stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟาโรห์เมเนส
วันที่

นักอียิปต์วิทยา นักโบราณคดี และนักวิชาการตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 ได้เสนอวันที่ในรัชสมัยของเมเนสหรือวันเริ่มต้นราชวงศ์ที่ 1 แตกต่างกัน:
จอห์น การ์ดเนอร์ วิลกินสัน (1835) – 2320 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ฌ็อง-ฟร็องซัว ช็องปอลียง (ตีพิมพ์หลังเสียชีวิตใน ค.ศ. 1840) – 5867 ปีก่อนคริสต์ศักราช
เอากุสท์ เบิค (1845) – 5702 ปีก่อนคริสต์ศักราช
Christian Charles Josias Bunsen (1848) – 3623 ปีก่อนคริสต์ศักราช
เรจินัลด์ สจวต พูล (1851) – 2717 ปีก่อนคริสต์ศักราช
Karl Richard Lepsius (1856) – 3892 ปีก่อนคริสต์ศักราช
Heinrich Karl Brugsch (1859) – 4455 ปีก่อนคริสต์ศักราช
Franz Joseph Lauth (1869) – 4157 ปีก่อนคริสต์ศักราช
Auguste Mariette (1871) – 5004 ปีก่อนคริสต์ศักราช
เจมส์ สตรอง (1878) – 2515 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ฟลินเดอส์ เพทรี (1887) – 4777 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ฉันทามติสมัยใหม่จัดรัชสมัยเมเนสหรือจุดเริ่มต้นราชวงศ์ที่ 1 ในระหว่าง ประมาณ 3200–3030 ปีก่อนคริสต์ศักราช วรรณกรรมวิชาการบางส่วนใช้ ประมาณ 3000 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ดูเพิ่ม

พระราชพงศาวลีราชวงศ์ที่หนึ่งแห่งอียิปต์
ไมนอส กษัตริย์แห่งครีต โอรสในซุสกับยูโรปา
พระมนูไววัสวัต บรรพบุรุษมนุษยชาติ
นฺหวี่วา เทพีในเทพปกรณัมจีนที่รู้จักจากการสร้างมวลมนุษย์
ฟาโรห์ฮอร์-อฮา
บรรณานุกรม

Beck, Roger B; Black, Linda; Krieger, Larry S; Naylor, Phillip C; Shabaka, Dahia Ibo (1999), World history: Patterns of interaction, Evanston, IL: McDougal Littell, ISBN 0-395-87274-X
Cervelló-Autuori, Josep (2003), "Narmer, Menes and the seals from Abydos", Egyptology at the dawn of the twenty-first century: proceedings of the Eighth International Congress of Egyptologists, vol. 2, Cairo: The American University in Cairo Press, ISBN 978-977-424-714-9.
Diodorus Siculus, Bibliotheca historica, vol. 1
Dow, Alexander (1774), Sethona: a tragedy, as it is performed at the Theatre Royal in Drury Lane, Collection of plays. [1767-1802] ;v. 1, no. 5, London: T. Becket, hdl:2027/uc2.ark:/13960/t2z31pr8f
Edwards, IES (1971), "The early dynastic period in Egypt", The Cambridge Ancient History, vol. 1, Cambridge: Cambridge University Press.
Elder, Edward (1849), "Menes",  ใน Smith, William (บ.ก.), Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, vol. 2, Boston: Charles C. Little & James Brown.
Faber, George Stanley (1816), "The origin of pagan idolatry: ascertained from historical testimony and circumstantial evidence", 3, London: F&C Rivingtons, vol. 2.
Gardiner, Alan (1961), Egypt of the Pharaohs, Oxford: Oxford University Press.
of Halicarnassus, Herodotus, The Histories.
Heagy, Thomas C. (2014), "Who was Menes?", Archeo-Nil, 24: 59–92. Available online "[1]". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-09-01. สืบค้นเมื่อ 2022-09-03..
Lloyd, Alan B. (1994) [1975], Herodotus: Book II, Leiden: EJ Brill, ISBN 90-04-04179-6.
Maspero, Gaston (1903),  Sayce, Archibald Henry (บ.ก.), History of Egypt, Chaldea, Syria, Babylonia, and Assyria, vol. 9, Kessinger Publishing, ISBN 9780766135017.
——— (1910) [1894],  Sayce, Archibald Henry (บ.ก.), The dawn of civilization: Egypt and Chaldæa, แปลโดย McClure, M L, London: Society for Promoting Christian Knowledge, ISBN 978-0-7661-7774-1.
Manley, Bill (1997), The Penguin Historical Atlas of Ancient Egypt, London: Penguin, ISBN 0-14-051331-0.
Rachewiltz, Boris de (1969), "Pagan and magic elements in Ezra Pound's works",  ใน Hesse, Eva (บ.ก.), New approaches to Ezra Pound, Berkeley, CA: University of California Press.
Ryholt, Kim (2009), "Egyptian historical literature from the Greco-Roman period",  ใน Fitzenreiter, Martin (บ.ก.), Das Ereignis, Geschichtsschreibung zwischen Vorfall und Befund, London: Golden House.
Schulz, Regine; Seidel, Matthias (2004), Egypt: The World of the Pharaohs, HF Ullmann, ISBN 978-3-8331-6000-4.
Shaw, Ian; Nicholson, Paul (1995), The Dictionary of Ancient Egypt, Harry N Abrams, ISBN 0-8109-9096-2.
Seidlmayer, Stephan (2010) [2004], "The Rise of the State to the Second Dynasty", Egypt: The World of the Pharaohs, ISBN 978-3-8331-6000-4.
Verbrugghe, Gerald Paul; Wickersham, John Moore (2001) [1996], Berossos and Manetho, introduced and translated: Native Traditions in Ancient Mesopotamia and Egypt, Ann Arbor: The University of Michigan Press, ISBN 978-0-472-08687-0.
Waddell, Laurence A (1930), Egyptian civilization: Its Sumerian origin, London, ISBN 978-0-7661-4273-2.
แหล่งข้อมูลอื่น

Menes, Ancient Egypt.
"The Contendings of Horus and Seth", Egypt, IL: Reshafim, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-09-24, สืบค้นเมื่อ 2007-07-22.
"Menes", Ancient Egyptian Civilization (image), Aldokkan.
"Menes" . New International Encyclopedia. 1905.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ
จังหวัดโซเนลัวร์

| จังหวัดโซเนลัวร์ Département de Saône-et-Loire (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
จังหวัด
อาคารศาลากลางจังหวัดที่มากง
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของจังหวัดโซเนลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 46°40′N 04°42′E﻿ / ﻿46.667°N 4.700°E﻿ / 46.667; 4.700
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
แคว้น: บูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต
เมืองหลัก: มากง
เมืองรอง: ชารอล ชาลง-ซูร์-โซน ลูอ็อง โอเติง
การปกครอง
 • ประธานสภาจังหวัด: อ็องเดร อาการี (แอลแอร์)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 8,575 ตร.กม. (3,311 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 552,185 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 48
 • ความหนาแน่น: 64 คน/ตร.กม. (170 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
หมายเลขจังหวัด: 71
เขต: 5
อำเภอ: 29
เทศบาล: 565
เว็บไซต์: www.saoneetloire71.fr
โซเนลัวร์ (ฝรั่งเศส: Saône-et-Loire; อาร์เปอตัง: Sona-et-Lêre) เป็นจังหวัดในแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต ประเทศฝรั่งเศส โซเนลัวร์ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำโซนกับแม่น้ำลัวร์และตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำทั้งสองสาย มีมากงเป็นเมืองหลักของจังหวัด
โซเนลัวร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากดินแดนทางตอนใต้ของภูมิภาคบูร์กอญ และแบร็สซึ่งเป็นดินแดนที่ไม่มีความสัมพันธ์ต่อกันทั้งทางภูมิศาสตร์และทางประวัติศาสตร์
ดูเพิ่ม

แคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดโซเนลัวร์
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์สภาจังหวัด
(ในภาษาฝรั่งเศส) เว็บไซต์จังหวัด
(ในภาษาอังกฤษ) Saone-et-Loire ที่เว็บไซต์ Curlie
| ด ค กจังหวัดของประเทศฝรั่งเศส |
| --- | --- |
แผ่นดินแม่:  01 แอ็ง  02 แอน  03 อาลีเย  04 อาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์  05 โอตซาลป์  06 อาลป์-มารีตีม  07 อาร์แด็ช  08 อาร์แดน  09 อาเรียฌ  10 โอบ  11 โอด  12 อาแวรง  13 บุช-ดูว์-โรน  14 กาลวาโดส  15 ก็องตาล  16 ชาร็องต์  17 ชาร็องต์-มารีตีม  18 แชร์  19 กอแรซ  2A กอร์ส-ดูว์-ซูด  2B โอต-กอร์ส  21 โกต-ดอร์  22 โกต-ดาร์มอร์  23 เคริซ  24 ดอร์ดอญ  25 ดู  26 โดรม  27 เออร์  28 เออเรลัวร์  29 ฟีนิสแตร์  30 การ์  31 โอต-การอน  32 แฌร์  33 ฌีรงด์  34 เอโร  35 อีเลวีแลน  36 แอ็งดร์  37 แอ็งเดรลัวร์  38 อีแซร์  39 ฌูว์รา  40 ล็องด์  41 ลัวเรแชร์  42 ลัวร์  43 โอต-ลัวร์  44 ลัวรัตล็องติก  45 ลัวแร  46 ล็อต  47 ลอเตการอน  48 ลอแซร์  49 แมเนลัวร์  50 ม็องช์  51 มาร์น  52 โอต-มาร์น  53 มาแยน  54 เมอร์เตมอแซล  55 เมิซ  56 มอร์บีอ็อง  57 มอแซล  58 เนียฟวร์  59 นอร์  60 อวซ  61 ออร์น  62 ปาดกาแล  63 ปุย-เดอ-โดม  64 ปีเรเน-อัตล็องติก  65 โอต-ปีเรเน  66 ปีเรเน-ออรีย็องตาล  67 บา-แร็ง  68 โอ-แร็ง  69 โรน  70 โอต-โซน  71 โซเนลัวร์  72 ซาร์ต  73 ซาวัว  74 โอต-ซาวัว  75 ปารีส  76 แซน-มารีตีม  77 แซเนมาร์น  78 อีฟว์ลีน  79 เดอ-แซฟวร์  80 ซอม  81 ตาร์น  82 ตาร์เนการอน  83 วาร์  84 โวกลูซ  85 ว็องเด  86 เวียน  87 โอต-เวียน  88 โวฌ  89 อียอน  90 แตรีตัวร์เดอแบลฟอร์  91 เอซอน  92 โอดแซน  93 แซน-แซ็ง-เดอนี  94 วาล-เดอ-มาร์น  95 วาล-ดวซ 
โพ้นทะเล:  971 กัวเดอลุป  972 มาร์ตีนิก  973 เฟรนช์เกียนา  974 เรอูว์นียง  976 มายอต 
 หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส แคว้น จังหวัด เมือง เมืองแบ่งตามจังหวัด
เมาเริน

| เมาเริน |
| --- | --- |
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 47°13′N 9°32′E﻿ / ﻿47.217°N 9.533°E﻿ / 47.217; 9.533
ประเทศ:  ลีชเทินชไตน์
หมู่บ้าน: ชานวัลท์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7.5 ตร.กม. (2.9 ตร.ไมล์)
ความสูง: 453 เมตร (1,486 ฟุต)
ประชากร (30 มิถุนายน 2010)
 • ทั้งหมด: 3,959 คน
 • ความหนาแน่น: 527.87 คน/ตร.กม. (1,367.2 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): CEST
รหัสไปรษณีย์: 9493
รหัสพื้นที่: 7008
เว็บไซต์: mauren.li
เมาเริน (เยอรมัน: Mauren) เป็นเทศบาล (Gemeinde) หนึ่งใน 11 เทศบาลของประเทศลีชเทินชไตน์ ตั้งอยู่เหนือสุดของประเทศในเขตเลือกตั้งตอนล่าง (Unterland [อุนเทอร์ลันท์]) มีประชากร 3,959 คน เมื่อ ค.ศ. 2010 และมีหมู่บ้านหนึ่งแห่งคือ ชานวัลท์ (Schaanwald) จากหลักฐานเมื่อปี ค.ศ. 1178 บริเวณนี้ครั้งแรกเคยถูกเรียกว่า มูรอน (Muron) มาก่อน เทศบาลเมาเรินยังเป็นที่ตั้งของอนุสาวรีย์เพเทอร์ ไคเซอร์ (ค.ศ. 1793-1864) อาจารย์และนักประวัติศาสตร์ชาวลีชเทินชไตน์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เมาเริน
เว็บไซด์อย่างเป็นทางการของเทศบาลเมาเริน (เยอรมัน)
| ด ค กเทศบาลในประเทศลีชเทินชไตน์ |
| --- | --- | --- |
|  กัมพรีน  ชาน  เช็ลเลินแบร์ค  ทรีเซิน  ทรีเซินแบร์ค  บัลท์เซิร์ส  พลังเคิน  เมาเริน  รุกเก็ล  วาดุซ  เอ็ชเชิน  |  กัมพรีน  ชาน  เช็ลเลินแบร์ค  ทรีเซิน  ทรีเซินแบร์ค  บัลท์เซิร์ส  พลังเคิน  เมาเริน  รุกเก็ล  วาดุซ  เอ็ชเชิน  |  |
เม็สเซอร์ชมิท

เม็สเซอร์ชมิท เม 262อา เครื่องบินไอพ่นรุ่นแรก
เม็สเซอร์ชมิท เบเอ็ฟ 109
รถสามล้อ เม็สเซอร์ชมิท คาแอร์175
เม็สเซอร์ชมิท อาเก (เยอรมัน: Messerschmitt AG) เป็นบริษัทผู้ผลิตเครื่องบินสัญชาติเยอรมนี มีชื่อเสียงในฐานะผู้สร้างเครื่องบินขับไล่ให้กับกองทัพอากาศเยอรมัน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเฉพาะรุ่นเบเอ็ฟ 109 ที่เป็นกำลังรบหลักของเยอรมนี  และเม 262 ที่เป็นเครื่องบินไอพ่นรุ่นแรกของโลก
เม็สเซอร์ชมิท อาเก เดิมมีชื่อว่า "Bayerische Flugzeugwerke AG" (Bavarian Aircraft Works) ก่อตั้งมาตั้งแต่ ค.ศ. 1916  มีผลงานผลิตเครื่องบินรบสำหรับสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ต่อมาบริษัทได้มีหัวหน้าวิศวกรผู้ออกแบบชื่อ วิลลี เม็สเซอร์ชมิท เข้ามาร่วมงานตั้งแต่ ค.ศ. 1927  และได้พัฒนาเครื่องบินรบหลายรุ่น นำเสนอต่อกองทัพอากาศ และได้รับการคัดเลือกจากพรรคนาซีให้ดำเนินการผลิตจริง  บริษัทได้เปลี่ยนชื่อเป็น "Messerschmitt AG" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1938 โดยวิลลี เม็สเซอร์ชมิท ดำรงตำแหน่งประธานบริษัทและกรรมการผู้จัดการ
หลังจากเยอรมนีพ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง บริษัทถูกห้ามไม่ให้ผลิตอากาศยาน จึงหันมาผลิตรถสามล้อรุ่นประหยัด Kabinenroller รุ่น KR175 / KR200  ต่อมาใน ค.ศ. 1968 เม็สเซอร์ชมิท อาเก ได้ควบรวมกิจการกับบริษัทการบินอีกหลายบริษัท และเปลี่ยนชื่อเป็น Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) มีผลงานผลิตเฮลิคอปเตอร์ บริษัทถูกด็อยทช์แอโรสเปซ อาเก (DASA) ซื้อกิจการในปี ค.ศ. 1989 ซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็นไดม์เลอร์-เบ็นทซ์แอโรสเปซใน ค.ศ. 1995 และควบรวมกิจการกับอาเอร็อสปาซียาลของฝรั่งเศส เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ อีเอดีเอสใน ค.ศ. 2000
แหล่งข้อมูลอื่น

เครื่องบินรุ่นต่าง ๆ ของ เม็สเซอร์ชมิท
เม็มมิงเงิน

| เม็มมิงเงิน   |
| --- | --- |
เมือง
ศาลาว่าการเมืองเม็มมิงเงิน
   ตราอาร์ม
ที่ตั้งของเม็มมิงเงิน 
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: ไบเอิร์น
จังหวัด: ชวาเบิน  
อำเภอ: นครนอกอำเภอ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Ivo Holzinger (SPD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 70.17 ตร.กม. (27.09 ตร.ไมล์)
ความสูง: 601 เมตร (1,972 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 44,360 คน
 • ความหนาแน่น: 630 คน/ตร.กม. (1,600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 87700
รหัสโทรศัพท์: 08331
ทะเบียนพาหนะ: MM
เว็บไซต์: Memmingen
เม็มมิงเงิน (เยอรมัน: Memmingen) เป็นเมืองในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี เป็นศูนย์กลางทางด้านการคมนาคม การศึกษา และเศรษฐกิจของอนุภูมิภาคดานูบ-อิลเลอร์ เขตติดต่อทางตะวันตกของเขตเมืองมีแม่น้ำอิลเลอร์ไหลกั้นอยู่ ด้วยประชากรราว 42,000 คนทำให้เป็นเมืองที่มีประชากรมากสุดเป็นอับดับ 5 ในภาคสวาเบีย เชื่อว่าเมืองนี้ถือกำเนิดขึ้นจากค่ายทหารเล็ก ๆ ในยุคโรมันที่เรียกว่า คาสซิลิอาคุม (ละติน: Cassiliacum)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Memmingen
คู่มือการท่องเที่ยว Memmingen จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Official website เก็บถาวร 2013-09-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
Memmingen Online (เยอรมัน)
| ด ค กอำเภอในเสรีรัฐไบเอิร์น  |
| --- | --- |
นครนอกอำเภอ:  อัมแบร์ค  อันส์บัค  อชัฟเฟินบวร์ค  เอาคส์บวร์ค  บัมแบร์ค  ไบร็อยท์  โคบวร์ค  แอร์ลังเงิน  เฟือร์ท  โฮฟ  อิงก็อลชตัท  เคาฟ์บ็อยเริน  เค็มพ์เทิน  ลันทซ์ฮูท  เม็มมิงเงิน  มิวนิก (มึนเชิน)  เนือร์นแบร์ค  พัสเซา  เรเกินส์บวร์ค  โรเซินไฮม์  ชวาบัค  ชไวน์ฟวร์ท  ชเตราบิง  ไวเดิน  เวือทซ์บวร์ค 
อำเภอภูธร:  Aichach-Friedberg  Altötting  Amberg-Sulzbach  Ansbach  Aschaffenburg  Augsburg  Bad Kissingen  Bad Tölz-Wolfratshausen  Bamberg  Bayreuth  Berchtesgadener Land  Cham  Coburg  Dachau  Deggendorf  Dillingen  Dingolfing-Landau  Donau-Ries  Ebersberg  Eichstätt  Erding  Erlangen-Höchstadt  Forchheim  Freising  Freyung-Grafenau  Fürstenfeldbruck  Fürth  Garmisch-Partenkirchen  Günzburg  Haßberge  Hof  Kelheim  Kitzingen  Kronach  Kulmbach  Landsberg  Landshut  Lichtenfels  Lindau  Main-Spessart  Miesbach  Miltenberg  Mühldorf  München (Munich)  Neuburg-Schrobenhausen  Neumarkt  Neustadt (Aisch)-Bad Windsheim  Neustadt an der Waldnaab  Neu-Ulm  Nürnberger Land  Oberallgäu  Ostallgäu  Passau  Pfaffenhofen  Regen  Regensburg  Rhön-Grabfeld  Rosenheim  Roth  Rottal-Inn  Schwandorf  Schweinfurt  Starnberg  Straubing-Bogen  Tirschenreuth  Traunstein  Unterallgäu  Weilheim-Schongau  Weißenburg-Gunzenhausen  Wunsiedel  Würzburg 
อำเภอของประเทศเยอรมนี
↑   "Tabellenblatt "Daten 2", Statistischer Bericht A1200C 202041 Einwohnerzahlen der Gemeinden, Kreise und Regierungsbezirke". Bayerisches Landesamt für Statistik (ภาษาเยอรมัน). June 2021.
เรกีรุงส์เบิทเซียร์ค

เรกีรุงส์เบิทเซียร์ค ในเยอรมนี เมื่อ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2008
เรกีรุงส์เบิทเซียร์ค (เยอรมัน: Regierungsbezirk) หรือย่อว่า Reg.-Bez. เป็นเขตการปกครองส่วนภูมิภาคของรัฐในประเทศเยอรมนี ซึ่งอาจเทียบได้กับจังหวัด ฝ่ายบริหารของเรกีรุงส์เบิทเซียร์คนั้นจะเรียกว่า "เรกีรุงส์เพร็ซซีดีอุม" (Regierungspräsidium) หรือ "เบิทเซียคส์เรกีรุง" (Bezirksregierung) ผู้นำของฝ่ายบริหารจะเรียกว่า "เรกีรุงส์เพร็ซซีเด็นท์" (Regierungspräsident) เรกีรุงส์เบิทเซียร์คนั้นไม่มีหน้าที่ออกข้อกำหนดหรือกฎหมายใด ๆ มีหน้าที่ทางปกครองในระดับภูมิภาคทั้งในเขตชนบทและเขตเมืองในอาณาเขตของตน
เรกีรุงส์เบิทเซียร์คนั้นถูกจัดตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกในราชอาณาจักรบาวาเรีย (ค.ศ. 1808) สมัยช่วงการปฏิรูปปรัสเซีย (ค.ศ. 1806 ถึง 1816) เป็นยุคที่ราชอาณาจักรปรัสเซียได้แบ่งมณฑลหลาย ๆ แห่งออกเป็น 25 เรกีรุงส์เบิทเซียร์ค
เกรอนอบล์

| เกรอนอบล์ |
| --- | --- |
เมืองหลักและเทศบาล
จากด้านซ้ายบน: ภาพปริทัศน์ของเมือง, รถกระเช้าเกรอนอบล์, ปลัสแซ็งต็องเดร, ฌาร์แด็งเดอวีล, ฝั่งน้ำอีแซร์
   ธง ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: โอแวร์ญ-โรนาลป์
จังหวัด: อีแซร์
เขต: เกรอนอบล์
อำเภอ: เกรอนอบล์-1, 2, 3 และ 4
สหเทศบาล: เกรอนอบลาลป์เมทรอปอล
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2020–2026) : เอริก ปียอล (EELV)
พื้นที่1: 18.13 ตร.กม. (7.00 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 358.1 ตร.กม. (138.3 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,876 ตร.กม. (1,110 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)2: 157,650 คน
 • ความหนาแน่น: 8,700 คน/ตร.กม. (23,000 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (2018): 451,096 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง: 1,300 คน/ตร.กม. (3,300 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล (2018): 714,799 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 250 คน/ตร.กม. (640 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 38185 /38000, 38100
สูงจากระดับน้ำทะเล: 212–500 m (696–1,640 ft)  (avg. 398 m หรือ 1,306 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
เกรอนอบล์ (ฝรั่งเศส: Grenoble, ออกเสียง: [ɡʁənɔbl] ( ฟังเสียง); อาร์เปอตัง: Grenoblo หรือ Grainóvol; อุตซิตา: Graçanòbol) เป็นเมืองหนึ่งทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ตีนเทือกเขาเฟรนช์แอลป์บริเวณที่แม่น้ำดรักบรรจบกับแม่น้ำอีแซร์ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ เกรอนอบล์เป็นเมืองหลักของจังหวัดอีแซร์ และเป็นศูนย์กลางวิทยาศาสตร์ที่สำคัญแห่งหนึ่งของยุโรป เมืองนี้ประกาศตนเองว่าเป็น "เมืองหลวงของเทือกเขาแอลป์" เนื่องจากขนาดของเมืองและความใกล้กับเทือกเขาดังกล่าว
ประวัติศาสตร์ของเกรอนอบล์ย้อนไปได้กว่า 2,000 ปี ถึงช่วงเวลาที่ยังเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ในภูมิภาคกอล ต่อมาได้กลายเป็นศูนย์กลางของดินแดนโดฟีเนในคริสต์ศตวรรษที่ 11
การพัฒนาอุตสาหกรรมได้ส่งเสริมความโดดเด่นของเกรอนอบล์ผ่านการขยายตัวทางเศรษฐกิจหลายช่วงในสามศตวรรษที่ผ่านมา เริ่มต้นด้วยอุตสาหกรรมถุงมือที่เฟื่องฟูในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ต่อด้วยการพัฒนาอุตสาหกรรมไฟฟ้าพลังน้ำที่แข็งแกร่งในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 และสิ้นสุดลงด้วยการเติบโตทางเศรษฐกิจหลังสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งแสดงให้เห็นจากการเป็นเจ้าภาพมหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 10 ใน ค.ศ. 1968 ต่อมาเมืองนี้ได้เติบโตจนกลายเป็นศูนย์กลางการวิจัย เทคโนโลยี และนวัตกรรมที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป โดยประชากรของเมืองหนึ่งคนจากทุก ๆ ห้าคนทำงานโดยตรงในสาขาเหล่านี้
แหล่งข้อมูลอื่น

Grenoble City website (ในภาษาฝรั่งเศส)
| ด ค ก เมืองเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว |
| --- | --- |
 1924:  ชามอนี  1928:  ซังคท์โมริทซ์  1932:  เลคพลาซิด  1936:  การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน  1940: ไม่มี[c]  1944: ไม่มี[c]  1948:  ซังคท์โมริทซ์  1952:  ออสโล  1956:  กอร์ตีนาดัมเปซโซ  1960:  สควอว์วัลเลย์  1964:  อินส์บรุค  1968:  เกรอนอบล์  1972:  ซัปโปโระ  1976:  อินส์บรุค  1980:  เลคพลาซิด  1984:  ซาราเยโว  1988:  แคลกะรี  1992:  อาลแบร์วีล  1994:  ลิลเลอฮาเมอร์  1998:  นางาโนะ  2002:  ซอลต์เลกซิตี  2006:  ตูริน  2010:  แวนคูเวอร์  2014:  โซชี  2018:  พย็องชัง  2022:  ปักกิ่ง  2026:  มิลาน - กอร์ตีนาดัมเปซโซ  2030: TBA 
[c] ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  IdRef
เม็สเซอร์ชมิท เม 323

| เม็สเซอร์ชมิท เม 323 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินขนส่งหนัก
ชาติกำเนิด:  ไรช์เยอรมัน
บริษัทผู้ผลิต: เม็สเซอร์ชมิท
ผู้ใช้งานหลัก:  ลุฟท์วัฟเฟอ
จำนวนที่ผลิต: 198
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: ค.ศ. 1943
เที่ยวบินแรก: 20 มกราคม ค.ศ. 1942
ปลดประจำการ: ค.ศ. 1944
เม็สเซอร์ชมิท เม 323 (เยอรมัน: Messerschmitt Me 323) สมญา เจ้ายักษ์ (Gigant) เป็นเครื่องบินขนส่งหนักของเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ถือเป็นเครื่องบินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในช่วงสงครามโลกด้วยมีขุมพลังถึง 6 เครื่องยนต์ เครื่องบินนี้ถูกออกแบบตามโจทย์ของลุฟท์วัฟเฟอในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1940 ซึ่งกำลังต้องการเครื่องบินขนาดใหญ่ใช้ในปฏิบัติการสิงโตทะเลเพื่อรุกรานเกาะบริเตนใหญ่ แม้ปฏิบัติการสิงโตทะเลถูกยกเลิก แต่เครื่องบินลำเลียงหนักก็ยังจำเป็นสำหรับกองทัพเยอรมัน โดยมุ่งเป้าเอาไปใช้งานในปฏิบัติการบาร์บารอสซาเพื่อรุกรานสหภาพโซเวียตแทน
แหล่งข้อมูลอื่น

U.S. intelligence report on the German Me-323 "Gigant" transport aircraft appeared in Tactical and Technical Trends, No. 21, 25 March 1943
"Secrets of Germany's Flying Freighter." Popular Science, June 1944, p. 56D.
A reuniting of former enemies – a Luftwaffe Me 232 pilot meets the RAF Marauder pilot who shot him down in a 1983 issue of Flight
เครเตียง เดอ ทรัว

เครเตียง เดอ ทรัว
เครเตียง เดอ ทรัว (ฝรั่งเศสสมัยใหม่: Chrétien de Troyes, ออกเสียง: [kʁetjɛ̃ d(ə) tʁwa]; ฝรั่งเศสเก่า: Crestien de Troies, ออกเสียง: [kresˈtjẽn də ˈtrojəs]; ค.ศ. 1135?–1185?, รุ่งเรืองอยู่ในช่วงประมาณ ค.ศ. 1160–1191) เป็นกวีชาวฝรั่งเศสผู้มีชื่อเสียงในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ไม่ทราบความเป็นมาเกี่ยวกับตัวเขามากนัก แต่ดูเหมือนจะมาจากเมืองทรัว หรือมีความเกี่ยวพันกับเมืองนั้นอย่างใดอย่างหนึ่ง เขาได้รับการอุปถัมภ์จากเคาน์เตสมารีแห่งช็องปาญ พระราชธิดาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสกับดัชเชสอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน  ระหว่าง ค.ศ. 1160–1172 ผลงานของเขาเกี่ยวกับตำนานกษัตริย์อาเธอร์เป็นงานที่มีชื่อเสียงและมีอิทธิพลมากที่สุดสำหรับวรรณกรรมในยุคกลาง เครเตียง เดอ ทรัว ได้ชื่อว่าเป็นนักเขียนนวนิยายในภาษาฝรั่งเศสเป็นคนแรก
ข้อมูล

Loomis, Roger Sherman (1991). The Grail: From Celtic Myth to Christian Symbol. Princeton. ISBN 0-691-02075-2
บรรณานุกรม

M. Altieri, Les Romans de Chrétien de Troyes: Leur perspective proverbiale et gnomique (1976, A G Nizet, Paris).
Jean Frappier, "Chrétien de Troyes" in Arthurian Literature in the Middle Ages, Roger S. Loomis (ed.). Clarendon Press: Oxford University. 1959. ISBN 0-19-811588-1
Jean Frappier, Chrétien de Troyes: The Man and His Work. Translated by Raymond J. Cormier. Athens, Ohio: Ohio University Press, 1982.
Idris Llewelyn Foster, "Gereint, Owein and Peredur" in Arthurian Literature in the Middle Ages, Roger S. Loomis (ed.). Clarendon Press: Oxford University. 1959.
K. Sarah-Jane Murray, "A Preface to Chretien de Troyes," Syracuse University Press, 2008. ISBN 0-8156-3160-X
Gerald Seaman, "Signs of a New Literary Paradigm: The 'Christian' Figures in Chrétien de Troyes," in: Nominalism and Literary Discourse, ed. Hugo Keiper, Christoph Bode, and Richard Utz (Amsterdam: Rodopi, 1997), pp. 87–109.
Albert W. Thompson, "The Additions to Chrétien's Perceval" in Arthurian Literature in the Middle Ages, Roger S. Loomis (ed.). Clarendon Press: Oxford University. 1959
Karl D. Uitti, Chrétien de Troyes Revisited, Twayne: New York, 1995. ISBN 0-8057-4307-3
Haidu, Peter; Tomaryn Bruckner, Matilda (2020). Philomena of Chrétien the Jew: the semiotics of evil (ภาษาอังกฤษ). Legenda. ISBN 978-1-78188-929-9.
This article incorporates material from an essay by W. W. Comfort, published in 1914.
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลงานของ Chrétien de Troyes ที่โครงการกูเทินแบร์ค
ผลงานเกี่ยวกับ/โดย เครเตียง เดอ ทรัว ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
ผลงานโดย เครเตียง เดอ ทรัว บนเว็บ LibriVox (หนังสือเสียง ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ)
The Charrette Project 2 at Baylor University
Dictionnaire Électronique de Chrétien de Troyes complete lexicon and transcriptions of the five romances of this Old French author by ATILF/CNRS-Université de Lorraine and LFA/University of Ottawa
El Grial, including poetry by Chrétien de Troyes set to music by Capella de Ministrers & Carlos Magraner
Bibliography of his works on Archives de littérature du Moyen Âge
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 2  3  4 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ 2  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์ 2  โปแลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
เม็สเซอร์ชมิท เม 262

| เม็สเซอร์ชมิท เม 262 ชวัลเบอ |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินขับไล่   เครื่องบินขับไล่/ทิ้งระเบิด
ชาติกำเนิด:  ไรช์เยอรมัน
บริษัทผู้ผลิต: เม็สเซอร์ชมิท
ผู้ใช้งานหลัก:  ลุฟท์วัฟเฟอ
จำนวนที่ผลิต: 1,430 ลำ
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: เมษายน ค.ศ. 1944
เที่ยวบินแรก: 18 เมษายน 1941 (เครื่องยนต์ลูกสูบ)  18 กรกฎาคม 1942 (เครื่องยนต์เจ็ต)
ปลดประจำการ: ค.ศ. 1945 (ในเยอรมนี)
เม็สเซอร์ชมิท เม 262 (เยอรมัน: Messerschmitt Me 262) ชื่อเล่นทั่วไปคือ ชวัลเบอ (Schwalbe; "นกนางแอ่น") และชื่อเล่นรุ่นต่อสู้–ทิ้งระเบิดคือ ชตวร์มโฟเกิล (Sturmvogel; "ปักษาวายุ") เป็นเครื่องบินขับไล่รุ่นแรกของโลกที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เจ็ต การออกแบบเริ่มขึ้นก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ด้วยประสบปัญหาทางเครื่องยนต์และโลหวิทยา ทำให้เครื่องบินนี้สามารถเข้าประจำการในลุฟท์วัฟเฟอได้ในกลางปี ค.ศ. 1944 นับว่าเป็นเครื่องบินรบที่เร็วที่สุดในยุคนั้น และยังเป็นอากาศยานที่มีเทคโนโลยีสูงสุดที่มีการใช้งานจริงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
คุณลักษณะ (รุ่นย่อย Me 262 A-1a)

ข้อมูลจาก Quest for Performance เอกสารต้นฉบับของบริษัทเม็สเซอร์ชมิท
ลักษณะทั่วไป
ลูกเรือ: 1 นาย
ความยาว: 10.60 เมตร (34 ฟุต  9 นิ้ว)
ช่วงระหว่างปลายปีก: 12.60 เมตร (41 ฟุต  6 นิ้ว)
ความสูง: 3.50 เมตร (11 ฟุต  6 นิ้ว)
พื้นที่ปีก: 21.7 ตารางเมตร (234 ตารางฟุต)
น้ำหนักบรรทุกเปล่า: 3,795 กิโลกรัม (8,366 ปอนด์)
น้ำหนักบรรทุก: 6,473 กิโลกรัม (14,272 ปอนด์)
น้ำหนักทะยานสูงสุด: 7,130 กิโลกรัม (15,720 ปอนด์)
อัตรากว้างยาว: 7.32
ขุมพลัง:  เครื่องยนต์เทอร์โบเจ็ต  จำนวน 2 เครื่องยนต์, กำลังแต่ละเครื่อง, 8.8 กิโลนิวตัน ()
ศักยภาพ
ความเร็วสูงสุด: 900 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (559 ไมล์ต่อชั่วโมง)
พิสัยบิน: 1,050 กิโลเมตร (652 ไมล์)
เพดานบินเดินทาง: 11,450 เมตร (37,565 ฟุต)
อัตราการไต่: 20 เมตรต่อวินาที (ที่น้ำหนักสูงสุด 7,130 กิโลกรัม) (3,900 ฟุตต่อนาที)
Thrust/weight: 0.28
อาวุธ
ปืน: ปืนใหญ่อากาศ MK 108 ขนาด 30 มม. สี่กระบอก
จรวด: จรวด R4M ขนาด 55 มม. ยี่สิบสี่ลูก
ลูกระเบิด: ระเบิดหนัก 250 กิโลกรัมสองลูก หรือระเบิดหนัก 500 กิโลกรัมสองลูก
มิติของเม็สเซอร์ชมิท เม 262
เฟราเอิน-บุนเดิสลีกา

| --- | --- |
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1990
ประเทศ:  เยอรมนี
สมาพันธ์: สหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป
จำนวนทีม: 12
ระดับในพีระมิด: 1
ตกชั้นสู่: ซไวเทอเฟราเอิน-บุนเดิสลีกา
ถ้วยระดับประเทศ: เดเอ็ฟเบ-โพคาล
ถ้วยระดับนานาชาติ: แชมเปียนส์ลีก
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: บาเยิร์นมิวนิก  (2023–24)
ชนะเลิศมากที่สุด: แฟรงก์เฟิร์ต (7 สมัย)
เว็บไซต์: Official website
ปัจจุบัน: เฟราเอิน-บุนเดิสลีกา ฤดูกาล 2023-24
เฟราเอิน-บุนเดิสลีกา (เยอรมัน: Frauen-Bundesliga) เป็นระบบการแข่งขันฟุตบอลหญิงลีกสูงสุดของประเทศเยอรมนี ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1990