stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งสเปน

ระวังสับสนกับ จักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ผู้ปกครองสเปนในช่วงเวลาสั้นๆในช่วงสงครามสืบราชบัลลังก์สเปนในฐานะ ชาลส์ที่ 3 สำหรับบทละครของไมก์ บาร์ตเลตต์ ดูKing Charles III
พระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งสเปน (สเปน: Carlos Sebastián; อิตาลี: Carlo Sebastiano; ซิซิลี: Carlu Bastianu; 20 มกราคม ค.ศ. 1716 - 14 ธันวาคม ค.ศ. 1788) เป็นพระมหากษัตริย์สเปน (ค.ศ. 1759–1788) และยังดำรงตำแหน่งดยุกแห่งปาร์มาและปีอาเซนซาในฐานะ ดยุกคาร์โลที่ 1 (ค.ศ. 1731–1735); พระมหากษัตริย์แห่งนาโปลีในฐานะ พระเจ้าคาร์โลที่ 7 และพระมหากษัตริย์แห่งซิซิลีในฐานะ พระเจ้าคาร์ลูที่ 5 (ค.ศ. 1734–1759) พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 5 ในพระเจ้าเฟลีเปที่ 5 แห่งสเปน และพระราชโอรสที่แก่ที่สุดในเอลีซาเบตตา ฟาร์เนเซ พระมเหสีองค์ที่สองของพระเจ้าเฟลีเปที่ 5 ผู้เสนอแนวคิดสมบูรณาญาสิทธิราชย์อันทรงภูมิธรรมและregalism, พระองค์เสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์สเปนในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1759 หลังการสวรรคตของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 6 แห่งสเปน พระเชษฐาต่างพระราชมารดาผู้ไม่มีพระราชโอรสธิดาสืบทอดราชบัลลังก์
ใน ค.ศ. 1731 เจ้าชายการ์โลสพระชนมายุ 15 ชันษาได้กลายเป็นดยุคแห่งปาร์มาและปิอาเซนซา ในฐานะ การ์โลที่ 1 หลังจากการสิ้นพระชนม์ของอันโตนิโอ ฟาร์เนส ผู้เป็นพระปิตุลาที่ไม่มีพระราชโอรสธิดาสืบทอด ใน ค.ศ. 1738 พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงมาเรีย อามาเลียแห่งแซกโซนี มีพระราชโอรสและธิดารวมทั้งสิ้น 13 พระองค์ มีเพียงแปดพระองค์มีชีวิตถึงวัยผู้ใหญ่ ซึ่งรวมไปถึงการ์โลส ผู้มีสิทธิในพระราชบัลลังก์ การ์โลสและมาเรีย อามาเลียประทับที่เนเปิลส์เป็นเวลา 19 ปี พระองค์ได้รับประสบการณ์ที่ล้ำค่าจากการปกครองที่อิตาลีเป็นเวลา 25 ปี นโยบายที่กำหนดไว้ล่วงหน้าของพระองค์ในอิตาลีถูกนำมาใช้ในช่วงที่ครองราชย์ในสเปนเป็นเวลา 30 ปี
ในฐานะกษัตริย์แห่งสเปน พระเจ้าการ์โลสที่ 3 ทรงทำการปฏิรูปเพื่อเพิ่มการไหลของเงินทุนสู่อาณาจักรและป้องกันการรุกรานจักรวรรดิจากต่างประเทศ พระองค์สทรงสร้างความสะดวกด้านการค้าและการพาณิชย์ เกษตรกรรมที่ทันสมัยและการถือครองที่ดิน และส่งเสริมการวิจัยทางวิทยาศาสตร์และมหาวิทยาลัย พระองค์ดำเนินการตามนโยบาย regalist เพื่อเพิ่มอำนาจของรัฐเกี่ยวกับคริสตจักร ในรัชสมัยของพระองค์ พระองค์ทรงขับไล่คณะเยสุอิตออกจากจักรวรรดิสเปน พระองค์เสริมกำลังกองทัพบกและกองทัพเรือสเปน ถึงแม้ว่าพระองค์ไม่ได้ควบคุมการคลังของสเปนอย่างสมบูรณ์ และบางครั้งจำเป็นต้องยืมเงินเพื่อนำไปใช้จ่าย การปฏิรูปส่วนใหญ่ของพระองค์ประสบความสำเร็จ โดยสิ่งเหล่านี้ได้สร้างรายได้แก่ราชอาณาจักร ขยายอำนาจของรัฐ และทำให้พระราชมรดกของพระองค์ยังคงหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน
สแตนลีย์ เจ. เพย์น นักประวัติศาสตร์ เขียนถึงพระเจ้าการ์โลสที่ 3 ว่า "อาจจะเป็นผู้ปกครองในยุโรปที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในรัชสมัยของพระองค์ ทรงทำให้ความสอดคล้องความเป็นผู้นำที่ชาญฉลาด โดยทรงเลือกรัฐมนตรีที่มีความสามารถ...ชีวิตส่วนพระองค์ได้รับการยอมรับนับถือของประชาชน" John Lynch ประมาณการไว้ว่า ในสเปนสมัยราชวงศ์บูร์บง "ชาวสเปนต้องรอถึงครึ่งศตวรรษก่อนที่พระเจ้าการ์โลสที่ 3 สามารถช่วยรัฐบาลของตนได้"
อ่านเพิ่ม

Acton, Sir Harold (1956). The Bourbons of Naples, 1734–1825. London: Methuen.
Chávez, Thomas E. Spain and the Independence of the United States: An Intrinsic Gift, Albuquerque: University of New Mexico Press, 2002.
Henderson, Nicholas.  "Charles III of Spain: An Enlightened Despot," History Today, Nov 1968, Vol. 18 Issue 10, p673-682 and Issue 11, pp 760–768
Herr, Richard. "Flow and Ebb, 1700-1833" in Spain: A History, ed. Raymond Carr. Oxford: Oxford University Press 2000. ISBN 978-0-19-280236-1
Herr, Richard. The Eighteenth Century Revolution in Spain. Princeton: Princeton University Press 1958.
Lößlein, Horst. 2019. Royal Power in the Late Carolingian Age: Charles III the Simple and His Predecessors. Cologne: MAP.[ลิงก์เสีย]
Lynch, John (1989). Bourbon Spain, 1700–1808. Oxford: Basil Blackwell. ISBN 0-631-14576-1.
Petrie, Sir Charles (1971). King Charles III of Spain: An Enlightened Despot. London: Constable. ISBN 0-09-457270-4.
Stein, Stanley J. and Barbara H. Stein. Apogee of Empire: Spain and New Spain in the Age of Charles III, 1759–1789. Baltimore: Johns Hopkins University Press 2003. ISBN 978-0801873393
Thomas, Robin L. Architecture and Statecraft: Charles of Bourbon's Naples, 1734-1759 (Penn State University Press; 2013) 223 pages
แหล่งข้อมูลอื่น

Historiaantiqua.  Carlos III; (Spanish) (2008)
"Charles III., king of Spain" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). 1911.
| ด ค กพระมหากษัตริย์แห่งสเปน |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  การ์โลสที่ 1  เฟลิเปที่ 2  เฟลิเปที่ 3  เฟลิเปที่ 4  การ์โลสที่ 2  เฟลิเปที่ 5 (ครั้งที่หนึ่ง)   ลุยส์  เฟลิเปที่ 5 (ครั้งที่สอง)   เฟร์นันโดที่ 6  การ์โลสที่ 3  การ์โลสที่ 4  เฟร์นันโดที่ 7 (ครั้งที่หนึ่ง)   โฆเซที่ 1  เฟร์นันโดที่ 7 (ครั้งที่สอง)   อิซาเบลที่ 2  อามาเดโอที่ 1  อัลฟอนโซที่ 12  อัลฟอนโซที่ 13  ฆวน การ์โลสที่ 1  เฟลิเปที่ 6  |  การ์โลสที่ 1  เฟลิเปที่ 2  เฟลิเปที่ 3  เฟลิเปที่ 4  การ์โลสที่ 2  เฟลิเปที่ 5 (ครั้งที่หนึ่ง)   ลุยส์  เฟลิเปที่ 5 (ครั้งที่สอง)   เฟร์นันโดที่ 6  การ์โลสที่ 3  การ์โลสที่ 4  เฟร์นันโดที่ 7 (ครั้งที่หนึ่ง)   โฆเซที่ 1  เฟร์นันโดที่ 7 (ครั้งที่สอง)   อิซาเบลที่ 2  อามาเดโอที่ 1  อัลฟอนโซที่ 12  อัลฟอนโซที่ 13  ฆวน การ์โลสที่ 1  เฟลิเปที่ 6  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี 2  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
ศิลปิน:  Te Papa (New Zealand)  ULAN 
ประชาชน:  ชาวอิตาลี  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  RISM  SNAC  IdRef
อิริโอโมเตะ

แผนที่ของเกาะอิริโอโมเตะและเกาะอื่นๆในหมู่เกาะยาเอยามะ
ภาพเกาะอิริโอโมเตะมองจากอวกาศ เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2534
อิริโอโมเตะ (ญี่ปุ่น: 西表島; โรมาจิ: Iriomote-jima; ยาเอยามะ: Irimutī; โอกินาวะ: Iriumuti) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะยาเอยามะ และใหญ่เป็นอันดับสองในจังหวัดโอกินาวะ รองจากเกาะโอกินาวะ
เกาะนี้มีพื้นที่ 289 กม.2 มีประชากรน้อยกว่า 2,000 คน และมีโครงสร้างพื้นฐานเฉพาะบนถนนเลียบชายหาดสายเดียวที่เชื่อมต่อหมู่บ้านทางด้านเหนือกับชายทะเลด้านตะวันออก บนเกาะไม่มีสนามบิน นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จึงมาทางเรือข้ามฟากจากเกาะอิชิงากิ ซึ่งใน พ.ศ. 2546 มีนักท่องเที่ยวเดินทางมามากกว่า 150,000 คน เกาะนี้อยู่ในเขตของเมืองทาเกโตมิ จังหวัดโอกินาวะ
ภูมิประเทศและภูมิอากาศ

เกาะอิริโอโมเตะมีภูมิอากาศแบบทะเลกึ่งโซนร้อน มีอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดทั้งปี 23.4°C และมีอุณหภูมิเฉลี่ยในแต่ละเดือนตั้งแต่ 17.6°C ในเดือนมกราคม จนถึง 28.4°C ในเดือนกรกฎาคม มีฤดูไต้ฝุ่นที่โดยเฉลี่ยจะอยู่ระหว่างเดือนมิถุนายนจนถึงกันยายน
พื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะเป็นป่ากึ่งโซนร้อนหนาทึบและป่าชายเลน พื้นที่ 80% เป็นเขตอนุรักษ์ และพื้นที่ 34.3% ได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติอิริโอโมเตะ จุดที่สูงที่สุดบนเกาะคือ ภูเขาโคมิ (古見岳 Komidake) มีความสูง 470 เมตร
เกาะอิริโอโมเตะมีชื่อเสียงจากแมวป่าอิริโอโมเตะ (Prionailurus iriomotensis; ญี่ปุ่น: 西表山猫; โรมาจิ: Iriomote-yamaneko) ซึ่งเป็นแมวป่าที่ออกหากินตอนกลางคืนที่ใกล้สูญพันธุ์ พบเฉพาะบนเกาะอิริโอโมเตะ ประเมินว่ามีแมวป่าอิริโอโมเตะเพียงประมาณ 100 ตัวที่อาศัยอยู่ในธรรมชาติ
ประวัติศาสตร์

ก่อนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง เกาะอิริโอโมเตะแทบไม่มีประชากรอาศัยอยู่เนื่องจากมาลาเรียระบาด แรกเริ่มนั้นพื้นที่บนเกาะถูกใช้เป็นแหล่งเพาะปลูกข้าว ในระหว่างสงคราม ผู้ที่อาศัยอยู่บนเกาะอิชิงากิบางส่วนต้องลี้ภัยมายังเกาะอิริโอโมเตะ และบางคนก็ติดเชื้อมาลาเรีย
หลังสิ้นสุดสงคราม กองทัพสหรัฐอเมริกาในญี่ปุ่นกำจัดมาลาเรียออกไปจากเกาะ และไม่เคยปรากฏการติดเชื้ออีกเลย รายได้ของเกาะส่วนใหญ่มาจากการท่องเที่ยวและผลผลิตทางเกษตรกรรม โดยเฉพาะสับปะรดและการประมง
ภาพ

แม่น้ำอูราอูจิ
น้ำตกมาริยูโด
น้ำตกคัมปิเระ
น้ำตกพิไนซาระ
ป่าชายเลนริมแม่น้ำนากาวะ
ต้นซากิชิมะซูโอ
หาดโฮชิซูนะ
ทรายรูปดาวจากหาดโฮชิซูนะ
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยประเทศญี่ปุ่น
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อิริโอโมเตะ
คู่มือการท่องเที่ยว Iriomote Island จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
24°20′N 123°48′E﻿ / ﻿24.333°N 123.800°E﻿ / 24.333; 123.800
การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอัสซีเรีย

| การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอัสซีเรีย |
| --- | --- |
เป็นส่วนหนึ่งของ การเบียดเบียนชาวอัสซีเรีย
รายงานข่าวที่ถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์วอชิงตันไทมส์ เมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1915.
สถานที่:  จักรวรรดิออตโตมัน  อิหร่านสมัยราชวงศ์กอญัร (เนื่องจากทหารออตโตมันได้ข้ามชายแดน)
วันที่: ค.ศ. 1914–1924
เป้าหมาย: พลเรือนชาวอัสซีเรีย
ประเภท: เนรเทศ, สังหารหมู่, การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์, เป็นต้น
ตาย: 150,000–300,000 คน(ดูที่ การเสียชีวิตโดยรวมทั้งหมดจากด้านล่าง)
ผู้ก่อเหตุ: รัฐบาลของพวกยังเติร์ก, ชาวเผ่าพันธุ์เคิร์ด
เหตุจูงใจ: ความรู้สึกต่อต้านชาวอัสซีเรีย, การต่อต้านศาสนาคริสต์
การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอัสซีเรีย (ซีรีแอก: ܩܛܠܥܡܐ ܣܘܪܝܝܐ, อักษรโรมัน: Qṭālʿammā Sūryāyā) หรือที่เรียกว่า Sayfo และ Seyfo (ܣܝܦܐ, ความหมายตามตัวอักษรคือ "ดาบ") คือการสังหารหมู่ชาวอัสซีเรียของจักรวรรดิออตโตมันและชาวเปอร์เซียที่อยู่ใกล้กันโดยกองทหารออตโตมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ร่วมกับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนียและชาวกรีก
จังหวัดตองจี

| จังหวัดตองจี |
| --- | --- |
จังหวัด

จังหวัดตองจีที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัด: 20°40′N 97°00′E﻿ / ﻿20.667°N 97.000°E﻿ / 20.667; 97.000
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐฉาน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 24,152 ตร.กม. (9,325 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,404 เมตร (4,606 ฟุต)
ประชากร (2014): 1,701,338 คน
 • ความหนาแน่น: 70.44 คน/ตร.กม. (182.4 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+06:30 (MST)
จังหวัดตองจี (พม่า: တောင်ကြီးခရိုင်; ไทใหญ่: တူၼ်ႈတီး၊ ၸႄႈတွၼ်ႈ), เว้งต้นตี๊ เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในรัฐชานของประเทศพม่า ตั้งอยู่ห่างจากเนปยีดอไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 120 กิโลเมตร (75 ไมล์) จังหวัดมีเนื้อที่ 24,152 ตารางกิโลเมตร และในปี ค.ศ. 2014 มีประชากร 1,701,338 คน สูงจากระดับน้ำทะเล 1,404 เมตร โดยมีเมืองหลักและศูนย์กลางการปกครองคือตองจี
มีสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงอยู่หลายแห่ง ได้แก่ ทะเลสาบอี้นเล่ และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทะเลสาบอี้นเล่ ซึ่งตั้งอยู่ในจังหวัดนี้
การแบ่งเขตการปกครอง

จังหวัดตองจีประกอบด้วยอำเภอดังนี้
| แผนที่อำเภอในจังหวัดตองจี |
| --- | --- | --- | --- | --- |
แผนที่อำเภอในจังหวัดตองจี
| อักษรไทย | อักษรพม่า | อักษรโรมัน | อักษรไทใหญ่ | คำอ่านภาษาไทใหญ่ |
|   กะลอ | ကလော | Kalaw | ၵၢတ်ႇလေႃႉ | กาดล้อ |
|   ยะเซาะ | ရပ်စောက် | Lawksawk | လွၵ်ႉၸွၵ်ႇ | ลอกจอก |
|   ญองชเว | ညောင်ရွှေ | Nyaungshwe | ယွင်ႁူၺ်ႈ | หยองโห้ย |
|   แพโคน | ဖယ်ခုံ | Pekon | ၽၢႆၶုၼ် | ผายขุน |
|   ตองจี | တောင်ကြီး | Taunggyi | တူၼ်ႈတီး | ต้นตี๊ |
|   ปี้นดะยะ* | ပင်းတယ | Pindaya | ပၢင်းတရႃႉ | ปางตะยา |
|   ยวางาน* | ရွာငံ | Ywangan | ယႂႃႇငၢၼ်ႇ | หยว่าหง่าน |
|   โฮโป้น** | ဟိုပုန်း | Hopong | ႁူဝ်ပူင်း | โหโป่ง |
|   ซีไซง์** | ဆီဆိုင် | Hsi Hseng | သီႇသႅင်ႇ | สี่แส่ง |
|   ปีนล่อง** | ပင်လောင်း | Pinlaung | ပၢင်လွင်း | ป๋างโหลง |
เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ปกครองตนเองดะนุ
เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ปกครองตนเองปะโอ
พระเจ้าไซรัสมหาราช
ศัพทมูลวิทยา

พระนาม Cyrus เป็นรูปแผลงละตินจากพระนามในภาษากรีกว่า Κῦρος (Kỹros) ซึ่งมาจากพระนามภาษาเปอร์เซียโบราณว่า Kūruš มีการบันทึกพระนามและความหมายภายในจารึกสมัยโบราณในหลายภาษา โดย Ctesias กับพลูทาร์ก นักประวัติศาสตร์ชาวกรีกโบราณ ระบุว่า ไซรัสได้รับการตั้งพระนามจากดวงอาทิตย์ (Kuros) แนวคิดที่ตีความเป็นความหมาย "ดั่งสุริยะ" (Khurvash) ด้วยการระบุความสัมพันธ์ของ khor (ดวงอาทิตย์) คำนามภาษาเปอร์เซีย ซึ่งใช้คำอุปสรรค -vash สำหรับความคล้ายกัน Karl Hoffmann เสนอแนะคำแปลจากความหมายในรากศัพท์อินโด-ยูโรเปียนว่า "ขายหน้า" และพระนาม "Cyrus" จึงหมายถึง "ความอับอายของศัตรูในการประลองทางวาจา" ความเป็นไปได้อีกแบบอาจหมายถึง "เจ้าเด็กน้อย" คล้ายกับในภาษาเคิร์ดว่า kur ("ลูกชาย, เด็กน้อย") หรือในภาษาออสซีเชียว่า i-gur-un ("ถือกำเนิด") และ kur (กระทิงหนุ่ม) ในภาษาเปอร์เซียและโดยเฉพาะในประเทศอิหร่าน พระนามของพระเจ้าไซรัสสะกดเป็น คูโรช (کوروش, Kūroš, [kuːˈɾoʃ]) ส่วนในคัมภีร์ไบเบิล พระองค์ได้รับการเรียกขานในภาษาฮีบรูเป็น โคเรช (כורש‎) หลักฐานบางส่วนชี้ให้เห็นว่าพระเจ้าไซรัสคือแคย์ โฆสโรว์ กษัตริย์เปอร์เซียในตำนานจากราชวงศ์แคยอนียอน และตัวละครใน ชอฮ์นอเม มหากาพย์เปอร์เซีย
อย่างไรก็ตาม นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่าทั้ง Cyrus หรือ Cambyses ไม่ใช่พระนามภาษาเปอร์เซีย โดยเสนอว่า Cyrus เป็นพระนามที่มีต้นตอจากเอลาม และพระนามนั้นหมายถึง "ผู้ทรงให้ความเอาใจใส่" ในภาษาเอลามที่สูญหายแล้ว เหตุผลหนึ่งคือ ชื่อในภาษาเอลามอาจลงท้ายด้วย -uš ไม่มีข้อความภาษาเอลามใดที่สะกดชื่อในรูปแบบนี้ เว้นแต่ Kuraš เท่านั้น ขณะเดียวกััน ภาษาเปอร์เซียโบราณไม่อนุญาตให้ชื่อลงท้ายด้วย -aš ดังนั้นจึงมีเหตุผลที่ผู้พูดชาวเปอร์เซียเปลี่ยนรูปเดิมของ Kuraš ไปเป็นรูปที่ตรงตามไวยากรณ์กว่าว่า Kuruš ในขณะที่อาลักษณ์ชาวเอลามจะไม่มีเหตุผลในการเปลี่ยนชื่อต้นฉบับ Kuraš ไปเป็น Kuruš เนื่องจากทั้งสองรูปยอมรับได้ ดังนั้น Kuraš น่าจะเป็นรูปเดิม ความเห็นนักวิชาการอีกอันคือ Kuruš เป็นพระนามที่มีต้นตอจากอินโด-อารยัน เพื่ออุทิศแด่ทหารรับจ้าง Kuru และ Kamboja ชาวอินโด-อารยันจากอัฟกานิสถานตะวันออกและอินเดียตะวันตกเฉียงเหนือที่ช่วยในการพิชิตตะวันออกกลาง
บรรณานุกรม > ข้อมูลสมัยโบราณ

The Nabonidus Chronicle of the Babylonian Chronicles
The Verse account of Nabonidus
The Prayer of Nabonidus (one of the Dead Sea scrolls)
The Cyrus Cylinder
Herodotus (The Histories)
Ctesias (Persica)
The biblical books of Isaiah, Daniel, Ezra and Nehemiah
Flavius Josephus (Antiquities of the Jews)
Thucydides (History of the Peloponnesian War)
Plato (Laws (dialogue))
Xenophon (Cyropaedia)
Quintus Curtius Rufus (Library of World History)
Plutarch (Plutarch's Lives)
Fragments of Nicolaus of Damascus
Arrian (Anabasis Alexandri)
Polyaenus (Stratagems in War)
Justin (Epitome of the Philippic History of Pompeius Trogus เก็บถาวร 7 มิถุนายน 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) (ในภาษาอังกฤษ)
Polybius (The Histories (Polybius))
Diodorus Siculus (Bibliotheca historica)
Athenaeus (Deipnosophistae)
Strabo (History)
Quran (Dhul-Qarnayn, Al-Kahf)
นาธัน

นาธัน (ขวา) กับกษัตริย์ดาวิด
นาธัน (ฮีบรู: נָתַן; ซีรีแอก: ܢܬܢ รุ่งโรจน์ประมาณ 1000 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นบุคคลในคัมภีร์ฮีบรู เป็นหนึ่งในผู้เผยพระวจนะของพระเป็นเจ้าซึ่งมีชีวิตอยู่ในรัชสมัยของกษัตริย์ดาวิดและกษัตริย์ซาโลมอนแห่งอิสราเอล
ในหนังสือซามูเอล 2 ระบุว่า ครั้นเมื่อกษัตริย์ดาวิดดำริจะสร้างวิหารสำหรับเก็บหีบแห่งพระเจ้า พระยาเวห์ทรงใช้ให้นาธันมาบอกกษัตริย์ดาวิดว่ายังไม่ต้องสร้าง เพราะหลังจากที่ดาวิดตาย ลูกหลานของดาวิดจะเป็นคนสร้างให้เอง
หนังสือพงศ์กษัตริย์ กล่าวว่าเมื่อครั้นเจ้าชาย​อา‌โด‌นี‌ยาห์ พระราชโอรสองค์โตของกษัตริย์ดาวิดประกาศตนขึ้นเป็นกษัตริย์ นาธันเป็นหนึ่งในบุคคลที่ไม่สนับสนุนอา‌โด‌นี‌ยาห์ และหันไปร่วมมือกับพระนาง​บัท‌เช‌บาเพื่อชิงบัลลังก์คืนมาให้เจ้าชายซาโลมอน ผู้ซึ่งกษัตริย์ดาวิดเคยรับปากกับพระยาเวห์ว่าจะยกให้เป็นกษัตริย์ต่อจากพระองค์
หนังสือพงศาวดาร นาธันเป็นคนบันทึกเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ต่าง ๆ ในรัชสมัยของกษัตริย์ดาวิดและกษัตริย์ซาโลมอน
แม่น้ำจอร์แดน

| แม่น้ำจอร์แดน |
| --- | --- |

แม่น้ำจอร์แดนไหลผ่านชายแดนระหว่างจอร์แดน เวสต์แบงก์ของปาเลสไตน์ อิสราเอล และซีเรียตะวันตกเฉียงใต้
ชื่อท้องถิ่น: نهر الأردن (อาหรับ) Nahr al-Urdun (อาหรับ) נהר הירדן (ฮีบรู) Nahar ha-Yarden (ฮีบรู) نهر الشريعة (อาหรับ) Al Sharieat (อาหรับ) ܢܗܪܐ ܕܝܘܪܕܢܢ (ซีรีแอกคลาสสิก)
ที่ตั้ง
ประเทศ: จอร์แดน, อิสราเอล, ซีเรีย, ปาเลสไตน์
ภูมิภาค: ตะวันออกกลาง, ชายฝั่งเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก
อำเภอ: กาลิลี
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: เทือกเขา Anti-Lebanon ที่เขาเฮอร์มอน ที่ราบสูงโกลัน
 • ระดับความสูง: 2,814 เมตร (9,232 ฟุต)
 
ปากน้ำ: ทะเลเดดซี
 • ระดับความสูง: −416 เมตร (−1,365 ฟุต)
ความยาว: 251 กิโลเมตร (156 ไมล์)

อัตราการไหล:  
 • ตำแหน่ง: ทะเลเดดซี, หุบเขาทรุดจอร์แดน
 
ลุ่มน้ำ
ลำน้ำสาขา:  
 • ซ้าย: แม่น้ำบานิยาส, แม่น้ำดาน, แม่น้ำยัรมูก, แม่น้ำซัรกออ์
 • ขวา: แม่น้ำฮัศบานี, Iyyon Stream
แม่น้ำจอร์แดน (อาหรับ: نَهْر الْأُرْدُنّ, Nahr al-ʾUrdunn; ฮีบรู: נְהַר הַיַּרְדֵּן, Nəhar hayYardēn; ซีรีแอกคลาสสิก: ܢܗܪܐ ܕܝܘܪܕܢܢ Nahrāʾ Yurdnan) มีอีกชื่อว่า นะฮ์รุชชะรีอะฮ์ (อาหรับ: نهر الشريعة) เป็นแม่น้ำในภูมิภาคเอเชียตะวันตก มีความยาวทั้งสิ้น 251 กิโลเมตร ไหลลงสู่ทะเลเดดซี ปัจจุบันถือเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างอิสราเอลกับจอร์แดน
แม่น้ำนี้มีความสำคัญทั้งในศาสนายูดาห์และคริสต์ โดยในคัมภีร์ไบเบิลระบุว่า กลุ่มชนอิสราเอลข้ามแม่น้ำนี้ไปยังแผ่นดินแห่งพระสัญญา และเยซูแห่งนาซาเรธ เข้ารับบัพติศมาจากยอห์นผู้ให้รับบัพติศมาที่แม่น้ำนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

SMART – Multilateral project for sustainable water management in the lower Jordan Valley
Inventory of Conflict and Environment (ICE), ข้อพิพาทแม่น้ำจอร์แดน
"Map of the River Jordan and Dead Sea: And the Route of the Party Under the Command of Lieutenant W.F. Lynch, United States Navy" is a map from the mid-19th century of the River Jordan and Dead Sea, made under the command of William F. Lynch.
"The Jordan River" in which John the Baptist baptized his cousin Jesus of Nazareth. (Yardenit.com)
33°11′12″N 35°37′09″E﻿ / ﻿33.18667°N 35.61917°E﻿ / 33.18667; 35.61917
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef
จะลาลาบาด

| จะลาลาบาด جلال‌آباد |
| --- | --- |
เมือง
จากบนซ้ายไปขวา: ภาพพาโนรามาของย่านหนึ่งในจะลาลาบาด; สะพานจะลาลาบาด; สนามกีฬาคริกเกตจะลาลาบาด; จัตุรัสพัชตูนิสถาน; มัสยิดในจะลาลาบาด; บ้านผู้ว่าการในจะลาลาบาด; สิ่งก่อสร้างในถนนสายหลัก
จะลาลาบาดที่ตั้งในประเทศอัฟกานิสถานแสดงแผนที่ประเทศอัฟกานิสถานจะลาลาบาดจะลาลาบาด (ฮินดู-คูช)แสดงแผนที่ฮินดู-คูช
พิกัด: 34°26′03″N 70°26′52″E﻿ / ﻿34.43417°N 70.44778°E﻿ / 34.43417; 70.44778
ประเทศ:  อัฟกานิสถาน
จังหวัด: นันการ์ฮาร์
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1570
การปกครอง
 • นายเทศมนตรี: Qari Ehsanullah Sajid
พื้นที่
 • พื้นดิน: 122 ตร.กม. (47 ตร.ไมล์)
ความสูง: 575 เมตร (1,886 ฟุต)
ประชากร (2021)
 • ทั้งหมด: 280,685 คน
 : 
เขตเวลา: UTC+4:30 (เวลามาตรฐานอัฟกานิสถาน)
ภูมิอากาศ: BWh
สำหรับเมืองที่มีชื่อคล้ายกันในประเทศคีร์กีซสถาน ดูที่ จาลาลาบัต
จะลาลาบาด (ปาทาน/ดารี: جلال‌آباد, Jalālābād) เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 5 ในประเทศอัฟกานิสถาน โดยมีประชากรประมาณ 356,274 คน และทำหน้าที่เป็นเมืองหลักในจังหวัดนันการ์ฮาร์ ห่างจากคาบูลประมาณ 130 กิโลเมตร (80 ไมล์) จะลาลาบาดตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำคาบูลและแม่น้ำคูนาร์ในที่ราบสูงทางใต้ของเทือกเขาฮินดูกูช ทางตะวันตกมีทางหลวงเชื่อมไปที่คาบูลและทางตะวันออกผ่านทางผ่านไคเบอร์ไปยังเมืองเปศวาร์ของประเทศปากีสถาน
จะลาลาบาดเป็นศูนย์กลางด้านกิจกรรมทางสังคมและการค้า เพราะตัวเมืองอยู่ในชายแดนTorkhamที่อยู่ห่างไป 65 กิโลเมตร (40 ไมล์) โดยมีอุตสาหกรรมทำกระดาษ สินค้าเกษตร เช่น ส้ม ข้าว และอ้อย ซึ่งมีปัจจัยจากภูมิอากาศแบบอบอุ่น เมืองนี้เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยนันการ์ฮาร์ สถาบันการศึกษาที่มีขนาดใหญ่อันดับ 2 ของประเทศ กษัตริย์อัฟกันหลายพระองค์ทรงโปรดปรานเมืองนี้มาหลายศตวรรษ ในรัชสมัยตีมูร์ ชาฮ์แห่งจักรวรรดิดูร์รานี จะลาลาบาดทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงฤดูหนาวของประเทศอัฟกานิสถาน
ภูมิอากาศ

จะลาลาบาดมีสภาพภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (BWh) และเป็นหนึ่งในเมืองที่ร้อนที่สุดในประเทศอัฟกานิสถาน โดยได้รับหยาดน้ำฝน 6 - 8 นิ้วต่อปี (152 - 203 มิลลิเมตรต่อปี) ซึ่งพบได้เฉพาะช่วงฤดูหนาวถึงฤดูใบไม้ผลิ และในช่วงฤดูร้อนอุณหภูมิสามารถเพิ่มขึ้นสูงสุดที่ 49 °C
เนื่องจากอุณหภูมิที่อบอุ่นในอัฟกานิสถานช่วงฤดูหนาว ทำให้จะลาลาบาด (ร่วมกับเปศวาร์) มักเป็น "เมืองหลวงฤดูหนาว" ของผู้นำอัฟกันมาหลายศตวรรษ โดยคนรวยจะย้ายไปที่บ้านพักตากอากาศในจะลาลาบาดเพื่อหลีกเลี่ยงอากาศหนาวที่คาบูล
| ข้อมูลภูมิอากาศของจะลาลาบาด> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของจะลาลาบาด> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจะลาลาบาด> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของจะลาลาบาด> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจะลาลาบาด> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจะลาลาบาด> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจะลาลาบาด> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจะลาลาบาด> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจะลาลาบาด> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจะลาลาบาด> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจะลาลาบาด> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจะลาลาบาด> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจะลาลาบาด> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจะลาลาบาด> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 25.0 (77) | 28.8 (83.8) | 34.5 (94.1) | 40.5 (104.9) | 45.4 (113.7) | 47.5 (117.5) | 44.7 (112.5) | 42.4 (108.3) | 41.2 (106.2) | 38.2 (100.8) | 32.4 (90.3) | 25.4 (77.7) | 47.5 (117.5) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 15.9 (60.6) | 17.9 (64.2) | 22.5 (72.5) | 28.3 (82.9) | 34.7 (94.5) | 40.4 (104.7) | 39.3 (102.7) | 38.0 (100.4) | 35.2 (95.4) | 30.5 (86.9) | 23.3 (73.9) | 17.5 (63.5) | 28.63 (83.53) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 8.5 (47.3) | 10.9 (51.6) | 16.3 (61.3) | 21.9 (71.4) | 27.7 (81.9) | 32.7 (90.9) | 32.8 (91) | 31.9 (89.4) | 28.1 (82.6) | 22.2 (72) | 14.9 (58.8) | 9.5 (49.1) | 21.45 (70.61) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 2.9 (37.2) | 5.6 (42.1) | 10.5 (50.9) | 15.3 (59.5) | 19.8 (67.6) | 24.7 (76.5) | 26.7 (80.1) | 26.2 (79.2) | 21.4 (70.5) | 14.4 (57.9) | 6.9 (44.4) | 3.5 (38.3) | 14.83 (58.69) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | −14.1 (6.6) | -9.5 (14.9) | -1.0 (30.2) | 6.1 (43) | 10.6 (51.1) | 13.5 (56.3) | 19.0 (66.2) | 17.5 (63.5) | 11.0 (51.8) | 2.7 (36.9) | −4.5 (23.9) | −5.5 (22.1) | −14.1 (6.6) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 18.1 (0.713) | 24.3 (0.957) | 39.2 (1.543) | 36.4 (1.433) | 16.0 (0.63) | 1.4 (0.055) | 6.9 (0.272) | 7.7 (0.303) | 8.3 (0.327) | 3.2 (0.126) | 8.3 (0.327) | 12.1 (0.476) | 181.9 (7.161) |
| ความชื้นร้อยละ | 61 | 60 | 62 | 59 | 47 | 40 | 52 | 58 | 56 | 55 | 58 | 63 | 55.9 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 4 | 5 | 8 | 8 | 4 | 1 | 1 | 1 | 1 | 1 | 2 | 3 | 39 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 180.9 | 182.7 | 207.1 | 227.8 | 304.8 | 339.6 | 325.9 | 299.7 | 293.6 | 277.6 | 231.0 | 185.6 | 3,056.3 |
แหล่งที่มา: NOAA (1964-1983)
ข้อมูล

Aloys Arthur Michel. The Kabul, Kunduz, and Helmand Valleys and the National Economy of Afghanistan: A Study of Regional Resources and the Comparative Advantages of Development. National Academies.
อ่านเพิ่ม > ตีพิมพ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19

Edward Balfour (1885), "Jalalabad", Cyclopaedia of India (3rd ed.), London: B. Quaritch
อ่านเพิ่ม > ตีพิมพ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 20

"Jalalabad" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 15 (11 ed.). 1911. p. 130.
อ่านเพิ่ม > ตีพิมพ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 21

Grove Encyclopedia of Islamic Art & Architecture. Oxford University Press. 2009.
แหล่งข้อมูลอื่น

Ghazi Amanullah Khan City ที่ยูทูบ
The Silk Road Journey With Xuanzang By Sally Hovey Wriggins
"Jalalabad". Islamic Cultural Heritage Database. Istanbul: Organization of Islamic Cooperation, Research Centre for Islamic History, Art and Culture. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-15.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef 
ภาพเมืองมองจากแม่น้ำคาบูลฝั่งเหนือ
นิเนเวห์

| --- | --- |
نَيْنَوَىٰ
ประตูมัชกีแห่งนิเนเวห์ที่ได้รับการบูรณะ (กลุ่มไอซิลทำลายประตูนี้แล้ว)
แสดงที่ตั้งภายในประเทศอิรัก
ที่ตั้ง: โมซูล เขตผู้ว่าการนิเนเวห์ ประเทศอิรัก
ภูมิภาค: เมโสโปเตเมีย
พิกัด: 36°21′34″N 43°09′10″E﻿ / ﻿36.35944°N 43.15278°E﻿ / 36.35944; 43.15278
ประเภท: ที่อยู่อาศัย
พื้นที่: 7.5 ตารางกิโลเมตร (2.9 ตารางไมล์)
ความเป็นมา
ละทิ้ง: 612 ปีก่อนคริสต์ศักราช
เหตุการณ์: ยุทธการที่นิเนเวห์ (612 ปีก่อนคริสต์ศักราช)
นิเนเวห์ (อังกฤษ: Nineveh, /ˈnɪnɪvə/; อาหรับ: نَيْنَوَىٰ นัยนะวา; ซีรีแอก: ܢܝܼܢܘܹܐ, อักษรโรมัน: Nīnwē; แอกแคด: 𒌷𒉌𒉡𒀀 URUNI.NU.A Ninua) เป็นเมืองอัสซีเรียโบราณในเมโสโปเตเมียตอนบน ตั้งอยู่บริเวณชานเมืองโมซูล ประเทศอิรักตอนเหนือ ซึ่งอยู่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำไทกริส และเคยเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่
เมืองนี้เคยเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกเป็นเวลาประมาณ 50 ปี จนกระทั่ง 612 ปีก่อนคริสต์ศักราช หลังสมัยสงครามกลางเมืองอันโหดร้ายในอัสซีเรีย เมืองนี้ไม่ได้เป็นศูนย์กลางทางการเมืองหรือการบริหารอีกเลย แต่ในช่วงปลายสมัยโบราณ เมืองนี้เป็นที่ตั้งของบิชอปคริสเตียน จากนั้นจึงเสื่อมถอยในช่วงสมัยกลาง และถูกทอดทิ้งในคริสต์ศตวรรษที่ 13
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 2 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 2  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades
ติกรีต

| ติกรีต تِكْرِيت |
| --- | --- |
นคร
 บนลงล่าง ซ้ายไปขวา: พระราชวังติกรีต • มหาวิทยาลัยติกรีต  •  มัสยิด • แม่น้ำไทกริส
ติกรีตที่ตั้งในประเทศอิรัก
พิกัด: 34°36′36″N 43°40′48″E﻿ / ﻿34.61000°N 43.68000°E﻿ / 34.61000; 43.68000
ประเทศ:  อิรัก
เขตผู้ว่าการ: เศาะลาฮุดดีน
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Omar Tariq Ismail
ความสูง: 137 เมตร (449 ฟุต)
ประชากร (2012)
 • ทั้งหมด: 160,000 คน
 แปลนนครประมาณ ค.ศ. 2000 
ติกรีต (อาหรับ: تِكْرِيت, [ˈtɪkriːt]; ซีรีแอก: ܬܲܓܪܝܼܬܼ Tagrīṯ) เป็นนครในประเทศอิรัก ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของแบกแดดที่ 140 กิโลเมตร (87 ไมล์) และทางตะวันออกเฉียงใต้ของโมซูล 220 กิโลเมตร (140 ไมล์) โดยเป็นเมืองศูนย์กลางของเขตผู้ว่าการเศาะลาฮุดดีน ข้อมูลเมื่อ 2012 นครนี้มีประชากรประมาณ 160,000 คน
เดิมเคยเป็นป้อมในสมัยอัสซีเรีย ติกรีตเป็นสถานที่เกิดของเศาะลาฮุดดีนกับซัดดัม ฮุสเซน และยังเป็นฐานอำนาจของเขาจนกระทั่งการบุกครองอิรักที่นำโดยสหรัฐใน ค.ศ. 2003 หลังจากนั้น นครนี้กลายเป็นพื้นที่ความขัดแย้ง โดยช่วงที่มีความขัดแย้งสูงสุดคือยุทธการที่ติกรีตครั้งที่สองที่เกิดขึ้นตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเมษายน ค.ศ. 2015 ซึ่งทำให้มีพลเมืองพลัดถิ่น 28,000 คน รัฐบาลอิรักยึดพื้นที่นี้คืนจากรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์ในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2015 และอยู่ในความสงบนับแต่นั้นมา