stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แดตส์เดอะเวย์อิตอิส

"แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" (อังกฤษ: That's the Way It Is) คือซิงเกิลยอดนิยมของอัลบั้ม ออลเดอะเวย์... อะดิเคดออฟซอง ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542
"แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" เป็นผลงานการประพันธ์และอำนวยการสร้างของโปรดิวเซอร์ชาวสวิตเซอร์แลนด์ Max Martin และ Kristian Lundin ผู้เคยทำงานร่วมกับวง เอ็นซิน, แบ็คสตรีท บอยส์ เซลีนเคยร้องเพลงร่วมกับเอ็นซิน ระหว่างรายกายโทรทัศน์พิเศษทางสถานีซีบีเอสในปี ค.ศ. 1999 และร้องเพลงนี้ใน คอนเสิร์ตทัวร์เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ เซลีนยังร้องเพลงนี้ในหลายรายการโทรทัศน์ รวมถึงงานรับรางวัลบิลบอร์ดและยังร้องเพลงนี้ใน พ.ศ. 2544 ในโอกาสต่างๆกัน
เพลงฉบับในอัลบั้มได้รวบรวมในอัลบั้ม เดอะคอลเลคเตอส์ซีรีส์ ชุดที่ 1 และคลับรีมิกซ์ สร้างสรรค์โดยมีโทร ในซิงเกิลของบางประเทศได้รวมอยู่พร้อมกับเพลง "ไอเม็ตแอนแองเจิล (ออนคริสต์มาสเดย์)"
มิวสิกวิดีโอ "แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" อำนวยการสร้างโดย Liz Friedlander แพร่ภาพครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ช่องวีเอชวัน และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมัชมิวสิกวิดีโอ วิดีโอนี้ได้บรรจุในดีวีดี ออลเดอะเวย์... อะดิเคดออฟซองแอนด์วิดีโอ
เพลงนี้อยู่อันดับที่ 1 ในชาร์ตยูไนเต็ดเวิลด์กว่า 8 สัปดาห์  และอยู่อันดับ 1 ในชาร์ตเพลงร่วมสมัยของสหรัฐอเมริกา และแคนาดา "แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" ขึ้นเป็น 1 ใน 20 เพลงยอดนิยมในที่อื่นๆอีกหลายที่ และเป็นซิงเกิลแอร์เพลของเซลีนซิงเกิลแรกและซิงเกิลเดียวที่ขึ้นชาร์ตบิลบอร์ด 100 ขึ้นอันดับสูงสุดที่ 6 (ที่ 2 ในชาร์ตบิลบอร์ด 100 แอร์เพล) ซิงเกิลทางการค้าได้ปล่อยมาภายหลังจากนั้น 9 เดือน เป็นดับเบิลเอไซด์คู่กับเพลง "ไอว็อนต์ยูทูนีดมี" (ที่ 62 ในชาร์ตยอดขายซิงเกิล) [ต้องการอ้างอิง]
"แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" ประสบความสำเร็จในสวีเดน (20,000 แผ่น, "พลาตตินัม") , ออสเตรเลีย (35,000 แผ่น, "โกลด์") , เบลเยี่ยม (25,000 แผ่น) , เยอรมนี (250,000 แผ่น) และฝรั่งเศส (157,000 แผ่น, "ซิลเวอร์") และมียอดขายกว่า 88,100 แผ่นในสหราชอาณาจักร และ 58,000 แผ่นใน สหรัฐอเมริกา[ต้องการอ้างอิง]
จากบิลบอร์ด "แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" ได้รับ "BDS Certified Spin Award - 500,000 Spins" ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2549 หลังจากเพลงนี้ได้ปล่อยในเดือนพฤสจิกายน พ.ศ. 2542 มีการเปิดมากกว่า 500,000 ครั้ง ในสถานีวิทยุ 1,400 แห่งในแคนาดาและสหรัฐอเมริกา[ต้องการอ้างอิง]
รูปแบบและรายชื่อเพลง

ซิงเกิลซีดี 2 เพลง - (สหราชอาณาจักร, ยุโรป, ออสเตรเลีย, ญี่ปุ่น)
"แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" – 4:01
"ไอเม็ตแอนแองเจิล (ออนคริสต์มาสเดย์)"  – 3:20
ซิงเกิลซีดี 3 เพลง - (สหราชอาณาจักร, ยุโรป, ออสเตรเลีย)
"แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" – 4:01
"ไอเม็ตแอนแองเจิล (ออนคริสต์มาสเดย์)" – 3:20
"มายฮาร์ตวิลโกออน" (สด) – 5:23
ซิงเกิลซีดี 3 เพลง - (สหราชอาณาจักร)
"แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" (ฉบับในอัลบั้ม) – 4:01
"แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" (Metro club remix) – 5:28
"อะนาเทอเยียแฮสกอนบาย" – 3:24
ซิงเกิลซีดี 4 เพลง - (สหรัฐอเมริกา)
"แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" (album version) – 4:01
"แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" (Metro club remix) – 5:28
"ไอว็อนต์ยูทูนีดมี" (Thunderpuss radio mix) – 4:32
"ไอว็อนต์ยูทูนีดมี" (Thunderpuss club mix) – 8:10
ฉบับอย่างเป็นทางการ

"แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" (Metro mix edit) – 3:12
"แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" (Metro mix) – 3:20
"แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" (Metro club remix) – 5:28
"แดตส์เดอะเวย์อิตอิส" (ฉบับในอัลบั้ม) – 4:01
แดนเบอรี (รัฐคอนเนทิคัต)

| แดนเบอรี |
| --- | --- |
เมือง

สมญา: The Hat City
สถานที่ตั้งในแฟร์ฟีลด์เคาน์ตี รัฐคอนเนทิคัต
พิกัด: 41°24′08″N 73°28′16″W﻿ / ﻿41.40222°N 73.47111°W﻿ / 41.40222; -73.47111
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
รัฐ: รัฐคอนเนทิคัต
เทศมณฑล: แฟร์ฟีลด์
NECTA: Danbury
Region: Housatonic Valley
Incorporated (town): 1702
Incorporated (city): 1889
Consolidated: 1965
การปกครอง
 • ประเภท: Mayor-council
 • Mayor: Mark D. Boughton (R)
พื้นที่
 • เมือง: 44.3 ตร.ไมล์ (114.7 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 42.1 ตร.ไมล์ (109.1 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 2.2 ตร.ไมล์ (5.7 ตร.กม.)
 • เขตเมือง: 123.6 ตร.ไมล์ (320.1 ตร.กม.)
ความสูง: 397 ฟุต (121 เมตร)
ประชากร (2010)
 • เมือง: 80,893 คน
 • ความหนาแน่น: 1,800 คน/ตร.ไมล์ (710 คน/ตร.กม.)
เขตเวลา: UTC-5 (Eastern)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-4 (Eastern)
ZIP code: 06810, 06811, 06813
รหัสพื้นที่: 203; also future 475
FIPS code: 09-18430
GNIS feature ID: 0206580
เว็บไซต์: http://www.danbury-ct.gov/
แดนเบอรี (อังกฤษ: Danbury) เป็นเมืองทางตอนเหนือของเทศมณฑลแฟร์ฟีลด์ รัฐคอนเนทิคัต สหรัฐ จากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 80,893 คน เป็นเมืองใหญ่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของแฟร์ฟีลด์เคาน์ตี ใหญ่เป็นอันดับ 7 ของรัฐคอนเนทิคัต ชื่อของเมืองมาจากผู้ตั้งรกรากมากมายในช่วงแรกที่มาจากเมืองแดนเบอรี ในเอสเซ็กซ์
เดอะแลนซิต

| --- | --- |

สาขาวิชา: การแพทย์
ภาษา: ภาษาอังกฤษ
บรรณาธิการ: ริชาร์ด ฮอร์ตัน
รายละเอียดการตีพิมพ์
ประวัติการตีพิมพ์: ค.ศ. 1823–ปัจจุบัน
ผู้พิมพ์: แอ็ลเซอเฟียร์ (เนเธอร์แลนด์)
ความถี่ในการตีพิมพ์: 52 ฉบับ/ปี
ปัจจัยกระทบ: 79.321 (2020)
ชื่อย่อมาตรฐาน ISO 4 (alt) · Bluebook (alt1 · alt2) NLM (alt) · MathSciNet (alt )
ISO 4: Lancet
การจัดทำดรรชนี
CODEN: LANCAO
ISSN: 0140-6736 1474-547X 
LCCN: sf82002015
OCLC: 01755507
การเชื่อมโยง
 โฮมเพจของวารสาร  เข้าถึงทางออนไลน์  เว็บเพจของวารสารที่เว็บไซต์ของสำนักพิมพ์ 
เดอะแลนซิต (อังกฤษ: The Lancet) เป็นวารสารการแพทย์ทั่วไปรายสัปดาห์ที่ทบทวนโดยผู้รู้เสมอกัน ที่เก่าแก่ที่สุดและรู้จักกันดีที่สุดวารสารหนึ่ง
โดยมีการกล่าวว่า เป็นวารสารการแพทย์ที่มีเกียรติมากที่สุดวารสารหนึ่งของโลก
ในปี 2557 เดอะแลนซิต จัดว่ามีอิทธิพลเป็นที่สองในบรรดาวารสารการแพทย์ทั่วไป โดยมีปัจจัยกระทบที่ 45 ต่อจากวารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์ ที่มีปัจจัยกระทบที่ 56
หน้าต่างแบบแลนซิตที่โบสถ์แห่งหนึ่งในสหราชอาณาจักร
นพ.ทอมัส เวคลีย์ ศัลยแพทย์ชาวอังกฤษ ได้จัดตั้งวารสารขึ้นในปี 2366 (ค.ศ. 1823) โดยตั้งชื่อวารสารตามเครื่องมือผ่าตัดที่เรียกว่า "lancet" (มีดปลายแหลมสองคมขนาดเล็กสำหรับผ่าตัด) และตามชื่อส่วนของสถาปัตยกรรมกอทิกแบบอังกฤษที่เป็นช่องหน้าต่างโค้งยอดแหลม
ซึ่งหมายถึง "แสงสว่างแห่งปัญญา" หรือ "เพื่อให้แสงสว่างเข้ามา"
เดอะแลนซิต พิมพ์บทความงานวิจัยดั้งเดิม บทความปริทัศน์ บทความบรรณาธิการ งานปฏิทัศน์หนังสือ การติดต่อทางจดหมาย ข่าว และรายงานเค้ส
และมีสำนักพิมพ์แอ็ลเซอเฟียร์เป็นเจ้าของตั้งแต่ปี 2534
หัวหน้าบรรณาธิการคือนายริชาร์ด ฮอร์ตัน ตั้งแต่ปี 2538
วารสารมีสำนักงานบรรณาธิการในนครลอนดอน นิวยอร์ก และปักกิ่ง
วารสารเฉพาะทาง

เดอะแลนซิต ยังตีพิมพ์วารสารเฉพาะทางหลายวารสารด้วยกัน คือ
The Lancet Neurology (ประสาทวิทยา), The Lancet Oncology (วิทยามะเร็ง), The Lancet Infectious Diseases (โรคติดเชื้อ), The Lancet Respiratory Medicine (การแพทย์ระบบหายใจ),The Lancet Psychiatry (จิตเวชศาสตร์), and The Lancet Diabetes and Endocrinology (วิทยาต่อมไร้ท่อ)
โดยทั้งหมดตีพิมพ์งานวิจัยดั้งเดิมและงานปฏิทัศน์
ในปี 2556 The Lancet Global Health (เกี่ยวกับสุขภาพประชากรในระดับโลก) ก็กลายเป็นวารสารที่เข้าถึงแบบเปิดได้อย่างสมบูรณ์วารสารแรกของสำนักพิมพ์
วารสารเฉพาะทาง 3 วารสารคือ The Lancet Neurology, The Lancet Oncology, และ The Lancet Infectious Diseases ต่างก็มีชื่อเสียงในสาขาของตน ๆ
นอกจากนั้นแล้ว ยังมีเว็บไซต์ออนไลน์สำหรับนักศึกษาชื่อว่า The Lancet Student ที่ทำเป็นบล็อก เริ่มตั้งแต่ปี 2550
การเปลี่ยนเลขเล่ม

ก่อนปี 2533 วารสารออกเลขเล่ม (volume) ที่ใช้ซ้ำทุก ๆ ปี คือวารสารเดือนมกราคมถึงมิถุนายนจัดอยู่ในเล่ม i และที่เหลือในปีจัดอยู่ในเล่ม ii
ต่อมาในปี 2533 วารสารเริ่มออกเลขเล่มตามลำดับโดยมีสองเล่มต่อปี
และได้จัดเลขเล่มย้อนหลังสำหรับวารสารก่อนปีนั้น
โดยเล่มแรกของปี 2533 มีหมายเลข 335
และเล่มที่ 2 ของปี 2532 มีหมายเลขเล่ม 334
รายการสารบัญบนเว็บไซต์ของ ScienceDirect ซึ่งดำเนินการโดยสำนักพิมพ์แอ็ลเซอเฟียร์เช่นกัน ใช้การจัดเลขใหม่เช่นนี้
กรณีข้อโต้แย้ง

ข้อมูลเพิ่มเติม: การแพทย์ทางเลือก, การรักษามะเร็งแบบทางเลือก, และ ความคิดเชิงไสยศาสตร์
วารสารได้ถือจุดยืนทางการเมืองเกี่ยวกับประเด็นปัญหาสำคัญทางการแพทย์และเรื่องอื่น ๆ หลายอย่าง
ตัวอย่างเร็ว ๆ นี้รวมทั้งการวิจารณ์องค์การอนามัยโลก (WHO) โดยปฏิเสธคำอ้างของ WHO ว่า การแพทย์ทางเลือกแบบการใช้โรครักษาโรค (homoeopathy) มีประสิทธิผลใช้เป็นวิธีการรักษาได้
การแสดงความไม่เห็นด้วยในการรับจัดงานสินค้าบริษัทขายอาวุธโดยบริษัทในเครือข่ายแอ็ลเซอเฟียร์เอง
การเรียกร้องในปี 2546 ให้บุหรี่เป็นสินค้าผิดกฎหมาย
และการเรียกร้องให้มีการตรวจสอบอิสระในกรณีกองทัพอากาศอเมริกันทิ้งระเบิดใส่โรงพยาบาลในประเทศอัฟกานิสถานในปี 2558
กรณีข้อโต้แย้ง > โรคออทิซึมและข้อขัดแย้งเกี่ยวกับวัคซีน (2541)

วารสารถูกตำหนิหลังจากที่พิมพ์บทความในปี 2541 ที่ผู้เขียนเสนอว่า การฉีดวัคซีนรวมป้องกันโรคหัด-คางทูม-หัดเยอรมัน (วัคซีน MMR) สัมพันธ์กับโรคออทิซึม
ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ 2547 วารสารพิมพ์ข้อความจากผู้เขียนดั้งเดิม 10 คนจาก 13 คน ที่ปฏิเสธโอกาสที่วัคซีน MMR จะเป็นเหตุของโรคออทิซึม
หัวหน้าบรรณาธิการนายริชาร์ด ฮอร์ตัน ต่อมากล่าวไว้เป็นบันทึกประวัติว่า หัวหน้าคณะผู้เขียนดั้งเดิมคือ นพ.แอนดรู เวกฟิลด์ มีความขัดแย้งทางผลประโยชน์อย่างรุนแรงที่ไม่ได้แจ้งวารสาร
ต่อจากนั้นในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2553 วารสารจึงถอนคืนบทความนั้นอย่างสิ้นเชิง หลังจากที่มีการตัดสินว่า นพ.เวกฟิลด์ได้ดำเนินการวิจัยโดยผิดจริยธรรม
ถึงกระนั้น บรรณาธิการของวารสารหกท่านรวมทั้งนายฮอร์ตันเอง ถูกวิจารณ์ในปี 2554 เพราะได้ปิดบังความจริงเกี่ยวกับกรณี "ความกลัววัคซีน MMR ที่เวกฟิลด์ได้กุขึ้น" ด้วย "การปฏิเสธแบบถล่มทลาย"
กรณีข้อโต้แย้ง > การควบคุมบุหรี่ (2546)

ในเดือนธันวาคม 2546 วารสารตีพิมพ์บทความบรรณาธิการชื่อว่า "คุณหลับตอนกลางคืนได้อย่างไร มิสเตอร์แบลร์?" ซึ่งร้องเรียกให้ห้ามสูบบุหรี่อย่างสิ้นเชิงในสหราชอาณาจักร
แต่ราชวิทยาลัยอายุรแพทย์แห่งลอนดอนปฏิเสธข้ออ้างของวารสาร
คือ แม้ประธานของกลุ่มที่ให้คำปรึกษากับบริษัทบุหรี่ของราชวิทยาลัยจะสรรเสริญวารสารที่กล่าวถึงปัญหาสุขภาพ แต่ก็สรุปว่า "การห้ามสูบบุหรี่จะเป็นเหมือนกับฝันร้าย"
ส่วนโฆษกของกลุ่มต่อต้านการสูบบุหรี่กลุ่มหนึ่งกล่าวว่า การจัดพฤติกรรมของประชากร 26% ให้เป็นอาชญากรรมเป็นเรื่องไม่สมเหตุผล
แล้วกล่าวว่า "เราไม่สามารถย้อนคืนเวลาได้ ถ้าห้ามสูบบุหรี่ เราจะมีคน 13 ล้านคนลงแดงอยากจะได้ยาเสพติดที่หาไม่ได้"
ส่วนผู้ช่วยบรรณาธิการของวารสารท่านหนึ่งตอบข้อวิจารณ์เหล่านี้โดยอ้างว่า ไม่มีวิธีอื่นนอกจากการห้ามอย่างเด็ดขาดที่มีโอกาสลดการสูบบุหรี่
ส่วนกลุ่มสิทธิผู้สูบบุหรี่กลุ่มหนึ่งกล่าวว่า บทความบรรณาธิการให้ทั้งความขบขันและความไม่อยากจะเชื่อ
ผู้อำนวยการของกลุ่มเรียกวารสารว่า "เผด็จการ" และอ้างว่า เป็นเรื่องหน้าไหว้หลังหลอกที่จะห้ามการสูบบุหรี่แต่อนุญาตให้รับประทานจั๊งฟู้ด ดื่มสุรา และเล่นกีฬาอันตราย
ส่วนรัฐมนตรีกระทรวงสาธารณสุขกล่าวย้ำนโยบายของรัฐที่จะช่วยคนให้เลิกบุหรี่
แล้วกล่าวเพิ่มว่า "แม้ว่านี่จะเป็นปัญหาที่สำคัญ แต่มันเป็นเรื่องสุดโต่งเกินไปสักหน่อยสำหรับเราคนอังกฤษ ที่จะจับคนขังเพราะว่ามีบุหรี่นิดหน่อยซ่อนไว้ที่ตรงไหน"
กรณีข้อโต้แย้ง > ข้อโต้แย้งเรื่องจำนวนคนตายในสงครามอิรัก (2547)

วารสารได้พิมพ์ประเมินค่าคนตายในสงครามอิรักที่ทำให้เกิดการโต้แย้ง คือประมาณ 100,000 คนในปี 2547
ต่อมาในปี 2549 งานศึกษาติดตามของกลุ่มเดียวกันเสนอว่า อัตราการตายเพราะความรุนแรงในอิรักไม่เพียงแต่เข้ากับค่าประเมินก่อน แต่ได้เพิ่มขึ้นอย่างสำคัญหลังจากนั้น
โดยประเมินว่ามีคนอิรักตายกว่า 654,965 คนโดยเป็นผลของสงคราม
และมีช่วงความเชื่อมั่น (confidence interval) ระดับ 95% ที่ 392,979-942,636 คน
โดยสำรวจครอบครัว 1,849 ครัวเรือนประกอบด้วยสมาชิก 12,801 คน
แต่ว่าค่าประเมินที่ให้ในบทความที่สองสูงกว่าที่พิมพ์ในงานสำรวจในช่วงเวลาเดียวกันเป็นอย่างมาก
ที่เด่นที่สุดก็คือ งานสำรวจที่พิมพ์ในวารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์ (NEJM) ที่สำรวจครอบครัว 9,345 ครอบครัวแล้วประเมินความตายแบบรุนแรงที่ 151,000 คน (โดยมีช่วงความเชื่อมั่นระดับ 95% ที่ 104,000-223,000 ในช่วงเวลาเดียวกัน)
บทความของ NEJM กล่าวว่า งานสำรวจของ เดอะแลนซิต "ประเมินจำนวนคนตายแบบรุนแรงสูงเกินไปมาก" และผลที่ได้ "เป็นไปได้น้อย เมื่อพิจารณาความสอดคล้องกันของข้อมูลทั้งภายในภายนอก ขนาดตัวอย่างที่สูงกว่ามาก และการควบคุมคุณภาพ (ของงานที่พิมพ์ใน NEJM)"
กรณีข้อโต้แย้ง > การถอนคืนบทความกุขึ้น (2549)

ในเดือนมกราคม 2549 มีการเปิดเผยว่า บทความหนึ่งที่พิมพ์ในวารสารในเดือนตุลาคม 2548
มีข้อมูลกุขึ้น โดย นพ.ชาวนอร์เวย์ท่านหนึ่งกับผู้ร่วมเขียนอีก 13 ท่าน
ต่อมาบทความหลายบทความในวารสารวิทยาศาสตร์อื่น ๆ จึงถูกถอนคืนหลังจากการถอนคืนบทความต้นประเด็นของเดอะแลนซิต
ภายในอาทิตย์หลังจากเกิดเหตุ วารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์ (NEJM) ก็ได้ตีพิมพ์ความเป็นห่วงของบรรณาธิการเกี่ยวกับผลงานวิจัยที่เขียนโดย นพ.คนเดียวกัน และต่อมาในเดือนพฤศจิกายนน 2549 NEJM ก็ถอนคืนงานศึกษามะเร็งในช่องปากที่
นพ.ชาวนอร์เวย์เป็นหัวหน้า
กรณีข้อโต้แย้ง > ข้อโต้เถียงกับกรุงวาติกันเรื่องถุงยางอนามัยกับการป้องกันเอดส์ (2552)

ในบทความบรรณาธิการปี 2552 วารสารกล่าวหาสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ที่ทรงบิดเบือนต่อสาธารณชนเรื่องหลักฐานวิทยาศาสตร์ของถุงยางอนามัยเพื่อโปรโหมตหลักคำสอนชาวคริสตังเรื่องการประพฤติพรหมจรรย์เพื่อป้องกันโรคเอดส์
กรุงวาติกันกล่าวแก้โดยชี้บทความที่พิมพ์ในวารสารปี 2543 ที่กล่าวว่า การใช้ถุงยางอนามัยไม่เพียงพอที่จะแก้วิกฤติการณ์โรคเอดส์
กรณีข้อโต้แย้ง > อินเดียกับซูเปอร์โรค (2553)

ในเดือนสิงหาคม 2553 วารสาร The Lancet Infectious Diseases พิมพ์บทความเกี่ยวกับเอนไซม์ที่ให้การดื้อยาแบบหลายชนิด (multi-drug-resistance) แก่แบคทีเรีย
ซึ่งก่อนหน้านี้เรียกว่า New Delhi metallo-beta-lactamase (NDM-1) โดยตั้งชื่อตามแหล่งกำเนิดตามที่คิดของกลไกการดื้อยา
บทความรายงานตัวอย่างแบคทีเรียที่ตรวจพบ NDM-1 44 ตัวอย่างจากเมืองเจนไน, 26 ตัวอย่างจากเมือง Haryana, 37 ตัวอย่าง (จากคนไข้ 29 คน) จากสหราชอาณาจักร และ 73 ตัวอย่างจากที่อื่น ๆ ในประเทศอินเดีย ปากีสถาน และบังกลาเทศ
และในบรรดาคนไข้ในสหราชอาณาจัก 29 คน 17 คนได้เดินทางไปประเทศอินเดียและปากีสถานภายใน 1 ปี โดย 14 คนได้เข้าโรงพยาบาลในประเทศเหล่านี้
ผู้เขียนบทความโทษทัวร์การแพทย์ในอินเดียว่าเป็นเหตุของการแพร่กระจายแบคทีเรียที่มี NDM-1 แต่รัฐบาลอินเดียต่อมากล่าวปฏิเสธ
กรณีข้อโต้แย้ง > ผลกระทบสุราต่อสุขภาพ (2553)

บทความเดือนธันวาคม 2553 กำหนดว่า แอลกอฮอล์มีผลร้ายแรงทางการแพทย์และทางสังคมมากที่สุด เทียบกับยาเสพติดอื่น ๆ เช่นเฮโรอีน และโคเคนแบบสูบ
โดยแม้แต่กัญชา ยาอี และแอลเอสดี ก็ล้วนแต่สร้างความเสียหายน้อยกว่า
แม้ว่าผู้เขียนจะไม่ได้เสนอให้ห้ามเหล้า แต่ก็เสนอว่า รัฐบาลควรจะขึ้นราคาจนกระทั่งมันไม่แพร่หลาย
โฆษกของสมาคมการค้าไวน์และแอลกอฮอล์ตอบโต้รายงานว่า การใช้แอลกอฮอล์อย่างผิด ๆ มีผลกระทบต่อคนส่วนน้อยที่ต้องการการศึกษา การรักษาบำบัด และการบังคับตามกฎหมาย
แต่ว่ามีชาวอังกฤษเป็นล้าน ๆ ที่เพลิดเพลินกับแอลกฮอล์โดยเป็นเครื่องดื่มสังคมประจำที่ชอบใจ
กรณีข้อโต้แย้ง > งานศึกษา PACE (2554)

กลุ่มงานศึกษา PACE trial management group รายงานความสำเร็จในการใช้การออกกำลังกายและการบำบัดโดยการพูด (talk therapy) สำหรับกลุ่มอาการล้า (chronic fatigue syndrome) ในวารสารปี 2554
แต่ว่า งานศึกษานี้มีข้อโต้แย้งมาก ยกตัวอย่างเช่น นักสถิติศาสตร์ชีวภาพที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบียกล่าวถึงงานศึกษาว่า "เป็นยอดของการทดลองทางคลินิกมือสมัครเล่น" และศาสตราจารย์ทางชีวเคมีและพันธุศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดกล่าวว่า "ผมตกใจที่เดอะแลนซิต พิมพ์บทความนี้ งานศึกษา PACE มีปัญหามากมายและมีคำถามเยอะแยะที่ควรจะถามจนกระทั่งว่า ผมไม่เข้าใจว่ามันผ่านกระบวนการทบทวนระดับเดียวกันไปได้อย่างไร"
การโต้เถียงไม่ได้มีเหตุจากเพียงแค่สิ่งตีพิมพ์เท่านั้น แต่เป็นเพราะการปฏิเสธโดยทั้งผู้เขียนและวารสารที่จะแชร์ข้อมูลของงานศึกษา
สำนักข่าว Slate รายงานว่า
เริ่มตั้งแต่ปี 2554 คนไข้ที่ต้องการวิเคราะห์งานศึกษาได้ยื่นคำร้องทางกฎหมายอิสรภาพข้อมูลเพื่อจะรู้ว่า ผลการทดสอบควรจะเป็นอย่างไรถ้าใช้กฎเกณฑ์วิธีดั้งเดิมที่ตั้งไว้แต่ต้น
แต่ว่าก็ถูกปฏิเสธเหมือนกับการร้องขออื่น ๆ เกี่ยวกับงานทดลอง โดยคำขอบางฉบับถูกปฏิเสธในฐานว่า เป็นการก่อกวน...
(นอกจากนั้นแล้ว) ริชารด์ ฮอร์ตันผู้เป็นบรรณาธิการของเดอะแลนซิต ยังแก้ตัวแทนกลุ่มทดลองอย่างดุเดือด
ในการสัมภาษณ์ทางวิทยุ เขาเรียกผู้วิจารณ์ว่า "กลุ่มบุคคลค่อนข้างเล็ก แต่จัดระเบียบประสานงานกันดี พูดจาเปิดเผย และก่อความเสียหายได้มาก เป็นกลุ่มบุคคลที่ผมควรกล่าวว่า เข้าครอบครองประเด็นของเรื่องและบิดเบือนคำอภิปรายจนกระทั่งเป็นอันตรายต่อคนไข้ส่วนใหญ่อื่น"
กรณีข้อโต้แย้ง > จดหมายเปิดถึงชนชาวกาซา (2557)

ในเดือนสิงหาคม 2557 วารสารพิมพ์จดหมายของกลุ่มนายแพทย์ "ที่ประณามประเทศอิสราเอลโดยคำที่แรงที่สุดที่จะเป็นไปได้ แต่กลับไม่กล่าวอะไรเกี่ยวกับความเหี้ยมโหดของกลุ่มฮะมาส"
ตามสำนักข่าวที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศอิสราเอล ผู้เขียนจดหมายรวมนายแพทย์ผู้ "เห็นใจต่อมุมมองของเดวิด ดู๊ก ผู้เป็นนักนิยมคนขาวเป็นใหญ่ และประธานระดับรัฐขององค์กร KKK"
นพ.คนหนึ่งจากกลุ่มตอบว่า "ผมได้ใช้สิทธิอิสรภาพทางความเห็นของผม และผมไม่เห็นด้วยหรือให้คุณค่ากับการเมืองของรัฐบาลอิสราเอล หรือของชาวยิวทั้งในและนอกประเทศอิสราเอล"
ส่วน นพ.คนที่สองตอบว่า "ผมไม่รู้จักว่าใครคือเดวิด ดู๊ก หรือว่าเขามีความสัมพันธ์กับ KKK แต่ผมเป็นห่วงว่ามีความจริงในวิดีโอหรือไม่ คือความจริงว่าคนยิวควบคุมสื่อ การเมือง และการธนาคาร อะไรกำลังเกิดขึ้น ผมรู้สึกกังวลใจ"
หัวหน้าบรรณาธิการนายริชาร์ด ฮอร์ตันกล่าวว่า "ผมไม่มีแผนที่จะถอนคืนจดหมาย และจะไม่ถอนคืนแม้ว่า (ประเด็นที่ตำหนิ)จะเป็นเรื่องจริง"
แต่ว่า นายฮอร์ตันต่อมาเดินทางมาเยี่ยมเยือนที่โรงพยาบาลหนึ่งในประเทศอิสราเอลแล้วกล่าวว่า เขารู้สึก "เสียใจเสียใจอย่างลึกซึ้ง"
ที่ได้พิมพ์จดหมายนั้น
ศาสตราจารย์แพทย์คนหนึ่งที่มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอนกล่าวว่า
“ความล้มเหลวของผู้เขียนบทความในการเปิดเผยความขัดแย้งทางผลประโยชน์ เป็นข้อผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุด ที่ไม่สมกับอาชีพ ที่ผิดจริยธรรม
และความพยายามกลบเกลื่อนคำด่าอย่างรุนแรงทางการเมืองที่ร้ายกาจและเป็นเท็จโดยระดับหนึ่งนี้ว่าเป็นคำอุทธรณ์เพื่อมนุษยภาพ ไม่ควรจะมีส่วนในวรรณกรรมที่สำคัญ
ไม่ต้องไปพูดถึงวารสารการแพทย์มืออาชีพ และเป็นเรื่องที่สามารถทำแม้แต่สิ่งตีพิมพ์ที่แย่ที่สุดให้เสื่อมเสีย”
นอกจากนั้น ยังกล่าวหานายฮอร์ตันเป็นส่วนตัวอีกด้วยว่า
“พฤติกรรมของฮอร์ตันในกรณีนี้ สอดคล้องกับการใช้ เดอะแลนซิต เป็นพาหะแสดงความคิดทางการเมืองสุดโต่งของเขาเอง ที่ทำมาเนิ่นนานและอย่างไม่สมควรโดยประการทั้งปวง มันเป็นการลดระดับของวารสารที่อยู่ในที่สูงมาก่อน”
ส่วนนายฮอร์ตันตอบว่า "คุณจะแยกการเมืองออกจากสุขภาพได้อย่างไร ทั้งสองต้องไปด้วยกัน"
วารสารการแพทย์ภาษาอังกฤษอื่น

วารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์ (NEJM) เป็นวารสารการแพทย์ทั่วไปอันดับหนึ่ง
JAMA เป็นวารสารการแพทย์ทั่วไปอันดับสาม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
The Lancet Student
แดน แอครอยด์

| แดน แอครอยด์ |
| --- | --- |
แอครอยด์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009
เกิด: แดเนียล เอ็ดเวิร์ด แอครอยด์  (1952-07-01) กรกฎาคม 1, 1952 (72 ปี) ออตตาวา รัฐออนแทรีโอ แคนาดา
อาชีพ: นักแสดง นักแสดงตลก นักเขียนบท นักดนตรี
ปีปฏิบัติงาน: 1971–ปัจจุบัน
คู่สมรส: ดอนนา ดิกซอน (สมรส 1983)
แดเนียล เอ็ดเวิร์ด "แดน" แอครอยด์ (อังกฤษ: Daniel Edward "Dan" Aykroyd; เกิด 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1952) เป็นนักแสดง นักแสดงตลก นักเขียนบท และนักดนตรีชาวแคนาดา-อเมริกัน เขามีชื่อเสียงครั้งแรกในฐานะเป็นตัวละครในช่วงไพรม์ไทม์ในรายการ แซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ ซึ่งทำให้เขาคว้ารางวัลเอมมี่สาขาบทที่โดดเด่นในประเภทคอมเมดี้-วาไรตี้ และรับบทเป็น เรย์ สแตนด์ ในภาพยนตร์ Ghostbusters (1984) และ Ghostbusters II (1989) ในปี 1990 เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง Driving Miss Daisy
ในปี ค.ศ. 2002 เขาได้รับการจารึกอยู่ใน แคนาดาวอล์กออฟเฟม นอกจากนี้เขายังมีส่วนร่วมในการก่อตั้งสถานที่ดนตรีบันเทิง เฮ้าส์ออฟบลูส์ ในปี ค.ศ. 1992 และแบรนด์วอดก้า คริสตัลเฮดวอดก้าในปี ค.ศ.2007
บรรณานุกรม

Hill, Doug, and Weingrad, Jeff, Saturday Night: A Backstage History of Saturday Night Live. Vintage Books, 1986. ISBN 0-394-75053-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

แดน แอครอยด์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เต๊งหงวน

| ติง หยวน (มาตรฐาน)  เต๊งหงวน (ฮกเกี้ยน) |
| --- | --- |
丁原
ภาพวาดตัวละครของเต๊งหงวนในสมัยราชวงศ์ชิง

ผู้ว่าการราชธานีผู้ถือคฑาทองคำ(執金吾)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 189
กษัตริย์: จักรพรรดิฮั่นเซ่าตี้
ผู้ตรวจราชการมณฑลเป๊งจิ๋ว (并州刺史)
ดำรงตำแหน่ง ?–ค.ศ. 189
กษัตริย์: จักรพรรดิฮั่นหลิง /  จักรพรรดิฮั่นเซ่าตี้
Commandant of Martial Ferocity (武猛都尉)
ดำรงตำแหน่ง ?–ค.ศ. 189
กษัตริย์: จักรพรรดิฮั่นหลิง /  จักรพรรดิฮั่นเซ่าตี้
Cavalry Commandant (騎都尉)
ดำรงตำแหน่ง ?–ค.ศ. 189
กษัตริย์: จักรพรรดิฮั่นหลิง /  จักรพรรดิฮั่นเซ่าตี้
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ระบุ
เสียชีวิต: ค.ศ. 189
อาชีพ: นักการเมือง, ขุนศึก
ชื่อรอง: เจี้ยนหยาง (建陽)

เต๊งหงวน หรือ ติงหยวน (อังกฤษ: Ding Yuan; จีน: 丁原; พินอิน: Dīng Yuán; เวด-ไจลส์: Ting Yuan)(ถึงแก่กรรม 26 กันยายน ค.ศ. 189) ชื่อรองว่า เจี้ยนหยาง เป็นนักการเมืองและขุนศึกชาวจีนที่มีชีวิตอยู่ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน ใน ค.ศ. 189 ทั้งเขาและตั๋งโต๊ะได้ถูกเรียกตัวให้เข้าสู่เมืองราชธานีลกเอี๊ยงมาพร้อมกับกองทัพทหารส่วนตัวแต่ละคนเพื่อช่วยเหลือในการโค่นล้มอำนาจของสิบขันที อย่างไรก็ตาม เต๊งหงวนถูกสังหารในที่สุดโดย ลิโป้ ลูกน้องที่เขาไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งถูกตั๋งโต๊ะซื้อตัวไว้แล้ว
ชีวประวัติ

จากบันทึกวีรบุรุษหรืออิงเสียงจี้(英雄記) ของอองซัน(หวังช้าน) เต็งหงวนเกิดในตระกูลยากจน มีความกล้าหาญและขี่ม้าเก่งยิงเกาทัณฑ์แม่น ในช่วงแรกของการเข้ารับราชการเป็นนายอำเภอ(ลิ่ง-令) จึงมีความรับผิดชอบสูง ไม่เคยละเลยหน้าที่ ไม่ว่าจะต้องเผชิญความเสี่ยงแค่ไหนในการเผชิญหน้ากับอาชญากรและโจรป่าก็จะออกนำหน้าเสมอ ในที่สุดเขาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ตรวจราชการมณฑลเป๊งจิ๋ว (并州; มณฑลฉ่านซีในปัจจุบัน) เมื่อเขาได้พบกับลิโป้ ความสามารถด้านการรบของนักรบหนุ่มนั้นได้สร้างความประทับใจให้กับเต็งหงวนอย่างมาก จึงแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าทหารคนสนิทและรับเป็นบุตรบุญธรรมของตนซึ่งลิโป้ได้ทำหน้าที่อารักขาเต็งหงวนอย่างใกล้ชิด
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 189 จักรพรรดิฮั่นหลิงสวรรคต แม่ทัพใหญ๋โฮจิ๋นได้เรียกเต๊งหงวนให้เข้ามาในเมืองราชธานีลกเอี๊ยงพร้อมกับกองทัพประจำแคว้นของเขาเพื่อช่วยเหลือในการโค่นล้มอำนาจของสิบขันที อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เต๊งหงวนจะมาถึง สิบขันทีได้ลอบสังหารโฮจิ๋นเสียแล้ว ตั๋งโต๊ะ ขุนศึกจากแคว้นเหลียงจิ๋ว (涼州; ตะวันตกของมณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) ซึ่งถูกโฮจิ๋นเรียกตัวมาเช่นกัน มาถึงลกเอี๊ยงก่อนเต๊งหงวนและกำจัดสิบขันจนสิ้นซาก เข้าควบคุมกองกำลังทหารในเมืองหลวง
ภายหลังจากที่เต๊งหงวนเดินทางมาถึง ตั๋งโต๊ะสามารถซื้อตัวลิโป้ให้กลายเป็นลูกน้องของตนได้สำเร็จ ลิโป้ได้สังหารเต๊งหงวนและมอบศีรษะที่ถูกตัดมามอบให้แก่ตั๋งโต๊ะในที่สุด
ในวรรณกรรมสามก๊ก

ในวรรณกรรมอิงประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก เป็นเรื่องแต่งเกินจริงของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนและช่วงยุคสมัยสามก๊ก ในบทที่ 3 เต๊งหงวนกลายเป็นศัตรูของตั๋งโต๊ะ ภายหลังจากที่เขาออกมาคัดค้านแผนการของตั๋งโต๊ะที่จะทำการปลดจักรพรรดิฮั่นเซ่าตี้ลงจากราชบังลังก์ และอัญเชิญตันหลิวอ๋องหองจูเหียบให้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเซี่ยนตี้ อย่างไรก็ตาม ตั๋งโต๊ะไม่สามารถสังหารเต๊งหงวนได้เพราะมีลิโป้ บุตรบุญธรรมของเต๊งหงวนซึ่งเป็นนักรบที่น่าเกรงขามคอยอารักขาปกป้องเขาอยู่
ลิซก ข้าราชการในสังกัดตั๋งโต๊ะซึ่งมาจากเมืองเดียวกันกับลิโป้ ได้อาสาที่จะเกลี้ยกล่อมลิโป้ให้แปรพักตร์เข้ากับฝ่ายตั๋งโต๊ะ เขาได้นำม้าเซ็กเธาว์ซึ่งเป็นยอดอาชาที่มีชื่อเสียงเลี่ยงลือและของขวัญอันล้ำค่าอื่น ๆ มาด้วย เขาได้เข้าพบกับลิโป้ที่ค่ายนอกเมือง ลิโป้ถูกดึงดูดใจด้วยของขวัญอันล้ำค่าและถูกลิซกโน้มน้าวใจ ลิโป้จึงตัดสินใจที่จะทรยศหักหลังบิดาบุญธรรมและแปรพักตร์ไปเข้ากับฝ่ายตั๋งโต๊ะ คืนนั้น ลิโป้ได้บุกเข้าไปสังหารเต๊งหงวนในเต๊นท์ที่พักของเขาพร้อมกับตัดศีรษะของเขา แล้วนำศีรษะที่ถูกตัดมาเป็นของบรรณาการมอบให้แก่ตั๋งโต๊ะในวันรุ่งขึ้น
ดูเพิ่ม

สามก๊ก
ตัวละครในสามก๊ก
ลิโป้
| ด ค กบุคคลสำคัญในยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น (ค> ศ. 189-220) |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  จักรพรรดิฮั่นหลิง (พระเจ้าเลนเต้)  จักรพรรดิฮั่นเซ่า (หองจูเปียน)  จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน (พระเจ้าเหี้ยนเต้/หองจูเหียบ) 
พระมเหสีและพระสนม:  พระนางตังไทฮอ  พระนางโฮเฮา  พระสนมอองบีหยิน  พระสนมถัง  พระนางฮกเฮา  พระสนมตังกุยฮุย  พระนางโจเฮา 
ผู้สำเร็จราชการ:  โฮจิ๋น  ตั๋งโต๊ะ  อ้องอุ้น  ลิฉุย  กุยกี  โจโฉ  โจผี 
ขุนศึก:  กองซุนก๋ง  กองซุนของ  กองซุนจ้าน  กองซุนตู้  กิมสวน  โกกัน  ขงมอ  ขงหยง  เค้าก๋อง  เงียมแปะฮอ  จางหอง  ฉกหยง  ชื่อเซี่ย  ซุนกวน  ซุนเกี๋ยน  ซุนเซ็ก  เต๊งหงวน  เตียวก๊ก  เตียวสิ้ว  เตียวหอม  เตียวฬ่อ  เตียวเอี๋ยง  เตียวเอี๋ยน  โตเกี๋ยม  เปาสิ้น  เปียนจาง  ม้าเฉียว  ม้าเท้ง  ลิโป้  เล่ากี๋  เล่าจ๋อง  เล่าเจี้ยง  เล่าเตา  เล่าปี่  เล่าเปียว  เล่าเอี๋ยน  หลิวสฺวิน  เล่าหงี  เล่าอิ้ว  หันซุย  อ้วนซง  อ้วนถำ  อ้วนสุด  อ้วนเสี้ยว  อ้วนอุ๋ย  อ้วนฮี  อองของ  อองลอง  เอียวฉิว  ฮันเหียน  ฮันฮก 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กองซุนอวด  กันหยง  กากุ๋ย  กาเซี่ยง  กัวเต๋า  กุยแก  เก๊งเหลียง  เก๊งอวด  เกียวก๊กโล  โกกัน  เขาเฉียว  เขาฮิว  งอสิด  จงฮิว  จิวยี่  จูกัดกิ๋น  จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง)  จูฮี  โจโก๋  ชีสิว  ชีซี  ซัวหยง  ซินเป๋ง  ซินผี  ซุนเขียน  ซุนฮก  ซุนฮิว  ซุยตำ  ตังสิน  ตันก๋ง  เต๊งไก๋  เตียนห้อง  เตียวกั๋ง  เตียวเจียว  เตียวเมา  เตียวสง  เตียวอุ๋น  เตียวเหียน  เทียหยก  บังทอง  บิต๊ก  บิฮอง  มอกาย  ม้าเลี้ยง  ลกซุน  ลิยู  ลิห้อม  ลู่คัง  เล่าจ๋อง  เล่าต้าย  เล่าฮก  โลซก  โลติด  สิมโพย  สุมาหลัง  สุมาหอง  สุมาจุ้น  สุมาอี้  หวดเจ้ง  อ๋องก้าย  อ้วนอิ๋น  อ้วนอุ๋ย  อองสิ้ว  อองซัน  อุยของ  เอียวสิ้ว  ฮองกี๋  ฮัวหิม  แฮหัวอัน 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กวนเป๋ง  กวนอู  กิเหลง  กำเหลง  กุยห้วย  เกียงขิม  โกซุ่น  โกลำ  เคาทู  ชัวมอ  งอเก๋ง  งออี้  งอหลัน  งักจิ้น  งันเหลียง  งิวขิ้ม  งิวฮู  งุยซก  เงียมหงัน  เงียมอี๋  จงป้า  จิวท่าย  จิวซุน  จิวอิ๋น  เจียวขิม  จูล่ง  จูตี  จูหวน  จูเหลง  จูเหียน  โจจิ๋น  โจเจียง  โจซุน  โจป้า  โจเมา  โจเสง  โจหยิน  โจหอง  โจฮิว  ชีเซ่ง  ซงเหียน  ซิหลง  ซีเอ๋ง  ซุนเกียว  ซุนเจ้ง  ซุนเซียง  ซุนเปิน  ซุนฟู่  โซหุย  ตังสิด  ตันเซ็ก  ตันบู  เตงฮอง  เตียนอุย  เตียวคับ  เตียวเจ  เตียวเลี้ยว  เตียวหยิม  เตียวหุย  เตียวอุ๋น  เตียวโอย  เทียเภา  ไทสูจู้  บังเต๊ก  บุนทิว  บุนเพ่ง  เบ้งตัด  เปาจิด  เปาสูหยิน  พัวเจี้ยง  ม้าต๋ง  ม้าเทียด  ม้าฮิว  ลิซก  ลิเงียม  ลิเตียน  ลิกอง  ลิบอง  ลิบ้อง  ลิต้าย  ลิอุยหอง  ลีถอง  เล่งโฉ  เล่งทอง  เล่ากี๋  เล่าชุน  เล่าผวน  เล่าเพ็ก  เล่าฮอง  เลียงหิน  เลียวฮัว  วัวเหลง  หมันทอง  หวนเตียว  หลันเป้ง  หองจอ  หันเซียม  อองเป๋ง  อ่องหอง  อิกิ๋ม  อิเขง  อินเล้  อุยก๋วน  อุยกาย  อุยเอี๋ยน  เอียวฮอง  ฮองตง  ฮองฮูสง  ฮันต๋ง  ฮันโฮ  ฮัวหยง  เฮาเฉีย  เฮาเสง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวเอี๋ยน 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  งอฮูหยิน  จาง ชุนหัว  ชัวฮูหยิน  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  ซุนฮูหยิน  ไต้เกี้ยว  บิฮูหยิน  เปียนสี  ปู้ฮูหยิน  ลิหลิงฉี  เสียวเกี้ยว  หวังอี้  อุ๋ยซี  เอียนสี 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  กวนลอ  เกียดเป๋ง  เกียนสิด  จางจ้งจิ่ง  เจียวก้าน  โจงั่ง  โจจู๋  โจฉอง  โจหิม  โจสิด  ชิวลี่จฺวี  ซุนของ  เตียนติ๋ว  ปื่งเหยฺวียน  เป๊กตุ้น  ยีเอ๋ง  สิบขันที  สุมาเต๊กโช  หลิวเป้า  อิเกียด  อุยสิง่าน  ฮัวโต๋ 
ภาพวาดประกอบในสมัยราชวงศ์ชิง ฉากลิโป้สังหารเต๊งหงวน
รูปเต๊งหงวนจากเกม Romance Of The Three Kingdoms XI