ชาวโยดะยา
เชิงอรรถ > บรรณานุกรม

กำพล จำปาพันธ์. อยุธยา จากสังคมเมืองท่านานาชาติ สู่มรดกโลก. นนทบุรี : มิวเซียมเพรส, 2559
จิตร ภูมิศักดิ์. ความเป็นมาของคำสยาม, ไทย ลาว และขอม และลักษณะทางสังคมของชื่อชนชาติ. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ : ชนนิยม, 2556
ชัย เรืองศิลป์. ประวัติศาสตร์ไทยสมัย พ.ศ. ๒๓๕๒-๒๔๕๓ ด้านเศรษฐกิจ. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช, 2541.
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ, กาญจนี ละอองศรี (บรรณาธิการ). 250 ปี เสียกรุงศรีอยุธยา-สถาปนากรุงธนบุรี 2310-2560. กรุงเทพฯ : มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 2564
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ (เขียน), ธำรงศักดิ์ เพชรเลิศอนันต์ (บรรณาธิการ). อยุธยา : ประวัติศาสตร์และการเมือง. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ : มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 2560
นราธิปประพันธ์พงศ์, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระ. พระราชพงศาวดารพม่า. พิมพ์ครั้งที่ 2. นนทบุรี : ศรีปัญญา, 2550
ดำรงราชานุภาพ, สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยา. เที่ยวเมืองพม่า. กรุงเทพฯ : คลังวิทยา, 2517
นิธิ เอียวศรีวงศ์. กรุงแตก, พระเจ้าตากฯ และประวัติศาสตร์ไทย. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ : มติชน, 2553
นิธิ เอียวศรีวงศ์. การเมืองไทยสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี. พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพฯ : มติชน, 2559
ปรีดี พิศภูมิวิถี. กระดานทองสองแผ่นดิน. กรุงเทพฯ : มติชน, 2553
พลาดิศัย สิทธิธัญกิจ (บรรณาธิการ). เล่าเรื่อง...เฉกอะหมัด ต้นสกุลบุนนาค. กรุงเทพฯ : บันทึกสยาม, 2553
พิทยาลงกรณ์, พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่น. สามกรุง. พระนคร : คลังวิทยา, 2511
มิคกี้ ฮาร์ท. โยเดียกับราชวงศ์พม่า เรื่องจริงที่ไม่มีใครรู้. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : สถาบันพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้แห่งชาติ, 2561
ศานติ ภักดีคำ, รศ. ดร. ขุนหลวงหาวัด กษัตริย์ผู้เสียสละราชย์. กรุงเทพฯ : มติชน, 2561
สุจิตต์ วงษ์เทศ. กรุงเทพฯ มาจากไหน ?. กรุงเทพ : มติชน, 2548
สุจิตต์ วงษ์เทศ. อักษรไทย มาจากไหน ?. กรุงเทพ : มติชน, 2548
สุเนตร ชุตินธรานนท์, ดร. พม่ารบไทย. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ : มติชน, 2554
สุเนตร ชุตินธรานนท์, รศ. ดร. (บรรณาธิการ). พม่าอ่านไทย : ว่าด้วยประวัติศาสตร์และศิลปะไทยในทรรศนะพม่า. กรุงเทพฯ : มติชน, 2555
สุเนตร ชุตินธรานนท์. พระสุพรรณกัลยา จากตำนานสู่หน้าประวัติศาสตร์. นนทบุรี : เมืองโบราณ, 2562. 168 หน้า
องค์ บรรจุน. สยามหลากเผ่าหลายพันธุ์. กรุงเทพฯ : มติชน, 2553
Baker, Chris, Christopher John Baker, Pasuk Phongpaichit (2009). A history of Thailand (2 ed.). Cambridge University Press.
| ด ค กชาวไทย |
| --- | --- | --- |
| ในประเทศ |  คนสยาม  คนอีสาน  คนเหนือ  คนใต้  คนโคราช  |  |
| แอฟริกา |  เคนยา  มาดากัสการ์  โมซัมบิก  ลิเบีย  อียิปต์  แอฟริกาใต้  |  |
| อเมริกา |  แคนาดา  สหรัฐ  |  |
| เอเชีย |  กัมพูชา  เกาหลีใต้  จีน  ซาอุดีอาระเบีย  ญี่ปุ่น  ติมอร์-เลสเต  ไต้หวัน  ปากีสถาน  พม่า (โยดะยา)  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย (ซัมซัม)  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิสราเอล  ฮ่องกง  |  |
| ยุโรป |  เดนมาร์ก  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  เยอรมนี  รัสเซีย  สเปน  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  สหราชอาณาจักร  ออสเตรีย  อิตาลี  ไอซ์แลนด์  |  |
| โอเชียเนีย |  นิวซีแลนด์  ออสเตรเลีย  |  |
 ดูเพิ่ม ประชากรศาสตร์ไทย 
| ด ค ก กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศพม่า |
| --- | --- |
กะชีน (12):  กะฉิ่น  จิงผ่อ  ดะหล่อง  Taron  Guari  Hkahku  Duleng  มะรู  เรอหวั่ง  ลาชิ  Atsi  ลีซอ 
กะยา (9):  กะยา  ปะเล  Zayein  กะยัน  มะนูมะนอ  Gheko  Yin Talai  ยินบอ  กะเหรี่ยงพยู 
กะเหรี่ยง (11):  กะเหรี่ยง  ปาเลชิ  มอญกะเหรี่ยง  สะกอ  Ta-Hlay-Pwa  ปะกู  บเว  มอนปวา  มอนเนปวา  โปว์ 
ชีน (53):  Anu  Anun  Asho  Awa Khami  Bre (Ka-Yaw)  ชิน  Dai (Yindu)  Dim  Eik-swair  Gunte (Lyente)  Guite  Haulngo  Ka-Lin-Kaw (Lushay)  Kaung Saing Chin  Kaungso  Kebar  Khawno  Kwangli (Sim)  Kwelshin  Kwe Myi  ชินเมืองฮะคา  Laizao  Lawhtu  Laymyo  ลินบู  Lushei (Lushay)  Lyente  Magun  Malin  Maramagyi  Matu  กระแซ  Mgan  Mi-er  นาคา  Ngorn  Oo-Pu  Panun  Rongtu  Saing Zan  Saline  Sentang  Tanghkul  Tapong  Tay-Zan  สะโด  Tiddim (Hai-Dim)  ตอร์  Wakim (Mro)  Yin Gog  Za-How  Zahnyet (Zanniet)  Zizan  Zou  โซเป  Zotung 
พม่า (9):  พม่า  ทวาย  Beik  ยอ  ยะเบียน  กะดุ  ซะโลน  กะนัน  ฮปอน 
มอญ (1):  มอญ 
ยะไข่ (7):  ยะไข่  กะมัน  คามิ  Daingnet  มิรัม  มโร  เสต 
ชาน (33):  ไทใหญ่  ดะเนา  ดะนู  อินตา  ปะโอ  คำตี้  ขมุ  กวิ  โกก้าง  ล่าหู่  ปะหล่อง  ไทใหญ่เมืองกาเหล  ฉานกยี  ไตหลอย  ไตแหลม  ไตหลอน  ไตลาย  ไตฉอน  ตองโย  ว้า  เมี่ยน  ยินจา  ยินเนต  ยุน  หม่านซี  ปยิน  เอง  ซอน  อีก้อ  มอฉาน  เมียงสา  ขึน 
อื่น ๆ:  จีน  ปันเส  อินเดีย  อังกฤษ-พม่า  กุรข่า  ไทย  โยดายา  มลายู  บะยีนจี  ลินซิน  โรฮีนจา  จักมา 
กรุงศรีอยุธยาในอดีต
รูปสำริดของเทวรูป, สิงห์ และช้างเอราวัณแบบขอมที่อยุธยาเคยนำมาจากนครธม แต่หลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่หนึ่ง พม่าจึงนำกลับไปด้วย ปัจจุบันตั้งประดับอยู่ที่วัดมหามุนี เมืองมัณฑะเลย์
วัดโยดะยาในป่าช้าล้านช้าง เมืองอมรปุระ ซึ่งสันนิษฐานว่าถูกสร้างขึ้นในจุดถวายพระเพลิงพระบรมศพสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร แต่เป็นที่ถกเถียง เพราะหลักฐานพม่ากล่าวเพียงว่าได้ถวายพระเพลิงสมเด็จพระเจ้าอุทุมพรที่ป่าช้าล้านช้างเท่านั้น
รูปนักแสดงยามะซะตอฝ่ายอสุรพงศ์ช่วงศตวรรษที่ 19
รูปวิถีชีวิตชาวพม่าช่วงศตวรรษที่ 19 เผยให้เห็นชายไว้ผมแกละคนหนึ่ง
เจ้าหญิงตะรังงา (ที่สี่จากซ้าย) เจ้านายพม่าเชื้อสายโยดะยา ฉายพระรูปร่วมกับสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เมื่อ พ.ศ. 2478
หัวโขนของยามะซะตอภายในพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่ง
ร้านขนมครกแห่งหนึ่งในย่างกุ้ง
ยามะซะตอซึ่งได้รับการตกทอดจากเชลยอยุธยาตั้งแต่ พ.ศ. 2310
วงดนตรีและนักแสดงยามะซะตอช่วงศตวรรษที่ 19
วงดนตรีและนักแสดงช่วงศตวรรษที่ 19 สังเกตนักดนตรีเด็กคนท้ายไว้ผมจุก
ภาพจิตรกรรมฝาผนังรูปสิบสองนักษัตรตามคติอยุธยาที่เจดีย์เจาก์ตอจี
รูปแกะสลักครุฑยุดนาคศิลปะผสมที่พระอารามบากะยา