stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พ.ศ. 481

| --- | --- |
ศตวรรษ::  0  1  2
ปี::  478  479  480  481  482  483  484
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 481
ปฏิทินกริกอเรียน: 63 BC
Ab urbe condita: 691
ปฏิทินอาร์มีเนีย: N/A
ปฏิทินอัสซีเรีย: 4688
ปฏิทินบาไฮ: −1906 – −1905
ปฏิทินเบงกอล: −655
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 888
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 482
ปฏิทินพม่า: −700
ปฏิทินไบแซนไทน์: 5446–5447
ปฏิทินจีน: 丁巳年 (มะเส็งธาตุไฟ) 2634 หรือ 2574     — ถึง — 戊午年 (มะเมียธาตุดิน) 2635 หรือ 2575
ปฏิทินคอปติก: −346 – −345
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 1104
ปฏิทินเอธิโอเปีย: −70 – −69
ปฏิทินฮีบรู: 3698–3699
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: −6 – −5
 - ศกสมวัต: N/A
 - กลียุค: 3039–3040
ปฏิทินโฮโลซีน: 9938
ปฏิทินอิกโบ: −1062 – −1061
ปฏิทินอิหร่าน: 684 BP – 683 BP
ปฏิทินอิสลาม: 705 BH – 704 BH
ปฏิทินญี่ปุ่น: N/A
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: N/A
ปฏิทินเกาหลี: 2271
ปฏิทินหมินกั๋ว: 1974 ก่อน ROC 民前1974年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 481 ใกล้เคียงกับ 63 ปีก่อนคริสตกาล
วันเกิด

23 กันยายน - ออกุสตุส ซีซาร์
มาร์กุส วิปซานิอุส อากริปปา
พระเจ้าจู้

| พระเจ้าจู้> พระมหากษัตริย์เซี่ย |
| --- | --- |
ครองราชย์: 1985 – 1968 ปีก่อนคริสตกาล (17 ปี)
พระองค์ก่อน: พระเจ้าเซ่าคัง
พระองค์ถัดไป: พระเจ้าไหฺว

สวรรคต: 1968 ปีก่อนคริสตกาล
พระราชบุตร: พระเจ้าไหฺว
ราชวงศ์: ราชวงศ์เซี่ย
พระราชบิดา: พระเจ้าเซ่าคัง
พระเจ้าจู้ (จีน: 杼) เป็นพระมหากษัตริย์ราชวงศ์เซี่ย เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าเซ่าคัง ครองราชย์ระหว่าง 1985 – 1968 ปีก่อนคริสตกาล รวมทั้งสิ้น 17 ปี กระทั่ง 1968 ปีก่อนคริสตกาลก็เสด็จสวรรคต พระเจ้าไหฺวพระราชโอรสขึ้นสืบราชสมบัติต่อมา
ในปีที่ 5 ของรัชกาลพระองค์ได้ย้ายเมืองหลวงจากหยวนไปที่เล่าสูและในปีที่ 8 ของรัชกาลมวยจีนถือกำเนิดขึ้นเป็นครั้งแรก
พระเจ้าจู่อี่

| พระเจ้าจู่อี่   1445 - 1426 ปีก่อนคริสตกาล |
| --- | --- |
 จู่อี่ พระเจ้าจู่อี่
ครองราชย์: 1445 - 1426 ปีก่อนคริสตกาล
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าเหอตันเจี่ย
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าจู่ซิน
พระราชบุตร: พระเจ้าจู่ซิน, พระเจ้าหวัวเจี่ย
พระเจ้าจู่อี่
พระราชบิดา: พระเจ้าจ้งติง
พระเจ้าจู่อี่  (จีน: 祖乙) เป็นกษัตริย์รัชกาลที่ 13 แห่งราชวงศ์ชางในประวัติศาสตร์จีน ทรงครองราชย์ระหว่าง 1445 - 1426 ปีก่อนคริสตกาล ปีรัชศกที่ 19 (เมื่อ 1426 ปีก่อนคริสตกาล) พระองค์สวรรคต พระเจ้าจูซิน พระราชโอรสขึ้นสืบราชวงศ์
พรรคเสรีธรรม

อาจหมายถึง
พรรคเสรีธรรม (พ.ศ. 2522) ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2522 และยุบพรรคในปี พ.ศ. 2523
พรรคเสรีธรรม (พ.ศ. 2535) และยุบเข้ารวมกับ พรรคไทยรักไทย ในปี พ.ศ. 2544
ภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์

ภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์คือโรคหรือการบาดเจ็บที่เป็นขึ้นเฉียบพลัน ทำให้ผู้ป่วยหรือผู้บาดเจ็บมีอันตรายต่อชีวิตหรือสุขภาพในระยะยาวโดยทันที จำเป็นต้องได้รับการรักษาโดยทันทีเพื่อป้องกันหรือลดโอกาสการเกิดการเสียชีวิตหรือทุพพลภาพ
พรรคเสรีนิยม

พรรคเสรีนิยม อาจหมายถึง พรรคการเมืองในประเทศต่างๆ
พรรคเสรีนิยม (ประเทศไทย พ.ศ. 2525)
พรรคเสรีนิยม (ประเทศไทย พ.ศ. 2553)
พรรคเสรีนิยมแห่งแคนาดา
พรรคเสรีนิยม (ฟิลิปปินส์)
พรรคเสรีนิยมแห่งออสเตรเลีย
พรรคเสรีนิยมประชาธิปไตยประชาชน
พรรคเสรีนิยม (ติมอร์-เลสเต)
พรรคเสรีนิยมแห่งชาติคิวบา
พรรคเสรีนิยม (ประเทศกัมพูชา)
พรรคเสรีนิยมแห่งชาติ (ปานามา)
พระเจ้าเยจงแห่งโครยอ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พระเจ้าเยจง
พระเจ้าเยจงแห่งโครยอ (เกาหลี: 예종; ฮันจา: 睿宗; อาร์อาร์: Yejong; เอ็มอาร์: Yejong ค.ศ. 1079 - ค.ศ. 1122) จักรพรรดิองค์ที่ 16 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 1105 - 1122) เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าซุกจง กับพระมเหสีมยองอึย ตระกูล ลี เมื่อพระเจ้าเยจงทรงขึ้นครองราชสมบัติ สงครามกับเผ่านูร์เชน (Jurchen) ยังค้างคาอยู่ ในค.ศ. 1109 ยุนควาน (윤관, 尹瓘) นำทัพพยอลมูบัน (별무반, 別武班) บุกไปทางเหนือกวาดล้างชาวนูร์เชน พระเจ้าเยจงยังมีพระราชโองการให้สร้างป้อมปราการเก้าแห่งทางเหนือเพื่อรับการรุกรานของนูร์เชน ตามคำแนะนำของยุนควาน แต่กระนั้นโครยอก็ไม่อาจจะยึดดินแดนทางเหนือได้เพราะภูมิประเทศไม่เอื้ออำนวยและชาวนูร์เชนที่คุ้นเคยกับสภาพภูมิประเทศมากกว่าเข้าตีทุ่งกว้างของตนคืน ในค.ศ. 1115 วันยัน อากูดา (Wanyan Aguda) รวบรวมเผ่านูร์เชนต่างๆตั้งตนเป็นจักรพรรดิราชวงศ์จิน (金)  เป็นอำนาจใหม่ทางตอนเหนือเข้ามาแทนที่ราชวงศ์เหลียวและราชวงศ์ซ่งที่อ่อนแอ ราชวงศ์จินส่งทูตมาขอเจรจาสัมพันธไมตรีแต่พระเจ้าเยจงทรงปฏิเสธและขับไล่ไสส่ง
พระเจ้าเยจงทรงผิดกับจักรพรรดิโครยอองค์ก่อนๆ คือทรงเลื่อมใส่ศรัทธาในลัทธิเต๋า (Daoism) ฮ่องเต้ซ้องฮุ่ยจง (宋徽宗) ทรงพยายามจะเจริญสัมพันธไมตรีกับเกาหลีเพื่อที่จะขอการสนับสนุนจากเกาหลีในการต่อสู้กับพวกนูร์เชนราชวงศ์จิน จึงมีการติดต่ออย่างเป็นทางการระหว่างเกาหลีกับราชวงศ์ซ่งเป็นครั้งแรก วัฒนธรรมจีนเริ่มเข้ามามีอิทธิพลในเกาหลีโดยเฉพาะในด้านดนตรี เป็นต้นกำเนิดของดนตรีจีนของเกาหลี เรียกว่า อาอัก (아악, 雅樂)
บั้นปลายเหล่าเสนาทหารและผู้มีความรู้ตลอดจนผู้ใกล้ชิดให้คำปรึกษาของพระองค์เริ่มขัดแย้งกันจนทำให้ต้องหันไปใส่พระทัยกับตำราและเรื่องราวต่างๆเกี่ยวกับลัทธิเต๋าที่พระองค์ชื่นชมเป็นส่วนพระองค์  เมื่อพระเจ้าเยจงสวรรคตในค.ศ. 1122 พระโอรสกับมเหสีซุนด็อก ก็ขึ้นครองราชย์ต่อเป็นพระเจ้าอินจง
พระราชวงศ์

พระราชบิดา พระเจ้าซุกจง (숙종)
พระราชมารดา สมเด็จพระราชินีมยองอึย ตระกูลยู (명의왕후 유씨, 明懿王后)
พระมเหสี
สมเด็จพระราชินีคยองฮวา ตระกูลลี (경화왕후 이씨, 敬和王后 李氏) พระราชธิดาของพระเจ้าซอนจงกับพระสนมจองซินฮย็อนบิน ตระกูล ลี
สมเด็จพระราชินีซุนด๊อก ตระกูลลี (순덕왕후 이씨, 順德王后 李氏) ธิดาของ ลีจากยอม
สมเด็จพระราชินีมุนจอง ตระกูลวัง (문정왕후 왕씨, 文貞王后)
พระโอรส
องค์ชายอินจง (인종, 仁宗) พระราชโอรสของสมเด็จพระราชินีซุนด๊อก ตระกูลลี
พระธิดา
องค์หญิงซึงด๊อก (승덕공주, 承德宮主) พระราชธิดาของสมเด็จพระราชินีซุนด๊อก ตระกูลลี
องค์หญิงฮึงคยอง (흥경공주, 興慶宮主) พระราชธิดาของสมเด็จพระราชินีซุนด๊อก ตระกูลลี
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าเยจงแห่งโครยอ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าซุกจง |  | จักรพรรดิแห่งโครยอ   (พ.ศ. 1648 - พ.ศ. 1665) |  | พระเจ้าอินจง |
| ด ค กลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยราชวงศ์โครยอ |
| --- | --- |
กษัตริย์โครยอ:  แทโจ  ฮเยจง  ช็องจง  ควังจง  คย็องจง  ซองจง  มกจง  ฮย็อนจง  ทอกจง  ช็องจงที่ 2  มุนจง  ซุนจง  ซอนจง  ฮอนจง  ซุกจง  เยจง  อินจง  อีจง  มย็องจง  ชินจง  ฮึยจง  คังจง  โคจง  วอนจง  ย็องจง  วอนจง  ชุงยอล  ชุงซอน  ชุงซุก  ชุงฮเย  ชุงมก  ชุงจอง  คงมิน  อู  ชัง  คงยัง 
เฉลิมพระยศ:  กุกโจ  อึยจง  เซโจ  พิลย็อง  แทจง  อันจง  มุนว็อน  ช็องคัน  ยังฮ็อน 
 ดูเพิ่ม โชซ็อนโบราณ พูยอ โคกูรยอ แพ็กเจ ชิลลา พัลแฮ โครยอ โชซ็อน จักรวรรดิเกาหลี
พรอม คืนเดียวต้องเปรี้ยวซะ

| พรอม คืนเดียวต้องเปรี้ยวซะ |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: โจ นัชชัม
เขียนบท: เคธี เวช
อำนวยการสร้าง: เท็ด กริฟฟิน จัสติน สปริงเกอร์
นักแสดงนำ: เอมี่ ทีการ์เด็น โธมัส แม๊คโดเนลล์ คาเมรอน มอนากัน ยิน จาง นิโคลัส บลัน ดีน นอริส เดเนียลเล่ เคมป์เบลล์ โรลาน ซอทิลโล ไคลี บันบิวรี่ คริสทีน อลิซ ไรนี รอดริเกวซ
กำกับภาพ: ไบรอน ชาห์
ตัดต่อ: เจฟฟรีย์ เอ็ม เวอร์เนอร์
ดนตรีประกอบ: เดอบอราห์ ลูรี่
บริษัทผู้สร้าง: Walt Disney Pictures 
ผู้จัดจำหน่าย: Walt Disney StudiosMotion Pictures
วันฉาย:   29 เมษายน ค.ศ. 2011 (2011-04-29) 
ความยาว: 104 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 8 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ทำเงิน: 10.1 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
พรอม คืนเดียวต้องเปรี้ยวซะ (อังกฤษ: Prom) เป็นภาพยนตร์แอคชั่น ในปี ค.ศ. 2001 กำกับโดย โจ นัชชัม โดยมี เอมี่ ที่การ์เดน และ โธมัส แม๊คโดเนลล์ นำแสดง
เนื้อเรื่องย่อ

ในงานพรอม ทุกๆคู่ต่างก็มีเรื่องราวเป็นของตัวเอง และไม่มีทางที่จะซ้ำกัน สำหรับโนวา เพรสคอต เมื่อเธอหลงใหลหนุ่มน้อยคนหนึ่ง ที่ก้าวเข้ามาบนเส้นทางสู่การเป็นดาวในคืนพรอม เมื่อความลับที่เก็บซ่อนไว้ถูกเปิดเผย ความรักที่ดูเหมือนจะมั่นคงก็ล่มลง และความรักครั้งใหม่ก็มีมาเป็นว่าเล่น
นักแสดงนำ

เอมี่ ทีการ์เด็น รับบท โนวา เพย์สสก๊อตต์
โธมัส แม๊คโดเนลล์ รับบท เจซเซ่ ริชเชอร์
คาเมรอน มอนากัน รับบท คอร์รีย์ ดอยล์ ลูคัส
ยิน จาง รับบท เม่ย ควน
นิโคลัส บลัน รับบท ลอยด์ เทย์เลอร์
ดีน นอริส รับบท แฟรงค์ เพย์สก๊อตต์
เดเนียลเล่ เคมป์เบลล์ รับบท ไซม่อน แดเนียล
ไคลี บันบิวรี่ รับบท จอร์แดน ลุนด์ลีย์
คริสทีน อลิซ แม๊คเคอธีย์ รับบท ซานดร้า ลินด์เซย์
ไรนี รอดริเกวซ รับบท เทสส์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
พรอม คืนเดียวต้องเปรี้ยวซะ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แม่แบบ:AllRovi title
พรอม คืนเดียวต้องเปรี้ยวซะ ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
พรอม คืนเดียวต้องเปรี้ยวซะ ที่เมทาคริติก
พรอม คืนเดียวต้องเปรี้ยวซะ ที่รอตเทนโทเมโทส์
Prom เก็บถาวร 2012-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Dare To Dream Show
พ.ศ. 713

| --- | --- |
ศตวรรษ::  1  2  3
ปี::  710  711  712  713  714  715  716
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 713
ปฏิทินกริกอเรียน: 170 CLXX
Ab urbe condita: 923
ปฏิทินอาร์มีเนีย: N/A
ปฏิทินอัสซีเรีย: 4920
ปฏิทินบาไฮ: −1674 – −1673
ปฏิทินเบงกอล: −423
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 1120
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 714
ปฏิทินพม่า: −468
ปฏิทินไบแซนไทน์: 5678–5679
ปฏิทินจีน: 己酉年 (ระกาธาตุดิน) 2866 หรือ 2806     — ถึง — 庚戌年 (จอธาตุโลหะ) 2867 หรือ 2807
ปฏิทินคอปติก: −114 – −113
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 1336
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 162–163
ปฏิทินฮีบรู: 3930–3931
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 226–227
 - ศกสมวัต: 92–93
 - กลียุค: 3271–3272
ปฏิทินโฮโลซีน: 10170
ปฏิทินอิกโบ: −830 – −829
ปฏิทินอิหร่าน: 452 BP – 451 BP
ปฏิทินอิสลาม: 466 BH – 465 BH
ปฏิทินญี่ปุ่น: N/A
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 170 CLXX
ปฏิทินเกาหลี: 2503
ปฏิทินหมินกั๋ว: 1742 ก่อน ROC 民前1742年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 713 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 170 - มีนาคม ค.ศ. 171
มหาศักราช 92
วันเกิด > ไม่ทราบวัน

ฮิมิโกะ ราชินียามาไต (สวรรคต พ.ศ. 791)
กุยแก ขุนนางชาวจีนและที่ปรึกษาของ โจโฉ (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 750)
พระเจ้าจู่เจี่ย

พระเจ้าจู่เจี่ย (祖甲) หรือ ตี้ เจี่ย (帝甲), มีพระนามเดิมว่า สือ ซ่าย (子載) พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์จีนองค์ที่ 24 แห่งราชวงศ์ชาง
พระราชกรณียกิจที่สำคัญ

ในปีรัชศกที่ 12 แห่งการครองราชย์ของพระองค ์พระองค์ทรงส่งทหารไปตีเมืองซิหรงในภาคตะวันตกจนกระทั่งถึงฤดูหนาว
ในปีรัชศกที่ 13 หลังจากมีชัยชนะเหนือเมืองซิหรง ประชาชนชาวซิหรงได้ส่งทูตไปยังราชวงศ์ชางในปีเดียวกัน พระองค์จึงมีรับสั่งให้ข้าราชบริพารแห่งปิน (邠) จัดตั้งกองทัพที่เมืองก้าน (绀)
ในปีรัชศกที่ 24 พระองค์ทรงเพิ่มบทลงโทษที่พระเจ้าชางทังสร้างขึ้น เอาไว้เพื่อใช้ปราบปรามการกบฏ
ในปีรัชศกที่ 27 พระองค์ได้เฉลิมพระนามพระโอรสทั้งคูว่า รัชทายาทซีเซียว และรัชทายาทซีเหลียง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ บ้านเก่า

| --- | --- |

ที่ตั้งในจังหวัดกาญจนบุรี
ที่ตั้ง: ตำบลบ้านเก่า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°58′53″N 99°17′56″E﻿ / ﻿13.981306801580418°N 99.2988654367842°E﻿ / 13.981306801580418; 99.2988654367842
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
เจ้าของ:  กรมศิลปากร
เว็บไซต์: www.finearts.go.th/bankaomuseum/
พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติบ้านเก่า อยู่ที่ตำบลบ้านเก่า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแควน้อย อยู่ห่างจากตัวเมืองประมาณ 35 กิโลเมตร บ้านเก่าเป็นแหล่งอารยธรรมก่อนประวัติศาสตร์ที่สำคัญของโลก[ต้องการอ้างอิง] ในระหว่าง พ.ศ. 2503–2505 มีการขุดพบโครงกระดูกมนุษย์สมัยหินใหม่ เครื่องมือและเครื่องใช้ของมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ เครื่องมือเครื่องใช้ทำด้วยหิน เครื่องประดับรูปแบบต่าง ๆ[ต้องการอ้างอิง]
การเดินทางไปพิพิธภัณฑ์บ้านเก่า โดยทางรถยนต์สายกาญจนบุรี-สังขละบุรี ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 323 แยกเข้าบ้านเก่าที่กิโลเมตรที่ 10 ไปถนนสายลาดยาง ประมาณ 20 กิโลเมตร ถึงบ้านเก่าแยกเข้าพิพิธภัณฑ์บ้านเก่าประมาณ 1 กิโลเมตร หรือเดินทางโดยรถไฟสายกาญจนบุรี - น้ำตกไปลงที่สถานีบ้านเก่าและเดินทางตามทางรถยนต์อีก 2 กิโลเมตร
| ด ค กพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| กรุงเทพมหานคร |  พระนคร  เรือพระราชพิธี  ช้างต้น  วัดเบญจมบพิตร  ศิลป์ พีระศรี อนุสรณ์  หอศิลป  |  |
| ภาคกลาง |  กาญจนาภิเษก (ปทุมธานี)  เจ้าสามพระยา (อยุธยา)  จันทรเกษม (อยุธยา)  สมเด็จพระนารายณ์ (ลพบุรี)  อินทร์บุรี (สิงห์บุรี)  ชัยนาทมุนี (ชัยนาท)  อู่ทอง (สุพรรณบุรี)  สุพรรณบุรี  พระปฐมเจดีย์ (นครปฐม)  พระนครคีรี (เพชรบุรี)  บ้านเก่า (กาญจนบุรี)  ราชบุรี  ชาวนาไทย (สุพรรณบุรี)  ปราจีนบุรี  พาณิชย์นาวี (จันทบุรี)  นครนายก  |  |
| ภาคเหนือ |  รามคำแหง (สุโขทัย)  สวรรควรนายก (สุโขทัย)  กำแพงเพชร  พระพุทธชินราช (พิษณุโลก)  เชียงใหม่  เชียงแสน (เชียงราย)  หริภุญไชย (ลำพูน)  น่าน  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  พิมาย (นครราชสีมา)  มหาวีรวงศ์ (นครราชสีมา)  ร้อยเอ็ด  สุรินทร์  อุบลราชธานี  ขอนแก่น  บ้านเชียง (อุดรธานี)  |  |
| ภาคใต้ |  นครศรีธรรมราช  ไชยา (สุราษฎร์ธานี)  ถลาง (ภูเก็ต)  สงขลา  มัชฌิมาวาส (สงขลา)  ชุมพร  สตูล  |  |
ประวัติศาสตร์เอเชียกลาง

แผนที่เอเชียกลางแสดงเขตแดนตามคำนิยามที่ต่างกัน 3 แบบ
Equus przewalskii หรือม้าป่ามองโกเลีย, หรือทาคี, อาจเป็นบรรพบุรุษของม้าบ้าน.
ประวัติศาสตร์เอเชียกลาง คือ ประวัติศาสตร์ของดินแดนเอเชียกลาง ซึ่งเป็นบริเวณที่ทำการเกษตรได้ยากและอยู่ห่างไกลจากทะเล ทำให้ถูกตัดขาดจากเส้นทางการค้า เมืองใหญ่ๆจึงเกิดขึ้นน้อย ชนร่อนเร่ที่เชี่ยวชาญการขี่ม้าเป็นกลุ่มชนหลักในทุ่งหญ้าสเตปป์ และความสัมพันธ์ระหว่างชนร่อนเร่และกลุ่มชนอื่นๆในเอเชียกลางเต็มไปด้วยความขัดแย้ง ทักษะในการขี่ม้าของพวกเขาทำให้กลายเป็นนักรบที่มีประสิทธิภาพกลุ่มหนึ่งของโลก ผู้นำเผ่าจะเป็นผู้จัดการนำเผ่าย่อย ๆ มารวมกันเป็นกองทัพ ตัวอย่างของกลุ่มชนเหล่านี้ เช่น ชาวฮันที่เข้ารุกรานยุโรป กลุ่มชนเตอร์กิกที่อพยพเข้าสู่ทรานโซเซียนา(Transoxiana) พวกหูทั้ง 5 ชนกลุ่ม(Five Barbarians)ที่โจมตีจักรวรรดิฮั่น และชาวมองโกลที่มีอิทธิพลในเอเชียและยุโรป
ความโดดเด่นของชนร่อนเร่สิ้นสุดลงในพุทธศตวรรษที่ 21 เมื่ออาวุธสมัยใหม่เข้ามามีบทบาทในสงคราม จักรวรรดิรัสเซีย ราชวงศ์หมิงของจีน และมหาอำนาจอื่นเข้าครอบครองเอเชียกลางทั้งหมดในพุทธศตวรรษที่ 24 หลังการปฏิวัติรัสเซีย พ.ศ. 2460 รัสเซียเข้าครอบครองเอชียกลางเกือบทั้งหมด เหลือแต่มองโกเลียและอัฟกานิสถานที่เป็นรัฐเอกราช แต่มองโกเลียก็เป็นรัฐบริวารรัฐหนึ่งของโซเวียต และโซเวียตพยายามเข้าครอบงำอัฟกานิสถานแต่ไม่สำเร็จ ส่วนที่ถูกโซเวียตยึดครองได้มีการพัฒนาอุตสาหกรรมแต่วัฒนธรรมท้องถิ่นถูกกดขี่ เมื่อ โซเวียตสลายตัวไปเมื่อ พ.ศ. 2534 รัฐของโซเวียตในเอเชียกลาง 5 รัฐได้เป็นรัฐเอกราช คือ คาซัคสถาน, อุซเบกิสถาน, เติร์กเมนิสถาน, คีร์กีซสถาน และทาจิกิสถาน
ยุคก่อนประวัติศาสตร์

หลักฐานทางพันธุศาสตร์กล่าวว่ามนุษย์โฮโมเซเปียนส์เข้าสู่เอเชียกลางเมื่อ 40,000 - 50,000 ปีมาแล้ว ถือว่าเป็นแหล่งที่อยู่เก่าแก่ของมนุษย์แห่งหนึ่งของโลกแหล่งนี้อาจเป็นที่อยู่ของกลุ่มชนก่อนอพยพเข้าสู่ยุโรป ไซบีเรียและอเมริกาเหนือ คาดว่าบริเวณนี้เป็นแหล่งกำเนิดของตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียนในช่วงต้นราว 4,000 ปีก่อนพุทธศักราช มีชุมชนเล็กๆ พัฒนาการสร้างที่อยู่อาศัยแบบถาวรและเริ่มทำการเกษตร รวมทั้งเริ่มเลี้ยงม้าสำหรับเป็นอาหารเพียงอย่างเดียวในระยะแรก และเริ่มใช้เป็นพาหนะในอีก 500 ปีต่อมา กลุ่มชนที่อาศัยอยู่ในบริเวณนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ ชนร่อนเร่
ชานิยมเลี้ยงสัตว์แบบเร่ร่อน อาศัยอยู่ในเตนท์หรือค่ายพักที่เคลื่อนย้ายได้ง่าย มีการตั้งถิ่นฐานเป็นเมืองเล็ก ๆ ในบริเวณที่ชุ่มชื้นของเอเชียกลาง เช่นการเกิดอารยธรรมแบ็กเตรีย-มาร์เกียนา(Bactria–Margiana) ที่มีการปลูกข้าวสาลีและข้าวบาร์เลย์และมีการประดิษฐ์อักษรขึ้นใช้ บักเตรีย-มาร์เกียนาอาจจะมีปฏิสัมพันธ์กับวัฒนธรรมอันโดรโนโว(Andronovo culture) ในช่วงยุคสำริดที่เป็นแหล่งกำเนิดของการใช้รถม้าซึ่งอยู่ทางเหนือของไซบีเรียตะวันตก รัสเซีย และบางส่วนของคาซัคสถาน คงอยู่มาจนถึง 457 ปีก่อนพุทธศักราช บักเตรีย-มาร์เกียนาอาจจะเป็นตัวแทนของวัฒนธรรมอารยันที่เป็นบรรพบุรุษของผู้พูดภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียน และอาจจะเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมยูราลิกและอัลไตอิกด้วย
รวา พ.ศ. 443 นครซอกเดีย(Sogdia) กลายเป็นเมืองสำคัญและเป็นที่พักของพ่อค้าบนเส้นทางสายไหม มีประชากรที่หลากหลายเข้ามาอยู่ในบริเวณนี้ กลุ่มของชาวนอร์มาดิกในเอเชียกลาง รวมทั้งชาวฮันและกลุ่มชนเตอร์กิกกลุ่มอื่นๆ ของโตคาเรีย ชาวเปอร์เซีย ชาวไซเทีย(Scythians) และกลุ่มผู้พูดภาษากลุ่มอินโด-ยุโรเปียนอื่นๆ และชาวมองโกลอีกจำนวนหนึ่ง
ยุคโบราณ

ตั้งแต่ 2,000-1,000 ปีก่อนคริสตกาล ทางใต้ของเอเชียกลางประกอบด้วยรัฐขนาดใหญ่และเกรียงไกร พยายามแผ่อำนาจเข้ามาพิชิตชนร่อนเร่ในเอเชียกลาง แต่ไม่สามารถพิชิตได้ทั้งหมด จักรวรรดิเมเดีย(Media)และจักรวรรดิอะคีเมนิด เคยครอบครองบางส่วนของเอเชียกลาง จักรวรรดิซฺยงหนู(ราว 209 ปีก่อนคริสต์ศักราช)เป็นจักรวรรดิแห่งแรกในเอเชียกลาง ตามมาด้วยจักรวรรดิกอกเติร์ก(Göktürk)และจักรวรรดิมองโกลในเวลาต่อมา หลังจากชัยชนะของจักรวรรดิฮั่นในสงครามฮั่น-ซฺยงหนู     (Han–Xiongnu War) ในช่วงระหว่าง 133 ปีก่อนคริสต์ศักราชถึงคริสต์ศักราชที่ 89 จักรวรรดิฮั่นเริ่มแผ่อำนาจมาทางตะวันตก จักรวรรดิเปอร์เซียและมาซีโดเนียเข้ามามีอิทธิพลในเอเชียกลางโดยเข้ามาก่อตั้งเมืองและควบคุมเส้นทางการค้า
พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชได้นำวัฒนธรรมกรีกเข้ามาและสร้างเมืองอเล็กซานเดรียเอสคาเท เมื่อ พ.ศ. 214 ในบริเวณที่เป็นทาจิกิสถานในปัจจุบันนี้ หลังจากพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชสวรรคตเมื่อ พ.ศ. 220 บริเวณที่เป็นเอเชียกลางรวมอยู่ในจักรวรรดิเซเลซูอิด(Seleucid Empire) ใน พ.ศ. 293 เอเชียกลางมีการตั้งอาณาจักรแบ็กเตรีย(Bactria)หรืออาณาจักรกรีก-บักเตรียที่มีการขยายอำนาจไปสู่อินเดียและจีน จนกระทั่งสิ้นสุดอำนาจลงไปเมื่อ พ.ศ. 418 อาณาจักรอินโด-กรีก(Indo-Greek Kingdom)ที่มีฐานที่มั่นในปัญจาบและควบคุมเขตอิทธิพลไปถึงอัฟกานิสถาน ได้พัฒนามาเป็นอาณาจักรพุทธแบบกรีก อาณาจักรกุษาณเป็นอาณาจักรที่ขึ้นมามีอำนาจในช่วงพุทธศตวรรษที่ 7-9 และสืบทอดวัฒนธรรมแบบพุทธและแบบกรีก อาณาจักรเหล่านี้มีอำนาจควบคุมเส้นทางสายไหมที่เชื่อมจีนกับยุโรปซึ่งต่อมาอำนาจจากภายนอก เช่น จักรวรรดิซาสซานิยะห์พยายามเข้ามาครอบครองเส้นทางสายนี้
ในบรรดาอำนาจที่แผ่ขยายมาเหล่านี้ จักรวรรดิพาร์เทีย(Parthian Empire)เป็นจักรวรรดิที่มีต้นกำเนิดในเอเชียกลาง แต่ได้ปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรมเปอร์เซียซึ่งเป็นตัวอย่างแรกๆของการขยายตัวของชนเผ่าในเอเชียกลางขึ้นมาเป็นอาณาจักรและจักรวรรดิ  จากนั้นได้ปรับตัวให้เข้ากับวฒนธรรมภายนอกที่อยู่รอบๆได้รวดเร็ว ในยุคนี้เอเชียกลางเป็นบริเวณที่มีการผสมผสานทั้งทางด้านเชื้อชาติ ศาสนา โดยศาสนาพุทธยังเป็นที่นับถือโดยส่วนใหญ่ แต่แพร่หลายเฉพาะทางตะวันออกบริเวณใกล้กับเปอร์เซียเท่านั้น ศาสนาโซโรอัสเตอร์จึงถูกให้ความสำคัญแทน ศาสนาคริสต์นิกายเนสโทเรีย(Nestorian Christianity)ได้แพร่หลายมาถึงบริเวณนี้ แต่เป็นเพียงความเชื่อกลุ่มเล็กๆ ศาสนาที่แพร่หลายเป็นอันดับสามคือศาสนามาณีกี ประชาชนส่วนใหญ่นับถือมากกว่า 1 ศาสนา และผสมผสานความเชื่อดั้งเดิมเข้าไปด้วย การแพร่ขยายของชาวเติร์กเริ่มขึ้นในพุทธศตวรรษที่ 11 และกลายเป็นจักรวรรดิกอกเติร์กในที่สุด ชาวเติร์กได้แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วจนทั่วเอเชียกลาง ชาวเติร์กที่พูดภาษาอุยกูร์เป็นกลุ่มหนึ่งที่มีวัฒนธรรมหลากหลายควบคุมเส้นทางสายไหมที่เมืองตูร์ฟาน(Turpan)ในสมัยราชวงศ์ถัง ซึ่งเมืองอยู่ในอาณาเขตของสาธารณรัฐประชาชนจีนปัจจุบัน ชนร่อนเร่ชาวอุยกูร์เหล่านี้นับถือศาสนามาณิกี ศาสนาพุทธ และศาสนาคริสต์นิกายเนสโตเรีย
ยุคกลาง > อิทธิพลศาสนาอิสลาม

ในพุทธศตวรรษที่ 13 ศาสนาอิสลามได้แพร่หลายเข้ามาและกลายเป็นศาสนาของคนส่วนใหญ่ ยกเว้นทางตะวันออกที่ศาสนาพุทธยังเข้มแข็ง กองทหารของชาวอาหรับได้รุกรานเข้ามาและเข้ากันได้กับชาวพื้นเมืองในเอเชียกลาง จักรวรรดิของชาวอาหรับยุคแรกๆจึงแผ่เข้ามาถึงเอเชียกลาง การเข้ามาของชาวอาหรับ ทำให้อิทธิพลของจีนในเอเชียกลางฝั่งตะวันตกหมดไป
จักรวรรดิภายในทุ่งหญ้าสเตปป์

เมื่อเทคโนโลยีใหม่ได้แพร่หลายเข้ามา ชาวพื้นเมืองที่เชี่ยวชาญในการขี่ม้าเริ่มมีอำนาจมากขึ้นและกลายเป็นชนส่วนใหญ่ในเอเชียกลาง มีการสร้างบ้านเมืองและสถาปนาเป็นอาณาจักรขึ้น ชนกลุ่มนี้ ขาดโครงสร้างทางการเมืองที่ซับซ้อน เป็นการรวมกลุ่มของเผ่าต่างๆเข้าด้วยกัน โดยมีผู้นำที่เรียก"ข่าน"  เมื่อข่านเสียชีวิต ดินแดนของข่านจะถูกแบ่งให้ทายาทแต่ละคน ทำให้จักรวรรดิเหล่านี้เสื่อมลงอย่างรวดเร็วหลังจากที่ก่อตั้งขึ้นมา การพัฒนาของอำนาจในเอเชียกลางพัฒนาขึ้นเมื่อเจงกีสข่านได้รวบรวมเผ่าของมองโกล ด้วยเทคนิคทางทหารที่เหนือกว่า จักรวรรดิมองโกลได้แพร่หลายเข้ามาในเอเชียกลางและเข้าสู่ดินแดนของจีน รัสเซียและตะวันออกกลางบางส่วน หลังจากเจงกีสข่านสิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 1770 เอเชียกลางส่วนใหญ่ถูกปกครองโดยจักรวรรดิข่านจักกาไท ต่อมา ใน พ.ศ. 1912 ติมูร์ ผู้นำชาวเติร์กในกองทหารมองโกลได้เข้าครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่
เนื่องจากพื้นที่ในเอเชียกลางเป็นพื้นที่ที่ถูกรุกรานได้ง่าย การจัดตั้งอำนาจรัฐจึงทำได้ยาก โครงสร้างทางการเมืองที่ซับซ้อนของชนเผ่าในทุ่งหญ้าสเตปป์ยากแก่การตั้งเป็นรัฐ นอกจากนั้นกองทัพของชนร่อนเร่มีพื้นฐานที่สำคัญคือมีม้าจำนวนมาก การบำรุงรักษากองทัพจึงต้องใช้พื้นที่ทุ่งหญ้าสำหรับเลี้ยงม้าเป็นบริเวณกว้าง ซึ่งพบเฉพาะในภูมิประเทศที่เป็นทุ่งหญ้าสเตปป์ นอกจากนี้ กองทัพยังไม่สามารถฝ่าเข้าไปในพื้นที่ป่าตอนเหนือซึ่งมีรัฐนอฟโกรอคและรัฐมัสโกวีครองอำนาจอยู่
ในพุทธศตวรรษที่ 19 พื้นที่แถบเอเชียกลางและพื้นที่ใกล้เคียงถูกปกครองโดยติมูร์ ที่ชาวตะวันตกเรียกว่าติเมอร์เลน ในช่วงที่ติมูร์ปกครองนี้เองที่วัฒนธรรมของชนร่อนเร่ได้รวมเข้ากับวัฒนธรรมการตั้งถิ่นฐานของชาวอิหร่าน
เหรียญกษาปณ์กรีกที่ทำจากเงิน มูลค่า 4 ดรักมา       (Tetradrachm) ในสมัยของกษัตริย์ยูเครติเดสที่ 1              (Eucratides I) แห่งอาณาจักรเกรโก-แบ็คเตรีย(Greco-Bactrian Kingdom) เมื่อประมาณ 171-145 ปีก่อนคริสต์ศักราช
แผนที่แสดงเส้นทางการค้าผ่านเอเชียกลางเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 17
ฝันเฟื่อง

| ฝันเฟื่อง |
| --- | --- |
ฝันเฟื่อง (2557)
ประเภท: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: พ.ศ. 2538 : ไฟว์สตาร์ พ.ศ. 2548 : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ พ.ศ. 2557 : เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ - เมจิก อิฟ เอ็นเตอร์เทนเม้นต์
เขียนโดย: บทประพันธ์ ชูวงศ์ ฉายะจินดา
กำกับโดย: 2538 : อดุลย์ ดุลยรัตน์ 2548 : นิพนธ์ ผิวเณร 2557 : รัญญา ศิยานนท์
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: (ดูในเนื้อหา)
จำนวนตอน: 2548 : 19 ตอน  2557 : 16 ตอน (+ 2 ตอนพิเศษ)
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: พ.ศ. 2538 : เธียร พรวาณิชย์ พ.ศ. 2548 : ถกลเกียรติ วีรวรรณ นิพนธ์ ผิวเณร พ.ศ. 2557 : ถกลเกียรติ วีรวรรณ นิพนธ์ ผิวเณร โสภิตนภา ชุ่มภาณี
ความยาวตอน: 2548 : 60 นาที /ตอน              2557 : 120 นาที /ตอน
ออกอากาศ
เครือข่าย: พ.ศ. 2538 : ช่อง 3 พ.ศ. 2548 : ช่อง 5 พ.ศ. 2557 : ช่องวัน
ออกอากาศ: พ.ศ. 2548 : 3 มกราคม พ.ศ. 2548 –  7 มีนาคม พ.ศ. 2548 พ.ศ. 2557 : 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 –  20 มกราคม พ.ศ. 2558
ฝันเฟื่อง เป็นละครโทรทัศน์ โดยสร้างจากบทประพันธ์ของ ชูวงศ์ ฉายะจินดา ถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์มาแล้ว 3 ครั้ง สร้างครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2538 โดยบริษัทไฟว์สตาร์ เอนเตอร์เทนเมนท์ กรุ๊ป กำกับการแสดงโดย อดุลย์ ดุลยรัตน์ ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 นำแสดงโดย สันติสุข พรหมศิริ, บุษกร พรวรรณศิริเวช
ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2548 สร้างโดย เอ็กแซ็กท์ และ ซีเนริโอ จำกัด กำกับการแสดงโดย นิพนธ์ ผิวเณร ออกอากาศทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 นำแสดงโดย เจษฎาภรณ์ ผลดี, โสภิตนภา ชุ่มภาณี, ภูริ หิรัญพฤกษ์, อคัมย์สิริ สุวรรณศุข ออกอากาศทุกวันจันทร์ - อังคาร เวลา 20.25 - 21.25 น.
และครั้งที่ 3 ในปี พ.ศ. 2557 ได้นำกลับมาสร้างใหม่อีกครั้งโดย เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ และเมจิก อิฟ เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์ นำแสดงโดย พุฒิชัย เกษตรสิน, วรัทยา นิลคูหา, ธนทัต ชัยอรรถ, มนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ, วราวุธ โพธิ์ยิ้ม, ภาลฎา ฐิตะวชิระ โดยออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 - 22.15 น. ทาง ช่องวัน โดยเริ่มออกอากาศตั้งแต่วันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 ถึงวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2558 และมีการออกอากาศสองตอนพิเศษเพื่อทบทวนเนื้อเรื่องในวันที่ 29 - 30 ธันวาคม พ.ศ. 2557
รายชื่อนักแสดงแต่ละปี

| ปี | พ> ศ. 2538 | พ> ศ. 2548 | พ> ศ. 2557 |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รัฐรวี | สันติสุข พรหมศิริ | เจษฎาภรณ์ ผลดี | พุฒิชัย เกษตรสิน |  |  |
| มณฑิรา | บุษกร วงศ์พัวพันธ์ | โสภิตนภา ชุ่มภาณี | วรัทยา นิลคูหา |  |  |
| อุทธรณ์/อาทิตย์ | วีระชัย หัตถโกวิท | ภูริ หิรัญพฤกษ์ | ธนทัต ชัยอรรถ |  |  |
| วิไลลักษณ์ | เพ็ญ พิสุทธิ์ | อคัมย์สิริ สุวรรณศุข | มนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ |  |  |
| หมอฉบัง | - | - | กรกันต์ สุทธิโกเศศ |  |  |
| ซูซี่/อิงอร | ภัณฑิรา ขาวผ่อง | เจมี่ บูเฮอร์ | แอริน ยุกตะทัต |  |  |
| ไอ้เวียน/เวก | ปริญญ์ วิกรานต์ | เชาวลิต ศรีมั่นคงธรรม | วราวุธ โพธิ์ยิ้ม |  |  |
| กุ๊กกิ๊ก | อารดา ศรีสร้อยแก้ว | เพทาย เกิดผล | ภาลฎา ฐิตะวชิระ |  |  |
| อัครเดช/ภูวเดช | ศานติ สันติเวชชกุล | เบญจพล เชยอรุณ | พงษ์พันธ์ เพชรบัณฑูร |  |  |
| คุณหญิงหิรัญญิการ์ | บุศรา นฤมิตร | นีรนุช ปัทมสูต | จารุณี สุขสวัสดิ์ |  |  |
| รมต.ประเสริฐศักดิ์/รัฐ | สมควร กระจ่างศาสตร์ | ไพโรจน์ ใจสิงห์ | เกรียงไกร อุณหะนันท์ |  |  |
| ท่านผู้หญิงเลิศหล้า/ภัสสร | จุรี โอศิริ | พิศมัย วิไลศักดิ์ | เพ็ญพักตร์ ศิริกุล |  |  |
| แม่ชื่น | มาเรีย เกตุเลขา | มาเรียม คำเมือง | ปรารถนา บรรจงสร้าง |  |  |
| น้าวง/นายวง | สมพงษ์ พงษ์มิตร | รอง เค้ามูลคดี | อนันต์ บุนนาค |  |  |
| แม่เมียด | น้ำเงิน บุญหนัก | เมตตา รุ่งรัตน์ | รุ้งทอง ร่วมทอง |  |  |
| ป้าเอี่ยม/คุณต๋อย | พิมพ์พรรณ บูรณพิมพ์ | รุ่งกานดา เบญจมาภรณ์ | นรินทร ณ บางช้าง |  |  |
นักแสดงรับเชิญ
| หนูลูกไหม/คู่หมั้นของรัฐรวี |  |  | ขจรกิติ์ พ้นภัย |  |  |
| แอนนี่/เพื่อนของมณฑิรา |  |  | กัญณภัทร วรบวรภัทร์ |  |  |
| พรทิพย์/แม่ของอิงอร |  |  | รัญญา ศิยานนท์ |  |  |
เพลงประกอบละคร

เพลง ฝันเฟื่อง (เร็ว) - ขับร้องโดย : สถาพร นาควิลัย
เพลง ฝันเฟื่อง (ช้า) - ขับร้องโดย : มานิสา ทองมา
เพลง คนในฝัน - ขับร้องโดย : Mr.Team
แหล่งข้อมูลอื่น

ฝันเฟื่อง ที่สยามโซน
ประวัติศาสตร์แอลเบเนีย

ตราแผ่นดินแอลเบเนีย
แอลเบเนียเป็นประเทศในยุโรปที่มีวัฒนธรรมแบบมุสลิม ประวัติศาสตร์ของประเทศเริ่มจากเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันและจักรวรรดิไบแซนไทน์จากนั้นจึงถูกยึดครองโดยจักรวรรดิออตโตมัน เมื่อจักรวรรดิออตโตมันเสื่อมลงจึงแยกเป็นประเทศเอกราช แต่ก็ประสบความวุ่นวายและไร้เสถียรภาพทางการเมืองจนกลายเป็นประเทศคอมมิวนิสต์หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ปัจจุบันได้มีการปฏิรูปการเมืองเพื่อเข้าสู่ระบอบประชาธิปไตยและระบบเศรษฐกิจเสรี
ยุคโบราณ

เดิมประเทศแอลเบเนียเป็นที่อยู่ของชาวอิลลิเรียอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิโรมันและจักรวรรดิไบแซนไทน์ตามลำดับ คำว่าแอลเบเนีย เริ่มใช้ในสมัยจักรพรรดิอะเล็กซีอุสที่ 1 คอมนีนุส ซึ่งหมายถึงดินแดนที่อยู่ห่างไกล
เมื่ออำนาจจักรวรรดิไบแซนไทน์เสื่อมลง ชาวเซิร์บเข้ามาปกครองแอลเบเนีย เกิดการรบพุ่งแย่งชิงอำนาจกันเอง ชาวเซิร์บกลุ่มหนึ่งขอให้ชาวเติร์กมาช่วยฝ่ายตน ชาวเติร์กจึงถือโอกาสนั้นเข้ายึดครองแอลเบเนียใน พ.ศ. 1973 แอลเบเนียสามารถขับไล่ชาวเติร์กออกไปได้ในช่วงสั้นๆ ระหว่าง พ.ศ. 1987 - 2021 ภายใต้การนำของเกออร์กี คาสตรีออกี สกินเดอร์เบก แต่เมื่อสกินเดอร์เบกสิ้นพระชนม์ แอลเบเนียตกอยู่ใต้การปกครองชองชาวเติร์กอีกจนถึงยุคจักรวรรดิออตโตมัน แอลเบเนียเป็นอิสระจากการปกครองของจักรวรรดิออตโตมันเมื่อ พ.ศ. 2455