stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จิงโจ้น้ำ
อาหารและการหาอาหาร

จิงโจ้น้ำจะกินสัตว์ขนาดเล็ก เช่น แมงมุมและแมลงที่ตกลงบนผิวน้ำ โดยจะใช้ขาหน้าในการจับเหยื่อจากนั้นใช้ปากสำหรับเจาะดูดของเหลวจากตัวเหยื่อเป็นอาหาร
จิงโจ้น้ำอาศัยแรงตึงผิวของน้ำเมื่อมีการผสมพันธุ์
กลุ่มของจิงโจ้น้ำกำลังกินผึ้ง
นกพาโรเทีย

| นกพาโรเทีย |
| --- | --- |

นกพาโรเทียวาห์เนส (P. wahnesi) ตัวผู้ (บน) ตัวเมีย (ล่าง)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Paradisaeidae
สกุล:: Parotia Vieillot, 1816

ชนิด
 ดูในเนื้อหา
นกพาโรเทีย เป็นสกุลของนกสกุลหนึ่ง ในวงศ์นกปักษาสวรรค์ (Paradisaeidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Parotia (/พา-โร-เทีย/)
นกพาโรเทีย เป็นนกปักษาสวรรค์ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นนกที่เต้นด้วยท้วงท่าที่เร้าใจบนพื้นดินของนกตัวผู้เพื่อการเกี้ยวพาราสีและผสมพันธุ์  บางชนิดเต้นด้วยท่าทางที่แปลก ๆ และซ้ำไปมา และซับซ้อนที่สุดในบรรดานกปักษาสวรรค์ แต่ทว่าเป็นที่ดึงดูดใจของนกตัวเมีย เมื่อตัวผู้จะเริ่มเต้นจะกางปีกออกและเผยให้เห็นถึงขนพิเศษที่หน้าอก ซึ่งขนดังกล่าวจะพันลำตัวและวนไปที่ด้านหลังและครอบคลุมปีก และจะเอาขนที่ยาวสามเส้นบนหัวโผล่ขึ้นมา จากนั้นก็จะเดินไปข้างหน้าพร้อมแกว่งหัวและส่ายตัวไปมา ซึ่งจะทำให้ลักษณะของนกเปลี่ยนไป ราวกับว่าแปลงกายมา ซึ่งนกตัวเมียจะมองตัวผู้ลงมาจากด้านบน ซึ่งตัวเมียจะเห็นรูปร่างของตัวผู้เป็นทรงกลมคล้ายกระโปรง
นกพาโรเทีย จะเลือกสถานที่ ๆ ในการเต้นที่สะอาดและเรียบร้อย เมื่อมีสิ่งต่าง ๆ ตกหล่นอยู่ เช่น ใบไม้หรือกิ่งไม้ ตัวผู้ก็จะคาบออกไปทิ้งนอกบริเวณ ในขณะที่นกตัวเมียจะเป็นฝ่ายเลือกตัวผู้จากการเต้น ซึ่งจากมุมมองของนกตัวเมียจะเห็นสีเหลือบบนหัวของนกตัวผู้ที่สั่นกระดิก ๆ ไปมาทั้งสีเหลืองและสีน้ำเงินด้วย
การจำแนก

นกพาโรเทียตะวันตก, Parotia sefilata
นกพาโรเทียราชินีคาโรลา, Parotia carolae
นกพาโรเทียสีทองแดง, Parotia berlepschi
นกพาโรเทียลาเวส, Parotia lawesii
นกพาโรเทียตะวันออก, Parotia helenae
นกพาโรเทียวาห์เนส, Parotia wahnesi
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Parotia ที่วิกิสปีชีส์
จังหวัดยามางูจิ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ยามางูจิ
จังหวัดยามางูจิ (ญี่ปุ่น: 山口県; โรมาจิ: Yamaguchi-ken) เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่นในภูมิภาคชูโกกุบนเกาะฮนชู ยามางูจิเป็นเมืองหลวงของจังหวัด แต่เมืองใหญ่ที่สุดคือชิโมโนเซกิ
ภูมิศาสตร์

จังหวัดยามางูจิตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกสุดของเกาะฮนชู โดยทิศเหนือของจังหวัดติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น จังหวัดชิมาเนะ และจังหวัดฮิโรชิมะ ทิศตะวันตกติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น ส่วนทิศใต้และทิศตะวันออกติดต่อกับทะเลในเซโตะ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดติดต่อกับช่องแคบคัมมงซึ่งกั้นระหว่างเกาะฮนชูและเกาะคีวชู โดยมีสะพานแขวนคัมมงทอดข้ามระหว่างชิโมโนเซกิและคิตะกีวชู
การปกครอง

จังหวัดยามางูจิประกอบด้วย 13 นคร 4 อำเภอ และ 6 เมือง ได้แก่
การปกครอง > นคร

คูดามัตสึ (ญี่ปุ่น: 下松市; โรมาจิ: Kudamatsu-shi)
ชิโมโนเซกิ (ญี่ปุ่น: 下関市; โรมาจิ: Shimonoseki-shi)
ชูนัง (ญี่ปุ่น: 周南市; โรมาจิ: Shūnan-shi)
ซังโยโอโนดะ (ญี่ปุ่น: 山陽小野田市; โรมาจิ: San'yōonoda-shi)
นางาโตะ (ญี่ปุ่น: 長門市; โรมาจิ: Nagato-shi)
มิเนะ (ญี่ปุ่น: 美祢市; โรมาจิ: Mine-shi)
ยานาอิ (ญี่ปุ่น: 柳井市; โรมาจิ: Yanai-shi)
ยามางูจิ (ญี่ปุ่น: 山口市; โรมาจิ: Yamaguchi-shi)
อิวากูนิ (ญี่ปุ่น: 岩国市; โรมาจิ: Iwakuni-shi)
อูเบะ (ญี่ปุ่น: 宇部市; โรมาจิ: Ube-shi)
ฮางิ (ญี่ปุ่น: 萩市; โรมาจิ: Hagi-shi)
ฮิการิ (ญี่ปุ่น: 光市; โรมาจิ: Hikari-shi)
โฮฟุ (ญี่ปุ่น: 防府市; โรมาจิ: Hōfu-shi)
การปกครอง > อำเภอและเมือง

อำเภอคูงะ (ญี่ปุ่น: 玖珂郡 ; โรมาจิ: Kuga-gun )
เมืองวากิ (ญี่ปุ่น: 和木町; โรมาจิ: Waki-chō)
อำเภอคูมาเงะ (ญี่ปุ่น: 熊毛郡 ; โรมาจิ: Kumage-gun )
เมืองคามิโนเซกิ (ญี่ปุ่น: 上関町; โรมาจิ: Kaminoseki-chō)
เมืองทาบูเซะ (ญี่ปุ่น: 田布施町; โรมาจิ: Tabuse-chō)
เมืองฮิราโอะ (ญี่ปุ่น: 平生町; โรมาจิ: Hirao-chō)
อำเภออาบุ (ญี่ปุ่น: 阿武郡 ; โรมาจิ: Abu-gun )
เมืองอาบุ (ญี่ปุ่น: 阿武町; โรมาจิ: Abu-chō)
อำเภอโอชิมะ (ญี่ปุ่น: 大島郡 ; โรมาจิ: Ōshima-gun )
เมืองซูโอโอชิมะ (ญี่ปุ่น: 周防大島町; โรมาจิ: Suō'ōshima-chō)
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Yamaguchi Prefecture homepage เก็บถาวร 2011-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก จังหวัดยามางูจิ |
| --- | --- | --- |
ยามางูจิ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  ชิโมโนเซกิ  |  |
| นคร |  คูดามัตสึ  ชูนัง  ซังโยโอโนดะ  นางาโตะ  มิเนะ  ยานาอิ  ยามางูจิ  อิวากูนิ  อูเบะ  ฮางิ  ฮิการิ  โฮฟุ  |  |
| เมืองแบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคูงะ วากิ  อำเภอคูมาเงะ คามิโนเซกิ  ทาบูเซะ  ฮิราโอะ  อำเภออาบุ อาบุ  อำเภอโอชิมะ ซูโอโอชิมะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef
ธงฉาน (ไทย)

| --- | --- |


ธงฉาน
การใช้: ธงฉาน 
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: 28 กันยายน พ.ศ. 2460 (107 ปี 12 วัน) (มีผลบังคับใช้เมื่อพ้นกำหนด 30 วัน หลังจากประกาศในราชกิจจานุเบกษา), กำหนดมาตรฐานเมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2560
ลักษณะ: ธงชาติ ตรงกลางมีตรากองทัพเรือสีเหลือง อยู่ระหว่างแถบสีขาวทั้งสองแถบ
 
ธงฉานประจำเรือหลวงธนบุรีได้รับการประดับแพรแถบเหรียญกล้าหาญ จากวีรกรรมยุทธนาวีเกาะช้าง ภายหลังสิ้นสุดกรณีพิพาทไทย-อินโดจีนฝรั่งเศส เมื่อ พ.ศ. 2484
เรือหลวงประแส (ชื่อเดิม: USS Glendale ; รหัสเดิม: PF-36) และเรือหลวงท่าจีน (ชื่อเดิม: USS Gallup ; รหัสเดิม: PF-47) จอดขณะทำพิธีรับมอบเรือจากกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา ที่หัวเรือชักธงฉานของราชนาวีไทย
ธงฉานของกองทัพเรือไทย เป็นธงที่ใช้ชักที่หัวเรือรบและเรือหลวง และสำหรับใช้เป็นธงประจำกองทหารสำหรับหน่วยทหารที่ยังไม่ได้รับพระราชทานธงชัยเฉลิมพล ในเวลายกพลขึ้นบก มีลักษณะตามที่ระบุในพระราชบัญญัติธง พ.ศ. 2522 ว่า "ธงฉาน มีลักษณะเช่นเดียวกับ ธงชาติ แต่ตรงกลางของผืนธง มีรูปจักรแปดแฉก แฉกของจักร เวียนไปทางซ้าย และมีสมอสอดวงจักร ภายใต้พระมหามงกุฎ รูปเหล่านี้เป็นสีเหลือง"
วิวัฒนาการของธงฉาน

ธงฉานของไทยเริ่มมีใช้ขึ้นครั้งแรกในรัชสมัยรัชกาลที่ 4 ในระยะเดียวกันกับการกำหนดให้ใช้ธงช้างเผือกพื้นแดงเป็นธงชาติสยาม โดยทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ใช้ธงรูปช้างเผือกหันหน้าเข้าเสาพื้นสีขาบชักไว้ที่หัวเรือหลวง เพื่อให้สามารถแยกแยะความแตกต่างของเรือค้าขายของเอกชนสยามกับเรือหลวงได้ชัดเจน และพระราชทานนามธงนี้ว่า "ธงเกตุ"
เมื่อมีการจัดระเบียบธงในสมัยรัชกาลที่ 5 ครั้งแรก โดยการประกาศใช้พระราชบัญญัติว่าด้วยแบบอย่างธงสยาม ร.ศ. 110 (พ.ศ. 2434) จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ กำหนดให้ใช้ธงช้างเผือกทรงเครื่องยืนแท่นบนพื้นสีขาบเป็นธงฉานแทนธงเดิม (แต่ยังคงเรียกชื่อธงว่า ธงเกตุ) และใช้เป็นธงสำหรับหมายยศของนายทหารเรือชั้นนายพล โดยกำหนดจากตำแหน่งเสาเรือที่ชักธงฉานเป็นหลัก ดังนี้
ตำแหน่งที่นายพลเรือเอก ชักขึ้นที่เสาใหญ่
ตำแหน่งที่นายพลเรือโท ชักขึ้นที่เสาหน้า
ตำแหน่งที่นายพลเรือตรี ชักขึ้นที่เสาท้าย
ต่อมาได้มีการปรับปรุงการใช้ธงเกตุหลายครั้ง โดยในปี พ.ศ. 2440 ได้มีการเปลี่ยนชื่อธงเกตุเป็น "ธงฉาน" และกำหนดขอบเขตการใช้ธงให้ชัดเจนขึ้นว่า ธงนี้ใช้สำหรับชักขึ้นที่หน้าเรือหลวงทั้งปวง และยังคงใช้เป็นธงหมายยศนายพลเรือเอก โดยชักธงขึ้นที่เสาใหญ่ ส่วนธงหมายยศชั้นอื่น ๆ นั้น ได้กำหนดให้มีลักษณะต่างกันออกไปจากธงฉานเดิม โดยธงนายพลเรือโทจะมีจักรเพิ่มที่หน้ารูปช้างในธงฉาน 1 จักร ถ้าเป็นธงนายพลเรือตรีก็เพิ่มรูปจักรขึ้นเป็น 2 จักร ส่วนธงนายพลเรือจัตวานั้นใช้ธงฉานตัดชายเป็นรูปหางนกแซงแซวแทน ต่อมาก็ได้ปรับปรุงขอบเขตของการใช้ธงอีกครั้งใน พ.ศ. 2453 สมัยรัชกาลที่ 6 โดยมีข้อกำหนดเพิ่มเติมว่า ถ้าชักธงนี้ขึ้นที่ปลายพรวนเสาหน้าเรือลำใด เป็นเครื่องหมายว่าเรือลำนั้นเป็นเรือยามประจำอ่าว และใช้ธงนี้เป็นธงประจำกองทหารในเวลายกพลขึ้นบก
พ.ศ. 2460 ได้มีการเปลี่ยนแปลงธงชาติสยามมาเป็นธงไตรรงค์ ธงฉานจึงได้เปลี่ยนลักษณะจากเดิมมาเป็นแบบที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน คือ พื้นธงเป็นธงชาติ (ธงไตรรงค์) แต่ตรงกลางมีรูปสมอสอดวงจักรและมีพระมหามงกุฎอยู่เบื้องบน และใช้สีเหลืองเป็นสีประจำรูปนั้น ความหมายในการใช้ธงยังคงเหมือนเดิม ส่วนธงฉานรูปแบบเดิมนั้นก็ยังคงใช้ต่อไปในฐานะธงหมายยศนายทหารเรือจนถึง พ.ศ. 2479
ภายหลังได้มีการกำหนดความหมายในการใช้ธงเพิ่มขึ้นอีกข้อหนึ่ง ตามพระราชบัญญัติธง พ.ศ. 2479 ว่า ถ้าชักขึ้นที่เสากาฟฟ์ของเรือลำใด เป็นเครื่องหมายว่าในเรือลำนั้นเป็นที่ตั้งของศาลทหาร ซึ่งดำเนินการพิจารณาคดีอยู่ ซึ่งได้ใช้มาจนถึง พ.ศ. 2522 จึงลดความหมายของการใช้ธงลงมาตามพระราชบัญญัติธงฉบับปัจจุบันเหลือเพียง ใช้เป็นธงหมายเรือพระที่นั่ง และเรือหลวง หรือ เป็นธงสำหรับหน่วยทหารเรือที่ยกพลขึ้นบก ซึ่งหน่วยทหารนั้น ไม่ได้รับพระราชทานธงไชยเฉลิมพล
ธงเกตุ พ.ศ. 2398 - 2434
ธงเกตุ พ.ศ. 2434 - 2440
ธงฉาน พ.ศ. 2440 - 2460
ธงฉาน พ.ศ. 2460 - ปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

ธงชาติไทย
ธงราชนาวีไทย
ธงในประเทศไทย
ธงแสดงยศทหาร
ธงไชยเฉลิมพล
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงราชนาวีและธงที่ใช้ในกองทัพเรือ (พิพิธภัณฑ์กองทัพเรือ)
พระราชบัญญัติธง พ.ศ. 2522 เก็บถาวร 2008-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จู้ ฝานเกิง

จู้ ฝานเกิง (จีนตัวย่อ: 祝钒刚; จีนตัวเต็ม: 祝釩剛; พินอิน: Zhù Fán Gāng) เป็นนักแสดงชายชาวไต้หวัน เกิดเมื่อวันที่22 สิงหาคม ค.ศ. 1979 เข้าวงการบันเทิงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 จนถึง ค.ศ. 2007
ผลงานเพลง > อัลบั้ม

告解 (พฤศจิกายน ค.ศ. 2002)
ผลงานละคร > โทรทัศน์

TTV/SETTV: The Magicians of Love (2006)
TTV: The Prince Who Turns into a Frog (2005)
Sheng Kong Gao Fei 升空高飛 (2004)
CTS/SETTV: La robe de Mariee des cieux (2004)
ซิตีฟุตบอลกรุป

| --- | --- |

ประเภท: โฮลดิงคอมปานี
อุตสาหกรรม: กีฬา
ก่อตั้ง: ค.ศ. 2013
ผู้ก่อตั้ง: มานซูร์ บิน ซาเยด อัล นาห์ยาน คัลดูน อัล มูบารัค
สำนักงานใหญ่: แมนเชสเตอร์
รายได้:  544.426 ล้านปอนด์
พนักงาน: 1,220 คน (2020)
บริษัทแม่: อาบูดาบียูไนเต็ดกรุป 
เว็บไซต์: www.cityfootballgroup.com 
ซิตี ฟุตบอล กรุ๊ป เป็นบริษัทโฮลดิงที่บริหารสโมสรฟุตบอล ซิตี ฟุตบอล กรุ๊ปมี 3 องค์กรเป็นเจ้าของ 81% ถือหุ้นใหญ่โดยอาบูดาบี ยูไนเต็ด กรุ๊ป, 18% โดยบริษัทจากอเมริกันคือ ซิลเวอร์เลค และ 1% โดยบริษัทจากจีนคือ Media Capital และ Citic Capital
กลุ่มนี้ได้ชื่อมาจากสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี ซึ่งเป็นสโมสรฟุตบอลหลัก ซิตี ฟุตบอล กรุ๊ปยังถือหุ้นในสโมสรในสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย อินเดีย ญี่ปุ่น สเปน บราซิล อุรุกวัย จีน เบลเยียม ฝรั่งเศส และอิตาลี
กิ่งจังหวัดอิบูริ

| กิ่งจังหวัดอิบูริ 胆振総合振興局 |
| --- | --- |
กิ่งจังหวัด
ที่ตั้งของกิ่งจังหวัดอิบูริในฮกไกโด
พิกัด: 42°18′56″N 140°58′09″E﻿ / ﻿42.315453°N 140.969222°E﻿ / 42.315453; 140.969222
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
จังหวัด:  ฮกไกโด
ศูนย์กลาง: มูโรรัง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,698.00 ตร.กม. (1,427.81 ตร.ไมล์)
ประชากร (28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023)
 • ทั้งหมด: 372,285 คน
 • ความหนาแน่น: 100 คน/ตร.กม. (260 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.iburi.pref.hokkaido.lg.jp
กิ่งจังหวัดอิบูริ (ญี่ปุ่น: 胆振総合振興局; โรมาจิ: Iburi-sōgō-shinkō-kyoku) เป็น 1 ใน 14 กิ่งจังหวัดของฮกไกโด จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1897
ประวัติศาสตร์

ประวัติความเป็นมาของกิ่งจังหวัดอิบูริ เรียงตามปี ค.ศ.
1897 กิ่งจังหวัดมูโรรังถูกจัดตั้งขึ้นพร้อมกับกิ่งจังหวัดอื่น ๆ อีก 18 กิ่งจังหวัด ในฮกไกโด
1922 ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "กิ่งจังหวัดอิบูริ"
ภูมิศาสตร์

ตั้งอยู่ในตอนกลางทางใต้ของฮกไกโด มีความยาวราว 152 กิโลเมตร (94 ไมล์) จากตะวันออกถึงตะวันตก และ 98 กิโลเมตร (61 ไมล์) จากเหนือถึงใต้ กิ่งจังหวัดอิบูริครอบคลุมพื้นที่กว่า 9,698 ตารางกิโลเมตร (3,744 ตารางไมล์) ฝั่งทางทิศตะวันตกอยู่ติดกับกิ่งจังหวัดโอชิมะ กิ่งจังหวัดชิริเบชิ และกิ่งจังหวัดอิชิการิ ฝั่งทางเหนือติดกับกิ่งจังหวัดโซราจิและกิ่งจังหวัดคามิกาวะ ทางด้านตะวันออกติดกับกิ่งจังหวัดฮิดากะ โดยกิ่งจังหวัดอิบูริมีชายฝั่งยาว 218 กิโลเมตร (135 ไมล์) ติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก
ภูมิศาสตร์ > เทศบาล

{{{annotations}}}
ภูมิศาสตร์ > เทศบาล > นคร

นครดาเตะ (ญี่ปุ่น: 伊達市; โรมาจิ: Date-shi)
นครโทมาโกไม (ญี่ปุ่น: 苫小牧市; โรมาจิ: Tomakomai-shi) (เมืองใหญ่สุด)
นครโนโบริเบ็ตสึ (ญี่ปุ่น: 登別市; โรมาจิ: Noboribetsu-shi)
นครมูโรรัง (ญี่ปุ่น: 室蘭市; โรมาจิ: Muroran-shi) (ศูนย์กลาง)
ภูมิศาสตร์ > เทศบาล > เมือง

อำเภอชิราโออิ (ญี่ปุ่น: 白老郡 ; โรมาจิ: Shiraoi-gun )
เมืองชิราโออิ (ญี่ปุ่น: 白老町; โรมาจิ: Shiraoi-chō)
อำเภอยูฟุตสึ (ญี่ปุ่น: 勇払郡 ; โรมาจิ: Yūfutsu-gun )
เมืองมูกาวะ (ญี่ปุ่น: むかわ町; โรมาจิ: Mukawa-chō)
เมืองอัตสึมะ (ญี่ปุ่น: 厚真町; โรมาจิ: Atsuma-chō)
เมืองอาบิระ (ญี่ปุ่น: 安平町; โรมาจิ: Abira-chō)
อำเภออาบูตะ (ญี่ปุ่น: 虻田郡 ; โรมาจิ: Abuta-gun )
เมืองโทยาโกะ (ญี่ปุ่น: 洞爺湖町; โรมาจิ: Tōyako-chō)
เมืองโทโยอูระ (ญี่ปุ่น: 豊浦町; โรมาจิ: Toyoura-chō)
อำเภออูซุ (ญี่ปุ่น: 有珠郡 ; โรมาจิ: Usu-gun )
เมืองโซเบ็ตสึ (ญี่ปุ่น: 壮瞥町; โรมาจิ: Sōbetsu-chō)
การขนส่ง > ท่าอากาศยาน

ท่าอากาศยานชินชิโตเซะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง

ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง (จีนตัวย่อ: 西安咸阳国际机场; จีนตัวเต็ม: 西安咸陽國際機場; พินอิน: Xī'ān Xiányáng Guójì Jīchǎng) (IATA: XIY, ICAO: ZLXY) เป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการในเมืองซีอาน มณฑลฉ่านซี สาธารณรัฐประชาชนจีน มีพื้นที่รวมประมาณ 5 ตารางกิโลเมตร ซึ่งถือเป็นท่าอากาศยานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน[ต้องการอ้างอิง] และยังเป็นฐานการบินของสายการบินไชนานอร์ทเวสต์แอร์ไลน์ จนกระทั่งควบรวมกิจการกับสายการบินไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์ ในปี 2002 ในปัจจุบัน ท่อากาศยานแห่งนี้สามารถเชื่อมต่อไปยัง 79 เมือง ทั้งในประเทศและต่างประเทศ[ต้องการอ้างอิง]
ในปี 2009 ท่าอากาศยานแห่งนี้ได้รองรับผู้โดยสารทั้งสิ้น 15,294,948 คน[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติ

ก่อนที่ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยางจะก่อสร้าง ท่อากาศยานของเมืองซีอาน คือ ท่าอากาศยานซีอานซีกวน (IATA: SIA, ICAO: ZLSN) แต่ในปี ค.ศ.1984 สภาแห่งรัฐ และคณะกรรมการกลางการทหารแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้เสนอให้มีการก่อสร้างท่าอากาศยานขนาดใหญ่ขึ้นบริเวณพื้นที่ลานบินเสียนหยาง ซึ่งการก่อสร้างระยะแรกได้เริ่มขึ้นในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ.1987 แล้วเสร็จและเริ่มเปิดให้บริการได้เมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ.1991 และในวันเดียวกัน ท่าอากาศยานซีอานซีกวน ได้ปิดให้บริการ
ต่อมา การก่อสร้างระยะที่สองได้เริ่มขึ้นอีกเมื่อเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ.2000 แล้วเสร็จและเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ.2003
สายการบินและจุดหมายปลายทาง

| สายการบิน> ชื่อไทย | สายการบิน> ชื่ออังกฤษ | จุดหมายปลายทาง |
| --- | --- | --- |
| โคเรียนแอร์ (KE) | Korean Air | โซล-อินชอน |
| จอยแอร์ (JR) | Joy Air | กว่างโจว เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง ปักกิ่ง-แคปิตอล   เฉพาะฤดูกาล : โซล-กิมโป โซล-อินชอน โตเกียว-นาริตะ ปูซาน |
| จูนเยาแอร์ไลน์ (HO) | Juneyao Airlines | เซี่ยงไฮ้-หงเฉียว |
| ไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์ (CZ) | China Southern Airlines | กว่างโจว กุ้ยหยาง กุ้ยหลิน จี๋หนาน ฉงชิ่ง ฉางซา เฉิงตู เซินเจิ้น ต้าเหลียน ไท่หยวน เสิ่นหยาง หางโจว เหอเฟย์ อิ๋นชวน อุรุมชี อู่ฮั่น ฮาร์บิน |
| ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์ (MU) | China Eastern Airlines | กว่างโจว กุ้ยหลิน คุนหมิง ฉงชิ่ง เฉิงตู ชิงเต่า ซานย่า เซินเจิ้น เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง เซี่ยงไฮ้-หงเฉียว ต้ายง ปักกิ่ง-แคปิตอล ลาซา หนานจิง หนานชาง หลานโจว หางโจว ไหโข่ว อวี้หลิน อิ๋นชวน อุรุมชี อู่ฮั่น ฮ่องกง |
| ไชนาแอร์ไลน์ (CI) | China Airlines | ไทเป-เถาหยวน |
| ซานตงแอร์ไลน์ (SC) | Shandong Airlines | จี๋หนาน |
| เซินเจิ้นแอร์ไลน์ (ZH) | Shenzhen Airlines | กว่างโจว ซีหนิง เซินเจิ้น หนานจิง หลานโจว อิ๋นชวน |
| เซี่ยงไฮ้แอร์ไลน์ (FM) | Shanghai Airlines | เจียอวี้กวน เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง |
| เซียะเหมินแอร์ไลน์ (MF) | Xiamen Airlines | ฉงชิ่ง ฉางซา เทียนจิน ฝูโจว หนานชาง หางโจว อู่อี๋ซาน อู่ฮั่น |
| ปักกิ่งแคปิตอลแอร์ไลน์ (DF) | Beijing Capital Airlines | ซานย่า |
| ลัคกีแอร์ (8L) | Lucky Air | คุนหมิง อุรุมชี |
| สปริงแอร์ไลน์ (9C) | Spring Airlines | เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง เซี่ยงไฮ้-หงเฉียว เสิ่นหยาง |
| เสฉวนแอร์ไลน์ (3U) | Sichuan Airlines | เฉิงตู |
| เหอหนานแอร์ไลน์ (VD) ให้บริการโดย เซินเจิ้นแอร์ไลน์ | Henan Airlines | เจียอวี้กวน ฉางชุน ฉินหวงเต่า ฉือเจียจวง เซียงฝาน ตุนหวง เทียนจิน ไท่หยวน ฝูโจว ยานไถ หนานจิง หนานหนิง หม่านโจวหลี่ หลานโจว หลินอี๋ หวงหยาน เหอเฟย์ ไห่ลาเอ่อร์ อวี้หลิน อิ๋นชวน อู่ฮั่น อู๋โจว ฮูฮอต |
| ไห่หนานแอร์ไลน์ (HU) | Hainan Airlines | กว่างโจว กุ้ยหยาง คุนหมิง ฉงชิ่ง ฉางซา เฉิงตู ชิงเต่า ซานย่า เซินเจิ้น เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง ต้าเหลียน ไทเป-เถาหยวน ไท่หยวน ปักกิ่ง-แคปิตอล ฝูโจว เวินโจว เสิ่นหยาง หลานโจว หางโจว ไหโข่ว อวีไห่ อิ๋นชวน อุรุมชี อู่ฮั่น ฮาร์บิน |
| เอเชียน่าแอร์ไลน์ (OZ) | Asiana Airlines | โซล-อินชอน |
| แอร์ไชนา (CA) | Air China | กุ้ยหลิน เฉิงตู เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง ปักกิ่ง-แคปิตอล หางโจว |
| ไทยแอร์เอเชีย (FD) | Thai Air Asia | กรุงเทพมหานคร(ดอนเมือง) |
การเดินทาง

ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง ห่างไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของตัวเมืองซีอาน 47 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากตัวเมืองเสียนหยาง ไปทางเหนือ 13 กิโลเมตร มีรถแท็กซี่ให้บริการระหว่างท่าอากาศยานและตัวเมืองซีอาน
แหล่งข้อมูลอื่น

Shaanxi Airport Management Corporation เก็บถาวร 2006-08-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (จีน)
Xi'an Xiangyang International Aviation Limited เก็บถาวร 2010-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (จีน)
Current weather for ZLXY at NOAA/NWS
Accident history for XIY / ZLXY at Aviation Safety Network
| ด ค กซีอาน |
| --- | --- | --- |
| เขต |  เกาหลิง  ฉางอัน  ซินเฉิง  ป้าเฉียว  เปย์หลิน  ย่านถ่า  เว่ย์ยาง  หยานเหลียง  หลินถง  เหลียนหู  ฮู่อี้  |  |
| อำเภอ |  โจวจื้อ  หลานเถียน  |  |
| สถานที่สำคัญ |  ป้อมปราการแห่งเมืองซีอาน  พระราชวังต้าหมิง  สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ และกองทัพทหารดินเผา  หอระฆังแห่งซีอาน  Chang'an Flower  Drum Tower  Giant Wild Goose Pagoda  Small Wild Goose Pagoda  Stele Forest  Xingjiao Temple  Banpo  Qianling Mausoleum  |  |
| วัฒนธรรม |  ฉินเชียง  |  |
| การศึกษา |  Xi'an Jiaotong University  Xidian University  Northwestern Polytechnical University  Northwest University  Chang'an University  Shaanxi Normal University  Xi'an University of Architecture and Technology  Xi'an University of Technology  Xi'an Shiyou University  Xi'an International Studies University  Northwest University of Political Science and Law  Xi'an University of Science and Technology  Xi'an Institute of Post & Telecommunications  Xi'an University of Finance and Economics  Xi'an Polytechnic University  Xi'an Conservatory of Music  Xi'an Physical Education Institute  Xi'an Technological University  Xi'an Academy of Fine Arts  Shaanxi Institute of Education  Xi'an Institute of Arts and Science  |  |
| การขนส่ง |  รถไฟใต้ดินซีอาน  สถานีรถไฟซีอานเ  สถานีรถไฟซีอานเหนือ  ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง  ทางหลวงจีนหมายเลข 210  ทางหลวงจีนหมายเลข 211  ทางหลวงจีนหมายเลข 312  |  |
บริเวณห้องพักผู้โดยสารขาออกภายในประเทศ ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง
ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง
ธงชาติบิอาฟรา

ธงชาติบิอาฟรา สัดส่วนธง 1:2
ธงชาติสาธารณรัฐเบนิน สัดส่วนธง 2:3
ธงชาติสาธารณรัฐบิอาฟรา ซึ่งเป็นสาธารณรัฐอายุสั้นที่แบ่งแยกดินแดนจากประเทศไนจีเรีย มีอายุอยู่ระหว่างปี พ.ศ. 2510 – พ.ศ. 2513 มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นแถบสีตามแนวนอน 3 แถบ แถบบนสีแดง แถบกลางสีดำ แถบล่างสีเขียว แต่ละแถบมีความกว้างเท่ากัน  ที่กลางแถบสีดำนั้นมีรูปดวงอาทิตย์ครึ่งดวงเปล่งรัศมี 11 แบบ ซึ่งหมายถึงจังหวัดทั้งหมด 11 จังหวัดของประเทศ
ลักษณะของธงนี้ได้กลายเป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบธงชาติสาธารณรัฐเบนิน ซึ่งก็เป็นสาธารณรัฐอายุสั้นด้วยเช่นกัน อันประกอบด้วยดินแดนที่บิอาฟรายึดครองในเขตตะวันตกตอนกลาง (Biafran-occupied Mid-Western region)
ธงนี้ออกแบบโดยอิงกับสีพันธมิตรแอฟริกา และเป็นผลงานของมาร์คัส การ์วีย์ (Marcus Garvey) แห่งสมาคมยกระดับชาวนิโกรสากลและสันนิบาตประชาคมแอฟริกา (Universal Negro Improvement Association and African Communities League) (Znaimerowski, p. 125)
จังหวัดยามานาชิ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ยามานาชิ
จังหวัดยามานาชิ (ญี่ปุ่น: 山梨県; โรมาจิ: Yamanashi-ken) เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคชูบุของประเทศญี่ปุ่นมีเมืองหลวงอยู่ที่นครโคฟุ ยามานาชิเป็นจังหวัดที่มีภูเขาปิดล้อม โดยเฉพาะภูเขาฟูจิซึ่งเป็นจุดที่นักท่องเที่ยวนิยมมาเที่ยวกันมาก มีสินค้าขึ้นชื่อคือไวน์ ที่นครโคฟุมีชื่อเสียงมากในอุตสาหกรรมอัญมณี และมีทิวทัศน์ธรรมชาติอันงดงาม
ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์

จังหวัดยามานาชิมีพื้นที่ติดต่อกับจังหวัดโตเกียว จังหวัดคานางาวะ จังหวัดไซตามะ จังหวัดชิซูโอกะ และจังหวัดนางาโนะ โดยไม่มีส่วนในติดต่อกับทะเลและล้อมรอบไปด้วยภูเขาสูง โดยมีภูเขาฟุจิเป็นภูเขาที่ทีชื่อเสียง ทำให้เกิดปรากฏการณ์เงาฝนอยู่บ่อยครั้ง
พื้นที่ถึง 27 เปอร์เซ็นต์ ของจังหวัดยามานาชิ อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติ เช่น อุทยานแห่งชาติชิจิบูตามากาอิ อุทยานแห่งชาติฟูจิ–ฮาโกเนะ–อิซุ และอุทยานแห่งชาติมินามิแอลป์ เป็นต้น
การปกครอง

จังหวัดยามานาชิประกอบด้วย 13 นคร 5 อำเภอ 10 เมือง และ 4 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครอง > นคร

โคชู (ญี่ปุ่น: 甲州市; โรมาจิ: Kōshū-shi)
โคฟุ (ญี่ปุ่น: 甲府市; โรมาจิ: Kōfu-shi) (เมืองหลวง)
คาอิ (ญี่ปุ่น: 甲斐市; โรมาจิ: Kai-shi)
ชูโอ (ญี่ปุ่น: 中央市; โรมาจิ: Chūō-shi)
นิราซากิ (ญี่ปุ่น: 韮崎市; โรมาจิ: Nirasaki-shi)
ฟูจิโยชิดะ (ญี่ปุ่น: 富士吉田市; โรมาจิ: Fujiyoshida-shi)
ฟูเอฟูกิ (ญี่ปุ่น: 笛吹市; โรมาจิ: Fuefuki-shi)
มินามิแอลป์ (ญี่ปุ่น: 南アルプス市; โรมาจิ: Minami'arupusu-shi)
ยามานาชิ (ญี่ปุ่น: 山梨市; โรมาจิ: Yamanashi-shi)
สึรุ (ญี่ปุ่น: 都留市; โรมาจิ: Tsuru-shi)
อูเอโนฮาระ (ญี่ปุ่น: 上野原市; โรมาจิ: Uenohara-shi)
โอตสึกิ (ญี่ปุ่น: 大月市; โรมาจิ: Ōtsuki-shi)
โฮกูโตะ (ญี่ปุ่น: 北杜市; โรมาจิ: Hokuto-shi)
การปกครอง > อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน

อำเภอคิตะสึรุ (ญี่ปุ่น: 北都留郡 ; โรมาจิ: Kitatsuru-gun )
หมู่บ้านโคซูเงะ (ญี่ปุ่น: 小菅村; โรมาจิ: Kosuge-mura)
หมู่บ้านทาบายามะ (ญี่ปุ่น: 丹波山村; โรมาจิ: Tabayama-mura)
อำเภอนากาโกมะ (ญี่ปุ่น: 中巨摩郡 ; โรมาจิ: Nakakoma-gun )
เมืองโชวะ (ญี่ปุ่น: 昭和町; โรมาจิ: Shōwa-chō)
อำเภอนิชิยัตสึชิโระ (ญี่ปุ่น: 西八代郡 ; โรมาจิ: Nishiyatsushiro-gun )
เมืองอิจิกาวามิซาโตะ (ญี่ปุ่น: 市川三郷町; โรมาจิ: Ichikawamisato-chō)
อำเภอมินามิโกมะ (ญี่ปุ่น: 南巨摩郡 ; โรมาจิ: Minamikoma-gun )
เมืองนัมบุ (ญี่ปุ่น: 南部町; โรมาจิ: Nanbu-chō)
เมืองฟูจิกาวะ (ญี่ปุ่น: 富士川町; โรมาจิ: Fujikawa-chō)
เมืองมิโนบุ (ญี่ปุ่น: 身延町; โรมาจิ: Minobu-chō)
เมืองฮายากาวะ (ญี่ปุ่น: 早川町; โรมาจิ: Hayakawa-chō)
อำเภอมินามิสึรุ (ญี่ปุ่น: 南都留郡 ; โรมาจิ: Minamitsuru-gun )
เมืองนิชิกัตสึระ (ญี่ปุ่น: 西桂町; โรมาจิ: Nishikatsura-chō)
เมืองฟูจิกาวางูจิโกะ (ญี่ปุ่น: 富士河口湖町; โรมาจิ: Fujikawaguchiko-machi)
หมู่บ้านโดชิ (ญี่ปุ่น: 道志村; โรมาจิ: Dōshi-mura)
หมู่บ้านนารูซาวะ (ญี่ปุ่น: 鳴沢村; โรมาจิ: Narusawa-mura)
หมู่บ้านยามานากาโกะ (ญี่ปุ่น: 山中湖村; โรมาจิ: Yamanakako-mura)
หมู่บ้านโอชิโนะ (ญี่ปุ่น: 忍野村; โรมาจิ: Oshino-mura)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของจังหวัดยามานาชิ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการของจังหวัดยามานาชิ (อังกฤษ)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดยามานาชิ ที่โอเพินสตรีตแมป
| ด ค ก จังหวัดยามานาชิ |
| --- | --- | --- |
โคฟุ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โคฟุ  |  |
| นคร |  ชูโอ  ฟูเอฟูกิ  ฟูจิโยชิดะ  โฮกูโตะ  คาอิ  โคชู  มินามิแอลป์  นิราซากิ  โอสึกิ  สึรุ  อูเอโนะฮาระ  ยามานาชิ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอคิตะสึรุ โคซูเงะ  ทาบายามะ  อำเภอมินามิโกมะ ฮายากาวะ  ฟูจิกาวะ  มิโนบุ  นัมบุ  อำเภอมินามิสึรุ โดชิ  ฟูจิกาวางูจิโกะ  นารูซาวะ  นิชิกัตสึระ  โอชิโนะ  ยามานากาโกะ  อำเภอนากาโกมะ โชวะ  อำเภอนิชิยัตสึชิโระ อิจิกาวามิซาโตะ  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
แผนที่จังหวัดยามานาชิ
จูโพ

| จูโพ (จู เปา) 朱褒 |
| --- | --- |

เจ้าเมืองโคกุ้น (牂牁太守 จางเคอไท่โฉฺ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 223 (223)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
หัวหน้ารัฐบาล: จูกัดเหลียง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
อาชีพ: ขุนนาง

จูโพ มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จู เปา (จีน: 朱褒; พินอิน: Zhū Bāo) เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน มีตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองโคกุ้น ภายหลังเข้าร่วมในการก่อกบฏของยงคีต่อต้านการปกครองของจ๊กก๊ก
ประวัติ

จูโพเป็นชาวเมืองจูถี (朱提) มณฑลเอ๊กจิ๋ว ในรัฐจ๊กก๊ก รับราชการกับจ๊กก๊กในตำแหน่งเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉฺ่ว) ของเมืองโคกุ้น (牂柯郡 จางเคอจฺวิ้น; ปัจจุบันอยู่บริเวณนครกุ้ยหยางหรือฝูเฉฺวียน มณฑลกุ้ยโจว)
ในปี ค.ศ. 223 ยงคีก่อกบฏในภูมิภาคหนานจง สังหารเจิ้ง อ๋าง (正昂) เจ้าเมืองเกียมเหลง (建寧郡 เจี้ยนหนิงจฺวิ้น) จากนั้นสวามิภักดิต่อง่อก๊กโดยการเชิญชวนของชื่อ เซี่ยและส่งเตียวอี้ (張裔 จาง อี้) เจ้าเมืองเกียมเหลงคนใหม่ไปเป็นเชลยของ่อก๊ก ยงคีพยายามยึดเมืองเองเฉียง (永昌郡 หย่งชางจฺวิ้น) จากลิคีและอ้องค้าง (王伉 หวาง ค่าง) แต่ไม่สำเร็จจึงส่งเบ้งเฮ็กไปปลุกระดมชนเผ่าลำมัน (南蠻 หนานหมาน) ให้ร่วมก่อกบฏ
เวลานั้นจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กได้ส่งฉาง ฝาง (常房; หรืออีกชื่อคือ 常颀 ฉาง ฉี) ขุนนางผู้ช่วยมณฑลเอ๊กจิ๋ว (益州从事 อี้โจฺวฉงชื่อ) เดินทางไปตรวจการที่เมืองโคกุ้น ฉาง ฝางสงสัยว่าจูโพต้องการเข้าร่วมก่อการกบฏกับยงคี จึงให้จับตัวเหล่าเสมียนของเมืองโคกุ้นมาประหารชีวิตเสีย จูโพโกรธมากจึงสังหารฉาง ฝางและกล่าวหาว่าฉาง ฝางคิดการกบฏ จูกัดเหลียงฟังข้อกล่าวหาของจูโพ จึงสั่งให้นำตัวบุตรชายของฉาง ฝางไปประหารชีวิต และให้เนรเทศเหล่าน้องชายของฉาง ฝางไปยังเมืองอวดจุ้น (越巂郡 เยฺว่ซีจฺวิ้น/เยฺว่สุ่ยจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครซีชาง มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) แต่ในท้ายที่สุดจูโพก็เข้าร่วมการกบฏของยงคี
ในปี ค.ศ. 225 จูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กนำทัพจ๊กก๊กปราบกบฏในภูมิภาคหนานจง จูกัดเหลียงแต่งตั้งให้ม้าตงเป็นเจ้าเมืองโคกุ้นและนำกองกำลังเข้าปราบกลุ่มกบฏในเมืองโคกุ้นได้สำเร็จ แต่ไม่มีการระบุถึงชะตากรรมของจูโพและไมมีการบันทึกเกี่ยวกับจูโพหลังเข้าร่วมการกบฏของยงคีในหลักฐานทางประวัติศาสตร์
ในนิยายสามก๊ก

ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 จูกัดเหลียงใช้แผนยุแยงให้โกเตงระแวงยงคีและจูโพ โกเตงให้งากฟัน (鄂煥 เอ้อ ฮฺว่าน) ขุนพลใต้บังคับบัญชาไปสังหารยงคีและเข้าสวามิภักดิ์ต่อจูกัดเหลียง จากนั้นจึงอาสาไปจับตัวจูโพเพื่อแสดงความจริงใจ เมื่อโกเตงนำกองทหารไปเจอกับจูโพก็ด่าว่าจูโพคิดทำร้ายตน จูโพไม่รู้เรื่องมาก่อนก็นิ่งอึ้งไปยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ถูกงากฟันสังหาร
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
นครราชสีมา (แก้ความกำกวม)

นครราชสีมา อาจหมายถึง
จังหวัดนครราชสีมา
อำเภอเมืองนครราชสีมา
เทศบาลนครนครราชสีมา
สังฆมณฑลนครราชสีมา
มณฑลนครราชสีมา
สโมสรฟุตบอลนครราชสีมา
สถานีรถไฟนครราชสีมา
วิทยาลัยนครราชสีมา สถาบันอุดมศึกษาในอำเภอเมืองนครราชสีมา
ท่าอากาศยานนครราชสีมา
ถนนนครราชสีมา ถนนในเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร