stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระครูพิศาลธรรมประยุต (เกิด ปฺณณปญฺโญ)
ประวัติ

หลวงพ่อเกิด ท่านเกิดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2415 ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5 เป็นบุตรของนายฉุย และนางพุ่ม สมพงษ์ เป็นบุตรคนสุดท้องในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 7 คน อุปสมบทเมื่อมีอายุ 21 ปีตรงกับวันที่23 พฤษภาคม พ.ศ. 2436 โดยมีหลวงพ่อวัตร วัดพิกุลแก้ว เป็นพระอุปัชฌาย์ หลวงพ่อดี วัดกุฏิเตี้ย เป็นพระกรรมวาจาจารย์ หลวงพ่อเพ็ง วัดพระโต เป็นพระอนุสาวนาจารย์ มีฉายาว่า ปุณณปัญโญ ได้อยู่ศึกษากับหลวงพ่อดี ผู้มีความชำนาญด้านรุกขมูล วิปัสสนากรรมฐาน และแพทย์แผนโบราณ มีวิทยาคมอันแก่กล้ารูปหนึ่งในสมัยนั้น จากนั้นท่านได้ย้ายมาจำพรรษาอยู่ที่วัดสะพานตลอดมา ท่านได้ธุดงค์ไปยังเมืองเขมรและมีโอกาสศึกษาเล่าเรียนวิชาจากอาจารย์ต่างๆ อีกหลายรูป
ความเมตตา

ท่านมีใจเมตตากรุณาโดยไม่เลือกชั้นวรรณะ มีบุตรบุญธรรมมากมาย ท่านเป็นคนมองการณ์ไกลเกี่ยวกับการศึกษา ได้สร้างโรงเรียนขึ้นเพื่อประสิทธิ์ประสานวิชาให้กับกุลบุตรและกุลธิดาในละแวกนั้น ใครเจ็บไข้ได้ป่วยไม่สบาย ท่านจะสงเคราะห์รักษาให้ และยังได้ปรุงยาแก้ลมไว้แจกให้กับลูกศิษย์ของท่านอีกด้วย และท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น พระครูพิศาลธรรมประยุต ในปี พ.ศ. 2494 จากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และมีวัตถุมงคลของท่านอีกมากมาย ทั้งตะกรุด ตะกรุดโทน เหรียญรุ่นต่างๆ ตะกรุด คลอดลูกง่าย ผ้ายันต์ ผ้าประเจียด สำหรับผ้ายันต์สีขาวลงยันต์สี่ด้วยหมึกสีแดงคล้ายชาดและเขียนชื่อกำกับไว้ ลายมือของท่านสวยงามมาก ส่วนเหรียญรุ่นแรกของท่านสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2479 เหรียญรุ่นที่ 2สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2484 เหรียญรุ่นทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2492 และเหรียญรุ่นสุดท้ายสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2496 ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2499
ภาษาวาฟซิ

| ภาษาวาฟซิ |
| --- | --- |
ووسی
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอิหร่าน
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอิหร่านภาษาวาฟซิ
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษาวาฟซิ (ภาษาเปอร์เซีย: وفسی)(ภาษาวาฟซิ: ووسی) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านใช้พูดในจังหวัดมาร์กาซิในอิหร่าน ไม่มีสถานะเป็นภาษาราชการในประเทศอิหร่าน ได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอร์เซียมาก
ภาษาวาฟซิมีสระเสียงสั้นหกเสียง สระเสียงยาวห้าเสียงและมีสระนาสิกสองเสียง เสียงพยัญชนะเหมือนกับภาษาเปอร์เซีย คำนามผันตามเพศ จำนวนและการก มีสรรพนามชี้เฉพาะสองคำสำหรับสิ่งที่อยู่ใกล้และอยู่ไกล การผันคำกริยาแบ่งเป็นสองส่วนคือ รากศัพท์ปัจจุบันและอดีต มีการบ่งชี้จำนวนและบุรุษ
ภาษาวาฟซิเป็นภาษากึ่งสัมพันธการก โดยกาลอดีตแสดงลักษณะเป็นสัมพันธการก ส่วนกาลปัจจุบันเป็นแบบการกล่าวอ้าง การเรียงประโยคเป็นแบบประธาน-กรรม-กริยาเช่นเดียวกับภาษากลุ่มอิหร่านอื่นๆ
พระเจ้าอวี่

| พระเจ้าอวี่ |
| --- | --- |
พระสาทิสลักษณ์ของพระเจ้าอวี่
พระมหากษัตริย์เซี่ย
ครองราชย์: 2194–2149 ปีก่อนคริสตกาล (45 ปี)
พระองค์ก่อน: พระเจ้าชุ่น (ซานหวงอู่ตี้)
พระองค์ถัดไป: พระเจ้าฉี่

พระราชสมภพ: 2200 ปีก่อนคริสตกาล
สวรรคต: 2149 ปีก่อนคริสตกาล (51 พรรษา)
พระราชบุตร: พระเจ้าฉี่
ราชวงศ์: ราชวงศ์เซี่ย
พระเจ้าอวี่ (จีน: 大禹; พินอิน: Dà-Yǔ; 2194–2149 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์เซี่ย ซึ่งนับเป็นราชวงศ์แรกของจีนที่มีการสืบราชบัลลังก์โดยสายโลหิต สถาปนาเมื่อปีที่ 2059 ก่อนคริสตกาล ณ หมู่บ้านเป่ยฉวน ปัจจุบันอยู่ในมณฑลเสฉวน ได้รับยกย่องเป็นหนึ่งในสามกษัตริย์ห้าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ของจีน เดิมพระองค์เป็นขุนนางในสมัยที่พระเจ้าชุ่นเป็นกษัตริย์ปกครองประเทศจีน มีผลงานที่โด่งดังคือการคิดค้นระบบชลประทานเพื่อแก้ปัญหาน้ำท่วม
ภาษาวันจี

| ภาษาวันจี |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: รัฐเอมิเรตส์บูคารา
จำนวนผู้พูด: เป็นภาษาตายเมื่อราว พุทธศตวรรษที่ 24  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอิหร่านภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกเฉียงใต้ภาษากลุ่มปามีร์ภาษาวันจี
ระบบการเขียน: ไม่มี
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษาวันจี (Vanji; Vanchi; Vanži) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกเฉียงใต้สาขาปามีร์ ใช้พูดในบริเวณลุ่มแม่น้ำวันจีในจังหวัดปกครองตนเองกอร์โน-บาดัคชานในประเทศทาจิกิสถาน ในพุทธศตวรรษที่ 24 บริเวณนี้ถูกผนวกเข้ากับรัฐเอมิเรตส์บูคาราและในตอนปลายของพุทธศตวรรษ ภาษาวันจีได้สูญหายไป
ภาษาเชียงใต้

| ภาษาเชียงใต้ |
| --- | --- |
ภูมิภาค: มณฑลเสฉวน
จำนวนผู้พูด: 81,300  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าภาษากลุ่มเกวียงอิกภาษาเกวียงภาษาเชียงใต้
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษาเชียงใต้ (Southern Qiang) เป็นภาษากลุ่มเชียง มีผู้พูด 81,300 คน ในบริเวณแม่น้ำมีนเจียง มณฑลเสฉวน ประเทศจีน เป็นภาษาที่มีเสียงวรรณยุกต์
พยัญชนะภาษาเกวียงใต้

|  | Labial | Labio-dental | Dental | Retroflex | Alveolar | Palatal | Velar | Uvular |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Voiceless stop | p |  | t |  |  |  | k | q |
| Aspirated stop | pʰ |  | tʰ |  |  |  | kʰ | qʰ |
| Voiced stop | b |  | d |  |  |  | g | ɢ |
| Voiceless affricate |  |  | t͡s | t͡ʂ | t͡ʃ | t͡ɕ |  |  |
| Aspirative affricate |  |  | t͡sʰ | t͡ʂʰ | t͡ʃʰ | t͡ɕʰ |  |  |
| Voiced affricate |  |  | d͡z | d͡ʐ | d͡ʒ | d͡ʑ |  |  |
| Voiceless fricative |  | f | s | ʂ |  | ɕ | x | χ |
| Voiced fricative |  |  | z | ʐ |  | ʑ | ɣ | ʁ |
| Nasal | m |  | n |  |  | ɲ | ŋ |  |
| Lateral |  |  | l |  |  |  |  |  |
| Semivowel | w, ɥ |  |  |  |  | j |  |  |
พระสนมฮีบิน ตระกูลชัง

| พระสนมฮีบิน ตระกูลชัง 희빈 장씨 |
| --- | --- |
หลุมฝังพระศพของพระสนมฮีบิน ตระกูลชัง
สมเด็จพระราชินีแห่งโชซ็อน
ดำรงพระยศ: 22 ตุลาคม 1690-1694
ก่อนหน้า: พระนางอินฮย็อน (ถอดพระยศ)
ถัดไป: พระนางอินฮย็อน (สถาปนาให้ดำรงพระยศดังเดิม)
พระสนมเอกในพระมหากษัตริย์แห่งโชซ็อน
ระหว่าง: 22 ตุลาคม 1690  12 เมษายน 1694 – 9 พฤศจิกายน 1701

ประสูติ: 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1659
สิ้นพระชนม์: 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1701(42 ปี 6 วัน)
พระสวามี: ซุกจง
พระราชบุตร: คย็องจง
ราชวงศ์: ราชวงศ์โชซ็อน
พระราชบิดา: ชัง ฮย็อง
พระราชมารดา: นายหญิงยุน ตระกูลยุนแห่งพาพย็อง
| --- | --- |
พระสนมฮีบิน ตระกูลชัง
ฮันกึล: 희빈장씨
ฮันจา: 禧嬪張氏
อาร์อาร์: Huibin Jangssi 
เอ็มอาร์: Hŭibin Changssi 
ชื่อเกิด
ฮันกึล: 장옥정
ฮันจา: 張玉貞
อาร์อาร์: Jang Ok-jeong 
เอ็มอาร์: Chang Ok-chŏng 
พระสนมฮีบิน ตระกูลชังแห่งอินดง หรือ ชังฮีบิน (เกาหลี: 희빈 장씨; ค.ศ. 1659–ค.ศ. 1701) เป็นพระสนมในพระเจ้าซุกจง พระมหากษัตริย์ราชอาณาจักรโชซ็อน ต่อมาได้เลื่อนเป็นพระอัครมเหสีที่ตำแหน่งสมเด็จพระราชินี แต่ภายหลังถูกถอดเป็นสามัญชนและถูกประหารชีวิต เรื่องราวของพระองค์ได้รับการดัดแปลงและนำเสนอในละครและภาพยนตร์หลายครั้ง เช่น ทงอี จอมนางคู่บัลลังก์
ประวัติ

ชัง ฮีบิน มีชื่อแต่กำเนิดว่า "ชัง อก-จ็อง" (Jang Ok-jeong) เป็นธิดาของชัง ฮย็อง (เกาหลี: 장형; ฮันจา: 張炯; อาร์อาร์: Jang Hyeong) กับภริยาคนที่สองชื่อ ยุน (Yun) จากตระกูลพาพย็องยุน (เกาหลี: 파평 윤; อาร์อาร์: Papyeong Yun)
อก-จ็อง ได้เข้าเป็นนางพระกำนัลในพระนางชังรย็อล (Jangryeol) พระมเหสีพระองค์ที่สองของพระเจ้าอินโจ ตามที่พระองค์เจ้าทงพย็อง (เกาหลี: 동평; อาร์อาร์: Dongpyeong) ทรงแนะนำ ครั้น ค.ศ. 1686 พระเจ้าซุกจงเสด็จไปทรงเยี่ยมพระนางชังรย็อล และได้พบกับอก-จ็อง จึงทรงรับนางมาเป็นสนมรองขั้นสี่ ตำแหน่ง "ซุก-ว็อน" (เกาหลี: 숙원; อาร์อาร์: suk-won) ต่อมาใน ค.ศ. 1688 ก็โปรดเลื่อนให้เป็นสนมเอกขั้นสองที่ตำแหน่ง "โซ-อึย" (เกาหลี: 소의; อาร์อาร์: so-ui) และใน ค.ศ. 1688 อก-จ็อง ประสูติพระโอรส (ต่อมา คือพระเจ้าคย็องจง) จึงโปรดอวยยศให้เป็นสนมเอกขั้นหนึ่ง ตำแหน่ง "ฮี-บิน" (เกาหลี: 희빈; อาร์อาร์: hui-bin)
เป็นไปได้ว่า อก-จ็องให้ประสูติกาลพระโอรสอีกพระองค์ คือ เจ้าชายซ็องซู (เกาหลี: 성수; อาร์อาร์: Seongsu) แต่ข้อสันนิษฐานนี้ยังไม่เป็นที่ยุติ
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1688 พระเจ้าซุกจงทรงถอดพระนางอินฮย็อน (เกาหลี: 인현; อาร์อาร์: Inhyeon) พระอัครมเหสี ออกจากตำแหน่งและให้เนรเทศเสีย กลุ่มการเมืองที่เรียกตัวว่า "ทฤษฎีใหม่" (เกาหลี: 소론; อาร์อาร์: Soron) จึงสนับสนุนให้ทรงตั้งอก-จ็อง ขึ้นเป็นพระอัครมเหสีแทน ก็โปรดตามนั้น พระโอรสที่นางประสูติจึงพลอยได้รับแต่งตั้งเป็นพระรัชทายาทด้วย
อย่างไรก็ดี ใน ค.ศ. 1694 พระเจ้าซุกจงโปรดให้พระนางอินฮย็อนกลับสู่ตำแหน่งเดิม อก-จ็อง จึงต้องคืนสู่ตำแหน่งฮี-บิน ครั้น ค.ศ. 1701 พระนางอินฮย็อนสวรรคตโดยไม่ทราบเหตุ พระเจ้าซุกจงทรงให้ประหารชีวิตฮีบิน เนื่องจากทรงได้ยินนางหัวเราะชอบใจในระหว่างสวดมนต์สาปแช่งพระนางอินฮย็อน แต่เมื่อพระโอรสที่นางประสูติได้เสวยราชย์เป็นพระเจ้าคย็องจงแล้ว พระโอรสนั้นก็โปรดให้เฉลิมพระนามพระมารดาว่า "พระนางอกซัน บูแทพิน พระมหาเทวีในพระราชมนเทียร พระอัครราชเทวีแห่งตระกูลชัง แห่งอินดง" (เกาหลี: 대빈궁옥산부대빈장씨; ฮันจา: 大嬪宮玉山府大嬪張氏; อาร์อาร์: Daebingung-oksan Budaebinjangssi; "Lady Oksan, Great Concubine of the Palace; Prefectural Great Concubine of the Indong Jang clan")
เชิงอรรถ

↑  แปลว่า "สนมเอกขั้นหนึ่งชัง" "ชัง" (장, Jang) เป็นชื่อสกุล ส่วน "ฮี-บิน" (희빈, hui-bin) เป็นชื่อตำแหน่งสนมเอกขั้นหนึ่ง
ภาษาวัมบูเล

| ภาษาวัมบูเล |
| --- | --- |
ภูมิภาค: เนปาล
จำนวนผู้พูด: 5,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าภาษากิรันตีภาษาวัมบูเล
รหัสภาษา
ISO 639-3: wme
ภาษาวัมบูเล เป็นภาษาของเผ่าวัมบูเล ไร เป็นหนึ่งในชนเผ่าที่พูดภาษากลุ่มกิรันตีในตำบลโอขันธุลกะ ทางภาคตะวันออกของเนปาล มีผู้พุดมากกว่า 5,000 คน อยู่รอบๆแม่น้ำสุนโกสีและกุธโกสีใกล้เทือกเขากุยภีร์ อยู่ทางใต้ของตำบลโอขันธุลกะ ทางตะวันตกของตำบลโขตัง ทางเหนือของตำบลอุทยปุระ และทางตะวันออกเฉียงเหนือของตำบลสินธุลี ภาษาที่ใกล้เคียงที่สุดคือภาษาโจโร
ภาษาว้า

| ภาษาว้า |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: พม่า จีน
จำนวนผู้พูด: 1,188,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  กลุ่มภาษามอญ-เขมรกลุ่มภาษามอญ-เขมรเหนือกลุ่มภาษาปะหล่องภาษาว้า
รหัสภาษา
ISO 639-3: prk
อักษรว้า
ภาษาว้า มีผู้พูดทั้งหมด 1,188,000 คน พบในพม่า 922,000 คน (พ.ศ. 2551) โดยมี 415,000 คน พูดได้ภาษาเดียว ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง พบในทางเหนือของรัฐฉาน บริเวณตอนบนของแม่น้ำสาละวิน และทางตะวันออกของรัฐฉานแถบเชียงตุง พบในจีน 266,000 คน (พ.ศ. 2543) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของยูนนาน จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตร-เอเชียติก กลุ่มภาษามอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรเหนือ สาขาย่อยปะหล่อง มีไบเบิลที่เขียนด้วยภาษาว้า มีสำเนียงหลัก 3 สำเนียง
ภาษาวาซิ-วารี

| ภาษาวาซิ-วารี |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: อัฟกานิสถาน
ภูมิภาค: หุบเขาปราซุน
จำนวนผู้พูด: 1,000 คน (2543)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มนูริสถานภาษาวาซิ-วารี
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: none
รหัสภาษา
ISO 639-1: none
ISO 639-2: none
ISO 639-3: prn
ภาษาวาซิ-วารี เป็นภาษาที่ใช้พูดโดยชาววาซิในหุบเขาปราซุน ประเทศอัฟกานิสถาน ชื่ออื่นของภาษานี้คือภาษาปราซูนี หรือภาษาปราซุน เรียกโดยผู้พูดภาษาปาทาน อยู่ในภาษากลุ่มนูริสถาน ตระกูลอินโดยุโรเปียน สาขาอินโด-อิเรเนียน มีผู้พูดราว 1,000 คน (2543) ส่วนใหญ่เป็นมุสลิม อัตราการรู้หนังสือต่ำ ผู้ใช้เป็นภาษาแม่รู้หนังสือต่ำกว่า 1% และผู้ใช้เป็นภาษาที่สองรู้หนังสือ 15% - 25%
ภาษาลัมบาดี

| ภาษาลัมบาดี |
| --- | --- |
กอร์-โบลี, บันจารี, ลาบันกี
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอินเดีย
ชาติพันธุ์: บันจารา
จำนวนผู้พูด: 4,857,819 คน  (2011 census)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อินโด-อิเรเนียนอินโด-อารยันตะวันตกราชสถาน–มาร์วารีราชสถานภาษาลัมบาดี
รหัสภาษา
ISO 639-3: lmn
ลัมบาดี, ลาบันกี หรือ กอร์-โบลี มีอีกชื่อว่า บันจารี เป็นภาษาที่พูดโดยชาวบันจาราที่เคยเป็นชนเร่ร่อนทั่วประเทศอินเดีย และอยู่ในกลุ่มภาษาอินโด-อาร์ยัน ภาษานี้ไม่มีรูปอักษรของตนเอง
บรรณานุกรม

Boopathy, S. Investigation & report in: Chockalingam, K., Languages of Tamil Nadu: Lambadi: An Indo-Aryan Dialect (Census of India 1961. Tamil Nadu. Volume ix)
Trail, Ronald L. 1970. The Grammar of Lamani.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
ฟูเอฟูกิ

ฟูเอฟูกิ (ญี่ปุ่น: 笛吹市; โรมาจิ: Fuefuki-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดยามานาชิ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2023 มีจำนวนประชากร 70,297 คน มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 201.92 ตารางกิโลเมตร โดยพื้นที่ครึ่งหนึ่งเป็นป่าไม้
เมืองนี้ยังเป็นเมืองต้นแบบให้กับเกมเพอร์โซนา 4 โดยใช้ชื่อเมืองว่า อินาบะ
ศาลเจ้าอิจิโนมิยาอาซามะ
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดยามานาชิ
นครโคฟุ
นครยามานาชิ
นครโคชู
นครโอตสึกิ
อำเภอมินามิสึรุ: เมืองฟูจิกาวางูจิโกะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Fuefuki, Yamanashi
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ด ค ก จังหวัดยามานาชิ |
| --- | --- | --- |
โคฟุ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โคฟุ  |  |
| นคร |  ชูโอ  ฟูเอฟูกิ  ฟูจิโยชิดะ  โฮกูโตะ  คาอิ  โคชู  มินามิแอลป์  นิราซากิ  โอสึกิ  สึรุ  อูเอโนะฮาระ  ยามานาชิ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคิตะสึรุ โคซูเงะ  ทาบายามะ  อำเภอมินามิโกมะ ฮายากาวะ  ฟูจิกาวะ  มิโนบุ  นัมบุ  อำเภอมินามิสึรุ โดชิ  ฟูจิกาวางูจิโกะ  นารูซาวะ  นิชิกัตสึระ  โอชิโนะ  ยามานากาโกะ  อำเภอนากาโกมะ โชวะ  อำเภอนิชิยัตสึชิโระ อิจิกาวามิซาโตะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ภาษาวอลลูน

| วอลลูน |
| --- | --- |
Walon
ประเทศที่มีการพูด: เบลเยียม, ฝรั่งเศส, สหรัฐ
จำนวนผู้พูด: ประมาณ 600,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อิตาลิกโรมานซ์โรมานซ์ตะวันตกโรมานซ์กอลออยล์วอลลูน
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ประเทศเบลเยียม
รหัสภาษา
ISO 639-1: wa
ISO 639-3: wln

ภาษาวอลลูน เป็นภาษาในกลุ่มภาษาโรมานซ์ พูดในแคว้นวอลลูน ประเทศเบลเยียม
ภาษาวาซิรี

| ภาษาวาซิรี |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: วาซิริสถานในจังหวัดซาร์ฮัด ประเทศปากีสถาน
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอิหร่านภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกเฉียงใต้ ภาษาวาซิรี
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษาวาซิรี เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกเฉียงใต้ ใช้พูดในวาซิริสถานในจังหวัดซาร์ฮัด ประเทศปากีสถาน และบริเวณใกล้เคียงในปากีสถานและอัฟกานิสถาน อาจจัดให้เป็นสำเนียงของภาษาปาทานได้ แม้จะมีความแตกต่างกันบ้างในด้านคำศัพท์
มิลวอกี

| มิลวอกี |
| --- | --- |
นคร
มิลวิกีมองจากทะเลสาบมิชิแกน
สมญา: Cream City, Brew City, Mil Town, The Mil, The City of Festivals, Deutsch-Athen (German Athens) 
ตำแหน่งของเมืองมิลวอกีในเคาน์ตี้มอลวอกี รัฐวิสคอนซิน
พิกัด:  43°03′8″N 87°57′21″W﻿ / ﻿43.05222°N 87.95583°W﻿ / 43.05222; -87.95583
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
รัฐ: วิสคอนซิน
เคาน์ตี้: มิลวอกี, วอชิงตัน, วาอูเคชา
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Tom Barrett (D)
พื้นที่
 • นคร: 97 ตร.ไมล์ (251.0 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 96 ตร.ไมล์ (248.8 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 1 ตร.ไมล์ (2.2 ตร.กม.)
ความสูง: 617 ฟุต (188 เมตร)
ประชากร (2006)
 • นคร: 602,782 คน
 • ความหนาแน่น: 6,214.7 คน/ตร.ไมล์ (2,399.5 คน/ตร.กม.)
 • รวมปริมณฑล: 1,964,744 คน
เขตเวลา: UTC-6 (CST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-5 (CDT)
รหัสพื้นที่: 414
[FIPS code: 55-53000
GNIS feature ID: 1577901
เว็บไซต์: www.city.milwaukee.gov
มิลวอกี (อังกฤษ : Milwaukee) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐวิสคอนซิน และอันดับที่ 22 ของเมืองในสหรัฐอเมริกาตามจำนวนประชากร. อยู่ในเคาน์ตี้มิลวอกี ตัวเมืองในอยู่ริมทะเลสาบมิชิแกนทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ในปี พ.ศ. 2549 มิลวอกีมีประชากรราว 602,782 คน.
เมืองพี่น้อง

มิลวอกีมีเมืองพี่น้องทั้งสิ้น 8 เมือง ซึ่งกำหนดโดย Sister Cities International, Inc (SCI)
Galway, สาธารณรัฐไอร์แลนด์
Nuevitas, คิวบา
ชเวเริน, เยอรมนี
Morogoro, แทนซาเนีย
Tiberias, อิสราเอล
Białystok, โปแลนด์
อูมสค์, รัสเซีย
Carora, เวเนซุเอลา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เมืองมิลวอกี เก็บถาวร 2010-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระเจ้าอมานุลเลาะห์
บรรณานุกรม

Rashikh, Jawan Shir (2017). Nationalism in Afghanistan. Kabul, Afghanistan: Academia. pp. 1–143. ISBN 9780060505080.
Ahmed, Fazel (3 September 2016). "Chapter 5 King Amanullah Khan". Conspiracies and Atrocities in Afghanistan,1700-2014 (PDF). Canada: Afghan3. pp. 183–215. ISBN 978-0786191703.{{cite book}}:  CS1 maint: date and year (ลิงก์)
แหล่งข้อมูลอื่น

Life of Amir Amanullah Khan in pictures เก็บถาวร 2013-03-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Amanulla Khan: Betrayal of Nadir Khan
Ghazi Amanullah Khan City เก็บถาวร 2012-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน next to Jalalabad
Ghazi Amanullah Khan City on YouTube
ภาษาอัมโมไนต์

| ภาษาอัมโมไนต์ |
| --- | --- |
ภูมิภาค: เคยใช้พูดทางตะวันตกเฉียงเหนือของจอร์แดน
สูญแล้ว: พุทธศตวรรษที่ 10
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  ภาษากลุ่มเซมิติกภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตกภาษากลุ่มเซมิติกกลางภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือภาษากลุ่มคานาอันไนต์ภาษาอัมโมไนต์
รหัสภาษา
ISO 639-2: sem
ISO 639-3: aoq
ภาษาอัมโมไนต์ เป็นภาษากลุ่มคานาอันไนต์ ของชาวอัมโมไนต์ที่กล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิล ซึ่งเคยอาศัยอยู่ในดินแดนที่เป็นประเทศจอร์แดนในปัจจุบันและเป็นที่มาของชื่อ “อัมมัน” เมืองหลวงของจอร์แดน หลักฐานเกี่ยวกับภาษานี้เหลืออยู่น้อย เช่น จารึกที่มั่นสุดท้ายของชาวอัมมัน อายุ 357 ปีก่อนพุทธศักราช ขวดทองแดงอายุราว 157 – 57 ปีก่อนพุทธศักราช หลักฐานเท่าที่พบแสดงว่าภาษานี้ใกล้เคียงกับภาษาฮีบรูในคัมภีร์ไบเบิล โดยได้รับอิทธิพลจากภาษาอราเมอิก เช่น การใช้ ‘bd แทน ‘śh ในภาษาฮีบรูไบเบิลสำหรับคำว่า “ทำงาน” สิ่งที่ต่างไปอีกอย่างหนึ่งคือ การใช้รูปสตรีลึงค์ เอกพจน์ -t (เช่น ’šħt "cistern")
ภาษาอังคิกา

| ภาษาอังคิกา |
| --- | --- |
अङ्गिका, अंगिका
ประเทศที่มีการพูด: อินเดีย, เนปาล, กัมพูชา, เวียดนาม, ลาว และ มาเลเซีย
ภูมิภาค: พิหาร, ฌารขัณฑ์, เบงกอลตะวันตก, เดลฮี, มุมไบ, กัลกัตตา, สุราษฎร์
จำนวนผู้พูด: 740,892 คน(ราว 725,000 คนใน  อินเดีย, 15,892 คน ใน  เนปาล) (SIL) 50 ล้านคน (30 ล้านคนในอินเดีย) (Indian survey)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอินโด-อารยันภาษากลุ่มอินโด-อารยันตะวันออกภาษาพิหารภาษาอังคิกา
รหัสภาษา
ISO 639-1: bh ภาษาพิหาร
ISO 639-2: [[ISO639-3:anp|anp]]
ISO 639-3: anp
ภาษาอังคิกา เป็นภาษาของชาวอังหรืออังคาในรัฐพิหาร ฌารขัณฑ์ และเบงกอลตะวันตกในอินเดีย มีผู้พูดราว 30 ล้านคนในอินเดียและ 50 ล้านคนทั่วโลก มีผู้พูดภาษานีในกัมพูชา เวียดนาม มาเลเซีย และส่วนอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นอกจากนี้ยังพบในอังกฤษและสหรัฐด้วย
ภาษาอังคิกาใกล้เคียงกับภาษาเบงกอล ภาษาโอริยาและภาษาอัสสัม จัดอยู่ในภาษาพิหารเช่นเดียวกับภาษาโภชปุรี ภาษามคธี ภาษาไมถิลีและภาษาวัชชิกะ ผู้พูดภาษาพิหารอื่น ๆ จะเข้าใจภาษาอังคิกาได้ง่าย สรหะ กวีคนแรกของภาษาฮินดีที่มีชีวิตเมื่อราว พ.ศ. 1300  จัดเป็นกวีคนแรกของภาษาอังคิกาด้วย มีเว็บไซต์ของภาษาอังคิกาคือ angika.com และมีเครื่องมือค้นหาคำในภาษาอังคิกาคือ Google Angika เขียนด้วยอักษรอังคะ อักษรไกถิและอักษรเทวนาครี
| ด ค กภาษาทางการของประเทศอินเดีย |
| --- | --- |
ระดับสหภาพ:  ฮินดี  อังกฤษ 
ตามรัฐธรรมนูญอินเดีย:  กงกัณ  กันนาดา  กัศมีร์  คุชราต  โดกรี  เตลูกู  ทมิฬ  เนปาล  เบงกอล  โบโด  ปัญจาบ  มณีปุระ  มราฐี  มลยาฬัม  ไมถิลี  สันถาลี  สันสกฤต  สินธ์  อัสสัม  อูรดู  โอริยะ  ฮินดี 
ระดับรัฐ:  อังคิกา  โภชปุระ  ฉัตตีสครห์  กาโร  กูรุง  โฮ  Kamatapuri  Kharia  คาซี  Khortha  กอกบอรอก  Kurmali  Kurukh  เลปชา  ลิมบู  มคธ  มาคัร  มีโซ  มุนดารี  เนวาร์  Rai  รังปุระ  Sadri  เศรปา  สิกขิม  สุนุวาร์  ตามาง
ภาษาอัมบาลา

| ภาษาอัมบาลา |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค: ซัมบาเลส, เมืองโอโลงาโป, ดีนาลูปีฮัน เมืองบาตาอัน
จำนวนผู้พูด: ~2,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียภาษากลุ่มบอร์เนียว-ฟิลิปปินส์ภาษากลุ่มลูซอนกลางภาษากลุ่มซัมบัลภาษาอัมบาลา
รหัสภาษา
ISO 639-2: phi
ISO 639-3:  abc – ภาษาอัมบาลา
ภาษาอัมบาลา (Ambala) เป็นภาษากลุ่มซัมบัลมีผู้พูดมากกว่า 2,000 คนในพ.ศ. 2547 ใช้พูดในชุมชนชาวเอตาในซัมบาเลโญ ซานมาร์เซลิโน กัสติเญโฆส ในเมืองโอโลงาโป และในดีนาลูปีฮัน เมืองบาตาอัน
ภาษาวิบัติ

ภาษาวิบัติ เป็นคำเรียกของการใช้ภาษาไทยที่เปลี่ยนแปลงไป และไม่ตรงกับหลักภาษาในด้านการสะกดคำ[ต้องการอ้างอิง] คำว่า 'ภาษาวิบัติ' ใช้เรียกรวมถึงการเขียนที่สะกดผิดบ่อย[ต้องการอ้างอิง] รวมถึงการใช้คำศัพท์ใหม่หรือคำศัพท์ที่สะกดแปลกไปจากเดิม[ต้องการอ้างอิง] คำว่า "วิบัติ" มาจากภาษาบาลี หมายถึง พินาศฉิบหาย หรือความเคลื่อนทำให้เสียหาย[ต้องการอ้างอิง]
ในประเทศไทย มีการวิพากษ์วิจารณ์ถึงปัญหาเด็กไทยขาดการศึกษารวมถึงปัญหาภาษาวิบัติทำให้เด็กไทย ไม่สามารถใช้ภาษาไทยได้มีประสิทธิภาพเท่าที่ควร ในขณะเดียวกันได้มีการใช้คำว่าภาษาอุบัติแทนที่ภาษาวิบัติที่มีความหมายในเชิงลบ โดยภาษาอุบัติหมายถึงภาษาที่เกิดขึ้นมาใหม่ ตอบสนองวัฒนธรรมย่อย เช่นเดียวกับภาษาเฉพาะวงการที่เป็นศัพท์สแลง
ทั้งนี้ การเปิดใช้พจนานุกรมเพื่อค้นหาคำที่ควรใช้ให้ถูกต้องอาจเป็นทางเลือกที่ดี[ต้องการอ้างอิง] ทางบัณฑิตยสถาน[เป็นใคร?]ได้กำหนดคำที่ใช้อย่างเป็นทางการหรืออยู่ในรูปแบบมาตรฐาน หากใช้ผิดอาจกลายเป็นคำวิบัติได้[ต้องการอ้างอิง] เป็นเพียงการใช้ภาษาให้แตกต่างจากปกติในช่วงระยะเวลาหนึ่ง หรืออาจใช้จากรุ่นสู่รุ่นไปจนกว่าคำวิบัตินั้นจะหายไปจากสังคมนั้น ๆ[ต้องการอ้างอิง]
นิธิ เอียวศรีวงศ์ ว่า ภาษาวิบัติเป็นการเปลี่ยนแปลงของภาษาที่ผู้ใหญ่ในสังคมไม่ชอบ แม้ภาษาจะมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ แต่ผู้ใหญ่ไม่ชอบให้ภาษาเปลี่ยน การให้เหตุผลว่าภาษาไทยไม่ควรเปลี่ยนแปลง เพราะเป็นภาษาของชาติที่มีความศักดิ์สิทธิ์ นิธิเห็นว่าเป็นเหตุผลแบบไสยศาสตร์ ไม่ค่อยน่าฟัง นิธิยังเห็นว่า ปัญหาของภาษาไทยในปัจจุบันคือ การใช้ภาษาไม่มีประสิทธิภาพ เช่น ไวยากรณ์ การใช้ศัพท์หรือการเรียบเรียง เป็นต้น และการไม่ศึกษาภาษาที่เปลี่ยนแปลงไปนี้เองที่จะเป็นเหตุให้เกิด "ภาษาวิบัติ"
เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ช่วงที่มีผู้สร้างภาพยนตร์ไปตั้งเป็นชื่อ หอแต๋วแตกแหวกชิมิ กาญจนา นาคสกุล ราชบัณฑิตประเภทวรรณศิลป์ สาขาวิชาภาษาไทย ระบุ คำว่า "ชิมิ" หากเป็นการใช้ภายในกลุ่มก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะเป็นการล้อกันเล่นซึ่งเป็นปกติของภาษา และจะเลือนหายไปตามกาลเวลา แต่การนำไม่ใช้เชิงสาธารณะดังที่ไปตั้งเป็นชื่อภาพยนตร์ ถือว่าไม่เหมาะสมนัก เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 กนกวลี ชูชัยยะ เลขาธิการราชบัณฑิตยสถาน กล่าวว่า สถานการณ์ภาษาไทยในปัจจุบันยังไม่ถึงขั้นวิกฤต และวัยรุ่นใช้ภาษาแช็ตเฉพาะบนอินเทอร์เน็ต และสื่อสารภายในวัยรุ่นเท่านั้น ยังไม่พบนำมาใช้ในการเขียนหรือการทำงาน
ดูเพิ่ม

ทิงลิช
ลีท
ภาษาแชต
การเปลี่ยนแปลงของภาษา
ภาษาลูเวีย

| ภาษาลูเวีย |
| --- | --- |
Luwian hieroglyph BOS (วัว)
ประเทศที่มีการพูด: จักรวรรดิฮิตไทต์, Arzawa, กลุ่มอาณาจักรฮิตไทต์ใหม่
ภูมิภาค: อานาโตเลีย (ตุรกี), ซีเรียตอนเหนือ
ชาติพันธุ์: ชาวลูเวีย
สูญแล้ว: ประมาณ 600 ปีก่อน ค.ศ.
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อานาโตเลียลูเวียภาษาลูเวีย
รูปแบบก่อนหน้า: อินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม อานาโตเลียดั้งเดิมภาษาลูเวีย 
ระบบการเขียน: อักษรรูปลิ่ม อักษรลูเวีย
รหัสภาษา
ISO 639-3: อย่างใดอย่างหนึ่ง: xlu – Cuneiform Luwian hlu – Hieroglyphic Luwian
นักภาษาศาสตร์: xlu Cuneiform Luwian
 : hlu Hieroglyphic Luwian
ขอบเขตของภาษาลูเวีย (ในภาษาเยอรมัน)
ภาษาลูเวียจัดเป็นภาษาสูญหายตามเกณฑ์แผนที่ชุดภาษาใกล้สูญของโลกของยูเนสโก
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาลูเวีย เป็นภาษาที่ตายแล้วในกลุ่มภาษาอินโด-ยูโรเปียน สาขาอนาโตเลีย ใกล้เคียงกับภาษาฮิตไตน์ ใช้พูดในฮาซาร์วาที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของบริเวณที่เป็นศูนย์กลางของชาวฮิตไตน์ ภาษาลูเวียอาจจะเป็นลูกหลานโดยตรงหรือเป็นภาษาใกล้เคียงของภาษาไลเซีย ภาษาลูเวียมีการใช้อย่างแพร่หลายในช่วง 637 ปีก่อนพุทธศักราช ซึ่งเป็นช่วงที่จักรวรรดิฮิตไตน์เริ่มเสื่อมลง ภาษาลูเวียเป็นภาษาราชการในรัฐฮิตไตน์ใหม่ในซีเรียและอาณาจักรตาบัลในอนาโตเลียกลาง ภาษานี้มีระบบการเขียนสองระบบคือเขียนด้วยอักษรภาพแบบไฮโรกลิฟและ อักษรรูปลิ่ม
แหล่งข้อมูลอื่น

(ภาษาลูเวีย)
รัฐชัยปุระ

รัฐชัยปุระ (อักษรโรมัน: Jaipur) เป็นรัฐมหาราชาในอินเดียในสมัยอีสต์อินเดียคัมปานี และบริติชราช รัฐลงนามในสนธิสัญญาถ่ายโอนสิทธิ์การปกครองให้กับอังกฤษในปี 1818 และเข้าร่วมกับอินเดียซึ่งพึ่งได้รับเอกราชในปี 1947 หลังการรวมเข้ากับอินเดียอย่างเป็นทางการ รัฐบาลอินเดียได้มอบเงินชดเชยแก่มหาราชา และยังคงยืนยันให้มีสิทธิพิเศษบางประการอยู่ รวมถึงยังสามารถใช้นามว่า มหาราชาแห่งชัยปุระ ได้ เรื่อยมาจนถึงปี 1971 หลังมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแปรญัติฉบับที่ 26
ชื่อเดิมของรัฐคืออาเมร์ (Amer) ตั้งแต่ศตวรรษที่ 14 เรื่อยมาถึงปี 1727 ที่ซึ่งมีการสร้างราชธานีขึ้นใหม่ในชื่อ ชยปุร (ชัยปุระในปัจจุบัน) จึงได้เปลี่ยนชื่อรัฐใหม่เป็นรัฐชัยปุระเรื่อยมา
รายชื่อมณฑลของประเทศจีนเรียงตามจำนวนประชากร

แผนที่มณฑลของจีนเรียงตามจำนวนประชากร
ประชากรประเทศจีนปี  2004
| อันดับที่ | มณฑลของจีน | ประชากร |
| --- | --- | --- |
| — | จีน | 1,301,531,000 |
| 1 | เหอหนาน | 97,170,000 |
| 2 | ซานตง | 91,800,000 |
| 3 | เสฉวน | 87,250,000 |
| 4 | กวางตุ้ง | 83,040,000 |
| 5 | เจียงซู | 74,330,000 |
| 6 | เหอเป่ย์ | 68,090,000 |
| 7 | หูหนาน | 66,980,000 |
| 8 | อานฮุย | 64,610,000 |
| 9 | หูเป่ย์ | 60,160,000 |
| 10 | กว่างซี | 48,890,000 |
| 11 | เจ้อเจียง | 47,200,000 |
| 12 | ยูนนาน | 44,150,000 |
| 13 | เจียงซี | 42,840,000 |
| 14 | เหลียวหนิง | 42,170,000 |
| 15 | กุ้ยโจว | 39,040,000 |
| 16 | เฮย์หลงเจียง | 38,170,000 |
| 17 | ฉ่านซี | 37,050,000 |
| 18 | ฝูเจี้ยน | 35,110,000 |
| 19 | ซานซี | 33,350,000 |
| 20 | ฉงชิ่ง | 31,220,000 |
| 21 | จี๋หลิน | 27,090,000 |
| 22 | กานซู่ | 26,190,000 |
| 23 | มองโกเลียใน | 23,840,000 |
| 24 | ซินเจียง | 19,630,000 |
| 25 | เซี่ยงไฮ้ | 17,420,000 |
| 26 | ปักกิ่ง | 14,930,000 |
| 27 | เทียนจิน | 10,240,000 |
| 28 | ไหหนาน | 8,180,000 |
| 29 | ฮ่องกง | 6,915,700 |
| 30 | หนิงเซี่ย | 5,880,000 |
| 31 | ชิงไห่ | 5,390,000 |
| 32 | ซีจ้าง | 2,740,000 |
| 33 | มาเก๊า | 465,300 |
รายชื่อภูมิภาคของประเทศลิเบียเรียงตามดัชนีการพัฒนามนุษย์

ภูมิภาคประวัติศาสตร์ของประเทศลิเบีย
นี่คือ รายชื่อของสามภูมิภาคประวัติศาสตร์ของประเทศลิเบียเรียงตามดัชนีการพัฒนามนุษย์ ในปี 2564 ซึ่งเป็นข้อมูลสำหรับปี 2562
| อันดับ> การพัฒนาสูง | ภูมิภาค> การพัฒนาสูง | ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (2562)> การพัฒนาสูง | ประเทศที่เทียบได้ (2562)> การพัฒนาสูง |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | ตริโปลิเตเนีย | 0.729 |  จอร์แดน |
| 2 | เฟซซัน | 0.724 |  ตองงา |
| – |  ลิเบีย (ค่าเฉลี่ย) | 0.724 |  ตองงา |
| 3 | ไซเรไนกา | 0.716 |  เบลีซ |
ภาษาวิทยาศาสตร์

ภาษาวิทยาศาสตร์ เป็นภาษาที่เกิดขึ้นใหม่อยู่เสมอ เพราะโลกมีความเคลื่อนไหว ความก้าวหน้าจากทฤษฎีใหม่ๆ จากการค้นพบใหม่ๆ ทั้งแบบค่อยเป็นค่อยไป และแบบก้าวกระโดด ส่งผลให้เกิดคำที่เกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์อย่างต่อเนื่อง เพื่อให้ความเข้าใจเกี่ยวกับภาษาวิทยาศาสตร์ หลักการและการค้นพบทางวิทยาศาสตร์เป็นไปโดยเข้าใจตรงกัน จึงต้องมีการดำเนินการเกี่ยวกับภาษาวิทยาศาสตร์นั้นๆ ไม่ว่าจะเป็นการให้ความหมาย การบัญญัติศัพท์ การทับศัพท์
คำจำกัดความ

นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า วิทยาศาสตร์คือศาสตร์ของเหตุและผล ความถูกต้องที่เชื่อถือได้จากการพิสูจน์และการวัดที่มาตรฐาน แต่บ่อยครั้งที่เราพบว่า คำจำกัดความมีหลากหลายชวนสงสัยและเข้าใจผิด ประการสำคัญ คำจำกัดความมิใช่คำแปล ความรู้วิทยาศาสตร์ควรมีคำอธิบายชัดเจน หากใช้ภาษาที่เข้าใจง่ายสำหรับคนทั่วไปย่อมสร้างประโยชน์ได้มากมาย "