stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาณาจักรหอคำเชียงรุ่ง
ขนาด และ เขตการปกครอง

อาณาจักรหอคำเชียงรุ่ง หรือ อาณาจักรเชียงรุ่ง เป็นอาณาจักรที่เคยทรงอำนาจมากในเขตประเทศจีนตอนใต้ ทั้งยังขยายอิทธิพลไปตีเอาเมืองใกล้เคียง เช่น
เมืองเชียงตุง ของชาว ไทขึน หรือ ไทเขิน
เมืองบางเมืองของอาณาจักรล้านช้าง
เมืองแถง หรือ เมืองเดียนเบียนฟู ของชาวไทดำ
เมืองเวียงคำแถนอาณาจักรภูแถนหลวง
มีวัฒนธรรมที่โดดเด่นเป็นของตนเอง ใกล้เคียงกับวัฒนธรรมของพม่า ล้านนา สยาม ลาว และ เวียดนาม โดยแบ่งระบบการปกครองเป็น 12 พันนา 12000 พันนา หรือ 12 เขตการปกครอง โดยแต่ละเมือง จะมีเมืองเล็ก ๆ หลาย ๆ เมือง มารวมกันอยู่เมืองใหญ่ หรือ พันนา พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ การปกครองแบบ สหพันธรัฐ และมีเมืองหลวงอยู่ที่ เมืองเชียงรุ่ง การแบ่งเช่นนี้ก็เพราะว่า ความสะดวกในการปกครองและการเก็บส่วยอากร เก็บเครื่องบรรณาการส่งไปยังเชียงรุ่งซึ่งเป็นเมืองหลวง
ที่จริงการแบ่งเขตแบบพันนานี้ นิยมใช้ในภูมิภาคแถว ๆ นั้น ลงมาจนถึงดินแดนล้านนา อีกอาณาจักรหนึ่งที่เป็นที่รู้จักก็คือ แคว้นสิบสองจุไทย ของชาวไทดำ ในอาณาจักรล้านนานั้นก็เช่นเดียว โดยจะเห็นได้จากตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ ซึ่งกล่าวถึงเขตแดนของเมืองเชียงแสนที่สร้างขึ้น บริเวณเมืองเงินยางเดิมโดยพญาแสนภู พระราชนัดดาของ พระยามังรายมหาราช เมื่อปี พ.ศ. 1871 ตอนหนึ่งว่า "ดังมักแคว้นเขตแดนเมืองเชียงแสนทั้งเมือง มี 32 พันนาแล"
หลังจากนั้น อาณาจักรนี้ก็ถูกโจมตี จนอาณาจักรหอคำเชียงรุ่งล่มสลาย กลายเป็นแคว้นสิบสองปันนา
รายพระนามเจ้าฟ้าเชียงรุ่ง

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| พระนาม | เริ่ม (พ.ศ.) | สิ้นสุด (พ.ศ.) | หมายเหตุ |
| พญาเจือง | 1703 | 1723 |  |
| สามไค้เนือง | 1723 | 1744 | พระโอรสในพญาเจือง |
| อ้ายพูง | 1744 | 1767 | พระโอรสในสามไค้เนือง |
| ท้าวรุ่งแก่นชาย | 1768 | 1789 | พระโอรสในอ้ายพูง, พระอัยกา (ตา) ในพญามังราย |
| ท้าวแรงหลวง | 1789 | 1814 | พระโอรสในท้าวรุ่งแก่นชาย |
| ท้าวพูวาก | 1815 | 1828 | พระโอรสในท้าวแรงหลวง |
| ยี่เพียงลากซาย | 1828 | 1829 | พระอนุชาในท้าวพูวาก |
| เจ้าไอ่ | 1829 | 1888 | พระโอรสในยี่เพียงลากซาย |
| เจ้าคานเมือง | 1889 | 1933 | พระโอรสในเจ้าไอ่ |
| ท้าวสิดาคำ | 1934 | 1956 | พระโอรสในเจ้าคานเมือง |
| ท้าวกุมมาร | 1956 | 1957 | พระอนุชาในท้าวสิดาคำ |
| ท้าวกือเมือง | 1957 | 1958 | พระโอรสในท้าวสิดาคำ |
| ท้าวบากอง | 1958 | 1959 | พระโอรสในท้าวกือเมือง |
| ท้าวสองเมือง | 1959 | 1977 | พระอนุชาในท้าวบากอง |
| เสือล่วงฟ้า | 1960 | 1974 | พระภาติยะ (ลูกของน้องชาย) ในท้าวสิดาคำ, ปกครองร่วมกับท้าวสองเมือง |
| ท้าวปราแสง | 1975 | 2000 | พระโอรสในเสือล่วงฟ้า |
| ท้าวสามพ่อลือไท | 2001 | 2033 | พระอนุชาในท้าวสองเมือง |
| สามไค้เนือง | 2033 | 2047 | พระโอรสในท้าวสามพ่อลือไท |
| เจ้าคานเมือง | 2047 | 2081 | พระภาติยะ (ลูกของน้องชาย) ในสามไค้เนือง |
| เจ้าศรีสมภาร | 2081 | 2104 | พระโอรสในเจ้าคานเมือง |
| เจ้าอุ่นเมือง | 2104 | 2121 | พระโอรสในเจ้าศรีสมภาร |
| เจ้าศรีสุนันทา | 2121 | 2122 | พระโอรสในเจ้าอุ่นเมือง |
| เจ้าอิ่นเมือง | 2122 | 2126 | พระอนุชาในเจ้าศรีสุนันทา |
| เจ้าหน่อเมือง | 2126 | 2171 | พระโอรสในเจ้าอิ่นเมือง |
| เจ้าศรีสุธรรมา | 2171 | 2187 | พระโอรสในเจ้าหน่อเมือง |
| เจ้าหม่อมคำลือ | 2188 | 2201 | พระโอรสในเจ้าศรีสุธรรมา |
| เจ้าหม่อมท้าว | 2201 | 2209 | พระอนุชาในเจ้าหม่อมท้าว |
| เจ้าหน่อเมือง | 2208 | 2215 | พระโอรสในเจ้าหม่อมคำลือ |
| เจ้าเมืองท้าว | 2215 | 2229 | พระโอรสในเจ้าหม่อมท้าว |
| เจ้าแพงเมือง | 2229 | 2269 | พระโอรสในเจ้าเมืองท้าว |
| เท่าชิ่นเพา | 2269 | 2272 | พระโอรสในเจ้าแพงเมือง |
| เท่าเส่าวิ้น | 2272 | 2310 | พระอนุชาในเท่าชิ่นเพา |
| เท่าวุ้ยภิ้น | 2315 | 2316 | พระโอรสในเท่าเส่าวิ้น |
เท่าวุ้ยภิ้นหลบหนีไปพม่า จีนจึงตั้งข้าหลวงมาควบคุมเชียงรุ่ง (2316 - 2320)
| เจ้าหม่อมสุวรรณ | 2320 | 2340 | พระอนุชาในเท่าวุ้ยภิ้น |
| เจ้าหม่อมมหาวงศ์ | 2340 | 2345 | พระโอรสในเจ้าหม่อมสุวรรณ |
| เจ้ามหาน้อย | 2346 | 2377 | พระโอรสในเจ้าหม่อมมหาวงศ์ |
| เจ้าหม่อมสุชาวรรณราชบุตร | 2377 | 2407 | พระภาติยะ (ลูกของน้องชาย) ในเจ้าหม่อมมหาวงศ์ |
| เจ้าหม่อมส้อ | 2407 | 2419 | พระภาติยะ (ลูกของน้องชาย) ในเจ้าหม่อมสุชาวรรณราชบุตร |
| เจ้าหม่อมคำลือ | 2421 | 2468 | พระโอรสในเจ้าหม่อมส้อ |
| เจ้าหม่อมสุวรรณปราคราง | 2468 | 2486 | พระโอรสในเจ้าหม่อมคำลือ |
| เจ้าหม่อมคำลือ | 2487 | 2493 | พระภาติยะ (ลูกของน้องชาย) ในเจ้าหม่อมสุวรรณปราคราง |
ยกเลิกตำแหน่งเจ้าฟ้า (2493)
เรซคอร์สกราวด์

| --- | --- |

th
พิกัด: 53°3′7″N 3°0′13″W﻿ / ﻿53.05194°N 3.00361°W﻿ / 53.05194; -3.00361
เจ้าของ: เรกซัม (ตั้งแต่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 2022)
ผู้ดำเนินการ: เรกซัม
ความจุ: 10,771 คน (ฟุตบอล)
ขนาดสนาม: 102 × 68 m (335 × 223 ft)
พื้นผิว: หญ้า
การใช้งาน
เรกซัม (1864-ปัจจุบัน)
เรซคอร์ส กราวด์ (อังกฤษ: Racecourse Ground) เป็นสนามฟุตบอลในเมืองเรกซัม ประเทศเวลส์ เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลเรกซัม
เป็นสนามฟุตบอลที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังคงจัดการแข่งขันระดับนานาชาติ โดยใช้จัดการแข่งขันระดับนานาชาติครั้งแรกของเวลส์ในปี ค.ศ. 1877 และใช้จัดการแข่งขันระดับนานาชาติของเวลส์มากกว่าสนามอื่น ๆ สถิติการเข้าชมในสนามมากที่สุดเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1957 เมื่อเร็กซ์แฮมเปิดสนามพบกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ต่อหน้าผู้ชม 34,445 คน
ด้วยเหตุผลด้านสปอนเซอร์จะเป็นที่รู้จักในนาม STōK Racecourse ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 หลังจากข้อตกลงการเป็นสปอนเซอร์กับ STōK Cold Brew Coffee
ประวัติ

สโมสรฟุตบอลเรกซัมได้เล่นที่เรซคอร์สกราวด์ ตั้งแต่ก่อตั้งขึ้นในผับเทิร์ฟโฮเต็ลในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1864 อย่างไรก็ตาม เรกซัมเล่นแมตช์เหย้าของพวกเขาในฤดูกาล 1881–82 และ 1882–83 ที่ Recreation Ground ใน Rhosddu เนื่องจากค่าเช่าที่เพิ่มขึ้นจากนั้นเจ้าของคือ สโมสรคริกเก็ตเรกซัม ในขณะเดียวกันก็เปลี่ยนชื่อเป็น เรกซัมแอทเลติก เป็นเวลา 1 ฤดูกาล ก่อนที่สโมสรจะก่อตั้ง สนามส่วนใหญ่ใช้สำหรับการแข่งขันคริกเก็ตและบางครั้งก็เป็นการแข่งม้า สนามเรซคอร์สถูกใช้ในการแสดงการบินก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยกุสตาฟ ฮาเมล โดยจัดแสดงต่อหน้าสาธารณชนในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1912 และมิถุนายน ค.ศ. 1913 สภาเมืองเรกซัมพิจารณาสร้างสนามบินของเมืองที่สนามเรซคอร์ส แต่ภายหลังมีการสร้างที่ Borras
ค.ศ. 1952 ได้มีการวางพื้นคอนกรีตบนอัฒจันทร์เดอะค็อปเอนด์ ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของสนาม 5 ปีต่อมาคือการได้เห็นผู้ชมมากที่สุดเท่าที่เคยมีมาในสนามแข่งม้า เมื่อผู้คน 34,445 คนมารวมตัวกันเพื่อดูการแข่งขันเอฟเอคัพรอบที่ 4 เจอกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในยุคบัสบีเบบส์ เมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1959 เดอะเรซคอร์สได้เปิดสวิตช์ไฟแสงกระจายที่ติดตั้งใหม่
หลังจากการเลื่อนชั้นสู่ดิวิชั่น 2 (เดิม) (อีเอฟแอลแชมเปียนชิปในปัจจุบัน) ในปี ค.ศ. 1978 Border Stand ถูกสร้างขึ้นโดยตั้งชื่อตาม Border Breweries ซึ่งเป็นเจ้าของสนามในขณะนั้น ปัจจุบัน ส่วนนี้ของสนามถูกเรียกว่า Eric Roberts Builders Stand
การเพิ่มความจุสนามครั้งล่าสุดเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1999 สำหรับการสร้างอัฒจันทร์ใหม่ที่ฝั่งถนนโมลด์ อัฒจันทร์ใหม่เดิมชื่อ Pryce Griffiths Stand ตามชื่อและนามสกุลของประธานสโมสรในขณะนั้น (แต่เปลี่ยนชื่อเป็น Mold Road Stand หลังจากที่ประธานสโมสรขายสโมสรให้กับอเล็กซ์ แฮมิลตัน) มีความจุ 3,500 ที่นั่ง และยังมีห้องรับรองและสิ่งอำนวยความสะดวก
การพัฒนายังทำให้ Sainsbury's Stand และ Eric Roberts Builders Stand กลายเป็นที่นั่งทั้งหมด ทำให้ความจุปัจจุบันสูงถึง 15,500 ที่นั่ง และทำให้สมาคมฟุตบอลและสมาคมรักบี้นานาชาติกลับมาเล่นที่เรซคอร์สกราวด์ได้อีกครั้ง
ในปี ค.ศ. 2002 วิลเลียม ไพรซ์ กริฟฟิธส์ ประธานสโมสรฟุตบอลเรกซัมในขณะนั้นได้ทำสัญญาเช่าสนามแข่งม้า 125 ปีกับ Wolverhampton Dudley Breweries ในราคา 750,000 ปอนด์ และค่าเช่าต่อปีที่ 1 ปอนด์
ประวัติ > มหาวิทยาลัยและเจ้าของสโมสรในภายหลัง

ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016 มหาวิทยาลัยเรกซัมกลินด์เนอร์และสโมสรฟุตบอลเรกซัมได้ลงนามในสัญญาที่ส่งสัญญาณถึงอนาคตใหม่สำหรับเดอะเรซคอร์ส สัญญาเช่าจากมหาวิทยาลัยถูกเรียกว่า "My Racecourse"
มหาวิทยาลัยได้ซื้อสนามในปี ค.ศ. 2011 และเพื่อป้องกันสนามไม่ให้เสียหาย มหาวิทยาลัยจึงมอบสนามให้สโมสรเป็นผู้ดูแลตามสัญญาเช่า 99 ปี หลังจากการเทคโอเวอร์โดยไรอัน เรย์โนลด์ส และร็อบ แมคเอลเฮนนีย์ สโมสรได้เริ่มพูดคุยกับมหาวิทยาลัยเรกซัมกลินด์เนอร์เพื่อซื้อกรรมสิทธิ์สนาม เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 2022 สโมสรได้ซื้อกรรมสิทธิ์สนามจากมหาวิทยาลัย
ในวันพฤหัสบดีที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 มีการประกาศว่าสนามเปลี่ยนชื่อเป็น STōk Racecourse ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 ตามข้อตกลงการเป็นสปอนเซอร์กับ STōK Cold Brew Coffee
โซบาจะ

ชาโซบะ (6 พฤศจิกายน 2006)
ชาโซบะ หรือ โซบาจะ (ญี่ปุ่น: そば茶; โรมาจิ: sobacha) เป็นเครื่องดื่มประเภทชา ที่ทำโดยการเอาเปลือกออกและ คั่วต้นโซบะ (บักวีต) ทำให้ได้เป็นรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของโซบะ
โดยทั่วไป "โซบาจะ" จะใช้ต้นโซบะธรรมดา ส่วน "ดัตตันโซบาจะ" (だったんそば茶) จะใช้บักวีตทาร์ทาร์ ซึ่งอุดมไปด้วยรูติน
ในช่วงไม่นานมานี้ เครื่องดื่มชาที่ทำจากดัตตันโซบะได้รับการจำหน่ายใน ขวด PET โดยผู้ผลิตเครื่องดื่มรายใหญ่
วัตถุดิบเหล่านี้จำเป็นต้องติดฉลากเป็น 1 ใน 7 วัตถุดิบที่ก่อให้เกิดสารก่อภูมิแพ้ ตามที่ระบุใน กฎหมายสุขาภิบาลอาหารของญี่ปุ่น
ทะเลสาบฮูรอน

| ทะเลสาบฮูรอน |
| --- | --- |
ทะเลสาบฮูรอนเรียถ่ายจากสถานีอวกาศนานาชาติเมื่อวันที่ 20 เมษายน 2018
ทะเลสาบฮูรอน
แผนที่ความลึกทะเลสาบฮูรอน จุดที่ลึกที่สุดมีเครื่องหมาย "×"
ที่ตั้ง: อเมริกาเหนือ
กลุ่ม: เกรตเลกส์
พิกัด: 44°48′N 82°24′W﻿ / ﻿44.8°N 82.4°W﻿ / 44.8; -82.4
ชนิดของทะเลสาบ: น้ำแข็ง
ชื่อในภาษาแม่: Lac Huron (ฝรั่งเศส) Gichi-aazhoogami-gichigami / Naadowewi-gichigami (โอจิบเว)
แหล่งน้ำไหลเข้าหลัก: ช่องแคบแมคคิแนค, แม่น้ำเซนต์แมรี
แหล่งน้ำไหลออก: แม่น้ำเซนต์แคลร์
พื้นที่รับน้ำ: 51,700 ตารางไมล์ (134,000 ตารางกิโลเมตร)
ประเทศในลุ่มน้ำ: แคนาดา และสหรัฐ

ช่วงยาวที่สุด: 206 ไมล์ (332 กิโลเมตร)
ช่วงกว้างที่สุด: 183 ไมล์ (295 กิโลเมตร)
พื้นที่พื้นน้ำ: 23,007 ตารางไมล์ (59,590 ตารางกิโลเมตร)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 195 ฟุต (59 เมตร)
ความลึกสูงสุด: 750 ฟุต (229 เมตร)
ปริมาณน้ำ: 850 ลูกบาศก์ไมล์ (3,543 ลูกบาศก์กิโลเมตร)
เวลาพักน้ำ: 22 ปี
ความยาวชายฝั่ง1: 1,850 ไมล์ (2,980 กิโลเมตร) plus 1,980 ไมล์ (3,190 กิโลเมตร) for islands
ความสูงของพื้นที่: 577 ฟุต (176 เมตร)

เกาะ: เกาะแมนิทูลิน
ส่วนย่อยลุ่มน้ำ: Georgian Bay, North Channel
เมือง: Bay City, Alpena, Cheboygan, St. Ignace, Port Huron ในรัฐมิชิแกน; Goderich, Sarnia, Owen Sound ในรัฐออนแทรีโอ
อ้างอิง: 
1 ความยาวแนวชายฝั่งไม่ได้ถูกวัดอย่างละเอียด
ทะเลสาบฮูรอน หรือ ทะเลสาบฮิวรอน (อังกฤษ: Lake Huron; ฝรั่งเศส: Lac Huron) เป็นทะเลสาบหนึ่งในหมู่ทะเลสาบทั้งห้า (เกรตเลกส์) ในทวีปอเมริกาเหนือ เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างรัฐมิชิแกนของสหรัฐอเมริกากับรัฐออนแทริโอของแคนาดา มีพื้นน้ำรวมทั้งสิ้น 59,600 ตารางกิโลเมตร ความลึกสุดที่ 230 เมตร ความลึกเฉลี่ย 59 เมตร ชายฝั่งยาว 6,156 กิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทะเลสาบฮูรอน
EPA's Great Lakes Atlas
สายพันธุ์ปลาในทะเลสาบฮูอน เก็บถาวร 2008-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำรวจชายฝั่งทะเลสาบ เก็บถาวร 2008-05-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Lake Huron Binational Partnership Action Plan
ข้อมลทะเลสาบฮูรอน เก็บถาวร 2005-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Lake Huron GIS เก็บถาวร 2007-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Michigan DNR map of Lake Huron
Bibliography on Michigan lighthouses เก็บถาวร 2008-05-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Interacitvew map of lighthouses, Georgian Bay, Lake Huron เก็บถาวร 2008-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Interactive map of lighthouses in North and East Lake Huron เก็บถาวร 2008-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Interactive map of lighthouses in North and West Lake Huron เก็บถาวร 2008-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Terry Pepper on lighthouses of the Western Great Lakes เก็บถาวร 2008-01-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Wagner, John L., Beacons Shining in the Night, บรรณานุกรมประภาคารในมิชิแกน, ความเป็นมา, ประวัติศาสตร์, ภาพถ่าย,ห้องสมุดประวัติศาสตร์ Clarke, หอสมุดกลางมหาวิทยาลัยมิชิแกน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA
เกาะกูซู

| ชื่อท้องถิ่น: Pulau Tembakul   龟屿   குசு தீவு |
| --- | --- |
ภาพมุมสูงของเกาะ ถ่ายเมื่อปี 2016

กูซู
ที่มาของชื่อ: เกาะเต่า
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด: 1°13′22″N 103°51′40″E﻿ / ﻿1.22278°N 103.86111°E﻿ / 1.22278; 103.86111
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะมลายู
พื้นที่: 0.085 ตารางกิโลเมตร (0.033 ตารางไมล์)
การปกครอง
 สิงคโปร์
ภาค: กลาง
ประชากรศาสตร์
ประชากร: 0 (2020)
เกาะกูซู (อักษรโรมัน: Kusu) เป็นเกาะขนาดพื้นที่ 85,000 ตารางเมตร (914,932 sq ft) หนึ่งในเกาะทางใต้ของประเทศสิงคโปร์ ตั้งอยู่ห่างไปประมาณ 5.6 กิโลเมตร (3.5 ไมล์) ทางใต้ของเกาะสิงคโปร์ ใต้ช่องแคบสิงคโปร์ ชื่อเกาะ "กูซู" แปลว่า "เกาะเต่า" ในภาษาฮกเกี้ยน (จีน: 龟屿; เป่อ่วยยี: Ku-sū) ส่วนในภาษามลายูมีชื่อว่าเกาะ เติมบากูล (Pulau Tembakul; เกาะยอดเขา) การเดินทางมายังเกาะสามารถใช้เรือข้ามฟากจากท่าเรือมารีนาเซาธ์ (เดิมคือท่าเรือคลิฟเฟิร์ด) บนสิงคโปร์เกาะหลัก
บนเกาะเป็นที่ตั้งของวัดจีน วัดตั่วแปะกง ซึ่งบูชาตั่วแปะกง สร้างขึ้นในปี 1923 โดยนักธุรกิจที่ร่ำรวยคนหนึ่ง ศาลเจ้าพื้นถิ่นมลายู (เกอรามัต) สามแห่ง บูชาศาสนบุคคล ซาเยด อับดัล ระฮ์มัน, มารดาของเขา เนเนก กาลิบ และ พี่/น้องสาว ปูเตอรี ฟาตีมะฮ์ ซึ่งมีชีวิตอยู่ในศตวรรษที่ 19 ศาเจ้าเหล่านี้ตั้งอยู่บนเขา และต้องปีนันได 152 ขั้น ผู้คนเดินทางมาขอพรต่าง ๆ ที่ศาเจ้าสามแห่งนี้ ซึ่งยังเป็นที่นิยมในการขอลูกเช่นกัน
สนามกีฬาไวต์ซิตี

| --- | --- |


ที่ตั้ง: ลอนดอน, สหราชอาณาจักร
ความจุ: 93,000
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 1907
เปิดใช้สนาม: 1908
ปิด: 1984
ทำลาย: 1985
การใช้งาน
โอลิมปิกฤดูร้อน 1908
สนามกีฬาไวต์ซิตี (อังกฤษ: White City Stadium) เป็นสนามกีฬาในอดีต ตั้งอยู่ในเขตไวต์ซิตีของกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1907 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1908
สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 4 ที่อังกฤษเป็นเจ้าภาพในปี ค.ศ. 1908 หลังจากนั้นใช้เป็นสนามแข่งขันวิ่งสุนัขเกรย์ฮาวนด์ และเป็นสนามแข่งขันฟุตบอลโลก 1966 ระหว่างอุรุกวัยกับฝรั่งเศส ก่อนจะถูกรื้อถอนไปในปี ค.ศ. 1985 ปัจจุบันบริเวณสนามกีฬาเป็นที่ตั้งอาคารสำนักงานบีบีซี ไวต์ซิตี
การฝังคำ

การฝังคำ (word embedding) เป็นคำเรียกรวมวิธีการสร้างแบบจำลองภาษา และวิธีการเรียนรู้ของเครื่องในการประมวลภาษาธรรมชาติ โดยแปลงคำหรือวลีให้อยู่ในปริภูมิเวกเตอร์จำนวนจริง การฝังในทางคณิตศาสตร์ทำการแปลงข้อมูลจากปริภูมิที่มีจำนวนมิติเท่ากับจำนวนคำไปสู่ปริภูมิเวกเตอร์ที่มีจำนวนมิติน้อยกว่ามาก
วิธีการสร้างแผนจับโยงนี้ได้แก่ โครงข่ายประสาทเทียม, การลดมิติของเมทริกซ์แสดงการปรากฏร่วมกันของคำ, แบบจำลองความน่าจะเป็น, วิธีการที่ยืนพื้นความรู้ที่อธิบายได้, การแสดงออกแบบชัดเจนของคำในบริบทที่คำนั้นปรากฏ ฯลฯ
การใช้เทคนิคการฝังคำและวลีเป็นค่าป้อนเข้าช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในงานด้านการประมวลภาษาธรรมชาติ เช่น การวิเคราะห์วากยสัมพันธ์ และ การวิเคราะห์ความรู้สึก
การพัฒนาเทคนิค

ในทางภาษาศาสตร์ มีการกล่าวถึงการฝังคำในสาขาอรรถศาสตร์ มีจุดมุ่งหมายเพื่อหาปริมาณและจำแนกความคล้ายคลึงทางความหมายระหว่างรายการทางภาษาตามลักษณะการแจกแจงของตัวอย่างข้อมูลทางภาษาจำนวนมาก แนวคิดพื้นฐานที่ว่า "คำหนึ่ง ๆ ถูกกำหนดลักษณะโดยบริบทโดยรอบ" ได้รับการแผยแผ่โดยจอห์น รูเปิร์ต เพิร์ธ
วิธีการแสดงคำในรูปแบบเวกเตอร์มีรากฐานมาจากการพัฒนาแบบจำลองปริภูมิเวกเตอร์ สำหรับการค้นคืนสารสนเทศในทศวรรษ 1960 การวิเคราะห์ความหมายแฝง ถูกนำมาใช้ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 โดยการลดจำนวนมิติโดยใช้การแยกค่าเอกฐาน "แบบจำลองภาษาความน่าจะเป็นทางประสาท'' ที่เสนอขึ้นโดยโยชัว เบนจิโอและคณะในรายงานชุดหนึ่งในปี 2000 ลดมิติสูงของการแทนคำในบริบทโดย "การเรียนรู้การแทนคำแบบแจกแจง'' การฝังคำแบ่งเป็น 2 แบบที่แตกต่างกัน แบบหนึ่งคือ แสดงคำในรูปเวกเตอร์ของคำที่ปรากฏด้วยกัน และอีกแบบหนึ่งคือแสดงเป็นเวกเตอร์ของบริบททางภาษาที่คำนั้นปรากฏขึ้น โรไวส์และซอลได้ตีพิมพ์ในวารสารไซเอินซ์แสดงวิธี การฝังเชิงเส้นเฉพาะที่ (LLE) เพื่อค้นหารูปแบบตัวแทนของโครงสร้างข้อมูลมิติสูง งานวิจัยในสาขานี้ค่อย ๆ พัฒนาและเติบโตอย่ารวดเร็วหลังปี 2010 โดยสาเหตุหนึ่งมาจากความเร็วในการฝึกแบบจำลอง
ทีมวิจัยจำนวนมากได้ทำงานวิจัยและพัฒนาเทคนิคการฝังคำ ในปี 2013 ทีมงานของกูเกิลนำโดยโตมาช มิโคโลฟ (Tomáš Mikolov) ได้พัฒนาชุดเครื่องมือการฝังคำที่เรียกว่า word2vec การใช้ word2vec ทำให้สามารถฝึกแบบจำลองปริภูมิเวกเตอร์ได้อย่างรวดเร็ว เทคนิคการฝังคำใหม่ ๆ ส่วนใหญ่จะขึ้นอยู่กับสถาปัตยกรรมโครงข่ายประสาทเทียม มากกว่าแบบจำลอง n-gram แบบดั้งเดิมหรือ การเรียนรู้แบบไม่มีผู้สอน
การจัดการกับคำพ้องความหมาย

ข้อจำกัดที่สำคัญของการฝังคำ (โดยทั่วไปคือ แบบจำลองปริภูมิเวกเตอร์ของคำ) คือคำที่มีความหมายหลากหลายจะถูกรวมเข้าเป็นคำเดียว (เวกเตอร์เดียวในปริภูมิความหมาย) กล่าวอีกนัยหนึ่ง คำพ้องความหมายไม่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสม ตัวอย่างเช่น ในประโยค "The club I tried yesterday was great!" นั้นคำว่า "club" อาจมีความหมายหลากหลาย เช่น club sandwich (คลับแซนด์วิช), clubhouse (สโมสร), golf club (ไม้กอล์ฟ) เป็นต้น จึงอาจไม่รู้ชัดเจนว่ากำลังหมายถึงอะไร เนื่องจากความจำเป็นในการเชื่อมโยงความหมายหลายคำของแต่ละคำกับเวกเตอร์ที่แตกต่างกัน บางครั้งจึงอาจแยกเป็นการฝังแบบหลายนัย
แนวทางส่วนใหญ่ในการสร้างการฝังแบบหลายนัยสามารถจำแนกได้เป็นการเรียนรู้แบบไม่มีผู้สอนและการเรียนรู้บนฐานความรู้ โดยเน้นที่การแสดงความหมายคำ Multi-Sense Skip-Gram (MSSG) ซึ่งใช้ word2vec skip-gram ดำเนินการระบุนัยของคำและฝังไปพร้อม ๆ กัน ปรับปรุงเวลาการฝึกอบรมในขณะที่สมมติจำนวนนัยที่แน่นอนสำหรับแต่ละคำ ใน Non-Parametric Multi-Sense Skip-Gram (NP-MSSG) ตัวเลขนี้จะแตกต่างกันไปในแต่ละคำ Most Suitable Sense Annotation (MSSA) รวมความรู้เดิม เช่น ฐานข้อมูลคำศัพท์ (WordNet, ConceptNet, BabelNet ฯลฯ) การฝังคำ และความกำกวมของความหมายของคำ โดยใช้แนวทางแบบไม่มีผู้สอน และอิงความรู้เพื่อติดป้ายกำกับความหมายของคำโดยพิจารณาจากบริบทของหน้าต่างบริบทแบบเลื่อน เมื่อได้ความหมายของคำชัดเจนแล้ว ก็สามารถนำมาใช้กับเทคนิคการฝังคำมาตรฐานได้ ทำให้สร้างการฝังแบบหลายนัยได้ สถาปัตยกรรมของ MSSA ช่วยให้กระบวนการแก้ความกำกวมและคำอธิบายประกอบสามารถทำซ้ำและปรับปรุงตนเองได้
เป็นที่รู้กันว่าการฝังแบบหลายนัยช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพในงานการประมวลภาษาธรรมชาติหลายอย่าง รวมถึงการแท็กส่วนของคำพูด การระบุความสัมพันธ์ทางความหมาย และการเชื่อมโยงทางความหมาย อย่างไรก็ตาม งานที่เกี่ยวข้องกับ การรู้จำเอนทิตีที่ระบุชื่อ และการวิเคราะห์ความรู้สึกอาจไม่ค่อยได้รับประโยชน์จากการแสดงด้วยเวกเตอร์หลายตัว
ซอฟต์แวร์

ซอฟต์แวร์สำหรับการฝึกอบรมและการใช้การฝังคำ ได้แก่ word2vec ของ โตมาช มิโคโลฟ, GloVe [en] ของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด, ELMo [en] ของ AllenNLP, fastText [en], Gensim, Indra, Deeplearning4j เป็นต้น การวิเคราะห์องค์ประกอบหลัก (PCA) และ การฝังเพื่อนบ้านแบบเฟ้นสุ่มแจกแจง t (t-SNE) ก็ถูกนำมาใช้เพื่อลดมิติของปริภูมิเวกเตอร์ของคำ และแสดงภาพการฝังคำและกลุ่ม
ซอฟต์แวร์ > ตัวอย่างการใช้งาน

fastText ถูกนำมาใช้ในการคำนวณการฝังคำสำหรับคลังข้อความใน Sketch Engine ออนไลน์
บรอดเฮิสต์พาร์ก

| --- | --- |

ชื่อเดิม: มอสตัน คอมมิวนิตี
ที่ตั้ง: lightbowne road,moston,แมนเชสเตอร์
เจ้าของ: ยูไนเต็ดออฟแมนเชสเตอร์
ผู้ดำเนินการ: ยูไนเต็ดออฟแมนเชสเตอร์
ความจุ: 4,400
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 17 พฤศจิกายน 2556
ก่อสร้าง: พฤศจิกายน 2556 - พฤษภาคม 2558
เปิดใช้สนาม: 29 พฤษภาคม 2558
งบประมาณในการก่อสร้าง: £ 6.5 ล้าน
สถาปนิก: เทย์เลอร์ ยัง   (ปัจจุบันคือ ไอบีไอ กรุ๊ป)
ผู้ก่อสร้าง: บาร์นส คอนสตรัคชัน
ผู้จัดการโครงการ: Frank Whittle Partnerships
วิศวกรโครงสร้าง: Scott Hughes Design
การใช้งาน
ยูไนเต็ดออฟแมนเชสเตอร์ (2558-)   มอสตันจูเนียร์ (2558-)
บรอดเฮิสต์พาร์ก (อังกฤษ: Broadhurst Park) สนามฟุตบอลใน ประเทศอังกฤษ เป็นสนามเหย้าของ ยูไนเต็ดออฟแมนเชสเตอร์ สโมสรฟุตบอลในลีก เนชันนัลลีกนอร์ท และ สโมสรฟุตบอลมอสตันจูเนียร์ โดยสนามตั้งอยู่ในย่านมอสตัน เมืองแมนเชสเตอร์ ซึ่งเกมนัดเปิดสนามเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2558 โดยเป็นการพบกันระหว่างสโมสร ยูไนเต็ดออฟแมนเชสเตอร์ กับสโมสร เบนฟิกา ชุดบีเพื่อเป็นการฉลองครบรอบ 47 ปีในการที่สโมสร แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด สามารถเอาชนะเบนฟิกาไปได้ 4-1 ใน ยูโรเปียนคัพ นัดชิงชนะเลิศเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2511 และเพื่อเป็นการรำลึกถึงร้อยเอก โรนัลด์ จอห์นสัน ทายาทเจ้าของบริษัทอุตสาหกรรมในท้องถิ่นซึ่งเสียชีวิตระหว่างการรบใน สงครามโลกครั้งที่ 1 เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2460 ผลปรากฏว่าเบนฟิกา บี เอาชนะไปได้ 1-0 ส่วนเกมลีกในบ้านนัดแรกเกิดขึีึ้นเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2558 อันเป็นเกมนัดที่ 2 ในฤดูกาล 2558-59 ซึ่งสโมสรยูไนเต็ดเปิดบ้านแพ้ สต็อคพอร์ท เคาน์ตี 1-2
ยาหม่อง

ไทเกอร์บาล์ม ยาหม่องจากประเทศสิงคโปร์ เป็นยี่ห้อที่คนไทยรู้จักกันดี
ยาหม่อง เป็นยาสามัญประจำบ้านของชาวไทย[ต้องการอ้างอิง] มีลักษณะเป็นขี้ผึ้งเนื้อเหลวอ่อน มีกลิ่นหอม ใช้สำหรับทา ถู นวด บรรเทาอาการแมลงสัตว์กัดต่อย หน้ามืดวิงเวียน คัดจมูกเนื่องจากหวัด หน้ามืดตาลาย ปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ฟกช้ำดำเขียว และอื่น ๆ อีกมากมาย ประกอบด้วยวัตถุดิบเป็นตัวยาสมุนไพรและน้ำมันหอมระเหยชนิดต่าง ๆ
ประวัติ

ในอดีตประเทศพม่าถูกปกครองโดยประเทศอังกฤษ และประเทศไทยก็ได้ใช้ยาที่มาจากพม่า ซึ่งยาที่มาจากพม่าเรียกว่า ยามาจากหม่อง โดยไม่ได้มีคำจำกัดความเฉพาะว่าเป็นยาขี้ผึ้งทาถูกนวดโดยเฉพาะ แต่เป็นการเรียกยาโดยรวมที่มาจากพม่าว่ายาหม่องแก้ได้สารพัดโรค
ก่อนปี พ.ศ. 2493  ไทเกอร์บาล์ม ได้เข้ามาในประเทศไทยโดยมีชื่อเป็นภาษาอังกฤษว่า ไทเกอร์บาล์ม และมีชื่อจีนที่ชาวจีนเรียกว่า บ่วงกิมอิ๊ว (แปลเป็นไทยว่า น้ำมันแก้สารพัดโรค) โดยไม่ได้มีชื่อว่า ยาหม่องตราเสือ โดยข้อมูลจาก ฮ้อ ป่า คอร์เปอเรชั่น บันทึกว่ากิจการเริ่มดำเนินการตั้งแต่ปี ค.ศ. 1870 หรือ พ.ศ. 2414 ที่ประเทศพม่า และย้ายไปยังประเทศสิงคโปร์ในปี ค.ศ. 1908 หรือ พ.ศ. 2451 และได้เริ่มขยายการขายมายังประเทศไทยหลังจากนั้น
ต่อมา บริษัท บริบูรณ์โอสถ จำกัด ของคนไทย ก็ได้ผลิต บริบูรณ์บาล์ม ตั้งชื่อโดยใช้คำว่า บาล์ม ไม่ได้ใช้คำว่ายาหม่อง และได้มีการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเป็นรูปฉลากยา ในวันที่ 15/6/2493 กับกระทรวงพาณิชย์[ต้องการอ้างอิง]
แม้ว่า คุณลาวัณย์ โชตามระ จะเล่าไว้ในหนังสือชื่อ "หมอ ๆ ยา ๆ" ซึ่งตีพิมพ์ใน ปี พ.ศ. 2527 ระบุว่า "ต้นตำรับของยาหม่อง คือ "น้ำมันหม่องตะหยก" ลักษณะเป็นขี้ผึ้งอ่อน สีขาวขุ่น ทาแล้วร้อนซ่า ๆ แก้เคล็ดขัดยอก บรรจุในตลับสังกะสีมีฉลากปิด ตลับโตขนาดเท่าเหรียญบาทเก่าหนาสักราว ๆ ครึ่งเซนติเมตร ราคาตลับละ ๑๐ สตางค์ เมื่อน้ำมันหม่องตะหยกขายดี ก็มี "น้ำมันหม่องตะกิด" ออกขายแข่งบ้าง แต่ทำไปทำมาน้ำมันหม่องทั้งสองชนิดนี้กลับหายไปจากตลาด กิจการจะเจ๊งหรือเลิกทำไปเมื่อไรไม่รู้" แต่ก็ไม่สามารถระบุว่าน้ำมันหม่องทั้งสองชนิดนี้มีการผลิตและขายในปี พ.ศ. ใด อีกทั้งยังไม่ได้เรียกว่า "ยาหม่อง" แต่เรียกว่า น้ำมันหม่อง
ปี 2487 ร้านขายของชำ ลี้เปงเฮง ได้ผลิตยาขี้ผึ้งชนิดหนึ่งมีสีเหลืองอ่อนและตั้งชื่อว่า ยาหม่องตราถ้วยทอง โดยมีจุดมุ่งหมายว่าเป็นยาแก้สารพัดโรค และจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเป็นเครื่องหมายถ้วยทองไว้
จากนั้นในปี พ.ศ. 2493 นายโยธิน ลีลารัศมี ได้จดทะเบียน บริษัท ถ้วยทองโอสถ จำกัด กับกระทรวงพาณิชย์เพื่อทำการผลิตยา และทำการขึ้นทะเบียนยากับสำนักคณะกรรมการอาหารและยา
ต่อมาในปี พ.ศ. 2495 บริษัท ถ้วยทองโอสถ จำกัด ได้ไปจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเพิ่มเติม เป็นรูปกล่องยาหม่องที่มีคำว่ายาหม่องตราถ้วยทอง นับเป็นหลักฐานการใช้คำว่า "ยาหม่อง" ในความหมายของยาขี้ผึ้งสารพัดประโยชน์เป็นครั้งแรกที่สามารถสืบค้นได้เป็นลายลักษณ์อักษร
ด้วยการโหมการโฆษณาประชาสัมพันธ์อย่างเต็มที่ของบริษัท ถ้วยทองโอสถ จำกัด ที่ใช้พันธมิตรทางธุรกิจจาก คณะละครวิทยุกันตนา โดยคุณประดิษฐ์ กัลย์จาฤก เป็นผู้ดำเนินการ ทำให้คำว่า ยาหม่อง เริ่มเป็นคำสามัญพื้นฐานของยาขี้ผึ้งชนิดนี้ และเป็นคำที่คนไทยเข้าใจคำว่า ยาหม่อง เป็นยาแก้สารพัดโรคเหมือนดั่งเช่นปัจจุบันนี้
เส้นเวลา

พ.ศ. 2414 ไทเกอร์บาล์ม ถือกำเนิดที่ประเทศพม่า
พ.ศ. 2451 ไทเกอร์บาล์ม ย้ายไปที่ประเทศสิงคโปร์และขายมายังประเทศไทย
พ.ศง 2470 ปทานุกรม ไม่มีคำว่า ยาหม่อง
พ.ศ. 2475 บริบูรณ์บาล์ม ถือกำเนิด โดยใช้คำว่าบาล์มแทนยาขี้ผึ้ง
พ.ศ. 2483 คำว่า Balm บาม แปลว่า วัตถุหอมสำหรับระวังความเจ็บปวด จากพจนานุกรม อังกฤษ-ไทย ของ สอ เสถบุตร
12/2/2487  ร้านชำลี้เปงเฮง ย่านตลาดพลูมีการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้ารูปเครื่องหมายถ้วยทอง และทำการผลิตยาหม่องตราถ้วยทอง
พ.ศ. 2493 บริษัท ถ้วยทองโอสถ จำกัด ได้ทำการจดทะเบียนบริษัทกับกระทรวงพาณิชย์
พ.ศ. 2493 พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถานยังไม่มีคำว่า ยาหม่อง
15/06/2493 บริษัท บริบูรณ์โอสถ จำกัด ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเป็นรูปฉลากยาบริบูรณ์บาล์ม
25/08/2495 บริษัท ถ้วยทองโอสถ จำกัด จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเป็นรูปกล่องที่มีคำว่า ยาหม่องตราถ้วยทอง นับเป็นหลักฐานการใช้คำว่ายาหม่องเป็นครั้งแรก
พ.ศ. 2525 พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน จำกัดความว่ายาหม่องคือยาขี้ผึ้งชนิดหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

↑  http://www.tigerbalm.com/th/pages/about
ไลโอเนล ริชชี

| ไลโอเนล ริชชี |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Lionel Brockman Richie, Jr.
เกิด:  (1949-06-20) 20 มิถุนายน ค.ศ. 1949 (75 ปี)
ที่เกิด: รัฐแอละแบมา สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: อาร์แอนด์บี,ป็อป
อาชีพ: นักร้อง,นักแต่งเพลง,นักแสดง
ช่วงปี: 1968 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Island  Mercury  Motown

เว็บไซต์: lionelrichie.com
ไลโอเนล บร็อคแมน ริชชี จูเนียร์ (อังกฤษ: Lionel Brockman Richie, Jr.; เกิดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1949) เป็นนักร้องชาวอเมริกัน , นักแต่งเพลง  , นักดนตรี , โปรดิวเซอร์ , นักแสดง เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1968 , เขาเป็นนักร้องนำภายในวง คอมโมดอร์ส และเซ็นสัญญากับค่ายเพลง โมทาวน์เรเคิดส์
ภายหลังที่ไลโอเนลออกจากวงคอมโมดอร์ส ก็ทำผลงานอัลบั้มเดี่ยวในปี ค.ศ. 1982 ในชื่ออัลบั้ม Lionel Richie  โดยอัลบั้มนี้สามารถขายได้มากกว่า 100 ล้านแผ่นทั่วโลก และทำให้เขากลายเป็นศิลปินที่มียอดขายอัลบั้มที่ดีในทุกช่วงเวลา
ประวัติ

ไลโอเนล บร็อคแมน ริชชี จูเนียร์ เกิดและเติบโตใน ทัชกีซี , แอละแบมา เป็นลูกชายกของ อัลบาต้า อาร์ (ฟอร์เตอร์) และ ไลโอเนล บร็อคแมน ริชชี  เขาเรียนที่มหาวิทยาลัยทัชกีซี บ้านของปู่ของเขาอยู่ฝั่งของบ้านผู้อำนวยการในมหาวิทยาลัย ครอบครัวของเขาย้ายไปยัง โจเลียต , อิลลินอยส์ แม่ของเขาอัลบาต้าเป็นผู้อำนวยการที่โรงเรียนประถม Eliza Kelly Elementary School พ่อของเขาทำงานอยู่ที่ Armcom แต่หมดสัญญาแล้วปัจจุบันทำงานอยู่ที่ Joliet Arsenal ริชชีจบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียน Joliet Township High School  และเป็นนักเทนนิสในเมืองโจลีต เขาได้รับการทุนศึกษาที่จะเรียนในสถานบัน Tuskegee Institute และออกจากสถาบัน Tuskegee Institute หลังจากเขาเรียนได้ในระดับปีที่สอง ริชชีมุ่งมั่นศึกษาเรื่องศาสนาจักรในโบสถ์ Episcopalian Church เหตุเพราะเขาอยากเป็นพระสงฆ์ แต่ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้เป็นพระสงฆ์และเขาก็ตัดสินใจที่จะมุ่งมันไปเอาดีด้านเพลงแทน เขายังเป็นสมาชิกของ Kappa Kappa Psi และเป็นสมาชิก Alpha Phi Alpha
ผลงาน > ผลงานอัลบั้ม

1982 - Lionel Richie
1983 - Can't Slow Down
1985 - Composer Series
1986 - Dancing on the Ceiling
1992 - Back to Front (อัลบั้มรวมเพลง)
1996 - Louder Than Words
1997 - Truly: The Love Songs (อัลบั้มรวมเพลง)
1998 - Time
2000 - Renaissance
2002 - Encore (อัลบั้มแสดงสด)
2004 - Just for You
2006 - Coming Home