stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี
พระราชประวัติ

จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 พระราชสมภพเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1797 ที่วังมกุฎราชกุมารในกรุงเบอร์ลิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย เมื่อแรกประสูติทรงพระนามว่า วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช ลูทวิช แห่งปรัสเซีย (Wilhelm Friedrich Ludwig von Preußen) เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในมกุฎราชกุมารฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม กับเจ้าหญิงลูอีเซอแห่งมัคเลิคบวร์ค-ชเตรลิทซ์ เมื่อพระอัยกาคือพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 เสด็จสวรรคตในค.ศ. 1797 พระราชบิดาของพระองค์ก็ได้ขึ้นครองราชสมบัติต่อเป็นพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 ในขณะที่เจ้าชายฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม พระเชษฐาของพระองค์ก็ได้ขึ้นเป็นมกุฎราชกุมารต่อ
ในช่วงสงครามปลดแอกจากฝรั่งเศส พระองค์เข้ารับราชการทหารในกองทัพในปี ค.ศ. 1814 ขณะมีพระชนมายุ 17 พรรษา เช่นเดียวกับพระราชบิดาที่นำทัพต่อสู้ในศึกครั้งนี้ ความองอาจของพระราชบิดาเป็นที่กล่าวขวัญในหมู่ทหารและนั่นเป็นแรงบันดาลใจแก่พระองค์ ศึกครั้งนี้ทำให้พระองค์ติดภาพฝรั่งเศสในฐานะศัตรู ต่อมาในปี ค.ศ. 1815 พระองค์อยู่ในกองพลของเก็พฮาร์ท ฟ็อน บลึชเชอร์ และเข้าร่วมในยุทธการที่ลิงนีกับยุทธการที่วอเตอร์ลู
ในปี ค.ศ. 1829 พระองค์ได้อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเอากุสทาแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค พระธิดาในคาร์ล ฟรีดริช แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค การสมรสครั้งนั้นเป็นการสมรสทางการเมืองโดยที่ทั้งสองพระองค์ไม่ได้ยินดีมากนัก ในปี ค.ศ. 1840 พระราชบิดาของพระองค์เสด็จสวรรคต ทำให้พระเชษฐาขึ้นครองราชย์ต่อเป็นพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 และเนื่องจากพระเชษฐายังไม่มีพระราชบุตร ทำให้ตำแหน่งรัชทายาทลำดับที่หนึ่งตกเป็นของพระองค์และทรงได้พระอิสริยยศ "เจ้าชายแห่งปรัสเซีย" (Prinz von Preußen)
ในช่วงการปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1848 เจ้าชายวิลเฮ็ล์มนำกำลังทหารและปืนใหญ่ปราบผู้ก่อความไม่สงบในกรุงเบอร์ลินได้อย่างราบคาบตามคำสั่งของพระเชษฐา พระองค์ตกเป็นที่รังเกียจของประชาชนและถูกตั้งฉายาให้ว่า "เจ้าชายกระสุนปืน" (Kartätschenprinz) พระองค์ปลอมตัวเป็นพ่อค้าและหลบไปประทับในอังกฤษอย่างเงียบ ๆ ราวหนึ่งปี ก่อนที่จะเสด็จกลับมาช่วยปราบความไม่สงบในบาเดินซึ่งพระองค์เป็นมีตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการกองพลอยู่ที่นั่น หลังความไม่สงบหมดไป ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1849 พระองค์ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นข้าหลวงต่างพระองค์ประจำมณฑลไรน์ลันท์และมณฑลเว็สท์ฟาเลิน และต่อมาในค.ศ. 1854 พระองค์ได้รับการเลื่อนยศขึ้นเป็นจอมพลและเป็นผู้ว่าการป้อมปราการไมน์
ใน ค.ศ. 1857 พระเชษฐาประชวรด้วยโรคหลอดเลือดสมองและไม่สามารถทรงงานได้อีกตลอดพระชนม์ ทำให้พระองค์กลายเป็นผู้สำเร็จราชการ เมื่อพระเชษฐาเสด็จสวรรคตในวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1861 โดยไร้พระราชบุตร ทำให้พระองค์ขึ้นสืบราชสมบัติต่อเป็นพระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซียขณะมีพระชนมายุ 63 พรรษา
กษัตริย์แห่งปรัสเซีย

2 มกราคม ค.ศ. 1861 พระองค์ขึ้นครองราชสมบัติเป็น พระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย ต่อมาในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน พระองค์ถูกลอบทำร้ายจากนักศึกษาชาวเมืองไลพ์ซิชโดยได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย พระองค์โปรดให้มีการตั้งพิธีราชาภิเษกที่นครเคอนิชส์แบร์ค เจริญรอยตามพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งปรัสเซีย โดยทรงเลือกวันที่ 18 ตุลาคม ซึ่งเป็นวันที่ระลึกยุทธการที่ไลพ์ซิช เป็นวันราชาภิเษกของพระองค์ พิธีครั้งนี้ถือเป็นพิธีราชาภิเษกปรัสเซียครั้งแรกนับตั้งแต่ปีค.ศ. 1701 และถือเป็นพิธีราชาพิเษกเพียงครั้งเดียวของกษัตริย์เชื้อสายเยอรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 19
หนึ่งในมรดกที่พระเชษฐาของพระองค์ทิ้งไว้ให้ คือปัญหาความขัดแย้งกับสภาที่เต็มไปด้วยนักการเมืองหัวเสรี พระองค์ดูจะวางองค์เป็นกลางทางกลางเมือง เห็นได้จากทรงแทรกแทรงฝ่ายการเมืองน้อยกว่าพระเชษฐามาก ในปี 1862 สภาได้คว่ำร่างกฎหมายเพิ่มงบประมาณทางทหารที่จำเป็นต้องใช้จ่ายแก่กองทัพปรัสเซียหลังปฏิรูปซึ่งมีกำลังพลกว่า 200,000 นาย การถูกสภาคว่ำร่างกฎหมายนี้ทำให้พระองค์ถึงกับคิดจะสละราชสมบัติ แต่มกุฎราชกุมารฟรีดริชยืนกรานคัดค้านอย่างหนักหน่วง และด้วยคำแนะนำจากรัฐมนตรีการสงครามอัลเบร็ชท์ ฟ็อน โรน พระองค์จึงแต่งตั้งอ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค เป็นมุขมนตรีปรัสเซียเพื่อผลักดันข้อราชการของพระองค์ ซึ่งตามธรรมนูญแห่งปรัสเซียแล้ว มุขมนตรีมีหน้าที่รับผิดชอบต่อกษัตริย์โดยตรง ไม่ใช่ต่อสภา บิสมาร์คเป็นขุนนางหัวอนุรักษ์นิยมที่มีความจงรักภักดี เขารับใช้องค์กษัตริย์เสมือนบ่าวรับใช้เจ้านาย อย่างไรก็ตาม บิสมาร์คกลับกลายเป็นดั่ง "รัฐบาลหนึ่งบุรุษ" และเป็นบุคคลที่มีอิทธิพลต่อองค์กษัตริย์มาก เมื่อใดที่ขัดแย้งกับองค์กษัตริย์ บิสมาร์คมักจะขู่องค์กษัตริย์ว่าจะลาออกอยู่ร่ำไป และนั่นก็ทำให้พระองค์ต้องยอมบิสมาร์คเสมอมา
ระหว่างที่ทรงราชย์ พระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 1 ทรงเป็นผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองทัพปรัสเซียในสงครามชเลสวิชครั้งที่สองกับประเทศเดนมาร์กในปีค.ศ. 1864 และสงครามออสเตรีย-ปรัสเซียในปีค.ศ. 1866 ในช่วงปลายสงครามครั้งหลังนี้ พระองค์ถึงกับคิดจะยกทัพไปกรุงเวียนนาแล้วผนวกออสเตรียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ความคิดดังกล่าวถูกคัดค้านโดยบิสมาร์คและมกุฎราชกุมารฟรีดริช บิสมาร์คต้องการจบสงครามโดยเร็ว และยังต้องการรักษาไมตรีกับออสเตรียไว้เผื่อจะได้เป็นพันธมิตรกันในอนาคต บิสมาร์คขู่ว่าจะลาออกถ้าทรงยืนกรานจะยกทัพไปตีเวียนนา พระองค์จึงต้องยอมบิสมาร์ค
ค.ศ. 1867 ปรัสเซียได้ตั้งสหภาพระหว่างบรรดาแคว้นเยอรมันเหนือกับเยอรมันตอนกลางที่ชื่อว่าสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือขึ้นมา โดยมีพระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 1 ทรงเป็นองค์ประธานสมาพันธ์ (Bundespräsidium) เปรียบได้กับตำแหน่งประมุขแห่งรัฐโดยพฤตินัย รัฐธรรมนูญแห่งสมาพันธ์ยังกำหนดให้ทรงเป็น "จอมทัพสมาพันธ์" (Bundesfeldherr) ผู้มีอำนาจบัญชากองทัพสมาพันธ์ทั้งหมด ในปี 1870 ทรงเป็นแม่ทัพกองทัพผสมเยอรมันในยุทธการที่เซด็องในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย
จักรพรรดิเยอรมัน

ในช่วงสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย บรรดารัฐเยอรมันทางใต้เข้าร่วมกับสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ สมาพันธ์ถูกเปลี่ยนชื่อทางการเป็นไรช์เยอรมัน (Deutsches Reich) และตำแหน่งองค์ประธานสมาพันธ์ (Bundespräsidium) ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของตำแหน่งจักรพรรดิเยอรมัน (Deutscher Kaiser) นี่เป็นข้อมติร่วมกันของสภาไรชส์ทาคและสภาบุนเดินรัท ซึ่งพระเจ้าวิลเฮ็ล์มตกลงตามข้อมตินี้ในวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1870 รัฐธรรมนูญเยอรมันฉบับใหม่และตำแหน่งจักรพรรดิเริ่มมีผลเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1871
พระราชบุตร

จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 และพระนางเอากุสทา มีพระราชบุตรด้วยกันสองพระองค์คือ:
| ภาพ | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส | พระบุตร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 | 18 ตุลาคม 1831 | 15 มิถุนายน 1888 (ชันษา 56) | เจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี | 8 พระองค์ |
|  | เจ้าหญิงลูอีเซอแห่งปรัสเซีย | 3 ธันวาคม 1838 | 23 เมษายน 1923 (ชันษา 84) | ฟรีดริชที่ 1 แกรนด์ดยุกแห่งบาเดิน | 3 พระองค์ |
ฐานันดรและพระอิสริยยศ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  |  22 มีนาคม 1797 – 2 มกราคม 1861: เจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งปรัสเซีย  2 มกราคม 1861 – 18 มกราคม 1871: กษัตริย์แห่งปรัสเซีย  18 มกราคม 1871 – 9 มีนาคม 1888: จักรพรรดิเยอรมัน กษัตริย์แห่งปรัสเซีย |  |
| ธงพระยศไกเซอร์ |  22 มีนาคม 1797 – 2 มกราคม 1861: เจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งปรัสเซีย  2 มกราคม 1861 – 18 มกราคม 1871: กษัตริย์แห่งปรัสเซีย  18 มกราคม 1871 – 9 มีนาคม 1888: จักรพรรดิเยอรมัน กษัตริย์แห่งปรัสเซีย | ธงพระยศกษัตริย์แห่งปรัสเซีย |
พงศาวลี

พระนางลูอีเซอแห่งปรัสเซียกับพระโอรสองค์ใหญ่ทั้งสอง (พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 กับจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1)
พิธีราชาภิเษกขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งปรัสเซียของวิลเฮ็ล์มที่ 1 ในปีค.ศ. 1861
จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 (ซ้าย) ยอมแพ้ต่อพระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 1 กับมกุฎราชกุมารฟรีดริช ในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย ค.ศ.1870
อาบาราอิ เร็นจิ

| ตัวละคร เทพมรณะ> อาบาราอิ เร็นจิ |
| --- | --- |
อาชีพ: ยมทูต รองหัวหน้าหน่วยหก
วันเกิด: 31 สิงหาคม
อายุ: 150+
สีผม: สีแดง
สีตา: สีดำ
ส่วนสูง: 188 เมตร
น้ำหนัก: 78 กิโล
หมู่เลือด: ไม่แน่ใจ
ดาบฟันวิญญาณ: ซาบิมารุ
พากย์เสียงโดย: คุณปิง
อาบาราอิ เร็นจิ (ญี่ปุ่น: 阿散井 恋次; โรมาจิ: Abarai Renji) (เกิด 31 สิงหาคม) ตัวละครการ์ตูนในเรื่อง เทพมรณะ เป็นยมทูตรองหัวหน้าหน่วย 6 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์
ลักษณะ/อุปนิสัย

เร็นจิมีผมสีแดงแล้วรวบไว้เป็นหางม้า ตัวของเขาเต็มไปด้วยรอยสัก ไม่มีใครรู้ว่ารอยสักนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเขาฝึกการเป็นยมทูตสูงขึ้นไปเท่าไหร่ รอยสักนั้นก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เพราะก่อนหน้าที่เขาจะเข้าฝึกเป็นยมทูต เขาไม่มีรอยสักนั้น
เขาเป็นคนที่มีนิสัยบ้าระห่ำมากกว่ายมทูตคนอื่นๆ เขาเชื่อมั่นในตนเอง หยิ่งยะโส วู่วาม และเกลียดการพ่ายแพ้ต่อสิ่งใดๆ แต่ถ้าหากเขาได้พบกับคู่ต่อสู้ที่สูสี เร็นจิพร้อมที่จะสู้ พร้อมที่จะฆ่า และพร้อมที่จะตายเพื่ออะไรก็ตามที่เขาเชื่อมั่นและศรัทธา  เร็นจิถือว่าเป็นคนที่อันตรายสำหรับใครก็ตามที่ไปยืนขวางทางของเขา เร็นจิซื่อสัตย์ต่อมิตรภาพที่มีให้ โดยเฉพาะกับเพื่อนสนิทเก่าแก่อย่าง คุจิกิ ลูเคีย และให้ความนับถือกับ มาดาราเมะ อิกคาคุสมัยที่ยังอยู่หน่วย 11 เดิมมากเช่นกัน
ประวัติ

เร็นจิเติบโตมาในเมืองลูคอน อินุซึริ(Inuzuri) เขตที่ 78 (เมืองลูคอนแบ่งเป็น 1-80เขต ตัวเลขที่ยิ่งมาก หมายถึงความปลอดภัยที่น้อยลง)  พร้อมกับเด็กอีกจำนวนมากที่นั่น เขามีเพื่อนสนิทคือลูเคียกับเพื่อนอีกสามคนซึ่งอาศัยอยู่ด้วยกันมาตลอด ต่อมาเพื่อนในเขตของเขาตายหมด มีเพียงเร็นจิและลูเคียเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่ จึงตัดสินใจที่จะออกจากเมืองลูคอนไปเป็นยมทูตในสถาบันวิญญาณชินโฮ และที่นั่นเขาได้เป็นเพื่อนกับ คิระ อิซึรุ และฮินาโมริ โมโมะ แต่เมื่อลูเคียถูกคนของตระกูลคุจิกิรับไปเลี้ยง เธอก็กลายเป็นขุนนางขั้นสูงซึ่งต่างจากเร็นจิมาก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเร็นจิก็ค่อยๆ ห่างกันไปเรื่อยๆ
ในช่วงระหว่างการฝึกภาคสนาม เร็นจิ คิระ และฮินาโมริได้ถูกฮอลโลว์ที่มีความสามารถในการพรางพลังกดดันวิญญาณของตนเองได้โจมตี แต่ทุกๆคนก็ไม่ยอมแพ้แม้จะด้อยฝีมือกว่า จนในที่สุดทั้งหมดก็ได้รับความช่วยเหลือจากไอเซ็น โซสึเกะหัวหน้าหน่วย 5 และอิชิมารุ งินรองหัวหน้าหน่วย 5 ในขณะนั้น และหลังจากจบการศึกษา ไอเซ็นได้รับเร็นจิเข้าไปในหน่วย 5 แต่เมื่ออยู่ได้สักพักก็ได้มาอยู่ที่หน่วย 11 ของซาราคิ เคมปาจิ ก่อนที่จะขึ้นเป็นรองหัวหน้าหน่วย 6 ภายใต้การบังคับบัญชาของคุจิกิ เบียคุยะ ทำให้เร็นจิเริ่มมีความหวังว่าจะสามารถกลับมาคบกับลูเคียได้อีกครั้ง รวมทั้งเขาฝันและคาดหวังมาตลอดว่าซักวันจะต้องเก่งกว่าเบียคุยะให้ได้
ของที่ชอบ : ของหวาน
ของที่เกลียด : ของเผ็ด, กาแฟ
อาหารที่เร็นจิชอบนั้น สำหรับเบียคุยะแล้วจะสลับคำตอบกันหมด
บทบาท > ภาคแรก

เร็นจิเดินทางมาที่โลกมนุษย์พร้อมกับเบียคุยะเพื่อจับกุมลูเคียตามคำสั่ง และได้เข้าต่อสู้กับอิชิดะ อุริวและทำให้อุริวเจ็บได้ พร้อมกับได้สู้กับ คุโรซากิ อิจิโกะ ซึ่งในตอนแรกก็สามารถไล่ต้อนได้เกือบจนมุม แต่การต่อสู้ครั้งนั้นก็ทำให้อิจิโกะปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมาได้อย่างเต็มที่ ทำให้เร็นจิเกือบจะพ่ายแพ้ แต่ก็ได้รับความช่วยเหลือจากเบียคุยะจนรอดมาได้และพาตัวลูเคียกลับไป
บทบาท > ภาคโซลโซไซตี้

เมื่อเขาอยู่ที่โซลโซไซตี้ เขาก็พบอิจิโกะกับพวกอีกครั้ง เขาต่อว่าอิจิโกะว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้ลูเคียกำลังจะถูกประหาร และสู้กับอิจิโกะอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่เขาแพ้และบาดเจ็บสาหัส เร็นจิจึงขอร้องให้อิจิโกะช่วยปกป้องลูเคีย จากการทำงานล้มเหลว เขาถูกเบียคุยะสั่งขังคุก แต่ต่อมาเขาได้แหกคุกออกมา และไปฝึกการปลดปล่อยสวัสดิกะที่ที่อยู่ของโยรุอิจิพร้อมกับอิจิโกะ และเมื่อเขาทำได้ ก็รีบออกจากที่นั้นเพื่อช่วยลูเคียตามลำพัง
ระหว่างทางเขาถูกเบียคุยะเข้ามาขวาง เขาใช้ปลดปล่อยสวัสดิกะสู้แต่เพราะยังใช้ไม่ชำนาญจึงทำให้พ่ายแพ้แก่ปลดปล่อยสวัสดิกะของเบียคุยะ และถูกทำร้ายจนอาการปางตาย โชคดีที่ลูกน้องของเขา ริคิจิ ได้พา ยามาดะ ฮานาทาโร่ มาช่วยรักษาเขาจนหาย และรีบไปสมทบกับอิจิโกะที่กำลังไปขัดขวางการประหารของลูเคีย อิจิโกะเอาลูเคียออกมาจากโซเคียคุ แล้วส่งเธอให้เร็นจิ ก่อนสั่งให้เร็นจิหนีไปและปกป้องลูเคียด้วยชีวิตของเขาเอง เร็นจิรับคำแล้วหนีออกมาจากแดนประหารโดยมีลูเคียอยู่ในอ้อมแขน แต่เขากลับถูกโทเซ็น คานาเมะขวางเอาไว้และพากลับไปที่เนินประหาร และได้พบกับอิชิมารุและไอเซ็นไอเซ็นสั่งให้เขาทิ้งลูเคียเสีย เร็นจิไม่ยอมทำตามหลังจากที่ได้รู้ความจริงจากการประกาศของอิซาเนะ จึงถูกไอเซ็นทำร้ายบาดเจ็บสาหัส จนอิจิโกะมาช่วยและสู้กับไอเซ็นพร้อมกับอิจิโกะ แต่ทั้งคู่ก็ต้องพ่ายแพ้ในพริบตา และหลังจากไอเซ็นหลบหนีไป เขาก็ได้รับการรักษาจากหน่วย 4 จนหายดี
บทบาท > ภาคเบาท์

เร็นจิได้รับคำสั่งให้มายังโลก เพื่อรับผิดชอบดูแลในพื้นที่เดิมของลูเคียร่วมกับอิจิโกะ โดยได้โดยกลุ่มวิญญาณดัดแปลง 3 คนปั่นหัวสารพัดจากการทดสอบของ อุราฮาร่า คิสึเกะ หลังจากผ่านมาได้ กลุ่มมนุษย์ที่มีนามว่าเบาท์ ก็เริ่มก่อการใหญ่ เร็นจิได้เข้าต่อสู้กับเบาท์ แต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสหลายครั้ง แต่ก็ได้รับการช่วยเหลือจากยามาดะ ฮานาทาโร่ที่เดินทางไปที่โลกหลายครั้ง จนเมื่อพวก Bount ได้เริ่มแผนบุกโซลโซไซตี้ เร็นจิได้ร่วมมือกับพรรคพวกคนอื่นๆเข้าต่อสู้ และสามารถกำจัดเบาท์นั้นก็คือูกาคิ ได้คนหนึ่งด้วยการปลดปล่อยสวัสดิกะ
เมื่อกลับมาที่โซลโซไซตี้ เขาก็ได้เป็นหนึ่งในทีมที่ทำหน้าที่สืบสวนการบุกเข้ามาของเบาท์ โดยหลังจากที่พวกเบาท์ เข้ามาในเซย์เรย์เทย์ เร็นจิได้ป้องกันภายในโดยการรับมือกับดอลล์ ของเบาท์
ในช่วงสุดท้ายของภาค เร็นจิเป็นคนหนึ่งที่จับตามองการต่อสู้ระหว่างอิจิโกะกับ คาริยะ หัวหน้าของเบาท์ จนจบการต่อสู้ในที่สุด และได้พักรักษาตัวเองอยู่ที่โซลโซไซตี้
บทบาท > ภาคอารันคาร์

เร็นจิได้รับคำสั่งให้มาร่วมมือกับตัวแทนยมทูต (อิจิโกะ) พร้อมกับยมทูตอีกห้าคนคือ"คุจิกิ ลูเคีย" "มาดาราเมะ อิกคาคุ" "อายาเซะงาวะ ยูมิจิกะ" "มัตสึโมโตะ รันงิคุ" และ "ฮิซึกายะ โทชิโร่" เพื่อรับมือกับเหล่าอารันคาร์ของไอเซ็น โดยเขาได้เผชิญหน้ากับ อิลฟอร์ท แกรนซ์ อารันคาร์ลำดับที่ 15 และเนื่องจากถูกจำกัดพลังเอาไว้ ทำให้ต่อสู้อย่างยากลำบากแม้จะปลดปล่อยสวัสดิกะแล้ว แต่เมื่อเขาได้รับคำสั่งสลายการจำกัดพลัง เร็นจิจึงเอาชนะได้ในที่สุดแม้จะได้รับบาดเจ็บมาก และหลังจากนั้นเขาได้รับการร้องขอจากอุราฮาร่าให้ช่วยฝึกซ้อมให้กับแซ็ด โดยหลังจากที่โอริฮิเมะไปหาพวกอารันคาร์แล้ว เขาได้รับคำสั่งใหักลับไปที่โซลโซไซตี้เพื่อเตรียมตัวรับมือกองกำลังอารันคาร์ของไอเซ็นพร้อมกับยมทูตคนอื่นๆ
บทบาท > ภาค ฮูเอโก้ มุนโด้

เร็นจิ และลูเคียได้รับการช่วยเหลือจากเบียคุยะจนสามารถเดินทางมาที่ดินแดนฮอลโลว์ได้ โดยในปราสาทยักษ์ของไอเซ็น "ลาส นอร์เซ่" เร็นจิได้โดนไล่ตามจาก ดอนโดแจ็ค บิสแตน หนึ่งในสามพี่น้องฮอลโลว์เชิญยิ้ม ซึ่งป่วนเขาตลอดเส้นทาง จนในที่สุดเขาก็ได้มาพบกับซาเอล อพอลโล่ แกรนซ์ อารันคาร์น้องชายของอิลฟอร์ทที่ถูกเร็นจิจัดการไปก่อนหน้านี้ และเป็นอารันคาร์ชั้นเอสปาด้าลำดับที่ 8 ซึ่งเร็นจิได้ปลดปล่อยสวัสดิกะเข้าต่อสู้ทันที แต่ก็โดนอาณาเขตที่ซาเอล่ากางไว้ผนึกการปลดปล่อยสวัสดิกะไว้และได้พร้อมต่อสู้กัน ซึ่งเร็นจิได้ต่อสู้อย่างยากลำบากจนกระทั่งอิชิดะได้มาถึงพร้อมกับเข้าช่วยในการต่อสู้ด้วย ซึ่งด้วยเทคนิกการต่อสู้ของทั้งสองทำให้ซาเอลอพอลโลได้รับบาดเจ็บแต่ก็รอดมาได้จากการกินพวกเดียวกันก่อนที่จะหลบไปเปลี่ยนเสื้อ ซึ่งเร็นจิและอิชิดะก็ได้อาศัยช่วงนี้หลบหนีแต่ก็ไม่อาจจะผ่านไปจากความซับซ้อนของเส้นทางภายในที่พำนักของซาเอลได้ จนซาเอลกลับมาและได้ปลดปล่อยดาบเพื่อเตรียมต่อสู้กับทั้งสองอีกครั้ง
ซาเอลอพอลโลปลดปล่อยดาบฟันวิญญานและทั้งสองคนก็สู้ไม่ได้แต่หัวหน้าหน่วยที่12คุโรซึจิ มายูริ กับ เนม มาช่วยสู้จนชนะ
บทบาท > ภาคสงครามล้างเลือด 1000 ปี

โดนนักรบดวงดารา จัดการอย่างสะบัดสะบอม  แต่หลังจากพวกควินซี่กลับไปแล้ว ได้รับการรักษาจนพ้นขีดอันตรายได้ และได้รับการฝึกพิเศษจากหน่วย0
หลังจากฝึกฝนที่วังราชันย์เสร็จเรียบร้อย เร็นจิได้บังไครูปลักษณ์ใหม่ และจัดการหนึ่งในพวกควินซี ซุปเปอร์สตาร์
ดาบฟันวิญญาณ > ขั้นต้น (ชิไค)

ชื่อ ซาบิมารุ (ญี่ปุ่น: 蛇尾丸; โรมาจิ: Zabimaru; ทับศัพท์: วานรหางอสรพิษ)
คำปลอดปล่อย จงคำราม (ญี่ปุ่น: 咆えろ; โรมาจิ: hoero)
ลักษณะ เป็นดาบที่มีใบมีดจำนวนมากต่อกัน ใบมีดที่ต่อกันของซาบิมารุเกิดจากการเชื่อมของพลังกดดันวิญญาณของเจ้าของ จึงสามารถยืดได้คล้ายกับดาบแส้ที่เป็นอาวุธของยุโรปโบราณ ใบมีดจะมีเหล็กแหลมยื่นออกมาด้วย
รูปร่างที่แท้จริง มีสองคนคนนึ่งเป็นผู้หญิงคล้ายกับลิง ส่วนอีกคนเป็นเด็กผู้ชายมีหางเป็นงู ทั้งสองมีโซ่เป็นตัวเชื่อมกันและมีนิสัยโวยวายเหมือนกัน
ความสามารถ
รูปแบบที่1 ซาบิมารุ (วานรหางอสรพิษ)  ตัวดาบที่เป็นใบมีดต่อกันสามารถยืดออกไปโจมตีศัตรูตั้งแต่ระยะกลางถึงไกลในระดับหนึ่งได้
รูปแบบที่2 ฮิกะเซ็คโค (ผนึกเขี้ยวบาบูนจู่โจม)  เป็นการใช้ใบมีดพุ่งเข้าโจมตีศัตรูพร้อมกันรอบทิศทางได้
ดาบฟันวิญญาณ > ขั้นปลดปล่อยสวัสดิกะ (บังไค)

ชื่อ โซโอ ซาบิมารุ (ญี่ปุ่น: 双王蛇尾丸; โรมาจิ: So-ō Zabimaru; ทับศัพท์: ราชันย์บาบูนหางงู)
ลักษณะ เมื่อรู้ชื่อที่แท้จริงของดาบฟะนวิญญาณ บังไคของ เร็นจิจะมีรูปแบบกะทัดรัดมากขึ้นมีการสวมใส่ร่างการเป็นส่วนใหญ่ บนข้อมือข้างขวาของเขาเร็นจิ เป็นกะโหลกศีรษะของงูที่มีฝาครอบที่ทำจากขนสัตว์สีแดงรอบฐาน สามารถขยายใบมีดขนาดใหญ่ออกมาจากปากของงู  มีขนคลุมไหล่
ความสามารถ
รูปแบบที่1 Hihiō (狒々王,หัตถ์ราชันย์) มือด้านซ้าย จะมีแขนขนาดใหญ่ มีพละกำลังมหาศาล
รูปแบบที่2 Orochiō (オロチ王,ดาบงูราชันย์)  ดาบงอกออกมาจากหัวกะโหลกจากแขนด้านซ้าย ใบดาบจะมีลักษณะเป็นหยัก
รูปแบบที่3 SOO Zabimaru, Zaga Teppo (双王蛇尾丸蛇牙鉄炮, ปืนคู่งูราชันย์)  เมื่อแทงดาบเข้ากับร่างของศัตรู แล้วปล่อยคลื่นพลังออกมาจากกะโหลกงู ทำให้ร่างศัตรูสลายเป็นเถ้าถุลี
| ด ค กเทพมรณะ โดย ไทโตะ คูโบะ |
| --- | --- |
สื่อ:  มังงะ  เล่ม 1–21  22–48  49–74  อนิเมะ  ตอน ฤดูกาลที่ 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  สงครามเลือดพันปี  โอวีเอ เมมโมรีส์อินเดอะเรน  เดอะซีลด์ซอร์ดเฟรนซี  ละครเพลง 
ภาพยนตร์:  เมมโมรีส์ออฟโนบอดี  เดอะไดมอนด์ดัสต์รีเบลเลียน อีกหนึ่งตัวตนของเฮียวรินมารุ  เฟดทูแบล็ก ไอคอลยัวร์เนม แด่เธอผู้สิ้นสูญ  ศึกผ่าโลกันตร์  คนแสดง 
วิดีโอเกม:  Blade Battlers series  Nintendo Home Consoles series  Heat the Soul series  The Blade of Fate  Dark Souls  The 3rd Phantom  Flame Bringer  Soul Resurrección  Brave Souls  Paradise Lost 
ตัวละคร:  คุโรซากิ อิจิโกะ  คุจิกิ ลูเคีย  อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ  ซาโดะ "ชาด" ยาสึโทระ  อิชิดะ อุริว  อาบาราอิ เร็นจิ  คุจิกิ เบียคุยะ  อิชิมารุ งิน  ซาราคิ เคมปาจิ  ไอเซ็น โซสึเกะ  ฮิตสึกายะ โทชิโร่  คุโรซึจิ มายูริ  ยมทูต ไวเซิร์ด  ฮอลโลว์ อารันคาร์  ควีนซี่ 
เพลง:  "Asterisk" by Orange Range  "Ichirin no Hana" by High and Mighty Color  "Life" by Yui  "Rolling Star" by Yui  "After Dark" by Asian Kung-Fu Generation  "Chu-Bura" by Kelun  "Hitohira no Hanabira" by Stereopony  "Koyoi, Tsuki ga Miezutomo" by Porno Graffitti  "Shōjo S" by Scandal  "Anima Rossa" by Porno Graffitti  "Change" by miwa  "Blue" by Vivid  "Harukaze" by Scandal 
เกี่ยวข้อง:  เทรดดิงการ์ดเกม  ดาบฟันวิญญาณ  หน่วย  อาวุธและวิชาโจมตี  Loituma Girl  จัมป์ซูเปอร์สตาร์ส  จัมป์อัลทิเมตสตาร์ส  เจสตาร์วิกตอรีวีเอส  จัมป์ฟอร์ซ 
 หมวดหมู่
ทอนโบะ!

ซีรีส์มังงะญี่ปุ่น
| --- | --- |
ทอนโบะ!
オーイ! とんぼ (Ōi! Tonbo)
แนว: กีฬา
มังงะ
เขียนโดย: เคน คาวาซากิ
วาดภาพโดย: ยู ฟุรุซาวะ [ja]
สำนักพิมพ์: กอล์ฟ ไดเจสท์
นิตยสาร: กอล์ฟ ไดเจสท์ รายสัปดาห์ [ja]
วางจำหน่ายตั้งแต่: 4 สิงหาคม พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 54
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: จินกู โอ
เขียนบทโดย: มิตสึทากะ ฮิโรตะ
ดนตรีโดย: โนบุโกะ โทดะ [ja]
สตูดิโอ: โอแอลเอ็ม ทีมอิโนอุเอะ เอสเอ็มดีอี (CG)
ถือสิทธิ์โดย: รีโมว์
เครือข่าย: ทีวีโตเกียว, บีเอส ทีวีโตเกียว
เครือข่ายภาษาไทย: บิลิบิลิ, อ้ายฉีอี้, It's Anime
ฉาย:  6 เมษายน พ.ศ. 2567  –  28 ธันวาคม พ.ศ. 2567
ตอน: 26 (รายชื่อตอน)
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
ทอนโบะ! (オーイ! とんぼ, Oi! Tonbo) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นที่เขียนโดยเคน คาวาซากิ และวาดภาพประกอบโดย ยู ฟุรุซาวะ [ja] ได้รับการตีพิมพ์ลงในนิตยสารกอล์ฟกอล์ฟไดเจสท์รายสัปดาห์ [ja] ของกอล์ฟไดเจสท์ ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2557 ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ดัดแปลงโดยสตูดิโอโอแอลเอ็ม ออกอากาศในเดือนเมษายน พ.ศ. 2567 ฤดูกาลที่ 2 ได้ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมจนถึงเดือนธันวาคมของปีเดียวกัน
สื่อ > มังงะ

เขียนโดยเคน คาวาซากิ และวาดภาพประกอบโดยยู ฟุรุซาวะ [ja], ทอนโบะ! เริ่มต้นในนิตยสารกอล์ฟกอล์ฟไดเจสท์รายสัปดาห์ [ja]ของกอล์ฟไดเจสท์เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2557 กอล์ฟไดเจสท์ได้รวบรวมบทต่างๆ ตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม (ทังโกบง) สองเล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 ณ วันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2567 มีการตีพิมพ์ออกไปแล้วจำนวน 54 เล่ม
สื่อ > อนิเมะ

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2566 มีการประกาศสร้างอนิเมะซีรีส์โทรทัศน์ ซีรีส์นี้สร้างโดยสตูดิโอโอแอลเอ็ม โดยซีจีจัดทำโดยเอสเอ็มดีอี และกำกับโดยจินกู โอ โดยมีมิตสึทากะ ฮิโรตะเขียนบทซีรีส์ อากิระ ทาเคอุจิเป็นผู้ออกแบบตัวละคร เคอิตะ ฮัตโตริกำกับ 3DCG และโนบุโกะ โทดะ [ja]แต่งเพลง ออกอากาศตอนแรกในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2567 ถึง 29 มิถุนายน พ.ศ. 2567 ทางช่องทีวีโตเกียว เพลงเปิดของเรื่องชื่อ Habatake (羽ばたけ, กระพือปีกของคุณ) ร้องโดยโดย Sacra e sole ในขณะที่เพลงปิด "Let's Swing" ร้องโดย Tokyo Groove Jyoshi
หลังจากการออกอากาศตอนสุดท้ายของฤดูกาลแรกก็มีการประกาศว่าซีรีส์นี้จะได้รับการทำเป็นฤดูกาลที่ 2 ซึ่งออกอากาศตั้งแต่วันที่​ 4 ตุลาคมถึงวันที่ 28 ธันวาคมปีเดียวกัน สำหรับฤดูกาล​ที่ 2 เพลงเปิดคือ "Seven Pieces" ขับร้องโดย Sacra e sole ขณะที่เพลงปิดคือ Kachitaku Natchatta ne (勝ちたくなっちゃったね, "It's Time to Win") ร้องโดย Tokyo Groove Jyoshi
Remow ได้ลิขสิทธิ์ซีรีส์นี้และจะเผยแพร่บนช่อง It's Anime บนยูทูบ
สื่อ > อนิเมะ > รายชื่อตอน > ฤดูกาล​ที่ 1

| ตอน ทั้งหมด | ตอนในฤดูกาล | ชื่อ  | วันที่ฉายครั้งแรก  |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1 | "ทอนโบะกับไม้หัวเหล็กเบอร์ 3" ถอดเสียง: "Tonbo to San-ban Aian" (ญี่ปุ่น: とんぼと３番アイアン) | 6 เมษายน 2567 (2567-04-06) |
| 2 | 2 | "ความลับของไม้หัวเหล็กเบอร์ 3" ถอดเสียง: "San-tetsu no Himitsu" (ญี่ปุ่น: ３鉄の秘密) | 13 เมษายน 2567 (2567-04-13) |
| 3 | 3 | "ไม้เวดจ์กับการนึกเสียใจ" ถอดเสียง: "Wejji to Kōkai" (ญี่ปุ่น: ウェッジと後悔) | 20 เมษายน 2567 (2567-04-20) |
| 4 | 4 | "ลูกตีซาชิมิ" ถอดเสียง: "O Sashimi Shotto" (ญี่ปุ่น: お刺身ショット) | 27 เมษายน 2567 (2567-04-27) |
| 5 | 5 | "สิ่งที่เธอเล่นน่ะ ไม่ใช่กอล์ฟ" ถอดเสียง: "Omae no Wa Gorufu Janai" (ญี่ปุ่น: お前のはゴルフじゃない) | 4 พฤษภาคม 2567 (2567-05-04) |
| 6 | 6 | "คู่แข่งจากโอกินาว่า" ถอดเสียง: "Okinawa Kara no Raibaru!?" (ญี่ปุ่น: 沖縄からのライバル！？) | 11 พฤษภาคม 2567 (2567-05-11) |
| 7 | 7 | "เกรท วัน แพทเทิร์น" ถอดเสียง: "Gurēto Wanpatān" (ญี่ปุ่น: グレートワンパターン) | 18 พฤษภาคม 2567 (2567-05-18) |
| 8 | 8 | "หลุมในมายา" ถอดเสียง: "Maboroshi no Hōru" (ญี่ปุ่น: 幻のホール) | 25 พฤษภาคม 2567 (2567-05-25) |
| 9 | 9 | "เตรียมพร้อม มุ่งสู่เกาะอาคุเรกิ" ถอดเสียง: "Iza, Akutsubute-jima e" (ญี่ปุ่น: いざ、悪礫島へ) | 1 มิถุนายน 2567 (2567-06-01) |
| 10 | 10 | "เงื่อนไขของหลุมชื่อดัง" ถอดเสียง: "Mei Hōru no Jōken" (ญี่ปุ่น: 名ホールの条件) | 8 มิถุนายน 2567 (2567-06-08) |
| 11 | 11 | "ไลน์ที่ไร้ซึ่งคำตอบ" ถอดเสียง: "Kotae no Nai Rain" (ญี่ปุ่น: 答えのないライン) | 15 มิถุนายน 2567 (2567-06-15) |
| 12 | 12 | "ความรู้สึกที่ซื่อตรง" ถอดเสียง: "Massuguna Kimochi" (ญี่ปุ่น: 真っ直ぐな気持ち) | 22 มิถุนายน 2567 (2567-06-22) |
| 13 | 13 | "ไปก่อนนะคะ" ถอดเสียง: "Ittekimasu!" (ญี่ปุ่น: いってきます！) | 29 มิถุนายน 2567 (2567-06-29) |
สื่อ > อนิเมะ > รายชื่อตอน > ฤดูกาล​ที่ 2

| ตอน ทั้งหมด | ตอนในฤดูกาล | ชื่อ  | วันที่ฉายครั้งแรก  |
| --- | --- | --- | --- |
| 14 | 1 | ถอดเสียง: "Kono Shima ga Suki Gorufu mo Daisuki!" (ญี่ปุ่น: この島が好き　ゴルフも大好き！) | 5 ตุลาคม 2567 (2567-10-05) |
| 15 | 2 | ถอดเสียง: "Tonbo, Kōsu Bebyū!" (ญี่ปุ่น: とんぼ、コースデビュー！) | 12 ตุลาคม 2567 (2567-10-12) |
| 16 | 3 | ถอดเสียง: "Igaiga Kara no Sen Betsu" (ญี่ปุ่น: イガイガからの餞別) | 19 ตุลาคม 2567 (2567-10-19) |
| 17 | 4 | ถอดเสียง: "Kaimaku! Kyūshū Joshi Senshuken" (ญี่ปุ่น: 開幕！九州女子選手権) | 26 ตุลาคม 2567 (2567-10-26) |
| 18 | 5 | ถอดเสียง: "Shōgai no Heikin Sutorōku" (ญี่ปุ่น: 生涯の平均ストローク) | 2 พฤศจิกายน 2567 (2567-11-02) |
| 19 | 6 | ถอดเสียง: "Raibaru wa taitoruhorudā" (ญี่ปุ่น: ライバルはタイトルホルダー) | 9 พฤศจิกายน 2567 (2567-11-09) |
| 20 | 7 | ถอดเสียง: "Bikkuri-bako no Gorufu" (ญี่ปุ่น: ビックリ箱のゴルフ) | 16 พฤศจิกายน 2567 (2567-11-16) |
| 21 | 8 | ถอดเสียง: "Honrō Suru Kaze" (ญี่ปุ่น: 翻弄する風) | 23 พฤศจิกายน 2567 (2567-11-23) |
| 22 | 9 | ถอดเสียง: "Hinoki no kattō" (ญี่ปุ่น: ひのきの葛藤) | 30 พฤศจิกายน 2567 (2567-11-30) |
| 23 | 10 | ถอดเสียง: "Hajimete no puresshā" (ญี่ปุ่น: 初めてのプレッシャー) | 7 พฤศจิกายน 2567 (2567-11-07) |
| 24 | 11 | ถอดเสียง: "Tonbo, hōruauto" (ญี่ปุ่น: とんぼ、ホールアウト) | 14 พฤศจิกายน 2567 (2567-11-14) |
| 25 | 12 | ถอดเสียง: "Shōsha to Yūki" (ญี่ปุ่น: 勝者と勇気) | 21 ธันวาคม 2567 (2567-12-21) |
| 26 | 13 | ถอดเสียง: "Tonbo no Chōsen Kyūshū no Hiroin-Tachi" (ญี่ปุ่น: とんぼの挑戦　九州のヒロインたち) | 28 ธันวาคม 2567 (2567-12-28) |
สื่อ > สื่ออื่น

ในปี พ.ศ. 2566 เมืองมิกิซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ "เมืองแห่งสนามกอล์ฟ" เนื่องจากมีสนามกอล์ฟจำนวนมาก โดยได้ร่วมมือกับมังงะ ได้เสนอลูกกอล์ฟที่มีการออกแบบลายทอนโบะ พิมพ์ไว้เป็นของขวัญคืนภาษี เพื่อส่งเสริมกีฬาในเมืองและมีส่วนร่วมในการฟื้นฟูทางการเงิน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการที่ กอล์ฟไดเจสท์ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์อนิเมะอย่างเป็นทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ทอนโบะ! (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
มัคซีมีลีอาน ฟ็อน ไวชส์

| ไรช์ไฟรแฮร์ มัคซีมีลีอาน ฟ็อน ไวชส์ |
| --- | --- |

เกิด: 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1881(1881-11-12) เด็สเซา, จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 27 กันยายน ค.ศ. 1954(1954-09-27) (72 ปี) บ็อน, เยอรมนีตะวันตก
รับใช้:  เยอรมนี   เยอรมนี   ไรช์เยอรมัน
แผนก/สังกัด: กองทัพบก
ชั้นยศ: จอมพล
บังคับบัญชา: กองพลยานเกราะที่ 1 กองทัพน้อยที่ 8 กองทัพที่สอง กลุ่มทัพ B กลุ่มทัพ F
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง  สงครามโลกครั้งที่สอง ยุทธการที่ฝรั่งเศส  ปฏิบัติการบาร์บารอสซา  การรุกเบลเกรด  ยุทธการที่สตาลินกราด 
บำเหน็จ: กางเขนอัศวินประดับใบโอ๊ก
ลายมือชื่อ: 
มัคซีมีลีอาน ไรช์ไฟรแฮร์ ฟ็อน ไวชส์ (เยอรมัน: Maximilian Reichsfreiherr von Weichs) เป็นนายทหารบกชาวเยอรมัน เป็นนายพลในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เคยเป็นผู้บัญชาการหลายกองทัพและกลุ่มทัพ รวมทั้งกองทัพที่สองในช่วงปฏิบัติการบาร์บารอสซา และกลุ่มทัพ B ในช่วงยุทธการที่สตาลินกราด
ในปี 1944  ไวชส์เป็นผู้บัญชาการกลุ่มทัพ F ประจำคาบสมุทรบอลข่าน ในการควบคุมดูแลกองทัพเยอรมันเพื่อถอนกำลังออกจากกรีซและยูโกสลาเวีย ในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ก ไวชส์มีส่วนเกี่ยวข้องกับการก่ออาชญากรรมสงครามและถูกกำหนดว่าจะให้ขึ้นศาลในการพิจารณาคดีตัวประกัน แต่เขาถูกถอนชื่อออกเนื่องจากเหตุผลทางการแพทย์โดยไม่รับการตัดสิน