stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สการ์น
ชนิดของสการ์น

Calcic Skarn  เกิดจากการแทนที่หินปูนแล้วให้แร่พวกที่มีธาตุแคลเซียมเหล็กสูง เช่น การ์เนต (grossular-andradite),Clinopyroxene (diopside-hedenbergite),Vesuvianite และ  Wollastonite, Magnetite
Magnesian Skarn เกิดจากการแทนที่หินโดโลไมต์ แล้วให้แร่พวกที่มีธาตุแมกนีเซียมสูง เช่น Diopside, Forsterite และ Phlogopite, Spinel
วิวัฒนาการของการเกิดสการ์น

เมื่อหินอัคนีแทรกดันตัวเขาไปในหินตะกอนเนื้อปูน ทำให้เกิดการแปรสภาพในตัวหินตะกอนจากความร้อน  โดยที่ยังไม่มีการแลกเปลี่ยนถ่ายเทองค์ประกอบ ทางเคมีเกิดขึ้น  ยกเว้นอาจน้ำบางส่วนจากหินอัคนี  และ CO2 จากหินตะกอนเนื้อปูน
หินตะกอนที่แปรสภาพไปจะถูกควบคุมโดย อุณหภูมิ องค์ประกอบทางเคมี และโครงสร้างย่อยของเนื้อหินเดิม
การสำรวจหาแหล่งแร่สการ์น

- หาพื้นที่ ที่เหมาะสมบริเวณรอยสัมผัสระหว่างหินปูนและหินอัคนีแทรกซอน โดยใช้ภาพถ่ายดาวเทียม ภาพถ่ายทางอากาศ การสำรวจธรณีฟิสิกส์ทางอากาศ และแผนทีธรณีวิทยา ซึ่งอาจ ปรากฏในลักษณะที่มีสภาพต้นไม้ หรือภูมิประเทศที่แตกต่างกัน
- ทำแผนที่ธรณีวิทยาโดยละเอียด และเก็บตัวอย่าง บริเวณที่น่าสนใจ
- ทำ Fracture Analysis ในตอนทำRegional Survey  เพราะการเกิดสการ์นมักเป็นไปตามรอยแตกหรือ
บริเวณที่มีความพรุนสูง
- Gravity Survey อาจช่วยหาตำแหน่งหินอัคนี ถูกปิดทับอยู่ด้านล่างแต่ไม่ลึกมากนัก
ศาลเจ้าอูมิฮาจิมัง

| ศาลเจ้าอูมิฮาจิมัง 宇美八幡宮 |
| --- | --- |
โทริอิที่ศาลเจ้าอูมิฮาจิมัง
ศาสนา
ศาสนา: ชินโต
เทพ: จักรพรรดิโอจิง จักรพรรดินีจิงงู เจ้าหญิงทามาโยริ สุมิโยชิซันจิน อิซานางิ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: 1-1-1 อูมิ เมืองอูมิ อำเภอคาซูยะ จังหวัดฟูกูโอกะ 811-2101
ที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 33°34′13″N 130°30′32″E﻿ / ﻿33.57028°N 130.50889°E﻿ / 33.57028; 130.50889
สถาปัตยกรรม
เริ่มก่อตั้ง: ไม่ทราบ
เว็บไซต์
www.umi-hachimangu.or.jp
 อภิธานศัพท์ชินโต
ศาลเจ้าอูมิฮาจิมัง (ญี่ปุ่น: 宇美八幡宮; โรมาจิ: Umi Hachiman-gū) เป็นศาลเจ้าชินโต ตั้งอยู่ที่เมืองอูมิ จังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญีปุ่น ศาลเจ้านี้สร้างอุทิศให้แก่ จักรพรรดิโอจิง จักรพรรดินีจิงงู เจ้าหญิงทามาโยริ สุมิโยชิซันจิน และอิซานางิ ในระบบการจัดอันดับศาลเจ้าชินโตสมัยใหม่จัดว่า ศาลเจ้านี้ในอดีตเป็น "ศาลเจ้าประจำจังหวัด" (県社, kensha)
ประวัติ

ศาลเจ้านี้ถูกยกย่องว่าเป็นสถานที่ในตำนานที่จักรพรรดินีจิงงูได้ประสูติทารกผู้จะกลายเป็นจักรพรรดิโอจิงในอนาคต รวมถึงยังเป็นสถานที่ที่ถูกแวะเวียนโดยผู้ที่มาขอให้ลูกเกิดมาอย่างปลอดภัยและสามารถเลี้ยงดูบุตรได้อย่างราบรื่น
สมบัติทางธรรมชาติ

มีต้นไม้จำพวกการบูรขนาดใหญ่กระจุกกันเป็นหย่อม ๆ โดยมีชื่อเรียกพื้นที่นั้นว่า ป่าคาดะ  (รวมถึงต้นการบูรเก่าแก่สองต้นที่ถือว่าเป็นสมบัติทางธรรมชาติมีชื่อว่า "ป่ายูฟูตะ" และ "ป่าคินูกาเกะ")
ภาพ

โคยาซุ โนะ อิชิ (子安の石 ตีความ: ก้อนหินขอพรให้ลูกเกิดมาอย่างปลอดภัยและสามารถเลี้ยงดูบุตรได้อย่างราบรื่น)
ป่ายูฟูตะ หนึ่งในต้นการบูรที่เก่าแก่ที่สุดของศาลเจ้า ถูกตั้งให้เป็นสมบัติของชาติ
ข้อมูลเพิ่มเติม

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
วัดใหญ่อ่างทอง

| วัดใหญ่อ่างทอง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลอ่างทอง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดใหญ่อ่างทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ่างทอง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี
วัดใหญ่อ่างทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ประวัติการสร้างวัดไม่ปรากฏหลักฐานในวรรณคดีหรือจารึกต่าง ๆ มีแต่คำบอกเล่าของผู้อาวุโสว่า หลวงพ่อโนจา ธุดงค์มาพักปฏิบัติธรรมโปรดญาติโยม และชาวบ้านเกิดความเลื่อมใสศรัทธา จึงนิมนต์หลวงพ่อให้อยู่จำพรรษา ณ ที่แห่งนี้ และได้เริ่มสร้างกุฎิให้หลวงพ่ออยู่จำพรรษา หลวงพ่อโนจาเป็นชาวเชียงใหม่ ต่อมาท่านได้นำชาวเชียงใหม่มาตั้งถิ่นฐาน ณ บริเวณวัดใหญ่อ่างทองนี้อีกเป็นจำนวนมาก
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาลดชั้น เครื่องไม้มุงกระเบื้อง ด้านข้างมีชายคาปีกนกคลุม มีเสาปูนสี่เหลี่ยมรองรับโครงหลังคาโดยรอบ ที่หัวเสามีจารึกนามผู้บริจาคเงินสร้าง ศาลาการเปรียญหลังใหม่ เป็นอาคารสองชั้นครึ่งไม้ครึ่งปูน ได้มีการนำไม้คอสองซึ่งมีภาพจิตรกรรมของศาลาหลังเก่าซึ่งมีจารึกบอกว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2450 ขึ้นไปติดตั้งไว้โดยมีการซ่อมแซมภาพในบางส่วนด้วยการทาสีใหม่ทับลงไปในลวดลายของเดิม
รายนามเจ้าอาวาส

หลวงพ่อโนจา พ.ศ. 2382–2419
หลวงพ่อกบิลปัญญา พ.ศ. 2419–2438
เจ้าอธิการหมวดยอด (เป็นเจ้าคณะตำบลด้วย)  พ.ศ. 2438–2466
พระครูธีรญาณประยุต (เทียน พุทฺธปาโล) (เป็นเจ้าคณะตำบลด้วย) พ.ศ. 2466–2496
พระมหาสวสัดิ์  สิริวณฺโณ พ.ศ. 2496–2522
พระครูธีรญาณประยุต (เชื้อ ธีรปญฺโญ) (เป็นเจ้าคณะตำบลด้วย) พ.ศ. 2522–2554
สมเด็จพระภัควดี พระเอกกระษัตรี

| สมเด็จพระภัควดี พระเอกกระษัตรี |
| --- | --- |
พระอัครมเหสี
คู่อภิเษก: พระนารายน์ราชารามาธิบดี
พระราชบุตร: นักองค์เม็ญ
ราชวงศ์: ตรอซ็อกผแอม (อภิเษกสมรส)
ศาสนา: พุทธ
สมเด็จพระภัควดี พระเอกกระษัตรี ศรีจักรพรรดิราช วรลักษณ อรรคกัลยาณี วุฒิอุดมบรมบพิตร พระนามเดิม วงษ์ เป็นพระอัครมเหสีในพระนารายน์ราชารามาธิบดี มีพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวคือนักองค์เม็ญ
พระประวัติ

สมเด็จพระภัควดี พระเอกกระษัตรี มีพระชนม์ชีพช่วงต้นอย่างไรไม่เป็นที่ปรากฏ ทราบเพียงว่ามีพระนามเดิมว่า วงษ์ เป็นหญิงสามัญชนที่เข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาตำแหน่งพระสนมโทในพระนารายน์ราชารามาธิบดี ทรงพระเมตตานักนางวงษ์มาก จึงโปรดเกล้าพระราชทานนามให้ใหม่ว่า นักนางบุบผาวดี เมื่อ พ.ศ. 2303 ในช่วงเวลานั้นพระศรีไชยเชษฐ์ (กวัน) เจ้าลาวเมืองสตึงแตรงถวายนางแก้วประทุมามารับราชการฝ่ายในได้สามเดือน ก็ไม่โปรดปรานส่งนางแก้วประทุมาคืนเมืองลาว
หลังนักนางบุบผาวดีตั้งพระหน่อเจ้าได้สิบเดือน จึงประสูติการพระราชธิดา มีพระนามว่า นักองค์เม็ญ (หรือมิน) เมื่อ พ.ศ. 2308 พระนารายน์ราชารามาธิบดีปีติโสมนัสมาก ทรงโปรดเกล้าสถาปนานักนางบุบผาวดีขึ้นเป็น สมเด็จพระภัควดี พระเอกกระษัตรี ศรีจักรพรรดิราช วรลักษณ อรรคกัลยาณี วุฒิอุดมบรมบพิตร เป็นพระอัครมเหสี ขุนนางทั้งหลายให้เพ็ดทูลขานรับว่า "พระกรุณาพิเศษ" ส่วนคุณหญิงและข้าราชการฝ่ายในให้เพ็ดทูลขานรับว่า "แม่" ต่อมาพระนารายน์ราชารามาธิบดี ทรงโปรดเกล้าสถาปนานักนางอี ขึ้นเป็นสมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา เป็นอัครมเหสีอีกพระองค์คู่กันใน พ.ศ. 2311 และด้วยความที่พระองค์เป็นพระอัครมเหสี จึงมีฐานะเป็นพระมารดาเลี้ยงหรือสมเด็จพระท้าวของนักองค์เองด้วย
เมื่อกรุงกัมพูชาเกิดจลาจลใน พ.ศ. 2325 สมเด็จพระภัควดี พระเอกกระษัตรีไม่ได้เสด็จลี้ภัยไปสยามพร้อมกับพระบรมวงศานุวงศ์อื่น ๆ ด้วย ส่วนนักองค์เม็ญ พระราชธิดา สิ้นพระชนม์ขณะเสด็จลี้ภัยไปกรุงสยาม
วัลลี บุญเส็ง

| วัลลี บุญเส็ง |
| --- | --- |
เกิด: วัลลี ณรงค์เวทย์ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 (56 ปี) ตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
สัญชาติ: ไทย
มีชื่อเสียงจาก: เด็กหญิงวัลลียอดกตัญญู
คู่สมรส: ธนพัฒน์ บุญเส็ง
บุตร: 2 คน
วัลลี บุญเส็ง (สกุลเดิม ณรงค์เวทย์; เกิด 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2511) เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อของ เด็กหญิงวัลลี หรือ เด็กหญิงวัลลียอดกตัญญู (ตามชื่อภาพยนตร์อัตชีวประวัติ) เป็นชาวสมุทรสงครามโดยกำเนิด วัลลีเป็นที่รู้จักจากเหตุการณ์ความกตัญญูในวัยเด็กของเธอที่เลี้ยงดูวิไล ณรงค์เวทย์ มารดาที่ป่วยเป็นอัมพาต และยายตาบอดทั้งสองข้างเพียงลำพังขณะที่ยังอยู่เพียงชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โดยไม่มีใครสนใจ เธอต้องวิ่งไปกลับระหว่างบ้านกับโรงเรียนเป็นระยะทางถึงแปดกิโลเมตรเพื่อดูแลป้อนข้าวป้อนน้ำแก่บุคคลทั้งสองเป็นประจำ กระทั่ง พ.ศ. 2524 หลังจากคณะครูโรงเรียนวัดโรงธรรม มิตรภาพที่ 70 ที่เธอเรียน ได้ทราบถึงเหตุการณ์ดังกล่าว จนนำไปสู่การช่วยเหลือครอบครัวของเธอในเวลาต่อมา วัลลีได้รับทุนการศึกษาจนได้รับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) แต่ไม่ได้ศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษา เพราะต้องดูแลยาย
เรื่องความกตัญญูของเธอได้แพร่ไปจนหนังสือพิมพ์ไทยรัฐนำไปลงพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ วัลลีจึงกลายเป็นที่รู้จักของคนทั่วประเทศ และมีผู้นำเรื่องราวของเธอไปทำหนังสือและสร้างภาพยนตร์ที่ทำให้มีผู้กล่าวขวัญถึงเธอมาอยู่จนปัจจุบัน โดยภาพยนตร์ เด็กหญิงวัลลียอดกตัญญู (2528) กำกับโดยเอกลักษณ์ นำแสดงโดยสมฤดี นุ่มอำพันธ์ รับบทเป็นวัลลี เปียทิพย์ คุ้มวงศ์ รับบทเป็นมารดาที่ป่วยเป็นอัมพาต และมาลี เวชประเสริฐ รับบทเป็นยายตาบอด อย่างไรก็ตามเรื่องราวอัตชีวประวัติของเธอกลับถูกไปทำซ้ำด้วยเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม ที่เอาความพิการของมารดาไปล้อเลียนกลายเป็นเรื่องตลกขบขัน จนนำไปสู่การฟ้องร้องถึงสามคดี
วัลลีสมรสกับพันตำรวจโท ธนพัฒน์ บุญเส็ง (นามเดิม บุญเรือน) มีบุตรด้วยกันสองคน และปัจจุบันเธอยังคงใช้ชีวิตอยู่ในจังหวัดสมุทรสงคราม
สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา

| สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา |
| --- | --- |
พระอัครมเหสี
คู่อภิเษก: พระนารายน์ราชารามาธิบดี
พระราชบุตร: นักองค์เภา
ราชวงศ์: ตรอซ็อกผแอม
พระบิดา: สมเด็จพระแก้วฟ้า (นักองค์ด้วง)
พระมารดา: นักนางทา
ศาสนา: พุทธ
สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา มหากระษัตรี บรมบพิตร พระนามเดิม นักนางอี เป็นพระธิดาในสมเด็จพระแก้วฟ้า (นักองค์ด้วง) ประสูติแต่นักนางทา ต่อมารับราชการเป็นพระอัครมเหสีในพระนารายน์ราชารามาธิบดี มีพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวคือนักองค์เภา บาทบริจาริกาในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท
พระประวัติ

สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา เป็นพระธิดาในสมเด็จพระแก้วฟ้า (นักองค์ด้วง) ประสูติแต่นักนางทา ธิดาพระยากระลาโหม (เมี้ยน) และทรงมีเชื้อสายไทยจากพระอัยยิกาฝ่ายพระชนกชื่อนักนางรอด เป็นหญิงจากกรุงศรีอยุธยา มีพระอนุชาร่วมบิดามารดาชื่อนักองค์ธม และพระเชษฐาต่างมารดาไม่มีพระนามอีกพระองค์ เมื่อจำเริญชันษาขึ้นได้ถวายตัวเข้ารับราชการเป็นฝ่ายใน พระนารายน์ราชารามาธิบดีทรงยกนักนางอีขึ้นเป็นพระอัครมเหสีทรงพระนาม สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา มหากระษัตรี บรมบพิตร เมื่อ พ.ศ. 2311 คู่กับสมเด็จพระภัควดี พระเอกกระษัตรี ซึ่งเป็นอัครมเหสีอีกพระองค์โปรดที่แต่งตั้งไว้ตั้งแต่ พ.ศ. 2308 หลังจากนั้นสมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดาประสูติการพระราชธิดาพระองค์เดียว มีพระนามว่านักองค์เภา และด้วยความที่พระองค์เป็นพระอัครมเหสี จึงมีฐานะเป็นพระมารดาเลี้ยงหรือสมเด็จพระท้าวของนักองค์เองด้วย
เมื่อกรุงกัมพูชาเกิดจลาจล พระยายมราช (แบน) และพระยากลาโหม (ปก) พาเจ้านายเขมรและเขมรเข้ารีตประมาณ 500 คน เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชเมื่อ พ.ศ. 2325 เจ้านายเขมรที่เสด็จลี้ภัยในคราวนั้น ได้แก่ สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา, นักนางแม้น, นักองค์อี, นักองค์เภา และนักองค์เอง แต่นักองค์เม็ญป่วย ถึงแก่พิราลัยเสีย สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทกราบทูลขอนักองค์อีและนักองค์เภาไปเป็นพระสนมเอกในวังหน้าสองพระองค์ ส่วนนักองค์เอง พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงชุบเลี้ยงเป็นพระราชโอรสบุญธรรม เข้าใจว่าสมเด็จพระภัควดีคงประทับอยู่ร่วมกับนักองค์เองในวังเจ้าเขมรหรือในวังหน้าร่วมกับนักองค์เภา ส่วนนักนางแม้นบวชเป็นชีที่วัดหลวงชี (ปัจจุบันคือวัดบวรสถานสุทธาวาส) ในวังหน้า
ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา ระบุว่า สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา และนักองค์เภา เดินทางออกจากสยามเข้ากัมพูชาทางเมืองพระตะบอง แล้วเดินทางออกจากพระตะบองพร้อมกับเจ้าพระยาอภัยธิเบศร์ (แบน) เสด็จไปประทับที่พระตำหนักตำบลโพธิกำโบ (แปลว่า "โพธิปูน") ตั้งแต่ พ.ศ. 2349 และ พ.ศ. 2350 สมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี ตรัสใช้พระองค์แก้ว (ด้วง) และออกญาจักรี (แกบ) นำเครื่องราชบรรณาการไปถวายพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชที่กรุงเทพมหานคร เพื่อขอรับสมเด็จพระปิตุจฉาคือนักองค์อีและนักองค์เภาที่ประทับอยู่กรุงสยามกลับคืนกรุงกัมพูชา เอกสารไทยระบุว่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชไม่โปรดพระราชทาน เพราะ "มีพระองค์เจ้าอยู่ จะให้ออกไปมิได้มารดากับบุตรจะพลัดกัน" กล่าวคือมิทรงอนุญาตให้ทั้งนักองค์อีและนักองค์เภากลับกรุงกัมพูชา ขณะที่เอกสารเขมรระบุว่า พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดเกล้าพระราชทานให้ นักองค์เม็ญ นักองค์เภา และสมเด็จพระภัควดีพระเอกกระษัตรี (น่าจะเป็น สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา) กลับคืนเมืองเขมร เว้นแต่นักองค์อีที่คงให้อยู่กรุงเทพมหานครทั้งมารดาและพระราชบุตร
วัดใหญ่เทพนิมิตร

| วัดใหญ่เทพนิมิตร |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดใหญ่เทพนิมิตร, วัดใหญ่
ที่ตั้ง: ตำบลสามไถ อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อโต
เจ้าอาวาส: พระครูวิวิธธรรมรักษ์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดใหญ่เทพนิมิตร เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก ในตำบลสามไถ อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดใหญ่เทพนิมิตรตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 ปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2355 เดิมชาวบ้านเรียก วัดใหญ่ ต่อมาได้สร้อยนามวัดภายหลัง สันนิษฐานว่าชาวลาวยวนซึ่งอพยพมาเป็นผู้สร้าง
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8.7 เมตร ยาว 17.20 เมตร โครงสร้างคอนกรีต ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์และพระธาตุจุฬามณีฝีมือช่างสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ศาลาการเปรียญกว้าง 13.50 เมตร เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ และหอระฆัง สำหรับปูชนียวัตถุมีประธานในอุโบสถ และมีพระธาตุสูง 15 วา มีลักษณะคล้ายพระธาตุพนม
เมื่อ พ.ศ. 2565 มีโจรเข้ามาทำลายหลวงพ่อโต พระประธาน เนื้อปูน ที่หูข้างซ้ายแตกหัก เศษปูนแตกกระจายเกลื่อน ส่วนพระพุทธรูปด้านขวา ปางห้ามสมุทร เนื้อปูนลงรักปิดทอง ขนาดความสูง 1.50 เมตร ที่บริเวณหัวไหล่ซ้าย ถูกคนร้ายทุบเสียหาย เศษปูน เศษทอง แตกกระจายเกลื่อนพื้นโบสถ์
รายนามเจ้าอาวาส

พระอาจารย์พัด ไม่ทราบปี พ.ศ.
พระอาจารย์ทิพย์ ไม่ทราบปี พ.ศ.
พระอาจารย์คง ไม่ทราบปี พ.ศ.
พระอาจารย์เปี่ยม ไม่ทราบปี พ.ศ.
พระอาจารย์แสง ไม่ทราบปี พ.ศ.
พระอาจารย์ยิ้ม ไม่ทราบปี พ.ศ.
พระอาจารย์สมบุญ ไม่ทราบปี พ.ศ. ที่มาเป็นเจ้าอาวาส แต่ทราบว่าปีสุดท้ายคือ พ.ศ. 2504
พระอาจารย์ชุ่ม ไม่ทราบปี พ.ศ.
พระอาจารย์รวม ไม่ทราบปี พ.ศ.
พระอธิการบุญส่ง ชุตินฺธโร ไม่ทราบปี พ.ศ. ที่มาเป็นเจ้าอาวาส แต่ทราบว่าปีสุดท้ายคือ พ.ศ. 2532
พระสม ปิยวณฺโร ร.ก. ตั้งแต่ พ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ.2537
พระครูวิวิธธรรมรักษ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2537 ถึงปัจจุบัน
สังฆมณฑล (แก้ความกำกวม)

สังฆมณฑล อาจจะหมายถึง
มุขมณฑล (Diocese) - เขตที่ปกครองโดยมุขนายก เช่น เขตมิสซังสุราษฎร์ธานี หรือ มุขมณฑลโรมันคาทอลิกเลอปุย-อ็อง-เวอแล
ราชรัฐมุขนายก (Prince-Bishopric) - ราชรัฐที่ปกครองโดยเจ้าชายมุขนายก เรียกโดยย่อว่ารัฐมุขนายก เช่นราชรัฐมุขนายกฮิลเดสไฮม์
ราชรัฐอัครมุขนายก (Archbishopric) - ราชรัฐที่ประมุขมีตำแหน่งเป็น “เจ้าชายอัครมุขนายก” (Archbishop) เป็นชื่อที่ใช้ในประวัติศาสตร์ที่มักจะใช้กันในสมัยจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่บิชอปนอกจากจะมีอำนาจการปกครองทางศาสนาแล้วก็ยังมีอำนาจการปกครองทางการเมืองในท้องถิ่นที่ปกครองด้วย ตัวอย่างเช่น “ราชรัฐอัครมุขนายกไมนทซ์” (Archbishopric of Mainz) ที่ปกครองโดย “เจ้าชายอาร์ชบิชอปแห่งไมนทซ์” (Archbishop of Mainz)
สันตะสำนัก (Holy See) - ราชรัฐมุขนายกของคริสต์ศาสนาที่ปกครองโดยบิชอปแห่งโรมหรือที่เรียกกันโดยทั่วไปว่าพระสันตะปาปา
สมเด็จพระมหาธีราจารย์

| สมเด็จพระมหาธีราจารย์ |
| --- | --- |
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน สมเด็จพระมหาธีราจารย์ (ประสิทธิ์ เขมงฺกโร) ตั้งแต่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2562
การเรียกขาน: ท่านเจ้าประคุณสมเด็จฯ
จวน: พระอารามหลวง
ผู้แต่งตั้ง: พระมหากษัตริย์ไทย
วาระ: ตลอดพระชีพ
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: สมเด็จพระมหาธีราจารย์ (นิยม ฐานิสฺสโร)​
สถาปนา: 5 ธันวาคม พ.ศ. 2535
เงินตอบแทน: 27,400 บาท
สมเด็จพระมหาธีราจารย์ เป็นราชทินนามของสมเด็จพระราชาคณะรูปหนึ่ง ปัจจุบันพระราชทานเฉพาะแก่พระภิกษุฝ่ายมหานิกาย
ฐานานุกรม

สมเด็จพระมหาธีราจารย์ มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 10 รูป คือ
พระครูปลัดสัมพิพัฒนธีราจารย์ ญาณโสภณ วิมลศีลขันธสุนทร บวรมหาคณาธิการนายก ตรีปิฎกธรรมรักขิต
พระครูวินัยธร
พระครูธรรมธร
พระครูวิสาลสรกิจ พระครูคู่สวด
พระครูวิสิฐสรการ พระครูคู่สวด
พระครูญาณวิจักขณ์ พระครูรองคู่สวด
พระครูพิทักษ์สุนทร พระครูรองคู่สวด
พระครูสังฆบริบาล
พระครูสมุห์
พระครูใบฎีกา
รายนาม

ปัจจุบันมีพระเถระที่เคยดำรงสมณศักดิ์ที่สมเด็จพระมหาธีราจาย์ มาแล้วรวม 2 รูป ได้แก่
| ลำดับที่ | รายนาม | วัด | ดำรงสมณศักดิ์ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | สมเด็จพระมหาธีราจารย์ (นิยม ฐานิสฺสโร) | วัดชนะสงครามราชวรมหาวิหาร  | พ.ศ. 2535–2554 |
| 2 | สมเด็จพระมหาธีราจารย์ (ประสิทธิ์ เขมงฺกโร) | วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร | พ.ศ. 2562–ปัจจุบัน |
สังคีตศาลา

การแสดงโขน ณ สังคีตศาลา
สังคีคศาลา เป็นเวทีการแสดงกลางแจ้ง ตั้งอยู่ในบริเวณพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพระนคร กรมศิลปากร โดยจะมีการแสดงต่าง ๆ ในตอนเย็นของวันเสาร์และอาทิตย์ ตั้งแต่เวลา ๑๗.๓๐ น.ในช่วงที่ปลอดฝนของแต่ละปี เนื่องจากเป็นการแสดงกลางแจ้ง ศิลปินกรมศิลปากรจะจัดการแสดงในวันเปิดและวันปิดฤดูกาล และจัดการแสดงที่สังคีตศาลานี้ในสัปดาห์สุดท้ายของทุกเดือน ส่วนในวันอื่นๆก็จะมีการแสดงของหน่วยงานหรือโรงเรียนต่างๆมาแสดง สังคีตศาลาจัดการแสดงนี้ต่อเนื่องมายาวนานถึง ๖๕ ปีแล้ว ( ๒๕๖๔ )
สังฆาฏิ

สังฆาฏิ แปลว่า ผ้าซ้อนนอก, ผ้าทาบ เป็นชื่อเรียกผ้าผืนหนึ่งในจำนวน 3 ผืน หรือไตรจีวรของพระคือ จีวร สบง สังฆาฏิ
สังฆาฏิ คือผ้าที่ซ้อนทับจีวรอีกชั้นหนึ่งทำนองเป็นผ้าคลุมสำหรับป้องกันความหนาวในฤดูหนาว เมื่อห่มทาบจีวรก็จะเป็นผ้าสองชั้น ทำให้อบอุ่นขึ้นเมื่อห่ม จึงเรียกว่า ผ้าสังฆาฏิ (ผ้าซ้อน, ผ้าทาบ)
สังฆาฏิแท้จริงแล้วเป็นผ้าสารพัดประโยชน์ เช่น ห่มแทนจีวร ทำเป็นผ้ากันแดดได้ เป็นต้น
ในประเทศไทย สังฆาฏิ ปัจจุบันพระสงฆ์ไม่ได้ใช้ห่มซ้อนกับจีวรเหมือนก่อน ด้วยอยู่ในในถิ่นที่อากาศไม่หนาวจนเกินไป แต่พับแล้วพาดเก็บไว้บนบ่าเพื่อความสะดวกในเวลาเดินทาง จนกลายเป็นผ้าพาดบ่าตามปกติไป
ศาลเจ้าอินาบะ

| ศาลเจ้าอินาบะ 伊奈波神社 |
| --- | --- |
ชิมง นำทางไปยัง ฮนเด็ง ของศาลเจ้า
ศาสนา
ศาสนา: ชินโต
เทพ: อินิชิกิ อิริฮิโกะ โนะ มิโกโตะ
หน่วยงานกำกับดูแล: ฮิโตะ ฮิกะชิมิจิ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: 1-1 ถนนอินาบะ, นครกิฟุ จังหวัดกิฟุ 〒500-8043
ที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 35°25′38.19″N 136°46′14.09″E﻿ / ﻿35.4272750°N 136.7705806°E﻿ / 35.4272750; 136.7705806
สถาปัตยกรรม
เริ่มก่อตั้ง: 85
เว็บไซต์
www.inabasan.com
 อภิธานศัพท์ชินโต
ศาลเจ้าอินาบะ (ญี่ปุ่น: 伊奈波神社; โรมาจิ: Inaba Jinja) เป็นศาลเจ้าชินโตที่ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาของภูเขาคินกะ นครกิฟุ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น เริ่มแรก ชื่อของศาลเจ้าถูกเขียนว่า 稲葉神社 พ้องเสียงกับชื่อในปัจจุบัน เป็นศาลเจ้าหลักในงานเทศกาลกิฟุ ซึ่งจัดขึ้นทุก ๆ วันเสาร์แรกของเดือนเมษายนของทุกปี โดยทางเมืองกิฟุจะเป็นผู้จัดงาน เนื่องด้วยขนาดของศาลเจ้า ทำให้ที่แห่งนี้มักกลายเป็นเป็นที่จัดงานเทศกาลฮัตสึโมเดะและประเพณีชิจิ-โกะ-ซัง
เทพเจ้าที่บูชา

อินิชิกิ อิริฮิโกะ โนะ มิโกโตะ เป็นเทพเจ้าที่ถูกบูชาและสักการะไว้ ณ ศาลเจ้าอินาบะ เขาเป็นพระสวามีของเทพธิดา นูโนชิฮิเมะ โนะ มิโกโตะ ที่ถูกบูชาไว้ ณ ศาลเจ้าโคกาเนะ และเป็นพระบิดาของ อิจิฮายะ โนะ มิโกโตะ ที่ถูกบูชาไว้ ณ ศาลเจ้าคาชิโมริ เนื่องด้วยความสัมพันธ์ของเทพทั้้งสาม ทำให้ศาลเจ้าสามแห่งนี้มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดตามไปด้วย
ประวัติ

ศาลเจ้าถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 85 ทำให้ศาลเจ้าแห่งนี้มีประวัติศาสตร์กว่า 1900 ปี แม้ว่าดั้งเดิมแล้วนั้น ศาลเจ้าจะตั้งอยู่ที่มารูยามะ ขึ้นไปทางเหนือของภูเขาคินกะก็ตาม ต่อมาในปี 1539 ศาลเจ้าถูกย้ายไปยังสถานที่ในปัจจุบันโดยไซโต โดซัง
งานเทศกาล

เทศกาลเซ็ตสึบุน (เทศกาลปาถั่ว; 3 กุมภาพันธ์) พิธีสวดมนต์เป็นกรณีพิเศษจะถูกจัดขึ้น ณ เวลา 9:20 น. และคบเพลิงกว่า 100 อันจะถูกจุดขึ้นในเวลา 18:00 น.
เทศกาลกิฟุ (5 เมษายน) จัดขึ้น ณ บริเวณจุดเชื่อมของศาลเจ้าศาลเจ้าคาชิโมริและศาลเจ้าโคกาเนะ (ศาลเจ้าฮอนโจที่อยู่ใกล้เคียงก็จัดพิธีในวันเดียวกัน)
รูปภาพ

ประตูโรมงจากสะพานชินเคียว
ประตูโรมง
โรมง
ไฮเด็นมองจากประตูศาลเจ้า
ภายในไฮเด็น
ศาลเจ้าโคกุริว
ศาลเจ้าโคกุริว-หินริวโต
โคมไฟหินด้านหน้าของศาลเจ้าโทโช
ประตูโรมงจากน้ำตกคามิทากิ
โทริอิของศาลเจ้าคาเอเดะอินากะ
โทริอิของศาลเจ้าอิคิบิ
ศาลเจ้าอากิบะ
ศาลเจ้ามัตสึโอะ
วัลลภ เจียรวนนท์

วัลลภ เจียรวนนท์ (12 มกราคม พ.ศ. 2484 - ปัจจุบัน) เป็นนักธุรกิจ ตระกูล เจียรวนนท์ ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง รองประธานอาวุโส เครือเจริญโภคภัณฑ์ (CP) นายกสมาคมศิษย์เก่าโรงเรียนสารสิทธิ์พิทยาลัย นายกสมาคมผู้ปกครองและครูโรงเรียนสารสิทธิ์พิทยาลัย และ นายกสมาคมกิตติศักดิ์อัสสัมชัญ อดีตนายกสมาคมศิษย์เก่าอัสสัมชัญ รองประธานมูลนิธิหัวใจแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ฯ ประธานคณะกรรมการดำเนินการจัดงานมหกรรมสัตว์เลี้ยงแห่งประเทศไทยอดีตประธานคณะกรรมการจัดหาโลหิตศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ สภากาชาดไทย 10 สมัย เป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกเครือซีพี เช่นเดียวกับ ธนินท์ เจียรวนนท์ ซึ่งเป็นประธานกรรมการและประธานคณะผู้บริหารเครือเจริญโภคภัณฑ์ คนปัจจุบัน
วัลลภ เจียรวนนท์ เกิดเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2484 เป็นบุตรชายของนายชนม์เจริญ เจียรวนนท์ ซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆของนายเอ๊กซอ แซ่เจี่ย ชาวจีนโพ้นทะเล ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทเจียไต๋ บริษัทนำเข้า และจำหน่ายเมล็ดพันธุ์พืชที่มีชื่อเสียงในขณะนั้น วัลลภ เจียรวนนท์ มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับ นายธนินท์ เจียรวนนท์ สำหรับด้านการศึกษา ในปี พ.ศ. 2492 ได้เข้าศึกษาที่ โรงเรียนสารสิทธิ์พิทยาลัย  พร้อมกับ ธนินท์ เจียรวนนท์ และ เชิดชัย เจียรวนนท์ ต่อมาได้เข้าศึกษาที่ โรงเรียนอัสสัมชัญ(อสช 18537) ตามลำดับ และจบการศึกษาจากด้านบริหารธุรกิจจากประเทศออสเตรเลีย วัลลภก็ได้กลับมาช่วยดูแลธุรกิจของครอบครัว โดยทำทุกอย่าง เช่น ตั้งแต่แบกหาม ขับรถขนของ และเป็นเซลส์ที่ออกเดินสายขายเมล็ดพันธุ์ด้วยตัวเอง ซึ่งเป็นการฝ่าอุปสรรคมากมายตลอดช่วงชีวิตตอนหนุ่มของเขา  จนในที่สุด บริษัท เจียไต๋ เติบโตเป็นบริษัทขายเมล็ดพันธุ์ฯลฯที่มีส่วนแบ่งตลาดมากที่สุดในประเทศไทย เป็นบริษัทที่มั่นคง และเป็นฐานกำลังสำคัญ ที่ทำให้ขยายการลงทุนสู่ธุรกิจอื่น ๆ และเติบใหญ่เป็นเครือเจริญโภคภัณฑ์ บริษัทชั้นนำของประเทศไทยที่มีการลงทุนในประเทศต่างๆทั่วโลกกว่า 20 ประเทศ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2564 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2564 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 10 ชั้นที่ ๔ (ว.ป.ร.๔)
สารบัญแฟ้มทือโก

สารบัญแฟ้มทือโก (Tycho Catalogue) เป็นสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ที่สร้างขึ้นโดยใช้ผลการสังเกตการณ์ตั้งแต่ปี 1989 ถึง 1993 ที่ได้จากดาวเทียมฮิปปาร์โคส จัดพิมพ์ในปี 1997 โดย Hipparcos-Messergebnisse โดยถูกทำขึ้นมาในช่วงเวลาเดียวกับสารบัญแฟ้มฮิปปาร์โคส และได้รับการตีพิมพ์ในฐานะที่เป็นส่วนขยายของสารบัญแฟ้มฮิปปาร์โคส
เนื่องจากสารบัญแฟ้มดาวนี้ใช้ข้อมูลการสังเกตการณ์จากอุปกรณ์สังเกตการณ์เสริมสำหรับการยืนยันสภาพและการควบคุมดาวเทียมฮิปปาร์โคส ความแม่นยำของตำแหน่งดาวจึงต่ำกว่าสารบัญแฟ้มฮิปปาร์โคส และค่าเฉลี่ยความคลาดเคลื่อนโดยรวมคือ 25 มิลลิพิลิปดา โดยสำหรับดาวฤกษ์ที่โชติมาตรปรากฏสว่างกว่าอันดับ 9 จะมีความคลาดเคลื่อน 7 มิลลิพิลิปดา อย่างไรก็ตาม สารบัญแฟ้มดาวนี้มีดาวฤกษ์อันดับไม่เกิน 11.5 (รวมถึงดาวฤกษ์ประมาณ 90% ที่สว่างกว่าอันดับ 10.5) และจำนวนดาวฤกษ์ที่บันทึกไว้มีมากกว่า 1 ล้านดวง ซึ่งถือว่าสูงมากเมื่อเทียบกับสารบัญแฟ้มฮิปปาร์โคส
ต่อมา ด้วยการวิเคราะห์ใหม่ จึงมีการสร้างสารบัญแฟ้มทือโก 2 ซึ่งมีข้อมูลของดาวฤกษ์จำนวนมาก (มากกว่า 2.5 ล้านดวง) และมีความแม่นยำสูงกว่า
สารบัญแฟ้มทือโกเปิดให้สามารถเข้าถึงได้ทางอินเทอร์เน็ต
วัลลภ โพทะยะ

วัลลภ โพทะยะ (1 เมษายน พ.ศ. 2485 – ) เป็นศิลปินเขียนภาพและอดีตนักกีฬายิงธนูชาวไทย ซึ่งมีส่วนร่วมในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่มอนทรีออล ที่ประเทศแคนาดา และได้อันดับที่ 35 ของการแข่งขันยิงธนู รวมทั้งเป็นผู้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากการแข่งขันซีเกมส์ 1977 ที่ประเทศมาเลเซีย
วัลลภ โพทะยะ ยังเป็นกรรมการผู้จัดการของบริษัทเลมอนทรีจำกัด ตลอดจนเคยเป็นครูสอนศิลปะ ที่โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย ผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ วัลลภ โพทะยะ คือการออกแบบตราสัญลักษณ์การแข่งขันฟุตบอลจตุรมิตรสามัคคี ซึ่งยังคงใช้อยู่จนถึงปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Lemon Tree Co.,Ltd. - Bangkok Thailand Company Profiles เก็บถาวร 2011-11-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
กีฬาและสถิติ - Welcome to Olympic Committee Of Thailand เก็บถาวร 2012-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ไทย)
ศาลเจ้าโชเซ็ง

ศาลเจ้าในกรุงโซล เกาหลีใน ค.ศ. 1925–1945 ในสมัยการปกครองของญี่ปุ่น
| ศาลเจ้าโชเซ็ง |
| --- | --- |
บันไดทางเข้าศาลเจ้าจากโปสการ์ด (ป. คริสต์ทศวรรษ 1930)
ศาสนา
ศาสนา: ชินโต
เทพ: คูนิตามะโอกามิ  อามาเตราซุโอกามิ
ที่ตั้ง
พิกัดภูมิศาสตร์: 37°33′13″N 126°58′58″E﻿ / ﻿37.55361°N 126.98278°E﻿ / 37.55361; 126.98278
 ที่ตั้งในอดีตเทียบกับโซลสมัยใหม่  
ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 조선신궁
ฮันจา: 朝鮮神宮
อาร์อาร์: Joseon Singung 
เอ็มอาร์: Chosŏn Singung 
 
 อภิธานศัพท์ชินโต
ศาลเจ้าโชเซ็ง (ญี่ปุ่น: 朝鮮神宮; โรมาจิ: Chōsen Jingū; เกาหลี: 조선신궁; ฮันจา: 朝鮮神宮) เป็นศาลเจ้าชินโตที่สำคัญที่สุดในประเทศเกาหลีตั้งแต่ ค.ศ. 1925 ถึง 1945 ในสมัยการปกครองของญี่ปุ่น
อิโจ ชูตะ สถาปนิกและนักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมชื่อดังที่มีส่วนในการสร้างศาลเจ้าเมจิ ก็มีส่วนในการวางแผนสร้างศาลเจ้านี้ด้วย
ที่ตั้งของอดีตศาลเจ้าปัจจุบันกลายเป็นส่วนหนึ่งของสวนนัมซาน
เบื้องหลัง

หลังญี่ปุ่นผนวกเกาหลีใน ค.ศ. 1910 รัฐบาลญี่ปุ่นได้ดำเนินการตามนโยบายกระบวนการกลายเป็นญี่ปุ่น (Japanization) ซึ่งรวมไปถึงการสักการะที่ศาลเจ้าชินโต เช่นเดียวกันกับการแสดงออกทางการเมืองต่อความรักประเทศชาติเป็นข้อปฏิบัติทางศาสนา ตั้งแต่ ค.ศ. 1925 นักเรียนในโรงเรียนจะต้องเข้าไปในศาลเจ้าชินโต และใน ค.ศ. 1935 มีการบังคับให้นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยและข้าราชการจะต้องเข้าร่วมพิธีศาสนาชินโต จนถึง ค.ศ. 1945 มีศาลเจ้าในเกาหลีที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับรัฐชินโต (State Shinto) รวม 1,140 แห่ง
โองาซาวาระ โชโซะ [ja] เป็นผู้สนับสนุนให้พยายามใช้แนวคิดโอกูนิตามะ [simple; ja] เพื่อผสานความเชื่อศาสนาญี่ปุ่นและเกาหลี บางคนระบุพระเจ้าทันกุนเข้ากับซูซาโนโอะ-โนะ-มิโกโตะ รัฐบาลไม่ต้องการแสดงจุดยืนในเรื่องการบรรจุโอกูนิตามะทั่วไปไว้ที่โชเซ็งจิงงู เพื่อให้ผู้ศรัทธาสามารถตีความในแบบของตนเอง โองาซาวาระ โชโซะ [ja] เป็นผู้สนับสนุนจุดยืนนี้อย่างหนักแน่น และการสนับสนุนของเขาเกี่ยวข้องกับการสถาปนาโอกูนิตามะทั้งที่โชเซ็นจิงงุและศาลเจ้าเคโจ [simple; ko; ja]
อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ของรัฐที่โชเซ็งจิงงูไม่อนุญาตให้โอกูนิตามะตรงนั้นมีชื่อเรียกว่า "โชเซ็นโอกูนิตามะ" และความเชื่อท้องถิ่นพระเจ้าทันกุนถูกปราบปรามลงเพื่อหันไปบูชาอามาเตราซุในศาลเจ้าแทน