stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไฟโล
การตีความพระคัมภีร์

วิธีพิเศษเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการกำหนดความหมายที่แท้จริงของคำในพระคัมภีร์  งานที่ถูกต้องของวิธีการนี้จะกำหนดสัญลักษณ์ที่ถูกต้อง จึงจะเรียกว่าเป็นความฉลาดทางสถาปัตยกรรม
วิธีพิเศษมีอยู่ 21 ข้อดังนี้
1. ค้นหาวลีที่ซ้ำกันสองครั้ง
2. ค้นหาจุดที่เห็นได้ชัดว่ามีการแสดงออกมากเกินไปในข้อความ
3. จุดที่ซ้ำซ้อนกับประโยคที่มีมาก่อน
4. จุดที่เกิดการเปลี่ยนแปลงวิธีการใช้ถ้อยคำ ซึ่งเป็นจุดสังเกตพิเศษที่ผู้อ่านควรต้องพิจารณา
5. จุดที่เกิดความหมายที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง พบได้ในการผสมคำ
6. ศึกษาความหมายของคำพ้องอย่างรอบคอบ
7. เล่นตามคำที่ต้องค้นหาความหมายในเชิงลึก เช่นแกะ (πρόβατa) โดยศึกษาตั้งแต่วิธีตั้งชื่อไปโดยตลอดถึงข้อเท็จจริง
8. ความรู้สึกเชิงเปรียบเทียบที่ชัดเจน อาจเกิดจากฤทธิ์ของคำบุพบทหรือคำวิเศษณ์
9. ในบางกรณีอาจเก็บตกได้จากส่วนของคำ เช่น διά ใน διάλευκος
10. คำทุกคำต้องถูกนำมาแปลความหมายใหม่ตามความหมายที่แท้จริงของมัน เพื่อที่อาจจะพบคำแปลได้ในความหมายอื่น
11. นักแปลที่มีประสบการณ์อาจเปลี่ยนแปลงถ้อยคำตามกฎของรับบี คือเมื่ออ่านไม่ได้ด้วยแนวนี้ก็เปลี่ยนไปอ่านด้วยแนวทางใหม่
12. หากเกิดความผิดปกติในวลีใดๆ ให้ตั้งสมมติฐานไว้ก่อนว่าจงใจแฝงความหมายพิเศษ เพราะรูปแบบการสร้างผสมคำมีความสำคัญมาก
13. พิจารณาจำนวนของคำถ้าเกิดการผิดปกติเรื่องเอกพจน์ พหูพจน์ หรือใช้ บุพบทบอกเวลาผิด
14. สังเกตเพศของคำนาม
15. การปรากฏขึ้นหรือหายไปของเนื้อความ
16. การตีความถูกนำมาใช้ให้ปรากฏขึ้นในประโยคใดประโยคหนึ่ง
17. ตำแหน่งของบทและท่อนส่ง
18. การรวมคำที่มีลักษณะเฉพาะ
19. อยู่ๆก็ละเว้นตำแหน่งที่สำคัญ
20. มีข้อความที่โดดเด่นออกมา
21. สัญลักษณ์ของตัวเลข
เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป

แผนที่แสดงที่ตั้งเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป
เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป เป็นเมืองที่ได้รับเลือกจากสหภาพยุโรปเป็นช่วงเวลาหนึ่งปี ซึ่งในช่วงเวลานั้นเมืองจะได้รับโอกาสให้แสดงวัฒนธรรมและการพัฒนาวัฒนธรรมของตน เมืองในยุโรปจำนวนมากได้ใช้โอกาสนี้ในการเปลี่ยนแปลงทั้งฐานวัฒนธรรมของตนและมุมมองจากนานาชาติต่อเมืองของตนอย่างสิ้นเชิง
เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป > เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปในอดีต

1985:  เอเธนส์ ประเทศกรีซ
1986:  ฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี
1987:  อัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์
1988:  เบอร์ลินตะวันตก ประเทศเยอรมนีตะวันตก
1989:  ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
1990:  กลาสโกว์ สหราชอาณาจักร
1991:  ดับลิน ประเทศไอร์แลนด์
1992:  มาดริด ประเทศสเปน
1993:  แอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม
1994:  ลิสบอน ประเทศโปรตุเกส
1995:  ลักเซมเบิร์ก ประเทศลักเซมเบิร์ก
1996:  โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก
1997:  เทสซาโลนีกี ประเทศกรีซ
1998:  สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน
1999:  ไวมาร์ ประเทศเยอรมนี
2000:  เรคยาวิก ประเทศไอซ์แลนด์,  แบร์เกน ประเทศนอร์เวย์,  เฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์,  บรัสเซลส์ เบลเยียม,  ปราก สาธารณรัฐเช็ก,  คราคูฟ ประเทศโปแลนด์,  ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา ประเทศสเปน,  อาวีญง ประเทศฝรั่งเศส และ  โบโลญญา ประเทศอิตาลี
2001:  รอตเทอร์ดาม ประเทศเนเธอร์แลนด์ และ  โปร์ตู ประเทศโปรตุเกส
2002:  บรูช ประเทศเบลเยียม และ  ซาลามังกา ประเทศสเปน
2003:  กราทซ์ ประเทศออสเตรีย
2004:  เจนัว ประเทศอิตาลี และ  ลีล ประเทศฝรั่งเศส
2005:  คอร์ก ประเทศไอร์แลนด์
2006:  แพทรัส ประเทศกรีซ
2007:  ลักเซมเบิร์ก ประเทศลักเซมเบิร์ก และ  ซีบีอู ประเทศโรมาเนีย
2008:  ลิเวอร์พูล สหราชอาณาจักร และ  สตาวังเงอร์ ประเทศนอร์เวย์
2009:  ลินซ์ ประเทศออสเตรีย และ  วิลนีอุส ประเทศลิทัวเนีย
2010:  เอสเซิน ประเทศเยอรมนี,  เพช ประเทศฮังการี และ  อิสตันบูล ประเทศตุรกี
2011:  ตุรกุ ประเทศฟินแลนด์ และ  ทาลลินน์ ประเทศเอสโตเนีย
2012:  กีมาไรช์ ประเทศโปรตุเกส และ  มารีบอร์ ประเทศสโลวีเนีย
2013:  มาร์แซย์ ประเทศฝรั่งเศส และ  คอชิตเซ ประเทศสโลวาเกีย
2014:  อือมิยอ ประเทศสวีเดน และ  รีกา ประเทศลัตเวีย
2015:  มงส์ ประเทศเบลเยียม และ  เปิลเซน สาธารณรัฐเช็ก
2016:  ซานเซบัสเตียน ประเทศสเปน และ วรอตสวัฟ  ประเทศโปแลนด์
2017:  ออร์ฮูส ประเทศเดนมาร์ก และ แพฟอส  ประเทศไซปรัส
2018:  เลวาร์เดิน ประเทศเนเธอร์แลนด์ และ วัลเลตตา  ประเทศมอลตา
2019:  มาเตรา ประเทศอิตาลี และ ปลอฟดิฟ  ประเทศบัลแกเรีย
2020-เมษายน 2021:  ริเยกา ประเทศโครเอเชีย และ กอลเวย์  ประเทศไอร์แลนด์
2022:  เกานัส ประเทศลิทัวเนีย,  แอฌวลต์เซิชท์ ประเทศลักเซมเบิร์ก และ  นอวีซาด ประเทศเซอร์เบีย
2023:  แว็สเปรม ประเทศฮังการี,  ตีมีชออารา ประเทศโรมาเนีย และ  เอเลฟซีนา ประเทศกรีซ
เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป > เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปในขณะนี้

2024:  ตาร์ตู ประเทศเอสโตเนีย,  บาทอิชเชิล ประเทศออสเตรีย และ  บูเดอ ประเทศนอร์เวย์
เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป > เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปในอนาคต

จากเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของอียู
2025:  เค็มนิทซ์ ประเทศเยอรมนี
หมายเหตุ: ระหว่าง ค.ศ. 2007 และ 2025 จะมีหลายเมืองที่ได้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป
ดูเพิ่ม

เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอเมริกา
เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับ
โปรตอน โฮลดิงส์

บทความนี้เกี่ยวกับรถยนต์ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โปรตอน
| --- | --- |

ประเภท: Joint venture
อุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมยานยนต์
ก่อตั้ง: 9 july 1985; 39 ปีก่อน (9 july 1985)
ผู้ก่อตั้ง: Mahathir Mohamad
สำนักงานใหญ่: ชาร์ อลัม, สลังงอร์,  ประเทศมาเลเซีย
พื้นที่ให้บริการ: Worldwide, mainly Malaysia
บุคลากรหลัก: Syed Faisal Albar (Chairman) Li Chunrong (CEO) Radzaif Mohamed (Deputy CEO)
ผลิตภัณฑ์: รถยนต์, ชิ้นส่วนยานยนต์
รายได้: 4.91 พันล้าน ริงกิตมาเลเซีย (พ.ศ. 2550)
พนักงาน: 12,000 คน
บริษัทแม่: DRB-HICOM (50.1%) Zhejiang Geely Holding Group Co (49.9%)
แผนก: PONSB Sdn Bhd Proton Edar
บริษัทในเครือ: Proton R3
เว็บไซต์: proton.com
โปรตอน โฮลดิงส์ (PROTON Holdings) เป็นบริษัทผลิตรถยนต์สัญชาติมาเลเซีย ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2528 ด้วยดำริของนายกรัฐมนตรีมาฮาดีร์ บิน โมฮามัด ในปี พ.ศ. 2560 บริษัทจีลี่ ออโตโมบิล จากประเทศจีนเข้ามาถือหุ้น 51% ในโปรตอน
ประวัติ

ในยุคแรกของโปรตอน โปรตอนได้ผลิตรถยนต์โดยอาศัยเทคโนโลยีและชิ้นส่วนของมิตซูบิชิ มอเตอร์ส โมเดลรถรุ่นแรกก็ได้ถือกำเนิดขึ้นเมื่อเดือนกันยายนปี พ.ศ. 2528 ภายใต้ชื่อ โปรตอน ซากา (Proton Saga) โดยประกอบในเมืองชาห์อาลาม รัฐเซอลาโงร์ แรกเริ่มก็ใช้ชิ้นส่วนต่างๆ ของมิตซูบิชิทั้งสิ้น ร่วมกับมิตซูบิชิ แลนเซอร์ (ซึ่งเป็นรุ่นที่คนไทยเรียกว่า Lancer Champ) ต่อมาก็ค่อยๆถ่ายทอดความรู้และเทคโนโลยีมาเป็นของโปรตอนเอง โปรตอนซากาผลิตครบคันที่ 1 แสนในเดือนมกราคม พ.ศ. 2532
ช่วงปลายทศวรรษที่ 1990 โปรตอนก็ได้เปลี่ยนโลโก้จากเดิมที่ออกแบบคล้ายดาวเดือนในธงชาติมาเลเซีย มาใช้เป็นหัวเสือแบบปัจจุบันแทน ในปี พ.ศ. 2536 โปรตอนก็ออกรุ่นใหม่ชื่อ โปรตอน วีรา (Proton Wira) โดยถอดแบบมาจากมิตซูบิชิ แลนเซอร์ และสามารถขายได้ถึง 220,000 คัน ระหว่างปี 2539 ถึง 2541 นอกจากนี้ รถรุ่นโปรตอน ซาเทรีย (Proton Satria) และโปรตอน ปุตรา (Proton Putra) ก็พัฒนามาจากมิตซูบิชิ แลนเซอร์ และมิตซูบิชิ มิราจเช่นกัน รุ่นต่อมาคือโปรตอน เพอร์ดานา (Proton Perdana) พัฒนาจากมิตซูบิชิ อีเทอร์นา เริ่มผลิตครั้งแรกในปี 2538 เพื่อขยายตลาดไปสู่ระดับสูงขึ้น ยกเว้นโปรตอน เทียร่า (Proton Tiara) ที่พัฒนามาจากซีตรอง AX (Citroen AX) ไม่ได้พัฒนามาจากรถรุ่นใดรุ่นหนึ่งของมิตซูบิชิ มอเตอร์สแต่อย่างใด
จนถึงปี พ.ศ. 2545 โปรตอนก็ครองส่วนแบ่งตลาดถึง 60% ในมาเลเซีย แต่ลดลงเหลือเพียง 30% ในปี 2548 และคาดการณ์กันว่าจะลดลงอีกในปี 2550 เมื่ออาฟต้า (AFTA) ได้ประกาศลดภาษีการนำเข้ารถยนต์เหลือเพียง 5% เท่านั้น ทำให้รถต่างประเทศสามารถขายได้ถูกลงในประเทศมาเลเซีย จึงมีตัวเลือกให้ประชาชนมากขึ้น
โปรตอน วาจา (Proton Waja) หรืออีกชื่อหนึ่งในอังกฤษคือโปรตอน อิมเปี้ยน (Proton Impian) คือโมเดลรุ่นแรกที่ออกแบบโดยโปรตอนเอง แต่งานวิศวกรรมยังคงใช้ร่วมกับมิตซูบิชิ มอเตอร์สเหมือนเดิม ส่วนด้านเครื่องยนต์จะใช้ร่วมกับเรโนลต์ เป็นเครื่องยนต์ 1.8 ลิตร และพอจะมียอดขายได้อยู่เรื่อยๆ
ในปี 2539 โปรตอนได้รับเทคโนโลยีของโลตัส (Lotus) มาจากบริษัท ACBN Holdings (บริษัทที่มีเจ้าของเดียวกับบูกัตตี Bugatti) โปรตอนก็เริ่มมีความชำนาญด้านวิศวกรรมยานยนต์มากขึ้น จนทำให้สามารถผลิตโปรตอน เจนทู (Proton Gen-2) ขึ้นมาได้ โดยก่อนจะออกสู่ตลาดใช้ชื่อรุ่นว่า Wira Replacement Model (WRM) หรือรุ่นที่จะมาแทนที่วีรา โปรตอน เจนทู เป็นรถรุ่นแรกที่ผลิตในโรงงานแห่งใหม่ของโปรตอนในเมืองตันหยงมาลิม รัฐเปรัก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการพัฒนาโปรตอนซิตี้ โรงงานแห่งนี้เริ่มเปิดใช้งานในปีพ.ศ. 2547 วันที่ 8 มิถุนายน 2548 โปรตอนก็นำรถรุ่นใหม่ที่ผลิตในตันหยงมาลิมออกสู่ตลาด เป็นรถเล็กๆ ขนาด 1,200 ซีซี 5 ประตู ใช้ชื่อรุ่นว่าโปรตอน เซฟวี่ (Proton Savvy) ทั้งรุ่น Gen-2 และ Savvy คือรุ่นที่ MG Rover บริษัทรถจากประเทศอังกฤษสนใจที่จะนำไปพัฒนาต่อ เมื่อพวกเขาได้เข้ามาเจรจากับโปรตอน แต่แผนการก็ได้ล้มเหลวเสียก่อน
ในปี 2550 โปรตอนก็ออกรถยนต์ซีดานรุ่นใหม่ที่เป็นรุ่นแทนที่รุ่นวีรา คือเพอร์โซนา (Persona) และล่าสุดวันที่ 18 มกราคม 2551 รุ่นใหม่ล่าสุดก็ออกสู่ตลาด คือรุ่นโปรตอน ซากา (Proton Saga) โดยโปรตอนซากาพัฒนาต่อมาจากรุ่นเซฟวี่ แต่ใช้เครื่องยนต์แคมโปร (Campro) 1.3 ลิตร แทนเครื่องยนต์เรโนลต์ (Renault) ที่ใช้ในเซฟวี่
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 โปรตอนเซ็นสัญญากับบริษัทยังแมนออโตโมบิลจำกัด (Youngman Automobile Group Ltd. Co.,) โดยในระยะเริ่มต้นบริษัทยังแมนจะนำเข้ารถโปรตอนเข้าไปขายในประเทศจีนเดือนละ 1,500 คัน เป็นระยะเวลา 20 เดือน โดยใช้ชื่อยี่ห้อใหม่คือ "ยุโรปสตาร์" (EuropeStar) ซึ่งเป็นชื่อที่ทางยังแมนตั้งขึ้น และในอนาคตมีแผนจะร่วมมือกันพัฒนารถรุ่นใหม่เพื่อผลิตในจีน
โปรตอนในประเทศไทย

สำหรับในประเทศไทย ภายหลังอัตราภาษีใหม่ของอาฟต้า ทำให้บริษัทพระนครยนตรการได้นำโปรตอนเข้ามาขาย โดยเปิดตัวครั้งแรกในงานมอเตอร์เอกซ์โปที่เมืองทองธานี ช่วงปลายปี 2550 ซึ่งได้รับการตอบรับอย่างล้นหลาม มียอดจองเกิน 1,000 คัน และได้ทยอยส่งมอบรถให้กับผู้ที่สั่งจองแล้ว ปัจจุบัน โปรตอนมีรถยนต์เข้ามาขาย 7 รุ่น คือ เซฟวี่ ซากา ซาเทรีย-นีโอ เจนทู เพอร์โซนา เอ็กซ์โซร่า และล่าสุด เพรเว่
รายชื่อรถยนต์โปรตอน > รุ่นที่ผลิตในปัจจุบัน

Current model line up, with calendar year of introduction or most recent facelift:
โปรตอน ซากา (พ.ศ. 2528–ปัจจุบัน; A-segment sedan)
โปรตอน เพอร์โซนา (พ.ศ. 2550–ปัจจุบัน; B-segment sedan)
โปรตอน เอ็กซ์โซร่า (พ.ศ. 2552–ปัจจุบัน; C-segment MPV)
โปรตอน ไอริซ (พ.ศ. 2557–ปัจจุบัน; B-segment hatchback)
โปรตอน X70 (พ.ศ. 2562–ปัจจุบัน; C-segment SUV)
โปรตอน X50 (พ.ศ. 2563–ปัจจุบัน; B-segment SUV)
รายชื่อรถยนต์โปรตอน > รุ่นที่ผลิตในอดีต

โปรตอน วีรา (พ.ศ. 2536–2552); C-segment sedan)
โปรตอน ซาเทรีย (พ.ศ. 2537–2548; C-segment hatchback)
โปรตอน เทียรา (พ.ศ. 2539–2543; A-segment hatchback)
โปรตอน พูตรา (พ.ศ. 2539–2544; C-segment coupe)
โปรตอน วาจา (พ.ศ. 2543–2554; C-segment sedan)
โปรตอน จัวรา (พ.ศ. 2544–2547; A-segment microvan/MPV)
โปรตอน อารีน่า (พ.ศ. 2545–2552; C-segment coupe utility)
โปรตอน เจนทู (GEN•2) (พ.ศ. 2547–2555; C-segment hatchback)
โปรตอน เซฟวี่ (พ.ศ. 2548–2554; A-segment hatchback)
โปรตอน ซาเทรีย นีโอ (พ.ศ. 2549–2558; B-segment hatchback)
โปรตอน อินสไปรา (พ.ศ. 2553–2558; C-segment sedan)
โปรตอน เพอร์ดานา (พ.ศ. 2538–2563; D-segment sedan)
โปรตอน เพรเว่ (Prevé) (พ.ศ. 2555–2563; C-Segment sedan)
โปรตอน ซูพรีม่า เอส (Suprima S) (พ.ศ. 2556–2562; C-segment hatchback)
โปรตอน เออร์ติกา (พ.ศ. 2559–2562; B-segment mini-MPV)
ประวัติรถ > ยุค 2020's

โปรตอน เพรเว่ (Proton Prevé)
โปรตอน สุพรีม่า เอส (Proton Suprema S)
โยโกมิโซะ เซชิ

| โยโคมิโซะ เซชิ |
| --- | --- |

เกิด: 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1902(1902-05-24) โคเบะ ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 28 ธันวาคม ค.ศ. 1981(1981-12-28) (79 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักเขียน
แนว: สืบสวนสอบสวน
โยโคมิโซะ เซชิ (ญี่ปุ่น: 横溝正史; โรมาจิ: Yokomizo Seishi) เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2445 - วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2524 ที่เมืองโคเบะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นผู้ประพันธ์นวนิยายสืบสวนสอบสวนเรื่องดังของประเทศญี่ปุ่น คือ คินดะอิจิยอดนักสืบ อันเป็นต้นแบบของงานประพันธ์แนวสืบสวนสอบสวนในประเทศญี่ปุ่นยุคต่อมา
ชีวิตก่อนเป็นนักเขียน

โยโคมิโซะเกิดที่เมืองโคเบะ จังหวัดเฮียวโกะ ประเทศญี่ปุ่น เริ่มอ่านนิยายสืบสวนตั้งแต่ยังเป็นเด็กๆ และมีผลงานครั้งแรกขณะทำงานเป็นพนักงานอยู่ที่ธนาคารไดอิจิในปี ค.ศ. 1921 โดยได้ตีพิมพ์เรื่องลงในนิตยสารชื่อดัง ชินเซย์เนน (Shin Seinen: "หนุ่มสาวยุคใหม่") นิยายเรื่องนั้นชื่อว่า โอโซโรชิกุ เอพริลฟูล หรือในชื่อไทยว่า เอพริลอันน่าสะพรึงกลัว  เขาสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยเภสัชศาสตร์แห่งโอซากะ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยโอซากะ) โดยได้รับปริญญาเภสัชศาสตร์บัณฑิต และรับสืบทอดกิจการร้านขายยาของครอบครัว แต่ด้วยความสนใจในงานวรรณกรรมและด้วยการสนับสนุนของเอโดกาวะ รัมโป เขาจึงมุ่งหน้าไปยังกรุงโตเกียว เข้าทำงานที่สำนักพิมพ์ฮากูบันชะ ในปี ค.ศ. 1926 ต่อมาจึงลาออกเมื่อปี ค.ศ. 1932 และผันตัวเองไปเป็นนักเขียนอาชีพ
งานเขียนนักสืบ

โยโคมิโซะ เป็นนักเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวน ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ คินดะอิจิยอดนักสืบ ซึ่งมีแรงบันดาลใจมาจากนิยายแนวสืบสวนสอบสวนของอกาธา คริสตีและดิกสัน เขาริเริ่มทดลองเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวนครั้งแรก โดยที่ในญี่ปุ่นขณะนั้นยังไม่มีนิยายแนวสืบสวนสอบสวน จึงทำให้นิยายเรื่องแรกของโยโกมิโซะ ได้รับรางวัลเพียงชมเชยในการประกวดนิยายแห่งประเทศญี่ปุ่นครั้งที่ 1 ซึ่งจัดโดยชมรมนิยายนักสืบแห่งประเทศญี่ปุ่น ภายหลังจากได้รับรางวัล โยโกมิโซะเริ่มเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวนมาตลอด พร้อมกับได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีจากนักอ่าน
โยโคมิโซะเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวนจนอายุเกือบหกสิบปี จึงเบนเข็มไปเขียนผลงานที่เกี่ยวข้องและตีแผ่สังคมแทน เนื่องจากผลงานการเขียนที่เต็มไปด้วยปริศนาซ่อนเร้น หรือทริกที่ใช้ในการเขียนเกี่ยวกับนักสืบ ไม่เป็นที่นิยมจากนักอ่าน และในปี พ.ศ. 2517 โยโกมิโซะจึงหันกลับมาเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวน ที่เขียนค้างไว้จนเสร็จเมื่ออายุได้เจ็ดสิบสองปี จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2524 ที่เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ผลงานการเขียน

โยโคมิโซะ สร้างผลงานการเขียนแนวสืบสวนสอบสวนไว้จำนวนมาก ต่อมาในปี พ.ศ. 2513 สำนักพิมพ์คาโดกาวะได้นำผลงานการเขียนของโยโกมิโซะมาตีพิมพ์ ทำให้กระแสการตอบรับงานเขียนของโยโคมิโซะในอดีตมีจำนวนมาก ได้รับความนิยมจากนักอ่านอย่างสูง และได้การยอมรับและยกย่องถึงการเป็นสุดยอดของนักเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวน ในด้านของคุณภาพและปริมาณ นิยายของโยโคมิโซะถูกนำมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และการ์ตูนญี่ปุ่น ซึ่งคินดะอิจิ กับ คดีฆาตกรรมปริศนา ก็ได้แรงบันดาลใจจากคินดะอิจิ โคสุเกะในฐานะหลานชายของยอดนักสืบในตำนาน ซึ่งผลงานการเขียนของโยโคมิโซะ เซชิ มีดังนี้
ชุด คินดะอิจิยอดนักสืบ (32 เล่มจบ)
ฆาตกรรมมาดามบัตเตอร์ฟลาย
นางโจรมายา
ฆาตกรไร้เงา
ลูกรักของปีศาจ
ปริศนาหน้ากากทั้งเจ็ด
เรือเช่าหมายเลข 13
รวมเรื่องสั้น การผจญภัยของคินดะอิจิ โคสุเกะ
รวมเรื่องสั้น ปีศาจสวนดอกไม้
เกียรติยศ

สถานีย่อยประเทศญี่ปุ่น
สถานีย่อยโลกวรรณศิลป์
ปี ค.ศ. 1980 สำนักพิมพ์คาโดกาวาร่วมกับทีบีเอสทีวี (Tokyo Broadcasting System) จัดให้มีการประกวดรางวัลด้านวรรณกรรม ให้ชื่อว่า รางวัลโคโยมิโซะ เซชิ เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา โดยมีการมอบรางวัลทุกปีให้แก่นิยายแนวลึกลับที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์ ผู้ชนะเลิศจะได้ถ้วยรางวัลคินดะอิจิ โคสุเกะ กับเงินรางวัล 10 ล้านเยน นอกจากนี้นิยายที่ชนะเลิศจะได้ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์คาโดกาวา และนำไปจัดทำเป็นละครออกฉายทางสถานีโทรทัศน์ TBS ด้วย
| ด ค กคินดะอิจิยอดนักสืบ |
| --- | --- |
รายชื่อหนังสือ:  ฆาตกรรมในตระกูลอินุงามิ  หมู่บ้านแปดหลุมศพ  บทเพลงปีศาจ  ร่างทรงมรณะ  คดีฆาตกรรมบนเกาะโกะกุมน  เจดีย์สามเศียร  คดีฆาตกรรมบทเพลงลูกบอลปีศาจ  อย่าออกมาเดินตอนกลางคืน  ในห้องปิดตาย  คฤหาสน์เขาวงกต  บุรุษวิญญาณ  ผีเสื้อดูดเลือด  ผีเสื้ออมตะ  ผึ้งนางพญา  สัตว์ป่าแสนสวย  ลูกศรเทพมรณะ  เกาะวิญญาณอาถรรพณ์  บันทึกมรณะ  งานเต้นรำสวมหน้ากาก  ข้างหลังบานประตู  หญิงผู้ถือพัดจีน  ลูกศรพิษ  ราชินีโพดำ  ขาวกับดำ  คริสต์มาสซาตาน 
ดูเพิ่ม:  คินดะอิจิ กับคดีฆาตกรรมปริศนา  คินดะอิจิ โคสุเกะ  โยโคมิโซะ เซชิ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
เหตุการณ์โกก้าง

| ด ค กความขัดแย้งในพม่า |
| --- | --- |
 ความขัดแย้งด้วยอาวุธ คอมมิวนิสต์ (2491–2531)  ชายแดนจีน-พม่า (2503–2504)  กะชีน  กะเหรี่ยง  กะเหรี่ยง–มอญ  โกก้าง 2552  2558  โรฮีนจา 2521  2534–2535  2559–ปัจจุบัน  ไทใหญ่  หลังรัฐประหารปี 2564 2566 การวางระเบิดและการโจมตี 2490  2526  2542  2546  2548  2553  2556  2561 รัฐประหาร 2505  2531  2564 การประท้วง 2505  2517  2531  2550–2551  2564–ปัจจุบัน ความรุนแรงต่อต้านมุสลิม 2555  2556  2558  2559–ปัจจุบัน หัวข้อที่เกี่ยวข้อง การหยุดยิง  พลรบในความขัดแย้ง  องค์การติดอาวุธชาติพันธุ์ 
เขตปกครองพิเศษโกก้าง (เขียว) ภายในรัฐฉาน (เหลือง)
เหตุการณ์โกก้าง เป็นความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552 ในพื้นที่ปกครองตนเองโกก้าง ในพม่าที่อยู่ทางเหนือของรัฐฉาน มีการปะทะกันระหว่างกองทัพพม่าและกองกำลังของชนกลุ่มน้อย ผลจากความขัดแย้งทำให้มีผู้อพยพ 30,000 คนเข้าไปในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน
ภูมิหลัง

ก่อนจะเกิดเหตุการณ์นี้ กองทัพพม่าได้มีการเจรจาสงบศึกกับกองทัพของชนกลุ่มน้อยตั้งแต่ พ.ศ. 2532 แต่ตั้งแต่ พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา กองทัพพม่าได้เสนอที่จะนำกองกำลังของชนกลุ่มน้อยเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพในฐานะกองกำลังพิทักษ์ชายแดน แต่กองกำลังของชนกลุ่มน้อยส่วนใหญ่ต่อต้านแนวคิดนี้
เขตพิเศษโกก้างเป็นเขตปกครองตนเองทางภาคเหนือของรัฐฉาน ปกครองโดยเฟือง คยาชินหรือเปง เจียเซง ( 彭家声) ตั้งแต่ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2532  ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวโกก้าง (果敢) ซึ่งเปนชาวจีนฮั่นที่อาศัยในพม่า ชาวโกก้างมีความเกี่ยวข้องกับการค้ายาเสพติดตามแนวชายแดน
โกก้างมีกองทัพเป็นของตนเองคือกองทัพพันธมิตรประชาธิปไตยแห่งชาติเมียนมาร์ มีทหารประมาณ 1,000 - 1,500 คน และมีการแบ่งเป็นกลุ่มย่อยภายในกองทัพ โดยเฟืองอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับรองประธาน ไป๋ เซาเกวียน โดยเฟืองต่อต้านการรวมกองทัพเข้ากับกองทัพพม่าแต่ไป๋สนับสนุน กองทัพพม่าได้กล่าวหาว่าเฟืองอยู่เบื้องหลังการค้าอาวุธและยาเสพติด
ความตึงเครียด

ความตึงเครียดเกิดขึ้นเมื่อ 8 สิงหาคม ได้มีกองทัพพม่าเคลื่อนที่เข้ามาในโรงงานผลิตปืนซึ่งต้องสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับการค้ายา และบริเวณบ้านของเฟือง แม้จะไม่มีการยิงปะทะ แต่ก็มีผู้อพยพออกจากพื้นที่เพราะกลัวความรุนแรง
ความรุนแรง

ลวกไก
ตำแหน่งของเมืองลวกไก เมืองหลวงของโกก้าง
ในวันที่ 20 สิงหาคม กองทัพพม่าเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้เมืองลวกไก เมืองหลวงของเขตพิเศษโกก้าง และโกก้างได้เตรียมประชาชนให้พร้อมอพยพ ในวันที่ 24 สิงหาคม กองทัพพม่าได้เข้ายึดเมืองลวกไก หนังสือพิมพ์กะชีนนิวส์ที่ต่อต้านกองทัพพม่าได้กล่าวว่าการเข้ายึดครองครั้งนี้ได้รับความช่วยเหลือจากทหารโกก้างที่จงรักภักดีต่อกองทัพพม่า
ในวันที่ 27 สิงหาคม กองทัพพันธมิตรประชาธิปไตยแห่งชาติพม่าได้เริ่มเปิดการสู้รบกับกองทัพพม่านอกเมือง ต่อมา ทหารว้าและกะชีนและกลุ่มของชนกลุ่มน้อยอีก 9 กลุ่มเข้าร่วมในการสู้รบ กองทัพสหรัฐว้าซึ่งเป็นกองทัพของชนกลุ่มน้อยที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของพม่าเข้าร่วมรบด้วย ในวันที่ 27 – 28 สิงหาคม มีการต่อสู้ที่หมู่บ้านใกล้แนวชายแดนจีน ทำให้จีนต้องเพิ่มกองกำลังเพื่อความมั่นคงตามแนวชายแดน
ในวันที่ 29 สิงหาคม สหรัฐกล่าวว่ามีทหารโกก้างราว 700 คน ได้ข้ามพรมแดนและมอบตัวกับทางการจีน โดยให้สัมภาษณ์ว่าพวกเขาพ่ายแพ้  ในขณะที่กองทัพโกก้างมีแนวโน้มจะพ่ายแพ้ กองทัพสหรัฐว้ายังคงสู้รบ หนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์รายงานว่ากองทัพสหรัฐว้าถอนตัวออกเมื่อ 28 สิงหาคม  รัฐบาลพม่าได้ประกาศว่าการสู้รบสิ้นสุดลงเมื่อ 30 สิงหาคม และมีการจัดตั้งคณะกรรมการผู้นำเฉพาะกาลเขตโกก้างขึ้นใหม่ในลวกไก
ความเสียหายและผู้อพยพ

ไม่มีรายงานความเสียหายที่ชัดเจน เฟือง คยาชินกล่าวอ้างว่าทหารโกก้างของเขาฆ่าทหารพม่าได้มากกว่า 30 คน มีชาวจีน 1 คนเสียชีวิตจากระเบิดที่ข้ามชายแดนเข้ามา กองทัพพม่าได้ออกประกาศว่ากองทัพพม่าเสียชีวิต 26 คน และบาดเจ็บ 47คน และพบศพของฝ่ายกบฏ 8 ศพ
ในช่วง 8-12 สิงหาคม มีประชาชนราว 10,000 คนอพยพเข้าไปในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน ผู้อพยพตลอดทั้งเดือนสูงถึง 30,000 คน รวมทั้งชาวพม่าและชาวโกก้าง โดยรัฐบาลของมณฑลยูนนานได้จัดสถานที่ 7 แห่งไว้รองรับ ข้อมูลจากผู้อพยพคนหนึ่งกล่าวว่า มีผู้อพยพ 13,000 คนอาศัยอยู่ในเตนท์  อีก 10,000–20,000 คน อาศัยอยู่กับญาติหรือครอบครัวในบริเวณใกล้เคียง ในวันที่ 31 สิงหาคม ผู้อพยพบางส่วน  (4,000 คนตามเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นหรือ 2,800 คนตามรัฐบาลพม่า) เริ่มอพยพกลับสู่โกก้าง ต่อมาในกลางเดือนกันยายน จีนรายงานว่า ผู้อพยพมากกว่า 9,000 คนกลับสู่พม่า ในขณะที่รัฐบาลพม่ากล่าวว่ามี 13,000 คน ผู้อพยพบางส่วนยังกลัวที่จะอพยพกลับ เฟืองยังคงลี้ภัยในจีนแต่ไม่ทราบที่อยู่แน่นอน
หลังจากนั้น

หลังการสู้รบ ผู้นำคนใหม่ของโกก้างประกาศว่าชาวโกก้างจะเข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2553 ชาวว้าและชาวกะชีนยังคงอยู่ต่อไปได้ ไป๋ เซาเกวียนที่สนับสนุนกองทัพพม่าได้เป็นผู้นำคนใหม่ กองทัพโกก้างกลายเป็นกองกำลังพิทักษ์ชายแดน#1006
บรรณานุกรม

Egreteau, Renaud; Jagan, Larry (2013). Soldiers and Diplomacy in Burma: Understanding the Foreign Relations of the Burmese Praetorian State. Singapore: NUS Press. ISBN 978-9971-696-73-3.
Lintner, Bertil (2019). Burma in Revolt: Opium and Insurgency since 1948. Abingdon, England: Routledge. ISBN 978-0429-720-59-8.
South, Ashley (2008). Ethnic Politics in Burma: States of Conflict. Abingdon, England: Routledge. ISBN 978-1134-129-53-9.
The Daily Herald (10 September 2009). "The Daily Herald, Thursday, September 10, 2009" (PDF). The Daily Herald. Vol. 19 no. 99. Philipsburg, Sint Maarten. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-06-12. สืบค้นเมื่อ 2022-02-03.
UNODC (2018). "Myanmar Opium Survey 2018 Cultivation, Production and Implications" (PDF). United Nation Office on Drugs and Crime. {{cite journal}}: Cite journal ต้องการ |journal= (help)
แหล่งข้อมูลอื่น

Chinese Dam Builders Fan Conflict in Burma
Border Guard Force Scheme – Myanmar Peace Monitor
23°41′30″N 98°45′45″E﻿ / ﻿23.69167°N 98.76250°E﻿ / 23.69167; 98.76250
แอร์อินเดีย เที่ยวบินที่ 101

| --- | --- |
จุดเครื่องบินตกของเที่ยวบิน 101
สรุปอุบัติเหตุ
วันที่: 24 มกราคม ค.ศ. 1966 (1966-01-24)
สรุป: ควบคุมการบินเข้าหาภูมิประเทศ
จุดเกิดเหตุ: มวลเขาสูงมงบล็อง ประเทศฝรั่งเศส  45°52′40″N 06°52′00″E﻿ / ﻿45.87778°N 6.86667°E﻿ / 45.87778; 6.86667
อากาศยานลำที่เกิดเหตุ
ประเภทอากาศยาน: โบอิง 707–437
ชื่ออากาศยาน: กังเจนชุงคา
ดําเนินการโดย: แอร์อินเดีย
ทะเบียน: VT-DMN
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติซาฮาร์ บอมเบย์ อินเดีย
จุดพักที่ 1: ท่าอากาศยานนานาชาติเดลี นิวเดลี อินเดีย
จุดพักที่ 2: ท่าอากาศยานนานาชาติเบรุต เบรุต เลบานอน
จุดพักสุดท้าย: ท่าอากาศยานนานาชาติเจนีวา เจนีวา สวิตเซอร์แลนด์
ปลายทาง: ท่าอากาศยานฮีตโธรว์ ลอนดอน สหราชอาณาจักร
ผู้โดยสาร: 106
ลูกเรือ: 11
เสียชีวิต: 117
รอดชีวิต: 0
แอร์อินเดีย เที่ยวบินที่ 101 เป็นเที่ยวบินโดยสารของแอร์อินเดีย เดินทางจากบอมเบย์ไปยังลอนดอน โดยจอดพักที่เดลี, เบรุต และเจนีวา ในเช้าวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1966 เวลา 8:02 CET ขณะกำลังเข้าใกล้เจนีวา อากาศยานโบอิง 707 ได้บินชนเข้ากับเขามงบล็องในประเทศฝรั่งเศส โดยอุบัติเหตุ เป็นผลให้ลูกเรือและผู้โดยสารทั้งหมด รวม 117 คน เสียชีวิต ในบรรดาผู้เสียชีวิตนี้รวมถึงโหมี ชฮันคีร์ ภาภา ผู้ก่อตั้งและประธานคณะกรรมการพลังงานปรมาณูอินเดีย
อุบัติเหตุเกิดขึ้นที่ไม่กี่ร้อยฟุตจากจุดที่อากาศยานล็อกฮีด 749 คอนสเตลเลชัน ของแอร์อินเดีย เที่ยวบินที่ 245 ตกใน ค.ศ. 1950
เหตุการณ์

แอร์อินเดียเที่ยวบินที่ 101 จากบอมเบย์ไปลอนดอน ในวันที่เกิดเหตุให้บริการโดยเครื่องบินโบอิง 707 ทะเบียน VT-DMN ชื่อ Kangchenjunga The Pilot-In-Command was an 18-year veteran, Captain Joe T. D'Souza. หลังเดินทางออกจากบอมเบย์ เครื่องบินได้ลงจอดสองครั้งที่เดลี และเบรุต และขณะเกิดเหตุกำลังมุ่งหน้าไปยังเจนีวา ที่ระดับการบิน 190 (19,000 ฟุต (5,800 เมตร)) ลูกเรือได้รับคำสั่งให้ลดระดับลงสู่ท่าอากาศยานนานาชาติเจนีวาหลังเครื่องบินผ่านเขามงบล็อง กัปตันเครื่องลินคิดว่าเขาได้ขับผ่านเขามงบล็องมาแล้ว และได้เริ่มลดระดับเครื่องลงและบินชนเข้ากับมวลเขาสูงมงบล็องในประเทศฝรั่งเศส ใกล้กับ Rocher de la Tournette ที่ความสูง 4,750 เมตร (15,580 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ผู้โดยสารทั้ง 106 คน และลูกเรือทั้ง 11 คน เสียชีวิต
ทฤษฎีอื่น

กล่องดำของเครื่องบินไม่ได้ถูกกู้คืน จึงไม่มีทางอื่นที่จะยืนยันได้ว่านักบินลดระดับลงก่อนที่จะถึงเขามงบล็อง เอกสารรั่วไหลบางฉบับเสนอว่าอากาศยานตกลงจากการเสียความดันอย่างรวดเร็ว (rapid decompression) ซึ่งเป็นผลจากการระเบิดของสินค้าในระวางบรรทุก เชื้อเพลิงของเครื่องกระจายเป็นบริเวณกว้างเกินกว่าที่จะมาจากการชนเข้ากับพื้นดิน
ผู้เสียชีวิต

ในบรรดาผู้โดยสารทั้ง 117 รายที่เสียชีวิตมี โหมี ชฮันคีร์ ภาภา ผู้ก่อตั้งและประธานคณะกรรมการพลังานปรมาณูอินเดีย
เครื่องบิน

เครื่องบินโบอิ้ง 707–437 VT-DMN บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1961 และส่งมอบให้กับแอร์อินเดียเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1961 ทำการบินรวม 16,188 ชั่วโมง 
เครื่องถูกตั้งชื่อว่ากันเจนชุงคา ซึ่งเป็นชื่อของยอดเขาสูงบริเวณพรมแดนประเทศอินเดียกับเนปาล