stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรเดล มายอล
ประวัติ

มายอลขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ชนะน็อค โจเซฟ วีญาซิส ยก 6 ต่อมา ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ชนะน็อค อัล ทาราโซนา ยก 1 และขึ้นชกชนะรวดจนได้ครองแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ชนะน็อค เกนกิ โอนากะ ยก 1 ที่ ญี่ปุ่น และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 3 ครั้ง แล้วขึ้นชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 28 มกราคม พ.ศ. 2549 ชนะน็อค โลเรนโซ เตรโย ยก 4 ที่ เม็กซิโก จากนั้น มายอลได้ชิงแชมป์โลกรุ่นนี้กับเด่น จุลพันธ์เมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป ไม่ได้แชมป์ มายอลเลื่อนรุ่นขึ้นมาชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท IBF เมื่อ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ที่ สหรัฐแต่เป็นฝ่ายแพ้น็อค ยูลิเซส โซลิส ยก 8 ไม่ได้แชมป์อีก มายอลกลับมาชิงแขมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ชนะน็อค อาร์ดิน เดียเล ยก 7 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBO เมื่อ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ปรากฏว่าเสมอกับอีวาน คัลเดรอนโดยเทคนิค เพราะคัลเดรอนแตกจนชกต่อไม่ได้ในยกที่ 4 ทั้งคู่ชกแก้มือกันอีกครั้งเมื่อ 12 กันยายน ปีเดียวกันที่เปอร์โตริโก ปรากฏว่ามายอลเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค ชิงแชมป์ไม่สำเร็จอีกครั้ง
มายอลมาประสบความสำเร็จ ได้ครองแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ชนะน็อค เอ็ดการ์ โซซา ยก 2 ที่ เม็กซิโก มายอลชกป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ปรากฏว่าเสมอกับ โอมาร์ นีโน โรเมโร ที่เม็กซิโก เมื่อชกแก้มือกันอีกครั้งเมื่อ 19 มิถุนายน ปีเดียวกัน มายอลเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เสียแชมป์ไป หลังจากเสียแชมป์ มายอลยังขึ้นชกชนะอีกอย่างต่อเนื่อง และได้ชิงแชมป์โลกอีกครั้งเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2555 แพ้น็อค ฮวน คาร์ลอส ซานเชส ยก 9 ที่เม็กซิโก ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท IBF ไม่สำเร็จ จากนั้นก็แขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทและไลท์ฟลายเวท
แชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวท
ชิง 7 ธันวาคม 2546 ชนะน็อค เกนกิ โอนากะ ยก 1 ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ชนะน็อค เออร์เนสโต้ รูบิลลาร์ ยก 7 ที่ ฟิลิปปินส์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 29 มกราคม พ.ศ. 2548 ชนะน็อค มาร์ตี โปลี ยก 7 ที่ ฟิลิปปินส์
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 4 เมษายน พ.ศ. 2548 ชนะคะแนน ทากายูกิ โกโรกิ ที่ ญี่ปุ่น
สละแชมป์
แชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC
ชิง 21 พฤศจิกายน 2552 ชนะน็อค เอ็ดการ์ โซซา ยก 2 ที่ เม็กซิโก
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 27 กุมภาพันธ์ 2553 เสมอกับ โอมาร์ นีโน โรเมโร ที่เม็กซิโก
เสียแชมป์ 19 มิถุนายน 2553 แพ้คะแนน โอมาร์ นีโน โรเมโร
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 6 พฤษภาคม 2549 แพ้คะแนน เด่น จุลพันธ์ ที่ ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท IBF เมื่อ 4 สิงหาคม 2550 แพ้น็อค ยูลิเซส โซลิส ยก 8 ที่ สหรัฐ
ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBO เมื่อ 13 มิถุนายน  2552 เสมอกับอีวาน คัลเดรอนโดยเทคนิค
ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBO เมื่อ 12 กันยายน 2552 แพ้คะแนนโดยเทคนิค อีวาน คัลเดรอน ที่เปอร์โตริโก
ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท IBF เมื่อ 22 กันยายน 2555 แพ้น็อค ฮวน คาร์ลอส ซานเชส ยก 9 ที่เม็กซิโก
เอเชียนเกมส์ 1958

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ: โตเกียว
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
คำขวัญ: Ever Onward
ประเทศเข้าร่วม: 20 ประเทศ
นักกีฬาเข้าร่วม: 1,820 คน
กีฬา: 13 ชนิดกีฬา
ชนิด: 112 ประเภท
พิธีเปิด: 24 พฤษภาคม 2501 (2501-05-24)
พิธีปิด: 1 มิถุนายน 2501 (2501-06-01)
ประธานพิธีเปิด: จักรพรรดิโชวะ จักรพรรดิญี่ปุ่น
ผู้จุดคบเพลิง: มิกิโอะ โอดะ
สนามกีฬาหลัก: สนามกีฬาแห่งชาติ
← มะนิลา 1954จาการ์ตา 1962 →
เอเชียนเกมส์ 1958 เป็น การแข่งขันเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 3 จัดขึ้นที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 พฤษภาคม - 1 มิถุนายน 2501 มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 1,820 คน
สนามแข่งขัน

สนามกีฬาแห่งชาติ (โตเกียว) (สนามกีฬาหลัก)
สรุปเหรียญการแข่งขัน

บทความหลัก: สรุปเหรียญเอเชียนเกมส์ 1958
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่
*  เจ้าภาพ (ญี่ปุ่น)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ญี่ปุ่น (JPN)* | 67 | 41 | 30 | 138 |
| 2 |  ฟิลิปปินส์ (PHI) | 8 | 19 | 21 | 48 |
| 3 |  เกาหลีใต้ (KOR) | 8 | 7 | 12 | 27 |
| 4 |  อิหร่าน (IRI) | 7 | 14 | 11 | 32 |
| 5 |  ไต้หวัน (ROC) | 6 | 11 | 17 | 34 |
| 6 |  ปากีสถาน (PAK) | 6 | 11 | 9 | 26 |
| 7 |  อินเดีย (IND) | 5 | 4 | 4 | 13 |
| 8 |  เวียดนามใต้ (VNM) | 2 | 0 | 4 | 6 |
| 9 |  พม่า (BIR) | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 10 |  สิงคโปร์ (SGP) | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 11–16 | Remaining | 1 | 2 | 16 | 19 |
| รวม (16 ประเทศ) | รวม (16 ประเทศ) | 112 | 112 | 126 | 350 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เอเชียนเกมส์ 1958 จากสยามกีฬา
| ก่อนหน้า |  | เอเชียนเกมส์ 1958 |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เอเชียนเกมส์ 1954 (มะนิลา, ประเทศฟิลิปปินส์) |  |   การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์  (24 พฤษภาคม - 1 มิถุนายน ค.ศ. 1958) |  | เอเชียนเกมส์ 1962 (จาการ์ตา, ประเทศอินโดนีเซีย) |
| ด ค กชาติใน เอเชียนเกมส์ 1958 ใน โตเกียว , ประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
 อัฟกานิสถาน  เบอร์มา  กัมพูชา  ซีลอน  ฮ่องกง  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิหร่าน  อิสราเอล  ญี่ปุ่น  มาลายา  เนปาล  บอร์เนียวเหนือ  ปากีสถาน  ฟิลิปปินส์  สาธารณรัฐจีน  สิงคโปร์  เกาหลีใต้  เวียดนามใต้  ไทย 
| ด ค กเอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
 กีฬา  การคัดเลือกเจ้าภาพ  OCA  NOCs  ตารางเหรียญรางวัล  สรุปเหรียญ ฤดูร้อน  ฤดูหนาว  ผู้รับเหรียญรางวัล  สัญลักษณ์  มาสคอต 
| ฤดูร้อน |   1951 นิวเดลี   1954 มะนิลา   1958 โตเกียว   1962 จาการ์ตา   1966 กรุงเทพ   1970 กรุงเทพ   1974 เตหะราน   1978 กรุงเทพ   1982 นิวเดลี   1986 โซล   1990 ปักกิ่ง   1994 ฮิโรชิมะ   1998 กรุงเทพ   2002 ปูซาน   2006 โดฮา   2010 กว่างโจว   2014 อินช็อน   2018 จาการ์ตา–ปาเล็มบัง   2022 หางโจว†   2026 ไอจิ–นาโงยะ   2030 โดฮา   2034 รียาด    2038 รอประกาศ  |  |
| ฤดูหนาว |   1986 ซัปโปโระ   1990 ซัปโปโระ   1996 ฮาร์บิน   1999 คังว็อน   2003 อาโอโมริ   2007 ฉางชุน   2011 อัสตานา–อัลมาตี   2017 ซัปโปโระ   2025 ฮาร์บิน   2029 โทรเจนา  |  |
 †เลื่อนออกไปเป็นปี ค.ศ. 2023 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19  
คณะกรรมการที่เข้าแข่งขัน
โรเบร์โต กรุซ

| โรเบร์โต กรุซ |
| --- | --- |
เกิด: 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2484
โรเบร์โต กรุซ (Roberto Cruz) เกิดเมื่อ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2484 ที่เมืองบากีโอ ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 44 ครั้ง ชนะ 29 (น็อค 12) เสมอ 3 แพ้ 12
ประวัติ

กรุซขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 แพ้คะแนน เลาเรียโน ญาเรนาส ที่ ฟิลิปปินส์ หลังจากนั้น ได้ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ กรุซได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์เฉพาะกาลรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2502 ชนะน็อค กิล ฟลอเรส ยก 8 ได้แชมป์ไปครอง และได้ชิงแชมป์จริงเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ปีเดียวกัน ชนะคะแนน เลโอ เอสปีโนซา ได้แชมป์มาครองอีก จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และเคยชกชนะน็อค สมพงษ์ พิทักษ์สมุทร ยก 5 ที่ฟิลิปปินส์ด้วย  ต่อมา กรุซชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวท เมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2504 ชนะคะแนน ร็อกกี้ กาลิงโก ได้แชมป์มาครอง เขาป้องกันแชมป์ไว้ได้ 1 ครั้ง และเคยชกชนะคะแนน มนต์ชัย ร.ฟ.ท. ที่ฟิลิปปินส์ด้วย
ต่อมา กรุซได้ไปชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท  WBA ที่สหรัฐเมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2506 ซึ่งกรุซเป็นฝ่ายชกแบตลิง ทอร์เรสลงไปนับแปดถึงสองครั้งในยกแรก ก่อนจะเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกนี้ ได้แชมป์โลกมาครอง กรุซขึ้นชกป้องกันแชมป์ครั้งแรกในฟิลิปปินส์เมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2506 กับเอ็ดดี เพอร์กิน ซึ่งกรุซถูกชกลงไปนับแปดในยกแรก ก่อนจะเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เสียแชมป์ไป หลังจากนั้น กรุซยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่ได้ชิงแชมป์โลกอีก เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 28 กันยายน พ.ศ. 2511 แพ้น็อค เฟล เปดรานซา ยก 3 ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้นก็แขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวท
แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวท
แชมป์โลกรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท WBA WBC
ชิง 21 มีนาคม 2506 ชนะน็อค แบตลิง ทอร์เรส ยก 1
เสียแชมป์ 15 มิถุนายน 2506 แพ้คะแนน เอ็ดดี เพอร์กิน
โวดาโฟนพาร์ก

| --- | --- |
รังอินทรี

สนามฟุตบอลยูฟ่าประเภท 4 
th
ชื่อเดิม: โวดาโฟนอารีนา (2016–2017)
ที่ตั้ง: เบชิกทัช อิสตันบูล ตุรกี
พิกัด: 41°02′21.14″N 28°59′41.07″E﻿ / ﻿41.0392056°N 28.9947417°E﻿ / 41.0392056; 28.9947417
เจ้าของ: เบชิกทัชฌิมนัสติกคูลือบือ
ผู้ดำเนินการ: เบชิกทัชฌิมนัสติกคูลือบือ
ที่นั่งพิเศษ: 147
ความจุ: 41,188 ที่นั่ง
สถิติผู้ชม: 39,623 คน (20 เมษายน 2017)
ขนาดสนาม: 105 x 68 ตารางเมตร
พื้นผิว: หญ้าไฮบริด
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: ตุลาคม ค.ศ. 2013
เปิดใช้สนาม: 11 เมษายน 2016
งบประมาณในการก่อสร้าง: ประมาณ 110 ล้านยูโร
สถาปนิก: บึนยามิน เดอร์มัน, เมติน เดมีร์
ผู้รับเหมาทั่วไป: Beşiktaş İnşaat A.Ş.
การใช้งาน
เบชิกทัชฌิมนัสติกคูลือบือ (2016–ปัจจุบัน)
เว็บไซต์
www.vodafonepark.com.tr
โวดาโฟนพาร์ก เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ติดตั้งเก้าอี้ครบทุกที่นั่ง ตั้งอยู่ที่เขตเบชิกทัชในอิสตันบูล ประเทศตุรกี และเป็นสนามเหย้าของเบชิกทัชฌิมนัสติกคูลือบือ ตัวสนามถูกสร้างขึ้นบนพื้นที่ของสนามกีฬาอีโนนือ ซึ่งเป็นสนามเหย้าแห่งเก่าของสโมสร โวดาโฟนพาร์กมีความจุ 41,188 ที่นั่ง และเคยใช้จัดการแข่งขันยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2019
โวดาโฟนพาร์กมีที่นั่งรับรองพิเศษ 144 ที่นั่ง และมีห้อง "1903 เลาจ์" ซึ่งรองรับได้ถึง 1,903 คน นอกจากนี้ ยังมี "อัฒจันทร์ 1903" ซึ่งจุคนได้ 636 ที่นั่ง ที่นั่งสำหรับบุคคลพิเศษในสนามติดตั้งระบบถ่ายทอดสดโทรทัศน์ ระบบโฆษณา และสารสนเทศผู้เล่น สนามกีฬาแห่งนี้มีภัตตาคารเนื้อที่ 2,123 ตารางเมตร, ภัตตาคารระเบียงเนื้อที่ 2,520 ตารางเมตร และที่จอดรถบุคคลพิเศษซึ่งรองรับได้ 600 คัน สนามแห่งนี้ถือเป็น 'สมาร์ทสเตเดียม' ซึ่งแฟนสามารถใช้เทคโนโลยีสเตเดียมวิชันและไวไฟความเร็วสูง ซึ่งเป็นความร่วมมือกับซิสโก
การทำลายสนามแห่งเก่าหรือสนามกีฬาอีโนนือ เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2013 โดยยังคงเหลืออัฒจันทร์เอสกี อาชิก ซึ่งจะไม่ถูกทำลาย งบประมาณในการทำลายอยู่ที่ 80 ล้านยูโร ส่วนสนามแห่งใหม่ถูกออกแบบโดยสถาปนิกชาวเยอรมัน บึนยามิน เดอร์มัน โดยออกแบบให้สอดคล้องกับภูมิทัศน์ทางธรรมชาติและประวัติศาสตร์ของบอสฟอรัส
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Vodafone Stadium at bjk.com.tr
เอ็นซีที 2018 เอ็มพาที

NCT 2018 Empathy คือสตูดิโออัลบั้มเปิดตัวโดยกลุ่มบอยแบนด์ชาวเกาหลีใต้ NCT วางจำหน่ายในวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ.2018, สังกัด S.M. Entertainment และ iriver Inc. อัลบั้มนี้เป็นจุดเด่นของสมาชิกใหม่ของวง Kun, Jungwoo และ Lucas  ในอัลบั้มประกอบไปด้วยเพลงทั้ง 14 แทร็ก มี 9 แทร็กที่จะออกก่อนหน้านี้โดยเป็นซิงเกิลดิจิทัล  "NCT 2018 Empathy" มียอดสั่งจองล่วงหน้าทั้งหมด 203,000 แผ่นก่อนที่จะมีการเปิดตัว
Track listing

| ลำดับ | ชื่อเพลง | เนื้อเพลง | ทำนอง | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Intro: Neo Got My Back" |   | Dakshood Tommy $trate Rosangyoon | 1:57 |
| 2. | "Boss" (NCT U) | Woo Tan Yoo Young-jin Taeyong Mark | Mike Daley Mitchell Owens Tiffany Fred Patrick J. Que Smith Yoo Young-jin | 3:30 |
| 3. | "Baby Don't Stop" (NCT U) | Park Woo-hyun Juno Taeyong | Matt Schwartz Paul Harris Little Nikki, Yoo Young-jin Ryan S.Jhun | 3:03 |
| 4. | "Go" (NCT Dream) | Hwang Yoo-bin Ji Ye-won Mark | The Stereotypes Tiffany Fred Sophiya Distract Yoo Young-jin | 3:27 |
| 5. | "Touch" (NCT 127) | Jo Yoon-kyung Kim Min-ji Shin Jin-hye (Jam Factory) | LDN Noise Deez Adrian Mckinnon | 3:09 |
| 6. | "Yestoday" (NCT U) | Jung Joo-hee Taeyong Mark Steven Lee Park Jin-joo | Shin Hyuk Reone Delly Boi Jarah Gibson Steven Lee | 3:16 |
| 7. | "Black on Black" (NCT 2018) | MINOS Taeyong Mark Deez | Afshin Salmani Josh Cumbee Deez | 3:17 |
| 8. | "Timeless" (텐데...) (NCT U) | Jeon Kan-di | Andrew Choi 220 Kim Yong-shin | 4:10 |
| 9. | "The 7th Sense" (일곱 번째 감각) (NCT U) | January 8th (Jam Factory) Kim Dong-hyun Park Jin-joo Taeyong Mark | Timothy `Bos` Bullock Tay Jasper Adrian Mckinnon Sara Forsberg Michael Jiminez Leven Kali MZMC | 3:34 |
| 10. | "Without You" (NCT U) | Yoo Young-jin | Matt Schwartz Ki Fitzgerald John Reid Yoo Young-jin | 3:25 |
| 11. | "Without You" (Chinese version) (NCT U) | Yoo Young-jin Lin Xinyi | Matt Schwartz Ki Fitzgerald John Reid Yoo Young-jin | 3:25 |
| 12. | "Dream in a Dream" (梦中梦; 몽중몽) (Ten's solo) | Stephen Carl | Dillon Pace Brian Lee Stephen Carl | 3:35 |
| 13. | "Outro: Vision" | Yoo Young-jin Lin Xinyi | Yoo Young-jin | 0:57 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 40:45 |
| ลำดับ | ชื่อเพลง | เนื้อเพลง | ทำนอง | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 14. | "Yestoday" (Extended version) (NCT U)) | Jung Joo-hee Taeyong Mark Steven Lee Park Jin-joo | Shin Hyuk Reone Delly Boi Jarah Gibson Steven Lee | 3:47 |
Notes
"Boss" ดำเนินการโดย Taeyong, Doyoung, Jaehyun, Winwin, Jungwoo, Lucas and Mark
"Baby Don't Stop"  ดำเนินการโดยTaeyong and Ten
"Yestoday" ดำเนินการโดย Taeyong, Doyoung, Lucas and Mark
"The 7th Sense" ดำเนินการโดย Taeyong, Doyoung, Ten, Jaehyun and Mark
"Without You" and "Timeless" ดำเนินการโดย Taeil, Doyoung, Jaehyun
"Without You" (เวอร์ชันจีน) ดำเนินการโดย Taeil, Kun, Doyoung and Jaehyun
ชาร์ต

| ชาร์ต (2018) | อันดับสุงสุดของซาร์ต |
| --- | --- |
Dutch Albums (MegaCharts): 190
French Download Albums (SNEP): 76
Japan (Billboard): 16
Japanese Weekly Albums (Oricon): 10
Japanese Weekly International Albums (Oricon): 2
South Korean Albums (Gaon): 2
United Kingdom Download (OCC): 68
US Top Heatseekers (Billboard): 9
US Independent Albums (Billboard): 29
US World Albums (Billboard): 5
ยอดจำหน่าย

| ภูมิภาค | จำหน่าย ยอดจำหน่าย |
| --- | --- |
Japan (Oricon): 11,979+
United States (Billboard): 1,000+
เครติด

NCT (เสียงร้อง, เสียงร้องพื้นหลัง)
Taeil – เสียงร้อง, เสียงร้องพื้นหลัง (tracks 5, 7, 8, 10, 11)
Johnny – เสียงร้อง (track 5, 7)
Taeyong – เสียงร้อง, เสียงร้องพื้นหลัง, แต่งเพลง (tracks 1, 2, 3, 6, 7, 9)
Yuta – เสียงร้อง (track 5, 7)
Kun – เสียงร้อง (track 7, 11)
Doyoung – เสียงร้อง, เสียงร้องพื้นหลัง (tracks 2, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11)
Ten – เสียงร้อง (tracks 3, 7, 9, 12)
Jaehyun – เสียงร้อง, เสียงร้องพื้นหลัง (tracks 2, 5, 7, 8, 9, 10, 11)
Winwin – เสียงร้อง (tracks 2, 5)
Jungwoo – เสียงร้อง, เสียงร้องพื้นหลัง (tracks 2, 7)
Lucas – เสียงเพลง (tracks 2, 6, 7)
Mark – เสียงร้อง, เสียงร้องพื้นหลัง, แต่งเพลง (tracks 2, 4, 5, 6, 7, 9)
Renjun – เสียงร้อง, เสียงร้องพื้นหลัง (tracks 4, 7)
Jeno – เสียงร้อง (tracks 4, 7)
Haechan – เสียงร้อง, เสียงร้องพื้นหลัง (tracks 4, 5, 7)
Jaemin – เสียงร้อง (tracks 4, 7)
Chenle – เสียงร้อง, เสียงร้องพื้นหลัง (tracks 4, 7)
Jisung – เสียงร้อง (tracks 4, 7)
Yoo Young-jin – แต่งเพลง, เสียงร้องพื้นหลัง, การผลิตเพลง (tracks 2, 3, 10, 11, 13), เสียงร้อง (track 13)
Lee Soo-man – ผู้บริหารการผลิต
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของ NCT[ลิงก์เสีย] (เกาหลี)
โมโตโกะ

โมโตโกะ อาจหมายถึง
โมโตโกะ คุมาอิ - นักพากย์ชาวญี่ปุ่น
อาโอยามะ โมโตโกะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง บ้านพักอลเวง
มินางาวะ โมโตโกะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง เสน่ห์สาวข้าวปั้น
คุซานากิ โมโตโกะ - ตัวละครจากนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง Ghost in the Shell
โทอิง คิตสึชิ

| โทอิง คิตสึชิ> จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่น. |
| --- | --- |
ประสูติ: พ.ศ. 1788 เกียวโต
สิ้นพระชนม์: 2 กันยายน พ.ศ. 1815
พระสวามี: จักรพรรดิคาเมยามะ
พระราชบุตร: เจ้าชายโยะฮิโตะ , จักรพรรดิโกะ-อุดะ
ราชวงศ์: ฟุจิวาระ
ราชวงศ์: ราชวงศ์ญี่ปุ่น
โทอิง คิตสึชิ (ญี่ปุ่น: 洞院佶子; โรมาจิ: Tōin Kitsushi; พ.ศ. 1788 – 2 กันยายน 1815) หรือ ฟูจิวาระ โนะ คิตสึชิ (ญี่ปุ่น: 藤原佶子; โรมาจิ: Fujiwara no Kitsushi) หรือ เคียวโงกูอิง (ญี่ปุ่น: 京極院; โรมาจิ: Kyōgokuin) จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่นโดยเป็นจักรพรรดินีลำดับที่ 1 หรือ โคโง (Kōgō) ใน จักรพรรดิคาเมยามะ และเป็นพระราชมารดาของ จักรพรรดิโกะ-อุดะ
พระโอรส-ธิดา

พระธิดาองค์ที่ 1 : เจ้าหญิง ??
พระโอรสองค์ที่ 1 : เจ้าชาย ??
พระโอรสองค์ที่ 3 : เจ้าชายโยะฮิโตะ (Yohito-shinnō) (จักรพรรดิอุดะ)
โล่กัปตันอเมริกา

| โล่กัปตันอเมริกา |
| --- | --- |
โล่ของกัปตันอเมริกาเป็นรูปวงกลม มีแถบสีแดง 2 แถบ แถบสีขาวและแถบสีแดงล้อมรอบวงกลมสีน้ำเงินโดยมีดาวสีขาวอยู่ตรงกลาง
ข้อมูลการตีพิมพ์
สำนักพิมพ์: มาร์เวลคอมิกส์
ปรากฏตัวครั้งแรก: โล่ดั้งเดิม: กัปตันอเมริกาคอมิกส์ #1 (มีนาคม ค.ศ. 1941) โล่กลม: กัปตันอเมริกาคอมิกส์ #2 (เมษายน ค.ศ. 1941)
เขียนโดย: โจ ไซมอน และ แจ็ก เคอร์บี
รายละเอียดในเรื่อง
ประเภท: โรเทลล่าขนาดใหญ่ / จานร่อน (ไวเบรเนียม / โลหะผสมโปรโต-อดาแมนเทียม)
เรื่องที่ธาตุนี้เกี่ยวข้อง: กัปตันอเมริกา วินเทอร์โซลเจอร์ ฟัลคอน อเมริกันดรีม
โล่กัปตันอเมริกา เป็นสิ่งสมมติที่ปรากฏในหนังสือการ์ตูนอเมริกันที่จัดพิมพ์โดยมาร์เวลคอมิกส์ เป็นอุปกรณ์หลักในการป้องกันและโจมตีที่ใช้โดยกัปตันอเมริกา และกลายเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมอเมริกัน
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมากัปตันอเมริกาใช้โล่ที่มีองค์ประกอบหลายอย่างและรูปแบบที่แตกต่างกัน ฮีตเตอร์ชีลด์โล่ดั้งเดิมของเขา ปรากฏตัวครั้งแรกใน กัปตันอเมริกาคอมิกส์ #1 (มีนาคม ค.ศ. 1941) จัดพิมพ์โดย ไทม์ลีคอมิกส์ ซึ่งเป็นบริษัทเดิมของมาร์เวลในปี ค.ศ. 1940 โล่กลมที่เกี่ยวข้องกับตัวละครนี้ดีที่สุดจะเปิดตัวในฉบับถัดไปในหนังสือชื่อ กัปตันอเมริกาคอมิกส์ #2
รุ่นจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล

ดูเพิ่ม: สตีฟ โรเจอร์ส (จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล), จอห์น วอล์กเกอร์ (จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล), และ แซม วิลสัน (จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล)
| โล่กัปตันอเมริกา |
| --- | --- |
โล่ที่ปรากฎในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล ถือโดย แอนโทนี แมกกี และ เซบาสเตียน สแตน ที่งาน ซานดิเอโกคอมิก-คอน ปี ค.ศ. 2019
ปรากฏครั้งแรก: กัปตันอเมริกา: อเวนเจอร์ที่ 1 (2011)
เค้าโครงจาก: โล่กัปตันอเมริกา โดย โจ ไซมอน แจ็ก เคอร์บี้
ดัดแปลงโดย:   คริสโตเฟอร์ มาร์คัสสตีเฟน แมคฟีลี 
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
สร้างโดย: ฮาวเวิร์ด สตาร์ค
ใช้โดย:   สตีฟ โรเจอร์ส  บัคกี้ บาร์นส์  จอห์น วอล์กเกอร์  แซม วิลสัน  เพ็กกี คาร์เตอร์ (ในฐานะกัปตันคาร์เตอร์) 
สร้างจาก: ไวเบรเนียม
โล่ของกัปตันอเมริกาเป็นไอเท็มที่เกิดซ้ำตลอดทั้งแฟรนไชส์จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล เช่นเดียวกับในหนังสือการ์ตูน มันเป็นทรงกลม ค่อนข้างเบา และทำจากโลหะวากันดันที่แทบจะทำลายไม่ได้ ซึ่งก็คือไวเบรเนียม มันถูกสร้างโดย โฮเวิร์ด สตาร์ก และมอบให้กับ สตีฟ โรเจอร์ส ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ภายใน MCU โล่ถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่งและมรดกของกัปตันอเมริกา
โมโตฮิโระ โอโนะ

| โมโตฮิโระ โอโนะ |
| --- | --- |
大野 元裕


ผู้ว่าราชการจังหวัดไซตามะ
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  31 สิงหาคม ค.ศ. 2019
ก่อนหน้า: คิโยชิ อูเอดะ
สมาชิกวุฒิสภา
ดำรงตำแหน่ง 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 – 5 สิงหาคม ค.ศ. 2019
ก่อนหน้า: ชิยาโกะ ชิมาดะ
ถัดไป: คิโยชิ อูเอดะ
เขตเลือกตั้ง: ไซตามะ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1963-11-12) 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 (60 ปี) คาวางูจิ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
พรรคการเมือง: พรรคประชาธิปไตยเพื่อประชาชน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยนานาชาติแห่งญี่ปุ่น มหาวิทยาลัยเคโอ

โมโตฮิโระ โอโนะ (ญี่ปุ่น: 大野 元裕; โรมาจิ: Ōno Motohiro; เกิด 12 พฤศจิกายน 1963) เป็นนักการเมืองชาวญี่ปุ่น ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น โดยเข้ารับตำแหน่งแทนคิโยชิ อูเอดะ หลังจากการเลือกตั้งผู้ว่าราชการจังหวัดไซตามะเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2019
เอ็นซีทีโทแจจ็อง

| เอ็นซีทีโทแจจ็อง |
| --- | --- |
ที่เกิด: โซล, เกาหลีใต้
แนวเพลง:  เคป็อป  อาร์แอนด์บี 
ช่วงปี: 2023–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: เอสเอ็ม
แยกตัวจาก: เอ็นซีที

สมาชิก:  โทย็อง  แจฮย็อน  ช็องอู 

เว็บไซต์: www.smtown.com/artist/musician/10965 
เอ็นซีทีโดแจจ็อง (เกาหลี: 엔시티 도재정; อาร์อาร์: Ensiti Dojaejeong; หรือตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด) เป็นยูนิตย่อยลำดับที่ 5 ของวงบอยแบนด์เกาหลีใต้ เอ็นซีที ซึ่งก่อตั้งและบริหารโดยเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ กลุ่มประกอบด้วยสมาชิกสามคนได้แก่ โทย็อง, แจฮย็อน, และ ช็องอู เปิดตัวเมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 2023 ด้วย อีพี (EP) ในชื่อ Perfume พวกเขามีชื่อเสียงจากการร้องเพลงแนวอาร์แอนด์บี และมีเสียงร้องที่ดีทั้งหมด ซึ่งแตกต่างจากยูนิตย่อยอื่น ๆของ เอ็นซีที
สมาชิก

โทย็อง (도영)
แจฮย็อน (도영)
คิม ช็อง-อู (정우)
ผลงานเพลง > อีพี

| ชื่อ | รายละเอียด | อันดับชาร์ตสูงสุด> KOR  | อันดับชาร์ตสูงสุด> JPN  | อันดับชาร์ตสูงสุด> JPNHot  | ยอดขาย | การรับรอง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Perfume |  วางจำหน่าย: 17 เมษายน 2023  สังกัด: เอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์  รูปแบบ: ซีดี, ดิจิทัลดาวน์โหลด, สตรีมมิง | 2 | 5 | 5 |  KOR: 841,976  JPN: 28,854 |  KMCA: 2× Platinum |
ผลงานเพลง > ซิงเกิล

| ชื่อ | ปี | อันดับชาร์ตสูงสุด> KOR  | อัลบั้ม |
| --- | --- | --- | --- |
| "Perfume" | 2023 | 4 | Perfume |
ผลงานเพลง > ชาร์ตเพลงอื่นๆ

| ชื่อ | ปี | อันดับชาร์ตสูงสุด> KOR  | อัลบั้ม |
| --- | --- | --- | --- |
| "Kiss" | 2023 | 107 | Perfume |
| "Dive" | 2023 | 131 | Perfume |
| "Strawberry Sunday" | 2023 | 144 | Perfume |
| "Can We Go Back" (후유증) | 2023 | 110 | Perfume |
| "Ordinary" (안녕) | 2023 | 170 | Perfume |
คอนเสิร์ตและทัวร์

คอนเสิร์ต NCT 127 2nd Tour 'Neo City – The Link' (2021–2023) เมื่อ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2022 ซิงเกิล Can We Go Back
งานเทศกาลดนตรีเอ็มบีซีมิวสิคเฟสติวัล 2022
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ศิลปิน :  มิวสิกเบรนซ์
โซล่าแอร์

โซล่าแอร์ เป็นสายการบินท้องถิ่นในประเทศไทย มีทั้งบริการผู้โดยสารและขนส่งสินค้าภายในประเทศ โซล่าแอร์มีท่าหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง
จุดหมายปลายทาง

ต้นทาง กรุงเทพมหานคร ท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง ไปยังปลายทางดังนี้
ชุมพร
ต้นทาง แม่สอด ไปยังปลายทางดังนี้
เชียงใหม่ - ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่
ต้นทาง พัทยา ไปยังปลายทางดังนี้
หัวหิน - ท่าอากาศยานหัวหิน
ฝูงบิน

| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร |
| --- | --- | --- | --- |
| ดอร์เนียร์ 228 | 2 | 0 | 19 |
| แซ้บ 340เอ | 1 | 0 | 33 |
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.solarair.co.th เก็บถาวร 2017-10-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก สายการบินในประเทศไทย |
| --- | --- |
บริการเต็มรูปแบบ:  การบินไทย (ประจำชาติ) 
ต้นทุนต่ำ:  นกแอร์  ไทยแอร์เอเชีย  ไทยแอร์เอเชียเอ็กซ์  ไทยไลอ้อนแอร์  ไทยเวียดเจ็ทแอร์ 
ภูมิภาคและเช่าเหมาลำ:  บางกอกแอร์เวย์ส  เอ็มเจ็ท  สยามซีเพลน 
ขนส่งสินค้า:  เอพีไอคาร์โกแอร์ไลน์  เค-ไมล์ แอร์ 
อดีต:  แอร์อันดามัน  แอร์ฟีนิคซ์  แอร์สยาม  แอนเจิลแอร์ไลน์  เอเชียแอตแลนติกแอร์ไลน์  ซิตี้แอร์เวย์  แฮปปี้แอร์  บิสิเนสแอร์  เจ็ทเอเซีย แอร์เวย์  กานต์แอร์  นิวเจนแอร์เวย์ส  ภูเก็ตแอร์  วัน-ทู-โก  โอเรียนท์ ไทย แอร์ไลน์  อาร์แอร์ไลน์  พีบีแอร์  อาร์แอร์ไลน์  เอสจีเอแอร์ไลน์  สยามแอร์  สกายสตาร์แอร์เวย์  โซล่าแอร์  ไทยแอร์คาร์โก  เดินอากาศไทย  ไทยแปซิฟิกแอร์ไลน์  ไทยรีเจียนัลแอร์ไลน์  ไทยสกายแอร์ไลน์  ไทยไทเกอร์แอร์เวย์  ไทยเจ็ทส์  ยู แอร์ไลน์  วิสดอมแอร์เวย์  นกสกู๊ต  การบินไทยสมายล์ 
อนาคต:  พี 80 แอร์  เรียลลี่คูลแอร์ไลนส์  แลนด์ดาร์ชแอร์ไลน์
โมโตโกะ อาโอยามะ

โมโตโกะ อาโอยามะ (ญี่ปุ่น: 青山素子; โรมาจิ: Aoyama Motoko) ตัวละครการ์ตูนจากเรื่องบ้านพักอลเวง
เป็นนักดาบสายเกียวโตที่มาพักที่หอฮินาตะ เพื่อรอวันที่เธอต้องกลับไปสืบทอดสำนักต่อ เธอแอบชอบคนดูแลหอพักคื อุราชิมา เคย์ทาโร อยู่ เธอจึงไม่อยากกลับไป เธอคล้ายกับ โอโคอุจิ อากิระ จาก คุณครูจอมเวท เนกิมะ มาก แต่อุปนิสัยคนละเรื่องกันเลย
โซล่า (การ์ตูนญี่ปุ่น)

| --- | --- |
โซระ
ソラ
ชื่อภาษาอังกฤษ: Sola
แนว: ดราม่า, แฟนตาซี, โรแมนติก
มังงะ
เขียนโดย: นาโอกิ ฮิซายะ (เรื่อง)   ชาโกะ อะเบะโนะ (ภาพ)
วาดภาพโดย: ชาโกะ อะเนะ
สำนักพิมพ์:  มีเดียเวิร์กส
อนิเมะ
กำกับโดย: โทโมกิ โคบายาชิ
สตูดิโอ: โนแมด สตูดิโอ
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โซล่า
โซระ (ญี่ปุ่น: ソラ; โรมาจิ: Sora; ทับศัพท์: ทับศัพท์จาก Sola) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานการประพันธ์ของ นาโอกิ ฮิซายะ (ผู้แต่งเรื่อง คาน่อน) ออกแบบตัวละครโดย นารุ นานาโอะ  มังงะเรื่องนี้ ลงในนิตยสารเด็งเงคิไดโอรายเดือน เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2549 จากสำนักพิมพ์ มีเดียเวิร์กส ส่วนภาคอะนิเมะได้เริ่มฉายในเดือนเมษายน ปี พ.ศ. 2550 ทางสถานีโทรทัศน์ต่างๆ ในญี่ปุ่น เช่น จิบะทีวี ไอจิทีวี คานากาว่าทีวี โอซาก้าทีวี ไซตามะทีวี ใน DVD แผ่นที่ 4 และ 5 จะมีตอนพิเศษแถมท้ายแผ่นละ 1 ตอน รวมเป็น 2 ตอน
เนื้อเรื่อง

โซล่าเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ เด็กหนุ่มชื่อ โมริมิยะ โยริโตะ  ผู้ใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านคนเดียว เนื่องจากพี่สาวซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียว ป่วยและจำเป็นต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลตั้งแต่ 3 เดือนก่อน โยริโตะคลั่งไคล้ในการถ่ายภาพท้องฟ้าเป็นอย่างมาก เขาเที่ยวถ่ายรูปท้องฟ้าจากหลากหลายสถานที่ จากช่วงเวลาต่างๆ แม้กระทั่งที่โรงเรียน ก็จะหาโอกาสขึ้นไปถ่ายรูปท้องฟ้าอยู่บนดาดฟ้าเสมอๆ
สถานที่โปรดที่เขารู้สึกว่าท้องฟ้าสวยงามที่สุด คือที่ริมอ่าว เช้าตรู่ เมื่อดวงอาทิตย์กำลังขึ้น และที่นี่เอง ในเวลารุ่งเช้าวันหนึ่ง โยริโตะก็ได้พบกับหญิงสาวน่ารักสาวหมวกทรงกลม เธอดูค่อนข้างแปลกแตกต่างจากคนทั่วไป เธอกำลังพยายามใช้กำลัง จัดการกับเครื่องขายเครื่องดื่มกระป๋องอัตโนมัติ ซึ่งไม่ยอมจ่ายซุปมะเขือเทศกระป๋อง(ของโปรด) แม้ว่าเธอจะจ่ายเงินเข้าเครื่องไปแล้ว โยริโตะก็ได้พูดคุยกับเธออย่างสนุกสนาน แต่พอรุ่งเช้าเธอก็หายไป
ชิโฮ มัทสึริ คือชื่อของเธอ โยริโตะหาโอกาสไปพบเธออีกหลายครั้ง จนได้ทราบความพิเศษต่างๆเกี่ยวกับตัวเธอ เธอไม่อาจถูกแสงอาทิตย์ เธอถูกคนตามล่า และเธอไม่เคยเห็นความงดงามของท้องฟ้าในเวลากลางวัน โยริโตะชวนเธอมาอยู่ด้วยที่บ้าน โดยพยายามปกปิดไม่ให้คนอื่นทราบเรื่อง และสัญญาว่าวันนึงจะทำให้เธอได้เห็นความงดงามของท้องฟ้าจริงๆ
เมื่อเวลาผ่านไป โยริโตะก็ได้ทราบเรื่องเกี่ยวกับมัทสึริมากขึ้นเรื่อยๆ จนได้รู้ความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับตนเอง ทราบถึงความผูกพันอันเป็นปริศนา ของตนเองและพี่สาว กับมัทสึริ และบุรุษผู้ตามล่าเธอ
เพลงประกอบ

เพลงเปิด (ตั้งแต่ตอนที่ 2) "colorless wind" ขับร้องโดย ไอระ ยูกิ
เพลงปิด (ถึงตอนที่ 12) "mellow melody" ขับร้องโดย Ceui
เพลงเปิด (ตอนที่ 1) และเพลงประกอบในเรื่อง (ตอนที่ 9) "บิงคัง นะ ฟูเค" (敏感な風景) ขับร้องโดย Ceui
เพลงปิด (ตอนอวสาน) "มิอาเงรุ อาโนะ โซระ เดะ" (見上げるあの空で) ขับร้องโดย ไอระ ยูกิ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
BIGLOBE คาแรกเตอร์ sola เก็บถาวร 2007-07-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
แก่งน้ำตกแห่งแม่น้ำไนล์

แก่งน้ำตกทั้งหกแห่งแม่น้ำไนล์
แก่งน้ำตกแห่งแม่น้ำไนล์ (ภาษาอังกฤษ : Cataracts of the Nile) เป็นส่วนบริเวณตื้นหรือแก่งน้ำเชี่ยวของแม่น้ำไนล์ที่อยู่ระหว่างเมืองคาร์ทูมและเมืองอัสวาน ซึ่งบริเวณแห่งนั้นด้วยหินก้อนเล็กๆ จำนวนมากที่โผล่ขึ้นมาจากก้นแม่น้ำ ตลอดจนมีเกาะแก่งหินจำนวนมาก ในบางแห่งก็มีกระแสน้ำเชี่ยว และในขณะที่บางแห่งกระแสน้ำไหลปกติแต่ไหลผ่านบริเวณที่ตื้นเขิน