stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เสม็ดขาวใบยาว
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

เสม็ดขาวใบยาว (Melaleuca leucadendra) จัดอยู่ในวงศ์ชมพู่ (Myrtaceae) เป็นไม้ยืนต้น ไม่ผลัดใบ ขนาดใหญ่ มีความสูงของต้นทั่วไป 5–20 เมตร แต่สูงได้ถึง 25 เมตร มีเรือนยอดแคบเป็นพุ่มทรงสูง ลำต้นมักบิด เปลือกลำต้นเป็นสีขาวนวล สีชมพูหรือครีม จนถึงสีน้ำตาลเทา เปลือกเป็นแผ่นบาง ๆ เรียงซ้อนกันเป็นปึกหนานุ่ม ลอกออกได้เป็นแผ่น ๆ
กิ่งก้านมักห้อยลง (ในภาษาอังกฤษเรียกลักษณะกิ่งที่ห้อยลงว่า weeping - ร้องไห้) ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของเสม็ดขาวใบยาว
ใบและกิ่งอ่อนปกคลุมด้วยขนละเอียดสั้นสีขาวเมื่อยังอ่อน แต่จะเรียบเป็นมันเมื่อใบแก่ ออกใบเรียงรอบกิ่งไม่เป็นระเบียบ ใบยาว 75–270 มิลลิเมตร กว้าง 6.5–40 มิลลิเมตร 6.5–40 mm (0.3–2 in) ใบแบน รูปใบหอก ทรงยาวเรียว มีเส้นใบตามยาว 5 เส้น (บางครั้งมากถึง 9 เส้น) และมักไม่สมมาตร คือมีลักษณะโค้งหรือรูปเคียว (รูปพระจันทร์เสี้ยว) และในต้นที่มีใบที่ยาวใบส่วนมากมักห้อยลง
ดอกมีสีครีม สีขาว หรือสีขาวอมเขียว เป็นพู่ ออกที่ปลายกิ่ง ซึ่งสามารถเติบโตผลิยอดต่อไปหลังจากดอกโรยทางปลายช่อดอกได้ บางครั้งออกดอกที่ด้านบนของซอกใบ ดอกพู่กระจุกเป็นช่อ 7 ถึง 22 ดอก คล้ายแปรงล้างขวดแต่กระจายกันแบบหลวม ๆ ปลายกิ่งเดียวมีได้มากถึง 3 ช่อ และช่อดอกอาจมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างถึง 35 มิลลิเมตร ยาวได้สูงสุดถึง 80 มิลลิเมตร กลีบดอกยาวประมาณ 3–4 มิลลิเมตร และร่วงหล่นตามวัยเมื่อดอกบานเต็มที่แล้ว มีเกสรตัวผู้จำนวนมาก ซึ่งกระจุกกันเป็นมัด 5 มัดรอบ ๆ แต่ละมัดมีเกสรเพศผู้ 5 ถึง 12 เส้น ออกดอกได้ตลอดทั้งปี
ผล แตกออกได้เป็น 3 พู ลักษณะของผลเป็นรูปถ้วย ปลายปิด ขนาดเล็ก ยาว 3.9–4.9 มิลลิเมตร ผลออกเป็นกระจุกหลวม ๆ เรียงยาวรอบกิ่ง ผลแก่เป็นสีน้ำตาลอมเทาถึงสีคล้ำคล้ายสีเปลือกไม้ ผลแห้งแตกด้านบน ภายในมีเมล็ดขนาดเล็กอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งออกดอกและติดผลได้ตลอดทั้งปี
เสม็ดขาวใบยาว มีลักษณะทางพฤกษศาสตร์ใกล้เคียงกันมากกับ เสม็ดขาว (Melaleuca cajuputi) ที่พบในประเทศไทย และ เสม็ดใบกว้าง (Melaleuca quinquenervia) ที่พบในประเทศออสเตรเลีย ทั้งสามเป็นพืชในสกุล Melaleuca ลักษณะเด่นของเสม็ดขาวใบยาวที่ต่างจากอีกสองชนิด คือ ใบที่ยาว โค้งเป็นรูปเคียว กิ่งก้านมักห้อยลง ช่อดอกยาว ดอกและผลกระจุกกันหลวม ๆ และทั้งสามชนิดมีถิ่นกำเนิดต่างกัน
ช่อดอกเสม็ดขาวใบยาว M. leucadendra ดอกกระจุกกันหลวม ๆ ในอุทยานแห่งชาติ Mount Archer
ช่อดอกที่ยาวกว่าเสม็ดขาวชนิดอื่น ๆ ดอกสีเข้มเป็นดอกที่เริ่มแห้งและรอการร่วง
ใบเสม็ดขาวใบยาว M. leucadendra ยาวโค้งเป็นรูปเคียว มักห้อยลง ในสวน Royal Botanic เมืิอง Sydney
ใบที่ยาว โค้งเป็นรูปเคียว กิ่งและใบห้อยลง
เส้นใบ 5 - 9 เส้น
ผล M. leucadendra เป็นผลแห้งสีเปลือกไม้ เป็นรูปถ้วย กระจุกกันหลวม ๆ (ภาพถ่ายจากสนามบิน Cairns)
ผลกระจุกกันหลวม ๆ ห้อยลงตามกิ่ง
เปลือกเสม็ดขาวใบยาว
ลำต้นบิด เปลือกเป็นแผ่นเรียงซ้อนกันเป็นปึก
อนุกรมวิธานและการตั้งชื่อ

เสม็ดขาวใบยาว (M. leucadendra) ถูกตั้งชื่ออย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี 1762 โดยลินเนียส (Carl Linnaeus) ใน Species Plantarum โดยให้ชื่อว่า Myrtus leucadendra ลินเนียสใช้ชื่อชนิดที่ระบุโดยรัมฟีอุส (Georg Eberhard Rumphius) ในปี 1741 ก่อนที่ระบบการเรียกชื่อสมัยใหม่จะถูกคิดค้น (โดยลินเนียส) รัมฟีอุสได้ระบุถึงพืชที่เติบโตในอินโดนีเซียชนิดนี้ ต่อมาลินเนียสได้ตระหนักว่าพืชชนิดนี้มีความเหมือนร่วมกับพืชอื่น ๆ ในสกุล Myrtus เพียงเล็กน้อย จึงแยกและตั้งชื่อสกุล Melaleuca ขึ้นใหม่เพื่อรองรับพืชชนิดนี้ ดังนั้น Melaleuca leucadendra จึงกลายเป็นพืชในสกุล melaleuca ชนิดแรกที่ได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการ และถูกตีพิมพ์ในปี 1767 ใน Mantissa plantarum  แม้ว่า Melaleuca เกือบทั้งหมดจะพบเฉพาะในออสเตรเลีย แต่ตัวอย่างของชนิดต้นแบบแรกนั้นมาจากอินโดนีเซีย
ชื่อเฉพาะ leucadendra มาจากคำภาษากรีกโบราณ λευκός (leukós) แปลว่า ขาว   และ δένδρον (déndron) แปลว่า ต้นไม้  หมายถึง พืชที่มีเปลือกสีขาว
เสม็ดขาวใบยาว (M. leucadendra) นั้นดูเผิน ๆ คล้ายกับต้นเสม็ดชนิดอื่น ๆ โดยเฉพาะเสม็ดขาว (Melaleuca cajuputi), เสม็ดใบกว้าง (Melaleuca quinquenervia), Melaleuca linariifolia และ Melaleuca viridiflora ทำให้บางครั้งถูกเรียกว่า Cajuput หรือ Cajeput ซึ่งเป็นชื่อสามัญภาษาอังกฤษที่ใช้เรียกน้ำมันที่ได้จากใบของเสม็ดขาว (M. cajuputi) ซึ่งคำนี้อาจเป็นการทับศัพท์จากคำว่า kayu putih ในภาษาอินโดนีเซีย ในภาษามลายู เสม็ดขาวใบยาว (M. leucadendra) เรียกว่า Gelam  และสันนิษฐานว่าใช้อ้างอิงในการตั้งชื่อให้กับเขตกัมปุงเกอลัมในสิงคโปร์
การแพร่กระจายและถิ่นกำเนิด

เสม็ดขาวใบยาว (M. leucadendra) แพร่กระจายอยู่ทั่วไปทางตอนเหนือของออสเตรเลียตะวันตก ในนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี และควีนส์แลนด์ ทางตอนใต้ของอ่าวโชลวอเตอร์ นอกจากนี้ยังเกิดขึ้นในนิวกินีและอินโดนีเซีย เจริญเติบโตได้ดีมากในสภาพที่ลุ่มมีน้ำขัง มักพบได้ทั่วไปตามชายทะเล ป่าชายหาดใกล้ทะเล ในที่ลุ่มน้ำขัง ตามขอบของป่าพรุ
การใช้ประโยชน์

เปลือกไม้ที่เหมือนกระดาษนั้น ชาวอะบอริจินใช้ในการรอง คูลามอน (ถาดทรงยาวคล้ายฟักผ่าครึ่ง) ใช้เปลือกไม้จากต้นไม้นี้และมัดไว้กับโครงของกิ่งก้าน Dodonaea เพื่อสร้างกระท่อมที่กันน้ำได้ เปลือกไม้ใช้ห่ออาหารก่อนปรุงในเตาอบใต้ดินที่เรียกว่า kap mari นอกจากนี้ยังใช้ห่อศพของพวกเขา มีการนำเปลือกจากลำต้นของต้นไม้ขนาดใหญ่มาทำเรือแคนู ใบบดใช้รักษาโรคติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจ และนำดอกมาทำเป็นเครื่องดื่มรสหวาน
ในออสเตรเลีย มักปลูกเสม็ดขาวใบยาวในสวนสาธารณะ และเป็นต้นไม้ริมถนนในพื้นที่เขตร้อนและกึ่งร้อนเช่น บริสเบน และไกลไปทางใต้ของซิดนีย์ ชอบสถานที่ที่มีแสงแดดส่องถึง แต่ทนต่อดินเหนียว ดินพรุ และดินที่มีน้ำขัง นอกจากนี้ยังถูกใช้เป็นต้นไม้ข้างถนนในฮ่องกง
การใช้ประโยชน์ > น้ำมันหอมระเหย

น้ำมันหอมระเหยหลายชนิดสามารถกลั่นได้จากพืชชนิดนี้ขึ้นอยู่กับว่าพื้นที่ที่ต้นไม้เติบโต น้ำมันที่กลั่นได้เรียกว่า “น้ำมันเขียว” (Cajuput oil) หรือ “น้ำมันเสม็ด” ซึ่งจะมีกลิ่นคล้ายกับการบูร น้ำมันเสม็ดนี้มีคุณสมบัติในทางยาคล้ายกับน้ำมันยูคาลิปตัส แต่มีสีเหลืองอ่อน สารสำคัญที่พบมากที่สุดสองชนิดคือ เมทิลยูจีนอล และ อี-เมทิลไอโซ ยูจีนอล เป็นน้ำมันที่ไม่เป็นพิษ และทำให้เกิดอาการระคายเคืองได้น้อยมาก
การใช้ประโยชน์ > ไม้

ไม้ซุงจาก M. leucadendra สามารถใช้สำหรับงานก่อสร้างทั่วไป เนื้อไม้เสม็ดขาวมีคุณสมบัติคงทนต่อสภาพที่เปียกชื้นและในน้ำเค็มได้ดี ในเวียดนามใช้สำหรับทำเสาเข็ม ไม้ฟืน และเศษไม้วัสดุปลูกหรือโรยหน้าดิน
ภาพประกอบศตวรรษที่ 19 ของ M. leucadendra
ทรงต้นเสม็ดขาวใบยาว
มีถิ่นกำเนิดในออสเตรเลีย นิวกินี และอินโดนีเซีย
เสือดาวอินเดีย

| เสือดาวอินเดีย |
| --- | --- |

เสือดาวอินเดียในอุทยานแห่งชาตินาการาโฮเล
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Felidae
สกุล:: Panthera
สปีชีส์:: P.  pardus
สปีชีส์ย่อย:: P.  p. fusca
Trinomial name
Panthera pardus fusca (Meyer), 1794
เสือดาวอินเดีย (อังกฤษ: Indian leopard; ชื่อวิทยาศาสตร์: Panthera pardus fusca) เป็นชนิดย่อยของเสือดาว (P. pardus) ที่พบกระจายพันธุ์อยู่ในอนุทวีปอินเดีย นับเป็นเสือขนาดใหญ่ 1 ใน 5 ชนิด ที่พบได้ในภูมิภาคแถบนี้ ซึ่งประกอบด้วยสิงโตเอเชีย, เสือเบงกอล,  เสือดาวหิมะ และเสือลายเมฆ
เสือดาวอินเดียลักษณะทั่วไปคล้ายกับเสือดาวจีนใต้ หรือเสือดาวอินโดจีน (P. pardus  delacouri) มาก ขนสั้นเกรียนยาวประมาณ 1 นิ้ว
ขนเรียบเปนมนและนุ่ม สีของขนโดยทั่วไปมักเปนสีสดใส เชน สีเหลืองทอง, สีสม หรือน้ำตาลแกมเหลือง สีขนบริเวณหลังจะเขมกวาบริเวณอื่น ลักษณะของลายขยุมตีนหมา ไมมีแบบแผนแนนอน บางตัวอาจมีลายขยุมตีนหมาขนาดเล็ก และแตมจุดในขยุ้มลายเชื่อมตอกันเปนวง แต่บางตัวอาจมีขยุมตีนหมาขนาดใหญ และแต้มจุดอยู่หางกัน แตลักษณะของขยุมตีนหมานี้สีขนตรงกลางของขยุมลายจะเขมกวาสีพื้นทั่วไป ขาดานในสีขาวและมีแตมจดสีดำกระจายทั่วไป
ถิ่นที่อยูของเสือดาวอินเดีย มีอาศัยอยูทั่วไปในประเทศอินเดีย ตั้งแต่รัฐแคชเมียร์ และบริเวณเชิงเขาหิมาลัย ลงมาจดแหลมคอมอรินทางภาคใต
เสือดาวอินเดีย นับเป็นเสือดาวสายพันธุ์ที่คุกคามมนุษย์และปศุสัตว์มากที่สุด แม้ในอินเดียเองจะมีกฎหมายคุ้มครองให้เป็นสัตว์สงวนก็ตาม แต่เสือดาวอินเดียในหลายพื้นที่อยู่อาศัยในป่าที่ใกล้กับแหล่งชุมนุมของมนุษย์ บางครั้งอาจหลุดเข้าไปถึงตัวเมืองจนกลายเป็นการโกลาหล จึงทำให้มีการทำร้ายมนุษย์ได้รับบาดเจ็บและถึงขั้นล้มตายเป็นจำนวนมาก หลายครั้งที่ต้องถูกฆ่าเพื่อความปลอดภัย โดยเฉพาะในพื้นที่ชนบทของอินเดีย
คาดว่าจำนวนประชากรในธรรมชาติของเสือดาวอินเดียเหลืออยู่ประมาณ 12,000-14,000 ตัว ในปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Panthera pardus fusca ที่วิกิสปีชีส์
เส้นประสาทมัสคิวโลคิวทาเนียส

| เส้นประสาทมัสคิวโลคิวทาเนียส   (Musculocutaneous nerve) |
| --- | --- |
เส้นประสาทของรยางค์บนข้างซ้าย เส้นประสาทมัสคิวโลคิวทาเนียสอยู่ทางด้านบนขวา
รายละเอียด
มาจาก: lateral cord (C5-C7)
เป็น: lateral cutaneous nerve of forearm
เลี้ยง: พื้นที่ด้านหน้าของต้นแขน (anterior compartment of the arm)
ตัวระบุ
ภาษาละติน: nervus musculocutaneus
MeSH: D009138
TA98: A14.2.03.024
TA2: 6421
FMA: 37064
ศัพท์ทางกายวิภาคของประสาทกายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
เส้นประสาทมัสคิวโลคิวทาเนียส (อังกฤษ: Musculocutaneous nerve) เป็นเส้นประสาทที่มีต้นกำเนิดมาจาก lateral cord ของร่างแหประสาทแขน (brachial plexus) อยู่ตรงกล้ามกับขอบล่างของ กล้ามเนื้อเพคเทอรัลลิส ไมเนอร์ (pectoralis minor) มีใยประสาทที่มีต้นกำเนิดมาจาก เส้นประสาทคอ (cervical nerve) เส้นที่ห้า หก และเจ็ด
เสือชีตาห์เอเชีย

| เสือชีตาห์เอเชีย |
| --- | --- |

เสือชีตาห์เอเชียตัวผู้ที่เขตอพยพสัตว์ป่าเมนดาชต์ อิหร่าน
สถานะการอนุรักษ์
 เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Felidae
สกุล:: Acinonyx
สปีชีส์:: A.  jubatus
Trinomial name
Acinonyx jubatus venaticus (Griffith, 1821)

แผนที่กระจายพันธุ์ของเสือชีตาห์เอเชีย  (สีเขียว)
ชื่อพ้อง
 A. j. venator Brookes, 1828  A. j. raddei (Hilzheimer, 1913)
เสือชีตาห์เอเชีย (อังกฤษ: Asiatic cheetah; ชื่อวิทยาศาสตร์: Acinonyx jubatus venaticus) เสือชีตาห์ชนิดย่อยชนิดหนึ่ง ที่ยังคงสืบทอดเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน โดยมีลักษณะทั่วไปเหมือนกับเสือชีตาห์ที่พบในทวีปแอฟริกา แต่ว่ามีส่วนหัวที่เล็กกว่า ขาสั้น มีขนหนา และมีกระดูกคอที่แข็งแรงกว่า กระจายพันธุ์ในทวีปเอเชียหลายภูมิภาคทั้งอินเดีย, รัสเซีย, ตะวันออกกลาง เช่น อิหร่าน เป็นต้น  เชื่อว่าแยกออกจากชนิดที่พบในทวีปแอฟริกาเมื่อกว่า 32,000 ถึง 67,000 ปีมาแล้ว
เสือชีตาห์เอเชียเป็นสัตว์ที่มีความสามารถในการเอาตัวรอดสูงและเดินทางรอนแรมได้ไกลกว่าเสือชีตาห์ที่พบในทวีปแอฟริกา  โดยในอดีต มีการเลี้ยงเสือชีตาห์เอเชียไว้ในราชสำนักหรือบ้านของชนชั้นสูงเพื่อใช้ในการล่าสัตว์ เช่น แอนทิโลปชนิดต่าง ๆ ในอินเดียและอิหร่าน แต่ปัจจุบันเป็นสัตว์ที่อยู่ในภาวะสุ่มเสี่ยงใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง โดยคาดว่ามีจำนวนประชากรในธรรมชาติราว 60–100 ตัวเท่านั้น โดยปัจุบันหลงเหลืออยู่เฉพาะในอิหร่านเท่านั้น
เสือชีตาห์เอเชียเป็นสัตว์สัญลักษณ์ในชุดแข่งขันของฟุตบอลทีมชาติอิหร่านสำหรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 ที่บราซิล และเอเชียนคัพ 2015
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Acinonyx jubatus venaticus ที่วิกิสปีชีส์
เสียงเสียดแทรก ลิ้นม้วน ไม่ก้อง

เสียงเสียดแทรก ลิ้นม้วน ไม่ก้อง (อังกฤษ: voiceless retroflex fricative) คือเสียงพยัญชนะที่ใช้ในบางภาษา เช่น ภาษามลยาฬัม, ภาษาฮินดี (แทนด้วยตัวอักษร ष), ภาษาจีนกลาง (แทนด้วย sh ในพินอิน), ภาษาเวียดนามสำเนียงภาคใต้บางสำเนียง, ภาษารัสเซีย, ภาษาโปแลนด์มาตรฐาน, ภาษาสโลวัก, ภาษาเซิร์บ-โครแอต เป็นต้น สัญลักษณ์ในชุดสัทอักษรสากลที่ใช้แทนเสียงนี้คือ ⟨ʂ⟩ และสัญลักษณ์เอกซ์-แซมปาที่ตรงกันคือ s`
บรรณานุกรม

Hamann, Silke (2004), "Retroflex fricatives in Slavic languages" (PDF), Journal of the International Phonetic Association, 34 (1): 53–67, doi:10.1017/S0025100304001604, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-04-14, สืบค้นเมื่อ 2015-04-09
Hanulíková, Adriana; Hamann, Silke (2010), "Slovak" (PDF), Journal of the International Phonetic Association, 40 (3): 373–378, doi:10.1017/S0025100310000162
Kordić, Snježana (2006), Serbo-Croatian, Languages of the World/Materials; 148, Munich & Newcastle: Lincom Europa, ISBN 978-3-89586-161-1
Landau, Ernestina; Lončarić, Mijo; Horga, Damir; Škarić, Ivo (1999), "Croatian", Handbook of the International Phonetic Association: A guide to the use of the International Phonetic Alphabet, Cambridge: Cambridge University Press, pp. 66–69, ISBN 978-0-521-65236-0
Thompson, Laurence (1959), "Saigon phonemics", Language, 35 (3): 454–476, doi:10.2307/411232, JSTOR 411232
เสือโคร่งไซบีเรีย

| เสือโคร่งไซบีเรีย |
| --- | --- |

ตัวผู้

ตัวเมีย
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Felidae
วงศ์ย่อย:: Pantherinae
สกุล:: Panthera
สปีชีส์:: P.  tigris
สปีชีส์ย่อย:: P.  tigris altaica
Trinomial name
Panthera tigris altaica Temminck, 1884

แผนที่แสดงที่อยู่อาศัยของเสือโคร่งไซบีเรีย   ช่วงสมัยใหม่   ช่วงปลายทศวรรษ 1800
เสือโคร่งไซบีเรีย หรือ เสือโคร่งอามูร์ หรือ เสือโคร่งจีนเหนือ หรือ เสือโคร่งแมนจูเรีย
(อังกฤษ: Siberian tiger จีนตัวย่อ: 东北虎; จีนตัวเต็ม: 東北虎; รัสเซีย: Амурский тигр; มองโกล: Сибирийн бар; เปอร์เซีย: ببر سیبری; เกาหลี: 시베리아호랑이; ชื่อวิทยาศาสตร์: Panthera tigris altaica) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกเสือชนิดหนึ่ง เป็นสายพันธุ์ย่อยของเสือโคร่ง (	P. tigris) เป็นสัตว์ในวงศ์ Felidae ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกที่ยังหลงเหลือเผ่าพันธุ์อยู่จนถึงปัจจุบัน
เสือโคร่งไซบีเรียโดยทั่วไปตัวผู้จะมีน้ำหนัก230กิโลกรัม ในขณะที่ตัวเมียมีน้ำหนักประมาณ 180 กิโลกรัมไปในบางครั้ง สามารถโตเต็มที่ได้ถึง 3.5 เมตร และหนักได้ถึงเกือบ 320 กิโลกรัม เป็นเสือโคร่งชนิดที่มีลำตัวที่ใหญ่กว่าเสือโคร่งชนิดอื่นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าแผ่กว้าง กรามใหญ่ ลวดลายน้อย และพื้นลำตัวเป็นสีเหลืองออกขาวมากกว่าเสือโคร่งชนิดอื่น ๆ สันนิษฐานว่า คงเป็นเพราะการปรับตัวให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมที่มีหิมะและความหนาวเย็นอยู่รอบตัว
ในอดีต เสือโคร่งไซบีเรียเคยอาศัยอยู่ในพื้นที่กว้างขวางของทวีปเอเชีย แต่ในปัจจุบัน เสือโคร่งไซบีเรียมีแหล่งที่อยู่อาศัยเป็นป่าผืนเล็กที่อยู่ตอนเหนือของเมืองวลาดิวอสตอค ประเทศรัสเซีย ตามแนวชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นทางตอนเหนือ และมีจำนวนเพียง 400 ตัว การทำเหมืองแร่และการทำไม้ในแถบไซบีเรียตะวันออกซึ่งเป็นถิ่นของเสือโคร่งไซบีเรีย
ที่ประเทศจีน ในปี ค.ศ. 1990 มีการพบเห็นเสือโคร่งพันธุ์ไซบีเรียในเทือกเขาฉางไป๋ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน  ในประเทศเกาหลีเหนือ สันนิษฐานว่ายังมีเสือโคร่งไซบีเรียหลงเหลืออยู่บริเวณภูเขาเปกดู ซึ่งเป็นบริเวณพรมแดนที่ติดต่อเทือกเขาฉางไป๋ของจีน
ปัจจุบัน เสือโคร่งไซบีเรีย พบอาศัยอยู่ในป่าไทก้าของไซบีเรีย คาดมีเหลืออยู่ในธรรมชาติราวกว่า 200 ตัว  ส่วนในจีนคาดว่ามีประมาณ 14-17 ตัว โดยพบล่าสุดเมื่อปลายเดือนกันยายน ค.ศ. 2014 ในป่าของเขตศูนย์อนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติ มณฑลจี๋หลิน คาดว่าเป็นเสือตัวผู้อายุราว 2 ปี ถูกจับภาพได้โดยทางกล้องวงจรปิด
ในเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 2007 มีรายงานว่า เสือโคร่งไซบีเรียวัย 12 ปี จำนวน 4 ตัว ในสวนสัตว์ปิงชวนปาร์ค ในเมืองเฉิ่นหยาง มณฑลเหลียวหนิง ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน  รุมกินซากของเสือโคร่งไซบีเรียตัวหนึ่ง ที่อยู่ด้วยกันมานาน 5 ปี  ซึ่งเป็นพฤติกรรมปกติที่เสืออาจกินซากพวกเดียวกันเอง  แต่ไม่มีใครทราบว่าเสือตัวที่ตายนี้ ตายมาก่อนหน้านั้น หรือตายเพราะถูกเพื่อนเสือในกรงเดียวกันรุมฆ่า
ในปี พ.ศ. 2558 ได้มีการสำรวจพบว่า เสือโคร่งไซบีเรียนมีจำนวนเพิ่มขึ้นเป็น 480-540 ตัว โดยรวมจำนวนลูกเสือโคร่งแต่ละปีด้วย
เสือโคร่งเพศผู้วัย 3 ปี ถูกปล่อยคืนสู่ธรรมชาติ
ลิงก์ภายใน

เสือโคร่งแคสเปียน
เส้นประสาทไทรเจมินัล

| เส้นประสาทไทรเจมินัล |
| --- | --- |
แผนผังของเส้นประสาทไทรเจมินัลและอวัยวะ (หรือโครงสร้าง) ที่เกี่ยวข้อง
มุมมองด้านล่างของสมองมนุษย์แสดงถึงเส้นประสาทสมอง
รายละเอียด
เป็น: เส้นประสาทออปทัลมิก เส้นประสาทแมกซิลลารีย์ เส้นประสาทแมนดิบูลาร์
ตัวระบุ
ภาษาละติน: Nervus trigeminus
MeSH: D014276
นิวโรเนมส์: 549
TA98: A14.2.01.012
TA2: 6192
FMA: 50866
ศัพท์ทางกายวิภาคของประสาทกายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
เส้นประสาทไทรเจมินัล (อังกฤษ: trigeminal nerve) หรือ ประสาทสมองเส้นที่ 5 เป็น เส้นประสาทสมองคู่ที่ 5 จากทั้งหมด 12 คู่ โดยมีหน้าที่รับความรู้สึกบนหน้าและควบคุมการเคลื่อนไหว เช่น การกัด และการเคี้ยว เป็นเส้นประสาทสมองที่ใหญ่ที่สุด ชื่อของเส้นประสาท ("ไทรเจมินัล (trigeminal)" = tri- หรือ สาม และ -geminus หรือ คู่ รวมกันเป็นสามคู่) มาจากการที่เส้นประสาททั้งสอง (ในพอนส์แต่ละข้าง) ต่างแยกออกเป็นสามแขนงหลัก เส้นประสาทออปทัลมิก (V1), เส้นประสาทแมกซิลลารีย์ (V2), และเส้นประสาทแมนดิบูลาร์ (V3) เส้นประสาทออปทัลมิกและแมกซิลลารีย์ทำหน้าที่รับความรู้สึกเพียงอย่างเดียว ขณะที่เส้นประสาทแมนดิบูลาร์ทำหน้าที่ทั้งรับความรู้สึกและควบคุมการเคลื่อนไหว
เส้นประสาทเฟเชียลเป็นอัมพาต

| Facial nerve paralysis |
| --- | --- |
Moche Culture Representation of Facial Paralysis. 300 A.D. Larco Museum Collection Lima, Peru.
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: G51
ICD-9: 351
MedlinePlus: 003028
eMedicine: plastic/522
MeSH: D005158
เส้นประสาทเฟเชียลเป็นอัมพาต (อังกฤษ: facial nerve paralysis) เป็นภาวะที่ทำให้อวัยวะที่เลี้ยงโดยเส้นประสาทเฟเชียลเกิดทำงานไม่ได้หรือเป็นอัมพาตขึ้นมา เส้นทางของเส้นประสาทนี้ยาวและซับซ้อน เพราะฉะนั้นจึงอาจมีสาเหตุที่ทำให้เกิดภาวะนี้ได้มากมาย สาเหตุที่พบบ่อยที่สุดคืออัมพาตแบบเบลล์ ซึ่งเป็นโรคที่ยังไม่ทราบสาเหตุ วินิจฉัยได้โดยการแยกเอาสาเหตุอื่นออกหมดแล้วเท่านั้น (by exclusion)
เส้นข้างลำตัว

รูปมุมเฉียงของปลาทอง (Carassius auratus) แสดงรูที่เกล็ดปลาซึ่งเป็นส่วนของ lateral line system
เส้นข้างลำตัว (อังกฤษ: lateral line) เป็นระบบอวัยวะรับความรู้สึก (sensory organ system) ของสัตว์น้ำมีกระดูกสันหลัง ซึ่งใช้ตรวจจับการเคลื่อนไหว แรงสั่น และความแตกต่างของแรงดันในน้ำรอบ ๆ ตัว
อาศัยเซลล์เนื้อเยื่อบุผิวที่แปลงไป ซึ่งเรียกว่า เซลล์ขน และตอบสนองต่อการขยับเหตุการเคลื่อนไหวโดยถ่ายโอนสัญญาณเป็นกระแสประสาท
เป็นอวัยวะสำคัญสำหรับพฤติกรรมอยู่เป็นฝูง การล่าเหยื่อ และการรู้ทิศทาง
ยกตัวอย่างเช่น ปลาสามารถใช้เส้นข้างลำตัวเพื่อติดตามกระแสน้ำวนที่สร้างจากเหยื่อที่กำลังหนี
ปกติเส้นข้างลำตัวจะเห็นเป็นเส้นจาง ๆ ประกอบด้วยรู ยาวไปตามลำตัว ตั้งแต่ที่ปิดเหงือกไปจนถึงโคนหาง
ในปลาบางชนิด อวัยวะรับความรู้สึกที่เส้นข้างลำตัวได้เปลี่ยนไปทำหน้าที่เป็นตัวรับรู้ไฟฟ้า (electroreceptor) ซึ่งสามารถตรวจจับพัลส์ไฟฟ้า ดังนั้น จึงยังเป็นอวัยวะที่คล้าย ๆ กัน
ตัวอ่อนสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกโดยมากและที่โตแล้วจะมีระบบรับรู้แรงกลที่เทียบกับเส้นข้างลำตัวได้
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "A lateral line analogue in cephalopods: Water waves generate microphonic potentials in the epidermal head lines of Sepia and Lolliguncula". 1988. PMID 3236259. {{cite journal}}: Cite journal ต้องการ |journal= (help)
ส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์

ส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์ (อังกฤษ: Brain-Computer Interface) เป็นการติดต่อสื่อสารโดยตรงระหว่างสมองกับอุปกรณ์ภายนอก บางครั้งเรียกว่าส่วนต่อประสานสมองกับเครื่องจักร ส่วนต่อประสานระบบประสาทกับระบบควบคุม หรือส่วนต่อประสานจิตใจกับเครื่องจักร มักนิยมเรียกย่อๆว่า BCI
งานวิจัยด้าน BCI เริ่มต้นขึ้นในทศวรรษที่ 1970 โดยกลุ่มนักวิจัยที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิสที่ได้ตีพิมพ์ผลงานวิจัยและกล่าวถึง BCI เป็นครั้งแรกในผลงานตีพิมพ์ทางวิทยาศาสตร์ จากนั้น BCI ต่อยอดไปสู่การวัดสัญญาณที่ขั้วไฟฟ้าที่ฝังอยู่บนผิวสมองบริเวณที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวของอวัยวะที่สูญเสียไปของผู้พิการเพื่อไปควบคุมกายอุปกรณ์ หลังจากการทดลองในหนูประสบความสำเร็จจึงได้มีการนำไปทดลองกับมนุษย์เป็นครั้งแรกราวกลางทศวรรษที่ 1990
ปัจจุบัน งานวิจัยด้าน BCI ขยายออกไปสู่วัดสัญญาณที่เกี่ยวข้องกับสภาวะทางจิตใจ เช่น อารมณ์ สมาธิ และการผ่อนคลาย เพื่อเพิ่มขีดความสามารถของปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และคอมพิวเตอร์
ประวัติ

ประวัติของงานวิจัยด้าน BCI เริ่มต้นขึ้นจากการค้นพบสัญญาณไฟฟ้าทางสมองของมนุษย์โดยฮันส์ แบร์เกอร์ นักจิตวิทยาชาวเยอรมัน นำไปสู่การพัฒนาเครื่องบันทึกคลื่นไฟฟ้าสมอง (electroencephalograpy หรือ EEG) โดยในปี ค.ศ. 1924 แบร์เกอร์สามารถวัดกิจกรรมสมองมนุษย์ด้วย EEG โดยพบสัญญาณไฟฟ้าลักษณะเป็นคาบของคลื่นความถี่ประมาณ 8-13 เฮิร์ตส์ เรียกว่าคลื่นแอลฟา มีศักย์ไฟฟ้าระดับ 100 ไมโครโวลต์ จากนั้นแบร์เกอร์ได้พบว่าสัญญาณไฟฟ้าเหล่านี้ในคนที่เป็นโรคสมองจะแตกต่างจากคนปกติ เปิดทางไปสู่การวิจัยด้านกิจกรรมสมองมนุษย์โดยศึกษาคลื่นไฟฟ้า
ต่อมาในปี ค.ศ. 1973 Jacques Vidal นักวิจัยที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิสเริ่มใช้คำว่า BCI เป็นครั้งแรกในเอกสารวิชาการที่มีผู้ตรวจสอบ นับเป็นผู้บุกเบิกวงการ BCI เนื่องจากผลงานตีพิมพ์หลายฉบับได้สรุปรวมและอภิปรายการวิจัยที่เกิดขึ้นในวงการ โดยกล่าวถึง BCI ว่าเป็นการควบคุมวัตถุภายนอกโดยใช้สัญญาณไฟฟ้าของสมอง (EEG) จากนั้นในปี ค.ศ. 1977 มีการทดสอบ BCI โดยดูการเปลี่ยนแปลงสัญญาณไปทางลบของคลื่น EEG แล้วนำไปควบคุมวัตถุกราฟิกบนจอคอมพิวเตอร์
จากนั้น งานวิจัยด้าน BCI ขยายไปสู่การใช้คลื่นสมองที่บันทึกจากขั้วไฟฟ้าที่ฝังอยู่บนผิวสมอง ซึ่งต้องอาศัยการผ่าตัดเพื่อฝังขั้วไฟฟ้า ต่อมาในปี ค.ศ. 1988 มีการนำสัญญาณ EEG มาใช้ในการควบคุมหุ่นยนต์ โดยสั่งให้หุ่นยนต์เริ่ม หยุด และกลับไปเริ่มเคลื่อนไหวใหม่ จากนั้นในปี ค.ศ. 1990 เริ่มมีการนำสัญญาณสัญญาณสมองที่อ่านได้ไปประมวลผลแล้วแปลงกับเป็นข้อมูลขาเข้าให้สมอง ทำให้ระบบเป็นระบบวงวนปิด และต่อยอดไปสู่การประยุกต์ใช้งานอีกมากมาย
งานวิจัยส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์ในสัตว์

หน่วยปฏิบัติการวิจัยหลายแห่งสามารถบันทึกสัญญาณจากเปลือกสมองของลิงและหนูและทำให้สัตว์เหล่านั้นสามารถสั่งให้อุปกรณ์ภายนอกเคลื่อนไหวได้ ลิงสามารถสั่งการให้เคอร์เซอร์คอมพิวเตอร์ขยับและสั่งให้แขนกลของหุ่นยนต์เคลื่อนไหวได้โดยเพียงการคิดและรับสัญญาณภาพป้อนกลับเท่านั้นโดยไม่มีการเคลื่อนไหวร่างกายจริง ต่อมาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2008 นักวิจัยประจำศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยพิตต์สเบิร์กทำให้ลิงรู้จักการขยับแขนกลหุ่นยนต์เพียงแค่การนึกคิด การค้นพบนี้ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการชื่อดังหลายฉบับ
งานวิจัยส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์ในมนุษย์ > ส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์แบบล่วงล้ำ (Invasive BCI)

ส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์แบบล่วงล้ำ จำเป็นต้องมีการผ่าตัดเพื่อฝังขั้วไฟฟ้าเข้าไปที่เนื้อเทาของสมองใต้หนังศีรษะ ข้อดีคือการได้สัญญาณที่ชัดเจนขึ้น แต่ข้อเสียคือผลข้างเคียงที่เกิดจากการผ่าตัด นอกจากนี้หากร่างกายต่อต้านขั้วไฟฟ้าที่ฝังอาจเกิดผลเสียต่อสุขภาพได้
งานวิจัยส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์ในมนุษย์ > ส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์แบบล่วงล้ำ (Invasive BCI) > การมองเห็น

การฝังขั้วไฟฟ้าไปที่สมองส่วนที่เกี่ยวข้องกับการมองเห็น สามารถทดแทนฟังก์ชันการมองเห็นที่เสียไปได้ของผู้ป่วยที่ตาบอด ในปี ค.ศ. 1978 วิลเลียม โดเบลล์ นักวิจัยอิสระได้ฝังขั้วอิเล็กโตรด 68 ขั้วเข้าไปที่เปลือกสมองส่วนการเห็นของ "เจอร์รี" ผู้ตาบอด โดเบลล์สามารถสร้างความรู้สึกของการมองเห็นแสง (Phosphene) ขึ้นมาได้สำเร็จ โดยในระบบนั้นมีการติดกล้องเข้าไปที่แว่นตาแล้วส่งสัญญาณไปยังขั้วไฟฟ้าที่อยู่บนสมอง ระบบสามารถทำให้เจอร์รีมองเห็นเฉดของสีเทาได้บ้างแต่ในความละเอียดที่ต่ำ ภาพเปลี่ยนแปลงค่อนข้างช้า อุปกรณ์ในช่วงแรกยังใช้คอมพิวเตอร์เมนเฟรมขนาดใหญ่ แต่เมื่อวิวัฒนาการด้านคอมพิวเตอร์เจริญขึ้น อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เล็กลง ทำให้ระบบมีขนาดที่เล็กและคล่องตัวมากขึ้น
ต่อมาในปี ค.ศ. 2002 โดเบลล์เริ่มฝังขั้วไฟฟ้ารุ่นที่สองให้กับเยนส์ เนามันน์ โดยได้พัฒนาขั้วไฟฟ้าให้ดีขึ้น สามารถถ่ายทอดสัญญาณ Phosphenes ไปยังสมองได้ดีขึ้น ทำให้เยนส์กลับมามองเห็นได้ระดับหนึ่ง อย่างไรก็ตาม เยนส์และผู้ป่วยคนอื่นๆที่เข้าผ่าตัดในเวลาใกล้เคียงกันนั้นกลับประสบปัญหากับอุปกรณ์ในเวลาต่อมาและสูญเสียการมองเห็นอีกครั้ง นอกจากนี้ เยนส์ยังเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2004 ทำให้งานวิจัยไม่ได้มีการบันทึกอย่างชัดเจนและพัฒนาต่ออย่างจริงจัง เยนส์ได้เขียนบันทึกเกี่ยวกับประสบการณ์ในงานวิจัยครั้งนี้ในหนังสือ Search for Paradise: A Patient's Account of the Artificial Vision Experiment และได้กลับบ้านเกิดที่แคนาดา สามารถใช้ชีวิตตามปกติได้ระดับหนึ่ง
งานวิจัยส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์ในมนุษย์ > ส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์แบบล่วงล้ำ (Invasive BCI) > การเคลื่อนไหว

การฝังขั้วไฟฟ้าไปที่สมองส่วนที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหว สามารถทำให้ผู้ป่วยที่พิการสามารถเคลื่อนไหวหรือขยับอุปกรณ์ที่ช่วยในการเคลื่อนไหวได้ เช่น แขนกลหุ่นยนต์
ในปี ค.ศ. 1998 ฟิลิป เคนเนดี และรอย แบเคย์ นักวิจัยที่มหาวิทยาลัยเอมอรีฝังขั้วไฟฟ้าเพื่อกระตุ้นสมองของจอห์นนี เรย์ ชายผู้ป่วยด้วยโรคหลอดเลือดสมองที่ก้านสมองจนเป็นอัมพาต เรย์เรียนรู้จนสามารถขยับเคอร์เซอร์ของคอมพิวเตอร์ได้ในที่สุด แต่มาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2002 ด้วยโรคหลอดเลือดสมองโป่งพอง
ในปี ค.ศ. 2005 แมตต์ นาเกิล ผู้ป่วยอัมพาตเป็นบุคคลแรกที่สามารถขยับแขนเทียมโดยใช้ BCI ได้ ขั้วไฟฟ้า 96 ขั้วฝังอยู่ในเปลือกสมองส่วนที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวแขนทำให้สามารถขยับแขนหุ่นยนต์ได้เพียงแค่การนึกคิดว่าจะขยับ นอกจากนี้ยังสามารถขยับเคอร์เซอร์คอมพิวเตอร์ เปิดปิดหลอดไฟ และโทรทัศน์ได้
งานวิจัยส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์ในมนุษย์ > ส่วนต่อประสานสมองกับคอมพิวเตอร์แบบกึ่งล่วงล้ำ (Partially invasive BCI)

ส่วนต่อประสานแบบกึ่งล่วงล้ำนี้ยังอาศัยการผ่าตัดแต่แทนที่จะฝังขั้วไฟฟ้าไปที่เนื้อเทาของสมอง จะวางขั้วไฟฟ้าที่บนเปลือกสมองแทน สัญญาณที่ได้จะชัดเจนกว่าส่วนต่อประสานแบบไม่ล่วงล้ำและไม่มีความเสี่ยงที่จะเกิดเนื้อเยื่อแผลเป็นที่เกิดจากการที่สมองต่อต้านสิ่งแปลกปลอม จึงมีความปลอดภัยมากกว่าส่วนต่อประสาทแบบล่วงล้ำ
การบันทึกคลื่นไฟฟ้าเปลือกสมอง (Electrocorticography หรือ ECoG) เป็นการวัดกิจกรรมไฟฟ้าภายใต้กระโหลกศีรษะเช่นเดียวกับ EEG แต่ขั้วไฟฟ้าจะฝังอยู่ในแผ่นพลาสติกที่วางอยู่บนเปลือกสมองและใต้เยื่อดูรา มีการทดสอบในมนุษย์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2004 โดยนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยวอชิงตัน เซนต์หลุยส์ ผู้ป่วยสามารถเล่นเกมสเปซอินเวเดอส์ผ่านทางคลื่นไฟฟ้าเปลือกสมองได้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าผู้ป่วยสามารถควบคุมอุปกรณ์ได้อย่างรวดเร็ว ไม่ต้องมีการฝึกฝนที่นาน และน่าจะเป็นจุดสมดุลระหว่างการได้สัญญาณที่ชัดเจนกับระดับในการล่วงล้ำเข้าไปยังสมอง
อย่างไรก็ตาม ขั้วไฟฟ้าเหล่านี้มักไม่ได้ฝังเพื่อการสร้างระบบต่อประสานกับคอมพิวเตอร์เป็นหลัก ผู้ป่วยมักมีปัญหาโรคลมชักมาแต่ก่อนแล้ว แต่ขั้วไฟฟ้าเหล่านี้มักฝังขึ้นชั่วคราวเพื่อให้แพทย์สามารถวินิจฉัยหาบริเวณที่เกิดความผิดปกติในสมองเพื่อผ่าตัดออกไปได้ การพัฒนาระบบ BCI เป็นเพียงผลพลอยได้จากการฝังขั้วไฟฟ้าเหล่านี้