stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปทุมธานี
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 24–25; พ.ศ. 2554–2562

บทความหลัก: จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 และ จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เขต | ชุดที่ 24 พ.ศ. 2554 | ชุดที่ 25 พ.ศ. 2562 |
| 1 | นายสุทิน นพขำ | นายสุรพงษ์ อึ้งอัมพรวิไล |
| 2 | นายสุรพงษ์ อึ้งอัมพรวิไล | นายศุภชัย นพขำ |
| 3 | นายสมศักดิ์ ใจแคล้ว | นายอนาวิล รัตนสถาพร |
| 4 | นางสาวพรพิมล ธรรมสาร | นายชัยยันต์ ผลสุวรรณ์ |
| 5 | ว่าที่ร้อยตรี สุเมธ ฤทธาคนี (ลาออก) | นางสาวพรพิมล ธรรมสาร |
| 5 | นายเกียรติศักดิ์ ส่องแสง   (แทนว่าที่ร้อยตรี สุเมธ   ลาออก/ไม่มีเลือกตั้งใหม่) | นางสาวพรพิมล ธรรมสาร |
| 6 | นายชูชาติ หาญสวัสดิ์ | นายพิษณุ พลธี |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 26; พ.ศ. 2566

บทความหลัก: จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
| --- | --- |
เขต: ชุดที่ 26 พ.ศ. 2566
1: นายสรวีย์ ศุภปณิตา
2: นายเจษฎา ดนตรีเสนาะ
3: นางสาวชลธิชา แจ้งเร็ว
4: นายสกล สุนทรวาณิชย์กิจ
5: นายมนัสนันท์ หลีนวรัตน์
6: นายเชตวัน เตือประโคน
7: นายประสิทธิ์ ปัทมผดุงศักดิ์
รูปภาพ

พระราชธรรมนิเทศ (เพียร ไตติลานนท์)
นายจรูญ กุวานนท์
นายเกียรติศักดิ์ ส่องแสง
นายสมศักดิ์ ใจแคล้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะกรรมการการเลือกตั้งจังหวัดปทุมธานี เก็บถาวร 2012-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กจังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย |
| --- | --- |
เลือกตั้งทั่วไป:  กุมภาพันธ์ 2500  ธันวาคม 2500  2512  2518  2519  2522  2526  2529  2531  มีนาคม 2535  กันยายน 2535  2538  2539  2544  2548  2550  2554  2562  2566 
เลือกตั้งซ่อม:  เขต 1 2552  เขต 5 2555 
| ด ค กสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบ่งตามจังหวัด |
| --- | --- |
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย แบ่งตามจังหวัดในปัจจุบัน:  กระบี่  กรุงเทพมหานคร  กาญจนบุรี  กาฬสินธุ์  กำแพงเพชร  ขอนแก่น  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ชัยนาท  ชัยภูมิ  ชุมพร  เชียงราย  เชียงใหม่  ตรัง  ตราด  ตาก  นครนายก  นครปฐม  นครพนม  นครราชสีมา  นครศรีธรรมราช  นครสวรรค์  นนทบุรี  นราธิวาส  น่าน  บึงกาฬ  บุรีรัมย์  ปทุมธานี  ประจวบคีรีขันธ์  ปราจีนบุรี  ปัตตานี  พระนครศรีอยุธยา  พะเยา  พังงา  พัทลุง  พิจิตร  พิษณุโลก  เพชรบุรี  เพชรบูรณ์  แพร่  ภูเก็ต  มหาสารคาม  มุกดาหาร  แม่ฮ่องสอน  ยโสธร  ยะลา  ร้อยเอ็ด  ระนอง  ระยอง  ราชบุรี  ลพบุรี  ลำปาง  ลำพูน  เลย  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สงขลา  สตูล  สมุทรปราการ  สมุทรสงคราม  สมุทรสาคร  สระแก้ว  สระบุรี  สิงห์บุรี  สุโขทัย  สุพรรณบุรี  สุราษฎร์ธานี  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อ่างทอง  อำนาจเจริญ  อุดรธานี  อุตรดิตถ์  อุทัยธานี  อุบลราชธานี 
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย แบ่งตามจังหวัดในอดีต:  พระนคร  ธนบุรี  นครจัมปาศักดิ์  พระตะบอง  พิบูลสงคราม  ลานช้าง 
 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบ่งตามจังหวัด
จักรพรรดิซากูรามาจิ

เทรูฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 昭仁; โรมาจิ: Teruhito; 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1720 – 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1750) ได้รับการเลื่อนพระเกียรติหลังสวรรคตเป็น จักรพรรดิซากูรามาจิ (ญี่ปุ่น: 桜町天皇; โรมาจิ: Sakuramachi-tennō) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 115 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์แบบดั้งเดิม พระองค์ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นจักรพรรดิในปี 1735 ครองราชย์จนถึงปี 1747 จึงสละราชบัลลังก์ เช่นเดียวกับจักรพรรดิองค์ก่อน ๆ ในยุคเอโดะ โชกุนตระกูลโทกูงาวะเป็นผู้ปกครองญี่ปุ่น
บทบาทของจักรพรรดิคือผู้นำทางศาสนาที่มีพระราชอำนาจจำกัด เมื่อจักรพรรดิซากูรามาจิได้รับอนุญาตจากโชกุนให้ฟื้นฟูพิธีกรรมบางอย่าง สถานการณ์ก็เปลี่ยนแปลงไป พิธีกรรมต่าง ๆ เช่น เทศกาลเก็บเกี่ยวผลผลิต ซึ่งเคยถูกห้ามมายาวนานกว่า 250 ปี กลับมาได้รับอนุญาตให้จัดขึ้นอีกครั้ง จักรพรรดิซากูรามาจิมีจักรพรรดินี 1 พระองค์ พระสนม 1 พระองค์ พระองค์มีพระโอรสธิดารวม 4 พระองค์ พระโอรสองค์โตของพระองค์คือ เจ้าชายโทฮิโตะ (ต่อมาคือจักรพรรดิโมโมโซโนะ) และพระธิดาองค์ที่ 2 คือ เจ้าหญิงโทชิโกะ (ต่อมาคือจักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ) จักรพรรดิซากูรามาจิสวรรคตเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 1750 ซึ่งเป็นเวลาเกือบ 3 ปีหลังจากพระองค์สละราชบัลลังก์
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิซากูรามาจิ > ช่วงต้นพระชนม์

ก่อนที่จักรพรรดิซากูรามาจิจะขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายเทรูฮิโตะ (昭仁) เจ้าชายเทรูฮิโตะประสูติเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 1720 เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ของจักรพรรดินากามิกาโดะ เหตุการณ์ในช่วงต้นพระชนม์ของเจ้าชายเทรูฮิโตะคือเอโดะกลายเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในโลกในปี 1721 ด้วยจำนวนประชากรถึง 1.1 ล้านคน ในวันที่ 17 กรกฎาคม 1728 เจ้าชายเทรูฮิโตะได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาท และได้รับพระอิสริยยศก่อนขึ้นครองราชย์ว่า วากะโนะมิยะ (若宮) เหตุการณ์สำคัญเพียงเหตุการณ์เดียวหลังจากนั้นคือภัยพิบัติในปี 1732–33 ที่เรียกว่า ความอดอยากปีเคียวโฮ เหตุการณ์นี้เกิดจากฝูงตั๊กแตนที่เข้าทำลายพืชผลทางการเกษตรในชุมชนเกษตรกรรมรอบทะเลสาบ
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิซากูรามาจิ > ครองราชย์

เจ้าชายเทรูฮิโตะขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิซากูรามาจิ เมื่อวันที่ 13 เมษายน 1735 เมื่อจักรพรรดินากามิกาโดะ พระราชบิดา สละราชบัลลังก์ให้ โดยเปลี่ยนชื่อศักราชจากเคียวโฮเป็นเก็มบุน เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองเหตุการณ์นี้
พระบรมวงศานุวงศ์

จักรพรรดิซากูรามาจิมีพระราชโอรสธิดาอย่างน้อย 3 พระองค์จากพระมเหสี 2 พระองค์:
พระบรมวงศานุวงศ์ > พระมเหสี

| บรรดาศักดิ์ | พระนาม | ประสูติ | สวรรคต | พระบิดา | พระราชโอรสธิดา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชูงู | นิโจ อิเอโกะ (ญี่ปุ่น: 二条舎子; โรมาจิ: Nijō Ieko) | 1716 | 1790 | นิโจ โยชิตาดะ |  • พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงโนริโกะ  • พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงโทชิโกะ (ภายหลังเป็น จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ) |
พระบรมวงศานุวงศ์ > พระสนม

| พระนาม | ประสูติ | สวรรคต | พระบิดา | พระราชโอรสธิดา |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อาเนงาโกจิ ซาดาโกะ (ญี่ปุ่น: 姉小路定子; โรมาจิ: Anegakōji Sadako) | 1717 | 1789 | อาเนงาโกจิ ซาเนตาเกะ |  • พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายโทฮิโตะ (ภายหลังเป็น จักรพรรดิโมโมโซโนะ) |
พระบรมวงศานุวงศ์ > พระราชโอรสธิดา

จักรพรรดิซากูรามาจิมีพระราชโอรสธิดา 3 พระองค์จากพระมเหสีและพระสนม
| สถานะ | พระนาม | พระราชสมภพ | สวรรคต | พระราชมารดา | สมรส | พระะราชโอรสธิดา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| พระราชธิดาองค์แรก | เจ้าหญิงโนริโกะ (ญี่ปุ่น: 盛子内親王) | 1737 | 1746 | นิโจ อิเอโกะ | — | — |
| พระราชธิดาองค์ที่ 2 | เจ้าหญิงโทชิโกะ (ญี่ปุ่น: 智子内親王) (ภายหลังเป็น จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ) | 1740 | 1813 | นิโจ อิเอโกะ | — | — |
| พระราชโอรสองค์แรก | เจ้าชายโทฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 遐仁親王) (ภายหลังเป็น จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ) | 1741 | 1762 | อาเนงาโกจิ ซาดาโกะ | อิจิโจ โทมิโกะ |  • เจ้าชายฮิเดฮิโตะ (ภายหลังเป็น จักรพรรดิโกะ-โมโมโซโนะ)  • เจ้าชายฟูชิมิ-โนะ-มิยะ ซาดาโมจิ |
ข้อมูล

Meyer, Eva-Maria. (1999). Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867.  Münster: LIT Verlag. 	ISBN 978-3-8258-3939-0; OCLC 42041594
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1956). Kyoto: The Old Capital of Japan, 794–1869. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 182637732
__________. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Screech, Timon. (2006). Secret Memoirs of the Shoguns: Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822. London: RoutledgeCurzon. ISBN 978-0-203-09985-8; OCLC 65177072
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii
กรมพระเทพามาตย์ (กัน)

| กรมพระเทพามาตย์ |
| --- | --- |
สมเด็จพระอัยกีเจ้า
กรมพระเทพามาตย์
ดำรงพระยศ: พ.ศ. 2245 - พ.ศ. 2251
ถัดไป: กรมพระเทพามาตุ (พลับ)
พระอัครมเหสีกรุงศรีอยุธยา
ดำรงพระยศ: 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2231 — 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2246

สวรรคต: พ.ศ. 2251
พระราชสวามี: สมเด็จพระเพทราชา
พระราชบุตร: แม่อยู่หัวนางพระยา (นิ่ม)
ราชวงศ์: บ้านพลูหลวง
กรมพระเทพามาตย์ หรือ สมเด็จพระอัยกีเจ้า กรมพระเทพามาศ พระนามเดิม กัน เป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระเพทราชา
พระราชประวัติ

กรมพระเทพามาตย์ มีพระนามเดิมว่ากัน เป็นบาทบริจาริกาข้าหลวงเดิมในสมเด็จพระเพทราชาตั้งแต่ก่อนครองราชย์ มีพระธิดาคนหนึ่งชื่อนิ่ม เมื่อพระเพทราชารับนางกุสาวดีมาเป็นภรรยาและให้กำเนิดบุตรชาย นางกันได้เลี้ยงดูพระราชกุมารนั้น (ภายหลังพระกุมารได้ครองราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี) เมื่อพระเพทราชาครองราชย์ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2231 จึงทรงตั้งเป็นพระอัครมเหสีฝ่ายขวา
หลังสมเด็จพระเพทราชาเสด็จสวรรคต พระองค์ออกไปตั้งตำหนักใกล้พระอารามวัดดุสิต ซึ่งเดิมเป็นของเจ้าแม่วัดดุสิตมาก่อน หลังจากนั้นพระเจ้าสุริเยนทราธิบดีทรงตั้งพระวิมาดาขึ้นเป็นกรมพระเทพามาตย์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2245 เจ้าฟ้าเพชรและเจ้าฟ้าพรริษยาตรัสน้อย จึงร่วมกันลวงตรัสน้อยมาเข้าเฝ้าแล้วจับไปสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ แล้วรีบไปเข้าเฝ้ากรมพระเทพามาตย์ ณ วัดดุสิต เพื่อขอพึ่งพระบารมี
ในรัชสมัยสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ กรมพระเทพามาตย์มีพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระอัยกีเจ้า และสวรรคตในปีเถาะ (ราว พ.ศ. 2251) จึงมีพระราชโองการให้สร้างพระเมรุมาศ พระสงฆ์สดับปกรณ์ 10,000 รูป ตามราชประเพณี
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

มีนักแสดงผู้รับบท กรมพระเทพามาตย์ (กัน) ได้แก่
ขวัญฤดี กลมกล่อม จากละครเรื่อง พรหมลิขิต (2566)
จักรพรรดิจุนโตกุ

จักรพรรดิจุนโตกุ (ญี่ปุ่น: 順徳天皇; โรมาจิ: Juntoku-tennō; 22 ตุลาคม ค.ศ. 1197 – 7 ตุลาคม ค.ศ. 1242) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 84 ของญี่ปุ่น อ้างอิงจากการสืบราชสันตติวงศ์ตามประเพณี ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1210–21
พระราชประวัติ

จักรพรรดิจุนโตกุประสูติเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1197 ณ พระราชวังหลวงเฮอัง เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ของ จักรพรรดิโกะ-โทบะ และเป็นพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาของ จักรพรรดิสึจิมิกาโดะ
เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิจุนโตกุ

เจ้าชายโมรินาริกลายเป็นรัชทายาทในปี ค.ศ. 1200 พระองค์เสด็จขึ้นสืบราชบัลลังก์หลังจากอดีตจักรพรรดิโกะ-โทบะกดดันให้จักรพรรดิสึจิมิกาโดะสละราชบัลลังก์
12 ธันวาคม ค.ศ. 1210 (25 เดือน 11 ปี โจเง็ง ที่ 4): ในปีที่ 12 ของรัชสมัยจักรพรรดิสึจิมิกาโดะ (土御門天皇十二年) จักรพรรดิสละราชบัลลังก์และได้รับการสืบทอดราชบัลลังก์โดยพระราชอนุชาของพระองค์ พระราชโอรสองค์ที่ 2 ของอดีตจักรพรรดิโกะ-โทบะ หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดิจุนโตกุได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์
ในความเป็นจริง อดีตจักรพรรดิโกะ-โทบะ ใช้พระราชอำนาจในฐานะ ไดโจโฮโอ ระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดิจุนโตกุ
ในปี ค.ศ. 1221 พระองค์ถูกบังคับให้สละราชบัลลังก์เพราะการเข้าร่วมในความพยายามที่ไม่ประสบความสำเร็จของอดีตจักรพรรดิโกะ-โทบะเพื่อโค่นล้ม รัฐบาลโชกุนคามากูระ และฟื้นฟูพระราชอำนาจของจักรพรรดิขึ้นมาอีกครั้ง การต่อสู้ทางการเมืองและการทหารครั้งนี้เรียกว่า สงครามปีโจคิว หรือ เหตุการณ์ปีโจคิว
พระราชวงศ์

จักรพรรดินี : ฟูจิวาระ โนะ ริตสึชิ (Fujiwara no Ritsushi, ค.ศ. 1735–90)
พระราชโอรส : เจ้าชายคาเนนาริ  (จักรพรรดิชูเกียว, ค.ศ. 1761–77)
ข้อมูล

Bornoff, Nicholas. (2005). National Geographic Traveler Japan. Washington, D.C.: National Geographic Society.
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). [ Jien, c. 1220], Gukanshō (The Future and the Past, a translation and study of the Gukanshō, an interpretative history of Japan written in 1219). Berkeley: University of California Press. ISBN 0-520-03460-0
Mostow, Joshua S., ed. (1996). Pictures of the Heart: The Hyakunin Isshu in Word and Image. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 0-8248-1705-2
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac, ed. (1834). [Siyun-sai Rin-siyo/Hayashi Gahō, 1652], Nipon o daï itsi ran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.
Varley, H. Paul , ed. (1980). [ Kitabatake Chikafusa, 1359], Jinnō Shōtōki  (A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki. New York: Columbia University Press. ISBN 0-231-04940-4
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef
จักรพรรดิโชโก

จักรพรรดิโชโก (ญี่ปุ่น: 称光天皇; โรมาจิ: Shōkō-tennō; 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1401 – 30 สิงหาคม ค.ศ. 1428) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 101 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่น ตามธรรมเนียมการสืบราชสันตติวงศ์ รัชสมัยของพระองค์กินเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1412 ถึง ค.ศ. 1428 พระองค์สวรรคตโดยไร้รัชทายาท
พระราชประวัติ

จักรพรรดิโชโก มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายมิฮิโตะ (ตอนแรกเขียนเป็น 躬仁 ต่อมาเขียนเป็น 実仁) พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ใน จักรพรรดิโกะ-โคมัตสึ จักรพรรดิองค์ที่ 100 และองค์แรกหลังจาก ยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ พระราชมารดาของพระองค์คือ ฮิโนนิชิ โมโตโกะ (日野西資子) บุตรสาวของ ฮิโน ซูเกกูนิ (日野資国) พระองค์ไม่มีทายาท และสืบทอดราชบัลลังก์โดยพระญาติชั้นที่สามของพระองค์ จักรพรรดิโกะ-ฮานาโซโนะ พระราชปนัดดาของจักรพรรดิผู้อ้างสิทธิ์ จักรพรรดิซูโก
พระนาม โชโก (称光) เกิดจากการนำอักษรคันจิจากพระนามของจักรพรรดิองค์ที่ 48 และ 49 คือ จักรพรรดินีโชโตะกุ (称徳) และ จักรพรรดิโคนิง (光仁) มารวมกัน
พระราชประวัติ > พระราชโอรสธิดา

นางสนองพระโอษฐ์: ฟูจิวาระ (ฮิโนะ) มิตสึโกะ (藤原（日野）光子) ธิดาในฮิโนะ คัตสึมิตสึ
ไนชิ: มินาโมโตะ (อิตสึสึจิ) โทโมโกะ (源（五辻）朝子) ธิดาในอิตสึสึจิ โทโมนากะ
พระราชธิดา: (ประสูติ ค.ศ.1418)
ไนชิ: ธิดาในทากากูระ นางาฟูจิ
นางใน: อิโยะ โนะ สึโบเนะ (伊予局) ธิดาในจิเมียวอิง โมโตจิกะ
พระราชธิดา: (ประสูติ ค.ศ. 1426)
นางใน: คิอิ โนะ สึโบเนะ (紀伊局) ธิดาในคาโมะ โทโมะ
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิโชโก

พระองค์ครองสิริราชสมบัติตั้งแต่วันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1412 จนกระทั่งพระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 1428
5 ตุลาคม ค.ศ. 1412 (วันที่ 18 เดือน 9 ปี โอเอะ ที่ 18) : ปีที่ 30 ในรัชสมัยของ จักรพรรดิโกะ-โคะมะสึ องค์จักรพรรดิสละราชบัลลังก์ให้กับ เจ้าชายมิฮิโตะ พระชนมายุเพียง 11 พรรษาขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมา
โดยอดีตจักรพรรดิโกะ-โคะมะสึได้เป็น ไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา) กุมพระราชอำนาจไว้ตลอดรัชกาลของพระราชโอรส
29 มกราคม ค.ศ. 1415 (วันที่ 19 เดือน 12 ปี โอเอะ ที่ 21) : ปีที่ 3 ในรัชสมัยองค์จักรพรรดิประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษก ณ พระราชวังหลวงเฮอัง ขณะพระชนมายุเพียง 13 พรรษา
30 สิงหาคม ค.ศ. 1428 (วันที่ 20 เดือน 7 ปี โชโช ที่ 1) : ปีที่ 16 ในรัชสมัยจักรพรรดิโชโกพระประชวรและสวรรคตอย่างกระทันหันโดยไร้รัชทายาทขณะมีพระชนมายุเพียง 27 พรรษา
อดีตจักรพรรดิโกะ-โคะมะสึจึงสถาปนา เจ้าชายฮิโกะฮิโตะ พระราชโอรสบุญธรรมขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1428 (วันที่ 27 เดือน 7 ปี โชโช ที่ 1)
ศักราชในรัชสมัยโชโก

ศักราชในรัชสมัยของโชโกมีมากกว่าหนึ่งชื่อศักราชหรือ เน็งโง
โอเอ  (1394–1428)
โชโจ  (1428–1429)
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิญี่ปุ่น
รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
บรรณานุกรม

Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
___________. (1962). Studies in Shinto and Shrines. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 3994492
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิโชโก |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิโกะ-โคะมะสึ |  |   จักรพรรดิญี่ปุ่น  (1955 - 1971) |  | จักรพรรดิโกะ-ฮะนะโซะโนะ |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
จักรพรรดิสึจิมิกาโดะ

จักรพรรดิสึจิมิกาโดะ (ญี่ปุ่น: 土御門天皇; โรมาจิ: Tsuchimikado-tennō; 3 มกราคม ค.ศ. 1194 – 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1231) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 83 แห่งญี่ปุ่น ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์แบบดั้งเดิม
รัชสมัยของจักรพรรดิสึจิมิกาโดะครอบคลุมช่วง ค.ศ. 1198 ถึง 1210
ประสูติ

จักรพรรดิสึจิมิกาโดะ ประสูติเมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1194 ณ พระราชวังหลวง นครหลวงเคียวโตะ เป็นพระราชโอรสใน จักรพรรดิโกะ-โทะบะ ที่ประสูติแต่ มินะโมะโตะ โนะ อะริโกะ มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายโทเมฮิโตะ (為仁)
ประสูติ > ขึ้นครองราชย์

เจ้าชายโทเมฮิโตะเสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1198 พระนามว่า จักรพรรดิสึจิมิกาโดะ สืบต่อจากพระราชบิดาคือ จักรพรรดิโกะ-โทะบะ ขณะพระชนม์เพียง 4 พรรษาโดยก่อนจะได้สืบราชบัลลังก์เจ้าชายโทเมฮิโตะได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทในวันนั้น
พระราชวงศ์

จักรพรรดินี : ฟุจิวะระ โนะ เรชิ (1728–86)
พระชายา : มินาโมโตะ โนะ ซือชิ (? – 1764)
พระราชโอรส : เจ้าชายคุนิฮิโตะ (จักรพรรดิโกะ-ซะงะ, 1763–815)
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Takekoshi, Yosaburō. (1930). The Economic Aspects of the History of the Civilization of Japan. New York: Macmillan. OCLC 13839617. Reprinted by Taylor and Francis, 2003. ISBN 978-0-415-32378-9
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิสึจิมิกาโดะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิโกะ-โทบะ |  |   จักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น  (1198–1210) |  | จักรพรรดิจุนโตกุ |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
เจ้าหญิงอัตสึ (ละครโทรทัศน์)

| เจ้าหญิงอัตสึ |
| --- | --- |

篤姫   อะสึฮิเมะ
แสดงนำ: มิยะซะกิ อะโอะอิ
ประเทศแหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ภาษาต้นฉบับ: ญี่ปุ่น
จำนวนตอน: 50
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: ซะโนะ โมะโตะฮิโกะ
ความยาวตอน: 45 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: เอ็นเอชเค
เจ้าหญิงอัตสึ (ญี่ปุ่น: 篤姫; โรมาจิ: อะสึฮิเมะ, ท่านหญิงอะสึ) คือละครไทกะหรือละครอิงประวัติศาสตร์เรื่องยาวของบรรษัทการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งญี่ปุ่น (NHK) ที่ออกอากาศเป็นรายปี ประจำปี พ.ศ. 2551 ซึ่งต่อมาทางสถานีโทรทัศน์ทีวีไทยได้นำมาออกอากาศ เนื้อหาของละครเป็นเรื่องราวของท่านเท็นโชอิงหรือท่านหญิงอะสึ ซึ่งเป็นบุคคลผู้มีส่วนสำคัญที่ทำให้รัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะสามารถยอมจำนนโดยสันติต่อรัฐบาลสมเด็จพระจักรพรรดิในสมัยการปฏิรูปเมจิได้สำเร็จ
ชื่อละครว่า เจ้าหญิงอัตสึ เป็นการแปลที่ผิดพลาดของสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส เนื่องจากคำว่า ฮิเมะ ในภาษาญี่ปุ่นไม่ได้แปลว่า เจ้าหญิง เสมอไป อะสึโกะเป็นสามัญชนแต่กำเนิด แม้ว่าจะเป็นภริยาของโชกุนก็ไม่ถือว่าเป็นเจ้า ดังนั้น การแปลที่ถูกต้องจึงควรใช้คำแปลว่า ท่านหญิงอะสึ
เบื้องหลัง

เรื่องนี้มาจากฐานนวนิยายของโทมิโกะ มิยะโอะชื่อ เท็นโชอิง อะสึฮิเมะ โดยมีตัวละครสำคัญคือเท็นโชอิง (ท่านหญิงอะสึ) ภริยาในโทะกุงะวะ อิเอะะซะดะ โชกุนคนที่ 13 แห่งเอะโดะ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ 7 ของละครเกี่ยวกับการปฏิรูปไทกะ
ตัวละครเท็นโชอิงแต่ก่อนเริ่มต้นในปี พ.ศ. 2546 ฟูจิเทเลวิชันเรื่องโอโอะกุซึ่งแสดงนำโดยมิโฮะ คันโน
ในเรื่องนี้แสดงโดยมิยะซะกิ อะโอะอิ ซึ่งเป็นเรื่องแรกที่เกี่ยวกับการปฏิรูปไทกะของเธอ เธอยังอ่อนวัยมากที่เล่นบทบาทนี้ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 เธอได้ชนะรางวัลกาแล็กซีอวอร์ดจากที่ได้เล่นบทนี้
ช่วงครึ่งแรกเรื่องราวจะอยู่ที่จังหวัดคะโงะชิมะซึ่งนักแสดงหลายท่านก็มาจากคะโงะชิมะ
ตัวละคร

มิยะซะกิ อะโอะอิ เป็น เท็นโชอิง
ตัวละคร > ตระกูลชิมะซุ

ฮิเดะกิ ทะคะฮะชิเป็น ชิมะซุ นะริอะกิระ
ยูอิชิโระ ยะมะกุชิ เป็น ชิมะซุ ฮิซะมิสึ
ฮิโระยูกิ นะงะโตะ เป็น ชิมะซุ นะริโอะกิ
มะยุ ซูซุคะเสะ เป็น โอยุระ (อนุภริยาในนะริโอะกิ,มารดาในฮืซะมิสึ)
ตัวละคร > ตระกูลอิไมซุมิ ชิมะซุ

เคียวโซะ นะงะสึกะ เป็น ชิมะซุ ทะดะตะเกะ
คะนะโกะ ฮิกุชิ เป็น โอะยุกิ
โยะชิโนะริ โอะกะดะ เป็น ชิมะซุ ทะดะยุกิ
ตัวละคร > โชกุน

มะซะโตะ ซะไก เป็น โทกูงาวะ อิเอซาดะ
โชตะ มะสึดะ เป็น โทกูงาวะ อิเอโมจิ
ทะเกะฮิโระ ฮิระ เป็น โทกูงาวะ โยชิโนบุ
ชิเงะรุ ไซกิ เป็น โทกูงาวะ อิเอโยชิ
ตัวละคร > ไดเมียว

โทะรุ อิโมะริ เป็น โทะกุงะวะ นะริอะกิ
เคนอิชิ ยะจิมะ เป็น มะสึไดระ โยะชินะงะ
ตัวละคร > สมาชิกชั้นสูงในตระกูลชิมะซุ

เอะอิตะ นะงะยะมะ เป็น โคะมะสึ คิโยะคะโดะ
มิกิจิโยะ ฮิระ เป็น ซุโช ฮิโระสะโตะ
อิคคิ ซะวะมุระเ ป็น โคะมะสึ คิโยะมิชิ
เร โทะโมะซะกะ เป็น โอะชิคะ
ตัวละคร > สมาชิกชั้นรองในตระกูลชิมะซุ

ยูกิโยะชิ โอะซะวะ เป็น ไซโง ทะกะโมะริ
ไทโซ ฮะระดะ เป็น โอกุโบะ โทะชิมิชิ
ตัวละคร > โอโอะกุ

เคะอิโกะ มะสึซะกะ เป็น อิคุชิมะ (ผู้รับใช้เท็นโชอิง)
อิซุมิ อินะโมะริ เป็น ทะคิยะมะ (ผู้รับใช้ฮงจูอิน)
อัตสึโกะ ทะคะฮะตะ เป็น ฮงจูอิน (มารดาของโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะะซะดะ)
มะกิ โฮะริกิตะ เป็น เจ้าหญิงคะสึโนะมิยะ ชิคะโกะ (เซคังอิน) (ภริยาในโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะะโมะจิ)
ตัวละคร > ที่ปรึกษาในโชกุน

มะซะโอะ คุซะคะริ เป็น อะเบะ มะซะฮิโระ
ทะคุโระ ทัตซึมิ เป็น ฮนตะ มะซะโยะชิ
บะอิจะคุ นะกะมุระ เป็น อี นะโอะสุเกะ
อะกิระ ชิระอิ เป็น อันโด โนะบุมะสะ
คะสุยุกิ มัตซึซะวะ เป็น มะสึไดระ ทะดะกะตะ
เซอิชิโระ นิชิดะ เป็น อิตะคุระ คัตสึคิโยะ
โตโก ชิมุระ เป็น มะสึไดระ คะตะโมะริ
ตัวละคร > ผู้รับใช้โชกุน

คินยะ คิตะโอะกิ เป็น คัตสึ ไคชู
เรียว คัตซึจิ เป็น นะกะฮะมะ มันจิโระ
ตัวละคร > ตังละครอื่น ๆ

ฮิโระชิ ทะมะกิ เป็น สะกะโมะโตะ เรียวมะ
จุมเป ซุซูกิ เป็น คิโดะ ทะกะโยะชิ
นัตสึกิ ฮะระดะ เป็น โอโกะโตะ
ตัวละคร > พระราชวงศ์

ฮิเดะกิ โตะกิ เป็น สมเด็จพระจักรพรรดิโคเม
เทะรุโนะสุเกะ ทะเคะซะอิ เป็น เจ้าชายอะริสุงะวะ ทะรุฮิโตะ
มะกิ โฮะริกิตะ เป็น เจ้าหญิงคะซุโนะมิยะ ชิคะโกะ (เซคังอิน) (ภริยาในโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะะโมะจิ)
มายูมิ วะกะมุระ เป็น คังโยอิน
ตัวละคร > คักเงียว

ชุมปุเตะ โคะอะสะ เป็น โคะโนะเอะ ทะดะฮิโระ
ซึรุทะโระ คาตะโอะกะ เป็น อิวะคุระ โทะโมะมิ
ตัวละคร > นางสนองพระโอษฐ์

ยูกะ อิตะยะ เป็น ฮิโระคะวะ
เนื้อเรื่อง > ตอน เด็กที่ฟ้าส่งมาเกิด

นะริอะคิระ ทายาทของเจ้าผู้ครองแคว้นซะสึมะได้กลับบ้านเกิดเป็นครั้งแรก ในเวลาใกล้ ๆ กันนั้น มีเด็กสองคนเกิดมาคือ อัตสึ อยู่ในตระกูลอิไมสุมิชิมะซุ ได้ชื่อว่าคัทสึเพื่อความสมบูรณ์พูนสุขในชีวิต อีกคนหนึ่งเกิดในตระกูลคิโมะสึกิ ชื่อนะโอะโกะโระ ต่อมาสุโชได้เร่งเก็บภาษีอย่างเข้มงวด จึงมีการร้องทุกข์ถึงความยากลำบาก ทะดะตะเกะเจ้าเมืองผ่อนผันให้ชาวบ้านจึงถูกลงโทษ โอคัทสึเห็นพ่อถูกลงโทษจึงรับไม่ได้ บุกไปถามสุโชถึงที่บ้าน
เนื้อเรื่อง > ตอน คำสาบานที่ซะกุระจิมะ

ที่แคว้นซะสึมะ สุโช ฮิโรซาโตะ ดำเนินการพัฒนาแคว้น จึงต้องเก็บภาษีมากมาย ทำให้พวกซะมุไรหนุ่มและชาวเมืองยากจน พวกซะมุไรหนุ่มอย่างไซโก คิชิโนะสุเกะ (ยุคิโยะชิ โอซาวะ) โอคุโบะ โชสุเกะ (ไทโช ฮาราดะ) และคนอื่น ๆ เกลียดสุโช ในตอนนั้นโอคัทสึ (อะโอิ มิยะซะกิ) ได้รับคำเชิญให้ไปบ้านสุโช จึงชวนคิโมสึกิ นะโอะโกะโระ (เอตะ) ไปด้วยกัน โอคัทสึได้รู้ความจริงบางอย่างจากสุโช?
เนื้อเรื่อง > ตอน ซะสึมะแตกเป็นก๊ก

แคว้นซะสึมะ สนมโอยุระ กำลังพยายามให้ทาดายุกิ ลูกชายของตนกับเจ้าแคว้นนะริโอกิ ได้ขึ้นเป็นเจ้าแคว้น แต่คนที่นิยมนะริอะคิระ ทายาทตามกฎหมายก็มีมาก ทั้งสองฝ่ายจึงเกิดการต่อสู้กันขึ้น โอคัทสึ สนใจการเมืองภายในแคว้นมาก
แต่ทะดะตะเกะ ผู้เป็นพ่อบอกว่าไม่ใช่เรื่องของเด็ก การจลาจลครั้งนี้ทำให้โอคุโบะ โชสุเกะ ถูกลงโทษให้พักงาน เมื่อโอคัทสึรู้จากคิโมสึกิ นะโอะโกะโระ จึงไปเยี่ยม เอาข้าวปลาอาหารจากบ้านอิไมสุมิไปให้ด้วย โอคุโบะ โชสุเกะ จึงสำนึกในบุญคุณอยู่ 3 คน คือ โอคัทสึ นะโอะโกะโระ และไซโก คิชิโนะสุเกะ
โอคัทสึพยายามจะช่วยให้ครอบครัวโอคุโบะ มีรายได้มากขึ้น แต่ถูกฟุขุ ปฏิเสธอย่างไม่ใยดี โอคัทสึจึงได้แต่ฟังโอวาทเรื่องศักดิ์ศรีของสตรีซะสึมะจากโอยุกิ อีกด้านหนึ่ง อะเบะ มะซะฮิโระ ที่ปรึกษาโชกุนก็ใช้อุบายปลดเจ้าแคว้นได้สำเร็จ นะริอะคิระจึงได้ครองบัลลังก์เจ้าแคว้นแทน โชคชะตากำลังชักพาให้นะริอะคิระ กับโอคัทสึมาพบกันในการกลับแคว้นซะสึมะครั้งนี้
เนื้อเรื่อง > ตอน ความโกรธของผู้เป็นใหญ่

หลังจากการจลาจลในบ้านผ่านไป นะริอะคิระ ได้ขึ้นเป็นเจ้าแคว้นซะสึมะและเริ่มปฏิรูปบ้านเมือง เช่น ทำให้ข้าวราคาถูกลง พวกที่สนับสนุนทาดายุกิ ก็กลัวอยู่ว่านะริอะคิระจะลงโทษอย่างไร แต่นะริอะคิระก็ไม่ได้สั่งลงโทษ ขณะเดียวกัน พวกซะมุไรหนุ่มอย่างไซโก ก็ไม่พอใจ เพราะโอคุโบะ ไม่ได้รับการอภัยโทษทันที โอคัทสึ กับนะโอะโกะโระ จึงไปที่บ้านของโอชิคะ น้องสาวของโคมะสึ คิโยมิชิ ซึ่งเป็นผู้ช่วยของนะริอะคิระ เพื่อถามว่า นะริอะคิระจะทำอะไรกันแน่ คิโยมิชิตอบแต่ว่า บุชิโดคือความซื่อสัตย์ จงรักภักดีต่อนาย และบอกให้เชื่อมั่นในนะริอะคิระ
แต่โอคัทสึไม่พอใจคำตอบเช่นนี้ ต่อมานะริอะคิระได้เชิญญาติตระกูลชิมะซุ ทั้งหมดไปงานเลี้ยงที่ปราสาท เพื่อจะได้พบหน้ากันทีละคน ทะดะตะเกะ กลัวว่า โอคัทสึ จะทำให้ขายหน้าจึงให้คิขุโมโตะ ฝึกกริยามารยาทให้ พอถึงวันงาน โอคัทสึ คาดคั้นถามนะริอะคิระว่า ทำไมไม่ลงโทษพวกสนับสนุนทาดายุกิ และไม่อภัยโทษให้พวกโอคุโบะ นะริอะคิระซึ่งมีเจตนาอื่นในการจัดงานรวมญาติครั้นี้ จึงสนใจโอคัทสึขึ้นมา