stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยูฟ่าฟุตซอลแชมเปียนส์ลีก
ทำเนียบแชมป์และการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศ

| ฤดูกาล | แชมป์ | ผล | รองแชมป์ | แพ้รอบรองชนะเลิศ | แพ้รอบรองชนะเลิศ | แพ้รอบรองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2001–02 |  พลายาส์เดกาสตียอง | 5–1 |  อัคชั่น 21 ขาเลอรอยด์ |  เอ็มเอ็นเคสปลิท and  สปอร์ติงลิสบอน |  เอ็มเอ็นเคสปลิท and  สปอร์ติงลิสบอน |  เอ็มเอ็นเคสปลิท and  สปอร์ติงลิสบอน |
| 2002–03 |  Playas de Castellón | 7–5 (1–1, 6–4) |  Action 21 Charleroi |  Furpile Prato and  Boomerang Interviú |  Furpile Prato and  Boomerang Interviú |  Furpile Prato and  Boomerang Interviú |
| 2003–04 |  Boomerang Interviú | 7–5 (4–1, 3–4) |  Benfica |  Action 21 Charleroi and  Playas de Castellón |  Action 21 Charleroi and  Playas de Castellón |  Action 21 Charleroi and  Playas de Castellón |
| 2004–05 |  Action 21 Charleroi | 10–9 (4–3, 6–6) |  Dinamo Moskva |  ElPozo Murcia and  Boomerang Interviú |  ElPozo Murcia and  Boomerang Interviú |  ElPozo Murcia and  Boomerang Interviú |
| 2005–06 |  Boomerang Interviú | 9–7 (6–3, 3–4) |  Dinamo Moskva |  Kairat Almaty and  Shakhtar Donetsk |  Kairat Almaty and  Shakhtar Donetsk |  Kairat Almaty and  Shakhtar Donetsk |
| Season | Champion | Score | Runner-up | Third place | Score | Fourth place |
| 2006–07 |  Dinamo Moskva | 2–1 |  Boomerang Interviú |  ElPozo Murcia | 1–1 (4–3 p) |  Action 21 Charleroi |
| 2007–08 |  Viz-Sinara Yekaterinburg | 4–4 (3–2 p) |  ElPozo Murcia |  Dinamo Moskva | 5–0 |  Kairat Almaty |
| 2008–09 |  Inter Movistar | 5–1 |  MFK Viz-Sinara |  Kairat Almaty | 1–0 |  Dinamo Moskva |
| 2009–10 |  Benfica | 3–2 (aet) |  Inter Movistar |  Araz Naxçivan | 2–2 (5–4 p) |  Luparense |
| 2010–11 |  Montesilvano | 5–2 |  Sporting CP |  Kairat Almaty | 3–3 (5–3 p) |  Benfica |
| 2011–12 |  FC Barcelona | 3–1 |  Dinamo Moskva |  Marca Futsal | 3–3 (4–3 p) |  Sporting CP |
| 2012–13 |  Kairat Almaty | 4–3 |  Dinamo Moskva |  FC Barcelona | 4–1 |  Iberia Star Tbilisi |
| 2013–14 |  FC Barcelona | 5–2 (aet) |  Dinamo Moskva |  Araz Naxçivan | 6–4 |  Kairat Almaty |
| 2014–15 |  Kairat Almaty | 3–2 |  FC Barcelona |  Sporting CP | 8–3 |  Dina Moskva |
| 2015–16 |  Gazprom-Ugra Yugorsk | 4–3 |  Inter Movistar |  Benfica | 2–2 (2–0 p) |  ASD Pescara |
ทองใส ทับถนน

| ทองใส ทับถนน |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490
เสียชีวิต: 20 มีนาคม พ.ศ. 2567 (76 ปี)
คู่สมรส: ประมวล ทับถนน
บุตร: 3 คน
อาชีพ: นักแต่งเพลง , นักดนตรี , นักแสดง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2513 – พ.ศ. 2567
ผลงานเด่น: ประยุกต์พิณไฟฟ้าคนแรกของประเทศไทย
ทองใส ทับถนน (14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 – 20 มีนาคม พ.ศ. 2567) ศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง ดนตรีพื้นบ้าน (พิณ) ปี พ.ศ. 2555 เป็นนักดนตรี และนักแสดงและนักแต่งเพลงชาวไทยที่มีชื่อเสียง และอดีตสมาชิกวงเพชรพิณทอง
ประวัติ

ทองใส ทับถนน เกิดเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 ที่บ้านหนองกินเพล ตำบลหนองกินเพล อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี เป็นบุตรของนายปิ่น ทับถนน กับนางหนู ทับถนน ผู้เป็นบิดานั้นมีความสามารถโดดเด่นด้านหมอลำพื้นบ้าน และการแสดงหนังบักตื้อ (หนังปราโมทัย) และนายปิ่น ทับถนนยังเป็นลูกศิษย์ของหมอลำทองคำ เพ็งดี ผู้มีชื่อเสียงด้านลำกลอนในสมัยนั้น
ทองใส ทับถนน เป็นบุตร คนที่ 1 และเป็นบุตรชายคนแรก และมีน้องร่วมกัน 5 คน เป็นชาย 2 คน เป็นหญิง 3 ได้แก่
นายทองใส ทับถนน
นายหอมไกร ทับถนน
นางบุญซอม แผนคําลา
นางถนอมศรี คูณคําผา
นายพิทักษ์ ทับถนน (เสียชีวิตแล้ว)
นางเพ็ญพรรณ ทับถนน
ทองใส ทับถนน เริ่มฝึกดีดพิณเมื่ออายุ 4 ปี โดยมีครูบุญ บ้านท่างอย อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี เป็นผู้ฝึกสอนการดีดพิณเป็นคนแรก จนอายุได้ 8 ปี จึงได้เล่นพิณประกอบคณะหมอลำของนายปิ่น ทับถนน ผู้เป็นพ่อ จากนั้นจึงได้เรียนรู้ลายพิณโบราณกับครูบุญชู โนนแก้ว แห่งบ้านโนนสังข์ อำเภอกันทรารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ ศิลปินมือพิณพื้นบ้านตาพิการ  เมื่อเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จึงได้ตระเวนเล่นดนตรีกับคณะหมอลำปิ่น ทับถนนเรื่อยมา
พ.ศ. 2511 เมื่ออายุได้ 21 ปี ได้เข้าประจำการเป็นทหารเกณฑ์ที่กองพันทหารปืนใหญ่ ค่ายสรรพสิทธิประสงค์ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี จึงได้มีโอกาสเป็นนักดนตรีวงดนตรีสากลประจำกองพันทหารปืนใหญ่  ได้นำพิณมาประยุกต์กับดนตรีสากลสมัยใหม่ และเรียนรู้การเล่นดนตรีตามแบบสากลนับแต่นั้นเป็นต้นมา สมรสกับนางประมวล ทับถนน (สกุลเดิมจันไตร) มีบุตรธิดา 3 คน ได้แก่
นางพิณทอง มณีเนตร
พระสีแพร ทับถนน
นางรัตน์นรี มณีเนตร
ทองใส ทับถนน เสียชีวิตจากโรคประจําตัวเบาหวานและความโลหิตสูงเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2567 เวลา 04.53 ที่บ้านเลขที่ 163 หมู่ที่ 8 บ้านหนองกินเพล ตําบลหนองกินเพล อําเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี สิริอายุ 76 ปี
คุณวุฒิ

พ.ศ. 2548 ได้รับปริญญาศิลปศาสตร์มหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (ดนตรีศึกษา) จากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี
เข้าสู่วงการ

หลังพ้นเกณฑ์ทหารในปี พ.ส. 2513 ครูทองใส ทับถนนจึงกลับมาใช้ชีวิตที่บ้านเกิดและได้สมัครเข้าเป็นนักดนตรีคณะ ลูกทุ่งอีสาน ของนายนพดล ดวงพร  ภายใต้ฉายา ทองใส หัวนาค ทั้งนี้เพราะมีพิณแกะสลักเป็นรูปพญานาคเป็นเครื่องดนตรีคู่กาย
พ.ศ. 2514 นพดล ดวงพร ได้รับเชิญให้นำวงดนตรีลูกทุ่งอีสานประยุกต์ไปแสดงถวายหน้าพระที่ประทับที่เขื่อนอุบลรัตน์ อำเภออุบลรัตน์ จังหวัดขอนแก่น เมื่อครั้งที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙ เสด็จพระราชทานปริญญาบัตรแก่นักศึกษามหาวิทยาลัยขอนแก่น ครูนพดล ดวงพร ร่วมกับครูทองใส ทับถนน ได้ถวายพิณแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙ พระองค์ทรงตรัสว่า  “เพชรนี้เป็นเพชรน้ำเอก” ของเครื่องดนตรีอีสาน ยังความปลื้มปิติแก่นพดล ดวงพร และชาวคณะเป็นอย่างมาก จึงได้เปลี่ยนชื่อวงดนตรี ลูกทุ่งอีสาน พิณประยุกต์ มาเป็นวง  เพชรพิณทอง  ซึ่งถือว่าเป็นนามมงคลอันเกิดจากการถวายพิณในครั้งนั้น
ต่อมาได้นำเอาคอนแท็กไฟฟ้ามาประกอบกับพิณ และถือว่าเป็นพิณไฟฟ้าตัวแรกของเมืองไทย และได้เล่นดนตรีกับวงดนตรีเพชรพิณทอง ตลอดมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514 จนได้ยุติวง
ผลงานแสดงภาพยนตร์

YOUR MUSIC (2558)
รางวัลและการเชิดชูเกียรติ

พ.ศ. 2543 ได้รับการคัดเลือกให้เป็นศิลปินดีเด่นสาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีอีสาน) จากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ
พ.ศ. 2544 ได้รับประกาศเกียรติคุณผู้ให้การสนับสนุนกิจกรรมวัฒนธรรมดีเด่น จากสำนักพัฒนาการศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม เขตการศึกษา 10
พ.ศ. 2545 ได้รับการคัดเลือกให้เป็นครูภูมิปัญญาไทย ด้านศิลปกรรม (ดนตรีพื้นบ้าน-พิณอีสาน) รุ่นที่ 2 ปี พ.ศ. 2545
วันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2547 ได้รับรางวัลสุดยอดศิลปินอีสาน ประเภทพิณอีสาน เนื่องในโอกาสครบรอบ 40 ปี มหาวิทยาลัยขอนแก่น จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
พ.ศ. 2555 ได้รับรางวัลศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง ดนตรีพื้นบ้าน (พิณ) พ.ศ. 2555 จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
พ.ศ. 2556 ได้รับรางวัลสุกรีเจริญสุข ผู้ทำดีความดีเพื่อสังคม สาขาการส่งเสริมดนตรี
พ.ศ. 2558 ได้รับยกย่องเชิดชูเป็นมูนมังเมืองอุบลราชธานี สาขาศิลปะการแสดง
พ.ศ. 2562 ได้รับรางวัลพระธาตุนาดูนทองคำ ประจำปี 2562  ประเภทบุคคลดีเด่นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สาขาทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม จากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม
รางวัลและการเชิดชูเกียรติ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 7 เหรียญเงินดิเรกคุณาภรณ์ (ร.ง.ภ.)
ผลงาน

มีมากกว่า 50 ชุด อาทิ
ชุดปู่ป๋าหลาน
ชุดลำเพลินโบราณ
ชุดแข่งเรือยาว
ชุดบุญกัณฑ์หลอน
ชุดแห่บุญผะเหวด
แหล่งข้อมูลอื่น

ทองใส ทับถนน : เพลงพิณสนั่นทุ่ง เก็บถาวร 2020-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทองใส ทับถนน ศิลปินมรดกอีสานเก็บถาวร 2019-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทับถนน- เซิ้งภูไท ต้นฉบับบ
รางวัลศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง ดนตรีพื้นบ้าน (พิณ) พ.ศ. 2555 ที่สำนักวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยขอนแก่น
วิทเยนทร์ มุตตามระ

วิทเยนตร์ มุตตามระ
วิทเยนทร์ มุตตามระ ชื่อเล่น เอ๋ อดีตผู้ประกาศข่าวทางช่องท็อปนิวส์ ผู้จัดรายการในช่องยูทูบแนวหน้าออนไลน์ และอดีตกรรมการผู้จัดการสถานีโทรทัศน์ฟ้าวันใหม่ รวมถึงเคยสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพรรคประชาธิปัตย์
ประวัติ

วิทเยนทร์เกิดเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2511 (56 ปี) เป็นบุตรของ น.ท.กมล มุตตามระ และนางสมทรง มุตตามระ (สกุลเดิม: กัมปนาทแสนยากร) เป็นหลานของ พล.อ.หลวงกัมปนาทแสนยากร อดีตองคมนตรี
ประวัติ > การศึกษา

ระดับมัธยมศึกษา โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
ปริญญาตรี คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เอกบริหารรัฐกิจ
ปริญญาโท บริหารธุรกิจระหว่างประเทศ ศึกษาเกี่ยวกับเศรษฐกิจและวัฒนธรรมทางธุรกิจของประเทศชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก มหาวิทยาลัยโดมินิกันแห่งแคลิฟอร์เนีย รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
การทำงาน > บทบาทด้านสิ่งแวดล้อม

วิทเยนทร์เคยเป็นประธานชมรมผู้ประกอบการธุรกิจดำน้ำกรุงเทพฯ (BDOC) และเป็นผู้ร่วมก่อตั้ง และเป็นกรรมการและเลขานุการมูลนิธิเพื่อทะเล เมื่อประเทศไทยประสบเหตุแผ่นดินไหวและสึนามิเมื่อปลายปี พ.ศ. 2547 ได้ประกาศรับอาสาสมัครนักดำน้ำมืออาชีพ เพื่อร่วมสำรวจความเสียหายของแนวปะการัง และเพื่อช่วยกันฟื้นฟูสภาพแนวปะการังที่ได้รับความเสียหายจากสึนามิด้วย
และจากบทบาทครั้งนั้น ทำให้วิทเยนทร์และมูลนิธิเพื่อทะเลได้มีบทบาทต่อเนื่องในเรื่องการทำปะการังเทียมบริเวณแหล่งดำน้ำฝั่งทะเลอันดามัน ผ่านโครงการ "ฝูงบินปะการัง" โดยขอเครื่องบินปลดประจำการจากกองทัพอากาศจำนวน 10 ลำ มาจมเป็นปะการังเทียม
นอกจากนี้ วิทเยนทร์และมูลนิธิเพื่อทะเลยังทำหน้าที่รณรงค์ให้ความรู้เพื่อการปกป้องสิ่งแวดล้อมทางทะเล ยังเป็นผู้ริเริ่มโครงการเยาวชนสัมผัสชีวิตใต้ท้องทะเลไทย เพื่อสอนเยาวชนให้เป็นนักดำน้ำและเรียนรู้ระบบนิเวศวิทยาทางทะเลด้วย
การทำงาน > บทบาทด้านการเมือง

พ.ศ. 2550 สมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร เขต 5 (ดอนเมือง สายไหม บางเขน) พรรคประชาธิปัตย์
เลขานุการรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี (สาทิตย์ วงศ์หนองเตย)
พ.ศ. 2554 สมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร เขต 14 (บางเขน) พรรคประชาธิปัตย์
การทำงาน > บทบาทด้านการช่วยเหลือผู้ประภัยน้ำท่วม

เมื่อเกิดอุทกภัยในประเทศไทย พ.ศ. 2553 รัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ได้จัดตั้งศูนย์ประสานการช่วยเหลือเยียวยาผู้ประสบอุทกภัยขึ้น มีอภิรักษ์ โกษะโยธิน ที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี เป็นผู้อำนวยการศูนย์ โดยวิทเยนทร์เป็นรองผู้อำนวยการศูนย์ ทำหน้าที่ประสานงานกับองค์กรต่างๆ ทั้งรัฐและเอกชน ในการให้ความช่วยเหลือเยียวยาผู้ประสบอุทกภัย รวมทั้งการรับเรื่องร้องเรียนจากประชาชนที่ได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์อุทกภัย ต่อมาอภิรักษ์ได้ลาออกจากตำแหน่งที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งซ่อม ส.ส.เขต 2 กรุงเทพมหานคร ครม. มีมติให้วิทเยนทร์ทำหน้าที่รักษาการผู้อำนวยการศูนย์ประสานการช่วยเหลือเยียวยาผู้ประสบอุทกภัยไปตลอดจนมีการเลือกตั้งใหม่
การทำงาน > บทบาทด้านสื่อมวลชน

เมื่อครั้งเป็นเลขานุการรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี วิทเยนทร์ได้รับมอบหมายให้มีหน้าที่ประสานงานสื่อมวลชน โดยมีบทบาทในช่วงรับมือวิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2552–2553 และเป็นทีมงานจัดรายการเชื่อมั่นประเทศไทยกับนายกฯ อภิสิทธิ์
หลังการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2554 วิทเยนทร์ได้รับตำแหน่งเป็นผู้บริหารสถานีโทรทัศน์บลูสกายแชนแนล โดยมีตำแหน่งเป็นกรรมการผู้จัดการ และเป็นผู้จัดรายการฟ้าวันใหม่ ร่วมกับถนอม อ่อนเกตุพล ด้วย แต่หลังเกิดวิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2556–2557 สถานีโทรทัศน์บลูสกายถูกระงับการออกอากาศเป็นระยะเวลา 3 เดือน ตามคำสั่งกองอำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อย ฉบับที่ 6/2557 และประกาศคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ฉบับที่ 15/2557 ก่อนจะกลับมาออกอากาศอีกครั้งในชื่อสถานีโทรทัศน์ฟ้าวันใหม่ โดยยังมีวิทเยนทร์เป็นผู้บริหารสถานีตามเดิม และรับหน้าที่ผู้จัดรายการฟ้าวันใหม่ สายตรงบลูสกาย ถอนพิษ และข่าวคาใจ ซึ่งจัดคู่กับอัญชะลี ไพรีรัก
ในปี พ.ศ. 2564 วิทเยนทร์ได้มาร่วมงานกับช่องท็อปนิวส์ เพื่อจัดรายการคู่กับอัญชะลีอีกครั้ง ในชื่อ "ข่าวเที่ยงตรง" ก่อนที่หนึ่งเดือนต่อมาจะเปลี่ยนชื่อรายการเป็น "TOP ข่าวเที่ยง" จนในเวลาต่อมาได้มีการเปลี่ยนแปลงผู้ประกาศข่าว ทำให้วิทเยนทร์กับอัญชะลี ไม่ได้จัดรายการคู่กันอีก
ในปี พ.ศ. 2567 วิทเยนทร์ได้มาร่วมงานกับแนวหน้าออนไลน์ เพื่อจัดรายการคู่กับอัญชะลีอีกครั้ง ในชื่อ แนวหน้า FRONTLINE ซึ่งเป็นการร่วมมือกันระหว่างแนวหน้าออนไลน์ และ Around The World
รางวัลที่เคยได้รับ

พ.ศ. 2541 บุคคลตัวอย่างประจำปี สาขาธุรกิจบริการท่องเที่ยว
พ.ศ. 2547 ศิษย์การบินดีเด่น หน่วยฝึกการบินพลเรือน ฝูงบิน 604 กองทัพอากาศ
พ.ศ. 2547 ประกาศเกียติคุณชั้นสามัญ สภากาชาดไทย ประทานโดย พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ
พ.ศ. 2549 ประกาศเกียติคุณชั้นสาม สภากาชาดไทย ประทานโดย พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
พ.ศ. 2556 –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
รัฐปีนัง

ระวังสับสนกับ จอร์จทาวน์ (ปีนัง)
| รัฐปีนัง Negeri Pulau Pinang |
| --- | --- |
รัฐ
การถอดเสียงภาษาต่าง ๆ
 • มลายู: Pulau Pinang (รูมี) ڤولاو ڤينڠ‎ (ยาวี)
 • จีน: 槟城 (จีนตัวย่อ) 檳城 (จีนตัวเต็ม)
 • ทมิฬ: பினாங்கு
   ธง ตราอาร์ม
สมญา: ไข่มุกตะวันออก
คำขวัญ: เบอร์ซาตูดันเซอเตีย ("สามัคคีและภักดี")
เพลง: อุนตุกเนอเกอรีกีตา ("เพื่อรัฐของเรา")
   รัฐปีนัง ใน    ประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 5°24′52.2″N 100°19′45.12″E﻿ / ﻿5.414500°N 100.3292000°E﻿ / 5.414500; 100.3292000
เมืองหลวง: จอร์จทาวน์
การปกครอง
 • ประเภท: ระบบรัฐสภา
 • ผู้ว่าราชการรัฐ: อับดุล ระฮ์มัน อับบัซ
 • มุขมนตรี: เฉา กวนโหย่ว (แนวร่วมแห่งความหวัง)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,048 ตร.กม. (405 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 1,766,800 คน
 • ความหนาแน่น: 1,684 คน/ตร.กม. (4,360 คน/ตร.ไมล์)
ดัชนีการพัฒนามนุษย์
 • เอชดีไอ (2017): 0.827 (สูงมาก) (อันดับที่ 2)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
รหัสไปรษณีย์: 10xxx ถึง 11xxx (เกาะปีนัง) 12xxx ถึง 14xxx (เซอเบอรังเปอไร)
รหัสโทรศัพท์: +6-04-2, +6-04-6, +6-04-8 (เกาะปีนัง) +6-04-3, +6-04-5 (เซอเบอรังเปอไร)
รหัส ISO 3166: MY-07
ทะเบียนพาหนะ: P
ก่อตั้งโดยบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ: 11 สิงหาคม ค.ศ. 1786
อาณานิคมในพระองค์ในฐานะส่วนหนึ่งของนิคมช่องแคบ: 1 เมษายน ค.ศ. 1867 – 1 เมษายน ค.ศ. 1946
ญี่ปุ่นยึดครอง: 19 ธันวาคม ค.ศ. 1941 – 3 กันยายน ค.ศ. 1945
เข้าร่วมสหพันธรัฐมาลายา: 31 มกราคม ค.ศ. 1948
รับเอกราชเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐมาลายา: 31 สิงหาคม ค.ศ. 1957
เว็บไซต์: www.penang.gov.my
ปีนัง (อังกฤษ: Penang) หรือ ปูเลาปีนัง (มลายู: Pulau Pinang) เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธรัฐมาเลเซีย เดิมชาวมลายูรุ่นแรกเรียกว่า ปูเลาวาซาตู หรือเกาะเดี่ยว ต่อมาพบในแผนที่เดินเรือ เรียกว่า ปูเลาปีนัง หรือเกาะหมาก ต่อมาอังกฤษเรียกว่า เกาะพรินซ์ออฟเวลส์
ภูมิศาสตร์

รัฐปีนังมีพื้นที่บนดินทั้งหมดเพียง 1,048 ตารางกิโลเมตร เป็นรัฐที่มีพื้นที่บนดินเล็กที่สุดอันดับสองของประเทศมาเลเซีย รองจากรัฐปะลิส รัฐปีนังตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของมาเลเซียตะวันตก ระหว่างละติจูด 5.59 ถึง 5.12 องศาเหนือ และลองจิจูด 100.17 ถึง 100.56 องศาตะวันออก รัฐปีนังประกอบด้วยพื้นที่ 2 ส่วน ได้แก่ เกาะปีนัง ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากแผ่นดินใหญ่ และเป็นที่ตั้งของจอร์จทาวน์ซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐ และอีกส่วนหนึ่งคือเซอเบอรังเปอไร (สมารังไพร) ซึ่งตั้งอยู่บนแผ่นดินใหญ่
ประชากร

รัฐปีนังเป็นเขตการปกครองเพียงแห่งเดียวของมาเลเซียที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวจีน โดยมีอัตราส่วนของประชากรเชื้อสายจีนประมาณร้อยละ 41.72 มากกว่าประชากรเชื้อสายมลายูซึ่งมีอัตราส่วนประมาณร้อยละ 41.33
| สถิติจำนวนผู้นับถือศาสนาต่าง ๆ ของรัฐปีนังใน ค> ศ. 2010 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | อัตราส่วน | อัตราส่วน |
| อิสลาม | อิสลาม |    | 45% | 45% |
| พุทธ | พุทธ |    | 36% | 36% |
| ฮินดู | ฮินดู |    | 9% | 9% |
| คริสต์ | คริสต์ |    | 5% | 5% |
| ศาสนาพื้นบ้านของจีน | ศาสนาพื้นบ้านของจีน |    | 4.6% | 4.6% |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 1% | 1% |
| ไม่มีศาสนา | ไม่มีศาสนา |    | 0.4% | 0.4% |
แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม

เกรียงไกร เกิดศิริ และคนอื่นๆ. (2564). จอร์จทาวน์ เกาะปีนัง: จากเมืองท่าประวัติศาสตร์สู่เมืองมรดกโลก. กรุงเทพฯ: คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ชุลีพร พงศ์สุพัฒน์. (2531, มิถุนายน). บทบาทและอิทธิพลทางการค้าของชาวจีนในปีนังตอนปลายศตวรรษที่ 19. อักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 10(2), น. 65-92.
ตวงทิพย์ พรมเขต. (2560, สิงหาคม-2561, กรกฎาคม). เครือข่ายการค้าปีนัง-ภูเก็ต-ตรัง เหมืองแร่ และชาวจีนโพ้นทะเล. วารสารประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ 42, น. 67-87.
| ด ค กรัฐและดินแดนสหพันธ์ของประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
| รัฐ |  กลันตัน  เกอดะฮ์ (ไทรบุรี)  ซาบะฮ์  ซาราวัก  เซอลาโงร์  ตรังกานู  เนอเกอรีเซิมบีลัน  ปะลิส  ปะหัง  ปีนัง  เประ  มะละกา  ยะโฮร์  |  |
| ดินแดนสหพันธ์ |  กัวลาลัมเปอร์  ปูตราจายา  ลาบวน  |  |
โรงเรียนไทยรัฐวิทยา

| โรงเรียนไทยรัฐวิทยา |
| --- | --- |
Thairath Witthaya School

ข้อมูล
ชื่ออื่น: ท.ร. T.R.W.
ประเภท: รัฐบาล สังกัด สพฐ.
สถาปนา: พ.ศ. 2512
สี: เขียว-ขาว
โรงเรียนไทยรัฐวิทยา (อังกฤษ: Thairath Witthaya School) เป็นโรงเรียนรัฐบาล สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ อยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของ มูลนิธิไทยรัฐ
ประวัติ

เมื่อปี พ.ศ. 2512 นายกำพล วัชรพล ผู้อำนวยการหนังสือพิมพ์ไทยรัฐคนแรก พิจารณาเห็นว่า ในชนบทยังขาดแคลนสถานศึกษา โดยเฉพาะระดับประถมศึกษา ซึ่งเป็นการศึกษาภาคบังคับ ทั้งยังขาดแคลนอาคารเรียนเป็นอย่างมาก จึงได้ร่วมกับ จังหวัดลพบุรี จัดการแข่งขันฟุตบอลดาราขึ้น ณ สนามกีฬา โรงเรียนพิบูลวิทยาลัย เพื่อหาทุนก่อสร้างโรงเรียน โดยได้รับความร่วมมือจากชาวลพบุรีด้วยดี และได้รับเงินบริจาคมาจำนวนหนึ่ง เพื่อนำมาสมทบกับงบประมาณของทางราชการ จากนั้น ได้ก่อสร้างอาคารเรียนแบบ ป.008 ชั้นเดียว จำนวน 1 หลัง ขนาด 5 ห้องเรียน โดยให้ชื่อว่า โรงเรียนไทยรัฐวิทยา 1 (บ้านหัวช้าง)  ตามที่ พล.ต.ต.สามารถ วายวานนท์ อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรี เป็นผู้เสนอแนะ
นับจากนั้น หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ก็ได้เริ่มดำเนินโครงการ “โรงเรียนไทยรัฐวิทยา เพื่อชุมชนในชนบท” โดยดำเนินการสร้าง โรงเรียนไทยรัฐวิทยา เรื่อยมา โดยได้งบประมาณจาก บริษัท วัชรพล จำกัด เจ้าของกิจการหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ เป็นทุนในการก่อสร้าง เมื่ออาคารเรียนแล้วเสร็จ ก็ได้ส่งมอบเป็นทรัพย์สินของทางราชการ จากนั้น มูลนิธิไทยรัฐ จึงเข้ารับเป็นโรงเรียนในการอุปถัมภ์ 20ปีที่ผ่านมา มีการสร้างโรงเรียนในเครือไทยรัฐวิทยา จำนวนทั้งสิ้น 101 แห่ง โดยใช้ทุนในการดำเนินงานเป็นจำนวนทั้งสิ้น 158,694,493 บาท
และในปี 2562 จะมีโรงเรียนไทยรัฐวิทยา เพิ่มอีก 10 โรงเรียน เป็น 111 โรงเรียน และใช้ทุนในการก่อสร้างอาคารเรียนเพิ่ม 10 หลัง เป็นเงิน 50,000,000 บาท รวมเป็นเงินก่อตั้งโรงเรียน 208,694,493 บาท
ที่ตั้งโรงเรียน

เรียงตามลำดับการก่อตั้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

โครงการสนับสนุน โรงเรียนไทยรัฐวิทยา เก็บถาวร 2010-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บไซต์มูลนิธิไทยรัฐ
| ด ค กหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ |
| --- | --- | --- |
| องค์กร | บริษัท วัชรพล จำกัด · มูลนิธิไทยรัฐ · โรงเรียนไทยรัฐวิทยา • บริษัท โพลีพลัส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด |  |
| ผู้บริหาร | กำพล วัชรพล · คุณหญิงประณีตศิลป์ วัชรพล · สราวุธ วัชรพล · ยิ่งลักษณ์ วัชรพล · อรพรรณ วัชรพล |  |
| คอลัมนิสต์ | สมชาย กรุสวนสมบัติ (ซูม, จ่าแฉ่ง) · นิติภูมิ นวรัตน์ · หม่อมราชวงศ์ถนัดศรี สวัสดิวัตน์ · สุนีย์ สินธุเดชะ · สมชัย กตัญญุตานันท์ (ชัย ราชวัตร) · ศักดา แซ่เอียว (เซีย) · ทีมงานนิตยสารต่วย'ตูน · ประยูร จรรยาวงษ์ · แถมสิน รัตนพันธุ์ (ลัดดา) · สาทิส อินทรกำแหง · แสงชัย สุนทรวัฒน์ · โรจน์ งามแม้น (เปลว สีเงิน) · ดีพร้อม ไชยวงศ์เกียรติ |  |
| สื่อ | ไทยรัฐทีวี (รายชื่อผู้ประกาศข่าวและผู้รายงานข่าว) |  |
หมวดหมู่
100

100 (หนึ่งร้อย) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 99 และอยู่ก่อนหน้า 101
คำเติมนำหน้า

ภาษากรีก - hecto-
ภาษาละติน - centi-
ความหมาย

ปี พ.ศ. 100 และ ค.ศ. 100
100 เป็นเลขอะตอมของ เฟอร์เมียม
100 เซนติเมตร เท่ากับ 1 เมตร
100 สตางค์ เท่ากับ 1 บาท
100 เซนต์ เท่ากับ 1 ดอลลาร์
100 เพนนี เท่ากับ 1 ปอนด์สเตอร์ลิง
คำว่า 100 (ศต) ในภาษาตระกูลอินเดียยุโรป ถุกนำมาใช้แบ่งกลุ่ม ระหว่างพวกตะวันออก และพวกตะวันตก
100 ปี เรียกว่า ศตวรรษ
100 เป็นจำนวนใช้เทียบอัตราส่วน เรียกว่าร้อยละ (เปอร์เซนต์)
100 องศาเซลเซียส คืออุณหภูมิที่จุดเดือดของน้ำบริสุทธิ์ ณ ระดับน้ำทะเล
ที่ราบลุ่มแม่น้ำ

ภาพประกอบของอ่างระบายน้ำ เส้นประคือส่วนกักเก็บน้ำหลักของที่ราบลุ่มแม่น้ำ ซึ่งรวมทั้งสันปันน้ำ
แผนที่ภูมิประเทศแบบดิจิทัลของพื้นที่ลุ่มแม่น้ำ Latoria ในโรมาเนีย เส้นสีแดง: แนวสันปันน้ำ ภายในเส้นเรียก พื้นที่ลุ่มน้ำย่อย
แบบจำลองภูมิประเทศดิจิทัลของพื้นที่ลุ่มแม่น้ำ Latorița ในโรมาเนีย
แผนที่พื้นที่ลุ่มน้ำเจ้าพระยาและพื้นที่ลุ่มน้ำสาขา
แผนที่พื้นที่ลุ่มน้ำมูลและชี
ที่ราบลุ่มแม่น้ำ, พื้นที่ลุ่มน้ำ หรือ ลุ่มน้ำ (อังกฤษ: river basin, drainage basin หรือ watershed) คือ พื้นที่บริเวณหนึ่งที่มีขอบเขตแบ่งพื้นที่ที่ล้อมรอบด้วยสันปันน้ำ และเป็นพื้นที่รองรับหยาดน้ำฟ้า สะสมตัว และระบายออกสู่แหล่งน้ำทั่วไป เช่น ลงสู่แม่น้ำ อ่าว หรือแหล่งกักเก็บน้ำอื่น ๆ ในลักษณะเป็นแอ่งระบายน้ำ น้ำที่สะสมและระบายออกจากที่ราบลุ่มแม่น้ำรวมถึงน้ำผิวดินทั้งหมด ได้แก่จากการไหลบ่าของฝน หิมะละลาย ลูกเห็บ และลำน้ำสาขาที่ไหลลงสู่ทางระบายเดียวกัน รวมทั้งน้ำบาดาล (น้ำใต้ดิน) ที่ซึมออกมาบนผิวโลก พื้นที่ลุ่มน้ำสามารถเชื่อมต่อกับพื้นที่ลุ่มน้ำอื่น ๆ ที่ระดับต่ำกว่าในรูปแบบลำดับชั้น หรือเป็นการรวมกันของพื้นที่ลุ่มน้ำย่อย ๆ ซึ่งทั้งหมดระบายน้ำออกสู่ทางระบายร่วม (จุดออกร่วม)
ความหมายของพื้นที่ลุ่มน้ำ ยังได้แก่ พื้นที่กักเก็บน้ำ (catchment area), แอ่งกักเก็บน้ำ (catchment basin), พื้นที่ระบายน้ำ (drainage area), แอ่งน้ำ และพื้นที่รับน้ำ (water basin)
ในระบบพื้นที่ลุ่มน้ำแบบปิด (พื้นที่ลุ่มน้ำเอนดอร์เฮอิก หรือพื้นที่ลุ่มน้ำภายในทวีป; endorheic basin) น้ำไหลมาบรรจบกันที่จุดเดียวภายในแอ่ง เรียกว่าทะเลปิด ซึ่งอาจเป็นทะเลสาบถาวรน้ำจืดหรือน้ำเค็ม ทะเลสาบแห้ง หรือจุดที่น้ำผิวดินกลายเป็นธารน้ำให้น้ำ
ระบบ

พื้นที่ลุ่มน้ำทำหน้าที่แบบกรวย รวบรวมน้ำทั้งหมดภายในพื้นที่ลุ่มน้ำและบังคับให้ไหลไปตามช่องระบายเดียว พื้นที่ลุ่มน้ำแต่ละแห่งถูกแยกด้วยภูมิประเทศจากพื้นที่ลุ่มน้ำอื่นด้วยปริมณฑล (เส้นแบ่งเขตตามธรรมชาติ) เรียก สันปันน้ำ ซึ่งเป็นลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่สูงอย่างต่อเนื่องเป็นแนว (เช่นแนวสันเขา เนินเขา หรือภูเขา) ทำหน้าที่เป็นแนวแบ่งกั้นน้ำ
การไหลของน้ำเมื่อแบ่งออกจากกันตามปริมณฑลภูมิประเทศ คือ สันปันน้ำ (drainage divine) จะไหลลงสู่ลำน้ำสาขาย่อยหรือลำน้ำต้นน้ำ (sub-stream) ในตอนบนของพื้นที่ลุ่มน้ำ แล้วลงตามความลาดชันสู่แม่น้ำสาขาและพื้นที่ลุ่มน้ำสาขา (stream และ sub-drainage basin) รวมกันลงสู่แม่น้ำสายหลัก (mainstream) จนไหลออกปากน้ำ (outlet) ในที่สุด
ยกตัวอย่างเช่น ลุ่มน้ำเจ้าพระยา ซึ่งมีระบบสันปันน้ำในภาคเหนือของประเทศไทยและพื้นที่ต้นน้ำในจังหวัดเชียงใหม่ ลำปาง แพร่ และอื่น ๆ รองรับน้ำฝน สะสมและระบายลงสู่พื้นที่ลุ่มน้ำสาขา (พื้นที่ลุ่มน้ำย่อย) ได้แก่ ลุ่มน้ำปิง ลุ่มน้ำวัง ลุ่มน้ำยม ลุ่มน้ำน่าน แล้วไหลรวมกันลงผ่านแม่น้ำเจ้าพระยา ลงสู่อ่าวไทย
มีการจัดระดับพื้นที่ลุ่มน้ำ ซึ่งคล้ายกับการจัดระบบหน่วยทางอุทกศาสตร์
พื้นที่ลุ่มน้ำที่สำคัญของโลก > แอ่งมหาสมุทร

ในทางอุทกวิทยา แอ่งมหาสมุทร (oceanic basin) อาจอยู่ที่ใดก็ได้บนโลกที่มีน้ำทะเลปกคลุม แต่ในเชิงธรณีวิทยา แอ่งมหาสมุทรเป็นแอ่งทางธรณีวิทยาขนาดใหญ่ที่อยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล ทางธรณีวิทยามีลักษณะทางธรณีสัณฐานใต้ทะเลอื่น ๆ เช่น ไหล่ทวีป ร่องลึกก้นสมุทร และเทือกเขาใต้ทะเล (เช่น สันเขากลางมหาสมุทร) ซึ่งไม่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของแอ่งมหาสมุทร ในขณะที่อุทกวิทยาแอ่งมหาสมุทรรวมถึงชั้นทวีปขนาบข้างและทะเลลึกตื้น
หากคำนวนขนาดจากเส้นแบ่งทวีปมีพื้นดินทั้งหมดโดยประมาณ 146.6 ล้านตารางกิโลเมตร หรือคำนวนเฉพาะที่ราบลุ่มแม่น้ำและสาขาโดยไม่รวมที่ลุ่มน้ำแบบปิดมีพื้นที่ประมาณ 90.7 ล้านตารางกิโลเมตร พื้นที่ลุ่มน้ำที่ระบายน้ำจืดไหลลงสู่มหาสมุทรและแอ่งมหาสมุทรที่สำคัญได้แก่
พื้นที่ประมาณ (โดยเส้นแบ่งทวีป) 69.8 หรือ (โดยไม่รวมที่ลุ่มน้ำแบบปิด) 39.3 ล้านตารางกิโลเมตร คิดเป็นร้อยละ 47.6 หรือ 43.3 ของพื้นดินโลกตามลำดับที่ไหลลงสู่มหาสมุทรแอตแลนติก ได้แก่ ในทวีปอเมริกาเหนือ น้ำผิวดินไหลลงสู่มหาสมุทรแอตแลนติกผ่านทางที่ราบลุ่มแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์และพื้นที่ลุ่มน้ำเกรตเลกส์ ซึ่งชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกา รัฐมาริไทมส์ของแคนาดาและพื้นที่ส่วนใหญ่ของรัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ ตลอดจนเกือบทั้งหมดของอเมริกาใต้ฝั่งตะวันออก ไหลลงสู่มหาสมุทรแอตแลนติก รวมทั้งยุโรปตะวันตก ยูโรปเหนือ ยุโรปกลางส่วนใหญ่ และส่วนใหญ่ของแอฟริกาใต้สะฮาราฝั่งตะวันตก เวสเทิร์นสะฮาราและบางส่วนของโมร็อกโก ทะเลในที่สำคัญสองแห่งของโลกก็ไหลลงสู่มหาสมุทรแอตแลนติกเช่นกัน คือ
พื้นที่ลุ่มน้ำของทะเลแคริบเบียนและอ่าวเม็กซิโก ซึ่งรวมถึงพื้นที่ส่วนใหญ่ของสหรัฐตอนกลางระหว่างเทือกเขาแอปพาเลเชียนและเทือกเขาร็อกกี ส่วนเล็ก ๆ ของรัฐแอลเบอร์ตาและรัฐซัสแคตเชวันของแคนาดา อเมริกากลางตะวันออก หมู่เกาะแคริบเบียนและอ่าวเม็กซิโก และบางส่วน ของทวีปอเมริกาใต้ตอนเหนือ
พื้นที่ลุ่มน้ำของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ประกอบด้วยพื้นที่ส่วนใหญ่ของแอฟริกาเหนือ แอฟริกากลาง-ตะวันออก (ผ่านแม่น้ำไนล์) ยุโรปใต้ ยุโรปกลางและตะวันออก ตุรกี และพื้นที่ชายฝั่งของอิสราเอล เลบานอน และซีเรีย
มหาสมุทรอาร์กติก ส่วนใหญ่จากการระบายน้ำของพื้นที่ลุ่มน้ำในแคนาดาตะวันตกและเหนือในส่วนทางตะวันออกของเส้นแบ่งทวีปของทวีปอเมริกา รัฐอะแลสกาตอนเหนือ และบางส่วนของรัฐนอร์ทดาโคตา รัฐเซาท์ดาโคตา รัฐมินนิโซตา และรัฐมอนแทนาในสหรัฐอเมริกา ชายฝั่งทางเหนือของคาบสมุทรสแกนดิเนเวียในยุโรป ภาคกลางและตอนเหนือของรัสเซีย และบางส่วนของคาซัคสถานและมองโกเลีย ซึ่งรวมเป็นพื้นที่ประมาณ 23.1 หรือ 17.1 ล้านตารางกิโลเมตร คิดเป็นร้อยละ 15.7 หรือ 18.8 ของพื้นดินโลกตามลำดับ
มีเพียงพื้นที่ประมาณ 20.3 หรือ 14.0 ล้านตารางกิโลเมตร คิดเป็นร้อยละ 13.8 หรือ 17.4 ของพื้นดินโลกตามลำดับที่ระบายน้ำจืดไหลลงสู่มหาสมุทรแปซิฟิก ลุ่มน้ำส่วนใหญ่ประกอบด้วยลุ่มน้ำในประเทศจีน รัสเซียตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ ญี่ปุ่น คาบสมุทรเกาหลี อินโดจีน อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ และหมู่เกาะแปซิฟิกทั้งหมด ชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย ทางตะวันตกของแคนาดาและสหรัฐอเมริกา (รวมถึงส่วนใหญ่ของรัฐอะแลสกา) อเมริกากลางทางตะวันตก และอเมริกาใต้ทางตะวันตกของเทือกเขาแอนดีส
พื้นที่ลุ่มน้ำที่ไหลลงสู่มหาสมุทรอินเดียยังประกอบด้วยพื้นที่ประมาณ 19.4 หรือ 10.8 ล้านตารางกิโลเมตร คิดเป็นร้อยละ 13.2 หรือ 11.9 ของพื้นดินโลกตามลำดับ ไหลลงสู่ตามชายฝั่งตะวันออกของแอฟริกา ชายฝั่งทะเลแดงและอ่าวเปอร์เซีย อนุทวีปอินเดีย พม่า และส่วนใหญ่ของออสเตรเลีย
มหาสมุทรใต้ ได้หยาดน้ำฟ้าจากทวีปแอนตาร์กติกา ซึ่งแอนตาร์กติกาคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 14 ล้านตารางกิโลเมตร คิดเป็นร้อยละ 9.5 ของพื้นดินโลก