stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จอห์น แม็คโกเวิร์น

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  จอห์น เพรสคอทท์ แม็คโกเวิร์น
วันเกิด:   (1949-10-28) 28 ตุลาคม ค.ศ. 1949 (74 ปี)
สถานที่เกิด:  มอนโทรส,  สกอตแลนด์
ส่วนสูง:  1.78 m (5 ft 10 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
จอห์น เพรสคอทท์ แม็คโกเวิร์น (อักษรโรมัน: John Prescott McGovern; เกิด 28 ตุลาคม ค.ศ. 1949) อดีตนักฟุตบอลอาชีพในตำแหน่งกองกลางและผู้จัดการทีมชาวสกอตแลนด์แม็คโกเวิร์นเป็นที่รู้จักมากที่สุดจากการเป็น กัปตันทีม นอตทิงแฮมฟอเรสต์ คว้าแชมป์ ยูโรเปียน คัพ ถึง 2 สมัยภายใต้การคุมทีมของไบรอัน คลัฟ และผู้ช่วยของคลัฟคือปีเตอร์ เทย์เลอร์
แม็คโกเวิร์นเริ่มต้นเส้นทางอาชีพนักฟุตบอลกับสโมสรฟุตบอลฮาร์ทลี่พูลเมื่อ ค.ศ. 1965 ขณะอายุเพียง 16 ปีก่อนจะย้ายมาร่วมทีมแกะเขาเหล็ก ดาร์บีเคาน์ตี ซึ่งขณะนั้นคุมทีมโดย ไบรอัน คลัฟ เมื่อ ค.ศ. 1968 และมีส่วนช่วยให้ทีมแกะเขาเหล็กคว้าแชมป์ ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 (เดิม) ได้เป็นสมัยแรกเมื่อ ค.ศ. 1971 ก่อนที่จะย้ายตามคลัฟผู้เป็นเจ้านายเก่ามาร่วมทีมเจ้าป่า นอตทิงแฮมฟอเรสต์ เมื่อ ค.ศ. 1975 และสวมปลอกแขนกัปตันทีมคว้าแชมป์ยูโรเปียนคัพให้กับทีมเจ้าป่าได้ถึง 2 สมัยคือใน ค.ศ. 1979 และ ค.ศ. 1980
ก่อนจะย้ายออกจากทีมเจ้าป่าเมื่อ ค.ศ. 1982 และได้ย้ายมาร่วมทีม โบลตันวอนเดอเรอส์ พร้อมกับรับตำแหน่งผู้เล่นและผู้จัดการทีมก่อนจะประกาศแขวนสตั๊ดเมื่อ ค.ศ. 1985
| ด ค กกัปตันในชุดชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก |
| --- | --- |
สมัยยูโรเปียนคัพ:  1956 :  Muñoz  1957 :  Muñoz  1958 :  Alonso  1959 :  Zárraga  1960 :  Zárraga  1961 :  Águas  1962 :  Águas  1963 :  เช.มัลดีนี  1964 :  Picchi  1965 :  Picchi  1966 :  เฆนโต  1967 :  McNeill  1968 :  ชาร์ลตัน  1969 :  Rivera  1970 :  Israël  1971 :  วาซอวิช  1972 :  Keizer  1973 :  ไกรฟฟ์  1974 :  เบ็คเคินเบาเออร์  1975 :  เบ็คเคินเบาเออร์  1976 :  เบ็คเคินเบาเออร์  1977 :  ฮิวส์  1978 :  ฮิวส์  1979 :  แม็คโกเวิร์น  1980 :  แม็คโกเวิร์น  1981 :  Thompson  1982 :  มอร์ติเมอร์  1983 :  Hrubesch  1984 :  Souness  1985 :  Scirea  1986 :  Iovan  1987 :  Pinto  1988 :  Gerets  1989 :  บาเรซี  1990 :  บาเรซี  1991  :  Stojanović  1992 :  ซูบีซาร์เรตา 
สมัยแชมเปียนส์ลีก:  1993 :  เดช็อง  1994 :  Tassotti  1995 :  Blind  1996 :  วีอัลลี  1997 :  Sammer  1998 :  Sanchís  1999 :  สไมเกิล  2000 :  Redondo  2001 :  Effenberg  2002 :  อิเอร์โร  2003 :  พี. มัลดีนี  2004 :  Costa  2005 :  เจอร์ราร์ด  2006 :  ปูย็อล  2007 :  พี. มัลดีนี  2008 :  เฟอร์ดินานด์  2009 :  ปูย็อล  2010 :  ซาเนตติ  2011 :  ชาบี  2012 :  แลมพาร์ด  2013 :  ลาห์ม  2014 :  กาซิยัส  2015 :  อินิเอสตา  2016 :  ราโมส  2017 :  ราโมส  2018 :  ราโมส  2019 :  เฮนเดอร์สัน  2020 :  น็อยเออร์  2021 :  อัซปิลิกูเอตา  2022 :  มาร์เซลู  2023 :  กึนโดอัน  2024 :  นาโช
ซูจ็องกวา

ซูจ็องกวา
ซูจ็องกวา (เกาหลี: 수정과; อาร์อาร์: sujeonggwa; เอ็มอาร์: sujŏnggwa) เป็นเครื่องดื่มพื้นบ้านชนิดหนึ่งของเกาหลี มีสีน้ำตาลแดงเข้ม ได้จากการต้มขิงหั่นแว่นและอบเชยแท่ง (รวมกันหรือแยกกัน) ให้เดือดช้า ๆ จากนั้นกรองเอาของแข็งออกแล้วนำน้ำที่ได้ไปตั้งไฟรวมกันอีกครั้งโดยใส่น้ำตาลทรายขาว น้ำตาลทรายแดง หรือน้ำผึ้งลงไป เสร็จแล้วทิ้งไว้ให้เย็น ใส่ลูกพลับแห้งที่ฝานไว้แล้วแช่ตู้เย็น ทั้งนี้มักจะแช่ลูกพลับทิ้งไว้หลายชั่วโมงก่อนเสิร์ฟเพื่อให้น้ำขิงอบเชยมีลักษณะเข้มขึ้น เมื่อเสิร์ฟ อาจโรยหน้าด้วยเมล็ดสนก็ได้
ร้านอาหารโดยทั่วไปจะเสิร์ฟซูจ็องกวาเป็นของหวานและเย็นเช่นเดียวกับชีคเย นอกจากนี้ยังมีวางจำหน่ายทั่วไปในรูปแบบกระป๋องด้วย
คารามง

คะระมงหนึ่งของปราสาทนิโจ
คะระมง หรือ คะระคะโดะ (ญี่ปุ่น: 唐門; โรมาจิ: karamon or karakado; "ประตูจีน" เป็นทางเข้ารูปแบบหนึ่งที่พบในสถาปัตยกรรมญี่ปุ่น ลักษณะของคะระมง มี “คะระฮะฟุ” คือแผ่นไม้ฉลุลายตกแต่ง (bargeboard) ที่พบทั่วไปในญี่ปุ่น คะระมงพบทั่วไปเป็นทางเข้าของปราสาทญี่ปุ่น, วัดพุทธ และ ศาลเจ้าชินโต และในอดีตเป็นสัญลักษณ์ของเจ้าหน้าที่
คำว่า “คะระ” (kara; 唐) สามารถแปลว่า “จีน” (ราชวงศ์ถัง) ส่วน “มง” (mon; 門) แปลว่า “ประตู” หลังคาแบบจีนนี้พบครั้งแรกในสมัยเฮอัง คะระมงที่เก่าแก่ที่สุดตั้งอยู่ที่วัดโฮรีวจิ
ดูเพิ่ม

คะระฮะฟุ
สถาปัตยกรรมญี่ปุ่น
สถาปัตยกรรมศาสนพุทธแบบญี่ปุ่น
ปราสาทญี่ปุ่น
บรรณานุกรม

Coaldrake, William. (1996). Architecture and Authority in Japan.  London/New York: Routledge. ISBN 0-415-05754-X.
Sarvimaki Marja. (2000). Structures, Symbols and Meanings: Chinese and Korean Influence on Japanese Architecture. Helsinki University of Technology, Department of Architecture. ISBN 0-521-36918-5.
Sarvimaki Marja. (2003). Layouts and Layers: Spatial Arrangements in Japan and Korea เก็บถาวร 2020-03-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Sungkyun Journal of East Asian Studies, Volume 3, No. 2.  Retrieved on May 30, 2009.
Parent, Mary Neighbour. (2003).  Japanese Architecture and Art Net Users System.
จักรพรรดินีเซี่ยวหมินร่าง

จักรพรรดินีเซี่ยวหมินร่าง (จีน: 孝愍让皇后; พินอิน: Xiào mǐn ràng huánghòu) หรือ หม่าหวงโฮ่ว (จีนตัวย่อ: 马皇后; จีนตัวเต็ม: 馬皇后; พินอิน: Mǎ huánghòu; ค.ศ. 1378 - ค.ศ. 1402) เป็นจักรพรรดินีในจักรพรรดิเจี้ยนเหวินแห่งราชวงศ์หมิง
พระราชประวัติ > พระชนม์ชีพ

รัชศกหงอู่ปีที่ 28 (ค.ศ. 1395) จักรพรรดิหมิงไท่จู่สถาปนาท่านหญิงหม่าเป็น "หวงไท่ซุนเฟย (皇太孙妃)" ดำรงพระเกียรติยศฐานะพระวรชายาในสมเด็จพระยุพราช เจ้าชายพระราชนัดดา
รัชศกหงอู่ปีที่ 29 (ค.ศ. 1396) เดือน 10 มีประสูติการพระราชโอรสพระองค์แรก "เหอเจียนหวงไท่จื่อจูเหวินขุย (和简皇太子朱文奎)"
รัชศกเจี้ยนเหวินปีที่ 1 (ค.ศ. 1399) เดือน 2 เมื่อจักรพรรดิหมิงฮุ่ยจงเสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิ รัชกาลที่ 2 สถาปนา "พระวรชายาหม่า" เป็น "จักรพรรดินี"
รัชศกเจี้ยนเหวินปีที่ 3 (ค.ศ. 1401) มีพระประสูติการพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 "รุ่ยฮ่วยอ๋องจูเหวินกุย (润怀王朱文圭)"
รัชศกเจี้ยนเหวินปีที่ 4 (ค.ศ. 1402) จักรพรรดิหมิงเฉิงจู่นำทัพก่อการชิงราชสมบัติ  ในระหว่างสงครามจักรพรรดินีเซี่ยวหมินร่างเสด็จสวรรคตในกองเพลิง
รัชศกฉงเจินปีที่ 17 (ค.ศ. 1644) เมื่อจักรพรรดิหมิงอันจงเสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิงใต้ เฉลิมพระสมัญญานาม "หม่าหวงโฮ่ว" ตามประกาศว่า "เซี่ยวหมินเหวินเจินเจ๋อรุ่ยซู่เลี่ยเซียงเทียนปี้เชิ่งร่างหวงโฮ่ว (孝愍温贞哲睿肃烈襄天弼圣让皇后)"
ข้อมูลอ้างอิง

明史/卷113
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินีเซี่ยวหมินร่าง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดินีเซี่ยวฉือเกา |  | จักรพรรดินีจีน  (ราชวงศ์หมิง)    |  | จักรพรรดินีเหรินเซี่ยวเหวิน |
| ด ค กจักรพรรดินีแห่งราชวงศ์หมิง |
| --- | --- |
ในฐานันดรแห่งพระอัครมเหสี
 เซี่ยวฉีเกา  เซี่ยวหมินร่าง  รันเซี่ยวเหวิน  เฉินเซี่ยวเจา  กงหรางจาง  เซี่ยวกงจาง  ฉื่ออี้ไทเฮา  จักรพรรดินีซู้เซี่ยว  ฉื่ออี้ไทเฮา  จักรพรรดินีอู๋  เซี่ยวเจินฉุน  เซี่ยวคังจิ้ง  เซี่ยวจิ้งอี้  เซี่ยวเจี๋ยซู่  จักรพรรดินีจาง  จักรพรรดินีเซี่ยวเลี่ย  จักรพรรดินีเซี่ยวอัน  เซี่ยวตวนเสียน  เซี่ยวอายเจ๋อ  จวงเลี่ยหมิน
คิวบิ โนะ โยโค

คิวบิ โนะ โยโคะ (ญี่ปุ่น: 九尾の妖狐; โรมาจิ: Kyūbi no Yōko) เป็น ชื่อสัตว์ประหลาดในการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สัตว์หางมีลักษณะเป็นกลุ่มก้อนจักระ ในสมัยสงครามนินจามีการพยายามนำพลังอำนาจของสัตว์หางเหล่านี้มาใช้โดยการนำ ไปผนึกไว้ในร่างมนุษย์ โดยจะเรียกผู้ที่มีสัตว์หางผนึกอยู่ว่าเป็น พลังสถิตร่าง เพื่อให้สามารภควบคุมสัตว์หางได้อย่างคล่องตัวโดยผสมจักระของมนุษย์ลงไป เพื่อการควบคุม
ข้อมูลจำเพาะ

รูปร่าง : จิงจองเก้าหางจิ้งจอก
ปริมาณจักระและคาถา
ฉายา : จ้าวแห่งไฟ, วิชาคาถาอยู่อันดับที่ 1, จักระอยู่ลำดับที่ 1
ท่าไม้ตาย ควบคุมไฟสะบัดขนเป็นลูกไฟ, สร้างลมทอร์นาโดจากแขนได้
ผู้ถูกสิงสถิต : นารูโตะ
การปรากฏตัว

และในตอนที่ 1  และเรื่อยมา
มีไข่ด้วย
สถานะพิเศษ

เนื่อง ปริมาณจักระของนารูโต๊ะไม่เพียงพอโดยยังมีการผสมกับของจิงจอกเก้าหางด้วย ทำให้สัตว์หางสามารถควบคุมทั้งร่างกายและจิตใจได้มีการจัดลำดับดังนี้
ท่าไม้ตาย

1หาง ตอนปะทะกับซาสึเกะในร่างอักขระสำหรับนารูโตะยังพอควบคุมได้
2หาง ตอนแค้นเดอิดาระที่ฆ่ากาอาระ ร่างแยกจะร้อนจนหายไป ควบคุมตัวเองไม่ได้, คาดว่ายังกลายร่างไม่เสร็จ
3หาง ควบคุมตัวเองแทบไม่ได้ มีพลังที่น่ากลัว
4หาง เสียสติ ร่างกายครอบคลุมไปด้วยเลือด มีพลังที่น่ากลัว เพราะแค้นโอโรจิมารุที่เอาตัวซาสึเกะไป
5หาง ?
6หาง เกิดจากแค้นที่เพนทำร้ายฮินาตะรูปร่างคล้ายตอน 4 หางแต่มีกระดูกครอบคลุมร่างกายด้วย และมี 6 หาง และสามารถทำลายผนึกสะกด (สร้อยคอของซึนาเดะ)ได้
7หาง ?
8หาง ร่างที่ใกล้เคียงกับจิ้งจอกเก้าหางที่สุด เริ่มมีกล้ามเนื้อ และเมื่อถึงหางนี้ รุ่นที่ 4 จะโผล่มาในตัวนารูโตะ
9หาง ตอนนั้นนารูโตะได้เข้าสู่หางที่ 9 แต่รุ่นที่ 4 ก็มาผนึกให้ใหม่ในจิตใต้สำนึกของนารูโตะ (คาดว่าจะกลายเป็นจิ้งจอกเก้าหาง)
แหล่งข้อมูลอื่น

นารูโต๊ะภาษาญี่ปุ่น เก็บถาวร 2007-12-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การเรียกชื่อในภาษาญี่ปุ่น เก็บถาวร 2007-12-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จอห์น แม็กเอนโร

| --- | --- |

ประเทศ (กีฬา): United States
ถิ่นพำนัก: The Hub City
ส่วนสูง: 5 ft 11 in (180 cm)
เทิร์นโปร: 1978, international debut in 1976
ถอนตัว: 1992
การเล่น: Left-handed; one-handed backhand
เงินรางวัล: US$12,547,797
Int. Tennis HoF: 1999 (member page)
เดี่ยว
สถิติอาชีพ: 875–198 (81.55%)
รายการอาชีพที่ชนะ: 99 including 77 listed by the ATP
อันดับสูงสุด: No. 1 (March 3, 1980)
ผลแกรนด์สแลมเดี่ยว
ออสเตรเลียนโอเพน: SF (1983)
เฟรนช์โอเพน: F (1984)
วิมเบิลดัน: W (1981, 1983, 1984)
ยูเอสโอเพน: W (1979, 1980, 1981, 1984)
การแข่งขันอื่น ๆ
Tour Finals: W (1978, 1983, 1984)
คู่
สถิติอาชีพ: 530–103 (83.73%)
รายการอาชีพที่ชนะ: 71
อันดับสูงสุด: No. 1 (January 3, 1983)
ผลแกรนด์สแลมคู่
ออสเตรเลียนโอเพน: SF (1989)
เฟรนช์โอเพน: QF (1992)
วิมเบิลดัน: W (1979, 1981, 1983, 1984, 1992)
ยูเอสโอเพน: W (1979, 1981, 1983, 1989)
คู่ผสม
ผลแกรนด์สแลมคู่ผสม
French Open: W (1977)
อัปเดตล่าสุดเมื่อ: July 6, 2006
จอห์น แพทริก แม็กเอนโร จูเนียร์ เกิดเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1959 นักเทนนิสชายชาวอเมริกัน อดีตมือวางอันดับหนึ่งของโลก จัดอันดับโดยเอทีพีติดต่อกัน 4 ปี ระหว่าง ค.ศ. 1981 ถึง 1984 เขาได้เป็นมือวางอันดับหนึ่งของโลกครั้งแรกเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1980  ได้รับรางวัลชนะเลิศเทนนิสแกรนด์สแลม ประเภทชายเดี่ยว 7 ครั้ง (3 ครั้งที่วิมเบิลดัน และ 4 ครั้งที่ยูเอสโอเพน) ประเภทชายคู่ 9 ครั้ง และประเภทคู่ผสม 1 ครั้ง
จอห์น แม็กเอนโรเป็นนักเทนนิสที่ถนัดมือซ้าย นิยมการเล่นลูกวอลเลย์ เป็นที่จดจำในฐานะนักกีฬาอารมณ์ร้อน มักมีปากเสียงกับคู่แข่งและกรรมการผู้ตัดสิน จนถูกตัดสินลงโทษปรับคะแนนบ่อยครั้ง  นักกีฬาคู่แข่งร่วมสมัยกับแม็กเอนโร ได้แก่ บิยอร์น บอร์ก จิมมี คอนเนอร์ส และอิวาน เลนเดิล
จอห์น แม็กเอนโร เคยเป็นกัปตันทีมชาติสหรัฐอเมริกันในการแข่งขันเดวิสคัพเป็นเวลา 15 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1978 ถึง 1992 ปัจจุบันเขารับหน้าที่เป็นผู้บรรยายกีฬาเทนนิสให้กับเครือข่าย CBS, NBC, USA, ESPN และ BBC
ด้านชีวิตส่วนตัว จอห์น แม็กเอนโรสมรสกับนักแสดงหญิง ทาทัม โอ'นีล ในปี 1986 และหย่ากันในปี 1994  เขาสมรสใหม่กับแพตตี สไมท์ นักร้องนำวงดนตรีร็อก Scandal ตั้งแต่ปี 1997 จนถึงปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Wimbledon website profile
BBC profile
คาเกงาวะ

| คาเกงาวะ 掛川市 |
| --- | --- |
นคร
ปราสาทคาเกงาวะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งนครคาเกงาวะ (เน้นสีชมพู) ในจังหวัดชิซูโอกะ
คาเกงาวะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 34°46′7.3″N 137°59′54.3″E﻿ / ﻿34.768694°N 137.998417°E﻿ / 34.768694; 137.998417
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: จูบุ (โทไก)
จังหวัด:  ชิซูโอกะ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ซาบูโระ มัตสึอิ (ตั้งแต่ 2009)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 265.69 ตร.กม. (102.58 ตร.ไมล์)
ประชากร (ตุลาคม 2019)
 • ทั้งหมด: 117,925 คน
 • ความหนาแน่น: 440 คน/ตร.กม. (1,100 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
สัญลักษณ์:  
• ต้นไม้: หอมหมื่นลี้ (sweet osmanthus)
• ดอกไม้: Platycodon grandiflorus
• นก: นกกระจ้อยญี่ปุ่น
โทรศัพท์: 0537-21-1111
ที่อยู่: 1-1-1, Nagaya, Kakegawa-shi, Shizuoka-ken 436-8650
เว็บไซต์: www.city.kakegawa.shizuoka.jp
คาเกงาวะ (ญี่ปุ่น: 掛川市; โรมาจิ: Kakegawa-shi) เป็นนครในจังหวัดชิซูโอกะ มีขนาดพื้นที่ 265.69 ตารางกิโลเมตร และมีจำนวนประชากร 117,925 คน ในปี 2019
ลักษณะภูมิศาสตร์

คาเกงาวะตั้งอยู่บนที่ราบชายฝั่งทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดชิซูโอกะ ติดกับมหาสมุทรแปซิฟิกทางทิศใต้ มีลักษณะแนวยาว วัดระยะทางจากทิศเหนือถึงทิศใต้ได้ 30 กิโลเมตร และทิศตะวันออกถึงทิศตะวันออกได้ 16 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดกับชุมชนโดยรอบ ได้แก่ ฟูกูโรอิ ชิมาดะ โมริ คิกูงาวะ และโอมาเอซากิ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ คาเกงาวะ ที่โอเพินสตรีตแมป
ช่องแคบบุงโงะ

| ช่องแคบบุงโงะ |
| --- | --- |
แผนที่ช่องแคบบุงโงะ
ช่องแคบบุงโงะตำแหน่งของช่องแคบบุงโงะ
ที่ตั้ง: ประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 32°54′32″N 132°15′00″E﻿ / ﻿32.909°N 132.25°E﻿ / 32.909; 132.25
ชนิด: ช่องแคบ
ชื่อในภาษาแม่: 豊後水道  (ญี่ปุ่น)
ประเทศในลุ่มน้ำ: ประเทศญี่ปุ่น

เมือง: โออิตะ อูวาจิมะ เซโยะ ซูกาโมะ
อ้างอิง: ช่องแคบบุงโงะ: ประเทศญี่ปุ่น สำนักงานภูมิสารสนเทศแห่งชาติ เบเทสดา รัฐแมริแลนด์ สหรัฐ
ช่องแคบบุงโงะ (ญี่ปุ่น: 豊後水道; โรมาจิ: Bungo-suidō) เป็นช่องแคบที่อยู่ระหว่างเกาะคีวชูกับเกาะชิโกกุ เชื่อมต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิกและทะเลในเซโตะ ส่วนที่แคบที่สุดของช่องแคบนี้เรียกว่าช่องแคบโฮโยะ
ซูงาโมะ

ถนนจิโซะ
ซูงาโมะ (ญี่ปุ่น: 巣鴨; โรมาจิ: Sugamo) เป็นย่านหนึ่งในเขตโทะชิมะ กรุงโตเกียว มีถนนจิโซะอันเป็นแหล่งการค้าของผู้มีอายุ มีอีกฉายาหนึ่งว่า "ฮาราจูกุของสตรีสูงอายุ" ตั้งอยู่ระหว่างจุดตัดของเส้นทางรถไฟสายยามาโนเตะกับถนนทางหลวงหมายเลข 17
35°44′20″N 139°43′52″E﻿ / ﻿35.73889°N 139.73111°E﻿ / 35.73889; 139.73111
| ด ค กย่านในโตเกียว |
| --- | --- | --- |
|  กินซะ  โกตันดะ  คันดะ  คางูราซากะ  คาจิโจ  คาซูมิงาเซกิ  คาบูกิโจ  คามาตะ  คามิอิเกบูกูโระ  คิจิโจจิ  คูงายามะ  คูดังกิตะ  เคียวบาชิ  โคจิมาจิ  โคมาบะ  โคอิชิกาวะ  โคเอ็นจิ  จิมโบโจ  จิยูงาโอกะ  จูโจ  ชินจูกุ  ชินจูกูนิโจเมะ  ชิโนโนเมะ  ชิบะ  ชิบาอูระ  ชิบูยะ  ชิมบาชิ  ชิโมกิตาซาวะ  ชิโรกาเนะ  ชิโรกาเนได  ชิโอโดเมะ  โชโต  ซังยะ  ซูงาโมะ  ซูดาโจ  ซูรูงาได  เซ็นดางายะ  โซชิงายะ  เด็นเอ็นโจฟุ  ไดกังยามะ  ทัตสึมิ  ทากาดาโนบาบะ  ทากานาวะ  ทาเตอิชิ  ทามาจิ  โทโยซุ  นากาเมงูโระ  นางาตาโจ  นิชิกิโจ  นิชิโงตันดะ  นิชิชินจูกุ  นิชิโองิกูโบะ  นิชิโออิซูมิ  นิชิโออิซูมิมาจิ  นิฮมบาชิ  ฟูตาโกทามางาวะ  มารูโนอูจิ  มิตะ  มูโรมาจิ  เมงูโรมิตะ  เมจิโระ  ยตสึยะ  ยานากะ  ยาโยอิ  ยาเอซุ  ยูรากูโจ  โยงะ  โยโยงิ  รปปงงิ  เรียวโงกุ  วากาซุ  สึกิจิ  สึกิชิมะ  อากาซากะ  อากิฮาบาระ  อาซากูซะ  อาซากูซาบาชิ  อาซางายะ  อาซาบุ  อาริอาเกะ  อาวาจิโจ  อาโอบาได  อาโอมิ  อาโอยามะ  อิเกบูกูโระ  อิจิงายะ  อิวาโมโตโจ  อีดาบาชิ  อูจิกันดะ  อูจิไซไวโจ  อูเอโนะ  เอบิซุ  เอบิซุมินามิ  โองาวามาจิ  โองิกูโบะ  โอจาโนมิซุ  โอซากิ  โอไดบะ  โอเตมาจิ  โอโมเตะซันโด  โอโมริ  โออิซูมิงากูเอ็นโจ  ฮงโง  ฮามามัตสึโจ  ฮาราจูกุ  ฮิงาชิ  ฮิงาชิกันดะ  ฮิบิยะ  |  กินซะ  โกตันดะ  คันดะ  คางูราซากะ  คาจิโจ  คาซูมิงาเซกิ  คาบูกิโจ  คามาตะ  คามิอิเกบูกูโระ  คิจิโจจิ  คูงายามะ  คูดังกิตะ  เคียวบาชิ  โคจิมาจิ  โคมาบะ  โคอิชิกาวะ  โคเอ็นจิ  จิมโบโจ  จิยูงาโอกะ  จูโจ  ชินจูกุ  ชินจูกูนิโจเมะ  ชิโนโนเมะ  ชิบะ  ชิบาอูระ  ชิบูยะ  ชิมบาชิ  ชิโมกิตาซาวะ  ชิโรกาเนะ  ชิโรกาเนได  ชิโอโดเมะ  โชโต  ซังยะ  ซูงาโมะ  ซูดาโจ  ซูรูงาได  เซ็นดางายะ  โซชิงายะ  เด็นเอ็นโจฟุ  ไดกังยามะ  ทัตสึมิ  ทากาดาโนบาบะ  ทากานาวะ  ทาเตอิชิ  ทามาจิ  โทโยซุ  นากาเมงูโระ  นางาตาโจ  นิชิกิโจ  นิชิโงตันดะ  นิชิชินจูกุ  นิชิโองิกูโบะ  นิชิโออิซูมิ  นิชิโออิซูมิมาจิ  นิฮมบาชิ  ฟูตาโกทามางาวะ  มารูโนอูจิ  มิตะ  มูโรมาจิ  เมงูโรมิตะ  เมจิโระ  ยตสึยะ  ยานากะ  ยาโยอิ  ยาเอซุ  ยูรากูโจ  โยงะ  โยโยงิ  รปปงงิ  เรียวโงกุ  วากาซุ  สึกิจิ  สึกิชิมะ  อากาซากะ  อากิฮาบาระ  อาซากูซะ  อาซากูซาบาชิ  อาซางายะ  อาซาบุ  อาริอาเกะ  อาวาจิโจ  อาโอบาได  อาโอมิ  อาโอยามะ  อิเกบูกูโระ  อิจิงายะ  อิวาโมโตโจ  อีดาบาชิ  อูจิกันดะ  อูจิไซไวโจ  อูเอโนะ  เอบิซุ  เอบิซุมินามิ  โองาวามาจิ  โองิกูโบะ  โอจาโนมิซุ  โอซากิ  โอไดบะ  โอเตมาจิ  โอโมเตะซันโด  โอโมริ  โออิซูมิงากูเอ็นโจ  ฮงโง  ฮามามัตสึโจ  ฮาราจูกุ  ฮิงาชิ  ฮิงาชิกันดะ  ฮิบิยะ  |  |
จิตตปัญญาศึกษา

ศาสตราจารย์ประเวศ วะสี ได้ให้แนวคิดเรื่องจิตตปัญญาศึกษาว่า จิตตปัญญาศึกษา คือ การศึกษาที่ทำให้เข้าใจด้านในของตัวเอง รู้ตัว เข้าถึงความจริง ทำให้เปลี่ยนมุมมองเกี่ยวกับโลกและผู้อื่น เกิดความเป็นอิสระ ความสุข ปัญญา และความรักอันไพศาลต่อเพื่อนมนุษย์และสรรพสิ่ง หรืออีกนัยหนึ่ง เกิดความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ โดยเน้นการศึกษาจากการปฏิบัติ เช่น จากการทำงานศิลปะ โยคะ ความเป็นชุมชน การเป็นอาสาสมัครเพื่อสังคม สุนทรียสนทนา การเรียนรู้จากธรรมชาติ และจิตตภาวนา เป็นต้น
ที่มาของจิตตปัญญาศึกษา

ด้วยข้อจำกัดของการศึกษา และการเรียนรู้ ทั้งวิชาความรู้มาตรฐาน และวิชาความรู้ชั้นสูง ที่มุ่งเน้นการเรียนรู้เรื่องต่างๆ อันเป็นเรื่องนอกตัว แม้มีความจำเป็น แต่เมื่อขาดการเรียนรู้เรื่องในตัวก็ขาดความสมบูรณ์ในตัวเอง เอียงข้าง แยกส่วน จนมิอาจเชื่อมโยงกับความเป็นจริง เกิดความบีบคั้น ทั้งในตัวเองและระหว่างกันในสังคม เป็นต้นเหตุของปัญหาต่างๆ ในสังคมจนเกิดวิกฤติ
กุญแจแห่งอนาคตของมนุษยชาติจึงอยู่ที่การเรียนรู้เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐาน (Transformative Learning) ทั้งในตัวเอง (Personal Transformation) เชิงองค์กร (Organizational Transformation) และสังคม (Social Transformation) การเคลื่อนไหว ด้านการศึกษาตามแนวทางจิตตปัญญาศึกษาจึงก่อตัวขึ้น โดยภาคีเครือข่ายจิตตปัญญาศึกษา อันเป็นการรวมตัวอย่างไม่เป็นทางการของกลุ่มผู้ที่สนใจในการเข้าร่วมหารือ เพื่อให้เกิดการขับเคลื่อนงานด้านนี้ขึ้นในสังคมไทย 
สมาชิกในเครือข่ายดังกล่าว อาทิ เครือข่ายผู้ทรงคุณวุฒิ พระไพศาล วิสาโล นายแพทย์ประเวศ วะสี ศาสตราจารย์สุมน อมรวิวัฒน์ และจากที่อื่น ๆ ทั้งที่เป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยมหิดล จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สถาบันอาศรมศิลป์ เสมสิกขาลัย สถาบันการศึกษาสัตยาไส สถาบันขวัญเมือง ศูนย์คุณธรรม สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ เสถียรธรรมสถาน และมูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์ จากหลากหลายสาขาวิชา เช่น วิทยาศาสตร์ สังคมศาสตร์ แพทย์ วิศวกรรม การศึกษา ศาสนา สิ่งแวดล้อม ธุรกิจ เป็นต้น จะพัฒนาตัวเองเป็นวิทยากร และอาจารย์ผู้สอนในหลักสูตรปริญญาโท และปริญญาเอก เพื่อสร้างผู้เชี่ยวชาญขึ้นไว้ในสังคมไทย จำนวนมากขึ้นๆ และเป็นกำลังสำคัญที่จะทำให้การศึกษาตามแนวทางจิตตปัญญาศึกษาเกิดขึ้น เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาทั่วไปในหลักสูตรการศึกษาทุกประเภทและทุกระดับ
ซูมิเระ โมโรโฮชิ

| ซูมิเระ โมโรโฮชิ |
| --- | --- |
諸星 すみれ
เกิด:  (1999-04-23) 23 เมษายน ค.ศ. 1999 (25 ปี) จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์, นักร้อง
องค์การ: คณะละครฮิมาวาริ
ส่วนสูง: 151 ซม.
ซูมิเระ โมโรโฮชิ (諸星 すみれ, 23 เมษายน 1999 - ) เป็นนักพากย์ นักแสดง และนักร้องชาวญี่ปุ่น สังกัดคณะละครฮิมาวาริ ค่ายเพลงไฟลอิงด็อก เกิดเมืองโออิ อำเภออาชิงารากามิ จังหวัดคานางาวะ
ผลงานพากย์

แขนกล คนแปรธาตุ (นีนา ทักเกอร์)
ไอกัตสึ! (โฮชิมิยะ อิจิโงะ)
โตเกียวกูล (ฟุเองุจิ ฮินามิ)
สงครามเวหา ฟาฟเนอร์ (ฮิโนะ มิวะ)
ไฮคิว!! คู่ตบฟ้าประทาน (ยาจิ ฮิโตกะ)
พริพาระ (อุซาชา)
คณะประพันธกรจรจัด (อิซึมิ เคียวกะ)
พันธสัญญาเนเวอร์แลนด์ (เอ็มมา)
ถ้านอนไม่หลับ ไปนับดาวกันไหม (โนโนะ มินะ)
เฮตาเลีย เวิร์ด ☆ สตาร์ส (เช็กเกีย)
ซิบิลลา ดีน

ซิบิลลา ดีน เกิดเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982 ที่เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย เป็นนักแสดงหญิงชาวออสเตรเลีย รู้จักกันในผลงานละครโทรทัศน์เรื่องเผด็จการ (Tyrant)
ผลงาน

| ปี | เรื่อง | รับบทเป็น |
| --- | --- | --- |
| 2017 | ฐานทัพสุดท้าย เชื้อร้ายถล่มโลก | Lucia |
| 2014–2016 | เผด็จการ | Nusrat Al-Fayeed |
| 2015 | ทัต | อังค์เอสเอ็นอามุน |
แหล่งข้อมูลอื่น

Sibylla Deen ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ซูจี

ซูจี สามารถหมายถึง
แพ ซู-จี
อองซานซูจี
คำใกล้เคียง

จีซู
จักรพรรดินีเซี่ยวซู่

เซี่ยวซู่หวงโฮ่ว (จีนตัวย่อ: 孝肅皇后; จีนตัวเต็ม: 孝肃皇后; พินอิน: Xiào sù huánghòu; ค.ศ. 1430 - 	ค.ศ. 1504)  เป็นกุ้ยเฟยในจักรพรรดิหมิงอิงจง เป็นฮองไทเฮาในจักรพรรดิเฉิงฮว่า และเป็นไทฮองไทเฮาในจักรพรรดิหงจื้อ
พระราชประวัติ

โจวไทฮองไทเฮาเป็นพระธิดาในหนิงกั๋วกง (宁国公) กับหนิงกั๋วฟูเหรินตระกูลเจิน (宁国夫人甄氏)  เสด็จพระราชสมภพเมื่อ ค.ศ. 1430 ในราชตระกูลโจว (周氏)
เมื่อจักรพรรดิหมิงอิงจงเสด็จล่าสัตว์แถวชานเมือง ในขณะทรงล่าสัตว์อยู่ได้พบกับบ้านของโจวไทฮองไทเฮา ขณะนั่นพระนางมีพระชนมายุ 10 พรรษา จึงได้ตามเสด็จเข้ารับราชการฝ่ายในเป็นพระภรรยา
รัชศกเจิ้งถ่งปีที่ 11 (ค.ศ. 1446) มีพระประสูติการพระราชธิดาพระองค์แรก มีพระนามว่า "จู ซูหยวน (朱淑元)" ซึ่งต่อมาภายหลังได้ดำรงพระราชอิสริยยศเป็น ฉงชิ่งกงจู่ (重庆公主)
รัชศกเจิ้งถ่งปีที่ 12 (ค.ศ. 1447) มีพระประสูติการพระราชโอรสพระองค์แรก มีพระนามว่า "เจ้าชายจู เจี้ยนเซิน" ซึ่งต่อมาภายหลังได้ขึ้นครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิ
แม้จะมีพระประสูติการพระราชโอรสธิดาแต่ก็ยังไม่ได้รับพระราชทานฐานันดรศักดิ์เป็นพระภรรยาเจ้าจากจักรพรรดิหมิงอิงจง
ค.ศ. 1449 จักรพรรดินีซุนสถาปนาเจ้าชายจู เจี้ยนเซินพระราชโอรสของโจวไทฮองไทเฮาเป็น หวงไท่จื่อ (皇太子)
รัชศกจิ่งไท่ปีที่ 6 (ค.ศ. 1455) มีพระประสูติการพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 ในน่านกง มีพระนามว่า "จู เจี้ยนเจ๋อ (朱見澤)" ซึ่งต่อมาภายหลังได้ดำรงพระราชอิสริยยศเป็น พระเจ้าฉง (崇王) มีพระสมัญญานามหลังทิวงคตว่า พระเจ้าฉงเจียน (崇简王)
ในเช้าตรู่วันที่ 17 เดือนแรกของรัชศกจิ่งไท่ปีที่ 8 (ค.ศ. 1457) จักรพรรดิหมิงอิงจงได้ก่อการฟื้นฟูพระราชอำนาจกลับขึ้นครองราชย์บัลลังก์อีกครั้ง เริ่มรัชศกเทียนชุ่นปีที่ 1 ต่อมาทรงสถาปนาพระอิสริยยศ โจวไทฮองไทเฮา เป็นพระภรรยาเจ้าขั้น  กุ้ยเฟย์
เมื่อ"เจ้าชายจู เจี้ยนเซิน" เสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็นจักรพรรดิ ทรงสถาปนาโจวกุ้ยเฟย์เป็น ฮองไทเฮา
เมษายน รัชศกเฉิงฮว่าปีที่ 23 (ค.ศ. 1487) สถาปนาโจวฮองไทเฮาเป็น เชิ่งฉือเหรินโซวหวงไท่โฮ่ว (圣慈仁寿皇太后)
จู โหย่วเฉิง เสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็นจักรพรรดิ ทรงสถาปนาเซิ่งฉื่อเหรินโซวหวงไท่โฮ่ว เป็น เชิ่งฉือเหรินโซ่วไท่หวงไท่โฮ่ว (圣慈仁寿太皇太后) ในเดือนตุลาคม
มีนาคม รัชศกหงจื้อปีที่ 17 (ค.ศ. 1504) โจวไทฮองไทเฮาเสด็จสวรรคต สิริพระชนมายุ 73 - 74 พรรษา มีประกาศเฉลิมพระสมัญญานามว่า เซี่ยวซู่เจินซุ่นคังอี่กฺวังเลี่ยฝู่เทียนเฉิ่งเชิ่งไท่หวงไท่โฮ่ว (孝肃贞顺康懿光烈辅天承圣太皇太后)
รัชศกเจียจิ้งปีที่ 15 (ค.ศ. 1536) เฉลิมพระสมัญญานามว่า เซี่ยวซู่เจินซุ่นคังอี่กฺวังเลี่ยฝู่เทียนเฉิ่งเชิ่งหวงโฮ่ว (孝肃贞顺康懿光烈辅天承圣皇后)
ความนิยมในรูปแบบอื่น ๆ

| --- | --- |
ซีรีย์: นักแสดงนำแสดงโดย
The Emperor's Harem: เหอไซเฟย รับบทเป็น โจวฮองไทเฮา
หยุนเสียน หมอหญิงวังจักรพรรดิ: เซิ่งหลางซี รับบทเป็น โจวกุ้ยเฟย
ราชวงศ์หมิง (2019): ฉวี่หนี่ฉื่อเหริน รับบทเป็น ฉีมู่เก๋อ（ต้นแบบคือ โจวกุ้ยเฟย）Quni Tsering รับบทเป็น Qi Muge (ต้นแบบคือ Zhou Guifei)
รัชศกเฉิงฮว่าปีที่สิบสี่: ฟางเซียวลี่ รับบทเป็น โจวฮองไทเฮา
ข้อมูลเพิ่มเติม

《明史卷一百一十三》，出自《明史》
ซูมาโกะ มัตสึอิ

| ซูมาโกะ มัตสึอิ |
| --- | --- |

เกิด: มาซาโกะ โคบายาชิ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1886(1886-11-01) หมู่บ้านคิโยโนะ อำเภอฮานิชินะ จังหวัดนางาโนะ  (ปัจจุบันคือ มัตสึชิโระมาจิคิโยโนะ นครนางาโนะ จังหวัดนางาโนะ)
เสียชีวิต: 5 มกราคม ค.ศ. 1919(1919-01-05) (32 ปี) โยโกเตระมาจิ เขตอูชิโงเมะ นครโตเกียว จังหวัดโตเกียว  (ปัจจุบันคือ โยโกเตระมาจิ เขตชินจูกุ มหานครโตเกียว)
ชื่ออื่น: 松井 須磨子
อาชีพ: นักแสดง
ซูมาโกะ มัตสึอิ (ญี่ปุ่น: 松井 須磨子; โรมาจิ: Matsui Sumako, เกิดวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2429 – 5 มกราคม พ.ศ. 2462) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวญี่ปุ่น ชื่อเกิด มาซาโกะ โคบายาชิ เกิดที่มัตสึชิโระ จังหวัดนางาโนะ เป็นลูกสาวคนที่ห้าและเป็นลูกคนสุดท้ายในจำนวนเก้าคนของโทตะ โคบายาชิ เธอเป็นลูกบุญธรรมของครอบครัวฮาเซกาวะในอูเอดะเมื่ออายุได้หกขวบ และใน พ.ศ. 2443 เธอสำเร็จการศึกษาที่โรงเรียนอูเอดะ เธอต้องกลับไปยังครอบครัวเดิมหลังจากที่พ่อบุญธรรมเสียชีวิต อย่างไรก็ตามในปีเดียวกันพ่อแท้ ๆ ของเธอก็เสียชีวิต ตอนเธออายุ 17 ปี ต่อมาเธอย้ายไปโตเกียว
เธอแต่งงานใน พ.ศ. 2446 ตามการจัดการของญาติแต่หย่าร้างภายในหนึ่งปี
ใน พ.ศ. 2451 เธอแต่งงานกับเซซูเกะ มาเอซาวะจากหมู่บ้านเดียวกัน และใน พ.ศ. 2452 เธอเข้าร่วมกับกลุ่มโรงละครที่เพิ่งก่อตั้งของโชโย สึโบอูจิ และต่อมาได้หย่าร้างกับมาเอซาวะในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2453
มัตสึอิเริ่มมีชื่อเสียงใน พ.ศ. 2454 จากการแสดงบทบาทนอร่าในเรื่อง A Doll's Hous ต่อมาใน พ.ศ. 2456 หลังจากก่อตั้งคณะละครเกจุตสึซะร่วมกับผู้กำกับละครแบบชิงเงกิที่ชื่อ โฮเง็ตสึ ชิมามูระ เธอกลายเป็นนักแสดงที่ได้รับการยกย่องจากการแสดงในบทบาทของคาตูชาใน Resurrectio ของเลโอ ตอลสตอย (แปลโดยชิมามูระ) "Katyusha's Song" ซึ่งเขียนโดยชิมเป นาคายามะ ซึ่งเธอได้ขับร้องในภาพยนตร์ กลายเป็นเพลงยอดนิยมอย่างมากโดยยอดจำหน่ายกว่า 20,000 ชุดในขณะนั้น เพลงนี้ถูกกล่าวถึงว่าเป็นเพลงรีวโกกะเพลงแรก
หลังจากที่ชิมามูระเสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่สเปนเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2461 มัตสึอิได้ฆ่าตัวตายโดยการแขวนคอเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2462
มัตสึอิมีความปรารถนาที่จะถูกฝังเคียงข้างชิมามูระ ซึ่งเธอมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวด้วย แต่ความปรารถนาเธอไม่ได้เป็นไปตามจริง หลุมศพของเธออยู่กับครอบครัวในบ้านเกิดที่มัตสึชิโระ อย่างไรก็ตาม มีอัฐิที่ถูกฝังในวัดทามง ในชินจูกุ โตเกียวด้วย
ภาพยนตร์เรื่อง The Love of Sumako the Actress ผลิตขึ้นใน พ.ศ. 2490 โดยอ้างอิงจากชีวิตของเธอ
แหล่งข้อมูลอื่น

Sumako Matsui ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
จีเอ็ม

จีเอ็ม (GM) สามารถหมายถึง
เจเนรัลมอเตอร์ บริษัทผลิตรถยนต์จากสหรัฐอเมริกา
เกมมาสเตอร์ (gamemaster) ผู้ที่เป็นทั้งผู้เล่นและผู้ดูแลระบบในเกมส์ออนไลน์ (โดยทั่วไปนิยมเรียกว่าจีเอ็ม)
จีเอ็ม (นิตยสาร) นิตยสารผู้ชาย
บริษัท จีเอ็ม มัลติมีเดีย จำกัด (มหาชน) ผู้ผลิตนิตยสารจีเอ็ม, จีเอ็มคาร์ และจีเอ็มวอทช์ ในประเทศไทย
กอล์ฟ-ไมค์
ประเทศแกมเบีย ใช้รหัสอินเทอร์เน็ต .gm
จิกะเมตร (gigametre, ย่อว่า Gm) ใช้แทนค่า 109 เมตร (1,000,000,000 เมตร)
กรัม ปัจจุบันใช้อักษรย่อว่า g แต่ในบางแหล่งยังมีการใช้ย่อว่า gm อยู่
จีเอสเอ็ม

จีเอสเอ็ม (GSM ย่อมาจาก Global System for Mobile Communications ในชื่อเดิมว่า Groupe Spécial Mobile) เป็นมาตรฐานของเทคโนโลยีโทรศัพท์มือถือที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในโลก ปัจจุบันมีผู้ใช้มากกว่า 90% ของมือถือทั่วโลก ประเทศจีนมีผู้ใช้งานเป็นอันดับหนึ่งของโลก มากกว่า 370ล้านคน ตามด้วยประเทศรัสเซีย 145ล้านคน, อินเดีย 83ล้านคน และสหรัฐอเมริกาถึง 78ล้านคน GSM เป็นมาตรฐานเปิดภายใต้การดูแลของ 3GPP
GSM ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลสำหรับช่องสัญญาณควบคุมและสัญญาณเสียงแบบ TDMA ซึ่งแตกต่างจากเทคโนโลยีโทรศัพท์มือถือก่อนหน้านั้น จึงถือว่าเป็นโทรศัพท์มือถือในยุคที่สอง หรือ 2Gซึ่งหมายถึง การพัฒนาระบบขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง
การพัฒนาอย่างแพร่หลายของ GSM เป็นประโยชน์ต่อผู้บริโภคที่สามารถใช้งานได้อย่างสะดวกสบายมากขึ้น 
และนอกจากนี้ยังเป็นประโยชน์ต่อผู้ควบคุมระบบเนตเวิร์ค ให้มีตัวเลือกในการใช้งานมากขึ้น เนื่องจากมีผู้จัดทำอย่างแพร่หลาย 
GSM เริ่มต้นด้วยทางเลือกใหม่ ซึ่งมีราคาที่ถูกเป็นอีกหนึ่งทางเลือกในการติดต่อสื่อสาร นั่นก็คือ Short message service (SMS) หรือเรียกอีกอย่างว่าเท็กเมสเสสจิ้ง ซึ่งโทรศัพท์มือถือทั่วไปสามารถรองรับได้อย่างดี และยังเป็นองค์กรณ์ความร่วมมือของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อีกด้วย
ซูงูรุ อิโนอูเอะ

ซูงูรุ อิโนอูเอะ (ญี่ปุ่น: 優 井上; โรมาจิ: Suguru Inoue; 4 ธันวาคม พ.ศ. 2524) เป็นนักพากย์คนหนึ่ง