stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แจนน์ คาร์ลส์สัน
ผลงาน > ภาพยนตร์และละครโทรทัศน์

1950 — Anderssonskans Kalle
1970 — Blushing Charlie
1971 — Exponerad
1971 — 47:an Löken
1972 — 47:an Löken blåser på
1973 — Vem älskar Yngve Frej (TV)
1973 — Någonstans i Sverige (TV)
1974 — Världens bästa Karlsson
1976 — Drömmen om Amerika
1976 — På palmblad och rosor (TV)
1979 — Repmånad
1979 — Katitzi
1980 — Sverige åt svenskarna
1981 — Göta kanal eller Vem drog ur proppen?
1981 — Janne Carlsson Show (TV)
1981 — Genombrottet (TV)
1982 — Gräsänklingar
1983 — Henrietta
1984 — Sköna juveler
1985 — Smugglarkungen
1985 — Svindlande affärer
1989 — Det var då (TV)
1990 — Kulan
1993 — Nästa man till rakning (TV)
1996 — Vänner och fiender (TV)
1997 — Svenska hjältar
2001 — Jordgubbar med riktig mjölk
2006 — Små mirakel och stora
2006 — Göta kanal 2 – Kanalkampen
2008 — Rallybrudar
2008 — Stjärnorna på slottet (TV)
2009 — Göta kanal 3 – Kanalkungens hemlighet
แหล่งข้อมูลอื่น

Janne 'Loffe' Carlsson ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แม่แบบ:Sfdb nameSwedish Film Databaseแม่แบบ:Sfdb name
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร

| เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร |
| --- | --- |

กำกับ: ฮายาโอะ มิยาซากิ
เขียนบท: ฮายาโอะ มิยาซากิ
อำนวยการสร้าง: โทะชิโอะ ซุซุกิ
นักแสดงนำ: โยจิ มัตสุดะ ยูริโกะ อิชิดะ ยูโกะ ทะนะกะ คะโอะรุ โคะบะยะชิ
กำกับภาพ: Atsushi Okui
ตัดต่อ: Takeshi Seyama
ดนตรีประกอบ: โจ ฮิซาอิชิ
บริษัทผู้สร้าง: สตูดิโอจิบลิ 
ผู้จัดจำหน่าย: โทะโฮะ (ญี่ปุ่น)  มิราแมกซ์ (สหรัฐฯ)
วันฉาย: 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1997 (ญี่ปุ่น) 29 ตุลาคม ค.ศ. 1999 (สหรัฐอเมริกา)
ความยาว: 134 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
ทุนสร้าง: 2,135,666,804.93 เยน  (23.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ทำเงิน: 14,487,325,138.75 เยน  (159.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร (ญี่ปุ่น: もののけ姫; โรมาจิ: Mononoke Hime; ทับศัพท์: โมโมโนเกะ ฮิเมะ) เป็นภาพยนตร์อนิเมะแฟนตาซีอิงประวัติศาสตร์ ที่เขียนและกำกับโดยฮายาโอะ มิยาซากิแห่งสตูดิโอจิบลิ โมะโนะโนะเกะ (ญี่ปุ่น: 物の怪; โรมาจิ: "Mononoke") ไม่ใช่ชื่อแต่เป็นคำที่ใช้เรียกภูตผีปีศาจ ภาพยนตร์เรื่องนี้เผยแพร่ในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2540  ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม และ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ตามลำดับ
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพรเป็นภาพยนตร์ย้อนยุคซึ่งมีฉากอยู่ในปลายยุคมุโระมะจิของญี่ปุ่น แต่แต่งเติมด้วยองค์ประกอบจากจินตนาการลงไปจำนวนมาก  เนื้อเรื่องกล่าวถึงอะชิตะกะซึ่งเป็นคนภายนอกเข้ามายุ่งเกี่ยวกับพลังเหนือธรรมชาติที่ดูแลป่าและผู้คนของโลหะนครซึ่งใช้ทรัพยากรจากป่า  ในเรื่องนี้มิได้แสดงถึงฝ่ายดีหรือฝ่ายชั่วที่เด่นชัด และจุดยืนของผู้สร้างภาพยนตร์ก็เปลี่ยนไปมาระหว่างทั้งสองฝ่าย ไม่มีชัยชนะของใครฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่ชัดเจน มีเพียงความหวังที่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และธรรมชาติจะดำเนินเป็นวัฎจักรต่อไป
โรเจอร์ เอเบิร์ต จัดให้ภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ในอันดับที่หกในรายชื่อภาพยนตร์ที่ดีที่สุดสิบเรื่องแห่งปี พ.ศ. 2542  เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร ยังเคยเป็นภาพยนตร์ที่สร้างรายได้สูงสุดในญี่ปุ่น ซึ่งถูกทำลายสถิติลงด้วยภาพยนตร์เรื่องไททานิคในหลายเดือนถัดมา ปัจจุบันเจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพรเป็นภาพยนตร์อนิเมะที่ทำรายได้สูงที่สุดอันดับสี่ในญี่ปุ่น[ต้องการอ้างอิง] รองลงมาจาก เซ็น โทะ ชิฮิโระ โนะ คะมิกะกุชิ (Spirited Away) ใน พ.ศ. 2544 ฮารุ โนะ ยุโงะคุชิโระ (Howl's Moving Castle) ใน พ.ศ. 2547 และ โปเนียว ธิดาสมุทรผจญภัย ใน พ.ศ. 2551  ซึ่งทั้งหมดเป็นผลงานของมิยะซะกิทั้งสิ้น
ตัวละคร

อะชิตะกะ Ashitaka - ให้เสียงโดย: Yōji Matsuda (Japanese), Billy Crudup (English)
ซัง San - ให้เสียงโดย: Yuriko Ishida (Japanese), แคลร์ เดนส์ (English)
โมะโระ Moro - ให้เสียงโดย: Akihiro Miwa (Japanese), จิลเลียน แอนเดอร์สัน (English)
ท่านหญิงเอะโบะชิ Lady Eboshi - ให้เสียงโดย: ยูโกะ ทะนะกะ (Japanese), Minnie Driver (English)
จิโกะ Jigo/Jiko Bou - ให้เสียงโดย: Kaoru Kobayashi (Japanese), Billy Bob Thornton (English)
โทะคิ Toki - ให้เสียงโดย: Sumi Shimamoto (Japanese), Jada Pinkett Smith (English)
โอคโคะโทะ Okkoto/Okkotonushi - ให้เสียงโดย: Hisaya Morishige (Japanese), Keith David (English)
กอนซะ Gonza - ให้เสียงโดย: Tsunehiko Kamijō (Japanese), John DiMaggio (English)
โคโระคุ Kohroku - ให้เสียงโดย: Masahiko Nishimura (Japanese), John DeMita (English)
คะยะ Kaya - ให้เสียงโดย: Yuriko Ishida (Japanese), ทารา สตรอง (English)
หญิงโลหะนคร Iron Town Women - ให้เสียงโดย: Takako Fuji (Japanese), Sherry Lynn และ Tress MacNeille (English)
เพลงของผู้หญิงแห่งทะทะระ Tatara's Women Song - ให้เสียงโดย:  (Japanese), Jennifer Cihi, Leslie Ishii และ Mary Elizabeth McGlynn (English)
การสร้าง

มิยะซะกิใช้เวลาถึง 16 ปีในการผูกเรื่องและสร้างตัวละครของเจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร โครงเรื่องและการแต่งกายที่คล้ายกันอาจพบได้ในมังงะเรื่อง The Journey of Shuna ใน ค.ศ. 1983 ของมิยะซะกิ  เนื่อเรื่องและตัวละครได้เปลี่ยนแปลงอย่างมากระหว่างขั้นวางแผนสร้างภาพยนตร์  เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพรเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาได้หลังจากมิยะซะกิและทีมงานไปเที่ยวป่าเก่าแก่แห่งเกาะยุคุชิมะ แต่มิยะซะกิก็ยังเขียนโครงเรื่องไม่เสร็จสมบูรณ์กระทั่งได้เริ่มสร้างภาพยนตร์ไปแล้ว  แผนผังโครงตอนจบเพิ่งจะเสร็จสิ้นเพียงไม่กี่เดือนก่อนวันฉายรอบปฐมทัศน์ในญี่ปุ่น
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพรวาดด้วยมือเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็มีบางส่วนที่ใช้คอมพิวเตอร์ช่วยประมาณห้านาทีในภาพยนตร์  การใช้คอมพิวเตอร์ในภาพยนตร์เรื่องนี้ออกแบบมาให้เข้ากับการทำภาพยนตร์อนิเมะแบบ cell ซึ่งเป็นวิธีการดั้งเดิมในสร้างภาพยนตร์อนิเมะ  นอกจากนี้อีกประมาณ 10 นาทีของภาพยนตร์ยังใช้สีดิจิทัล ซึ่งเป็นเทคนิคที่สตูดิโอจิบลิได้ใช้ในภาพยนตร์เรื่องอื่นต่อไป  ส่วนที่เหลือของภาพยนตร์ใช้สีจริงทั้งสิ้น ผู้ผลิตภาพยนตร์ตกลงยินยอมใช้คอมพิวเตอร์เพื่อจะทำภาพยนตร์ให้เสร็จตามกำหนดปฐมทัศน์ในญี่ปุ่น
มิยะซะกิตรวจเซลราว 144,000 เซลด้วยตนเอง และในจำนวนนี้เขาได้วาดแก้ไขเซลราว 80,000 เซล
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพรเป็นภาพยนตร์อนิเมะที่แพงที่สุดที่เคยมีการจัดสร้างมา [ต้องการอ้างอิง] ด้วยต้นทุนทั้งสิ้นราว 2.35 พันล้านเยน
มิยะซะกิไม่ต้องการให้อะชิตะกะเป็นพระเอกทั่วไป:
อะชิตะกะมิใช่เด็กผู้ชายที่ร่าเริงไร้ความกังวล เขาเป็นเด็กที่มีความเศร้าหมองฝังลึกอยู่ในใจ เขามีโชคชะตาเป็นของตัวเอง  ผมคิดว่าตัวผมเองก็เป็นอย่างนั้น แต่ผมไม่มีโอกาสได้สร้างภาพยนตร์ที่มีตัวละครอย่างนี้สักที  อะชิตะกะต้องคำสาปด้วยเหตุผลอันสุดแสนบัดซบ  แน่นอนว่าเขาได้ทำสิ่งที่เขาไม่ควรทำ คือการปลิดชีวิตทะทะริกะมิ  แต่มันก็มีเหตุผลเพียงพอที่จะต้องทำเช่นนั้นจากมุมมองของมนุษย์  แม้กระนั้นเขาก็ต้องคำสาปที่อาจคร่าชีวิตเขาได้  ผมคิดว่านี่คล้ายกับเรื่องราวในชีวิตผู้คนสมัยนี้  มันเป็นสิ่งบัดซบที่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
เขาบอกว่าเอะโบะชิมีประวัติที่น่าเศร้า แม้ว่ามันจะไม่ได้กล่าวถึงโดยตรงในภาพยนตร์ เอะโบชิมีบุคลิกภาพที่แช็งแกร่งและมั่นคง เห็นได้จากการที่เธอปล่อยให้อะชิตะกะไปมาอย่างเสรีในเมืองของเธอโดยไม่มีผู้ติดตาม แม้ว่าจุดประสงค์การมาเยือนของเขาไม่แน่ชัด  เอะโบชิไม่เคยยอมรับพระราชอำนาจแห่งพระจักรพรรดิในเมืองของเธอเลย นี่เป็นมุมมองที่ก้าวหน้ามากสำหรับสมัยนั้นและทัศนะคติที่เธอยอมสละทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งความฝันเป็นทัศนะที่ไม่ธรรมดาในผู้หญิงยุคนั้น
เมื่อมิยะซะกิสร้างจิโกะ เขาไม่แน่ใจว่าจะสร้างให้เป็นสายลับของรัฐบาล นินจา นักบวช หรือ "คนที่ดีมาก"  ในที่สุดเขาตัดสินใจที่จะใส่องค์ประกอบของทุกกลุ่มที่กล่าวมาลงไป
ภูมิทัศน์ที่ปรากฏในภาพยนตร์ได้แรงบันดาลใจมากจาป่าโบราณแห่งเกาะยะกุ ในคิวชู และภูเขาแห่งเทือกเขาชิระคะมิ ทางตอนเหนือของฮอนชู
การเผยแพร่

ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จอย่างมากในประเทศญี่ปุ่นและประเทศที่พูดภาษาอังกฤษ ในประเทศเหล่านี้มีการตีความกันอย่างกว้างขวางว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมที่บอกเล่าในรูปแบบตำนานโบราณของญี่ปุ่น มิราแมกซ์ แห่ง ดิสนีย์ ได้ซื้อสิทธิ์การจัดจำหน่ายในสหรัฐอเมริกาไปและต้องการจะตัดภาพยนตร์ให้เหมาะกับผู้ชมในสหรัฐอเมริกา (สำหรับการจัดเรตติ้ง PG) อย่างไรก็ตามมิยะซะกิไม่อนุญาตและในที่สุดภาพยนตร์เรื่องนี้ก็เผยแพร่ในอเมริกาโดยไม่มีการตัดต่อโดยได้รับการจัดเรตติ้ง PG-13 Miramax ได้ลงทุนมหาศาลในการสร้างเสียงภาษาอังกฤษของภาพยนตร์โดยใช้นักพากย์ที่มีชื่อเสียง  อย่างไรก็ดีเมื่อถึงเวลาฉายในโรงภาพยนตร์ปรากฏว่าไม่มีการโฆษณาเท่าที่ควร ทำให้จัดฉายในโรงภาพยนตร์ที่จำนวนไม่มากในเวลาอันสั้น  ซึ่งต่อมาดิสนีย์ประกาศว่าภาพยนตร์เรื่องทำเงินจากการฉายในโรงได้ไม่ดี  ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2543 ภาพยนตร์เรื่องนี้มีกำหนดออกจำหน่าวนรูปแบบ DVD ในสหรัฐอเมริกา แต่มิราแม็กซ์ประกาศว่าจะมีเฉพาะภาษาอังกฤษเท่านั้น  แฟนที่คลังไคล้ภาพยนตร์จึงต่อต้าน ด้วยกลัวว่าจะขายไม่ดีมิราแมกซ์จึงต้องจ้างคนแปลซับไตเติ้ล และทำให้ DVD ออกช้ากว่ากำหนดไปเกือบสามเดือน เมื่อ DVD ออกมาในที่สุดก็ปรากฏว่าสามารถขายดีอย่างมาก
การเผยแพร่ > ฉบับภาษาอังกฤษ

ดีวีดีที่เผยแพร่ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร มีซาวด์แทรกทั้งภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่น และซับไตเติ้ลทั้งสองภาษา และมีการแปลตามตัวอักษรมากขึ้น
ภาพยนตร์ในฉบับภาษาอังกฤษเผยแพร่เหมือนต้นฉบับในญี่ปุ่นโดยไม่มีการตัดต่อเพราะมิยะซะกิดึงดันอย่างแข็งขัน เฉพาะซาวด์แทรกเท่านั้นที่มีการเปลี่ยนแปลง  เสียงภาษาอังกฤษแปลโดย Neil Gaiman ผู้แต่ง The Sandman การปรับปรุงส่วนใหญ่เป็นการให้ความหมายคำเฉพาะในวัฒนธรรมญี่ปุ่นที่คนนอกทวีปเอเชียอาจเข้าใจได้ยาก รวมถึงชื่อเฉพาะเช่น  Jibashiri และ Shishigami ในภาษาญี่ปุ่นถูกเปลี่ยนเป็น Mercenary และ Forest Spirit ในภาษาอังกฤษ เพราะคำเหล่านี้ไม่เป็นที่รู้จักของผู้ชมนอกญี่ปุ่น  อย่างไรก็ตามนักวิจารณ์ เช่น ไมเคิล แอทคินสัน, มร.สโนบิซ กล่าวว่าการแปลเช่นนี้ทำให้เนื้อหาของภาพยนตร์อ่อนลง
การตอบรับจากสังคม

เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร เป็นภายยนตร์อันดับหนึ่งในญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2540 ทำรายได้ 11.3 พันล้านเยน โดยนักวิจารณ์ส่วนใหญ่ให้ความคิดเห็นในเชิงบวกต่อภาพยนตร์เรื่องนี้ อาทิเช่น ได้รับคะแนน 93% "Certified Fresh" บนเว็บ Rotten Tomatoes  Leonard Klady แห่งนิตยสาร Variety ได้เขียนคำวิจารณ์เชิงบวกเมื่อได้ชม an early release of the picture. ในรายการ Roger Ebert & The Movies เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร ได้รับ two thumbs up จาก Harry Knowles และ Roger Ebert. Ebert ยังจัดอันดับภาพยนตร์เรื่องนี้ให้ได้รับดาวสี่ดวงจากทั้งหมดสี่ดวงและใส่ภาพยนตร์เรื่องนี้ลงรายชื่อสิบภาพยนตร์ที่ดีที่สุดแห่งปีของเขา
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร ได้รับอันดับที่ 488 จาก 500 ภาพยนตร์ที่ดีที่สุดตลอดกาล (ใน พ.ศ. 2551) ของเอมไพร์แมกกาซีน
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร ยังอยู่ในรายการภาพยนตร์อเนิเมชันที่ดที่สุด 50 เรื่องของ เทอร์รี่ กิลเลียม
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2544 เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพรเป็นภาพยนตร์อนิเมะชันที่ขายดีที่สุดในสหรัฐอเมริกา แต่อย่างไรก็ดีภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ประสบความสำเร็จทางการเงินเท่าที่ควรในสหรัฐอเมริกา  โดยมียอดรายได้ได้ทั้งสิ้น 2,298,191 ดอลลาร์สหรัฐนช่วงแปดสัปดาห์แรก
การตอบรับจากสังคม > รางวัล

ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จาก Japanese Academy Awards ครั้งที่ 21
ภาพยนตร์ญี่ปุ่นยอดเยี่ยม, แอนิเมชันยอดเยี่ยม และรางวัล  Japanese Movie Fans' Choice จาก Mainichi Movie Competition ครั้งที่ 52
ภาพยนตร์ญี่ปุ่นยอดเยี่ยม และรางวัล Readers' Choice จากเทศกาล Asahi Best Ten Film Festival
รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จาก The Agency for Cultural Affairs
แกรนด์ไพร์ส ในประเภทแอนิเมชัน จากงาน มีเดียอาร์ทเฟสติวอล ครั้งที่ 1
ผู้กำกับยอดเยี่ยม จากเทศกาล ทาคาซากิฟิล์มเฟสติวอล
ภาพยนตร์ญี่ปุ่นยอดเยี่ยม จาก The Association of Movie Viewing Groups
มูฟวี่อะวอร์ด จาก Mainichi Art Award ครั้งที่ 39
ผู้กำกับยอดเยี่ยม จาก Tokyo Sports Movie Award
Nihon Keizai Shinbun Award for Excellency จาก Nikkei Awards for Excellent Products/Service
Theater Division ได้รับจาก  Asahi Digital Entertainment Award
MMCA สเปเชียล ได้รับจาก Multimedia Grand Prix 1997
ผู้กำกับยอดเยี่ยม และ Yujiro Ishihara Award จาก Nikkan Sports Movie Award
รางวัลความสำเร็จพิเศษ ได้รับจาก The Movie's Day
รางวัลพิเศษ จาก Houchi Movie Award
รางวัลพิเศษจาก Blue Ribbon Award
รางวัลพิเศษ จากเทศกาล โอซาก้าฟิล์มเฟสติวอล
รางวัลพิเศษ จาก Elandore Award
รางวัลด้านวัฒนธรรม จาก Fumiko Yamaji Award
Grand Prize และ Special Achievement Award จาก Golden Gross Award
First Place ภาพยนตร์ยอดเยี่ยมแห่งปี จาก "Pia Ten" ครั้งที่ 26
First Place จาก  Japan Movie Pen Club ในฐานะ 5 ภาพยนตร์ญี่ปุ่นยอดเยี่ยม ปี 1997
First Place จาก  1997 Kinema Junpo Japanese Movies Best 10 (Readers' Choice)
Second Place จาก  1997 Kinema Junpo Japanese Movies Best 10 (Critics' Choice)
ผู้กำกับยอดเยี่ยม จาก  1997 Kinema Junpo Japanese Movies (Readers' Choice)
First Place จาก  Best Comicker's Award
First Place จาก CineFront Readers' Choice
Nagaharu Yodogawa Award; RoadShow
ผู้แต่งเพลงยอดเยี่ยม และ Best Album Production จาก Japan Record Award ครั้งที่ 39
รางวัลยอดเยี่ม จาก Yomiruri Award for Film/Theater Advertisement
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ at Disney
Princess Mononoke Production Diary at Studio Ghibli (ในภาษาญี่ปุ่น)
Mononoke-hime ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Mononoke Hime ที่บิกการ์ตูนเดตาเบส
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร ที่ออลมูวี
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร ที่รอตเทนโทเมโทส์
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร (ภาพยนตร์) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
Animerica review ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บถาวร เมษายน 7, 2004)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล 
อื่น ๆ:  IdRef 
การเร็นเดอร์ สำหรับใช้สร้างหนอนปีศาจ ซึ่งรวมลงไปในภาพอะชิตะกะที่วาดด้วยมือ
เหมียว เทียน

| เหมียว เทียน Miao Tien |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: เหมียว เหยินหลิน
เกิด: 6 ธันวาคม ค.ศ. 1925(1925-12-06) Tongshan District, มณฑลเจียงซู, ประเทศจีน
ตาย: 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005(2005-02-19) (79 ปี) ไทเป, ไตหวัน
ชื่ออื่น ๆ: Miao Tian
อาชีพ: นักแสดงภาพยนตร์
ปีทำงาน: 1966–2003
เหมียว เทียน (จีน: 苗天, 6 ธันวาคม ค.ศ. 1925 – 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005) เป็นนักแสดงชายชาวจีน
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

Dragon Inn (1967)
A Touch of Zen (1971)
The Empress Dowager (1975)
The Last Tempest (1976)
Rebels of the Neon God (1992)
The River (1997)
The Hole (1998)
What Time Is It There? (2001)
Goodbye, Dragon Inn (2003)
แหล่งข้อมูลอื่น

เหมียว เทียน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เหรียญพลเรือนกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ

| เหรียญพลเรือนกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ |
| --- | --- |
เหรียญพลเรือนกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ
รูปแบบ: เหรียญการทัพ
รางวัลสำหรับ: ประจำการ 360 วันขึ้นไป
จัดโดย: กองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ
คุณสมบัติ: สมาชิกพลเรือนในกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ
สถานะ: ยังมอบอยู่
ก่อตั้ง: 24 มีนาคม 2525

แพรแถบ
 
เกี่ยวข้อง: เหรียญกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ เครื่องอิสริยาภรณ์ผู้อำนวยการกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ
เหรียญพลเรือนกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ (อังกฤษ: MFO Civilian Medal) เป็นเหรียญที่มอบให้กับพนักงานพลเรือนที่ทำงานให้กับคณะผู้แทนกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติในไซนาย เพื่อยกย่องการปฏิบัติงานของพวกเขาเพื่อสันติภาพ
ประวัติ

เหรียญนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2525 เพื่อเชิดชูพลเรือนที่เคยปฏิบัติงานกับกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติไซนาย เหรียญนี้มีลักษณะคล้ายกับเหรียญกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติที่มอบให้กับกองกำลังรักษาสันติภาพของกองกำลังทั้ง 11 หน่วยที่ปฏิบัติหน้าที่ในกองกำลัง ขณะที่เจ้าหน้าที่พลเรือนถูกว่าจ้างในหลากหลายอาชีพ  หลัก ๆ คืองานบริการและงานธุรการ เช่นเดียวกับเหรียญตราที่ออกโดยสหประชาชาติ เหรียญของกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ ไม่ได้ออกโดยรัฐบาล กองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติเป็นองค์การระหว่างประเทศที่ตอบสนองต่อสำนักงานใหญ่ในกรุงโรมและต่อผู้มีส่วนได้เสียทั้งสองฝ่าย ได้แก่ อียิปต์และอิสราเอล
เกณฑ์การรับ

เหรียญประจำการพลเรือนกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ มอบให้กับสมาชิกของกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติที่เป็นพลเรือน ซึ่งไม่มีสิทธิ์ได้รับเหรียญกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติ และสำหรับสมาชิกของเจ้าหน้าที่ผู้รับเหมาในการสนับสนุนการปฏิบัติการในไซนายคนสำคัญเพื่อยกย่องการให้บริการที่สำคัญ ณ ฐานที่ตั้งทางทหารของกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติใด ๆ ผู้มีสิทธิ์ได้รับเหรียญนี้จะต้องปฏิบัติงานเป็นระยะเวลาครบ 12 เดือน (ขั้นต่ำ 360 วัน) ในการให้บริการตามสัญญากับกองกำลังและผู้สังเกตการณ์ข้ามชาติในที่ตั้งทางทหารใดที่ตั้งหนึ่ง อย่างไรก็ตาม จะถือว่ามีคุณสมบัติได้รับเหรียญอีกคุณสมบัติหนึ่งในกรณีที่เสียชีวิตขณะปฏิบัติงาน หรือสมาชิกที่ต้องถอนตัวจากสาเหตุทางการแพทย์หรือผู้รับเหมาสนับสนุนการปฏิบัติงานในไซนายหลักเนื่องจากการบาดเจ็บหรือเจ็บป่วยจากการประจำการ
เอ็ม8 เกรย์ฮาวด์

|  รถหุ้มเกราะเบา เอ็ม8  |
| --- | --- |
เอ็ม8 ที่ถูกเก็บรักษาไว้อยู่ในงานจัดแสดง (ค.ศ. 2008)
ชนิด: รถยนต์หุ้มเกราะ
แหล่งกำเนิด: สหรัฐอเมริกา
บทบาท
ประจำการ: 1943–present
ผู้ใช้งาน: See List of operators
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง สงครามกลางเมืองจีน สงครามเกาหลี สงครามกลางเมืองกรีซ สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง การปฏิวัติคิวบา วิกฤตการณ์คองโก สงครามเวียดนาม สงครามกลางเมืองกัมพูชา สงครามกลางเมืองลาว สงครามกลางเมืองกัวเตมาลา ความขัดแย้งโคลัมเบีย ความขัดแย้งภายในเปรู
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: ฟอร์ด มอเตอร์ คอมเพนี
ช่วงการออกแบบ: 1942
บริษัทผู้ผลิต: ฟอร์ด มอเตอร์ คอมเพนี
ช่วงการผลิต: March 1943 – June 1945
จำนวนที่ผลิต: 8,523 M8   3,791 M20
แบบอื่น: See Variants
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 17,400 lb (7.89 metric tons) 
ความยาว: 16 ft 5 in (5.0 m)
ความกว้าง: 8 ft 4 in (2.54 m)
ความสูง: 7 ft 4 1/2 in (2.25 m)
ลูกเรือ: 4 (commander/loader, gunner, driver, assistant driver) 

เกราะ: 0.375–1 in (9.5–25.4 mm) 
อาวุธหลัก: 1× 37 mm gun M6   80 rounds
อาวุธรอง: 1× .30 caliber (7.62 mm) Browning M1919 machine gun   1,500 rounds   1× .50 caliber (12.7 mm) Browning M2HB machine gun   400 rounds
เครื่องยนต์: Hercules JXD 6 cylinder 4-cycle inline gasoline engine 110 hp (82 kW) at 3,200 rpm
กำลัง/น้ำหนัก: 13.94 hp/metric ton
เครื่องถ่ายกำลัง: Synchromesh   4 speeds forward, 1 reverse
กันสะเทือน: Leaf spring
ความสูงจากพื้นรถ: 11 1/2 in (0.29 m)
ความจุเชื้อเพลิง: 56 US gallons (210 litres)
พิสัยปฏิบัติการ: ~350 miles (560 km) on road
ความเร็ว: 55 mph (89 km/h) on road
ระบบบังคับเลี้ยว: Steering wheel
รถหุ้มเกราะเบา เอ็ม8 เป็นรถหุ้มเกราะขนาด 6×6 ที่ฟอร์ด มอเตอร์ คอมเพนีผลิตขึ้น ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มันใช้งานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1943 โดยกองทหารสหรัฐและบริติชในยุโรปและตะวันออกไกลจนกระทั่งสงครามยุติลง ยานพาหนะนี้ส่งออกไปอย่างกว้างขวางและในปี ค.ศ. 2006 ยังคงประจำการอยู่ในบางประเทศ
ในการเข้าประจำการในบริติช เอ็ม8 เป็นที่รู้จักกันคือ "เกรย์ฮาวด์" เป็นชื่อเล่นที่ไม่ค่อยมีใครเคยใช้ในสหรัฐ กองทัพบกบริติชได้พบว่ามันหุ้มเกราะเบาบางเกินไป โดยเฉพาะพื้นที่บนตัวรถถัง ซึ่งทุ่นระเบิดต่อต้านรถถังสามารถที่จะทะลุเจาะเข้ามาได้ง่าย(วิธีแก้ปัญหาของพลขับคือการบุรองพื้นห้องพลขับด้วยกระสอบทราย) อย่างไรก็ตาม มันได้ถูกผลิตเป็นจำนวนมาก เอ็ม8 เกรย์ฮาวด์นั้นมีความคล่องตัวบนถนนได้อย่างยอดเยี่ยม ทำให้เป็นส่วนประกอบของการสนับสนุนในการรุกของขบวนยานหุ้มเกราะของอเมริกันและบริติช มันเป็นการขับบนพื้นดินที่ขรุขระเพียงเล็กน้อย โดยเฉพาะในพื้นดินโคลน
รายชื่อของผู้ใช้ > ผู้ใช้ในยุคปัจจุบัน

โคลอมเบีย
กัวเตมาลา: บางส่วนจากสหรัฐในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง.
ปารากวัย: 12 คัน
เปรู: 30 คัน
รายชื่อของผู้ใช้ > ผู้ใช้ในยุคอดีต

แอลจีเรีย: บางส่วนที่ฝรั่งเศสมอบให้
ออสเตรีย: 25 คัน
เบลเยียม: ส่วนใหญ่ใช้งานโดยส่วนประกอบทางอากาศแห่งเบลเยียมเพื่อรักษาความปลอดภัยแก่ฐานทัพ เช่นเดียวกับกองกำลัง Publique
เบนิน: 15 คัน; ถูกมอบให้โดยฝรั่งเศส
บราซิล: 20 คัน
บูร์กินาฟาโซ: 10 คัน; ถูกมอบให้โดยฝรั่งเศส
กัมพูชา: 5 คัน
แคเมอรูน: 10 คัน
แคนาดา
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
คิวบา: 20 คัน
ไซปรัส: บางส่วนถูกมอบให้โดยกรีซ และถูกทำให้ดูทันสมัยโดยบริษัทอเมริกัน
เอลซัลวาดอร์
เอธิโอเปีย: 15 คัน; ถูกทำให้ดูทันสมัยในปี ค.ศ. 1960s ด้วยเครื่องยนต์ดีเซล
ฝรั่งเศส: 894 คัน; เอ็ม8 689 คัน และเอ็ม20 205 คัน.
ไรช์เยอรมัน: ถูกยึดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง บางคันถูกใช้งานเป็นยานพาหนะป้องกันทางอากาศโดยเฉพาะ.
เยอรมนีตะวันตก: ถูกมอบให้โดยสหรัฐ;ถูกใช้งานโดย กองกำลังยามชายแดนกลาง.
กรีซ: 207 คัน
เฮติ
อินโดนีเซียถูกใช้งานโดยกองกำลังตำรวจอินโดนีเซีย
อิหร่าน: 100 คัน
อิตาลี: บางส่วนถูกมอบให้โดยสหรัฐในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง.
โกตดิวัวร์: 15 คัน; ถูกมอบให้โดยฝรั่งเศส
จาเมกา
กาตังกา
ลาว: 15 คัน; ถูกมอบให้โดยฝรั่งเศส.
มาดากัสการ์: 15 คัน; ถูกมอบให้โดยฝรั่งเศส.
มอริเตเนีย: 15 คัน
เม็กซิโก: 50 คัน
โมร็อกโก: 55 คัน; บางส่วนมาจากการสั่งซื้อจากทั้งฝรั่งเศสและสหรัฐ
ไนเจอร์: 8 คัน; ถูกมอบให้โดยฝรั่งเศส
นอร์เวย์
โปรตุเกส: บางส่วนถูกมอบให้โดยสหรัฐในฐานะส่วนหนึ่งของโครงการให้ความช่วยเหลือขององค์การเนโท.
สาธารณรัฐจีน: ให้เช่า-ยืมโดยสหรัฐในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ซาอุดีอาระเบีย
เซเนกัล: 10 คัน; ถูกมอบให้โดยฝรั่งเศส.
เกาหลีใต้: 200 คัน
เวียดนามใต้: ประมาณว่ามีตั้งแต่ 75 คัน ถึง 175 คันที่อยู่ในประจำการ.
สวีเดน: 4 คันถูกข้าศึกยึดในช่วงภารกิจรักษาสันติภาพของยูเอ็นในคองโก ค.ศ. 1960–1964, ถูกใช้งานโดยส่วนหนึ่งของกองทัพบกสวีเดน
ไทย: 50 คัน
โตโก: 6 คัน
ตูนิเซีย: 10 คัน
ตุรกี
สหราชอาณาจักร: 496 คัน
ปฏิบัติการของสหประชาชาติในคองโก (ONUC)
สหรัฐ: 8,523 คัน
เวเนซุเอลา: 15 คัน
เวียดนาม : สันนิษฐานว่าได้รับช่วงต่อจากกองทัพแห่งสาธารณรัฐเวียดนาม(ARVN) ที่ถูกยุบไปแล้ว.
ยูโกสลาเวีย: 150 คัน ถึง 265 คัน, ได้รับในช่วง Informbiro.
M8/M20 operators, past and present.
Plinthed M8 on Taiwan, with Republic of China Army (ROCA) markings.
แผ่นดินไหวในจังหวัดฟูกูชิมะ เมษายน พ.ศ. 2554

| --- | --- |


เวลาสากลเชิงพิกัด: 2011-04-11 08:16:12
รหัสเหตุการณ์ ISC: 16416735
USGS-ANSS: ComCat
วันที่ท้องถิ่น: 11 เมษายน ค.ศ. 2011
เวลาท้องถิ่น: 17:16 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
ขนาด: 6.6 
ความลึก: 13 กิโลเมตร
ศูนย์กลาง: 37°00′04″N 140°24′04″E﻿ / ﻿37.001°N 140.401°E﻿ / 37.001; 140.401
ประเภท: รอยเลื่อนตามแนวมุมเท
พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ: ประเทศญี่ปุ่น
ระดับความรุนแรงที่รู้สึกได้: VIII (อย่างรุนแรง)     ชินโดะ 6− 
ค่าความเร่งสูงสุดของพื้นดิน: 2.11 g   2071.7 Gal
สึนามิ: ไม่มี
แผ่นดินถล่ม: มี
ผู้ประสบภัย: เสียชีวิต 4 ราย บาดเจ็บ 10 คน
แผ่นดินไหวในจังหวัดฟูกูชิมะ เมษายน พ.ศ. 2554 เป็นแผ่นดินไหวตามภายในแผ่นเปลือกโลกความรุนแรง 6.6 โมเมนต์แมกนิจูด ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อเวลา 17.16 น. ตามเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (08:16 UTC) ของวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2554 จุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวอยู่ในแผ่นดินห่างจากเมืองอิวากิไปทางตะวันตก 36 กิโลเมตร และอยู่ลึกลงไปใต้ดินเพียง 10 กิโลเมตร ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนซึ่งสร้างความเสียหายปานกลางเป็นวงกว้าง แผ่นดินไหวครั้งนี้นับเป็นหนึ่งในแผ่นดินไหวตามจำนวนมากที่เกิดขึ้นหลังแผ่นดินไหวในโทโฮกุเมื่อวันที่ 11 มีนาคม และเป็นครั้งรุนแรงที่สุดที่มีจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวอยู่ในแผ่นดิน
แผ่นดินไหวครั้งนี้เกิดขึ้นเป็นผลมาจากการเลื่อนปกติไปทางตะวันตกของอิวากิ และทำให้เกิดดินถล่มในเขตภูเขาที่อยู่ติดกัน มีรายงานการเกิดอัคคีภัยบางแห่ง และบ้านเรือนราว 220,000 ครัวเรือนไม่มีกระแสไฟฟ้าใช้ ถึงแม้ว่าจะมีประกาศเตือนภัยสึนามิในท้องถิ่น แต่ไม่มีรายงานคลื่นขนาดใหญ่ผิดปกติเลย ยังไม่มีรายงานเบื้องต้นเกี่ยวกับความเสียหายที่เกิดขึ้นแก่อาคาร แต่ทำให้มีผู้เสียชีวิตแล้วหกศพ และอีกหลายคนได้รับบาดเจ็บ
ที่จังหวัดอิบารากิ มีผู้เสียชีวิต 1 คน บาดเจ็บ 5 คน
แผ่นดินไหวในจังหวัดมิยางิ

แผ่นดินไหวในจังหวัดมิยางิ อาจหมายถึง
แผ่นดินไหวในจังหวัดมิยางิ พ.ศ. 2479
แผ่นดินไหวในจังหวัดมิยางิ พ.ศ. 2521
แผ่นดินไหวในจังหวัดมิยางิ พ.ศ. 2548
แผ่นดินไหวในจังหวัดมิยางิ พ.ศ. 2554
แผ่นดินไหวในจังหวัดมิยางิ มีนาคม พ.ศ. 2564
แผ่นดินไหวในจังหวัดมิยางิ พฤษภาคม พ.ศ. 2564
แยกแม้นศรี

| --- | --- |


ชื่ออักษรไทย: แม้นศรี
ชื่ออักษรโรมัน: Maen Si
รหัสทางแยก: N090 (ESRI), 044 (กทม.)
ที่ตั้ง: แขวงบ้านบาตร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
ทิศทางการจราจร
↑: ถนนวรจักร » แยกวรจักร
→: ถนนบำรุงเมือง » แยกเมรุปูน
↓: ถนนจักรพรรดิพงษ์ » แยกหลานหลวง
←: ถนนบำรุงเมือง » แยกยุคล 2
แยกแม้นศรี (อักษรโรมัน: Maen Si Intersection) เป็นสี่แยกหนึ่งที่เป็นทางตัดกันระหว่างถนนบำรุงเมือง, ถนนวรจักร และถนนจักรพรรดิพงษ์ ตั้งอยู่ในพื้นที่แขวงบ้านบาตร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
ชื่อ "แม้นศรี" มาจากชื่อของหม่อมห้ามท่านหนึ่งในสมเด็จพระราชปิตุลาบรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ซึ่งเป็นธิดาของเจ้าพระยาสุรวงศ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) คือ "หม่อมแม้น" เมื่อหม่อมแม้นถึงแก่อนิจกรรม พระองค์ได้จัดพิธีศพให้อย่างยิ่งใหญ่ และเป็นงานศพที่จัดพร้อมพระโอรสองค์ที่โปรดปราน คือ พระองค์เจ้าศิริวงษ์วัฒนเดช ซึ่งเป็นนักเรียนนานทหารในประเทศเยอรมัน
เนื่องจากเป็นหม่อมที่ทรงโปรดมาก และได้อุทิศเงินซึ่งได้รับจากผู้ช่วยพิธีศพ สร้างสะพานข้ามคลองเล็ก ๆ ด้านถนนบำรุงเมืองขึ้นใหม่ เดิมชื่อว่า สะพานดำ ซึ่งขบวนพิธีต้องผ่าน เพื่อเป็นสาธารณประโยชน์ และอุทิศส่วนกุศลให้กับหม่อมแม้น คือ "สะพานแม้นศรี" โดยเปิดใช้เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2451 ต่อมาเมื่อมีการตัดถนนผ่าน จึงทำให้พื้นที่บริเวณนี้กลายเป็นสี่แยก และได้มีการรื้อสะพานออก
อาคารการประปานครหลวงที่อยู่บริเวณแยก
บริเวณแยกแม้นศรี มีจุดเด่นคือ อาคารของการประปานครหลวง ซึ่งตั้งอยู่บนถนนบำรุงเมือง เป็นอาคารเก่าแก่ที่มีความสวยงาม และเป็นอาคารอนุรักษ์ เป็นที่ตั้งของการประปานครหลวงแห่งแรก เป็นจุดกำเนิดของการประปาในประเทศไทย โดยก่อตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2457 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว  โดยเรียกกันติดปากว่า "ประปาแม้นศรี"
นอกจากนี้แล้ว แยกแม้นศรียังเป็นชุมชนของชาวทวาย ที่อพยพหลบหนีภัยสงครามจากพม่า ตั้งแต่ยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์ โดยปรากฏหลักฐานเป็นตรอก คือ ตรอกทวาย หรือซอยแม้นศรี 1 ในชื่ออย่างเป็นทางการ
เหรียญราชนิยม

| เหรียญราชนิยม> มอบโดย พระมหากษัตริย์ไทย |
| --- | --- |
อักษรย่อ: ร.น.
ประเภท: เหรียญบำเหน็จกล้าหาญ
วันสถาปนา: 29 กันยายน พ.ศ. 2455
ประเทศ:  ราชอาณาจักรไทย
จำนวนสำรับ: ไม่จำกัดจำนวน
แพรแถบ: 
ผู้สมควรได้รับ: ผู้ที่ช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ให้เป็นประโยชน์อย่างสำคัญ
มอบเพื่อ: ผู้มีความปรารถนาและเต็มใจกระทำหน้าที่พลเมืองดี เข้าฝ่าอันตรายโดยไม่เกรงภัยที่อาจเกิดแก่ชีวิตของตนหรือได้เสี่ยงภัยช่วยผู้อื่นให้พ้นอันตราย แต่ต้องมิใช่เป็นการกระทำเพราะความจำเป็น หรือทำตามตำแหน่งหน้าที่ของตน
สถานะ: พ้นสมัยพระราชทาน
ผู้สถาปนา: พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
ล้มเลิก: พ.ศ. 2506
สถิติการมอบ
รายแรก: เยนซ์ ฟอล์กแมน  17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456
รายล่าสุด: เตี๋ยม ฟูสกุล  22 กรกฎาคม พ.ศ. 2506
ลำดับเกียรติ
สูงกว่า: เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 1
รองมา: เหรียญปราบฮ่อ
เหรียญราชนิยม  เป็นเหรียญที่สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว  ใช้อักษรย่อว่า ร.น. ปัจจุบันพ้นสมัยการพระราชทานแล้ว