stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอลวิส (ภาพยนตร์ ค.ศ. 2022)
นักแสดง

ออสติน บัตเลอร์ (ซ้าย) และ ทอม แฮงส์ (ขวา) แสดงเป็นเอลวิส เพรสลีย์ และผู้พันทอม พาร์กเกอร์ ตามลำดับ
ออสติน บัตเลอร์ เป็น เอลวิส เพรสลีย์
เชดอน เจย์ เป็น เอลวิสตอนเด็ก
ทอม แฮงส์ เป็น ผู้พันทอม พาร์กเกอร์ ผู้จัดการของเอลวิส
เฮเลน ทอมสัน เป็น  แกลดีส์ เพรสลีย์ แม่ของเอลวิส
ริชาร์ด ร็อกซ์เบิร์ก เป็น เวอร์นอน เอลวิส พ่อของเอลวิส
โอลิเวีย เดอจองจ์ เป็น พริสซิลลา เอลวิส ภรรยาของเอลวิส
ลู้ก บราซีย์ เป็น เจอร์รี ชิลลิง
นาตาชา บาสเซตต์ เป็น ดิกซี ล็อก
เดวิด เว็นนัม เป็น แฮงก์ สโนว์
เคลวิน แฮร์ริสัน จูเนียร์ เป็น บี.บี. คิง
ซาเวียร์ ซามูเอล เป็น สก็อตตี มัวร์
โคดี สมิต-แม็กฟี เป็น จิมมี ร็อดเจอส์ สโนว์
เดเคอร์ มอนต์กอเมอรี เป็น สตีฟ บินเดอร์
ลีออน ฟอร์ด เป็น ทอม ดิสกิน โฆษกของผู้พันทอม พาร์กเกอร์
เคต มัลวานี เป็น แมเรียน คีสเกอร์
จอช แม็กคอนวีล เป็น แซม ฟิลลิปส์
แพทริก เชียเรอร์ เป็น ดิวอี ฟิลลิปส์
แอดัม ดันน์ เป็น บิล แบล็ก
โยลา ควอร์เทย์ เป็น ซิสเตอร์โรเซตตาทาร์ป
อัลตัน เมสัน เป็น ลิตเทิล ริชาร์ด
แกรี คลาร์ก จูเนียร์ เป็น อาเธอร์ ครูดัพ
โชนกา ดูกูเรห์ เป็น วิลลี เมย์ "บิกมามา" ทอร์นตัน
คริสโตเฟอร์ ซอมเมอส์ เป็น ฮอเรซ โลแกน
นิโคลัส เบลล์ เป็น จิม อีสต์แลนด์ สมาชิกวุฒิสภาจากพรรคเดโมแครต รัฐมิสซิสซิปปี
อาซาบี กูดแมน เป็น แอลเบอร์ตา โฮลแมน แม่บ้านแห่งเกรซแลนด์
ลาคแลน เอนเกเลอร์ เป็น อัลเฟรด เวอร์ไธเมอร์ ช่างภาพ
แอนโทนี ลาปาเกลีย เป็น เบอร์นาร์ด แลนสกี
อเล็กซ์ ราดู เป็น จอร์จ ไคลน์
คริสเตียน แม็กคาร์ตี เป็น เรดเวสต์
ไมก์ บินกาแมน เป็น ซันนี เวสต์
เดวิด แกนน็อน เป็น ชาร์ลี ฮอดจ์
ลามาร์ บราวน์ เป็น คาร์ล คาร์เตอร์ คนขับรถของเอลวิส
โทนี นิกสัน เป็น  ดร. จอร์จ ซี. นิโคปูลอส
เควิน แล็กเดน เป็น แทรวิส สมิธ ลุงของเอลวิส
ชาลส์ กราวส์ เป็น บิลลี สมิธ ลูกพี่ลูกน้องของเอลวิส
แกเร็ท เดวีส์ เป็น โบนส์ ฮาว
ชารอน บรูกส์ เป็น ซิลเวีย เชมเวลล์ แห่งวงเดอะสวีตอินสไปเรชันส์
เซเนต เมบราห์ตู เป็น เอสเทล บราวน์ แห่งวงเดอะสวีตอินสไปเรชันส์
แอริสทีน คิซานโด เป็น เมอร์นา สมิธ แห่งวงเดอะสวีตอินสไปเรชันส์
มาเรียมา แอนดรูส์ เป็น แอนน์ วิลเลียมส์ แห่งวงเดอะสวีตอินสไปเรชันส์
การ์ลา แอลเลน เป็น เคที เวสต์มอร์แลนด์
มาร์ก เลนนาร์ด วินเตอร์ เป็น ทอม ฮูเลตต์ จากคอนเสิร์ตเวสต์
การฉาย

เอลวิส ฉายรอบปฐมทัศน์โลกเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 ที่เทศกาลภาพยนตร์กาน 2022 โดยได้รับเสียงปรบมือจากผู้ชมยาวนานที่สุดในเทศกาล ด้วยเวลา 12 นาที มีกำหนดเข้าฉายในออสเตรเลียวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2022 โดยยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์ และทั่วโลกวันที่ 24 มิถุนายน โดยวอร์เนอร์บราเธอส์ แต่เดิมตั้งใจจะฉายในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2021 ก่อนถูกเลื่อนออกไปเป็นวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 เนื่องจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 เรื่อยมา จนถึงวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2022
การฉาย > การตลาด

ตัวอย่างภาพยนตร์แรกมีความยาวสามนาทีถูกปล่อยเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ระหว่างการถ่ายทอดสดโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 ทางช่องเอ็นบีซี ตัวอย่างที่สองถูกปล่อยทางออนไลน์เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 สองวันก่อนฉายรอบปฐมทัศน์โลกของภาพยนตร์เรื่องนี้
การตอบรับ > บ็อกซ์ออฟฟิศ

เอลวิส ทำเงิน 151 ล้านดอลลาร์สหรัฐในสหรัฐและแคนาดาและ 136.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐในภูมิภาคอื่น ๆ รวมแล้วทำเงินทั่วโลก 287.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ในสหรัฐและแคนาดา เอลวิส ออกฉายพร้อมกับภาพยนตร์ สายหลอน ซ่อนวิญญาณ และยังประมาณการว่าภาพยนตร์อาจทำเงิน 25–30 ล้านดอลลาร์สหรัฐจากโรงภาพยนตร์กว่า 3,906 แห่งในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ ภาพยนตร์ทำเงิน 12.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐในวันแรก รวมถึง 3.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐจากการพรีวิวในคืนวันพฤหัสบดี ภาพยนตร์เปิดตัวที่อันดับหนึ่งนำหน้า ท็อปกัน: มาเวอริค โดยทำเงินมากกว่า 31.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
การตอบรับ > รางวัล

ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 95 เอลวิส ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม, บันทึกเสียงยอดเยี่ยม, ออกแบบงานสร้างยอดเยี่ยม, กำกับภาพยอดเยี่ยม, แต่งหน้าทำผมยอดเยี่ยม, ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม และลำดับภาพยอดเยี่ยม นอกจากนั้นยังได้รับการเสนอชื่อรางวัลอื่น ๆ รวมถึงรางวัลแบฟตา (ชนะสี่สาขา), คริติกส์ชอยส์มูฟวีอะวอดสเจ็ดสาขา (ชนะหนึ่งสาขา) และรางวัลลูกโลกทองคำสามสาขา (ชนะหนึ่งสาขา) รวมทั้งได้รับการเสนอชื่อให้เป็นหนึ่งในสิบภาพยนตร์ร์ที่ดีที่สุดของ ค.ศ. 2022 โดยสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน
เชิงอรรถ

↑  Luhrmann is credited twice for writing the screenplay; one as part of a writing duo with Sam Bromell, the other with frequent collaborator Craig Pearce.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
เอลวิส ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เอลวิส ที่ออลมูวี
| ด ค กบาซ เลอห์มานน์ |
| --- | --- |
รางวัลและการเสนอชื่อ
ภาพยนตร์:  สตริกต์ลี บอลรูม (1992)  โรมิโอ + จูเลียต (1996)  มูแลงรูจ! (2001)  ออสเตรเลีย (2008)  เดอะ เกรท แกตสบี้ รักเธอสุดที่รัก (2013)  เอลวิส (2022) 
โทรทัศน์:  เดอะเก็ตดาวน์ (2016–17) 
ดนตรี:  ซัมติงฟอร์เอฟรีบอดี  "เอฟรีบอดีฟรี (ทูแวร์ซันสกรีน)" 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  เรดเคอร์เทนทริโลจี  นัมเบอร์ไฟฟ์เดอะฟิล์ม  สตริกต์ลี บอลรูม (เพลง)  มูแลงรูจ! (เพลง)
เอสคลับเซเวน

| เอสคลับ |
| --- | --- |
เอสคลับเซเวนในปี 2015
ข้อมูลพื้นฐาน
รู้จักในชื่อ: เอสคลับเซเวน  เอสคลับทรี
ที่เกิด: ลอนดอน, ประเทศอังกฤษ
แนวเพลง: ป็อป, แดนซ์ป็อป, อาร์แอนด์บี, ดิสโก
ช่วงปี: 1999–2003   2020-ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Polydor Records (UK); Interscope Records (US 1999–01); A&M Records (US 1999–01); Polydor Records (US 2002); Universal Records (US 2002)

สมาชิก: Bradley McIntosh  Jo O'Meara  Tina Barrett  Jon Lee  Hannah Spearritt   Rachel Stevens
อดีตสมาชิก: Paul Cattermole (เสียชีวิต)
เอสคลับ (อังกฤษ: S Club) หรือ เอสคลับเซเวน (อังกฤษ: S Club 7) เป็นกลุ่มศิลปินป็อปสหราชอาณาจักร ก่อตั้งวงโดยอดีตผู้จัดการวงสไปซ์เกิลส์ ไซมอน ฟูลเลอร์ ประกอบด้วยสมาชิก ทีนา บาร์เรตต์, พอล แคตเตอร์โมล, จอน ลี, แบรดลีย์ แม็กอินทอช, โจ โอ'มีรา, ฮันนาห์ สเปียร์ริตต์ และราเชล สตีเวนส์ วงมีชื่อเสียงจากการแสดงในรายการซีรีส์ของตัวเองทางช่องซีบีบีซี ในรายการ Miami 7 ในปี 1999 หลังจาก 4 ปีที่ทำงานด้วยกัน เอสคลับเซเวนมีซิงเกิลอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักร 4 ซิงเกิล อัลบั้มอันดับ 1 อยู่ 1 อัลบั้ม นอกจากนี้ยังมีซิงเกิลอันดับ 1 ทั่วยุโรป มีซิงเกิลติดท็อป 10 ในสหรัฐอเมริกา เอเชีย ละตินอเมริกา และแอฟริกา พวกเขามีผลงานสตูดิโออัลบั้ม 4 ชุด มี 11 ซิงเกิล มียอดขายมากกว่า 17 ล้านชุดทั่วโลก อัลบั้มแรก S Club มีดนตรีแบบเพลงป็อปในยุคคริสต์ทศวรรษ 1990 คล้ายกับศิลปินอื่นในช่วงนั้น หลังจากนั้นแนวเพลงพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนไปเริ่มผสมผสามเป็นเพลงแดนซ์มากขึ้นรวมถึงเพลงอาร์แอนด์บี ซึ่งมีมากในอัลบั้มชุดสุดท้ายของพวกเขาชุด Seeing Double
แนวคิดและรูปแบบของวงสร้างสรรค์ขึ้นโดยไซมอน ฟูลเลอร์ ที่เป็นผู้จัดการของบริษัทไนน์ทีนเอนเตอร์เทนเมนต์ พวกเขาเซ็นสัญญากับค่ายโพลีดอร์เรเคิดส์ รายการซีรีส์ทางโทรทัศน์ของพวกเขามีอยู่ 4 ซีรีส์ ที่วงได้ท่องเที่ยวไปในสหรัฐอเมริกาและจบลงในบาร์เซโลนา ประเทศสเปน รายการมีออกฉายกว่า 100 ประเทศ ที่มีคนดูร่วม 90 ล้านคน รายการเป็นรายการซิตคอมสำหรับเด็ก ที่เสนอเหตุการณ์จริงของพวกเขาที่เกิดขึ้นกับวง รวมถึงความสัมพันธ์ระหว่างฮันนาห์ สเปียร์ริตต์กับพอล แคตเตอร์โมล เช่นเดียวกับในตอนท้ายที่วงต้องแยกกันไป
นอกจากความโด่งดังจากรายการโทรทัศน์ เอสคลับเซเวนได้รับ 7 รางวัลบริตอวอร์ดส ได้แก่ ในปี 2000 ชนะในสาขาศิลปินสหราชอาณาจักรที่โดดเด่น ในปี 2002 ในสาขาซิงเกิลสหราชอาณาจักรยอดเยี่ยม ในปี 2001 ได้รับรางวัลสาขาบันทึกเสียงแห่งปี หลังจากนั้นพอล แคตเตอร์โมลประกาศว่าจะออกจากวง ในปี 2002 ซิงเกิลหลังของพวกเขาติดอันดับ 5 ในชาร์ตของยูเค และผลงานอัลบั้มสุดท้ายของพวกเขาก็พลาดในการติดท็อป 10
หลังจากที่แคตเตอร์โมลออกจากวงไป เอสคลับเซเวนก็ต้องต่อสู้กับข่าวลือว่าพวกเขาจะแยกวงกัน  อย่างไรก็ตามเมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2003 ในระหว่างการแสดงสด เอสคลับประกาศแตกวง หลังจากที่พวกเขาแตกวงไป 5 ปี ในเดือนตุลาคม 2008 มีการประกาศออกมาว่า แคตเตอร์โมลและแม็กอินทอช จะร่วมออกทัวร์ในคอนเสิร์ตรวมกันอีกครั้งหนึ่ง ที่แสดงในมหาวิทยาลัยและตามไนต์คลับต่าง ๆ มีเพลงที่แสดงในอัลบั้ม Greatest Hits ของพวกเขา
เมื่อวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 2023 พอล แคตเตอร์โมล หนึ่งในสมาชิกของวงได้เสียชีวิตลงในวัย 46 ปี ขณะที่ทางวงกำลังจะจัดคอนเสิร์ตครบรอบ 25 ปี ของก่อตั้งวง
ผลงานอัลบั้ม

S Club (1999)
7 (2000)
Sunshine (2001)
Seeing Double (2002)
Don't Stop Movin' (2002)
Best: The Greatest Hits of S Club 7 (2003)
แหล่งข้อมูลอื่น

S Club 7[ลิงก์เสีย] at AllMusicGuide.com
เอมมา สโตน
ประวัติและชีวิตในช่วงต้น

เอมิลี จีน "เอมมา" สโตน เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988 ในเมืองสกอตส์เดล รัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา บิดาของเธอมีนามว่า "เจฟฟรีย์ ชาร์ลส์ สโตน" ผู้ก่อตั้งและซีอีโอของ บริษัท รับจ้างทั่วไป และ มารดาของเธอ "คริสตา จีน สโตน" (née Yeager) เป็นแม่บ้าน สโตนอาศัยอยู่ในรีสอร์ทย่าน Camelback Inn จนกระทั่งสิบห้าปี เธอมีน้องชายชื่อสเปนเซอร์ และ Conrad Ostberg Sten ปู่ของเธอมาจากครอบครัวชาวสวีเดนที่เปลี่ยนนามสกุลมาเป็น "สโตน" เมื่อพวกเขาอพยพไปยังสหรัฐอเมริกา สโตนเธอยังมีเชื้อสายเยอรมัน, อังกฤษ, สกอต และไอริชอีกด้วย
เมื่อตอนเป็นทารก สโตนมีอาการปวดท้องและร้องไห้บ่อยๆ เธออธิบายว่าตัวเองเป็นคนที่เจ้ากี้เจ้าการและเอาแต่ใจเมื่อตอนเป็นเด็ก ในช่วงที่เติบโตขึ้นสโตนได้รับการศึกษาที่โรงเรียนประถมศึกษา Sequoya และเข้าเรียนที่ Cocopah Middle School ในชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 แม้ว่าเธอจะไม่ชอบเรียน แต่เธอก็สามารถบังคับตนเองให้เรียนจนจบชั้นประถมได้ เธอเคยได้รับการกลั่นแกล้งให้ตกใจกลัวบ่อยครั้งในวัยเด็กซึ่งส่งผลต่อทักษะในการเข้าสังคมของเธอตลอดมา เธอได้เข้ารับการบำบัดและกล่าวว่าการมีส่วนร่วมในงานแสดงท้องถิ่นของเธอเป็นสิ่งที่ช่วยบำบัดอาการเหล่านี้ได้เป็นอย่างดี
เธอใฝ่ฝันอยากเป็นนักแสดงตั้งแต่อายุ 4 ขวบ และเคยอยากประกอบอาชีพเป็นนักวาดภาพแนวตลกในช่วงแรก แต่ได้เปลี่ยนความสนใจไปที่งานด้านละครเพลงและเรียนร้องเพลงเป็นเวลาหลายปี การแสดงครั้งแรกของเธอเริ่มต้นขึ้นเมื่อตอนอายุ 11 ปี ในละครเวทีเรื่อง The Wind in the Willows ซึ่งเธอรับบทเป็นตัวนาก สโตนได้เรียนหนังสือที่บ้าน (Homeschooling) เป็นเวลาสองปีในระหว่างนั้นเธอปรากฏตัวในผลงานการแสดง 16 เรื่อง ณ โรงละคร Phoenix's Valley Youth Theatre และยังร่วมแสดงละครเวทีกับคณะตลกบ่อยครั้ง ในช่วงเวลานี้ เธอเดินทางไปลอสแอนเจลิสแต่ไม่ประสบความสำเร็จในการคัดเลือกเพื่อรับบทในภาพยนตร์เรื่อง All That ต่อมาพ่อแม่ของเธอส่งเธอไปเรียนการแสดงกับผู้ฝึกสอนการแสดงในท้องถิ่นซึ่งเคยทำงานที่ William Morris Agency ในช่วงปี 1970
สโตนเข้าเรียนต่อที่สถาบัน Xavier College Preparatory ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมคาทอลิกหญิงล้วน แต่ได้ตัดสินใจลาออกหลังจากเรียนไปได้เพียง 1 ภาคการศึกษาเพื่อมาเป็นนักแสดงเต็มตัว ในช่วงเวลาดังกล่าวเธอนำเสนอเรื่องราวความฝันของเธอผ่าน PowerPoint ให้พ่อแม่ของเธอได้รับชมภายใต้ชื่อ "Project Hollywood" (ซึ่งมีเพลง "Hollywood" ของ มาดอนนา ในปี 2003 ประกอบ) เพื่อโน้มน้าวให้พวกเขายอมย้ายไปแคลิฟอร์เนียเพื่อให้โอกาสในการประกอบอาชีพนักแสดงของเธอเปิดกว้างขึ้น ต่อมาในเดือนมกราคมปี 2004 เธอย้ายไปอยู่กับแม่ของเธอที่อพาร์ตเมนต์ในลอสแอนเจลิส เธอจำได้ว่า "ฉันขึ้นแสดงทุกรายการทางดิสนีย์แชนแนลและได้ร่วมคัดเลือกเพื่อรับบทในซิทคอมหลายเรื่อง" แต่ "ฉันไม่ได้รับการตอบรับเลย" ในระหว่างช่วงการคัดเลือกบทบาท เธอลงทะเบียนเรียนออนไลน์และทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านเบเกอรี่สำหรับสุนัข
อาชีพนักแสดง > 2004–2008: บทบาทแรกเริ่ม

สโตนเปิดตัวทางโทรทัศน์ในรายการเรียลลิตี้การแข่งขันความสามารถ VH1 In Search of the New Partridge Family (2004) เธอเข้าร่วมคัดเลือกในแสดงเป็นแคลร์เบนเน็ตในละครแนววิทยาศาสตร์ NBC เรื่อง Heroes (2007) แต่ไม่ประสบความสำเร็จและเธอเรียกประสบการณ์ครั้งนี้ว่าเป็นสิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตของเธอ ในเดือนเมษายน 2007 เธอรับบทในละครแอ็คชั่น ไดรฟ์ แต่การแสดงถูกยกเลิกหลังจากออกฉายไปได้ 7 ตอน
ความล้มเหลวดังกล่าวส่งผลให้เธอพัฒนาตนเองและกลับมาในภาพยนตร์ตลกเรื่อง Superbad (2007) ร่วมแสดงนำโดยไมเคิล เซร่า และ โจนาห์ ฮิลล์ ภาพยนตร์เรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวของนักเรียนมัธยมปลายสองคนที่ต้องเผชิญกับเหตุการณ์เลวร้ายต่าง ๆ หลังจากที่พวกเขาวางแผนที่จะซื้อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สำหรับงานปาร์ตี้ เธอได้ย้อมผมเป็นสีแดงในการแสดงครั้งนี้ด้วย ผู้เชี่ยวชาญจากฮอลลีวูดชื่นชมว่าการแสดงของเธอ "น่าสนใจ" สโตนได้อธิบายถึงประสบการณ์การแสดงในภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอว่า "น่าทึ่ง ... [แต่] แตกต่างจากประสบการณ์อื่น ๆ ที่ฉันเคยได้รับมา" ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จในแง่ของรายได้และทำให้เธอได้รับรางวัล Young Hollywood Award สำหรับนักแสดงหน้าใหม่
ปีต่อมาสโตนแสดงในภาพยนตร์ตลกเรื่องThe Rocker (2008) รับบทเป็น อะมีเลีย สโตน มือกีตาร์เบสประจำวง; เธอได้ฝึกเล่นเบสเพื่อรับบทบาทนี้โดยเฉพาะ เธอพบว่ามันยากที่จะเล่นเป็นตัวละครที่มีบุคลิกแตกต่างจากตัวเธอเองมาก ภาพยนตร์เรื่องนี้และการแสดงของเธอได้รับคำวิจารณ์เชิงลบจากนักวิจารณ์และล้มเหลวในแง่รายได้ ต่อมาเธอแสดงในภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้เรื่องThe House Bunny และภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จด้านรายได้ในระดับปานกลาง สโตนได้รับคำชมในบทบาทการแสดงของเธอและถือเป็นจุดเริ่มต้นให้เธอมีชื่อเสียงโด่งดังมากขึ้นในเวลาต่อมา
ภาพลักษณ์

ปัจจุบันสโตนได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในนักแสดงหญิงที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในโลก เธอเป็นที่รู้จักจากการแสดงหลายบทบาท Daniel D'Addario จากนิตยสารไทม์อธิบายว่า "ความกล้าที่จะลองทำสิ่งใหม่ๆส่งผลให้เธอประสบความสำเร็จ" และ Jessica Kiang จาก IndieWire ตั้งข้อสังเกตว่าสโตนมีพรสวรรค์ในการแสดงได้หลายบทบาทและทำออกมาได้ดีทุกเรื่อง
ในขณะที่อาชีพนักแสดงของเธอได้พัฒนาและโด่งดังมากขึ้นเรื่อยๆ สโตนได้กลายเป็นนักแสดงหญิงที่ประสบความสำเร็จสูงที่สุดคนหนึ่ง โดยในปี 2008 เธอติดอันดับท็อป 20 ดาวรุ่งที่มีอายุต่ำกว่า 30 ปีของนิตยสาร Saturday Night และการแสดงของเธอในเรื่อง Easy A ได้ถูกจัดอันดับอยู่ใน Time's Top 10 Everything ในปี 2010 เธอปรากฏตัวในรายชื่อหนึ่งในบุคคลที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในปี 2013 ซึ่งเป็นการรวบรวม 100 บุคคลที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในโลกจากนิตยสารฟอร์บส์ มีการรายงานว่าเธอมีรายได้สูงุถึง 16 ล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วงปี 2013-2014 ในปีเดียวกันนั้นเธอได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งใน 10 อันดับดาราที่ดีที่สุดจากหลายสื่อบันเทิง ในปี 2015 ฟอร์บส์ประกาศว่าเธอเป็นนักแสดงหญิงที่มีรายได้สูงที่สุดในโลกจำนวน 26 ล้านดอลลาร์ต่อปี ในปี 2017 เธอได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารไทม์ในฐานะเป็น 1 ใน 100 บุคคลที่มีอิทธิพลมากที่สุดในโลก
สโตนยังได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักแสดงหญิงที่สวยและมีเสน่ห์มากที่สุดคนหนึ่ง ทรงผม, ดวงตา และเสียงของเธอเป็นเอกลักษณ์อย่างชัดเจนซึ่งอายไลเนอร์ได้กลายเป็นหนึ่งในพื้นฐานการแต่งหน้าของเธอและทำให้แฟนๆจดจำเธอได้เป็นอย่างดี นิตยสารโว้กได้บรรยายถึงบุคลิกภาพของเธอว่า "ทุกสัดส่วนของเธอเข้ากันได้เป็นอย่างดี ทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มากที่สุดคนหนึ่ง"  ในปี 2009 เธอติดอันดับในนิตยสาร FHM ให้เป็น 1 ใน 100 สตรีที่เซ็กซี่ที่สุดในโลก และได้รับการยกย่องจากนิตยสารและสื่อต่างๆ เช่น วิกตอเรียส์ซีเคร็ต, เม็นส์เฮลต์, แกลเมอร์ ฯลฯ ในฐานะที่เป็นนักแสดงที่สวยและมีเสน่ห์มากที่สุดคนหนึ่ง
ชีวิตส่วนตัว

สโตนป่วยเป็นโรคหอบหืดซึ่งเธอตรวจพบภายหลังจากมีปัญหาในการหายใจในระหว่างการถ่ายทำเรื่อง Easy A สโตนย้ายจากลอสแอนเจลิสไปกรีนิชวิลเลจ นิวยอร์กในปี 2009 ในปี 2016 เธอย้ายกลับไปที่ลอสแอนเจลิส แม้จะได้รับความสนใจจากสื่ออย่างมาก แต่เธอก็ปฏิเสธที่จะพูดคุยเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวต่อสาธารณะ เนื่องด้วยด้วยความต้องการใช้ชีวิตปกติ สโตนกล่าวว่าเธอพบประโยชน์เพียงเล็กน้อยในการเป็นคนดังของสื่อ เธอรักในอาชีพของเธอมากและสโตนมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับครอบครัวของเธอ เธอเล่าว่า "ฉันมีความสุขกับครอบครัวที่ยิ่งใหญ่และผู้คนมากมายรอบตัว ฉันโชคดีจริงๆในแง่นั้น" เธอเผยในบทสัมภาษณ์ว่า ผิวเธอแพ้ง่าย เธอจึงหลีกเลี่ยงใช้ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวและหันไปใช้น้ำมันสกัดจากเมล็ดองุ่นที่วางขายในซูเปอร์มาร์เก็ต
ชีวิตส่วนตัว > ความสัมพันธ์

ในระหว่างการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง The Amazing Spider-Man ในปี 2010 สโตนเริ่มคบหากับ แอนดรูว์ การ์ฟิลด์ ทั้งคู่ปฏิเสธที่จะพูดเรื่องนี้ต่อสาธารณะแม้ว่าพวกเขาจะปรากฏตัวหลายครั้งด้วยกัน ต่อมาในปี 2015 มีรายงานว่าเธอและการ์ฟิลด์ได้ยุติความสัมพันธ์ลงแล้ว ในปี 2017 สโตนเริ่มคบหากับ เดฟ แม็คแครี่ ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ ต่อมาพวกเขาหมั้นกันในเดือนธันวาคมปี 2019 และสมรสกันในปีถัดมา ในเดือนมีนาคมปี 2021 สโตนได้คลอดบุตรสาวคนแรกของเธอ
การกุศล

แม่ของสโตนได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเต้านมและรักษาหายขาดในปี 2008 สโตนและแม่ของเธอฉลองด้วยการสักเป็นรูปเท้าของนกซึ่งออกแบบโดย เซอร์ พอล แม็กคาร์ตนีย์ โดยอ้างอิงจากเพลง "Blackbird" ของวงดนตรีในตำนานเดอะบีทเทิลส์ซึ่งเธอและแม่ของเธอชื่นชอบ เธอปรากฏตัวในแคมเปญของ "Revlon" ที่ส่งเสริมการให้ความรู้เกี่ยวกับมะเร็งเต้านม และ ในปี 2011 Stone ได้เข้าร่วมโครงการ "Stand Up to Cancer" ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อระดมทุนสำหรับการวิจัยโรคมะเร็ง สองปีต่อมาเธอได้เข้าร่วมกิจกรรมของ "Gilda's Club" ซึ่งเป็นองค์กรที่ทำงานเพื่อจุดประสงค์เดียวกัน ตั้งแต่ปี 2012 ถึงปี 2014 เธอเป็นเจ้าภาพจัดงาน "Revlon Run / Walk" ของมูลนิธิอุตสาหกรรมบันเทิงซึ่งร่วมต่อสู้กับผู้หญิงซึ่งป่วยเป็นมะเร็ง
สโตนยังร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการระดมทุนเพื่อสนับสนุนโครงการ " Motion Picture & Television Fund" เพื่อช่วยเหลือผู้คนในอุตสาหกรรมภาพยนตร์และโทรทัศน์ที่ประสบปัญหาทางด้านรายได้ ในปี 2018 เธอร่วมมือกับนักแสดงหญิง 300 คนในฮอลลีวูดเพื่อร่วมก่อตั้งโครงการ "Time's Up" เพื่อปกป้องผู้หญิงจากการคุกคามและการเลือกปฏิบัติในสังคม
ความสำเร็จ

สโตนได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 3 รางวัล ได้แก่ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมจาก Birdman และ The Favorite และนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจาก La La Land; รวมถึงรางวัล British Academy Film Awards 4 รางวัล ได้แก่ รางวัล BAFTA Rising Star, นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมจาก Birdman และThe Favorite และ นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมในบทบาทนำจาก La La Land เธอได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจาก La La Land ในปี 2017 เธอยังได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมสาขาตลกหรือดนตรีจากงานประกาศผลรางวัลลูกโลกทองคำครั้งที่ 74 รวมถึงนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมในงาน Screen Actors Guild Awards ครั้งที่ 23 และ Volpi Cup สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมในเทศกาลภาพยนตร์เวนิสสำหรับบทบาทของเธอใน La La Land
โรงละคร Valley Youth Theatre ที่ซึ่งสโตนมีบทบาทในการแสดงถึง 16 เรื่อง ณ โรงละครแห่งนี้
สโตนในเทสกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโตในปี 2010
สโตนในงาน WonderCon ปี 2012
สโตนในภาพยนตร์เรื่อง Magic in the Moonlight ปี 2014
สโตนขณะให้สัมภาษณ์ในงาน ซานดิเอโก คอมมิคคอน อินเตอร์เนชั่นเนล ปี 2011
เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล

| เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินขับไล่โจมตี
ชาติกำเนิด:  สหรัฐอเมริกา
บริษัทผู้ผลิต: แมคดอนเนลล์ ดักลาส/โบอิง
สถานะ: อยู่ในประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศสหรัฐ กองทัพอากาศอิสราเอล กองทัพอากาศสาธารณรัฐเกาหลี กองทัพอากาศสิงคโปร์ กองทัพอากาศซาอุดิอาระเบีย
จำนวนที่ผลิต: มากกว่า 340 ลำ
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: เมษายน พ.ศ. 2531
เที่ยวบินแรก: 11 ธันวาคม พ.ศ. 2529
พัฒนาจาก: เอฟ-15 อีเกิล
สายการผลิต: เอฟ-15เอสอี ไซเลนท์อีเกิล
เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล (อังกฤษ: F-15E Strike Eagle) เป็นเครื่องบินขับไล่ทุกสภาพอากาศสัญชาติอเมริกันที่ถูกออกแบบมาเพื่อการเข้าไปในพื้นที่ของศัตรูที่อยู่ในระยะไกล มันเป็นการดัดแปลงมาจากเอฟ-15 อีเกิลซึ่งเป็นเครื่องบินขับไล่เหนือชั้น เอฟ-15อีได้พิสูจน์ความมีค่าของมันในปฏิบัติการดีเซิร์ทสตอร์มโดยทำการโจมตีเป้าหมายสำคัญ ต่อสู้ทางอากาศ และให้การสนับสนุนกับทหารราบในสงครามอ่าว เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิลแตกต่างจากเอฟ-15 ทั่วไปตรงที่มันมีลายพรางที่เข้มกว่าและถังเชื้อเพลิงที่ติดอยู่ด้านข้างของเครื่องยนต์
การพัฒนา

ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2524 กองทัพอากาศสหรัฐฯ ได้แจ้งให้ทราบถึงโครงการพัฒนาเครื่องบินขับไล่เพื่อมาสิ่งที่จะมาแทนที่เอฟ-111 อาร์ดวาร์ค คอนเซปท์คืออากาศยานที่สามารถทำภารกิจเข้าไปในแดนข้าศึกได้โดยปราศจากการสนับสนุนโดยเครื่องบินขับไล่คุ้มกันหรือการเข้ารบกวนสัญญาณ เจเนรัลไดนามิกส์เสนอเอฟ-16เอ็กซ์แอลในขณะที่แมคดอนเนลล์ ดักลาสเสนอแบบหนึ่งของเอฟ-15 อีเกิล ในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 กองทัพอากาศสหรัฐฯ ก็เห็นด้วยกับเอฟ-15อี สไตรค์อีเกิลของแมคดอนเนลล์ ดักลาส
การบินครั้งแรกของเอฟ-15อีเกิดขึ้นในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2529 เอฟ-15อีลำแรกได้ถูกส่งให้กับกองบินที่ 405 ที่ฐานทัพอากาศลุคในเดือนเมษายนพ.ศ. 2531 "สไตรค์อีเกิล"ได้ปฏิบัติการครั้งแรกในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2532 ที่ฐานทัพอากาศเซย์เมอร์ จอห์นสันในทางเหนือของแคโรไลน่า
แบบที่แตกต่างของเอฟ-15อีได้ถูกสร้างขึ้นให้กับอิสราเอล (เอฟ-15ไอ) เกาหลี (เอฟ-15เค) ซาอุดิอาระเบีย (เอฟ-15เอส) และสิงคโปร์ (เอฟ-15เอสจี)
เอฟ-15อีจะถูกพัฒนาด้วยเรดาร์แบบเรย์ธีออน เอพีจี-63 หลังจากปีพ.ศ. 2550 มันประกอบด้วยหน่วยประมวลผลของเอพีจี-79 ที่ใช้ในเอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทพร้อมกับเสาอากาศของเอพีจี63(วี)3 ที่ใช้กับเอฟ-15ซี  เรดาร์ถูกคาดว่าจะเริ่มพัฒนาในพ.ศ. 2551
ขณะที่เอฟ-15ซี/ดีส่วนใหญ่ถูกแทนที่ด้วยเอฟ-22 แร็พเตอร์แต่ก็ไม่มีการแทนที่ของเอฟ-15อี สไตรค์อีเกิลเป็นแบบล่าสุดของเอฟ-15 และมีความแข็งแกร่งกว่ารุ่นอื่นก่อนหน้าถึงเท่าตัว เอฟ-15อีถูกคาดหวังว่าจะยังคงประจำการอยู่ถึงพ.ศ. 2568  กองทัพอากาศในปัจจุบันกำลังมองหาเครื่องบินทิ้งระเบิดยุคใหม่ เป็นรุ่นที่ต้องเหนือกว่าสไตรค์อีกเกิล  แบบเอของเอฟ-35 ไลท์นิ่ง 2 ซึ่งคาดการว่าในที่สุดจะมาแทนที่อากาศยานจู่โจมมากมายอย่างเอฟ-16 และเอ-10 สามารถเข้ามาทำบทบาทของเอฟ-15อีได้อีกด้วย
ประวัติการใช้งาน > สหรัฐอเมริกา > ปฏิบัติการเซาท์เธิร์นวอชท์และนอทเธิร์นวอชท์

หลังจากเขตห้ามบินสองแห่งในดีเซิร์ทสตอร์มถูกสร้างขึ้นเหนืออิรักและถูกดูแลโดยอากาศยานของสหรัฐฯ และสหราชอาณาจักรเป็นหลัก เอฟ-15อีจากฝูงบินรบที่ 494 "แบล็คแพนเธอร์" วางพลในตุรกีในพ.ศ. 2536 และ 253 ฝูงบินรบที่ 492 "แมดแฮทเทอร์" วางพลในพ.ศ. 2538 2539 และ 2540 เอฟ-15อีได้ทำการรบในทศวรรษถัดไปหลังจากนี้ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2536 กำลังขนาดเล็กโจมตีเป้าหมายอิรักซึ่งได้ละเมิดกฎการหยุดยิง ไม่กี่วันต่อมาเอฟ-15อีจำนวนสิบลำได้มีส่วนร่วมในการโจมตีอีกครั้ง ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นการสนับสนุนปฏิบัติการทั้งสองเพื่อป้องกัน เนื่องมาจากสไตรค์อีเกิลสามารถบรรทุกอาวุธได้หลากหลายเข้าทำภารกิจมันจึงทำให้ลูกเรือเอฟ-15อีมีความยืดหยุ่น เอฟ-15อีทำงานภายใต้การควบคุมของเอแวคส์ (AWACS) และลูกเรือสามารถรับภารกิจทางอากาศและบินอย่างไร้แผนเพื่อเข้าโจมตีเป้าหมายอิรัก
อีกสามปีถัดมาความรุนแรงในเขตห้ามบินก็ลดลงเมื่อกองกำลังอิรักเริ่มถอนตัวและในปีพ.ศ. 2540 ตุรกีได้ตกลงร่วมปฏิบัติการนอทเธิร์นวอชท์และอนุญาตให้สหรัฐฯ ใช้ฐานทัพได้ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2541 ปฏิบัติการดีเซิร์มฟอกซ์ถูกตั้งขึ้นเมื่ออิรักปฏิเสธนโยบายลดการผลิตอาวุธ
ในวันที่ 28 ธันวาคมเอฟ-15อีสามลำแต่ละลำทิ้งระเบิดจีบียู-12 สองลำยิงถูกฐานเรดาร์ของเอสเอ-3 เอฟ-15อีลำอื่นทิ้งระเบิดลูกหนึ่งถูกที่ตั้งบัญชาการขีปนาวุธเอสเอ-3 และลำลำอื่นก็ถูกเป้าเช่นเดียวกัน เอฟ-15อีลำอื่นในหมู่บินสี่ลำไม่ได้ทิ้งระเบิดใดๆ เนื่องจากไม่ได้การระบุตำแหน่งของเป้าหมายที่ชัดเจน
หลังจากดีเซิร์ทฟอกซ์อิรักได้รุกล้ำเขตห้ามบินและเอฟ-15อีก็ถูกมอบหมายให้ตอบโต้ เพียงแค่ในปฏิบัติการนอทเธิร์นวอชท์อาวุธถูกใช้อย่างมาก ในวันที่ 24 มกราคมและ 26 มกราคม พ.ศ. 2542 เอฟ-15อีใช้เอจีเอ็ม-130และจีบียู-15 เพื่อจัดการกับฐานยิงขีปนาวุธแซมในทางเหนือของอิรัก
เอฟ-15อีเป็นเครื่องบินขับไล่ที่ได้รับงานยากที่สุดในกองทัพอากาศสหรัฐฯ ส่วนใหญ่แล้วเนื่องมาจากจำนวนที่น้อยเมื่อเทียบกับเอฟ-16 เอฟ-15อีมักโจมตีฐานเก็บยุทธภัณฑ์ ที่ควบคุมและบัญชาการ และอาวุธต่อต้านอากาศยาน เอฟ-15อียังเข้ารบในการลาดตระเวนเหนืออิรักและยังทำงานร่วมกับเครื่องบินอื่นๆ อย่างเอฟ-15 เอฟ/เอ-18 และอีเอ-6บี โพรว์เลอร์ของกองทัพเรือเช่นเดียวกับเอฟ-16 ของกองทัพอากาศสหรัฐฯ
ประวัติการใช้งาน > ผู้ใช้งานที่ไม่ใช่สหรัฐฯ

เอฟ-15ไอถูกใช้งานโดยกองทัพอากาศอิสราเอลในฝูงบินหมายเลข 69 ซึ่งก่อนหน้านี้ได้ใช้เอฟ-4แฟนทอม เอฟ-15ไอทำภารกิจต่อสู้ครั้งแรกในเลบานอนเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2542 อากาศยานดังกล่าวได้สามารถบรรทุกขีปนาวุธอินฟราเรดแบบเอไอเอ็ม-9แอลและไพธอน และขีปนาวุธนำวิถีด้วยเรดาร์แบบเอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์และเอไอเอ็ม-120 แอมแรม ขีปนาวุธไพธอนสามารถทำมุมได้ 90 องศาโดยที่นักบินจะใช้หมวกที่สวมอยู่เพื่อทำการเล็ง สำหรับเป้าที่อยู่ไกลเกิน 37 ก.ม.ก็จะใช้ได้ทั้งเอไอเอ็ม-7 หรือเอไอเอ็ม-120
ในพ.ศ. 2542 อิสราเอลได้ประกาศความตั้งใจที่จะเพื่ออากาศยานต่อสู้และเอฟ-15ไอก็อาจเป็นหนึ่งในนั้น อย่างไรก็ตามอาจเป็นไปได้ที่สัญญาจะลงกับเอฟ-16ไอที่เป็นรุ่นใหม่ของไฟท์ติ้งฟอลคอน
แบบต่างๆ > เอฟ-15ไอ

เอฟ-15ไอ ถูกใช้โดยกองทัพอากาศอิสราเอลที่ซึ่งมันถูกเรียกว่าราอัม (Ra'am - רעם) ที่แปลว่า"พายุ" มันเป็นอากาศยานจู่โจมภาคพื้นดินแบบสองที่นั่งโดยมีเครื่องยนต์แพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ เอฟ-100-พีดับบลิว-229 สองเครื่องยนต์และมีพื้นฐานมาจากเอฟ-15อี
หลังจากสงครามอ่าวซึ่งเมืองของอิสราเอลถูกโจมตีโดยขีปนาวุธสกั๊ดที่ยิงมาจากอิรัก ทางรัฐบาลอิสราเอลตัดสินว่าต้องการอากาศยานจู่โจมพิสัยไกล ในปีพ.ศ. 2536 อิสราเอลได้ประกาศขอข้อมูลจากบริษัทอากาศยานใดๆ ก็ตามที่สนใจที่จะทำการผลิตเครื่องบินรบใหม่ให้กับอิสราเอล
ล็อกฮีด มาร์ตินได้เสนอรุ่นใหม่ของเอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอนและแมคดอนเนลล์ ดักลาสได้เสนอทั้งเอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ทและเอฟ-15อี ในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2537 รัฐบาลอิสราเอลได้ประกาศว่าพวกเขาตั้งใจที่จะทำการซื้อเอฟ-15อีจำนวน 21 ลำ แบบของเอฟ-15อีนั้นถูกดัดแปลงให้ตรงกับความต้องการของอิสราเอลที่รวมทั้งหมวกพิเศษที่เรียกว่าแดช (DASH) และถูกตั้งชื่อใหม่ว่าเอฟ-15ไอ ในวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 รัฐบาลสหรัฐฯ มอบเอฟ-15ไอมากถึง 25 ลำให้กับอิสราเอล ในเดือนพฤศจิกายนปี 2538 อิสราเอลได้ซื้อเอฟ-15ไอเพิ่มอีก 4 ลำจนเต็มข้อจำกัดของสหรัฐฯ
แบบต่างๆ > เอฟ-15ไอ > การเปลี่ยนแปลงของเอฟ-15ไอ

เอฟ-15ไอ ราอัม (ภาษาฮิบบริวแปลว่า พายุ) คล้ายคลึงกับเอฟ-15อีอย่างมากแต่เอฟ-15ไอนั้นมีระบบการบินแบบพิเศษตามความต้องการของอิสราเอล เพื่อช่วยอำนวยความสะดวกในตอนทำภารกิจกลางคืนเอฟ-15ไอจึงมีตัวจับเป้าที่แม่นยำซึ่งถูกออกแบบมาให้กับเอฟ-15ของอิสราเอล ระบบดังกล่าวด้อยกว่าแบบแลนเทิร์น (LANTIRN ) ที่ใช้โดยเอฟ-15อี ดังนั้นเมื่อสหรัฐฯ ยื่นข้อเสนอให้อิสราเอลซื้อแลนเทิร์นพวกเขาจึงรับมัน การซื้อนี้ทำให้เอฟ-15ไอสมบูรณ์ในตอนกลางคืนด้วยแลนเทิร์นที่เพิ่มเข้ามา หลังจากการดัดแปลงเหล่านี้เอฟ-15ไอก็เกือบเหมือนกับเอฟ-15อี ความแตกต่างเดียวระหว่างเอฟ-15อีกับเอฟ-15ไอก็คือเอฟ-15ไอไม่มีตัวรับเรดาร์เตือนภัย ทางอิสราเอลได้ติดตั้งเครื่องมือดังกล่าวเอง ส่วนที่หายไปของเอฟ-15ไอถูกแทนที่ด้วยระบบอิเลคทรอนิคที่เรียกว่าอีลิสร่า เอสพีเอส-211 คอมพิวเตอร์หลักและระบบจีพีเอส/ไอเอ็นเอสยังถูกติดตั้งเข้าไปด้วย เซ็นเซอร์ของมันทั้งหมดสามารถเชื่อมต่อกับหน้าจอและหมวกซึ่งทำให้นักบินทั้งสองมีระบบจับเป้าที่มีประสิทธิภาพซึ่งเอฟ-15อีไม่มี ระบบที่ล้ำหน้าของราอัมยังมีทั้งเรดาร์แบบเอพีจี-70 ที่สามารถให้แผนที่ภูมิประเทศได้ ภาพที่คมชัดของเอพีจี-70 ไม่ต้องพึ่งสภาพอากาศและแสง ทำให้มันสามารถหาเป้าหมายที่ยากจะพบได้ ตัวอย่างเช่น มันสามารถหาแท่นยิงขีปนาวุธ รถถัง และอาคารได้แม้แต่ในสภาพอากาศที่ไม่เป็นมิตร อย่าง หมอกที่หนาทึบ ฝนตกหนัก หรือในคืนที่มืดมิด