stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอริก แคลปตัน
ประวัติ

เอริก แพทริก แคลปตัน เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2488 ประเทศอังกฤษ
ภายหลังจากที่เขาเสียคุณพ่อไป คุณตาคุณยายของเอริก(โรส และแจ็ก แคลป อังกฤษ: Rose and Jack Clapp) จึงยื่นมือเขามาช่วย โดยทำหน้าที่เป็นพ่อแม่และเลี้ยงดูเอริก เหมือนเป็นลูกของตัวเอง นามสกุลของเอริก เป็นของสามีคนแรกของ คุณยายเขาซึ่งเป็นพ่อแท้ๆ ของคุณแม่เขาที่ชื่อว่า Reginald Cecil Clapton
เอริกเติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่รักเสียงดนตรี ด้วยบุคลิกภาพที่เป็นคนเงียบ ขรึม และสุภาพของเอริก เขาจึงถูกมองว่าเป็นเด็กที่เรียนดี มีความสามารถ ทางด้านศิลปะ เมื่อเริ่มวัยเรียน เขาเกิดความสงสัย ในต้นกำเนิดของตัวเอง เมื่อสังเกตเห็นว่า เขาไม่ได้ใช้นามสกุลเดียว กับเขาคุณตาคุณยาย Mr. and Mrs. Clapp ซึ่งเขาคิดว่าเป็นพ่อแม่ เขาจึงได้รู้ความจริงเกี่ยว กับพ่อแม่แท้ๆเมื่ออายุ 9 ขวบ เหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์ที่สำคัญหนึ่งในชีวิต และมีผลกระทบอย่างมากต่อ ชีวิตของเขา
ในปี 2504 เอริก ได้เข้าเรียนใน Kingston College of Art ด้วยการติดทัณฑ์บน 1 ปี แต่ก็ไม่สามารถผ่านช่วงทัณฑ์บนไปได้ และถูกไล่ออก สาเหตุก็เพราะ เขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดที่มีให้กับการฟังเพลง และเล่นกีต้าร์แนวบลูส์ จนไม่มีเวลาให้กับการเรียน ด้วยความที่เป็นคนช่างคิด เขาจึงสามารถมองผ่าน เปลือกนอกและลงลึกไปในเนื้อในความเป็นร็อก ในแนวเพลง American Blues และเพลงแนวบลูส์นี้เองที่ช่วยสื่อถึงตัวตน ที่แท้จริง ของเขาได้อย่างแท้จริง
เอกลักษณ์ของเขา เกิดจากการที่เขาไม่ได้ลอกเลียน riff ของเพลงบลูส์ที่เขาเคยได้ยิน เขาผสมผสานอารมณ์เพลงของต้นฉบับ เข้ากับสไตล์ การเล่นกีต้าร์เฉพาะตัวของเขา จึงทำให้เอริก สามารถขยายคำจำกัดความ ของการเล่นกีต้าร์เพลงบลูส์ แต่ละอัลบั้มที่วางจำหน่ายหลังจากอัลบั้ม 461 Ocean Boulevard Eric ได้นำเสนอดนตรีรูปแบบใหม่เสมอมา ตลอดช่วงทศวรรษที่ 70 และช่วงต้นยุคทศวรรษที่ 80 เอริกได้ออกอัลบั้มและเดินสายเปิด การแสดงทั่วโลก อย่างไม่ขาดสาย ในปี 2528 เขาได้พบกับกลุ่มผู้ฟัง กลุ่มใหม่ที่ตามชมการแสดง ของเขา ในการทัวร์คอนเสิร์ต การกุศลทั่วโลกที่ชื่อว่า คอนเสิร์ตไลฟ์เอด การแสดงที่ Royal Albert Hall และการมีอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จมากมาย ตัวอย่างเช่นอัลบั้ม August, Journeyman และ Crossroads ทำให้เอริก แคลปตันกลายเป็นที่จดจำ ของสาธารณชน ในช่วงปลายของยุค 80 เขาได้สร้างชื่อให้กับตัวเองอีกครั้ง ในฐานะผู้ประพันธ์เพลงประกอบภาพยนตร์ อาชีพการงานของเขา มั่นคงขึ้นเรื่อยๆและขึ้นสู่จุดสูงสุดในปี 2535 เมื่อเขาออกอัลบั้ม ใน 40 กว่าปีที่อยู่ในวงการมาเอริก แคลปตันได้รางวัลมากมาย เขาเป็นนักร้องคนเดียวที่ได้มีชื่ออยู่ในสมาชิกของรางวัล the Rock & Roll Hall Of Fame (ในฐานะของวง The Yardbirds และวง Cream และในฐานะนักร้องเดี่ยว)
เอริก แคลปตัน เคยมาแสดงดนตรีในประเทศไทย 3 ครั้ง ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2522 ครั้งที่ 2 ในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2550 ที่อิมแพค อารีนา เมืองธานี และครั้งที่ 3 ในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ที่อิมแพค อารีนา เมืองธานี
ที่มาของฉายาว่า Slowhand

ผู้จัดการของวง The Yardbirds คุณ Giorgio Gomelsky เป็นคนตั้งฉายาให้เอริก ว่า “Slowhand” ช่วงต้นปี 1964 นักกีตาร์ที่ชื่อ Yardbirds ของ Chris Dreja กล่าวว่า เมื่อใดก็ตามที่เอริก ทำสายกีตาร์ขาดขณะเล่นคอนเสิร์ต บนเวที เขาก็จะยืนรอจนกว่าจะมีคนเอากีตาร์ตัวใหม่มาให้ ผู้ชมก็น่ารักมาก จะตบมือช้าๆ รอไปด้วย เรียกว่า “slow handclap” เอริก บอกกับ Ray Coleman คนเขียนประวัติส่วนตัวของเขาว่า ชื่อเล่น Slowhand ของเขาได้มาจาก Giorgio Gomelsky เขาสร้างคำที่มีความหมายสองนัย ขึ้นมา เขาบอกอยู่เสมอว่าผมเป็นคนเล่นกีตาร์เร็ว เขาจึงนำเอาประโยค handclap ช้าๆ เข้าไปไว้ใน Slowhand เพื่อเล่นคำกัน
รางวัล

CBE และ OBE: รางวัลแห่งเกียรติยศที่ได้รับจากราชวงศ์ 
ถึงแม้เอริก แคลปตัน ไม่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอัศวินโดยสมเด็จพระราชินีอลิซาเบธที่ 2 ก็ตาม แต่เขาก็ยังรับรางวัลจากพระองค์ถึง 2 รางวัลด้วยกัน
ในวันที่ 3 พฤศจิกายน ปี 2547 ที่งานมอบรางวัลซึ่งจัดขึ้นที่พระราชวัง Buckingham เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็น Commander of the Order of the British Empire หรือ CBE ซึ่งงานมีเจ้าหญิง Anne เป็นผู้ดำเนินงาน ซึ่งผู้ที่จะได้รับการเชิญเข้างานนี้โดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร นั้นได้รับการแจ้งล่วงหน้าตั้งแต่วันที่ 31 ธันวาคม ปี 2546
ในปี 2537 สมเด็จพระราชินีได้แต่งตั้งให้เขาเป็น Officer of the Order of the British Empire (OBE) สำหรับสิ่งที่เขาอุทิศ ให้กับวิถีชีวิตแบบอังกฤษ และถ้าหากเขาได้รับการแต่งตั้งอีกครั้ง ในครั้งนี้เขาจะได้เป็น อัศวิน และเขาจะได้รับการเรียกว่า Sir Eric Clapton
ผลงานเดี่ยว

Crossroads (Polydor Records), 1988
24 Nights (Reprise Records), 1991
Unplugged (Reprise Records), 1992
From The Cradle (Reprise Records), 1994
Pilgrim (Reprise Records), 1998
Chronicles (Reprise Records), 1999
Riding With The King (Reprise Records), 2000
Reptile (Reprise Records), 2001
One More Rider One More Car (Duck Records), 2002
Me and Mr. Johnson (Warner Bros / Wea), 2004
Sessions For Robert J. (Warner Bros / Wea), 2004
Back Home (Warner Bros / Wea) (August 30, 2005)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ ericclaptonfaq.com (อังกฤษ)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ ericclapton.com  (อังกฤษ)
เอลิซาเบธ เสตราท์

| เอลิซาเบธ เสตราท์ Elizabeth Strout |
| --- | --- |
เกิด: 6 มกราคม ค.ศ. 1956
สัญชาติ: ชาวอเมริกัน
อาชีพ: นักเขียนนวนิยาย และ เรื่องสั้น
ผลงานเด่น: “Olive Kitteridge”
ตำแหน่ง: นักเขียน
รางวัล: รางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยาย
นักเขียนชาวอเมริกัน
Elizabeth Strout
เอลิซาเบธ เสตราท์ (อังกฤษ: Elizabeth Strout) (6 มกราคม ค.ศ. 1956 - ปัจจุบัน) เอลิซาเบธ เสตราท์เป็นนักเขียนนวนิยายคนสำคัญชาวอเมริกันผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับการนวนิยายเรื่อง “Olive Kitteridge” หรือ “On the Coast of Maine” (ไทย: บนฝั่งทะเลเมน) ในปี ค.ศ. 2009 และเข้ารอบสุดท้ายของรางวัลวงนักวิพากษ์หนังสือแห่งชาติในปี ค.ศ. 2008 “Olive Kitteridge” เป็นเรื่องสั้นสิบสามเรื่องที่เกี่ยวพันกันกันเกี่ยวกับสตรีชื่อออลิฟ คิทเทอริดจ์และญาติพี่น้องที่สนิทกันที่อาศัยอยู่ที่เมืองครอสบีในรัฐเมนในสหรัฐอเมริกา
ดูเพิ่ม

ประเภทของงานวรรณกรรม
งานเขียน

Amy and Isabelle (1998)
The Friend Who Got Away (2005, Strout contributed 1 short story, ISBN 978-0385511865)
Abide with Me (2006)
Olive Kitteridge (2008, Pulitzer Prize, aka On the Coast of Maine, ISBN 978-1400062089)
English Lesson: A Memoir, Washington Post magazine, July 2009
"A Different Road" in The Best American Mystery Stories 2008
เอลีซาเบ็ท เจ้าหญิงแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์

| เอลีซาเบ็ท เจ้าหญิงแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ |
| --- | --- |

เจ้าหญิงแห่งลิพเพอ-ไวเซินเฟ็ลท์ เจ้าหญิงพระชายาในพระประมุขแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
ประสูติ: 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2500 (67 ปี) รัฐบาวาเรีย เยอรมนี
พระสวามี: คริสท็อฟ เจ้าชายแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
พระบุตร: เจ้าหญิงโซฟี ฟรีดริช แฟร์ดีนันท์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ เจ้าชายค็อนสตันทีน เจ้าชายเลโอพ็อลท์
ราชวงศ์: ราชวงศ์ลิพเพอ ราชวงศ์กลึคสบวร์ก
พระบิดา: อัลเฟรท เจ้าชายแห่งลิพเพอ-ไวเซินเฟ็ลท์
พระมารดา: บารอนเนสอาร์มการ์ด จูลันกา วาร์กเนอร์ ฟอน เวิร์นบอน
เอลีซาเบ็ท เจ้าหญิงแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ (อังกฤษ: Elisabeth, Princess of Schleswig-Holstein) หรือ  เจ้าหญิงเอลีซาเบ็ทแห่งลิพเพอ-ไวเซินเฟ็ลท์ ประสูติเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2500 ณ รัฐบาวาเรีย เยอรมนี เป็นพระธิดาในอัลเฟรด เจ้าชายแห่งลิพเพอ-ไวเซินเฟ็ลท์ กับ บารอนเนสอาร์มการ์ด จูลันกา วาร์กเนอร์ ฟอน เวิร์นบอน พระองค์ทรงเสกสมรสกับ คริสท็อฟ เจ้าชายแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ พระประมุขแห่งราชวงศ์ชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ซอนเดอร์บูร์ก-กลึคส์บูร์ก เมื่อวันที่ 23 กันยายน 2524 รับพระราชทานพระอิสริยยศและพระฐานันดรที่ เฮอร์ไฮนีส เอลีซาเบ็ท เจ้าหญิงแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ พระชายา (พระฐานันดรเดิม: เฮอร์เซอรีนไฮนีส) มีพระบุตรดังนี้
เจ้าหญิงโซฟี
ฟรีดริช แฟร์ดีนันท์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
เจ้าชายค็อนสตันทีน
เจ้าชายเลโอพ็อลท์
หลังกจากเสกสมรสแล้ว พระองค์ยังคงทรงงานเกี่ยวกับธุรกิจออกแบบผ้าพันคอผ้าไหมโดยมีร้านเป็นของตัวเองในเมืองกลัสโฮล์ด
ฐานันดร

28 กรกฎาคม พ.ศ. 2500 - 23 กันยายน 2524 = เฮอร์เซอรีนไฮนีส เจ้าหญิงเอลีซาเบ็ทแห่งลิพเพอ-ไวเซินเฟ็ลท์
23 กันยายน 2524 - ปัจจุบัน = เฮอร์ไฮนีส เอลีซาเบ็ท เจ้าหญิงแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
เอลิเนอร์แห่งอังกฤษ เคาน์เตสแห่งบาร์
แหล่งข้อมูล

Merriman, Roger Bigelow (1918). The Rise of the Spanish Empire in the Old and in the New. Vol. 1. The Macmillan Company.
Panton, Kenneth (2011). Historical Dictionary of the British Monarchy. Scarecrow Press.
Prestwich, Michael (1997). Edward I. Yale University Press.
Vale, Malcolm (2001). The Princely Court: Medieval Courts and Culture in North-West Europe, 1270–1380. Oxford University Press.
เอลเดน เฮนสัน

| เอลเดน เฮนสัน |
| --- | --- |
เฮนสันในงาน Phoenix Comicon 2017
เกิด: เอลเดน ไรอัน แรทลิฟฟ์  (1977-08-30) สิงหาคม 30, 1977 (47 ปี) ร็อคกีวิลล์ แมรีแลนด์, สหรัฐ
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1982-ปัจจุบัน
คู่สมรส: Kira Sternbach (สมรส 2014; หย่า 2017)
บุตร: 1 คน
เอลเดน เฮนสัน (อังกฤษ: Elden Henson; ชื่อเกิด เอลเดน ไรอัน แรทลิฟฟ์ (Elden Ryan Ratliff); เกิด 30 สิงหาคม พ.ศ. 2520) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดจากการแสดงเป็น ฟัลตัน รีด ในภาพยนตร์ไตรภาค ขบวนการหัวใจตะนอย (1992–1996), ฟ็อกกี เนลสัน ในเรื่อง แดร์เดวิล (2015–2018) และจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลที่กว้างขึ้นและ พอลลักซ์ ใน เกมล่าเกม ม็อกกิ้งเจย์ พาร์ท 1 (2014) และ พาร์ท 2 (2558)
เอลียาห์รับขนมปังจากหญิงม่ายชาวศาเรฟัท

ภาพจิตรกรรมโดยโจวันนี ลันฟรันโก
| เอลียาห์รับขนมปังจากหญิงม่ายชาวศาเรฟัท |
| --- | --- |

ศิลปิน: โจวันนี ลันฟรันโก
ปี: ค.ศ. 1621-1625
สื่อ: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
มิติ: 203 cm × 243 cm (6.66 ฟุต × 7.97 ฟุต)
สถานที่: พิพิธภัณฑ์เจ. พอล เก็ตตี ลอสแอนเจลิส
เอลียาห์รับขนมปังจากหญิงม่ายชาวศาเรฟัท (อังกฤษ: Elijah Receiving Bread from the Widow of Zarephath) เป็นภาพจิตรกรรมผลงานของโจวันนี ลันฟรันโก จิตรกรศิลปะบารอกชาวอิตาลี จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เจ. พอล เก็ตตีในนครลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย
ลักษณะภาพ

ภาพจิตรกรรมนี้เป็นส่วนหนึ่งเป็นชุดผลงานที่สร้างสรรค์สำหรับโบสถ์น้อยสำหรับพิธีศักดิ์สิทธิ์ในมหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพงในกรุงโรม ภาพจิตรกรรมแสดงเหตุการณ์จากพันธสัญญาเดิมเกี่ยวกับการฟื้นคืนชีพของบุตรชายของหญิงม่ายชาวศาเรฟัท หญิงม่ายและบุตรชายนำขนมปังมามอบให้เอลียาห์ที่กำลังหิว เวลานั้นเอลียาห์กำลังหาที่พักใกล้กับลำธาร (ภายหลังบุตรชายของหญิงม่ายป่วยตายแต่ได้รับการชุบชีวิตโดยเอลียาห์) เหตุการณ์นี้ถูกเล่าใน 1 พงศ์กษัตริย์ 17 ในพันธสัญญาเดิม ภาพขนมปังทำให้นึกถึงขนมปังศักดิ์สิทธิ์หรือแผ่นศีลในพิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์ ในโบสถ์น้อย ภาพจิตรกรรมนี้อยู่ด้วยกันกับภาพที่แสดงเหตุการณ์อาหารค่ำมื้อสุดท้าย และโมเสสและผู้สอดแนมจากคานาอัน (ซึ่งจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์เจ. พอล เก็ตตีด้วยเช่นกัน) ภาพองุ่นในภาพจิตรกรรมโมเสสและผู้สอดแนมจากคานาอันทำให้นึกถึงเหล้าองุ่นศักดิ์สิทธิ์ในพิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์ ภาพจิตรกรรมเอลียาห์รับขนมปังจากหญิงม่ายชาวศาเรฟัทเดิมน่าจะจัดแสดงไว้สูงขึ้นไปบนผนังของโบสถ์น้อย และมุมการมองจะเริ่มต้นจากส่วนล่างของผ้าใบ ภาพถูกถอดออกจากโบสถ์ในปี ค.ศ. 1856 ถูกขายต่อให้เจ้าของจำนวนหนึง จนกระทั่งมาถึงพิพิธภัณฑ์เจ. พอล เก็ตตีในปี ค.ศ. 1976
เอฟ-117 ไนท์ฮอว์ก

| เอฟ-117 ไนท์ฮอว์ก |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินโจมตีล่องหน
ชาติกำเนิด:  สหรัฐอเมริกา
บริษัทผู้ผลิต: ล็อกฮีด ล็อกฮีด มาร์ติน
สถานะ: ปลดประจำการแล้ว
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศสหรัฐ
จำนวนที่ผลิต: 64 (วายเอฟ-117เอ 5 ลำและเอฟ-117เอ 59 ลำ)
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: 15 ตุลาคม พ.ศ. 2526
เที่ยวบินแรก: 18 มิถุนายน พ.ศ. 2524
ปลดประจำการ: 22 เมษายน พ.ศ. 2551
พัฒนาจาก: ล็อกฮีด แฮฟบลู
เอฟ-117 ไนท์ฮอว์ก (อังกฤษ: F-117 Nighthawk) เป็นอากาศยานโจมตีภาคพื้นดินล่องหนที่อดีตเคยถูกใช้งานโดยกองทัพอากาศสหรัฐ มันได้ทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2524 และเข้าปฏิบัติการในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2526 โลกได้รู้จักกับเอฟ-117เอในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2531
ผลงานของชรังค์ เวิร์คส์และการพัฒนาแฮฟบลูทำให้มันกลายเป็นอากาศยานลำแรกที่ใช้เทคโนโลยีการล่องหน เอฟ-117เอมีชื่อเสียงมากในสงครามอ่าวเมื่อปีพ.ศ. 2534
กองทัพอากาศได้ปลดประจำการเอฟ-117 ในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2551 โดยสาเหตุหลักคือการปรากฏตัวของเอฟ-22 แร็พเตอร์และบี-2 สปิริทที่มีประสิทธิภาพมากกว่าเดิม
การพัฒนา

เอฟ-117 เกิดขึ้นหลังจากการรบในสงครามเวียดนาม เมื่อมีความกังวลต่อขีปนาวุธพื้นสู่อากาศของโซเวียตมากขึ้น เพราะเครื่องบินทิ้งระเบิดหลายลำถูกมันยิงตก
ในพ.ศ. 2507 ปโยทร์ ยา. ยูฟิมท์เซฟ (Pyotr Ya. Ufimtsev) นักคณิตศาสตร์ชาวรัสเซีย ได้เขียนเรื่อง "Method of Edge Waves in the Physical Theory of Diffraction" ซึ่งเขาได้แสดงให้เห็นว่าการสะท้อนของเรดาร์นั้นขึ้นอยู่กับรูปร่างของวัตถุ ไม่ใช่ขนาด เขายังได้ขยายงานทางทฤษฎีโดยนักฟิสิกส์ชาวเยอรมันชื่ออาร์โนลด์ ซอมเมอร์ฟีลด์ ยูฟิมท์เซฟได้สาธิตว่าเขาสามารถคำนวณส่วนแบ่งของเรดาร์ตามผิวหน้าของปีกตลอดจนขอบปีกได้ ข้อสรุปคือแม้ว่าเครื่องบินที่มีขนาดใหญ่กว่าก็สามารถล่องหนได้ อย่างไรก็ดีการออกแบบของเครื่องบินจะทำให้มันสูญเสียหลักอากาศพลศาสตร์ และคอมพิวเตอร์ในทศวรรษที่ 1960 ก็ยังไม่สามารถควบคุมการบินของเครื่องบินอย่างเอฟ-117 หรือบี-2 สปิริทได้ อย่างไรก็ตามในทศวรรษต่อมา เมื่อล็อกฮีดประเมินเอกสารของยูฟิมท์เซฟ คอมพิวเตอร์และซอฟต์แวร์ก็ได้ก้าวหน้าไปอย่างมาก และเริ่มมีการพัฒนาเครื่องบินล่องหนขึ้น
การพัฒนา > ซีเนียร์เทรนด์

เอฟ-117 เป็นโครงการลับจนถึงทศวรรษที่ 1980 โครงการเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2518 ด้วยเครื่องต้นแบบที่ถูกเรียกว่า"โฮพเลสไดมอนด์" (Hopeless Diamond) ในปีพ.ศ. 2520 ล็อกฮีดได้ผลิตต้นแบบไป 60% ภายใต้สัญญาแฮฟบลู โครงการแฮฟบลูเป็นการสาธิตเทคโนโลยีการล่องหนตั้งแต่ปีพ.ศ. 2519-2522 ความสำเร็จของโครงการแฮฟบลูนำไปสู่การสร้าง"ซีเนียร์เทรนด์" (Senior Trend) ของกองทัพอากาศสหรัฐ เป็นโครงการที่สร้างเอฟ-117
การตัดสินใจที่จะสร้างเอฟ-117เอเกิดขึ้นในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521 และล็อกฮีดก็ได้สัญญาในการพัฒนาโครงการ รู้จักกันในชื่อ"ชรัง เวิร์คส์" (Skunk Works) ในเบอร์แบงค์รัฐแคลิฟอร์เนีย โครงการนำโดยเบน ริช เขาได้เรียกบิล ชโรเดอร์ นักคณิตศาสตร์และเดนีส โอเวอร์โฮลเซอร์ นักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ เพื่อสานต่องานของยูฟิมท์เซฟ พวกเขาได้ออกแบบโครงการคอมพิวเตอร์ที่เรียกว่าเอคโค่ ซึ่งทำให้มันสามารถออกแบบเครื่องบินที่แบนราบได้ ซึ่งถูกทำให้กระจายการสะท้อนของเรดาร์ถึง 99%
เอฟ-117 ทำการบินครั้งแรกในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2524 เพียง 31 เดือนหลังจากที่มีการพัฒนาอย่างเต็มรูปแบบ เอฟ-117เอลำแรกถูกส่งมอบในปี 2525 และได้ไฟเขียวให้ปฏิบัติการได้ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2526 กองทัพอากาศปฏิเสธการมีตัวตนของมันจนถึงปีพ.ศ. 2531 เมื่อมีรูปถ่ายถูกเผยแพร่ต่อสาธารณะ ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2533 เครื่องบินสองลำได้บินเข้าฐานทัพอากาศเนลลิสในรัฐเนวาดา ท่ามกลางการมองเห็นของคนหนึ่งหมื่นคน การพัฒนาอย่างเต็มรูปแบบทำให้เกิด"วายเอฟ-117เอ"ขึ้นมา มีการผลิตเอฟ-117 ขึ้นมาทั้งสิ้น 59 ลำซึ่งถูกส่งมอบตลอดเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2533
ตามที่กองทัพอากาศสหรัฐกล่าวเอาไว้ว่า "การจัดการโดยศูนย์ระบบอากาศพลศาสตร์ที่ฐานทัพอากาศไรท์-แพทเตอร์สันในโอไฮโอ ได้ผสมผสานเทคโนโลยีการล่องหนเข้ากับการพัฒนาและการผลิตในปัจจุบันเพื่อให้ใช้เครื่องบินได้อย่างรวดเร็วที่สุด... โครงการเอฟ-117 นั้นได้แสดงให้เห็นว่าอากาศยานล่องหนสามารถถูกออกแบบให้มีความไว้ใจได้และใช้งานได้ง่าย" สถิติการดูแลรักษาเครื่องบินเทียบได้กับเครื่องบินขับไล่ทางยุทธวิธีแบบอื่น เอฟ-117 นั้นอยู่ในแนวหน้าของเทคโนโลยีในโครงการพัฒนาระบบอาวุธซึ่งอยู่ที่แพลนท์ 42 ในปาร์มเดลรัฐแคลิฟอร์เนีย
เอฟ-117 หลายลำถูกทาสีเทาในช่วงทดลองเพื่อทดสอบความมีประสิทธิภาพในการล่องหนของเอฟ-117 ในตอนกลางวัน ในปีพ.ศ. 2547-2548 ได้มีโครงการพัฒนาอายุการใช้งานของเอฟ-117 หลายครั้ง รวมทั้งการพัฒนาระบบอิเลคทรอนิกส์อากาศ
การพัฒนา > การตั้งชื่อ

เครื่องบินที่ปฏิบัติการได้จะได้รับชื่อว่า"เอฟ-117เอ" เครื่องบินที่ก้าวหน้าส่วนใหญ่ของสหรัฐจะใช้การตั้งชื่อแบบหลังปี 1962 ซึ่งจะใช้ "F" ที่หมายถึงเครื่องบิบขับไล่อากาศสู่อากาศ "B" ที่หมายถึงเครื่องบินทิ้งระเบิด "A" ที่หมายถึงเครื่องบินโจมตี (ตัวอย่างเช่น เอฟ-15 บี-2 และเอ-6) เครื่องบินขับไล่ล่องหนที่มีการโจมตีภาคพื้นดินเป็นหลักจึงไม่ควรใช้ "F"
การใช้"เอฟ-117" นั้นดูเหมือนว่ามีเพื่อชี้ให้เห็นว่ามันได้รับชื่อเช่นนั้นอย่างเป็นทางการก่อนระบบตั้งชื่อปี 1962 สมมติฐานคือเพื่อเปิดเผยมันต่อสาธารณะ ว่ามันน่าจะได้ใช้ชื่อว่าเอฟ-19 ซึ่งเป็นชื่อที่ยังไม่ถูกใช้ อย่างไรก็ตามมันก็ไม่มีเครื่องบินลำใดที่ใช้ชื่อ "100" หลังจากที่มีเอฟ-111 เครื่องบินของโซเวียตที่ถูกยึดได้ก็ถูกใช้ชื่อเป็นเอฟเมื่อถูกใช้โดยนักบินทดสอบของสหรัฐ
เมื่อมีเครื่องบินต่างสัญชาติบินอยู่ในบริเวณทางใต้ของเนวาดา เครื่องบินที่ถูกยึดมาจึงถูกเรียกทางวิทยุว่า 117 มันถูกใช้โดยหน่วยบิน"เรดแฮทส์/เรดอีเกิลส์ที่5588 ซึ่งมักบินเครื่องบินมิกอยู่ในบริเวณดังกล่าว การเรียกเช่นนั้นไม่มีสาเหตุอะไรและชื่อเอฟ-19 ก็ถูกพิจารณาโดยกองทัพอากาศ เป็นที่เห็นได้ชัดว่าการเรียก "117" ทางวิทยุนั้นได้กลายมาเป็นธรรมเนียมและเมื่อล็อกฮีดผลิตเครื่องบินออกมา เอฟ-117 ก็ถูกใช้เพื่อปิดบัง
สารคดีทางโทรทัศน์ได้สัมภาษณ์สมาชิกอาวุโสจากทีมผู้สร้างเอฟ-117เอโดยกล่าวว่านักบินต้องการที่จะบินเครื่องบินใหม่มีแรงดึงดูดที่จะบินมันเมื่อใช้ชื่อ"F"มากกว่า"B"หรือ"A"
การพัฒนา > เอฟ-117เอ็น ซีฮอว์ก

ในต้นทศวรรษที่ 1990 ล็อกฮีดได้เริ่มทำการพัฒนาเครื่องเอฟ-117 ที่สามารถใช้บนเรืออบรรทุกเครื่องบินได้โดยใช้ชื่อว่า"ซีฮอว์ก"เมื่อโครงการเอ/เอฟเอ็กซ์ถูกยกเลิกไป ข้อเสนอถูกยื่นให้กับกระทรวงกลาโหม ผู้ที่ไม่ค่อยสนใจในความสามารถในการบินเดี่ยวของเครื่องบินแบบดังกล่าว โดยเฉพาะเมื่อมันต้องใช้เงินจากโครงการเทคโนโลยีเครื่องบินโจมตีก้าวหน้า เครื่องบินใหม่นี้จะแตกต่างจากเอฟ-117 ในหลายๆ ด้าน รวมทั้งห้องนักบินแบบพิเศษ ปีกที่ลู่น้อยกว่า และหางแบบใหม่ รุ่น"เอ็น"นั้นจะใช้เครื่องยนต์ใหม่คือเจเนรัล ไดนามิกส์ เอฟ414 นอกจากนั้นเครื่องบินจะสามารถเลือกใช้จุดติดอาวุธได้มากมาย ทำให้มันสามารถบรรทุกอาวุธได้เพื่ออีก 8,000 ปอนด์ และเรดาร์ใหม่ที่สามารถจัดการกับเป้าหมายในอากาศได้ ด้วยบทบาทนั้นเอฟ-117เอ็นจะสามารถใช้ขีปนาวุธเอไอเอ็ม-120 แอมแรมได้อีกด้วย
หลังจากที่ถูกนำออกโดยกองทัพเรือ ล็อกฮีดก็ยอมทำการเปลี่ยนข้อเสนอซึ่งรวมทั้งความสามารถในการใช้สันดาปและความหลากหลายในการทำภารกิจของเอฟ-117เอ็น ทำให้มันไม่ได้เป็นแค่เพียงเครื่องบินโจมตีเท่านั้น เพื่อเพิ่มความน่าสนใจล็อกฮีดยังได้ให้ข้อเสนอของ"เอฟ-117บี"ซึ่งจะคล้ายกับเอฟ-117เอ็นแต่ใช้บนบกแทน แบบดังกล่าวถูกเสนอให้กับกองทัพอากาศของสหรัฐและอังกฤษ เอฟ-117เอ็นรุ่นใหม่นี้ถูกเรียกว่า"เอ/เอฟ-117เอ็กซ์" ทั้งเอฟ-117เอ็นและเอฟ-117บีไม่มีใครซื้อมัน
การออกแบบ

ด้วยขนาดประมาณเอฟ-15 เอฟ-117เอที่นั่งเดียวนั้นมีขุมกำลังเป็นเครื่องยนต์เทอร์โบแฟนไร้สันดาปรุ่นเอฟ404 และระบบควบคุมการบิน มันสามารถทำการ[การเติมเชื้อเพลิงทางอากาศ|เติมเชื้อเพลิงทางอากาศ]]ได้ เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการพัฒนา ระบบอิเลคทรอนิกอากาศ ระบฟลาย-บาย-ไวร์ และส่วนอื่นๆ จึงถูกดัดแปลงมาจากเอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอน เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท และเอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล
ผลข้างเคียงจากความสามารถในการล่องหนของมันคือพลังขับเครื่องยนต์ที่เบาลง เพราะเสียส่วนรับและปล่อยลม ปีกที่มีอัตราทำมุมที่ต่ำมาก และปีกที่ลู่ถึง 50 องศาเพื่อลดคลื่นเรดาร์ ด้วยการออกแบบเหล่านี้และการที่มันไม่มีตัวทำสันดาป เอฟ-117 จึงมีความเร็วที่จำกัด
เอฟ-117 มีระบบนำร่องและระบบโจมตีที่ซับซ้อนโดยทำงานร่วมกับระบบอิเลคทรอนิกอากาศแบบดิจิทัล มันไม่มีเรดาร์ ซึ่งเพื่อลดการส่งสัญญาณ มันอาศัยการนำทางจากจีพีเอสและระบบนำร่องเฉื่อยที่แม่นยำ ภารกิจจะถูกจัดการโดยระบบวางแผนอัตโนมัติซึ่งสามารถทำงานได้อย่างอัตโนมัติในทุกรูปแบบภารกิจโจมตี รวมทั้งการปล่อยอาวุธ เป้าหมายจะถูกจับเป้าโดยระบบอินฟราเรดจับภาพความร้อน โดยมันจะต้องอาศัยเลเซอร์ซึ่งเป็นตัวหาระยะและกำหนดเป้าหมายให้กับระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์
ห้องเก็บอาวุธของเอฟ-117 สามารถบรรทุกอาวุธได้ 2,300 กิโลกรัม อาวุธโดยทั่วไปแล้วก็จะเป็นระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์แบบจีบียู-10 จีบียู-12 หรือจีบียู-27 ระเบิดทะลุทะลวงแบบบีแอลยู-109 สองลูก หรือระเบิดเจแดมสองลูก
ประวัติการใช้งาน

ในช่วงปีแรกๆ ของโครงการตั้งแต่ปีพ.ศ. 2527-2535 กองบินของเอฟ-117เอได้ตั้งฐานอยู่ที่สนามบินในเนวาดา ที่ซึ่งมันทำหน้าที่ในฝูงบินยุทธวิธีที่ 4450 เพราะว่าเอฟ-117 ยังคงเป็นความลับอยู่ในตอนนั้น ฝูงบินยุทธวิธีที่ 4450 จึงถูกย้ายไปที่ฐานทัพอากาศเนลลิสในเนวาดาโดยใช้เครื่องเอ-7 คอร์แซร์ 2 ฝูงบินถูกรวมเข้ากับฝูงบินขับไล่ยุทธวิธีที่ 37 ในปีพ.ศ. 2532 ในพ.ศ. 2535 ทั้งกองบินถูกย้ายไปที่ฐานทัพอากาศฮอลโลแมนที่นิวเม็กซิโก ที่ซึ่งมันทำหน้าที่ภายใต้ฝูงบินขับไล่ที่ 49
นักบินของเอฟ-117 เรียกตัวเองว่า"แบนดิทส์" (Bandits) นักบินแต่ละคนที่ต้องบินเอฟ-117 จะมีหมายเลขของตัวเอง อย่าง "แบนดิท 52" นั่นหมายถึงอันดับที่พวกเขาบินเอฟ-117 เป็นครั้งแรก
เอฟ-117 ถูกใช้หลายครั้งในสงคราม ภารกิจแรกของมันคือการรุกรานปานามาของสหรัฐในปีพ.ศ. 2532 ในช่วงนั้นมีเอฟ-117เอสองลำที่ทิ้งระเบิดสองลูกใส่สนามบินริโอฮาโต
ในสงครามอ่าวเปอร์เซียเมื่อปีพ.ศ. 2534 เอฟ-117เอได้ทำการบินประมาณ 1,300 ครั้งและทำแต้มด้วยการโจมตีเป้าหมายสำคัญไป 1,600 เป้าหมายในอิรัก  ในขณะที่ทำการบินไป 6,905 ชั่วโมง เอฟ-117 มีเพียง 2.5% ของเครื่องบินสหรัฐในอิรักแต่มันก็ทำการโจมตีไปมากกว่า 40% ของเป้าหมายทางยุทธศาสตร์ "ในขณะทำภารกิจนักบินเอฟ-117เอได้ทิ้งระเบิดนำวิถีไปกว่า 2,000 ตันโดยมีอัตราการโดนเป้าหมายมากกว่า 80% แม้ว่าฝูงบินขับไล่ยุทธวิธีที่ 37 และเครื่องบินสเตลท์อีก 42 ลำจะเป็นเพียง 2.5% ของเครื่องบินขับไล่และเครื่องบินโจมตีทั้งหมดของพันธมิตรในสงครามอ่าว เอฟ-117เอก็ได้รับงานมากกว่า 31% ของการทิ้งระเบิดทั้งหมดใส่อิรักตลอด 24 ชั่งโมง" ในสงครามมันทำงานไม่ค่อยดีนักในการทิ้งสมาร์ทบอมบ์ใส่เป้าหมายทางทหาร โดยมีอัตราการโดนเป้าหมายเพียง 40% เท่านั้น
มันเป็นเครื่องบินในไม่กี่ลำของสหรัฐและกองกำลังผสมที่เข้าโจมตีแบกแดด อีกพวกหนึ่งคือเอฟ-16 ซึ่งได้โจมตีแบกแดดในช่วงกลางวันของวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2534 ในภารกิจ"แพ็คเกจ คิว" (Package Q) อันเป็นการบินโจมตีครั้งเดียวที่ใหญ่ที่สุดในสงคราม
ตั้งแต่ที่ถูกย้ายไปยังฐานทัพอากาศฮอลโลแมนในปีพ.ศ. 2535 เอฟ-117เอและนักบินทั้งชายและหญิงของฝูงบินขับไล่ที่ 49 ก็ถูกวางพลที่เอเชียตะวันตกเฉียงใต้มากกว่าหนึ่งครั้ง ในการเดินทางครั้งแรกเอฟ-117 ได้บินตั้งแต่ฐานทัพอากาศฮอลโลแมนไปคูเวตโดยไม่หยุดพัก โดยใช้เวลาไปประมาณ 18.5 ชั่วโมง เป็นสถิติสำหรับเครื่องบินขับไล่หนึ่งที่นั่งที่ยังคงอยู่มาจนถึงทุกวันนี้
มันถูกใช้ในปฏิบัติการแอลไลด์ฟอร์ซในปีพ.ศ. 2542 ปฏิบัติการเอ็นดัวริ่งฟรีดอมในปีพ.ศ. 2544 และปฏิบัติการปลดปล่อยอิรักในปีพ.ศ. 2546
ประวัติการใช้งาน > การสูญเสีย

เอฟ-117 ลำหนึ่งถูกยิงตกขณะทำการรบกับกองทัพเซอร์เบีย เมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2542 ในสงครามคอซอวอ กองพันที่ 3 แห่งกรมขีปนาวุธป้องกันอากาศที่ 250 ภายใต้การบัญชาการของผู้พันซอลทาน ดานิ (Zoltán Dani), ที่มีระบบขีปนาวุธต่อต้านอากาศยานแบบไอซาเยฟ เอส-125 เนวา ได้ยิงเอฟ-117เอที่มีชื่อรหัสว่า"เวก้า 31" หมายเลข 82-0806 ตก ตามที่ผู้บัญชาการนาโต้เวสลีย์ คลาร์กและนายพลคนอื่นๆ กล่าว การป้องกันทางอากาศของเซอร์เบียได้ตรวจพบเอฟ-117 โดยใช้เรดาร์ของพวกเขาด้วยความยาวคลื่นที่มากกว่าปกติ ทำให้พวกมันถูกมองเห็นในเรดาร์ไม่นานก่อนถูกยิงตก
ตามที่รายงานเอสเอ-3 จำนวนมากถูกยิงจากระยะ 8 ไมล์ห่างออกไป มีลูกหนึ่งที่ระเบิดใกล้กับเอฟ-117เอจนทำให้นักบินต้องดีดตัวออก แม้ว่ามันยังคงเป็นความลับ แต่ก็เชื่อกันว่าเอฟ-117 ไม่มีเรดาร์เตือนภัย มันดูเหมือนว่านักบินจะเห็นขีปนาวุธเพราะเปลวไฟของมัน ด้วยระยะขนาดนนี้และผสมกับความเร็วนักบินจึงมีเวลาเพียง 6 วินาทีที่จะหาทางออกก่อนถูกยิง ตามการสัมภาษณ์ ซอลทาน ดานิเคลื่อนย้ายตำแหน่งขีปนาวุธของเขาบ่อยมาก และมีคนคอยตรวจหาเอฟ-117 และเครื่องบินลำอื่นๆ ของนาโต้ เขาได้ดัดแปลงเรดาร์จับเป้าของเขาเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการตรวจจับของมัน  ผู้บัญชาการและทหารที่ประจำเครื่องยิงขีปนาวุธคาดเดาจากการบินของเอฟ-117เอก่อนหน้าจากเรดาร์ที่ยากที่จะเห็นและติดตั้งขีปนาวุธและคนชี้เป้าตามนั้น เชื่อกันว่าทหารประจำเอสเอ-3 และคนชี้เป้าสามารถบอกตำแหน่งและติดตามเอฟ-117เอได้ อาจด้วยระบบอินฟราเรดและระบบมองกลางคืน เขาอ้างว่าขีปนาวุธของเขาได้ยิงเอฟ-16 ตกเช่นเดียวกัน
นักบินของเอฟ-117 รอดและได้รับการช่วยเหลือโดยหน่วยพลร่อมของสหรัฐ ซากของเอฟ-117 ไม่ได้ถูกทำลายทิ้ง เพราะว่าไม่มีสื่อในพื้นที่นั้น เซอร์เบียได้นำบุคคลากรของรัสเซียมาตรวจสอบซากที่เหลือ เป็นการเปิดเผยเทคโนโลยีอายุ 25 ปีของสหรัฐ ซากถูกนำไปแสดงที่พิพิธภัณฑ์การบินในเบลเกรดใกล้กับสนามบินเบลเกรดนิโคลา เทสลา มีการระบุชื่อนักบินผิดพลาดอย่างมาก ในขณะที่"ผู้กองเคน วิซ ดเวลล์"เป็นชื่อที่ปรากฏบนฝาครอบห้องนักบิน ต่อมาก็มีการเปิดเผยว่านักบินที่บินเครื่องลำนั้นคือผู้หมวดโคล เดล เซลโค
จากแหล่งข้อมูลบางแห่งของอเมริกากล่าวว่าเอฟ-117เอลำที่สองได้รับความเสียหายในภารกิจเดียวกัน ประมาณวันที่ 30 เมษายน แม้ว่าเครื่องบินจะสามารถบินกลับฐานได้ มันก็ไม่ขึ้นบินอีกเลย
ประวัติการใช้งาน > การปลดประจำการ

แม้ว่ามันจะถูกผลิตมาเพื่อการรบ เอฟ-117 ก็ถูกออกแบบด้วยเทคโนโลยีที่ล้าสมัยของทศวรรษที่1970 เทคโนโลยีล่องหนของมันด้อยกว่าบี-2 สปิริทและเอฟ-22 แร็พเตอร์ นอกจากนั้นการออกแบบที่ใช้เหลี่ยมมุมก็หมดไปเมื่อเทคโลโยลีใหม่ๆ เกิดขึ้นมา โครงการตัดทุนในวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ได้เสนอให้ปลดประจำการเอฟ-117 ทั้งกองบินในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2551 เพื่อนำเงินไปซื้อเอฟ-22เอเพิ่ม โครงการดังกล่าวบังคับให้ปลดประจำการเครื่องบิน 10 ลำในปีพ.ศ. 2550 และอีก 42 ลำที่เหลือในปีพ.ศ. 2551 และกล่าวว่ากองทัพอากาศยังมีเครื่องบินชนิดอื่นที่สามารถทำหน้าที่แทนมันได้ อย่าง บี-2 เอฟ-22 และแจสม์ เดิมทีกองทัพอากาศได้วางแผนว่าจะปลดประจำการเอฟ-117 ในปีพ.ศ. 2554 ต่อมากองทัพอากาศได้ตัดสินใจที่จะปลดประจำการเอฟ-117 เร็วกว่านั้นเพื่อเพิ่มทุนในการพัฒนาเครื่องบินลำอื่น สิ่งนี้จะเป็นการประหยัดงบประมาณไป 1.7 พันล้านดอลลาร์
ในปลายปี 2549 กองทัพอากาศได้ปิดโรงเรียนนักบินเอฟ-117 และประกาศว่าเอฟ-117 ถูกปลดประจำการ เครื่องบินหกลำแรกถูกปลดประจำการในวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2550 หลังจากเสร็จสิ้นพิธีที่ฐานทัพอากาศฮอลโลแมน นายพลเดวิด โกลด์เฟน ผู้บัญชาการฝูงบินขับไล่ที่ 49 กล่าวในงานว่า "เมื่อเครื่องบินเหล่านี้ถูกนำมาใช้จนถึงวันนี้ วงจรได้สิ้นสุดลงแล้ว หน้าที่ของพวกมันในการป้องกันชาติของเขาได้เสร็จสิ้นแล้ว ภารกิจของพวกมันสมบูรณ์และทำงานได้ดี เราส่งพวกมันไปยังที่พำนักสุดท้าย บ้านที่พวกมันคุ้นเคย บ้านหลังแรกและหลังเดียวนอกฮอลโลแมน"
ไม่เหมือนกับเครื่องบินส่วนใหญ่ของกองทัพอากาศซึ่งถูกปลดประจำการไปยังฐานทัพอากาศเดวิส-มอนแธน เอฟ-117 ถูกปลดประจำการไปยังสนามบินทดสอบระยะโทนาปาห์ ที่โทนาปาห์ปีกของพวกมันจะถูกนำออกและตัวเครื่องจะถูกเก็บไว้ในโรงเก็บเครื่องบิน ในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2551 มีการรายงานว่าเอฟ-117 ลำสุดท้ายที่ทำหน้าที่จะถูกเก็บในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2551 ในที่ที่มันทำการบินเป็นครั้งแรก เอฟ-117 ถูกปลดประจำการในช่วงพิธีกรรมที่ปาร์มเดลและโทนาปาห์ในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2551 เครื่องบินสี่ลำยังคงบินต่อหลังเดือนเมษายนโดยฝูงบินทดสอบที่ 410 ที่ปาร์มเดลสำหรับการบินทดสอบต่อไป เมื่อเริ่มเดือนสิงหาคมก็เหลืออยู่สองลำจากนั้นลำสุดท้ายก็ออกจากปาร์มเดลในวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2551 เมื่อเครื่องบินลำสุดท้ายบินออก ฝูงบินที่ 410 ก็ถูกยุบลงและจัดทำพิธีเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2551