stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พายุเฮอริเคนวิลมา

พายุเฮอริเคนวิลมา (อังกฤษ: Hurricane Wilma) เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่รุนแรงที่สุดที่เคยมีการบันทึกไว้ในมหาสมุทรแอตแลนติกและเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่รุนแรงเป็นอันดับสองในซีกโลกตะวันตกที่มีการบันทึก อยู่อันดับรองจากพายุเฮอริเคนแพทริเซียในปี 2558 พายุเฮอริเคนวิลมาก่อตัวขึ้นในฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2548 ติดหนึ่งในสิบพายุเฮอริเคนที่ก่อตัวในมหาสมุทรแอตแลนติกที่รุนแรงที่สุด (ในปีเดียวกันมีพายุเฮอร์ริเคนริต้าและพายุเฮอร์ริเคนแคทรีนา อยู่อันดับที่ 3 และ 7 ตามลำดับ), เฮอร์ริเคนวิลมาเป็นพายุลำดับที่ยี่สิบสอง, พายุเฮอริเคนลำดับที่สิบสาม, พายุเฮอริเคนใหญ่ลำดับที่หก และเป็นพายุเฮอริเคนระดับ 5 ลำดับที่สี่ เริ่มแรกนั้นเป็นเพียงพายุดีเปรสชันเขตร้อนที่ก่อตัวขึ้นในทะเลแคริบเบียนใกล้ประเทศจาไมก้า เมื่อวันที่ 15 ตุลาคมพายุเฮอริเคนวิลมาได้เคลื่อนไปทางทิศตะวันตก อีกสองวันต่อมาทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และหันไปทางทิศใต้อย่างฉับพลัน พายุเฮอริเคนวิลมายังคงเพิ่มความรุนแรงขึ้นและกลายเป็นพายุเฮอริเคนเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม หลังจากนั้นไม่นานความรุนแรงก็เพิ่มขึ้นและในเวลาเพียง 24 ชั่วโมงพายุวิลมาก็กลายเป็นพายุเฮอริเคนระดับ 5 ด้วยความเร็วลม 185 ไมล์ต่อชั่วโมง (295 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
ระดับความรุนแรงของพายุลดลงอย่างช้า ๆ หลังจากกลายเป็นพายุเฮอริเคนระดับ 5 และลดลงเป็น 150 ไมล์ต่อชั่วโมง (240 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ก่อนที่จะไปถึงคาบสมุทรยูกาตันในวันที่ 20 และ 21 ตุลาคม หลังจากข้ามรัฐยูกาตัน พายุเฮอริเคนวิลมาอ่อนกำลังลงเป็นพายุเฮอริเคนระดับ 2 ขณะที่เคลื่อนที่ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนืออย่างรวดเร็ว กลับค่อยๆ แรงขึ้นอีกครั้งเป็นพายุเฮอริเคนระดับ 3 ในวันที่ 24 ตุลาคมหลังจากนั้นไม่นานก็ขึ้นฝั่งที่แหลมโรมาโน รัฐฟลอริดาด้วยความเร็วลม 120 ไมล์ต่อชั่วโมง (190 กิโลเมตร/ชั้วโมง) เมื่อพายุวิลมาข้ามผ่านรัฐฟลอริดา พายุอ่อนกำลังเป็นพายุเฮอริเคนระดับ 2 แต่กลับทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้งเมื่อเคลื่อนถึงมหาสมุทรแอตแลนติก พายุเฮอร์ริเคนทวีความรุนแรงมากขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายเป็นพายุเฮอริเคนระดับ 3 ก่อนที่จะอ่อนตัวลงขณะที่เคลื่อนไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ เมื่อวันที่ 26 ตุลาคมวิลมาได้อ่อนกำลังเป็นพายุไซโคลนทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐโนวาสโกเชีย ประเทศแคนาดา
เฮอร์ริเคนวิลมาขึ้นฝั่งหลายแห่ง โดยสร้างความเสียหายมากที่สุดในบริเวณคาบสมุทรยูกาตันของเม็กซิโก, คิวบาและในรัฐฟลอริดาของประเทศสหรัฐอเมริกา มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 62 รายและได้รับความเสียหายถึง 27.4 พันล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งเกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกา 19 พันล้านเหรียญสหรัฐ หลังจากเฮอร์ริเคนวิลมาขึ้นฝั่งที่สหรัฐ พายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ก็ไม่ได้ขึ้นฝั่งในสหรัฐอเมริกาอีก จนกระทั่งเฮอร์ริเคนฮาร์วีย์ขึ้นฝั่งที่แผ่นดินทางตอนใต้ของรัฐเท็กซัสเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2560 เป็นเวลาประมาณ 11 ปี 10 เดือนให้หลัง ในช่วงเวลานี้เฮอริเคนในมหาสมุทรแอตแลนติกที่สำคัญเกิดขึ้นบ่อยครั้ง สูงกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อย พายุเหล่านั้นไม่ได้ขึ้นฝั่งที่สหรัฐอเมริกา นอกจากนี้หลังจากเฮอร์ริเคนวิลมาไม่มีพายุเฮอร์ริเคนใดโจมตีรัฐฟลอริดา จนกระทั่งเฮอร์ริเคนเฮอร์มินขึ้นฝั่งในอีก 11 ปีต่อมาในปี 2559 และไม่มีพายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ใด ๆ ขึ้นฝั่งที่ฟลอริดาจนกระทั่งเกือบ 12 ปีต่อมาเมื่อพายุเฮอริเคนเออร์มา ขึ้นฝั่งในต้นเดือนกันยายน 2560
สถานีเอกมัย

ชานชาลาสถานี
สถานีเอกมัย (อังกฤษ: Ekkamai station; รหัส: E7) เป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสแบบยกระดับในเส้นทางสายสุขุมวิท ยกระดับเหนือถนนสุขุมวิทบริเวณย่านเอกมัย ในพื้นที่เขตวัฒนาและเขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร เป็นจุดเชื่อมต่อการเดินทางกับสถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย) ไปยังจังหวัดต่าง ๆ ในภาคตะวันออก
ที่ตั้ง

บริเวณปากซอยสุขุมวิท 42 (กล้วยน้ำไท) ด้านทิศตะวันออกของทางแยกเอกมัยใต้ซึ่งเป็นจุดบรรจบถนนสุขุมวิทและซอยสุขุมวิท 63 (เอกมัย) ในพื้นที่แขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา และแขวงพระโขนง เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
แผนผังของสถานี

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
U3 ชานชาลา : 
U3 ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| U3 ชานชาลา  | ชานชาลา 1 | สายสุขุมวิท มุ่งหน้า เคหะฯ (พระโขนง) |
| U3 ชานชาลา  | ชานชาลา 2 | สายสุขุมวิท มุ่งหน้า คูคต (ทองหล่อ) |
U3 ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| U2 ชั้นขายบัตรโดยสาร  | ชั้นขายบัตรโดยสาร | ทางออก 1-4, ศูนย์บริการผู้โดยสาร ห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสาร, ร้านค้า ศูนย์การแพทย์บางกอก เมดิเพล็กซ์, เกตเวย์ เอกมัย, โรงภาพยนตร์เมเจอร์ ซีนีเพล็กซ์ สุขุมวิท-เอกมัย และสหกรณ์กรุงเทพ |
| G ระดับถนน  | - | ป้ายรถประจำทาง, วัดธาตุทอง และ โรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง ศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษา ท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ และ พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (สายตะวันออก), โรงพยาบาลสุขุมวิท สำนักงานยูเนสโก กรุงเทพฯ, โรงเรียนปทุมคงคา, โรงเรียนดาราคาม, บริษัท สุขุมวิท ฮอนด้า ออโตโมบิล จำกัด |
รูปแบบของสถานี

เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา
สัญลักษณ์ของสถานี

ใช้สีเขียวตกแต่งเสาและรั้วบนชั้นชานชาลา ชั้นจำหน่ายตั๋ว ป้ายทางเข้าและบริเวณทางขึ้นสถานี เพื่อบ่งบอกว่า เป็นสถานีด้านตะวันออก
ทางเข้า-ออก

1 ซอยสุขุมวิท 63 (เอกมัย)
2 ซอยสุขุมวิท 42, อาคารณุศาศิริ และแบงคอค เมดิเพล็กซ์ (สะพานเชื่อมพร้อมบันไดเลื่อน)
3 วัดธาตุทอง, โรงเรียนวัดธาตุทอง, โรงพยาบาลสุขุมวิท, ป้ายรถประจำทางไปพระโขนง (บันไดเลื่อน)
4 โรงเรียนนานาชาติ เซนต์ แอนดรูวร์ส กรุงเทพฯ, ธนาคารทหารไทยธนชาต สาขาธาตุทอง, เกทเวย์ เอกมัย,  ป้ายรถประจำทางไปทองหล่อ (สะพานเชื่อม,ลิฟต์)
5 โรงภาพยนตร์เมเจอร์ซีนีเพล็กซ์ สุขุมวิท, ร้านสหกรณ์กรุงเทพ (สะพานเชื่อม)
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 1 บริเวณหน้าปากซอยสุขุมวิท 63 (เอกมัย) และทางออก 3 หน้าวัดธาตุทอง
เวลาให้บริการ

| ปลายทาง> สายสุขุมวิท.ชานชาลาที่ 1 | ปลายทาง> สายสุขุมวิท.ชานชาลาที่ 1 | ขบวนแรก> สายสุขุมวิท.ชานชาลาที่ 1 | ขบวนสุดท้าย> สายสุขุมวิท.ชานชาลาที่ 1 |
| --- | --- | --- | --- |
| E23 | เคหะฯ | 05.42 | 00.14 |

| E15 | สำโรง | – | 00.27 |
ชานชาลาที่ 2
| N24 | คูคต | 05.30 | 23.48 |

| N9 | ห้าแยกลาดพร้าว | – | 00.02 |
รถโดยสารประจำทาง > ถนนสุขุมวิท

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
รถโดยสารประจำทาง > ถนนสุขุมวิท > องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 23 (3-5)  (1) | ปู่เจ้าสมิงพราย | เทเวศร์ | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) | ขสมก. |  |
| 501 (1-53) (1) | หมู่บ้านนักกีฬาแหลมทอง | ท่าช้าง | 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีครีม–น้ำเงิน | ขสมก. |  |
| 511  (2) |  ปากน้ำ (อู่ฟาร์มจระเข้สมุทรปราการ) |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (บรมราชชนนี) | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) | ขสมก. |  |
| 519 (1-57) (3) | มีนบุรี | ท่าเรือคลองเตย | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีครีม–น้ำเงิน 2.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง 3.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) | ขสมก. |  |
รถโดยสารประจำทาง > ถนนสุขุมวิท > รถเอกชน

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2 (3-1)  | ปากน้ำ |  สะพานพระพุทธยอดฟ้า | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส | มีรถให้บริการตลอดคืน |
| 25 (3-6)  | โรงเรียนปทุมคงคา สมุทรปราการ |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย) | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สาย 25 ร่วมใจ (เครือไทยสมายล์บัส) | 1.วิ่งเฉพาะ ฝั่งขากลับ 2.มีรถให้บริการตลอดคืน |
| 38 (3-8)  |  อู่ไทยสมายล์บัส (สาขามหาวิทยาลัยรามคำแหง 2) |  อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 48 (3-11)  |  อู่ไทยสมายล์บัส (สาขามหาวิทยาลัยรามคำแหง 2) | วัดโพธิ์ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 71 (1-39)  | สวนสยาม | คลองเตย | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส | มีรถให้บริการตลอดคืน |
| 71 | ตลาดปัฐวิกรณ์ | วัดธาตุทอง | รถโดยสารประจำทางขนาดเล็กสีส้ม | บจก.บ้านโป่งบัสบอดี้ บจก.รูท 45 บจก.ฉมาพันธ์การเดินรถ บจก.สามัคคีบัส บจก.วินวินเอ็นจีวี บจก.มินิบัสไทยสายสิบเอ็ด | วิ่งเฉพาะ ฝั่งขากลับ |
| 98 | อุดมสุข | อโศก | รถโดยสารประจำทางสีขาว–น้ำเงิน | บริษัท สหศรีสุพรรณยานยนต์ จำกัด | 1.ช่วงเช้า รถบางคันเดินรถถึงห้วยขวาง 2.เส้นทางไม่อยู่ในแผนปฏิรูป |
| 133 (3-15)  | เคหะบางพลี |  บีทีเอสเอกมัย | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สันติมิตร (เครือไทยสมายล์บัส) | วิ่งเฉพาะ ฝั่งขากลับ |
| 3-32  |  อู่ไทยสมายล์บัส (สาขาปากน้ำ) | สวนสยาม | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส | วิ่งเฉพาะ ฝั่งขาไป |
| 3-44  | ท่าเรือคลองเตย |  อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
รถโดยสารประจำทาง > ถนนสุขุมวิท 63 (เอกมัย) > องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
รถโดยสารประจำทาง > ถนนสุขุมวิท 63 (เอกมัย) > รถเอกชน

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 26A (1-77)  | มีนบุรี | คลองเตย | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |

ถนนสุขุมวิท รถขสมก. สาย รถขสมก. สาย 2 23 25 71 501 508 511 รถเอกชน สาย 38 40 48 71 98 133 มินิบัส สาย 71 (จอดเฉพาะขาไปอ่อนนุช)
ถนน เอกมัย รถขสมก. สาย 23 26(เอกมัย) 72
สถานที่สำคัญใกล้เคียง

สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย)
ศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษา ท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ และ พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์
ร้านศึกษาภัณฑ์พาณิชย์ท้องฟ้าจำลอง
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
สำนักงานยูเนสโก กรุงเทพฯ
โรงเรียนปทุมคงคา
โรงเรียนดาราคาม
โรงเรียนนานาชาติเอกมัย และ โรงเรียนแอ๊ดเวนตีสเอกมัย
โรงเรียนศรีวิกรม์ โรงเรียนศรีวิกรม์บริหารธุรกิจ และ โรงเรียนศรีวิกรม์คอมพิวเตอร์และภาษา
โรงเรียนนานาชาติเซนต์แอนดรูว์ส กรุงเทพ แผนกมัธยมศึกษา
วัดธาตุทอง และ โรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง
โรงพยาบาลสุขุมวิท
อาคารชุมสายชัยพฤกษ์ บมจ.โทรคมนาคมแห่งชาติ
สถานเอกอัครราชทูตสาธารณรัฐมอลตาประจำประเทศไทย
มหาวิทยาลัยกรุงเทพ วิทยาเขตกล้วยน้ำไท
สถานที่สำคัญใกล้เคียง > ศูนย์การค้าและโรงภาพยนตร์

โรงภาพยนตร์เมเจอร์ซีนีเพล็กซ์ สาขา สุขุมวิท
ร้านสหกรณ์กรุงเทพ จำกัด
เกทเวย์ เอกมัย
บิ๊กซี เอกมัย
เอิร์ธ เอกมัย
ท็อปส์ ไฟน์ ฟู้ด เอกมัย
สถานที่สำคัญใกล้เคียง > อาคารสำนักงาน

อาคารณุศาศิริ
อาคาร 42 ทาวเวอร์
อาคารสรชัย
อาคาร เอส เอส พี ทาวเวอร์ 1
พาร์ค เลน เอกมัย
เซเวอร์รัส สเนป

| --- | --- |
ตัวละครในหนังสือชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์
เซเวอร์รัส สเนป Severus Snape
เพศ: ชาย
สีผม: ดำ
สีนัยน์ตา: ดำ
บ้าน: สลิธีริน
เชื้อสาย: เลือดผสม
ภักดีต่อฝ่าย: ดัมเบิลดอร์, ภาคีนกฟีนิกซ์, ลิลี่ พอตเตอร์
ผู้แสดงในภาพยนตร์ : แอลัน ริกแมน (วัยผู้ใหญ่) อเล็ค ฮอปกิ้นส์ (วัยรุ่น)
ปรากฏตัวครั้งแรกใน: แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์
ศาสตราจารย์ ดร.เซเวอร์รัส สเนป (อังกฤษ: Severus Snape) เป็นตัวละครในหนังสือเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ เป็นอาจารย์วิชาสอนปรุงยาในเล่ม 1-5 และเป็นอาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดในแฮร์รี่ พอตเตอร์กับเจ้าชายเลือดผสม ก่อนที่จะรับหน้าที่เป็นอาจารย์ใหญ่ในภาคสุดท้าย สเนปเคยเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้เสพความตายของลอร์ดโวลเดอมอร์ แต่ได้หนีออกมาภักดีต่อ อัลบัส ดัมเบิลดอร์ อาจารย์ใหญ่โรงเรียนฮอกวอตส์ ผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มภาคีนกฟีนิกซ์ เขามีนิสัยเย็นชา ชอบเหน็บแนม และโหดร้ายในบางครั้ง ใน แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเจ้าชายเลือดผสม สเนปได้สังหารอัลบัส ดัมเบิลดอร์ และไปภักดีต่อโวลเดอมอร์อีกครั้ง อย่างไรก็ตามใน แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต เขาได้ถูก นากินี งูยักษ์ของลอร์ดโวลเดอมอร์ฆ่าตาย อย่างไรก็ตาม แฮร์รี่ได้ค้นพบความจริงในท้ายที่สุดว่าสเนปเป็นคนดีและให้การช่วยเหลือเขามาโดยตลอด ซึ่งการสังหารดัมเบิลดอร์นั้นแท้ที่จริงแล้วเป็นความตั้งใจและแผนการของดัมเบิลดอร์เอง อีกทั้งสเนปยังรักลิลี่ พอตเตอร์ แม่ของแฮร์รี่มาโดยตลอด ทำให้เขาทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อปกป้องแฮร์รี่ พอตเตอร์ผู้เป็นลูกของคนที่เขารักนั่นเอง
ประวัติตามท้องเรื่อง

สเนปเกิดในวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1960 และเข้าเรียนในโรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1971 ถึงปี ค.ศ. 1978 และในปี ค.ศ. 1981 ก็ได้เข้ารับตำแหน่งอาจารย์สอนวิชาปรุงยาในฮอกวอตส์และได้เป็นอาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินก่อนเหตุการณ์ในหนังสือเล่มที่หนึ่งซึ่งเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1991 ต่อมาสเนปได้รับตำแหน่งอาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดในปี 1996 และได้ขึ้นดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ในปีต่อมา สเนปเสียชีวิตในคืนวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1998 ด้วยวัย 38 ปี เขาถูกฆ่าโดย นากินี งูยักษ์ของลอร์ดโวลเดอมอร์
เซเวอร์รัส สเนปใช้ชีวิตในวัยเด็กของเขาที่ตรอกช่างปั่นฝ้ายของเมืองโค้กเวิร์ธร่วมกับแม่ ซึ่งทำให้เขาได้รู้จักกับลิลี่ พอตเตอร์ ผู้เป็นแม่ของแฮร์รี่ พอตเตอร์ สมัยที่เรียนอยู่ที่ฮอกวอตส์และหลงรักลิลี่มานับแต่นั้น อย่างไรก็ตาม สเนปเองเป็นคนที่หลงใหลในศาสตร์มืดอย่างมาก ทำให้เขาและลิลี่ห่างเหินกันไปก่อนที่เขาจะเข้าร่วมกับกลุ่มผู้เสพความตายในท้ายที่สุด ในสมัยเรียน สเนปเคยใช้ฉายาแทนตัวเองว่า 'เจ้าชายเลือดผสม' โดยเขาได้ตั้งชื่อนี้ตามนามสกุลของ ไอรีน พรินซ์ ผู้เป็นแม่และสถานะทางสายเลือดของตนเอง ซึ่งเมื่อรวมคำว่า พรินซ์ (แปลว่า เจ้าชาย) เข้ากับสถานะเลือดผสมแล้วจึงได้ออกมาเป็นคำว่า เจ้าชายเลือดผสม นั่นเอง สเนปได้เขียนชื่อของเจ้าชายเลือดผสมและขั้นตอนลัดของการปรุงยาลงบนหนังสือปรุงยาขั้นสูงซึ่งได้ตกทอดมาถึงแฮร์รี่ พอตเตอร์ในภาคที่ 6 ทำให้แฮร์รี่สามารถปรุงยาได้อย่างยอดเยี่ยมและใช้คาถาเซกตรัมเซมปร้า ที่สเนปคิดค้นขึ้นมาได้
ตั้งแต่ภาค 1 ถึงภาค 6 สเนปเป็นคนที่แฮร์รี่ไม่ไว้ใจมาโดยตลอดเนื่องจากท่าทีของเขาที่ดูมีอคติต่อตัวแฮร์รี่ ซึ่งต้นเหตุนั้นก็มาจากการที่แฮร์รี่มีหน้าตาและนิสัยคล้ายคลึงกับเจมส์ พอตเตอร์ผู้เป็นพ่อที่มักรังแกสเนปอยู่ตลอดในสมัยที่เรียนอยู่ที่ฮอกวอตส์ ในตอนท้ายของเล่มที่ 6 สเนปได้สังหารดัมเบิลดอร์และหันไปภักดีกับโวลเดอมอร์ ซึ่งโวลเดอมอร์เองก็รู้สึกเชื่อใจสเนปในฐานะสายลับสองหน้าของตน เขาจึงได้รับเลือกให้เป็นอาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์ในช่วงที่โวลเดอมอร์เรืองอำนาจ อย่างไรก็ตาม โวลเดอมอร์เชื่อว่าสเนปคือเจ้าของไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์ ไม้กายสิทธิ์อันทรงพลังที่ดัมเบิลดอร์เคยครอบครอง ทำให้เขาตัดสินใจฆ่าสเนปเพื่อหวังให้ไม้หันมารับใช้เขาได้อย่างสมบูรณ์ ก่อนสิ้นใจ สเนปได้มอบความทรงจำของเขาให้แฮร์รี่ได้ดูผ่านอ่างเพนซิฟ ซึ่งแฮร์รี่ก็พบว่า แท้ที่จริงแล้ว สเนปคือคนที่ภักดีต่อดัมเบิลดอร์มาโดยตลอด ดัมเบิลดอร์ได้วางแผนให้สเนปสังหารตนเพื่อให้โวลเดอมอร์ตายใจและให้สเนปได้แทรกซึมในกลุ่มผู้เสพความตาย แฮร์รี่ยังได้รับรู้อีกว่า สเนปยังคงรักลิลลี่มาโดยตลอดและได้มีส่วนช่วยเหลือแฮร์รี่มาแล้วหลายครั้ง เพราะเขาต้องการปกป้องชีวิตของลูกชายของคนที่เขารักหมดหัวใจนั่นเอง
หลังจากจบสงครามที่ฮอกวอตส์ ความจริงของสเนปก็ได้รับการเปิดเผย ทำให้เขากลายเป็นวีรบุรุษคนหนึ่งของสงครามครั้งนี้ รูปภาพสเนปถูกนำไปติดตั้งไว้ในห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ฮอกวอตส์ร่วมกับภาพของอัลบัส ดัมเบิลเดอร์ และแฮร์รี่ก็ได้ตั้งชื่อลูกชายคนรองของเขาว่า อัลบัส เซเวอร์รัส พอตเตอร์ เพื่อเป็นการยกย่องต่อความกล้าหาญของอาจารย์ใหญ่ทั้งสองนั่นเอง
พายุเฮอริเคนแครอล

พายุเฮอริเคนแครอล (อังกฤษ: Hurricane Carol) เป็นหนึ่งในพายุหมุนเขตร้อนที่เลวร้ายที่สุดที่ส่งผลกระทบต่อ Connecticut และ Rhode Island ในสหรัฐอเมริกา พัฒนามาจากคลื่นเขตร้อนใกล้กับหมู่เกาะบาฮามาสเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2497 และค่อยๆแข็งขึ้นเมื่อเคลื่อนไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม แครอลเร่งความเร็วลมไปถึง 105 ไมล์ต่อชั่วโมง (165 กม./ชม.) แต่ลดลงเนื่องจากการเคลื่อนที่หันไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ หลังแรงโน้มถ่วงของพายุเฮอร์ริเคนหันไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือแครอลก็ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ ขณะที่ขนานกับมหาสมุทรแอตแลนติกกลางและตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา พายุที่ทำให้เกิดลมแรงทำให้เกิดน้ำท่วมเล็กน้อยและความเสียหายต่อบ้านใน North Carolina, Virginia, Washington DC, Delaware และ New Jersey พายุเฮอริเคนได้เร่งไปทางทิศเหนือ-ตะวันออกเฉียงเหนือและทำให้เกิดแผ่นดินถล่มทางทิศตะวันออกของเกาะลองในนิวยอร์ก และจากนั้นไปทางตะวันออกของ Connecticut ในวันที่ 31 สิงหาคม โดยมีลมเร็วประมาณ 110 ไมล์ต่อชั่วโมงและมีความดันบรรยากาศใกล้ 956 mb ต่อมาเปลี่ยนเป็นไซโคลนเขตร้อนที่ New Hampshire เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2497
ศานติสถูป (โปขรา)

| ศานติสถูป |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาพุทธ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: จังหวัดคัณฑกี อำเภอกัสกี
ประเทศ: ประเทศเนปาล
ศานติสถูป (อักษรโรมัน: Shanti Stupa) แห่งโปขราเป็นสถูปอนุสรณ์ในศาสนาพุทธ ตั้งอยูบนเขาอนฑู (Anadu Hill) ในอดีตหมู่บ้านปูมทิภูมทิ ที่ปัจจุบันอยู่ในเขตนครโปขรา อำเภอกัสกี ประเทศเนปาล
ศานติสถูปนี้สร้างขึ้นโดยภิกษุจากสำนักนิปปงซัง-เมียวโฮจิ ชื่อว่า โมริโอกะ โซนิน (Morioka Sonin) ด้วยความสนับสนุนจากคนท้องถิ่น ภายใต้คำแนะนำของภิกษุนิจิดัตซุ ฟูจิอิ ผู้สถาปนาสำนักดังกล่าว และผู้มีความตั้งใจจะสร้างศานติสถูปขึ้นทั่วโลกตั้งแต่ปี 1947 เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของสันติภาพในโลก คำว่าศานติมีความหมายถึงสันติ ดังนั้นสถูปนี้จึงเป็นสถูปสันติภาพ สร้างขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของสันติภาพ ที่ความสูง 1100 บนเขาอนฑู โดยมีภิกษุฟูจิอิเป็นผู้เดินทางมาวางศิลาฏฤกษ์และอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้ามาประดิษฐาน ณ วันที่ 12 กันยายน 1973 ปัจจุบัน ศานติสถูปแห่งโปขรายังกลายมาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่นักเดินทางสามารถขึ้นมาชมทิวทัศน์ของเทือกเขาอันนปูรณะ นครโปขรา และทะเลสาบเฝวาได้
เซียร์เกย์ บอนดาร์ชุค

| เซียร์เกย์ บอนดาร์ชุค |
| --- | --- |
Сергей Бондарчук
บอนดาร์ชุคในปี 1969
เกิด: 25 กันยายน ค.ศ. 1920(1920-09-25) เบโลเซียร์คา ยูเครน สหภาพโซเวียต
เสียชีวิต: 20 ตุลาคม ค.ศ. 1994(1994-10-20) (74 ปี) มอสโก ประเทศรัสเซีย
พลเมือง: สหภาพโซเวียต, รัสเซีย
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยศิลปะรอสตอฟ
อาชีพ: นักแสดง ผู้กำกับภาพยนตร์ ผู้เขียนบทภาพยนตร์
ปีปฏิบัติงาน: 1948–1994
ผลงานเด่น: วอยนาอีมีร์ (1965-67) วอเตอร์ลู (1970)
ตำแหน่ง:   วีรชนแรงงานแห่งสังคมนิยม (1980)  ศิลปินแห่งสหภาพโซเวียต (1952) 
บุตร: 3 คน
เซียร์เกย์ ฟิโอดอร์โรวิช บอนดาร์ชุค (รัสเซีย: Сергей Фёдорович Бондарчук) เป็นนักแสดงและผู้กำกับภาพยนตร์ชาวรัสเซีย เขาถือเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลของรัสเซีย มีชื่อเสียงจากการสร้างภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ในช่วงสงครามใหญ่เกี่ยวกับรัสเซีย
ประวัติ

บอนดาร์ชุคเกิดเมื่อวันที่ 25 กันยายน 1920 ในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่งในประเทศโซเวียตยูเครน ส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต (ปัจจุบันอยู่ในจังหวัดเคียร์ซอน ประเทศยูเครน) แต่ครอบครัวของเขาย้ายไปอาศัยอยู่ในประเทศโซเวียตรัสเซียตั้งแต่เขายังเด็ก เขาเริ่มสนใจการแสดงตั้งแต่วัยเยาว์และเข้าศึกษาด้านการแสดงที่โรงเรียนศิลปะการละครรอสตอฟ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางในวงการบันเทิงของเขา หลังจากสำเร็จการศึกษา บอนดาร์ชุกเริ่มทำงานในฐานะนักแสดงที่หอศิลปะนาฎกรรมแห่งมอสโก ต่อมาได้เป็นนักแสดงในภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น Young Guard (1948) ซึ่งทำให้เขาเป็นที่รู้จักในวงการ แต่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่และเป็นที่จดจำของบอนดาร์ชุกคือบทบาทของเขาในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์ ซึ่งทำให้เขากลายเป็นหนึ่งในผู้กำกับที่มีชื่อเสียงที่สุดในสหภาพโซเวียต
ผลงานที่เป็นที่จดจำและสร้างชื่อเสียงให้กับบอนดาร์ชุกคือ วอยนาอีมีร์ (1966-1967) ซึ่งดัดแปลงจากวรรณกรรมคลาสสิกของเลโอ ตอลสตอย เขาเป็นทั้งผู้กำกับและนักแสดงตัวเอกของเรื่อง วอยนาอีมีร์ได้รับการยกย่องไม่เพียงแค่ในด้านการเล่าเรื่องที่ลึกซึ้ง แต่ยังรวมถึงการถ่ายทำที่ยิ่งใหญ่และการใส่ใจในรายละเอียดทางประวัติศาสตร์ จนทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมในปี 1969 และรางวัลลูกโลกทองคำ หลังจากความสำเร็จของ วอยนาอีมีร์ บอนดาร์ชุกยังคงสร้างสรรค์ผลงานภาพยนตร์ที่มีคุณค่าและมีความหมายทางประวัติศาสตร์ต่อมา ผลงานที่สำคัญอีกชิ้นหนึ่งคือ วอเตอร์ลู ซึ่งเล่าถึงยุทธการที่วอเตอร์ลู
ในช่วงปัจฉิมวัย บอนดาร์ชุกป่วยโรคหัวใจ นอกจากนี้ โครงการภาพยนตร์ใหม่ของเขาก็ประสบปัญหาการหาเงินทุน เกิดเป็นความเครียดที่เร่งให้สุขภาพย่ำแย่ลง แต่เขายังคงไม่หยุดสร้างภาพยนตร์และผลงานศิลปะ เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 1994 ทิ้งมรดกทางวัฒนธรรมอันยิ่งใหญ่ให้กับวงการภาพยนตร์ของโลก เขาเป็นที่ยกย่องว่าเป็นหนึ่งในผู้กำกับที่มีอิทธิพลต่อวงการภาพยนตร์รัสเซียและโลกตะวันตก ด้วยความสามารถในการเล่าเรื่องที่ลึกซึ้งและการสร้างฉากที่มีความยิ่งใหญ่ เขาสามารถถ่ายทอดจิตวิญญาณและความงดงามของวรรณกรรมรัสเซียผ่านเลนส์ภาพยนตร์ได้อย่างน่าทึ่งและกลายเป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้กำกับรุ่นหลัง
บอนดาร์ชุกเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวาย เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 1994 ที่กรุงมอสโก สิริอายุ 74 ปี
ผลงานสำคัญ > Destiny of a Man (1959)

ผลงานเรื่องแรกของบอนดาร์ชุกในฐานะผู้กำกับ ภาพยนตร์เรื่องนี้ ดัดแปลงจากเรื่องสั้นของมีฮาอิล โชโลฮอฟ และถือเป็นภาพยนตร์ที่เปิดตัวอย่างน่าประทับใจ บอกเล่าเรื่องราวของชายผู้เผชิญกับความทุกข์ทรมานในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ผ่านการเสียครอบครัวและถูกจับเป็นเชลยศึก นี่คือผลงานที่สะท้อนถึงความกล้าหาญและการต่อสู้ของมนุษย์
ผลงานสำคัญ > War and Peace (1966-1967)

บทความหลัก: วอยนาอีมีร์
War and Peace หรือชื่อในภาษารัสเซียคือ วอยนาอีมีร์ คือผลงานชิ้นเอกที่ทำให้บอนดาร์ชุกได้รับการยกย่องในระดับสากล วอยนาอีมีร์คือภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากนวนิยายคลาสสิกของเลโอ ตอลสตอย ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้เวลาถ่ายทำนานถึงเจ็ดปีและถือเป็นโครงการภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ของสหภาพโซเวียต ซึ่งใช้งบประมาณที่สูงมากและการมีนักแสดงรวมกว่าหมื่นคน สร้างบรรยากาศสมจริงของสงครามนโปเลียน นอกจากนี้ บอนดาร์ชุกยังรับบทเป็นปีแยร์ เบซูคอฟ ตัวละครซึ่งแทนตัวตนของตอลสตอยในเรื่องนี้ ผลงานนี้ได้รับรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมในปี 1969 และรางวัลลูกโลกทองคำ นับเป็นภาพยนตร์ที่สร้างมาตรฐานใหม่ให้กับวงการภาพยนตร์รัสเซีย
ผลงานสำคัญ > Waterloo (1970)

บทความหลัก: วอเตอร์ลู (ภาพยนตร์)
หลังจากความสำเร็จของ War and Peace บอนดาร์ชุกกลับมาพร้อมกับภาพยนตร์มหากาพย์อีกเรื่อง ซึ่งเป็นการร่วมทุนระหว่างสหภาพโซเวียตและอิตาลี ภาพยนตร์เรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวของยุทธการที่วอเตอร์ลูได้อย่างเข้มข้นและสมจริงที่สุด นำแสดงโดยร็อด ชไตเกอร์ ในบทนโปเลียน โบนาปาร์ต และคริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์ ในบทจอมพลดยุกแห่งเวลลิงตัน ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้การถ่ายทำที่ยิ่งใหญ่และสมจริง โดยใช้ทหารจากกองทัพโซเวียตกว่า 15,000 นายเป็นนักแสดงประกอบเพื่อจำลองฉากสงครามอย่างสมบูรณ์แบบ
แหล่งข้อมูลอื่น

Sergei Bondarchuk ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
คณะสหวิทยาการจัดการและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

| --- | --- |
Faculty of Interdisciplinaly Management and Technology,   Kasetsart University

ชื่อย่อ: สจท./IMT.
สถาปนา: 6 ธันวาคม พ.ศ. 2566   (1 ปี 13 วัน)
คณบดี: รศ.ดร.ชลิดา เล็กสมบูรณ์ (รักษาการ)
ที่อยู่: เลขที่ 98 หมู่ 11 ต.โคกคราม อ.บางปลาม้า จ.สุพรรณบุรี 72150 โทรศัพท์ 0 3552 1260
สถานปฏิบัติ: เลขที่ 98 หมู่ 11 ต.โคกคราม อ.บางปลาม้า จ.สุพรรณบุรี 72150 โทรศัพท์ 0 3552 1260
เว็บไซต์: Website Facebook

คณะสหวิทยาการจัดการและเทคโนโลยี  มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (Faculty of Interdisciplinary Management and Technology) เป็นคณะใหม่ที่ได้รับการจัดตั้ง เป็นหน่วยงานในสังกัดมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตบางเขน  เพื่อดำเนินการจัดการเรียนการสอน วิจัย แก่นิสิต ณ โครงการจัดตั้งวิทยาเขตสุพรรณบุรี (เขตบริหารการเรียนรู้พื้นที่สุพรรณบุรี)
ประวัติ

เมื่อปี พ.ศ. 2539 ทางจังหวัดสุพรรณบุรีได้ทำโครงการนำเสนอคณะรัฐมนตรี โดยภายหลังได้มอบหมายให้มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เป็นมหาวิทยาลัยเจ้าของเรื่อง โดยหนึ่งในหลักสูตรที่จะเปิดการเรียนการสอน ณ วิทยาเขตสุพรรณบุรีนั้นคือหลักสูตรด้านการแพทย์ โดยที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้ทำโครงการจัดตั้งวิทยาเขตสุพรรณบุรี โดยวางแผนเปิดรับนิสิตตั้งแต่ พ.ศ. 2541 ระยะเริ่มแรกได้มีการเปิดสอนระดับปริญญาตรีในหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์การกีฬา และสาขาการจัดการโรงแรมและท่องเที่ยว และปริญญาโทหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต ซึ่งต่อมาสาขาวิทยาศาสตร์การกีฬาได้ย้ายไปที่วิทยาเขตกำแพงแสน เนื่องจากประสบปัญหาด้านงบประมาณ สำหรับการเปิดสอนหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต ณ วิทยาเขตสุพรรณบุรีนั้นก็ยังไม่สามารถเปิดสอนได้ ทำได้เพียงหลักสูตรด้านธุรกิจบริการ
ปี พ.ศ. 2566 อธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (ดร.จงรัก วัชรินทร์รัตน์) มอบหมายให้ รองศาสตราจารย์ ดร.สมหวัง ขันตยานุวงศ์  รองอธิการบดีฝ่ายพัฒนาบัณฑิตขั้นนสูงและโครงการจัดตั้งวิทยาเขตสุพรรณบุรี รักษาการผู้อำนวยการโครงการจัดตั้งวิทยาเขตสุพรรณบุรี เสนอเอกสารและข้อมูลต่อสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในคราวประชุมครั้งที่ 11/2566 เมื่อวันจันทร์ที่ 27 พฤศจิกายน 2566 และได้มีการพิจารณาลงมติอนุมัติจัดตั้งคณะสหวิทยาการจัดการและเทคโนโลยี  และปรับโครงการจัดตั้งวิทยาเขตสุพรรณบุรีเป็นสำนักเขตบริหารการเรียนรู้พื้นที่สุพรรณบรุี ทั้งนี้ เพื่อให้มีความชัดเจนและความคล่องตัวในการดำเนินงานอย่างเป็นรูปธรรม และสอดคล้องการรองรับการดำเนินงานจากส่วนกลางของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (วิทยาเขตบางเขน) ตลอดจนเพื่อเป็นการรองรับนโยบายการพัฒนาเศรษฐกิจตามยุทธศาสตร์ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคกลาง-ภาคตะวันตก โดยมีจังหวัดสุพรรณบุรีเป็นจังหวัดหนึ่งในพื้นที่ฐานเศรษฐกิจชั้นนำด้านอุตสาหกรรมเกษตรและการท่องเที่ยวเชื่อมโยงกับกรุงเทพมหานคร
ปี พ.ศ. 2567  สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรีได้เผยแพร่ประกาศมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เรื่อง การจัดตั้งส่วนงานมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (ฉบับที่ 7) ประกาศ ณ วันที่ 6 ธันวาคม 2566 ทางเว็บไซด์ราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 15 มกราคม 2567   คณะสหวิทยาการจัดการและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จึงเป็นส่วนงานระดับคณะวิชาของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2567 ตามประกาศดังกล่าว ต่อมาวันที่ 11 มีนาคม 2567 สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรีได้เผยแพร่ ประกาศมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เรื่อง การจัดตั้งส่วนงานของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2567 ลงประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 11 มี.ค. 2567  เล่มที่ 141 ตอนพิเศษ  70 ง หน้าที่ 44 โดยยกเลิกประกาศมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เรื่อง การจัดตั้งส่วนงานของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2567  โดยจัดตั้ง คณะสหวิทยาการจัดการและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 2566 ประกาศ ณ วันที่ 30 มกราคม 2567
หน่วยงาน

คณะสหวิทยาการจัดการและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ประกอบไปด้วยหน่วยงาน ดังนี้ สำนักงานเลขานุการ  จำนวน 1 สำนักงาน ภาควิชา จำนวน 3 ภาควิชา  โดยมีรายละเอียด ดังนี้
| หน่วยงานภายในคณะสหวิทยาการจัดการและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์> ภาควิชา | หน่วยงานภายในคณะสหวิทยาการจัดการและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์> หน่วยงานวิจัย พัฒนา และสนับสนุน |
| --- | --- |
 ภาควิชาการจัดการธุรกิจบริการ  ภาควิชาการจัดการสุขภาพ  ภาควิชาการจัดการการเกษตร:  สำนักงานเลขานุการ งานบริหารและธุรการ  งานคลังและพัสดุ  งานวิจัยและบริการวิชาการ  งานบริการการศึกษา  งานแผนและพัฒนาคุณภาพ