stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยุทธการที่มาสทริชท์

ยุทธการที่มาสทริชท์เป็นหนึ่งในการสู้รบครั้งแรกที่เกิดขึ้นในช่วงการทัพของเยอรมันในแนวรบด้านตะวันตกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มาสทริชท์เป็นเมืองที่เป็นกุญแจสำคัญในคำสั่งของการเข้ายึดป้อมปราการเอเบิน-เอมาเอลของเบลเยียมและแบ่งกองกำลังฝายสัมพันธมิตรออกเป็นสองส่วน.
ยุทธการที่มัรญุศเศาะฟัร (ค.ศ. 634)

สำหรับสงครามอื่นที่เกิดในบริเวณเดียวกัน ดูที่ ยุทธการที่มัรญุศเศาะฟัร
ยุทธการที่มัรญุศเศาะฟัร เกิดใน ค.ศ. 634 ที่ดามัสกัส โทมัส พระชามาดา (ลูกเขย) ของจักรพรรดิเฮราคลิอัสแห่งไบแซนไทน์ทำหน้าที่บัญชาการ เมื่อได้ข่าวว่ากองทัพของคอลิดเดินทางมายังดามัสกัส พระองค์จึงเขียนจดหมายถึงจักรพรรดิเฮราคลีอัสที่อยู่ในเอเมซาในตอนนั้นเพื่อขอกำลังเสริม ที่มากไปกว่านั้น โทมัสส่งทหารบางส่วนไปขัดขวางกองทัพของคอลิดเพื่อที่จะได้มีเวลาเตรียมการยึดเพิ่มขึ้น หรือถ้าเป็นไปได้ ก็หยุดขบวนทหารของคอลิดเสียเลย กองทัพหนึ่งของเขาพ่ายแพ้ในยุทธการที่อัลยากูเศาะฮ์ในช่วงกลางเดือนสิงหาคม ค.ศ. 634 ใกล้ทะเลสาบทิเบเรียส ห่างจากดามัสกัส 150 กิโลเมตร ส่วนอีกกองทัพก็พ่ายแพ้ในยุทธการที่มัรญุศเศาะฟัรในวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 634 กล่าวกันว่าอุมมุฮะกีม วีรสตรีมุสลิมได้เข้าร่วมสงครามนี้ด้วย
ยานเสินโจว 6

ยานเสินโจว 6 (จีน: 神舟六号) เป็นยานลำที่สองของสาธารณรัฐประชาชนจีน ที่มีนักบินปฏิบัติภารกิจบนยาน ทะยานขึ้นฟ้า เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ด้วยยานขนส่งลองมาร์ช 2 เอฟ (Long March 2F) จากฐานยิงจรวดจิ่วเฉวียน ซึ่งยานเสินโจวขณะนี้ได้ โคจรรอบโลก โดยมีลูกเรือคือ นายเฟ่ยจวิ้นหลง (费俊龙) และ นายเนี่ยไห่เซิ่ง (聂海胜) ซึ่งตอนนี้ ลูกเรือได้ เปลี่ยนชุดนักบินอวกาศ เป็น ชุดนักบินอวกาศแบบบาง, ทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์ และตอนที่พวกเขาได้เข้าสู่ โมดูลควบคุมวิถีการโคจรเป็นครั้งแรก เขาสามารถทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำได้ โดยมีการรายงานว่า ยานเสินโจว 6 จะบินอยู่ในวงโคจร 5 วัน โดยจะร่อนลงเวลาประมาณ 22.00 UTC ในวันที่ 15 ตุลาคม
ลูกเรือ

นายเฟ่ยจวิ้นหลง เป็น ผู้ออกคำสั่ง
นายเนี่ยไห่เซิ่ง เป็น วิศวกร
ลูกเรือ > ลูกเรือสำรอง

ทีมที่ 1: Liu Boming, Jing Haipeng
ทีมที่ 2: ไจ๋จื้อกัง, Wu Jie
นี่ถือว่าเป็นการทะยานขึ้นฟ้าครั้งแรกของนักบินอวกาศทั้ง 2 คน ซึ่งลูกเรือทั้ง 2 ได้ เกริ่นนำกับชาวจีน และ สื่อมวลชนนานาชาติ ก่อนที่จะเริ่มภารกิจส่งยานประมาณ 5 ชั่วโมง ว่า เนี่ยไห่เซิ่งจะฉลองวันเกิดครบรอบ 41 ปีบนอวกาศ
หวงชุนผิง หัวหน้าผู้ออกแบบ ยานขนส่งลองมาร์ช 2 เอฟ ได้กล่าวเอาไว้ว่า นักบินที่จะขึ้นบินในภารกิจนี้ จะถูกคัดเลือก จาก 1 ใน 3 คู่ ซึ่งมีจากเดิมมีนักบินอวกาศ 5 คู่ที่ถูกฝึกมา แต่เมื่อ 1 เดือนก่อนที่จะมีภารกิจ คู่ที่ทำการทดสอบได้ผลแย่ที่สุด 2 คู่ ได้ถูกคัดตัวออกไปก่อนหน้านี้ ซึ่งในหนังสือพิมพ์ Ta Kung Pao มีรายงานไว้ว่า คู่ของนายเฟ่ยจวิ้นหลง กับ นายเนี่ยไห่เซิ่ง เป็น คู่ที่มีคะแนนนำ และเคยเป็นผู้ที่ถูกคัดเลือกใน 3 กลุ่มสุดท้ายในภารกิจ ยานเสินโจว 5 อีกด้วย
ยานี มัลเฮนโด

ยานีน มัลเฮนโด (Yani Malhendo)  นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 19 ครั้ง ชนะ 8 (น็อค 5) เสมอ 2 แพ้ 9
ประวัติ

มัลเฮนโดขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 20 มกราคม พ.ศ. 2533 ชนะ อีโปเอ็ง ที่ อินโดนีเซีย จกนั้นขึ้นชกอีก 3 ครั้ง ชนะ 2 แพ้ 1 ก่อนจะหยุดชกไป 5 ปี กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2538 โดยขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF ชนะน็อค วันวิน จ.เจริญ ยก 11 ที่อินโดนีเซีย แต่พอมาป้องกันแชมป์หนแรก ก็มาเสียแชมป์ให้เอกวิทย์ สิงห์ชัชวาลที่สุพรรณบุรี หลังจากนั้น มัลเฮนโดมาชกนอกรอบในไทย เมื่อ พ.ศ. 2539 แพ้คะแนนเอกภพ ผลเจริญ และสมศักดิ์ สิงห์ชัชวาลย์ ก่อนจะชกชนะน็อค ยอดดอย สิงห์ชัชวาลย์ ยก 3 เมื่อ พ.ศ. 2540 จึงได้ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทเมื่อ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2540 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ไม่ได้แชมป์
หลังจากนั้น มัลเฮนโดขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC ชนะน็อค ฮิปโป กาลา ยก 3 ที่ จาการ์ตา เมื่อ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2541 ได้ครองแชมป์ และยังชกนอกรอบ ชนะคะแนนพรชัย ศิษย์พระพรหมที่อินโดนีเซียด้วย แต่หลังจากนั้น การชกของมัลเฮนโดก็ตกต่ำลง ขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนแฮงกี วูวุนกัน ไปเมื่อ 20 มีนาคม พ.ศ. 2544 แม้จะชกแก้มือกับวูวุนกันอีก ก็แพ้อีก หลังจากที่มาชกนอกรอบ แพ้คะแนน ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัยเมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2545 มัลเฮนโดก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก
เกียรติประวัติ

แชมป์เงารุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF
ชิง 2 พฤษภาคม 2538 ชนะน็อค วันวิน จ.เจริญ ยก 11 ที่ อินโดนีเซีย
เสียแชมป์ 29 ตุลาคม 2538 แพ้คะแนน เอกวิทย์ สิงห์ชัชวาลย์ ที่ สุพรรณบุรี
แชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC
ชิง 27 มิถุนายน 2541 ชนะน็อค ฮิปโป กาลา ยก 3 ที่ อินโดนีเซีย
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทเมื่อ 12 ธันวาคม 2540 แพ้คะแนน เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ที่ กทม.
มหานวดาราประเภท 1เอ

มหานวดาราประเภท 1เอ เป็นประเภทย่อยของซากดาวแปรแสงประเภทหนึ่งที่เกิดจากการระเบิดอย่างรุนแรงของดาวแคระขาว ดาวแคระขาวนี้เป็นซากดาวฤกษ์ซึ่งสิ้นสุดอายุขัยแล้ว และไม่สามารถสร้างปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่นได้อีกต่อไป อย่างไรก็ดี ดาวแคระขาวที่ยังมีคาร์บอน-ออกซิเจนอยู่อาจสามารถทำปฏิกิริยาฟิวชั่นต่อไปได้อีก ซึ่งจะปลดปล่อยพลังงานมหาศาลออกมาหากอุณหภูมิของมันสูงมากพอ
ในทางกายภาพแล้ว ดาวแคระขาวที่มีการอัตราหมุนรอบตัวเองต่ำ จะมีมวลจำกัดที่ต่ำกว่าขีดจำกัดจันทรเศขร คือ ประมาณ 1.38 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ นี่คือขีดจำกัดมวลมากที่สุดซึ่งความดันสถานะเสื่อมของอิเล็กตรอนยังสามารถรองรับได้ หากพ้นจากขีดจำกัดมวลนี้ ดาวแคระขาวจะเริ่มยุบตัว ถ้าดาวแคระขาวเริ่มสะสมมวลจากดาวคู่ของมัน เชื่อกันว่าแกนกลางจะมีอุณหภูมิสูงจนสามารถเริ่มกระบวนการเผาไหม้คาร์บอนได้เมื่อถึงขีดจำกัด ถ้าดาวแคระขาวรวมตัวเข้ากับดาวฤกษ์อื่น (เป็นเหตุการณ์ที่พบน้อยมาก) มันก็จะมีมวลสูงกว่าขีดจำกัดและเริ่มยุบตัวลง ซึ่งก็จะมีอุณหภูมิสูงขึ้นจนเกินขีดจำกัดการจุดระเบิดของนิวเคลียร์ฟิวชั่นเช่นเดียวกัน ภายในเวลาไม่กี่วินาทีหลังจากเริ่มกระบวนการนิวเคลียร์ฟิวชั่น เศษสสารของดาวแคระขาวจะทำปฏิกิริยาภาวะความร้อนเฉียบพลัน ซึ่งจะปลดปล่อยพลังงานออกมามากพอ (1–2 × 1044 จูล) ในการทำให้ดาวระเบิดออกกลายเป็นมหานวดาราได้
มหานวดาราประเภทนี้จะให้ความส่องสว่างสูงสุดค่อนข้างคงที่ เพราะมวลของดาวแคระขาวที่ระเบิดด้วยกลไกการพอกพูนมวลนั้นเป็นมวลที่สม่ำเสมอ การที่ค่านี้ค่อนข้างเสถียรทำให้เรานิยมนำการระเบิดนี้ไปใช้เป็นเทียนมาตรฐาน เพื่อใช้วัดระยะห่างของดาราจักรแม่ของมัน เนื่องจากความส่องสว่างปรากฏของมหานวดาราจะขึ้นอยู่กับระยะห่างเป็นหลัก
การก่อตัว

แบบจำลองหนึ่งที่อธิบายการก่อตัวของมหานวดาราประเภทนี้ คือ ระบบดาวคู่ที่กระชับแน่น ระบบดาวคู่ต้นกำเนิดประกอบด้วยดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลัก ซึ่งดาวฤกษ์หลักมีมวลมากกว่าดาวฤกษ์รอง และด้วยความที่มีมวลมากกว่า ดาวฤกษ์หลักจะวิวัฒนาการกลายเป็นแขนงดาวยักษ์เชิงเส้นกำกับก่อนคู่ของมัน โดยผิวห่อหุ้มของดาวจะขยายตัวอย่างมาก หากดาวฤกษ์ทั้งสองใช้ผิวห่อหุ้มร่วมกันแล้ว ระบบดาวคู่จะสูญเสียมวลไปเป็นจำนวนมาก ซึ่งทำให้โมเมนตัมเชิงมุม รัศมีวงโคจร และคาบของการโคจรลดลง หลังจากดาวฤกษ์หลักเสื่อมสลายไปเป็นดาวแคระขาว ดาวฤกษ์รองจะวิวัฒนาการไปเป็นดาวยักษ์แดงและเข้าสู่ขั้นการพอกพูนมวลให้แก่ดาวหลัก ระหว่างช่วงเวลาสุดท้ายซึ่งใช้ผิวห่อหุ้มร่วมกันนี้ ดาวฤกษ์ทั้งสองจะหมุนเข้ามาใกล้กันมากขึ้นเนื่องจากสูญเสียโมเมนตัมเชิงมุมไป วงโคจรที่เกิดขึ้นนี้อาจมีคาบที่สั้นเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น หากการพอกพูนมวลดำเนินไปได้นานพอ ดาวแคระขาวอาจมีมวลถึงขีดจำกัดจันทรเศขรได้
รูปแบบที่สองที่เป็นไปได้น้อยกว่า คือกลไกสำหรับจุดระเบิดมหานวดาราประเภท 1เอ เกิดจากการรวมตัวของดาวแคระขาวสองดวงที่มีมวลรวมกันแล้วมากกว่าขีดจำกัดจันทรเศขร (เรียกว่า ดาวแคระขาวมวลซูเปอร์จันทรเศขร) ในกรณีเช่นนี้ มวลทั้งหมดจะไม่อยู่ใต้ขีดจำกัดจันทรเศขร นี่เป็นคำอธิบายหนึ่งในหลายๆ ข้อที่พยายามอธิบายถึงต้นกำเนิดดาวฤกษ์มวลมาก (2 เท่าของมวลดวงอาทิตย์) ซึ่งทำให้เกิดมหานวดารา SN 2003fg
คาดกันว่าดาวโดดเดี่ยวในดาราจักรทางช้างเผือกจะเกิดการชนกันขึ้นหนึ่งครั้งทุก ๆ 107-1013 ปี ซึ่งเกิดน้อยครั้งกว่าการเกิดโนวามาก อย่างไรก็ตาม ในบริเวณใจกลางอันหนาแน่นของกระจุกดาวทรงกลมมีการชนกันบ่อยครั้งกว่ามาก (ดูเปรียบเทียบกับ ดาวแปลกพวกสีน้ำเงิน) กรณีที่น่าจะเกิดขึ้น ได้แก่ การชนกันในระบบดาวคู่ หรือระหว่างระบบดาวคู่สองระบบซึ่งมีดาวแคระขาวอยู่ในระบบ การชนดังกล่าวสามารถกลายมาเป็นระบบดาวคู่ที่กระชับแน่นระบบเดียวซึ่งมีดาวแคระขาวสองดวง วงโคจรของพวกมันจะค่อย ๆ เสื่อมลงและรวมตัวเข้าด้วยกันผ่านพื้นผิวห่อหุ้มที่ใช้ร่วมกัน
ดาวแคระขาวสามารถพอกพูนมวลจากดาวคู่ชนิดอื่นๆ ได้ด้วยเช่นกัน ซึ่งรวมไปถึงดาวยักษ์เล็ก หรือแม้กระทั่งดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลัก (ถ้าวงโคจรอยู่ใกล้กันมากพอ) กระบวนการวิวัฒนาการแท้จริงในระยะการพอกพูนมวลนี้ยังคงไม่แน่นอน ซึ่งอาจขึ้นอยู่กับอัตราการพอกพูนมวลและการถ่ายเทโมเมนตัมเชิงมุมไปให้กับคู่ดาวแคระขาว
มหานวดาราประเภท 1เอ แตกต่างจากมหานวดาราประเภทอื่น เพราะมันเกิดขึ้นทั่วไปในดาราจักรทุกประเภทรวมถึงดาราจักรรี พวกมันไม่แสดงว่าจะเกิดขึ้นในบริเวณก่อตัวของดาวฤกษ์ในปัจจุบันแต่อย่างใด เนื่องจากดาวแคระขาวเกิดขึ้นในระยะสุดท้ายของช่วงวิวัฒนาการดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลัก ระบบดาวที่อยู่มานานแสนนานนี้จึงอาจเดินทางมาไกลจากบริเวณที่ก่อตัวขึ้นแต่ดั้งเดิมมาก หลังจากนั้นระบบดาวคู่อันกระชับแน่นอาจใช้เวลาอีกหลายล้านปีในขั้นตอนการถ่ายเทมวล (ซึ่งมีความเป็นไปได้ที่จะทำให้เกิดการระเบิดโนวา) ก่อนที่เงื่อนไขจะเหมาะสมกับการเกิดมหานวดาราประเภท 1เอ ขึ้น
กระบวนการก่อตัว
แก๊สกำลังถูกดึงออกจากดาวยักษ์ใหญ่เพื่อสร้างจานพอกพูนมวลรอบคู่ของมัน (เช่น ดาวแคระขาว) Gas ภาพจาก NASA
ลำดับภาพถ่ายดาวฤกษ์ V445 Puppis ซึ่งน่าจะเป็นดาวฤกษ์ต้นกำเนิดมหานวดาราประเภท 1เอ ครอบคลุมเวลานานกว่าสองปี เปลือกสองขั้วถูกดีดออกด้วยความเร็ว 24 ล้านกิโลเมตรต่อชั่วโมงหลังจากมีการพอกพูนมวลจากคู่ของมัน ภาพจาก ESO
ภาพวาดมหานวดาราประเภท 1เอ ของจิตรกร
กราฟแสง

มหานวดาราประเภท 1เอ มีกราฟแสง (กราฟของความสว่างเทียบกับเวลาหลังจากการระเบิด) ที่มีลักษณะพิเศษ เมื่อใกล้ช่วงเวลาที่มีความสว่างมากที่สุด สเปกตรัมจะประกอบด้วยเส้นของธาตุมวลปานกลางตั้งแต่ออกซิเจนถึงแคลเซียม ซึ่งเป็นองค์ประกอบหลักของพื้นผิวชั้นนอกของดาวฤกษ์ หลายเดือนหลังจากการระเบิด เมื่อพื้นผิวชั้นนอกขยายตัวไปจนถึงจุดโปร่งแสง สเปกตรัมจะถูกกลบโดยแสงที่ปลดปล่อยมาจากแหล่งกำเนิดใกล้กับแกนของดาว ธาตุหนักจะถูกสังเคราะห์ขึ้นระหว่างการระเบิด ไอโซโทปที่สำคัญส่วนใหญ่ใกล้เคียงกับเหล็ก (หรือธาตุไอร์ออนพีก) การสลายตัวของสารกัมมันตรังสี นิกเกิล-56 ตลอดจนถึงโคบอลต์-56 และเหล็ก-56 ผลิตโปรตอนพลังงานสูงซึ่งกลืนกินปริมาณพลังงานที่ผลิตได้ของสสารแตกกระจายที่ช่วงกลางถึงช่วงปลาย
ความคล้ายคลึงกันของความสว่างสัมบูรณ์ของมหานวดาราประเภท 1เอ เกือบทั้งหมดที่รู้จักได้นำไปสู่การใช้เป็นเทียนมาตรฐานลำดับรองในการศึกษาดาราศาสตร์ระหว่างดาราจักรในดาราศาสตร์ดาราจักรนอกระบบ เหตุที่กราฟความสว่างเหล่านี้สอดคล้องกันยังคงเป็นปริศนา ในปี ค.ศ. 1998 การสังเกตมหานวดาราประเภท 1เอ ที่อยู่ห่างไกลบ่งชี้ถึงผลที่ไม่คาดฝันว่าเอกภพดูเหมือนจะขยายตัวด้วยความเร่ง
การใช้เพื่อวัดระยะทาง

จากทฤษฎีฟิสิกส์ดาวฤกษ์ที่กล่าวว่าดาวแคระขาวทุกดวงมีมวลไม่เกินขีดจำกัดจันทรเศขรและเกิดเป็นมหานวดาราประเภท 1เอ เมื่อดาวแคระขาวมีมวลถึงขีดจำกัดจันทรเศขร ซึ่งหมายความว่า ดาวแคระขาวก่อนเกิดมหานวดาราจะมีมวลเท่ากัน และจะได้ว่ามหานวดาราประเภทนี้จะมีความสว่างสัมบูรณ์เท่ากันด้วย จากสมบัติดังกล่าว ทำให้นักจักรวาลวิทยาสามารถใช้มหานวดาราประเภท 1เอ ในการวัดระยะห่างระหว่างดาราจักรได้
แต่ต่อมา นักวิทยาศาสตร์พบว่ามีมหานวดาราประเภท 1เอ บางดวงมีความสว่างมากผิดปกติ ซึ่งน่าจะเป็นไปได้ว่าดาวแคระขาวก่อนเกิดมหานวดารามีมวลสูงกว่าขีดจำกัดจันทรเศขร โดยนักวิทยาศาสตร์พบมหานวดาราแบบนี้มาแล้ว 4 ดวงนับตั้งแต่ พ.ศ. 2546 และได้ให้ชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่า "ซูเปอร์จันทรา" ริชาร์ด สเกลโซ จากมหาวิทยาลัยเยล ได้ระบุถึงมวลดาวแคระขาวที่เป็นต้นกำเนิดมหานวดารา SN 2007if ว่ามีมวล 2.1 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ และยังค้นพบด้วยว่าความสว่างนั้นมาจากชั้นแก๊สที่สาดออกมาก่อนและหลังการระเบิดด้วย
ความแตกต่างจากมหานวดาราประเภทอื่น > มหานวดาราประเภท Ib และ Ic

มหานวดาราประเภท Ib และ Ic เป็นการระเบิดของดาวฤกษ์ที่เกิดจากการที่แกนของดาวมวลมากยุบตัวลงที่ได้สูญเสียไฮโดรเจนและฮีเลียมที่ผิวชั้นนอกของดาวฤกษ์ผ่านทางลมหรือการถ่ายโอนมวลไปให้ดาวคู่ของมัน เส้นสเปกตรัมของมหานวดาราทั้งประเภทย่อยนี้จะขาดธาตุซิลิกอนที่ความยาวคลื่น 635.5 นาโนเมตร มหานวดาราประเภท 1เอ จะให้เส้นสเปกตรัมของธาตุเหล็กเป็นส่วนใหญ่ ในขณะที่มหานวดาราประเภท Ib และ Ic จะประกอบด้วยหลายธาตุ เช่น ออกซิเจน แคลเซียม และแมกนีเซียม
ความแตกต่างจากมหานวดาราประเภทอื่น > มหานวดาราประเภท II

ดาวฤกษ์ที่จะเกิดมหานวดาราประเภท II ได้นั้นจะเกิดการยุบตัวของแกนของดาวฤกษ์มวลอย่างน้อย 9 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ มหานวดาราประเภท II จะมีเส้นสเปกตรัมของไฮโดรเจนที่เรียกว่า อนุกรมบาลเมอร์ ซึ่งแตกต่างจากมหานวดาราประเภท I อัตราความสว่างที่ลดลงหลังเกิดมหานวดาราเกิดขึ้นช้ากว่ามากเมื่อเทียบกับมหานวดาราประเภท 1เอ
แหล่งข้อมูลอื่น

Falck, Bridget (2006). "Type Ia Supernova Cosmology with ADEPT". Johns Hopkins University. สืบค้นเมื่อ 2007-05-20.
Staff (February 27, 2007). "Sloan Supernova Survey". Sloan Digital Sky Survey. สืบค้นเมื่อ 2007-05-25.
"Novae and Supernovae". peripatus.gen.nz. สืบค้นเมื่อ 2007-05-25.
"Source for major type of supernova". Pole Star Publications Ltd. August 6, 2003. สืบค้นเมื่อ 2007-11-25. (A Type Ia progenitor found)
"Novae and Supernovae explosions found". peripatus.gen.nz. สืบค้นเมื่อ 2007-05-25.
สเปกตรัมของ SN1998aq มหานวดาราประเภท 1เอ หนึ่งวันหลังจากปริมาณแสงมากที่สุดในแถบบี
กราฟความสว่าง (เทียบกับดวงอาทิตย์, L0) ต่อเวลาซึ่งแสดงถึงลักษณะพิเศษของกราฟแสงของมหานวดาราประเภท 1เอ กราฟที่จุดสูงสุดเป็นการสลายตัวของนิกเกิล ในขณะที่ช่วงหลังใช้โคบอลต์เป็นแหล่งพลังงาน
ยุทธการที่ยามาซากิ

ยุทธการที่ยามาซากิ (ญี่ปุ่น: 山崎の戦い; โรมาจิ: Yamazaki no tatakai) สงครามการรบที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1582 ที่ ยามาซากิ ประเทศญี่ปุ่นที่ปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตจังหวัดเกียวโต การรบครั้งนี้บางครั้งเรียก ยุทธการที่เขาเท็นโน (ญี่ปุ่น: 天王山の戦い; โรมาจิ: Tennō-zan no tatakai)
ในการล้อมฮนโนจิ อาเกจิ มิตสึฮิเดะขุนพลข้ารับใช้ของโอดะ โนบูนางะเข้าโจมตีโนบูนางะที่กำลังพำนักอยู่ที่วัดฮนโน และบีบให้โนบูนางะกระทำเซ็ปปูกุ และมิตสึฮิเดะได้ขึ้นมามีอำนาจแทนโนบูนางะโดยมีเขตอำนาจรอบเขตนครหลวงเกียวโต สิบสามวันต่อมาฮิเดโยชิที่เพิ่งเสร็จศึกจากการล้อมทากามัตสึทราบข่าวดังกล่าวจากการจับม้าเร็วของมิตสึฮิเดะที่กำลังไปส่งจดหมายให้ตระกูลโมริ เพื่อขอเป็นพันธมิตรช่วยโจมตีฮิเดโยชิ เขาจึงรีบเดินทางกลับและปะทะกับมิตสึฮิเดะที่ยามาซากิและสังหารมิตสึฮิเดะที่กำลังหนีกลับไปยังปราสาทของตนได้สำเร็จ ทำให้ฮิเดโยชิสามารถแก้แค้นให้กับโนบูนางะและได้ก้าวขึ้นมาปกครองญี่ปุ่น
ยกกระบัตร

ยกกระบัตร ยกระบัตร ยกบัตร ยุกกระบัตร ยุกระบัตร หรือ ยุกรบัตร คือ ตำแหน่งข้าราชการสังกัดกระทรวงวังในอดีต มีหน้าที่ออกไปประจำอยู่ตามหัวเมืองเพื่อสอดส่องอรรถคดีรักษาความยุติธรรม มีหน้าที่คล้ายคลึงตำแหน่งแมยิสเตร็ดในระบบการปกครองของตะวันตก
ในแผ่นดินสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถทรงจัดการปกครองหัวเมืองรูปแบบใหม่ดังนี้
หัวเมืองชั้นใน ทรงลดฐานะเมืองลูกหลวงและเมืองหลานหลวงลงมาเป็นเมืองจัตวาส่งขุนนางไปปกครอง
หัวเมืองชั้นนอก ทรงผนวกหัวเมืองประเทศราชในสมัยอยุธยาตอนต้น เช่น สุโขทัย นครศรีธรรมราช เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักร แบ่งเป็นหัวเมืองชั้นเอก ชั้นโท และชั้นตรี ตามขนาดและความสำคัญของเมือง ด้านการปกครองจะส่งเจ้านายหรือขุนนางไปปกครอง หัวเมืองจะมีอำนาจอิสระในการปกครองภายในเมืองของตนพอสมควร แต่ต้องอยุ่ในความควบคุมของราชธานี รวมทั้งต้องใช้ระเบียบแบบแผนและกฎหมายของส่วนกลางด้วย ทางราชธานีจะส่งขุนนางส่วนกลางตำแหน่ง ยุกระบัตร หรือ ยกกระบัตร ไปสอดส่องดูแลการปฏิบัติราชการของเจ้าเมือง มีสิทธิพิจารณาคำอุทธรณ์ของราษฎรด้วย
หัวเมืองประเทศราช อยุธยาไม่ได้เข้าไปปกครองแต่ให้เจ้านายเชื้อสายเจ้าเมืองเดิมปกครองอย่างอิสระ และจะต้องส่งเครื่องราชบรรณาการให้อยุธยาตามเวลาที่กำหนดไว้
ยามาโตะ (จังหวัดคานางาวะ)

| ยามาโตะ 大和市 |
| --- | --- |
นครพิเศษ
สถานที่ต่าง ๆ ในยามาโตะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของยามาโตะในจังหวัดคานางาวะ (เน้นสีชมพู)
ยามาโตะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°29′N 139°27′E﻿ / ﻿35.483°N 139.450°E﻿ / 35.483; 139.450
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด:  คานางาวะ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ซาโตรุ โอกิ (大木 哲)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 27.09 ตร.กม. (10.46 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มิถุนายน 2021)
 • ทั้งหมด: 242,065 คน
 • ความหนาแน่น: 8,900 คน/ตร.กม. (23,000 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์
 • ต้นไม้: ยามาซากูระ (Prunus jamasakura)
 • ดอกไม้: โนงิกุ (วงศ์ทานตะวัน)
 • นก: โอนางะ หรือนกกางเขนปีกสีฟ้า
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
โทรศัพท์: 046-263-1111
ที่อยู่ศาลาว่าการ: 1-1-1 Shimotsuruma, Yamato-shi, Kanagawa-ken 242-8601
เว็บไซต์: www.city.yamato.lg.jp
ยามาโตะ (ญี่ปุ่น: 大和市; โรมาจิ: Yamato-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ข้อมูลเมื่อ 1 มิถุนายน ค.ศ.  2021 (2021 -06-01) ยามาโตะมีประชากรประมาณ 242,065 คน มีความหนานแน่นของประชากร 8,900 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 27.09 ตารางกิโลเมตร (10.46 ตารางไมล์)
ศาลาว่าการนครยามาโตะ
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดคานางาวะ
ซามะ
ฟูจิซาวะ
เอบินะ
ซางามิฮาระ
อายาเซะ
โยโกฮามะ
มหานครโตเกียว
มาจิดะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Yamato, Kanagawa
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
ยามาโตะ (จังหวัดคูมาโมโตะ)

| ยามาโตะ 山都町 |
| --- | --- |
เมือง
ศาลาว่าการเมืองยามาโตะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของยามาโตะในจังหวัดคูมาโมโตะ (เน้นสีเหลือง)
ยามาโตะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 32°41′N 131°02′E﻿ / ﻿32.683°N 131.033°E﻿ / 32.683; 131.033
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คีวชู
จังหวัด:  คูมาโมโตะ
อำเภอ: คามิมาชิกิ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 544.83 ตร.กม. (210.36 ตร.ไมล์)
ประชากร (28 กุมภาพันธ์ 2017)
 • ทั้งหมด: 15,771 คน
 • ความหนาแน่น: 29 คน/ตร.กม. (75 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+09:00 (JST)
เว็บไซต์: www.town.yamato.kumamoto.jp
ยามาโตะ (ญี่ปุ่น: 山都町; โรมาจิ: Yamato-chō) เป็นเมืองในอำเภอคามิมาชิกิ จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่น
เมืองยามาโตะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005 จากการควบรวมเทศบาลต่าง ๆ ได้แก่ ยาเบะ และเซวะ รวมทั้งเมืองโซโยจากอำเภออาโซะ
ณ วันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 15,771 คน มีความหนาแน่นของประชากร 29 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 544.83 ตารางกิโลเมตร
บุคคลที่มีชื่อเสียง

ยาซูโนซูเกะ ฟูตะ [en; ja] - สถาปนิก
ยาซูฮิโระ ยามาชิตะ [en; ja] - นักยูโด
โทมิโกะ บัง [en; ja] หรือ โทมิโกะ ฟาน - นักร้องของวงดูแอสอินฟินิตี (Do As Infinity) และนักแสดง
ภาพ

สะพานสึจุน (ญี่ปุ่น: 通潤橋; โรมาจิ: Tsūjun-kyo) สะพานส่งน้ำสร้างจากหินที่มีสถาปัตยกรรมทรงโค้งในยามาโตะ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1854 (สมัยเอโดะ)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Yamato, Kumamoto
เว็บไซต์ทางการของเมืองยามาโตะ เก็บถาวร 2013-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ยุทธการที่มาดากัสการ์

แม่แบบ:Campaignbox Indian Ocean Theatreแม่แบบ:Campaignbox Vichy France Military in World War II
ยุทธการเกาะมาดากัสการ์ เป็นการทัพของบริติชเพื่อเข้ายึดครองเกาะมาดากัสการ์ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของฝรั่งเศสวิชีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง การยึดครองเกาะโดยบริติชเพื่อขัดขวางไม่ให้กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นใช้เกาะมาดากัสการ์เป็นฐานทัพเรือและป้องกันไม่ให้เกิดความสูญเสียหรืออ่อนแอลงของสายการเดินเรือของฝ่ายสัมพันธมิตร เริ่มต้นด้วยปฏิบัติการไอรอนแคลด เข้ายึดครองท่าเรือเดียโก เซาเรซ(Diego Suarez) ใกล้กับทางตอนเหนือสุดของเกาะ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1942
ภายหลังจากการทัพครั้งนี้เพื่อคุ้มครองทั่วทั้งเกาะ ปฏิบัติการสายกระแสน้ำเจน(Operation Stream Line Jane) ได้เปิดฉากขึ้นเมื่อวันที่ 10 กันยายน ฝ่ายสัมพันธมิตรได้บุกทะลวงเข้าไปด้านในเพื่อเชื่อมต่อกับกองกำลังบนชายฝั่งและเข้ายึดครองเกาะไว้ได้แล้วในปลายเดือนตุลาคม การสู้รบได้ยุติลงและสงบศึก เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน นี่เป็นครั้งแรกที่ปฏิบัติการขนาดใหญ่ที่ถูกใช้โดยฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่สอง รวมทั้งกองทัพเรือ กองทัพบก และกองทัพอากาศ
ยามาโตโกริยามะ

ยามาโตโกริยามะ (ญี่ปุ่น: 大和郡山市; โรมาจิ: Yamatokōriyama-shi) เป็นนครที่ตั้งในจังหวัดนาระ ภูมิภาคคันไซ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ใกล้กับนครโอซากะ โดยนั่งรถไฟไปประมาณ 30 นาที ยามาโตโกริยามะเป็นเมืองที่ได้ชื่อว่าเป็น "เมืองแห่งปลาทอง"
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

ยามาโตโกริยามะมีอาณาเขตติดกับเทศบาลที่อยู่ข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือและทิศตะวันออกเฉียงเหนือ: นครนาระ
ทิศตะวันออกเฉียงใต้: นครเท็นริ
ทิศใต้: เมืองคาวานิชิ
ทิศตะวันตกเฉียงใต้: เมืองอันโดะ และเมืองอิการูงะ
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ: นครอิโกมะ
เศรษฐกิจ

ยามาโตโกริยามะเป็นเมืองที่ได้ชื่อว่าเป็น "เมืองแห่งปลาทอง" เนื่องจากเป็นเมืองที่ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกร โดยมีผู้ทำฟาร์มปลาทองประมาณ 300 ครอบครัว และผลผลิตปลาทองโดยเฉลี่ยในแต่ละปีของเมืองนี้อยู่ที่ 60 ล้านตัว (ข้อมูล พ.ศ. 2545) ถือว่าเป็นอันดับสองของประเทศญี่ปุ่นรองจากนครฮามามัตสึเท่านั้น
โดยการเพาะเลี้ยงปลาทองของประชากรในนครยามาโตโกริยามะ สืบทอดกันมาไม่ต่ำกว่า 500 ปี หลังสงครามภายในประเทศ โดยประชากรที่ยึดอาชีพเพาะเลี้ยงปลาทองส่วนใหญ่สืบเชื้อสายมาจากซามูไรของโชกุนโทกูงาวะ อิเอยาซุ
ปลาทองส่วนใหญ่ที่เพาะขยายพันธุ์จากที่นี่ จะเป็นปลาทองสายพันธุ์ดั้งเดิมและได้รับความนิยม เนื่องจากมีการอนุรักษ์และพัฒนาสายพันธุ์กันมาอย่างต่อเนื่อง โดยตระกูลที่มีบทบาทมากในการเพาะพันธุ์ปลาทองที่นี่คือตระกูลชิมาดะ
ถนนหนทาง ตลอดจนป้ายบอกทางสาธารณะต่าง ๆ ในเมืองยามาโตโกริยามะ มักทำเป็นรูปปลาทอง อันเป็นเสมือนสัญลักษณ์ประจำเมือง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Yamatokoriyama, Nara
เว็บไซต์เทศบาลนครยามาโตโกริยามะ
| ด ค ก จังหวัดนาระ |
| --- | --- | --- |
นาระ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  นาระ  |  |
| นคร |  โกโจ  โกเซะ  คัตสึรางิ  คาชิบะ  คาชิฮาระ  ซากูราอิ  เท็นริ  ยามาโตโกริยามะ  ยามาโตตากาดะ  อิโกมะ  อูดะ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภออิโกมะ อันโดะ  อิการูงะ  เฮงูริ  ซังโง  อำเภอคิตากัตสึรางิ โอจิ  คาวาอิ  คัมมากิ  โคเรียว  อำเภอชิกิ คาวานิชิ  มิยาเกะ  โทวาราโมโตะ  อำเภอทากาอิจิ อาซูกะ  ทากาโตริ  อำเภออูดะ มิตสึเอะ  โซนิ  อำเภอยามาเบะ ยามาโซเอะ  อำเภอโยชิโนะ ฮิงาชิโยชิโนะ  คามิกิตายามะ  คาวากามิ  คูโรตากิ  โนเซงาวะ  โอโยโดะ  ชิโมอิจิ  ชิโมกิตายามะ  เท็งกาวะ  ทตสึกาวะ  โยชิโนะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
ฝาปิดท่อถนนรูปปลาทอง
ยามาโตะ

ยามาโตะ (ญี่ปุ่น: 大和; โรมาจิ: yamato) เป็นคำทับศัพท์จากภาษาญี่ปุ่น อาจหมายถึง
ประวัติศาสตร์

ชื่อประเทศญี่ปุ่น ในสมัยโบราณ
แคว้นยามาโตะ แคว้นในสมัยโบราณของญี่ปุ่น
ยุคยามาโตะ ยุคหนึ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
เรือประจัญบานยามาโตะ เรือรบของญี่ปุ่นในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2
บันเทิง

ยามาโตะ ชื่อเรือดำน้ำหลักของการ์ตูนเรื่องยุทธการใต้สมุทร
เรือรบอวกาศยามาโตะ อนิเมะแนววิทยาศาสตร์จากประเทศญี่ปุ่น เขียนโดย เลอิจิ มัตสึโมโตะ
บุคคล

ยามาโตะ (ชื่อ)
ยามาโตะ (นามสกุล)
อื่น ๆ

ยามาโตะ อุนยู บริษัทขนส่งของญี่ปุ่น
ยามาโตะยังเป็นชื่อเมืองต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่น
ยามาโตะ (จังหวัดคานางาวะ) นครในจังหวัดคานางาวะ
ยามาโตะ (จังหวัดคูมาโมโตะ) เมืองในจังหวัดคูมาโมโตะ
ยุทธการที่มอครา

ยุทธการที่มอคราเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1939 ใกล้กับหมู่บ้านมอครา(Mokra),5 กิโลเมตรทางตอนเหนือจาก Kłobuck, 23 กิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงเหนือจากเชนสโตโควา, โปแลนด์ เป็นหนึ่งในการสู้รบครั้งแรกของการบุกครองโปแลนด์ในสงครามโลกครั้งที่สอง และหนึ่งในชัยชนะเพียงไม่กี่ครั้งของโปแลนด์ในช่วงการทัพ เช่นเดียวกับครั้งแรกที่เยอรมันได้รับความพ่ายแพ้ในช่วงความขัดแย้ง