stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษามลายูบรูไน
อ่านเพิ่ม

Royal Geographical Society (Great Britain) (1872). On Northern Borneo. Proceedings of the Royal Geographical Society XVI. Edward Stanford. pp. 171–187. เก็บถาวร 2018-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Brunei Low Dialect"
Haynes, A. S. “A List of Brunei-Malay words.” JSBRAS 34 ( July 1900): 39—48.
Hose, Charles. No. 3. "A Journey up the Baram River to Mount Dulit and the Highlands of Borneo". The Geographical Journal. No. 3. VOL. I. (March, 1893)
MacBryan, G.T. 1922. Additions to a vocabulary of Brunei-Malay. JSBRAS. 86:376–377.
Marshall, H.B. and Moulton, J.C. 1921, "A vocabulary of Brunei Malay", in Journal of the Straits Branch, Royal Asiatic Society.
Marshall, H.B. 1921. A vocabulary of Brunei Malay. JSBRAS. 83:45–74.
Ray, Sidney H. 1913. The Languages of Borneo. The Sarawak Museum Journal. 1,4:1–196.
Roth, Henry Ling. 1896. The Natives of Sarawak and British North Borneo. 2 vols. London: Truslove and Hanson. Rep. 1980. Malaysia: University of Malaya Press.  VOL I.  VOL II. VOL II.
Marshall, H. B. (1921), "A Vocabulary of Brunei Malay", Journal of the Straits Branch of the Royal Asiatic Society (83): 45–74, JSTOR 41561363
แหล่งข้อมูลอื่น

The Pronunciation of Brunei Malay
ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
| ด ค กภาษาราชการและภาษาที่สำคัญของประเทศสมาชิกอาเซียน |
| --- | --- |
ภาษาราชการ   (ประเทศสมาชิก):  กัมพูชา : ภาษาเขมร •  ไทย : ภาษาไทย •  บรูไน : ภาษามลายู •  พม่า : ภาษาพม่า •  ฟิลิปปินส์ : ภาษาฟิลิปปินส์ • ภาษาอังกฤษ •  มาเลเซีย : ภาษามลายู •  ลาว : ภาษาลาว •  เวียดนาม : ภาษาเวียดนาม •  สิงคโปร์ : ภาษามลายู • ภาษาอังกฤษ • ภาษาจีนมาตรฐาน • ภาษาทมิฬ •  อินโดนีเซีย : ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาราชการของประเทศสังเกตการณ์:  ติมอร์-เลสเต : ภาษาเตตุน • ภาษาโปรตุเกส •  ปาปัวนิวกินี : ภาษาอังกฤษ • ตอกปีซิน • ภาษาฮีรีโมตู
ภาษาเฉพาะถิ่นที่สำคัญ:  กัมพูชา : ภาษาจาม •  ไทย : ภาษามลายูปัตตานี •  บรูไน : ภาษามลายูบรูไน •  พม่า : ภาษากะเหรี่ยง • ภาษากะชีน • ภาษาไทใหญ่ • ภาษามอญ • ภาษายะไข่ • ภาษาโรฮีนจา •  ฟิลิปปินส์ : ภาษาเซบัวโน • ภาษาตากาล็อก • ภาษาอีโลกาโน • ภาษามากินดาเนา •  ลาว : ภาษาม้ง •  เวียดนาม : ภาษาไทดำ •  อินโดนีเซีย : ภาษาชวา • ภาษาซุนดา • ภาษาบาหลี • ภาษาอาเจะฮ์
ภาษาเลาโว

| ภาษาเลาโว |
| --- | --- |
Lhao Vo
ประเทศที่มีการพูด: พม่า, จีน
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (100,000 อ้างถึง1997)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  (ทิเบต-พม่า)โลโล–พม่าพม่าMaruicภาษาเลาโว
รหัสภาษา
ISO 639-3: mhx
ภาษาเลาโว (พม่า: လော်ဝေါ်) มีผู้พูดทั้งหมด 103,500 คน พบในพม่า 100,000 คน (พ.ศ. 2540) ในรัฐกะชีน ตามแนวชายแดนด้านตะวันออก และภาคเหนือของพม่า พบในจีน 3,500 คน (พ.ศ. 2543) ทางตะวันตกของมณฑลยูนนาน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขาพม่า-โลโล สาขาย่อยพม่า เขียนด้วยอักษรละติน มีคำยืมจากภาษาจิ่งเผาะและภาษาได
อ่านเพิ่ม

Dai, Qingxia 戴慶廈 (2005). Làngsùyǔ yánjiū 浪速语研究 [Study of the Maru Language] (ภาษาจีน). Beijing: Minzu chubanshe. ISBN 9787105068159.
Dai, Qingxia 戴庆厦 (2010). Piànmǎ Cháshānrén jí qí yǔyán 片马茶山人及其语言 [The Chashan People of Pianma and Their Language] (ภาษาจีน). Beijing: Shangwu yinshuguan.
Hill, Nathan; Cooper, Douglas (2020). "A Machine Readable Collection of Lexical Data on the Burmish Languages" (Data Set) (ภาษาอังกฤษ). Zenodo. doi:10.5281/zenodo.3759030.
Yabu Shirō 藪司郎 (1988). "A Preliminary Report on the Study of the Maru, Lashi and Atsi Languages of Burma".  ใน Yoshiaki Ishizawa (บ.ก.). Historical and Cultural Studies in Burma. Tokyo: Institute of Asian Studies, Sophia University. pp. 65–132.
แหล่งข้อมูลอื่น

Consonant Ear Training and Tones
Maru fieldwork of John Okell from 1969 เก็บถาวร 2021-05-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Lhaovo language site
มี่นละมี่นคองจอ

| มี่นละมี่นคองจอ |
| --- | --- |
เกิด: ราว ค.ศ. 1714 มุโซ่โบ
เสียชีวิต: 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1756 ย่างกุ้ง
รับใช้: ราชวงศ์โก้นบอง
แผนก/สังกัด: กองทัพอาณาจักรพม่า
ประจำการ: เมษายน ค.ศ. 1752 – 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1756
ชั้นยศ: ขุนพล (ค.ศ. 1752–1756)
บังคับบัญชา: หน่วยทหารเสือ
การยุทธ์: สงครามโก้นบอง–หงสาวดี
บำเหน็จ: มี่นละมี่นคอง   มี่นละมี่นคองจอ   มหาเสนาบดี   อัครมหาเสนาบดี
มี่นละมี่นคองจอ (พม่า: မင်းလှမင်းခေါင်ကျော်; ราว ค.ศ. 1714–1756) เป็นหัวหน้าหน่วยทหารเสือของกองทัพอาณาจักรพม่า เขาเป็นขุนพลชั้นยอดและพระสหายสนิทภายใต้การบัญชาของพระเจ้าอลองพญา ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โก้นบองของพม่า เขาพิชิตตะเกิงในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1755 ซึ่งภายหลังกลายเป็นเมืองย่างกุ้ง เขาเสียชีวิตในที่รบระหว่างยุทธการที่สิเรียมเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1756 ศพของเขาได้รับการฝังด้วยเกียรติสูงสุด พระเจ้าอลองพญาได้พระราชทานบำเหน็จย้อนหลังให้กับพระสหายสนิทด้วยตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี อันเป็นตำแหน่งสูงสุดสำหรับสามัญชน
มี่นโญซาน

|  สิริมหาธัมมราชา    มี่นโญซาน> นายบ้านมุกโชโบ |
| --- | --- |
ดำรงตำแหน่ง: ประมาณ ค.ศ. 1710–1736
ถัดไป: อองเซยะ

ประสูติ: ประมาณคริสต์ทศวรรษ 1690
สิ้นพระชนม์: ประมาณคริสต์ทศวรรษ 1760 ชเวโบ
พระชายา: สอเนียนอู
พระราชบุตร: อองเซยะ
ศาสนา: พุทธเถรวาท
มี่นโญซาน (พม่า: မင်းညိုစံ) เป็นพระราชบิดาของพระเจ้าอลองพญา ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โก้นบองของพม่า พระองค์เป็นนายบ้านมุกโชโบที่สืบเชื้อสายจากตระกูลที่ปกครองหุบเขามู่มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 พระองค์ได้รับพระอิสริยยศ สิริมหาธัมมราชา หลังจากพระโอรสขึ้นเป็นกษัตริย์
ภาษามลายูรีเยา

| ภาษามลายูรีเยา |
| --- | --- |
Bahasa Melayu Riau بهاس ملايو رياو
ประเทศที่มีการพูด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: จังหวัดรีเยา หมู่เกาะรีเยา
ชาติพันธุ์: ชาวมลายูรีเยา
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลายู-พอลินีเชียมลายู-ซุมบาวามาเลย์อิกมลายูภาษามลายูรีเยา
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษามลายูเก่า ภาษามลายูรีเยา 
ภาษาถิ่น: กวนตัน ปางาไรยัน เปอซีซีร์ (ชายฝั่ง) โรกันฮีลีร์ ซียัก               
ระบบการเขียน:  ละติน (ทางการ)  ยาวี 
สถานภาพทางการ
ผู้วางระเบียบ: สำนักงานพัฒนาและส่งเสริมภาษา ศูนย์ภาษาจังหวัดรีเยา 
รหัสภาษา
ISO 639-1: -
ISO 639-2: may
ISO 639-3: zlm
นักภาษาศาสตร์: zlm-rim
[[File:แสดงจังหวัดรีเยาแสดงทั้งหมู่เกาะและจังหวัด|300px]]พื้นที่ที่ใช้ภาษามลายูรีเยาเป็นส่วนใหญ่
ภาษามลายูรีเยา (มลายู: Bahasa Melayu Riau / بهاس ملايو رياو) เป็นวิธภาษาของภาษามลายูในจังหวัดรีเยาของประเทศอินโดนีเซีย
ภาษาถิ่น

ภาษามลายูรีเยามีภาษาถิ่นหลัก 5 ภาษา ได้แก่:
กวนตัน
ปางาไรยัน
เปอซีซีร์ (ชายฝั่ง)
โรกันฮีลีร์
ซียัก
แหล่งข้อมูลอื่น

Morfologi dan Sintaksis Bahasa Melayu Riau. Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa. 1983.
Struktur Bahasa Melayu Riau dalam Cerita Rakyat. Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa. 1985.
Morfo-sintaksis bahasa Melayu Riau. 1990. ISBN 9794590738.
Morfologi nomina adjektiva bahasa Melayu Riau. 1990. ISBN 9794590754.
Struktur bahasa Melayu Riau dialek Pangaraian. 1990. ISBN 9794590665.
Struktur bahasa Melayu Riau dialek pesisir. 1991. ISBN 9794591041.
Kamus Bahasa Indonesia-Melayu Riau. Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa. 1997. ISBN 979-459-785-6.
Struktur Bahasa Melayu Riau Dialek Rokan Hilir. Pekanbaru: Balai Bahasa Provinsi Riau. 2005.
มี่นโด้น

| มี่นโด้น |
| --- | --- |
เมือง
มี่นโด้นที่ตั้งเมืองมี่นโด้นในประเทศพม่า
พิกัด: 19°16′57″N 94°47′40″E﻿ / ﻿19.28250°N 94.79444°E﻿ / 19.28250; 94.79444
ประเทศ:  พม่า
เขต:  ภาคมะกเว
จังหวัด: ตะแยะ
อำเภอ: มี่นโด้น
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
มี่นโด้น (พม่า: မင်းတုန်း) เป็นเมืองในประเทศพม่า และเป็นเมืองหลักของอำเภอมี่นโด้นในจังหวัดตะแยะ ภาคมะกเว
มัสยิดอัลเกาษัร

| มัสยิดอัลเกาษัร |
| --- | --- |
Masjid Al-Kauthar

ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
นิกาย: ซุนนี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ตาเวา รัฐซาบะฮ์ ประเทศมาเลเซีย
ที่ตั้งในรัฐซาบะฮ์
พิกัดภูมิศาสตร์: 4°14′35.93″N 117°53′39.03″E﻿ / ﻿4.2433139°N 117.8941750°E﻿ / 4.2433139; 117.8941750
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิด
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 1997
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 2002
ค่าก่อสร้าง: 31.5 ล้านริงกิต
ลักษณะจำเพาะ
ความจุ: 17,000
หอคอย: 1
ความสูงหอคอย: 58 เมตร
มัสยิดอัลเกาษัร (มลายู: Masjid Al-Kauthar) มีอีกชื่อว่า มัสยิดใหญ่ตาเวา (Masjid Besar Tawau) เป็นมัสยิดที่ตาเวา รัฐซาบะฮ์ ประเทศมาเลเซีย สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1977 และแล้วเสร็จใน ค.ศ. 2002
มัสยิดนี้เป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในรัฐซาบะฮ์ โดยมีความจุที่ 16,000 ถึง 17,000 คน มัสยิดนี้เปิดใช้บริการอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 2004 โดยสมเด็จพระราชาธิบดีซัยยิด ซีรอญุดดีน ยังดีเปอร์ตวนอากงในเวลานั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Masjid Al-Khauthar
Al-Kauthar Mosque information on IslamGRID: 2.0
มี่นทเว่แห่งตองอู

| มี่นทเว่แห่งตองอู> พระมเหสีวังกลาง |
| --- | --- |
ดำรงพระยศ: 5 พฤษภาคม [ตามปฎิทินเก่า: 25 เมษายน] 1583 – 19 ธันวาคม [ตามปฎิทินเก่า: 9 ธันวาคม] 1599
ก่อนหน้า: พระนางราชเทวีแห่งหงสาวดี
ถัดไป: ราชเทวีแห่งอังวะ

ประสูติ: ประมาณในหรือหลัง ค.ศ. 1553 ตองอู
สิ้นพระชนม์: ประมาณในหรือหลัง ค.ศ. 1611 อังวะ
พระสวามี: พระเจ้านันทบุเรง (1583–1600)   มังรายกะยอชวาแห่งตองอู (1602–1612)
พระราชบุตร: ไม่มี
พระบิดา: มังฆ้องที่ 2 แห่งตองอู
พระมารดา: เล่จู้นมิบะย่า
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระนางมี่นทเว่ (พม่า: မင်းထွေး, ออกเสียง: [mɪ́ɰ̃.tʰwé]) เป็นพระมเหสีของพระเจ้านันทบุเรงแห่งราชวงศ์ตองอูของพม่าระหว่าง ค.ศ. 1583–1599 เป็นพระธิดาองค์ที่ 2 ของอุปราชมังฆ้องที่ 2 แห่งตองอู อภิเษกกับพระญาติชั้นที่ 1 พระเจ้านันทบุเรงใน ค.ศ. 1583 การอภิเษกระหว่างรัฐกับรัฐเป็นการผนึกความสัมพันธ์ระหว่างมังฆ้องที่ 2 แห่งตองอูกับพระเจ้านันทบุเรง ที่พะโค พระนางกลายเป็นพระมเหสีวังกลาง
มัสยิดปูตรา

| มัสยิดปูตรา |
| --- | --- |
Masjid Putra مسجد ڤوترا

ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
นิกาย: อิสลามนิกายซุนนี
ปีที่อุทิศ: 1997
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง:  ปูตราจายา, ประเทศมาเลเซีย
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: กุมปูลัน เซอนีเรกา
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: อิสลาม, สมัยใหม่, มัมลูก (โค้ง), มัวร์
เสร็จสมบูรณ์: 1999
ค่าก่อสร้าง: 250 ล้านริงกิต (80 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ลักษณะจำเพาะ
ความจุ: 15,000
โดม: 9
ความสูงโดม (ภายนอก): 50 m (160 ft)
หอคอย: 1
ความสูงหอคอย: 116 m (381 ft)
มัสยิดปูตรา
แผนที่
มัสยิดปูตรา (มลายู: Masjid Putra) เป็นมัสยิดที่สำคัญในปูตราจายา ประเทศมาเลเซีย มัสยิดเริ่มก่อสร้างเมื่อปี 1997 จนแล้วเสร็จอีก 2 ปีถัดมา ตั้งอยู่ข้างกับเปอร์ดานาปูตรา ซึ่งเป็นทำเนียบรัฐบาลของมาเลเซีย และทะเลสาบปูตราจายา ทะเลสาบที่สร้างโดยมนุษย์ ด้านหน้าของมัสยิดยังมีจตุรัสที่ประดับด้วยธงแต่ละรัฐของมาเลเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Putra Mosque
2°56′9.84″N 101°41′20.58″E﻿ / ﻿2.9360667°N 101.6890500°E﻿ / 2.9360667; 101.6890500
ปูโตบุมโบง

| --- | --- |

ชื่ออื่น: ปูโตโบมโบง
มื้อ: ของหวาน
แหล่งกำเนิด:  ฟิลิปปินส์
อุณหภูมิเสิร์ฟ: อุณหภูมิห้องหรือร้อน
ส่วนผสมหลัก: ข้าวเหนียวดำพันธุ์ปีรูรูโตง ข้าวเหนียวขาว น้ำตาลมัสโควาโด มะพร้าวขูด เนยหรือเนยเทียม และเมล็ดงา
รูปแบบอื่น: ปูโต
จานอื่นที่คล้ายกัน: ปูโตงซูโลต กูเวอปูตู ปูตูบัมบู และปุฏฏุ
 ตำราอาหาร: ปูโตบุมโบง   สื่อ: ปูโตบุมโบง
ปูโตบุมโบง (ตากาล็อก: puto bumbong) หรือ ปูโตโบมโบง (ตากาล็อก: puto bombong) เป็นขนมฟิลิปปินส์ประเภทปูโตชนิดหนึ่ง ปูโตบุมโบงมีสีม่วง ทำจากข้าวเหนียวนึ่งในกระบอกไม้ไผ่ นิยมวางจำหน่ายในช่วงเทศกาลคริสต์มาสในประเทศฟิลิปปินส์
ที่มาของชื่อ

ชื่อ "ปูโตบุมโบง" หรือ "ปูโตโบมโบง" มาจากคำในภาษาตากาล็อกสองคำได้แก่ ปูโต ซึ่งหมายถึงขนมแป้งข้าวนึ่ง และ บุมโบง หรือ โบมโบง ซึ่งหมายถึงกระบอกไม้ไผ่ ชื่อขนมนี้บางครั้งมักสะกดผิดเป็น "ปูโตบุงโบง" หรือ "ปูโตโบงโบง"
วิธีการทำ

ปูโตบุมโบงทำจากข้าวเหนียวพันธุ์เฉพาะที่เรียกว่า ปีรูรูโตง (pirurutong) ในภาษาตากาล็อกหรือ tapol ในภาษากลุ่มวิซายัน ซึ่งมีสีม่วงเข้มจัดจนเกือบดำ ข้าวปีรูรูโตงจะนำไปผสมกับข้าวเหนียวขาวโดยใช้ข้าวปีรูรูโตงปริมาณน้อยกว่าข้าวเหนียวขาวมาก บางครั้งอาจใช้ข้าวเจ้าขาวแทนข้าวเหนียวขาวได้ถ้าต้องการให้เนื้อเหนียวน้อยลง
เมล็ดข้าวที่นำมาใช้จะนำไปแช่น้ำ (หรือตามธรรมเนียมดั้งเดิมจะใช้น้ำเกลือ) ข้ามคืนเพื่อให้มีรสชาติออกเปรี้ยวเล็กน้อย เมล็ดข้าวที่แช่น้ำเรียบร้อยแล้วจะถูกอัดลงไปในกระบอกไม้ไผ่เพื่อนำไปนึ่ง ภายในกระบอกไม้ไผ่จะเคลือบด้วยน้ำมันมะพร้าวตามธรรมเนียมดั้งเดิม หรืออาจใช้เนยหรือเนยเทียมแทนได้ บางครั้งผู้ปรุงจะบดเมล็ดข้าวก่อนอัดลงไปในกระบอก แต่บางครั้งก็จะบรรจุลงไปโดยไม่บด
ปูโตบุมโบงที่นึ่งเสร็จแล้วจะมีรูปร่างเป็นทรงกระบอกตามกระบอกไม้ไผ่ที่ใช้ ซึ่งจะเสิร์ฟบนใบตอง เคลือบเนยหรือเนยเทียมเพิ่ม และโรยหน้าด้วยน้ำตาลมัสโควาโด (หรืออาจใช้น้ำตาลทรายแดงหรือน้ำตาลทรายขาวได้) เมล็ดงาซึ่งจะใส่หรือไม่ก็ได้ และมะพร้าวขูด บางคนนิยมเพิ่มเครื่องอย่างอื่นลงไปด้วยเช่นใช้นมข้นแทนน้ำตาลหรือเพิ่มเนยแข็งขูดเป็นต้น
อาหารคริสต์มาส

ในประเทศฟิลิปปินส์ซึ่งประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ชาวฟิลิปปินส์จะรับประทานปูโตบุมโบงเป็นของว่างหรืออาหารเช้าในช่วงเทศกาลคริสต์มาส ปูโตบุมโบงมักจะเชื่อมโยงกับพิธีซิมบังกาบีซึ่งดำเนินเป็นระยะเวลาเก้าวัน โดยผู้ค้าจะตั้งแผงจำหน่ายปูโตบุมโบงด้านนอกโบสถ์
การดัดแปลง

ปูโตบุมโบงในปัจจุบันอาจจะนึ่งในกระบอกโลหะหรืออาจจะปั้นเป็นก้อนกลมหรือก้อนยาวแล้วนึ่งในลังถึง บางครั้งเนื่องจากข้าวปีรูรูโตงนั้นหาได้ยาก ทำให้บางคนเปลี่ยนไปใช้ข้าวขาวอย่างเดียวผสมกับสีผสมอาหารสีม่วงหรือแป้งมันเสาซึ่งมีสีม่วงแทน อย่างไรก็ตาม ปูโตบุมโบงที่ใช้อย่างอื่นแทนข้าวปีรูรูโตงมักจะถูกมองว่าไม่ใช่ของแท้
ร้านอาหารบางแห่งดัดแปลงปูโตบุมโบงไปเป็นเมนูต่าง ๆ เช่นไอศกรีม แพนเค้ก เค้ก และเอมปานาดา เป็นต้น
อาหารอื่น ๆ ที่มีลักษณะคล้ายกัน

ในจังหวัดบาตังกัสและจังหวัดปัมปังกาจะมีขนมอีกชนิดหนึ่งที่คล้ายกันชื่อว่า ปูโตงซูโลต (ตากาล็อก: putong sulot) ซึ่งใช้ข้าวเหนียวขาวและสามารถหารับประทานได้ตลอดปีไม่เฉพาะแค่เทศกาลคริสต์มาส ส่วนในอินโดนีเซีย มาเลเซีย และประเทศอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทรจะมีขนมที่เรียกว่า "กูเวอปูตู" (อินโดนีเซีย: kue putu) หรือ "ปูตูบัมบู" (มลายู: putu bambu) แต่ขนมดังกล่าวจะมีสีเขียวจากใบเตยที่ใช้ย้อมสี ขณะที่ในรัฐเกรละ รัฐทมิฬนาฑู และรัฐกรนาฏกะของอินเดียและในศรีลังกาจะมีขนมอีกชนิดหนึ่งที่เรียกว่า "ปุฏฏุ" (มลยาฬัม: പുട്ട്; ทมิฬ: புட்டு;  สิงหล: පිට්ටු) หรือ "ปิฏฏุ" (ทมิฬ: பிட்டு) แต่มักจะเสิร์ฟเป็นของคาวมากกว่าของหวาน ทั้งกูเวอปูตูและปุฏฏุจะใช้ข้าวเจ้าแทนข้าวเหนียว แต่ก็จะนึ่งในกระบอกไม้ไผ่เช่นเดียวกับปูโตบุมโบง
ปูโตบุมโบง
ปูโตบุมโบง (ล่าง) และบีบีงคา (บน) ซึ่งเป็นอาหารสองชนิดที่นิยมรับประทานในช่วงเทศกาลคริสต์มาสในประเทศฟิลิปปินส์
ผู้ค้าปูโตบุมโบงกำลังบรรจุข้าวลงในกระบอกไม้ไผ่เพื่อนึ่ง
มุฮ์ยิดดิน ยัซซิน

| ยัง อามัต เบอร์โฮร์มัต ตัน ซรี ดาโตะก์ (ดกโตร์) ฮาจีมุฮ์ยิดดิน บิน ฮาจี มูฮัมมัด ยัซซิน |
| --- | --- |
محيي الدين ياسين‎
มุฮ์ยิดดินในปี 2564

นายกรัฐมนตรีมาเลเซีย คนที่ 8
ดำรงตำแหน่ง 1 มีนาคม พ.ศ. 2563 – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2564
กษัตริย์: สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลละฮ์ ชะฮ์
รอง: อิซมาอิล ซับรี ยักกบ
ก่อนหน้า: มาฮาดีร์ โมฮามัด
ถัดไป: อิซมาอิล ซับรี ยักกบ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: มาเฮียดดิน บิน โมฮัมเม็ด ยัซซิน 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 (77 ปี) มัวร์ ยะโฮร์ สหภาพมาลายา (มาเลเซียปัจจุบัน)
สัญชาติ: มาเลเซีย
พรรคการเมือง: อัมโน (พ.ศ. 2521–2559)  เบอร์ซาตู (ตั้งแต่ พ.ศ. 2559)
คู่สมรส: นูร์ไอนี อับดุล ระฮ์มัน (แต่ง พ.ศ. 2515)
บุตร: ฟัครี ยัซซิน (อายุ 48 ปี)   นาบีละฮ์ (อายุ 46 ปี)   นัจวา (อายุ 38 ปี)   ฟาร์ฮัน ยัซซิน (อายุ 31 ปี)
ที่อยู่อาศัย: บูกิตดามันซารา กัวลาลัมเปอร์
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยมาลายา
อาชีพ: นักการเมือง รัฐมนตรี สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สมาชิกสภานิติบัญญัติ
ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์: เพจเฟซบุ๊กทางการ

ตัน ซรี มุฮ์ยิดดิน บิน ฮาจี มูฮัมมัด ยัซซิน (มลายู: Tan Sri Muhyiddin bin Haji Muhammad Yassin, ยาวี: محيي الدين بن ياسين; เกิดวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2490) เป็นนักการเมืองชาวมาเลเซีย อดีตนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย เริ่มดำรงตำแหน่งวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 เข้าพิธีสาบานตนรับตำแหน่งเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2563 หลังจากการลาออกอย่างกะทันหันของมาฮาดีร์ โมฮามัด เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 และสิ้นสุดดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2564
มุฮ์ยิดดินเป็นสมาชิกรัฐสภามาเลเซียจากเขตเลือกตั้งปาโกะฮ์ สมาชิกสภานิติบัญญัติรัฐยะโฮร์จากเมืองบูกิตกัมบีร์ อดีตรองประธานแนวร่วมแห่งความหวัง (พีเอช) และรักษาการประธานสหพรรคพื้นเมืองมาเลเซีย (เบอร์ซาตู) เขาดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีมาเลเซียระหว่าง พ.ศ. 2552–2558 รองประธานแนวร่วมแห่งชาติ (บีเอ็น) และรองประธานองค์การมลายูรวมแห่งชาติ (อัมโน) ซึ่งเป็นพรรคองค์ประกอบหลักของพันธมิตรแนวร่วมแห่งชาติระหว่าง พ.ศ. 2552–2559
มโย่ไลง์วี่น

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  มโย่ไลง์วี่น
วันเกิด:   (1973-05-24) 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1973 (51 ปี)
สถานที่เกิด:  ย่างกุ้ง ประเทศพม่า
ส่วนสูง:  1.68 เมตร (5 ฟุต 6 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  Ayeyawady United (ผู้จัดการ)
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1990–2007 |  กระทรวงการคลังและรายได้ |  89 |  (69) |
ทีมชาติ
| 1990–2005 |  พม่า |  63 |  (36) |
จัดการทีม
2012–2013:  เนปยีดอ
2019-:  Ayeyawady United
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
มโย่ไลง์วี่น (พม่า: မျိုးလှိုင်ဝင်း) เป็นนักฟุตบอลตำแหน่งกองหน้าชาวพม่า และเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในไทเกอร์คัพ 1998
ยัตซา

| ยัตซา   သမိန်ဗြာဇ္ဇ |
| --- | --- |

อัครมหาเสนาบดีร่วมแห่งหงสาวดี
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1388 – ค.ศ. 1413
กษัตริย์: พระเจ้าราชาธิราช
ก่อนหน้า: สมิงชีพราย
ถัดไป: เทียนมานียุต
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ? อาณาจักรเมาะตะมะ
เสียชีวิต: ป. มีนาคม ค.ศ. 1413 ใกล้ แปร   อาณาจักรอังวะ
ศาสนา: พุทธเถรวาท
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: อาณาจักรหงสาวดี
สังกัด: กองทัพหงสาวดี
ยศ: ผู้บัญชาการทหารสูงสุด (ค.ศ. 1388–1413)
หน่วย: ทหารบก ทหารเรือ
ผ่านศึก: สงครามสี่สิบปี

ยัตซา (พม่า: သမိန်ဗြာဇ္ဇ, ?–มีนาคม ค.ศ. 1413) หรือในราชาธิราชเรียก สมิงพ่อเพชร อัครมหาเสนาบดีร่วมแห่งหงสาวดีและผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพหงสาวดีจาก ค.ศ. 1388 ถึง 1413 ระหว่างรัชสมัย พระเจ้าราชาธิราช เขาเป็นเจ้าเมืองสำคัญที่ มย่องเมียะ (ค.ศ. 1390–1413) และ โดนวู่น (ค.ศ. 1388–1390) ร่วมกับเพื่อนร่วมงานของเขา เทียนมานียุต และ สมิงนครอินทร์ ยัตซาเป็นส่วนสำคัญในภารกิจรวมแผ่นดินที่พูดภาษามอญในปลายคริสต์ทศวรรษ 1380 เช่นเดียวกับ สงครามสี่สิบปี การต่อสู้กับอาณาจักรที่พูดภาษาพม่า อาณาจักรอังวะ จนเขาถึงแก่กรรม
ยูซฟ บิน อิซฮัก

| ยูซฟ บิน อิซฮัก |
| --- | --- |
يوسف بن إسحاق

ประธานาธิบดีสิงคโปร์
ดำรงตำแหน่ง 9 สิงหาคม พ.ศ. 2508 – 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2513
ถัดไป: เบนจามิน เชียส์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 12 สิงหาคม พ.ศ. 2453 รัฐเปรัก สหพันธรัฐมลายู
เสียชีวิต: 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2513 (60 ปี) ลอนดอน สหราชอาณาจักร
เชื้อชาติ: สิงคโปร์
ศาสนา: อิสลาม

ยูซฟ บิน อิซฮัก (มลายู: Yusof bin Ishak, يوسف بن إسحاق; 12 สิงหาคม พ.ศ. 2453 – 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2513) เป็นนักการเมืองชาวสิงคโปร์ และเป็นประธานาธิบดีสิงคโปร์คนแรก ดำรงตำแหน่งระหว่าง 9 สิงหาคม พ.ศ. 2508 ถึง 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2513 ภาพของเขาปรากฏภาพชุดบนธนบัตรสิงคโปร์ใน พ.ศ. 2542
มัตซัลเละฮ์

ภาพเขียนชาวเรือตะวันตกกำลังดื่ม วลี "มัตซัลเละฮ์" น่าจะมาจาก "แมดเซเลอร์" (mad sailor; "ชาวเรือคลั่ง") ซึ่งเป้นคำเรียกเชิงดูหมิ่นชาวเรือผิวขาวที่มาดื่มในมาเลเซีย
มัตซัลเละฮ์ (มลายู: Mat Salleh) เป็นคำภาษาปากในภาษามลายูที่ใช้เรียกคนขาว ที่มาแน่ชัดของวลีนี้ไม่ทราบแน่ชัด โดยเฉพาะเนื่องมาจากเป็นคำที่พูดกันปากต่อปากและไม่มีการบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรมากนัก คำนี้มีขึ้นมาตั้งแต่สมัยมลายูใต้อาณานิคมอังกฤษและยังคงใช้เรื่อยมาถึงปัจจุบัน
ศัพทมูล

เรื่องราวศัพทมูลหนึ่งอ้างว่าศัพท์นี้อาจมาจากสำนวนภาษาปากในภาษาอังกฤษว่า "แมดเซลเลอร์" (mad sailor; "ชาวเรือคลั่ง") คนขาวที่ชาวมาเลเซียจำนวนมากพบเป็นครั้งแรกมักเป็นเจ้าหน้าที่อาณานิคมชนชั้นสูง นำไปสู่การเชื่อว่าคนขาวจะเป็นเช่นนี้ไปทุกคน แต่ต่อมาเมื่อเรือรบเริ่มมายังท่าเรือของมาเลเซีย บรรดาชาวเรือได้รับอนุญาตให้ลงจากเรือและมาใช้เวลาในท่าเรือ ชาวเรือเหล่านี้มักเป็นคนชนชั้นแรงงานซึ่งชื่นชอบการเมาสุราและการใช้ความรุนแรงต่อกันและกัน พฤติกรรมเช่นนี้ขัดกับความเชื่อที่ชาวมาเลเซียมีต่อคนขาวว่าต้องมีมารยาทเหมือนเจ้าหน้าที่อาณานิคมชนชั้นสูงไปหมด เจ้าหน้าที่รัฐชั้นสูงได้เรียกพวกชาวเรือเหล่านี้ว่า "แมดเซลเลอร์" เพื่อแยกคนเหล่านี้ออกจากตนและเพื่อไม่ให้คนมาเลเซียเข้าใจผิดและเหมารวมตนเข้ากับคนพวกนี้
อีกเรื่องเล่าศัพทมูลอ้างว่าคำนี้มาจากคำเรียกชาวเรือที่เรือล่มและถูกพัดมาติดฝั่งของมาเลเซีย เมื่อเจอกับชาวมลายูพื้นถิ่นก็ตกใจวิ่งหนีไปเพราะคิดว่าคนมลายูเป็นพวกกินคน การกระทำเช่นนี้ทำให้ชาวตะวันตกคนอื่น ๆ ที่ชาวมาเลเซียเจอถูกเรียกว่าเป็น "แมดเซลเลอร์" เหมือนกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Pusat Rujukan Persuratan Melayu
Kamus Bahasa Indonesia dalam jaringan
ราซะทินจานแห่งพุกาม

ระวังสับสนกับ ราซะทินจาน
| ราซะทินจาน   ရာဇသင်္ကြန် |
| --- | --- |

ผู้บัญชาการทหาร
กษัตริย์: จะซวา   อุซะนา   พระเจ้านรสีหบดี
ถัดไป: อานันทธุละ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 1198/99 พุกาม
เสียชีวิต: ค.ศ. 1260 ทะละ
คู่สมรส: ซอคีนตุต
บุตร: ซอซอ
อาชีพ: ทหาร

ราซะทินจาน (พม่า: ရာဇသင်္ကြန်, ออกเสียง: [jàza̰ θɪ́ɰ̃.d͡ʑàɰ̃]; ค.ศ. 1198/99 – 1260) อัครมหาเสนาบดีชาวพม่าระหว่างรัชสมัยพระเจ้าจะซวา พระเจ้าอุซะนา และพระเจ้านรสีหบดี รวมถึงเป็นผู้บัญชาการกองทัพพม่าระหว่าง ค.ศ. 1258 กระทั่งถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1260 ซึ่งกษัตริย์ทุกพระองค์ในราชวงศ์คองบองล้วนสืบเชื้อสายมาจากเขาทั้งสิ้น
เมื่อพระเจ้าอุซะนาเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1258 ราซะทินจานได้ยกพระราชโอรสพระองค์เล็กของพระเจ้าอุซะนาเป็นพระเจ้านรสีหบดี เพื่อให้พระองค์เป็นกษัตริย์หุ่นเชิดให้ตนเองคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง แต่พระเจ้านรสีหบดีกลับปลดเขาออกจากตำแหน่งหลังจากครองสิริราชสมบัติได้ไม่นาน
เมื่อเกิดกบฏในแคว้นยะไข่และแถบเมืองเมาะตะมะ ราว ค.ศ. 1258 – 1260 พระเจ้านรสีหบดีได้เรียกราซะทินจานกลับมาเพื่อปราบกบฏ เมื่อปราบกบฏจนเสร็จแล้วราซะทินจานก็ล้มป่วยและถึงแก่อสัญกรรมระหว่างเดินทางกลับ
รานตะโบ

| รานตะโบ |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
รานตะโบ
พิกัด: 21°38′15″N 95°21′52″E﻿ / ﻿21.6374241°N 95.3644180°E﻿ / 21.6374241; 95.3644180
ประเทศ:  พม่า
ภาค: มัณฑะเลย์
จังหวัด: มยี่นชาน
อำเภอ: มยี่นชาน
หมู่บ้าน: รานตะโบ
เขตเวลา: UTC+6:30 (MMT)
รานตะโบ (พม่า: ရန္တပို) เป็นหมู่บ้านริมแม่น้ำอิรวดีในอำเภอมยี่นชาน ประเทศพม่าตอนกลาง โดยเป็นหมู่บ้านที่มีการลงนามสนธิสัญญารานตะโบที่ทำให้สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่หนึ่ง (1824–1826) สิ้นสุดลงในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1826
มารัง (รัฐตรังกานู)

| เมืองมารัง |
| --- | --- |
Bandar Marang
การถอดเสียงภาษาอื่น ๆ
 • ยาวี: مارانغ
 • จีน: 马江
 • ทมิฬ: மாராங் டவுன்

   ธง

ทะเบียนพาหนะ: t
มารัง (มลายู: Marang; ประชากรโดยประมาณ (สำมะโน ค.ศ. 2000): 4,896) เป็นเมืองในอำเภอมารังที่อยู่ในรัฐตรังกานู ประเทศมาเลเซีย ตัวเมืองตั้งอยู่ริมชายฝั่งทะเลจีนใต้บนทางหลวงหลักระหว่างกัวลาเตอเริงกานูกับกวนตัน เศรษฐกิจหลักในบริเวณนี้คือการประมง และการท่องเที่ยว
ศัพทมูลวิทยา

ชื่ออำเภอนี้มีที่มาจากผู้ประกอบการชาวจีนซึ่งเป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรกที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในบริเวณนี้ ผู้ประกอบการคนนั้นเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "หม่า" (馬 แปลว่าม้า) และขายผลิตภัณฑ์จากทะเลแบบแห้ง โดยผลิตภัณฑ์จากทะเลได้แก่ปลาและหมึกตากแห้งบนราวซึ่งชาวบ้านเรียกว่า รัง ทำให้บริเวณนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ หม่ารัง (กล่าวคือ 'รังของหม่า') และเพี้ยนเสียงกลายเป็น มารัง ในภายหลัง
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Website of Marang District Council
Visit Terengganu 2008 Blog
Rahman Bakar - Pegawai Pembangunan Parlimen Marang เก็บถาวร 2011-10-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
5°12′0″N 103°13′12″E﻿ / ﻿5.20000°N 103.22000°E﻿ / 5.20000; 103.22000
มัสยิดซาฮีร์

| มัสยิดซาฮีร์ |
| --- | --- |
Masjid Zahir

ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
นิกาย: ซุนนี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: อาโลร์เซอตาร์ รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย
ที่ตั้งในอาโลร์เซอตาร์
พิกัดภูมิศาสตร์: 6°07′13″N 100°21′54″E﻿ / ﻿6.12028°N 100.36500°E﻿ / 6.12028; 100.36500
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: อิสลาม, อินโด-ซาราเซนิก
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1912-1915
โดม: 5
หอละหมาดในมัสยิด
มัสยิดซาฮีร์ (มลายู: Masjid Zahir) เป็นมัสยิดที่อาโลร์เซอตาร์ อำเภอโกตาเซอตาร์ รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย และเป็นมัสยิดประจำรัฐเกอดะฮ์ มัสยิดซาฮีร์เป็นหนึ่งในมัสยิดที่ยิ่งใหญ่และเก่าแก่ที่สุดในประเทศมาเลเซีย โดยสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1912 มัสยิดนี้ได้รับเลือกเป็นหนึ่งใน 10 อันดับมัสยิดที่สวยที่สุดในโลก
ดูเพิ่ม

ศาสนาอิสลามในประเทศมาเลเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Masjid Zahir, Alor Setar เก็บถาวร 2015-02-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มูกิมเซิงกูรง

บทความนี้เกี่ยวกับแขวง สำหรับหมู่บ้าน ดูที่ กัมปงเซิงกูรง
| มูกิมเซิงกูรง |
| --- | --- |
แขวง
ประเทศ: บรูไน
เขต: บรูไน-มัวรา
ประชากร (2559)
 • ทั้งหมด: 31,493 คน
เขตเวลา: UTC+8 (BNT)
รหัสไปรศณีย์: BGxx21, BGxx22
มูกิมเซิงกูรง (มลายู: Mukim Sengkurong) เป็นแขวงในเขตบรูไน-มัวรา ประเทศบรูไน ใน พ.ศ. 2559 แขวงนี้มีประชากร 31,493 คน
หมู่บ้าน

แขวงเซิงกูรงแบ่งออกเป็นหมู่บ้าน ดังนี้:
กัมปงเจอรูดง
กัมปงกาตีมาฮาร์
กัมปงกูลาปิซ
กัมปงลูกู
กัมปงมูเลาต์
กัมปงปาไซ
กัมปงเปอนินเจา
กัมปงเซอลายุน
กัมปงเซิงกูรง
กัมปงตากัป
กัมปงตันจงนังกา
มัสยิดโอมาร์ อาลี ไซฟุดดีน

| มัสยิดโอมาร์ อาลี ไซฟุดดีน |
| --- | --- |
Masjid Omar Ali Saifuddien
มัสยิดโอมาร์ อาลี ไซฟุดดีน
ศาสนา
ศาสนา: ซุนนี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: บันดาร์เซอรีเบอกาวัน, ประเทศบรูไน
ที่ตั้งในประเทศบรูไน
พิกัดภูมิศาสตร์: 4°53′22″N 114°56′21″E﻿ / ﻿4.8894°N 114.9392°E﻿ / 4.8894; 114.9392
สถาปัตยกรรม
รูปแบบ: อิสลาม
เสร็จสมบูรณ์: 1958
มัสยิดโอมาร์ อาลี ไซฟุดดีน (มลายู: Masjid Omar Ali Saifuddien, อักษรยาวี: مسجد عمر علي سيف الدين) เป็นมัสยิดในบันดาร์เซอรีเบอกาวัน เมืองหลวงของประเทศบรูไน ซึ่งถูกตั้งชื่อตามพระนามของสุลต่านโอมาร์ อาลี ไซฟุดดีนที่ 3 สุลต่านองค์ที่ 28 ของบรูไน ผู้ทรงริเริ่มการก่อสร้างนี้
มัสยิดนี้มีรูปแบบสถาปัตยกรรมโมกุลและมาเลย์ และออกแบบโดยรูโดลโฟ นอลลี (Rudolfo Nolli) ตามรายงานของ เดอะบรูไนไทมส์ ในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ.2007 ไว้ว่า:
ลักษณะ

โดมหลักของมัสยิดปกคลุมด้วยทอง. ตัวมัสยิดสูง 52 เมตร (171 ฟุต). ตัวหอมินาเรตหลักมีรูปแบบสถาปัตยกรรมผสมระหว่างสถาปัตยกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยากับอิตาลี
บริเวณภายในของมัสยิดมีหน้าต่างกระจกสี, ซุ้มประตู, โดม และเสาหินอ่อน. วัสดุเกือบทั้งหมดนำมาจากต่างประเทศ เช่น: หินอ่อนจากอิตาลี, หินแกรนิตจากเซี่ยงไฮ้, โคมระย้าจากอังกฤษ และพรมจากซาอุดีอาระเบีย.
ดูเพิ่ม

รายชื่อมัสยิดในประเทศบรูไน