สภาพพลาสติกข้ามระบบประสาท
สภาพพลาสติกในคนตาบอด

แม้ว่าคนตาบอดจะไม่สามารถเห็นได้   แต่คอร์เทกซ์สายตาที่ปกติทำหน้าที่ประมวลข้อมูลทางสายตา  ยังปรากฏว่ามีการใช้งานอยู่  แม้ว่าจะใช้ประมวลข้อมูลที่ไม่ใช่ข้อมูลทางตา
งานวิจัยพบว่า  แม้ว่าปริมาตรของเนื้อขาว (white matter) ซึ่งเป็นเส้นประสาทประกอบด้วยแอกซอนมีปลอกไมอีลิน จะลดลงในลำเส้นใยประสาทตา (optic tract) แต่ปริมาตรของเนื้อขาวในคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิกลับไม่ลดลง
ถึงอย่างนั้น  ก็ยังปรากฏว่า  ปริมาตรเนื้อเทา (grey matter) ลดลงถึง  25% ในคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ
การฝ่อของเนื้อเทา  ซึ่งเป็นกลุ่มเซลล์ประสาท  น่าจะมีความสัมพันธ์กับความฝ่อของเนื้อขาวในลำเส้นใยประสาทตา 
เพราะว่า  ตาที่เสียหายไม่ส่งข้อมูลเกี่ยวกับการเห็น  การไม่ใช้ลำเส้นใยประสาทตาจึงนำไปสู่การสูญเสียปริมาตรเนื้อเทาในคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ
เชื่อกันว่า  การฝ่อของเนื้อขาวก็เกิดขึ้นเพราะเหตุเดียวกัน  แม้ว่า  จะมีการสูญเสียเนื้อขาวในคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิที่น้อยกว่า
โดยกระบวนการเปลี่ยนแปลงข้ามระบบประสาท  คอร์เทกซ์การได้ยินและคอร์เทกซ์สายตามีการเชื่อมต่อกันในคนที่ตาบอดตั้งแต่เยาว์วัยมากกว่าคนที่เห็นเป็นปกติ
การเชื่อมต่อกันเช่นนี้  เพิ่มความสามารถของระบบการได้ยินของคนตาบอด ทำให้มีสมรรถภาพที่ดีกว่าในการงานเกี่ยวกับเสียงเช่นการตรวจจับเสียงพยางค์ 
แต่ว่า  การเชื่อมต่อกันเช่นนี้ก็ทำให้ระบบการได้ยินต้องอาศัยคอร์เทกซ์สายตาในการตรวจจับเสียง[ต้องการตรวจสอบความถูกต้อง] 
การกำหนดตำแหน่งของเสียงในปริภูมิเกิดการขัดข้องได้ในผู้ที่ตาบอดตั้งแต่ในเยาว์วัย  โดยการสร้างรอยโรคชั่วคราวในคอร์เทกซ์สายตา  ผ่านการกระตุ้นประสาทด้วยสนามแม่เหล็กผ่านกะโหลก  (transcranial magnetic stimulation)
ก็เพราะการใช้คอร์เทกซ์สายตาเพื่อเพิ่มสมรรถภาพให้ระบบการได้ยิน  กระบวนการเปลี่ยนแปลงข้ามระบบประสาทจึงประกอบระบบรับความรู้สึกทั้งสองนี้เข้าด้วยกัน[ต้องการตรวจสอบความถูกต้อง]
และทำการประมวลข้อมูลเกี่ยวกับเสียงให้กระจัดกระจายไปในระบบรับความรู้สึกทั้งสอง[ต้องการตรวจสอบความถูกต้อง] 
ดังนั้น  จึงมีระดับการทำงานที่น้อยลงในคอร์เทกซ์การได้ยิน  (auditory cortex)  โดยพบว่า  คนตาบอดใช้  transverse temporal gyrus  (หรือเรียกว่า Heschl’s gyri  ซึ่งเป็นระบบแรกในเปลือกสมองที่รับสัญญาณข้อมูลเกี่ยวกับเสียง) น้อยกว่าคนปกติเมื่อทำงานที่ต้องตรวจจับเสียง 
เพราะว่า  ระบบสายตาสามารถที่จะทำหน้าที่ประมวลผลบางอย่างของระบบการได้ยิน  Heschl’s gyri  จึงไม่มีความสำคัญในการได้ยินในคนตาบอดเท่ากับคนปกติ
ในคนตาบอด  คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย (somatosensory cortex) ก็สามารถที่จะเกณฑ์คอร์เทกซ์สายตาให้ช่วยแปลผลเกี่ยวกับความรู้สึกสัมผัสด้วย
กระบวนการเปลี่ยนแปลงข้ามระบบประสาทเปลี่ยนการเชื่อมต่อกันของโครงสร้างในสมอง และนำไปสู่การเชื่อมต่อกันในระดับที่สูงขึ้นระหว่างคอร์เทกซ์ในระบบสายตาและระบบรับความรู้สึกทางกาย[ต้องการตรวจสอบความถูกต้อง] 
นอกจากนั้นแล้ว คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายยังเป็นศูนย์เชื่อมต่อกันของทางประสาทในสมองที่ไม่ปรากฏในคนที่มีตาปกติ 
ด้วยการเปลี่ยนการเชื่อมต่อกันข้ามระบบประสาทอย่างนี้   คนที่ตาบอดตั้งแต่เยาว์วัยสามารถที่จะตอบสนองต่อตัวกระตุ้นทางสัมผัสได้รวดเร็วกว่าและแม่นยำกว่า  เพราะว่ามีวิถีประสาทที่ใช้ในการแปลผลที่กว้างขวางกว่า
ส่วนหนึ่งของระบบการเห็นที่คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายสามารถกะเกณฑ์ก็คือทางสัญญาณด้านหลัง  (dorsal stream ที่กล่าวถึงในสมมุติฐานทางสัญญาณสองทาง)
คือ  ปกติแล้ว  ทางสัญญาณด้านหลังใช้สำหรับระบุตำแหน่งของวัตถุทางตาสำหรับบุคคลที่เห็นเป็นปกติ  แต่คนที่ตาบอดตั้งแต่เยาว์วัยใช้ทางสัญญาณด้านหลังในการรับรู้สัมผัสของวัตถุสามมิติ 
แต่ว่า  ทั้งคนเห็นและคนบอดใช้ทางสัญญาณด้านหลังเพื่อแปลผลข้อมูลเกี่ยวกับปริภูมิ  ซึ่งบอกเป็นนัยว่า กระบวนการเปลี่ยนแปลงข้ามระบบประสาทปรับทางสัญญาณด้านหลังให้ทำงานเนื่องด้วยความรู้สึกสัมผัส  แต่ไม่ใช่จะไปเปลี่ยนหน้าที่ของทางสัญญาณนั้นได้โดยทั้งหมด