stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พาวเวอร์เชลล์

| --- | --- |

Screenshot of a PowerShell 7 session in Windows Terminal

กระบวนทัศน์: Imperative, pipeline, object-oriented, functional and reflective
ผู้ออกแบบ: Jeffrey Snover, Bruce Payette, James Truher (et al.)
ผู้พัฒนา: Microsoft
เริ่มเมื่อ: 14 พฤศจิกายน 2006; 18 ปีก่อน (2006-11-14)

รุ่นเสถียร: 7.4.3    / 18 มิถุนายน 2024; 5 เดือนก่อน (2024-06-18)
 
ระบบชนิดตัวแปร: Strong, safe, implicit and dynamic
ภาษาโปรแกรม: C#
แพลตฟอร์ม: PowerShell: .NET Windows PowerShell: .NET Framework
ระบบปฏิบัติการ:   Windows 7 and later  Windows Server 2008 R2 and later  macOS 10.12 and later  Ubuntu 14.04, 16.04, 18.04, 20.04 and 22.04  Debian 8.7+, 9, 10 and 11  CentOS 7 and 8  Red Hat Enterprise Linux 7 and 8  openSUSE 42.2, 42.3, 15.0, 15.1, 15.2  Fedora 28, 29, 30 
สัญญาอนุญาต: MIT License (but the Windows component remains proprietary)
นามสกุลของไฟล์:   .ps1 (Script)  .ps1xml (XML Document)  .psc1 (Console File)  .psd1 (Data File)  .psm1 (Script Module)  .pssc (Session Configuration File)  .psrc (Role Capability File)  .cdxml (Cmdlet Definition XML Document) 
เว็บไซต์: microsoft.com/powershell
ได้รับอิทธิพลจาก
Python, Ksh, Perl, C#, CL, DCL, SQL, Tcl, Tk, Chef, Puppet
พาวเวอร์เชลล์ (PowerShell) เป็นโปรแกรมทำงานอัตโนมัติและกำหนดการตั้งค่าจากไมโครซอฟท์ ซึ่งประกอบด้วยเชลล์บรรทัดคำสั่ง และภาษาสคริปต์ ที่เกี่ยวข้อง เริ่มแรกเป็นส่วนประกอบของ Windows เท่านั้นหรือที่เรียกว่า Windows PowerShell มันถูกแปลงเป็นซอฟต์แวร์โอเพนซอร์สที่ข้ามแพลตฟอร์ม เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 2016 ด้วยการเปิดตัว PowerShell Core อดีตถูกสร้างขึ้นด้วย .NET Framework แต่ปัจจุบันด้วย.NET (เดิมคือ .NET Core)
พาวเวอร์เชลล์มาพร้อมกับ Windows เวอร์ชัน ที่ยังคงรองรับทั้งหมดในปัจจุบัน (และก็รองรับแพลตฟอร์มอื่นด้วยที่ได้ติดตั้งมาล่วงหน้าและต้องใช้สคริปต์ติดตั้ง เช่น ลินุกซ์) และตั้งแต่ Windows 10 build 14971 พาวเวอร์เชลล์ก็ได้แทนที่ Command Prompt (cmd.exe) และกลายเป็น เชลล์คำสั่งปริยายสำหรับไฟล์เอ็กซ์พลอเรอร์
ดูเพิ่ม

โมเดลข้อมูลทั่วไป (คอมพิวเตอร์)
การเปรียบเทียบเชลล์คำสั่ง
เปรียบเทียบภาษาโปรแกรม
การจัดการองค์กรบนเว็บ
โฮสต์สคริปต์ Windows
เทอร์มินัลวินโดวส์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
PowerShell on GitHub
Windows PowerShell Survival Guide เก็บถาวร 2012-09-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on TechNet Wiki
แม่แบบ:Windows Componentsแม่แบบ:Windows commandsแม่แบบ:Common Language Infrastructureแม่แบบ:Microsoft APIsแม่แบบ:Microsoft FOSS
สิงห์ (นามสกุล)

สิงห์ (IPA: /ˈsɪŋ/) เป็นคำนำหน้านาม, ชื่อกลาง หรือ นามสกุล อันมีความหมายว่า "สิงโต" ในภาษาสันสกฤต ถูกใช้เป็นคำนำหน้านามในนักรบ และได้บังคับให้ใช้ในชายชาวซิกข์ทุกคนโดยคุรุโควินทสิงห์จี อย่างไรก็ตามมีการนำไปใช้ในวรรณะและในวัฒนธรรมหรือขุมชนอื่น ๆ นอกเหนือจากซิกข์และปัญจาบมากมาย คำว่าสิงห์ในฐานะนามสกุลหรือชื่อกลาง ในปัจจุบันปรากฏใช้ในบุคคลทั่วโลกจากหลากหลายวัฒนธรรมและพื้นฐานความเชื่อ[ต้องการอ้างอิง]
ศัพทมูลและรูปแบบอื่น

สิงห์มาจากภาษาสันสกฤตคำว่า सिंह (IAST: siṃha) ใช้ในความหมายแฝงสื่อถึง "วีรบุรุษ" หรือ "บุคคลผู้โดดเด่น"
คำว่าสิงห์ปรากฏในภาษาต่าง ๆ ทั่วโลก เช่น:
ภาษาฮินดีและภาษาเนปาล: सिंह ออกเสียงว่า สัทอักษรสากล: [sɪŋɡʱ].
ภาษาโอเดีย: ସିଂ (ออกเสียงว่า ซิง/สิง) หรือ ସିଂହ (ออกเสียงว่าสิงหะ หรือ สิมหะ)
ภาษาเบงกอล: সিংহ (Sing-ho; สิงโห) ออกเสียง Shingh (ชิงห์/ศิงห์)
ภาษาปัญจาบ/อักษรคุรมุขี: ਸਿੰਘ ออกเสียง ซิงห์
ภาษาอูรดู: سِنگھ พบรูปแบบอื่นในรูปสิงหะและสิมหะในแถบพิหาร
ภาษาไมถิลี: सिंह มีใช้ทั้งสิงห์ และสินหา สลับกัน
ภาษามราฐี: सिंह (สินหะ)
ภาษาคุชราต: સિંહ (สินห์) ออกเสียง ['sĩɦ]
ภาษาชีน: سِنگھ
ภาษาจีน: Shīzi (狮子) แปลว่าสิงโต
ภาษาเตลูกู: సింహం (สิงหัม)
ภาษามลยาฬัม: സിംഹം (สิงหัม)
ภาษาเมเต: ꯁꯤꯪꯒ
ภาษาทมิฬ: சிங்கம் (สิงหัม)
ภาษาสิงหล: සිංහ ออกเสียง Singha
ภาษาพม่า: သီဟ (thiha; ที่หะ) มาจากรูปเทียบเท่าในภาษาบาลี siha (สีหะ)
ภาษาไทย: สิงห์ ออกเสียง สิง
ภาษาอินโดนีเซีย และภาษามลายู: Singa หรือ Singha
ภาษากันนาดา: ಸಿಂಹ.
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลที่มีนามสกุลสิงห์
ยุทธการที่เยนา–เอาเออร์ชเต็ท

ยุทธการที่เยนา–เอาเออร์ชเต็ท (อังกฤษ: Battle of Jena–Auerstedt) เป็นสองยุทธการที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่  14 ตุลาคม ค.ศ. 1806 ในช่วงสงครามนโปเลียน บนที่ราบด้านตะวันตกของแม่น้ำซาเลอ ระหว่างกองทัพของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 กับกองทัพของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 แห่งปรัสเซีย ความปราชัยอย่างขาดลอยของกองทัพปรัสเซียทำให้ราชอาณาจักรปรัสเซียต้องยอมเป็นรัฐบริวารของจักรวรรดิฝรั่งเศส
ขุมกำลัง

กองทัพปรัสเซียในขณะนั้นอยู่ในสภาพย่ำแย่ ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์มีอายุถึง 71 ปีแล้ว ขณะที่ผู้บัญชาการภาคสนามคนอื่นก็อยู่ในวัยหกสิบกว่า กองทัพปรัสเซียยังคงใช้ยุทธวิธีและการฝึกซ้อมจากยุคพระเจ้าฟรีดริชมหาราช จุดอ่อนที่เลวร้ายที่สุดของกองทัพปรัสเซียคือฝ่ายเสนาธิการ หน่วยทหารจำนวนมากถูกบริหารจัดการอย่างย่ำแย่และไม่ได้ติดต่อทำความเข้าใจกันอย่างดีพอ กองทัพปรัสเซียแบ่งกำลังออกเป็นสามกอง ได้แก่:
60,500 นาย ในบัญชาของจอมพลคาร์ล วิลเฮ็ล์ม แฟร์ดีนันท์ ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์
38,000 นาย ในบัญชาของพลเอกทหารราบฟรีดริช ลูทวิช เจ้าชายแห่งโฮเอินโลเออ
15,000 นาย ในบัญชาของพลเอกทหารราบแอนสท์ ฟอน รือเคิล
อีกด้านหนึ่ง กองทัพใหญ่ของฝรั่งเศสมีจอมทัพและผู้บัญชาการที่เชี่ยวชาญกว่ามาก ประกอบด้วยจอมพลทั้งแก่ทั้งหนุ่มและว่าที่จอมพล กองทัพใหญ่ของนโปเลียนที่เมืองเยนาประกอบด้วยทหารทั้งหมด 116,000 นาย และมีผู้บัญชาการกองทัพน้อยดังต่อไปนี้:
กองทัพน้อยที่ 4 ในบัญชาของจอมพลฌ็อง-เดอ-ดีเยอ ซูลต์
กองทัพน้อยที่ 5 ในบัญชาของจอมพลฌ็อง ลาน
กองทัพน้อยที่ 6 ในบัญชาของจอมพลมีแชล แน
กองทัพน้อยที่ 7 ในบัญชาของจอมพลปีแยร์ โอเฌอโร
กองพลทหารม้า ในบัญชาของจอมพลฌออากีม มูว์รา
นอกจากนี้ ทางเหนือของเยนาบริเวณเมืองเอาเออร์ชเต็ท มีกองทัพน้อยที่ 1 ของจอมพลฌ็อง-บาติสต์ แบร์นาด็อต (20,000 นาย) และกองทัพน้อยที่ 3 ของจอมพลหลุยส์-นีกอลา ดาวู (27,000 นาย) ตั้งอยู่
ภาพรวม

การรบเริ่มขึ้นเมื่อกองทัพของนโปเลียนซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังหลักปะทะกับกองทัพของของพลเอกเจ้าชายแห่งโฮเอินโลเออใกล้กับเมืองเยนา ในตอนแรก จักรพรดรินโปเลียนมีกำลัง 48,000 นาย แต่ด้วยการวางแผนที่รอบคอบและยืดหยุ่น เขาสามารถเพิ่มกำลังได้ถึง 96,000 นาย แต่ในการรบครั้งนี้ มีเพียง 40,000 นายเท่านั้นที่ถูกส่งเข้าไปสู้รบกับกองทัพปรัสเซีย
ในขณะที่ฝ่ายปรัสเซียตอบสนองช้าและไม่สามารถตัดสินใจได้ทันท่วงที ก่อนที่กำลังของพลเอกแอนสท์ ฟอน รือเชิล จำนวน 15,000 นาย จะมาถึงจากเมืองไวมาร์  กองกำลังของโฮเอินโลเออก็ถูกตีแตกแล้ว โดยมีทหารเสียชีวิตหรือบาดเจ็บ 10,000 นาย และถูกจับเป็นเชลย 15,000 นาย เมื่อพลเอกรือเชิลนำทหารของเขาเข้าสู่สนามรบและโฮเอินโลเออเข้ามาคุมการรบด้วยตัวเอง ทหารของพวกเขาถูกโจมตีและถูกส่งถอยกลับไปด้วยความพ่ายแพ้ พลเอกรือเชิลเองก็ได้รับบาดเจ็บ
แม้ว่าเยนาเป็นยุทธการที่ดุเดือด มีทหารฝรั่งเศสถูกเจ็บหรือตายหรือถูกจับกุมประมาณ 5,000 นาย นโปเลียนเองก็เข้าใจผิดว่าเขาเผชิญหน้ากับกองทัพหลักของปรัสเซียแล้ว ขณะที่ทางด้านเหนือที่เอาเออร์ชเต็ท ทั้งจอมพลดาวูและจอมพลแบร์นาด็อตได้รับคำสั่งให้มาช่วยนโปเลียน ดาวูพยายามปฏิบัติตามคำสั่งผ่านเส้นทางเอ็กคาร์ตสแบร์กา (Eckartsberga) ในขณะที่แบร์นาดอตเลือกเดินทัพผ่านดอร์นบวร์ค (Dornburg)
เส้นทางของดาวูสู่ทางใต้ถูกขัดขวางโดยกองกำลังหลักของปรัสเซียที่มีกำลังถึง 64,000 นาย ซึ่งรวมถึงองค์จอมทัพกษัตริย์แห่งปรัสเซีย จอมพลดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ และจอมพลเมอเลินดอร์ฟ และจอมพลคาลคร็อยท์ การรบที่ดุเดือดจึงเกิดขึ้น แม้ดาวูมีกำลังน้อยกว่าถึงสองเท่า แต่กองทัพที่สามของเขาซึ่งถูกฝึกฝนและมีวินัยสูง สามารถต้านการโจมตีหลายครั้งก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายรุกและทำให้ทหารปรัสเซียถอยหนี
แต่ถึงแม้ว่าจอมพลแบร์นาดอตอยู่ในระยะที่สามารถได้ยินเสียงการรบจากทั้งสองสนามรบ เขากลับไม่ทำอะไรเพื่อช่วยดาวู โดยปฏิเสธที่จะทำตามคำสั่งของนโปเลียนที่ได้รับเป็นลายลักษณ์อักษรก่อนหน้านี้
บรรณานุกรม

Acton, Lord (1906). The Cambridge Modern History. Cambridge: Cambridge University Press.
Barton, D. Plunket (1921). Bernadotte and Napoleon: 1763–1810. London: John Murray.
Bodart, Gaston (1908). Militär-historisches Kriegs-Lexikon (1618–1905). สืบค้นเมื่อ 17 June 2021.
Chandler, D. (1966). The Campaigns of Napoleon. New York: Scribner. ISBN 978-0-02523-660-8.
Connelly, Owen (2006). Blundering to Glory: Napoleon's Military Campaigns (third ed.). Lanham, Maryland: Rowman & Littlefield. ISBN 978-0-7425-5317-0.
Creveld, van Martin (1985). Command in War. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 0-674-14440-6.
Dunn-Pattinson, R.P. (1909). Napoleon's Marshals. London: Methuen & Co.
Gallaher, John (2018). The Iron Marshal: A Biography of Louis N. Davout (third ed.). Barnsley, England: Frontline. ISBN 978-1-52673-832-5.
Petre, F. Loraine (1914). Napoleon's Conquest of Prussia 1806. John Lane company. สืบค้นเมื่อ 17 June 2021.
Petre, F. Loraine (1907). Napoleon's Conquest of Prussia 1806. London: Lionel Leventhal Ltd. ISBN 1-85367-145-2.
อ่านเพิ่ม

Barton, D. Plunket (1921). Bernadotte and Napoleon: 1763–1810. London: John Murray. สืบค้นเมื่อ 17 June 2021.
Heyman, Neil M. (1966). France against Prussia: The Jena Campaign of 1806. Military Affairs. pp. 186–98.
Maude, F. N. (2007). The Jena Campaign: 1806 – The Twin Battles of Jena & Auerstadt Between Napoleon's French and the Prussian Army.
Vache, Colonel (2009). Napoleon and the Campaign of 1806: The Napoleonic Method of Organisation and Command to the Battles of Jena & Auerstadt.
แหล่งข้อมูลอื่น

Napoleonic Guide
Student documentary about the battle of Jena–Auerstedt (40 minutes)
"Auerstädt" . New International Encyclopedia. 1905.
"Auerstadt" . Encyclopedia Americana. 1920.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
ร่างรุ้ง

อายู คาโจ โยคินีผู้มีบันทึกว่าเสียชีวิตเกิดร่างรุ้งในปี 1953
ในธรรมเนียมจกเช็น ร่างรุ้ง หรือ ชาลุส (ทิเบต: འཇའ་ལུས་, ไวลี: 'ja' lus, Jalü หรือ Jalus; rainbow body) เป็นระดับหนึ่งของการรู้ตัวหรือตรัสรู้ ซึ่งอาจเกิดขึ้นพร้อมกับปรากฏการณ์ร่างรุ้งคือมีแสงสว่างและรุ้งเกิดขึ้นรอบร่างกาย คติร่างรุ้งนี้มีความเชื่อสืบกันมาในทิเบตตั้งแต่ในศาสนาบนท้องถิ่นก่อนศาสนาพุทธ ในคำสอนวัชรยานบางสำนักกล่าวถึงปรากฏการณ์ร่างรุ้งว่าเกิดขึ้นขณะบุคคลกำลังเสียชีวิต
ปรากฏการณ์ร่างรุ้งเป็นปรากฏการณ์จากมุมมองบุคคลที่สามสังเกตเห็นบุคคลหนึ่งตรัสรู้รู้แจ้ง (ทิเบต: རིག་པ, ไวลี: ริกปา) ด้วยความรู้อันปราศจากภาพมายา ริกปาประกอบด้วยปัญญาสามประการ คือ kadag, lhun grub และ thugs rje
ผู้ปฏิบัติซกเช็นระดับสูงสามารถไปสู่ร่างรุ้งระดับที่สูงกว่าและไม่ทิ้งไว้แม้แต่ "ผมหรือเล็บ" ซึ่งเรียกว่าเป็นสภาวะ jalu powa chemo ซึ่งจะประกอบด้วยการเห็นนิมิตสี่ประการก่อนตาย จากนั้นบุคคลนั้นจะเพ่งสมาธิไปที่แสงอันเกิดขึ้นรอบนิ้วมือ และร่างกายหยาบจะสลายกลายเป็นร่างแสงสว่างหรือ สัมโภคกาย)
มีบันทึกถึงบุคคลที่เกิดร่างรุ้งก่อนเสียชีวิต เช่นในงานเขียนของ ซัรจา จาซิส ยัลโชน เรื่อง Heart Drops of Dharmakaya ซึ่งเป็นคู่มือปฏิบัติสมาธิ กล่าวถึงหนึ่งในศิษย์คนสำคัญของผู้เขียนได้เกิดปรากฏการณ์ร่างรุ้งและตัวย่อหดลง นอกจากนี้ยังมีบุคคลอื่น ๆ ที่เกิดร่างรุ้งและมีบันทึกไว้อีก เช่น ซัรจา จาซิส ยัลโชน (1935), Sodnam Namgyal (1952), อายู คาโจ (1953), Togden Ugyen Tendzin (1962) และ Khenpo A-chos (1998)
แมงกานีสไดออกไซด์

| --- | --- |


ชื่อ
IUPAC names Manganese oxide Manganese(IV) oxide
ชื่ออื่น Pyrolusite
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 1313-13-9 Y
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ
เคมสไปเดอร์: 14117 Y
ECHA InfoCard: 100.013.821 
EC Number: 215-202-6
ผับเคม CID: 14801
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID501314019 DTXSID6042109, DTXSID501314019 
 InChI InChI=1S/Mn.2O YKey: NUJOXMJBOLGQSY-UHFFFAOYSA-N Y 
 SMILES O=[Mn]=O 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: MnO2 
มวลโมเลกุล: 86.9368 g/mol   
ลักษณะทางกายภาพ: Brown-black solid
ความหนาแน่น: 5.026 g/cm3
จุดหลอมเหลว: 535 °C (decomposes)
ละลายในน้ำ: insoluble
อุณหเคมี
Std molarentropy (S⦵298) : 53 J·mol−1·K−1
Std enthalpy offormation (ΔfH⦵298) : −520 kJ·mol−1
ความอันตราย
NFPA 704 (fire diamond):   1 1 2OX
จุดวาบไฟ: 535 °C
สารประกอบอื่นที่เกี่ยวข้องกัน
แอนไอออนอื่น ๆ: Manganese disulfide
แคทไอออนอื่น ๆ: Technetium dioxide Rhenium dioxide
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
แมงกานีสไดออกไซด์ เป็นสารประกอบอนินทรีย์กับสูตร MnO
2ซึ่งเป็นของแข็งสีดำหรือสีน้ำตาลเกิดขึ้นตามธรรมชาติเป็นแร่ไฟโรลูไซต์ ซึ่งเป็นแร่หลักของแมงกานีสและส่วนประกอบของก้อนแมงกานีส การใช้ที่สำคัญสำหรับ MnO2 เป็นเซลล์แบตเตอรี่แห้ง เช่น แบตเตอรี่อัลคาไลน์ และแบตเตอรี่สังกะสีคาร์บอน MnO
2นอกจากนี้ยังใช้เป็นสีและเป็นปูชนียบุคคลที่สารแมงกานีสอื่น ๆ เช่น KMnO4มันถูกใช้เป็นสารอินทรีย์สังเคราะห์ ตัวอย่างเช่น ออกซิเดชันของแอลกอฮอล์ออลลีลิค
แหล่งข้อมูลอื่น

REACH Mn Consortium เก็บถาวร 2015-02-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Index of Organic Synthesis procedures utilizing MnO2
Example Reactions with Mn(IV) oxide
National Pollutant Inventory - Manganese and compounds Fact Sheet เก็บถาวร 2006-03-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
PubChem summary of MnO2
International Chemical Safety Card 0175
Potters Manganese Toxicity by Elke Blodgett
ยุคทอง

ภาพ ยุคทอง เขียนโดย ปีเอโตร ดา กอร์โตนา (วังปิตตี, ฟลอเรนซ์, อิตาลี)
คำว่า ยุคทอง (อังกฤษ: Golden Age) มีที่มาจากตำนานเทพเจ้ากรีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากผลงานประพันธ์ "งานและวัน" ของเฮสิโอด และเป็นส่วนหนึ่งของคำอธิบายเกี่ยวกับการเสื่อมถอยของสภาพของมนุษย์ผ่านยุคแห่งมนุษย์ ทั้ง 5 ยุค โดยยุคทองคำ เป็นยุคแรกสุด เป็นยุคที่มนุษยเผ่าพันธุ์ทองคำ (อังกฤษ: Golden Race;กรีก: χρύσεον γένος; คริสเซียน เจโนส) อาศัยอยู่ หลังจากยุคทองจบลงก็เข้าสู่ยุคเงิน (Silver Age) ต่อด้วยยุคสำริด (Bronze Age) หลังจากนั้นก็เป็นยุควีรบุรุษ (Heroic Age) ปัจจุบันเราอยู่ในยุคที่ห้า คือ ยุคเหล็ก (Iron Age)
โดยการขยายความ "ยุคทอง" หมายถึงช่วงเวลาแห่งสันติภาพ ความสามัคคี ความมั่นคง และความเจริญรุ่งเรือง ในช่วงเวลานี้ สันติภาพและความสามัคคีครอบคลุมไปทั่ว ผู้คนไม่ต้องทำงานเพื่อหาอาหาร เพราะโลกมอบอาหารให้มากมาย พวกเขาอายุยืนมากและยังคงมีรูปร่างหน้าตาที่อ่อนเยาว์ ในที่สุดก็ตายอย่างสงบ โดยวิญญาณยังคงอยู่เป็น "ผู้พิทักษ์" เพลโต ในบทสนทนาชื่อ แครติลัส (397e) เล่าถึงเผ่าพันธุ์ทองคำของมนุษย์ที่เกิดขึ้นก่อน เขาชี้แจงว่า เฮสิโอดไม่ได้หมายถึงการสร้างจากทองคำโดยตรง แต่หมายถึงความดีและความสูงส่ง
ตามเทพปกรณัมกรีกโบราณ ยุคทองอยู่ภายใต้การปกครองของโครนัส ไททันผู้ยิ่งใหญ่ ในบางตำนาน แอสเทรีย ก็เป็นผู้ปกครองร่วมด้วย เธออาศัยอยู่กับมนุษย์จนกระทั่งช่วงปลายยุคเงิน แต่ในยุคสำริด เมื่อผู้คนกลายเป็นพวกหัวรุนแรงและละโมบ เธอก็หนีไปอยู่บนสวรรค์ ปรากฏเป็นกลุ่มดาวหญิงสาว (ราศีกันย์) ถือตาชั่งแห่งความยุติธรรม (ราศีตุลย์)
ประเพณีวรรณกรรมแบบพาสรัล (pastoral) ของยุโรป มักพรรณนาถึงนางไม้และคนเลี้ยงแกะว่ามีชีวิตที่ไร้เดียงสาและสงบในชนบท ตั้งอยู่ในอาร์คาเดีย (Arcadia) ภูมิภาคหนึ่งของกรีซ ซึ่งเป็นที่อยู่และศูนย์กลางการบูชาเทพผู้พิทักษ์แพน เทพเจ้าที่มีขาเป็นแพะ ซึ่งอาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขา
ยุคทองในยุโรป: กรีซ

ยุคแห่งมนุษย์ (Ages of Man) ในตำนานยุโรป มีหลักฐานอ้างอิงที่เก่าแก่ที่สุดปรากฏอยู่ในบทกวี "งานและวัน" (Works and Days) ของเฮสิโอด (Hesiod) กวีชาวกรีกช่วงปลายศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช (500-350 BCE) บทกวีระหว่างบรรทัดที่ 109 ถึง 126 เฮสิโอด ซึ่งเป็นผู้มองว่ายุคสมัยเสื่อมถอยลงเรื่อย ๆ ได้แบ่งช่วงเวลาออกเป็นยุคทอง (Golden Age), ยุคเงิน (Silver Age), ยุคสำริด (Bronze Age), ยุควีรบุรุษ (Heroic Age) และ ยุคเหล็ก (Iron Age) ยกเว้นยุควีรบุรุษแล้ว ยุคแต่ละยุคที่ตามมาเลวร้ายกว่ายุคก่อนหน้า เฮสิโอดเล่าว่า ในยุคทอง ก่อนการประดิษฐ์ศิลปวิทยาการต่างๆ พื้นดินอุดมสมบูรณ์ไปด้วยอาหารมากมาย จนไม่จำเป็นต้องทำการเกษตรกรรม:
[มนุษย์] ในยุคทอง ผู้อาศัยอยู่ดั่งเทพยดา ไร้กังวลในหัวใจ เผลอไผล ปราศจากความความตรากตรำ และ ความโศกเศร้า ยุคเข็ญนั้นมิได้มาเยือน ด้วยเรี่ยวแรงอันมั่นคง พวกเขาสนุกสนานกับงานเลี้ยงที่ไร้ปีศาจมารร้าย เมื่อความตายมาถึง พวกเขาหลับไหลอย่างสงบ และได้รับแต่สิ่งดีงาม ผืนดินอันอุดมสมบูรณ์มิได้ถูกบังคับ มอบผลผลิตมากมายอย่างไม่รู้จักหมดสิ้น พวกเขาอาศัยอยู่อย่างสบายและสงบสุข
เพลโต ในบทสนทนาชื่อ Cratylus ได้กล่าวถึงยุคของมนุษย์ทองคำ และยังกล่าวถึง ยุคแห่งมนุษย์ อย่างละเอียดตามที่ปรากฏในงาน "งานและวัน" (Works and Days) ของเฮสิโอด กวีชาวกรีก ด้วย ในทางกลับกัน ออวิด กวีชาวโรมัน ได้ลดทอนความซับซ้อนของแนวคิดนี้โดยแบ่งยุคต่างๆ เหลือเพียงสี่ยุค ได้แก่ ทองคำ ทองแดง เงิน และเหล็ก บทกวีของออวิดน่าจะเป็นแหล่งเผยแพร่ตำนานยุคทองคำที่สำคัญในช่วงเวลาที่ยุโรปตะวันตกสูญเสียการติดต่อโดยตรงกับวรรณกรรมกรีก
ฉบับของเฮสิโอด ยุคทองสิ้นสุดลงเมื่อ โพรมีเทียส ไททันผู้ยิ่งใหญ่ มอบไฟและศิลปวิทยาการต่างๆ ให้แก่มนุษย์ ด้วยเหตุนี้ ซุส จึงลงโทษโพรมีเทียสด้วยการล่ามโซ่เขาไว้กับก้อนหินในเทือกเขาคอเคซัส ที่ซึ่งมีนกอินทรีมากินตับของเขาชั่วนิรันดร์ เหล่าทวยเทพได้ส่ง แพนโดรา หญิงสาวรูปงาม ไปหาเอพิมีเทียส น้องชายของโพรมีเทียส เหล่าทวยเทพได้มอบ กล่องวิเศษ ใบหนึ่งให้แก่แพนโดรา พร้อมกับห้ามมิให้เปิดออก ทว่า ความอยากรู้อยากเห็นอันไม่อาจควบคุมได้ก็รุนแรงเกินกว่าที่นางจะอดทนไหว นางเปิดกล่องออก ปล่อยให้ความชั่วร้ายทั้งมวลหลั่งไหลออกมาสู่โลกมนุษย์
หลักสูตรออร์พิก ซึ่งเป็นลัทธิความเชื่อแบบมีพิธีกรรมลับ ลัทธิหนึ่งกำเนิดขึ้นในเทรซ (Thrace) และแพร่กระจายไปยังกรีซในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตศักราช และแพร่หลายมายังกรีซในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราช มีความเชื่อเกี่ยวกับยุคแรกของมนุษย์คล้ายคลึงกับเฮสิโอด โดยใช้โลหะเป็นสัญลักษณ์ในการแบ่งช่วงเวลา เช่นเดียวกับลัทธิความเชื่อแบบมีพิธีกรรมลับอื่นๆ ที่มีอยู่ทั่วไปในโลกกรีก-โรมัน (และศาสนาต้นกำเนิดของอินโด-ยูโรป) มุมมองของจักรวาลในลัทธิออร์พิกคือโลกหมุนเวียน การเข้าร่วมพิธีกรรมลับของลัทธิ รวมถึงการปฏิบัติตนอย่างเคร่งครัด เชื่อว่าจะช่วยให้วิญญาณของผู้ศรัทธาได้รับการปลดปล่อยจากวัฏสงสารอันโหดร้าย และบรรลุถึงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับเหล่าเทพ ในบางครั้ง พวกออร์พิกเชื่อมโยงยุคทองกับยุคสมัยของ เทพฟาเนส (Phanes) ผู้ปกครองเขาโอลิมปัสก่อนโครนัส อย่างไรก็ตาม ในเทพปกรณัมกรีก ยุคทองมักเกี่ยวข้องกับรัชสมัยของแซตเทิร์น (Saturn) ในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตศักราช นักปรัชญา เอมเปโดแกลส (Empedocles) เช่นเดียวกับเฮสิโอดก่อนหน้าเขา เน้นย้ำแนวคิดเรื่องความบริสุทธิ์และความกลมกลืนดั้งเดิมในธรรมชาติทั้งหมด รวมถึงสังคมมนุษย์ ซึ่งเขายืนยันว่าเสื่อมลงอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน
ยุคทองในยุโรป: กรีซ > อาร์คาเดีย

ในกรีซ มีตำนานเล่าขานว่า แหล่งกำเนิดของยุคทองคือ อาร์คาเดีย พื้นที่ชนบทอันยากจนของกรีซ ซึ่งคนเลี้ยงสัตว์ยังคงดำรงชีพด้วยลูกโอ๊ก และเป็นที่อาศัยของแพน (Pan) เทพเจ้าผู้มีเท้าเป็นแพะ อยู่ท่ามกลางต้นป็อปเลอร์บนภูเขาไมนาโลส อย่างไรก็ตาม ในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช กวีชาวกรีก เธโอคริตุส (Theocritus) ซึ่งเขียนใน เมืองอะเล็กซานเดรีย ได้เลือกเกาะซิซิลี (Sicily) อันอุดมสมบูรณ์เป็นฉากหลังบทกวีทุ่งเลี้ยงแกะ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขาเอง  ตัวเอกของบทกวีทุ่งเลี้ยงแกะ บทแรก ของเธโอคริตุส คือ แดฟนิส (Daphnis) ซึ่งเป็นคนเลี้ยงแพะ ที่ได้รับการสอนให้เป่าขลุ่ยปาน (Syrinx) โดยเทพแพนเอง
ยุคทองในโรม: เวอร์จิล และโอวิด

ในช่วงเวลาแห่งความปั่นป่วนทางการเมือง ปลายสาธารณรัฐโรมัน (ราวระหว่าง 44 ถึง 38 ปี ก่อนคริสต์ศักราช) เวอร์จิลกวีชาวโรมันผู้เขียนบทกวีเป็นภาษาละติน ได้ย้ายฉากหลังของบทกวีเลียนแบบผลงานทุ่งเลี้ยงแกะของเธโอคริตุส กลับไปสู่อาร์คาเดียในกรีซที่ถูกยกย่องเป็นดินแดนในอุดมคติ  การกระทำนี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของประเพณีอันงดงามและทรงพลังในวรรณกรรมยุโรปยุคต่อมา
เพิ่มเติมจากนั้น เวอร์จิล ได้นำเสนอองค์ประกอบของสัญลักษณ์ทางการเมือง เข้ามาในบทกวีของเขา ซึ่งแทบจะไม่มีปรากฏในผลงานของเธโอคริตุสเลย เวอร์จิลยังได้ใบ้ถึงการกลับมาของยุคทองคำยุคใหม่แห่งสันติภาพและความยุติธรรมอีกด้วย ใน บทกวี บทที่สี่ (Eclogue) ของเขา:
Ultima Cumaei venit iam carminis aetas;

magnus ab integro saeclorum nascitur ordo:

iam redit et Virgo, redeunt Saturnia regna;

iam nova progenies caelo demittitur alto.
คำแปล:

บัดนี้ยุคสุดท้ายที่ซิบอลแห่งคูเมียได้ขับขาน

มาถึงและผ่านไปแล้ว และวงรอบอันสง่างาม

แห่งศตวรรษที่หมุนเวียนเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง:

แอสทรีอาเอากลับมาอีกครั้ง,

ยุคของแซทเทิร์นโบราณหวนคืน,

พร้อมกับเผ่าพันธุ์ใหม่ของมนุษย์ที่ส่งลงมาจากสวรรค์
ต่อมาไม่นาน ก่อนที่เขาจะเขียน บทกวี มหากาพย์ เรื่อง อีนีอิด (Aeneid) ซึ่งกล่าวถึงการสถาปนาจักรวรรดิโรมัน เวอร์จิล ได้แต่ง บทกวี จอร์จิกส์ (Georgics) (29 ปีก่อนคริสต์ศักราช) โดยยึดตาม "งานและวัน" ของเฮสิโอด และผลงานกรีกอื่น ๆ ที่คล้ายคลึงกัน แม้จะอ้างว่าเป็นบทกวีเกี่ยวกับการเกษตรกรรม บทกวีจอร์จิกส์ จริงๆ แล้วเป็นสัญลักษณ์ทางการเมืองที่ซับซ้อน เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างการเปลี่ยนแปลงธรรมชาติโดยมนุษย์ (ผ่านการทำงาน) กับการปกครองที่ดีและเลวร้าย แม้ว่าเวอร์จิลจะไม่ได้กล่าวถึงยุคทองคำตามชื่อในบทกวีจอร์จิกส์ เขาก็ยังได้อ้างถึงช่วงเวลาที่มนุษย์อยู่ร่วมกับธรรมชาติอย่างกลมกลืน ก่อนรัชสมัยของจูปิเตอร์ เมื่อ:
ทุ่งนามิรู้จักมือขยานแห่งชาวไร่

ที่จะขีดเส้นเขตหรือวัดด้วยเขตแดน

สิ่งนี้แม้กระทั่งเป็นบาป; สำหรับทรัพย์สมบัติทั่วไป

พวกเขาเก็บเกี่ยว, และแผ่นดินด้วยความตั้งใจของเธอเอง

ทุกสิ่งมากมายอย่างเสรี, มิได้ต้องให้ใครสั่ง
ante Iouem nulli subigebant arua coloni

ne signare quidem aut partiri limite campum

fas erat; in medium quaerebant, ipsaque tellus

omnia liberius nullo poscente ferebat.
มุมมองนี้ซึ่งระบุ "สภาพธรรมชาติ" ว่าเป็นความกลมกลืนบนสวรรค์ที่ธรรมชาติของมนุษย์เป็นส่วนย่อย (หรือควรจะเป็น หากได้รับการควบคุมอย่างเหมาะสม) สะท้อนถึงจักรวาลวิทยาแบบเฮลเลนิสต์ (Hellenistic cosmology) ที่แพร่หลายในชนชั้นปัญญาชนยุคของเวอร์จิล เราพบแนวคิดนี้ปรากฏซ้ำอีกใน เมทามอร์โฟซีส ของออวิด (7 ปีหลังคริสต์ศักราช) ซึ่งบรรยายถึงยุคทองคำที่สูญหายไปว่าเป็นสถานที่และช่วงเวลาที่ธรรมชาติและเหตุผลสอดคล้องกันอย่างกลมกลืน ทำให้มนุษย์เป็นคนดีโดยธรรมชาติ:
ยุคทองเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก; เมื่อมนุษย์ยังใหม่

ไม่มีกฎใดนอกจากเหตุผลที่บริสุทธิ์รู้จัก:

และด้วยแนวโน้มธรรมชาติ, แสวงหาความดี

ไม่ถูกบังคับด้วยการลงโทษ, ไม่หวั่นกลัวด้วยความกลัว

คำพูดของเขาเรียบง่าย, และจิตวิญญาณของเขาจริงใจ;

ไม่จำเป็นต้องมีกฎหมายที่เขียนขึ้น, เมื่อไม่มีใครถูกกดขี่:

กฎหมายของมนุษย์ถูกเขียนไว้ในใจของเขาเอง
แนวคิดเรื่อง "มนุษย์ปุถุชน" ตามแบบกรีก-โรมัน ที่นักเขียนคลาสสิกหลายคนรวมถึงออวิด บรรยายไว้ ได้รับความนิยมอย่างมากในศตวรรษที่ 18 ซึ่งเป็นยุคเทวัสนิยม มีอิทธิพล อย่างไรก็ตาม แนวคิดนี้มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นของรูไซ ซึ่งแท้จริงแล้ว รูโซไม่ได้เห็นด้วยกับแนวคิดนี้
"ป่าเถื่อนแบบอ่อน" และ "ป่าเถื่อนแบบแข็ง" ในอาร์คาเดีย

ในบทความอันโด่งดังของเขา "Et in Arcadia ego: ปูสซินและประเพณีอันสง่างาม" เออร์วิน พานอฟสกี กล่าวถึงภูมิภาคอาร์คาเดียในกรีซตอนกลาง ซึ่งมิได้อุดมสมบูรณ์จนเกินไป  ในสมัยโบราณนั้น ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นดินแดนแห่งความสุขสมบูรณ์แบบและความงามอันเลอเลิศ ดั่งฝันที่เป็นจริงของความสุขที่ไม่อาจบรรยายได้ ถึงกระนั้นก็ยังคงถูกรายล้อมไปด้วยรัศมีแห่งความโศกเศร้าที่ "แสนหวาน"
ตั้งแต่ยุคเริ่มแรกของการค้นคว้าทางปรัชญาแบบคลาสสิก มีความคิดเห็นที่แตกต่างกันสองประการเกี่ยวกับสภาพดั้งเดิมของมนุษย์ ซึ่งแต่ละความคิดเห็น ล้วนเป็น "การสร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อเทียบเคียง" (Gegen-Konstruktion) กับสภาพแวดล้อมที่ก่อให้เกิดความคิดเห็นนั้น ความคิดเห็นแบบแรกเรียกว่า "ป่าเถื่อนแบบอ่อน" (soft primitivism) ตามที่อธิบายไว้อย่างแจ่มแจ้งในหนังสือโดยเลิฟจอยและโบอาส มองว่าชีวิตแบบป่าเถื่อนเป็นยุคทองคำที่อุดมสมบูรณ์ บริสุทธิ์ และมีความสุข  กล่าวอีกนัยหนึ่ง มันคือชีวิตที่เจริญแล้ว ปราศจากความชั่วร้าย อีกความคิดเห็นหนึ่งคือ "ป่าเถื่อนแบบแข็ง" (hard primitivism) มองว่าชีวิตแบบป่าเถื่อนเป็นการดำรงอยู่แบบเกือบจะไม่ใช่ของมนุษย์ เต็มไปด้วยความยากลำบากข้นแค้น  และปราศจากสิ่งอำนวยความสะดวกสบายใดๆ  กล่าวอีกนัยหนึ่ง มันคือชีวิตที่เจริญแล้ว ที่ถูกพรากซึ่งคุณงามความดีไป
อาร์คาเดีย ที่เราพบเห็นในวรรณกรรมยุคใหม่ทั้งหมด และที่เรามักใช้กล่าวถึงในชีวิตประจำวัน จัดอยู่ในประเภท "ป่าเถื่อนแบบอ่อน" หรือ ยุคทองคำ แน่นอนว่า อาร์คาเดีย ที่แท้จริงนั้น เป็นดินแดนของเทพแพน ที่ผู้คนได้ยินเสียงเขาเป่าปี่ซีริงซ์ (syrinx) บนภูเขาไมนาโลส (Mount Maenalus) ผู้อาศัยอยู่ในดินแดนนี้ ขึ้นชื่อเรื่องความสามารถด้านดนตรี เชื้อสายโบราณ คุณธรรมอันแข็งแกร่ง และการต้อนรับผู้มาเยือนอย่างชนบท
ยุคทองอื่น ๆ

มีแนวคิดที่คล้ายคลึงกันในประเพณีทางศาสนา และปรัชญาของอนุทวีปอินเดีย ตัวอย่างเช่น วัฒนธรรมเวท หรือฮินดูโบราณ มองว่าประวัติศาสตร์เป็นวัฏจักร แต่ละวัฏจักรประกอบด้วย 4 ยุค (yugas) – สัตยยุค (ยุคทอง), เตรตายุค (ยุคเงิน), ทวาปรยุค (ยุคทองแดง) และ กลียุค (ยุคเหล็ก) – สอดคล้องกับยุคทั้งสี่ของกรีก ความเชื่อที่คล้ายคลึงกันนี้ยังปรากฏอยู่ในตะวันออกกลางโบราณและทั่วโลกยุคโบราณเช่นกัน
ยุคทองอื่น ๆ > ศาสนาคริสต์

ในพระสูตรดาเนียล บทที่ 2 มีการกล่าวถึงลำดับอาณาจักรในฝันของพระเจ้าเนบูคัดเนสซาร์ ซึ่งระบุไว้ว่าเป็นทองคำ เงิน สำริด เหล็ก และสุดท้ายคือเหล็กผสมดินเหนียว เรียงลำดับจากมีค่ามากไปหาน้อย
31 ข้าแต่พระราชา ฝ่าพระบาททอดพระเนตร และดูเถิด มีปฏิมากรขนาดใหญ่ ปฏิมากรนี้มหึมาจริงๆ และสุกใสยิ่งนัก ตั้งอยู่เฉพาะพระพักตร์ฝ่าพระบาท และรูปร่างน่ากลัว 32 หัวของปฏิมากรนี้เป็นทองนพคุณ อกและแขนเป็นเงิน ท้องและโคนขาเป็นทองสัมฤทธิ์ 33 ขาเป็นเหล็ก เท้าเป็นเหล็กปนดิน 34 ขณะพระองค์ทอดพระเนตร มีหินก้อนหนึ่งถูกตัดออกมาไม่ใช่ด้วยมือมนุษย์ หินนั้นกระทบปฏิมากรที่เท้าอันเป็นเหล็กปนดิน ทำให้มันแตกเป็นชิ้น ๆ 35 แล้วส่วนเหล็ก ดินเหนียว ทองสัมฤทธิ์ เงิน และทองคำ ก็แตกเป็นชิ้นๆ พร้อมกัน กลายเป็นเหมือนแกลบจากลานนวดข้าวในฤดูร้อน ลมก็พัดพาเอาไปทั่ว จึงหาร่องรอยไม่พบอีกเลย แต่ก้อนหินที่กระทบปฏิมากรนั้นกลายเป็นภูเขาใหญ่จนเต็มพิภพ"
ส่วนท่อน 36–45 เป็นการตีความของความฝัน
ยุคทองอื่น ๆ > ศาสนายิว

ยุคทองของชาวยิวหมายถึงช่วงเวลาแห่งการปกครองของชาวมุสลิมในสเปน ซึ่งทำให้วัฒนธรรมของชาวยิวเจริญรุ่งเรือง