stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อีฟ โรเช (บริษัท)

| --- | --- |

ร้านอีฟ โรเช ในสาขาฮ่องกง
ประเภท: บริษัทลูก
อุตสาหกรรม: เครื่องสำอาง
ก่อตั้ง: 1965; 59 ปีที่แล้ว (1965)
ผู้ก่อตั้ง: อีฟ โรเช
สำนักงานใหญ่: แรน, ฝรั่งเศส
จำนวนที่ตั้ง: มากกว่า 3,000 ร้าน
พื้นที่ให้บริการ: 88 ประเทศทั่วโลก
บุคลากรหลัก: บริส โรเช
ผลิตภัณฑ์: บำรุงผิว เครื่องสำอาง เครื่องหอม
พนักงาน: 13,500 คน
บริษัทแม่: Groupe Rocher
อีฟ โรเช (ฝรั่งเศส: Yves Rocher) เป็นบริษัทผลิตภัณฑ์บำรุงผิว เครื่องสำอาง และน้ำหอมของฝรั่งเศส ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1965 โดยอีฟ โรเช ผู้ประกอบการชาวฝรั่งเศสในลา กาซิญี่  ปัจจุบันบริษัทมีร้านค้ากว่า 3,000 แห่ง โดยประมาณครึ่งหนึ่งเป็นสาขาแฟรนไชส์ใน 88 ประเทศใน 5 ทวีป และมีพนักงาน 13,500 คน สำนักงานใหญ่ของบริษัทตั้งอยู่ในเมืองแรน แคว้นเบรอตาญ นอกจากนี้ยังดูแลสวนพฤกษศาสตร์ Jardin botanique Yves Rocher de La Gacilly ซึ่งเปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชมที่โรงงานใน ลา กาซิญี่ โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย
สำหรับประสบการณ์ระดับประเทศและระดับนานาชาติของบริษัทในด้านการพัฒนาอย่างยั่งยืนและผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ทำให้รางวัล Environment Possibility Award ได้มอบรางวัลในสาขา "วีรบุรุษด้านสิ่งแวดล้อมแห่งปี" ให้กับอีฟ โรเช ในปี ค.ศ. 2020
โรเช กรุ๊ป ซึ่งเดิมคือ อีฟ โรเช กรุ๊ป มีผลประกอบการ 2.75 พันล้านยูโรในปี ค.ศ. 2019 ในกลุ่มยังรวมถึงแบรนด์ Daniel Jouvance, DR Pierre Ricaud, Isabel Derroisne, Petit Bateau, Kiotis, Stanhome และ Galerie Noemie
อีปาเนมา

| อีปาเนมา |
| --- | --- |
ย่าน
ชายหาดอีปาเนมา ด้านหลังคือภูเขาสองพี่น้อง
พิกัด: 22°59′01″S 43°12′16″W﻿ / ﻿22.98361°S 43.20444°W﻿ / -22.98361; -43.20444
ประเทศ:  บราซิล
รัฐ: รีโอเดจาเนโร
เทศบาลนคร: รีโอเดจาเนโร
เขต: ใต้
อีปาเนมา (โปรตุเกส: Ipanema) เป็นย่านหนึ่งที่ตั้งอยู่ในเขตใต้ของนครรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างย่านเลบลงกับย่านอาร์โปอาโดร์ ชายหาดที่อีปาเนมาเป็นที่รู้จักในระดับสากลจากความนิยมของเพลง "กาโรตาจีอีปาเนมา" ("เด็กสาวจากอีปาเนมา") ซึ่งเป็นเพลงแจ๊สบอสซาโนวาที่อังโตนียู การ์ลุส โฌบิง และวีนีซียุส จี โมไรส์ ร่วมกันแต่งขึ้น
รากศัพท์ของชื่อ อิปานีมา มาจากแม่น้ำที่อยู่ในรัฐเซา เปาโล ที่เป็นภาษาทูปี โดยคำว่า อิปา แปลว่า “สระน้ำ”และะ เนมา “แปลว่ามีกลิ่นเหม็น” โดยแปลโดยรวมว่า “น้ำที่ไร้ประโยชน์”, ทะเลสาบที่เหม็นเน่า, “น้ำขุ่นมัว” หรือ “น้ำที่ไร้ประโยชน์สำหรับการใช้งานของมนุษย์”​
นักประวัติศาสตร์ ทีโอดอโร ซัสไพโอ ได้ให้ความหมายของ อิปานิมาว่า “น้ำที่ไม่ดี”
ส่วนชื่อย่านชุมชนในริโอเดอจาเนโรนั้นได้ตั้งตามชื่อของ โจส แอนโทนิโอ มอเรรา ฟิโล ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งชุมชนนี้และเป็นบารอนแห่งอิปานีมา จากเมืองเซา เปาโล ดังนั้นคำว่า อิปานีมา ไม่ได้หมายถึงทะเล หรือ ชายหาด ในย่านอิปานีมา ของริโอ เดอจาเนโร แต่เป็นการตั้งชื่อตามตำแหน่งของผู้ก่อตั้งจากเซา เปาโล
ส่วนพื้นที่ที่อย่ที่ติดกับย่านโคปาคาบานา คนในพื้นที่รู้จักกันในนามว่า “โคปานีมา”
ชายหาดที่อีปาเนมาขึ้นชื่อในเรื่องการพัฒนาที่หรูหราและชีวิตทางสังคม ภูเขาสองลูกที่เรียกว่า โดยส์อีร์เมาส์ ("สองพี่น้อง") ตั้งตระหง่านอยู่ทางปลายด้านตะวันตกของชายหาดซึ่งแบ่งออกเป็นส่วน ๆ โดยสถานีเจ้าหน้าที่ชีวพิทักษ์ (lifeguard) บริเวณชายหาดมีเบียร์และเหล้ากาชาซาขายอยู่ทั่วไป และมักมีกลุ่มคนเล่นฟุตบอล วอลเลย์บอล และฟุตวอลเลย์ซึ่งเป็นกีฬาที่คนท้องถิ่นคิดขึ้นจากการผสมผสานระหว่างวอลเลย์บอลกับฟุตบอล
อาสนวิหารโอเติง

| อาสนวิหารนักบุญลาซารัสแห่งโอเติง |
| --- | --- |
Cathédrale Saint-Lazare d'Autun

ศาสนา
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
ภูมิภาค: บูร์กอญ
ผู้อุปถัมภ์: นักบุญลาซารัส
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ออเติง, ประเทศฝรั่งเศส 
ประเทศ: ฝรั่งเศส
ผู้บริหาร: Diocèse d'Autun
พิกัดภูมิศาสตร์: 46°56′42″N 4°17′57″E﻿ / ﻿46.9450°N 4.2991°E﻿ / 46.9450; 4.2991
สถาปัตยกรรม
ประเภท: โบสถ์
รูปแบบ: โรมาเนสก์
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 1120
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1146
อาสนวิหารโอเติง (ฝรั่งเศส: Cathédrale d'Autun) หรือชื่อเต็มคือ อาสนวิหารนักบุญลาซารัสแห่งโอเติง (Cathédrale Saint-Lazare d'Autun) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกอันเป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลโอเติง ตั้งอยู่ที่เมืองโอเติง จังหวัดโซเนลัวร์ แคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญลาซารัสแห่งแอ็กซ์
สร้างขึ้นในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 เพื่อเป็นอาสนวิหารหลังใหม่ทดแทน "อาสนวิหารนักบุญนาซาริอุสแห่งโอเติง" อาสนวิหารหลังเก่าซึ่งสร้างมาตั้งแต่สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 5
อาสนวิหารโอเติงเป็นหนึ่งในตัวอย่างของอาสนวิหารแบบโรมาเนสก์ที่ประกอบด้วยทั้งงานสถาปัตยกรรมและศิลปะตกแต่งภายในช่วงที่สมัยที่ศิลปะโรมาเนสก์มีความเจริญถึงขีดสุด และยังเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ในประเทศฝรั่งเศส
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1840
ประวัติ

อาสนวิหารแห่งแรกของเมืองโอเติงถูกสร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 5 ต่อมาได้รับการเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารที่อุทิศแด่นักบุญนาซาริอุสแห่งมิลาน เนื่องจากมีการบรรจุเรลิกของท่านไว้ยังที่อาสนวิหารแห่งนี้ (ปัจจุบันเหลือเพียงชาเปลสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14) ซึ่งต่อมาได้ถูกขยายและบูรณะหลายครั้ง ต่อมาประมาณปี ค.ศ. 970 ได้มีการย้ายเรลิกของนักบุญลาซารัสมาจากมาร์แซย์ ด้วยความเข้าใจว่าเป็นเรลิกของนักบุญลาซารัสแห่งเบธานี ซึ่งเป็นพระสหายคนสำคัญของพระเยซูในอดีต จึงเป็นเหตุให้มีผู้แสวงบุญมากมายมาที่อาสนวิหารหลังเก่านี้ จึงมีความจำเป็นที่จะต้องขยับขยายโบสถ์ โดยมุขนายกเอเตียน เดอ โบเฌ ได้เลือกที่จะสร้างอาสนวิหารหลังใหม่แทน โดยเลือกพื้นที่ใกล้เคียงถัดไปทางทิศเหนือ ซึ่งในปัจจุบันยังคงเห็นหลักฐานหลงเหลืออยู่
อาสนวิหารแห่งใหม่นี้เป็นโครงการของมุขนายกเอเตียน เดอ โบเฌ เพื่อเป็นที่บรรจุเรลิกของนักบุญลาซารัส การก่อสร้างได้เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1120 โดยมีการวางแผนที่จะแล้วเสร็จให้เร็วที่สุดในปี ค.ศ. 1130 และในที่สุดก็เสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 1146 การเคลื่อนย้ายเรลิกของนักบุญลาซารัสก็ได้ทำพิธีในปีนั้น ยกเว้นบริเวณมุขทางเข้าซึ่งกว่าจะแล้วเสร็จก็กินเวลาอีกหลายปีต่อมา และหลุมศพของนักบุญลาซารัสซึ่งเป็นสักการสถานตั้งอยู่ตรงบริเวณร้องเพลงสวดสร้างประมาณปี ค.ศ. 1160-1170 ภายหลังถูกทำลายในระหว่างการบูรณะซ่อมแซมเมื่อค.ศ. 1766
การก่อสร้างได้อาศัยแบบทางสถาปัตยกรรมและการตกแต่งภายในมาจากมหาวิหารปาแร-เลอ-มอนียาล ซึ่งมีองค์ประกอบเด่น ๆ ที่เหมือนกันคือ ภายในเป็นเพดานโค้งทรงประทุน ซึ่งสร้างภายหลังจากการเสกเป็นขึ้นเป็นอาสนวิหารในปี ค.ศ. 1132  และต่อมาได้มีการต่อเติมส่วนของครีบยันลอยในสมัยนี้ ยอดแหลมสร้างในปี ค.ศ. 1469 โดยคาร์ดินัลรอแล็ง บริเวณเหนือจุดตัดกลางโบสถ์เคยเป็นที่ตั้งของหอนาฬิกาแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ซึ่งสูงถึง 80 เมตร ซึ่งต่อมาถูกฟ้าผ่าและพังทลายลง
ถึงแม้ว่าจะมีการปรับแต่งส่วนประกอบต่าง ๆ ภายนอกให้เป็นแบบกอทิก อาทิ หอระฆัง ยอดแหลม ชาเปลข้าง เป็นต้น อย่างไรก็ตาม อาสนวิหารแห่งนี้โดยรวมยังโดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ โดยเฉพาะรายละเอียดการตกแต่งภายในอาสนวิหาร
ตั้งแต่ ค.ศ. 1793–1805 อาสนวิหารแห่งนี้เคยเป็นที่อยู่ของ มาดอนนาแห่งเสนาบดีรอแล็ง ภาพเขียนสีน้ำมันของยัน ฟัน ไอก์ จิตรกรเอกชาวเนเธอร์แลนด์ ซึ่งปัจจุบันได้จัดแสดงถาวรอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม

แผนผังโดยรวมของอาสนวิหารเป็นทรงกางเขนละติน แบ่งเป็นบริเวณกลางโบสถ์แบบมีทางเดินข้าง แขนกางเขนแบบโถงเดี่ยว และบริเวณร้องเพลงสวดแบบครึ่งวงกลม 3 ด้าน ภายในประกอบด้วยบริเวณกลางโบสถ์และทางเดินข้างละฝั่ง แบ่งเป็นทั้งหมดเจ็ดช่วงเสา ซึ่งแต่ละช่วงกั้นโดยผนังที่มีช่องโค้งสันที่เรียงกันอย่างขนานทั้งสองฝั่ง บริเวณหัวเสาสลักเสลาเป็นลวดสวยงามด้วยลายตามแบบโรมาเนสก์ การรับน้ำหนักของผนังไม่พบการใช้ครีบยันลอยแต่อย่างใดในตอนแรก ซึ่งทำให้มีความเสี่ยงของการพังทลายลงมา และเพิ่งจะติดตั้งภายหลังในคริสต์ศตวรรษที่ 13 บริเวณโถงทางเข้ามีความหนาสองช่วงเสา และบริเวณด้านบนนั้นเป็นที่ตั้งของหอคอยแฝดซึ่งเป็นงานสร้างใหม่ในสมัยช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19  ตามแบบของเดิม (สันนิษฐานจากหอที่ปาแร-เลอ-มอนียาล) และบริเวณจุดตัดกลางโบสถ์มีด้านบนเป็นหอคอยกลางแบบกอทิกซึ่งสร้างในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15 บริเวณปลายยอดเป็นไม้กางเขน
บริเวณกลางโบสถ์นั้นแบ่งตามความสูงเป็นทั้งหมด 3 ระดับ ล่างสุดเป็นซุ้มทางเดิน ถัดไปเป็นระเบียงแนบ และบนสุดเป็นช่องรับแสง ซึ่งแต่ละชั้นจะสังเกตได้โดยง่ายจากบัวเชิงตกแต่ง โดยความสูงของบริเวณกลางโบสถ์นี้ถูกสร้างสรรค์ขึ้นโดยการใช้ช่องโค้งสันแบบปลายแหลม ซึ่งในแต่ละช่วงเสาจะแยกกันเป็นสันโค้งจรดบริเวณเพดานในแต่ละช่วง บริเวณแขนกางเขนมีความกว้างเท่ากับสองช่วงเสาของบริเวณกลางโบสถ์ และยื่นออกมาเล็กน้อยจากดานข้าง ช่วงฝั่งทางเข้าด้านในเป็นโถงทางเข้าซึ่งมีช่องโค้งปลายแหลมอยู่เหนือบริเวณประตูทางเข้าคู่ บริเวณฐานของระเบียงแนบตกแต่งเป็นบัวเชิงสลักเป็นลายใบกุหลาบ และถัดไปด้านบนเป็นบานหน้าต่างตันทั้งหมด 3 บาน
บริเวณร้องเพลงสวดนั้นก่อสร้างภายหลังราวคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในแบบสถาปัตยกรรมกอทิก และงานกระจกสีเป็นงานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20
อีกหนึ่งส่วนที่มีความน่าสนใจได้แก่การตกแต่งบริเวณหัวเสาในแต่ละช่วงเสาอย่างวิจิตรซึ่งเป็นงานของฌีลแบร์ สลักเป็นการเล่าเรื่องเหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ ตามพระคัมภีร์ อาทิ พระเยซูหนีไปอียิปต์ วันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์ เป็นต้น
ฉากประดับแท่นบูชา Noli me tangere (อย่าแตะต้องเรา) เป็นงานชิ้นเดียวในอาสนวิหารที่มีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นภาพของมารีย์ชาวมักดาลากับพระเยซูคั่นกลางด้วยต้นไม้ และทรงยกพระหัตถ์ทำท่าทางก่อนที่จะตรัสให้แก่นักบุญมารีย์ชาวมักดาลาว่า "Noli me tangere"
นอกจากนี้ ยังพบงานศิลปะอีกบางส่วน อาทิ ภาพเขียนขนาดใหญ่ของฌ็อง-โอกุสต์-ดอมีนิก แอ็งกร์ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับมรณสักขีและนักบุญแซ็งฟอเรียงแห่งโอเติง ตั้งอยู่ด้านหน้าห้องเก็บเครื่องพิธีภายในอาสนวิหาร อีกชิ้นหนึ่งได้แก่ภาพเขียนชื่อว่า การฟื้นคืนชีพของนักบุญลาซารัส ของฟร็องซัว-โฌแซ็ฟ แอ็ง จิตรกรชาวฝรั่งเศส วาดในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และยังมีภาพพระแม่ระทมทุกข์ ผลงานของแกวร์ชีโน ชาวอิตาลี และภาพพระเยซูสิ้นพระชนม์ ผลงานของดานีเยล ไซเทอร์
ฉากประดับแท่นบูชา Noli me tangere
การฟื้นคืนชีพของนักบุญลาซารัส โดยฟร็องซัว-โฌแซ็ฟ แอ็ง
งานกระจกสีบริเวณร้องเพลงสวด
บริเวณโถงทางเข้าโบสถ์และออร์แกน
เพดานและการตกแต่ง
ตัวอย่างงานสลักหัวเสา
ข้อมูล

Autun Cathedral ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
อาสนวิหารโอเติง ที่ archINFORM (in German)
(ในภาษาฝรั่งเศส) Art-Roman.net: La Cathédrale d'Autun
(ในภาษาฝรั่งเศส) L'Art Roman en Bourgogne: Autun
บรรณานุกรม

François Collombet, Les plus belles cathédrales de France, Paris, Sélection du Readers Digest, ISBN 2-7098-0888-9, 1997, p. 142–145.
Gérard Denizeau, Histoire visuelle des Monuments de France, Paris, Larousse, ISBN 2-03-505201-7, 2003, p. 60–61.
Raymond Oursel, Bourgogne romane, (7e édition), La Pierre-qui-Vire (France), Édition Zodiaque, 1979.
Marcel Durliat, L'art roman, 1989, Ed. Citadelles/Mazenod (rééd. avec mise à jour en 2009).
Denis Grivot et George Zarnecki, Gislebertus, sculpteur d'Autun, Paris, 1960.
Francis Salet, « La sculpture romane en Bourgogne, à propos d'un livre récent », dans Bulletin Monumental, tome 119, oct.-déc. 1961, p. 325-343.
อาแอ็ส ม็องกัสปอร์

สมาคมกีฬาม็องกัสปอร์ (ฝรั่งเศส: Association Sportive Mangasport) หรือ อาแอ็ส ม็องกัสปอร์ (AS Mangasport) เป็นสโมสรฟุตบอลของกาบอง ตั้งอยู่ในเมืองมออ็องดา ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1962 และเล่นที่สนามกีฬาอ็องรี ซีลโวซ
ความสำเร็จ

กาบงช็องปียอนานาซียอนาล เดเอิง: 9
กุปดูว์กาบงแอ็งแตร์เกลิบ: 6
ซูว์แปร์กุปดูว์กาบง: 3
ผู้เล่นปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ดูเพิ่ม

(ฝรั่งเศส) เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2019-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อีล-เดอ-ฟร็องส์

อีล-เดอ-ฟร็องส์ (ฝรั่งเศส: Île-de-France) อาจหมายถึง
อีล-เดอ-ฟร็องส์ (จังหวัด) จังหวัดโบราณในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ แคว้นหนึ่งในประเทศฝรั่งเศส มีกรุงปารีสเป็นเมืองหลวงแคว้น
อีล-เดอ-ฟร็องส์ จัตุรัสกลางกรุงปารีส บนเกาะเมือง (Île de la Cité)
อีล-เดอ-ฟร็องส์ (แกะ) พันธุ์แกะชนิดหนึ่ง
อีล-เดอ-ฟร็องส์ ชื่อในอดีตของประเทศมอริเชียส สมัยเป็นอาณานิคมของประเทศฝรั่งเศส
อี-ทาวเวอร์

อี-ทาวเวอร์
อี-ทาวเวอร์ (โปรตุเกส: E-Tower) เป็นตึกระฟ้า เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2002 (พ.ศ. 2545) และเปิดทำการเมื่อ ค.ศ. 2005 (พ.ศ. 2548) ได้กลายเป็นตึกที่สูงที่สุดอันดับที่ 13 ของประเทศบราซิล โดยมีความสูง 148 เมตร หรือ 488 ฟุต และมีทั้งหมด 37 ชั้น ตั้งอยู่ที่เมืองเซาเปาลู ประเทศบราซิล
แหล่งข้อมูลอื่น

E-Tower ในเอ็มโพริส
Diagram of E-Tower
ดูเพิ่ม

ตึกระฟ้า
23°35′37″S 46°41′23″W﻿ / ﻿23.59361°S 46.68972°W﻿ / -23.59361; -46.68972
อาโกซ

| "อาโกซ" |
| --- | --- |
ภาพปกซิงเกิล "อาโกซ"
เพลงโดยเซลีน ดิออน
จากอัลบั้มแดล
วางจำหน่าย: 19 มกราคม พ.ศ. 2551
แนวเพลง: ป๊อป ร็อก
ความยาว: 3:14
ค่ายเพลง: โคลัมเบีย อีพิก
ผู้ประพันธ์เพลง: ฟร็องซวซ ดอแร็ง, ฌัก เวอเนอรูว์โซ
โปรดิวเซอร์: ฌัก เวอเนอรูว์โซ, ตีแยรี บล็องชาร์
"อาโกซ " (ฝรั่งเศส: A cause, "เพราะว่า") คือซิงเกิลที่ 3 ที่จำหน่ายในฝรั่งเศสของเซลีน ดิออน จากอัลบั้ม แดล ส่งเข้าสู่สถานีวิทยุครั้งแรกเมื่อวันที่19 มกราคมพ.ศ. 2551
ฟร็องซวซ ดอแร็ง และฌัก เวอเนอรูว์โซ ประพันธ์เนื้อร้องเพลง "อาโกซ" (นอกจากนี้ ฟร็องซวซ ดอแร็ง ยังประพันธ์เพลง "เอซีลน็องแร็สแตกูน (เฌอเซอแรแซล-ลา)" และฌัก เวอเนอรูว์โซ ประพันธ์เพลง "ซูเลอว็อง", "ตูลอร์เดซอม", "กงทร์นาตูร์", "เฌอเนอวูซูบลีปา", "ตูเลเซอแคร", "อีม็องซีเต", "เลอต็องกีกงต์")
เซลีน ดิออน แสดงเพลงนี้ขณะออกรายการสถานีโทรทัศน์ที่ฝรั่งเศส TF1 TV special ซึ่งทำเพื่ออัลบั้มของเธอ "แดล" ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2550 นอกจากนี้ยังแสดง "อาโกซ" ในรายการ Vivement Dimanche ขณะที่เธอไปฝรั่งเศสในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 และออกอากาศในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 ในช่อง France 2 ขณะที่จัด คอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซส ในฝรั่งเศส
"อาโกซ" เรียบเรียงใหม่โดย Dj Rien และยังไม่มีมิวสิกวิดีโอในขณะนี้
เพลงนี้เคยปรากฏบนชาร์ตอันดับสูงสุด 100 อันดับแรกแอร์เพลฝรั่งเศส ในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2550 โดยไม่มีการวางขายซิงเกิลอย่างเป็นทางการ ขึ้นอันดับสูงสุดที่ 76
แดล ยังมีเพลงอาโกซแบบจังหวะช้าในชื่อว่าเพลง "องแซแตเมอาโกซ" ซึ่งบันทึกเสียงภายหลัง ทำนองโดยมาร์ก ดูว์เพร และฌ็อง-ฟร็องซัว โบร ผู้อำนวยการสร้างคือ Tino Izzo ในฉบับใหม่นี้เนื้อเพลงเหมือนกัน
รูปแบบและรายชื่อเพลง

ซิงเกิลวิทยุสามเพลง (ฝรั่งเศส)
"อาโกซ" (ฉบับอัลบั้ม) – 3:14
"อาโกซ" (ฉบับทำใหม่ในวิทยุ) – 3:14
"อะโลน" – 3:23
ฉบับอย่างเป็นทางการ

"อาโกซ" (ฉบับทำใหม่ในวิทยุ) – 3:14
"อาโกซ" (ฉบับทำใหม่) – 3:41
ชาร์ต

| ชาร์ต (2550) | อันดับ สูงสุด |
| --- | --- |
Top 100 Airplay France: 76
อีดูวาร์ดู การ์วัลยู

อีดูวาร์ดู ดุช ไรช์ การ์วัลยู (โปรตุเกส: Eduardo dos Reis Carvalho, ออกเสียง: [iˈðwaɾðu kɐɾˈvaʎu]) หรือรู้จักกันในชื่อว่า อีดูวาร์ดู เกิดเมื่อวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1982 เป็นนักฟุตบอลชาวโปรตุเกส ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรบรากาในปรีไมราลีกาและทีมชาติโปรตุเกส ในตำแหน่งผู้รักษาประตู
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ อีดูวาร์ดู การ์วัลยู ที่ Soccerbase
อีดูวาร์ดู การ์วัลยู ที่ National-Football-Teams.com
อีดูวาร์ดู การ์วัลยู – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
อีดูวาร์ดู การ์วัลยู – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติโปรตุเกส – ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 การ์วัลยู  2 อัลวึช  3 เปปี  4 Veloso  5 กูเว็งเตรา  6 วีลียัม  7 โรนัลโด (c)  8 โมตีญู  9 H. Almeida  10 วีไยรีญา  11 แอแดร์  12 ปาตรีซียู  13 Costa  14 Neto  15 ราฟา  16 ไมแรลึช  17 นานี  18 Varela  19 A. Almeida  20 อามอริม  21 Pereira  22 แบตู  23 H. Postiga  ผู้ฝึกสอน: เบ็งตู  |  1 การ์วัลยู  2 อัลวึช  3 เปปี  4 Veloso  5 กูเว็งเตรา  6 วีลียัม  7 โรนัลโด (c)  8 โมตีญู  9 H. Almeida  10 วีไยรีญา  11 แอแดร์  12 ปาตรีซียู  13 Costa  14 Neto  15 ราฟา  16 ไมแรลึช  17 นานี  18 Varela  19 A. Almeida  20 อามอริม  21 Pereira  22 แบตู  23 H. Postiga  ผู้ฝึกสอน: เบ็งตู  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติโปรตุเกส – ชนะเลิศ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 (สมัยแรก) |
| --- | --- | --- |
|  1 ปาตรีซียู  2 เบ. อัลวึช  3 เปปี  4 ฟงตึ  5 กึไรรู  6 การ์วัลยู  7 เซ. โรนัลโด (c)  8 โมตีญู  9 แอแดร์  10 ฌอตา. มารียู  11 วีไยรีญา  12 ลอปึช  13 ดานีลู  14 วีลียัม  15 โกมึช  16 ซังชึช  17 นานี  18 ราฟา  19 แอลีเซว  20 กวาแรฌมา  21 แซดริก  22 อีดูวาร์ดู  23 อาดรียัน  ผู้ฝึกสอน: ซังตุช  |  1 ปาตรีซียู  2 เบ. อัลวึช  3 เปปี  4 ฟงตึ  5 กึไรรู  6 การ์วัลยู  7 เซ. โรนัลโด (c)  8 โมตีญู  9 แอแดร์  10 ฌอตา. มารียู  11 วีไยรีญา  12 ลอปึช  13 ดานีลู  14 วีลียัม  15 โกมึช  16 ซังชึช  17 นานี  18 ราฟา  19 แอลีเซว  20 กวาแรฌมา  21 แซดริก  22 อีดูวาร์ดู  23 อาดรียัน  ผู้ฝึกสอน: ซังตุช  |  |
อีปอลิต แมฌ-มูเรียส

| อีปอลิต แมฌ-มูเรียส |
| --- | --- |

เกิด: อีปอลิต แมฌ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1817(1817-10-24) ดรากีญ็อง, ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1880(1880-05-31) (62 ปี) ปารีส, ฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
มีชื่อเสียงจาก: เนยเทียม
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมี
สถาบันที่ทำงาน: โรงพยาบาลออแตล-ดีเยอ
 
อีปอลิต แมฌ-มูเรียส (ฝรั่งเศส: Hippolyte Mège-Mouriès; 24 ตุลาคม ค.ศ. 1817 – 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1880) เป็นนักเคมีชาวฝรั่งเศส เกิดในปี ค.ศ. 1817 ที่เมืองดรากีญ็อง (Draguignan) เขามีชื่อเกิดว่า "อีปอลิต แมฌ" แต่ภายหลังนำนามสกุลของมารดามาต่อท้าย เมื่ออายุได้ 21 ปี แมฌทำงานที่ร้านขายยาของโรงพยาบาลออแตล-ดีเยอและเริ่มตีพิมพ์ผลงานด้านเคมี
ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1860 แมฌหันมาสนใจการแปรรูปไขมัน จนในปี ค.ศ. 1869 เขาได้คิดค้นเนยเทียมหรือมาร์การีน จากการผสมไขมันวัวและนมขาดมันเนย ผลงานดังกล่าวทำให้แมฌได้รับพระราชทานรางวัลจากจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 สองปีต่อมา เขาขายสิทธิบัตรให้กับบริษัทของอันโตนียึส โยฮันเนิส ยืร์เคินส์ (Antonius Johannes Jurgens) นักธุรกิจชาวดัตช์ ซึ่งต่อมารวมกิจการกับบริษัทอื่นกลายเป็นบริษัทยูนิลีเวอร์ในปัจจุบัน
แมฌเสียชีวิตที่กรุงปารีสในปี ค.ศ. 1880
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อีปอลิต แมฌ-มูเรียส
Hippolyte Mège-Mouriès | AOCS Lipid Library เก็บถาวร 2018-12-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อีวอน เดอ โกล

| อีวอน เดอ โกล Yvonne de Gaulle |
| --- | --- |
อีวอน เดอ โกล

คู่สมรสประธานาธิบดีฝรั่งเศส
ดำรงตำแหน่ง 8 มกราคม  พ.ศ. 2502 – 28 เมษายน พ.ศ. 2512
ก่อนหน้า: แฌร์แมน กอตี
ถัดไป: โกลด ปงปีดู
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2443 กาแล แคว้นนอร์-ปาดกาแล ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522 (79 ปี) ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
คู่สมรส: ชาร์ล เดอ โกล

อีวอน เดอ โกล (ฝรั่งเศส: Yvonne de Gaulle; เกิด 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2443 ที่เมืองกาแล แคว้นนอร์-ปาดกาแล ประเทศฝรั่งเศส) เป็นภริยาของชาร์ล เดอ โกล ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสคนที่ 18 ถือเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่ 8 มกราคม พ.ศ. 2502 – 28 เมษายน พ.ศ. 2512
| ก่อนหน้า |  | อีวอน เดอ โกล |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แฌร์แมน กอตี |  | คู่สมรสประธานาธิบดีฝรั่งเศส  (พ.ศ. 2502- พ.ศ. 2512) |  | โกลด ปงปีดู |
| ด ค กคู่สมรสและคู่ครองประธานาธิบดีฝรั่งเศส |
| --- | --- |
สาธารณรัฐที่ 3: เอลีซ ตีแยร์ • เอลีซาแบ็ต เดอ มัก-มาอง • กอราลี เกรวี • เซซีล การ์โน • เอแลน การ์ซีมีร์-แปรีเย • แบร์ต โฟร์ • มารี-หลุยส์ ลูแบ • ฌาน ฟาลีแยร์ • อ็องรีแย็ต ปวงกาเร • แฌร์แมน เดชาแนล • ฌาน มีลร็อง • ฌาน ดูแมร์ก • บล็องช์ ดูเม • มาร์เกอริต เลอเบริง
สาธารณรัฐที่ 4: มีแชล โอรียอล • แฌร์แมน กอตี
สาธารณรัฐที่ 5: อีวอน เดอ โกล • โกลด ปงปีดู • อาน-แอมอน ฌิสการ์ แด็สแต็ง • ดาเนียล มีแตร็อง • แบร์นาแด็ต ชีรัก • เซซิลียา ซิกาเนร์-อัลเบนิซ • การ์ลา บรูนี • วาเลรี ทรีแอร์แวแลร์ • ฌูลี การ์แย • บรีฌิต มาครง
อิไพรัส (ภูมิภาค)

แผนที่โบราณของอิไพรัส
อิไพรัส, เอปีรุส (อังกฤษ, ละติน: Epirus) หรือ อีปีรอส (กรีก: Ήπειρος) เป็นภูมิภาคทั้งทางภูมิศาสตร์และประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ในยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ ปัจจุบันภูมิภาคอิไพรัสแบ่งระหว่างแคว้นอิไพรัส ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศกรีซ กับจังหวัดจีโรกอสเตอร์, วโลเรอ, เบรัต และกอร์เชอทางตอนใต้ของประเทศแอลเบเนีย
ดูเพิ่ม

ภูมิภาคในประเทศกรีซ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อิไพรัส
| ด ค กภูมิภาคในประเทศกรีซ |
| --- | --- | --- |
|  เธรซ  มาซิโดเนีย  เธสซาลี  ภูมิภาคเอพิรัส  เซนทรัลกรีซ  อัตติคา  เพโลพอนนีส  หมู่เกาะอีเจียน  หมู่เกาะไอโอเนียน  ครีต  |  เธรซ  มาซิโดเนีย  เธสซาลี  ภูมิภาคเอพิรัส  เซนทรัลกรีซ  อัตติคา  เพโลพอนนีส  หมู่เกาะอีเจียน  หมู่เกาะไอโอเนียน  ครีต  | ธงชาติกรีซ |
 หน่วยการบริหาร แคว้น จังหวัด ภูมิภาค เมือง เมืองโบราณ 
| ด ค กมณฑลโรมันใน ค> ศ. 120 |
| --- | --- | --- |
|  อะเคีย  ไอกึปตุส  อาฟริกาโปรโกงซูลาริส  อัลเปสก็อตติไอ  อัลเปสมาริติไม  อัลเปสป็อยนีไน  อาราบิอาแปไตรอา  อาร์แมนิอา  อาซิอา  อัสซือริอา  บิทิเนียและพอนทัส  บริตันนิอา  แคปพะโดเชีย  ซิลิเชีย  คอร์ซิกาและซาร์ดิเนีย  เครตาและไซริเนกา  ไซปรัส  เดเชีย  ดัลเมเชีย  อิไพรัส  กาเลเชีย  กัลลิอาอากวีตานิอา  กัลลิอาแบ็ลกิกา  กัลลิอาลุกดูเนงซิส  กัลลิอานาร์โบเนงซิส  แกร์มานิอาอีงแฟริออร์  แกร์มานิอาซูแปริออร์  ฮิสปานิอาไบติกา  ฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส  อิตาลี  ยูเดีย  ลูซีตานิอา  ลิเชียและแพมฟิเลีย  มาซิโดเนีย  เมารีตานิอาไกซาริเองซิส  เมารีตานิอาติงกีตานา  เมโสโปเตเมีย  ม็อยซิอาอีงแฟริออร์  ม็อยซิอาซูแปริออร์  โนริกูง  ปันนอนิอาอีงแฟริออร์  ปันนอนิอาซูแปริออร์  ไรติอา  ซิกิลิอา  ซือริอา  เทรเชีย  |  อะเคีย  ไอกึปตุส  อาฟริกาโปรโกงซูลาริส  อัลเปสก็อตติไอ  อัลเปสมาริติไม  อัลเปสป็อยนีไน  อาราบิอาแปไตรอา  อาร์แมนิอา  อาซิอา  อัสซือริอา  บิทิเนียและพอนทัส  บริตันนิอา  แคปพะโดเชีย  ซิลิเชีย  คอร์ซิกาและซาร์ดิเนีย  เครตาและไซริเนกา  ไซปรัส  เดเชีย  ดัลเมเชีย  อิไพรัส  กาเลเชีย  กัลลิอาอากวีตานิอา  กัลลิอาแบ็ลกิกา  กัลลิอาลุกดูเนงซิส  กัลลิอานาร์โบเนงซิส  แกร์มานิอาอีงแฟริออร์  แกร์มานิอาซูแปริออร์  ฮิสปานิอาไบติกา  ฮิสปานิอาตาร์ราโกเนงซิส  อิตาลี  ยูเดีย  ลูซีตานิอา  ลิเชียและแพมฟิเลีย  มาซิโดเนีย  เมารีตานิอาไกซาริเองซิส  เมารีตานิอาติงกีตานา  เมโสโปเตเมีย  ม็อยซิอาอีงแฟริออร์  ม็อยซิอาซูแปริออร์  โนริกูง  ปันนอนิอาอีงแฟริออร์  ปันนอนิอาซูแปริออร์  ไรติอา  ซิกิลิอา  ซือริอา  เทรเชีย  |  |
อีวู ปิงตู

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  อีวู ดานีแยล ฟึไรรา เม็งดงซา ปิงตู
วันเกิด:  7 มกราคม พ.ศ. 2533 (34 ปี)
สถานที่เกิด:  โลรอซา, ประเทศโปรตุเกส
ส่วนสูง:  1.84 m (6 ft 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองหลังตำแหน่งขวา
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ดีนาโมซาเกร็บ
หมายเลข:  6
สโมสรเยาวชน
1998–2000:  โลรอซา
2001–2005:  โบอาวิชตา
2005–2006:  ปัชตึไลรา
2006–2008:  โบอาวิชตา
2008–2009:  โปร์ตู
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2009–2011 |  โปร์ตู |  0 |  (0) |
| 2009 |  → ฌิล วีเซ็งตึ (ยืมตัว) |  1 |  (0) |
| 2009–2010 |  → วีตอรียาซึตูบัล (ยืมตัว) |  3 |  (0) |
| 2010–2011 |  → กูวิลยัง (ยืมตัว) |  22 |  (0) |
| 2011–2012 |  รีอูอาเบ |  0 |  (0) |
| 2011–2012 |  → อูนีเยาไลรีอา (ยืมตัว) |  25 |  (0) |
| 2012–2013 |  เชเฟเร กลุช |  27 |  (0) |
| 2013– |  ดีนาโมซาเกร็บ |  54 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2005 |  โปรตุเกส อายุไม่เกิน 16 ปี |  2 |  (0) |
| 2006–2007 |  โปรตุเกส อายุไม่เกิน 17 ปี |  12 |  (0) |
| 2007–2008 |  โปรตุเกส อายุไม่เกิน 18 ปี |  3 |  (0) |
| 2008–2009 |  โปรตุเกส อายุไม่เกิน 19 ปี |  11 |  (0) |
| 2011–2012 |  โปรตุเกส อายุไม่เกิน 21 ปี |  6 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 4 พฤษภาคม 2015
อีวู ดานีแยล ฟึไรรา เม็งดงซา ปิงตู (โปรตุเกส: Ivo Daniel Ferreira Mendonça Pinto) เกิดเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2533 เป็นนักฟุตบอลชาวโปรตุเกสซึ่งเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลดีนาโมซาเกร็บในตำแหน่งกองหลังตำแหน่งขวา เขามีชื่อในทีมชาติโปรตุเกส ซึ่งกำลังจะลงแข่งขันในนัดกระชับมิตรกับฝรั่งเศส และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 รอบคัดเลือก กับเดนมาร์ก
อาแล็ง จาลานี

| อาแล็ง จาลานี |
| --- | --- |
เกิด: อาแล็ง จาลานี 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1975
อาแล็ง จาลานี (ฝรั่งเศส: Alain Ngalani) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อลัน เอ็นกาลานี่ หรือ อาเลน นากาลานิ เจ้าของฉายา เดอะแพนเธอร์ เกิดวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1975 ที่ประเทศแคเมอรูน เป็นนักมวยไทยแชมเปี้ยนโลกสองสมัยชาวฮ่องกง
ประวัติ

อาแล็ง จาลานี เคยเป็นบอดี้การ์ดให้กับบุคคลระดับวีไอพีรวมทั้งบุคคลระดับสูงในไอวอรีโคสต์มาก่อนที่จะย้ายมาอยู่ในฮ่องกง ซึ่งได้กลายมาเป็นผู้มีชื่อเสียงของที่นี่ เขามีชื่อเสียงในด้านการฝึกฝนที่โหดร้ายภายใต้การดูแลที่กวดขันให้เน้นความรุนแรงและดุดัน
อาแล็งสามารถเอาชนะในการต่อสู้ของแทบทุกครั้งด้วยการชนะน็อคฝ่ายตรงข้าม แม้จะมีลักษณะกล้ามเนื้อที่ใหญ่โต แต่อาแล็งผู้ได้รับฉายาเดอะแพนเธอร์ก็มีความยืดหยุ่นทางด้านกล้ามเนื้อได้อย่างเหลือเชื่อ และยังได้รับการโหวตใน "Le Monde du Muscle" ในฐานะหนึ่งในนักชกรุ่นเฮฟวี่เวทที่มีความรวดเร็วมากที่สุดในโลก
เขามีท่าโจมตีประจำตัวที่เรียกว่า "เดอะแพนเธอร์ ไฮคิก" ซึ่งได้เสริมประสิทธิภาพได้เป็นอย่างดีในอาชีพการต่อสู้ของเขา เมื่อเร็วๆนี้ เขาได้เริ่มเป็นที่เลื่องลือในยูทูบรวมถึงข่าวที่โด่งดังเกี่ยวกับการเริ่มต้นในเค-วัน
ในปัจจุบันอาแล็งได้ทำการฝึกฝนที่สถาบันการต่อสู้แบบผสมผสานซึ่งตั้งอยู่ในฮ่องกง เขามีแผนที่จะแข่งขันในรายการ เค-วัน ไฟท์ติ้งแชมเปี้ยนชิป ซึ่งอาจเป็นการย้ายเป้าหมายสู่การแข่งขันในรายการ อุลติเมท ไฟท์ติ้งแชมเปี้ยนชิป (UFC) ในโอกาสต่อไป
ประวัติ > เกี่ยวกับพื้นหลังของศิลปะการต่อสู้

อาแล็งได้เริ่มเรียนยูโดตั้งแต่อายุหกขวบ โดยการสนับสนุนจากพ่อของเขา อาแล็งเริ่มออกแสดงความสามารถพิเศษนี้ในช่วงต้นของชีวิต เขาชนะการแข่งขัน แบ็ค-ทู-แบ็ค จูเนียร์ ในแคเมอรูนรวมไปจนถึงทั่วแอฟริกา ในเบื้องต้นเขาได้รับอิทธิพลจากแม่ของเขา ผู้ซึ่งมีความรักในกีฬาและมีความต้องการที่จะให้ลูกของเธอเรียนรู้ด้านระเบียบวินัยและมุ่งเน้นการใช้พละกำลังไปในทางที่ถูกต้อง
อาแล็งได้เรียนรู้อย่างต่อเนื่องทั้งในศาสตร์ของยูโด, โชโตกันคาราเต้, ซาวัท, ฟูล-คอนแท็ค คิกบ็อกซิ่ง, โคชิกิคาราเต้, มวยไทย, เคียวคุชินคาราเต้ และบราซิลเลี่ยน ยูยิสสู โดยได้รับสายดำเป็นส่วนใหญ่ของในแต่ละสาขาวิชา
ความสำเร็จ

| ปี | รายการ |
| --- | --- |
ค.ศ. 2010: พลาเน็ตแบทเทิล เฮฟวีเวท เวิลด์แชมเปียน
ค.ศ. 2009: พลาเน็ตแบทเทิล เฮฟวีเวท เวิลด์แชมเปียน
ค.ศ. 2006: คุโอชู ออล-สไตล์ มาร์เชียลอาร์ท เวิลด์แชมเปียน
ค.ศ. 2004: มวยไทยเวิลด์แชมเปียน, ประเทศไทย
ค.ศ. 2004: คิงส์เบิร์ธเดย์คัพ รันเนอร์-อัป, ประเทศไทย
ค.ศ. 2004: ฮ่องกง มวยไทยเฮฟวีเวทแชมเปียน (WMC)
ค.ศ. 2003: มณฑลกวางตุ้ง, ประเทศจีน - คิงออฟสานต้า
ค.ศ. 2003: เจแปนคัพ เหรียญเงิน - เฮฟวีเวท (WKKF)
ค.ศ. 2002-03: ฮ่องกง โคชิกิ คาราเต้โด เฮฟวีเวทแชมเปียน (WKKF)
ค.ศ. 2002: มวยไทย เฮฟวีเวทแชมเปียน สุราษฎร์ธานี & เกาะสมุย - ประเทศไทย (WMC)
ค.ศ. 1998-01: คิกบ็อกซิ่ง เฮฟวีเวทแชมเปียน - แอฟริกา (FIKO) (UFABA)
ครูมวยไทย (WMC): 
กิโยชิ สายดำสองดั้ง: โคชิกิ คาราเต้โด
สายดำ: เคียวคุชิน คาราเต้
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บทางการ เก็บถาวร 2009-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน