stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การปฏิวัติทางวัฒนธรรม
ดูเพิ่ม > บันทึกความทรงจำของชาวจีนมีส่วนเกี่ยวข้อง

Liu Ping, My Chinese Dream – From Red Guard to CEO (San Francisco, June 2012). 556 p. ISBN 9780835100403
Nien Cheng, Life and Death in Shanghai  (Grove, May 1987). 547 p. ISBN 0-394-55548-1
Jung Chang, Wild Swans: Three Daughters of China  (New York: Simon & Schuster,  1991). 524 p. LCCN 91-20696
Heng Liang Judith Shapiro, Son of the Revolution (New York: Knopf : Distributed by Random House, 1983).
Yuan Gao, with Judith Polumbaum, Born Red: A Chronicle of the Cultural Revolution (Stanford, CA: Stanford University Press,  1987).
Jiang Yang Chu translated and annotated by Djang Chu, Six Chapters of Life in a Cadre School: Memoirs from China's Cultural Revolution [Translation of Ganxiao Liu Ji] (Boulder: Westview Press,  1986).
Ma Bo, Blood Red Sunset: A Memoir of the Chinese Cultural Revolution (New York: Viking,  1995). Translated by Howard Goldblatt.
Guanlong Cao, The Attic: Memoir of a Chinese Landlord's Son (Berkeley: University of California Press,  1996).
Ji-li Jiang, Red Scarf Girl: A Memoir of the Cultural Revolution (New York: HarperCollins,  1997).
Anchee Min, Red Azalea (New York: Pantheon Books, 1994). ISBN 1-4000-9698-7.
Rae Yang, Spider Eaters: A Memoir (Berkeley: University of California Press,  1997).
Weili Ye, Xiaodong Ma, Growing up in the People's Republic: Conversations between Two Daughters of China's Revolution (New York: Palgrave Macmillan,  2005).
Lijia Zhang, "Socialism Is Great": A Worker's Memoir of the New China (New York: Atlas & Co, Distributed by Norton,  2007).
Emily Wu, Feather in the Storm (Pantheon, 2006). ISBN 978-0-375-42428-1.
Xinran Xue, The Good Women of China: Hidden Voices  (Chatto & Windus, 2002). Translated by Esther Tyldesley. ISBN 0-7011-7345-9
Ting-Xing Ye, Leaf In A Bitter Wind (England, Bantam Books, 2000)
Zhang Xianliang, Grass Soup, ISBN 0-7493-9774-8
Dongping Han, The Unknown Cultural Revolution: Life and Change in a Chinese Village, ISBN 978-1583671801
Ken Ling, The Revenge of Heaven. Journal of a young Chinese. English text prepared by Miriam London and Ta-Ling Lee. G. P. Putnam's Sons, New York 1972
ดูเพิ่ม > ภาพยนตร์ที่อ้างอิงช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม

เซี่ย จิ้น, Hibiscus Town (1984)
จาง อี้โหมว, ตำนานรักทุ่งสีเพลิง (1987)
เฉิน ข่ายเกอ, หลายแผ่นดิน แม้สิ้นใจ ก็ไม่ลืม (1992)
จาง อี้โหมว, Story of Qiu Ju (1992)
เถียน จ้วงจ้วง Blue Kite (1993)
จาง อี้โหมว, คนตายยาก (1993)
เจียง เหวิน, In the Heat of the Sun (1994)
ท่าอากาศยานนานาชาติโปขรา

บทความนี้เกี่ยวกับท่าอากาศยานนานาชาติแห่งใหม่ สำหรับท่าอากาศยานนานาชาติในประเทศแห่งเดิม ดูที่ ท่าอากาศยานโปขรา
ท่าอากาศยานนานาชาติโปขรา (เนปาล: पोखरा अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल; อังกฤษ: Pokhara International Airport, (ICAO: VNPR)) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติในโปขรา รัฐคัณฑกี ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ห่างไป 3 km (1.9 mi) ทางตะวันออกของท่าอากาศยานในประเทศแห่งเดิม ซึ่งจะค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยท่าอากาศยานนี้ ท่าอากาศยานนานาชาติโปขราถือเป็นท่าอากาศยานนานาชาติแห่งที่สามของเนปาล และเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในวันที่ 1 มกราคม 2023 โดยยังคงมีบริการ STOL ไปยังโจมโสม ที่จะยังคงให้บริการอยู่ที่ท่าอากาศยานแห่งเดิมอยู่ มีการคาดการณ์ว่าท่าอากาศยานแห่งนี้จะสามารถรองรับผู้โดยสารมากถึงหนึ่งล้านคนต่อปี
ประวัติศาสตร์

แนวคิดของการสร้างท่าอากาศยานนานาชาติขึ้นในโปขราเริ่มีขึ้นในปี 1971 ต่อมาในปี 1976 รัฐบาลเนปาลได้ครอบครองที่ดินสำหรับสร้างท่าอากาศยานนานาชาติขึ้นใหม่ในโปขรา ในปี 1989 องค์การความร่วมมือนานาชาติญี่ปุ่นได้ทำการศึกษาเกี่ยวกับการก่อสร้างท่าอากาศยานแห่งใหม่นี้ อย่างไรก็ตาม โครงการนี้ถูกพับเก็บไปในที่สุด และถูกนำมาจุดประกายใหม่อีกครั้งในปี 2009 เมื่อข้อตกลงการบินทวิภาคีระหว่างอินเดียกับเนปาลได้ถูกลงนาม ในปี 2013 องค์กรการบินพลเรือนเนปาลลงนามในขึ้ตกลงกับบริษัท ไชน่าซีเอเอ็มซีเอ็นยิเนียริง (China CAMC Engineering) เพื่อเป็นผู้รับเหมาก่อสร้างท่าอากาศยานนี้ การก่อสร้างเริ่มต้นในปี 2016 และตั้งเป้าหมายว่าจะแล้วเสร็จในห้าปี คือในปี 2021 ด้วยงบประมาณรวม 305 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ที่ซึ่งจำนวนนี้ ธนาการการส่งออกและนำเข้าแห่งประเทศจีนได้ให้การกู้ยืม 215 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ภายใต้อัตราดอกเบี้ยที่ต่ำกว่า นอกจากนี้ ธนาการการพัฒนาเอเชียยังให้การกู้ยืม 37 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ และมีกองทุนการพัฒนานานาชาติโอเป็กให้กู้ยืม 11 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ในปี 2020 มีการวางแผนไว้ว่าจะเปิดท่าอากาศยานนานาชาติใหม่ทั้งสองแห่งของเนปาล คือโปขราและท่าอากาศยานโคตมพุทธ พร้อมกันในวันเดียวกัน ในปี 2020 ได้มีการพบว่าเขาริเฐปณี (Rithepani Hill) ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับท่าอากาศยานทางตะวันออกจะต้องถูกทำให้ราบเพื่อช่วยอากาศยานขาเข้ามายังลานบินของท่าอากาศยาน การตัดสินใจนี้ถูกชะลอลงด้วยการประท้วงของชาวบ้านในท้องที่ และการทลายเขาถูกเลื่อนออกไปจนถึงปลายปี 2022
หลังการเลื่อนการเปิดออกไปเป็นปี 2022 ในปี 2021 เจ้าหน้าที่ทางการได้ออกมาประกาศยืนยันว่าท่าอากาศยานจะเปิดสองระยะ แบ่งเป็นการบินในประเทศในเดือนมกราคม 2022 และการบินระหว่างประเทศในเดือนเมษายน 2022
ในปี 2022 มีการประกาศว่าจะทำการบินเที่ยวบินวัดระดับในเดือนตุลาคม 2022 แต่ถูกเลื่อนไปเป็นปลายเดือนพฤศจิกายน 2022 ในกลางปี 2022 องค์กรการบินพลเรือนเนปาลได้เลื่อนการเปิดออกไปเป็นเดือนธันวาคมเนื่องจากไม่สามารถหาผู้ตรวจการเที่ยวบินได้ และในวันที่ 8 สิงหาคม 2022 ได้มีการประกาศเลื่อนวันเปิดท่าอากาศยานเป็นครั้งสุดท้ายคือวันที่ 1 มกราคม 2023
ท่าอากาศยานเปิดให้บริการในวันที่ 1 มกราคม 2023 โดยมีนายกรัฐมนตรี ปุษปกมล ทาหาล เป็นผู้เดินทางมาเปิด นครโปขรายังจัดให้วันที่เปิดท่าอากาศยานนี้เป็นวันหยุดทางการหนึ่งวันเพื่อเฉลิมฉลองการเปิดท่าอากาศยานแห่งใหม่นี้ เที่ยวบินแรกที่เดินทางถึงยังท่าอากาศยานเป็นเที่ยวบินของบุดดาแอร์ ที่มีนายกรัฐมนตรีและบรรดาผู้แทนรัฐโดยสาร
การพัฒนาท่าอากาศยานดำเนินต่อทันทีหลังพิธีเปิด เนื่องจากท่าอากาศยานในเวลานั้นยังคงไม่มีส่วนศุลกากร และโกดังเชื้อเพลิง ซึ่งในตอนแรกต้องใช้การขนส่งเชื้อเพลิงทางรถบรรทุกมาจากท่าอากาศยานโปขราแห่งเดิม
สิ่งอำนวยความสะดวก

ท่าอากาศยานสร้างขึ้นภายใต้มาตรฐานระดับ 4D ของ ICAO, IATA และ FAA
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
โตเกียวดิสนีย์ซี

| --- | --- |

ภูเขาโพรมีธีอุส สัญลักษณ์ของโตเกียวดิสนีย์ซี
ที่ตั้ง: โตเกียวดิสนีย์รีสอร์ต, อูรายาซุ, จังหวัดชิบะ, ญี่ปุ่น
พิกัด: 35°37′36″N 139°53′17″E﻿ / ﻿35.62667°N 139.88806°E﻿ / 35.62667; 139.88806
สถานะ: เปิดบริการ
เปิดกิจการ: 4 กันยายน 2001; 23 ปีก่อน (2001-09-04)
ผู้ดำเนินการ: เดอะโอเรียนเต็ลแลนด์
รูปแบบ: การเดินเรือ การสำรวจ และการผจญภัย
พื้นที่: 176 เอเคอร์ (71 เฮกตาร์)
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
โตเกียวดิสนีย์ซี (ญี่ปุ่น: 東京ディズニーシー, อังกฤษ: Tokyo Disney Sea) เป็นโครงการที่เกิดขึ้นครั้งแรกในส่วนต่อขยายของโตเกียวดิสนีย์แลนด์รีสอร์ต ตั้งอยู่ในเขตชิบะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2544 ในพื้นที่รวมที่เรียกว่าโตเกียวดิสนีย์รีสอร์ท มีแนวคิดหลักของพื้นที่เกี่ยวกับน้ำ เช่น เมืองเวนีส ลำธารน้ำ ทะเล เรือไททานิก ถ้ำใต้น้ำในปล่องภูเขาไฟ เมืองในป่าดิบชื้นแถบอเมริกากลาง เงือกและเมืองบาดาล เป็นต้น
แผนผังสวนสนุกและเครื่องเล่น > เมดิเตอร์เรเนียนฮาร์เบอร์

เมดิเตอร์เรเนียนฮาร์เบอร์ (Mediterranean Harbor) เป็นท่าเรือทางเข้า "ท่าเรือที่จอด" (port of call) และมีรูปแบบเป็นเมืองท่าของอิตาลี โดยมีเรือกอนโดลาแบบเวนิสที่นักท่องเที่ยวสามารถขึ้นและนั่งได้ มีร้านค้าและร้านอาหารต่าง ๆ เรียงรายอยู่ทั่วท่าเรือ รูปแบบของเมดิเตอร์เรเนียนฮาร์เบอร์แตกต่างจากทางเข้า "ดินแดน" ของสวนสนุกดิสนีย์แห่งอื่น ๆ เนื่องจากเป็นรูปตัว "วี" (V) ขนาดใหญ่แทนที่จะเป็นถนนสายหลักที่นำไปสู่ศูนย์กลาง (ดังที่พบในเมนสตรีท ยูเอสเอ ในดิสนีย์แลนด์ หรือฮอลลีวูดบูเลอวาร์ด ในดิสนีย์ฮอลลีวูดสตูดิโอส์) ทางด้านขวามือจะนำไปสู่มิสทีเรียไอแลนด์ และทางซ้ายจะนำไปสู่บริเวณอเมริกันวอเตอร์ฟรอนต์ โรงแรมโตเกียวดิสนีย์ซีมิราคอสตา สร้างขึ้นในสถาปัตยกรรมของท่าเรือ ทำหน้าที่เป็นการจำลองอาคารต่าง ๆ ของท่าเรือปอร์โตฟิโนและท่าเรือเวนิสอย่างเต็มรูปแบบ และทำหน้าที่เป็นเขื่อนทางตอนใต้ (หรือชายแดน) ของสวนสนุก ตัวเลือกการออกแบบที่รวมโรงแรมจริงไว้ภายในพื้นที่สวนสนุกช่วยเพิ่มภาพลวงตาว่า (ในฐานะสวนสนุกหรือแขกของโรงแรม) คุณอยู่ในเมืองจริง เนื่องจากโรงแรมเป็นอาคารที่ใช้งานได้จริง (แทนที่จะเป็น 'ส่วนหน้าอาคาร' ซึ่งเป็นมาตรฐานทั่วไปในการออกแบบสวนสนุก)
แผนผังสวนสนุกและเครื่องเล่น > มิสทีเรียไอแลนด์

เป็นเกาะลึกลับ (Mysterious Island) ที่มี "ท่าเรือ" ภายในภูเขาโพรมีธีอุส ภูเขาไฟขนาดยักษ์ที่รู้จักกันในฐานะจุดศูนย์กลางของสวนสนุกและมีลักษณะที่โดดเด่นที่สุด บนพื้นฐานการเล่าเรื่องของจูลส์ เวิร์น และโดยเฉพาะตำนานของป้อมปราการภูเขาไฟที่กล่าวถึงหลายครั้งในหนังสือชื่อ "วัลคาเนีย" เครื่องเล่นเมาต์โพรมีธีอุส (Mount Prometheus) ใช้เทคโนโลยีคล้ายกับเทสต์แทร็ก (Test Track) ของเอ็ปคอต "ท่าเรือที่จอด" ที่เล็กที่สุด แต่ก็มีเครื่องเล่นยอดนิยมสองแห่ง ได้แก่ การเดินทางสู่ใจกลางโลก (Journey to the Center of the Earth) เป็นเครื่องเล่นหวาดเสียว และ 20,000 ลีกใต้ทะเล (20,000 Leagues Under the Sea) เป็นเครื่องเล่นดาร์กไรด์ แม้จะมีชื่อเป็นเกาะ แต่มิสทีเรียไอแลนด์ก็ไม่ใช่เกาะ โดยสร้างขึ้นที่ด้านข้างของภูเขาโพรมีธีอุส ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอาคารจัดแสดงสถานที่ท่องเที่ยวทั้งสองแห่ง สถาปัตยกรรมในท่าเรือแห่งนี้มีรูปแบบวิกตอเรียน
แผนผังสวนสนุกและเครื่องเล่น > เมอร์เมดลากูน

เมอร์เมดลากูน (Mermaid Lagoon) เป็นที่ตั้งของตัวละครจาก เงือกน้อยผจญภัย ด้านหน้าอาคารสร้างให้มีลักษณะคล้ายกับพระราชวังของกษัตริย์ไทรตัน และมีสถาปัตยกรรมที่ได้แรงบันดาลใจจากเปลือกหอย "ท่าเรือที่จอด" นี้ส่วนใหญ่จะอยู่ในอาคารและสว่างไสวด้วยแสงสลัว ๆ เย็น ๆ เพื่อสร้างความรู้สึกเหมือนอยู่ใต้น้ำ เครื่องเล่น ได้แก่ ที่รองแก้วปลาบินของฟลาวเดอร์ (Flounder's Flying Fish Coaster); สกูตเตอร์ของสกัตเตอร์ (Scuttle's Scooters); จับพินเจลลีฟิช (Jumpin' Jellyfish); การแข่งขันบอลลูนปักเป้า (Blowfish Balloon Race);เดอะเวิร์ลพูล (The Whirlpool); ทั้งหมดนี้เป็นเครื่องเล่นสำหรับเด็ก นอกจากในบริเวณนี้ยังมีสนามเด็กเล่นของเอเรียล ซึ่งเป็นสนามเด็กเล่นและเครื่องเล่นมากมายที่จำลองฉากต่าง ๆ ในภาพยนตร์ และโรงละครเมอร์เมดลากูน ซึ่งเดิมเคยเป็นที่จัดแสดงคอนเสิร์ตของคิงไทรทัน การแสดงดนตรีที่มีนักแสดงสด หุ่นกระบอกขนาดใหญ่ และระบบเสียงแอนิเมชั่นที่จำลองเรื่องราวของเงือกน้อยผจญภัย
แผนผังสวนสนุกและเครื่องเล่น > อะเรเบียนคอสต์

บริเวณนี้ตกแต่งตามรูปแบบ อะลาดิน โดยได้รับแรงบันดาลใจจากท่าเรืออาหรับ (Arabian Coast) และ "โลกที่น่าหลงใหลจาก 1,001 ราตรีอาหรับ" มีเครื่องเล่น 5 แห่งในดินแดนนี้: การเดินทางในหนังสือนิทานของซินด์แบด (Sindbad's Storybook Voyage) ซึ่งเป็นกิจกรรมนั่งเรือดาร์กไรด์ เป็นรูปแบบหนึ่งของ "อิตสมอลเวิลด์" ; คาราวานม้าหมุน (Caravan Carousel) ม้าหมุน 2 ชั้นที่จุผู้เล่นได้มากกว่า 190 คน; พรมบินของจัสมิน (Jasmine's Flying Carpets); และโรงละครตะเกียงวิเศษ ซึ่งเป็นที่รวมการแสดงมายากลแบบคนแสดง/แอนิเมชันทรอนิกส์ เข้ากับภาพยนตร์ 3 มิติที่มีจีนี่
แผนผังสวนสนุกและเครื่องเล่น > ลอสต์ริเวอร์เดลตา

ลอสต์ริเวอร์เดลตา (Lost River Delta) โครงสร้างที่โดดเด่นใน "ท่าเรือที่จอด" แห่งนี้ตั้งอยู่ที่ด้านหลังของสวนสนุก คือซากปรักหักพังของปิรามิดแอซเท็กโบราณ ซึ่งเป็นที่ตั้งของเครื่องเล่นดาร์กไรด์หวาดเสียว อินเดียน่าโจนส์แอดเวนเจอร์: เทมเพิลออฟเดอะคริสตัลสกัล (Indiana Jones Adventure: Temple of the Crystal Skull) นอกจากนี้ในลอสต์ริเวอร์เดลตายังมีเรือกลไฟดิสนีย์ซีไลน์ ซึ่งจะพานักท่องเที่ยวกลับไปยังท่าเรือเมดิเตอร์เรเนียน เอาต์ออฟชาโดว์แลนด์ (Out of Shadowland) เป็นการแสดงละครสดของเรื่องราว เมย์ เด็กสาวที่หลงทางในโลกแห่งเงามืดที่ค้นพบความมั่นใจและความแข็งแกร่งผ่านการพักแรมที่นั่น นอกจากนี้ลอสต์ริเวอร์เดลตา ยังมีรถไฟเหาะอินตามิน ชื่อวิญญาณที่บ้าคลั่ง (Raging Spirits) ซึ่งเปิดในปี ค.ศ. 2005 และคล้ายกับอินเดียน่าโจนส์และวิหารแห่งความอันตราย (Indiana Jones et le Temple du Péril) ที่สวนสนุกดิสนีย์แลนด์ในปารีส
แผนผังสวนสนุกและเครื่องเล่น > พอร์ตดิสคัฟเวอรี

พอร์ตดิสคัฟเวอรี (Port Discovery) เป็น "ท่าเรือที่จอด" นี้เป็นที่ตั้งของ 'สถาบันชีวิตทางทะเล' ที่สมมติขึ้นและมีรูปแบบย้อนยุคล้ำสมัย พอร์ตดิสคัฟเวอรีมีเครื่องเล่น 2 แห่ง ได้แก่ อควาโทเปีย (Aquatopia) การนั่งเรือที่ใช้การติดตามแอลพีเอส (เทคโนโลยี 'ไร้ร่องรอย' ที่ใช้ในเกมล่าหมีพูห์ (Pooh's Hunny Hunt) ของโตเกียวดิสนีย์แลนด์) เพื่อเคลื่อนที่และหมุนผ่านทะเลสาบท่ามกลางน้ำตกและน้ำวน และความสูง 2 ฟุต 6 นิ้ว (762 มม.) แนร์โรว์เกจของรถไฟฟ้าดิสนีย์ซี ซึ่งเป็นรถเข็นไฟฟ้าเหนือศีรษะที่ขนส่งผู้โดยสารไปและกลับจากอเมริกันวอเตอร์ฟรอนต์ เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 ดินแดนแห่งนี้กลายเป็นบ้านของนีโม่และผองเพื่อนซีไรเดอร์ (Nemo & Friends SeaRider) โดยอิงจากภาพยนตร์ นีโม...ปลาเล็ก หัวใจโต๊...โต และผจญภัยดอรี่ขี้ลืม ซึ่งมาแทนที่เครื่องจำลองสตรอมไรเดอร์ (StormRider) ในอดีต
แผนผังสวนสนุกและเครื่องเล่น > อเมริกันวอเตอร์ฟรอนต์

อเมริกันวอเตอร์ฟรอนต์ (American Waterfront) เป็น "ท่าเรือที่จอด" นี้แสดงถึงชายฝั่งทะเลตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 โดยแบ่งออกเป็น 2 ธีม ได้แก่ ส่วน "เคปคอดเก่า" (Old Cape Cod) และส่วน "ท่าเรือนิวยอร์ก" (New York Harbor) ดินแดนแห่งนี้มีเรือโดยสารขนาดใหญ่ เอสเอสโคลัมเบีย ซึ่งโดยปกติจะเป็นสถานที่สำหรับจัดแสดงและกิจกรรมต่าง ๆ ผู้เข้าชมสามารถเลือกขี่ "ยานพาหนะในเมืองใหญ่" ของพื้นที่ซึ่งเดินไปตามถนนในพื้นที่ นอกจากนี้ยังมีรถไฟรถไฟฟ้าดิสนีย์ซี ขนาด 2 ฟุต 6 นิ้ว (762 มม.) ซึ่งรับผู้โดยสารจากอเมริกันวอเตอร์ฟรอนต์ไปยังพอร์ตดิสคัฟเวอรีที่อยู่ใกล้เคียง ท่าเรือมีโรงละครธีมบรอดเวย์ซึ่งเล่นการแสดง "บิกแบนด์บีต" ซึ่งมีสวิงแจ๊สสไตล์ทศวรรษ 1940 แสดงโดยวงดนตรี 12 ชิ้น รวมถึงนักร้อง/นักเต้น 20 คน เครื่องเล่นยอดนิยมที่สุดของท่าเรือนี้คือหอคอยแห่งความหวาดกลัว (Tower of Terror) ซึ่งเป็นเครื่องเล่นตั๋วอิเล็กทรอนิกส์ฟรี
แผนผังสวนสนุกและเครื่องเล่น > แฟนตาซีสปริงส์ (ในอนาคต)

บริษัทเดอะโอเรียนเต็ลแลนด์ได้ประกาศเมื่อเดือนมิถุนายน 2018 ว่าจะมีการเพิ่ม "ท่าเรือที่จอด" แห่งที่ 8 ชื่อแฟนตาซีสปริงส์ (Fantasy Springs) ด้วยต้นทุนการก่อสร้างประมาณ 320 พันล้านเยน ถือเป็นการขยายสวนสนุกที่แพงที่สุดจนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ ด้วยพื้นที่พัฒนาประมาณ 140,000 ตารางเมตร จึงเป็นสวนสนุกที่มีการขยายตัวมากที่สุดอีกด้วย แฟนตาซีสปริงส์จะประกอบด้วยสามพื้นที่ในธีมภาพยนตร์ โฟรเซน, ราพันเซล และปีเตอร์แพน จะมีเครื่องเล่นใหม่ทั้งหมดสี่แห่ง ร้านอาหารสามแห่ง และโรงแรมหรูหราแห่งใหม่ตั้งอยู่ในสวนสนุก พื้นที่ทั้งหมดจะเชื่อมต่อกับสวนสนุกที่มีอยู่ผ่านทางเดินระหว่างลอสต์ริเวอร์เดลตาและอะเรเบียนคอสต์
ดินแดนในโตเกียวดิสนีย์ซี
เมดิเตอร์เรเนียนฮาร์เบอร์
มิสทีเรียไอแลนด์
(ภูเขาโพรมีธีอุส)
เมอร์เมดลากูน
อะเรเบียนคอสต์
(มองจากเมอร์เมดลากูน)
ลอสต์ริเวอร์เดลตา
พอร์ตดิสคัฟเวอรี
อเมริกันวอเตอร์ฟรอนต์
(ท่าเรือนิวยอร์ก)
นักท่องเที่ยว

| 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 12,100,000 | 12,413,000 | 12,498,000 | 12,004,000 | 12,663,000 | 11,930,000 | 12,656,000 | 14,084,000 | 14,100,000 | 13,600,000 |
| 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | อันดับโลก (2020) |  |  |  |
| 13,460,000 | 13,500,000 | 14,651,000 | 14,650,000 | 3,400,000 | 5,800,000 | 13 |  |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์โตเกียวดิสนีย์รีสอร์ต เก็บถาวร 2011-01-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การสร้างเมืองเวนิสขึ้นใหม่ ณ ท่าเรือเมดิเตอร์เรเนียน
ส่วนทอยวิลล์ทรอลลีย์พาร์กของอเมริกันวอเตอร์ฟรอนต์
โซยู

| โซยู |
| --- | --- |
โซยูในปี ค.ศ. 2019
เกิด: คัง จี-ฮย็อน  (1992-02-12) 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 (32 ปี) จังหวัดเชจู เกาหลีใต้
อาชีพ: นักร้อง
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง: เคป็อป อาร์แอนด์บี
เครื่องดนตรี: เสียงร้อง
ช่วงปี: 2010–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: สตาร์ชิป บีพีเอ็ม
อดีตสมาชิก: ซิสตาร์
 นักดนตรี

ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 강지현
ฮันจา: 姜知賢
อาร์อาร์: Gang Ji-hyeon 
เอ็มอาร์: Kang Chihyŏn 
ชื่อในวงการ
ฮันกึล: 소유
ฮันจา: 韶宥
อาร์อาร์: So-yu 
เอ็มอาร์: Soyu 
 
คัง จี-ฮย็อน (เกาหลี: 강지현; เกิด 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535) หรือชื่อในวงการคือ โซยู (소유) เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ รู้จักกันในฐานะนักร้องนำของวงดนตรีเคป็อปจากเกาหลีใต้ซิสตาร์ที่ก่อตั้งโดยค่ายสตาร์ชิปเอนเตอร์เทนเมนต์
ชีวิตช่วงแรก

โซยู เกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 ในจังหวัดเชจู ประเทศเกาหลีใต้ ก่อนจะเปิดตัวกับวงซิสตาร์นั้น โซยูเคยเป็นศิลปินฝึกหัดของค่ายคิวบ์เอนเตอร์เทนเมนต์ และเกือบเปิดตัวเป็นสมาชิกวงโฟร์มินิต แต่เนื่องจากเธอขาดความพร้อมในหลายประการ ภายหลังโซยูผ่านการคัดเลือกจากค่ายสตาร์ชิพเอนเตอร์เทนเมนต์โดยการร้องเพลง "ออนเดอะโรด" ของนาวี และได้เปิดตัวเป็นสมาชิกของวงซิสตาร์ในปี พ.ศ. 2553 ก่อนได้เปิดตัวนั้น เธอยังได้รับใบอนุญาตช่างเสริมสวยและทำงานในร้านทำผมด้วย
อาชีพ > ซิสตาร์และความสำเร็จ

บทความหลัก: ซิสตาร์
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2553 โซยูเปิดตัวเป็นสมาชิกของวงซิสตาร์ ด้วยซิงเกิลแรกชื่อ "พุชพุช" เพลงขึ้นสูงสุดอันดับที่ 9 บนแกออนชาร์ต และทำให้วงเข้าชิงรางวัลเอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์สาขาศิลปินหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม ซิงเกิลที่สองคือ "เชดีเกิร์ล" วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2553 โดยมีคิม ฮี-ช็อล จากวงซูเปอร์จูเนียร์ร่วมแสดงมิวสิกวิดีโอ ในเดือนธันวาคม ปีเดียวกัน พวกเธอได้รับรางวัลในรายการ มิวสิกแบงก์ ครั้งแรก ด้วยซิงเกิลที่สาม "ฮาวแดร์ยู" ในปีต่อมา ซิงเกิลที่สี่ "โซคูล" จากอัลบั้มชุดแรกในชื่อเดียวกัน เปิดตัวที่อันดับที่หนึ่งบนแกออนชาร์ต อัลบั้ม โซคูล ทำให้ซิสตาร์ได้รับรางวัลโกลเดนดิสก์อะวอดส์และโซลมิวสิกอะวอดส์สาขาดิจิทัลบนซังด้วย
ซิงเกิลที่ห้า "อะโลน" ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2555 ซิงเกิลประสบความสำเร็จอย่างสูง ขายได้มากกว่า 3 ล้านชุด และกลายเป็นซิงเกิลดิจิทัลที่ขายดีที่สุดเป็นอันดับที่ 7 ในเกาหลีใต้ ในปีเดียวกัน ซิสตาร์ได้รับรางวัลเอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์รางวัลแรก สาขาศิลปินกลุ่มหญิงยอดเยี่ยม  รวมถึงได้เข้าชิงรางวัลศิลปินแห่งปี เพลงแห่งปี และการแสดงประเภทเต้นหญิงกลุ่มยอดเยี่ยม จากเพลง "อะโลน" ในปีเดียวกัน ซิสตาร์ได้จัดคอนเสิร์ตเดี่ยวครั้งแรกในชื่อ ฟามฟาเตล โดยจัดการแสดงในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2555 ที่อุทยานโอลิมปิกโซล
ในปี พ.ศ. 2556 วงออกอัลบั้มชุดที่สอง กิฟอิตทูมี โดยมีเพลงชื่อ "กิฟอิตทูมี" เป็นซิงเกิลโปรโมต เพลงเปิดตัวที่อันดับที่ 1 ในเกาหลีใต้ และอันดับที่ 6 บนชาร์ต บิลบอร์ด เวิลด์ดิจิทัลซองส์ ของสหรัฐ และได้รับรางวัลในรายการเพลงถึง 11 ครั้ง ซึ่งเป็นสถิติที่มากที่สุดของวง รวมถึงได้รับรางวัลดิจิทัลบนซัง จากงานประกาศรางวัลโกลเดนดิสก์อะวอดส์ครั้งที่ 28 ในวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 วงได้ออกอีพีชุดที่สาม ทัชเอนมูฟ พร้อมกับซิงเกิลนำ "ทัชมายบอดี" และออกอีพีชุดที่สี่ สวีตแอนด์เซาเออร์ หลังจากโปรโมตเพลง "ทัชมายบอดี" ได้หนึ่งเดือน
ในวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2558 ซิสตาร์ออกอีพีชุดที่ห้า เชกอิต พร้อมกับเพลงที่มีชื่อเดียวกัน อีพีเปิดตัวที่อันดับที่ 3 ในเกาหลีใต้ โดยขายได้ 19,396 ชุดภายในปีนั้น วงยังได้แสดงในงานเคคอน 2015 ที่ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ปีถัดมา วงออกอีพีชุดที่หก อินเซนเลิฟ กับซิงเกิลนำ "ไอไลก์แดต" เพลงเปิดตัวที่อันดับที่ 1 บนแกออนชาร์ต ด้วยยอด 222,392 ดาวน์โหลด และตกลงมาอันดับที่ 3 ในสัปดาห์ต่อมา ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2560 ซิสตาร์ประกาศยุบวงหลังจากเซ็นสัญญา 7 ปีกับค่ายสตาร์ชิพเอนเตอร์เทนเมนต์ และปล่อยซิงเกิลสุดท้าย "โลนลี" เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม
โซโล่เดี่ยว

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2553 โซยูได้ร่วมงานกับอูในเพลง "อิตส์โอเค" สำหรับประกอบละครเรื่อง กลอเรีย ในเดือนกันยายน เธอยังได้ร้องเพลง "ชูดไอคอนแฟสส์" สำหรับประกอบละครทางช่องเอ็มบีซีเรื่อง จุ๊บหลอกๆ อยากบอกว่ารัก
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555 โซยูร้องเพลงร่วมกับนักร้องแนวฮิปฮอป กีกส์ ในเพลง "ออฟฟิเชียลลีมิสซิงยู, ทู" เป็นเพลงของนักร้องชาวแคนาดา ทาเมีย ที่นำมาร้องใหม่ โดยเป็นเพลงส่วนหนึ่งจากอัลบั้ม รี;โค้ด ของกีกส์ "ออฟฟิเชียลลีมิสซิงยู, ทู" ขึ้นสูงสุดที่อันดับที่ 2 บนแกออนชาร์ตและโคเรียเคป็อปฮอต 100 โดยขายได้ 2,605,971 ดาวน์โหลดในปี พ.ศ. 2555 นอกจากนี้เธอยังได้ร่วมงานกับศิลปินชายร่วมสังกัดอย่างเค.วิลและช็องมิน จากวงบอยเฟรนด์ ในเพลง "ไวต์เลิฟ" ซึ่งเป็นโปรเจกต์พิเศษของค่ายสตาร์ชิพที่ชื่อ สตาร์ชิพแพลนเน็ต
ในวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 มีการเปิดเผยว่าโซยูจะเข้าร่วมในรายการ สตาร์สปริงโชว์สแปลช ทางช่องเอ็มบีซี ร่วมกับยูรี จากวงเกิลส์เจเนอเรชัน และมินโฮ จากวงชายนี แต่รายการก็ถูกยกเลิกไปเนื่องจากมีผู้แข่งขันได้รับบาดเจ็บ ในเดือนเมษายน เธอร้องร่วมกับฮง แด-กวังในเพลง "กูดบาย" ต่อมาโซยูกับเมดคราวน์ออกซิงเกิล "สติวปิดอินเลิฟ" เมื่อวันที่ 10 กันยายน เพลงเปิดตัวที่อันดับที่ 1 ในเกาหลีใต้ ด้วยยอด 257,989 ดาวน์โหลดในสัปดาห์แรก และตกลงมาอันดับที่ 2 ด้วยยอด 195,738 ดาวน์โหลดในสัปดาห์ต่อมา
ในปี พ.ศ. 2557 โซยูร้องเพลง "วันส์มอร์" ประกอบละครเรื่อง กีซึงนัง จอมนางสองแผ่นดิน ทางช่องเอ็มบีซี ในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ เธอร้องเพลงร่วมกับจุงกีโกในเพลง "ซัม" โดยมีกีกส์เป็นนักร้องรับเชิญ เพลงเปิดตัวที่อันดับที่สามบนแกออนดิจิทัลชาร์ตในสัปดาห์แรก ต่อมาเพลงขึ้นสูงสุดอันดับที่หนึ่ง ด้วยยอด 333,575 ดาวน์โหลดในสัปดาห์ต่อมา เพลงยังได้รับรางวัลโคเรียมิวสิกอะวอดส์สาขาเพลงแห่งปีและเพลงป็อปยอดเยี่ยม รางวัลเอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์สาขาการทำงานร่วมกันยอดเยี่ยม รางวัลโซลมิวสิกอะวอดส์สาขาเทรนด์แห่งปี รางวัลโกลเดนดิสก์อะวอดส์สาขาบันทึกเสียงแห่งปี และรางวัลเอสบีเอสกาโยแดจุนอะวอดส์สาขาเพลงยอดเยี่ยม ในเดือนกันยายน โซยูร้องเพลง "เดอะสเปซบีตวีน" ร่วมกับกว็อน ซุน-อิลและพัก ยง-อิน จากวงเออร์บันซาคาปา ปลายปี พ.ศ. 2557 เธอร้องเพลง "เดอะโชว์ควีน" ฉบับภาษาเกาหลี ประกอบภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง สงครามราชินีหิมะ ภาค 2
ในปี พ.ศ. 2558 โซยูร้องเพลง "ลีนออนมี" ร่วมกับกว็อน ช็อง-ย็อล จากวงเท็นซีเอ็ม และได้เข้าชิงรางวัลเอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์สาขาการทำงานร่วมกันยอดเยี่ยมและเพลงแห่งปี เธอร้องร่วมกับบราเธอร์ ซู ในเพลง "ยูโดนต์โนว์มี" ประกอบละครเรื่อง รักสุดใจ ยัยลูกเป็ดขี้เหร่ ทางช่องเอ็มบีซี โซยูร้องเพลง "พิลโลว์" กับกีรีบอย โดยมีกีฮย็อนจากวงมอนสตาเอ็กซ์ เป็นนักร้องรับเชิญ นอกจากร้องเพลง โซยูเป็นพิธีกรร่วมกับอี โฮนีย์และคิม จ็อง-มินในรายการ เก็ตอิตบิวที ทางช่องออนสไตล์ด้วย ปีถัดมา โซยูร้องร่วมกับยู ซึง-อู ในเพลง "โนสลีป" ประกอบละครเรื่อง รักเราพระจันทร์เป็นใจ ในวันที่ 13 ตุลาคม เธอร้องเพลง "รันนิง" ร่วมกับเฮนรี หนึ่งในเพลงโปรเจ็กต์ของเอสเอ็มสเตชัน และกลับมาร่วมงานกับจุงกีโกอีกครั้ง ในเพลง "แดร์เลิฟอิสวันมอร์แดนแฟร์เวลล์" จากอัลบั้ม อินกีกาโย มิวสิกครัชพาร์ต.3 ปลายปี พ.ศ. 2559 เธอร้องเพลง "ไอมิสยู" ประกอบละครเรื่อง ก็อบลิน คำสาปรักผู้พิทักษ์วิญญาณ
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 โซยูและแบ็กฮย็อน จากวงเอ็กโซ ออกเพลงร่วมกันที่มีชื่อว่า "เรน" เพลงเปิดตัวที่อันดับที่ 2 บนแกออนดิจิทัลชาร์ต ด้วยยอด 206,084 ดาวน์โหลด
ผลงานเพลง

บทความหลัก: รายชื่อผลงานเพลงของวงซิสตาร์
ผลงานเพลง > เพลงประกอบและโซโล่เดี่ยว

| ปี | อัลบั้ม | ชื่อเพลง | ศิลปิน |
| --- | --- | --- | --- |
| 2010 | Gloria OST | "It's Okay" | Duet with Woo |
| 2010 | Playful Kiss OST | "Should I Confess" | Solo |
| 2012 | Re;Code | "Officially Missing You, Too" | Duet with Geeks |
| 2012 | Starship Planet | "White Love" | Duet with K.Will & Jeongmin |
| 2013 | Goodbye | "Goodbye" | Duet with Hong Dae Kwang |
| 2013 | Stupid in Love | "Stupid in Love" | Duet with Mad Clown |
| 2014 | Empress Ki OST | "Once More" | Solo |
| 2014 | Some | "Some" | Duet with Junggigo & Lil Boi |
| 2014 | The Space Between | "The Space Between" | Duet with Kwon Sunil and Park Yongin |
| 2014 | The Snow Queen 2 OST | "Diamond" | Solo |
| 2015 | Pillow | "Pillow" | Duet with Giriboy & Kihyun |
| 2015 | Bored | "Bored" | Duet with Eluphant |
| 2015 | One Dream One Song | "One K" | Various Artists |
| 2015 | Lean on Me | "Lean on Me" | Duet with Kwon Jeong Yeol |
| 2015 | She Was Pretty OST | "You Don't Know" | Duet with Brother Su |
| 2016 | Lucky Romance OST | "Tell Me" | Solo |
| 2016 | Love in the Moonlight OST | "No Sleep" | Duet with Yoo Seung-woo |
| 2016 | Inkigayo Music Crush Part.3 | "Love Is One More Than Separation" | Duet with Junggigo |
| 2016 | Guardian: The Lonely and Great God OST | "I Miss You" | Solo |
| 2017 | Rain | "Rain" | Duet with Baekhyun |
| 2017 | Perfect | "Perfect" | Duet with Letter Flow |
| 2017 | Right | "Right" | Duet with Primary |
| 2017 | Blue Nights of Jeju Island | "Blue Nights of Jeju Island" | Solo |
| 2017 | Re:Born | "The Night" | Feat. Geeks |
| 2018 | Re:Fresh | "All Night" | Feat. Sik-k |
| 2020 | GOTTA GO | "GOTTA GO" | Solo |
| 2020 | 18Again OST | "The Only One" | Solo |
| 2021 | Mr.Queen OST | "Puzzle" | Duet with Park Woo Jin |