stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เลอสันต์ เทียมราช
สโมสรอาชีพ > หนองบัว พิชญ > ฤดูกาล 2564–65

วันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2564 เขาได้ลงเล่นนัดแรกในการแข่งขันไทยลีก ฤดูกาล 2564–65 ช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะนครราชสีมา มาสด้า 2–0 วันที่ 17 พฤศจิกายน เขาทำประตูแรกในลีก ช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะบีจี ปทุม ยูไนเต็ด 3–1 วันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 เขาทำประตูที่สองในลีก ช่วยให้ทีมบุกไปชนะนครราชสีมา มาสด้า 0–4
ทีมชาติ

ในวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2565 เลอสันต์มีชื่อติดทีมชาติไทย ในการแข่งขันกระชับมิตรที่พบกับเนปาล และซูรินาม เขาลงเล่นให้กับทีมชาติครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2565 ในนัดกระชับมิตรพบกับซูรินาม โดยเขาถูกส่งลงมาเป็นสำรองในนาทีที่ 88
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ระดับ | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | เอฟเอคัพ> ลงเล่น | เอฟเอคัพ> ประตู | ลีกคัพ> ลงเล่น | ลีกคัพ> ประตู | เอเชีย> ลงเล่น | เอเชีย> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู | ทั้งหมด> ลงเล่น | ทั้งหมด> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ศรีสะเกษ | 2562 | ไทยลีก 2 | 33 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | — | — | 33 | 2 |
| หนองบัว พิชญ | 2563–64 | ไทยลีก 2 | 33 | 4 | 1 | 0 | — | — | — | — | — | — | 34 | 4 |
| หนองบัว พิชญ | 2564–65 | ไทยลีก | 27 | 2 | 2 | 0 | 2 | 0 | — | — | — | — | 31 | 2 |
| หนองบัว พิชญ | 2565–66 | ไทยลีก | 10 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | — | — | 10 | 0 |
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| ไทย | 2565 | 1 | 0 |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | 1 | 0 |
เกียรติประวัติ

หนองบัว พิชญ
ไทยลีก 2: 2563–64
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ เลอสันต์ เทียมราช ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลสุโขทัย  |
| --- | --- |
 2 สุรวิช  3 ภัทรพล  5 มัตสึอิ  6 จักรกฤษณ์  7 เลอสันต์  8 รัชนาท  9 ลีมา  10 บักจีโอ  11 กฤษณ  13 อับดุลฮาฟิส  14 ลักษณะ  15 ศฤงคาร  17 สมคิด  18 สุพศิน  19 อนุชิต  22 สราวุธ  23 จิตปัญญา  29 ภัทรพล  31 สุทธิพงษ์  35 สิโรจน์  45 อธิราช  68 ไซโตะ  99 กิตติพันธ์  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: อัคถภรณ์
ชะนีมือขาว

| ชะนีมือขาว |
| --- | --- |

เสียงร้องไฟล์:Lar Gibbon hoots.ogg
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Primates
วงศ์:: Hylobatidae
สกุล:: Hylobates
สปีชีส์:: H.  lar
ชื่อทวินาม
Hylobates lar (Linnaeus, 1771)

ชนิดย่อย
  H. l. lar    H. l. carpenteri    H. l. entelloides    H. l. vestitus    H. l. yunnanensis 

แผนที่การกระจายพันธุ์
แม่และลูกชะนีมือขาวในสวนสัตว์
ชะนีมือขาว หรือ ชะนีธรรมดา (อังกฤษ: common gibbon, white-handed gibbon; ชื่อวิทยาศาสตร์: Hylobates lar) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมอันดับวานร (Primates) ชนิดหนึ่ง  จัดเป็นลิงไม่มีหางชนิดหนึ่ง จำพวกชะนี (Hylobatidae)
ลักษณะ

มีแขนยาว ขาหลังสั้น นิ้วหัวแม่มือแยกออกจากนิ้วชี้เป็นล่ามลึกลงในฝ่ามือ ทำให้มือมีรูปร่างยาวและแคบใช้ในการกำหรือจับต้นไม้ได้แน่นเหมือนตะขอ ฝ่ามือ ใบหน้าและใบหูมีสีดำ มีขน 2 สี คือ สีน้ำตาลอ่อน และสีดำ โดยสีของขนไม่เกี่ยวกับอายุหรือเพศ ขนบริเวณหลังมือ เท้าและรอบใบหน้ามีสีขาวอันเป็นที่มาของชื่อ
มีความยาวลำตัวและหัว 45-60 เซนติเมตร น้ำหนัก 3.9-7 กิโลกรัม
ถิ่นที่อยู่

มีการกระจายพันธุ์อยู่ทางภาคใต้ของจีน, พม่า, ภาคตะวันตกของไทย, ภาคเหนือของลาว, มาเลเซียและเกาะสุมาตรา
ชะนีมือขาวสามารถอาศัยได้ในป่าหลายประเภท เช่น ป่าเบญจพรรณ, ป่าดิบทั้งชื้นและแล้ง มักเลือกอาศัยบนต้นไม้ที่มีใบรกชัฏ ออกหากินในเวลาเช้าถึงเย็น อาศัยหลับนอนบนต้นไม้  โดยจะใช้ต้นไม้ที่เป็นรังนอนหลายตัวภายในอาณาเขตครอบครองของแต่ละครอบครัว ต้นไม้ที่ใช้หลับนอนมักอยู่ใกล้แหล่งอาหาร อาหารหลักได้แก่ ยอดไม้อ่อน, ใบไม้, ผลไม้ รวมทั้งแมลงบางชนิด แต่จะกินผลไม้มากกว่าอาหรชนิดอื่น ๆ ดื่มน้ำด้วยการเลียตามใบไม้หรือล้วงเข้าไปวักในโพรงไม้  ครอบครัวของชะนีมือขาวครอบครัวหนึ่งจะประกอบไปด้วย พ่อ แม่ และลูก ปกติออกลูกครั้งละ 1 ตัว มีเวลาตั้งท้องนาน 210 วัน และให้ลูกกินนมเป็นเวลา 18 เดือน ลูกชะนีจะเกาะอยู่ที่หน้าอกแม่นานถึง 2 ปี เมื่ออายุได้ 8-9 ปี ก็จะแยกออกไปตั้งครอบครัวใหม่
ชะนีมือขาวในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ มีการผสมข้ามพันธุ์กับชะนีมงกุฎ (H. pileatus) จนเกิดเป็นชะนีลูกผสมซึ่งมีลักษณะรูปร่างที่แตกต่างออกไป รวมถึงเสียงร้องด้วย อันเนื่องจากอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่นับเป็นสถานที่แห่งเดียวในโลก ที่มีชะนีทั้ง 2 ชนิดนี้อาศัยอยู่ในพื้นที่เดียวกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Hylobates lar ที่วิกิสปีชีส์
จ้อจี้

| จ้อจี้ |
| --- | --- |
ประเภท: ตลก (2546 - 2559)   วาไรตี้ควิซโชว์ (2547 - 2560)   ซีรีส์ซิทคอม (2568 - ปัจจุบัน)
สร้างโดย: กันตนา
พิธีกร: จิ้ม ชวนชื่น พัชราภา ไชยเชื้อ
การผลิต
ความยาวตอน: 45 นาที
บริษัทผู้ผลิต: กันตนา บริษัท อิเมจิเนชั่น ริม จำกัด (2546 - 2560) เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ (2568 - ปัจจุบัน)
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 (2546-2560) ช่องวัน 31 (2568 - ปัจจุบัน)
จ้อจี้ เป็นรายการโทรทัศน์แนวตลกขำขัน ผลิตโดย บริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ร่วมกับบริษัท อิเมจิเนชั่น ริม จำกัด ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2546 ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ดำเนินรายการโดย จิ้ม ชวนชื่น​ และพัชราภา ไชยเชื้อ  โดยออกอากาศครั้งสุดท้ายในวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2560 และได้นำรายการใหม่ ลูกจ๋าป๊ะป๋ามาแล้ว The Return Of Superman Thailand ของผู้ผลิตเดียวกันมาฉาย

รายการของทางผู้จัด บริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ผ่านการพิจารณาของบอร์ดคณะกรรมการบริหารช่อง 7 ออกอากาศตั้งแต่ปี 2546 มาจนถึงปี 2560 จนกระทั่งในปี 2568 จ้อจี้ ได้ย้ายออกอากาศไปยังช่องวัน 31 และผลิตร่วมกับ เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ ในชื่อ จ้อจี้ The Sitcom Series พร้อมเปลี่ยนรูปแบบเป็นซีรีส์ซิทคอมเต็มตัว
ช่วงของรายการ > เด็กจี้ตอนรู้จักหนูน้อยเกินไป

ช่วงที่เด็กจี้จะช่วยอาสาทำงานเพื่อให้เยาวชนสมัยใหม่ได้ทำงานเองโดยแต่ละสัปดาห์จะมีเด็กจี้ 3 คนไปทำภารกิจต่างๆกันไป เช่นขายข้าวบริจาคเงิน ทาสีห้องน้ำโรงเรียน ฯลฯ โดยนำเงินจากภารกิจประจำสัปดาห์นั้นไปช่วยมูลนิธิต่างๆจากนั้นพอจบ VTR จะให้กรรมการในห้องส่งให้คะแนนของเด็กจี้คนนั้นพร้อมกับของเล่นที่อยากได้ เด็กจี้คนไหนคะแนนเยอะกว่ารับของเล่นชิ้นนั้นไปเลย ภายหลังไม่มีการให้คะแนนแต่จะเสนอเฉพาะ VTR เท่านั้น
ในปี 2559 ได้เปลี่ยนรูปแบบเป็นการส่งคลิปของเด็กที่น่ารักและแสดงออกด้านความสามารถแทนการนำเด็กออกไปทำกิจกรรม
ระยะเวลาออกอากาศ > การออกอากาศปกติ

| สถานีโทรทัศน์ที่ออกอากาศ | วัน | เวลา | ช่วงระหว่าง |
| --- | --- | --- | --- |
| สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 | พฤหัสบดี | 22:20 - 23:50 น. | 5 มิถุนายน 2546 - 25 มีนาคม 2547 |
| สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 | เสาร์ | 15:20 - 16:30 น. | 3 เมษายน 2547 - 2548 |
| สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 | เสาร์ | 16:00 - 17:00 น. | 2549 - 2553 |
| สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 | เสาร์ | 16:15 - 17:00 น. | 2554 - 27 กันยายน 2557 |
| สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 | เสาร์ | 15:30 - 16:15 น. | 18 ตุลาคม 2557 - 6 มิถุนายน 2558 |
| สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 | เสาร์ | 15:00 - 15:45 น. | 13 มิถุนายน 2558 - 18 มีนาคม 2560 |
ระยะเวลาออกอากาศ > การออกอากาศซ้ำ

| สถานีโทรทัศน์ที่ออกอากาศ | วัน | เวลา | ช่วงเวลาที่ออกอากาศซ้ำ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| มิราเคิล |  |  |  | ในชื่อ จ้อจี้ ปาฏิหาริย์ |
ทรูเฮฮา: 
| อมรินทร์ทีวี | จันทร์ - อาทิตย์ | 13:30 - 14:15 น. | 1 กรกฎาคม 2560 - 2563 |  |
ไตเติ้ล รายการจ้อ...จี้

ภาพต่างจังหวัด สีน้ำเงิน คำว่า จ้อ... 3 จุด คำว่า จี้ สีแดง รถเก๋งสีฟ้า กระป๋องดัง เปลี่ยนแปลงเมื่อปี พ.ศ. 2557 ได้รูปแบบเดิมความคมชัดสูง HD ดัดแปลงไตเติ้ลเดิม 16:9 ทางช่อง 7 เช่นเดิม
5 มิถุนายน พ.ศ. 2546 - 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 นาน 13 ปี มีการเปลี่ยนเสียงใหม่ ไตเติ้ลเดิม ใช้ในวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2559 - 18 มีนาคม พ.ศ. 2560
เพลงประจำรายการ

เพลงเปิดของจ้อจี้เป็นเพลงออกแนวแดนซ์และใช้ตั้งแต่เทปแรกถึงปี พ.ศ. 2559
เมื่อปี พ.ศ. 2557 จ้อจี้ได้นำเพลงของ ET Rexcord มาประกอบละครของจ้อจี้ช่วงปาฏิหาริย์อีกด้วยไปจนถึงปี พ.ศ. 2560
นักแสดงประจำรายการ

นักแสดงในช่วงเรื่องจ้อจะเป็นดาราตลกคนต่าง ๆ เช่น เด๋อ ดอกสะเดา, โย่ง เชิญยิ้ม, เทพ โพธิ์งาม, ยาว ลูกหยี, เหลือ​เฟือ​ มกจ๊ก, นก เชิญยิ้ม​ เป็นต้น ภายหลังเป็นนักแสดงชุดเดียวกับรายการคดีเด็ด จนเปลี่ยนดาราทั้งหน้าเก่าหน้าใหม่ [ต้องการอ้างอิง]
อาวุธเทอร์โมนิวเคลียร์
ระเบียงภาพ

แคสเซิลบราโว เป็นระเบิดไฮโดรเจนที่ใช้เชื้อเพลิงแห้ง (lithium deuteride) ลูกแรกที่ทดสอบและมีอานุภาพแรงที่สุดที่สหรัฐเคยทดลองจุดระเบิดจริง ปลดปล่อยพลังงานถึง 15 เมกะตันของระเบิดทีเอ็นที
ซาร์บอมบา เป็นระเบิดไฮโดรเจนแบบ 3 ขั้นที่สหภาพโซเวียดพัฒนาขึ้น เป็นอาวุธนิวเคลียร์ที่ทรงอานุภาพที่สุดเท่าที่มนุษยชาติเคยสร้างขึ้น ปลดปล่อยพลังงานถึง 50 - 57 เมกะตันของระเบิดทีเอ็นที
การโจมตีซับเวย์โตเกียวด้วยซาริน

| การโจมตีโตเกียวเมโทรด้วยซาริน 地下鉄サリン事件 |
| --- | --- |
การทำงานของเจ้าหน้าที่ฉุกเฉินขณะเกิดเหตุการณ์
สถานที่: โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
วันที่: 20 มีนาคม ค.ศ. 1995 (1995-03-20)  7:00–8:10 นาฬิกา (UTC+9)
เป้าหมาย: โตเกียวเมโทร
ประเภท: การก่อการร้ายด้วยสารเคมี
อาวุธ: ซาริน
ตาย: 12 ราย (ในเหตุการณ์)   1 ราย (หลังการรักษาตัว)
เจ็บ: ราว 6,252  a
ผู้ก่อเหตุ: โอมชินริเกียว
จำนวนก่อเหตุ: 10
a 17 สาหัส (บางส่วนเสียชีวิตในเวลาต่อมา), 37 สาหัส, 984 ปัญหาด้านการมองเห็นชั่วคราว
การโจมตีซับเวย์โตเกียวด้วยซาริน (อังกฤษ: Tokyo subway sarin attack; ญี่ปุ่น: 地下鉄サリン事件) เป็นการก่อการร้ายภายในซึ่งเกิดขึ้น ณ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1995 ผู้ก่อการ คือ สมาชิกลัทธิโอมชินริเกียวซึ่งนัดหมายกันโจมตีห้าจุดในชั่วโมงเร่งด่วน ด้วยการปล่อยสารซารินในรถไฟใต้ดินโตเกียวเมโทรสามขบวนที่เคลื่อนผ่านคาซูมิงาเซกิกับนางาตาโจอันเป็นที่ทำการรัฐสภาญี่ปุ่น ส่งผลให้มีผู้ตาย 13 คน บาดเจ็บอีก 5,500 คน และสูญเสียการมองเห็นชั่วคราวอีกเกือบ 1,000 คน
ลัทธิโอมชินริเกียว ซึ่งมีผู้นำคือ โชโก อาซาฮาระ เคยใช้ซารินลอบฆ่าและโจมตีบุคคลมาแล้วหลายครั้ง ในจำนวนนี้รวมถึงการโจมตีมัตสึโมโตะด้วยซารินเมื่อเก้าเดือนก่อน ลัทธิดังกล่าวยังผลิตสารหลายอย่างที่ส่งผลต่อประสาท เช่น VX และพยายามจะผลิตพิษโบทูลินัมเพื่อใช้ก่อการร้าย ลัทธิโอมชินริเกียวยังได้ลองก่อการร้ายด้วยอาวุธชีวภาพแต่ล้มเหลว ส่วนเหตุการณ์ครั้งนี้เนื่องจากอาซาฮาระทราบว่า ตำรวจจะบุกตรวจลัทธิของตนในวันที่ 22 มีนาคม จึงชิงโจมตีโตเกียวเมโทรในวันที่ 20 มีนาคม เพื่อเบนความสนใจของตำรวจ และอาจเพื่อเป็นชนวนไปสู่วันสิ้นโลก (apocalypse) ดังที่พวกตนเชื่อถือ ตัวอาซาฮาระเองยังประสงค์จะก่อให้เกิดสงครามโลกครั้งที่สามด้วย
หลังเกิดเหตุ ตำรวจบุกจับสมาชิกหลักของลัทธิได้หลายคน ตำรวจยังดำเนินการต่อมาตลอดฤดูร้อน ซึ่งนำไปสู่การจับกุมสมาชิกลัทธินี้กว่า 200 คน รวมถึงอาซาฮาระ ภายหลัง สมาชิกหลัก 13 คน อันรวมถึงอาซาฮาระนั้น ถูกประหารชีวิต ส่วนที่เหลืออีกหลายคนถูกจำคุกตลอดชีวิต การโจมตีครั้งนี้ยังคงเป็นเหตุก่อการร้ายที่คร่าชีวิตผู้คนไปมากที่สุดในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
การโจมตี > รถไฟใต้ดินสายชิโยดะ

ทีมของ นพ. อิกูโอะ ฮายาชิ และ โทโมมิตสึ นีมิ ได้ก่อการปล่อยซารินในรถไฟสายชิโยดะ โดยระหว่างทางไปสถานีเซ็นดางิ นีมิได้ซื้อหนังสือพิมพ์เพื่อห่อขวดซาริน
ต่อมา นพ. ฮายาชิได้สวมหน้ากากอนามัย และโดยสารขึ้นรถไฟไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของสายชิโยดะในขบวนแรก เวลา 07:48 น. รถหมายเลข A725K ทันทีที่รถเข้าจอดที่สถานีชิน-โอจาโนมิซุ ในย่านเศรษฐกิจใจกลางชิโยดะ เขาได้เจาะรูขวดซาริน และหลบหนีออกทางสถานีดังกล่าว นพ. ฮายาชิ ตัดสินใจเลือกเจาะขวดซารินในสถานีชิน-โอจาโนมิซุ แทนที่จะก่อการที่สถานีเซ็นดางิ เนื่องจากกลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อสถานีเซ็นดางิซึ่งมีผู้คนจำนวนมากกว่า จึงตัดสินใจก่อการที่สถานีชิน-โอจาโนมิซุ ซึ่งมีผู้คนเบาบาง นอกจากนี้เขายังเจาะขวดซารินเพียงขวดเดียวจากสองขวด ทั้ง นพ. ฮายาชิ และ นีมิ เป็นเพียงผู้ก่อการสองคนที่ไม่ได้เดินทางกลับศูนย์ลัทธิ ต่างจากผู้ก่อการที่เหลือทั้งหมด
ขวดดังกล่าวถูกนำไปกำจัดหลังรถไฟเดินรถไปได้ 4 สถานี ที่สถานีคาซูมิงาเซกิ โดยเจ้าหน้าที่ได้นำไปกำจัด ซึ่งเจ้าหน้าที่ดังกล่าวเสียชีวิตในเวลาต่อมาสองราย หลังรถออกจากสถานีคาซูมิงาเซกิ รถได้ไปจอดในสถานีถัดไปเพื่อทำความสะอาด และอพยพผู้โดยสารไปยังที่ปลอดภัย
ในปัจจุบัน อดีต นพ. ฮายาชิ เป็นผู้ก่อการคนเดียวที่ไม่ถูกโทษประหารชีวิต โดยได้ลดโทษเป็นจำคุกตลอดชีวิตเพราะให้การป็นประโยชน์ต่อการจับกุมสมาชิกของลัทธิหลังเหตุการณ์สงบ
การโจมตี > รถไฟใต้ดินสายฮิบิยะ

โทรุ โทยาดะ และ คัตสึยะ ทากาฮาชิ คือผู้ก่อการในรถไฟใต้ดินสายฮิบิยะ
โทยาดะเดินทางถึงสถานีนากาเมงูโระ และโดยสารขึ้นรถขบวนแรกเมื่อเวลา 07:59 น. บนรถหมายเลข B711T เขาเลือกนั่งที่นั่งติดประตู และกระทำการเจาะขวดซารินเมื่อรถเข้าจอดที่สถานีรถไฟเอบิซุ รวมเวลาที่เขาอยู่บนรถทั้งหมดเพียงสองนาที ถือเป็นการโจมตีที่เร็วที่สุดในบรรดาเหตุการณ์ทั้งหมด
หลังรถวิ่งไปได้สองสถานี ที่สถานีรถไฟรปปงงิ ผู้โดยสารในขบวนแรกเริ่มรู้สึกถึงพิษซาริน จึงเริ่มเปิดหน้าต่างรถออก จนเมื่อถึงสถานีถัดมา ที่สถานีคามิยะโจ ผู้โดยสารในรถขบวนแรกเริ่มเกิดอาการแพนิก เจ้าหน้าที่จึงได้อพยพผู้โดยสารในขบวนแรกและส่งตัวไปยังโรงพยาบาล ก่อนจะมีการอพยพทั้งขบวนเมื่อจอดที่สถานีถัดไป ที่สถานีคาซูมิงาเซกิ สรุปส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 1 ราย บาดเจ็บสาหัส 532 ราย
ยาซูโอะ ฮายาชิ และ ชิเงโอะ ซูกิโมโตะ กลุ่มสุดท้าย ผู้ซึ่งมีสารซารินจำนวนสามขวด ได้โจมตีสายฮิบิยะอีกช่วงหนึ่ง โดยโดยมีเป้าหมายคือสถานีคิตะเซ็นจู ไปยังสถานีนากะ-เมกูโระ
ซูกิโมโตะโดยสารรถจากสถานีรถไฟอูเอโนะ ขบวนที่สามของวัน หมายเลข A7205 ในเวลา 07:43 น. และเจาะรูขวดซารินทันทีที่รถจอดที่สถานีอากิฮาบาระ สองสถานีถัดจากอูเอโนะ และหลบหนีออกไป
เมื่อรถออกจากสถานีอากิฮาบาระและจอดที่สถานีถัดไป ผู้โดยสารเริ่มสังเกตเห็นขวดชุ่มซารินบนพื้นของรถ ทำให้มีผู้โดยสารคนหนึ่งตัดสินใจเตะขวดซารินออกไปจากรถที่สถานีโคเด็นมะโจ ส่งผลให้ผู้เสียชีวิต 4 รายในสถานีดังกล่าว
อย่างไรก็ตาม ยังมีซารินบางส่วนนองเจิ่งอยู่บนพื้นขบวนรถ และรถก็เดินทางต่อไปตามปกติ จนเวลาราว 8:10 น. หลังออกจากสถานีฮัตโจโบริ มีผู้โดยสารกดกริ่งฉุกเฉิน รถได้เปลี่ยนทิศการเดินรถและจอดยังสถานีรถไฟสึกิจิ ทันใดที่ผู้โดยสารออกจากขบวนรถ ส่วนหนึ่งได้ล้มลงบนพื้นสถานี และรถหยุดให้บริการทันใด
ในตอนแรกสื่อรายงานว่าเป็นเหตุระเบิดในสถานีรถไฟ หรือการวางระเบิดในขบวนรถไฟ และเจ้าหน้าที่ได้ประกาศให้สายฮิบิยะหยุดให้บริการทั้งสายในเวลา 8:35 น. และอพยพผู้โดยสารและเจ้าหน้าที่ออกจากทุกสถานีในสายฮิบิยะทั้งหมด รวมระยะทาง 5 สถานีที่ซารินถูกปล่อยออกมา มีผู้เสียชีวิต 8 ราย และบาดเจ็บสาหัส 275 ราย
แผนที่แสดงการโจมตีใน Yoyogi-Uehara bound ของสายชิโยดะ
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส

| สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส |
| --- | --- |
สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก

สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก
ดำรงพระยศ: พ.ศ. 2394 - 9 ธันวาคม พ.ศ. 2396
สมณุตตมาภิเษก: พ.ศ. 2394
ก่อนหน้า: สมเด็จพระอริยวงษญาณ (นาค)
ถัดไป: สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์
สถิต: วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาวาส
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: มหานิกาย

ราชวงศ์: จักรี
ประสูติ: 11 ธันวาคม พ.ศ. 2333 กรุงเทพพระมหานคร อาณาจักรรัตนโกสินทร์ (ปัจจุบัน กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย) พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าวาสุกรี
สิ้นพระชนม์: 9 ธันวาคม พ.ศ. 2396 (62 ปี) วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาวาส เมืองพระนคร ประเทศสยาม (ปัจจุบัน วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย) หอพระนาก ในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
พระมารดา: ท้าวทรงกันดาล
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส (11 ธันวาคม พ.ศ. 2333 – 9 ธันวาคม พ.ศ. 2396) พระนามเดิม พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าวาสุกรี เป็นสมเด็จพระสังฆราชไทยพระองค์ที่ 7 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นพระราชวงศ์พระองค์แรกที่ทรงได้รับสถาปนาให้ดำรงตำแหน่งสมเด็จพระสังฆราช นอกจากนี้ยังเป็นสมเด็จพระสังฆราชพระองค์แรกที่ประสูติในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ทรงสถิต ณ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร
มังคลารามราชวรมหาวิหาร ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ดำรงสมณศักดิ์เมื่อปี พ.ศ. 2394 ถึงปี พ.ศ. 2396 รวม 2 ปี สิ้นพระชนม์เมื่อพระชันษาได้ 62 ปี 364 วัน
พระประวัติ

สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส  เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 28 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาจุ้ย (ต่อมาได้เลื่อนยศเป็นท้าวทรงกันดาล) เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2333 มีพระนามว่า พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าวาสุกรี  ผนวชเป็นสามเณรเมื่อพระชันษาได้ 12 ปี เมื่อปี พ.ศ. 2345 ผนวชเป็นพระภิกษุ แล้วเสด็จไปประทับ ณ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ทรงศึกษาหนังสือไทยและภาษาบาลีตลอดทั้งวิชาอื่น ๆ จากสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน จนมีพระปรีชาสามารถ ทั้งทางคดีโลก และคดีธรรม มีผลงานอันเป็นพระราชนิพนธ์เรื่องต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงให้รวมวัดในแขวงกรุงเทพมหานคร ขึ้นเป็นคณะหนึ่งเรียกว่า คณะกลาง แล้วได้สถาปนากรมหมื่นนุชิตชิโนรสให้ดำรงสมณศักดิ์เสมอพระราชาคณะเจ้าคณะรอง และทรงตั้งเป็นเจ้าคณะกลาง
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นนุชิตชิโนรส ขึ้นเป็น สมเด็จพระบรมวงศ์เธอ กรมสมเด็จพระปรมานุชิตชิโนรส ศรีสุคตขัตติยวงศบรมพงศาธิบดี จักรีบรมนารถ ปฐมพันธุมหาราชวรังกูร ปรเมนทรเรนทรสูริย์สัมมานาภิสักกาโรดมสถาร อริยสมศีลาจารพิเศษมหาวิมล มงคลธรรมเจดีย์ ยุตมุตวาทีสุวิรมนุญ อดุลยคุณคณาธาร มโหฬารเมตยาภิธยาศรัย ไตรปิฎกกลาโกสล เบญจปดลเศวตฉัตร สิริรัตโนปลักษณมหาสมณุตมาภิเศกาภิสิต ปรมุกกฤษฐสมณศักดิธำรง มหาสงฆปรินายก พุทธศาสนดิลกโลกุตตมมหาบัณฑิตย สุนทรวิจิตรปฏิภาณ ไวยัติญาณมหากระวี พุทธาทิศรีรัตนตรัยคุณารักษ เอกอรรคมหาอนาคาริยรัตน์ สยามาทิโลกปฏิพัทธพุทธบริษัทยเนตร สมณคณินทราธิเบศรสกลพุทธจักโรประการกิจ สฤษดิศุภการ มหาปาโมกษประธานวโรดม บรมนารถบพิตร (ต่อมาในรัชกาลที่ 6 จึงโปรดให้เปลี่ยนเป็นกรมพระตามยศเจ้ากรม) ทรงสมณศักดิ์เป็นพระมหาสังฆปริณายก ทั่วพระราชอาณาเขต ให้จัดตั้ง พระราชพิธีมหาสมณุตมาภิเษก ที่วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามมีทั้งพิธีสงฆ์ และพิธีพราหมณ์ คล้ายกับพระราชพิธีบรมราชาภิเษก ซึ่งนับว่าเป็นครั้งแรกของคณะสงฆ์ไทย
เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์แล้ว ตำแหน่งสมเด็จพระสังฆราชก็ว่างตลอดรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องจากไม่มีพระเถระรูปใดมีคุณสมบัติอยู่ในฐานะที่จะทรงสถาปนาตามหลักเกณฑ์ กล่าวคือ ตามพระราชประเพณีนิยมที่มีมาแต่โบราณ พระเถระที่จะทรงตั้งเป็น สมเด็จพระสังฆราช และสมเด็จพระราชาคณะ นั้น ก็เฉพาะผู้ทรงคุณสมบัติพิเศษ คือเป็นพระอุปัชฌาย์ เป็นอาจารย์เป็นที่ทรงนับถือเหมือนอย่างพระอุปัชฌาย์ หรือพระอาจารย์ หรือเป็นผู้ใหญ่ ผู้เฒ่า มีอายุแก่กว่าพระชนมพรรษา
แม้ว่าจะว่างสมเด็จพระสังฆราช แต่การปกครองคณะสงฆ์ก็สามารถดำเนินไปได้ด้วยดี เนื่องจากแต่โบราณมา พระมหากษัตริย์ทรงถือเป็นพระราชภาระในการปกครองดูแลคณะสงฆ์ โดยมีเจ้านาย หรือขุนนางผู้ใหญ่ในตำแหน่ง เจ้ากรมสังฆการี เป็นผู้กำกับดูแลแทนพระองค์ สมเด็จพระสังฆราชมิได้ทรงบัญชาการคณะสงฆ์โดยตรง ทรงดำรงฐานะปูชนียบุคคล การปกครองในลักษณะนี้ ได้มาเปลี่ยนแปลงไปในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
ภายหลังพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำริว่า การเรียกพระนามพระบรมราชวงศ์ซึ่งดำรงสมณศักดิ์เป็นพระประมุขแห่งสังฆมณฑลแต่เดิมนั้นเรียกตามพระอิสริยยศแห่งพระบรมราชวงศ์ ไม่ได้เรียกตามสมณศักดิ์ของพระประมุขแห่งสังฆมณฑล คือ "สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ" หรือที่เรียกอย่างย่อว่า "สมเด็จพระสังฆราช" พระองค์จึงเปลี่ยนคำนำพระนามของพระบรมวงศานุวงศ์ซึ่งดำรงสมณศักดิ์เป็นพระประมุขแห่งสังฆมณฑลว่า "สมเด็จพระมหาสมณเจ้า" เพื่อให้ปรากฏพระนามในส่วนสมณศักดิ์ด้วย ดังนั้น จึงเปลี่ยนคำนำพระนามเป็น "สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส"
พระอัจฉริยภาพ

สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส มีพระอัจฉริยภาพหลายด้าน ในทางอักษรศาสตร์ ก็ได้นิพนธ์เรื่องฉันท์มาตราพฤติ และวรรณพฤติ ตำราโคลงกลบท คำกฤษฎี เป็นต้น นอกจากนี้ยังได้นิพนธ์บทกวีอีกเป็นจำนวนมาก ที่ล้วนมีคุณค่าเป็นเพชรน้ำเอกทางวรรณกรรมของไทยตลอดมา
สำหรับวรรณกรรมศาสนา ได้ทรงพระนิพนธ์เรื่องปฐมสมโพธิกถา ร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก หรือร่ายยาวมหาชาติ ซึ่งนับเป็นวรรณกรรมชิ้นเอกทางพระพุทธศาสนาในสมัยรัตนโกสินทร์  นอกจากนี้ได้ทรงพระนิพนธ์เรื่องต่าง ๆ ไว้มากเช่น ลิลิตตะเลงพ่าย  พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จกรมพระปรมานุชิตชิโนรส เทศนาพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ลิลิตกระบวนพยุหยาตราพระกฐินสถลมารค และชลมารค เป็นต้น
ในทางพระพุทธศิลป์ ได้ทรงคิดแบบพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ถวายพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยทรงเลือกพระอิริยาบถต่าง ๆ จากพุทธประวัติเป็นจำนวน 37 ปาง เริ่มตั้งแต่ปางบำเพ็ญทุกขกิริยา จนถึงปางห้ามมาร พระพุทธรูปปางต่าง ๆ เหล่านี้
ในปี พ.ศ. 2533 องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ประกาศยกย่องสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรสเป็นบุคคลผู้มีผลงานดีเด่นด้านวัฒนธรรมระดับโลก ประจำปี พ.ศ. 2533 นับเป็นพระสงฆ์รูปแรกที่ได้รับการถวายเกียรตินี้
พระอัจฉริยภาพ > พระนิพนธ์

สรรพสิทธิคำฉันท์
สมุทรโฆษคำฉันท์ตอนปลาย
กฤษณาสอนน้องคำฉันท์
ฉันท์ดุษฏีสังเวยกล่อมช้างพัง
กาพย์ขับไม้กล่อมช้างพัง
ฉันท์มาตราพฤติ
ฉันท์วรรณพฤติ
ลิลิตตะเลงพ่าย
ลิลิตกระบวนพยุหยาตราพระกฐินสถลมารคและชลมารค
โคลงยอพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อปฏิสังขรวัดพระเชตุพน
ร่ายทำขวัญนาค
เทศน์มหาชาติ ๑๑ กัณฑ์
ตำราพระพุทธรูปต่าง ๆ
ปฐมสมโพธิกถา
พระธรรมเทศนาพงศาวดากรุงศรีอยุธยา
ลิลิตจักรทีปนี (เป็นตำราโหราศาสตร์)
กลอนเพลงยาวเจ้าพระ
คำฤษฏี (หนังสือรวบรวมศัพท์)
โคลงเบ็ดเตล็ดต่าง ๆ  เช่น โคลงฤษีดัดตน โคลงภาพต่างภาสา
ฉันท์สังเวยกลองวินิจฉัยเภรี
กุรุธรรมชาฏก ฯลฯ
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ  สมเด็จพระมหาสมณเจ้า  กรมพระปรมานุชิตชิโนรส |
| --- | --- |
ตราประจำพระองค์
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พะยะค่ะ/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าวาสุกรี (11 ธันวาคม พ.ศ. 2333 – 7 กันยายน พ.ศ. 2352)
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าพระวาสุกรี (7 กันยายน พ.ศ. 2352 – พ.ศ. 2356)
พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นนุชิตชิโนรส(พ.ศ. 2356 - พ.ศ. 2394)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมสมเด็จพระปรมานุชิตชิโนรส(พ.ศ. 2394 - 9 ธันวาคม พ.ศ. 2396)
ภายหลังการสิ้นพระชนม์
พระเจ้าไอยกาเธอ กรมสมเด็จพระปรมานุชิตชิโนรส (พ.ศ. 2411 - 2453)
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระปรมานุชิตชิโนรส (พ.ศ. 2453 - 2464)
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส(พ.ศ. 2464)
ตะกวด

| ตะกวด |
| --- | --- |

ตะกวด

ภาพแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างกันระหว่างส่วนหัวของตะกวด (A) กับเหี้ย (B)
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptile
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Sauria
วงศ์:: Varanidae
สกุล:: Varanus
สกุลย่อย:: Empagusia
สปีชีส์:: V.  bengalensis
ชื่อทวินาม
Varanus bengalensis (Daudin, 1802)

ชื่อพ้อง
 Lacerta molitor Linnaeus, 1758  Tupinambis bengalensis Daudin, 1802
ตะกวด, จะกวด หรือ จังกวด (อีสาน, ลาว, ใต้, เหนือ: แลน; เขมร: ตฺรอกวต; ชื่อวิทยาศาสตร์: Varanus bengalensis) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลังชั้นสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง
มีรูปร่างคล้ายเหี้ย (V. salvator) ซึ่งเป็นสัตว์ที่อยู่ในสกุลและวงศ์เดียวกัน โดยมักจำสับสนกับเหี้ยหรือเรียกสลับกัน แต่ตะกวดมีขนาดเล็กกว่าเหี้ยมาก และตำแหน่งของโพรงจมูก โดยโพรงจมูกของตะกวดจะอยู่ไม่ใกล้กับปลายปากเหมือนกับเหี้ย รวมถึงมีปลายปากที่มนทู่กว่า อีกทั้งสีสันของตะกวดจะมีสีน้ำตาลหรือสีดำ  ซึ่งแตกต่างจากเหี้ยที่มีสีเหลืองผสมอยู่เป็นลาย  อีกทั้งอุปนิสัยมักจะไม่ค่อยอาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำหรือชอบว่ายน้ำหรือหากินในน้ำเหมือนเหี้ย และไม่ดุร้าย ตะกวดมักอาศัยบนต้นไม้ ปีนต้นไม้เก่ง ชอบนอนผึ่งแดดตามกิ่งไม้ แต่หากินตามพื้นดิน มักอาศัยอยู่ตามป่าโปร่งมากกว่าป่าทึบ พบในหุบเขา แม่น้ำทางตะวันออกของอิหร่าน อัฟกานิสถาน อินเดีย เนปาล ศรีลังกา ปากีสถาน บังคลาเทศ พม่า เวียดนาม กัมพูชา ไทย มาเลเซีย และ อินโดนีเซีย 
ในนิทานชาดก พระพุทธเจ้าเคยเสวยพระชาติเป็นตะกวดเช่นกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Varanus bengalensis ที่วิกิสปีชีส์
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทศศิริวงศ์

| พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทศศิริวงศ์ |
| --- | --- |
พระวรวงศ์เธอ ชั้น 4 พระองค์เจ้าชั้นตรี

ประสูติ: 23 ตุลาคม พ.ศ. 2427
สิ้นพระชนม์: 20 มีนาคม พ.ศ. 2493 (65 ปี)
หม่อม: หม่อมหลวงเลื่อน จักรพันธุ์
พระบุตร: หม่อมราชวงศ์พงศ์พรหม จักรพันธุ์ หม่อมราชวงศ์หญิงสมพันธ์ จักรพันธุ์ หม่อมราชวงศ์หญิงวรรณแวว จักรพันธุ์ หม่อมราชวงศ์แก้วมณี จักรพันธุ์
ราชสกุล: จักรพันธุ์
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์
พระมารดา: หม่อมหลวงผาด จักรพันธุ์
| --- | --- |
รับใช้: กองทัพบกสยาม
ชั้นยศ:  พลโท
พลโท พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทศศิริวงศ์ (23 ตุลาคม พ.ศ. 2427 – 20 มีนาคม พ.ศ. 2493) เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ ประสูติแต่หม่อมหลวงผาด จักรพันธุ์ (ราชสกุลเดิม ปาลกะวงศ์; ธิดาของหม่อมราชวงศ์สุหร่าย ปาลกะวงศ์)
พระประวัติ

พลโท พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทศศิริวงศ์ เป็นพระโอรส สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์และหม่อมหลวงผาด (เสนีย์วงศ์) ประสูติที่พระราชวังเดิม (ฝั่งธนบุรี) ในวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2427
เมื่อทรงพระเยาว์ได้ทรงศึกษาหนังสือไทยกับหม่อมมารดา ต่อมาในปี 2440 เข้าทรงศึกษาในโรงเรียนนายร้อย จนจบหลักสูตรในปี 2444 แต่ปรากฏว่ายังมีพระชนม์น้อยอยู่ไม่ครบกำหนดที่ทางราชการจะบรรจุเพื่อรับพระราชทานยศเป็นนายทหารสัญญาบัตรได้ สมเด็จพระบิดาจึงทรงขอร้องให้ทรงศึกษาอยู่ในโรงเรียนนายร้อยต่อไปอีก ภายหลังที่สมเด็จพระบิดาสิ้นพระชนม์แล้ว ทางราชการจึงได้ส่งให้ไปทรงศึกษาวิชาทหารต่อที่ประเทศเยอรมนี ได้เข้าทรงศึกษาในโรงเรียนนายร้อย ณ เมืองโกร๊สลิชเตอร์เฟลเด้ (Gross Lichterfelde) ได้ทรงศึกษาจบหลักสูตรออกรับราชการเป็น แฟนริช (Fähnrich) ในกรมทหารราบที่ 36 ของกองทัพบกเยอรมัน แล้วเข้าศึกษาวิชาในโรงเรียนรบที่เมืองเอนอส ติดแม่น้ำไรน์ (Kriegsschule in Engers am Rhein) พอทรงศึกษาสอบไล่ได้จนจบหลักสูตรของโรงเรียนรบก็ทรงประชวรเป็นโรคปอดอักเสบต้องเข้ารักษาพระองค์อยู่ในโรงพยาบาลเป็นเวลานาน เมื่อหายประชวรแล้วจึงเสร็จกลับประเทศไทย ทางราชการได้บรรจุเข้ารับราชการในตำแหน่งว่าที่ร้อยตรีประจำกองร้อยที่ 4 กรมทหารบกราบกรมที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2448 และรับราชการทหารมาในตำแหน่งสำคัญๆ อาทิเช่น ราชองครักษ์เวร ผู้บัญชาการกองพลที่ 5 นครราชสีมา จนได้รับพระราชทานยศเป็นพลโท ในวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 ในช่วงปี 2471 - 2475 พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทศศิริวงศ์ทรงย้ายไปรับราชการกระทรวงมหาดไทย เป็นสมุหเทศาภิบาลสำเร็จราชการมณฑลพายัพ และเป็นนายทหารกองหนุนสังกัดกรมจเรทหารบก
นอกจากตำแหน่งราชการประจำ ยังได้ทรงดำรงตำแหน่งหน้าที่พิเศษอื่นอีก เช่น
พ.ศ. 2458 รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็นองคมนตรี รัชกาลที่ 6
พ.ศ. 2469 รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็นองคมนตรี รัชกาลที่ 7
พ.ศ. 2470 เป็นกรรมการองคมนตรี
พ.ศ. 2471 เป็นนายกกองอนุสภากาชาด มณฑลพายัพ และเป็นสภานายกกรรมการจัดการลูกกเสือมณฑลพายัพ