stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โนรานีซา อีดริซ
ชีวิตส่วนตัว

เธอสมรสครั้งแรกกับโมฮามัด เฟาซี อะฮ์มัด ตาจุดดีน ซึ่งเป็นนักร้องเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2531 ต่อมาทั้งคู่ได้หย่ากันในปี พ.ศ. 2549 และเธอสมรสใหม่แบบไม่เปิดเผยในปี พ.ศ. 2551 กับนักธุรกิจคนหนึ่ง แต่ก็ได้หย่าขาดกันหลังสมรสเพียง 45 วัน หลังจากนั้น เธอจึงสมรสครั้งที่สาม กับหนุ่มหม้ายจากสิงคโปร์ ในช่วงปลายเดือนกันยายน พ.ศ. 2554
ผลงานเพลง > สตูดิโออัลบั้ม

2540 - อาลาดนดัง
2541 - มัชฮูร์
2542 - เบอกาบา
2543 - อิกตีรัฟ
2545 - เอารา
2547 - ซาโวะมาตัง
ผลงานการแสดง

2531 - ซายังอีบู
แหล่งข้อมูลอื่น

เก็บถาวร 2016-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โนรานีซา อีดริซ ที่เฟซบุ๊ก
โนรานีซา อีดริซ ที่อินสตาแกรม
ขบวนการปาปัวเสรี

ธงของขบวนการปาปัวเสรี
ขบวนการปาปัวเสรี (อินโดนีเซีย: Organisasi Papua Merdeka, ตัวย่อ OPM; อังกฤษ: Free Papua Movement) เป็นขบวนการแบ่งแยกดินแดนที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2508 เพื่อเรียกร้องเอกราชให้กับปาปัวตะวันตกให้แยกตัวออกมาจากอินโดนีเซีย ดินแดนนี้ปัจจุบันอยู่ภายใต้การปกครองของอินโดนีเซียในฐานะจังหวัดปาปัวและจังหวัดอิเรียน จายาตะวันตก แนวคิดในการเรียกร้องเอกราชมาจากการที่ชาวพื้นเมืองในปาปัวถือว่าพวกตนมีความแตกต่างจากชาวอินโดนีเซียที่พูดภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน การปกครองปาปัวตะวันตกของอินโดนีเซียถือว่าเป็นการรุกรานด้วยกำลังทหาร
ประวัติศาสตร์

ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 หมู่เกาะอินดีสตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันคืออินโดนีเซีย) อยู่ภายใต้การยึดครองของญี่ปุ่น และมีการเรียกร้องเอกราชภายในอาณานิคมในช่วง พ.ศ. 2488 – 2493 ในขณะที่นิวกินีของเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันคือนิวกินีตะวันตก) ถูกยึดครองโดยญี่ปุ่นเป็นบางส่วน เฉพาะทางชายฝั่งตอนเหนือ และไม่อยู่ในข้อตกลงดัตช์ – อินโดนีเซียเกี่ยวกับเอกราชของอินโดนีเซียในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 เนเธอร์แลนด์ยังคงปกครองนิวกินีตะวันตกในฐานะอาณานิคมต่อไปและจัดให้มีการเลือกตั้งในนิวกินีเมื่อ พ.ศ. 2504 ในปีเดียวกันสหรัฐได้ออกมาสนับสนุนให้อินโดนีเซียเข้าครอบครองนิวกินีตะวันตก  และมีการลงนามในข้อตกลงระหว่างสหรัฐ อินโดนีเซียและเนเธอร์แลนด์ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2505 แม้ว่าเนเธอร์แลนด์ต้องการให้นิวกินีตะวันตกอยู่ภายใต้การอารักขาของสหประชาชาติและจัดให้มีการลงประชามติเกี่ยวกับอนาคตของตน แต่ข้อตกลงที่ทำขึ้นทำให้สหประชาชาติไม่มีบทบาท การโอนย้ายอำนาจการปกครองในทางกฎหมายไม่ได้รับการยอมรับจากชาวปาปัวและการลงประชามติต้องล่าช้าออกไป เริ่มมีการใช้ธงชาติปาปัวในวันที่ 1 ธันวาคมของทุกปี ซึ่งการกระทำเช่นนี้ถือว่าผิดกฎหมายของอินโดนีเซีย และมีโทษจำคุก 7 -20 ปีถ้าถูกจับได้
การลงประชามติมีขึ้นเมื่อ 14 กรกฎาคม – 2 สิงหาคม พ.ศ. 2512 โดยผู้แทนสหประชาชาติมาถึงเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2511 เพื่อดูแลการลงประชามติ ผลของการลงมติทำให้ปาปัวกลายเป็นส่วนหนึ่งของอินโดนีเซีย แต่ชาวปาปัวส่วนใหญ่กล่าวว่าการลงประชามตินี้อยู่ภายใต้อิทธิพลของรัฐบาลอินโดนีเซีย
ผลจากความไม่พอใจผลจากการลงประชามติทำให้มีการวางแผนประกาศเอกราชของปาปัว ใน พ.ศ. 2514 Seth Jafeth Roemkorem และ Jacob Hendrik Prai ได้ประกาศตั้งสาธารณรัฐปาปัวตะวันตกเมื่อ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 แต่ความขัดแย้งระหว่าง Roemkorem และ Prai ทำให้ขบวนการปาปัวเสรีต้องแยกเป็นสองกลุ่ม ทำให้การต่อสู้ทางทหารอ่อนแอลง
พ.ศ. 2515 มีการตั้งสภาปฏิวัติขบวนการปาปัวอิสระภายใต้การนำของ Moses Werror ขบวนการนี้ได้มีการกล่าวอ้างถึงความเป็นเอกราชของปาปัวในระดับนานาชาติ พ.ศ. 2517 ขบวนการปาปัวเสรีโจมตีชยาปุระ เมืองหลวงของจังหวัดและเป็นเมืองที่ชนส่วนใหญ่ไม่ใช่ชาวเมลานีเซีย การโจมตีนี้ถูกตอบโต้จากทางกองทัพอินโดนีเซียอย่างรุนแรง ทำให้มีผู้ลี้ภัยชาวปาปัวจำนวนมากหนีเข้าไปในปาปัวนิวกินี
ในราว พ.ศ. 2538 ทางองค์กรได้รับการสนับสนุนจากชาวปาปัวอีกครั้งซึ่งเป็นผลมาจากความไม่พอใจรัฐบาลอินโดนีเซียในการทำลายสิ่งแวดล้อมที่เป็นผลมาจากการทำเหมืองทองและการละเมิดสิทธิมนุษยชน พ.ศ. 2539 ขบวนการปาปัวเสรีได้จับตัวประกันชาวยุโรปและอินโดนีเซีย ตัวประกันสองคนถูกฆ่า ที่เหลือถูกปล่อยตัวไป เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2541 ขบวนการได้ชักธงชาติของปาปัวที่หอคอยที่โกตา เบียก ที่เกาะบีตักและถูกทางการอินโดนีเซียปราบปรามในอีกไม่กี่วันต่อมา
การจัดองค์กร

การจัดการภายในองค์กรของขบวนการปาปัวเสรีไม่เป็นที่เปิดเผยมากนัก เมื่อราว พ.ศ. 2539 ผู้นำสูงสุดของกลุ่มคือ Mathias Wenda  โฆษกของกลุ่มในออสเตรเลียคือ John Otto Ondawame
แหล่งข้อมูลอื่น

FAS.org OPM listing
TPN PB Mathias Wenda เก็บถาวร 2007-10-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
University sponsored information network เก็บถาวร 2021-01-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
West Papua Independence Campaign Docs & Info
West Papua Peoples' Organisations
West Papua Peoples' Representative Office เก็บถาวร 2008-11-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Free West Papua Campaign (United Kingdom)
West Papua News and Information
Vanuatu Free West Papua Association เก็บถาวร 2009-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จังหวัดปาปัวกลาง

| จังหวัดปาปัวกลาง Provinsi Papua Tengah (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด
   ธง ตรา
ที่ตั้งจังหวัดปาปัวกลางในประเทศอินโดนีเซีย
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ก่อตั้ง: 30 มิถุนายน พ.ศ. 2565
เมืองหลัก: นาบีเร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 66,130.49 ตร.กม. (25,533.12 ตร.ไมล์)
ประชากร (ประมาณการกลาง พ.ศ. 2564)
 • ทั้งหมด: 1,408,981 คน
 • ความหนาแน่น: 21 คน/ตร.กม. (55 คน/ตร.ไมล์)
ภาษา
 • ภาษาทางการ: อินโดนีเซีย
 • ภาษาพื้นเมืองปาปัวกลาง: เกว, ดานี, ดามัล, โมนี, เยาร์, ลานี, โวลานี, อึนดูกา, เอการี, เอาเย และอื่น ๆ
 • ภาษาที่มีผู้พูดเช่นกัน: ชวา, มลายูปาปัว และอื่น ๆ
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: ดานี, ดามัล, ลานี, โวลานี, เอการี (ชนพื้นเมือง) , ชวา (ผู้ย้ายถิ่นเข้า) และอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+09:00 (เวลาอินโดนีเซียตะวันออก)
ปาปัวกลาง หรือ ปาปูวาเตองะฮ์ (อินโดนีเซีย: Papua Tengah) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของภูมิภาคปาปัวในประเทศอินโดนีเซีย ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2565 จากอดีตอำเภอ 8 อำเภอทางตะวันตกของจังหวัดปาปัว ครอบคลุมพื้นที่ 66,130.49 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 1,409,000 คนจากการประมาณการอย่างเป็นทางการเมื่อกลางปี พ.ศ. 2564
จังหวัดปาปัวกลางมีอาณาเขตค่อนข้างสอดคล้องกับภูมิภาควัฒนธรรมเมเอปาโก ทางทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดปาปัวตะวันตก ทางทิศเหนือติดต่อกับส่วนที่เหลือของจังหวัดปาปัว และทางทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดปาปัวที่สูงและจังหวัดปาปัวใต้ ศูนย์กลางการบริหารและศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของจังหวัดคือนาบีเร ซึ่งเป็นเมืองใหญ่อันดับที่ 2 ในตอนกลางของภูมิภาคปาปัว (รองจากตีมีกา)
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดปาปัวกลางแบ่งออกเป็น 8 อำเภอ (kabupaten) ได้แก่
อำเภอเดอีไย (Kabupaten Deiyai)
อำเภอโดกีไย (Kabupaten Dogiyai)
อำเภอนาบีเร (Kabupaten Nabire)
อำเภอปานีไย (Kabupaten Paniai)
อำเภอปุนจัก (Kabupaten Puncak)
อำเภอปุนจักจายา (Kabupaten Puncak Jaya)
อำเภอมีมีกา (Kabupaten Mimika)
อำเภออินตันจายา (Kabupaten Intan Jaya)
จังหวัดซูลาเวซีเหนือ

| จังหวัดซูลาเวซีเหนือ Provinsi Sulawesi Utara (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด
หมุนตามเข็มนาฬิกา: จากบนซ้าย : ทิวทัศน์ผู้เขาตุมปาจากหาดมาลาลายัง, ทะเลสาบตนดาโน, หาดเตลุกบูยุต, หาดเบนเตนัน, ทัศนียภาพในจังหวัดซูลาเวซีเหนือ, บูนาเกินและมานาโด, ภูเขาโลกน
   ธง ตรา
คำขวัญ: Si Tou Timou Tumou Tou (Minahasan)   (Human purpose in life is to nurture and educate others)
ที่ตั้งจังหวัดซูลาเวซีเหนือในประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 1°15′N 124°50′E﻿ / ﻿1.250°N 124.833°E﻿ / 1.250; 124.833
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ก่อตั้ง: 14 สิงหาคม 1959
ผู้ก่อตั้ง: ซัม ราตูลางี
เมืองหลัก:  มานาโด
การปกครอง
 • องค์กร: North Sulawesi Regional Government
 • ผู้ว่าการจังหวัด: ออลลี่ ดอนโดคัมบีย์
 • รองผู้ว่าการจังหวัด: สตีเว่น คันดู
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 13,851.64 ตร.กม. (5,348.15 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 27th
ความสูงจุดสูงสุด: 1,995 เมตร (6,545 ฟุต)
ประชากร (2014)
 • ทั้งหมด: 4,353,900 คน
 • ความหนาแน่น: 310 คน/ตร.กม. (810 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: ชาวมีนาฮาซัน, ชาวโมงนโดว, ชาวซางีร์, ชาวตาเลาด์, ชาวโก-รนตาโล, ชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน, ชาวบูกิซ, ชาวชวา
 • ศาสนา: โปรเตสแตนต์ (63.6%), อิสลาม (30.9%), โรมันคาทอลิก (4.4%), ฮินดู (0.58%), พุทธ (0.14%), ลัทธิขงจื๊อ (0.02%), ยิว
 • ภาษา: อินโดนีเซีย (ทางการ) มลายูมานาโด (lingua franca) ภาษาท้องถิ่น: บันติก, บินเตานา, โมงนโดว, ราตาฮัน, ซางีร์, ตาเลาด์, ตมบูลู, ตนดาโน, ตนซาวัง, ตนเซอา, ตนเต็มโบอัน
เขตเวลา: UTC+8 (Indonesia Central Time)
รหัสไปรษณีย์: 90xxx, 91xxx, 92xxx
รหัสพื้นที่: (+62) 4xx
รหัส ISO 3166: ID-SA
ทะเบียนพาหนะ: DB, DL (Sangihe & Talaud Islands)
HDI:  0.704 (High)
HDI rank: 7th (2015)
เมืองที่มีพื้นที่มากสุด: บีตุง – 302.89 ตารางกิโลเมตร (116.95 ตารางไมล์)
เมืองที่มีประชากรมากสุด: มานาโด – (675,411 – 2010)
อำเภอที่มีพื้นที่มากสุด: อำเภอโบลาอังโมงนโดว – 2,871.65 ตารางกิโลเมตร (1,108.75 ตารางไมล์)
อำเภอที่มีประชากรมากสุด: อำเภอมีนาฮาซา – (1,710,384 – 2010)
เว็บไซต์: sulutprov.go.id
ซูลาเวซีเหนือ หรือ ซูลาเวซีอูตารา (อินโดนีเซีย: Sulawesi Utara, อังกฤษ: North Sulawesi) เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนคาบสมุทรมีนาฮาซาทางตอนเหนือของเกาะซูลาเวซี ทางทิศใต้ของประเทศฟิลิปปินส์และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศมาเลเซีย โดยอยู่ติดกับประเทศฟิลิปปินส์ทางทิศเหนือ ติดกับทะเลโมลุกกะทางทิศตะวันออก ติดกับจังหวัดโก-รนตาโลทางทิศตะวันตก และติดกับอ่าวโตมีนีทางทิศใต้ เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองมานาโด โดยจังหวัดมีประชากร 4,135,526 คน จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 และจากข้อมูลประชากรอย่างเป็นทางการล่าสุดในเดือนมกราคม 2014 มีประชากร 4,353,540 คน เมืองมานาโดยังเป็นประตูหลักและศูนย์กลางเศรษฐกิจของจังหวัด เมืองสำคัญอื่น ๆ เช่น โตโมฮนและบีตุง จังหวัดมีภูเขา 41 ลูกที่มีความสูงตั้งแต่ ,112–1,995 เมตร (3,648–6,545 ฟุต) ทางด้านธรณีวิทยาภูมิภาคนี้ยังเป็นภูเขาไฟใหม่โดยส่วนใหญ่ มีการระเบิดหลายครั้งและเป็นภูเขาไฟทรงกรวยที่ยังครุกรุ่นอยู่ ที่พบได้ตอนกลางของมีนาฮาซา โบลาอังโมงนโดว และหมู่เกาะซางีเฮอ
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดซูลาเวซีเหนือแบ่งออกเป็น 11 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 4 นครหรือโกตา และ 171 ตำบลหรือเกอจามาตัน
อำเภอเกอปูเลาวันซางีเฮอ (Kabupaten Kepulauan Sangihe)
อำเภอเกอปูเลาวันซีเยาตากูลันดังบียาโร (Kabupaten Kepulauan Siau Tagulandang Biaro)
อำเภอเกอปูเลาวันตาเลาด์ (Kabupaten Kepulauan Talaud)
อำเภอโบลาอังโมงนโดว (Kabupaten Bolaang Mongondow)
อำเภอโบลาอังโมงนโดวตะวันออก (Kabupaten Bolaang Mongondow Timur)
อำเภอโบลาอังโมงนโดวใต้ (Kabupaten Bolaang Mongondow Selatan)
อำเภอโบลาอังโมงนโดวเหนือ (Kabupaten Bolaang Mongondow Utara)
อำเภอมีนาฮาซา (Kabupaten Minahasa)
อำเภอมีนาฮาซาตะวันออกเฉียงใต้ (Kabupaten Minahasa Tenggara)
อำเภอมีนาฮาซาใต้ (Kabupaten Minahasa Selatan)
อำเภอมีนาฮาซาเหนือ (Kabupaten Minahasa Utara)
โกตาโมบากู (Kotamobagu)
โตโมฮน (Tomohon)
บีตุง (Bitung)
มานาโด (Manado; เมืองหลัก)
กวีนิม พลเสนา

นักการเมืองชาวลาว
กินิม พลเสนา (ลาว: ກິນິມ ພົລເສນາ; 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1915 – 1 เมษายน ค.ศ. 1963) เป็นรัฐมนตรีฝ่ายซ้ายและรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศแห่งราชอาณาจักรลาวใน ค.ศ. 1962 ถึง 1963 ภายใต้นายกรัฐมนตรีเจ้าสุวรรณภูมา
ประวัติ > ช่วงต้น

กินิม พลเสนาเกิดในวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1915 ที่ปากเซ, แขวงจำปาศักดิ์ จากพ่อค้าชาวจีนกับแม่ชาวลาว ตอนวัยรุ่น กินิมอาศัยอยู่ในบ้านของเจ้าสุวรรณภูมา และรับเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม ด้วยการช่วยเหลือของเจ้าสุวรรณภูมา กินิมได้ยศชั้นสูงในรัฐบาลหลายตำแหน่ง โดยเฉพาะฐานะเจ้าหน้าที่อำเภอปากเซใน ค.ศ. 1949 ถึง 1952 และต่อมาในฐานะเจ้าแขวงซำเหนือ
ประวัติ > ถูกลอบสังหาร

กินิม พลเสนากลับจากงานเลี้ยงที่พระราชวังในนครเวียงจันทน์ เขาและภรรยาได้มายังบ้านพักที่ปรับปรุงใหม่ ในขณะที่ทั้งคู่ออกจากรถ หนึ่งในทหารที่คุ้มกันบ้านพักที่มีชื่อว่า สิบตรี Chy Song ก้าวออกมาข้างหน้าและยิงปืนกลมือ ทำให้เขาเสียชีวิต ส่วนภรรยาได้รับบาดเจ็บสาหัสที่ขาสองข้าง ต่อมา ผู้ลอบสังหารกินิมให้การสารภาพว่า กินิมถูกตั้งข้อหาพยายามล้มล้างรัฐบาลและติดสินบนเจ้าหน้าที่ฝ่ายเป็นกลางเพื่อสร้างความเสียหายแก่ปะเทดลาว
ดูเพิ่ม

เจ้าสุวรรณภูมา
บรรณานุกรม

Stieglitz, Perry, In a little kingdom, M.E. Sharpe, 1990, ISBN 0-87332-617-2
จังหวัดดาเวาเดโอโร

| จังหวัดดาเวาเดโอโร |
| --- | --- |
จังหวัด

   ธง
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: ดาเบา
ก่อตั้ง: 8 มีนาคม ค.ศ. 1998
เมืองหลัก: นาบุนตูรัน
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Jayvee Tyron L. Uy (PDP-Laban)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Manuel "Way Kurat" Zamora   (PDP-Laban)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4,479.77 ตร.กม. (1,729.65 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 26 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาปันดาดักซาอัน): 2,670 เมตร (8,760 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 736,107 คน
 • อันดับ: 40 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 160 คน/ตร.กม. (430 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 53 จาก 81
เดมะนิม: Comvaleño
เขตการปกครอง
 • เทศบาล:  11  Compostela   Laak   Mabini   Maco   Maragusan   Mawab   Monkayo   Montevista   นาบุนตูรัน   New Bataan   Pantukan  
 • บารังไกย์: 237
 • Districts: 1st and 2nd districts of Compostela Valley
เขตเวลา: UTC+8 (PHT)
รหัสไปรษณีย์: 8800–8810
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)87
รหัส ISO 3166: PH
ภาษา: เซบัวโน Mansaka ตากาล็อก อังกฤษ
เว็บไซต์: www.ecomval.gov.ph
ดาเวาเดโอโร (ตากาล็อก: Davao de Oro) มีชื่อเดิมว่า ลัมบักนางโคมโปสเตลา (ตากาล็อก: Lambak ng Compostela; อังกฤษ: Compostela Valley; เซบัวโน: Kawalogang Kompostela) และมักถูกเรียกสั้น ๆ ว่า โคมบัล (ComVal) เป็นจังหวัดในเขตดาเบา ประเทศฟิลิปปินส์ เคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดฮีลากังดาเบา จนกระทั่งได้รับการจัดตั้งในปี ค.ศ. 1998 จึงเป็นจังหวัดที่ใหม่เป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ เมืองศูนย์กลางของจังหวัดคือนาบุนตูรัน ผู้ว่าราชการจังหวัดคนแรกคือโฮเซ คาบัลเยโร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดดาเวาเดโอโร
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดดาเวาเดโอโร ที่โอเพินสตรีตแมป
The Official Website of the Provincial Government of Davao de Oro, Philippines
It's More Fun in the Philippines - Compostela Valley
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
จังหวัดปาปัวใต้

| จังหวัดปาปัวใต้ Provinsi Papua Selatan (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด
   ธง ตรา
ที่ตั้งจังหวัดปาปัวใต้ในประเทศอินโดนีเซีย
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ก่อตั้ง: 30 มิถุนายน พ.ศ. 2565
เมืองหลัก: เมอเราเก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 127,280.69 ตร.กม. (49,143.35 ตร.ไมล์)
ประชากร (ประมาณการกลาง พ.ศ. 2564)
 • ทั้งหมด: 517,623 คน
 • ความหนาแน่น: 4.1 คน/ตร.กม. (11 คน/ตร.ไมล์)
ภาษา
 • ภาษาทางการ: อินโดนีเซีย
 • ภาษาพื้นเมืองปาปัวใต้: โกโรไว, โกโลปม, โบอาซี, มมบุม, มารินด์, มูยู, ยาไก, วัมบน, อัซมัต, Citak และอื่น ๆ
 • ภาษาที่มีผู้พูดเช่นกัน: ชวา, มลายูปาปัว และอื่น ๆ
ประชากรศาสตร์
 • ศาสนา: คริสต์ (ส่วนใหญ่)
 • กลุ่มชาติพันธุ์: มารินด์, วัมบน, อัซมัต (ชนพื้นเมือง), ชวา (ผู้ย้ายถิ่นเข้า) และอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+09:00 (เวลาอินโดนีเซียตะวันออก)
ปาปัวใต้ หรือ ปาปูวาเซอลาตัน (อินโดนีเซีย: Papua Selatan) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภูมิภาคปาปัวในประเทศอินโดนีเซีย ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2565 จากอดีตอำเภอ 4 อำเภอทางใต้สุดของจังหวัดปาปัว ครอบคลุมพื้นที่ 127,280.69 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 517,623 คนจากการประมาณการอย่างเป็นทางการเมื่อกลางปี พ.ศ. 2564 จังหวัดนี้เป็นจังหวัดที่มีพื้นที่มากที่สุด (หากไม่นับบางจังหวัดบนเกาะบอร์เนียว) แต่มีประชากรน้อยที่สุดในอินโดนีเซีย
จังหวัดปาปัวใต้มีอาณาเขตสอดคล้องกับภูมิภาควัฒนธรรมอานิมฮา ทางทิศตะวันออกติดต่อกับประเทศปาปัวนิวกินี ทางทิศเหนือและทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดต่อกับจังหวัดปาปัวที่สูงและจังหวัดปาปัวกลางตามลำดับ นอกจากนี้ทางทิศตะวันตกและทิศใต้ยังติดต่อกับทะเลอาราฟูราซึ่งเป็นพรมแดนทางทะเลกับประเทศออสเตรเลีย เมืองหลักและศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของจังหวัดคือเมอเราเก
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดปาปัวใต้แบ่งออกเป็น 4 อำเภอ (kabupaten) ได้แก่
อำเภอโบเฟ็นดีกุล (Kabupaten Boven Digoel)
อำเภอมัปปี (Kabupaten Mappi)
อำเภอเมอเราเก (Kabupaten Merauke)
อำเภออัซมัต (Kabupaten Asmat)
จังหวัดปาปัวที่สูง

| จังหวัดปาปัวที่สูง Provinsi Papua Pegunungan (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด
   ธง ตรา
ที่ตั้งจังหวัดปาปัวที่สูงในประเทศอินโดนีเซีย
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ก่อตั้ง: 30 มิถุนายน พ.ศ. 2565
เมืองหลัก: วาเมนา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 69,685.31 ตร.กม. (26,905.65 ตร.ไมล์)
ประชากร (ประมาณการกลาง พ.ศ. 2564)
 • ทั้งหมด: 1,408,641 คน
 • ความหนาแน่น: 20 คน/ตร.กม. (52 คน/ตร.ไมล์)
ภาษา
 • ภาษาทางการ: อินโดนีเซีย
 • ภาษาพื้นเมืองปาปัวที่สูง: ดานี, โมนี, โมนูมา, ยาลี, เยตฟา, ลานี, เลปกี, Eipomek, Ketengban, Kimjal, Ngalum, Nggem และอื่น ๆ
 • ภาษาที่มีผู้พูดเช่นกัน: มลายูปาปัวและอื่น ๆ
ประชากรศาสตร์
 • ศาสนา: คริสต์ (ส่วนใหญ่)
เขตเวลา: UTC+09:00 (เวลาอินโดนีเซียตะวันออก)
ปาปัวที่สูง หรือ ปาปูวาเปอกูนูงัน (อินโดนีเซีย: Papua Pegunungan) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บริเวณที่สูงตอนกลางของภูมิภาคปาปัว เป็นจังหวัดเดียวในประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ครอบคลุมพื้นที่ 69,685.31 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 1,408,641 คนจากการประมาณการอย่างเป็นทางการ ณ กลางปี พ.ศ. 2564
จังหวัดปาปัวที่สูงได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2565 โดยแยกพื้นที่ออกมาจากจังหวัดปาปัวพร้อมกับจังหวัดปาปัวกลางและจังหวัดปาปัวใต้ เมืองหลักของจังหวัดคือวาเมนาในอำเภอจายาวีจายา
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดปาปัวที่สูงแบ่งออกเป็น 8 อำเภอ (kabupaten) ได้แก่
อำเภอจายาวีจายา (Kabupaten Jayawijaya)
อำเภอโตลีการา (Kabupaten Tolikara)
อำเภอเปอกูนูงันบินตัง (Kabupaten Pegunungan Bintang)
อำเภอมัมเบอราโมกลาง (Kabupaten Mamberamo Tengah)
อำเภอยาลีโม (Kabupaten Yalimo)
อำเภอยาฮูกีโม (Kabupaten Yahukimo)
อำเภอลันนีจายา (Kabupaten Lanny Jaya)
อำเภออึนดูกา (Kabupaten Nduga)
กรมประชาชน

| กรมประชาชน  ក្រុមប្រជាជន  |
| --- | --- |
หัวหน้า: Non Suon   แกว เมียส   Penn Yuth
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1954
ถูกยุบ: ค.ศ. 1972
ที่ทำการ: พนมเปญ, ประเทศกัมพูชา
อุดมการณ์: ลัทธิคอมมิวนิสต์ สังคมนิยม
จุดยืน: ฝ่ายซ้าย
ศาสนา: พุทธเถรวาท
การเมืองกัมพูชา   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
กรมประชาชน (เขมร: ក្រុមប្រជាជន กฺรุมบฺรชาชน ออกเสียง กรมปรอเจียจ็วน, อังกฤษ: Citizen's Association หรือ People's Association) เป็นพรรคการเมืองในกัมพูชาที่เข้าร่วมในการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2498 พ.ศ. 2501 และ พ.ศ. 2515 พรรคนี้เป็นองค์กรที่ถูกกฎหมายของพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาหรือพรรคปฏิวัติประชาชนเขมร
การก่อตั้ง

กรมประชาชนจัดตั้งขึ้นหลังจากการประชุมเจนีวา พ.ศ. 2497 ซึ่งรับรองเอกราชและความเป็นกลางของกัมพูชา และได้จัดให้มีการเลือกตั้งในปีต่อมา กลุ่มที่ต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราชของเขมรส่วนใหญ่มีความเกี่ยวข้องกับเวียดมิญ ซึ่งต้องถอนตัวออกจากกัมพูชาหลังการประชุมนี้ เขมรฝ่ายซ้ายบางกลุ่มเช่น เซิง งอก มิญได้เดินทางไปฮานอย กลุ่มที่เหลือได้จัดตั้งกรมประชาชนซึ่งเป็นพรรคที่ถูกกฎหมาย นโยบายเน้นแบบสังคมนิยม ในส่วนของพรรคคอมมิวนิสต์ที่นำโดยตู สามุตและเซียว เฮง และสมาชิกรุ่นใหม่อย่างลต ซอ (พล พต) และเอียง ซารี ยังคงอยู่ในฐานะอีกองค์กรหนึ่ง ผู้นำของกรมประชาชนในขณะนั้นเป็นผู้นำของเขมรอิสระเดิมเช่น นอน ซวน แก้ว เมียส และเพ็ญ ยุต
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2498

การเลือกตั้งในกัมพูชา พ.ศ. 2498 เป็นการเข้าร่วมการเลือกตั้งครั้งแรกของกรมประชาชน ผลปรากฏว่าส่งผู้สมัคร 35 คน ไม่ได้ที่นั่งในสภา พ่ายแพ้ให้แก่พรรคสังคมราษฎร์นิยมของพระนโรดม สีหนุ
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2501

ในช่วงก่อนการเลือกตั้ง พ.ศ. 2501 พระนโรดม สีหนุมีความกังวลอย่างมากเกี่ยวกับอิทธิพลของเวียดมิญและเวียดนามเหนือ ที่เข้ามามีอิทธิพลมากขึ้นในกัมพูชา ในระหว่างการหาเสียงเลือกตั้ง จึงมีการโจมตีและติดตามพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชามาก โดยเน้นว่ากลุ่มฝ่ายซ้ายมีความเกี่ยวข้องกับเวียดนาม  กรมประชาชนถูกกดดันมากขึ้น เมื่อมีการเผยแพร่ภาพตึกและทางรถไฟที่ถูกระเบิดทำลาย และคำขวัญที่กล่าวหาว่ากรมประชาชนเป็นพวกขายชาติ และกรมประชาชนไม่ใช่ระบอบสังคม ท่ามกลางความกดดัน กรมประชาชนส่งผู้สมัครเพียง 5 คน และ 4 คนถูกจับและถอดถอนการสมัคร มีเพียงแก้ว เมียสคนเดียวที่ได้ลงรับเลือกตั้ง แต่ก็ถูกบีบจนต้องลี้ภัยไปอยู่ที่ชายแดนเวียดนาม
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2505

กรมประชาชนเป็นเป้าหมายที่ถูกกดดันโดยรัฐบาลอีกครั้ง ตำรวจของฝ่ายสีหนุจับตัวสมาชิกพรรคไป 14 คนรวมทั้งนอน ซวน เลขาธิการทั่วไปของพรรคในข้อหาว่าร่วมมือกับเวียดนามเหนือในการต่อต้านระบอบสังคม พวกเขาถูกตัดสินประหารชีวิต ทำให้กรมประชาชนสลายตัว สมาชิกพรรคที่นิยมฝ่ายซ้ายหนีออกจากพนมเปญเข้าป่า มีเพียงเขียว สัมพัน ฮู ยวนและฮู นิมที่ยังร่วมมือกับระบอบสังคม ตู สามุต ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์หายตัวไปอย่างลึกลับ ลต ซอขึ้นเป็นผู้นำพรรคแทน
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2515

หลังจากการโค่นล้มระบบสังคมของสีหนุหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 และก่อตั้งสาธารณรัฐเขมร กรมประชาชนถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเพื่อเข้าร่วมการเลือกตั้งเป็นคู่แข่งของพรรคสาธารณรัฐสังคมนิยม ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2515 เพ็ญ ยุตซึ่งในขณะนั้นเป็นเจ้าหน้าในกองทัพและมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับลน นล ขึ้นมาเป็นผู้นำพรรค ทำให้กรมประชาชนถูกมองเป็นพรรคหุ่นเชิดของรัฐบาล ลต ฉาย พี่ชายของลต ซอหรือพล พต เข้าร่วมกับกรมประชาชนด้วย แต่กรมประชาชนไม่ได้รับเลือก พรรคสาธารณรัฐสังคมนิยมได้รับการเลือกตั้งทุกที่นั่ง
จังหวัดรีเยา

ระวังสับสนกับ หมู่เกาะรีเยา
| จังหวัดรีเยา Provinsi Riau (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด
   ธง ตรา
ที่ตั้งจังหวัดรีเยาในประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 0°32′N 101°27′E﻿ / ﻿0.533°N 101.450°E﻿ / 0.533; 101.450
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
เมืองหลัก: เปอกันบารู
การปกครอง
 • รักษาการผู้ว่าการ: Arsjad Juliandi Rachman
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 87,023.66 ตร.กม. (33,600.02 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม 2014)
 • ทั้งหมด: 6,358,636 คน
 • ความหนาแน่น: 73 คน/ตร.กม. (190 คน/ตร.ไมล์)
 : 2014 Health Ministry Estimate
ประชากร
 • ศาสนา: มุสลิม (84.98%), โปรเตสแตนต์ (8.76%), พุทธ (5.3%), คาทอลิก (0.8%), ลัทธิขงจื๊อ (0.1%), ฮินดู (0.02%)
 • ภาษา: มลายู, อินโดนีเซีย, มีนังกาเบา, ฮกเกี้ยน
เขตเวลา: WIB (UTC+7)
License plate: BM
เว็บไซต์: www.riau.go.id
รีเยา (อินโดนีเซีย: Riau) เป็นหนึ่งใน 33 จังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกของเกาะสุมาตราซึ่งจรดช่องแคบมะละกา มีเมืองหลักชื่อเปอกันบารู
จังหวัดมีเนื้อที่ 72,569 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 5,538,367 คน ตามการสำรวจสำมะโนประชากร ปี ค.ศ. 2010 และตามการประมาณในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 มีประชากรเพิ่มขึ้นถึง 6,358,636 คน
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดรีเยาแบ่งออกเป็น 10 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 2 นครหรือโกตา และ 169 ตำบลหรือเกอจามาตัน
อำเภอกัมปาร์ (Kabupaten Kampar)
อำเภอกูวันตันซีงีงี (Kabupaten Kuantan Singingi)
อำเภอเกอปูเลาวันเมอรันตี (Kabupaten Kepulauan Meranti)
อำเภอซียัก (Kabupaten Siak)
อำเภอเบิงกาลิซ (Kabupaten Bengkalis)
อำเภอเปอลาลาวัน (Kabupaten Pelalawan)
อำเภอโรกันฮีลีร์ (Kabupaten Rokan Hilir)
อำเภอโรกันฮูลู (Kabupaten Rokan Hulu)
อำเภออินดรากีรีฮีลีร์ (Kabupaten Indragiri Hilir)
อำเภออินดรากีรีฮูลู (Kabupaten Indragiri Hulu)
ดูไม (Dumai)
เปอกันบารู (Pekanbaru; เมืองหลัก)
จัณฑิสิงหะส่าหรี

จัณฑิสิงหะส่าหรี
วิหารซิงฮาซารี (อินโดนีเซีย: Singhasari temple) หรือ จัณฑิสิงหะส่าหรี (อินโดนีเซีย: Candi Singhasari) เป็นจัณฑิศาสนาพุทธ-ฮินดู สร้างขึ้นในสมัยศตวรรษที่ 13 ตั้งอยู่ในอำเภอซีโญซารี จังหวัดมาลัง ในชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย อยู่ห่างไป 10 กิโลเมตรทางเหนือของเมืองมาลัง ที่ความสูง 512 เมตรจากระดับน้ำทะเล หันหน้าออกสู่เขาอาร์จูโน วิหารมีความสัมพันธ์กับอาณาจักรสิงหะส่าหรีและเชื่อว่าบริเวณวิหารเป็นวังหลวงของสิงหะส่าหรีในอดีต
ปรากฏการกล่าวถึงวิหารนี้อยู่ในกวีนิพนธ์ นาการักเรตากามา บท 37:7 และ 38:3 และในจารึกกะจะฮ์มาดาจากปี 1351 ที่ค้นพบในลานของวิหาร แหล่งข้อมูลระบุว่าวิหารนี้เป็นที่ประกอบพิธีศพของกษัตริย์เกร์ตานาการา (ครองราชย์ 1268 — 1292) ปัจฉิมกษัตริย์แห่งสิงหะส่าหรีก่อนจะถูกมัชปาหิตยึดครอง วิหารนี้เชื่อว่าสร้างไม่แล้วเสร็จดังที่สามารถสังเกตได้จากหน้าบันกาลาเหนือทางเข้าส่วนล่าง ชั้นล่างเป็นวิหารลัทธิไศวะ ส่วนชั้นลอยมีลักษณะเป็นพุทธ
ประติมากรรมภายในมีทั้งรูปทวารบาลดังที่ปรากฏตามสุสานของสิงหะส่าหรี, หน้าบันกาลา และรูปสลักพระศิวะอวตารเป็นบาราตากูรู หรืออาจจะเป็นฤาษีอคัสตยะ
ระเบียงภาพ

รูปสลักพระศิวะอวตารเป็นบาราตากูรู หรืออาจจะเป็นฤาษีอคัสตยะ
หน้าบันกาลา
ทวารบาล
ช่องแคบลมบก

ช่องแคบลมบก (อินโดนีเซีย: Selat Lombok) เป็นช่องแคบที่เชื่อมระหว่างทะเลชวากับมหาสมุทรอินเดีย อยู่ระหว่างเกาะบาหลีกับเกาะลมบก ประเทศอินโดนีเซีย