stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขต 33

เขตเลือกตั้งที่ 33 ประกอบด้วยเขตบางพลัดและเขตบางกอกน้อย (ยกเว้นแขวงศิริราช)
ผลการเลือกตั้งล่วงหน้าและนอกราชอาณาจักร เขตเลือกตั้งที่ 33 (แบบแบ่งเขต)
(56.71%)
รัดเกล้า (14.04%)
ธิติวัฐ (12.56%)
ชนินทร์ (7.17%)
อื่น ๆ (9.52%)
ผลการเลือกตั้งล่วงหน้าและนอกราชอาณาจักร เขตเลือกตั้งที่ 33 (แบบบัญชีรายชื่อ)
(59.52%)
รวมไทยสร้างชาติ (15.65%)
เพื่อไทย (14.34%)
ประชาธิปัตย์ (3.02%)
อื่น ๆ (7.47%)
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 33> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 33> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 33> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 33> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 33> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 33> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ก้าวไกล | พงศ์พันธ์ ยอดเมืองเจริญ (6) | 45,189 | 43.35 |  |
|  | รวมไทยสร้างชาติ   | รัดเกล้า อินทวงศ์ สุวรรณคีรี (5) | 18,628 | 17.87 |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | ชนินทร์ รุ่งแสง (7)✔ | 15,817 | 15.17 |  |
|  | เพื่อไทย   | ธิติวัฐ อดิศรพันธ์กุล (13) | 15,053 | 14.44 |  |
|  | ภูมิใจไทย   | จักรพันธ์ พรนิมิตร (1)* | 4,100 | 3.93 |  |
|  | ไทยสร้างไทย | ณัฐวัฒน์ พอใช้ได้ (12) | 1,078 | 1.03 |  |
|  | พลังประชารัฐ   | คมสัน พันธุ์วิชาติกุล (15) | 1,041 | 0.99 |  |
|  | เสรีรวมไทย   | นนทิกา ครองสินทรัพย์ (11) | 905 | 0.86 |  |
|  | ชาติพัฒนากล้า | กฤษณ์ สุริยผล (2) | 791 | 0.75 |  |
|  | ไทยภักดี | ว่าที่ร้อยตรี สานนท์ บุญมี (9) | 652 | 0.62 |  |
|  | เส้นด้าย | ปลวัชร แสงกิตติกร (4) | 229 | 0.21 |  |
|  | เพื่อชาติ    | รัชนก ศรีทองแท้ (8) | 215 | 0.20 |  |
|  | เพื่อชาติไทย | พัทธวรรณ รุจิรชัย (3) | 153 | 0.14 |  |
|  | ไทยสมาร์ท | ว่าที่ร้อยเอก บรรพต ครองผล (16) | 150 | 0.14 |  |
|  | พลังสังคมใหม่ | ภพพร เปลี่ยนจินดา (14) | 142 | 0.13 |  |
|  | ทางเลือกใหม่  | พิมพ์นารา พึงรุ่งเรืองวัฒนา (10) | 88 | 0.08 |  |
| ผลรวม | ผลรวม | ผลรวม | 104,231 | 100.00 | — |

| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี | 104,231 | 95.40 | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | 3,210 | 2.94 | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย | 1,811 | 1.66 | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 109,252 | 73.41 | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 148,824 | 100.00 | — |
: ก้าวไกล ได้ที่นั่งจาก พลังประชารัฐ
การรณรงค์หาเสียง

พรรคก้าวไกล(พรรคประชาชน )หาเสียงโดยการขึ้นรถหาเสียงเเละประกาศเเต่ละเขตใน กทม.เเละหัวหน้าพรรค พิธา ลิ้มเจริญรัตน์ หาเสียงโดยการเดินเเละขึ้นรถหาเสียง เเละส่วนใหญ่เสียงคะเเนนมาจาก โลกอินเทอร์เน็ต
พรรคเพื่อไทย หาเสียงเเจกกระดาษ นโยบายเเละรถหาเสียงทั่ว กทม
เชิงอรรถ

↑  จำนวนที่นั่งเดิมของพรรคก้าวไกล เปรียบเทียบจากจำนวนที่นั่งที่พรรคอนาคตใหม่เคยได้รับ
↑  ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562 ประยุทธ์เป็นผู้ที่พรรคพลังประชารัฐเสนอชื่อให้เป็นนายกรัฐมนตรี แต่เขามิได้เป็นสมาชิกพรรคดังกล่าว ต่อมาในปี พ.ศ. 2566 เขาได้สมัครเป็นสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติ
ดูเพิ่ม

กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
ผลการเลือกตั้งเขตเลือกตั้งที่ 20 ตามแขวง:
  ธีรรัตน์
  40–50%


  ชุมพล
  40–50%
ความสัมพันธ์ไทย–สหรัฐ

| --- | --- |


 ไทย:  สหรัฐ
กษัตริย์ภูมิพลอดุลยเดช, ประธานาธิบดีดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์, พระราชินีสิริกิติ์ และมามี ไอเซนฮาวร์ ที่ทำเนียบขาวเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1960
ความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างราชอาณาจักรไทยและสหรัฐอเมริกาย้อนหลังไปถึง ค.ศ. 1818 ประเทศไทยและสหรัฐเป็นพันธมิตรที่ใกล้ชิดและผู้ร่วมมือทางการทูตมายาวนาน
จากผลสำรวจความคิดเห็นสาธารณะของแกลลัพประจำ ค.ศ. 2012 ร้อยละ 60 ของคนไทยถูกใจผู้นำสหรัฐภายใต้การบริหารของโอบามา กับความไม่พอใจ 14 เปอร์เซนต์ และไม่แน่ใจ 26 เปอร์เซนต์ ใน ค.ศ. 2013 มีนักเรียนต่างชาติ 7,314 คนที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศไทยที่กำลังศึกษาอยู่ในสหรัฐ โดยคิดเป็นร้อยละ 0.9 ของชาวต่างชาติทุกคนที่กำลังศึกษาต่อในอเมริกา จากผลสำรวจความคิดเห็นทั่วโลกใน ค.ศ. 2014 พบว่า 73 เปอร์เซนต์ของคนไทยมีมุมมองที่ดีต่อสหรัฐเมื่อเทียบกับ 15 เปอร์เซนต์ที่ไม่ชื่นชอบ
ประวัติ > คริสต์ศตวรรษที่ 19

การติดต่อครั้งแรกระหว่างประเทศไทย (ที่รู้จักกันในชื่อสยาม) และสหรัฐ ได้เข้ามาใน ค.ศ. 1818 เมื่อกัปตันเรือชาวอเมริกันเดินทางมาที่ประเทศนี้ โดยมีจดหมายจากประธานาธิบดี เจมส์ มอนโร จากสหรัฐ ส่วนอิน-จัน ได้ย้ายถิ่นไปในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1830 ครั้น ค.ศ. 1832 ประธานาธิบดี แอนดรูว์ แจ็กสัน ได้ส่งรัฐทูต เอดมันด์ โรเบิตส์ ของเขา ผ่านทางเรือสลุปศึกพีค็อก ของสหรัฐ ไปยังราชสำนักโคชินไชนา, สยาม และมัสกัต โรเบิตส์ได้สรุปสนธิสัญญาไมตรีและพาณิชย์เมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1833 โดยเจ้าพระยาพระคลังเป็นตัวแทนของกษัตริย์พระนั่งเกล้า ลงนามให้สัตยาบันแลกเปลี่ยนวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1836 และประกาศใช้เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1837 ส่วนแพทย์นาวี วิลเลียม รัสเชนเบอร์เกอร์ ได้มาพร้อมกับภารกิจหวนคืนเพื่อแลกเปลี่ยนสัตยาบัน รายงานของเขา และของนายโรเบิตส์ได้รับการรวบรวม, แก้ไข และเผยแพร่อีกครั้งในฐานะ นักการทูตชาวอเมริกันสองคนในสยามยุค 1830 (Two Yankee Diplomats In 1830's Siam) วันครบรอบ 150 ปีภารกิจของโรเบิตส์เป็นที่เด่นชัดใน ค.ศ. 1982 โดยการออกฉบับพิมพ์ครั้งแรกของ ความสัมพันธ์ไทย-อเมริกัน ตั้งแต่ พ.ศ. 2376 (The Eagle and the Elephant: Thai-American relations since 1833) ตามด้วยการตีพิมพ์ใหม่หลายครั้งรวมถึงฉบับเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ เมื่อ ค.ศ. 1987 และฉบับกาญจนาภิเษก 50 ปี เมื่อ ค.ศ. 1997 สิ่งนี้ได้รับการยืนยันจากอดีตนายกรัฐมนตรี สมัคร สุนทรเวช ซึ่งใน ค.ศ. 2008 ได้พบกับจอร์จ ดับเบิลยู. บุช ใน "การเฉลิมฉลองครบรอบ 175 ปี ความสัมพันธ์ไทย–สหรัฐ"
ประเทศไทยจึงเป็นชาติในเอเชียชาติแรกที่ได้ทำข้อตกลงทางการทูตอย่างเป็นทางการกับสหรัฐ ซึ่งเป็นสิบเอ็ดปีก่อนต้าชิง และยี่สิบเอ็ดปีก่อนโทกูงาวะญี่ปุ่น ส่วนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1856 ทาวน์เซนด์ แฮร์ริส ตัวแทนของประธานาธิบดี แฟรงกลิน เพียร์ซ ได้เจรจาขอแก้ไชสนธิสัญญาทางไมตรี พาณิชย์ และการเดินเรือ กับผู้แทนของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่สี่) ที่ให้สิทธิสภาพนอกอาณาเขตเพิ่มเติมแก่ชาวอเมริกัน ซึ่งสตีเฟน แมตตทูน มิชชันนารีชาวอเมริกันผู้ทำหน้าที่เป็นล่ามแปลภาษาของแฮร์ริส ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกงสุลสหรัฐคนแรกประจำสยาม (บทละครเดอะคิงแอนด์ไอของร็อดเจอร์ส และแฮมเมอร์สไตน์ กล่าวถึงผ่านสิ่งนั้นว่าพระมหากษัตริย์มีแผนที่จะส่งช้างศึกไปช่วยประธานาธิบดีลินคอล์นในมหาสงคราม ซึ่งจดหมายฉบับจริงส่งโดยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวหลังได้รับของขวัญจากสหรัฐ โดยส่งไปยังประธานาธิบดีเมื่อเจมส์ บูแคนัน ดำรงตำแหน่ง เพื่อเสนอช้างสำหรับผสมพันธุ์ไม่ใช่การทำสงคราม ซึ่งลินคอล์นได้รับข้อเสนอ แต่ปฏิเสธไปอย่างสุภาพ)
เนื่องในโอกาสครบรอบ 150 ปีของความสัมพันธ์ มีการเปิดเผยว่าประธานาธิบดี แอนดรูว์ แจ็กสัน ได้ถวายดาบทองคำรูปช้างและนกอินทรีด้ามทองแด่พระมหากษัตริย์ (ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในฐานะพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว) พระองค์ยังได้รับการเสนอพรูฟเซตเหรียญอเมริกัน ซึ่งรวมถึง 1804 ดอลลาร์ "คิงออฟสยาม" ที่เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1834 ชุดดังกล่าวซึ่งไม่มีเหรียญทองแจ็กสันถูกจัดซื้อด้วยราคาเป็นประวัติการณ์ที่ 8.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐโดยสตีเวน แอล. คอนทูร์ซี ซึ่งเป็นประธานผู้ค้าส่งเหรียญหายากของเออร์ไวน์ รัฐแคลิฟอร์เนียเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2005 ชุดนี้ขายโดยโกลด์เบิร์กคอยส์แอนด์คอลเลกติเบิลส์ออฟเบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ในนามของเจ้าของที่ไม่ระบุชื่อ ซึ่งอธิบายว่าเป็น "ผู้บริหารธุรกิจฝั่งตะวันตก" โดยซื้อมาในราคา 4 ล้านดอลลาร์สหรัฐเมื่อสี่ปีก่อน
ประวัติ > ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20

หลังจากการเสียชีวิตของที่ปรึกษาทั่วไปด้านการต่างประเทศ เจ้าพระยาอภัยราชาสยามานุกูลกิจ ใน ค.ศ. 1902 พระยาสุริยานุวัตรซึ่งเป็นอัครราชทูตสยามในปารีสได้รับคำสั่งให้หาคนมาแทน พระยาสุริยานุวัตรไม่สามารถหาผู้สมัครที่เหมาะสมในยุโรปได้ จึงแจ้งให้พระยาอรรคราชวราทรซึ่งเป็นอัครราชทูตสยามในวอชิงตันภายใต้สถานการณ์นี้ เขาได้ตัดสินใจที่จะมีส่วนร่วมกับชาวอเมริกัน โดยใน ค.ศ. 1903 อดีตนักการทูตสหรัฐ เอดเวิร์ด เฮนรี สตรอเบิล ได้ลาออกจากตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านกฎหมายระหว่างประเทศของเบมิสที่โรงเรียนกฎหมายฮาวาร์ด เพื่อเป็นตัวแทนราชอาณาจักรสยามในเดอะเฮก ที่ศาลสันติภาพระหว่างประเทศ—ซึ่งเจ้าพระยาอภัยราชาสยามานุกูลกิจเคยเป็นสื่อในการสถาปนา ครั้นใน ค.ศ. 1906 สตรอเบิลได้ย้ายมาที่กรุงเทพเพื่อรับตำแหน่งที่ปรึกษาทั่วไป ซึ่งเขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1908 ในบรรดาผู้สืบทอด ได้แก่ เจนส์ เวสเตนการ์ด (ค.ศ. 1909–1914), วอลคอต พิตคิน (ค.ศ. 1915–1917), เอลดอน เจมส์ และฟรานซิส บี. แซร์—ทั้งหมดยกเว้นพิตคิน เป็นอดีตศาสตราจารย์ด้านกฎหมายของฮาร์วาร์ด "รัฐบาลสยามไว้วางใจให้ที่ปรึกษาอเมริกันในการต่างประเทศทำหน้าที่เพื่อประโยชน์สูงสุดของสยาม โดยมอบอำนาจและความรับผิดชอบให้แก่เขา เขาได้รับอนุญาตให้มีอิสระในการทำงานในระดับหนึ่ง เขาอยู่ในฐานะทนายความ, นักกฎหมาย, ผู้แก้ต่าง และที่ปรึกษาด้านนโยบาย ซึ่งที่ปรึกษาชาวอเมริกันมีส่วนสำคัญในการบรรลุข้อสรุปของการเจรจาสนธิสัญญากับชาติตะวันตก งานเลี้ยงอาหารค่ำประจำทำเนียบขาวครั้งแรกของสหรัฐในคริสต์ศตวรรษที่ยี่สิบ และงานเลี้ยงอาหารค่ำประจำทำเนียบขาวครั้งที่สองที่เคยเกิดขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1931 ขณะที่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จเยือนอเมริกาเพื่อเข้ารับการผ่าตัดพระเนตร" ข้อตกลงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศได้ลงนามในวอชิงตัน ดี.ซี. เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1920
ประวัติ > ซีโต้

ใน ค.ศ. 1954 ประเทศไทยได้เข้าร่วมองค์การสนธิสัญญาป้องกันภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (SEATO) เพื่อเป็นพันธมิตรอย่างแข็งขันของสหรัฐในสงครามเย็นในทวีปเอเชีย ส่วนใน ค.ศ. 1962 แถลงการณ์ร่วมถนัด-รัสก์ ได้เกิดขึ้น ซึ่งสหรัฐสัญญาว่าจะปกป้องประเทศไทยและให้ทุนสนับสนุนทางการทหาร
ประวัติ > สนธิสัญญาไมตรี (ค.ศ. 1966)

นับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง สหรัฐและไทยได้พัฒนาความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด ดังที่สะท้อนให้เห็นในสนธิสัญญาทวิภาคีหลายฉบับ และจากการที่ทั้งสองประเทศมีส่วนร่วมในกิจกรรมและข้อตกลงพหุภาคีของสหประชาชาติ ข้อตกลงระดับทวิภาคีหลักคือสนธิสัญญาไมตรีและความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจ ค.ศ. 1966 ซึ่งอำนวยความสะดวกให้บริษัทในสหรัฐและไทยสามารถเข้าถึงตลาดของกันและกันได้ ส่วนข้อตกลงที่สำคัญอื่น ๆ กล่าวถึงการใช้พลังงานปรมาณูของพลเรือน, การขายสินค้าเกษตร, การรับประกันการลงทุน ตลอดจนความช่วยเหลือทางการทหารและเศรษฐกิจ
ประวัติ > ข้อเสนอเขตการค้าเสรี (ค.ศ. 2004–ปัจจุบัน)

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2004 สหรัฐและไทยริเริ่มการเจรจาในเรื่องความตกลงการค้าเสรีที่จะลดและดำจัดกำแพงการค้าและการลงทุนระหว่างสองประเทศ การเจรจาครั้งนี้จัดขึ้นหลังการยุบรัฐสภาไทยในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 และรัฐประหารในเดือนกันยายน รัฐบาลทหารใหม่ใช้มาตรการบังคับใช้สิทธิสำหรับยากำจัดเอชไอวีบางส่วน ซึ่งทำให้การเจรจาเขตการค้าเสรีสิ้นสุดลง
ประวัติ > รัฐประหารในไทย ค.ศ. 2014

บทความหลัก: รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557
ณ วันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 หลังวิกฤตทางการเมืองเป็นเวลา 6 เดือน กองทัพไทยที่นำโดยพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา ผู้บัญชาการกองทัพบกไทย ก่อรัฐประหารต่อรัฐบาลรักษาการ จอห์น เคร์รี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ ได้ประณามรัฐประหาร โดยกล่าวถึงการตัดสินใจของฝ่ายทหารว่า "น่าผิดหวัง" และ "การกระทำเช่นนี้จะทำให้เกิดผลกระทบเชิงลบต่อความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐ–ไทย โดยเฉพาะความสัมพันธ์ของเรากับกองทัพไทย"
แหล่งข้อมูลอื่น

History of Thailand - U.S. relations
U.S. Embassy Bangkok เก็บถาวร 2011-07-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Bureau of East Asian and Pacific Affairs (July 31, 2012). "U.S. Relations With Thailand". Fact sheet. U.S. Department of State. สืบค้นเมื่อ January 1, 2013. Background Notes are no longer being updated or produced. They are being replaced with Fact Sheets focusing on U.S. relations with countries and other areas and providing links to additional resources.
เซมโพรนิอุส เอช. บอยด์ อัครราชทูตประจำ/กงสุลใหญ่ประจำสยามคนที่สาม
ทักษิณ ชินวัตร และสุรเกียรติ์ เสถียรไทย ขณะพบกับอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐ ดอนัลด์ รัมส์เฟลด์ เมื่อวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2005
โลโก้ครบรอบ 180 ปีความสัมพันธ์ไทย-สหรัฐ
เลขาธิการ ไมก์ พอมเพโอ พบกับนายกรัฐมนตรี ประยุทธ์ จันทร์โอชา ในวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 2019
ชินโซ อาเบะ
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

ชินโซ อาเบะเกิดในวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. พ.ศ. 2497 ที่ชินจูกุ โตเกียว จากตระกูลการเมืองที่มีชื่อเสียง ซึ่งมีอิทธิพลทางเศรษฐกิจในญี่ปุ่นทั้งช่วงก่อนและหลังสงคราม ตระกูลของเขามีต้นกำเนิดจากจังหวัดยามางูจิ และทะเบียนราษฎร์ของอาเบะ (ฮนเซกิชิ) อยู่ที่นางาโตะ
โนบูซูเกะ คิชิ ตาของเขาเป็น "ราชาเศรษฐกิจ" โดยพฤตินัยในจีนที่ถูกครอบครองกับประเทศแมนจู รัฐหุ่นเชิดญี่ปุ่นในจีนตอนเหนือที่จัดตั้งขึ้นหลังการบุกครองแมนจูเรียของญี่ปุ่นที่นำไปสู่สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สองและสงครามโลกครั้งที่สอง ในช่วงสงคราม เขาทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอาวุธยุทโธปกรณ์ในคณะรัฐมนตรีของนายกรัฐมนตรี ฮิเดกิ โทโจ ในช่วงสิ้นสุดสงคราม คิชิถูกคุมขังที่เรือนจำซูงาโมะเนื่องจากตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นอาชญากรสงคราม "ชั้น-เอ" แต่ภายหลังถูกปล่อยตัวและลบล้างความผิดตามแผน"หลักสูตรย้อนกลับ"ของฝ่ายยึดครองในช่วงสงครามเย็น คิชิช่วยก่อตั้งพรรคเสรีประชาธิปไตย (แอลดีพี) ใน พ.ศ. 2498 และดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2500 จนกระทั่งต้องลาออกใน พ.ศ. 2503 เนื่องจากการประท้วงอัมโปะ
คัง อาเบะ ปู่ของเขาเป็นเจ้าของที่ดินในยามางูจิที่ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง อาเบะเป็นผู้ยืนหยัดในสันติที่ต่อต้านรัฐบาลโทโจและสงครามในเอเชียตะวันออก ต่างจากผู้เป็นตาของชินโซ อาเบะ ชินตาโร อาเบะ พ่อของเขาเคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใน พ.ศ. 2501 ถึง 2534 พร้อมกับควมคุมตำแหน่งเลขาธิการคณะรัฐมนตรีญี่ปุ่น, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรม และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ชินตาโรอาสาตนเองเป็นนักบินคามิกาเซะ แต่สงครามสิ้นสุดลงก่อนที่เขาจะฝึกซ้อมเสร็จ
อาเบะเข้าศึกษาในโรงเรียนประถมเซเก และโรงเรียนมัธยมต้นและปลายเซเก (成蹊中学校・高等学校) เขาเรียนรู้เรื่องการบริหารรัฐกิจ และจบระดับปริญญาตรีสาขารัฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเซเกใน พ.ศ. 2520 ต่อมาย้ายไปที่สหรัฐและเรียนนโยบายสาธารณะที่ School of Policy, Planning, and Development (ปัจจุบันมีชื่อว่า USC Price School of Public Policy) มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียเป็นเวลาสามเทอม ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2522 อาเบะเริ่มทำงานให้กับโคเบะสตีล จากนั้นจึงลาออกใน พ.ศ. 2525 เพื่อเข้ารับราชการหลายตำแหน่ง เช่น ผู้ช่วยผู้บริหารประจำกระทรวงการต่างประเทศ, เลขาส่วนตัวของประธานสภาสามัญพรรคแอลดีพี และเลขาส่วนตัวของเลขาธิการพรรคแอลดีพี
ข้อโต้แย้ง

นักวิจารณ์การเมืองจำนวนมากมีมุมมองอย่างกว้างว่าอาเบะเป็นนักชาตินิยมฝ่ายขวา รูเพิร์ต วิงฟิลด์-เฮยส์ ผู้สื่อข่าวบีบีซีประจำโตเกียวกล่าวถึงเขาว่า "มีการโน้มเอียงไปฝ่ายขวามากกว่าผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้าส่วนใหญ่" ในช่วงชีวิตทางการเมือง เขามักมีส่วนเกี่ยวข้องทางการปฏิเสธทางประวัติศาสตร์ (historical negationism) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องที่เกี่ยวกับอาชญากรรมสงครามของญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง นักวิจารณ์บางส่วนรายงานว่า อาเบะสร้างความเสียหายในด้านความสัมพันธ์ระหว่างญี่ปุ่นกับเกาหลีใต้
ชีวิตส่วนตัว

อาเบะแต่งงานกับอากิเอะ มัตสึซากิ นักสังคมสงเคราะห์และอดีตนักจัดรายการวิทยุ ใน พ.ศ. 2530 เธอเป็นลูกสาวของประธานบริษัทโมรินางะ ผู้ผลิตช็อกโกแลต เธอเป็นที่รู้จักในฉายา "พรรคฝ่ายค้านภายในบ้าน" เนื่องจากมุมมองของเธอมักขัดแย้งกับผู้เป็นสามีของเธอ หลังสามีได้เป็นนายกรัฐมนตรีครั้งแรก เธอจึงเปิดอิซากายะจากธรรมชาติที่เขตคันดะ โตเกียว แต่ยังคงไม่เคลื่อนไหวในด้านการจัดการเนื่องจากการเร่งเร้าของแม่สามี ทั้งคู่ไม่มีลูก เนื่องจากการบำบัดภาวะเจริญพันธุ์ที่ไม่ประสบความสำเร็จในช่วงต้นของการแต่งงาน อาเบะนับถือศาสนาพุทธและชินโต
อาเบะมีช่องยูทูปของเขา ซึ่งเคลื่อนไหวมาตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 ในชื่อ "อาเบะ ชินโซ แชนแนล" (ญี่ปุ่น: あべ晋三チャンネル; โรมาจิ: Abe Shinzō Channeru) ซึ่งกิจกรรมในช่องส่วนมากมักเป็นการติดตามการหาเสียง หรือการเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ ของตัวอาเบะเอง
การลอบสังหาร

บทความหลัก: การลอบสังหารชินโซ อาเบะ
ณ วันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 อาเบะถูกลอบยิงขณะกำลังปราศรัยเพื่อหาเสียงที่นาระ เขาสนับสนุนเค ซาโต สมาชิกพรรคแอลดีพีในการเลือกตั้งราชมนตรีสภา
มือสังหารใช้ปืนประดิษฐ์แล้วยิงใส่อาเบะสองครั้ง ครั้งแรกที่คอ และครั้งที่สองที่หัวใจ หลังลอบยิงแล้ว เท็ตสึยะ ยามางามิ อดีตเจ้าหน้าที่กองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลอายุ 41 ปี ที่เคยทำงานเป็นเวลาสามปีใน พ.ศ. 2545 ถึง 2548 จึงถูกจับกุมและต่อมาสารภาพผิดที่สถานีตำรวจท้องที่ ยามางามิกล่าวว่าเขามีความแค้นต่อ Unification Church และที่ยิงใส่อาเบะเพราะเขาเชื่อว่า "กลุ่มศาสนากับอาเบะมีความเชื่อมโยงกัน" ยามางามิกล่าวว่า เขาเคียดแค้นที่ว่าแม่ของตนถูกกลุ่มศาสนาล้างสมองจนล้มละลาย และที่ฆ่าอาเบะเพราะเชื่อว่าอดีตนายกรัฐมนตรีมีส่วนในการนำศาสนานี้เข้าประเทศญี่ปุ่น ยามางามิอ้างว่าเขา "ไม่ได้มีความแค้นต่อความเชื่อทางการเมืองของอาเบะ"
มีการส่งร่างอาเบะไปที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแพทย์นาระที่คาชิฮาระ จากนั้นมีการประกาศว่าเสียชีวิตในเวลา 17:03 น. ตามเวลาท้องถิ่น ก่อนที่จะถึงโรงพยาบาล อาเบะไม่มีสัญญาณชีพ ถึงแม้ว่าจะมีการถ่ายเลือดก็ตาม แต่เขาสูญเสียเลือดมากเกินและไม่สามารถฟื้นคืนชีพอาเบะได้ เขาเสียชีวิตขณะมีอายุ 67 ปี
ในการตอบสนองต่อการถูกยิงและเสียชีวิตของเขา ผู้นำโลกทั้งปัจจุบันและอดีตได้แสดงความเสียใจและสนับสนุนอาเบะ ในวันต่อมา มีการนำร่างของเขากลับที่โตเกียวและจะมีการจัดพิธีศพในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2565
แหล่งข้อมูลอื่น

Prime Minister of Japan Official Website (ในภาษาอังกฤษ)
Shinzo Abe ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef 
ครอบครัวอาเบะใน พ.ศ. 2499 (ซ้ายไปขวา): โยโกะ [ja] ผู้เป็นแม่ ชินโซตอนอายุ 2 ขวบ ชินตาโร ผู้เป็นพ่อ และฮิโรโนบุ ผู้เป็นพี่ชาย
อาเบะกับอากิเอะ ภรรยาของเขาใน พ.ศ. 2559
รายชื่อรางวัลและการเสนอชื่อที่อุรัสยา เสปอร์บันด์ได้รับ

อุรัสยา เสปอร์บันด์ เป็นนักแสดงชาวไทยที่ได้รับรางวัลและถูกเสนอเข้าชิงรางวัลมากมาย รวมถึงรางวัลโทรทัศน์ทองคำ รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ รางวัลสมาคมผู้กำกับภาพยนตร์ไทย และท็อปอวอร์ดอย่างละหนึ่งครั้ง เธอยังถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนาฏราชแปดครั้ง คมชัดลึก อวอร์ดเก้าครั้ง และสยามดารา สตาร์ส อวอร์ดส์อีกสิบครั้ง
บทนำครั้งแรกของอุรัสยาเมื่อปี 2553 ในละครเรื่อง ดวงใจอัคนี ทำให้เธอได้รับรางวัลนักแสดงดาวรุ่งหญิงยอดเยี่ยม จากงานประกาศรางวัลท็อปอวอร์ดและสยามดารา สตาร์ส อวอร์ดส์ การแสดงจากละครโลดโผนอย่าง ตะวันเดือด ทำให้เธอถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนาฏราช สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม กลายเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดที่ถูกเสนอชื่อ ในปีเดียวกันนั้น เธอยังถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโทรทัศน์ทองคำ และรางวัลเมขลา สาขานักแสดงนำหญิงดีเด่น ตลอดจนสยามดารา สตาร์ส อวอร์ดส์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
ตั้งแต่ปี 2560–2562 เธอได้รับรางวัลและถูกเสนอชื่อชิงรางวัลมากมายจากการแสดงของเธอในภาพยนตร์หนึ่งเรื่องและละครอีกสองเรื่อง ภาพยนตร์เรื่องแรก น้อง.พี่.ที่รัก ทำให้เธอได้รับรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ และรางวัลสมาคมผู้กำกับภาพยนตร์ไทย สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม รวมถึงถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง จากบทบาท จีราวัจน์ ใน คลื่นชีวิต ยังทำให้เธอได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำเป็นครั้งแรก และถูกเสนอชื่อเข้าชิงไนน์เอ็นเตอร์เทน อวอร์ดส์ สาขานักแสดงหญิงแห่งปี  ในปี 2562 ละครโศกนาฏกรรมเรื่อง กลิ่นกาสะลอง ทำให้เธอถูกเสนอชิงรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมในงานประกาศรางวัลคมชัดลึก อวอร์ด รางวัลนาฏราช และรางวัลโทรทัศน์ทองคำด้วย
รางวัลอื่น > เกียรติประวัติ

| หน่วยงาน | ปี | เกียรติประวัติ | อ>  |
| --- | --- | --- | --- |
| กระทรวงวัฒนธรรม | 2562 | ผู้ส่งเสริมวัฒนธรรมล้านนา |  |
รางวัลอื่น > รายชื่อ

| สื่อ | ปี | รายชื่อ | ตำแหน่ง | อ>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ดาราเดลี่ | 2555 | ดาราทรงอิทธิพลในวงการบันเทิง | ได้รับเลือก |  |
| นิด้า | 2557 | 10 คนบันเทิงผู้ทรงอิทธิพลแห่งทศวรรษ | อันดับที่ 7 |  |
| บิสซิเนสออฟแฟชั่น | 2561 | 500 บุคคลผู้ขับเคลื่อนอุตสาหกรรมแฟชั่น | ได้รับเลือก |  |
| ฟอบส์ | 2563 | 100 ดาวเด่นทางดิจิทัล (เอเชีย) | ได้รับเลือก |  |
| โว้ก | 2561 | 100 ผู้ทรงอิทธิพลรุ่นใหม่ | ได้รับเลือก |  |
| โว้ก | 2564 | 100 บุคคลผู้ทรงอิทธิพลในอุตสาหกรรมแฟชั่น (ประเทศไทย) | ได้รับเลือก |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

รางวัลของอุรัสยา เสปอร์บันด์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สัปดาห์ทอง (ญี่ปุ่น)

| สัปดาห์ทอง |
| --- | --- |
ชื่อทางการ: ゴールデンウィーク (โกรุเด็นวีกุ)
ชื่ออื่น: 黄金週間 (โอกงชูกัง) 大型連休 (โอกาตะเร็นกีว)
ประเภท: วันหยุดราชการ
การถือปฏิบัติ:  ญี่ปุ่น
วันที่: 29 เมษายน – 5 พฤษภาคม
ส่วนเกี่ยวข้อง: วันโชวะ วันรัฐธรรมนูญ วันสีเขียว วันเด็กแห่งชาติ
สัปดาห์ทอง (ญี่ปุ่น: ゴールデンウィーク; โรมาจิ: Gōrudenwīku; อังกฤษ: Golden Week) เป็นสัปดาห์ที่ประกอบไปด้วยวันหยุดราชการหลายวันในสัปดาห์เดียวกันในประเทศญี่ปุ่น โดยปกติแล้วจะเริ่มตั้งแต่วันที่ 29 เมษายน จนถึง 5 พฤษภาคม ในระยะเวลาของสัปดาห์ทอง ชาวญี่ปุ่นจะออกท่องเที่ยวทั้งในประเทศและต่างประเทศ โรงแรม ห้องพัก เครื่องบิน และรถไฟจะเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินทางออกสู่ต่างจังหวัด ทำให้เศรษฐกิจของประเทศญี่ปุ่นในช่วงสัปดาห์ทองนั้นคึกคักกว่าปกติ ในปี ค.ศ. 2019 ถือเป็นปีที่มีสัปดาห์ทองที่ยาวนานที่สุดถึง 10 วันตั้งแต่การถือกำเนิดของสัปดาห์ทอง แต่ในปี 2020 จากสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศญี่ปุ่นส่งผลให้มีการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินทั่วประเทศ การท่องเที่ยวทั้งในประเทศและต่างประเทศจึงซบเซามากกว่าปีก่อน ๆ
ประวัติ

หลังจากการบังคับใช้ของพระราชบัญญัติวันหยุดราชการในปี 1948 ที่กำหนดวันหยุดราชการทั้ง 9 วัน แต่ในพระราชบัญญัติดังกล่าวไม่ได้มีการเอ่ยถึงชื่อ "โกลเด้นวีค" เลย หนึ่งในทฤษฎีที่มาของชื่อคือช่วงเวลาสัปดาห์วันหยุดติดต่อกันสร้างรายได้มหาศาลให้กับภาพยนตร์เรื่อง จิยู กักโก ของบริษัทไดเอ ฟิล์ม กรรมการบริหารของบริษัทดังกล่าว ฮิเดโอะ มัตสึยามะจึงตั้งชื่อช่วงเวลาสัปดาห์นี้ว่า โกลเด้นวีค (Golden Week) ที่เขาได้ดัดแปลงจากคำที่บอกถึงช่วงเวลาคนฟังวิทยุมากที่สุด เรียกว่า โกลเด้นไทม์ (Golden Time) ส่วนอีกหนึ่งทฤษฎีกล่าวว่าช่วงปลายเดือนเมษายนจนถึงต้นเดือนพฤษภาคมที่มาร์โก โปโลได้เขียนบันทึกการเดินทางของเขาสู่ประเทศญี่ปุ่นไว้ว่าประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศแห่งทองคำ (ญี่ปุ่น: 黄金の国; โรมาจิ: Ōgon no Kuni; อังกฤษ: Golden Country) จึงสันนิษฐานว่าคำว่า โกลเด้นวีค ได้แผลงมาจากคำดังกล่าวเพราะเขาได้เดินทางมาถึงญี่ปุ่นได้ช่วงต้นเดือนพฤษภาคม อย่างไรก็ดีทฤษฎีที่มีการแผลงคำมาจากคำว่าโกลเด้นไทม์ได้รับการยอมรับมากกว่า
วันหยุดราชการในสัปดาห์ทอง

29 เมษายน – วันโชวะ
3 พฤษภาคม – วันรัฐธรรมนูญ
4 พฤษภาคม – วันสีเขียว
5 พฤษภาคม – วันเด็กแห่งชาติ
ดูเพิ่ม

ระบบแฮปปี้ซันเดย์
เพกาซัส เท็มมะ

เพกาซัส เท็นมะ (LC) หรือ เพกาซัสเท็นมะ เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเซนต์เซย์ย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดสเป็นเซนต์ประจำกลุ่มดาวเพกาซัสและตัวเอกในภาคนี้ และเป็นตัวเอกเช่นเดียวกับภาค Next Dimension แต่มีเนื้อเรื่องที่แตกต่างกัน
บทบาท > การปรากฏตัวครั้งแรก

เพกาซัส เท็นมะ เป็นเด็กกำพร้าในอิตาลีโดยเติบโตมากับอาโรนและซาชาโดยที่เท็นมะมีพลังคอสโมอ่อน ๆ จึงมีแรงมากกว่าคนทั่วไปและชอบทะเลาะวิวาทเพื่อปกป้องอาโรนเพื่อนของเขา แต่วันหนึ่งเกิดฝนตกหนักและหินถล่มปิดทางน้ำและน้ำจะมาท่วมบ้าเด็กกำพร้า เท็นมะจึงอาสาไปทำลายหินเพื่อเปิดทางน้ำ แต่เท็นมะก็ไม่สามารถทำลายหินได้และยังแขนหักอีกด้วย แต่เพราะความรู้สึกที่อยากจะช่วยเพื่อนจึงปลุกพลังคอสโม่และทำลายหินได้แต่ก็เกือบถูกน้ำซัด และแล้วไลบร้า โดโกก็มาพบเข้าและนำไปฝึกที่แซงค์ทัวรี่
บทบาท > ปฐมบทศึกเทพยุทธ์

สองปีหลังจากที่ฝึกที่แซงค์ทัวรี่ ศึกเทพยุทธ์ก็เปิดฉากขึ้นที่อิตาลีบ้านเกิด เท็นมะและยาโตะกับโกลด์เซนต์สองคนคือชิออนและโดโกจึงได้รับภารกิจไปตรวจสอบ แต่ก็พบว่าอาโรนเพื่อนของตัวเองคือฮาเดสและถูกสังหาร แต่เพราะพวงมาลัยที่ซาชาร้อยให้ จึงรอดพ้นจากความตายมาได้ หลังจากนั้น ยาโตะและยุสุริฮะก็มาช่วยและบอกว่ามีภารกิจเพื่อตามหาต้นไม้มรณะเพื่อนำผลของมันกลับไปที่จามิล แต่ที่นั่นเท็นมะได้พบกับเวอร์โก้ อัศมิฐาและต่อสู้กันเพราะอัศมิฐาว่าร้ายอาเทน่า และเอาชนะได้ แต่ว่าก็เป็นเพียงภาพลวงตาที่อัศมิฐาได้สร้างขึ้นเพื่อทดสอบเท็นมะเท่านั้น หลังจากนั้นพวกเท็นมะก็กลับมาที่โลกได้ และได้รับเลือดของอัศมิฐาและทำให้ชุดคล็อธเปลี่ยนสภาพไป หลังจากนั้นเท็นมะก็กลับไปที่แซงค์ทัวรี่และพบกับอาโรนที่บุกเดี่ยวมาที่แซงค์ทัวรี่แต่ว่า อาโรนได้กลายเป็นฮาเดสไปเสียแล้ว และยังคิดจะทำลายทุกชีวิตบนโลกด้วยภาพที่ชื่อว่า Lost Canvas หลังจากนั้นอัลเดบารันก็เสียชีวิตเพราะปกป้องตน จึงคิดหนีทัพและถูกแคนเซอร์ มานิกอลด์จับขังไว้
บทบาท > ป่ามรณะและป่านิทรา

หลังจากที่ยาโตะและยุสุริฮะมาช่วยให้แหกคุก ทั้งสามก็บุกไปที่ปราสาทฮาเดสโดยผ่านป่ามรณะและพบกับเด็ก ๆ ที่ถูกอาโรนสังหารและสเป็กเตอร์นัส เวโรนิกาแต่เท็นมะไม่สามารถทำอะไรเวโรนิกาได้เลย หลังจากนั้น มานิกอลด์ก็ปรากฏตัวขึ้นและรับช่วงสู้ต่อ หลังจากนั้นเท็นมะก็ได้ไปที่ป่านิทรา และโดนเทพแห่งความฝันขังไว้ในมอร์เฟีย แต่เพราะซาชาช่วยไว้ จึงตื่นขึ้นมาได้และสู้กับมอร์เปอุสผู้ดูแลมอร์เฟียและเอาชนะได้ แล้วกลับไปรวมกับทัพอาเทน่า หลังจากนั้นเท็นมะกับโดโกจึงบุกไปที่ปราสาทฮาเดสเพื่อช่วยชิออนและยุสุริฮะที่กำลังจะถูกฮาเดสสังหาร และหนีมาได้จากการสละชีวิตของโดโก
บทบาท > กู้ซากเรือ

เท็นมะไม่สามารถยอมรับเรื่องนี้ได้และโทษตัวเอง จึงได้ให้ไปฝึกที่เกาะคาน่อนกับปีศาจแห่งเกาะคาน่อนตามที่อะควอริอัส เดเจลแนะนำและสามารถปลุกเซเว่นเซนส์ได้สำเร็จ แล้วก็กลับไปร่วมกับกลุ่มกู้เรือสู้กับอาโรนแต่สู้ไม่ไหว จึงร่วมกลุ่มกับเซนต์ขึ้นเรือไปบุกลอสท์แคนวาส