stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโมสรกีฬาบรากา
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

ปรีไมราลีกา
รองชนะเลิศ (1): 2009–10
Taça de Portugal
ชนะเลิศ (2): 1965–66, 2015–16
รองชนะเลิศ (4): 1976–77, 1981–82, 1997–98, 2014–15
Taça da Liga
ชนะเลิศ (1): 2012–13
รองชนะเลิศ (1): 2016–17
Supertaça Cândido de Oliveira
รองชนะเลิศ (3): 1982, 1998, 2016
Segunda Divisão
ชนะเลิศ (2): 1946–47, 1963–64
เกียรติประวัติ > ระดับทวีป

ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ
ชนะเลิศ (1): 2008
ยูฟ่ายูโรปาลีก
รองชนะเลิศ (1): 2010–11
เกียรติประวัติ > อื่น ๆ

Taça Federação Portuguesa de Futebol
ชนะเลิศ (1): 1976–77 (First Division)
Taça Ribeiro dos Reis
รองชนะเลิศ (1): 1970–71
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (โปรตุเกส)
Braga News at PSNL Soccer เก็บถาวร 2011-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สโมสรกีฬาบรากา ที่เฟซบุ๊ก
41°33′45″N 8°25′51″W﻿ / ﻿41.56250°N 8.43083°W﻿ / 41.56250; -8.43083
| ด ค กปรีไมราลีกา |
| --- | --- |
สโมสรในฤดูกาล 2019–20:  Aves  Belenenses SAD  ไบฟีกา  Boavista  บรากา  Famalicão  Gil Vicente  Marítimo  Moreirense  Paços de Ferreira  Portimonense  โปร์ตู  Rio Ave  Santa Clara  สปอร์ติง  Tondela  Vitória de Guimarães  Vitória de Setúbal 
สโมสรที่เคยอยู่ในปรีไมราลีกา:  Académica  Académico de Viseu  Académico do Porto  Águeda  Alcobaça  Alverca  Amora  Arouca  Atlético CP  Barreirense  Beira-Mar  Belenenses  Caldas  Campomaiorense  Carcavelinhos  Casa Pia  Chaves  CUF  Elvas  Estoril  Estrela da Amadora  Fafe  Farense  Feirense  Felgueiras  Leixões  Leça  Lusitano de Évora  Lusitano VRSA  Montijo  Nacional  Naval 1º de Maio  O Elvas  Oliveirense  Olhanense  Oriental  Penafiel  Riopele  Salgueiros  Sanjoanense  Seixal  Sporting da Covilhã  Sporting de Espinho  Tirsense  Torreense  Trofense  União da Madeira  União de Coimbra  União de Leiria  União de Lisboa  União de Tomar  Unidos de Lisboa  Varzim  Vizela
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1

ในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 (ฝรั่งเศส: Première République) บางครั้งจะถูกเรียกในวิชาศึกษาประวัติศาสตร์ว่า ฝรั่งเศสภายใต้การปฏิวัติ (Revolutionary France) และชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธาณรัฐฝรั่งเศส (République française) ถูกสถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1792 ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 ดำเนินไปจนถึงการประกาศสถาปนาจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1 เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1804 ภายใต้การนำของนโปเลียน โบนาปาร์ต แม้ว่ารูปแบบของรัฐบาลจะเปลี่ยนไปหลายครั้งก็ตาม
ช่วงเวลานี้มีความโดดเด่นคือการล่มสลายระบอบกษัตริย์ การก่อตั้งที่ประชุมใหญ่แห่งชาติและสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว ปฏิกิริยาเดือนแตร์มิดอร์และการสถาปนาคณะดีแร็กตัวร์ และจบลงที่นโปเลียนก่อรัฐประหาร สถาปนาคณะกงสุล
จุดจบของราชาธิปไตยในฝรั่งเศส

ภายใต้สมัชชานิติบัญญัติซึ่งอยู่ในอำนาจก่อนการประกาศสถาปนาสาธาณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 ฝรั่งเศสต้องพัวพันในสงครามกับปรัสเซียและออสเตรีย ในเดือนกรกฏาคม ค.ศ. 1792 จอมพลดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ ผู้บัญชาการกองทัพออสเตรีย-ปรัสเซีย ได้ออกคำประกาศของดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ ซึ่งได้ข่มขู่ว่า จะถล่มกรุงปารีสให้ราบ หากมีอันตรายใด ๆ เกิดขึ้นกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส
ภัยคุกคามจากต่างชาตินี้ทำให้ความปั่นป่วนทางการเมืองของฝรั่งเศสรุนแรงยิ่งขึ้นท่ามกลางการปฏิวัติฝรั่งเศส และความโกรธที่มากขึ้นและความรู้สึกเร่งด่วนในท่ามกลางฝ่ายต่าง ๆ ในเหตุการณ์จลาจล วันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1792 ประชาชนบุกโจมตีพระราชวังตุยเลอรี สังหารทหารองค์รักษ์สวิสของพระมหากษัตริย์จำนวนหกร้อยนาย และยืนยันที่จะทำการถอดถอนพระมหากษัตริย์
ความหวาดกลัวครั้งใหม่ในการต่อต้านการปฏิวัติก่อให้เกิดความรุนแรงมากขึ้น และในสัปดาห์แรกของเดือนกันยายน ค.ศ. 1792 ม็อบชาวปารีสบุกเข้าไปในเรือนจำของเมือง พวกเขาสังหารนักโทษมากกว่าครึ่ง รวมทั้งขุนนาง นักบวช และนักโทษทางการเมือง แต่ยังรวมไปถึงอาชญากรทั่วไป เช่น โสเภณี หัวโขมย เหยื่อจำนวนมากถูกสังหารในห้องขัง: ถูกข่มขืน ถูกแทง และ/หรือถูกฟันจนถึงแก่ความตาย สิ่งเหล่านี้กลายเป็นที่รู้จักกันคือ การสังหารหมู่เดือนกันยายน
ที่ประชุมใหญ่แห่งชาติ (ค.ศ. 1792-1795)

บทความหลัก: ที่ประชุมใหญ่แห่งชาติ
สมาชิกผู้นำสาธารณรัฐที่หนึ่ง(และฝ่ายต่าง ๆ)
ฌอร์ฌ ด็องตง (Cordeliers/ลามงตาญ)
Jean-Marie Roland de la Platière (ฌีรงแด็ง)
Étienne Clavière (ฌีรงแด็ง)
มักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์ (ฌากอแบ็ง/ลามงตาญ)
Lazare Carnot (The Plain)
ฌ็อง-ฌัก-เรฌิส เดอ ก็องบาเซแร็ส (The Plain)
ปอล บารัส (แตร์มิดอร์เรียน)
แอมานุแอล โฌแซ็ฟ ซีเยแย็ส (อิสระ)
นโปเลียน โบนาปาร์ต (โบนาปาร์ติสท์)
ด้วยผลลัพธ์ของอุปสรรคที่เกิดขึ้นมาจากความรุนแรงในที่สาธารณะและความไม่มั่นคงทางการเมืองของระบอบกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ พรรคทั้งหกที่เป็นสมาชิกของสมัชชานิติบัญญัติของฝรั่งเศสได้ถูกกำหนดให้ควบคุมดูแลการเลือกตั้ง ซึ่งก่อให้เกิดสภากงว็องซียง(Convention) ที่ถูกก่อตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์สองประการในการยกเลิกสถาบันพระมหากษัตริย์และร่างรัฐธรรมนูญขึ้นใหม่
กฏหมายฉบับแรกของสภากงว็องซียงคือการก่อตั้งสาธารณรัฐที่หนึ่งและถอดถอนกษัตริย์จากอำนาจทางการเมืองทั้งหมดอย่างเป็นทางการ พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 โดยพระองค์ทรงอยู่ในสถานะสามัญชนคนธรรมดาที่มีนามสกุลว่า กาแป ต่อมาได้ถูกนำตัวขึ้นศาลอาญาในข้อหากบฏต่อแผ่นดินซึ่งเริ่มต้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1792 เมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1793 พระองค์ทรงถูกตัดสินว่ามีความผิด และในวันที่ 21 มกราคม พระองค์ทรงถูกประหารชีวิต
ตลอดช่วงฤดูหนาว ค.ศ. 1792 และฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1793 กรุงปารีสประสบปัญหาการก่อจลาจลทางอาหารและความอดอยากขนาดใหญ่ การประชุมใหญ่ครั้งใหม่ไม่ได้แก้ปัญหาเพียงแม้แต่เล็กน้อยจนถึงปลายฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1793  ครอบงำแทนที่ด้วยเรื่องของสงคราม ในท้ายที่สุด 6 เมษายน ค.ศ. 1793 สภากงว็องซียงได้ก่อตั้งคณะกรรมาธิการความปลอดภัยส่วนรวมและได้รับมอบหมายภารกิจที่ยิ่งใหญ่: "เพื่อจัดการกับกลุ่มเคลื่อนไหวที่หัวรุนแรงของฝ่าย Enragés การขาดแคลนอาหารและการก่อจลาจล และการลุกฮือในวองเดและในบริตทานี ความปราชัยล่าสุดของกองทัพ และการหนีทัพของนายพลผู้บัญชาการทหาร"
สิ่งที่น่าสังเกตมากที่สุดคือ คณะกรรมาธิการความปลอดภัยส่วนรวมได้กำหนดนโยบายที่น่าสะพรึงกลัว และเครื่องกิโยตินได้เริ่มทำการประหัดประหารศัตรูของสาธารณรัฐซึ่งเป็นที่รับรู้ในอัตราที่สูงมากขึ้น เป็นจุดเริ่มต้นของช่วงเวลาที่เป็นที่รู้จักกันจนถึงปัจจุบันคือ สมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว
แม้ว่าความไม่พอใจที่เกิดขึ้นกับสภากงว็องซียงในฐานะคณะการปกครอง แต่ในเดือนมิถุนายน สภากงว็องซียงได้ร่างรัฐธรรมนูญฉบับ ปี ค.ศ. 1793 ซึ่งได้รับสัตยาบันจากการลงคะแนนเสียงของประชาชนในช่วงต้นเดือนสิงหาคม อย่างไรก็ตาม คณะกรรมาธิการความปลอดภัยส่วนรวมได้ถูกมองว่าเป็นรัฐบาล"ภาวะฉุกเฉิน" และสิทธิ์การรับรองโดยคำประกาศสิทธิมนุษยชนและพลเมือง ค.ศ. 1789 และรัฐธรรนูญฉบับใหม่ถูกระงับภายใต้การควบคุม
รัฐธรรนูญของสาธารณรัฐไม่ได้จัดให้มีประมุขแห่งรัฐหรือหัวหน้ารัฐบาลอย่างเป็นทางการ อาจมีการอภิปรายว่า ประมุขแห่งรัฐน่าจะเป็นประธานแห่งสมัชชาแห่งชาติภายใต้กฏหมายระหว่างประเทศ อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ได้เปลี่ยนไปทุกสัปดาห์ และดังนั้นจึงไม่มีการจัดรูปแบบใด ๆ
คณะดีแร็กตัวร์ (ค.ศ. 1795-1799)

บทความหลัก: คณะดีแร็กตัวร์ฝรั่งเศส
ภายหลังจากรอแบ็สปีแยร์ถูกจับกุมและประหารชีวิต เมื่อวันที่ 28 กรกฏาคม ค.ศ. 1794 สโมสรฌากอแบ็งถูกสั่งปิดและกลุ่มฌีรงแด็งที่รอดชีวิตได้ถูกเรียกกลับคืนสถานะ อีกหนึ่งปีต่อมา สภากงว็องซียงแห่งชาติได้ประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับปีที่สาม(Constitution of the Year III) พวกเขาสร้างเสรีภาพในสักการะบูชาขึ้นมาใหม่ เริ่มปล่อยนักโทษจำนวนมาก และที่สำคัญที่สุดคือ การริเริ่มการเลือกตั้งสำหรับสภานิติบัญญัติขึ้นมาใหม่
เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1795 คณะดีแร็กตัวร์ได้ถูกก่อตั้งขึ้น ภายใต้ระบบนี้ ฝรั่งเศลถูกนำโดยรัฐสภาแบบสองสภา ประกอบไปด้วยสภาสูงที่ถูกเรียกว่า สภาอาวุโส (มีสมาชิก 250 คน) และสภาล่างที่ถูกเรียกว่า สภาห้าร้อย (มีสมาชิก 500 คน) และคณะผู้บริหารร่วมกันของสมาชิกทั้งห้าคนจึงถูกเรียกว่า คณะดีแร็กตัวร์ (ซึ่งช่วงเวลาในประวัติศาตร์ได้ชื่อนี้มา) เนื่องจากความไม่มั่นคงภายใน สาเหตุเกิดขึ้นมาจากภาวะเงินเฟ้อที่สูงของเอกสารทางการเงินที่เรียกว่า อัสซิญาต์ และความหายนะทางทหารของฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1798 และ ค.ศ. 1799 คณะดีแร็กตัวร์ได้ดำเนินมาเป็นเวลาเพียงแค่สี่ปีเท่านั้น จนกระทั่งถูกโค่นล้มอำนาจใน ค.ศ. 1799[ต้องการอ้างอิง]
คณะกงสุล (ค.ศ. 1799-1804)

บทความหลัก: คณะกงสุลฝรั่งเศส
ยุคสมัยคณะกงสุลได้เริ่มต้นขึ้นด้วยรัฐประหาร 18 บรูว์แมร์ เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1799 สมาชิกของคณะดีแร็กตัวร์เองเป็นผู้วางแผนก่อรัฐประหาร เป็นการแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงอำนาจที่ล้มเหลวของคณะดีแร็กตัวร์ นโปเลียน โบนาปาร์ตเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการก่อรัฐประหาร และกลายเป็นหัวหน้ารัฐบาลในฐานะกงสุลเอก
18 พฤษภาคม ค.ศ. 1804 นโปเลียนถูกประกาศให้เป็นจักรพรรดิโดยวุฒิสมาชิกสายอนุรักษนิยม (Sénat conservateur) ต่อมาเขาก็ปราบดาภิเษกเป็นจักรพรรดิ ถือว่าเป็นจุดสิ้นสุดของสาธารณรัฐที่ 1 และนำไปสู่ยุคสมัยของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง
ดูเพิ่ม

ปฏิทินสาธารณรัฐฝรั่งเศส
สงครามปฏิวัติฝรั่งเศส
กิโยตีน
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 2
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 4
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5
สัญลักษณ์ฝ่ายสาธารณรัฐเป็นผสมผสานกันมาจากความปราถนาของผู้เข้าพิธีรับเป็นคริสต์ศาสนิกชนใน ค.ศ. 1794
สโมสรฟุตบอลอาเอกเอเธนส์

สโมสรฟุตบอลอาเอกเอเธนส์  (กรีก: ΠΑΕ AEK [aˈek]; Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπόλεως; Athlitikί Énosis Konstantinoupόleos, "Athletic Union of Constantinople") หรือรู้จักกันในชื่อ อาเอก เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศกรีซ ตั้งอยู่ที่ย่าน Nea Filadelfeia ในเอเธนส์ ประเทศกรีซ เป็นหนึ่งในสามทีมใหญ่ของกรีซ อีกสองทีมคือ โอลิมเปียกอสและปานาซีไนโกส อาเอกเป็นสโมสรจากกรีซทีมแรกที่ได้ลงเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบแบ่งกลุ่ม และเคยไปถึงรอบรองชนะเลิศ ยูฟ่าคัพ ฤดูกาล 1976–77 เคยเข้าถึงรอบก่อนรองชนะเลิศ ยูโรเปียนคัพ ฤดูกาล 1968–69 และรอบก่อนรองชนะเลิศ ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ ฤดูกาล 1996–97 และ 1997–98
เกียรติประวัติ > การแข่งขันภายในประเทศ

ลีก:
ซูเปอร์ลีกกรีซ
ชนะเลิศ (12):  1938–39, 1939–40, 1962–63, 1967–68, 1970–71, 1977–78, 1978–79, 1988–89, 1991–92, 1992–93, 1993–94, 2017-18
ฟุตบอลลีก
ชนะเลิศ (1): 2014–15
ฟุตบอลลีกทู
ชนะเลิศ (1): 2013–14 (กลุ่ม 6)
ถ้วย:
กรีกคัพ
ชนะเลิศ (16): 1931–32, 1938–39, 1948–49, 1949–50, 1955–56, 1963–64, 1965–66, 1977–78, 1982–83, 1995–96, 1996–97, 1999–2000, 2001–02, 2010–11, 2015–16, 2022/23
กรีกซูเปอร์คัพ
ชนะเลิศ (3): 1971, 1989, 1996
กรีกลีกคัพ
ชนะเลิศ (1): 1990
เกียรติประวัติ > การแข่งขันระหว่างประเทศ

ยูฟ่ายูโรปาลีก
รอบรองชนะเลิศ (1): 1976–77
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
รอบก่อนรองชนะเลิศ (1): 1968–69
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ
รอบก่อนรองชนะเลิศ (2): 1996–97, 1997–98
บอลข่านคัพ
รองชนะเลิศ (1): 1966–67
เกียรติประวัติ > ระดับภูมิภาค

ชิงแชมป์ภูมิภาคเอเธนส์
ชนะเลิศ (5): 1940, 1943, 1946, 1947, 1950
แหล่งข้อมูลอื่น

AEK F.C. (เว็บไซต์ทางการ) (กรีก) (อังกฤษ)
AEK F.C. uefa.com
AEK Athens Ultras Group
AEK ARENA.GR  เก็บถาวร 2015-02-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน AEK Arena website
ΑΕΚ.com
สื่อ
ช่องบนยูทูป
AEK365 (กรีก)
| ด ค กซูเปอร์ลีกกรีซ |
| --- | --- |
สโมสรในฤดูกาล 2019–20:  อาเอกเอเธนส์  AEL  Aris  Asteras Tripolis  Atromitos  Lamia  OFI  โอลิมเบียโกส  ปานาซีไนโกส  Panetolikos  Panionios  ปาโอก  Volos  Xanthi 
สโมสรในอดีต:  AE Kavala  AEL Kalloni  Akratitos  Apollon Kalamarias  Apollon Smyrnis  Aspida Xanthi  Athinaikos  Atromitos Piraeus  Chalkida  Chalkidona  Diagoras  Doxa Drama  Edessaikos  Egaleo  Ergotelis  Ethnikos Asteras  Ethnikos Athens*  Ethnikos Piraeus  Fostiras  Ionikos  Iraklis  Kalamata  Kallithea  Kastoria  Kavala  Kerkyra  Korinthos  Levadiakos  Makedonikos  Megas Alexandros  Megas Alexandros Katerini  Naoussa  Niki Volos  Olympiacos Volos  Panachaiki  Panargiakos  Panegialios  Panelefsiniakos  Paniliakos  Panserraikos  Panthrakikos  Peiraikos Syndesmos*  Pierikos  Platanias  Proodeftiki  PAS Giannina  Rodos  Thermaikos  Thrasyvoulos  Trikala  Veria  Vyzas Megara * ปรากฏตัวในลีกยุคก่อนปัจจุบัน 
สโมสรในอดีต (จากไซปรัส):  AEL Limassol  อาโปเอล  EPA Larnaca  Olympiakos Nicosia  โอโมเนียนิโคเซีย
หนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2

คัมภีร์อธิกธรรมเกี่ยวกับกบฏมัคคาบี
หนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 (อังกฤษ: Second Book of Maccabees หรือ Second Maccabees; กรีก: Μακκαβαίων Β´, อักษรโรมัน: Makkabaíōn 2) หรือ 2 มัคคาบี (อังกฤษ: 2 Maccabees) และมีอักษรย่อว่า 2 มคบ. หรือ 2 Macc. เป็นคัมภีร์อธิกธรรมที่เล่าถึงเรื่องราวการข่มเหงชาวยิวภายใต้การปกครองของกษัตริย์อันทิโอคัสที่ 4 เอปีฟาเนส และเรื่องราวกบฏมัคคาบีที่ต่อต้านพระองค์ หนังสือจบด้วยความพ่ายแพ้ของนิคาโนร์แม่ทัพของจักรวรรดิซิลูซิดเมื่อ 161 ปีก่อนคริสตกาลด้วยการเอาชนะของยูดาสมัคคาบีผู้นำของกลุ่มมัคคาบี
หนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 เดิมเขียนเป็นภาษากรีกคอยนีโดยชาวยิวพลัดถิ่นที่ไม่ทราบชื่อซึ่งอาศัยในราชอาณาจักรทอเลมี น่าจะเขียนขึ้นในช่วงระหว่าง 150 ถึง 100 ปีก่อนคริสตกาล หนังสือเล่มนี้ร่วมกับหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 1 เป็นหนึ่งในแหล่งข้อมูลที่สำคัญที่สุดของเรื่องราวกบฏมัคคาบี หนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 ไม่ใช่ภาคต่อของฉบับที่ 1 แต่ทั้งสองเล่มเป็นการนำเสนอเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ของกบฏมัคคาบีอย่างเป็นอิสระในเนื้อหาของแต่ละเล่มเอง เหตุการณ์ในหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 เริ่มต้นด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนเหตุการณ์แรกของหนังสือมัคคาบีฉบับที่ 1 และจบด้วยเหตุการณ์ก่อนเหตุการณ์สุดท้ายของฉบับที่ 1 โดยฉบับที่ 2 เริ่มต้นด้วยเหตุการณ์ที่เฮลีโอโดรัสขุนนางของจักรวรรดิซิลูซิดพยายามจะริบทรัพย์สมบัติของพระวิหารที่สองเมื่อ 178 ปีก่อนคริสตกาล และจบลงด้วยยุทธการที่อาดาสาเมื่อ 161 ปีก่อนคริสตกาล นักวิชาการบางคนเชื่อว่าหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 ได้รับอิทธิพลจากธรรมเนียมของฟาริสี โดยมีเนื้อหาที่สนับสนุนการอธิษฐานเพื่อผู้ตายและการฟื้นคืนชีพของผู้ตาย
เนื้อหาของหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 รวมถึงกับหนังสือมัคคาบีเล่มอื่น ๆ รวมอยู่ในเซปทัวจินต์ซึ่งเป็นรวมคัมภีร์ชาวยิวที่แปลเป็นภาษากรีก หนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 ไม่ได้แปลเป็นภาษาฮีบรูในทันทีและไม่ได้รวมอยู่ในทานัคซึ่งเป็นสารบบคัมภีร์ฮีบรูเมโซเรติก แม้ว่าชาวยิวที่พูดภาษากรีกอาจได้อ่านหนังสือเล่มนี้ในช่วง 2 ศตวรรษหลังถูกเขียนขึ้น แต่ชาวยิวรุ่นหลังไม่ถือว่าหนังสือเล่มนี้อยู่ในสารบบและไม่ถือว่ามีความสำคัญ คริสต์ศาสนิกชนยุคแรกให้เกียรติหนังสือเล่มนี้ และรวมอยู่ในคัมภีร์อธิกธรรมของพันธสัญญาเดิม คริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิก, อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ยังคงถือว่าหนังสือเล่มนี้เป็นคัมภีร์อธิกธรรม คริสต์ศาสนิกชนนิกายโปรเตสแตนต์ไม่ถือว่าหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 อยู่ในสารบบ แม้ว่าหลายคนยังถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของคัมภีร์นอกสารบบซึ่งใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการเทศนา
ผู้เขียนและเวลาที่เขียน

ไม่สามารถระบุตัวตนของผู้เขียนหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 แต่ตัวผู้เขียนอ้างว่าหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 เป็นฉบับย่อของงานเขียน 5 เล่มของยาโสนชาวไซรีน งานเขียนที่ขนาดยาวกว่านี้ไม่ได้ถูกเก็บรักษาไว้ และไม่แน่ชัดว่ามีข้อความในหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 ในปัจจุบันมากน้อยแค่ไหนที่คัดลอกมาจากงานเขียนของยาโสน ผู้เขียนเขียนหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 เป็นภาษากรีก และไม่มีหลักฐานอย่างเจาะจงว่ามีฉบับภาษาฮีบรูที่เก่าแก่กว่าหรือไม่ บางส่วนของหนังสือ เช่น บทนำ บทส่งท้าย และการสะท้อนถึงศีลธรรมบางส่วน โดยทั่วไปถือว่ามาจากตัวผู้เขียนหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 เอง ไม่ได้มาจากยาโสน นักวิชาการมีความเห็นต่างทั้งในเรื่องเวลาที่งานเขียนของยาโสนถูกเขียนขึ้น และเวลาที่หนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 ถูกเขียนขึ้น นักวิชาการหลายคนมีความเห็นว่างานเขียนของยาโสนน่าจะเขียนขึ้นร่วมสมัยกับกบฏมัคคาบี คือราว 160-140 ปีก่อนคริสตกาล แต่ทั้งหมดเห็นพ้องกันว่าเขียนขึ้นก่อนหนังสือมัคคาบีฉบับที่ 2 แน่นอน  นักวิชาการมีความเห็นว่าหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 ถูกเขียนขึ้นในช่วง 150-100 ปีก่อนคริสตกาล โดยทั่วไปถือว่าหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 จะต้องเขียนขึ้นไม่ช้ากว่าทศวรรษ 70 ก่อนคริสตกาล เนื่องจากดูเหมือนว่าผู้เขียนไม่รู้เรื่องที่ปอมปีย์พิชิตราชอาณาจักรฮัสโมเนียน และทำให้ยูเดียกลายเป็นรัฐในอารักขาของโรมันเมื่อ 63 ปีก่อนคริสตกาล  หนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 อาจได้รับการแก้ไขบางส่วนหลังเขียนขึ้น และมาถึงรูปแบบสุดท้ายในเซปทัวจินต์ที่เป็นคัมภีร์ชาวยิวภาษากรีก ในเซปทัวจินต์ยังตั้งชื่อหนังสือนี้ว่า "หนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2" เพื่อแยกความแตกต่างจากหนังสือมัคคาบีเล่มอื่น ๆ ไม่ทราบชื่อดั้งเดิมของหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 (หากมี)
บรรณานุกรม

Bar-Kochva, Bezalel (1989). Judas Maccabaeus: The Jewish Struggle Against the Seleucids. Cambridge University Press. ISBN 0521323525.
Bartlett, John R. (1973). The First and Second Books of the Maccabees. Cambridge: Cambridge University Press.
Doran, Robert (2012).  Attridge, Harold W. (บ.ก.). 2 Maccabees: A Critical Commentary. Hermeneia. Minneapolis: Augsburg Fortress Press. ISBN 9780800660505.
Harrington, Daniel J. (2009) [1988]. The Maccabean Revolt: Anatomy of a Biblical Revolution. Eugene, Oregon: Wipf and Stock. ISBN 978-1-60899-113-6.
Goldstein, Jonathan A. (1983). II Maccabees: A New Translation with Introduction and Commentary. The Anchor Bible Series. Vol. 41A. Garden City, NY: Doubleday. ISBN 0-385-04864-5.
Schwartz, Daniel R. (2008). 2 Maccabees. Commentaries on Early Jewish Literature. Berlin: Walter De Gruyter. ISBN 978-3-11-019118-9.
แหล่งข้อมูลอื่น

NRSV text of 2 Maccabees: 2 Maccabees 1:1–7:42, 2 Maccabees 8:1–11:38, 2 Maccabees 12:1–15:39
วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ 2 มัคคาบี
2 Maccabees หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox
หนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 โดยคณะกรรมการคาทอลิกเพื่อคริสตศาสนธรรม แผนกพระคัมภีร์
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า 1 มัคคาบี | หนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 (คัมภีร์อธิกธรรม / คัมภีร์นอกสารบบ)พันธสัญญาเดิม ของโรมันคาทอลิก (ปัจจุบัน) | ถัดไป โยบ |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า 1 มัคคาบี | หนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 (คัมภีร์อธิกธรรม / คัมภีร์นอกสารบบ)พันธสัญญาเดิม ของโรมันคาทอลิก (อดีต) | ถัดไป มัทธิว |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า 1 มัคคาบี | หนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 2 (คัมภีร์อธิกธรรม / คัมภีร์นอกสารบบ)พันธสัญญาเดิม ของอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ | ถัดไป 3 มัคคาบี |
หอดูดาวปารีส

หอดูดาวปารีส
Map
หอดูดาวปารีส (ฝรั่งเศส: Observatoire de Paris) เป็นหอดูดาวที่ใหญ่ที่สุดในประเทศฝรั่งเศส และเป็นหนึ่งในหนึ่งในศูนย์วิจัยดาราศาสตร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ที่ถนนออบแซร์วาตัวร์ (Avenue de l'Observatoire) ในเขต 14 ของกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
องค์กร

หอดูดาวปารีสเป็นหนึ่งในกร็องเตตาบลิสม็องของกระทรวงศึกษาธิการฝรั่งเศส มีตำแหน่งใกล้เคียงกับมหาวิทยาลัยแห่งชาติ มีหน้าที่ดังนี้
การวิจัยทางดาราศาสตร์และฟิสิกส์ดาราศาสตร์
การศึกษา (หลักสูตรปริญญาโทและเอก 4 หลักสูตร)
เผยแพร่ความรู้ทางดาราศาสตร์
มีหอสังเกตการณ์ดวงอาทิตย์ที่สังกัดเมอดง (48°48′18.32″N 2°13′51.61″E﻿ / ﻿48.8050889°N 2.2310028°E﻿ / 48.8050889; 2.2310028) และหอดูดาวคลื่นวิทยุที่น็องเซ สำนักงานบอกเวลาระหว่างประเทศ (เบอีอัช) ตั้งอยู่ที่นี่จนถึง ปี 1987 แต่การดำเนินงานถูกโอนไปยังสำนักงานชั่งตวงวัดระหว่างประเทศ (เบอีเปแอม) ในปี 1988
ประวัติศาสตร์

หอดูดาวแห่งนี้มีที่มาจากจากแผนการอันทะเยอทะยานของฌ็อง-บาติสต์ กอลแบร์ ในศตวรรษที่ 17 เมื่อการค้าระหว่างประเทศและการเดินเรือของฝรั่งเศสเฟื่องฟู การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี 1667 ในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และเสร็จสิ้นในปี 1671 ผู้รับผิดชอบการสร้างคือชาร์ล แปโร เลขานุการและผู้จัดการทั่วไปของงานสาธารณะ และโกลด แปโร สถาปนิก ทั้งสองเป็นพี่น้องกัน เลนส์ได้รับการสร้างขึ้นโดยจูเซปเป กัมปานี อาคารได้รับการขยายในปี 1730, 1810, 1834, 1850 และ 1951 ส่วนขยายสุดท้ายรวมถึงห้องเมริเดียนซึ่งออกแบบโดยฌ็อง พรูเว
ในปี 1679 หอดูดาวปารีสเผยแพร่ กอแนซ็องส์เดต็อง ปฏิทินการเดินเรือแห่งชาติฉบับแรกของโลก ซึ่งนักเดินเรือในทะเลใช้อุปราคาที่เกิดจากดาวบริวารของดาวพฤหัสบดีเป็นตัวกำหนดลองจิจูด ในปี 1863 หอดูดาวปารีสได้ตีพิมพ์แผนที่อุตุนิยมวิทยาสมัยใหม่ฉบับแรก ในปี 1882 ได้ติดตั้งกล้องโทรทรรศน์หักเหแสงที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 33 เซนติเมตร และเป็นผู้บุกเบิกโครงการสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ การ์ตดูว์ซีเยล ผ่านความร่วมมือระหว่างประเทศ
ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1913 หอดูดาวปารีสใช้หอไอเฟลเป็นสายอากาศแลกเปลี่ยนสัญญาณวิทยุ (คลื่นวิทยุ) กับหอดูดาวกองทัพเรือสหรัฐ เพื่อระบุความแตกต่างที่แน่นอนของลองจิจูดระหว่างจุดทั้งสอง
เส้นเมริเดียนปารีสพาดยาวบนพื้นในห้องเมริเดียนในหอดูดาวปารีส
อวอร์ยา

อวอร์ยา
อวอร์ยา (ฝรั่งเศส: Avoriaz) เป็นกลุ่มรีสอร์ทท่องเที่ยวในเทือกเขาแอลป์ ตั้งอยู่ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ทางตะวันออกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่เล่นสกีที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปชื่อว่า "Portes du Soleil" (ประตูสู่ดวงอาทิตย์) ซึ่งมีพื้นที่สกีครอบคลุมทั้งฝั่งฝรั่งเศสและสวิตเซอร์แลนด์ นอกจากนี้มีเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมที่ไม่เหมือนใคร อาคารในเมืองถูกสร้างให้กลมกลืนกับธรรมชาติ เน้นการใช้ไม้และวัสดุท้องถิ่น เมืองนี้ถูกสร้างขึ้นในปี 1960 เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวที่สนใจการเล่นสกีและกิจกรรมกลางแจ้ง ในช่วงฤดูหนาว อวอร์ยาเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมของนักสกีและนักท่องเที่ยวจากทั่วโลก
อวอร์ยาตั้งอยู่ที่ความสูง 1,100 เมตร จุดยอดมีความสูง 2,466 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล มีพื้นที่เล่นสกีความยาวรวม 130 กิโลเมตร เส้นทางเล่นสกีที่ยาวที่สุดต่อครั้งคือ 6 กิโลเมตร นอกจากการเล่นสกีแล้ว อวอร์ยายังเป็นที่รู้จักในฐานะเมืองปลอดรถยนต์ โดยนักท่องเที่ยวจะต้องใช้บริการเลื่อนหิมะหรือเดินเท้าเพื่อเดินทางภายในเมือง ซึ่งช่วยรักษาบรรยากาศที่เงียบสงบและอากาศที่บริสุทธิ์ ในฤดูร้อน เมืองนี้ก็เปิดรับนักท่องเที่ยวที่สนใจการปีนเขา ปั่นจักรยานเสือภูเขา และกิจกรรมกลางแจ้งอื่น ๆ ด้วยภูมิทัศน์ที่งดงามและสิ่งอำนวยความสะดวกที่ครบครัน อวอร์ยาจึงเป็นจุดหมายปลายทางสำหรับผู้ที่ชื่นชอบกิจกรรมกลางแจ้งตลอดทั้งปี
แหล่งข้อมูลอื่น

Official tourist information site
Official Virtual Tour of Avoriaz
2010 Tour de France preview for Stage 8 at Avoriaz
ออนอเร มีราโบ

| เคานต์แห่งมีราโบ   Comte de Mirabeau |
| --- | --- |


สมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติ
ดำรงตำแหน่ง 9 กรกฎาคม 1789 – 2 เมษายน 1791
เขตเลือกตั้ง: แอ็กซ็องพรอว็องส์
สมาชิกสภาสภาฐานันดร ผู้แทนฐานันดรที่สาม
ดำรงตำแหน่ง 5 พฤษภาคม 1789 – 9 กรกฎาคม 1789
เขตเลือกตั้ง: พรอว็องส์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 9 มีนาคม ค.ศ. 1749(1749-03-09) เลอบีญง ออร์เลอ็อง ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 2 เมษายน ค.ศ. 1791(1791-04-02) (42 ปี) ปารีส ฝรั่งเศส
ศาสนา: เทวัสนิยม
พรรคการเมือง: พรรคนาซียง (1789–1791)
คู่สมรส: เอมีลี เดอ กอแว มาร์เชอนิสแห่งมารีญาน (สมรส 1772; หย่า 1782)
วิชาชีพ: ทหาร, นักเขียน, บรรณาธิการ
ลายมือชื่อ: 

ออนอเร กาบรีแยล รีเกติ เคานต์แห่งมีราโบ (ฝรั่งเศส: Honoré Gabriel Riqueti, comte de Mirabeau) เป็นผู้นำการปฏิวัติฝรั่งเศสในช่วงต้น เขาเคยเป็นขุนนางที่ตกเป็นข่าวฉาวมากมายจนชื่อเสียงของเขาพังยับในช่วงก่อนการปฏิวัติจะเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1789 อย่างไรก็ตาม มีราโบสามารถก้าวขึ้นมาอยู่แถวหน้าในสนามการเมืองฝรั่งเศสในช่วง ค.ศ. 1789–1791 และได้รับคะแนนเสียงความไว้วางใจจากประชาชน และด้วยการที่เขามีวาทศิลป์ในการพูด เขากลายเป็นผู้นำของกลุ่มการเมืองสายกลางท่ามกลางกระแสการปฏิวัติ มีราโบเสนอให้ใช้ระบอบกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญตามตัวแบบบริเตนใหญ่
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าแนวทางสายกลางของเขาจะไม่ประสบความสำเร็จ แต่มีราโบถูกมองเป็นดั่งวีรบุรุษของชาติยามที่เขาถึงแก่อสัญกรรมตามธรรมชาติ ถึงกระนั้น เมื่อมีการค้นพบภายหลังว่ามีราโบรับเงินจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ตลอดจนรับเงินจากออสเตรียซึ่งเป็นศัตรูของฝรั่งเศสในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1790 การค้นพบนี้ทำให้ชื่อเสียงในหลุมศพเขาป่นปี้ นักประวัติศาสตร์มักจะถกเถียงกันว่าสรุปแล้วมีราโบเป็นวีรบุรุษหรือผู้ยิ่งใหญ่ที่กอบกู้ฝรั่งเศสจากสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว หรือเป็นเพียงนักการเมืองเลวทรามเจ้าวาทกรรมคนนึงที่แก่นแท้แล้วไม่มีอะไรดี หรือเป็นเพียงผู้ทรยศที่แอบรับเงินจากชาติศัตรูกันแน่
ออร์ตา

| ออร์ตา |
| --- | --- |
เทศบาล
ภูมิทัศน์เมืองออร์ตาและอ่าวออร์ตา
   ธง ตรา
ภาพแสดงที่ตั้งของเขตเทศบาลออร์ตา ในหมู่เกาะอะโซร์ส
พิกัด: ข้อผิดพลาด Lua ใน package.lua บรรทัดที่ 80: module 'Module:ISO 3166/data/PT' not found 38°34′46″N 28°42′59″W﻿ / ﻿38.57944°N 28.71639°W﻿ / 38.57944; -28.71639
ประเทศ:  โปรตุเกส
เขตปกครองตนเอง: อะโซร์ส
เกาะ: ไฟยัล
ตั้งถิ่นฐาน: ค.ศ. 1467
เมือง: ค.ศ. 1498
เขตเทศบาลเมือง: 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1833
เขตแพริช: 13 เขต
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ฌูแซ ลียูนาร์ดู โกลาร์ตึ ดา ซิลวา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 173.06 ตร.กม. (66.82 ตร.ไมล์)
ความสูง: 404 เมตร (1,325 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2011)
 • ทั้งหมด: 15,038 คน
 • ความหนาแน่น: 87 คน/ตร.กม. (230 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC−01:00 (AZOT)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC±00:00 (AZOST)
รหัสไปรษณีย์: 9900-997
รหัสพื้นที่: 292
วันหยุดประจำปี: 24 มิถุนายน
นักบุญองค์อุปถัมภ์: ซังตีซีมูซัลวาโดร์ดาออร์ตา
เว็บไซต์: www.cmhorta.pt
ออร์ตา (โปรตุเกส: Horta, ออกเสียง: [ˈɔɾtɐ] ( ฟังเสียง)) เป็นเขตเทศบาลและเมืองในหมู่เกาะอะโซร์สของโปรตุเกส ตั้งอยู่เกาะไฟยัล มีประชากรจำนวน 15,038 คน ใน ค.ศ. 2011 ในพื้นที่ประมาณ 173.06 ตารางกิโลเมตร (66.82 ตารางไมล์) ในเขตเมืองออร์ตานั้นมีประชากรประมาณ 7,000 คน
บริเวณท่าเรือของออร์ตาเป็นแหล่งพักเรือยอตสำคัญในการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก โดยกำแพงและทางเดินภายในท่าเรือนั้นรายล้อมไปด้วยภาพเขียนโดยเหล่านักเดินทางที่ใช้เขียนชื่อเรือยอตที่ใช้เดินทาง ลูกเรือ และปีที่แวะพัก
องค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา
รายชื่อเลขาธิการขององค์กร

| ลำดับ | เลขาธิการ | ดำรงตำแหน่ง | ประเทศ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Robert Marjolin | 1948 – 1955 |  ฝรั่งเศส |
| 2 | René Sergent | 1955 – 1960 |  ฝรั่งเศส |
| 3 | Thorkil Kristensen | 1960 – 30 กันยายน 1961 |  เดนมาร์ก |
| ลำดับ | เลขาธิการ | ดำรงตำแหน่ง | ประเทศ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Thorkil Kristensen | 30 กันยายน 1961 – 30 กันยายน 1969 |  เดนมาร์ก |  |
| 2 | Emiel van Lennep | 1 ตุลาคม 1969 – 30 กันยายน 1984 |  เนเธอร์แลนด์ |  |
| 3 | Jean-Claude Paye | 1 ตุลาคม 1984 – 30 กันยายน 1994 |  ฝรั่งเศส |  |
| — | Staffan Sohlman (ชั่วคราว) | 1 ตุลาคม 1994 – พฤศจิกายน 1994 |  สวีเดน |  |
| 3 | Jean-Claude Paye | พฤศจิกายน 1994 – 31 พฤษภาคม 1996 |  ฝรั่งเศส |  |
| 4 | Donald Johnston | 1 มิถุนายน 1996 – 31 พฤษภาคม 2006 |  แคนาดา |  |
| 5 | José Ángel Gurría | 1 มิถุนายน 2006 – 31 พฤษภาคม 2021 |  เม็กซิโก |  |
| 6 | Mathias Cormann | 1 มิถุนายน 2021 – ปัจจุบัน |  ออสเตรเลีย |  |