stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อัลฟอนโซ มาเรีย เด ลีกูโอรี
ประวัติ

นักบุญอัลฟอนโซ มาเรีย เด ลีกูโอรี มีชื่อเต็มว่าอัลฟอนโซ มาเรีย อันโตนีโอ โจวันนี กอสโม ดามีอาโน มีเกเล กัสปาร์โด เด ลีกูโอรี (Alfonso Maria Antonio Giovanni Cosmo Damiano Michele Gaspardo de Liguori) เกิดเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1696 เป็นบุตรชายคนโตของเรือเอกจูเซปเป ลีกูโอรี ขุนนางชาวเนเปิลส์ กับนางอันนา มาเรีย กาเตรีนา กาวาลีเอรี สตรีเชื้อสายสเปน
อัลซอนโซเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเนเปิลส์จนจบปริญญาเอกด้านนิติศาสตร์ตั้งแต่อายุเพียง 16 ปี เมื่อทำงานเขารู้สึกเบื่อโลกจึงลาออกจากงาน แล้วตัดสินใจบวช แม้จะถูกครอบครัวคัดค้านอย่างหนักแต่ที่สุดก็ได้รับอนุญาต อัลฟอนโซได้รับศีลอนุกรมขั้นบาทหลวงเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1726 หลักจากนั้นท่านได้ปฏิบัติศาสนกิจที่เมืองเนเปิลส์ และได้ก่อตั้งคณะนักบวชชายชื่อ "คณะพระมหาไถ่" ขึ้นในปี ค.ศ. 1732 โดยมีจุดประสงค์เพื่อให้มีนักบวชคอยดูแลทุกข์สุขและสอนศาสนาให้กับผู้ด้อยโอกาส ต่อมาได้ตั้งคณะนักบวชหญิงในชื่อเดียวกัน ทั้งสองคณะได้รับการรับรองจากสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 14 ในปี ค.ศ. 1749 และ 1750 ตามลำดับ
บาทหลวงอัลฟอนโซปฏิเสธจะรับตำแหน่งบิชอปแห่งปาเลร์โม แต่สุดท้ายก็จำต้องรับตำแหน่งบิชอปแห่งซันตากาทาดีโกตีในปี ค.ศ. 1762 ตลอดช่วงเวลาที่ดำรงตำแหน่ง ท่านได้เลี้ยงอาหารคนจน ให้การศึกษาแก่ครอบครัวต่าง ๆ ก่อตั้งเซมินารีและบ้านนักบวช สอนและเขียนตำราทางด้านเทววิทยา การทำงานหนักทำให้ที่สุดท่านป่วยด้วยโรครูมาติซึม อาการทรุดหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนท่านขอเกษียณจากตำแหน่งและเป็นมุขนายกกิตติคุณตั้งแต่ ค.ศ. 1775 จนถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1787
เกียรติยศหลังมรณกรรม

บิชอปอัลฟอนโซ มาเรีย เด ลีกูโอรี ได้รับการประกาศเป็นบุญราศีโดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 7 เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1816 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 16 เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1839 นอกจากนี้ยังได้รับยกย่องจากสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 ให้เป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักรตั้งแต่ปี ค.ศ. 1871
อีโซลาเบลลา (ทะเลสาบมัจโจเร)

| --- | --- |
สวนของอีโซลาเบลลา
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ทะเลสาบมัจโจเร
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะบอร์โรเมโอ
พื้นที่: 0.20 ตารางกิโลเมตร (0.077 ตารางไมล์)
ความยาว: 0.32 กม. (0.199 ไมล์)
ความกว้าง: 0.18 กม. (0.112 ไมล์)
การปกครอง
 อิตาลี
แคว้น: ปีเยมอนเต
จังหวัด: แวร์บาโน-กูซีโอ-ออสโซลา
อีโซลาเบลลา (อิตาลี: Isola Bella; แปลว่า เกาะงาม) เป็นเกาะในหมู่เกาะบอร์โรเมโอในทะเลสาบมัจโจเรของประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่งเมืองสเตรซาออกไปในทะเลสาบ 400 เมตร เกาะมีความยาว 320 เมตร และกว้าง 400 เมตร บนเกาะประกอบด้วยวัง, สวนอิตาลี และหมู่บ้านชาวประมงขนาดเล็ก
ชื่อเดิมของเกาะคือ ลีโซลาอินเฟรีโอเร หรือ อีโซลาดีซอตโต บนเกาะเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านชาวประมงจนกระทั่งปี 1632 การ์โลที่ 3 จากตระกูลบอร์โรเมโอเริ่มก่อสร้างวังให้แก่อีซาเบลลา ดัดดา ผู้เป็นภรรยา ซึ่งเป็นที่มาของชื่อใหม่ของเกาะ วังนี้รวมถึงสวนอิตาลีเป็นผลงานสร้างโดยอันเจโล กรีเวลลี ช่างชาวมิลาน
อีวาโนเอ โบนอมี

| อีวาโนเอ โบนอมี |
| --- | --- |


นายกรัฐมนตรีแห่งอิตาลี ลำดับที่ 38 และ 42
ดำรงตำแหน่ง 4 ก.ค. 1921 – 26 ก.พ 1922
ก่อนหน้า: โจวันนี โจลิตตี
ถัดไป: หลุยจี ฟาจตา
ดำรงตำแหน่ง 18 มิ.ย. 1944 – 19 มิ.ย. 1945
ก่อนหน้า: ปีเอโตร บาโดลโย
ถัดไป: แฟร์รุจโจ ปาร์รี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 18 ตุลาคม ค.ศ. 1873(1873-10-18) มานตัว, อิตาลี
เสียชีวิต: เมษายน 20, 1951(1951-04-20) (77 ปี) โรม, อิตาลี
เชื้อชาติ: อิตาลี
พรรคการเมือง: พรรคสังคมนิยมอิตาลี (1893-1912)   พรรคสังคมนิยมปฏิรูปอิตาลี (1912-26)   พรรคประชาธิปไตยแรงงาน (1942-46)   พรรคสังคมนิยมประชาธิปไตยอิตาลี (1948-51)

อีวาโนเอ โบนอมี (อิตาลี: Ivanoe Bonomi; 18 ตุลาคม ค.ศ. 1873 - 20 เมษายน ค.ศ. 1951) เป็นนักการเมืองฝ่ายซ้ายและรัฐบุรุษชาวอิตาลีในช่วงก่อนและช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 และเคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งราชอาณาจักรอิตาลี 2 สมัย (สมัยแรก ค.ศ. 1921-1922, สมัยที่ 2 ค.ศ. 1944 - 1945)
สโมสรฟุตบอลโตรีโน

สโมสรฟุตบอลโตรีโน (อิตาลี: Torino F.C.) เป็นสโมสรฟุตบอลจากเมืองตูรินและเป็นคู่แข่งกับยูเวนตุส
ประวัติ

ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1906 โดยในยุคนั้นใช้ชื่อว่า AC Torino และใช้ชื่อนี้มาจนถึงปี ค.ศ. 2005 ก่อนจะเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น Torino F.C. จนถึงปัจจุบันโตรีโนยิ่งใหญ่มากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940 เป็นยุคที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง ได้แชมป์มากมายหลายรายการ (แต่หลังจากเหตุการณ์เครื่องบินตกในปีค.ศ. 1949) ความยิ่งใหญ่ของสโมสรก็สิ้นสุดลง
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

เซเรียอา
ชนะเลิศ (7): 1927–28, 1942–43, 1945–46, 1946–47, 1947–48, 1948–49, 1975–76 1
รองชนะเลิศ (7): 1907, 1914–1915, 1928–1929, 1938–1939, 1941–42, 1976–77, 1984–85
เซเรียบี
ชนะเลิศ (3): 1959–60, 1989–90, 2000–01
รองชนะเลิศ (2): 2004–05, 2011–12
โกปปาอีตาเลีย
ชนะเลิศ (5): 1935–36, 1942–43, 1967–68, 1970–71, 1992–93
รองชนะเลิศ (8): 1937–38, 1962–63, 1963–64, 1969–70, 1979–80, 1980–81, 1981–82, 1987–88
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา
รองชนะเลิศ (1): 1993
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

มีโทรพาคัพ
ชนะเลิศ (1): 1990–91
ยูฟ่าคัพ/ยูฟ่ายูโรปาลีก
รองชนะเลิศ (1): 1991–92
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

สโมสรฟุตบอลโตรีโน ที่เฟซบุ๊ก
สโมสรฟุตบอลโตรีโน ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กแชมเปียนเซเรียอา |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ 36 สมัย |  ยูเวนตุส (1905, 1925-26, 1930-31, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1934-35, 1949-50, 1951-52, 1957-58, 1959-60, 1960-61, 1966-67, 1971-72, 1972-73, 1974-75, 1976-77, 1977-78, 1980-81, 1981-82, 1983-84, 1985-86, 1994-95, 1996-97, 1997-98, 2001-02, 2002-03, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20) |  |
| แชมป์ 20 สมัย |  อินเตอร์มิลาน (1909-10, 1919-20, 1929-30, 1937-38, 1939-40, 1952-53, 1953-54, 1962-63, 1964-65, 1965-66, 1970-71, 1979-80, 1988-89, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2020-21, 2023-24) |  |
| แชมป์ 19 สมัย |  เอซี มิลาน (1901, 1906, 1907, 1950-51, 1954-55, 1956-57, 1958-59, 1961-62, 1967-68, 1978-79, 1987-88, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1995-96, 1998-99, 2003-04, 2010-11, 2021-22) |  |
| แชมป์ 9 สมัย |  เจนัว (1898, 1899, 1900, 1902, 1903, 1904, 1914-15, 1922-23, 1923-24) |  |
| แชมป์ 7 สมัย |  โตรีโน (1927-28, 1942-43, 1945-46, 1946-47, 1947-48, 1948-49, 1975-76) • โบโลญญา (1924-25, 1928-29, 1935-36, 1936-37, 1938-39, 1940-41, 1963-64) •  โปรแวร์เชลลี (1908, 1909, 1910-11, 1911-12, 1912-13, 1920-21, 1921-22) |  |
| แชมป์ 3 สมัย |  โรมา (1941-42, 1982-83, 2000-01) •  นาโปลี (1986-87, 1989-90, 2022-23) |  |
| แชมป์ 2 สมัย |  ลาซีโอ (1973-74, 1999-2000) •  ฟีออเรนตีนา (1955-56, 1968-69) |  |
| แชมป์สมัยเดียว |  เวโรนา (1984-85) •  ซัมป์โดเรีย (1990-91) •  คัลยารี (1969-70) • กาซาเล (1913-14) • โนเวเซ (1921-22) • สเปเซีย (1944) |  |
อิญญัซซีโอ อาบาเต

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 .
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  Ignazio Abate
สูง:  1.80 m (5 ft 11 in)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เอซี มิลาน
หมายเลข:  20
ชุดเยาวชน
:  Rescaldina
1999–2004:  เอซี มิลาน
ชุดใหญ่*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 2003–2007 |  เอซี มิลาน |  0 |  (0) |
| 2004–2005 |  → นาโปลี (ยืม) |  29 |  (2) |
| 2005 |  → ชามโปเดรีย (ยืม) |  0 |  (0) |
| 2005–2006 |  → เพียเซนซา (ยืม) |  13 |  (0) |
| 2006–2007 |  → โมดีนา (ยืม) |  38 |  (1) |
| 2007–2008 |  เอ็มโพลี |  24 |  (1) |
| 2008–2009 |  ทอร์ริโน |  25 |  (1) |
| 2009– |  เอซี มิลาน |  88 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2004 |  อิตาลี 18 ปี |  3 |  (0) |
| 2005 |  อิตาลี 19 ปี |  2 |  (1) |
| 2005–2006 |  อิตาลี 20 ปี |  6 |  (0) |
| 2006–2009 |  อิตาลี 21 ปี |  10 |  (1) |
| 2008 |  โอเลมปิก อิตาลี |  8 |  (1) |
| 2011– |  อิตาลี |  4 |  (0) |
 จำนวนนัดที่ลงเล่นให้ชุดใหญ่และจำนวนประตูนับเฉพาะลีกท้องถิ่นเท่านั้น และ เป็นข้อมูล ณ วันที่ 6 May 2012.  † ลงเล่น (ประตู)  ‡ จำนวนนัดที่ลงเล่นและจำนวนประตูในนามทีมชาติ ข้อมูล ณ วันที่ 18:47, 24 June 2012 (UTC)
อิญญัซซีโอ อาบาเต (อิตาลี: Ignazio Abate) เกิดวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 เป็นนักฟุตบอลชาวอิตาลี ปัจจุบันเล่นให้กับเอซี มิลาน ในเซเรียอา ในตำแหน่งกองหลัง
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile at official club website
Profile at Assocalciatori.it (อิตาลี)
International caps เก็บถาวร 2012-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at FIGC.it (อิตาลี)
ESPN Profile เก็บถาวร 2011-06-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอิตาลี – ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 บุฟฟอน (c)  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี  4 ดาร์มีอัน  5 มอตตา  6 กันเดรวา  7 อาบาเต  8 มาร์กีซีโอ  9 บาโลเตลลี  10 กัสซาโน  11 Cerci  12 ซีรีกู  13 เปริน  14 อากวีลานี  15 บาร์ซัลยี  16 เด รอสซี  17 อิมโมบีเล  18 ปาโรโล  19 โบนุชชี  20 Paletta  21 ปีร์โล  22 อินซิญเญ  23 แวร์รัตตี  ผู้ฝึกสอน: Prandelli  |  1 บุฟฟอน (c)  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี  4 ดาร์มีอัน  5 มอตตา  6 กันเดรวา  7 อาบาเต  8 มาร์กีซีโอ  9 บาโลเตลลี  10 กัสซาโน  11 Cerci  12 ซีรีกู  13 เปริน  14 อากวีลานี  15 บาร์ซัลยี  16 เด รอสซี  17 อิมโมบีเล  18 ปาโรโล  19 โบนุชชี  20 Paletta  21 ปีร์โล  22 อินซิญเญ  23 แวร์รัตตี  ผู้ฝึกสอน: Prandelli  |  |
สุสานใต้ดินกาปูชิน

มัมมีของโรซาเลีย ลอมบาร์โดผู้เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1920
สุสานใต้ดินกาปูชิน (อิตาลี: Catacombe dei Cappuccini, อังกฤษ: Capuchin catacombs of Palermo หรือ Catacombs of the Capuchins) เป็นที่เก็บศพแห้งแบบมัมมี่ภายใน “สุสานใต้ดิน” ที่เมืองปาแลร์โมในซิซิลีทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี ในปัจจุบันเป็นสถานที่ดึงดูดท่องเที่ยวแนวสยองขวัญ (macabre) และมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์แนวแปลก
เมื่ออารามของคณะภราดาน้อยกาปูชินแห่งปาแลร์โมขยายตัวเลยจากสุสานเดิมในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ไฟรอาร์ในอารามก็ทำการขุดห้องเก็บศพใต้อาราม ในปี  ค.ศ. 1599 ท่านก็ได้ทำศพภราดาซิลเวสเตอร์แห่งจุบบีโอที่เพิ่งเสียชีวิตและวางร่างไว้ในสุสานใต้ดินที่พบ
ร่างของผู้ตายก็แห้งบนคานที่ทำด้วยเซรามิคภายในสุสานใต้ดิน ต่อมาบางครั้งก็จะมีการล้างด้วยน้ำส้มสายชู บางร่างก็จะทำการดองศพ (Embalming) หรือบางร่างก็จะใส่ตู้กระจกไว้ นักบวชที่รักษาไว้ก็จะแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่สวมใส่ประจำวันพร้อมด้วยเชือกที่เป็นเครื่องหมายของการชดใช้บาป (penance)
เดิมสุสานใต้ดินใช้สำหรับบรรจุศพของเหล่าไฟรอาร์เท่านั้น แต่ในคริสต์ศตวรรษต่อ ๆ มาการมีศพไว้ในสุสานใต้ดินของนักบวชกาปูชินชินก็ถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์แสดงสถานะ ผู้มีฐานะดีก็จะทิ้งพินัยกรรมไว้ให้รักษาร่างของตนไว้ในเครื่องแต่งกายที่ระบุไว้ หรือบางครั้งก็ถึงกับสั่งว่าให้เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นระยะ ๆ นักบวชที่ฝังก็จะแต่งกายอย่างนักบวช ส่วนฆราวาสก็จะแต่งตัวตามสมัย ญาติพี่น้องผู้มาสวดมนต์ให้แก่ผู้ตายก็จะมีหน้าที่ดูแลรักษาสภาพของศพให้ดูดีด้วย ค่าบำรุงรักษาสุสานใต้ดินมาจากเงินอุทิศของญาติพี่น้องผู้ที่มีร่างอยู่ในสุสาน
ร่างใหม่แต่ละร่างก็จะถูกนำไปไว้ชั่วคราวในช่องก่อนที่จะย้ายไปยังที่ตั้งที่ถาวร ถ้าญาติพี่น้องยังคงบริจาคเงินสำหรับดูแลรักษาร่างของผู้ตายก็จะยังคงตั้งไว้ แต่ถ้าเลิกบริจาคร่างก็จะถูกย้ายไปไว้บนชั้นจนกว่าญาติพี่น้องจะกลับมาบริจาค
คนที่มีชื่อเสียง

มาร์ควิส Vincenzo Natoli หัวหน้าผู้พิพากษาของปาแลร์โมและประธานของ Royal Heritage แพ่งและทางอาญา
Artale Natoli, หัวหน้าผู้พิพากษาของศาลแพ่งโตปาแลร์โม
การบรรจุและการรักษาศพไม่ให้เน่าเปื่อย

ไฟรอาร์องค์สุดท้ายที่ได้รับการบรรจุในสุสานใต้ดินคือภราดาริกการ์โดในปี  ค.ศ. 1871 แต่หลังจากนั้นก็ยังคงมีการบรรจุร่างของฆราวาสที่สำคัญ ๆ กันอยู่ สุสานมาปิดอย่างเป็นทางการในปี  ค.ศ. 1880 แต่นักท่องเที่ยวก็ยังคงเดินทางมาชม ร่างสุดท้ายที่ได้รับการบรรจุคือร่างของโรซาเลีย ลอมบาร์โดเด็กหญิงอายุสองขวบผู้เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1920 ด้วยโรคปอดบวม ซึ่งยังอยู่ในสภาพที่ยังคงดีอยู่มากโดยใช้สูตรการรักษาร่างที่หายไปเป็นเวลานานก่อนที่จะมาพบอีกครั้งเมื่อไม่นานมานี้ วิธีการรักษาศพไม่ให้เน่าเปื่อยทำโดยศาสตราจารย์อัลเฟรโด ซาลาเฟีย โดยการใช้สารละลายฟอร์มาลิน (formalin) เพื่อฆ่าเชื้อแบคทีเรีย, แอลกอฮอล์เพื่อทำให้ร่างแห้ง, กลีเซอรินเพื่อไม่ให้ร่างแห้งจนเกินไป, กรดซาลิไซลิคเพื่อฆ่าเชื้อรา และสารที่สำคัญที่สุดคือเกลือสังกะสี (ซิงค์ซัลเฟต และ ซิงค์คลอไรด์) เพื่อทำให้ร่างมีความแข็ง (rigidity) ไม่อ่อนตัวลง สูตรที่ใช้ประกอบด้วยกลีเซอริน 1 ส่วน, ฟอร์มาลินชุ่มด้วยซิงค์ซัลเฟต และ ซิงค์คลอไรด์ 1 ส่วน และสารละลายแอลกอฮอล์กับกรดซาลิไซลิคอีก 1 ส่วน
สุสานใต้ดินประกอบด้วยมัมมีราว 8,000 ศพที่ตั้งรายตามผนังของสุสาน ห้องเก็บศพแบ่งออกเป็นกลุ่มที่ประกอบด้วย ชาย หญิง หญิงพรหมจารี เด็ก นักบวช และผู้มีอาชีพการงาน (Professional) สภาวะของศพก็แตกต่างกันออกไป บางร่างก็ยังอยู่ในสภาพดีกว่าร่างอื่น ๆ บางร่างก็ตั้งเป็นแบบวางท่าเช่นร่างของเด็กสองคนที่นั่งด้วยกันบนเก้าอี้โยก สุสานเปิดให้แก่ญาติพี่น้องของผู้ตายผู้สามารถเข้ามาสวดมนต์ร่วมกับผู้ตายด้วยกัน
ในสุสานใต้ดินก็มีร่างของบุคคลสำคัญ ๆ หลายคนที่ และอ้างกันว่าร่างของเดียโก เบลัซเกซจิตรกรชาวสเปนถูกบรรจุไว้ที่นี่ด้วย
การเข้าชม

สุสานใต้ดินเปิดให้ประชาชนเข้าชมแต่ตามกฎแล้วห้ามการถ่ายภาพ ในปัจจุบันได้มีการติดตั้งกรงเหล็กเพื่อป้องกันไม่ให้นักท่องเที่ยววางท่าถ่ายภาพกับร่างของผู้ตาย
ระเบียงภาพ

ภายในสุสานใต้ดิน
ระเบียงศพใหม่
ระเบียงนักนักพรต
ระเบียงบาทหลวง
ระเบียงชาย
ดูเพิ่ม

สุสานใต้ดิน
การเก็บศพ
ที่เก็บศพ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สุสานใต้ดินคาพูชิน
Paolo Ventura - Dressed for Eternity
King's Capuchin Catacombs of Palermo
Tourist information about the catacombs in Whatsonwhen เก็บถาวร 2008-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Paradoxplace Catacombe Cappuccini Page เก็บถาวร 2016-12-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sacred Destinations: Catacombe dei Cappuccini, Palermo
The Mummies of Palermo เก็บถาวร 2010-12-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 และพระราชนัดดา

| สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 และพระราชนัดดา |
| --- | --- |

ศิลปิน: ทิเชียน
ปี: ค.ศ. 1545 – 1546
สื่อ: ภาพวาดสีน้ำมัน
มิติ: 210 cm × 176 cm (83 นิ้ว × 69 นิ้ว)
สถานที่: พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกาโปดีมอนเต นาโปลี
สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 และพระราชนัดดา (อังกฤษ: Pope Paul III and His Grandsons; อิตาลี: Papa Paolo III e i nipoti) เป็นภาพวาดสีน้ำมันที่สร้างสรรค์ขึ้นโดยทิเชียน ตั้งแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกาโปดีมอนเต เมืองนาโปลี ประเทศอิตาลี ซึ่งได้รับว่าจ้างจากตระกูลฟาร์เนเซและวาดขึ้นในระหว่างการเยือนกรุงโรมของทิเชียนตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1545 ถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1546 ภาพได้พรรณนาถึงความสัมพันธ์อันหยาบกระด้างระหว่างสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 กับออตตาวีโอและอาเลสซันโดร ฟาร์เนเซ ผู้เป็นพระราชนัดดาของพระองค์ ในรายละเอียดของภาพ ออตตาวีโอจะแสดงกิริยายืนคุกเข่าอยู่ทางด้านซ้ายของพระสันตะปาปา ส่วนอาเลสซันโดรสวมชุดพระคาร์ดินัล ยืนอยู่ทางด้านหลังขวามือของพระองค์ ภาพวาดแสดงให้เห็นถึงผลกระทบจากความชราวัยและการวางกลยุทธ์ภายหลังการสืบต่ออำนาจของสมเด็จพระสันตะปาปาปอล โดยในขณะนั้นพระองค์ทรงมีพระชนมายุเจ็ดสิบปลาย ๆ และดำรงตำแหน่งท่ามกลางบรรยากาศความไม่แน่นอนทางการเมืองในรัชสมัยจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระสันตะปาปาปอลมิใช่คนเคร่งศาสนา พระองค์ทรงมองว่าตำแหน่งพระสันตะปาปาเป็นเพียงช่องทางเสริมสร้างความมั่นคงแก่ตระกูลของพระองค์เท่านั้น พระองค์ทรงแต่งตั้งอาเลสซันโดรเป็นพระคาร์ดินัลแม้จะมีผู้ครหาว่าเป็นการเห็นแก่ญาติ ทรงอุปภัมภ์บุตรนอกสมรสจำนวนหนึ่ง และใช้เงินภายในคริสตจักรเป็นจำนวนมากสำหรับการสะสมงานศิลปะและโบราณวัตถุ ต่อมาเมื่อประมาณ ค.ศ. 1545 จักรพรรดิคาร์ลทรงมีพระราชอำนาจทางการเมืองและการทหารมากขึ้น ทำให้ตำแหน่งพระสันตะปาปาเริ่มอ่อนแอลง เมื่อกระแสอิทธิพลเริ่มเปลี่ยนแปลงไป ทิเชียนจึงละทิ้งงานที่ได้รับว่าจ้างก่อนที่จะเสร็จสมบูรณ์ และในอีก 100 ปีให้หลัง ภาพวาดจึงถูกจัดเก็บไว้ที่ห้องใต้ดินของตระกูลฟาร์เนเซในสภาพที่ชำรุดและไม่ใส่กรอบ
สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 และพระราชนัดดา ถือว่าเป็นหนึ่งในผลงานที่ดีและเฉียบแหลมที่สุดของทิเชียน แม้ว่าผลงานจะค้างคาและมีความสมบูรณ์น้อยกว่าผลงานอีกชิ้นของเขาอย่างภาพเหมือนสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 ที่สร้างสรรค์ขึ้นก่อนหน้านั้นไม่กี่ปี ภาพวาดนี้มีชื่อเสียงในการใช้สีที่เข้มข้น ทั้งสีแดงเข้มของผ้าคลุมโต๊ะและสีขาวสว่างของฉลองพระองค์ของพระสันตะปาปา นอกจากนี้ ภาพวาดยังได้สะท้อนสัญลักษณ์ของความขัดแย้งที่ละเอียดอ่อนในสถานภาพของพระองค์ และการสัมผัสถึงพลังทางจิตใจที่ซับซ้อนระหว่างบุรุษทั้งสาม
การว่าจ้าง

ภาพวาดได้รับการว่าจ้างใน ค.ศ. 1546 หลังจากทิเชียนรับจ้างสร้างสรรค์ภาพเหมือนชุดพระสันตะปาปาปอล เขาได้วาดภาพของปีเอร์ลุยจีและบุตรทั้งสามคน (วิตโตเรีย, อาเลสซันโดร และรานุชชีโอ) และเป็นไปได้ว่าเขาจะวาดภาพของออตตาวีโออีกครั้งหนึ่งด้วยเมื่อ ค.ศ. 1552 อีกทั้งเขาน่าจะเป็นผู้ว่าจ้างจิตรกรรมแผงแบบนาโปลีดั้งเดิมอย่างภาพวาดดานาแอของทิเชียน แม้ว่าโลโดวีโก ดอลเช จะเชื่อว่าเป็นอาเลสซันโดร เนื่องจากเขาเป็นคนสนิทของทิเชียน
ชื่อเสียงของทิเชียนนั้นมีมากจนเขาถูกเรียกตัวไปยังกรุงโรมอยู่บ่อยครั้งในช่วงต้นทศวรรษ 1540 ครั้งแรกโดยพระคาร์ดินัลปีเอโตร เบมโบ และหลังจากนั้นโดยตระกูลฟาร์เนเซ ประมาณกลางทศวรรษ 1540 ทิเชียนกลายเป็นจิตรกรภาพเหมือนประจำตระกูลฟาร์เนเซ หลังจากทิเชียนวาดภาพเหมือนของปีเอร์ลุยจีและพระสันตะปาปาปอลได้จำนวนหนึ่ง เขาจึงได้รับการว่าจ้างให้เป็นผู้เตรียมการสำหรับสัญลักษณ์ของการครองตำแหน่งของพระสันตะปาปาปอล ซึ่งทั้งหมดนี้ (สร้างความตระหนักรู้และความทะเยอทะยานทางการเมืองของพวกเขา) วางจุดประสงค์ไว้อย่างชัดเจนเพื่อเป็นสารสาธารณะต่อการยกระดับทางสังคมของพวกเขา พระสันตะปาปาปอลทรงรับรู้ถึงอิทธิพลของทิเชียนในเวนิสเป็นอย่างดี และภายหลัง ค.ศ. 1538 ทิเชียนจึงได้รับการอนุญาตให้เป็นจิตรกรประจำพระองค์เพียงผู้เดียวเท่านั้น
ทิเชียนเบื่อหน่ายกับการเดินทางและปฏิเสธข้อเสนอนี้ แต่เมื่อพระสันตะปาปาปอลเสด็จไปยังทางตอนเหนือของอิตาลีเพื่อเจรจากับจักรพรรดิคาร์ลเมื่อ ค.ศ. 1543 พระองค์ทรงพบกับทิเชียนเป็นครั้งแรกและประทับเป็นแบบให้กับภาพเหมือนสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 ที่มิได้ทรงพระมาลา ในช่วงเวลานี้ ปอมโปนีโอ บุตรชายของทิเชียนตัดสินใจที่จะเข้ารับเป็นบาทหลวง และทิเชียนจึงสบโอกาสนี้ในการติดต่อกับพระสันตะปาปาเพื่อให้ได้มาซึ่งศาสนจักรและที่ดินสำหรับบุตรชาย โดยผ่านการติดต่อกับพระคาร์ดินัลอาเลสซันโดร ทิเชียนได้เสนอที่จะวาดภาพเหมือนให้กับตระกูลฟาร์เนเซแลกกับการมอบแอบบีย์นักบุญเปโตรในกอลเลอุมเบร์โต ซึ่งติดกับพื้นที่ของทิเชียนในเชเนดา จักรพรรดิคาร์ลทรงเคารพต่อความประสงค์ทิเชียน นั่นจึงทำให้เขามีอิทธิพลในการเจรจากับตระกูลฟาร์เนเซมากขึ้น เมื่อเขาได้รับการเสนอค่าจ้างและคำเชิญสู่กรุงโรม เขาจึงชี้แจงอย่างชัดเจนว่าเขาจะรับงานนี้เพื่อแลกกับผลประโยชน์เพียงเท่านั้น ซึ่งในตอนแรกได้รับการปฏิเสธกลับมา แต่เมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1544 ทิเชียนได้ส่งข้อความถึงพระคาร์ดินัลอาเลสซันโดรอย่างมั่นใจว่าเขาจะไปเยี่ยมเยือนเพื่อ "ลงสีตระกูลของท่านผู้ทรงเกียรติอันรุ่งโรจน์จนถึงแมวตัวสุดท้าย" ถึงอย่างนั้น ทิเชียนก็มิได้ดำเนินการใด ๆ จนกระทั่งเดือนตุลาคมของปีถัดมา เมื่อเขามาถึงยังโรม เขาได้รับการปฏิบัติเหมือนเป็นแขกคนสําคัญที่สุดของเมืองและมีการจัดที่พักไว้ที่หอทัศนา ซึ่งที่สุดแล้วภาพเหมือนก็ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ อาจเป็นไปได้ว่าเมื่อได้รับผลประโยชน์แล้ว เขามองว่าไม่มีเหตุผลใด ๆ ที่จะต้องพำนักในโรมต่อไปและจึงละทิ้งงานทั้งหมดที่ยังค้างคา
การตีความ

แม้จะมีการมองว่าเป็นชิ้นงานที่ตรงไปตรงมาและเยือกเย็นผ่านพระสันตะปาปาผู้ชราภาพประทับอยู่ท่ามกลางญาติผู้ฉลาดแกมโกงและฉวยโอกาส แต่ในความเป็นจริงมีความซับซ้อนกว่านั้นมาก และความตั้งใจของศิลปินก็ละเอียดอ่อนกว่า แน่นอนว่างานชิ้นนี้จะเป็นภาพเหมือนบุคคลของหนึ่งในชายผู้ทรงอํานาจมากที่สุดในยุคของทิเชียน และตรงกันข้ามกับภาพเหมือนพระสันตะปาปาปอลสองภาพก่อนหน้านี้ของเขา ซึ่งทั้งสองชิ้นงานสร้างสรรค์ขึ้นด้วยความเคารพ ภาพเหมือนนี้เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในการว่าจ้างภาพเหมือนที่ยากที่สุดในประวัติศาสตร์ศิลปะในทางการเมือง ตามความเห็นของนักประวัติศาสตร์ศิลปะ โรดอลโฟ ปัลลุชชีนี และฮารอล์ด เวธีย์ ระบุว่าจำเป็นต้องเข้าใจถึงปฏิสัมพันธ์ต่อกันและกันระหว่างความสัมพันธ์กับความลึกซึ้งที่ "เหมาะสมของเชกสเปียร์" อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าทิเชียนจะได้ขจัดข้อสงสัยของภาพวาดอยู่ประเด็นหนึ่ง โดยการที่ปรากฏความสัมพันธ์อันซับซ้อนทั้งหมดบนแผ่นภาพ อาจเป็นความตั้งใจเพื่อเป็นตัวบ่งบอกถึงจักรพรรดิคาร์ลว่าพระสันตะปาปาปอลยังทรงรักษาตําแหน่งของพระองค์ในฐานะพระสังฆราชที่มีอํานาจเหนือกว่า แม้จะชราภาพและอ่อนแอ แต่ก็ยังคงเป็นบุคคลผู้ทรงอำนาจและสามารถควบคุมพระญาติที่วิวาทกันได้
นอกจากนี้ ทิเชียนซึ่งได้รับการว่าจ้างจากตระกูลฟาร์เนเซ จะไม่วาดภาพพระสันตะปาปาในลักษณะใจจืดใจดำอย่างชัดเจน ในขณะที่พระองค์ในภาพจะแสดงให้เห็นว่าชราวัยและอ่อนแอ แต่ได้ปรากฏลักษณะของพระอุระที่กว้างและพระเนตรที่แหลมคม ซึ่งบ่งบอกถึงความฉลาดและเล่ห์เหลี่ยมของพระองค์ ออตตาวีโอจะมีความเย็นชาและไม่สะทบสะท้าน แต่สิ่งนี้อาจเป็นการสื่อเพื่อแสดงความแข็งแกร่งของบุคลิกและความเชื่อมั่นของเขา ส่วนอาเลสซันโดรเป็นที่ชื่นชอบจากการได้อยู่ใกล้ชิดกับพระสันตะปาปามากที่สุด แต่การวิเคราะห์ด้วยรังสีเอกซ์เผยให้เห็นว่าเดิมทีอาเลสซันโดรยืนอยู่ทางซ้ายของสมเด็จพระสันตะปาปาและจึงค่อยถูกย้ายตำแหน่ง ซึ่งบางทีอาจเป็นไปตามคําขอของอาเลสซันโดรเอง เพื่อย้ายไปยังตําแหน่งที่มือของเขาวางอยู่บนบัลลังก์ของพระสันตะปาปา โดยบ่งบอกถึงการอ้างสิทธิ์ของเขาในตําแหน่งสันตะปาปา
ที่มา

ทิเชียนละทิ้งภาพวาดก่อนผลงานจะเสร็จสมบูรณ์ และในอีก 100 ปีให้หลัง ภาพวาดจะถูกจัดเก็บไว้ที่ห้องใต้ดินของตระกูลฟาร์เนเซในสภาพที่ชำรุดและไม่ใส่กรอบ ที่ซึ่งรวบรวมงานศิลปะและโบราณวัตถุขนาดใหญ่ของอาเลสซันโดร รวมถึงภาพเหมือนของทิเชียนที่ได้รับการว่าจ้างจากพระสันตะปาปาปอลด้วย และในที่สุดก็ตกทอดมาถึงยังรุ่นของเอลีซาเบตตา ฟาร์เนเซ (ค.ศ. 1692–1766) ผู้ซึ่งอภิเษกสมรสกับพระเจ้าเฟลิเปที่ 5 แห่งสเปนเมื่อ ค.ศ. 1714 ต่อมาผลงานถูกส่งต่อให้กับพระราชบุตรการ์โลส ผู้ซึ่งกลายเป็นดยุกแห่งปาร์มาและหลังจากนั้นจึงเป็นพระมหากษัตริย์สเปน จากนั้นใน ค.ศ. 1734 พระองค์ทรงพิชิตราชอาณาจักรซิซิลีและนาโปลี และผลงานจึงได้รับการเคลื่อนย้ายมายังนาโปลี ต่อมาใน ค.ศ. 1738 พระเจ้าการ์โลสทรงโปรดให้สร้างพระราชวังกาโปดีมอนเต ซึ่งรวมถึงพิพิธภัณฑ์กาโปดีมอนเตเพื่อเป็นที่จัดเก็บผลงานศิลปะของตระกูล ภาพวาดยังคงอยู่ที่นั่นจนถึงปัจจุบัน โดยแขวนอยู่ในส่วนห้องแสดงงานศิลปะฟาร์เนเซ พิพิธภัณฑ์กาโปดีมอนเตได้รับการกําหนดให้เป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติใน ค.ศ. 1950
ดูเพิ่ม

รายชื่อภาพเขียนโดยทิเชียน
ภาพเหมือนที่สันนิษฐานว่าเป็นรูปของออตตาวีโอ ฟาร์เนเซ วาดโดยทิเชียนในช่วง ค.ศ. 1540–1545 หรือรู้จักในชื่อ ภาพเหมือนชายหนุ่มชาวอังกฤษ ออตตาวีโอได้พิสูจน์ตนเองว่าเป็นผู้น่ายำเกรงด้วยสิทธิของตัวเขา ทั้งยังได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ขนแกะทองคำจากจักรพรรดิคาร์ล และกลายเป็นขุนนางเมื่อ ค.ศ. 1547
ภาพเหมือนพระคาร์ดินัลอาเลสซันโดร ฟาร์เนเซ วาดโดยทิเชียนในช่วง ค.ศ. 1545–1546 จัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกาโปดีมอนเต
ดานาแอกับเอรอส สร้างสรรค์เมื่อ ค.ศ. 1544 จัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกาโปดีมอนเต เมืองนาโปลี จิตรกรรมชุดแรกของทิเชียนได้รับการว่าจ้างจากทั้งออตตาวีโอและอาเลสซันโดร ฟาร์เนเซ
ภาพเหมือนรานุชชีโอ ฟาร์เนเซ บุตรของปีเอร์ลุยจีในวัย 12 ปี เมื่อ ค.ศ. 1542 ซึ่งไม้กางเขนสีขาวที่ประดับอยู่บนหน้าอกด้านซ้ายของเขาถือเป็นเครื่องหมายยืนยันในฐานะอัศวินแห่งคณะเสนาธิปัตย์แห่งมอลตา โดยผลงานชิ้นนี้ทำให้ทิเชียนได้ติดต่อกับพระสันตะปาปาเป็นครั้งแรก
ภาพเหมือนสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 วาดขึ้นใน ค.ศ. 1543 จัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกาโปดีมอนเต เมืองนาโปลี หลังจากพระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระสันตะปาปา พระองค์จึงได้เสนอให้ทิเชียนเป็นจิตรกรภาพเหมือนของพระองค์เพียงผู้เดียว
ภาพเหมือนสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 กับพระคาร์ดินัล ของราฟาเอล สร้างสรรค์ขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1518–1519 จัดแสดง ณ หอศิลป์อุฟฟีซี เมืองฟลอเรนซ์ โดยเป็นต้นแบบทางศิลปะด้านจิตใจที่ปรากฏในภาพเหมือนของทิเชียน
อิลซัจจาโตเร

ภาพหน้าแรกของหนังสือ The Assayer โดย ฟรันเชสโก วิลลาเมนา (Franceso Villamena)
อิลซัจจาโตเร (อิตาลี: Il Saggiatore; อังกฤษ: The Assayer; หมายถึง นักวิเคราะห์) เป็นหนังสือที่เขียนโดยกาลิเลโอ กาลิเลอี ตีพิมพ์เผยแพร่ในกรุงโรมเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1623
เนื้อหาภายในหนังสือเป็นการโต้แย้งงานเขียนเกี่ยวกับ ดาวหาง ของ โอราซิโอ กราสซี พระเยซูอิดผู้เป็นนักคณิตศาสตร์ที่วิทยาลัยโรมาโน เมื่อ ค.ศ. 1618 โดยที่ในคราวนั้น กราสซีกับเพื่อนๆ ผู้นิยมนับถืออริสโตเติล เป็นฝ่ายถูก ส่วนกาลิเลโอเป็นฝ่ายผิด เนื่องจากกาลิเลโอเข้าใจว่าดาวหางเป็นเพียงภาพลวงตาจากแสง ไม่ใช่วัตถุจริงๆ
ค.ศ. 1616 กาลิเลโอดูจะสงบปากสงบคำลงเนื่องจากแนวคิดจากโคเปอร์นิคัส จนถึง ค.ศ. 1623 พระคาร์ดินัล มัฟฟีโอ บาร์เบรินี ผู้อุปถัมภ์แห่ง Lynx และลุงของพระคาร์ดินัลฟรันเชสโก บาร์เบรินี ได้ขึ้นเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ทำให้กาลิเลโอลำพองใจจากการที่มีผู้สนับสนุนเป็นผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุดในศาสนจักร ซึ่งยืนยันจากการที่เขาเดินทางไปยังกรุงโรม
หน้าปกของ อิลซัจจาโตเร เป็นตราสัญลักษณ์ของตระกูลบาร์เบรินี ประกอบด้วยผึ้งงานสามตัว หนังสือนี้เขียนคำอุทิศถวายแด่พระสันตะปาปาองค์ใหม่ ภาพบนหน้าปกยังแสดงพระสันตะปาปาโปรดให้สมาชิกของ Lynx คนหนึ่งคือ Cesarini เป็นผู้ถวายการรับใช้สูงสุด หนังสือนี้มีเหล่าสมาชิกของ Lynx ช่วยในการเรียบเรียงและพิมพ์เผยแพร่ด้วย
แม้ว่า อิลซัจจาโตเร จะมีใจความสำคัญเกี่ยวกับฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์ แต่ประเด็นหลักของเรื่องคือการเย้ยหยันนักดาราศาสตร์เชิงคณิตศาสตร์ โดยมีเป้าหมายไปที่ทฤษฎีเกี่ยวกับดาวหางของพระเยซูอิด ออราซิโอ กราสซี ผู้โต้แย้งจากผลสังเกตพารัลแลกซ์ว่าดาวหางนั้นเคลื่อนที่อยู่ในระดับสูงกว่าดวงจันทร์ ขณะที่กาลิเลโอเห็นว่าดาวหางเป็นภาพแสงที่เกิดขึ้นแบบภาพลวงตา ทว่าหนังสือนี้เป็นที่โปรดปรานของสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 มากจนโปรดให้อ่านระหว่างรับประทานอาหารเสมอ
ดูเพิ่ม

กาลิเลโอ กาลิเลอี
สาธารณรัฐโรมัน (คริสต์ศตวรรษที่ 18)

สาธารณรัฐโรมัน (อิตาลี: Repubblica Romana; อังกฤษ: Roman Republic) ได้รับการประกาศก่อตั้งเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1798 หลังจากที่หลุยส์-อเล็กซานเดอร์ แบร์เทียร์ นายพลของนโปเลียน ได้รุกรานกรุงโรม เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ โดยสาธารณรัฐนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งใน "สาธารณรัฐพี่น้อง" ของอิตาลีในการปฏิวัติฝรั่งเศส มันถูกอยู่ในตำแหน่งภายใต้รัฐบาลกรรมาธิการฝรั่งเศส และประกอบด้วยดินแดนที่ได้ยึดครองมาจากรัฐพระสันตะปาปา โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 6 ถูกเนรเทศไปยังฝรั่งเศส และได้สิ้นพระชนม์ที่นั่นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1799 สาธารณรัฐโรมันได้ทำการเข้าควบคุมคณะบริหารของการปฏิวัติ ในอดีตของพระสันตะปาปาอีกสองแห่งในทันที ได้แก่สาธารณรัฐทิเบอร์รินา และสาธารณรัฐเอนคอนเนน โดยสาธารณรัฐโรมันได้พิสูจน์แล้วว่ามีอายุสั้น เนื่องจากกองกำลังเนเปิลได้ฟื้นฟูรัฐพระสันตะปาปา ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1799