stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มารี โซฟีแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล
ภูมิหลัง

เจ้าหญิงมารี โซฟีแห่งเฮสส์-คาสเซิลเป็นพระราชธิดาพระองค์โตในเจ้าชายชาร์ลส์แห่งเฮสส์-คาสเซิลกับเจ้าหญิงหลุยส์แห่งเดนมาร์ก พระนางประสูติในวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2310 ณ เมืองฮาเนา แคว้นเฮสส์ พระอัยกาและพระอัยยิกาฝ่ายพระบิดาของพระนางคือ เฟรเดอริคที่ 2 แลนด์เกรฟแห่งเฮสส์-คาสเซิลและเจ้าหญิงแมรีแห่งบริเตนใหญ่ ซึ่งเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่กับสมเด็จพระราชินีคาโรลีนแห่งบริเตนใหญ่ พระอัยกาและพระอัยยิกาฝ่ายพระมารดาของพระนางคือ พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์กกับสมเด็จพระราชินีหลุยส์แห่งเดนมาร์กซึ่งเป็นพระราชธิดาอีกพระองค์หนึ่งของพระเจ้าจอร์จที่ 2 กับสมเด็จพระราชินีคาโรลีน พระบิดาของเจ้าหญิงมารี โซฟีเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของแลนด์เกรฟและผู้ปกครองแห่งเฮสส์-คาสเซิล เนื่องจากเป็นพระโอรสองค์รองทำให้ทรงไม่มีพระอิศริยยศผู้ปกครองแคว้น ดังนั้นพระองค์จึงทรงดำรงในพระอิศริยยศดังกล่าว และทรงเป็นสมาชิกราชวงศ์เฮสส์ ราชสำนักเดนมาร์กได้เสนอตำแหน่งต่างๆที่ดีกว่าตำแหน่งจากเฮสส์-คาสเซิลแก่พระองค์
เจ้าหญิงมารี โซฟีทรงเจริญพระชันษาในเดนมาร์ก ที่ซึ่งพระบิดาของพระนางทรงได้รับพระอิศริยยศของเดนมาร์ก ซึ่งก็คือ ตำแหน่งผู้ว่าการแคว้น พระมารดาของพระนางเป็นพระธิดาพระองค์ที่สามของพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์กกับหลุยส์แห่งบริเตนใหญ่ สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก ซึ่งทำให้เจ้าหญิงทรงมีศักดิ์เป็นพระนัดดาในพระเจ้าคริสเตียนที่ 7 แห่งเดนมาร์กและเป็นพระญาติชั้นหนึ่งของมกุฎราชกุมารเฟรเดอริค ซึ่งต่อมาคือพระสวามีของพระนาง
บั้นปลายพระชนม์ชีพ

| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระราชินีมารี โซฟี |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
การทูล: Hendes Majestæt  (ใต้ฝ่าละอองพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Deres Majestæt  (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 เสด็จสวรรคตในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2382 ณ พระราชวังอามาเลียนเบอร์ก กรุงโคเปนเฮเกน สิริพระชนมายุ 71 พรรษา พระนางทรงดำรงเป็น สมเด็จพระพันปีหลวง ใน 2 รัชกาลถัดมาคือ พระเจ้าคริสเตียนที่ 8 แห่งเดนมาร์กและพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 แห่งเดนมาร์ก พระนางทรงดำรงพระชนม์ชีพอย่างสงบและทรงเป็นที่เคารพจากการทีทรงเป็นเสาหลักของราชวงศ์เก่าแก่ พระนางมารี โซฟีทรงสิ้นพระชนม์ในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2395 ณ พระราชวังเฟรเดอริคเบอร์ก โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก สิริพระชนมายุ 84 พรรษา พระบรมศพถูกฝังที่มหาวิหารร็อคสไลด์เคียงข้างพระบรมศพของพระสวามี
พระโอรส-ธิดา

พระนางมารี โซฟีและพระเจ้าเฟรเดอริคมีพระโอรส-ธิดารวมกัน 8 พระองค์แต่ 6 พระองค์สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ทรงพระเยาว์ ทำให้ทรงเหลือพระธิดา 2 พระองค์ที่ดำรงพระชนม์ชีพจนสูงพระชันษา เนื่องจากทรงไม่มีพระโอรสที่ยังดำรงพระชนม์ชีพ ทำให้เมื่อพระเจ้าเฟรเดอริคสิ้นพระชนม์ ราชบัลลังก์จึงไปได้แก่พระญาติซึ่งครองราชย์เป็น พระเจ้าคริสเตียนที่ 8 แห่งเดนมาร์ก พระโอรส-ธิดาของพระนางได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส (ประสูติและสิ้นพระชนม์)  และพระโอรส-ธิดา |
|  | เจ้าชายคริสเตียน | 179122 กันยายน พ.ศ. 2334 | 179123 กันยายน พ.ศ. 2334 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |
|  | เจ้าหญิงมารี หลุยส์ | 179219 พฤศจิกายน พ.ศ. 2335 | 179312 ตุลาคม พ.ศ. 2336 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |
|  | เจ้าหญิงแคโรไลน์แห่งเดนมาร์ก | 179328 ตุลาคม พ.ศ. 2336 | 188131 มันาคม พ.ศ. 2424 | อภิเษกสมรส 1 สิงหาคม พ.ศ. 2372  เจ้าชายเฟอร์ดินานด์ รัชทายาทแห่งเดนมาร์ก (พ.ศ. 2335–2406)   ไม่มีพระโอรสธิดา |
|  | เจ้าหญิงหลุยส์ | 179521 สิงหาคม พ.ศ. 2338 | 17957 ธันวาคม พ.ศ. 2338 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |
|  | เจ้าชายคริสเตียน | 17971 กันยายน พ.ศ. 2340 | 17975 กันยายน พ.ศ. 2340 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |
|  | เจ้าหญิงจูเลียนา หลุยส์ | 180212 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2345 | 180223 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2345 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |
|  | เจ้าหญิงเฟรเดอริเก มารี | 18083 มิถุนายน พ.ศ. 2348 | 180814 กรกฎาคม พ.ศ. 2348 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |

|  | เจ้าหญิงวิลเฮลมิเน มารีแห่งเดนมาร์ก | 179318 มกราคม พ.ศ. 2351 | 188130 พฤษภาคม พ.ศ. 2434 | อภิเษกสมรสครั้งแรก 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2371  เจ้าชายเฟรเดอริคแห่งเดนมาร์กซึ่งต่อมาคือสมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 7 แห่งเดนมาร์ก (พ.ศ. 2351–2406) ต่อมาทรงหย่า   ไม่มีพระโอรสธิดา   อภิเษกสมรสครั้งที่ 2   ดยุคคาร์ลแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ชอนเดนบวร์ก-กลีคสบวร์ก (พ.ศ. 2356 - พ.ศ. 2421) ซึ่งต่อมาเป็นพระเชษฐาในสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก  ไม่มีพระโอรสธิดา |
พระราชินีมารี โซฟีทรงไม่มีพระโอรสและพระราชนัดดาสายตรงเลย ในขณะที่เจ้าหญิงหลุยส์ แคโรไลน์แห่งเฮสส์-คาสเซิลพระขนิษฐาองค์สุดท้องของพระนางทรงมีทายาทมากมายและยังทรงพระเยาว์มาก พระราชินีมารีจึงทรงรับไว้อุปการะโดยทรงให้การศึกษาตามแบบราชวงศ์ เนื่องจากพระนัดดาที่ทรงรับอุปการะยังทรงพระเยาว์กว่าพระราชธิดาทั้งสองของพระนางมารีมาก ทำให้บางพระองค์ทรงคิดว่าพระราชินีซึ่งเป็นพระมาตุจฉาคือพระอัยยิกาของพระองค์ ซึ่งหนึ่งในพระราชนัดดาที่ทรงรับเลี้ยงคือ เจ้าชายคริสเตียนแห่งไลค์สเบอร์ก ซึ่งต่อมาคือ พระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก
เจ้าชายคริสเตียนแห่งไลค์สเบอร์กและเจ้าหญิงหลุยส์แห่งเฮสส์พระชายา ทรงตั้งพระนามพระธิดาพระองค์หนึ่งว่า มารี โซฟี เฟรเดอริเก แด็กมาร์แห่งไลค์สเบอร์ก ตามพระนามของพระราชินีมารี โซฟี และต่อมาพระธิดาพระองค์นี้ทรงเป็น จักรพรรดินีมารีเยีย เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย พระมเหสีในจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย
พระอิศริยยศ

28 ตุลาคม พ.ศ. 2310 - 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2333 : เจ้าหญิงมารีแห่งเฮสส์-คาสเซิล
31 กรกฎาคม พ.ศ. 2333 - 13 มีนาคม พ.ศ. 2351 : มกุฎราชกุมารีแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์
13 มีนาคม พ.ศ. 2351 - 14 มกราคม พ.ศ. 2357 : สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ ดัสเชสแห่งแซ็กซ์-เลาว์บูร์ก
14 มกราคม พ.ศ. 2357 - 3 ธันวาคม พ.ศ. 2382 : สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก ดัสเชสแห่งแซ็กซ์-เลาว์บูร์ก
3 ธันวาคม พ.ศ. 2382 - 22 มีนาคม พ.ศ. 2395 : สมเด็จพระพันปีหลวงแห่งเดนมาร์ก
สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 6 แห่งเดนมาร์ก พระสวามี
พระราชินีมารี โซฟีแห่งเดนมาร์ก วาดโดย คริสตอฟเฟอร์ วิลเฮล์ม อัตเคอร์เบิร์ก
สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 6 แห่งเดนมาร์ก,พระราชินีมารี โซฟี และพระธิดาทั้ง 2 พระองค์ในปีพ.ศ. 2364
จักรพรรดินีซูอิโกะ

จักรพรรดินีซูอิโกะ (ญี่ปุ่น: 推古天皇; โรมาจิ: Suiko-tennō; ค.ศ. 554 – 15 เมษายน ค.ศ. 628) เป็นพระเจ้าแผ่นดินญี่ปุ่นองค์ที่ 33 และเป็นจักรพรรดินีนาถองค์แรก ตามลำดับการสืบสันตติวงศ์แต่โบราณ
พระนางอยู่ในตำแหน่งตั้งแต่ ค.ศ. 593 จนสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 628
เรื่องราวตามธรรมเนียม

ก่อนที่พระนางขึ้นรครองาชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ของพระนางคือ มิเกกาชิยะ-ฮิเมะ-โนะ-มิโกโตะ หรือโทโยมิเกะ คาชิกิยะ ฮิเมะ โนะ มิโกโตะ
จักรพรรดินีซูอิโกะมีพระนามหลายแบบ เช่น เจ้าหญิงนูกาตาเบะ และโทโยมิเกะ คาชิกิยะ (น่าจะพระราชทานหลังสวรรคต) พระนางเป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิคิมเมกับโซงะ โนะ คิตาชิฮิเมะ พระธิดาในโซงะ โนะ อินาเมะ ซูอิโกะเป็นพระกนิษฐภคินีในจักรพรรดิโยเม
ข้อมูล

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Hammer, Joshua. (2006). Yokohama Burning: The Deadly 1923 Earthquake and Fire that Helped Forge the Path to World War II. New York: Simon & Schuster. ISBN 978-0-7432-6465-5
Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01753-5; OCLC 58053128
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki of Kitabatake Chikafusa. New York: Columbia University Press. ISBN 9780231049405; OCLC 6042764
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินีซูอิโกะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิซูชุง |  |   จักรพรรดินีญี่ปุ่น  (จักรพรรดิโจเม) |  | จักรพรรดิโจเม |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
อื่น ๆ:  IdRef
ดวงใจ หิรัญศรี

| ดวงใจ หิรัญศรี |
| --- | --- |
ดวงใจ หิรัญศรี ในบท ท้าวทรงกันดาล จากซีรีส์ ศรีอโยธยา
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 1 มกราคม พ.ศ. 2523 (44 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 2543 – ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: แม่ตั้ม  จาก อนธการ (2558)
ฐานข้อมูล
IMDb
ดวงใจ หิรัญศรี ชื่อเล่น เพียว เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เป็นที่รู้จักจากการแสดงละครเวทีอาชีพ และการรับบทที่ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ยอดเยี่ยมในภาพยนตร์ อนธการ (2558)
ประวัติ

ดวงใจ  เกิดในปี พ.ศ. 2523 จบการศึกษาจากภาควิชาการละคร คณะศิลปศาสตร์ (คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปัจจุบัน) เธอเป็นหนึ่งในสามชิกของนักแสดงละครกลุ่มอนัตตาเธียเตอร์ และรับบทในภาพยนตร์และซีรีส์ต่างประเทศหลายเรื่องด้วยกัน ส่วนในภาพยนตร์ไทย เธอได้รับบทที่เป็นที่จดจำจากเรื่อง อนธการ ซึ่งทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง  รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ , รางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง ,รางวัลคมชัดลึก อวอร์ด และได้รับ รางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
ผลงาน

2543 ดอกฟ้าในมือมาร  ( Mysterious Object at Noon )  รับบท ครูดอกฟ้า
2543 บางระจัน รับบท มะลิ
2545 Blissfully Yours รับบท ลูกสาว
2550 Ma fille est innocente' (TV Movie) รับบท Mei Lin
2555 30 Degrees in February (สวีดิช: 30° i februari) (TV Series) (season 1) รับบท Oh
2557 สาวป่าตอง รับบท ปลา
2557 เพชฌฆาต รับบท นักโทษหญิงดวงใจ
2558 อนธการ รับบท แม่ของตั้ม
2559 30 Degrees in February (สวีดิช: 30° i februari) (TV Series) (season 2) รับบท Oh
2559 Take Me Home สุขสันต์วันกลับบ้าน รับบท โฉม
2560 ศรีอโยธยา รับบท ท้าวทรงกันดาล
2562 ศรีอโยธยา 2 รับบท ท้าวทรงกันดาล
2564 คู่ไฟท์ไฝว้ผี รับบท อร (เพื่อนของมัน)
2564 พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน รับบท จุไรรัตน์ (ซิสจุ๋ม)
2565 จากเจ้าพระยาสู่อิรวดี รับบท เจ้าฟ้ามงกุฎ
2565 บุพเพร้อยร้าย รับบท แม่พัดชา (รับเชิญ)
2566 รักนี้ต้องเจียระไน รับบท ปราง (แฟนเก่าของศักดา) (รับเชิญ)
2567. 23:23 สัญญา สัญญาณ
2567 กี่หมื่นฟ้า รับบท อธิการบดี
ผลงาน > ละครชุด

2557 เพื่อนเฮี้ยน..โรงเรียนหลอน ตอน คืนสีน้ำเงิน รับบท แม่ของตั้ม
2562 พรุ่งนี้จะไม่มีแม่แล้ว รับบท แม่สิง (รับเชิญ)
2562 ของขวัญเพื่อคนที่คุณเกลียด รับบท แม่อ๊อด
2562 Sleepless Society (ละครโทรทัศน์) ตอน คืนฝันลวง รับบท แม่รัศมี
2563 หอนี้ชะนีแจ่ม Girl Next Room รับบท แม่ซันเด
2564 ส่งร้อนเสิร์ฟรัก รับบท ยายของเอก
2564 Baker Boys รักของผม ขนมของคุณ
2565 ผมกับผีในห้อง รับบท นวล
2565 เสน่หาสตอรี่ 4: เสน่หากับชีวิต
2565 ถ้ำหลวง: ภารกิจแห่งความหวัง รับบท แม่เติ้ล (รับเชิญ)
2565 Finding The Rainbow สุดท้าย… ที่ปลายรุ้ง รับบท แม่วิน
2567 การุณยฆาต Spare Me Your Mercy รับบท รวีวรรณ คำบุญเรือง (รับเชิญ)
รางวัล

| รางวัล> ปี | รายการประกาศรางวัล | รางวัล | ผลรางวัล | ผลงาน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2558 | รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 25 | นักแสดงสมทบหญิง | เสนอชื่อเข้าชิง | อนธการ |
| 2558 | รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 24 | นักแสดงสมทบหญิง | เสนอชื่อเข้าชิง | อนธการ |
| 2558 | คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 13 | นักแสดงสมทบหญิง | เสนอชื่อเข้าชิง | อนธการ |
| 2558 | รางวัลสตาร์พิคส์ ครั้งที่ 13 ประจำปี พ.ศ. 2558 | นักแสดงสมทบหญิง | ได้รับรางวัล | อนธการ |
| 2559 | รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 26 | นักแสดงสมทบหญิง | เสนอชื่อเข้าชิง | Take Me Home สุขสันต์วันกลับบ้าน |
แหล่งข้อมูลอื่น

Facebook "DoungJai Phiao Hiransri"
| ด ค กรางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
2546–2551:  ศิริสิน ศิริพรสมาธิกุล (2546)  จารุภัส ปัทมะศิริ (2547)  มณีรัตน์ คำอ้วน (2548)  จินตหรา สุขพัฒน์ (2549)  ภัทรวรินทร์ ทิมกุล (2550)  โฟกัส จีระกุล (2551) 
2552–2562:  เดือนเต็ม สาลิตุล (2552)  อินทิรา เจริญปุระ (2553)  อริสสรา เลอมวณ (2554)  ศิรพันธ์ วัฒนจินดา (2555)  ธิติรัตน์ โรจน์แสงรัตน์ (2556)  อภิญญา สกุลเจริญสุข (2557)  ดวงใจ หิรัญศรี (2558)  อาภา ภาวิไล (2559)  จรินทร์พร จุนเกียรติ (2560)  สู่ขวัญ บูลกุล (2561)  แพรวา สุธรรมพงษ์ (2562)  ณปภา ตันตระกูล (2563)  สุกัญญา มิเกล (2564)
กรมการแพทย์

| --- | --- |
Department of Medical services
ตราสัญลักษณ์
ภาพรวมกรม
ก่อตั้ง: 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2461; 106 ปีก่อน (2461-11-27)
กรมก่อนหน้า: กรมสาธารณสุข กระทรวงสาธารณสุข
ประเภท: ส่วนราชการ
เขตอำนาจ: ทั่วราชอาณาจักร
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 88/23 ถนนติวานนท์ ตำบลตลาดขวัญ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี 11000
บุคลากร: 19,461 คน (พ.ศ. 2566)
งบประมาณต่อปี: 8,117,712,600 บาท (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารกรม: ทวีศิลป์ วิษณุโยธิน, อธิบดี ไพโรจน์ สุรัตนวนิช, รองอธิบดี สกานต์ บุนนาค, รองอธิบดี ธนินทร์ เวชชาภินันท์, รองอธิบดี ว่าง, รองอธิบดี
ต้นสังกัดกรม: กระทรวงสาธารณสุข
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
กรมการแพทย์ เป็นหน่วยงานสังกัดกระทรวงสาธารณสุข ดำเนินการเกี่ยวกับการแพทย์ เช่น การพัฒนาการแพทย์ ศึกษา วิเคราะห์ วิจัยเกี่ยวกับการแพทย์ เป็นต้น
ประวัติ

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 6) ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รวมการสุขาภิบาล กระทรวงนครบาล และกรมประชาภิบาล กระทรวงมหาดไทย ตั้งเป็น กรมสาธารณสุข สังกัดกระทรวงมหาดไทย จนในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล รัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม แต่งตั้งคณะกรรมการการพิจารณาจัดการปรับปรุง เพื่อรวบรวมกิจการแพทย์และสาธารณสุข ยกเว้นการแพทย์ของทหาร ตำรวจและการรถไฟ และมีมติให้ตั้ง กระทรวงสาธารณสุข จึงถือกำเนิดกรมการแพทย์ เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ. ศ. 2485
หน้าที่และอำนาจ

กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข มีภารกิจเกี่ยวกับการพัฒนาวิชาการด้านการบำบัดรักษาและฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์ฝ่ายกาย โดยมีการศึกษา วิจัย พัฒนาและถ่ายทอดองค์ความรู้และเทคโนโลยีทางการแพทย์ที่เหมาะสม การเพิ่มพูนความรู้และทักษะการปฏิบัติงานแก่บุคลากรทางการแพทย์เฉพาะทางที่มีคุณภาพ ให้บริการทางการแพทย์เฉพาะด้านหรือในระดับตติยภูมิที่ยุ่งยากซับซ้อนอย่างได้มาตรฐานเพื่อให้ผู้รับบริการพึงพอใจ โดยมีอำนาจหน้าที่ดังต่อไปนี้
ศึกษา วิเคราะห์ วิจัยและพัฒนาองค์ความรู้และเทคโนโลยีทางการแพทย์และการแพทย์เฉพาะทาง รวมทั้งดำเนินการและประสานงานกับหน่วยงานอื่นที่เกี่ยวข้องทั้งในประเทศและต่างประเทศในเรื่องดังกล่าว
กำหนดและพัฒนาคุณภาพมาตรฐานในการบำบัดรักษาและฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์และการแพทย์เฉพาะทาง
ถ่ายทอดองค์ความรู้ และเทคโนโลยีทางการแพทย์และการแพทย์เฉพาะทางแก่สถานบริการสุขภาพทั้งภาครัฐและภาคเอกชน
ประเมินการใช้เทคโนโลยีทางการแพทย์ของสถานบริการสุขภาพทุกระดับให้เหมาะสมและคุ้มค่า
จัดให้มีบริการเพื่อรองรับการส่งต่อผู้ป่วยระดับตติยภูมิ เฉพาะโรคหรือเฉพาะทาง
ให้การเพิ่มพูนความรู้และทักษะการปฏิบัติงานด้านการบำบัดรักษาและฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์ และอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องแก่แพทย์และบุคลากรทางด้านสุขภาพทั้งภาครัฐและภาคเอกชน
พัฒนาระบบและกลไกการดำเนินงานให้เป็นไปตามกฎหมายที่อยู่ในความรับผิดชอบ
ปฏิบัติการอื่นใดตามที่กฎหมายกำหนดให้เป็นอำนาจหน้าที่ของกรม หรือตามที่รัฐมนตรีหรือคณะรัฐมนตรีมอบหมาย
หน่วยงานในสังกัด > หน่วยงานภายใต้กำกับอธิบดี

สำนักที่ปรึกษา
กลุ่มตรวจสอบภายใน
กลุ่มพัฒนาระบบบริหาร
หน่วยงานในสังกัด > กองส่วนกลาง

สำนักงานเลขานุการกรม
สถาบันวิจัยและประเมินเทคโนโลยีทางการแพทย์
กองบริหารการคลัง
กองบริหารทรัพยากรบุคคล
กองยุทธศาสตร์และแผน
กองวิชาการแพทย์
สำนักนิเทศระบบการแพทย์
สำนักดิจิทัลการแพทย์
กองกฎหมายและกลุ่มคุ้มครองจริยธรรม
สถาบันเวชศาสตร์การออกกำลังกายและการกีฬา
หน่วยงานในสังกัด > กลุ่มโรงพยาบาล

โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี
โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี คุ้มเกล้า
สถาบันอาชีวเวชศาสตร์และเวชศาสตร์สิ่งแวดล้อม
โรงพยาบาลเมตตาประชารักษ์ (วัดไร่ขิง)
โรงพยาบาลราชวิถี
โรงพยาบาลราชวิถี 2 (รังสิต)
โรงพยาบาลเลิดสิน
สถาบันออร์โธปิดิกส์
โรงพยาบาลสงฆ์
หน่วยงานในสังกัด > กลุ่มสถาบัน

สถาบันทันตกรรม
สถาบันประสาทวิทยา
โรงพยาบาลประสาทเชียงใหม่
สถาบันพยาธิวิทยา
สถาบันโรคทรวงอก
สถาบันโรคผิวหนัง
โรงพยาบาลโรคผิวหนังเขตร้อนภาคใต้ จังหวัดตรัง
สถาบันเวชศาสตร์สมเด็จพระสังฆราชญาณสังวรเพื่อผู้สูงอายุ
โรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราชญาณสังวรเพื่อผู้สูงอายุ จังหวัดชลบุรี
ศูนย์นวัตกรรมสุขภาพผู้สูงอายุ
สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี
สถาบันสิรินธรเพื่อการฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์แห่งชาติ
โรงพยาบาลเวชชารักษ์ ลำปาง
หน่วยงานในสังกัด > กลุ่มยาเสพติด

สถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแห่งชาติบรมราชชนนี
โรงพยาบาลธัญญารักษ์เชียงใหม่
โรงพยาบาลธัญญารักษ์สงขลา
โรงพยาบาลธัญญารักษ์ขอนแก่น
โรงพยาบาลธัญญารักษ์ปัตตานี
โรงพยาบาลธัญญารักษ์แม่ฮ่องสอน
โรงพยาบาลธัญญารักษ์อุดรธานี
หน่วยงานในสังกัด > กลุ่มมะเร็ง

สถาบันมะเร็งแห่งชาติ
โรงพยาบาลมะเร็งชลบุรี
โรงพยาบาลมะเร็งลพบุรี
โรงพยาบาลมะเร็งอุบลราชธานี
โรงพยาบาลมะเร็งลำปาง
โรงพยาบาลมะเร็งอุดรธานี
โรงพยาบาลมะเร็งสุราษฎร์ธานี
โรงพยาบาลมหาวชิราลงกรณธัญบุรี
จักรพรรดิเคไต

จักรพรรดิเคไต (ญี่ปุ่น: 継体天皇; โรมาจิ: Keitai-tennō; สวรรคต 10 มีนาคม ค.ศ. 531) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นในตำนานองค์ที่ 26 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์แบบดั้งเดิม
แม้ว่าไม่สามารถกำหนดวันที่แน่นอนให้กับพระชนมชีพหรือรัชสมัยของจักรพรรดิองค์นี้ แต่โดยทั่วไปถือว่าพระองค์ครองราชย์ในช่วงวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 507 ถึง 10 มีนาคม ค.ศ. 531
เรื่องราวตามตำนาน

เคไตถือเป็นผู้ปกครองประเทศในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 6 แต่มีข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์อยู่น้อย
บันทึกในโคจิกิและนิฮงโชกิก็มีความแตกต่างกัน โดยโคจิกิระบุปีพระราชสมภพที่ ค.ศ. 485 และปีสวรรคตอยู่ในวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 527 ในข้อมูลเพิ่มเติม พระองค์ได้รับการเรียกขานเป็น โอโฮโดะ (ญี่ปุ่น: 袁本杼; โรมาจิ: Ohodo) ส่วนนิฮงโชกิระบุปีพระราชสมภพที่ ค.ศ. 450 และระบุปีสวรรคตในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 531 หรือ 534 ในบันทึกประวัติศาสตร์ พระองค์ได้รับการเรียกขานเป็น โอโฮโดะ (ญี่ปุ่น: 男大迹; โรมาจิ: Ohodo) และ ฮิโกฟูโตะ (ญี่ปุ่น: 彦太; โรมาจิ: Hikofuto)
ในบันทึกประวัติศาสตร์ฉบับอื่น ๆ กล่าวกันว่าพระองค์เคยเป็นกษัตริย์แห่งโคชิ กลุ่มชนเผ่าขนาดเล็กที่ดูเหมือนจะอยู่ในพื้นที่ตอนเหนือของญี่ปุ่นตอนกลาง บางทีอาจไกลไปจนถึงชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น งานอ้างอิงประวัติศาสตร์สมัยใหม่บางเล่มเรียกเคไตแค่เพียง กษัตริย์โอโฮโดะแห่งโคชิ
เรื่องราวตามตำนาน > พระราชพงศาวลี

เคไตไม่ได้เป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิองค์ก่อนหน้า โดยโคจิกิและนิฮงโชกิรายงานว่า บูเร็ตสึสวรรคตโดยไม่มีผู้สืบทอด ในตอนนั้นเคไต พระราชนัดดารุ่นที่ 5 ของจักรพรรดิโอจิง จึงเสด็จมาและขึ้นครองราชย์
ถ้าจักรพรรดิเคไตเริ่มต้นราชวงศ์ใหม่ดังที่นักประวัติศาสตร์บางส่วนเชื่อ นั่นจะทำให้จักรพรรดิบูเร็ตสึเป็นพระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายในราชวงศ์แรกของญี่ปุ่นที่ได้รับการบันทึก
เรื่องราวตามตำนาน > รัชสมัย

เคไตประกาศขึ้นครองราชย์ที่คูซูฮะในพื้นที่ทางตอนเหนือของแคว้นคาวาจิ (ปัจจุบันคือฮิรากาตะ จังหวัดโอซากะ) และอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงทาชิรากะ พระกนิษฐภคินีในจักรพรดริบูเร็ตสึ คาดว่าการสืบทอดตำแหน่งของพระองค์ไม่ได้รับการต้อนรับจากทุกคน และต้องใช้เวลาประมาณ 20 ปีก่อนที่เคไตจะได้เข้าแคว้นยามาโตะ ศูนย์กลางทางการเมืองของญี่ปุ่นในขณะนั้น
ในช่วงปลายรัชสมัยใน ค.ศ. 527 หรือ 528 เกิดการกบฏอิวาอิในแคว้นสึกูชิ คีวชู เคไตทรงแต่งตั้ง[โมโนโนเบะ โนะ อารากาบิ]]เป็นโชกุนและส่งเขาไปปราบกบฏที่คีวชู
ในบรรดาพระราชโอรสของพระองค์ มีเพียงจักรพรรดิอังกัง, จักรพรรดิเซ็งกะ และจักรพรรดิคิมเมที่ขึ้นครองราชย์
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิญี่ปุ่น
รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
บรรณานุกรม

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Hall, John Whitney. (1993). The Cambridge history of Japan: Ancient Japan, Vol. I. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-22352-2
Kim Yong Woon (2009). History and the Future are One (천황은 백제어로 말한다). Seoul.
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Seeley, Christopher. (1991). A History of Writing in Japan. Leiden: Brill Publishers. ISBN 978-9-004-09081-1—reprinted by University of Hawaii Press (2000). ISBN 978-0-8248-2217-0
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
ฟูจิวาระ โนะ ซาวาโกะ

| ฟูจิวาระ โนะ ซาวาโกะ> พระราชมารดาในจักรพรรดิองค์ที่ 58 |
| --- | --- |
พระพันปีหลวง: (ย้อนหลัง) (พ.ศ. 1427)

สิ้นพระชนม์: วันที่ 30 เดือน 6 ปี โจวะ ที่ 6 (12 สิงหาคม พ.ศ. 1382) 
พระบิดา: ฟูจิวาระ โนะ ฟูซัตสึงู
พระสวามี: จักรพรรดินิมเมียว
พระบุตร: จักรพรรดิโคโก
แต่งตั้งเป็นพระสนม: ปี เท็นโช ที่ 10 (พ.ศ. 1376)
ด ค ก
ฟูจิวาระ โนะ ซาวาโกะ (ญี่ปุ่น: 藤原沢子; โรมาจิ: Fujiwara no Sawako ; ? – 12 สิงหาคม 1382) พระสนมและพระราชมารดาในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นธิดาของ ฟูจิวาระ โนะ ฟูซัตสึงุ ต่อมาได้ถวายตัวเข้ามาเป็น พระสนม ใน จักรพรรดินิมเมียว จักรพรรดิองค์ที่ 54 และเป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิโคโก จักรพรรดิองค์ที่ 58
ใน พ.ศ. 1427 เมื่อเจ้าชายโทคิยาซุผู้เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อจาก จักรพรรดิโยเซ จักรพรรดิองค์ที่ 57 ที่ถูกปลดเป็นจักรพรรดิโคโกพระองค์ได้สถาปนาพระราชมารดาที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วให้มีสถานะเทียบเท่า โคไตโง หรือพระราชชนนี
จักรพรรดิเค็นโซ

จักรพรรดิเค็นโซ (ญี่ปุ่น: 顕宗天皇; โรมาจิ: Kenzō-tennō; ค.ศ. 450 – 2 มิถุนายน ค.ศ. 487) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นในตำนานองค์ที่ 23 ตามลำดับการสืบทอดแบบดั้งเดิม
แม้ว่าไม่สามารถระบุวันที่แน่นอนเกี่ยวกับพระชนม์ชีพหรือรัชสมัยของจักรพรรดิพระองค์นี้ได้ แต่โดยทั่วไปถือว่าพระองค์ครองราชย์ตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 485 ถึงวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 487
เรื่องราวตามตำนาน

กล่าวกันว่าเจ้าชายโวเกะ (ญี่ปุ่น: 袁祁王, ภายหลังเป็นจักรพรรดิเค็นโซ) เป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิริจู และพระราชโอรสในอิจิโนเบะ-โนะ โอชิวะ ตอนที่จักรพรรดิยูเรียกุยิงธนูสังหารพระบิดาขณะทำการล่าสัตว์ พระองค์ยังทรงพระเยาว์อยู่ และนั่นทำให้เจ้าชายโวเกะและเจ้าชายโอเกะ พระเชษฐา หนีเอาชีวิตรอด ฮาริมะ โนะ คูนิ ฟูโดกิรายงานว่าทั้งสองหลบภัยที่อากาชิในแคว้นฮาริมะ ทั้งสองใช้ชีวิตอย่างหลบซ่อนโดยไม่ให้ใครรู้ ประวัติศาสตร์ในสมัยนั้นอธิบายว่าพี่น้องทั้งสองพยายามกลมกลืนเข้ากับชุมชนชนบทแห่งนี้โดยแสร้งทำเป็นคนเลี้ยงสัตว์ทั่วไป
เมื่อเซเนสวรรคต พระองค์ไม่มีรัชทายาทองค์ใหนอกจากดจเาชายโอเกะและเจ้าชายโวเกะที่พระราชบิดาถูกยูเรียกุปลงพระชนม์ ณ จุดนี้ โวเกะต้องการให้พระเชษฐาขึ้นเป็นจักรพรรดิ แต่โอเกะปฏิเสธ ทั้งสองตกลงกันไม่ได้ บรรดาผู้ยิ่งใหญ่ในราชสำนัก (great men of the court) ยืนกรานว่าพี่น้องคนใดคนหนึ่งต้องรับราชบัลลังก์ แต่ท้ายที่สุด โวเกะพิสูจน์ให้เห็นว่าพระองค์แน่วแน่กว่า จึงตกลงยอมรับราชบัลลังก์ และเค็นโซก็ได้รับการประกาศให้เป็นจักรพรรดิพระองค์ใหม่ ซึ่งทำให้ราษฎรที่ต้องเผชิญกับช่วงเวลาแห่งความไม่แน่นอนนี้รู้สึกโล่งใจ
รัชสมัย

มีบันทึกว่าเมืองหลวงของพระองค์อยู่ที่ ชิกัตสึ อาซูกะ โนะ ยัตสึริ โนะ มิยะ (ญี่ปุ่น: 近飛鳥八釣宮; โรมาจิ: Chikatsu Asuka no Yatsuri no Miya) ในแคว้นยามาโตะ ที่ตั้งพระราชวังคาดว่าอยู่ในพื้นที่จังหวัดโอซากะหรือจังหวัดนาระในปัจจุบัน
เมอร์รีย์รายงานว่าเหตุการณ์สำคัญครั้งเดียวในรัชสมัยเค็นโซคือความเคารพต่อพระบิดาที่ถูกปลงพระชนม์ เค็นโซจึงจัดการให้นำร่างของพระบิดาไปฝังใหม่ในสุสานที่เหมาะสำหรับพระโอรสของจักรพรรดิและพระบิดาของจักรพรรดิอีกพระองค์หนึ่ง
หลังครองราชย์เพียง 3 ปี เค็นโซสวรรคตด้วยพระชนมพรรษา 37 พรรษา พระองค์ไม่มีรัชทายาท ทำให้พระเชษฐาขึ้นครองราชย์ต่อ
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

จักรพรรดินี (โคโง) : เจ้าหญิงนานิวะ-โนะ-โอโนะ (ญี่ปุ่น: 難波小野王; สวรรคต ค.ศ. 489) พระราชธิดาในเจ้าชายโอกะ-โนะ-วากูโงะ (ยังเป็นพระราชนัดดาในเจ้าชายอิวากิและพระราชปนัดดาในจักรพรรดิยูเรียกุ)
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิญี่ปุ่น
รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
Murray, David. (1906). Japan. New York: G.P. Putnam & Sons. OCLC 52763776
Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon (Nihon Ōdai Ichiran).  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
จักรพรรดิอังโก

จักรพรรดิอังโก (ญี่ปุ่น: 安康天皇; โรมาจิ: Ankō-tennō; ค.ศ. 401 – 456) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 20 ตามลำดับการสืบทอด ครองสิริราชสมบัติระหว่าง 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 453 – 24 กันยายน ค.ศ. 456
เรื่องเล่ากึ่งก่อนประวัติศาสตร์

ในโคจิกิและนิฮงโชกิ ที่เรียกรวมกันเป็น คิกิ (ญี่ปุ่น: 記紀; โรมาจิ: Kiki) หรือ พงศาวดารญี่ปุ่น ระบุว่า พระองค์เสด็จพระราชสมภพในอิงเงียวกับโอชิซากะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 忍坂大中姫; โรมาจิ: Oshisaka no Ōnakatsuhime) เมื่อช่วง ค.ศ. 400 และได้รับพระนามว่า อานาโฮะ (ญี่ปุ่น: 穴穂; โรมาจิ: Anaho)