stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Club Friday To Be Continued ตอน รักลองใจ
รายชื่อนักแสดงเฉพาะ Club Friday The Series To Be Continued รักลองใจ (ภาคพิเศษ จบตามใจ)

มนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ รับบท เพชร (แฝดน้อง)
รอระบุ รับบท ปาล์ม
รอระบุ รับบท แฟนของปาล์ม
รอระบุ รับบท พ่อของพิณ
เพลงประกอบละคร

เพลง แพ้แล้วพาล ขับร้องโดย ญานนีน ภารวี ไวเกล (เพลงเปิด-ปิดเรื่อง)
การตอบรับ > เรตติ้ง

การตอบรับของละครเรื่องนี้ทั้งหมด 13 ตอน ตอนที่ได้ออกอากาศไป (เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 – 31 สิงหาคม พ.ศ. 2560) Nielsen ได้วัดค่าเฉลี่ยเรตติ้งละครจากคนทั่วประเทศไทยอยู่ที่ 0.55
| ตอนที่ | ออกอากาศ | เรตติ้งทั่วประเทศ |
| --- | --- | --- |
| 1 | 20 กรกฎาคม 2560 | 0.20 |
| 2 | 26 กรกฎาคม 2560 | 0.30 |
| 3 | 27 กรกฎาคม 2560 | 0.36 |
| 4 | 2 สิงหาคม 2560 | 0.50 |
| 5 | 3 สิงหาคม 2560 | 0.55 |
| 6 | 9 สิงหาคม 2560 | 0.70 |
| 7 | 10 สิงหาคม 2560 | 0.50 |
| 8 | 16 สิงหาคม 2560 | 0.50 |
| 9 | 17 สิงหาคม 2560 | 0.60 |
| 10 | 23 สิงหาคม 2560 | 0.70 |
| 11 | 24 สิงหาคม 2560 | 0.70 |
| 12 | 30 สิงหาคม 2560 | 0.70 |
| 13 (ตอนจบ) | 31 สิงหาคม 2560 | 0.90 |
ดูเพิ่ม

Club Friday The Series 7 เหตุเกิดจากความรัก ตอน รักลองใจ
แหล่งข้อมูลอื่น

Club Friday To Be Continued ตอน รักลองใจ ที่สยามโซน
เรื่องย่อ Club Friday To Be Continued ตอน รักลองใจ : Kapook.com
เรื่องย่อ Club Friday To Be Continued ตอน รักลองใจ : gmm25.com เก็บถาวร 2017-07-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กลุ่มป่าแก่งกระจาน

| กลุ่มป่าแก่งกระจาน * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ทิวทัศน์มองจากเขาพะเนินทุ่งในเขตอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน
พิกัด: 12°54′16.1″N 99°20′15.2″E﻿ / ﻿12.904472°N 99.337556°E﻿ / 12.904472; 99.337556
ประเทศ:  ไทย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (x)
อ้างอิง: 1461
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2564 (คณะกรรมการสมัยที่ 44)
พื้นที่: 408,940 เฮกตาร์
ที่ตั้งของกลุ่มป่าแก่งกระจานในประเทศไทย
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
กลุ่มป่าแก่งกระจาน เป็นแหล่งมรดกโลกแหล่งที่ 6 และเป็นลำดับที่ 3 ของมรดกทางธรรมชาติของไทย ซึ่งคณะกรรมการมรดกโลกได้มีมติขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ผ่านการประชุมออนไลน์ ณ เมืองฝูโจว ประเทศจีน เป็นผืนป่าขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในแนวทิวเขาตะนาวศรี มีพื้นที่ครอบคลุม 3 จังหวัด คือ จังหวัดราชบุรี เพชรบุรี และประจวบคีรีขันธ์ ประกอบด้วยพื้นที่อุทยานแห่งชาติ 3 แห่ง และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า อีก 1 แห่ง คือ อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน อุทยานแห่งชาติกุยบุรี อุทยานแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติไทยประจัน เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแม่น้ำภาชี มีพื้นที่รวมกว่า 2.9 ล้านไร่ หรือราว 4,702 ตารางกิโลเมตร มีความยาวตั้งแต่เหนือสุดถึงใต้สุดของพื้นที่ มากกว่า 200 กิโลเมตร
ด้วยตำแหน่งที่ตั้งที่อยู่ในเขตนิเวศอินโดมาเลยันซึ่งเป็นรอยต่อระหว่างภูมิศาสตร์ย่อยของพืชพันธุ์สัตว์ป่าหลายเขตมาบรรจบกัน อีกทั้งยังเป็นผืนป่าขนาดใหญ่ที่ต่อเนื่องไปกับทิวเขาตะนาวศรี ทำให้กลุ่มป่าแก่งกระจานเป็นพื้นที่ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพสูงที่สุดแห่งหนึ่งในทวีปเอเชีย และเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของจระเข้น้ำจืด บริเวณต้นแม่น้ำเพชรบุรีซึ่งอยู่ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน
การเสนอขึ้นทะเบียน

ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลก สมัยสามัญครั้งที่ 44 ประจำปี 2564 ซึ่งจีนเป็นเจ้าภาพการจัดประชุมผ่านระบบทางไกล ระหว่างวันที่ 16 -31 ก.ค. 2564 ประเทศไทยได้มีการนำเสนอพื้นที่กลุ่มป่าแก่งกระจานเป็นมรดกโลกอีกครั้งและได้รับการขึ่นทะเบียนเป็นมรดกโลกได้สำเร็จ สำหรับการนำเสนอให้พื้นที่กลุ่มป่าแก่งกระจานได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก โดยระหว่างการพิจารณานั้นเมื่อทางองค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ หรือ ไอยูซีเอ็น กล่าวเปิดประเด็นเพื่อเสนอให้กลุ่มป่าแก่งกระจานขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกนั้น ประเทศแรกที่ยกมือสนับสนุน คือ รัสเซีย ต่อมาประเทศนอร์เวย์ ได้ขึ้นกล่าวคัดค้าน ไม่เห็นด้วย เพราะยังติดใจในประเด็นการจัดการเรื่องสิทธิมนุษยชน ของชนกลุ่มน้อยในพื้นที่ป่าแก่งกระจาน อย่างไรก็ตาม นายสีหศักดิ์ พวงเกตุแก้ว ฐานะหัวหน้าคณะผู้แทนไทยในอนุสัญญามรดกโลก กล่าวว่า ที่ผ่านมาประเทศไทย ได้มีการจัดการดูแลความเป็นอยู่ของชนกลุ่มน้อยในพื้นที่เป็นอย่างดี และทุกคนก็มีความเป็นอยู่ดีขึ้นตามลำดับ โดยรัฐบาลไทยได้ดำเนินการทุกอย่างตามคำแนะนำที่ไอยูซีเอ็น และประเทศอื่นๆ ที่แสดงความเป็นห่วงติติง จากการประชุมครั้งที่ผ่านมาเป็นอย่างดีแล้ว หลังจากนั้น ก็มีผู้แทนจากประเทศ อียิป เอธิโอเปีย และประเทศโอมานขึ้นกล่าวสนับสนับสนุนให้ป่าแก่งกระจานได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก โดยผู้แทนจากประเทศโอมานระบุว่า ประเทศไทย เป็น 1 ใน 5 ของโลกที่มีการจัดการพื้นที่ป่าเป็นอย่างดี และมีผืนป่าที่อุดมสมบูรณ์ โดยมีพืชและสัตว์ป่าที่มีความสำคัญมากกว่า 700 ชนิด ประเทศภาคีสมาชิกอื่นๆ ที่สนับสนุนให้กลุ่มป่าแก่งกระจานขึ้นเป็นมรดกโลก ได้แก่ ซาอุดีอาระเบีย สเปน ออสเตรเลีย มาลี บราซิล จีน ไนจีเรีย เมียนมา และกัวเตมาลา มีเพียง ประเทศนอร์เวย์ประเทศเดียวที่คัดค้าน
ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นมรดกโลก
อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน กุยบุรี เฉลิมพระเกียรติไทยประจันทร์ และเขตรักษาพันธ์สัตว์ป่าแม่น้ำภาชี ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ภายใต้ชื่อ "กลุ่มป่าแก่งกระจาน (Kaeng Krachan Forest Complex)" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 44 พ.ศ.2564 เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 2564 ผ่านระบบทางไกล ซึ่งประเทศจีนเป็นเจ้าภาพ โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
(x) - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย
โดยมติของ ยูเนสโก ขอให้ไทยดำเนินการเกี่ยวกับชุมชนท้องถิ่นในพื้นที่กลุ่มป่าแก่งกระจาน 3 เรื่อง ได้แก่
1. ข้อเรียกร้องของชุมชนกะเหรี่ยง
2. การแก้ไขปัญหาสิทธิมนุษยชน
3. การรับฟังความคิดเห็นต่อการเสนอพื้นที่กลุ่มป่าแก่งกระจานเป็นมรดกโลก
อย่างไรก็ตาม การขึ้นทะเบียนมรดกโลกดังกล่าวถูกคัดค้านจากกลุ่มภาคี #SAVEบางกลอย เนื่องจากรัฐไทยยังไม่สะสางปัญหาสิทธิของกลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยงแก่งกระจาน
แหล่งข้อมูลอื่น

ส่วนมรดกโลกทางธรรมชาติ กองการต่างประเทศ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช เก็บถาวร 2021-07-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร สุโขทัย  ศรีสัชนาลัย  กำแพงเพชร  นครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา  แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง  เมืองโบราณศรีเทพและโบราณสถานสมัยทวารวดีที่เกี่ยวข้อง  ภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี ภูพระบาท  วัดพระพุทธบาทบัวบาน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง ทุ่งใหญ่นเรศวร  ห้วยขาแข้ง  กลุ่มป่าดงพญาเย็น-เขาใหญ่ เขาใหญ่  ทับลาน  ปางสีดา  ตาพระยา  ดงใหญ่  กลุ่มป่าแก่งกระจาน แก่งกระจาน  กุยบุรี  ไทยประจัน  แม่น้ำภาชี  |  |
| กำลังพิจารณา |  วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร นครศรีธรรมราช  อนุสรณ์สถานแหล่งต่าง ๆ และภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเชียงใหม่ นครหลวงล้านนา  พระธาตุพนม และสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์และภูมิทัศน์ที่เกี่ยวข้อง  กลุ่มเทวสถานปราสาทพนมรุ้ง ปราสาทเมืองต่ำ และปราสาทปลายบัด  แหล่งอนุรักษ์ทะเลอันดามัน หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะระนอง  แหลมสน  หมู่เกาะสุรินทร์  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  สิรินาถ  ป่าชายเลนระนอง  สงขลาและชุมชนที่เกี่ยวเนื่องริมทะเลสาบสงขลา เมืองโบราณพังยาง พะโคะ และสีหยัง  เมืองโบราณสทิงพระ  เมืองป้อมค่ายซิงกอร่า ณ เขาแดงและแหลมสน  เมืองเก่าสงขลา ณ บ่อยาง  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก  ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ อุทยานแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
การเคลื่อนผ่านทางดาราศาสตร์

ดวงจันทร์เคลื่อนผ่านหน้าดวงอาทิตย์ จับภาพได้ขณะทำการปรับแต่งกล้องถ่ายภาพอัลตราไวโอเลตของยานอวกาศ STEREO ภาพของดวงจันทร์ดูเล็กกว่าที่เห็นบนโลกมาก เพราะระยะห่างระหว่างยานกับดวงจันทร์ไกลกว่าระยะห่างระหว่างโลกกับดวงจันทร์มาก
การเคลื่อนผ่าน หรือ การเคลื่อนผ่านทางดาราศาสตร์ มีความหมายในทางดาราศาสตร์อยู่ 3 แบบ คือ
การเคลื่อนผ่าน ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวัตถุท้องฟ้าชิ้นหนึ่งเคลื่อนที่ผ่านหน้าพื้นผิวของวัตถุท้องฟ้าอีกชิ้นหนึ่ง เมื่อมองจากผู้สังเกตการณ์ ณ จุดสังเกตเฉพาะแห่งหนึ่ง
การเคลื่อนผ่าน ที่เกิดขึ้นเมื่อวัตถุท้องฟ้าผ่านเส้นเมอริเดียน เมื่อเทียบกับการหมุนของโลก ซึ่งเป็นจุดกึ่งกลางระหว่างการขึ้นกับการตก ตัวอย่างเช่น ดวงอาทิตย์เคลื่อนผ่านเส้นเมอริเดียนที่จุดเที่ยงวัน การสังเกตการเคลื่อนผ่านเส้นเมอริเดียนเคยมีความสำคัญอย่างมากในอดีตสำหรับใช้ตรวจสอบเวลา
การเคลื่อนผ่านของดาว (star transit) ซึ่งใช้หมายถึงเส้นทางของดาวฤกษ์เมื่อมองผ่านกล้องโทรทรรศน์ การสังเกตระดับและเวลาที่แม่นยำช่วยให้สามารถระบุตำแหน่งของดาวฤกษ์ หรือบอกถึงตำแหน่งท้องถิ่นในแนวดิ่งบนโลก (ลองจิจูด) ได้
สำหรับบทความนี้ จะหมายความถึงการเคลื่อนผ่านในความหมายแรก
คำจำกัดความ

คำว่า "เคลื่อนผ่าน" ใช้กับกรณีที่วัตถุซึ่งอยู่ใกล้กว่า ปรากฏในรูปทรงที่เล็กกว่าวัตถุด้านหลังซึ่งอยู่ไกลกว่า ถ้าเป็นกรณีที่วัตถุใกล้กว่าแต่ปรากฏในรูปทรงที่ใหญ่กว่าและบดบังวัตถุด้านหลังซึ่งอยู่ไกลกว่า จะเรียกว่า การบัง (occultation)
ตัวอย่างหนึ่งของการเคลื่อนผ่าน คือการที่ดาวเคราะห์เคลื่อนที่อยู่ระหว่างผู้สังเกตการณ์บนโลกกับดวงอาทิตย์ ซึ่งจะเกิดขึ้นกับดาวเคราะห์ชั้นในของระบบสุริยะที่อยู่ใกล้กว่าโลก คือ ดาวพุธและดาวศุกร์เท่านั้น (ดูเพิ่มที่ ดาวพุธผ่านหน้าดวงอาทิตย์ และ ดาวศุกร์ผ่านหน้าดวงอาทิตย์) สำหรับกรณีดาวเคราะห์ที่อยู่รอบนอก เช่น ดาวอังคาร สามารถมองเห็นโลกเคลื่อนผ่านหน้าดวงอาทิตย์ จากบนดาวอังคารได้เหมือนกัน
คำนี้ยังใช้กับกรณีที่ดาวบริวารเคลื่อนที่ผ่านหน้าดาวแม่ของมัน ตัวอย่างเช่น หนึ่งในดวงจันทร์กาลิเลียน (ไอโอ, ยูโรปา, แกนีมีด และคัลลิสโต) เคลื่อนที่ผ่านหน้าดาวพฤหัสบดี เมื่อมองจากบนโลก
การเคลื่อนผ่าน จะต้องมีวัตถุ 3 ชิ้นเรียงกันอยู่ในแนวเดียวกัน นานๆ ครั้งจึงจะพบกรณีที่มีวัตถุถึง 4 ชิ้นเรียงกัน ครั้งล่าสุดที่มีการเรียงตัวของวัตถุ 4 ชิ้นเกิดขึ้นเมื่อ 27 เมษายน ค.ศ. 1586 เมื่อดาวพุธเคลื่อนผ่านหน้าดวงอาทิตย์เมื่อมองจากดาวศุกร์ ขณะเดียวกันกับที่ดาวพุธและดาวศุกร์เคลื่อนผ่านหน้าดวงอาทิตย์เมื่อมองจากดาวเสาร์ด้วย
การสำรวจดาวเคราะห์นอกระบบในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ ได้สร้างความน่าสนใจแก่ความเป็นไปได้ในการตรวจจับการเคลื่อนผ่านของดาวเคราะห์เหล่านั้นผ่านหน้าดาวฤกษ์แม่ของตนเอง โดยที่ HD 209458b เป็นดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกที่มีการตรวจพบการเคลื่อนผ่านในลักษณะดังกล่าว
แหล่งข้อมูลอื่น

Chasing Venus, Observing the Transits of Venus Smithsonian Institution Libraries
Jean Meeus: Transits. Richmond, Virginia: Willmann-Bell, Inc., 1989, ISBN 0-943396-25-5
Jean Meeus: Astronomical Tables of the Sun, Moon and Planets. Richmond, Virginia: Willmann-Bell, Inc., 1995, ISBN 0-943396-45-X
Karl Ramsayer: Geodätische Astronomie, Vol.2a of Handbuch der Vermessungskunde, 900 p., J.B.Metzler, Stuttgart 1969.
ภาพจำลอง ดวงจันทร์ไอโอเคลื่อนผ่านหน้าดาวพฤหัสบดีเมื่อมองจากโลก มองเห็นเงาของไอโออยู่บนพื้นผิวของดาวพฤหัสบดี ซึ่งแสดงให้เห็นว่าไอโอ ดวงอาทิตย์ และโลก ไม่ได้อยู่ในแนวเดียวกัน
ดวงจันทร์ไดโอนี เคลื่อนผ่านหน้าดวงจันทร์ไททัน เมื่อมองจากยานสำรวจแคสสินี ทางด้านหลังมองเห็นดวงจันทร์โพรมิธูสถูกวงแหวนของดาวเสาร์บดบัง
ดวงจันทร์ไอโอ เคลื่อนผ่านหน้าดาวพฤหัสบดี มองจากยานอวกาศแคสสินี
กรมพระราชวังบวรสถานมงคล

| กรมพระราชวังบวรสถานมงคล |
| --- | --- |
กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ   (พระองค์สุดท้าย)
จวน: พระราชวังบวรสถานมงคล
ผู้แต่งตั้ง: พระมหากษัตริย์สยาม
วาระ: ตลอดพระชนม์ชีพ
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: พระเอกสัตราชพระมหาอุปราช
สถาปนา: พ.ศ. 1981
คนสุดท้าย: กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ
ยกเลิก: พ.ศ. 2428
ตำแหน่งที่มาแทน: สยามมกุฎราชกุมาร
กรมพระราชวังบวรสถานมงคล แต่เรียกกันเป็นสามัญว่าวังหน้า เป็นตำแหน่งที่พระมหากษัตริย์สยามทรงสถาปนาขึ้นสำหรับพระมหาอุปราช และมีฐานะเป็นองค์รัชทายาทผู้มีสิทธิ์ที่จะขึ้นครองราชสมบัติต่อไป
ตำแหน่งพระมหาอุปราชปรากฏครั้งแรกในรัชสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ต่อมาสมเด็จพระเพทราชาจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "กรมพระราชวังบวรสถานมงคล" ภายหลังจากการเสด็จทิวงคตของกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้เลิกธรรมเนียมตั้งพระมหาอุปราช แล้วทรงสถาปนาสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ ขึ้นเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชแทน
สมัยกรุงศรีอยุธยา

ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้นยังไม่การการแต่งตั้งตำแหน่งพระมหาอุปราช เพียงแต่มีแต่งตั้งเจ้านายเพื่อไปครองเมืองต่าง ๆ เท่านั้น เช่น สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 โปรดให้สมเด็จพระราเมศวรเจ้าพระราชโอรสไปครองเมืองพิษณุโลกในปี พ.ศ. 1981 เมื่อสมเด็จพระราเมศวรเจ้าเสวยราชสมบัติทรงพระนามว่าสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ จึงโปรดให้สถาปนาสมเด็จพระเชษฐาธิราชเจ้าที่เพิ่งลาผนวชเป็นพระมหาอุปราชเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2028
ตำแหน่งพระมหาอุปราชยิ่งเด่นชัดยิ่งขึ้นอีกในรัชสมัยสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช เมื่อสมเด็จพระนเรศวรมหาราชเสด็จไปครองเมืองพิษณุโลก สมเด็จพระมหาธรรมราชาทรงสร้าง "พระราชวังจันทรเกษม" ขึ้นที่หน้าพระราชวังหลวงเพื่อเป็นที่ประทับของสมเด็จพระนเรศวรเวลาเสด็จมายังกรุงศรีอยุธยา จึงเป็นที่มาของคำว่า "วังหน้า" ต่อมา เมื่อสมเด็จพระนเรศวรขึ้นครองราชย์ โปรดเกล้า ฯ ให้สถาปนาสมเด็จพระเอกาทศรถ สมเด็จพระอนุชาธิราชเป็นที่พระมหาอุปราช รับพระราชโองการ มีพระเกียรติยศเสมอพระเจ้าแผ่นดิน
ในรัชสมัยสมเด็จพระเพทราชา ได้โปรดเกล้าฯ สถาปนาหลวงสรศักดิ์พระราชโอรสบุญธรรมเป็นพระมหาอุปราช ประทับ ณ วังหน้า พร้อมทั้งบัญญัติศัพท์นามสังกัดวังหน้าว่า "กรมพระราชวังบวรสถานมงคล" นอกจากนี้ยังโปรดเกล้าฯ สถาปนานายจบคชประสิทธิ์ให้ดำรงพระยศเป็นวังหลัง พระราชทานวังหลังเป็นที่ประทับ พร้อมทั้งบัญญัติศัพท์นามวังหลังว่า "กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข" เป็นครั้งแรก
สมัยกรุงธนบุรี

เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2325 ขณะกรมขุนอินทรพิทักษ์ และพระยากำแหงสงคราม (บุญคง) ตั้งทัพอยู่ที่เมืองพุทไธเพชร (บันทายเพชร ราชธานีของกัมพูชา)  สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก และเจ้าพระยาสุรสีห์ ได้ยกทัพกลับกรุงธนบุรี และปราบดาภิเษกเป็นพระเจ้าแผ่นดิน พร้อมกับสำเร็จโทษสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และพระบรมวงศานุวงศ์ของสมเด็จพระเจ้าตากสินที่เป็นชาย  ได้ส่งทหารตามจับกุมตัวกรมขุนอินทรพิทักษ์ พร้อมด้วยพระยากำแหงสงคราม และทหารองครักษ์จำนวน 5 คน ได้ในป่าตำบลเขาน้อย สระบุรี
สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกตรัสถามกรมขุนอินทรพิทักษ์ว่าทรงยินดีที่จะไว้พระชนม์ให้ แต่กรมขุนอินทรพิทักษ์ทรงยืนยันที่ขอตายตามสมเด็จพระเจ้าตากสิน  สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกจึงโปรดเกล้าฯ ให้นำตัวเจ้าฟ้ากรมขุนอินทรพิทักษ์ไปสำเร็จโทษพร้อมกับพระยากำแหงสงคราม และพระอนุชา คือเจ้าฟ้าน้อย เมื่อวันเสาร์ เดือน 6 แรม 8 ค่ำ พ.ศ. 2325
สมัยกรุงรัตนโกสินทร์

ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ไม่มีความแตกต่างจากสมัยอยุธยาเท่าไรนัก กรมพระราชวังบวรสถานมงคลจะประทับอยู่ที่พระราชวังบวรสถานมงคลมาโดยตลอด
หลังจากการเสด็จทิวงคตของกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวไม่ได้ทรงแต่งตั้งผู้ใดขึ้นดำรงตำแหน่งกรมพระราชวังบวรสถานมงคลอีก จนกระทั่ง พ.ศ. 2429 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ ขึ้นเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร ซึ่งเป็นพระองค์แรกที่ทรงดำรงตำแหน่งสยามมกุฎราชกุมาร ทำให้ตำแหน่งกรมพระราชวังบวรสถานมงคลถูกยกเลิกตั้งแต่นั้นมา
อนึ่ง สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก ทรงพระฐานันดรศักดิ์เสมอด้วยสมเด็จพระบวรราชเจ้าในพระบรมราชวงศ์แห่งกรุงรัตนโกสินทร์
พระบัณฑูร

พระบัณฑูร คือ คำสั่งของพระมหาอุปราช มาจากภาษาเขมร แปลว่า "สั่ง" สำหรับคำสั่งของพระมหากษัตริย์นั้นใช้คำว่า "พระราชโองการ" ในการสถาปนาพระมหาอุปราชตั้งแต่อดีตนั้น มักเรียกว่า "วังหน้ารับพระบัณฑูร"
ส่วน "วังหน้ารับ (บวร) ราชโองการ" นั้น เป็นพระมหาอุปราชที่พระมหากษัตริย์ทรงสถาปนาขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดินพระองค์ที่ 2 เสมอกับพระองค์ มีเพียง 2 พระองค์ ได้แก่
สมเด็จพระเอกาทศรถ พระอนุชาของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว พระอนุชาของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
รายพระนามพระมหาอุปราชและกรมพระราชวังบวรสถานมงคล

| พระมหาอุปราช | พระมหากษัตริย์ | ความสัมพันธ์ | ระยะเวลา | เหตุที่พ้นจากตำแหน่ง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
สมัยอยุธยา
 ราชวงศ์สุพรรณภูมิ
| พระเอกสัตราชพระมหาอุปราช | สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 3 | พระอนุชา (น้องชาย) | พ.ศ. 2031 — พ.ศ. 2034 | เป็นสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 |
| พระอาทิตยวงศ์ | สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 | พระราชโอรส (ลูกชาย) | พ.ศ. 2069 — พ.ศ. 2072 | เป็นสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 4 |
| มหาอุปราช (จัน) | ขุนวรวงศาธิราช | พระอนุชา (น้องชาย) | พ.ศ. 2091 (42 วัน) | ถูกลอบปลงพระชนม์ |
 ราชวงศ์สุโขทัย
| พระองค์ดำ | สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช | พระราชโอรส (ลูกชาย) | พ.ศ. 2114 — พ.ศ. 2133 | เป็นสมเด็จพระนเรศวรมหาราช |
| สมเด็จพระเอกาทศรถ | สมเด็จพระนเรศวรมหาราช | พระอนุชา (น้องชาย) | พ.ศ. 2133 — พ.ศ. 2148 | เป็นสมเด็จพระเอกาทศรถ |
| เจ้าฟ้าสุทัศน์ | สมเด็จพระเอกาทศรถ | พระราชโอรส (ลูกชาย) | พ.ศ. 2148 — พ.ศ. 2153 | สวรรคต |
| จมื่นศรีเสารักษ์ | สมเด็จพระเจ้าทรงธรรม | พระราชโอรสบุญธรรม | พ.ศ. 2154 (10 วัน) | สวรรคต |
 ราชวงศ์ปราสาททอง
| สมเด็จพระนารายณ์ | สมเด็จพระศรีสุธรรมราชา | พระภาติยะ (หลานอา) | พ.ศ. 2199 (2 เดือน 17 วัน) | เป็น สมเด็จพระนารายณ์มหาราช |
ราชวงศ์บ้านพลูหลวง
| หลวงสรศักดิ์ | สมเด็จพระเพทราชา | พระราชโอรส (ลูกชาย) | พ.ศ. 2231 — พ.ศ. 2246 | เป็น สมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี |
| เจ้าฟ้าเพชร (ออกพระนามว่า พระบัณฑูรใหญ่) | สมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี | พระราชโอรส (ลูกชาย) | พ.ศ. 2246 — พ.ศ. 2251 | เป็น สมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ |
| เจ้าฟ้าพร | สมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ | พระอนุชา (น้องชาย) | พ.ศ. 2251 — พ.ศ. 2275 | เป็น สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ |
| เจ้าฟ้ากรมขุนเสนาพิทักษ์ | สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ | พระราชโอรส (ลูกชาย) | พ.ศ. 2284 — พ.ศ. 2289 | สวรรคต |
| เจ้าฟ้ากรมขุนพรพินิต | สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ | พระราชโอรส (ลูกชาย) | พ.ศ. 2300 — พ.ศ. 2301 | เป็น สมเด็จพระเจ้าอุทุมพร |
สมัยกรุงธนบุรี
| เจ้าฟ้ากรมขุนอินทรพิทักษ์ | สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี | พระราชโอรส (ลูกชาย) | ไม่ทราบปี — พ.ศ. 2325 | สำเร็จโทษ |
สมัยรัตนโกสินทร์
ราชวงศ์จักรี
| สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท | พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช | พระอนุชา (น้องชาย) | พ.ศ. 2325 - พ.ศ. 2346 | สวรรคต |
| สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร | พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช | พระราชโอรส (ลูกชาย) | พ.ศ. 2349 - พ.ศ. 2352 | เป็น พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย |
| สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ | พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย | พระอนุชา (น้องชาย) | พ.ศ. 2352 - พ.ศ. 2360 | สวรรคต |
| สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ | พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว | พระปิตุลา (อา) | พ.ศ. 2367 - พ.ศ. 2375 | สวรรคต |
| พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว | พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | พระอนุชา (น้องชาย) | พ.ศ. 2394 - พ.ศ. 2408 | สวรรคต |
| กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ | พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว | พระภาดา (ลูกพี่ลูกน้อง)  | พ.ศ. 2411 - พ.ศ. 2428 | ทิวงคต |
ยกเลิกตำแหน่งกรมพระราชวังบวรสถานมงคล
กบฏ 7 รัฐ

กบฏ 7 รัฐ (จีนตัวย่อ: 七国之乱; จีนตัวเต็ม: 七國之亂) เกิดขึ้นเมื่อ 154 ปีก่อนคริสตกาล โดยกษัตริย์ในดินแดนต่าง ๆ ที่ปกครองตนเอง ลุกขึ้นต่อต้านจักรพรรดิฮั่นจิง เพื่อขัดขวางการรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง
ปูมหลัง

ในช่วงต้นราชวงศ์ฮั่น หลิวปัง หรือจักรพรรดิฮั่นเกาจู่ ได้พระราชทานบรรดาศักดิ์ให้กับพระญาติจำนวนมาก โดยมอบดินแดนที่ครอบคลุมประมาณหนึ่งในสามกับอีกครึ่งหนึ่งของอาณาจักรให้ปกครอง นี่เป็นความพยายามของราชสกุลหลิวในการรวมอำนาจปกครองส่วนต่าง ๆ ของจีนให้แน่นแฟ้นขึ้น โดยเฉพาะในพื้นที่ที่ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงจากเมืองหลวง ซึ่งปกครองโดยระบบมณฑล
ในรัชสมัยของจักรพรรดิฮั่นเหวิน พระราชโอรสของจักรพรรดิเกาจู่ เจ้าชายเหล่านี้มีอำนาจมาก พวกเขาสามารถออกกฎหมายของตนเองได้ และยังสามารถผลิตเหรียญกษาปณ์และเก็บภาษีเองได้ด้วย โดยได้รับพระบรมราชานุญาตจากจักรพรรดิฮั่นเหวิน เจ้าชายหลายพระองค์เพิกเฉยต่ออำนาจของราชสำนัก เมื่อจักรพรรดิฮั่นจิงขึ้นครองบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดาคือจักรพรรดิฮั่นเหวิน เมื่อ 157 ปีก่อนคริสตกาล อาณาจักรอู่ของหลิวพี พระราชนัดดาของจักรพรรดิเกาจู่ มีอำนาจมากที่สุด
โหมโรง

จักรพรรดิฮั่นจิงมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพระญาติของพระองค์คือหลิวพี อู่หวัง พระราชนัดดาของจักรพรรดิเกาจู่ ซึ่งอาณาจักรอู่ร่ำรวยเนื่องจากมีทรัพยากรธรรมชาติมากมายทั้งทองแดงและเกลือ
ประมาณ 179–175 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อจักรพรรดิฮั่นจิงยังเป็นองค์ชายรัชทายาท หลิว เสียน พระโอรสของหลิวพีได้เสด็จไปเมืองหลวงฉางอานอย่างเป็นทางการ และพวกเขาแข่งขันกันในเกมกระดาน หลิวโป ในระหว่างการโต้เถียงเกี่ยวกับเกม หลิว เสียนทำให้องค์รัชทายาทขุ่นเคืองและโยนกระดานหลิวโป ไปที่หลิว เสียนส่งผลให้หลิว เสียน สิ้นพระชนม์
เฉา ซั่ว ที่ปรึกษาคนสำคัญของจักรพรรดิฮั่นจิง เสนอให้ใช้ความผิดที่บรรดาเจ้าชายกระทำ ซึ่งจักรพรรดิฮั่นเหวินมักจะเพิกเฉย เป็นข้ออ้างในการลดขนาดอาณาเขตของบรรดาเจ้าชาย เพื่อลดอำนาจและภัยคุกคาม
รูปปั้นทหารดินเผาจากสุสานของจักรพรรดิฮั่นจิง
การล้อมกิจิ๋ว

ส่วนหนึ่งของการทัพโดยม้าเฉียวเพื่อชิงมณฑลเลียงจิ๋วคืน (ค.ศ. 213)
| ด ค กความขัดแย้งช่วงอวสานราชวงศ์ฮั่น |
| --- | --- |
 หือฉง  โจรโพกผ้าเหลือง  เลียงจิ๋ว  การสังหารหมู่ขันที  ตั๋งโต๊ะ  (เอ๊งหยง)   เยียงเซีย  เจี้ยเฉียว  ซงหยง  เตียงฮัน  เฟิงชิว  ชีจิ๋ว  กุนจิ๋ว  กังตั๋ง  โจโฉรบเตียวสิ้ว  แห้ฝือ  อี้จิง  อ้วนสุด  กัวต๋อ  พกบ๋อง  แฮเค้า  ภาคเหนือของจีน  (ลิหยง • เงียบกุ๋น • ลำพี้ • เป๊กลงสาน)   กังแฮ  เซ็กเพ็ก  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน  (ตงก๋วน • กิจิ๋ว • โลเสีย •  กิสาน (ค.ศ. 214) • เองเปงก๋วน)   เอ๊กจิ๋ว  ยี่สู (ค.ศ. 213)  หับป๋า  เกงจิ๋ว (ค.ศ. 215)  ปา (ค.ศ. 215-216)  ยี่สู (ค.ศ. 217)  ฮันต๋ง  อ้วนเสีย  เกงจิ๋ว (ค.ศ. 219)  สามก๊ก → 
| ด ค กการทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือของโจโฉ |
| --- | --- |
 ตงก๋วน  กิจิ๋ว  โลเสีย  กิสาน (ค.ศ. 214)  เองเปงก๋วน 
การล้อมกิจิ๋ว (จีน: 冀城之圍) เป็นส่วนหนึ่งของการทัพที่ม้าเฉียวริเริ่มเพื่อพยายามจะชิงมณฑลเลียงจิ๋วคืน หลังทัพพันธมิตรกวานซี (ตะวันตกของด่านหานกู่) พ่ายแพ้ในยุทธการที่ด่านตงก๋วนในฤดูหนาว ค.ศ. 211 ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
ภูมิหลัง

หลังทัพพันธมิตรกวานซีสลายตัว ม้าเฉียวนำทหารที่เหลือไปยังลำฉัน (藍田 หลานเถียน) เพื่อเตรียมการยืนหยัดสู้กับโจโฉต่อไป บังเอิญว่าในเวลานั้นซู ปั๋ว (苏伯) ในเมืองโฮกั้น (河閒 เหอเจียน) ก่อกบฏ โจโฉตัดสินนำทัพหลักยกเข้าปราบกบฏ ทำให้ม้าเฉียวมีเวลาได้พักฟื้น ม้าเฉียวจึงค่อย ๆ ฟื้นคืนกองกำลังของตนและมีอิทธิพลอย่างมากเหนือชนเผ่าที่ไม่ใช่ชาวฮั่นอีกครั้ง ม้าเฉียวคัดเลือกทหารชาวเกี๋ยงและชาวหูจำนวนมาก และได้รับกำลังเสริมจากเตียวฬ่อแห่งฮันต๋ง ม้าเฉียวจึงวางแผนจะเข้ายึดทุกอำเภอในหลงเส (陇西 หล่งซี; ทางตะวันตกของสันเขาหล่ง)  และภายในหนึ่งปี ทุกอำเภอยกเว้นกิจิ๋ว (冀城 จี้เฉิง; ที่ตั้งที่ว่าการของเมืองเทียนซุย) ในพื้นที่นั้นก็ยอมจำนนให้กองกำลังพันธมิตรของม้าเฉียว
การปิดล้อม

ในปี ค.ศ. 213 ม้าเฉียวเริ่มปิดล้อมกิจิ๋ว แต่กลายเป็นการศึกที่ยากลำบาก แม้ว่าอุยของข้าหลวงของมณฑลเลียงจิ๋วเสียเปรียบเป็นอย่างมาก แต่เอียวหูผู้ช่วยของอุยของก็ช่วยในเรื่องป้องกันเป็นอย่างดีโดยทำหน้าที่เป็นผู้นำในการปกป้องเมือง เอียวหูคัดเลือกบัณฑิตและพรรคพวกราว 1,000 คนให้อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของหยาง เยฺว่ (杨岳) ที่เป็นลูกพี่ลูกน้อง ตัวเอียวหูเองทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษากลยุทธ์ของหยาง เยฺว่ เอียวหูบอกกับหยาง เยฺว่ให้สร้างค่ายกลรูปจันทร์เสี้ยวบนบนกำแพงเมืองเพื่อตอบโต้การปิดล้อมของม้าเฉียวและรอกำลังหนุนจากทางตะวันออก อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่เดือนหนึ่งถึงเดือนแปดก็ไม่มีวี่แววว่ากำลังหนุนจะเดินทางมาก อุยของจึงส่งผู้ใต้บังคับบัญชาชื่อเหยียน เวิน (阎温) ให้ลอบเดินทางออกไปในเวลากลางคืนเพื่อไปขอความช่วยเหลือจากแฮหัวเอี๋ยนซึ่งประจำการอยู่ที่เตียงฮัน
กีฬาชักเย่อในโอลิมปิกซ้อน 1906

แม่แบบ:ชักเย่อโอลิมปิกซ้อน1906
การแข่งขันชักเย่อในโอลิมปิกซ้อน 1906 เป็นการแข่งขันกีฬาชักเย่อในโอลิมปิกซ้อน 1906 ที่กรุงเอเธนส์ กรีซ ระหว่างวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2449 ซึ่งการแข่งขันกีฬาชักเย่อครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 1 รายการ คือ ประเภททีมชาย 1 รายการ และประเภททีมหญิง 0 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 32 คน จาก 4 ประเทศ
สรุปเหรียญรางวัล > ผู้ที่ได้รับเหรียญรางวัล

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| Tug of war |  เยอรมนี Karl Kaltenbach Josef Krämer Heinrich Rondi Wilhelm Dörr  Wilhelm Ritzenhoff Julius Wagner Heinrich Schneidereit Wilhelm Born |  กรีซ Spyros Lazaros Antonios Tsitas  Spyros Vellas Vassilios Psachos Konstantinos Lazaros Georgios Papachristou Panagiotis Triboulidas Georgios Psachos |  สวีเดน  Anton Gustafsson Ture Wersäll Erik Granfelt Eric Lemming Carl Svensson Axel Norling Oswald Holmberg Gustaf Grönberger |
กีฬาชักเย่อในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900

กีฬาชักเย่อในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900 เป็นการแข่งขันกีฬาชักเย่อในโอลbมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 2 ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2443 แข่งขันทั้งหมด 1 รายการ มีนักกีฬาเข้าร่วม 12 คน เป็นผู้ชายทั้งหมด จาก 3 ประเทศ การแข่งขันจัดที่ Catalan Cross, Boulogne Forest, Paris
สรุปเหรียญรางวัล

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ทอง | เงิน | ทองแดง |
|  ทีมผสม (ZZX)  Edgar Aabye (DEN)    August Nilsson (SWE)    Eugen Schmidt (DEN)    Gustaf Söderström (SWE)    Karl Staaf (SWE)    Charles Winckler (DEN) |  ฝรั่งเศส (FRA) Raymond Basset   Jean Collas   Charles Gondouin   Joseph Roffo   Émile Sarrade   Francisco Henríquez de Zubiría | NOT AWARDED |
Source:
กีฬาชักเย่อในโอลิมปิกฤดูร้อน

| กีฬาชักเย่อในโอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- |
หน่วยงาน: ทีดับบลิวไอเอฟ
รายการ: 1 (ชาย: 1; หญิง: 0; ผสม: 0)
การแข่งขัน
 1896  1900  1904  1908  1912  1920   1924  1928  1932  1936  1948  1952 1956  1960  1964  1968  1972  1976 1980  1984  1988  1992  1996  2000 2004  2008  2012  2016  2020  2024 
  ผู้ที่ได้รับเหรียญรางวัล 
กีฬาชักเย่อ เป็นชนิดกีฬาที่เคยจัดแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่ โอลิมปิกฤดูร้อน 1900 จนถึง โอลิมปิกฤดูร้อน 1920 จึงถูกยกเลิกไป
สรุปเหรียญรางวัล

| อันดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหราชอาณาจักร (GBR) | 2 | 2 | 1 | 5 |
| 2 |  สหรัฐ (USA) | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 3 |  สวีเดน (SWE) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 3 |  ทีมผสม (ZZX) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 5 |  ฝรั่งเศส (FRA) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 5 |  เนเธอร์แลนด์ (NED) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 7 |  เบลเยียม (BEL) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| Total | Total | 5 | 5 | 3 | 13 |