stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การเรียกร้องให้หยุดยิงในช่วงสงครามอิสราเอล-ฮะมาส
บุคคลสาธารณะที่เรียกร้องให้หยุดยิง > นักดนตรี

Ani DiFranco
Anoushka Shankar
Belly
Caroline Polachek
Dev Hynes
Diplo
Dua Lipa
Elyanna
Florence Pugh
Kehlani
Macklemore
Michael Stipe
Miguel
Natalie Merchant
Raveena Aurora
Tommy Genesis
Vic Mensa
Victoria Monét
บุคคลสาธารณะที่เรียกร้องให้หยุดยิง > นักการเมือง

Keir Starmer
Rishi Sunak
Alma Adams
Tammy Baldwin
Becca Balint
Michael Bennet
Don Beyer
Cory Booker
Earl Blumenauer
Chris Coons
Sanford Bishop
Tammy Duckworth
Suzanne Bonamici
Dick Durbin
Jamaal Bowman
Martin Heinrich
Cori Bush
John Hickenlooper
Tony Cárdenas
Mazie Hirono
André Carson
Tim Kaine
Troy Carter
Mark Kelly
Greg Casar
Angus King
Joaquin Castro
Ben Ray Luján
Judy Chu
Ed Markey
Emanuel Cleaver
Jeff Merkley
Steve Cohen
Chris Murphy
Gerry Connolly
Patty Murray
Jason Crow
Jon Ossoff
Diana DeGette
Jack Reed
Chris Deluzio
Jeanne Shaheen
Mark DeSaulnier
Tina Smith
Debbie Dingell
Christopher Van Hollen
Lloyd Doggett
Mark Warner
Veronica Escobar
Raphael Warnock
Valerie Foushee
Elizabeth Warren
Maxwell Frost
Peter Welch
John Garamendi
Jesús "Chuy" Garcia
Robert Garcia
Jimmy Gomez
Al Green
Raúl Grijalva
Josh Harder
Chrissy Houlahan
Jared Huffman
Jonathan Jackson
Sara Jacobs
Pramila Jayapal
Hank Johnson Jr.
Ro Khanna
Dan Kildee
Greg Landsman
Barbara Lee
Summer Lee
Teresa Leger Fernández
Zoe Lofgren
Stephen Lynch
Seth Magaziner
Betty McCollum
Morgan McGarvey
James P. McGovern
Kweisi Mfume
Jerrold Nadler
Alexandria Ocasio-Cortez
Ilhan Omar
Donald Payne Jr.
Dean Phillips
Chellie Pingree
Mark Pocan
Ayanna Pressley
Pat Ryan
Jamie Raskin
Delia Ramirez
Mary Gay Scanlon
Jan Schakowsky
Kim Schrier
Terri Sewell
Brad Sherman
Mikie Sherrill
Melanie Stansbury
Elissa Slotkin
Mark Takano
Bennie Thompson
Rashida Tlaib
Paul Tonko
Lauren Underwood
Gabe Vasquez
Nydia Velázquez
Maxine Waters
Bonnie Watson Coleman
Jennifer Wexton
Susan Wild
Nikema Williams
องค์กรที่เรียกร้องให้หยุดยิง > ศาสนา

World Council of Churches
ขบวนพาเหรดแห่งชาติในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

ระหว่างขบวนพาเหรดนักกีฬา ในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่กรุงปารีส คาดการณ์ว่านักกีฬาและเจ้าหน้าที่จากแต่ละทีมที่เข้าร่วมแข่งขันจะเดินขบวนภายใน จาร์แดงส์ ดู ทรอกาเดโร นำหน้าด้วยผู้เชิญธงชาติและป้ายชื่อประเทศ ผู้ถือธงแต่ละคนได้รับเลือกโดยคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของทีมหรือโดยนักกีฬาเอง ในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2021 มีการประกาศว่าพิธีเปิดจะมีขบวนแห่นักกีฬาทางเรือ จาก ปอนต์ ดาอุสเทอร์ลิทซ์ ถึง ปอนต์ ดีเอน่า ไปตามแม่น้ำแซน ระยะทาง 6 กิโลเมตร (3.7 ไมล์) โดยผ่านสถานที่สำคัญ เช่น พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, อาสนวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส และ ปลัสเดอลากงกอร์ด และมีการนำเสนอทางวัฒนธรรม พิธีอย่างทางการจะจัดขึ้นที่ "สนามกีฬาขนาดเล็ก" ขนาด 30,000 ที่นั่งที่สวนทรอกาเดโร ผู้จัดงานระบุว่าพิธีนี้จะเป็นพิธีเปิดที่ "ตระการตาและเข้าถึงได้มากที่สุดในประวัติศาสตร์โอลิมปิก" โดยเอสตันเกต์ระบุว่าสามารถเข้าร่วมได้ฟรี และคาดการณ์ว่าจะดึงดูดผู้ชมได้มากถึง 600,000 คน นอกจากนี้ แต่ละทีมจะมีผู้ถือธงชายและหญิง เพื่อส่งเสริมความเท่าเทียมทางเพศ
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก

| --- | --- |
    
ชื่อย่อ: EAG
ก่อตั้ง: กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก 1993 ใน เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน
จัดขึ้นทุก: 4 ปี
ครั้งล่าสุด: กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก 2013 ใน เทียนจิน, ประเทศจีน
วัตถุประสงค์: มหกรรมกีฬาสำหรับประเทศในทวีปเอเชีย
| กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก> การแข่งขัน |
| --- | --- |
 1993  1997  2001  2005  2009  2013 
พิธีเปิดกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก 2005 ที่มาเก๊า
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก เป็นมหกรรมกีฬาที่จัดโดยสมาคมกีฬาเอเชียตะวันออก (ชื่อย่อ: อีเอจีเอ; EAGA) และมีการจัดขึ้นทุกๆ 4 ปี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1993 ถึง ค.ศ. 2013 นักกีฬาที่เข้าร่วมแข่งขันมาจากประเทศในเอเชียตะวันออกและดินแดนของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (OCA) รวมถึงเกาะกวมซึ่งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกซึ่งเป็นสมาชิกของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโอเชียเนีย
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออกเป็น 1 ใน 5 กีฬาภูมิภาคของโอซีเอ ได้แก่ กีฬาภูมิภาคเอเชียกลาง, กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้, กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ซีเกมส์) และ กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก
ทั้งนี้ การแข่งขันสิ้นสุดในปี ค.ศ. 2013 โดยจะมีการจัดกีฬาเยาวชนเอเชียตะวันออกขึ้นแทนในปี ค.ศ. 2019 ที่กรุงไทเป ไต้หวัน
ประเทศที่เข้าร่วม

สมาชิกทั้งหมด 8 ประเทศของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติได้รับการยอมรับจากสมาคมกีฬาเอเชียตะวันออก และ 1 ประเทศของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโอเชียเนียได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ
จีน
กวม
ฮ่องกง
ญี่ปุ่น
มาเก๊า
มองโกเลีย
เกาหลีเหนือ
เกาหลีใต้
จีนไทเป
1สมาชิกสมทบ
คาซัคสถาน เป็นอดีตสมาชิกของอีเอจีเอ ขณะนี้มีส่วนร่วมในกีฬาภูมิภาคเอเชียกลาง
แข่งขัน

| ครั้งที่ | แข่งขัน | เจ้าภาพ> เมือง | เจ้าภาพ> ประเทศ | เหรียญทอง> อันดับ 1 | เหรียญทอง> อันดับ 2 | เหรียญทอง> อันดับ 3 | เข้าร่วม | นักกีฬา | ชนิด | รายการ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | เอเชียตะวันออก 1993 | เซี่ยงไฮ้ |  จีน |  จีน |  ญี่ปุ่น |  เกาหลีใต้ | 8 | 1,021 | 12 | 170 |
| 2 | เอเชียตะวันออก 1997 | ปูซาน |  เกาหลีใต้ |  จีน |  ญี่ปุ่น |  เกาหลีใต้ | 9 | 1,283 | 13 | 199 |
| 3 | เอเชียตะวันออก 2001 | โอซะกะ |  ญี่ปุ่น |  จีน |  ญี่ปุ่น |  เกาหลีใต้ | 10 | 2,804 | 15 | 201 |
| 4 | เอเชียตะวันออก 2005 | มาเก๊า |  มาเก๊า |  จีน |  ญี่ปุ่น |  เกาหลีใต้ | 9 | 1,919 | 17 | 235 |
| 5 | เอเชียตะวันออก 2009 | ฮ่องกง |  ฮ่องกง |  จีน |  ญี่ปุ่น |  เกาหลีใต้ | 9 | 2,377 | 22 | 262 |
| 6 | เอเชียตะวันออก 2013 | เทียนจิน |  จีน |  จีน |  ญี่ปุ่น |  เกาหลีใต้ | 9 | 2,422 | 24 | 254 |
สรุป

| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  จีน (CHN) | 626 | 396 | 285 | 1307 |
| 2 |  ญี่ปุ่น (JPN) | 288 | 326 | 395 | 1009 |
| 3 |  เกาหลีใต้ (KOR) | 209 | 256 | 321 | 786 |
| 4 |  จีนไทเป (TPE) | 57 | 139 | 188 | 384 |
| 5 |  ฮ่องกง (HKG) | 43 | 54 | 105 | 202 |
| 6 |  คาซัคสถาน (KAZ) | 37 | 30 | 48 | 115 |
| 7 |  เกาหลีเหนือ (PRK) | 30 | 50 | 77 | 157 |
| 8 |  มาเก๊า (MAC) | 23 | 30 | 53 | 106 |
| 9 |  มองโกเลีย (MGL) | 5 | 14 | 82 | 101 |
| 10 |  กวม (GUM) | 0 | 1 | 4 | 5 |
| รวม (10 ประเทศ) | รวม (10 ประเทศ) | 1318 | 1296 | 1558 | 4172 |
↑  อดีตสมาชิก
ดูเพิ่ม

เอเชียนเกมส์
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก
ซีเกมส์
แหล่งข้อมูลอื่น

East Asian Games Information
2009 East Asian Games Official Website (Link rot)
2013 East Asian Games Official Website
East Asian Games Schedules เก็บถาวร 2013-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก |
| --- | --- |
  เซี่ยงไฮ้ 1993   ปูซาน 1997   โอซะกะ 2001   มาเก๊า 2005   ฮ่องกง 2009   เทียนสิน 2013   ฟุกุโอกะ 2017 
| ด ค กเอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
 กีฬา  การคัดเลือกเจ้าภาพ  OCA  NOCs  ตารางเหรียญรางวัล  สรุปเหรียญ ฤดูร้อน  ฤดูหนาว  ผู้รับเหรียญรางวัล  สัญลักษณ์  มาสคอต 
| ฤดูร้อน |   1951 นิวเดลี   1954 มะนิลา   1958 โตเกียว   1962 จาการ์ตา   1966 กรุงเทพ   1970 กรุงเทพ   1974 เตหะราน   1978 กรุงเทพ   1982 นิวเดลี   1986 โซล   1990 ปักกิ่ง   1994 ฮิโรชิมะ   1998 กรุงเทพ   2002 ปูซาน   2006 โดฮา   2010 กว่างโจว   2014 อินช็อน   2018 จาการ์ตา–ปาเล็มบัง   2022 หางโจว†   2026 ไอจิ–นาโงยะ   2030 โดฮา   2034 รียาด    2038 รอประกาศ  |  |
| ฤดูหนาว |   1986 ซัปโปโระ   1990 ซัปโปโระ   1996 ฮาร์บิน   1999 คังว็อน   2003 อาโอโมริ   2007 ฉางชุน   2011 อัสตานา–อัลมาตี   2017 ซัปโปโระ   2025 ฮาร์บิน   2029 โทรเจนา  |  |
 †เลื่อนออกไปเป็นปี ค.ศ. 2023 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
ชาโด้ สิงห์มาวิน

| ชาโด้ สิงห์มาวิน |
| --- | --- |
เกิด: วีรภัทร ปรีชา 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 (24 ปี) อำเภอเมืองตาก, จังหวัดตาก, ประเทศไทย
ชื่ออื่น: ชาโด้ ท.เทพสุทิน  ชาโด้ สวนอาหารปีกไม้ ชาโด้ สิงห์มาวิน
สัญชาติ: ไทย
ส่วนสูง: 1.80 เมตร (5 ฟุต 11 นิ้ว)
น้ำหนัก: 67 kg (148 lb; 10.6 st)
ช่วงระยะ: 73.2 in (186 ซm)
รูปแบบ: มวยไทย
ท่ายืน: ออร์โทด็อกซ์
มาจาก: กรุงเทพ
ชาโด้ สิงห์มาวิน มีชื่อจริงว่า วีรภัทร ปรีชา (ชื่อเล่น เอ็ม) เป็นนักมวยไทยชาวไทยจากจังหวัดตาก สื่อมวลชนตั้งฉายาว่า นักมวยยอดกตัญญู
ประวัติ

วีรภัทร ปรีชา เติบโตมากับแม่ (สมยง สีด้วง) และพ่อเลี้ยง ชาโด้เป็นพี่คนโตมีน้องชาย 2 คน ครอบครัวมีฐานะยากจน ไม่มีบ้านเป็นของตัวเอง ต้องออกไปช่วยแม่สมยงทำงานตั้งแต่เรียนประถม อย่าง ขุดหัวมัน ถางหญ้า หาเห็ดในป่า
ด้านการศึกษา ศึกษาที่โรงเรียนตากสินราชานุสรณ์ จนเมื่อศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 6 รุ่นพี่ชวนไปซ้อมมวยไทย หลังขึ้นชกครั้งแรกจึงตัดสินใจชกมวยเพราะอยากได้เงินมาช่วยแม่ส่งน้องเรียนหนังสือ ขึ้นชก 4 ไฟต์แรก แพ้ทุกนัด จนไฟต์ที่ 5 ถึงชนะน็อก
หลังจากชกมวยตามงานวัดและเทศกาลต่าง ๆ จนได้เป็นคู่เอกในเขตภูธร จึงได้เดินสายครั้งแรกที่จังหวัดสิงห์บุรีกับค่าย อ.วันเชิด ทำให้มีโอกาสได้เรียนรู้ทักษะมวยกับคนในค่ายอย่างจริงจัง ภายหลังได้ชกครั้งแรกที่สนามมวยราชดำเนินแต่แพ้ในการชกครั้งแรกที่เวทีในกรุงเทพฯ หลังจากนั้นจึงเริ่มเป็นที่รู้จักในวงการมวยมากขึ้น ภายใต้การดูแลของค่ายมวยสวนอาหารปีกไม้
ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย หาอาชีพเสริมเพื่อประคองชีวิต อย่างเป็นช่างไฟฟ้าหรือช่างแอร์ วันหยุดก็เข้าป่าเพื่อหาของมาขาย
ในวัย 22 ปี ได้แชมป์เวลเตอร์เวต เวทีราชดำเนิน ในปี 2565 คว้าเข็มขัดแชมป์เวลเตอร์เวท รุ่น 147 ปอนด์ รายการ ราชดำเนินเวิลด์ซีรีส์ (RWS 2022) หลังจากนั้นปี 2567 ได้ข้ามมาต่อยรายการ วันลุมพินี นัดแรกแพ้คะแนนให้กับมามูกา อูซูบายัน นักชกจากรัสเซีย ไฟต์ต่อมาชนะทีเคโอ เอริค เฮเออร์ จากสวีเดน ไฟต์ถัดมาชนะคะแนนจิมมี วีโนต์ จากฝรั่งเศส
ชาโมะ

ชาโมะ
ชาโมะเล็ก
ชาโมะ (ญี่ปุ่น: 軍鶏; โรมาจิ: shamo) เป็นไก่พันธุ์หนึ่งที่ใช้สำหรับเป็น ไก่ชน เพื่อไว้ชม หรือบริโภคเนื้อ
กล่าวกันว่าสายพันธุ์นี้นำเข้าสู่ญี่ปุ่นจากประเทศไทยในยุคเอโดะแต่นับตั้งแต่มีการเปิดตัว ก็ได้รับการปรับปรุงการปรับปรุงพันธุ์ที่เป็นเอกลักษณ์ใน ญี่ปุ่น และในปี พ.ศ. 2484 ก็ได้ถูกกำหนดให้เป็นอนุสรณ์ทางธรรมชาติแห่งชาติญี่ปุ่นด้วยเหตุผลว่า "เป็นปศุสัตว์ที่มีลักษณะเฉพาะในญี่ปุ่น" นอกจากนี้ยังถือเป็นไก่สายพันธุ์พื้นเมืองในมาตรฐานเกษตรญี่ปุ่น
ประวัติศาสตร์

ว่ากันว่ามีการนำไก่ชนิดนี้เข้ามาจากญี่ปุ่นในยุคเอโดะตอนต้น แต่ไม่ทราบวันที่แน่ชัด ชื่อ "ชาโมะ" มีที่มาจากคำว่า "สยาม" ซึ่งเป็นชื่อเรียกเก่าของประเทศไทยในสมัยนั้น ด้วยความนิยมแพร่หลายของการชนไก่ ไก่ชนิดนี้จึงถูกเพาะพันธุ์ในที่ต่าง ๆ และสร้างสายพันธุ์ต่าง ๆ ขึ้นมา เนื่องจากการชนไก่มักใช้เป็นวิธีการพนัน เมื่อการพนันถูกห้ามจึงทำให้การเลี้ยงไก่ชนิดนี้เพื่อเป็นไก่ชนลดลงไปด้วย แต่เนื่องจากเนื้อมีรสชาติดีจึงถูกเลี้ยงเพื่อเป็นอาหาร ปัจจุบันมีการเพาะพันธุ์เพื่อเป็นอาหารตามท้องถิ่นต่าง ๆ มากมาย
จอร์จ โบดีย์

จอร์จ โบดีย์ (เสียชีวิต 6 มิถุนายน ค.ศ. 1930) เป็นนักการเมืองจากประเทศออสเตรเลีย เคยเป็นผู้แทนราษฎรจากสภาผู้แทนราษฎรออสเตรเลียใต้ เขตวิกตอเรียและอัลเบิร์ต เมื่อปี ค.ศ. 1912 จนถึงปี ค.ศ. 1915 สังกัดพรรคสหภาพเสรีนิยม
จีจีโอ อัลแบร์ติ

จีจีโอ อัลแบร์ติ (เกิด 19 มิถุนายน ค.ศ. 1956) เป็นนักแสดงชายชาวอิตาลี
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

Kamikazen: Last Night in Milan (1987)
Marrakech Express (1989)
Mediterraneo (1991)
Sud (1993)
Ferie d'agosto (1995)
Bits and Pieces (1996)
Nirvana (1997)
Marriages (1998)
Tutti gli uomini del deficiente (1999)
Ecco fatto (1998)
My Mother's Smile (2002)
Quo Vadis, Baby? (2005)
The Bodyguard's Cure (2006)
Femmine contro maschi (2011)
Human Capital (2013)
แหล่งข้อมูลอื่น

จีจีโอ อัลแบร์ติ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
คำนำหน้าสัญญาณเรียกขานของประเทศ

สหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ หรือ ITU ได้กำหนดคำนำหน้าสัญญาณเรียกขาน หรือ Prefix สำหรับสถานีวิทยุและสถานีโทรทัศน์ทุกชนิด ซึ่งเป็นข้อตกลงระหว่างประเทศที่จะเข้าใจได้อย่างตรงกัน สัญญาณเรียกขานนั้นเป็นการผสมกันระหว่างตัวหนังสือและตัวเลข ซึ่งแต่ละประเทศต้องกำหนดให้ขึ้นต้นด้วยคำนำหน้าสัญญาณเรียกขานที่กำหนดมาสำหรับประเทศนั้นๆ และในแต่ละประเทศก็อาจมีวิธีการกำหนดสัญญาณเรียกขานให้กับผู้ใช้ที่อาจแตกต่างกันออกไป เช่น ประเทศไทย มีคำนำหน้าสัญญาณเรียกขานคือ HS และ E2 โดยมีข้อกำหนดว่า ตัวหนังสือที่ตามมาจะเป็นเลขบอกเขต 0 - 9 และตัวหนังสือต่อจากตัวเลขถ้ากำหนดให้เป็นตัวหนังสือตัวเดียวจะใช้สำหรับุคคลสำคัญของประเทศ หรือถ้ากำหนดให้มีตัวหนังสือตาม 2 ตัวและขึ้นต้นด้วยตัวอักษร A เช่น HS0AC จะสำรองให้สถานีกรณีพิเศษ เช่น สถานนีควบคุมข่ายประจำจังหวัด สถานีของชมรมหรือสมาคม (Club Station) และสถานีชั่วคราวเฉพาะกิจ
สัญญาณเรียกขานสมมุติ

สัญญาณเรียกขานต่อเป็นนี้จะไม่ถูกนำมาใช้กำหนดให้กับประเทศต่างๆ หรืออาจนำมาเป็นตัวอย่าง หรือกำหนดให้กับดินแดนสมมุติที่ยังไม่ได้เป็นประเทศ
A0-A1
C0-C1
D0-D1
E0-E1
H0-H1
H5
E6-E9
Q [ตัวหนังสือใด ๆ] (ไม่กำหนดให้ขึ้นตั้นด้วยอักษร Q เพื่อป้องกันการสับสนกับ Q Codes)
O0-O9
J0-J1
L0-L1
P0-P1
J9
0 [ตัวหนังสือใด ๆ] (ไม่กำหนดให้ขึ้นต้นด้วยเลข ศูนย์-0)
S0-S1 มีนักวิทยุสมัครเล่นไปออกอากาศในเวสเทิร์นสะฮารา ได้ใช้ "S0" อย่างไม่เป็นทางการ
T0-T1
V0-V1
V9
Y0-Y1
Z0-Z1
X0-X9
Z4-Z9
1 [ตัวหนังสือใด ๆ] (ไม่กำหนดให้ขึ้นต้นด้วยตัวเลข หนึ่ง-1 มีนักวิทยุสมัครเล่นออกอากาศในสำนักงานใหญ่ของ Knights of Malta ในกรุงโรม ได้ใช้  "1A0" อย่างไม่เป็นทางการ
30-39
40-49
50-59
60-69
70-79
80-89
90-99
แหล่งข้อมูลอื่น

ITU table of international callsigns
ซันจูซังเก็ง-โด

| วัดซันจูซังเก็ง |
| --- | --- |
เทวรูปกวนอิมแห่งซันจูซังเก็ง
ศาสนา
ศาสนา: เท็นได
เทพ: กวนอิมพันมือ (สหัสรภุช-อรย-อวโลกิเตศวร)
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: 605-0941, Sanjusangendomawari, ฮิกาชิยะมะ, เคียวโตะ,  675
ประเทศ: ญี่ปุ่น
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: ไทระโนะคิโยโมริ
เสร็จสมบูรณ์: 1164
วัดซันจูซังเก็ง (ญี่ปุ่น: 三十三間堂; โรมาจิ: Sanjūsangen-dō; ทับศัพท์: โถงแห่งเก็งนับพัน) เป็นพุทธศาสนสถานในนิกายเท็นได ตั้งอยู่ในย่านฮิกาชิยะมะในเมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น
วัดตั้งขึ้นในปี 1164 โดย ไทระ โนะ คิโยโมริ และมีชื่อทางการคือเร็งเกียว-อิน (ญี่ปุ่น: 蓮華王院; โรมาจิ: 'Rengeō-in'; ทับศัพท์: โถงจ้าวแห่งปัทมา และเป็นส่วนหนึ่งของหมู่อาคารของวัดเมียวโฮ-อิน
วัดเป็นที่รู้จักจาก ฮงโด (โถงหลัก) ที่มีความยาวมาก สร้างขึ้นในปี 1266 (ยุคคามะคุระ) และได้รับสถานะสมบัติแห่งชาติของญี่ปุ่น ในฮงโดประดิษฐานเทวรูปพระโพธิสัตว์พันกรจำนวน 1001 องค์, รูปปั้นยืนประกอบ 28 องค์, รูปปั้นของฟูจิงองค์หนึ่ง และไรจิงองค์หนึ่ง และพระโพธิสัตว์กวนอิมพันกรองค์ประธานของวัด ทั้งหมดนี้เป็นสมบัติแห่งชาติของรัฐบาลญี่ปุ่น
34°59′16″N 135°46′18″E﻿ / ﻿34.98778°N 135.77167°E﻿ / 34.98778; 135.77167
แหล่งข้อมูลอื่น

Sanjūsangen-dō official web site (ในภาษาญี่ปุ่น)
Accessibility information
ชื่อระหว่างประเทศที่ไม่มีเจ้าของ

ชื่อระหว่างประเทศที่ไม่มีเจ้าของ (International Nonproprietary Name หรือ INN หรือเรียกอีกอย่างว่า rINN ย่อจาก recommended International Nonproprietary Name) ชื่อเป็นทางการที่ไม่มีเจ้าของ หรือชื่อสามัญทั่วไปที่ใช้เรียก สารประกอบเคมี ทาง เภสัชกรรม ที่กำหนดโดย องค์การอนามัยโลก (World Health Organization) เนื่องจากชื่อตำรับยาที่มีเจ้าของมีจำนวนมากมายแต่มีตัวยาสำคัญตัวเดียวกันซึ่งอาจทำให้เกิดความสับสนได้ง่าย
INN เป็นชื่อที่ทำให้ง่ายและสะดวกในการสื่อสารโดยการกำหนดชื่อมาตรฐานสำหรับสารแต่ละตัว คล้ายกับชื่อชื่อ IUPAC ในวิชา เคมี อย่างไรก็ดีบางครั้งชื่อเหล่านี้อาจยาวและไม่สะดวกที่จะใช้ องค์การอนามัยโลก ได้ตั้งชื่อ INN ไว้ในภาษาต่างๆ คือ อังกฤษ ลาติน ฝรั่งเศส รัสเซีย และสเปน ส่วนภาษาอาหรับและจีนจะเป็นอีกเล่มหนึ่ง
ตัวอย่าง

| --- | --- |
INN:: Carbocisteine
BAN  (ชื่อยาที่รับอนุญาตแบบอังกฤษ):: Carbocisteine
USAN  (ชื่อยาที่รับอนุญาตแบบอเมริกา):: Carbocisteine
ชื่อสามัญอื่น:: S-Carboxymethyl-L-cysteine
ชื่อการค้า:: Mucodyne, Solmux, Rhinathiol, Humex, Lisomucil, Fluditec, Exputex, Mucolit, Reodyn, Carbotoux, Flemex, Carbolin, Muflex
ชื่อ IUPAC:: (R)-2-Amino-3-(carboxymethylsulfanyl)propanoic acid
ดูเพิ่ม

BAN
USAN
ชื่อ IUPAC
องค์การอนามัยโลก (World Health Organization)
แหล่งข้อมูลอื่น

INN information from the WHO
ชาใบหม่อน

ชาใบหม่อน เป็นชาที่กำลังได้รับความนิยม ไม่แพ้ชาชนิดอื่นโดยสรรพคุณของใบหม่อนจะช่วยป้องกันรักษา โรคเบาหวาน ลดระดับน้ำตาลในเส้นเลือด และช่วยขจัดไขมันส่วนเกินในร่างกายได้ดี อีกทั้งยังมีราคาค่อนข้างถูกเมื่อเทียบกับชาชนิดอื่นๆ
หม่อน (Morus spp.) สมุนไพรพื้นบ้าน อาหารของหนอนไหม กลายมาเป็นเครื่องดื่มบำรุงสุขภาพชั้นเยี่ยมของมนุษย์ สถาบันหม่อนไหมแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ (สมมช.) ได้บุกเบิกการค้นคว้าวิจัยการผลิตชาใบหม่อนและสรรพคุณของพืชชนิดนี้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 ร่วมกับสถาบันอาหาร มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยรังสิต มหาวิทยาลัยนเรศวร และกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ พบใบหม่อนมีกรดอะมิโนที่จำเป็นต่อร่างกายครบทุกชนิด มีแคลเซียมสูง มีสารต้านอนุมูลอิสระที่สำคัญหลายชนิด เช่น เควอซิติน (quercetin) แคมเฟอรอล (kaempferol) และ รูติน(rutin) นอกจากนั้นยังพบชาใบหม่อนมีสารดีเอ็นเจ (1-deoxynojirimycin) มีสรรพคุณลดระดับน้ำตาลในเลือด มีสารกาบา (gamma amino-butyric acid) ลดความดันโลหิต มีสารกลุ่มฟายโตสเตอโรล (Phytosterol) ลดไขมันในเลือด อีกทั้งไม่พบผลข้างเคียง จึงปลอดภัยต่อผู้บริโภค
วิธีการเก็บเกี่ยว

วิธีการเก็บยอดใบหม่อนเพื่อที่จะนำมาสกัดเป็นชา จะใช้เพียง 3 ยอดบนสุดเท่านั้น และจะเก็บในช่วงเช้า ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น (วิธีการเก็บจะเหมือนกับการเก็บยอดชาทั่วไป) หลังจากนั้นนำมาตากแดดให้แห้ง หรือผ่านกระบวนการอบฆ่าเชื้อ
การทำชาใบหม่อน
1. เด็ดส่วนใบของหม่อน นำมาล้างน้ำให้สะอาด หลังจากนั้นนำมาซอยให้เป็นชิ้นเล็กๆ
2. นำขึ้นใส่ตะแกรงตากแดดประมาณ 2-3 แดด จนแห้ง หรือจะใช้วีธีนำเข้าเตาอบ ผ่านความร้อนก็ได้เช่นกัน
3. เก็บบรรจุใส่ภาชนะที่มิดชิด และเก็บไว้ในที่แห้งไม่อับชื้น
4. หากต้องการความหอมอีกรสชาติหนึ่ง ให้นำชาที่แห้งแล้ว ไปคั่วไฟอ่อนๆ ก่อนนำมาชงก็ได้ พื่อเพิ่มกลิ่นและรสของชาใบหม่อน
วิธีการชง

การชงชาใบหม่อนเพื่อให้คุณประโยชน์ที่ดีนั้น ควรที่จะนำใบแห้งมาบดให้ละเอียด ใส่ในซองเยื่อกระดาษสำหรับชงชา  สำหรับชาใบหม่อนจำนวน 2 กรัม ควรใช้กับน้ำปริมาณ 3 แก้ว แล้วควรทานให้หมดภายในวันเดียว
ซันชิโร่คืนถิ่น

ซันชิโร่คืนถิ่น (ญี่ปุ่น: １・２の三四郎２; ทับศัพท์: อิจิ นิ โนะซันชิโระ 2) เป็นชื่อของหนังสือการ์ตูนซึ่งแต่งโดย มาโกโตะ โคบายาชิ (小林まこと) เป็นภาคต่อของการ์ตูนในชื่อญี่ปุ่นเดียวกัน โดยมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับวิถีชีวิตในวงการมวยปล้ำของนักมวยปล้ำชื่อ อาซึมะ ซันชิโร่ ที่เพิ่งกลับมาจากการตระเวนปล้ำในประเทศสหรัฐอเมริกา แต่กลับมาประสบกับวิกฤตชีวิตพลิกผันในประเทศญี่ปุ่นบ้านเกิด จนต้องเลิกอาชีพมวยปล้ำมาเป็นผู้จัดการร้านอาหาร แต่สถานการณ์รอบตัวทั้งจากเพื่อนร่วมวงการมวยปล้ำ, ฐานะครอบครัว และกลิ่นอายของวงการมวยปล้ำ ดึงเขากลับเข้าวงการมวยปล้ำอีกครั้ง
ในประเทศญี่ปุ่น ซันชิโร่คืนถิ่นได้ตีพิมพ์เป็นหนังสือรวมเล่มจำนวน 6 เล่มจบกับสำนักพิมพ์โคดันชะ ส่วนในประเทศไทย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจได้รับสิทธิ์ในการตีพิมพ์ฉบับรวมเล่ม
การ์ตูนเรื่องนี้บรรยายถึงวงการมวยปล้ำของญี่ปุ่น ที่กระแสของมวยปล้ำแนวจริงจังที่กำลังมาแรง กลบกระแสของมวยปล้ำอาชีพดั้งเดิม และสถานภาพสั่นคลอนของค่ายมวยปล้ำขนาดใหญ่และเล็กในญี่ปุ่น ที่ยังมีให้เห็นในปัจจุบัน มีการอ้างอืงถึงนักมวยปล้ำจริงหลายคน อาทิเช่น อันโตนิโอ อิโนกิ, ไจแอนท์ บาบะ, เทนริว เก็นอิจิโร่, เดอะ เกรท ซาสุเกะ, จินซากิ จินเซ และ อาจา คอง
ตัวละคร

อาสึมะ ซันชิโร่ - พระเอกของเรื่อง เป็นนักมวยปล้ำที่มีความแข็งแรง ความอึดและพรสวรรค์ทางมวยปล้ำมาก แต่เพราะมีสติปัญญาต่ำ จึงไม่โด่งดังซักที มีท่าถนัดอยู่ไม่กี่ท่า คือ แบ็คดร็อป ลาเรียต และมีท่าไม้ตาย เบรนบัสเตอร์
นิชิกามิ อุมาโนะสุเกะ - เพื่อนสนิทของซันชิโร่ เวลาอยู่ในวงการมวยปล้ำจะใส่หน้ากากใช้ชื่อปล้ำว่า ดิ โอโคโนมิแมน เป็นตำนานมวยปล้ำเม็กซิกัน มีสไตล์การปล้ำแบบลูชา ลิเบร และเป็นจอมเทคนิค มีร้านขายโอโคโนมิยากิของตัวเองในช่วงตกงานจากมวยปล้ำ
นารุมิ ชินจิ - นักมวยปล้ำตัวสูงใหญ่อดีตนักคาราเต้ และเป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกับซันชิโร่ มีฝีมือด้านการเตะที่สามารถน็อคคู่ต่อสู้ได้ในพริบตา หันไปบวชเป็นพระในช่วงที่ตกงานจากมวยปล้ำ หลังตัดสินใจกลับมาปล้ำก็ยังใช้คาแรคเตอร์พระอยู่ และพูดได้แต่คำว่า "อัตตา"
โกโต ชิน - เพื่อนนักมวยปล้ำของซันชิโร่ ที่เคยเป็นขวัญใจของวงการ แต่โดนกระแสของมวยปล้ำจริงจังกลบ บวกกับอาการบาดเจ็บเรื้อรังจนต้องถอนตัวจากวงการ จนต้องมาขอร้องให้ซันชิโร่คืนวงการ เพื่อกู้ศักดิ์ศรีของนักมวยปล้ำอาชีพคืน
ซากุระ โกโร่ - อาจารย์ผู้สอนวิชามวยปล้ำให้ซันชิโร่ ที่กำลังถูกตำรวจตามจับอยู่
มิมิตซึ เคน - นักมวยปล้ำรุ่นพี่ที่เป็นที่เคารพของซันชิโร่ ที่เคยร่วมปล้ำและสอนการใช้ชีวิตที่อเมริกา เป็นหัวหน้าค่าย ริง ลีดเดอร์ ค่ายมวยปล้ำฮาร์ดคอร์ที่นิยมการใช้อาวุธและจัดศึกเดธแมตช์ มีท่าไม้ตายคือ พาวเวอร์บอมใส่กองไฟ
อาสึมะ ชิโนะ - ภรรยาของซันชิโร่ คอยสนับสนุนซันชิโร่อยู่เบื้องหลัง และเป็นผู้ที่รู้ศักยภาพของซันชิโร่และสถานะครอบครัวดีที่สุด
อากาคิ คินอิจิ - ตัวร้ายของเรื่อง เป็นนักมวยปล้ำแนวจริงจังหน้าใหม่ ที่ไต่เต้าจากเด็กติดตามของซันชิโร่ จนกลายเป็นแนวหน้าของวงการ มีฝีมือและความดุดัน เป็นผู้ที่ทำให้โกโต ชิน ต้องถอนตัวจากวงการ มีความทะนงตัวสูงมาก
จอร์จทาวน์

จอร์จทาวน์ (Georgetown) อาจหมายถึง
จอร์จ (เวสเทิร์นเคป) เมืองในประเทศแอฟริกาใต้ เดิมชื่อ จอร์จทาวน์
จันจันบูเรห์ เมืองในประเทศแกมเบีย เดิมชื่อ จอร์จทาวน์
จอร์จทาวน์ (อัลลาหะบัด) เมืองในรัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย
จอร์จทาวน์ (เจนไน) เมืองในรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย
จอร์จทาวน์ (ปีนัง) เมืองในประเทศมาเลเซีย
จอร์จทาวน์ (กายอานา) เมืองหลวงของประเทศกายอานา
จอร์จทาวน์ (อัสเซนชัน) ที่ตั้งถิ่นฐานหลักของสหราชอาณาจักรบนเกาะอัสเซนชัน
จอร์จทาวน์ (บาฮามาส) เมืองในประเทศบาฮามาส
จอร์จทาวน์ (วอชิงตัน ดี.ซี.) เขตชุมชนในเมืองวอชิงตัน ดี.ซี.
จอร์จทาวน์ (หมู่เกาะเคย์แมน) เมืองหลวงของหมู่เกาะเคย์แมน ของอาณานิคมโพ้นทะเลสหราชอาณาจักร
ดูเพิ่ม

เจมส์ทาวน์
จอร์จ โรเมโร

| George A>  Romero |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940(1940-02-04) จอร์จ แอนดรูว์ โรเมโร เดอะบร็องซ์ นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017(2017-07-16) (77 ปี) โทรอนโต รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา
คู่สมรส: คริสทีน ฟอร์เรสต์ (1981–2010)
อาชีพ: ผู้กำกับ, นักเขียนบท, ผู้ตัดต่อ, นักแสดง
จอร์จ แอนดรูว์ โรเมโร (4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 – 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017) คือ ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบท และตัดต่อชาวอเมริกัน-แคนาดา ได้รับฉายาว่า "Grandfather of the Zombie" จากผลงานสร้างภาพยนตร์สยองขวัญที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับซอมบี้จำนวนหลายเรื่อง
ผลงานสร้างภาพยนตร์ต้นทุนต่ำเรื่อง Night of the Living Dead ในปี 1968 ด้วยเงินทุนเพียง 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ และภาคต่อ Dawn of the Dead ในปี 1978 และ Day of the Dead ในปี 1985 ได้รับการยกย่องเป็นหนังคัลท์ที่เป็นจุดเริ่มของกระแสการสร้างภาพยนตร์ซอมบี้ต่อมาเป็นจำนวนมาก  รวมไปถึงมิวสิกวิดีโอ เช่นเพลง ทริลเลอร์ ของไมเคิล แจ็กสัน วิดีโอเกม และวัฒนธรรมสมัยนิยมอื่นๆ
โรเมโรถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 ที่เมืองโทรอนโต รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา
แหล่งข้อมูลอื่น

จอร์จ โรเมโร ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
New York Times short bio เก็บถาวร 2015-11-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Senses of Cinema: Great Directors Critical Database เก็บถาวร 2009-01-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
George Romero @ THE DEUCE: Grindhouse Cinema Database
ชื่อบุคคลเวียดนาม

ชื่อบุคคลเวียดนาม ชื่อของคนเวียดนามส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยชื่อสกุล ชื่อกลาง และชื่อตัว ซึ่งไม่เหมือนหลายประเทศที่เขียนชื่อก่อนแล้วตามด้วยนามสกุล ตัวอย่างเช่น บุคคลชื่อ เหงียน เติ๊น สุง (Nguyễn Tấn Dũng) ประกอบด้วยชื่อสกุลคือ "เหงียน", ชื่อกลางคือ "เติ๊น" และชื่อตัวคือ "สุง" นอกจากนี้อาจมีกรณีพิเศษที่ชื่อมีเพียง 2 คำหรือมากกว่า 3 คำ
รายชื่อนามสกุลที่ใช้กันมาก

เหงียน (Nguyễn, 阮) ร้อยละ 38
เจิ่น (Trần, 陳) ร้อยละ 11
เล (Lê, 黎) ร้อยละ 9.5
ฝั่ม (Phạm, 范) ร้อยละ 7.1
ฮหว่าง (Hoàng, 黃) ร้อยละ 5.1
ฟาน (Phan, 潘) ร้อยละ 4.5
หวอ (Võ, 武) ร้อยละ 3.9
ดั่ง (Đặng, 鄧) ร้อยละ 2.1
บู่ย (Bùi, 裴) ร้อยละ 2
โด๋ (Đỗ, 杜) ร้อยละ 1.4
โห่ (Hồ, 胡) ร้อยละ 1.3
โง (Ngô, 吳) ร้อยละ 1.3
เซือง (Dương, 楊) ร้อยละ 1
ลี้ (Lý, 李) ร้อยละ 0.5
ดูเพิ่ม

ชื่อบุคคลจีน
ชื่อบุคคลญี่ปุ่น
ชื่อบุคคลเกาหลี
นามสกุล
แหล่งข้อมูลอื่น

Vietnamese Name in Olden Day
Vietnamese names
Vietnamese names for girls and boys
Introduction to Vietnamese Language
แผนภูมินามสกุลเวียดนามที่ใช้กันมาก
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 26

งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 26 เป็นงานมอบรางวัลสำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายในปีค.ศ. 1953 ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่ออกอากาศทางโทรทัศน์ มีผู้ชมประมาณ 43 ล้านคน
รางวัล

Best Picture: From Here to Eternity - Buddy Adler, producer
Best Director: Fred Zinnemann for From Here to Eternity
Best Actor: William Holden in Stalag 17
Best Actress: Audrey Hepburn in Roman Holiday
Best Supporting Actor: Frank Sinatra in From Here to Eternity
Best Supporting Actress: Donna Reed in From Here to Eternity
Best Story and Screenplay: Titanic by Charles Brackett, Walter Reisch and Richard L.Breen
Best Motion Picture Story: Roman Holiday by Dalton Trumbo and Ian McLellan Hunter
Best Screenplay: From Here to Eternity by Daniel Taradash
Best Special Effects: The War of the Worlds
Walt Disney achieved a milestone in the 1954 awards ceremony - as the individual with the most Oscar wins in a single year. He won the award in four awards categories: Best Cartoon Short Subject: Toot, Whistle, Plunk and Boom (1953), Best Documentary Short Subject: The Alaskan Eskimo (1953), Best Documentary Feature: The Living Desert (1953), and Best Two-Reel
Short Subject: Bear Country (1953).
แหล่งข้อมูลอื่น

งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 26 เก็บถาวร 2009-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่เว็บไซต์ IMDb
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 27

งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 27 เป็นงานมอบรางวัลสำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายในปีค.ศ. 1954