stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดินีจาง (เล่าเสี้ยน)
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
Robert Joe Cutter and William Gordon Crowell. Empresses and Consorts: Selections from Chen Shou's Records of the Three States with Pei Songzhi's Commentary. Honolulu: University of Hawai'i Press, 1999.
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินีจาง (เล่าเสี้ยน) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เตียวซี |  | จักรพรรดินีแห่งจ๊กก๊ก  (ค.ศ. 238–263) |  | จ๊กก๊กล่มสลาย |
| ด ค กจักรพรรดินีในยุคสามก๊ก |
| --- | --- |
ฮองเฮา (หฺวางโฮ่ว)
วุยก๊ก:  กุยฮุย  มอซือ  โกยฮุยหยิน (กวยทายเฮา)  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
จ๊กก๊ก:  งอซี  เตียวซี  จักรพรรดินีจาง 
ง่อก๊ก:  พัวฮูหยิน  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  เถิง ฟางหลาน 
ไทเฮา (ไท่โฮ่ว)
วุยก๊ก:  เปียนซี  กุยฮุย  กวยทายเฮา 
จ๊กก๊ก:  งอซี 
ง่อก๊ก:  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง 
ไทฮองไทเฮา (ไท่หฺวางไท่โฮ่ว)
วุยก๊ก:  เปียนซี 
จักรพรรดินีที่ได้รับการสถาปนาหลังมรณกรรม
วุยก๊ก:  เอียนซี 
จ๊กก๊ก:  กำฮูหยิน 
ง่อก๊ก:  งอฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย 
| ด ค กบุคคลสำคัญในจ๊กก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  เล่าปี่  เล่าเสี้ยน 
จักรพรรดินี:  งอซี  เตียวซี  จักรพรรดินีจาง 
เจ้าชายและราชนิกูลชาย:  เล่ากี๋  เล่าขำ  เล่าจ้อง  เล่าจ้าน  เล่ายอย  เล่าลี  เล่าสุน  เล่าเอ๋ง  เล่าเอียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  จูกัดเหลียง  เจียวอ้วน  ตั๋งอุ๋น  บิฮุย  เกียงอุย 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  กวนหิน  กุยฮิวจี๋  ขับเจ้ง  เคาจู  เคาเจ้ง  จินปิด  จูเก่อ เฉียว  เจาจิ๋ว  เจียวเอี๋ยน  ฉาง จี้  ฉาง ซฺวี่  เฉิน จือ  เช่อ ยฺเหวียน  โช่ว เหลียง  ซือหม่า เชิ่งจือ  ตังควด  ตั๋งโห  ตันจิ๋น  ตันซิ่ว  ตู้ เจิ่น  เตงเลียง  เตาเขง  เตียวเซีย  เตียวติด  เตียวเปา  โตบี  เบงกอง  บิสี  เฟ่ย์ ลี่  ม้าเชียว  ม้าเลี้ยง  เริ่น ซี  ลิคี  ลิจวน  ลิหงี  ลิฮก  เล่าป๋า  เลี้ยงเขียน  เลี้ยงซี  เลี่ยว ลี่  ไลบิน  หวาง ฉง  หยาง ซี่  เหยา โจ้ว  หลี่ เซียง  หลี่ มี่  หลี เหมี่ยว  หวาง ฮฺว่า  เหวิน ลี่  เหอ จือ  เหอ พาน  เหอ สุย  อองเมา  อองเลี้ยน  อองฮู  อินเบก  อินเชียง  อีเจี้ย  เอี่ยงลอง  เอียวหู  เอียวหงี  เอียวฮอง  ฮวนเกี๋ยน  ฮุยโฮ 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  กง ลู่  กัว ซิว  กัวหยง  กุอั๋น  โกเสียง  งอปั้น  งออี้  เงียมอู  จฺวี้ ฝู  จองอี้  เจียวปิน  เฉิน เต้า  จูกัดเจี๋ยม  จูกัดสง  เจียวสี  ตันเซ็ก  เตงจี๋  เตียวจูล่ง  เตียวหงี  เตียวหุย  เตียวอี้  เตียวเอ๊ก  เทียกี  ปองสิบ  ปอเฉียม  เปาเตียว  ม้าเจ๊ก  ม้าเฉียว  ม้าตง  ม้าต้าย  ลิเงียม  ลิหิม  ลิอ๋อง  ลิอิ๋น  เล่าตำ  เลียวฮัว  หลัว เซี่ยน  หลิว อิ่น  อองเป๋ง  อองหำ  อุยก๋วน  อุยเอี๋ยน  เอาเจ้  ฮั่ว อี้  เฮียงทง  แฮหัวป๋า 
สตรีที่มีชื่อเสียง:  กวานชื่อ  กำฮูหยิน  เฉิง เจินเจฺว๋  เซี่ยโหวชื่อ  บิฮูหยิน  ยฺเหวียน ฝู  หลี่เจาอี๋  หูชื่อ  อุ๋ยซี 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  เบ้งเฮ็ก  สะโมโข
ภาษาคาบาร์เดีย

| ภาษาคาบาร์เดีย |
| --- | --- |
Kabardino-Cherkess East Circassian
адыгэбзэ (къэбэрдейбзэ)

ออกเสียง: [qabarˈdeːbza]qabardejbzaไฟล์:Qabardejbza.ogg
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศรัสเซีย (ในสาธารณรัฐคาบาร์ดีโน-บัลคาเรียและสาธารณรัฐคาราไช-เชียร์เคสส์), ตุรกี, จอร์แดน, ซีเรีย, อิรัก
ภูมิภาค: คอเคซัสเหนือ (Circassia)
ชาติพันธุ์: ชาวาคาบาร์เดีย
จำนวนผู้พูด: 590,000  (2002–2010)
ตระกูลภาษา: คอเคซัสตะวันตกเฉียงเหนือ  Circassianภาษาคาบาร์เดีย
ระบบการเขียน: อักษรซีริลลิก อักษรละติน อักษรอาหรับ
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  รัสเซีย  สาธารณรัฐคาบาร์ดีโน-บัลคาเรีย   สาธารณรัฐคาราไช-เชียร์เคสส์ 
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  อิสราเอล  จอร์แดน  ซีเรีย  ลิเบีย
รหัสภาษา
ISO 639-2: kbd
ISO 639-3: kbd
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาคาบาร์เดีย (คาบาร์เดีย: Къэбэрдей-Адыгэбзэ สำเนียงท้องถิ่น: [qabarˈdeːbza] qabardejbzaไฟล์:Qabardejbza.ogg; อะดีเกยา: Kъэбэртай-Aдыгабзэ/Kъэбэртайбзэ, อักษรโรมัน: Qəbərtay-Adıgabzə/Qəbərtaybzə) ใกล้เคียงกับภาษาอะดืยเกที่เป็นภาษากลุ่มคอเคซัสตะวันตกเฉียงเหนือ ส่วนใหญ่พูดในสาธารณรัฐคาบาร์ดีโน-บัลคาเรียและสาธารณรัฐคาราไช-เชียร์เคสส์ของประเทศรัสเซีย รวมทั้งในประเทศตุรกีและตะวันออกกลาง มีหน่วยเสียงพยัญชนะ 47-48 เสียง โดยเป็นเสียงเสียดแทรก 22-23 เสียง
สำเนียงที่สำคัญมีสองสำเนียงคือ สำเนียงเบสเลเนย์และสำเนียงเตเรค นักภาษาศาสตร์บางคนจัดให้ภาษาคาบาร์เดียเป็นสำเนียงของภาษาอะดีเก ผู้พูดภาษาคาบาร์เดียมักเรียกภาษาของตนว่า  Adighabze ("Adyghe language") เขียนด้วยอักษรซีริลลิก มีระบบคำกริยาที่ซับซ้อนเช่นเดียวกับภาษากลุ่มคอเคซัสตะวันออกเฉียงเหนืออื่น ๆ เป็นภาษาสัมพันธการก ตั้งแต่ พ.ศ. 2547 ในตุรกีจัดให้มีโทรทัศน์ภาคภาษาคาบาร์เดียสำเนียงเตเรค ครึ่งชั่วโมงต่อสัปดาห์
อักขรวิธี

อักษรซีริลลิกในปัจจุบันเรียงได้ดังนี้ ส่วนอักษรละตินในอดีตดูคล้ายกับอักษรละตินในภาษาอะดีเกยา
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| А а   [aː] | Э э   [a] | Б б   [b] | В в   [v] | Г г   [ɣ] | Гу гу   [ɡʷ] | Гъ гъ   [ʁ] | Гъу гъу   [ʁʷ] |
| Д д   [d] | Дж дж   [d͡ʒ] หรือ [ɡʲ] | Дз дз   [d͡z] | Е е   [ja/aj] | Ё ё   [jo] | Ж ж   [ʒ] | Жь жь   [ʑ] | З з   [z] |
| И и   [jə/əj] | Й й   [j] | К к   [k] | Ку ку   [kʷ] | Къ къ   [q] | Къу къу   [qʷ] | Кхъ кхъ   [q͡χ] | Кхъу кхъу   [q͡χʷ] |
| Кӏ кӏ   [t͡ʃʼ] หรือ [kʲʼ] | Кӏу кӏу   [kʷʼ] | Л л   [ɮ] or [l] | Лъ лъ   [ɬ] | Лӏ лӏ   [ɬʼ] | М м   [m] | Н н   [n] | О о   [aw/wa] |
| П п   [p] | Пӏ пӏ   [pʼ] | Р р   [r] | С с   [s] | Т т   [t] | Тӏ тӏ   [tʼ] | У у   [w/əw] | Ф ф   [f] |
| Фӏ фӏ   [fʼ] | Х х   [x] | Ху ху   [xʷ] | Хъ хъ   [χ] | Хъу хъу   [χʷ] | Хь хь   [ħ] | Ц ц   [t͡s] | Цӏ цӏ   [t͡sʼ] |
| Ч ч   [t͡ʃ] | Чӏ чӏ   [t͡ʃʼ] | Ш ш   [ʃ] | Щ щ   [ɕ] | Щӏ щӏ   [ɕʼ] | Ъ ъ   [ˠ] | Ы ы   [ə] | Ь ь   [ʲ] |
| Ю ю   [ju] | Я я   [jaː] | Ӏ   [ʔ] | Ӏу   [ʔʷ] |  |  |  |  |
ข้อมูล

Gordon, Matthew and Applebaum, Ayla. "Phonetic structures of Turkish Kabardian", 2006, Journal of the International Phonetic Association 36(2), 159-186.
Halle, Morris. "Is Kabardian a Vowel-Less Language?" Foundations of Language, Vol. 6, No. 1 (Feb., 1970), pp. 95–103.
Kuipers, Aert. "Phoneme and Morpheme in Kabardian", 1960, Janua Linguarum: Series Minor, Nos. 8–9. 's-Gravenhage: Mouton and Co.
John Colarusso (1992). A Grammar of the Kabardian Language. University of Calgary Press.
แหล่งข้อมูลอื่น

Ranko Matasović (2008). "A Short Grammar of Kabardian" (PDF).
Adyga.org - Popular Circassian internet forum
Audio.Adyga.org - Virtual Circassian Dictionary
Louis Loewe (1854). A dictionary of the Circassian language. George Bell. สืบค้นเมื่อ 25 August 2012., Circassian, English, Turkish
A guide to North Caucasian languages
Kabardian (къэбэрдеибзэ) alphabet
Circassian language online lessons
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  ลัตเวีย 
ชุดตัวอักษรละตินของภาษาคาบาร์เดีย ฉบับ ค.ศ. 1930
กิมเสี่ยถ่าง

นักเขียนชาวจีน (เสียชีวิต ค.ศ. 1661)
กิมเสี่ยถ่าง (ค.ศ. 1610? - สิงหาคม ค.ศ. 1661) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จิน เชิ่งท่าน (จีนตัวย่อ: 金圣叹; จีนตัวเต็ม: 金聖歎; พินอิน: Jīn Shèngtàn; เวด-ไจลส์: Chin Shêng-t'an) มีชื่อเดิมว่า จิน เหรินรุ่ย (金人瑞) และยังเป็นที่รู้จักในชื่อ จิน คุ่ย (金喟) เป็นบรรณาธิการ นักเขียน และนักวิจารณ์ชาวจีน ผู้ได้รับการเรียกขานว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านวรรณกรรมภาษาจีนพื้นถิ่น
ประวัติ

ปีเกิดของกิมเสี่ยถ่างไม่แน่ชัด โดยบางแหล่งข้อมูลระบุว่าเป็นปี ค.ศ. 1610 บ้างก็ระบุเป็นปี ค.ศ. 1608 การประมาณปีเกิดว่าเป็นปี ค.ศ. 1610 นั้นอิงจากข้อเท็จจริงที่ว่าบุตรชายของกิมเสี่ยถ่างมีอายุ 10 ปีตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออกในปี ค.ศ. 1641 และข้อมูลนี้เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปในหมู่นักวิชาการ กิมเสี่ยถ่างมีชื่อโดยกำเนิดว่าจิน เหรินรุ่ย เกิดในเมืองซูโจวซึ่งเป็นสถานที่ที่โด่งดังในด้านวัฒนธรรมและความงดงาม ครอบครัวของกิมเสี่ยถ่างอยู่ในชนชั้นขุนนางบัณฑิต แต่มักถูกรังควานจากความเจ็บป่วยและความตาย ทำให้ครอบครัวกลับมีทรัพย์สินเพียงเล็กน้อย บิดาของกิมเสี่ยถ่างเป็นบัณฑิตอย่างชัดเจน กิมเสี่ยถ่างเริ่มเรียนหนังสือค่อนข้างช้า โดยเข้าเรียนในโรงเรียนของหมู่บ้านขณะอายุ 9 ปี กิมเสึ่ยถ่างแสดงความสงสัยใคร่รู้อย่างมากและมีความคิดที่ค่อนข้างแปลก แต่ก็เป็นนักเรียนที่มีมโนธรรม  ในช่วงต้นชีวิต กิมเสี่ยถ่างใช้ชื่อรองว่า "เสี่ยถ่าง" (聖歎 เชิ่งท่าน) ซึ่งเป็นวลีจาก หลุน-ยฺหวี่ (論語) มีความหมายว่า "ปราชญ์ [ขงจื๊อ] ถอนใจ" กิมเสี่ยถ่างผ่านการสอบหลวงเพียงระดับล่างสุด และไม่เคยรับราชการ
ในงานเขียนของกิมเสี่ยถ่างแสดงถึงความความสนใจอย่างมากของกิมเสี่ยถ่างต่อแนวคิดของศาสนาพุทธนิกายฉาน กิมเสี่ยถ่างอ้างว่าความสนใจนี้เริ่มต้นเมื่อตนอ่านสัทธรรมปุณฑรีกสูตรครั้งแรกขณะอายุ 11 ปี ความโน้มเอียงนี้ต่อแนวคิดในศาสนาพุทธยิ่งเด่นชัดมากขึ้นหลังการล่มสลายของราชวงศ์หมิงในปี ค.ศ. 1644 ในปีนั้นและปีถัดมา กิมเสี่ยถ่างมีความรู้สึกหดหู่และเก็บตัวมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด รวมถึงยอมรับศาสนาพุทธมากขึ้นด้วยเช่นกัน จาง กั๋วกวาง (張國光) นักวิชาการในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ระบุว่าการเปลี่ยนแปลงนี้เกิดจากการล่มสลายของการปกครองของหลี่ จื้อเฉิง (李自成) ที่มีระยะเวลาเพียงสั้น ๆ ตลอดชีวิตของกิมเสี่ยถ่าง ความสนใจในศาสนาพุทธส่งผลต่อทัศนะของกิมเสี่ยถ่าง  และกิมเสี่ยถ่างถือว่าตนเองเป็นเพียงตัวแทนของพลังนิรันดร์
บางครั้งมีการกล่าวกันว่ากิมเสี่ยถ่างยังเป็นที่รู้จักในอีกชื่อว่าจาง ไฉ่ (張采) ซึ่งเป็นความเข้าใจที่ผิดพลาดเนื่องจากสับสนกับจาง ผู่ (張溥) ที่เป็นบุคคลร่วมสมัย
ประวัติ > การเสียชีวิต

ในปี ค.ศ. 1661 กิมเสี่ยถ่างเข้าร่วมกับปัญญาชนจำนวนหนึ่งในการประท้วงการแต่งตั้งข้าราชการทุจริต เหล่าผู้ประท้วงยื่นคำร้องต่อราชสำนักก่อน จากนั้นจึงดำเนินการชุมนุมสาธารณะ การกระทำนี้ถูกข้าราชการท้องถิ่นตอบโต้อย่างรวดเร็ว และกิมเสี่ยถ่างก็ถูกตัดสินโทษประหารชีวิต เหตุการณ์นี้บางครั้งเรียกว่า "การคร่ำครวญที่ศาลขงจื๊อ" (哭廟案 คูเมี่ยวอ้าน) และนำไปสู่การปราบปรามความเห็นต่างทางการเมืองเป็นเวลาหลายปีหลังจากนั้น ก่อนที่จะเสียชีวิต กิมเสี่ยถ่างพูดติดตลกว่า "การถูกตัดศีรษะเป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุด แต่ด้วยเหตุใดก็ไม่ทราบสิ่งนี้จึงเกิดกับข้า นึกไม่ถึงเลย!" ในบทความปี ค.ศ. 1933 หลู่ ซฺวิ่น (鲁迅) นักเขียนชื่อดังยอมรับว่าคำพูดนี้ของกิมเสี่ยถ่างอาจเป็นคำพูดที่คนอื่นคิดขึ้น และวิจารณ์ว่าเป็น "การหัวเราะเยาะความโหดร้ายของคนขายเนื้อมนุษย์"
ทฤษฎีวรรณกรรมและการวิจารณ์วรรณกรรม

กิมเสี่ยถ่างมีชื่อเสียงจากการรวบรวมรายชื่อที่กิมเสี่ยถ่างเรียกว่า "หกผลงานของอัจฉริยะ [zh]" (六才子書 ลิ่วไฉจื่อชู) ได้แก่ จังจื๊อ (莊子 จฺวางจื่อ), กวีนิพนธ์ลีส่าว (離騷 หลีเซา), ซือกี่ (史記 ฉื่อจี้), กวีนิพนธ์ของโต้วโพ้ว (杜甫 ตู้ ฝู่), ไซเซีย (西廂記 ซีเซียงจี้) และ ซ้องกั๋ง (水滸傳 ฉุยหู่จฺว้าน) รายชื่อนี้ประกอบด้วยผลงานโบราณชั้นสูงอย่างลีส่าวและกวีนิพนธ์ของโต้วโพ้ว กับนวนิยายหรือบทละครภาษาจีนพื้นถิ่นที่มีต้นกำเนิดมาจากตามถนนหนทางและย่านตลาด ผลงานทั้งหกนี้ได้รับเลือกโดยพิจารณาจากคุณค่าทางวรรณกรรม ไม่ได้มาจากหลักคุณธรรม ด้วยเหตุนี้กิมเสี่ยถ่างจึงมักถูกมองว่าเป็นคนประหลาดและสร้างศัตรูจำนวนมากในหมู่นักวิชาการลัทธิขงจื๊อสายอนุรักษ์นิยมในช่วงเวลานั้น กิมเสี่ยถ่างแก้ไขปรับปรุง แสดงความคิดเห็น และเพิ่มคำนำกับหมายเหตุระหว่างบรรทัดให้กับนวนิยายชื่อดังอย่างซ้องกั๋งและสามก๊ก (三國演義 ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) กับละครในยุคราชวงศ์หยวนอย่างไซเซีย
กิมเสี่ยถ่างมักถูกจัดกลุ่มร่วมกับเม่าจงกัง (毛宗崗 เหมา จงกาง) และจาง จู๋พัว (張竹坡) ในฐานะนักวิจารณ์/บรรณาธิการ ฉบับวิจารณ์นวนิยายสามก๊กของเม่าจงกังและบทวิจารณ์นวนิยายบุปผาในกุณฑีทอง (金瓶梅 จินผิงเหมย์) ของจาง จู๋พัวใช้วิธีตู๋ฝ่า (讀法 แปลว่า "วิถีเพื่ออ่าน") ในการตีความนวนิยายโดยใช้มาตรฐานคำศัพท์และการวิจารณ์ ซึ่งก่อนหน้านั้นเคยจำกัดเฉพาะกับกวีนิพนธ์และภาพจิตรกรรม นวัตกรรมนี้ช่วยยกสถานะของนวนิยายสำหรับนักอ่านชาวจีน และทำให้การเขียนนวนิยายกลายเป็นกิจกรรมที่มีหน้ามีตาสำหรับบุคคลที่มีการศึกษา
แหล่งข้อมูลอื่น

Chin Shen T'an (Jin Shengtan), "Preface to 'Sui Hu' [Shuihu Zhuan]," (translated by "T.K.C.") The China Critic  (7 March 1935):  234–235. Accessed through China Heritage Quarterly
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  ออสเตรเลีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
สุวิทย์ คุณกิตติ

| สุวิทย์ คุณกิตติม> ป.ช., ม.ว.ม., ป.ภ. |
| --- | --- |
สุวิทย์ ใน พ.ศ. 2552

รองนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 24 ตุลาคม พ.ศ. 2540 – 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540
นายกรัฐมนตรี: ชวลิต ยงใจยุทธ
ดำรงตำแหน่ง 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 – 29 มิถุนายน พ.ศ. 2542
นายกรัฐมนตรี: ชวน หลีกภัย
ดำรงตำแหน่ง 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 – 9 ตุลาคม พ.ศ. 2544
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
ดำรงตำแหน่ง 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 – 10 มีนาคม พ.ศ. 2547
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
ดำรงตำแหน่ง 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 – 2 สิงหาคม พ.ศ. 2551
นายกรัฐมนตรี: สมัคร สุนทรเวช
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
ดำรงตำแหน่ง 29 กันยายน พ.ศ. 2535 – 15 กันยายน พ.ศ. 2536
นายกรัฐมนตรี: ชวน หลีกภัย
ก่อนหน้า: วิเชียร วัฒนคุณ
ถัดไป: ชูชีพ หาญสวัสดิ์
ดำรงตำแหน่ง 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 – 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540
นายกรัฐมนตรี: ชวลิต ยงใจยุทธ
ก่อนหน้า: เฉลิม อยู่บำรุง
ถัดไป: สุทัศน์ เงินหมื่น
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ดำรงตำแหน่ง 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 – 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539
นายกรัฐมนตรี: บรรหาร ศิลปอาชา
ก่อนหน้า: มนตรี พงษ์พานิช
ถัดไป: ไสว พัฒโน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ดำรงตำแหน่ง 9 ตุลาคม พ.ศ. 2544 – 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
ก่อนหน้า: ทักษิณ ชินวัตร
ถัดไป: ปองพล อดิเรกสาร
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติ  และสิ่งแวดล้อม
ดำรงตำแหน่ง 10 มีนาคม พ.ศ. 2547 – 6 มกราคม พ.ศ. 2548
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
ก่อนหน้า: ประพัฒน์ ปัญญาชาติรักษ์
ถัดไป: ยงยุทธ ติยะไพรัช
ดำรงตำแหน่ง 20 ธันวาคม พ.ศ. 2551 – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2554
นายกรัฐมนตรี: อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
ก่อนหน้า: อนงค์วรรณ เทพสุทิน
ถัดไป: ปรีชา เร่งสมบูรณ์สุข
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
ดำรงตำแหน่ง 11 มีนาคม พ.ศ. 2548 – 2 สิงหาคม พ.ศ. 2548
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
ก่อนหน้า: สุรพงษ์ สืบวงศ์ลี
ถัดไป: สรอรรถ กลิ่นประทุม
รัฐมนตรีว่าการรกระทรวงอุตสาหกรรม
ดำรงตำแหน่ง 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 – 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
นายกรัฐมนตรี: สมัคร สุนทรเวช
ก่อนหน้า: โฆสิต ปั้นเปี่ยมรัษฎ์
ถัดไป: มิ่งขวัญ แสงสุวรรณ
หัวหน้าพรรคกิจสังคม
ดำรงตำแหน่ง 5 มีนาคม พ.ศ. 2542 – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2543
ก่อนหน้า: บุญพันธ์ แขวัฒนะ
ถัดไป: พยุง นพสุวรรณ
หัวหน้าพรรคเพื่อแผ่นดิน
ดำรงตำแหน่ง 2 ตุลาคม พ.ศ. 2550 – 30 ตุลาคม พ.ศ. 2551
ถัดไป: ประชา พรหมนอก
เลขาธิการพรรคกิจสังคม
ดำรงตำแหน่ง 2 ธันวาคม พ.ศ. 2538 – 5 มีนาคม พ.ศ. 2542
ก่อนหน้า: เฉลิม อยู่บำรุง
ถัดไป: สมศักดิ์ เทพสุทิน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 17 ตุลาคม พ.ศ. 2500 (67 ปี) อำเภอเขาสวนกวาง จังหวัดขอนแก่น ประเทศไทย
พรรคการเมือง: กิจสังคม (2526–2531, 2534–2543, 2551–2561)   เอกภาพ (2531–2534)   ไทยรักไทย (2543–2548)   เพื่อแผ่นดิน (2550–2551)
คู่สมรส: ลาวัณย์ คุณกิตติ

สุวิทย์ คุณกิตติ (เกิด 17 ตุลาคม พ.ศ. 2500) เป็นอดีตประธานที่ปรึกษาและหัวหน้าพรรคกิจสังคม อดีตหัวหน้าพรรคเพื่อแผ่นดิน อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่น อดีตรองนายกรัฐมนตรี เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีหลายกระทรวง
ประวัติ

สุวิทย์ คุณกิตติ เกิดที่อำเภอเขาสวนกวาง จังหวัดขอนแก่น จบมัธยมศึกษาที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ และ พ.ศ. 2522 ได้ปริญญาตรีทางเคมี และ พ.ศ. 2523 ต่อปริญญาโทในสาขาเดียวกันที่มหาวิทยาลัยเคนทักกี สหรัฐ และได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาพัฒนาชุมชน
สุวิทย์ คุณกิตติ สมรสกับลาวัณย์ คุณกิตติ มีบุตรด้วยกัน 3 คน คือ
รัชนีวรรณ คุณกิตติ
ธนพรรณ คุณกิตติ
สุวิภา คุณกิตติ
การเมือง

นายสุวิทย์ คุณกิตติ เข้าสู่วงการเมืองระดับประเทศครั้งแรกในสังกัด พรรคกิจสังคม โดยได้เป็น ส.ส.จังหวัดขอนแก่น ตั้งแต่มีอายุเพียง 26 ปี หลังจากนั้นบางช่วง ย้ายไปสังกัด พรรคเอกภาพ และกลับไปสังกัด พรรคกิจสังคม อีกได้ดำรงตำแหน่ง เลขาธิการพรรค และต่อมาดำรงตำแหน่ง หัวหน้าพรรค ภายหลังการเสียชีวิตของ นายมนตรี พงษ์พานิช ก่อนจะย้ายไปสังกัด พรรคไทยรักไทย
นายสุวิทย์ เป็นต้นคิดนโยบาย "กองทุนหมู่บ้าน" ตั้งแต่ยังอยู่ที่พรรคกิจสังคม และต่อมาเป็นผู้รับผิดชอบ ดำเนินการตั้งแต่ต้น ในฐานะ ประธานคณะกรรมการ กองทุนหมู่บ้านและชุมชนเมืองแห่งชาติ (กทบ.)  จนกลายเป็นนโยบาย ที่สร้างชื่อเสียงให้กับ พรรคไทยรักไทย เป็นอย่างสูง
ช่วงปี พ.ศ. 2548 นายสุวิทย์มีปัญหาสุขภาพ ทำให้ต้องยุติบทบาททางการเมืองเป็นการชั่วคราว ระหว่างนั้น ได้ลงทุนทำธุรกิจ เป็นตัวแทนจำหน่ายผลิตภัณฑ์ ทัปเปอร์แวร์ จากสหรัฐอเมริกา แต่เพียงผู้เดียวในประเทศไทย ในนามบริษัท เอสเค อินเตอร์กรุ๊ป 2005
เมื่อสุขภาพดีขึ้น นายสุวิทย์ ได้บวชเป็นพระภิกษุระยะหนึ่ง ก่อนเข้าสู่วงการเมืองอีกครั้ง และแยกตัวออกจากพรรคไทยรักไทย โดยร่วมกับ นายสุวัจน์ ลิปตพัลลภ นายพินิจ จารุสมบัติ และ นายปรีชา เลาหพงศ์ชนะ ก่อตั้ง "กลุ่มแนวร่วมสมานฉันท์" ขึ้น
ต่อมา นายสุวัจน์ ลิปตพัลลภ และ นายพินิจ จารุสมบัติ ถูกวินิจฉัยใน "คดียุบพรรค" ทำให้ต้องเว้นวรรคทางการเมือง 5 ปี ขณะที่ นายสุวิทย์ ไม่มีปัญหาต้องเว้นวรรคทางการเมือง เนื่องจากลาออกจาก กรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย ไปก่อน ต่อมานายสุวัจน์ ได้แยกตัวไปร่วมกับ กลุ่มรวมใจไทย ของ นายประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์ ก่อตั้ง พรรครวมใจไทยชาติพัฒนา ขณะที่ กลุ่มแนวร่วมสมานฉันท์ที่เหลือ ได้เข้าร่วมกับ กลุ่มปากน้ำ ของ นายวัฒนา อัศวเหม ก่อตั้งเป็น พรรคเพื่อแผ่นดิน และ นายสุวิทย์ คุณกิตติ ได้รับการสนับสนุน ให้ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็น หัวหน้าพรรค คนแรก
ในค่ำวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 นายสุวิทย์ได้แถลงข่าวนำพรรคเพื่อแผ่นดินออกจากการร่วมรัฐบาลในฐานะหัวหน้าพรรค เนื่องจากให้เหตุผลว่ารัฐบาลไม่มีความชัดเจนเรื่องกรณีเขาพระวิหารขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก, การจวบจ้วงเบื้องสูง และการพยายามแก้ไขรัฐธรรมนูญ และต่อมาได้ลาออกจากตำแหน่ง หัวหน้าพรรคเพื่อแผ่นดิน เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2551
ในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ภายหลังพรรคชาติไทยและพรรคพลังประชาชนถูกศาลพิพากษายุบพรรค จากคดีทุจริตการเลือกตั้ง นายสุวิทย์ได้นำ สส. จากอดีตพรรคชาติไทยและอดีตพรรคพลังประชาชน รวม 5 คน สมัครเข้าเป็นสมาชิกพรรคกิจสังคม ประกอบด้วย นายเทวฤทธิ์ นิกรเทศ ส.ส.สัดส่วน พรรคพลังประชาชน นายสมเจตน์ ลิมปะพันธ์ุ ส.ส.สุโขทัย พรรคชาติไทย นายมนต์ชัย วิวัฒน์ธนาฒย์ นายชยุต ภุมมะกาญจนะ ส.ส.ปราจีนบุรี และนายวารุจ ศิริวัฒน์ ส.ส.อุตรดิตถ์ พรรคพลังประชาชน และขึ้นดำรงตำแหน่งประธานที่ปรึกษาพรรคกิจสังคม มีอำนาจให้คำปรึกษาและพิจารณาตัดสินใจในการจัดตั้งรัฐบาลและเสนอชื่อบุคคลที่เห็นสมควรดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีและตำแหน่งทางการเมือง เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี
นายสุวิทย์ คุณกิตติ ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม  ตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2551 นับเป็นการดำรงตำแหน่งนี้เป็นครั้งที่ 2 เนื่องจากนายสุวิทย์เคยดำรงตำแหน่งนี้มาแล้วครั้งหนึ่งในสมัยรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร
การเมือง > การดำรงตำแหน่งทางการเมือง

สมาชิกสภาจังหวัดขอนแก่น
พ.ศ. 2526 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดขอนแก่น สมัยแรก ในสังกัด พรรคกิจสังคม
พ.ศ. 2528
เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์
เป็นตัวแทนประเทศไทยไปประชุมสหภาพรัฐสภาโลก
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดขอนแก่น ต่อเนื่องอีกหลายสมัย (พ.ศ. 2529, 2531, 2535/1, 2535/2, 2538 และ 2539)
พ.ศ. 2529 เลขานุการรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย
พ.ศ. 2530
ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
คนไทยคนแรกที่ได้รับความไว้วางใจจาก สมาชิกรัฐสภา 120 ประเทศทั่วโลก เลือกตั้งให้เป็น กรรมการบริหารสหภาพรัฐสภาโลก
พ.ศ. 2533 เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
พ.ศ. 2533 รองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง ในรัฐบาล พลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ
พ.ศ. 2535
รองเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ฝ่ายการเมือง
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
เลขาธิการพรรคกิจสังคม (พ.ศ. 2535 - 2541)
พ.ศ. 2538 รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (18 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 , คณะรัฐมนตรีคณะที่ 51 ของไทย)
พ.ศ. 2539 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (จากการปรับ ครม. วันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539)
พ.ศ. 2539 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
พ.ศ. 2540 รองนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาล พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ
พ.ศ. 2541 รองนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลชวน 2 (14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 , คณะรัฐมนตรีคณะที่ 53 ของไทย)
รองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม (จากการปรับ ครม. วันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2541)
พ.ศ. 2542 หัวหน้าพรรคกิจสังคม (พ.ศ. 2542 - 2543)
ถอนตัวจากพรรคร่วมรัฐบาล นายชวน หลีกภัย ในปี 2542 เพราะลูกพรรค ถูกกล่าวหาเกี่ยวข้องกับการทุจริตจัดซื้อยาในกระทรวงสาธารณสุข
พ.ศ. 2544 รองนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลทักษิณ 1 (17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 , คณะรัฐมนตรีคณะที่ 54 ของไทย)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (จากการปรับ ครม. วันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2544)
พ.ศ. 2545 ถูกพรรคฝ่ายค้านยื่นถอดถอนจากตำแหน่ง รมต.ศึกษาฯ 2 ครั้งเมื่อวันที่ 25 เมษายน 2545 และ 10 พฤษภาคม 2545 ด้วยข้อกล่าวหาขัดเจตนารมณ์ พ.ร.บ.การศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และมีพฤติกรรมจงใจใช้อำนาจฝ่าฝืน กฎหมายรัฐธรรมนูญ มีการอภิปรายไม่ไว้วางใจระหว่างวันที่ 22-23 พฤษภาคม 2545 ต่อมาในการปรับ ครม. วันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 นายสุวิทย์พ้นจากตำแหน่ง รมต.ศึกษาฯ กลับไปเป็นรองนายกรัฐมนตรี และนายปองพล อดิเรกสาร รับตำแหน่ง รมต.ศึกษาฯ แทน
พ.ศ. 2547 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (จากการปรับ ครม. วันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2547)
พ.ศ. 2548 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ICT) ในรัฐบาลทักษิณ 2 (11 มีนาคม พ.ศ. 2548 , คณะรัฐมนตรีคณะที่ 55 ของไทย)
พ.ศ. 2550 หัวหน้าพรรคเพื่อแผ่นดิน คนแรก (2 ตุลาคม พ.ศ. 2550 - 30 ตุลาคม พ.ศ. 2551)
พ.ศ. 2551
รองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ( 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 - 2 สิงหาคม พ.ศ. 2551, คณะรัฐมนตรีคณะที่ 57 ของไทย)
ประธานที่ปรึกษาพรรคกิจสังคม (17 ธันวาคม พ.ศ. 2551)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (20 ธันวาคม พ.ศ. 2551, คณะรัฐมนตรีคณะที่ 59 ของไทย)
การดำรงตำแหน่งอื่นๆ

นายกสภามหาวิทยาลัยราชภัฏเลย 2 สมัย
พ.ศ. 2528-2529 กรรมการบริหาร สมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2535-2536,2539-ปัจจุบัน สภานายกพิเศษแห่งเนติบัณฑิตยสภา
พ.ศ. 2535-2536,2539-ปัจจุบัน สภานายกพิเศษสภาทนายความแห่งประเทศไทย
นายกสมาคมเครือข่ายกองทุนหมู่บ้านและชุมชนเมืองแห่งชาติ
อดีตประธานคณะกรรมการเทคโนโลยีสารสนเทศแห่งชาติ (เอ็นไอทีซี)
พ.ศ. 2547 นายกสมาคมนักบริหารเทคโนโลยีสารสนเทศระดับสูง (ประเทศไทย) หรือ สมาคมซีไอโอ (ประเทศไทย) คนแรก
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 1 ปฐมดิเรกคุณาภรณ์ (ป.ภ.)
พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ
พระเจ้าฮันส์แห่งเดนมาร์ก

พระเจ้าฮันส์แห่งเดนมาร์ก (เดนมาร์ก, นอร์เวย์ and สวีเดน: Hans; né Johannes)  หรือ พระเจ้าจอห์นแห่งเดนมาร์ก (John) (2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1455 - 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1513)  ทรงเป็นพระมหากษัตริย์สแกนดิเนเวียภายใต้สหภาพคาลมาร์ พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์ก (1481-1513) นอร์เวย์ (1483-1513) และในฐานะ พระเจ้าโยฮันที่ 2 (สวีเดน: Johan II) แห่งสวีเดน (1496-1501) ตั้งแต่ค.ศ. 1482 ถึง 1513 พระองค์ทรงเป็นดยุคแห่งชเลชวิชและฮ็อลชไตน์ร่วมกับเจ้าชายเฟรเดอริก พระราชอนุชา
เป้าหมายทางการเมืองทั้งสามของพระเจ้าฮันส์คือ การฟื้นฟูสหภาพคาลมาร์ การลดอำนาจการปกครองของสันนิบาตฮันเซอ และการสร้างพระราชอำนาจของสถาบันพระมหากษัตริย์เดนมาร์กให้เข้มแข็ง
พระราชประวัติ > ช่วงต้นพระชนม์ชีพ

พระเจ้าฮันส์ประสูติเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1455 ณ ปราสาทออลบอร์ฮุส เมืองออลบอร์ในจัตแลนด์เหนือ พระองค์เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่สามแต่ทรงรอดพระชนม์จนเจริญพระชันษาได้ ทรงเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าคริสเตียนที่ 1 แห่งเดนมาร์กกับโดโรเธียแห่งบรันเดินบวร์ค ธิดาในโยฮัน มาร์คกราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-คูล์มบาค ในปีค.ศ. 1478 เจ้าชายฮันส์ได้อภิเษกสมรสกับคริสตินาแห่งซัคเซิน หลานสาวในฟรีดริชที่ 2 ผู้คัดเลือกแห่งซัคเซิน ผู้ปกครองรัฐผู้คัดเลือกซัคเซิน ทำให้พระองค์ทรงมีทายาทได้แก่ พระเจ้าคริสเตียนที่ 2 แห่งเดนมาร์ก เจ้าชายจาค็อบ เจ้าหญิงเอลิซาเบธและเจ้าชายฟรันซ์ เจ้าหญิงเอลิซาเบธต่อมาได้เสกสมรสและได้เป็นอีเล็กเตรส หรือ ชายาในผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค ในช่วงค.ศ. 1496 ถึง 1512 เมื่อเจ้าชายฮันส์ได้เป็นพระมหากษัตริย์แล้ว พระองค์ยังมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับเอเดล ยานสเคก
พระราชประวัติ > สวรรคตและพระราชพิธีพระบรมศพ

ในปีค.ศ. 1513 กษัตริย์ฮันส์เสด็จสวรรคตที่ปราสาทออลบอร์ฮุส ทรงถูกเหวี่ยงตกจากหลังม้าทรงและสวรรคตหลังจากนั้นไม่นาน พระบรมศพของพระองค์ถูกฝังที่อาราม คณะฟรันซิสกันในโอเดนเซ สมเด็จพระราชินีคริสตินาซึ่งทรงใช้พระชนม์ชีพในบั้นปลายในคอนแวนต์ที่โอเดนเซ ทรงมอบหมายให้เคลาส์ เบิร์กประติมากรชื่อดังชาวเยอรมันสร้างโบสถ์ฝังพระศพที่งดงาม ซึ่งไว้สำหรับฝังพระบรมศพของพระราชสวามีและของพระนางเองเคียงข้างกันหลังจากพระนางสิ้นพระชนม์ในปีค.ศ. 1521 ศิลปะกอทิกสมัยหลังของฉากประดับแท่นบูชาได้ถูกแกะสลักโดยเบิร์กในช่วงค.ศ. 1515 ถึง 1525 กลายเป็นหนึ่งในสมบัติประจำชาติของเดนมาร์ก แต่ละส่วนทั้งสามส่วนได้รับการแกะสลักและปิดทองอย่างประณีต ศิลปะเหล่านี้อยู่รอดจากลัทธิทำลายรูปเคารพของการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ บางทีอาจเป็นเพราะศิลปะดังกล่าวเกี่ยวข้องกับการฝังพระศพพระบรมวงศานุวงศ์จึงทำให้ไม่ถูกแตะต้อง พระบรมศพของพระราชโอรสของกษัตริย์ฮันส์และพระราชินีคริสตินา คือ พระเจ้าคริสเตียนที่ 2 และอิซาเบลลาแห่งออสเตรีย พระมเหสีของพระองค์ ก็ได้ถูกนำมาฝังในโบสถ์ของพระราชวงศ์ด้วย ในปีค.ศ. 1807 อดีตโบสถ์คณะฟรันซิสกันได้ถูกทำลายลง และผลงานฉากประดับแท่นบูชาของเบิร์ก รวมถึงพระบรมศพของพระราชวงศ์หกพระองค์ได้ถูกเคลื่อนย้ายไปยังมหาวิหารนักบุญคนุต ซึ่งอยู่ในเมืองโอเดนเซเช่นเดิม
พระราชประวัติ > การสืบราชบัลลังก์

พระราชโอรสวัย 32 พรรษา คือ พระเจ้าคริสเตียนที่ 2 แห่งเดนมาร์กได้ครองราชสมบัติสืบต่อ แต่พระองค์ถูกปลดจากราชบัลลังก์ในปีค.ศ. 1523 พระราชสันตติวงศ์ของกษัตริย์ฮันส์ได้กลับคืนมาสู่ราชบัลลังก์เดนมาร์กและนอร์เวย์อีกครั้งในรัชสมัยพระเจ้าคริสเตียนที่ 4 แห่งเดนมาร์ก โดยพระองค์ทรงเป็นลื่อของเอลิซาเบธแห่งเดนมาร์ก อีเล็กเตรสแห่งบรันเดินบวร์ค พระราชธิดาในกษัตริย์ฮันส์
พระอิสริยยศเต็ม

กษัตริย์ฮันส์ทรงมีพระอิสริยยศเต็มในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก, สวีเดน และนอร์เวย์ คือ พระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก, สวีเดน, นอร์เวย์, ชาวเวนด์และชาวกอต ดยุคแห่งชเลสวิช, ฮ็อลชไตน์, สตอร์มาร์นและดิธมาร์เชน เคานท์แห่งออลเดนบวร์คและเดลมาร์โฮสท์