stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โอมาฮาซูเปอร์โนวาส์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
โอมาฮาซูเปอร์โนวาส์ ที่อินสตาแกรม
โอมาฮาซูเปอร์โนวาส์ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
โอมาฮาซูเปอร์โนวาส์ ที่เฟซบุ๊ก
โอมาฮาซูเปอร์โนวาส์ ที่ติ๊กต็อก
| ด ค กโปรวอลเลย์บอลเฟเดอเรชัน |
| --- | --- |
ทีมปัจจุบัน:  แอตแลนตาไวบ์  โคลัมบัสฟิวรี  แกรนด์แรพิดส์ไรส์  โอมาฮาซูเปอร์โนวาส์  ออร์แลนโดวาลคิรีส์  แซนดีเอโกโมโจ  เวกัสธริล 
ทีมอนาคต:  แดลลัสโปรวอลเลย์บอล (ค.ศ. 2025)  อินดีอิกไนต์ (ค.ศ. 2025)  แคนซัสซิตีโปรวอลเลย์บอล (ค.ศ. 2025) 
ฤดูกาล:  2024 
  หมวดหมู่
โอลิฟ เบิร์น

โอลิฟ เบิร์น (อังกฤษ: Olive Bryne) หรือนามปากกา โอลิฟ ริชาร์ด (1904-1985) เป็นแม่บ้านชาวอเมริกัน อนุภรรยาของ วิลเลียม เมาล์ตัน มาร์สตัน เธออาศัยอยู่รวมกันกับเขาและภรรยาเอลิซาเบธ ฮาโลเวย์ มาร์สตัน และได้รับการยกย่องว่าเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างวันเดอร์วูแมน ของเขา
ประวัติ

โอลิฟ เบิร์น และ วิลเลียม เมาล์ตัน มาร์สตันพบกันครั้งแรกในปีค. ศ. 1925  ในขณะที่เธอเรียนปี4 อยู่ที่มหาวิทยาลัยทัฟส์ โดยมาร์สตันเป็นอาจารย์วิชาจิตวิทยาของเธอ หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ได้ทำงานเป็นผู้ช่วยวิจัยของเขา โอลีฟแนะนำให้มาร์ตันได้รู้จักกับ เบบี้ปาร์ตี้ของสโมสรนักเรียนหญิง(sorority) ในงานนักเรียนหญิงปึ1 ต้องแต่ตัวเป็นเด็กทารกและได้รับการปฏิบัติเหมือนเด็ก ๆที่ซึ่งมาร์สตันได้ทำการทดลองเกี่ยวกับปฏิกิริยาของมนุษย์ต่อพลังอำนาจ
โอลิฟ เบิร์น เป็นลูกสาวของ อิเทล เบิร์น ผู้เปิดคลินิคคุมกำเนิดแห่งแรกในสหรัฐอเมริกากับน้องสาวเขา มาร์กาเรต แซงเกอร์
ความสัมพันธ์

โอลิฟมีส่วนเกี่ยวข้องกับทั้งวิลเลียม เมาล์ตัน มาร์สตันและภรรยาของเขา ในความสัมพันธ์แบบ polyamory ผู้หญิงทั้งสองคนต่างมีลูกให้มาร์สตันในขณะที่อาศัยอยู่ด้วยกัน เอลิซาเบธ ตั้งชื่อลูกสาวของเธอว่าโอลิฟ ตามเบิร์นและ หลังจากที่มาร์สตัน ทั้งเอลิซาเบธและโอลิฟก็ยังอาศัยอยู่ด้วยกัน เพื่อเลี้ยงลูกของทั้งคู่กับมาร์ตัน ทั้งเอลิซาเบธและโอลิฟนับ "เป็นตัวอย่างของคตินิยมสิทธิสตรีในสมัยนั้น" พวกเขาบอก ผู้สำรวจสำมะโนประชากรว่าโอลีฟน้องสาวหม้ายของสามี
โอลิฟมีลูกชายสองคนกับ มาร์สตัน ชื่อว่าเบิร์นและดอน
วันเดอร์วูแมน

ในหนังสือ ประวัติศาสตร์ลับของสาวน้อยมหัศจรรย์ เขียนโดยจิว เลอร์ปอร์ โอลิฟได้รับการยกย่องว่าเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างวันเดอร์วูแมน ของเขา  สำหรับลักษณะภายนอกของวันเดอร์วูแมน แต่ตัวมาร์ตันเองบอกเพียงแค่ว่ากำไรคู่ที่โอลิฟใส่บ่อย ๆ นั้นจะเป็นของสำคัญในหนังสือการ์ตูน
ในภาพยนตร์

ชีวิตของโอลิฟ เบิร์นได้ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง Professor Marston and the Wonder Women ในเรื่องยังพูดถึง เอลิซาเบธ ฮาโลเวย์ มาร์สตัน และวิลเลียม เมาล์ตัน มาร์สตันอีกด้วย โอลิฟ เบิร์นได้รับบทโดยนักแสดงชาวออสเตรเลีย  เบลล่า ฮีทโคท
โอบีมาร์กเกอร์

จอร์จ เยา ผู้ริเริ่มคำนี้ในปี 1991
โอบีมาร์กเกอร์ (อังกฤษ: OB marker) ซึ่งเป็นคำย่อจาก "เอาต์ออฟบาวด์มาร์กเกอร์" (อังกฤษ: out of bounds marker; แปลว่า ตัวบอกการล้ำเส้น) เป็นคำที่ใช้ในประเทศสิงคโปร์เพื่อระบุว่าประเด็นใดสามารถนำมาพูดคุยได้ในสาธารณะ ประเด็นการพูดคุยที่ล้ำเส้นโอบีมาร์กเกอร์ ถือว่าเป็นเรื่องต้องห้ามในทางสังคม วัฒนธรรม หรือการเมือง
ศัพทมูล

คำนี้มีปรับใช้มาจากคำในกีฬากอล์ฟ ที่ใช้คำว่าเอาต์ออฟบาวด์มาร์กเกอร์ (out of bounds marker; ตัวแบ่ง/เส้นแบ่งการล้ำเส้น) เป็นเส้นแบ่งที่บ่งถึง "เขตแดนที่ถูกกำหนดให้เล่น" และ "การทำโอบี" ในกอล์ฟ หมายถึง "การที่ลูกกอล์ฟออกนอกเขตแดนที่ถูกกำหนดให้เล่น" ก่อนจะถูกนำมาปรับใช้ในบริบทของวาทกรรมทางการเมืองในสิงคโปร์ ปรากฏการใช้คำว่า "OB markers" ครั้งแรกในปี 1991 โดยรัฐมนตรีข้อมูลและศิลปกรรม จอร์จ เยา เพื่อใช้อธิบายถึงขอบเขตสำหรับวาทกรรมทางการเมืองที่รับได้
การพิจารณา

ความซับซ้อนของโอบีมาร์กเกอร์นั้นอยู่ที่การปรับเปลี่ยนขอบเขตของสิ่งที่รับได้ไปตามสภาวะทางการเมืองในขณะนั้น ประเด็นหนึ่ง ๆ ที่ล้ำเส้นอาจไม่ล้ำเส้นอีกต่อไปในอนาคต หรือในทางกลับกัน ประเด็นที่อยู่ในขอบเขตโอบีมาร์กเกอร์ในตอนนี้ อาจะกลายมาเป็นประเด็นล้ำเส้นได้ในอนาคต ในปี 1999 รัฐมนตรีข้อมูลและศิลปกรรม จอร์จ เยา ระบุว่าการกำหนดขอบเขตโอบีมาร์กเกอร์ให้ชัดเจนไว้ล่วงหน้านั้นทำได้ยาก บรรณาธิการบริหารของ สเตรตไทมส์ เชิง ยิป เซ็ง (Cheong Yip Seng) บรรยายถึงโอบีมาร์กเกอร์ว่าเป็นปรากฏการณ์ที่ "น่าฉงน" (bewildering) พร้อมระบุว่าประเด็นที่เคยถูกกำหนดว่าล้ำเส้นในสมัยบรราธิการของเขามีตั้งแต่เรื่องราวเกี่ยวกับผู้ค้าสแตมป์, การประมูลพรม, ผงชูรส, ฮวงจุ้ย ไปจนถึงรูปนักการเมืองที่ดูไม่ดี
ในปี 2003 คณะอนุกรรมการของรีเมคกิงสิงคโปร์ ที่นำโดยเรย์มอนด์ ลิม อธิบายถึงโอบีมาร์กเกอร์ว่าเป็น "การกระทำและคำพูดที่มีส่วนโดยตรงกับการหาเสียงเลือกตั้งกับการเมืองในพรรค กล่าวคือ อยู่ในขอบเขตการแข่งขันเพื่อช่วงชิงอำนาจทางการเมือง"
ตัวอย่างกรณี

ต่อไปนี้คือตัวอย่างกรณีสำคัญ ๆ ที่รัฐบาลสิงคโปร์กำหนดว่าล้ำเส้นโอบีมาร์กเกอร์
ตัวอย่างกรณี > แคทริน ลิม

ในปี 1994 แคนริน ลิม นักเขียน ได้ตีพิมพ์บทความในชื่อ The PAP and the people - A Great Affective Divide (พรรคกิจประชาชนกับผู้คน: เส้นแบ่งใหญ่เชิงอารมณ์) ซึ่งวิพากษ์วิจารณ์พรรคกิจประชาชนว่าไม่ได้เป็นผู้แทนที่แท้จริงของประชาชน นายกรัฐมนตรีในเวลานั้น โก ชค ตง ได้ออกมาเตือนว่าเธอควรเข้าร่วมพรรคการเมืองก่อนถ้าอยากจะป่าวประกาศความเห็นทางการเมืองต่อสาธารณะ โดยระบุว่า "การทำลายซึ่งความเคารพต่อนายกรัฐมนตรีและรัฐบาล[สิงคโปร์]ผ่านการดูถูกและดูหมิ่นอย่างเป็นระบบในสื่อ" ถือว่าล้ำเส้นโอบีมาร์กเกอร์
ตัวอย่างกรณี > กรณี "ช้างเผือก" ปี 2005

การขาดซึ่งการกำหนดโอบีมาร์กเกอร์ที่ชัดเจนนำไปสู่ความเห็นหลากหลายจากทั้งตำรวจและรัฐบาล ต่อกรณี "ช้างเผือก" ("White Elephant" incidents) ที้เกิดขึ้นที่สถานีรถไฟใต้ดินป่วงกกในปี 2005 บุคคลปริศนาได้นำเอากระดาษตัดแปะรูปช้างมาแปะบนสถานีป่วงกกเพื่อวิจารณ์ความล่าช้าในการเปิดสถานี ซึ่งนำไปสู่การสอบสวนโดยตำรวจ แม้ว่าในภายหลังบุคคลดังกล่าวได้รับการปล่อยตัวหลังตักเตือน รองนายกรัฐมนตรี วอง กัน เซ็ง ให้ความเห็นถึงกรณีนี้ว่า "เราไมีสามารถเอากฎหมายมาใช้แค่กับคนบางกลุ่ม และปล่อยปิดตากับคนบางกลุ่ม ถ้าเราทำเช่นนั้น กฎหมายนั่นแหละจะกลายมาเป็นช้างเผือกของจริง"
หลังจากนั้น กลุ่มนักเรียนจากโรงเรียนสตรีรัฟเฟิลส์เตรียมการขายเสื้อยืดสกรีนวลีว่า "Save the White Elephants" (ช่วยช้างเผือกด้วย) เพื่อเรี่ยไรเงินสำหรับการกุศล นักเรียนกลุ่มนี้ถูกตำรวจตักเตือน ในขณะที่วองเองยอมรับในภายหลังว่าตำรวจทำเกินไปในกรณีนี้
ตัวอย่างกรณี > มิสเตอร์บราวน์

ในปี 2006 บล็อกเกอร์ mrbrown (มิสเตอร์บราวน์) เผยแพร่บทความ "S'poreans are fed, up with progress!" ("คนสิงคโปร์ถูกป้อน-ความเจริญเพิ่มขึ้นอีก!" หรือหากรูปประโยคไม่ใส่จุลภาคตรงกลางจะแปลว่า "คนสิงคโปร์เบื่อเหลือเกินกับความเจริญ" ในคอลัมน์ความเห็นรายสัปดาห์ผ่านทาง ทูเดย์ พูดถึงปัญหาค่าครองชีฟในสิงคโปร์ที่พุ่งสูงขึ้น กระทรวงข้อมูลประกาศให้เขาเป็น "ผู้เล่นฝั่งข้าศึก" (partisan player) ที่มีมุมมองอัน "บิดเบือนความจริง" (distort the truth) ต่อมา คอลัมน์ของเขาถูกนิตยสารสั่งพัก
ป้ายระบุเขตโอบีในสนามกอล์ฟแห่งหนึ่งในสหรัฐ
สถานีรถไฟใต้ดินป่วงกก
โอบีวัน เคโนบี
ประวัติ > วัยเด็ก (ปีที่ 57-32 ก่อนยุทธการยาวิน)

โอบีวัน เคโนบี ถือกำเนิดในปีที่ 57 ก่อนยุทธการยาวิน เป็นบุตรคนโตของครอบครัวที่ค่อนข้างมีฐานะ และถูกพามายัง คอรัสซัง เพื่อเริ่มการฝึกเป็นเจไดในช่วงเวลาไม่นานหลังจากนั้น บ้านเกิดของโอบีวันคือ สตูว์จอน ซึ่งเป็นที่ที่โอบีวันยังคงมีความทรงจำลาง ๆ เกี่ยวกับวัยเด็ก ครอบครัว และเคยเล่นกับน้องชาย โอเวน บนพื้นหญ้าสีเขียว มีบันทึกไว้ว่าโอบีวันอาจเคยได้ไปพบกับโอเวน และคนอื่น ๆ ในครอบครัวอีกครั้งในภายหลัง
ประวัติ > ก้าวสู่วิถีแห่งพลัง

หลังโอบิวันได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพาดาวันของไควกอน จินน์ เขาก็คอยติดตามอาจารย์ออกปฏิบัติภารกิจไปทุกที่ กระทั่งเกิดเหตุการณ์ในภาค ภัยซ่อนเร้น เขาจึงได้พบกับอนาคินเป็นครั้งแรก 
เดิมทีโอบีวันใช้สไตล์การต่อสู้ด้วยเพลงดาบ รูปแบบที่ 4 (อาตารุ) เป็นหลัก ซึ่งอิงจากเพลงดาบที่ไควกอน ผู้เป็นอาจารย์ถนัด แต่หลังจากไควกอนถูก ดาร์ธมอล สังหาร โอบีวันจึงเปลี่ยนมาใช้รูปแบบที่ 3 โซเรสุ ซึ่งทำให้เขาสกัดปลายดาบข้างหนึ่งของมอลออกได้ แต่ด้วยประสบการณ์ที่ยังน้อย ทำให้เขาพลาดท่าถูกมอลใช้พลังผลักตกลงไปในปล่องระบายอากาศ ขณะที่เขากำลังสิ้นหวัง ก็เหลือบไปเห็นกระบี่แสงของอาจารย์ที่ตกอยู่ข้าง ๆ โอบีวันจึงใช้พลังดึงดาบกลับมาหาตัวพร้อม ๆ กับกระโดดขึ้นไป มอลที่ไม่ทันระวังตัวจึงถูกเคโนบีฟันเข้าที่กลางลำตัวจนขาดครึ่ง
เพลงดาบรูปแบบที่ 3 ของโอบีวันถือว่า เก่งกาจยากจะมีใครเทียบเท่า เป็นเหตุผลให้เขาสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ที่ร้ายกาจมาได้หลายครั้ง เช่น ดาร์ธมอล นายพลกรีวัส หรือแม้แต่ ดาร์ธเวเดอร์ อดีตลูกศิษย์ของเขาเอง ในศึกบนดาวมุสตาฟา และในภาคแยก โอบีวัน เคโนบี
กระบี่แสง > กระบี่แสงของโอบีวัน

ในชีวิตการเป็นเจได โอบีวันใช้กระบี่แสงด้วยกันทั้งหมด 3 เล่ม
เริ่มแรกเมื่อยังเป็นพาดาวัน โอบีวันใช้กระบี่แสงที่มีรูปทรงด้ามคล้ายกับ ไควกอน จินน์ ตามธรรมเนียมที่พาดาวันจะต้องสร้างกระบี่แสงเล่มแรกตามแบบอย่างอาจารย์ของตัวเอง ใบดาบของโอบีวันเป็นสีฟ้า ในขณะที่ไควกอนใช้ใบดาบสีเขียว ในช่วงแรกจนถึงเหตุการณ์ภาค 1 : ภัยซ่อนเร้น โอบีวันยังคงใช้ดาบเล่มนี้ ร่วมกับกระบวนท่ารูปแบบที่ 4 อาตารุ เป็นหลัก เหมือนกับไควกอน กระทั่งในการต่อสู้ที่นาบู กระบี่แสงเล่มนี้หายไปในการต่อสู้กับ ดาร์ธมอล เพราะถูกมอลเตะลงไปในปล่องระบายอากาศ ก่อนที่เคโนบีจะใช้กระบี่แสงของอาจารย์เอาชนะมอลได้
หลังรับอนาคินมาเป็นลูกศิษย์ โอบีวันใช้กระบี่แสงเล่มที่ 2 ที่รูปร่างเหมือนกับเล่มแรกนี้ด้วย ก่อนดาบเล่มที่ 2 นี้จะหายไปหลังถูก เคานท์ดูกู จับตัวบนดาว จีโอโนซิส
โอบีวันใช้กระบี่แสงเล่มที่ 3 นี้ตลอดมาจนถึงบั้นปลายชีวิตของเขาในฐานะ เบน เคโนบี เขาเดินทางไปยังดาวมรณะพร้อมกับพวกลุค สกายวอล์คเกอร์ และเผชิญหน้ากับเวเดอร์อีกครั้ง หลังจากประดาบกับเวเดอร์ และสละตัวเองกลายเป็นจิตแห่งพลังหายไป เหลือเพียงผ้าคลุม และกระบี่แสง ไม่มีใครรู้ว่ากระบี่แสงของโอบีวันหายไปไหนหลังจากนั้น แต่คาดว่าเวเดอร์น่าจะเก็บมันไป เพื่อเป็นหลักฐานยืนยันว่าเขาเอาชนะอดีตอาจารย์ได้
เบื้องหลัง > ผู้แสดง

ผู้แสดงเป็นโอบีวันในภาพยนตร์ ภัยซ่อนเร้น, กองทัพโคลนส์จู่โจม, ซิธชำระแค้น คือ Ewan McGregor และในภาพยนตร์ ความหวังใหม่ แสดงโดย Sir Alec Guinness ซึ่งเป็นบทบาทที่ทำให้ได้รับการเสนอชื่อเข้ารับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงสมทบยอดเยี่ยมฝ่ายชาย (ถือเป็นการเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาการแสดงครั้งเดียวของภาพยนตร์ชุดสตาร์ วอร์ส) นอกจากนี้ Guinness ยังมารับบทโอบีวันซ้ำในฐานะวิญญาณ ฟอร์ซโกสต์ ในภาพยนตร์ จักรวรรดิเอมไพร์โต้กลับ และ การกลับมาของเจได อีกด้วย
ในการ์ตูนชุด Clone Wars (2D) ภาคต่อ The Clone Wars (3D) และวิดีโอเกม Battlefront II และ Revenge of the Sith ตัวละครโอบีวันได้รับการให้เสียงโดย James Arnold Taylor นอกจากนี้ยังมี David Davies ให้เสียงในวิดีโอเกม Galactic Battlegrounds และ Rogue Squadron II: Rogue Leader และ Tim Omundson ให้เสียงในเกม Rogue Squadron III: Rebel Strike ส่วนในฉบับละครวิทยุให้เสียงโดย Bernard Behrens
หนังสือ The Making of Star Wars: The Definitive Story Behind the Original Film กล่าวไว้ว่าลูคัสเป็นผู้เสนอความคิดให้ตัวละครเบน เคโนบี ตายบนดาวมรณะ ซึ่ง Guinness เป็นฝ่ายคัดค้านในตอนแรก จนกระทั่งได้รับการอธิบายว่าตัวละครเบน ยังคงมีบทบาทอยู่ต่ออีกเล็กน้อยหลังจากยานมิลเลนเนียม ฟอลคอนหนีออกมาจากดาวมรณะได้ Guinness จึงยอมรับบทบาทนี้
ส่วนเกี่ยวข้อง

ในประเทศโปแลนด์มีถนนชื่อ "ulica Obi-Wana Kenobiego" ชื่อแปลได้ว่า "ถนนของโอบีวัน เคโนบี"
โอบีวัน เคโนบี เป็นหนึ่งในตัวละครไม่กี่ตัวที่มีบทบาทในภาพยนตร์สตาร์ วอร์ส ทั้งหกภาค
แหล่งข้อมูลอื่น

Obi-Wan (Ben) Kenobi ใน Star Wars Databank
Obi-Wan Kenobi ใน Wookieepedia: The Star Wars Wiki
| ด ค กสตาร์ วอร์ส เอพพิโซด 1: ภัยซ่อนเร้น |
| --- | --- |
ตัวละคร:  ไควกอน จินน์  โอบีวัน เคโนบี  ดาร์ธ มอล  แพดเม่ อมิดาลา  อนาคิน สกายวอล์คเกอร์  พัลพาทีน/ดาร์ธ ซิเดียส  เมซ วินดู  โยดา  จาร์ จาร์ บิงคส์  ซีทรีพีโอ  อาร์ทูดีทู  แจบบา เดอะ ฮัทท์ 
ดาวเคราะห์:  คอรัสซัง  นาบู  ทาทูอีน 
เมือง:  คอรัสซัง 
เกม:  พินบอล 
↑  In addition to Alec Guinness and Ewan McGregor, voice performers include Bernard Behrens, Scott Cleverdon, David Ian Davies, Michael Donovan, Roy Dotrice, Mark Hamill, Nick Jameson, Jonathan Love, Lewis Macleod, Daran Norris, Timothy Omundson, David Scott, Stephen Stanton, James Arnold Taylor and Sam Vincent.
Ewan Gordon McGregor
Sir Alec Guinness
โอลาฟ (ดิสนีย์)

| โอลาฟ |
| --- | --- |
ตัวละครใน โฟรเซน

ปรากฏครั้งแรก: ผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ (2013)
สร้างโดย: คริส บัก เจนนิเฟอร์ ลี
ให้เสียงโดย: จอช แกด เจค กรีน (Disney Dreamlight Valley และ Disney Speedstorm)
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
เผ่าพันธุ์: ตุ๊กตาหิมะ
เพศ: ชาย
ครอบครัว: เอลซา (ผู้สร้าง)
สัญชาติ: อาณาจักรเอเรนเดลล์
โอลาฟ (อังกฤษ: Olaf) เป็นตุ๊กตาหิมะจากภาพยนตร์แอนิเมชันลำดับที่ 53 ของวอลต์ดิสนีย์แอนิเมชันสตูดิโอส์ เรื่อง ผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ (Frozen) ซึ่งฉายในปี 2013
การพัฒนา > ต้นนกำเนิดและแนวคิด

ดิสนีย์สตูดิโอมีความพยายามที่จะนำเทพนิยาย ราชินีหิมะ ของ Hans Christian Andersen มาสร้างเป็นภาพยนตร์ตั้งแต่ปี 1943 เมื่อวอลต์ ดิสนีย์คิดจะสร้างภาพยนตร์ชีวประวัติของ Andersen อย่างไรก็ตาม เนื้อเรื่องและตัวละครนั้นเป็นนามธรรมมากเกินไป ซึ่งเป็นต้นเหตุของปัญหาต่าง ๆ ให้กับดิสนีย์และทีมผู้สร้างภาพเคลื่อนไหว ภายหลังจากนั้น ผู้บริหารของดิสนีย์ก็ยังมีความพยายามที่จะนำเรื่องราวจากบทประพันธ์มาถ่ายทอดเป็นภาพยนตร์อีกครั้ง แต่ความพยายามเหล่านี้ก็ต้องถูกชงักไว้เพราะปัญหาแบบเดียวกัน
ในปี 2008 Chris Buck ได้เสนอเรื่องราวของราชินีหิมะในรูปแบบของเขาเองกับดิสนีย์ ชื่อ Anna and the Snow Queen ซึ่งได้มีการวางแผนให้สร้างเป็นภาพเคลื่อนไหวทั่วไป แต่เรื่องราวนี้แตกต่างจาก ผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ อย่างสิ้นเชิง โดยที่บทประพันธ์นี้มีความใกล้เคียงกับเรื่องราชินีหิมะมากกว่า และมีตัวละครโอลาฟที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
อย่างไรก็ตามในต้นปี 2010 โครงการนี้ก็ได้หยุดชะงักไปอีกครั้ง ในวันที่ 22 ธันวาคม 2011 ดิสนีย์ได้ตั้งชื่อใหม่ให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้ว่าผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ ซึ่งในเวลาต่อมาจะได้ออกฉายในวันที่ 23 พฤศจิกายน 2013 และยังได้เปลี่ยนทีมสร้างภาพยนตร์ใหม่อีกด้วย บทอันใหม่นั้นมีแนวคิดเหมือนเดิม แต่มีการเขียนใหม่ทั้งหมด ซึ่งเป็นการแก้ไขปัญหาที่มีมาอย่างยาวนานของบทประพันธ์ของ Andersen โดยได้ถ่ายทอดความสัมพันธ์ของตัวละคร แอนนาและ เอลซ่า ในฐานะพี่น้อง
การพัฒนา > การให้เสียง

Josh Gad ซึ่งเป็นนักแสดงที่ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลโทนีและมีชื่อเสียงในการแสดงบรอดเวย์เรื่อง The Book of Mormon ได้เข้ารับเลือกในการพากย์เสียงของโอลาฟ เขาได้กล่าวในภายหลังว่า การที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพยนตร์ดิสนีย์นั้นเหมือนความฝันที่กลายเป็นจริงสำหรับเขา เนื่องจากเขาเองมีความคลั่งไคล้ในภาพยนตร์และการผลิตภาพเคลื่อนไหวของดิสนีย์อยู่แล้ว
เขากล่าวว่า เขาเติบโตมาในยุคแห่งความเจริญรุ่งเรืองของภาพเคลื่อนไหวของดิสนีย์ครั้งที่สอง ในช่วงที่มีภาพยนตร์ทั้งหมดออกมายอดเยี่ยมหมดเลย ได้แก่ เงือกน้อยผจญภัย (The Little Mermaid) โฉมงามกับเจ้าชายอสูร (Beauty and the Beast) อะลาดินกับตะเกียงวิเศษ (Aladdin) เดอะ ไลอ้อน คิง (The Lion King) ความประทับใจในตัวละครที่มีลักษณะนิสัยตลกอย่างทีโมนและพุมบ้าในเรื่อง เดอะ ไลอ้อน คิง หรือ จีนี่ในเรื่องอะลาดินกับตะเกียงวิเศษทำให้เขาอยากเล่นบทบาทประเภทนี้ตั้งแต่ช่วงหนุ่ม ๆ เขาจำได้ว่า เขาเคยพูดไว้ว่าอยากจะเล่นบทแบบนี้จริง ๆ สักวัน
การพัฒนา > การออกแบบตัวละคร

จากการที่เป็นมนุษย์หิมะที่แอนนาและเอลซ่าได้ปั้นขึ้นมาด้วยกันในวัยเด็ก โอลาฟแสดงถึงความรักที่บริสุทธิ์และความสุขที่ทั้งสองพี่น้องเคยมีในวัยเยาว์ก่อนที่พวกเข้าจะแยกจากกัน โอลาฟไม่ได้เป็นตัวละครที่ตลกเท่านั้น แต่ยังมีบทบาทสำคัญในการเป็นตัวแทนความรักบริสุทธิ์ในความกลัวที่แฝงด้วยความรัก [16] ตัวละครตัวนี้ไม่ได้มีความสำคัญมากนัก จนกระทั่งมันมีความหมายกับสองพี่น้องคู่นี้ โอลาฟถูกสร้างขึ้นเพื่อที่จะผสานความสัมพันธ์ของสองพี่น้องที่หายไป ในวัยเด็กของแอนนาและเอลซ่า ก่อนที่พลังของเอลซ่าจะทำร้ายแอนนา สองพี่น้องคู่นี้เล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน และมีการปั้นมนุษย์หิมะขึ้นมาโดยตั้งชื่อว่า โอลาฟ และ โอลาฟก็ชอบอ้อมกอดที่อบอุ่น จึงเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดเป็นลักษณะของโอลาฟขึ้นมา และในช่วงของภาพพยนต์ที่เอลซ่าได้ร้องเพลง “Let it Go” ก็เป็นช่วงที่ทำให้เอลซ่าได้นึกถึงช่วงเวลาครั้งสุดท้ายที่ตัวเองมีความสุข และมันก็คือช่วงเวลาที่เอลซ่าได้ปั้นมนุษย์หิมะกับน้องสาวนั้นเอง และโอลาฟก็เป็นตัวแทนของความรักที่แสดงออกระหว่างความสัมพันธ์ของพี่น้องคู่ นี้นั่นเอง โอลาฟจะมีลักษณะนิสัยของแอนนาในวัยเด็กเนื่องจากที่โอลาฟมีชีวิตขึ้นมาได้ นั้นเป็นเพราะในขณะที่เอลซ่าใช้พลังสร้างโอลาฟขึ้นมา เธอได้นึกถึงคนที่เธอรักที่สุด นั่นก็คือแอนนานั่นเอง
ในช่วงเริ่มต้นของการผลิตภาพยนตร์ โอลาฟถูกเขียนบทขึ้นมาเพื่อให้เป็นหนึ่งในคนคุ้มกันปราสาทของเอลซ่า เพราะในเวลานั้นยังมีแนวคิดที่จะให้เอลซ่ามีกองกำลังทหารมนุษย์หิมะที่กราดเกรี้ยวอยู่ในเรื่องอยู่ Buck ได้กล่าวถึงเอลซ่าไว้ว่า เธอพยายามที่จะเรียนรู้พลังของตัวเองซึ่งเขาได้เปรียบเทียบกับแพนเค้ก เมื่อแพนเค้กมีการไหม้เกิดขึ้นข้างล่างจนไม่สามารถทานได้ เราจึงต้องทิ้งมัน โอลาฟก็เปรียบเสมือนแพนเค้กชิ้นแรกของเอลซ่า และเพื่อไม่เป็นการสร้างความซับซ้อนให้กับตัวละครนี้ ผู้กำกับจึงอยากให้ตัวละครตัวนี้คงความเป็นเด็กบริสุทธิ์ไว้ Jennifer Lee ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้กล่าวไว้ว่า เมื่อคุณเป็นเด็กรูปร่างแปลกๆต่างๆที่นำมาปั้นเป็นมนษย์หิมะจะไม่มีทางเพ อร์เฟค และนั่นจึงเป็นที่มาของความคิดที่ว่าเด็กๆจะนึกถึงมนุษย์หิมะในหน้าตาแบบไหน
Gad เองก็ได้มีการปรับลักษณะของตัวละครโอลาฟเองในระหว่างทำการอัดเสียง และผู้กำกับเองก็พยายามที่จะระมัดระวังไม่ให้ตัวละครนี้ทำหน้าเป็นตัวละคร หลักในการดำเนินเรื่องมากเกินไป [18] โอลาฟถูกสร้างขึ้นมาในระดับนึงจนกระทั่งได้ Josh Gad มาพากษย์เสียงให้ และเสียงของ Gad แสดงให้เห็นถึงลักษณะพิเศษบางอย่างรวมถึงการมองโลกของเขา การแสดงในห้องอัดเสียงของ Gad ถูกบันทึกเป็นวีดิโอและผู้สร้างภาพเคลื่อนไหวได้นำเอาสีหน้า ท่าทางของเขาไปสร้างเป็นตัวละครเคลื่อนไหวขึ้นมา" "It was a lot funnier than I expected, thanks largely to Josh Gad's surprisingly well-written deluded snowman character" (Del Vecho). Gad's studio performance was videotaped, and animators used his facial expressions and physical moves as a reference for animating the character.
ผู้สร้างภาพยนตร์ ได้มีการพัฒนาซอฟต์แวร์ใหม่ขึ้นมาชื่อว่า Spaces เพื่อที่จะสร้างโอลาฟขึ้นมาใหม่ในรูปแบบของภาพเคลื่อนไหว Buck กล่าวว่า ความสนุกของตัวละครนี้คือการค้นพบว่าโอลาฟสามารถถูกแยกชิ้นส่วนของตัวเองออก มาได้และนั่นคือจุดเด่นของตัวละครนี้ โอลาฟเป็นตัวละครที่ผู้สร้างภาพเคลื่อนไหวมีความสนุกในขณะที่กำลังสร้าง Del Vecho ให้ความเห็นว่า โอลาฟเป็นตัวละครที่สามารถโยนลงเขาในขณะที่ตัวแยกเป็นชิ้นๆในระหว่างที่ร่วงลงมาแต่ยังสามารถมีชีวิตรอดและมีความสุขได้
สิ่งที่ขัดแย้งกันในตัวโอลาฟคือการเป็นมนุษย์หิมะที่มีความคิดในการรักฤดูร้อน
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กดิสนีย์ โฟรเซน |
| --- | --- |
ภาพยนตร์:  ผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ (2013) รางวัล  ผจญภัยปริศนาราชินีหิมะ (2019) รางวัล  โฟนเซน 3 (2027) 
ภาพยนตร์สั้น:  โฟรเซนฟีเวอร์ (2015)  โอลาฟกับการผจญภัยอันหนาวเหน็บ (2017)  วันซ์อะพอนอะโนว์แมน (2020)  โอลาฟพรีเซนส์  (2021) 
ตัวละคร:  อันนา  เอลซา  โอลาฟ  คริสตอฟฟ์  สเวน  ฮานส์ 
  หมวดหมู่
โอฟีเลีย (มิเล)

| โอฟีเลีย |
| --- | --- |

ศิลปิน: จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
ปี: ค.ศ. 1851 - ค.ศ. 1852
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
สถานที่: หอศิลป์เททบริเตน, ลอนดอน
โอฟีเลีย (อังกฤษ: Ophelia) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรสมัยกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์เททบริเตนใน กรุงลอนดอนในอังกฤษ
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเลเขียนภาพ “โอฟีเลีย” ระหว่างปี ค.ศ. 1851  ถึงปี ค.ศ. 1852 เป็นภาพของตัวละครโอฟีเลียในบทละคร “แฮมเลต” โดยวิลเลียม เช็คสเปียร์ ขณะที่ร้องเพลงก่อนที่จะจมน้ำตายในลำแม่น้ำในเดนมาร์ก
“โอฟีเลีย” เป็นภาพเขียนที่มีอิทธิพลต่อศิลปะแขนงต่าง ๆ นอกไปจากในสาขาจิตรกรรมเองเช่นในศิลปะการถ่ายภาพ หรือการสร้างภาพยนตร์และอื่น ๆ เมื่อแสดงเป็นครั้งแรกที่ราชสถาบันศิลปะภาพเขียนไม่ได้รับการต้อนรับเท่าใดนัก แต่ต่อมาได้รับการชื่นชมมากขึ้นในความงามของภาพและรายละเอียดภูมิทัศน์ธรรมชาติของภาพ มูลค่าของภาพเขียนตีราคากันว่าประมาณ 30 ล้านปอนด์
หัวเรื่อง

ภาพเขียนเป็นภาพของตัวละครโอฟีเลียร้องเพลงขณะที่ลอยละล่องมาตามสายน้ำก่อนที่จะจมน้ำตายในที่สุด ภาพนี้เขียนจากคำบรรยายภาพพจน์ในองค์ที่ 4 ฉากที่ 7 ของบทละครของพระราชินีเกอทรูด:
ท่านอนของโอฟีเลีย—หงายแขนและมือที่กางออกไปเล็กน้อยและมองลอยขึ้นไป—เป็นท่าเดียวกับภาพพจน์ของธรรมเนียมการเขียนภาพนักบุญหรือผู้พลีชีพเพื่อศาสนา แต่ในขณะเดียวกันก็ตีความหมายได้ว่าเป็นภาพที่ทำให้ผู้ชมตื่นอารมณ์
ภาพเขียนมีชื่อในด้านการวาดรายละเอียดของพืชพันธุ์ริมแม่น้ำและบรรยากาศริมฝั่งแม่น้ำที่เน้นวัฏจักรของการหมุนเวียนของชีวิตที่เริ่มด้วยการเจริญเติบโตไปจนถึงการเสื่อมโทรม แม้ว่าภาพตั้งใจจะให้เป็นเดนมาร์กแต่ภูมิทัศน์ของภาพกลายมาเป็นภาพพจน์ของภูมิทัศน์แบบอังกฤษ  ภาพ “โอฟีเลีย” เขียนริมฝั่งแม่น้ำฮอกสมิลล์ในเซอร์รีย์ไม่ไกลจากโทลเวิร์ธในบริเวณนครลอนดอนและปริมณฑล บาร์บารา เวบบ์ผู้พำนักอยู่ที่โอลด์มาลเด็นไม่ไกลจากที่เขียนภาพเท่าใดนัก พยายามเสาะหาจุดที่มิเลใช้ในการวาดภาพและจากการค้นคว้าเชื่อว่าจุดที่วาดอยู่ที่ซิกซ์เอเคอร์เม็ดโดว์ริมถนนเชิร์ชในโอลด์มาลเด็น ที่ไม่ไกลจากที่ที่วิลเลียม โฮลแมน ฮันท์เพื่อนร่วมงานที่สนิทสนมของมิเลขณะนั้นกำลังทำงานเขียนภาพ “คนรับจ้างเลี้ยงแกะ” (The Hireling Shepherd)
ดอกไม้ที่ลอยในน้ำเลือกจากดอกไม้ในคำบรรยายมาลัยของโอฟิเลียในบทละคร แต่ในขณะเดียวกันก็สะท้อนให้เห็นภาษาดอกไม้ที่แสดงความหมายที่ใช้กันในสมัยวิคตอเรีย เช่นดอกฝิ่นที่เด่นแดงในภาพ—มิได้กล่าวถึงในคำบรรยายในบทละคร—เป็นสัญลักษณ์ของการนอนหลับและความตาย
สิ่งหนึ่งที่เชื่อกันว่ามีอยู่ในภาพคือภาพหัวกะโหลกในพงไม้ทางฝั่งแม่น้ำทางด้านขวา แต่ก็ไม่มีหลักฐานอะไรที่บ่งว่ามิเลตั้งใจจะเขียนหัวกะโหลกในภาพ แต่ลักษณะหัวกะโหลกที่เกิดจากการสร้างของธรรมชาติใช้โดยฮันท์ในภาพ “คนรับจ้างเลี้ยงแกะ” เมื่อคนเลี้ยงแกะที่มีตัวม็อธ (Death's-head Hawkmoth) ที่ตายแล้วอยู่ในอุ้งมือ
ในการเขียนขั้นแรกมิเลเขียนภาพตัวหนูน้ำ (Water Vole)—ที่ผู้ช่วยไปจับมาจากแม่น้ำฮอกสมิลล์—มาให้พุ้ยน้ำข้าง ๆ โอฟีเลีย ในเดือนธ้นวาคม ค.ศ. 1851 มิเลแสดงภาพเขียนที่ยังไม่เสร็จให้ญาติของฮันท์ดู และบันทึกในบันทึกประจำวันว่า “ลุงและป้าของฮันท์มา, ทั้งสองคนเข้าใจทุกอย่างในภาพเป็นอย่างดี ยกเว้นตัวหนูน้ำ ฝ่ายชายเมื่อให้ทายว่าเป็นตัวอะไร ก็รีบประกาศว่าเป็นกระต่าย แต่จากสีหน้าก็ทราบว่าเป็นคำตอบที่ไม่ถูก จากนั้นก็คิดว่าอาจจะได้ยินคำทายว่าเป็นหมาหรือแมว” มิเลจึงลบตัวหนูน้ำออกจากภาพแต่ภาพร่างตัวหนูน้ำยังคงอยู่ทางมุมบนของผ้าใบที่ซ่อนอยู่ในกรอบ
ขั้นตอนการเขียน

มิเลแบ่งการเขียนภาพ “โอฟีเลีย” เป็นสองขั้น: ขั้นแรกเขียนภูมิทัศน์และขั้นที่สองเขียนตัวโอฟีเลีย เมื่อพบฉากที่ต้องการแล้วมิเลก็นั่งเขียนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำฮอกสมิลล์—ไม่ไกลจากที่พักของเพื่อนร่วมกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล วิลเลียม โฮลแมน ฮันท์ เพียงไม่เท่าไหร่—11 ชั่วโมงต่อวัน, หกวันต่อหนึ่งสัปดาห์ เป็นเวลากว่าห้าเดือนในปี ค.ศ. 1851
การใช้เวลามากเช่นนี้ทำให้สามารถเขียนธรรมชาติได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน แต่ระหว่างการเขียนมิเลก็ประสบปัญหาต่าง ๆ ที่มิเลบรรยายไปในจดหมายถึงเพื่อนว่า  “แมงวันที่เซอร์รีย์นี่ตัวอ้วนกว่าที่บ้านและยิ่งกว่านั้นมันยังมีความสามารถในการเจาะทะลุผิวหนัง ตอนนี้ผมก็ยังถูกขู่ด้วยหมายเตือนให้ไปปรากฏต่อหน้าผู้พิพากษาเพราะไปเดินบุกรุกทุ่งนาเหยียบย่ำข้าวที่ชาวนาเขาปลูกเอาไว้ ...และแถมยังดูน่ากลัวว่าอาจจะถูกลมพัดหล่นลงไปในน้ำอีก  และรับรองได้เลยว่าการเขียนภาพในบรรยากาศเช่นนั้นร้ายพอกับเป็นการถูกลงโทษที่หนักกว่าการถูกแขวนคอของฆาตกร” เมื่อย่างเข้าปลายฤดูใบไม้ผลิต้นฤดูหนาวในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1851 อากาศก็เริ่มแปรปรวนด้วยลมและหิมะจนมิเลต้องสร้างที่กำบังอากาศที่ทำจากแผงไม้สี่แผงที่นำมาต่อกัน และบุด้วยฟางด้านนอก คล้ายคอกทหารยาม มิเลกล่าวว่ามีความรู้สึกเหมือนโรบินสัน ครูโซ (Robinson Crusoe) เมื่อนั่งเขียนอยู่ในคอก เมื่อฮันท์เห็นเข้าก็มีความประทับใจจนสั่งให้สร้างอีกคอกหนึ่งสำหรับตนเอง
ผู้เป็นแบบโอฟีเลียคือจิตรกรเอลิซาเบธ ซิดดาล (Elizabeth Siddal) ผู้ขณะนั้นมีอายุ 19 ปี มิเลให้เอลิซาเบธแต่งตัวเต็มยศนอนในอ่างอาบน้ำในห้องเขียนภาพในลอนดอน โดยจุดตะเกียงน้ำมันใต้อ่างให้น้ำอุ่นขึ้นเพราะตอนนั้นเข้าหน้าหนาวแล้ว แต่มิเลมักจะตั้งอกตั้งใจเขียนจนลืมและปล่อยให้ตะเกียงดับเสมอ ซึ่งทำให้เอลิซาเบธหนาวจนเป็นหวัด มิเลได้รับใบเสร็จค่ายา £50 จากซิดดาล
การตอบรับภาพ

เมื่อภาพ “โอฟีเลีย” ตั้งแสดงเป็นครั้งแรกที่ราชสถาบันศิลปะในกรุงลอนดอนค.ศ. 1852 ก็ไม่ได้รับการต้อนรับอย่างดีเท่าใดนัก นักวิจารณ์ของ “The Times” กล่าวถึงภาพว่า “คนที่เขียนต้องมีจินตนาการที่ออกจะแปลกที่ให้โอฟีเลียนอนในคูหญ้า ที่ทำให้ความสวยงามของสตรีที่กำลังจะจมน้ำตายสลายไปจนหมด” หนังสือพิมพ์อีกฉบับหนึ่งกล่าวว่า “โอฟีเลียของมิเลในบ่อ...ทำให้เราคิดถึงหญิงรีดนมที่กำลังสนุก” แม้แต่นักวิจารณ์จอห์น รัสคินผู้ที่ตามปกติแล้วจะสนับสนุนงานเขียนของมิเลก็ยังมีความเห็นว่าแม้ว่าวิธีการเขียนจะเป็นเยี่ยม แต่มีความกังขาในเรื่องที่มิเลใช้ภูมิทัศน์ของเซอร์รีย์และตั้งคำถามว่า “Why the mischief should you not paint pure nature, and not that rascally wirefenced garden-rolled-nursery-maid's paradise?”
ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซาลวาดอร์ ดาลีสรรเสริญภาพนี้ในบทความที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1936 ว่า “จะเป็นไปได้อย่างไรที่ซาลวาดอร์ ดาลีจะไม่ตื่นเต้นไปกับงานเหนือจริงที่หอมหวานของกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลของอังกฤษ จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลเขียนผู้หญิงที่หยาดเยิ้ม แต่ขณะเดียวกันก็เป็นสตรีที่เป็นที่น่าต้องการที่สุดและน่ากลัวที่สุดที่มีอยู่”  ในปี ค.ศ. 1906 นักประพันธ์ชาวญี่ปุนนัทซุเมะ โซเซกิ (Natsume Sōseki) เรียกงานเขียนว่า “สิ่งที่พิจารณาว่าคือความสวยงาม” ในนวนิยายเรื่องหนึ่ง; ตั้งแต่นั้นภาพนี้ก็เป็นที่นิยมในญี่ปุ่นและถูกนำไปตั้งแสดงในญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1998 และอีกครั้งหนึ่งในปี ค.ศ. 2008
ประวัติการเป็นเจ้าของและมูลค่า

“โอฟีเลีย” ได้รับการซื้อจากมิเลโดยนักค้าศิลป์เฮนรี ฟาร์เรอร์เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1851 เป็นจำนวน 300 กินนีส์  ฟาร์เรอร์ขายต่อให้ บี.เจ. วินดัสนักสะสมศิลปะกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลผู้ขายในปี ค.ศ. 1862 เป็นจำนวน 748 กินนีส์ ปัจจุบันภาพเขียนเป็นของหอศิลป์เททบริเตนในกรุงลอนดอนซึ่งตีราคาว่ามีมูลค่าอย่างต่ำประมาณ 30 ล้านปอนด์
ดูเพิ่ม

จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล