stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สารต้านอนุมูลอิสระ
ประวัติ

ตั้งแต่การวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตจากท้องทะเลสู่พืชบก มีการผลิตสารจำพวกต้านอนุมูลอิสระจำพวกแรกอาทิ กรดแอสคอร์บิก (วิตามินซี) โพลีฟีนอล ฟลาโวนอยด์ และโทโคฟีรอล ภายหลังพืชได้มีวิวัฒนาการเป็นพืชชั้นสูง ในช่วง 50 - 200 ล้านปีก่อนโดยเฉพาะช่วงยุคจูแรสซิก การผลิตเม็ดสีอันเป็นสารต้านอนุมูลอิสระเกิดขึ้นมากในช่วงปลายยุคจูแรสซิก โดยเป็นสารเคมีฤทธิต่อต้านจำพวกรีแอ็กทีฟออกซิเจนอันเป็นผลเนื่องมาจากการสังเคราะห์ด้วยแสง คำว่าสารต้านอนุมูลอิสระ (antioxidant) เดิมใช้เพื่ออ้างถึงสารเคมีที่ป้องกันการใช้ออกซิเจนในปฏิกิริยา ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และในช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีการศึกษาเพิ่มเติมอย่างกว้างขวางในประเด็นการใช้สารต้านอนุมูลอิสระในกระบวนการสำคัญของอุตสาหกรรม อาทิ การป้องกันการสึกกร่อนของโลหะ กระบวนการวัลคาไนเซชันของยาง และกระบวนการเกิดสารประกอบพอลิเมอร์ของเชื้อเพลิงในสิ่งเปรอะเปื้อนของเครื่องยนต์สันดาปภายใน
การวิจัยในระยะแรกของบทบาทสารต้านอนุมูลอิสระในทางชีววิทยามุ่งประเด็นเกี่ยวกับการป้องกันการเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชันของไขมันไม่อิ่มตัวซึ่งเป็นสาเหตุของการเกิดกลิ่นเหม็นหืน ฤทธิ์สารต้านอนุมูลอิสระสามารถวัดอย่างง่ายโดยนำไขมันใส่ในภาชนะปิดที่มีออกซิเจนและวัดปริมาณออกซิเจนที่ถูกใช้ไปในปฏิกิริยา อย่างไรก็ดีวิธีการดังกล่าวก็ทำให้สามารถระบุได้ว่า วิตามินเอ, ซี และอี ว่าเป็นสารต้านอนุมูลอิสระที่มีความเกี่ยวข้องเชื่อมโยงนำไปสู่การตระหนักถึงความสำคัญของสารต้านอนุมูลอิสระในสิ่งมีชีวิต
ความเป็นไปได้ของกลไกการเกิดปฏิกิริยาของสารต้านอนุมูลอิสระค้นพบครั้งแรกเมื่อได้รับการยอมรับว่าสารที่มีฤทธิ์ป้องกันการเกิดออกซิเดชันมีโอกาสที่จะเป็นหนึ่งที่เป็นตัวออกซิไดซ์อย่างง่ายได้ การวิจัยว่าวิตามินอีสามารถป้องกันการเกิดกระบวนการเพอรอกซิเดชันของไขมันนำไปสู่การพิสูจน์เอกลักษณ์ของสารต้านอนุมูลอิสระเป็นสารที่ป้องกันโดยลดการเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชัน อาทิการกำจัดรีแอกทีฟออกซิเจนก่อนที่จะสามารถทำลายเซลล์ได้
รายชื่อสมาชิกมอร์นิงมูซูเมะ

บทความหลัก: มอร์นิงมูซูเมะ
แผนผังการเปลี่ยนแปลงของสมาชิกและผลงานของมอร์นิงมูซูเมะ
รายชื่อสมาชิกมอร์นิงมูซูเมะ กลุ่มไอดอลหญิงมอร์นิงมูซูเมะ มีจำนวนสมาชิกรวมทั้งหมด 47 คน (1997-ปัจจุบัน) โดยแบ่งออกเป็นสมาชิกที่สำเร็จการศึกษาแล้ว 33 คนสมาชิกที่ลาออก 2 คน และรวมรุ่นทั้งหมด 17 รุ่น สมาชิกปัจจุบันในมอร์นิงมูซูเมะมีทั้งหมด 12 คน ประกอบด้วยรุ่นที่ 9, 11, 12, 13, 15, 16 และ 17
ซึ่งสมาชิกในกลุ่มจะหมุนเวียนทั้งเข้าและออก (สำเร็จการศึกษา) อยู่เป็นประจำ โดยจะมีการจัดแบ่งตัวสมาชิกออกเป็นรุ่นๆ ไป ซึ่งแต่ละครั้งที่รับสมาชิกใหม่เข้ามา ก็จะนับสมาชิกที่เข้ามาใหม่นั้นเป็นอีกรุ่นหนึ่งทันที
สมาชิกปัจจุบัน

| ชื่อ | ชื่อเล่น | วันเกิด | อายุ | ภูมิลำเนา | เข้าร่วมกลุ่ม | รุ่น | สีประจำตัว* | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เอรินะ อิกูตะ (生田衣梨奈) | เอริปง (えりぽん) | 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1997(1997-07-07) | 27 | จังหวัดฟูกูโอกะ | 2 มกราคม ค.ศ. 2011 (2011-01-02) | 9 | เขียวเหลือง | หัวหน้า (2023 - ปัจจุบัน) รองหัวหน้า (2014 - 2023) |
| ซากูระ โอดะ (小田さくら) | ซากูระ (さくら) | 12 มีนาคม ค.ศ. 1999(1999-03-12) | 25 | จังหวัดคานางาวะ | 14 กันยายน ค.ศ. 2012 (2012-09-14) | 11 | ลาเวนเดอร์ | รองหัวหน้า (2023 - ปัจจุบัน) อดีตสมาชิกฝึกหัดเฮลโล! โปรเค็งชูเซย์ |
| มิกิ โนนากะ (野中美希) | เชล (チェル) | 7 ตุลาคม ค.ศ. 1999(1999-10-07) | 25 | จังหวัดชิซูโอกะ | 30 กันยายน ค.ศ. 2014 (2014-09-30) | 12 | ม่วง |  |
| มาเรีย มากิโนะ (牧野真莉愛) | มาเรีย (まりあ) | 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001(2001-02-02) | 23 | จังหวัดไอจิ | 30 กันยายน ค.ศ. 2014 (2014-09-30) | 12 | ชมพู | อดีตสมาชิกฝึกหัดเฮลโล! โปรเค็งชูเซย์ |
| อากาเนะ ฮากะ (羽賀朱音) | อากาเนะจิน (あかねちん) | 7 มีนาคม ค.ศ. 2002(2002-03-07) | 22 | จังหวัดนางาโนะ | 30 กันยายน ค.ศ. 2014 (2014-09-30) | 12 | ส้ม | อดีตสมาชิกฝึกหัดเฮลโล! โปรเค็งชูเซย์ |
| เรนะ โยโกยามะ (横山玲奈) | โยโกะยัน (よこやん) | 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001(2001-02-22) | 23 | จังหวัดไซตามะ | 12 ธันวาคม ค.ศ. 2016 (2016-12-12) | 13 | เหลืองทอง | อดีตสมาชิกฝึกหัดเฮลโล! โปรเค็งชูเซย์ |
| ริโอะ คิตางาวะ (北川莉央) | คิตาริโอะ (きたりお) | 16 มีนาคม ค.ศ. 2004(2004-03-16) | 20 | กรุงโตเกียว | 22 มิถุนายน ค.ศ. 2019 (2019-06-22) | 15 | น้ำทะเล |  |
| โฮมาเระ โอกามูระ (岡村ほまれ) | โฮมาตัง (ほまたん) | 9 พฤษภาคม ค.ศ. 2005(2005-05-09) | 19 | กรุงโตเกียว | 22 มิถุนายน ค.ศ. 2019 (2019-06-22) | 15 | เดซี่ | อดีตนางแบบเด็ก |
| เม ยามาซากิ (山﨑愛生) | เมจัง (めいちゃん) | 28 มิถุนายน ค.ศ. 2005(2005-06-28) | 19 | จังหวัดฮกไกโด | 22 มิถุนายน ค.ศ. 2019 (2019-06-22) | 15 | เขียวอ่อน | อดีตสมาชิกฝึกหัดเฮลโล! โปรเค็งชูเซย์ ฮกไกโด |
| ริโอะ ซากูไร (櫻井梨央) | ไรรี (らいりぃ) | 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2005(2005-11-11) | 19 | กรุงโตเกียว | 29 มิถุนายน ค.ศ. 2022 (2022-06-29) | 16 | ชานม |  |
| ฮารูกะ อิโนอูเอะ (井上春華) | ฮารุซัง (はるさん) | 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2006(2006-05-06) | 18 | จังหวัดเกียวโต | 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 (2023-05-23) | 17 | เขียวมิ้นต์ |  |
| อาโกะ ยูมิเกตะ (弓桁朱琴) | เก็ตตา (げったー) | 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2008(2008-07-08) | 16 | จังหวัดชิซูโอกะ | 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 (2023-05-23) | 17 | แดง |  |

*สีของสมาชิกอาจมีการเปลี่ยนแปลงได้
ตำแหน่งหัวหน้าและรองหัวหน้า > หัวหน้า

| หัวหน้า | การดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- |
ยูโกะ นากาซาวะ: 7 กันยายน พ.ศ. 2540 – 15 เมษายน พ.ศ. 2544
คาโอริ อีดะ: 16 เมษายน พ.ศ. 2544 – 30 มกราคม พ.ศ. 2548
มาริ ยางูจิ: 31 มกราคม – 14 เมษายน พ.ศ. 2548
ฮิโตมิ โยชิซาวะ: 15 เมษายน พ.ศ. 2548 – 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2550
มิกิ ฟูจิโมโตะ: 7 พฤษภาคม – 1 มิถุนายน พ.ศ. 2550
ไอ ทากาฮาชิ: 2 มิถุนายน พ.ศ. 2550 – 30 กันยายน พ.ศ. 2554
ริซะ นีงากิ: 1 ตุลาคม พ.ศ. 2554 – 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
ซายูมิ มิจิชิเงะ: 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 – 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
มิซูกิ ฟูกูมูระ: 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 – 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566
เอรินะ อิกูตะ: 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 – ปัจจุบัน
ตำแหน่งหัวหน้าและรองหัวหน้า > รองหัวหน้า

| รองหัวหน้า | การดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- |
เค ยาซูดะ: 16 เมษายน พ.ศ. 2544 – 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2546
มาริ ยางูจิ: 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 – 30 มกราคม พ.ศ. 2548
ฮิโตมิ โยชิซาวะ: 31 มกราคม – 14 เมษายน พ.ศ. 2548
มิกิ ฟูจิโมโตะ: 15 เมษายน 2548 – 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2550
ไอ ทากาฮาชิ: 7 พฤษภาคม – 1 มิถุนายน พ.ศ. 2550
ริซะ นีงากิ: 2 มิถุนายน พ.ศ. 2550 – 30 กันยายน พ.ศ. 2554
มิซูกิ ฟูกูมูระ: 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 – 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
ฮารูนะ อีกูโบะ: 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 – 16 ธันวาคม พ.ศ. 2561
เอรินะ อิกูตะ: 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 – 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566
อายูมิ อิชิดะ: 31 ธันวาคม พ.ศ. 2561 – 6 ธันวาคม พ.ศ. 2567
ซากูระ โอดะ: 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 – ปัจจุบัน
ตำแหน่งรองหัวหน้าในช่วงวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ถึง 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ไม่มีสมาชิกผู้ใดได้ดำรงตำแหน่งนี้ จนกระทั่ง "เรนะ ทานากะ" ได้สำเร็จการศึกษาและผู้ที่ดำรงตำแหน่งรองหัวหน้า 2 คน นั่นคือ "มิซูกิ ฟูกูมูระ" และ "ฮารูนะ อีกูโบะ"
สีประจำตัวสมาชิก

สมาชิกของมอร์นิงมูซูเมะแต่ละคนนั้นมีสีเป็นของตัวเอง สำหรับเครื่องแต่งกายและสินค้าเพื่อแยกความแตกต่างระหว่างสมาชิกแต่ละคน เมื่อเวลาผ่านไป เมื่อสมาชิกคนใดคนหนึ่งออกจากมอร์นิงมูซูเมะ สมาชิกปัจจุบันหรือสมาชิกใหม่จะได้มีโอกาสเปลี่ยนสีปัจจุบันให้เป็นสีอื่น ไม่มีสมาชิกใดที่มีสีเหมือนกันทุกคน แต่บางคนอาจมีสีที่ดูค่อนข้างคล้ายกับของสมาชิกคนอื่น
โดยสีประจำตัวสมาชิกของมอร์นิงมูซูเมะได้เริ่มใช้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 จนถึงปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

มอร์นิงมูซูเมะ
| ด ค กมอร์นิงมูซูเมะ |
| --- | --- |
 เอรินะ อิกูตะ  อายูมิ อิชิดะ  ซากูระ โอดะ  มิกิ โนนากะ  มาเรีย มากิโนะ  อากาเนะ ฮากะ  เรนะ โยโกยามะ  ริโอ คิตางาวะ  โฮมาเระ โอกามูระ  เมอิ ยามาซากิ  ริโอ ซากูราอิ  ฮารูกะ อิโนอูเอะ  อาโกะ ยูมิเงตะ 
อดีตสมาชิก:  อาซูกะ ฟูกูดะ  อายะ อิชิงูโระ  ซายากะ อิจิอิ  ยูโกะ นากาซาวะ  มากิ โกโต  เค ยาซูดะ  นัตสึมิ อาเบะ  โนโซมิ สึจิ  ไอ คาโงะ  คาโอริ อีดะ  มาริ ยางูจิ  ริกะ อิชิกาวะ  อาซามิ คนโนะ  มาโกโตะ โองาวะ  ฮิโตมิ โยชิซาวะ  มิกิ ฟูจิโมโตะ  โคฮารุ คูซูมิ  เอริ คาเม  หลี่ ฉุน  เฉียน หลิน  ไอ ทากาฮาชิ  ริซะ นีงากิ  ไอกะ มิตสึอิ  เรนะ ทานากะ  ซายูมิ มิจิชิเงะ  ริโฮะ ซายาชิ  คานง ซูซูกิ  ฮารูกะ คูโด  ฮารูนะ โองาตะ  ฮารูนะ อีกูโบะ  มาซากิ ซาโต  ชิซากิ โมริโตะ  คาเอเดะ คากะ  มิซูกิ ฟูกูมูระ 
สตูดิโออัลบั้ม:  เฟิสต์ไทม์  เซคเคินด์มอร์นิง  เทิร์ด -เลิฟพาราไดซ์-  4th Ikimasshoi!  No. 5  Ai no Dai 6 Kan  Rainbow 7  7.5 Fuyu Fuyu Morning Musume Mini!  Sexy 8 Beat  Platinum 9 Disc  10 My Me  Fantasy! Jūichi  12, Smart  13 Colorful Character  14 Shō: The Message  15 Thank You, Too  ฮาทาชิ โนะ มอร์นิงมูซูเมะ  16th: That's J-pop 
อัลบั้มคัฟเวอร์:  Cover You 
รวบรวม:  เบสท์! มอร์นิงมูซูเมะ 1  เบสท์! มอร์นิงมูซูเมะ 2  Early Single Box  Morning Musume All Singles Complete: 10th Anniversary  Morning Musume Zen Single Coupling Collection  เดอะ เบสท์! ~อัปเดต มอร์นิงมูซูเมะ~  Morning Musume '14 Coupling Collection 2  Best! Morning Musume 20th Anniversary  Morning Musume Best Selection ~The 25 Shuunen~ 
กลุ่มย่อย:  ทัมโปโปะ  เพททีโมนิ  มินิโมนิ  มอร์นิงมูซูเมะซากูรางูมิ  มอร์นิงมูซูเมะโอโตเมงูมิ  มอร์นิงมุซุเมะ ทันโจ 10 เน็งคิเน็นไต 
 ผลงานการแสดง  ผลงานเพลง  ซิงเกิล  สมาชิก
ฮัดสัน

| --- | --- |

อุตสาหกรรม: ยานยนต์
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1909
เลิกกิจการ: ค.ศ. 1954
สาเหตุ: รวมกิจการ
ถัดไป: อเมริกันมอเตอร์สคอร์ปอเรชั่น
สำนักงานใหญ่: เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน สหรัฐอเมริกา
บุคลากรหลัก: โจเซฟ แอล. ฮัดสัน รอย ดี. เชปิน
ผลิตภัณฑ์: รถยนต์
รถฮัดสัน รุ่นปี ค.ศ. 1951
ฮัดสัน มอเตอร์ คาร์ คอมพานี (อังกฤษ: Hudson Motor Car Company) เป็นผู้ผลิตรถยนต์ฮัดสันและอีกหลายยี่ห้อในเมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน จากปี ค.ศ. 1909 ถึง ค.ศ. 1954 โดยในปี ค.ศ. 1954 ฮัดสันได้เข้ารวมกิจการกับแนช-เคลวิเนเตอร์ คอร์ปอเรชั่น กลายเป็นอเมริกันมอเตอร์ส ส่วนชื่อฮัดสันนั้นถูกใช้บนรถจนถึงรุ่นปี ค.ศ. 1957
ฮัดสันถูกก่อตั้งเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1909 โดยนักธุรกิจจากดีทรอยต์แปดคน ส่วนชื่อฮัดสันนั้นมาจากโจเซฟ แอล. ฮัดสัน เจ้าของห้างสรรพสินค้าฮัดสันผู้มอบทุนเพื่อสร้างรถยนต์ที่ราคาต่ำกว่า 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 26,248 ดอลลาร์สหรัฐเมื่อเทียบกับเงินปัจจุบัน) หนึ่งในผู้จัดการของบริษัทคือรอย ดี. เชปิน ซึ่งเคยทำงานร่วมกับแรนซัม อี. โอลด์สมาก่อน รถฮัดสัน "ทเวนตี" เป็นหนึ่งในรถราคาประหยัดคันแรก ๆ ของสหรัฐอเมริกา และประสบผลสำเร็จอย่างสูง จนต้องสร้างโรงงานผลิตเพิ่มอีกแห่ง
ในปี ค.ศ. 1919 ฮัดสันได้เริ่มการผลิตรถยนต์เอสเซกซ์ (Essex) ซึ่งเป็นรถราคาประหยัดที่ออกแบบมาเพื่อแข่งขันกับเชฟโรเลตและฟอร์ด โดยที่ฮัดสันจะเป็นรถที่หรูหราและมีราคาแพงกว่า รถเอสเซกซ์เป็นที่นิยมอย่างมาก ในฐานะรถยนต์ที่ครอบครัวทั่วไปสามารถซื้อได้ ในปี ค.ศ. 1932 ฮัดสันสิ้นสุดการผลิตรถเอสเซกซ์ และเปลี่ยนชื่อรถราคาประหยัดเป็นเทอร์ราเพลน (Terraplane) ซึ่งใช้จนไปถึงปี ค.ศ. 1938 โดยถูกเปลี่ยนชื่อกลายเป็นฮัดสัน 112 แทน
ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1942 - 1945 ฮัดสันยุติการผลิตรถยนต์ชั่วคราวเพื่อผลิตอาวุธยุทโธปกรณ์สำหรับใช้ในการสู้รบในสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งรวมไปถึงชิ้นส่วนเครื่องบิน เครื่องยนต์เรือและปืนต่อสู้อากาศยาน เครื่องยนต์ "อินเวเดอร์" ของฮัดสันถูกใช้ในเครื่องบินหลายลำที่ใช้ในการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดี
ยุคหลังสงครามเป็นช่วงเวลาที่สามยักษ์ใหญ่ (จีเอ็ม ฟอร์ดและไครสเลอร์) แห่งอุตสาหกรรมยานยนต์ในสหรัฐอเมริกากำลังแข่งขันกันอย่างดุเดือด ทำให้ผู้ผลิตรถยนต์อิสระเริ่มอยู่ยากขึ้นเรื่อย ๆ ผู้ผลิตรายย่อยจึงจำเป็นต้องรวมกลุ่มทางธุรกิจเพื่อการอยู่รอด ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1954 ฮัดสันได้รวมกิจการกับแนช-เคลวิเนเตอร์กลายเป็นอเมริกันมอเตอร์ส แต่เนื่องจากยอดขายที่ไม่ค่อยดี ทำให้อเมริกันมอเตอร์สตัดสินใจเลิกใช้ทั้งชื่อฮัดสันและแนชในปี ค.ศ. 1957 รถฮัดสันคันสุดท้ายเลื่อนออกจากสายพานการผลิตที่เมืองเคโนชา รัฐวิสคอนซินเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1957
โรคไซโคลไทเมีย

| โรคไซโคลไทเมีย (Cyclothymia) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Cyclothymic disorder

กราฟทำให้ง่ายที่แสดงอารมณ์ของคนไข้โรคไซโคลไทเมียเทียบกับโรคอารมณ์สองขั้วและโรคซึมเศร้า เส้นเขียวแสดงอารมณ์ของคนทั่วไป เส้นน้ำเงินของคนไข้โรคซึมเศร้าขั้วเดียว เส้นม่วงอ่อนของโรคอารมณ์สองขั้วประเภท 1 เส้นม่วงกลางของโรคอารมณ์สองขั้วประเภท 2 และเส้นม่วงเข้มของโรคไซโคลไทเมีย แกนนอนแสดงระยะเวลาที่เกิดอารมณ์ แกนตั้งแสดงอารมณ์ บนสุดสีแดงเข้มเป็นอาการฟุ้งพล่านบริบูรณ์ ต่อจากบนสุดสีแดงอ่อนเป็นอาการเกือบฟุ้งพล่าน ล่างสุดสีเขียวเป็นอาการซึมเศร้า คราวเกิดอาการของโรคนี้ไม่สามารถจัดเป็นคราวซึมเศร้า คราวฟุ้งพล่าน และคราวเกือบฟุ้งพล่านที่เกิดในโรค 3 อย่างอื่น ๆ ได้ เช่น เกิดอารมณ์ซึมเศร้าไม่ถึง 2 อาทิตย์ เกิดอาการเกือบฟุ้งพล่านไม่ถึง 4 วันเป็นต้น
สาขาวิชา: จิตเวช จิตวิทยาคลินิก
อาการ: ระยะที่มีอารมณ์ซึมเศร้าและอารมณ์ครึ้ม
ภาวะแทรกซ้อน: ฆ่าตัวตาย ทำร้ายตัวเอง
สาเหตุ: ไม่ชัดเจน
ปัจจัยเสี่ยง: ประวัติในครอบครัว
โรคอื่นที่คล้ายกัน: โรคอารมณ์สองขั้ว ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง โรคใช้สารเสพติด (SUD)
การรักษา: จิตบำบัด ยา
ความชุก: 0.4-1% ตลอดชีวิต
โรคไซโคลไทเมีย
(cyclothymia, cyclothymic disorder) หรือแปลตรง ๆ ว่า โรคอารมณ์หมุนเวียน เป็นความผิดปกติทางจิตใจอย่างหนึ่งที่มีระยะอาการซึมเศร้าและระยะอาการฟุ้งพล่านน้อย ๆ (hypomania) เป็นจำนวนมาก
แต่อาการไม่ผ่านเกณฑ์เป็นคราวซึมเศร้า (major depressive episode) หรือคราวเกือบฟุ้งพล่าน (hypomanic episode) แบบเต็มตัว
อาการต้องมีนานกว่า 2 ปีในผู้ใหญ่และ 1 ปีในเด็กและวัยรุ่น
เหตุของโรคไม่ชัดเจน
ปัจจัยเสี่ยงรวมการมีประวัติสมาชิกในครอบครัวเป็นโรคอารมณ์สองขั้ว
โรคนี้ต่างกับโรคอารมณ์สองขั้วตรงที่ว่าคราวซึมเศร้า คราวฟุ้งพล่าน หรือคราวเกือบฟุ้งพล่านเต็ม ๆ ยังไม่เคยเกิด
โรคปกติรักษาด้วยการให้คำปรึกษาแนะนำกับคนไข้ (counselling) และยาปรับอารมณ์ให้เสถียร (mood stabilizer) เช่น ลิเทียม
ประเมินว่า คน 0.4-1% มีโรคนี้ช่วงหนึ่งในชีวิต
โรคปกติจะเริ่มในปลายวัยเด็กจนถึงต้นวัยผู้ใหญ่
หญิงและชายมีโรคเท่า ๆ กัน
อาการ

คนไข้ประสบกับทั้งระยะซึมเศร้าและระยะเกือบฟุ้งพล่าน (ซึ่งรุนแรงน้อยกว่าคราวเกือบฟุ้งพล่านแบบเต็ม ๆ)
อาการซึมเศร้าและฟุ้งพล่านในคนไข้จะคงยืนเป็นเวลาต่าง ๆ กันเพราะโรคจะไม่เสถียรและไวปฏิกิริยา
ระยะซึมเศร้าจะคล้ายกับที่พบในโรคซึมเศร้า มีอาการเป็นความคิดและความรู้สึกที่ไร้ชีวิตชีวา และไม่ต้องการเข้าสังคมหรือทำอะไร ๆ ที่ต้องคิด
คนไข้มักล้า นอนบ่อย และนอนนาน
แต่คนไข้คนอื่น ๆ ก็อาจนอนไม่หลับ
อาการอื่น ๆ ในด้านซึมเศร้าอาจรวมความไม่สนใจผู้อื่นหรือกิจกรรมต่าง ๆ ที่เคยสำคัญมาก
ความซึมเศร้ายังทำให้ตัดสินใจได้ยาก
อนึ่ง คนไข้มักบ่นและตำหนิ
ความคิดฆ่าตัวตายเป็นเรื่องสามัญแม้ในโรครูปแบบอ่อน ๆ
เมื่อซึมเศร้า คนไข้อาจบ่นเรื่องปัญหาทางกายอื่น ๆ รวมทั้งปวดหัว แน่นศีรษะและหน้าอก หัวรู้สึกโล่ง ๆ อ่อนล้า น้ำหนักลด และผมร่วง
ข้อแตกต่างระหว่างความซึมเศร้าธรรมดากับโรคนี้ก็คือ คนไข้โรคนี้มักมีอาการเกือบฟุ้งพล่านด้วย
คนไข้อาจเปลี่ยนจากภาวะซึมเศร้าเป็นภาวะฟุ้งพล่านไปเฉย ๆ 
ทั้งช่วงเวลาและความบ่อยของระยะทั้งสองเอาแน่เอานอนไม่ได้
ในภาวะเกือบฟุ้งพล่าน คนไข้จะคิดได้เร็วกว่า มักเข้าสังคมกว่า และคุยมากกว่า
อาจใช้จ่ายอย่างไม่ระมัดระวัง ทำอะไรไม่คิด ภูมิใจในตนเองมากขึ้น หยิ่งยโสมากขึ้น
แต่เมื่อเทียบกับภาวะฟุ้งพล่านปกติในโรคอารมณ์สองขั้วประเภทที่ 1 อาการในระยะฟุ้งพล่านของโรคนี้จะรุนแรงน้อยกว่า
อาการ > โรคที่เกิดร่วม (comorbidities)

โรคนี้เกิดร่วมกับโรคอื่น ๆ อย่างสามัญ
คนไข้โรคซึมเศร้า โรควิตกกังวล และโรคที่เกี่ยวข้องกันอื่น ๆ ประมาณ 30-50% ก็มีโรคนี้ด้วย
เมื่อคนไข้โรคนี้ไปหาแพทย์ มักจะเป็นเพราะอาการของโรคที่เป็นร่วม ไม่ใช่เพราะโรคนี้
ในเด็กและวัยรุ่น โรคเกิดร่วมซึ่งสามัญที่สุดคือโรควิตกกังวล ปัญหาการยับยั้งชั่งใจ โรคการกิน (eating disorder) และโรคซนสมาธิสั้น (ADHD)
ในผู้ใหญ่ โรคมักเกิดร่วมกับปัญหาการยับยั้งชั่งใจ
พฤติกรรมเที่ยวหาความสุขความตื่นเต้นมักจะเกิดในระยะฟุ้งพล่าน
บ่อยครั้งรวมการพนันและการมีเพศสัมพันธ์อย่างไม่ยับยั้งชั่งใจในชาย และการซื้อของและการกินไม่ยั้งในหญิง
โรคมักจะสัมพันธ์กับโรคซึมเศร้านอกแบบ (atypical depression)
งานศึกษาหนึ่งพบความสัมพันธ์ระหว่างความไวเรื่องในระหว่างบุคคล (interpersonal sensitivity) กับอารมณ์ที่ดีขึ้นเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่ดีหรือที่อาจดี (mood reactivity) และกับอารมณ์สลับกันอันเป็นอาการของโรค
ซึ่งล้วนก็เป็นอาการของโรคซึมเศร้านอกแบบ (ปัจจุบัน DSM-5 จัดเป็นโรคซึมเศร้าที่ระบุว่ามีลักษณะนอกแบบ คือ atypical features\)
โรคยังมักเกิดพร้อมกับความวิตกกังวลเหตุจากกัน (separation anxiety) เมื่อคนไข้วิตกกังวลเพราะจากกับผู้ดูแล กับเพื่อน หรือกับบุคคลที่รัก
ปัญหาอื่น ๆ ที่มักเกิดร่วมรวมทั้งความวิตกกังวลในการเข้าสังคม กลัวคนอื่นไม่ยอมรับ และมักไม่เป็นมิตรกับบุคคลที่ในอดีตทำให้เจ็บหรือไม่ยอมรับ
คนไข้โรคนี้มักหาเพื่อนในระยะฟุ้งพล่านและมักปลีกตัวในระยะซึมเศร้า
ซึ่งทั่วไปจะทำให้มีความสัมพันธ์แบบสั้น ๆ และอลวน
เหตุและพันธุกรรม

เหตุของโรคอารมณ์สองขั้วแบบต่าง ๆ รวมทั้งโรคนี้น่าจะต่าง ๆ กันระหว่างบุคคล และกลไกของโรคที่แน่นอนก็ยังไม่ชัดเจน
ยีนเชื่อว่ามีอิทธิพล 60-80% ต่อความเสี่ยงการเกิดโรคอารมณ์สองขั้วซึ่งแสดงว่ากรรมพันธุ์เป็นองค์ที่สำคัญ
ความสืบทอดได้ทางกรรมพันธุ์ของโรคสเปกตรัมอารมณ์สองขั้ว (bipolar spectrum disorder) ประเมินว่าอยู่ที่ 0.71
ญาติสายโลหิตที่ใกล้ชิด (พ่อแม่ลูก) ของคนไข้โรคนี้มีโรคซึมเศร้า โรคอารมณ์สองขั้วประเภทที่ 1 และประเภทที่ 2 บ่อยครั้งกว่าคนทั่วไป
สมาชิกในครอบครัวยังเสี่ยงมีโรคเกี่ยวกับยาเสพติด (substance-related disorders) สูงกว่า
พ่อแม่ลูกของคนไข้โรคอารมณ์สองขั้วประเภทที่ 1 มีโอกาสมีโรคนี้มากกว่าคนทั่วไป
การวินิจฉัย

คู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิตรุ่น 5 (DSM-5) จัดโรคนี้เป็นแบบย่อยของโรคอารมณ์สองขั้ว
เกณฑ์วินิจฉัยคือ
มีระยะที่มีอารมณ์ครึ้มและระยะที่มีอาการซึมเศร้าอย่างน้อยครึ่งหนึ่งในช่วงเวลา 2 ปีที่ผ่านมาสำหรับผู้ใหญ่และ 1 ปีสำหรับเด็กและวัยรุ่น
ระยะที่อารมณ์เสถียรคงยืนแค่สองเดือนเป็นอย่างมาก
อาการเป็นปัญหาในชีวิตในด้านหนึ่งหรือยิ่งกว่า
อาการไม่ผ่านเกณฑ์โรคอารมณ์สองขั้ว โรคซึมเศร้า และความผิดปกติทางจิตใจอื่น ๆ
อาการไม่มีเหตุจากการใช้ยาเสพติดหรือจากโรคหรืออาการอื่น ๆ
นักวิชาการบางพวกคิดว่า เกณฑ์วินิจฉัยโรคของ DSM-5 จำกัดเกินไป
จึงวินิจฉัยว่าเป็นโรคน้อยเกินไป
คนที่มีอาการบางอย่างของโรคอาจไม่ได้การรักษาเพราะไม่ผ่านเกณฑ์ของ DSM-5
อนึ่ง มันทำให้สนใจโรคซึมเศร้าและโรคสเปกตรัมอารมณ์สองขั้วอื่น ๆ มากขึ้นเพราะเมื่อไม่ผ่านเกณฑ์ของโรคนี้ ก็มักวินิจฉัยเป็นโรคซึมเศร้าหรือโรคอารมณ์สองขั้วแบบอื่น ๆ
การวินิจฉัยไม่ถูกต้องอาจทำให้คนไข้ได้การรักษาของโรคที่เกิดร่วมอื่นแทนที่จะรักษาโรคนี้ด้วย
คนไข้และแพทย์พยาบาลบ่อยครั้งไม่สำนึกว่าคนไข้มีโรคนี้เพราะมีอาการอ่อนมาก
อนึ่ง โรคยังระบุและจัดหมวดได้ยาก
โรคนี้บ่อยครั้งวินิจฉัยเป็นโรคอารมณ์สองขั้วแบบ "bipolar not otherwise specified" เพราะความไม่เห็นพ้องต้องกันหรือความเข้าใจผิดของแพทย์พยาบาล 
โรคมักสับสนกับความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง (BPD) เพราะมีอาการคล้าย ๆ กัน
โดยเฉพาะคนไข้ปลายวัยรุ่นและต้นวัยผู้ใหญ่
คนไข้โดยมากมักไปหาหมอเพราะอาการซึมเศร้า โดยไม่สำนึกว่าอาการเกือบฟุ้งพล่านก็ผิดปกติด้วย
อาการฟุ้งพล่านเบา ๆ มักตีความว่าเป็นบุคลิกภาพ หรือเป็นแค่อารมณ์ดี
อนึ่ง โรคนี้บ่อยครั้งปรากฏตั้งแต่วัยเด็กหรือวัยรุ่น ทำให้แยกแยะเป็นอาการของโรคหรือเป็นบุคลิกภาพได้ยาก
ยกตัวอย่างเช่น บุคคลอาจคิดว่าเป็นทุกข์เพราะอารมณ์แปรปรวนโดยไม่รู้ว่า นี่เป็นภาวะทางจิตเวชอย่างหนึ่ง
การรักษา

การบำบัดทางความคิดและพฤติกรรม (CBT) จัดว่า อาจมีผลดีสำหรับคนไข้โรคนี้
ยังสามารถใช้ยาเพิ่มนอกเหนือจากการบำบัดพฤติกรรม
แต่ก็ควรใช้ยาปรับอารมณ์ให้เสถียร (mood stabilizer) ก่อนยาแก้ซึมเศร้า และถ้าใช้ยาแก้ซึมเศร้า ก็ควรทำด้วยความระมัดระวัง
เพราะอาจชักนำให้เกิดภาวะเกือบฟุ้งพล่านหรืออารมณ์สลับอย่างรวดเร็ว
ประวัติ

ในปี 1883 จิตแพทย์ชาวเยอรมัน Karl Ludwig Kahlbaum ระบุโรคที่มีอาการเป็นอารมณ์หมุนเวียนซึ่งเกิดซ้ำ ๆ
โรคมีทั้งระยะซึมเศร้าและระยะฟุ้งพล่านโดยมีอาการอ่อนกว่าที่พบในโรคอารมณ์สองขั้ว
หมอและลูกศิษย์ซึ่งเป็นจิตแพทย์ชาวเยอรมันอีกท่านคือ Ewald Hecker ได้บัญญัติชื่อโรคว่า cyclothymia
หมอพัฒนาทฤษฎีโรคจากงานที่ทำกับคนไข้ผู้มีอาการดังกล่าว
หมอมีชื่อว่าเป็นนักสะกดจิตบำบัดและนักจิตบำบัดชั้นนำในสมัยนั้น
มีความคิดก้าวหน้าในเรื่องสุขภาพจิต โดยเชื่อว่า ความเจ็บป่วยทางจิตใจไม่ควรเป็นมลทินทางสังคมและควรปฏิบัติกับคนไข้ผู้มีปัญหาทางจิตใจอย่างเมตตากรุณา
หมอเป็นคนแรกที่เขาใจว่า คนไข้โรคนี้ปกติไม่ไปหาแพทย์เพราะโรคมีอาการอ่อน
โรคมองได้หลายรูปแบบรวมทั้งเป็นรูปแบบย่อยของโรคอารมณ์สองขั้ว เป็นพื้นอารมณ์แต่กำเนิด (temperament) เป็นลักษณะทางบุคลิกภาพ (personality trait) และเป็นความผิดปกติทางบุคลิกภาพ
มีการเสนอด้วยว่าควรจัดเป็นความผิดปกติของพัฒนาการทางประสาท (neurodevelopmental disorder)
ตาม DSM-5 ลักษณะสองอย่างของโรคนี้ก็คือการมีระยะซึมเศร้าและระยะเกือบฟุ้งพล่าน
และยังจัดเป็นรูปแบบย่อยของโรคอารมณ์สองขั้ว แต่นักวิชาการบางส่วนก็ไม่เห็นด้วยและอ้างว่า มันควรจัดโดยหลักเป็นอารมณ์เกินส่วน (exaggeration of mood) และเป็นอารมณ์ไม่เสถียร (emotional instability)
ในอดีต โรคเคยระบุว่ามีอาการอื่น ๆ เช่น อารมณ์ที่ดีขึ้นเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่ดีหรืออาจดี (mood reactivity) ความไม่ยับยั้งชั่งใจ (impulsivity) และความวิตกกังวล
วิทยาการระบาด

โรคนี้ซึ่งเรียกใน DSM-5 ว่าเป็น cyclothymic disorder มักจะวินิจฉัยน้อยเกินเพราะอาการไม่รุนแรง
อัตราการเกิดโรคยังไม่ได้ศึกษาอย่างละเอียด
งานศึกษาบางงานประเมินว่า คนประมาณ 5-8% จะเกิดโรคในช่วงชีวิตเทียบกับงานศึกษาอื่น ๆ ที่ระบุอัตราระหว่าง 0.4-2.5%
ชายเป็นเท่ากับหญิง
แต่หญิงมีโอกาสได้การรักษามากกว่า
คนไข้ที่มีอาการซึมเศร้าในแผนกผู้ป่วยนอกของสถานพยาบาลทางจิตเวช 50% ได้วินิจฉัยว่าเป็นโรคนี้
รากศัพท์

คำว่า cyclothymia มาจากคำภาษากรีกว่า κυκλοθυμία 
(จากคำว่า κῦκλος คือ kyklos แปลว่า หมุนรอบ/วน
และจากคำว่า θυμός คือ thymos แปลว่า อารมณ์)
ดังนั้น จึงหมายความว่า "หมุนเวียนหรือหมุนรอบอารมณ์ต่าง ๆ"
งานวิจัย

ประเด็นว่าแบบย่อย ๆ ของโรคอารมณ์สองขั้วเช่นโรคนี้ เป็นโรคต่างหาก ๆ หรือเป็นสเปกตรัมของโรคอารมณ์สองขั้ว ยังเป็นเรื่องที่ยังถกเถียงกันอยู่ในหมู่นักวิชาการ
โรคนี้มักไม่กล่าวถึงในงานวิจัยและไม่ค่อยวินิจฉัย จึงทำให้แพทย์พยาบาลไม่ค่อยเข้าใจโรคนี้
การไม่กล่าวถึงในสถานการณ์ทั้งสองเช่นนี้แสดงว่า คงจะวินิจฉัยโรคเป็นความผิดปกติทางอารมณ์อีกอย่างหนึ่ง หรือเป็นโรคทางจิตเวชที่ไม่เกี่ยวกับอารมณ์ (non-affective psychiatric disorder) หรือไม่ก็ไม่ได้รับความสนใจทั้งทางวิทยาศาสตร์และการตรวจรักษา
ซึ่งอาจเป็นเพราะเกณฑ์วินิจฉัยไม่ชัดเจน หรือเพราะลักษณะของโรคยังเป็นเรื่องไม่ลงตัว
อนึ่ง เกณฑ์วินิจฉัยปัจจุบันเน้นความคงยืนของอาการ จึงแสดงว่ามันเป็นลักษณะที่คงยืน ไม่ใช่ภาวะทางจิตใจ และดังนั้น จึงอ้างว่า ควรวินิจฉัยเป็นความผิดปกติทางบุคลิกภาพแทน
เนื่องจากอาการมักจะคาบเกี่ยวกับความผิดปกติทางอารมณ์ ความสมเหตุสมผลและความแตกต่างระหว่างหมวดวินิจฉัยสองอย่างนี้จึงยังเป็นเรื่องถกเถียง
ท้ายสุด เพราะโรคมักเกิดร่วมกับความผิดปกติทางจิตใจอื่น ๆ จึงทำให้วินิจฉัยได้ยาก
ปัญหาเหล่านี้จึงทำให้นักวิชาการและแพทย์ผู้รักษาไม่เห็นพ้องกันในเรื่องนิยามของโรคและความสัมพันธ์ของมันกับความผิดปกติทางจิตใจอื่น ๆ 
ความไม่เห็นพ้องในเรื่องนิยามเชิงปฏิบัติการ (operational definition) และอาการแสดง จะปรากฏเด่นเป็นพิเศษในเด็กและวัยรุ่น เพราะเกณฑ์วินิจฉัยยังไม่ได้ปรับใช้กับระดับพัฒนาการของเด็ก ๆ อย่างเพียงพอ
ดูเพิ่ม

โรคสเปกตรัมอารมณ์สองขั้ว
ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง
ภาวะอารมณ์ซึมเศร้า
เชิงอรรถและอ้างอิง > อ้างอิงอื่น ๆ

American Psychiatric Association (2013), "Cyclothymic Disorder", Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (5th ed.), Arlington: American Psychiatric Publishing, pp. 139–141, ISBN 978-0890425558
Sadock, Benjamin; Sadock, Virginia; Ruiz, Pedro, บ.ก. (2017). "13. Mood Disorders". Kaplan and Sadock's Comprehensive Textbook of Psychiatry (10th ed.). New York: Wolters Kluwer.
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: F34.0 MeSH: D003527
ตะโขงอินเดีย

| ตะโขงอินเดีย ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 5–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   สมัยไพลโอซีน–ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ตะโขงอินเดียตัวผู้

ตะโขงอินเดียตัวเมียและลูก
สถานะการอนุรักษ์
 เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไม่ได้จัดลำดับ:: Archosauria
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Crocodilia
วงศ์:: Gavialidae
สกุล:: Gavialis Oppel, 1811
สปีชีส์:: G.  gangeticus
ชื่อทวินาม
Gavialis gangeticus (Gmelin, 1789)


ชื่อพ้อง
 Lacerta gangetica Gmelin, 1789  Crocodilus gavial Bonnaterre, 1789  Crocodilus longirostris Schneider, 1801  Crocodilus arctirostris Daudin, 1802  Crocodilus gangeticus and C. tenuirostris Cuvier, 1807  Rhamphostoma Wagler, 1830
ตะโขงอินเดีย หรือ กาเรียล (อังกฤษ: gharial, Indian gavial, gavial; ฮินดี: घऱियाल; มราฐี: सुसर) เป็นสมาชิกเพียงไม่กี่ชนิดที่เหลืออยู่ของวงศ์ตะโขง (Gavialidae) ซึ่งเป็นกลุ่มของจระเข้ที่มีปากแหลมเรียวยาว ตะโขงอินเดียได้รับการจัดเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกคุกคามอยู่ในขั้นวิกฤตโดย IUCN
ตะโขงอินเดียนับเป็นจระเข้หนึ่งในสามชนิดที่พบในประเทศอินเดีย ส่วนชนิดอื่นก็มีจระเข้อินเดีย (Crocodylus palustris) และจระเข้น้ำเค็ม (C. porosus) เป็นหนึ่งจระเข้ที่ยาวที่สุดของจระเข้ในปัจจุบัน
มีความยาวเต็มที่ได้ 6.5 เมตร นับเป็นจระเข้ชนิดที่ชอบอาศัยอยู่ในน้ำมากที่สุดในบรรดาสัตว์ในอันดับจระเข้ที่สุด เมื่อขึ้นมาบนบกจะอยู่ในพื้นที่ใกล้แหล่งน้ำ มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงในแหล่งน้ำที่มีกระแสน้ำไหลเชี่ยวและลึก หรือบริเวณลำห้วยที่ติดกับแม่น้ำ ชอบนอนพึ่งแดดโดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาว ตัวผู้เมื่อถึงวัยเจริญพันธุ์จะมีตุ่มขึ้นมาที่ส่วนปลายทางของด้านบนปาก ซึ่งเรียกในภาษาฮินดีว่า "การ่า"  ตุ่มนี้จะมีขนาดใหญ่ขึ้นตามอายุที่มากขึ้น ซึ่งปัจจุบันยังไม่ทราบแน่ชัดถึงประโยชนของตุ่มอันนี้ แต่สันนิษฐานว่าอาจเป็นสิ่งให้กำเนิดเสียงเพื่อการสื่อสารเพื่อหาคู่ ซึ่งได้ยินไปไกลถึง 1 กิโลเมตร เพราะอยู่ติดกับช่องเปิดจมูกและล้ำเกินมาช่องเปิดจมูก เนื่องจากตัวผู้ที่มีตุ่มก้อนใหญ่ที่สุดมักจะเป็นผู้นำฝูง หากินปลาในน้ำ วางไข่โดยขุดโพรงตามริมฝั่งแม่น้ำ
ไข่ของตะโขงอินเดีย นับเป็นไข่ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาจระเข้ทั้งหมด ไข่จะถูกฝังอยู่ใต้ทรายภายใต้อุณหภูมิ 35 องศาเซลเซียส โดยตะโขงอินเดียตัวเมียจะเป็นฝ่ายเฝ้าดูแลไข่นานถึง 2 เดือน ตะโขงอินเดียสามารถวางไข่ได้มากถึงเกือบ 100 ฟอง
นอกจากจะพบได้ที่อินเดียแล้ว ยังสามารถพบได้อีกหลายประเทศในเอเชียใต้ อาทิ เนปาล, ภูฐาน, บังกลาเทศ, ปากีสถาน และพบได้อีกที่พม่า
บรรณานุกรม

Crocodile Specialist Group (2007). Gavialis gangeticus. 2006 IUCN Red List of Threatened Species. IUCN 2006. Retrieved on 04 November 2010. Listed as Critically Endangered   A2bc; C1
Janke A, Gullberg A, Hughes S, Aggarwal RK, Arnason U. (2005). "Mitogenomic analyses place the gharial (Gavialis gangeticus) on the crocodile tree and provide pre-K/T divergence times for most crocodilians." J Mol Evol. 61(5):620-6.