stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เลซาลิสก็อง (ฟัน โคค)
ภาพเขียนหัวข้อเดียวกันของโกแก็ง

โกแก็งเขียนภาพ "เลซาลิสก็อง" ในวันเดียวกันแต่คนละมุมจากฟัน โคค และไม่ได้รวมโลงหินโบราณในภาพ
ดูเพิ่ม

ลัทธิประทับใจยุคหลัง
ปอล โกแก็ง
"เลซาลิสก็อง" ของโกแก็ง
เลอกลาซิก

| --- | --- |
เลอกลาซิก ที่ปาร์กเดแพร็งส์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2007
ชื่ออื่น: เลอกลาซีโก, กลาซีโก, แดร์บีเดอฟร็องส์, กลาซิโกฝรั่งเศส
ที่ตั้ง: ฝรั่งเศส
ทีม: ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์
พบกันครั้งแรก: มาร์แซย์ 4–2 เปแอ็สเฌ (ค.ศ. 1971)
พบกันครั้งล่าสุด: เปแอ็สเฌ 4–0 มาร์แซย์ (ค.ศ. 2019)
สนาม: ปาร์กเดแพร็งส์, ปารีส สตาดเวลอดรอม, มาร์แซย์
สถิติ
การพบกันทั้งหมด: 97 นัด (นัดทางการ)
ชนะสูงสุด: เปแอ็สเฌ (43 นัด)
ลงเล่นสูงสุด: สแตฟว์ ม็องด็องดา (27 นัด)
ทำคะแนนสูงสุด: ซลาตัน อีบราฮีมอวิช (11 ประตู)
ชัยชนะครั้งใหญ่: เปแอ็สเฌ 5–1 มาร์แซย์ (ค.ศ. 1978) มาร์แซย์ 4–0 เปแอ็สเฌ (ค.ศ. 1986) มาร์แซย์ 1–5 เปแอ็สเฌ (ค.ศ. 2017) เปแอ็สเฌ 4–0 มาร์แซย์ (ค.ศ. 2019)
เลอกลาซิก (ฝรั่งเศส: Le Classique) เป็นชื่อเรียกการแข่งขันฟุตบอลระหว่างสโมสรฟุตบอลที่มีชื่อเสียงสองสโมสรของฝรั่งเศส คือ ปารีแซ็ง-แฌร์แม็งกับออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ โดยแข่งขันปีละ 2 ครั้งในลีกเอิง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง
เว็บไซต์ทางการออแล็งปิกเดอมาร์แซย์
| ด ค กฟุตบอลดาร์บีในฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 Derby de l'Atlantique  Derby Breton  Choc des Olympiques  Le Celtico  เลอกลาซิก  Derby Corse  Derby de la Côte d'Azur  Derby de la Garonne  Derby Lorrain  Derby de la Mediterranée  Derby du Nord  Derby du Rhône
เฟรเดริก บาซีย์

“ภาพเหมือนตนเอง” (ค.ศ. 1865–1866) สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก, สหรัฐอเมริกา
ฌ็อง เฟรเดริก บาซีย์ (ฝรั่งเศส: Jean Frédéric Bazille; 6 ธันวาคม ค.ศ. 1841 - 28 พฤศจิกายนน ค.ศ. 1870) เป็นจิตรกรสมัยอิมเพรสชันนิสม์ของประเทศฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพคน
ชีวิต

เฟรเดริก บาซีย์เกิดที่เมืองมงเปอลีเย จังหวัดเอโร ในครอบครัวชนชั้นกลาง และเริ่มมีความสนใจในการเขียนภาพเมื่อได้เห็นงานเขียนของเออแฌน เดอลาครัว  ครอบครัวของบาซีย์ยอมให้ศึกษาการเขียนภาพถ้าบาซีย์เข้าศึกษาทางการแพทย์ไปด้วย
บาซีย์เริ่มเรียนการแพทย์เมื่อปี ค.ศ. 1859 ย้ายไปปารีสเมื่อปี ค.ศ. 1862 เพื่อศึกษาต่อ ที่ปารีสบาซีย์พบกัลปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ซึ่งทำให้เริ่มสนใจการเขียนภาพแบบอิมเพรสชันนิสม์และเริ่มเข้าศึกษากับห้องเขียนภาพของมาร์ก-ชาร์ล-กาเบรียล แกลร์ (Marc-Charles-Gabriel Gleyre) หลังจากไม่ประสพความสำเร็จในการเรียนแพทย์เมื่อปี ค.ศ. 1864 บาซีย์ก็หันมาเรียนการเขียนภาพอย่างเต็มที่ เพื่อนสนิทของบาซีย์ก็ได้แก่ โกลด มอแน, อัลเฟรด ซิสลีย์ และเอดัวร์ มาแน บาซีย์มาจากครอบครัวที่มีฐานะดีพอที่จะแบ่งห้องวาดภาพและอุปกรณ์การเขียนเพื่อช่วยเหลือให้เพื่อนศิลปินบางคนได้บ้าง
เมื่อมีอายุได้เพียง 23 ปี บาซีย์ก็วาดภาพที่มีชื่อเสียงหลายภาพรวมทั้ง “ชุดสีชมพู” (La Robe rose) และภาพ “รวมญาติ” (Réunion de Famille) ที่เป็นภาพที่รู้จักกันที่สุดในปี ค.ศ. 1867–1868
บาซีย์สมัครเป็นทหารในกอง Zouave เมื่อเดือนสิงหาคมปี  ค.ศ. 1870 หนึ่งเดือนหลังจากสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย (Franco-Prussian War) เริ่ม บาซีย์เสียชีวิตในหน้าที่ในปีเดียวกันที่โบน-ลา-โรแลนด์เมื่ออายุได้เพียง 29 ปี
งานสำคัญ

“ชุดสีชมพู” (La Robe rose), ค.ศ. 1864 -  147 x 110 เซนติเมตร, พิพิธภัณฑ์ออร์แซ, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
“Atelier de la rue Furstenberg” - 80 x 65 เซนติเมตร พิพิธภัณฑ์ฟาเบร, มงเปอลีเย, ประเทศฝรั่งเศส
“Aigues-Mortes”, - 46 x 55 เซนติเมตร, พิพิธภัณฑ์ฟาเบร, มงเปอลีเย, ประเทศฝรั่งเศส
“ภาพเหมือนตนเอง”, ค.ศ. 1865 - 109x72 เซนติเมตร, สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก, สหรัฐอเมริกา
“รวมญาติ” (Réunion de Famille), ค.ศ. 1867 -  152 x 230 เซนติเมตร, พิพิธภัณฑ์ออร์แซ, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
“Le Pécheur à l'épervier”, ค.ศ. 1868 -  134 x 83 เซนติเมตร, ซูริก, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
“ทิวทัศน์หมู่บ้าน” (Vue de village), ค.ศ. 1868 -   130 x 89 เซนติเมตร, พิพิธภัณฑ์ฟาเบร, มงเปอลีเย
“Scène d'été”, ค.ศ. 1869]] - 158 x 158 เซนติเมตร, มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด, เคมบริดจ์, สหรัฐอเมริกา
“อาบน้ำ” (La Toilette), ค.ศ. 1870 -  132 x 127 เซนติเมตร, พิพิธภัณฑ์ฟาเบร, มงเปอลีเย
“L'Atelier de la rue Condamine”, ค.ศ. 1870 -  98 x 128.5 เซนติเมตร, พิพิธภัณฑ์ออร์แซ, ปารีส
“Paysage au bord du Lez”, ค.ศ. 1870 -  137.8 x 202.5 เซนติเมตร, สถาบันศิลปะมินนิแอโพลิส, สหรัฐอเมริกา
ดูเพิ่ม

ศิลปะอิมเพรสชันนิสม์
ภาพเหมือน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เฟรเดริก บาซีย์
ประวัติเฟรเดริก บาซีย์ (WetCanvas bio) เก็บถาวร 2010-07-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แกลเลอรีของเฟรเดริก บาซีย์ที่ MuseumSyndicate เก็บถาวร 2010-09-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สมุดภาพ

ห้องเขียนภาพของบาซีย์ 9 ถนนคองดามีน, ค.ศ. 1870
“คนทำสวนน้อย” (Le Petit Jardinier), ราว ค.ศ. 1866-1867 พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, ยูส์ตัน, สหรัฐอเมริกา
“Paysage au bord du Lez” ค.ศ. 1870, สถาบันศิลปะมินนิแอโพลิส
ภาพเหมือนปีแยร์-อโอกุสต์ เรอนัวร์, ค.ศ. 1867
“ฤดูร้อน” (Summer Scene), ค.ศ. 1869, พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ฟอก, เคมบริดจ์, สหรัฐอเมริกา
“ชุดสีชมพู”, ค.ศ. 1864, พิพิธภัณฑ์ออร์แซ, ปารีส
“อาบน้ำ”, ค.ศ. 1870, พิพิธภัณฑ์ฟาเบร, มงเปอลีเย
ห้องเขียนภาพที่ถนนเฟิร์สเต็นแบร์ก
“ทิวทัศน์หมู่บ้าน”
“รวมญาติ”, ค.ศ. 1867, พิพิธภัณฑ์ดอร์แซ, ปารีส
| ด ค กลัทธิประทับใจ |
| --- | --- | --- |
| ผู้ก่อตั้ง |  เฟรเดริก บาซีย์  เออแฌน บูแด็ง  กุสตาฟว์ กายบ็อต  แมรี คาซาท  ปอล เซซาน  แอดการ์ เดอกา  อาร์ม็อง กีโยแม็ง  เอดัวร์ มาแน  โกลด มอแน  แบร์ต มอรีโซ  กามีย์ ปีซาโร  ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์  อัลเฟรด ซิสลีย์  |  |
| ตัวแทนการซื้อขาย |  ปอล ดูว์ร็อง-รุแอล  ฌอร์ฌ เปอตี  อ็องบรวซ วอลาร์  |  |
| ศิลปินอเมริกัน |  เฟรเดอริก คาร์ล ฟรีเซ็ค  ชาล์ยด ฮัซซัม  วิลลาร์ด เม็ทคาล์ฟ  ลิลลา แคบบ็อท เพอร์รีย์  ทีโอดอร์ รอบินสัน  จอห์น เฮ็นรี ทวอชแมน  เจ. ออลเดน เวียร์  |  |
| ศิลปินอื่น ๆ |  โลวิส โครินธ์  มัคส์ ลีเบอร์มัน  แม็กซ์ สเลโวกท์  คอนสตันติน โคโรวิน  วาเล็นติน เซรอฟ  ฟรานซิสโค โอลเลอร์  ลอรา มันทซ์ ลีออล  ววาดึสวัฟ ปอดกอวิญสกี  แนซมี ซิยา เกอราน  ชาฟิค ชาโรบิม  |  |
| ดูเพิ่ม |  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  |  |
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
เลอง ฟูโก

| ฌ็อง เลอง ฟูโก |
| --- | --- |
เลอง ฟูโก
เกิด: 18 กันยายน ค.ศ. 1819 ปารีส ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1868(1868-02-11) (48 ปี) ปารีส ฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
มีชื่อเสียงจาก: ลูกตุ้มฟูโก
รางวัล: เหรียญคอปลีย์ (ค.ศ. 1855)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์
สถาบันที่ทำงาน: หอดูดาวปารีส
 
ฌ็อง แบร์นาร์ เลอง ฟูโก  (ฝรั่งเศส: Jean Bernard Léon Foucault; 18 กันยายน ค.ศ. 1819 – 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1868) เป็นนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส
ประวัติ

เลอง ฟูโก เกิดที่กรุงปารีสในวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1819 ครอบครัวของเขาทำธุรกิจโรงพิมพ์ในกรุงปารีส ฟูโกเป็นเด็กขี้โรคและมีปัญหาทางสายตา เขาจึงไม่ชอบไปโรงเรียน ฟูโกได้รับการศึกษาแบบโฮมสคูลที่บ้านโดยแม่ของเขา และหลังจากนั้นเขาได้ศึกษาด้านแพทยศาสตร์ แต่เรียนได้ไม่นานก็ย้ายไปเรียนด้านฟิสิกส์เพราะกลัวเลือด แต่กระนั้นก็ยังเรียนไม่จบ เพราะฟูโกสนใจด้านการประดิษฐ์ทดลองแทน โดยผลงานชิ้นแรกของเขาเริ่มจากการปรับปรุงระบบภาพถ่ายของหลุยส์ ดาแกร์ และเป็นผู้ช่วยให้กับอาลแฟรด ฟร็องซัว ดอเน นักแบคทีเรียวิทยา
หลังจากนั้น เขาก็ช่วยอีปอลิต ฟีโซ นักฟิสิกส์ ในการพิสูจน์เกี่ยวกับความเข้มข้นของแสงอาทิตย์ รังสี วัดค่าความเร็วแสง พิสูจน์ว่าแสงเคลื่อนที่ในน้ำช้ากว่าในอากาศ รวมถึงสนับสนุนแนวคิดที่ว่าแสงนั้นเป็นคลื่น ไม่ใช่อนุภาค กระทั่งในปี ค.ศ. 1851 ฟูโกได้ทำการทดลองเกี่ยวกับการหมุนรอบตัวเองของโลก โดยใช้ลูกตุ้มพิสูจน์ให้เห็นว่าโลกหมุนรอบตัวเอง ซึ่งรูปตุ้มดังกล่าวถูกเรียกว่า ลูกตุ้มฟูโก (Foucault pendulum) แล้วก็ได้กลายเป็นผลงานที่ทำให้เขาเป็นที่รู้จักในเวลาต่อมา ในปีต่อมา ฟูโกได้ประดิษฐ์เครื่องมือที่ใช้ประโยชน์ในการบ่งชี้ทิศทาง ซึ่งก็คือ ไจโรสโคป โดยเป็นล้อที่ติดตั้งอยู่ในวงแหวนที่หมุนได้ และเมื่อหมุนล้อแล้วมันก็จะหมุนในทิศทางเดิมของมัน ไม่ขึ้นกับการเอียงไปมาของวงแหวน
เลอง ฟูโก เสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1868 ด้วยโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง ชื่อของเขาได้ถูกนำไปจารึกลงบนหอไอเฟล ร่วมกับบุคคลสร้างชื่อของฝรั่งเศสอีก 71 คน
ลูกตุ้มฟูโก
ไจโรสโคป
เรอเน กียอง

เรอเน กียอง
พิชาญ บุลยง หรือ เรอเน กียอง (ฝรั่งเศส: René Guyon เรอเน กียง; 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2419 – พ.ศ. 2506) เป็นนักนิติศาสตร์ชาวฝรั่งเศสสัญชาติไทย เป็นที่รู้จักจากการเขียนจริยศาสตร์ทางเพศ
เรอเนเกิดที่เซอด็อง ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2419 เขาเป็นหนึ่งในคณะกรรมการกฤษฎีการ่างกฎหมายหลายฉบับและเป็นผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกาของสยาม กระทั่งโอนสัญชาติเป็นไทยและได้รับชื่อไทยว่า พิชาญ บุลยง เขาถึงแก่กรรมที่ประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2506 รวมอายุได้ 87 ปี
ที่สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา มีห้องประชุมห้องหนึ่งตั้งชื่อเป็นเกียรติแก่เขาว่า ห้องประชุมเรอเน กียอง
งาน

"Human Rights and the Denial of Sexual Freedom" (1951)
The Ethics of Sexual Acts (La légitimité des actes sexuels), reprinted at the University Press of the Pacific (2001), ISBN 0-89875-369-4
La liberté sexuelle
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. ๒๔๖๓ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. ๒๔๖๘ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม

Loos, Tamara. (2020, January-February). Respectability’s Edge: Transnational Sex Radical René Guyon. Sexualities. 23(1-2): 146-169.
เลออาฟวร์ อาเซ

เลออาฟวร์ อาเซ (ฝรั่งเศส: Le Havre AC) เป็นสโมสรฟุตบอลฝรั่งเศส จากเมืองเลออาฟวร์ แคว้นนอร์ม็องดี สโมสรก่อตั้งในฐานะสโมสรกีฬาและสโมสรรักบี้เมื่อปี ค.ศ. 1872 ถือเป็นสโมสรฟุตบอลที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศฝรั่งเศส เลออาฟวร์เล่นอยู่ในลีกเดอ ลีกอันดับ 2 ของประเทศ โดยมีสนามเหย้าคือ สตาดออเซียน
เลออาฟวร์ลงแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1899 และได้เป็นแชมป์ ถือเป็นสโมสรฝรั่งเศสนอกกรุงปารีสสโมสรแรกที่ชนะในลีก สโมสรยังชนะในลีกในฤดูกาลถัดมา คือปี ค.ศ. 1900 แต่เลออาฟวร์ก็ยังไม่เคยเป็นแชมป์ลีกเอิง แต่ได้ลงแข่งขันในลีกเอิง 24 ครั้ง โดยในครั้งสุดท้ายคือ ฤดูกาล 2008–09 เกียรติยศสูงสุดของสโมสรคือได้ชนะในกุปเดอฟร็องส์ในปี ค.ศ. 1959
เลออาฟวร์

| เลออาฟวร์ |
| --- | --- |

   ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: นอร์ม็องดี
จังหวัด: แซน-มารีตีม
เขต: Rouen
สหเทศบาล: CODAH
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2010 - 2014) : Edouard Phillippe (UMP)
พื้นที่1: 46.95 ตร.กม. (18.13 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (2006): 182.45 ตร.กม. (70.44 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล (2006): 615.39 ตร.กม. (237.60 ตร.ไมล์)
ประชากร (2007)2: 179,751 คน
 • อันดับ: 12th in France
 • ความหนาแน่น: 3,800 คน/ตร.กม. (9,900 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (2006): 246,195 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 1,300 คน/ตร.กม. (3,500 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล (2006): 291,765 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 470 คน/ตร.กม. (1,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET (UTC +1))
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 76351 /
เว็บไซต์: www.ville-lehavre.fr
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
| เลออาร์ฟ เมืองที่ปฏิสังขรณ์โดยโอกุสต์แปร์เรต์ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
ภูมิภาค **: Europe and North America
ประเภท: Cultural
เกณฑ์พิจารณา: ii, iv
อ้างอิง: 1181
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2005 (คณะกรรมการสมัยที่ 29th)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เลออาฟวร์ (ฝรั่งเศส: Le Havre) เป็นเมืองในจังหวัดแซน-มารีตีม แคว้นโอต-นอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางเหนือ-ตะวันตกของประเทศ บนฝั่งช่องแคบอังกฤษ ทางด้านเหนือของปากแม่น้ำแซน เป็นเมืองท่าที่สำคัญในการส่งสินค้าจากภูมิภาคปารีสและทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ มีอุตสาหกรรมการกลั่นน้ำมัน ต่อเรือ เครื่องจักร มีโบสถ์โนเตรอดาม พิพิธภัณฑ์ ที่ตากอากาศริมทะเลทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง
เมืองนี้ได้รับการพัฒนาเป็นเมืองท่าตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นฐานทัพเรือในสมัยจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเป็นฐานทัพสำคัญของฝ่ายสัมพันธมิตร ในสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเยอรมันเข้ายึดครองระหว่าง ค.ศ. 1940-44 และได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง ส่วนใหญ่ของเมืองได้รับการปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ ในปี ค.ศ. 2005 ได้รับเลือกให้เป็นมรดกโลกจากยูเนสโก
เปเล่

เอดซง อารังชิส ดู นาซีเม็งตู (โปรตุเกส: Edson Arantes do Nascimento) หรือ เปเล่ (โปรตุเกส: Pelé); 23 ตุลาคม พ.ศ. 2483 – 29 ธันวาคม พ.ศ. 2565) นักฟุตบอลชาวบราซิล เล่นให้ฟุตบอลทีมชาติบราซิลชนะฟุตบอลโลก 3 ครั้ง และถือเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ดีที่สุดตลอดกาล และทางฟีฟ่าจัดให้เป็นผู้เล่นที่ "ดีที่สุด" เขาเกษียณการเล่นฟุตบอลใน พ.ศ. 2520
เปเล่ได้เล่นให้แก่ทีมชาติตั้งแต่ปี 1956–1971 โดยในฟุตบอลโลก 1958 ในขณะที่อายุได้ 17 ปี 239 วัน เปเล่ได้เป็นผู้เล่นที่อายุน้อยที่สุดในฟุตบอลโลกที่ทำประตูได้ ในนัดแข่งกับทีมชาติเวลส์ และนัดชิงชนะเลิศกับทีมชาติสวีเดนที่เมืองกอเทนเบิร์ก
ประวัติ

เปเล่เกิดที่เมืองเตรสโกราซอยส์ (Três Corações) ในรัฐมีนัชเจไรช์ ชื่อของเขาถูกตั้งตามทอมัส เอดิสัน นักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน โดยฌูเวา รามุส ดู นาซีเม็งตู หรือที่เพื่อน ๆ ร่วมอาชีพเรียกว่า "ดงดีญู" พ่อและผู้ฝึกสอนคนแรกของเขาที่มีอาชีพเป็นนักฟุตบอลอาชีพทีมฟลูมีเน็งซี (Fluminense Football Club) เป็นคนตั้งให้ และชื่อเล่นว่า "จีกู" (Dico) พอเข้าชั้นประถมเพื่อน ๆ ก็เรียก "เปเล่" ซึ่งไม่มีความหมายใด ๆ ทั้งคนในครอบครัวก็ไม่รู้จัก แต่สุดท้ายใช้ชื่อนี้มาตลอด (ยกเว้นคนในครอบครัวที่ยังคงเรียก "จีกู") เขาเติบโตในย่านยากจนในเมืองเบารู รัฐเซาเปาลู ต้องหาเงินด้วยการรับขัดรองเท้าแถวละแวกบ้านและสโมสรฟุตบอลประจำเมืองไปจนถึงสถานีรถไฟโนรีเอสเต้ เมื่อวิ่งได้ก็เริ่มหัดเล่นฟุตบอลตามท้องถนนหน้าบ้านและสนามดินลูกรัง ใช้ถุงเท้าขนาดใหญ่ที่สุดของผู้ใหญ่แล้วยัดด้วยผ้าหรือกระดาษหนังสือพิมพ์ม้วนเป็นก้อนกลมจากนั้นมัดด้วยเชือกผูกรองเท้าให้แน่นใกล้เคียงลูกบอลมากที่สุด บางทีก็ใช้ผลเกรปฟรูต บางครั้งก็เป็นลูกองุ่นหรือวัตถุใด ๆ ก็ได้ที่กลม ๆ แม้กระทั่งกระดุม จนอายุได้ 6 ขวบ พ่อเขาซื้อลูกบอลให้ลูกแรกพออายุได้ 9 ขวบจึงได้รวมทีมฟุตบอลมีชื่อว่า "สโมสร 7 กันยา" อันเป็นวันเอกราชของบราซิล และในเวลาต่อมาต่อมาก็ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "อเมริควินฮา"แปลว่า "อเมริกาน้อย" พร้อมกับได้โค้ชคนที่สองชื่อเซไลเต้ เมื่ออายุได้ 13 ปี วัลเดมาร์ จี บรีตู (Waldemar de Brito) นักเตะชื่อดังของบราซิลและโค้ชผู้ฝึกสอนคนที่สามเห็นแววจึงชวนไปอยู่ทีมฟุตบอลสมัครเล่นและคว้าแชมป์ประจำรัฐติดต่อกันถึง 3 ปี พออายุได้ 15 ปีจึงได้เข้าทีมเยาวชน Santos FC junior team ปีต่อมาก็ได้เป็นนักบอลอาชีพในทีม Santos Futebol Clube ซึ่งเกมแรกก็ทำประตูชัยได้ 4 ประตู และได้เป็นดาวยิงสูงสุดของลีก พออายุได้ 17 ปี ถูกเรียกตัวติดทีมชาติบราซิล เพื่อลงแข่งฟุตบอลโลกในปี 1958 ที่ประเทศสวีเดนและถือเป็นนักฟุตบอลอายุน้อยที่สุดที่ยิงประตูในนัดชิงชนะเลิศได้ด้วยฟอร์มอันน่าประทับใจ
เกียรติประวัติ > สโมสร

ซังตุส
กังเปโอนาตูบราซีเลย์รูแซรียีอา: 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1968
โกปาลิเบร์ตาโดเรส: 1962, 1963
อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ: 1962, 1963
Intercontinental Supercup: 1968
Campeonato Paulista: 1958, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1967, 1968, 1969, 1973.
Torneio Rio-São Paulo: 1959, 1963, 1964, 1966.
นิวยอร์กคอสมอส
North American Soccer League, Soccer Bowl: 1977
North American Soccer League, Atlantic Conference Championship: 1977
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

บราซิล
ฟุตบอลโลก: 1958, 1962, 1970
Taça do Atlântico: 1960
Roca Cup: 1957, 1963
Taça Oswaldo Cruz: 1958, 1962, 1968
Copa Bernardo O'Higgins: 1959
บรรณานุกรม

Bar-On, Tamir (2014). The World Through Soccer: The Cultural Impact of a Global Sport. Rowman & Littlefield. p. 307. ISBN 978-1442234734.
Bellos, Alex (2003). Futebol: The Brazilian Way of Life. Bloomsbury. p. 416. ISBN 0747561796.
Blevins, David (2011). The Sports Hall of Fame Encyclopedia: Baseball, Basketball, Football, Hockey, Soccer. Scarecrow Press. p. 1291. ISBN 978-0810861305.
Darby, Paul (2002). Africa, Football, and FIFA: Politics, Colonialism, and Resistance. Taylor & Francis. p. 236. ISBN 0714649686.
Dunmore, Tom (2011). Historical Dictionary of Soccer. Scarecrow Press. p. 338. ISBN 978-0810873957.
Dunmore, Tom (2015). Encyclopedia of the FIFA World Cup. Scarecrow Press. p. 406. ISBN 978-0810887435.
Ebony (1963). World's Highest Paid Athlete: Brazilian Soccer Star Earns $150,000 A Year. Johnson Publishing Company. p. 120. OCLC 1567306.
Freedman, Lew (2014). Pelé: A Biography. ABC-CLIO. p. 187. ISBN 978-1440829819.
Marcus, Joe (1976). The World of Pelé. Mason Charter Publishing. pp. 200. ISBN 0884053660.
Pelé (2008). Pelé: The Autobiography. Simon and Schuster. p. 368. ISBN 978-1847394880.
Pelé; Fish, Robert L. (1977). My Life and the Beautiful Game: The Autobiography of Pelé. Doubleday Publishing. p. 371. ISBN 0385121857.
Heizer, Teixeira (1997). O jogo bruto das copas do mundo. Mauad Editora Ltda. p. 324. ISBN 8585756527.
Magill, Frank Northen (1999). Dictionary of World Biography: The 20th century, O–Z. Routledge. p. 4175. ISBN 1579580483.
แหล่งข้อมูลอื่น

Pelé – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
Pelé at National Soccer Hall of Fame
Pelé: A Legend Looks Back – slideshow by Life magazine
List of Goals for Brazil
Pelé at Santos official website
Pelé at Planet World Cup
| ด ค กทีมระดับโลกแห่งศตวรรษที่ 20 |
| --- | --- |
ผู้รักษาประตู:   เลฟ ยาชิน 
กองหลัง:   Carlos Alberto   ฟรันทซ์ เบ็คเคินเบาเออร์   บ็อบบี มัวร์   Nílton Santos 
กองกลาง:   โยฮัน ไกรฟฟ์  // อัลเฟรโด ดิ เอสเตฟาโน   มีแชล ปลาตีนี 
กองหน้า:   การิงชา   ดิเอโก มาราโดนา   เปเล่ 
| ด ค กดาวรุ่งยอดเยี่ยม · ฟุตบอลโลก |
| --- | --- |
ดาวรุ่งยอดเยี่ยม:  1958:  เปเล่  1962:  อัลแบร์  1966:  เบ็คเคินเบาเออร์  1970:  กูบียัส  1974:  ซมูดา  1978:  กาบรีนี  1982:  อาโมรอส  1986:  ซีโฟ  1990:  โพรซิเนชคี  1994:  โอเฟอร์มาร์ส  1998:  โอเวน  2002:  โดโนแวน 
รางวัลดาวรุ่งยอดเยี่ยม:  2006:  โพด็อลสกี  2010:  มึลเลอร์  2014:  ปอกบา  2018:  อึมบาเป  2022:  เฟร์นันเดซ 
Best Young Player was first awarded in 2006.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI 2  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  ฟินแลนด์  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef 
เปเล่ถูกแบกขึ้นหลังจากชนะการแข่งขันฟุตบอลโลกในปี 1970
ที่เม็กซิโกซิตี้ เขาเป็นผู้เล่นคนเดียวที่คว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 3 สมัย
เลอปอร์ตีเย

| เลอปอร์ตีเย |
| --- | --- |
แขวงในโมนาโก
การถมทะเลและการก่อสร้างในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023
thที่ตั้งบริเวณที่จะกลายเป็นแขวงเลอปอร์ตีเยในประเทศโมนาโก
พิกัด: 43°44′28″N 7°25′54″E﻿ / ﻿43.74111°N 7.43167°E﻿ / 43.74111; 7.43167
ประเทศ:  โมนาโก
พื้นที่
 • พื้นดิน: 0.0275 ตร.กม. (0.0106 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015 ประมาณการ)
 • ทั้งหมด: 3,400 คน
เลอปอร์ตีเย (ฝรั่งเศส: Le Portier) เป็นย่านที่อยู่อาศัยที่กำลังก่อสร้าง คาดว่าจะแล้วเสร็จใน ค.ศ. 2025 และจะได้รับการจัดตั้งเป็นแขวงที่สิบเอ็ดของประเทศ
โครงการก่อสร้างเริ่มในช่วง ค.ศ. 2000 เสร็จสิ้นโครงการใน ค.ศ. 2014 ทว่าโครงการถูกทิ้งใน ค.ศ. 2009 จากการตัดสินพระทัยของเจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 เนื่องจากปัญหาการเงินของประเทศ ต่อมาได้กองทุนใหม่และเริ่มโครงการขึ้นอีกครั้งใน ค.ศ. 2011 นอกจากย่านที่อยู่อาศัยแล้ว ยังมีการก่อสร้างอาคารฝ่ายบริหาร พิพิธภัณฑ์ และโรงภาพยนตร์
เลอปอร์ตีเยตั้งอยู่ระหว่างอ่าวแอร์กูลกับกรีมัลดีฟอรัม มีพื้นที่ 2.75 เฮกตาร์ (6.8 เอเคอร์) ติดกับแขวงมงเต-การ์โลและลาร์วอโต
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เลอปอร์ตีเย
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศโมนาโก |
| --- | --- | --- |
| การปกครองในอดีต 1 |  มอนาโก-วีล  ลากงดามีน  มงเต-การ์โล  ฟงวีแยย์  |  |
| แขวงในปัจจุบัน 2 |  ลากงดามีน  ฟงวีแยย์  ลาร์วอโต  ฌาร์แด็งแอกซอติก  มอนาโก-วีล  เลมอเนอแกตี  มงเต-การ์โล  ราแว็งเดอแซ็งต์-เดว็อต  ลารุส  เลอปอร์ตีเย 3  |  |
| แขวงในอดีต 4 |  ลากอล  เลเรวัวร์  แซ็ง-มีแชล  |  |
 1 เรียงตามการก่อตั้ง  2 จัดตั้งใน พ.ศ. 2556  3 แผนใน พ.ศ. 2568  4 ยกเลิกใน พ.ศ. 2556
เรอเน เดอซาแยร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด:   (1947-09-14) 14 กันยายน ค.ศ. 1947 (77 ปี)
สถานที่เกิด:  แอนต์เวิร์ป เบลเยียม
ตำแหน่ง:  กองหลัง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  หัวหิน มาราเลน่า (หัวหน้าผู้ฝึกสอน)
สโมสรเยาวชน
:  Beerschot
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1967-1970 |  Beerschot |   |   |
| 1970-1971 |  Daring Club Bruxelles |   |   |
| 1971-1978 |  Royal Antwerp |   |   |
| 1978-1983 |  R.W.D. Molenbeek |   |   |
| 1983-1984 |  Berchem Sport |   |   |
| 1984-1985 |  Dessel Sport |   |   |
| 1985-1987 |  Berchem Sport |   |   |
จัดการทีม
1984-1985:  Dessel Sport
1985-1987:  Berchem Sport
1987:  สต็องดาร์ลีแยฌ
1988-1989:  Beveren
1989:  เคงก์
1990:  Germinal Ekeren
1990-1991:  Kortrijk
1991-1992:  Zwarte Leeuw Rijkevoorsel
1992-1995:  Beerschot
1995-1996:  Beveren
1997-1998:  ซ็องนัมอิลฮวาชุนมา
1999:  เซเรซโซ โอซากะ
2002:  FC Denderleeuw
2003:  Royal Antwerp
2003-2004:  FC Denderleeuw
2006-2009:  Turnhout
2010-2011:  เมืองทอง ยูไนเต็ด
2011:  เชียงใหม่
2011:  สุพรรณบุรี
2013:  บีอีซี เทโรศาสน
2013:  เมืองทอง ยูไนเต็ด
2015–2017:  ยะดะนาโบน
2018:  ราชบุรี มิตรผล
2022–2023:  หัวหินซิตี
2023–:  หัวหิน มาราเลน่า
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เรอเน เดอซาแยร์ (ฝรั่งเศส: René Desaeyere) อดีตนักฟุตบอลเบลเยียม เกิดเมื่อวันที่ 14 กันยายน 1947 ปัจจุบันเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนให้กับหัวหิน มาราเลน่า ในไทยลีก 3 เขาเคยเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนให้กับหลายสโมสรในไทย เช่น เมืองทอง ยูไนเต็ด, เชียงใหม่, สุพรรณบุรี, บีอีซี เทโรศาสน และ ราชบุรี มิตรผล
ผลงาน

เรเน่ เดอซาเยียร์ เป็นชาวเบลเยียม มีประสบการณ์โชกโชน เป็นนักเตะอาชีพลีกสูงสุดของเบลเยียม 17 ปี โดยเฉพาะกับทีมชั้นนำอัลท์เวิร์ป ตั้งแต่ปี 1967 จนถึงปี 1984  ติดทีมชาติเบลเยียม จากนั้นในปีเดียวกันก็ผันตัวเองมาเป็นโค้ชสโมสร มีดีกรีโปรไลเซ่นส์ ถือเป็นหลักสูตรโค้ชระดับสูงสุดของฟีฟ่า คุมทีมในบ้านเกิดตั้งแต่ดิวิชั่น 4 จนถึงดิวิชั่น 1 มีทีมชื่อดัง สตองดาร์ด ลีแอช และเบเวอเรน รวมอยู่ด้วย และในปี 1997 ได้มารับหน้าที่เฮดโค้ชในเอเชีย  เริ่มจากการทำทีมในเกาหลีใต้ (Ilhawa Chunma) พาทีมเข้ารอบชิงชนะเลิศ Asia Cup และปี 1999 มาคุมเจลีกญี่ปุ่นกับสโมสร Cerezo-Osaka ที่ได้รับรางวัลโค้ชยอดเยี่ยมแห่งปีของสมาคมฟุตบอลประเทศญี่ปุ่น และรับหน้าที่เฮดโค้ช All-Star Team ในเจลีก ในปี 1999 พร้อมผ่านประสบการณ์ฟุตบอลในช่วงที่ญี่ปุ่นรุ่งเรืองขีดสุดกับการเป็นเจ้าภาพร่วมในฟุตบอลโลก 2002 ของญี่ปุ่น จากนั้นปี 2002-2009 กลับประเทศไปคุมทีมดิวิชั่น3 , ดิวิชั่น2 และดิวิชั่น1 ในบ้านเกิดที่เบลเยียม
เกียรติประวัติ > ผู้จัดการทีม

ผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมไทยลีก: 2553
เมดีตาซียง

เมดีตาซียง (ฝรั่งเศส: Méditation) เป็นท่อนดนตรีอินเตอร์เมซโซ จากองก์ที่สองของอุปรากรเรื่อง ตาอิส ของฌูล มัสแน คีตกวีชาวฝรั่งเศส  แต่งขึ้นสำหรับบรรเลงเดี่ยวไวโอลินร่วมกับวงออร์เคสตรา ออกแสดงครั้งแรกที่โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย กรุงปารีส เมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1894
อุปรากรเรื่องนี้ดัดแปลงมาจากนวนิยายของอานาตอล ฟร็องส์ เนื้อเรื่องเกี่ยวกับทาอีส อดีตโสเภณีชาวอียิปต์ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ที่ไปบวชเป็นสาวกในคริสต์ศาสนา เนื่อเรื่องในตอนนี้กล่าวถึงตอนที่ทาอีสรำลึกถึงความรู้สึกวาบหวามรัญจวนใจ เมื่อครั้งยังเป็นสามัญชนอยู่  ต่อมาทาอีสเอาชนะกิเลสเหล่านี้ได้ และกลายเป็นนักบุญในที่สุด
งานดนตรีชิ้นนี้ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก ถูกนำมาบรรเลงซ้ำโดยศิลปินที่มีชื่อเสียง เช่น ยิตซัก เพิร์ลแมน, โย-โย มา, ยาสชา ไฮเฟตซ์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Thaïs (opera)
เพลงชาติลาว

| คำแปล: เพลงชาติลาว |
| --- | --- |
ເພງຊາດລາວ
โน้ตเพลงชาติลาว
เนื้อร้อง: มหาพูมี จิดตะพง (เนื้อร้องเดิม)  สีซะนะ สีสาน (เนื้อร้องปัจจุบัน)
ทำนอง: ดร.ทองดี สุนทอนวิจิด, พ.ศ. 2484
รับไปใช้: พ.ศ. 2490 (เนื้อร้องเดิม)   พ.ศ. 2518 (เนื้อร้องเพลงชาติลาว ดุริยางค์ซิมโฟนีเวียงจันทน์ พ.ศ. 2536 ปัจจุบัน)

ตัวอย่างเสียง
เพลงชาติลาว (บรรเลง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
เพลงชาติลาว หรือ เพงซาดลาวในภาษาลาว (ลาว): ເພງຊາດລາວ, อักขรวิธีแบบเก่าใช้ ເພຼງຊາຕລາວ "เพลงซาตลาว")  เป็นชื่อเพลงชาติของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวในปัจจุบัน