stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คาบสมุทรอิซุ
เศรษฐกิจ

คาบสมุทรอิซุเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยวจากภูมิภาคคันโต โดยมีชื่อเสียงจากอนเซ็งในนครอาตามิ ชูเซ็นจิ และอิซุ คาบสมุทรมีพื้นที่ติดกับภูเขาไฟฟูจิและเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติฟูจิฮาโกเนอิซุ นอกจากนี้พื้นที่นี้ยังเป็นที่นิยมสำหรับการเล่นน้ำทะเล กีฬาโต้คลื่น กีฬากอล์ฟ และการขี่มอเตอร์ไซค์ท่องเที่ยว
นอกเหนือจากการท่องเที่ยวแล้ว การเกษตรและการประมงก็เป็นหัวใจสำคัญของเศรษฐกิจในท้องถิ่นนี้ โดยอิซุเป็นหนึ่งในแหล่งผลิตวาซาบิที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น
การเดินทาง > รถไฟ

คาบสมุทรอิซุเชื่อมต่อกับกรุงโตเกียวและเมืองทางทิศตะวันตกด้วยโทไกโดชิงกันเซ็ง ซึ่งจะจอดที่นครอาตามิทางตะวันออกเฉียงเหนือ และนครมิชิมะทางตะวันตกเฉียงเหนือ และยังมี JR สายอิโต และอิซูกิวโก ที่วิ่งไปตามชายฝั่งด้านตะวันออกของคาบสมุทรไปถึงนครชิโมดะ
คาโตเบลพาส

ภาพสเก็ตของคาโตเบลพาส ปี 1614
คาโตเบลพาส (จากคำกรีก καταβλέπω คาตา-วเลโป) เป็นสิ่งมีชีวิตในตำนานจากเอธิโอเปีย ถูกบันทึกไว้ครั้งแรกโดยกาอิอุส แซกุนดุส และครั้งสุดท้ายโดยคลาอุดิอุส อาเอลิอานุส โดยถูกบันทึกไว้ว่าเป็นสัตว์ขนาดกลาง มีลำตัวเป็นกระบือและมีหัวเป็นหมูป่า มีตาแดงก่ำราวกับเลือด มีคิ้วยาวดก มีแผ่นหลังเป็นเกล็ด และคอมักจะห้อยตกอยู่เสมอเนื่องจากหัวที่หนัก กินพืชที่มีพิษเป็นอาหารทำให้มีลมหายใจที่เป็นพิษด้วย
คาโตเบลพาสยังปรากฏในงานเขียนมากมาย หนึ่งในนั้นคือบันทึกของเลโอนาร์โด ดา วินชี ซึ่งบันทึกไว้ว่ามันถูกพบในเอธิโอเปียใกล้กับไนกรีคาโป เป็นสัตว์ที่มีขนาดไม่ใหญ่มากและเป็นสัตว์ที่ทุกส่วนเฉื่อยชา หัวมีขนาดใหญ่มากทำให้เคลื่อนไหวลำบากและหัวมักจะทอดตกลงไปเกือบจรดพื้นดินเสมอ ไม่เช่นนั้นจะเป็นปัญหาต่อมนุษย์มาก เนื่องจากหากผู้ใดจ้องตามันแล้วจะตายในทันที
แหล่งข้อมูลอื่น

Descriptions of the Catoblepas
ชาวทะเล

รูปนูนบนกำแพงทิศเหนือของวิหารเมดิเน็ตฮาบู แสดงภาพชาวทะเลบนเรือกำลังสู้รบกับชาวอียิปต์ในยุทธการที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำ แม้จะมีการระบุฝ่ายตรงข้ามกับอียิปต์เพียงแค่ว่ามาจาก "ดินแดนทางเหนือ" แต่นักวิชาการพบความคล้ายคลึงของทรงผมและเครื่องประดับของฝ่ายนี้กับรูปนูนอื่น ๆ ที่มีการเรียกชื่อกลุ่มชน
ชาวทะเล หมายถึงกลุ่มคนเชื่อว่าเป็นสมาพันธรัฐชาวเรือที่โจมตีอียิปต์โบราณและภูมิภาคอื่น ๆ ในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกช่วงก่อนและระหว่างการล่มสลายปลายยุคสัมฤทธิ์ (1200–900 ปีก่อนคริสตกาล) แนวคิดเกี่ยวกับชาวทะเลเกิดขึ้นสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 และกลายเป็นหนึ่งในหัวข้อสำคัญในประวัติศาสตร์อียิปต์ ดังที่วิลเฮ็ล์ม มัคส์ มึลเลอร์ นักบูรพคดีศึกษาชาวเยอรมัน–อเมริกันกล่าวในค.ศ. 1888 ว่าชาวทะเลเป็น "คำถามสำคัญที่สุดในทางชาติพันธุ์วรรณนาและประวัติศาสตร์ยุคแรกเริ่มของชนชาติคลาสสิก" ไม่มีการบันทึกถึงที่มาของชาวทะเลและมีการเสนอแหล่งกำเนิดไว้หลายแห่ง เช่น อานาโตเลียตะวันตก ทะเลอีเจียน หมู่เกาะทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและยุโรปใต้ แม้ว่าหลักฐานทางโบราณคดีไม่ได้กล่าวถึงการอพยพ แต่คาดว่าชาวทะเลแล่นเรือไปรอบ ๆ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกและรุกรานอานาโตเลีย ซีเรีย ฟินิเชีย คานาอัน ไซปรัสและอียิปต์จนสิ้นยุคสัมฤทธิ์
แอมานุแอล เดอ รูเช นักอียิปต์วิทยาชาวฝรั่งเศสใช้คำว่า peuples de la mer (กลุ่มคนแห่งทะเล) เป็นครั้งแรกในค.ศ. 1855 เพื่อบรรยายถึงรูปนูนบนเสาที่สองของวิหารเมดิเน็ตฮาบูที่บันทึกปีที่ 8 ในรัชกาลฟาโรห์แรเมซีสที่ 3 ต่อมาปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 กัสตง มัสแปโร ผู้สืบทอดตำแหน่งเดอ รูเชที่กอแลเดอฟร็องส์ทำให้คำนี้เป็นที่นิยมและเชื่อมโยงเข้ากับทฤษฎีการอพยพ อย่างไรก็ตามนักวิชาการจำนวนหนึ่งตั้งคำถามถึงแนวคิดอพยพของมัสแปโรตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา
นักวิชาการสมัยใหม่ส่วนใหญ่ยังไม่สามารถระบุตัวตนชาวทะเลและสมมติฐานเกี่ยวกับที่มาของชนกลุ่มนี้ยังเป็นเพียงการคาดเดา มีการเสนออย่างหลากหลายว่าชาวทะเลเป็นชนเผ่าอีเจียน ผู้รุกรานจากยุโรปกลาง ทหารแตกทัพที่ผันตัวเป็นโจรสลัดหรือผู้ลี้ภัย โดยโยงเข้ากับภัยธรรมชาติอย่างแผ่นดินไหวและภูมิอากาศเปลี่ยนแปลง
ความเกลียด

ความเกลียดชัง เป็นอารมณ์หนึ่งของมนุษย์ที่แสดงถึงความไม่ชอบ หรือ ปฏิกิริยาที่แสดงความไม่เห็นด้วย กับผู้อื่น บางครั้งพบว่าความเกลียดชังเป็นอาการที่เกิดจากการดูถูกตนเอง มากกว่าจากการถูกข่มเหงรังแก
ความเกลียดชัง ตรงข้ามกับความรัก สามารถลดอาการเกลียดชังได้ด้วยการหลีกเลี่ยงจากสิ่งที่เกลียดชัง แต่หากไม่สามารถหลีกเลี่ยงสิ่งที่ทำให้เราเกลียดชังได้ ก็ควรหลับตา ระลึกถึงแต่สิ่งที่สวยงาม และทำให้เรามีความสุข ที่สำคัญเราควรระงับอารมณ์เกลียดชังให้อยู่ เพราะบางครั้งอารมณ์เกลียดชังก็นำพาเราไปสู่ความรุนแรงได้ บางครั้งความเกลียดชังสามารถแก้ได้ด้วยการให้อภัย
ในเชิง จิตวิทยา, ซิกมุนด์ ฟรอยด์ นิยามความเกลียดชังว่าเป็นความพยายามทำลายต้นกำเนิดแห่งความไม่มีความสุข
ความอดทนรอคอย

ความอดทนรอคอย (Delayed Gratification) คือความสามารถที่จะอดทนต่อสิ่งล่อใจในปัจจุบันเพื่อรางวัลในอนาคต งานวิจัยหลายชิ้นกล่าวถึงความเชื่อมโยงระหว่างความอดทนรอคอยกับผลลัพธ์ด้านบวกหลายอย่างเช่น ความสำเร็จทางการศึกษา สุขภาพกาย สุขภาพจิต และความสามารถทางสังคม นายวอลเทอร์ มิสเชล ได้ทำงานวิจัยเกี่ยวกับความอดทนรอคอย โดยได้ใช้การทดลองมาร์ชแมลโลว์สแตนฟอร์ด (Stanford marshmallow experiment) ทำให้ได้เห็นถึงผลในระยะยาวของความสามารถในการอดทนรอคอย
คาโตริ

| คาโตริ 香取市 |
| --- | --- |
นคร
เมืองการค้าโบราณซาวาระ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของเมืองในจังหวัดชิบะ
คาโตริ 
พิกัด: 35°41′N 140°2′E﻿ / ﻿35.683°N 140.033°E﻿ / 35.683; 140.033
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด: ชิบะ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: เซอิจิ อูอิ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 262.31 ตร.กม. (101.28 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 เมษายน ค.ศ. 2012)
 • ทั้งหมด: 81,240 คน
 • ความหนาแน่น: 310 คน/ตร.กม. (800 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (Japan Standard Time)
- Tree: ซากูระ
- Flower: Japanese iris, Iris laevigata
- Bird: Great Reed Warbler
Phone number: 0478-54-1111
Address: Sawaraguchi 2127, Katori-shi, Chiba-ken 287-8501
เว็บไซต์: คาโตริ
คาโตริ (ญี่ปุ่น: 香取市; โรมาจิ: Katori-shi) เป็นนครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของจังหวัด มีขนาดพื้นที่ 262.31 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร 81,240 คน ในปี ค.ศ. 2012 เป็นที่ตั้งของศาลเจ้าคาโตริ และเมืองการค้าโบราณซาวาระ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2012-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
คิม ฮเย-จิน

| คิม ฮเย-จิน |
| --- | --- |
คิม ฮเย-จิน เมื่อปี ค.ศ. 2010
เกิด:  (1975-02-28) 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 (49 ปี)
อาชีพ: นักแสดง
มีชื่อเสียงจาก: บท ยัง จุง-อิน ในเรื่อง ไอริส

ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 김혜진
ฮันจา: 金慧進
อาร์อาร์: Gim Hye-jin 
เอ็มอาร์: Kim Hyejin 
 
คิม ฮเย-จิน (เกิด 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ โดยผลงานที่ทำให้ คิม ฮเย-จิน เป็นที่รู้จักของคนเกาหลีนั้น คือละครเรื่องไอริส
ชิงกันเซ็ง E6 ซีรีส์

| E6 ซีรีส์ |
| --- | --- |

ประจำการ: มีนาคม 2013–
ผู้ผลิต: ฮิตาชิ, คาวาซากิ
แทนที่: E3-0 series
สายการผลิต: พ.ศ. 2553–2557
จำนวนที่ผลิต: 168 ตู้ (24 ขบวน)
จำนวนในประจำการ: 168 ตู้ (24 ขบวน)
รูปแบบการจัดขบวน: 7 ตู้ต่อขบวน
หมายเลขตัวรถ: Z1–Z24
ความจุผู้โดยสาร: 338 (315 ชั้นสแตนดาร์ด + 23 ชั้นกรีน)
ผู้ให้บริการ: JR ตะวันออก
โรงซ่อมบำรุง: อากิตะ
สายที่ให้บริการ: โทโฮกุชิงกันเซ็ง, อากิตะชิงกันเซ็ง
คุณลักษณะ
วัสดุตัวถัง: อัลลูมิเนียมอัลลอย
ความยาวทั้งขบวน: 148.65 m (487.7 ft)
ความเร็วสูงสุด: 320 km/h (200 mph) (โทโฮกุชิงกันเซ็ง) 130 km/h (81 mph) (อากิตะชิงกันเซ็ง)
กำลังขับเคลื่อน: 6,000 kW (8,050 hp)
ระบบจ่ายไฟฟ้า: 25 kV AC, 50Hz จ่ายไฟเหนือหัว (โทโฮกุชิงกันเซ็ง) 20 kV AC, 50Hz จ่ายไฟเหนือหัว (อากิตะชิงกันเซ็ง)
ตัวรับกระแสไฟ: แหนบรับไฟ
สามารถทำขบวนร่วมกับ: E5 ซีรีส์, H5 ซีรีส์
มาตรฐานทางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) สแตนดาร์ดเกจ
E6 ซีรีส์ เป็นรุ่นของรถไฟความเร็วสูงชิงกันเซ็งของญี่ปุ่น ดำเนินงานโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR ตะวันออก) รถไฟรุ่นนี้เป็นรุ่นลำตัวแคบที่เรียกว่ามินิชิงกันเซ็ง ซึ่งพัฒนาต่อยอดจากรุ่น E5 ซีรีส์ ให้บริการในเส้นทางโทโฮกุชิงกันเซ็งและอากิตะชิงกันเซ็ง เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2556
การจัดขบวน > ขบวนต้นสายการผลิต (เลข S12)

| เลขตู้ | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รหัสผัง | M1sc | Tk | M1 | M1 | M1 | T | M1c |
| หมายเลข | E611 | E628 | E625 | E625-100 | E627 | E629 | E621 |
| น้ำหนัก (ตัน) | 45.7 | 44.4 | 42.5 | 43.1 | 42.5 | 44.5 | 43.8 |
| ความจุที่นั่ง | 23 | 35 | 60 | 60 | 68 | 60 | 32 |
ตู้ 11 มีที่นั่งชั้นกรีน
ตู้ 12 และ 16 เป็นตู้ติดตั้งแหนบรับไฟแขนเดี่ยว
ตู้ 11 ถึง 14 สร้างโดยคาวาซากิ, ตู้ 15 ถึง 17 สร้างโดยฮิตาชิ
การจัดขบวน > ขบวนสายการผลิตสมบูรณ์ (เลข Z2)

| เลขตู้ | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รหัสผัง | M1sc | Tk | M1 | M1 | M1 | T | M1c |
| หมายเลข | E611 | E628 | E625 | E625-100 | E627 | E629 | E621 |
| น้ำหนัก (ตัน) | 45.1 | 44.4 | 41.7 | 41.8 | 42.1 | 44.2 | 43.4 |
| ความจุที่นั่ง | 22 | 34 | 60 | 60 | 68 | 60 | 32 |
ตู้ 11 มีที่นั่งชั้นกรีน
ตู้ 12 และ 16 เป็นตู้ที่ติดตั้งแหนบรับไฟแขนเดี่ยว
ภายใน

ภายในตู้ชั้นกรีน (ตู้ 11)
ภายในตู้ชั้นสแตนดาร์ด (ตู้ 13)
ช่องจ่ายไฟ AC ในที่นั่งชั้นสแตนดาร์ด
ห้องน้ำสำหรับผู้ใช้วีลแชร์ที่ตู้ 12
ชาวจีนในอินเดีย

คนสูบผิ่นในไชนาทาวน์ในกัลกัตตา พ.ศ. 2488
ชาวจีนในอินเดีย (Chinese in India) หรือชาวอินเดียเชื้อสายจีน เป็นกลุ่มชนที่สืบเชื้อสายมาจากชาวจีนที่อพยพเข้ามาตั้งหลักแหล่งในอินเดียเมื่อราว พ.ศ. 2313 ส่วนใหญ่เข้ามาที่กัลกัตตาซึ่งเป็นเมืองหลวงในบริติชอินเดียในขณะนั้น การเดินทางของชาวจีนจะเข้ามากับเรือสินค้าจากจีน ชาวจีนเหล่านี้ บางส่วนเข้ามาทำงานในโรงงานน้ำตาล บางส่วนเข้าไปตั้งรกรากในย่านถนนโบว์บาร์ซาร์ ต่อมาในพุทธศตวรรษที่ 24 มีชาวจีนจากกวางตุ้ง ส่วนใหญ่เป็นช่างไม้อพยพเข้ามาอีกกลุ่มหนึ่ง ส่วนใหญ่ทำงานเป็นช่างไม้ ช่างรองเท้า และเป็นคนงานในโรงงานฟอกหนัง ยิ่งเมื่อประเทศจีนประสบปัญหาความไม่สงบ ชาวจีนจึงอพยพเข้ามามากขึ้น ส่วนใหญ่จะแบ่งแยกอาชีพอย่างชัดเจน เช่นชาวฮกเกี้ยนทำธุรกิจฟอกหนัง ชาวกวางตุ้งเป็นช่างไม้ ชาวหูเป่ยเปิดร้านทันตกรรม ชาวเซี่ยงไฮ้เปิดร้านซักรีด และชาวจีนยังเปิดโรงฝิ่นอย่างถูกกฎหมายจนถึง พ.ศ. 2490
ต่อมาเมื่อเกิดสงครามจีน-อินเดียใน พ.ศ. 2505 ทำให้ชาวจีนในอินเดียถูกมองเป็นศัตรู บางส่วนถูกริบทรัพย์และส่งตัวเข้าค่ายกักกัน บางส่วนอพยพออกนอกประเทศไปตั้งหลักแหล่งในแคนาดาและออสเตรเลีย
วัฒนธรรม

ชาวจีนเหล่านี้ยังคงพูดภาษาจีนได้ แม้ว่าจะพูดภาษาฮินดีและภาษาเบงกอลได้ด้วย แต่เด็กรุ่นใหม่จะนิยมเรียนในโรงเรียนที่สอนเป็นภาษาอังกฤษและภาษาฮินดีมากกว่า วัฒนธรรมโดดเด่นของชาวอินเดียเชื้อสายจีนคืออาหารจีนที่เป็นที่นิยมในท้องถิ่นด้วย เช่น ฮักกา เป็นบะหมี่ผัดลักษณะคล้ายราดหน้า เขาว์เมน เป็นบะหมี่ผัดแห้ง ซึ่งเป็นอาหารจานเด่นที่พบได้ทั่วไปในกัลกัตตา และยังคงมีการเฉลิมฉลองในวันตรุษจีน สารทจีนและวันไหว้พระจันทร์อยู่
แหล่งข้อมูลอื่น

Kolkata Chinese Community Blog เก็บถาวร 2020-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
'Legend of Fat Mama', a 23 minute documentary on Chinatown by Rafeeq Illiyas เก็บถาวร 2019-05-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Interview with the Principal of Grace Ling Liang English School
Travel article on Achipur
Photos of Chinese New Year Celebration, Calcutta & Achipur
Photos of Chinese Temples in Old China Town, Calcutta (Kolkata)
ชิงกันเซ็ง E7 และ W7 ซีรีส์

| W7 ซีรีส์ |
| --- | --- |
ชิงกันเซ็ง W7 ซีรีส์ หมายเลข W3 ในการวิ่งแสดงต่อสาธารณะชน, กุมภาพันธ์ 2020
ประจำการ: 14 มีนาคม 2015
ผู้ผลิต: ฮิตาชิ   คาวาซากิ เฮวี่ อินดรัสทรีส์  คินกิ ชะเรียว
สายการผลิต: 2014-2015
อยู่ระหว่างผลิต: 12 ตู้ (1 ขบวน)
จำนวนที่ผลิต: 120 ตู้ (10 ขบวน)
จำนวนในประจำการ: 120 ตู้ (10 ขบวน)
รูปแบบการจัดขบวน: 12 ตู้ต่อขบวน
หมายเลขตัวรถ: W1-W10
ความจุผู้โดยสาร: 934
ผู้ให้บริการ: JR ตะวันตก
โรงซ่อมบำรุง: ฮะกุซัง
สายที่ให้บริการ: โฮกูริกุชิงกันเซ็ง
คุณลักษณะ
วัสดุตัวถัง: อะลูมิเนียม อัลลอยด์
ความยาว: 26 เมตร (ตู้ปลาย)  25 เมตร (ตู้กลาง)
ความกว้าง: 3,380 มม.
จำนวนประตู: 2 บานต่อข้าง
ความเร็วสูงสุด: ออกแบบ: 275 km/h (171 mph) ให้บริการ: 260 km/h (160 mph)
น้ำหนัก: ประมาณ 540 ตัน/ขบวน
กำลังขับเคลื่อน: 12 MW
ความเร่ง: 1.6 กิโลเมตรต่อชั่วโมง/วินาที
ระบบจ่ายไฟฟ้า: 25 kV AC, 50/60 Hz
ตัวรับกระแสไฟ: จ่ายไฟเหนือหัว
ระบบความปลอดภัย: DS-ATC, RS-ATC
มาตรฐานทางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
W7 ซีรีส์ เป็นรุ่นของรถไฟความเร็วสูง ชิงกันเซ็งของญี่ปุ่น ดำเนินงานโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตก (JR ตะวันตก) วิ่งในสายโฮกูริกุชิงกันเซ็ง ตั้งแต่มีการขยายเส้นทางจากนาโงยะ จนถึง คานาซาวะ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2558 รถไฟชิงกันเซ็งรุ่นนี้มีการพัฒนาควบคู่ไปกับชิงกันเซ็ง E7 ซีรีส์ รถไฟรุ่นนี้สามารถทำความเร็วได้สูงสุดถึง 275 กิโลเมตร/ชั่วโมง แต่จำกัดความเร็วที่ให้บริการไว้ที่ 260 กิโลเมตร/ชั่วโมง
การจัดขบวน

| เลขตู้ | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รหัสผัง | Tc | M2 | M1 | M2 | M1 | M2 | M1 | M2 | M1 | M2 | M1s | Tsc |
| หมายเลข | W723-100 | W726-100 | W725-100 | W726-200 | W725-200 | W726-300 | W725-300 | W726-400 | W725-400 | W726-500 | W715-500 | W714-500 |
| น้ำหนัก (ตัน) | 41.3 | 44.7 | 46.1 | 45.2 | 46.4 | 45.2 | 46.5 | 45.2 | 46.4 | 45.0 | 45.6 | 44.5 |
| ความจุ | 50 | 100 | 85 | 100 | 85 | 90 | 58 | 100 | 85 | 100 | 63 | 18 |
| สิ่งอำนวยความสะดวก | สุขา |   | สุขา, โทรศัพท์ |   | สุขา | พื้นที่วีลแชร์, สุขาใหญ่, โทรศัพท์ |   | สุขา |   |  | พื้นที่วีลแชร์, สุขาใหญ่ | สุขา |
ภายใน

รถไฟรุ่นนี้แบ่งที่นั่งออกเป็น 3 ชั้นด้วยกันคือ: กรังซ์กรีน, กรีน และ ชั้นธรรมดา มีที่นั่งทั้งหมด 934 ตัว ที่นั่งชั้นกรังซ์กรีนเป็นที่นั่งชั้นหนึ่ง จัดเรียงหน้ากระดานแบบ 2+1 ตัว มีความกว้างเบาะ 130 เซนติเมตร (51 นิ้ว), ที่นั่งชั้นกรีน จัดเรียงหน้ากระดานแบบ 2+2 ตัว มีความกว้างเบาะ 116 เซนติเมตร (46 นิ้ว) และ ที่นั่งชั้นธรรมดา จัดเรียงหน้ากระดานแบบ 3+2 ตัว มีความกว้างเบาะ 104 เซนติเมตร (41 นิ้ว) ที่นั่งทุกตัวมีที่จ่ายไฟกระแสสลับ (AC)
ตู้โดยสารชั้นกรีน (ตู้ 11)
ที่นั่งชั้นกรีน
ห้องน้ำในชั้นกรีน
ตู้โดยสารชั้นธรรมดา
ที่นั่งชั้นธรรมดา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
ชาวทิเบต

ชาวทิเบต เป็นชนกลุ่มใหญ่ในเขตปกครองตนเองทิเบต ของสาธารณรัฐประชาชนจีน และถือชนชาติกลุ่มน้อย กลุ่มหนึ่งของประเทศจีน ซึ่งมีวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์อย่าง ภาษา ศาสนา วัฒนธรรม ประเพณี   และความเป็นอยู่เป็นของตนเอง แต่ความเป็นชุมชนเมืองและเศรษฐกิจของชาวจีนซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่กำลังทำลายความเป็นทิเบตดั้งเดิม ดั่งชนกลุ่มน้อยในประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก
ชาวทิเบตสืบเชื้อสายจากชนเผ่าตูรัน และตังกุตในเอเชียกลาง ต่อมาได้อพยพมาจากทางตอนบนในเขตหุบเขาที่ราบลุ่มแม่น้ำยาร์ลุงซางโป และแต่งงานกับชนพื้นเมืองแถบนี้ แล้วออกลูกออกหลานเป็นชาวทิเบตในปัจจุบัน ชาวทิเบตเป็นชนเผ่าที่รักสงบ ในอดีตเคยเป็นพวกชาวเขาที่ไม่แตกต่างกับชาวเขาทั่วไป แต่พอได้รับพระพุทธศาสนาแบบวัชรยานจากพระปัทมสัมภวะ (คุรุรินโปเช่) ทำให้ทิเบตมีวัฒนธรรมที่โดดเด่น
ชาวทิเบตส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธวัชรยาน นอกนั้นนับถือศาสนาอิสลามราว 2,000 คน และคริสตังทิเบตราว 600 คน
ดูเพิ่ม

ทะไล ลามะ
พุทธศาสนาในทิเบต
ประวัติศาสตร์ทิเบต
ทิเบตภายใต้การปกครองของจีน
เขตปกครองตนเองทิเบต
ซอว์ เกอร์เรร่า

| Saw Gerrera |
| --- | --- |
ตัวละครใน Star Wars
ปรากฏครั้งแรก: The Clone Wars – "A War on Two Fronts" (2012)
ปรากฏครั้งสุดท้าย: Star Wars Rebels: - "In the Name of the Rebellion" (2017)
สร้างโดย: George Lucas
แสดงโดย: Forest Whitaker
ให้เสียงโดย: Andrew Kishino (The Clone Wars) Forest Whitaker (Star Wars Rebels)
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
เพศ: Male
อาชีพ: Bounty Hunter Rebel Partisan
สังกัด: Onderon Rebels Rebel Alliance - Onderon Division, Partisans
ครอบครัว: Steela Gerrera (younger sister)
Homeworld: Onderon
ซอว์ เกอร์เรร่า เป็นตัวละครในเรื่องแต่งชุดสตาร์ วอร์ส ปรากฏตัวครั้งแรกในภาพยนตร์การ์ตูนชุด สตาร์ วอร์ส: เดอะ โคลน วอร์ส ให้เสียงโดย Andrew Kishino ต่อมามีบทในภาพยนตร์ โร้ค วัน: ตำนานสตาร์ วอร์ส รับบทโดย Forest Whitaker และในภาพยนตร์การ์ตูนชุด Star Wars: Rebels ซึ่งให้เสียงโดย Whitaker เช่นกัน
ในตามเนื้อเรื่องของสตาร์ วอร์ส เขาเป็นชาวดาวออนเดอรัน(Onderon) และเป็นผู้นำสมาชิกของฝ่ายกบฏออนเดอรัน(Onderon rebels) ในการต่อสู้กับระบบสหภาพพิภพอิสระหรือฝ่ายแบ่งแยกดินแดนบนดาวออนเดอรันในช่วงสงครามโคลน เขาและน้องสาวของเขาที่มีชื่อว่า สเตล่า เกอร์เรร่า ได้ให้ความช่วยเหลือในการก่อกบฏปลดปล่อยบ้านเกิดของพวกเขาในช่วงสงครามกลางเมืองออนเดอรัน ต่อมาเขาได้กลายเป็นสมาชิกคนสำคัญในการต่อสู้กับจักรวรรดิกาแลกติกและก่อตั้งพันธมิตรฟื้นฟูสาธารณรัฐ กลยุทธ์ของเขาที่ได้ใช้ในการต่อต้านจักรวรรดิทำให้เขาถูกมองว่าเป็นพวกหัวรุนแรง ซึ่งได้เป็นที่รู้จักในทางด้านลบโดยจักรวรรดิและอีกหลายปีต่อมาคือ สาธารณรัฐใหม่
เมื่อสงครามโคลนได้จบลง สาธารณรัฐได้ถูกเปลี่ยนเป็นจักรวรรดิกาแลคติก ต่อมาซอว์ได้พาเกเลน เออร์โซ ไลร่า เออร์โซ และจิน เออร์โซไปยังดาวเคราะห์ที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ที่ดาวลาห์มู เมื่อออร์สัน เครนนิกได้ติดตามค้นหาจนมาพบเข้าและพาเกเลนไปกับตน ส่วนไล่ร่าถูกสังหาร และจิน ผู้เป็นลูกสาวหลบหนีรอดมาได้ ซอว์ได้พบเธอและเลี้ยงดูเธอจนกระทั่งเติบโตเป็นสาววัยรุ่น เกอร์เรร่าได้เข้าต่อสู้กับกองทัพจักรวรรดิและเป็นผู้นำกลุ่มฝ่ายต่อต้านที่เป็นที่รู้จักกันคือ พลพรรค(Partisans) องค์กรผู้ทำสงครามที่ถูกมองว่าเป็นพวกหัวรุนแรงด้วยกลยุทธ์การก่อการร้าย ด้วยสายเลือดการต่อต้านของเขา เป็นความต่อเนื่องของฝ่ายต่อต้านชาวออนเดอรัน เป็นหนึ่งในคนแรกในกลุ่มที่ได้ร่วมก่อตั้งพันธมิตรกบฏ ต่อมาเขาได้มีส่วนร่วมในการทัพของฝ่ายพันธมิตรกบฏ ซึ่งช่วงเวลานั้นด้วยกลยุทธ์ที่หัวรุนแรงมากของเขาที่ได้ถูกนำมาใช้ทำให้เขามีจุดยืนฝ่ายตรงข้ามกับผู้นำฝ่ายพันธมิตรกบฏ เบล ออร์กานาและมอน มอธมา ต่อมาล่าสุดเขาได้ไปตั้งฐานทัพบนดวงจันทร์เจดฮา ที่นั้นเขาได้พบกับจิน เออร์โซอีกครั้ง ในขณะที่เมืองหลวงของเจดฮาได้ถูกทำลายโดยดาวมรณะ ซอว์ได้บอกให้จินหนีออกไปจากดาวและเลือกจะคงอยู่และเสียชีวิตไปพร้อมกับเมืองที่ถูกทำลายลงในที่สุด
ชาวคีร์กีซ

| Кыргыздар Qırğızdar قىرغىزدار> ประชากรทั้งหมด |
| --- | --- |
ป. 5 ล้าน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 คีร์กีซสถาน: 4,587,430
 อุซเบกิสถาน: 250,000
 จีน: 202,500
 รัสเซีย: 103,422
 ทาจิกิสถาน: 62,000[ต้องการอ้างอิง]
 คาซัคสถาน: 23,274
 ตุรกี: 1,600[ต้องการอ้างอิง]
 อัฟกานิสถาน: 1,130
 ยูเครน: 1,128
 แคนาดา: 1,055
ภาษา
คีร์กีซ (ภาษาแม่)  รัสเซียและจีน (ภาษาที่สอง)
ศาสนา
อิสลามแบบซุนนีเป็นส่วนใหญ่ พุทธแบบทิเบตเป็นส่วนน้อย คริสต์ เทงรีหรือศาสนาชาวบ้าน
^a  การสำรวจสำมะโนปี ค.ศ. 2009 พบว่าประมาณร้อยละ 71 ของประชากรคีร์กีซสถานเป็นคนจากกลุ่มชาติพันธุ์คีร์กีซ (5.36 ล้านคน)
ชาวคีร์กีซ (Kyrgyz Kyrghyz หรือ Kirghiz) เป็นคนชาติพันธุ์เติร์กกลุ่มหนึ่ง เป็นคนพื้นเมืองของเอเชียกลาง โดยมากอยู่ในคีร์กีซสถาน
นิรุกติศาสตร์

มีหลายทฤษฎีเกี่ยวกับที่มาของการใช้คำว่า "คีร์กีซ" เป็นชาติพันธุนาม เอกสารหลายชิ้นระบุว่า คำนี้เกิดจากคำว่า "กีร์ก" (kyrk) ซึ่งในภาษาเติร์กต่าง ๆ แปลว่า "สี่สิบ" ส่วน -อีซ (iz) เป็นคำปัจจัยโบราณที่แสดงพหูพจน์ ฉะนั้น "กีร์ก-อีซ" หรือ "กีร์กีซ" (Kyrgyz) มีความหมายตามตัวอักษรว่า "กลุ่มชนเผ่าทั้ง 40" แต่อาจมีความหมายอื่นว่า "ไม่มีวันตาย" "ดับไม่ได้" "อมตะ" "พิชิตไม่ได้" หรือ "ปราบไม่ได้" นอกจากนี้ ยังมีความเกี่ยวข้องกับวีรบุรุษในมหากาพย์ชื่อ มนัส ซึ่งตามเรื่องปรัมปราเกี่ยวกับต้นกำเนิด มนัสเป็นผู้สร้างเอกภาพให้แก่ทั้ง 40 เผ่าเพื่อต่อต้านชาวคีตัน แต่เรื่องปรัมปราคู่แข่งบันทึกเมื่อ ค.ศ. 1370 ในเอกสารทางประวัติศาสตร์ของราชวงศ์หมิงชื่อ หยวนสื่อ (元史) หรือ ประวัติศาสตร์หยวน กลับได้เล่าถึงผู้หญิง 40 คนที่มีทุ่งหญ้ากว้างใหญ่เป็นมาตุภูมิ
การบันทึกที่เก่าแก่ที่สุดของชื่อชาติพันธุ์คีร์กีซปรากฏอยู่ในการถอดเสียงในเอกสารจีนโบราณ ได้แก่ "เก๋อคุน" (鬲昆, ภาษาจีนเก่า: *k.reg-ku:n, เกรกกูน) และ "เจียนคุน" (堅昆, จีนเก่า: *ki:n-ku:n, กีนกูน) ทั้งสองนี้ชี้ให้เห็นว่า ชื่อชาติพันธุ์เดิมคือ "กิรกุร" และ/หรือ "กิรกฺวิน" (*kirkur ~ kirgur และ/หรือ *kirkün) ซึ่งอาจมีความหมายว่า "ชาวทุ่งหญ้า" หรือ "ชาวหุนจากทุ่งหญ้า" (渾) การถอดเสียงอีกแบบหนึ่งได้แก่ "เจี๋ยกู่" (結骨, ภาษาจีนยุคกลาง: *kέt-kwət, แกดเกวิด) ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเสียงเดิมคือ "กิรกุต" (*kirkut / kirgut) แต่พอถึงสมัยจักรวรรดิมองโกล ความหมายของคำว่า "กิรกุน" (*kirkun) ก็ถูกลืมเลือนไป ซึ่งเห็นได้จากความแตกต่างในการอ่านคำนี้ในฉบับย่อต่าง ๆ ของ ประวัติศาสตร์หยวน นอกจากนี้ นักวิชาการชาวจีนภายหลังได้ถอดเสียงชื่อชาติพันธุ์คีร์กีซต่างกัน ได้แก่ "เหอกู่" (紇骨) "เหอกู่ซือ" (紇扢斯) และ "จฺวีอู้" (居勿) จากนั้นในสมัยจักรพรรดิถังอู่จงแห่งราชวงศ์ถัง คำว่า "เสียเจี๋ยซือ" หรือ "สฺยาจฺย๋าซือ" (黠戛斯) ได้กลายเป็นคำเรียกชาวคีร์กีซ โดยเชื่อกันว่าคำว่า "เสียเจี๋ยซือ" แปลว่า "หัวเหลืองและหน้าแดง"
ในศตวรรษที่ 18 และ 19 นักเขียนชาวยุโรปได้ใช้ "Kirghiz" เป็นการสะกดชื่อเรียกทั้งชาวคีร์กีซและชาวเติร์กจากทิศเหนืออื่น ๆ อีกหลายกลุ่ม เช่น ชาวคาซัค การสะกดแบบนี้เป็นการถอดอักษรจากคำว่า "киргизы" (กีรกีซี) ในภาษารัสเซียเป็นอักษรละติน เมื่อมีความจำเป็นในการแยกแยะกลุ่มชาติพันธุ์อย่างชัดเจน ก็มีชื่อเรียกชาติพันธุ์ใหม่เกิดขึ้น ชาวคีร์กีสจึงมีชื่อใหม่ว่า "การา-คีร์กีซ" (Kara-Kirghiz อันแปลตามตัวอักษรว่า "คีร์กีซดำ" ซึ่งมาจากสีดำของเต็นท์ของชาวคีร์กีซ)
ส่วนชาวคาซัคมีชื่อใหม่ว่า "ไกซัก" (Kaisak) 
หรือ "กีร์กีซ-กาซัก" (Kirghiz-Kazak)
ดูเพิ่ม

ภาษาคีร์กีซ
ชนร่อนเร่ในคีร์กีซสถาน
ชิงกันเซ็ง E5 และ H5 ซีรีส์

| E5 ซีรีส์ |
| --- | --- |
E5 ซีรีส์ ขบวน ฮายาบูซะ
ประจำการ: มีนาคม 2011–ปัจจุบัน
ผู้ผลิต: ฮิตาชิ, คาวาซากิ เฮวี่ อินดรัสทรีส์
สายการผลิต: 2009–ปัจจุบัน
อยู่ระหว่างผลิต: 310 ตู้ (31 ขบวน)
จำนวนที่ผลิต: 280 ตู้ (28 ขบวน)
จำนวนในประจำการ: 280 ตู้ (28 ขบวน) (เมื่อ เม.ย. 2014)
รูปแบบการจัดขบวน: 10 ตู้ต่อขบวน
หมายเลขตัวรถ: U1-
ความจุผู้โดยสาร: 731 ที่นั่ง (658 ชั้นธรรมดา, 55 ชั้นกรีน, 18 ชั้นหนึ่ง)
ผู้ให้บริการ: JR ตะวันออก
สายที่ให้บริการ: โทโฮกุชิงกันเซ็ง
คุณลักษณะ
วัสดุตัวถัง: อลูมินัม อัลลอยด์
ความยาวทั้งขบวน: 253 m (830 ft)
ความยาว: 26,500 mm (86 ft 11 in)  (ตู้ปลาย) 25,000 mm (82 ft 0 in) (ตู้กลาง) ที่นั่งถูกจัดเรียงแถวหน้ากระดานในรูปแบบ 3+2 มีปลั๊กไฟสำหรับที่นั่งริมหน้าต่างและแถวที่นั่งปลายตู้โดยสาร
ความกว้าง: 3,350 mm (11 ft 0 in)
ความสูง: 3,650 mm (12 ft 0 in)
ความเร็วสูงสุด: 320 km/h (200 mph)
น้ำหนัก: 453.5 ตันต่อขบวน
ระบบส่งกำลัง: MT207 AC traction motors (300 kW)
กำลังขับเคลื่อน: 9,960 kW (13,360 hp)
ความเร่ง: 1.71 กม./ชั่วโมง/วินาที
ระบบจ่ายไฟฟ้า: 25 kV AC, 50 Hz จ่ายไฟเหนือหัว
ตัวรับกระแสไฟ: แหนบรับไฟ
ระบบเบรก: ระบบคืนกำลังขณะเบรก (Regenerative)
ระบบความปลอดภัย: DS-ATC
สามารถทำขบวนร่วมกับ: E3 ซีรีส์/E6 ซีรีส์
มาตรฐานทางกว้าง: รางมาตรฐาน 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
E5 ซีรีส์ เป็นรุ่นของรถไฟความเร็วสูงชิงกันเซ็งของญี่ปุ่น ดำเนินงานโดย บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR ตะวันออก) ในเส้นทาง โทโฮกุชิงกันเซ็ง เริ่มให้บริการครั้งแรกในวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2554 ในขั้นตอนการออกแบบ เดิมรถไฟรุ่นนี้ถูกออกแบบให้มีความเร็วสูงสุด 300 กม./ชั่วโมง แต่ก็มีการปรับเพิ่มเป็น 320 กม./ชั่วโมง ในขบวน ฮายาบูซะ ระหว่างโตเกียวกับอาโอโมริ จะวิ่งให้บริการผู้โดยสารด้วยความเร็ว 300 กม./ชั่วโมง ส่วนขบวน ฮายาเตะ (ต่อพ่วงกับ E3 ซีรีส์) กับ ยามาบิโกะ จะวิ่งด้วยความเร็ว 275 กม./ชั่วโมง
การจัดขบวน

ตู้หมายเลข 1 ถึง 8 เป็นตู้ชั้นธรรมดา ตู้หมายเลข 9 เป็นตู้ชั้นกรีน ตู้หมายแลข 10 เป็นตู้ชั้นกรังซ์ (ชั้นหนึ่ง)
| เลขตู้ | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รหัสผัง | T1c | M2 | M1 | M2 | M1k | M2 | M1 | M2 | M1s | Tsc |
| หมายเลข | E523 | E526-100 | E525 | E526-200 | E525-400 | E526-300 | E525-100 | E526-400 | E515 | E514 |
| น้ำหนัก (ตัน) | 41.9 | 45.9 | 46.0 | 46.3 | 46.1 | 46.8 | 46.8 | 46.0 | 45.8 | 42.7 |
| จำนวน ที่นั่ง | 29 | 100 | 85 | 100 | 59 | 100 | 85 | 100 | 55 | 18 |
| สิ่งอำนวย ความสะดวก | สุขา |   | สุขา, โทรศัพท์ |   | สุขา, เครื่องกระตุกหัวใจ, โทรศัพท์, พื้นที่วีลแชร์ |   | สุขา |   | สุขา, พื้นที่วีลแชร์, ห้องพนักงาน |   |
ตู้หมายเลข 3 และ 7 เป็นตู้ที่มีแหนบรับไฟแขนเดี่ยวติดตั้งอยู่
ภายใน

ชั้นกรังซ์มีระยะห่างที่นั่ง 130 เซนติเมตรกับเบาะกว้าง 52 เซนติเมตร สามารถปรับเอนได้สูงสุด 45 องศา ชั้นกรีนมีระยะห่างที่นั่ง 116 เซนติเมตรกับเบาะกว้าง 47.5 เซนติเมตร สามารถปรับเอนได้ 31 องศา ส่วนชั้นธรรมดามีระยะห่างที่นั่ง 104 เซนติเมตร
ตู้โดยสารชั้นกรังซ์ (ชั้นหนึ่ง)
ตู้โดยสารชั้นกรีน
ตู้โดยสารชั้นธรรมดา
ที่จ่ายไฟของที่นั่งชั้นธรรมดา
แหล่งข้อมูลอื่น

JR East E5 series เก็บถาวร 2017-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
JR East E5 series Hayabusa/Hayate/Yamabiko/Nasuno information (ญี่ปุ่น)
ความจริงที่เจ็บปวด

| "ความจริงที่เจ็บปวด" |
| --- | --- |

เพลงโดยอินสติงต์
จากอัลบั้มEndless
วางจำหน่าย: 23 เมษายน พ.ศ. 2555
แนวเพลง: อัลเทอร์เนทีฟร็อก, อาร์แอนด์บี
ความยาว: 5:25
ค่ายเพลง: จีนี่เรคอร์ดส (จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่)
ผู้ประพันธ์เพลง: ปรียวิศว์ นิลจุลกะ
 
มิวสิกวิดีโอ
"ความจริงที่เจ็บปวด" ที่ยูทูบ
 
"ความจริงที่เจ็บปวด" เป็นซิงเกิลในปี พ.ศ. 2555 ของวงดนตรีอินสติงต์ จากอัลบั้ม Endless ประพันธ์เนื้อร้องและทำนองโดย ปรียวิศว์ นิลจุลกะ และเรียบเรียงโดย อนุกานต์ จันทร์อุไร ออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2555 ส่วนมิวสิกวีดิโอนี้เผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2555
การตอบรับ

เพลง "ความจริงที่เจ็บปวด" ได้ติดอันดับสูงสุด 12 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 และติดอันดับสูงสุด 64 จากการจัดอันดับของอีเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ ประจำวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
การตอบรับ > ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2555) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20: 12
อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์: 64
95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40: 24