stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอกนคร
รายชื่อ > อเมริกาใต้

| ประเทศ | เมืองและเขตเมือง | ประชากร (เขตมหานคร) | เมืองใหญ่อันดับสอง | ประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  กายอานา | จอร์จทาวน์ | 118,363 | ลินเดน | 29,298 |
|  โคลอมเบีย | โบโกตา | 10,700,000 | เมเดยิน | 3,591,963 |
|  ชิลี | ซานเตียโก | 6,685,685 | บัลปาราอิโซ | 1,036,127 |
|  ซูรินาม | ปารามารีโบ | 240,924 | เลลีดอร์ป | 19,910 |
|  ปารากวัย | อาซุนซีออน | 2,698,401 | ซิวดัดเดลเอสเต | 293,817 |
|  เปรู | ลิมา | 9,752,000 | อาเรกิปา | 1,034,736 |
|  อาร์เจนตินา | บัวโนสไอเรส | 12,741,364 | กอร์โดบา | 1,528,000 |
|  อุรุกวัย | มอนเตวิเดโอ | 1,947,604 | ซัลโต | 104,028 |
ฟาโรห์คาบาช

คาบาช หรือ คาบาบาช หรือ คาบบาช ทรงพำนักอยู่ที่เมืองซาอิสในเขตปกครองท้องถิ่นลำดับที่ห้าของอียิปต์ล่างในช่วงศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล ระหว่างการยึดครองอียิปต์ครั้งที่สองของเปอร์เซีย (ระหว่าง 343–332 ปีก่อนคริสตกาล) พระองค์ทรงได้นำการปฏิวัติต่อต้านการปกครองของเปอร์เซียร่วมกับพระราชโอรสพระองค์โตของพระองค์ในช่วงระหว่าง 338 ถึง 335 ปีก่อนคริสตกาล ไม่กี่ปีก่อนการพิชิตอียิปต์โดยกษัตริย์อเล็กซานเดอร์มหาราช กล่าวกันว่าฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ปกครองอียิปต์พระองค์สุดท้ายที่ถูกเนรเทศอาจจะทรงให้ความช่วยเหลือในการก่อกบฏดังกล่าว แต่พระองค์อาจจะทรงความล้มเหลวในการก่อกบฏ[ต้องการอ้างอิง]
ไม่ค่อยทราบเกี่ยวกับข้อมูลของฟาโรห์คาบาช พระองค์ทรงได้รับการขนานพระนามว่าเป็น "เจ้าแห่งดินแดนทั้งสอง" คือ กษัตริย์แห่งอียิปต์บนและล่าง และในพระนาม "บุตรแห่งรา" อีกพระนามหนึ่งของฟาโรห์ และทรงมีพระนามครองราชย์ว่า เซเนน-เซเทป-เอน-พทาห์ ในบันทึกคำสั่งโดยทอเลมี ลากิเดส ซึ่งทรงขึ้นเป็นฟาโรห์ปโตเลมีที่ 1 โซเตอร์ เมื่อ 305 ปีก่อนคริสตกาล
ในช่วงทศวรรษที่ 330 ก่อนคริสตกาล ผู้ปกครองชาวอียิปต์พระนามว่า คามบาซุตเอน ซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในพระนาม คาบาช ได้ทรงนำการรุกรานเข้าสู่ราชอาณาจักรคุช ซึ่งถูกกษัตริย์นาสตาเซนทรงสามารถเอาชนะได้ตามที่บันทึกไว้ในจารึก ซึ่งปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์เบอร์ลิน โลงพระศพของพระโคอาพิสที่ปรากฏพระนามของพระองค์ถูกพบในวิหารเซราพิสแห่งซักกอเราะฮ์ ซึ่งสามารถย้อนหลังไปถึงปีที่ 2 แห่งการครองราชย์ของพระองค์
ฌูแซ ซารามากู

| ฌูแซ ซารามากู GColSE |
| --- | --- |
ซารามากูในเดือนมกราคม ค.ศ. 2008
เกิด: ฌูแซ ดึ โซซา ซารามากู 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922(1922-11-16) อาซีญากา ซังตาไร โปรตุเกส
เสียชีวิต: 18 มิถุนายน ค.ศ. 2010(2010-06-18) (87 ปี) ติอัส ลันซาโรเต สเปน
อาชีพ: นักเขียน
สัญชาติ: โปรตุเกส
ช่วงเวลา: ค.ศ. 1947–2010
ผลงานที่สำคัญ: The Gospel Accordingto Jesus ChristBaltasar and Blimunda Blindness All the Names Death with Interruptions The Double The Year of the Death of Ricardo Reis
รางวัลสำคัญ: รางวัลกามอยช์ (ค.ศ. 1995) รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม (ค.ศ. 1998)
คู่สมรส: ปิลาร์ เดล ริโอ (ค.ศ. 1988–2010, เขาเสียชีวิต) อิลดา ไรช์ (ค.ศ. 1944–1970, หย่า)

ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์
www.josesaramago.org
ฌูแซ ดึ โซซา ซารามากู (โปรตุเกส: José de Sousa Saramago; 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 – 18 มิถุนายน ค.ศ. 2010) เป็นนักเขียนนวนิยายและความเรียง นักเขียนบทละคร กวี นักแปล และนักหนังสือพิมพ์ชาวโปรตุเกส เขาได้รับรางวัลกามอยช์ (รางวัลนักเขียนภาษาโปรตุเกส) ประจำปี ค.ศ. 1995 และรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมประจำปี ค.ศ. 1998 นอกจากนี้ยังได้รับการพิจารณาว่าเป็นผู้ที่ทำให้งานร้อยแก้วภาษาโปรตุเกสเป็นที่รับรู้อย่างดีในระดับนานาชาติ
นวนิยายของซารามากูมักมีเค้าโครงสถานการณ์อัศจรรย์ เขากล่าวถึงประเด็นจริงจังต่าง ๆ โดยมีอารมณ์ร่วมไปกับมนุษยภาวะและการแยกอยู่โดดเดี่ยวของชีวิตแบบเมืองในปัจจุบัน ตัวละครของเขาต้องต่อสู้กับความต้องการสร้างความสัมพันธ์กับตัวละครอื่น ๆ ทั้งในระดับบุคคลและในระดับสังคม แต่ในขณะเดียวกันก็ยังต้องการความเป็นปัจเจกและค้นหาความหมายและเกียรติภูมินอกโครงสร้างทางการเมืองและเศรษฐกิจ แฮเริลด์ บลูม นักวิจารณ์วรรณกรรมชาวอเมริกัน พรรณนาซารามากูว่าเป็น "นักเขียนนวนิยายที่มีพรสวรรค์ที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่บนโลกทุกวันนี้" ใน ค.ศ. 2003 และกล่าวว่า เขาถือว่าซารามากูเป็น "ส่วนหนึ่งของบัญญัติตะวันตกอย่างถาวร" ใน ค.ศ. 2010 ส่วนเจมส์ วุด นักวิจารณ์วรรณกรรมชาวอังกฤษ ยกย่อง "น้ำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ในบันเทิงคดีของเขา เพราะเขาเล่าเรื่องในนวนิยายราวกับว่าเขาเป็นคนที่ทั้งชาญฉลาดและไม่รู้เรื่องรู้ราว"
หนังสือของซารามากูจำหน่ายได้มากกว่าสองล้านเล่มเฉพาะในโปรตุเกสประเทศเดียว และงานเขียนของเขายังได้รับการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ ถึง 25 ภาษา ในฐานะผู้สนับสนุนเรียกร้องลัทธิคอมมิวนิสต์แบบอิสรนิยม ซารามากูได้วิพากษ์วิจารณ์สถาบันต่าง ๆ อย่างพระศาสนจักรคาทอลิก สหภาพยุโรป และกองทุนการเงินระหว่างประเทศเป็นต้น ในฐานะผู้ถืออเทวนิยม เขาเสนอว่าความรักเป็นเครื่องมือสำหรับการพัฒนามนุษยภาวะ ใน ค.ศ. 1992 รัฐบาลโปรตุเกสสมัยนายกรัฐมนตรีอานีบัล กาวากู ซิลวา มีคำสั่งให้ถอนเรื่อง O Evangelho Segundo Jesus Cristo ("พระวรสารตามพระเยซูคริสต์") ออกจากการตัดสินรางวัลอาริสเทออน (Aristeion Prize) ในรอบสุดท้ายโดยอ้างว่างานชิ้นนี้มีเนื้อหาดูหมิ่นศาสนา ซารามากูรู้สึกท้อใจกับการตรวจพิจารณาทางการเมืองเช่นนี้ จึงลี้ภัยไปยังเกาะลันซาโรเตของสเปนและอาศัยอยู่ที่นั่นจนกระทั่งเสียชีวิตใน ค.ศ. 2010
ซารามากูเป็นสมาชิกก่อตั้งของแนวหน้าแห่งชาติเพื่อการปกป้องวัฒนธรรม (Frente Nacional para a Defesa da Cultura) ในลิสบอนเมื่อ ค.ศ. 1992 และเป็นผู้ก่อตั้งสภานักเขียนยุโรป (European Writers’ Parliament) ร่วมกับออร์ฮัน พามุค
การทัพหมู่เกาะโซโลมอน

การทัพหมู่เกาะโซโลมอน เป็นการทัพหลักของสงครามมหาสมุทรแปซิฟิกในสงครามโลกครั้งที่สอง การทัพเริ่มต้นขึ้นเมื่อญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกและยึดครองดินแดนหลายแห่งในหมู่เกาะโซโลมอนบริเตนและเกาะบัวเกนวิลล์ (Bougainville) ในดินแดนแห่งนิวกินีระหว่าง 6 เดือนแรกของปี ค.ศ. 1942 ญี่ปุ่นได้ยึดพื้นที่หลายส่วนและเริ่มสร้างท่าเรือและสนามบินหลายแห่งเพื่อใช้ป้องกันแนวด้านข้างของการบุกโจมตีในนิวกินี การสร้างแนวปลอดภัยสำหรับฐานทัพหลักของญี่ปุ่นอยู่ที่ราบวล (Rabaul) ในนิวบริเตน (New Britain) และเป็นฐานทัพที่จัดเตรียมเพื่อหยุดเส้นทางลำเลียงเสบียงระหว่างมหาอำนาจฝ่ายสัมพันธมิตรคือสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย และ นิวซีแลนด์
เพื่อปกป้องการสื่อสารและเส้นทางลำเลียงเสบียงในแปซิฟิกใต้ ฝ่ายสัมพันธมิตรได้สนับสนุนการรุกตอบโต้ในนิวกินีและโดดเดี่ยวฐานทัพญี่ปุ่นในราบวล และ ได้โต้กลับญี่ปุ่นในหมู่เกาะโซโลมอนด้วยการยกพลขึ้นบกที่กัวดาลคาแนล, (ดู การทัพกัวดาลคาแนล) และเกาะเล็กๆที่อยู่ใกล้เคียงในวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1942 การยกพลขึ้นบกนี้เป็นการเริ่มต้นการต่อสู้แบบผสมผสานระหว่างสองปรปักษ์ เริ่มต้นด้วยยกพลขึ้นบกที่กัวดาลคาแนล ตามติดด้วยยุทธการหลายครั้งในตอนกลางและตอนเหนือของหมู่เกาะโซโลมอน และรอบๆเกาะนิวกินี และเกาะบัวเกนวิลล์
ในการทัพนี้เป็นการต่อสู้ทั้งบนแผ่นดิน ในทะเล และกลางอากาศ สัมพันธมิตรยัดเยียดความเสียหายที่ไม่สามารถทดแทนได้ในด้านสินทรัพย์ทางทหารให้กับญี่ปุ่น สัมพันธมิตรยึดบางส่วนของหมู่เกาะโซโลมอนกลับคืนมาได้ (แม้ว่าจะมีการต่อต้านในเวลาต่อมาจนกระทั่งสงครามสิ้นสุด) และสามารถแบ่งแยกและโดดเดี่ยวญี่ปุ่นบางต่ำแหน่งซึ่งได้ตัดผ่าน การทัพหมู่เกาะโซโลมอนได้มาบรรจบกับการนิวกินี
เชิงอรรถ

↑  ข้าหลวงประจำบริเตนแห่งหมู่เกาะโซโลมอนรัฐในอารักขาของบริเตน ดังนั้นจึงเป็นผู้บังคัญบัญชาในนามของกองกำลังเครือจักรภพในหมู่เกาะโซโลมอน
↑  ผู้บัญชาการยามฝั่ง
1 2  จำนวนนั้นรวมการเสียชีวิตจากทุกสาเหตุ ประกอบด้วย จากการรบ โรค และอุบัติเหตุ เรือที่จมประกอบไปด้วย เรือรบ และ เรือสนับสนุน เครื่องบินที่โดนทำลายประกอบไปด้วยจากการรบและความสูญเสียในปฏิบัติการ
แหล่งข้อมูลอื่น

Australian War Memorial. "Secondary Bibliography by Author" (Bibliography of Japanese-language sources). Australia-Japan Research Project. สืบค้นเมื่อ 2008-11-06.
Crawford, John (1992). New Zealand's Pacific frontline: Guadalcanal-Solomon Islands Campaign, 1942–45. New Zealand Defence Force. ISBN 0-473-01537-4.
Hungerford, T. A. G. (1952). The Ridge and the River. Sydney: Angus & Robertson. Republished by Penguin, 1992; ISBN 0-14-300174-4.
Kwai, Anna Annie (2017). Solomon Islanders in World War II: An Indigenous Perspective. Canberra: Australian National University Press. ISBN 9781760461669.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
การ์ปัชโช

| --- | --- |

มื้อ: อาหารเรียกน้ำย่อย
แหล่งกำเนิด: อิตาลี
ส่วนผสมหลัก: เนื้อสัตว์หรือเนื้อปลาดิบ (เนื้อวัว, เนื้อลูกวัว, เนื้อม้า, เนื้อกวาง, แซลมอน หรือทูน่า), น้ำเลมอนหรือน้ำส้มสายชู, น้ำมันมะกอก, เนยแข็งปาร์มีจาโนเรจจาโน, เกลือ, พริกไทยป่น
 ตำราอาหาร: การ์ปัชโช   สื่อ: การ์ปัชโช
การ์ปัชโช (อิตาลี: carpaccio) คืออาหารที่ทำจากเนื้อสัตว์หรือเนื้อปลา (เช่น เนื้อวัว เนื้อลูกวัว เนื้อกวาง แซลมอน หรือทูน่า) แล่เป็นแผ่นบาง ๆ แล้วเสิร์ฟทั้งที่ยังดิบ (มักเป็นอาหารเรียกน้ำย่อย) ได้รับการคิดค้นขึ้นใน ค.ศ. 1950 โดยจูเซปเป ชีปรีอานี จากแฮรีส์บาร์ในเวนิสและเป็นที่นิยมในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในครั้งนั้นใช้เนื้อวัวเสิร์ฟพร้อมเลมอน น้ำมันมะกอก และเห็ดทรัฟเฟิลขาวหรือเนยแข็งปาร์มีจาโนเรจจาโน ต่อมาศัพท์นี้ได้ขยายขอบเขตรวมถึงอาหารที่ทำจากเนื้อปลาหรือเนื้อสัตว์ดิบชนิดอื่น ๆ และเสิร์ฟพร้อมเลมอนหรือน้ำส้มสายชู น้ำมันมะกอก เกลือ และพริกไทยป่น
มานุษยวิทยาศาสนา

มานุษยวิทยาศาสนา (อังกฤษ: anthropology of religion) เป็นการศึกษาศาสนาในแง่ของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนากับหน่วยทางสังคมอื่น และการเปรียบเทียบความเชื่อทางศาสนาและพิธีกรรมและการปฏิบัติในศาสนาต่าง ๆ ในวัฒนธรรมต่าง ๆ กัน
ประวัติศาสตร์

ในต้นศตวรรษที่ 12 อะบู เรฮัน อัลบิรูนี (Abū Rayhān Bīrūnī; 973–1048) ได้เขียนงานศึกษาเชิงเปรียบเทียบอย่างละเอียดเรื่องมานุษยวิทยาของศาสนาและวัฒนธรรมทั่วบริเวณแอ่งเมดิเตอร์เรเนียน (ซึ่งรวมถึง "ตะวันออกกลาง") และอนุทวีปอินเดีย ที่ซึ่งเขาได้เขียนถึงผู้คน ธรรมเนียม และศาสนาของอนุทวีปอินเดีย
ในศตวรรษที่ 19 มานุษยวิทยาวัฒนธรรมเต็มไปด้วยเรื่องของวิวัฒนาการทางวัฒนธรรม (cultural evolution) นักมานุษยวิทยาส่วนใหญ่อนุมานความแตกต่างระหว่างศาสนา "ดึกดำบรรพ์" (primitive) กับ "สมัยใหม่" (modern) ง่าย ๆ และพยายามจะอธิบายว่าทำไมศาสนาจึงวิวัฒนาการจากดึกดำบรรพ์ไปเป็นสมัยใหม่[ต้องการอ้างอิง] ในศตวรรษที่ 20 นักมานุษยวิทยาส่วนใหญ่ได้ปฏิเสธความพยายามนี้ ในปัจจุบัน มานุษยวิทยาศาสนาสะท้อนให้เห็นอิทธิพลหรือการมีส่วนร่วมกับนักทฤษฎีอย่างคาร์ล มาร์กซ์ (1818–1883), ซิกมุนด์ ฟรอยด์ (1856–1939), เอมีล ดูร์กายม์ (1858–1917) และมัคส์ เวเบอร์ (1864–1920) นักมานุษยวิทยาศาสนามีความสนใจอย่างมากเกี่ยวกับว่าเหตุใดความเชื่อทางศาสนาและการปฏิบัติในทางศาสนาอาจสะท้อนให้เห็นถึงแรงผลักดันทางการเมืองหรือทางเศรษฐกิจ หรือแม้แต่หน้าที่ทางสังคมของศาสนาและประเพณี[โปรดขยายความ]
ในปี 1912 เอมีล ดูร์กายม์ โดยปรับปรุงจากงานของ Ludwig Feuerbach ได้ระบุว่าศาสนาเป็น "ภาพฉายของค่านิยมทางสังคม" ("a projection of the social values of society"), "หนทางในการสร้างวาทะเที่ยวกับสังคมผ่านทางสัญลักษณ์" ("a means of making symbolic statements about society"), "ภาษาเชิงสัญลักษณณ์ที่สร้างวาทะเกียวกับลำดับทางสังคม" ("a symbolic language that makes statements about the social order"); โดยสรุปคือ "(ศาสนา) เป็นการที่สังคมบูชาตนเอง" ( "religion is society worshiping itself")
การนิยาม "ศาสนา"

หนึ่งในปัญหาหลักของมานุษยวิทยาศาสนาคือการให้คำนิยามของ "ศาสนา" เอง Clifford Geertz ได้ระบุว่าศาสนาคือ
(1) ระบบของสัญลักษณ์ซึ่งกระทำเพื่อ (2) ตั้งอารมณ์และแรงชักจูงอันทรงพลัง แผ่ซ่านไปทั่ว และคงอยู่ยาวนานในตัวมนุษย์ผ่านการ (3) สร้างแนวคิดของการจัดลำดับทั่วไปของการดำรงอยู่ และ (4) ซ่อนแนวคิดนี้ภายใต้ภาพของแสงเรืองรองของข้อเท็จจริงที่ซึ่ง (5) อารมณ์แลรแรงจูงใจช่างดูสมจริงอย่างไม่เคยมีมาก่อน"
((1) a system of symbols which acts to (2) establish powerful, pervasive, and long-lasting moods and motivations in men by (3) formulating conceptions of a general order of existence and (4) clothing these conceptions with such an aura of factuality that (5) the moods and motivations seem uniquely realistic.")
ในปัจจุบัน นักมานุษยวิทยาได้พิจารณาขอบเขตหลายประการในการนิยามศาสนา เช่น เป็นความเชื่อในสิ่งเหนือธรรมชาติหรือการพึ่งพาพิธีกรรม อย่างไรก็ตามบางส่วนเชื่อว่าขอบเขตเหล่านี้เป็นสากล
Anthony F. C. Wallace ได้เสนอหมวดหมู่ของศาสนาสี่ประการ ในแต่ละหมวดหมู่ ซึ่งย่อยลงไปเรื่อย ๆ อย่างไรก็ตามไม่ได้หมายควาามว่าทุกศาสนาบนโลกจะสามารถเข้าไปจัดหมวดหมู่ตามที่วอลเลซเสนอได้ทั้งหมด
ปัจเจกชนนิยม (Individualistic): เป็นพื้นฐานที่สุด เช่น: vision quest ในชนพื้นเมืองอเมริกัน
เชมัน (Shamanistic): ศาสนิกชนแบบชั่วครั้งชั่วคราว (part-time religious practitioner), ใช้ศาสนาเพื่อรักษา เช่น: จิตวิญญาณนิยม (spiritualists), ผู้รักษาจิตวิญญาณ (faith healers), การดูลายมือ (palm readers)
ชุมชน (Communal): กลุ่มความเชื่อและการปฏิบัติที่ซับซ้อน; กลุ่มคนที่ถูกจัดเรียงในแคว้นตามสายเลือด อายุ หรือสังคมทางศาสนา ผู้คนสวมรับหน้าที่ตามความรู้ และการบูชาบรรพบุรุษ
สังฆาวาศ (Ecclesiastical): พบมากในสังคมเกษตรกรรม มีการจัดการและแบ่งระดับชั้นอย่างเป็นระบบ
ความเชื่อและการปฏิบัติทางศาสนาเฉพาะบางส่วน

การยกบุคคลขึ้นเป็นพระเจ้า (Apotheosis)
เวทย์มนตร์ซึ่งขจัดความชั่วร้าย (Apotropaic magic)
เครื่องราง (Amulet)
วิญญาณนิยม (Animism)
คัลต์ (ศาสนา) (Cult (religious practice))
เทพเจ้า (Deity)
ปีศาจ (Demon)
ดวงชะตา (Divination)
คุยหลัทธิ (Esotericism)
การไล่ผี (Exorcism)
วิญญาณร้าย (Evil)
พิธีกรรมขอบุตร (Fertility rite)
ลัทธิเฟทิช (Fetishism)
Genius (mythology)
พระเป็นเจ้า (God)
ผี (Fetishism)
Greco-Roman mysteries
นอกรีต (Heresy)
รูปเคารพ (Icon)
อมตะ (Immortality)
การร้องขอ (Intercession)
แคชิน่า (Kachina)
Magic and religion
มานา (Mana)
หน้ากาก (Mask)
ปาฏิหาริย์ (Miracle)
การแพทย์ (Medicine)
ลัทธินอกศาสนาใหม่ (Modern paganism)
เอกเทวนิยม (Monotheism)
เทวมารดา (Mother goddess)
ปกรณัม (Mythology)
การใช้เวทมนตร์คาถา (Necromancy)
New Age
Occult
โอเมน (Omen)
Poles in mythology
พหุเทวนิยม (Polytheism)
บทสวดมนต์ (Prayer)
Principle of contagion
คำทำนาย (Prophecy)
การกลับชาติมาเกิด (Reincarnation)
Religious ecstasy
พิธีกรรม
Sacred food as offering
การสังเวย (Sacrifice)
เชมัน (Shamanism)
Spell (paranormal)
เหนือธรรมชาติ (Supernatural)
การอ้อนวอน (Supplication)
Sympathetic magic
เทวนิยม (Theism)
ลัทธิโทเทม (Totemism)
การบูชาผู้ตาย (Veneration of the dead)
คุยหนิยมตะวันตก (Western esotericism)
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยศาสนา
เบาหวานชนิดที่ 1
อาการและอาการแสดง

อาการแรกเริ่มของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 1 มักเป็นขึ้นอย่างเฉียบพลันในวัยเด็กหรือวัยผู้ใหญ่ตอนต้น อาการที่สำคัญที่สุดคืออาการที่เกิดจากการมีระดับน้ำตาลในเลือดที่สูงมาก โดยในเด็กมักพบเป็นอาการปัสสาวะบ่อย ดื่มน้ำมาก และน้ำหนักลด ซึ่งแสดงอาการภายในเวลาไม่กี่วันหรือไม่กี่สัปดาห์ ผู้ป่วยเด็กบางคนอาจมีอาการอยากอาหารมากผิดปกติ สายตาเลือนราง ปัสสาวะรดที่นอน ผิวหนังติดเชื้อซ้ำๆ มีเชื้อราที่ขาหนีบ กระสับกระส่าย และมีปัญหาการเรียนได้ ในขณะที่ผู้ใหญ่ที่เป็นเบาหวานชนิดที่ 1 มักมีอาการได้หลายรูปแบบ และอาจมีอาการต่อเนื่องมาเป็นหลายเดือนก่อนได้รับการวินิจฉัย แทนที่จะอยู่ในหลักวันหรือหลักสัปดาห์อย่างในผู้ป่วยเด็ก
การขาดอินซูลินต่อเนื่องสามารถทำให้เกิดภาวะเลือดเป็นกรดจากคีโตนจากเบาหวาน (DKA) ได้ ผู้ป่วยจะมีอาการอ่อนเพลีย ผิวแห้งหรือผิวแดง ปวดท้อง คลื่นไส้ อาเจียน สับสน หายใจเหนื่อยหอบ ลมหายใจมีกลิ่นผลไม้ (จากคีโตนในเลือดสูง) การตรวจเลือดและปัสสาวะจะพบระดับน้ำตาลและคีโตนสูง หากไม่ได้รับการรักษาทันท่วงทีอาจทำให้หมดสติ โคม่า และเสียชีวิตได้ ผู้ป่วยเด็กที่เป็นเบาหวานชนิดที่ 1 จำนวนมาก ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคนี้ครั้งแรกในชีวิตก็ตอนที่เกิด DKA นี้ โดยมีสัดส่วนแตกต่างกันไปในแต่ละพื้นที่ โดยในยุโรปและอเมริกาเหนือคิดเป็นประมาณ 15% ในขณะที่ผู้ป่วยเด็กในกลุ่มประเทศกำลังพัฒนาแสดงอาการครั้งแรกเป็น DKA สูงถึง 80%
ภาวะแทรกซ้อน

ผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 1 ประมาณ 12% มีภาวะซึมเศร้า ประมาณ 6% มีโรคร่วมคือโรคซีลิแอ็ก แต่ส่วนใหญ่อาจไม่มีอาการทางระบบย่อยอาหาร หรือมีอาการแต่ได้รับการวินิจฉัยผิดว่าเป็นอาการที่เกิดจากการควบคุมอาหารได้ไม่ดี, กระเพราะอาหารเป็นอัมพาต, หรือโรคเซลล์ประสาทเสื่อมเหตุเบาหวาน ผู้ป่วยเหล่านี้โดยส่วนใหญ่แล้วจะได้รับการวินิจฉัยเป็นเบาหวานชนิดที่ 1 ก่อน แล้วจึงได้รับการวินิจฉัยเป็นโรคซีลิแอกในภายหลัง ผู้ป่วยที่เป็นทั้งเบาหวานชนิดที่ 1 และโรคซีลิแอก เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดภาวะแทรกซ้อนต่างๆ เช่น โรคของจอตา และเพิ่มโอกาสเสียชีวิต ความสัมพันธ์ระหว่างโรคทั้งสองนี้อธิบายได้จากการมีปัจจัยทางพันธุกรรมร่วมกัน การอักเสบ และการขาดสารอาหารที่เกิดจากโรคซีลิแอกที่ไม่ได้รับการรักษา ซึ่งอาจเป็นมาก่อนโดยไม่ได้รับการวินิจฉัย
บรรณานุกรม

American Diabetes Association (January 2021). "6. Glycemic Targets: Standards of Medical Care in Diabetes-2021". Diabetes Care. 44 (Suppl 1): S73–S84. doi:10.2337/dc21-S006. PMID 33298417. S2CID 228087604.
Atkinson MA, Mcgill DE, Dassau E, Laffel L (2020). "Type 1 diabetes mellitus". Williams Textbook of Endocrinology. Elsevier. pp. 1403–1437.
Boughton CK, Hovorka R (August 2020). "The artificial pancreas". Curr Opin Organ Transplant. 25 (4): 336–342. doi:10.1097/MOT.0000000000000786. PMID 32618719. S2CID 220326946.
Butler AE, Misselbrook D (August 2020). "Distinguishing between type 1 and type 2 diabetes". BMJ. 370: m2998. doi:10.1136/bmj.m2998. PMID 32784223. S2CID 221097632.
Dayan CM, Korah M, Tatovic D, Bundy BN, Herold KC (October 2019). "Changing the landscape for type 1 diabetes: the first step to prevention". Lancet. 394 (10205): 1286–1296. doi:10.1016/S0140-6736(19)32127-0. PMID 31533907. S2CID 202575545.
Dean PG, Kukla A, Stegall MD, Kudva YC (April 2017). "Pancreas transplantation". BMJ. 357: j1321. doi:10.1136/bmj.j1321. PMID 28373161. S2CID 11374615.
Delli AJ, Lernmark A (2016). "Type 1 (insulin-dependent) diabetes mellitus: etiology, pathogenesis, prediction, and prevention".  ใน Jameson JL (บ.ก.). Endocrinology: Adult and Pediatric (7 ed.). Saunders. pp. 672–690. ISBN 978-0-323-18907-1.
DiMeglio LA, Evans-Molina C, Oram RA (June 2018). "Type 1 diabetes". Lancet. 391 (10138): 2449–2462. doi:10.1016/S0140-6736(18)31320-5. PMC 6661119. PMID 29916386.
Katsarou A, Gudbjörnsdottir S, Rawshani A, Dabelea D, Bonifacio E, Anderson BJ,  และคณะ (March 2017). "Type 1 diabetes mellitus". Nature Reviews. Disease Primers. 3: 17016. doi:10.1038/nrdp.2017.16. PMID 28358037. S2CID 23127616.
Norris JM, Johnson RK, Stene LC (March 2020). "Type 1 diabetes-early life origins and changing epidemiology". The Lancet. Diabetes & Endocrinology. 8 (3): 226–238. doi:10.1016/S2213-8587(19)30412-7. PMC 7332108. PMID 31999944.
Redondo MJ, Steck AK, Pugliese A (May 2018). "Genetics of type 1 diabetes". Pediatric Diabetes. 19 (3): 346–353. doi:10.1111/pedi.12597. PMC 5918237. PMID 29094512.
Repaske DR (September 2016). "Medication-induced diabetes mellitus". Pediatr Diabetes. 17 (6): 392–7. doi:10.1111/pedi.12406. PMID 27492964.
Rickels MR, Robertson RP (April 2019). "Pancreatic Islet Transplantation in Humans: Recent Progress and Future Directions". Endocr Rev. 40 (2): 631–668. doi:10.1210/er.2018-00154. PMC 6424003. PMID 30541144.
Shapiro AM, Pokrywczynska M, Ricordi C (May 2017). "Clinical pancreatic islet transplantation". Nat Rev Endocrinol. 13 (5): 268–277. doi:10.1038/nrendo.2016.178. PMID 27834384. S2CID 28784928.
Smith A, Harris C (August 2018). "Type 1 diabetes: Management strategies". American Family Physician. 98 (3): 154–156. PMID 30215903. สืบค้นเมื่อ 12 January 2022.
Wolsdorf JI, Garvey KC (2016). "Management of Diabetes in Children".  ใน Jameson JL (บ.ก.). Endocrinology: Adult and Pediatric (7 ed.). Saunders. pp. 854–882. ISBN 978-0-323-18907-1.
แหล่งข้อมูลอื่น

สื่อเผยแพร่ โรคเบาหวานเก็บถาวร 2024-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – กองโรคไม่ติดต่อ
National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases (NIDDK) เก็บถาวร 25 เมษายน 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – ตำราเรียนเรื่องเบาหวานในสหรัฐ (PDF)
IDF Diabetes Atlas. International Diabetes Federation.
Type 1 Diabetes เก็บถาวร 30 ตุลาคม 2009 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – American Diabetes Association.
ADA's Standards of Medical Care in Diabetes 2019. American Diabetes Association: Professional Publications.
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: E10 ICD-9-CM: 250.01 OMIM: 222100 MeSH: D003922 DiseasesDB: 3649
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000305 eMedicine: med/546 Scholia: Q124407
| ด ค กDisease of the pancreas and glucose metabolism |
| --- | --- |
Diabetes:  Types type 1  type 2  gestational  MODY 1 2 3 4 5 6  Complications See Template:Diabetes 
Abnormal blood glucose levels:  Hyperglycaemia Oxyhyperglycemia  Hypoglycaemia Whipple's triad 
Insulin disorders:  Insulin resistance  Hyperinsulinism  Rabson–Mendenhall syndrome 
Other pancreatic disorders:  Insulinoma  Insulitis 
อาการสำคัญที่พบได้บ่อยในผู้ป่วยเบาหวาน
การคิดแบบติดกลุ่ม

groupthink เป็นปรากฏการณ์ทางจิตใจที่เกิดในกลุ่มคน ซึ่งความปรารถนาให้กลมกลืนกันหรือคล้อยตามกันในกลุ่ม มีผลให้ตัดสินใจอย่างไม่สมเหตุผลหรือไม่ดี 
ความเป็นปึกแผ่นของกลุ่มหรือความต้องการให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน อาจทำให้สมาชิกในกลุ่มโน้มเอียงเพื่อให้ตกลงกันได้ไม่ว่าจะมีผลเช่นไร
ซึ่งทำให้กลุ่มพยายามลดความขัดแย้งกันแล้วมีมติร่วมกันโดยไม่คิดวิเคราะห์ให้ดี
แม้ groupthink จะเป็นแนวคิดหรือทฤษฎีทางจิตวิทยาสังคม แต่ก็มีอิทธิพลมากในงานศึกษาด้านการสื่อสาร รัฐศาสตร์ การจัดการ และการศึกษาองค์การ
โดยยังเป็นลักษณะสำคัญอย่างหนึ่งของพฤติกรรมทางลัทธิที่ผิดปกติ
คำอธิบาย

groupthink มักระบุว่าเกิดกับกลุ่มปกติในสังคม เช่น อาจใช้แนวคิดนี้เพื่ออธิบายความคิดอ่านตลอดชีวิตที่กลุ่มมีต่าง ๆ กันในด้านการเมือง เช่นพวกอนุรักษนิยมและเสรีนิยม
อาจใช้อธิบายผลดีผลเสียของของการทำงานเป็นทีมเทียบกับเมื่อต่างคนต่างทำ
แต่จริง ๆ ความเห็นที่คล้อยตามกันในกลุ่มเหล่านี้ ก็ไม่ได้เกิดจากการตัดสินใจที่ร่วมกันทำ ดังนั้น จึงอาจอธิบายด้วยปรากฏการณ์ความเอนเอียงเพื่อยืนยันโดยรวม ๆ ได้ดีกว่า[ต้องการอ้างอิง]
นักสังคมวิทยาชาวอเมริกัน วิลเลียม ไวท์ บัญญัติคำภาษาอังกฤษนี้ขึ้นในปี 1952 
ส่วนนักจิตวิทยาที่มหาวิทยาลัยเยล เออร์วิง แจนิส เป็นผู้ทำงานวิจัยเบื้องต้นในเรื่องนี้
แล้วพิมพ์หนังสืออันทรงอิทธิพลในปี 1972 ซึ่งต่อมาปรับปรุงในปี 1982
แจนิสได้ใช้เหตุการณ์บุกรุกประเทศคิวบาที่ล้มเหลวของสหรัฐในปี 1961 คือ การบุกครองอ่าวหมู และการบุกโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ของญี่ปุ่น เป็นกรณีศึกษาหลักสองกรณี
ต่อมางานศึกษาหลัง ๆ จึงได้ตรวจสอบแล้วปรับปรุงแนวคิดนี้ใหม่
สภาวะ groupthink กดดันให้บุคคลเลี่ยงการขัดแย้งหรือวิธีแก้ปัญหาอื่น ๆ ดังนั้น จึงทำให้เสียความสร้างสรรค์ ความเป็นเอกลักษณ์ และความคิดอันเป็นอิสระของแต่ละบุคคล
พลวัตกลุ่มที่ไม่ดีเพราะการมี "กลุ่มใน" ทำให้เชื่อผิด ๆ ว่าข้อตัดสินใจต้องถูกต้องแน่นอน (illusion of invulnerability)
ดังนั้น "กลุ่มใน" ก็จะประเมินสมรรถภาพในการตัดสินใจของตนดีเกินไป โดยประเมินสมรรถภาพของอีกฝ่ายคือกลุ่มนอกแย่เกินไป 
อนึ่ง groupthink อาจทำให้ดูถูกกลุ่มนอก
สมาชิกกลุ่มจะรู้สึกถูกกดดันจากคนรอบข้างให้ไปตามน้ำ เพราะกลัวจะชักใบให้เรือเสีย เพราะกลัวว่าเพื่อนจะเห็นตนในทางลบ 
ปฏิสัมพันธ์ในกลุ่มมักโน้มไปหาข้อตกลงที่ชัดเจนและลงรอยกัน ซึ่งอาจจะเป็นปัญหา เพราะจะไม่มีนวัตกรรมหรือเหตุผลใหม่ ๆ เพื่อให้ได้นโยบายที่ดีกว่า ผลที่ดีกว่า หรือโครงสร้างรูปแบบที่ดีกว่า
วิธีการแก้ปัญหา groupthink ที่เคยใช้มาก่อนก็คือ ให้เลือกสมาชิกที่มีพื้นเพต่าง ๆ กัน อาจมีทั้งผู้ชายผู้หญิง 
groupthink อาจจัดว่าเป็นปัญหาต่อบริษัท ต่อองค์กร หรือต่อสภาพการทำงานต่าง ๆ 
เพราะผู้เป็นหัวหน้าปกติจะต้องคิดเองทำเองได้ โดยสมรรถภาพของผู้บริหารก็สัมพันธ์กับการตัดสินใจเองได้
groupthink ยังเป็นอุปสรรคไม่ให้องค์กรก้าวหน้าหรือทำสิ่งใหม่ ๆ ถ้าไม่มีใครออกความเห็นหรือเสนอสิ่งที่อาจทำต่างได้
ปัจจัยต่าง ๆ เช่น ความเป็นปึกแผ่นของกลุ่ม (group cohesiveness) โครงสร้างกลุ่มบกพร่อง และสถานการณ์ที่มีในกลุ่ม (เช่นความกลัวที่ระบาดในสังคม) มีส่วนตัดสินว่า groupthink จะมีผลต่อการตัดสินใจของกลุ่มหรือไม่
อาการ

เพื่อให้ตรวจสอบว่ามี groupthink หรือไม่ ศาสตราจารย์เจ้าของทฤษฎีที่มหาวิทยาลัยเยล เออร์วิง แจนิส ได้ระบุอาการ 8 อย่างที่แสดงว่ามี groupthink
เข้าใจว่าตนพลาดไม่ได้ - ทำให้มองในแง่ดีมากเกินไปแล้วส่งเสริมให้ทำการเสี่ยง
ความเชื่อที่ไม่ตรวจสอบ ในด้านศีลธรรมของกลุ่ม ทำให้สมาชิกไม่สนใจผลของการกระทำของตน
การให้เหตุผลปัดสัญญาณเตือนภัย ที่อาจต่อต้านข้อสมมุติหรือความคิดของกลุ่ม
การเหมารวมบุคคลที่ไม่เห็นด้วยกับกลุ่มว่าอ่อนแอ ชั่วร้าย มีอคติ ต่อต้านเพราะอาฆาต ไร้สมรรถภาพ หรือโง่
การเซ็นเซอร์ตนเอง คือเซ็นเซอร์แนวคิดของตนที่ต่างกับมติของกลุ่ม
ดูเหมือนกับมีเอกฉันท์ ในกลุ่ม คือการไม่พูดโต้ตอบมองว่าเป็นการเห็นด้วย
กดดันโดยตรง คือกดดันให้สมาชิกที่ตั้งข้อสงสัยกับกลุ่มให้ทำตามเห็นตาม โดยชี้ว่าเป็นการไม่ซื่อสัตยหรือไม่จงรักภักดี
มี Mindguard - คือสมาชิกที่ตั้งตนเองให้เป็นผู้กรองข้อมูลที่เข้ามาในกลุ่ม และกันไม่ให้สมาชิกอื่น ๆ ได้ข้อมูลที่ขัดแย้ง
เมื่อกลุ่มมีอาการโดยมากของ groupthink ก็อาจคาดหวังได้ว่า จะได้กระบวนการตัดสินใจที่ใช้ไม่ได้
เช่น การวิเคราะห์หาทางเลือกอื่นที่ไม่สมบูรณ์ การวิเคราะห์เป้าหมายที่ไม่สมบูรณ์ การไม่ตรวจสอบความเสี่ยงที่เกิดจากยุทธวิธีที่เลือก การไม่ทบทวนทางเลือกที่ปฏิเสธในเบื้องต้นใหม่ การค้นคว้าหาข้อมูลที่ไม่ดี อคติที่เกิดจากการเลือกข้อมูลเพื่อใช้ประเมิน การไม่เตรียมแผนสำรอง