stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อผลงานเพลงของอะระชิ
Photobooks

| Year | Book details | Publisher | ISBN |
| --- | --- | --- | --- |
| 2002 | In a Rush Released: 15 มิถุนายน ค.ศ. 2002 (2002-06-15) | Magazine House | 4-838783-60-4 |
| 2002 | Arashi 04150515 Released: 4 ตุลาคม ค.ศ. 2002 (2002-10-04) | M. Co. | 4-048535-59-5 |
| 2004 | Pikanchi A to Z: Arashi no Pikanchi Daburu na Hibi (ピカ☆ンチ AtoZ 嵐のピカ☆ンチダブルな日々) Released: 1 มีนาคม ค.ศ. 2004 (2004-03-01) | M. Co. | 4-048941-53-4 |
| 2005 | (ญี่ปุ่น: Arashigoto: Marugoto Arashi no 5-Nen-Han ; โรมาจิ: アラシゴト まるごと嵐の5年半)  Released: 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 (2005-07-26) | Shuueisha | 4-087804-16-X |
| 2007 | Arashi Around Asia Released: 11 มกราคม ค.ศ. 2007 (2007-01-11) | M. Co. | 4-048942-01-8 |
| 2007 | (ญี่ปุ่น: Kiiroi Namida: 1963's Arashi ; โรมาจิ: 黄色い涙 西暦一九六三年の嵐)  Released: 4 เมษายน ค.ศ. 2007 (2007-04-04) | M. Co. | 4-048942-03-4 |
| 2008 | Arashi Is Alive! Released: 5 กันยายน ค.ศ. 2008 (2008-09-05) | Non-No | 4-087805-02-6 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website (ญี่ปุ่น)
Oricon profile เก็บถาวร 2010-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
ศาสนาพุทธในประเทศจีน

ศาสนาพุทธได้เข้ามาในประเทศจีน ดังที่ปรากฏในหลักฐาน เมื่อประมาณ พ.ศ. 608 ในรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นหมิง พระองค์ได้จัดส่งคณะทูต 18 คน ไปสืบพระพุทธศาสนาในประเทศอินเดีย คณะทูตชุดนี้ได้เดินทางกลับประเทศจีนพร้อมด้วยพระภิกษุ 2 รูป คือ พระกาศยปมาตังคะและพระธรรมรัตนะ รวมทั้งคัมภีร์ของพระพุทธศาสนาอีกส่วนหนึ่งด้วย เมื่อพระเถระ 2 รูป พร้อมด้วยคณะทูตมาถึงลั่วหยาง จักรพรรดิฮั่นหมิงได้ทรงสั่งให้สร้างวัดเพื่อเป็นที่อยู่ของพระทั้ง 2 รูป นั้นซึ่งมีชื่อว่า วัดแป๊ะเบ๊ยี่ แปลเป็นไทยว่า วัดม้าขาว เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ม้าตัวที่บรรทุกพระคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนากับพระเถระทั้งสอง หลังจากนั้นพระกาศปมาตังตะกับพระธรรมรัตนะได้แปลคัมภีร์พระพุทธศาสนาเป็นภาษาจีนเล่มแรก
ประวัติพุทธศาสนาในประเทศจีน > ยุคราชวงศ์ฮั่น

ในสมัยราชวงศ์ฮั่นแม้ว่าพระพุทธศาสนาจะเป็นที่เลื่อมใสแต่ก็ยังจำกัดอยู่ในวงแคบคือ ในหมู่ข้าราชการและชนชั้นสูงแห่งราชสำนักเป็นส่วนใหญ่ ยังไม่แพร่หลายในหมู่ประชาชนชาวเมือง เพราะชาวจีนส่วนใหญ่ยังคงนับถือลัทธิขงจื๊อและลัทธิเต๋า จนกระทั่งโม่งจื๊อ นักปราชญ์ผู้มีความสามารถยิ่งได้แสดงหลักธรรมของพระพุทธศาสนาให้ชาวเมืองได้เห็นถึงความจริงแท้อันลึกซึ้งของพระพุทธศาสนาเหนือกว่าลัทธิเดิม กับอาศัยความประพฤติอันบริสุทธิ์ของพระสงฆ์เป็นเครื่องจูงใจให้ชาวจีนเกิดศรัทธาเลื่อมใส จนทำให้ชาวเมืองหันมานับถือพระพุทธศาสนามากกว่าลัทธิศาสนาอื่นๆ พระพุทธศาสนาก็เจริญรุ่งเรืองมาเป็นลำดับ
ประวัติพุทธศาสนาในประเทศจีน > ยุคราชวงศ์ถัง

ราชวงศ์ถัง (พ.ศ. 1161-1450) พระพุทธศาสนาก็เจริญสูงสุด เพราะได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้าจักรพรรดิตลอดจนนักปราชญ์ราชบัณฑิตต่างๆโดยมีการสร้างวัดขึ้นหลายแห่ง และมีการแปลพระสูตรจากภาษาบาลีเป็นภาษาจีนมากมายพระพุทธศาสนาเริ่มเสื่อมลงเมื่อจักรพรรดิถังอู่จงขึ้นปกครองประเทศ เพราะพระองค์ทรงเลื่อมใสในลัทธิเต๋า พระองค์ได้ทำลายพระพุทธศาสนา เช่น ให้ภิกษุภิกษุณีลาสิกขาบท ยึดวัด ทำลายพระพุทธรูป เผาคัมภีร์ เป็นต้น พระพุทธศาสนาไม่ได้รับการอุปถัมภ์จากราชสำนัก ก็เริ่มเสื่อมลงตั้งแต่บัดนั้น
ประวัติพุทธศาสนาในประเทศจีน > ยุคสาธารณรัฐจีน

ใน พ.ศ. 2455 ประเทศจีนได้เปลี่ยน ชื่อ ประเทศเป็นสาธารณรัฐจีน รัฐบาลไม่ได้สนับสนุนในพระพุทธศาสนา แต่สนับสนุนแนวความคิดของลัทธิมากซ์ ซึ่งลัทธิดังกล่าว ได้โจมตีพระพุทธศาสนาตลอดมา และมีการกระทำที่เป็นปฏิปักษ์ต่อพระพุทธศาสนามากขึ้นโดยเอาวัดไปใช้เป็นสถานที่ราชการอื่นๆ สถานการณ์ของพระพุทธศาสนาจึงยังไม่ดีขึ้น
ใน พ.ศ. 2465 พระภิกษุชาวจีนรูปหนึ่งชื่อว่าพระอาจารย์ไท่ซวี ได้ช่วยกู้ฐานะของพระพุทธศาสนาไว้บางส่วนคือ ท่านได้ทำการปฏิรูปพระพุทธศาสนาอย่างจริงจัง แม้จะมีกำลังน้อย เริ่มด้วยการตั้งวิทยาลัยสงฆ์ขึ้นที่ วูซัน เอ้หมิง เสฉวน และ หลิ่งหนาน เพื่อฝึกผู้นำทางพระพุทธศาสนาให้มีความรู้ทางพระธรรมวินัยและวิชาการทางโลกสมัยใหม่ และนำมาเผยแผ่เพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อสังคม จนผู้คนเลื่อมใสมากขึ้น จึงตั้งพุทธสมาคมแห่งประเทศจีนขึ้น
ใน พ.ศ. 2472 ความพยายามของพระอาจารย์ไท่ซวี ทำให้ประชาชนและรัฐบาลจีนเข้าใจในพระพุทธศาสนาดีขึ้น ทางราชการได้ออกคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์สินของวัดห้ามนำไปใช้ในกิจการอื่น
ใน พ.ศ. 2473 สาธารณรัฐจีนมีพระภิกษุและภิกษุณีรวม 738,000 รูป มีวัดทั้งสิ้น 267,000 วัด ซึ่งนับว่าพระพุทธศาสนาเจริญในประเทศจีนพอสมควร
ประวัติพุทธศาสนาในประเทศจีน > ยุคสาธารณรัฐประชาชนจีน

ใน พ.ศ. 2492 สาธารณรัฐจีนได้เปลี่ยนชื่อประเทศอีกครั้งหนึ่ง เป็นสาธารณรัฐประชาชนจีน ปกครองด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์ ลัทธิคอมมิวนิสต์นี้มีคำสอนที่ขัดแย้งกับพระพุทธศาสนาเป็นอย่างมาก พระพุทธศาสนาจึงไม่อาจอยู่ได้ในสาธารณรัฐประชาชนจีน ในระยะแรกพรรคคอมมิวนิสต์เห็นว่าพระพุทธศาสนายังมีอิทธิพลอยู่ในจิตใจของประชาชนจึงไม่ใช้ความรุนแรง
ใน พ.ศ. 2494 รัฐบาลได้ออกกฎหมาย เพิกถอนสิทธิวัดในการยึดครองที่ดิน ซึ่งเป็นการบีบให้พระสงฆ์ต้องลาสิกขาบทโดยทางอ้อม พระภิกษุที่ยังไม่ลาสิกขาก็ต้องไปประกอบอาชีพเอง เช่น ทำไร่ ทำนา เป็นต้น ทั้งที่ยังครองเพศเป็นภิกษุอยู่ และในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรมครั้งใหญ่ของสาธารณรัฐประชาชนจีน
ใน พ.ศ. 2509-2512 ได้มีเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนต่อพระพุทธศาสนาเป็นอย่างมากคือ รัฐบาลได้ยึดวัดเป็นของราชการ ห้ามประกอบศาสนกิจต่างๆ การเผยแผ่พระพุทธศาสนาถือเป็นความผิดกฎหมาย พระภิกษุถูกบังคับให้ลาสิกขา พระคัมภีร์ต่างๆ ถูกเผา พระพุทธรูปและวัดถูกทำลายไปเป็นอันมาก จากเหตุการณ์นี้ทำให้พระพุทธศาสนา เกือบสูญสิ้นไปจากประเทศจีนเลยทีเดียว
ใน พ.ศ. 2519  เมื่อประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน เหมา เจ๋อตง ได้ถึงแก่อสัญกรรม รัฐบาลชุดใหม่ของจีนก็คลายความเข้มงวดลงบ้างและให้เสรีภาพในการนับถือศาสนาของประชาชนมากขึ้น
พุทธศาสนาในปัจจุบัน

ในปัจจุบันได้มีการฟื้นฟูพระพุทธศาสนาลัทธิมหายานขึ้นใหม่ ในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน นอกจากนี้รัฐบาลจีนยังให้การสนับสนุนจัดตั้งพุทธสมาคมแห่งประเทศจีน และสภาการศึกษาพระพุทธศาสนาแห่งประเทศจีนขึ้นในกรุงปักกิ่งอีกด้วย เพื่อเป็นศูนย์กลางการติดต่อเผยแผ่พระพุทธศาสนากับประเทศต่างๆ ทั่วโลก ปัจจุบันนี้ชาวจีนส่วนใหญ่นับถือพระพุทธศาสนาคู่ไปกับลัทธิขงจื๊อ  และลัทธิเต๋า ซึ่งปัจจุบันมีผู้นับถือถึง 30%
พุทธศาสนาเถรวาทในจีน

ในประเทศจีน มีผู้นับถือพุทธศาสนาแบบเถรวาทเฉพาะในมณฑลยูนนาน ซึ่งโดยทั่วไปเป็นชนกลุ่มน้อยชาวไทลื้อและชาวไทใหญ่
พุทธศาสนาเถรวาทในจีน > พุทธศาสนาในสิบสองปันนา

พุทธศาสนาในสิบสองปันนาเป็นพุทธศาสนาเถรวาทลัทธิลังกาวงศ์ โดยได้รับอิทธิพลจากอาณาจักรล้านนาหรือเชียงใหม่ในปัจจุบัน แบ่งเป็น 2 นิกายเช่นเดียวกับพุทธศาสนาในเชียงใหม่คือ
สำนักวัดสวนดอกหรือฝ่ายสวน ตั้งที่เชียงใหม่เมื่อ พ.ศ. 1914 แต่เข้าสู่สิบสองปันนาเมื่อใดไม่มีหลักฐาน
สำนักวัดป่าแดงหรือฝ่ายป่า ตั้งขึ้นที่เชียงใหม่เมื่อราว พ.ศ. 1973 โดยคณะสงฆ์ที่ไปบวชเรียนมาใหม่จากประเทศศรีลังกา ถือวินัยเคร่งครัดกว่าฝ่ายสวน เผยแพร่เข้าสู่สิบสองปันนาเมื่อ พ.ศ. 1989 โดยผ่านทางเชียงตุง
พุทธศาสนาเถรวาทในจีน > พุทธศาสนาในเขตปกครองตนเองไทใต้คง

พุทธศาสนาแพร่เข้าสู่เขตปกครองตนเองไทใต้คงเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 19-20 แบ่งออกเป็น 4 นิกายคือ
นิกายปายจอง เป็นนิกายที่แพร่เข้ามาก่อนนิกายอื่น ไม่เคร่งวินัย ภิกษุเลี้ยงสัตว์เลี้ยง เช่น เป็ด ไก่ ได้
นิกายกึงโยน เป็นนิกายที่แพร่เข้าสู่เมืองขอนเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 20 ได้รับอิทธิพลจากเชียงใหม่ มีการแบ่งย่อยเป็นโยนสวนกับโยนป่าเหมือนในเมืองเชียงใหม่ เขียนคัมภีร์ด้วยอักษรล้านนา
นิกายโตเล เป็นนิกายที่ได้รับอิทธิพลจากพม่าเข้าสู่เมืองมาวเมื่อ พ.ศ. 2294 ถือวินัยเคร่งครัดกว่านิกายอื่น มีการบวชสามเณรีและภิกษุณี
นิกายชุติหรือโจติเป็นนิกายที่เกิดขึ้นในใต้คงโดยภิกษุชาวไทใหญ่เห็นว่าพระสงฆ์เดิมถือวินัยหย่อนยาน แพร่เข้าสู่เมืองแจ้ฝางและเมืองมาวเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 20 เคยแพร่หลายที่เมืองขอนระยะหนึ่งเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 25 แต่ภายหลังพ่ายแพ้นิกายปายจอง คณะสงฆ์นิกายนี้ในเมืองขอนจึงถอนตัวจากเมืองขอนเข้าสู่พม่าไปตั้งศูนย์กลางที่เมืองมีดและเมืองยางในรัฐฉานตามลำดับ ภิกษุในนิกายนี้มีวัตรปฏิบัติต่างจาก 3 นิกายข้างต้น ทั้งภิกษุและฆราวาสต่างเคร่งครัดวินัย
เมื่อ พ.ศ. 2532 สำรวจพบว่าชาวพุทธในไต้คง เป็นชาวไทใหญ่ 90% ชาวปะหล่องและชาวอาชาง 10% ในจำนวนนี้นับถือนิกายปายจอง 52% นิกายโตเล 33% นิกายกึงโยน 12% และนิกายชุติ 3%
ดูเพิ่ม

พุทธศาสนาในทิเบต
พุทธศาสนาในซินเจียงอุยกูร์ และเอเชียกลาง
วิลเฮ็ล์ม ฟริค

| วิลเฮ็ล์ม ฟริค |
| --- | --- |
Wilhelm Frick
ฟริคในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ก,ปี 1946

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแห่งไรซ์
ดำรงตำแหน่ง 30 มกราคม 1933 – 20 สิงหาคม 1943
ประธานาธิบดี: เพาล์ ฟอน ฮินเดนบูร์ก (1933–1934) อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (เป็น ฟือเรอร์) (1934–1943)
หัวหน้ารัฐบาล: อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
ก่อนหน้า: Franz Bracht
ถัดไป: ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์
ผู้ว่าการรัฐอารักขาแห่งโบฮีเมียและโมราเวีย
ดำรงตำแหน่ง 24 สิงหาคม 1943 – 4 พฤษภาคม 1945
แต่งตั้งโดย: อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
ก่อนหน้า: ค็อนสตันทีน ฟ็อน น็อยราท (มียศ) ควร์ท ดาลือเกอ (โดยพฤตินัย)
ถัดไป: สำนักงานยกเลิก
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 12 มีนาคม ค.ศ. 1877(1877-03-12) Alsenz, Bavaria, จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 16 ตุลาคม ค.ศ. 1946(1946-10-16) (69 ปี) เนือร์นแบร์ก, เยอรมนี
เชื้อชาติ: เยอรมัน
ศาสนา: โปรเตสแตนต์
พรรคการเมือง: พรรคนาซี (NSDAP)
คู่สมรส: Elisabetha Emilie Nagel (สมรส 1910; หย่า 1934) Margarete Schultze-Naumburg (สมรส 1934)
บุตร: 5
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยแห่งมิวนิก   มหาวิทยาลัยแห่งเกิททิงเงิน   มหาวิทยาลัยแห่งเบอร์ลิน   มหาวิทยาลัยแห่งฮินเดนบูร์ก
อาชีพ: อัยการ

วิลเฮ็ล์ม ฟริค (12 มีนาคม 1877 - 16 ตุลาคม 1946) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมันที่โดดเด่นที่สุดของพรรคนาซีซึ่งทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแห่งไรซ์ในคณะรัฐมนตรีฮิตเลอร์ (1933-1943) และเป็นผู้สำเร็จราชการคนสุดท้ายของรัฐอารักขาแห่งโบฮีเมียและโมราเวีย.หลังสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่สอง,เขาได้ถูกตั้งข้อกล่าวหาว่ามีส่วนร่วมในการวางแผนและดำเนินการรุกราน,อาชญากรรมสงครามและอาชญากรรมต่อมนุษยชาติในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์กและถูกพบว่ามีความผิดจริงจึงถูกพิพากษาโทษประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ ด้วยอายุวัย 69 ปี.
วงศ์ก่วม

| วงศ์ก่วม |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Sapindales
วงศ์:: Aceraceae Juss.

สกุล
 Acer   Dipteronia 
วงศ์ก่วม (Aceraceae) เป็นวงศ์พืชของไม้ดอก ประกอบด้วย 2 ถึง 4 สุกลขึ้นกับขอบเขต มีประมาณ 120 ชนิดที่เป็นไม้ยืนต้นและไม้พุ่ม ทั่วไปมีลักษณะใบเป็นแฉกและผลแยกแล้วแตก
วงศ์ก่วมเป็นญาติใกล้ชิดกับวงศ์เงาะ นักอนุกรมวิธานหลายคน (รวมถึงกลุ่มวิวัฒนาการชาติพันธุ์พืชดอก) ได้รวมวงศ์ก่วมและ Hippocastanaceae ไว้ใน Sapindaceae งานวิจัยเมื่อเร็วๆนี้ (Harrington et al. 2005) แสดงว่าถึงแม้ว่าวงศ์ก่วมและ Hippocastanaceae มีสายวิวัฒนาการที่มาจากบรรพบุรุษร่วมกัน การย้ายของทั้ง 2 วงศ์จาก Sapindaceae sensu lato น่าจะละทิ้ง Sapindaceae sensu stricto ตามกลุ่มสายวิวัฒนาการที่ไม่ได้มาจากบรรพบุรุษร่วมกันแต่มีความใกล้ชิดกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการอ้างถึงสกุล Xanthoceras
สถานีวิทยุชายฝั่ง

วิทยุอิสฟยอร์ด พ.ศ. 2550
อดีต "สถานีชายฝั่ง" ของเบลเยียม จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ประมงแห่งชาติในโกกไซเดอ
สถานีวิทยุชายฝั่ง (อังกฤษ: coast radio station หรือ coast station) เป็นสถานีวิทยุทางทะเลบนฝั่งที่เฝ้าตรวจความถี่คลื่นวิทยุแจ้งเหตุร้ายและถ่ายทอดการสื่อสารระหว่างเรือถึงเรือและเรือถึงบก
สถานีชายฝั่ง coast station (หรือ: สถานีวิทยุชายฝั่ง coast radio station) เป็นไปตามมาตรา 1.75 ของข้อบังคับวิทยุ ITU (RR) ของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU) ซึ่งกำหนดให้เป็น "สถานีภาคพื้นดินในบริการกิจการเคลื่อนที่ทางทะเล"
สถานีวิทยุชายฝั่งมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์การสื่อสารด้วยวิทยุไร้สายตลอดจนประวัติศาสตร์การเดินเรือและสงคราม
สถานีวิทยุชายฝั่งในปัจจุบันให้บริการคำแนะนำทางการแพทย์สำหรับเรือ ส่งข้อความแจ้งสภาพอากาศและคำเตือนการนำทาง (NAV-Notice) บนฐานปกติ และทุกสถานีจะเฝ้าฟังช่องสัญญาณแจ้งเหตุ (DSC-Watch) บนช่อง 16 ความถี่วีเอชเอฟซึ่งไม่ใช่ทุกสถานีที่จะเฝ้าตรวจความถี่ 2182 kHz ซึ่งเป็นคลื่นสั้น
สถานีวิทยุชายฝั่ง

| ชื่อ | สัญญาณเรียกขาน | ที่ตั้ง | ผู้ดำเนินการ | ระยะเวลาดำเนินการ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| วิทยุคิสตราดิโอ |  | บูเดอ นอร์เวย์ | วิทยุเทเลนอร์มาริติม | พ.ศ. 2481–ปัจจุบัน |
| วิทยุสเคเฟอนิงเงิน | PCH | สเคเฟอนิงเงิน เนเธอร์แลนด์ | พีทีที | พ.ศ. 2447–2542 |
| สถานีนาวีโคสต์มาร์โล | DHO26 | มาร์โล ร็อสท็อค เยอรมนี | กองทัพเรือเยอรมัน | พ.ศ. 2533–ปัจจุบัน |
| วิทยุแบร์น | HEB | แบร์น สวิตเซอร์แลนด์ | สวิสคอม บรอดแคสต์ อาเก | พ.ศ. 2484–2559 |
| พีเอ็นเอส ฮามีด |  | การาจี แคว้นสินธ์ ปากีสถาน | กองทัพเรือปากีสถาน | พ.ศ. 2559–ปัจจุบัน |
| วิทยุอิสฟยอร์ด |  | คัปป์ลินเน สปิตส์บาร์เกิน สฟาลบาร์ นอร์เวย์ | สถาบันขั้วโลกนอร์เวย์ | พ.ศ. 2476–ปัจจุบัน |
| วิทยุนอร์ทไดช์ | DAN | อ็อสเทอร์โลท นอร์เดิน เยอรมนี | ด็อยท์เชอเทเลอค็อม | พ.ศ. 2450–2541 |
| กิโลปาปาโฮเทล | KPH | อิเวอร์เนสส์ แคลิฟอร์เนีย สหรัฐ | อาร์ซีเอ | พ.ศ. 2473–2541 |
| วิสกี้ชาร์ลีชาร์ลี | WCC | เดิมเคปค้อด สหรัฐ | อาร์ซีเอ, เวสเทิร์นยูเนี่ยน | พ.ศ. 2446–2540 |
| วิทยุเซี่ยงไฮ้ | XSG XSG21 | เซี่ยงไฮ้ จีน |  | ปัจจุบัน |
| วิทยุทางทะเลเทาโป | ZLM | ทะเลสาบเทาโป (tx), โลเวอร์ฮัตต์ (สำนักงานใหญ่) นิวซีแลนด์ | แมริไทม์นิวซีแลนด์ | ปัจจุบัน |
สุริยัน ส่องแสง

| สุริยัน ส่องแสง |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ประสิทธิ์ จันทร์แรม
เกิด: พ.ศ. 2497
ที่เกิด: ตำบลหาดท่าเสา อำเภอเมืองชัยนาท จังหวัดชัยนาท
เสียชีวิต: 28 มิถุนายน พ.ศ. 2525 (28 ปี) โรงพยาบาลพะเยา ตำบลบ้านต๋อม อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา
สุริยัน ส่องแสง(พ.ศ. 2497 - 28 มิถุนายน พ.ศ. 2525 เป็นนักร้องเพลงลูกทุ่งชายเสียงดี ที่มีผลงานเพลงที่เป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีของแฟนเพลงหลายเพลง แต่ก็เป็นนักร้องที่เข้าขั้นอาภัพ เนื่องจากถูกลอบยิงจนเสียชีวิตตั้งแต่ช่วงที่กำลังเริ่มจะโด่งดัง สุริยัน ส่องแสง เป็นลูกศิษย์หัวแก้วหัวแหวนอีกคน ของครู ชลธี ธารทองเขาโด่งดังอย่างมากจากเพลง " วันนี้สวยกว่าเมื่อวาน"
ประวัติ

สุริยัน ส่องแสง มีชื่อจริงว่า ประสิทธิ์ จันทร์แรม มีชื่อเล่นว่า ชิน เกิดเมื่อปี 2497 ที่ ตำบลหาดท่าเสา อำเภอเมืองชัยนาท จังหวัดชัยนาท เป็นบุตรนายสุนทร นางแป้งร่ำ จันทร์แรม มีพี่น้องรวม 5 คน จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนวัดปากคลองมะขามเฒ่า อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท
สุริยัน ส่องแสง มีนิสัยชอบการร้องรำทำเพลงผิดพี่ผิดน้อง ชอบที่จะแสดงความสามารถในการร้องเพลงลูกทุ่งตามเวทีประกวดร้องเพลงต่างๆในเขตใกล้เคียง หลังจากที่เจนจัดกับการประกวดตามเวทีประกวดจนหมดเวทีให้ประกวด เขาก็หาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นนักร้องตามห้องอาหาร โดยใช้ชื่อว่าชิน ชัยนาท เริ่มจากห้องอาหาร สภารส ที่ อ.ตาคลี  จ.นครสวรรค์ ก่อนที่จะย้ายไปเรื่อย ตามที่เขาเห็นว่าให้ความก้าวหน้าในอาชีพได้มากกว่า จากนครสวรรค์ เขาย้ายไปร้องที่ จ.นครราชสีมา ,จ.อุดรธานี ,จ.นครพนม ,จ.สุรินทร์ ก่อนที่จะมาจบลงที่ จ.จันทบุรี
เพราะที่จันทบุรี เขาเจอกับ กร กรุงเก่า ยอดนักจัดรายการวิทยุชื่อดังของจันทบุรี และได้รับการส่งเสริมให้เป็นนักร้องบันทึกเสียงในชื่อ เทพบุตร ไพบูลย์ จากการตั้งให้โดย กร กรุงเก่า แต่ก็ไม่โด่งดังสมใจ จึงหันหน้ามาปักหลักร้องเพลงอยู่ที่ห้องอาหารเชอราตัน ในจันทบุรี ตามเดิม
ระหว่างที่ร้องเพลงอยู่ที่นี่ โล ธุระวณิชย์ นักธุรกิจบันเทิงที่เคยสนับสนุนให้ อ้อยทิพย์ ปัญญาธรณ์ โด่งดังไปทั่วประเทศจากผลงานอีสาวทรานซิสเตอร์ จากฝีมือการประพันธ์ของครูชลธี ธารทอง ได้มาเที่ยวที่จันทบุรี และมากินอาหารที่ห้องอาหารที่สุริยัน ส่องแสง ร้องเพลงอยู่ และเกิดติดใจในน้ำเสียง จึงเรียกมาคุย และรับปากจะสนับสนุน จากนั้นก็นัดหมายให้ครูชลธี ธารทอง จัดการปั้นนักร้องจมูกใหญ่รายนี้ และระหว่างนั้นก็จัดการส่งเข้าประกวดร้องเพลงที่จัดโดยหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ เพื่อสร้างเครดิตให้ปั้นได้ง่ายขึ้น แต่ยังไม่ทันที่จะทราบผลการประกวด เพลง “ วันนี้สวยกว่าเมื่อวาน “ ของเทพบุตร ไพบูลย์ ภายใต้ชื่อใหม่ว่า สุริยัน ส่องแสง  ก็ดังระเบิดทั่วฟ้าเมืองไทย
ครูชลธี ธารทอง เห็นเป็นโอกาสดี จึงเอาบ้านเข้าธนาคาร ได้เงินมาล้านสองแสนบาท ควักกระเป๋าทุ่มไปอีก บวกกับกู้จากที่อื่นมาสมทบ รวมเป็นเงินกว่า 2 ล้านบาท เพื่อตั้งวงให้สุริยัน ส่องแสง เพราะเล็งเห็นว่า เพลงดังขนาดที่สถานีวิทยุแทบทุกแห่งต้องเปิดกันวันละหลายรอบ หมายถึงการที่วงจะมีคิวงานยาวเหยียด และก็เป็นไปตามที่ครู ชลธี ธารทอง ตั้งความหวังไว้ เมื่อคิวงานของวงสุริยัน ส่องแสงนั้นยาวเหยียดจริงๆ ขณะเดียวกัน ครูก็แต่งเพลงป้อนให้กับสุริยัน ส่องแสงอีก เช่น “ สำรวยสำลี “ , “จ.ม.ขอเพลง “  , “ ศาลาหลังเก่า “, “ หล่อลากดิน “ และ “ล่องเรือหารัก” โดยครั้งนี้เป็นการทำวงครั้งแรกและครั้งเดียวของครูชลธี ธารทอง
การเสียชีวิต

แต่ในคืนวันที่ 28 มิถุนายน 2525 ในช่วงเวลาใกล้ตี 1 หลังเสร็จสิ้นการแสดงตามปกติ ที่สนามโรงเรียนบ้านจำป่าหวาย อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา ระหว่างที่สุริยัน ส่องแสง กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่หลังเวทีใกล้กับรถบัสของวง โดยมีภรรยาดูแลอยู่ใกล้ๆ ระหว่างที่นักร้องชื่อดังถอดเสื้อนอกกับโบว์หูกระต่ายส่งให้ภรรยา ก็มีคนร้ายบุกเข้ามายิง 1 นัด  ทำให้สุริยัน ส่องแสง ล้มฟุบลงทันที ในระหว่างนั้นหางเครื่องหนุ่มอีกคนพยายามกระโดดหมายปัดกระบอกปืนแบบไม่กลัวตาย  แต่มือปืนก็ปัดร่างหางเครื่องหนุ่มจนกระเด็นไป ก่อนจะยิงไปที่สุริยัน ส่องแสง อีก 3 นัดซ้อน ซึ่งเข้าเป้าทุกนัด ก่อนที่คนร้ายจะหลบหนีไป
ลูกวงพากันนำร่างของหัวหน้าวง ส่งโรงพยาบาลพะเยาที่อยู่ห่างจุดเกิดเหตุแค่ 7 – 8 กิโลเมตร แต่นักร้องหนุ่มก็เสียชีวิตที่โรงพยาบาลแห่งนั้น
ศพของสุริยัน ส่องแสง ถูกนำมาบำเพ็ญกุศลและฌาปนกิจเมื่อ 30 มิถุนายน 2525 ที่วัดท่าพระ บางกอกใหญ่
หลังเกิดเหตุ หนังสือพิมพ์บางฉบับลงข่าวว่า ครูชลธี ธารทอง พัวพันกับเรื่องนี้ด้วยเพราะหึงหวงน้องภรรยา แต่ต่อมามีการลงแก้ข่าวให้ ครูชลธี ธารทอง บอกว่า สาเหตุของการลอบสังหารสุริยัน ส่องแสง น่าจะเป็นเรื่องของผู้มีอิทธิพลในวงการลูกทุ่ง ที่ตัวเองก็เคยเจอมาบ้างเหมือนกัน และจนถึงปัจจุบัน ปริศนาในเรื่องการฆาตกรรมสุริยัน ส่องแสง ก็ยังคงเป็นปริศนาดำมืดอยู่ต่อไป
ในภายหลังเจ้าหน้าที่ตำรวจสามารถจับกุมมือปืนที่ยิงสุริยันได้ คือนายหล่ง ยินดี ,ปาน ฤือชัย และ เสา บัวเขียว ซึ่งในเวลาต่อมา นายหล่งได้ถูกศาลพิพากษาให้ประหารชีวิต ส่วนปาน กับ เสา ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตเนื่องจากให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดี และหล่งถูกประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าโดยเพชณฆาตธิญโญ จันทร์โอทานพร้อมกับเสนอ โพธิ์ยงค์ที่เรือนจำกลางบางขวางเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ 2530 เวลา 16.52 น. ขณะอายุ 35 ปี  หลังจากนั้นได้มีการนำตัวเฉ่วเหงียน แซ่ว่อง และกมล เอี่ยมน้อย หรือ ศักดิ์สิทธิ์ พรประเสริฐ มาประหารชีวิตเป็นชุดที่ 2
หล่งนับเป็นผู้ต้องโทษประหารชีวิตคนที่ 260 ของประเทศไทยด้วยการยิงเป้า
ครอบครัว

ก่อนเสียชีวิต สุริยัน ส่องแสง สมรสกับนงเยาว์ เพ่งพินิจ  หรือ แน่ง น้องสาวภรรยาของครูชลธี ธารทอง และมีธิดา 1 คนชื่อมณฑา
ราชวงศ์ที่สี่แห่งอียิปต์

ราชวงศ์ที่สี่แห่งอียิปต์ เป็นราชวงศ์ในช่วง "ยุคทอง" ของสมัยราชอาณาจักรเก่าของอียิปต์โบราณ ราชวงศ์ที่สี่มีอำนาจขึ้นมมาปกครองนับตั้งแต่ ราว 2613 ถึง 2494 ปีก่อนคริสตกาล นับว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความสงบสุขและความเจริญรุ่งเรืองรวมถึงช่วงเวลาที่มีการบันทึกการค้ากับดินแดนอื่น ๆ
ราชวงศ์ที่สี่ขึ้นสู่จุดสูงสุดของช่วงเวลาแห่งการสร้างพีระมิด ความสงบสุขจากราชวงศ์ที่สามทำให้ผู้ปกครองแห่งราชวงศ์ที่สี่ทรงมีเวลาว่างในการสำรวจศิลปะและวัฒนธรรมมากขึ้น การทดลองสร้างของฟาโรห์สเนเฟรู ได้นำไปสู่วิวัฒนาการจากพีระมิดขั้นบันไดรูปแบบมาสตาบาซ้อนชั้น ไปสู่พีระมิดด้านเรียบที่ “แท้จริง” เช่น หมู่พีระมิดบนที่ราบสูงกิซา ไม่มีช่วงเวลาอื่นใดในประวัติศาสตร์ของอียิปต์ที่เทียบเท่ากับความสำเร็จทางสถาปัตยกรรมของราชวงศ์ที่สี่แห่งอียิปต์ได้ ผู้ปกครองแต่ละพระองค์ของราชวงศ์นี้ (ยกเว้นฟาโรห์เชปเซสคาฟ ซึ่งเป็นฟาโรห์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์) ได้ทรงโปรดให้สร้างพีระมิดอย่างน้อยหนึ่งแห่งเพื่อใช้เป็นสุสานหรืออนุสาวรีย์[ต้องการอ้างอิง]
ราชวงศ์ที่สี่เป็นราชวงศ์ลำดับที่สองในสี่ราชวงศ์ที่จัดรวมกันอยู่ในช่วงสมัย "ราชอาณาจักรเก่า" โดยที่ฟาโรห์สเนเฟรู ซึ่งทรงเป็นฟาโรห์พระองค์แรกของราชวงศ์ที่สี่ ทรงได้ครอบครองดินแดนตั้งแต่ลิเบียโบราณทางตะวันตกไปจนถึงคาบสมุทรซีนายทางตะวันออก ไปจนถึงนิวเบียในทางใต้ เป็นยุคที่ประสบความสำเร็จ และยุคนี้ขึ้นชื่อเรื่องความก้าวหน้าและการปกครองที่เข้มแข็ง ดังที่เห็นได้จากการสร้างพีระมิดและอนุสรณ์สถานอื่นๆ
ความรู้เกี่ยวกับสมัยราชอาณาจักรเก่า ส่วนใหญ่มาจากสิ่งก่อสร้างและวัตถุโบราณที่ค้นพบในสุสานทะเลทรายแห่งกิซ่า
ราชวงศ์ที่สาม, ราชวงศ์ที่สี่, ราชวงศ์ที่ห้า และราชวงศ์ที่หก เป็นกลุ่มราชวงศ์ที่ปกครองอยู่ในช่วงเวลาของสมัยราชอาณาจักรเก่า ซึ่งมักจะเรียกว่าเป็น ยุคแห่งพีระมิด เมืองหลวงในเวลาดังกล่าวคือเมืองเมมฟิส
รายนามฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่สี่

| พระนาม | พระนามฮอรัส |  | ช่วงเวลาที่ทรงครองราชย์ | พีระมิด | พระมเหสี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สเนเฟรู | เนบมา'อัต |  | 2613–2589 ปีก่อนคริสตกาล | พีระมิดแดง พีระมิดโค้งงอ พีระมิดที่ไมดุม | เฮเทปเฮอร์เอสที่ 1 |
| คูฟู"คีออปส์" | เมดเจดอู |  | 2589–2566 ปีก่อนคริสตกาล | มหาพีระมิดแห่งกิซา | เมริตอิเตสที่ 1เฮนุตเซน |
| ดเจดเอฟเร | เคเปอร์ |  | 2566–2558 ปีก่อนคริสตกาล ? | พีระมิดแห่งดเจดเอฟเร | เฮเทปเฮอร์เอสที่ 2เคนท์เอตคา |
| คาฟเร | ยูเซอร์อิบ |  | 2558–2532 ปีก่อนคริสตกาล | พีระมิดแห่งคาฟเร | เมอร์เอสอังค์ที่ 3 คาร์เมอร์เออร์เนบติที่ 1 เฮเคนูเฮดเจต เพอร์เซเนต |
| บิเคอร์ริส(อาจจะเป็นฟาโรห์บาคาหรือฟาโรห์บาอูฟรา) |  |  | ราว 2532 ปีก่อนคริสตกาล? | พีระมิดทางด้านเหนือที่ยังสร้างไม่เสร็จที่ซาวเยต อัล อัรยัน? |  |
| เมนคาอูเร | คาเคต |  | 2532–2503 ปีก่อนคริสตกาล ? | พีระมิดแห่งเมนคาอูเร | คาร์เมอร์เออร์เนบติที่ 2 |
| เชปเซสคาฟ | เชปเซสเคต |  | 2503–2496 ปีก่อนคริสตกาล ? | มัสตาบัต อัล-ฟิร์'อาอูน | บูเนเฟอร์ เคนท์คาอุสที่ 1? |
| ดเจดเอฟฟทาห์(การดำรงอยู่เป็นที่ถกเถียงกัน) |  |  | 2496-2494 ปีก่อนคริสตกาล? |  | เคนท์คาอุสที่ 1? |
ประวัติราชวงศ์ > ฟาโรห์สเนเฟรู

ฟาโรห์สเนเฟรูทรงได้รับการยกย่องว่าเป็น "ผู้นำแห่งความงาม" "เจ้าแห่งความยุติธรรม" และ "ผู้ปกครองแม่น้ำไนล์ล่างและบน" ทรงเป็นฟาโรห์พระองค์แรกของราชวงศ์ที่สี่ พระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจากตระกูลในอียิปต์กลางที่อาศัยอยู่ใกล้กับเมืองเฮอร์โมโพลิส และน่าจะทรงขึ้นครองพระราชบัลลังก์อย่างเป็นไปได้มากที่สุดด้วยการอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงรัชทายาท ซึ่งยังมีการถกเถียงกันว่าพระราชบิดาของพระองค์คือใคร โดยมักจะสันนิษฐานว่าคือฟาโรห์ฮูนิ แต่ก็ยังไม่สามารถยืนยันได้ เนื่องจากความแตกแยกของราชวงศ์ กับพระราชมารดาของพระองค์พระนามว่า เมอร์เอสอังค์ที่ 1 ซึ่งเป็นเป็นพระมเหสีรองหรือพระสนมของฟาโรห์ฮูนิ
อียิปต์ในสามพันปีก่อนคริสตกาลนั้นเป็นดินแดนแห่งความสงบและอุดมสมบูรณ์ ชนชั้นสูงมักจะกินเป็ดและห่านอ้วนๆ และสวมผ้าลินินสีขาวเนื้อดี
จนกระทั่งรัชสมัยของพระองค์ ฟาโรห์อียิปต์ถูกยกย่องว่าเป็นร่างอวตารของเทพฮอรัสบนโลกมนุษย์ โดยทรงได้รับการบูชาอย่างเทพเจ้าเฉพาะในช่วงหลังสวรรคตเท่านั้น แต่ฟาโรห์สเนเฟรูทรงเป็นฟาโรห์พระองค์แรกที่ทรงประกาศว่าพระองค์เป็นอวตารแห่งเทพรา ซึ่งเป็นเทพแห่งดวงอาทิตย์อีกพระองค์หนึ่ง ซึ่งฟาโรห์คูฟูก็ทรงเดินตามรอยพระราชบิดาของพระองค์ โดยใช้พระนามว่า บุตรแห่งเทพดวงอาทิตย์
โดยรวมแล้ว อียิปต์ถูกปกครองโดยศูนย์กลางอำนาจสองแห่ง ได้แก่ อำนาจทางกฎหมายและอำนาจตามประเพณี อำนาจทางกฎหมายที่จัดตั้งขึ้นปกครองโดยฟาโรห์ ไม่ใช่ประชาชนโดยตรง แต่ผ่านทางราชมนตรีและขุนนาง อำนาจตามประเพณีมาจากแนวคิดที่ว่าเทพเจ้าทรงประทานสิทธิอันสูงส่งแก่ฟาโรห์ในการปกครองตามความประสงค์ หัวใจสำคัญคือคณะรัฐบาลอียิปต์สมัยราชวงศ์ที่สี่ได้รับการจัดระเบียบเพื่อให้มีเพียงฟาโรห์เท่านั้นที่สามารถสั่งการอำนาจตามประเพณีได้
พีระมิดโค้งงอเป็นความพยายามครั้งแรกของฟาโรห์สเนเฟรูในการสร้างโครงสร้างพีระมิดที่สมบูรณ์แบบ แต่ในที่สุดมันก็ลาดเอียงและโค้งงอเป็นมุมที่ต่ำกว่า ทำให้โครงสร้างพีระมิดดูบิดเบี้ยว พีระมิดแดงของพระองค์ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นพีระมิดที่แท้จริงตัวแรก และได้รับชื่อจากโทนสีแดงในหินปูนที่ใช้ พีระมิดแดงถือว่าเป็นพีระมิดแห่งแรกในช่วงประมาณ 150 ปีหลังจากพีระมิดที่ฟาโรห์ดโจเซอร์ทรงโปรดให้สร้างขึ้น พีระมิดแดงเป็นพีระมิดแรกที่ได้รับรากฐานที่มั่นคงเพื่อให้มั่นคงเพียงพอสำหรับโครงสร้างอาคารที่สูงขึ้น พระองค์ยังกล่าวกันว่าเป็นผู้รับผิดชอบในการสร้างพีระมิดหลายแห่งที่สร้างขึ้นในไซลา พระองค์ทรงโปรดให้สร้างพีระมิดทั้งหมดสามแห่ง แต่มีประวัติที่ชี้ไปที่พีระมิดหนึ่งในสี่แห่ง แม้ว่าพระองค์จะไม่ได้สร้างพีระมิดใดๆ ที่กิซ่า แต่พระก็เป็นที่รู้จักในฐานะฟาโรห์ที่เคลื่อนย้ายหินและอิฐมากที่สุด การเดินทางทางการเมืองของฟาโรห์สเนเฟรูจำนวนหลายครั้งไปยังดินแดนอื่น ๆ นั้น เพื่อรักษาสองสิ่ง คือ กำลังแรงงานจำนวนมากและการเข้าถึงคลังวัสดุขนาดใหญ่ พระองค์ทรงสั่งให้เดินทางไปยังนิวเบียและลิเบียเพื่อเข้าถึงทรัพยากรดังกล่าว การรุกรานของพระองค์ในพื้นที่เหล่านี้ ทำให้ฟาโรห์สเนเฟรูทรงสามารถจัดหาแรงงานจำนวนมาก ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว เป็นการรุกรานขนาดใหญ่มากจนสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อดินแดนที่ถูกโจมตี นอกจากนี้ พระองค์ทรงยังต้องการปศุสัตว์และแหล่งอาหารอื่น ๆ เพื่อมอบให้กับผู้คนที่สร้างพีระมิดของพระองค์ ในตอนท้ายของความพยายามทางทหาร พระองค์ทรงสามารถจับเชลยได้ 11,000 คน และหัวปศุสัตว์อีก 13,100 หัว[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติราชวงศ์ > ฟาโรห์คูฟู

ฟาโรห์คูฟูหรือที่ชาวกรีกรู้จักในพระนาม คีออปส์ และเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์สเนเฟรู ถึงแม้ว่าจะไม่แน่ชัดว่าพระองค์จะทรงเป็นพระราชโอรสทางสายพระโลหิตของฟาโรห์สเนเฟรูหรือไม่ แต่ก็ทรงเป็นฟาโรห์ที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง พระองค์ทรงยังเป็นที่รู้จักดีในสื่อปัจจุบัน ทั้งในภาพยนตร์ นวนิยาย และรายการโทรทัศน์ ชื่อเสียงของพระองค์มาจากพีระมิดของพระองค์บนที่ราบสูงทางตะวันออกเฉียงเหนือของกิซา ซึ่งเป็นที่ฝังพระบรมศพของพระองค์ วิหารบูชาพระบรมศพของพระองค์ถูกสร้างขึ้นทางตอนเหนือสุดของพีระมิด ซึ่งไม่สามารถเข้าถึงได้อีกต่อไป เนื่องจากถูกปล้นสะดมโดยโจรปล้นหลุมฝังศพ มีเพียงภาพนูนต่ำสามมิติเท่านั้นที่ได้รับการซ่อมแซมและคงอยู่ถึงในปัจจุบัน รวมถึงรูปสลักครึ่งตัวที่ทำจากหินปูนและรูปปั้นดินเผาจำนวนมาก กิจกรรมในรัชสมัยของฟาโรห์คูฟูทั้งในและนอกดินแดนอียิปต์นั้นไม่ค่อยถูกบันทึกไว้ (ยกเว้นงานสถาปัตยกรรมของพระองค์) และชาวกรีกโบราณก็รู้สึกดูดีจนเกินความเป็นจริงไปมาก ชาวกรีกเหล่านี้รู้สึกว่าฟาโรห์คูฟูทรงเป็นคนชั่วร้ายที่ทำให้เทพเจ้าขุ่นเคืองและบังคับให้ราษฎรไปเป็นทาส เชื่อกันว่าฟาโรห์คูฟูในฐานะพระราชโอรสของฟาโรห์สเนเฟรูทรงเป็นคนผิดทำนองคลองธรรมและทรงไม่คู่ควรกับพระราชบัลลังก์ แม้ว่าพระองค์จะเป็นพระราชโอรสแท้ๆ ของฟาโรห์สเนเฟรู แต่พระองค์ก็ทรงทำได้น้อยมากในการขยายดินแดนอียิปต์และทรงล้มเหลวในการเดินตามรอยเท้าของพระราชบิดา มีเพียงไม่กี่บันทึกที่ระบุว่าพระองค์มีส่วนร่วมในกิจกรรมทางการเมืองใดๆ นักประวัติศาสตร์คาดเดาได้ดีที่สุดว่ามีหลักฐานการก่อสร้างท่าเรือบนชายฝั่งทะเลแดงที่ขุดค้นพบโดยจอห์น การ์ดเนอร์ วิลกินสันและเจมส์ เบอร์ตันในปี ค.ศ. 1823
หมู่พีระมิดแห่งกิซา จากทางซ้ายไปทางขวา คือ พีระมิดแห่งเมนคาอูเร, พีระมิดแห่งคาฟเร, มหาสฟิงซ์ และมหาพีระมิดของฟาโรห์คูฟู