stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยอดรัก สลักใจ
ประวัติ > วงการเพลง

เมื่อยอดรักยังเด็ก เขาไปสมัครร้องเพลงกับคณะรำวง “เกตุน้อยวัฒนา” ซึ่งได้เงินมาครั้งละ 5 - 10 บาท และต่อมามีโอกาสไปร้องเพลงในห้องอาหารที่ อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์  โดยได้ใช้เพลงของไพรวัลย์ ลูกเพชร, ชาย เมืองสิงห์, สุรพล สมบัติเจริญ, ไวพจน์ เพชรสุพรรณ เป็นต้น จนกระทั่งวันหนึ่ง เด็ดดวง ดอกรัก นักจัดรายการของสถานีวิทยุ ท.อ.04 ตาคลี ได้มาฟังเพลงที่ห้องอาหาร และประทับใจยอดรักที่ร้องเพลง ' ใต้เงาโศก ' ของ ' ไพรวัลย์ ลูกเพชร ' จึงได้มาชักชวนเข้าสู่วงการ โดยนำมาฝากกับ อาจารย์ ชลธี ธารทอง ยอดรักก็ได้อยู่เลี้ยงลูกให้อาจารย์ชลธีเกือบหนึ่งปี และตั้งชื่อให้ว่า “ ยอดรัก ลูกพิจิตร ” และได้บันทึกแผ่นเสียง 3 เพลงคือ สงกรานต์บ้านนา, น้ำสังข์หลั่งน้ำตาริน ,เต่าหมายจันทร์ แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร อาจารย์ชวนชัย ฉิมพะวงศ์ จึงได้เปลี่ยนนามสกุลให้กับยอดรักเสียใหม่เป็น “สลักใจ” และอาจารย์ชลธีได้แต่งเพลงใหม่ให้กับยอดรัก สลักใจร้องคือเพลงจดหมายจากแนวหน้า กลายเป็นเพลงที่ประสบความสำเร็จไปในทันที
ประวัติ > การเสียชีวิต

พ.ศ. 2550 ยอดรักถูกตรวจพบว่าเป็นโรคมะเร็งตับระยะแรก และได้ถึงแก่กรรมในวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2551 เวลา 01.05 น. ณ โรงพยาบาลพระราม 9 เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานครด้วยวัย 52 ปี พิธีศพของยอดรักได้จัดขึ้นไว้ ณ วัดไร่ขิง ตำบลไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม และ ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี เสด็จไปในการพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดหาดแตงโม ตำบลงิ้วราย อำเภอตะพานหิน จังหวัดพิจิตร
ประวัติ > กรณีขัดแย้ง

ในขณะที่ยอดรักเข้ารับการรักษาตัว สายัณห์ สัญญา นักร้องลูกทุ่งผู้ที่เป็นคู่แข่งกับเขานั้นได้กล่าวหาว่าเขามิได้ป่วยด้วยโรคมะเร็ง ทำให้เสรี รุ่งสว่าง นักร้องผู้ซึ่งเป็นเพื่อนของยอดรักมาปกป้องจนมีกรณีขัดแย้งกันและหลังจากยอดรักได้ลาลับลง เสรี รุ่งสว่างจึงออกบวชอุทิศส่วนกุศลให้
ผลงาน > ภาพยนตร์

| พ> ศ. | เรื่อง | บทบาท | แสดงร่วมกับ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2522 | เรือเพลง | เพลิง | จีระศักดิ์ อิศรางกูร |  |
| 2526 | สงครามเพลง | ยอดรัก | ธีรพงศ์ เหลียวรักวงศ์ |  |
| 2526 | เสน่ห์นักร้อง | แอ๊ว อ่างทอง | สายัณห์ สัญญา |  |
| 2527 | สาวนาสั่งแฟน | ไม้ | ส. อาสนจินดา |  |
| 2527 | สาลิกาลิ้นทอง | แอ๊ด | สมควร กระจ่างศาสตร์ |  |
| 2527 | อีแต๋น ไอเลิฟยู | ยอด | ทูน หิรัญทรัพย์ |  |
| 2527 | ไอ้หนุ่มรถอีแต๋น | แยม | จุ๋มจิ๋ม เข็มเล็ก |  |
| 2527 | ทหารเกณฑ์เจอผี | ผู้กอง | ล้อต๊อก |  |
| 2528 | นักร้องพ่อลูกอ่อน | ยอดรัก | ล้อต๊อก |  |
| 2530 | เพลงรัก เพลงปืน | หาญ | สรพงศ์ ชาตรี |  |
| 2531 | อยู่กับยาย | แอ๊ว | สรพงศ์ ชาตรี |  |
| 2533 | อ้อนรักแฟนเพลง | ยอดรัก | นิรุตติ์ ศิริจรรยา |  |
| 2533 | สงครามเพลงแผน 2 | ยอดรัก | สรพงศ์ ชาตรี |  |
| 2541 | เสือ โจรพันธุ์เสือ | หมอเกียรติ | อำพล ลำพูน |  |
| 2545 | มนต์เพลงลูกทุ่ง เอฟ.เอ็ม. | โจรพันหน้า (ปลอมตัวเป็นตำรวจ) | รุ่ง สุริยา |  |
| 2550 | อีส้ม สมหวัง | ยอดรัก สลักใจ | ปิติศักดิ์ เยาวนานนท์ | เป็นผลงานการแสดงภาพยนตร์เรื่องสุดท้าย |
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| พ> ศ. | เรื่อง | บทบาท | แสดงร่วมกับ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2533 - 2534 | ล่องเรือหารัก | พงษ์เทพ/รักเร่ | ปภัสรา เตชะไพบูลย์ |  |
| 2538 | มนต์รักลูกทุ่ง | บุญเย็น |  | รับเชิญ |
| 2541 | สวรรค์บ้านทุ่ง | แสง |  |  |
| 2541 | สุรพล (คนจริง) สมบัติเจริญ | ปรีชา |  |  |
| 2544 | อะเมซซิ่งโคกเจริญ | อาจารย์เอ๋อ |  |  |
| 2545 | มนต์รักแม่น้ำมูล | ยอดรัก |  |  |
ผลงาน > ซิตคอม

| พ> ศ. | เรื่อง | บทบาท | แสดงร่วมกับ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2533 | ตะกายดาว ตอน ดาวบ้านนา ตอนที่ 1-2 |  | ศิรินทรา นิยากร |  |
| 2533 | ตะกายดาว ตอน ลาดาว |  | ศิรินทรา นิยากร |  |
| 2542 | ซิตคอม ระเบิดเถิดเทิง ตอน นักร้องจำเป็น |  |  |  |
| 2546 | ซิตคอม ระเบิดเถิดเทิง ไม่ทราบชื่อตอน |  |  |  |
รางวัลที่ได้รับ

พ.ศ. 2520 ได้รับรางวัลพระราชทานเสาอากาศทองคำ ประเภทนักร้องยอดเยี่ยมในเพลง ทหารเรือมาแล้ว
พ.ศ. 2522 ได้รับรางวัลพระราชทานแผ่นเสียงทองคำ ประเภทนักร้องยอดนิยมลูกทุ่งชาย จากสมาคมดนตรีแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ (28 ธันวาคม 2533)
พ.ศ. 2523 ได้รับรางวัลพระราชทานแผ่นเสียงทองคำ เพลง กำนันกำใน จากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในฐานะที่เป็นผู้มีความสามารถใช้ภาษาไทยได้ถูกต้อง ไพเราะ เป็นไปในเชิงสร้างสรรค์ เป็นตัวอย่างอันดีแก่เยาวชน
พ.ศ. 2523 - 2524 ได้รับรางวัลทีวีตุ๊กตาทองมหาชน โดยคะแนนเสียงจากประชาชนทั่วประเทศ 2 ปีซ้อน ซึ่งจัดโดยหนังสือพิมพ์บ้านเมือง
พ.ศ. 2532 ได้รับรางวัลพระราชทานเพลงดีเด่น จากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เนื่องในการจัดงานกึ่งศตวรรษเพลงลูกทุ่งไทย ในเพลง จักรยานคนจน
พ.ศ. 2533 ได้รับเกียรติให้ร้องเพลงชนะเลิศจากการประกวดวันแม่แห่งชาติ และเป็นเกียรติสูงสุดที่ได้ร้องถวายในวันครบรอบ 90 พรรษา สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ในเพลง สมเด็จย่า
พ.ศ. 2534 ได้รับรางวัลพระราชทานเพลงดีเด่น เนื่องในการจัดงานกึ่งศตวรรษเพลงลูกทุ่งไทย ภาค 2 ในเพลง ทหารใหม่ไปกอง
พ.ศ. 2551 ได้รับรางวัล "ปริยศิลปิน" จากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ ในฐานะที่เป็นศิลปินที่เป็นที่รักของประชาชน ซึ่งถือเป็นรางวัลเกียรติยศภายหลังการเสียชีวิตแล้ว และถือเป็นศิลปินคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้ด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2008-08-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไทยฟิล์ม
IMDb
"ยอดรัก สลักใจ" พระเอกลูกทุ่งตลอดกาล เก็บถาวร 2012-12-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน บทความจากผู้จัดการออนไลน์
มาร์ติน เอ็ดเวิดส์

ชาลส์ มาร์ติน เอ็ดเวิดส์ (อังกฤษ: Charles Martin Edwards; 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1945) เป็นอดีตประธานสโมสรของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ซึ่งดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 ถึง ค.ศ. 2002 ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานกิตติมศักดิ์ของสโมสรและคณะกรรมการบริหารของ Inview Technology Ltd.
ประวัติ > การศึกษา

เอ็ดเวิดส์เกิดที่โรงพยาบาล St Mary's Services ใน แอลิงตัน เชชเชอร์ ตอนอายุ 13 ปี เขาสอบเข้าโรงเรียนสโตว์ไม่ผ่าน ซึ่งเป็นตัวเลือกแรกของพ่อแม่ และไปเรียนที่โคกธอร์ปแทน เขาออกจากโรงเรียนในปี ค.ศ. 1963 และเริ่มทำงานในธุรกิจเนื้อสัตว์ของครอบครัว โดยเริ่มแรกทำงานเป็นผู้ช่วยในร้านค้าและเคาน์เตอร์ขายเนื้อสัตว์ ต่อมาเขาย้ายไปที่สำนักงานใหญ่ใน Miles Platting เพื่อทำงานฝ่ายควบคุมคุณภาพและฝ่ายขายในแผนกการผลิต จากนั้นทำงานที่สำนักงานขายในแผนกจัดเลี้ยง ในปี ค.ศ. 1973 เขากลายเป็นผู้ควบคุมการขายปลีก/ขายส่ง เอ็ดเวิร์ดส์เป็นผู้อำนวยการของ Argyll Foods จนถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1983
ประวัติ > แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

เขาได้รับเลือกให้เป็นบอร์ดบริหารของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1970 เขาได้รับเลือกให้เป็นประธานสโมสรในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1980 หลังจากหลุยส์บิดาของเขาซึ่งดำรงตำแหน่งประธานสโมสรมาเป็นเวลา 15 ปีก่อนหน้านี้เสียชีวิตอย่างกะทันหันและไม่คาดคิดในวันที่ 25 มกราคม
ในช่วงฤดูกาล 1979-80 เมื่อเอ็ดเวิดส์เข้ามาเป็นประธานสโมสร ยูไนเต็ดจบรองแชมป์ซึ่งแชมป์ในฤดูกาลนั้นคือลิเวอร์พูล พวกเขาไม่ได้แชมป์ลีกเลยตั้งแต่ฤดูกาล 1966-67 ภายใต้การคุมทีมของเซอร์แมตต์ บัสบี และไม่สามารถคว้าแชมป์เมเจอร์ได้เลยตลอด 3 ฤดูกาลที่เดฟ เซ็กซ์ตันคุมทีม เมื่อจบฤดูกาล 1980-81 ยูไนเต็ดจบอันดับที่ 8 ในลีกหลังจากชนะ 7 นัดติดต่อกันเมื่อจบฤดูกาล ผู้จัดการทีม เดฟ เซกซ์ตัน กำลังมองหาสัญญาฉบับใหม่อีก 3 ปี แต่ไม่มีวี่แวว และเอ็ดเวิดส์ก็ปลดเซกซ์ตันออกจากตำแหน่งหลังจาก 4 ฤดูกาลพาทีมไร้ถ้วยรางวัล
จากนั้นเอ็ดเวิดส์ก็เริ่มตามล่าหาผู้จัดการทีมคนใหม่  มีการพูดคุยกันว่าเขาจะแต่งตั้งลอว์รี แมคเมเนมี ซึ่งเคยพาเซาแทมป์ตันคว้าชัยชนะเหนือยูไนเต็ดอย่างน่าตกใจในนัดชิงชนะเลิศเอฟเอคัพปี 1976 หรือเมื่อ 5 ปีก่อน ให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเดฟ เซ็กซ์ตัน มีข่าวลืออีกเช่นกันว่ายูไนเต็ดสนใจที่จะทาบทามไบรอัน คลัฟ ซึ่งคว้าแชมป์ลีก 1 สมัยและแชมป์ยูโรเปียนคัพ 2 สมัยกับนอตทิงแฮมฟอเรสต์ให้มาคุมยูไนเต็ด แต่เอ็ดเวิดส์ยืนยันว่าเขาจะไม่ทาบทามคลัฟ เขาหันไปหารอน แอตกินสันซึ่งนำทีมเวสต์บรอมมิชอัลเบียน ผ่านเข้ารอบยูฟ่าคัพ 3 ครั้งใน 4 ฤดูกาล โดยจบอันดับท็อป 5 ในลีก แอตกินสันยืนยันในหนังสือชีวประวัติของเขาที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1999 ว่าเอ็ดเวิดส์เป็นประธานสโมสรที่ดีที่สุดที่เขาทำงานให้ และเขายอมรับข้อเสนอ และไม่นานหลังจากการแต่งตั้งครั้งนี้ เอ็ดเวิดส์ก็มอบเงินให้กับแอตกินสันเพื่อดึงตัวไบรอัน ร็อบสัน มิดฟิลด์ของเวสต์บรอมมิชมาสู่สโมสรสำหรับค่าตัวเป็นสถิติ ณ เวลานั้นที่ 1.5 ล้านปอนด์
มาร์เชอ เกย์ ฮาร์เดน

| มาร์เชอ เกย์ ฮาร์เดน |
| --- | --- |
ฮาร์เดนที่งานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโตรอนโตปี 2007
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1959-08-14) 14 สิงหาคม ค.ศ. 1959 (65 ปี) La Jolla, California, U.S.
คู่สมรส: Thaddaeus Scheel (1996 – ปัจจุบัน)
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 1979 – ปัจจุบัน
มาร์เชอ เกย์ ฮาร์เดน (อังกฤษ: Marcia Gay Harden) เกิดเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1959 เป็นนักแสดงภาพยนตร์ ละครเวที ชาวอเมริกัน ฮาร์เดนแจ้งเกิดในผลงานภาพยนตร์เรื่อง The First Wives' Club (1996) จากนั้นเธอได้แสดงหลากหลายบทบาท รวมถึงในหนังตลกเรื่อง Flubber (1997) และ Meet Joe Black (1998) เธอได้รับรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากบทลี แครสเนอร์ ในเรื่อง Pollock (2000) และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขาเดียวกันอีกครั้งใน Mystic River (2003) เธอแสดงทั้งในภาพยนตร์กระแสที่ประสบความสำเร็จและภาพยนตร์นอกกระแสอย่างเช่น Space Cowboys (2000), Mona Lisa Smile (2003), Into the Wild (2007), The Mist (2007) รวมถึง Whip It (2009)
ในปี 2009 ฮาร์เดนได้รับรางวัลโทนีจากการแสดงละครบรอดเวย์เรื่อง God of Carnage เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอมมีและรางวัลแซกอวอร์ดส 2 ครั้ง แต่ไม่ได้รางวัล
มาร์ชแมลโล

ระวังสับสนกับ มาร์ชแมลโลว์
| มาร์ชแมลโล |
| --- | --- |
มาร์ชแมลโลที่งาน Open Beatz 2016
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Chris Comstock
รู้จักในชื่อ: Dotcom
เกิด:  (1992-05-19) 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 (32 ปี) Philadelphia, Pennsylvania, United States
ที่เกิด: ฟิลาเดลเฟีย, รัฐเพนซิลเวเนีย, สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: ฟิวเจอร์เบส อิเล็กทรอนิกส์ โพรเกรสซิฟเฮาส์ แทร็ป
อาชีพ: ดีเจ โปรดิวเซอร์เพลง
เครื่องดนตรี: ดิจิทัลออดิโอเวิร์กสเตชัน เครื่องสังเคราะห์เสียง กีตาร์
ช่วงปี: 2015–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Monstercat OWSLA Joytime Collective อาร์ซีเอ Spinnin'

เว็บไซต์: marshmellomusic.com
นักดนตรี
คริสโตเฟอร์ คอมสต็อก (อังกฤษ: Christopher Comstock) (เกิดวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1992) รู้จักกันดีในชื่อ มาร์ชแมลโล เป็นดีเจและโปรดิวเซอร์เพลงแนวอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ชาวอเมริกัน
เขาเป็นที่ได้รับการยอมรับครั้งแรกจากนานาชาติโดยการเรียบเรียงเพลงด้วยกับ Jack Ü และเซดด์ และหลังจากร่วมงานกับศิลปินรวมถึง Omar LinX, Ookay, Jauz และ Slushii ในเดือนมกราคม 2017 เพลงของเขา "Alone" ได้ปรากฏอยู่ในชาร์ตของ Billboard Hot 100 ในสหรัฐ
ผลงานอัลบั้ม

สตูดิโออัลบั้ม
จอยไทม์ (2016)
จอยไทม์ II (2018)
จอยไทม์ III (2019)
ผลงานมวยปล้ำ

WWE
WWE 24/7 Championship (1 time)
รางวัลและการเสนอชื่อ

| ปี | รางวัล | สาขา | ผลงาน | ผล | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2016 | อินเตอร์เนชั่นแนล แดนซ์ มิวสิค อวอร์ด | Best Break – Through Artist (Solo) | Marshmello | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2016 | DJ Mag's Top 100 DJs | Highest New Entry | Marshmello | ชนะ (28) |  |
| 2017 | ดับเบิ้ลยูดีเอ็ม เรดิโอ อวอร์ด | Best New Talent | Marshmello | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2017 | ดับเบิ้ลยูดีเอ็ม เรดิโอ อวอร์ด | Best Trending Track | "Alone" | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2017 | เรดิโอ ดิสนีย์ มิวสิค อวอร์ด | Best Dance Track | "Alone" | เสนอชื่อเข้าชิง | [ต้องการอ้างอิง] |
| 2017 | รีมิกส์ อวอร์ด | Best Trap Remix | "Alarm" (Marshmello Remix) | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2017 | รีมิกส์ อวอร์ด | Best Use of Vocal | "Alarm" (Marshmello Remix) | ชนะ |  |
| 2017 | เอ็มทีวียู วู้ดดี้ อวอร์ด | Woodie to Watch | Marshmello | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2017 | อิเล็กทรอนิกส์ มิวสิค อวอร์ด | New Artist of the Year | Marshmello | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
เหตุการณ์รถไฟตกเหวที่จังหวัดลำปาง พ.ศ. 2532

เหตุการณ์รถไฟตกเหวที่จังหวัดลำปาง พ.ศ. 2532 เป็นอุบัติเหตุทางรถไฟที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 เวลาประมาณ 20.30 น. ขบวนรถเร็วที่ 38 (เชียงใหม่-กรุงเทพ) (ปัจจุบันคือขบวนรถด่วนที่ 52 เชียงใหม่-กรุงเทพ) ตกรางช่วงระหว่างสถานีรถไฟปางป๋วย อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง กับสถานีรถไฟผาคัน อำเภอลอง จังหวัดแพร่ (กม.ที่ 585-586) หัวรถจักรชนกับหน้าผาข้างทางอย่างรุนแรง ทำให้พนักงานขับรถไฟเสียชีวิต ส่วนช่างเครื่องและพนักงานรักษารถได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ขบวนรถไฟได้ตกลงไปในเหว จำนวน 8 คัน มูลค่าความเสียหายของการรถไฟฯ 3,539,677.63 บาท มีผู้โดยสารเสียชีวิต 8 คน ได้รับบาดเจ็บสาหัส 32 คน และบาดเจ็บเล็กน้อย 107 คน
การสอบสวนหาสาเหตุ

ผลการสอบสวนหาสาเหตุพบว่า ระบบห้ามล้อของหัวรถจักรมีปัญหาติดขัด และมีการตรวจซ่อมแก้ไขที่สถานีรถไฟนครลำปางจนใช้การได้ แต่เกิดอาการขัดข้องอีกช่วงผ่านสถานีรถไฟแม่เมาะ เมื่อขบวนรถวิ่งผ่านสถานีรถไฟปางป๋วย เจ้าหน้าที่สังเกตว่าขบวนรถมีอาการสะบัด โคลงตัว และได้แจ้งพนักงานขับรถทราบ และพยายามดึงเบรกฉุกเฉิน ในช่วงนั้นเป็นทางลงเขามีความลาดชัน จากเทปบันทึกการเดินรถในหัวรถจักรระบุว่า ขบวนรถวิ่งด้วยความเร็วถึง 75 กิโลเมตรต่อชั่วโมง โดยความเร็วปลอดภัยที่กำหนดไว้เพียง 45 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ขบวนรถจึงหลุดจากราง และพุ่งเข้าชนหน้าผา
อุบัติเหตุครั้งนี้เป็นข่าวใหญ่ เพราะมีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติได้รับบาดเจ็บในที่เกิดเหตุด้วย 2 ราย
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพ-ข่าวในอดีต : ข.38 ตกรางที่ผาคัน (23/05/2532)
มาร์กาเร็ต มีด

มาร์กาเร็ต มีด
มาร์กาเร็ต มีด (อังกฤษ: Margaret Mead) (16 ธันวาคม 1901 – 15 พฤศจิกายน 1978) เป็นนักมานุษยวิทยาวัฒนธรรมชาวอเมริกัน เธอเขียนสารคดีและเป็นผู้พูดในสื่อมวลชนอยู่เสมอในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึง 1970
เธอเป็นทั้งผู้ทำให้สายตาแบบมานุษยวิทยาเป็นที่รู้จักทั่วไปในวัฒนธรรมอเมริกันและวัฒนธรรมตะวันตกสมัยใหม่ และเป็นนักวิชาการมานุษยวิทยาที่ได้การนับถือ แม้จะมีการโต้แย้งก็ตาม.
การรายงานของเธอเกี่ยวกับทัศนคติเกี่ยวกับเรื่องเพศในแปซิฟิกใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นแหล่งข้อมูลสำหรับการปฏิวัติทางเพศในทศวรรษ 1960
มีดศึกษากับ ฟรานซ์ โบแอส และ รูธ เบเนดิกต์ ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ก่อนได้รับปริญญาโทเมื่อปี 1924
มีดถูกส่งไปทำงานภาคสนามที่โพลินีเซียในปี 1925
ปี 1926 เธอเข้าทำงานกับพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติอเมริกัน ที่นครนิวยอร์ก ในตำแหน่งผู้ช่วยภัณฑรารักษ์
เธอได้รับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียในปี 1929
ดูเพิ่ม

มานุษยวิทยาทัศนา
ผลงานตีพิมพ์

Coming of Age in Samoa (1928) ISBN 0-688-05033-6
Growing Up in New Guinea (1930) ISBN 0-688-17811-1
The Changing Culture of an Indian Tribe (1932)
Sex and Temperament in Three Primitive Societies (1935)
And Keep Your Powder Dry: An Anthropologist Looks at America (1942)
Male and Female (1949) ISBN 0-688-14676-7
New Lives for Old: Cultural Transformation in Manus, 1928-1953 (1956)
People and Places (1959; a book for young readers)
Continuities in Cultural Evolution (1964)
Culture and Commitment (1970)
Blackberry Winter: My Earlier Years (1972; autobiography) ISBN 0-317-60065-6
Cultural Patterns and Technical Change, บรรณาธิการ (1953)
Primitive Heritage: An Anthropological Anthology, บรรณาธิการร่วมกับ Nicholas Calas (1953)
An Anthropologist at Work, บรรณาธิการ (1959, พิมพ์ซ้ำ 1966; รวมผลงานเขียนของ รูธ เบเนดิกต์)
The Study of Culture At A Distance, บรรณาธิการร่วมกับ Rhoda Metraux, 1953
Themes in French Culture, เขียนร่วมกับ Rhoda Metraux, 1954
The Wagon and the Star: A Study of American Community Initiative, เขียนร่วมกับ Muriel Whitbeck Brown, 1966
A Rap on Race, เขียนร่วมกับ James Baldwin, 1971
A Way of Seeing, เขียนร่วมกับ Rhoda Metraux, 1975
แหล่งข้อมูลอื่น

Creative Intelligence: Female ("The Silent Revolution: Creative Man In Contemporary Society" Talk at UC Berkeley, 1962 (online audio file)
The Institute for Intercultural Studies - ethnographic institute founded by Mead, with resources relating to Mead's work
Margaret Mead biography at IIS
Library of Congress, Margaret Mead: Human Nature and the Power of Culture
American Museum of Natural History, Margaret Mead Film & Video Festival
งานโดยหรือเกี่ยวกับ มาร์กาเร็ต มีด ในห้องสมุดต่าง ๆ ในแคตาลอกของเวิลด์แคต
"Margaret Mead, 1901-1978: A Public Face of Anthropology": brief biography, Voice of America
มาร์วิน เพียซ

| มาร์วิน เพียซ |
| --- | --- |
เกิด: 17 มิถุนายน พ.ศ. 2436 ชาร์ปสวิลล์, เพนซิลเวเนีย
เสียชีวิต: 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 (76 ปี) เวสต์เชสเตอร์เคาน์ตี, นิวยอร์ก
การศึกษา: มหาวิทยาลัยไมอามี
อาชีพ: ประธานของ McCall Corporation, ผู้ตีพิมพ์ นิตยสารของผู้หญิง เรดบุก และ แมคคอล
คู่สมรส: พอลีน เพียซ (1918-1949) วิลลา มาร์ติน (1952-1969, his death)
บุตร: มาร์ธา เพียซ ราฟเฟอร์ตี, เจมส์ เพียซ, บาร์บารา เพียซ, สกอต เพียซ จูเนียร์
บิดามารดา: สกอต เพียซ มาเบล เพียซ
มาร์วิน เพียซ (อังกฤษ: Marvin Pierce, 17 มิถุนายน พ.ศ. 2436 - 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2512) เป็นประธานของ McCall Corporation
ชีวิตและการงาน

มาร์วิน เพียซ เกิดที่ชาร์ปสวิลล์ในรัฐเพนซิลเวเนีย บิดามารดาของเขาคือ สกอต เพียซและมาเบล เพียซ (มาร์วิน) บรรพบุรุษของเขา แฟรงกลิน เพียร์ซ เป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 14 มาร์วินแต่งงานครั้งแรกกับพอลีน โรบินสันและมีลูกด้วยกัน 4 คนได้แก่
มาร์ธา เพียซ ราฟเฟอร์ตี (2463-2542)
เจมส์ เพียซ (2464-2536)
บาร์บารา เพียซ (เกิด 2468)
สกอต เพียซ จูเนียร์ (เกิด 2473)
มาร์วิน มินสกี

| มาร์วิน มินสกี |
| --- | --- |
มาร์วิน มินสกี ในปี ค.ศ. 2008
เกิด: มาร์วิน ลี มินสกี 9 สิงหาคม ค.ศ. 1927(1927-08-09) นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 24 มกราคม ค.ศ. 2016(2016-01-24) (88 ปี) บอสตัน, รัฐแมสซาชูเซตส์, สหรัฐอเมริกา
สัญชาติ: อเมริกัน
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยฟิลลิปส์ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (ปริญญาตรี, 1949) มหาวิทยาลัยปรินซ์ตัน (ปริญญาเอก, 1954)
มีชื่อเสียงจาก: ปัญญาประดิษฐ์
รางวัล: รางวัลทัวริง (ค.ศ. 1969)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ประชานศาสตร์   วิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์   ปัญญาประดิษฐ์
สถาบันที่ทำงาน: สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์
วิทยานิพนธ์: Theory of Neural-Analog Reinforcement Systems and Its Application to the Brain Model Problem (1954)
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: Albert W. Tucker
 
เว็บไซต์: web.media.mit.edu/~minsky
มาร์วิน ลี มินสกี (อังกฤษ: Marvin Lee Minsky (9 สิงหาคม ค.ศ. 1927- 24 มกราคม ค.ศ. 2016) เป็นนักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ชาวอเมริกันในสาขาปัญญาประดิษฐ์ เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งศูนย์ปฏิบัติการวิจัยปัญญาประดิษฐ์ที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ และผู้เขียนหนังสือด้านปัญญาประดิษฐ์และปรัชญามากมาย
ประวัติ

มาร์วิน มินสกี เกิดที่นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา เป็นบุตรของจักษุศัลยแพทย์และหญิงชาวยิว เข้ารับศึกษาโรงเรียน Ethical Culture Fieldston School และโรงเรียน Bronx High School of Science ก่อนจะไปศึกษาต่อที่วิทยาลัยฟิลลิปส์ ก่อนจะเข้าเป็นทหารเรือให้กับกองทัพเรือสหรัฐอเมริกาในช่วง ค.ศ. 1944 ถึง ค.ศ. 1945 จบการศึกษาระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดเมื่อปี ค.ศ. 1950 และปริญญาเอกด้านคณิตศาสตร์จากมหาวิทยาลัยปรินซ์ตันในปี ค.ศ. 1954 หลังจบการศึกษา ได้เข้าเป็นอาจารย์ที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1958 ในปีต่อมา ได้ร่วมมือกับจอห์น แม็กคาร์ธีย์ก่อตั้งศูนย์ปฏิบัติการวิจัยคอมพิวเตอร์และปัญญาประดิษฐ์ ที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ อันถือเป็นหนึ่งในต้นกำเนิดสาขาปัญญาประดิษฐ์ ปัจจุบัน ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านวิศวกรรมไฟฟ้าและวิทยาการคอมพิวเตอร์
ไอแซค อสิมอฟ นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ชื่อดังชาวอเมริกันเชื้อสายรัสเซีย ยกว่ามินสกีเป็นหนึ่งในสองบุคคลที่เขายอมรับว่ามีความฉลาดมากกว่าเขา อีกคนหนึ่งคือ คาร์ล เซแกน นักดาราศาสตร์ชาวอเมริกัน
มินสกี เป็นผู้ประดิษฐ์หน้าจอดิสเพลย์แสดงกราฟิกแบบสวมหัวเครื่องแรกของโลกในปี ค.ศ 1963 และกล้องคอนโฟคอลในปี ค.ศ. 1957 อันเป็นที่มาของกล้องกล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนที่ใช้กันในปัจจุบัน นอกจากนี้ยังได้พัฒนาหุ่นยนต์เต่า และเครื่อง SNARC เครื่องจักรที่เรียนรู้จากโครงข่ายประสาทเทียมแบบต่อสุ่มเครื่องแรกในปี ค.ศ. 1951
มินสกีเขียนหนังสือเรื่อง Perceptrons ร่วมกับเซย์มัวร์ เพเพิร์ต ที่เป็นผลงานวิชาการสำคัญสำหรับการวิเคราะห์โครงข่ายประสาทเทียม หนังสือเล่มนี้ได้รับการกล่าวถึงมากในประวัติศาสตร์ของสาขาปัญญาประดิษฐ์ บ้างก็ว่าเป็นหนังสือสำคัญที่ทำให้นักวิจัยเริ่มตีตัวออกห่างจากโครงข่ายประสาทเทียมในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1970 จนนำมาสู่ช่วงยุคตกต่ำของปัญญาประดิษฐ์ นอกจากนี้ยังเป็นผู้นำเสนอแบบจำลองทางปัญญาประดิษฐ์อีกมากมาย เช่น ในหนังสือเรื่อง "A framework for representing knowledge" ก็เป็นผู้สร้างมุมมองใหม่ในการเขียนโปรแกรม มินสกียังได้กล่าวถึงความเป็นไปได้ที่มนุษย์ต่างดาวที่สามารถพูดและคิดได้เหมือนมนุษย์อีกด้วย
ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1970 ที่ศูนย์ปฏิบัติการวิจัยปัญญาประดิษฐ์ สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ มินสกีและเซย์มัวร์ เพเพิร์ตร่วมกันพัฒนาทฤษฎีที่เรียกว่า Society of Mind เป็นทฤษฎีที่พยายามจะอธิบายว่าสิ่งที่เราเรียกกันว่าความฉลาดนั้นแท้ที่จริงแล้วเป็นผลผลิตจากอันตรกิริยาระหว่างส่วนที่ไม่ฉลาด มินสกีชี้ว่าไอเดียนี้มีจุดกำเนิดมาจากงานวิจัยของตนเองที่พยายามจะสร้างเครื่องจักรที่ใช้แขนกล กล้องวิดีโอ และคอมพิวเตอร์ จากนั้นในปี ค.ศ. 1986 มินสกีได้ตีพิมพ์หนังสือชื่อ The Society of Mind ที่อธิบายถึงทฤษฎีดังกล่าวให้คนทั่วไปสามารถเข้าถึงได้
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006 มินสกีได้ตีพิมพ์หนังสืออีกเล่มคือ The Emotion Machine เป็นหนังสือที่เกี่ยวกับทฤษฎีการคิดของมนุษย์ โดยเสนอว่าเราควรจะแทนที่แนวคิดที่ง่ายๆด้วยแนวคิดที่ซับซ้อน
มาร์ธา เบียทริซ พอตเตอร์ เวบบ์

มาร์ทา เบียทริซ พอตเตอร์ เวบบ์
มาร์ธา เบียทริซ พอตเตอร์ เวบบ์  (อังกฤษ: Martha Beatrice Potter Webb,  พ.ศ. 2401 - พ.ศ. 2486) เป็นนักสังคมนิยม นักเศรษฐศาสตร์ชาวอังกฤษ ทั้งยังได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นนักปฏิรูปด้วย และเป็นสมาชิกคนสำคัญของสมาคมเฟเบียน (Fabian Society) ซึ่งเป็นองค์กรที่ทำหน้าที่เป็นปากเป็นเสียงคุ้มครองผลประโยชน์ให้กับชนชั้นกรรมาชีพโดยตรง
ผลงาน

ตลอดเวลาที่เบียทริซ เวบบ์ดำรงชีวิตอยู่ เธอมีผลงานการเขียนแนวสังคมนิยมและเศรษฐศาสตร์มากมาย ทั้งที่เป็นผลงานการเขียนของเธอเองและที่เธอเขียนร่วมกับซิดนีย์ เวบบ์ ผู้เป็นสามี เช่น
Co-operative Movement in Great Britain (ค.ศ. 1891)
History of Trade Unionism (ค.ศ. 1894)
Industrial Democracy (ค.ศ. 1897) และ
English Local Government Vol. I-X (ค.ศ. 1906-1929) เป็นต้น
มาร์ลี แมตลิน

| มาร์ลี แมตลิน |
| --- | --- |
แมตลินได้รับดวงดาวสำหรับภาพยนตร์ที่ฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม ในปี ค.ศ. 2009
เกิด: มาร์ลี เบธ แมตลิน  (1965-08-24) 24 สิงหาคม ค.ศ. 1965 (59 ปี) มอร์ตันโกรฟ อิลลินอยส์ สหรัฐ
อาชีพ: นักแสดง นักเขียน
ปีปฏิบัติงาน: 1986–ปัจจุบัน
มีชื่อเสียงจาก: ชิลเดรนออฟอะเลสเซอร์ก็อด, สวิตซ์แอดเบิร์ธ, เดอะเวสต์วิง, เดอะแอลเวิร์ด
คู่สมรส: เควิน แกรนดัลสกี  (สมรส 1993)
คู่รัก: วิลเลียม เฮิร์ต (1985–1986)
บุตร: 4
เว็บไซต์: marleematlinsite.com
มาร์ลี เบธ แมตลิน (อังกฤษ: Marlee Beth Matlin; เกิด 24 สิงหาคม ค.ศ. 1965) เป็นนักแสดง นักเขียน และนักกิจกรรมชาวอเมริกัน ผู้ชนะเลิศรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง ชิลเดรนออฟอะเลสเซอร์ก็อด (1986) ถือเป็นนักแสดงหูหนวกคนแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์ เธอยังได้รับรางวัลลูกโลกทองคำจากการแสดงในภาพยนตร์เรื่องดังกล่าว และได้เข้าชิงอีกสองครั้งในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากซีรีส์ทางโทรทัศน์ประเภทดราม่า จากซีรีส์เรื่อง รีซันนาเบิลเดาต์ส (1991–93) และได้เข้าชิงไพรม์ไทม์เอ็มมีอะวอดส์อีกสี่ครั้ง
แมตลินหูหนวกตั้งแต่เธออายุได้ 18 เดือนเนื่องจากอาการเจ็บป่วยและมีไข้สูง เธอยังเป็นสมาชิกคนสำคัญของสมาคมคนหูหนวกแห่งชาติ ตลอดอาชีพการแสดง ผู้ที่เป็นล่ามแปลภาษาให้เธอคือ แจ็ก เจสัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
มาร์ลี แมตลิน ที่ออลมูวี
มาร์ลี แมตลิน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
มาร์ลี แมตลิน ที่ทีซีเอ็มมูวีเดตาเบส
งานโดยหรือเกี่ยวกับ มาร์ลี แมตลิน ในห้องสมุดต่าง ๆ ในแคตาลอกของเวิลด์แคต
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เจเน็ต เกย์เนอร์ (1928)  แมรี พิกฟอร์ด (1929)  นอร์มา เชียเรอร์ (1930)  มารี เดรสส์เลอร์ (1931)  เฮเลน เฮส์ (1932)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1933)  โกลแด็ต กอลแบร์ (1934)  เบตตี เดวิส (1935)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1936)  ลูอีเซอ ไรเนอร์ (1937)  เบตตี เดวิส (1938)  วิเวียน ลีห์ (1939)  จิงเจอร์ รอเจอส์ (1940) 
1941–1960:  โจน ฟอนเทน (1941)  เกรียร์ การ์สัน (1942)  เจนนิเฟอร์ โจนส์ (1943)  อิงกริด เบิร์กแมน (1944)  โจน ครอว์ฟอร์ด (1945)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1946)  โลเรตตา ยัง (1947)  เจน ไวแมน (1948)  โอลิเวีย เดอ แฮวีลันด์ (1949)  จูดี ฮอลิเดย์ (1950)  วิเวียน ลีห์ (1951)  เชอร์ลีย์ บูท (1952)  ออดรีย์ เฮปเบิร์น (1953)  เกรซ เคลลี (1954)  แอนนา มาญานี (1955)  อิงกริด เบิร์กแมน (1956)  โจแอนน์ วูดเวิร์ด (1957)  ซูเซิน เฮย์เวิร์ด (1958)  ซีมอน ซีญอแร (1959)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1960) 
1961–1980:  โซเฟีย ลอเรน (1961)  แอนน์ แบนครอฟต์ (1962)  แพตทริเซีย นีล (1963)  จูลี แอนดรูส์ (1964)  จูลี คริสตี (1965)  เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ (1966)  แคทารีน เฮปเบิร์น (1967)  แคทารีน เฮปเบิร์น/บาร์บรา สไตรแซนด์ (1968)  แมกกี สมิธ (1969)  เกลนดา แจ็กสัน (1970)  เจน ฟอนดา (1971)  ไลซา มินเนลลิ (1972)  เกลนดา แจ็กสัน (1973)  เอลเลน เบอร์สติน (1974)  หลุยส์ เฟลตเชอร์ (1975)  เฟย์ ดันนาเวย์ (1976)  ไดแอน คีตัน (1977)  เจน ฟอนดา (1978)  แซลลี ฟิลด์ (1979)  ซิสซี สเปเซก (1980) 
1981–2000:  แคทารีน เฮปเบิร์น (1981)  เมริล สตรีป (1982)  เชอร์ลีย์ แม็กเลน (1983)  แซลลี ฟิลด์ (1984)  เจอรัลดีน เพจ (1985)  มาร์ลี แมตลิน (1986)  แชร์ (1987)  โจดี ฟอสเตอร์ (1988)  เจสซิกา แทนดี้ (1989)  เคที เบตส์ (1990)  โจดี ฟอสเตอร์ (1991)  เอ็มมา ทอมสัน (1992)  ฮอลลี ฮันเตอร์ (1993)  เจสซิกา แลงจ์ (1994)  ซูเซิน ซาแรนดอน (1995)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (1996)  เฮเลน ฮันต์ (1997)  กวินเน็ธ พัลโทรว์ (1998)  ฮิลารี สแวงก์ (1999)  จูเลีย โรเบิตส์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  แฮลลี เบร์รี (2001)  นิโคล คิดแมน (2002)  ชาร์ลิส โตรน (2003)  ฮิลารี สแวงก์ (2004)  รีส วิเธอร์สปูน (2005)  เฮเลน เมียร์เรน (2006)  มารียง กอตียาร์ (2007)  เคต วินสเล็ต (2008)  ซานดรา บุลล็อก (2009)  นาตาลี พอร์ตแมน (2010)  เมริล สตรีป (2011)  เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ (2012)  เคต แบลนเชตต์ (2013)  จูลีแอนน์ มัวร์ (2014)  บรี ลาร์สัน (2015)  เอมมา สโตน (2016)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2017)  โอลิเวีย โคลแมน (2018)  เรเน เซลเวเกอร์ (2019)  ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ (2020)  เจสซิกา แชสเตน (2021)  มิเชล โหย่ว (2022)  เอมมา สโตน (2023)