stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจ้าชายจอห์นแห่งสหราชอาณาจักร
แหล่งข้อมูลอื่น

Lichfield, John; Valley, Paul (11 February 1998). "Royal Albums: Revealed: the Lost Prince of the House of Windsor". The Independent.
| ด ค กเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักร |
| --- | --- |
เริ่มนับรุ่นจากพระราชวงศ์ที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าจอร์จที่ 1 ผู้ทรงริเริ่มการใช้ เจ้าชาย และ เจ้าหญิง อย่างเป็นทางการในพระราชวงศ์
รุ่นที่ 1:  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 2 
รุ่นที่ 2:  เจ้าชายเฟรเดอริก เจ้าชายแห่งเวลส์  เจ้าชายจอร์จ วิลเลียมแห่งเวลส์  เจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์ 
รุ่นที่ 3:  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3  เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งยอร์กและออลบานี  เจ้าชายวิลเลียม เฮนรี ดยุกแห่งกลอสเตอร์และเอดินบะระ  เจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์และสแตรธเอิร์น  เจ้าชายเฟรเดอริก 
รุ่นที่ 4:  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4  เจ้าชายเฟรเดอริก ดยุกแห่งยอร์กและออลบานี  สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 4  เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์และสแตรธเอิร์น  สมเด็จพระเจ้าเออร์เนสต์ ออกัสตัสที่ 1 แห่งฮันโนเวอร์  เจ้าชายออกัสตุส เฟรเดอริก ดยุกแห่งซัสเซกซ์  เจ้าชายอดอลฟัส ดยุกแห่งเคมบริดจ์  เจ้าชายออกตาเวียส  เจ้าชายอัลเฟรด  เจ้าชายวิลเลียม เฟรเดอริก ดยุกแห่งกลอสเตอร์และเอดินบะระ 
รุ่นที่ 5:  เจ้าชายอัลเบิร์ต1  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งฮันโนเวอร์  เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งเคมบริดจ์ 
รุ่นที่ 6:  สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7   เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งเอดินบะระและแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา  เจ้าชายอาร์เธอร์ ดยุกแห่งคอนน็อตและสแตรธเอิร์น  เจ้าชายลีโอโพลด์ ดยุกแห่งออลบานี  เจ้าชายเออร์เนสต์ ออกัสตัส2 
รุ่นที่ 7:  เจ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์ ดยุกแห่งคลาเรนซ์และเอวอนเดล  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5  เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ จอห์นแห่งเวลส์  เจ้าชายอัลเฟรดแห่งเอดินบะระ รัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา  เจ้าชายอาร์เธอร์แห่งคอนน็อต  เจ้าชายชาร์ลส์ เอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งออลบานีและแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา2  เจ้าชายจอร์จ วิลเลียมแห่งฮันโนเฟอร์  เจ้าชายคริสเตียนแห่งฮันโนเฟอร์  เจ้าชายเออร์เนสต์ ออกัสตัส ดยุกแห่งบรันสวิก2 
รุ่นที่ 8:  สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6  เจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งกลอสเตอร์  เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งเคนต์  เจ้าชายจอห์น  อลาสแตร์ วินด์เซอร์ ดยุกที่ 2 แห่งคอนน็อตและสแตรธเอิร์น2  เจ้าชายโยฮันน์ เลโอโปลด์ รัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา2  เจ้าชายฮิวเบอร์ตัสแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา2  เจ้าชายเออร์เนสต์ ออกัสตัสแห่งฮันโนเฟอร์2  เจ้าชายจอร์จ วิลเลียมแห่งฮันโนเฟอร์2 
รุ่นที่ 9:  เจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ3  เจ้าชายวิลเลียมแห่งกลอสเตอร์  เจ้าชายริชาร์ด ดยุกแห่งกลอสเตอร์  เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์  เจ้าชายไมเคิลแห่งเคนต์ 
รุ่นที่ 10:  สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3  เจ้าชายแอนดรูว์ ดยุกแห่งยอร์ก  เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเอดินบะระ 
รุ่นที่ 11:  เจ้าชายวิลเลียม เจ้าชายแห่งเวลส์  เจ้าชายแฮร์รี ดยุกแห่งซัสเซกซ์  เจมส์ เมานต์แบ็ตเทน-วินด์เซอร์ เอิร์ลแห่งเวสเซ็กซ์4 
รุ่นที่ 12:  เจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์  เจ้าชายหลุยส์แห่งเวลส์  เจ้าชายอาร์ชีแห่งซัสเซกซ์ 
1 ไม่ใช่เจ้าชายแห่งบริเตนตั้งแต่ประสูติ แต่ได้รับสถาปนาเป็นเจ้าชายพระราชสวามี 2  ดำรงพระอิสริยยศเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักรจนถึงวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1917 3  ไม่ใช่เจ้าชายแห่งบริเตนตั้งแต่ประสูติ แต่ได้รับสถาปนาเป็นเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักร 4  พระอิสริยยศเป็นที่ถกเถียง; ดู บทความที่เกี่ยวข้อง
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  สหรัฐ  เนเธอร์แลนด์
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี

| เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นประเภท 1ก (แหล่งสงวนธรรมชาติเข้มข้น)
ทางเดินศึกษาธรรมชาติ ภายในเขตป่าพรุโต๊ะแดง

ที่ตั้ง: จังหวัดนราธิวาส ประเทศไทย
พิกัด: 06°04′33.8″N 101°57′49.3″E﻿ / ﻿6.076056°N 101.963694°E﻿ / 6.076056; 101.963694
พื้นที่: 4.96 ตารางกิโลเมตร (1.92 ตารางไมล์)

 พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
ขึ้นเมื่อ: 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2001
เลขอ้างอิง: 1102
 
 
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ ป่าพรุโต๊ะแดง หรือ ป่าพรุสิรินธร เป็นป่าพรุที่มีเนื้อที่และอุดมสมบรูณ์มากที่สุดที่ยังเหลืออยู่ในประเทศไทย ตั้งอยู่ ณ จังหวัดนราธิวาส
อาณาเขตและพื้นที่

เนื้อที่ของป่ามีความกว้างประมาณ 8 กิโลเมตร และมีความยาวประมาณ 28 กิโลเมตร มีพื้นที่ครอบคลุมอาณาเขตของอำเภอตากใบ อำเภอสุไหงปาดี อำเภอสุไหงโก-ลก อำเภอเจาะไอร้อง และอำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส คิดเป็นเนื้อที่กว่า 125,625 ไร่ (แต่ส่วนที่สมบูรณ์จริง ๆ มีประมาณ 50,000 ไร่) มีแหล่งน้ำสำคัญ 3 สายไหลผ่าน คือ แม่น้ำบางนรา, คลองสุไหงปาดี และคลองโต๊ะแดง (อันเป็นที่มาของชื่อเรียก)
ความสำคัญ

ป่าพรุโต๊ะแดงเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของพืชและสัตว์ป่าหลากหลายชนิด ซึ่งหลายชนิดอยู่ในสถานะใกล้สูญพันธุ์ และพื้นที่รอบๆป่าก็เป็นพื้นที่เพาะปลูกข้าว ยาง และผลไม้ต่าง ๆ โดยมีศูนย์วิจัยและศึกษาพันธ์ป่าพรุสิรินธร ซึ่งตั้งอยู่ ณ ตำบลปาเสมัส อำเภอสุไหงโกลก ใช้เวลาเดินทางจากตัวเมืองสุไหงโกลก ผ่านทางหลวงสายสุไหงโกลก - ตากใบ แล้วเลี้ยวซ้ายตรงแยกชวนันท์ ด้วยระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตรจากตัวเมืองสุไหงโกลก เดินศึกษาธรรมชาติยาวกว่า 1,200 เมตร ภายในศูนย์ฯ มีเส้นทางเดินศึกษาความอุดมสมบูรณ์ของป่าผ่าใจกลางป่าพรุ มีหอคอย และศูนย์บริการข้อมูล ตลอดจนซุ้มแสดงประวัติและข้อมูลของพืชพันธ์ และสัตว์ต่างๆในพื้นที่ป่าพรุโดยรอบ ใช้เวลาเดินประมาณ 45 - 60 นาที
พันธุ์พืชที่พบ

พบประมาณ 109 วงศ์ จำนวน 450 ชนิด พืชไร้ดอกจำพวกเฟิร์นประมาณ 15 วงศ์ จำนวน 40 ต้น  เช่น ปาหนันช้าง (Goniothalamus giganteus), หลุมพี (Eleiodoxa conferta) และกะพ้อแดง (Licuala paludosa) เป็นต้น
พันธุ์สัตว์ป่าที่พบ > สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

หลายชนิดเป็นสัตว์ที่หายาก ใกล้สูญพันธุ์ เช่น เสือดำ (Panthera pardus), แมวป่าหัวแบน (Prionailurus planiceps), กระรอกบินแก้มแดง (Hylopetes spadiceus), นากจมูกขน (Lutra sumatrana) ,ตะโขง (Tomistoma schlegelii) เป็นต้น
พันธุ์สัตว์ป่าที่พบ > นก

ภายในป่าพบนกอย่างน้อย 217 ชนิด ในจำนวนนี้มีอยู่ 3 ชนิดที่ได้รับการบันทึกว่าเป็นสายพันธุ์ที่กำลังถูกคุกคามและเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ ได้แก่ นกตะกรุม (Leptoptilos dubius), นกฟินฟุท (Heliopais personata) และนกเปล้าใหญ่ (Treron capellei)
พันธุ์สัตว์ป่าที่พบ > ปลา

พันธุ์ปลาที่หายากและพบได้เฉพาะถิ่นในป่าพรุโต๊ะแดงนี้ เช่น ปลาดุกลำพัน (Clarias  nieuhofii), ปลากะแมะ (Chaca bankanensis), ปลาก้างพระร่วงป่าพรุ (Kryptopterus macrocephalus), ปลาเข็มช้าง (Hemiramphodon pogonognathus), ปลากัดน้ำแดง (Betta pi) เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

โครงการบริหารจัดการป่าพรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาส เก็บถาวร 2012-06-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กพื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในประเทศไทย |
| --- | --- |
 ควนขี้เสียนในพื้นที่ชุ่มน้ำเขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อย  เขตห้ามล่าสัตว์ป่าบึงโขงหลง  ดอนหอยหลอด  เขตห้ามล่าสัตว์ป่าหนองบงคาย  ปากแม่น้ำกระบี่  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ  อุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหม - เขตห้ามล่าสัตว์ป่าหมู่เกาะลิบง - ปากแม่น้ำตรัง  ปากแม่น้ำกะเปอร์ - อุทยานแห่งชาติแหลมสน - ปากแม่น้ำกระบุรี  อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะอ่างทอง  อุทยานแห่งชาติอ่าวพังงา  พื้นที่ชุ่มน้ำเขาสามร้อยยอด  หนองกุดทิง  หมู่เกาะกระ  หมู่เกาะระ-เกาะพระทอง  แม่น้ำสงครามตอนล่าง 
ระดับประเทศ : อุทยานประวัติศาสตร์ ·  อุทยานแห่งชาติ ·  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ·  เขตห้ามล่าสัตว์ป่า  ระดับโลก : แหล่งมรดกโลกในไทย ·  ความทรงจำแห่งโลกของไทย ·  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย ·  พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย ·  อุทยานธรณีโลกในไทย
มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตเชียงใหม่

| --- | --- |
Thailand National Sports University Chiang Mai Campus
ตราพระพลบดีทรงช้างเอราวัณ  สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย
ชื่อย่อ: มกช.ชม.
ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐในการกำกับดูแลของการกีฬาแห่งประเทศไทย
สถาปนา: 17 กันยายน พ.ศ. 2513 (54 ปี) (วิทยาลัยพลศึกษาเชียงใหม่)
ที่ตั้ง: ถนนสนามกีฬา ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
เว็บไซต์: เว็บไซต์มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตเชียงใหม่
มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตเชียงใหม่ หรือ วิทยาลัยพลศึกษาเชียงใหม่ เป็นวิทยาเขตในสังกัดมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2513 ในชื่อ "วิทยาลัยพลศึกษาเชียงใหม่" เป็นวิทยาลัยพลศึกษาแห่งแรกของประเทศไทย
ประวัติ

วิทยาลัยพลศึกษาเชียงใหม่ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2513 โดยกรมพลศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ภายในบริเวณสนามกีฬาเทศบาลนครเชียงใหม่ ถนนสนามกีฬา ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นวิทยาลัยพลศึกษาในส่วนภูมิภาคแห่งแรกของประเทศไทย
เมื่อกระทรวงศึกษาธิการมีนโยบายบรรจุข้าราชการครูจากผู้ที่มีวุฒิการศึกษาระดับปริญญาตรี กรมพลศึกษายกฐานะวิทยาลัยพลศึกษาให้สามารถเปิดทำการสอนในระดับปริญญาตรี โดยในระยะแรกได้จัดทำโครงการร่วมมือทางวิชาการกับกรมการฝึกหัดครู เป็นสถาบันสมทบของวิทยาลัยครู เพื่อเปิดสอนระดับปริญญาตรีหลักสูตรต่อเนื่อง ตั้งแต่ปีการศึกษา 2531 และได้มีการร่างพระราชบัญญัติเพื่อยกฐานะวิทยาลัยพลศึกษาขึ้นเป็นสถาบันการศึกษาระดับปริญญา ในปี พ.ศ. 2538 และใช้ชื่อ “ร่างพระราชบัญญัติสถาบันกาญจนมงคล พ.ศ. …”
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2548 ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติสถาบันการพลศึกษา ส่งผลให้วิทยาลัยพลศึกษาเชียงใหม่ มีสถานะเป็น "สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตเชียงใหม่" ต่อมาในปี พ.ศ. 2559 ได้มีการสำรวจพื้นที่สำหรับการจัดการศึกษาเพิ่มเติมในอำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่
ในปี พ.ศ. 2562 สถาบันการพลศึกษาเปลี่ยนแปลงสภาพองค์กรเป็นมหาเป็นมหาวิทยาลัยตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ พ.ศ. 2562 จึงเปลี่ยนสถานะเป็น "มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตเชียงใหม่" ดังเช่นปัจจุบัน
การจัดการศึกษา

วิทยาเขตเชียงใหม่ จัดการศึกษาระดับปริญญาตรีและบัณฑิตศึกษา จำนวน 8 สาขาวิชา ปัจจุบันมีจำนวนนักศึกษาทั้งสิ้น 1,160 คน บุคลากรจำนวน 152 คน
การจัดการศึกษา > คณะ

ระดับปริญญาตรี จัดการศึกษาใน 3 คณะ ได้แก่
คณะศึกษาศาสตร์
คณะวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ
คณะศิลปศาสตร์
ระดับปริญญาโท จัดการศึกษาในหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาพลศึกษาและกีฬา
ระดับปริญญาเอก จัดการศึกษาในหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาพลศึกษาและกีฬา
การพระราชทานปริญญาบัตร

สถาบันการพลศึกษา ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี เสด็จแทนพระองค์ ในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรแก่ผู้สำเร็จการศึกษาของสถาบันการพลศึกษา ครั้งแรก (ประจำปีการศึกษา 2548–2551) เมื่อวันพุธที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ณ อาคารใหม่ สวนอัมพร พระราชวังดุสิต ลานพระบรมรูปทรงม้า ถนนอู่ทองใน แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
ยุซึกิ วาตาเสะ

| ยุซึกิ วาตาเสะ |
| --- | --- |
渡瀬 結月
เกิด:  (2003-02-18) 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2003 (21 ปี) จังหวัดจิบะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2020 – ปัจจุบัน
องค์การ: ฮิบิกิ
ส่วนสูง: 153 ซม.
ยุซึกิ วาตาเสะ (ญี่ปุ่น: 渡瀬 結月; โรมาจิ: Watase Yuzuki, เกิด 18 กุมภาพันธ์ 2003) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดจิบะ สังกัดค่ายฮิบิกิ
เมอิ โอกาดะ

| เมอิ โอกาดะ |
| --- | --- |
岡田 夢以

เกิด:  (1996-05-19) 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1996 (28 ปี) จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: ไอดอล, นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2014 – ปัจจุบัน
องค์การ: A-PLUS
ส่วนสูง: 162 ซม.
เมอิ โอกาดะ (岡田 夢以, เกิด 19 พฤษภาคม 1996) เป็นไอดอล นักพากย์ และ นักแสดง เกิดที่เมืองฟุกายะ จังหวัดไซตามะ สังกัดค่าย A-PLUS เป็นอดีตสมาชิกวงไอดอล เท็งโกโชโจะ มีชื่อเล่นว่า เมอิชัง (めいしゃん)
อักษรไทน้อย

| อักษรไทน้อย  |
| --- | --- |

ชนิด:  อักษรสระประกอบ 
ช่วงยุค: ประมาณ ค.ศ. 1500–คริสต์ทศวรรษ 1930 (พัฒนาเป็นอักษรลาวในปัจจุบัน)
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา
ภาษาพูด: ลาว, อีสาน และอื่น ๆ
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: อักษรโปรโต-ไซแนติกชุดตัวอักษรฟินิเชียชุดตัวอักษรแอราเมอิกพราหมีทมิฬ-พราหมีปัลลวะเขมรสุโขทัยฝักขามอักษรไทน้อย
ระบบลูก: ลาว
ระบบพี่น้อง: ไทญ้อ
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรไทน้อย (บ้างครั้งสะกดเป็น ไทยน้อย) อีสานเรียกและสะกดว่า โต๋ไท่หน้อย หรือ ประเทศลาวเรียก อักษรลาวบูฮาน หรือเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า อักษรอีสาน เป็นอักษรตระกูลพราหมีที่เคยใช้งานในประเทศลาวและภาคอีสาน นับตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 1500 อักษรลาวในปัจจุบันสืบทอดโดยตรงจากอักษรนี้และยังคงรักษารูปร่างอักษรแบบง่าย ๆ อักษรนี้ส่วนใหญ่เลิกใช้ในภาคอีสานของประเทศไทย เนื่องจากนโยบายการแผลงเป็นไทยของรัฐบาลไทยที่กำหนดใช้วัฒนธรรมไทยถิ่นกลาง เช่นอักษรไทยทั่วประเทศ
อักษรไทน้อย > พยัญชนะ > พยัญชนะต้น

พยัญชนะต้นอักษรไทน้อย ประกอบด้วยพยัญชนะทั้งหมด 27 ตัว ดังนี้
อักษรไทน้อย > พยัญชนะ > พยัญชนะประสม

พยัญชนะประสมอักษรไทน้อย คือพยัญชนะต้นที่ประกอบด้วยตัวอักษร 2 ตัวมาประสมกัน (ตัว ห นำในภาษาไทย) ประกอบด้วยพยัญชนะทั้งหมด 6 ตัว ดังนี้
อักษรไทน้อย > พยัญชนะ > ตัวสะกด

ตัวสะกดอักษรไทน้อย คือพยัญชนะที่วางไว้ที่ตำแหน่งหลังสุด ใช้เป็นตัวสะกด ประกอบด้วยพยัญชนะทั้งหมด 11 ตัว แบ่งได้เป็น 8 มาตราตัวสะกด ดังนี้
อักษรไทน้อย > สระ

สระอักษรไทน้อย ประกอบด้วยสระะทั้งหมด 29 ตัว ดังนี้
อักษรไทน้อย > เสียงวรรณยุกต์

ภาษาไทยถิ่นอีสานมีระดับเสียงวรรณยุกต์ 6 ระดับ คือ สามัญ เอก โท ตรี ตรีเพี้ยน และจัตวา ระดับเสียงจะแตกต่างกัน ไปตามชนพื้นเมืองของผู้พูดและที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ ส่วนรูปวรรณยุกต์ที่ปรากฏการใช้พบว่ามีอยู่ 2 รูป คือ รูปเอก กับ รูปโท
ยูนิโคด

มีการพยายามตั้งรหัสอักษรไทน้อยลงไปในยูนิโคด
วัดพระแท่นศิลาอาสน์

| วัดพระแท่นศิลาอาสน์ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดพระแท่นศิลาอาสน์
ที่ตั้ง: ตำบลทุ่งยั้ง อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ 53210
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ
นิกาย: เถรวาท (ธรรมยุตินิกาย)
เจ้าอาวาส: พระวินัยสาทร (ถวิล ถาวโร)
ความพิเศษ: พระอารามหลวง เป็นที่ประดิษฐานพระแท่นศิลาอาสน์ ปูชนียวัตถุสถานสำคัญของจังหวัดอุตรดิตถ์
จุดสนใจ: สักการะพระแท่นศิลาอาสน์, ชม พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านล้านนา ภายในวัด
กิจกรรม: งานนมัสการพระแท่นศิลาอาสน์ ตั้งแต่ วันขึ้น 8 ค่ำ ถึง วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน สาม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระแท่นศิลาอาสน์ เดิมชื่อ วัดมหาธาตุ ตั้งอยู่ที่บนเนินเขาเต่า หรือเขาทอง  บ้านพระแท่น   ตำบลทุ่งยั้ง  อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ ติดกับวัดพระยืนพุทธบาทยุคล ซึ่งตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออก บนเนินเขาลูกเดียวกันแต่คนละยอด
วัดพระแท่นศิลาอาสน์เป็นวัดโบราณ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าผู้ใดสร้าง และสร้างแต่เมื่อใด ในศิลาจารึกครั้งกรุงสุโขทัยไม่ปรากฏข้อความกล่าวถึงพระแท่นศิลาอาสน์ แต่เพิ่งมีปรากฏในหนังสือพระราชพงศาวดาร ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ พระองค์ได้เสด็จนมัสการพระแท่นศิลาอาสน์ เมื่อปี พ.ศ. 2283 ได้แสดงว่าพระแท่นศิลาอาสน์ได้มีมาก่อนหน้านี้แล้ว จนเป็นที่เคารพสักการะของคนทั่วไปอย่างกว้างขวาง และทางราชการได้นำพระแท่นศิลาอาสน์ไปประดิษฐานไว้ในตราประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ แสดงถึงความศรัทธาเลื่อมใสและความสำคัญขององค์พระแท่นศิลาอาสน์ได้เป็นอย่างดี
ปัจจุบันวัดพระแท่นศิลาอาสน์ ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี สังกัดธรรมยุตินิกาย เมื่อปี พ.ศ. 2549
พระแท่นศิลาอาสน์

พระแท่นศิลาอาสน์เป็นพุทธเจดีย์ เช่นเดียวกับพระแท่นดงรัง เป็นที่เชื่อกันมาแต่โบราณว่า สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทั้งห้าพระองค์ในภัทรกัปนี้  ได้เสด็จและจะได้เสด็จมาประทับนั่งบนพระแท่นแห่งนี้  เพื่อเจริญภาวนา และได้ประทับยับยั้งในเวลาที่ตรัสรู้แล้ว  เพื่อโปรดสัตว์  ซึ่งแสดงว่าพระแท่นศิลาอาสน์นี้ มีประวัติความเป็นมาอย่างต่อเนื่อง  ในพระพุทธศาสนามายาวนาน  ตัวพระแท่นเป็นศิลาแลง มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 8 ฟุต ยาวประมาณ 10 ฟุต สูง 3 ฟุต  ที่ฐานพระแท่นประดับด้วยลายกลีบบัวโดยรอบ มีพระมณฑป ศิลปะเชียงแสนครอบ อยู่ภายในพระวิหารวัดพระแท่นศิลาอาสน์
ลำดับเจ้าอาวาสวัดพระแท่นศิลาอาสน์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ลำดับที่ | รายนาม | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ |
| 1 | พระวินัยสาทร (ถวิล ถาวโร) | พ.ศ. 2549 | ปัจจุบัน |
งานเทศกาลนมัสการพระแท่นศิลาอาสน์

ประเพณีทำบุญไหว้พระแท่นศิลาอาสน์มีมานานหลายชั่วอายุคนแล้ว  มีผู้มาสักการบูชาทั้งในเทศกาลและนอกเทศกาลตลอดปี พุทธศาสนิกชนมีความเชื่อว่า การได้มาสักการบูชาพระแท่นศิลาอาสน์ จะได้รับอานิสงส์สูงสุด และเช่นเดียวกับพระพุทธบาทสระบุรี พุทธศาสนิกชนผู้มีความศรัทธา จะขวนขวายมานมัสการให้ได้ครั้งหนึ่งในชีวิต ด้วยเหตุนี้ ผู้ที่อยู่ในพื้นที่ตอนเหนือจังหวัดอุตรดิตถ์ จะพยายามเดินทางมานมัสการ พระแท่นศิลาอาสน์ แม้ว่าหนทางจะทุรกันดารเพียงใดก็ไม่ย่อท้อถอย และเห็นว่า เป็นการได้สร้างบุญกุศลที่มีค่าควร  การมานมัสการจะกระทำทุกครั้งที่เป็นวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันมาฆบูชา ณ วันเพ็ญ เดือนสาม
งานเทศกาลนมัสการพระแท่นศิลาอาสน์ ณ วันเพ็ญ เดือนสาม อันเป็นวันมาฆบูชา จะเริ่มตั้งแต่ วันขึ้น 8 ค่ำ ถึง วันขึ้น 15 ค่ำ เดือนสาม บรรดาพระภิกษุสงฆ์จะธุดงค์มาปักกลดพักแรมที่บริเวณใกล้วัด เมื่อถึงวันมาฆบูชา เวลาประมาณ 19.30 น. พระภิกษุสงฆ์จะเข้าไปในพระวิหารแล้วสวดพระพุทธมนต์ มีพระธรรมจักรกัปปวัตตนสูตร เป็นต้น เมื่อเสร็จพิธีแล้ว ก็ออกมาให้ศีลให้พรแก่ผู้ที่มานมัสการพระแท่นศิลาอาสน์ ในตอนเช้าของทุกวันในระหว่างเทศกาล บรรดาพระสงฆ์ที่ธุดงค์มานมัสการพระแท่นศิลาอาสน์จะเดินทางเข้าไปบิณฑบาตตามหมู่บ้าน และบรรดาชาวบ้านจะนำอาหารมาถวายที่วัดอีกเป็นจำนวนมาก เมื่อพระฉันอาหารเสร็จแล้ว ชาวบ้านก็จะแบ่งปันอาหารร่วมรับประทานด้วยกัน รวมทั้งผู้ที่เดินทางมานมัสการพระแท่นศิลาอาสน์ด้วย นับว่าเป็นการทำบุญกลางแจ้งที่ยิ่งใหญ่เป็นประจำทุกปี
เนื่องจากวัดพระนอนพุทธไสยาสน์และวัดพระยืนพุทธบาทยุคล มีอาณาบริเวณอยู่ติดต่อกัน จึงจัดงานประจำปีพร้อมกันกับวัดพระแท่นศิลาอาสน์เป็นเวลา 8 วัน 8 คืน ทำให้พุทธศาสนิกชนที่มาในงานเทศกาลนี้ได้นมัสการพระบรมธาตุ และพระพุทธบาทด้วย เป็นการได้นมัสการพระพุทธเจดียสถานอันเป็นที่เคารพสักการะได้ครบถ้วนในโอกาสเดียวกัน ยากจะหาที่ใดเสมอเหมือน
พระแท่นศิลาอาสน์

ใน พ.ศ. 2483 เมื่อจอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ได้ดำริให้มีการออกแบบตราประจำจังหวัดต่างๆ  เพื่อใช้เป็นสัญลักษณ์สำคัญของจังหวัด และนำเสนอสถานที่สำคัญของแต่ละจังหวัดให้เป็นที่รู้จักกว้างขวางขึ้น คณะกรมการจังหวัดอุตรดิตถ์จึงได้เสนอให้กรมศิลปากร นำรูปมณฑปพระแท่นศิลาอาสน์มาประดิษฐ์เป็นตราประจำจังหวัด  ตรานี้จึงได้รับการออกแบบครั้งแรกโดยพระพรหมพิจิตร เขียนลายเส้นโดย นายอุณห์ เศวตมาลย์  ลักษณะเป็นรูปมณฑปพระแท่นศิลาอาสน์มีลายช่อกนกขนาบอยู่สองข้างในวงกลม ต่อมาทางราชการจึงเพิ่มรูปครุฑ และอักษรบอกนามจังหวัดว่า "จังหวัดอุตรดิตถ์" เข้าไว้ที่ส่วนใต้ภาพพระแท่นด้วย ซึ่งตราดังกล่าวก็ยังใช้มาจนถึงปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

พระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 6 "เที่ยวเมืองพระร่วง ตอนที่ ๔ ระยะทางเสด็จกลับ อุตรดิตถ์ ลับแล ทุ่งยั้ง พิชัย พิษณุโลก สระหลวง"
แหล่งข้อมูลอื่น

วัดพระแท่นศิลาอาสน์
หอมรดกไทย กองทัพบก เก็บถาวร 2007-03-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"องค์พระแท่นศิลาอาสน์" ตัวพระแท่นทำด้วยศิลาแลง
ปัจจุบันงานเทศกาลนมัสการพระแท่นศิลาอาสน์ จัดขึ้นทุกปีโดยเริ่มวันงาน ตั้งแต่ วันขึ้น 8 ค่ำ ถึง วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน สาม
ตราประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ แสดงภาพมณฑปพระแท่นศิลาอาสน์
ริง ทาเตอิชิ

| ริง ทาเตอิชิ |
| --- | --- |
立石 凛
เกิด:  (2001-07-10) 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2001 (23 ปี) จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2021 – ปัจจุบัน
องค์การ: ฮิบิกิ
ริง ทาเตอิชิ (ญี่ปุ่น: 立石 凛; โรมาจิ: Tateishi Rin, เกิด 10 กรกฎาคม 2001) เป็น นักพากย์ชาวญี่ปุ่น สังกัดค่ายฮิบิกิ เกิดที่จังหวัดโอซากะ
ภาษาเชเชน

| ภาษาเชเชน |
| --- | --- |
Нохчийн мотт Noxçiyn mott
ออกเสียง: [ˈnɔxt͡ʃĩː mu͜ɔt]
ประเทศที่มีการพูด: คอคเซัสเหนือ
ภูมิภาค: สาธารณรัฐเชเชน, สาธารณรัฐอิงกูเชเตีย และสาธารณรัฐดาเกสถาน
ชาติพันธุ์: ชาวเชเชน
จำนวนผู้พูด: 2 ล้านคน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: คอเคซัสตะวันออกเฉียงเหนือ  นัคไวนัคภาษาเชเชน
ระบบการเขียน: อักษรซีริลลิก (ปัจจุบัน) อักษรจอร์เจีย (อดีต) อักษรอาหรับ (อดีต)  อักษรละติน (อดีต)
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  รัสเซีย  สาธารณรัฐเชชเนีย   สาธารณรัฐดาเกสถาน 
รหัสภาษา
ISO 639-1: ce
ISO 639-2: che
ISO 639-3: che
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาเชเชน (เชเชน: Нохчийн мотт, Noxçiyn mott, [ˈnɔxt͡ʃĩː mu͜ɔt]) เป็นภาษาราชการของสาธารณรัฐเชเชน (เชชเนีย) ในรัสเซีย มีผู้พูดราว 1.2 ล้านคน คำศัพท์ส่วนมากเป็นคำยืมจากภาษารัสเซีย ภาษาตุรกี ภาษาคาลมึกซ์ ภาษาอาหรับ ภาษาเปอร์เซีย ภาษาอลานิกหรือภาษาออสเซติกอยู่ในภาษากลุ่มคอเคซัส จัดอยู่ในภาษากลุ่มนัขร่วมกับภาษาอิงกุซและภาษาบัตส์ ทั้งหมดนี้อยู่ในภาษากลุ่มคอเคเซียนตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งมีเพียงภาษาอิงกุซและภาษาเชเชนที่เข้าใจกันได้
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์

จากข้อมูลของรัสเซียเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2545 มีผู้พูดภาษาเชเชน 1,330,000 คน Ethnologue ประเมินจำนวนผู้พูดภาษาเชเชนทั้งหมด 955,000 คน โดยใช้ข้อมูลจำนวนผู้พูดในรัสเซีย 945,000 คน ใน พ.ศ. 2532 และประเมินจำนวนผู้พูดภาษาเชเชนในตะวันออกกลางโดยเฉพาะจอร์แดน
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์ > ภาษาราชการ

ภาษาเชเชนเป็นภาษาราชการของเชชเนีย และเป็นภาษาแม่ของเชชเนีย
สำเนียง

มีหลายสำเนียง
เสียง

ลักษณะของภาษาเชเชนมีพยัญชนะและสระคล้ายกับภาษาอาหรับและภาษาซาลิชานของอเมริกาเหนือ และมีระบบสระขนาดใหญ่คล้ายกับภาษาสวีเดนและภาษาเยอรมัน
เสียง > พยัญชนะ

ภาษาเชเชนมีพยัญชนะจำนวนมากถึง 31 ตัวเช่นเดียวกับภาษาพื้นเมืองในภาษากลุ่มคอเคซัส ซึ่งมีพยัญชนะมากกว่าภาษาในยุโรป
|   | Labial | Alveolar | Postalveolar | Velar | Uvular | Epiglottal | Glottal |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Nasal | m | n |   |   |   |   |   |
| Plosive | pʰ b  pʼ pː | tʰ d  tʼ tː |  | kʰ g kʼ xk | qʰ  qʼ qː | ʢ | ʔ |
| Affricate |  | tsʰ dz  tsʼ sː | tʃʰ dʒ  tʃʼ |  |  |  |  |
| Fricative | (f v) | s z | ʃ ʒ | x ʁ | x ʁ | ʜ | h |
| Rhotic |  | r̥ r |  |  |  |  |  |
| Approximant | w | l | j |  |  |  |  |
เสียง > สระ

ภาษาเชเชนต่างจากภาษากลุ่มคอเคซัสเพราะภาษาเชเชนมีสระจำนวนมากโดยเฉพาะสระประสมประมาณ 27 เสียง ขึ้นกับสำเนียง ซึ่งใกล้เคียงกับระบบสระของภาษากลุ่มสแกนดิเนเวียและภาษาเยอรมัน
| front  unrounded | front  rounded | back~ central |
| --- | --- | --- |
| ɪ iː | y yː | ʊ uː |
| je ie | ɥø yø | wo uo |
| e̞ e̞ː | ø øː | o̞ o̞ː |
| æ æː |  | ə ɑː |
ไวยากรณ์

คำนามภาษาเชเชนแบ่งเป็นเพศหรือระดับที่หลากหลาย แต่ละอันมีอุปสรรคเฉพาะซึ่งเข้ากันได้กับกริยาและคุณศัพท์ อย่างไรก็ตาม ภาษาเชเชนไม่ใช่ภาษาที่ละประธานได้  ต้องใช้สรรพนามที่เป็นประธานเสมอแม้ในประโยคง่ายๆ และกริยาไม่ต้องเข้ากับประธานหรือบุคคลหรือจำนวนของกรรม
ภาษาเชเชนเป็นภาษาสัมพันธการก มี 8 การก และมีปรบทจำนวนมาก เพื่อชี้ถึงบทบาทของนามในประโยค
ภาษาเชเชนมีระบบรากศัพท์ที่ท้าทาย การสร้างคำใหม่ในภาษาเกี่ยวกับการสร้างวลีทั้งหมดมากก่าการเติมเข้าที่ส่วนท้ายของคำเดิม หรือการรวมคำที่มีอยู่แล้ว เป็นการยากที่จะระบุลักษณะของวลีในพจนานุกรม และไวยากรณ์ของภาษาไม่ยอมให้มีการยืมลักษณะทางกริยาเพื่อสร้างคำใหม่ คำกริยา dan (ตรงกับ to do ในภาษาอังกฤษ) รวมกับกริยานามวลีใช้เพื่อเชื่อมโยงแนวคิดใหม่ที่มาจากภาษาอื่น
คำศัพท์

มีคำยืมจากภาษารัสเซีย ภาษากลุ่มเตอร์กิก (ส่วนมากมาจากภาษาคูเมียก ภาษาการาเชย์-บัลการ์) ภาษาอาหรับ ภาษาเปอร์เซีย  และภาษาจอร์เจีย
ประวัติ

ก่อนยุคที่รัสเซียเข้ามายึดครอง การเขียนภาษาเชเชนพบในหนังสือที่เกี่ยวข้องกับศาสนาอิสลาม ซึ่งเขียนด้วยภาษาอาหรับ แต่ก็มีการเขียนภาษาเชเชนด้วยอักษรอาหรับด้วย หนังสือเหล่านี้ถูกทำลายไปในยุคสหภาพโซเวียต  การเขียนภาษาเชเชนเริ่มเกิดขึ้นหลังการปฏิวัติเดือนตุลาคม และเริ่มใช้อักษรละตินแทนอักษรอาหรับเมื่อประมาณ พ.ศ. 2468 และเปลี่ยนเป็นอักษรซีริลลิกเมื่อ พ.ศ. 2481 ในช่วงที่มีการประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐเชเชน เมื่อ พ.ศ. 2535 ผู้พูดภาษาเชเชนบางส่วนเปลี่ยนมาใช้อักษรละติน
มีผู้พูดภาษาเชเชนในตุรกี จอร์แดนและซีเรียซึ่งไม่มีการเขียน และผู้พูดกลุ่มนี้ไม่คุ้นเคยกับอักษรซีริลลิก อย่างไรก็ตาม การใช้อักษรในภาษาเชเชนขึ้นกับการเมือง กลุ่มที่ต้องการรวมกับรัสเซียสนับสนุนอักษรซีริลลิก ส่วนกลุ่มที่ต้องการแยกตัวสนับสนุนอักษรละติน
แหล่งข้อมูลอื่น

Appendix:Cyrillic script
The Cyrillic and Latin Chechen alphabets
The Chechen language | Noxchiin mott Wealth of linguistic information. (No longer active, some information is retained)
Rferl North Caucasus Radio (also includes Avar and Adyghe)
Russian–Chechen on-line dictionary เก็บถาวร 2018-07-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Chechen-Russian dictionary เก็บถาวร 2020-09-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Chechen basic lexicon at the Global Lexicostatistical Database
Chechen Cyrillic - Latin converter
ELAR archive of Chechen including the Cheberloi dialect
Chechen Text Corpus
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
สึงุมิ ซากุรางิ

| สึงุมิ ซากุรางิ |
| --- | --- |
桜木 つぐみ
เกิด: 3 กุมภาพันธ์ จังหวัดมิเอะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: ครอกโคไดล์
ส่วนสูง: 156 ซม.
สึงุมิ ซากุรางิ (ญี่ปุ่น: 桜木 つぐみ; โรมาจิ: Sakuragi Tsugumi, เกิด 3 กุมภาพันธ์) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น สังกัดค่ายครอกโคไดล์ เกิดที่ เมืองคุวานะ จังหวัดมิเอะ มีชื่อว่า สึงุมิน (つぐみん)
มิกะ โคฮินาตะ

| มิกะ โคฮินาตะ |
| --- | --- |
小日向 美香
เกิด:  (2000-03-14) 14 มีนาคม ค.ศ. 2000 (24 ปี) จังหวัดจิบะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2020 – ปัจจุบัน
องค์การ: อาเรียเอนเทอร์เทนเมนต์
ส่วนสูง: 156 ซม.
มิกะ โคฮินาตะ (ญี่ปุ่น: 小日向 美香; โรมาจิ: Kohinata Mika, เกิด 14 มีนาคม 2000) เป็น นักพากย์หญิง ชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองมินามิโบโซ จังหวัดจิบะ สังกัดค่ายอาเรียเอนเทอร์เทนเมนต์
กุญแจประจำหลัก

"กุญแจซอล" เปลี่ยนทางมาที่นี่ บทความนี้เกี่ยวกับดนตรี สำหรับนักร้อง ดูที่ ป่านทอง บุญทอง
กุญแจซอลและกุญแจฟาคาบเส้นที่สอง หมายความว่าโน้ตที่คาบเส้นที่สองจะต้องเล่นเสียงซอล
กุญแจประจำหลัก (อังกฤษ: clef; ฝรั่งเศส: clé แปลว่า กุญแจ) คือสัญกรณ์ทางดนตรีชนิดหนึ่งที่ใช้แสดงถึงระดับเสียงของตัวโน้ตที่บันทึก กำกับไว้ที่ตำแหน่งเริ่มต้นของบรรทัดห้าเส้น ซึ่งจะเป็นตัวบ่งบอกชื่อและระดับเสียงของตัวโน้ตที่อยู่บนเส้นนั้น