stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ดรีมเทียเตอร์

| ดรีมเทียเตอร์ |
| --- | --- |
ดรีมเทียเตอร์ในปี ค.ศ. 2020 สมาชิกจากซ้ายไปขวา: จอห์น เปตรุชชี, เจมส์ ลาบรี, ไมก์ แมนจินี, จอร์แดน รูเดส, และจอห์น ไมอัง
ข้อมูลพื้นฐาน
รู้จักในชื่อ: Majesty (ค.ศ. 1985–1988)
ที่เกิด: บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐ
แนวเพลง:  โพรเกรสซิฟเมทัล  โพรเกรสซิฟร็อก 
ช่วงปี: ค.ศ. 1985–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง:  Inside Out  Roadrunner  Warner Bros.  Atlantic  Elektra  East West  Atco  Mechanic  YtseJam 

สมาชิก:  จอห์น ไมอัง  จอห์น เปตรุชชี  ไมค์ พอร์ตนอย  เจมส์ ลาบรี  จอร์แดน รูเดส 
อดีตสมาชิก:  คริส คอลลินส์  เควิน มัวร์  ชาร์ลี โดมินิชี  เดอเร็ก เชอริเนียน  ไมก์ แมนจินี 

เว็บไซต์: www.dreamtheater.net
ดรีมเทียเตอร์ (อังกฤษ: Dream Theater) เป็นวงดนตรีโพรเกรสซิฟเมทัลชาวอเมริกัน ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1985 ภายใต้ชื่อวงว่า Majesty โดยจอห์น เปตรุชชี, จอห์น ไมอัง และไมค์ พอร์ตนอย ในขณะที่พวกเขาศึกษาอยู่ที่วิทยาลัยดนตรีเบิร์กลี (Berklee College of Music) ในบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ จากนั้นพวกเขาได้ออกจากการศึกษาเพื่อหันมาทำวงดนตรีอย่างจริงจังซึ่งต่อมามีชื่อว่า ดรีมเทียเตอร์ สมาชิกในวงมีการผัดเปลี่ยนหมุนเวียนไป โดยเจมส์ ลาบรี นักร้องนำคนปัจจุบัน ได้เข้ามาเป็นสมาชิกแทนที่ชาร์ลี โดมินิชี ในปี ค.ศ. 1991 และมือคีย์บอร์ด เควิน มัวร์ ได้ออกจากวงไปหลังจากอัลบั้มที่สาม จึงได้เดอเร็ก เชอริเนียน มาแทนที่ในปี ค.ศ. 1995 และต่อมาได้จอร์แดน รูเดส มาแทนที่ในปี ค.ศ. 1999 แต่สมาชิกตั้งแต่ก่อตั้งวงทั้งสามคนก็ยังคงอยู่ จนกระทั่งปี ค.ศ. 2010 ไมค์ พอร์ตนอย ได้ออกจากวง และได้ไมก์ แมนจินี เข้ามาเป็นมือกลองคนใหม่ ก่อนที่ในปี ค.ศ. 2023 ไมค์ พอร์ตนอยจะกลับมาเป็นมือกลองของวงอีกครั้ง
ปัจจุบัน ดรีมเทียเตอร์ได้ออกจำหน่ายสตูดิโออัลบั้มมาแล้วสิบห้าชุด อัลบั้มที่มียอดจำหน่ายสูงสุด คือ อัลบั้มชุดที่สอง อิมเมจเจสแอนด์เวิดส์ (ค.ศ. 1992) ซึ่งได้อันดับ 61 ในชาร์ตบิลบอร์ด 200 สำหรับอัลบั้ม อะเวก (ค.ศ. 1994) และ ซิกซ์ดีกรีส์ออฟอินเนอร์เทอร์บิวเลนซ์ (ค.ศ. 2002) ได้ติดอันดับในชาร์ตในอันดับที่ 32 และ 46 ตามลำดับ และได้รับการวิจารณ์ด้านบวก สำหรับอัลบั้ม เมโทรโพลิส พาร์ต 2: ซีนส์ฟรอมอะเมโมรี ติดอันดับที่ 95 ในรายชื่อ100 กีตาร์อัลบั้มที่ดีที่สุดตลอดกาล ในนิตยสารกีตาร์เวิลด์ประจำเดือนตุลาคม ค.ศ. 2006 และติดในรายชื่อ 15 คอนเซปต์อัลบั้มที่ดีที่สุดของนิตยสารคลาสสิกร็อก ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2003
ในปี ค.ศ. 2018 ดรีมเทียเตอร์มียอดจำหน่ายกว่า 12 ล้านชุดทั่วโลก และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ 2 รายการ
ประวัติ

ดรีมเทียเตอร์เริ่มก่อตั้งวงตั้งแต่ปี 1986 ด้วยสมาชิกหลัก 4 คน คือ John Petrucci (กีตาร์) ,John Myung (เบส) , Mike Portnoy (กลอง) ,Kevin Moore (คีย์บอร์ด) หลังจากทั้ง 4 คนได้พบกันที่ Berklee School of Music จากนั้นในปี 1989 จึงได้ออกอัลบั้มที่มีชื่อว่า When Dream An Day Unite ต่อจากนั้นก็ได้นักร้องนำคนใหม่ James LaBrie ซึ่งมาแทน Chalie Dominichi นักร้องคนเก่าที่ลาออกไป
ในปี 1992 อัลบั้ม Images And Words ก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ด้วยเนื้อหาเชิงปรัชญาและฝีมือดนตรีที่เหนือชั้น มีเพลงฮิตอย่าง Pull Me Under ,Another Day , Metropolis Part 1 และ Under A Glass Moon ทำให้กระแสดนตรีแนวโปรเกรสซีพร็อก ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง
จากนั้นในปี 1994 จึงออกสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 ชื่อ Awake กับ ซาวด์ดนตรีที่หนักแน่นขึ้น ซึ่งมือคีย์บอร์ดเควิน มัวร์ได้ลาออกไปขณะบันทึกอัลบั้มชุดนี้ และได้ Derek Sherinian มาแทนในช่วงทัวร์คอนเสิร์ตรอบโลก และได้อยู่ ร่วมทำอัลบั้มกับวงอีก 2 ชุดคือ A change Of Seasons ในปี 1995 และ Falling Into Infinity ในปี 1997 รวมทั้งอัลบั้มแสดงสดชุด Once In A LIVE time
หลังจากนั้นในปี 1999 อัลบั้มมหากาพย์ Scenes From A Memory ซึ่งเป็นคอนเซ็ปต์อัลบั้มชุดแรกของทางวง ก็ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่อีกครั้ง ด้วยเนื้อหาเกี่ยวกับการระลึกชาติ และถือว่าเป็นภาคต่อของ Metro Polis Part 1 โดยได้มือคีย์บอร์ดคนปัจจุบันคือ Jordan Rudess ผู้ซึ่งได้ร่วมงานกับ John Petrucci และ Mike Portnoy ในอัลบั้ม Side Project บรรเลงในนาม Liquid Tension Experiment และยังเคยร่วมงานกับ Vinnie Moore มือกีต้าร์สายนีโอคลาสสิคชื่อดังอีกด้วย
หลังจากนั้นทางวงก็ยังออกอัลบั้มและทัวร์คอนเสิร์ตอย่างต่อเนื่อง โดยมีอัลบั้มอย่าง Six Degrees Of Inner Turbulence ในปี 2002 และ Train Of Thought ในปี 2003 ต่อมาในปี 2004 ได้ออก DVD Live at Budokan บันทึกการแสดงสดครั้งประวัติศาสตร์จากประเทศญี่ปุ่น รวมทั้งมีภาพประวัติศาสตร์ของวง ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันบรรจุอยู่ใน DVD ชุดนี้อีกด้วย ทำให้ DVD Live at Budokan มียอดขายถล่มทลายทั่วโลกรวมทั้งประเทศไทยด้วย
ในปี 2005 ดรีมเทียเตอร์ ออกสตูดิโอ อัลบั้มชุดที่ 8 Octavarium เป็นอัลบั้มที่สรุปเรื่องราวทาง ดนตรีของพวกเขาทั้ง 5 สมาชิกในปัจจุบัน
ด้วยซาวด์ที่หลากหลายตั้งแต่เฮฟวีเมทัล อย่างเพลง Panic Attack ,Never Enough จนถึงซาวด์ร่วมสมัยอย่างเพลง I Walk Beside You รวมทั้งเพลงคอนเซ็ปต์อย่าง Octavarium แต่ยังอยู่บนพื้นของโปรเกรสซีพร็อก และยังได้ทัวร์คอนเสิร์ตรอบโลกซึ่งถือเป็นปีที่ 20 ของวงWorld Tour ชื่อทัวร์ว่า "Octavarium World Tour 2005/2006" ซึ่งจะใช้เวลาการทัวร์ถึง 2 ปีเต็ม ๆ (2005-2006)
Systematic Chaos เป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 9 และเป็นอัลบั้มแรกที่ทางวงออกกับค่ายใหม่ คือ Roadrunner Records โดยอัลบั้มนี้ได้แต่ง และบันทึกเสียง ตั้งแต่เดือน กันยายน 2006 ไปจนถึงเดือน มกราคม 2007 ที่ Avatar Studios ในเมืองนิวยอร์ก ซึ่งโปรดิวเซอร์ของอัลบั้มนี้ก็คือ Mike Portnoy และ John Petrucci โดยมี Paul Northfield เป็น Sound Engineer
ในปี 2009 Dream Theater ได้ออกอัลบั้มที่มี่ชื่อว่า"Black Clouds & Silver Linings"โดยได้ออกซิงเกิลแรกออกมานั่นคือเพลง"A Rite of Passage"
ล่าสุดสตูดิโออัลบั้มที่ 11 อัลบั้ม "A Dramatic Turn of Events" ได้ออกซิงเกิล On the Backs of Angels ออกมาโดยมีกำหนดวางจำหน่าย 13 กันยายน ปี 2011 โดยอัลบั้มนี้ได้มือกลองคนใหม่มาแทนที่ Mike Portnoy ที่ได้ลาออกจากวงไปคือ Mike Mangini ทำหน้าที่แทน
ประวัติ > การออกจากวงของไมก์ พอร์ตนอย (ค.ศ. 2010–2011)

เมื่อวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 2010 ไมก์ พอร์ตนอยประกาศว่าเขาจะออกจากดรีมเทียเตอร์ ด้วยเหตุที่ว่าเขาต้องการที่จะหยุดพัก และต้องการทำงานดนตรีอื่น ๆ นอกเหนือจากดรีมเทียเตอร์ รายละเอียดเรื่องนี้จากมิวสิกเรดาร์ จอห์น เปตรุชชีเปิดเผยว่า ไมก์ พอร์ตนอยไม่ได้ต้องการที่จะออกจากวง เขาแค่ต้องการพักวงเป็นเวลา 5 ปี ท้ายที่สุดเขาก็ได้ลดเวลาพักเหลือ 1 ปี แต่สมาชิกที่เหลือของวงปฏิเสธข้อเสนอของเขา ทำให้เขาตัดสินใจออกจากวง
ผลงาน > สตูดิโออัลบั้มและอีพี

When Dream and Day Unite (1989)
Images and Words (1992)
Awake (1994)
A Change of Seasons (1995)
Falling into Infinity (1997)
Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory (1999)
Six Degrees of Inner Turbulence (2002)
Train of Thought (2003)
Octavarium (2005)
Systematic Chaos (2007)
Black Clouds & Silver Linings (2009)
A Dramatic Turn of Events (2011)
Dream Theater (2013)
The Astonishing (2016)
Distance over Time (2019)
A View from the Top of the World (2021)
Parasomnia (2025)
ผลงาน > ทัวร์คอนเสิร์ต

Majesty Shows (1986-1988)
Early Dream Theater Shows (1989)
When Dream and Tour Unite (1989)
Pre-Images and Words Shows (1990-1992)
Images and Tour (1992-1993)
Music in Progress Tour (1993)
Pre-Awake Shows (1994)
Waking Up the World Tour (1994-1995)
A Change of Seasons Tour (1995)
Home for the Holidays (tour)|Home for the Holidays (1995)
The Fix for '96 (1996)
An Evening of New Music (1997)
Touring into Infinity (1997-1998)
Deep Purple/ELP/Dream Theater Tour (1998)
An Intimate Evening with Dream Theater (1998)
Pre-Scenes From a Memory (1999)
Scenes From a Memory Tour (1999)
Metropolis 2000 (2000)
World Tourbulence (2002)
Escape From the Studio (2003)
Train of Thought Tour (2004)
Octavarium Tour (2005-2006)
Gigantour 2005 (2005)
Chaos in Motion Tour (2007-2008)
Progressive Nation 2008 (2008)
Black Clouds & Silver Linings Tour (2009-2010)
Progressive Nation 2009 (2009)
The Final Frontier World Tour 2010 (2010)
A Dramatic Turn of Events Tour (2011)
Along for the Ride Tour (2014)
30th Anniversary Tour (2015)
The Astonishing Live (2016)
Images, Words & Beyond (2018)
Distance over Time Tour (2019)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เว็บไซต์บนมายสเปซ
ในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 2010 ไมก์ พอร์ตนอยประกาศว่าเขาจะออกจากดรีมเทียเตอร์
รถไฟรางเบาปูซาน–คิมแฮ

| รถไฟรางเบาปูซาน–คิมแฮ (BGL) |
| --- | --- |
 

ข้อมูลทั่วไป
ชื่อลำลอง: 부산-김해 경전철（釜山-金海輕電鐵） Busan-Gimhae Gyeongjeoncheol
สถานะ: ให้บริการ
ที่ตั้ง: ปูซาน ประเทศเกาหลีใต้
ปลายทาง: ซาซัง มหาวิทยาลัยคายา
จำนวนสถานี: 21
การดำเนินงาน
รูปแบบ: ขนส่งมวลชนเร็ว
ระบบ: รถไฟใต้ดินปูซาน
เส้นทาง: 1
ผู้ดำเนินงาน: B&G Metro
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 9 กันยายน 2011
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 23.9 km (14.9 mi)
จำนวนทางวิ่ง: 2
รางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) สแตนดาร์ดเกจ
ระบบจ่ายไฟ: 750 V DC
รถไฟรางเบาปูซาน-คิมแฮ เป็นเส้นทางรถไฟรางเบาในปูซานและคิมแฮ ประเทศเกาหลีใต้ มีระยะทาง 23.92 กิโลเมตร จำนวน 21 สถานี รถไฟฟ้าจุผู้โดยสารได้ 176,000 คนต่อวัน เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ วันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 2011 โดยเริ่มก่อสร้างในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 ซึ่งจริง ๆ แล้วจะต้องเปิดในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 แต่เลื่อนไปเปิดให้บริการในอีก 2 เดือนให้หลัง
สถานีพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติคิมแฮ
แหล่งข้อมูลอื่น

B&G Metro เก็บถาวร 2012-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(เกาหลี) Busan-Gimhae Light Rail Transit Co. Ltd. homepage
โยอาบ

พระภาคิไนยของดาวิดกษัตริย์ของอิสราเอลและเป็นแม่ทัพของดาวิด
มรณกรรมของอับซาโลม ภาพพิมพ์แกะไม้ในปี ค.ศ. 1860 โดย Julius Schnorr von Karolsfeld โยอาบอยู่ทางซ้ายของอับซาโลม
โยอาบ (อังกฤษ: Joab; ฮีบรู: יוֹאָב Modern: Yōʼav, Tiberian: Yōʼāḇ) บุตรเศรุยาห์ เป็นพระภาคิไนย (หลา่นชาย ลูกของพี่สาว) ของกษัตริย์ดาวิดและเป็นแม่ทัพของดาวิดในคัมภีร์ฮีบรู
ชื่อ

ชื่อโยอาบมีที่มาจากยาเวห์ (יהוה‎) พระนามของพระเจ้าของชาวอิสราเอล และคำภาษาฮีบรู 'av' (אָב‎) ที่มีความหมายว่า 'บิดา' ชื่อโยอาบจึงมีความหมายว่า 'พระยาห์เวห์[เป็น]บิดา'
ประวัติ

โยอาบเป็นบุตรชายของเศรุยาห์ พี่สาวของกษัตริย์ดาวิด (1 พงศาวดาร 2:15-16) โยเซพุสระบุว่าบิดาของโยอายมีชื่อว่าซูรี (Antiquities VII, 1, 3)
โยอาบมีน้องชาย 2 คนคืออาบีชัยและอาสาเฮล อาสาเฮลถูกสังหารโดยอับเนอร์ระหว่างการรบ โยอาบจึงแก้แค้นโดยการสังหารอับเนอร์ซึ่งขัดกับพระประสงค์ของดาวิด เมื่อไม่นานหลังจากอับเนอร์แปรพักตร์มาเข้าด้วยดาวิด (2 ซามูเอล 2:13–3:21; 3:27)
ขณะที่ 2 ซามูเอล 3:27 ระบุอย่างชัดเจนว่าโยอาบสังหารอับเนอร์เพื่อ "แก้แค้นโลหิตของอาสาเฮลน้องชายของตน" โยเซพุส (Antiquities VII, 1, 3) ให้ความเห็นต่างออกไปว่า โยอาบให้อภัยอับเนอร์สำหรับการเสียชีวิตของอาสาเฮลน้องชายของโยอาบ เพราะอับเนอร์สังหารอาสาเฮลอย่างมีเกียรติในการต่อสู้ แต่โยอาบสังหารอับเนอร์ในฐานะที่เป็นภัยคุกคามต่อตำแหน่งของตนหลังอับเนอร์แปรพักตร์มาเข้าด้วยดาวิดและมอบให้ดาวิดได้ปกครองเผ่าเบนยามิน
ภาพวาดจากคัมภีร์ไบเบิลฉบับมอร์แกนของเรื่องราวใน 2 ซามูเอล 20 ที่โยอาบไล่ตามเชบามาถึงตำบลอาเบล แขวงเมืองเบธมาอาคาห์ และศีรษะของเชบาถูกโยนลงมาให้โยอาบ
หน้าจากคัมภีร์ไบเบิลฉบับมอร์แกน "เหตุการณ์ในชีวิตของอับซาโลม" (ราว ค.ศ. 1250)
อามาซิยาห์แห่งยูดาห์

กษัตริย์ลำดับที่ 8 แห่งยูดาห์
| อามาซิยาห์ |
| --- | --- |
อามาซิยาห์จากหนังสือโปรมป์ตูอาริอูงอีโกนูงอีงซิงนิออรูงโดยกีโยม รูเย (ค.ศ. 1553)
กษัตริย์แห่งยูดาห์
ครองราชย์: ป. 796–767 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: โยอาช
ถัดไป: อุสซียาห์

ประสูติ: ป. 822 ปีก่อนคริสตกาล
สวรรคต: ป. 767 ปีก่อนคริสตกาล
คู่อภิเษก: เยโคลียาห์
พระราชบุตร: อุสซียาห์
ราชสกุล: ราชวงศ์ดาวิด
พระราชบิดา: โยอาช
พระราชมารดา: เยโฮอัดดานชาวเยรูซาเล็ม
อามาซิยาห์ (อังกฤษ: Amaziah; /æməˈzaɪ.ə/, ฮีบรู: אֲמַצְיָהוּ, อักษรโรมัน: ʼĂmaṣyāhū, แปลตรงตัว 'มีความหมายว่า "พระกำลังของพระผู้เป็นเจ้า", "ได้รับกำลังจากพระยาห์เวห์" หรือ "พระยาห์เวห์ทรงฤทธานุภาพ"'; กรีก: Αμασίας; ละติน: Amasias), เป็นกษัตริย์ลำดับที่ 9 ของราชอาณาจักรยูดาห์ เป็นพระราชโอรสและผู้สืบราชบัลลังก์ถัดจากโยอาช พระราชมารดาของอามาซิยาห์คือเยโฮอัดดาน (2 พงศ์กษัตริย์ 14:1-4) พระราชโอรสของอามาซิยาห์คืออุสซียาห์ (2 พงศาวดาร 26:1) อามาซิยาห์ทรงขึ้นครองราชย์ขณะพระชนมายุ 25 พรรษาหลังพระบิดาของพระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์ อามาซิยาห์ครองราชย์เป็นเวลา 29 ปี (2 พงศ์กษัตริย์ 14:2; 2 พงศาวดาร 25:1) โดยช่วง 24 ปีหลังทรงครองราชย์ร่วมกับพระราชโอรสของพระองค์ หนังสือพงศ์กษัตริย์ ฉบับที่ 2 และ หนังสือพงศาวดาร ฉบับที่ 2 ในคัมภีร์ฮีบรูถือว่าอามาซิยาห์เป็นกษัตริย์ที่ชอบธรรม แต่ไม่ได้ทำด้วยพระทัยที่แท้จริง พระองค์ได้รับการยกย่องจากการสังหารผู้ปลงพระชนม์พระราชบิดาของพระองค์ แต่ไว้ชีวิตเหล่าลูกหลานของผู้ลอบปลงพระชนม์ ซึ่งเป็นการกระทำตามธรรมบัญญัติของโมเสส
Edwin R. Thiele ระบุช่วงรัชสมัยของอามาซิยาห์เป็นตั้งแต่ 797/796 ถึง 768/767 ปีก่อนคริสตกาล ในลำดับเวลาของ Thiele อุสซียาห์พระราชโอรสของอามาซิยาห์ขึ้นครองราชย์ร่วมกับอามาซิยาห์ในปีที่ 5 ของรัชสมัยของอามาซิยาห์ เมื่อ 792/791 ปีก่อนคริสตกาล ขณะอุสซียาห์มีพระชนมายุ 16 พรรษา
ดี. บี. คูเปอร์

| แดน "ดี>  บี." คูเปอร์ |
| --- | --- |
ภาพวาดของคูเปอร์โดย FBI ใน ค.ศ. 1972
สาบสูญ: 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1971 (53 ปี)
ชื่ออื่น: ดี. บี. คูเปอร์
มีชื่อเสียงจาก: จี้เครื่องบินโบอิง 727 แล้วกระโดดร่มลงมาก่อนจะหายสาบสูญ
| --- | --- |
N467US เครื่องบินลำที่เกิดเหตุ
สรุป
วันที่: 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1971
สรุป: ถูกจี้เครื่องบิน
จุดเกิดเหตุ: ระหว่างเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอนกับเมืองซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน
อากาศยานลำที่เกิดเหตุ
ประเภทอากาศยาน: โบอิง 727-51
ดําเนินการโดย: นอร์ทเวสต์โอเรียนต์แอร์ไลน์
ทะเบียน: N467US
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติพอร์ตแลนด์
ปลายทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติซีแอตเทิล-ทาโคมา
จำนวนคน: 42
ผู้โดยสาร: 36 (รวมคูเปอร์)
ลูกเรือ: 6
บาดเจ็บ: ไม่มี
สูญหาย: 1
รอดชีวิต: 41
แดน คูเปอร์ (อังกฤษ: Dan Cooper) เป็นนามแฝงของชายนิรนามรายหนึ่งซึ่งจี้เครื่องบินโบอิง 727 ในน่านฟ้าของสหรัฐระหว่างพอร์ตแลนด์กับซีแอตเทิลในบ่ายวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 ชายคนนี้ซื้อตั๋วสายการบินโดยใช้นามแฝงว่า Dan Cooper แต่เนื่องจากข่าวการสื่อสารผิดพลาดทำให้กลายเป็นที่รู้จักในตำนานที่โด่งดังในนาม D. B. Cooper เขารีดไถค่าไถ่ 200,000 ดอลลาร์ (เทียบเท่ากับ 1,560,000 ดอลลาร์ในปี พ.ศ. 2567) และกระโดดร่มเพื่อเผชิญกับชะตากรรมที่ไม่แน่นอน แม้จะมีการตามล่าอย่างกว้างขวางและการสอบสวนของเอฟบีไอที่ยืดเยื้อ แต่ผู้กระทำผิดก็ไม่เคยถูกระบุหรือระบุตัวตน ยังคงเป็นกรณีเดียวที่ยังไม่ได้รับแก้ไขในประวัติศาสตร์การบินพาณิชย์
เบลชัสซาร์

ระวังสับสนกับ เบลเทชัสซาร์ ชื่อของศาสดาดาเนียลในภาษาบาบิโลน
| เบลชัสซาร์ |
| --- | --- |
มกุฎราชกุมารแห่งบาบิโลน
พงศาวดารนาโบนีดุส ข้อความบาบิโลนโบราณที่บันทึกเรื่องราวการครองราชย์ของพระราชบิดาของเบลชัสซาร์และบันทึกช่วงเวลาที่เบลชัสซาร์เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในบาบิโลน
สวรรคต: 12 ตุลาคม 539 ปีก่อน ค.ศ. (?) บาบิโลน (?)
แอกแคด: Bēl-šar-uṣur
ราชวงศ์: ราชวงศ์แคลเดีย (สายพระราชมารดา) (?)
พระราชบิดา: นาโบนีดุส
พระราชมารดา: นิโตคริส (?) (พระราชธิดาในพระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2) (?)
เบลชัสซาร์ (อังกฤษ: Belshazzar; อักษรรูปลิ่มบาบิโลน:   Bēl-šar-uṣur, หมายถึง "เบล พิทักษ์กษัตริย์"; ฮีบรู: בֵּלְשַׁאצַּר‎ Bēlšaʾṣṣar) เป็นพระราชโอรสและมกุฎราชกุมารของนาโบนีดุส (ค. 556 – 539 ปีก่อน ค.ศ.) กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งจักรพรรดิบาบิโลเนียใหม่ พระองค์อาจเป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 (ค. 605 – 562 ปีก่อน ค.ศ.) ผ่านพระราชมารดา แม้ว่าสิ่งนี้มีความไม่แน่นอน และการอ้างว่าเป็นเครือญาติกับเนบูคัดเนสซาร์อาจมีต้นตอมาจากการโฆษณาชวนเชื่อของเชื้อพระวงศ์
เบลชัสซาร์มีบทบาทสำคัญในการรัฐประหารโค่นล้มพระเจ้าลาบาชี-มาร์ดุก (ค. 556 ปีก่อน ค.ศ.) และนำนาโบนีดุสขึ้นมามีอำนาจใน 556 ปีก่อน ค.ศ. เนื่องจากเบลชัสซาร์เป็นผู้ได้รับผลประโยชน์หลักจากการรัฐประหาร ด้วยการยึดและสืบทอดมรดกที่ดินและความมั่งคั่งของลาบาชี-มาร์ดุก จึงเป็นไปได้ว่าพระองค์เป็นหัวหน้าผู้วางแผน เบลชัสซาร์ทำให้ตัวพระองค์เป็นรัชทายาทในการขึ้นครองราชบัลลังก์ผ่านการประกาศให้พระบิดาของตนเป็นกษัตริย์องค์ใหม่ เนื่องจากนาโบนีดุสมีพระชนมพรรษาค่อนข้างมากในเวลานั้น เบลชัสซาร์จึงคาดว่าจะได้ขึ้นครองราชย์ภายในไม่กี่ปี
นาโบนีดุสหายไปจากบาบิโลนใน "การเนรเทศ" ตนเองที่ตัยมาอ์ในอาระเบียเมื่อ 553 ถึง 543 หรือ 542 ปีก่อน ค.ศ. โดยไม่ทราบเหตุผล ด้วยระยะเวลาที่พระราชบิดาหายตัวไปเป็นเวลาทศวรรษ เบลชัสซาร์จึงดำรงตำแหน่งอุปราชที่บาบิโลน เบลชัสซาร์ได้รับมอบหมายให้ดูแลสิทธิพิเศษต่าง ๆ ของราชวงศ์ เช่น การมอบสิทธิพิเศษ การบัญชาการกองทัพบางส่วน และรับเครื่องบูชาและคำสาบาน แม้ว่าพระองค์ยังคงได้รับตำแหน่งเป็นมกุฎราชกุมาร (mār šarri, แปลว่า "โอรสกษัตริย์") ก็ตาม โดยไม่ถือตำแหน่งกษัตริย์ (šarru) เบลชัสซาร์ยังขาดสิทธิพิเศษหลายประการในการเป็นกษัตริย์ ส่วนที่สำคัญที่สุดคือพระองค์ไม่ได้รับอนุญาตให้ดำรงตำแหน่งประธานและปฏิบัติหน้าที่ในเทศกาลปีใหม่บาบิโลนที่เป็นสิทธิพิเศษของกษัตริย์ ชะตากรรมของเบลชัสซาร์ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่สันนิษฐานว่าพระองค์ถูกสังหารในช่วงการรุกรานบาบิโลเนียของเปอร์เซียโดยพระเจ้าไซรัสมหาราชเมื่อ 539 ปีก่อน ค.ศ. คาดว่าเกิดขึ้นในช่วงการล่มสลายของบาบิโลนเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 539 ปีก่อน ค.ศ.
เบลชัสซาร์เป็นตัวละครหลักในเรื่องราวงานเลี้ยงของเบลชัสซาร์จากหนังสือดาเนียล ซึ่งนักวิชาการถือว่าเป็นผลงานนวนิยายประวัติศาสตร์ เบลชัสซาร์ของดาเนียลไม่ได้ชั่วร้าย (เช่น พระองค์พระราชทานรางวัลแก่ดาเนียลจากการตีความ "คำเขียนบนผนังวัง") แต่ธรรมเนียมยิวยุคหลังแสดงเบลชัสซาร์เป็นทรราชผู้กดขี่ชาวยิว
ชีวประวัติ > ภูมิหลัง

เบลชัสซาร์เป็นพระราชโอรสในนาโบนีดุส ข้าราชบริพารสูงอายุผู้กลายเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของจักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่ มีทฤษฎีเกี่ยวกับต้นกำเนิดของนาโบนีดุส และในทางกลับกันว่าพระองค์อ้างสิทธิราชบัลลังก์อย่างไร เนื่องจากไม่มีแหล่งข้อมูลร่วมสมัยใดระบุไว้ชัดเจน เป็นไปได้ว่านาโบนีดุสสมรสกับพระราชธิดาองค์หนึ่งของเนบูคัดเนสซาร์ที่ 2 การเชื่อมโยงนี้ไม่เพียงแค่อธิบายถึงการก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ของนาโบนีดุส (เนื่องจากเป็นสมาชิกเชื้อพระวงศ์) เท่านั้น แต่ยังอธิบายถึงธรรมเนียมทางประวัติศาสตร์ในเวลาต่อมาที่ระบุถึงเบลชัสซาร์ว่าเป็นลูกหลานของเนบูคัดเนซซาร์อีกด้วย ในหนังสือดาเนียลจากคัมภีร์ฮีบรู เบลชัสซาร์ได้รับการเรียกขานเป็นพระราชนัดดาในเนบูคัดเนสซาร์ แนวทางอีกแบบที่เป็นไปได้คือธรรมเนียมในยุคหลังที่บอกว่าเบลชัสซาร์เป็นลูกหลานของเนบูคัดเนสซาร์นั้นได้มาจากการโฆษณาชวนเชื่อของราชวงศ์ และไม่มีความเกี่ยวข้องกันกับราชวงศ์แคลเดียที่เคยปกครองพื้นที่นี้
เฮโรโดตุส นักประวัติศาสตร์ชาวกรีกโบราณ ระบุถึง "ราชินีผู้ยิ่งใหญ่องค์สุดท้าย" ของจักรวรรดิบาบิโลนเป็นนิโตคริส แม้ว่าพระนามนั้น (หรือพระนามอื่น) ไม่ได้รับการยืนยันจากข้อมูลบาบิโลนร่วมสมัย คำอธิบายเกี่ยวกับนิโตคริสของเฮโรโดตุสมีข้อมูลในตำนานมากมาย ทำให้ยากต่อการระบุว่าเขาใช้ชื่อนี้เพื่ออ้างถึงพระมเหสีหรือพระราชมารดาของนาโบนีดุส แต่ใน ค.ศ. 1982 William H. Shea เสนอว่าเบื้องต้นอาจระบุนิโตคริสเป็นพระนามพระมเหสีของนาโบนีดุสและเป็นพระนามพระราชมารดาของเบลชัสซาร์
ข้อมูลที่สำคัญมากที่สุดสำหรับช่วงเวลาของเบลชัสซาร์คือพงศาวดารนาโบนีดุส ทรงกระบอกไซรัส และทรงกระบอกของนาโบนีดุส—ซึ่งแม้จะมีชื่อนี้ แต่เป็นผลงานที่ได้รับการมอบหมายจากพระเจ้าไซรัสมหาราช ผู้พิชิตชาวเปอร์เซีย เนื่องจากเอกสารบาบิโลนโบราณเหล่านี้ทั้งหมดเขียนขึ้นหลังบาบิโลนถูกจักรวรรดิอะคีเมนิดเข้ายิดครอง ทำให้ข้อมูลเหล่านี้มีอคติไปทางเชิดชูไซรัส และประณามนาโบนีดุสและเบลชัสซาร์
สิ่งสืบทอด > การพรรณนาในหนังสือดาเนียล

ในหนังสือดาเนียล เบลชัสซาร์ (ฮีบรู: בֵּלְשַׁאצַּר, Bēlšaʾṣṣar) มีบทบาทสำคัญในเรื่องราวงานเลี้ยงของเบลชัสซาร์ เรื่องราวที่เปลี่ยนจากเรื่องความอัปยศของเนบูคัดเนสซาร์ที่แสดงให้เห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้ากษัตริย์ไม่ขออภัยโทษ ในงานเลี้ยง ชาวบาบิโลนกินและดิ่มจากภาชนะที่มาจากพระวิหารของพระเจ้า และ"กษัตริย์"เบลชัสซาร์ทอดพระเนตรเห็นมือเขียนคำว่า เมเน เมเน เทเคล ฟารสิน บนผนังวัง ดาเนียลตีความรูปเขียนเป็นคำตัดสินจากพระยาห์เวห์ พระเจ้าของชาวอิสราเอล ทำนายถึงการล่มสลายของบาบิโลน ดาเนียลกล่าวแก่เบลชัสซาร์ว่า เนื่องจากพระองค์ไม่ถวายเกียรติแด่พระเจ้า อาณาจักรของพระองค์จะถูกยกให้แก่ชาวมีเดียและเปอร์เซีย เบลชัสซาร์ถูกปลงพระชนม์ในคืนนั้น และดาริอัสชาวมีเดียเข้ายึดครองอาณาจักร
บรรดานักวิชาการมีความความเห็นพ้องกันอย่างกว้างขวางว่าหนังสือดาเนียลถูกรวบรวมขึ้นหลังกบฏมัคคาบีในทศวรรษ 160 ก่อน ค.ศ. เพียงไม่นาน เรื่องราวงานเลี้ยงเบลชัสซาร์เป็นนวนิยายประวัติศาสตร์ และรายละเอียดหลายแห่งไม่สอดคล้องกับข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ เบลชัสซาร์ได้รับการพรรณาเป็นพระมหากษัตริย์แห่งบาบิโลน และ"พระราชโอรส"ในเนบูคัดเนสซาร์ แม้ว่าที่จริงพระองค์เป็นพระราชโอรสในนาโบนีดุส ผู้สืบทอดองค์หนึ่งของเนบูคัดเนสซาร์ และไม่มีวันได้เป็นกษัตริย์โดยชอบธรรมโดยพระองค์เอง และไม่เคยทรงนำการเฉลิมฉลองทางศาสนาตามที่กษัตริย์จำเป็นต้องทำ ในเรื่องราวนี้ ผู้พิชิตที่ได้รับบาบิโลนคือดาริอัสชาวมีเดีย แต่ในประวัติศาสตร์กลับไม่ปรากฏบุคคลดังกล่าว และผู้รุกรานที่แท้จริงคือชาวเปอร์เซีย นี่เป็น "เรื่องเล่าการต่อสู้ในราชสำนัก" แบบทั่วไปที่ความถูกต้องทางประวัติศาสตร์ไม่ใช่องค์ประกอบที่สำคัญ
สิ่งสืบทอด > การพรรณนาในธรรมเนียมยิวยุคหลัง

จารึกแสดงนาโบนีดุส พระราชบิดาของเบลชัสซาร์
ภาพวาดรายงานพระคัมภีร์เกี่ยวกับเบลชัสซาร์ทอดพระเนตรเห็น "คำเขียนบนผนังวัง" โดยแร็มบรันต์
ภาพวาดเบลชัสซาร์ทอดพระเนตรเห็น "คำเขียนบนผนังวัง" โดย Adolf Hult (1919)
โมโมตาโร

| โมโมตาโร |
| --- | --- |
ตุ๊กตาโมโมตาโร
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
เพศ: ชาย
บ้านเกิด: ญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
โมโมตาโร (ญี่ปุ่น: 桃太郎; โรมาจิ: Momotarō) เป็นวีรบุรุษที่มีชื่อเสียงในคติชนญี่ปุ่น ชื่อของเรื่องราวนี้ยังปรากฏเป็นชื่อเรื่องของหนังสือ ภาพยนตร์ และผลงานอื่น ๆ หลายอัน
มีแนวคิดยอดนิยมที่ว่าโมโมตาโรเป็นวีรบุรุษพื้นบ้านของจังหวัดโอกายามะ แต่ข้ออ้างนี้ประดิษฐ์ขึ้นในสมัยใหม่ และวงการวิชาการไม่ยอมรับแนวคิดนี้เป็นฉันทามติ
เนื้อเรื่อง

รูปแบบนิทานทั่วไปในปัจจุบัน (แบบมาตรฐาน) สามารถสรุปได้ดังนี้:
โมโมตาโรเกิดจากลูกท้อยักษ์ลอยบนแม่น้ำที่หญิงชราไม่มีลูกกำลังซักผ้าอยู่  หญิงคนนั้นกับสามีพบเด็กตอนที่ทั้งคู่พยายามเปิดลูกท้อกิน เด็กคนนี้อธิบายว่าเหล่าทวยเทพให้ตัวเขาเป็นบุตรแก่พวกเขา ทั้งคู่ตั้งชื่อเขาว่า โมโมตาโร จาก โมโมะ (ลูกท้อ) กับ ทาโร (ลูกชายคนโตในครอบครัว) เมื่อเขาอายุ 5 ขวบ เขาสามารถตัดต้นไม้ใหญ่ได้ด้วยมีดเก่า
เมื่อเข้าสู่วัยรุ่น โมโมตาโรออกจากบ้านเพื่อไปต่อสู้กับกลุ่ม โอนิ ที่ปล้นขโมยในดินแดนของตน โดยออกตามหาเกาะอันไกลโพ้นที่พวกมันอาศัยอยู่ (บริเวณที่เรียกว่า โอนิงาชิมะ หรือ "เกาะปีศาจ") ระหว่างทาง เขาพบและเป็นเพื่อนกับสุนัข ลิง และไก่ฟ้าพูดได้ที่ยอมช่วยเขาในภารกิจ แลกเปลี่ยนกับอาหารปันส่วนเพียงส่วนหนึ่ง (คิบิดังโงะ) บนเกาะ โมโมตาโรกับเพื่อนสัตว์แทรกซึมเข้าป้อมปีศาจ และเอาชนะหมู่ปีศาจให้ยอมจำนน โมโมตาโรและเพื่อนใหม่ของเขากลับบ้านพร้อมกับสมบัติที่ปีศาจเข้ามาปล้น และหัวหน้าปีศาจเป็นเชลย
แบบมาตรฐานของ "โมโมตาโร" ถูกกำหนดและเป็นที่นิยมเนื่องจากมีการตีพิมพ์ในหนังสือเรียนของโรงเรียนในยุคเมจิ
สิ่งนี้เป็นผลลัพธ์ของการพัฒนาวรรณกรรม "โมโมทาโร่" ที่มีการเขียนและตีพิมพ์มาตั้งแต่ต้นยุคเอโดะถึงเมจิ
การพัฒนาในวรรณกรรม

แม้ว่าเรื่องราวแบบมุขปาฐะอาจปรากฏขึ้นในช่วงยุคมูโรมาจิ (1392–1573) เรื่องนี้อาจยังไม่ได้มีการเขียนจนกระทั่งยุคเอโดะ (1603–1867). ผลงานโมโมตาโรที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่มีอยู่สืบอายุได้ถึงสมัยเก็นโรกุ (1688–1704) หรือก่อนหน้านั้น
แบบมุขปาฐะ

เนื่องราวนี้มีฉบับมุขปาฐะหลายแบบ
ในบางฉบับ มีกล่องแดงและขาวลอยในแม่น้ำ และเมื่อเก็บกล่องแดง จะพบโมโมตาโรข้างใน กล่องนี้อาจเป็นกล่องแดงหรือกล่องดำ หรือกล่องอาจมีลูกท้อข้างใน เรื่องราวประเภทนี้มักพบในภูมิภาคตอนเหนือของญี่ปุ่น (ภูมิภาคโทโฮกุและโฮกูริกุ)
หรือโมโมตาโรอาจมีคุณลักษณะตัวเอกขี้เกียจในเรื่องราว เนตาโร [ja] ประเภทย่อยนี้ได้รับการรวบรวมเป็นหลักในภูมิภาคชิโกกุและชูโงกุ
การอ้างเป็นวีรบุรุษพื้นบ้าน

โมโมตาโรในตอนนี้ถูกเชื่อมโยงกับนครโอกายามะหรือตัวจังหวัด แต่ความเชื่อมโยงนี้ประดิษฐ์ขึ้นในสมัยใหม่ การตีพิมพ์หนังสือ โมโมตาโร โนะ ชิจิตสึ (1930) โดยนัมบะ คินโนซูเกะ เป็นตัวอย่างแนวคิดต้นกำเนิดของโมโมตาโรในโอกายามะได้รับความนิยมมากขึ้น กระนั้น แม้แต่ในช่วงสมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง (1941–1945) โอกายะมะเป็นเพียงแค่เมืองเข้าชิงที่สามตามหลังอีกสองภูมิภาคที่รู้จักกันในชื่อ บ้านเกิดของโมโมตาโร
เกาะปีศาจ (ญี่ปุ่น: 鬼ヶ島; โรมาจิ: Onigashima) จากเรื่องราวนี้บางครั้งนำไปเชื่อมโยงกับเกาะเมงิจิมะ เกาะในทะเลในเซโตะใกล้ทากามัตสึ เนื่องจากพบมีถ้ำที่มนุษย์ขุดไว้จำนวนมาก
อินูยามะมีศาลเจ้าโมโมตาโร [ja]ที่มีตำนานเกี่ยวข้องกับเรื่องราวนี้ ในคริสต์ทศวรรษ 1920 ถึง 1930 อูโจ โนงูจิเขียน "เพลงพื้นบ้าน" สามเพลงสำหรับบริเวณที่พาดพิงถึงตำนานโมโมตาโร
ในโฆษณาชวนเชื่อสงคราม

การพรรณาโมโมตาโรเป็นทหารในกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นต่อสู้กับชาติศัตรูปรากฏขึ้นในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง (1894–1895) อิวายะ ซาซานามิดัดแปลงเรื่องราวโมโมตาโรใน ค.ศ. 1894 เพื่แให้ โอนิ อาศัยอยู่ในบริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของญี่ปุ่น เมื่อดูภูมิรัฐศาสตร์สมัยนั้น บริเวณนั้นอ้างอิงแบบปกปิดบาง ๆ ถึงจีนสมัยราชวงศ์ชิง อิวายะไม่เป็นเพียงแค่บุคคลสำคัญในวงการวรรณกรรมเด็กเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเจ้าหน้าที่รัฐที่ทำงานเป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการของกระทรวงศึกษาธิการ ตั้งแต่ ค.ศ. 1878 ภายหลังอิวายะเขียนหนังสือเรียงความเกี่ยวกับการใช้โมโมตาโรเป็นเครื่องมือในการสอนทั้งเล่มชื่อว่า โมโมตาโร-ชูงิ โนะ เคียวอิกุ ("the Education Theory Based on Principles in Momotaro", 1915)
ภาพการ์ตูนแสดงโมโมตาโรปกป้องญี่ปุ่นจาก โอนิ ที่แทน "ปีศาจตอนเหนือ" รัสเซีย ปรากฏในช่วงสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ค.ศ.1904–1905
โมโมตาโรเป็นบุคคลที่ได้รับความนิยมอย่างมากในญี่ปุ่นช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยปรากฏในภาพยนตร์และการ์ตูนสงครามหลายเรื่อง โมโมตาโรแทนรัฐบาลญี่ปุ่น ส่วนรัฐศัตรู (โดยหลักคือฝ่ายสัมพันธมิตร ภายหลังรวมสหรัฐ) แทนโอนิที่เป็นปีศาจ
ดูเพิ่ม

อูราชิมะ ทาโร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Momotaro
ข้อความเต็มของ Story of the Son of a Peach ที่วิกิซอร์ซ
文化財指定 [Cultural Property Designation] at Kehi Shrine homepage - The purported "Momotaro" carving (photo postcard)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
โมโมตาโรออกจากลูกท้อ
สายยู (รถไฟใต้ดินโซล)

| สายยู |
| --- | --- |
 

ข้อมูลทั่วไป
ชื่อลำลอง: 의정부경전철 Uijeongbu-Gyeongjeoncheol
สถานะ: ให้บริการ
ปลายทาง: บัลกก ชานชาลาชั่วคราวศูนย์ซ่อมบำรุง
จำนวนสถานี: 16
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟฟ้าล้อยาง
ระบบ: รถไฟใต้ดินโซล
ผู้ดำเนินงาน: Uijeongbu Light Rail Transit Co., Ltd
ขบวนรถ: 15 × Siemens VAL 208 U100
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 29 มิถุนายน 2012 (ทดสอบ) 1 กรกฎาคม 2012
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 11.3 km (7.0 mi)
จำนวนทางวิ่ง: 2
รางกว้าง: 1,620 mm (5 ft 4 in)
ระบบจ่ายไฟ: แม่แบบ:750 V DC
ความเร็ว: 80 km/h (50 mph)
สายยู เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าไร้คนขับในระบบรถไฟใต้ดินโซล โซล ประเทศเกาหลีใต้ ชื่อ "ยู" มีที่มาจากเมือง Uijeongbu มีรถไฟฟ้า 208 ขบวน ระบบขับเคลื่อนคล้ายกับรถไฟใต้ดินตูลูซ ประเทศฝรั่งเศส มีระยะทาง 10.588 km (6.579 mi) เชื่อมต่อกับสาย 1 เพียงสายเดียว ค่าโดยสารเที่ยวเดียว 1,300 วอน ความถี่ทุก ๆ 6-10 นาที ให้บริการ 19.5 ช่วโมงต่อวัน ในเวลา 5.00-24.30 น. เวลาในการเดินทาง 19 นาที 54 วินาที ซึ่งเร็วกว่ารถยนต์ และรถโดยสารประจำทาง