stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สตีฟ จอบส์
แหล่งข้อมูลอื่น > หนังสือและบทความ

Cringely, Robert X (1996). Accidental Empires. HarperBusiness. ISBN 0-88730-855-4.
Freiberger, Paul; & Swaine, Michael (1999). Fire in the Valley: The Making of The Personal Computer McGraw-Hill Trade. ISBN 0-07-135892-7.
Deutschman, Alan (2001). The Second Coming of Steve Jobs. Broadway. ISBN 0-7679-0433-8.
Caddes, Carolyn. 1986. Portraits of Success: Impressions of Silicon Valley Pioneers, Tioga Publishing Co., Palo Alto CA.
Denning, Peter J. and Karen A. Frenkel. April 1989. "A Conversation with Steve Jobs", Comm. ACM, Vol. 32, No. 4, pp. 437-443.
Hertzfeld, Andy. 2004. Revolution in The Valley. O'Reilly, Sebastopol, CA. ISBN 0-596-00719-1
Levy, Steven. 1984. Hackers: Heroes of the Computer Revolution, Anchor Press/Doubleday, Garden City, NY.
Slater, Robert. 1987. Portraits in Silicon, MIT Press, Cambridge MA, Chapter 28.
Stross, Randall E., Steve Jobs and The NeXT Big Thing, NY:Atheneum, 1993. ISBN 0-689-12135-0
Young, Jeffrey S. 1988. Steve Jobs: The Journey is the Reward, Scott, Foresman and Co., Glenview IL.
Young, Jeffrey S. and William L. Simon 2005. iCon Steve Jobs : The Greatest Second Act in the History of Business, Wiley, Trade Cloth
Kahney, Leander. 2004. "The Cult OF Mac". No Starch Press, Inc, San Francisco, CA.
แหล่งข้อมูลอื่น > บทสัมภาษณ์

บททางประวัติศาสตร์โดยสถาบันสมิทโซเนียน เก็บถาวร 2005-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน — 20 เมษายน ค.ศ. 1995
บทสัมภาษณ์จากนิตยสารไวร์ด: The Next insanely Great Thing — กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996
บทสัมภาษณ์จากนิตยสารโรลลิ่ง สโตนส์ เก็บถาวร 2005-04-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - 3 ธันวาคม ค.ศ. 2003
บทสัมภาษณ์จากนิตยสารบิสเนสวีก: The Seed of Apple's Innovation — 12 ตุลาคม ค.ศ. 2004
บทสัมภาษณ์จากนิตยสารฟอร์จูน: How Big Can Apple Get? เก็บถาวร 2005-09-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน — กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005
แหล่งข้อมูลอื่น > ภาพของจอบส์

Mr. Jobs sporting a beard เก็บถาวร 2005-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Fun Steve Jobs dress-up game from the Joy of Tech
Official Steve Jobs press release image
| ก่อนหน้า |  | สตีฟ จอบส์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กิล อมีเลียว |  |   ประธานบริหารแอปเปิล  (พ.ศ. 2540 - พ.ศ. 2554) |  | ทิม คุก |
สตีฟ จอบส์ ในงาน MacWorld2005
สตีฟ จอบส์ กำลังโชว์เครื่อง MacBook Air ในงาน Macworld Conference & Expo 2008
อุซามะฮ์ เฮาซาวี

อุซามะฮ์ เฮาซาวี (อาหรับ: أسامة هوساوي; เกิดวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1984) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวซาอุดีอาระเบีย เขาเคยเล่นฟุตบอลในตำแหน่งกองหลังตัวกลาง
เฮาซาวีเริ่มต้นอาชีพกับสโมสร Al-Wehda ต่อมาได้ย้ายไปเล่นให้กับ Al-Hilal และ Al-Ahli เขาชนะเลิศโปรลีก 5 สมัย คราวน์ปรินซ์คัพ 5 สมัย และคิงส์คัพ 2 สมัย นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้เล่นชาวซาอุดีอาระเบียคนแรกที่ได้เล่นในเบลเจียนโปรลีก
เฮาซาวีลงเล่นให้กับทีมชาติ 138 นัด ตั้งแต่ ค.ศ. 2006 ถึง 2018 เขาได้ลงแข่งขันในเอเชียนคัพ 3 ครั้ง โดยพาทีมจบอันดับรองชนะเลิศในเอเชียนคัพ 2007 นอกจากนี้ เขายังเป็นกัปตันทีมชาติในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018
สถิติอาชีพ

อัปเดต 26 ธันวาคม ค.ศ. 2018
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | คัพ> ลงเล่น | คัพ> ประตู | ทวีป> ลงเล่น | ทวีป> ประตู | รวม> ลงเล่น | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อัลวะห์ดะฮ์ | 2005–06 | 18 | 1 | 4 | 0 | - | - | 22 | 1 |
| อัลวะห์ดะฮ์ | 2006–07 | 20 | 0 | 1 | 0 | - | - | 21 | 0 |
| อัลวะห์ดะฮ์ | 2007–08 | 21 | 0 | 1 | 0 | 4 | 0 | 26 | 0 |
| รวม |  | 59 | 1 | 6 | 0 | 4 | 0 | 69 | 1 |
| อัลฮิลาล | 2008–09 | 19 | 2 | 4 | 1 | 7 | 1 | 30 | 4 |
| อัลฮิลาล | 2009–10 | 18 | 2 | 4 | 0 | 10 | 1 | 32 | 3 |
| อัลฮิลาล | 2010–11 | 23 | 1 | 6 | 1 | 7 | 0 | 36 | 2 |
| อัลฮิลาล | 2011–12 | 23 | 2 | 6 | 0 | 6 | 0 | 35 | 2 |
| รวม |  | 83 | 7 | 14 | 2 | 24 | 2 | 133 | 11 |
| อันเดอร์เลคต์ | 2012–13 | 1 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 |
| อัลอะฮ์ลี | 2012–13 | 10 | 0 | 5 | 0 | 10 | 0 | 25 | 0 |
| อัลอะฮ์ลี | 2013–14 | 24 | 1 | 6 | 0 | 0 | 0 | 30 | 1 |
| อัลอะฮ์ลี | 2014–15 | 26 | 4 | 5 | 0 | 8 | 0 | 39 | 4 |
| อัลอะฮ์ลี | 2015–16 | 23 | 1 | 6 | 0 | 2 | 0 | 31 | 1 |
| รวม |  | 83 | 6 | 22 | 0 | 20 | 0 | 125 | 6 |
| อัลฮิลาล | 2016–17 | 25 | 0 | 6 | 0 | 12 | 0 | 43 | 0 |
| อัลฮิลาล | 2017–18 | 19 | 0 | 1 | 0 | 3 | 0 | 23 | 0 |
| รวม |  | 44 | 0 | 7 | 0 | 15 | 0 | 66 | 0 |
| อัลวะห์ดะฮ์ | 2018–19 | 12 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 12 | 0 |
| รวมอาชีพ | รวมอาชีพ | 282 | 14 | 50 | 2 | 63 | 2 | 407 | 18 |
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ซาอุดีอาระเบีย> ปี | ซาอุดีอาระเบีย> ลงเล่น | ซาอุดีอาระเบีย> ประตู |
| --- | --- | --- |
| 2006 | 1 | 0 |
| 2007 | 19 | 0 |
| 2008 | 18 | 2 |
| 2009 | 19 | 0 |
| 2010 | 7 | 2 |
| 2011 | 14 | 1 |
| 2012 | 7 | 0 |
| 2013 | 9 | 1 |
| 2014 | 9 | 0 |
| 2015 | 9 | 1 |
| 2016 | 8 | 0 |
| 2017 | 9 | 0 |
| 2018 | 9 | 0 |
| รวม | 138 | 7 |
สถิติอาชีพ > ประตูในนามทีมชาติ

| # | วันที่ | สนาม | คู่แข่งขัน | ประตู | ผล | รายการแข่งขัน |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 2 มิถุนายน 2008 | สนามกัฬาสมเด็จพระราชาธิบดีฟะฮัด รียาด ประเทศซาอุดีอาระเบีย |  เลบานอน | 2–1 | 4–1 | ฟุตบอลโลก 2010 รอบคัดเลือก |  |  |  |  |  |
| 2. | 27 ธันวาคม 2008 | สนามกีฬาเจ้าชายมุฮัมมัด บิน ฟะฮัด อัดดัมมาม ประเทศซาอุดีอาระเบีย |  ซีเรีย | 1–0 | 1–1 | กระชับมิตร |  |  |  |  |  |
| 3. | 29 พฤษภาคม 2010 | Tivoli Neu อินส์บรุค ประเทศออสเตรีย |  สเปน | 1–0 | 2–3 | กระชับมิตร |  |  |  |  |  |
| 4. | 31 ธันวาคม 2010 | สนามกีฬาแห่งชาติบาห์เรน มานามา ประเทศบาห์เรน |  บาห์เรน | 1–0 | 1–0 | กระชับมิตร |  |  |  |  |  |
| 5. | 28 กรกฎาคม 2011 | Siu Sai Wan Sports Ground, Siu Sai Wan ฮ่องกง |  ฮ่องกง | 5–0 | 5–0 | ฟุตบอลโลก 2014 รอบคัดเลือก |  |  |  |  |  |
| 6. | 15 ตุลาคม 2013 | สนามกีฬานานาชาติอัมมาน อัมมาน ประเทศจอร์แดน |  อิรัก | 1–0 | 2–0 | เอเชียนคัพ 2015 รอบคัดเลือก |  |  |  |  |  |
| 7. | 17 พฤศจิกายน 2015 | สนามกีฬาแห่งชาติ ดิลี ประเทศติมอร์-เลสเต |  ติมอร์-เลสเต | 2–0 | 10–0 | ฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก |  |  |  |  |  |
ณ วันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 2018
เกียรติประวัติ > สโมสร

Al-Hilal
Pro League: 2009–10, 2010–11, 2016–17, 2017–18
King Cup: 2017
Crown Prince Cup: 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2011–12
Al-Ahli
Pro League: 2015–16
King Cup: 2016
Crown Prince Cup: 2014–15
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติซาอุดีอาระเบีย – ฟุตบอลโลก 2018 |
| --- | --- | --- |
|  1 อัลมะอ์ยูฟ  2 อัลฮัรบี  3 อุซ. เฮาซาวี (c)  4 อัลบุลัยฮี  5 อุม. เฮาซาวี  6 อัลอัลบรัยก์  7 อัลฟะร็อจญ์  8 อัลชะฮ์รี  9 บาฮับรี  10 อัลซะฮ์ลาวี  11 อัลค็อยบรี  12 กันนู  13 อัลชะฮ์รอนี  14 อุฏ็อยฟ์  15 อัลค็อยบะรี  16 อัลมุเกาะฮ์วี  17 อัลญาซิม  18 อัลเดาซะรี  19 อัลมุวัลลัด  20 อัสซีรี  21 อัลมุซัยลีม  22 อัลอุวัยส์  23 ม. เฮาซาวี  ผู้ฝึกสอน: ปิซิ  |  1 อัลมะอ์ยูฟ  2 อัลฮัรบี  3 อุซ. เฮาซาวี (c)  4 อัลบุลัยฮี  5 อุม. เฮาซาวี  6 อัลอัลบรัยก์  7 อัลฟะร็อจญ์  8 อัลชะฮ์รี  9 บาฮับรี  10 อัลซะฮ์ลาวี  11 อัลค็อยบรี  12 กันนู  13 อัลชะฮ์รอนี  14 อุฏ็อยฟ์  15 อัลค็อยบะรี  16 อัลมุเกาะฮ์วี  17 อัลญาซิม  18 อัลเดาซะรี  19 อัลมุวัลลัด  20 อัสซีรี  21 อัลมุซัยลีม  22 อัลอุวัยส์  23 ม. เฮาซาวี  ผู้ฝึกสอน: ปิซิ  |  |
เนียง

| เนียง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
สกุล:: Archidendron
สปีชีส์:: A.  pauciflorum
ชื่อทวินาม
Archidendron pauciflorum (Benth.) I.C.Nielsen

ชื่อพ้อง
 Archidendron jiringa  Pithecellobium jiringa  Pithecellobium lobatum
เนียง หรือ ลูกเนียง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Archidendron pauciflorum) เป็นไม้ยืนต้น เป็นพืชพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีกลิ่นแรง ในประเทศอินโดนีเซียเรียกว่า เจิงกล (อินโดนีเซีย: jengkol) ในประเทศมาเลเซียเรียกว่า เจอริง (มลายู: jering) ในประเทศพม่าเรียกว่า ตะญี่นปีน (พม่า: တညင်းပင်) ทางภาคใต้ของไทยเรียกลูกเนียง เปลือกต้นสีเทาหรือน้ำตาลอ่อนปนเทา ยอดอ่อนสีแดง ดอกสีขาว ขนาดเล็ก ออกเป็นช่อ ผลมีเปลือกแข็ง ผลเป็นฝักแบนเป็นเกลียวไปทางเดียวกัน คล้ายรูปเกือกม้า ผิวสีน้ำตาลคล้ำ ในลูกเนียงดิบมีกรดเจิงโกลิก (djenkolic acid) ซึ่งเป็นกรดอะมิโนที่มีกรดกำมะถันสูงมาก สารนี้ทำลายระบบประสาทของไต ทำให้ปัสสาวะไม่ออก หรือปัสสาวะไม่สะดวก
เนื้อข้างในรับประทานได้ ผลอ่อนเปลือกในที่ติดกับเม็ดเป็นสีนวล ต้มสุกแล้วด้าน ผิวสีดำ เนื้อไม่เหนียว ผลแก่จัดเมื่อต้มจะเป็นสีปูนแดง เนื้อเหนียวมัน ไม่มีกลิ่นเหม็น ทางใต้กินเป็นผักจิ้มน้ำพริก กินกับขนมจีน ถ้ามีมากจะนำไปเพาะ หรือนำไปดองก่อนรับประทาน ทำเป็นขนมได้โดยนำไปต้มเคล้ากับน้ำตาลทรายและมะพร้าวขูด ในอินโดนีเซียนำไปเป็นส่วนผสมของซัมบัล เรินดัง หรือแกง และเซอมูร์ ในพม่านำไปดองหรือต้มกินกับน้ำพริก
อำเภอสายบุรี

| อำเภอสายบุรี |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Sai Buri
วัดวิมลวัฒนาราม
คำขวัญ: บูดูสะอาด หาดงามวาสุกรี สักขีวัดเก่า ภูเขาสลินดง คงวัฒนธรรม งามล้ำเมืองสาย
แผนที่จังหวัดปัตตานี เน้นอำเภอสายบุรี
พิกัด: 6°42′5″N 101°37′3″E﻿ / ﻿6.70139°N 101.61750°E﻿ / 6.70139; 101.61750
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ปัตตานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 178.424 ตร.กม. (68.890 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 72,370 คน
 • ความหนาแน่น: 405.61 คน/ตร.กม. (1,050.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 94110, 94190 (เฉพาะตำบลทุ่งคล้า)
รหัสภูมิศาสตร์: 9407
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอสายบุรี ถนนลูกเสือ ตำบลตะลุบัน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี 94110
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
สายบุรี เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี เดิมเป็นหนึ่งในเจ็ดหัวเมืองประเทศราชมลายูของสยาม ชาวไทยเชื้อสายมลายูจะเรียกว่า ตะลุแบ (มลายู: تلوبن Taluban; Telubae) หรือในภาษามลายู-สันสกฤตเรียกว่า สลินดงบายู หรือ ซือลินดงบายู  (มลายู: سليندوڠ بايو Selindung Bayu แปลว่า ที่กำบังลมพายุ) ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไทยมุสลิม มีขนบธรรมเนียมประเพณีเป็นของตนเอง มีความหลากหลายทางด้านภาษา
ที่มาของชื่อ

เมืองสายบุรี เดิมเรียกกันว่า เมืองสาย ซึ่งมาจากภาษามลายูว่า นครีซา มีความหมายว่า "เมืองแห่งปฏัก" ซึ่งคำว่า ซา มาจากคำว่า ซากาเยาะ คือ ปฏัก (อุปกรณ์ที่ควาญช้างใช้บังคับช้าง)
และยังมีชื่อในภาษามลายูที่ยืมคำมาจากภาษาสันสกฤต คือ ซือลินดงบายู ซือมาลันบุลัน มาตันดูวอ อันมีความหมายว่า เมืองกำบังลมพายุใต้แสงจันทร์ ณ ธารสองสาย
ประวัติ

จังหวัดสายบุรีถูกยุบเลิกตามประกาศเรื่องยุบรวมท้องที่บางมณฑลและบางจังหวัดจังหวัดสายบุรีถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดปัตตานี ยกเว้น อำเภอบาเจาะถูกผนวกเข้ากับจังหวัดนราธิวาส ประกาศในราชกิจจานุเบกษาวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2474 เล่มที่ 48 หน้าที่ 576 กล่าวคือ ในอดีต 7 หัวเมืองถูกขีดเส้นแบ่งอีกครั้งเป็น 4 จังหวัดคือ จ.ยะลา จ.ปัตตานี จ.ระแงะ และ จ.สายบุรี และต่อมาก็มาก็ถูกเปลี่ยนแปลงจากส่วนกลางเพื่อง่ายต่อการปกครองประชาชนในพื้นที่ที่มีประชากรมุสลิมจำนวนมาก โดยลดสถานะของ จ. สายบุรี เป็นอำเภอสายบุรี โดยมีการตัดแบ่งออกเป็น 2 ส่วน โดยใช้เขตของสะพานกอตอ เป็นเส้นแบ่ง ส่วนล่างที่เป็นต้นไทร บาเจาะและยี่งอ ให้อยู่ในเขตปกครองของจังหวัดนราธิวาส อีกส่วนที่อยู่ตอนบนคือ อ.สายบุรี กะพ้อ ไม้แก่น ให้ควบรวมเป็นของจังหวัดปัตตานีแทนอีกการเปลี่ยนแปลงหนึ่งคือปรับลดสถานนะจากจังหวัดระแงะเป็นอำเภอระแงะและย้ายที่ทำการจังหวัดระแงะไปตั้งเป็นจังหวัดใหม่แถวริมแม่น้ำบางนราและเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น จ.นราธิวาส ดังนั้นอำเภอระแงะจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของ จ.นราธิวาส ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ต่อมาได้แยกการปกครองจาก 2 ตำบลตอนล่างของอำเภอ เป็นกิ่งอำเภอไม้แก่น เมื่อปี พ.ศ. 2516 ซึ่งเป็นกิ่งอำเภอแห่งแรกของจังหวัดปัตตานี และได้ยกฐานะเป็นอำเภอไม้แก่นเมื่อปี พ.ศ. 2537
และในปี พ.ศ.2525 ได้แยก 3 ตำบลตอนล่างของอำเภอเช่นกัน แยกเป็นกิ่งอำเภอกะพ้อ และได้ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอกะพ้อเมื่อปี พ.ศ.2536
ทำให้อำเภอสายบุรีคงเหลือเพียง 11 ตำบลเท่านั้นจนถึงปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอสายบุรีตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันออกของจังหวัด อำเภอสายบุรีห่างจากศาลากลางจังหวัดปัตตานีประมาณ 50 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอปะนาเระ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอ่าวไทย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอไม้แก่น อำเภอบาเจาะ (จังหวัดนราธิวาส) และอำเภอกะพ้อ
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกะพ้อ อำเภอทุ่งยางแดง และอำเภอมายอ
รายนามเจ้าเมืองสายบุรี

พระยาสายบุรี (หนิดะ หรือ นิอาดัส)
พระยาสายบุรี (หนิละไม)|พระยาสายบุรี (หนิละไม หรือ ตนกูยาลาลุดดิน)
พระยาสุริยสุนทรบวรภักดี (หนิแปะ)|พระยาสุริยสุนทรบวรภักดี ศรีมหารายา มัตตาอับดุลวิบูลย์ขอบเขตประเทศมลายูวิเศษวังษา พระยาสายบุรี (หนิแปะ หรือ ตนกูอับดุลย์กอเดร์)
พระยาสุริยสุนทรบวรภักดี (เต็งกูอับดุลมุฏฏอเล็บ)|พระยาสุริยสุนทรบวรภักดี ศรีมหารายา มัตตาอับดุลวิบูลย์ขอบเขตประเทศมลายูวิเศษวังษา พระยาสายบุรี (หนิวิตำนาเซร์ หรือ เต็งกูอับดุลมุฏฏอเล็บ)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอสายบุรีแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 ตำบล 65 หมู่บ้าน ได้แก่
| หมายเลข | ชื่อ | อักษรโรมัน | หมู่บ้าน | ประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 01. | ตะลุบัน | Taluban | - | 14,541 |
| 02. | ตะบิ้ง | Tabing | 6 | 06,983 |
| 03. | ปะเสยะวอ | Pase Yawo | 7 | 08,920 |
| 04. | บางเก่า | Bang Kao | 4 | 03,837 |
| 05. | บือเระ | Bue Re | 4 | 03,361 |
| 06. | เตราะบอน | Tro Bon | 11 | 08,724 |
| 07. | กะดุนง | Kadunong | 8 | 05,662 |
| 08. | ละหาร | Lahan | 5 | 05,775 |
| 09. | มะนังดาลำ | Manang Dalam | 7 | 07,716 |
| 10. | แป้น | Paen | 8 | 04,976 |
| 11. | ทุ่งคล้า | Thung Khla | 5 | 01,875 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอสายบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองตะลุบัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะลุบันทั้งตำบล
เทศบาลตำบลเตราะบอน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเตราะบอนและตำบลทุ่งคล้าทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลตะบิ้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะบิ้งทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลปะเสยะวอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปะเสยะวอทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางเก่า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางเก่าทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบือเระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบือเระทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกะดุนง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะดุนงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลละหาร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลละหารทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลมะนังดาลำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมะนังดาลำทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแป้น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแป้นทั้งตำบล
ประชากร

เชื้อชาติ ส่วนใหญ่เป็นชาวไทยเชื้อสายมลายูและชาวไทย
ศาสนา มีผู้นับถือศาสนาอิสลามร้อยละ 94.98 และนับถือศาสนาพุทธร้อยละ 5.02
อาชีพ  ส่วนใหญ่ทำประมง ทำสวน และกรีดยาง
แหล่งข้อมูลอื่น

6°41′56″N 101°34′37″E﻿ / ﻿6.69891°N 101.57684°E﻿ / 6.69891; 101.57684
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ อำเภอสายบุรี
แผนที่ จาก มัลติแมป โกลบอลไกด์ หรือ กูเกิลแผนที่
ภาพถ่ายทางอากาศ จาก เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
ภาพถ่ายดาวเทียม จาก วิกิแมเปีย
เขตกิตนางคาบีซายาอัน

| เขตกิตนางคาบีซายาอัน Region VII |
| --- | --- |
เขต
เนินเขาช็อกโกแลต
แผนที่ของประเทศฟิลิปปินส์แสดงที่ตั้งของเขตกิตนางคาบีซายาอัน
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
หมู่เกาะ: วิซายัส
ศูนย์กลางการบริหารเขต: นครเซบู
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 15,895.66 ตร.กม. (6,137.35 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 7,396,898 คน
 • ความหนาแน่น: 470 คน/ตร.กม. (1,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
จังหวัด:  4  จังหวัดโบโฮล   จังหวัดเซบู   จังหวัดเนโกรสโอเรียนตัล   จังหวัดซีกีฮอร์  
เมือง:  16  บาอิส   บายาวัน   โบโก   คันลาออน   คาร์คาร   นครเซบู   ดาเนา   ดูมาเกเต   กีฮัลงัน   ลาปู-ลาปู   มันดาเว   นากา   ตักบีลารัน   ตาลีไซ   ตันไจ   โตเลโด  
เทศบาล: 97
บารังไกย์: 2,446
ผู้แทนราษฎร: 11
ภาษา: เซบัวโน โปโรฮาโนน บันตายาโนน ฮีลีไกโนน ฟิลิปีโน อังกฤษ
เขตกิตนางคาบีซายาอัน (เซบัวโน: Tunga-tungang Kabisay-an; ฟิลิปปินส์: Gitnang Kabisayaan) หรือ เขตที่ 7 เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วย 4 จังหวัด (จังหวัดโบโฮล, จังหวัดเซบู, จังหวัดเนโกรสโอเรียนตัล และจังหวัดซีกีฮอร์) และ 3 นครที่มีประชากรสูง (นครเซบู, ลาปู-ลาปู และมันดาเว) เกาะที่สำคัญได้แก่ เซบู, โบโฮล, ซีกีฮอร์ และเนโกรส ศูนย์กลางของเขตนี้คือ นครเซบู เขตนี้มีเนื้อที่ประมาณ 15,895.66 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 7,396,898 คน ถือว่าเป็นเขตที่มีประชากรมากสุดอันดับที่ 2 ของหมู่เกาะวิซายัส
ในวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2015 เขตนี้เสียจังหวัดเนโกรสโอเรียนตัลให้แก่เขตหมู่เกาะเนกรอส อย่างไรก็ดี จังหวัดนี้ได้กลับสู่เขตกิตนางคาบีซายาอัน เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 2017
ภูมิศาสตร์

เขตกิตนางคาบีซายาอัน ประกอบด้วยเกาะจังหวัดใหญ่ 2 เกาะ คือ เซบู และโบโฮล นอกจากนี้ยังมีเกาะเล็กอย่างซีกีฮอร์ และซีกตะวันออกของเกาะเนโกรส เขตนี้ยังรวมไปถึงช่องแคบเซบูและช่องแคบตานอนอีกด้วย เขตนี้ติดต่อกับทะเลวิซายันทางทิศเหนือ, ติดกับเขตคันลูรังคาบีซายาอันทางทิศตะวันตก, ติดกับทะเลโบโฮลทางทิศใต้ และติดกับทะเลคาโมเตสกับเกาะเลเตทางทิศตะวันออก
เขตการปกครอง

ประกอบด้วย 4 จังหวัด และ 3 นครอิสระ
| จังหวัด หรือ นครที่มีประชากรสูง>  | จังหวัด หรือ นครที่มีประชากรสูง>  | เมืองหลัก>  | ประชากร (ค> ศ. 2015) . | เนื้อที่> ตร.กม. | เนื้อที่> ตร.ไมล์ | ความหนาแน่น> /ตร.กม. | ความหนาแน่น> /ตร.ไมล์ | นคร>  | เทศบาล>  | บารังไกย์>  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| จังหวัดโบโฮล | จังหวัดโบโฮล | ตักบีลารัน | 1,313,560 | 4,820.95 | 1,861.38 | 270 | 700 | 1 | 47 | 1,109 |  |  |
| จังหวัดเซบู | จังหวัดเซบู | นครเซบู | 2,938,982 | 4,943.72 | 1,908.78 | 590 | 1,500 | 6 | 44 | 1,066 |  |  |
| จังหวัดเนโกรสโอเรียนตัล | จังหวัดเนโกรสโอเรียนตัล | ดูมาเกเต | 1,354,995 | 5,385.53 | 2,079.36 | 250 | 650 | 6 | 19 | 557 |  |  |
| จังหวัดซีกีฮอร์ | จังหวัดซีกีฮอร์ | ซีกีฮอร์ | 95,984 | 337.49 | 130.31 | 280 | 730 | 0 | 6 | 134 |  |  |
| นครเซบู | † | — | 922,611 | 315.00 | 121.62 | 2,900 | 7,500 | — | — | 80 |  |  |
| ลาปู-ลาปู | † | — | 408,112 | 58.10 | 22.43 | 7,000 | 18,000 | — | — | 30 |  |  |
| มันดาเว | † | — | 362,654 | 25.18 | 9.72 | 14,400 | 37,000 | — | — | 27 |  |  |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 7,396,898 | 15,885.97 | 6,133.61 | 470 | 1,200 | 10 | 116 | 3,003 |  |  |
  †  หมายถึง นครที่มีประชากรสูง โดยจะเป็นเอกเทศจากจังหวัดเซบู
การขนส่ง

ท่าเรือที่สำคัญได้แก่ เซบู, ตักบีลารัน, ลาเรนา, ซิบูลัน และดูมาเกเต
ส่วนทางอากาศยาน มีท่าอากาศยานนานาชาติมักตันเซบู ตั้งอยู่ที่เมืองลาปูลาปู เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารหนาแน่นอันดับที่ 2 ของประเทศ (รองจากท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน) และเป็นเพียง 1 ใน 3 แห่งบนหมู่เกาะวิซายัส ที่ให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศ (อีกสองแห่ง ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติคาลีโบ และท่าอากาศยานนานาชาติอีโลอีโล) ท่าอากาศยานมักตันเซบูยังเป็นฐานการบินหลักของเซบูแปซิฟิกและฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ ที่มีจุดหมายปลายทางทั้งในและนอกประเทศ
ท่าอากาศยานอื่น ๆ ได้แก่ ท่าอากาศยานตักบีลารัน และท่าอากาศยานซีบูลัน
ระเบียงภาพ

แผนที่แบบรัฐกิจ
นครเซบู
]]
ท่าเรือข้ามฟาก เซบู-หมู่เกาะเนโกรส
ท่าอากาศยานนานาชาติมักตันเซบู
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตกิตนางคาบีซายาอัน‎
คู่มือการท่องเที่ยว Central Visayas จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กเขตของประเทศฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
| ลูซอน |  I — เขตอีโลโคส  II — ลัมบักนางคากายัน  III — กิตนางลูโซน  IV-A — คาลาบาร์โซน  มีมาโรปา‎ — เขตเซาท์เวสเทิร์นตากาล็อก  V — เขตบีโคล  CAR — เขตบริหารคอร์ดิลเยรา‎  NCR — เขตนครหลวงมะนิลา  |  |
| วิซายัส‎ |  VI — คันลูรังคาบีซายาอัน  VII — กิตนางคาบีซายาอัน  VIII — ซีลางังคาบีซายาอัน  |  |
| มินดาเนา |  IX — ตังไวนางซัมบวงกา‎  X — ฮีลากังมินดาเนา‎  XI — เขตดาเบา  XII — โซกซาร์เจน  XIII — คารากา‎  BARMM — เขตปกครองตนเองบังซาโมโรมินดาเนามุสลิม  |  |
| เขตในอดีต |  ARMM — เขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม  NIR — เขตเกาะเนโกรส  เขตเซาเทิร์นตากาล็อก  |  |
เจ้าหญิงเทะซุพะยาจี

ในบทความนี้ชื่อตัวคือ  ไม่มีนามสกุล
| เทะซุพะยาจี |
| --- | --- |
เจ้าหญิงเทะซุพะยาจีในพระตำหนักส่วนพระองค์ที่ย่างกุ้ง ค.ศ. 2018
ประสูติ: 5 เมษายน ค.ศ. 1923(1923-04-05) ร่างกุ้ง พม่าของบริเตน
สิ้นพระชนม์: 31 ธันวาคม ค.ศ. 2021(2021-12-31) (98 ปี) ย่างกุ้ง ประเทศพม่า
พระภัสดา: มองมองคีน (สมรส 1943; เสียชีวิต 1984)
พระบุตร: 5 คน
ราชวงศ์: โก้นบอง
พระบิดา: โกโกไนง์
พระมารดา: เจ้าหญิงเมียะพะยากะเล
ศาสนา: พุทธนิกายเถรวาท
เจ้าหญิงเทะซุพะยาจี (พม่า: ထိပ်စုဘုရားကြီး, ออกเสียง: [tʰeɪ̯ʔ sṵ pʰə.já d͡ʑí]; 5 เมษายน ค.ศ. 1923 – 31 ธันวาคม ค.ศ. 2021) หรือเป็นที่รู้จักในพระนาม เจ้าหญิงเทสซี (อังกฤษ: Princess Tessy) เป็นเจ้านายฝ่ายในชั้นพระราชนัดดาพระองค์สุดท้ายที่มีพระชนม์ชีพของราชวงศ์โก้นบอง ด้วยเป็นพระธิดาในเจ้าหญิงเมียะพะยากะเล ซึ่งเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าสีป่อ พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายของพม่า นับเป็นเจ้านายชั้นอาวุโสของพม่า
หลังการสิ้นพระชนม์ของตอพะย่า ซึ่งเป็นพระอนุชาเมื่อ ค.ศ. 2019 เทะซุพะยาจีจึงเป็นพระราชนัดดาพระองค์สุดท้ายของพระเจ้าสีป่อที่มีพระชนม์ชีพ
พระประวัติ

เจ้าหญิงเทะซุพะยาจี ประสูติเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1923 ณ กรุงร่างกุ้ง ในช่วงเวลาที่พม่าตกเป็นของบริเตน เป็นพระธิดาของเจ้าหญิงเมียะพะยากะเล กับโกโกไนง์ พระชนนีเป็นพระราชธิดาลำดับที่สี่ของพระเจ้าสีป่อกับพระนางศุภยาลัต เทะซุพะยาจีเข้าเรียนที่โรงเรียนคาทอลิกในเมืองมะละแหม่ง และเคยทำงานอยู่ที่สถานทูตสหรัฐและออสเตรเลียในย่างกุ้ง
เจ้าหญิงเทะซุพะยาจีตอบรับข้อเสนอที่จะทรงหมั้นหมายกับพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร พระเชษฐาในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทำให้เกิดการคาดเดาไปอย่างแพร่หลายว่าพระมหากษัตริย์ไทยพระองค์นี้จะเป็นพระสวามีในอนาคตของพระองค์ และพระองค์จะได้ขึ้นเป็นพระราชินีไทย นอกจากนี้เทะซุพะยาจีและสมาชิกพระราชวงศ์มีความพยายามอย่างยิ่งในการอัญเชิญพระบรมศพของพระเจ้าสีป่อกลับพม่า
เจ้าหญิงเทะซุพะยาจีเสกสมรสกับมองมองคีน เชื้อพระวงศ์มอญ เมื่อ ค.ศ. 1943 เขาเป็นหลานชายของบามอ และเป็นพี่น้องกับขิ่นจี ภรรยาของตอพะย่าจี พระอนุชา ทั้งสองมีบุตรด้วยกันห้าคน เป็นชายสามคน และหญิงสองคน มองมองคีนเสียชีวิตที่ร่างกุ้งใน ค.ศ. 1984
เจ้าหญิงเทะซุพะยาจีสิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2021 ณ พุทธารามแห่งหนึ่งในย่างกุ้ง ขณะพระชันษาได้ 98 ปี พิธีปลงพระศพถูกจัดขึ้นที่สุสานเหย่เวในย่างกุ้ง เมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2022 ในเวลานั้น พระองค์มีพระนัดดา 20 คน และพระปนัดดาอีก 17 คนที่ยังมีชีวิตอยู่
เจ้าชายอับดุล มุนตากิมแห่งบรูไน

เจ้าชายอับดุล มุนตากิม (มลายู: 'Abdul Muntaqim ibni Al-Muhtadee Billah; ประสูติเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2550) เป็นพระราชโอรสพระองค์แรกในเจ้าชายอัลมุห์ตาดี บิลละห์ มกุฎราชกุมารแห่งบรูไนกับเจ้าหญิงซาระห์แห่งบรูไน ทรงเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชาธิบดีฮัจญี ฮัสซานัล โบลเกียห์ มูอิซซัดดิน วัดเดาละห์กับสมเด็จพระราชินีซาเลฮาแห่งบรูไน พระองค์มีพระขนิษฐาคือ เจ้าหญิงมูนีระห์ มาดุล (ประสูติเมื่อวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2554) ทรงอยู่ในลำดับที่ 2 ในการสืบราชสันตติวงศ์แห่งบรูไน ถัดจากพระราชบิดา
พระประวัติ

เจ้าชายอับดุล มุนตากิมประสูติในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2550 ที่โรงพยาบาลราจาอิซเตอรีเปองีรันอานักซาเลฮา บันดาร์เสรีเบกาวัน เพื่อเป็นการถวายพระเกียรติแก่การประสูติของพระองค์มีการยิงปืนสลุต 19 นัดจากปืนใหญ่ในบริเวณอิซตานานูรุลอีมัน ซึ่งเป็นที่ประทับอย่างเป็นทางการของสุลต่าน ทรงเป็นพระโอรสพระองค์แรกของเจ้าชายอัลมุห์ตาดี บิลละห์ มกุฎราชกุมารแห่งบรูไน รัชทายาทของสุลต่านแห่งบรูไน ประสูติแต่เจ้าหญิงซาระฮ์แห่งบรูไน พระองค์ทรงอยู่ในลำดับที่ 2 ที่จะขึ้นเป็นสุลต่านแห่งบรูไน ต่อจากพระราชบิดา พระบิดาขององค์เป็นพระราชบุตรพระองค์แรกของสมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านฮัสซานัล โบลเกียห์ ซึ่งเป็นพระอัยกาของพระองค์ พระองค์กำลังทรงศึกษาอยู่ที่ International School Brunei (ISB) ที่ประเทศบรูไน
ชีวิตส่วนพระองค์

ระหว่างการแข่งขันว่ายน้ำชิงแชมป์บรูไนโอเพ่น และ มาสเตอร์สครั้งที่ 5 ที่ศูนย์กีฬาแห่งชาติฮัสซานัล โบลเกียห์ พระองค์ได้ทำสถิติใหม่ 2 สถิติคือ 1:33.05 ในฟรีสไตล์ 100 ม. และ 51.12 วินาทีในท่ากรรเชียง 50 ม.
พระองค์ได้เข้าร่วมการแข่งขันบาสเก็ตบอลหลายรายการที่เป็นตัวแทนของ ISB รวมถึง U-13 Omni 3×3 Challenge และ U-13 Brunei Youth Cup
พระองค์ทรงเป็นกัปตันทีมฟุตบอลทีมชาติบรูไน U-17 ระหว่างการแข่งขัน AFF U-16 Championship พ.ศ. 2565 ที่ประเทศอินโดนีเซีย พระองค์และทีมส่วนพระองค์ DPMM FC เล่นใน U-15 Brunei Youth League พ.ศ. 2564
ผลจากการแพ้ให้กับ Dessen Chung Min Ting ในการแข่งขัน Brunei Open Badminton Championship พ.ศ. 2561 ทำให้พระองค์ไปไกลถึงรอบรองชนะเลิศ
สำหรับการแข่งขันกีฬาสหพันธ์โรงเรียนนานาชาติบริติชในเอเชีย (FOBISIA) Games รุ่นอายุไม่เกิน 13 ปี พ.ศ. 2562 พระองค์ได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมกรีฑาที่ส่งไปเป็นตัวแทนของ ISB ที่จังหวัดภูเก็ต ที่ประเทศไทย
ในปี 2024 พระองค์ได้ทรงร่วมการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี 2024 โดยพระองค์รับหน้าที่เป็นหัวหน้าทีมของทีมฟุตบอลทีมชาติบรูไนรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี ลงแข่งขันกับ มาเลเซีย ไทยและสิงคโปร์ จัดแข่งขันที่ประเทศอินโดนีเซีย
เขตฮีลากังมินดาเนา

| เขตฮีลากังมินดาเนา‎ เขตที่ 10 |
| --- | --- |
เขต
 สถานที่สำคัญในเขตฮีลากังมินดาเนา‎
แผนที่ของประเทศฟิลิปปินส์แสดงที่ตั้งของเขตฮีลากังมินดาเนา‎
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
หมู่เกาะ: มินดาเนา
ศูนย์กลางการบริหารเขต: คากายันเดอโอโร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 20,496.02 ตร.กม. (7,913.56 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2015) 
 • ทั้งหมด: 4,689,302 คน
 • ความหนาแน่น: 230 คน/ตร.กม. (590 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
จังหวัด:  5  จังหวัดบูคิดโนน   จังหวัดคามีกิน   จังหวัดฮีลากังลาเนา   จังหวัดคันลูรังมีซามิส   จังหวัดซีลางังมีซามิส  
เมือง:  9  คากายันเดอโอโร   เอลซัลวาดอร์   กินกุก   อีลีกัน   มาไลบาไล   โอโรคีเยตา   โอซามิส   ตังกุบ   บาเลนเซีย  
เทศบาล: 84
บารังไกย์: 2,022
ผู้แทนราษฎร: 14
ภาษา: (โบโฮลาโน) ฮิลิกายนอน มาโนโบ มาราเนา บินูกิด ฟิลิปีโน และอื่น ๆ
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เขตฮีลากังมินดาเนา‎ (ฟิลิปปินส์: Hilagang Kamindanawan) หรือ เขตที่ 10 เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วย 5 จังหวัดและ 2 นครที่มีประชากรสูง เขตครอบคลุมพื้นที่ทางตอนเหนือถึงตอนกลางของเกาะมินดาเนาและเกาะของจังหวัดกามิกิน‎ ศูนย์กลางของเขตอยู่ที่เมืองคากายันเดอโอโร สำหรับจังหวัดฮีลากังลาเนา‎นั้น เคยอยู่ในเขตโซกซาร์เจนก่อนที่จะถูกย้ายเข้ามาในเขตนี้ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2001