stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน  (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| นครเก่าแบร์น |  | รัฐแบร์น 46°56′53.1″N 7°27′00.6″E﻿ / ﻿46.948083°N 7.450167°E﻿ / 46.948083; 7.450167﻿ (Old City of Bern) | วัฒนธรรม: (iii) | 84.684 | 2526/1983 |  | 267 |
| คอนแวนต์นักบุญแกลล์ |  | รัฐซังคท์กัลเลิน 47°25′24.7″N 9°22′39.1″E﻿ / ﻿47.423528°N 9.377528°E﻿ / 47.423528; 9.377528﻿ (Abbey of St Gall) | วัฒนธรรม: (ii), (iv) |  | 2526/1983 |  | 268 |
| คอนแวนต์นักบุญจอห์น ของคณะเบเนดิกติน ที่มึชไตร์ |  | รัฐเกราบึนเดิน 46°37′46.0″N 10°26′51.5″E﻿ / ﻿46.629444°N 10.447639°E﻿ / 46.629444; 10.447639﻿ (Benedictine Convent of St John at Müstair) | วัฒนธรรม: (iii) | 2.036 | 2526/1983 |  | 269 |
| ปราสาทสามหลัง กำแพง และแนวป้องกัน ของเมืองตลาดนัด แห่งเบลลินโซนา |  | รัฐตีชีโน 46°11′28.8″N 9°01′35.4″E﻿ / ﻿46.191333°N 9.026500°E﻿ / 46.191333; 9.026500﻿ (Three Castles, Defensive Wall and Ramparts of the Market-Town of Bellinzona) | วัฒนธรรม: (iv) | 14.698; พื้นที่กันชน 90.8065 | 2543/2000; เพิ่มเติม 2566/2023 |  | 884 |
| ลาโว ไร่องุ่นขั้นบันได |  | รัฐโว 46°29′31.0″N 6°44′46.0″E﻿ / ﻿46.491944°N 6.746111°E﻿ / 46.491944; 6.746111﻿ (Lavaux, Vineyard Terraces) | วัฒนธรรม: (iii), (iv), (v) | 898; พื้นที่กันชน 1,408 | 2550/2007 |  | 1243 |
| ทางรถไฟสายไรติอา ในภูมิทัศน์แม่น้ำอัลบูลา / แม่น้ำแบร์นีนา (ร่วมกับอิตาลี) |  | รัฐเกราบึนเดิน 46°29′54.0″N 9°50′47.0″E﻿ / ﻿46.498333°N 9.846389°E﻿ / 46.498333; 9.846389﻿ (Rhaetian Railway in the Albula / Bernina Landscapes) | วัฒนธรรม: (ii), (iv) | 152.42; พื้นที่กันชน 109,385.9 | 2551/2008 |  | 1276 |
| ลาโช-เดอ-ฟง / เลอล็อกล์ การวางผังเมือง อุตสาหกรรมนาฬิกา |  | รัฐเนอชาแตล 47°06′14.3″N 6°49′55.5″E﻿ / ﻿47.103972°N 6.832083°E﻿ / 47.103972; 6.832083﻿ (La Chaux-de-Fonds / Le Locle, Watchmaking Town Planning) | วัฒนธรรม: (iv) | 283.9; พื้นที่กันชน 4,487.7 | 2552/2009 |  | 1302 |
| แหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยรอบเทือกเขาแอลป์ (ร่วมกับฝรั่งเศส, เยอรมนี, สโลวีเนีย, ออสเตรีย และอิตาลี) |  | รัฐเจนีวา, รัฐโว, รัฐเนอชาแตล, รัฐฟรีบูร์, รัฐแบร์น, รัฐโซโลทวร์น, รัฐอาร์เกา, รัฐลูเซิร์น, รัฐนิดวัลเดิน, รัฐชวีทซ์, รัฐซูค, รัฐซือริช, รัฐซังคท์กัลเลิน, รัฐทัวร์เกา และรัฐชัฟเฮาเซิน 46°30′36.3″N 6°30′10.3″E﻿ / ﻿46.510083°N 6.502861°E﻿ / 46.510083; 6.502861﻿ (Prehistoric Pile Dwellings around the Alps) | วัฒนธรรม: (iv), (v) | 274.2; พื้นที่กันชน 3,960.77 | 2554/2011 |  | 1363 |
| งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่น ต่อขบวนการสมัยใหม่ (ร่วมกับญี่ปุ่น, เบลเยียม, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, อาร์เจนตินา และอินเดีย) |  | รัฐเจนีวาและรัฐโว 46°12′00.7″N 6°09′23.2″E﻿ / ﻿46.200194°N 6.156444°E﻿ / 46.200194; 6.156444﻿ (The Architectural Work of Le Corbusier, an Outstanding Contribution to the Modern Movement) | วัฒนธรรม: (i), (ii), (vi) | 98.4838; พื้นที่กันชน 1,409.384 | 2559/2016 | สถานที่ที่ขึ้นทะเบียนได้แก่ วีลาเลอลักและอีเมิบล์กลาร์เต | 1321 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน  (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ภูเขาแอลป์สวิส ยุงเฟรา-อาเล็ทช์ |  | รัฐแบร์นและรัฐวาเล 46°30′01.4″N 8°02′00.3″E﻿ / ﻿46.500389°N 8.033417°E﻿ / 46.500389; 8.033417﻿ (Swiss Alps Jungfrau-Aletsch) | ธรรมชาติ: (vii), (viii), (ix) | 82,400 | 2544/2001; เพิ่มเติม 2550/2007 |  | 1037 |
| มอนเตซานจอร์โจ (ร่วมกับอิตาลี) |  | รัฐตีชีโน 45°54′26.5″N 8°56′11.9″E﻿ / ﻿45.907361°N 8.936639°E﻿ / 45.907361; 8.936639﻿ (Monte San Giorgio) | ธรรมชาติ: (viii) | 1,089.34; พื้นที่กันชน 3,207.45 | 2546/2003; เพิ่มเติม 2553/2010 | เขาซานจอร์โจรูปทรงสามเหลี่ยมเป็นสถานที่ขุดพบซากดึกดำบรรพ์ที่ดีที่สุดของสิ่งมีชีวิตทางทะเลจากยุคไทรแอสซิก (245–230 ล้านปีก่อน) | 1090 |
| แอ่งแปรสันฐานสวิสแห่งซาร์โดนา |  | รัฐเกราบึนเดิน, รัฐกลารุส และรัฐซังคท์กัลเลิน 46°54′58.1″N 9°14′57.5″E﻿ / ﻿46.916139°N 9.249306°E﻿ / 46.916139; 9.249306﻿ (Swiss Tectonic Arena Sardona) | ธรรมชาติ: (viii) | 32,850 | 2551/2008 |  | 1179 |
| ป่าบีชโบราณและป่าบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป (ร่วมกับโครเอเชีย, เช็กเกีย, บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, บัลแกเรีย, เบลเยียม, โปแลนด์, ฝรั่งเศส, มาซิโดเนียเหนือ, ยูเครน, เยอรมนี, โรมาเนีย, สเปน, สโลวาเกีย, สโลวีเนีย, ออสเตรีย, อิตาลี และแอลเบเนีย) |  | รัฐโซโลทวร์นและรัฐตีชีโน 47°13′22.0″N 7°24′43.0″E﻿ / ﻿47.222778°N 7.411944°E﻿ / 47.222778; 7.411944﻿ (Ancient and Primeval Beech Forests of the Carpathians and Other Regions of Europe) | ธรรมชาติ: (ix) | 99,947.81; พื้นที่กันชน 296,275.8 | 2550/2007; เพิ่มเติม 2554/2011, 2560/2017, 2564/2021 และ 2566/2023 | ป่าต้นบีชในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2564 | 1133 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศสวิตเซอร์แลนด์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง
วัดเจ้ามูล

| วัดเจ้ามูล |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดเจ้ามูล, วัดเจ้ามูลราชพงศาวราราม
ที่ตั้ง: เลขที่ 26/3 ซอยจรัญสนิทวงศ์ 8 ถนนจรัญสนิทวงศ์ แขวงวัดท่าพระ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร 10600
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: พระพุทธรังษีสมากร
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อทับทิม
เจ้าอาวาส: พระครูโอภาสบุญวัฒน์ (บุญเลิศ โอภาโส ป.ธ.๓, น.ธ.เอก)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเจ้ามูล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวัดท่าพระ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร
ประวัติ

วัดเจ้ามูลตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2207 สันนิษฐานว่าชื่อวัดน่าจะมาจากพระราชวงศ์ที่มีพระนามว่า พระองค์เจ้ามูล ได้ทรงรื้อพระตำหนักมาสร้างถวายเป็นกุฏิสงฆ์ทรงเรือนไทยแบบสมัยโบราณ ถวายเป็นสมบัติของสงฆ์และเป็นที่อยู่ของพระภิกษุ ผู้เป็นเจ้าอาวาส และได้ริเริ่มสร้างวัดขึ้นพร้อมกับคณะท่านผู้มีจิตศรัทธาที่ได้ร่วมสร้างขึ้น ได้รับนามว่า วัดเจ้ามูลราชพงศาวราราม แต่ชาวบ้านเรียกว่า "วัดเจ้ามูล" แต่เมื่อพระตำหนักที่รื้อมาสร้างเป็นกุฏิก็ชำรุดสูญหายไป จึงมีแต่สิ่งปลูกสร้างใหม่ขึ้นมาแทนตามลำดับ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 2 มีนาคม พ.ศ. 2527 โดยกำหนดเขตกว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร
อาคารเสนาสนะ

อุโบสถกว้าง 8.15 เมตร ยาว 24.70 หลังคาลด 3 ชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 ภายในประดิษฐานพระประธาน พระพุทธรูปปางมารวิชัย รูปลักษณะเป็นแบบพระพุทธชินราช นามว่า พระพุทธรังษีสมากร ขนาดหน้าตักกว้าง 6 ศอก สูง 6.50 ศอก ด้านหลังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนเป็นภาพพระพุทธเจ้าเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ฝาผนังเขียนเป็นภาพเทวดาและเหตุการณ์ในพุทธประวัติ บานหน้าต่างอุโบสถ เขียนเป็นภาพของสำนวนไทย เช่น ฝนทั่งให้เป็นเข็ม ตักน้ำรดหัวตอ อย่าจับปลาสองมือ
วิหารกว้าง 7 เมตร ยาว 8 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง ขนาดหน้าตักกว้าง 1.20 เมตร มีนามว่า หลวงพ่อทับทิม ซึ่งเป็นพระประธานอุโบสถเก่า วัดมีศาลาการเปรียญ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทรงไทย กว้าง 10 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528
หลวงพ่อทับทิม พระประธานในวิหารซึ่งเป็นอุโบสถหลังเก่า
พระพุทธรังษีสมากร พระประธานในอุโบสถ
จิตรกรรมฝาผนังรูปเทพชุมนุมในอุโบสถ
ศุภนร ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา

| เหรียญรางวัล> นักกรีฑา.ตัวแทนของ   ไทย .Asian Championships |
| --- | --- | --- |
|  | 2011 Kobe | กระโดดสูง |
ซีเกมส์
|  | 2009 เวียงจันทน์ | กระโดดไกล |
|  | 2011 ปาเลมบัง | กระโดดไกล |
|  | 2013 เนปยีดอ | กระโดดไกล |
|  | 2015 สิงคโปร์ | กระโดดไกล |
World Youth Championships
|  | 2009 Brixen | กระโดดไกล |
|  | 2009 Brixen | เขย่งก้าวกระโดด |
Asian Junior Championships
|  | 2010 Hanoi | กระโดดไกล |
ศุภนร ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา ชื่อเล่น ตีโต้ เป็นนักกรีฑาทีมชาติไทย (กระโดดไกล) เกิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2535 ที่ จ.เชียงใหม่ ผู้เข้าแข่งขันในรายการกระโดดไกลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ศุภนรได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันกระโดดไกลในซีเกมส์ 2009 ที่สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว และเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2558 ได้เหรียญทองจากการแข่งขันกรีฑาประเภทกระโดดไกล (ชาย) ในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2015 ณ ประเทศสิงคโปร์
ประวัติ

ตีโต้ (ชื่อจริง ศุภนร อ่านว่า สุ-พะ-นะ-ระ แปลว่า ชายผู้มีความเจริญ) มีส่วนสูง 185 ซม. เป็นคนจังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรของหม่อมหลวงจักรีพันธ์ ศุขสวัสดิ และ นางอรวัลย์ ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา โดยพ่อมีอาชีพเป็นทนายความ และมีน้องชาย  1 คน ชื่อ น้องตีต้า อายุ 15 ปี ปัจจุบันตีโต้กำลังศึกษาอยู่ที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
สำหรับชื่อเล่น ตีโต้ นั้นมีที่มาจากการที่ บรรพบุรุษของเขาต้องการให้บุตรชายของตระกูล มีอักษร ต.เต่า นำหน้าชื่อ จะเป็นชื่อจริงหรือเล่นก็ได้ เขาเริ่มเล่นกีฬามาตั้งแต่ 9 ขวบ โดยเล่นทั้งลีลาศ  บาสเกตบอล  และกรีฑา ทั้งวิ่งและกระโดดไกล แต่ที่ถนัดที่สุดก็คือกระโดดไกล และได้ติดเป็นนักกีฬาของโรงเรียนด้วย โดยมีนาวาอากาศตรีสังวร ทวีเฉลิมดิษฐ์ อดีตนักเขย่งก้าวกระโดดทีมชาติไทย เจ้าของเหรียญเงิน กีฬาซีเกมส์ เป็นผู้ฝึกสอนคนแรก โดยก่อนเข้ามาฝึกซ้อมกับสมาคมฯ เขาทำได้เพียง 5.50 ม.เท่านั้น จากนั้นก็เริ่มพัฒนาตัวเองมาต่อเนื่อง จนเข้าตาแมวมองของสมาคมกรีฑาแห่งประเทศไทยฯ จึงถูกดึงเข้าสู่แคมป์ทีมชาติในเวลาต่อมา แต่เมื่อผ่านไป 2 ปี ในการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์ประเทศไทยปี 2552 เขาทำสถิติได้ถึง  7.40 ม.  ผ่านเกณฑ์สหพันธ์กรีฑานานาชาติ ทำให้ได้ไปแข่งขันกรีฑาเยาวชนชิงแชมป์โลก 2009 และได้เหรียญทองมาครองได้เป็นคนแรกของไทย ด้วยสถิติ 7.65 ม.
จากผลงานอันยอดเยี่ยมครั้งนั้นเขาจึงถูกจับตามองอย่างมาก ถึงขั้นมีแมวมองจากมหาวิทยาลัยแห่งรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา เข้ามาทาบทามเพื่อดึงตัวไปร่วมทีมด้วย โดยมอบทุนการศึกษาเรียนฟรีเป็นเครื่องแลกเปลี่ยน ซึ่งเขาเองก็อยากศึกษาต่อในต่างประเทศด้วยนอกจากทุนเรียนฟรีดังกล่าวแล้ว ยังได้รับทุนจากกองทุนโอลิมปิกโซลิดาริตี้ ที่จะต้องทำเรื่องผ่านคณะกรรมการโอลิมปิคแห่งประเทศไทยฯ ซึ่งสมาคมกรีฑาแห่งประเทศไทยฯจะต้องพิจารณาอีกครั้งว่าอันไหนเหมาะสมและดีที่สุดสำหรับนักกีฬา และขณะนี้ตีโต้กำลังรอสัมภาษณ์ เพื่อเข้าศึกษาคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งถ้าได้คงจะอยู่ที่เมืองไทย
ตีโต้ เป็นนักกีฬาในโครงการ “ดาวรุ่งมุ่ง ยูธ โอลิมปิกและนานาชาติ” ของสมาคมกรีฑาฯ รวมทั้งยังเป็นนักกีฬาในโครงการ “สปอร์ต ฮีโร่” ของการกีฬาแห่งประเทศไทยด้วย เขาตั้งใจว่าจะพยายามเป็นตัวแทนทีมชาติไทย เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันในโอลิมปิกเกมส์ ปี 2012 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ
ผลงาน

เหรียญทองกรีฑาประเภทกระโดดไกล(ชาย) ในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2015 ณ ประเทศสิงคโปร์
เหรียญทองจากเขย่งก้าวกระโดดและเหรียญเงินจากกระโดดไกล ในการแข่งขันกรีฑาเยาวชนชิงแชมป์อาเซียน ครั้งที่ 4 ที่นครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม
เหรียญทองกระโดดไกล จากการแข่งขันกรีฑาเยาวชนชิงแชมป์โลก 2009 ครั้งที่ 6 ระหว่างวันที่ 8-12 ก.ค. 52 ที่เมืองเบรสซาโนเน ประเทศอิตาลี ซึ่งเป็นนักรีฑาไทยคนเดียวที่ได้ไปร่วมการแข่งขันรายการนี้ ด้วยการคว้าสิทธิ์จากรายการ กรีฑาชิงแชมป์ประเทศไทย ครั้งที่ 55 ที่ศูนย์กีฬามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รังสิต ในรุ่นเยาวชนจากกระโดดไกล ด้วยสถิติ 7.40 เมตร และเขย่งก้าวกระโดด สถิติ 15.20 เมตร  ซึ่งสถิติทั้ง 2 รายการเป็นสถิติที่สามารถผ่านเข้าไปร่วมเวทีโลกในครั้งนี้ได้ นอกจากนั้นยังได้เหรียญเงินเขย่งก้าวกระโดด ด้วยสถิติ 15.70 ม. อีกรายการ
เหรียญทองกระโดดไกล จากการแข่งขันกีฬาอาเซียนสกูลเกมส์ ครั้งที่ 1 ที่ จ.สุพรรณบุรี เมื่อช่วงปลายเดือน ก.ค. 2552 พร้อมทำลายสถิติประเทศไทย 7.82 ม. และสถิติซีเกมส์ 7.87 ม.ด้วยสถิติ  7.96 ม.
เหรียญเงินกระโดดไกลจากการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 38 “ตรังเกมส์” ที่ จ.ตรัง เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2552 ด้วยสถิติ 7.54 เมตร โดยกระโดดฟาวล์ถึง 4 ครั้ง จาก 6 ครั้ง
ลำดับที่ 9 ด้วยสถิติ 7.39 เมตร จากการแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนอินดอร์เกมส์ ครั้งที่ 3 ที่ประเทศเวียดนาม เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
เหรียญทองจากการแข่งขันกระโดดไกล ในซีเกมส์ 2009 ครั้งที่ 25 ที่สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ด้วยสถิติ 7.83 เมตร ซึ่งเป็นเหรียญทองเหรียญที่ 8 ของทีมกรีฑาไทยในการแข่งขันครั้งนี้
รางวัลนักกีฬาสมัครเล่นชายดีเด่นวันกีฬาแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2552 เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ณ อินดอร์สเตเดียม สนามกีฬาหัวหมาก
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2558 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
หมวก

หมวก
หมวก เป็นสิ่งที่ใส่สวมใส่บนศีรษะเพื่อจุดประสงค์ต่าง ๆ เช่นใส่เพื่อป้องกันสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลง เช่น แสงแดด ฝน เพื่อเฉลิมฉลองหรือเหตุจำเป็นเกี่ยวกับศาสนา เพื่อความปลอดภัย หรือเพื่อประดับเป็นแฟชัน ในอดีต หมวกใช้บ่งบอกสถานะทางสังคม ในทางการทหาร ใช้หมวกเพื่อแสดงถึงชาติ ตำแหน่ง และ/หรือ ยศของทหารนายนั้น ๆ
ประเภทของหมวก

หมวกตามลักษณะรูปทรง
หมวกแก๊ป
หมวกปีก
หมวกตามอาชีพ
หมวกพยาบาล
หมวกวิศวกร
หมวกนักมายากล
หมวกไอ้โม่ง
หมวกทหาร หรือ หมวกตำรวจ
หมวกเชฟ​
หมวกนักบิน
หมวกคาวบอย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศสวีเดน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศสวีเดนทั้งสิ้น 15 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 13 แหล่ง แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสมอีก 1 แหล่ง
ที่ตั้ง

ดร็อตนิงฮ็อล์ม
บีร์กา
และ
ฮูฟกัวเดิน
เอ็งเงิลส์แบร์ย
ทอนุม
สกูกส์ชีร์กูกัวเดิน
วีสบี
กัมเมิลสตอด
เฮ็ลซิงลันด์
พื้นที่ลาโพเนีย
คอลส์ครูนา
เออลันด์ตอนใต้
ไฮโคสต์
เหมืองฟอลุน
สถานีวิทยุกริเมอท็อน
ส่วนโค้งภูมิมาตรศาสตร์ชตรูเวอ
ที่ตั้งแหล่งมรดกโลกในประเทศสวีเดน
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน  (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ไฮโคสต์ / กลุ่มเกาะควาร์เกิน (ร่วมกับฟินแลนด์) |  | เทศมณฑลเว็สเตอร์นอร์ลันด์ 62°59′47.7″N 18°29′36.5″E﻿ / ﻿62.996583°N 18.493472°E﻿ / 62.996583; 18.493472﻿ (High Coast / Kvarken Archipelago) | ธรรมชาติ: (viii) | 336,900 | 2543/2000; เพิ่มเติม 2549/2006 | ไฮโคสต์ (ในสวีเดน) และกลุ่มเกาะควาร์เกิน (ในฟินแลนด์) ตั้งอยู่ในอ่าวบอทเนีย ตอนเหนือของทะเลบอลติก | 898 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกแบบผสม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน  (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| พื้นที่ลาโพเนีย |  | เทศมณฑลนอร์บ็อตเติน 67°20′00.3″N 17°35′01.3″E﻿ / ﻿67.333417°N 17.583694°E﻿ / 67.333417; 17.583694 | ผสม: (iii), (v), (vii), (viii), (ix) | 940,900 | 2539/1996 |  | 774 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศสวีเดนมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง
ศุภชัย สมเจริญ

| ศุภชัย สมเจริญม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

รองประธานวุฒิสภา
ดำรงตำแหน่ง 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 – 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 (5 ปี 43 วัน)ดำรงตำแหน่งร่วมกับ พลเอก สิงห์ศึก สิงห์ไพร
ก่อนหน้า: พีระศักดิ์ พอจิต
ถัดไป: บุญส่ง น้อยโสภณ
สมาชิกวุฒิสภา
ดำรงตำแหน่ง 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 – 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 (5 ปี 60 วัน)
ประธานกรรมการการเลือกตั้ง
ดำรงตำแหน่ง 13 ธันวาคม พ.ศ. 2556 – 15 สิงหาคม พ.ศ. 2561 (4 ปี 245 วัน)
ก่อนหน้า: อภิชาต สุขัคคานนท์
ถัดไป: อิทธิพร บุญประคอง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 (75 ปี) เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย

ศุภชัย สมเจริญ (เกิด 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492) อดีต รองประธานวุฒิสภาไทย คนที่ 2 และสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 12 อดีตผู้พิพากษาอาวุโสในศาลฎีกา อดีตประธานศาลอุทธรณ์ ภาค 1 และอดีตประธานกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) รับผิดชอบด้านกิจการบริหารกลาง
ประวัติการศึกษา

นิติศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เนติบัณฑิตไทย สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา
รัฐศาสตรมหาบัณฑิต บริหารรัฐกิจ  มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต การบริหารกระบวนการยุติธรรม  มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ รัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเวสเทิร์น
นิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ วิทยาลัยทองสุข
ปริญญาบัตรการป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 45
วุฒิบัตร บ.ย.ส. รุ่นที่ 10, ประกาศนียบัตร วตท.รุ่นที่ 5, ป.ป.ร. รุ่นที่ 14
ปริญญาเอกปรัชญาดุษฎีบัณฑิต จากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์สาขาบริหารกระบวนการยุติธรรมโดยได้รับทุนการศึกษาจากสำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ
รางวัล

พ.ศ. 2561 รางวัล “เกียรติภูมินิติโดม” ในฐานะศิษย์เก่าดีเด่น คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ประสบการณ์และผลงาน

หัวหน้าแผนกวิชาการกฎหมาย กองกับการ 2
กองอำนวยการศึกษา กองบัญชาการศึกษา กรมตำรวจ
ผู้ช่วยผู้พิพากษา
ผู้พิพากษาศาลจังหวัดอุตรดิตถ์
ผู้พิพากษาศาลแขวงพระนครใต้ ศาลแขวงพระนครเหนือ
ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดภูเขียว ศาลจังหวัดสีคิ้ว
ศาลจังหวัดระยอง ผู้พิพากษาศาลแพ่ง ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลแขวงธนบุรี
ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลอาญาธนบุรี
ผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา
รองอธิบดีผู้พิพากษาภาค 4 และภาค 2
ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลอุทธรณ์ภาค 8 และภาค 4
ประธานแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวในศาลอุทธรณ์ภาค 4
ผู้พิพากษาศาลฎีกา
ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา
ประธานศาลอุทธรณ์ภาค 1
ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา คณะที่ 1 ทำหน้าที่ประธานคดีปกครอง
กรรมการตุลาการศาลยุติธรรมผู้ทรงคุณวุฒิในชั้นศาลฎีกาและชั้นศาลอุทธรณ์
กรรมการข้าราชการศาลยุติธรรมในชั้นศาลฎีกา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2539 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
ดูเพิ่ม

คณะกรรมการการเลือกตั้ง
สถานีรถไฟเปียงยาง

| สถานีรถไฟเปียงยาง |
| --- | --- |
P'yŏngyang Station 평양역
สถานีรถไฟเปียงยาง

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: สถานีรถไฟ
เมือง: เมืองเปียงยาง
ประเทศ:  เกาหลีเหนือ
เริ่มสร้าง: 1906
ปรับปรุง: 1958
สถานีรถไฟเปียงยาง เป็นสถานีรถไฟประจำเมืองเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ เป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางเปียงบู (เปียงยาง - ชินุยจู) และเปียงกุย (เปียงยาง - โซล - ปูซาน อย่างไรก็ตาม เส้นทางนี้ก็สิ้นสุดเส้นทางการเดินรถที่แกซองเท่านั้น)
ศิลปะตะวันออก
ศิลปะตะวันออก

ได้แก่ ลักษณะของศิลปะที่แสดงคุณลักษณะเฉพาะอย่างของรูปแบบ ศิลปะจะแสดงออกทางอิทธิพลทางภูมิอากาศ ขนบประเพณี รูปแบบของศิลปะตะวันออกจะเด่นชัดทางอิทธิพลทางศาสนา เช่น งานทางด้านจิตรกรรม ประติมากรรม สถาปัตยกรรม ตลอดจนประยุกต์ศิลป์ งานประณีตศิลป์และงานหัตถกรรม  ซึ่งมีส่วนในการนำไปใช้ประโยชน์ในชีวิตประจำวันของชาวตะวันออกตามพื้นเพเดิมของการดำรงชีวิต   ชาวตะวันออก คือ มนุษย์ที่อยู่อาศัยในประเทศแถบตะวันออก ตั้งแต่ตะวันออกกลางจนถึงตะวันออกไกล โดยมีรูปร่างทางร่างกายและวัฒนธรรมเป็นอีกลักษณะหนึ่งที่แตกต่างกันออกไปด้วย การนับถือศาสนาก็มีอิสระต่อกัน ประกอบด้วย ศาสนาอิสลาม ศาสนาพุทธ ศาสนาฮินดู ลัทธิเต๋า และศาสนาคริสต์ เป็นต้น สภาพความเป็นอยู่จะเป็นไปตามลักษณะของภูมิประเทศและภูมิอากาศ ซึ่งทำให้ลักษณะบ้านเรือน เครื่องแต่งกายและสิ่งของเครื่องใช้เป็นไปตามสิ่งแวดล้อม การสร้างสรรค์ศิลปะจึงเป็นไปอีกแบบหนึ่ง   ศิลปะในประเทศตะวันตกนั้น มีโอกาสที่จะเป็นลักษณะเดียวกันในบางยุคบางสมัย เพราะมีความนิยมร่วมกัน แต่ในประเทศตะวันออกนั้น ล้วนมีเอกลักษณ์ประจำชาติของตนเองมาแต่ยุคโบราณ และต่างก็สืบต่อลักษณะทางศิลปะกันลงมาไม่ขาดสายจึงเป็นสิ่งยืนยันได้ว่าชาวตะวันออกซึ่งประกอบด้วยเชื้อชาติต่าง ๆ นั้น มีความเคารพนับถือในขนบธรรมเนียมประเพณีของตนเองยิ่งกว่าชีวิต ทำให้ศิลปะของชาวตะวันออกมีลักษณะรูปแบบตนเอง “ ศิลปะประจำชาติ ” เด่นชัด และไม่ถือเอาความเป็นจริงตามธรรมชาติเป็นสำคัญ จึงสร้างสรรค์ศิลปะให้บังเกิดความงามที่เหนือขึ้นไปจากธรรมชาติตามรสนิยมและความรู้สึกของตน
ลักษณะทั่วไปของศิลปะตะวันออก

โดยทั่วไปแล้วมักจะลงความเห็นกันว่า ศิลปะตะวันออกเป็นศิลปะอุดมคติ อันเป็นศิลปะที่มิได้ยึดถือเอาความจริงตามธรรมชาติเป็นหลักจนเกินไป หรือทำเหมือนธรรมชาติทุกกระเบียดนิ้ว และแม้ว่าจะใช้ลักษณะรูปแบบของธรรมชาติเป็นพื้นฐาน แต่ก็มิได้เน้นจนเกิดความสำคัญเท่ากับลักษณะรูปแบบที่สร้างสรรค์โดยจินตนาการ เพราะฉะนั้นเมื่อสร้างสรรค์รูปที่ประสงค์จะเอาไว้สักการบูชา จึงพยายามถ่ายทอดแนวคิดออกมาให้มีลักษณะที่สูงกว่าธรรมชาติ สังเกตได้จากพระพุทธรูป ซึ่งมีส่วนประกอบพระวรกาย เช่นเดียวกับมนุษย์ แต่ก็มิได้คล้อยตามลักษณะอันแท้จริงของมนุษย์ตามธรรมชาติ
ศิลปะตะวันออก เป็นศิลปะที่มีลักษณะเด่นชัดในเรื่องของเอกลักษณ์ อันเนื่องมาจากความคิดที่ประดิษฐ์ขึ้นอย่างวิจิตรบรรจงของคนในชาติ นอกจากนั้นศิลปะยังแบ่งออกตามฐานะของบุคคล เช่น ในราชสำนักก็ย่อมจะต้องประณีตวิจิตรตระการตา เพราะเป็นสิ่งของใกล้ชิดกับกษัตริย์ ส่วนศิลปะของบุคคลทั่วไปก็แสดงฐานะที่แตกต่างกันอีกด้วย เช่น สิ่งของเครื่องใช้ของเศรษฐีกับสามัญชนทั่วไป เป็นต้น ที่เป็นไปตามฐานะของบุคคลเช่นนี้ ก็เพื่อความเหมาะสมกับโอกาสที่จะใช้ด้วย เช่น เครื่องราชูปโภคของกษัตริย์ ก็เพื่อแสดงความสง่างามสมศักดิ์ศรีของการเป็นกษัตริย์ อันเป็นประมุขของประเทศ เพราะกษัตริย์ดำรงอยู่ในฐานะเป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นเอกราชของชาติอีกด้วย
ศิลปะตะวันออกได้รับการสร้างสรรค์ขึ้นอย่างฉลาดและแฝงไว้ด้วยแนวคิดและรูปแบบอันสร้างสรรค์ขึ้นเฉพาะเป็นเรื่อง ๆ ไป เช่น การสร้างสถูปเจดีย์ในพระพุทธศาสนา ซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าอโศกมหาราช พ.ศ. 300 ก็มีสิ่งสำคัญอยู่ 3 ประการ คือ องค์สถูป บัลลังก์ ฉัตร ดังนั้น แม้ว่ามีการสร้างสรรค์ขึ้นในสมัยต่อมา ก็ยังรักษาแนวคิดเดิมไว้ แต่รูปแบบอาจแปรเปลี่ยนไปบ้างตามแนวความคิดสร้างสรรค์ของแต่ละยุคสมัยของแต่ละชาติ เพราะความคิดของคนแต่ละยุคแต่ละสมัยไม่เหมือนกัน ความเปลี่ยนแปลงนี้เองเรียกว่า “ วิวัฒนาการ ” ซึ่งเป็นไปอย่างช้า ๆ แต่มั่นคงอยู่ในรากฐานดั้งเดิม
ศิลปะตะวันออกสามารถจำแนกแหล่งอิทธิพลได้เป็น 2 แหล่งด้วยกัน คือ
ประเทศที่อยู่ในสาย วัฒนธรรมอินเดียมี ไทย พม่า อินโดนีเซีย ลาว เป็นต้น
ประเทศที่อยู่ในสายวัฒนธรรมจีนมี เกาหลี ญี่ปุ่น เวียดนาม เป็นต้น
ดังนั้นการศึกษาลักษณะทั่วไปของศิลปะตะวันออกจึงต้องเข้าใจแหล่งอิทธิพลทั้ง 2 แหล่งนี้เป็นพื้นฐานด้วย จะช่วยให้สามารถชี้ระบุได้ทั้งจิตรกรรม ประติมากรรม ประยุกต์ศิลป์ และงานหัตถกรรม
ความเชื่อและขนบธรรมเนียมประเพณี

มนุษย์ในโลกตะวันออกแต่ละชาติแต่ละภาษา มีความเชื่อถือที่แตกต่างกันออกไปบ้างและคล้ายคลึงกันบ้าง ส่วนที่คล้ายคลึงกันนั้น เป็นเพียงเรื่องของศาสนา ซึ่งเป็นสื่อที่ปฏิบัติอย่างเดียวกันเพียงบางส่วนเท่านั้น เช่น ศาสนาพุทธ เป็นต้น มีการอุปสมบทกุลบุตร และพิธีกรรมทางศาสนาเหมือนกัน แต่การสร้างสรรค์ศิลปะของแต่ละประเทศแตกต่างกันออกไป เช่น ประเทศไทยกับประเทศพม่า เวียดนาม เป็นต้น แสดงให้เห็นว่า ขนบธรรมเนียม ประเพณี และการประพฤติปฏิบัติที่กระทำอย่างเดียวกันในแต่ละชาตินั้น ยังแตกต่างกันออกไปด้วยและทุกประเทศในตะวันออก ก็มีเอกลักษณ์ประจำชาติของตนอย่างชัดเจนในเรื่องของความเชื่อถือและขนบธรรมเนียมประเพณีอาจศึกษาได้ดังต่อไปนี้
มนุษย์ในตะวันออกมิได้มีศาสนาใดศาสนาหนึ่งที่เป็นแกนสำคัญของสังคมร่วมกัน แต่จะแยกกันออกไปตามความเชื่อถือและแม้ว่าส่วนหนึ่งจะนับถือศาสนาพุทธ แต่ไม่มีศูนย์กลางอันเป็นแกนสำคัญร่วมกันเหมือนคริสต์ศาสนาโรมันคาทอริก ส่วนศาสนาอิสลามแม้ว่าจะมีแหล่งศักดิ์สิทธิ์ร่วมกันที่ประเทศซาอุดิอาระเบีย แต่ก็มิได้เป็นไปในรูปองค์กรเหมือนแหล่งกลางที่กรุงวาติกันของโรมันคาทอลิก นอกจากนั้นในประเทศยังมีความเชื่อถือที่แตกต่างกันออกไปมาก เช่น ในอินเดียมีลัทธิมากมาย ในญี่ปุ่นก็เช่นเดียวกันแต่ก็มีขนบธรรมเนียมทางสังคมที่เข้มแข็งเคร่งครัดอย่างยิ่ง จึงทำให้มีการสร้างสรรค์ศิลปะเพื่อจรรโลงศาสนาที่แตกต่างกันไปมากและเห็นได้อย่างเด่นชัดอีกด้วย
ความเชื่อถือในศาสนาของชาวตะวันออก แตกต่างกันออกไปแต่ละศาสนา บางศาสนาเชื่อว่ามนุษย์เกิดมาด้วยกรรม ซึ่งตนเองได้กระทำไว้แต่ในชาติปางก่อน ผลอันบังเกิดในชาตินี้ก็ป็นกระแสของกรรมแต่ชาติปางก่อนมีส่วนให้เป็นไปด้วย และการกระทำในชาตินี้ก็ยังมีผลไปถึงชาติหน้าด้วย แต่บางศาสนามีความเชื่อรุนแรงมากกว่านั้น โดยเชื่อว่าหากกระทำตนเองให้ต่ำต้อย หรือกดดันตัวเองให้ทนทุกข์ทรมานมากก็จะยิ่งได้บุญกุศลมาก โดยการปล่อยจิตใจให้ลุล่วงพ้นไปสู่ภพที่สูงกว่าและในบางศาสนามีความเชื่อในเรื่องวิญญาณบรรพบุรษอยู่มาก การน้อมเคารพบรรพบุรุษและการควบคุมจริยธรรมในการประพฤติปฏิบัคิเป็นสิ่งสำคัญมากที่สุด ทั้งหมดนี้จึงมีส่วนสร้างสรรค์ศิลปะที่แตกต่างกันออกไปตามแนวปรัชญาของศาสนา
ชาติตะวันตกให้ความสนใจกับจิตวิญญาณมาก ความผูกพันระหว่างคนเป็นกับคนตาย ยังเป็นเยื่อใยที่เคร่งครัด จึงมีการเซ่นไหว้และบวงสรวงระลึกถึงกัน แม้บางประเทศจะมีการเผาศพ เช่น ประเทศไทย แต่บางประเทศก็ยังนิยมนิยมฝังศพ เพื่อรักษาเรือนร่างไว้ชั่วนิรันดร จะถูกทำลายไม่ได้ ในการตกแต่งตามพิธีการเหล่านี้เอง ที่ใช้ศิลปะเข้าช่วยเป็นอย่างมาก ทำให้เกิดแบบอย่างศิลปะเป็นพิธีการขึ้นอีกรูปแบบหนึ่ง
ขนบประเพณีต่าง ๆ ของชาวตะวันออก เป็นขนบธรรมเนียมประเพณีที่ยึดมั่นผูกพันอยู่กับชนชาติในอดีต
รายชื่อหน่วยในเทพมรณะ

บทความหลัก: เทพมรณะ
ในเรื่องของเทพมรณะนั้นมีการแบ่งส่วนของการขึ้นตรงกับหน่วยต่างๆมากมายดังต่อไปนี้ เพื่อเป็นการงานขอใช้ชื่อหน่วยที่มีเท่านั้น
13 หน่วยพิทักษ์

หน่วยงานของยมทูตในโซลโซไซตี้ ทั้งหมด 13 หน่วย มีหมายเลขเพื่อบ่งบอกหน้าที่และมีผู้นำหน่วยเป็นและรองหัวหน้าหน่วย โดยมีหัวหน้าของหน่วยที่หนึ่ง เป็นผู้บังคับการสูงสุดของ 13 หน่วยพิทักษ์ทั้งหมด
วังกลาง 46 ห้อง

เรียกตามสถานที่กลุ่มผู้ปกครองสูงสุดในโซลโซไซตี้ใช้ประชุมลับและออกคำสั่งประกอบด้วยนักปราชญ์ที่รวบรวมมาจากทั่วทั้งโซลโซไซตี้ 40 คน และผู้อาวุโสอีก 6 คน  ซึ่งได้รับมอบอำนาจสูงสุดจาก "ราชันย์แห่งวิญญาณ" ในการปกครองและการตัดสิน คำตัดสินจากพวกเขาถือเป็นเด็ดขาดสูงสุด
รูปแบบเครื่องแต่งกาย

| --- | --- |
เครื่องแบบของหัวหน้าหน่วย: เป็นชุดยูกาตะ แบบสำหรับการเล่น ฟันดาบ มีเสื้อคลุมยาวสีขาว กลางหลัง เขียนหมายเลข พร้อมตราดอกไม้
เครื่องแบบของรองหัวหน้าหน่วย: เป็นชุดยูกาตะ แบบสำหรับการเล่น ฟันดาบ  ไม่มีเสื้อคลุมยาว โดยใช้ ปลอกแขน พร้อมป้ายไม้ตีลายดอกไม้พร้อมลำดับหน่วย
เครื่องแบบรองหัวหน้าหมูชินิกามิ: เป็นชุดยูกาตะ แบบสำหรับการเล่น ฟันดาบ  ของนักเรียนหัดใหม่ คาดเชื่อกสีดำ เป็นสัญลักษณเพื่อบ่งบอกการเป็นหัวหน้าประทับตราด้วย หมายเลขหน่วยที่อยู่
เครื่องแบบมูชินิกามิ: เป็นชุดยูกาตะ ทั่วไปมีที่เก็บดาบหรืออาวุธตามที่สังกัดอยู่ตามหน่วย
....