stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คอนแนน

| Konnan |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Carlos Santiago Espada Moises
เกิด:  (1964-01-06) มกราคม 6, 1964 (60 ปี) Santiago de Cuba, Santiago de Cuba Province, Cuba
ที่พัก: San Diego, California, US
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Conan the Barbarian El Centurión K-Dogg Konan Konnan Konnan el Barbaro El Relámpago Max Moon The Latin Fury
ส่วนสูง: 5 ft 11 in (1.80 m)
น้ำหนัก: 250 lb (110 kg)
มาจาก: Mexico City, Mexico
ฝึกหัดโดย: Super Astro Negro Casas Eddie Guerrero Rey Misterio Sr.
เปิดตัว: 1987
ชาร์ลส์ แอเชอนอฟ (เกิด 6 มกราคม 1964, ซันติอาโกคิวบาเป็นคาร์ลอซานติอาโกปาดา Moises) และเป็นที่รู้จักดีของชื่อแหวนของเขา Konnan เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวคิวบาและแร็ป ในช่วงอาชีพที่ทอดเกือบสามทศวรรษที่ผ่านมาเขาได้ปล้ำกับโปรโมชั่นที่เป็นอิสระและระดับชาติในประเทศสหรัฐอเมริกาและเม็กซิโกและจัดขึ้นสิบห้าเข็มขัดชื่อในเก้าโปรโมชั่น นอกจากนี้เขายังได้ทำงานเป็นผู้จัดการสีวิจารณ์บุ๊คเกอร์, และที่ปรึกษาด้านความคิดสร้างสรรค์เป็นหลักสำหรับ AAA
เขาเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดให้กับผู้ชมสหรัฐอเมริกาแม็กซ์มูนกลไกสั้นในนั้น WWF ในช่วงปี 1990 เช่นเดียวกับการทำงานที่น่าจดจำในการแข่งขันชิงแชมป์โลกดับเบิลยูเป็นส่วนหนึ่งของ nWo มีเสถียรภาพและเป็นส่วนหนึ่งของสกปรก สัตว์. เขายังสร้าง 3Live ครูสำหรับใช้ในช่วงต้นยุค 2000 ในเม็กซิโก Konnan เป็นครั้งแรกที่เคย CMLL แชมป์โลกและเป็นผู้นำของต่างด้าวใน AAA เมื่อพวกเขามีเสถียรภาพด้านบน นอกจากนี้เขายังมีส่วนร่วมในการสร้าง Lucha ใต้ดินที่เขาทำหน้าที่เป็นผู้จัดการเจ้าชายเสือพูมาตลอดทั้งฤดูกาลแรก
Konnan เป็นที่รู้จักกันตรงไปตรงมาและในทศวรรษที่ผ่านมาเขาได้รับการเปิดเผยที่สำคัญของโปรโมชั่นที่เขารู้สึกว่าได้ทำร้ายทั้งตัวเองเป็นการส่วนตัวหรือความสามารถทั่วไป เขาได้รับการเปิดเผยโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสิ่งที่เขาเห็นว่าเป็นชนชาติมวยปล้ำละตินในโปรโมชั่นของสหรัฐ - เขาหัวโขกกับ TNA มากกว่าการรักษาตัวเองและรอนฆ่าและ WWE มากกว่าประเด็นที่เกี่ยวข้องกับนักมวยปล้ำละตินอัลเบอร์โตเดลริโอและเรย์ Mysterio จูเนียร์ แต่เขามี นอกจากนี้ยังมาสู่ความขัดแย้งกับ AAA มากกว่าสิ่งที่เขาถูกกล่าวหาไม่ชำระเงินของความสามารถ
แชมป์และรางวัล

Asistencia Asesoría y Administración
AAA Americas Heavyweight Championship (1 time)
AAA Parejas Increibles Tag Team Championship (1 time) – with Cibernético
IWC World Heavyweight Championship (1 time)
Championship Wrestling USA Northwest
Championship Wrestling USA Northwest Tag Championship (1 time) – with Beetlejuice
Consejo Mundial de Lucha Libre
CMLL World Heavyweight Championship (1 time)
International Wrestling All-Stars
IWAS World Heavyweight Championship (1 time)
IWAS World Tag Team Championship (1 time) – with Rey Mysterio, Jr.
Latin American Wrestling Association
LAWA Heavyweight Championship (2 times)
Global Championship Wrestling
GCW Heavyweight Champion  (1 time)
Pro Wrestling Illustrated
PWI ranked him #131 of the top 500 singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003
Total Nonstop Action Wrestling
NWA World Tag Team Championship (2 times) – with B.G. James and Ron Killings
World Championship Wrestling
WCW United States Championship (1 time)
WCW World Tag Team Championship (2 times) – with Rey Mysterio, Jr. (1) and Billy Kidman (1)
WCW World Television Championship (1 time)
World Wrestling Council
WWC Universal Heavyweight Championship (1 time)
WWC World Tag Team Championship (1 time) – with Carly Colón
Wrestling Observer Newsletter Awards
Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 2009)
แชมป์และรางวัล > การเดิมพัน

| Winner (wager) | Loser (wager) | Location | Event | Date | Notes |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Konnan (mask) | Red Killer (mask) | Unknown | Live event | Unknown |   |
| Konnan (mask) | Junior Killer (mask) | Unknown | Live event | Unknown |   |
| Konnan (mask) and Unknown (hair) | Red Killer (hair) and Junior Killer (hair) | Monterrey, Nuevo León | Live event | Unknown |   |
| Konnan (mask) | As Charro (hair) | Tijuana, Baja California | Live event | 000000001989-02-24-000024 กุมภาพันธ์ 1989 |   |
| Perro Aguayo (hair) | Konnan (mask) | Mexico City | Live event | 000000001991-03-22-000022 มีนาคม 1991 |   |
| Konnan (hair) | Perro Aguayo (hair) | Mexico City | EMLL 58th Anniversary Show | 000000001991-09-06-00006 กันยายน 1991 |  |
| Konnan (hair) | El Cobarde II (hair) | Los Angeles, California, United States | Live event | 000000001992-07-04-00004 กรกฎาคม 1992 |   |
| Konnan (hair) | Rey Gestas (hair) | Apatlaco, Mexico State | Live event | 000000001992-08-15-000015 สิงหาคม 1992 |   |
| Konnan (hair) | Jake Roberts (hair) | Tijuana, Baja California | Triplemanía II-C | 000000001994-05-27-000027 พฤษภาคม 1994 |   |
| Konnan (hair) | Cien Caras (hair) | Los Angeles, California, United States | Live event | 000000001995-07-15-000015 กรกฎาคม 1995 |  |
| Konnan (Kidman's hair) | Mike Awesome (hair) | Fort Wayne, Indiana, United States | Live event | 000000002001-01-15-000015 มกราคม 2001 |   |
| Vampiro Canadienese (hair of Joaquin Roldan) | Konnan (hair of Arturo Rivera) | Guadalajara, Jalisco | Rey de Reyes (2009) | 000000002009-03-15-000015 มีนาคม 2009 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

AAA profile
แม่แบบ:Wwe superstar
Konnan Online เก็บถาวร สิงหาคม 1, 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Konnan ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
"An interview with Konnan, conducted by Shawn Walters". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 17, 2006.
Interview
เดอะบีเทิลส์
ประวัติ > 1956–1963: ยุคก่อตั้ง > เดอะควอร์รีเมนกับการเปลี่ยนชื่อวง

ในช่วงประมาณปลายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1956 จอห์น เลนนอน (John Lennon) ในวัย 16 ปี ได้ริเริ่มตั้งวงดนตรีแนวสกิฟเฟิลขึ้นร่วมกับเพื่อน ๆ ที่โรงเรียนมัธยมควอร์รีแบงก์ (Quarry Bank High School) เมืองลิเวอร์พูล โดยใช้ชื่อวงว่าเดอะแบล็คแจ็คส์ (the Blackjacks) ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อเป็นเดอะควอร์รีเมน (the Quarrymen) แทนในภายหลัง เนื่องจากไปซ้ำชื่อกับวงอื่นที่ใช้ชื่อนี้อยู่ก่อนแล้ว จนกระทั่งพอล แม็กคาร์ตนีย์ (Paul McCartney) ในวัย 15 ปี ได้พบกับเลนนอนเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1957 และก็ได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกวงในฐานะมือกีตาร์ทำนองในเวลาต่อมา เมื่อถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ.1958 แม็กคาร์ตนีย์ได้ชักชวนจอร์จ แฮร์ริสัน (George Harrison) ซึ่งขณะนั้นยังอายุเพียงแค่ 15 ปี มาดูการแสดงสดของวงเดอะควอร์รีเมน ตัวแฮร์ริสันเองก็ได้ไปออดิชั่นให้เลนนอนดู ซึ่งเจ้าตัวก็ประทับใจฝีไม้ลายมือของแฮร์ริสันเป็นอย่างมาก แต่เลนนอนเองก็แอบคิดว่าแฮร์ริสันยังเด็กเกินไป จนกระทั่งหนึ่งเดือนต่อมาในระหว่างการพบกันรอบที่สอง (ที่เกิดจากการชักชวนโดยแม็กคาร์ตนีย์) แฮร์ริสันได้เล่นท่อนกีตาร์นำของเพลง "Raunchy" ให้พวกเลนนอนรับชมขณะที่โดยสารอยู่บนรถบัสชั้นสอง ทำให้ทางวงตัดสินใจรับแฮร์ริสันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของวงในฐานะมือกีตาร์นำ
ในช่วงเดือนมกราคม ค.ศ. 1959 เพื่อน ๆ จากโรงเรียนมัธยมควอร์รีแบงก์ของเลนนอนได้ทยอยแยกย้ายออกจากวง เลนนอนได้เริ่มเข้าเรียนที่วิทยาลัยศิลปะลิเวอร์พูล (Liverpool College of Art) โดยที่ยังเหลือสมาชิกเพียงแค่ 3 คน พวกเขาเรียกวงของตัวเองว่าจอห์นนี่แอนด์เดอะมูนด็อกส์ (Johnny and the Moondogs) โดยเน้นเล่นเพลงแนวร็อกแอนด์โรลเป็นหลักหากสามารถหามือกลองมาเป็นสมาชิกวงได้ จนกระทั่งในเวลาต่อมาเลนนอนได้ชักชวนสจวต ซัตคลิฟฟ์ (Stuart Sutcliffe) เพื่อนร่วมคณะจากวิทยาลัยศิลปะลิเวอร์พูล ให้นำเงินที่ได้จากการขายภาพวาดไปซื้อกีตาร์เบสแล้วเข้ามาเล่นดนตรีให้กับวง ซัตคลิฟฟ์เข้ามาเป็นสมาชิกวงอย่างเป็นทางการในเดือนมกราคม ค.ศ. 1960 เขาแนะนำให้เปลี่ยนชื่อวงไปเป็น Beatals (แปลว่า "เต่าทอง" ในภาษาอังกฤษ) เพื่อเป็นเกียรติแก่วงบัดดี้ ฮอลลีแอนด์เดอะคริกเก็ตส์ (Buddy Holly and the Crickets; แปลว่า "จิ้งหรีด") พวกเขาใช้ชื่อนี้ไปจนถึงเดือนพฤษภาคม แล้วก็เปลี่ยนเป็น Silver Beetles ก่อนที่จะเริ่มออกทัวร์เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ในประเทศสกอตแลนด์ โดยเล่นเป็นวงแบ็คอัพให้กับศิลปินชื่อจอห์นนี เจ็นเทิล (Johnny Gentle) ในต้นเดือนกรกฎาคมนี้เองที่พวกเขาได้เปลี่ยนชื่อวงเป็น Silver Beatles แล้วก็ไปจบที่เดอะบีเทิลส์ (the Beatles) ในช่วงกลางเดือนสิงหาคมท้ายที่สุด
ผลงานเพลง

เดอะบีเทิลส์มีผลงานเพลง ประกอบไปด้วยสตูดิโออัลบั้ม 13 อัลบั้ม รวมทั้งผลงานซิงเกิลและ 
อีพีที่จำหน่ายในสหราชอาณาจักร
Please Please Me (ค.ศ. 1963)
With the Beatles (ค.ศ. 1963)
A Hard Day's Night (ค.ศ. 1964)
Beatles for Sale (ค.ศ. 1964)
Help! (ค.ศ. 1965)
Rubber Soul (ค.ศ. 1965)
Revolver (ค.ศ. 1966)
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (ค.ศ. 1967)
Magical Mystery Tour (ค.ศ. 1967)
The Beatles ("The White Album") (ค.ศ. 1968)
Yellow Submarine (ค.ศ. 1969)
Abbey Road (ค.ศ. 1969)
Let It Be (ค.ศ. 1970)
Past Masters (ค.ศ. 1988, อัลบั้มรวมเพลง)
รางวัลและการตอบรับ

สมาชิกในวงเดอะบีเทิลส์ (จอห์น พอล ริงโก จอร์จ) ได้รับพระราชทานเกียรติจากควีนเอลิซาเบธที่ 2ให้เป็น MBE (Members of the Order of the British Empire)
ภาพยนตร์เรื่อง เลตอิตบี ได้รับรางวัลออสการ์ในสาขาเพลง ที่ดีที่สุดโดยวัดจากคะแนน
ได้รับ รางวัลแกรมมีมาทั้งหมด 7 รางวัลด้วยกัน
ได้รับ รางวัลอิวอร์ โนเวล ถึง 15 รางวัลด้วยกัน
ได้ถูกบรรจุในหอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล ปี 1988
มีอัลบั้มจำนวน 15 อัลบั้มที่ขึ้นอยู่อันดับหนึ่งใน บริติชชาร์ท
ได้รับการยกย่องให้อยู่อันดับ 1 ศิลปินที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในโลก จากทั้งหมด 100 ของนิตยสารบิลบอร์ด
ได้รับการยกย่องจาก นิตยสารไทม์ให้เป็นหนึ่งใน 100 สิ่งสำคัญที่สุดของผู้คนแห่งศตวรรษที่ 20
รางวัลและการตอบรับ > ใบรับรองยอดการจำหน่ายอัลบั้มในอังกฤษกับสหรัฐ

ได้ใบรับรองยอดการจำหน่ายอัลบั้ม ระดับ "เพชร" 6 ใบ
ได้ใบรับรองยอดการจำหน่ายอัลบั้ม ระดับ "มัลติ-แพลทินัม" 28 ใบ
ได้ใบรับรองยอดการจำหน่ายอัลบั้ม ระดับ "แพลทินัม" 43 ใบ
ได้ใบรับรองยอดการจำหน่ายอัลบั้ม ระดับ "ทอง" 53 ใบ
ได้ใบรับรองยอดการจำหน่ายอัลบั้ม ระดับ "เงิน" 1 ใบ
สมาชิก

สมาชิกหลัก
จอห์น เลนนอน – ขับร้อง กีตาร์ คียบอร์ด ฮาโมนิกา เบส (1960–1969; เสียชีวิต 1980)
พอล แมคคาร์ตนีย์ – ขับร้อง เบส กีตาร์ คีย์บอร์ด กลอง (1960–1970)
จอร์จ แฮร์ริสัน – กีตาร์ ขับร้อง ซีตาร์ คีย์บอร์ด เบส (1960–1970; เสียชีวิต 2001)
ริงโก สตาร์ – กลอง เพอร์คัชชัน ขับร้อง (1962–1970)
สมาชิกยุคแรก
สทิวเวิร์ต ซัตคลิฟฟ์ – เบส ขับร้อง (1960–1961; เสียชีวิต 1962)
ทอมมี มูร์ – กลอง (1960; เสียชีวิต 1981)
นอร์แมน แชปแมน – กลอง (1960; เสียชีวิต 1995)
พีต เบสต์ – กลอง ขับร้อง (1960–1962)
ชาส นิวบี – เบส (1960–1961; เสียชีวิต 2023)
นักดนตรีทัวร์
จิมมี นิโคล – กลอง (1964)
เชิงอรรถ

↑  อ้างอิงมาจากหนังสือของ Lewisohn หน้าที่ 201, การควบรวมซิงเกิลและเพลง EP ในอัลบั้ม the Past Masters เดิมทีถูกแบ่งออกมาขายแยกเป็นสองอัลบั้ม ได้แก่ Volumes 1 และ 2 ในปี ค.ศ. 1988 อย่างไรก็ตาม อัลบั้มทั้งสองก็ได้ถูกนำมามัดรวมขายเป็นอัลบั้มเดียวกันในเวลาต่อมา
อ่านเพิ่ม

Astley, John (2006). Why Don't We Do It In The Road? The Beatles Phenomenon. The Company of Writers. ISBN 978-0-9551834-7-8.
Barrow, Tony (2005). John, Paul, George, Ringo & Me: The Real Beatles Story. New York: Thunder's Mouth. ISBN 978-1-56025-882-7.
Bramwell, Tony; Kingsland, Rosemary (2006). Magical Mystery Tours: My Life with the Beatles. New York: St. Martin's Press. ISBN 978-0-312-33044-6.
Braun, Michael (1964). Love Me Do: The Beatles' Progress (1995 reprint ed.). London: Penguin. ISBN 978-0-14-002278-0.
Carr, Roy; Tyler, Tony (1975). The Beatles: An Illustrated Record. New York: Harmony Books. ISBN 978-0-517-52045-1.
Epstein, Brian (1964). A Cellarful of Noise. Byron Preiss. ISBN 978-0-671-01196-3. OCLC 39211052.
The Beatles: The FBI Files. Federal Bureau of Investigation. Filibust. 2007. ISBN 978-1-59986-256-9. สืบค้นเมื่อ 31 March 2014.[ลิงก์เสีย]
Harry, Bill (1985). The Book Of Beatle Lists. Poole, Dorset: Javelin. ISBN 978-0-7137-1521-7.
Kirchherr, Astrid; Voormann, Klaus (1999). Hamburg Days. Guildford, Surrey: Genesis Publications. ISBN 978-0-904351-73-6.
Lennon, Cynthia (2005). John. New York: Crown Publishers. ISBN 978-0-307-33855-6.
Mansfield, Ken (2007). The White Book. Nashville, TN: Thomas Nelson. ISBN 978-1-59555-101-6. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 January 2023. สืบค้นเมื่อ 31 March 2014.
Martin, George; Pearson, William (1994). Summer of Love: The Making of Sgt. Pepper. London: Macmillan. ISBN 978-0-333-60398-7.
Riley, Tim (2011). Lennon: The Man, the Myth, the Music – The Definitive Life. New York: Hyperion/HarperCollins. ISBN 978-1-4013-2452-0.
Sheffield, Rob (2017). Dreaming the Beatles. New York: Harper Collins. ISBN 978-0-06-220765-4.
Turner, Steve (2005). A Hard Day's Write: The Stories Behind Every Beatles Song (3rd ed.). New York: Harper Paperbacks. ISBN 978-0-06-084409-7.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
The Beatles ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
เดอะบีเทิลส์ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
เดอะบีเทิลส์ ที่เว็บไซต์ Curlie
The Beatles – FBI file
The Hugo Keesing Collection on the Beatles, มหาวิทยาลัยแมริแลนด์, hdl:1903.1/4593
ศักย์บันดล

ข้อมูลเพิ่มเติม: Event-related potential
ศักย์ไฟฟ้าในระบบประสาท
| Evoked potential |
| --- | --- |
การแทรกแซง
MeSH: D005071
ศักย์บันดล (อังกฤษ: evoked potential (EP) หรือ evoked response) เป็นศักย์ไฟฟ้าในรูปแบบโดยเฉพาะ ๆ ที่บันทึกได้จากระบบประสาทส่วนต่าง ๆ โดยเฉพาะสมองของมนุษย์หรือของสัตว์อื่น ๆ หลังจากให้ตัวกระตุ้นเช่นแสงวาบหรือเสียงทุ้มแหลม 
ตัวกระตุ้นต่าง ๆ ทั้งโดยแบบและประเภทจะก่อศักย์แบบต่าง ๆ
นี่ต่างกับศักย์ไฟฟ้าแบบเกิดเอง (spontaneous) ซึ่งตรวจด้วยการบันทึกคลื่นไฟฟ้าสมอง (EEG), การบันทึกคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อ (EMG) หรือการบันทึกค่าทางสรีรวิทยาไฟฟ้าแบบอื่น ๆ
ค่าเช่นนี้มีประโยชน์ในการวินิจฉัยโรคและการเฝ้าสังเกตคนไข้รวมทั้งการตรวจจับปัญหาการรับรู้ความรู้สึกเนื่องกับโรคหรือยา/สารเสพติด และการเฝ้าตรวจบูรณภาพของวิถีประสาทเมื่อกำลังผ่าตัด
แอมพลิจูดของ EP มักจะต่ำ มีพิสัยตั้งแต่น้อยกว่า 1 ไมโครโวลต์จนถึงหลายไมโครโวลต์ เทียบกับเป็นสิบ ๆ ไมโครโวลต์สำหรับ EEG, หลายมิลลิโวลต์สำหรับ EMG และบ่อยครั้งเกือบถึง 20 มิลลิโวลต์สำหรับการบันทึกคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (ECG)
เพื่อแยกแยะค่าต่ำเช่นนี้ไม่ให้ปนกับสัญญาณไฟฟ้าทางชีวภาพรวมทั้ง EEG, ECG และ EMG หรือกับสัญญาณรบกวนอื่น ๆ การสร้างค่าเฉลี่ยของสัญญาณปกติเป็นเรื่องจำเป็น
สัญญาณที่ตรวจจะล็อกเวลา (time-locked) กับตัวกระตุ้น และเพราะสัญญาณรบกวนโดยมากจะเกิดโดยสุ่ม ค่าเฉลี่ยที่ได้จากการวัดซ้ำ ๆ จึงสามารถเฉลี่ยเอาสัญญาณรบกวนออกได้
สัญญาณอาจบันทึกจากเปลือกสมอง ก้านสมอง ไขสันหลัง และเส้นประสาทนอกส่วนกลาง
ปกติแล้วคำว่า evoked potential จะจำกัดใช้กับการตอบสนองที่มาจาก หรือจากการกระตุ้นโครงสร้างในระบบประสาทกลาง
ดังนั้น evoked compound motor action potentials (CMAP) หรือ sensory nerve action potentials (SNAP) ที่ใช้ศึกษาการนำกระแสประสาท (nerve conduction study, NCS) ทั่วไปจะไม่จัดว่าเป็น evoked potential แม้จะเข้ากับนิยามที่กล่าวก่อนหน้านี้
EP ต่างกับ event-related potential (ERP) แม้บางครั้งคำอาจจะใช้ทดแทนกันและกัน เพราะ ERP เกิดช้ากว่าและมีเหตุจากกระบวนการทางประชานในระดับสมอง/การแปลผลที่สูงกว่า
Sensory evoked potentials (SEP)

สัญญาณ sensory evoked potentials (SEP) บันทึกได้จากระบบประสาทกลางหลังจากกระตุ้นอวัยวะรับความรู้สึก (sense organ) เช่น visual evoked potentials (VEP) ที่ได้จากการแสดงแสงกะพริบ หรือรูปแบบแสงที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ บนจอภาพ,
auditory evoked potentials (AEP) ที่ได้เมื่อส่งเสียงกริ๊กหรือเสียงทุ้มแหลมไปที่หูฟัง หรือ somatosensory evoked potential (SSEP) ที่ได้ด้วยตัวกระตุ้นแบบสัมผัสหรือไฟฟ้าที่เส้นประสาทผสมนอกระบบประสาทกลาง
SEP ใช้กันอย่างกว้างขวางเพื่อวินิจฉัยโรคทางการแพทย์ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 และเพื่อการเฝ้าตรวจประสาทในช่วงผ่าตัด (intraoperative neurophysiology monitoring, IONM) 
มี EP 3 อย่างที่ใช้ตรวจรักษาอย่างกว้างขวาง คือ AEP ซึ่งปกติบันทึกจากหนังศีรษะแต่มาจากก้านสมอง,
VEP
และ SSEP ซึ่งได้ด้วยการกระตุ้นเส้นประสาทนอกส่วนกลางด้วยไฟฟ้า
ตัวอย่างการใช้ SEP รวมทั้ง
SSEP สามารถใช้หาตำแหน่งรอยโรค เช่น ที่ประสาทนอกส่วนกลางหรือที่ไขสันหลัง
VEP และ BAEP สามารถใช้เสริมการสร้างภาพทางประสาทเพื่อตรวจวินิจฉัยโรคต่าง ๆ เช่น โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง
EP ที่ตอบสนองอย่างเร็ว เช่น SSEP, VEP และ BAEP สามารถใช้เป็นตัวบ่งพยากรณ์โรคสำหรับการบาดเจ็บหรือการขาดออกซิเจนที่สมอง คือถ้าไม่มีการตอบสนองในระยะต้น ๆ หลังการขาดออกซิเจน นี่เป็นพยากรณ์ความตายที่แม่นยำ ส่วนการตอบสนองที่ผิดปกติเมื่อสมองบาดเจ็บเป็นตัวพยากรณ์ที่แม่นว่าจะไม่ฟื้นจากโคม่า การตอบสนองปกติอาจแสดงว่าจะมีผลดีไม่ว่าจะเป็นเพราะสมองบาดเจ็บหรือขาดออกซิเจน อนึ่ง การตอบสนองมักจะฟื้นสภาพก่อนการฟื้นสภาพของคนไข้
สำหรับคนไข้โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง การตรวจวินิจฉัยโรคอาจรวมการหารรอยโรคหลายรอยในวิถีประสาทรับความรู้สึกต่าง ๆ ซึ่ง EP สามารถใช้เป็นส่วนช่วย และแม้หาได้เช่นนี้ ก็ไม่อาจฟันธงได้อย่างชัดเจนเพราะมีอีกหลายโรคที่มีอาการเป็นความผิดปกติของ EP ที่วิถีประสาทหลายทาง (multimodality EP abnormalities) รวมทั้งเอดส์, โรคไลม์, ลูปัส อีริทีมาโตซัส ทั่วร่าง, ซิฟิลิสระบบประสาท (neurosyphilis), ลำเส้นใยประสาทไขสันหลัง-สมองน้อยเสื่อม (spinocerebellar degenerations), อัมพาตครึ่งล่างเหตุกล้ามเนื้อหดเกร็งทางพันธุกรรม (hereditary spastic paraplegia) และการขาดวิตามินอีหรือบี12เป็นต้น
ดังนั้น ประโยชน์ของ EP ในการช่วยวินิจฉัยโรคจึงขึ้นกับปัจจัยต่าง ๆ ที่พบในกรณีคนไข้ ความผิดปกติของ EP อาจช่วยระบุตำแหน่งกว้าง ๆ ของรอยโรคในระบบประสาทกลาง แต่การระบุตำแหน่งให้แน่ชัดด้วยวิธีนี้อาจผิดพลาดได้ง่ายเพราะยังมีองค์ประกอบของ EP หลายที่ยังไม่เข้าใจดี
Sensory evoked potentials (SEP) > Visual evoked potential (VEP)

visual evoked potential (VEP) เป็น EP ที่ได้จากการให้ตัวกระตุ้นเป็นแสงวาบหรือเป็นลายต่าง ๆ ซึ่งอาจใช้ยืนยันความเสียหายต่อวิถีประสาทตา (visual pathway)
รวมทั้งจอตา, ประสาทตา (optic nerve), ส่วนไขว้ประสาทตา (optic chiasm), ส่วนแผ่ประสาทตา (optic radiations) และเปลือกสมองส่วนท้ายทอย (occipital ocrtex)
การประยุกต์ใช้อย่างหนึ่งก็คือการวัดความคมชัดของสายตาทารก (ที่วัดสายตาแบบปกติไม่ได้) โดยติดอิเล็กโทรดที่หนังศีรษะทารกเหนือคอร์เทกซ์สายตา แล้วแสดงลานสีเทาสลับกับลานตารางหมากรุกหรือลานริ้วเหมือนลูกกรง ถ้าช่องหมากรุกหรือริ้วใหญ่พอที่ทารกจะเห็นได้ ก็จะวัด VEP ได้ แต่ถ้าเล็กเกินก็จะไม่เกิด VEP เป็นวิธีการแบบปรวิสัยเพื่อวัดสมรรถภาพการเห็นรูปละเอียดของสายตา
VEP เป็นวิธีการตรวจหาความผิดปกติที่ไว ซึ่งอาจไม่พบถ้าแค่ตรวจตาหรือทำภาพ MRI แม้อาจไม่ระบุสมุฏฐานของโรคได้
VEP อาจผิดปกติในโรคประสาทตาอักเสบ (optic neuritis), โรคเส้นประสาทตา (optic neuropathy), โรคทำลายปลอกไมอีลิน (demyelinating disease), โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง (ช่วง acute และ chronic), Friedreich’s ataxia, การขาดวิตามินบี12, ซิฟิลิสระบบประสาท (neurosyphilis), โรคไมเกรน, โรคขาดเลือด (ischemic disease), ภาวะเนื้องอกทับประสาทตา, ความดันลูกตาสูง (ocular hypertension), ต้อหิน, โรคเบาหวาน, ตามัวเหตุพิษ (toxic amblyopia), ประสาทเป็นพิษเหตุอะลูมิเนียม (aluminum neurotoxicity), แมงกานีสเป็นพิษ (maganese poisoning), ประสาทอักเสบหลังลูกตา (retrobulbar neuritis) และการบาดเจ็บที่ศีรษะ
VEP สามารถใช้ตรวจความบกพร่องทางตาของทารก เพื่อตรวจความผิดปกติของวิถีประสาทตา ซึ่งอาจเกิดจากระบบประสาทตาพัฒนาช้า
องค์ประกอบของคลื่น VEP ที่เรียกว่า P100 ซึ่งเป็นยอดคลื่นทางบวกและเกิดที่ 100 มิลลิวินาที สามารถประยุกต์ใช้ทางคลินิกอย่างสำคัญ
โดยปัญหาต่อวิถีประสาทการเห็นก่อนหน้าส่วนไขว้ประสาทตา (optic chiasm) อาจเป็นจุดที่ได้ประโยชน์มากที่สุด
ยกตัวอย่างเช่น คนไข้ประสาทตาอักเสบ (optic neuritis) อย่างรุนแรงอาจไม่มี P100 หรือมีแต่ลดลงอย่างมาก
อาการและการเห็นที่ดีขึ้นอาจมากับการคืนสภาพของ P100 แต่ก็จะช้าลงอย่างผิดปกติซึ่งเป็นอย่างไม่หาย และดังนั้น นี่จึงอาจเป็นตัวบ่งโรคประสาทตาอักเสบที่เคยเป็นหรือที่เคยเป็นแต่ไม่รู้
ในปี 1934 นักวิชาการคู่หนึ่งสังเกตเห็นว่า ความเปลี่ยนแปลงของคลื่นไฟฟ้าสมองกลีบท้ายทอย (occipital EEG) สามารถเห็นได้เมื่อกระตุ้นด้วยแสง
ต่อมาปี 1961 จึงได้ตั้งชื่อองค์ประกอบต่าง ๆ ของ occipital EEG
ในปีเดียวกัน นักวิจัยกลุ่มหนึ่งได้บันทึก visual evoked potential (VEP) ของสมองกลีบท้ายทอยทั้งภายในและภายนอกกะโหลก แล้วพบว่าแอมพลิจูดที่บันทึกตามเขต calcarine fissure
มีค่าสูงสุด
ในปี 1965 นักวิจัยได้ใช้ตัวกระตุ้นแบบกระดานหมากรุกเพื่อแสดง VEP ในมนุษย์
แล้วจึงติดตามสัญญาณ VEP เพื่อระบุตำแหน่งโครงสร้างต่าง ๆ ในวิถีประสาทการเห็นปฐมภูมิ
นักวิชาการได้ใช้ VEP เพื่อตรวจรักษาเป็นครั้งแรกเมื่อบันทึก VEP ที่ตอบสนองช้าลงในคนไข้ประสาทอักเสบหลังลูกตา (retrobulbar neuritis) ในปี 1972
มีงานวิจัยมากมายตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 จนถึงทุกวันนี้เพื่อปรับปรุงวิธีการและทฤษฎี ซึ่งได้นำไปใช้กับสัตว์ด้วย
Sensory evoked potentials (SEP) > Visual evoked potential (VEP) > ตัวกระตุ้น VEP

การใช้ตัวกระตุ้นเป็นแสงวาบกระจายไม่ค่อยใช้แล้วทุกวันนี้เพราะก่อการตอบสนองที่ต่าง ๆ กันมากทั้งในบุคคลเดียวกันและต่าง ๆ กัน
แต่ก็ยังมีประโยชน์เมื่อใช้ตรวจทารก สัตว์ หรือบุคคลที่มองเห็นไม่ชัด
ตัวกระตุ้นแบบกระดานหมากรุกใช้สี่เหลี่ยมจตุรัสที่สว่างสลับกับมืด และตัวกระตุ้นแบบลูกกรงใช้ริ้วแนวตั้งสว่างสลับกับมืด
โดยจะแสดงภาพทีละภาพ แต่ละภาพมีสี่หลี่ยมจตุรัสหรือริ้วขนาดเท่ากัน
Sensory evoked potentials (SEP) > Visual evoked potential (VEP) > การติดอิเล็กโทรดสำหรับ VEP

การติดอิเล็กโทรดเป็นเรื่องสำคัญมากเพื่อให้ได้สัญญาณ VEP โดยไม่ปรากฏสัญญาณที่ไม่มีจริง (artifact)
สำหรับการทดสอบโดยใช้ช่องเดียว จะติดอิเล็กโทรดหนึ่งที่ 2.5 ซม. เหนือตำแหน่ง inion (ตาม 10-20 system) และอิเล็กโทรดอ้างอิงที่ตำแหน่ง Fz
แต่ก็สามารถติดอิเล็กโทรดอีกสองอันที่ 2.5 ซม. ทางด้านขวาและซ้ายของตำแหน่ง Oz เพื่อให้ได้สัญญาณที่ละเอียดขึ้น
Sensory evoked potentials (SEP) > Visual evoked potential (VEP) > คลื่น VEP

ยอดคลื่น VEP จะตั้งชื่อโดยเขียนอักษรตัวใหญ่ว่าเป็นยอดบวก (P) หรือลบ (N) ตามด้วยตัวเลขที่บ่งค่าเฉลี่ยของเวลาการตอบสนอง (latency) สำหรับยอดคลื่นนั้น ๆ
ยกตัวอย่างเช่น P100 หมายถึงยอดคลื่นในทางบวกที่เกิด 100 มิลลิวินาทีหลังเริ่มตัวกระตุ้น
แอมพลิจูดเฉลี่ยของคลื่น VEP ปกติจะอยู่ระหว่าง 5-20 ไมโครโวลต์
ค่าปกติจะขึ้นอยู่กับอุปกรณ์ที่ใช้กระตุ้น (แฟลช หรือ หลอดรังสีแคโทด หรือ ไดโอดเปล่งแสง, ขนาดตารางหมากรุก เป็นต้น)
Sensory evoked potentials (SEP) > Visual evoked potential (VEP) > ประเภทของ VEP

VEP ที่วัดโดยเฉพาะ ๆ รวมทั้ง
Monocular pattern reversal (ใช้มากที่สุด)
Sweep visual evoked potential
Binocular visual evoked potential
Chromatic visual evoked potential
Hemi-field visual evoked potential
Flash visual evoked potential
LED Goggle visual evoked potential
Motion visual evoked potential
Multifocal visual evoked potential
Multi-channel visual evoked potential
Multi-frequency visual evoked potential
Stereo-elicited visual evoked potential
Steady state visually evoked potential
Sensory evoked potentials (SEP) > Auditory evoked potential (AEP)

Auditory evoked potential (AEP) สามารถใช้ตามสัญญาณที่สร้างเหตุเสียงขึ้นไปตามวิถีประสาทการได้ยิน
คือ คอเคลียเป็นตัวสร้าง EP ซึ่งดำเนินผ่านประสาทคอเคลีย, ผ่าน cochlear nucleus, superior olivary complex, lateral lemniscus, ไปยัง inferior colliculus ในสมองส่วนกลาง, ไปยัง medial geniculate body และไปสุดที่เปลือกสมองส่วนการได้ยิน (auditory cortex)
AEP เป็นกลุ่มย่อยของ event-related potentials (ERP)
ERP เป็นการตอบสนองของสมองที่ล็อกเวลากับเหตุการณ์บางอย่าง เช่น ตัวกระตุ้นความรู้สึก หรือเหตุการณ์ทางจิตใจ (เช่น การรู้จำตัวกระตุ้นที่เป็นเป้าหมายได้) หรือการเว้นตัวกระตุ้น
สำหรับ AEP "เหตุการณ์" ก็คือเสียง
AEP (และ ERP) เป็นศักย์ไฟฟ้าขนาดเล็กที่เกิดในสมองโดยบันทึกจากหนังศีรษะ เป็นการตอบสนองต่อตัวกระตุ้นคือเสียง เช่น เสียงทุ้มแหลมต่าง ๆ เสียงพูด เป็นต้น
AEP สามารถใช้ประเมินการทำงานของระบบการได้ยิน (โดยเฉพาะในบุคคลที่ตรวจการได้ยินตามธรรมดาไม่ได้) และสภาพพลาสติกของประสาท 
สามารถใช้วินิจฉัยความพิการทางการเรียนในเด็ก ช่วยสร้างโปรแกรมการศึกษาที่ทำเฉพาะบุคคลสำหรับผู้มีปัญหาการได้ยินหรือปัญหาทางประชาน
Sensory evoked potentials (SEP) > Brainstem auditory evoked potential

brainstem auditory evoked potentials (BAEPs) หรือ brainstem auditory evoked responses (BAERs) เป็น auditory evoked potential ขนาดเล็กมากที่ตอบสนองต่อตัวกระตุ้นทางหู ซึ่งบันทึกด้วยอิเล็กโทรดที่ติดหนังศีรษะ
ซึ่งสะท้อนให้เห็นการทำงานของเซลล์ประสาทในโสตประสาท (auditory nerve), cochlear nucleus, superior olive และ inferior colliculus ทั้งหมดในก้านสมอง
รูปแบบคลื่นที่ช้าลงแสดงการทำงานผิดปกติของวิถีประสาทการได้ยิน (auditory pathway) ถ้าช้าลงข้างเดียว (unilateral) อาจมีรอยโรคตามเส้นประสาทสมองที่ 8 หรือในก้านสมอง 
ฺBAEP อาจผิดปกติในโรคเนื้องอกประสาทหู (acoustic neuroma), โรคทำลายปลอกไมอีลิน, โรคไมเกรน, โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง, เนื้องอกในก้านสมอง, โรคหลอดเลือดในก้านสมอง (brainstem stroke) และศีรษะบาดเจ็บเพราะเหตุต่าง ๆ
BAEP ใช้อย่างสามัญที่สุดในการตรวจเนื้องอกประสาทหู, โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง และการเฝ้าตรวจคนไข้ช่วงผ่าตัดเนื้องอกประสาทหูแบบ cerebellopontine angle tumor resection
แม้ภาพ MRI อาจทำให้เห็นรอยโรคได้ชัดกว่า แต่ BAEP ก็มีประโยชน์สำหรับคนไข้ที่ทำ MRI ไม่ได้
BAEP ยังสามารถใช้ประเมินสภาพโคม่า ยืนยันวินิจฉัยโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง และตรวจจับเนื้องอกในโพรงกะโหลกศีรษะส่วน posterior cranial fossa
ในระยะต้น ๆ
ในคนไข้โคม่า BAEP จะปกติถ้าอาการโคม่ามีเหตุจากความผิดปกติของเมทาบอลิซึมหรือการเกิดพิษ หรือจากโรคที่เป็นในสมองทั้งสองข้าง แต่จะผิดปกติเมื่อมีพยาธิสภาพในก้านสมอง
ทั่วไปมันจะตอบสนองต่อตัวกระตุ้นไม่ล่าช้าเกิน 6 มิลลิวินาทีและมีแอมพลิจูดประมาณ 1 ไมโครโวลต์
เพราะมีขนาดเล็กเช่นนี้ จึงต้องบันทึกการตอบสนองต่อตัวกระตุ้นเดียวกันไม่ต่ำกว่า 500 ครั้ง เพื่อใช้ค่าเฉลี่ยกำจัดสัญญาณรบกวนซึ่งเกิดโดยสุ่ม
แม้จะสามารถได้ BAEP จากการตอบสนองต่อตัวกระตุ้นเป็นเสียงทุ้มแหลมที่อยู่ในพิสัยการได้ยิน ตัวกระตุ้นที่มีประสิทธิผลดีกว่าจะมีความถี่ต่าง ๆ ในรูปแบบเสียงกริ๊กสั้น ๆ
ในปี 1984
แพทย์คู่หนึ่งได้รายงานเป็นครั้งแรกถึง BAEP ที่ผิดปกติในหญิงติดเหล้าผู้พึ่งฟื้นตัวจากโรค acquired central hypoventilation syndrome ซึ่งทำให้หยุดหายใจเมื่อหลับ
โดยตั้งสมมติฐานว่าก้านสมองของคนไข้เป็นพิษเนื่องจากการติดเหล้าอย่างเรื้อรัง แต่ไม่ได้ถูกทำลาย