stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แม่นางชามครอบ

คติชนญี่ปุ่น
แม่นางชามครอบและท่านชายไซโชปฏิญาณรักต่อกัน
แม่นางชามครอบ หรือ ฮาจิกาซูกิ (ญี่ปุ่น: 鉢かづき; โรมาจิ: Hachikazuki) เป็นคติชนญี่ปุ่นประเภทโอโตงิ-โซชิ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับหญิงสาวในตระกูลสูงศักดิ์ผู้มีชามสวมอยู่บนศีรษะและภายหลังได้แต่งงานกับท่านชาย
"แม่นางชามครอบ" เขียนขึ้นครั้งแรกในยุคมูโรมาจิ (ศตวรรษที่ 14-16) อากาฮง (หนังสือแดง) ที่มีภาพวาดสำหรับเด็กจำนวนมากได้รับการตีพิมพ์ในช่วงกลางยุคเอโดะ (ศตวรรษที่ 18, ราวปี ค.ศ. 1735-1745) โดยอูโรโกงาตายะ
เรื่องย่อ

ในสมัยก่อน มีสามีภรรยาคู่หนึ่งอาศัยกับบุตรสาวผู้งดงาม ซึ่งบางครั้งเรียกว่าฮาจิบิเมะ ก่อนที่มารดาของเด็กสาวจะเสียชีวิตได้บอกกับเด็กสาวให้สัญญาว่าจะสวมชามไม้บนไว้ศีรษะอยู่เสมอเพื่อปิดบังความงดงามของเธอ ในฉากเปิดอีกรูปแบบหนึ่งเล่าว่าเด็กสาวเกิดมาพร้อมมีชามไม้สวมบนศีรษะ ไม่ว่าเรื่องราวจะเริ่มต้นแบบใด ภายหลังบิดาของเด็กสาวก็แต่งงานใหม่ และแม่เลี้ยงของเด็กสาวก็โหดร้ายกับเด็กสาว
เด็กสาวหนีออกจากบ้านไปอีกเมืองหนึ่งและเข้าทำงานในตำแหน่งต่ำต้อยในคฤหาสน์ของขุนนางตนหนึ่ง วันหนึ่งบุตรชายของขุนนางแอบมองเข้าไปข้างในชามไม้ก็เห็นว่าเด็กสาวเป็นผู้มีความงดงามมากจึงตกหลุมรัก เมื่อถึงเวลาที่เขาต้องเลือกภรรยา แม่นางชามครอบเข้าร่วมในการคัดเลือกเจ้าสาวแล้วได้รับเลือกโดยเด็กหนุ่มบุตรชายคนนาง เด็กสาวบอกว่าชามจะต้องอยู่บนศีรษะตนตลอดพิธีสมรส
หลังทั้งคู่ได้สมรสกัน ชามก็หล่นลงมาจากศีรษะของแม่นางชามครอบ จึงพบว่าภายในชามมีอัญมณีและสมบัติอื่น ๆ ในเรื่องเล่าอีกรูปแบบหนึ่ง ชามได้แตกออกเป็นชิ้น ๆ และกลายเป็นอัญมณีล้ำค่า
แม่นางชามครอบ ภาพวาดในแบบซันโซชิ-เอมากิ
โรเบิร์ต ดูวัล

| Robert Duvall |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1931-01-05) 5 มกราคม ค.ศ. 1931 (93 ปี) โรเบิร์ต เชลดอน ดูวัล
คู่สมรส: บาร์บารา เบนจามิน (1964–1975) เกล ยังส์ (1982–1986) ชารอน โบรฟี (1991–1996) ลูเชียนา เปดราซา (2004–ปัจจุบัน)
อาชีพ: นักแสดง ผู้กำกับ
ปีที่แสดง: 1959-ปัจจุบัน
โรเบิร์ต เชลดอน ดูวัล นักแสดงและผู้กำกับชาวอเมริกัน เจ้าของรางวัลออสการ์ รางวัลเอมมี 2 รางวัล และรางวัลลูกโลกทองคำ 4 รางวัล
โรเบิร์ต ดูวัลเคยเป็นนักแสดงละครเวทีมาก่อนจะเข้าสูวงการภาพยนตร์ โดยเป็นเพื่อนกับดัสติน ฮอฟแมนและยีน แฮกแมน มาตั้งแต่สมัยที่ยังไม่มีชื่อเสียง  เริ่มมีงานแสดงภาพยนตร์ครั้งแรกเป็นนักแสดงประกอบในภาพยนตร์ พิพากอธรรม (1962) สร้างจากบทประพันธ์ของฮาร์เปอร์ ลี นำแสดงโดยเกรกอรี เป็ก และ Captain Newman, M.D. (1963) นำแสดงโดยเกรกอรี เป็ก บ็อบบี ดาริน แองจี ดิกกินสันและโทนี เคอร์ติส จากนั้นเริ่มมีชื่อเสียงจากการรับบทสำคัญในภาพยนตร์ตลก M*A*S*H (1970) และภาพยนตร์ไซไฟ THX 1138 (1971)  จากนั้นได้ประสบความสำเร็จจากภาพยนตร์หลายต่อหลายเรื่อง ได้แก่ เดอะก็อดฟาเธอร์ (1972), เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 (1974), Network (1976), The Great Santini (1979), อะโพคาลิปส์ นาว (1979), True Confessions (1981) และ ภาพยนตร์ซีรีส์ Lonesome Dove (1989)
ดูวัลเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 6 ครั้ง รางวัลบาฟตา 3 ครั้ง รางวัลลูกโลกทองคำ 6 ครั้ง  ได้รับรางวัลออสการ์จากเรื่อง Tender Mercies (1983) ได้รับรางวัลบาฟตาและลูกโลกทองคำจากเรื่อง Apocalypse Now (1979)
ในระยะหลัง บทบาทการแสดงของดูวัลที่เป็นที่จดจำ ได้แก่บทนักบินอวกาศใน Deep Impact (1998) และบทโจรขโมยรถยนต์ใน Gone in 60 Seconds (2000)
แหล่งข้อมุลอื่น

Robert Duvall ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ชีวประวัติ Robert Duvall ที่ อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เอมีล ยันนิงส์ (1928)  วอร์เนอร์ แบ็กซ์เตอร์ (1929)  จอร์จ อาร์ลิสส์ (1930)  ลิโอเนล แบร์รีมัวร์ (1931)  เฟรดริก มาร์ช/วอลเลซ บีรี (1932)  ชาลส์ ลาฟตัน (1933)  คลาร์ก เกเบิล (1934)  วิกเตอร์ แม็กลาเกล็น (1935)  พอล มุนี (1936)  สเปนเซอร์ เทรซี (1937)  สเปนเซอร์ เทรซี (1938)  รอเบิร์ต ดอแนต (1939)  เจมส์ สจวร์ต (1940) 
1941–1960:  แกรี คูเปอร์ (1941)  เจมส์ แคกนีย์ (1942)  พอล ลูคัส (1943)  บิง ครอสบี (1944)  เรย์ มิลแลนด์ (1945)  เฟรดริก มาร์ช (1946)  โรนัลด์ คอลแมน (1947)  ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ (1948)  บรอเดริก ครอว์ฟอร์ด (1949)  โฮเซ เฟร์เรร์ (1950)  ฮัมฟรีย์ โบการ์ต (1951)  แกรี คูเปอร์ (1952)  วิลเลียม โฮลเดน (1953)  มาร์ลอน แบรนโด (1954)  เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ (1955)  ยูล บรีนเนอร์ (1956)  อเล็ก กินเนสส์ (1957)  เดวิด นิเวน (1958)  ชาร์ลตัน เฮสตัน (1959)  เบิร์ต แลนแคสเตอร์ (1960) 
1961–1980:  มักซีมีเลียน เชลล์ (1961)  เกรกอรี เพก (1962)  ซิดนีย์ พอยเทียร์ (1963)  เรกซ์ แฮร์ริสัน (1964)  ลี มาร์วิน (1965)  พอล สโกฟีลด์ (1966)  ร็อด ชไตเกอร์ (1967)  คลิฟฟ์ รอเบิร์ตสัน (1968)  จอห์น เวย์น (1969)  จอร์จ ซี. สกอตต์ (1970)  จีน แฮกแมน (1971)  มาร์ลอน แบรนโด (1972)  แจ็ก เลมมอน (1973)  อาร์ต คาร์นีย์ (1974)  แจ็ก นิโคลสัน (1975)  ปีเตอร์ ฟินช์ (1976)  ริชาร์ด เดรย์ฟัส (1977)  จอน วอยต์ (1978)  ดัสติน ฮอฟแมน (1979)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1980) 
1981–2000:  เฮนรี ฟอนดา (1981)  เบน คิงสลีย์ (1982)  โรเบิร์ต ดูวัล (1983)  เอฟ. เมอร์รีย์ เอบราฮัม (1984)  วิลเลียม เฮิร์ต (1985)  พอล นิวแมน (1986)  ไมเคิล ดักลาส (1987)  ดัสติน ฮอฟแมน (1988)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (1989)  เจเรมี ไอเอินส์ (1990)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (1991)  อัล ปาชิโน (1992)  ทอม แฮงส์ (1993)  ทอม แฮงส์ (1994)  นิโคลัส เคจ (1995)  เจฟฟรีย์ รัช (1996)  แจ็ก นิโคลสัน (1997)  โรแบร์โต เบนิญญี (1998)  เควิน สเปซีย์ (1999)  รัสเซล โครว์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เดนเซล วอชิงตัน (2001)  เอเดรียน โบรดี (2002)  ฌอน เพนน์ (2003)  เจมี ฟ็อกซ์ (2004)  ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน (2005)  ฟอเรสต์ วิตเทกเกอร์ (2006)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2007)  ฌอน เพนน์ (2008)  เจฟฟ์ บริดเจส (2009)  โคลิน เฟิร์ธ (2010)  ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง (2011)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2012)  แมทธิว แม็คคอนาเฮย์ (2013)  เอดดี เรดเมน (2014)  ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ (2015)  เคซีย์ แอฟเฟล็ก (2016)  แกรี โอลด์แมน (2017)  รามี แมลิก (2018)  วาคีน ฟีนิกซ์ (2019)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (2020)  วิลล์ สมิธ (2021)  เบรนแดน เฟรเซอร์ (2022)  คิลเลียน เมอร์ฟี (2023)
เหตุการณ์แก๊สระเบิดที่อิ๋นชวัน พ.ศ. 2566

| --- | --- |
เหตุการณ์แก๊สระเบิดที่อิ๋นชวัน พ.ศ. 2566 (ประเทศจีน)
วันที่: 21 มิถุนายน พ.ศ. 2566
เวลา: 20:40 (BJT, UTC+8)
ที่ตั้ง: เขตซิงชิ่ง อิ๋นชวัน เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย ประเทศจีน
พิกัด: 38°28′39″N 106°14′40″E﻿ / ﻿38.4776°N 106.2445°E﻿ / 38.4776; 106.2445
ประเภท: แก๊สระเบิด
สาเหตุ: ถังแก๊สปิโตรเลียมเหลวรั่ว
เสียชีวิต: 31
บาดเจ็บไม่ถึงตาย: 7
ณ วันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2566 เกิดเหตุแก๊สระเบิดในวันก่อนวันเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างที่ภัตตาคารบาร์บีคิวฟู่หยาง (จีน: 富洋烧烤店) ที่เขตซิงชิ่ง อิ๋นชวัน เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย ประเทศจีน ทำให้มีผู้เสียชีวิต 31 คน และบาดเจ็บ 7 คน
เหตุระเบิดครั้งนี้เป็นเหตุการณ์ที่ร้ายแรงที่สุดในประเทศจีนนับตั้งแต่ พ.ศ. 2562 ที่มีเหตุระเบิดที่โรงงานเคมีในมณฑลเจียงซู ทำให้มีผู้เสียชีวิต 78 คน
การระเบิด

สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (ซีซีทีวี) รายงานว่า เหตุระเบิดเกิดขึ้นในเวลาประมาณ 20:40 นาฬิกาตามเวลาท้องถิ่นบนถนนที่มีผู้คนพลุกพล่าน หลังการรั่วของแก๊สปิโตรเลียมเหลวข้างในห้องครัวของภัตตาคาร เจ้าหน้าที่กำลังสืบสวนสาเหตุที่แท้จริงของการรั่ว
นักดับเพลิงหลายสิบคนเดินฝ่าเปลวเพลิงขณะที่ควันพลุ่งพล่านจากช่องเปิดขนาดใหญ่ด้านหน้าภัตตาคาร บนถนนเต็มไปด้วยเศษกระจกและเศษซากอื่น ๆ ทางกระทรวงการจัดการเหตุฉุกเฉินกล่าวว่าทางทระทรวงส่งเจ้าหน้าที่มากกว่า 100 นายและยานพาหนะ 20 คันจากหน่วยดับเพลิงและกู้ภัยไปยังที่เกิดเหตุ วิดีโอจากแพลตฟอร์มสื่อสังคม โต่วอิน แสดงผู้เผชิญเหตุคนแรกพร้อมบันไดพยายามเข้าถึงเหยื่อที่ติดอยู่บนชั้นสอง
ผู้บาดเจ็บและเสียชีวิต

มีผู้เสียชีวิตจากแรงระเบิดอย่างน้อย 31 คน และบาดเจ็บอีก 7 คน ผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตแบ่งเป็นนักเรียนชั้นมัธยมและคนเกษียณ ส่วนในบรรดาผู้เสียชีวิตหลายคนเสียชีวิตจากการสูดดมควัน
ผลที่ตามมา

รัฐบาลเขตปกครองตนเองย้ายผู้อยู่อาศัย 64 ครัวเรือนจากย่านที่อยู่ติดกันไปยังโรงแรม
การสืบสวน

สื่อท้องถิ่นรายงานว่า จากการสอบถามเบื้องต้นโดยหน่วยดับเพลิง มีพนักงานภัตตาคารได้กลิ่นแก๊สรั่วประมาณชั่วโมงเดียวก่อนเกิดระเบิด ต่อมา พนักงานคนนั้นตรวจพบวาล์วที่เสียหายบนถังแก๊สเหลว และอยู่ระหว่างการเปลี่ยนวาล์วเมื่อเกิดการระเบิด หลังเหตุระเบิด ตำรวจจับกุมคน 9 คน รวมทั้งเจ้าของภัตตาคาร ผู้ถือหุ้น และพนักงาน ส่วนทรัพย์สินทางการเงินของพวกเขาถูกสั่งอายัด
ปฏิกิริยา

รัฐบาลนครอิ๋นชวันจัดงานแถลงข่าวเรื่องเหตุระเบิด
โมริ ชิน

โมริ ชิน (ญี่ปุ่น: 毛利 伸; โรมาจิ: Mōri Shin) หรือ ซุยโคะ ชิน  (ญี่ปุ่น: 水滸のシン; โรมาจิ: Suiko Shin) เป็นตัวละครในเรื่อง ซามูไรทรูปเปอร์
ประวัติ

ชิน แห่งซุยโคะ คือนักรบผู้สวมเกราะซุยโคะ (สายน้ำ) ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจาก ความเชื่อมั่น เป็นผู้ที่มีจิตวิญญาณแห่งความเชื่อมั่น เป็นคุณสมบัติประจำกาย ใช้ หอกสามง่าม เป็นอาวุธ จุดเด่นในการต่อสู้ของชิน คือการใช้พลังที่อ่อนโยนและแข็งแกร่งของสายน้ำต่อสู้กับศัตรู ชินมีอุปนิสัยสงบนิ่ง เยือกเย็นและมีจิตใจที่ดีงาม มีท่าไม้ตายคือพลังคลื่นมหาสมุทร ที่ทรงพลานุภาพ
| ด ค กซามูไรทรูปเปอร์ |
| --- | --- |
ตัวละครหลัก: ซานาดะ เรียว • ชู เร ฟาน • ดาเตะ เซจิ • โมริ ชิน • ฮาชิบะ โทมะ
OVA: จิตวิญญาณแห่งนักรบ • ตำนานเกราะ คิโคเท • คืนชีพตำนานเกราะนักรบ
เพิ่มเติม: เกราะเกียร์ • เพลงประกอบภาพยนตร์
เฮฟเวน

เฮฟเว่น (ญี่ปุ่น: ヘヴン; โรมาจิ: Hewun; ทับศัพท์: HEAVEN) เป็นซิงเกิลที่ 37 ของอายูมิ ฮามาซากิ และเป็นซิงเกิลที่ 3 ของเธอที่วางขายในประเทศไทยในรูปแบบ CD+VCD โดยวางแผงที่ญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 2005 วันแรกเปิดตัวที่อันดับ 2 ออริกอนชาร์ต วันที่ 2 ตกลงไปที่ 3 ของออริกอนชาร์ต แต่หลังจากนั้นก็ขึ้นมาที่อันดับ 1 ออริกอนชาร์ต โดยเปิดตัวสัปดาห์แรกที่ยอดขาย 169,000 แผ่น ซิงเกิลนี้อยู่ในออริกอนเดลี่ชาร์ตนาน 49 วัน โดยมียอดขายรวม 325,000 แผ่น เพลงเฮเว่นได้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "ชิโนบิ" ส่วนเพลงวิล (Will) เป็นเพลงที่ใช้เครื่องดนตรีญี่ปุ่นประกอบจังหวะเพียงอย่างเดียว
รายชื่อเพลง

1.Heaven "original mix" mixed by Koji Morimoto
2.Will "original mix" mixed by Koji Morimoto
3.alterna "Orchestra Version" mixed by Shunichi Kogai
4.Heaven "Piano Version" mixed by Koji Morimoto
5.Heaven "original mix-Instrumental-" mixed by Koji Morimoto
6.Will "original mix-Instrumental-" mixed by Koji Morimoto
มิวสิกวีดีโอ

1.HEAVEN<video clip>
2.HEAVEN<photo gallery>
3.HEAVEN<TV-CM>
การแสดงสด

9 กันยายน พ.ศ. 2548 - Music Station
16 กันยายน พ.ศ. 2548 - Music Station
16 กันยายน พ.ศ. 2548 - Music Fighter
17 กันยายน พ.ศ. 2548 - CDTV
23 กันยายน พ.ศ. 2548 - PopJam
7 ตุลาคม พ.ศ. 2548 - Music Station
23 ธันวาคม พ.ศ. 2548 - Music Station Super Live - "Heaven" และ "Bold & Delicious"
ชาร์ต

ยอดขายรวม: 326,694 แผ่น + 1,000,000+ ดาวน์โหลดทางมือถือ + 100,000+ ดาวน์โหลดเพลง = 1,426,694 (หมายเหตุ : ยอดขายนี้ไม่รวมยอดขายและยอดดาวน์โหลดนอกประเทศญี่ปุ่น  และไม่รวมเพลง "Will")
| วางจำหน่าย | ชาร์ต | อันดับสูงสุด | ยอดขายสัปดาห์แรก | ยอดขายรวม | อยู่ในชาร์ต |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 14 กันยายน พ.ศ. 2548 | Oricon Daily Singles Chart | #1 |  |  |  |
| 14 กันยายน พ.ศ. 2548 | Oricon Weekly Singles Chart | #1 | 168,540 | 326,694 | 14 สัปดาห์ |
| 14 กันยายน พ.ศ. 2548 | Oricon Monthly Singles Chart | #3 |  |  |  |
| 14 กันยายน พ.ศ. 2548 | Oricon Yearly Singles Chart | #23 |  |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของเอเว็กซ์ แทร็กซ์ เก็บถาวร 2006-02-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
CD+DVD ข้อมูลของเอเว็กซ์ แทร็กซ์ เก็บถาวร 2006-01-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้อมูลของออริกอน
| ด ค กอายูมิ ฮามาซากิ |
| --- | --- |
อัลบั้มเพลง:  A Song for ××  LOVEppears  Duty  I am...  RAINBOW  MY STORY  (miss) understood  Secret  Guilty  NEXT LEVEL  Rock'n'Roll Circus  Love songs 
ซิงเกิล:  "Nothing from Nothing"  "Poker face"  "You"}  "Trust"  "For My Dear..."  "Depend on you"  "WHATEVER"  "Love ~Destiny~"  "TO BE"  "Boys & Girls"  "A"  "Appears"  "Kanariya"  "Fly high"  "Vogue"  "Far Away"  "Seasons"  "Surreal"  "AUDIENCE"  "M"  "Evolution"  "NEVER EVER"  "Endless sorrow"  "UNITE!"  "Dearest"  "A song is born"  "Daybreak"  "Free & Easy"  "H"  "Voyage"  "&"  "Forgiveness"  "No way to say"  "Moments"  "INSPIRE"  "Carols"  "STEP you / is this LOVE?"  "fairyland c/w alterna"  "HEAVEN"  "Bold & Delicious / Pride"  "Startin' / Born To Be..."  "BLUE BIRD"  "Glitter / fated"  "Talkin' 2 myself"  "Together When..."  "Mirrorcle World"  "Days / GREEN"  "Rule / Sparkle"  "Sunrise / Sunset ~LOVE is ALL~"  "You were... / BALLAD"  "MOON / blossom"  "crossroad"  "L" 
ดูเพิ่มเติม:  อัลบั้มรวมเพลงและมินิอัลบั้ม  อัลบั้มรีมิกซ์  บันทึกการแสดงสด
โรเบิร์ต ดาลินเซ

| โรเบิร์ต ดาลินเซ |
| --- | --- |
เกิด: 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525
โรเบิร์ต ดาลินเซ (Roberto Dalisay) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 สถิติการชก 53 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 7 ) เสมอ 5 แพ้ 26
ประวัติ

ดาลินเซขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 29 มกราคม พ.ศ. 2542 แพ้น็อค ออร์ลันโด ปาดีโญ ยก 1 การชก 6 ครั้งแรกของดาลินเซมีแต่แพ้และเสมอ เริ่มชกชนะในการขกครั้งที่ 7 จากนั้น ก็ชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้มาชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์ในไทย ไม่ได้แชมป์ จากนั้นได้ชิงแชมป์ IBF รุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน ฟ้าประกอบ รักเกียรติยิม ไม่ได้แชมป์ ต่อมาใน พ.ศ. 2547 ดาลินเซได้เข้าร่วมการแข่งขันมวยสากลลีกรุ่นแบนตัมเวทของฟิลิปปินส์ ซึ่งดาลินเซเข้าถึงรอบแปดคนสุดท้าย ก่อนจะแพ้คะแนนโดยเทคนิค อีริค บาร์เซโลนาเมื่อ 3 มีนาคม พ.ศ. 2547 ดาลินเซมาชกไนไทยเมื่อ พ.ศ. 2548 แพ้น็อค ทอง ป.โชคชัย จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2549 แพ้น็อค แสงหิรัญ ลูกบ้านใหญ่ ยก 5 และมาชกแพ้คะแนนโดยเทคนิค แสงหิรัญ ลูกบ้านใหญ่ ในอีก 5 เดือนต่อมา ดาลินเซยังขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง ดาลินเซมีโอกาสชิงแชมป์อีก 2 ครั้ง คือ ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 5 กันยายน พ.ศ. 2550 แพ้น็อค ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 7 และชิงแชมป์ IBO เอเชียรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่อินโดนีเซียเมื่อ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2551 แพ้คะแนน ซิมสัน บูตาร์บูตาร์ จากนั้น ดาลินเซก็แขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 1 สิงหาคม 2546 แพ้คะแนน สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์ ที่ กทม.
ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 14 ตุลาคม 2546 แพ้คะแนน ฟ้าประกอบ รักเกียรติยิม ที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 30 มกราคม 2549 แพ้น็อค แสงหิรัญ ลูกบ้านใหญ่ ยก 5 ที่ ปทุมธานี
ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 5 กันยายน 2550 แพ้น็อค ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 7 ที่ กทม.
เหตุการณ์แก๊สระเบิดที่ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ พ.ศ. 2533

| --- | --- |
thจุดเกิดเหตุ
วันที่: 24 กันยายน พ.ศ. 2533; 34 ปีก่อน (2533-09-24)
ที่ตั้ง: กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
พิกัด: 13°44′59″N 100°32′56″E﻿ / ﻿13.7497°N 100.5490°E﻿ / 13.7497; 100.5490
ประเภท: ระเบิด
เสียชีวิต: 88
บาดเจ็บไม่ถึงตาย: 36
เหตุการณ์แก๊สระเบิดที่ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ พ.ศ. 2533 เป็นอุบัติเหตุแก๊สระเบิดที่ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ในคืนวันจันทร์ที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2533 มีผู้เสียชีวิต 88 คน และบาดเจ็บอีก 36 คน แต่บันทึกโบแดงกล่าวว่ามีผู้เสียชีวิต 91 ศพ ส่วนจตุพล ชมภูนิช นักแสดง วิทยากรและนักพูด กล่าวว่ามีผู้เสียชีวิตร่วม 100 ศพ นับเป็นข่าวอุบัติเหตุที่ครึกโครมที่สุดในสมัยนั้น
เหตุการณ์โศกนาฎกรรม

เหตุเกิดเวลาประมาณ 22.00 น. นายสุทัศน์ ฝักแคเล็ก ลูกจ้างบริษัทอุตสาหกรรมแก๊สสยาม จำกัด (ปัจจุบันคือ บริษัท สยามแก๊ส แอนด์ ปิโตรเคมีคัลส์ จำกัด (มหาชน)) ขับรถบรรทุกแก๊สของบริษัทลงทางด่วนเพชรบุรีตัดใหม่ด้วยความเร็วเพื่อให้พ้นไฟแดง แต่รถพลิกคว่ำ ตัวรถไถไปกับพื้น ถังบรรจุแก๊สรูปแคปซูล 2 ถัง ถังละ 3,770 ลิตร หลุดออกจากตัวรถ แก๊สรั่วพวยพุ่งออกมา เกิดเป็นประกายไฟและระเบิดเสียงดังหลายครั้ง ทำให้บริเวณถนนเพชรบุรีตัดใหม่และละแวกใกล้เคียงกลายเป็นทะเลเพลิงในไม่กี่วินาที เพลิงลุกลามรวดเร็ว คลอกผู้คนในรถยนต์ซึ่งติดไฟแดงอยู่จนเสียชีวิตทันทีหลายราย บางรายเสียชีวิตเพราะสำลักควัน บางคนที่หนีออกมาได้ก็บาดเจ็บสาหัส เนื้อตัวเป็นแผลพุผองจากเปลวเพลิง ขณะเดียวกัน ถังแก๊สอีกถังที่ยังติดอยู่กับตัวรถไม่อาจทนทานความร้อนได้ ก็ระเบิดอีกครั้ง ตึกแถวสองฟากถนนเกิดเพลิงลุกท่วม และลามไปติดแผ่นป้ายโฆษณาขนาดใหญ่เกิดเป็นลูกเพลิงสูงท่วมตึกสามชั้น หม้อแปลงไฟฟ้าที่ตั้งอยู่ข้างถนนเกิดช็อต กระแสไฟฟ้าถูกตัดขาด ทำให้ไฟดับ และเกิดเป็นลูกเพลิงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสีแดงฉาน ผู้อาศัยในบริเวณนั้นและละแวกใกล้เคียง รวมทั้งชุมนุมแออัดนับ 100 หลังคาเรือน พากันหลบหนีเอาชีวิตรอด เพลิงยังคงไหม้ต่อเนื่องนานนับชั่วโมง เจ้าหน้าที่จากหน่วยกู้ชีพและตำรวจดับเพลิงพยายามฉีดน้ำสกัดกั้น แต่แก๊สฟุ้งกระจายในอากาศ ทำให้ระงับเพลิงได้ยาก ต้องใช้เวลาถึง 24 ชั่วโมงจึงควบคุมเพลิงให้สงบลงได้ราว 22.00 น.ของวันถัดมา
การพิพากษาคดี

ศาลฎีกาบรรยายเหตุการณ์ครั้งนี้ไว้ในคำพิพากษาที่ 3446/2537 ลงวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2537 ว่า
"เมื่อวันที่ 24 กันยายน 2533 เวลาประมาณ 22 นาฬิกา นายสุทัศน์ ฝักแคเล็ก ลูกจ้างของจำเลยที่ 1 ขับรถยนต์บรรทุกก๊าซคันเกิดเหตุลงจากทางด่วนมาที่ถนนเพชรบุรีด้วยความเร็วเพื่อเร่งให้พ้นสัญญาไฟจราจรที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นสัญญาไฟแดง นายสุทันเลี้ยวรถไปทางด้านขวามุ่งหน้าจะไปสี่แยกมักกะสัน แต่รถยนต์บรรทุกก๊าซคันเกิดเหตุพลิกตะแคงครูดไปกับพื้นถนนจนถึงหน้าอาคารหอพักริมถนนเพชรบุรี ถังบรรจุก๊าซสองถังหลุดออกจากตัวรถ ก๊าซปิโตรเลียมเหลว (แอล.พี.จี.) ที่บรรทุกมารั่วแผ่กระจายเป็นบริเวณกว้าง แล้วระเบิดเกิดเพลิงลุกไหม้ นายสุทันถึงแก่ความตายในรถ เพลิงลุกลามไหม้บ้านเรือนในชุมชนแออัดซึ่งอยู่ด้านซ้ายของถนนเพชรบุรีเสียหาย ไหม้ตึกแถวด้านซ้ายและขวาของถนนเพชรบุรีจำนวน 51 ห้อง รถยนต์และรถจักรยานยนต์ซึ่งจอดอยู่ในถนนเพชรบุรีตั้งแต่แยกทางด่วนถึงแยกถนนวิทยุเสียหายประมาณ 67 คัน และจากเพลิงไหม้ดังกล่าวเป็นเหตุให้มีบุคคลถึงแก่ความตาย 88 คน ได้รับอันตรายสาหัส 24 คน ได้รับอันตรายแก่กาย 12 คน ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน 214,926,282 บาท"
รถบรรทุกแก๊สคันนี้ไม่ได้มาตรฐานตามที่กฎหมายกำหนดไว้ คือ ไม่มีข้อต่อระหว่างถังแก๊สกับตัวรถ ซึ่งมีประโยชน์ในการยึดวัสดุติดกับตัวรถไม่ให้เคลื่อนหรือหล่นลงมาจนเกิดอันตราย และไม่มีสายรัดถังแก๊สเหมือนกับที่รถบรรทุกแก๊สทั่วไปใช้กัน ในหนังสือ รพี'34 ได้กล่าวถึงอีกสาเหตุหนึ่งของเหตุการณ์โศกนาฎกรรมแก๊สระเบิดว่าเกิดจากผู้ขับรถบรรทุกแก๊สประสาทหลอนจากการเสพยาม้า
เหตุการณ์นี้ยังเป็นฉากหนึ่งในภาพยนตร์เรื่อง คนเห็นผี ของ ออกไซด์ แปง เมื่อ พ.ศ. 2545
ดูเพิ่ม

บันทึกเหตุการณ์ (รายละเอียดในรายการนี้ ไม่ตรงกับข้อมูลในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3446/2537)
เหตุการณ์อื่นที่คล้ายกัน

หลังจากเหตุการณ์รถแก๊สระเบิดที่ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ ในปีพ.ศ. 2533 ได้มีการเข้มงวดรถบรรทุกแก๊สมากขึ้น อย่างไรก็ตาม เกิดเหตุกับรถบรรทุกแก๊สอีกหลายครั้ง เช่น
วันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2555 รถบรรทุกแก๊ส LPG ชนราวสะพานพลิกคว่ำ บริเวณปากซอยพัฒนาการ 20-22 ส่งผลให้แก๊สรั่วไหลจนเกิดระเบิด และทำให้มีเปลวเพลิงลุกไหม้สูงเท่ากับตึก 4 ชั้น มีผู้บาดเจ็บ 3 ราย
วันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 รถบรรทุกแก๊สแอลพีจีพลิกคว่ำบนถนนลำลูกกา ส่งผลให้แก๊สแอลพีจีรั่วไหลพวยพุ่งออกมาจำนวนมาก
วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 รถบรรทุกถังแก๊สพลิกคว่ำบริเวณเชิงสะพานพระราม 3 ถนนพระราม 3 ไม่มีผู้บาดเจ็บ
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพเหตุการณ์จากหนังสือพิมพ์มติชน ฉบับ วันพุธที่ 26 กันยายน 2533
สยามจดหมายเหตุ, 17(27-52), 984. กรุงเทพฯ : สยามบรรณ, 2535.
"ผู้หญิงวันนี้ ในโลกแห่งความเป็นจริง...วินิตา เลขวณิช", สกุลไทย, 53(2746-2749), 32-59. กรุงเทพฯ : อักษรโสภณ, 2550.
อาทร จันทวิมล. ประวัติของแผ่นดินไทย. อักษรไทย, 2546. 445 หน้า. หน้า 343. ISBN 978-974-917-970-3
โมมิจิ นิชิยะ

โมมิจิ นิชิยะ (ญี่ปุ่น: 西矢 椛; โรมาจิ: Nishiya Momiji) เป็นนักกีฬาสเกตบอร์ดชาวญี่ปุ่นซึ่งได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันสเกตบอร์ดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 และเป็นนักกีฬาคนแรกที่ได้รับเหรียญทองโอลิมปิกในกีฬาสเกตบอร์ดประเภทสตรีตหญิง เธอเป็นนักกีฬาโอลิมปิกทีมชาติญี่ปุ่นอายุน้อยที่สุดที่ได้รับเหรียญทอง โดยในขณะนั้นเธออายุได้ 13 ปี 330 วัน ซึ่งทำให้เธอเป็นนักกีฬาที่อายุน้อยที่สุดเป็นอันดับที่สามที่ได้รับเหรียญทองกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน รองจากมาร์เจอรี เกสตริง (สหรัฐ, กระโดดน้ำ, เบอร์ลิน 1936, 13 ปี 268 วัน) และเคลาส์ แซร์ตา (ทีมรวมเยอรมนี, เรือพาย, โรม 1960, 13 ปี 283 วัน)
ผลงาน

นิชิยะเข้าแข่งขันเอ็กซ์เกมส์ฤดูร้อน 2019 ในประเภทสตรีตหญิงที่มินนีแอโพลิส ซึ่งเธอทำคะแนนได้ 90.00 คะแนนและได้รับเหรียญเงิน โดยเหรียญทองในการแข่งขันครั้งนั้นเป็นของเพื่อนร่วมชาติ อาโอริ นิชิมูระ ซึ่งทำได้ 92.00 คะแนน
นิชิยะได้รับเหรียญเงินจากการแข่งขันสเกตบอร์ดชิงแชมป์โลก 2021 ที่โรมหลังจากทำคะแนนได้ 14.17 คะแนน ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2021 เธอสะสมคะแนนได้เป็นอันดับที่ 5 ในการจัดอันดับสำหรับการแข่งขันโอลิมปิก และทำให้เธอผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ในการแข่งขันประเภทสตรีตหญิง เธอทำคะแนนได้ 15.26 คะแนนและได้รับเหรียญทอง ซึ่งทำให้เธอเป็นนักกีฬาโอลิมปิกทีมชาติญี่ปุ่นอายุน้อยที่สุดที่ได้รับเหรียญทอง และเป็นนักกีฬาที่อายุน้อยที่สุดเป็นอันดับที่สามที่ได้รับเหรียญทอง
โรมานซ์คาร์

รถโรมานซ์คาร์บวนแรกในปี ค.ศ. 1957 รถไฟ 3000 ซีรีส์ เอสอี
โรมานซ์คาร์ 3000, 3100 และ 7000 ซีรีส์
โรมานซ์คาร์ 10000 เอชไอเอสอี
20000 ซีรีส์ อาร์เอสอี
30000 ซีรีส์ อีเอ็กซ์อี
50000 ซีรีส์ วีเอสอี เริ่มให้บริการในปี ค.ศ. 2005
60000 ซีรีส์ เอ็มเอสอี
70000 ซีรีส์ เอ็มเอสอี
โรมานซ์คาร์ (ญี่ปุ่น: ロマンスカー; โรมาจิ: Romansukā; Romancecar) เป็นขบวนรถไฟด่วนพิเศษของบริษัทรถไฟฟ้าโอะดะเกียว ให้บริการในเส้นทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงโตเกียว สู่เมืองท่องเที่ยวอย่างฮะโกะเนะและโกะเท็มบะ และเมืองชายหาดอย่างนุมะซุและเอะโนะชิมะ เริ่มให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1957 โดยรถไฟ 3000 ซีรีส์ เอสอี สามารถทำลายสถิติโลก ทำความเร็วได้สูงสุดถึง 145 กิโลเมตร/ชั่วโมง ในประเภทรถไฟรางแคบ
เส้นทางบริการ

ฮะโกะเนะ และ ซูเปอร์ฮะโกะเนะ ระหว่าง ชินจุกุ และ ฮะโกะเนะ ยุโมะโตะ (บนเส้นทาง สายฮะโกะเนะโทะซัน, สถานีสำหรับผู้ที่เดินทางไป น้ำพุร้อนและภูเขาฮะโกะเนะ)
เมโทรฮะโกะเนะ ระหว่าง ฮะโกะเนะ-ยุโมะโตะ และ คิตะ-เซนจุ (ทางตะวันออกเฉียงเหนือของโตเกียว) (วิ่งผ่านเส้นทางของโตเกียวเมโทรสายชิโยะดะ จาก โยะโยะงิ-อุเอะฮะระ)
เอโนะชิมะ ระหว่าง ชินจุกุ และ คะตะเซะ เอะโนะชิมะ (ในเมือง ฟุจิซะวะ, คะนะงะวะ)
อะซะงิริ ระหว่าง ชินจุกุ และ นุมะซุ บนเส้นทางของ บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตอนกลาง สายโกะเท็มบะ
ซะงะมิ ระหว่าง ชินจุกุ และสถานีรถไฟโอะดะวะระ (ในเมือง โอะดะวะระ, คะนะงะวะ)
โฮมเวย์ รถไฟวิ่งออกจากชินจุกุสู่ฮะโกะเนะ ยุโมะโตะ, คะตะเซะ-เอะโนะชิมะ และ คะระกิดะ (ในเมือง ทะมะ)
เมโทรซะงะมิ ระหว่าง ฮง-อัตสึงิ และ คิตะ-เซนจุ (ผ่านเส้นทางของโตเกียวเมโทรสายชิโยะดะ)
เมโทรโฮมเวย์ ระหว่าง คะระกิดะและคิตะ-เซนจุ (ผ่านเส้นทางของโตเกียวเมโทรสายชิโยะดะ)
เบย์ รีสอร์ท ระหว่าง ฮง-อัตสึงิ และ ชิน-กิบะ ผ่านเส้นทางของโตเกียวเมโทรสายชิโยะดะ และ โตเกียวเมโทรสายยุระกุโช
โมยา เรปุบริกา

| --- | --- |
Моја Република
เพลงชาติของRepublika Srpska   an entity of   Bosnia and Herzegovina
เนื้อร้อง: Mladen Matović (Младен Матовић), 2008
ทำนอง: Mladen Matović
รับไปใช้: 2012 (Official)

ตัวอย่างเสียง
Moja Republika (Chorus)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
โมยา เรปุบริกา เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐเซิร์บสกาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
เนื้อร้อง

| อักษรซีริลลิกเซอร์เบีย | ภาษาเซอร์เบีย/โครเอเชีย/บอสเนีย | คำแปลภาษาอังกฤษ |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  Тамо гдје најљепша се зора буди  Часни и поносни живе добри људи  Тамо гдје се рађа нашег сунца сјај  Горд и пркосан је мој завичај За њега сви се сад помолимо  Другу земљу ми немамо У срцу мом само је један дом  У срцу  велика моја република  У срцу мом најљепша звијезда сја  Моја република, Република Српска Тамо гдје су наши преци давни  Име уписали у сваки корак славни  Тамо гдје се рађа нашег сунца сјај  Горд и пркосан је мој завичај За њега сви се сад помолимо  Другу земљу ми немамо У срцу мом само је један дом  У срцу је велика моја република  У срцу мом најљепша звијезда сја  Моја република, Република Српска  |  Tamo gdje najljepša se zora budi  Časni i ponosni žive dobri ljudi  Tamo gdje se rađa našeg sunca sjaj  Gord i prkosan je moj zavičaj Za njega svi se sad pomolimo  Drugu zemlju mi nemamo U srcu mom samo je jedan dom  U srcu  velika moja republika  U srcu mom najljepša zvijezda sja  Moja republika, Republika Srpska Tamo gdje su naši preci davni  Ime upisali u svaki korak slavni  Tamo gdje se rađa našeg sunca sjaj  Gord i prkosan je moj zavičaj Za njega svi se sad pomolimo  Drugu zemlju mi nemamo U srcu mom samo je jedan dom  U srcu  velika moja republika  U srcu mom najljepša zvijezda sja  Moja republika, Republika Srpska  |  Where the most beautiful sunrise awakens  There live good people, honourable and proud,  Where the shine of our sun is being born  There is my homeland - proud and defiant. Now let's all pray for it  We have no other land. In my heart there's only one home  My republic is great in heart  In my heart the most beautiful star shines  My republic, Republic of Srpska Where our forefathers from the past  had written their names in every Slavic step,  Where the shine of our sun is being born  There's my homeland - stout and defiant. Now let's all pray for it  We have no other land. In my heart there's only one home  My republic is great in heart  In my heart the most beautiful star shines  My republic, Republic of Srpska  |  |
โรเบิร์ต เจ. ออตเตอร์แมน

โรเบิร์ต เจ. ออตเตอร์แมน เป็นนักการเมืองจากสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรรัฐโอไฮโอ เขตที่ 5 ตั้งแต่วันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 2001 จนถึงวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2007 สังกัดพรรคเดโมแครต และภายหลังที่ โรเบิร์ต เจ. ออตเตอร์แมน วางมือ ได้ส่งมอบให้ จอห์น ออตเตอร์แมน เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแทนตนเอง
โรเบิร์ต อาร์. เบอร์รีแมน

โรเบิร์ต รูฟุส เบอร์รีแมน (เกิดเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1902 - เสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1969) เป็นนักการเมืองจากสหรัฐอเมริกา สังกัดพรรคเดโมแครต โดยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรรัฐแอละแบมา เขต 2 ตั้งแต่วันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1967 จนกระทั่งเสียชีวิตในวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 เบอร์รีแมนสมรสกับเคไล เทอร์รี่ และมีบุตรด้วยกันจำนวน 1 คน