stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เขมรแดง
แหล่งข้อมูลอื่น > ข้อมูลทั่วไป

From Sideshow to Genocide
The Khmer Rouge Canon 1975-1979: The Standard Total Academic View on Cambodia เก็บถาวร 2008-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แหล่งข้อมูลอื่น > ข้อมูลเกี่ยวกับศาลพิเศษและการพิจารณาคดีอดีตผู้นำเขมรแดง

Khmer Rouge Trial Portal เก็บถาวร 2010-09-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia (ECCC)
The Khmer Rouge Trial Task Force เก็บถาวร 2005-04-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ใน Cambodia e-Gov Homepage
แหล่งข้อมูลอื่น > หนังสือและบทความ

สุวัฒน์ ทาสุคนธ์. (2558, ก.ค.-ธ.ค.). การใช้อำนาจทางการเมืองของเขมรแดงกลุ่มปัญญาชนปารีส ค.ศ. 1975-1979. วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 37(2): 103-139.
ซาลอธ ซาร์ (พล พต)
เอียง ซารี
อดีตนายกรัฐมนตรีลอน นอล ผู้ร่วมก่อการรัฐประหารยึดอำนาจเจ้าสีหนุ
เจ้าสีสุวัตถิ์ สิริมตะ ผู้ร่วมก่อการรัฐประหารยึดอำนาจเจ้าสีหนุ
ธงแดงรูปค้อนเคียวของพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา (ต่อมาคือพรรคกัมพูชาประชาธิปไตย)
เหงียน ฟุก กั๋ญ

เหงียน ฟุก กั๋ญ (เวียดนาม: Nguyễn Phúc Cảnh, จื๋อโนม: 阮福景; 24 มีนาคม ค.ศ. 1780 – 6 เมษายน ค.ศ. 1801) หรือพระนามลำลองว่า เจ้าชายกั๋ญ (Hoàng tử Cảnh, 皇子景) ต่อมาได้เป็นพระยุพราชเจ้าแห่งเวียดนาม มีพระนามาภิไธยว่า มกุฎราชกุมารอัญเส่ว (Anh Duệ thái tử, 英睿太子) เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิซา ล็อง หรือองเชียงสือ (Gia Long, 嘉隆) พระองค์ทรงเป็นเจ้านายที่มีชื่อเสียง เนื่องจากขณะมีพระชันษาได้ 7 ปี ได้เสด็จเยือนประเทศฝรั่งเศสกับปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอน (ฝรั่งเศส: Pierre Pigneau de Béhaine) หรือบ๊า ดา หลก (Bá Đa Lộc, 百多祿) บาทหลวงชาวฝรั่งเศส เพื่อลงพระนามาภิไธยในสนธิสัญญาการเป็นพันธมิตรระหว่างฝรั่งเศสกับเวียดนาม
แม้พระองค์จะมีพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมารสืบราชสมบัติตามกฎมนเทียรบาล แต่พระองค์ก็ทิวงคตเสียในปี ค.ศ. 1801 จักรพรรดิซา ล็อง พระราชชนกทรงเลือกเหงียน ฟุก ด๋าม (Nguyễn Phúc Đảm, 阮福膽) พระราชโอรสลำดับที่สี่และเป็นพระอนุชาต่างพระชนนีของเหงียน ฟุก กั๋ญสืบราชบัลลังก์แทนเป็นจักรพรรดิมิญ หมั่ง (Minh Mạng, 明命) ซึ่งเป็นการตัดสิทธิ์การสืบราชบัลลังก์ของพระราชโอรสและพระราชนัดดาของเหงียน ฟุก กั๋ญโดยปริยาย
พระราชประวัติ

เหงียน ฟุก กั๋ญเป็นพระราชบุตรลำดับที่สองในจักรพรรดิซา ล็อง (หรือในพงศาวดารไทยเรียกว่าองเชียงสือ) ประสูติแต่ต๊ง ฟุก ถิ ลาน (Tống Phúc Thị Lan, 宋福氏蘭) ภายหลังได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นจักรพรรดินีเถื่อ เทียน (Thừa Thiên, 承天) พระมเหสีพระองค์แรก
พระราชประวัติ > บทบาทด้านการทูตกับฝรั่งเศส

ค.ศ. 1785 ขณะมีพระชันษาได้ 5 ปี พระองค์เสด็จไปประเทศฝรั่งเศสกับปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอน หรือบ๊า ดา หลก บาทหลวงคาทอลิกชาวฝรั่งเศส เพื่อลงพระนามาภิไธยในสนธิสัญญาแวร์ซายใน ค.ศ. 1788 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชวิจารณ์เกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า
"...องเชียงสือมีพวกพ้องเปนฝรั่งเศสอยู่คนหนึ่ง ไปว่ากล่าวขอให้ช่วย ขอกองทัพฝรั่งเศสมารบขบถ ผู้ที่เปนเพื่อนนั้นก็เปนคนสามัญ มิใช่ข้าราชการฝรั่งเศส องเชียงสือก็เปนคนสิ้นคิดระเหระหนอยู่ กลัวว่ารัฐบาลฝรั่งเศสไม่เชื่อถือเอาธุระ จึงได้มอบบุตรอันยังเด็กไปเปนจำนำคนหนึ่ง แต่ครั้นเมื่อสหายผู้นั้นพาบุตรองเชียงสือออกไปเมืองฝรั่งเศส เผอิญสบช่องกำลังเมืองฝรั่งเศสเปนจลาจล จึงพาไปพักอยู่เมืองฮอลแลนด์ องเชียงสือก็ทอดธุระว่าเปนอันไม่สำเร็จ จึงได้มุ่งหน้าจะพึ่งกรุงศรีอยุทธยา [คือกรุงรัตนโกสินทร์] ฝ่ายเดียว"
การเสด็จในครั้งนั้นมีผู้ติดตามจากราชสำนักเวียดนามอันประกอบด้วยขุนนางสองคน พระญาติพระองค์หนึ่งซึ่งต่อมาได้เข้ารีตเป็นคริสตังและถูกเรียกอย่างลำลองว่าเจ้าชายปัสกาล (Prince Pascal) นอกจากนี้ยังมีทหารและข้าราชบริพารอีกจำนวนหนึ่ง ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1785 ได้มีงานเลี้ยงรับรองหลังเสด็จถึงเมืองพอนดิเชอร์รี (Pondicherry) ต่อมาออกเดินทางจากพอนดิเชอร์รีไปยังฝรั่งเศสในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1786 จนถึงประเทศฝรั่งเศสในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1787
หลังเสด็จถึงได้ระยะหนึ่ง พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศสจึงทรงถวายการต้อนรับด้วยการงานเลี้ยงฉลองพระราชอาคันตุกะในวันที่ 5 หรือ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1787 ก่อนลงพระนามาภิไธยในสนธิสัญญาแวร์ซายเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายนปีเดียวกัน การเสด็จมาของเจ้าชายกั๋ญนั้น สร้างความสนพระทัยในหมู่ราชสำนักพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ถึงกับทรงจ้างให้เลออนาร์ โอตีเย (Léonard Autié) ช่างทำผมผู้มีชื่อเสียง ออกแบบทรงพระเกศาโดยตั้งชื่อว่า "แบบเจ้าชายแห่งโคชินจีน" (au prince de Cochinchine) เพื่อเป็นเกียรติแก่เจ้าชายกั๋ญ ทั้งมีการวาดพระบรมสาทิสลักษณ์ของพระองค์โดยโมเปแร็ง (Maupérin) ปัจจุบันถูกจัดแสดงที่คณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส นอกจากนี้เจ้าชายกั๋ญยังทรงสร้างความฉงนงงงวยแก่ราชสำนักฝรั่งเศส เพราะพระองค์ได้เป็นพระสหายที่ทรงเล่นอยู่กับเจ้าชายหลุยส์ โฌแซ็ฟ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส พระราชโอรสในพระเจ้าหลุยส์ที่ 16
เจ้าชายกั๋ญทรงสนพระทัยในคริสต์ศาสนาเป็นอันมาก ด้วยมีพระราชศรัทธาที่จะเข้าพิธีล้างบาปเป็นกำลัง แต่บาทหลวงปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอนถวายคำแนะนำว่าไม่ควรอย่างยิ่ง เพราะเกรงว่าอาจสร้างปฏิกิริยาเชิงลบจากราชสำนักเวียดนาม
พระราชประวัติ > นิวัตเวียดนาม

เดือนธันวาคม ค.ศ. 1787 ได้มีงานเลี้ยงฉลองการเสด็จออกจากฝรั่งเศสบนเรือดรียาด (Dryade) และกลับมาประทับที่พอนดิเชอร์รีในเดือนพฤษภาคม ค.ศ 1788 จนถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1789 เมื่อพระองค์เสด็จถึงแผ่นดินเวียดนามแล้ว พระองค์ก็ปฏิเสธที่จะคุกพระชานุบำเพ็ญพระราชกุศลหน้าแท่นบูชาบรรพบุรุษ รวมทั้งทรงทาสีรูปไม้กางเขนลงบนพระพุทธรูป พระองค์มักจะร่วมมิสซากับคริสตังอื่น ๆ เพียงแต่มิได้เข้าพิธีศีลล้างบาปเป็นกิจจะลักษณะอย่างที่ทรงปรารถนา
ในปี ค.ศ. 1793 พระองค์ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น "องค์ยุพราชเจ้าแห่งวังตะวันออก" (Đông Cung Hoàng Thái tử) ในปี พ.ศ. 1794 ทุกครั้งที่พระองค์ตามเสด็จพระราชชนกพร้อมกับกองทหาร พระองค์จะพาบาทหลวงปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอนตามเสด็จเสมอ พระองค์และบาทหลวงปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอนเคยถูกฝ่ายเต็ยเซิน (Tây Sơn) ปิดล้อมที่ป้อมเมืองเซียนคั้ญ (Diên Khánh) ในปีเดียวกันนั้น
กระทั่ง ค.ศ. 1799 บาทหลวงปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอนมรณภาพขณะทำการล้อมโจมตีที่เมืองกวีเญิน (Qui Nhơn) เหงียน ฟุก กั๋ญทรงกล่าวถึงอดีตพระอาจารย์นี้ว่า
"โอ้อนิจจา ! เรามีความสนิทสนมกันมาหลายปี และคบค้ามาด้วยกันท่ามกลางสงครามและปัญหานานัปการ [...] ท่านได้อุทิศตนในการพัฒนาอันนัมให้รุ่งเรือง และเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านยุทธศาสตร์ที่วางแผนการรบอย่างสมบูรณ์แบบทำให้ศัตรูปราชัย แม้นประเพณีของเราท่านจะต่างกันแต่ใจเรานั้นไซร้คงอยู่ในมิตรภาพอันคงทนถาวร"
เหงียน ฟุก กั๋ญอภิเษกสมรสกับต๊ง ถิ เกวียน (Tống Thị Quyên, 宋氏涓) มีพระราชบุตรสองพระองค์คือเหงียน ฟุก หมี เดื่อง (Nguyễn Phúc Mỹ Đường, 阮福美堂) หรือเหงียน ฟุก ด๊าน (Nguyễn Phúc Đán, 阮福旦) และเหงียน ฟุก หมี ถวี่ (Nguyễn Phúc Mỹ Thùy, 阮福美垂)
ในปลายพระชนม์ชีพ พระองค์ทรงเข้าพิธีล้างบาปอย่างลับ ๆ ดังปรากฏในประชุมพงศาวดารเวียดนาม ความว่า
"ช่วงที่พระองค์อยู่กับบาทหลวงเวโร [ปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอน] พระองค์เป็นผู้ประเสริฐและเคร่งครัดในพระศาสนา แต่หลังบาทหลวงเวโรมรณภาพไปแล้ว พระองค์ก็เปลี่ยนเป็นคนละคน ทรงเสพกามกับนารีเพศและเสวยน้ำจัณฑ์ พระองค์ห่างเหินจากพระศาสนาไปโดยสิ้นเชิง ครั้นเมื่อใกล้ถึงกาลแห่งทิวงคตแล้วก็ทรงรำลึกถึงพระเยซู ด้วยทรงละอายต่อบาปยิ่งนักจึงมีพระราชบัณฑูรให้ขุนนางชั้นผู้น้อยเข้ามาประกอบพิธีล้างบาปอย่างลับ ๆ"
เหงียน ฟุก กั๋ญทิวงคตในปี ค.ศ. 1801 ด้วยฝีดาษ ส่วนหมอสอนศาสนาอ้างว่าพระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์ด้วยยาพิษ หลังทิวงคต จักรพรรดิซา ล็อง พระราชชนกทรงเลือกเหงียน ฟุก ด๋าม พระราชโอรสลำดับที่สี่และเป็นพระอนุชาต่างพระชนนีของเหงียน ฟุก กั๋ญสืบราชบัลลังก์แทนเป็นจักรพรรดิมิญ หมั่งต่อไป อันเป็นการตัดสิทธิ์การสืบราชบัลลังก์ของพระราชโอรสและพระราชนัดดาของเหงียน ฟุก กั๋ญโดยปริยาย
ผู้สืบสันดาน

ในปี ค.ศ. 1824 เหงียน ฟุก หมี เดื่องพระราชโอรสถูกขุนนางที่ชื่อเล วัน เสวียต (Lê Văn Duyệt, 黎文悅) หรือพงศาวดารไทยเรียก องต๋ากุน กล่าวหาว่าทรงร่วมประเวณีกับต๊ง ถิ เกวียนผู้เป็นพระชนนี ผลคือเหงียน ฟุก หมี เดื่องถูกขับออกจากราชสำนัก ส่วนต๊ง ถิ เกวียนถูกจำสนมและสิ้นพระชนม์ในคุก ต่อมาเหงียน ฟุก หมี เดื่องทรงกอบกู้ชื่อเสียงกลับคืนได้เมื่อปี ค.ศ. 1848 ในรัชกาลจักรพรรดิตึ ดึ๊ก (Tự Đức, 嗣德) ก่อนสิ้นพระชนม์ในปีถัดมา
ช่วงปี ค.ศ. 1833-1835 เกิดกบฏเล วัน โคย (Cuộc nổi dậy Lê Văn Khôi) ที่มีแนวคิดสถาปนาผู้สืบสันดานของเหงียน ฟุก กั๋ญขึ้นสู่งราชบัลลังก์ ทั้งนี้กลุ่มกบฏดังกล่าวเกิดขึ้นจากมิชชันนารีคาทอลิก และกลุ่มคริสตังเวียดนามโดยได้รับการสนับสนุนจากเล วัน เสวียต
ในปี ค.ศ. 1826 เล จุง (Lê Trung) พระโอรสองค์ใหญ่ของเหงียน ฟุก หมี เดื่อง ได้รับการแต่งตั้งในตำแหน่ง มาร์กีอึ๊งฮฺหว่าเหิ่ว (Marquis Ứng Hòa Hầu) ส่วนพระโอรสคนโตของเล จุงคืออัญ ญู (Anh Nhu) เป็นหนึ่งในผู้ที่ฝรั่งเศสเลือกมาเป็นพระมหากษัตริย์ภายใต้การอารักขาของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1884 และอีกครั้งเมื่อจักรพรรดิด่ง คั้ญ (Đồng Khánh, 同慶) สวรรคตในปี ค.ศ. 1889 นอกจากนี้พระโอรสพระองค์หนึ่งของอัญ ญู คือ เกื่อง เด๋ (Cường Để, 彊柢) เป็นที่รู้จักด้วยเป็นนักปฏิวัติเวียดนาม เคยทรงงานร่วมกับญี่ปุ่นเพื่อปลดปล่อยเวียดนามจากการเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส และหากนับตามสิทธิของบุตรหัวปีพระองค์ก็จะเป็นรัชทายาทของราชวงศ์เหงียน
แหล่งข้อมูลอื่น

A Prince, A Missionary and Three Revolutions
พระรูปเจ้าชายกั๋ญที่มีบาทหลวงปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอนโอบกอดขณะลงพระนามาภิไธยในสนธิสัญญาแวร์ซาย ณ ไซ่ง่อน
เอลโดราดูบิสเนสส์ทาวเวอร์

เอลโดราดูบิสเนสส์ทาวเวอร์
เอลโดราดูบิสเนสส์ทาวเวอร์ (โปรตุเกส: Eldorado Business Tower) เป็นตึกระฟ้า เริ่มก่อสร้างเมื่อ ค.ศ. 2005 (พ.ศ. 2548) และเปิดทำการเมื่อ ค.ศ. 2007 (พ.ศ. 2550) ได้กลายเป็นตึกที่สูงที่สุดอันดับที่ 22 ของประเทศบราซิล โดยมีความสูง 141 เมตร หรือ 462 ฟุต และมีทั้งหมด 36 ชั้น ตั้งอยู่ที่เมืองเซาเปาลู ประเทศบราซิล
แหล่งข้อมูลอื่น

Eldorado Business Tower ในเอ็มโพริส
Diagram of Eldorado Business Tower
ดูเพิ่ม

ตึกระฟ้า
23°34′23″S 46°41′52″W﻿ / ﻿23.57306°S 46.69778°W﻿ / -23.57306; -46.69778
เอมีล ลูแบ

| เอมีล ฟร็องซัว ลูแบ Émile François Loubet |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง 18 กุมภาพันธ์ 1899 – 18 กุมภาพันธ์ 1906
นายกรัฐมนตรี: ชาร์ลส์ ดูปุย  เรอเน่ วัลเดก-รุสโซ เอมิล กองบ์ เมาริซ รูวิเยร์
ก่อนหน้า: เฟลิกซ์ โฟร์
ถัดไป: อาร์ม็อง ฟาลีแยร์
นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง 27 กุมภาพันธ์ 1892 – 6 ธันวาคม 1892
ประธานาธิบดี: ซาดี การ์โน
ก่อนหน้า: ชาร์ล เดอ แฟรย์ซีแน
ถัดไป: อาเล็กซ็องดร์ ริโบ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 31 ธันวาคม 1838 มาร์ซานเนอ ,  ราชอาณาจักรฝรั่งเศส ที่ 3
เสียชีวิต: 20 ธันวาคม 1929 (90 ปี) มอนเตอลิมาร์ ,  สาธารณรัฐฝรั่งเศส ที่ 3 
พรรคการเมือง: ไม่มี

เอมีล ฟร็องซัว ลูแบ (ฝรั่งเศส: Émile François Loubet) อดีต ประธานาธิบดีฝรั่งเศส , นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส และผู้ปกครองร่วมแห่งอันดอร์รา
ประวัติ

เอมีล ลูแบ เกิดเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1838 ได้เข้ารับราชการในช่วงปลายยุคจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2คือในปีค.ศ. 1869ขณะอายุเพียง 31 ปี  เมื่อจักรวรรดิสิ้นสุดลงในปีค.ศ. 1870 ลูแบได้รับราชการต่อในยุคสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3จนได้เป็น นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศสคนที่ 58 ดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1892ขณะอายุได้ 53 ปีแต่ดำรงตำแหน่งได้เพียง 8 เดือน ก็ออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ปีเดียวกันและได้ลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีฝรั่งเศสและชนะการเลือกตั้งได้ดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1899ขณะอายุได้ 60 ปีและลงจากตำแหน่งในวันที่ดำรงตำแหน่งครบ 7 ปีคือในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1906
เอมีล ลูแบ ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1929 ขณะอายุได้ 90 ปี
เอ็มบริโอ

เอ็มบริโอของมนุษย์อายุ 6 สัปดาห์
เอ็มบริโอ (อังกฤษ: Embryo; กรีก: ἔμβρυον แปลว่า สิ่งที่เติบโต) คือระยะแรกในพัฒนาการของสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์จำพวกยูคาริโอต ซึ่งนับตั้งแต่เริ่มมีการแบ่งเซลล์จนกระทั่งเกิด, ฟักออกจากไข่, หรืองอกในกรณีของพืช สำหรับในมนุษย์ระยะเอ็มบริโอเริ่มหลังจากการปฏิสนธิจนกระทั่งสิ้นสุดสัปดาห์ที่ 8 ซึ่งหลังจากนั้นจะเรียกสิ่งมีชีวิตว่าระยะทารกในครรภ์ หรือฟีตัส (fetus)
แหล่งข้อมูลอื่น

Chart of human fetal development
A Comparative Embryology Gallery เก็บถาวร 2006-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Development of the human embryo
The Visible Embryo from fertilization to birth เก็บถาวร 2010-07-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Human Fertilisation and Embryology Authority (HFEA)
เอมีล ดูร์กายม์

เอมีล ดูร์กายม์
ดาวีด เอมีล ดูร์กายม์ (ฝรั่งเศส: David Émile Durkheim; 15 เมษายน ค.ศ. 1858 – 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1917) เป็นผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นบิดาของสังคมวิทยาสมัยใหม่ เขายังเป็นผู้ก่อตั้งภาควิชาสังคมวิทยาแห่งแรกในยุโรปในปี ค.ศ. 1895 และในปี ค.ศ. 1896 ได้ก่อตั้งวารสารทางวิชาการด้านสังคมวิทยาชื่อ L'Année Sociologique
ประวัติ

เอมีล ดูร์กายม์ เป็นชาวฝรั่งเศส เกิดเมื่อ ค.ศ. 1858 ณ เมืองเอปีนาล (Épinal) หลังจากสำเร็จการศึกษาที่เอปีนาลและปารีส ได้เป็นอาจารย์สอนที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง (un lycée) ในสาขาวิชาปรัชญา แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาได้หันมาสนใจในด้านของสังคมวิทยาอย่างจริงจัง และได้ไปศึกษาเพิ่มเติมที่เยอรมนี ในด้านที่เกี่ยวกับสังคมวิทยา และเริมตั้งแต่ค.ศ. 1887 เขาได้เป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยบอร์โด ซึ่งสอนในด้านสังคมศาสตร์และศึกษาศาสตร์ หลังจากนั้น ตั้งแต่ ค.ศ. 1902 เขาเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยซอร์บอน กรุงปารีส ในสาขาศึกษาศาสตร์และสาขาสังคมวิทยา ดูร์กายม์ก่อตั้งวารสารแห่งชาติ ทางด้านสังคมวิทยาที่มีชือว่า L'Année sociologie และได้รับการยกย่องเป็นบุคคลสำคัญมากคนหนึ่ง ทางด้านสังคมวิทยา
เอกสารที่สำคัญของดูร์กายม์มี 4 เล่มคือ
De la division du travail sociale (ค.ศ. 1893) ช่วยวางรากฐานสำคัญของทฤษฎีหลัก ในด้านสังคมวิทยาของดูร์กายม์
Les règles de la méthode sociologique (ค.ศ. 1895) ช่วยชี้ระเบียบแบบแผนของสังคมวิทยา ว่าควรศึกษาอะไร ค้นคว้าด้านไหน และต้องมีความเป็นเอกลักษณ์ของสังคมวิทยาอย่างไร
Le suicide (ค.ศ. 1897) งานชิ้นซึ่งอธิบายปรากฏการณ์การฆ่าตัวตายด้วยสังคมวิทยา ว่าเป็นปรากฏการณ์ทางด้านสังคม และได้อธิบายระเบียบวิธีการทางด้านสังคมวิทยาไปด้วย
Les formes élémentaires de la vie religieuse เป็นงานซึ่งช่วยสนับสนุนทฤษฎีสังคมวิทยาของดูร์กายม์อีกเล่มหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

The Durkheim Pages เก็บถาวร 2005-12-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - เว็บไซต์ให้ข้อมูลเกี่ยวกับดูร์กายม์
Useful information about Durkheim เก็บถาวร 2004-08-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - เว็บไซต์ให้ข้อมูลเกี่ยวกับดูร์กายม์อีกที่หนึ่ง
เอแกลร์

ระวังสับสนกับ พรอฟีทรอล
| --- | --- |
เอแกลร์ที่ร้านโฟชงในกรุงปารีส
ประเภท: แป้งพาย
ส่วนผสมหลัก: แป้งชู, ไส้ครีมแต่งกลิ่นรส, ไอซิง (ครีมทาด้านบน)
 ตำราอาหาร:    สื่อ: เอแกลร์
เอแกลร์แบบฉบับ
เอแกลร์ (ฝรั่งเศส: éclair) เป็นขนมชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งชู ใส่ไส้ และทาด้านบนด้วยครีม ตัวแป้ง (ซึ่งเป็นชนิดเดียวกับที่ใช้ทำพรอฟีทรอล) จะถูกบีบให้มีทรงยาวและอบจนกระทั่งผิวกรอบและข้างในเป็นโพรง เมื่อขนมเย็นแล้วจึงสอดไส้คัสตาร์ดซึ่งปกติจะแต่งกลิ่นรสวานิลลา กาแฟ หรือช็อกโกแลต หรือสอดไส้วิปครีมหรือครีมชีบุสต์ ไส้แบบอื่น ๆ ได้แก่ คัสตาร์ดรสพิสตาชีโอและรัม ไส้รสผลไม้ หรือเกาลัดบด จากนั้นทาด้านบนของขนมด้วยครีมรสต่าง ๆ หรือคลุมด้วยฟงด็อง (น้ำตาลปั้น) แต่บางครั้งก็อาจทาน้ำตาลเคี่ยวแทน ในกรณีหลังนี้เอแกลร์จะมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า บาตงเดอฌากอบ (bâton de Jacob)
ที่มาของชื่อ

คำ éclair เป็นภาษาฝรั่งเศสแปลว่า "สายฟ้าแลบ" ขนมเอแกลร์ได้ชื่อนี้เนื่องจากมันจะถูกกินหมดอย่างรวดเร็วเพียงชั่วสายฟ้าแลบ (เป็นการเปรียบเทียบโดยใช้ภาพพจน์)
คนทำขนมปังในเบลเยียมกำลังใช้เครื่องจักรทำเอแกลร์
เอสโกลีนญา ดู โปรเฟสโซร ไรมุนดู (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2558)

| เอสโกลีนญา ดู โปรเฟสโซร ไรมุนดู |
| --- | --- |
เป็นที่รู้จักกันในชื่อ: เอสโกลีนญา ดู โปรเฟสโซร ไรมุนดู: โนวา เจราเซา โนวา เอสโกลีนญา
ประเภท: ตลก
สร้างโดย: บรูนู มาซเซอู นีซู แนตู
เขียนโดย: นีซู แนตู ดานีแยล อัดฌาเฟร เปาลู โกร์ซีนู นานี เพริคลีส บาร์รุช เลอังดรู ซูวารึช เลโอนาร์ดู ล้านนา เปาลู อังดราดี โอเดเต ดามิกู มาร์เซลู ซาบาค มาร์ซียู วิลสัน
กำกับโดย: ซินินญา จี เปาลา อเล็กซ์ กาบรัล
แสดงนำ: บรูนู มาซเซอู ดานี คาลาเบรซา มาเตวส์ โซลานู ลูซียู เมารู ฟิลยู ฟาเบียนา คาร์ลา มาเรีย คลารา เกยรอส เบตตี กอฟแมน มาร์เซลู อาดแน Marcius Melhem เอวานดรู เมสกิตา
ประเทศแหล่งกำเนิด:  บราซิล
ภาษาต้นฉบับ: โปรตุเกส
จำนวนฤดูกาล: 6
จำนวนตอน: 80
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: รีโอเดจาเนโร
ความยาวตอน: 40 นาที
บริษัทผู้ผลิต: เอสตูดียูส โกลบู
ออกอากาศ
เครือข่าย: คานาล วีวา
ออกอากาศ: 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 – 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
เอสโกลีนญา ดู โปรเฟสโซร ไรมุนดู (ซีรีส์ต้นฉบับ)
เอสโกลีนญา ดู โปรเฟสโซร ไรมุนดู (โปรตุเกส: Escolinha do Professor Raimundo) เป็นซีรีส์โทรทัศน์แนวตลกของบราซิล สร้างโดย บรูนู มาซเซอู และนีซู แนตู อิงจากซีรีส์โทรทัศน์ชื่อเดียวกันปี พ.ศ. 2533 โดย ฮาโรลดู บาร์บอซา และชีกู อันีซียู ออกอากาศทางช่องคานาล วีวา เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 ถึงวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563
นักแสดง

บรูนู มาซเซอู รับบท โปรเฟสโซร ไรมุนดู (Professor Raimundo)
ดานี คาลาเบรซา รับบท คาติฟูนดา (Catifunda)
มาเตวส์ โซลานู รับบท เซ โบนิตินโญ่ (Zé Bonitinho)
ลูซียู เมารู ฟิลยู รับบท อัลเดมาร์ วิการียู (Aldemar Vigário)
ฟาเบียนา คาร์ลา รับบท โดนา คาซิลดา (Dona Cacilda)
มาเรีย คลารา เกยรอส รับบท คานดิดา (Cândida)
เบตตี กอฟแมน รับบท โดนา เบลา (Dona Bela)
มาร์เซลู อาดแน รับบท โรลันดู เลรู (Rolando Lero)
Marcius Melhem รับบท เซอู โบเนกู (Seu Boneco)
เอวานดรู เมสกิตา รับบท อาร์มันดู โวลตา (Armando Volta)
แหล่งข้อมูลอื่น

เอสโกลีนญา ดู โปรเฟสโซร ไรมุนดู ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เอสโกลีนญา ดู โปรเฟสโซร ไรมุนดู ที่เดอะทีวีดีบี
แคนแคน

นักเต้นแคนแคน ภาพวาดโดยตูลูส-โลแตร็ก‎ ปี 1895
ภาพการเต้นแคนแคนที่มูแลงรูจ โดยตูลูส-โลแตร็ก ปี 1889
Offenbach Can-can
แคนแคน (ฝรั่งเศส: cancan, ก็องก็อง  แปลว่า อื้อฉาว; อังกฤษ: สะกด can-can) เป็นรูปแบบการแสดงเต้นระบำในห้องโถง ประกอบดนตรีจังหวะเต้นรำ โดยใช้นักเต้นสตรีสวมกระโปรงยาว มีกระโปรงลูกไม้ซับใน สวมถุงน่องและรองเท้าส้นสูง  นักเต้นจะเต้นด้วยท่าทางยั่วยวนผู้ชมที่เป็นชาย โดยเปิดชายกระโปรงให้เห็นกางเกงชั้นใน และเตะขาขึ้นสูง หรือกระโดดแยกขา สลับกับการเคลื่อนไหวร่างกาย
ดนตรีที่ใช้ประกอบการเต้น มักใช้เพลงกาล็อพ (galop, ม้าควบ) ในจังหวะ 2/4 เพลงที่นิยมใช้ คือเพลง Orpheus in the Underworld ของชาก ออฟเฟนบาค หรือเพลงอื่นๆ ของโยฮันน์ ชเตราสส์ ที่สอง
การเต้นแบบแคนแคนเกิดขึ้นครั้งแรกราวทศวรรษ 1830 การเต้นบอลรูมของชนชั้นผู้ใช้แรงงานในย่านมงต์ปาร์นาส กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยนักเต้นชาย แต่เป็นที่นิยมเต้นในช่วงทศวรรษ 1890 เป็นการเต้นแสดงโดยนักเต้นหญิง โดยเฉพาะการแสดงที่โรงละครมูแลงรูจ ที่ตั้งอยู่ในย่านโคมแดงในมงมาร์ต  นักเต้นหญิงที่มีชื่อเสียง เช่น La Goulue และ Jane Avril ที่มีปรากฏอยู่ในภาพวาดแบบโพสต์อิมเพรสชันนิสม์ของอองรี เดอ ตูลูส-โลแตร็ก เป็นจำนวนมาก
การเต้นแคนแคนที่มูแลงรูจเป็นที่นิยมจนถึงทศวรรษ 1920 และเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากละครเวทีเรื่อง Can-can (1953) โดยโคล พอร์ตเตอร์  จัดแสดงที่บรอดเวย์ และเวสต์เอนด์   และภาพยนตร์ในปี 1960 นำแสดงโดยแฟรงก์ ซินาตรา และเชอร์ลี แมคเลน
แคร็ปซูว์แซ็ต

| --- | --- |

มื้อ: ของหวาน
แหล่งกำเนิด: ฝรั่งเศส
ส่วนผสมหลัก: เครป, เบอร์ซูว์แซ็ต (น้ำตาลและเนยคาราเมล, น้ำส้ม, เปลือกส้ม, เหล้ากร็องมาร์นีเย, เหล้าทริปเปิลเซกหรือกือราเซา)
 ตำราอาหาร: แคร็ปซูว์แซ็ต   สื่อ: แคร็ปซูว์แซ็ต
แคร็ปซูว์แซ็ต (ฝรั่งเศส: Crêpes Suzette) เป็นของหวานที่มีต้นกำเนิดในประเทศฝรั่งเศส ประกอบด้วยแป้งเครปราดด้วยซอสเบอร์ซูว์แซ็ต (beurre Suzette) ซึ่งมีส่วนประกอบเป็นน้ำตาลเนยที่เคี่ยวจนเป็นคาราเมล น้ำส้ม เปลือกส้ม เหล้ากร็องมาร์นีเย เหล้าทริปเปิลเซกหรือเหล้ากือราเซา แล้วจุดไฟก่อนเสิร์ฟ
ที่มาและชื่อของแคร็ปซูว์แซ็ตยังคงเป็นที่ถกเถียง ใน Life à la Henri หนังสืออัตชีวประวัติของอ็องรี ชาร์ป็องตีเยระบุว่า แคร็ปซูว์แซ็ตเกิดจากความผิดพลาดของเขาที่ทำอาหารติดไฟขณะเสิร์ฟให้ดยุกแห่งเวลส์ (ต่อมาทรงครองราชย์เป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร) ที่ร้านกาเฟเดอปารีในมงเต-การ์โลเมื่อปี ค.ศ. 1895 เมื่อดยุกได้ลองเสวยและตรัสถามถึงชื่ออาหาร ชาร์ป็องตีเยได้ทูลว่า Crêpes Princesse แต่ดยุกขอให้เปลี่ยนชื่อเป็น Crêpes Suzette ตามชื่อหญิงสาวที่ร่วมโต๊ะกับพระองค์
ในขณะที่ด้านหนึ่งกล่าวว่าอาหารชนิดนี้ตั้งชื่อตามซูว์ซาน "ซูว์แซ็ต" ไรเชินแบร์ค นักแสดงชาวฝรั่งเศส ครั้งหนึ่งเธอได้รับบทเป็นคนรับใช้ผู้เสิร์ฟแพนเค้กที่เตรียมโดยเมอซีเยอโฌแซ็ฟ เจ้าของร้านอาหารมารีโว (Restaurant Marivaux) เขาเสนอให้จุดไฟบนแพนเค้กเพื่อเรียกผู้ชมและทำให้แพนเค้กอุ่นพอจะให้นักแสดงรับประทานได้
เส้นทางซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในประเทศฝรั่งเศส

| เส้นทางซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในฝรั่งเศส * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
หลักกิโลเมตรที่ 1,000 ในเมืองมุสแต (จังหวัดล็องด์) บนเส้นทางผ่านตูร์ (Via Turonensis)
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (iv) (vi)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1998 (คณะกรรมการสมัยที่ 22)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เส้นทางซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในประเทศฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Chemins de Compostelle en France; อังกฤษ: Routes of Santiago de Compostela in France) เป็นเส้นทางแห่งการจาริกแสวงบุญตามเส้นทางเซนต์เจมส์ที่ผ่านในฝรั่งเศส มีจุดมุ่งหมายสุดท้ายที่อาสนวิหารแห่งเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลา ประเทศสเปน ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสถานที่ที่บรรจุอัฐิของพระอัครสาวกนักบุญเจมส์ใหญ่ โดยแบ่งเป็นเส้นทางทั้งหมด 7 สายย่อย ตามเส้นทางประกอบไปด้วยสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์กว่า 71 แห่งรอบประเทศฝรั่งเศส โดยได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี ค.ศ. 1998
แผนที่แสดงเส้นทางแสวงบุญทั้ง 4 สายในประเทศฝรั่งเศส
อ้างอิง และบรรณานุกรม

↑  Official Website UNESCO
↑  Inscrit sous l'intitulé « Église Notre-Dame-de-la-fin-des-Terres »
1 2 3
↑  Inscrit sous l'intitulé « Église Saint-Eutrope »
Denise Péricard-Méa et Louis Mollaret, Chemins de Compostelle et Patrimoine mondial, Éd. La Louve, Cahors, 2010 (ISBN 978-2-916488-34-9)
ดูเพิ่ม

มรดกโลกของทวีปยุโรป
นักบุญเจมส์ใหญ่
เอสโกลา พระ คาโชโร

| เอสโกลา พระ คาโชโร |
| --- | --- |
สร้างโดย: แคธี่ มอส
เขียนโดย:   แดริล ซูซาน บราวน์  โธมัส ลาปิแอร์  แคทเธอรีน แซนฟอร์ด  แคธี่ มอส  จอร์แดน วีลเลอร์  กีเซอลา มาร์กิส  เฟอร์นันโด ซาเล็ม  สเตฟาน ดูเบรยล์  เจอราร์ด ลูอิส  มานอน เบอร์เธเลต์  มูแกตต์ เบอร์เธเลต์ 
กำกับโดย:   สเตฟาน เลอบลองค์  มาร์เซโล เด มูรา 
เสียงของ:   มาเตวช์ เฟร์ไรรา  เบียงกา อเลนคาร์  ยูริ เชสแมน  เวนเดล เบแซรา  จุสสรา มาร์กิส  ราเคล มารินโญ่  โรดริโก อันเดรอาโต  ฟาบิโอ ลูซินโด  ฟลอรา ปาลลิตา  กาเบรียลา มิลานี 
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: "เอสโกลา พระ คาโชโร"
ผู้ประพันธ์เพลง:   เปาโล ทาทิต  ซานดรา เปเรส  ฟาบิโอ มาร์ตินส์  โฌนัส ทาทิต  อากิระ อุเอโนะ 
ประเทศแหล่งกำเนิด:    บราซิล   แคนาดา 
ภาษาต้นฉบับ: โปรตุเกส อังกฤษ
จำนวนฤดูกาล: 2
จำนวนตอน: 52
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   วิเวียน โมริน  หลุยส์ ลาแวร์ดิแยร์  ลอร์เรน ริชาร์ด  กิล รีเบย์โร  ฌูเวา ดาเนียล ทิโคมิรอฟ  มีเชล ทิโคมิรอฟ 
ผู้อำนวยการสร้าง:   ติอาโก แมโล  เกร็ก ดัมเมตต์  หลุยส์ ริชาร์ด 
ผู้ลำดับภาพ: ติอาโก ซาแลร์โน
ความยาวตอน: 11 นาที
บริษัทผู้ผลิต:   มิกเซอร์ ฟิลมส์  Cité-Amérique 
ออกอากาศ
เครือข่าย: นิคคาโลเดียน (บราซิล) ทีวีโอคิดส์ (แคนาดา)
ออกอากาศ: 12 ตุลาคม ค.ศ. 2009 (2009-10-12) – 27 ตุลาคม ค.ศ. 2011 (2011-10-27)
เอสโกลา พระ คาโชโร (โปรตุเกส: Escola pra Cachorro, อังกฤษ: Doggy Day School) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศบราซิล-แคนาดา ออกอากาศทางช่องนิคคาโลเดียน สร้างโดย แคธี่ มอส ฉายตอนแรกเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2009 ถึงวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2011
ตัวละคร > ตัวละครหลัก

ลูกัส (โปรตุเกสและอังกฤษ: Lucas, ให้เสียงโดย:  บรูโน มาร์ซัล และ มาเตวช์ เฟร์ไรรา  ซอนยา บอล) เป็นลูกสุนัขพันธุ์แดลเมเชียนเพศผู้
ลิลี่ (โปรตุเกสและอังกฤษ: Lili, ให้เสียงโดย:  เบียงกา อเลนคาร์  แองเจลา กาลัปโป) เป็นสุนัขพันธุ์พูเดิลสีม่วงเพศเมีย
โคดา (โปรตุเกสและอังกฤษ: Koda, ให้เสียงโดย:  เวนเดล เบแซรา  มาร์ค เฮาเซอร์) เป็นสุนัขพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกีเพศผู้
เปโดร (โปรตุเกสและอังกฤษ: Pedro, ให้เสียงโดย:  ยูริ เชสแมน  มาร์ค เฮาเซอร์) เป็นสุนัขพันธุ์บาสเซ็ต ฮาวด์เพศผู้
สุกี้ (โปรตุเกสและอังกฤษ: Suki, ให้เสียงโดย:  จุสสรา มาร์กิส  ซอนยา บอล) เป็นสุนัขพันธุ์นิวฟาวด์แลนด์สีน้ำตาลเพศเมีย
ทิอา โรซา (โปรตุเกส: Tia Rosa อังกฤษ: Rosie, ให้เสียงโดย:  ราเคล มารินโญ่  คานิเอห์ติโอ ฮอร์น) เป็นเจ้าของสุนัข
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
เอสโกลา พระ คาโชโร ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เอสโกลา พระ คาโชโร ที่เดอะทีวีดีบี
เฮ็บเบย์ คามาร์โก

| เฮ็บเบย์ คามาร์โก |
| --- | --- |
เฮ็บเบย์ คามาร์โก
เกิด: เฮ็บเบย์ มาเรีย มอนเตโร เด คาร์มาโก 8 มีนาคม พ.ศ. 2476 รัฐเซาเปาลู, บราซิล
เสียชีวิต: 29 กันยายน พ.ศ. 2555 (79 ปี) รัฐเซาเปาลู, บราซิล
ชื่ออื่น: Rainha da TV Brasileira ("ราชินีทีวีแห่งบราซิล"), Loiruda
อาชีพ: พิธีกร, นักแสดงหญิง, นักร้อง
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2486 - 2555
ส่วนสูง: 1.6 เมตร (5 ฟุต 3 นิ้ว)
คู่สมรส: Décio Capuano (สมรส 1964–1971) (หย่าร้าง) ลูก 1 คน Lélio Ravagnani (สมรส 1973–2000) (เสียชีวิต)
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
เฮ็บเบย์ คามาร์โก
เฮ็บเบย์ คามาร์โก (โปรตุเกส: Hebe Camargo) หรือชื่อเต็มว่า เฮ็บเบย์ มาเรีย คามาร์โก (Hebe Maria Camargo) เกิดเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2472) เป็นนักแสดงชาวบราซิล
ประวัติ > บั้นปลายชีวิต

คามาร์โกได้ล้มป่วยลงด้วยโรคมะเร็งตั้งแต่ พ.ศ. 2553 เธอได้เสียชีวิตลงเมื่อตอนเช้าของวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2555 รวมอายุได้ 83 ปี
เฮเลนี (ดาวบริวาร)

| --- | --- |
  Cassini image of Helene against the backdrop of Saturn's clouds (March 3, 2010)
การค้นพบ
ค้นพบโดย:: Laques และ Lecacheux
ค้นพบเมื่อ:: 1 มีนาคม ค.ศ. 1980
หลักการค้นพบ:: หอดูดาวพิคดูมิดิ
ชื่ออื่น ๆ::   Helene  Dione B  Saturn XII (12)  S/1980 S 6  
ลักษณะของวงโคจร
กึ่งแกนเอก:: 377,396 km
รัศมีวงโคจรเฉลี่ย:: 17.6 ± 0.4 km 
ความเยื้องศูนย์กลาง:: 0.0022
ความเอียง:: 0.199° (to Saturn's equator)
ดาวบริวารของ::   ดาวเสาร์  ไดโอนี (L4 Trojan) 
ลักษณะทางกายภาพ
มิติ:: 43.4×38.2×26 km 
อัตราส่วนสะท้อน:: 1.67 ± 0.20 (geometric) 
เฮเลนี (/ˈhɛlɪniː/ hel-ə-nee; กรีก: Ἑλένη) เป็นดาวบริวารของดาวเสาร์ ค้นพบโดย Laques และLecacheuxในปี ค.ศ. 1980 จากการสังเกตตามพื้นดินที่ หอดูดาวพิคดูมิดิ และมีชื่อเล่นว่า S/1980 S 6 ในปี ค.ศ. 1988 ได้ตั้งชื่ออย่างเป็นทางการมาจากเฮเลนแห่งทรอย หลานสาวของโครนัส ในเทพปกรณัมกรีก ดาวบริวารถูกกำหนดชื่อเล่นว่า Saturn XII