stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การลงโทษของพระเจ้า

อวสานของโลก หรือรู้จักทั่วไปว่า วันมหาพิโรธของพระองค์ เป็นภาพเขียนสีน้ำมันบนผ้าใบโดย จอห์น มาร์ติน (ค.ศ. 1851–1853) ฟรานเชส แครีอธิบายว่าภาพนี้แสดง "การทำลายบาบิโลนและโลกแห่งวัตถุด้วยวินาศภัยธรรมชาติ" แครีเสริมว่าเป็นการสะท้อนการเติบโตดั้งเดิมของอารยธรรมบาบิโลนก่อนถูกทำลาย และโยงถึงฉากอุตสาหกรรมที่เพิ่งเกิดขึ้นในลอนดอนช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 เทตบริเตนกล่าวว่าเป็นการพรรณนาบางส่วนของวิวรณ์ 16 ในหนังสือวิวรณ์ของพันธสัญญาใหม่
การลงโทษของพระเจ้า เป็นการลงโทษอย่างเหนือธรรมชาติต่อบุคคล กลุ่มคนหรือทุกคนโดยพระเป็นเจ้า หลายวัฒนธรรมมีเรื่องราวเกี่ยวกับการลงโทษผู้อาศัยในดินแดนของพระเป็นเจ้าจนนำไปสู่ความวิบัติของคนกลุ่มนั้น
ตัวอย่างการลงโทษของพระเจ้าที่พบในหลายวัฒนธรรม คือ ตำนานน้ำท่วมโลก ดังปรากฏในมหากาพย์กิลกาเมช พระเวทและหนังสือปฐมกาล (6:9–8:22) ซึ่งพระเป็นเจ้าทรงเลือกผู้รอดชีวิตสำคัญหนึ่งคน ได้แก่ อุตนาปิชทิม พระมนูไววัสวัตและโนอาห์ตามลำดับ ให้สร้างเรือเพื่อบรรทุกครอบครัวของเขา สัตว์และเมล็ดพืชก่อนจะเกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ ตัวอย่างอื่นในวรรณกรรมศาสนาภาษาฮีบรู ได้แก่ การกระจายตัวของผู้สร้างหอคอยบาเบล (ปฐมกาล 11:1–9) การทำลายเมืองโสโดมและโกโมราห์ (ปฐมกาล 18:20–21, 19:23–28) (อัลกุรอาน 7:80–84) และภัยพิบัติแห่งอียิปต์ (อพยพ, บทที่ 7–12) คัมภีร์ไบเบิลบรรยายว่าการลงโทษของพระเจ้าส่วนใหญ่ถูกชะลอเพื่อให้เกิดขึ้นในอนาคต การลงโทษของพระเจ้ามักเกิดขึ้นกับผู้ไม่ศรัทธาในพระวจนะของพระเป็นเจ้า วิลเลียม เลน เครก นักปรัชญาคริสต์กล่าวว่า "ในสายตาของเปาโล พระลักษณะ ฤทธานุภาพและเทวสภาพของพระเป็นเจ้านั้นเป็นที่ประจักษ์แล้วในการสร้างสรรพสิ่ง ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลในการไม่เชื่อในพระผู้สร้างผู้ดำรงอยู่ตลอดกาลและทรงพลานุภาพ เปาโลกล่าวว่า แท้จริงแล้วพวกไม่เชื่อในพระเป็นเจ้าต่างรู้ว่าพระองค์มีจริง แต่กดเก็บความรู้นี้ไว้เนื่องจากบาปของพวกเขา"
ในประมวลเรื่องปรัมปรากรีก เทพีฮีรามักพยาบาทต่อชายาองค์อื่น ๆ ของซูส พระสวามี และบันดาลให้บุตรของชายาเหล่านั้นพบกับเภทภัยต่าง ๆ เมดูซาในบางตำนานกลายเป็นสัตว์ประหลาดเนื่องจากความหยิ่งทะนงของนาง ขณะที่บางตำนานบรรยายว่าเธอถูกเทพีมิเนอร์วาสาปหลังถูกเทพโพไซดอนข่มขืนในวิหารของพระนาง
จุดยืนทางศาสนาและปรัชญาบางกลุ่มไม่มีแนวคิดการลงโทษของพระเจ้า หรือเชื่อว่าพระเป็นเจ้าจะสำแดงอารมณ์อิจฉา คิดแค้นหรือโกรธเกรี้ยวอย่างมนุษย์ อาทิ เทวัสนิยมและสรรพเทวัสนิยมมีความเห็นว่าพระผู้สร้างจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับจักรวาลของมนุษย์ไม่ว่าจะในทางที่ดีหรือร้าย ดังนั้นพระองค์จึงไม่มีพฤติกรรมนี้ ขณะที่สรรพเทวนิยมถือว่าพระเป็นเจ้ากับจักรวาลเป็นสิ่งเดียวกัน จึงไม่จำเป็นต้องมีการลงโทษ เพราะสิ่งที่ขัดกับพระประสงค์ก็คือพระองค์อยู่แล้ว
ศาสนาพุทธ

ศาสนาพุทธปฏิเสธแนวคิดการลงโทษของพระเจ้าอย่างแข็งขัน พระโคตมพุทธเจ้าทรงไม่สนับสนุนความเชื่อเรื่องพระผู้สร้าง การสรรค์สร้าง และเตือนให้ไม่พึงตั้งคำถามถึงกำเนิดของโลก (อจินไตย) หลายคนมองว่าการไม่ยึดติดกับแนวคิดพระผู้สร้างและผู้เคลื่อนสิ่งที่ไม่เคลื่อนไหว (primum movens) นี้เป็นสิ่งสำคัญที่แยกศาสนาพุทธจากศาสนาอื่น
พุทธศาสนิกชนยอมรับการมีอยู่ของสรรพสิ่งในภพภูมิที่สูงกว่ามนุษย์ที่เรียกว่า เทวดา ซึ่งเวียนว่ายอยู่ในสังสารวัฏ และไม่จำเป็นต้องมีปัญญาเหนือกว่ามนุษย์ เทวดาเหล่านี้มีทั้งที่บรรลุธรรมแล้วตามคำสอนของพระพุทธเจ้า และเทวดาที่ยังไม่บรรลุธรรมซึ่งอาจหลงผิดบันดาลสิ่งร้าย ๆ ให้แก่มนุษย์
ศาสนาพุทธยอมรับแนวคิดเรื่องกรรมซึ่งส่งผลคล้ายการลงโทษ เช่น เกิดใหม่ในนรกภูมิอันเป็นผลจากอกุศลกรรม อย่างไรก็ตามผลกรรมนี้ไม่ได้ส่งผลตลอดกาลเหมือนเช่นศาสนาอับราฮัม แม้จะกินเวลายาวนานและไม่ใช่การลงโทษจากเบื้องบน
ศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์

"ความพิโรธของพระเจ้า" หรือความโกรธของพระเป็นเจ้าต่อบาปในเชิงมานุษยรูปนิยมปรากฏอยู่หลายครั้งในคัมภีร์ไบเบิล
ศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ > คัมภีร์ฮีบรู

การลงโทษของพระเจ้าในทานัคหรือพันธสัญญาเดิม เช่น
ปฐมกาล 3:14–24 – พระเป็นเจ้าสาปอาดัมและเอวาและขับออกจากสวนเอเดน
ปฐมกาล 4:9–15 – พระเป็นเจ้าสาปคาอินหลังเขาฆ่าน้องชายชื่ออาเบล
ปฐมกาล 6–7 – น้ำท่วมใหญ่และเนฟิล
ปฐมกาล 11:1–9 – ความสับสนทางภาษา ณ หอคอยบาเบลและการกระจายตัวของมนุษย์ไปทั่วโลก
ปฐมกาล 19:23–29 – การทำลายเมืองโสโดมและโกโมราห์
ปฐมกาล 38:6–10 – การสังหารเอร์กับโอนันผู้ชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระเป็นเจ้า
อพยพ 7–14 – ภัยพิบัติแห่งอียิปต์
อพยพ 19:10–25 – พระเป็นเจ้าทรงเตือนโมเสสถึงความศักดิ์สิทธิ์ของภูเขาซีนาย
อพยพ 32 – พระเป็นเจ้าประทานภัยพิบัติแก่พวกนับถือรูปโคทองคำ เป็นการลงโทษต่อการผิดพันธสัญญากับพระองค์
เลวีนิติ 10:1–2 – นาดับกับอาบีฮูถูกเผา
เลวีนิติ 26:14–39 – คำเตือนและคำสาปต่อผู้ไม่เชื่อฟังพระเป็นเจ้า
กันดารวิถี 11 – พระเป็นเจ้าประทานภัยพิบัติแก่ผู้ปฏิเสธอาหารที่พระองค์ประทานให้
กันดารวิถี 16 – กบฏของโคราห์ ดาธานและอาบีรัม ตามด้วยความตายของพวกเขาและภัยพิบัติ
กันดารวิถี 20:9–13 – พระเป็นเจ้าตำหนิโมเสสในเหตุการณ์น้ำแห่งเมรีบาห์
กันดารวิถี 21 – วงศ์วานอิสราเอลต่อว่าพระเป็นเจ้า พระองค์จึงลงโทษพวกเขาด้วยงูทองสัมฤทธิ์
กันดารวิถี 25 – พระเป็นเจ้าประทานภัยพิบัติแก่พวกเล่นชู้กับสตรีชาวโมอับและเปลี่ยนไปนับถือพระบาอัลแห่งเปโอร์
เฉลยธรรมบัญญัติ 28 – การตักเตือนและคำสาปต่อพวกไม่เชื่อในพระเป็นเจ้า
1 ซามูเอล 6:19 – พระเป็นเจ้าสังหารชาวเบธเชเมช 70 คนหลังพวกเขามองเข้าไปในหีบแห่งพันธสัญญา
2 ซามูเอล 6:1–7 – พระเป็นเจ้าสังหารอุสซาห์เมื่อเขาแตะต้องหีบแห่งพันธสัญญา
1 พงศ์กษัตริย์ 11 – พระเป็นเจ้าตรัสกับซาโลมอนว่าพระองค์จะฉีกอาณาจักรของเขา แต่ละเว้นเผ่าหนึ่งแก่บุตรชายของซาโลมอน
โยบ 14:13 – พระเป็นเจ้าประทานบททดสอบแก่โยบ
ศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ > พันธสัญญาใหม่

พันธสัญญาใหม่บรรยายถึงความพิโรธของพระเจ้าโดยเฉพาะการพิพากษาครั้งสุดท้าย ซึ่งปรากฏเป็นเชิงเปรียบเทียบในโรม 2:5 พันธสัญญาใหม่กล่าวถึงความพิโรธของพระเจ้าอย่างน้อย 20 วรรค เช่น
ยอห์น 3:36 – "ผู้ใดที่เชื่อในพระบุตรก็มีชีวิตนิรันดร์ แต่ผู้ใดที่ไม่ยอมรับพระบุตรก็จะไม่ได้เห็นชีวิต เพราะพระพิโรธของพระเจ้ายังอยู่กับเขา"
กิจการ 5:1 – อานาเนียกับภรรยาชื่อสัปฟีราตายหลังขายที่ดินของตน แต่เก็บเงินค่าที่ดินส่วนหนึ่งไว้
โรม 1:18 – "เพราะว่าพระเจ้าทรงสำแดงพระพิโรธของพระองค์จากสวรรค์ ต่อความหมิ่นประมาทพระองค์ และความชั่วร้ายทั้งมวลของมนุษย์ ที่เอาความชั่วร้ายนั้นบีบคั้นความจริง"
โรม 5:9 – "เพราะฉะนั้นเมื่อเราถูกชำระให้ชอบธรรมแล้วโดยพระโลหิตของพระองค์ ยิ่งกว่านั้นเราจะพ้นจากพระพิโรธของพระเจ้าโดยพระองค์"
โรม 12:19 – "ท่านผู้เป็นที่รักของข้าพเจ้า อย่าแก้แค้น แต่จงมอบการนั้นไว้ แล้วแต่พระเจ้าจะทรงลงโทษ เพราะมีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า "การแก้แค้นเป็นของเรา เราเองจะตอบแทน""
เอเฟซัส 5:6 – "อย่าให้ใครล่อลวงท่านทั้งหลายด้วยคำพูดที่เหลวไหล เพราะสิ่งที่กล่าวมาทั้งหมดนี้พระพิโรธของพระเจ้าจึงมาถึงพวกที่ไม่เชื่อฟัง"
วิวรณ์ 6:17 – "เพราะว่าวันสำคัญแห่งพระพิโรธของพระองค์มาถึงแล้ว และใครจะสามารถยืนหยัดอยู่ได้เล่า"
วิวรณ์ 14:19 – "ทูตสวรรค์นั้นก็ตวัดเคียวไปบนแผ่นดินโลก และเก็บรวบรวมเถาองุ่นของแผ่นดินโลก และเทลงไปในบ่อย่ำองุ่นใหญ่แห่งความกริ้วของพระเจ้า"
วิวรณ์ 15:1 – "แล้วข้าพเจ้าเห็นหมายสำคัญในสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่และอัศจรรย์อีกอย่างหนึ่ง คือมีทูตสวรรค์เจ็ดองค์ถือภัยพิบัติเจ็ดอย่าง ซึ่งเป็นภัยพิบัติสุดท้าย เพราะว่าความกริ้วของพระเจ้าจะสิ้นสุดลงด้วยภัยพิบัติเหล่านั้น"
วิวรณ์ 19:15 – "มีพระแสงคมกริบออกมาจากพระโอษฐ์ของพระองค์ เพื่อพระองค์จะทรงใช้มันฟาดฟันประชาชาติต่าง ๆ และพระองค์จะทรงครอบครองเขาทั้งหลายด้วยคทาเหล็ก พระองค์จะทรงย่ำบ่อย่ำองุ่นแห่งพระพิโรธรุนแรงของพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด"
การทำลายโสโดมและโกโมราห์ โดย จอห์น มาร์ติน (ค.ศ. 1852)
ธนาคารอสุจิ

ธนาคารอสุจิ เป็นการให้บริการเก็บตัวอย่างน้ำอสุจิ เพื่อการใช้ต่อไปในอนาคต เช่น การผสมเทียม ความผิดปกติทางด้านร่างกาย หรือเพื่อใช้เป็นตัวอย่างงานวิจัย เป็นต้น ธนาคารอสุจิแห่งแรกของโลกเปิดที่เมือง ไอโอวาซิตีในรัฐไอโอวา สหรัฐอเมริกา และ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
รูปแบบการเก็บรักษา

การเก็บรักษานั้นเป็นรู้จักทั่วโลก คือการแช่ตัวอย่างลงในไนโตเจนเหลว โดยก่อนจะแช่ลงไปนั้น ตัวอย่างจะถูกจัดเก็บไว้ในแท่งเก็บตัวอย่างที่ทำจากพลาสติกทนต่อแรงกดดันสูงและรับความเย็นได้เร็ว โดยเก็บรักษาเชื้ออสุจิไว้ที่อุณหภูมิ ลบ 196 องศาเซลเซียส สามารถเก็บรักษาได้นานหลายสิบปี เพื่อเก็บรักษาเชื้ออสุจิจากผู้บริจาค
เกณฑ์ในการพิจารณาผู้บริจาค

โดยมากมักจะขอจากนักศึกษาในโรงเรียนแพทย์ ซึ่งมักมีสติปัญญาดี
ผู้ให้บริจาคต้องทำการตรวจเลือดและโรคภัยที่มีก่อนเพื่อใช้เป็นเกณฑ์ในการพิจารณาดังนี้
อายุของผู้บริจาคไม่ควรเกิน 40 ปี
ไม่มีโรคทางพันธุกรรม เช่น โลหิตจาง หรือโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ เช่น เอดส์ หนองใน ซิฟิลิส ไวรัสตับอักเสบบี
ผู้บริจาคต้องมีสุขภาพแข็งแรง น้ำเชื้อมีคุณภาพดี (ต้องผ่านการตรวจน้ำเชื้อก่อน หรือน้ำเชื้อที่ได้มาจะถูกนำไปตรวจ)
ต้องมีการให้ข้อมูลไว้เพื่อการพิจารณา โดยให้ข้อมูลดังนี้ รูปร่าง ส่วนสูง สีผิว สีผม เชื้อชาติ และหมู่เลือด
ขั้นตอนการเก็บรักษา

ให้ผู้บริจาคเก็บน้ำอสุจิด้วยการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง ในห้องที่จัดไว้ให้ แล้วนำมาใส่ในขวดปากกว้างที่ปราศจากเชื้อ ก่อนนำไปส่งให้กับห้องแล็บเพื่อนำไปเก็บแช่เแข็ง
ห้องจัดเก็บจะนำน้ำอสุจิไปวิเคราะห์ (semen analysis) เพื่อให้ผลว่าอสุจิมีความสามารถในการผสมกับไข่ได้หรือไม่ดังนี้
จำนวนตัวอสุจิไม่ต่ำกว่า 40 ล้านตัวต่อซีซี
อัตราการเคลื่อนไหวของตัวอสุจิมากกว่าร้อยละ 60
รูปร่างของอสุจิปกติที่แข็งแรงมากกว่าร้อยละ 30 เนื่องจากในการผสม จะมีบางส่วนตายไปประมาณร้อยละ 30-40
หลังจากนั้น อสุจิจะต้องใส่สารละลาย กลีเซอรอล, โซเดียมซิเตรท, กลูโคส, ฟรุกโตส, ไข่แดง ให้เป็นอาหารสำหรับอสุจิ ผสมกับน้ำอสุจิ แล้วนำใส่หลอดพลาสติกเล็กๆ เพื่อเข้าสู่กระบวนการจัดเก็บต่อไป
นำไปแขวนในระดับ 15 เซนติเมตรเหนือระดับไนโตรเจนเหลวซึ่งมีอุณหภูมิ -196 องศาเซลเซียส โดยจะไม่แช่ลงโดยตรงในไนโตรเจนเหลว เพราะจะทำให้อสุจิเกิดความเสียหายทางเซลล์ในการแช่ด้วยความเย็นมากเกินไป
จุดประสงค์ที่แท้จริง

สำหรับผู้ที่ต้องการเก็บน้ำอสุจิไว้ ก่อนการรับการรักษาต่างๆ ที่มีโอกาสทำให้เกิดเป็นหมันได้
สำหรับการรักษาภาวะมีบุตรยาก เนื่องจากสามีต้องเดินทางบ่อยๆ ทำให้มีโอกาสท่ออสุจิตีบ ในรายที่ในอัณฑะมีตัวอสุจิแต่ไม่สามารถออกมาในน้ำอสุจิได้
แช่แข็งอสุจิจากผู้บริจาค เพื่อใช้สำหรับผู้ที่ต้องการรับอสุจิของผู้บริจาค ในกรณีที่ฝ่ายสามีไม่สามารถผลิตน้ำอสุจิได้ เนื่องจากมีโรคบางอย่างที่มีผลต่อการผลิตตัวอสุจิ
การนำน้ำเชื้ออสุจิกลับมาใช้

อสุจิที่ถูกแช่แข็งจะหยุดการเคลื่อนไหว ฉะนั้นก่อนจะนำเชื้ออสุจิมาใช้จึงต้องนำหลอดบรรจุเชื้อไปละลาย และเข้าเครื่องปั่นล้าง แล้วจึงนำเชื้ออสุจิไปใช้ต่อไป ถือว่าเป็นกระบวนการสุดท้ายของธนาคารอสุจิ และต้องทำในห้องที่ปลอดเชื้อเท่านั้น
สังข์รดน้ำ

| สังข์รดน้ำ |
| --- | --- |

สังข์รดน้ำ

พราหมณ์เป่าหอยสังข์

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Gastropoda
ไม่ได้จัดลำดับ:: clade Caenogastropoda clade Hypsogastropoda clade Neogastropoda
วงศ์ใหญ่:: Muricoidea
วงศ์:: Turbinellidae
วงศ์ย่อย:: Turbinellinae
สกุล:: Turbinella
สปีชีส์:: T.  pyrum
ชื่อทวินาม
Turbinella pyrum Linnaeus, 1758

ชื่อพ้อง
 Buccinella caerulea Perry, 1811
สังข์รดน้ำ (อังกฤษ: Valambari shank, Great indian chank; ชื่อวิทยาศาสตร์: Turbinella pyrum) เป็นหอยทะเลฝาเดี่ยวชนิดหนึ่ง ในวงศ์หอยสังข์มงคล (Turbinellidae)
จัดเป็นหอยขนาดใหญ่ มีเปลือกหนา รูปเปลือกค่อนข้างป้อม วงเกลียวตัวกลม ส่วนปลายมีร่องยาวปานกลาง ส่วนยอดเตี้ย ช่องเปลือกรูปรี ขอบด้านในมีสัน 3-4 อัน ผิวชั้นนอกสุดสีน้ำตาล เป็นชั้นที่บางและหลุดล่อนง่าย และมักจะหลุดออกเมื่อหอยตาย เปลือกชั้นรองลงไปเป็นส่วนที่มีความหนาและแข็ง ค่อนข้างเรียบ มีสีขาวนวลหรือสีขาวอมชมพู
พบกระจายพันธุ์อยู่เฉพาะมหาสมุทรอินเดียทางตอนใต้ของประเทศอินเดียและประเทศศรีลังกาเท่านั้น อาศัยอยู่ตามพื้นน้ำที่เป็นพื้นทราย กินหนอนตัวแบนและแพลงก์ตอนเป็นอาหาร
สังข์รดน้ำ โดยปกติแล้วจะมีเปลือกเวียนทางซ้าย (อุตราวรรต) ตามเข็มนาฬิกา แต่มีบางตัวที่เวียนไปทางด้านขวา (ทักษิณาวรรต) ซึ่งพบได้น้อยมาก ซึ่งหอยลักษณะนี้ตามคติของศาสนาฮินดูจะถือเป็นมงคล (ตามคติของพราหมณ์-ฮินดู ขวา=ซ้าย, ซ้าย=ขวา ในแบบสากล) ด้วยถือว่าเป็นของศักดิ์สิทธิ์ และเป็นหอยที่อยู่ในพระกรของพระวิษณุ จึงนำมาใช้ในงานมงคลต่าง ๆ ที่มีพิธีการ เช่น การรดน้ำในพิธีแต่งงาน โดยเชื่อว่าจะเป็นสิริมงคล หรือใช้เป่าโดยต้องตัดส่วนปลายของเปลือกหรือก้นหอยออก ใช้ในงานพระราชพิธี รวมถึงงานสมโภชและงานพิธีมงคลอื่น ๆ  รวมถึงมีการนำไปใช้ทำเป็นเครื่องประดับต่าง ๆ ด้วยการนำเปลือกหอยไปล้างทำความสะอาดและผ่านการเจียระไนด้วยการฝาน, ตัด, เจาะ หรือแกะสลักในแบบต่าง ๆ ทั้งเป็นกำไลข้อมือ, ปิ่นปักผม หรือของประดับตบแต่งเพื่อความสวยงาม เป็นต้น  โดยเชื่อว่าชาวทิเบตเป็นคนกลุ่มแรกที่นำมาใช้ในพิธีกรรมก่อนที่จะแผ่ขยายมาสู่ความเชื่อในศาสนาฮินดู
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
สถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA ในประเทศจีน

แผนที่สถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA ในประเทศจีน
สถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA ในประเทศจีน หรือ สถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A (จีน: 国家5A级旅游景区; อังกฤษ: AAAAA Tourist Attractions of China) เป็นการจัดจำแนกและการประเมินระดับคุณภาพของสถานที่ท่องเที่ยวในประเทศจีน ตามมาตรฐานแห่งชาติ ประเมินโดย "คณะกรรมการจัดระดับคุณภาพสถานที่ท่องเที่ยวแห่งชาติ" และออกโดยกระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน มอบให้กับสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญและได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด
ระดับ AAAAA (5A; 5 เอ) เป็นระดับสูงสุดในการจัดอันดับ ณ ปี 2563 มีสถานที่ท่องเที่ยว 279 แห่งที่ถูกจัดระดับนี้
ประวัติ

ที่มาของระบบการจัดระดับสถานที่ท่องเที่ยวเป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนดครั้งแรกในปี 2542 โดยองค์การบริหารการท่องเที่ยวแห่งชาติจีน (กระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวในปัจจุบัน) และแก้ไขในปี 2547 เกณฑ์นี้รวมถึงปัจจัยด้านคุณภาพและการจัดการ ตามเงื่อนไข 12 ประการ ได้แก่ ความสะดวกในการคมนาคมขนส่ง, การจัดการการเที่ยวชมสถานที่, ความปลอดภัยของสถานที่, ความสะอาด, สุขภาพและสุขอนามัยในการท่องเที่ยว, บริการไปรษณีย์และโทรคมนาคม, การซื้อของเพื่อการท่องเที่ยว, การจัดการและการปกป้องทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม, ความน่าดึงดูดใจของทรัพยากรการท่องเที่ยว, ความน่าดึงดูดจากการตลาด, จำนวนนักท่องเที่ยวประจำปี และอัตราความพึงพอใจจากการสุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยว โดยคำนึงถึงเอกลักษณ์และการรับรู้ของการเสนอสถานที่ท่องเที่ยว สถานที่ท่องเที่ยวได้รับการจัดลำดับตามเกณฑ์ในระดับเริ่มต้นจาก A ถึง AAAA ในระยะแรก และเพิ่มระดับ AAAAA หรือ 5A ในภายหลังเพื่อเป็นระดับสูงสุด
กลุ่มสถานที่ท่องเที่ยว 66 แห่งได้รับการรับรองว่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับการจัดอันดับ AAAAA ชุดแรกในปี 2550 ในการจัดระดับสถานที่ท่องเที่ยวชุดแรก มีสถานที่ทางประวัติศาสตร์ที่โดดเด่นที่สุดหลายแห่งในประเทศจีนรวมอยู่เช่น พระราชวังต้องห้าม และ พระราชวังฤดูร้อน ซึ่งล่าสุดการจัดระดับในเดือนกุมภาพันธ์ 2560 เพิ่มเติมใหม่ 20 แห่ง ในบางครั้งซึ่งเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก มีสถานที่บางแห่งถูกลดออกจากระดับสูงสุด เนื่องจากข้อบกพร่องจากการสร้างประสบการณ์ที่ดีแก่ผู้เข้าชม
การปรับลดระดับ

สถานที่ท่องเที่ยวที่สำนักงานการท่องเที่ยวแห่งชาติจีนพบว่ามีข้อบกพร่อง (สำนักงานนี้รวมเข้ากับกระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวจีนในปี 2561) ถูกปรับลดระดับการรับรอง 5A เนื่องจากไม่สามารถสร้างประสบการณ์ที่ดีแก่นักท่องเที่ยว ในปี 2558 ช่องเขาซานไห่ Shanhai Pass  ในเหอเป่ย์เป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งแรกที่ถูกลดระดับจาก 5A และในปี 2559 โดยมีการถอด Orange Isle ในหูหนานและช่องเขา Shenlong Gorge ในฉงชิ่ง เนื่องจากปัญหาด้านความปลอดภัย ราคาสูงเกินไป การจัดการสิ่งแวดล้อมที่ไม่ดี และการบำรุงรักษาสถานที่ไม่ดี ตลอดจนบริการที่ไม่ดีซึ่งส่วนใหญ่เกิดจากการขาดพนักงาน
| มณฑล | เมือง/เขต | ชื่อสถานที่ | ชื่อภาษาจีน | ปีที่ได้รับการจัดระดับ | ปีที่ได้รับการลดระดับ | รายละเอียด | ภาพ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฉงชิ่ง | เขตหนานชฺวัน | Shenlong Gorge |  | 2556 | 2559 |  |  |
| ชานซี | เทศมณฑลฉี | คฤหาสน์ตระกูลเฉียว | 乔家大院 | 2557 | 2562 |  |  |
สารขับไล่แมลง

สารขับไล่แมลง เป็นสารที่ทาบนผิวหนัง เสื้อผ้าหรือพื้นผิวอื่น ซึ่งทำให้แมลง (และสัตว์ขาปล้องทั่วไป) บนลงมาเกาะหรือปีนบนพื้นผิวนั้นน้อยลง นอกจากนี้ยังมีผลิตภัณฑ์สารขับไล่แมลงที่ใช้การสร้างเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งอัลตราซาวน์ (เสียงความถี่สูงกว่าที่มนุษย์จะได้ยิน) ทว่า การศึกษาโดยสำนักงานปกป้องสิ่งแวดล้อมสหรัฐและหลายมหาวิทยาลัยพบว่า อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เหล่านี้ไม่มีผลขับไล่ยุง
สารขับไล่แมลงช่วยป้องกันและควบคุมการระบาดของโรคที่มาจากแมลง เช่น มาลาเรีย โรคไลม์ ไข้เด็งกี กาฬโรคที่ต่อมน้ำเหลือง และไข้ไนล์ตะวันตก สัตว์รังควานที่มักเป็นพาหะของโรคที่กล่าวมารวมถึงหมัด แมลงวันและยุง ตลอดจนหมัด
อำเภอโนนศิลา

| อำเภอโนนศิลา |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Non Sila
คำขวัญ: โนนศิลาถิ่นน่าอยู่  แก้วกู่ชัยมงคลคู่เมือง  ลือเลื่องเสมาหินยุคทวารวดี มากมีผักปลอดสาร  นมัสการหลวงปู่ชม  แหล่งอุดมป่าโคกห้วยทราย
แผนที่จังหวัดขอนแก่น เน้นอำเภอโนนศิลา
พิกัด: 15°58′26″N 102°40′9″E﻿ / ﻿15.97389°N 102.66917°E﻿ / 15.97389; 102.66917
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ขอนแก่น
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 182.0 ตร.กม. (70.3 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 26,567 คน
 • ความหนาแน่น: 145.97 คน/ตร.กม. (378.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 40110
รหัสภูมิศาสตร์: 4025
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอโนนศิลา หมู่ที่ 2 ตำบลโนนศิลา อำเภอโนนศิลา จังหวัดขอนแก่น 40110
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
โนนศิลา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น ตั้งอยู่ริมถนนมิตรภาพ โดยอยู่ระหว่างอำเภอพลกับอำเภอบ้านไผ่ โนนศิลาเป็นอำเภอขนาดเล็ก แต่มีความสำคัญทางด้านเศรษฐกิจและการคมนาคม
ประวัติ

ตามคำบอกเล่าสืบต่อกันมา แต่ก่อนนั้นมีเขาศิลาทรายเกิดขึ้นกลางลำห้วยแคน ซึ่งอยู่ในเขตพื้นที่บ้านโนนศิลาในปัจจุบัน เมื่อมองดูตอนพระอาทิตย์กำลังขึ้นหรือลับขอบฟ้า จะมองเห็นเป็นสีเหลืองทองอร่าม ต่อมาเขาศิลาทรายนั้นถูกน้ำในลำห้วยแคนพัดหายไป คนเฒ่าคนแก่จึงได้ตั้งชื่อหมู่บ้าน ณ บริเวณดังกล่าวว่าบ้านโนนศิลา โดยตั้งเป็นหมู่บ้านริมถนนมิตรภาพเมื่อราว พ.ศ. 2440 อยู่ในเขตการปกครองของพื้นที่ตำบลเปือยใหญ่ อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ในขณะนั้น
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2532 ประชากรบ้านโนนศิลาอยู่อาศัยกันอย่างหนาแน่นเป็นชุมชนใหญ่ขึ้น จึงได้มีการยกฐานะเป็นตำบลโนนศิลา แยกการปกครองออกจากตำบลเปือยใหญ่ ขึ้นตรงต่ออำเภอบ้านไผ่ โดยตำบลโนนศิลามีทั้งหมด 14 หมู่บ้าน ต่อมาไม่นาน เขตตำบลโนนศิลาด้านทิศเหนือประชากรเริ่มหนาแน่นขึ้นป็นชุมชนใหญ่ขึ้น จึงแยกตำบลโนนศิลา 7 หมู่บ้านออกไปเพื่อจัดตั้งเป็นตำบลขึ้นเพิ่มใหม่ชื่อตำบลโนนแดง ทำให้ตำบลโนนศิลาเหลือเพียง 7 หมู่บ้านในเขตการปกครอง
จนกระทั่งใน พ.ศ. 2538 อำเภอบ้านไผ่ในขณะนั้นมีตำบลในการปกครองจำนวนรวม 20 ตำบล และยังมีจำนวนประชากรมาก การอำนวยความสะดวกทางราชการเป็นไปอย่างยากลำบาก ประชาชนติดต่อราชการใช้เวลารอนาน ทางกระทรวงมหาดไทยจึงได้แยกพื้นที่บางส่วนของอำเภอบ้านไผ่จัดตั้งเป็น 2 กิ่งอำเภอ ได้แก่ กิ่งอำเภอบ้านแฮด เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 และกิ่งอำเภอโนนศิลา ลงในประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 เรื่อง แบ่งเขตพื้นที่อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ตั้งเป็นกิ่งอำเภอโนนศิลา โดยมีผลตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ.  2539 เขตปกครองประกอบด้วยตำบล 5 ตำบล คือ ตำบลโนนศิลา ตำบลหนองปลาหมอ ตำบลบ้านหัน ตำบลเปือยใหญ่ ตำบลโนนแดง
ต่อมาวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2550 มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอเป็นอำเภอ (ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 124 ตอนที่ 46ก ลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550)  ทำให้กิ่งอำเภอโนนศิลาได้การยกฐานะเป็นอำเภอโนนศิลาจนถึงปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอโนนศิลาตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบ้านไผ่
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบ้านไผ่
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอหนองสองห้องและอำเภอพล
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอชนบท
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอโนนศิลาแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 ตำบล 46 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | โนนศิลา |  | (Non Sila) |  | 7 หมู่บ้าน |
| 2. | หนองปลาหมอ |  | (Nong Pla Mo) |  | 8 หมู่บ้าน |
| 3. | บ้านหัน |  | (Ban Han) |  | 16 หมู่บ้าน |
| 4. | เปือยใหญ่ |  | (Pueai Yai) |  | 8 หมู่บ้าน |
| 5. | โนนแดง |  | (Non Daeng) |  | 7 หมู่บ้าน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอโนนศิลาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลโนนศิลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนศิลา เฉพาะหมู่ที่ 1, 3 และบางส่วนของหมู่ที่ 2, 4–5; และตำบลบ้านหัน เฉพาะหมู่ที่ 1–2
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลาหมอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองปลาหมอทั้งตำบลและตำบลโนนศิลา เฉพาะหมู่ที่ 6–7 และบางส่วนของหมู่ที่ 2, 4–5
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านหัน เฉพาะหมู่ที่ 3–16
องค์การบริหารส่วนตำบลเปือยใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเปือยใหญ่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนแดงทั้งตำบล
ประชากร

ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม นอกจากนี้ยังประกอบอาชีพเสริม คือ การปศุสัตว์ สินค้าที่สำคัญคือ ข้าวเหนียว, มันสำปะหลัง, อ้อย, ว่าว, น้ำผึ้ง และผ้าไหม
ประชากร > การศึกษา

| --- | --- |
 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 3 โรงเรียนขอนสักตอประดู่ระหอกโพธิ์  โรงเรียนบ้านเหล่าโนนคูณ  โรงเรียนบ้านหลุบคา  โรงเรียนบ้านหันศิลางาม  โรงเรียนบ้านห้วยแคน  โรงเรียนโพธิ์ทองหนองน้ำขุ่นเหนือ  โรงเรียนบ้านหนงขี้เห็น  โรงเรียนบ้านหนองทุ่มหนองหว้า  โรงเรียนบ้านโนนแดง  โรงเรียนบ้านหนองปลาหมอศรีสง่า  โรงเรียนบ้านผักหวาน  โรงเรียนไตรราษฎร์สามัคคี:  โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา โรงเรียนบ้านเปือยใหญ่ชาติหนองบ่อ  โรงเรียนหนองกุงห้วยเสียววิทยา  โรงเรียนบ้านหนองไฮประชาสรรค์  โรงเรียนบ้านวังยาวสามัคคี  โรงเรียนเบญจคามสามัคคี  โรงเรียนไตรมิตรพัฒนศึกษา  สังกัดเอกชน โรงเรียนอนุบาลสุรีพร  
สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 25
โรงเรียนโนนศิลาวิทยาคม โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลาง (โรงเรียนประจำอำเภอ)
โรงเรียนสันติพัฒนกิจวิทยา โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก
ประชากร > สาธารณสุข

อำเภอโนนศิลา มีโรงพยาบาลรัฐ 1 แห่ง ได้แก่ โรงพยาบาลและโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลอีก 6 แห่ง ซึ่งกระจายตามตำบลต่าง ๆ ได้แก่
โรงพยาบาลโนนศิลา ขนาด 30 เตียง
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลโนนศิลา บริการขั้นปฐมภูมิครอบคลุมพื้นที่เขตตำบลโนนศิลาทั้งตำบล
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหนองปลาหมอ บริการขั้นปฐมภูมิครอบคลุมพื้นที่เขตตำบลหนองปลาหมอทั้งตำบล
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านหัน บริการขั้นปฐมภูมิครอบคลุมพื้นที่เขตตำบลบ้านหันบางส่วน
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านวังยาว บริการขั้นปฐมภูมิครอบคลุมพื้นที่เขตตำบลบ้านหันบางส่วน (นอกเขตโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านหัน)
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลเปือยใหญ่ บริการขั้นปฐมภูมิครอบคลุมพื้นที่เขตตำบลเปือยใหญ่ทั้งตำบล
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลโนนแดง บริการขั้นปฐมภูมิครอบคลุมพื้นที่เขตตำบลโนนแดงทั้งตำบล
การขนส่ง

อำเภอโนนศิลามีจุดจอดรถประจำทางบริเวณใต้สะพานสี่แยกไฟแดงถนนมิตรภาพ นอกจากนี้ยังมีสถานีรถไฟบ้านหันเป็นสถานีประจำอำเภอ
วัฒนธรรม

เทศกาลงานงิ้วโนนศิลา จัดขึ้นทุกปี ระหว่าง เดือนพฤศจิกายน-ธันวาคม 2 วัน
เทศกาลว่าวและบุญกุ้มข้าวใหญ่โนนศิลา จัดขึ้นทุกปี ระหว่าง เดือนธันวาคม-มกราคม 3 วัน
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ อำเภอโนนศิลา
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
15°58′22″N 102°40′10″E﻿ / ﻿15.972778°N 102.669444°E﻿ / 15.972778; 102.669444
| ด ค กอำเภอโนนศิลา |
| --- | --- | --- |
| ตำบล |  โนนศิลา  หนองปลาหมอ  บ้านหัน  โนนแดง  เปือยใหญ่  |  |
| องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น |  ทต.โนนศิลา  อบต.หนองปลาหมอ  อบต.บ้านหัน  อบต.โนนแดง  อบต.เปือยใหญ่  |  |
| โรงเรียนมัธยมศึกษา |  โนนศิลาวิทยาคม  สันติพัฒนกิจวิทยา  เปือยใหญ่ชาติหนองบ่อ  หนองกุงห้วยเสียววิทยา  หนองไฮประชาสรรค์  วังยาวสามัคคี  เบญจคามสามัคคี  ไตรมิตรพัฒนศึกษา  |  |
สารัตถนิยมทางการศึกษา

สารัตถนิยมทางการศึกษา (อังกฤษ: Educational Essentialism) เป็นปรัชญาการศึกษาที่เชื่อว่าการศึกษาเป็นการถ่ายทอดองค์ความรู้ที่เป็นนามธรรมและรูปธรรม เพื่อสืบทอดวัฒนธรรมและความรู้ที่ผ่านการกลั่นกรองแล้ว ดังนั้นหลักสูตรและครูตามหลักปรัชญานี้จะต้องมีประสิทธิภาพ เพราะครูจะมีบทบาทสำคัญในการถ่ายทอดองค์ความรู้เหล่านั้นสู่นักเรียน รายวิชาที่จัดการเรียนการสอนตามหลักปรัชญานี้จะเน้นเกี่ยวกับองค์ความรู้ทางด้านอารยธรรมของมนุษยชาติ เช่น การอ่าน การเขียน วรรณกรรม ภาษาต่างประเทศ ประวัติศาสตร์ คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ ศิลปะและดนตรี เป็นต้น
สองนรี

| สองนรี |
| --- | --- |
ประเภท: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: บริษัท โนพรอบเล็ม จำกัด (พ.ศ. 2540) บริษัท พอดีคำ เอนเทอร์เทนเม้นท์ จำกัด (พ.ศ. 2562)
เขียนโดย: บทประพันธ์ : พัดชา (2540) บทโทรทัศน์ : ยิ่งยศ ปัญญา (2540) บทประพันธ์ : พัดชา (2562) บทโทรทัศน์ : ลายน้ำ (2562)
กำกับโดย: ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์ (พ.ศ. 2540) ช่อง3 ชัชวาล ศาสตวัตกลูน (พ.ศ. 2562) ช่อง7HD
แสดงนำ: จักรกฤษณ์ อำมะรัตน์ แอน ทองประสม รวิชญ์ เทิดวงส์ พรนภา เทพทินกร อุทุมพร ศิลาพันธุ์ (พ.ศ. 2540) ช่อง3 ธันวา สุริยจักร พีชญา วัฒนามนตรี สพล อัศวมั่นคง สุภาพร มะลิซ้อน ปภาดา กลิ่นสุมาลย์ พงศกร โตสุวรรณ มยุรา เศวตศิลา (พ.ศ. 2562) ช่อง 7 เอชดี
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: พ.ศ. 2540 ใคร ขับร้องโดย กบ ดวงฤทัย ดีแฉล้ม พ.ศ. 2562 หัวใจคนเลว ขับร้องโดย ซานิ นิภาภรณ์ ฐิติธนการ
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: พ.ศ. 2540 ขอเพียงเท่านี้ ขับร้องโดย กบ ดวงฤทัย ดีแฉล้ม, แพรสี วนาพิทักษ์ พ.ศ. 2562 หัวใจคนเลว ขับร้องโดย ซานิ นิภาภรณ์ ฐิติธนการ
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนตอน: 15 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ธิติมา สังขพิทักษ์ บริษัท โนพรอบเล็ม จำกัด (พ.ศ. 2540) ช่อง3 ธงชัย ประสงค์สันติ มณีรัตน์  ประสงค์สันติ บริษัท พอดีคำ เอนเทอร์เทนเม้นท์ จำกัด (พ.ศ. 2562) ช่อง7HD
สถานที่ถ่ายทำ:  ประเทศไทย
ความยาวตอน: พ.ศ. 2562 : 130 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 3 เอชดี (พ.ศ. 2540)   ช่อง 7 เอชดี  (พ.ศ. 2562)
ออกอากาศ: 19 สิงหาคม พ.ศ. 2562 – 7 ตุลาคม พ.ศ. 2562
สองนรี เป็นบทประพันธ์ของ พัดชา เคยสร้างเป็นละครโทรทัศน์มาสองครั้งแล้ว
การสร้างเป็นละครโทรทัศน์

ครั้งที่ 1 ออกอากาศทาง ช่อง 3 เอชดี (พ.ศ. 2540) ทุกวันจันทร์ - วันอังคาร เวลา 20.20 - 22.20 น. วันที่ออกอากาศ 24 กุมภาพันธ์ 2540 - 22 เมษายน 2540 ผลิตโดย บริษัท โนพรอบเล็ม จำกัด บทประพันธ์ พัดชา บทโทรทัศน์ ยิ่งยศ ปัญญา กำกับการแสดง ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์ นักแสดงโดย จักรกฤษณ์ อำมะรัตน์ แอน ทองประสม รวิชญ์ เทิดวงส์ พรนภา เทพทินกร อุทุมพร ศิลาพันธุ์ พรนภา เทพทินกร และนักแสดงอีกมากมาย
ครั้งที่ 2 ออกอากาศทาง ช่อง 7 เอชดี  (พ.ศ. 2562) ผลิตโดย บริษัท พอดีคำ เอนเทอร์เทนเม้นท์ จำกัด บทประพันธ์ พัดชา บทโทรทัศน์ กำกับการแสดง ชัชวาล ศาสตวัตกลูน นักแสดงโดย ธันวา สุริยจักร พีชญา วัฒนามนตรี สพล อัศวมั่นคง สุภาพร มะลิซ้อน ปภาดา กลิ่นสุมาลย์ พงศกร โตสุวรรณ มยุรา เศวตศิลา และนักแสดงอีกมากมาย เมื่อตอนคัดเลือกนักแสดง เดิมทีบทพระเอกเลือกศรัณย์ ศิริลักษณ์ แต่ติดเรื่องคิว ธันวา สุริยจักร จึงมารับบทพระเอกแทน เริ่มจันทร์ที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2562 เวลา 20.30 น. ออกอากาศทุกวันจันทร์ อังคาร เวลา 20.30 น.