stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สำนักงานตรวจสอบอิสระของรัฐสภา
แหล่งข้อมูลอื่น

GAO homepage
GAO name change, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 มิถุนายน 2017
General Accounting Office Reports, The Federation of American Scientists, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 พฤศจิกายน 2015
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
สำนักงานใหญ่ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
พระภรรยาเจ้าและพระภรรยาในราชวงศ์จีน

พระภรรยาเจ้าและพระภรรยาในราชวงศ์จีน ฐานันดรศักดิ์จะแตกต่างกันไปตลอดประวัติศาสตร์จีนของแต่ละราชวงศ์ เนื่องจากมีความโดดเด่นในด้านการบริหารราชสำนักชั้นในและการสืบราชสันตติวงศ์ ซึ่งจัดอันดับรัชทายาทตามความโดดเด่นของมารดานอกเหนือจากลำดับการเกิด โดยไม่คำนึงถึงอายุ สำหรับการจัดลำดับชั้นยศของพระภรรยาเจ้าและพระภรรยานี้ให้ได้แบ่งเป็น 3 ชั้น ได้แก่ พระอัครมเหสี (正妃), พระมเหสี (次妃), และพระสนม (庶妃) ซึ่งเป็นกลุ่มสตรีผู้รับราชการฝ่ายในพระราชวังที่เรียกว่า พระราชวังชั้นใน (內宮; nèi gōng ) หรือพระราชวังหลัง (後宮; hòu gōng ) หรือที่เรียกว่า "ธรรมเนียมวังหลัง" (後宮制度; hòu gōng zhì du )
ในสมัยราชวงศ์ซางพระอัครมเหสี มีพระราชอิสริยยศที่ พระบรมเทวี (后妃) ก่อนที่สมัยราชวงศ์โจวจะเปลี่ยนเป็น พระราชินี (王后) และเมื่อเข้าสู่ยุคจักรวรรดิพระราชอิสริยยศยกขึ้นที่ พระจักรพรรดินี (皇后)
ทำให้คำว่า "เฟย" ในราชวงศ์โจวถึงราชวงศ์ฉินไม่ได้ถูกใช้เป็นตำแหน่งอย่างเป็นทางการแต่เป็นเพียงคำเรียกของสตรีฝ่ายในที่เป็นพระภรรยาเจ้าและพระภรรยาแทน และตำแหน่งทางการถูกแทนด้วยคำว่า "ฟูเหริน (夫人)"
คำว่าเฟยถูกนำกลับมาใช้อย่างเป็นทางการอีกครั้งในสมัยราชวงศ์ฮั่น
โดยชายาเอกของไท่จื่อ (太子) และหวัง (王) มีพระยศเป็นเฟย (妃)
ในสมัยสมเด็จพระเจ้าโจยอยแห่งเว่ย์ทรงสถาปนา ซูเฟย (淑妃) เป็นพระยศสำหรับพระมเหสี
จนถึงสมัยราชวงศ์ถังคำว่า "เฟย" จึงถูกใช้เป็นพระยศทางการมากขึ้น แต่มีเพียง 4 พระยศ เรียกรวมว่า สี่ฟูเหริน (四夫人) หรือ สี่เฟย (四妃) ได้แก่ กุ้ยเฟย (貴妃)、ซูเฟย (淑妃)、เต๋อเฟย (德妃)、เสียนเฟย (賢妃)
ลำดับชั้นพระภรรยาเจ้าและพระภรรยาในสมัยราชวงศ์โจว

กฎมณเฑียรบาลแห่งราชวงศ์โจวแบ่งระดับไว้ดังนี้
พระภรรยาเจ้า
หวางโฮ่ว (王后; Wánghòu) พระอัครมเหสี 1 พระองค์
ฟูเหริน (夫人; fū ren) พระมเหสี 3 พระองค์
พิน (嬪; Pín) พระชายา 9 พระองค์
พระภรรยา
ซื่อฟู (世婦; shì fù) พระสนมเอก 27 นาง
หยูชี (御妻; yù qī) พระสนม 81 นาง
ลำดับชั้นพระภรรยาเจ้าและพระภรรยาในสมัยราชวงศ์ฉิน

กฎมณเฑียรบาลแห่งราชวงศ์ฉินแบ่งระดับไว้ดังนี้
พระภรรยาเจ้า
(王后; wáng hòu)
(夫人; fū ren)
(美人; měi ren)
(良人; liáng ren)
พระภรรยา
(八子; bā zi)
(七子; qī zi)
(長使; zhǎng shǐ)
(少使; shǎo shǐ)
ลำดับชั้นพระภรรยาเจ้าและพระภรรยาในสมัยราชวงศ์ฮั่น > ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก

กฎมณเฑียรบาลแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตกแบ่งระดับไว้ดังนี้
พระภรรยาเจ้า
หวงโฮ่ว (皇后; huáng hòu)
เจาอี๋ (昭儀; zhāo yí)
เจี๋ยยวี๋ (婕妤; jié yú)
สิงเอ๋อ (娙娥; xíng é)
หรงฮว๋า (容華; róng huá)
ชงอี (充衣; chōng yī)
เหม่ยเหริน (美人; měi rén)
พระภรรยา
เหลียงเหริน (良人; liáng rén)
ปาจื่อ (八子; bā zi)
ชีจื่อ (七子; qī zi)
ฉางสื่อ (長使; zhǎng shǐ)
เสาสื่อ (少使; shǎo shǐ)
อู่กวน (五官; wǔ guān)
ซุ่นฉาง (順常; shùn cháng)
อู๋เจวียน (舞涓; wǔ juān), ก้งเหอ (共和; gòng hé), ยวี๋หลิง (娛靈; yú líng), เป่าหลิน (保林; bǎo lín), เหลียงสื่อ (良使; liáng shǐ), เย่เจ่อ (夜者; yè zhě)
ลำดับชั้นพระภรรยาเจ้าและพระภรรยาในสมัยราชวงศ์ฮั่น > ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

กฎมณเฑียรบาลแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออกแบ่งระดับไว้ดังนี้
พระภรรยาเจ้า
หวงโฮ่ว (皇后; huáng hòu)
กุ้ยเหริน (貴人; guì rén)
เหม่ยเหริน (美人; měi rén)
พระภรรยา
ไฉหนี่ว์ (才女; cǎi nǚ)
กงเหริน (宮人; gōng rén)
ลำดับชั้นพระภรรยาเจ้าและพระภรรยาในสมัยราชวงศ์ถัง > ราชวงศ์ถังตอนต้น

กฎมณเฑียรบาลแห่งราชวงศ์ถังตอนต้นแบ่งระดับไว้ดังนี้
พระภรรยาเจ้า
หวงโฮ่ว (皇后; huáng hòu) พระอัครมเหสี 1 พระองค์
เฟย (妃; fēi ) พระมเหสี 4 พระองค์
กุ้ยเฟย (貴妃; guì fēi)
ซูเฟย (淑妃; shū fēi)
เต๋อเฟย (德妃; dé fēi)
เสียนเฟย (賢妃; xián fēi)
พิน (嬪; pín ) พระมเหสีรอง 9 พระองค์
เจาอี๋ (昭儀; zhāo yí)
เจาหรง (昭容; zhāo róng)
เจาเยวี่ยน (昭媛; zhāo yuàn)
ชิวอี๋ (修儀; xiū yí)
ชิวหรง (修容; xiū róng)
ชิวเยวี่ยน (修媛; xiū yuàn)
ฉงอี๋ (充儀; chōng yí)
ฉงหรง (充容; chōng róng)
ฉงเยวี่ยน (充媛; chōng yuàn)
พระภรรยา
พระสนมระดับสูง
เจี๋ยอวี๋ (婕妤; jié yú) พระสนม 9 นาง
เหม่ยเหริน (美人; měi rén) พระสนม 9 นาง
ไฉเหริน (才人; cái rén) พระสนม 9 นาง
พระสนมระดับล่าง
เป่าหลิน (寶林; bǎo lín) พระสนม 27 นาง
อวี้หนวี่ (禦女; yù nǚ) พระสนม 27 นาง
ไฉหนวี่ (採女; cǎi nǚ) พระสนม 27 นาง
ลำดับชั้นพระภรรยาเจ้าและพระภรรยาในสมัยราชวงศ์ซ่ง > ราชวงศ์ซ่ง

กฎมณเฑียรบาลแห่งราชวงศ์ซ่งแบ่งระดับไว้ดังนี้
พระภรรยาเจ้า
หวงโฮ่ว (皇后; huáng hòu) พระอัครมเหสี 1 พระองค์
เฟย (妃; fēi ) พระมเหสี 4 พระองค์
กุ้ยเฟย (貴妃; guì fēi)
ซูเฟย (淑妃; shū fēi)
เต๋อเฟย (德妃; dé fēi)
เสียนเฟย (賢妃; xián fēi)
พิน (嬪; pín ) พระมเหสีรอง 18 พระองค์
ไท่หยี (太儀; tài yí)
กุ้ยหยี (貴儀; guì yí)
เฟยหยี (妃儀; fēi yí)
ชูหยี (淑儀; shū yí)
หว่านหยี (婉儀; wǎn yí)
ซุ่นหยี (順儀; shùn yí)
ซุ่นหรง (順容; shùn róng)
ชูหรง (淑容; shū róng)
หว่านหรง (婉容; wǎn róng)
เจาหยี (昭儀; zhāo yí)
เจาหรง (昭容; zhāo róng)
เจาเหยี่ยน (昭媛; zhāo yuàn)
ซิวหยี (修儀; xiū yí)
ซิวหรง (修容; xiū róng)
ซิวเหยี่ยน (修媛; xiū yuàn)
ฉงหยี (充衣; chōng yī)
ฉงหรง (充容; chōng róng)
ฉงเหยี่ยน (充媛; chōng yuàn)
พระภรรยา (พระสนมมีได้ไม่จำกัดจำนวน)
เจียหยี (婕妤; jié yú)
เหม่ยเหริน (美人; měi rén)
ไฉเหริน (才人; cái rén)
กุ้ยเหริน (貴人; guì rén)
ลำดับชั้นพระภรรยาเจ้าและพระภรรยาในสมัยราชวงศ์หยวน > ราชวงศ์หยวน

กฎมณเฑียรบาลแห่งราชวงศ์หยวนนั้นเรียบง่ายที่สุด มีการแบ่งลำดับขั้นเพียง 3 ระดับ ได้แก่ จักรพรรดินีมีได้เพียงพระองค์เดียวเท่านั้น ส่วนพระมเหสี และพระสนม ไม่มีการจำกัดจำนวนผู้ดำรงตำแหน่ง
ลำดับชั้นพระภรรยาเจ้าและพระภรรยาในสมัยราชวงศ์หมิง > ราชวงศ์หมิง

ตอนต้นราชวงศ์หมิงกฎมณเฑียรบาลงแบ่งระดับไว้ ดังนี้
ชั้นพระภรรยาเจ้า
พระอัครมเหสี
หวงโฮ่ว (皇后; huáng hòu)
พระมเหสี
กุ้ยเฟย (貴妃; guì fēi)
เฟย (皇妃; Huáng fēi) ：พระยศชั้นนี้จะได้รับการเฉลิมพระนามาภิไธย 1 ใน 8 อักษร ได้แก่ เสียน (賢)、ซู (淑)、จวง (莊)、จิ้ง (敬)、ฮุ่ย (惠)、ซุ่น (順)、คัง (康)、หนิง (寧) หากพระมเหสีได้รับโปรดเกล้าให้ปกครองวังหลัง จะถูกเรียกว่า "攝六宮事"
พิน (嬪; pín)
ชั้นพระภรรยา (พระสนม)
เจี๋ยอวี๋ (婕妤; jié yú)
เจาหยี (昭儀; zhāo yí)
เหม่ยเหริน (美人; měi rén)
กุ้ยเหริน (貴人; guì rén)
ตอนกลางถึงตอนปลายราชวงศ์หมิงกฎมณเฑียรบาลงแบ่งระดับไว้ ดังนี้
ชั้นพระภรรยาเจ้า
พระอัครมเหสี
หวงโฮ่ว (皇后; huáng hòu)
พระมเหสี
หวงกุ้ยเฟย (皇貴妃; huáng guì fēi)
กุ้ยเฟย (貴妃; guì fēi)
เฟย (妃; fēi)
พิน (嬪; pín)
ชั้นพระภรรยา
เจาหยี (昭儀; zhāo yí)
เจาหรง (昭容; zhāo róng)
เจี๋ยอวี๋ (婕妤; jié yú)
เหม่ยเหริน (美人; měi rén)
กุ้ยเหริน (貴人; guì rén)
ลำดับชั้นพระภรรยาเจ้าและพระภรรยาในสมัยราชวงศ์ชิง > ราชวงศ์ชิง

กฎมณเฑียรบาลแห่งราชวงศ์ชิงแบ่งระดับไว้ดังนี้
ชั้นพระภรรยาเจ้า
พระอัครมเหสี
หวงโฮ่ว (皇后; huáng hòu) มีได้ 1 พระองค์
พระมเหสี
หวงกุ้ยเฟย (皇貴妃; huáng guì fēi) มีได้ 1 พระองค์
กุ้ยเฟย (貴妃; guì fēi) มีได้ 2 พระองค์
เฟย (妃; fēi) มีได้ 4 พระองค์
พิน (嬪; pín) มีได้ 6 พระองค์
ชั้นพระภรรยา (พระสนมมีได้ไม่จำกัดจำนวน)
กุ้ยเหริน (貴人; guì rén)
ฉางไจ้ (常在; cháng zài)
ตาอิ้ง (答應; dā yìng)
ฮิปนอส

รูปปั้นศีรษะฮิปนอส
ฮิปนอส ในเซนต์เซย่า
ฮิปนอส (อังกฤษ: Hypnos, กรีก: Ὕπνος แปลว่า "หลับ") เทพแห่งการหลับ ในตำนานเทพเจ้าของกรีก มีชื่อที่ชาวโรมันเรียกว่า ซัมนัส (Somnus) เป็นบุตรชายของนิกซ์ (Nyx) เทพีแห่งราตรี และ อีราบัส (Erabus) เทพแห่งความมืด เป็นพี่ชายฝาแฝดของทานาทอส (Thanatos) เทพแห่งความตาย โดยทั้งคู่อาศัยอยู่ยังขุมนรก เป็นเทพผู้ช่วยของฮาเดส (Hades) จ้าวแห่งนรก
รูปลักษณ์ของทั้งฮิปนอสและทานาทอส มักเป็นรูปชายหนุ่มเปลือยกาย หน้าตาเหมือนกัน มีปีกสยายติดกับศีรษะข้างใดข้างหนึ่ง
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

ฮิปนอสถูกสร้างเป็นละครในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง เซนต์เซย่า ปรากฏบทบาทในภาคศึกเทพเจ้าฮาเดส อันเป็นภาคสุดท้ายในฉบับมังงะ โดยฮิปนอสในเรื่องเซนต์เซย่า นี้ ถูกวาดให้มีดวงตาและผมเป็นสีทอง มีดาวหกแฉกคล้ายดาวแห่งเดวิด (Magen David) อยู่กลางหน้าผาก มีนิสัยที่มีความเมตตาและสุขุมกว่าทานาทอส แฝดผู้น้องมาก แต่เป็นผู้ที่จับอะธีนาขังไว้ในไหและสะกดนางให้หลับตอดกาลโดยที่ไม่ตาย ในที่สุดฮิปนอสก็ตายด้วยการร่วมมือกันของ ดราก้อน ชิริว และ ซิกนัส เฮียวงะ
ในเรื่องชุดตำนานคธูลู ฮิปนอสถูกกล่าวถึงในฐานะของเอลเดอร์ก็อดตนหนึ่งซึ่งอยู่ในโลกแห่งความฝัน มักปรากฏตัวเป็นชายหนุ่มแต่สามารถแปลงร่างเป็นสัตว์ประหลาดในฝันร้ายของผู้ที่พบกับฮิปนอสได้ ถ้าฮิปนอสพอใจมนุษย์คนไหนมากๆก็จะใช้เวทมนตร์เปลี่ยนร่างของคนๆนั้นเป็นสัตว์ประหลาดเพื่อให้อยู่ในโลกแห่งความฝันตลอดไปโดยจะกลับไปโลกมนุษย์ไม่ได้อีก
ในเพอร์โซนา 3 ฮิปนอสเป็นเพอร์โซนาประจำตัวของทาคายะ ซึ่งเป็นหัวหน้าของกลุ่มนักฆ่า สเตรก้า และในภายหลังนั้นเขาได้เป็นหัวหน้าลัทธิซึ่งชักนำนิกซ์มายังโลก ฮิปนอสปรากฏร่างเป็นชายเปลือยซึ่งมีปีกคู่ใหญ่อยู่ด้านหลังและมีสายระยางเชื่อมกับปีกเหมือนเส้นประสาท
ดูเพิ่ม

ทานาทอส
ฮาเดส
คิเม็ตสึโนะไยบะ ฮิโนะคามิเค็ปปูตัง

| คิเม็ตสึโนะไยบะ ฮิโนะคามิเค็ปปูตัง |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: CyberConnect2
ผู้จัดจำหน่าย: JP: อะนิเพล็กซ์ ทั่วโลก: เซกา
ชุด: ดาบพิฆาตอสูร
เอนจิน: อันเรียลเอนจิน 4
เครื่องเล่น: ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ เพลย์สเตชัน 4 เพลย์สเตชัน 5 เอกซ์บอกซ์วัน เอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส
วางจำหน่าย: JP: 14 ตุลาคม 2021 ทั่วโลก: 15 ตุลาคม 2021
แนว: ต่อสู้, แอ็กชัน
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว, หลายผู้เล่น
คิเม็ตสึโนะไยบะ ฮิโนะคามิเค็ปปูตัง (ญี่ปุ่น: 鬼滅の刃 ヒノカミ血風譚; โรมาจิ: Kimetsu no Yaiba Hinokami Keppūtan แปล: ดาบพิฆาตอสูร: สายลมเลือดแห่งระบำเทพอัคคี; อังกฤษ: Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba – The Hinokami Chronicles) เป็นวิดีโอเกมแนวต่อสู้สามมิติที่สร้างจากอนิเมะดัดแปลงในปี 2019 ของซีรีส์มังงะ ดาบพิฆาตอสูร ที่เขียนเรื่องโดยโคโยฮารุ โกโตเก ตัวเกมพัฒนาโดย CyberConnect2 และจัดจำหน่ายโดยอะนิเพล็กซ์ในญี่ปุ่น และวางจำหน่ายทั่วโลกโดยเซกาในเดือนตุลาคม 2021
ภาพรวม ​

ตัวเกมดัดแปลงมาจากเหตุการณ์ในซีซันแรกของซีรีส์อนิเมะและภาพยนตร์ ดาบพิฆาตอสูร เดอะมูฟวี่: ศึกรถไฟสู่นิรันดร โดยโหมดเนื้อเรื่องของผู้เล่นคนเดียวจะกล่าวถึงคามาโดะ ทันจิโร่ เด็กหนุ่มผู้กลายเป็นนักล่าอสูรหลังจากครอบครัวของตนถูกอสูรฆ่าตายทั้งหมด ยกเว้นเพียงน้องสาวที่ชื่อเนะซึโกะเท่านั้นที่ได้กลายเป็นอสูรไป เขาจึงตั้งปณิธานว่าจะหาทางทำให้น้องสาวกลับมาเป็นมนุษย์ดังเดิมให้ได้ เนื้อเรื่องประกอบด้วยองค์ประกอบการสำรวจ และเล่าผ่านคัตซีนต่างๆ และการต่อสู้กับบอสกับปีศาจที่เห็นในซีรีส์อนิเมะ
ฮิโนะคามิเค็ปปูตัง ยังมีโหมดเวอร์ซุสซึ่งผู้เล่นจะรวมทีมของนักสู้สองคนจากรายชื่อตัวละครทั้งหมด 18 ตัว รวมถึง 6 คนที่ปรากฏตัวในอนิเมะภาคแยก Chuukou Ikkan!! Kimetsu Gakuen Monogatari ตัวเกมยังรองรับผู้เล่นหลายคนทั้งแบบโลเคลและออนไลน์
การพัฒนา

ฮิโนะคามิเค็ปปูตัง ได้รับการประกาศครั้งแรกในเดือนมีนาคม 2020 โดยจะจัดจำหน่ายโดยอะนิเพล็กซ์สำหรับเพลย์สเตชัน 4 โดยที่ก่อนหน้านี้บริษัทได้ผลิตอนิเมะดัดแปลงในปี 2019 ในเดือนนั้น วิดีโอแรกถูกปล่อยพร้อมกับประกาศชื่อเกม Kimetsu no Yaiba Hinokami Keppūtan โดยจะถูกพัฒนาโดย CyberConnect2 บริษัทที่เป็นที่รู้จักในด้านการพัฒนาซีรีส์ นารูโตะ: อัลติเมตนินจา หลายเดือนต่อมาในระหว่างการพัฒนา ตัวเกมได้รับการประกาศอีกครั้งผ่านทางนิตยสาร โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ ให้เป็นเกมต่อสู้แบบหลายแพลตฟอร์มสำหรับ เพลย์สเตชัน 4 เพลย์สเตชัน 5 เอกซ์บอกซ์วัน เอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส และ ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ยูโฟเทเบิลซึ่งเป็นสตูดิโอแอนิเมชั่นที่อยู่เบื้องหลังซีรีส์อนิเมะ ได้ผลิตภาพประกอบหลักหลายแบบสำหรับเกม
ผู้ที่ซื้อ ฮิโนะคามิเค็ปปูตัง จะได้รับเนื้อหาที่ดาวน์โหลดได้หลังเกมวางจำหน่ายฟรี 3 ตัว โดยแต่ละตัวจะมีตัวละครใหม่สองตัว ตัวแรกที่ประกาศในเดือนตุลาคม 2021 จะเพิ่มอาคาสะและรุยซึ่งเป็นปีศาจตัวแรกที่เล่นได้ในเกม
ผลตอบรับ

ตัวเกมได้รับเสียงวิจารณ์ "ผสมหรือโดยเฉลี่ย" จากการรวบรวมบทวิจารณ์ของเมทาคริติก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
Jump Force North America official website
Jump Force European official website
ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์

| ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์ |
| --- | --- |

เกิด: ฮิว ริชาร์ด ลูอีส กรอสเวอร์เนอร์ 29 มกราคม พ.ศ. 2534 (33 ปี) เวสต์มินสเตอร์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
อาชีพ: นักธุรกิจและเจ้าของที่ดิน
มีชื่อเสียงจาก: ขุนนางอังกฤษ
คู่สมรส: Olivia Henson (สมรส 2024)
บิดามารดา: เกราล์ด กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 6 แห่งเวสต์มินสเตอร์ นาตาเลีย กรอสเวอร์เนอร์ ดัชเชสแห่งเวสต์มินสเตอร์
ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์ (อังกฤษ: Hugh Grosvenor, 7th Duke of Westminster) เกิดเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2534 ณ เวสต์มินสเตอร์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นบุตรชายของ เกราล์ด กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 6 แห่งเวสต์มินสเตอร์ และ นาตาเลีย กรอสเวอร์เนอร์ ดัชเชสแห่งเวสต์มินสเตอร์ ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดำรงตำแหน่งเป็น ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์ ภายหลังการถึงแก่กรรมของบิดาในปี 2559 ครอบครัวของเขาประกอบธุรกิจเป็นเจ้าของที่ดินและนักธุรกิจคนสำคัญของประเทศอังกฤษ ทรัพย์สินของเขามีมากถึง 10,100 ล้านปอนด์ (430,000 ล้านบาท) และถูกจัดเป็นบุคคลที่ร่ำรวยมากที่สุดในโลกในอายุไม่เกิน 30 ปี เขายังสืบสายพระโลหิตมาจาก จักรพรรดินิโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย ผ่านทางสายมารดา
ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์ กำลังคบหาดูใจกับ แฮเรียต ทอมริสัน ถึงทั้ง 2 เจอกันเนื่องจากศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกัน นอกจากนี้ ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์ ยังเป็นพระบิดาทูลหัวให้กับ เจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์ พระโอรสพระองค์แรกใน เจ้าชายแห่งเวลส์ มกุฎราชกุมาร และ เจ้าหญิงแห่งเวลส์ มกุฎราชกุมารี เนื่องจากครอบครัวของเขามีความเกี่ยวข้องกับ ราชวงศ์สหราชอาณาจักร อาทิ ลีโอนอรา แอนสัน เคาน์เตสแห่งลิชฟิลด์ ซึ่งเป็นป้าแท้ๆของเขา ได้สมรสกับ แพทริก แอนสัน เอิร์ลที่ 5 แห่งลิชฟิลด์ พระโอรสใน เจ้าหญิงแอนน์แห่งเดนมาร์ก ผู้เป็นธิดาใน จอห์น โบวส์-ลีออน พระเชษฐาแท้ๆใน สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี
ตราประจำตำแหน่ง
พญากานเมือง

| พญาการเมือง> กษัตริย์น่าน  องค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ภูคา |
| --- | --- |
ครองราชย์: พ.ศ. 1898 - พ.ศ. 1905
รัชกาล: 7 ปี
ก่อนหน้า: พญาขุนไส
ถัดไป: พญาผากอง

ประสูติ: ณ เมืองวรนคร
พิราลัย: พ.ศ. 1905 ณ เมืองภูเพียง
พระมเหสี: พระนางเทวี
พระราชบุตร: 1 พระองค์
ราชวงศ์: ราชวงศ์ภูคา
พระบิดา: พญาผานอง
พระมารดา: นางพญาปัว (อั้วสิม)
พญาการเมือง ทรงเป็น กษัตริย์น่าน องค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ภูคา ครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 1898 - พ.ศ. 1905
พระราชประวัติ

พญาการเมือง มีพระนามเดิมว่า เจ้าการเมือง ประสูติ ณ เมืองวรนคร ทรงเป็นพระราชโอรสองค์แรกใน พญาผานอง ประสูติแต่พระนางวรนครเทวี และทรงมีพระอนุชาร่วมพระมารดา 6 พระองค์ มีรายพระนามดังนี้
เจ้าการเมือง ภายหลังเป็น กษัตริย์น่าน องค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ภูคา
เจ้าเล่า
เจ้ารื่น
เจ้าบาจาย
เจ้าควายตม
เจ้าไส ภายหลังเป็น กษัตริย์น่าน องค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์ภูคา
พระกรณียกิจ

ในพงศาวดารเมืองน่าน เล่าว่า ในสมัยเจ้าพระยาการเมือง ครองเมืองน่านอยู่ ก็ได้มี พระยาโสปัตตกันทิ เจ้าเมืองสุโขทัย ได้มาเชิญพระยาการเมือง ไปสร้างวัดหลวงอุทัยถึงสุโขทัย ซึ่งพระยาการเมืองก็ไปช่วย จนเสร็จสมบูรณ์ ด้วยความดีความชอบ ที่พระยาการเมือง ได้ช่วยพระยาโสปัตกันทิ สร้างวัดหลวงอุทัย ทำให้พระยาโสปัตกันทิ มีความชื่นชอบพระยาการเมืองเป็นอันมาก ก่อนจะกลับเมืองน่าน ก็ได้มอบพระธาตุเจ้า 7 องค์ เพื่อตอบแทนที่พระยาการเมือง ได้มาสร้างคุณงามความดีให้แก่สุโขทัย ดังวรรณพระธาตุเจ้า 7 องค์นั้น คล้ายเมล็ดพรรณผักกาด มีวรรณดังแก้ว 3 องค์ วรรณดังมุก 2 องค์ วรรณะทองเท่าเมล็ดงาดำ 2 องค์ , พร้อมพระพิมพ์ทองคำ 20 องค์ พระพิมพ์เงิน 20 องค์ พระยาการเมืองนั้น เมื่อได้ของวิเศษด้วยความชื่นชมโสมนัส แล้วก็นำกลับมาแสดงแก่มหาเถรเจ้า ที่เมืองปัว ด้วยความชื่นชมโสมนัส แล้วถามพระมหาเจรเจ้าว่า ควรเอาประจุธาตุนี้ไว้ที่ใดเมื่อพระมหาเถรเจ้าพิจารณาดูที่ควรประจุธาตุนั้นแล้ว ก็กล่าวว่า “ ควรเอาไปประจุไว้ที่ดอยภูเพียงแช่แห้ง ตรงที่ระหว่างกลางแม่น้ำเตี๋ยน และแม่น้ำลิง จึงจะเห็นสมควร เพราะภายภาคหน้า แผ่นดินนี้จะเป็นผืนแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ และเป็นแผ่นดินที่เจริญสืบไป” .... เมื่อทราบดังนั้น พระยาการเมือง ก็ประกาศป่าวร้อง พสกนิกร และเหล่าเสนาอำมาตย์ พร้อมนิมนต์มหาเถรเจ้าลงไปด้วย มีการแห่นำเอา พระบรมธาตุเจ้ามาจากเมืองปัว มีดนตรีห้าจำพวกคือ ปี่ ฆ้อง กลองยาว ฉาบ และพิณ แห่เอาพระบรมธาตุเจ้าที่ได้ เดินทางไปตามลำน้ำน่านลงไปที่ภูเพียงแช่แห้ง
การเดินทางครั้งนั้น ว่ากันว่า เป็นการเดินทางด้วยทางน้ำ เป็นขบวนแพ ซึ่งในขบวนแพเสด็จครั้งนี้ มีชายหญิงคู่หนึ่ง ชื่อ ปู่คำมา และย่าคำบี้ ทั้งคู่ต่างก็เป็นปฏิภาณกวี ได้ขับซอถ้อง ร้องโต้ตอบกัน สร้างความครึกครื้นให้กับขบวนเสด็จเป็นอันมาก
ซึ่งซอครั้งนั้น เกิดจากการซอบรรยายความงดงามของทิวทัศน์ ของลำน้ำน่านขณะล่องแพ จึงกล่าวได้ว่า ปู่คำมาและย่าคำบี้ เป็นผู้ให้กำเนิดการซอเมืองน่าน ที่เรียกว่า “ ซอล่องน่าน”
เมื่อมาถึง พระยาการเมืองทรงให้ช่างหล่อเต้าปูนสำริดไว้ 1 ต้น พร้อมกับเอาพระธาตุเจ้า พระพิมพ์เงิน พระพิมพคำ ใส่ลงไปในปูน แล้วปิดฝาทับ พร้อมกับพอกด้วย “ สะตายจีน” (ปูนขาวผสมยางไม้ และทรายละเอียด) ให้เกลี้ยงกลมดีและแข็งดังก้อนหิน พร้อมใช้ไพร่พลแต่งกายเป็นเทวบุตร เทวดา มเหสักข์ทั้งปวง นำพระมหาเถรเจ้าและพระยาการเมือง ไปยังหลุมพร้อมนำเอาพระธาตุเจ้าลงใส่ไปในเต้าปูนนั้น
แล้วก็ได้ก่อเจดีย์ขึ้นสูงเหนือแผ่นดิน 1 วา มีการนิมนต์พระภิกษุสังฆะเจ้า กระทำการสมโภช พร้อมมีการสักการบูชา แล้วก็ยกรี้พลกลับเมืองปัว
วัดพระธาตุแช่แห้ง จ.น่าน
ดังนั้น ครั้งแรกที่มีการสร้างพระธาตุแช่แห้งนั้น ไม่ใช่เจดีย์องค์ใหญ่อย่างที่พวกเราเห็นอยู่ทุกวันนี
อยู่มาได้ไม่นานนัก พระยาการเมืองก็มีใจคิดถึงพระธาตุ อยากจะปฏิบัติไหว้สาองค์พระบรมสารีริกธาตุทุกวัน จึงยกรี้พลทั้งหลายเสด็จลงมาตั้งเมืองใกล้พระธาตุ ที่บ้านห้วยไค้ภูเพียง แช่แห้ง ขุดคู กำแพงดินรอบพระธาตุจนเสร็จสิ้น ณ บริเวณพระธาตุแช่แห้ง ให้ชื่อว่า “ เมืองภูเพียงแช่แห้ง”
ศิลป พีระศรี

| ศาสตราจารย์ศิลป พีระศรีป> ม., ท.ช. |
| --- | --- |
ภาพถ่ายอย่างเป็นทางการของ ศาสตราจารย์ศิลป พีระศรี

คณบดีคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์
ดำรงตำแหน่ง 12 ตุลาคม พ.ศ. 2486 – 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2505
มหาวิทยาลัย: ศิลปากร
ก่อนหน้า: สถาปนาคณะ
ถัดไป: เขียน ยิ้มศิริ (รักษาราชการแทน)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: กอร์ราโด เฟโรชี 15 กันยายน พ.ศ. 2435 ฟลอเรนซ์ ราชอาณาจักรอิตาลี
เสียชีวิต: 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2505 (69 ปี) จังหวัดธนบุรี ประเทศไทย
เชื้อชาติ: อิตาลี (โดยกำเนิด)   ไทย (หลัง พ.ศ. 2485)  
คู่สมรส: แฟนนี วิเวียนนี มาลินี เคนนี่
บุตร: อิซาเบลลา โรมาโน
บุพการี: อาตูโต เฟโรชี (บิดา) ซานตีนา เฟโรชี (มารดา)
ศิษย์เก่า: สถาบันศิลปแห่งนครฟลอเรนซ์
ชื่ออื่น: อาจารย์ฝรั่ง
ผลงานที่สำคัญ: พระพุทธรูปประธานที่พุทธมณฑล อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ อนุสาวรีย์ท้าวสุรนารี
อนุสรณ์: วันศิลป พีระศรี (ดูเพิ่ม)
ลายมือชื่อ: 

ศาสตราจารย์ ศิลป พีระศรี (15 กันยายน พ.ศ. 2435 — 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2505) เดิมชื่อ กอร์ราโด เฟโรชี (Corrado Feroci) เป็นชาวอิตาลีสัญชาติไทย เป็นประติมากรจากเมืองฟลอเรนซ์ที่เข้ามารับราชการในประเทศไทยตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยถือเป็นปูชนียบุคคลคนหนึ่งของไทยที่ได้สร้างคุณูปการในทางศิลปะและมีผลงานที่เป็นที่กล่าวขานจนเป็นที่รู้จักกว้างขวาง ทั้งยังเป็นผู้ก่อตั้งและอาจารย์สอนวิชาศิลปะที่โรงเรียนประณีตศิลปกรรม ซึ่งภายหลังได้รับการยกฐานะให้เป็นมหาวิทยาลัยศิลปากร โดยดำรงตำแหน่งคณบดีคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์คนแรก มีความรักใคร่ ห่วงใยและปรารถนาดีต่อลูกศิษย์อยู่ตลอดจนเป็นที่รักและนับถือทั้งในหมู่ศิษย์และอาจารย์ด้วยกัน
เขายังเป็นผู้วางรากฐานที่เข้มแข็งให้แก่วงการศิลปะไทยสมัยใหม่จากการที่ได้พร่ำสอนและผลักดันลูกศิษย์ให้ได้มีความรู้ความสามารถในวิชาศิลปะทั้งงานจิตรกรรมและงานช่าง มีจุดประสงค์ให้คนไทยมีความรู้ความเข้าใจในศิลปะและสามารถสร้างสรรค์งานศิลปะได้ด้วยความสามารถของบุคลากรของตนเอง การก่อตั้งมหาวิทยาลัยศิลปากรจึงเปรียบเสมือนการหว่านเมล็ดพันธุ์ให้แก่คนไทยเพื่อที่จะออกไปสร้างศิลปะเพื่อแผ่นดินของตน และถึงแม้จะริเริ่มรากฐานของความรู้ด้านศิลปะตะวันตกในประเทศไทย แต่ในขณะเดียวกันเขาได้ศึกษาศิลปะไทยอย่างลึกซึ้ง เนื่องจากต้องการให้คนไทยรักษาความงามของศิลปะไทยเอาไว้ จึงได้เกิดการสร้างลูกศิษย์ที่มีความรู้ทั้งงานศิลปะตะวันตกและศิลปะไทยออกไปเป็นกำลังสำคัญให้แก่วงการศิลปะไทยเป็นจำนวนมาก และเกิดรูปแบบงานศิลปะไทยสมัยใหม่ในที่สุด
ด้วยคุณูปการนี้เขาจึงได้รับการยกย่องให้เป็นปูชนียบุคคลของมหาวิทยาลัยศิลปากรและของประเทศไทย โดยเฉพาะในงานประติมากรรมที่ได้มีผลงานที่โดดเด่นมากมายที่สร้างไว้แก่ประเทศไทย ได้แก่ พระพุทธรูปประธานที่พุทธมณฑล, อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ, อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย และรวมไปถึง พระบรมราชานุสาวรีย์ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ที่วงเวียนใหญ่, พระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช, อนุสาวรีย์ท้าวสุรนารี และพระบรมราชานุสาวรีย์ของกษัตริย์ไทยอีกหลายพระองค์ เป็นต้น ด้วยเหตุนี้ศาสตราจารย์ศิลป จึงได้รับการยกย่องว่าเป็น บิดาแห่งศิลปะร่วมสมัยของไทย และเป็น ผู้วางรากฐานมหาวิทยาลัยศิลปากร โดยในวันที่ 15 กันยายน ของทุกปีจะถือเป็นวันศิลป พีระศรี ซึ่งมหาวิทยาลัยศิลปากรจะจัดงานรำลึกขึ้นทุกปีเพื่อระลึกถึงคุณงามความดีที่มีต่อมหาวิทยาลัยและประเทศไทยนานัปการ
ประวัติ > วัยหนุ่มและชีวิตที่ฟลอเรนซ์

ศาสตราจารย์ ศิลป พีระศรี มีนามเดิมว่าคอร์ราโด เฟโรชี เกิดเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2435 ในเขตซานโจวันนี (San Giovanni) เมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี เป็นบุตรของนายอาตูโด เฟโรชีและนางซานตินา เฟโรชี ซึ่งประกอบธุรกิจการค้า และเนื่องจากเกิดและอาศัยอยู่ ณ เมืองฟลอเรนซ์ นครแห่งการกำเนิดศิลปะเรอเนซองส์ชื่อก้องของอิตาลี คอร์ราโดจึงมีความสนใจในวิชาศิลปะมาตั้งแต่วัยเด็ก คอร์ราโดนั้นมีความสนใจและชื่นชอบในผลงานประติมากรรมของมิเกลันเจโลและโลเรนโซ กีแบร์ตีในมหาวิหารฟลอเรนซ์เป็นอย่างมาก จึงได้สมัครเป็นลูกมือช่วยงานศิลปินที่มีชื่อเสียงตามสตูดิโอต่างๆของเมืองฟลอเรนซ์ เขามีความตั้งใจแน่วแน่ที่จะศึกษาวิชาศิลปะและเป็นศิลปินให้ได้ อย่างไรก็ตามบิดามารดาของคอร์ราโดกลับไม่เห็นด้วยกับความคิดของเขาเพราะต้องการให้มาสืบทอดธุรกิจของครอบครัวต่อไปมากกว่า แต่คอร์ราโดมีความตั้งใจที่จะศึกษาศิลปะอย่างแรงกล้า จึงได้เก็บสะสมเงินและเข้าศึกษาในสถาบันศิลปแห่งนครฟลอเรนซ์ (Accademia di Belle Arti di Firenze) หลักสูตร 7 ปี ในปีพ.ศ. 2451 และจบการศึกษาในปีพ.ศ. 2458 ในขณะที่มีอายุ 23 ปีด้วยเกียรตินิยมอันดับที่หนึ่ง และได้รับประกาศนียบัตรช่างปั้นช่างเขียน ต่อมาได้สอบคัดเลือกและได้รับตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ประจำราชวิทยาลัย ศาสตราจารย์คอร์ราโดมีความรอบรู้ทางด้านประวัติศาสตร์ศิลปะ วิจารณ์ศิลป์และปรัชญาโดยเฉพาะมีความสามารถทางด้านศิลปะแขนงประติมากรรมและจิตรกรรมเป็นอย่างสูง ได้สร้างสรรค์ผลงานศิลปะไว้มากมายและได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดออกแบบอนุสาวรีย์จากรัฐบาลหลายครั้ง อาทิเช่น ผลงานอนุสาวรีย์ผู้กล้าในสงครามโลกครั้งที่ 1 บนเกาะเอลบา เป็นต้น
ประวัติ > การเข้ารับราชการในแผ่นดินสยาม

ศาสตราจารย์คอร์ราโด สมรสกับนางแฟนนี วิเวียนนี มีบุตรสาวชื่อ อิซซาเบลล่า และสืบเนื่องจากปี พ.ศ. 2466 ท่านได้ชนะการประกวดการออกแบบเหรียญเงินตราสยามที่จัดขึ้นในยุโรปและยังมีความต้องการแสวงหาสถานที่ปฏิบัติงานแห่งใหม่ ประกอบกับในช่วงเวลานั้นซึ่งตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชประสงค์ต้องการบุคลากรที่เชี่ยวชาญในด้านศิลปะตะวันตกเพื่อที่จะเข้ามารับราชการเป็นช่างปั้นในแผ่นดินไทยและทำการฝึกสอนช่างไทยให้มีความสามารถในการสร้างงานประติมากรรมแบบตะวันตกได้ ทางรัฐบาลอิตาลีจึงได้ยื่นข้อเสนอโดยการส่งคุณวุฒิและผลงานของศาสตราจารย์คอร์ราโดให้สยามพิจารณา โดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์เป็นบุคคลสำคัญในการคัดเลือกศาสตรจารย์คอร์ราโดให้มาปฏิบัติงานในสยาม ด้วยเหตุนี้ศาสตราจารย์คอร์ราโดจึงเดินทางสู่แผ่นดินสยามพร้อมกับภรรยาและบุตรสาวโดยทางเรือ เพื่อเข้ามารับราชการเป็นช่างปั้นประจำกรมศิลปากร กระทรวงวัง ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2466 ขณะมีอายุได้ 32 ปี และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอาจารย์สอนวิชาช่างปั้นหล่อ แผนกศิลปากรสถานแห่งราชบัณฑิตยสภา ในปี พ.ศ. 2469
เมื่อแรกเริ่มการเข้ารับราชการ ศาสตาจารย์คอร์ราโดทำสัญญารับราชการในสยามเป็นระยะเวลา 3 ปี ด้วยอัตราเงินเดือน 800 บาท แต่ในตอนแรกก็ยังไม่ได้รับการยอมรับมากเท่าใดเนื่องจากยังไม่มีใครได้เห็นฝีมือของท่าน จนกระทั่งได้มีโอกาสเข้าเฝ้าสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ซึ่งได้ประทับทดลองเป็นแบบปั้นให้กับศาสตราจารย์คอร์ราโด  และปรากฏว่าศาสตราจารย์คอร์ราโดสามารถปั้นได้อย่างสมจริงเป็นอย่างมาก สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์จึงกราบบังคมทูล เชิญให้พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 เสด็จมาเป็นแบบจริงให้แก่ศาสตราจารย์คอร์ราโด โดยปั้นหุ่นเฉพาะพระพักตร์ ได้เป็นที่พอพระราชหฤทัยและเป็นที่ยอมรับของคนในกระทรวง แรกเริ่มศาสตราจารย์คอร์ราโดได้วางหลักสูตรอบรมให้แก่ผู้ที่สนใจในวิชาประติมากรรมซึ่งส่วนมาจบการศึกษามาจากโรงเรียนเพาะช่างโดยไม่เก็บค่าธรรมเนียมใดๆ ซึ่งต่อมาบุคคลที่ผ่านการอบรมก็ได้เป็นหนึ่งในกำลังสำคัญของกิจการงานปั้นหล่อของกรมศิลปากร ทำให้ทางราชการได้ขอให้ศาสตราจารย์คอร์ราโดวางหลักสูตรการศึกษารูปแบบเดียวกันกับสถาบันศิลปะในยุโรป
ศาสตรจารย์คอร์ราโดได้วางหลักสูตรวิชาจิตรกรรมและประติมากรรมขึ้น เพื่อใช้ในโรงเรียนประณีตศิลปกรรม สังกัดกรมศิลปากร ที่พระสาโรชรัตนนิมมานก์ (สาโรช สุขยางค์) ก่อตั้งขึ้น ภายหลังได้รวมโรงเรียนเข้ากับโรงเรียนนาฏยดุริยางคศาสตร์และเปลี่ยนชื่อเป็น “โรงเรียนศิลปากรแผนกช่าง” และพัฒนาการเรียนการสอนเรื่อยมา จนในปี พ.ศ. 2485 กรมศิลปากรได้แยกจากกระทรวงศึกษาธิการไปขึ้นอยู่กับสำนักนายกรัฐมนตรีและรัฐบาลในขณะนั้นโดย ฯพณฯจอมพล ป.พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี ตระหนักถึงความสำคัญของศิลปะว่าเป็นวัฒนธรรมที่สำคัญยิ่งสาขาหนึ่งของชาติ จึงได้มีคำสั่งให้ อธิบดีกรมศิลปากร ในขณะนั้นคือ พระยาอนุมานราชธน ดำเนินการปรับปรุงหลักสูตร และตราพระราชบัญญัติ ยกฐานะโรงเรียนศิลปากรขึ้นเป็น มหาวิทยาลัยศิลปากร เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2486 โดยจัดตั้งคณะจิตรกรรมและประติมากรรม ขึ้นเป็นคณะวิชาแรก ซึ่งศาสตราจารย์คอร์ราโดก็ได้ดำรงตำแหน่งคณบดีคนแรกของคณะจิตรกรรมควบคู่ไปกับตำแหน่งอาจารย์ผู้สอนอีกด้วย