stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อเมืองหลวงของพม่า
บรรณานุกรม

Myat Soe, บ.ก. (1964). Myanma Swezon Kyan (ภาษาพม่า). Vol. 9 (1 ed.). Yangon: Sarpay Beikman.
Aung-Thwin, Michael (2005). The mists of Rāmañña: The Legend that was Lower Burma (illustrated ed.). Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 9780824828868.
Buyers, Christopher. "The Royal Ark: Burma -- Konbaung Dynasty". สืบค้นเมื่อ February 2012. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= (help)
Harvey, G. E. (1925). History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824. London: Frank Cass & Co. Ltd.
Htin Aung, Maung (1967). A History of Burma. New York and London: Cambridge University Press.
Kala, U (1724). Maha Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2006, 4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
Maung Maung Tin, U (1905). Konbaung Set Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2004 ed.). Yangon: Department of Universities History Research, University of Yangon.
Pan Hla, Nai (1968). Razadarit Ayedawbon (ภาษาพม่า) (8th printing, 2004 ed.). Yangon: Armanthit Sarpay.
Phayre, Lt. Gen. Sir Arthur P. (1883). History of Burma (1967 ed.). London: Susil Gupta.
Royal Historians of Burma (c. 1680).  U Hla Tin (Hla Thamein) (บ.ก.). Zatadawbon Yazawin (1960 ed.). Historical Research Directorate of the Union of Burma.
Royal Historical Commission of Burma (1832). Hmannan Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2003 ed.). Yangon: Ministry of Information, Myanmar.
Sandamala Linkara, Ashin (1931). Rakhine Razawin Thit (ภาษาพม่า). Vol. 1–2 (1997–1999 ed.). Yangon: Tetlan Sarpay.
Than Tun (December 1959). "History of Burma: A.D. 1300–1400". Journal of Burma Research Society. XLII (II).
Thaw Kaung, U (2010). Aspects of Myanmar History and Culture. Yangon: Gangaw Myaing Sarpay.
เจตมูลเพลิงขาว

| เจตมูลเพลิงขาว |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Core eudicots
อันดับ:: Caryophyllales
วงศ์:: Plumbaginaceae
สกุล:: Plumbago
สปีชีส์:: P.  zeylanica
ชื่อทวินาม
Plumbago zeylanica L.

ชื่อพ้อง
 Plumbago scandens L.
เจตมูลเพลิงขาว (อังกฤษ: Ceylon Leadwort, doctorbush; ชื่อวิทยาศาสตร์: Plumbago zeylanica) หรือ ปิดปิวขาว (ภาคเหนือ) เป็นพืชในวงศ์ Plumbaginaceae มีถิ่นกำเนิดในเอเชียใต้ เป็นไม้พุ่มเตี้ยหรือไม้ล้มลุกอายุหลายปี สูง 1-3 เมตร กิ่งก้านมักทอดยาว ใบรูปไข่ ยาว 3-13 ซม. ปลายใบแหลมยาว ตอนปลายเป็นติ่ง โคนในรูปลิ่มหรือมน ใบบาง ช่อดอกแบบช่อกระจะเชิงลด ดอกจำนวนมาก แกนกลางและก้านช่อดอกมีต่อมไร้ก้าน ช่อดอกยาวประมาณ 15 ซม. ก้านช่อยาว 1.5-2 ซม. ใบประดับรูปไข่ ยาว 0.4-0.8 ซม. ใบประดับย่อยรูปแถบ ยาวประมาณ 0.2 ซม. กลีบเลี้ยง 5 กลีบ ยาวประมาณ 1 ซม. กลีบดอกสีขาวหรือสีฟ้าอ่อน หลอดกลีบดอกยาวประมาณ 2 ซม. กลีบดอกรูปไข่กลับหรือรูปขอบขนานแกมรูปใบหอก ยาวประมาณ 0.7 ซม. ปลายแหลมหรือเป็นติ่ง อับเรณูสีน้ำเงิน ยาวประมาณ 0.2 ซม. รังไข่รูปรี เป็น 5 เหลี่ยม ก้านเกสรเพศเมียเกลี้ยง ผลแบบแคปซูล
ในรากเจตมูลเพลิงขาวมีสารพลัมบาจิน (plumbagin) ซึ่งมีคุณสมบัติต้านเชื้อจุลินทรีย์ หากสัมผัสถูกผิวหนังจะทำให้ผิวพุพอง ในทางการแพทย์แผนไทยจัดเจตมูลเพลิงขาวเป็นยารสร้อน แต่มีฤทธิ์น้อยกว่าเจตมูลเพลิงแดง มีสรรพคุณช่วยขับลม บำรุงธาตุ บำรุงเลือด แต่ไม่ควรใช้ในหญิงตั้งครรภ์เพราะอาจทำให้แท้งได้
ดูเพิ่ม

เจตมูลเพลิงแดง
เจตมูลเพลิงฝรั่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจตมูลเพลิงขาว
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Plumbago zeylanica ที่วิกิสปีชีส์
เจตมูลเพลิงแดง

| เจตมูลเพลิงแดง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Core eudicots
อันดับ:: Caryophyllales
วงศ์:: Plumbaginaceae
สกุล:: Plumbago
สปีชีส์:: P.  indica
ชื่อทวินาม
Plumbago indica L.

เจตมูลเพลิงแดง (อังกฤษ: Indian leadwort, scarlet leadwort; ชื่อวิทยาศาสตร์: Plumbago indica) หรือ ปิดปิวแดง (ภาคเหนือ), ไฟใต้ดิน (ภาคใต้) เป็นพืชในวงศ์ Plumbaginaceae มีถิ่นกำเนิดในอินเดีย เป็นไม้ล้มลุกอายุหลายปี สูง 0.5-2 เมตร กิ่งก้านมักทอดยาว ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปรีแกมรูปไข่ ยาว 3-13 ซม. โคนใบมนหรือกลม ปลายใบแหลม ใบบาง ดอกออกเป็นช่อแบบช่อกระจะเชิงลด ยาว 20-90 ซม. ก้านช่อดอกยาว 1-3 ซม. มีดอกจำนวนมาก ใบประดับและใบประดับย่อยรูปไข่ขนาดเล็ก ยาว 0.2-0.3 ซม. กลีบเลี้ยง 5 กลีบ รูปใบหอก ยาว 0.8-0.9 ซม. ดอกสีแดงหรือม่วง หลอดกลีบดอกยาว 2-2.5 ซม. ปลายแยกเป็น 5 แฉก รูปไข่กลับ ยาวประมาณ 2 ซม. ปลายกลีบกลม เป็นติ่งหนามตอนปลาย เกสรเพศผู้ 5 อัน ติดตรงข้ามกลีบดอก อับเรณูยาวประมาณ 2 มม. รังไข่รูปรี ก้านเกสรเพศเมียมีหลายขนาด มีขนยาวที่โคน
ในรากเจตมูลเพลิงแดงมีสารพลัมบาจิน (plumbagin) ซึ่งมีคุณสมบัติต้านเชื้อจุลินทรีย์ หากสัมผัสถูกผิวหนังจะทำให้ผิวพุพอง ในทางการแพทย์แผนไทยจัดเจตมูลเพลิงแดงเป็นยารสร้อน ช่วยขับลม บำรุงธาตุ บำรุงเลือด แต่ไม่ควรใช้ในหญิงตั้งครรภ์เพราะอาจทำให้แท้งได้ ชาวขมุใช้รากต้มรวมกับหอมไก๋และฮ่อสะพายควายใช้บำรุงกำลัง
ดูเพิ่ม

เจตมูลเพลิงขาว
เจตมูลเพลิงฝรั่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจตมูลเพลิงแดง
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Plumbago indica ที่วิกิสปีชีส์
เรือบรรทุกอากาศยาน

ร.ล.จักรีนฤเบศร
เรือบรรทุกเครื่องบินสมัยใหม่สี่ลำ- ประเภทต่างๆ,เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์และเรือคุ้มกัน ในปีพ.ศ. 2545
เรือบรรทุกอากาศยาน หรือ เรือบรรทุกเครื่องบิน (อังกฤษ: aircraft carrier) คือ เรือรบที่ออกแบบมาสำหรับใช้เป็นฐานทัพอากาศเคลื่อนที่ให้กับอากาศยาน เรือบรรทุกเครื่องบินนั้นทำให้กองทัพเรือสามารถส่งกำลังทางอากาศออกไปได้ไกลยิ่งขึ้นโดยขึ้นอยู่กับที่มั่นของเรือบรรทุกเครื่องบิน พวกมันพัฒนามาจากเรือที่สร้างจากไม้ที่ถูกใช้เพื่อปล่อยบัลลูนมาเป็นเรือรบพลังนิวเคลียร์ซึ่งสามารถบรรทุกอากาศยานปีกนิ่งและปีกหมุนได้หลายสิบลำ
โดยปกติเรือบรรทุกอากาศยานจะเป็นเรือหลักของกองเรือและเป็นเรือที่มีราคาแพงอย่างมาก มี 10 ประเทศที่ครอบครองเรือบรรทุกอากาศยานโดยแปดประเทศมีเรือบรรทุกอากาศยานเพียงลำเดียวเท่านั้น ทั่วโลกมีเรือบรรทุกอากาศยานที่กำลังทำหน้าที่ 20 ลำโดยเป็นของกองทัพเรือสหรัฐ 10 ลำ บางประเทศในจำนวนนี้ไม่มีเครื่องบินที่สามารถใช้กับเรือบรรทุกอากาศยานและบางประเทศได้เปลี่ยนวัตถุประสงค์ของเรือไป
ประเภท

(with US Hull classification symbol)
ประเภท > ประเภทแบ่งตามบทบาท

กองเรือบรรทุกเครื่องบินมักจะออกปฏิบัติการพร้อมกับกองเรือหลักและมีบทบาทในเชิงรุก เรือเหล่านี้คือเรือบรรทุกเครื่องบินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่สามารถทำความเร็วสูงได้ เมื่อเทียบกันแล้ว เรือบรรทุกอากาศยานคุ้มกันนั้นถูกออกแบบเพื่อให้การป้องกันกับขบวนเรือมากกว่า เรือเหล่านั้นเป็นเรือที่มีขนาดเล็กกว่าและเคลื่อนที่ช้ากว่าพร้อมกับบรรทุกเครื่องบินในจำนวนน้อยกว่าเช่นกัน ส่วนใหญ่แล้วเรือพวกนี้จะถูกสร้างจากโครงเรือพาณิชย์ ในกรณีที่ต้องการเรือพาณิชย์บรรทุกอากาศยาน หรือสร้างจากเรือบรรทุกสินค้าโดยการเสริมลานบินเข้าไปที่ดาดฟ้าเรือ ส่วนเรือบรรทุกอากาศยานขนาดเบาเป็นเรือบรรทุกเครื่องบินที่มีความเร็วพอที่จะออกปฏิบัติการพร้อมกับกองเรือขนาดเล็กและใช้อากาศยานในจำนวนน้อย ปัจจุบันเรือบรรทุกอากาศยานของโซเวียตที่ใช้โดยรัสเซียจะเรียกกันว่าเรือลาดตระเวนการบิน เรือชนิดนี้มีขนาดเทียบเท่ากับเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดใหญ่ที่สามารถออกปฏิบัติการเพียงลำพังหรือพร้อมกับเรือคุ้มกัน และสามารถให้การสนับสนุนเชิงรุกและเชิงรับที่เทียบเท่าได้กับเรือลาดตระเวนติดตั้งขีปนาวุธนำวิถี ซึ่งบทบาทนี้มีเพื่อสนับสนุนเครื่องบินขับไล่และเฮลิคอปเตอร์
เรือบรรทุกอากาศยานต่อต้านเรือดำน้ำ
เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์
เรือบรรทุกอากาศยานเบา
เรือโจมตีสะเทินน้ำสะเทินบก
เรือบรรทุกเครื่องบินทะเล
เรือบรรทุกบอลลูน
ประเภท > ประเภทแบ่งตามองค์ประกอบ

เรือบรรทุกอากาศยานมีทั้งหมด 3 ประเภทเมื่อแบ่งตามลักษณะของเรือโดยใช้กับกองทัพเรือทั่วโลก โดยแบ่งด้วยวิธีที่ใช้ในการส่ง-รับเครื่องบิน
ส่งด้วยเครื่องดีดและรับด้วยสายรั้งหรือคาโทบาร์ (CATOBAR): เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินที่มักจะบรรทุกอากาศยานที่มีขนาดใหญ่ที่สุด หนักที่สุด และติดอาวุธจำนวนมาก แม้ว่าเรือที่มีขนาดเล็กลงมาในประเภทนี้อาจมีข้อจำกัดอื่นอีก (เช่น น้ำหนักที่ลิฟท์ขนเครื่องบินจะรับได้) มีสามประเทศที่ใช้เรือประเภทนี้ คือ สหรัฐอเมริกา 11 ลำ ฝรั่งเศส 1 ลำ และบราซิล 1 ลำ
บินขึ้นด้วยระยะสั้นและรับด้วยสายรั้งหรือสโตบาร์ (STOBAR): เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินที่บรรทุกอากาศยานปีกนิ่งขนาดเบาแต่มีอาวุธมากกว่า เครื่องบินที่ใช้บนเรือประเภทนี้อย่างซุคฮอย ซู-33 และมิโคยัน มิก-29เคที่ใช้บนเรือบรรทุกอากาศยานพลเรือเอกคุซเนตซอฟมักทำหน้าที่สร้างความเป็นเจ้าอากาศและการป้องกันกองเรือมากกว่าหน้าที่ในการเข้าโจมตี ซึ่งต้องมีอาวุธขนาดหนัก (เช่น ระเบิดและขีปนาวุธอากาศสู่พื้น) ปัจจุบันมีเพียงรัสเซียเท่านั้นที่มีเรือประเภทนี้ในครอบครอง จีนได้สร้างเรือบรรทุกอากาศยานเหลียวหนิงขึ้นใหม่ ซึ่งเป็นเรือพี่น้องของเรือพลเรือเอกคุซเนตซอฟ พร้อมกับสร้างเครื่องบินเลียนแบบซู-33 เรือลำนี้ปัจจุบันมีหน้าที่ในการเป็นตัวทดลองและใช้ในการฝึก รัสเซียเองก็กำลังเตรียมที่จะสร้างเรือแบบที่คล้ายกันให้กับอินเดียโดยใช้แบบของเรือชั้นเคียฟ
บินขึ้นด้วยระยะสั้นและลงจอดในแนวดิ่งหรือเอสโทฟล์ (STOVL): เรือประเภทที่สามารถบรรทุกได้เพียงอากาศยานแบบเอสโทฟล์เท่านั้น เช่น เครื่องบินตระกูลแฮร์ริเออร์จัมพ์เจ็ทและยาโกเลฟ ยัค-38 ซึ่งมีอาวุธจำกัด ศักยภาพต่ำ และใช้เชื้อเพลิงมากกว่าเมื่อเทียบกับเครื่องบินแบบปกติ อย่างไรก็ตามเครื่องบินเอสโทฟล์แบบใหม่อย่างเอฟ-35 ไลท์นิง 2ก็มีศักยภาพที่มากขึ้นกว่าเดิม เรือประเภทนี้ประจำการอยู่ในกองทัพเรือของอินเดียและสเปนประเทศลำหนึ่งลำ อิตาลีมีสองลำ สหราชอาณาจักรและไทยมีประเทศละหนึ่งลำแต่ทั้งสองประเทศไม่ได้ใช้เครื่องบินเอสโทฟว์ต่อไปแล้ว เรือโจมตีสะเทินน้ำสะเทินบกของสหรัฐที่ทำหน้าที่เป็นเรือบรรทุกอากาศยานขนาดเล็กก็สามารถจัดได้ว่าเป็นเรือประเภทนี้เช่นกัน
ประเภท > ประเภทแบ่งตามขนาด

เรือบรรทุกเครื่องบินขนาดหนัก หรือ ซูเปอร์แคร์ริเออร์
เรือบรรทุกเครื่องบินประจำกองเรือ
เรือบรรทุกเครื่องบินขนาดเบา
เรือบรรทุกเครื่องบินคุ้มกัน
ประวัติเรือบรรทุกอากาศยาน > ต้นกำเนิด

ไม่นานหลังจากที่มีการสร้างอากาศยานที่มีน้ำหนักมากกว่าอากาศขึ้นมาในปีพ.ศ. 2443 สหรัฐก็ได้ทำการทดลองใช้อากาศยานแบบดังกล่าวทำการบินขึ้นจากดาดฟ้าเรือในปีพ.ศ. 2453 และตามมาด้วยการทดสอบการลงจอดในปีพ.ศ. 2454 ในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 เครื่องบินลำแรกที่ทำการบินขึ้นจากดาดฟ้าเรือสำเร็จได้ทำการบินจากเรือเอชเอ็มเอส ฮิเบอร์นาของราชนาวีอังกฤษ
ต่อมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2457 ก็เกิดเรือบรรทุกเครื่องบินทะเลลำแรกขึ้นคือ เรือบรรทุกเครื่องบินทะเลวากะมิยะของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ซึ่งเป็นเรือลำแรกของโลกที่ประสบความสำเร็จในการเข้าโจมตีด้วยเครื่องบินจากทะเล เรือลำดังกล่าวได้ต่อสู้กับเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่ 1 โดยบรรทุกเครื่องบินมัวริซ ฟาร์แมนสี่ลำ ซึ่งจะนำขึ้นลงดาดฟ้าเรือด้วยเครนยก ในวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2457 เครื่องบินมัวริซ ฟาร์แมนลำหนึ่งได้ทำการบินจากเรือวากะมิยะและเข้าโจมตีเรือลาดตระเวนไคเซอร์ริน อลิซาเบธของออสเตรียฮังการีและเรือปืนจากัวร์ของเยอรมนี แต่กลับพลาดเป้าทั้งสอง
การพัฒนาเรือดาดฟ้าเรียบทำให้เกิดเรือขนาดใหญ่ลำแรกๆ ขึ้น ในปีพ.ศ. 2461 เรือเอชเอ็มเอส อาร์กัสได้กลายเป็นเรือบรรทุกอากาศยานลำแรกของโลกที่สามารถนำเครื่องบินขึ้นและลงจอดได้ เมื่อถึงช่วงกลางทศวรรษที่ 2463 การปฏิวัติเรือบรรทุกแบบต่างๆ ก็เป็นไปได้ด้วยดี ส่งผลให้เกิดเรืออย่าง เรือโฮโช (พ.ศ. 2465) เอชเอ็มเอส เฮอร์เมส (พ.ศ. 2467) และเรือเบียน (พ.ศ. 2470) เรอืบรรทุกอากาศยานลำแรกๆ นั้นเป็นเรือที่ดัดแปลงมาจากเรือหลายแบบ เช่น เรือบรรทุก เรือลาดตระเวน เรือลาดตระเวนประจัญบาน หรือเรือประจัญบาน สนธิสัญญาวอชิงตันในปีพ.ศ. 2465 มีผลต่อการสร้างเรือบรรทุก สหรัฐและราชอาณาจักรได้รับอนุญาตให้สร้างเรือบรรทุกที่มีขนาดใหญ่ได้ถึง 135,000 ตัน ในขณะที่บางกรณีที่มีข้อยกเว้นให้สามารถดัดแปลงเรือหลักขนาดใหญ่กว่าให้เป็นเรือบรรทุกได้ เช่น เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นเลกซิงตัน (พ.ศ. 2470)
ประวัติเรือบรรทุกอากาศยาน > ความสำคัญในสงครามโลกครั้งที่ 2 > อากาศยานบนเรือที่สำคัญ

เครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์ปิโดดักลาส ทีบีดี ดิวาสเตเตอร์ บนเรือยูเอสเอส เอนเทอร์ไพรซ์ ระหว่างยุทธนาวีที่มิดเวย์
เครื่องบินขับไล่กรัมแมน เอฟ4เอฟ ไวลด์แคทกับเครื่องบินลำอื่น ๆ บนเรือยูเอสเอส เล็กซิงตัน ระหว่างยุทธนาวีที่ทะเลคอรัล
เครื่องบินขับไล่มิตซูบิชิ เอ6เอ็ม ซีโร่กับเครื่องบินลำอื่น ๆ เตรียมบินขึ้นจากเรือบรรทุกอากาศยานโชกากุ ในวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1941 เพื่อโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
เครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์ปิโดนากาจิมะ บี5เอ็น เตรียมบินขึ้นจากเรือบรรทุกอากาศยานซุยกากุ ระหว่างยุทธนาวีที่ทะเลคอรัล
เครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิดไอจิ ดี3เอ เตรียมบินขึ้นจากเรือบรรทุกอากาศยานโซริว ในวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1941 เพื่อโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
เครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิด/ขับไล่แบล็กเบิร์น สคัว บนเรือหลวงอาร์ครอยัล
เครื่องบินขับไล่วอท เอฟ4ยู คอร์แซร์ บนเรือหลวงวิกตอเรียส ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1944
เครื่องบินขับไล่ซูเปอร์มารีน ซีไฟร์ ลงจอดบนเรือหลวงอิลลัสเทรียส ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1943
เครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์ปิโดแฟร์รี่ย์ ซอร์ดฟิช บนเรือหลวงวิกตอเรียส ในวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1941 วันรุ่งขึ้นซอร์ดฟิชจากเรือหลวงวิกตอเรียสเข้าโจมตีเรือประจัญบานบิสมาร์ค
เครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิดเคอร์ทิสส์ เอสบี2ซี เฮลไดเวอร์ บนเรือยูเอสเอส ยอร์กทาวน์ ในปี ค.ศ. 1943
ประวัติเรือบรรทุกอากาศยาน > ความสำคัญในยุคสมัยใหม่

ปัจจุบันเรือบรรทุกอากาศยานเป็นเรือที่มีราคาแพงมากจนทำให้ชาติที่ครอบครองเรือชนิดดังกล่าวสุ่มเสี่ยงต่อปัญหาทางการเมือง การเงิน และการทหารถ้าหากสูญเสียเรือบรรทุกอากาศยานหรือนำพวกมันไปใช้ในสงครามก็ตาม ผู้สังเกตการณ์มองว่าอาวุธต่อต้านเรือสมัยใหม่ เช่น ตอร์ปิโดและขีปนาวุธ ทำให้เรือบรรทุกอากาศยานตกเป็นเป้าอย่างง่ายในการรบสมัยใหม่ อาวุธนิวเคลียร์สามารถสร้างภัยให้กับกองเรือได้ทั้งกองเรือหากทำการรบแบบเปิดเผย ในอีกทางหนึ่งบทบาทของเรือบรรทุกอากาศยานก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นเรือที่มีหน้าที่สำคัญในการสงครามไม่สมมาตรเหมือนอย่างนโยบายเรือปืนที่เกิดขึ้นในอดีต นอกจากนี้เรือบรรทุกอากาศยานยังช่วยสร้างอำนาจทางทหารเหนือฝ่ายศัตรูได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำโดยเฉพาะเมื่อต้องทำการรบนอกประเทศ
พลเรือเอกเซอร์มาร์ค แสตนโฮป หัวหน้ากองทัพเรืออังกฤษได้กล่าวไว้ว่า "พูดง่ายๆ คือ ประเทศที่ต้องการมีอิทธิพลทางยุทธศาสตร์นานาชาติต่างมีเรือบรรทุกอากาศยานในครอบครองทั้งนั้น"
ประวัติเรือบรรทุกอากาศยาน > เรือบรรทุกเครื่องบินในประจำการ

ดูเพิ่ม: รายชื่อเรือบรรทุกเครื่องบินในประจำการ
กองทัพเรือทั่วโลกส่วนใหญ่มักจะสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินเพียงแค่หนึ่งหรือสองลำเท่านั้น หากมีสหรัฐอเมริกาเป็นข้อยกเว้นที่โดดเด่น โดยมีการสร้างเป็นจำนวนมาก
ผู้ใช้เรือบรรทุกเครื่องบินในมีกองเรือทั้งหมด 20 ลำกำลังให้ใช้กับกองทัพเรือ 10 ลำ นอกจากนี้ กองทัพเรือของ ออสเตรเลีย, บราซิล, จีน, ฝรั่งเศส, อินเดีย, อิตาลี, ญี่ปุ่น, เกาหลีใต้, สเปน, ไทย, สหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา ยังใช้งานเรือที่สามารถบรรทุกและใช้งานเฮลิคอปเตอร์หลายลำและเครื่องบิน STOVL ได้
ประเภท CATOBAR ยังดำเนินการโดยบราซิล ,ฝรั่งเศส และโดยเฉพาะอย่างยิ่งสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีสิบประเภทให้ใช้
ประเภท STOBAR ดำเนินการโดยจีน ,อินเดีย และรัสเซีย
ประเภท STOVL ดำเนินการโดยอินเดีย ,อิตาลี ,สเปน และสหรัฐอเมริกา
ในบรรดาประเภทเฮลิคอปเตอร์ :
เรือ ASW ดำเนินการโดยญี่ปุ่น
เรือสนับสนุนเฮลิคอปเตอร์นอกชายฝั่งดำเนินการโดยประเทศไทย
เรือจู่โจมสะเทินน้ำสะเทินบกดำเนินการโดยฝรั่งเศส,เกาหลีใต้,สหราชอาณาจักร และโดยเฉพาะสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีทั้งหมด 9 ลำ
เรือบรรทุกเครื่องบิน

ดูเพิ่ม: รายชื่อเรือบรรทุกเครื่องบินแบ่งตามประเทศ และ รายชื่อเรือบรรทุกเครื่องบินในประจำการ
A total of 20 fleet carriers are in active service by ten navies.  Additionally, the navies of ออสเตรเลีย, บราซิล, จีน, ฝรั่งเศส, อินเดีย, อิตาลี, ญี่ปุ่น, เกาหลีใต้, สเปน, ไทย, the สหราชอาณาจักร, and the สหรัฐ also operate ships capable of carrying and operating multiple helicopters and STOVL aircraft.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > ออสเตรเลีย > ปัจจุบัน

The Canberra class of landing helicopter docks, based on the Spanish vessel Juan Carlos I, are currently under construction, intended to enter service between 2014 and 2016. The class is being built by Navantia and BAE Systems Australia; and HMAS Canberra is the largest ship ever built for the Royal Australian Navy. Canberra underwent sea trials in late 2013 and is to be commissioned in early 2014, while HMAS Adelaide is expected to enter service in 2016. The Australian version retains the ski-ramp from the Juan Carlos I design, although the RAN has opted against a carrier based fixed-wing  aircraft capability for the time being.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > บราซิล > ปัจจุบัน

1 CATOBAR carrier: NAe São Paulo (A12): 32,800 tonne ex-French carrier Foch (launched 1960), purchased in 2000.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > จีน > ปัจจุบัน

1 STOBAR carrier: The เหลียวหนิง was originally built as the 57,000 tonne Soviet Kuznetsov-class carrier Varyag and was later purchased as a stripped hulk by China in 1998 on the pretext of use as a floating casino, then partially rebuilt and towed to China for completion. The Liaoning was commissioned on 25 September 2012, and began service for testing and training. On 24 or 25 November 2012, Liaoning successfully launched and recovered several Shenyang J-15 jet fighter aircraft.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > ฝรั่งเศส > ปัจจุบัน

1 CATOBAR carrier: Charles de Gaulle (R91): 42,000 tonne nuclear-powered aircraft carrier, commissioned in 2001.
3 Amphibious assault ships: Mistral-class 21,500 tonne full deck amphibious assault ships with hospital and well deck .
เรือบรรทุกเครื่องบิน > อินเดีย > ปัจจุบัน

1 STOBAR carrier: INS Vikramaditya, 45,400 tonnes, modified Kiev-class. The carrier was purchased by India on 20 January 2004 after years of negotiations at a final price of $2.35 billion. The ship successfully completed her sea trials in July 2013 and aviation trials in September 2013. She was formally commissioned on 16 November 2013 at a ceremony held at Severodvinsk, Russia.
1 STOVL carrier: INS Viraat: 28,700 tonne ex-British STOVL converted carrier เรือหลวง Hermes (launched 1953), purchased in 1986 and commissioned in 1987, scheduled to be decommissioned in 2019.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > อินเดีย > อนาคต

India started the construction of a 40,000-tonne, 260-metre-long Vikrant-class aircraft carrier in 2009. The new carrier will cost US$762 million and will operate MiG-29K, naval HAL Tejas, and Sea Harrier aircraft along with the Indian-made helicopter HAL Dhruv. The ship will be powered by four gas-turbine engines and will have a range of 8,000 nautical miles (14,000 km), carrying 160 officers, 1,400 sailors, and 30 aircraft. The carrier is being constructed by Cochin Shipyard. The ship was launched in August 2013 and is scheduled for commissioning in 2018.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > อิตาลี > ปัจจุบัน

2 STOVL carriers:
Giuseppe Garibaldi (551): 14,000 tonne Italian STOVL carrier, commissioned in 1985.
Cavour (550): 27,000 tonne Italian STOVL carrier designed and built with secondary amphibious assault facilities, commissioned in 2008.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > ญี่ปุ่น > ปัจจุบัน

2 ASW ships:เรือพิฆาตบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ชั้นฮีวงะ 13,950 ton helicopter-only anti-submarine warfare carrier with enhanced command-and-control capabilities allowing them to serve as fleet flagships.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > ญี่ปุ่น > อนาคต

In August 2013, A launching ceremony for Japan's largest military ship since World War II is held in Yokohama on Tuesday, August 6. The 820-foot-long, 19,500-ton flattop เรือพิฆาตบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ชั้นอิซูโมะ will be deployed in March 2015.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > รัสเซีย > ปัจจุบัน

1 STOBAR carrier: Admiral Flota Sovetskovo Soyuza Kuznetsov: 55,000 tonne Kuznetsov-class STOBAR aircraft carrier. Launched in 1985 as Tbilisi, renamed and operational from 1995.  Without catapults she can launch and recover lightly fueled naval fighters for air defense or anti-ship missions but not heavy conventional bombing strikes.[ต้องการอ้างอิง]   Officially designated an aircraft carrying cruiser, she is unique in carrying a heavy cruiser's compliment of defensive weapons and large P-700 Granit offensive missiles.  The P-700 systems will be removed in the coming refit to enlarge her below decks aviation facilities as well as upgrading her defensive systems.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > สเปน > ปัจจุบัน

1 STOVL carrier: Juan Carlos I (L61): 27,000 tonne, Specially designed multipurpose strategic projection ship which can operate as an amphibious assault ship or STOVL carrier depending on mission requirement, has full facilities for both functions including a ski jump ramp, well deck, and vehicle storage area which can be used as additional hangar space, launched in 2008, commissioned 30 September 2010.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > เกาหลีใต้ > ปัจจุบัน

One Dokdo-class amphibious assault ship 18,860 ton full deck amphibious assault ship with hospital and well deck and facilities to serve as fleet flagship.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > ไทย > ปัจจุบัน

1 Offshore helicopter support ship: เรือหลวงจักรีนฤเบศร  helicopter carrier: 11,400 tonne STOVL carrier based on Spanish Príncipe de Asturias design. Commissioned in 1997.  The AV-8S Matador/Harrier STOVL fighter wing, mostly inoperable by 1999, was retired from service without replacement in 2006.  Ship now used for royal transport, helicopter operations, and as a disaster relief platform.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > สหราชอาณาจักร > ปัจจุบัน

2 Amphibious assault ships:
HMS Illustrious: 22,000 tonne STOVL Invincible class carrier, commissioned in 1982. Originally there were three of her class but the other two have since been retired and recycled to save money.  Fixed-wing aircraft carrier operations ended after first Sea Harrier and then RAF/RN joint force Harrier II aircraft were retired by the UK as a cost-saving measure in 2010, now operating as a Landing Platform Helicopter until Ocean is out of refit in 2014 and then to be preserved as a memorial.
HMS Ocean amphibious assault ship 21,750 ton full deck amphibious assault ship based on the Invincible-class aircraft carrier hull but without facilities for fixed wing aviation.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > สหราชอาณาจักร > อนาคต

ราชนาวีอังกฤษกำลังสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินเอสโทฟล์ขนาดใหญ่สองลำ คือ เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นควีนอลิซาเบธ เพื่อแทนที่เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นอินวินซิเบิล เรือดังกล่าวจะมีชื่อว่าเอชเอ็มเอส ควีน อลิซาเบธและเอชเอ็มเอส พรินซ์ออฟเวลส์ ทั้งสองลำจะสามารถบรรทุกอากาศยานได้ 40 ลำและมีระวางขับน้ำประมาณ 65,000 ตัน เรือทั้งสองลำจะปฏิบัติการได้ในปีพ.ศ. 2563 อากาศยานที่ใช้บนเรือจะประกอบด้วยเอฟ-35บี ไลท์นิง 2 เรือทั้งสองลำจะเป็นเรือรบที่ใหญ่ที่สุดที่ราชนาวีอังกฤษเคยสร้าง
เรือบรรทุกเครื่องบิน > สหรัฐ > ปัจจุบัน

10 CATOBAR carriers: เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นนิมิตซ์: ten 101,000 ton nuclear-powered supercarriers, the first of which was commissioned in 1975. A Nimitz-class carrier is powered by two nuclear reactors and four steam turbines and is 1,092 feet (333 m) long.
9 Amphibious assault ships:
Tarawa class a class of 40,000 ton amphibious assault ships, of which one, ยูเอสเอส Peleliu (LHA-5), remains in service. Ships of this class have been used in wartime in their secondary mission as a light carriers with 20 AV-8B Harrier II aircraft after unloading their Marine expeditionary unit. Scheduled to be decommissioned in 2014 and replaced by the 45,000 ton USS America (LHA-6).
Wasp class a class of eight 41,000 ton amphibious assault ships, members of this class have been used in wartime in their secondary mission as light carriers in the with 20 to 25 AV-8Bs after unloading their Marine expeditionary unit.
เรือบรรทุกเครื่องบิน > สหรัฐ > อนาคต

กองเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นนิมิตซ์ของสหรัฐบางส่วนจะถูกแทนที่ด้วยเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นเจอรัลด์ อาร์. ฟอร์ด คาดกันว่าเรือแบบดังกล่าวจะระบบอัตโนมัติมากขึ้นเพื่อลดงบประมาณในการซ่อมบำรุงและใช้งาน เอกลักษณ์ใหม่ของเรือคือการใช้ระบบส่งเครื่องบินด้วยแม่เหล็กไฟฟ้าหรืออีมัลส์ (EMALS) ซึ่งจะเข้ามาแทนที่ระบบส่งพลังไอน้ำ และรวมทั้งการใช้งานอากาศยานไร้คนขับบนเรืออีกด้วย
จากการยกเลิกใช้เรือยูเอสเอส เอนเทอร์ไพรซ์เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2555 (ปลดประจำการในปีพ.ศ. 2556) ทำให้สหรัฐเหลือเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดหนักอยู่ 10 ลำ ในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 คณะกรรมการอำนาจทางทะเลของสหรัฐแนะนำว่าควรสร้างเรือใหม่ขึ้นอีก 7-8 ลำ (ทุกสี่ปีจะมีหนึ่งลำ) อย่างไรก็ตามมีการถกเถียงในเรื่องงบประมาณที่สูงถึง 12,000-14,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (รวมทั้งค่าพัฒนาและวิจัยอีก 12,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในการสร้างเรือชั้นเจอรัลด์ขนาด 1 แสนตัน (คาดว่าจะเข้าประจำการในปีพ.ศ. 2558) เมื่อเทียบกับเรือขนาดเล็กกว่าอย่างเรือโจมตีสะเทินน้ำสะเทินบกชั้นอเมริกาขนาด 45,000 ตันมูลค่า 20,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ที่สามารถใช้งานเอฟ-35บี ซึ่งเรือดังกล่าวอยู่ขณะก่อสร้างสองลำและอีกสิบสองลำในแผนการสร้าง
รายชื่อประเทศที่มีเรือบรรทุกเครื่องบิน

| ประเทศ | ประจำการ | ปลดประจำการ | ถูกทำลาย | อยู่ระหว่างการก่อสร้าง | สร้างไม่เสร็จ | ทั้งหมด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  Argentina | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 | 2 |
|  Australia | 0 | 0 | 3 | 0 | 0 | 3 |
|  Brazil | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 | 2 |
|  Canada | 0 | 0 | 5 | 0 | 0 | 5 |
|  China | 1 | 0 | 0 | 1 | 0 | 2 |
|  France | 1 | 0 | 7 | 0 | 7 | 8 |
|  Germany | 0 | 0 | 0 | 0 | 8 | 0 |
|  India | 1 | 0 | 2 | 1 | 2 | 4 |
|  Italy | 2 | 0 | 0 | 0 | 2 | 2 |
|  Japan | 0 | 0 | 4 | 0 | 4 | 4 |
|  Netherlands | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 | 2 |
|  Russia | 1 | 0 | 1 | 1 | 2 | 7 |
|  Spain | 1 | 1 | 1 | 0 | 1 | 3 |
|  Turkey | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 1 |
|  Thailand | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 |
|  United Kingdom | 0 | 0 | 40 | 2 | 12 | 42 |
|  United States | 12 | 1 | 56 | 2 | 12 | 69 |
| Total | 20 | 2 | 125 | 8 | 52 | 155 |
ดูเพิ่ม

เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์