stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มิสแกรนด์กรุงเทพมหานคร
การจัดประกวด > 2020–2023,2025: ตัวแทนเขต

| ปีเขต | 2020 | 2022 | 2023 |
| --- | --- | --- | --- |
บางบอน: —
| บางกะปิ | แป้งร่ำ ฉัตรโชคชวาล | พรกนก ทินตั้งประดับ | — |
| บางแค | จิตสุภา ธำรงชัยปกร | — | — |
| บางเขน | — | — | เบญจณัฏฐ์ อักษรศรี |
| บางคอแหลม | สิริวิมล เงาไม้ | — | — |
| บางขุนเทียน | กัญญาณัฐ ใจกว้าง | — | — |
| บางนา | เกษจราภรณ์ เอกทวีวุฒิ | — | — |
| บางพลัด | จุฑามาส บุญมี | — | — |
| บางรัก | — | กชกร กอนตระกูล | รัตน์ระพี ธรรมใจกุล |
| บางซื่อ | จอมคุณสุภัค จุลศิลป์ | — | — |
| บางกอกน้อย | ปิยธิดา โพธิ์ทอง | — | — |
| บางกอกใหญ่ | ศุภิสรา อุ่นแก้ว | — | — |
| บึงกุ่ม | ขนิษฐา พุฒพันธ์ | — | — |
| จตุจักร | จันทร์ธิดา ระบือธรรม | อิงฟ้า วราหะ | พีรดา ยอดใจ |
| จอมทอง | สุทธิพร อ่วมกอง | — | — |
| ดินแดง | เขมนิจ มั่นคง | — | — |
| ดอนเมือง | ชลลดา สุขสุแพทย์ | เจนนิเฟอร์ นากิลา | วิกานดา โคตรคำ |
| ดุสิต | สุภาวิตา ปิยะสันติ์ | อภิชา ยารังษีสกุล | — |
| ห้วยขวาง | สุภัทรา เกลี้ยงพร้อม | อักษร เบ็ญจนิรัตน์ | วรลัย วิทวัสชุติกุล |
| คันนายาว | ทิพสุดา นิวงศา | — | — |
| คลองสามวา | พรกนก ทินตั้งประดับ | — | — |
| คลองสาน | หัสพร วงศาโรจน์ | — | — |
คลองเตย: —
| หลักสี่ | พิชญาวี เจริญรักษ์ | — | — |
| ลาดกระบัง | ธาริณ แก้วมณี | — | — |
| ลาดพร้าว | พิมพ์ณดา ศิระลักษมีธรรม | ปิยธิดา โพธิ์ทอง | พิมพ์จิรา เจริญลักษณ์ |
| มีนบุรี | ดิสนีย์ กิตติโสภณพันธุ์ | — | — |
| หนองจอก | ธิดาพร เกตุทอง | — | — |
| หนองแขม | ธนพร สุริยะคำ | — | — |
| ปทุมวัน | — | — | ณัฐพัชญ์ ชาติธีรรัตน์ |
| ภาษีเจริญ | ภัทรกันย์ ปลื้มใจ | พัชรนันต์ จันทร์เต็ม | กานต์ฤทัย ทัศบุตร |
| พญาไท | บุญญารัตน์ ศรีมหาพรหม | — | บราลี ร่วมรักษ์ |
| พระโขนง | ณัทณรัณ สิงหา | ฤดีมาศ เที่ยงทัศน์ | ธนัชพร พานแก้ว |
| พระนคร | บุญธิตา เถาวัลย์ | แจ็สมิน มูนเดล | ปาณิศา สุทธิสว่าง |
| ป้อมปราบศัตรูพ่าย | ปทิตตา กาญจนดิฐ | — | จุฑามณี พาราสิงห์ |
| ประเวศ | มัณฑกา วงคำ | — | — |
| ราษฎร์บูรณะ | ศศิชา ดวงเกตุ | — | — |
| ราชเทวี | มูซูกูต้า ยาเน่ | วัชราภรณ์ รวยพงษ์ | ชญานิศ ต.เจริญ |
| สายไหม | สุนิสา เอี่ยมสำอางค์ | ภัทรธิดา รัตนกระจ่าง | — |
สัมพันธวงศ์: —
| สะพานสูง | นิรดา เกื้อหนองขุ่น | — | — |
| สาทร | ศิริวิมล ต่ายแสง | — | นันท์มนัส ไกรหา |
| สวนหลวง | วรดา ฉัตรศรี | — | — |
| ตลิ่งชัน | สุรดา เกิดสกุลวัฒนะ | นัฏฐินี ทองอ่อน | อารยา เวกชาลิกานน |
ทวีวัฒนา: —
| ธนบุรี | พิชชาภัสร์ ยอรัมย์ | พิชญานิน เชิงวิวัฒน์กิจ | ดิสนีย์ กิตติโสภณพันธุ์ |
ทุ่งครุ: —
| วังทองหลาง | วนิดา ดอกกุหลาบ | — | สุภาพร นาคสุวรรณ์ |
| วัฒนา | ดวงพร สมเพราะ | — | กชพร ฮอพคินส์ |
| ยานนาวา | อิสรีย์ ธรากูลพิพัฒน์ | — | — |
| รวม | 42 | 14 | 20 |
ดูเพิ่ม

มิสแกรนด์ไทยแลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กจังหวัดที่เข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ |
| --- | --- |
เมืองหลวง:  กรุงเทพมหานคร 
ภาคเหนือ:  เชียงราย  เชียงใหม่  น่าน  พะเยา  แพร่  แม่ฮ่องสอน  ลำปาง  ลำพูน  อุตรดิตถ์ 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  กาฬสินธุ์  ขอนแก่น  ชัยภูมิ  นครพนม  นครราชสีมา  บึงกาฬ  บุรีรัมย์  มหาสารคาม  มุกดาหาร  ยโสธร  ร้อยเอ็ด  เลย  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อำนาจเจริญ  อุดรธานี  อุบลราชธานี 
ภาคกลาง:  กำแพงเพชร  ชัยนาท  นครนายก  นครปฐม  นครสวรรค์  นนทบุรี  ปทุมธานี  พระนครศรีอยุธยา  พิจิตร  พิษณุโลก  เพชรบูรณ์  ลพบุรี  สมุทรปราการ  สมุทรสงคราม  สมุทรสาคร  สระบุรี  สิงห์บุรี  สุโขทัย  สุพรรณบุรี  อ่างทอง  อุทัยธานี 
ภาคตะวันออก:  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ตราด  ปราจีนบุรี  ระยอง  สระแก้ว 
ภาคตะวันตก:  กาญจนบุรี  ตาก  ประจวบคีรีขันธ์  เพชรบุรี  ราชบุรี 
ภาคใต้:  กระบี่  ชุมพร  ตรัง  นครศรีธรรมราช  นราธิวาส  ปัตตานี  พังงา  พัทลุง  ภูเก็ต  ยะลา  ระนอง  สงขลา  สตูล  สุราษฎร์ธานี
เครา

| เครา |
| --- | --- |
ชายไว้เครา
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: barba
TA98: A16.0.00.018
TA2: 7058
FMA: 54240
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
เครา คือ ขนที่ขึ้นบริเวณขากรรไกร คาง ริมฝีปากบน ริมฝีปากล่าง แก้ม และคอของมนุษย์และสัตว์ที่ในมนุษย์ โดยปกติแล้วผู้ชายในวัยเจริญพันธุ์หรือวัยผู้ใหญ่จะสามารถเริ่มไว้เคราได้ โดยเฉลี่ยเมื่ออายุ 18 ปี
ตลอดช่วงประวัติศาสตร์ของมนุษย์ ทัศนคติของสังคมที่มีต่อเคราของผู้ชายมีความหลากหลายอย่างมาก ขึ้นอยู่กับปัจจัย เช่น ประเพณีวัฒนธรรม ที่แพร่หลายและแนวโน้มแฟชั่นในยุคปัจจุบัน ศาสนาหลายศาสนาถือว่าการไว้เคราเต็มเป็นสิ่งสำคัญและกำหนดให้ถือเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิบัติ ในวัฒนธรรมอื่น ๆ ถึงแม้จะไม่ได้กำหนดอย่างเป็นทางการ แต่ก็ถือว่าเคราเป็นศูนย์กลางของความเป็นชายของผู้ชาย โดยเป็นตัวอย่างของความมีคุณธรรม เช่น คุณธรรม ความงาม ความฉลาด ความแข็งแกร่ง ความอุดมสมบูรณ์ ความสามารถทางเพศ และสถานะทางสังคม ที่สูง
เชมัส ฮีนีย์

| เชมัส ฮีนีย์ MRIA |
| --- | --- |
ฮีนีย์ในปี 1982
เกิด: 13 เมษายน ค.ศ. 1939(1939-04-13) แทมเนียแรน ใกล้แคสเซิลดอว์สัน ไอร์แลนด์เหนือ
เสียชีวิต: 30 สิงหาคม ค.ศ. 2013(2013-08-30) (74 ปี) แบล็กร็อก ดับลิน ไอร์แลนด์
ที่ฝังศพ: St. Mary's Church, Bellaghy, ไอร์แลนด์เหนือ
อาชีพ: กวี นักเขียนทละคร นักแปล
จบจาก: Queen's University Belfast
ช่วงเวลา: 1966–2013
ผลงานที่สำคัญ:  รายชื่องานเด่น  Death of a Naturalist (1966)   North (1975)   Field Work (1979)   The Spirit Level (1996)   Beowulf: A New Verse Translation (translation, 1999)   District and Circle (2006)   Human Chain (2010) 
คู่สมรส: Marie Devlin (สมรส 1965)
บุตร: 3
เชมัส จัสติน ฮีนีย์ (อังกฤษ: Seamus Justin Heaney; 13 เมษายน ค.ศ. 1939 – 30 สิงหาคม ค.ศ. 2013) เป็นกวี นักเขียนบทละคร และนักแปลชาวไอริช เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี 1995 ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาคือ Death of a Naturalist (1966) ซึ่งเป็นผลงานสำคัญเล่มแรกของเขาที่ตีพิมพ์ รอเบิร์ต โลเวลล์ กวีชาวอเมริกัน กล่าวถึงเขาว่าเป็น "กวีชาวไอริชที่สำคัญที่สุดตั้งแต่สมัยเยตส์ " จอห์น ซัทเธอร์แลนด์ ซึ่งเป็นนักวิชาการ ได้กล่าวว่าเขาเป็น "กวีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคของเรา" โรเบิร์ต พินสกี กล่าวว่า "ด้วยพรสวรรค์ด้านการมองเห็นและการได้ยินที่ยอดเยี่ยมของเขา ฮีนีย์จึงมีพรสวรรค์ในการเล่าเรื่อง" เมื่อเขาเสียชีวิตในปี 2013 ดิอินดีเพ็นเดนต์ ได้บรรยายถึงเขาว่า "อาจเป็นกวีที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก"
ไทยลีกคัพ

| --- | --- |

ก่อตั้ง: พ.ศ. 2530 (ยุคแรก) พ.ศ. 2553 (ยุคที่สอง)
ยกเลิก: พ.ศ. 2537 (ยุคแรก)
ภูมิภาค:  ไทย
ผ่านเข้าไปเล่นใน: ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรอาเซียน
ทีมชนะเลิศล่าสุด: บีจี ปทุม ยูไนเต็ด (สมัยที่ 1)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด: บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด (7 สมัย)
ผู้แพร่ภาพโทรทัศน์: ทรูวิชั่นส์
 ไฮลักซ์ รีโว่ คัพ 2567–68
ไทยลีกคัพ เป็นการแข่งขันฟุตบอลถ้วยระดับรองในประเทศไทย จัดขึ้นโดยสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เริ่มเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2553 โดยมีบริษัท โตโยต้ามอเตอร์ (ประเทศไทย) จำกัด เป็นผู้สนับสนุนหลัก จึงมีชื่อเรียกว่า ไฮลักซ์  รีโว่คัพ รูปแบบการแข่งขันเป็นระบบแพ้คัดออก (Knock-out) โดยกำหนดสัดส่วนของสโมสรฟุตบอลที่เข้าแข่งขัน ตามระดับชั้นของลีกที่ลงแข่งขันในฤดูกาลนั้น อนึ่ง บริษัท โตโยต้ามอเตอร์ฯ เคยให้การสนับสนุนการแข่งขันฟุตบอลถ้วยของสมาคมฟุตบอลฯ มาแล้ว 8 ครั้งในชื่อว่า โตโยต้าคัพ ระหว่างปี พ.ศ. 2530-2537
รายการนัดชิงชนะเลิศ

| ปี> ไทยลีกคัพ ยุคแรก | ชนะเลิศ> ไทยลีกคัพ ยุคแรก | ผลการแข่งขัน> ไทยลีกคัพ ยุคแรก | รองชนะเลิศ> ไทยลีกคัพ ยุคแรก | สนามแข่งขัน> ไทยลีกคัพ ยุคแรก |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2530 | ทหารอากาศ |  |  |  |
| 2531 | ธนาคารกรุงเทพ |  |  |  |
| 2532 | สโมสรตำรวจ |  |  |  |
| 2533 | กรุงเทพมหานคร (โอสถสภา และ ราชนาวี) |  |  |  |
| 2534 | สโมสรตำรวจ |  |  |  |
| 2535 | ธนาคารกรุงไทย |  |  |  |
| 2536 | สโมสรตำรวจ |  |  |  |
| 2537 | ทหารอากาศ |  |  |  |
ไทยลีกคัพ ยุคปัจจุบัน
| 2553 | การท่าเรือไทย | 2–1 | บุรีรัมย์ พีอีเอ | สนามศุภชลาศัย |
| 2554 | บุรีรัมย์ พีอีเอ | 2–0 | การท่าเรือไทย | สนามศุภชลาศัย |
| 2555 | บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด | 4–1 | ราชบุรี มิตรผล | สนามฟุตบอลธรรมศาสตร์ รังสิต |
| 2556 | บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด | 2–1 | ราชบุรี มิตรผล | สนามฟุตบอลธรรมศาสตร์ รังสิต |
| 2557 | บีอีซี เทโรศาสน | 2–0 | บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด | สนามศุภชลาศัย |
| 2558 | บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด | 1–0 | ศรีสะเกษ | สนามศุภชลาศัย |
2559: บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด และ เอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด (ครองแชมป์ร่วมกัน)
| 2560 | เอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด | 2–0 | เชียงราย ยูไนเต็ด | สนามศุภชลาศัย |
| 2561 | เชียงราย ยูไนเต็ด | 1–0 | บางกอกกล๊าส | สนามฟุตบอลธรรมศาสตร์ รังสิต |
| 2562 | พีที ประจวบ | 1–1 หลังต่อเวลา   (8–7 ลูกโทษ) | บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด | สนามเอสซีจีสเตเดียม |
2563–64: ยกเลิกการแข่งขัน
| 2564–65 | บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด | 4–0 | พีที ประจวบ | สนามบีจีสเตเดียม |
| 2565–66 | บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด | 2–0 | บีจี ปทุม ยูไนเต็ด | ธันเดอร์โดมสเตเดียม |
| 2566–67 | บีจี ปทุม ยูไนเต็ด | 1–0 | เมืองทอง ยูไนเต็ด | สนามกีฬาธรรมศาสตร์ รังสิต |
2567–68:
ทำเนียบผู้ชนะเลิศจำแนกตามสโมสร

| สโมสร | ชนะเลิศ |
| --- | --- |
บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด: 7 (25542, 2555, 2556, 2558, 25591, 2564–65, 2565–66)
สโมสรตำรวจ: 3 (2532, 2534, 2536)
เอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด: 2 (25591, 2560)
ทหารอากาศ: 2 (2530, 2537)
ธนาคารกรุงเทพ: 1 (2531)
ธนาคารกรุงไทย: 1 (2535)
โอสถสภา: 1 (25331)
ราชนาวี: 1 (25331)
การท่าเรือ: 1 (25533)
โปลิศ เทโร: 1 (25574)
เชียงราย ยูไนเต็ด: 1 (2561)
พีที ประจวบ: 1 (2562)
บีจี ปทุม ยูไนเต็ด: 1 (2566–67)

หมายเหตุ:
1ชนะเลิศร่วมกัน
2ส่งแข่งในนาม บุรีรัมย์ พีอีเอ
3ส่งแข่งในนาม การท่าเรือไทย เอฟซี
4ส่งแข่งในนาม บีอีซี เทโรศาสน
ชื่อการแข่งขันแบ่งตามผู้สนับสนุน

2530–2537: โตโยต้า คัพ
2553–2564: โตโยต้า ลีกคัพ
2564–2565: รีโว่ ลีกคัพ
2565– ปัจจุบัน:ไฮลักซ์ รีโว่ คัพ
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2010-09-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กไทยลีกคัพ |
| --- | --- |
ฤดูกาล:  2553  2554  2555  2556  2557  2558  2559  2560  2561  2562  2563–64  2564–65  2565–66  2566–67  2567–68 
รอบชิงชนะเลิศ:  2553  2554  2555  2556  2557  2558  2559  2560  2561  2562  2564  2565  2566  2567  2568
อองลอง

ขุนนางและขุนศึกชาวจีน (เสียชีวิต ค.ศ. 228)
| อองลอง (หวาง หล่าง) |
| --- | --- |
王朗
ภาพวาดอองลองจากนวนิยายภาพสามก๊ก (ค.ศ. 1957)

เสนาบดีมหาดไทย (司徒 ซือถู)
ดำรงตำแหน่ง มกราคมหรือกุมภาพันธ์ ค.ศ. 227 (227) – ธันวาคม ค.ศ. 228 (228)
กษัตริย์: โจยอย
ก่อนหน้า: ฮัวหิม
ถัดไป: ตังเจี๋ยว
เสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง)
ดำรงตำแหน่ง 11 ธันวาคม ค.ศ. 220 (220) – มกราคมหรือกุมภาพันธ์ ค.ศ. 227 (227)
กษัตริย์: โจผี
ถัดไป: ตันกุ๋น
ขุนนางที่ปรึกษาหลวง (御史大夫 ยฺวี่ฉื่อต้าฟู) (ในราชรัฐของโจผี)
ดำรงตำแหน่ง 6 เมษายน – 11 ธันวาคมค.ศ. 220 (220)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
หัวหน้ารัฐบาล: โจผี
ตุลาการใหญ่ (大理 ต้าหลี่) (ในราชรัฐของโจโฉ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
หัวหน้ารัฐบาล: โจโฉ
เสนาบดีกรมพิธีการ (奉常 เฟิ่งฉาง) (ในราชรัฐของโจโฉ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
หัวหน้ารัฐบาล: โจโฉ
เสนาบดีกรมมหาดเล็ก (少府 เฉาฝู่) (ในราชรัฐของโจโฉ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
หัวหน้ารัฐบาล: โจโฉ
เจ้าเมืองห้อยเข (會稽太守 ไคฺ่วจีไท่โชฺ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 192 (192) – ค.ศ. 196 (196)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
ถัดไป: ซุนเซ็ก
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: หวาง เหยียน (王嚴) อำเภอถานเฉิง มณฑลชานตง
เสียชีวิต: ป.ธันวาคม ค.ศ. 228
บุตร: อองซก บุตรชายอีก 2 คนและบุตรสาว 1 คน
อาชีพ: ขุนนาง, ขุนศึก
ชื่อรอง: จิ่งซิง (景興)
สมัญญานาม: เฉิงโหฺว (成侯)
บรรดาศักดิ์: หลานหลิงโหฺว (蘭陵侯)

อองลอง หรือ อ่องหลอง (เสียชีวิต ธันวาคม ค.ศ. 228) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หวาง หล่าง (จีน: 王朗; พินอิน: Wáng Lǎng; ออกเสียงไฟล์:Wang Lang.ogg) ชื่อรอง จิ่งซิง (จีน: 景興; พินอิน: Jǐngxīng) เป็นขุนนางและขุนศึกชาวจีนที่มีชีวิตอยู่ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน อองลองรับราชการเป็นขุนนางที่มีชื่อเสียงของราชสำนักฮั่น มีตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองห้อยเข และภายหลังเป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก อองลองยังเป็นพระปัยกา (ตาทวด) ของสุมาเอี๋ยน จักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์จิ้น โดยที่หวาง ยฺเหวียนจีหลานสาวของอองลองแต่งงานกับสุมาเจียวผู้เป็นพระบิดาของสุมาเอี๋ยน
ชีวิตและการรับราชการช่วงต้น

อองลองเป็นชาวอำเภอถาน (郯縣 ถานเซี่ยน) เมืองตองไฮ (東海郡 ตงไห่จฺวิ้น) ซึ่งอยู่บริเวณอำเภอถานเฉิง มณฑลชานตงในปัจจุบัน อองลองเดิมมีชื่อตัวว่า "เหยียน" (嚴) แต่ภายหลังเปลี่ยนเป็น "ลอง" (朗 หล่าง) อองลองเริ่มรับราชการเป็นเจ้าหน้าที่มหาดเล็กกลาง (郎中 หลางจง) ด้วยความสามารถทางวิชาการโดยเฉพาะคัมภีร์จีนโบราณ เมื่อหยาง ชื่อ (楊賜) ผู้เป็นอาจารย์ของอองลองเสียชีวิตเมื่อปลายปี ค.ศ. 185 อองลองก็ลาออกจากตำแหน่งกลับไปบ้านเกิดเพื่อไปไว้อาลัยให้อาจารย์ ต่อมาอองลองเข้ารับใช้โตเกี๋ยมเจ้ามณฑลชีจิ๋ว อองลองแนะนำโตเกี๋ยมและขุนศึกคนอื่น ๆ ให้ถวายสัตย์แสดงความภักดีต่อพระเจ้าเหี้ยนเต้ โดยอ้างอิงจากเรื่องราวในพงศาวดารชุนชิว  โตเกี๋ยมจึงส่งทูตไปยังราชสำนักฮั่นที่เตียงฮัน (長安 ฉางอาน) เพื่อถวายสัตย์แสดงความภักดีต่อจักรพรรดิ โตเกี๋ยมจึงได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนพลสงบภาคตะวันออก (安東將軍 อานตงเจียงจฺวิน)  ราชสำนักฮั่นยังแต่งตั้งให้อองลองเป็นเจ้าเมืองห้อยเข (會稽 ไคว่จี)
ในฐานะขุนศึก

ในช่วงที่อองลองดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองห้อยเขได้ออกคำสั่งห้ามการบูชาจิ๋นซีฮ่องเต้ซึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่แพร่หลายในหมู่ชาวบ้าน เพราะอองลองเชื่อว่าจิ๋นซีฮ่องเต้เป็นผู้ปกครองที่ไร้คุณธรรม อองลองยังได้ลอบเป็นพันธมิตรกับชนเผ่าซานเยฺว่ เมื่อขุนศึกซุนเซ็กเริ่มการทัพในกังตั๋ง อองลองให้ความสนับสนุนด้านทุนทรัพย์ให้เงียมแปะฮอผู้นำชนเผ่าซานเยฺว่ในการรบกับซุนเซ็ก แต่เงียมแปะฮอและผู้นำตระกูลซานเยฺว่คนอื่น ๆ พ่ายแพ้ต่อซุนเซ็ก เวลานั้นเล่าอิ้วขุนศึกอีกคนในภูมิภาคกังตั๋งก็พ่ายแพ้ในการรบกับซุนเซ็กเช่นกัน เงียมแปะฮอกลายเป็นผู้นำของกองกำลังพันธมิตรที่จัดตั้งอย่างหลวม ๆ อันประกอบด้วยกลุ่มโจรและขุนนางท้องถิ่นรวมไปถึงอองลอง และรวบรวมทหารจำนวนนับหมื่นขึ้นอีกครั้ง อองลองเข้าร่วมกับเงียมแปะฮอโดยตรงในการรบต่อต้านซุนเซ็กแม้ว่ายีหวนที่ปรึกษาจะคัดค้าน ในที่สุดเงียมแปะฮอและอองลองจึงพ่ายแพ้ต่อซุนเซ็ก
หลังจากนั้นอองลองหนีไปยังตงเหย่ (東冶) ที่นั่นอองลองได้รับการสนันบสนุนจากนายอำเภอโหฺวกวาน (侯官長 โหฺวกวานจ่าง) และพยายามจะฟื้นฟูอำนาจขึ้นใหม่ โดยได้รับการสนับสนุนจากจาง หย่า (張雅) ผู้นำกบฏที่มีกองกำลังที่แข็งแกร่ง อองลองและพวกประสบความสำเร็จในการสังหารหาน เยี่ยน (韓晏) ผู้บัญชาการภาคใต้ (南部都尉 หนานปู้ตูเว่ย์) ที่แต่งตั้งโดยซุนเซ็ก แต่ในท้ายที่สุดก็พ่ายแพ้ให้กับเฮ่อ ฉี (賀齊) ขุนพลของซุนเซ็ก
อองลองพยายามจะเดินทางลงใต้ไปยังมณฑลเกาจิ๋วเพื่อพักฟื้น แต่ถูกซุนเซ็กไล่ตามมาทันและตีแตกพ่าย อองลองจึงแสดงความอ่อนน้อมเพื่อเอาใจซุนเซ็ก ซุนเซ็กจึงยอมรับการยอมจำนนของอองลอง
รับราชการในวุยก๊ก

แม้ว่าอองลองจะยอมจำนนต่อซุนเซ็ก แต่อองลองก็วางมือจากชีวิตราชการโดยปฏิเสธคำเชิญของเตียวเจียวให้มารับใช้ซุนเซ็ก ในที่สุดอองลองก็ได้รับการติดต่อจากสายลับคนหนึ่งของโจโฉและได้รับการเชื้อเชิญให้มาเข้าร่วมกับโจโฉในฮูโต๋อันเป็นนครหลวงแห่งใหม่ แม้ว่าตอนแรกอองลองจะลังเล แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจหลังจากอ่านจดหมายจากขงหยงที่เป็นสหายเก่าผู้ยกย่องโจโฉและแนะนำให้อองลองมายังฮูโต๋ อองลองจึงเดินทางขึ้นเหนือไปถึงฮูโต๋ในอีกประมาณหนึ่งปีหลังจากนั้น โจโฉชื่นชมความสามารถของอองลองอย่างมาก จึงตั้งให้อองลองเป็นขุนนางผู้เสนอและทัดทาน (諫議大夫 เจี้ยนอี้ต้าฟู) และที่ปรึกษาการทหารของเสนาบดีโยธาธิการ (司空軍事 ซือคงจฺวินชือ) ภายหลังอองลองได้รับการแต่งตั้งให้มีตำแหน่งสำคัญในราชรัฐของโจโฉหลังจากที่โจโฉได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นวุยอ๋องจากพระเจ้าเหี้ยนเต้ จักรพรรดิลำดับสุดท้ายของราชวงศ์ฮั่น ในปี ค.ศ. 220 หลังโจโฉเสียชีวิต โจผีบุตรชายของโจโฉขึ้นเป็นวุยอ๋อง เลื่อนขึ้นให้อองลองเป็นขุนนางที่ปรึกษาหลวง (御史大夫 ยฺวี่ฉื่อต้าฟู) และได้บรรดาศักดิ์เป็นอานหลิงถิงโหฺว (安陵亭侯) ภายหลังในฤดูหนาวปีเดียวกัน พระเจ้าเหี้ยนเต้ถูกบังคับให้สละราชสมบัติแก่โจผี โจผีก่อตั้งรัฐวุยก๊กแทนที่ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (ภายหลังจ๊กก๊กก่อตั้งราชวงศ์ฮั่นใหม่) หลังโจผีขึ้นเป็นจักรพรรดิได้แต่งตั้งอองลองเป็นเสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง) และพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเยฺว่ผิงถิงโหฺว (樂平鄉侯) ในรัชสมัยของโจผี อองลองทูลเสนอคำแนะนำหลายครั้งทั้งในเรื่องเกี่ยวกับการทหารและการพลเรือน เช่นการรักษาความปลอดภัยและการลดข้าราชการและค่าใช้จ่ายของรัฐ
ในปี ค.ศ. 226 เมื่อโจยอยขึ้นครองบัลลังก์ พระองค์เลื่อนบรรดาศักดิ์ให้อองลองจากบรรดาศักดิ์ระดับหมู่บ้านเป็นบรรดาศักดิ์ระดับอำเภอคือหลานหลิงโหฺว (蘭陵侯) เพิ่มศักดินาเป็น 1,700 ครัวเรือนจากเดิม 1,200 ครัวเรือน
ภายหลังอองลองถูกส่งไปยังเงียบกุ๋น (ปัจจุบันคือนครหานตาน มณฑลเหอเป่ย์) เพื่อไปเยี่ยมสุสานของเอียนซีพระมารดาของโจยอย เวลานั้นเอียนซียังไม่ได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดินี อองลองจึงได้รับมอบหมายให้จัดทำป้ายและเอกสารอนุญาตแต่งตั้งให้เอียนซีเป็นจักรพรรดินี รวมถึงกระทำพิธีบวงสรวงและสร้างสุสานอย่างสมเกียรติ ระหว่างการเยี่ยมสุสาน อองลองเห็นว่าราษฎรกำลังขาดแคลน จึงเขียนหนังสือกราบทูลแนะนำให้โจยอยใช้จ่ายอย่างประหยัดและลดขนาดการก่อสร้างพระราชวังและศาลที่หรูหราฟุ่มเฟือย ภายหลังอองลองได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นเสนาบดีมหาดไทย (司徒 ซือถู)
ชีวิตช่วงปลายและเสียชีวิต

หลังจากที่อองลองทูลคัดค้านโครงการก่อสร้างพระราชวังของโจยอย อองลองเห็นว่าโจยอยมีสนมจำนวนน้อยจึงเขียนหนังสือกราบทูลโจยอยว่าควรจะสนมเพิ่มเพื่อสืบต่อสายเลือดราชวงศ์โดยให้มีทายาทมากขึ้น ครั้งนี้โจยอยเห็นด้วยกับอองลองอย่างสุดพระทัยและเริ่มเพิ่มสนมของพระองค์ คำแนะนำของอองลองมีอิทธิพลอย่างมากไปอีก 9 ปีหลังการเสียชีวิตของอองลอง โจยอยถึงกับมีรับสั่งให้คุมตัวหญิงงามที่แต่งงานแล้วทั้งหมด  (เว้นแต่สามีของหญิงจะสามารถนำทรัพย์มาไถ่ตัวได้) และให้แต่งงานกับเหล่าทหาร เว้นแต่คนที่งามที่สุดในหมู่หญิงเหล่านั้นจะกลายเป็นสนมของพระองค์ แม้จะมีการคัดค้านโดยขุนนางบางคน แต่นี้การดำเนินการตามพระราชโองการก็ยังคงกระทำต่อไป ซึ่งสร้างความเดือดร้อนให้กับราษฎรเป็นอย่างมาก
ภายหลังอองลองเน้นไปที่งานวิชาการและเขียนหนังสือหลายเล่มซึ่งได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีในขณะนั้น อองลองเสียชีวิตในปี ค.ศ. 228 และได้รับสมัญญานามว่า "เฉิงโหฺว" (成侯) มีความหมายว่า "เจ้าพระยาสถาปนา" อองซกบุตรชายของอองลองสืบทอดบรรดาศักดิ์ของอองลองและยังคงรับราชการเป็นขุนนางของวุยก๊ก
ในนิยาย สามก๊ก

ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง สามก๊ก ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 อองลองเสียชีวิตในปี ค.ศ. 228 ขณะอายุได้ 76 ปี แม้ว่าอองลองมีอายุมากแล้วก็ยังนำกองทหารไปตั้งค่ายทำศึกกับจูกัดเหลียง ในนวนิยาย โจจิ๋นพ่ายแพ้ต่อจูกัดเหลียง โจจิ๋นจึงเรียกผู้ใต้บังคับบัญชาให้มาช่วย อองลองตัดสินใจพยายามเกลี้ยกล่อมจูกัดเหลียงให้ยอมสวามิภักดิ์ (แม้ว่ากุยห้วยไม่เชื่อว่าจะทำสำเร็จ) จึงโต้วาทีกับจูกัดเหลียงแต่ก็พ่ายแพ้ จูกัดเหลียงด่าว่าอองลองเป็นสุนัขและคนทรยศ อองลองเจ็บใจถึงขั้นตกจากหลังม้าและเสียชีวิตทันที ไม่มีบันทึกเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าวในในประวัติศาสตร์ มีระบุเพียงว่าอองลองเพียงส่งหนังสือไปถึงจูกัดเหลียงเกลี้ยกล่อมให้ยอมสวามิภักดิ์ แต่หนังสือถูกปฏิเสธ
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้).
de Crespigny, Rafe (2007). A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms 23-220 AD. Leiden: Brill. ISBN 9789004156050.
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
เจ้าชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ซุนโจย  เซียวค้า  เซียวหลวน  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  สุมาฮิว  หลิว ฉือ  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน (เว่ย์ กว้าน)  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  เฮ่งเสียง  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  คูเกี๋ยน  เคาทู  เคาหงี  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จง ยฺวี่  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนไค  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตงต๋ง  เตนซก  เตาอี้  เติ้ง ตุน  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  เถียน จาง  บังเต๊ก  บังโฮย  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกิ๋น  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน (หฺวาง เฉฺวียน)  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  เอียวหัว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาเกียน  เฮาหุน  เฮาเหลก  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียง:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  จู เจี้ยนผิง  เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่  โจว เซฺวียน  โจวุนซก  ตู้ ขุย  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  สฺวิน ช่าน  หลิว เป้า  หลิว ฮุย  หวาง ปี้  หฺวางฝู่ มี่  ห่อปี  หูฉูเฉฺวียน  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน  เฮ่งเพา
มยุรา เศวตศิลา

| มยุรา เศวตศิลา |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: มยุรา ธนะบุตร อัมพิกา ธนะบุตร
เกิด: 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 (66 ปี) รัตนา ชาตะธนะบุตร
คู่สมรส: ธาดา เศวตศิลา (พ.ศ. 2527–ปัจจุบัน)
อาชีพ: นักแสดง พิธีกร ยูทูบเบอร์
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2518–ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: 7 สีคอนเสิร์ต   ชิงร้อยชิงล้าน   เพลงติดดาว   สบาย ๆ สไตล์มยุรา   ระเบิดเถิดเทิง   เกมจารชน
รางวัล
พระสุรัสวดี: นักแสดงประกอบหญิงยอดเยี่ยม — พ่อปลาไหล แม่พังพอน (2531)
ชมรมวิจารณ์บันเทิง: ผู้แสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม — เวลาในขวดแก้ว (2534)
โทรทัศน์ทองคำ: ผู้ดำเนินรายการหญิงดีเด่น —ชิงร้อยชิงล้าน (2537)
ThaiFilmDb
กุลนภา เศวตศิลา เป็นที่รู้จักในชื่อ มยุรา เศวตศิลา เดิมใช้ชื่อว่า มยุรา ธนะบุตร (นามเดิม รัตนา ชาตะธนะบุตร; เกิด 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2501) ชื่อเล่น ตั๊กแตน หรือ ตั๊ก เป็นนักแสดงและพิธีกรหญิงชาวไทยเชื้อสายจีน​
ประวัติ

มยุรา เศวตศิลา มีชื่อแต่แรกเกิดว่า รัตนา ชาตะธนะบุตร มีชื่อเล่นว่า ตั๊กแตน หรือ ตั๊ก เป็นบุตรคนที่สองจากทั้งหมดสี่คน บิดาเป็นชาวจีนไหหลำอพยพ มยุราสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยนาฏศิลป์ วิชาเอกคีตศิลป์สากล วิชาโทบัลเล่ต์ เป็นนางแบบปกนิตยสารลลนา ถ่ายโฆษณาสบู่ดาร์ลิ่ง  ใช้ชื่อในการถ่ายแบบว่า อัมพิกา ธนะบุตร [ต้องการอ้างอิง]
ประวัติ > วงการบันเทิง

มยุราเป็นนางเอกภาพยนตร์โดยการชักนำของพร้อมสิน สีบุญเรือง (พันคำ) โดยครั้งแรกพันคำตั้งใจจะสร้างภาพยนตร์เรื่อง "ทิวาหวาม" ให้ นัยนา ชีวานันท์ รับบทนางเอก แต่ทางต้นสังกัดคือ ละโว้ภาพยนตร์ ไม่ยอมปล่อยตัวนัยนามารับบท พันคำจึงเลือกมยุรามารับบทนี้แทน พร้อมกับตั้งชื่อให้ว่า "วันวิสาข์" ตามชื่อนางเอกในเรื่อง แต่ในที่สุด ละโว้ภาพยนตร์ได้ยอมให้นัยนามารับบทนำในที่สุด มยุราจึงพลาดบทวันวิสาข์ไปอย่างน่าเสียดาย
อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นาน ดอกดิน กัญญามาลย์ ได้ติดต่อให้มยุรามารับบทนางเอกภาพยนตร์เรื่องแรกคือ “แหม่มจ๋า” และได้ตั้งชื่อในวงการให้ว่า "มยุรา ธนะบุตร" ภาพยนตร์ดังกล่าวเป็นหนึ่งในภาพยนตร์จากหลายเรื่องของดอกดินที่ทำรายได้สูงเกินหนึ่งล้านบาท หรือที่มักเรียกกันว่า "ล้านแล้วจ้า" จึงถือได้ว่ามยุราประสบความสำเร็จอย่างมากในการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรก
หลังจากนั้นมยุรายังคงเป็นนางเอกภาพยนตร์ของดอกดินต่อไป ได้แก่ มือปืนพ่อลูกอ่อน, กุ้งนาง, สิงห์สำออย, แม่ดอกกัญชา, ไอ้แปดนิ้ว   ภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ที่มีชื่อเสียง เช่น บ่อเพลิงที่โพทะเล, กระดังงากลีบทอง, ชื่นชีวานาวี, ซูเปอร์ลูกทุ่ง, 7 ป่าช้า, เท่งป๊ะต๊ะติ๊งโหน่ง ฯลฯ
มยุราแสดงภาพยนตร์อยู่ระยะหนึ่งจึงหันเข้าสู่วงการละคร ประเดิมด้วยละครของช่อง 3 เรื่อง "กุลปราโมทย์" โดยมีรัตนาภรณ์ อินทรกำแหง เป็นผู้ชักจูง
ประวัติ > พิธีกร

มยุราเริ่มบทบาทการเป็นพิธีกรเมื่อสุรางค์ เปรมปรีดิ์ มอบหมายให้เป็นพิธีกรในรายการ 7 สีคอนเสิร์ต คู่กับธงไชย แมคอินไตย ซึ่งเป็นรายการสด เริ่มออกอากาศครั้งแรก 4 มกราคม 2529 ณ ลานเพลิน 7 สี ซึ่งได้รับเสียงตอบรับจากผู้ชมเป็นอย่างดี จนเธอได้รับเลือกให้เป็นพิธีกรในเวทีต่าง ๆ มากมาย เช่น เวทีการประกวดนางสาวไทย เวทีการประกวดมิสทีนไทยแลนด์  เวทีการประกาศผลรางวัลเมขลา ผู้ประกาศรายการช่อง 7
หลังจากนั้นมยุราก็ได้ก้าวสู่การเป็นพิธีกรของบริษัทเวิร์คพอยท์ ในรายการชิงร้อยชิงล้าน คู่กับปัญญา นิรันดร์กุล ทำให้มยุรากลายเป็นพิธีกรชื่อดังของเมืองไทยในเวลาไม่นาน ในยุคนั้นพิธีกรหญิงที่โด่งดังพร้อม ๆ กับเธอ เช่น อัจฉราพรรณ ไพบูลย์สุวรรณ, ดวงตา ตุงคะมณี, ญาณี จงวิสุทธิ์ และผุสชา โทณะวณิก เป็นต้น
มยุราออกจากงานพิธีกรรายการชิงร้อยชิงล้านภายหลังจากที่เธออัดเทปรายการดังกล่าวช่วงกลางดึกของวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ซึ่งเธอทำหน้าที่พิธีกรคู่กับปัญญา นิรันดร์กุล มากว่า 22 ปี ด้วยเหตุผลว่า ถึงจุดอิ่มตัว และไม่มีบทบาทมากนัก เนื่องจากนักแสดงใหม่ ๆ ได้แย่งบทบาทสำคัญไป และยืนยันว่าเธอมิได้มีปัญหากับบมจ.เวิร์คพอยท์ หรือปัญหาด้านสุขภาพแต่อย่างใด จนวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 มยุราและปัญญาได้พบและปรับความเข้าใจกัน แต่เธอก็คงปฏิเสธที่จะกลับไปเป็นพิธีกรรายการชิงร้อยชิงล้าน
ประวัติ > อุบัติเหตุ

ต้นเดือนพฤศจิกายน 2522 มยุราได้เดินทางไปเปิดตัวภาพยนตร์เรื่อง "ล่านรก" และถ่ายทำ ที่จังหวัดกำแพงเพชร เช้ามืดวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522 มยุราเดินทางกลับกรุงเทพโดยอาศัยรถมากับ อุเทน บุญยงค์ และมีคุณแม่ของมยุรา นั่งมาด้วย เมื่อมาถึงแยกนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีรถบรรทุกวิ่งออกมาจากทางแยกตัดหน้าอย่างกระชั้นชิด คนขับรถของคุณอุเทน ได้หักหลบทำให้รถเสียหลักพลิกคว่ำ มยุราได้รับบาดเจ็บสาหัส ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลพระนครศรีอยุธยา และพ้นขีดอันตรายในเวลาต่อมา อุบัติเหตุในครั้งนั้นทำให้มยุราต้องตัดมดลูกทิ้งเพราะบอบช้ำมากและเสี่ยงต่อการเป็นโรคมะเร็ง
หลังจากพักรักษาตัวสักระยะหนึ่ง มยุรากลับมาแสดงละครอย่างจริงจัง (ภาพยนตร์ยังคงแสดงอยู่บ้างแต่เป็นบทรอง) ละครที่สร้างชื่อเสียง เช่น แก้วกลางดง (คู่อนุสรณ์ เตชะปัญญา), ถนนไปดวงดาว (คู่นพพล โกมารชุน), ด้วยปีกของรัก (คู่อนุสรณ์ เตชะปัญญา), ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด (คู่ปิแอร์ เดอลาลองก์), บ้านสอยดาว (คู่ธงไชย แมคอินไตย), เก้าอี้ขาวในห้องแดง (คู่นพพล โกมารชุน), คลื่นเสน่หา (คู่นพพล โกมารชุน) ฯลฯ