stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงพยาบาลบ้านแพ้ว (องค์การมหาชน)
การดำเนินงาน

โรงพยาบาลบ้านแพ้ว มีแนวทางการบริหารตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งโดย "คณะกรรมการโรงพยาบาลบ้านแพ้ว" ปัจจุบันมีนายแพทย์ พิศิษฐ์ ศรีประเสริฐ อดีตรองปลัดกระทรวงสาธารณสุข เป็นประธานกรรมการ โดยในปีงบประมาณ พ.ศ. 2558 โรงพยาบาลบ้านแพ้ว มีรายได้จากการดำเนินงานสูงกว่าค่าใช้จ่าย จำนวน 97.55 ล้านบาท และจากการประเมินองค์การมหาชนของสำนักงาน ก.พ.ร. เมื่อปี พ.ศ. 2558 พบว่าโรงพยาบาลบ้านแพ้ว ได้รับการประเมินในระดับดีเด่น
แหล่งข้อมูลอื่น

โรงพยาบาลบ้านแพ้ว (องค์การมหาชน)
| ด ค กหน่วยงานในสังกัดและหน่วยงานภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงสาธารณสุขของไทย |
| --- | --- | --- |
| กรม |  สำนักงานรัฐมนตรี  สำนักงานปลัดกระทรวง  กรมสุขภาพจิต  กรมควบคุมโรค  กรมอนามัย  กรมการแพทย์  กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์  กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ  กรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก  สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา  |  |
| รัฐวิสาหกิจ | องค์การเภสัชกรรม |  |
| องค์การมหาชน |  สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ  สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข  สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ  โรงพยาบาลบ้านแพ้ว (องค์การมหาชน)  สถาบันรับรองคุณภาพสถานพยาบาล (องค์การมหาชน)  สถาบันวัคซีนแห่งชาติ  |  |
หมวดหมู่
เคจิ มูโต

| Keiji Muto |
| --- | --- |

เกิด:  (1962-12-23) 23 ธันวาคม ค.ศ. 1962 (61 ปี) Fujiyoshida, Yamanashi, Japan
คู่สมรส: Hisae Ashida (m. 1992)
บุตร: 2
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Bach Mutoh The Black Ninja The Great Muta Keiji Muto Kokushi Kokushi-Muso The Space Lone Wolf The Super Black Ninja The Super Ninja Takeda Shingen Viet Cong Ming The White Ninja
ส่วนสูง: 1.88 เมตร (6 ฟุต 2 นิ้ว)
น้ำหนัก: 104.5 กิโลกรัม (230 ปอนด์)
มาจาก: The Land of the Rising Sun
ฝึกหัดโดย: Antonio Inoki Hiro Matsuda Kotetsu Yamamoto
เปิดตัว: October 5, 1984
รีไทร์: February 21, 2023
ในกิมมิค เดอะเกรตมูตา
เคจิ มูโตะ (武藤敬司, Mutō Keiji , เกิดเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1962) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพและผู้บริหารมวยปล้ำอาชีพ ชาวญี่ปุ่นที่เกษียณแล้ว เขาเป็นที่รู้จักจากผลงานThe Great Muta (ザ・グレート・ムタ, Za Gurēto Muta )ในWorld Championship Wrestling (WCW) และNew Japan Pro-Wrestling (NJPW) ในช่วงปี 1980 และ 1990 และจากการวิ่งในญี่ปุ่น อื่นๆ , อเมริกัน , เปอร์โตริโก , และโปรโมชั่นเม็กซิ กัน เขาเป็นคนที่ประธานของAll Japan Pro Wrestling (AJPW) ตั้งแต่ปี 2002 ถึง 2013 และผู้อำนวยการตัวแทนของWrestle-1 (W-1) ตั้งแต่ปี 2013 ถึง 2020
ถือว่าเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล มูโตะยังเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำญี่ปุ่นคนแรกๆ ที่มีฐานแฟนๆ จากต่างประเทศ กลไก "The Great Muta" เป็นหนึ่งในกลไกที่มีอิทธิพลมากที่สุดในpuroresuซึ่งเลียนแบบโดยนักมวยปล้ำหลายคน รวมถึงSatoshi Kojima (ในชื่อ The Great Koji), Kazushi Miyamoto (ในชื่อ The Great Kazushi), Atsushi Onita (ในชื่อ The Great Nita) และSeiya Sanada (ในฐานะ The Great Sanada) คนอื่นคัดลอกหรือดัดแปลงการเคลื่อนไหวบางอย่างที่เขานิยมหรือคิดค้น เช่นShining Wizard , Moonsault , Muta Lockและแส้ขาสกรูมังกร. เขามีส่วนร่วมในการแข่งขันมวยปล้ำอาชีพที่ถือว่าดุเดือดที่สุดรายการหนึ่งในเวลานั้นกับฮิโรชิ ฮาเสะซึ่งนำไปสู่การสร้าง " มาตราส่วนมุตะ " ซึ่งให้คะแนนความนองเลือดของการแข่งขันเทียบกับค่า 1.0 ของรายการนี้
มูโตะเป็นหนึ่งในห้านักมวยปล้ำที่คว้าแชมป์เมเจอร์สามรายการของ puroresu ( แชมป์ Triple Crown Heavyweight ของ AJPW , แชมป์ IWGP รุ่น Heavyweight ของ NJPW และแชมป์ GHC รุ่นเฮฟวี่เวต ของ Noah ) ร่วมกับKensuke Sasaki , Yoshihiro Takayama , Satoshi KojimaและYuji Nagata นอกจากนี้เขายังจัดการแข่งขันNWA Worlds Heavyweight Championshipทำให้ เขาเป็น แชมป์โลกรวมเก้าสมัย เขายังเป็น แชมป์แท็กทีมโลก 13 สมัย: AJPW World Tag Team Championships 5 สมัย , IWGP Tag Team Championships 6 สมัย , 1 สมัยGHC Tag Team ChampionshipและWCW World Tag Team Championship หนึ่ง รายการ โดยรวมแล้วเขาจัดการแข่งขันได้ 32 รายการ
ในปี 2013 Muto ก่อตั้ง W-1 ซึ่งเขาปล้ำแบบกึ่งประจำด้วย เขาปรากฏตัวพิเศษสำหรับการโปรโมตอเมริกาTotal Nonstop Action Wrestling (TNA เปลี่ยนชื่อเป็น Impact Wrestling ในปี 2017) ตั้งแต่ปี 2014 ถึง 2019 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการแลกเปลี่ยนความสามารถกับ W-1 ในเดือนมิถุนายน 2022 มุโตะประกาศว่าเขาจะเกษียณในปี 2023 การแข่งขันเกษียณอายุของเขาเกิดขึ้นในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2023 ที่โตเกียวโดมระหว่างการแข่งขัน Keiji Muto Grand Final Pro-Wrestling "Last-Love" ของโนอาห์ ในปี 2023 เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศของ WWE
แหล่งข้อมูลอื่น

เคจิ มูโต ที่ WWE.com
Keiji Muto's Wrestle-1 profile
The Great Muta's Wrestle-1 profile
Unofficial English website
Biography
Official blog
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii
จังหวัดจัมบี

| จังหวัดจัมบี Provinsi Jambi (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด
   ธง ตรา
คำขวัญ: Sepucuk Jambi Sembilan Lurah (มลายู)
ที่ตั้งจังหวัดจัมบีในประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 1°35′S 103°37′E﻿ / ﻿1.583°S 103.617°E﻿ / -1.583; 103.617
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
เมืองหลัก: จัมบี
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: อัล ฮาริซ
 • รองผู้ว่าราชการ: อับดุลละฮ์ ซานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 50,058.16 ตร.กม. (19,327.56 ตร.ไมล์)
ประชากร (2014 Estimate)
 • ทั้งหมด: 3,412,459 คน
 • ความหนาแน่น: 68 คน/ตร.กม. (180 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: ชาวมลายู (38%), ชาวชวา (28%), ชาวเกอรินจี (10%), ชาวมีนังกาเบา (5%), ชาวบันจาร์ (3%), ชาวซุนดา (3%), ชาวบูกิซ (2.5%), อื่น ๆ (10%)
 • ศาสนา: อิสลาม (96.5%), คริสต์ (3%), พุทธ (1%), ฮินดู (0.117%)
 • ภาษา: ภาษาอินโดนีเซีย, ภาษามลายูจัมบี
เขตเวลา: WIB (UTC+7)
เว็บไซต์: www.jambiprov.go.id
จัมบี (อินโดนีเซีย: Jambi) เป็นจังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย จังหวัดอยู่ทางตอนกลางของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย มีเมืองหลักชื่อจัมบี
จังหวัดมีเนื้อที่ 50,058.16 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 3,092,265 คน ตามการสำรวจสำมะโนประชากร ปี ค.ศ. 2010 โดยเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 มีประชากรเพิ่มขึ้นถึง 3,412,459 คน
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดอาเจะฮ์แบ่งออกเป็น 9 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 2 นครหรือโกตา และ 141 ตำบลหรือเกอจามาตัน
อำเภอเกอรินจี (Kabupaten Kerinci)
อำเภอซาโรลางุน (Kabupaten Sarolangun)
อำเภอตันจุงจาบุงตะวันตก (Kabupaten Tanjung Jabung Barat)
อำเภอตันจุงจาบุงตะวันออก (Kabupaten Tanjung Jabung Timur)
อำเภอเตอโบ (Kabupaten Tebo)
อำเภอบาตังฮารี (Kabupaten Batanghari)
อำเภอบูโง (Kabupaten Bungo)
อำเภอมูวาโรจัมบี (Kabupaten Muaro Jambi)
อำเภอเมอรางิน (Kabupaten Merangin)
จัมบี (Jambi; เมืองหลัก)
ซูไงเปอนุฮ์ (Sungai Penuh)
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site เก็บถาวร 2013-09-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อินโดนีเซีย)
| ด ค กจังหวัดในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
 เมืองหลวง จาการ์ตา (ปัจจุบัน) นูซันตารา (กำลังก่อสร้าง) 
| สุมาตรา |  เกอปูเลาวันบังกาเบอลีตุง  เกอปูเลาวันรีเยา  จัมบี  เบิงกูลู  รีเยา  ลัมปุง  สุมาตราตะวันตก  สุมาตราใต้  สุมาตราเหนือ  อาเจะฮ์  |  |
| ชวา |  จาการ์ตา  ชวากลาง  ชวาตะวันตก  ชวาตะวันออก  บันเติน  ยกยาการ์ตา  |  |
| กาลีมันตัน |  กาลีมันตันกลาง  กาลีมันตันตะวันตก  กาลีมันตันตะวันออก  กาลีมันตันใต้  กาลีมันตันเหนือ  |  |
| ซุนดาน้อย |  นูซาเติงการาตะวันตก  นูซาเติงการาตะวันออก  บาหลี  |  |
| ซูลาเวซี |  โก-รนตาโล  ซูลาเวซีกลาง  ซูลาเวซีตะวันตก  ซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้  ซูลาเวซีใต้  ซูลาเวซีเหนือ  |  |
| มาลูกู |  มาลูกู  มาลูกูเหนือ  |  |
| นิวกินีตะวันตก |  ปาปัว  ปาปัวกลาง  ปาปัวตะวันตก  ปาปัวตะวันตกเฉียงใต้  ปาปัวใต้  ปาปัวที่สูง  |  |
| อดีตจังหวัด |  สุมาตรากลาง  ติมอร์ตะวันออก  |  |
แกนหลักของเครื่องบิน

ตำแหน่งของแกนทั้งสามโดยมี กฎมือขวา ในการอธิบายมุมของการหมุน
เครื่องบิน ขณะบินสามารถหมุนได้ในสามมิติ: yaw (การหมุนหันหัวไปทางซ้ายหรือขวารอบแกนที่ตั้งฉากขึ้นลง); pitch (การหมุนหันหัวขึ้นหรือลงรอบแกนที่ขนานไปกับปีก); และ roll (การหมุนรอบแกนที่ขนานไปกับลำตัวจากหัวถึงหาง) แกนเหล่านี้ถูกกำหนดให้เป็น แกนตั้ง (vertical), แกนนอน (lateral หรือ transverse) และ แกนยาว (longitudinal) ตามลำดับ แกนเหล่านี้จะเคลื่อนที่ไปพร้อมกับยานพาหนะและหมุนตามยานเมื่อเปรียบเทียบกับโลก คำจำกัดความเหล่านี้ถูกนำมาใช้กับ ยานอวกาศ ในทำนองเดียวกันเมื่อมีการออกแบบยานอวกาศที่มีลูกเรือในช่วงปลายทศวรรษ 1950
การหมุนเหล่านี้เกิดขึ้นจากแรงบิด (torques) หรือโมเมนต์ (moments) รอบแกนหลัก บนเครื่องบิน การหมุนเหล่านี้จะถูกสร้างขึ้นโดยตั้งใจโดยการเคลื่อนพื้นผิวควบคุมซึ่งเปลี่ยนการกระจายของแรงอากาศพลศาสตร์สุทธิ (aerodynamic force) รอบศูนย์ถ่วงของยาน Elevators (แผ่นบังคับที่หางแนวนอน) ทำให้เกิดการหมุน pitch, rudder (หางเสือ) บนหางแนวตั้งทำให้เกิดการหมุน yaw, และ aileron (แผ่นบังคับบนปีกที่เคลื่อนที่ในทิศทางตรงกันข้าม) ทำให้เกิดการหมุน roll ในยานอวกาศ การเคลื่อนที่เหล่านี้มักจะถูกสร้างขึ้นโดยระบบควบคุมปฏิกิริยา (reaction control system) ซึ่งประกอบด้วยเครื่องยนต์จรวดขนาดเล็กที่ใช้ในการสร้างแรงผลักที่ไม่สมดุลกับยาน
แกนหลัก

Yaw
Pitch
Roll
แกนตั้ง หรือแกน yaw — แกนที่ลากจากบนลงล่าง และตั้งฉากกับอีกสองแกน โดยขนานกับ ตำแหน่งลำตัวเครื่องบิน
แกนตามขวาง แกนนอน หรือแกน pitch — แกนที่ลากจากซ้ายไปขวาในเครื่องบินที่มีนักบิน และขนานกับปีกของเครื่องบินที่มีปีก ขนานกับ เส้นก้น
แกนตามยาว หรือแกน roll — แกนที่ลากผ่านลำตัวของยานพาหนะจากหางถึงหัวในทิศทางการบินปกติ หรือทิศทางที่นักบินหันหน้าไป คล้ายกับ แนวน้ำเรือ
ปกติแล้ว แกนเหล่านี้จะถูกแทนด้วยตัวอักษร X, Y และ Z เพื่อเปรียบเทียบกับกรอบอ้างอิง ซึ่งปกติจะเรียกว่า x, y, z โดยทั่วไป X จะใช้สำหรับแกนตามยาว แต่ก็มี การกำหนดแกน อื่นๆ ที่สามารถทำได้
แกนหลัก > แกนตั้ง (yaw)

แกน yaw มีจุดกำเนิดที่จุดศูนย์ถ่วงของเครื่องบินและชี้ลงไปยังด้านล่างของเครื่องบิน ตั้งฉากกับปีกและเส้นอ้างอิงลำตัว การเคลื่อนที่รอบแกนนี้เรียกว่า yaw การเคลื่อนที่ yaw ในทิศทางบวกจะทำให้หัวของเครื่องบินหันไปทางขวา หางเสือ เป็นตัวควบคุมหลักในการเคลื่อนที่ yaw
คำว่า yaw เดิมใช้ในงานเดินเรือ และหมายถึงการเคลื่อนที่ของเรือที่ไม่มั่นคงซึ่งหมุนรอบแกนตั้งของมัน ที่มาของคำนี้ไม่แน่ชัด
แกนหลัก > แกนตามขวาง (pitch)

แกน pitch (เรียกอีกอย่างว่า แกนตามขวาง หรือ แกนนอน) ผ่านไปตามแนวเครื่องบินจากปลายปีกถึงปลายปีก การหมุนรอบแกนนี้เรียกว่า pitch การหมุน pitch จะเปลี่ยนทิศทางที่หัวของเครื่องบินชี้ (การหมุน pitch ในทิศทางบวกจะยกหัวเครื่องบินขึ้นและลดหางเครื่องบินลง) แผ่นบังคับหาง เป็นพื้นผิวควบคุมหลักสำหรับการหมุน pitch
แกนหลัก > แกนตามยาว (roll)

แกน roll (หรือ แกนตามยาว) มีจุดกำเนิดที่จุดศูนย์ถ่วงและชี้ไปข้างหน้า ขนานกับเส้นอ้างอิงลำตัว การหมุนรอบแกนนี้เรียกว่า roll การหมุนมุมรอบแกนนี้เรียกว่า bank การหมุน roll ในทิศทางบวกจะยกปีกซ้ายขึ้นและลดปีกขวาลง นักบินสามารถทำการหมุน roll ได้โดยการเพิ่มแรงยกที่ปีกข้างหนึ่งและลดแรงยกที่ปีกอีกข้างหนึ่ง ซึ่งจะเปลี่ยนมุม bank แผ่นบังคับปีก เป็นตัวควบคุมหลักของการหมุน bank ส่วนหางเสือก็มีผลรองในการควบคุมการหมุน bank
ระนาบอ้างอิง

แกนหลักของการหมุนทั้งสามหมายถึง ระนาบอ้างอิง สามระนาบ โดยแต่ละระนาบจะตั้งฉากกับหนึ่งในแกน:
ระนาบตั้งฉาก หรือระนาบ yaw
ระนาบตามขวาง ระนาบแนวนอน หรือระนาบ pitch
ระนาบตามยาว หรือระนาบ roll
ระนาบทั้งสามนี้กำหนด จุดศูนย์ถ่วง ของเครื่องบิน
ความสัมพันธ์กับระบบแกนอื่นๆ

แกนเหล่านี้มีความสัมพันธ์กับ แกนหลักของความเฉื่อย แต่ไม่เหมือนกัน แกนเหล่านี้เป็นแกนสมมาตรเชิงเรขาคณิต โดยไม่คำนึงถึงการกระจายมวลของเครื่องบิน[ต้องการอ้างอิง]
ในวิศวกรรมการบินและอวกาศ การหมุนภายในรอบแกนเหล่านี้มักถูกเรียกว่า มุมออยเลอร์ (Euler angles) แต่ขัดแย้งกับการใช้งานในที่อื่นๆ แคลคูลัสที่เกี่ยวข้องมีความคล้ายคลึงกับ สูตรเฟรเนต์-แซร์เรต์ (Frenet–Serret formulas) การทำการหมุนในกรอบอ้างอิงภายในเทียบเท่ากับการคูณด้านขวาของเมทริกซ์ลักษณะเฉพาะ (เมทริกซ์ที่มีเวกเตอร์ของกรอบอ้างอิงเป็นคอลัมน์) ด้วยเมทริกซ์ของการหมุน[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติศาสตร์

เครื่องบินลำแรกที่แสดงให้เห็นถึงการควบคุมที่สามารถทำงานได้ในทั้งสามแกนคือ เครื่องร่อน ปี 1902 ของพี่น้องตระกูลไรต์
แหล่งข้อมูลอื่น

มุม Yaw/heading, pitch และ roll และแกนที่เกี่ยวข้อง: แนวตั้ง (ลง), แนวขวาง และแนวยาว
ชาลส์ คิงส์ฟอร์ด สมิท

| ชาลส์ คิงส์ฟอร์ด สมิท |
| --- | --- |
คิงส์ฟอร์ด สมิท ใน ค.ศ. 1932
เกิด: 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897(1897-02-09) บริสเบน อาณานิคมควีนส์แลนด์
เสียชีวิต: 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1935(1935-11-08) (38 ปี) ทะเลอันดามัน
สาเหตุเสียชีวิต: เครื่องบินตกนอกชายฝั่งประเทศพม่า
สัญชาติ: จักรวรรดิบริติช   ออสเตรเลีย
มีชื่อเสียงจาก: การบินข้ามแผ่นดินใหญ่ออสเตรเลียโดยไม่พัก การบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก การแข่งขันบินจากอังกฤษไปออสเตรเลีย
รางวัล: Knight Bachelor Military Cross Air Force Cross Segrave Trophy
Aviation career
ชื่อเต็ม: ชาลส์ เอ็ดเวิร์ด คิงส์ฟอร์ด สมิท
กองทัพอากาศ: กองบินออสเตรเลีย กองบินหลวงสหราชอาณาจักร กองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
สงครามที่เข้าร่วม: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง การทัพกัลลิโพลี  แนวรบด้านตะวันตก 
ยศ: กัปตัน (ยศจริง) พลอากาศจัตวา (ยศกิตติมศักดิ์)
 
เซอร์ชาลส์ เอ็ดเวิร์ด คิงส์ฟอร์ด สมิท MC, AFC (อังกฤษ: Charles Edward Kingsford Smith; ชื่อเล่น สมิทธี; 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 – 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1935) เป็นนักบินและผู้บุกเบิกด้านการบินชาวออสเตรเลีย เขาเป็นคนแรกที่บินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกและบินระหว่างประเทศออสเตรเลียและประเทศนิวซีแลนด์
คิงส์ฟอร์ด สมิทเกิดที่บริสเบนและเติบโตในซิดนีย์ เขาออกจากโรงเรียนเมื่ออายุได้ 16 ปีและทำงานเป็นผู้ช่วยวิศวกร เขาเข้าร่วมกองทัพออสเตรเลียใน ค.ศ. 1915 และทำงานเป็นคนขับจักรยานยนต์ขนส่งของในช่วงการทัพกัลลิโพลีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จากนั้นเขาได้โอนย้ายไปยังกองบินหลวงสหราชอาณาจักร (แผนกการบินของกองทัพสหราชอาณาจักร) และได้รับ Military Cross ใน ค.ศ. 1917 หลังจากที่รอดชีวิตหลังเครื่องบินถูกยิงตก หลังสิ้นสุดสงครามเขาทำงานเป็นนักบินผาดโผนในอังกฤษและสหรัฐก่อนย้ายกลับออสเตรเลียใน ค.ศ. 1921 และเข้าทำงานเป็นนักบินพาณิชย์ให้กับเวสต์ออสเตรเลียนแอร์เวส์ในเวลาต่อมา ซึ่งเป็นนักบินพาณิชย์รุ่นแรก ๆ ของประเทศด้วย
ใน ค.ศ. 1928 คิงส์ฟอร์ด สมิทบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกเป็นครั้งแรกระหว่างแคลิฟอร์เนียไปยังบริสเบนโดยจอดพักที่ฮาวายและฟีจี ซึ่งเป็นเที่ยวบินที่ทำให้ตัวเขาเอง นักบินผู้ช่วยชาลส์ อูล์ม และลูกเรือสองคนได้แก่เจมส์ วอร์เนอร์และแฮร์รี ลียอนกลายเป็นคนดังหลังจากนั้น ในปีเดียวกันเขาและอูล์มบินข้ามประเทศจากเมลเบิร์นไปยังเพิร์ทโดยไม่จอดพักเป็นครั้งแรก และจากออสเตรเลียไปยังนิวซีแลนด์เป็นครั้งแรกเช่นกัน ทั้งคู่ร่วมกันก่อตั้งออสเตรเลียนแนชันนัลแอร์เวส์แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เขายังคงแข่งขันบินเร็วและพยายามทดลองทำสิ่งที่ท้าทายในวงการบินอีกหลายอย่าง
ใน ค.ศ. 1935 คิงส์ฟอร์ด สมิทและนักบินผู้ช่วยทอมมี เพทธีบริดจ์หายสบสูญเหนือทะเลอันดามันระหว่างพยายามทำลายสถิติบินระหว่างออสเตรเลียและอังกฤษโดยใช้เวลาน้อยที่สุด เขาได้รับยกย่องให้เป็นวีรบุรุษแห่งชาติระหว่างภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่และได้รับการยกย่องต่าง ๆ ในชั่วชีวิตของเขา ท่าอากาศยานซิดนีย์ตั้งชื่อตามเขา และเขายังปรากฏบนธนบัตร 20 ดอลลาร์ออสเตรเลียเป็นเวลาหลายทศวรรษ
วัยเด็กและชีวิตส่วนตัว

ชาลส์ เอิดเวิร์ด คิงส์ฟอร์ด สมิทเกิดเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1987 ที่ริเวอร์วิวเทอร์เรซ ย่านแฮมิลทันในเมืองบริสเบน อาณานิคมควีนส์แลนด์ เขาเป็นบุตรของวิลเลียม ชาลส์ สมิท และแคทเธอรีน แมรี (นามสกุลก่อนสมรสว่าคิงส์ฟอร์ด ธิดาของริชาร์ด แอช คิงส์ฟอร์ด ซึ่งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติควีนส์แลนด์และเคยเป็นนายกเทศมนตรีของทั้งเทศบาลบริสเบนและเทศบาลแคนส์) สูติบัตรและประกาศแจ้งเกิดในหนังสือพิมพ์ระบุนามสกุลของเขาว่า "สมิท" ซึ่งเป็นนามสกุลที่ครอบครัวใช้ในขณะนั้น นามสกุล "คิงส์ฟอร์ด สมิท" ปรากฏครั้งแรกน่าจะมาจากพี่ชายของเขา ริชาร์ด แฮโรลด์ คิงส์ฟอร์ด สมิท ซึ่งใช้ชื่อดังกล่าวอย่างไม่เป็นทางการตั้งแต่ ค.ศ. 1901 แม้ว่าเขาจะสมรสในรัฐนิวเซาท์เวลส์โดยใช้นามสกุลสมิทใน ค.ศ. 1903 ก็ตาม
ใน ค.ศ. 1903 ครอบครัวของเขาได้ย้ายไปอยู่ประเทศแคนาดาและได้ใช้นามสกุลคิงส์ฟอร์ด สมิทนับแต่นั้น ก่อนจะเดินทางกลับมาซิดนีย์ใน ค.ศ. 1907
คิงส์ฟอร์ด สมิทเข้าโรงเรียนครั้งแรกที่เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ต่อมาระหว่าง ค.ศ. 1909 ถึง 1911 เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนเซนต์แอนดรูส์คัทธีดรัลในซิดนีย์ ที่นั่นเขาเป็นสมาชิกคณะขับร้องในโบสถ์ของโรงเรียนด้วย จากนั้นได้เข้าเรียนต่อที่โรงเรียนเทคนิคซิดนีย์และเข้าฝึกงานเป็นวิศวกรที่โคโลเนียลชูการ์รีไฟนิงคอมพานีเมื่ออายุได้ 16 ปี
คิงส์ฟอร์ด สมิทสมรสกับเทลมา ไอลีน โฮป คอร์บอยใน ค.ศ. 1923 ก่อนจะหย่าร้างกันใน ค.ศ. 1929 และสมรสอีกครั้งกับแมรี เพาเวลล์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1930
หลังจากสมรสกับแมรี เขาได้เข้าร่วมขบวนการนิวการ์ด ซึ่งเป็นกำลังกึ่งทหารที่นิยมกษัตริย์ ต่อต้านคอมมิวนิสต์ และเป็นไปได้ว่าได้รับแรงบันดาลใจจากขบวนการฟาสซิสต์
สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและประสบการณ์การบิน

ค.ศ. 1915 คิงส์ฟอร์ด สมิทสมัครเข้ารับราชการทหารในกองกำลังจักรวรรดิออสเตรเลียที่หนึ่งและร่วมรบในการทัพกัลลิโพลี เดิมทีเดียวนั้นคิงส์ฟอร์ด สมิทได้รับมอบหมายให้ขับรถจักรยานยนต์รับส่งของ ก่อนที่จะย้ายไปประจำกองบินหลวงสหราชอาณาจักรโดยได้รับอนุญาตให้บินครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1917
เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1917 ขณะรับราชการในฝูงบินที่ 23 เครื่องบินของคิงส์ฟอร์ด สมิทถูกยิงตกทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ ซึ่งทำให้ต้องตัดนิ้วเท้าออกสองนิ้ว เขาได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ Military Cross ยกย่องความกล้าหาญในสงคราม
วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1918 คิงส์ฟอร์ด สมิทและนักบินคนอื่น ๆ ในกองบินหลวงได้ย้ายไปประจำกองทัพอากาศสหราชอาณาจักรซึ่งจัดตั้งขึ้นใหม่ หลังจากที่หมดหน้าที่ทางทหารหลังสิ้นสุดสงคราม เขาได้ก่อตั้งคิงส์ฟอร์ด สมิท แมดดอกส์ แอโรส์ จำกัดร่วมกับไซริล แมดดอกส์ ชาวรัฐแทสเมเนียช่วงต้น ค.ศ. 1919 เพื่อดำเนินกิจการการบินเพื่อความบันเทิงทางภาคเหนือของอังกฤษในช่วงฤดูร้อน โดยใช้เครื่องบินฝึกหัดแอร์โค ดีเอช.6 และรอยัลแอร์คราฟต์แฟกทอรี บี.อี.2 ที่เหลือมาจากสงคราม ก่อนจะไปทำอาชีพนักบินผาดโผนในสหรัฐก่อนกลับออสเตรเลียใน ค.ศ. 1921 คิงส์ฟอร์ด สมิทยื่นขอรับใบอนุญาตขับเครื่องบินพาณิชย์เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1921 โดยใช้ชื่อว่า "ชาลส์ เอ็ดเวิร์ด คิงส์ฟอร์ด-สมิท"
หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น คาวราฟรีเพรสส์ เล่าเรื่องว่าคิงส์ฟอร์ด สมิทเคยขับเครื่องบินลอดใต้สะพานข้ามแม่น้ำลัคลันในเมืองคาวรา รัฐนิวเซาท์เวลส์ ร่วมกับนักขับรถที่มีชื่อเสียงในท้องถิ่น เคน ริชาดส์ ในบทความระบุต่อไปว่าคิงส์ฟอร์ด สมิทเตรียมที่จะขับเครื่องบินลอดใต้สะพานรถไฟที่อยู่ใกล้เคียง แต่ริชาดส์เตือนว่าใต้สะพานมีสายโทรเลขอยู่ บทความนั้นยังเล่าต่อไปว่าริชาดส์เป็นเพื่อนกับคิงส์ฟอร์ด สมิท และเคยขับเครื่องบินด้วยกันมาก่อนขณะอยู่ที่ฝรั่งเศส
คิงส์ฟอร์ด สมิทกลายเป็นหนึ่งในนักบินพาณิชย์รุ่นแรกของประเทศออสเตรเลียเมื่อนอร์แมน เบรียร์ลีย์ได้คัดเลือกเขาเข้าเป็นนักบินประจำสายการบินเวสต์ออสเตรเลียนแอร์เวส์ โดยขับเครื่องบินบริสตอล ทัวเรอร์ ไทป์ 28 ทะเบียน G-AUDF บินรับส่งพัสดุให้กับนักดาราศาสตร์ในช่วงสุริยุปราคา ค.ศ. 1922 ที่วอลลาล รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย 
ในช่วงเวลานั้นเขาเริ่มวางแผนที่จะบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก
การบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก ค.ศ. 1928

โอกแลนด์
โฮโนลูลู
คาไว
ซูวา
แบลลินา
บริสเบน
ตำแหน่งสำคัญบนเส้นทางบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกของชาลส์ คิงส์ฟอร์ด สมิทและลูกเรือ ค.ศ. 1938
ใน ค.ศ. 1928 คิงส์ฟอร์ด สมิท และชาลส์ อูล์มเดินทางมาถึงสหรัฐเพื่อหาเครื่องบินที่จะใช้บินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก เซอร์ฮิวเบิร์ต วิลคินส์ นักสำรวจขั้วโลกชาวออสเตรเลียได้ขายเครื่องบินฟอกเกอร์ F.VII/3m ให้กับคิงส์ฟอร์ด สมิทและอูล์ม พวกเขาตั้งชื่อเครื่องบินลำนี้ว่าเซาเทิร์นครอสส์
เวลา 8:54 น. วันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1928 คิงส์ฟอร์ด สมิทและลูกเรือได้แก่ชาลส์ อูล์มชาวออสเตรเลียซึ่งเป็นนักบินสำรอง และลูกเรือชาวอเมริกันอีกสองคนได้แก่เจมส์ วอร์เนอร์ ผู้ควบคุมวิทยุ และกัปตันแฮร์รี ลียอน ผู้นำทางและวิศวกรประจำเที่ยวบิน รวมสี่คนบินออกจากโอกแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนียเพื่อเริ่มบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกเป็นครั้งแรกไปยังออสเตรเลีย เส้นทางบินแบ่งเป็นสามระยะ ระยะแรกจากโอกแลนด์ไปยังฐานทัพอากาศวีลเลอร์ ใกล้เมืองโฮโนลูลู รัฐฮาวาย มีระยะทาง 3,870 กิโลเมตร (2,400 ไมล์) ใช้เวลาบิน 27 ชั่วโมง 25 นาทีโดยไม่มีอุบัติการณ์ใด ๆ ระยะที่สองต้องบินขึ้นจากบาร์กคิงแซนส์บนเกาะคาไวที่อยู่ใกล้เคียงแทนเนื่องจากทางวิ่งที่วีลเลอร์ยาวไม่พอ ปลายทางของระยะที่สองได้แก่กรุงซูวา ประเทศฟีจี ซึ่งอยู่ห่างออกไป 5,077 กิโลเมตร (3,155 ไมล์) ใช้เวลาบิน 34 ชั่วโมง 30 นาที ซึ่งเป็นระยะที่ยากลำบากที่สุดเนื่องจากพวกเขาบินฝ่าพายุฝนฟ้าคะนองใกล้กับเส้นศูนย์สูตร ระยะที่สามนั้นสั้นที่สุด โดยมีระยะทาง 2,709 กิโลเมตร (1,683 ไมล์) ใช้เวลาบิน 20 ชั่วโมงเพื่อข้ามชายฝั่งออสเตรเลียใกล้กับเมืองแบลลินา รัฐนิวเซาท์เวลส์ ก่อนจะหักขึ้นไปทางเหนือต่อไปอีก 170 กิโลเมตร (110 ไมล์) ไปถึงบริสเบน พวกเขาลงจอดเมื่อเวลา 10.50 น. วันที่ 9 มิถุนายน ระยะทางบินโดยรวมประมาณ 11,566 กิโลเมตร (7,187 ไมล์) ที่ท่าอากาศยานอีเกิลฟาร์ม (ท่าอากาศยานแห่งเก่าซึ่งต่อมาถูกแทนที่โดยท่าอากาศยานบริสเบน) มีผู้คนมารอต้อนรับคิงส์ฟอร์ด สมิทและลูกเรือกว่า 26,000 คน พวกเขาได้รับการต้อนรับเฉกเช่นวีรบุรุษ
หอภาพยนตร์และสื่อบันทึกเสียงแห่งชาติของประเทศออสเตรเลียมีภาพยนตร์ชีวประวัติของคิงส์ฟอร์ด สมิทชื่อ แอนแอร์แมนรีเมมเบอส์ และเทปบันทึกเสียงคิงส์ฟอร์ด สมิทและอูล์มเล่าเรื่องเกี่ยวกับการเดินทางของพวกเขาเก็บรักษาเอาไว้
ออสเตรเลียโพสต์ รัฐวิสาหกิจด้านไปรษณีย์ได้ออกแผ่นแสตมป์และแสตมป์ที่ระลึกซึ่งมีภาพของคิงส์ฟอร์ด สมิทและอูล์มใน ค.ศ. 1978 เพื่อฉลองครบรอบ 50 ปีของการบินครั้งนี้
จีน แบตเทน หญิงสาวชาวนิวซีแลนด์เข้าร่วมงานเลี้ยงกับคิงส์ฟอร์ด สมิทหลังเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกและกล่าวกับเขาว่าเธออยากจะหัดขับเครื่องบินบ้าง คิงส์ฟอร์ด สมิทให้คำแนะนำเชิงติดตลกกับเธอว่า "อย่าพยายามทำลายสถิติของนักบินผู้ชาย และอย่าบินตอนกลางคืน" อย่างไรก็ตาม แบตเทนโน้มน้าวให้เขาพาเธอขึ้นเครื่องบินเซาเทิร์นครอสส์ และเธอได้กลายเป็นนักบินที่สร้างสถิติสำคัญต่าง ๆ อีกคนหนึ่ง
การบินข้ามทะเลแทสมัน ค.ศ. 1928

ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1928 คิงส์ฟอร์ด สมิทและอูล์มบินข้ามประเทศออสเตรเลียโดยไม่จอดพักจากพอยต์คุกใกล้เมืองเมลเบิร์นไปยังเพิร์ท รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลียได้สำเร็จ พวกเขาต่อมาได้จดทะเบียนจัดตั้งสายการบินออสเตรเลียนแนชันนัลแอร์เวส์ และตัดสินใจที่จะพยายามบินข้ามทะเลแทสมันไปยังประเทศนิวซีแลนด์ เนื่องจากยังไม่มีใครเคยทำได้สำเร็จมาก่อน และพวกเขาคิดว่าถ้าทำได้สำเร็จจะสามารถต่อรองกับรัฐบาลออสเตรเลียทำสัญญาขนส่งพัสดุระหว่างสองประเทศนี้โดยมีเงินสนับสนุนได้ นักบินชาวนิวซีแลนด์สองคนได้แก่จอห์น มอนครีฟฟ์ และจอร์จ ฮุดได้พยายามบินข้ามช่องแคบนี้เมื่อเดือนมกราคมปีเดียวกันแต่พวกเขาหายสาบสูญโดยไม่มีใครพบอีกเลย
คิงส์ฟอร์ด สมิทวางแผนว่าจะบินจากริชมอนด์ใกล้กับซิดนีย์ในวันอาทิตย์ที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1928 และจะลงจอดเวลาประมาณ 9:00 น. ของวันที่ 3 กันยายนที่วิกรัมแอโรโดรม ใกล้กับไครสต์เชิร์ช เมืองสำคัญบนเกาะใต้ของประเทศนิวซีแลนด์ แผนการดังกล่าวทำให้บรรดาบาทหลวงในประเทศนิวซีแลนด์ไม่พอใจและประท้วงเนื่องจากเป็นการดูหมิ่นคุณค่าของวันสะบาโต
นายกเทศมนตรีของไครสต์เชิร์ชก็สนับสนุนการประท้วงของบรรดาบาทหลวงดังกล่าวและส่งข้อความทางโทรเลขไปยังคิงส์ฟอร์ด สมิท อย่างไรก็ตาม สภาพอากาศเหนือทะเลแทสมันเลวร้ายลงและคิงส์ฟอร์ด สมิทตัดสินใจเลื่อนการเดินทางออกไป จึงไม่ทราบแน่ชัดว่าการประท้วงดังกล่าวมีผลต่อคิงส์ฟอร์ด สมิทหรือไม่
คิงส์ฟอร์ด สมิทและลูกเรือได้แก่อูล์ม และลูกเรือชาวนิวซีแลนด์สองคนได้แก่แฮโรลด์ อาร์เทอร์ ลิตช์ฟีลด์ ผู้นำทาง และโทมัส เอช. แมกวิลเลียมส์ ผู้ควบคุมวิทยุ ซึ่งทางรัฐบาลนิวซีแลนด์ได้จัดหาให้ เดินทางออกจากริชมอนด์ตอนเย็นวันที่ 10 กันยายน และบินข้ามคืนเป็นเวลา 14 ชั่วโมงและลงจอดในตอนเช้า เส้นทางบิน 2,600 กิโลเมตร (1,600 ไมล์) ที่วางแผนไว้นั้นมีระยะประมาณครึ่งหนึ่งของระยะทางจากฮาวายและฟีจีเท่านั้น สภาพอากาศระหว่างทางไม่ดีนักซึ่งทำให้เกิดน้ำแข็งเกาะตัวเครื่องและทำให้การบินเป็นไปอย่างยากลำบาก อย่างไรก็ตาม สภาพอากาศบริเวณช่องแคบคุกระหว่างเกาะเหนือและเกาะใต้นั้นดีกว่าระหว่างทางที่ผ่านมา เมื่อพวกเขาอยู่ห่างจากชายฝั่งประเทศนิวซีแลนด์ประมาณ 241 กิโลเมตร (150 ไมล์) พวกเขาได้ทิ้งพวงหรีดเพื่อระลึกถึงมอนครีฟฟ์และฮุดที่หายสาบสูญไประหว่างพยายามบินข้ามทะเลแทสมันเมื่อต้นปี
เซาเทิร์นครอสส์ลงจอดที่ไครสต์เชิร์ชเมื่อเวลา 9:22 น. หลังบินเป็นระยะเวลา 14 ชั่วโมง 25 นาที ฝูงชนมารอต้อนรับคิงส์ฟอร์ด สมิทและลูกเรืออย่างล้นหลามกว่า 30,000 คน รวมทั้งนักเรียนจากโรงเรียนของรัฐบาลที่ประกาศปิดเป็นกรณีพิเศษ และข้าราชการที่ได้รับอนุญาตให้หยุดงานจนถึงเวลา 11 นาฬิกา เหตุการณ์ดังกล่าวยังได้กระจายเสียงสดออกทางวิทยุด้วย
กองทัพอากาศนิวซีแลนด์อาสาตรวจสภาพเครื่องบินเซาเทิร์นครอสส์โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย และพาคิงส์ฟอร์ด สมิทและอูล์มเที่ยวชมประเทศนิวซีแลนด์โดยใช้เครื่องบินบริสตอล เอฟ.2 ไฟเตอส์
พวกเขาเดินทางกลับริชมอนด์โดยตั้งต้นจากเมืองเบลนิม เมืองเล็กทางตอนเหนือของเกาะใต้ การบินกลับประสบปัญหาเนื่องจากหมอก สภาพอากาศที่เลวร้าย และการนำทางที่ผิดพลาดเล็กน้อย ทำให้ต้องใช้เวลากว่า 23 ชั่วโมงจึงจะถึงริชมอนด์ และเมื่อลงจอดแล้วเครื่องบินเหลือเชื้อเพลิงมากพอที่จะให้บินต่อได้อีกเพียง 10 นาทีเท่านั้น
ออสเตรเลียนแนชันนัลแอร์เวส์

คิงส์ฟอร์ด สมิทกับอูล์มร่วมกันก่อตั้งสายการบินออสเตรเลียนแนชันนัลแอร์เวส์ขึ้นใน ค.ศ. 1929 โดยเริ่มดำเนินกิจการรับส่งผู้โดยสาร พัสดุไปรษณีย์ และสินค้าระหว่างซิดนีย์ บริสเบน และเมลเบิร์นในเดือนมกราคม ค.ศ. 1930 โดยมีเครื่องบินประจำฝูงบินห้าลำ แต่ปิดกิจการไปหลังจากที่ประสบอุบัติเหตุในเดือนมีนาคมและพฤศจิกายนปีถัดมา
เที่ยวบินสำคัญช่วงต้นทศวรรษ 1930

หลังจากที่คิงส์ฟอร์ด สมิทส่งเครื่องบินเซาเทิร์นครอสส์คู่ใจไปเข้ารับการซ่อมบำรุงโดยบริษัทฟอกเกอร์ที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ และต่อมาในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1930 เขาได้บินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกในทิศทางตะวันออก–ตะวันตกจากไอร์แลนด์ไปยังนิวฟันด์แลนด์โดยใช้เวลา 31 1/2 ชั่วโมง ตั้งต้นจากหาดพอร์ทมาร์น็อกซึ่งอยู่เหนือกรุงดับลินเล็กน้อย พวกเขาได้บินต่อไปยังโอกแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย อันเป็นการบรรจบเส้นทางรอบโลกที่เริ่มต้นใน ค.ศ. 1928 ในปีเดียวกันนั้นเองเขาได้เข้าแข่งขันบินจากอังกฤษไปยังออสเตรเลีย และชนะการแข่งขันโดยใช้เวลา 13 วัน และบินเพียงลำพัง เขาเดินทางถึงซิดนีย์เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1930
ใน ค.ศ. 1931 เขาซื้อเครื่องบินแอฟโร เอเวียนและตั้งชื่อให้ว่า เซาเทิร์นครอสส์ไมเนอร์ เพื่อใช้บินแข่งขันจากออสเตรเลียไปอังกฤษ และได้ขายเครื่องบินลำดังกล่าวให้กับกัปตันบิลล์ แลงคาสเตอร์ ผู้ซึ่งหายสาบสูญเมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1933 เหนือทะเลทรายสะฮารา ร่างของแลงคาสเตอร์ถูกพบใน ค.ศ. 1962 ส่วนซากเครื่องบิน เซาเทิร์นครอสส์ไมเนอร์ จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ควีนส์แลนด์ ในช่วงต้นทศวรรษ 1930 คิงส์ฟอร์ด สมิทยังได้พัฒนารถยนต์รุ่นเซาเทิร์นครอสส์ควบคู่กันไปด้วย
ใน ค.ศ. 1933 คิงส์ฟอร์ด สมิทเริ่มดำเนินกิจการเที่ยวบินพาณิชย์ระหว่างออสเตรเลียและนิวซีแลนด์เป็นครั้งแรกโดยใช้หาดเซเวนไมล์ รัฐนิวเซาท์เวลส์เป็นทางวิ่ง และใน ค.ศ. 1934 เขาได้ซื้อเครื่องบินล็อกฮีด อัลแทร์ชื่อ เลดีเซาเทิร์นครอสส์ เพื่อเข้าแข่งขันรายการแมกโรเบิร์ตสันแอร์เรซ