ประกอบด้วยการจัดให้เรียนในระดับปริญญาตรีในสถาบันการพลศึกษา, จัดสถานที่ฝึกซ้อมและแข่งขัน, จัดหาผู้ฝึกสอนที่มีความเชี่ยวชาญ, จัดแผนการฝึกที่มีประสิทธิภาพ, สนับสนุนอุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวกในการฝึกและแข่งขัน, การใช้วิทยาศาสตร์การกีฬามาสนับสนุนการฝึกอย่างมีประสิทธิภาพ และการจัดสวัสดิการสำหรับนักกีฬา เช่น ที่พัก, อาหาร, ทุนการศึกษา, การทดสอบ และแข่งขันทั้งในประเทศและต่างประเทศ
สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตศรีสะเกษ ได้เปิดดำเนินการศูนย์กีฬาเพื่อความเป็นเลิศ ตั้งแต่วันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2554
แหล่งข้อมูลอื่น

สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตศรีสะเกษ เก็บถาวร 2012-03-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คณะวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตศรีสะเกษ[ลิงก์เสีย]
คณะศึกษาศาสตร์ สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตศรีสะเกษ [ลิงก์เสีย]
คณะศิลปศาสตร์ สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตศรีสะเกษ
สถาบันการพลศึกษา เก็บถาวร 2018-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ |
| --- | --- | --- |
| สัญลักษณ์ | พระพลบดีทรงช้างเอราวัณ |  |
| วิทยาเขต | ชลบุรี (วิทยาเขตหลัก) • กระบี่ • กรุงเทพ • ชัยภูมิ • ชุมพร • เชียงใหม่ • ตรัง • เพชรบูรณ์ • มหาสารคาม • ยะลา • ลำปาง • ศรีสะเกษ • สมุทรสาคร • สุโขทัย • สุพรรณบุรี • อ่างทอง • อุดรธานี |  |
| คณะ | วิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ • ศิลปศาสตร์ • ศึกษาศาสตร์ |  |
| วิทยาลัย | บัณฑิตวิทยาลัย |  |
| โรงเรียน | ขอนแก่น • ชลบุรี • เชียงใหม่ • ตรัง • นครนายก • นครศรีธรรมราช • นครสวรรค์ • ยะลา • ลำปาง • ศรีสะเกษ • สุพรรณบุรี • อ่างทอง • อุบลราชธานี |  |
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
มหาวิทยาลัยวาเคอนิงเงิน

| --- | --- |
Wageningen University & Research
คติพจน์อังกฤษ: To explore the potential of nature to improve the quality of life
ประเภท: รัฐ
สถาปนา: ค.ศ. 1876
พระอธิการ: อาตืร์ โมล
ประธานคณะกรรมการบริหาร: หลุยส์ เฟรสโก
ผู้ศึกษา: 12,001 คน (ค.ศ. 2017–2018)
ปริญญาตรี: 5,659 คน (ค.ศ. 2017–2018)
บัณฑิตศึกษา: 5,821 คน (ค.ศ. 2017–2018)
ผู้ศึกษาอื่น: 521 (2017-18)
ที่ตั้ง: วาเคอนิงเงิน, เกลเดอร์ลันด์, เนเธอร์แลนด์
สี: เขียวมะนาวและฟ้าเข้ม    
มาสคอต: WUR Wolf
เว็บไซต์: www.wur.nl/en.htm
มหาวิทยาลัยวาเคอนิงเงิน หรือ มหาวิทยาลัยและศูนย์วิจัยวาเคอนิงเงิน (อังกฤษ: Wageningen University & Research หรือย่อเป็น WUR) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐที่ตั้งอยู่ที่เมืองวาเคอนิงเงิน จังหวัดเกลเดอร์ลันด์ ทางตอนกลางของประเทศเนเธอร์แลนด์ บริเวณที่ได้รับสมญานามว่า หุบเขาอาหาร
มหาวิทยาลัยและศูนย์วิจัยวาเคอนิงเงินเกิดจากการรวมตัวกันของมหาวิทยาลัยวาเคอนิงเงินและสถาบันวิจัยเพื่อการเกษตรของกระทรวงเกษตรของเนเธอร์แลนด์ จัดการศึกษาระดับปริญญาตรี โท เอกด้านชีววิทยาและสังคมวิทยา และเน้นการวิจัยด้านชีววิทยาและทรัพยกรธรรมชาติ มีชื่อเสียงด้านเกษตรกรรม ป่าไม้ และการศึกษาสิ่งแวดล้อ มีนักเรียน 12,000 คนมาจากกว่า 100 ประเทศ
ประวัติ

เมื่อปี ค.ศ. 1876 มีการก่อตั้งโรงเรียนเกษตรแห่งชาติ (Rijkslandbouwschool) ขึ้นที่เมืองวาเคอนิงเงิน ต่อมาเมื่อมีการปรับปรุงหลักสูตรการศึกษาขั้นสูงในปี ค.ศ. 1896 ได้มีการเปลี่ยนโรงเรียนเป็นวิทยาลัยเกษตรและป่าไม้ และขยายเป็นวิทยาลัยเกษตร พืชเรือนกระจก และป่าไม้แห่งชาติในปี ค.ศ. 1904 จากนั้น พระราชบัญญัติการศึกษาระบุให้วิทยาลัยเป็นสถาบันวิชาการในชื่อ วิทยาลัยเกษตรแห่งชาติ (Rijks Landbouw Hoogeschool) เมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1918
เมื่อมีการแก้พระราชบัญญัติการศึกษาในปี 1986 สถาบันเทคโนโลยีหลายแห่งถูกยกระดับเป็นมหาวิทยาลัย เช่นเดียวกับวิทยาลัยเกษตรแห่งชาติ ที่ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมหาวิทยาลัยเกษตรวาเคอนิงเงิน หลายปีต่อมา สาขาวิชาและการวิจัยได้ขยายเพิ่มออกไปสู่สาขาชีววิทยาและเส้นทางอาชีพสาขาเกษตรเริ่มได้รับความนิยม จึงได้มีการรวมสถาบันวิจัยเข้ากับมหาวิทยาลัย เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น มหาวิทยาลัยและศูนย์วิจัยวาเคอนิงเงิน แต่การบริหารระหว่างมหาวิทยาลัยและศูนย์วิจัยยังแยกกันอยู่ จนกระทั่งได้รวมกันเป็นเอกเทศอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 2016
การศึกษาและการวิจัย

การศึกษาระดับปริญญาตรี ใช้เวลา 3 ปี มีการจัดการเรียนการสอนด้านเศรษฐศาสร์และสังคม สุขภาพ ชีววิทยาและเทคโนโลยีชีวภาพ ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม สัตว์และพืช การศึกษาระดับปริญญาโทใช้เวลา 2 ปีและใช้ภาษาอังกฤษ ส่วนระดับปริญญาเอกเป็นหลักสูตร 4 ปีซึ่งจะเน้นการทำวิจัยและมีภาระงานสอนไม่เกินร้อยละ 15
นอกจากนี้ยังมีสถาบันวิจัยอีกหลายแห่ง เช่น ศูนย์วิจัยสิ่งแวดล้อม ศูนย์วิจัยเศรษฐศาสตร์ ศูนย์วิจัยชีวสัตวแพทย์ ศูนย์พัฒนานวัตกรรม ศูนย์วิจัยอาหารและชีวฐาน ศูนย์วิจัยปศุสัตว์ ศูนย์วิจัยพืช ศูนย์วิจัยผลิตภัณฑ์นม และศูนย์วิจัยความปลอดภัยอาหาร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กมหาวิทยาลัยในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- | --- |
 โกรนิงเงิน  เดลฟท์  ตเว็นเตอ  ติลบืร์ค  มาสทริชท์  ยูเทรกต์  รัดเบาด์ไนเมเคิน  ไลเดิน  วาเคอนิงเงิน  เสรีอัมสเตอร์ดัม  อัมสเตอร์ดัม  เอรัสมุสรอตเทอร์ดาม  ไอนด์โฮเฟิน
ห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น
ประวัติ > ยุคบุกเบิก (ปี 1936-1938)

จุดกำเนิดของเจพีแอลย้อนไปในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1930 ซึ่งนักสร้างจรวดมือสมัครเล่นสองคนคือแจ็ค พาร์สัน (Jack Parsons) และเอ็ดเวิร์ด ฟอร์แมน (Edward S. Forman) จากเมืองลอสแอนเจลิส ทำการทดสอบจรวดทดลองภายในสนามหลังบ้านของพวกเขา จากนั้นในปี 1396 พวกเขาทั้งสองได้มีโอกาสเข้าร่วมงานประชุมวิชาการด้านจรวดของซึ่งจัดขึ้นที่สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย หนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำของสหรัฐ ในเมืองแพซาดีนา รัฐแคลิฟอร์เนีย และใช้โอกาสนั้นในการขอคำปรึกษาจากศาสตราจารย์ธีโอดอร์ ฟอน คาร์มาน (Theodore von Kármán) ผู้อำนวยการห้องปฏิบัติการการบินกุกเกนไฮม์ (Guggenheim Aeronautical Laboratory, GALCIT) ในขณะนั้น ซึ่งศาสตราจารย์คาร์มานได้แนะนำหนึ่งในลูกศิษย์ของเขาคือแฟรงก์ มาลินา (Frank Malina) เข้ามาคอยให้ความช่วยเหลือ หลังจากนั้นทั้งสามคนได้จัดตั้งกลุ่มนักวิจัยและทดลองด้านจรวดขึ้น โดยได้สมาชิกเพิ่มจากนักศึกษาภายในสถาบันคึออะพอลโล มิลตัน (Apollo Milton) และเฉียน เสียเซิน (Qian Xuesen)
กลุ่มนักวิจัยนี้ได้ทำการสร้างและทดสอบจรวดเชื้อเพลิงเหลว (Liquid-propellant rocket) ครั้งแรกในพื้นที่อาร์รอโยเซโก (Arroyo Seco) ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของลอสแอนเจลิส การทดสอบครั้งแรกนั้นประสบความล้มเหลว เกิดการระเบิดขึ้น แต่ในเวลาถัดมา พวกเขาก็สามารถสร้างเครื่องยนต์จรวดที่สามารถทำงานได้ชั่วขณะหนึ่งในการทดสอบครั้งที่ 4 ในวันที่ 16 มกราคม 1937 ความสำเร็จครั้งนั้นได้สร้างความประทับใจให้กับศาสตราจารย์คาร์แมน ส่งผลให้มีการอนุญาตให้เริ่มการทดสอบเครื่องยนต์จรวดบริเวณภายในมหาวิทยาลัย การทดลองเครื่องยนต์จรวดของพวกเขานั้นทั้งอันตรายและล้มเหลวอยู่บ่อยครั้ง จนหลายคนขนานนามพวกเขาว่า "Suicide Squad" หลังจากเกิดเหตุระเบิดเนื่องมาจากการทดลองถึง 2 ครั้ง ทางมหาวิทยาลัยได้ขอให้มีการย้ายสถานที่ทดสอบไปใช้ที่อื่นแทน เพื่อความปลอดภัยของบุคลากรและนักศึกษา ท้ายสุดทางทีมนักวิจัยจึงตัดสินใจกลับมาทำการทดสอบที่หุบเขาอาร์รอโยเซโกเช่นเดิม ซึ่งในสถานที่แห่งนี้พวกเขาได้ทำการทดสอบเชื้อเพลิงจากส่วนประกอบหลายชนิด และเครื่องยนต์จรวดรูปแบบต่างๆ ถือเป็นจุดเริ่มต้นของห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่นนับแต่นั้น
ประวัติ > ออกแบบจรวดและขีปนาวุธให้กองทัพ (ปี 1938-1957) > พัฒนาเครื่องยนต์ไอพ่นสำหรับเครื่องบิน (ปี 1938-1944)

ในปี 1938 ศาสตราจารย์คาร์แมน และแฟรงก์ มาลินา ได้ถูกทาบทามจากวอชิงตันโดยผ่านนายพลเฮนรี่ อาร์โนลด์ (Henry Arnold) ผู้บัญชาการกองทัพอากาศสหรัฐในขณะนั้น เพื่อมาพูดคุยประเด็นการวิจัยเพื่อการทหาร นายพลอาร์โนลด์ทราบถึงการทดลองของทีมวิจัยจากห้องปฏิบัติการการบินกุกเกนไฮม์ รวมทั้งมองเห็นศักยภาพของเครื่องยนต์ไอพ่นต่อทางด้านการทหาร โดยสามารถนำมาประยุกต์ใช้ให้เครื่องบินทิ้งระเบิดสามารถขึ้นบินบนทางวิ่งที่สั้นลงได้ โดยเฉพาะพื้นที่เกาะทางภูมิภาคแปซิฟิกใต้ กองทัพเสนอทุนเพื่อใช้เริ่มงานวิจัยจำนวน 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ และได้เพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 10,000 ดอลลาร์สหรัฐในปีต่อมา ศาสตราจารย์คาร์แมนได้เจรจากับสถาบันแคลเทคในการขอเช่าพื้นที่หลายไร่ทางฝั่งตะวันตกของอาร์รอโยเซโกเพื่อใช้การพัฒนาจรวดไอพ่น หรือ จาโตะ (Jet-Assisted Take-Off, JATO) มีการทดสอบเชื้อเพลิงผสมทั้งแบบแข็งและแบบเหลวไปหลายชนิด รวมถึงการทดสอบเครื่องยนต์จรวดหลากหลายรูปแบบ จนถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1941 ทีมนักวิจัยสามารถปรับแต่งเครื่องบินขนาดเล็ก เอียโค เอียคูป (ERCO Ercoupe) ให้สามารถทำการขึ้นบินด้วยจรวดไอพ่นได้สำเร็จเป็นลำแรกที่ฐานทัพอากาศมาร์ช (March Air Reserve Base) รัฐแคลิฟอร์เนีย หลังจากนั้น 6 เดือนต่อมา ศาสตราจารย์คาร์แมนและทีมนักวิจัยได้ร่วมกันจัดตั้งบริษัท แอโรเจ็ต เอ็นจิเนียริ่ง คอร์ปอเรชัน (Aerojet Engineering Corporation) ขึ้นมาเพื่อทำการผลิตจรวดไอพ่นส่งมอบให้กับทางกองทัพ บริษัทเติบโตอย่างรวดเร็วและได้ย้ายที่ทำการไปที่เมืองอาซูซา ซึ่งตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของเมืองแพซาดีนาไปไม่กี่กิโลเมตร และในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ท่ามกลางสมรภูมิในมหาสมุทรแปซิฟิก ก่อให้เกิดความต้องการของจรวดไอพ่นเป็นจำนวนมาก
ทีมงานเจพีแอลในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940
ที่ทำการของห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น ถ่ายเมื่อปี 1942 ซึ่งขณะนั้นยังเป็นเพียงอาคารไม่กี่หลังตั้งอยู่ด้านข้างทางวิ่งที่ใช้ทดสอบจรวด
ภาพถ่ายที่ประกอบด้วยผู้ร่วมก่อตั้งเจพีแอล 3 คน คือ แจ็ค พาร์สัน คนที่สองจากด้านซ้าย, เอ็ดเวิร์ด ฟอร์แมน คนที่สาม, และแฟรงก์ มาลินา คนที่สี่ (14 สิงหาคม 1941)
เครื่องบินลำแรกที่สามารถขึ้นบินโดยใช้จรวดไอพ่นหรือจาโตะได้เป็นครั้งแรกโดยทีมงานเจพีแอล (ธันวาคม 1941)
ประวัติ > เข้าสู่ยุคอวกาศ > ปีแห่งธรณีฟิสิกส์สากล

ช่วงต้นทศวรรษที่ 1950 ทั้งสามเหล่าทัพของกองทัพสหรัฐ (กองทัพอากาศ กองทัพเรือ และกองทัพบก) ต่างทำการพัฒนาขีปนาวุธพิสัยไกลเพื่อใช้ในการทหาร เวลาเดียวกันนั้นกลุ่มนักวิทยาศาสตร์ได้มีการใช้งานจรวดหยั่งอวกาศ (Sounding rocket) เพื่อทำการสำรวจส่วนบนของชั้นบรรยากาศ หนึ่งในกลุ่มนักวิทยาศาสตร์ เจมส์ แวน อัลเลน (James Van Allen) ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งหัวหน้าสาขาฟิสิกส์แห่งมหาวิทยาลัยไอโอวา กำลังทำการศึกษาลักษณะเฉพาะของรังสีคอสมิก โดยในปี 1950 ด้วยความช่วยเหลือจากเหล่านักวิทยาศาสตร์ แวน อัลเลนได้ริเริ่มแนวคิดของปีธรณีฟิสิกส์สากล (International Geophysics Year, IGY) วัตถุประสงค์เพื่อใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีที่มีอยู่ เช่น เรดาร์ จรวด และคอมพิวเตอร์ แนวคิดนี้ก่อให้เกิดความร่วมมือกันของนักวิทยาศาสตร์จากทั่วทุกมุมโลกในการศึกษาข้อมูลทางกายภาพของโลก ข้อเสนอนี้ได้รับการสนุบสนุนจากสภาวิทยาศาสตร์ระหว่างประเทศ (International Council for Science, ICSU) ซึ่งเป็นองค์กรความร่วมมือทางด้านงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ระหว่างประเทศ นอกจากนี้สภายังทำหน้าที่ในการประสานงานในช่วงปีแห่งธรณีฟิสิกส์สากล ซึ่งกำหนดไว้ในช่วงปี 1957-1958 เนื่องจากช่วงเวลานี้คาดว่าจะพบพฤติกรรมของดวงอาทิตย์มากที่สุด อย่างไรก็ตาม เมื่อเข้าสู่ช่วงสงครามเย็น ทำให้เกิดการแบ่งฝ่ายระหว่างกลุ่มสหภาพโซเวียดและประเทศจากตะวันตก แต่ภายหลังการเสียชีวิตของโจเซฟ สตาลิน (Joseph Stalin) ในปี 1953 สถานการณ์ตึงเครียดได้เริ่มคลี่คลายลง หลายประเทศจากโลกตะวันออกเริ่มกลับมาให้ความร่วมมืออีกครั้ง ในการนี้เหล่านักวิทยาศาสตร์ได้ตกลงกันที่จะให้เป็นช่วงเวลาสำคัญที่จะทำการปล่อยดาวเทียมเข้าสู่วงโคจรโลกเพื่อทำการเก็บข้อมูลทางวิทยาศาสตร์
ประวัติ > เข้าสู่ยุคอวกาศ > ประกาศการปล่อยดาวเทียมสหรัฐดวงแรก (ปี 1954)

ในปี 1954 สองชาติมหาอำนาจของโลก ได้แก่สหรัฐ และสหภาพโซเวียต ต่างประกาศแผนการปล่อยดาวเทียมเพื่อโคจรรอบโลก ขณะนั้นรูปแบบของดาวเทียมค่อนข้างเก่ามาก ซึ่งเกิดจากองค์ความรู้ทางเทคโนโลยีเพียง 20 ปีให้หลังการพัฒนาจรวด V-2 ของนาซีเยอรมันเท่านั้น โครงการได้รับการรับรองในวันที่ 4 ตุลาคม 1954 จากคณะกรรมการโครงการปีธรณีฟิสิกส์สากล ซึ่งเกิดจากความร่วมมือระดับนานาชาติ  การปล่อยดาวเทียมของสหรัฐได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการโครงการปีธรณีฟิสิกส์สากลแห่งชาติในวันที่ 18 พฤษภาคม 1955 โดยก่อนหน้านั้นหลายปีมีการออกแบบดาวเทียมแล้วโดย RAND Corporation และหน่วยงานด้านการบินของกองทัพเรือสหรัฐ และมีการประกาศต่อสาธาณชนไปตั้งแต่เมื่อต้นปี 1946 อย่างไรก็ตาม การปล่อยดาวเทียมนั้นต้องการยานนำส่งที่สามารถทำความเร็วได้มากพอ (มากกว่า 7 กิโลเมตรต่อวินาที) ในการรักษาตำแหน่งวงโคจร
ประวัติ > เข้าสู่ยุคอวกาศ > การคัดเลือกผู้ทำการปล่อยดาวเทียมสหรัฐ (ปี 1955)

เวลาเดียวกันนั้น วิลเลียม พิกเกอร์ริง (William H. Pickering) วิศวกรชาวนิวซีแลนด์ ซึ่งต่อมากลายเป็นผู้เชี่ยวชาญระบบโทรมาตร (Telemetry) ของเจพีแอล ขณะนั้นดำรงตำแหน่งหัวหน้าโครงการขีปนาวุธ Corporal โดยปฏิบัติงานอยู่ที่ฐานยิงจรวดไวท์แซนด์ (White Sands Launching Site) ได้ทราบว่าแวน อัลเลนได้ใช้จรวด V2 ซึ่งสร้างขึ้นโดยทีมวิศกรของเวอร์เนอร์ ฟอน บราวน์ (Wernher von Braun) ยิงขึ้นท้องฟ้าเพื่อศึกษาส่วนบนของชั้นบรรยากาศ ต่อมาในปี 1954 ทีมของฟอน บราวน์ ซึ่งทำหน้าที่นำทีมเหล่าวิศกรของสำนักงานขีปนาวุธทิ้งตัวสหรัฐ (Army Ballistic Missile Agency) ในรัฐแอละแบมา ได้เสนอกองทัพให้มีการใช้ขีปนาวุธเรดสโตน (PGM-11 Redstone) ซึ่งเป็นจรวดเครื่องยนต์เชื้อเพลิงแข็งที่พวกเขากำลังพัฒนาอยู่ในการส่งดาวเทียมดวงแรกของสหรัฐขึ้นสู่วงโคจร อ้างอิงจากการคำนวณของเขาคาดว่าจะเสร็จสิ้นในเดือนกันยายน 1956 ฟอน บราวน์ เสนอตั้งทีมงานร่วมกับเจพีแอล ในรายงานเรียกโครงการนี้ว่าโครงการออร์บิเตอร์ (Project Orbiter) ขณะที่พิกเกอร์ริงได้แนะนำเสริมว่าขอใช้พื่นที่ชั้นบนในการติดตั้งเครื่องส่งวิทยุซึ่งอยู่ระหว่างการพัฒนาของพวกเขา แวน อัลเลนมองหาการสนับสนุนจากวอชิงตัน แต่ไม่ใช่เพียงกองทัพบกสหรัฐเท่านั้นที่สนใจในการส่งดาวเทียมขึ้นอวกาศ ห้องปฏิบัติการวิจัยกองทัพเรือสหรัฐ (US Naval Research Laboratory) ก็ได้เสนอให้มีการใช้จรวดแวนการ์ด (Vanguard) และจรวดหยั่งอวกาศแอโรบี (Aerobee) ที่สร้างโดยเจพีแอล ขณะที่กองทัพอากาศสหรัฐเสนอให้ใช้ขีปนาวุธข้ามทวีป (Intercontinental Ballistic Missile หรือ ICBM) อย่างไรก็ตามจรวดเหล่านี้ยังอยู่ในขั้นต้นของการพัฒนา ในการนี้ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐได้แต่งตั้งคณะทำงานขึ้นในเดือนกันยายน 1955 เพื่อทำการคัดเลือกหนึ่งจากสามโครงการ คณะกรรมการประกอบด้วยตัวแทนจากผู้เสนอทั้งสาม นำทีมโดย โฮเมอร์ สจ็วต (Homer Stewart) ศาสตราจารย์จากสถาบันแคลเทคและดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกในเจพีแอล แม้ว่าโครงการออร์บิเตอร์จะประสบความสำเร็จมากที่สุด แต่ท้ายสุดแล้วโครการแวนการ์ดที่เสนอโดยกองทัพเรือสหรัฐก็ชนะไปด้วยคะแนนเสียง 5 ต่อ 2 ตัวเลือกนี้สะท้อนเจตนารมย์ของประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ ที่ไม่ต้องการให้โครงการอวกาศถูกใช้เป็นอาวุธ ไม่กี่วันหลังจากนั้นได้มีประกาศผลการคัดเลือก และทีมงานของฟอน บราวน์ได้ถูกสั่งห้ามในการพยายามส่งดาวเทียมนับจากนั้น
ประวัติ > เข้าสู่ยุคอวกาศ > ดาวเทียมดวงแรกของสหรัฐ: เอ็กซ์พลอเรอร์ 1

วันที่ 20 ธันวาม 1957 ส่วนแรกของจรวดจูโน-I (Juno I) หรืออดีตจูปิเตอร์-C ได้มาถึงฐานยิงจรวดที่แหลมคะแนเวอรัล ทางด้านดาวเทียมเอ็กซ์พลอเรอร์ 1 (Explorer 1) ก็ประกอบเสร็จสิ้นและผ่านการทดสอบในวันที่ 11 มกราคม 1958 หลังจากนั้นมีการประกอบตัวดาวเทียมเข้ากับจรวดส่วนที่สองที่สร้างโดยเจพีแอล ณ ฐานยิงจรวด 26A มีการซ้อมการยิงจรวดวันที่ 27 มกราคม 1958 ซึ่งผ่านไปได้ด้วยดี หลังจากมีการเลื่อนการยิงจรวดเนื่องด้วยสภาพอากาศหลายวัย ในที่สุด วันที่ 31 มกราคม 1958 จรวดจูโน-I พร้อมดาวเทียมเอ็กพลอเรอร์ 1 ก็ถูกยิงขึ้นสู่อวกาศสำเร็จ และมีการยืนยันการปล่อยดาวเทียมเข้าสู่วงโคจร สร้างความโล่งใจให้กับทีมงานและเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสหรัฐ อย่างไรเครื่องมือวัดของแวน อัลเลนกลับส่งผลการวัดรังสีคอสมิกเป็นศูนย์ เมื่อดาวเทียมพ้นจากชั้นบรรยากาศของโลก สร้างความแปลกใจให้กับแวน อัลเลน จนกระทั่งมีการปล่อยดาวเทียมเอ็กพลอเรอร์ 4 ซึ่งนำไปสู่การค้นพบแถบรังสีแวนอัลเลน
หลังจากปล่อยดาวเทียมเอ็กพลอเรอร์ 1 ได้หนึ่งเดือน ด้วยความไม่ประสงค์ให้หน่วยงานทางการทหารเกี่ยวข้องกับภารกิจด้านอวกาศ ประธานาธิบดี ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ จึงประกาศกฎหมายการบินและอวกาศแห่งชาติ (National Aeronautics and Space Act) ในวันที่ 29 กรกฎาคม 1958 เพื่อโอนภารกิจอวกาศมายังภาคพลเรือน นำไปสู่การจัดตั้งองค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ หรือนาซา อย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 1958 วัตถุประสงค์เพื่อให้เพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันด้านอวกาศ (space race) กับหน่วยงานอวกาศของสหภาพโซเวียดได้คล่องตัวขึ้น เจพีแอลและทีมงานของฟอน บราวน์ถูกถ่ายโอนมาเป็นส่วนหนึ่งของนาซาในวันที่ 1 ธันวาคม 1958 ปัจจุบันนาซามีพนักงานกว่า 8,000 คนกระจายไปห้องปฏิบัติการทั้งสามแห่ง โดยเจพีแอลเชี่ยวชาญด้านภารกิจการสำรวจดาวเคราะห์ แม้ว่าจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับการวิจัยแรงขับเคลื่อนไอพ่นแล้ว แต่ยังคงใช้ชื่อห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น หรือ เจพีแอล มาจนถึงปัจจุบัน
ประวัติ > เจพีแอลกับนาซา (ปี 1958-ปัจจุบัน) > กำหนดบทบาทใหม่

ในช่วงต้น เจพีแอลประสบปัญหาเรื่องบทบาทในหน่วยงานนาซา เจพีแอลมีประสบการณ์ในการพัฒนาขีปนาวุธของกองทัพมากว่าเกือบ 20 ปี และยังเป็นดำเนินงานโดยสถาบันการศึกษา ขณะที่องค์การนาซาถือเป็นหน่วยงานภาคพลเรือนของรัฐบาลกลางที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ นาซาและเจพีแอลได้ตกลงร่วมกันที่จะดำเนินภารกิจการสำรวจระบบสุริยะโดยใช้ยานอวกาศไร้คนขับ ซึ่งถือเป็นเรื่องใหม่ของห้องปฏิบัติการนี้ ผู้บริหารของเจพีแอลต้องการที่จะเริ่มภารกิจสำรวจดาวอังคารและดาวศุกร์ทันที ในขณะที่นาซาต้องการส่งยานอวกาศไปสำรวจดวงจันทร์ให้ได้ก่อน นอกจากนี้ เจพีแอลยังประสงค์ที่ให้มีการสร้างยานสำรวจภายในหน่วยงานของตัวเอง ขณะเดียวกันนาซาต้องการให้ทางห้องปฏิบัติการมีการประสานงานกับหน่วยงานภาคเอกชนในอุตสาหกรรมอวกาศด้วย นอกจากนี้ ยังมีความขัดแย้งในการเลือกอุปกรณ์วิทยาศาสตร์เพื่อติดตั้งไปกับยานสำรวจ โดยเจพีแอลอยากดำเนินการเลือกเอง ในขณะที่นาซาอยากให้การตัดสินใจเป็นของนาซาเองมากกว่า
ระหว่างทศวรรษ 1960 พนักงานของเจพีแอลเพิ่มขึ้นจาก 600 คนเป็น 2,500 คน มีการสร้างอาคารทำการขึ้นมาใหม่ ห้องปฏิบัติการได้พัฒนาเทคนิคการคำนวณวิถีโค้งของจรวดโดยใช้แอนะล็อกคอมพิวเตอร์ (Analog Computer) เบื้องหลังคือทีมของหญิงสาวที่เพิ่งจบจากมัธยมปลายเท่านั้น
ประวัติ > เจพีแอลกับนาซา (ปี 1958-ปัจจุบัน) > ภารกิจสำรวจดวงจันทร์

หลังจากการปล่อยดาวเทียมเอ็กซ์พลอเรอร์ 1 เจพีแอลได้พัฒนาดาวเทียมในโครงการเอ็กซ์พลอเรอร์ (Explorer) อีก 4 ดวงด้วยกัน การปล่อยดาวเทียม 2 ดวงประสบความล้มเหลว หลังจากนั้นได้หันมาเดินหน้าโครงการสำรวจดวงจันทร์ โดยการพัฒนายานสำรวจ 2 ลำในโครงการไพโอเนียร์ (Pioneer) ลำแรกคือยานสำรวจไพโอเนียร์ 3 แต่ภารกิจล้มเหลวในการเดินทางไปยังดวงจันทร์ ต่อมาคือยานสำรวจไพโอเนียร์ 4 ซึ่งถูกส่งขึ้นอวกาศในปี 1959 และสามารถทำการบินเฉียดดวงจันทร์ได้สำเร็จ แต่ระยะห่างยังคงมากกว่าที่หวังไว้ ถือว่าภารกิจประสบความสำเร็จมาครึ่งทางเท่านั้น เพื่อให้เป็นไปตามเจตนารมณ์ของนาซา เจพีแอลได้พัฒนายานสำรวจอวกาศในโครงการเรนเจอร์ (Ranger) ซึ่งออกแบบให้ทำการบินเข้าชนพื้นผิวของดวงจันทร์ เพื่อสามารถทำการถ่ายภาพพื้นผิวดวงระยะใกล้ และสามารถส่งกลับมายังโลกได้สำเร็จในปี 1964 จากยานเรนเจอร์ 7 ต่อมาคือยานสำรวจอวกาศในโครงการเซอร์เวเยอร์ (Surveyor) และสามารถทำการลงจอดบนพื้นผิวดวงจันทร์ได้สำเร็จ เพื่อเป็นการเตรียมการสำหรับโครงการอะพอลโล (Apollo) โดยบริษัท Hughes Aircraft Company รับหน้าที่ในการสร้างยานของโครงการเซอร์เวเยอร์ นอกจากนี้ เจพีแอลยังได้เริ่มการออกแบบยานอวกาศในโครงการมาริเนอร์ (Mariner) ซึ่งมีความซับซ้อนมากกว่ายานสำรวจรุ่นก่อนๆ ด้วยมวลที่มากถึง 400 กิโลกรัม เพื่อให้สามารถส่งออกไปยังวงโคจรได้ มีการออกแบบท่อนบน (upper stage) ของจรวดนำส่ง โดยเรียกส่วนนี้ว่าเวการ์ (Vega) โครงการได้รับไฟเขียวให้ดำเนินการ แต่ภายหลังไม่กี่เดือน ทางองค์การนาซาได้เปลี่ยนการตัดสินใจไปใช้จรวดท่อนบนซึ่งพัฒนาโดยกองทัพอากาศทั้งสิ้น 2 ลำ โดยลำแรกคือ RM-81 Agena ซึ่งเพิ่งจะมีการใช้งานในครั้งแรก อีกลำคือ Centaur ซึ่งมีการใช้งานครั้งแรกในปี 1962 ด้านเจพีแอลจึงตัดสินใจที่จะพัฒนายานสำรวจมาริเนอร์ลำแรก ซึ่งจะเดินทางไปยังดาวศุกร์ในปี 1962 และยานสำรวจมาริเนอร์ บี (Mariner B) ซึ่งมีความซับซ้อนมากกว่าเดิม ซึ่งมีการกำหนดให้เดินทางไปดาวอังคารในปี 1964 มีการใช้งานเชื้อเพลิงขับเคลื่อนแบบใหม่ครั้งแรก คือเชื้อเพลิงเหลวซึ่งมีไฮโดรเจนเหลวและออกซิเจนเหลวเป็นส่วนประกอบ ซึ่งจะถูกนำมาใช้ในยานสำรวจโครงการมาริเนอร์ แต่เนื่องจากเกิดปัญหาในการพัฒนาท่อนจรวด Centaur ทำให้กองทัพอากาศต้องประกาศเลื่อนการยิงจรวดออกไป ส่งผลให้ยานอวกาศโครงการมาริเนอร์ลำแรกต้องไปใช้จรวดท่อน Agena แทน ซึ่งมีประสิทธิภาพน้อยกว่า
ประวัติ > เจพีแอลกับนาซา (ปี 1958-ปัจจุบัน) > ภารกิจสำรวจอวกาศที่สำคัญในช่วงทศวรรษ 1970-1990

ในช่วงทศวรรษที่ 1970 ถึง 1990 เจพีแอลภายใต้นาซาได้พัฒนาความเชี่ยวชาญทางด้านภารกิจระหว่างดาวเคราะห์ที่มีความซับซ้อนสูง เช่น การสำรวจดาวอังคารของโครงการไวกิ้ง (Viking) โดยการทำงานร่วมกับศูนย์วิจัยแลงลีย์ (Langley Research Center); ภารกิจยานสำรวจกาลิเลโอ (Galileo) ในการสำรวจดาวพฤหัสบดี; ภารกิจกัสซีนี–เฮยเคินส์ (Cassini–Huygens) เพื่อการสำรวจดาวเสาร์ โดยความร่วมมือกับองค์การอวกาศยุโรป (European Space Agency, ESA) และ องค์การอวกาศอิตาลี (Agenzia Spaziale Italiana, ASI) ภารกิจเหล่านี้ได้เปลี่ยนมุมมองในระบบสุริยะของมนุษยชาติ ช่วยให้นักวิทยาศาสตร์สามารถระบุรายละเอียดของเหล่าดาวเคราะห์และเหล่าดาวบริวารได้มากขึ้น
ยานสำรวจไวกิ้ง 1 กำลังถูกประกอบขึ้นโดยบริษัท Martin Marietta ใกล้เมืองเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด (1 พฤษภาคม 1974)
วิศกรของเจพีแอลถ่ายภาพคู่กับยานสำรวจกาลิเลโอ เมื่อปี 1983
การทดสอบยานสำรวจโครงการวอยเอจเจอร์ในหอจำลองของเจพีแอลปี 1976
การดำเนินงาน

ภายในองค์การนาซา ห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น และศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด (Goddard Space Flight Center, GSFC) เป็นสองหน่วยงานที่รับผิดชอบการดำเนินงานภารกิจยานสำรวจอวกาศแบบไร้คนขับทั้งหมดของนาซา โดยหน่วยงานที่เหลือจะเน้นภารกิจการสำรวจอวกาศแบบใช้คนขับ เช่น ศูนย์การบินอวกาศมาร์แชล (Marshall Space Flight Center, MSFC), ศูนย์อวกาศจอห์นสัน (Johnson Space Center, JSC), ศูนย์อวกาศเคนเนดี (Kennedy Space Center, KSC) หรือหน่วยงานวิจัยการบินอวกาศ เช่น ศูนย์วิจัยแลงลีย์ (Langley Research Center, LaRC), ศูนย์วิจัยการบินอาร์มสตรอง (Armstrong Flight Research Center, AFRC), ศูนย์วิจัยเอมส์ (Ames Research Center, ARC) และศูนย์วิจัยเกลนน์ (Glenn Research Center)
ห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่นดูแลภารกิจการสำรวจอวกาศกว่า 25 ภารกิจ ซึ่งหนึ่งในสามอยู่ระหว่างการพัฒนา งบประมาณที่ใช้ในโครงการมีตั้งแต่ 10 ล้านไปจนถึง 3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ยานสำรวจบางลำยังทำงานไปได้อีกหลายทศวรรษ เจพีแอลรู้จักกันดีจากภารกิจยานสำรวจดาวอังคาร แต่แท้จริงแล้วยังมีการทำงานในด้านอื่นๆ อีกมาก ห้องปฏิบัติการมีการพัฒนาการสำรวจทางดาราศาสตร์ การสำรวจทรัพยากรโลก และอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์ สำหรับใช้ในยานอวกาศหรืออากาศยานอื่นๆ นอกจากนี้ยังรับผิดชอบการดำเนินงานของสถานีสื่อสารซี่งใช้สำหรับติดต่อกับยานสำรวจอวกาศคือเครือข่ายอวกาศห้วงลึก (Deep Space Network, DSN) ซึ่งมีสถานีฐานกระจายอยู่ทั่วโลก และโครงการค้นหาดาวเคราะห์น้อยใกล้โลก (Near-Earth Object Observations Program) และยังมีการพัฒนากล้องโทรทรรศน์อวกาศอีกด้วย เจพีแอลคอยให้การสนับสนุนด้านเทคนิคแก่ศูนย์วิจัยและพัฒนาเทคโลยีอวกาศอื่นๆ เช่น ห้องปฏิบัติการฟิสิกส์ประยุกต์ของมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์, สถาบันวิจัยตะวันตกเฉียงใต้ (Southwest Research Institute, SwRI), Ball Aerospace & Technologies และแอร์บัส
เจพีแอลนับว่าเป็นส่วนสำคัญในการพัฒนาภารกิจการสำรวจอวกาศในระบบสุริยะโดยใช้ยานสำรวจแบบไร้คนขับ ได้แก่ การสำรวจดาวอังคาร (ยานมาร์สซายน์เอนซ์แล็บบอราทอรี, ยานมาร์เอกซ์พลอเรชันโรเวอร์) การสำรวจดาวเคราะห์ชั้นนอก (ยานกัสซีนี–เฮยเคินส์, ยานกาลิเลโอ) และการสำรวจอุกกาบาตและดาวหาง (ยานดีปอิมแพกต์) อีกทั้งยังมียานสำรวจอวกาศอยู่ระหว่างการพัฒนา เช่น ยานมาร์ส 2020 (Mars 2020), ยานไซคี (Psyche), ยานยูโรปาคลิปเปอร์ (Europa Clipper) เจพีแอลยังได้พัฒนาดาวเทียมสำรวจทรัพยากรโลก (Earth observation satellite) เป้าหมายเพื่อทำการศึกษาวัฏจักรของน้ำ แก๊สในชั้นบรรยากาศ (คาร์บอนไดออกไซด์, โอโซน, ฯลฯ) และพลังงาน (ดาวเทียม GRACE-FO, ดาวเทียมเจสัน-3) ซึ่งเกิดจากความร่วมมือกับหน่วยงานอวกาศอื่นๆ นอกจากนี้ เจพีแอลยังดูแลโครงการกล้องโทรทรรศน์อวกาศเพื่อทำการสังเกตรังสีอินฟราเรด และแสงที่มองเห็นได้ เช่น กล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ และกล้องโทรทรรศน์อวกาศเคปเลอร์ ที่ทำให้มีการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบ นอกจากนี้ยังมีโครงการที่อยู่ระหว่างการพัฒนา ได้แก่ กล้องโทรทรรศน์อวกาศ WFIRST (Wide Field Infrared Survey Telescope) และยังมีส่วนช่วยในการพัฒนากล้องโทรทรรศน์อวกาศยูคลิด (Euclid) ของยุโรปอีกด้วย
งบประมาณของหน่วยงานทั้งสิ้น 2.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐที่ได้รับในปี 2018 ถูกใช้ไปในโครงการสำรวจดาวอังคาร (ร้อยละ 20), การสำรวจส่วนอื่นของระบบสุริยะ (ร้อยละ 25), ดาราศาสตร์ (ร้อยละ 15), การสำรวจทรัพยากรโลก (ร้อยละ 25) และการดูแลหน่วยงานเครือข่ายอวกาศห้วงลึก หรือ DSN (ร้อยละ 8)
ตำแหน่งที่ตั้ง

ห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่นมีพื้นที่รวมประมาณ 72 เฮกตาร์ (450 ไร่) ตั้งอยู่ทางตีนเขาของเทือกเขาเซนต์คาเบรียล (San Gabriel Mountains) เมืองลาแคนาดา ฟลินทริดจ์ รัฐแคลิฟอร์เนีย หรือ 19 กิโลเมตรทางตอนเหนือของเมืองลอสแอนเจลิส อาคารที่เก่าแก่ที่สุดตั้งอยู่ในพื้นที่ของเมืองแพซาดีนา ทำให้เมืองนี้มีความเป็นมาเกี่ยวเนื่องกับเจพีแอล (ก่อนหน้านี้ยังไม่มีเมืองลาแคนาดา ฟลินทริดจ์) ในปี 2018 เจพีแอลมีพนักงานเต็มเวลากว่า 6,000 คน และผู้รับเหมารายย่อยหลายพันคน มีอาคารมากกว่า 100 แห่งกระจายอยู่ทั่วพื่นที่ อาคารที่สำคัญได้แก่
อาคารศูนย์ควบคุมเครือข่ายอวกาศห้วงลึก (Deep Space Network, DSN)
อาคารซึ่งประกอบด้วยห้องคลีนรูม (Cleanroom) ซึ่งใช้สำหรับการประกอบยานสำรวจดาวอังคาร (ยานมาร์สซายน์เอนซ์แล็บบอราทอรี, ยานมาร์ส 2020)
ห้องจำลองสภาพอวกาศขนาด 25 ฟุต (Twenty-Five-Foot Space Simulator) สร้างเมื่อปี 1961 เพื่อใช้ในการจำลองสภาวะของอวกาศ เช่น ภาวะสุญญากาศ (ความดัน 5 × 10-7 ทอร์) และรังสีดวงอาทิตย์ (−195.6 °C ถึง 93 °C) ประกอบด้วยโลหะทรงกระบอกขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 8.2 เมตร สูง 26 เมตร ถูกใช้สำหรับทดสอบยานสำรวจอวกาศ เช่น โครงการเซอร์เวย์เยอร์, โครงการเรนเจอร์ๅ, โครงการมาริเนอร์ และโครงการวอยเอจเจอร์
โดยทุกวันอาทิตย์ในเดือนพฤษภาคมของแต่ละปี เจพีแอลจะจัดงานเปิดบ้านให้ประชาชนทั่วไปสามรถเข้าชมสถานที่ภายใน และชมการสาธิตเทคโนโลยีต่างๆ ที่พัฒนาโดยเจพีแอล นอกจากนี้ยังสามารถแจ้งขอเข้าชมเป็นกลุ่มได้ตลอดทังปี แต่ต้องมีการแจ้งล่วงหน้าไปยังหน่วยงานก่อน
โครงการที่ดำเนินการโดยเจพีแอล

นับถึงสิ้นปี 2018 ห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่นรับผิดชอบโครงการอวกาศ 17 ภารกิจ โดยอยู่ระหว่างการพัฒนา 7 โครงการ (รวมที่มีส่วนร่วมเล็กน้อย 1 โครงการ และร่วมดำเนินการอีก 2 โครงการ) และเครื่องมือวิทยาศาสตร์สำหรับยานสำรวจหรืออากาศยานกว่า 15 รายการ