stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หนังสือปฐมกาล
มุมมองของศาสนาคริสต์ต่อหนังสือปฐมกาล

ในคริสตจักรยุคแรก มุ่งเน้นการศึกษาหนังสือปฐมกาลในเชิงทฤษฎีที่อ้างอิงอยู่บนพื้นฐานความเชื่อของชาวยิว ผู้เขียนพระวรสารนักบุญยอห์น ได้ใช้รูปแบบเปรียบเทียบระหว่างหนังสือปฐมกาล บทที่ 1 และพระวรสารนักบุญยอห์น บทที่ 1 โดยเปรียบพระลักษณะพระเจ้า มุ่งถึงการนำเสนอความเป็นตรีเอกภาพของพระเจ้ามากขึ้น โดยใช้คำว่า "พระ‍วาทะ​" (Word) รวมเข้ากับคำว่า "พระเจ้า" ดังกล่าวไว้ว่า "ใน​ปฐม‍กาล​พระ‍วาทะ​ทรง​ดำรง​อยู่ และ​พระ‍วาทะ​ทรง​อยู่​กับ​พระ‍เจ้า และ​พระ‍วาทะ​ทรง​เป็น​พระ‍เจ้า"
ศาสนาคริสต์ ได้นำเสนอความแตกต่างจากศาสนายูดาห์มากขึ้น เมื่อมีการนำเสนอภาพของพระเยซู ที่ทรงเป็นเสมือน อาดัม ที่ถูกส่งลงมาบังเกิดใหม่ เพื่อไถ่ความบาปให้แก่มนุษยชาติ และคริสตจักรก็เปรียบเสมือนเรือโนอาห์ที่ช่วยให้มนุษย์ผู้ชอบธรรมได้รับความรอด จากการรับบัพติสมา และพันธสัญญาของพระเจ้าที่มีต่ออับราฮัมที่ทรงอวยพระพรแก่ลูกหลานที่สืบเชื้อสายของอับราฮัมโดยสายเลือด กลับกลายเป็นลูกหลานของอับราฮัมที่สืบเชื้อสายโดยความเชื่อที่มีต่อองค์พระเยซู
นอกจากนี้ ยังมีภาพเปรียบเทียบในหนังสือปฐมกาล ที่ปรากฏชาย 3 คนเพื่อแจ้งข่าวการเกิดของอิสอัค แก่อับราฮัม กับโหราจารย์ 3 คนที่แจ้งข่าวการประสูติของพระเยซู อีกด้วย
มุมมองของศาสนาอิสลามต่อหนังสือปฐมกาล

ในคัมภีร์อัลกุรอานและคัมภีร์ไบเบิล มีทั้งส่วนที่เหมือน และส่วนที่แตกต่างกัน โดยพื้นฐานทั้งสองมีโครงเริ่มแรกเหมือนกัน โดยเนื้อหาในแง่ประวัติศาสตร์นั้น พระคัมภีร์ในทั้งสองศาสนามีความสอดคล้องกันตั้งแต่พระเจ้าทรงสร้างโลก การสร้างมนุษย์ ความบาป เรือโนอาห์ เหตุการณ์น้ำท่วมโลก เรื่องราวของอับราฮัม การทำนายฝันของโยเซฟ จนกระทั่งโมเสสเข้าเฝ้าพระเจ้า แต่ในมุมมองของคัมภีร์อัลกุรอานมองว่าหนังสือปฐมกาลมีความคลาดเคลื่อนของเนื้อหา ที่แตกต่างในหลายประเด็น และคัมภีร์อัลกุรอานค่อนข้างให้ความสำคัญกับเรื่องของกฎบัญญัติสูงมาก
มุมมองของศาสนาอิสลามต่อหนังสือปฐมกาล > ตัวอย่างของเนื้อหาส่วนที่มีความแตกต่าง

เรื่องเหตุการณ์น้ำท่วมโลก เนื้อหาคัมภีร์ทั้งสองศาสนากล่าวเหมือนกันว่าเหตุการณ์น้ำท่วมโลกนี้เกิดขึ้นทั่วทั้งโลก (แม้มีคริสต์ศาสนิกชนบางกลุ่มความเชื่อ ไม่เชื่อเช่นนั้นก็ตาม) ในคัมภีร์อัลกุรอานกล่าวว่า ภรรยา (วาอิละฮฺ) และบุตรชาย (กันอาน) ของโนอาห์ ไม่เชื่อฟังพระเจ้า พวกเขาไม่ยอมขึ้นเรือและเสียชีวิตในเหตุการณ์น้ำท่วมโลก ซึ่งในพระธรรมปฐมกาลในคัมภีร์ไบเบิลนั้น ได้นับบุตรชายทั้งสามคนของโนอาห์ขึ้นไปบนเรือทั้งสิ้น
เรื่องราวของโลท (ลูฎ) ในคัมภีร์ไบเบิล กล่าวถึงโลทน้อยมาก ในขณะที่ในคัมภีร์อัลกุรอาน จัดให้โลท อยู่ในหมวดหมู่อัครสาวกและผู้พยากรณ์เหมือนกับอับราฮัม (อิบรอฮีม) ลุงของเขา แต่อ้างถึงฐานะในหมวดหมู่ดังกล่าวจากคัมภีร์โทราห์ของศาสนายูดาห์ คัมภีร์ไบเบิลกล่าวว่าภรรยาของโลทได้ติดตามโลทออกจากเมืองโสโดม และได้หันหลังกลับไปมองเมืองนั้น จึงถูกสาปให้เป็นเสาเกลือ แต่ในคัมภีร์อัลกุรอานกล่าวว่า ภรรยาของโลท เมื่อได้ยินเสียงกึกก้องของการลงโทษ นางได้เหลียวหลังไปดูหมู่บ้านของพวกนาง ทันใดนั้นก้อนหินก็หล่นลงมาฆ่านางตายทันที
การถวายบุตรแด่พระเจ้า ของอับราฮัม ในคัมภีร์อัลกุรอานเชื่อว่าบุตรที่ถูกถวายแด่พระเจ้าคืออิชมาเอล และเชื่อว่าอิชมาเอล คือ บุตรหัวปี ซึ่งบุตรทั้งสองคนเป็นผู้สืบเชื้อสายของอับราฮัมเหมือนกัน อิสอัค (อิสฮัค) และลูกหลานได้รับมรดก และรับพันธสัญญาของพระเจ้ามีบุตรหลานมากมายเป็นศาสดาพยากรณ์ เช่นเดียวกับที่ทางสายอิชมาเอลที่มีมุฮัมมัดเป็นศาสดาในยุคหลัง ในขณะที่คัมภีร์ไบเบิลนั้น อิสอัคเป็นบุตรที่พระเจ้าให้นำไปถวาย และพระเจ้าได้ตั้งพันธสัญญาขึ้นต่ออับราฮัม ว่าเชื้อสายของเขา (อิสอัค ผู้เป็นบุตรหัวปีของนางซาราห์ภรรยาหลวง) จะเป็นต้นเชื้อสายของผู้ที่จะเสด็จมาภายหลัง (ทางศาสนาคริสต์เล็งถึงการมาบังเกิดของพระเยซูคริสต์) และกล่าวถึงการอวยพรของพระเจ้าต่อเชื้อสายของอับราฮัมทางฝั่งอิชมาเอล (บุตรหัวปีของนางฮาการ์ทาสรับใช้ของนางซาราห์) ว่า "ดูเถิด เราได้อวยพรเขาและจะกระทำให้เขามีลูกดกทวีมากขึ้นอุดมบริบูรณ์อย่างยิ่ง เขาจะให้กำเนิดเจ้านายสิบสององค์และเราจะกระทำให้เขาเป็นชนชาติใหญ่ชนชาติหนึ่ง"
การเปรียบเทียบกับช่วงเวลาในประวัติศาสตร์โลก

บนพื้นฐานของหนังสือปฐมกาลศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ ต่างยึดเอาหนังสือปฐมกาล และหนังสือเล่มต่อ ๆ มาเป็นเครื่องช่วยในการคำนวณอายุเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ปรากฏตามหลักฐานของพระคัมภีร์ เชื่อว่าโลกนี้ถูกสร้างเมื่อ 4 พันปีก่อนคริสตกาล (the beginning of the 4th millennium BC.) โดยนับตั้งแต่วันเริ่มแรกสร้างโลกของพระเจ้า การกำเนิดอาดัม และเอวา และเหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ ที่ระบุไว้ในพระคัมภีร์ และวันแรกของการสร้างโลกที่คำนวณด้วยวิธีการนี้ ที่เป็นที่ยอมรับและกล่าวอ้างถึงมากที่สุด คือเวลา 9 โมงเช้า ของวันที่ 23 เดือนตุลาคม เมื่อ 4004 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งบิช๊อป เจมส์ ยูเซอร์ (Anglican Bishop James Ussher) เป็นผู้คำนวณขึ้น
แต่การคำนวณอายุโลกด้วยวิธีการดังกล่าว ก่อให้เกิดข้อกังขาขึ้นอย่างมาก รวมทั้งนักประวัติศาสตร์ และนักโบราณคดีโดยส่วนใหญ่ต่างก็ไม่ยอมรับการคำนวณอายุโลกด้วยวิธีการดังกล่าว นอกจากนี้ด้วยหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ ทั้งด้านดาราศาสตร์ ภูมิศาสตร์ และชีววิทยา ล้วนแล้วแต่ไม่สอดคล้องกับผลการคำนวณดังกล่าว เนื่องจากหลักฐานบางอย่างระบุอายุของโลกไว้กว่า 4 พันล้านปีด้วยซ้ำไป ประเด็นอายุของโลกจึงยังคงเป็นที่ถกเถียงกันระหว่างศาสนศาสตร์ และนักวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ในปัจจุบัน
อาดัมและเอวาโดยทิเชียน (Titian)
การกำเนิดมนุษย์
โนอาห์ต่อนาวา วาดโดยจิตรกรชาวฝรั่งเศส ประมาณ ค.ศ. 1675 ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่ Magyar Szépművészeti Múzeum บูดาเปสต์
ภาพวาดหอบาเบล โดย ปีเตอร์ บรูเค็ล
บีเอ็นที 1

| --- | --- |

ประเทศ:  บัลแกเรีย
พื้นที่แพร่ภาพ: ประเทศบัลแกเรีย
สำนักงานใหญ่: โซเฟีย ประเทศบัลแกเรีย
แบบรายการ
ภาษา: ภาษาบัลแกเรีย
ระบบภาพ: 16:9 576i (SDTV) 16:9 1080i (HDTV)
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: โทรทัศน์แห่งชาติบัลแกเรีย
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 26 ธันวาคม ค.ศ. 1959
ชื่อเดิม: โทรทัศน์บัลแกเรีย (Българска телевизия) รายการแรก (Първа програма) บีที 1 (БТ 1) ช่อง 1 (Канал 1)
ลิงก์
เว็บไซต์: bnt.bg
ออกอากาศ

ภาคพื้นดิน
MUX 3: ช่อง 1 (SD)
ช่อง 11 (HD)
MUX BUL12-1: ช่อง 1 (SD)
เคเบิลทีวี
blizoo: ช่อง 1
 Mtel: ช่อง ?
ทีวีดาวเทียม
Bulsatcom: Channel 1
Vivacom: Channel 1
 
บีเอ็นที 1  หรือ โทรทัศน์แห่งชาติบัลแกเรีย 1 (บัลแกเรีย: БНТ 1) เป็นสถานีโทรทัศน์ของประเทศบัลแกเรีย ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1959 เริ่มออกอากาศวันที่ 26 ธันวาคม ปีเดียวกัน สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่กรุงโซเฟีย ประเทศบัลแกเรีย บีเอ็นที 1 ดำเนินงานบริหารโดยโทรทัศน์แห่งชาติบัลแกเรีย (บัลแกเรีย: Българска национална телевизия, Bŭlgarska natsionalna televiziya)
ประวัติชื่อ

แต่เดิมนั้นโทรทัศน์แห่งชาติบัลแกเรียใช้ชื่อสถานีแห่งนี้ว่า โทรทัศน์บัลแกเรีย (Българска телевизия) ในปี ค.ศ. 1977 จึงได้เปลี่ยนชื่อสถานีเป็น รายการแรก (Първа програма) ต่อมาภายหลังได้เปลี่ยนชื่ออีกเป็น "บีที 1" (БТ 1 หมายถึงโทรทัศน์บัลแกเรีย) ในปี ค.ศ. 1991 บีที 1 และ 2 ได้แยกช่องออกจากกัน และใช้ชื่อว่า ช่อง 1 (Канал 1) และ อีเทอร์ 2 (Ефир 2) ตามลำดับ อย่างไรก็ตามช่วงนั้นยังคงเรียกว่า บีเอ็นที ช่อง 1 (Канал 1 на БНТ) เพื่อแสดงให้เห็นว่าช่องนี้ดำเนินการโดยโทรทัศน์แห่งชาติบัลแกเรีย (BNT) เมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 2008 บีเอ็นที ช่อง 1 ได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "บีเอ็นที 1" ในความพยายามที่จะนำช่องบีเอ็นทีให้อยู่ภายใต้แบนเนอร์เดียว และยังคงใช้มาจนถึงปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
กิจการ 1

บทในพันธสัญญาใหม่
| กิจการ 1 |
| --- | --- |
← ยอห์น 21กิจการ 2 →
สำเนาของ Tischendorf จากปี ค.ศ. 1870 แสดงความในกิจการ 1:1–5 ในภาษาละติน (	สดมภ์ซ้าย) และภาษากรีก (สดมภ์ขวา) ในฉบับลอด (Codex Laudianus) เขียนเมื่อประมาณ ค.ศ. 550
หนังสือ: กิจการของอัครทูต
หมวดหมู่: ประวัติศาสตร์คริสตจักร
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาใหม่
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 5
กิจการ 1 (อังกฤษ: Acts 1) เป็นบทแรกของกิจการของอัครทูตในภาคพันธสัญญาใหม่ของคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ ไม่มีการระบุชื่อผู้เขียนของหนังสือกิจการอัครทูต แต่ธรรมเนียมของศาสนาคริสต์ในยุคต้นยืนยันว่าลูกาเป็นผู้เขียนหนังสือเล่มนี้เช่นเดียวกับพระวรสารนักบุญลูกา บทแรกของกิจการของอัครทูตทำหน้าที่เป็นส่วนเปลี่ยนผ่านจาก "หนังสือฉบับแรก" (คือพระวรสารนักบุญลูกา) โดยมีบทนำที่เป็นเรื่องเล่า (วรรค 1–5) เล่าซ้ำถึงการเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ของพระเยซูคริสต์โดยมีรายละเอียดเพิ่มเติม (วรรค 6–11) และการประชุมของสาวกของพระเยซู (วรรค 12–26) จนกระทั่งช่วงก่อนเทศกาลเพนเทคอสต์
ต้นฉบับ

ข้อความต้นฉบับเขียนด้วยภาษากรีกคอยนี บทนี้แบ่งออกเป็น 26 วรรค
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

ต้นฉบับบางส่วนในยุคต้นที่มีเนื้อหาของบทนี้ได้แก่::
ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; ค.ศ. 325–350)
ฉบับซีนาย (Codex Sinaiticus; ค.ศ. 330–360)
ฉบับแบซี (Codex Bezae; ~ ค.ศ. 400)
ฉบับอเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; ค.ศ. 400–440)
Codex Ephraemi Rescriptus (~ ค.ศ. 450; วรรคที่หลงเหลือ 3–26)
พาไพรัส 56 (Papyrus 56; คริสต์ศตวรรษที่ 5/6)
ฉบับลอด (Codex Laudianus; ~ค.ศ. 550)
ต้นฉบับ > การอ้างอิงในพันธสัญญาเดิม

กิจการ 1:16 : สดุดี 41:9
กิจการ 1:20 : สดุดี 69:25; สดุดี 109:8
ต้นฉบับ > การอ้างอิงในพันธสัญญาใหม่

กิจการ 1:1–3: ลูกา 1:1–4
กิจการ 1:4 : ลูกา 24:49
กิจการ 1:5 : มัทธิว 3:11
กิจการ 1:9 : ลูกา 14:51
สถานที่

เยรูซาเล็ม
เบธานี
ภูเขามะกอกเทศ
สถานที่ที่ถูกกล่าวถึงในบทนี้
บทนี้มีการกล่าวถึงสถานที่ดังต่อไปนี้:
เบธานี
ภูเขามะกอกเทศ
ยูเดีย
เยรูซาเล็ม
สะมาเรีย
คำนำ (1:1–5)

หนังสือกิจการของอัครทูตเริ่มต้นด้วยคำกล่าวเปิดตามประเพณีนิยมที่มีชื่อของผู้รับหนังสือคือเธโอฟีลัส และการย้อนความสั้น ๆ เกี่ยวกับเนื้อหาของ "หนังสือฉบับแรก" (พระวรสารนักบุญลูกา) โดยผู้เขียนเดียวกัน
คำนำ (1:1–5) > วรรค 1–3

"หนังสือฉบับแรก" (จากภาษากรีก: πρῶτον λόγον, próton logon) หมายถึงพระวรสารนักบุญลูกา
"เธโอฟีลัส" (เขียนด้วยภาษากรีกในรูปคำสัมโพธนาการก): เป็นผู้อ่านที่ผู้เขียนตั้งใจเขียนให้ของหนังสือเล่มนี้ เช่นเดียวกับหนังสือเล่มก่อนหน้า (ลูกา 1:3) อาจเป็น "อุปถัมภก" ผู้ได้รับแจ้งเกี่ยวกับ "เรื่องราวต่างๆ ซึ่งสำเร็จแล้วในท่ามกลางเรา" แต่ยังคงต้องการ "ความมั่นใจ" เพื่อ "รู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องราวเหล่านั้น" (ลูกา 1:1-4).
ลูกาบรรยายถึงพระเยูซว่า "ทรงพระชนม์อยู่หลังทรงทนทุกข์ทรมานแล้ว" มีความในภายหลังในกิจการของอัครทูตที่แสดงว่าพระเยซู "ทรงเป็นขึ้นจากตาย" เช่น กิจการ 17:3 วิลเลียม กิลสัน ฮัมฟีย์ (William Gilson Humphry) กล่าวถึง "passion" หรือ "พระทรมาน" (กรีก: το παθειν, to pathein) ว่าเป็น "คำศัพท์ศักดิ์สิทธิ์" ที่ใช้ในการแปลวรรคนี้ ในขณะที่ E. H. Plumptre ชอบที่จะกล่าวว่า "He had suffered" หรือ "พระองค์ทรงทนทุกข์ทรมาน" เสนอว่าคำแปลที่มีสิทธิอำนาจคือ passion นั้น "เป็นสิ่งที่มุ่งหมายถึงความหมายพิเศษในภายหลัง" ของคำนี้
คำนำ (1:1–5) > วรรค 4

สี่สิบวันหลังพระเยซูทรงคืนพระชนม์ พระองค์ทรงบัญชาเหล่าสาวกระหว่างมื้ออาหารให้ยังอยู่ในเยรูซาเล็มและรอคอยการเสด็จมาของพระวิญญาณบริสุทธิ์ วลีในภาษากรีก: συναλιζομενος (sunalizomenos) แปลเป็น "ทรงร่วมรับประทานอาหารกับพวกเขา" ในพระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย บางคำแปลระบุว่าพระเยซู "ทรงชุ​มนุ​มกั​น" หรือ "ทรงพำนักอยู่กับ" พวกอัครทูต เป็นที่ถกเถียงกันมานานว่า "ทรงร่วมรับประทานอาหาร" เป็นการตีความที่ถูกต้องหรือไม่
พระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ (1:6–12)

บทความหลัก: พระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์
จากนั้นการมีเมฆมาพาพระเยซูขึ้นไปให้พ้นสายตา แล้ะมีชายสองคนสวมเสื้อขาวบอกกับพวกเขา (เหล่าสาวก) ว่าพระองค์จะเสด็จกลับมาอีก "ในลักษณะเดียวกับที่ท่านทั้งหลายได้เห็นพระองค์เสด็จไปยังสวรรค์นั้น"
พระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ (1:6–12) > วรรค  8

ก่อนที่พระเยซูจะเสด็จจากไป พระองค์ทรงมอบหมายให้เหล่าสาวกทำหน้าที่เป็น 'สักขีพยาน' ให้พระองค์ ในสถานที่ต่าง ๆ ที่สามารถอ่านในฐานะ 'แผนงานทางภูมิศาสตร์' ของหนังสือกิจการของอัครทูตทั้งเล่ม:
7 บทแรกเกิดขึ้นในเยรูซาเล็ม
บทที่ 8—11 บันทึกการเผยแพร่ข่าวประเสริฐไปยังพื้นที่โดยรอบภายในซีเรีย-ปาเลสไตน์ ('ยูเดียและสะมาเรีย')
ตั้งแต่บทที่ 13 เป็นต้นไปเป็นเรื่องราวภารกิจของเปาโลไปยังสถานที่ต่าง ๆ ที่อยู่ไกลออกไป
ดูเพิ่ม

ซีโมนเปโตร
เธโอฟีลัส
เบธานี
โบสถ์น้อยแห่งการเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ (เยรูซาเล็ม)
พระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์
ภูเขามะกอกเทศ
ยูดาสอิสคาริโอท
เยรูซาเล็ม
ส่วนในคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้อง: สดุดี 69, สดุดี 109, อิสยาห์ 49, มัทธิว 27, มาระโก 16, ลูกา 1, ลูกา 24, กิจการ 2
บรรณานุกรม

Alexander, Loveday (2007). "62. Acts".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 1028–1061. ISBN 978-0-19-927718-6. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Bauckham, Richard (2017). Jesus and the Eyewitnesses (2nd ed.). Wm. B. Eerdmans Publishing. ISBN 978-0-8028-7431-3.
Coogan, Michael David (2007).  Coogan, Michael David; Brettler, Marc Zvi; Newsom, Carol Ann; Perkins, Pheme (บ.ก.). The New Oxford Annotated Bible with the Apocryphal/Deuterocanonical Books: New Revised Standard Version, Issue 48 (Augmented 3rd ed.). Oxford University Press. ISBN 978-0-19-528881-0.
Cresswell, Peter (2013). The Invention of Jesus: How the Church Rewrote the New Testament. Duncan Baird Publishers. ISBN 978-1-78028-621-1.
Holwerda, D.E. (1979). "Ascension".  ใน Bromiley, Geoffrey (บ.ก.). The International Standard Bible Encyclopedia. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-3781-3.
Johnson, Luke Timothy (1992).  Harrington, Daniel J. (บ.ก.). The Acts of the Apostles. Collegeville, MN: Liturgical Press. ISBN 978-0-8146-5807-9.
McDonald, Lee Martin (2004). "Acts".  ใน Combes, Isobel A. H.; Gurtner, Daniel M. (บ.ก.). Bible Knowledge Background Commentary. David C Cook. ISBN 978-0-7814-4006-6.
Müller, Mogens (2016). "Acts as biblical rewriting of the gospels and Paul's letters".  ใน Müller, Mogens; Nielsen, Jesper Tang (บ.ก.). Luke's Literary Creativity. Bloomsbury. ISBN 978-0-567-66583-6.
Thompson, Richard P. (2010). "Luke-Acts: The Gospel of Luke and the Acts of the Apostles".  ใน Aune, David E. (บ.ก.). The Blackwell Companion to The New Testament. Wiley–Blackwell. ISBN 978-1-4443-1894-4.
แหล่งข้อมูลอื่น

Acts 1 King James Bible - Wikisource
English Translation with Parallel Latin Vulgate เก็บถาวร 2020-10-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
Multiple bible versions at Bible Gateway (NKJV, NIV, NRSV etc.)
กิจการ 1 ที่ยูเวอร์ชัน
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า ยอห์น 21 | บทของคัมภีร์ไบเบิล กิจการของอัครทูต | ถัดไป กิจการ 2 |
| ด ค กกิจการของอัครทูต |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล  (พันธสัญญาใหม่):  กิจการ 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28 
เหตุการณ์:  พระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์  เพนเทคอสต์  การกลับใจของเปาโล  นิมิตของเปโตร  การปลดปล่อยเปโตร  การประชุมในกรุงเยรูซาเล็ม  การเทศนาที่อาเรโอปากัส  การเผาตำราที่เอเฟซัส 
บุคคล:  กัลลิโอ  กามาลิเอล  ขันทีชาวเอธิโอป  คลาวดิอัสลีเซียส  โครเนลิอัส  เจ็ดสังฆานุกร  ซีโมนเปโตร  ซีโมนผู้วิเศษ  ดรูสิลลา  ดามาริส  ดิโอนิสิอัส  เดเมตริอัส  โดรคัส  โตรฟีมัส  ทิตัส  ทิโมธี  ทีคิกัส  เทอร์ทูลลัส  เธโอฟีลัส  ธุดาส  นิคาโนร์  นิโคเลาส์  บลัสทัส  บารนาบัส  เบอร์นิส  ปริสสิลลา  ปอรสิอัสเฟสทัส  ปารเมนัส  ปูบลิอัส  เปาโล  โปรโครัส  พระเยซู  ฟีลิป  เฟลิกส์  มนาสัน  มัทธีอัส  มานาเอน  มารีย์มารดาของยอห์นมาระโก  ยอห์นมาระโก ลูกพี่ลูกน้องของบารนาบัส  ยากอบผู้ชอบธรรม  ยาโสน  ยุทิกัส  ยูดาสชาวกาลิลี  ยูดาสบารซับบาส  โยเซฟบารซับบาส  โรดา  ลิเดีย  ลูกา  ลูสิอัส  สเทเฟน  สัปฟีรา  สิเมโอนนิเกอร์  สิลาส  เส-วา  เสอร์จีอัส เปาลุส  โสปาเทอร์  โสสเธเนส  อปอลโล  อากาบัส  อาควิลลา  อานาเนียชาวดามัสกัส  อานาเนียชาวยูเดีย  อานาเนียมหาปุโรหิต  อาริสทารคัส  เอลีมาส  ไอเนอัส  เฮโรดอากริปปา  เฮโรดอากริปปาที่ 2 
วลี:  คริสเตียน  ธรรมศาลาของทาสอิสระ 
เกี่ยวข้อง:  ยุคอัครทูต  กิจการของอัครทูต (ประเภท)  ลูกา–กิจการ ผู้เขียน  ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร  ความน่าเชื่อถือทางประวัติศาสตร์  พระวิญญาณบริสุทธิ์ในกิจการของอัครทูต  Textual variants  หลักการของกามาลิเอล 
สำเนาต้นฉบับ:  พาไพรัส 8  29  33  38  45  48  50  53  56  57  74  91  112  127  ฉบับลอด  Codex Mutinensis  อันเชียล 095  096  097  0120  0140  0165  0175  0189  0236  0244  0294  0304  Gršković's fragment  Mihanović's fragment 
ในวัฒนธรรมประชานิยม:  A.D. (1985 miniseries)  The Visual Bible: Acts (1994 film) 
หน้าต้นของกิจการของอัครทูตใน folio 11 recto ของ Minuscule 223 (Gregory-Aland) จากคริสต์ศตวรรษที่ 14
แผนที่ของเยรูซาเล็ม, ยูเดีย, สะมาเรียและพื้นที่ใกล้เคียงในคริสต์ศตวรรษแรก
ภูมิศาสตร์

แผนที่กายภาพของโลกพร้อมกับเส้นแบ่งเขตการปกครองใน ค.ศ. 2016
ภูมิศาสตร์ (อังกฤษ: geography, กรีก: γεωγραφία แปลว่า "การพรรณนาเกี่ยวกับโลก") เป็นสาขาทางวิทยาศาสตร์ที่มุ่งเน้นถึงการศึกษาเกี่ยวกับพื้นดิน ภูมิประเทศ ประชากร และปรากฏการณ์บนโลก บุคคลแรกที่ใช้คำว่า γεωγραφία คือเอราทอสเทนีส (276–194 ปีก่อน ค.ศ.) ภูมิศาสตร์ครอบคลุมสาขาต่าง ๆ ที่มุ่งเน้นความเข้าใจเกี่ยวกับโลกและความซับซ้อนระหว่างมนุษย์และธรรมชาติที่เกิดขึ้นซึ่งไม่เฉพาะแต่ในรูปธรรมแต่ยังรวมถึงความเป็นมาและการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น
โดยทั่วไปภูมิศาสตร์มักถูกแบ่งออกเป็นสองสาขาหลักคือภูมิศาสตร์มนุษย์และภูมิศาสตร์กายภาพ ภูมิศาสตร์มนุษย์เกี่ยวข้องกับการศึกษาถึงผู้คน ชุมชน วัฒนธรรม เศรษฐกิจ และปฏิสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อม
ด้วยการศึกษาความสัมพันธ์ของสิ่งต่าง ๆ บนพื้นที่และสถานที่ ขณะที่ภูมิศาสตร์กายภาพเกี่ยวข้องกับการศึกษาถึงกระบวนการและแบบรูปในสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติอันประกอบด้วย บรรยากาศภาค อุทกภาค ชีวภาค และธรณีภาค
สี่ขนบธรรมเนียมทางประวัติศาสตร์ในการวิจัยทางภูมิศาสตร์ประกอบด้วย การวิเคราะห์เชิงพื้นที่ของปรากฏการณ์ธรรมชาติและมนุษย์ การศึกษาพื้นที่ของสถานที่และภูมิภาค การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพื้นดินกับมนุษย์ และวิทยาศาสตร์โลก ภูมิศาสตร์ได้รับการกล่าวขานว่าเป็น "สาขาวิชาแห่งโลก" และ "ตัวเชื่อมระหว่างมนุษย์และวิทยาศาสตร์กายภาพ"
บทนำ

นักภูมิศาสตร์ได้รับการจัดให้อยู่ในกลุ่มเดียวกับนักทำแผนที่และผู้ที่ทำการศึกษาเกี่ยวกับลำดับและชื่อของสถานที่ต่าง ๆ แม้ว่านักภูมิศาสตร์จะได้รับการฝึกฝนเกี่ยวกับภูมินามวิทยาและการทำแผนที่แต่ก็ไม่ถือว่าเป็นหน้าที่หลักของนักภูมิศาสตร์ นักภูมิศาสตร์เป็นผู้ศึกษาเกี่ยวกับพื้นที่และการกระจายของฐานข้อมูลเชิงเวลาจากปรากฏการณ์ กระบวนการ คุณลักษณะ ตลอดจนปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม  เนื่องจากพื้นที่และสถานที่ส่งผลต่อความหลากหลายของสิ่งต่าง ๆ เช่น เศรษฐศาสตร์ สุขภาพ ภูมิอากาศ พืช และสัตว์ ทำให้ภูมิศาสตร์มีความเป็นสหวิทยาการสูง ลักษณะการเป็นสหวิทยาการของวิธีการทางภูมิศาสตร์ขึ้นอยู่กับความสนใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างปรากฏการณ์ทางกายภาพและมนุษย์รวมถึงแบบรูปเชิงพื้นที่ที่เกิดขึ้น
ภูมิศาสตร์สามารถแบ่งสาขาออกกว้าง ๆ ได้ออกเป็นสองสาขา คือ ภูมิศาสตร์มนุษย์และภูมิศาสตร์กายภาพ ซึ่งในอดีตส่วนใหญ่จะมุ่งเน้นถึงสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างว่ามนุษย์สามารถรังสรรค์ จัดการ มีมุมมองและอิทธิพลต่อพื้นที่นั้นอย่างไร ในภายหลังได้มีการมุ่งเน้นถึงสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติว่าสิ่งมีชีวิต ภูมิอากาศ ดิน น้ำ และธรณีสัณฐานมีผลและปฏิสัมพันธ์อย่างไร ความแตกต่างระหว่างวิธีการศึกษาเหล่านี้นำไปสู่​​การเกิดสาขาที่สามซึ่งผสานกันระหว่างภูมิศาสตร์กายภาพและภูมิศาสตร์มนุษย์คือ ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อม  ซึ่งเป็นการศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างสิ่งแวดล้อมและมนุษย์
แขนงวิชา > ภูมิศาสตร์กายภาพ

บทความหลัก: ภูมิศาสตร์กายภาพ
ภูมิศาสตร์กายภาพเป็นสาขาที่มุ่งเน้นการศึกษาถึงสภาพทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์โลก เพื่อเข้าใจลักษณะและปัญหาของธรณีภาค อุทกภาค บรรยากาศ และชีวภาค
ภูมิศาสตร์กายภาพสามารถแบ่งประเภทออกได้อีก เช่น
ชีวภูมิศาสตร์
ภูมิอากาศวิทยา บรรยากาศศาสตร์และอุตุนิยมวิทยา
ภูมิศาสตร์ชายฝั่ง
การจัดการสิ่งแวดล้อมและการจัดการภัยพิบัติ
ภูมิมาตรศาสตร์
ธรณีวิทยา บรรพชีวินวิทยาและธรณีสัณฐานวิทยา
วิทยาธารน้ำแข็ง
อุทกวิทยา ชลธารวิทยาและอุทกศาสตร์
นิเวศวิทยาภูมิทัศน์
สมุทรศาสตร์
ปฐพีวิทยา
ภูมิศาสตร์บรรพกาล
วิทยาศาสตร์ควอเทอร์นารี
แขนงวิชา > ภูมิศาสตร์มนุษย์

บทความหลัก: ภูมิศาสตร์มนุษย์
ภูมิศาสตร์มนุษย์เป็นสาขาที่มุ่งเน้นถึงการศึกษาการศึกษาแบบรูปและกระบวนการอันเกิดจากสังคมมนุษย์ ซึ่งครอบคลุมทั้งมนุษย์ การเมือง วัฒนธรรม สังคม และเศรษฐกิจ
ภูมิศาสตร์มนุษย์สามารถแบ่งประเภทออกได้อีก เช่น
ภูมิศาสตร์วัฒนธรรม
ภูมิศาสตร์การพัฒนา
ภูมิศาสตร์เศรษฐกิจ
ภูมิศาสตร์สุขภาพ
ภูมิศาสตร์เชิงประวัติและภูมิศาสตร์เชิงเวลา
ภูมิศาสตร์การเมืองและภูมิรัฐศาสตร์
ภูมิศาสตร์ประชากรหรือประชากรศาสตร์
ภูมิศาสตร์ศาสนา
ภูมิศาสตร์สังคม
ภูมิศาสตร์การขนส่ง
ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว
ภูมิศาสตร์เมือง
แนวทางต่าง ๆ ในการศึกษาภูมิศาสตร์มนุษย์ที่เกิดขึ้นใหม่และรวมถึง:
ภูมิศาสตร์พฤติกรรม
ภูมิศาสตร์สตรีนิยม
ทฤษฎีทางวัฒนธรรม
ภูมิปรัชญา
แขนงวิชา > ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อม

บทความหลัก: ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อม
ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อมเป็นสาขาหนึ่งของภูมิศาสตร์ที่อธิบายถึงลักษณะเชิงพื้นที่ของการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และธรรมชาติของโลก การศึกษาภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อมจำเป็นที่จะต้องเข้าใจถึงลักษณะดั้งเดิมของภูมิศาสตร์กายภาพและภูมิศาสตร์มนุษย์ตลอดจนวิธีการที่สังคมมนุษย์กำหนดกรอบความคิดให้กับสิ่งแวดล้อมด้วย
ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อมได้กลายเป็นตัวเชื่อมระหว่างภูมิศาสตร์กายภาพและภูมิศาสตร์มนุษย์อันเนื่องมาจากความเชี่ยวชาญของทั้งสองสาขาที่เพิ่มขึ้น รวมถึงความสัมพันธ์ของมนุษย์กับการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมซึ่งมีผลมาจากกระแสโลกาภิวัตน์และการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี จึงจำเป็นที่ต้องมีวิธีแบบใหม่ในการเข้าใจความสัมพันธ์ของการเปลี่ยนแปลงและพลวัต ตัวอย่างของการศึกษาเกี่ยวกับภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อม ได้แก่ การจัดการภาวะฉุกเฉิน การจัดการทรัพยากรสิ่งแวดล้อม ความยั่งยืน นิเวศวิทยาการเมือง
แขนงวิชา > ภูมิสารสนเทศ

บทความหลัก: ภูมิสารสนเทศ
ภูมิสารสนเทศเป็นสาขาหนึ่งของภูมิศาสตร์ที่เกิดขึ้นจากการใช้เทคนิคเชิงพื้นที่แบบดั้งเดิมในการทำแผนที่และศึกษาภูมิประเทศร่วมกับการนำคอมพิวเตอร์มาประยุกต์ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1950 เทคนิคต่าง ๆ ของภูมิสารสนเทศเป็นที่แพร่หลายในสาขาวิชาอื่นมากมาย เช่น จีไอเอส และการรับรู้จากระยะไกล นอกจากนี้ภูมิสารสนเทศยังส่งผลต่อ​​การฟื้นฟูหน่วยงานทางภูมิศาสตร์บางส่วนซึ่งถูกลดสถานะลงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยเฉพาะในอเมริกาเหนือ
ภูมิสารสนเทศมีความครอบคลุมกับสาขาที่เกี่ยวข้องกับการวิเคราะห์เชิงพื้นที่อย่างมาก  เช่น การทำแผนที่ ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ (GIS) การรับรู้จากระยะไกล และระบบกำหนดตำแหน่งบนโลก (GPS)
แขนงวิชา > ภูมิศาสตร์ภูมิภาค

บทความหลัก: ภูมิศาสตร์ภูมิภาค
ภูมิศาสตร์ภูมิภาคเป็นสาขาหนึ่งของภูมิศาสตร์ที่ศึกษาถึงท​​ุกภูมิภาคของโลกซึ่งแต่ละภูมิภาคมีความแตกต่างเฉพาะตัว หลักสำคัญของภูมิศาสตร์ภูมิภาคคือเพื่อเข้าใจถึงเอกลักษณ์และลักษณะเฉพาะตัวของภูมิภาคนั้น ๆ ว่าเป็นอย่างไรทั้งในเรื่องของสภาพแวดล้อมและมนุษย์ที่อยู่อาศัยในภูมิภาคนั้นด้วย ภูมิศาสตร์ภูมิภาคยังมีผลต่อภูมิภาคาภิวัตน์ซึ่งครอบคลุมถึงการใช้วิธีที่เหมาะสมในการแบ่งพื้นที่ออกเป็นภูมิภาคต่าง ๆ ด้วย
ภูมิศาสตร์ภูมิภาคถือว่าเป็นหนึ่งในวิธีการหนึ่งสำหรับการศึกษาองค์ความรู้ต่าง ๆ ทางภูมิศาสตร์ (คล้ายคลึงกับการปฏิวัติเชิงปริมาณ หรือภูมิศาสตร์เชิงวิพากษ์)
แขนงวิชา > สาขาอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง

การผังเมือง การวางแผนภาค และการวางแผนเชิงพื้นที่ เป็นการใช้องค์ความรู้ทางภูมิศาสตร์ช่วยในการกำหนดแนวทางในการพัฒนา (หรือไม่พัฒนา) ที่ดินให้เป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนด เช่น ความปลอดภัย ความสวยงาม โอกาสทางเศรษฐกิจ การอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมทางธรรมชาติหรือมนุษย์สร้างขึ้น เป็นต้น การวางแผนพื้นที่ของเมือง นคร และชนบทโดยส่วนมากจะประยุกต์ใช้องค์ความรู้ทางภูมิศาสตร์
วิทยาศาสตร์ภูมิภาค ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 วอลเตอร์ ไอสาร์ดได้นำเสนอเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ภูมิภาคเพื่อเป็นพื้นฐานหาคำตอบทางภูมิศาสตร์โดยเน้นเชิงปริมาณมากขึ้น ตรงข้ามกับการใช้แนวโน้มเชิงพรรณนาที่อยู่ในแบบแผนดั้งเดิม วิทยาศาสตร์ภูมิภาคประกอบด้วยองค์ความรู้ซึ่งในมิติเชิงพื้นที่ใช้เป็นบทบาทพื้นฐาน เช่น การจัดการทรัพยากร ทฤษฎีทำเลที่ตั้ง การวางแผนภาคและเมือง การขนส่งและการสื่อสาร ภูมิศาสตร์มนุษย์ การกระจายของประชากร นิเวศวิทยาภูมิทัศน์ และสิ่งแวดล้อมเชิงคุณภาพ
วิทยาดาวเคราะห์ โดยทั่วไปภูมิศาสตร์จะมีความเกี่ยวข้องเฉพาะกับโลก อย่างไรก็ตามภูมิศาสตร์ก็สามารถนำมาใช้ในการศึกษาถึงโลกอื่น ๆ ได้เช่นกัน เช่น ดาวเคราะห์ในระบบสุริยะและนอกเหนือไปจากระบบสุริยะ วิทยาดาวเคราะห์เป็นการศึกษาระบบที่มีขนาดใหญ่กว่าโลกซึ่งโดยทั่วไปจะเป็นสาขาหนึ่งของดาราศาสตร์หรือจักรวาลวิทยา ตัวอย่างอื่น ๆ เช่น อังคารวิทยา (การศึกษาเกี่ยวกับดาวอังคาร) ได้รับการเสนอแต่ยังไม่ได้ใช้กันอย่างแพร่หลาย
วิทยาศาสตร์ดาวเทียม โดยศึกษาเกี่ยวกับการใช้ประโยชน์จากดาวเทียมในการเป็นเครื่องมือศึกษาทางภูมิศาสตร์
วิทยาศาสตร์โลก หรือ โลกศาสตร์ นำวิทยาศาสตร์มาใช้ในการศึกษาโลกในด้านที่เป็นประโยชน์ต่อภูมิศาสตร์
วิศวกรรมสำรวจ ใช้หลักทางวิศวกรรมมาใช้ในการช่วยศึกษาทางภูมิศาสตร์ โดยครอบคลุมรวมไปถึง วิศวกรรมปิโตรเลียม วิศวกรรมเหมืองแร่ วิศวกรรมสิ่งแวดล้อม วิศวกรรมธรณี วิศวกรรมชลศาสตร์ วิศวกรรมทรัพยากรธรณี วิศวกรรมโยธา วิศวกรรมไฟฟ้า และ วิชาการทำแผนที่
เทคนิค

แผนที่เป็นเครื่องมือหลักสำคัญขององค์ความรู้ทางภูมิศาสตร์ถึงความสัมพันธ์เชิงพื้นที่ต่าง ๆ ซึ่งการทำแผนที่แบบดั้งเดิมได้รับการพัฒนาให้ทันสมัยมากขึ้นสำหรับการวิเคราะห์ทางภูมิศาสตร์และการใช้คอมพิวเตอร์ได้กลายเป็นรากฐานของระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ (GIS) ในปัจจุบัน
ในการศึกษานักภูมิศาสตร์จะคำนึงถึงสี่ปัจจัย ประกอบด้วย
เป็นระบบ (Systematic) — องค์ความรู้ต่าง ๆ ทางภูมิศาสตร์ในแต่ละประเภทสามารถใช้ได้สำหรับทุกพื้นที่
ภูมิภาค (Regional) —  การวิเคราะห์ความสัมพันธ์อย่างเป็นระบบสำหรับภูมิภาคที่เจาะจงหรือที่ตั้งบนโลกในแต่ละประเภท
พรรณนา (Descriptive) — ระบุคุณสมบัติและลักษณะของประชากรในแหล่งที่ตั้ง
วิเคราะห์ (Analytical)  —  ว่า ทำไม (why) เราจึงพบคุณสมบัติและลักษณะของประชากรในพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่เจาะจงนั้น
เทคนิค > การทำแผนที่

บทความหลัก: การทำแผนที่
การทำแผนที่เป็นการศึกษาถึงการแสดงลักษณะพื้นผิวโลกด้วยสัญลักษณ์แบบนามธรรมซึ่งมีการเติบโตมาช้านานอันเป็นผลจากเทคนิคการเขียนถึงสภาพความเป็นจริงที่พัฒนามากขึ้น และแม้ว่าภูมิศาสตร์สาขาต่าง ๆ จะใช้แผนที่เป็นส่วนหนึ่งของการนำเสนอผลการวิเคราะห์ แต่ความจริงแล้วองค์ความรู้ของการทำแผนที่นั้นมีมากพอที่จะแยกออกมาเป็นสาขาต่างหาก
นักทำแผนที่ต้องเรียนรู้ถึงจิตวิทยาการรู้คิดและการยศาสตร์เพื่อเข้าใจถึงการสื่อข้อมูลสัญลักษณ์เกี่ยวกับโลกให้มีประสิทธิภาพมากที่สุด รวมถึงพฤติกรรมทางจิตวิทยาเพื่อให้ผู้อ่านแผนที่เข้าใจข้อมูลได้ ตลอดจนภูมิมาตรศาสตร์และคณิตศาสตร์ขั้นสูงเพื่อเข้าใจว่ารูปร่างของโลกส่งผลต่อการผิดเพี้ยนของตำแหน่งสัญลักษณ์บนแผนที่ซึ่งฉายไปยังวัสดุพื้นผิวราบเรียบได้อย่างไร จึงกล่าวได้โดยไม่มีข้อขัดแย้งว่าการทำแผนที่กำเนิดจากการที่สาขาวิชาทางภูมิศาสตร์มีการเติบโตที่ใหญ่ขึ้น นักภูมิศาสตร์ส่วนใหญ่จะยกตัวอย่างว่าแผนที่เป็นจุดเริ่มต้นของความสนใจทางภูมิศาสตร์ในวัยเด็กของพวกเขา