stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นิกูจางะ
ประวัติ

นิกูจางะถูกคิดค้นโดยพ่อครัวของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีเรื่องหนึ่งระบุว่า เมื่อ ค.ศ. 1895 โทโง เฮฮาจิโร สั่งให้พ่อครัวของกองทัพเรือทำสตูเนื้ออย่างกองทัพเรือสหราชอาณาจักร ซึ่งในขณะนั้น โทโงประจำการอยู่ที่ฐานทัพเรือเมืองไมซูรุ จังหวัดเกียวโต จึงถือว่าเมืองดังกล่าวเป็นจุดกำเนิดของนิกูจางะ  ขณะที่ทางเทศมนตรีเมืองคูเระ จังหวัดฮิโรชิมะออกมาแย้ง โดยอธิบายว่าโทโง เฮฮาจิโร สั่งอาหารนี้เมื่อคราวดำรงตำแหน่งเป็นเสนาธิการฐานทัพเรือคูเระใน ค.ศ. 1898
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นิกูจางะ
Recipe from Topics Online Magazine by a Japanese emigrant
| ด ค กอาหารและเครื่องดื่มญี่ปุ่น |
| --- | --- |
อาหารจานหลัก:  กีวดง  เกี๊ยวซ่า  แกงกะหรี่ คัตสึกาเร  ข้าว ข้าวกล้องงอก  ข้าวเหนียว  โจ๊ก  เซกิฮัง  โซซูอิ  ทากิโกมิโงฮัง  ข้าวฮายาชิ  ไข่อนเซ็ง  คากูนิ  คาราอาเงะ  คูชิกัตสึ  ชาบูชาบู  ชาฮัง  ชิราตากิ  ซาชิมิ ฟูงุ  ซูชิ ประวัติศาสตร์  ซูชิยั่งยืน  โซกิ ฟูงุ  ดมบูริ คัตสึดง  ชูกาดง  เท็กกาดง  เท็นชินดง  อูนาดง  โอยาโกดง  ทงกัตสึ  ทาโกยากิ  ทามาโงยากิ  เท็มปูระ  โทโกโรเต็ง  นาเบโมโนะ  นิกูจางะ  บะหมี่ โซบะ  โซบะโอกินาวะ โซกิ  โซเม็ง สลัดโซเม็ง  ราเม็ง กระดูกหมู  แกงกะหรี่มูโรรัง  คาโงชิมะ  ชัมปง  ฮิยาชิจูกะ  สึเกเม็ง  ยากิโซบะ  วุ้นเส้น  อูดง ยากิอูดง  โฮโต  เบ็นโต เคียราเบ็ง  จูบาโกะ  มากูโนอูจิ  วัปปาเมชิ  เอกิเบ็ง  มนจายากิ  ยากินิกุ  ยากิโตริ  สึกูดานิ  สึกูเนะ  สุกี้ยากี้  ออมไรซ์  โอโกโนมิยากิ  โอโกวะ  โอเซจิ  โอเด็ง  โอนิงิริ เท็มมูซุ  ฮิยามูงิ  ฮิรายาจี 
อาหารจานรอง:  การิ  ขนมปัง ขนมปังแกงกะหรี่  ขนมปังเมลอน  ยูดาเนะ  อัมปัง  โครกเกะ  ชิโอการะ  ซัตสึมาอาเงะ  ซุปมิโซะ  นัตโต  นามาซุ  นูกาซูเกะ  ทากูอัง  สึเกโมโนะ  อาเงดาชิโดฟุ  โอกาซุ 
เครื่องดื่ม:  กาแฟกระป๋อง บอส  จอร์เจีย  เก็มไมจะ  คาลพิส  ชา ประวัติศาสตร์  เกียวกูโระ  คาบูเซจะ  คูกิจะ  ชาเขียว  เซ็นจะ  บันจะ  มัตจะ  โฮจิจะ  ชาข้าวบาร์เลย์  โชจู อาวาโมริ  ฮาบูชุ  โพคารี่สเวท  ยาคูลท์  รามูเนะ  ลิโพวิตัน  สาเก โทโซะ  นิโงริ  เหล้าหวาน  อควาเรียส  โอโรนามินซี 
ขนม / ของหวาน:  คมเปโต  คารูกัง  คูซูโมจิ  ชิรูโกะ  เซ็มเบ อาราเระ  ดังโงะ ชิจิดังโงะ  คิบิดังโงะ  โดรายากิ  ไดฟูกุ  ไทยากิ  มันจู  โมจิ โกเฮโมจิ  อาเงโมจิ  อูอิโร  โยกัง  ลูกอมข้าวโบตัง  วางาชิ  วาราบิโมจิ  อามานัตโต 
ส่วนผสม / เครื่องปรุง:  โกโบ  คนเนียกุ  คมบุ  คัตสึโอบูชิ  คันซูริ  คาราชิ  คูซูโกะ  คูโรมิตสึ  ชิจิมิโตงาราชิ  ซอส โชยุ  ซอสทงกัตสึ  ซอสวุร์สเตอร์เชอร์  ทาเระ  พนซุ  ชตสึรุ  ซันโช  ดาชิ  ไดกง ไดคงซากูราจิมะ  เต้าหู้  ถั่วแดงกวน  เท็งกาซุ  น้ำมันงา  โนริ  เบนิโชงะ  ปลา คามาโบโกะ  ซูริมิ  เม็นไตโกะ / ทาราโกะ  โทบิโกะ  ปังโกะ  ผงชูรส  มายองเนส  มิโซะ  มิริง  เม็มมะ  เมียวงะ  ยูซุ ยูซูโกโช  วาซาบิ  หน่อไม้  เห็ด ชีตาเกะ  มัตสึตาเกะ  เห็ดเข็มทอง  อาโอโนริ  อูเมโบชิ  ฮิจิกิ 
อุปกรณ์:  มีด กีวโต  ซันโตกุ  ซาชิมิโบโช  เดบะโบโช  นากิริโบโช  นานางิบะ  มางูโระโบโช  มีดทำครัวญี่ปุ่น  อูซูบะโบโช  หม้อหุงข้าว 
รายชื่อ:  ของว่าง  ของหวานและขนมหวาน  เครื่องปรุง  ส่วนประกอบของซูชิและซาชิมิ  อาหารจาน ซุปและสตูว์  ราเม็ง 
ผลไม้:  ไชน์มัสแคต  แตงโมสี่เหลี่ยม  ยูบาริเมลอน  รูบีโรมัน 
เกี่ยวข้อง:  ขนบธรรมเนียมและมารยาท  ไคเซกิ  ชิมมิ  เท็ปปังยากิ  เทริยากิ  โทกูซังฮิง  อาหารโอกินาวะ  อูมามิ  โอมากาเซะ 
  หมวดหมู่
ศาลทหารระหว่างประเทศสำหรับตะวันออกไกล

ศาลทหารระหว่างประเทศสำหรับตะวันออกไกลประชุมกันที่ศาลอิจิงายะ เดิมเป็นอาคารกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นเอช ในอิจิงายะ กรุงโตเกียว
ศาลทหารระหว่างประเทศสำหรับตะวันออกไกล (อังกฤษ: International Military Tribunal for the Far East) หรือเรียก การพิจารณาคดีกรุงโตเกียว (อังกฤษ: Tokyo Trials) หรือ ศาลอาชญากรรมสงครามกรุงโตเกียว (อังกฤษ: Tokyo War Crimes Tribunal) เป็นศาลทหารซึ่งประชุมกันเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1946 เพื่อพิจารณาคดีผู้นำจักรวรรดิญี่ปุ่นฐานอาชญากรรม "ระดับเอ" ซึ่งสงวนไว้สำหรับผู้มีส่วนในการสมคบร่วมเพื่อเริ่มและก่อสงคราม
ผู้นำทางทหารและการเมืองญี่ปุ่น 28 คนถูกตั้งข้อหาก่อสงครามรุกราน และรับผิดชอบต่ออาชญากรรมสงครามตามปกติ ส่วนกำลังพลระดับล่างอีกกว่า 5,700 คนถูกตั้งข้อหาอาชญากรรมสงครามตามปกติในการพิจารณาแยกต่างหากซึ่งมีประชุมในประเทศออสเตรเลีย จีน ฝรั่งเศส เนเธอร์แลนด์ ฟิลิปปินส์ สหราชอาณาจักรและสหรัฐ ข้อกล่าวหาครอบคลุมอาชญากรรมหลายฐานตั้งแต่การละเมิดเชลย การข่มขืนกระทำชำเรา ทาสทางเพศ ทรมาน ปฏิบัติต่อกรรมกรอย่างเลว ประหารชีวิตโดยไม่มีการพิจารณาคดี และทดลองทางการแพทย์อย่างไม่มีมนุษยธรรม ประเทศจีนจัด 13 ศาล ทำให้มีการพิพากษาลงโทษ 504 คน ในจำนวนนี้ประหารชีวิต 149 คน
สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตะแห่งญี่ปุ่นและพระบรมวงศานุวงศ์ญี่ปุ่นทุกพระองค์ เช่น นายทหารอาชีพ เจ้าชายยาซูฮิโกะ อาซากะ ไม่ถูกดำเนินคดีบานเกี่ยวข้องกับอาชญากรรมทั้งสามหมวด เฮอร์เบิร์ต บิกซ์ (Herbert Bix) อธิบายว่า "ทั้งรัฐบาลทรูแมนและพลเอกแมคอาร์เธอร์เชื่อว่าการปฏิรูปยึดครองจะนำไปปฏิบัติได้อย่างราบรื่นหากพวกเขาใช้จักรพรรดิฮิโรฮิโตะเพื่อสร้างความชอบธรรมซึ่งการเปลี่ยนแปลงของพวกเขา" ผู้ต้องสงสัย 50 คน เช่น โนบูซูเกะ คิชิ ซึ่งต่อมาเป็นนายกรัฐมนตรี และโยชิซูเกะ ไอกาวะ ประธานนิสสัน ถูกตั้งข้อหาแต่ได้รับการปล่อยตัวใน ค.ศ. 1947 และ 1948 ชิโระ อิชิอิได้รับความคุ้มกันโดยแลกลับข้อมูลที่รวบรวมจากการทดลองต่อเชลยมีชีวิตของเขา
ศาลฯ ปิดการประชุมเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1948
วรพล ทองคำชู

วรพล ทองคำชู นักเทนนิสชาย อดีตนักเทนนิสมืออันดับหนึ่งของไทย มีอันดับโลกสูงสุด ประเภทเดี่ยว อันดับ 649 เมื่อ พ.ศ. 2533 และประเภทคู่ อันดับ 792 เมื่อปี พ.ศ. 2529
วรพลเป็นตัวแทนทีมชาติไทยแข่งขันในกีฬาซีเกมส์หลายครั้ง ได้เหรียญทองรวมถึง 7 เหรียญ เคยขึ้นถึงอันดับ 9 ของโลกในประเภทเยาวชนในปี พ.ศ. 2528 เป็นนักเทนนิสไทยรายแรกๆ ที่ออกไปแข่งขันอาชีพในต่างประเทศ แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร เนื่องจากขาดผู้สนับสนุนอย่างต่อเนื่อง อันดับโลก 649 ก็ได้จากการแข่งขันเพียงรายการเดียว ในการแข่งขันเดวิสคัพกับทีมชาตินิวซีแลนด์ ในปี พ.ศ. 2530 สามารถเอาชนะ เคลลี่ อีเวอร์เด้นท์ ซึ่งเป็นมืออันดับที่ 35 ของโลกในขณะนั้น โดยอีเวอร์เด้นท์เล่นเดวิสคัพในทวีปเอเชียไม่เคยเสียเซ็ตให้ใคร แต่กลับมาแพ้วรพล ซึ่งไม่มีอันดับโลกเลยในปีนั้น
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก (จ.ช.)
พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.)
พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 7 เหรียญเงินดิเรกคุณาภรณ์ (ร.ง.ภ.)
อังการา

| อังการา |
| --- | --- |
เมืองหลวง
เทศบาลมหานครอังการา
ซ้ายบน: จัตุรัส Kızılay, ขวาบน: กำแพง ปราสาท Ankara, ซ้ายกลาง: อาคาร BDDK ในอังการา, กลาง: Anıtkabir, ขวากลาง: หอคอย Atakule, ซ้ายล่าง: พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วิทยาแห่งอังการา, ขวาล่าง: YHT รถไฟความเร็วสูง ที่ สถานีรถไฟกลาง Ankara
อังการาที่ตั้งของอังการาในประเทศตุรกี
พิกัด: 39°52′N 32°52′E﻿ / ﻿39.867°N 32.867°E﻿ / 39.867; 32.867
ประเทศ: ตุรกี
เขต: อานาโตเลียกลาง
จังหวัด: อังการา
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: เมลิห์ โกคเคก (AKP)
 • ผู้ว่าราชการ: อาลาดิน ยุคเซล
พื้นที่
 • เมืองหลวง: 2,516 ตร.กม. (971 ตร.ไมล์)
ความสูง: 938 เมตร (3,077 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • เมืองหลวง: 4,338,620 คน
 • ความหนาแน่น: 1,551 คน/ตร.กม. (4,020 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 4,965,542 คน
เขตเวลา: UTC+2 (EET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (EEST)
Postal code: 06xxx
รหัสพื้นที่: 312
ป้ายทะเบียน ยานพาหนะ: 06
เว็บไซต์: http://www.ankara.bel.tr/   http://www.ankara.gov.tr/   http://www.ankaraka.org.tr/
อังการา (ตุรกี: Ankara) เป็นเมืองหลวงของประเทศตุรกีและเป็นเมืองหลวงของจังหวัดอังการา　อังการาเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองรองจากอิสตันบูล ตั้งอยู่ในจังหวัดอังการาอยู่ที่ระดับความสูงเฉลี่ย 938 เมตร  มีประชากรประมาณ 3.9 ล้านคน
อังการาตั้งอยู่บริเวณกลางคาบสมุทรอานาโตเลีย จึงเป็นเมืองที่มีความสำคัญทั้งทางธุรกิจและอุตสาหกรรม เป็นศูนย์กลางของรัฐบาลตุรกี และเป็นที่ตั้งของสถานทูตประเทศต่าง ๆ อังการายังเป็นศูนย์กลางของทางหลวงและเส้นทางรถไฟทำให้เป็นศูนย์กลางของการค้าขาย สินค้าที่มีชื่อเสียงของเมืองคือผลิตภัณฑ์จากขนโมแฮร์ที่ได้จากแพะอังโกรา ขนอังโกราที่ได้จากกระต่ายอังโกรา แมวอังโกรา ลูกแพร์ น้ำผึ้ง และองุ่นท้องถิ่น
ตัวเมืองประกอบด้วยส่วนที่เรียกว่า อูลุส ซึ่งเป็นเมืองเก่าที่ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ก่อนยุคจักรวรรดิออตโตมัน และ เยนีเชฮีร์ ซึ่งเป็นเมืองใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นตามแผนการสร้างเมืองของรัฐบาลสาธารณรัฐตุรกี แต่การพัฒนาเศรษฐกิจหลังสงครามโลกครั้งที่สองทำให้มีผู้คนจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาปักหลักบริเวณพื้นที่รอบนอกเมืองและเกิดบ้านเรือนที่ถูกสร้างขึ้นอย่างไม่มีระเบียบเป็นจำนวนมาก
ประวัติศาสตร์

การตั้งรกรากบริเวณเมืองอังการาครั้งแรกเกิดขึ้นตั้งแต่ยุคสำริดโดยชาวฮิตไทต์  โบราณวัตถุที่ค้นพบบริเวณเมืองแสดงให้เห็นว่าชาวฮิตไทต์เรียกเมืองนี้ว่า อังกูวัช ตั้งแต่ก่อนปี 1200 ก่อนคริสตกาล เมืองอังการาเริ่มขยายตัวและมีความสำคัญมากขึ้นในสมัยของฟรีเจียตั้งแต่ปี 1000 ก่อนคริสตกาล เพราะมีการอพยพจากเมืองกอร์เดียนซึ่งเป็นเมืองหลวงของฟรีเจีย หลังเกิดแผ่นดินไหวรุนแรง พวกฟรีเจียยกย่องกษัตริย์มิดาสของตนว่าเป็นผู้ก่อตั้งเมืองขึ้น แต่เพาซาเนียส นักภูมิศาสตร์ชาวกรีกได้กล่าวไว้ว่าเมืองนี้มีอายุเก่าแก่กว่านั้นมากนัก
การขยายเมืองครั้งสำคัญอีกครั้งเกิดขึ้นโดยชาวกรีกจากเมืองพอนตอสซึ่งพัฒนาเมืองนี้ให้เป็นศูนย์กลางการค้าขายสินค้าระหว่างท่าเรือทะเลดำและครีเมียทางเหนือ กับอัซซีเรีย ไซปรัส และเลบานอนทางใต้ และกับจอร์เจีย อาร์มีเนีย และเปอร์เซียทางตะวันออก ในสมัยนั้น เมืองอังการาได้ชื่อว่า อังกีรา (Áγκυρα) ซึ่งแปลว่าสมอเรือในภาษากรีก
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของอังการา (1970-2011)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของอังการา (1970-2011)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอังการา (1970-2011)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของอังการา (1970-2011)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอังการา (1970-2011)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอังการา (1970-2011)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอังการา (1970-2011)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอังการา (1970-2011)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอังการา (1970-2011)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอังการา (1970-2011)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอังการา (1970-2011)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอังการา (1970-2011)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอังการา (1970-2011)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอังการา (1970-2011)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 16.6 (61.9) | 19.9 (67.8) | 26.4 (79.5) | 30.6 (87.1) | 33.0 (91.4) | 37.0 (98.6) | 40.8 (105.4) | 40.4 (104.7) | 36.0 (96.8) | 32.2 (90) | 24.4 (75.9) | 19.8 (67.6) | 40.8 (105.4) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 4.3 (39.7) | 6.7 (44.1) | 11.9 (53.4) | 17.1 (62.8) | 22.2 (72) | 26.6 (79.9) | 30.3 (86.5) | 30.2 (86.4) | 26.0 (78.8) | 19.7 (67.5) | 12.4 (54.3) | 6.2 (43.2) | 17.8 (64) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -3.0 (26.6) | -2.0 (28.4) | 1.1 (34) | 5.7 (42.3) | 9.7 (49.5) | 13.1 (55.6) | 16.1 (61) | 16.1 (61) | 12.0 (53.6) | 7.4 (45.3) | 2.2 (36) | -1.0 (30.2) | 6.5 (43.7) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -21.2 (-6.2) | -21.5 (-6.7) | -19.2 (-2.6) | -6.7 (19.9) | -1.6 (29.1) | 5.0 (41) | 6.8 (44.2) | 7.2 (45) | 2.5 (36.5) | -3.4 (25.9) | -8.8 (16.2) | -17.2 (1) | −21.5 (−6.7) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 39.2 (1.543) | 33.4 (1.315) | 36.7 (1.445) | 50.0 (1.969) | 50.3 (1.98) | 35.3 (1.39) | 15.5 (0.61) | 12.0 (0.472) | 17.5 (0.689) | 33.2 (1.307) | 35.4 (1.394) | 42.5 (1.673) | 401 (15.787) |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 11.1 | 10.4 | 10.6 | 12.3 | 12.5 | 8.9 | 3.9 | 3.0 | 3.8 | 7.5 | 8.8 | 11.0 | 103.8 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 74.4 | 98.9 | 164.3 | 189.0 | 260.4 | 309.0 | 350.3 | 325.5 | 276.0 | 198.4 | 126.0 | 68.2 | 2,440.4 |
แหล่งที่มา:
การคมนาคม

สนามบินหลักของอังการาคือสนามบินนานาชาติเอเซนโบกาซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมือง สถานีรถไฟอังการา การี ของการรถไฟตุรกี (ตุรกี: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları, TCDD) เป็นสถานีสำคัญที่เชื่อมระหว่างภาคตะวันตกและตะวันออกของประเทศเข้าด้วยกัน รถไฟด่วนที่จะเชื่อมระหว่างอังการาและอิสตันบูลเริ่มสร้างตั้งแต่ปี 2003 และมีกำหนดจะแล้วเสร็จในปี 2008
รถประจำทางระหว่างเมืองของอังการา (ตุรกี: Ankara Şehirlerarası Terminal İşletmesi, AŞTİ)เป็นส่วนสำคัญของเครือข่ายรถประจำทางซึ่งครอบคลุมเมืองใกล้เคียงทั้งหมด
เมืองพี่น้อง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  ทวีปยูเรเชีย  อาชกาบัต, เติร์กเมนิสถาน   อัสตานา, คาซัคสถาน   กรุงเทพ, ไทย   บากู, อาเซอร์ไบจาน   ปักกิ่ง, จีน   บิชเคก, คีร์กีซสถาน   บูคาเรสต์, โรมาเนีย   คีชีเนา, มอลโดวา   ดูชานเบ, ทาจิกิสถาน   ฮานอย, เวียดนาม   อิสลามาบาด, ปากีสถาน   เคียฟ, ยูเครน   กัวลาลัมเปอร์, มาเลเซีย   คูเวตซิตี, คูเวต |   ลอนดอน, สหราชอาณาจักร   มานามา, บาห์เรน   มินสค์, เบลารุส   มอสโก, รัสเซีย   นิโคเซีย, ไซปรัสเหนือ   พริสตีนา, คอซอวอ   ซาราเยโว, บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   โซล, เกาหลีใต้   สกอเปีย, มาซิโดเนีย   โซเฟีย, บัลแกเรีย   ทบิลิซี, จอร์เจีย   ติรานา, แอลเบเนีย   อูฟา, บัชคอร์โตสตาน, รัสเซีย |  ทวีปอเมริกา  ซานเตียโก, ชิลี   ซานโตโดมิงโก, สาธารณรัฐโดมินิกัน   วอชิงตัน ดี.ซี., สหรัฐอเมริกา |
สถานีรถไฟอังการา
อิกาโซเม็ง

อิกาโซเม็งกับวาซาบิ
อิกาโซเม็งในร้านอาหารญี่ปุ่น
อิกาโซเม็ง (ญี่ปุ่น: イカそうめん, 烏賊素麺, いかソーメン; โรมาจิ: ika sōmen) เป็นอาหารญี่ปุ่น ที่ทำโดยการตัดหมึกดิบให้เป็นเส้นบาง ๆ คล้ายเส้นบะหมี่ บาง ๆ จุ่มลงในโชยุ หรือน้ำจิ้ม แล้วกินโดยเคี้ยวเหมือน โซเม็ง จริง ๆ
อิกาโซเม็งได้รับการแนะนำในฐานะของขึ้นชื่อของฮกไกโด โดยเฉพาะในฮาโกดาเตะ ซึ่งขึ้นชื่อในเรื่องอาหารจากเนื้อหมึก
โยโชกุ

ข้าวราดแกงกะหรี่
โดเรีย
โยโชกุ (ญี่ปุ่น: 洋食; โรมาจิ: yōshoku, "อาหารตะวันตก") เป็นอาหารญี่ปุ่นรูปแบบหนึ่งซึ่งได้รับอิทธิพลจากตะวันตก กำเนิดขึ้นครั้งแรกในยุคฟื้นฟูเมจิ เป็นอาหารลูกผสมระหว่างญี่ปุ่นกับตะวันตก หรือเป็นอาหารตะวันตกแบบญี่ปุ่น ชื่ออาหารมักเขียนด้วยอักษรคาตากานะ
ประวัติ

ญี่ปุ่นเปิดประเทศอีกครั้งในยุคแรกของการฟื้นฟูเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) และจักรพรรดิเมจิมีพระราชกระแสว่าวิทยาการของตะวันตกมีประโยชน์ยิ่งต่อการพัฒนาชาติญี่ปุ่น ทรงยกเลิกการห้ามใช้เนื้อแดงและส่งเสริมอาหารอย่างตะวันตก ด้วยทรงมองว่าอาหารนี้จะทำให้คนญี่ปุ่นได้มีร่างกายสูงใหญ่อย่างชาวตะวันตก โยโชกุจึงมีเนื้อสัตว์เป็นส่วนประกอบหลักต่างจากอาหารญี่ปุ่นทั่ว ๆ ไปในยุคนั้น นอกจากนี้ชาวตะวันตกที่เข้ามาพำนักในประเทศญี่ปุ่นมักปฏิเสธที่จะรับประทานอาหารญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม พ่อครัวชาวญี่ปุ่นจึงต้องเรียนรู้การทำอาหารแบบตะวันตกควบคู่กับการทำอาหารแบบญี่ปุ่น
ชื่อ โยโชกุ ถูกเรียกครั้งแรกใน ค.ศ. 1872 เดิมหมายถึงอาหารตะวันตก แต่ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ผู้คนแยกแยะ โยโชกุ กับอาหารยุโรปออกจากกัน เพราะในช่วงเวลานั้นเริ่มมีภัตตาคารอาหารยุโรปแท้ ๆ (ที่ไม่ได้รับอิทธิพลจากอาหารญี่ปุ่น) เปิดให้บริการแพร่หลายขึ้น
คานางากิ โรบุง (仮名垣魯文) นักเขียนชาวญี่ปุ่น ได้เขียนหนังสื่อชื่อ เซโยเรียวริตซือ (แปลว่า "คู่มืออาหารตะวันตก") เมื่อ ค.ศ. 1872 ซึ่งคำ เซโยเรียวริ ส่วนใหญ่จะแปลว่าอาหารฝรั่งเศสและอิตาลี ขณะที่ โยโชกุ แปลว่าอาหารญี่ปุ่นที่ได้รับอิทธิพลจากตะวันตก ต่างจาก วาโชกุ ซึ่งเป็นอาหารญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม ความต่างกันอีกประการคือ เซโยเรียวริ จะใช้มีดและส้อมในการรับประทานอาหาร ส่วน โยโชกุ จะรับประทานโดยใช้ช้อนและตะเกียบ
ก่อนหน้านี้ ญี่ปุ่นเคยได้รับอิทธิพลจากอาหารตะวันตกมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 คือ เท็มปูระ ที่ได้รับอิทธิพลจากชาวโปรตุเกสในเมืองนางาซากิ ซึ่งอาจจะนับว่าเป็นโยโชกุหรือไม่ก็ได้ เพราะเท็มปูระมีมาก่อนการฟื้นฟูเมจิเสียอีก
อาหารโยโชกุบางอย่างต้องรับประทานด้วยช้อน เช่น กะหรี่ (カレー) รับประทานกับขนมปังหรือข้าวสวย (ライス) ชื่ออาหารถูกเขียนด้วยอักษรคาตากานะเพื่อบ่งว่าเป็นอาหารต่างชาติ อาหารบางชนิดถูกจัดเป็นสำรับแบบญี่ปุ่น คือเสิร์ฟพร้อมด้วยข้าวและซุปมิโซะ รับประทานด้วยตะเกียบ แต่อาหารอีกชนิดคือ คัตสึ (かつ) ในสำรับประกอบด้วยข้าวสวย (ご飯) พร้อมกับซอสแบบญี่ปุ่น เช่นพนซุและหัวไชเท้าขูดแทนซอสคัตสึ รับประทานด้วยตะเกียบเช่นกัน แต่ชื่ออาหารนี้ถูกเขียนด้วยอักษรฮิรางานะ เพราะเป็นคำญี่ปุ่นพื้นเมือง
รายการอาหาร

| ชื่ออาหาร | ชื่อญี่ปุ่น | โรมาจิ | ทับศัพท์ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| คัสเตลลา | カステラ | kasutera | คาซูเตระ |  |
| แกงกะหรี่ญี่ปุ่น | カレー | karē | คาเร |  |
| ข้าวราดแกงกะหรี่ | カレーライス | karē raisu | คาเรไรซุ |  |
| ฮายาชิไรซ์ | ハヤシライス | hayashi raisu | ฮายาชิไรซุ |  |
| ครีมสตู | クリームシチュー | kurīmu shichū | คูรีมุชิจู |  |
| นิกูจางะ | 肉じゃが | nikujaga | นิกูจางะ | สตูเนื้อและมันฝรั่ง |
| โครกเกะ | コロッケ | korokke | โครกเกะ |  |
| ไก่นัมบัง | チキン南蛮 | chikin nanban | ชิกิงนัมบัง |  |
| ปีรอจกี | ピロシキ | piroshiki | พิโรชิกิ |  |
| คากิฟราย | カキフライ | kakifurai | คากิฟูไร |  |
| เอบิฟราย | エビフライ | ebifurai | เอบิฟูไร |  |
| สเต๊กเนื้อวัว | ビーフステーキ | bīfusutēki | บีฟูซูเตกิ | สเต๊กเนื้อกับซอสแบบญี่ปุ่น |
| นาโปริตัง | ナポリタン | Naporitan | นาโปริตัง | สปาเกตตีซอสมะเขือเทศ |
| สปาเกตตีไข่ปลาค็อด | たらこスパゲッティ | tarakosupagetti | ทาราโกซูปาเก็ตติ |  |
| สปาเกตตีเห็ดญี่ปุ่น | 和風きのこスパゲッティ | wafu kinoko supagetti | วาฟุคิโนโกะซูปาเก็ตติ | สปาเกตตีซอสเห็ด |
| สปาเกตตีอังกาเกะ | あんかけスパゲッティ | ankake supagetti | อังกาเกะซูปาเก็ตติ | สปาเกตตีซอสเผ็ดเหนียว |
| สปาเกตตีนัตโต | 納豆スパゲティ | nattō supagetti | นัตโตซูปาเก็ตติ | สปาเกตตีถั่วเหลืองหมัก |
| สปาเกตตีซันไซ | 山菜スパゲティ | sansai supagetti | ซันไซซูปาเก็ตติ | สปาเกตตีพืชป่า |
| สปาเกตตีปลาโอ | ツナスパゲティ | tuna supagetti | ทูนะซูปาเก็ตติ |  |
| สปาเกตตีมิโซเระ | みぞれスパゲティ | mizore supagetti | มิโซเระซูปาเก็ตติ | สปาเกตตีหัวไชเท้า |
| ทงกัตสึ | 豚カツ | tonkatsu | ทงกัตสึ |  |
| เม็นจิกัตสึ | メンチカツ | menchi-katsu | เม็นจิกัตสึ | เนื้อชุบเกล็ดขนมปังทอด |
| โอมุไรซ์ | オムライス | omu-raisu | โอมูไรซุ | ข้าวผัดห่อไข่ |
| สเต๊กฮัมบวร์ค | ハンバーグ | hanbāgu | ฮัมบางุ |  |
| มิกซ์แซนด์ | ミックスサンド | mikkusu sando | มิกกูซุซันโดะ | แซนด์วิชไส้สลัดไข่ แฮม และเนื้อชุบแป้งทอด |
| กราแต็ง | グラタン | guratan | กูราตัง |  |
| โดเรีย | ドリア | doria | โดริอะ | ข้าวพิลาฟย่างกับซอสเบชาแมลและชีส |
อิกานินจิง

อิกานินจิงใส่สาหร่ายคมบุ
อิกานินจิง (ญี่ปุ่น: いかにんじん; โรมาจิ: ika ninjin) เป็นอาหารท้องถิ่นทางตอนเหนือของภูมิภาคนากาโดริ จังหวัดฟุกุชิมะ
วิธีการทำอิกานินจิงสามารถทำโดยหั่นหมึกและแคร์รอตเป็นเส้นบาง ๆ แล้วปรุงรสด้วย โชยุ สาเก มิริง ฯลฯ ส่วนใหญ่จะทำในครัวเรือนตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ร่วงถึงฤดูหนาว และยังนิยมกินเป็นโอกาซุหรือกับแกล้ม
วงศ์ย่อยลิงโลกเก่า

| วงศ์ย่อยลิงโลกเก่า |
| --- | --- |

ลิงวอก (Macaca mulatta) ในประเทศอินเดีย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Primates
วงศ์ใหญ่:: Cercopithecoidea
วงศ์:: Cercopithecidae
วงศ์ย่อย:: Cercopithecinae Gray, 1821

เผ่าและสกุล
 เผ่า Cercopithecini  Allenopithecus   Miopithecus   Erythrocebus   Chlorocebus   Allochrocebus   Cercopithecus   เผ่า Papionini  Macaca   Lophocebus   Rungwecebus   Papio   Theropithecus   Cercocebus   Mandrillus
วงศ์ย่อยลิงโลกเก่า (อังกฤษ: Old world monkey) เป็นวงศ์ย่อยของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับวานร (Primates) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Cercopithecinae จัดอยู่ในวงศ์ใหญ่ Cercopithecidae หรือ ลิงโลกเก่า
ลิงที่อยู่ในวงศ์ย่อยนี้ั มีประมาณ 71 ชนิด 12 สกุล โดยจะปรับตัวให้อาศัยในแต่ละภูมิประเทศ ภูมิอากาศ บางชนิดมีหางยาวเหมาะกับการอาศัยบนต้นไม้ บางชนิดมีหางสั้นหรือกระทั่งไม่มีหางเลย แต่ทุกชนิดมีหัวแม่มือที่วิวัฒนาการมาเพื่อใช้สำหรับหยิบจับของต่าง ๆ และปีนป่าย รวมถึงบางชนิดสามารถเปลี่ยนสีตัวเองให้เข้มหรือสวยขึ้นได้ด้วยในฤดูผสมพันธุ์
อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง และมีลำดับชั้นในฝูงตามลำดับอาวุโส อาศัยอยู่ในหลายภูมิประเทศ หลายภูมิอากาศ ทั้งป่าดิบ, ป่าฝน, สะวันนา, ภูเขาสูง หรือกระทั่งพื้นที่เป็นหิมะหรือน้ำแข็งอันหนาวเย็นในประเทศญี่ปุ่น
ส่วนใหญ่กินอาหารได้หลากหลายทั้ง ผลไม้, ใบไม้, เมล็ดพืช, เห็ด, แมลง ตลอดจนแมงมุมขนาดเล็กและสัตว์ขนาดเล็ก ทุกชนิดมีถุงที่ข้างแก้มใช้เก็บอาหาร ระยะเวลาตั้งท้องเป็นเวลาประมาณ 6-7 เดือน หย่านมเมื่ออายุได้ 3-12 เดือน และโตเต็มที่ภายใน 3-5 ปี อายุขัยโดยเฉลี่ยบางชนิดอาจสูงได้ถึง 50 ปี
การจำแนก

วงศ์ลิงโลกเก่า Cercopithecidae
วงศ์ย่อย Cercopithecinae
เผ่า Cercopithecini
สกุล Allenopithecus
สกุล Miopithecus
สกุล Erythrocebus
สกุล Chlorocebus
สกุล Cercopithecus
เผ่า Papionini
สกุล Macaca
สกุล Lophocebus
สกุล Rungwecebus
สกุล Papio
สกุล Theropithecus
สกุล Cercocebus
สกุล Mandrillus
วงศ์ย่อย Colobinae
หมายเหตุ: บางข้อมูลจะแบ่งออกเป็น 11 สกุล
ซูกิชิ อินเตอร์กรุ๊ป

| --- | --- |

ประเภท: ธุรกิจอาหาร
อุตสาหกรรม: อาหารเกาหลี อาหารญี่ปุ่น
ก่อตั้ง: 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 (ณ สาขาทองหล่อ ซอย 11, กรุงเทพฯ)
ผู้ก่อตั้ง: นพดล  จิรวราพันธ์
สำนักงานใหญ่: ถนนเทพรัตน แขวงบางนาเหนือ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร
บุคลากรหลัก: ขจร จิรวราพันธ์  ประธานกรรมการผู้จัดการ นพดล จิรวราพันธ์​กรรมการผู้จัดการ
พนักงาน: 5,000 (2554)
เว็บไซต์: ซูกิชิ
บริษัท ซูกิชิ อินเตอร์กรุ๊ป จำกัด  เป็นเครือธุรกิจอาหารในประเทศไทย ผู้ก่อตั้งคือคุณนพดล  จิรวราพันธ์ โดยเริ่มต้นจากทำธุรกิจอาหาร สุกี้ และ ซูชิ บนสายพาน โดยก่อตั้งบริษัทขึ้นเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 เปิดดำเนินการสาขาแรก ณ สาขาทองหล่อ ซอย 11 เมนู สุกี้ ซูชิ และ อาหารญี่ปุ่น แบบสายพานเป็นรายแรกในประเทศไทย ด้วยแนวคิดต้องการเสนออาหารที่ดีมีคุณภาพ เน้นความหลากหลาย กว่า 20 ปี ที่ดำเนินการธุรกิจอาหารเกาหลีและญี่ปุ่น ซูกิชิ ได้พัฒนาผลิตภัณฑ์และขยายไลน์ธุรกิจเพื่อตอบสนองความต้องการผู้บริโภค
ธุรกิจในเครือ

ธุรกิจอาหาร มีร้านอาหารในเครือจำนวนมากกว่า 50 สาขา
Sukishi Korean Charcoal Grill
Tokki Izakaya
Wawacha Fresh
Wawa (Taiwan Cuisine)
Hachi Hachi
Craft Tea & CO.
Sukishi GO GO
Boguel Bogrill
แหล่งข้อมูลอื่น

ซูกิชิอินเตอร์กรุ๊ป
เกโซเต็ง

เกโซเต็ง
เกโซเต็ง
เกโซเต็ง (ญี่ปุ่น: げそ天; โรมาจิ: gesoten) เป็นเท็มปุระที่ทำจากหนวดหมึกทอด
มีการรับประทานกันมากในจังหวัดยามางาตะ โดยนอกจากจะใช้ใส่ในโซบะหรือราเม็งแล้ว ยังเป็นเมนูอาหารตามสั่งที่ร้านอิซากายะอีกด้วย
หมึกที่ใช้ทำเกโซเต็งส่วนใหญ่เป็น หมึกญี่ปุ่น หรือ หมึกแดง
ประวัติศาสตร์

ว่ากันว่ามีการรับประทานกันใน ภูมิภาคมุรายามะและโมงามิของจังหวัดยามางาตะมาตั้งแต่ยุคเอโดะ ในเวลานั้นหมึกดิบหาได้ยาก จึงเป็นที่นิยมในหมู่ คนทั่วไป ที่จะนำหนวดหมึกไปเติมน้ำแล้วรับประทานเป็นเท็มปุระ
สำหรับที่อื่นนอกจากในจังหวัดยามางาตะแล้ว เกโซเต็งยังมีการนำมารับประทานเป็นกับโซบะ ฯลฯ แต่เนื่องจากหนวดหมึกถือว่าเป็นส่วนขาของหมึก บางครั้งจึงถือว่าด้อยกว่าเมื่อเทียบกับตัวหมึก ร้านโซบะที่มีมายาวนานในเขตคันโตหลีกเลี่ยงการใช้หนวดหมึกราคาถูก
วสุพันธุ

| วสุพันธุ |
| --- | --- |

อาชีพ: ภิกษุ
มีชื่อเสียงจาก: หนึ่งในผู้ก่อตั้งนิกายโยคาจาร
วสุพันธุ (จีนตัวเต็ม: 世親; ; พินอิน: Shìqīn;  ทิเบต: དབྱིག་གཉེན་ ไวลี: dbyig gnyen มีชีวิตอยู่ยุคประมาณ พ.ศ. 859–943) เป็นภิกษุและนักปราชญ์จากแคว้นคันธาระ เป็นผู้อรรถาธิบายอภิธรรมที่เป็นหลักการของนิกายสรวาสติวาทและเสาตรานติกะ วสุพันธุเป็นน้องชายต่างบิดาของอสังคะ เดิมทีเป็นภิกษุนิกายสรวาสติวาท ได้เปลี่ยนมานับถือนิกายมหายานตามอสังคะ เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งนิกายโยคาจารร่วมกับอสังคะ เป็นหนึ่งในสิบเจ็ดคณาจารย์ในนาลันทา พุทธวิทยาลัยที่ปัจจุบันตั้งอยู่ในรัฐพิหาร
วสุพันธุเกิดที่ปุรุสปุระ (ปัจจุบัน คือ เปศวาร์) บิดาเป็นพราหมณ์ตระกูลเกาศิกะ ประจำอยู่ในราชสำนัก มีความเชี่ยวชาญเรื่องพระเวท มารดาชื่อ วิริญจี วสุพันธุแต่งอรรถกถาอธิบายอักษยมตินิรเทศสูตรและทศภูมิกสูตร นำหลักการสำคัญของโยคาจารที่อสังคะได้บรรจุไว้ในคัมภีร์ต่าง ๆ ออกมาเผยแพร่แก่นักปราชญ์ในยุคนั้น คัมภีร์อภิธรรมโกศะ เป็นผลงานของวสุพันธุที่ใช้กันแพร่หลายในธิเบตและเอเชียตะวันออก วสุพันธุได้นำหลักการทางพระพุทธศาสนาโดยเฉพาะที่เกี่ยวกับวิชญาณ (วิญญาณ) มาจัดระบบสอนในเชิงปรัชญาและอธิบายเชื่อมโยงกับทฤษฎีจิตนิยมแบบต่าง ๆ
มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์

| --- | --- |
Princess of Naradhiwas University
ตราพระนามาภิไธย ก.ว.  สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย
ชื่อเดิม: วิทยาลัยนราธิวาส มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ชื่อย่อ: มนร. / PNU
คติพจน์: มหาวิทยาลัยที่ประชาชนสัมผัสได้
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
สถาปนา: 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548; 19 ปีก่อน (2548-02-09)
สังกัดการศึกษา: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
สังกัดวิชาการ: คณะวิชา  7 ดูในบทความ  วิทยาลัย  3 ดูในบทความ  สำนัก/สถาบัน  6 ดูในบทความ 
งบประมาณ: 673,160,700 บาท (พ.ศ. 2568)
นายกสภาฯ: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ จงรัก พลาศัย
อธิการบดี: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ปรีชา สะแลแม
อาจารย์: 394 คน (พ.ศ. 2561)
บุคลากรทั้งหมด: 990 คน (พ.ศ. 2561)
ผู้ศึกษา: 3,090 คน (พ.ศ. 2565)
ที่ตั้ง: 99 ม.8 ตำบลโคกเคียน อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส
วิทยาเขต: ที่ตั้งของมหาวิทยาลัย  2 แห่ง ดูในบทความ 
สี: สีทอง - สีฟ้า   
เว็บไซต์: เว็บไซต์ของมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ (อังกฤษ: Princess of Naradhiwas University; อักษรย่อ: มนร. – PNU) เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐลำดับที่ 77 ในประเทศไทย ตั้งอยู่ในจังหวัดนราธิวาสก่อตั้งเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ภายหลังจากการหลอมรวมวิทยาลัยต่าง ๆ และยกฐานะขึ้นจากวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส วิทยาลัยการอาชีพตากใบ วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส และวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี  โดยชื่อ "มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์" นั้น ได้รับพระราชทานนามจากพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เพื่อสดุดีและเฉลิมพระเกียรติแด่สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ สมเด็จพระโสทรเชษฐภคินีเพียงพระองค์เดียวในรัชกาลที่ 8 และ 9 เนื่องด้วยพระองค์ทรงบำเพ็ญพระกรณียกิจมากมายแก่ประเทศชาติ เพื่อแบ่งเบาพระราชภาระของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และ สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธยใน พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ พุทธศักราช 2548 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 122 ตอนที่ 14ก วันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ดังนั้นทางมหาวิทยาลัยจึงกำหนดให้วันที่ 9 กุมภาพันธ์  ของทุกปีเป็นวันคล้ายวันสถาปนามหาวิทยาลัย
พิธีพระราชทานปริญญาบัตรของมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในช่วงเดือนกันยายน โดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ ทรงประกอบพิธีสำคัญต่างๆในกิจการของมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ และเสด็จฯ แปรพระราชฐานมาประทับแรม ณ พระตำหนักทักษิณราชนิเวศน์ เพื่อทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจในเขตภาคใต้อีกด้วย
โดยปัจจุบันมี ผศ.ดร.จงรัก พลาศัย เป็นนายกสภามหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ และผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ปรีชา สะแลแม เป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์