stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอเสิงสาง
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเสิงสาง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองบุญมาก และอำเภอหนองกี่ (จังหวัดบุรีรัมย์)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอโนนสุวรรณ อำเภอปะคำ และอำเภอโนนดินแดง (จังหวัดบุรีรัมย์)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโนนดินแดง (จังหวัดบุรีรัมย์) และอำเภอวัฒนานคร (จังหวัดสระแก้ว)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอครบุรี
ประวัติ

เดิมอำเภอเสิงสาง อยู่ในพื้นที่ของตำบลสระตะเคียน อำเภอกระโทก (อำเภอโชคชัย) ในปี พ.ศ. 2450 ตำบลแซะ ตำบลจระเข้หิน และตำบลสระตะเคียน ของอำเภอกระโทก อยู่ห่างไกลจากที่ว่าการอำเภอ จึงแยกตั้งเป็นกิ่งอำเภอเรียกว่า "กิ่งอำเภอแชะ" เนื่องจากที่ตั้งของที่ว่าการกิ่งอยู่ในเขตหมู่บ้านแชะ ต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ทางราชการได้ยุบกิ่งอำเภอสะแกราช และโอนพื้นที่ตำบลครบุรี ไปรวมขึ้นกับกิ่งอำเภอแซะ พร้อมยกขึ้นเป็นอำเภอและตั้งชื่ออำเภอใหม่ตามตำบลที่ได้รับโอนมา เป็น อำเภอครบุรี ตำบลสระตะเคียนจึงเป็นตำบลขึ้นกับอำเภอครบุรี
ปี พ.ศ. 2519 ตำบลสระตะเคียน มีพื้นที่ 7 หมู่บ้านใหญ่ ได้แก่ บ้านสระตะเคียน บ้านกุดโบสถ์ บ้านสระประทีป บ้านโคกเตาเหล็ก บ้านโนนสมบูรณ์ บ้านสุขไพบูลย์ บ้านดอนแขวน และอีก 25 หมู่บ้านย่อย ขนาดพื้นที่ถึง 1,200.2 ตารางกิโลเมตร มีพื้นที่กว้างขวาง จึงขอแยกตั้งเป็นกิ่งอำเภอชื่อ กิ่งอำเภอเสิงสาง โดยชื่อ "เสิงสาง" หมายความว่า "ใกล้รุ่ง" หรือ รุ่งอรุณ เป็นตำนานพื้นบ้านของชาวอีสาน ท้าวปาจิตเจ้าเมืองกัมพูชา ได้ออกติดตามหานางอรพิมพ์ที่เมืองพิมาย เมื่อได้พบกันแล้วจึงพากันเดินทางกลับ แต่มีเหตุต้องพลัดหลงกันและได้มาพบกันอีกที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งตอนพระอาทิตย์กำลังจะขึ้นจึงเรียกหมู่บ้านนั้นว่า "บ้านเสิงสาง"
ปี พ.ศ. 2520 ตำบลสระตะเคียนมีพื้นที่การปกครองเพียงตำบลเดียวมีพื้นที่มากถึง 36 หมู่บ้าน ซึ่งเจ้าหน้าที่ออกตรวจตรายากลำบาก จึงแยกหมู่ที่ 4 บ้านเสิงสางรวมกับ 10 หมู่บ้านของตำบลสระตะเคียน ตั้งเป็น ตำบลเสิงสาง และแยกหมู่ที่ 8 บ้านโนนสมบูรณ์ รวมกับ 8 หมู่บ้านของตำบลสระตะเคียน ตั้งเป็น ตำบลโนนสมบูรณ์ และแยกหมู่ที่ 2 บ้านกุดโบสถ์รวมกับ 7 หมู่บ้านของตำบลสระตะเคียน ตั้งเป็น ตำบลกุดโบสถ์ ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2522 ทางราชการได้ 4 ตำบล 52 หมู่บ้านในเขตกิ่งอำเภอเสิงสาง เป็น อำเภอเสิงสาง ออกเป็นเอกเทศจากอำเภอครบุรี โดยมีนายอำเภอคนแรกคือ จารุพงศ์ เรืองสุวรรณ
หมู่บ้านโนนสมบูรณ์และหมู่บ้านเสิงสาง มีประชากรและบ้านเรือนจำนวนมาก ในปี พ.ศ. 2525 จึงตั้งชุมชนบ้านโนนสมบูรณ์ เป็น สุขาภิบาลโนนสมบูรณ์ และตั้งชุมชนบ้านเสิงสาง เป็น สุขาภิบาลเสิงสาง และจัดตั้งตำบลเพิ่มอีก 2 ตำบล โดยในปี พ.ศ. 2528 ได้แยกหมู่ที่ 5 บ้านสุขไพบูลย์ รวมกับอีก 6 หมู่บ้านในตำบลเสิงสาง ตั้งเป็น ตำบลสุขไพบูลย์ และปี พ.ศ. 2538 ได้แยกหมู่ที่ 20 บ้านราษฎร์บำรุง รวมกับอีก 7 หมู่บ้านในตำบลโนนสมบูรณ์ ตั้งเป็น ตำบลบ้านราษฎร์ เป็นตำบลลำดับที่ 6 ของทางอำเภอจนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเสิงสางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 87 หมู่บ้าน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  | เสิงสาง |  | (Soeng Sang) | 17 หมู่บ้าน |  |
| 2. |  | สระตะเคียน |  | (Sa Takhian) | 15 หมู่บ้าน |  |
| 3. |  | โนนสมบูรณ์ |  | (Non Sombun) | 14 หมู่บ้าน |  |
| 4. |  | กุดโบสถ์ |  | (Kut Bot) | 18 หมู่บ้าน |  |
| 5. |  | สุขไพบูลย์ |  | (Suk Phaibun) | 13 หมู่บ้าน |  |
| 6. |  | บ้านราษฎร์ |  | (Ban Rat) | 10 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเสิงสางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลโนนสมบูรณ์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลโนนสมบูรณ์
เทศบาลตำบลเสิงสาง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเสิงสาง
องค์การบริหารส่วนตำบลเสิงสาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเสิงสาง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลเสิงสาง)
องค์การบริหารส่วนตำบลสระตะเคียน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสระตะเคียนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนสมบูรณ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนสมบูรณ์ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลโนนสมบูรณ์)
องค์การบริหารส่วนตำบลกุดโบสถ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดโบสถ์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสุขไพบูลย์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสุขไพบูลย์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านราษฎร์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านราษฎร์ทั้งตำบล
สุด แสงวิเชียร

| ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ สุด แสงวิเชียร ม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |

เกิด: 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2450 อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ
เสียชีวิต: 8 มิถุนายน พ.ศ. 2538 (88 ปี)
สัญชาติ:  ไทย
อาชีพ: นายแพทย์, นักกายวิภาคศาสตร์, นักวิทยาศาสตร์, นักโบราณคดี, อาจารย์
มีชื่อเสียงจาก: หนึ่งในแพทย์ผู้ชันสูตรพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร
คู่สมรส: นางผจงจีบ แสงวิเชียร (จีบ บุตรานนท์)
บุตร: 5 คน
บิดามารดา: ขุนแสงสุรพาณิชย์ (จันทร์ แสงวิเชียร) นางแสงสุรพาณิชย์ (ทรัพย์ แสงวิเชียร)
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ สุด แสงวิเชียร (29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2450— 8 มิถุนายน พ.ศ. 2538) แพทย์ชาวไทย นักกายวิภาคศาสตร์ นักวิทยาศาสตร์ นักโบราณคดี ราชบัณฑิต และ ผู้ได้รับรางวัลแพทย์ดีเด่น บุคคลดีเด่นแห่งชาติ และนักอนุรักษ์ดีเด่น
ศาสตราจารย์ นายแพทย์ สุด แสงวิเชียร มีผลงานโดดเด่นในเรื่องวิทยาเอ็มบริโอ ด้านจุลกายวิภาคศาสตร์ ด้านมหกายวิภาคศาสตร์ หนึ่งในแพทย์ผู้ชันสูตรพระบรมศพสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
ประวัติ

ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ สุด แสงวิเชียร เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2450 ที่ตำบลปากน้ำ อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ เป็นบุตรของขุนแสงสุรพาณิชย์ (จันทร์ แสงวิเชียร) และนางทรัพย์ แสงสุรพาณิชย์ (ทรัพย์ แสงวิเชียร*2413 - 2512: 99 ปี) เป็นบุตรคนที่ 6 ของพี่น้อง 7 คน พี่ชาย 4 คน พี่สาว 1 คน น้องชาย 1 คน ท่านถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2538 เมื่ออายุได้ 88 ปี ท่านเป็นอาจารย์แพทย์ผู้สร้างความเจริญให้กายวิภาคศาสตร์ของคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล หนึ่งในคณะกรรมการฝ่ายแพทย์ ผู้ชันสูตรพระบรมศพ ผู้เขียนบันทึก เรื่อง "เมื่อข้าพเจ้าเข้าไปเกี่ยวข้องกับกรณีสวรรคต : หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ ซึ่งเป็นเอกสารประวัติศาสตร์ที่ยืนยันว่าเป็นการลอบปลงพระชนม์"
ท่านสมรสกับนางผจงจีบ แสงวิเชียร (จีบ บุตรานนท์ *2455 - 2542:87 ปี) บุตรี นายนาวาตรี หลวงเจียรเจนสมุทร์ (เจียร บุตรานนท์) และนางยิ้ม เจียรเจนสมุทร์ มีบุตรธิดารวมทั้งสิ้น 5 คน เป็นแพทย์ 3 คน ทันตแพทย์ 1 คน คือ ผศ.พญ.คุณหญิง แสงจันทร์ แสงวิเชียร, ศ.นพ.สรรใจ แสงวิเชียร, นายสายสุด แสงวิเชียร, ผศ.ทพญ.จุติศรี แสงวิเชียร, และรศ.พญ.จีระสุข จงกลวัฒนา
การศึกษา

การศึกษาเบื้องต้นกับบิดาของตน ศึกษาชั้นประถมปีที่ 1-3 มัธยมปีที่ 3 ที่โรงเรียนประจำจังหวัดสมุทรปราการ มัธยมปีที่ 4-8 ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จากนั้น ในปี พ.ศ. 2469 เป็นนิสิตเตรียมแพทย์ปริญญารุ่น 2 (นิสิตแพทย์) ที่ปัจจุบันคือคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล เรียนสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2473  ผลการเรียนยอดเยี่ยม จนได้รับทุนเรียนดีของพระยาอุเทนเทพโกสินทร (ประสาร บุรณศิริ) พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานปริญญาเวชชบัณฑิตชั้นตรี หรือแพทยศาสตร์บัณฑิต เป็นแพทย์ศิริราช รุ่นที่ 36 (แพทย์ปริญญารุ่น 3) ได้รับรางวัลเหรียญเงินรองเยี่ยมตลอดหลักสูตร 4 ปี เหรียญทองแดงที่ 1 ในแผนกศัลยศาสตร์ และเหรียญทองแดงที่ 1 ในแผนกอายุรศาสตร์ นอกจากนี้ระหว่างเข้ารับราชการเป็นอาจารย์แผนกกายวิภาคศาสตร์ จุฬาฯ  และได้รับทุนมูลนิธิร็อกกี้เฟลเลอร์ไปศึกษาต่อทางกายภาคศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยมิชิแกน และมหาวิทยาลัยเคสเวสเทิร์นรีเซิร์ฟ สหรัฐอเมริกา ได้รับเงินทุนจากกองทุนพระมรดกของสมเด็จพระเจ้าพี่ยาเธอ เจ้าฟ้ามหิดลอดุลยเดช กรมหลวงสงขลานครินทร์ และใน พ.ศ. 2506 ได้รับทุน WHO ไปศึกษาวิชามนุษยพันธุศาสตร์และวิจัยโครงกระดูกมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ที่ขุดพบในประเทศไทย ที่มหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก
การทำงาน

เมื่อจบการศึกษาแล้ว พ.ศ. 2474 ท่านเข้ารับราชการเป็นอาจารย์แผนกกายวิภาคศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้รับทุนมูลนิธิร็อกกี้เฟลเลอร์ไปศึกษาต่อทางกายวิภาคศาสตร์ที่สหรัฐอเมริกา  และได้กลับมาเป็นอาจารย์ที่แผนกกายวิภาคศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ ระหว่าง พ.ศ. 2476-2513  ในระหว่างเหตุการณ์กรณีสวรรคต นั้น ศ.นพ.สุด แสงวิเชียร ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกกายวิภาคศาสตร์ และได้เข้าร่วมเป็นแพทย์ผู้ชันสูตรพระบรมศพ ร่วมกับคณะแพทยศาสตร์ ศิริราช
ท่านได้ดำรงตำแหน่งคณบดีคนที่ 9 ของคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล ระหว่างปี พ.ศ. 2511 - 2512 เมื่อเกษียณอายุแล้วก็ยังช่วยสอนที่นี่ทุกวันจนถึง พ.ศ. 2536 จนไปทำงานเฉพาะวันพุธ วันละ 4 ชั่วโมง จากปัญหาสุขภาพ จนเสียชีวิต และได้สั่งครอบครัวไว้ให้มอบร่างกายของท่านแก่ภาควิชากายวิภาคศาสตร์ ภายหลังบำเพ็ญกุศลแล้ว ปัจจุบันได้แขวนโครงกระดูกไว้ให้นิสิตนักศึกษาแพทย์ใช้ประกอบการศึกษาที่ตึกกายวิภาคศาสตร์
ท่านมีผลงานโดดเด่นทางด้านวิทยาเอ็มบริโอ ด้านจุลกายวิภาคศาสตร์ ด้านมหกายวิภาคศาสตร์ (การดองศพ) ท่านมีผลงานวิจัยมากกว่า 250 เรื่อง เป็นหัวหน้าแผนกที่สามารถทำให้แผนกกายวิภาคศาสตร์เจริญก้าวหน้า โดยเฉพาะงานด้านพิพิธภัณฑ์  เป็นผู้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์กายวิภาคศาสตร์คองดอน(เป็นเกียรติแก่ ศ.คองดอน) เมื่อ พ.ศ. 2491 ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งเดียวในโลก ที่มีระบบประสาทและระบบหลอดเลือดแดงทั้งตัว
ศ.นพ.สุด เคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ พ.ศ. 2516
ผลงาน

ศ.นพ.สุด แสงวิเชียร มีผลงานทางวิชามากมาย ได้แก่
หนังสือกว่า 20 เล่ม เช่น   เมื่อข้าพเจ้าไปเกี่ยวข้องกับกรณีสวรรคต, กายวิภาคศาสตร์ (ภาษาไทย), The Prehistoric Thai Skeleton from Ban-Kao Karnchanaburi Archiological Excavation in Thailand Vol. lll, ศาสตราจารย์ อีดี คองดอน กับประวัติวิชากายวิภาคศาสตร์ของประเทศไทย, ประวัติพิพิธภัณฑ์และห้องปฏิบัติการเรื่องราวก่อนประวัติศาสตร์, ศิริราชที่ผมรู้จัก, ดร.ไฮเซอร์ กับความช่วยเหลือของมูลนิธิร็อกกี้เฟลเลอร์ต่อรัฐบาลไทย, พิพิธภัณฑ์ศิริราช, ตามรอยพระยุคลบาท, Studies on physical anthropology in Thai subjects (E.D. Congdon Ph.D., Sood Sangvichien M.B., M.D., Puket Vachananda M.B.,Ph.D.), กายวิภาคศาสตร์ ทรวงอก (บทที่ 1 กายวิภาคศาสตร์ของทรวงอกและอวัยวะภายใน)
บทความวิชาการ ทั้งภาษาไทยและอังกฤษกว่า 150 บทความ
บทความประวัติศาสตร์ทางการแพทย์ กว่า 100 บทความ
บทความทางโบราณคดี กว่า 40 บทความ
เกียรติคุณ

ศ.นพ.สุด แสงวิเชียร ได้รับการเชิดชู ทั้งระดับประเทศ และนานาชาติ ที่สำคัญได้แก่
เกียรติคุณ > เกียรติที่ได้รับทางวิชาการ

ราชบัณฑิต ประเภทวิทยาศาสตร์ประยุกต์ สาขาวิชาแพทยศาสตร์ ราชบัณฑิตยสถาน เมื่อ พ.ศ. 2485
แพทยศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต กิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ พ.ศ. 2492
F.I.C.S. กิตติมศักดิ์ พ.ศ. 2504
วิทยาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต กิตติมศักดิ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2517
ศิลปศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต (โบราณคดี) กิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร พ.ศ. 2517
สังคมวิทยาและมานุษยวิทยาดุษฎีบัณฑิต กิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2524
แพทยศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต กิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2526
เกียรติคุณ > เกียรติที่ได้รับจากสังคม

แพทย์ดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2526
คนไทยตัวอย่างของมูลนิธิธารน้ำใจ พ.ศ. 2530
บุคคลดีเด่นแห่งชาติ สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (ด้านกายวิภาคศาสตร์) ของคณะกรรมการเอกลักษณ์แห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี พ.ศ. 2531
นักอนุรักษ์มรดกไทยดีเด่น พ.ศ. 2533
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2525 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2508 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2516 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2509 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
พ.ศ. 2501 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
บรรณานุกรม

ชีวประวัติคณบดี ศ.นพ.สุด แสงวิเชียร เว็บไซต์คณะแพทยศาสตร์ ศิริราช[ลิงก์เสีย]
Blog Gotoknow โดย นาย ธเนศ ขำเกิด เก็บถาวร 2008-11-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หนังสือ ที่ระลึกเนื่องในงานพระราชทานเพลิงศพ ศาสตราจารย์นายแพทย์สุด แสงวิเชียร
แหล่งข้อมูลอื่น

ย้อนรอย ๑๕ ปี สารคดี : นายแพทย์สุด แสงวิเชียร
เท็ปปังยากิ

เท็ปปังยากิ
เท็ปปังยากิ (ญี่ปุ่น: 鉄板焼き; โรมาจิ: teppan'yaki) เป็นรูปแบบหนึ่งของอาหารญี่ปุ่นที่ใช้กระทะเหล็กแบนในการประกอบอาหารในประเทศญี่ปุ่น เท็ปปังยากิจึงหมายถึงอาหารที่ทำให้สุกโดยกระทะเหล็ก ทั้งนี้รวมถึงสเต๊ก กุ้ง โอโกโนมิยากิ ยากิโซบะ และมนจายากิ
คำว่า เท็ปปังยากิ มาจากคำว่า เท็ปปัง (鉄板) ที่แปลว่าแผ่นเหล็ก และ ยากิ (焼き) ที่แปลว่าย่าง ปิ้ง และทอดด้วยกระทะ
ประวัติ

ผู้ให้กำเนิดรูปแบบของเท็ปปังยากิ คือร้านอาหารญี่ปุ่นที่ชื่อ มิโซโนะ (Misono) ในปี ค.ศ. 1945 โดยนำเอาแนวคิดการปรุงอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากตะวันตก มาปรุงลงบนกระทะเท็ปปัง แล้วพบว่าอาหารชนิดนี้ได้รับความนิยมในหมู่ชาวต่างชาติมากกว่าชาวญี่ปุ่น ชาวต่างชาติชื่นชมกับทักษะการเตรียมอาหารของพ่อครัว ฝีมือการทำอาหาร และรู้สึกคุ้นเคยมากกว่าอาหารแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น ร้านอาหารแห่งนี้โด่งดังขึ้นเรื่อย ๆ ในหมู่นักท่องเที่ยวต่างชาติ และทางร้านเองได้พัฒนาทักษะการเตรียมอาหารของพ่อครัวให้เพิ่มมากขึ้น เช่น การเรียงหัวหอมให้เป็นทรงภูเขาไฟฟูจิและจุดแอลกอฮอล์หรือสาเกให้ติดไฟ ทำให้เกิดภูเขาไฟหัวหอมที่มีเปลวไฟ
ส่วนผสม

ส่วนผสมทั่วไปที่ใช้สำหรับเท็ปปังยากิแบบตะวันตกคือ เนื้อ กุ้ง หอย กุ้งมังกร ไก่ และผัก ใช้น้ำมันถั่วเหลืองในการปรุงส่วนผสมต่าง ๆ สำหรับเท็ปปังยากิแบบญี่ปุ่น มียากิโซบะซึ่งประกอบด้วยบะหมี่ กะหล่ำปลี เนื้อหรืออาหารทะเล และโอโกโนมิยากิซึ่งปรุงด้วยน้ำมันพืข น้ำมันสัตว์ หรือทั้งสองอย่าง ร้านเท็ปปังยากิในประเทศญี่ปุ่นจำนวนมากมีเนื้อโคเบะ (Kobe beef) เคียงด้วยถั่วงอก แตง (zucchini) กระเทียมแผ่น หรือข้าวผัด บางร้านมีน้ำจิ้มสำหรับอาหารโดยเฉพาะ อย่างไรก็ตาม ในประเทศญี่ปุ่น ซอสถั่วเหลืองเป็นซอสที่หาได้ทั่วไป
ทวีปอเมริกาเหนือ

รูปแบบของเท็ปปังยากิในอเมริกาเหนือ ประกอบด้วยสเต๊กและเนื้ออื่น ๆ กับผัก และมักจะรู้จักในนามฮิบาชิ (hibashi) เพื่อกล่าวถึงร้านสเต็กญี่ปุ่น (Japanese steakhouses)
ในสหรัฐอเมริกา ร้านเบนิฮานา (Benihana) ที่เปิดสาขาแรกในนิวยอร์ก ในปี ค.ศ. 1964 เป็นผู้ทำให้เท็ปปังยากิโด่งดัง ร้านนี้นำเสนอเท็ปปังยากิโดยการให้พ่อครัวแสดงการทำอาหารให้ผู้ที่มารับประทานอาหารชม โดยมีเทคนิคและวิธีการที่หลากหลาย พ่อครัวจะโยนภาชนะมากกว่าสองชิ้นสลับไปมา พลิกกุ้งขึ้นไปอยู่บนกระเป๋าเสื้อของตน นำไข่ลงไปใส่ไว้ในหมวก โยนไข่ขึ้นไปในอากาศแล้วเคาะด้วยมีด จากนั้นส่งกุ้งเข้าปากผู้ชม หรือเรียงหัวหอมทำเป็นภูเขาไฟ
ภูเขาไฟหัวหอมนี้เป็นการแสดงอย่างหนึ่งของพ่อครัวในร้านเท็ปปังยากิ เริ่มด้วยการหัวหอมหั่นบาง ๆ แล้วนำมาซ้อนกันหลาย ๆ ชั้นจนดูเหมือนภูเขาไฟฟูจิที่มีเปลวไฟ จากนั้นจุ่มลงในของเหลวที่ปะทุขึ้นเหมือนเป็นลาวา
ในการเตรียมการแบบดั้งเดิม หัวหอมจะถูกหั่นเป็นชั้น ๆ ชั้นบนสุดหรือล่างสุดของกองจะถูกแยกออกมา จากนั้นจะถูกแยกออกทีละวง วงนอกสุด (วงที่ใหญ่ที่สุด) จะถูกใช้เป็นฐาน โดยด้านวงรอบนอกที่กว้างกว่าจะคว่ำอยู่ด้านล่าง วงที่เล็กกว่าจะถูกวางซ้อนขึ้นไปเรื่อย ๆ จนเกิดเป็นทรงโคนที่มีรูตรงกลาง
หลังจากการสร้างหัวหอมทรงโคน น้ำมันจะถูกราดลงในช่องเปิด (ตรงปล่องภูเขาไฟ) ตามด้วยเอทิลแอลกอฮอล์เจือจาง และเปิดไฟ แอลกอฮอล์ลุกไหม้ภายในไม่กี่วินาที เหลือแต่ไอของแอลกอฮอล์ที่ไม่เผาไหม้กำลังพ่นออกจากปล่องเหมือนเป็นควันไฟ ซอสเทริยากิยังสามารถเติมลงไปหลังจากไฟดับ และน้ำมันที่ถูกทำให้ร้อนจากการย่าง จะปะทุขึ้นและไหลออกจากปล่องเหมือนลาวา
อุปกรณ์อื่นในตระกูลเท็ปปังคือ ตะแกรงสำหรับย่าง ประกอบด้วยเหล็กแผ่นบางวางอยู่เหนือเตาเผาทรงกลม โดยทั่วไปแผ่นเหล็กจะเล็กกว่าเตาเผาและกลมเหมือนเตาเผาบาร์บีคิวของมองโกเลีย
อุปกรณ์สำหรับเท็ปปังยากิ
เส้นขนานที่ 26

เส้นขนานที่ 26 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 26 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 26 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
26° เส้นขนานที่ 26 องศาเหนือ: 26° เส้นขนานที่ 26 องศาใต้
เส้นขนานที่ 58 องศาใต้

เส้นขนานที่ 58 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 58 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรใต้และ ทวีปแอนตาร์กติกา
รอบโลก

เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 58° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
| พิกัด | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ | หมายเหตุ  |
| --- | --- | --- |
| 58°0′S 0°0′E﻿ / ﻿58.000°S 0.000°E﻿ / -58.000; 0.000﻿ (Prime Meridian) | มหาสมุทรแอตแลนติก |  |
| 58°0′S 20°0′E﻿ / ﻿58.000°S 20.000°E﻿ / -58.000; 20.000﻿ (Indian Ocean) | มหาสมุทรอินเดีย |  |
| 58°0′S 147°0′E﻿ / ﻿58.000°S 147.000°E﻿ / -58.000; 147.000﻿ (Pacific Ocean) | มหาสมุทรแปซิฟิก |  |
| 58°0′S 67°16′W﻿ / ﻿58.000°S 67.267°W﻿ / -58.000; -67.267﻿ (Atlantic Ocean) | มหาสมุทรแอตแลนติก | ผ่านทาง  เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช (อ้างโดย  อาร์เจนตินา) |
ดูเพิ่ม

เส้นขนานที่ 57 องศาใต้
เส้นขนานที่ 59 องศาใต้
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90
เท็มมงกาตะ

เท็มมงกาตะ (ญี่ปุ่น: 天文方; โรมาจิ: tenmonkata) เป็นสถาบันวิจัยเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของท้องฟ้าและปฏิทินที่จัดตั้งขึ้นโดยรัฐบาลเอโดะ มีหน้าที่หลักในการจัดทำปฏิทิน
ภาพรวม

เดิมทีงานจัดทำปฏิทินเป็นหน้าที่ของอมเมียวเรียวของทางราชสำนัก รับผิดชอบโดยตระกูลสึจิมิกาโดะ แต่ในปี 1684 ชิบูกาวะ ชุงไก ได้จัดทำปฏิทินโจเกียวขึ้นมาเพื่อใช้แทนปฏิทินเซวียนหมิงที่สืบทอดมาจากทางจีน ในโอกาสนี้รัฐบาลโชกุนจึงได้สั่งให้จัดตั้งเท็มมงกาตะขึ้นมา และให้ชุงไกรับตำแหน่งผู้นำเท็มมงกาตะในปี 1685 ตั้งแต่นั้นมา งานรวบรวมปฏิทินก็ยกให้เป็นหน้าที่ของเท็มมงกาตะภายใต้รัฐบาลโชกุน
ตำแหน่งผู้นำเท็มมงกาตะนั้นเริ่มแรกสืบทอดทางสายเลือดโดยตระกูลชิบูกาวะ แต่หลังจากนั้นก็ได้เปลี่ยนถ่ายให้ตระกูลอิไก, นิชิกาวะ, ยามาจิ, โยชิดะ, โอกูมูระ, ทากาฮาชิ และ อาดาจิ ตามลำดับ จนกระทั่งสิ้นสุดยุคเอโดะ
ในปี ค.ศ. 1811 ตามคำแนะนำของทากาฮาชิ คาเงยาสึ ได้มีการจัดตั้งบันโชวาเงโงโย (蛮書和解御用) ขึ้นเป็นสำนักงานภายนอก ซึ่งดำเนินต่อไปจนกระทั่งมีการจัดตั้งบันโชชิราเบโชะ (蕃書調所) ขึ้นในปี 1858 ในช่วงปลายยุคเอโดะนั้นนอกจากการรวบรวมปฏิทินแล้ว ยังรับผิดชอบด้าน ดาราศาสตร์ การสำรวจ ภูมิศาสตร์ และการแปลหนังสือต่างประเทศอีกด้วย และกลายมาเป็นส่วนหนึ่งในการก่อตั้งมหาวิทยาลัยโตเกียว
อุปกรณ์สังเกตการณ์ดาราศาสตร์

หอดูดาว ซึ่งในสมัยนั้นเรียกว่า "ชิเต็นได" (司天台) ได้ก่อตั้งขึ้นที่ย่านอูชิโงเมะ (ปัจจุบันอยู่ในเขตชินจูกุ) ในปี 1685 ซึ่งเป็นปีหลังจากที่ชุงไกได้รับแต่งตั้งให้เป็นเท็มมงกาตะ และได้ย้ายไปที่ย่านฮนโจะ (ปัจจุบันอยู่ในเขตเมงูโระ) ใน ปี 1689 และย้ายไปที่คันดะซากุมะโจว (ปัจจุบันคือเขตชิโยดะ) ในปี 1701 และได้ย้ายไปที่อาซากูซะในปี 1782 แล้วใช้ชื่อว่า"หอดูดาวอาซากุสะ" (浅草天文台) หรือเรียกว่า "ฮันเรกิโจะ" (頒暦所, สำนักงานปฏิทิน) ทากาฮาชิ โยชิโตกิ และ ฮาซามะ ชิเงโตมิได้มีส่วนร่วมในการแก้ไขปฏิทินในช่วงสมัยที่อยู่ที่หอดูดาวอาซากุสะ อิโน ทาดาตากะยังได้ร่ำเรียนดาราศาสตร์จากโยชิโตกิที่นี่ด้วย หลังจากนั้น ในปี 1842 พวกชิบูกาวะ คาเงสุเกะยังได้สร้างหอดูดาวอีกแห่งที่ย่านคุดันซากะ และได้ทำการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ที่นี่ แต่ในปี 1869 ทั้งหอดูดาวอาซากุสะและเท็มมงกาตะก็ได้ถูกยกเลิกไป
หลังจากยกเลิกเท็มมงกาตะ

หลังจากการฟื้นฟูการปกครองของจักรวรรดิหลังยุทธการโทบะ–ฟูชิมิ ฮารุโอะ สึจิมิกาโดะ ได้ร้องขอต่อทางราชสำนักให้คืนอำนาจในการคำนวณปฏิทิน และการแจกจ่ายปฏิทินให้กับตระกูลสึจิมิกาโดะ
ภาพวาดหอดูดาวอาซากุสะโดย คัตสึชิกะ โฮกูไซ
เทนตะคูไลต์

| Tentaculites ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: Devonian |
| --- | --- |

ชิ้นส่วนตัวอย่างเทนตะคูไลต์

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Mollusca
ชั้น:: Tentaculita
อันดับ:: Tentaculitida
วงศ์:: Tentaculitidae
สกุล:: Tentaculites von Schlotheim 1820

Species
 See text.
เทนตะคูไลต์ คือ ซากดึกดำบรรพ์ ในยุคดีโวเนียน, มีอายุระหว่าง 360-410 ล้านปีมาแล้ว เทนตะคูไลต์ยังไม่มีการจำแนกทางอนุกรมวิธานอย่างเป็นทางการแต่บางคนก็จัดให้อยู่ในกลุ่มของผีเสื้อทะเล (pteropod) ซึ่งเป็นหอยกาบเดี่ยวขนาดเล็ก (ลำตัวยาวน้อยกว่า 1 ซม.) อาศัยอยู่บริเวณผิวทะเล จัดอยู่ในชั้นย่อยโอพิสโธบรานเชีย ไฟลั่มมอลลัสก้า เทนตะคูไลต์มีเปลือกรูปกรวยด้วยขนาดระหว่าง 5 ถึง 20 มม.
เทนตะคูไลต์ยุคดีโวเนียนจากแมรีแลนด์ ขนาดแท่งมาตราส่วน 5.0 มม.
ดูเพิ่ม

Treatise on Invertebrate Paleontology, Part W - Miscellanea. Geological Society of America and University of Kansas Press, 1962. LCCN 53012913
แม่แบบ:Paleo-stub
เขตซือเหมา

| เขตซือเหมา 思茅区 |
| --- | --- |
เขต
ที่ตั้งของเขตซือเหมา (สีชมพู) และจังหวัดผูเอ่อร์ (สีเหลือง) ภายในมณฑลยูนนานของประเทศจีน
เขตซือเหมาที่ตั้งในมณฑลยูนนาน
พิกัด: 22°46′51″N 100°58′30″E﻿ / ﻿22.78083°N 100.97500°E﻿ / 22.78083; 100.97500
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: ยูนนาน
จังหวัด: ผูเอ่อร์
GB/T 2260 CODE: 530802
จำนวนเขตการปกครองระดับตำบล: 7
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,928 ตร.กม. (1,517 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,370.9 เมตร (4,497.7 ฟุต)
ประชากร (2006)
 • ทั้งหมด: 255,500 คน
 • ความหนาแน่น: 65 คน/ตร.กม. (170 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 665000
รหัสพื้นที่: 0879
เว็บไซต์: www.simao.gov.cn
1สำนักสถิติมณฑลยูนนาน  2เว็บไซต์นครผูเอ่อร์  3เว็บไซต์มณฑลยูนนาน 
เขตซือเหมา (จีน: 思茅区; พินอิน: Sīmáo Qū) เดิมชื่อ เขตชุ่ยยฺหวิน (จีน: 翠云区; พินอิน: Cuìyún Qū) เป็นเขตหนึ่งภายใต้การปกครองของนครระดับจังหวัดผูเอ่อร์ มณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดผูเอ่อร์ เดิมทีทั้งซือเหมาและบริเวณโดยรอบในจังหวัดผูเอ่อร์มีบทบาทสำคัญในการค้าขายชาระหว่างยูนนาน ทิเบต และอินเดีย โดยมีเมืองซือเหมาเป็นปลายทางหรือจุดเริ่มต้นสำหรับการขนส่งชาของขบวนคาราวานล่อ ขึ้นไปทางเหนือสู่ต้าหลี่ ลี่เจียง และลาซา ปัจจุบัน ชายังคงเป็นพืชผลและผลิตภัณฑ์หลักของภูมิภาค
ในปี 2007 นครซือเหมา (思茅市) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นนครผูเอ่อร์ (普洱市) การเปลี่ยนชื่อนี้ส่งผลต่อขนาดพื้นที่การผลิตชาผูเอ่อร์ (普洱)
เขตการปกครอง

ปัจจุบันเขตซือเหมาแบ่งออกเป็น 1 แขวง 4 เมือง และ 2 ตำบลชาติพันธุ์
1 แขวง
แขวงซือเหมา (思茅街道)
4 เมือง
เมืองหนานผิง (南屏镇)
เมืองอี่เซี่ยง (倚象镇)
เมืองซือเหมาก่าง (思茅港镇)
เมืองลิ่วชุ่น (六顺镇)
2 ตำบลชาติพันธุ์
ตำบลชนชาติอี๋และไท หลงถัน (龙潭彝族傣族乡)
ตำบลชนชาติอี๋ ยฺหวินเซียน (云仙彝族乡)
การขนส่ง

ท่าอากาศยานผูเอ่อร์ซือเหมา (IATA: SYM, ICAO: ZPSM)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของเขตซือเหมา เก็บถาวร 2007-09-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี
เส้นขนานที่ 59 องศาใต้

เส้นขนานที่ 59 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 59 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรใต้และ ทวีปแอนตาร์กติกา
รอบโลก

เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 58° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
| พิกัด | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| 59°0′S 0°0′E﻿ / ﻿59.000°S 0.000°E﻿ / -59.000; 0.000﻿ (Prime Meridian) | มหาสมุทรแอตแลนติก |  |
| 59°0′S 20°0′E﻿ / ﻿59.000°S 20.000°E﻿ / -59.000; 20.000﻿ (Indian Ocean) | มหาสมุทรอินเดีย |  |
| 59°0′S 147°0′E﻿ / ﻿59.000°S 147.000°E﻿ / -59.000; 147.000﻿ (Pacific Ocean) | มหาสมุทรแปซิฟิก |  |
| 59°0′S 67°16′W﻿ / ﻿59.000°S 67.267°W﻿ / -59.000; -67.267﻿ (Atlantic Ocean) | มหาสมุทรแอตแลนติก | ผ่านทาง  เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช (อ้างโดย  อาร์เจนตินา) |
| 59°0′S 26°37′W﻿ / ﻿59.000°S 26.617°W﻿ / -59.000; -26.617﻿ (Bristol Island) |  เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช | อ้างโดย  อาร์เจนตินา |
| 59°0′S 26°35′W﻿ / ﻿59.000°S 26.583°W﻿ / -59.000; -26.583﻿ (Atlantic Ocean) | มหาสมุทรแอตแลนติก |  |
ดูเพิ่ม

เส้นขนานที่ 58 องศาใต้
เส้นขนานที่ 60 องศาใต้
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90
เดอะสตอรีบีกินส์

Extended play by Twice
เดอะสตอรีบีกินส์ เป็นอีพีเดบิวต์โดยศิลปินเกิร์ลกรุ๊ปจากเกาหลีใต้ ทไวซ์ จัดจำหน่ายโดยเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2015 ผ่าน KT Music อีพีชุดนี้ประกอบด้วยเพลงทั้งหมด 6 เพลง รวมถึงเพลงนำอย่าง "ไลก์อูห์อาห์" ซึ่งแต่งโดย แบล็กอายด์พิลซึง และเป็นการผสมผสานของแนวเพลงต่างๆ มากมาย
หลังจากการก่อตั้งของ ทไวซ์ ผ่านรายการเซอร์ไววัลโชว์ ซิกส์ทีน ซึ่งจบลงในเดือนกรกฎาคม 2015 วงได้เดบิวต์อย่างเป็นทางการในอีกสามเดือนต่อมา โดยโปรโมต อีพีเปิดตัวของพวกเขาในรายการเพลงของเกาหลีใต้หลายรายการ อีพีชุดนี้ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ในระดับปานกลางโดยขึ้นถึงอันดับสามใน แกออนอัลบั้มชาร์ต และขายได้มากกว่า 40,000 ชุดภายในสิ้นปี 2558