stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รอยเลื่อน
กลไก > รอยแตกจุลภาคและทฤษฎี AMR

รอยแตกจุลภาคหรือความไหวสะเทือนจุลภาคบางทีก็เข้าใจว่าเป็นลักษณะปรากฏที่เกิดขึ้นจากหินที่อยู่ภายใต้ความเค้น โดยเป็นการคลายตัวขนาดเล็กที่อาจมีพื้นที่เท่ากับจานอาหารใบหนึ่งหรือพื้นที่ขนาดเล็กด้วยการปลดปล่อยความเครียดภายใต้สภาพที่มีความเค้นสูง มันเพียงเกิดขึ้นเมื่อรอยแตกจุลภาคเพียงพอที่เชื่อมต่อกับพื้นที่เลื่อนไถลขนาดใหญ่อันหนึ่งที่เกิดจากเหตุการณ์ไหวสะเทือนหรือแผ่นดินไหวขนาดใหญ่
ตามทฤษฎีนี้นั้น หลังจากเกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ความเค้นส่วนใหญ่จะถูกปล่อยออกมาและความถี่ของการเกิดรอยแตกจุลภาคจะต่ำลงอย่างเป็นทวีคูณ ทฤษฎีที่เกี่ยวข้องอย่าง Accelerating Moment Release (AMR) ที่มีสมมุติฐานว่าอัตราความไหวสะเทือนมีการเร่งไปในลักษณะที่รู้สึกได้อย่างชัดเจนก่อนการเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ และนี่อาจใช้เป็นเครื่องมือบ่งบอกในการทำนายการเกิดแผ่นดินไหวล่วงหน้าตั้งแต่ในระดับวันไปจนถึงระดับปีได้
ทฤษฎีนี้กำลังมีการถูกนำไปใช้เพิ่มขึ้นเป็นอย่างมากเพื่อทำนายการแตกของหินในเหมืองแร่และรวมถึงการประยุกต์อีกมากที่กำลังได้รับความพยายามในส่วนของรอยเลื่อนภายในหินที่เปราะ  พฤติกรรมคล้ายๆกันนี้ก็ถูกสังเกตได้ในการสั่นไหวก่อนการระเบิดของภูเขาไฟด้วย
ระยะเลื่อน ระยะเลื่อนแนวนอน และระยะเลื่อนแนวยืน

ระยะเลื่อน (slip) คือระยะการเคลื่อนที่สัมพัทธ์ของลักษณะทางธรณีวิทยาที่ปรากฏอยู่บนแต่ละด้านของระนาบรอยเลื่อนและเป็น เวกเตอร์ระยะเลื่อนอันหนึ่ง รูปแบบของระยะเลื่อนนั้นใช้ในการบอกประเภทของรอยเลื่อน ซึ่งมีความชัดเจนจากระยะเลื่อนแนวยืน (throw) ของรอยเลื่อนซึ่งเป็นการเหลื่อมกันในแนวดิ่ง ส่วนระยะเลื่อนแนวนอน (heave) จะวัดระยะเหลื่อมของรอยเลื่อนในแนวระดับ
เวกเตอร์ของระยะเลื่อนสามารถประเมินในทางคุณภาพได้โดยการศึกษา fault bend folding อย่างเช่นชั้นหินคดโค้งย้วยของชั้นหินบนแต่ละด้านของรอยเลื่อน ทิศทางและขนาดของระยะเลื่อนแนวนอนและระยะเลื่อนแนวยืนวัดได้โดยการหาจุดตัดธรรมดาๆ บนแต่ละด้านของรอยเลื่อน ในทางปฏิบัติแล้วเป็นไปได้ที่เราจะหาทิศทางระยะเลื่อนของรอยเลื่อนและประมาณค่าเวกเตอร์ของระยะเลื่อนแนวนอนกับระยะเลื่อนแนวยืนได้
ประเภทของรอยเลื่อน

รอยเลื่อนทั้งหลายสามารถจำแนกออกได้เป็น 3 กลุ่มตามลักษณะของระยะเลื่อน (sense of slip) รอยเลื่อนที่มีการเคลื่อนที่สัมพัทธ์ (หรือระยะเลื่อน) บนระนาบรอยเลื่อนอยู่ในแนวดิ่งจะเรียกว่า “รอยเลื่อนตามแนวมุมเท” (dip-slip fault) แต่หากว่าระยะเลื่อนอยู่ในแนวระดับจะเรียกว่า “รอยเลื่อนตามแนวระดับ” (transcurrent หรือ strike-slip fault) ส่วนรอยเลื่อนที่มีระยะเลื่อนไปตามแนวเฉียงจะเรียกว่า “รอยเลื่อนตามแนวเฉียง” (oblique-slip fault)
สำหรับความแตกต่างในการเรียกชื่อทั้งหมดนั้น ขึ้นอยู่กับมุมเอียงเทสุทธิและลักษณะของระยะเลื่อนของรอยเลื่อนซึ่งไม่ได้พิจารณาการวางตัวในปัจจุบันที่อาจเปลี่ยนแปลงไปจากการโค้งงอหรือการเอียงระดับในระดับท้องถิ่นหรือในระดับภูมิภาคได้
ประเภทของรอยเลื่อน > รอยเลื่อนตามแนวมุมเท

รอยเลื่อนตามแนวมุมเท (อังกฤษ: dip-slip fault) สามารถจำแนกแยกย่อยได้เป็นชนิด “รอยเลื่อนย้อน” (reverse fault) และ “รอยเลื่อนปรกติ” (normal fault) รอยเลื่อนปรกติเกิดขึ้นเมื่อเปลือกโลกถูกดึงออกจากกันซึ่งสามารถเรียกรอยเลื่อนชนิดนี้ว่า “รอยเลื่อนที่เกิดจากการยืดหรือดึง” (extensional fault) โดยด้านผนังเพดานของรอยเลื่อนจะเคลื่อนที่ลงสัมพัทธ์กับด้านผนังพื้น มวลหินที่เคลื่อนที่ลงที่อยู่ระหว่างรอยเลื่อนปรกติสองรอยที่มีมุมเอียงเทเข้าหากันเรียกว่า “กราเบน” (graben) ส่วนมวลหินทั้งสองที่เคลื่อนที่ขึ้นตามรอยเลื่อนปรกติติดกับกราเบนดังกล่าวเรียกว่า “ฮอสต์” (horst) รอยเลื่อนปรกติมุมต่ำ (low-angle normal fault) ที่มีนัยสำคัญทางเทคโทนิกในระดับภูมิภาคที่อาจเรียกว่า detachment fault
รอยเลื่อนย้อน (reverse fault) จะกลับกันกับรอยเลื่อนปรกติกล่าวคือ ผนังเพดานจะเคลื่อนที่ขึ้นสัมพัทธ์กับผนังพื้น รอยเลื่อนย้อนบ่งชี้ถึงมีการหดตัวลงของเปลือกโลก มุมเทของรอยเลื่อนย้อนจะมีความชันสูงมากกว่า 45 องศา
รอยเลื่อนย้อนมุมต่ำ (thrust fault) มีลักษณะการเคลื่อนที่เหมือนกันกับรอยเลื่อนย้อนแต่มีมุมเทของระนาบรอยเลื่อนจะน้อยกว่า 45 องศา รอยเลื่อนย้อนมุมต่ำทำให้เกิดลักษณะของการพัฒนาไปในแนวลาดชัน (ramp)  flats และ fault bend fold รอยเลื่อนย้อนมุมต่ำก็ให้เกิดเป็นชั้นหินทบตัว (nappe) และมวลหินโดดรอยเลื่อน (klippe) ในแนวย้อนมุมต่ำ (thrust belt) ขนาดใหญ่
ระนาบรอยเลื่อนเป็นระนาบของพื้นผิวรอยแตกของรอยเลื่อน ส่วนที่ราบของรอยเลื่อนย้อนมุมต่ำจะเรียกว่า “flats” และส่วนที่ลาดเอียงเรียกว่า “แนวลาดชัน”  แบบฉบับของรอยเลื่อนย้อนมุมต่ำจะเคลื่อนอยู่ภายในหมวดหมู่เกิดเป็น flats และก่ายขึ้นไปด้วยแนวลาดชัน
Fault-bend fold เกิดขึ้นโดยการเคลื่อนที่ของผนังเพดานบนผิวรอยเลื่อนที่ไม่ราบเรียบและเกิดร่วมสัมพันธ์กันกับทั้งรอยเลื่อนย้อนมุมต่ำและรอยเลื่อนที่เกิดจากการยืดและดึง
รอยเลื่อนอาจกลับมามีพลังอีกครั้งในภายหลังได้ด้วยการเคลื่อนที่ในทิศทางตรงกันข้ามกับการเคลื่อนที่ดั้งเดิม (fault inversion) ดังนั้นรอยเลื่อนปรกติหนึ่งๆ อาจกลายเป็นรอยเลื่อนย้อนได้หรือในทางกลับกัน
ประเภทของรอยเลื่อน > รอยเลื่อนตามแนวระดับ

พื้นผิวของรอยเลื่อนตามแนวระดับ (อังกฤษ: strike-slip fault) ปรกติแล้วจะวางตัวเกือบอยู่ในแนวดิ่งและผนังพื้นจะเคลื่อนที่ไปไม่ไปทางซ้ายก็ไปทางขวาหรือไปทางด้านข้างโดยที่มีการเคลื่อนที่ในแนวดิ่งเพียงเล็กน้อยมาก รอยเลื่อนตามแนวระดับ ที่มีการเคลื่อนที่ไปทางด้านซ้ายเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า รอยเลื่อน “sinistral” ขณะที่ที่มีการเคลื่อนที่ด้านข้างไปทางด้านขวาเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า รอยเลื่อน “dexstral”
ส่วนพิเศษของรอยเลื่อนตามแนวระดับคือ “รอยเลื่อนแปรสภาพขนาดใหญ่” (transform fault) ซึ่งเป็นลักษณะที่เกิดจากเพลทเทคโทนิกที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนแผ่ออกไปจากแนวศูนย์กลางอย่างเช่น เทือกเขากลางสมุทร รอยเลื่อนแปรสภาพขนาดใหญ่มักเรียกขานกันว่า “แนวแผ่นเปลือกโลกตามรอยเลื่อนแปรสภาพขนาดใหญ่” (transform plate boundary)
ประเภทของรอยเลื่อน > รอยเลื่อนตามแนวเฉียง

รอยเลื่อนหนึ่งๆ ที่มีองค์ประกอบที่เป็นทั้งรอยเลื่อนปรกติและรอยเลื่อนตามแนวระดับจะเรียกว่า “รอยเลื่อนตามแนวเฉียง” (อังกฤษ: oblique-slip fault) รอยเลื่อนเกือบทั้งหมดจะมีองค์ประกอบทั้งการเลื่อนปรกติและการเลื่อนตามแนวระดับ ดังนั้นการจะนิยามให้รอยเลื่อนเป็นแบบตามแนวเฉียงนั้นต้องมีการเลื่อนทั้งตามแนวปรกติและตามแนวระดับที่มีขนาดที่วัดได้และมีนัยสำคัญ รอยเลื่อนตามแนวเฉียงบางรอยพบอยู่ในแนวเฉือนแบบ transtensional และในแนวเฉือนแบบ transpressional หรือในลักษณะอื่นที่ทิศทางของการเปลี่ยนแปลงของการแผ่ขยายตัวออกหรือการหดสั้นลงในระหว่างการเสียรูปแต่ในช่วงแรกๆที่เกิดเป็นรอยเลื่อนนั้นยังคงมีพลังอยู่
มุมกลับ (hade) ถือเป็นมุมก้มโดยเป็นมุมระหว่างระนาบรอยเลื่อนกับระนาบแนวดิ่งที่มีแนวระดับขนานไปกับรอยเลื่อนนั้น
หินรอยเลื่อน

รอยเลื่อนทั้งหมดมีค่าความหนาอยู่ค่าหนึ่งที่วัดได้ที่ประกอบไปด้วยหินที่เสียรูปที่มีลักษณะเป็นไปตามระดับความลึกในเปลือกโลกที่รอยเลื่อนเหล่านั้นเกิดขึ้น ชนิดของหินเป็นผลมาจากรอยเลื่อนและการปรากฏและธรรมชาติของของไหลที่ก่อให้เกิดแร่  หินรอยเลื่อนถูกจำแนกจากเนื้อหินและกลไกลการเกิด รอยเลื่อนหนึ่งๆที่แผ่ผ่านลงไปในระดับต่างๆของธรณีภาคจะมีชนิดของหินรอยเลื่อนที่แตกต่างกันออกไปอย่างมากที่เกิดขึ้นตามพื้นผิวหน้าของมัน การเคลื่อนตัวในแนวปรกติอย่างต่อเนื่องมีแนวโน้มที่จะทำให้เกิดหินรอยเลื่อนในลักษณะที่แตกต่างกันไปตามระดับของชั้นเปลือกโลกด้วยมีการแปรผันในระดับของการพิมพ์ทับลงไป ผลกระทบนี้จะปรากฏชัดเจนเป็นการเฉพาะในกรณีของรอยเลื่อนแยกออก (detachment fault) และรอยเลื่อนย้อนมุมต่ำขนาดใหญ่
ประเภทหลักๆของหินรอยเลื่อน:
คาตาคลาไซต์ (cataclasite) – หินรอยเลื่อนชนิดหนึ่งที่เศษหินมีการเกาะติดกันแน่นโดยพบอย่างเบาบางหรือเกิดเป็นเศษหินป่นไม่เกาะกัน โดยทั่วไปจะมีลักษณะเป็นเศษหินที่มีความเหลี่ยมคมอยู่ในเนื้อตะกอนละเอียดที่มีองค์ประกอบเหมือนกัน
ไมโลไนต์ (Mylonite) – หินรอยเลื่อนชนิดหนึ่งที่เศษหินมีการเกาะติดกันแน่นด้วย planar fabric ที่พัฒนาขึ้นมาอย่างดีอันเป็นผลเนื่องมาจากมีการลดลงในขนาดของเม็ดตะกอนทางเทคโทนิกและโดยทั่วไปจะเป็น porphyroclast กลมมนและเศษหินที่มีองค์ประกอบของแร่ใน matrix ที่เหมือนกัน
หินกรวดเหลี่ยมรอยเลื่อน (Fault breccia) – เป็นคาตาคลาไซต์เนื้อปานกลางถึงเนื้อหยาบประกอบด้วยเศษหินที่มองเห็นได้มากกว่า 30%
ผงรอยเลื่อน (Fault gouge) เป็นคาตาคลาไซต์เนื้อละเอียดถึงละเอียดมากที่อุดมไปด้วยเนื้อเคลย์ที่ป่นเป็นผงไม่เกาะกัน ซึ่งอาจมี planar fabric และประกอบไปด้วยเศษหินที่มองเห็นได้น้อยกว่า 30% อาจมีเศษหินอยู่ด้วย
ซูโดทาชีไลต์ (Pseudotachylite) – มีลักษณะเป็นวัตถุเนื้อละเอียดมากดูเป็นเนื้อแก้วปรกติปรากฏเป็นเนื้อฟลินต์สีดำ เกิดเป็นสายบางๆ หรือเป็นเนื้อประสานในหินกรวดมนหรือหินกรวดเหลี่ยมซึ่งเข้าไปในรอยแตกของหินเหย้า
เคลย์สเมียร์ (Clay smear) - เป็นผงรอยเลื่อนที่อุดมไปด้วยเคลย์เกิดขึ้นในการลำดับชั้นตะกอนที่มีชั้นตะกอนที่อุดมไปด้วยดินเคลย์ซึ่งถูกเฉือนและเสียรูปอย่างรุนแรงเกิดเป็นผงรอยเลื่อน
ดูเพิ่ม

กลุ่มรอยเลื่อนในประเทศไทย
เชื่อมต่อภายนอก

Fault Motion Animations เก็บถาวร 2005-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
An aerial view of the San Andreas fault in the Carrizo Plain, Central California
LANDSAT image of the San Andreas Fault in southern California เก็บถาวร 2008-04-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การตัดกันของรอยเลื่อนได้แบ่งที่ราบสูง Allegheny และ เทือกเขา Appalachian ใน เพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา
รอยเลื่อนหนึ่งใน Bédarieux ประเทศฝรั่งเศส ด้านซ้ายมือเคลื่อนที่ลงขณะที่ด้านขวามือเคลื่อนที่ขึ้น การบิดงอของชั้นหินทางขวามือดูเหมือนจะเป็นผลมาจากมีชั้นหินคดโค้งย้วย (drag folding)
แสดงภาพตัดขวางของรอยเลื่อนปรกติและรอยเลื่อนย้อน
รอยเลื่อนแซนแอนเดรอัสเป็นหนึ่งของรอยเลื่อนที่มีชื่อเสียงของสหรัฐอเมริกา เป็นรอยเลื่อนตามแนวระดับขวารอยหนึ่งที่ทำให้เกิดแผ่นดินไหวแซนแฟรนซิสโกครั้งใหญ่ในปี 1906
ผังแสดงรอยเลื่อนตามแนวระดับสองประเภท
รอยเลื่อนตามขอบเขตทางใต้ของ Makhtesh Ramon ใน Negev อิสราเอลตอนใต้
ระบบปฏิบัติการสำหรับอุปกรณ์พกพา

ระบบปฏิบัติการสำหรับอุปกรณ์พกพา (อังกฤษ: mobile operating system หรือ mobile OS) เป็นระบบปฏิบัติการชนิดที่ใช้กับสมาร์ทโฟน แท็บเล็ต พีดีเอ หรืออุปกรณ์เคลื่อนที่อื่นๆ โดยจะมีคุณสมบัติต่างๆ เช่นเดียวกับที่มีในคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล แต่จะเพิ่มคุณสมบัติอื่นๆ ที่มีประโยชน์และจำเป็นต่อการใช้งานบนอุปกรณ์เคลื่อนที่โดยเฉพาะ เช่น จอสัมผัส บลูทูธ จีพีเอส ฯลฯ
ระบบปฏิบัติการอุปกรณ์พกพาในปัจจุบัน

แอนดรอยด์ (ของกูเกิล)
ไอโอเอส (ของแอปเปิล)
ฮาร์โมนีโอเอส (ของหัวเว่ย)
ระบบปฏิบัติการอุปกรณ์พกพาในอดีต

ในอดีตคือ วินโดวส์โฟน, ซิมเบียน, แบล็คเบอร์รี่เทน, บาดา และมีโก
ระบบป้องกันภัยเขตระดับความสูงขาลง

|  ระบบป้องกันภัยเขตระดับความสูงขาลง  (Terminal High Altitude Area Defense)  |
| --- | --- |
ระบบ THAAD กำลังยิงระหว่างการซ้อมรบในปี 2013
ชนิด: ระบบมิสไซล์ต่อต้านขีปนาวุธ
แหล่งกำเนิด: สหรัฐอเมริกา
บทบาท
ประจำการ: ค.ศ. 2008–ปัจจุบัน
ผู้ใช้งาน: กองทัพสหรัฐ
ประวัติการผลิต
ช่วงการออกแบบ: ค.ศ. 1987
บริษัทผู้ผลิต: ล็อกฮีด มาร์ติน
ช่วงการผลิต: ค.ศ. 2008–ปัจจุบัน
จำนวนที่ผลิต: หลายหน่วย
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 900 กก.
ความยาว: 6.17 ม.
เส้นผ่าศูนย์กลาง: 34 ซม.
ระบบป้องกันภัยเขตระดับความสูงขาลง (อังกฤษ: Terminal High Altitude Area Defense) หรือ THAAD เป็นระบบต่อต้านขีปนาวุธของกองทัพบกสหรัฐที่ถูกออกแบบมาเพื่อสกัดขีปนาวุธพิสัยสั้น, พิสัยกลาง และพิสัยปานกลาง ที่กำลังอยู่ในช่วงขาลงตกสู่เป้าหมาย (terminal phase) การสกัดทำด้วยพลังงานจลน์เพื่อกระทบและทำลายขีปนาวุธ THAAD ถูกพัฒนาขึ้นหลังจากกองทัพสหรัฐถูกโจมตีโดยจรวดสกั๊ดของกองทัพอิรักระหว่างสงครามอ่าวเปอร์เซีย ในค.ศ. 1991 เนื่องจากตัวมิสไซล์สกัดภัยไม่ได้ติดตั้งหัวรบ จึงช่วยลดความเสี่ยงที่จะเกิดการระเบิดเมื่อกระทบกับขีปนาวุธที่มีหัวรบระเบิดหรือหัวรบนิวเคลียร์
แต่เดิมแล้ว THAAD เป็นโครงการของกองทัพบกสหรัฐ แต่ต่อมาได้อยู่ภายใต้การจัดการของสำนักงานป้องกันขีปนาวุธ กองทัพเรือสหรัฐมีโครงการที่คล้ายกันชื่อว่าระบบป้องกันขีปนาวุธอีจิส ซึ่งเดิมมีไว้ติดตั้งบนเรือรบ แต่ต่อมาก็มีการพัฒนาระบบภาคพื้นดินขึ้นมาเช่นกัน THAAD เดิมมีกำหนดประจำการในปี 2012 แต่เริ่มใช้งานครั้งแรกตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2008 และประจำการอยู่ในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, ตุรกีและเกาหลีใต้
THAAD ถูกผลิตและติดตั้งโดยล็อกฮีด มาร์ติน และมีผู้รับจ้างช่วงได้แก่เรย์เธียน, โบอิง, แอโรเจ็ท, ร็อคเกตไดน์, ฮันนีเวลล์, บีเออี ซิสเต็มส์, ออชคอชดีเฟนซ์, มิลตันแคท และโอลิเวอร์แคปิตัลคอนซอร์เทียม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บเพจ Lockheed Martin THAAD  (ภาษาอังกฤษ)
หน้าโครงการ THAAD ของสำนักงานป้องกันขีปนาวุธ เก็บถาวร 2009-03-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ภาษาอังกฤษ)
รายละเอียดโครงการ THAAD  (ภาษาอังกฤษ)
ประวัติโครงการ THAAD บนเว็บไซต์ designation-systems.net (ภาษาอังกฤษ)
TPY-2 X-band Radar บนเว็บไซต์ Missile Threat CSIS (ภาษาอังกฤษ)
ระดับน้ำทะเล

กราฟระดับน้ำทะเลที่วัดได้จากบริเวณที่มีความเสถียรทางธรณีวิทยา แสดงถึงระดับน้ำทะเลซึ่งสูงขึ้นถึง 24 เซนติเมตรในรอบ 120 ปี (2 มิลลิเมตร/ปี)
ระดับทะเลปานกลาง (อังกฤษ: Mean Sea-Level) หรือ ร.ท.ก. หรือ MSL เป็นค่าการวัด ระดับน้ำทะเลขึ้นสูงสุด (High Tide : HT) และลงต่ำสุด (Low Tide : LT) ของแต่ละวันในช่วงระยะเวลาที่กำหนด แล้วนำค่ามาเฉลี่ยเป็นระดับน้ำทะเลปานกลาง  สำหรับระยะเวลาที่ทำการรังวัดโดยทั่วไปจะต้องวัดเป็นเวลา 19 ปี ตามวัฏจักรของน้ำ  ระดับน้ำทะเลปานกลางของแต่ละบริเวณทั่วโลกอาจจะมีความสูงไม่เท่ากัน
ประเทศไทย

ในประเทศไทย กรมอุทกศาสตร์ กองทัพเรือ สร้างสถานีตรวจวัดระดับน้ำแห่งแรกขึ้นที่เกาะหลัก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ใน พ.ศ. 2453 จากนั้นทำการวัดอย่างต่อเนื่องใช้เวลาในการวัด 5 ปี แล้วนำมาหาค่าเฉลี่ย 
เพื่อใช้เป็นค่าระดับน้ำทะเลปานกลาง ให้มีค่า 0.000 เมตร  ที่ 11°47′47.67″N 99°48′52.92″E﻿ / ﻿11.7965750°N 99.8147000°E﻿ / 11.7965750; 99.8147000 ทำการถ่ายโยงมายังหมุด BMA (ซึ่งถือว่าเป็นหมุดหลักฐานหมุดแรกของประเทศไทย) ที่ 13°46′23.74″N 100°31′45.39″E﻿ / ﻿13.7732611°N 100.5292750°E﻿ / 13.7732611; 100.5292750 ซึ่งมีค่าระดับน้ำทะเลปานกลาง 1.4477 เมตร  ต่อมากรมแผนที่ทหาร ได้ทำการถ่ายระดับจากหมุดระดับของสถานีวัดระดับน้ำเกาะหลัก ไปตามโครงข่ายหมุดหลักฐานจนครอบคลุมทั้งประเทศ
การวัดระดับน้ำทะเลปานกลางสามารถนำไปใช้ประโยชน์ ในมาตรฐานการเปรียบเทียบระดับความสูงต่ำของภูมิประเทศ (พิกัดอ้างอิงทางดิ่ง) หรือสิ่งก่อสร้างในงานสำรวจฯ งานก่อสร้างฯ และงานทั่วไป
ดูเพิ่ม

ความสูงเหนือระดับน้ำทะเล
ระบบน้ำเหลือง

| ระบบน้ำเหลือง |
| --- | --- |
ระบบน้ำเหลืองของมนุษย์
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: systema lymphoideum
MeSH: D008208
TA98: A13.0.00.000
TA2: 5149
FMA: 7162 74594, 7162
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ระบบน้ำเหลือง (อังกฤษ: lymphatic system หรือ lymphoid system) เป็นส่วนหนึ่งของระบบไหลเวียนและระบบภูมิคุ้มกัน ประกอบด้วยโครงข่ายขนาดใหญ่ของหลอดน้ำเหลือง อวัยวะน้ำเหลือง และเนื้อเยื่อน้ำเหลือง ภายในหลอดน้ำเหลืองบรรจุและขนส่งของเหลวใส เรียกว่า น้ำเหลือง (lymph; มาจากภาษาละติน lympha หมายถึง "น้ำ") ไปยังหัวใจ ระบบน้ำเหลืองต่างจากระบบไหลเวียนเลือดตรงที่ระบบน้ำเหลืองไม่เป็นระบบปิด ระบบไหลเวียนเลือดของมนุษย์จะนำเลือดโดยเฉลี่ย 20 ลิตรต่อวันกรองผ่านผนังหลอดเลือดฝอย ซึ่งเป็นการเคลื่อนย้ายของพลาสมาออกจากเลือด และพลาสมาที่ผ่านการกรองกลับมาประมาณ 17 ลิตรจะถูกดูดซึมกลับเข้าไปในหลอดเลือดโดยตรง ส่วนที่เหลืออีก 3 ลิตรยังคงอยู่ในสารน้ำแทรก โดยหนึ่งในหน้าที่หลักของระบบน้ำเหลืองก็คือเป็นทางไหลกลับสำหรับของเหลว 3 ลิตรที่เหลือไปยังหลอดเลือด
หน้าที่

นำของเหลวที่ซึมอยู่ระหว่างเนื้อเยื่อเข้าสู่หลอดน้ำเหลือง
ดูดซึมและขนส่งกรดไขมันและไขมันอย่างเช่นน้ำเหลืองปนไขมัน (chyle) จากระบบย่อยอาหาร
ขนส่งเซลล์เม็ดเลือดขาวจากต่อมน้ำเหลืองเข้าสู่กระดูก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ระบบน้ำเหลือง
Lymphatic System
Lymphatic System Overview (innerbody.com)
ระบบพิกัดศูนย์สูตร

เส้นศูนย์สูตรท้องฟ้าในระบบพิกัดศูนย์สูตร (เส้นสีน้ำตาล) เทียบกับสุริยวิถี (เส้นสีเหลือง)
ระบบพิกัดศูนย์สูตร (อังกฤษ: equatorial coordinate system) เป็นระบบพิกัดทรงกลมท้องฟ้าที่แสดงถึงตำแหน่งของวัตถุทางดาราศาสตร์ ที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุด
พิกัดเส้นศูนย์สูตรประกอบด้วยค่าพิกัดสองค่าต่อไปนี้
ไรต์แอสเซนชัน ( \alpha ) หรือ มุมชั่วโมง ( h)
เดคลิเนชัน ( \delta )
ระบบพิกัดศูนย์สูตรมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับละติจูดและลองจิจูดของพื้นผิวโลกในระบบพิกัดท้องฟ้า เนื่องจากระบบพิกัดศูนย์สูตรมีระนาบอ้างอิงและขั้วเดียวกันกับระบบละติจูดและลองจิจูด เส้นวงกลมใหญ่ที่เทียบเท่ากับเส้นศูนย์สูตรของโลกบนทรงกลมท้องฟ้าเรียกว่า เส้นศูนย์สูตรท้องฟ้า ในทำนองเดียวกัน จุดที่เทียบเท่ากับขั้วโลกเหนือและขั้วโลกใต้ของโลกเรียกว่า ขั้วท้องฟ้าเหนือ และ ขั้วท้องฟ้าใต้
มุมในระบบพิกัดศูนย์สูตรที่สอดคล้องกับละติจูดของระบบพิกัดผิวโลกคือ เดคลิเนชัน มีหน่วยเป็นองศาโดยนับ 0 องศาที่เส้นศูนย์สูตรท้องฟ้า ในขณะที่ค่ามุมในแนวรอบแกนหมุน (สอดคล้องกับลองจิจูด) ของระบบพิกัดศูนย์สูตรนั้นมีการใช้อยู่ 2 แบบ อาจใช้ ไรต์แอสเซนชัน หรือใช้ มุมชั่วโมง แล้วแต่ความสะดวก ทั้งสองมีความแตกต่างกันดังต่อไปนี้
ระบบมุมชั่วโมงจะขึ้นอยู่กับพื้นโลก นั่นคือเมื่อสังเกตจุดหนึ่งบนทรงกลมท้องฟ้าจากผู้สังเกตการณ์ที่ลองจิจูดและละติจูดจุดหนึ่ง ค่าของมุมชั่วโมงจะคงที่เสมอ
ไรต์แอสเซนชันจะหมุนไปตามการหมุนรอบตัวเองของโลก นั่นคือค่าของไรต์แอสเซนชันนั้นคงที่เมื่อเทียบกับวัตถุบนทรงกลมท้องฟ้า (แม้ว่าที่จริงก็ไม่ได้คงที่อย่างสมบูรณ์ เนื่องจากมีการเคลื่อนถอยของวิษุวัต และ การส่าย) ดังนั้น ไรต์แอสเซนชันบนทรงกลมท้องฟ้าจึงดูเหมือนมีการเคลื่อนที่ไปพร้อมกับดาว
ไรต์แอสเซนชันแสดงถึงระยะทางเชิงมุมระหว่างเทห์ฟากฟ้ากับจุดวสันตวิษุวัต โดยทิศตะวันออกมีค่าเป็นบวก
โดยปกติแล้วไรต์แอสเซนชันจะวัดเป็นหน่วยชั่วโมงแทนที่จะเป็นองศา ซึ่งแตกต่างจากลองจิจูดของโลก ที่กำหนดแบบนี้เพราะการเคลื่อนที่ในตอนกลางวันที่ชัดเจนของระบบพิกัดเส้นศูนย์สูตรนั้นสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับเวลาและมุมชั่วโมงของดาวฤกษ์ เนื่องจากทรงกลมท้องฟ้าหมุนครบหนึ่งรอบใน 24 ชั่วโมง ดังนั้น 1 ชั่วโมงไรต์แอสเซนชันจึงมีค่าเท่ากับ (360 องศา / 24 ชั่วโมง) = 15 องศา
เนื่องจากแกนหมุนของโลกเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ เพราะมีการหมุนควงของแกน เมื่อต้องจัดการกับข้อมูลการสังเกตการณ์ที่ห่างกันเป็นระยะเวลาหลายปี จึงจำเป็นต้องระบุต้นยุคอ้างอิงเมื่อระบุตำแหน่งพิกัดของเทห์ฟากฟ้า เช่น ดาวเคราะห์ ดาวฤกษ์ และ ดาราจักร ในปัจจุบันมักใช้ J2000.0 แต่ในการสังเกตการณ์ในยุคเก่ากว่านั้นมักใช้ B1950.0
การนิยามใหม่

แค่เดิมนั้นค่าไรต์แอสเซนชันถูกนิยามโดยจุดวสันตวิษุวัต ดังนั้นการนิยามจุดวสันตวิษุวัตนี้ให้แน่ชัดจึงมีความสำคัญเป็นอย่างมาก แต่จุดนี้ถูกนิยามขึ้นจากความสัมพันธ์ระหว่างเส้นศูนย์สูตรท้องฟ้ากับระนาบสุริยวิถีซึ่งเปลี่ยนแปลงไปเนื่องจากการหมุนควงของโลก
เพื่อแก้ปัญหานี้ สหพันธ์ดาราศาสตร์สากล ได้กำหนดให้ใช้ระบบอ้างอิงท้องฟ้าระหว่างประเทศ (ICRS) ซึ่งทำให้สามารถระบุไรต์แอสเซนชันได้โดยไม่ต้องสนระนาบสุริยวิถี ICRS ถูกกำหนดโดยวัตถุท้องฟ้าที่ปล่อยคลื่นวิทยุที่อยู่ห่างไกล (ส่วนใหญ่เป็นเควซาร์) การเปลี่ยนแปลงคำจำกัดความนี้ได้เริ่มใช้ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2009 และลองจิจูดสุริยคติของเทห์ฟากฟ้าต่าง ๆ ตามคำนิยามใหม่นี้ใหม่จะมีค่ามากกว่าแบบเก่าไป 50 มิลลิพิลิปดาเสมอ
ระบบคะแนนเสียงเผื่อเลือกเพิ่ม

สำหรับระบบการลงคะแนนที่ใช้ในการลงประชามติเพื่อเปลี่ยนระบบการเลือกตั้งในสหราชอาณาจักร ดูที่ การลงคะแนนแบบหลายรอบในทันที
ระบบคะแนนเสียงเผื่อเลือกเพิ่ม (อังกฤษ: Alternative vote plus, ย่อ: AV+) หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ระบบคะแนนเสียงเผื่อเลือกแบบเพิ่ม (อังกฤษ: Alternative vote top-up) คือระบบการลงคะแนนแบบกึ่งสัดส่วน ซึ่งได้รับการคิดค้นโดยคณะกรรมาธิการเจนกินส์ของสหราชอาณาจักรในปีค.ศ. 1998 เพื่อใช้เป็นตัวเลือกของระบบการลงคะแนนสำหรับการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาสหราชอาณาจักร
ระบบคะแนนเสียงเผื่อเลือกเพิ่ม (AV+) นำคุณลักษณะของระบบสมาชิกเพิ่มเติม (AMS) แต่เพิ่มเป็นสองส่วนคือ ส่วนที่เป็น "ระบบคะแนนเสียงเผื่อเลือก" และส่วน "สมาชิกเพิ่มเติม" เข้าด้วยกัน โดยในระบบคะแนนเสียงเผื่อเลือก (AV) ผู้สมัครจะถูกจัดลำดับเป็นตัวเลขตามลำดับความชอบ โดยความแตกต่างคือส่วนของสมาชิกเพิ่มที่จะได้รับเลือกผ่านบัญชีรายชื่อของท้องถิ่นเพื่อที่จะคงไว้ซึ่งความเป็นสัดส่วนของผลลัพธ์ ซึ่งในการเสนอแผนนี้คิดจำนวนของสมาชิกประเภทบัญชีรายชื่อไว้ที่ร้อยละ 15-20 ของสมาชิกทั้งหมด นอกจากนี้ผู้ลงคะแนนแต่ละคนจะได้รับคะแนนเสียงที่สองสำหรับลงคะแนนเพื่อเลือกผู้แทนในระดับท้องถิ่น/เคาน์ตี/ภูมิภาคจากบัญชีรายชื่อซึ่งสามารถมีผู้สมัครมากกว่าหนึ่งคนต่อพรรคได้ โดยจำนวนคะแนนเสียงจากการลงคะแนนนี้จะเป็นตัวตัดสินถึงจำนวนผู้แทนจากท้องถิ่น/เคาน์ตี/ภูมิภาคนั้นในรัฐสภา ในระบบที่ใช้เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำในส่วนของจำนวนที่นั่งท้องถิ่นนี้ คะแนนเสียงสามารถถ่ายโอนตามลำดับความชอบของผู้ลงคะแนนจนกว่าคะแนนเสียงของพรรคการเมืองนั้นจะถึงเกณฑ์ขั้นต่ำ
ข้อได้เปรียบ

จะต้องมีการปรับปรุงระบบที่ใช้อยู่เพียงเล็กน้อย และสามารถคงไว้ซึ่งเขตเลือกตั้งแบบมีผู้แทนคนเดียวได้
ผลลัพธ์จะมีความเป็นสัดส่วนมากขึ้นกว่าระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (FTFP) หรือระบบคะแนนเสียงเผื่อเลือก (AV) แต่ยังคงให้เหลือข้อได้เปรียบสำหรับพรรคการเมืองที่ใหญ่ที่สุด และยังยอมให้มีการปกครองโดยพรรคการเมืองพรรคเดียวในกรณีที่มีผลการเลือกตั้งแบบถล่มทลาย
ลดปัญหาเสียงแตก (Split voting) และการใช้กลยุทธิ์ในการลงคะแนน
สนับสนุนการมีรัฐบาลโดยพรรคร่วมรัฐบาล ซึ่งจะมีผลดีด้านความหลากหลายจากหลายกลุ่มความคิดและนโยบาย
ลดปัญหาด้านการสงวนที่นั่ง (Safe seats) ซึ่งทำให้สมาชิกรัฐสภาเป็นของบุคคลเดียวตลอดชีวิต
สมาชิกรัฐสภาที่ได้รับเลือกจะต้องได้คะแนนเสียงอย่างน้อยร้อยละ 50 ในเขตเลือกตั้ง จึงทำให้ผู้สมัครจะต้องทำงานเชิงนโยบายและหาเสียงอย่างหนักเพื่อที่จะชนะใจประชากรในเขตเลือกตั้งของตนเกินครึ่งหนึ่ง
จำกัดโอกาสที่ฝ่ายนโยบายสุดโต่งจะเข้ามามีตัวแทนในสภาได้ โดยระบบ AV+ นี้ปิดโอกาสให้พรรคการเมืองที่ได้คะแนนเสียงน้อยเข้ามามีส่วนร่วมในสภา
ข้อวิจารณ์

โดยผู้สนับสนุนระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (FTFP) หรือระบบที่ใช้อยู่เดิม
มีความซับซ้อนต่อผู้ลงคะแนนมากกว่าระบบเดิม
มีโอกาสสูงที่ทำให้เกิดรัฐบาลพรรคร่วม
ทำให้เกิดสมาชิกรัฐสภาสองประเภทขึ้น ซึ่งส่วนใหญ่เป็นประเภทที่ยึดโยงกับเขตเลือกตั้งและอีกส่วนหนึ่งจากบัญชีรายชื่อซึ่งคือผู้แทนของเขตภูมิภาคในระดับที่ใหญ่กว่าแต่เหมือนทับซ้อนกันกับแบบแรก
ทำให้ลดการยึดโยงทางจิตใจระหว่างผู้ลงคะแนนกับผู้แทนของตน
ทำให้ใช้งบประมาณสูงกว่าเดิมในการนับคะแนน
โดยผู้สนับสนุนระบบสัดส่วน (PR) และระบบถ่ายโอนคะแนนเสียง (STV)
ระบบที่เสนอยังเป็นสัดส่วนไม่เพียงพอ
ยังมีโอกาสที่พรรคการเมืองใหญ่พรรคเดียวในสภาครองเสียงข้างมากได้
ทำให้เกิดสมาชิกรัฐสภาสองประเภท
การแบ่งเขตเลือกตั้งยังคงไม่เป็นไปตาม "ขอบเขตธรรมชาติ" (ถึงแม้ว่าที่นั่งเพิ่มจากภูมิภาคจะถือว่าเป็นตามขอบเขตธรรมชาติ)
ไม่ช่วยกำจัดปัญหาการสงวนที่นั่ง (Safe seats)
ส่วนที่เป็นคะแนนเสริมนั้นซับซ้อนไปซึ่งระบบคะแนนเสียงเผื่อเลือก (AV) และระบบถ่ายโอนคะแนนเสียง (STV) จะมีความซับซ้อนน้อยกว่ามาก
ดูเพิ่ม

ระบบถ่ายโอนคะแนนเสียง
ระบบคะแนนเสียงเผื่อเลือก
ระบบเลือกตั้งแบบสัดส่วนที่มีสมาชิกแบบผสม
แหล่งข้อมูลอื่น

Alternative vote - what is it? Simple animation explaining Alternative Vote system (not AV+)
Electoral Reform Society page on the AV+ system
| ด ค กระบบการลงคะแนน |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของการเมือง และการเลือกตั้ง
ผู้ชนะคนเดียว:  คะแนนอนุมัติ คะแนนอนุมัติผสม  แบบผู้สมัครรอบแรกอย่างรวม  การนับแบบบอร์ดา  แบบบักลิน  ระบบการลงคะแนนแบบมีเงื่อนไข คะแนนเสียงเสริม  วิธีกงดอร์แซ วีธีของโคปแลนด์  วิธีของด็อดจ์สัน  วิธีเคเมนี-ยัง  มินิแมกซ์  วิธีของแนนสัน  ระบบจัดลำดับคู่  วิธีชุลท์เซอ  บัตรลงคะแนนหลายรอบ  ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด  แบบหลายรอบในทันที (จัดลำดับความชอบ) วิธีของคูมส์  การตัดสินแบบเสียงข้างมาก  เกณฑ์เสียงข้างมาก  แบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่า  ระบบการลงคะแนนแบบพิกัด  แบบคะแนนรวม  แบบสตาร์  ระบบสองรอบ  การตัดสินแบบปกติ 
ระบบสัดส่วน:  แบบเปรียบเทียบผลลัพธ์คู่ด้วยการถ่ายโอนคะแนนเสียง  สัดส่วนคู่  แฮร์-คลาร์ก  วิธีค่าเฉลี่ยสูงสุด เว็บสเตอร์/แซ็งต์-ลากูว์  โดนต์  วิธีเหลือเศษสูงสุด  แบบสมาชิกผสม  บัญชีรายชื่อ  แบบถ่ายโอนคะแนนเสียงของชุลท์เซอ  แบบถ่ายโอนคะแนนเสียง 
ระบบกึ่งสัดส่วน:  ระบบคู่ขนาน  แบบเสียงเดียวโอนไม่ได้  แบบสะสม  แบบจำกัดคะแนนเสียง  แบบคะแนนอนุมัติเป็นสัดส่วน  แบบคะแนนอนุมัติเป็นสัดส่วนมีลำดับ  แบบคะแนนอนุมัติตามความชอบ  ระบบสมาชิกเพิ่มเติม  แบบเสียงเดียวผสม  คะแนนเสียงเผื่อเลือกเพิ่ม  แบบสมาชิกคู่  เขตกันดาร-เขตเมือง 
เกณฑ์:  เกณฑ์กงดอร์แซ  เกณฑ์ผู้แพ้แบบกงดอร์แซ  เกณฑ์ความคงที่  เกณฑ์ความเป็นอิสระของตัวโคลน  ความเป็นอิสระของตัวเลือกที่ไม่เกี่ยวข้องกัน  ความเป็นอิสระของตัวเลือกของสมิธ  เกณฑ์ผู้ที่ถูกจัดลำดับหลังจะกระทบกับผู้ที่ได้ลำดับแรก  เกณฑ์เสียงข้างมาก  เกณฑ์ผู้แพ้เสียงข้างมาก  Monotonicity criterion  เกณฑ์เสียงข้างมากร่วมกัน  หลักประสิทธิภาพแบบพาเรโต  เกณฑ์การเข้าร่วม  เกณฑ์คะแนนเสียงที่เหนือกว่า  เกณฑ์การแก้คะแนนเสมอ  เกณฑ์สมมาตรกลับด้าน  เกณฑ์ของสมิธ 
โควตา:  โควตาดรูป  โควตาฮาเกินบัค-บิชช็อฟ  โควตาแฮร์  โควตาอิมเปรีอาลี 
อื่นๆ:  บัตรลงคะแนน  เกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำ  คะแนนเสียงตามความชอบลำดับแรก  บัตรเสีย  การจับสลาก 
เปรียบเทียบ:  การเปรียบเทียบระบบลงคะแนน  ระบบการลงคะแนนในแต่ละประเทศ 
สถานีย่อย — โครงการ
รอย ลิกเทนสไตน์

| รอย ลิกเทนสไตน์ |
| --- | --- |
เกิด: รอย ฟอกซ์ ลิกเทนสไตน์ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1923(1923-10-27) นครนิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 29 กันยายน ค.ศ. 1997(1997-09-29) (73 ปี)
อาชีพ: ศิลปิน, ช่างเขียนแบบ
แนวร่วมในทางวรรณคดี: ป็อปอาร์ต
รอย ฟอกซ์ ลิกเทนสไตน์ (อังกฤษ: Roy Fox Lichtenstein; 27 ตุลาคม ค.ศ. 1923 – 29 กันยายน ค.ศ. 1997) เป็นศิลปินป็อปอาร์ตชาวอเมริกัน ที่มีผลงานโดดเด่นร่วมกับศิลปินอื่น ๆ อาทิ แอนดี วอร์ฮอล, แจสเปอร์ จอนส์ และเจมส์ โรเซนควิสต์ งานของเขาเป็นการนิยามสมมติฐานเบื้องต้นมากกว่าการล้อเลียน ซึ่งงานส่วนมากได้รับแรงบันดาลใจหลักมาจากบทการ์ตูน ลิกเทนสไตน์ผลิตผลงานที่มีองค์ประกอบค่อนข้างแม่นยำ งานของเขาได้รับอิทธิพลจากโฆษณาที่โด่งดัง และหนังสือการ์ตูน รอยได้กล่าวว่า ป็อปอาร์ตไม่ใช่ภาพเขียนแนวอเมริกัน แต่เป็นภาพเขียนแนวอุตสาหกรรม ภาพเขียนของเขาได้จัดแสดงในหอศิลป์เลโอ กัสเตลลี (Leo Castelli) ในนครนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2013 อีกทั้งภาพ Woman with Flowered Hat ได้รับการประมูลในราคาที่สูงที่สุด
ชีวิตวัยเยาว์

รอย ลิกเทนสไตน์ เกิดในนครนิวยอร์ก ในครอบครัวชาวยิวชนชั้นกลาง พ่อของเขาทำอาชีพนายหน้าค้าที่ และแม่ของเขาเป็นแม่บ้าน เขาเข้าเรียนโรงเรียนเอกชนจนถึงอายุ 12 ปี และสมัครเข้าโรงเรียนมัธยมชายล้วนแฟรงคลิน (Franklin) ในนิวยอร์ก ลิกเทนสไตน์มีความสนใจในศิลปะและการออกแบบ อีกทั้งยังชื่นชอบและหลงไหลในดนตรีแจ๊สอีกด้วย เขาชอบวาดภาพเหมือนกลุ่มนักดนตรีในขณะแสดงดนตรี ในปี ค.ศ. 1939 ปีสุดท้ายในการเรียนมัธยมของเขา ลิกเทนสไตน์ได้สมัครเข้าเรียนภาคฤดูร้อนที่ Art Students League of New York ซึ่งเขาได้ทำงานภายใต้การสั่งสอนของเรจินัล มาร์ช