stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สตรีในประเทศไทย
การศาสนา

ศาสนาพุทธ
ปัจจุบันประเทศไทยมีผู้บวชเป็นภิกษุณี (เถรวาท) หลายรูป โดยบวชมาจากคณะภิกษุณีสงฆ์ในประเทศศรีลังกา เช่น ภิกษุณีธัมมนันทา ซึ่งมีสำนักภิกษุณีเป็นเอกเทศคือทรงธรรมกัลยาณีภิกษุณีอาราม​ แต่คณะสงฆ์ไทยไม่ยอมรับเป็นภิกษุณีสงฆ์เพราะ​เคยมีประเด็นถกเถียงอยู่ช่วงหนึ่งว่าปัจจุบันนี้สามารถบวชภิกษุณีได้หรือไม่ มีข้อสรุปจากทางพระสงฆ์ฝ่ายเถรวาทว่าพระพุทธองค์ทรงอนุญาตให้มีการบวชเป็นภิกษุณีได้ก็ต่อเมื่อบวชต่อสงฆ์ทั้ง 2 ฝ่าย คือต้องบวชทั้งฝ่ายพระภิกษุสงฆ์ และฝ่ายภิกษุณีสงฆ์เป็นการลงญัตติจตุตถกรรมวาจาทั้งสองฝ่าย จึงจะสามารถเป็นภิกษุณีได้ ดังนั้นในเมื่อภิกษุณีสงฆ์เถรวาทได้เสื่อมสิ้นลงไม่มีผู้สืบต่อ จึงทำให้ในปัจจุบันไม่สามารถทำการบวชผู้หญิงเป็นภิกษุณีฝ่ายเถรวาทได้ การที่มีข้ออ้างว่าสายมหายานสืบสายวงศ์ภิกษุณีสงฆ์ไปก็ไม่สามารถอ้างได้ เพราะการสืบสายทางมหายานมีข้อวินัยและการทำสังฆกรรมบวชภิกษุณีที่ไม่ถูกต้องกับพระไตรปิฎกฝ่ายเถรวาท
การเมือง

ถึงแม้ว่าจะไม่มีข้อจำกัดทางกฎหมาย ก็ยังมีปัจจัยอีกหลายประการที่ทำให้ผู้หญิงไม่สามารถมีบทบาททางการเมืองได้อย่างเต็มที่ ซึ่งได้แก่ การกีดขวางทางโครงสร้าง อุปสรรคทางวัฒนธรรม รวมทั้งมีคุณวุฒิ สถานภาพทางสังคมและเศรษฐกิจที่ต่ำกว่า วันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2492 อรพินท์ ไชยกาล (ภรรยาเลียง ไชยกาล อดีตรัฐมนตรีและสมาชิสภาผู้แทนราษฎร) เป็นสตรีไทยคนแรกที่ได้รับเลือกตั้งเข้าไปทำหน้าที่ในสภาผู้แทนราษฎรในรัฐสภาไทย ต่อมาวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2519 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งรัฐมนตรี ซึ่ง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม และ วิมลศิริ ชำนาญเวช รัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย เป็นสตรีไทยสองคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรี อย่างไรก็ตาม แม้เวลาจะล่วงมาถึงพุทธทศวรรษ 2540 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่เป็นหญิงยังมีไม่ถึงร้อยละ 10 ของจำนวนสมาชิกทั้งหมด โดยเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร เข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีไทยคนที่ 28 อย่างเป็นทางการ ซึ่งนับว่าเป็นสตรีไทยคนแรก ที่ขึ้นดำรงตำแหน่งประมุขฝ่ายบริหารของไทย
อย่างไรก็ดี สตรีในประเทศไทย (หรือสยาม) มีสิทธิเลือกตั้งทั่วไปตั้งแต่ปี 2475 และมีสิทธิเลือกตั้งหมู่บ้านตั้งแต่ปี 2440 ซึ่งอาจทำให้ประเทศไทยเป็นประเทศที่สองในโลกที่ให้สิทธิเลือกตั้งแก่สตรีตามหลังประเทศนิวซีแลนด์
ธุรกิจ

ในแวดวงการประกอบการ ประชากรผู้หญิงไทยคิดเป็นแรงงาน 47% ของทั้งประเทศ ซึ่งคิดเป็นสัดส่วนผู้หญิงทำงานที่สูงที่สุดในภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงไทยยังเผชิญกับปัญหาการเลือกปฏิบัติในการจ้างงานและความไม่เท่าเทียมทางเพศในเรื่องค่าจ้างเนื่องจากผู้หญิง "กระจุกตัวอยู่ในงานรายได้ต่ำ" ในด้านสวัสดิการหญิง ผู้หญิงไทยบางคนยังมีแนวโน้มที่จะตกเป็นเหยื่อของการถูกสามีข่มขืน การค้ามนุษย์ การค้าประเวณี และรูปแบบอื่นของความรุนแรงในครัวเรือนและอาชญากรรมทางเพศ
การสมรส

ตามข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติ ผู้หญิงไทยเฉลี่ยแล้วสมรสโดยมีอายุน้อยกว่าชาย และครัวเรือน 24% ที่ระบุว่าหญิงเป็น "หัวหน้าครอบครัว" ในปี พ.ศ. 2550 เดอะนิวยอร์กไทมส์รายงานว่า หลังสงครามเวียดนาม ประเทศไทยได้กลายมาเป็นจุดหมายของ "แหล่งพักผ่อนและสันทนาการ" และ "การท่องเที่ยวทางเพศ" สำหรับชายต่างประเทศ ซึ่งบางครั้งส่งผลให้มีการแต่งงานกับหญิงไทย ในหมู่ชายต่างประเทศที่มาแต่งงานเหล่านี้เป็นชายจากยุโรปและสหรัฐอเมริกาซึ่งแสวงหาคู่และการปลดภาระทางเศรษฐกิจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเกษียณ ขณะที่หญิงไทยแต่งงานกับชายต่างประเทศเพื่อชดใช้ชีวิตที่ผ่านมาที่เคยเป็นโสเภณี จากการถูกทิ้งโดยอดีตคนรัก และเป็นทางหนีจาก "ความยากจนและความไม่มีความสุข" แต่ไม่ใช่หญิงไทยทุกคนที่แต่งงานกับชายต่างประเทศจะเคยเป็นโสเภณีมาก่อน
บทบาทและสถานภาพของสตรีในประวัติศาสตร์

สังคมไทยในอดีตเป็นแบบ "ผัวเดียวหลายเมีย" หมายความว่า ชายมีสถานะเหนือหญิงในทุกด้าน ในสมัยสุโขทัย ตำหนิชายที่มีชู้กับภรรยาคนอื่น แต่ไม่ห้ามชายมีภรรยาหลายคน ต่อมา ในสมัยอยุธยา กฎหมายลักษณะผัวเมีย พ.ศ. 1904 ยังได้แบ่งภรรยาออกเป็น 3 ประเภท และชายจะมีภรรยากี่คนก็ได้   ทั้งยังมีภาษิตที่ว่า "ผู้หญิงเป็นควาย ผู้ชายเป็นคน" ซึ่งต่อมารัชกาลที่ 4 ทรงมีพระบรมราชวินิจฉัยว่าไม่ยุติธรรม ให้ยกเสีย เนื่องจากกรณีถวายฎีกาของอำแดงเหมือน จนกระทั่ง พ.ศ. 2478 จึงมีกฎหมายให้ชายมีภรรยาได้เพียงคนเดียว
โสเภณีในประวัติศาสตร์มีมาแต่สมัยใดไม่ทราบได้ แต่ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชมีการตั้งโรงหญิงนครโสเภณีเป็นการผูกขาด และเก็บอากรโสเภณี อยู่ในย่านที่เรียกว่า "สำเพ็ง" (ต่อมาเมื่อเข้าสู่สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ก็เรียกย่านโสเภณีว่าสำเพ็งเหมือนกัน) ในสมัยรัชกาลที่ 4 อากรโรงโสเภณีเก็บได้ปีละ 50,000 บาท ในสมัยนั้นมีหญิงลักลอบค้าประเวณีกันทำให้อาณาจักรขาดรายได้ จึงออกประกาศ "ห้ามอย่าให้ไทย มอญ ลาว ลักลอบไปซ่องเสพเมถุนธรรมด้วย แขก ฝรั่ง อังกฤษ คุลา มลายู" หากจับได้มีโทษประหารชีวิต บรรดาญาติพี่น้องก็ถูกลงโทษหนักเบาด้วยเพราะไม่ตักเตือน
สำหรับบทบาทด้านการเมือง สตรีสมัยอยุธยามีบทบาททางการเมืองอยู่ไม่มากก็น้อย ซึ่งพงศาวดารอยุธยาเน้นว่าการเข้าสู่อำนาจของหญิงนำมาซึ่งความเสื่อมเสียและความยุ่งยาก ดังเช่นกรณีท้าวศรีสุดาจันทร์ ในกฎหมายอยุธยา หญิงเป็นสมบัติของชายเสมอ เริ่มจากเป็นสมบัติของบิดา แล้วเป็นสมบัติของสามี และเป็นสมบัติของเจ้าของ (กรณีตกเป็นทาส) นอกจากนี้ ยังมีตำนานว่า สมเด็จพระศรีสุริโยทัยและท้าวสุรนารีเป็นวีรสตรีผู้สร้างวีรกรรมในประวัติศาสตร์
หญิงเริ่มมีบทบาททางเศรษฐกิจและสังคมยิ่งขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ โดยหญิงได้เป็นกำนันตลาดหรือนายอากรตลาดในรัชกาลที่ 2 มีผลงานสร้างสรรค์บทกวี และบางคนได้เรียนหนังสือ พระราชบัญญัติเรื่อง "ผัวขายเมีย บิดามารดาขายบุตร พ.ศ. 2410" ห้ามไม่ให้สามีขายภรรยาหากภรรยาไม่ยินยอม หลังจากนั้นก็มีการเรียกร้องสิทธิสตรีขึ้น มีหนังสือพิมพ์สตรีเกิดขึ้นหลายฉบับ
สถานภาพของหญิงในสังคมดีขึ้นเป็นลำดับโดยเฉพาะหลังการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 รัฐธรรมนูญถาวรฉบับแรกได้ให้สิทธิแก่ชายและหญิงในการเลือกตั้ง หญิงได้รับเลือกเป็นผู้ปกครองส่วนท้องถิ่นครั้งแรกใน พ.ศ. 2478 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513 จำนวนสตรีในประเทศไทยที่แต่งงานกับชาวต่างชาติมีมากขึ้นเนื่องจากสตรีในประเทศไทยมีความต้องการได้สัญชาติของคนต่างชาติ
พ.ศ. 2525 มีการแก้ไขกฎหมายเพื่อเปิดโอกาสให้หญิงเป็นกำนันและผู้ใหญ่บ้านได้
สตรีมีบทบาทในทางเศรษฐกิจค่อนข้างมาก โดยอัตราการมีงานทำของสตรีอยู่ที่ร้อยละ 44.1 ใน พ.ศ. 2547 ทำงานในภาคเกษตรกรรมสูงสุด (ร้อยละ 40.4) ตามมาด้วยภาคบริการและอุตสาหกรรม (ร้อยละ 40.2 และ 19.5 ตามลำดับ) สถิติสตรีเป็นนายจ้าง ลูกจ้าง และประกอบธุรกิจส่วนตัวโดยไม่มีลูกจ้างเพิ่มขึ้น และช่วยเศรษฐกิจในครัวเรือนโดยไม่ได้รับค่าจ้างลดลง สตรีมีการศึกษาระดับอุดมศึกษาสูงกว่าชาย สตรียังมีสถิติทำงานในแวดวงราชการสูงกว่าชายโดยอยู่ที่ร้อยละ 60.1
ดูเพิ่ม

กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
การค้าหญิงและเด็กในประเทศไทย
อำแดงเหมือนกับนายริด
รายชื่อรัฐมนตรีสตรีไทย
บทอ่านเพิ่ม

Macan-Markar, Marwaan. Battered Women, No Longer Alone, Rights-Thailand, ipsnews.net, November 24, 2005
Praparnun, Yada Gender Sensitivity & Accountability in Thai Government Policy Formulation, Implementation & Evaluation from an Historical Perspective, Paper for presentation at the IAFFE 2009 conference in Boston, USA
| ด ค กสตรีในเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  ญี่ปุ่น  จอร์เจีย  จอร์แดน  จีน  ซาอุดิอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไนดารุสซาลาม  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซีย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาร์มีเนีย  อาเซอร์ไบจาน  อินโดนีเซีย  อินเดีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  เซาท์ออสซีเชีย  ไซปรัสเหนือ  ไต้หวัน  ปาเลสไตน์  อับคาเซีย 
เขตบริหารพิเศษ และเขตสังกัด:  เกาะคริสต์มาส  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  มาเก๊า  หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)  ฮ่องกง 
ภาพวาดวีรกรรมสมเด็จพระศรีสุริโยทัย (โดย สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัติวงศ์)
อันดับปลาคางคก

| อันดับปลาคางคก ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ไมโอซีนตอนกลาง ถึง ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ปลาคางคกไม่ทราบชนิด ในทะเลแดง

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Batrachoidiformes
วงศ์:: Batrachoididae

วงศ์ย่อย
 Batrachoidinae   Porichthyinae   Thalassophryninae
ปลาคางคก (อังกฤษ: Toadfishes, Frogfishes) เป็นปลาทะเลจำพวกปลากระดูกแข็งกลุ่มหนึ่ง ในอันดับ Batrachoidiformes และวงศ์ Batrachoididae ซึ่งมีเพียงวงศ์เดียวเท่านั้นที่อยู่ในอันดับนี้
ลักษณะและพฤติกรรม

ถูกเรียกชื่อนี้เนื่องจากมีสีที่ไม่เป็นระเบียบ ดูสกปรกเลอะเทอะดูคล้ายกับคางคกหรือกบ (คำว่า "Batrachus" มาจากภาษากรีกคำว่า βατραχος (batrakhos) หมายถึง "กบ") มีอยู่ประมาณ 80 ชนิด  ใน 21 สกุล แบ่งออกได้เป็น 3 วงศ์ย่อย (ดูด้านล่าง)
ปลากลุ่มนี้ มีวิธีการล่าเหยื่อแบบซุ่มโจมตี  โดยจะฝังตัวกับพื้นทราย ด้วยสีที่ดูเลอะเทอะไม่สะดุดตาช่วยให้หลบพ้นจากสายตาสัตว์นักล่าประเภทอื่น ๆ ได้เป็นอย่างดี มีหนามแหลมบริเวณหลังและหนามแหลมบริเวณส่วนคลุมเหงือกของปลากลุ่มนี้ โดยเฉพาะในสกุล Thalassophryne จะมีเป็นท่อซึ่งสามารถฉีดพิษไปยังศัตรูที่ต้องการที่จะล่าพวกมันเป็นอาหาร เพื่อป้องกันตัว
มีความสามารถส่งเสียงร้องได้ ในตัวผู้จะมีการใช้ถุงลมช่วยในการว่ายน้ำ และช่วยในการทำให้เกิดเสียงเพื่อดึงดูดตัวเมีย ด้วยการขยับกล้ามเนื้อที่แข็งแรงด้านข้างถุงลม โดยจะส่งเสียงร้องว่า "อุบ อุบ" ในภาษาไทยถึงเรียกปลากลุ่มนี้รวม ๆ กันว่า "ปลาอุบ"  เนื่องจากเป็นปลาที่หลบซ่อนตามโขดหินหรือใต้พื้นทรายหรือพื้นที่ ๆ เป็นโคลนเลน พบเห็นตัวได้ยาก จึงต้องทำการดึงดูดเพศตรงข้ามให้สนใจ โดยสามารถสั่นกล้ามเนื้อส่วนนี้ได้มากถึง 150 ครั้งต่อวินาที นอกจากนี้แล้วยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาผีหลอก", "ปลาบู่ทะเล", "ปลาตุ๊กแก", "ปลากบ" หรือ "ปลาคางคก"
เป็นปลาไม่มีเกล็ด เนื้อนิ่มลื่น โดยที่ตาอยู่ด้านบนของหัวที่มีขนาดใหญ่ ปากมีขนาดใหญ่รับกับขากรรไกรล่าง และขากรรไกรบน เหงือกมีขนาดเล็กและมีเพียงข้างละอัน มีหนามแหลม 1 เส้น พร้อมกับเส้นครีบอ่อนจำนวนมาก
อาศัยอยู่บริเวณพื้นใต้น้ำ ตั้งแต่แถบชายฝั่งไปจนถึงทะเลลึก เป็นปลากินเนื้อ สามารถกินอาหารได้หลากหลายและไม่เลือกขนาดแม้จะใหญ่กว่าตัวก็ตาม  โดยจะหลบซ่อนอยู่ตามรอยแตกของหิน หรือ ขุดพื้นทรายเพื่อซ่อนตัวล่าเหยื่อ ตัวผู้จะสร้างรังและคอยปกป้องไข่หลังจากที่ตัวเมียทำการวางไข่แล้ว ตัวผู้หนึ่งตัวอาจผสมพันธุ์กับไข่ของตัวเมียได้หลายตัว
พบได้ในทะเลทั่วโลก มีเพียงแค่ไม่กี่ชนิดที่อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำจืดหรือน้ำกร่อย เช่น Daector quadrizonatus ที่พบในประเทศโคลัมเบีย, Potamobatrachus trispinosus ที่พบในแม่น้ำอเมซอน, Thalassophryne amazonica พบในทวีปอเมริกาใต้  รวมถึงปลาย่าดุก (Batrachomoeus trispinosus) หรือปลาคางคก (Allenbatrachus grunniens) ที่พบได้ในบริเวณชายฝั่งและปากแม่น้ำในทวีปเอเชีย รวมถึงประเทศไทย
และจากการที่ปลาที่สามารถส่งเสียงร้องได้ เป็นเหตุให้เมืองชายทะเลเมืองหนึ่งในรัฐแคลิฟอร์เนีย ในช่วงฤดูร้อน ในเวลาพลบค่ำจะปรากฏเสียงต่ำ ๆ ทุ้ม ๆ ดัง "อึ่งงงงงงงงงงงงงงงงงงง" ระงมไปทั่วทั้งเมือง จนรบกวนการนอนหลับพักผ่อนของผู้คนที่อาศัยในเมือง ซึ่งในตอนแรกยังไม่มีใครทราบว่าเป็นเสียงของอะไร ที่สุดก็การค้นพบว่าเป็นเสียงร้องของปลาคางคกตัวผู้ที่ส่งเสียงร้องดึงดูดความสนใจของตัวเมียนั่นเอง
ในส่วนที่อาศัยในน้ำจืดหรือน้ำกร่อย นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยต้องมีการนำมาปรับสภาพให้อาศัยอยู่ในน้ำจืดและสถานที่เลี้ยงให้ได้เสียก่อน จึงจะอยู่รอดได้ แต่ในแง่ของการประมงไม่จัดว่าเป็นปลาเศรษฐกิจ แม้จะมีรายงานว่าเนื้อปลาจำพวกนี้จะมีคุณค่าทางสารอาหารเหมือนเช่นปลาทะเลจำพวกอื่น ทั้ง  โอเมกา 3 หรือ ดีเอชเอ โดยชาวประมงเมื่อจับได้มักจะเป็นปลาที่ติดมากับอวนโดยบังเอิญ แต่ในปัจจุบัน ที่อำเภอเขาสมิง จังหวัดตราด มีการประมงปลาคางคกโดยเฉพาะ โดยการวางลอบใช้เหยื่อเป็นเนื้อปลาสด ทิ้งระยะห่างระหว่างลอบประมาณ 10 เมตร มีราคาขายสูงถึงกิโลกรัมละ 70-80 บาท นิยมนำไปปรุงเป็นอาหารพื้นบ้าน เช่น แกงกะทิ
การจำแนก

อันดับ Batrachoidiformes
วงศ์ Batrachoididae
วงศ์ย่อย Batrachoidinae
สกุล Amphichthys (2 ชนิด)
สกุล Batrachoides (9 ชนิด)
สกุล Opsanus (6 ชนิด)
สกุล Potamobatrachus (ชนิดเดียว)
สกุล Sanopus (6 ชนิด)
สกุล Vladichthys (ชนิดเดียว)
วงศ์ย่อย Halophryninae
สกุล Allenbatrachus (3 ชนิด)
สกุล Austrobatrachus (2 ชนิด)
สกุล Barchatus (ชนิดเดียว)
สกุล Batrachomoeus - ปลาย่าดุก, ปลาอุบ (5 ชนิด)
สกุล Batrichthys (2 ชนิด)
สกุล Bifax (ชนิดเดียว)
สกุล Chatrabus (3 ชนิด)
สกุล Colletteichthys (3 ชนิด)
สกุล Halobatrachus - ปลาคางคกลูซิทาเนียน (ชนิดเดียว)
สกุล Halophryne  (4 ชนิด)
สกุล Perulibatrachus (3 ชนิด)
สกุล Riekertia - ปลาคางคกตัวกว้าง (ชนิดเดียว)
สกุล Triathalassothia (2 ชนิด)
วงศ์ย่อย Porichthyinae
สกุล Aphos (ชนิดเดียว)
สกุล Porichthys - มิดชิปเมน (14 ชนิด)
วงศ์ย่อย Thlassophryininae
สกุล Daector (5 ชนิด)
สกุล Thalassophryne (6 ชนิด)
อันดับแตง

| อันดับแตง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Cucurbitales Juss. ex Bercht. & J.Presl

วงศ์
 Apodanthaceae  Anisophylleaceae  Begoniaceae  Coriariaceae  Corynocarpaceae  Cucurbitaceae  Datiscaceae  Tetramelaceae
อันดับแตง หรือ Cucurbitales เป็นอันดับของพืชมีดอกในพืชใบเลี้ยงคู่แท้ กลุ่มโรสิด อันดับนี้พบมากในเขตร้อน พบในเขตอบอุ่นน้อย มีทั้งไม้พุ่ม ไม้ล้มลุก ไม้เลื้อย และไม้ยืนต้น ลักษณะเด่นของอันดับนี้คือดอกแยกเพศ การผสมเกสรเกิดขึ้นโดยแมลง แต่ก็มีที่อาศัยลม  (วงศ์ Coriariaceae และวงศ์ Datiscaceae)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อันดับแตง
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q21875  Wikispecies: Cucurbitales  BioLib: 3234  EoL: 6154336  EPPO: 1CUCO  Fossilworks: 183019  GBIF: 7224005  iNaturalist: 71281  IRMNG: 12575  ITIS: 846626  NBN: NHMSYS0020824587  NCBI: 71239  NZOR: d26478d0-f7d7-49b4-a9ab-8b25af050bc0  Plazi: B2926990-1385-58E6-7E8A-BCC229BC57B4  Tropicos: 100000969  VASCAN: 22  WoRMS: 414690
หลี่ซู่เจี๋ย

เจ้าชายหลี่ซู่เจี๋ย (李素節,1189 – 24 มิถุนายน 1233) ได้รับการสถาปนาเป็น ซู่กง (許王) เจ้าชายแห่ง ราชวงศ์ถัง โดยพระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ใน จักรพรรดิถังเกาจง แต่เป็นพระองค์เดียวใน พระมเหสีเซียว
ต่อมาเมื่อพระมเหสีเซียวและ จักรพรรดินีหวัง ถูกปลดและสำเร็จโทษตามแผนของ จักรพรรดินีอู่ (หรือ บูเช็กเทียน) เจ้าชายหลี่ซู่เจี๋ยก็ถูกจับตามองโดยจักรพรรดินีอู่กระทั่งพระองค์ถูกปลงพระชนม์เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 1233
หลี่หง

เจ้าชายหลี่หง (จีน: 李弘, ค.ศ. 652-25 พฤษภาคม ค.ศ. 675) หรือ พระนามทางการหลังสวรรคต จักรพรรดิเซี่ยวจิง (孝敬皇帝) เสด็จพระราชสมภพเมื่อ ค.ศ. 652 เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 5 ของจักรพรรดิถังเกาจง และ จักรพรรดินีอู่ ทรงได้รับการสถาปนาเป็นพระรัชทายาทเมื่อ ค.ศ. 656 ทรงเจริญพระชนมพรรษา 4 พรรษา เจ้าชายหลี่หงทรงมีพระปรีชาสามารถทั้งด้านการทหารและการปกครองแต่พระพลานามัยไม่ค่อยแข็งแรงตั้งแต่ทรงพระเยาว์
เจ้าชายหลี่หง เสด็จสวรรคตกะทันหันเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 675 ขณะมีพระชนมพรรษา 23 พรรษา ซึ่งบางหลักฐานกล่าวว่าดเจ้าชายหลี่หงถูกปลงพระชนม์ด้วยการวางยาตามพระราชดำรัสสั่งของจักรพรรดินีอู่(พระราชมารดา)
หลี่หยวนจี๋

ฉีกงหวัง (จีน: 齊王; พินอิน: Qígōngwáng, 603 – 7 กรกฎาคม 626) พระนามเดิม หลี่หยวนจี๋ (จีน: 李元吉; พินอิน: Lǐ Yuānjí) องค์ชายแห่ง ราชวงศ์ถัง โดยเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 และองค์สุดท้ายใน จักรพรรดิถังเกาจู่ ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถังที่ประสูติแต่ ท่านหญิงโต้วหรือจักรพรรดินีไท่มู่
องค์ชายหลี่หยวนจี๋ประสูติเมื่อ ค.ศ. 603 อันตรงกับช่วงปลายรัชสมัย จักรพรรดิสุยเหวิน ปฐมจักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์สุย และมีศักดิ์เป็นราชบุตรเขยของสุยหยางตี้จากการสมรสกับองค์หญิงราชวงค์สุยผู้เป็นพระธิดาของสุยหยางตี้ เมื่อครั้งพระราชบิดายังเป็น ถังกงหวัง (พินอิน: Tánggōngwáng) โดยพระองค์มีบทบาทสำคัญในช่วงที่พระราชบิดาก่อกบฏต่อ จักรพรรดิสุยหยาง
ใน ค.ศ. 626 องค์ชายหลี่หยวนจี๋ได้ร่วมมือกับพระเชษฐาองค์โตคือองค์ชายรัชทายาท หลี่เจี้ยนเฉิง ในการกำจัดพระเชษฐาองค์รองคือองค์ชาย หลี่ซื่อหมิน แต่องค์ชายหลี่ซื่อหมินรู้ทันจึงลวงทั้งสองพระองค์มาสังหารที่ประตูเสฺวียนอู่ใน เหตุการณ์ที่ประตูเสฺวียนอู่ เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 626 และได้รับองค์หญิงหยางภรรยาหม้ายของหลี่หยวนจี๋มาเป็นภรรยาของตัวเอง สถาปนาให้เป็น 1 ใน 4 ชายาเอก พระนามว่า หยางเฟย
หลี่เซี่ยว

องค์ชายหลี่เซี่ยว (พินอิน: Lǐ Xiào; 644 – 664) ได้รับการสถาปนาเป็น สฺวีกงหวัง (พินอิน: Xúgōngwáng) เมื่อสิ้นพระชนม์ได้รับการสถาปนาเป็น หยวนเต้ากงหวัง (พินอิน: Yuándàogōngwáng) องค์ชายแห่ง ราชวงศ์ถัง พระราชโอรสองค์รองใน จักรพรรดิถังเกาจง ที่ประสูติแต่พระสนมเจิ้ง
หลี่ไท่

ผูกงหวัง (จีน: 濮恭王; พินอิน: Púgōngwáng) พระนามเดิมหลี่ไท่ (จีน: 李泰, 1163 – 20 มกราคม 1196) เป็นเจ้าชายในราชวงศ์ถัง เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ในจักรพรรดิถังไท่จง ที่ประสูติแต่จักรพรรดินีจางซุน
หลี่ไท่ประสูติเมื่อ พ.ศ. 1161 ตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิถังเกาจู่ ผู้เป็นพระอัยกา (ปู่) ต่อมาใน พ.ศ. 1164 พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็น เว่ยอ๋อง และได้ถูกยกให้เป็นพระโอรสบุญธรรมในสายราชสกุลของเจ้าชายหลี่เสฺวียนป้า ผู้เป็นพระปิตุลา (อา) ที่สิ้นพระชนม์โดยไร้ผู้สืบราชสกุล
ใน พ.ศ. 1186 ภายหลังจากที่พระเชษฐาคือเจ้าชายรัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนถูกปลดและเนรเทศไปเนื่องจากถูกเปิดโปงว่ามีแผนก่อกบฏ เจ้าชายหลี่ไท่ก็คาดหวังว่าพระองค์จะได้เป็นรัชทายาทตามที่จักรพรรดิไท่จงได้สัญญาเอาไว้ แต่จางซุนอู่จี้ ผู้เป็นพระมาตุลา (ลุง) กลับเสนอพระนามของเจ้าชายหลี่จื้อ พระอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกับเจ้าชายหลี่ไท่ขึ้นเป็นรัชทายาทแทนเนื่องจากเจ้าชายหลี่ไท่มีพระอุปนิสัยโหดเหี้ยมไม่เหมาะที่จะปกครองแผ่นดินทำให้เจ้าชายหลี่ไท่มิพอพระทัยก็ได้ก่อกบฏขึ้นแต่ไม่สำเร็จทำให้พระองค์ถูกปลดและสิ้นพระชนม์ระหว่างถูกเนรเทศเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 1196
หลี่เสฺวียนป้า

หลี่เสฺวียนป้า (พินอิน: Lǐ Xuánbà , 599 – 614) พระนามรอง ต้าเต๋อ (พินอิน: Dàdé) พระราชโอรสองค์ที่ 3 ใน จักรพรรดิถังเกาจู่ สิ้นพระชนม์เมื่อ ค.ศ. 614 เนื่องจากตกม้าเมื่อมีการสถาปนา ราชวงศ์ถัง ใน ค.ศ. 618 พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็น เว่ยหวยกงหวัง (พินอิน: Wèihuáigōngwáng) และเนื่องจากองค์ชายหลี่เสฺวียนป้าสิ้นพระชนม์โดยไม่มีผู้สืบสายราชสกุลองค์ชาย หลี่ซื่อหมิน ผู้เป็นพระเชษฐาจึงยกโอรสองค์รองคือองค์ชาย หลี่ไท่ ให้เป็นพระโอรสบุญธรรมพร้อมกับสถาปนาเป็น เว่ยกงหวัง (พินอิน: Wèigōngwáng) เมื่อองค์ชายรัชทายาทหลี่ซื่อหมินขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิถังไท่จง ได้เปลี่ยนตัวผู้เป็นเว่ยกงหวังจากองค์ชายหลี่ไท่เป็นองค์ชาย หลี่เป่าติ้ง (พินอิน: Lǐ Bǎoding) เมื่อองค์ชายหลี่เป่าติ้งสิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาททำให้ตำแหน่งเว่ยกงหวังต้องสิ้นสุดลง
สาธารณรัฐปกครองตนเองอาจารา

| สาธารณรัฐปกครองตนเองอาจารา აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
ที่ตั้งสาธารณรัฐปกครองตนเองอาจาราในประเทศจอร์เจีย
เมืองหลวง: บาทูมี 41°39′N 42°0′E﻿ / ﻿41.650°N 42.000°E﻿ / 41.650; 42.000
กลุ่มชาติพันธุ์  (2014): ชาวจอร์เจีย (ชาวอาจารา) 96.0% ชาวอาร์มีเนีย 1.6% ชาวรัสเซีย 1.1% ชาวยูเครน 0.2% ชาวกรีก 0.2% อื่น ๆ 0.9%
การปกครอง: สาธารณรัฐปกครองตนเองระบบรัฐสภาที่ได้รับการกระจายอำนาจ

• ประธานรัฐบาล : Tornike Rizhvadze
 
สภานิติบัญญัติ: สภาสูงสุด
ก่อตั้ง

• ส่วนหนึ่งของ อาณาจักรรวมจอร์เจีย :  คริสต์ศตวรรษที่ 9
• ถูกจักรวรรดิออตโตมัน พิชิต : ค.ศ. 1614
• ถูกยกให้จักรวรรดิรัสเซีย : ค.ศ. 1878
• สาธารณรัฐปกครองตนเองโซเวียต : ค.ศ. 1921
• เป็นเอกราช (แต่ไม่ใช่รัฐที่ได้รับการรับรอง) : ค.ศ. 1991
• สาธารณรัฐปกครองตนเองของ ประเทศจอร์เจีย : ค.ศ. 2004
 
พื้นที่
• รวม: 2,880 ตารางกิโลเมตร (1,110 ตารางไมล์)
• แหล่งน้ำ (%): น้อยมาก
ประชากร
• 2019 ประมาณ: 349,000
• สำมะโนประชากร 2014: 336,077
• ความหนาแน่น: 135.32 ต่อตารางกิโลเมตร (350.5 ต่อตารางไมล์)
เอชดีไอ (2017): 0.781 สูง
สกุลเงิน: ลารี (GEL)
เขตเวลา: UTC+4 (UTC)
• ฤดูร้อน (เวลาออมแสง): ไม่ใช้
อาจารา (จอร์เจีย: აჭარა, ออกเสียง: [at͡ʃʼara] ( ฟังเสียง)) หรือที่รู้จักอย่างเป็นทางการในชื่อ สาธารณรัฐปกครองตนเองอาจารา (აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა, ออกเสียง: [at͡ʃʼaris avtʼɔnɔmiuri rɛspʼublikʼa] ( ฟังเสียง)) เป็นภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ และการเมืองการปกครองแห่งหนึ่งของประเทศจอร์เจีย อาจาราตั้งอยู่ที่มุมด้านตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ ริมฝั่งทะเลดำใกล้ตีนเขาคอเคซัสน้อยซึ่งอยู่ทางเหนือของประเทศตุรกี เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญและมีบาทูมีซึ่งเป็นเมืองใหญ่อันดับสองของจอร์เจียเป็นเมืองหลวง ประชากรประมาณ 350,000 คนอาศัยอยู่บนพื้นที่ 2,880 ตารางกิโลเมตร (1,110 ตารางไมล์) ของสาธารณรัฐ
อาจาราเป็นถิ่นที่อยู่ของชาวอาจาราซึ่งเป็นกลุ่มย่อยระดับภูมิภาคกลุ่มหนึ่งของกลุ่มชาติพันธุ์จอร์เจีย ในสมัยสหภาพโซเวียต อาจาราเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจียในฐานะสาธารณรัฐปกครองตนเองสังคมนิยมโซเวียตอาจารา
การแบ่งเขตการปกครอง

อาจาราแบ่งออกเป็นหกหน่วยการบริหาร:
| ชื่อ | พื้นที่ (km2) | ประชากร> การสำรวจสำมะโนประชากร (17 มกราคม 2002) | ประชากร> ประมาณการ (1 มกราคม 2014) |
| --- | --- | --- | --- |
| นครบาทูมี |  | 121,806 | 152,839 |
| เทศบาลเคดา | 452 | 20,024 | 16,760 |
| เทศบาลคอบูเลที | 720 | 88,063 | 74,794 |
| เทศบาลเฆลวาชาอูรี | 410 | 90,843 | 51,189 |
| เทศบาลชูอาเฆวี | 588 | 21,850 | 15,044 |
| เทศบาลฆูลอ | 710 | 33,430 | 23,327 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Government of Adjara เก็บถาวร 2007-06-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Supreme Council of Adjara
Tourism & Resords Department of Adjara
Georgian territories: Ajaria - BBC profile
Islam and Islamic Practices in Georgia เก็บถาวร 2005-10-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
In pictures: Ajaria's 'velvet revolution' 2004
อนิมาเลีย (ทีวีแอนิเมชัน)

| อนิมาเลีย |
| --- | --- |
กำกับโดย: David Scott
เสียงของ: Brooke Anderson Katie Leigh
ผู้ประพันธ์เพลง: Christopher Elves
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ออสเตรเลีย
ภาษาต้นฉบับ: อังกฤษ
จำนวนตอน: 40
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: Tom Ruegger Graeme Base Ewan Burnett Murray Pope Bruce Johnson
ความยาวตอน: 23 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: Network Ten
ออกอากาศ: 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 – 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008
อนิมาเลีย เป็นแอนิเมชันสำหรับเด็ก ของประเทศออสเตรเลีย ในประเทศไทย เคยออกอากาศในช่อง ไทยพีบีเอส หรือ ช่องสถานีโทรทัศน์ทีวีไทย ทีวีสาธารณะ
ตัวละคร > มนุษย์

อเล็กซ์
โซ
ตัวละคร > อนิมาเลี่ยน

G'Bubu (ลิงกอริลลาสีเขียว)
Iggy (กิ้งก่าอิกัวน่า)
Livingston (สิงโต)
Reenie (แรดดำ)
Allegra (จระเข้)
Tyrannicus (เสือ)
Fuchsia (สุนัขจิ้งจอก)
Elni & Erno (ช้าง)
Harry & Horble (หมูป่า)
Melba and Melford (หนู)
Zee & Zed (ม้าลาย)
Victor and Verbal (แร้ง)
ลิงค์ที่เกี่ยวข้อง

Animalia เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2009-08-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Animalia Episode Guide
Official CBC Animalia Website
Official PBS Kids Animalia Website เก็บถาวร 2008-07-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Animalia ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 1998

| --- | --- |

รายละเอียด
ประเทศเจ้าภาพ:  ญี่ปุ่น
วันที่: 13–29 พฤศจิกายน
ทีม: 24
สถานที่: 11 (ใน 11 เมืองเจ้าภาพ)
ชนะเลิศ:  อิตาลี (สมัยที่ 3rd)
รางวัล
ผู้เล่นทรงคุณค่า:  ราฟาเอล ปัสกวัล
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
1998 World Championship
← ก่อนหน้าถัดไป →
วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก 1998 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชายจำนวน 24 ทีม, ได้มีการจัดขึ้นที่ญี่ปุ่น โดยใช้สนามแข่งขันในเมืองต่าง ๆ เช่น ฟูกูโอกะ, โคเบะ, เซ็นได, ซัปโปโระ, คาวาซากิ, อูโอซุ, ฮิโรชิมะ, โอซากะ, ชิบะ, ฮามามัตสึ และโตเกียว,  เริ่มทำการแข่งขันตั้งแต่วันที่ 13 - 29 พฤศจิกายน, พ.ศ. 2541.
รอบคัดเลือก

บทความหลัก: วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 1998 รอบคัดเลือก
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน

24 ทีมจะได้รับการแบ่งออกเป็น 6 สาย ๆ ละ 4 ทีมโดยแต่ละสายจะทำการแข่งขันแบบพบกันหมด ทีมที่ได้อันดับล่างของแต่ละสายจะทำการแข่งเพื่อชิงอันดับที่ 21-24 ในระบบการแข่งขันแบบพบกันหมด
ส่วนทีมที่เหลือ 16 ทีมจะแข่งกันเพื่อเข้ารอบแปดทีมสุดท้ายด้วยการแข่งขันแบบเพลย์ออฟ (ที่ 1 ของสาย A พบกับที่ 4 ของสาย B ฯลฯ) ซึ่งผู้ชนะเพลย์ออฟจะผ่านเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศ, รอบรองชนะเลิศ และรอบชิงชนะเลิศเพื่อชิงอันดับที่ 1-8 ในขณะที่ผู้แพ้รอบเพลย์ออฟจะเข้าแข่งขันในรอบจัดอันดับ เช่นเดียวกับระบบรอบก่อนรอง, รองชนะเลิศ และรอบชิงชนะเลิศ ที่มีการชิงที่ 9-16:
| กลุ่ม A | กลุ่ม B | กลุ่ม C | กลุ่ม D | กลุ่ม E | กลุ่ม F |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   ญี่ปุ่น   เกาหลีใต้   สเปน   อียิปต์ |   อิตาลี   สหรัฐ   แคนาดา   ไทย |   เนเธอร์แลนด์   จีน   เช็กเกีย   ยูเครน |   คิวบา   อาร์เจนตินา   โปแลนด์   อิหร่าน |   บราซิล   บัลแกเรีย   กรีซ   แอลจีเรีย |   รัสเซีย   ยูโกสลาเวีย   ออสเตรเลีย   ตุรกี |
สนามแข่งขัน

| เมือง | สนามกีฬา | ความจุ | การแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- |
| ฟุกุโอะกะ | Marine Messe Fukuoka |  | กลุ่ม เอ |
| โคเบะ | โคเบะกรีนอารีนา (Kobe Green Arena) |  | กลุ่ม บี |
| เซ็นได | เซ็นไดยิมเนเซียม (Sendai City Gymnasium) |  | กลุ่ม ซี |
| ซัปโปะโระ | Makomanai Indoor Stadium |  | กลุ่ม ดี |
| คาวาซากิ | โทโดโรกิอารีนา | 10,000 | กลุ่ม อี |
| นะโงะยะ | นิปปง เกชิ ฮอลล์ (Nippon Gaishi Hall) | 10,000 | กลุ่ม เอฟ |
| ฮิโระชิมะ | ฮิโระชิมะกรีนอารีนา (Hiroshima Green Arena) |  | กลุ่ม จี |
| โอซะกะ | Namihaya Dome |  | กลุ่ม จี |
| ฮะมะมะสึ | ฮะมะมะสึอารีนา (Hamamatsu Arena) | 7,000 | กลุ่ม เอช |
| ชิบะ | Makuhari Messe |  | กลุ่ม เอช |
| โตเกียว | สนามกีฬาในร่มแห่งชาติโยโยงิ | 12,000 | รอบสุดท้าย |
รอบแรก > กลุ่ม A

| อันดับ | ทีม | แต้ม | แข่ง> ชนะ | แข่ง> แพ้ | เซต> ชนะ | เซต> แพ้ | เซต> อัตราส่วน | แต้ม> ชนะ | แต้ม> แพ้ | แต้ม> อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สเปน | 6 | 3 | 0 | 9 | 4 | 2.250 | 179 | 150 | 1.193  |
| 2 |  ญี่ปุ่น | 5 | 2 | 1 | 6 | 3 | 2.000 | 123 | 97 | 1.268  |
| 3 |  เกาหลีใต้ | 4 | 1 | 2 | 5 | 6 | 0.833 | 130 | 134 | 0.970  |
| 4 |  อียิปต์ | 3 | 0 | 3 | 2 | 9 | 0.222 | 107 | 158 | 0.677 |
| วันที่ |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 13 Nov | เกาหลีใต้  | 3–0 |  อียิปต์ | 15–10 | 15–7 | 15–6 |   |   | 45–23  |
| 13 Nov | สเปน  | 3–0 |  ญี่ปุ่น | 15–11 | 15–9 | 15–13 |   |   | 45–33  |
| 14 Nov | เกาหลีใต้  | 2–3 |  สเปน | 15–7 | 6–15 | 15–13 | 13–15 | 14–16 | 63–66  |
| 14 Nov | อียิปต์  | 0–3 |  ญี่ปุ่น | 9–15 | 12–15 | 9–15 |   |   | 30–45  |
| 15 Nov | สเปน  | 3–2 |  อียิปต์ | 9–15 | 13–15 | 15–9 | 15–1 | 16–14 | 68–54  |
| 15 Nov | ญี่ปุ่น  | 3–0 |  เกาหลีใต้ | 15–8 | 15–12 | 15–2 |   |   | 45–22 |