stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มัสยิดใหญ่แห่งโฮฮอต
สถาปัตยกรรม

มัสยิดนี้มีรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบจีนและอาหรับ และสร้างด้วยอิฐดำ กินพื้นที่ 4,000 ตารางเมตร มีมินาเร็ตอันเดียวที่มีความสูง 15 เมตร และอ่างสาธารณะ
ดูเพิ่ม

ศาสนาอิสลามในประเทศจีน
รายชื่อมัสยิดในประเทศจีน
ฟ้อนเบิกฟ้าป่าแดด

ฟ้อนเบิกฟ้าป่าแดด เป็นฟ้อน (ศิลปะล้านนา) ที่แสดงถึงเอกลักษณ์ตัวตนของชาวอำเภอป่าแดดได้อย่างหนึ่งคือการรวบเอาเอกลักษณ์ของคนแต่ละชนเผ่าที่อาศัยในอำเภอ เช่น ไท-ยวน(ฅนเมือง),ไท-ยอง,ไท-ลาวถ่ายทอดออกมาเป็นรูปแบบการฟ้อนซึ่งมีความอ่อนช้อยและงดงานอีกฟ้อนหนึ่งผู้ประดิษฐ์ท่าฟ้อนนายธีรวุฒิ  เปลี่ยนแก้ว ชาวอำเภอป่าแดด โดยมีท่าฟ้อนดังนี้
นบน้อมไหว้สา	(สื่อถึงความอ่อน้อมและเป็นมิตรของคนอำเภอป่าแดด)
เบิกฟ้าป่าแดด	(หมายถึงชาวอำเภอป่าแดดยินดีต้อนรับทุกที่และพร้อมจะเปิดม่านรับทุกดท่านที่มาเยือน)
แทบไท้ธาตุจอม	(หมายถึงคนอำเภอป่าแดดเคารพบูชาพระธาตุจอมคีรีเป็นสิ่งคู่บ้านคู่เมืองมาตั้งแต่ในอดีต)
ปรองดองกันไว้		(สื่อให้เห็นว่าคนอำเภอป่าแดดอยู่ร่วมกันอย่างผาสุก)
รวมใจชนเผ่า		(สื่อให้เห็นว่าแม่มีความหลากหลายชนเผ่าแต่คนอำเภอป่าแดดก็อยู่ร่วมกันได้)
เหมือนเถาว์เกี่ยวขอน	(บอกถึงความสามัคคีของตนในอำเภอ)
วอนให้รักษา		(สื่อให้รู้ว่าให้คนในอำเภอรักษาสิ่งดี ๆ จารีตวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษนี้ไว้)
จารีตล้านนา		(บอกให้รู้ว่าชาวอำเภอป่าแดดมีจารีตประเพณีที่งดงามตั้งแต่สมัยอดีตที่ยาวนาน)
คู่ฟ้าไชยนารายฯ	(สื่อให้รู้ว่าอดีตอำเภอป่าแดด(เวียงปากน้ำ)จะเคยเป็นผืนแผ่นดินของอาณาจักรภูกามยาวแต่ก็สามมารถดำรงอยู่ได้ในอาณาจักรไชยนารายฯ)เปรียบเสมือนเมืองพี่เมืองน้องกัน
มีดปาดตาล

มีดปาดตาล หรือ มีดตาล เป็นมีดขนาดกลาง ใบมีดรูปร่างคล้ายปลากราย ปลายแหลม สันหนา ด้ามทำด้วยไม้ยาวประมาณ 1 คืบ หรือประมาณ 30 ซม. มีความคมมาก ใช้สำหรับปาดงวงตาลหรืองวงมะพร้าว
มีชโก

| มีชโก |
| --- | --- |

   ตราอาร์ม
คำขวัญ: Land of champions
มีชโกสถานที่ตั้งในกัวเตมาลา
พิกัด: 14°37′59″N 90°36′23″W﻿ / ﻿14.63306°N 90.60639°W﻿ / 14.63306; -90.60639
ประเทศ:  กัวเตมาลา
จังหวัด: กัวเตมาลา
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 688,124 คน
มีชโก (Mixco)เป็นเทศบาลในจังหวัดกัวเตมาลา ประเทศกัวเตมาลา เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศ รองจากกัวเตมาลาซิตี และบียานวยบา เมืองมีประชากร 688,124 คน
มีดพับสวิส

มีดพับสวิส
มีดพับสวิส คือมีดพับแบบพกพาที่รวมเครื่องมือหลายอย่างไว้รวมกัน เช่น ไขควง กรรไกร ที่เปิดขวด ที่เปิดกระป๋อง เป็นต้น เครื่องมือเหล่านั้นรวมกันอยู่ภายในด้ามจับด้วยกลไกของจุดหมุนตามจุดต่างๆ ที่สามารถเปิดออกและพับเก็บได้ ด้ามจับมีลักษณะเป็นสีแดง มีตราโล่และกากบาทที่คล้ายธงชาติของสวิสเซอร์แลนด์ คำว่า Swiss Army เป็นเครื่องหมายการค้าของ Wenger S.A. และ Victorinox A.G. ซึ่งเป็นเจ้าของร่วมกันตั้งแต่ ค.ศ. 2005 จากในอดีตที่เคยเป็นคู่แข่งกัน มีดพับชนิดนี้มีการผลิตเพื่อให้กองทัพสวิสเซอร์แลนด์ใช้งานมาเป็นระยะเวลายาวนานตั้งแต่ ค.ศ. 1897
ปัจจุบันแม้มีผู้ผลิตหลายรายในต่างประเทศที่พยายามรวบรวมเครื่องมือต่างๆ เข้าไปใส่ในมีดพับ แต่มีดพับนั้นก็ยังเรียกกันโดยทั่วไปว่า มีดพับสวิส ต้นเหตุมาจากทหารของสหรัฐอเมริกาเมื่อหลังสงครามโลกครั้งที่สอง พวกเขาไม่สามารถอ่านออกเสียงชื่อ Offiziersmesser ซึ่งเป็นชื่อดั้งเดิมของมีดพับสวิสได้ พวกเขาจึงเรียกมีดพับที่มีเครื่องมือหลายอย่างอยู่ภายในว่า Swiss Army knife ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ฟ้อนไทญ้อ

ฟ้อนไทญ้อ เป็นศิลปะการแสดงและการละเล่นอย่างหนึ่งของชาวไทญ้อแถบอำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม ซึ่งชนเผ่าไทญ้อเป็นชนเผ่าที่อพยพมาจากเมืองหงสา แขวงไชยบุรี ของประเทศลาวเข้ามาอยู่ในแถบจังหวัดสกลนครและนครพนม การฟ้อนไทญ้อมักจะพบในช่วงเทศกาลสงกรานต์ในเดือนเมษายนและเทศกาลสำคัญต่างๆ ในเทศกาลสงกรานต์ของชาวไทญ้อ อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม จะมีการแห่ขบวนจากคุ้มเหนือลงมายังคุ้มใต้ตามลำดับเพื่อนำดอกไม้บูชาถวายแก่พระธาตุท่าอุเทน ตั้งแต่วันขึ้น ๑ ค่ำ จนถึงวันเพ็ญ ๑๕ ค่ำ เดือน ๕ ซึ่งเมื่อเสร็จพิธีแห่ขบวน จะมีการฟ้อนรำระหว่างชายหนุ่มและหญิงสาว โดยมีการหยอกล้อ การเกี้ยวพาราสี ในท่าฟ้อนที่สวยงามตามแบบฉบับของชาวไทญ้อ
การแต่งกาย

ชาย  สวมเสื้อคอพวงมาลัยสีเขียวสด ใช้สไบไหมสีน้ำเงินพับครึ่งกลาง พาดไหล่ ซ้ายและขวา ปล่อยชายสองข้างไปด้านหลังให้ชายเท่ากัน นุ่งผ้าโจงกระเบนสีน้ำเงินเข้ม ใช้สไบไหมสีแดงคาดเอว ปล่อยชายข้างซ้ายด้านหน้า เครื่องประดับสร้อยเงิน ห้อยพระ ใบหูทัดดอก ดาวเรืองด้านซ้าย
หญิง  สวมเสื้อแขนกระบอกสีชมพู (สีบานเย็น) คอกลมขลิบดำ หรือน้ำเงินเข้ม นุ่งผ้าถุงไหมสีน้ำเงินมีเชิง  (ตีนจก)  เข็มขัดลายชิดคาดเอว ใช้สไบไหมสีน้ำเงินพาดไหล่ด้านซ้ายแบบเฉียง ปล่อยชายยาวทั้งด้านหน้าและด้านหลังให้ชายเท่ากัน เครื่องประดับสร้อยคอ ตุ้มหู สร้อยข้อมือเครื่องเงิน ผมเกล้ามวยประดับดอกไม้สด หรือดอกไม้ประดิษฐ์
พระเจ้าทงช็อนแห่งโคกูรยอ

| --- | --- |
พระเจ้าทงช็อนแห่งโคกูรยอ
ฮันกึล: 동천왕 หรือ 동양왕
ฮันจา: 東川王 หรือ 東壤王
อาร์อาร์: Dongcheon-wang หรือ Dongyang-wang 
เอ็มอาร์: Tongch'ǒn-wang หรือ Tongyang-wang 
ชื่อเกิด
ฮันกึล: 우위거 หรือ 위궁 หรือ 교체
ฮันจา: 憂位居 หรือ 郊彘
อาร์อาร์: Uwigeo หรือ Wigung or Gyoche 
เอ็มอาร์: Uwigǒ หรือ Wigung or Kyoch'e 
พระเจ้าทงช็อน (ค.ศ. 209-248) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 11 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ ประสูติเมื่อ ค.ศ. 209 โดยเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าซันซัง ประสูติแต่พระมเหสีองค์ที่ 2 ที่มาจากหมู่บ้านชูทง-ชน และเป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าชินแด ทรงได้รับการสถาปนาเป็นองค์รัชทายาทเมื่อ ค.ศ. 213 ขณะพระชนม์เพียง 4 พรรษา และเมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 227 องค์ชายอูวีกอ องค์รัชทายาทจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า พระเจ้าทงช็อน ขณะพระชนม์เพียง 18 พรรษาและตลอดรัชกาลทรงต้องรบกับวุยก๊กจากสามก๊กของจีนในปี ค.ศ. 243 พระราชโอรสองค์หนึ่งพระนามว่า โค ย็อน-บุล ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นองค์รัชทายาท และเมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 248 องค์ชายรัชทายาทโค ย็อน-บุล จึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า "พระเจ้าชุงช็อน"
พระราชโอรสพระองค์แรก : 중천왕 고연불(中川王  高然弗)เจ้าชุงชอน โคยอนบุล


พระราชโอรสพระองค์ที่ ๒ : 고예물(高預物)โคเยมุล


พระราชโอรสพระองค์ที่ ๓ : 고사구(高奢句)โคซากู


พระสนม : พระสนมไม่ปรากฏพระนาม
พงศาวลี

| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าทงช็อนแห่งโคกูรยอ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าซันซัง |  | จักรพรรดิแห่งโคกูรยอ   (พ.ศ. 770 - พ.ศ. 791) |  | พระเจ้าชุงช็อน |
| ด ค กลำดับพระมหากษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรโคกูรยอ |
| --- | --- |
 ทงมย็องซ็อง  ยูรี  แทมูชิน  มินจุง  โมบน  แทโจ  ชาแด  ชินแด  โคกุกช็อน  ซันซัง  ทงช็อน  ชุงช็อน  ซอช็อน  พงซัง  มีช็อน  โคกุกว็อน  โซซูริม  โคกุกยัง  ควังแกโท  ชังซู  มุนจามย็อง  อันจัง  อันว็อน  ยังว็อน  พย็องว็อน  ย็องยัง  ย็องนยู  โพจัง 
 ดูเพิ่ม โชซ็อนโบราณ พูยอ โคกูรยอ แพ็กเจ ชิลลา พัลแฮ โครยอ โชซ็อน จักรวรรดิเกาหลี
มาซัชโช

| มาซัชโช |
| --- | --- |
ภาพ St. Peter Raising the Son of Theophilus and St. Peter Enthroned as First Bishop of Antioch, อยู่ที่ โบสถ์น้อยบรันกัชชี, ฟลอเรนซ์
เกิด: Tommaso di Ser Giovanni di Mone (Simone) Cassai 21 ธันวาคม ค.ศ.1401 San Giovanni Valdarno, Republic of Florence
เสียชีวิต: ค.ศ.1428 (อายุ 26 ปี) โรม, รัฐสันตะปาปา
สัญชาติ: อิตาลี
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกรรม, จิตรกรรมฝาผนัง
ผลงานเด่น: โบสถ์น้อยบรันกัชชี (ขับจากสวนอีเด็น, เก็บภาษี) ประมาณ ค.ศ.1425-28  Pisa Altarpiece 1426 Holy Trinity c. 1427
ขบวนการ: สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้น

Patron(s): Felice de Michele Brancacci  ser Giuliano di Colino degli Scarsi da San Giusto
 
มาซัชชีโอ หรือ ตอมมาโซ มาซัชชีโอ (Masaccio; ชื่อเมื่อแรกเกิด: Tommaso Cassai หรือ Tommaso di Ser Giovanni di Mone, 21 ธันวาคม ค.ศ. 1401 - ฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1428) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทาง การเขียนจิตรกรรมฝาผนัง และบานพับภาพ จิตรกรรมฝาผนังของมาซัชชีโอเป็นงานเชิงมนุษยนิยมซึ่งทำให้แสดงให้เห็นความยืดหยุ่นที่ไม่เคยเห็นกันมาก่อน
ชื่อ “มาซัชชีโอ” เป็นสมญาของชื่อตัว “ตอมมาโซ” เพราะ “มาซัชชีโอ” แปลว่า ตอมมาโซ “ใหญ่” “อ้วน” “งุ่มง่าม” หรือ “เลอะเทอะ” สร้อยที่ให้นี้เพื่อให้แตกต่างจากจิตรกรที่มาซัชชีโอร่วมงานด้วยที่ชื่อ  “ตอมมาโซ” เช่นกัน  “ตอมมาโซ” หลังนี้มารู้จักกันในชื่อ “มาโซลีโน ดา ปานีกาเล” (Masolino da Panicale) หรือ “ตอมมาโซเล็ก”
แม้ว่ามาซัชชีโอจะวาดภาพเพียงไม่นานแต่ก็มีอิทธิพลต่อจิตรกรคนอื่นๆ มาซัชชีโอเป็นจิตรกรคนแรกๆ ที่ใช้การเขียนแบบทัศนียภาพโดยเฉพาะการใช้จุดลับตา หรือจุดอันตธาน (Vanishing point) เป็นครั้งแรก นอกจากนั้นมาซาชิโอก็ยังละทิ้งวิธีการเขียนแบบกอธิคและการใช้การตกแต่งอย่างเช่นจิตรกรเจนตีเล ดา ฟาบรีอาโน (Gentile da Fabriano) มาเป็นแบบที่เป็นธรรมชาติมากกว่าโดยใช้การวาดแบบทัศนียภาพเข้าช่วย
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมฝาผนัง
บานพับภาพ
ภาพเขียนสีน้ำมัน
ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา
สมุดภาพ

“การนมัสการของโหราจารย์” ราว ค.ศ. 1425-1428 เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี
จิตรกรรมฝาผนังฉากจากชีวิตของนักบุญเปโตร ราว ค.ศ. 1425-1428 ที่ซันตามาเรียเดลการ์มีเน ฟลอเรนซ์
ตำแหน่งของภาพบนเสาในชาเปล
จิตรกรรมฝาผนังฉากจากชีวิตของนักบุญปีเตอร์ ที่โบสถ์ซันตามาเรียเดลการ์มิเน (รายละเอียด)
“พระเยซูบนกางเขน” ราว ค.ศ. 1426 ที่ซันตามาเรียเดลการ์มีเน ปิซา
บานพับภาพ“แม่พระและพระกุมารกับนักบุญ”
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
มหากัสสปโพชฌังคสุตตปาฐะ

มหากัสสปโพชฌังคสุตตปาฐะ เป็นบทสวดหนึ่งในบทสวดว่าด้วยโพชฌงค์ 7 หรือธรรมที่เป็นองค์แห่งการตรัสรู้ หรือองค์ของผู้ตรัสรู้ มีเจ็ดอย่างคือ มีท้งหมดรวม 3 บทได้แก่  มหากัสสปโพชฌังคสุตตปาฐะ, มหาโมคคัลลานโพชฌังคสุตตปาฐะ, มหาจุนทโพชฌังคสุตตปาฐะ ทั้งหมดรวมอยู่ในภาณวารหรือหนังสือบทสวดมนต์หลวง
ที่มา

มหากัสสปโพชฌังคสุตตปาฐะ นำมาจากพระสูตรในพระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ชื่อพระสูตรว่า คิลานสูตร (ที่ 1) ว่าด้วย "พระมหากัสสปหายอาพาธด้วยโพชฌงค์ 7"  บ้างก็เรียกว่า "ปฐมคิลานสูตร" หรือ "ปฐมคิลานสุตฺตํ" สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสพระสูตรนี้ที่ถ้ำปิปผลิคูหา อันเป็นที่พำนักของพระมหากัสสป โดยสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เสด็จจากวัดเวฬุวันมหาวิหาร กลันทกนิวาปสถาน ใกล้กรุงราชคฤห์ เมื่อพระองค์ทรงทราบว่า ท่านพระมหากัสสปอาพาธไม่สบาย ซึ่งในอรรถกถาอธิบายว่าเป็น "ความป่วยไข้ที่เกิดแต่ความเย็นอ่อน ๆ ซึ่งเกิดขึ้นด้วยการถูกต้องกับลมจากต้นไม้มีดอกเป็นพิษที่บานแล้ว ที่เชิงแห่งภูเขา"
ทั้งนี้ พระมหากัสสปเถระ มีชื่อเดิมว่า ปิปผลิ ซึ่งเป็นชื่อที่บิดาและมารดาตั้งให้ แต่มักเรียกกันตามโคตรว่า กัสสปะ ด้วยเหตุนี้ถ้ำที่ท่านพำนักอยู่จึงได้ชื่อว่า ถ้ำปิปผลิคูหา อย่างไรก็ตาม ปิปฺผลิ ยังแปลว่าไม้เลียบหรือดีปลี ดังคำอธิบายในธัมมปทัฏฐกถา "ปิปฺผลิ แปลว่า ไม้เลียบหรือดีปลีรวมกับคูหาศัพท์ แปลว่า ถ้ำอันประกอบด้วยไม้เลียบ หรือดีปลี อีกนัยหนึ่ง ถ้ำนี้ พระมหากัสสปเถระอาศัยอยู่มากกว่าที่อื่น นามเดิมของพระเถระ ชื่อว่า ปิปผลิ ถ้าแปลมุ่งเอาชื่อพระเถระเป็นที่ตั้งแล้ว ก็แปลว่า ถ้ำเป็นที่อยู่ของพระปิปผลิ"
คำอธิบาย

สารัตถปกาสินี อรรถกถาสังยุตตนิกาย ได้อธิบายเพิ่มเติมว่า "เมื่อพระมหากัสสปเถระตั้งใจฟังโพชฌงคภาวนานี้อยู่ ได้มีความดำรินี้ว่า เมื่อเราแทงตลอดอยู่ซึ่งสัจจะทั้งหลายในวันที่ 7 แต่วันที่เราบวชแล้ว โพชฌงค์เหล่านี้ก็ปรากฏ. ก็เมื่อท่านคิดอยู่ว่า โอ คำสอนของพระศาสดานำสัตว์ออกจากทุกข์ดังนี้ โลหิตก็ผ่องใส อุปาทารูปก็หมดจด. โรคหายไปจากกายเหมือนหยาดน้ำตาในใบบัวฉะนั้น"
นอกจากนี้ ยังมีความเชื่อในหมู่พุทธศาสนิกชนว่า การสวดสาธยายคาถา หรือปาฐะที่เกี่ยวเนื่องกับโพชฌงค์ อันได้แก่ มหากัสสปโพชฌังคสุตตปาฐะ, มหาโมคคัลลานโพชฌังคสุตตปาฐะ, มหาจุนทโพชฌังคสุตตปาฐะ แล้ว จะช่วยให้หายจากอาการป่วยไข้ได้ เหมือนดังที่พระเถระได้เคยเป็นมาดังปรากฏในพระสูตร
บรรณานุกรม

พระไตรปิฎกฉบับฉัฏฐสังคายนา. สุตฺตปิฎก สํยุตฺตนิกาย มหาวคฺคปาฬิ โพชฺฌงฺคสํยุตฺตํ ปฐมคิลานสุตฺตํ
พระไตรปิฎกฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค เล่ม 5 ภาค 1
สารัตถปกาสินี อรรถกถาสังยุตตนิกาย ในพระไตรปิฎกฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค
กองตำรา มหากุฏราชวิทยาลัย (2480). พระธัมมปทัฏฐกถาแปล ภาค 2 อัปปมาทวรรควรรณนา เรื่องพระมหากัสสปเถระ. กรุงเทพฯ มหากุฏราชวิทยาลัย
ยอดเขานันทาเทวี

นันทาเทวี
ยอดเขานันทาเทวี   (Nanda Devi)     ตั้งอยู่ในรัฐอุตตราขัณฑ์ ใกล้กับพรมแดนระหว่างประเทศอินเดีย และประเทศเนปาล เป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสองของอินเดีย รองจากยอดเขากันเจนชุงคา มีความสูง 7,816 เมตร ตั้งอยู่บริเวณการ์วัล หิมาลัย เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาหิมาลัย
แหล่งข้อมูลอื่น

Nanda Devi National Park เก็บถาวร 2007-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอินเดีย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ป้อมอาครา  ถ้ำอชันตา  ทัชมาฮาล  ถ้ำเอลโลรา  กลุ่มโบราณสถานแห่งมหาพลิปุรัม  เทวาลัยพระอาทิตย์ โกณารัก  โบสถ์และคอนแวนต์แห่งกัว  กลุ่มโบราณสถานแห่งขชุราโห  กลุ่มศาสนสถานแห่งหัมปี  ฟเตหปุระสีกรี  ถ้ำเอลิฟันตา  หมู่มหาเทวสถานโจฬะที่มีชีวิต  กลุ่มโบราณสถานแห่งปัฏฏทกัล  พุทธสถานที่สาญจี  ที่ไว้พระบรมศพของจักรพรรดิหุมายูง  กุตุบมีนาร์และโบราณสถาน เดลี  ทางรถไฟสายภูเขาแห่งอินเดีย  กลุ่มวัดมหาโพธิที่พุทธคยา  เพิงหินภีมเพฏกา  สถานีปลายทางฉัตรปติศิวาจี (สถานีปลายทางวิกตอเรียเดิม)  อุทยานโบราณคดีจัมปาเนร์-ปาวาครห์  ป้อมแดง  ชันตรมันตระ ชัยปุระ  หมู่ป้อมเนินแห่งรัฐราชสถาน  รานี-กี-วาว (บ่อน้ำขั้นบันไดของพระราชินี) ที่ปาฏัณ รัฐคุชราต  แหล่งโบราณคดีนาลันทามหาวิหาร (มหาวิทยาลัยนาลันทา) นาลันทา พิหาร  จัณฑีครห์แคปิตอลคอมเพล็กซ์ (ส่วนหนึ่งของงานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่)  นครประวัติศาสตร์อะหมดาบาด  กลุ่มอาคารกอทิกวิกตอเรียและอลังการศิลป์แห่งมุมไบ  เมืองชัยปุระ ราชสถาน  กากติยารุทเรศวรมนเทียร (รามัปปามนเทียร) เตลังคานา  โธฬาวีรา นครอารยธรรมฮารัปปา  ศานตินิเกตัน  กลุ่มปูชนียสถานของชาวโหยสฬะ  ไมดาม – ระบบเนินดินฝังศพของราชวงศ์อาหม  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อุทยานแห่งชาติกาซีรังคา  อุทยานแห่งชาติเกวลาเทวะ  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่ามานสะ  อุทยานแห่งชาติสุนทรวัน  อุทยานแห่งชาตินันทาเทวีและพนมบุปผา  เทือกเขาฆาฏตะวันตก  อุทยานแห่งชาติหิมาลัยใหญ่  |  |
| ผสม |  อุทยานแห่งชาติคังเซนซุงกา  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
30°22′36″N 79°58′15″E﻿ / ﻿30.37667°N 79.97083°E﻿ / 30.37667; 79.97083
ยอดเขาซีซาปังมา

ยอดเขาซีซาปังมา
ยอดเขาซีซาปังมา (ทิเบต: ཤིས་ས་སྤང་མ།, ไวลี: shis sa spang ma, พินอินทิเบต: Xisabangma) หรือ ยอดเขาซึเซี่ยปังหม่า ( จีนตัวย่อ: 希夏帮马峰; จีนตัวเต็ม: 希夏幫馬峰; พินอิน: Xīxiàbāngmǎ Fēng) เป็นยอดเขาสูงที่สุดในประเทศจีน และสูงเป็นอันดับที่ 13 ของโลก มีความสูง 8,046 เมตร ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของทิเบต ใกล้ชายแดนเนปาล นับเป็นยอดเขาสูงเกิน 8 พันเมตรเพียงแห่งเดียวที่อยู่ในประเทศจีน (ข้อมูลบางแห่งระบุความสูง 8,013 เมตร และบางแห่ง 8,027 เมตร ซึ่งทำให้ยอดเขาซีซาปังมาสูงเป็นอันดับ 14 ของโลก)
ชื่อ "ซีซาปังมา" เป็นภาษาทิเบต มีความหมายว่า "ยอดเขาเหนือทุ่งหญ้า"   ยอดเขานี้มีชื่อในภาษาสันสกฤตว่า โคสาอินถาน (गोसाईंथान) มีความหมายว่า "ดินแดนแห่งพระเจ้า"   นอกจากนี้ ซีซาปังมา ยังอาจแปลความหมายได้ว่า "หญิงชาวเชอร์ปา"
เนื่องจากภูเขานี้อยู่ในเขตประเทศจีน ซึ่งค่อนข้างเข้มงวด ทำให้มีนักปีนเขาจำนวนไม่มากได้ปีนเขาลูกนี้  นักปีนเขากลุ่มแรกที่ขึ้นถึงยอดเขานี้เป็นชาวจีน เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2507 เป็นยอดเขาความสูงเกิน 8,000 เมตร ที่มีผู้ปีนถึงยอดเป็นลำดับหลังสุด ในจำนวน 14 ยอดเขา
แหล่งข้อมูลอื่น

Shishapangma on Peakware เก็บถาวร 2010-01-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Shishapangma expedition report with photos เก็บถาวร 2011-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กยอดเขาแปดพันเมตร |
| --- | --- |
 เอเวอเรสต์  เคทู  คังเช็นเจองา  โลตเซ  มะกะลู  โชโอยู  เธาลาคีรี  มนาสลุ  นังกาปัรบัต  อันนปูรณะ  แกเชอร์บรูม 1  บรอดพีก  แกเชอร์บรูม 2  ซีซาปังมา 
28°21′N 85°47′E﻿ / ﻿28.350°N 85.783°E﻿ / 28.350; 85.783
ภาษาเวตาร์

| ภาษาเวตาร์ |
| --- | --- |
Wetar
ประเทศที่มีการพูด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียศูนย์กลางภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียกลาง-ตะวันออกภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียกลางภาษากลุ่มติมอร์ภาษากลุ่มมาลูกูตะวันตกเฉียงใต้ภาษาเวตาร์
รหัสภาษา
ISO 639-2: wet
ISO 639-3: wet – รหัสรวม รหัสเอกเทศ: apx – Aputai ilu – Ili'uun wet – Parai ilw – Talur tzn – Tugun
ภาษาเวตาร์ เป็นภาษาที่ใช้พูดบนเกาะเวตาร์ ที่อยู่ทางใต้ของหมู่เกาะโมลุกกะ และเกาะใกล้เคียงคือเกาะลีรัน และอาตัวโร บนเกาะอาตัวโรมีสามสำเนียงคือ ราเฮอซุก (ทางเหนือ) เรอซุก (ทางตะวันออกเฉียงใต้) และราคลูงู (ทางตะวันตกเฉียงใต้) ส่วนสำเนียงดาดูอาเป็นสำเนียงของชาวเวตาร์ที่อพยพเข้าสู่เกาะติมอร์ ได้รับอิทธิพลจากภาษามลายูมาก
ฟ้อง ไซหยก

| ฟ้อง ไซหยก (方世玉)> ข้อมูลตัวละครในเรื่อง |
| --- | --- |
เพศ: ชาย
อาชีพ: นักศิลปะการต่อสู้
สังกัด: อารามเส้าหลินใต้
รูปแบบการต่อสู้: กังฟูเส้าหลิน
ครอบครัว: ฟ้อง ตั๊ก (พ่อ)   เหมียว ชุ่ยฮัว (แม่)
บ้านเกิด: เจ้าชิ่ง, มณฑลกวางตุ้ง จีนสมัยราชวงศืชิง
สัญชาติ: จีน
ฟ้อง ไซหยก (จีน: 方世玉; พินอิน: Fāng Shìyù; ยฺหวิดเพ็ง: Fong1 Sai3-yuk6) หรือ ปึง ซีเง็ก (ตามสำเนียงแต้จิ๋ว) หรือ ฟาง ซื่อยวี่ (ตามสำเนียงจีนกลาง) เป็นวีรบุรุษมวยกังฟูอีกคนหนึ่งที่ระบือชื่อของจีน เป็นตำนานเล่าขานจวบจนปัจจุบันเช่นเดียวกับ หง ซีกวาน (洪熙官) หรือ อั้ง อีกัว และ โอว ฮู้ยเคียง ผู้เป็นศิษย์ร่วมสำนักเส้าหลิน หากแต่เรื่องราวของฟ้อง ไซหยก นั้นเชื่อว่าเป็นเพียงเรื่องแต่ง
ซึ่งทั้ง ฟ้อง ไซหยก, หง ซีกวาน และ โอว ฮุ้ยเคียง นั้น บางครั้งจะถูกเรียกว่า 3 พยัคฆ์เส้าหลิน เช่นเดียวกับ 10 พยัคฆ์เส้าหลิน (廣東十虎)
ซึ่งเรื่องราวทั้ง 3 คนนี้นั้นปรากฏในนิยายกำลังภายใน เรื่อง เฉียนหลงประพาสกังหนำ ซึ่งเป็นเรื่องราวของฮ่องเต้เฉียนหลงเมื่อครั้งประพาสภาคใต้ของจีน พร้อมกับได้กำจัดผู้ต่อต้านชาวฮั่นไปทั้งหมด ด้วยการส่งยอดฝีมือจากบู๊ตึ้งและง้อไบ๊ให้มาร่วมกำจัดศิษย์ของสำนักเส้าหลิน
ประวัติของ ฟ้อง ไซหยก ตามที่ปรากฏ เกิดที่มณฑลกวางตุ้ง เป็นบุตรชายของ ฟ้อง ตั๊ก (方德) คณบดีที่ร่ำรวย ส่วนมารดานั้นคือ เหมียว ชุ่ยฮัว เป็นบุตรสาวของจอมยุทธที่มีชื่อ ฟ้อง ไซหยกมีสายเลือดของชาวยุทธมาแต่กำเนิด และฝึกวิทยายุทธมาตั้งแต่อายุ 3 ขวบ เมื่ออายุได้ 14 ได้ประลองฝีมือเอาชนะศิษย์อันธพาลของสำนักบู๊ตึ้งได้ และสร้างวีรกรรมไว้มากมาย รวมถึงการต่อต้านราชวงศ์ชิงด้วย บางเรื่องเล่าว่า ฟ้อง ไซหยกได้เข้าร่วมกับสมาคมดอกไม้แดงด้วย จนในที่สุดทางราชสำนักชิงต้องส่งมือสังหารมาสังหาร ซึ่งกล่าวกันว่า คือ แม่ชีอู่เหมย ระหว่างเผาวัดเส้าหลิน จนถึงแก่ความตายด้วยวัยเพียง 24 ปี
เรื่องราวฟ้อง ไซหยก นั้น เชื่อกันว่าไม่มีตัวตนจริง เป็นเพียงบุคคลในอุดมคติเช่นเดียวกับ หง ซีกวาน ซึ่งเป็นตำนานร่วมกัน แต่อย่างไรก็ดี เพลงหมัดมวยในแบบของฟ้อง ไซหยก นั้น คือ มวยสกุลหง และมวยหย่งซุน ก็กลายเป็นมรดกตกทอดมายังผู้ฝึกกังฟูในยุคถัดมา เช่น หวง เฟย์หง และ หยิบ หมั่น ซึ่งเป็นบุคคลที่มีตัวตนจริง
โดยภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับฟ้อง ไซหยก เรื่องแรกนั้น คือ Fong Sze Yu's Battle in the Boxing Ring ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1928 ส่วนในยุคปัจจุบันได้แก่ ฟงไสหยก สู้บนหัวคน ในปี ค.ศ. 1993 นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย และเจ้า เหวินจั๋ว และในแบบซีรีส์ นำแสดงโดย จาง เว่ย์เจี้ยน
ดูเพิ่ม

หง ซีกวาน
ฟ้อนร่มฟ้าไท-ยวน

ท่าฟ้อนร่มฟ้าไท-ยวน หรือเรียกว่า ฟ้อนยวนสาวไหม เป็นฟ้อนที่แสดงเอกลักษณ์อกัพกิริยาท่าทางและการดำรงค์ชีวิตของของหญิงชาวไทยวนสมัยก่อนคือการทอผ้าฝ้ายการแต่งตัว  ทั้งเสื้อผ้าทรงผม จากคำบอกเล่าของผู้ประดิษฐ์ท่าฟ้อนคืออาจารย์ธีรวุฒิ  ได้ความว่า เนื่องจากฟ้อนชุดนี้ได้ประดิษฐ์ขณะอยู่อาศัยอยู่ในจังหวัดสระบุรีและได้พบกับชาวไทยวนที่อพยพมาจาก นครเชียงแสนมาอยู่ที่ สระบุรี เมื่อ 200 กว่าปี คืออาจารย์ทรงชัย  วรรณกุล  โดยทั้งสองได้พูดคุยกันเรื่องการฟ้อนที่เป็นเอกลักษณ์ของชาวไทยวนสระบุรี และอาจารย์ธีรวุฒิ  ได้อาสาช่วยประดิษฐ์ท่าฟ้อนให้และแล้วเสร็จในปี 2548 โดยถ่ายทอดให้กับเยาวชนกลุ่มแรกคือ นักเรียนเทศบาล4 หนองแคอนุสรณ์ อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี เนื่องจากเป็นฟ้อนที่ประดิษฐ์ให้กับชาวไทยวนที่อาศัยอยู่ในสระบุรี จึงมีเอกลักษณ์ของพื้นที่ใกล้เคียงในจังหวัดสระบุรีต่อมาแทรกอยู่ในท่าฟ้อนชุดนี้ เช่น เอกลักษณ์ ของท่าฟ้อนจากละโว้ ในท่า กวาดไกว๋ยอมสี เป็นต้น ต่อท่าฟ้อนนี้ได้ถ่ายทอดให้กับเยาชนบ้านป่าแดด อำเภอป่าแดด จังหวัดเชียงราย และกลุ่มผู้สนใจในชุมชนต่าง ๆ ในจังหวัดใกล้เคียงด้วยท่าฟ้อนที่อ่อนช้อยและชุดที่สวมใส่งดงามทำให้ฟ้อนชุดนี้เป็นที่เผยแพร่เผยแพร่ และเป็นที่ยอมรับรู้จักของคนทั่วไป
โดยท่าฟ้อนมีด้งนี้

นบน้อมวันทา เกศากราบเกล้า แนบเนาพสุธา (สื่อถึงตนไท-ยวนมีความอ่อนน้อมถ่อมตน)
เตรียมท่าตั้งเผียน (คือการเตรียมเผียนหรือกวงเพื่อรอปั่นฝ้าย)
เตรียมทอไว้ถ้า (คือการเตรียมเครื่องทอไว้ทอผ้า)
เข้าป่าโยกย้าย (บอกถึงคนไท-ยวนมักปลูกฝ้ายตามป่าและหญิงไท-ยวนออกชวนกันออกเดินทางไปเก็บฝ้ายในป่าเป็นกลุ่ม)
เก็บฝ้ายใส่บุง (เมื่อเก็บฝ้ายได้มักเอากระบุงไปใส่)
เต็มถุงเต็มซ้า (เมื่อได้ฝ้ายมากพอก็จะเอากลับมาที่บ้าน)
กำมาตากแดด (จากนั้นก็เอฝ้านที่เก็บได้มาตากแดดให้แห้ง)
ฮีตฝ้ายหื้อแตก (หมายถึงการรีดฝ่ายให้ฟูเพื่อเครียมไหปั่นฝ้าย)
แยกขึงเป็นยาววา (หมายถึงเมื่อได้ไหมฝ้ายเป็นเส้นก็จะขึงให้ไหมฝ้านออกเป็นเส้น)
เอามาสาวไหม (หมายถึงการเอาไหมฝ้ายมาม้วนให้กลุ่มก่อนนำไปย้อมสี)
กวาดไกวย้อมสี (แสดงถึงภูมิปัญญาของชาวไท-ยวนในอดีตที่เอาสีธรรมชาติมาย้อมไหมฝ้าย)
กระตุกกี่ตอผ้า (เมื่อได้สีที่ต้องการก็นำไปทอเป็นผืนผ้าและสื่อให้เห็นว่าชาวไท-ยวนในอดีตทอผ้าใช้เอง)
ได้ผ้าผืนงาม (เมื่อทอแล้วก็ได้ผ้าอันงดงานฉบับไท-ยวนไม่ว่าจะผ้าลายขวาง)
นำมาเย็บปลาย (สื่อถึงเมื่อได้ผ้าลวดลายงดงานก็จะเอามเย็บบริเวณปลายผ้าเพื่อไม่ให้ไหมฝ้ายหลุดออกจากกัน
ผ้าลายแป๋งซิ่น (กล่าวถึงให้เห็นว่าชาวไท-ยวนในอดีตใส่ผ้าซิ่นที่มีลวดลายงดงามวิจิตร จนคนไทถิ่นเรียกคนไท-ยวนว่ายวนตูดลาย)
ติ่นแดงตุ้มอก (สื่อให้เห็นว่าคนไท-ยวนในอดีตนิยมเอาผ้าสีแดงมานุ่งพันอกแทนเสื้อผ้า)
ผ้าสะว้านก้องคอ-ป้าดอก (หมายถึงสไบที่คนล้านนาหรือไท-ยวนใช้คล้องคอและนำมาเป็นสะไบหมกาย)
สางผมรอม้วนเกล้า(สื่อให้เห็นว่าหญิงไท-ยวนในอดีตมักไว้ผมยาวและเกล้าผม)
เอื้องเอาแซมผม (สื่อให้เห็นว่าชาวไท-ยวนชอบเอาดอกล้วยไม้มาแซมผมที่เกล้าไว)
สมเป็นฅนยวน (บอกให้รู้ว่าสิ่งที่กล่าวมาข้างต้นนี้คือชาวยวน)
ยูโรโซน

ประเทศยูโรโซน  ประเทศนอกยูโรโซนที่ใช้เงินสกุลยูโร
ยูโรโซน หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า พื้นที่ยูโร เป็นสหภาพเศรษฐกิจและการเงิน ประกอบด้วยรัฐสมาชิกสหภาพยุโรป 20 รัฐ (ณ วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2565) ซึ่งใช้เงินสกุลยูโรเป็นสกุลเงินร่วม และเป็นเงินสกุลเดียวที่ชำระหนี้ได้ตามกฎหมาย ยูโรโซนปัจจุบันประกอบด้วยออสเตรีย เบลเยียม โครเอเชีย ไซปรัส เอสโตเนีย ฟินแลนด์ ฝรั่งเศส เยอรมนี กรีซ ไอร์แลนด์ อิตาลี ลิทัวเนีย ลักเซมเบิร์ก ลัตเวีย มอลตา เนเธอร์แลนด์ โปรตุเกส สโลวาเกีย สโลวีเนีย และสเปน รัฐสหภาพยุโรปอื่นส่วนใหญ่ถูกผูกมัดให้เข้าร่วมเมื่อรัฐนั้นผ่านเกณฑ์การเข้าร่วม ไม่มีรัฐใดออกจากกลุ่มและไม่มีข้อกำหนดในการออกหรือขับสมาชิกออก
นโยบายการเงินของโซนเป็นความรับผิดชอบของธนาคารกลางยุโรป ซึ่งควบคุมโดยประธานและคณะกรรมการหัวหน้าธนาคารกลางแห่งชาติ งานหลักของธนาคารกลางยุโรปคือ รักษาเงินเฟ้อให้อยู่ภายใต้การควบคุมแม้ไม่มีการเป็นผู้แทนร่วม วิธีการปกครองหรือนโยบายการคลังของสหภาพการเงิน มีการร่วมมือเกิดขึ้นบ้างผ่านกลุ่มยูโร ซึ่งดำเนินการตัดสินใจทางการเมืองเกี่ยวข้องกับยูโรโซนและสกุลเงินยูโร กลุ่มยูโรประกอบด้วยรัฐมนตรีคลังของรัฐสมาชิกยูโรโซน อย่างไรก็ดี ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ผู้นำแห่งชาติอาจตั้งกลุ่มยูโรได้เช่นกัน
นับแต่วิกฤตการณ์การเงินปลายปี พ.ศ. 2543 ยูโรโซนได้ตั้งและใช้ข้อกำหนดสำหรับการให้เงินกู้ยืมฉุกเฉินแก่รัฐสมาชิกโดยแลกกับการตรากฎหมายปฏิรูปเศรษฐกิจ ยูโรโซนยังบัญญัติการบูรณาการการคลังบ้าง ตัวอย่างเช่น ในการกลั่นกรองงบประมาณแห่งชาติของประเทศอื่น ปัญหานี้เกี่ยวกับการเมืองอย่างสูงและในสภาพการไหลจนถึง พ.ศ. 2554 ในแง่ของข้อกำหนดเพิ่มเติมจะมีการตกลงสำหรับการปฏิรูปยูโรโซน
ในโอกาสที่ยูโรโซนขยายไปครอบคลุมสมาชิกที่ไม่ได้อยู่ในสหภาพยุโรป แต่ใช้เงินยูโรเป็นสกุลเงินทางการ บางประเทศเหล่านี้ อย่างซานมารีโน ได้สรุปความตกลงอย่างเป็นทางการกับสหภาพยุโรปในการใช้สกุลเงินและผลิตเหรียญกษาปณ์ของตนเอง ประเทศอื่น เช่น คอซอวอและมอนเตเนโกร รับเงินยูโรฝ่ายเดียว อย่างไรก็ดี ประเทศเหล่านี้มิได้นับรวมเป็นส่วนหนึ่งของยูโรโซนอย่างเป็นทางการ และไม่มีผู้แทนในธนาคารกลางยุโรปหรือกลุ่มยูโร
แหล่งข้อมูลอื่น

European Central Bank
Central Bank Rates, ECB Key Rate, chart and data
ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004

| ประเทศไทย ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: THA
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย
เว็บไซต์: olympicthai.org
ณ เอเธนส์ ประเทศกรีซ
นักกีฬา: 42 คน  ใน 13 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: ภราดร ศรีชาพันธุ์ (เทนนิส)
เหรียญ อันดับ 25:  ทอง 3 เงิน 1 ทองแดง 4 รวม 8 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ครั้งนี้ประเทศไทยประสบความสำเร็จมากที่สุดที่เคยเข้าแข่งขันมา
เหรียญรางวัล > เหรียญทอง

นักกีฬาไทยประสบความสำเร็จได้เหรียญทอง 3 เหรียญ ถือเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่ประเทศไทยได้เหรียญทองมากกว่า 1 เหรียญ โดยผู้ได้รับรางวัลมีดังนี้
| เหรียญ | ชื่อ | กีฬา | รุ่น |
| --- | --- | --- | --- |
|  ทอง | อุดมพร พลศักดิ์ | ยกน้ำหนัก | 53 กก. หญิง นับเป็นนักกีฬาหญิงไทยคนแรกที่ได้รับเหรียญทองโอลิมปิก |
|  ทอง | ปวีณา ทองสุก | ยกน้ำหนัก | 75 กก. หญิง |
|  ทอง | มนัส บุญจำนงค์ | มวยสากล | 60-64 กก. ชาย |
เหรียญรางวัล > เหรียญเงิน

| เหรียญ | ชื่อ | กีฬา | รุ่น |
| --- | --- | --- | --- |
|  เงิน | วรพจน์ เพชรขุ้ม | มวยสากล | แบนตั้มเวท 51-54 กก. ชาย |
เหรียญรางวัล > เหรียญทองแดง

| เหรียญ | ชื่อ | กีฬา | รุ่น |
| --- | --- | --- | --- |
|  ทองแดง | สุริยา ปราสาทหินพิมาย | มวยสากล | 69-75 กก. ชาย |
|  ทองแดง | เยาวภา บุรพลชัย | เทควันโด | 49 กก. หญิง |
|  ทองแดง | อารีย์ วิรัฐถาวร | ยกน้ำหนัก | 48 กก. หญิง |
|  ทองแดง | วันดี คำเอี่ยม | ยกน้ำหนัก | 58 กก. หญิง |