stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอเมืองปัตตานี

| อำเภอเมืองปัตตานี |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mueang Pattani
คำขวัญ: ถิ่นศึกษาสงขลานครินทร์  แหล่งทำกินนาเกลือ ท่าเรือเศรษฐกิจ  มัสยิดโบราณ ศาลเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว  ที่ท่องเที่ยวสวนสมเด็จฯ
แผนที่จังหวัดปัตตานี เน้นอำเภอเมืองปัตตานี
พิกัด: 6°52′7″N 101°15′0″E﻿ / ﻿6.86861°N 101.25000°E﻿ / 6.86861; 101.25000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ปัตตานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 96.869 ตร.กม. (37.401 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 137,089 คน
 • ความหนาแน่น: 1,415.20 คน/ตร.กม. (3,665.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 94000
รหัสภูมิศาสตร์: 9401
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเมืองปัตตานี ถนนเดชา ตำบลสะบารัง อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี 94000
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เมืองปัตตานี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดปัตตานี เดิมเป็นหนึ่งในเจ็ดหัวเมืองประเทศราชมลายูของสยาม
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเมืองปัตตานีตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอ่าวไทย
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอยะหริ่ง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอยะรังและอำเภอหนองจิก
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองจิก
เหตุการณ์สำคัญ

28 เมษายน พ.ศ. 2547 เกิดเหตุคนร้ายปฏิบัติการยึดป้อมตำรวจกรือเซะบริเวณ ถ.สายปัตตานี-นราธิวาส ม.3 ต.ตันหยงลุโละ อ.เมืองปัตตานี คนร้ายหนีเข้าไปในมัสยิดกรือเซะ ส่งผลให้ ตำรวจเสียชีวิต 2 ราย ทหารเสียชีวิต 1 ราย คนร้ายเสียชีวิต 31 ราย รวมทั้งหมด 34 ราย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเมืองปัตตานีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 13 ตำบล 66 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | สะบารัง |  | (Sabarang) |  | - |  |  |  |  | 8. | บาราโหม |  | (Barahom) |  | 3 หมู่บ้าน |  |
| 2. | อาเนาะรู |  | (Ano Ru) |  | - |  |  |  |  | 9. | ปะกาฮะรัง |  | (Paka Harang) |  | 8 หมู่บ้าน |  |
| 3. | จะบังติกอ |  | (Chabang Tiko) |  | - |  |  |  |  | 10. | รูสะมิแล |  | (Ru Samilae) |  | 6 หมู่บ้าน |  |
| 4. | บานา |  | (Bana) |  | 11 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 11. | ตะลุโบะ |  | (Talubo) |  | 9 หมู่บ้าน |  |
| 5. | ตันหยงลุโละ |  | (Tanyong Lulo) |  | 3 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 12. | บาราเฮาะ |  | (Baraho) |  | 8 หมู่บ้าน |  |
| 6. | คลองมานิง |  | (Khlong Maning) |  | 4 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 13. | ปุยุด |  | (Puyut) |  | 7 หมู่บ้าน |  |
| 7. | กะมิยอ |  | (Kamiyo) |  | 7 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเมืองปัตตานีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองปัตตานี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะบารัง ตำบลอาเนาะรู และตำบลจะบังติกอทั้งตำบล
เทศบาลตำบลรูสะมิแล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลรูสะมิแลทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบานา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบานาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลตันหยงลุโละ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตันหยงลุโละทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองมานิง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองมานิงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกะมิยอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะมิยอทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบาราโหม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบาราโหมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลปะกาฮะรัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปะกาฮะรังทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลตะลุโบะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะลุโบะทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบาราเฮาะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบาราเฮาะทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลปุยุด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปุยุดทั้งตำบล
หอนาฬิกาสามวัฒนธรรม
การแบ่งเขตการปกครอง > สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

ศาลหลักเมืองปัตตานี
ศาลเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว
มัสยิดกลางปัตตานี
มัสยิดกรือเซะ
ถนนเจริญประดิษฐ์
หอนาฬิกาสามวัฒนธรรม
ฮิเดยาซุ อิชิฮาระ

| ฮิเดยาซุ อิชิฮาระ |
| --- | --- |
เกิด: 7 สิงหาคม พ.ศ. 2518
ฮิเดยาซุ อิชิฮาระ (ญี่ปุ่น: 石原 英康; โรมาจิ: Ishihara Hideyasu) นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2518 ที่เมืองกิฟุ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 21 ครั้ง ชนะ 16 (น็อก 11) เสมอ 1แพ้ 4
เกียรติประวัติ

แชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
ชิง 7 กรกฎาคม 2545 ชนะน็อก โจเอล อาบิลา ยก 6 ที่นาโงยะ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 24 พฤศจิกายน 2545 ชนะคะแนนโดยเทคนิค ชิน ดง-กิล ที่นาโงยะ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 22 มิถุนายน 2546 ชนะคะแนน พิเศษ ว.สุรพล ที่นาโงยะ
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์เฉพาะกาล WBA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 16 พฤษภาคม 2547 แพ้ทีเคโอ มาร์ติน กัสติโย ยก 11 ที่ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 26 มิถุนายน 2548 แพ้คะแนน มาร์ติน กัสติโย ที่นาโงยะ
อิซิโดร์ ไอแซก ราบี
ดูเพิ่ม

นาฬิกาอะตอม
การสั่นพ้องเชิงแม่เหล็กนิวเคลียร์
รอบของราบี
ปัญหาของราบี
ห้องทดลองการแผ่รังสี ที่ สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์
อำพล สิงหโกวินท์

อำพล สิงหโกวินท์ (เกิด 2 เมษายน พ.ศ. 2481) ตุลาการหัวหน้าคณะศาลปกครองสูงสุด
ประวัติการศึกษา

รัฐศาสตรบัณฑิต ( เกียรตินิยม ) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
สังคมสงเคราะห์ศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
M.A. (SOCIOLOGY & ANTHROPOLOGY) มหาวิทยาลัยมิชิแกนสเตต สหรัฐอเมริกา
วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร ( รุ่นที่ 31)
ประวัติการรับราชการ

อาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (พ.ศ. 2510 ถึง 2513)
รองเลขาธิการสำนักงานเร่งรัดพัฒนาชนบท (พ.ศ. 2528 ถึง 2533)
เลขาธิการสำนักงานประกันสังคม (พ.ศ. 2533 ถึง 2537)
อธิบดีกรมประชาสงเคราะห์ (พ.ศ. 2537 ถึง 2540)
รองปลัดกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม (พ.ศ. 2540 ถึง 2541)
ตุลาการศาลปกครองสูงสุด (พ.ศ. 2543 ถึง 2551)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2532 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2531 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2529 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2534 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 4 (ภ.ป.ร.4)
ฮิเดอากิ คามิชิโระ

| ฮิเดอากิ คามิชิโระ |
| --- | --- |
เกิด: 28 มีนาคม พ.ศ. 2505
ฮิเดอากิ คามิชิโระ (ญี่ปุ่น: 神代 英明; โรมาจิ: Kamishiro Hideaki) นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2505 ที่ฟูกูโอกะ จังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 8 ครั้ง ชนะ 7 (น็อค 6) แพ้ 1
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวท เมื่อ 31 มกราคม 2531 แพ้อาร์ทีดี​  สด จิตรลดา ยก 7 ที่ ญี่ปุ่น
อิกกีว โซจุง

บทความนี้เกี่ยวกับนักบวช สำหรับการ์ตูน ดูที่ เณรน้อยเจ้าปัญญา
| อิกกีว โซจุง |
| --- | --- |

คำนำหน้าชื่อ: หัวหน้าลัทธิเซน
ส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ.1394 เคียวโตะ, ญี่ปุ่น
มรณภาพ: ค.ศ.1481 เคียวตานาเบะ เคียวโตะ, ญี่ปุ่น
ศาสนา: พุทธ
สำนัก: รินไซ
ตำแหน่งชั้นสูง
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้า: คาโสะ
อิกกีว โซจุน (ญี่ปุ่น: 一休宗純; โรมาจิ: Ikkyū Sōjun; พ.ศ. 1937 — พ.ศ. 2024) เป็นพระนิกายเซนชาวญี่ปุ่นที่มีชีวิตอยู่ในช่วงยุคมุโระมะชิ และเป็นพระต้นแบบของอิกกีวซังในการ์ตูนเณรน้อยเจ้าปัญญา
ประวัติ

อิกกีวเกิดที่เมืองเคียวโตะ ชื่อในวัยเด็กคือเซงกิกุมารุ (千菊丸) เขาเป็นลูกนอกสมรสของจักรพรรดิโกะ-โคมัตสึ แม่ของอิกกีวถูกกลั่นแกล้งเพราะมาจากราชวงศ์ทางใต้จนต้องหนีออกจากราชวัง อิกกีวเริ่มบวชที่วัดอังโกะกุจิตอนอายุได้ 6 ขวบ และเปลี่ยนชื่อเป็นชูเคง (周建) เขามีความสามารถทางด้านการแต่งกลอนตั้งแต่ยังเด็ก เมื่ออายุ 13 ขวบ อิกกีวซึ่งขณะนั้นย้ายมาอยู่วัดเคนนินแต่งกลอนวิพากษ์วิจารณ์ความประพฤติที่ไม่เหมาะสมของพระที่กอบโกยทรัพย์สินยศถาบรรดาศักดิ์บนความทุกข์ยากของชาวบ้าน
เมื่ออายุได้ 17 ปี อิกกีวย้ายมาที่วัดไซกินเป็นศิษย์ของหลวงพ่อเคนโอ โซอิ และได้ฉายาว่าโซจุน ต่อมาหลวงพ่อเคนโอมรณภาพ อิกกีวจึงเดินทางไปวัดอิชิยะมะ อดอาหาร 7 วัน 7 คืน และพยายามฆ่าตัวตายที่แม่น้ำเซตะ อิกกีวจึงอธิษฐานจิตว่า "ข้าเเต่พระโพธิสัตว์เเห่งความกรุณา พระโพธิสัตว์เเห่งความรู้เเจ้ง ทรงช่วยเหลือสรรพสัตว์ทั้งหลาย ข้าพเจ้าขออธิษฐานว่า ถ้าหากพระโพธิสัตว์ต้องการให้ข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่ก็ขอให้ข้าพเจ้าฆ่าตัวตายไม่สำเร็จ แต่หากชีวิตข้าพเจ้าไร้ซึ่งคุณค่าเสียแล้ว ข้าพเจ้าขออุทิศสังขารให้เป็นอาหารของปลาและสัตว์น้ำ" ระหว่างที่ดิ่งลงในท้องน้ำ อิกกีวก็นึกถึงหน้าท่านแม่และคำสอนขึ้นมาทันใด "เป็นลูกผู้ชายต้องไม่ย่อท้อ" อิกกีวจึงตะเกียกตะกายกลับขึ้นฝั่ง
หลังจากนั้น เมื่ออายุได้ 23 ปี อิกกีวไปฝากตัวเป็นศิษย์ของหลวงพ่อคะโซ โซดน แห่งวัดไดโตคุ อิกกีวสามารถแก้ปริศนาธรรมที่หลวงพ่อคะโซตั้งไว้ได้จึงได้รับฉายาใหม่ว่า "อิกกีว โซจุน" ขณะที่อยู่ที่วัดไดโตะกุนี้ท่านต้องทำงานทั้งวัน และปฏิบัติอย่างหนักหน่วง นอกจากใช้แรงงานในวัดแล้ว อิกกีวยังต้องสานรองเท้า เย็บเสื้อผ้าตุ๊กตาผู้หญิง และออกไปขายแรงงานในหมู่บ้านละแวกนั้น ซ้ำยังโดนพระรุ่นพี่ที่ไม่ชอบหน้ากลั่นแกล้งอยู่เสมอ แต่ในที่สุดอิกกีวก็สามารถบรรลุธรรมในขณะที่นั่งสมาธิบนเรือริมฝั่งทะเลสาบ "เหตุแห่งความทุกข์และความเศร้าหมองที่เกิดขึ้นในชีวิตล้วนเกิดจากจิตที่ เต็มไปด้วยอัตตา" คือแก่นธรรมที่ท่านค้นพบ
เมื่อทราบว่าอิกกีวสามารถบรรลุแก่นธรรม หลวงพ่อคะโซมีความประสงค์ที่จะมอบใบสำเร็จเปรียญธรรมให้ แต่อิกกีวปฏิเสธด้วยเหตุผลว่า "ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งสมมติ" และเริ่มออกธุดงค์
เมื่อท่านอายุได้ 75 ปี ระหว่างที่ธุดงค์เร่ร่อนหลบภัยสงครามภายในประเทศมาอยู่ที่เมืองซึมิโยชิ ท่านได้พบกับชินจิชะ หญิงศิลปินขอทานตาบอด ซึ่งภายหลังท่านได้รับนางเป็นภรรยา เมื่ออายุได้ 85 พระจักรพรรดิแต่งตั้งให้อิกกีวเป็น เจ้าอาวาสวัดไดโตะกุซึ่งเป็นวัดหลวงที่สำคัญที่สุดในสมัยนั้น เมื่อไม่สามารถขัดพระราชประสงค์ได้ อิกกีวจึงยอมรับตำแหน่ง แต่เพียงแค่วันเดียวก็ลาออกกลับมาอยู่วัดเมียวโชจิที่ท่านสร้างจวบจนวาระสุดท้าย ท่านมรณภาพเพราะโรคมาลาเรีย ในปีพ.ศ. 2024 เมื่ออายุได้ 88 ปี
อุปนิสัย

อิกกีวเป็นพระที่มีนิสัยประหลาด และปฏิเสธสังคมพระในขณะนั้นอย่างรุนแรง ทำทุกอย่างที่ถือว่าเป็น อาบัติ เช่น ดื่มสุรา เล่นการพนัน ฉันเนื้อสัตว์ ไม่โกนผมและหนวดเครา ซึ่งอิกกีวทำเพื่อต้องการต่อต้านและเสียดสีรวมทั้งสั่งสอนพระจอมปลอมในยุคนั้นให้ละอายกับการลวงโลก
ข้อสังเกต

อิกกีว น่าจะสร้างภาพให้เหมือนว่าท่านเป็นพระนอกรีด โดยเน้นให้คนเราได้เห็นว่า พระกับคนทั่วไปไม่แตกต่างกัน หากยังยึดติดกามอารมณ์ แต่ท่านคงไม่ได้ทำตัวมั่วกิเลสอย่างที่ได้รับการตีความ และการมีภรรยา ก็คงมิใช่การลากสังขารมามีอะไรกับใคร แต่คงเป็นการให้เกียรติและยกย่อง เพื่อให้สังคมมองเห็นถึงความไม่แน่นอนในตัวของมนุษย์ โดยเฉพาะคุณค่าของความเป็นคน ที่ไม่มีสิ่งใดสมมติได้ ยกเว้นว่าจะมองเห็น หรือทำให้มองเห็นสัจจะธรรมได้อย่างไรก็เท่านั้นเอง
อำเภอลืออำนาจ

| อำเภอลืออำนาจ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Lue Amnat
คำขวัญ: พระเจ้าใหญ่ลือชัย หลากหลายไหมขิด แหล่งผลิตชุดวอร์ม ดอกพะยอมโสภา เสมาพันปี ประเพณีบุญคูนลาน
แผนที่จังหวัดอำนาจเจริญ เน้นอำเภอลืออำนาจ
พิกัด: 15°42′6″N 104°38′42″E﻿ / ﻿15.70167°N 104.64500°E﻿ / 15.70167; 104.64500
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: อำนาจเจริญ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 191.8 ตร.กม. (74.1 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 36,163 คน
 • ความหนาแน่น: 188.54 คน/ตร.กม. (488.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 37120
รหัสภูมิศาสตร์: 3707
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอลืออำนาจ ถนนชยางกูร ตำบลอำนาจ อำเภอลืออำนาจ จังหวัดอำนาจเจริญ 37120
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ลืออำนาจ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอำนาจเจริญ
ประวัติ

อำเภอลืออำนาจ เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองอำนาจเจริญ โดยแยกพื้นที่ตำบลอำนาจ ตำบลดงมะยาง ตำบลเปือย ตำบลดงบัง ตำบลไร่ขี และตำบลแมด จากอำเภออำนาจเจริญ ไปตั้งเป็น กิ่งอำเภอลืออำนาจ เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2534 และต่อมาได้พื้นที่บางส่วนของตำบลดงมะยางออกเป็นตำบลโคกกลาง และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอลืออำนาจเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผลบังคับใช้ตั่งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอลืออำนาจตั้งอยู่ตอนใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองอำนาจเจริญ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพนา
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอม่วงสามสิบ (จังหวัดอุบลราชธานี) มีลำน้ำเซบกเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหัวตะพาน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอลืออำนาจแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 79 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | อำนาจ | Amnat | 11 | 4,851 |
| 2. | ดงมะยาง | Dong Mayang | 7 | 4,043 |
| 3. | เปือย | Pueai | 13 | 6,838 |
| 4. | ดงบัง | Dong Bang | 16 | 6,304 |
| 5. | ไร่ขี | Rai Khi | 10 | 4,407 |
| 6. | แมด | Maet | 11 | 4,593 |
| 7. | โคกกลาง | Khok Klang | 11 | 5,144 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอลืออำนาจประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลอำนาจ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลอำนาจ
เทศบาลตำบลสามหนอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอำนาจ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลอำนาจ)
เทศบาลตำบลดงมะยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงมะยางทั้งตำบล
เทศบาลตำบลเปือย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเปือยทั้งตำบล
เทศบาลตำบลโคกกลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกกลางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดงบัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงบังทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลไร่ขี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไร่ขีทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแมด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแมดทั้งตำบล
อำเภออิ้ง

| อำเภอหยิง 应县 |
| --- | --- |
เทศมณฑล
เจดีย์วัดฝอกง
ที่ตั้งในชั่วโจว

พิกัด: 39°33′15″N 113°11′28″E﻿ / ﻿39.5542°N 113.191°E﻿ / 39.5542; 113.191
ประเทศ: จีน
มณฑล: ชานซี
นครระดับจังหวัด: ชั่วโจว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,688 ตร.กม. (652 ตร.ไมล์)
ประชากร (2020): 243,970 คน
เขตเวลา: UTC+8 (จีน)
อำเภออิ้ง หรือ อิ้งเซี่ยน (จีนตัวย่อ: 应县; จีนตัวเต็ม: 應縣; พินอิน: Yìng Xiàn) เป็นอำเภอทางเหนือของมณฑลชานซี ประเทศจีน ในเขตนครชั่วโจว
อำเภออิ้งเป็นที่รู้จักดีจากเจดีย์วัดฝอกง สร้างขึ้นในปี 1056 และเป็นหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างไม้ที่สูงที่สุดในประวัติศาสตร์โลก
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของยิ่งเซี่ยน (1991–2020)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของยิ่งเซี่ยน (1991–2020)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของยิ่งเซี่ยน (1991–2020)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของยิ่งเซี่ยน (1991–2020)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของยิ่งเซี่ยน (1991–2020)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของยิ่งเซี่ยน (1991–2020)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของยิ่งเซี่ยน (1991–2020)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของยิ่งเซี่ยน (1991–2020)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของยิ่งเซี่ยน (1991–2020)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของยิ่งเซี่ยน (1991–2020)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของยิ่งเซี่ยน (1991–2020)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของยิ่งเซี่ยน (1991–2020)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของยิ่งเซี่ยน (1991–2020)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของยิ่งเซี่ยน (1991–2020)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 11.6 (52.9) | 20.1 (68.2) | 26.7 (80.1) | 36.1 (97) | 35.8 (96.4) | 40.4 (104.7) | 39.2 (102.6) | 35.6 (96.1) | 35.4 (95.7) | 29.0 (84.2) | 22.4 (72.3) | 16.1 (61) | 40.4 (104.7) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | -1.6 (29.1) | 3.3 (37.9) | 10.3 (50.5) | 18.3 (64.9) | 24.4 (75.9) | 28.5 (83.3) | 29.5 (85.1) | 27.8 (82) | 23.1 (73.6) | 16.2 (61.2) | 7.4 (45.3) | 0.0 (32) | 15.6 (60.08) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | -9.0 (15.8) | -4.2 (24.4) | 2.9 (37.2) | 10.9 (51.6) | 17.4 (63.3) | 21.7 (71.1) | 23.4 (74.1) | 21.5 (70.7) | 16.2 (61.2) | 9.1 (48.4) | 0.6 (33.1) | -6.5 (20.3) | 8.67 (47.6) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -14.9 (5.2) | -10.4 (13.3) | -3.3 (26.1) | 3.9 (39) | 10.4 (50.7) | 15.2 (59.4) | 17.8 (64) | 16.1 (61) | 10.2 (50.4) | 3.2 (37.8) | -4.7 (23.5) | -11.8 (10.8) | 2.64 (36.76) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -27.9 (-18.2) | -26.7 (-16.1) | -20.7 (-5.3) | -10.2 (13.6) | -4.8 (23.4) | 2.4 (36.3) | 8.7 (47.7) | 5.2 (41.4) | -2.1 (28.2) | -9.7 (14.5) | -24.0 (-11.2) | -29.8 (-21.6) | −29.8 (−21.6) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 1.8 (0.071) | 2.9 (0.114) | 8.3 (0.327) | 19.1 (0.752) | 36.3 (1.429) | 53.7 (2.114) | 86.6 (3.409) | 72.7 (2.862) | 56.2 (2.213) | 24.4 (0.961) | 8.7 (0.343) | 1.5 (0.059) | 372.2 (14.654) |
| ความชื้นร้อยละ | 53 | 47 | 42 | 39 | 40 | 50 | 63 | 66 | 62 | 55 | 53 | 52 | 51.8 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 0.1 mm) | 1.9 | 2.5 | 3.5 | 4.7 | 7.7 | 10.4 | 12.0 | 10.0 | 9.3 | 6.0 | 3.4 | 1.6 | 73 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย | 2.8 | 3.8 | 3.2 | 1.2 | 0.1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0.5 | 3.3 | 2.9 | 17.8 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 195.4 | 195.6 | 229.1 | 245.1 | 268.0 | 249.0 | 246.3 | 243.3 | 219.5 | 217.7 | 195.0 | 188.4 | 2,692.4 |
แหล่งที่มา: China Meteorological Administration
แหล่งข้อมูลอื่น

www.xzqh.org (ในภาษาจีน)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ
อิซุโมะ โนะ โอะกุนิ

อิซุโมะ โนะ โอะกุนิ
อิซุโมะ โนะ โอะกุนิ (ญี่ปุ่น: 出雲の阿国; โรมาจิ: Izumo no Okuni) (พ.ศ. 2115 - ไม่ทราบ) เป็นผู้ให้กำเนิดโรงละครเล่นคะบุกิ เชื่อกันว่าเคยเป็นมิโกะในศาลเจ้าอิซูมะ เริ่มต้นการแสดงเต้นรำและร้องเพลงนี้ในเกียวโต
ช่วงปีแรก ๆ

เป็นลูกสาวของซาเนมอน นาคามูระ ทำงานโลหะกับสมาชิกหลายคนในครอบครัวได้ และเป็นมิโกะแห่งศาลเจ้าอิซึโมะ เธอรู้ทักษะในการเต้นรำ และการแสดง พอ ๆ กับความสวยของเธอ  เมื่อถึงเวลาที่กำหนด จะส่งมิโกะไปศาลเจ้าต่างๆเพื่อฟื้นฟูศาลเจ้า  เธอถูกส่งไปยังเกียวโตเพื่อปฏิบัติงานเต้นรำ และร้องเพลงศักดิ์สิทธิ์ มันแสดงว่าเธอเองก็กลายเป็นที่รู้จักกันในระหว่างที่เธอแสดงของเกียวโต เนมโบสึ โอโดริ (หรือ nembutsuเต้นรำ) ในอมีดาพระพุทธเจ้าแม้ว่าจะมีร่องรอยของการเต้นรำนี้ให้ถึงที่คูยะหนึ่งในสิบ-ร้อยศาสนาแห่งดินแดนบริสุทธิ์พุทธศาสนา กลายเป็นฆราวาสระบำพื้นเมืองและเธอมักจะเป็นที่รู้จักในเรื่องของความรุนแรง และการปรับตัวโดยเฉพาะเพศเสียดสีได้ อื่น ๆ รวมถึงการละเล่นรูปแบบที่นิยมสำหรับการกระทำของโอคุนิ และการประชุมระหว่างผู้หญิง และผู้ชายที่สาธารณะอื่นใด ระหว่างการกระทำและการเต้นรำ และอื่น ๆ เธอรวบรวมความสนใจมาก และเริ่มที่จะทำให้คนจำนวนมากที่เธอทำ ในที่สุดเธอก็ถูกเรียกตัวกลับไปบูชา เรียกความสนใจ แต่เธอก็ยังคงส่งเงินกลับมาเช่นเดิม
การก่อตั้งคาบุกิ

ในพ.ศ. 2146โอคุนิเริ่มปฏิบัติการของแม่น้ำที่แห้งผากชิโจกาวาระ (ถนนสายสี่แม่น้ำแห้ง) ของแม่น้ำคาโมะ รวมหญิงจัณฑาล และฟิตส์ในภูมิภาค โดยเฉพาะผู้ที่เกี่ยวข้องในการขายตัว โอคุนิให้ทาง สอนทำ การเต้นรำ และร้องเพลงในรูปแบบเพื่อให้คณะละครของเธอ หลายทฤษฎีที่รากศัพท์ของคำคาบุกิ ว่ามันมาจากคนที่ แต่งตัวแปลก ๆ และป๋อบนถนน ได้รับการขนานนาม คาบุกิโมโนะ (จาก kabuku "ให้เอียงในทิศทาง" และเดี่ยว "คน") อีกต้นเป็น คาทามุกิ ซึ่งหมายความว่า "เป๋" หรือ "รุนแรง-หน่อย" ไม่ว่าในกรณีใด เสียงอื่น ๆ ของดนตรีของโอคุนิ เนืองจากความผิดปกติทางสังคม และความกล้าได้กล้าเสีย การแสดงเต้นรำและร้องเพลงด้วยความเร็วที่สุดของร้านคาบุไม่มีความหมายใหม่ หยิ่ง และขี้โอ่ที่มักจะเสียงรบกวนแต่พอเป็นสีสันสวยงาม และยกย่อง 
ดังที่กล่าวมาโอคุนิเป็นหัวหน้าคณะที่เป็นผู้หญิงเท่านั้น เพราะฉะนั้น เธอต้องแสดงบทบาทของเธอเล่นทั้งชาย และหญิง โดยเฉพาะ เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีสำหรับบทบาทของเธอในฐานะ โอคุนิ  ซามูไรและคริสเตียน ในขณะที่ชื่อเสียงโด่งดัง เธอได้เป็นที่เทิดทูลของคนอื่นๆ เช่นนี้จะทำให้ลูกค้าที่แสดงฐานะ เท่าที่จะทำได้ และร้องเพลงอย่างมีทักษะที่โสเภณีสไตล์ใหม่ของสตรีกลายเป็นที่รู้จักกันในชื่อตัวสำรองที่เร่ร่อน
หลายปีต่อมา

ในที่สุด ด้วยความช่วยเหลือของอุจิซาโตะ ซันซาบุโร่ ผู้สนับสนุนทางการเงินที่ดีของโอคุนิ  วิวัฒน์ไปเป็นรูปแบบละครคาบุกิ  ในระดับส่วนตัวของซันซาบุโร่ก็บอกว่าเป็นคนรักของโอคุนิ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้แต่งงาน หลังจากการตายของซันซาบุโร่ แต่งานคณะละครของเธอยังคงดำเนินต่อไปโดยไม่มีเขา การศึกษารวมถึงละครดนตรี และการเต้นรำด้วย ในที่สุด หล่อนและชื่อเสียงของคณะละครคาบุกิแผ่กระจายไปทั่วประเทศญี่ปุ่น 
ในพ.ศ. 2153โอคุนิเกษียณอายุและหลังจากนั้นเธอก็หายตัวไป พ.ศ. 2172เนื่องจากประชาชนไม่ยอมรับเรื่องธรรมะโทะกุงะวะ อิเอะยะซุภายใต้โชกุนห้ามผู้หญิงในละครคาบุกิ โดยใช้นักแสดงหนุ่มคนนี้ก็รีบห้าม "ดารา "/ดี เพราะบางประเด็นเดียวกันของโสเภณี และคอร์รัปชั่นประพฤติ การจำกัดวงของเหล่าคนแก่ ซึ่งเป็นสถาบันที่ยืนในทางการละคร แม้วันนี้
มีหลายทฤษฎีที่เป็นปีแห่งความตายของโอคุนิใน พ.ศ. 2156 ในบางคนบอกว่า อื่น ๆ ในพ.ศ. 2183ในการสร้างอนุสาวรีย์ให้เป็นเกียรติแก่เธอ และในเดือนพฤศจิกายนในพ.ศ. 2545 ประมาณ 400 ปี คาบุกิ มันตั้งอยู่บนถนนทางตอนเหนือของชิโจ คาวาบาตะ โอฮาชิ ใกล้ชายฝั่งแม่น้ำคาโมะในเกียวโต
ผลกระทบทางวัฒนธรรม

นอกจากนี้ที่ตั้งของร้านคาบุกิ โอคุนิมีส่วนทำให้ญี่ปุ่นในโรงละครแห่งชาติ เธอบอกว่าจะแนะนำผู้บุกเบิกของฮานามิจิ (วิถีแห่งดอกไม้) ที่นำมาจากทางด้านหลังของโรงละคร และข้ามไปมาระหว่างผู้ชมบนเวที นี่คือศิลปะการละครคาบุกิของญี่ปุ่นหลายบริษัทในอนาคตนั้น
โอคุนิที่สวมคาบุกิโมโน คาตานะและคริสต์
อีทิสังฉันท์ 20

อีทิสังฉันท์  20  (บางตำราเรียก วุตตฉันท์ หรือ อีทิสฉันท์) หมายถึง ฉันท์ที่มีลีลางดงามประดุจฉันท์ที่ได้พรรณามาแล้วข้างต้น  เป็นฉันท์ที่ใช้เมื่อแสดงความรู้สึกโกรธ  กระฉับกระเฉง  ดุดัน เป็นต้น
ฉันทลักษณ์

อีทิสังฉันท์  20 มีฉันทลักษณ์ดังนี้: (+ คือ ครุ     - คือ ลหุ)
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
+ - + - + - + - +: 
| - + - + - + - + |  | - + + |
ตัวอย่าง

ตัวอย่างจากสามัคคีเภทคำฉันท์
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
เอออุเหม่นะมึงชิช่างกระไร: 
| ทุทาสสถุลฉนี้ไฉน |  | ก็มาเป็น |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
ศึก บ ถึงและมึงก็ยังมิเห็น: 
| จะน้อยจะมากจะยากจะเย็น |  | ประการใด |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
อวดฉลาดและคาดแถลงเพราะใจ: 
| ขยาดขยั้นมิทันอะไร |  | ก็หมิ่นกู |
อิซูมิ

อิซูมิ (อิสึมิ อิซึมิ หรือ อิซุมิ) สามารถหมายถึง
สถานที่

อิซูมิ (จังหวัดโอซากะ) - นครในจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
อิซูมิ (จังหวัดคาโงชิมะ) - นครในจังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
อิซูมิ (จังหวัดชิบะ) - นครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
อำเภออิซูมิ - อำเภอในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
แคว้นอิซูมิ - แคว้นในอดีตของประเทศญี่ปุ่น
บุคคล > บุคคลที่มีชื่อ "อิซูมิ"

อิซูมิ อากิ - นักแสดงชาวญี่ปุ่น
อิซูมิ ซากาอิ - นักร้องชาวญี่ปุ่น
อิซูมิ มัตสึโมโตะ - นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น
อิซูมิ ทาเกโมโตะ - นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น
อิซูมิ คาซูโตะ - นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น
บุคคล > บุคคลที่มีนามสกุล "อิซูมิ"

อากิ อิซูมิ - ดาราชาวญี่ปุ่น
เคียวกะ อิซูมิ - นักประพันธ์ชาวญี่ปุ่น
ชิเงจิโยะ อิซูมิ - ผู้ชายที่อายุยืนที่สุดในโลก
ตัวละครการ์ตูน > ตัวละครที่มีชื่อ "อิสึมิ"

เคอร์ติส อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง แขนกล คนแปรธาตุ
คานาอิ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง Battle Royale
ซากิโนะมิยะ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน
อิโซะซากิ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ไอส์
ซาวาตาริ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง He Is My Master
ซาโนะ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง Hana-Kimi
ตัวละครการ์ตูน > ตัวละครที่มีนามสกุล "อิสึมิ"

อิสึมิ โคชิโระ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ดิจิตอลมอนสเตอร์
อิซึมิ อาโกะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!
อิสึมิ โคนาตะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ลัคกี้ สตาร์
อิซุมิ ชิออน - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง กันสึ
หัวหน้าห้าขวบ

| หัวหน้าห้าขวบ |
| --- | --- |
ภาพสัญลักษณ์รายการ "หัวหน้าห้าขวบ"
ประเภท: เกมโชว์, เยาวชน
พัฒนาโดย: เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์
เสนอโดย: ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ภาษาไทย
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 20
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   ชลากรณ์ ปัญญาโฉม  พาณิชย์ สดสี  วิชนี ศรีสวัสดิ์ 
ผู้อำนวยการสร้าง:   ชยันต์ จันทวงศาทร  เทพฤทธิ์ วงศ์วาณิชวัฒนา 
สถานที่ถ่ายทำ: เวิร์คพอยท์ สตูดิโอ
ผู้ลำดับภาพ:   ธีรศักดิ์ เชียวจัง  สุภกฤษฎ์ วีระติ 
ความยาวตอน: 75 นาที
บริษัทผู้ผลิต: เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์ช่องเวิร์คพอยท์ (ช่องโทรทัศน์ระบบดิจิทัลหมายเลข 23)
ออกอากาศ: 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 (2018-05-15) – 7 ตุลาคม ค.ศ. 2018 (2018-10-07)
หัวหน้าห้าขวบ เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทเกมโชว์ที่ให้เด็กหรือเยาวชน รับบทบาทในฐานะ "หัวหน้า" ที่จะต้องปฏิบัติภารกิจออกคำสั่งหรือแสดงความสามารถทางด้านต่าง ๆ เพื่อให้ฝ่ายผู้ใหญ่หรือ "ลูกน้อง" ที่ตนได้เลือกไว้ต้องร่วมปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จ ผลิตรายการโดย บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม – 7 ตุลาคม พ.ศ. 2561 ทางสถานีโทรทัศน์ช่องเวิร์คพอยท์ (ช่องโทรทัศน์ระบบดิจิทัลหมายเลข 23) ดำเนินรายการโดย ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์ ปัจจุบันยุติการออกอากาศแล้ว
ผู้ดำเนินรายการ > พิธีกรหลัก

ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์ (ซี)
ผู้ดำเนินรายการ > ผู้ช่วยพิธีกร

ในที่นี้คือผู้ที่ทำหน้าเป็นผู้ดูแลเด็กหรือเยาวชนรวมทั้งผู้ใหญ่ทั้ง 3 คน โดยจะผลัดเปลี่ยนบุคคลที่ทำหน้าที่นี้ตอนละ 1 คน
เจริญพร อ่อนละม้าย (โก๊ะตี๋ อารามบอย)
ณัฐพงษ์ แตงเกษม (ดีเจโป้ง)
ดนู ชุตินาวี (ดะ ตลกหกฉาก)
สุดารัตน์ บุตรพรม (ตุ๊กกี้ ชิงร้อย)
รูปแบบและกติกาของรายการ

ในแต่ละตอนที่ออกอากาศ เด็กหรือเยาวชนที่ได้เข้ามาร่วมรายการ 1 คนจะได้รับบทบาทเป็น "หัวหน้า" แล้วทำหน้าที่คัดเลือกผู้ใหญ่เพียงจำนวน 3 คน จากใน 5 คน โดยจะปรากฏตัวบนสายพานที่เลื่อนผ่านและใช้เวลาคนละ 30 วินาที หากหัวหน้าสับคันโยกเพื่อหยุดสายพาน ผู้ใหญ่คนนั้นจะได้มาเป็น "ลูกน้อง" ในการปฏิบัติภารกิจที่เกี่ยวข้องกับความรู้และความสามารถของหัวหน้า จำนวน 4 ภารกิจ โดยลูกน้องที่ได้รับเลือกจากหัวหน้าในแต่ละภารกิจต้องมาปฏิบัติภารกิจบนเวทีด้านหน้า ส่วนหัวหน้าจะทำหน้าที่ให้ข้อมูลและสังเกตการณ์อยู่ใน "ห้องบัญชาการ" ด้านหลังเวที พร้อมกับผู้ช่วยพิธีกรและลูกน้องที่ไม่ได้ปฏิบัติภารกิจนั้น ๆ
โดยในแต่ละภารกิจมีทั้งภารกิจที่ให้ลูกน้องเล่นจำนวน 1 คน, ให้ลูกน้องเล่นจำนวน 2 คน, ให้ลูกน้องเล่นทั้ง 3 คน และภารกิจที่หัวหน้าต้องร่วมเล่นกับลูกน้องด้วย ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับรายละเอียดของภารกิจนั้น ๆ ในแต่ละตอนที่ออกอากาศ
ถ้าลูกน้อง (บางภารกิจหัวหน้าต้องมาเล่นด้วย) สามารถปฏิบัติภารกิจได้สำเร็จ ทั้งหัวหน้าและลูกน้องจะได้รับเหรียญรางวัล โดยจะแยกเป็น 3 แบบ เพื่อเป็นเกณฑ์ในการตัดสินผลของการปฏิบัติภารกิจ ได้แก่
สำเร็จ 4 ภารกิจ จะได้รับ  เหรียญทอง
สำเร็จ 3 ภารกิจ จะได้รับ  เหรียญเงิน
สำเร็จ 2 ภารกิจ จะได้รับ  เหรียญทองแดง
อนึ่ง ในกรณีที่ลูกน้อง (หรือหัวหน้า) ปฏิบัติภารกิจสำเร็จเพียง 1 ภารกิจ หรือไม่สามารถปฏิบัติภารกิจสำเร็จแม้แต่ภารกิจเดียว จะไม่ได้รับเหรียญรางวัลใด ๆ
อิซาโอะ ฮาชิซูเมะ

| อิซาโอะ ฮาชิซูเมะ |
| --- | --- |
เกิด:  (1941-09-17) 17 กันยายน ค.ศ. 1941 (83 ปี) โอซากะ, ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1961-ปัจจุบัน
ส่วนสูง: 1.68 m (5 ft 6 in)
บุตร: เรียว ฮาชิซูเมะ
อิซาโอะ ฮาชิซูเมะ (ญี่ปุ่น: 橋爪功; โรมาจิ: Hashizume Isao; เกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1941) เป็นนักแสดงชายชาวญี่ปุ่น