stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รอยโรคของเซลล์ประสาทสั่งการส่วนล่าง
เหตุ

เหตุสามัญที่สุดของความเสียหายที่เซลล์ประสาทสั่งการล่างก็คือประสาทส่วนปลายได้รับบาดเจ็บ หรือติดเชื้อไวรัสที่ทำลายเซลล์ประสาทในปีกหน้าของไขสันหลังโดยเฉพาะ ๆ
กล้ามเนื้อจะฝ่อเพราะไม่ได้ใช้การ คือเส้นใยกล้ามเนื้อจะหดแล้วในที่สุดก็จะถูกแทนที่ด้วยเนื้อเยื่อเส้นใย
เหตุอื่น ๆ รวมทั้งกลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เร, แบคทีเรียที่ก่อโรคโบทูลิซึมคือ Clostridium botulinum, โรคโปลิโอ และ cauda equina syndrome
เหตุสามัญอีกอย่างสำหรับการเสื่อมเซลล์ประสาทสั่งการล่างก็คือ อะไมโอโทรฟิก แลเทอรัล สเกลอโรซิส
วินิจฉัยต่าง

โรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงชนิดร้าย เป็นการเสียการสื่อประสาทที่แผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อ
อะไมโอโทรฟิก แลเทอรัล สเกลอโรซิส ทำให้เซลล์ประสาทสั่งการตาย แม้จะยังไม่รู้เหตุ แต่ก็เสนอว่า การสะสมโปรตีนอย่างผิดปกติเป็นพิษต่อเซลล์ประสาท
ดูเพิ่ม

เซลล์ประสาทสั่งการล่าง
เซลล์ประสาทสั่งการบน
รอยโรคที่เซลล์ประสาทสั่งการบน
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Fix, James D (2007-10-01). Neuroanatomy. Lippincott Williams & Wilkins. pp. 120-. ISBN 978-0-7817-7245-7. สืบค้นเมื่อ 2010-11-17.
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DDiseasesDB: 22143
http://library.med.utah.edu/neurologicexam/html/motor_anatomy.html#06
รอเบิร์ต เดอ นิโร

| รอเบิร์ต เดอ นิโร |
| --- | --- |
เดอ นิโร ใน ค.ศ. 2016
เกิด: รอเบิร์ต แอนโทนี เดอ นิโร  (1943-08-17) สิงหาคม 17, 1943 (81 ปี) นครนิวยอร์ก สหรัฐ
อาชีพ:  นักแสดง  ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ 
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1963–ปัจจุบัน
คู่สมรส: ไดแอน แอบบอตต์ (สมรส 1976; หย่า 1988) เกรซ ไฮทาวเวอร์ (สมรส 1997; แยก 2018)
บุตร: 7 คน รวมทั้ง เดรนา และ ราฟาเอล
บิดามารดา: รอเบิร์ต เดอ นีโร ซีเนียร์ เวอร์จิเนีย แอดมีรัล
รอเบิร์ต แอนโทนี เดอ นิโร (อังกฤษ: Robert Anthony De Niro; เกิด 17 สิงหาคม ค.ศ. 1943) เป็นนักแสดงและผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาเลียน เป็นที่รู้จักจากผลงานการแสดงในภาพยนตร์ที่กำกับโดยมาร์ติน สกอร์เซซี และได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในนักแสดงชายที่ดีที่สุดของวงการภาพยนตร์อเมริกัน โดยเขาได้รับรางวัลรางวัลออสการ์ 2 ครั้ง และ ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ 2 ครั้ง รวมถึงได้รับรางวัลเกียรติยศจากสถาบันภาพยนตร์อเมริกันและได้รับเหรียญอิสรภาพประธานาธิบดีจากบารัก โอบามาในปี 2016
เดอ นิโร เรียนด้านการแสดงจากโรงเรียนสอนการแสดงของลี สตราสเบิร์ก และได้แสดงในภาพยนตร์ของมาร์ติน สกอร์เซซี เป็นครั้งแรกในเรื่อง มาเฟียดงระห่ำ (1973) เขาได้รับรางวัลออสการ์ 2 ครั้ง โดยครั้งแรกในสาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมจากการแสดงบท "วีโต คอร์เลโอเน" ใน เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 (1974) ที่กำกับโดยฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา ก่อนที่จะได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากการแสดงบท "เจค ลาม็อตตา" นักมวยแชมป์โลกรุ่นมิดเดิลเวท ในภาพยนตร์เรื่อง นักชกอหังการ์ (1980) ที่กำกับโดยสกอร์เซซี และเขายังเคยได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์จากผลงานการแสดงในเรื่องอื่นๆ เช่น แท็กซี่มหากาฬ (1976), เดอะ เดียร์ ฮันเตอร์ (1978), ตื่นเถิดเพื่อนถ้าใจยังมีฝัน (1990), กล้าไว้อย่าให้หัวใจหลุด (1991), ลุกขึ้นใหม่ หัวใจมีเธอ (2012) และ คนใหญ่ไอริช (2020)
นอกจากผลงานภาพยนตร์แล้ว เดอ นิโร ยังมีผลงานทางโทรทัศน์ที่ประสบความสำเร็จโดยเขาได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลไพรม์ไทม์เอมมี สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม และเข้าชิงรางวัลแซกอวอร์ด จากเรื่อง เดอะ วิซาร์ด ออฟ ลายส์ (2017) ซึ่งเป็นภาพยนตร์ทางโทรทัศน์ของช่องเอชบีโอ และเข้าชิงรางวัลไพรม์ไทม์เอมมี ในฐานะโปรดิวเซอร์ของละครชุดเรื่อง สายตาแห่งอคติ (2019) ทางเน็ตฟลิกซ์
เดอ นิโร มีผลงานการแสดงในภาพยนตร์ 6 เรื่อง ที่ได้รับการคัดเลือกให้เข้าสู่หอทะเบียนภาพยนตร์แห่งชาติ ได้แก่ มาเฟียดงระห่ำ (1973), เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 (1974), แท็กซี่มหากาฬ (1976), เดอะ เดียร์ ฮันเตอร์ (1978), นักชกเลือดอหังการ์ (1980) และ คนดีเหยียบฟ้า (1990) โดยเขาร่วมกับ เจน โรเซนธาล ก่อตั้งบริษัทผลิตภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ชื่อ ไทรเบกา โปรดักชันส์ ขึ้นมาในปี 1989 และมีผลงานภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จออกมาอย่างต่อเนื่องกว่า 30 ปี
ประวัติ

รอเบิร์ต  เดอนิโร เริ่มการแสดงครั้งแรกในภาพยนตร์ เรื่อง The Wedding Party ของผู้กำกับชื่อดัง ไบรอัน เดอพัลมา ซึ่งได้รับคำชมจากนักวิจารณ์หลายสถาบัน และจากนั้นก็ได้แสดงใน The Godfather II (1974) ในบทวิโต คอร์ลีออเน่ ซึ่งเขาก็ได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
ต่อมาในปี 1981 เขาได้รับรางวัลออสการ์เป็นตัวที่สองแต่ในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากเรื่อง Raging Bull (1980) จากบท เจค ลาม็อตทา นอกจากนี้ เขายังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงออสการ์อีกถึง 4 ครั้ง จากผลงานในเรื่อง Taxi Driver (1976), Deer Hunter (1978), Awakenings (1990) และ Cape Fear (1991)
ผลงานการแสดงของเขาในยุคหลังๆ เช่น Jackie Brown (1997), Wag the Dog (1997) และ Great Expectations (1998) หลังจากนั้น เดอนิโรหันมาสวมบทที่เบา ๆ ลงบ้าง เช่นบทตลกในเรื่อง Analyze This ในปี 1999 และ The Adventures of Rocky and Bullwinkle ในปี 2000 หรือ Star Dust ในปี 2007 เป็นต้น
รอยัลโบโรออฟเคนซิงทันแอนด์เชลซี

| เคนซิงทันแอนด์เชลซี |
| --- | --- |
รอยัลโบโร
เคนซิงทันแอนด์เชลซีในเกรเทอร์ลอนดอน
รัฐ: สหราชอาณาจักร
ประเทศ: ประเทศอังกฤษ
ภูมิภาค: ลอนดอน
เซเรมอเนียลเคานที: เกรเทอร์ลอนดอน
ก่อตั้ง: 1 เมษายน 1965
ที่ทำการฝ่ายบริหาร: ถนนฮอลล์แลนด์
การปกครอง
 • ประเภท: สภาลอนดอนโบโร
 • องค์กร: สภาเคนซิงทันแอนด์เชลซี
 • ผู้นำ: ผู้นำและสภา (พรรคอนุรักษนิยม)
 • นายกเทศบาล: Cllr Gerard Hargreaves
 • สภาลอนดอน: Tony Devenish (Conservative) AM จาก เวสท์เซนทรอล
 • MPs: Felicity Buchan (Conservative)   Greg Hands (Conservative)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12.13 ตร.กม. (4.68 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 316 (of 317)
ประชากร (กลางปี 2019)
 • ทั้งหมด: 156,129 คน
 • อันดับ: 126 (of 317)
 • ความหนาแน่น: 13,000 คน/ตร.กม. (33,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC (GMT)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+1 (BST)
รหัสไปรษณีย์: NW, SW, W
รหัสพื้นที่: 020
ONS: 00AW
GSS: E09000020
เว็บไซต์: http://www.rbkc.gov.uk/
รอยัลโบโรออฟเคนซิงทันแอนด์เชลซี (อังกฤษ: Royal Borough of Kensington and Chelsea; RBKC) เป็นลอนดอนโบโรในลอนดอนชั้นในที่มีสถานะเป็นรอยัลโบโร เป็นโบโรที่มีพื้นที่เล็กที่สุดในลอนดอนและเป็นอำเภอที่มีพื้นที่เล็กที่สุดอันดับสองของประเทศอังกฤษ ในรอยัลโบโรนี้ประกอบด้วยพื้นที่ที่มั่งคั่งมาก ทั้งนอททิงฮิลล์, เคนซิงทัน, เซาธ์เคนซิงทัน, เชลซี และ ไนตสบริดจ์
โบโรนี้ตั้งติดกับตะวันตกของซิทีออฟเวสท์มินส์เทอร์ และตะวันออกของฮัมเมอสมิธแอนด์ฟูลลัม รอยัลโบโรนี้เป็นที่ตั้งของสถานศึกษาและหอสมุดที่มีชื่อเสียงในอัลเบอร์ทอพอลิส, ห้างสรรพสินค้าอย่างฮาร์รอดส์, พีเทอร์ โจนส์ และ ฮาร์วีย์ นิคอลส์, และสถานทูตมากมายในเบลกราเวีย, ไนตสบริดจ์ และ เคนซิงทันการ์เดินส์ และเป็นที่ตั้งของหนึ่งในบรรดาอสังหาริมทรัพย์ที่แพงที่สุดในโลก
คำขวัญประจำโบโร นำมาจากเพลงสวด 133 ซึ่งคือ Quam bonum in Unum habitare แปลคร่าว ๆ ว่า 'How good it is to dwell in unity' (มันช่างดีเหลือเกินที่ได้อยู่ร่วมกันในความเป็นหนึ่งเดียว)
ประวัติศาสตร์

โบโรนี้ตั้งขึ้นโดยการรวมรอยัลโบโรออฟเคนซิงทันและเมทรอพอลิทันโบโรออฟเชลซีเข้าด้วยกันภายใต้พระราชบัญญัติการปกครองลอนดอน ปี 1963 ชื่อใหม่ของโบโรใหม่นี้แรกเริ่มคือ "เคนซิงทัน" แต่ภายหลังการประท้วงของประชาชนในเชลซีนับหลายพัน ส่งผลให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการเคหะและการปกครองส่วนท้องถิ่น เซอร์ คีธ จอเซฟ ประกาศเมื่อ 2 มกราคม 1964 ว่าชื่อใหม่ของโบโรจะใช้ชื่อของทั้งสองโบโรเดิมรวมกัน คือ รอยัลโบโรออฟเคนซิงทันแอนด์เชลซี
ดูเพิ่ม

ไทรโบโรแชด์เซอร์วีสเซส
แหล่งข้อมูลอื่น

Kensington & Chelsea Council
Kensington & Chelsea Local Involvement Network (K&C LINk)
| ด ค กการปกครองของเกรเทอร์ลอนดอน |
| --- | --- |
 นครลอนดอน  เกรเทอร์ลอนดอน  ลอนดอน 
ภูมิภาค:  องค์การบริหารเกรเทอร์ลอนดอน สภาลอนดอน  เมเยอร์แห่งลอนดอน 
เทศมณฑลพิธีการ:  นครลอนดอน ลอร์ดเมเยอร์  ลอร์ดเลฟเทนันต์  เชริฟ  เกรเทอร์ลอนดอน ลอร์ดเลฟเทนันต์  ไฮเชริฟ 
ลอนดอนโบโร ในเกรเทอร์ลอนดอน:  บาร์คคิงและแดเกนนัม  บาร์เน็ท  เบ็กซลีย์  เบรนท์  บรอมลีย์  คามเดิน  ครอยดอน  อีลิง  เอ็นฟิลด์  เกรนิช  แฮคนี  แฮมเมอร์สมิธแอนด์ฟุลลัม  ฮาริงเกย์  ฮาร์โรว์  เฮเวอริง  ฮิลลิงดัน  ฮาวสโลว์  อิสลิงตัน  เคนซิงทันแอนด์เชลซี  คิงสตันอัพพอนเทมส์  ลามเบ็ธ  ลุยสชัม  เมอร์ตัน  นิววัม  เรดบริดจ์  ริชมอนด์อัพพอนเทมส์  ซัทเธิร์ค  ซัททัน  ทาวเวอร์แฮมเล็ท  วอลทแธมฟอเรสต์  แวนด์สเวิร์ธ  เวสต์มินสเตอร์ 
51°30′N 0°11′W﻿ / ﻿51.50°N 0.19°W﻿ / 51.50; -0.19
รอเบิร์ด สตอมเบิร์ก

| รอเบิร์ต สตรอมเบิร์ก |
| --- | --- |
สตรอมเบิร์กในปี ค.ศ. 2015
อาชีพ: ผู้กำกับภาพยนตร์, นักออกแบบสเปเชียลเอฟเฟกต์
ปีปฏิบัติงาน: 1987–ปัจจุบัน
บิดามารดา: วิลเลียม อาร์. สตรอมเบิร์ก[ต้องการอ้างอิง]
รอเบิร์ต สตรอมเบิร์ก (อังกฤษ: Robert Stromberg) เป็นนักออกแบบสเปเชียลเอฟเฟกต์และผู้สร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน ผลงานของสตรอมเบิร์กรวมถึงภาพยนตร์เรื่อง อวตาร ของเจมส์ แคเมรอน, อลิซในแดนมหัศจรรย์ ของทิม เบอร์ตัน และ ออซ มหัศจรรย์พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ ของแซม ไรมี เขาประเดิมผลงานการกำกับของเขาด้วยภาพยนตร์ของดิสนีย์ปี 2014 เรื่อง มาเลฟิเซนต์ กำเนิดนางฟ้าปีศาจ ซึ่งเป็นการพลิกโฉมตัวร้ายผู้โด่งดังของดิสนีย์
ประวัติ

โรเบิร์ต สตรอมเบิร์กเริ่มต้นอาชีพในวงการภาพยนตร์ในช่วงทศวรรษที่ 1990 เขาเริ่มทำงานในตำแหน่งต่าง ๆ เช่น นักออกแบบฉากและผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคพิเศษ ก่อนที่จะได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางจากงานออกแบบฉากในภาพยนตร์เรื่อง อวตาร (2009) และ มาเลฟิเซนต์ กำเนิดนางฟ้าปีศาจ (2014)
ชีวิตส่วนตัว

โรเบิร์ต สตรอมเบิร์ก จบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมคาร์ลสแบด (Carlsbad High School) ในปี 1983 และเข้าเรียนที่วิทยาลัยพาลาโม (Palomar College) ก่อนจะสำเร็จการศึกษาจากสถาบันศิลปะแห่งแคลิฟอร์เนีย (California Institute of the Arts หรือ Cal Arts) [ต้องการอ้างอิง]
สตรอมเบิร์กเป็นลุงของสมาชิกวง Emblem3 อย่าง คีตัน สตรอมเบิร์ก และ เวสลีย์ สตรอมเบิร์ก[ต้องการอ้างอิง]
ผลงานภาพยนตร์

| ปี | ชื่อเรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2016 | The BFG | ผู้ออกแบบการผลิต |
| 2014 | มาเลฟิเซนต์: นางพญาปีศาจ | ผู้อำนวยการ |
| 2013 | ออซ มหัศจรรย์พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ | ผู้ออกแบบการผลิต |
| 2012 | เกมล่าเกม | ศิลปินแนวคิด |
| 2010 | อลิซในแดนมหัศจรรย์ | ผู้ออกแบบการผลิต |
| 2009 | อวตาร | ผู้ออกแบบการผลิต |
รางวัล

| ปี | หมวดหมู่ | ภาพยนตร์ | ผลลัพธ์ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2004  | เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม หรือ เอฟเฟกต์ภาพยอดเยี่ยม | Master and Commander: The Far Side of the World | เสนอชื่อเข้าชิง |
แหล่งข้อมูลอื่น

รอเบิร์ด สตอมเบิร์ก ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ระบบการลงคะแนนแบบกึ่งสัดส่วน

ระบบการลงคะแนนแบบกึ่งสัดส่วน (อังกฤษ: semi-proportional representation คือระบบการลงคะแนนสำหรับหาผู้ชนะมากกว่าหนึ่งคนโดยที่ยอมให้มีผู้แทนจากกลุ่มคะแนนเสียงน้อย แต่ไม่สะท้อนถึงความเป็นสัดส่วนให้ใกล้เคียงกับคะแนนเสียงที่พรรคการเมืองแต่ละพรรคได้รับ
ระบบการลงคะแนนแบบกึ่งสัดส่วนถือว่าเป็นการรอมชอมระหว่างระบบการลงคะแนนแบบสัดส่วน เช่น ระบบบัญชีรายชื่อ กับระบบการลงคะแนนแบบคะแนนนำ เช่น ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด ตัวอย่างของระบบการลงคะแนนแบบกึ่งสัดส่วนได้แก่ แบบเสียงเดียวโอนไม่ได้ แบบคู่ขนาน และแบบจำกัดคะแนนเสียง
ระบบกึ่งสัดส่วน

ระบบการลงคะแนนแบบสัดส่วนส่วนมากนั้นไม่ได้ผลลัพธ์ที่เป็นสัดส่วนอย่างแม่นยำอันเนื่องมาจากผลของการใช้เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำ การแบ่งเขตเลือกตั้งขนาดเล็ก หรือการเพิ่มกฎข้อบังคับอื่น ๆ ที่แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ ระบบกึ่งสัดส่วนนั้นเป็นระบบที่ออกแบบให้มีผลลัพธ์ที่มีความเป็นสัดส่วนอย่างกลาง ๆ
ตัวเลือกในการรับระบบกึ่งสัดส่วนเข้ามาใช้นั้นอาจจะมาจากความต้องการที่จะหาสมดุลระหว่างการครองเสียงโดยพรรคการเมืองเดียวในสภา กับการจัดสรรที่นั่งแบบเป็นสัดส่วน โดยระบบกึ่งสัดส่วนนี้จะช่วยให้ผลลัพธ์มีความเป็นธรรมขึ้นโดยที่พรรคการเมืองขนาดเล็กสามารถได้ที่นั่งในสภาได้ แต่ยังคงความเป็นไปได้ที่พรรคการเมืองใดพรรคการเมืองหนึ่งสามารถรับคะแนนเสียงท่วมท้นในสภาได้ในกรณีชัยชนะแบบถล่มทลาย
เนื่องจากวิธีการวัดความเป็นสัดส่วนนั้นมีหลายวิธี และเพราะว่าไม่มีเกณฑ์จุดประสงค์ที่ชัดเจน ความเห็นต่าง ๆ นั้นอาจจะแตกต่างกันว่าระบบกึ่งสัดส่วนคืออะไรได้อย่างชัดเจน ซึ่งต่างจากการระบบคะแนนนำและระบบสัดส่วนซึ่งมีหลักการชัดเจน
ระบบฉีดเชื้อเพลิงอ้อม

วิธีการจ่ายน้ำมันในเครื่องยนต์
ระบบฉีดเชื้อเพลิงอ้อม หรือ อินไดเรกต์อินเจ็กชั่น (อังกฤษ: Indirect injection; IDI) หมายถึง ระบบการจ่ายเชื้อเพลิงแบบหนึ่งในเครื่องยนต์สันดาปภายใน ซึ่งจะไม่ฉีดน้ำมันเข้าไปในห้องเผาไหม้โดยตรง
เครื่องยนต์เบนซิน/แก๊สโซลีน (gasoline engine) ที่ใช้ระบบฉีดน้ำมันแบบอ้อม ซึ่งหัวฉีดจะฉีดน้ำมันไปยังจุดก่อนที่จะถึงลิ้นไอดีนั้น ปัจจุบันไม่ค่อยนิยมใช้แล้ว เนื่องจากระบบฉีดเชื้อเพลิงตรง (Direct injection) ได้รับความนิยมมากกว่า อย่างไรก็ตาม ผู้ผลิตบางรายเช่น ฟ็อลคส์วาเกิน โตโยต้า และฟอร์ด ได้พัฒนาระบบ “ฉีดเชื้อเพลิงแบบผสม” (dual injection) ซึ่งรวมเอาระบบฉีดน้ำมันแบบตรงเข้ากับแบบอ้อม โดยระบบนี้จะผสานข้อดีของระบบการฉีดน้ำมันทั้งสองแบบเข้าด้วยกัน
ระบบฉีดน้ำมันตรง ช่วยให้สามารถควบคุมปริมาณน้ำมันที่ฉีดเข้าไปยังห้องเผาไหม้ได้อย่างแม่นยำ ภายใต้แรงดันสูง ส่งผลให้เครื่องยนต์มีกำลังและประหยัดน้ำมันมากขึ้น แต่ข้อเสียของระบบฉีดน้ำมันแบบนี้ก็คือ มักจะทำให้เกิดอนุภาคฝุ่นละอองมากขึ้น และเนื่องจากน้ำมันไม่ไปสัมผัสกับลิ้นไอดีอีกต่อไป จึงทำให้เกิดคราบเขม่าสะสมที่ลิ้นไอดีได้ในระยะยาว
ระบบการฉีดน้ำมันแบบอ้อม จะช่วยให้มีการฉีดน้ำมันไปยังลิ้นไอดี ซึ่งจะช่วยลดหรือขจัดปัญหาคราบเขม่าที่สะสมบนลิ้นไอดีได้ และในสภาวะที่เครื่องยนต์ทำงานด้วยภาระงานต่ำ ระบบฉีดน้ำมันแบบนี้จะช่วยให้การผสมน้ำมันกับอากาศดีขึ้น
ระบบฉีดน้ำมันแบบผสมส่วนใหญ่จะใช้ในรถยนต์ที่มีราคาแพง เนื่องจากความซับซ้อนและต้นทุนที่เพิ่มขึ้นของระบบ
ระบบฉีดเชื้อเพลิงทางช่องไอดี (อังกฤษ: Port injection) หมายถึง การฉีดน้ำมันไปที่ด้านหลังของลิ้นไอดี ซึ่งจะเร่งการระเหยของน้ำมัน
เครื่องยนต์ดีเซลที่ใช้ระบบฉีดน้ำมันแบบอ้อม จะฉีดน้ำมันเข้าไปยังห้องเล็ก ๆ ที่อยู่ติดกับห้องเผาไหม้ หลัก ๆ จะมีอยู่ 2 แบบคือ ห้องเผาไหม้ช่วย (swirl chamber) และ ห้องเผาไหม้ล่วงหน้า (prechamber) ห้องเล็ก ๆ เหล่านี้ทำหน้าที่เป็นจุดเริ่มต้นของการเผาไหม้ ก่อนที่จะลามไปยังห้องเผาไหม้หลัก ห้องเผาไหม้ทั้งสองแบบต้องได้รับการออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน เพื่อให้แน่ใจว่าน้ำมันที่ถูกฉีดเป็นละอองกับจะผสมอากาศที่ถูกอัดจนร้อนอย่างเหมาะสม
รอแบร์ เคานต์แห่งมอร์แต็ง

ภาพสามพี่น้องต่างมารดาในผ้าทอบาเยอ: (ขวา) รอแบร์ เคานต์แห่งมอร์แต็ง, (กลาง) วิลเลียม ดยุคแห่งนอร์ม็องดี, (ซ้าย) โอโด
รอแบร์ เคานต์แห่งมอร์แต็ง เอิร์ลที่ 2 แห่งคอร์นวอลล์ (อังกฤษ: Robert, Count of Mortain, 2nd Earl of Cornwall; ค.ศ. 1031–1095) เป็นขุนนางนอร์มันและเป็นน้องชายร่วมมารดาในพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิต รอแบร์เป็นหนึ่งในสหายร่วมรบของพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิตในยุทธการที่เฮสติงส์ และถือเป็นหนึ่งในผู้ถือครองที่ดินรายใหญ่ที่สุดในราชอาณาจักรอังกฤษในยุคของพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิตตามบันทึกดูมสเดย์ในปี ค.ศ. 1086
เคานต์แห่งมอร์แต็ง

รอแบร์เป็นน้องชายต่างบิดาของวิลเลียมผู้พิชิต ทั้งคู่มีมารดาคนเดียวกัน คือ นางแอร์เลวา ซึ่งมีความสัมพันธ์กับรอแบร์ ดยุคแห่งนอร์ม็องดี จนมีบุตรชายด้วยกัน คือ วิลเลียม (ภาษาฝรั่งเศส คือ กีโยม) ก่อนสมรสกับแอร์ลัน ไวส์เคานต์แห่งกงเตอวีล และมีบุตรชายด้วยกัน คือ โอโด ซึ่งเกิดในปี ค.ศ. 1030 ขณะวิลเลียมมีอายุ 2 ปี กับ รอแบร์ ซึ่งเกิดในปี ค.ศ. 1031 บันทึกกล่าวว่าโอโดเป็นคนฉลาดและมีไหวพริบ ส่วนรอแบร์เป็นคนอืดอาดและหัวทึบ
ในปี ค.ศ. 1063 วิลเลียมซึ่งดำรงยศเป็นดยุคแห่งนอร์ม็องดีได้แต่งตั้งรอแบร์ น้องชายร่วมมารดาของตน เป็นดยุคแห่งมอร์แต็ง บันทึกเล่าว่าก่อนยกตำแหน่งให้รอแบร์ วิลเลียมได้ถอดกีโยมผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของตนออกจากตำแหน่งเนื่องจากทรยศ มอร์แต็งเป็นหนึ่งในดินแดนในศักดินาของดยุคแห่งนอร์ม็องดี มีพรมแดนติดกับเบรอตาญและเมน วิลเลียมจึงต้องการยกมอร์แต็งให้แก่คนที่ตนไว้ใจ
ชีวิตครอบครัว

รอแบร์แต่งงานกับมาตีลดา (หรือโมด) เดอ มงกอเมอรี บุตรสาวของรอเฌ เดอ มงกอเมอรี (ต่อมาได้เป็นเอิร์ลแห่งชรูวส์เบอรี) ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันไม่น้อยกว่าสี่คน หนึ่งในนั้น คือ กีโยมที่ต่อมาสืบทอดเป็นเคานต์แห่งมอร์แต็งต่อจากเขา และเอ็มมาที่ต่อมาแต่งงานเป็นภรรยาของกีโยมที่ 4 เคานต์แห่งตูลูซ
แอมา บุตรสาวของรอแบร์ ต่อมาได้ให้กำเนิดบุตรสาว คือ ฟีลีปา เคาน์เตสแห่งตูลูซ ซึ่งจะเป็นย่าของอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน รอแบร์จึงมีศักดิ์เป็นเทียดของอาลีเยนอร์แห่งอากีแตนและเป็นบรรพบุรษของกษัตริย์อังกฤษตั้งแต่พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 เป็นต้นมา
มาตีลดา เดอ มงกอเมอรีถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1085 รอแบร์แต่งงานใหม่กับอัลโมดี แต่ทั้งคู่ไม่มีบุตรด้วยกัน
บทบาทในการพิชิตอังกฤษ

รอแบร์ไม่ใช่แค่สหายร่วมรบของวิลเลียม แต่ยังเป็นคนที่ช่วยสร้างและจัดหากองเรือรุกรานมาให้วิลเลียม โดยได้จัดหาเรือมา 120 ลำ รอแบร์แทบไม่ถูกกล่าวถึงในยุทธการที่เฮสติงส์ แต่เขาปรากฏตัวในผ้าทอบาเยอ ในเหตุการณ์การทานมื้อเย็นในวันที่วิลเลียมเทียบท่าขึ้นฝั่งอังกฤษที่เพเวนซีย์ โดยนั่งอยู่ข้างวิลเลียมคู่กับโอโดผู้เป็นพี่ชาย หลังพิชิตอังกฤษได้สำเร็จ รอแบร์ได้รับแต่งตั้งเป็นเอิร์ลแห่งคอร์นวอลล์และได้ทรัพย์สินมากมายเป็นรางวัลตอบแทน
หนึ่งในดินแดนสำคัญที่รอแบร์ได้รับ คือ เพเวนซีย์และเบิร์กเคมสเต็ด โดยได้มีการสร้างปราสาทเนินขึ้นในทั้งสองดินแดน บันทึกเล่าว่ารอแบร์เป็นผู้บัญชาการทางทหารคนสำคัญในช่วงที่ชาวเดนส์รุกรานอังกฤษในปี ค.ศ. 1069 หลังการก่อกบฏของเอ็ดการ์ดิเอเธลิง รอแบร์ทิ้งลินด์ซีย์ไปกำจัดชาวเดนส์ ขณะที่พระเจ้าวิลเลียมเดินทางขึ้นไปเหนือไปทำการ "ทำลายล้างแดนเหนือ"
รอแบร์ภักดีต่อพระเจ้าวิลเลียมตลอดรัชสมัยของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1087 พระเจ้าวิลเลียมสวรรคต โอโดถูกขังคุกอยู่ พระเจ้าวิลเลียมไม่ยอมให้โอโดมาเข้าร่วมพิธีขออภัยโทษที่ข้างเตียงสวรรคตร่วมกับพี่น้องคนอื่นๆ แต่รอแบร์โน้มน้าวจนพระองค์ยอม
ในปี ค.ศ. 1088 รอแบร์ร่วมกับโอโดก่อกบฏต่อพระเจ้าวิลเลียมรูฟัสผู้เป็นหลานอา พระเจ้าวิลเลียมรูฟัสเป็นผู้คืนตำแหน่งเอิร์ลแห่งเคนต์ให้แก่โอโด แต่ต่อมาไม่นานพระปิตุลาโอโดกลับวางแผนดันรอเบิร์ตเคิร์ตโฮส ดยุคแห่งนอร์ม็องดีซึ่งเป็นพระเชษฐาของพระองค์ ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษแทนพระองค์ พระเจ้าวิลเลียมรูฟัสจึงเข้าโจมตีปราสาททอนบริดจ์ซึ่งเป็นฐานทัพของโอโด เมื่อปราสาทแตก โอโดหนีไปหารอแบร์ในเพเวนซีย์ รอเบิร์ตเคิร์ตโฮสวางแผนจะส่งกองเรือมาเทียบท่าขึ้นฝั่งอังกฤษที่เพเวนซีย์เหมือนที่พระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิตเคยทำในปี ค.ศ. 1066 แต่พระเจ้าวิลเลียมรูฟัสกลับตีเพเวนซีย์แตกหลักปิดล้อมอยู่หกเดือน
พระเจ้าวิลเลียมรูฟัสอภัยให้พระปิตุลารอแบร์ ทรงคืนยศและดินแดนให้แก่รอแบร์ รอแบร์อยู่ในนอร์ม็องดีจนถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1095 ร่างของเขาถูกฝังที่วิหารเกรแต็งเคียงข้างบิดาและมาตีลดาผู้เป็นภรรยา
รอยเขียวช้ำหลังตาย

รอยเขียวช้ำหลังตาย หรือ รอยจ้ำโลหิตตกสู่ที่ต่ำ (อังกฤษ: postmortem lividity, livor mortis, hypostasis หรือ suggillation) เป็นรอยซึ่งเกิด ณ ร่างกายอันเนื่องมาจากการเปลี่ยนแปลงหลังการตาย โดยเป็นการตกของเม็ดเลือดแดงตามแรงโน้มถ่วง เมื่อหัวใจหยุดเต้นและเสียชีวิต เม็ดเลือดแดงภายในร่างกายจะค่อย ๆ ตกลงไปทางด้านล่างทางเส้นเลือด และเกิดการสะสมที่เส้นเลือดฝอยที่ผิวหนังบริเวณนั้น ทำให้ปรากฏเป็นสีแดงคล้ำที่ผิวหนังทางด้านล่าง ซึ่งมักจะเริ่มปรากฏให้เห็นตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงถึงสองชั่วโมงหลังจากตาย
ในรายของผู้ป่วยที่ป่วยเป็นโรคหัวใจวายระยะสุดท้าย และมีอาการหัวใจหยุดเต้นเป็นครั้งคราวนั้น อาจจะพบว่าเริ่มมีรอยเขียวช้ำหลังตายตั้งแต่ก่อนตายก็ได้ ส่วนของร่างกายที่ด้านล่างถ้ากดอยู่บนส่วนที่แข็ง จะมีสีซีดเนื่องจากเส้นเลือดฝอยที่ผิวหนังส่วนนั้นถูกกดทับ ทำให้เม็ดเลือดแดงไม่สามารถตกไปสะสมอยู่ได้ และในทำนองเดียวกันแนวรัดของเสื้อผ้าหรือแม้กระทั่งรอยย่นและรอยยับของผ้าปูที่นอน ก็อาจเกิดการกดทับผิวหนังทำให้เกิดแนวสีซีดตามรอยย่น ซึ่งในกรณีนี้อาจจะช่วยชี้ชัดได้ว่าผู้ตายนั้นเสียชีวิตบนเตียงมานานแล้ว
ระยะเวลาการเกิด

ระยะเวลาการเกิดรอยเขียวช้ำหลังตาย ในรายที่ผู้ตายตายจากการสูดดมก๊าซคาร์บอนมอนนอกไซด์ (อังกฤษ: Carbon Monoxide) เข้าไป สีของเม็ดเลือดแดงที่ตกตามแรงโน้มถ่วงอาจจะมีสีชมพูสดแทนที่จะเป็นสีแดงคล้ำ เนื่องจากเม็ดเลือดแดงมีคาร์บอกซีฮีโมโกลบิน (อังกฤษ: Carboxy Haemoglobin) จำนวนมาก สีชมพูลักษณะนี้อาจพบในศพที่ตายจากสารพิษจำพวกไซยาไนด์ หรือการที่ศพอยู่ในอุณหภูมิที่เย็นจัดเช่นในห้องเย็นหรือตู้แช่ ซึ่งเกิดจากการมีออกซีฮีโมโกลบิน (อังกฤษ: Oxy Haemoglobin) จำนวนมากด้วยเช่นกัน
ระยะเวลาการเกิด > ระยะเวลาช่วงแรก

การตกของเม็ดเลือดตามแรงโน้มถ่วงหลังตาย จะเกิดเต็มที่เมื่อระยะเวลาประมาณ 8-12 ชั่วโมง ภายหลังจากการตาย และจะเริ่มอยู่ตัว (อังกฤษ: Fixed) คือเมื่อมีการเคลื่อนย้ายศพหรือกลับท่าของศพจากเดิม เม็ดเลือดแดงที่ปรากฏตามผิวหนังก็จะไม่เคลื่อนหรือไหลไปอยู่ในที่ใหม่เช่น ในกรณีที่แพทย์ผู้ทำการชันสูตรพลิกศพ ตรวจสภาพศพนอนตายอยู่ในห้องนอนในท่านอนหงาย รอยเขียวช้ำหลังตายจะตกลงไปอยู่ที่บริเวณทางด้านแผ่นหลังและท้องแขน
ถ้ารอยเขียวช้ำหลังตายยังไม่อยู่ตัว คือเกิดมาแล้วประมาณ 2-3 ชั่วโมง แล้วศพถูกกลับให้ไปอยู่ในท่านอนคว่ำ รอยเขียวช้ำหลังตาย จะไหลย้อนกลับไปอยู่ในทิศทางด้านหน้าเพราะด้านหน้ากลายเป็นด้านล่าง ซึ่งถ้ารอยเขียวช้ำหลังตายอยู่ตัวแล้ว จะไม่สามารถไหลกลับไปได้อีก เนื่องจากการอยู่ตัวของเม็ดเลือดแดงเกิดเพราะเม็ดเลือดแดงแตกสลายตัว สีของฮีโมโกลบิน (อังกฤษ: Hemoglobin) จะซึมออกไปจากเส้นเลือดแล้ว จึงไม่สามารถไหลได้อีกต่อไป
ระยะเวลาการเกิด > ระยะเวลาช่วงสุดท้าย

ในรายที่มีการเสียเลือดออกไปนอกร่างกายเป็นจำนวนมากจากบาดแผล รอยเขียวช้ำหลังตายอาจพบได้น้อยมากหรือแทบไม่เหลือร่องรอยให้ค้นพบ การอยู่ตัวของรอยเขียวช้ำหลังตายอาจจะเกิดเร็วกว่าระยะเวลาปกติคือประมาณ 8-12 ชั่วโมง และในบางราย รอยเขียวช้ำหลังตายอาจจะเกิดได้ช้ามาก ประมาณ 24-36 ชั่วโมง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับอัตราการเน่าสลายตัวของศพด้วย การประเมินเวลาตายโดยใช้รอยเขียวช้ำหลังตาย จึงเป็นเพียงการประมาณเวลาของการตายเท่านั้น
การตรวจสภาพศพ

การตรวจรอยเขียวช้ำหลังตาย แพทย์นิติเวชสามารถตรวจได้โดยการใช้นิ้วมือกดลงไปที่ตำแหน่งของรอยเขียวช้ำหลังตาย ถ้าผิวหนังบริเวณที่กดนิ้วลงไปไม่มีการอยู่ตัวของรอยเขียวช้ำหลังตาย ผิวหนังบริเวณส่วนนั้นก็จะซีดขาวไปชั่วครู่ และเมื่อปล่อยมือจากศพ สีของรอยเขียวช้ำหลังตายก็จะปรากฏกลับมา ถ้ารอยเขียวช้ำหลังตายอยู่ตัวแล้ว ผิวหนังบริเวณส่วนนั้นจะไม่ปรากฏการซีด แต่ถ้าออกแรงกดมาก ๆ ก็อาจจะมีสีจางลงเล็กน้อยบริเวณขอบนิ้วที่กดลงไป
การตกของเม็ดเลือดแดงตามแรงโน้มถ่วงหลังตายย่อมเกิดในอวัยวะภายในด้วยเช่นในปอด ตับ ไต ฯลฯ สีของอวัยวะที่ปรากฏรอยเขียวช้ำหลังตาย จะแลดูคล้ำและคั่งเลือดมากกว่าทางด้านบน โดยจะเห็นได้อย่างชัดเจนในปอด ปอดด้านหลังมักจะคั่งไปด้วยเลือดมากกว่าปอดทางด้านหน้าเป็นอย่างมาก ซึ่งอาจทำให้เกิดการเข้าใจผิดว่าเป็นพยาธิสภาพของปอด
ผลของการตกของเม็ดเลือดแดง

ผลของการตกของเม็ดเลือดแดงตามแรงโน้มถ่วง อาจจะดูคล้ายพยาธิสภาพได้เช่น สีของผิวหนังที่คล้ำลงอาจจะมองคล้ายแผลฟกช้ำ แต่สามารถแยกกันได้โดยการใช้มีดกรีดไปบนผิวหนังที่มีความสงสัย ถ้าผิวหนังบริเวณที่กรีดมีดลงไปเป็นฟกช้ำ จะเห็นมีเลือดแทรกอยู่ในเนื้อเยื่อชัดเจนกว่าในการตกของเม็ดเลือดแดงตามแรงโน้มถ่วง บางครั้งเลือดที่ไปคั่งอยู่บริเวณนั้นมาก ๆ อาจทำให้เกิดแรงดัน และอาจจะทำให้เส้นเลือดฝอยบริเวณนั้นแตก ทำให้เกิดเป็นจุดเลือดออก ซึ่งมักจะพบเมื่อเกิดการตกของเม็ดเลือดแดงตามแรงโน้มถ่วงนาน ๆ เช่นเกิดรอยเขียวช้ำหลังตายมาเป็นระยะเวลาประมาณ 18-24 ชั่วโมง และเริ่มที่จะสลายตัวจากการเน่า จุดเลือดออกเหล่านี้เรียกว่า จุดทาร์ดู (อังกฤษ: Tardieu Spot) และถ้าพบศพหลังการเกิดทาร์ดูนาน ๆ จะทำให้การแยกยากว่าเป็นจุดเลือดออกที่เกิดก่อนหรือหลังตาย
ผลของการตกของเม็ดเลือดแดง > จุดทาร์ดู

แต่ข้อสังเกตที่แน่นอนคือทาร์ดูจะเกิดเฉพาะบริเวณที่มีการตกของเม็ดเลือดแดงตามแรงโน้มถ่วงเท่านั้น เช่นในกรณีของการแขวนคอตาย การตกของเม็ดเลือดแดงตามแรงโน้มถ่วงจะเกิดขึ้นที่บริเวณขาทั้งสองข้าง จะสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนและอาจเกิดทาร์ดูที่ขาซึ่งพบได้บ่อยกว่ากรณีอื่น ๆ ถ้าศพที่แขวนคอตาย ไม่พบรอยเขียวช้ำหลังตายที่บริเวณขาทั้งสองข้าง ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเกิดคดีฆาตกรรมขึ้น หรือในกรณีที่พบศพนอนคว่ำหน้า ทาร์ดูจะเกิดเฉพาะบริเวณหน้าท้องด้านหน้าของศพ มองดูคล้ายกับลายหินอ่อน ถ้ารอยเขียวช้ำหลังตายเกิดเต็มที่ ลายหินอ่อนที่ปรากฏบริเวณหน้าท้องจะคงอยู่และไม่มีการเคลื่อนที่เมื่อมีการเปลี่ยนท่าทางของศพในการอำพรางคดีฆาตกรรม
ในรายที่ศพเริ่มเน่า การตกของเม็ดเลือดแดงตามแรงโน้มถ่วงของหนังศีรษะบริเวณท้ายทอย  อาจจะมองคล้ายแผลฟกช้ำได้ ซึ่งบางครั้งต้องอาศัยหลักเกณฑ์อื่นเข้ามาช่วยในการวินิฉัยเช่น บริเวณนั้นไม่มีผิวถลอกหรือไม่มีฉีกขาดร่วมด้วย แต่แพทย์ผู้ทำการชันสูตรต้องพึงนึกไว้เสมอด้วยว่า บางครั้งหนังศีรษะเมื่อถูกกระแทกจนเกิดช้ำ ก็อาจจะไม่มีถลอกหรือฉีกขาดบ่อย ๆ และในทำนองเดียวกัน สมองบริเวณส่วนท้ายทอยก็อาจเห็นคล้ายเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นในด้วย หรือถ้าศพเกิดจมน้ำตายและบังเอิญติดอยู่ในท่าหัวอยู่ต่ำแล้วศพเริ่มเน่า หนังศีรษะอาจจะมีลักษณะคล้ายถูกของแข็งรอบศีรษะได้
ผลของการตกของเม็ดเลือดแดง > การเน่าสลายตัว

ดังนั้นเมื่อศพเริ่มเน่า การตรวจบาดแผลต้องคำนึงถึงสภาพของการตกของเม็ดเลือดแดงตามแรงโน้มถ่วงไว้เสมอ และเมื่อศพเริ่มเน่าจนมีก๊าซจากลำไส้ไหลไปตามเส้นเลือดแล้ว หรือเมื่อผู้ตายตายเกินระยะเวลาประมาณ 36-48 ชั่วโมง การสังเกตท่าทางของศพโดยอาศัยการตกของเม็ดเลือดแดงตามแรงโน้มถ่วงจะเชื่อถือไม่ได้อีกต่อไป เพราะสีของผิวหนังในช่วงเวลานี้จะเปลี่ยนแปลงไปมาก การแห้งของตาขาวทำให้เกิดสีคล้ำขึ้นในตาขาว เกิดจากการแห้ง (อังกฤษ: Tache Noire) เพราะตาปิดไม่สนิทหลังตายไม่ใช่พยาธิสภาพ รอยเขียวช้ำหลังตายจะเริ่มเกิดเมื่อระยะเวลาประมาณ 0.5 – 2 ชั่วโมง และเกิดเต็มที่ในระยะเวลาประมาณ 8 – 12 ชั่วโมง รวมทั้งอาจมีสีอื่นแทรกด้วยในระยะเวลาประมาณ 36 ชั่วโมง
ดูเพิ่ม

การชันสูตรพลิกศพ
การผ่าศพทางนิติเวชศาสตร์
การเปลี่ยนแปลงหลังการตาย
รอยเขียวช้ำหลังตายที่ปรากฏบนศพ
ระบบการรู้จำใบหน้า

ระบบการรู้จำใบหน้า หรือ ระบบการจดจำใบหน้า (อังกฤษ: facial recognition system) คือระบบการตรวจหาใบหน้าของมนุษย์และปรับภาพใบหน้าโดยอัตโนมัติ กรอบจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ถูกตรวจจับ และโฟกัส สี และค่าการวัดแสงจะถูกปรับโดยอัตโนมัติ นอกจากนั้นเมื่อบันทึกด้วยคุณภาพแบบ HD เทคโนโลยีการบีบอัดจะจัดสรรความจุของข้อมูลให้ลดลง แต่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากขึ้นเพื่อปรับคุณภาพของภาพ ข้อมูลที่ได้จะถูกนำไปเปรียบเทียบกับข้อมูลตัวอย่างที่เก็บบันทึกไว้ อาจจะทั้งใบหน้า หรือเพียงบางส่วน ขึ้นกับชนิดของวิธีแยกเอกลักษณ์ใบหน้า ระบบการรู้จำใบหน้าเป็นส่วนหนึ่งของ เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในส่วนเนื้อหาของเรื่อง การรับรู้ของเครื่อง (Machine perception)
การตรวจหาใบหน้า

การตรวจหาตำแหน่งของใบหน้า เป็นจุดเริ่มต้นของระบบการรู้จำใบหน้า การตรวจหาใบหน้า เป็นการตรวจหาใบหน้าทั่ว ๆ ไป ยังไม่สามารถแยกแยะได้ว่า หน้านั้นเป็นหน้าของใคร วิธีที่นิยมคือ วิธีของวีโอลา โจนส์ พัฒนาขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2544 โดยพอล วีโอลา และไมเคิล โจนส์ อัลกอริธึมของวีโอลา โจนส์ นี้ถูกบรรจุไว้ใน OpenCV ในชื่อ cvHaarDetectObjects() การตรวจหาใช้วิธีตรวจหาตำแหน่งของ จมูก และ ตาทั้งสองข้าง ในรูปของเมตริกซ์ แนวตั้งและแนวนอน
ระบบแยกเอกลักษณ์ใบหน้า

ไอเกนเฟซ
ฟิชเชอร์เฟซ