stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา
พระกรณียกิจ

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งคณะกรรมการปกครองวชิรพยาบาลเมื่อพ.ศ. 2466 ทรงโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี ดำรงตำแหน่งสภานายิกาของวชิรพยาบาล ซึ่งสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจีทรงเอาพระทัยใส่ในกิจการของวชิรพยาบาลเป็นอย่างดี ทั้งยังทรงพระราชทานเงินบำรุงวชิรพยาบาลในโอกาสเฉลิมพระชนมพรรษา
ทรงประทานทุนการศึกษาให้แก่นักเรียนในโรงเรียนราชินี โรงเรียนราชินีบูรณะ ทรงเริ่มพระราชทานเงินทุน 3,000 บาทแก่โรงเรียนราชินีเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2464 แล้วพระราชทานเนื่องในวันประสูติเรื่อยมาจนถึงวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2474 โรงเรียนราชินีเริ่มใช้เป็นทุนของ ปีการศึกษา 2474 นับแต่บัดนั้น นอกจากนั้นยังทรงส่งเสริมการศึกษาทุกระดับ ตั้งแต่ประถมศึกษาจนถึงอุดมศึกษา บางครั้งทรงสนับสนุนให้ศึกษาต่อเนื่องยังต่างประเทศ ซึ่งมีบุคคลที่ได้รับการศึกษาเนื่องจากทุนที่ได้รับประทานดังกล่าวล้วนเป็นข้าราชการ นักธุรกิจ นักสังคมสงเคราะห์ ฯลฯ ที่ปฏิบัติหน้าที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมและประเทศชาติทั้งสิ้น ทั้งยังทรงเข้าเป็นสมาชิกหอพระสมุดวชิรญาณ และพระราชทานหนังสือแก่หอพระสมุดวชิรญาณเก็บรักษาไว้ด้วย
นอกจากนี้สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจีก็ยังโปรดกีฬา พระองค์ทรงก่อตั้งทีมฟุตบอลหญิงทีมแรกของประเทศไทย และทรงฝึกนักกีฬาหญิงส่งไปแข่งขันต่างประเทศ เช่น นางสาวสงวน สุจริตกุล นักกีฬาแบดมินตันระดับชาติ เรียกได้ว่าทรงบุกเบิกการกีฬาสำหรับสตรี สำหรับการฝึกนักกีฬาของพระองค์นั้น ทรงควบคุมด้วยพระองค์เอง เช่น นางสาวสงวนกลับจากโรงเรียน ก็จะต้องวิ่งให้ครบตามจำนวนรอบที่กำหนด โดยสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจีจะประทับทอดพระเนตรด้วย นอกจากนี้ยังโปรดให้ข้าหลวงหัดกีฬาหลายประเภท เช่น ขี่ม้า จักรยาน และฟุตบอล
เมื่อคราวพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโปรดให้มีการตั้งนามสกุลเหมือนกับประเทศอื่น ๆ โดยให้ตราพระราชบัญญัติขนานนามสกุล เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2455 และมีการพระราชทานนามสกุลให้แก่หลายครอบครัว สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจีเมื่อครั้งดำรงพระยศ พระบรมราชินี ทรงได้พระราชทานนามสกุลไว้ถึง 9 นามสกุล คือ สาลิผลิน, คุณสาระ, จุฑาภักติ, หิรัญยะวสิต, จินดาวระ, สีลาสิริ, นาถะภักติ, สุทธภักติ และเทวินทรภักติ
เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2478 สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจีพระราชทานที่ดินที่ได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระราชทานพระตำหนักที่หมู่บ้านท่ายาง ตำบลทุ่งกระพังโหม อำเภอกำแพงแสน ให้แก่ราชการ มีพระเสาวนีย์ให้เป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอ โรงเรียน หรือสุขศาลาก็ได้ แต่ขณะนั้นทางการยังมิได้ดำเนินการ จนกระทั่งพ.ศ. 2482 ทางอำเภอกำแพงแสนจึงทำหนังสือกราบทูลขอพระราชทานที่ดิน 21 ไร่และพระตำหนักเพื่อเปิดเป็นโรงเรียนประชาบาล ซึ่งก็ทรงพระกรุณาพระราชทาน ปัจจุบันคือโรงเรียนอินทรศักดิ์ศึกษาลัย พร้อมยังพระราชทานทรัพย์ส่วนพระองค์เป็นทุนการศึกษา
พระอนุสรณ์

พระอนุสาวรีย์สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา ตั้งอยู่บริเวณโรงเรียนอินทรศักดิ์ศึกษาลัย ที่บ้านยาง ถนนมาลัยแมน ตำบลกำแพงแสน อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม ชาวอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม สร้างขึ้นในพ.ศ. 2541 โดยพสกนิกรชาวอำเภอกำแพงแสน เพื่อเป็นการเทิดพระเกียรติและน้อมรำลึกถึงพระกรุณาธิคุณของพระองค์ ที่พระองค์ได้ประทานที่ดิน เพื่อสร้างเป็นโรงเรียน และสถานที่ราชการอื่น ๆ
องค์พระอนุสาวรีย์เป็นพระรูปหล่อของสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระอิริยาบถทรงยืน ทรงฉลองพระองค์เสือป่าราชนาวีแขนยาวและพระกระโปรง พระหัตถ์ซ้ายทรงดาบ พระบาทเหลื่อมกันเล็กน้อย
ในทุก ๆ ปี หน่วยงานราชการ และชาวอำเภอกำแพงแสนจะจัดพิธีรำลึกในวันสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายาซึ่งตรงกับวันที่ 30 พฤศจิกายน โดยจะมีการวางพวงมาลาและกล่าวสดุดีพระเกียรติคุณ ณ บริเวณลานหน้าพระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี  พระวรราชชายา
วันสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายาตรงกับวันที่ 30 พฤศจิกายน ของทุกปี เป็นวันที่สิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจีขณะมีพระชันษา 73 ปี ตั้งขึ้นเพื่อเป็นวันที่ระลึกถึงพระกรุณาธิคุณของสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิ์ศจี โดยในวันก็จะจัดพิธีสักการะ และถวายพวงมาลา ณ พระอนุสาวรีย์สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา ที่โรงเรียนอินทรศักดิ์ศึกษาลัย อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม
มูลนิธิสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายาในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จดทะเทียนจัดตั้งครั้งแรกเมื่อ 21 กันยายน พ.ศ. 2544 มีสำนักงานตั้งอยู่ ณ โรงเรียนอินทรศักดิ์ศึกษาลัย ตั้งอยู่ที่บ้านยาง ถนนมาลัยแมน ตำบลกำแพงแสน อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม เพื่อช่วยเหลือ สงเคราะห์ และมอบทุนการศึกษาแก่นักเรียนผู้ด้อยโอกาสในอำเภอกำแพงแสน
โรงเรียนอินทรศักดิ์ศึกษาลัย (บ้านยาง) ตั้งอยู่เลขที่ 220 หมู่ 1 ตำบลทุ่งกระพังโหม อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ก่อตั้งเมื่อวันที่ 20 เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2481 โดยได้รับพระกรุณาธิคุณจากสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี ซึ่งพระราชทานที่ดินและพระตำหนักราชฤดีให้เป็นสถานศึกษาแก่บุตรธิดา ใช้เป็นสถานศึกษาตลอดมา
เป็นเหรียญที่ระลึกที่สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ระลึกและเพื่อเป็นเกียรติแด่สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี ซึ่งรูปแบบเหรียญมีสองแบบคือ
แบบที่หนึ่ง ตัวเหรียญมีลักษณะขอบเหลี่ยมเป็นรูปเสมา ทำจากเงิน ด้านหน้าเป็นรูปตราประจำพระองค์ สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจีในรัชกาลที่ 6 รูปทรงเสมา ติดห่วง ตรงกลางรูปนกยูงบนพระอภิไธยย่อ "อ" ด้านหลังประดับพระรูปของสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี ใต้พระรูปมีอักษรลายพระอภิไธยของสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี ล่างพระอภิไธยเป็นวันที่จัดสร้างคือวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2548
แบบที่สอง เป็นเหรียญที่มีลักษณะคล้ายกัน ตัวเหรียญทำจากทองคำลงยาหลากหลายสี มีตราประจำพระองค์ สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายาในรัชกาลที่ 6 รูปทรงเสมาหน้าเดียว ติดห่วง ตรงกลางรูปนกยูงบน ปรมาภิไทย่อ "อ" มีสีสันสวยงาม เหรียญแบบที่สองมีด้านเดียว
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา |
| --- | --- |
ตราประจำพระองค์
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พระพุทธเจ้าข้า/ เพคะ
ประไพ สุจริตกุล (10 มิถุนายน พ.ศ. 2445 - 12 มกราคม พ.ศ. 2465)
พระอินทราณี (12 มกราคม พ.ศ. 2465 - 10 มิถุนายน พ.ศ. 2465)
พระวรราชชายาเธอ พระอินทรศักดิศจี (10 มิถุนายน พ.ศ. 2465 - 1 มกราคม พ.ศ. 2466)
สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระบรมราชินี (1 มกราคม พ.ศ. 2466 - 15 กันยายน พ.ศ. 2468)
สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา (15 กันยายน พ.ศ. 2468 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518)
พระเกียรติยศ > พระยศทางทหาร

13 มกราคม พ.ศ. 2465 พันโทหญิง - ทรงดำรงตำแหน่งผู้บังคับการพิเศษกองพันที่ 2 กรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และผู้บังคับการพิเศษกองพันที่ 2 กรมทหารบกราบที่ 11 รักษาพระองค์
พระเกียรติยศ > พระยศทางเสือป่า

23 มกราคม พ.ศ. 2464 นายนาวาตรี - สังกัดกองพันหลวงราชนาวีเสือป่า
4 มกราคม พ.ศ. 2465 นายกองเอก - สังกัดกรมเสือป่าม้าหลวงรักษาพระองค์
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจีทรงได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ดังนี้
พ.ศ. 2465 –  เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ (ม.จ.ก.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2465 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ (น.ร.) (ฝ่ายใน)‎
พ.ศ. 2465 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์รัตนวราภรณ์ (ร.ว.) (ฝ่ายหน้า)‎ (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2465 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2466 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2465 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์ (ว.ภ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2465 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 1 (ว.ป.ร.1)
พ.ศ. 2470 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 2 (ป.ป.ร.2)
พ.ศ. 2464 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 5 (ว.ป.ร.5)
พ.ศ. 2464 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 2 (ว.ป.ร.2)
แหล่งข้อมูลอื่น

สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระคู่หมั้นในพระมหากษัตริย์
สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา
| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถพระบรมราชชนนีพันปีหลวง |  |   พระบรมราชินีแห่งราชอาณาจักรสยาม  (1 มกราคม พ.ศ. 2465 - 15 กันยายน พ.ศ. 2468) |  | สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณีพระบรมราชินี |
| ด ค กพระมเหสีในราชวงศ์จักรี |
| --- | --- |
รัชกาลที่ 1:  สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี 
รัชกาลที่ 2:  สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี  สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากุณฑลทิพยวดี 
รัชกาลที่ 3:  มิได้สถาปนา 
รัชกาลที่ 4:  สมเด็จพระนางเจ้าโสมนัสวัฒนาวดี  สมเด็จพระเทพศิรินทราบรมราชินี  พระสัมพันธวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพรรณราย 
รัชกาลที่ 5:  สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง  สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวี  สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า  สมเด็จพระปิตุจฉาเจ้า สุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี  พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัลยา  พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์  พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา  เจ้าดารารัศมี พระราชชายา  พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทักษิณชา นราธิราชบุตรี 
รัชกาลที่ 6:  พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี  สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา  พระนางเธอ ลักษมีลาวัณ 
รัชกาลที่ 7:  สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี 
รัชกาลที่ 8:  มิได้ราชาภิเษกสมรส 
รัชกาลที่ 9:  สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง 
รัชกาลที่ 10:  สมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี 
ตัวหนา คือ พระอัครมเหสี
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และประไพ สุจริตกุล
พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระบรมราชินี
พระสุจริตสุดา (ซ้าย), สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา (กลาง) และท่านผู้หญิงพัว อนุรักษ์ราชมณเฑียร (ขวา) ในพ.ศ. 2517
พระโกศทองน้อย ทรงพระศพสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา ภายใต้ฉัตรตาดทอง 5 ชั้น
สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา
สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี ทรงฉลองพระองค์ชุดทหาร
อังคณา นีละไพจิตร

| อังคณา นีละไพจิตรป> ม. จ.ภ. |
| --- | --- |


สมาชิกวุฒิสภา กลุ่มประชาสังคม
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  10 กรกฎาคม พ.ศ. 2567
สมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ
ดำรงตำแหน่ง 8 มกราคม พ.ศ. 2550 – 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: อังคณา วงศ์ราเชนทร์ 23 มีนาคม พ.ศ. 2499 (68 ปี)
เชื้อชาติ: ไทย
ศาสนา: อิสลาม
คู่สมรส: สมชาย นีละไพจิตร  (สาบสูญ 12 มีนาคม พ.ศ. 2547)
เป็นที่รู้จักจาก: นักเคลื่อนไหวสิทธิมนุษยชน
รางวัล: รางวัลควังจูเพื่อสิทธิมนุษยชน (พ.ศ. 2549)   รางวัลแมกไซไซ (พ.ศ. 2562)

อังคณา นีละไพจิตร (เกิด 23 มีนาคม พ.ศ. 2499) อดีตกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติเเละประธานกรรมการในคณะอนุกรรมการด้านสิทธิสตรีกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติรองประธานในคณะอนุกรรมการด้านสิทธิมนุษยชนในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ นักเคลื่อนไหวสตรี ภรรยาของนายสมชาย นีละไพจิตร ปัจจุบันเป็นประธานคณะทำงานยุติธรรมเพื่อสันติภาพ ติดตามความคืบหน้าของคดีการหายตัวไปของนายสมชาย นีละไพจิตร ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550 ปัจจุบันดำรงตำแหน่งวุฒิสภา กลุ่มประชาสังคม
ประวัติ

อังคณาเกิดที่กรุงเทพมหานคร สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนซางตาครู้สคอนแวนท์ และคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ได้พบกับสมชาย นีละไพจิตร ขณะเป็นนายกสมาคมยุวมุสลิมแห่งประเทศไทย (ยมท.) และสมรสกัน มีบุตรด้วยกัน 5 คน
การทำงาน

ในปี พ.ศ. 2567 อังคณาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งวุฒิสภา กลุ่มประชาสังคม และได้รับเลือกตั้งเป็นลำดับที่ 9 ของกลุ่ม
รางวัล

รางวัลควังจูเพื่อสิทธิมนุษยชน (พ.ศ. 2549)
รางวัลแมกไซไซ (พ.ศ. 2562)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2560 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

เสวนา: การหายตัวของทนายสมชาย
การเมืองนำการทหาร อังคณา นีละไพจิตร เก็บถาวร 2010-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทหารต้องยอมรับ อังคณา นีละไพจิตร[ลิงก์เสีย]
| ด ค กบุคคลและองค์กรของไทยที่ได้รับรางวัลรามอน แมกไซไซ |
| --- | --- |
บุคคล:  นิลวรรณ ปิ่นทอง  ป๋วย อึ๊งภากรณ์  ฝน แสงสิงห์แก้ว  หม่อมเจ้าสิทธิพร กฤดากร  ประยูร จรรยาวงษ์  กระแส ชนะวงศ์  พระจำรูญ ปานจันทร์  ประทีป อึ้งทรงธรรม ฮาตะ  ประเวศ วะสี  เฟื้อ หริพิทักษ์  ทองใบ ทองเปาด์  อารี วัลยะเสวี  สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี  จำลอง ศรีเมือง  มีชัย วีระไวทยะ  อานันท์ ปันยารชุน  โสภณ สุภาพงษ์  ประยงค์ รณรงค์  จอน อึ๊งภากรณ์  กฤษณา ไกรสินธุ์  เทอดชัย ชีวะเกตุ  อังคณา นีละไพจิตร 
องค์กร:  โครงการหลวง  สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย 
เรียงตามปีที่ได้รับรางวัล
| ด ค กผู้ได้รับรางวัลควังจูเพื่อสิทธิมนุษยชน |
| --- | --- |
 ชานานา กุฌเมา (2000)  Basil Fernando (2001)  สมาคมญาติประชาชนเกาหลีผู้ถูกคร่าชีวิตเพื่อประชาธิปไตย (2002)  Dandeniya Gamage Jayanthi (2003)  อองซานซูจี (2004)  วาร์ดะฮ์ ฮาฟิดซ์ (2005)  Malalai Joya (2006)  อังคณา นีละไพจิตร (2006)  Irom Chanu Sharmila (2007)  Lenin Raghuvanshi (2007)  Munir A. Malik (2008)  มี่นโกไนง์ (2009)  Sushil Pyakurel (2010)  Binayak Sen (2011)  Mun Jeong Hyeon (2012)  H.I.J.O.S (2013)  Mothers of Khavaran และ Adilur Rahman Khan (2014)  Latifah Anum Siregar (2015)  Nguyễn Đan Quế และ Bersih (2016)  จตุภัทร์ บุญภัทรรักษา (2017)  Fr. Nandana Manatunga (2018)  Joanna Cariño (2019)  อานนท์ นำภา (2021)
พิพิธภัณฑ์ศิริราชพิมุขสถาน

"สถานีรถไฟธนบุรี (เดิม)" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สถานีรถไฟธนบุรี (แก้ความกำกวม)
| พิพิธภัณฑ์ศิริราชพิมุขสถาน |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: แขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร
เจ้าของ: การรถไฟแห่งประเทศไทย (อดีต)
สาย:   สายใต้ – สายธนบุรี
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ: 19 มิถุนายน พ.ศ. 2446
ปิดให้บริการ: 4 ตุลาคม พ.ศ. 2546
สร้างใหม่: พ.ศ. 2493
พิพิธภัณฑ์ศิริราชพิมุขสถาน
th
ชื่อเดิม: สถานีรถไฟธนบุรี
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°45′35″N 100°29′10″E﻿ / ﻿13.75984°N 100.48606°E﻿ / 13.75984; 100.48606
ประเภท: ประวัติศาสตร์, การแพทย์
เจ้าของ: คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
ขนส่งมวลชน:  เรือด่วนเจ้าพระยา  ท่ารถไฟ
เว็บไซต์: www.sirirajmuseum.com
 
พิพิธภัณฑ์ศิริราชพิมุขสถาน เป็นพิพิธภัณฑ์ส่วนหนึ่งของโรงพยาบาลศิริราช ปิยมหาราชการุณย์ ตั้งอยู่ในแขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร เดิมคือ สถานีรถไฟธนบุรี (หรือ บางกอกน้อย) ตั้งอยู่ในแขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร เคยเป็นสถานีต้นทางแห่งแรกของทางรถไฟสายใต้
ประวัติ > สถานีรถไฟ > ธนบุรี (หลังใหม่)

สถานีรถไฟธนบุรีได้รับการออกแบบโดยหม่อมเจ้าโวฒยากร วรวรรณ ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2493
เมื่อแรกนั้น ขบวนรถไฟสายใต้ทุกขบวน จะมีต้นทางปลายทางที่สถานีธนบุรีแห่งนี้ จนกระทั่งการก่อสร้างสะพานพระราม 6 ซึ่งถือเป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งแรก  สำเร็จ เป็นการเชื่อมทางรถไฟสายเหนือ/สายอีสาน และสายใต้เข้าด้วยกัน  รถไฟสายใต้จึงได้มีการเปลี่ยนต้นทาง-ปลายทางไปยังสถานีกรุงเทพบ้าง  แต่กระนั้น ก็ยังมีขบวนรถไฟสายใต้อีกหลายขบวน ที่มีต้นทางและปลายทางที่สถานีธนบุรี  ซึ่งในปัจจุบัน ขบวนรถที่มีต้นทางและปลายทางที่สถานีธนบุรี ประกอบด้วยขบวนรถธรรมดา 8 ขบวน ขบวนรถชานเมือง 2 ขบวน และรถเร็ว 2 ขบวน
เดิมทีเดียวอาคารสถานีบางกอกน้อย (ชื่อเมื่อแรกตั้ง) มิใช่ตัวอาคารที่เห็นในปัจจุบัน ซึ่งอาคารดั้งเดิมของสถานีบางกอกน้อยนั้นเป็นอาคารชั้นเดียวตั้งอยู่ริมทางรถไฟ (ทางประธาน) ด้านทิศใต้ ไม่ได้อยู่ปลายรางอย่างเมื่อมีการก่อสร้างขึ้นมาใหม่ เมื่อครั้งสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพญี่ปุ่นได้ตั้งกองบัญชาการขึ้นที่สถานีรถไฟบางกอกน้อย จากนั้นไม่นาน ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ส่งเครื่องบินเข้ามาทิ้งระเบิดสถานีรถไฟบางกอกน้อยอย่างหนัก ตัวอาคารสถานีรถไฟบางกอกน้อยได้รับความเสียหายบางส่วน แต่ที่ทำการรับส่งสินค้าที่ตั้งอยู่บริเวณริมแม่น้ำเจ้าพระยาและคลังเก็บสินค้าริมคลองบางกอกน้อยถูกทิ้งระเบิดเสียหายทั้งหมด ต่อมาได้มีการก่อสร้างสถานีรถไฟบางกอกน้อยขึ้นมาใหม่ โดยรื้ออาคารสถานีเดิมออกไปพร้อมกับปรับปรุงและขยายย่านสถานีเดิม ตัวอาคารสถานีเป็นลักษณะอาคารสถาปัตยกรรมแบบใหม่ ซึ่งมีความโดดเด่น และสวยงามอย่างยิ่ง ตัวอาคารก่อสร้างจากอิฐสีแดง มีหอนาฬิกาตั้งตระหง่าน เห็นได้ชัดเจน และตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่า สถานีธนบุรี
ประวัติ > พิพิธภัณฑ์

ปัจจุบัน การรถไฟแห่งประเทศไทยได้มอบที่ดินบริเวณสถานีธนบุรี ให้แก่คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล จำนวน 33 ไร่ เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของโรงพยาบาลศิริราช ปิยมหาราชการุณย์ ทำให้ไม่มีการเดินรถไฟสายใต้จากสถานีธนบุรี ตั้งแต่วันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2546 โดยมีการเปลี่ยนต้นทาง-ปลายทางไปยัง "สถานีบางกอกน้อย" เป็นสถานีแห่งใหม่ ถัดออกไปราว 800 เมตร ซึ่งการรถไฟแห่งประเทศไทย ได้เคยจัดตั้งขึ้นไว้ก่อนหน้านี้ ถือเป็นสถานีชั้น 4 ต่อมาเมื่อเดือนมกราคม 2547 การรถไฟแห่งประเทศไทย ได้มีการเปลี่ยนชื่อสถานี "บางกอกน้อย" เป็น "ธนบุรี" ส่งผลให้สถานีรถไฟธนบุรี (ริมแม่น้ำเจ้าพระยา) กับสถานีรถไฟบางกอกน้อย (บริเวณบ้านเนิน) กลายเป็น สถานีรถไฟธนบุรี (เดิม) (ริมแม่น้ำเจ้าพระยา) และ สถานีรถไฟธนบุรี (บริเวณบ้านเนิน) ตามลำดับ
ในวัฒนธรรมประชานิยม

สถานีรถไฟธนบุรีเป็นสถานที่อ้างอิงถึงในวรรณกรรมเรื่อง คู่กรรม ประพันธ์โดยทมยันตี ด้วยเป็นฉากจบและสถานที่เสียชีวิตของโกโบริ พระเอกในเรื่อง
ระเบียงภาพ

ป้ายชื่อพิพิธภัณฑ์ศิริราชพิมุขสถานและหอนาฬิกา (ด้านขวามือในรูป)
ตึกสูงทางด้านหลังเป็นที่ตั้งของโรงพยาบาลศิริราช ปิยมหาราชการุณย์
สถานีรถไฟธนบุรี เดิมใน พ.ศ. 2549
ดิเอโก มาราโดนา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 มาราโดนาในปี ค.ศ. 1986
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ดิเอโก อาร์มันโด มาราโดนา ฟรังโก
วันเกิด:  30 ตุลาคม ค.ศ. 1960(1960-10-30)
สถานที่เกิด:  ลานุส บัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา
วันเสียชีวิต:  25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020(2020-11-25) (60 ปี)
สถานที่เสียชีวิต:  ติเกร บัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา
ส่วนสูง:  1.65 m (5 ft 5 in)
ตำแหน่ง:  กองกลางตัวรุก / กองหน้าตัวต่ำ
สโมสรเยาวชน
1969–1976:  อาร์เฆนติโนสยูนิออร์ส
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1976–1981 |  อาร์เฆนติโนสยูนิออร์ส |  166 |  (116) |
| 1981–1982 |  โบกายูนิออร์ส |  40 |  (28) |
| 1982–1984 |  บาร์เซโลนา |  36 |  (22) |
| 1984–1991 |  นาโปลี |  188 |  (81) |
| 1992–1993 |  เซบิยา |  26 |  (5) |
| 1993 |  นิวเอลส์โอลด์บอยส์ |  5 |  (0) |
| 1995–1997 |  โบกายูนิออร์ส |  30 |  (7) |
| รวม |   |  491 |  (259) |
ทีมชาติ
| 1977–1994 |  อาร์เจนตินา |  91 |  (34) |
จัดการทีม
1994:  มันดียูเดกอร์เรียนเตส
1995:  ราซิงกลุบ
2008–2010:  อาร์เจนตินา
2011–2012:  อัลวัศล์
2017–2018:  ฟุญัยเราะฮ์
2018–2019:  โดราโดสเดซินาโลอา
2019–2020:  ยิมนาเซียเดลาปลาตา
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ดิเอโก อาร์มันโด มาราโดนา ฟรังโก (สเปน: Diego Armando Maradona Franco, ออกเสียง: [ˈdjeɣo maɾaˈðona]; 30 ตุลาคม ค.ศ. 1960 – 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา และอดีตเป็นผู้จัดการทีมชาติอาร์เจนตินา เขาถือเป็น 2 นักฟุตบอลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล เมื่อเทียบกับเปเล่ เขาได้รับการลงคะแนนทางอินเทอร์เน็ตครั้งแรก กับรางวัลผู้เล่นฟีฟ่าแห่งศตวรรษ โดยได้รับร่วมกับเปเล่
ประวัติ

มาราโดนาเกิดในปี ค.ศ. 1960 ที่เมืองลานุส ประเทศอาร์เจนตินา ตอนอายุ 8 ปี เขาเริ่มเล่นฟุตบอลให้กับสโมสรท้องถิ่น Estrella Roja ก่อนจะถูกเรียกให้มาติดสโมสรเยาวชนของ Argentinos Juniors ซึ่งมาราโดนาเริ่มเล่นในระดับอาชีพด้วยวัย 15 ปี และกลายเป็นผู้เล่นอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของลีกฟุตบอลปริเมราดิบิซิออน ต่อมาเขาย้ายไปร่วมสโมสรโบกายูนิออร์ส ในปี ค.ศ. 1982 มาราโดนาย้ายไปอยู่สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาในสเปนด้วยค่าตัว 7.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งถือว่าสูงที่สุดในขณะนั้น แต่ด้วยอาการบาดเจ็บและปัญหาหลายอย่างทำให้มาราโดนาย้ายไปอยู่สโมสรนาโปลีในอิตาลี ที่ซึ่งเขาได้รับตำแหน่งกัปตันทีมและพาสโมสรสร้างสถิติใหม่หลายอย่าง หลังจากนั้นมาราโดนาย้ายไปอยู่สโมสรฟุตบอลเซบิยา นีเวลส์โอลด์บอยส์ และกลับมาอยู่สโมสรโบกายูนิออร์สก่อนจะเลิกเล่นในปี ค.ศ. 1997 ในด้านทีมชาติ มาราโดนาติดทีมชาติในปี ค.ศ. 1977 และนำทีมอาร์เจนตินาชนะฟุตบอลโลก 1986 ที่ประเทศเม็กซิโก ซึ่งในฟุตบอลโลกครั้งนี้มาราโดนาได้ทำ "ประตูหัตถ์พระเจ้า" ที่เป็นที่ถกเถียงระหว่างแข่งกับทีมชาติอังกฤษ มาราโดนาเล่นทีมชาติเป็นครั้งสุดท้ายในฟุตบอลโลก 1994
หลังเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพ มาราโดนาทำหน้าที่เป็นผู้จัดการสโมสรฟุตบอลหลายสโมสร โดยสโมสรสุดท้ายคือยิมนาเซียเดลาปลาตา มาราโดนาเสียชีวิตจากภาวะหัวใจหยุดเต้นที่บ้านในเมืองติเกร ประเทศอาร์เจนตินาในปี ค.ศ. 2020
นักฟุตบอลอาชีพ

ในบทบาทนักฟุตบอลอาชีพ มาราโดนาเล่นให้กับสโมสรอาร์เฆนติโนสยูนิออร์ส, โบกายูนิออร์ส, บาร์เซโลนา, นิวเอลล์โอลด์บอยส์ และ นาโปลี ยังสร้างสถิติในเรื่องค่าสัญญาในระดับนานาชาติ เขาเล่นให้กับทีมอาร์เจนตินา 91 นัด ทำประตู 34 ประตู เขาเล่นในฟุตบอลโลก 4 ครั้ง โดยในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1986 เขานำทีมอาร์เจนตินาชนะทีมเยอรมันตะวันตกในรอบสุดท้าย และยังได้รับรางวัลลูกบอลทองคำในฐานะผู้เล่นยอดเยี่ยม ในการแข่งครั้งนี้ในรอบ 8 ทีมสุดท้าย เขาทำคะแนน 2 ประตู จากผล 2–1 เหนือทีมอังกฤษ โดยในประตูแรกเป็นที่รู้จักในชื่อ "ประตูหัตถ์พระเจ้า" ในขณะที่ประตูที่ 2 เป็นการครองลูกระยะ 60 เมตร เลี้ยงหลบผู้เล่นอังกฤษ 6 คน จนได้รับขนานนามว่า "ประตูแห่งศตวรรษ"
จากหลายเหตุผล ทำให้มาราโดนาเป็น 1 ในนักกีฬาที่มีข้อขัดแย้งและเป็นที่ต้องการของนักข่าวมากที่สุดคนหนึ่ง เขาถูกพักการเล่นฟุตบอลเป็นเวลา 15 เดือนในปี ค.ศ. 1991 หลังจากตรวจพบว่าเขาเสพโคเคนในประเทศอิตาลี และถูกส่งกลับบ้านในฟุตบอลโลก 1994 ที่สหรัฐอเมริกาหลังจากตรวจพบใช้สารเอฟิดรีน
หลังจากที่เขาเกษียณจากการเป็นนักเตะฟุตบอลในวันครบรอบอายุ 37 ปี ในปี ค.ศ. 1997 เขาทนทุกข์อาการป่วยมากขึ้นและน้ำหนักเพิ่ม และยังติดโคเคนอย่างต่อเนื่อง ในปี ค.ศ. 2005 หลังจากผ่าตัดท้องช่วยทำให้เขาควบคุมเรื่องน้ำหนักได้ หลังจากชนะจากการติดโคเคนได้เขาเป็นพิธีกรรายการชื่อดังในอาร์เจนตินา
ผู้จัดการทีมฟุตบอลอาชีพ

มาราโดนาเคยรับงานคุมทีมอูร์รากัน (Hurracan) ในดิวิชัน 1 อาร์เจนตินา แต่ทำทีมจนตกชั้นตั้งแต่ฤดูกาลแรกที่ทำงาน เมื่อปี ค.ศ. 2009 มาราโดนาเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมชาติอาร์เจนตินา แต่กลับทำทีมหมิ่นเหม่ต่อการตกรอบคัดเลือกฟุตบอลโลก 2010 เคราะห์ยังดีที่อาร์เจนตินาเอาชนะอุรุกวัยไปได้ 1–0 ในนัดสุดท้ายของรอบคัดเลือก จึงผ่านเข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลโลก 2010 ได้สำเร็จ เป็นเหตุให้มาราโดนาต่อว่านักข่าวที่เคยวิพากษ์วิจารณ์เขามาตลอด ทำให้สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า) ลงโทษแบนเขาสองเดือนด้วยกัน เดือนมิถุนายน 2010 มาราโดนานำทีมชาติอาร์เจนตินาสู้ศึกฟุตบอลโลก 2010 ที่ประเทศแอฟริกาใต้ เข้าถึงรอบก่อนรองชนะเลิศ ก่อนจะแพ้ให้กับทีมชาติเยอรมนี 0–4
เกียรติประวัติ > สโมสร

โบกายูนิออร์ส
ปริเมราดิบิซิออน: 1981 เอสตาดิโอเมโตรโปลิตาโน
บาร์เซโลนา
โกปาเดลเรย์: 1982–83
โกปาเดลาลิกา: 1983
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา: 1983
นาโปลี
เซเรียอา: 1986–87, 1989–90
โกปปาอีตาเลีย: 1986–87
ยูฟ่าคัพ: 1988–89
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 1990
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

อาร์เจนตินา รุ่นเยาวชน
ฟุตบอลโลก ยู 20: 1979
อาร์เจนตินา
ฟุตบอลโลก: 1986
อาร์ทิมิโอ ฟรานจิ โทรฟี่: 1993
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website[ลิงก์เสีย]
| ด ค กทีมระดับโลกแห่งศตวรรษที่ 20 |
| --- | --- |
ผู้รักษาประตู:   เลฟ ยาชิน 
กองหลัง:   Carlos Alberto   ฟรันทซ์ เบ็คเคินเบาเออร์   บ็อบบี มัวร์   Nílton Santos 
กองกลาง:   โยฮัน ไกรฟฟ์  // อัลเฟรโด ดิ เอสเตฟาโน   มีแชล ปลาตีนี 
กองหน้า:   การิงชา   ดิเอโก มาราโดนา   เปเล่ 
| ด ค กบอลทองคำ · ฟุตบอลโลก |
| --- | --- |
 1982:  รอสซี  1986:  มาราโดนา  1990:  สกิลลาชี  1994:  โรมารีอู  1998:  โรนัลโด  2002:  คาห์น  2006:  ซีดาน  2010:  ฟอร์ลัน  2014:  เมสซิ  2018:  มอดริช  2022:  เมสซิ 
Golden Ball was first awarded in 1982, and previous winners are uncertain.
| ด ค กกัปตันในชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก |
| --- | --- |
 1930:  นารัซซี  1934:  คอมบิ  1938:  เมอัซซา  1950:  วาเรล่า  1954:  วัลเทอร์  1958:  เบลลีนี  1962:  ราโมส  1966:  มัวร์  1970:  การ์โลส อัลเบร์โต  1974:  เบ็คเคินเบาเออร์  1978:  พาสซาเรลลา  1982:  ซอฟฟ์  1986:  มาราโดนา  1990:  มัทเธอุส  1994:  ดุงก้า  1998:  เดช็อง  2002:  กาฟู  2006:  กันนาวาโร  2010:  กาซิยัส  2014:  ลาห์ม  2018:  โยริส  2022:  เมสซิ 
มาราโดนาสมัยเป็นผู้จัดการทีมสโมสรอัลวัศล์ของประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ในปี ค.ศ. 2012
ปารีส
กำเนิดของชื่อและความหมาย

คำว่า ปารีส ออกเสียง /พาริส/ [ˈparɪs] หรือ /แพริส/ [ˈpæɹɪs] ในภาษาอังกฤษ และ /ปารี/ [paʁi] ในภาษาฝรั่งเศส เป็นคำที่มาจากชื่อเผ่าหนึ่งของชาวโกล เป็นที่รู้จักกันในนาม "ปารีซี" (Parisii) ซึ่งเป็นชาวเมืองที่อาศัยในสมัยก่อนโรมัน โดยที่เมืองมีชื่อเดิมว่า "ลูเทเชีย" (ละติน: Lutetia) (ชื่อเต็ม "Lutetia Parisiorum" แปลว่า ลูเทเชียแห่งปารีซี) ในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 1 ถึง 6 ในช่วงที่อาณาจักรโรมันยึดครอง แต่ในช่วงการครองราชย์ของจูเลียน ดิ อโพสเทต (พ.ศ. 904 - พ.ศ. 906) ได้เปลี่ยนชื่อเมืองเป็น "ปารีส"
ปารีส มีชื่อเล่นมากมาย แต่ชื่อที่โด่งดังที่สุดคือ "นครแห่งแสงไฟ" (ฝรั่งเศส: La Ville-lumière) ซึ่งหมายความว่าเป็นศูนย์กลางแห่งการเรียนและความรู้ ทั้งยังหมายความว่าเป็นเมืองที่สว่างไสวเต็มไปด้วยแสงไฟอีกด้วย ตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา นครปารีสมีชื่อเรียกในภาษาสแลงว่า "ปานาม" (ฝรั่งเศส: Paname [panam]) เช่น ชาวปารีสมักแนะนำตนเองว่า "มัว, เชอซุยเดอปานาม" (ฝรั่งเศส: Moi, je suis de Paname) หรือ "ฉันมาจากปานาม"
พลเมืองชาวปารีสเป็นที่รู้จักกันในนาม "ปารีเซียน" (Parisian) ("พาริเซิน" หรือ "แพริเซิน" [pʰəˈɹɪzɪənz / pʰəˈɹiːʒn̩z]) ในภาษาอังกฤษ หรือ "ปารีเซียง" [paʁizjɛ̃] ในภาษาฝรั่งเศส โดยคำนี้ บางครั้งจะถูกเรียกอย่างดูถูกว่า ปารีโก (Parigots) [paʁigo] โดยประชาชนที่อาศัยนอกแคว้นของปารีส แม้ว่าบางครั้งชาวปารีเซียงจะชอบพอกับคำนี้ก็ตาม