stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตราสัญลักษณ์พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ
ดูเพิ่ม

พระราชพิธีรัชดาภิเษก พุทธศักราช 2514
ตราสัญลักษณ์พระราชพิธีรัชดาภิเษก
พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ 5 ธันวาคม พุทธศักราช 2530
พระราชพิธีรัชมังคลาภิเษก 2 กรกฎาคม พุทธศักราช 2531
ตราสัญลักษณ์พระราชพิธีรัชมังคลาภิเษก
พระราชพิธีกาญจนาภิเษก พุทธศักราช 2539
ตราสัญลักษณ์งานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี
พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 5 ธันวาคม พุทธศักราช 2542
ตราสัญลักษณ์พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ
งานฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี พุทธศักราช 2549
ตราสัญลักษณ์ งานฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี พุทธศักราช 2549
พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พุทธศักราช 2550
ตราสัญลักษณ์พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พุทธศักราช 2550
เฮ็นนิง ฟ็อน เทร็สโค

| เฮ็นนิง ฟ็อน เทร็สโค |
| --- | --- |
พลตรี เฮ็นนิง ฟ็อน เทร็สโค
เกิด: 10 มกราคม ค.ศ. 1901(1901-01-10) มัคเดอบวร์ค ราชอาณาจักรปรัสเซีย จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1944(1944-07-21) (43 ปี) กรูลอวือมอสต์ นาซีเยอรมนี (ปัจจุบันอยู่ในโปแลนด์)
รับใช้:    จักรวรรดิเยอรมัน (ค.ศ. 1917–1918)   สาธารณรัฐไวมาร์ (ถึง ค.ศ. 1933)   นาซีเยอรมนี (ค.ศ. 1933–1943)   ฝ่ายต่อต้านนาซี (ค.ศ. 1943–1944) 
แผนก/สังกัด: แวร์มัคท์
ประจำการ: ค.ศ. 1917–1920, ค.ศ. 1926–1944
ชั้นยศ: พลตรี (Generalmajor)
บังคับบัญชา: หัวหน้าคณะทำงานของกองทัพที่ 2
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สงครามโลกครั้งที่สอง
บำเหน็จ: กางเขนเหล็ก
แฮร์มัน เฮ็นนิง คาร์ล โรแบร์ท ฟ็อน เทร็สโค (เยอรมัน: Hermann Henning Karl Robert von Tresckow) หรือ เฮ็นนิง ฟ็อน เทร็สโค (10 มกราคม ค.ศ. 1901 – 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1944) เป็นนายทหารชาวเยอรมัน เกิดในครอบครัวทหารที่เมืองมัคเดอบวร์ค เขาเข้ารับราชการในกรมทหารราบที่ 9 พ็อทซ์ดัม ขณะมีอายุเพียง 16 ปี และได้รับกางเขนเหล็กชั้นที่ 1 จากวีรกรรมในยุทธการที่แม่น้ำมาร์นครั้งที่สอง หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เทร็สโคลาออกจากกองทัพเพื่อไปเรียนต่อด้านกฎหมายและเศรษฐศาสตร์ และแต่งงานกับบุตรสาวคนหนึ่งของครอบครัวทหาร เขากลับเข้ารับราชการทหารอีกครั้งด้วยการสนับสนุนจากเพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค และเริ่มรับรู้ถึงแผนการของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ที่ตั้งใจจะก่อสงครามโลกอีกครั้ง เทร็สโคมีส่วนในการบุกครองโปแลนด์และยุทธการที่ฝรั่งเศส รวมถึงดูแลพื้นที่ริมฝั่งแม่น้ำนีเปอร์ในปฏิบัติการบาร์บาร็อสซา
ในช่วงแรก เทร็สโคเป็นผู้สนับสนุนพรรคนาซี เพราะไม่พอใจสนธิสัญญาแวร์ซาย แต่หลังจากเหตุการณ์ "คืนแห่งมีดยาว" เขาก็เริ่มต่อต้านพรรคนาซีและมีส่วนในหลายแผนการลอบสังหารฮิตเลอร์ เช่น ปฏิบัติการสปาร์ก, แผนลับ 20 กรกฎาคม เป็นต้น หลังจากแผนลอบสังหารวันที่ 20 กรกฎาคม ล้มเหลว เทร็สโคก็ตัดสินใจกระทำอัตวินิบาตกรรมในวันต่อมา
ในสื่อ

เคนเนธ บรานาห์ นักแสดงชาวไอร์แลนด์เหนือ รับบทเป็นนายพลเทร็สโค ในภาพยนตร์ ยุทธการดับจอมอหังการ์อินทรีเหล็ก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เฮ็นนิง ฟ็อน เทร็สโค
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ เฮ็นนิง ฟ็อน เทร็สโค
เคลาส์ ฟ็อน ชเตาเฟินแบร์ค

| เคลาส์ ฟ็อน ชเตาเฟินแบร์ค |
| --- | --- |
ชเตาเฟินแบร์คและอัลเบร็ชท์ แมทซ์ ฟ็อน เควียร์นไฮม์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944
ชื่อเกิด: Claus Philipp Maria Schenk Graf von Stauffenberg
เกิด: 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1907(1907-11-15) เย็ททิงเงิน จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1944(1944-07-21) (36 ปี) เบอร์ลิน นาซีเยอรมนี
รับใช้:  เยอรมนี  ไรช์เยอรมัน
แผนก/สังกัด: กองทัพบก
ประจำการ: 1926–1944
ชั้นยศ:  พันเอก (Oberst)
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่สอง การบุกครองโปแลนด์  ยุทธการที่ฝรั่งเศส  ปฏิบัติการบาร์บาร็อสซา  การทัพตูนิเซีย 
บำเหน็จ: กางเขนเหล็กชั้นหนึ่ง
คู่สมรส: Magdalena Freiin von Lerchenfeld (สมรส 1933)
บุตร: 3 คน
เคลาส์ ฟิลลิพ มารีอา เช็งค์ กราฟ ฟ็อน ชเตาเฟินแบร์ค (เยอรมัน: Claus Philipp Maria Schenk Graf von Stauffenberg) เป็นนายทหารบกเยอรมัน มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้นำแผนลับ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 เพื่อสังหารอดอล์ฟ ฮิตเลอร์และยึดอำนาจจากรัฐบาลพรรคนาซี และยังถือเป็นบุคคลสำคัญของขบวนการต่อต้านนาซีในเยอรมนี ภายหลังแผนการล้มเหลว เขาถูกประหารชีวิตพร้อมกับผู้ก่อการคนอื่นๆ
ประวัติ

ชื่อเต็มของชเตาเฟินแบร์คคือ เคลาส์ ฟิลลิพ มารีอา ยุสทีนีอัน ตัวเขามีบรรดาศักดิ์ขุนนาง "กราฟ ฟ็อน ชเตาเฟินแบร์ค" เขาเกิดที่ปราสาทเย็ททิงเงิน ทางตะวันออกของภาคชวาเบิน ในราชอาณาจักรบาวาเรีย ส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเยอรมัน เป็นบุตรคนที่สามในสี่คนของครอบครัว ตระกูลชเตาเฟินแบร์คเป็นหนึ่งในตระกูลขุนนางคาทอลิกเก่าแก่ไม่กี่ตระกูลในภาคใต้ของเยอรมนี
อาชีพทหาร

ชเตาเฟินแบร์คได้ติดยศร้อยตรีในปีค.ศ. 1930 ชเตาเฟินแบร์คมีความคิดเห็นด้วยกับนโยบายชาติพันธุ์และชาตินิยมของพรรคนาซี และเขาสนับสนุนการบุกยึดโปแลนด์ เขายังลงคะแนนเสียงให้ฮิตเลอร์ในการเลือกตั้งประธานาธิบดี ค.ศ. 1932 กระนั้น เขาไม่เคยเป็นสมาชิกพรรคนาซี และคัดค้านนโยบายอื่นหลายอย่างของฮิตเลอร์ อาจกล่าวได้ว่าในจุดนี้เขาทั้งรักทั้งชังฮิตเลอร์ เหตุการณ์ที่ทำให้ชเตาเฟินแบร์คถอยห่างออกมาจากพรรคนาซีอย่างไม่มีวันกลับคือคืนมีดยาวและคืนกระจกแตก เขามองว่าฮิตเลอร์เป็นคนไร้คุณธรรม นอกจากนี้ การกดขี่ชาวยิวอย่างรุนแรงและการกดขี่ศาสนาได้ขัดแย้งกับหลักศีลธรรมในใจของชเตาเฟินแบร์ค เนื่องจากครอบครัวของชเตาเฟินแบร์คมีความศรัทธาต่อคาทอลิกอย่างเคร่งครัด
เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองปะทุขึ้นในปี 1939 ร้อยโทชเตาเฟินแบร์คและหน่วยของเขามีส่วนร่วมในการบุกครองโปแลนด์ เขาสนับสนุนให้เยอรมนียึดครองโปแลนด์และใช้ชาวยิวเป็นทาสแรงงานเพื่อความรุ่งเรืองของเยอรมนี เมื่อเสร็จศึกโปแลนด์ ชเตาเฟินแบร์คเริ่มรับรู้ถึงความเลวร้ายของระบอบนาซี ลุงของเขาสังเกตเห็นได้จึงพยายามโน้มน้าวให้เข้าร่วมกับขบวนการต่อต้านนาซี เขาถูกร้องขอให้เป็นทหารคนสนิทจอมพลวัลเทอร์ ฟ็อน เบราคิทช์ ผู้บัญชาการใหญ่กองทัพบกในขณะนั้น เพื่อร่วมวางแผนรัฐประหาร ชเตาเฟินแบร์คปฏิเสธโดยอ้างว่าทหารทุกนายได้ปฏิญาณความภักดีต่อฮิตเลอร์ไปแล้วในปี 1934
ร้อยเอกชเตาเฟินแบร์คถูกโอนย้ายไปเป็นนายทหารเสนาธิการของกองพลยานเกราะที่ 6 ซึ่งทำหน้าที่เคลื่อนเข้าโจมตีผ่านป่าอาร์แดนในช่วงยุทธการที่ฝรั่งเศส ชัยชนะเหนือฝรั่งเศสในช่วงนี้สร้างความประทับใจให้แก่เขาอย่างมาก เขาได้รับกางเขนเหล็กชั้นหนึ่ง แต่ไม่กี่สัปดาห์ก่อนฝรั่งเศสจะยอมจำนน เขาถูกโอนย้ายไปเป็นหัวหน้ากลุ่มงานที่ 2 กองบัญชาการใหญ่กองทัพบก กลุ่มงานของเขารับผิดชอบด้านการวางแผนและอำนวยการกิจการภาคสนาม และได้รับการเลื่อนยศเป็นพันตรีในเมษายน 1941 ในตอนนี้เขายังไม่ได้คิดวางแผนรัฐประหารใดๆ แต่พี่ชายสองคนของชเตาเฟินแบร์คเริ่มติดต่อกับฝ่ายต่อต้านทั้งพลเรือนและทหารแล้ว ในเดือนมีนาคม 1943 ชเตาเฟินแบร์คในยศพันโทได้รับตำแหน่งนายทหารเสนาธิการของกองพลยานเกราะที่ 10 กองทัพน้อยแอฟริกา ประจำประเทศตูนีเซีย เขาได้รับบาดเจ็บในสนามรบที่นี่ โดยสูญเสียตาซ้าย, แขนขวา, และสองนิ้วมือซ้าย
หลังพักรักษาตัวอยู่หลายเดือน ในเดือนกันยายน 1943 ชเตาเฟินแบร์คได้รับการจัดแจงโดยทหารระดับสูงในฝ่ายต่อต้านให้เป็นนายทหารเสนาธิการในกองบัญชาการกำลังสำรอง (Ersatzheer) ซึ่งตั้งอยู่ในกรุงเบอร์ลิน จนกระทั่งเดือนมิถุนายน 1944 เขาได้เลื่อนยศเป็นพันเอกและได้ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการประจำผู้บัญชาการกำลังสำรอง พลเอกอาวุโสฟรีดริช ฟร็อม เมื่อได้ดำรงตำแหน่งนี้ สิ่งแรกที่เขาทำคือการนำร่างปฏิบัติการวัลคือเรอ ฉบับแก้ไขไปขออนุมัติต่อฮิตเลอร์ เพื่อที่จะใช้ก่อรัฐประหาร
ชเตาเฟินแบร์คสมัยเรียนอยู่โรงเรียนเสนาธิการ ค.ศ. 1926
คลองลำปำ

คลองลำปำบริเวณวังเจ้าเมืองพัทลุง
คลองลำปำ เป็นคลองในอำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง แยกจากคลองปากหวะที่บ้านปากหวะ ตำบลลำปำ ไหลเป็นเส้นแบ่งเขตตำบลลำปำกับตำบลควนมะพร้าว ไปลงทะเลสาบสงขลา ที่บ้านลำปำ ตำบลลำปำ คลองมีความยาว 9 กิโลเมตร มีลำคลองหลายสายที่เชื่อมโยงกัน เช่น คลองนาท่อม คลองบ้านสวน คลองบ้านแร่ คลองท่าโพธิ์ คลองควนกุฏ คลองน้ำเชี่ยว และคลองหัววัง
ริมคลองเป็นที่ตั้งของเมืองเก่าพัทลุงในช่วงปี พ.ศ. 2334–2466 สภาพปัจจุบันของชุมชนเมืองเก่าฝั่งเหนือคลองลำปำ มีโบราณวัตถุสถานที่สำคัญคือส่วนที่เป็นวังเจ้าเมืองพัทลุง
เทพชัย หย่อง

เทพชัย หย่อง พิธีกรรายการ Sunday Worldview มองโลกยามเช้าวันอาทิตย์ สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส อดีตประธานกรรมการและประธานเจ้าหน้าที่บริหารบริษัท เนชั่น กรุ๊ป (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน)ประธานสมาพันธ์นักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย ประธานกรรมการบริษัท เนชั่น บรอดแคสติ้ง คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการบริหารศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร อดีตผู้อำนวยการองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทยและสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสคนแรก อดีตบรรณาธิการเครือเนชั่น อดีตพิธีกรร่วมรายการ สยามเช้านี้ อดีตผู้อำนวยการฝ่ายข่าวสถานีโทรทัศน์ไอทีวี โดยเป็นผู้ประกาศข่าวคู่แรกของสถานีนี้ ร่วมกับกิตติ สิงหาปัด
ประวัติ

เทพชัยเกิดเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2498 (69 ปี) ที่อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา มีชื่อเล่นว่า "สิ่ว" เป็นน้องชายของสุทธิชัย หยุ่น บรรณาธิการอำนวยการเครือเนชั่น โดยสาเหตุที่เทพชัยมีนามสกุลต่างจากสุทธิชัย เนื่องจากขณะไปแจ้งเกิด เจ้าหน้าที่อำเภอเขียนนามสกุลในสูติบัตรผิด จึงใช้นามสกุลนี้เรื่อยมาโดยไม่ได้แจ้งเปลี่ยน เทพชัยจบการศึกษาชั้นประถมจากโรงเรียนแสงทองวิทยา อำเภอหาดใหญ่ และชั้นมัธยมจากโรงเรียนอัสสัมชัญพาณิชยการ กรุงเทพมหานคร และระหว่างนั้นสอบได้ทุนสโมสรโรตารีบางกะปิ เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่เมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย เป็นเวลา 10 เดือน หลังจบการศึกษาชั้นมัธยม เทพชัยเข้าศึกษาในคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง แต่เรียนได้สองปีกว่าก็ลาออก เนื่องจากทำงานไปพร้อมกัน ทำให้ไม่มีเวลามากพอ
ประวัติ > งานหนังสือพิมพ์

เทพชัยเริ่มงานเป็นครั้งแรก ด้วยการเป็นพนักงานพิสูจน์อักษรของเดอะ เนชั่น หลังจากที่บางกอกโพสต์ไม่รับเข้าทำงาน เพราะเป็นน้องชายของบรรณาธิการหนังสือพิมพ์คู่แข่ง หลังเหตุการณ์ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 เทพชัยเริ่มอาชีพเป็นนักข่าวสายต่างๆ คือข่าวกีฬา ข่าวสังคม ข่าวการเมือง และข่าวต่างประเทศตามลำดับ ต่อมา ในระหว่างเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ เมื่อปี พ.ศ. 2535 เทพชัยเป็นบรรณาธิการเดอะเนชั่น ซึ่งพยายามรายงานข่าวตามความจริง อันเป็นการท้าทายต่อรัฐบาล พล.อ.สุจินดา คราประยูร จึงเป็นผลให้เดอะเนชั่นและบรรณาธิการเทพชัย ได้รับรางวัลเสรีภาพสื่อ (Press Freedom Award) จากคณะกรรมการปกป้องสื่อมวลชน (Committee to Protect Journalists)
ประวัติ > งานโทรทัศน์

ในปี พ.ศ. 2538 บริษัท สยามอินโฟเทนเมนต์ จำกัด (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ไอทีวี จำกัด (มหาชน) จนถึงปัจจุบัน) ผู้ดำเนินกิจการสถานีโทรทัศน์ไอทีวี เชิญให้เครือเนชั่นเข้าร่วมบริหาร โดยเทพชัยอาสาเข้ารับตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายข่าวคนแรก ซึ่งสามารถนำพาไอทีวียุคแรกให้ประสบความสำเร็จอย่างมาก นอกจากนั้นเขายังเป็นผู้ประกาศข่าว และผู้ดำเนินรายการไอทีวีทอล์ก ย้อนรอย ฯลฯ ด้วยตนเอง จนได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำประจำปี พ.ศ. 2542 ประเภทผู้ประกาศข่าวชายดีเด่น ต่อมา ราวกลางปี พ.ศ. 2543 เทพชัยและพนักงานฝ่ายข่าวส่วนหนึ่ง เคลื่อนไหวคัดค้านกรณีบริษัท ชิน คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) เข้าถือหุ้นใหญ่ใน บมจ.ไอทีวี โดยหลังจากนั้น ผู้บริหารไอทีวีโยกย้ายให้เทพชัยไปเป็นที่ปรึกษาสถานีฯ เขาจึงประกาศฟ้องศาลให้ดำเนินคดีกับฝ่ายบริหารไอทีวี แต่ต่อมายอมประนีประนอมกันได้ และในเดือนพฤศจิกายน เทพชัยประกาศลาออกจากทุกตำแหน่งในไอทีวี แล้วกลับไปรับตำแหน่งบรรณาธิการเครือเนชั่น
เทพชัยเป็นผู้แทนเครือเนชั่น ไปศึกษาต่อยังต่างประเทศ ด้วยโควตาขององค์กรสื่อมวลชนนานาชาติ[ต้องการอ้างอิง] โดยทำวิทยานิพนธ์เป็นสารคดีโทรทัศน์ชุด “สันติภาพในเปลวเพลิง” เรื่องราวเกี่ยวกับความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย โดยนำมาออกอากาศทางเนชั่น แชนแนล หลังจบการศึกษา จากนั้นเทพชัยเข้าเป็นผู้ดำเนินรายการคมชัดลึกในบางโอกาส จนเมื่อเครือเนชั่นร่วมกับบริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) ผลิตรายการชีพจรโลกกับสุทธิชัย หยุ่น ทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ทีวี เทพชัยก็เข้าร่วมดำเนินรายการในบางโอกาส และหลังจากรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ปรับผังรายการใหม่ เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2550 เครือเนชั่นเข้าร่วมผลิตรายการสยามเช้านี้ โดยมีเทพชัยเป็นผู้ดำเนินรายการร่วมกับ ร.ต.อ.นิติภูมิ นวรัตน์, จอมขวัญ หลาวเพ็ชร์ และมนัส ตั้งสุข
ต่อมาในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2551 เทพชัยลาออกจากทุกตำแหน่งในเครือเนชั่น เพื่อเข้ารับตำแหน่งกรรมการนโยบายชั่วคราว ตามพระราชบัญญัติองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย (ส.ส.ท.) ตามมติคณะรัฐมนตรีในวันดังกล่าว พร้อมทั้งรักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการ ส.ส.ท.และสถานีโทรทัศน์ทีพีบีเอส (ปัจจุบันคือสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส) ต่อมาได้รับเลือกให้เป็นผู้อำนวยการ ส.ส.ท. (อยู่ในวาระ 4 ปี ระหว่างวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2551-9 ตุลาคม พ.ศ. 2555) จากนั้นตั้งแต่วันที่ 16 ตุลาคม เทพชัยกลับเข้ารับตำแหน่งกรรมการบริหารบริษัท เนชั่นมัลติมีเดียกรุ๊ป จำกัด (มหาชน) เพื่อรับผิดชอบงานโทรทัศน์ภาษาต่างประเทศ ระดับภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อันเป็นการรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน
เทพชัยเป็นผู้ดำเนินรายการ "ชั่วโมงที่ 26" ทางช่องนาว 26 ก่อนจะยุติรายการไป
เทพชัยดำเนินรายการภาคภาษาอังกฤษ "Thai PBS World" ร่วมกับ ณัฏฐา โกมลวาทิน ทางเฟซบุ๊กเพจไทยพีบีเอสเวิลด์ (Thai PBS World) รวมถึงร่วมวิเคราะห์ข่าวในบางโอกาส
ข้อวิพากษ์วิจารณ์

คืนวันอังคารที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ไทยพีบีเอสร่วมกับโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย ดำเนินการถ่ายทอดสดงานสโมสรสันนิบาต เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเนื่องในวันฉัตรมงคล เข้าสู่ปีที่ 60 แห่งการบรมราชาภิเษก ซึ่งเกิดความผิดพลาดขณะออกอากาศสด เฉพาะการออกอากาศของไทยพีบีเอสเพียงช่องเดียว ในระหว่างเพลงสดุดีมหาราชา และเพลงสรรเสริญพระบารมี มีเสียงบรรยายสารคดีรำลึกจิตร ภูมิศักดิ์ และเพลงแสงดาวแห่งศรัทธาแทรกขึ้นมา จึงเกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ต่อไทยพีบีเอส และเทพชัยในสถานะผู้อำนวยการสถานีฯ
ผลงานหนังสือ

เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2544 เทพชัยออกหนังสือพกพา (พ็อกเก็ตบุ๊ค) “บทสุดท้าย ทีวีเสรี” เป็นเล่มแรก และต่อมา ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 เทพชัยออกหนังสือพกพา "อวสานไอทีวี" เป็นเล่มที่สอง โดยทั้งสองเล่มจัดจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์เนชั่นบุ๊คส์
มีวี

| --- | --- |
ประเภท: เอกชน
วันที่ก่อตั้ง: 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 (ในนามสกรุปเปิลส์)
สำนักงานใหญ่: คัลเวอร์ซิตี รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐ
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
ผู้ก่อตั้ง: มาร์ก ไวน์สไตน์
บุคคลสำคัญ: มาร์ก ไวน์สไตน์ (ประธานบริหาร)
อุตสาหกรรม: อินเทอร์เน็ต
ผลิตภัณฑ์: MeWe; MeWePro
เว็บไซต์: mewe.com
ภาษาที่มี: หลายภาษา
มีวี (อังกฤษ: MeWe) เป็นสื่อสังคมและบริการเครือข่ายสังคมสัญชาติอเมริกันซึ่งบริษัทสกรุปเปิลส์เป็นเจ้าของ มาตรการการกลั่นกรองเนื้อหาที่ไม่เด็ดขาดของมีวีทำให้เว็บไซต์นี้เป็นที่นิยมในกลุ่มอนุรักษนิยมอเมริกัน นักทฤษฎีสมคบคิด และผู้ต่อต้านวัคซีน เว็บไซต์นี้ยังได้รับความนิยมในฮ่องกงในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2563 เนื่องจากความกังวลต่อการเซ็นเซอร์ที่อาจเอนเอียงไปทางจีนของเฟซบุ๊ก
ส่วนต่อประสาน (interface) ของมีวีได้รับการบรรยายว่าคล้ายกับเฟซบุ๊ก ถึงแม้ว่ามีวีจะบรรยายตัวเองว่า "ตรงข้ามเฟซบุ๊ก" เพราะเน้นนโยบายความเป็นส่วนตัวของข้อมูลก็ตาม
พระเจ้าอาฟงซูที่ 6 แห่งโปรตุเกส

| พระเจ้าอาฟงซูที่ 6 แห่งโปรตุเกส |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์โปรตุเกสและอัลการ์วึช
ครองราชย์: 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1656 - 12 กันยายน ค.ศ. 1683
พิธีอวยองค์: 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1657
ก่อนหน้า: ฌูเอาที่ 4
ถัดไป: เปดรูที่ 2
ผู้สำเร็จราชการ: ลุยซา เด กุสมาน (1656–1662) อิงฟังตึเปดรู ดยุกแห่งเบฌา (1668–1683)

พระราชสมภพ: 21 สิงหาคม ค.ศ. 1643  ณ พระราชวังริเบย์รา ลิสบอน ประเทศโปรตุเกส
สวรรคต: 12 กันยายน ค.ศ. 1683  ณ พระราชวังหลวงซินทรา ซินทรา ประเทศโปรตุเกส   (พระชนมายุ 40 พรรษา)
คู่อภิเษก: มารี ฟร็องซวซแห่งซาวอย
ราชวงศ์: บรากังซา
พระราชบิดา: พระเจ้าฌูเอาที่ 4 แห่งโปรตุเกส
พระราชมารดา: ลุยซา เด กุสมาน
พระเจ้าอาฟงซูที่ 6 (โปรตุเกส: Afonso VI; 21 สิงหาคม ค.ศ. 1643 - 12 กันยายน ค.ศ. 1683) เป็นพระมหากษัตริย์โปรตุเกสและอัลเกรฟลำดับที่ 22 และเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์บรากังซา พระองค์ทรงได้พระสมัญญานามว่า "พระผู้ทรงชัย" (o Vitorioso)
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ

พระเจ้าอาฟงซูที่ 6 เสด็จพระราชสมภพในวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1643 ณ พระราชวังริเบย์รา ลิสบอน ประเทศโปรตุเกส เป็นพระโอรสในพระเจ้าฌูเอาที่ 4 แห่งโปรตุเกสกับลุยซา เด กุสมาน อี ซานโดวาล เมื่อมีพระชนมายุได้ 3 พรรษา พระองค์ทรงพระประชวรหนักจนเกือนสิ้นพระชนม์ ส่งผลให้พระวรกายซีกขวาคล้ายจะเป็นอัมพาต ต่อมาพระราชบิดาได้สถาปนาเจ้าชายอาฟงซูเป็น "ดยุคแห่งบรากังซา"
หลังจากเจ้าชายเทโอโอซิโอแห่งบราซิล ผู้เป็นพระเชษฐาได้สิ้นพระชนม์ลงในปีค.ศ. 1643 ขณะมีพระชนมายุเพียง 19 พรรษา ทำให้เจ้าชายอาฟงซูได้ดำรงตำแหน่งรัชทายาทโปรตุเกสและทรงได้รับการสถาปนาเป็น "เจ้าชายแห่งบราซิล"
ครองราชย์

เจ้าชายอาฟงซูได้ขึ้นครองราชสมบัติสืบต่อจากพระราชบิดาซึ่งเสด็จสวรรคตในปีค.ศ.1656 ขณะนั้นพระองค์มีพระชนมายุ 13 พรรษา พระนางลุยซา พระราชชนนีต้องเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จากพินัยกรรมของพระราชบิดา เนื่องมาจากพระอาการที่เกือบจะเป็นอัมพาตทำให้พระองค์ไม่สนพระทัยด้านการเมืองการปกครอง พระองค์ทรงมอบหมายให้พระราชมารดาออกว่าราชการแผ่นดินแทนพระองค์เป็นเวลา 6 ปี จนกระทั่งปีค.ศ. 1662 ในรัชสมัยนี้กองทัพโปรตุเกสได้รบชนะสเปนในการสู้รบที่อเมซิอัล ในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1663 และรบชนะในยุทธการที่มอนเตส คาร์ลอส ในวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1665 ผลจากการสู้รบทำให้สเปนยอมรับการเป็นเอกราชของโปรตุเกสภายใต้ราชวงศ์บรากังซาอย่างเป็นทางการในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1668 จากสนธิสัญญาลิสบอน ค.ศ. 1668 ต่อมาได้เกิดปัญหาด้านอาณานิคมขิ้นโดยชาวดัตช์ได้เข้ายึดอาณานิคมแห่งสุดท้ายของโปรตุเกสในศรีลังกาซึ่งก็คือ แคว้นจาฟนา และโปรตุเกสได้มอบเมืองบอมเบย์และทานเจียร์แก่อังกฤษในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1661 เพื่อเป็นสินสมรสในการอภิเษกสมรสของเจ้าหญิงแคทเธอรีนแห่งบรากังซา ผู้เป็นพระเชษฐภคินี โดยทรงอภิเษกสมรสกับพระเจ้าชาลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ในปีค.ศ. 1661 อังกฤษได้เป็นคนกลางในการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทระหว่างเนเธอร์แลนด์และโปรตุเกส โดยยอมรับว่า โปรตุเกสปกครองบราซิล ส่วนเนเธอร์แลนด์ปกครองศรีลังกา
ในปีค.ศ. 1662 ลูอิส เดอ วาสคอนเซลอส เคานท์ที่ 3 แห่งคาสเตโล เมลฮอร์พยายามที่จะกุมอำนาจทั้งหมดโดยเป็นคนโปรดของพระเจ้าอาฟงซู เขาได้ทูลยุยงให้พระเจ้าอาฟงซูหลงเชื่อว่า พระนางลุยซาพยายามยึดราชบัลลังก์แล้วเป็นใหญ่เสียเองและจะเนรเทศพระองค์ออกจากโปรตุเกส พระเจ้าอาฟงซูทรงเชื่อ พระองค์ได้ยึดพระราชอำนาจมาจากพระราชมารดาและเนรเทศพระนางไปยังคอนเวนต์
วัดแหลมดินสอ

| วัดแหลมดินสอ |
| --- | --- |
ชื่อสามัญ: วัดแหลมดินสอ, วัดเกาะยวน
ที่ตั้ง: ตำบลเกาะนางคำ อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดแหลมดินสอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะนางคำ อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง ปัจจุบันมีพระครูสิทธิสุตคุณ (ประสิทธิ์ ป.ธ.4) เป็นเจ้าอาวาส
วัดแหลมดินสอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 โดยมีนายฉุ้น เตียงอิ่ม และนายเส้ง มีรุ่งเรือง ร่วมบริจาคเงินซื้อที่ดินนำมาสร้างวัดครั้งแรก ในเวลาต่อมา กำนันฉาย วัชราภรณ์ (เตียงอิ่ม) ได้ร่วมกับชาวบ้านก่อสร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ชาวบ้านเรียกอีกนามว่า วัดเกาะยวน เพราะตั้งอยู่บนเกาะยวนในทะเลสาบสงขลา
สิ่งก่อสร้างสถาปัตยกรรมรัตนโกสินทร์ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูนขนาด 6 ห้อง ตั้งอยู่บนฐานบัวลูกแก้วอกไก่ หลังคามุงกระเบื้องดินเผาปลายแหลม ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ กุฏิพระทรงไทย เป็นอาคารทรงปั้นหยา ยกพื้นสูง
Candida albicans

| Candida albicans |
| --- | --- |

ลักษณะของ Candida albicans โดยใช้กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด โดยสังเกตมีมวลเส้นใยอยู่มากมาย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: เห็ดรา Fungi
หมวด:: แอสโกไมโคตา Ascomycota
ชั้น:: Saccharomycetes Saccharomycetes
อันดับ:: Saccharomycetales Saccharomycetales
วงศ์:: Saccharomycetaceae Saccharomycetaceae
สกุล:: Candida Candida (C.-P. Robin) Berkhout (1923)
สปีชีส์:: Candida albicans
ชื่อทวินาม
Candida albicans (C.-P. Robin) Berkhout (1923)

ชื่อพ้อง
 Candida stellatoidea  Monilia albicans  Oidium albicans  and many others.
Candida albicans เป็นยีสต์ชนิดหนึ่งซึ่งเป็นเชื้อก่อโรคประเภทเชื้อฉวยโอกาสในคน โดยเฉพาะในผู้ป่วยโรคเอดส์
Candida albicans เจริญใน Sabouraud agar
แหล่งข้อมูลอื่น

Candida Genome Database
U.S. National Institutes of Health on the Candida albicans genome
แหล่งโบราณคดีบ้านดอนตาเพชร

แหล่งโบราณคดีบ้านดอนตาเพชร อยู่ที่บ้านดอนตาเพชร ที่อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี
มีหลายอย่างซึ่งเป็นหลักฐานที่ยืนยันว่าบ้านดอนตาเพชรคือบริเวณที่ตะวันตกและตะวันออกมาพบกัน แบบอย่างที่มาจากทางตะวันออกที่พบที่นี่คือตุ้มหูและจี้ห้อยคอ หรือ ลิง-ลิง-โอ เป็นรูปสัตว์ที่มีเขาสองหัวสำหรับห้อยคอ และตุ้มหูที่มียอดแหลมประดับสามยอด ที่เป็นเหมือนเครื่องประดับทั่วไปในบริเวณเอเชียตะวันออก ซึ่งพบว่าเป็นโบราณวัตถุชนิดนี้เป็นวัตถุชิ้นหนึ่งซึ่ง พวกซาหวีนในเวียดนามปัจจุบันใช้กันมาก ซึ่งนี่เองที่เป็นหลักฐานสำคัญว่าพื้นที่บริเวณนี้มีการติดต่อสัมพันธ์กับภายนอกทางทะเลที่มีความเก่าแก่ นอกจากนี้จี้ห้อยคออีกชนิดหนึ่งที่พบคือจี้ห้อยคอรูปสิงห์เผ่น ซึ่งเป็นแบบอย่างมาจากทางตะวันตกคืออินเดีย นอกจากนี้ลูกปัดหินสีที่พบบริเวณนี้ยังพบในแถบอินเดียอีกด้วย
อาจสรุปได้ว่าแหล่งโบราณคดีบ้านดอนตาเพชรเคยเป็นชุมชนโบราณที่มีการติดต่อทางทะเลกับทั้งอินเดียและทางตะวันออก
แหล่งโบราณคดีบ้านดอนตาเพชร ค้นพบครั้งแรก เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2518 เมื่อโรงเรียนวัดสาลวนาราม ได้ให้นักเรียนช่วยกันขุดหลุมดินเพื่อปักเสารั้ว ได้พบหลักฐานโบราณวัตถุเป็นจำนวนมาก
สำหรับการขุดสำรวจทางโบราณคดีได้ทำการขุดสำรวจทั้งสิ้น สี่ ครั้งด้วยกันครั้งที่ 1 โดย กรมศิลปากรได้มอบหมาย ครั้งที่ 2 ดำเนินงานขุดค้นศึกษาในช่วงปี พ.ศ. 2523 – 2524 และ ครั้งที่ 3 ดำเนินงานในช่วงปี พ.ศ. 2527 – 2528 ซึ่งเป็นโครงการร่วมมือระหว่างกรมศิลปากรกับมหาวิทยาลัยลอนดอน ครั้งที่ 4 ดำเนินงานขุดค้นศึกษาในช่วงวันที่ 9 สิงหาคม ถึง 12 กันยายน พ.ศ. 2543 ภายใต้ชื่อโครงการศึกษาและพัฒนาแหล่งโบราณคดีบ้านดอนตาเพชร โดยความร่วมมือระหว่างกระทรวงศึกษาธิการ สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติและกรมศิลปากร
มีอายุอยู่ที่ประมาณ 2500 ปีมาแล้วหรืออยู่ในยุคเหล็ก
โบราณวัตถุที่พบ

เครื่องมือเหล็ก ชนิดต่างๆ ที่ค้นพบมีลักษณะเป็นลักษณะของโลหะที่มีปลายแหลม ที่มีหลากหลายขนาด หลากหลายรูปทรง บางชนิดมีลักษณะโค้งงอแต่ส่วนใหญ่เกือบทั้งหมดจะมีปลายแหลม
เครื่องสำริด เครื่องใช้สำริดที่พบนั้นโดยมากคือ ภาชนะสำริด ที่มีลวดลาย  มองเห็นเป็นลายเส้นต่างๆ  ที่มีทั้งเส้นโค้ง เส้นยาว เส้นรูปวงกลม ลวดลายที่อยู่บนภาชนะสำริดเหล่านั้นเป็นลวดลายสลักเป็นรูปผู้หญิงแสดงสัดส่วนทางสรีรวิทยาแบบอินเดีย ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เห็นอย่างชัดเจนว่ามีความสัมพันธ์กับอินเดียแล้วในยุคนั้น  ที่เป็นไปได้ว่าภาชนะนี้เป็นสิ่งของที่ทำในดินแดนประเทศไทยและส่งไปขายยังอินเดีย  หรือเป็นคนอินเดียที่อยู่ในบริเวณนั้นเป็นคนผลิตขึ้นมาเอง
เครื่องประดับ เครื่องประดับที่พบในแหล่งนี้สามารถแบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ
เครื่องประดับจำพวกสำริด เครื่องประดับที่พบเป็นกำไลสำริด ข้อมือสำริด ข้อเท้าสำริด และแหวนสำริด เป็นเครื่องสวมใส่ ซึ่งอาจหมายถึงการแสดงฐานะในสังคม  ซึ่งจากสิ่งของที่พบเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าที่นี่มีการพัฒนาเทคโนโลยีด้านการหล่อขึ้นรูปสำริดที่ดี เพราะได้เครื่องประดับที่มีความบางและละเอียดเป็นพิเศษ
ลูกปัดหินสี คือเครื่องประดับอีกประเภทที่พบและถือเป็นลักษณะเด่นที่สุดที่นี่ ลูกปัดหินสีที่พบมีหลากหลายลักษณะและขนาดทั้งทรงกลม ทรงทุ่นกลม ทรงเหลี่ยม หลายชนิดมีทั้งที่มีลาดลายและไม่มีลวดลายบนตัวหิน  ลูกปัดหินสีที่พบเหล่านี้ซึ่งเป็นรูปแบบที่เป็นอิทธิพลอินเดียโดยตรง  และจากจุดนี้ได้เน้นย้ำให้เห็นถึงการติดต่อกับอินเดียอย่างชัดเจน  หินสีที่พบมากที่สุด คือ หินสีส้ม หรือที่เรียกว่า หินคาร์นีเลียน  และเทคโนโลยีการตกแต่งลายลูกปัดด้วยความร้อนเป็นลักษณะของลูกปัดหินสีที่นักวิชาการ  เรียกว่า  เอทชบีดส์  ซึ่งเป็นลูกปัดที่สวยงามกว่าลูกปัดรุ่นก่อนๆ
เครื่องมือเหล็ก
เครื่องสำริด
เครื่องประดับ
วิทยาลัยการอาชีพเทิง

| วิทยาลัยเทคนิคเทิง Thoeng Technical College |
| --- | --- |

ข้อมูล
ชื่ออื่น: วก.เทิง TICE
ประเภท: วิทยาลัยเทคนิค สังกัด สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
คำขวัญ: เรียนดี มีคุณธรรม เป็นผู้นำด้านอาชีพ
สถาปนา: 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2536
สี: ฟ้า-เขียว
เว็บไซต์: http://www.tice.ac.th/
วิทยาลัยเทคนิคเทิง ตั้งอยู่เลขที่ 191 หมู่ 15 ถนนพิศาล ตำบลเวียง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย (สถาบันการอาชีวศึกษาภาคเหนือ 3) สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศจัดตั้งเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 ตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 7 บนที่ดินสาธารณประโยชน์ของสภาตำบลเวียงและที่ดินราชพัสดุโรงเรียนเทิง สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ  มีพื้นที่รวม ประมาณ 50 ไร่  สถานศึกษาแห่งนี้จัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นสถานศึกษาอาชีวศึกษาเพื่อผลิตบุคลากรที่มีคุณภาพสู่สังคม  โดยได้รับความช่วยเหลือและสนับสนุนจาก สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในขณะนั้น  ข้าราชการครู  ข้าราชการบำนาญ  ผู้ประกอบการ  หัวหน้าส่วนราชการและประชาชนในพื้นที่ในการประสานงานในการจัดตั้งและสนับสนุนการจัดการเรียนการสอน โดยเปิดสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ  ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง  และหลักสูตรระยะสั้นอื่น ๆ
สาขาวิชาที่เปิดสอน > ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ

การบัญชี
คอมพิวเตอร์ธุรกิจ
สาขาช่างยนต์
สาขาช่างก่อสร้าง
สาขาช่างไฟฟ้ากำลัง
สาขาช่างอิเล็กทรอนิกส์
สาขาช่างกลโรงงาน
สาขาช่างเชื่อมโลหะ
สาขาวิชาที่เปิดสอน > ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง

การบัญชี
เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
สาขาช่างยนต์
สาขาช่างไฟฟ้ากำลัง
สาขาช่างอิเล็กทรอนิกส์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิทยาลัยเทคนิคเทิง เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ชูลีอู เซซาร์ ซัวรีช จี อิชปิงโดลา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ชูลีอู เซซาร์ ซัวรีช จี อิชปิงโดลา
วันเกิด:   (1979-09-03) 3 กันยายน ค.ศ. 1979 (45 ปี)
สถานที่เกิด:  ดูกีจีกาเชียช บราซิล
ส่วนสูง:  1.88 m (6 ft 2 in)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ควีนส์พาร์กเรนเจอส์
หมายเลข:  33
สโมสรเยาวชน
:  Grajau CC
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1998–2004 |  ฟลาเมงโก |  130 |  (0) |
| 2005 |  กีเอโว |  0 |  (0) |
| 2005–2012 |  อินเตอร์มิลาน |  260 |  (0) |
| 2012-2013 |  ควีนส์พาร์กเรนเจอส์ |  34 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2004–2015 |  บราซิล |  182 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 16 May 2010 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 2 July 2010
ชูลีอู เซซาร์ มีชื่อเต็มว่า ชูลีอู เซซาร์ ซัวรีช จี อิชปิงโดลา (โปรตุเกส: Júlio César Soares de Espíndola, เกิด 3 กันยายน ค.ศ. 1979) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวบราซิลซึ่งเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตู
เคยเล่นให้กับ สโมสรฟุตบอลอินเตอร์มิลาน ใน เซเรียอา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005 โดยเซซาร์ได้คว้าแชมป์ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก กับอินเตอร์ ในปี ค.ศ. 2010