stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บุญเท่ง ทองสวัสดิ์

| บุญเท่ง ทองสวัสดิ์ม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |
บุญเท่งในปี 2489

รองประธานรัฐสภา และ ประธานสภาผู้แทนราษฎรไทย
ดำรงตำแหน่ง 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2522 – 19 มีนาคม พ.ศ. 2526
ก่อนหน้า: หะริน หงสกุล
ถัดไป: อุทัย พิมพ์ใจชน
รองนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 – 15 มกราคม พ.ศ. 2529
นายกรัฐมนตรี: เปรม ติณสูลานนท์
ดำรงตำแหน่ง 8 มกราคม พ.ศ. 2519 – 4 เมษายน พ.ศ. 2519
นายกรัฐมนตรี: หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
ดำรงตำแหน่ง 8 มกราคม พ.ศ. 2519 – 4 เมษายน พ.ศ. 2519
นายกรัฐมนตรี: หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช
ก่อนหน้า: ใหญ่ ศวิตชาติ
ถัดไป: ประสิทธิ์ กาญจนวัฒน์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง 17 มีนาคม พ.ศ. 2518 – 8 มกราคม พ.ศ. 2519
นายกรัฐมนตรี: หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช
ก่อนหน้า: อรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร
ถัดไป: หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 15 เมษายน พ.ศ. 2455 อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง ประเทศไทย
เสียชีวิต: 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 (87 ปี) เขตบางแค จังหวัดกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (2491—2518) กิจสังคม (2518—2529) สหประชาธิปไตย (2529—2531) เอกภาพ (2531—2535) สามัคคีธรรม (2535) ชาติพัฒนา (2535—2542) 
คู่สมรส: เทียมจันทร์ ทองสวัสดิ์ (วานิชขจร)  นารี  ทองสวัสดิ์
ลายมือชื่อ: 

บุญเท่ง ทองสวัสดิ์ (15 เมษายน 2455 - 1 พฤศจิกายน 2542) เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตรองประธานรัฐสภาและอดีตประธานสภาผู้แทนราษฎร อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตรัฐมนตรีหลายกระทรวง และเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรรวม 16 สมัย ซึ่งเคยมากที่สุดในโลก (ปัจจุบัน​เป็นชวน หลีกภัย​ 17 สมัย)​ รวมถึงเป็นผู้ร่วมก่อตั้งพรรคประชาธิปัตย์ ได้รับฉายาจากนักสื่อมวลชนว่า เท่งเที่ยงถึง
ประวัติ

นายบุญเท่ง ทองสวัสดิ์ เกิดเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2455 ที่ตำบลล้อมแรด อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง บิดาชื่อ นายบุญเย็น เป็นปลัดอำเภอ มารดาชื่อ นางบุญมี มีอาชีพค้าขาย เมื่ออายุได้เพียง 10 ขวบ บิดาก็ถึงแก่กรรม ในวัยเด็กนายบุญเท่งเป็นเด็กที่เรียนหนังสือเก่ง เคยได้ทุนเรียนดีของอำเภอ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนบุญวาทย์วิทยาลัย, โรงเรียนเคนเน็ตแม็คเคนซี และโรงเรียนยุพราชวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ จากนั้นได้เดินทางมาศึกษาต่อที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ที่กรุงเทพมหานคร จนกระทั่งจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 8  โดยระหว่างที่อยู่กรุงเทพมหานครนั้น ได้เป็นเด็กวัดอาศัยอยู่ที่วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม  ต่อมาได้สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี ธรรมศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง รวมถึงได้รับปริญญา รัฐศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์  มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2525-2526 สมรสกับ นางเทียมจันทร์ ทองสวัสดิ์ หรือ เทียมจันทร์  วานิชขจร (6 กุมภาพันธ์ 2464)  รองนางสาวไทย อันดับ 2 ปี พ.ศ. 2482  มีบุตรสาว คือ  นางสาวธารทอง ทองสวัสดิ์  และสมรสอีกครั้งกับ นางนารี ทองสวัสดิ์
การทำงาน

นายบุญเท่งได้เข้ารับราชการครั้งแรกเป็นผู้ฟังคดีประจำศาล หรือโปลีสสภา หรืออัยการตำรวจประจำศาลแขวงนครเหนือ ต่อมาศาลโปลีสสภาเปลี่ยนมาเป็นศาลแขวง ตำแหน่งผู้ฟังคดีประจำศาลได้เปลี่ยนเป็นอัยการตำรวจประจำศาลแขวง และได้ทำงานเป็นอัยการตำรวจประจำศาลแขวง เป็นเวลา 1 ปี
งานการเมือง

นายบุญเท่ง ทองสวัสดิ์  ลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดครั้งแรก ที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2480 เนื่องจากมีญาติที่มีกิจการค้าไม้อยู่ที่อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ขณะที่อายุได้เพียง 26 ปี และได้รับเลือกตั้ง ทั้งที่มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดลำปาง ทั้งนี้เนื่องจากในขณะนั้น ผู้แทนฯคนเก่าของลำปาง คือ นายสร้อย ณ ลำปาง เป็นบุคคลที่ทางครอบครัวนายบุญเท่งให้การนับถือ  จึงไม่ขอลงแข่งขันด้วย ด้วยในขณะนั้นจังหวัดลำปางมีผู้แทนราษฎรได้เพียงคนเดียว  และเป็นผู้แทนฯจังหวัดแม่ฮ่องสอนรวม 2 สมัย ต่อมาได้กลับมาลงรับสมัครที่ จังหวัดลำปาง ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2489 และได้รับเลือกติดต่อกัน จนถึง เดือนกันยายน พ.ศ. 2535 รวม 14 สมัย ในสังกัดพรรคการเมืองต่างๆ อาทิ พรรคประชาธิปัตย์ พรรคกิจสังคม พรรคสหประชาธิปไตย พรรคเอกภาพ พรรคสามัคคีธรรม และพรรคชาติพัฒนา ตามลำดับ
นายบุญเท่ง ทองสวัสดิ์ ได้รับตำแหน่งทางการเมืองสำคัญหลายตำแหน่ง อาทิ ดำรงตำแหน่งประธานสภาผู้แทนราษฎร ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 13, รัฐมนตรีที่ไม่ได้ประจำกระทรวง 2 สมัย, รัฐมนตรีว่าการกระทรวมหาดไทย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมและรองนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช และเป็นรองนายกรัฐมนตรีอีกครั้งในรัฐบาลพลเอก เปรม ติณสูลานนท์
นอกจากนี้ นายบุญเท่งยังมีส่วนร่วมในการก่อตั้งพรรคการเมืองหลายพรรค อาทิ พรรคประชาธิปัตย์ ที่ร่วมกับนายควง อภัยวงศ์ แกนนำพรรคก้าวหน้า มารวมกับพรรคประชาธิปไตย ของ ดร.โชติ คุ้มพันธ์ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2489, พรรคกิจสังคม ที่ร่วมกับ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2518 และ เคยดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคสหประชาธิปไตย อีกด้วย
อีกทั้งยังเคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516
รางวัลและเกียรติยศ

บุญเท่ง ทองสวัสดิ์ ได้รับพระราชทานยศนายกองใหญ่ โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชโปรดเกล้าแต่งตั้ง
ถึงแก่อสัญกรรม

บุญเท่ง ทองสวัสดิ์ ถึงแก่อสัญกรรม เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 สิริอายุรวม 87 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2522 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2523 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2518 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 1 (ส.ช.)
พ.ศ. 2526 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
Nepenthes rafflesiana

| Nepenthes rafflesiana |
| --- | --- |

Nepenthes rafflesiana จากเกาะบอร์เนียว
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
อันดับ:: คาร์เนชัน Caryophyllales
วงศ์:: หม้อข้าวหม้อแกงลิง Nepenthaceae
สกุล:: หม้อข้าวหม้อแกงลิง Nepenthes Jack (1835)
สปีชีส์:: Nepenthes rafflesiana
ชื่อทวินาม
Nepenthes rafflesiana Jack (1835)

ชื่อพ้อง
  ชื่อพ้อง Nepenthes hookeriana Low (1848) nom.nud.  Nepenthes kookeriana Low ex Becc. (1886) sphalm.typogr.  Nepenthes nigropurpurea (Mast.) Mast. (1882)  Nepenthes raflesea Rafarin (1869) sphalm.typogr.  Nepenthes sanderi Hort. (1908) sphalm.typogr.  Nepenthes sanderiana Burb. (1904)    Heterochresonyms Nepenthes rafflesiana auct. non Jack: Low (1848) [=N. × hookeriana]  Nepenthes rafflesiana auct. non Jack: Hook.f. (1873) [=N. rafflesiana/N. × hookeriana]  Nepenthes rafflesiana auct. non Jack: Haberl. (1893) [=N. gymnamphora]  
Nepenthes rafflesiana ( ได้ชื่อตามโทมัส สแตมฟอร์ด แรฟเฟิลส์) หรือมีอีกชื่อหนึ่งว่า Raffles' pitcher-plant เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่มีการกระจายตัวกว้างทั้งในเกาะบอร์เนียว, เกาะสุมาตรา, มาเลเซียตะวันตก, และ ประเทศสิงคโปร์ N. rafflesiana นั้นมีความหลากหลายสูงมาก (ส่วนอีกชนิดคือ N. mirabilis) ด้วยมีรูปแบบมากมายและหลากหลายรายละเอียด ในบอร์เนียวมีอย่างน้อยสี่รูปแบบที่ต่างกัน รูปแบบขนาดยักษ์ของพืชชนิดนี้สร้างหม้อที่มีขนาดใหญ่มากสามารถแข่งขันกับ N. rajah ได้เลยทีเดียว
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย

Nepenthes rafflesiana เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงพื้นราบที่มีการกระจายพันธุ์กว้าง ทั่วไปพบในบอร์เนียวและบางส่วนของหมู่เกาะรีอู แต่มีการกระจายพันธุ์อย่างจำกัดในเพนนิซูล่า มาเลเซียและสุมาตรา มันมีการกระจายพันธุ์แค่เพียงทางตอนใต้ของเพนนิซูล่า มาเลเซีย โดยเฉพาะในรัฐยะโฮร์มีมากเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับที่แห่งอื่น เท่าที่มีการบันทึก N. rafflesiana พบในชายฝั่งตะวันตกของสุมาตรา ระหว่างอินทรปุระและบารุส
ปกติ N. rafflesiana จะขึ้นในบริเวณกลางแจ้ง, ดินเป็นทราย, ความชื้นสูง พบในป่าฝนเขตร้อน,ป่าพรุ, ป่าสันทรายชายหาด และผาริมทะเล มันขึ้นที่ระดับความสูง 0 ถึง 1,200 ม.จากระดับน้ำทะเล
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

Nepenthes rafflesiana เป็นไม้เลื้อย ลำต้นอาจไต่ได้สูงถึง 15 เมตร และหนาถึง 10 มม. ปล้องยาว 20 ซม. สายดิ่งอาจยาวมากกว่า 110 ซม.
หม้อของ N. rafflesiana ป่องออกและมีปีกชายฝอยขนาดใหญ่ ขนาดของหม้อส่วนใหญ่มีความสูงไม่เกิน 20 ซม. แม้ว่าบางครั้งอาจพบขนาดใหญ่ซึ่งมีหม้อยาวมากกว่า 35 ซม. และกว้าง 15 ซม. หม้อบนรูปกรวยและยกขึ้นเป็นพิเศษที่ด้านหน้าของเพอริสโตม หม้อล่างและหม้อบนมีลักษณะพิเศษของเพอริสโตมคือมีคอคอดที่ยาวซึ่งยาวถึง 3 ซม. หรือมากกว่า
สีของหม้อมีความหลากหลายมากจากม่วงดำจนถึงขาว โดยทั่วไป N. rafflesiana มีสีเขียวอ่อนมีจุดสีม่วงเข้มโดยตลอดหม้อในหม้อล่างและสีครีมในหม้อบน
ช่อดอกเป็นแบบช่อกระจะสูง 16 ถึง 70 ซม. มีดอกเดี่ยวสีแดงหรือม่วง บางครั้งก็มีสองดอกบนก้านเดียวกัน
เมื่อยังเล็กต้นปกคลุมไปด้วยขนยาว, ร่วงง่าย, สีน้ำตาลหรือสีขาว เมื่อโตขึ้นมีสิ่งปกคลุมบางและสั้น เป็นขนสีน้ำตาล หรือไม่มีเลย
หน่วยอนุกรมวิธานต่ำกว่าระดับชนิด

เพราะมีการกระจายเป็นวงกว้าง N. rafflesiana จึงมีถิ่นอาศัยหลากหลายทำให้เกิดความหลากหลายของลักษณะและสีของหม้อ ตามการแจกแจงหน่วยอนุกรมวิธานต่ำกว่าระดับชนิดของ N. rafflesiana ที่ระบุบไว้ รวมทั้งที่ไม่พิจารณายอมรับในปัจจุบันและสี่ความแตกต่างของอนุกรมวิธานเข้าด้วยกัน
Nepenthes rafflesiana f. alba Hort.Westphal (2000) nom.nud.
Nepenthes rafflesiana var. alata J.H.Adam & Wilcock (1990)
Nepenthes rafflesiana var. ambigua Beck (1895)
Nepenthes rafflesiana var. elongata Hort.Kew ex Dyer (1897) nom.nud. [=?N. hemsleyana]
Nepenthes rafflesiana var. excelsior (Hort.Williams) Beck (1895) [=(N. ampullaria × N. rafflesiana) × N. rafflesiana]
Nepenthes rafflesiana var. glaberrima Hook.f. (1873)
Nepenthes rafflesiana var. hookeriana (auct. non Low: Hort.Veitch ex Mast.) Becc. (1886) [=N. × hookeriana]
Nepenthes rafflesiana var. insignis Mast. (1882)
Nepenthes rafflesiana var. longicirrhosa Tamin & M.Hotta in M.Hotta (1986) nom.nud. [=N. longifolia]
Nepenthes rafflesiana var. minor Becc. (1886)
Nepenthes rafflesiana var. nigropurpurea Mast. (1882)
Nepenthes rafflesiana var. nivea Hook.f. (1873)
Nepenthes rafflesiana var. pallida Hort.Veitch ex Burb. (1883) [=(N. khasiana × N. gracilis) × N. rafflesiana]
Nepenthes rafflesiana var. striata Hort. ex Teijsm. (1859) nom.nud.
Nepenthes rafflesiana var. subglandulosa J.H.Adam & Hafiza (2006)[ต้องการอ้างอิง] [=N. hemsleyana]
Nepenthes rafflesiana var. typica Beck (1895) nom.illeg.
Nepenthes rafflesiana var. viridis Hort. ex Teijsm. (1859) nom.nud.
Nepenthes rafflesiana var. vittata Lauffenburger (1995) nom.nud.
Nepenthes rafflesiana "glaberrima" Burb. (1880) [=N. hemsleyana]
N. rafflesiana lower pitcher with a winged tendril
Giant form of N. rafflesiana with wavy laminar margins
Lower traps of a light pitchered variant
ลูกผสมตามธรรมชาติ

ลูกผสมตามธรรมชาติของ N. rafflesiana ที่มีการบันทึกไว้
N. albomarginata × N. rafflesiana
N. ampullaria × N. rafflesiana [=N. × hookeriana]
? (N. ampullaria × N. rafflesiana) × N. mirabilis [=N. × hookeriana × N. mirabilis]
N. bicalcarata × N. rafflesiana
? (N. bicalcarata × N. rafflesiana) × N. mirabilis var. echinostoma
N. clipeata × N. rafflesiana
N. gracilis × N. rafflesiana
N. hemsleyana × N. rafflesiana
N. mirabilis × N. rafflesiana (including N. mirabilis var. echinostoma × N. rafflesiana)
N. ampullaria × N. rafflesiana
N. ampullaria × N. rafflesiana
N. gracilis × N. rafflesiana
N. mirabilis × N. rafflesiana
N. mirabilis × N. rafflesiana
N. mirabilis var. echinostoma × N. rafflesiana
มะเร็งในวัยเด็ก

| มะเร็งในวัยเด็ก |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: มะเร็งในวัยเด็ก
สาขาวิชา: กุมารเวชศาสตร์
มะเร็งในวัยเด็ก ตามมาตรฐานของสหรัฐ หมายถึง มะเร็งที่พบตั้งแต่อายุ 0–14 ปี แต่บางทีนิยามของมะเร็งในวัยเด็กรวมถึงวัยรุ่นอายุระหว่าง 15–19 ปีด้วย วิทยามะเร็งเด็ก (Pediatric oncology) เป็นแขนงของวิชาแพทยศาสตร์ที่ว่าด้วยการวินิจฉัยและรักษามะเร็งในเด็ก
มีการประมาณว่ามะเร็งในวัยเด็กทั่วโลกมีอุบัติการณ์กว่า 175,000 คนต่อปี และมีอัตราตายประมาณ 96,000 คนต่อปี มะเร็งในวัยเด็กในประเทศพัฒนาแล้วมีอัตราตายประมาณร้อยละ 20 ของผู้ป่วยทั้งหมด ตรงข้ามกับในประเทศที่ขาดแคลนทรัยากรมีอัตราตายประมาณร้อยละ 80 หรืออาจมากถึงร้อยละ 90 ในประเทศที่ยากจนมากที่สุดของโลก อุบัติการณ์ในประเทศพัฒนาแล้วหลายประเทศเพิ่มขึ้นช้า ๆ โดยอัตรามะเร็งในวัยเด็กเพิ่มขึ้นร้อยละ 0.6 ต่อปีระหว่างปี 1975 ถึง 2002 ในสหรัฐ และร้อยละ 1.1 ต่อปีระหว่างปี 1978 ถึง 1997 ในทวีปยุโรป
อาการและอาการแสดง

เด็กที่ป่วยเป็นมะเร็งมีความเสี่ยงเกิดปัญหาการคิดหรือการเรียนรู้หลายอย่าง ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับการบาดเจ็บของสมองที่เกิดจากมะเร็งเอง เช่น เนื้องอกสมองหรือการกระจายสู่ระบบประสาทส่วนกลาง หรือจากผลข้างเคียงของการรักษามะเร็งอย่างเคมีบำบัดและรังสีบำบัด การศึกษาหลายการศึกษาแสดงว่าเคมีบำบัดและรังสีบำบัดอาจเป็นอันตรายต่อเนื้อขาวและรบกวนกัมมันตภาพของสมอง
ปัจจัยเสี่ยง

มีการระบุปัจจัยครอบครัวและพันธุกรรมในผู้ป่วยมะเร็งในวัยเด็กร้อยละ 5–15 มีการสัมผัสสิ่งแวดล้อมและปัจจัยภายนอกร่างกายที่ทราบน้อยกว่าร้อยละ 5–10 เช่น การสัมผัสยาสูบ รังสีเอกซ์หรือยาบางชนิดก่อนเกิด ทว่า สำหรับผู้ป่วยร้อยละ 75–90 ที่เหลือไม่ทราบสาเหตุของปัจเจก ในผู้ป่วยส่วนใหญ่สันนิษฐานว่ามะเร็งเกี่ยวข้องกับปัจจัยเสี่ยงและตัวแปรหลายประการเช่นเดียวกับการเกิดมะเร็งโดยทั่วไป
ลักษณะบางอย่างที่ทำให้ปัจจัยเสี่ยงของมะเร็งในวัยเด็กแตกต่างจากมะเร็งในผู้ใหญ่ ได้แก่
มีการสัมผัสภัยสิ่งแวดล้อมที่แตกต่างจากมะเร็งในผู้ใหญ่ ซึ่งบางครั้งไม่พบในมะเร็งในผู้ใหญ่
ระบบสรีรวิทยาที่ยังไม่เติบโตเพื่อกำจัดหรือนำสสารสิ่งแวดล้อมผ่านกระบวนการเมแทบอลิซึม
การเจริญเติบโตของเด็กในช่วงที่เรียก "หน้าต่างการเจริญ" (developmental window) ทำให้เกิด "หน้าต่างวิกฤตความเสี่ยงสูง" (critical windows of vulnerability)
นอกจากนี้ อายุคาดหมายในเด็กที่ยาวขึ้นทำให้มีเวลาสำหรับกระบวนการมะเร็งที่มีระยะแฝงนานยาวในการปรากฏมากขึ้น ทั้งยังเพิ่มความเสี่ยงของการเกิดมะเร็งบางชนิดในช่วงชีวิตภายหลัง
มีสาเหตุของมะเร็งในวัยเด็กที่ป้องกันได้ เช่น การใช้รังสีไอออนมากเกินและการใช้รังสีดังกล่าวในทางที่ผิดจากการถ่ายภาพส่วนตัดอาศัยคอมพิวเตอร์เมื่อการทดสอบไม่มีข้อบ่งชี้หรือเมื่อใช้เกณฑ์วิธีแบบผู้ใหญ่
การวินิจฉัย

มะเร็งที่พบบ่อยที่สุดในเด็ก ได้แก่ มะเร็งเม็ดเลือดขาว (ร้อยละ 32) เนื้องอกสมอง (ร้อยละ 18) และมะเร็งปุ่มน้ำเหลือง (ร้อยละ 11) ในปี 2005 เยาวชนอายุน้อยกว่า 20 ปีในสหรัฐ 4.1 คนต่อ 100,000 คนได้รับวินิจฉัยด้วยมะเร็งเม็ดเลือดขาว และมีผู้เสียชีวิต 0.8 คนต่อ 100,000 คน จำนวนผู้ป่วยใหม่สูงสุดในกลุ่มอายุ 1–4 ปี แต่จำนวนผู้เสียชีวิตสูงสุดอยู่ในกลุ่มอายุ 10–14 ปี
ในปี 2005 ผู้มีอายุ 0–19 ปี 2.9 คนต่อ 100,000 คนพบว่ามีมะเร็งสมองหรือมะเร็งระบบประสาทส่วนกลาง และมีผู้เสียชีวิต 0.7 คนต่อ 100,000 คน มะเร็งชนิดนี้พบบ่อยสุดในเด็กอายุระหว่าง 1 ถึง 4 ปี แต่ผู้เสียชีวิตสูงสุดอยู่ในกลุ่มอายุ 5–9 ปี ชนิดย่อยหลักของเนื้องอกสมองและระบบประสาทส่วนกลางในเด็ก ได้แก่ มะเร็งแอสโทรไซต์ (astrocytoma) เนื้องอกเกลียก้านสมอง (brain stem glioma) เนื้องอกกะโหลกและคอหอย  (craniopharyngioma) เนื้องอกเซลล์ประสาทและเกลียทารกแบบเดสโมเพลเชีย (desmoplastic infantile ganglioglioma) เนื้องอกอีเพนไดมา (ependymoma) เนื้องอกเกลียระดับสูง เนื้องอกสมองน้อยวัยอ่อน (medulloblastoma) และเนื้องอกรูปแท่งคล้ายทารกวิรูปนอกแบบ (atypical teratoid rhabdoid tumor)
พยากรณ์โรค

ผู้รอดชีวิตจากมะเร็งในวัยเด็กเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่จะประสบความยากลำบากทางกายภาพ จิตวิทยาและสังคมบางประการ
โรคหัวใจก่อนกำหนดเป็นภาวะแทรกซ้อนระยะยาวที่สำคัญของผู้รอดชีวิตจากมะเร็งในวัยเด็กเมื่อเป็นผู้ใหญ่ บุคคลดังกล่าวมีโอกาสเสียชีวิตจากโรคหัวใจสูงกว่าประชากรทั่วไป 8 เท่า และกว่าครึ่งของเด็กที่ได้รับการรักษาโรคมะเร็งเกิดความผิดปกติของหัวใจบางชนิด แม้ความผิดปกตินั้นอาจไม่มีอาการหรือมีอาการน้อยเกินกว่าจะเข้าเกณฑ์การวินิจฉัยทางคลินิกโรคหัวใจ
ขนมเบื้อง

ขนมเบื้องไทย
ขนมเบื้อง เป็นขนมไทยที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ เชื่อว่ามีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย มีลักษณะเป็นแผ่นแป้ง ส่วนผสมหลัก คือ แป้งข้าวเจ้า ไข่แดง น้ำปูนใส และน้ำตาลปี๊บ มีไส้รสต่าง ๆ มีหลักฐานกล่าวถึงในคำให้การขุนหลวงหาวัดว่า "บ้านหม้อปั้นหม้อข้าวหม้อแกงใหญ่เล็ก และกระทะเตาขนมครกขนมเบื้อง" 
ขนมเบื้องมีหลายแบบ
ขนมเบื้องแบบไทยดั้งเดิม มีส่วนผสมหลัก ๆ คือ แป้งข้าวเจ้าและกะทิ ปรุงรสด้วยเกลือเท่านั้น ปัจจุบันไม่ค่อยมีใครทำแล้ว
ขนมเบื้องไทยแบบชาววัง โดยทั่วไปมี 2 หน้าคือหน้ากุ้งและหน้าหวาน หน้ากุ้งใช้กุ้งแม่น้ำตัวโตสับละเอียดผสมกับพริกไทยและผักชีตำพร้อมมันกุ้ง นำไปผัดใส่น้ำตาล น้ำปลาหรือเกลือให้หอม ปัจจุบันมักเป็นหน้ามะพร้าวใส่สีแดง ส่วนหน้าหวานมีส่วนผสมของฟักเชื่อม ฝอยทองและพลับแห้งที่หั่นบาง ๆ ปัจจุบันมีแต่ฝอยทองกับครีม อย่างไรก็ตามในวังสวนสุนันทา มีหน้าหมูอีกอย่างหนึ่ง ใช้หมูสับคลุกคล้ากับกระเทียม พริกไทย รากผักชีโขลก ใส่พริกขี้หนู นำไปรวนพอสุก
ขนมเบื้องญวน เป็นขนมที่เข้ามาพร้อมกับเชลยชาวญวนในสมัยรัชกาลที่ 3 ซึ่งถูกกวาดต้อนมาระหว่างสงครามสยาม-เวียดนาม ขนมนี้ทำจากแป้งละลายกับไข่ให้ข้น ตักแป้งเทลงในกระทะที่ทาน้ำมันไว้ แผ่เป็นแผ่นกลม ใส่ไส้แล้วพับกลาง
ประวัติ

ในสมัยพุทธกาลน่าจะมีการทำขนมเบื้องแล้ว เพราะในหนังสือ "ธรรมบทเผด็จ" กล่าวถึงเศรษฐีโกสิยะซึ่งเป็นคนตระหนี่อยากกินขนมเบื้อง จึงให้ภรรยาขึ้นไปทำขนมเบื้องบนปราสาทชั้นเจ็ดเพื่อจะได้ไม่ต้องแบ่งให้ใคร พระพุทธเจ้า จึงให้พระโมคคัลลานะไปขอรับบิณฑบาตรขนมเบื้อง เศรษฐีให้ทอดขนมชื้นเล็ก ๆ ถวาย แต่ทุกครั้งที่ละเลงแป้ง แป้งจะฟูขึ้นเต็มกระทะ เมื่อเสียดายให้ทำใหม่ก็เป็นแบบเดิมทุกครั้ง สุดท้ายเศรษฐีจึงละความพยายาม ยอมถวายขนมเบื้องไป พระโมคคัลลานะจึงเทศน์เรื่องโทษของความตระหนี่ เศรษฐีและภรรยาได้บรรลุธรรมทั้งคู่ และเปลี่ยนมาเป็นคนใจบุญ
ในพระราชนิพนธ์ 12 เดือนของรัชกาลที่ 5 กล่าวถึงพิธีในเดือนอ้ายว่า
กำหนดเลี้ยงขนมเบื้องนี้ว่าเมื่อพระอาทิตย์สุดทางใต้ตกนิจ เป็นวันที่หยุดจะกลับขึ้นเหนืออยู่ในองศา 8 องศา 9 ในราศีธนู เป็นถึงกำหนดเลี้ยงขนม กำหนดพระสงฆ์ตั้งแต่เจ้าพระ พระราชาคณะ 80 รูป ฉันในพระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ขนมเบื้องนั้นเกณฑ์พระบรมวงศานุวงศ์ ฝ่ายใน ท้าวนาง เจ้าจอมมารดา เถ้าแก่ พนักงานคาดปะรำ ตั้งเตาละเลงข้างท้องพระโรง
การละเลงขนมเบื้องให้สวยงามในสมัยโบราณถือเป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่งของกุลสตรี ดังที่ปรากฏในเรื่องขุนช้างขุนแผน ที่นางศรีมาลาและนางสร้อยฟ้าละเลงขนมเบื้องเปรียบเทียบฝีมือกัน และยังมีคำพังเพยกล่าวถึงคนช่างติ คนดีแต่พูดว่า "อย่าละเลงขนมเบื้องด้วยปาก"
วัณณ์ โมลีวัณณ์

Cambodian architect
| วัณณ์ โมลีวัณณ์ |
| --- | --- |

เกิด: 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1926(1926-11-23) เรียม จังหวัดกำปอต กัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส อินโดจีนของฝรั่งเศส (ปัจจุบันอยู่ในจังหวัดพระสีหนุ ประเทศกัมพูชา)
เสียชีวิต: 28 กันยายน ค.ศ. 2017(2017-09-28) (90 ปี) เสียมราฐ ประเทศกัมพูชา
สัญชาติ: กัมพู
การศึกษา: วิทยาลัยวิจิตรศิลป์ชั้นสูงแห่งชาติ
มีชื่อเสียงจาก: สถาปัตยกรรม
ผลงานเด่น: ศูนย์การประชุมจัตโตมุก อนุสาวรีย์เอกราช สถาบันภาษาต่างประเทศ สนามกีฬาโอลิมปิกพนมเปญ มหาวิทยาลัยหลวงแห่งพนมเปญ ตึกขาว
ขบวนการ: สถาปัตยกรรมเขมรใหม่
วัณณ์ โมลีวัณณ์ (เขมร: វណ្ណ ម៉ូលីវណ្ណ; Vann Molyvann; 23 พฤศจิกายน 1926 – 28 กันยายน 2017) เป็นสถาปนิกชาวกัมพูชา ในสมัยภายใต้การปกครองของสังคมราษฎรนิยม (1955–1970) เจ้าชายนโรดม สีหนุได้บัญญัตินโยบายการพัฒนาราขอาณาจักรด้วยการก่อสร้างเมือง สาธารณูปโภค และสถาปัตยกรรมใหม่ ๆ ขึ้น วัณณ์เป็นหนึ่งในสถาปนิกแนวหน้าที่มีบทบาทสูงในระหว่างการก่อสร้างและการพัฒนาอย่างรวดเร็วในครั้งนี้ที่นำไปสู่คำเรียกว่าเป็นสถาปัตยกรรมแบบเขมรใหม่
ผลงาน

ตั้งแต่ปี 1955 ถึง 1970 วัณณ์เป็นผู้ออกแบบสิ่งก่อสร้างมากกว่า 100 โครงการ รายชื่อต่อไปนี้เป็นผลงานชิ้นสำคัญของเขา
ผลงาน > พนมเปญ

ศูนย์การกีฬาแห่งชาติ
สภารัฐมนตรี (Council of Ministers)
วังแห่งรัฐ (State Palace)
ศูนย์การประชุมจักโตมุก
วิทยาลัยฝึกสอนครู (Teacher Training College)
อนุสาวรีย์เอกราช
โรงละครแห่งชาติ (National Theatre)
โครงการที่อยู่อาศัยฟรงดูว์บาซัก (Front du Bassac housing development)
ผลงาน > เมืองพระสีหนุ

ธนาคารแห่งชาติและที่อยู่อาศัยของพนักงาน (National Bank of Cambodia and staff housing)
โรงกลั่นเอสเคดีและที่อยู่อาศัยของพนักงาน (SKD Brewery and staff housing)
รางวัล

ในปี 2013 วัณณ์ได้รับรางวัลนิคเคอิเอเชียไพรซ์ 2013 ในสาขาวัฒนธรรม ผลงานชิ้นสำคัญของเขาทั้งสนามกีฬาโอลิมปิกและอนุสาวรีย์เอกราช ล้วนเป็นที่รู้จักกันทั่วไป
แหล่งข้อมูอื่น

Grant Ross Helen and Collins Darryl Leon: Building Cambodia: 'New Khmer Architecture' 1953-1970, Bangkok: The Key Publisher, 2006 ISBN 974-93412-1-X Chapter 7 devoted entirely to Vann Molyvann
Fcccambodia.com
Khmer Architecture Tours Guided tours around Phnom Penh highlighting his buildings
The Vann Molyvann Project is an organization dedicated to documenting the work of Vann Molyvann.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ศิลปิน:  ULAN 
อื่น ๆ:  IdRef
วิสเซล โคเบะ

วิสเซล โคเบะ (ญี่ปุ่น: Vissel Kobe; โรมาจิ: ヴィッセル神戸; ทับศัพท์: Visseru Kōbe) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพ จากเมืองโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันอยู่ในระดับเจลีก ดิวิชัน 1 ใช้สนามฟุตบอลโคเบะวิงสเตเดียมเป็นสนามแข่งขันเหย้า
โดยคำว่า "วิสเซล" มาจากการผสมคำ 2 คำเข้าด้วยกัน คือ "วิคตอรี่" เป็น ภาษาอังกฤษ หมายถึงชัยชนะ และ "เวสเซล" เป็น ภาษาอังกฤษ หมายถึงเรือเดินสมุทร เพื่อสื่อถึงเมืองโคเบะ เมืองท่าที่สำคัญของประเทศญี่ปุ่น
อดีตมีนักฟุตบอลชาวไทยร่วมทำหน้าที่กับสโมสรแห่งนี้ด้วยคือ ธีราทร บุญมาทัน
ผู้เล่นปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
เกียรติยศ

เจลีก ดิวิชัน 1
ชนะเลิศ (2): 2023, 2024
ถ้วยพระจักรพรรดิ
ชนะเลิศ (1): 2019
เจแปนนิส ซูเปอร์คัพ
ชนะเลิศ (1): 2020
สโมสรพันธมิตร

ชลบุรี เอฟซี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
วิสเซล โคเบะ ที่เฟซบุ๊ก (ญี่ปุ่น)
วิสเซล โคเบะ ที่เฟซบุ๊ก (ไทย)
วิสเซล โคเบะ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
วิสเซล โคเบะ ที่อินสตาแกรม
วิสเซล โคเบะ ที่ยูทูบ
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของวิสเซล โคเบะ  |
| --- | --- |
 1 มาเอกาวะ  2 อิโนะ  3 ทูเลอร์  5 ยามากูจิ  10 โอซาโกะ  11 มูโตะ  14 ยูรุกิ  15 ฮอนดะ  16 ไซโตะ  17 คิคุจิ  18 อิเดะ  19 ฮัตเสะ  21 คาวาซากิ  22 ซาซากิ  23 ยามาคาวะ  24 ซากาอิ  25 โอซากิ  26 จีน พี.  27 อิซุมิ  28 ซึโบอิ  29 ลินคอล์น  30 มูโกซ่า  31 นากาซากะ  32 ฮิโรนากะ  33 โองิฮาระ  34 โอซากิ  35 Tominaga  36 อาดาจิ  38 อุระ  40 เมจิโอลาโร  41 ทากาฮาชิ  42 ฮอมมะ  43 เองูจิ  ผู้จัดการ: โยชิดะ 
| ด ค กเจลีก |
| --- | --- | --- |
| เจลีก 1 (2024) |  อัลบิเร็กซ์ นีงาตะ  อวิสปา ฟูกูโอกะ  เซเรซโซ โอซากะ  คอนซาโดเล ซัปโปโระ  กัมบะ โอซากะ  จูบิโล อิวาตะ  คาชิมะ แอนต์เลอส์  คาชิวะ เรย์โซล  คาวาซากิ ฟรอนตาเล  เกียวโต ซังงะ  มาจิดะ เซลเวีย  นาโงยะ แกรมปัส  ซางัน โทซุ  ซานเฟรชเช ฮิโรชิมะ  โชนัน เบลมาเร  เอ็ฟซี โตเกียว  โตเกียว เวร์ดี  อูราวะ เรดไดมอนส์  วิสเซล โคเบะ  โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส  |  |
| เจลีก 2 (2024) |  เบลาบลิตซ์ อากิตะ  ฟาจาโน โอกายามะ  เอฮิเมะ เอ็ฟซี  อิวากิ เอ็ฟซี  ฟูจิเอดะ เอ็มวายเอ็ฟซี  โรอัสโซ คูมาโมโตะ  เจฟ ยูไนเต็ด ชิบะ  คาโงชิมะ ยูไนเต็ด  มิโตะ ฮอลลีฮอก  มอนเตดิโอ ยามางาตะ  โออิตะ ทรินิตา  รีโนฟา ยามางูจิ  ชิมิซุ เอส-พัลส์  เดอะสปาคูซัตสึ กุมมะ  โทจิงิ เอสซี  โทกูชิมะ วอร์ติส  วี-วาเรน นางาซากิ  เวกัลตะ เซ็นได  เวนท์ฟอเรท โคฟุ  โยโกฮามะ เอ็ฟซี  |  |
| เจลีก 3 (2024) |  เอซี นางาโนะ ปาร์เซียโร  อาซุล กลาโร นูมาซุ  ฟูกูชิมะ ยูไนเต็ด  ไกนาเร ทตโตริ  เอ็ฟซี กิฟุ  กีราวันซ์ คิตะกีวชู  เอ็ฟซี อิมาบาริ  อิวาเตะ กรูยา โมริโอกะ  คามาตามาเระ ซานูกิ  คาตาเลร์ โทยามะ  มัตสึโมโตะ ยามางะ  นาระ คลับ  โอมิยะ อาร์ดิจา  เอ็ฟซี โอซากะ  เอ็ฟซี รีวกีว  เอสซี ซางามิฮาระ  เทเกวาจาโร มิยาซากิ  วันราเร ฮาจิโนเฮะ  วายเอสซีซี โยโกฮามะ  ซไวเกิน คานาซาวะ  |  |
| ด ค กแชมเปียนเจลีก ดิวิชัน 1 |
| --- | --- |
แชมป์ 8 สมัย:  คาชิมะ แอนต์เลอส์ (1996, 1998, 2000, 2001, 2007, 2008, 2009, 2016)
แชมป์ 5 สมัย:  โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส (1995, 2003, 2004, 2019, 2022)
แชมป์ 4 สมัย:  คาวาซากิ ฟรอนตาเล (2017, 2018, 2020, 2021)
แชมป์ 3 สมัย:  ซานเฟรชเช ฮิโรชิมะ (2012, 2013, 2015) • จูบิโล อิวาตะ (1997, 1999, 2002)
แชมป์ 2 สมัย:  กัมบะ โอซากะ (2005, 2014) •  โตเกียว เวร์ดี (1993, 1994)
แชมป์สมัยเดียว:  อูราวะ เรดไดมอนส์ (2006) •  นาโงยะ แกรมปัส (2010) •  คาชิวะ เรย์โซล (2011) •  วิสเซล โคเบะ (2023)