stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อ้อย
ลักษณะทั่วไป > ผล

ผลของอ้อยมีลักษณะคล้ายผล(เมล็ด)ของข้าวที่มีขนาดเล็กลงมาหลายเท่า และจะติดอยู่กับตัวดอกอย่างแน่น เราจะเรียกเมล็ดอ้อยว่าฟัซซ์ หรือ ฟลัฟฟ์ (fuzz หรือ fluff) และเมล็ดเหล่านี้ก็จะนำไปเพาะใหม่ต่อไป
การเจริญเติบโตของอ้อย

การเจริญเติบโตของอ้อยนั้นแบ่งออกได้เป็น 4 ระยะ คือ
ระยะงอก (germination phase)
ระยะนี้เริ่มต้นตั้งแต่ปลูกจนกระทั่งหน่อโผล่พันดิน โดยจะใช้เวลาประมาณ 2-3 สัปดาห์ ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่าง เช่น พันธุ์ ความหนาของดินที่กลบท่อนพันธุ์ และการปฏิบัติต่อท่อนพันธุ์ เป็นต้น หน่อที่เกิดจากตาของท่อนพันธุ์ เรียกว่า หน่อแรก (primary shoot) หรือหน่อแม่ (mother shoot) จำนวนท่อนพันธุ์ที่งอกต่อไร่จะเป็นตัวกำหนดจำนวนกออ้อยในพื้นที่นั้น
ระยะแตกกอ (tillering phase)
การแตกกอ จะเริ่มจากราว ๆ 1.5 เดือน หลังปลูก และ อาจนานถึง 2.5-4 เดือน การแตกกอ เป็นกระบวนการทางสรีรวิทยาของแบบการทำซ้ำภายใต้พื้นดิน โดยแยกออกจากข้อตาที่เป็นหน่อแม่ โดยการแตกกออ้อย ให้มีจำนวนข้อที่เหมาะสม จะทำให้ได้ผลผลิตที่ดี โดยปัจจัยต่างๆ ที่มีผลต่อ การแตกกอ มีหลากหลาย ได้แก่  ความชื้นในดิน แสง  อุณหภูมิ และปุ๋ย หน่อที่เกิดขึ้น ในช่วงต้นนั้นก่อให้เกิด ลำที่ใหญ่และหนัก แต่หน่อที่เกิดขึ้น ในช่วงปลายจะมีโอกาสทั้งตายหรือ ซึ่งจะเกิดขึ้นในระยะสั้น คือโตไม่เต็มที่เท่านั้น การปลูกอ้อยในระยะการแตกกอนั้น การควบคุม  น้ำ และ วัชพืช ที่มีความสำคัญต่อการแตกกอเป็นอย่างมาก ซึ่งจะช่วยกระตุ้นการแตกกอ ให้มีประมาณหน่อลูกที่เหมาะสม ส่งผลต่อการได้ผลผลิต ตันต่อไรที่ดี
ระยะย่างปล้อง (stalk elongation phase)
ระยะนี้เป็นระยะต่อเนื่องกับการแตกกอ อ้อยจะมีการเพิ่มความยาวและขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของปล้องอย่างรวดเร็ว ทำให้อ้อยทั้งลำต้นเจริญเติบโตได้อย่างรวดเร็วด้วย โดยจะเริ่มตั้งแต่อายุประมาณ 3-4 เดือน ถึงอายุประมาณ 7-8 เดือน ซึ่งหลังจากนั้นการเจริญเติบโตจะมีลดลง และจะเริ่มมีการสะสมน้ำตาลเพิ่มมากขึ้น
ระยะแก่และสุก (maturity and ripening phase)
เป็นระยะที่มีอัตราการเจริญเติบโตช้าลงมากเมื่อเปรียบเทียบกับระยะต่างๆข้างต้น เมื่อการเจริญเติบโตเริ่มช้าลง น้ำตาลทีจากที่ใบสร้างขึ้นโดยการสังเคราะห์แสงนั้นจะถูกใช้น้อยลง และมีเหลือสะสมในลำต้นมากขึ้น ซึ่งระยะนี้เป็นการเริ่มต้นของการสุกนั่นเอง การสะสมน้ำตาลนั้นจะเริ่มจากส่วนโคนไปหาปลาย ดังนั้นส่วนโคนจึงมีความหวานมากกว่าส่วนปลาย การสะสมน้ำตาลจะมีมากขึ้นตามลำดับ จนกระทั่งทุกส่วน มีความหวานใกล้เคียงกัน เรียกว่า สุก
สายพันธุ์

อ้อยมีหลายพันธุ์แตกต่างกันที่ความสูง ความยาวของข้อและสีของลำต้น อ้อยเป็นพืชเศรษฐกิจที่เกษตรกรนิยมปลูกกันมาก อ้อยที่นำมาคั้นน้ำสำหรับดื่ม เป็นอ้อยที่ปลูกบริเวณที่ราบลุ่ม พื้นที่ดินเหนียว ประชาชนเรียกว่า อ้อยเหลือง หรือ อ้อยสิงคโปร์ นิยมปลูกกันมากในบริเวณจังหวัดอ่างทอง พระนครศรีอยุธยา สุพรรณบุรี และนครปฐม เป็นต้น
พ.ศ. 2550 ศูนย์วิจัยพืชไร่สุพรรณบุรี (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น ศูนย์วิจัยและพัฒนาการเกษตรสุพรรณบุรี) กรมวิชาการเกษตร ดำเนินการศึกษาวิจัยและพัฒนาพันธุ์อ้อยขึ้นมาใหม่ คือ พันธุ์สุพรรณบุรี 80 ซึ่งได้จากการผสมข้ามพันธุ์ระหว่างพันธุ์แม่ 85-2-352 กับพันธุ์พ่อ K84-200 ใช้ระยะเวลาคัดเลือกและปรับปรุงพันธุ์นานกว่า 11 ปี  มีลักษณะเด่น คือ ให้ผลผลิตในอ้อยปลูกน้ำหนักเฉลี่ย 17.79 ตัน/ไร่ ให้ผลผลิตน้ำตาลเฉลี่ย 2.66 ตันซีซีเอส/ไร่ นอกจากนี้ยังสามารถต้านทานโรคเหี่ยวเน่าแดงและโรคแส้ดำได้ระดับปานกลางด้วย
พันธุ์อ้อยที่นิยมในประเทศไทยแบ่งออกเป็น 2 ชนิด  ได้แก่ อ้อยเคี้ยวและอ้อยสำหรับทำน้ำตาล
อ้อยเคี้ยว อ้อยที่มีเปลือกและชานนิ่ม มีความหวานในระดับปานกลางถึงระดับสูง ปลูกเพื่อนำน้ำอ้อยไปบริโภคโดยตรง หรือใช้สำหรับรับประทานสด อ้อยเคี้ยวที่นิยมปลูกกันมีหลายพันธุ์ ได้แก่
อ้อยสิงคโปร์ (อ้อยสำลี) ลักษณะจะมีชานนิ่มมาก ลำต้นสีเหลืองอมเขียว นำมาทำเป็นน้ำอ้อยแล้วจะมีสีสวยน่ารับประทาน
พันธุ์มอริเชียส ลำต้นสีม่วงแดง พันธุ์นี้จะไม่เหมาะสำหรับทำน้ำอ้อย จึงใช้สำหรับการบริโภคโดยตรงแทน อ้อยพันธุ์นี้นิยมปลูกในจังหวัดราชบุรีและนครปฐม
พันธุ์บาดิลาสีม่วงดำ ถึงแม้ว่าจะเป็นอ้อยเคี้ยว แต่ก็จะไม่ค่อยนิยมปลูกกันเพราะอ้อยพันธุ์นี้โตช้าและมีปล้องที่สั้นมาก
อ้อยทั้ง 3 พันธุ์นี้จัดเป็นพวกอ้อยดั้งเดิม ซึ่งมีถิ่นกำเนิดแถบเกาะนิวกินี นอกจากนี้ก็มีอ้อยน้ำผึ้งและอ้อยขาไก่ ซึ่งยังมีปลูกบ้างในบางพื้นที่ อย่างไรก็ดี อ้อยชนิดอื่น ๆ นอกจากที่กล่าวมานี้ก็สามารถใช้เป็นอ้อยเคี้ยวได้หากมีความหวานที่มากพอและไม่แข็งจนเกินไป
อ้อยทำน้ำตาล
อ้อยพวกนี้เป็นจะอ้อยลูกผสมซึ่งเกิดขึ้นโดยนักผสมพันธุ์อ้อยของประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก สำหรับประเทศไทยได้มีการนำพันธุ์อ้อยลูกผสมเข้ามาจากต่างประเทศตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันรวมประมาณ 220 พันธุ์และมีเพียง 20 พันธุ์ ที่ปลูกเป็นการค้าอยู่ในภาคต่าง ๆ เช่น บี 4098, ซีบี 38-22, ซีโอ 419, ซีโอ 421, เอฟ 108, เอฟ 134 , เอฟ 137, เอฟ 138 เป็นต้น
สรรพคุณสมุนไพร

ตำรายาไทยใช้ลำต้นเป็นยาขับปัสสาวะ โดยใช้ลำต้นสด 70-90 กรัม หรือแห้ง 30-40 กรัม หั่นเป็นชิ้น ต้มน้ำ แบ่งดื่มวันละ 2 ครั้งก่อนอาหาร แก้ไตพิการ หนองในและขับนิ่ว แพทย์พื้นบ้านใช้ขับเสมหะ รายงานว่าอ้อยแดงมีฤทธิ์ขับปัสสาวะในสัตว์ทดลอง
อิหร่านกอญัร

อิหร่านกอญัร เป็นรัฐอิหร่านที่ปกครองโดยราชวงศ์กอญัรระหว่างปี ค.ศ. 1785–1925 โดยชาห์พระองค์แรกของราชวงศ์มีพระนามว่าพระเจ้าชาห์โมฮัมหมัด ข่าน กอญัรเสด็จขึ้นพระราชสมบัติเมื่อปี ค.ศ. 1789 ต่อมาภายหลังราชวงศ์กอญัรถูกโค่นล้มในการยึดอำนาจโดยเรซาข่านในปี ค.ศ. 1925
ปฐมบท

ราชวงศ์กอญัรเป็นราชวงศ์ที่ยิ่งใหญ่ในยุคใหม่ และเป็นยุคที่นิกายชีอะห์ในอิหร่านอ่อนแอ
การก่อตั้งราชวงศ์

ราชวงศ์กอญัรใน ค.ศ. 1789 ปีที่มีพระเจ้าชาห์โมฮัมหมัด ข่าน กอญัร ขึ้นเป็นชาฮันชาห์แห่งราชวงศ์กอญัรพระองค์แรก
การบุกยึดจอร์เจีย และ ดินแดนคอเคซัส

ภายหลังจากการเสด็จสวรรคตของชาห์นาเดอร์ อาณาจักร Kartli และ Kakheti ได้ปลดแอกจากการปกครองของชาวอิหร่าน และรวมตัวเป็นราชอาณาจักร Kartli-Kakheti ภายใต้การปกครองของกษัตริย์นาม Heraclius II (Erekle II) ในปี 1762 ซึ่งระหว่างปี 1747 ถึง 1795 Erekle สามารถรักษาเอกราชไว้ได้ตลอดยุคของราชวงศ์แซนด์ เนื่องจากเกิดความวุ่นวายภายในอิหร่าน ต่อมาในปี 1783 Heraclius ได้นำอาณาจักรของพระองค์เข้าเป็นรัฐในอารักขาของจักรวรรดิรัสเซียโดยสนธิสัญญา Georgievsk ในช่วงทศวรรษท้ายๆของศตวรรษที่ 18 จอร์เจียได้กลายเป็นตัวแปรสำคัญของความสัมพันธ์ระหว่างรัสเซียและอิหร่าน ไม่เหมือนในรัชสมัยของปีเตอร์มหาราช แคทเธอรีนมหาราชินี ผู้ปกครองรัสเซียในเวลาต่อมา มองจอร์เจียเป็นจุดยุทธศาสตร์สำหรับนโยบายในภูมิภาคคอเคซัสของพระนาง และใช้จอร์เจียเป็นฐานปฏิบัติการต่อต้านอิหร่านและจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งทั้งคู่เป็นคู่แข่งทางภูมิรัฐศาสตร์ที่มีชายแดนติดต่อกับรัสเซียโดยตรง ยิ่งไปกว่านั้น เป็นแนวคิดที่ดีหากจะมีท่าเรือเพิ่มบนชายฝั่งจอร์เจียซึ่งติดต่อทะเลดำ กองทหารรักษาการณ์ของรัสเซียจำนวนสองกองพัน พร้อมด้วยปืนใหญ่สี่กระบอก ยาตราเข้าสู่เมืองทบิลีซีในปี 1784 แต่ก็ได้ถอนทัพออก เนื่องจากการประท้วงอย่างรุนแรงของชาวจอร์เจียน เมื่อรัสเซียก่อสงครามต่อจักรวรรดิออตโตมันในปี 1787 ก็ได้เริ่มบุกจากแนวหน้าที่อื่น
แหล่งข้อมูลอื่น

การยึดกรุงTbilisi วาดโดย อัคฮา โมฮัมเม็ด ข่าน. ภาพจากBritish Library.
พระฉายาลักษณ์ของพระเจ้าชาห์นัสเซอร์ อัลดิน ชาห์ กอญัร ปรากฏบนธนบัตรราคา 1 ควิราน.
อำเภอดอนตูม

| อำเภอดอนตูม |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Don Tum
คำขวัญ: บารมีหลวงพ่อเต๋ เสน่ห์ไทยทรงดำ ตำนานเมืองโบราณ ธงสงกรานต์ประเพณี หลามยอรสดี เกษตรอินทรีย์กสิกรรม
แผนที่จังหวัดนครปฐม เน้นอำเภอดอนตูม
พิกัด: 13°57′38″N 100°4′53″E﻿ / ﻿13.96056°N 100.08139°E﻿ / 13.96056; 100.08139
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครปฐม
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 171.354 ตร.กม. (66.160 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 49,133 คน
 • ความหนาแน่น: 286.73 คน/ตร.กม. (742.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 73150
รหัสภูมิศาสตร์: 7304
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอดอนตูม หมู่ที่ 1  ถนนเศรษฐวิถี ตำบลสามง่าม อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม 73150
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ดอนตูม เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครปฐม
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอดอนตูมตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบางเลน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบางเลน
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอนครชัยศรีและอำเภอเมืองนครปฐม
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกำแพงแสน
ประวัติศาสตร์

เดิมขึ้นกับอำเภอกำแพงแสน ต่อมาได้รับการแยกออกมาเป็นกิ่งอำเภอดอนตูม และตั้งเป็นอำเภอดอนตูมในปัจจุบัน คำว่า "ดอน" มาจากทำเลที่ตั้งมีพื้นที่อยู่ในที่สูงไม่เคยมีประวัติถูกน้ำท่วมใหญ่เลย ซึ่งอดีตเรียกบริเวณนี้ว่า "เมืองตูม" สันนิษฐานว่าเป็นชื่อเมืองเก่าแก่ในสมัยโบราณ ต่อมาทางราชการจึงจัดตั้งอำเภอชื่อแรก คือ อำเภอสามแก้ว ต่อมาเปลี่ยนเป็นอำเภอกำแพงแสน ทำให้ในสมัยนั้นอำเภอดอนตูมขึ้นกับอำเภอกำแพงแสน
ส่วนนี้เริ่มตั้งแต่ตั้งอำเภอดอนตูมถึงปัจจุบัน (รายปี)
วันที่ 1 มกราคม 2509 จัดตั้ง กิ่งอำเภอดอนตูม โดยแยกพื้นที่ตำบลสามง่าม ตำบลห้วยพระ ตำบลลำเหย ตำบลดอนพุทรา ตำบลบ้านหลวง ตำบลดอนรวก และตำบลห้วยด้วนจากอำเภอกำแพงแสน
วันที่ 1 มีนาคม 2510 จัดตั้งสุขาภิบาลสามง่าม ในท้องที่ตำบลสามง่าม
วันที่ 1 มีนาคม 2512 ยกฐานะเป็น อำเภอดอนตูม
วันที่ 15 เมษายน 2525 ตั้งตำบลลำลูกบัว แยกออกจากตำบลสามง่าม
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลสามง่ามเป็นเทศบาลตำบลสามง่าม
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอดอนตูมแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 8 ตำบล 69 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | สามง่าม | Sam Ngam | 12 | 10,830 |
| 2. | ห้วยพระ | Huai Phra | 9 | 8,159 |
| 3. | ลำเหย | Lam Hoei | 15 | 9,751 |
| 4. | ดอนพุทรา | Don Phutsa | 10 | 5,103 |
| 5. | บ้านหลวง | Ban Luang | 5 | 4,539 |
| 6. | ดอนรวก | Don Ruak | 5 | 4,043 |
| 7. | ห้วยด้วน | Huai Duan | 7 | 3,763 |
| 8. | ลำลูกบัว | Lam Luk Bua | 6 | 3,002 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอดอนตูมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลสามง่าม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสามง่ามและตำบลลำลูกบัวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยพระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยพระทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลลำเหย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำเหยทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดอนพุทรา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนพุทราทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านหลวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดอนรวก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนรวกทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยด้วน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยด้วนทั้งตำบล
วัด

วัดดอนตูม
วัดตะโกสูง
วัดสามง่าม
วัดแหลมมะเกลือ
วัดทุ่งพิชัย
วัดเล่าเต่า
วัดห้วยพระ
วัดทุ่งสีหลง
วัดลำเหย
วัดดอนพุทรา
วัดหัวถนน
วัดบ้านหลวง
วัดหนองกระพี้
วัดสระสี่เหลี่ยม
วัดสุขวราราม
วัดกงลาด
วัดทุ่งผักกูด
วัดลำลูกบัว
เขตการปกครองของประเทศรัสเซีย

สหพันธรัฐรัสเซีย แบ่งเขตการปกครองออกเป็นหลายประเภทและหลายระดับ
หน่วยองค์ประกอบ

บทความหลัก: หน่วยองค์ประกอบของประเทศรัสเซีย
ตั้งแต่วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2565 สหพันธรัฐรัสเซียประกอบด้วยหน่วยองค์ประกอบ 89 แห่งที่เป็นสมาชิกของสหพันธรัฐ อย่างไรก็ตาม หน่วยองค์ประกอบสหพันธรัฐ 2 แห่ง ได้แก่ สาธารณรัฐไครเมียและเมืองเซวัสโตปอล ได้รับการยอมรับในระดับสากลว่าเป็นส่วนหนึ่งของยูเครน หน่วยองค์ประกอบทั้งหมดมีสิทธิที่เท่าเทียมกันในแง่ที่ว่าพวกเขามีตัวแทนที่เท่าเทียมกัน - แต่ละแห่งมี่ผู้แทนสองคน - ในสภาสหพันธ์ (สภาสูงของสมัชชาแห่งชาติ) อย่างไรก็ตาม พวกเขามีความแตกต่างในระดับของเอกราชที่พวกเขาได้รับ
เขตการปกครองของรัฐบาลกลางมี 6 ประเภท ประกอบด้วย 22 สาธารณรัฐ, 9 ดินแดน, 46 แคว้น, 3 นครสหพันธ์, 1 แคว้นปกครองตนเอง และเขตปกครองตนเอง 4 แห่ง
เขตปกครองตนเองเป็นเพียงเขตเดียวที่มีสถานะแตกต่าง ในการเป็นหน่วยองค์ประกอบในแง่สิทธิของตนเอง แต่ในขณะเดียวกันก็ถือว่าเป็นเขตบริหารของหน่วยองค์ประกอบอื่น ๆ (โดย Chukotka Autonomous Okrug เป็นเขตเดียวที่ได้รับข้อยกเว้น)
ประเภทของเขตปกครองอื่น ๆ > เขตสหพันธ์

บทความหลัก: เขตสหพันธ์ของประเทศรัสเซีย
หน่วยองค์ประกอบของรัสเซียทั้งหมดถูกจัดกลุ่มเป็น 8 เขตสหพันธ์ แต่ละเขตปกครองโดยทูตที่ได้รับการแต่งตั้งจากประธานาธิบดีรัสเซีย ผู้แทนเขตของรัฐบาลกลางทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงานระหว่างหน่วยองค์ประกอบและรัฐบาลกลาง และมีหน้าที่รับผิดชอบหลักในการกำกับดูแลการปฏิบัติตามกฎหมายของรัฐบาลกลาง
ประเภทของเขตปกครองอื่น ๆ > เขตเศรษฐกิจ

บทความหลัก: เขตเศรษฐกิจของประเทศรัสเซีย
เพื่อวัตถุประสงค์ทางเศรษฐกิจและสถิติ หน่วยองค์ประกอบจะถูกจัดกลุ่มเป็น 12 เขตเศรษฐกิจ  เขตเศรษฐกิจและส่วนต่าง ๆ ที่มีแนวโน้มทางเศรษฐกิจร่วมกันจะถูกจัดกลุ่มเป็นเขตเศรษฐกิจและเขตมหภาค
ประเภทของเขตปกครองอื่น ๆ > เขตการทหาร

บทความหลัก: เขตทหารของประเทศรัสเซีย
เพื่อให้กองทัพสามารถจัดการหน่วยทหาร การฝึก และกิจกรรมปฏิบัติการอื่น ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ หน่วยองค์ประกอบจะถูกจัดกลุ่มเป็น 5 เขตการทหาร เขตทหารแต่ละเขตดำเนินการภายใต้คำสั่งของสำนักงานใหญ่ของเขต นำโดยผู้บัญชาการเขต และอยู่ภายใต้สังกัดเสนาธิการของกองทัพสหพันธรัฐรัสเซีย
หน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซียก่อนที่จะมีการผนวกหกภูมิภาคของยูเครนที่ถูกยึดครองในปี ค.ศ. 2014 และ 2022
เขตสหพันธ์ของรัสเซีย
เขตเศรษฐกิจของรัสเซีย
เขตการทหารของรัสเซีย
เขตการปกครองของประเทศพม่า

| เขตการปกครองของประเทศพม่า |
| --- | --- |

หมวดหมู่: รัฐเดี่ยว
ที่ตั้ง: สาธารณรัฐแห่งสหภาพพม่า
จำนวน: 7 เขต, 7 รัฐ, 1 ดินแดนสหภาพ (ณ 2015)
ประชากร: น้อยที่สุด 286,627  คน (รัฐกะยา) – มากที่สุด 7,360,703 คน (ภาคย่างกุ้ง)
พื้นที่: น้อยที่สุด 7,054 ตร.กม. (ดินแดนสหภาพเนปยีดอ) – มากที่สุด 155,801 ตร.กม. (รัฐฉาน)
การปกครอง: รัฐบาลพม่า
หน่วยการปกครอง: จังหวัด อำเภอ ตำบล หมู่บ้าน
ประเทศพม่าแบ่งการปกครองระดับบนสุดออกเป็น 15 หน่วยการปกครอง ซึ่งประกอบไปด้วย 7 รัฐ, 7 ภาค และ 1 ดินแดนสหภาพ ในบางรัฐและบางภาคมีพื้นที่ปกครองตนเองและเขตปกครองตนเองของกลุ่มชาติพันธุ์
ภาคของประเทศพม่าตั้งชื่อตามเมืองหลักของภาคนั้น ๆ ยกเว้นภาคซะไกง์ ภาคตะนาวศรี และภาคอิรวดี เขตการปกครองประเภทภาคนี้สามารถบ่งบอกได้ว่ามีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวพม่า ขณะที่รัฐ พื้นที่ปกครองตนเอง และเขตปกครองตนเองมีประชากรส่วนใหญ่เป็นชนกลุ่มน้อย
ภาคย่างกุ้งเป็นภาคที่มีประชากรมากที่สุดและมีความหนาแน่นมากที่สุด ส่วนรัฐกะยามีประชากรน้อยที่สุด ในแง่ของพื้นที่ รัฐฉานมีพื้นที่ใหญ่ที่สุด ส่วนดินแดนสหภาพเนปยีดอมีพื้นที่เล็กที่สุด
ลำดับชั้นเขตการปกครอง

| ระดับ | ระดับที่ 1 | ระดับที่ 2 | ระดับที่ 2 | ระดับที่ 3 | ระดับที่ 4 | ระดับที่ 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ประเภท เขตการปกครอง | ดินแดนสหภาพ (ပြည်တောင်စုနယ်မြေ) | – | จังหวัด (ခရိုင်) | อำเภอ (မြို့နယ်)* | แขวง (ရပ်ကွက်) | – |
| ประเภท เขตการปกครอง |  ภาค (တိုင်းဒေသကြီး)  รัฐ (ပြည်နယ်) | – | จังหวัด (ခရိုင်) | อำเภอ (မြို့နယ်)* | แขวง (ရပ်ကွက်) | – |
| ประเภท เขตการปกครอง |  ภาค (တိုင်းဒေသကြီး)  รัฐ (ပြည်နယ်) | – | จังหวัด (ခရိုင်) | อำเภอ (မြို့နယ်)* | ตำบล (ကျေးရွာအုပ်စု) | หมู่บ้าน (ကျေးရွာ) |
| ประเภท เขตการปกครอง |  ภาค (တိုင်းဒေသကြီး)  รัฐ (ပြည်နယ်) | เขตปกครองตนเอง (ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရတိုင်း) | จังหวัด (ခရိုင်) | อำเภอ (မြို့နယ်)* | ตำบล (ကျေးရွာအုပ်စု) | หมู่บ้าน (ကျေးရွာ) |
| ประเภท เขตการปกครอง |  ภาค (တိုင်းဒေသကြီး)  รัฐ (ပြည်နယ်) | พื้นที่ปกครองตนเอง (ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ) | พื้นที่ปกครองตนเอง (ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ) | อำเภอ (မြို့နယ်)* | ตำบล (ကျေးရွာအုပ်စု) | หมู่บ้าน (ကျေးရွာ) |

อำเภอบางอำเภอแบ่งออกเป็นกิ่งอำเภอ (မြို့နယ်ခွဲ)
รายชื่อเขตการปกครอง > ภาค รัฐ และดินแดนสหภาพ

| ธง | ชื่อ | ภาษาพม่า | เมืองหลัก | รหัสไอเอสโอ | ภูมิภาค | ประชากร (ค> ศ. 2014) | พื้นที่ (ตร> กม.) | ประเภท |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ภาคซะไกง์ | စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး | โมนยวา | MM-01 | เหนือ | 5,325,347 | 93,704.8 | ภาค |
|  | ภาคตะนาวศรี | တနင်္သာရီတိုင်းဒေသကြီး | ทวาย | MM-05 | ใต้ | 1,408,401 | 44,344.9 | ภาค |
|  | ภาคพะโค | ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး | พะโค | MM-02 | ตอนล่าง | 4,867,373 | 39,402.3 | ภาค |
|  | ภาคมะกเว | မကွေးတိုင်းဒေသကြီး | มะกเว | MM-03 | กลาง | 3,917,055 | 44,820.6 | ภาค |
|  | ภาคมัณฑะเลย์ | မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး | มัณฑะเลย์ | MM-04 | กลาง | 6,165,723 | 37,945.6 | ภาค |
|  | ภาคย่างกุ้ง | ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး | ย่างกุ้ง | MM-06 | ตอนล่าง | 7,360,703 | 10,276.7 | ภาค |
|  | ภาคอิรวดี | ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီး | พะสิม | MM-07 | ตอนล่าง | 6,184,829 | 35,031.8 | ภาค |
|  | รัฐกะชีน | ကချင်ပြည်နယ် | มยิจีนา | MM-11 | เหนือ | 1,689,441 | 89,041.8 | รัฐ |
|  | รัฐกะยา | ကယားပြည်နယ် | ลอยกอ | MM-12 | ตะวันออก | 286,627 | 11,731.5 | รัฐ |
|  | รัฐกะเหรี่ยง | ကရင်ပြည်နယ် | พะอัน | MM-13 | ใต้ | 1,574,079 | 30,383 | รัฐ |
|  | รัฐฉาน | ရှမ်းပြည်နယ် | ตองจี | MM-17 | ตะวันออก | 5,824,432 | 155,801.3 | รัฐ |
|  | รัฐชีน | ချင်းပြည်နယ် | ฮาคา | MM-14 | ตะวันตก | 478,801 | 36,018.8 | รัฐ |
|  | รัฐมอญ | မွန်ပြည်နယ် | เมาะลำเลิง | MM-15 | ใต้ | 2,054,393 | 12,296.6 | รัฐ |
|  | รัฐยะไข่ | ရခိုင်ပြည်နယ် | ซิตตเว | MM-16 | ตะวันตก | 3,188,807 | 36,778.0 | รัฐ |
|  | ดินแดนสหภาพเนปยีดอ | နေပြည်တော် ပြည်ထောင်စုနယ်မြေ | เนปยีดอ | MM-18 | กลาง | 1,160,242 | 7,054 | ดินแดนสหภาพ |
รายชื่อเขตการปกครอง > พื้นที่ปกครองตนเองและเขตปกครองตนเอง

| ชื่อ | ภาษาพม่า | เมืองหลัก | ภูมิภาค | รัฐ/ภาค | ประเภท | ภาษา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  พื้นที่ปกครองตนเองโกก้าง | ကိုးကန့်ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ | เล่าไก่ | ตะวันออก | รัฐฉาน | พื้นที่ปกครองตนเอง | ภาษาจีนกลาง |
|  พื้นที่ปกครองตนเองดะนุ | ဓနုကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ | ป๊างตะร่า | ตะวันออก | รัฐฉาน | พื้นที่ปกครองตนเอง | ภาษาดะนุ |
|  พื้นที่ปกครองตนเองนาคา | နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ | ละแฮ | เหนือ | ภาคซะไกง์ | พื้นที่ปกครองตนเอง | ภาษานาคา |
|  พื้นที่ปกครองตนเองปะหล่อง | ပလောင်းကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ | น้ำสั่น | ตะวันออก | รัฐฉาน | พื้นที่ปกครองตนเอง | ภาษาปะหล่อง |
|  พื้นที่ปกครองตนเองปะโอ | ပအိုဝ့်ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ | หัวพง | ตะวันออก | รัฐฉาน | พื้นที่ปกครองตนเอง | ภาษากะเหรี่ยงปะโอ |
|  เขตปกครองตนเองว้า | ဝကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရတိုင်း | หัวป่าง | ตะวันออก | รัฐฉาน | เขตปกครองตนเอง | ภาษาว้า |
แหล่งข้อมูลอื่น

Statoids
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศพม่า |
| --- | --- | --- |
| รัฐ |  กะชีน  กะยา  กะเหรี่ยง  ฉาน  ชีน  มอญ  ยะไข่  |  |
| ภาค |  ซะไกง์  ตะนาวศรี  มัณฑะเลย์  มะกเว  ย่างกุ้ง  พะโค  อิรวดี  |  |
| ดินแดนสหภาพ |  เนปยีดอ  |  |
| ด ค กเขตการปกครองระดับแรกของประเทศในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กรีซ1  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ จังหวัด  นครพิเศษ  คาซัคสถาน1  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจีย1  จอร์แดน  จีน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ญี่ปุ่น1  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี1  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน1  รัสเซีย1  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจาน1  อาร์มีเนีย  อินโดนีเซีย1  อินเดีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์1  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  เซาท์ออสซีเชีย  ไต้หวัน  นอร์เทิร์นไซปรัส  อับคาเซีย 
ดูเพิ่ม: รายชื่อเขตการปกครอง  1มีพื้นที่ส่วนหนึ่งอยู่นอกทวีปเอเชีย
| ด ค กเขตการปกครองแบ่งตามประเทศในทวีปเอเชีย |
| --- | --- | --- |
| รัฐเอกราช |  กรีซ1  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน1  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจีย1  จอร์แดน  จีน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ญี่ปุ่น1  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี1  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน1  รัสเซีย1  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจาน1  อาร์มีเนีย  อินโดนีเซีย1  อินเดีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์1  อุซเบกิสถาน  โอมาน  |  |
| รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์ |  เซาท์ออสซีเชีย  ไต้หวัน  นอร์เทิร์นไซปรัส  อับคาเซีย  |  |
ดูเพิ่ม: รายชื่อเขตการปกครอง  1มีพื้นที่ส่วนหนึ่งอยู่นอกทวีปเอเชีย
แผนที่แสดงพื้นที่ปกครองตนเองและเขตปกครองตนเอง
เซเกอเซนิ

เซเกอเซนิ เป็นชาวอียิปต์หรือชาวนิวเบียโบราณที่มีแนวโน้มว่าจะขึ้นครองราชย์ในช่วงเวลาช่วงปลายราชวงศ์ที่ 11 ถึงช่วงต้นราชวงศ์ที่ 12 ในระยะเวลาของยุคราชอาณาจักรกลาง
หลักฐานการมีตัวตน

หลักฐานของเซเกอเซนิมีเพียงหินสลักหนึ่งหรือสองชิ้นที่ค้นพบในอัมบาราคาบ (คอร์-เดฮ์มิต) ในดินแดนนิวเบียล่าง พระนามของเซเกอเซนิที่สลักอยู่ที่หินสลักก็ยังมีข้อสงสัย เนื่องจากพระนามของพระองค์ถูกสลักอย่างไม่เรียบร้อยหรืออาจจะเสื่อมโทรมตามกาลเวลา ซึ่งอาจจะเป็นบุคคลที่มีพระนมว่า เมงค์คาเร หรือ วัดจ์คาเร ซึ่งเป็นที่ยอมรับว่ามีตัวตนอยู่จริงในประวัติศาสตร์ หนึ่งในหินสลักของพระองค์อาจจะมีการบันทึกสงครามที่ไม่ปรากฏในพื้นที่ชื่อว่า เพอร์เซนเบต
พระนามของเซเกอเซนิไม่ได้ถูกสลักอยู่ที่บันทึกรายนามฟาโรห์แห่งอียิปต์ใด ๆ
ชีวประวัติ

แม้ว่าเซเกอเซนิจะถูกนับรวมเป็นฟาโรห์อีกพระองค์หนึ่ง แต่พระองค์ไม่มีหลักในภายนอกดินแดนนิวเบีย พระองค์จึงมีโอกาสมากที่สุดแค่เป็นผู็อ้างสิทธิในราชบัลลังก์อียิปต์หรือนิวเบีย โดยมีศูนย์กลางอำนาจอยู่ที่นิวเบียล่างในช่วงระยะเวลาที่มีปัญหาทางการเมืองช่วงช่วงต่อที่หนึ่งถึงช่วงช่วงต่อที่สอง หรือช่วงรัชสมัยของเมนทูโฮเทปที่ 4 ของราชวงศ์ที่ 11 และช่วงรัชสมัยของอเมเนมเฮตที่ 1 ของราชวงศ์ที่ 12 ซึ่งเป็นไปได้ที่สุดแล้วโดยนักไอย์คุปต์วิทยา โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ปกครองทั้งสองดูเหมือนจะมีปัญหาในการได้รับการยอมรับการเป็นฟาโรห์ที่ชอบธรรม
เป็ด (แก้ความกำกวม)

เป็ด สามารถหมายถึง
เป็ด สัตว์ปีกในวงศ์ Anatidae (เป็ดน้ำ) ที่มีปากแบน ตีนแบน
ธัญญา โพธิ์วิจิตร (เป็ด เชิญยิ้ม) นักแสดงตลกผู้ก่อตั้งคณะเชิญยิ้ม
เป็ดง่อย อาการเฉื่อยชา อันเนื่องมาจากการใกล้หมดวาระการทำงาน
อิหร่านแอร์ เที่ยวบินที่ 277

| --- | --- |
EP-IRP โบอิง 727 ในห้าวันก่อนอุบัติเหตุ
สรุปอุบัติการณ์
วันที่: 9 มกราคม พ.ศ. 2554
สรุป: กำลังอยู่ระหว่างการสืบสวน
จุดเกิดเหตุ: ท่าอากาศยานโอรุมิเยห์
ประเภทอากาศยาน: โบอิง 727
ดําเนินการโดย: อิหร่านแอร์
ต้นทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติเมห์ราบัต เตหะราน ประเทศอิหร่าน
ปลายทาง: ท่าอากาศยานโอรุมิเยห์ จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน
จำนวนคน: 105
ผู้โดยสาร: 96
ลูกเรือ: 9
เสียชีวิต: 78
บาดเจ็บ: 27
รอดชีวิต: 27
อิหร่านแอร์ เที่ยวบินที่ 277 เป็นเที่ยวบินรับส่งผู้โดยสารภายในประเทศ ซึ่งประสบอุบัติเหตุตกหลังจากพยายามทำการบินไปใหม่ (go-around) ระหว่างระยะสุดท้ายในการร่อนลงในสภาพอากาศที่เลวร้ายในท่าอากาศยานโอรุมิเยห์ จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน เครื่องบินที่ประสบอุบัติเหตุดังกล่าว เป็น อิหร่านแอร์ โบอิง 727-286 เอดีวี หมายเลขทะเบียน EP-IRP
เครื่องบิน

เครื่องบินที่เกิดอุบัติเหตุเป็นเครื่องบินประเภทโบอิง 727-286 เอดีวี หมายเลขทะเบียน EP-IRP สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2517 เครื่องบินลำดังกล่าวไม่ได้ถูกใช้มาเป็นเวลานานแล้ว โดยถูกกักไว้ที่แบกแดด ประเทศอิรัก ระหว่าง พ.ศ. 2527–2533 และได้เก็บรักษาไว้ระหว่าง พ.ศ. 2534–2545 หลังจากนั้น เครื่องบินได้รับการปรับปรุงใหม่และถูกนำมาใช้อีกครั้งหนึ่ง
เหตุการณ์

เที่ยวบินดังกล่าวเป็นเที่ยวบินระหว่างเตหะรานกับโอรุมิเยห์ และประสบอุบัติเหตุตกระหว่างระยะสุดท้ายในการร่อนลงใกล้กับทะเลสาบ ใกล้กับท่าอากาศยานโอรุมิเยห์ อุบัติเหตุดังกล่าวเกิดขึ้นในช่วงประมาณ 19.45 น. ตามเวลาท้องถิ่น (16.15 น. UTC) โดยมีรายงานว่าเกิดขึ้นจากสภาพอากาศที่เลวร้าย เครื่องบินลำดังกล่าวไม่สามารถทำการร่อนลงได้ในความพยายามครั้งแรก และได้ประสบอุบัติเหตุขณะพยายามทำการบินไปใหม่ หรือขณะพยายามเดินทางกลับไปยังเตหะราน สภาพอากาศในเวลาที่เกิดอุบัติเหตุขึ้นนั้นมีหิมะตกและมีทัศนวิสัยเลว การกระแทกทำให้เครื่องบินแตกออกเป็นหลายส่วน แต่ไม่มีเพลิงไหม้หรือเกิดการระเบิดแต่อย่างใด รายงานประเภทของเครื่องบินที่ประสบอุบัติเหตุในช่วงแรกไม่ตรงกัน บ้างก็ว่าฟอกเกอร์ 100 บ้างก็ว่าโบอิง 727 ก่อนที่จะได้รับการยืนยันว่าเป็นเครื่องบินโบอิง 727 ในเวลาต่อมา
จำนวนผู้โดยสารบนเครื่องก็ไม่ชัดเจนเช่นกัน ตามข้อมูลของรัสเซียโนโวสตี รายงานว่ามีผู้โดยสารบนเครื่อง 95 คน ในขณะที่สำนักข่าวรอยเตอร์ รายงานว่ามี 156 คน และแอสโซซิเอดเพรสอ้างว่ามี 105 คน รายงานในภายหลังระบุว่ามีคนอยู่บนเครื่อง 105 หรือ 106 คน และมีลูกเรือระหว่าง 10 ถึง 12 คน และผู้โดยสาร 95 หรือ 94 คน องค์การการบินพลเรือนอิหร่านออกมากล่าวในวันเดียวกันว่าเที่ยวบินดังกล่าวมีผู้โดยสาร 93 คน และลูกเรือ 12 คน ตามข้อมูลเที่ยวบินอย่างเป็นทางการ
ความสูญเสีย

มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 77 คน และอีก 26 คนได้รับบาดเจ็บ ความพยายามช่วยเหลือเกิดความยุ่งยากเนื่องจากในพื้นที่มีหิมะตกหนัก เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นกล่าวว่า หิมะที่ตกลงมาอย่างหนักนั้นทำให้ชั้นหิมะหนาถึง 70 เซนติเมตร ณ จุดตก หลังจากอุบัติเหตุดังกล่าว มีการเรียกรถพยาบาล 36 คัน และโรงพยาบาล 11 แห่งให้ความสะดวกในปฏิบัติการช่วยเหลือ เหตุการณ์ครั้งนี้มีผู้เสียชีวิตจากเครื่องบินตกมากที่สุดในรอบครึ่งปีของ พ.ศ. 2554 นับจาก เดือนมกราคม ถึง เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2554
ผู้โดยสาร

| สัญชาติ | ผู้เสียชีวิต> ผู้โดยสาร | ผู้เสียชีวิต> ลูกเรือ | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  อิรัก | 4 | 0 | 4 |
|  อิหร่าน | 63 | 10 | 73 |
| รวมยอด: | รวมยอด: | รวมยอด: | 77 |
การสืบสวน

ทางการอิหร่านได้ตั้งคณะกรรมการสืบสวนอุบัติเหตุตกดังกล่าว หนึ่งวันหลังจากอุบัติเหตุ เจ้าหน้าที่ค้นหา ณ จุดตกได้พบทั้งเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบินและเครื่องบันทึกข้อมูลการบิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมอิหร่านได้กล่าวว่า การสืบสวนจะประกอบด้วยคณะทำงานหลายกลุ่มซึ่งจะมีผู้เชี่ยวชาญในหลายสาขา การสืบสวนดังกล่าวอยู่ภายใต้การดูแลขององค์การการบินพลเรือนอิหร่าน เครื่องบินทึกข้อมูลการบินและเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบินได้รับการเก็บไปจากซากและถูกนำกลับไปวิเคราะห์ในเตหะราน
เซเชลส์เชื้อสายจีน

| --- | --- |
เจมส์ มันชัม
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
มงต์เฟลอรี  ประเทศเซเชลส์
ภาษา
ภาษาเครโอลเซเชลส์ ภาษาจีน พบผู้ใช้น้อยมาก
ศาสนา
โรมันคาทอลิก
ชาวเซเชลส์เชื้อสายจีน เป็นหนึ่งในกลุ่มชาติพันธุ์ของประเทศเซเชลส์ ในช่วงปี พ.ศ. 2542 ได้มีการประมาณจำนวนคนเชื้อสายจีนในเซเชลส์ ซึ่งมีประมาณ 1,000 คน จัดเป็นชุมชนเชื้อสายจีนขนาดเล็กแห่งหนึ่งของทวีปแอฟริกา