stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มติว่าด้วยบางประเด็นในประวัติศาสตร์พรรคเรานับตั้งแต่การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
ภูมิหลัง

มติว่าด้วยบางประเด็นในประวัติศาสตร์พรรคเรานับตั้งแต่การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นมติทางประวัติศาสตร์สำคัญฉบับที่สองในสามฉบับของพรรค ฉบับแรกคือมติ ค.ศ. 1945 ที่ทำให้พรรคมีความสามัคคีกันภายใต้รากฐานอุดมการณ์ของความคิดของเหมา เจ๋อตง มติประวัติศาสตร์ฉบับที่สามเกิดขึ้นในเมื่อ ค.ศ. 2021
ขณะที่ดำเนินการปฏิรูปและเปิดประเทศ จีนก็เริ่มปฏิรูประบบผู้นำของพรรคคอมมิวนิสต์จีนและของรัฐด้วย ในบริบทนี้ เติ้ง เสี่ยวผิงและผู้นำพรรครุ่นที่สองได้ประเมินสถานการณ์ในสิ่งที่พวกเขาเห็นว่าเป็นจุดเปลี่ยนทางประวัติศาสตร์
วันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1981 ที่ประชุมใหญ่ครั้งที่ 6 ของคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนชุดที่ 11 ได้ยอมรับการลาออกจากตำแหน่งประธานพรรคของฮฺว่า กั๋วเฟิง วันรุ่งขึ้น คือวันที่ 27 มิถุนายน ที่ประชุมใหญ่คณะกรรมาธิการกลางครั้งที่ 6 ได้มีมติเอกฉันท์เห็นชอบ มติว่าด้วยบางประเด็นในประวัติศาสตร์พรรคเรานับตั้งแต่การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน มติได้ประเมินมรดกจากสมัยเหมา
มติดังกล่าวได้รับการเตรียมไว้ในช่วง 15 เดือนก่อนหน้า มีการแก้ไขมติหลายครั้งตามมุมมองของเติ้ง ข้อเสนอแนะหลายประการของเติ้งเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการยืนยันการมีส่วนสนับสนุนการปฏิวัติของเหมา ไม่ใช่แค่วิพากษ์วิจารณ์ข้อผิดพลาดของเขาเท่านั้น
ก่อนการประเมินอย่างเป็นทางการของสมัยเหมา พรรคคอมมิวนิสต์จีนเริ่มถอยห่างจากแนวคิดและนโยบายต่าง ๆ ของเหมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลัง การประชุมใหญ่ครั้งที่สามในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1978
เนื้อหา

มติเริ่มต้นด้วยการทบทวนประวัติศาสตร์ของสาธารณรัฐประขาชนจีน อธิบายเหมาว่าเป็นคนแรกในบรรดาคนเท่าเทียมกันในการพัฒนาความคิดของเหมา เจ๋อตงก่อน ค.ศ. 1949 และถือว่าความคิดเหมา เจ๋อตงประสบความสำเร็จในการสร้างเอกราชของชาติ เปลี่ยนแปลงชนชั้นทางสังคมของจีน พัฒนาความสามารถในการพึ่งพาตนเองทางเศรษฐกิจ ขยายการศึกษาและการดูแลสุขภาพ และบทบาทความเป็นผู้นำของจีนในโลกที่สาม
มติดังกล่าวอธิบายถึงอุปสรรคที่เกิดขึ้นในช่วง ค.ศ. 1957 ถึง 1964 (แม้โดยทั่วไปจะยืนยันช่วงเวลาดังกล่าว) และข้อผิดพลาดสำคัญที่เริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1965 กล่าวถึงข้อผิดพลาดของเหมาที่มีต่อแนวโน้มของความเห็นแก่ตัวซึ่งเกิดขึ้นเมื่อเขาละทิ้งมุมมองร่วมกันของผู้นำและย้อนรอยข้อผิดพลาดเหล่านี้ไปจนถึงจุดเริ่มต้นของการก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้า มติระบุว่าข้อผิดพลาดของเหมาไม่ใช่ความผิดของเขาเพียงคนเดียว แต่ยังเกิดจากเจียง ชิง, คัง เชิงและหลิน เปียวด้วย บรรยายว่าบุคคลเหล่านี้ว่าเป็นพวกแสวงหาผลประโยชน์ที่ฉวยโอกาสจากข้อผิดพลาดของเหมาและทำให้ข้อผิดพลาดของเหมาเลวร้ายลงจนนำไปสู่การปฏิวัติวัฒนธรรม มติวิพากษ์วิจารณ์เหมาว่าพัฒนาลัทธิบูชาบุคคลในช่วงบั้นปลายชีวิตของเขาและบ่อนทำลายหลักการของระบอบประชาธิปไตยแบบรวมศูนย์
มติปฏิเสธการข่มเหงปัญญาชนและการโจมตีกลไกของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรมและระบุว่าข้อผิดพลาดของการปฏิวัติวัฒนธรรมจะถูกลบล้าง เกี่ยวกับการปฏิวัติวัฒนธรรม มติระบุว่า "ความรับผิดชอบหลักสำหรับความผิดพลาดร้ายแรงของการปฏิวัติวัฒนธรรม ซึ่งเป็นความผิดพลาดที่มีขอบเขตกว้างขวางและยืดเยื้อเป็นของสหายเหมา เจ๋อตง" มติได้ฟื้นฟูอย่างเป็นทางการให้กับหลิว เช่าฉีและเติ้ง เสี่ยวผิง รวมถึงคนอื่น ๆ
มติได้ระบุสามหลักการสำคัญที่ยึดโยงมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ได้แก่ การแสวงหาความจริงจากข้อเท็จจริง เส้นทางมวลชน และเอกราชของชาติ
เมื่อเอกสารใกล้จะสิ้นสุดลง มติได้อธิบายถึงประเด็นพื้นฐานในปัจจุบัน เช่น สี่ทันสมัย การรวมชาติกับไต้หวัน และระบุสี่หลักสำคัญ ได้แก่:
ยึดมั่นในเส้นทางสังคมนิยม
ยึดมั่นการปกครองแบบเผด็จการประชาธิปไตยของประชาชน
ยึดมั่นความเป็นผู้นำของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และ
ยึดมั่นการชี้นำของความคิดของเหมา เจ๋อตงและลัทธิมากซ์–เลนิน
เกี่ยวกับมรดกของเหมา มติสรุปว่าการมีส่วนสนับสนุนของเหมาต่อการปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีนมีน้ำหนักมากกว่าความผิดพลาดของเขามาก ตามมติ ความคิดที่ว่าเหมาถูกต้อง 70 และผิด 30 กลายมาเป็นคำอธิบายทั่วไปเกี่ยวกับมรดกของเขา
ผลกระทบ

มติว่าด้วยบางประเด็นในประวัติศาสตร์พรรคเรานับตั้งแต่การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นหนึ่งในเอกสารที่มีอิทธิพลมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน โดยการสรุปประสบการณ์ทางประวัติศาสตร์ มันได้มอบทั้งรากฐานทางประวัติศาสตร์และทฤษฎีสำหรับการกำหนดแนวทางสำหรับการพัฒนาในระยะต่อไปของจีน นอกจากนี้ ยังนำเสนอรากฐานทางประวัติศาสตร์และทฤษฎีสำหรับการกระจายอำนาจภายในรัฐและพรรคโดยบุคคลสำคัญ เช่น เติ้ง เสี่ยวผิง อีกด้วย กลุ่มต่อต้านการปฏิรูปถูกขับออกจากระดับสูงของพรรคคอมมิวนิสต์จีนอย่างมีนัยสำคัญ ส่งผลให้เกิดการจัดตั้ง "คณะผู้นำส่วนกลางรุ่นที่สองของพรรคคอมมิวนิสต์จีน" โดยมีเติ้ง เสี่ยวผิงเป็นแกนหลัก โดยการรักษาสมดุลระหว่างการวิพากษ์วิจารณ์และการรักษาไว้ซึ่งมรดกของสมัยเหมา มติดังกล่าวช่วยเสริมสร้างความเป็นผู้นำของเติ้งให้แข็งแกร่งขึ้น
มติดังกล่าวตามมาด้วยการรณรงค์เป็นเวลาสามปีเพื่อ "ปฏิเสธการปฏิวัติวัฒนธรรมโดยสิ้นเชิง" พรรคคอมมิวนิสต์เรียกร้องให้บุคคลและสหกรณ์ศึกษามติและมีส่วนร่วมในการวิพากษ์และวิจารณ์ตนเอง ประชาชนถูกกระตุ้นให้กำจัดผู้ติดตามของหลิน เปียวและแก๊งออฟโฟร์ ผู้ที่ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากแนวคิดแบ่งฝักแบ่งฝ่าย และ "พวกทุบทำลายและฉกชิง" ในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม
ถ้อยคำในมติเกี่ยวกับสมัยของเหมาส่วนใหญ่ถูกสะท้อนโดย มติว่าด้วยผลงานสำคัญและประสบการณ์ทางประวัติศาสตร์ของพรรคในศตวรรษที่ผ่านมา ใน ค.ศ. 2021
ดูเพิ่ม

อุดมการณ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน
ประวัติศาสตร์พรรคคอมมิวนิสต์จีน
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความภาษาอังกฤษ
ดินแดนสหภาพเนปยีดอ

| ดินแดนสหภาพเนปยีดอ နေပြည်တော် ပြည်တောင်စုနယ်မြေ |
| --- | --- |
ดินแดนสหภาพ
การถอดเสียงเป็นอักษรโรมัน
 • พม่า: nepranytau pranyhtaungcu. naimre
   ธง
ที่ตั้งดินแดนสหภาพเนปยีดอในประเทศพม่า
พิกัด: 19°45′0″N 96°6′0″E﻿ / ﻿19.75000°N 96.10000°E﻿ / 19.75000; 96.10000
ประเทศ:  พม่า
ภูมิภาค: กลาง
เมืองหลัก: เนปยีดอ
การปกครอง
 • ประธานสภาเนปยีดอ: มโย่ออง
ประชากร (พ.ศ. 2557)
 • ทั้งหมด: 1,160,242 คน
 • อันดับ: 13
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
รหัสพื้นที่: 2 (โทรศัพท์เคลื่อนที่: 69, 90)
รหัส ISO 3166: MM-18
เนปยีดอ (พม่า: နေပြည်တော်) เป็นเขตการปกครองในภาคกลางของประเทศพม่า มีเมืองหลักคือเนปยีดอซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศด้วย
การแบ่งเขตการปกครอง

ดินแดนสหภาพเนปยีดอแบ่งออกเป็น 4 จังหวัด ดังนี้
| จังหวัด> อักษรไทย | จังหวัด> อักษรพม่า | จังหวัด> อักษรโรมัน | อำเภอ> อักษรไทย | อำเภอ> อักษรพม่า | อำเภอ> อักษรโรมัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  โอะตะระ |  ဥတ္တရ |  Ottara |  ตะโก้น |  တပ်ကုန်း |  Tatkon |
|  โอะตะระ |  ဥတ္တရ |  Ottara |  โอะตะระตีริ |  ဥတ္တရသီရိ |  Ottarathiri |
|  เซยาตีริ |  ဇေယျာသီရိ |  Zeyarthiri |  เซยาตีริ |  ဇေယျာသီရိ |  Zeyarthiri |
|  เซยาตีริ |  ဇေယျာသီရိ |  Zeyarthiri |  โปะบะตีริ |  ပုဗ္ဗသီရိ |  Pobbathiri |
|  ปยี่นมะน่า |  ပျဉ်းမနား |  Pyinmana |  ปยี่นมะน่า |  ပျဉ်းမနား |  Pyinmana |
|  ปยี่นมะน่า |  ပျဉ်းမနား |  Pyinmana |  ซะบูตีริ |  ဇမ္ဗူသီရိ |  Zabuthiri |
|  แลเว่ |  လယ်ဝေး |  Lewe |  แลเว่ |  လယ်ဝေး |  Lewe |
|  แลเว่ |  လယ်ဝေး |  Lewe |  แดะคินะตีริ |  ဒက္ခိဏသီရိ |  Dekkhinathiri |
เกลือ

เกลือหิน (ฮาไลต์)
ในการใช้งานทั่วไป เกลือ เป็นแร่ธาตุที่ประกอบด้วยโซเดียมคลอไรด์ (NaCl) เป็นหลัก เมื่อใช้ในอาหาร โดยเฉพาะในรูปแบบเม็ด มักเรียกอย่างเป็นทางการว่า เกลือแกง เกลือในรูปของแร่ผลึกธรรมชาติเรียกว่าเกลือหิน หรือ ฮาไลต์ เกลือมีความจำเป็นต่อชีวิต (โดยเป็นแหล่งที่มาของแร่ธาตุสำคัญ อย่างโซเดียม และ คลอรีน) นอกจากนี้ ความเค็ม ยังเป็นหนึ่งในรสชาติพื้นฐานของมนุษย์ เกลือเป็นหนึ่งในเครื่องปรุงรสที่เก่าแก่และแพร่หลายที่สุด ทั้งยังช่วยปรับปรุงการรับรู้รสชาติของอาหารได้อย่างสม่ำเสมอ แม้แต่อาหารที่ไม่น่ารับประทาน การใส่เกลือ การแช่น้ำเกลือ และ การดอง ถือเป็นวิธีถนอมอาหารที่สำคัญและมีมาตั้งแต่โบราณ
หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดบางส่วนของการแปรรูปเกลือมีอายุราว 6,000 ปีก่อนคริสตกาล โดยผู้คนในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือประเทศโรมาเนียต้มน้ำพุเพื่อสกัดเกลือ ขณะที่โรงงานผลิตเกลือในประเทศจีนก็มีอายุใกล้เคียงกัน เกลือได้รับการยกย่องจากชาวฮีบรู กรีก โรมัน ไบแซนไทน์ ฮิตไทต์ อียิปต์ และ อินเดีย ในสมัยโบราณ และเป็นสินค้าทางการค้า ที่สำคัญ โดยถูกขนส่งทางเรือข้ามทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ตามถนนเกลือที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ และผ่านทะเลทรายซาฮารา ด้วย คาราวานอูฐ ความขาดแคลนและความจำเป็นของเกลือทำให้หลายประเทศทำสงครามแย่งชิง และใช้เกลือเป็นแหล่งรายได้จากภาษี ตัวอย่างเช่น สงครามเกลือเอลพาโซที่เกิดขึ้นในเอลพาโซในช่วงปลายปี 1860 นอกจากนี้ เกลือยังถูกใช้ในพิธีกรรมทางศาสนา และมีความสำคัญทางวัฒนธรรมและประเพณีอื่น ๆ อีกมากมาย
เกลือได้มาจากเหมืองเกลือ และกระบวนการระเหยน้ำทะเล (เกลือทะเล) หรือ น้ำพุแร่ที่อุดมด้วยแร่ธาตุในบ่อระเหยตื้น ๆ การใช้เกลือ (โซเดียมคลอไรด์) ที่สำคัญที่สุดคือเป็นวัตถุดิบในการผลิตสารเคมี เกลือถูกใช้ในการผลิตโซดาไฟ และคลอรีน รวมถึงการผลิตโพลีไวนิลคลอไรด์ (PVC) พลาสติก และเยื่อกระดาษ จากการผลิตเกลือทั่วโลกปีละประมาณ 300 ล้านตัน มีเพียงส่วนน้อยที่ใช้เพื่อการบริโภคของมนุษย์ ส่วนที่เหลือใช้ในกระบวนการปรับสภาพน้ำ การละลายน้ำแข็งบนทางหลวง และการเกษตร เกลือที่ใช้บริโภคมีหลายรูปแบบ เช่น เกลือทะเล และ เกลือแกง ซึ่งมักมีสารป้องกันการจับตัวเป็นก้อน และอาจมีการเติมไอโอดีนเพื่อป้องกันภาวะขาดไอโอดีน นอกจากใช้ในการปรุงอาหารและโรยบนโต๊ะอาหารแล้ว เกลือยังเป็นส่วนประกอบในอาหารแปรรูปหลายชนิด
โซเดียม เป็น องค์ประกอบสำคัญต่อสุขภาพมนุษย์ โดยทำหน้าที่เป็นอิเล็กโทรไลต์ และตัวควบคุมสมดุลออสโมซิส อย่างไรก็ตาม การบริโภคเกลือมากเกินไปเพิ่มความเสี่ยงต่อโรคหัวใจและหลอดเลือด เช่น ความดันโลหิตสูง ผลกระทบของเกลือต่อสุขภาพได้รับการศึกษาอย่างต่อเนื่องมาเป็นเวลานาน ดังนั้นสมาคมสุขภาพโลกและผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากในประเทศพัฒนาแล้วจึงแนะนำให้ลดการบริโภคอาหารรสเค็มยอดนิยม องค์การอนามัยโลก แนะนำให้ผู้ใหญ่บริโภคโซเดียมน้อยกว่า 2,000 มิลลิกรัมต่อวัน หรือเทียบเท่าเกลือ 5 กรัม
คุณสมบัติทางกายภาพ

เกลือประกอบด้วยโซเดียมคลอไรด์ (NaCl) เป็นหลัก เกลือทะเลและเกลือจากเหมืองอาจมีจุลธาตุปะปนอยู่ โดยเกลือจากเหมืองมักถูกนำไปผ่านกระบวนการทำให้บริสุทธิ์ ผลึกเกลือมีลักษณะโปร่งแสงและเป็นรูปทรงลูกบาศก์ โดยปกติจะปรากฏเป็นสีขาว แต่อาจมีสีฟ้าหรือม่วงเนื่องจากสิ่งเจือปน เมื่อเกลือละลายในน้ำ จะแตกตัวเป็นไอออน  Na+ และ Cl− โดยมีค่าการละลาย 359 กรัมต่อลิตร ในสารละลายเย็น เกลือจะตกผลึกในรูปแบบไดไฮเดรต (NaCl·2H2O) สารละลายโซเดียมคลอไรด์มีคุณสมบัติแตกต่างจากน้ำบริสุทธิ์อย่างมาก โดยจุดเยือกแข็งของสารละลายที่มีเกลือ 23.31% โดยน้ำหนักอยู่ที่ −21.12 °C (-6.02 °F) จุดเดือดของสารละลายอิ่มตัวของเกลืออยู่ที่ประมาณ 108.7 °C (227.7 °F)
เกลือบริโภค

เกลือมีความจำเป็นต่อสุขภาพของมนุษย์และสัตว์ และเป็นหนึ่งในห้ารสชาติพื้นฐาน เกลือถูกใช้อาหารหลากหลายประเภท และมักพบในขวดเกลือบนโต๊ะอาหาร เพื่อให้ผู้บริโภคปรุงอาหารตามต้องการ นอกจากนี้ เกลือยังเป็นส่วนผสมสำคัญในอาหารแปรรูปหลายชนิด เกลือแกงเป็นเกลือที่ผ่านการทำให้บริสุทธิ์ โดยมีโซเดียมคลอไรด์ประมาณร้อยละ 97 ถึง 99 โดยปกติแล้ว สารป้องกันการจับตัวเป็นก้อน เช่น โซเดียมอะลูมิโนซิลิเกต หรือ แมกนีเซียมคาร์บอเนต จะถูกเติมลงไปเพื่อให้เกลือไหลได้อย่างอิสระ เกลือไอโอดีน ซึ่งมีโพแทสเซียมไอโอไดด์ มีวางจำหน่ายอย่างแพร่หลาย บางคนใส่สารดูดความชื้น เช่น เมล็ดข้าวสารดิบ หรือแครกเกอร์รสเค็มลงในขวดเกลือเพื่อช่วยดูดซับความชื้นส่วนเกิน และป้องกันการจับตัวเป็นก้อน
เกลือบริโภค > เกลือแกงเสริมธาตุ

เกลือแกงบางชนิดที่จำหน่ายเพื่อการบริโภคมีสารเติมแต่งเพื่อช่วยแก้ไขปัญหาสุขภาพต่าง ๆ โดยเฉพาะในประเทศกำลังพัฒนา ทั้งนี้ ชนิดและปริมาณของสารเติมแต่งจะแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ ไอโอดีนเป็นสารอาหารรองที่สำคัญต่อร่างกายมนุษย์ การขาดไอโอดีนอาจทำให้การผลิต ไทรอกซินลดลง (ภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานน้อย) ต่อมไทรอยด์โตผิดปกติ (endemic goitre) ในผู้ใหญ่ หรือโรคคอพอกในเด็ก เกลือไอโอดีนถูกนำมาใช้เพื่อแก้ไขภาวะขาดไอโอดีนมาตั้งแต่ปี 1924 โดยเป็นเกลือแกงที่ผสมกับโพแทสเซียมไอโอไดด์ โซเดียมไอโอไดด์ หรือโซเดียมไอโอเดตในปริมาณเล็กน้อย นอกจากนี้ อาจเติมเดกซ์โทรสในปริมาณเล็กน้อยเพื่อช่วยรักษาเสถียรภาพของไอโอดีน ภาวะขาดไอโอดีนส่งผลกระทบต่อประชากรทั่วโลกประมาณสองพันล้านคน และเป็นสาเหตุหลักที่ป้องกันได้ของความบกพร่องทางสติปัญญา เกลือแกงเสริมไอโอดีนมีบทบาทสำคัญ ในการลดความผิดปกติที่เกิดจากภาวะขาดไอโอดีนอย่างมีนัยสำคัญ ในประเทศที่นำมาใช้
ปริมาณไอโอดีนและสารประกอบไอโอดีนที่เติมลงในเกลืออาจแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ ในสหรัฐอเมริกา สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา (FDA) แนะนำให้ทั้งชายและหญิงบริโภคไอโอดีน 150 ไมโครกรัม ต่อวัน เกลือไอโอดีนในสหรัฐอเมริกามีปริมาณไอโอดีน 46–77 ppm (ส่วนต่อล้านส่วน) ขณะที่ในสหราชอาณาจักร ปริมาณไอโอดีนที่แนะนำในเกลือไอโอดีนคือ 10–22 ppm
โซเดียมเฟอร์โรไซยาไนด์ หรือโซดาพรัสเชียตสีเหลือง บางครั้งถูกเติมลงในเกลือเพื่อใช้เป็นสารป้องกันการจับตัวเป็นก้อน สารป้องกันการจับตัวเป็นก้อนถูกเติมลงในเกลือตั้งแต่ปี 1911 โดยเริ่มจากการเติมแมกนีเซียมคาร์บอเนต เพื่อช่วยให้เกลือไหลได้อิสระมากขึ้น คณะกรรมการว่าด้วยพิษ พบว่าความปลอดภัยของโซเดียมเฟอร์โรไซยาไนด์ในฐานะสารเติมแต่งอาหารเป็นที่ยอมรับได้ชั่วคราวในปี 1988 สารป้องกันการจับตัวเป็นก้อนอื่น ๆ ที่อาจใช้ ได้แก่ ไตรแคลเซียมฟอสเฟต แคลเซียม หรือแมกนีเซียมคาร์บอเนต เกลือกรดไขมัน (เกลือกรด) แมกนีเซียมออกไซด์ ซิลิกอนไดออกไซด์ แคลเซียมซิลิเกต โซเดียมอะลูมิโนซิลิเกต และแคลเซียมอะลูมิโนซิลิเกต ทั้งสหภาพยุโรปและสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาของสหรัฐอเมริกาอนุญาตให้ใช้อะลูมิเนียมในโซเดียมอะลูมิโนซิลิเกต และ แคลเซียมอะลูมิโนซิลิเกต
ใน "เกลือเสริมแรงเป็นสองเท่า" จะมีการเติมเกลือไอโอไดด์และเกลือเหล็ก เกลือเหล็กช่วยบรรเทาภาวะเลือดจางเหตุขาดธาตุเหล็ก ซึ่งส่งผลต่อพัฒนาการทางสติปัญญาของทารกประมาณร้อยละ 40 ในประเทศกำลังพัฒนา เฟอรัสฟูมาเรตเป็น แหล่งธาตุเหล็กที่นิยมใช้ในเกลือเสริมธาตุเหล็ก สารเติมแต่งอีกชนิดหนึ่งที่สำคัญต่อสตรีมีครรภ์ คือ กรดโฟลิก (วิตามินบี 9) ซึ่งทำให้เกลือแกงมีสีเหลือง กรดโฟลิกช่วยป้องกันความผิดปกติของท่อประสาท และภาวะโลหิตจางซึ่งมักส่งผลต่อคุณแม่วัยรุ่นโดยเฉพาะในประเทศกำลังพัฒนา
การขาดฟลูออไรด์ในอาหารเป็นสาเหตุของอัตราการเกิดฟันผุที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก สามารถเติมเกลือฟลูออไรด์ลงในเกลือแกงเพื่อช่วยลดฟันผุ โดยเฉพาะในประเทศทีไม่มีการเติมฟลูออไรด์ในน้ำประปา หรือที่ยาสีฟันผสมฟลูออไรด์ยังไม่แพร่หลาย การเสริมฟลูออไรด์ในเกลือพบได้บ่อยในบางประเทศแถบยุโรป ที่ไม่มีการการเติมฟลูออไรด์ลงในน้ำ ในประเทศฝรั่งเศส เกลือแกงที่ขายในท้องตลาดร้อยละ 35 มีการเติมโซเดียมฟลูออไรด์ลงไป
เกลือบริโภค > ชนิดอื่น ๆ

เกลือทะเลที่ยังไม่ผ่านการกลั่นมี แมกนีเซียม แคลเซียม ฮาไลด์ และซัลเฟตในปริมาณเล็กน้อย รวมถึงผลิตภัณฑ์จากสาหร่ายบางชนิด แบคทีเรียที่ทนต่อเกลือ และอนุภาคตะกอน เกลือแคลเซียมและแมกนีเซียมทำให้มีรสขมเล็กน้อย และทำให้เกลือทะเลที่ยังไม่ผ่านการกลั่นมีคุณสมบัติดูดความชื้น (กล่าวคือ เกลือจะค่อย ๆ ดูดซับความชื้นจากอากาศหากเก็บไว้โดยไม่ปิดฝา) ผลิตภัณฑ์จากสาหร่ายมีกลิ่น "คาว" หรือ "กลิ่นทะเล" เล็กน้อย โดยกลิ่นทะเลเกิดจากสารประกอบออร์กาโนโบรมีน ตะกอนที่มีสัดส่วนแตกต่างกันตามแหล่งที่มาทำให้เกลือมีสีเทาหมอง เนื่องจากมนุษย์สามารถรับรู้รสชาติและกลิ่นได้แม้ในปริมาณเล็กน้อย เกลือทะเลจึงให้รสชาติที่ซับซ้อนกว่าโซเดียมคลอไรด์บริสุทธิ์เมื่อโรยบนอาหาร อย่างไรก็ตาม หากเติมเกลือลงขณะปรุงอาหาร รสชาติเหล่านี้มักถูกกลบด้วยรสชาติของส่วนผสมอื่น ๆ อุตสาหกรรมเกลือบริสุทธิ์อ้างผลการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ที่ระบุว่า เกลือทะเลและเกลือหินดิบมีไอโอดีนไม่เพียงพอในการป้องกันโรคขาดไอโอดีน
เกลือมีแร่ธาตุหลากหลายชนิดขึ้นอยู่กับแหล่งที่มา ทำให้แต่ละชนิดมีรสชาติเฉพาะตัว เฟลอร์ เดอ เซล  (Fleur de sel) ซึ่งเป็นเกลือทะเลธรรมชาติที่เกิดจากการระเหยของน้ำเกลือในแหล่งเกลือ มีรสชาติที่แตกต่างกันไปตามแหล่งผลิต ในอาหารเกาหลีแบบดั้งเดิม สิ่งที่เรียกว่า "เกลือไผ่" ทำโดยการคั่วเกลือ ในภาชนะไม้ไผ่ที่อุดด้วยโคลนทั้งสองด้าน ผลิตภัณฑ์นี้ดูดซับแร่ธาตุจากไม้ไผ่และโคลน และมีการอ้างว่าสามารถเพิ่มคุณสมบัติ ต้านการแข็งตัวของเนื้อเยื่อ และต้านการกลายพันธุ์ ของโดเอนจัง (ถั่วหมัก) เกลือโคเชอร์หรือเกลือสำหรับทำอาหารมีเม็ดใหญ่กว่าเกลือแกงและนิยมใช้ในการทำอาหาร มีประโยชน์ในการหมักเกลือ ทำขนมปังหรือเพรทเซล และใช้เป็นสารขัดถูเมื่อผสมกับน้ำมัน
เกลือบริโภค > เกลือในอาหาร

เกลือมีอยู่ในอาหารส่วนใหญ่ แต่ในอาหารตามธรรมชาติ เช่น เนื้อสัตว์ ผัก และผลไม้ จะมีอยู่เพียงเล็กน้อย มักถูกเติมลงในอาหารแปรรูป (เช่น อาหารกระป๋อง อาหารรสเค็ม อาหารดอง อาหารว่าง และอาหารว่างอาหารสะดวกซื้อ) โดยทำหน้าที่เป็นทั้งสารกันบูด และตัวปรุงรส เกลือผลิตภัณฑ์นม ใช้ในการเตรียมเนยและชีส  นอกจากนี้ยังช่วยปรุงรสอาหารโดยลดความขม ทำให้อาหารมีรสชาติดีขึ้นและรับรู้ความหวานได้มากขึ้น
ก่อนการถือกำเนิดของตู้เย็นไฟฟ้า การใส่เกลือเป็นหนึ่งในวิธีหลักของการถนอมอาหาร ดังนั้น ปลาเฮอริง มีโซเดียม 67 มิลลิกรัมต่อ 100 กรัม ขณะที่ปลาคิปเปอร์ดองมี 990 มิลลิกรัม ในทำนองเดียวกัน เนื้อหมูมี 63 มิลลิกรัม ขณะที่เบคอนมี 1,480 มิลลิกรัม และมันฝรั่งมี 7 มิลลิกรัม แต่มันฝรั่งทอดกรอบ มีถึง 800 มิลลิกรัมต่อ 100 กรัม เกลือถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในการปรุงอาหาร ทั้งเป็นเครื่องปรุงรส และในเทคนิคต่าง ๆ เช่น การอบเกลือ และการแช่น้ำเกลือ แหล่งหลักของเกลือในอาหารตะวันตก นอกเหนือจากการใช้โดยตรง ได้แก่ ขนมปังและธัญพืช เนื้อสัตว์และผลิตภัณฑ์นม
ในวัฒนธรรมเอเชียตะวันออกหลายแห่ง เกลือไม่ได้ถูกใช้เป็นเครื่องปรุงรสตามประเพณี เครื่องปรุงรส เช่น ซอสถั่วเหลือง น้ำปลา และซอสหอยนางรม มักมีโซเดียมสูง และทำหน้าที่คล้ายเกลือแกงในวัฒนธรรมตะวันตก โดยนิยมใช้ในการปรุงอาหารมากกว่าการปรุงรสบนโต๊ะอาหาร
เกลือบริโภค > ชีววิทยาของรสเค็ม

รสชาติเค็มของมนุษย์จะถูกตรวจจับโดยตัวรับรสโซเดียมในเซลล์ของต่อมรับรสบนลิ้น ผลการศึกษาทางประสาทสัมผัสพบว่า รูปแบบโปรตีโอไลซ์ของช่องโซเดียมของเยื่อบุผิว (ENaC) ทำหน้าที่เป็นตัวรับรสเค็มในมนุษย์
เกลือบริโภค > การบริโภคโซเดียมกับสุขภาพ

งานฝีมือ
น้ำเกลือ จาก บ่อเกลือ นำมาต้มทำเกลือ ที่ จ.น่าน
กองเกลือใน ซาลาร์ เด อูยูนี ประเทศโบลิเวีย
แหล่งเกลือทะเลใน ทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย
ลูกเกลือใน จังหวัดบอร์กู ประเทศชาด
เกลือแกงมีโซเดียมประมาณ 40% ของน้ำหนัก ดังนั้นในปริมาณ 6 กรัม (1 ช้อนชา) มีประมาณ 2,400 มิลลิกรัม โซเดียมมีบทบาทสำคัญต่อร่างกายมนุษย์ โดยทำหน้าที่เป็นอิเล็กโทรไลต์ ช่วยให้เส้นประสาทและกล้ามเนื้อทำงานได้อย่างถูกต้อง อีกทั้งยังมีส่วนในการควบคุมออสโมซิส และรักษาสมดุลของของเหลวในอวัยวะต่าง ๆ ของร่างกาย โซเดียมส่วนใหญ่ในอาหารตะวันตกมาจากเกลือ ปริมาณการบริโภคเกลือโดยทั่วไปในหลายประเทศตะวันตกอยู่ที่ประมาณ 10 กรัมต่อวัน ซึ่งสูงกว่าในหลายประเทศในยุโรปตะวันออกและเอเชีย ระดับโซเดียมที่สูงในอาหารแปรรูปมีผลอย่างมากต่อปริมาณโซเดียมที่บริโภครวมทั้งหมด ในสหรัฐอเมริกา 75% ของโซเดียมที่บริโภคมาจากอาหารแปรรูปและอาหารในร้านอาหาร 11% มาจากการปรุงอาหารและการเติมระหว่างมื้อ ที่เหลือมาจากโซเดียมตามธรรมชาติในอาหาร
เนื่องจากการบริโภคโซเดียมมากเกินไปเพิ่มความเสี่ยงต่อโรคหัวใจและหลอดเลือด องค์กรด้านสุขภาพจึงแนะนำให้ลดการบริโภคเกลือในอาหาร การบริโภคโซเดียมในปริมาณสูงเพิ่มความเสี่ยงต่อโรคหลอดเลือดสมอง โรคหลอดเลือดหัวใจ และ โรคไต การลดโซเดียมลง 1,000 มิลลิกรัมต่อวันอาจช่วยลดความเสี่ยงต่อโรคหัวใจและหลอดเลือดได้ถึง 30 เปอร์เซ็นต์   ในผู้ใหญ่และเด็กที่ไม่มีอาการป่วยเฉียบพลัน การลดการบริโภคโซเดียมจากระดับที่สูงตามปกติจะช่วยลดความดันโลหิตได้   การรับประทานอาหารโซเดียมต่ำช่วยปรับปรุงความดันโลหิตได้มากขึ้นในผู้ที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง
องค์การอนามัยโลก แนะนำให้ผู้ใหญ่บริโภคน้อยกว่า 2,000 มิลลิกรัมต่อวัน หรือเทียบเท่ากับเกลือ 5 กรัม แนวทางของสหรัฐอเมริกาแนะนำให้ผู้ที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง ชาวแอฟริกันอเมริกัน และผู้ใหญ่วัยกลางคนและผู้สูงอายุ จำกัดการบริโภคโซเดียวไม่เกิน 1,500 มิลลิกรัมต่อวัน พร้อมทั้งได้รับโพแทสเซียมตามคำแนะนำที่ 4,700 มิลลิกรัมต่อวัน ผ่านการรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ เช่น ผักและผลไม้
ขณะที่ประเทศที่พัฒนาแล้วแนะนำให้ลดการบริโภคโซเดียมให้น้อยกว่า 2,300  มิลลิกรัมต่อวัน บทวิจารณ์หนึ่งแนะนำให้ลดลงเหลืออย่างน้อย 1,200 มิลลิกรัม (เทียบเท่ากับเกลือ 3 กรัมต่อวัน) เนื่องจากการลดปริมาณเกลือลงเพิ่มเติมช่วยให้ความดันโลหิตซิสโตลิกลดลงมากขึ้นในทุกกลุ่มอายุและชาติพันธุ์  การทบทวนอีกกรณีหนึ่งระบุว่ามีหลักฐานไม่สอดคล้องหรือไม่เพียงพอที่จะสรุปว่าการลดการบริโภคโซเดียมให้ต่ำกว่า 2,300 มิลลิกรัมต่อวันเป็นประโยชน์หรือเป็นอันตราย
หลักฐานแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างเกลือและโรคหลอดเลือดหัวใจ โดยพบว่า "ความสัมพันธ์ระหว่างการบริโภคโซเดียมกับโรคหลอดเลือดหัวใจหรืออัตราการเสียชีวิตมีลักษณะเป็นรูปตัว U ซึ่งหมายความว่าความเสี่ยงเพิ่มขึ้นทั้งในกรณีที่บริโภคโซเดียมในปริมาณสูงและต่ำเกินไป"  ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าอัตราการเสียชีวิตที่เพิ่มขึ้นจากการบริโภคเกลือมากเกินไปเกี่ยวข้องกับผู้ที่เป็นโรคความดันโลหิตสูงเป็นหลัก ขณะที่อัตราการเสียชีวิตที่เพิ่มขึ้นในกลุ่มที่จำกัดการบริโภคเกลือดูเหมือนจะใกล้เคียงกัน ไม่ว่าระดับความดันโลหิตจะเป็นเท่าใด หลักฐานนี้ชี้ให้เห็นว่าแม้ผู้ที่เป็นโรคความดันโลหิตสูงควรให้ความสำคัญกับการลดโซเดียมให้อยู่ในระดับที่แนะนำ แต่ทุกกลุ่มควรรักษาระดับการบริโภคโซเดียมให้เหมาะสม โดยอยู่ระหว่าง 4-5 กรัมต่อวัน (เทียบเท่ากับเกลือ 10-13 กรัม)
หนึ่งในสองความเสี่ยงด้านอาหารที่สำคัญที่สุดต่อภาวะทุพพลภาพทั่วโลกคือการบริโภคอาหารที่มีโซเดียมสูง
เกลือบริโภค > ชนิดอื่น ๆ

เกลือทะเลที่ยังไม่ผ่านการกลั่นมี แมกนีเซียม แคลเซียม ฮาไลด์ และซัลเฟตในปริมาณเล็กน้อย รวมถึงผลิตภัณฑ์จากสาหร่ายบางชนิด แบคทีเรียที่ทนต่อเกลือ และอนุภาคตะกอน เกลือแคลเซียมและแมกนีเซียมทำให้มีรสขมเล็กน้อย และทำให้เกลือทะเลที่ยังไม่ผ่านการกลั่นมีคุณสมบัติดูดความชื้น (กล่าวคือ เกลือจะค่อย ๆ ดูดซับความชื้นจากอากาศหากเก็บไว้โดยไม่ปิดฝา) ผลิตภัณฑ์จากสาหร่ายมีกลิ่น "คาว" หรือ "กลิ่นทะเล" เล็กน้อย โดยกลิ่นทะเลเกิดจากสารประกอบออร์กาโนโบรมีน ตะกอนที่มีสัดส่วนแตกต่างกันตามแหล่งที่มาทำให้เกลือมีสีเทาหมอง เนื่องจากมนุษย์สามารถรับรู้รสชาติและกลิ่นได้แม้ในปริมาณเล็กน้อย เกลือทะเลจึงให้รสชาติที่ซับซ้อนกว่าโซเดียมคลอไรด์บริสุทธิ์เมื่อโรยบนอาหาร อย่างไรก็ตาม หากเติมเกลือลงขณะปรุงอาหาร รสชาติเหล่านี้มักถูกกลบด้วยรสชาติของส่วนผสมอื่น ๆ อุตสาหกรรมเกลือบริสุทธิ์อ้างผลการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ที่ระบุว่า เกลือทะเลและเกลือหินดิบมีไอโอดีนไม่เพียงพอในการป้องกันโรคขาดไอโอดีน
การใช้ประโยชน์อื่น ๆ

เกลือที่ผลิตทั่วโลกมีเพียงส่วนน้อยที่ใช้ในการบริโภคอาหาร ส่วนที่เหลือนำไปใช้ในการเกษตร การบำบัดน้ำ การผลิตสารเคมี การละลายน้ำแข็ง และอุตสาหกรรมอื่น ๆ ในการใช้เกลือเป็นปุ๋ยในการรดน้ำต้นไม้ การควบคุมความเข้มข้นให้อยู่ในระดับปานกลางช่วยหลีกเลี่ยงความเป็นพิษที่อาจเกิดขึ้นได้ โดยทั่วไป ปริมาณ 1–3 กรัม (0.035–0.106 ออนซ์) ต่อลิตร ถือว่าปลอดภัยและมีประสิทธิภาพสำหรับพืชส่วนใหญ่ โซเดียมคลอไรด์เป็นหนึ่งในวัตถุดิบอนินทรีย์ที่มีปริมาณการใช้สูงที่สุด และเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตโซดาไฟและคลอรีน ซึ่งใช้ในการผลิตพีวีซี เยื่อกระดาษ และสารประกอบอนินทรีย์และอินทรีย์อื่น ๆ อีกมากมาย เกลือใช้เป็นสารฟลักซ์ในการผลิตอะลูมิเนียม โดยชั้นเกลือที่ละลายจะลอยอยู่บนโลหะที่หลอมละลาย และช่วยกำจัดเหล็กและสิ่งปนเปื้อนจากโลหะอื่น ๆ นอกจากนี้ยังใช้ในการผลิตสบู่ และกลีเซอรีน โดยทำหน้าที่ช่วยเปลี่ยนไขมันให้เป็นสบู่ เกลือทำหน้าที่เป็นอิมัลซิไฟเออร์ในการผลิตยางสังเคราะห์ อีกทั้งยังใช้ในการเผาเครื่องปั้นดินเผา โดยเกลือที่เติมลงในเตาจะระเหยเป็นไอก่อนควบแน่นบนพื้นผิวของเซรามิก ทำให้เกิดเคลือบที่แข็งแรง
เมื่อเจาะผ่านวัสดุหลวม เช่น ทรายหรือกรวด อาจเติมเกลือลงในของเหลวเจาะเพื่อสร้าง "ผนัง" ที่มั่นคงและป้องกันไม่ให้รูพังทลาย ยังมีกระบวนการอื่น ๆ อีกมากมายที่ใช้เกลือ เช่น การเป็นสารกัดสีในการย้อมสิ่งทอ การฟื้นฟูยางไม้ในกระบวนการทำให้น้ำอ่อนตัว การฟอกหนัง การถนอมเนื้อและปลา รวมถึงบรรจุกระป๋องเนื้อและผัก
การผลิต

เกลือที่ใช้ในอุตสาหกรรมอาหารคิดเป็นเพียงส่วนน้อยของการผลิตเกลือในประเทศอุตสาหกรรม (7% ในยุโรป) แม้ว่าทั่วโลก การใช้เกลือเพื่อการบริโภคจะคิดเป็น 17.5% ของการผลิตทั้งหมด ในปี 2018 การผลิตเกลือทั่วโลกอยู่ที่ 300 ล้านตัน โดย 6 อันดับแรก ได้แก่ จีน (68 ล้านตัน) สหรัฐอเมริกา (42 ล้านตัน) อินเดีย (29 ล้านตัน) เยอรมนี (13 ล้านตัน) แคนาดา (13 ล้านตัน) และออสเตรเลีย (12 ล้านตัน)
การผลิตเกลือเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมเคมีที่เก่าแก่ที่สุด แหล่งสำคัญของเกลือคือน้ำทะเล ซึ่งมีความเค็มประมาณ 3.5% หมายความว่าน้ำทะเล 1 กิโลกรัม (2.2 ปอนด์) มีเกลือละลายอยู่ประมาณ 35 ก. (1.2 ออนซ์) โดยส่วนใหญ่เป็นไอออน โซเดียม ( Na+
 ) และคลอไรด์ ( Cl−
 ) มหาสมุทรของโลกเป็นแหล่งเกลือที่แทบจะไม่มีวันหมด ด้วยปริมาณที่มหาศาลจนทำให้ไม่มีการคำนวณปริมาณสำรองอย่างเป็นทางการ การระเหยของน้ำทะเลเป็นวิธีการผลิตที่นิยมใช้ในประเทศชายฝั่งที่มีอัตราการระเหยสูงและปริมาณน้ำฝนต่ำ บ่อระเหยเกลือถูกเติมน้ำจากมหาสมุทร และสามารถเก็บเกี่ยวผลึกเกลือได้เมื่อน้ำระเหยแห้ง บางครั้งบ่อน้ำเหล่านี้มีสีสันสดใส เนื่องจากสาหร่ายบางชนิดและจุลินทรีย์อื่น ๆ เจริญเติบโตได้ดีในสภาพที่มีความเค็มสูง
ห่างจากทะเลออกไป เกลือถูกสกัดจากตะกอนขนาดใหญ่ที่ทับถมกันมาหลายพันปีจากการระเหยของน้ำทะเลและทะเลสาบ แหล่งเกลือเหล่านี้ถูกขุดโดยตรงเพื่อผลิตเกลือหิน หรือสกัดโดยการสูบน้ำเข้าไปละลายแร่เกลือ ในทั้งสองกรณี เกลืออาจถูกทำให้บริสุทธิ์ด้วยการระเหยน้ำเกลือทางกล โดยเดิมที ใช้กระทะเปิดตื้นที่ให้ความร้อนเพื่อเร่งการระเหย นอกจากนี้ยังมีการใช้วิธีระเหยแบบสูญญากาศอีกด้วย เกลือดิบถูกทำให้บริสุทธิ์โดยการบำบัดด้วยสารเคมีเพื่อตกตะกอนสิ่งเจือปนเป็นหลัก (เช่น เกลือแมกนีเซียมและแคลเซียม) จากนั้นจึงผ่านกระบวนการระเหยหลายขั้นตอน เกลือบางส่วนผลิตด้วยกระบวนการอัลเบอร์เกอร์ ซึ่งใช้การระเหยในหม้อสุญญากาศร่วมกับการหว่านสารละลายด้วยผลึกลูกบาศก์ ทำให้ได้เกล็ดเกลือที่มีลักษณะเป็นเม็ดหยาบ ชาวอาโยเรโอ ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองจากเผาชาโกในปารากวัย ได้เกลือจากขี้เถ้าที่เกิดจากการเผาไม้ของต้นเกลืออินเดีย (Maytenus vitis-idaea) และไม้ชนิดอื่น ๆ
เหมืองใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในโลกคือ เหมืองซิฟโต ซึ่งตั้งอยู่ใต้ทะเลสาบฮูรอนลึกประมาณ 550 เมตร ในเมืองกอเดอริช รัฐออนแทรีโอ (ประเทศแคนาดา) โดยมีการสกัดเกลือประมาณ 7 ล้านตันต่อปี เหมืองเกลือเควรา ในปากีสถานมี 19 ชั้น โดย 11 ชั้นอยู่ใต้ดิน และมีทางเดินรวมระยะทาง 400 กม. (250 ไมล์) เกลือจะถูกขุดออกโดยวิธี ห้องและเสา โดยเหลือวัสดุประมาณครึ่งหนึ่งไว้ในตำแหน่งเดิมเพื่อรองรับโครงสร้างด้านบน คาดว่าการสกัดเกลือหิมาลัย จะดำเนินต่อไปได้อีกประมาณ 350 ปี ด้วยอัตราการสกัดปัจจุบันที่ราว 385,000 ตันต่อปี เหมืองยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญ โดยมีนักท่องเที่ยวมาเยี่ยมชมประมาณ 250,000 คนต่อปี
Artisanal
Brine from salt wells is boiled to produce salt at Nan Province, Thailand
Salt mounds in Salar de Uyuni, Bolivia
Sea-salt pans in Tamil Nadu, India
Salt balls in Borkou province, Chad