stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอ็ดดี เกร์เรโร
แชมป์และรางวัล

Asistencia Asesoría y Administración
AAA World Tag Team Championship (1 time) – with Art Barr
AAA Hall of Fame (Class of 2008)
Extreme Championship Wrestling
ECW World Television Championship (2 times)
Hardcore Hall of Fame (Class of 2015)
Independent Wrestling Association Mid-South
IWA Mid-South Heavyweight Championship (1 time)
Latin American Wrestling Association
LAWA Heavyweight Championship (1 time)
New Japan Pro Wrestling
Best of the Super Juniors III (1996)
Junior Heavyweight Super Grade Tag League (1996) – with The Great Sasuke
Pro Wrestling Federation
PWF World Tag Team Championship (1 time) – with Héctor Guerrero
Pro Wrestling Illustrated
Comeback of the Year (1999)
Most Inspirational Wrestler of the Year (2002, 2004)
Stanley Weston Award (2005)
Ranked No. 2 of the top 500 wrestlers in the PWI 500 in 2004
Ranked No. 81 of the top 500 wrestlers of the "PWI Years" in 2003
Ranked No. 18 of the top 100 tag teams of the "PWI Years" with Art Barr in 2003
World Championship Wrestling
WCW Cruiserweight Championship (2 times)
WCW United States Heavyweight Championship (1 time)
WCW United States Championship Tournament (1996)
World Wrestling All-Stars
WWA International Cruiserweight Championship (1 time)
World Wrestling Association
WWA Trios Championship (1 time) – with Chavo Guerrero and Mando Guerrero
WWA World Welterweight Championship (1 time)
World Wrestling Federation/World Wrestling Entertainment
WWE Championship (1 time)
WWF/WWE Intercontinental Championship (2 times)
WWE United States Championship (1 time)
WWF European Championship (2 times)
WWE Tag Team Championship (4 times) – with Chavo Guerrero (2), Tajiri (1) and Rey Mysterio (1)
WWE Hall of Fame (Class of 2006)
Eleventh Triple Crown Champion
Sixth Grand Slam Champion
Wrestling Observer Newsletter
5 Star Match (1994) with Art Barr vs. El Hijo del Santo and Octagón on November 6
Best on Interviews (2005)
Feud of the Year (1994) Los Gringos Locos vs. AAA
Feud of the Year (1995) vs. Dean Malenko
Most Charismatic (2004, 2005)
Tag Team of the Year (1994) with Art Barr as La Pareja del Terror
Tag Team of the Year (2002) with Chavo Guerrero as Los Guerreros
Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 2006)
แมตช์ที่มีสิ่งต่างๆ เป็นเดิมพัน

| ผู้ชนะ (เดิมพัน) | ผู้แพ้ (เดิมพัน) | สถานที่ | ศึก | วันที่ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Eddie Guerrero (hair) | Ari Romero (hair) | Ciudad Juárez, Chihuahua | Live event | 1987 |  |
| Eddie Guerrero (hair) | Negro Casas (hair) | Ciudad Juárez, Chihuahua | Live event | Unknown |  |
| El Hijo del Santo and Octagón (masks) | Eddie Guerrero and Art Barr (hair) | Los Angeles, California | AAA When Worlds Collide | November 6, 1994 |  |
| Eddie Guerrero (hair) | Chavo Guerrero (hair) | San Diego, California | Bash at the Beach | July 12, 1998 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เอ็ดดี เกร์เรโร ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เอ็ดดี เกร์เรโร ที่ WWE.com
| ก่อนหน้า |  | เอ็ดดี เกร์เรโร |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Wild Pegasus |  | Best of the Super Juniors winner   (1996) |  | El Samurai แม่แบบ:S-text |
| สมัยก่อนหน้า Yokozuna 1966 | Latest born world champion to die November 13, 2005 – present         | ในตำแหน่ง |  |  |
แชมป์ WWE เอ็ดดี และแชมป์โลกเฮฟวี่เวท คริส เบนวา ชูมือฉลองชัยร่วมกันในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 20
แชมป์แท็กทีม WWEกับเรย์ มิสเตริโอ
เรือฟริเกตชุดเรือหลวงพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก

| --- | --- |
เรือหลวงพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกในปี พ.ศ. 2548 
ภาพรวมชั้น
ผู้สร้าง::  อู่ต่อเรือเอวอนเดล, เวสต์เวโก, ลุยเซียนา, สหรัฐ
ผู้ใช้งาน::   กองทัพเรือสหรัฐ อดีตเรือชั้นน็อกซ์  กองทัพเรือไทย
ก่อนหน้าโดย::  เรือฟริเกตชุดเรือหลวงเจ้าพระยา
ตามหลังโดย::  เรือฟริเกตชุดเรือหลวงนเรศวร
สร้างเมื่อ::  พ.ศ. 2512–2517
 ในประจำการ::  พ.ศ. 2537–2560
ปลดประจำการ::  2 ลำ
เก็บรักษา::  2 ลำ
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือฟริเกต
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  4,065 ลองตัน (4,130 ตัน) (ปกติ) 4,260 ลองตัน (4,328 ตัน) (เต็มกำลัง)
ความยาว::  438 ฟุต (134 เมตร) รวม 415 ฟุต (126 เมตร) ระดับน้ำ
ความกว้าง::  46 ฟุต 9 นิ้ว (14.25 เมตร)
กินน้ำลึก::  24 ฟุต 9 นิ้ว (7.54 เมตร)
ระบบพลังงาน::  2 × หม้อต้มไอน้ำ ความดัน 1,200 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว (8,300 กิโลปาสกาล) 1 × เครื่องจักรใหญ่กังหันไอน้ำ กำลัง 35,000 แรงม้า (26,000 กิโลวัตต์)
ระบบขับเคลื่อน::  1 × กังหันไอน้ำแบบเฟือง 1 × เพลา
ความเร็ว::  27 นอต (50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 31 ไมล์ต่อชั่วโมง)
อัตราเต็มที่::  250 นายทหารและพลประจำเรือ
ระบบตรวจการและปฏิบัติการ::  1 × เรดาร์ตรวจการณ์ทางอากาศ SPS-40B 2-D 1 × เรดาร์ควบคุมการยิง SPG-53 1 × โซนาร์หัวเรือ SQS-26CX 1 × โซนาร์ลากท้าย SQR-18 1 × ระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์ SLQ-32 (V) 1 passive intercept
ยุทโธปกรณ์::  1 × ปืนใหญ่เรือขนาด 5 นิ้ว/54 คาลิเบอร์ Mark 45 1 × ฟาลังซ์ ซีวิซขนาด 20 มม. 8 × แท่นยิงจรวดปราบเรือดำน้ำ ASROC 4 × ระบบขีปนาวุธเอจีเอ็ม-84 ฮาร์พูน 4 × ท่อยิงตอร์ปิโดแบบ Mark 32 พร้อมด้วยตอร์ปิโด Mark 44
อุปกรณ์สนับสนุนการบิน::  ดาดฟ้าเฮลิคอปเตอร์ และโรงเก็บ
เรือฟริเกตชุดเรือหลวงพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก (อังกฤษ: Phutthayotfa Chulalok-class frigate) เป็นส่วนหนึ่งของเรือฟริเกตชั้นน็อกซ์เดิมจำนวนสองลำ จากทั้งหมดสี่สิบหกลำที่ประจำการในกองทัพเรือสหรัฐในฐานะเรือคุ้มกันมหาสมุทร (เรือพิฆาตคุ้มกัน) ซึ่งในภายหลังถูกกำหนดประเภทใหม่เป็นเรือฟริเกตเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2518 และเปลี่ยนสัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือจาก DE เป็น FF และมอบให้กองทัพเรือไทยในช่วงปี พ.ศ. 2537 ถึงปี พ.ศ. 2539
รายละเอียด

เรือฟริเกตชุดเรือหลวงพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก มีความยาวรวม 134 เมตร (438 ฟุต) และความยาวระดับน้ำ 126 เมตร (415 ฟุต) ความกว้าง 14.25 เมตร (46 ฟุต 9 นิ้ว) กินน้ำลึก 7.54 เมตร (24 ฟุต 9 นิ้ว) ระวางขับน้ำปกติ 4,065 ลองตัน (4,130 ตัน) และระวางขับน้ำสูงสุด 4,260 ลองตัน (4,328 ตัน) ใช้หม้อต้มไอน้ำ Combustion Engineering จำนวน 2 เครื่อง แต่ละเครื่องประกอบไปด้วยระบบอัดอากาศแรงดันสูง (ซุปเปอร์ชาร์จเจอร์) แรงดัน 1,200 psi (8,300 kPa) และให้ความร้อน 1,000 องศาฟาเรนไฮต์ (538 องศาเซลเซียส) ให้กำลัง 35,000 แรงม้า (26,000 กิโลวัตต์) สำหรับขับเคลื่อนเครื่องจักรใหญ่กังหันไอน้ำ Westinghouse เชื่อมต่อกับเพลาและใบพัด ให้ความเร็ว 27 นอต (50 กิโลเมตร/ชั่วโมง, 31 ไมล์/ชั่วโมง)
หลังจากสร้างเสร็จ เรือฟริเกตชุดเรือหลวงพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ติดตั้งปืนใหญ่เรือ Mk.42 ขนาด 127 มม./54 คาลิเบอร์ บริเวณหัวเรือ แท่นยิง ASROC จำนวน 8 แท่น (พร้อมขีปนาวุธ 16 ลูก) อยู่หลังปืนใหญ่เรือและหน้าสะพานเดินเรือ พร้อมกับท่อยิงตอร์ปิโดแบบ Mark 32 ขนาด 12.75 นิ้ว (324 มม.) แบบประจำที่ 4 แท่น ดาดฟ้าบินและโรงเก็บเครื่องบินสำหรับการปฏิบัติการของโดรนปราบเรือดำน้ำ (DASH) บริเวณท้ายเรือ ต่อมาพื้นที่ดาดฟ้าบินและโรงเก็บเครื่องบินได้รับการปรับปรุงและขยายพื้นที่ในปี พ.ศ. 2513 เพื่อรองรับเฮลิคอปเตอร์แบบ Kaman SH-2D Seasprite ที่มีขนาดใหญ่ขึ้นและสามารถรอบรังการขนส่งบุคคลได้
ประวัติการประจำการ

กองทัพเรือไทยได้เช่าเรือ USS Truett จากสหรัฐในปี พ.ศ. 2537 หลังจากเรือเข้ารับการปรับปรุงและยืดอายุการใช้งานด้วยงบประมาณ 14 ล้านดอลลาร์ และได้ซื้อเรือ USS Ouellet และ USS Truett มือสองจากสหรัฐในปี พ.ศ. 2539 และ 2542 และกำหนดชื่อให้เรือทั้งสอง โดยเรือ USS Truett กำหนดชื่อว่า เรือหลวงพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก (FFG-461) และเรือ USS Ouellet กำหนดชื่อว่า เรือหลวงพุทธเลิศหล้านภาลัย (FFG-462)
ปัจจุบัน เรือหลวงพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ปลดประจำการเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2560 และ เรือหลวงพุทธเลิศหล้านภาลัย ได้ปลดประจำการในปี พ.ศ. 2560
จากนั้นในเดือนกันยายน พ.ศ. 2563 กองทัพเรือได้นำเรือ เรือหลวงพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก และ เรือหลวงพุทธเลิศหล้านภาลัย มาทอดสมออยู่ในบริเวณกลางอ่าวสัตหีบและเปิดให้ประชาชนได้ขึ้นชมในรูปแบบของพิพิธภัณฑ์เรือ บนเรือประกอบไปด้วยนิทรรศการ ร้านอาหาร ร้านกาแฟ รวมถึงทิวทัศน์ของอ่าวสัตหีบ เรือหลวงจักรีนฤเบศร และเรือหลวงภูมิพลอดุลยเดชที่จอดเทียบท่าอยู่ เปิดให้เข้าชมในวันจันทร์ - ศุกร์ วันละ 1 เที่ยว และวันหยุดเสาร์ - อาทิตย์ วันละ 2 รอบ เสียค่าใช้จ่ายเพียงแค่ค่าเรือจากฝั่งไปยังเรือเท่านั้น
ต่อมาในต้นเดือนตุลาคม พ.ศ. 2563 กองทัพเรือได้หยุดการให้เข้าชม เนื่องจากมีการทักท้วงจากผู้บังคับบัญชาระดับสูงในกองทัพเรือ เนื่องจากเรือทั้งสองลำนั้นเคยประจำการในกองทัพเรือสหรัฐมา ก่อนจะปลดประจำการมาใช้งานในกองทัพเรือไทยผ่านการขายในรูปแบบการช่วยเหลือทางการทหาร การจะดำเนินการใด ๆ กับตัวเรือจะต้องแจ้งและขออนุญาตไปทางสหรัฐตามระเบียบและขั้นตอน
เรือในชุด

| ชื่อเดิม | ชื่อใหม่ | หมายเลขใหม่ | สร้างโดย | ปล่อยลงน้ำ | ประจำการ ทร> สหรัฐ | ปลดประจำการ ทร> สหรัฐ | ทร> ไทย จัดซื้อ | ปลดประจำการจาก ทร> ไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| USS Truett (FF-1095) | เรือหลวงพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก | FFG-461 | อู่ต่อเรือเอวอนเดล, เวสต์เวโก, ลุยเซียนา | 27 เมษายน 2515 | 1 มิถุนายน 2517 | 30 กรกฎาคม 2537 | 9 ธันวาคม 2542 | 28 กันยายน 2560 |
| USS Ouellet (FF-1077) | เรือหลวงพุทธเลิศหล้านภาลัย | FFG-462 | อู่ต่อเรือเอวอนเดล, เวสต์เวโก, ลุยเซียนา | 15 มกราคม 2512 | 12 ธันวาคม 2513 | 6 สิงหาคม 2536 | 27 พฤศจิกายน 2539 | 2560 |
เรือในชุด > เรือหลวงพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก

เรือหลวงพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก (อังกฤษ: HTMS Phutthayotfa Chulalok) ตั้งชื่อตามปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์จักรี คือ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ซึ่งกองทัพเรือไทยเช่าเรือลำนี้จากกองทัพเรือสหรัฐครั้งแรกหลังจากถูกปลดประจำการเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 และซื้อเรือลำนี้มาประจำการในกองทัพเรือไทยเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2542
เรือในชุด > เรือหลวงพุทธเลิศหล้านภาลัย

เรือหลวงพุทธเลิศหล้านภาลัย (อังกฤษ: HTMS Phutthaloetla Naphalai) ตั้งชื่อตามกษัตริย์องค์ที่สองของราชวงศ์จักรี คือ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ซึ่งกองทัพเรือไทยซื้อต่อจากกองทัพเรือสหรัฐหลังปลดประจำการเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2536 และทำการซ่อมแซมครั้งใหญ่ภายใต้งบประมาณ 14 ล้านเหรียญสหรัฐที่อู่ต่อเรือ Cascade General เมืองพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน และเดินทางมายังประเทศไทยในปี พ.ศ. 2541
บรรณานุกรม

"Knox class". Military-Today.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-04-12. สืบค้นเมื่อ 20 October 2017.
"Cascade General Begins Work on Ship Conversion for Thai Navy". Cascade General. 28 July 1997. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 June 2008.
Gardiner, Robert; Chumbley, Stephen, บ.ก. (1995). Conway's All The World's Fighting Ships 1947–1995. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 1-55750-132-7.
Blackman, Raymond V. B., บ.ก. (1971). Jane's Fighting Ships 1971–72. London: Sampson Low, Marston & Co., Ltd. ISBN 0-354-00096-9.
Moore, John, บ.ก. (1985). Jane's Fighting Ships 1985–86. London: Jane's Yearbooks. ISBN 0-7106-0814-4.
"USS Truett (DE 1095)". Navsource.org. 20 May 2017. สืบค้นเมื่อ 20 October 2017.{{cite web}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
"USS Ouellet (DE 1077)". Navsource.org. 12 July 2017. สืบค้นเมื่อ 20 October 2017.{{cite web}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
"Navy awaits cabinet nod for new frigate". Bangkok Post. 30 July 2013. สืบค้นเมื่อ 20 October 2017.{{cite news}}:  CS1 maint: url-status (ลิงก์)
ดูเพิ่ม

Friedman, Norman (1997). The Naval Institute Guide to World Naval Weapon Systems 1997–1998. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 1-55750-268-4.
Prézelin, Bernard; Baker III, A.D., บ.ก. (1990). The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World 1990/91:Their Ships, Aircraft and Armament. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 0-87021-250-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

Photo gallery of USS Truett (DE 1095) at NavSource Naval History
Photo gallery of USS Ouellet (DE 1077) at NavSource Naval History
เฟตา

| เฟตา |
| --- | --- |
เฟตาชีส (สีขาว) โรยด้วยออรีกาโนป่นบนสลัดกรีก
ประเทศถิ่นกำเนิด: ประเทศกรีซ
นม: แกะ (⩾70%) และ แพะ  PDO ระบุว่า อาจเป็นนมวัว หรือ ควาย ผสมได้
พาสเจอไรซ์: ขึ้นอยู่กับชนิด
เนื้อสัมผัส: ขึ้นอยู่กับชนิด
หมัก: ขั้นต่ำ 3 เดือน
การรับรอง: PDO ค.ศ. 2002
 สื่อที่เกี่ยวข้องที่คอมมอนส์
| คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม (3> 5 ออนซ์) |
| --- | --- |
พลังงาน: 1,103 กิโลจูล (264 กิโลแคลอรี)

คาร์โบไฮเดรต: 4 g
 

ไขมัน: 21 g
 

โปรตีน: 14 g
 

วิตามิน
วิตามินเอ: 422 IU
ไรโบเฟลวิน (บี2): (70%) 0.84 มก.
กรดแพนโทเทนิก (บี5  ) : (19%) 0.97 มก.
วิตามินบี6: (32%) 0.42 มก.
วิตามินบี12: (71%) 1.7 μg
 

แร่ธาตุ
แคลเซียม: (49%) 493 มก.
โซเดียม: (74%) 1116 มก.
สังกะสี: (31%) 2.9 มก.
 
 หน่วย  μg = ไมโครกรัม • mg = มิลลิกรัม  IU = หน่วยสากล 
ประมาณร้อยละคร่าว ๆ โดยใช้การแนะนำของสหรัฐสำหรับผู้ใหญ่  แหล่งที่มา: USDA FoodData Central
เฟตา (กรีก: Φέτα, féta, "สไลซ์") เป็นลิ่มน้ำนมชนิดแช่น้ำเกลือสีขาว ผลิตในประเทศกรีซ โดยใช้นมแกะ หรือนมผสมจากแกะและแพะ เฟตานิยมรับประทานเปล่า ๆ หรือเป็นส่วนผสมในสลัด (เช่นในสลัดกรีก) และในขนมอบ เฟตายังถูกใช้ในการประกอบอาหารหลายจานหรือแม้แต่ทานเปล่า ๆ โดยโรยออรีกาโนและน้ำมันมะกอก
ในปี ค.ศ. 2002 เฟตามีสถานะเป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้รับความคุ้มครองสิ่งบ่งชี้แหล่งกำเนิดของสหภาพยุโรป ในกฎหมายยุโรประบุไว้ว่าเฉพาะเนยแข็งที่ผลิตด้วยกรรมวิธีดั้งเดิมในพื้นที่บางส่วนของประเทศกรีซเท่านั้น โดยใช้นมแกะหรือสามารถผสมนมแพะได้ไม่เกินร้อยละ 30 สามารถเรียกว่าเฟตาชีสได้ อย่างไรก็ตามชีสแช่น้ำเกลืออื่น ๆ ที่มีสีขาว (เรียกทั่วไปว่า “ไวต์ชีส” white cheese ในหลายภาษา) ผลิตด้วยกรรมวิธีดั้งเดิมในแถบเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก และรอบ ๆ ทะเลดำ หรือแม้แต่ที่ผลิตทั่วไป ซึ่งอาจมีนมวัวผสมหรือทำมาจากนมวัวทั้งหมด ก็เรียกว่าเป็นเฟตาชีสเหมือนกัน
บรรณานุกรม

Adams, Alexis Marie (2016). "feta".  ใน Donnelly, Catherine W. (บ.ก.). The Oxford Companion to Cheese. Oxford: Oxford University Press. pp. 269–271. ISBN 978-0-19-933088-1.
Antifantakis, E. M.; Moatsou, G. (2006). "2 Feta and Other Balkan Cheeses".  ใน Tamime, Adnan (บ.ก.). Brined Cheeses. Oxford: Blackwell Publishing Ltd. pp. 43–76. ISBN 978-1-40-512460-7.
Babiniotis, George D. (1998). Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας με σχόλια για τη σωστή χρήση των λέξεων Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (ภาษากรีก). Athens: Kentro Leksikologias. ISBN 978-960-86190-0-5.
Barthélemy, Roland; Sperat-Czar, Arnaud (2004). Cheeses of the World. London: Hachette Illustrated. ISBN 978-1-84-430115-7.
Bintsis, Thomas; Alichanidis, Efstathios (2018). "Cheeses from Greece".  ใน Papademas, Photis; Bintsis, Thomas (บ.ก.). Global Cheesemaking Technology: Cheese Quality and Characteristics. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons, Ltd. pp. 180–181. ISBN 978-1-119-04615-8.
Dalby, Andrew (1996). Siren Feasts: A History of Food and Gastronomy in Greece. London and New York: Routledge. ISBN 978-1-134-96985-2.
Kindstedt, Paul S. (2012). Cheese and Culture: A History of Cheese and Its Place in Western Civilization. White River Junction, VT: Chelsea Green Publishing. ISBN 978-1-60358-412-8.
Harbutt, Juliet (2006). The World Encyclopedia of Cheese. London: Hermes House. ISBN 978-1-84-309960-4.
Hatziminaoglou, Y.; Boyazoglou, J. (2004). "The goat in ancient civilisations: from the Fertile Crescent to the Aegean Sea". Small Ruminant Research. 51: 123–129.
"Comprehensive Economic and Trade Agreement (CETA)". Official Journal of the European Union. 2017.
Polychroniadou-Alichanidou, Anna (2004). "13: Traditional Greek Feta".  ใน Hui, Y.H.; Meunier-Goddik, Lisbeth; Josephsen, Jytte; Nip, Wai-Kit; Stanfield, Peggy S. (บ.ก.). Handbook of Food and Beverage Fermentation Technology. New York: Marcel Dekker, Inc. pp. 283–299. ISBN 978-0-8247-5122-7.
Prandini, Aldo; Sigolo, Samantha; Piva, Gianfranco (2011). "A comparative study of fatty acid composition and CLA concentration in commercial cheeses". Journal of Food Composition and Analysis. 24 (1): 55–61. doi:10.1016/j.jfca.2010.04.004.
Razionale, Vince (2016). "Homer".  ใน Donnelly, Catherine W. (บ.ก.). The Oxford Companion to Cheese. Oxford: Oxford University Press. pp. 360. ISBN 978-0-19-933088-1.
อ่านเพิ่ม

Petridou, Evangelia (2001). Milk Ties: A Commodity Chain Approach to Greek Culture (PDF) (PhD). London: University College London.
แหล่งข้อมูลอื่น

วันเฟตาสากล
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
สาวปากฉีก

คูจิซาเกะ-อนนะ (สาวปากฉีก) ในฉากจาก เอฮงซาโยชิงูเระ โดยฮายามิ ชุงเงียวไซ, ค.ศ. 1801
คูจิซาเกะ-อนนะ (ญี่ปุ่น: 口裂け女; โรมาจิ: Kuchisake-onna; 'สาวปากฉีก'; อังกฤษ: Slit-Mouthed Woman) เป็นบุคคลชั่วร้ายในตำนานและคติชนญี่ปุ่นที่ได้รับการอธิบายเป็นวิญญาณร้าย หรือ อนเรียว ของผู้หญิง เธอมักคลุมหน้าบางส่วนด้วยหน้ากากหรือสิ่งของอื่น และถือกรรไกร มีด หรือของมีคมอื่น ๆ ผู้คนมักอธิบายถึงเธอบ่อยครั้งว่ามีความสูงประมาณ 175-180 ซม. อย่างไรก็ตาม บางคนเชื่อว่าเธอมีความสูงถึง 8 ฟุต มีผมตรงยาวสีดำ มือสีขาว ผิวซีด และถือว่าสวยในด้านอื่นๆ (ยกเว้นรอยแผลเป็นของเธอ)
เธอมักได้รับการอธิบายเป็นโยไกร่วมสมัย
ตามตำนานเล่าขานกันว่า เธอจะถามผู้ที่อาจตกเป็นเหยื่อให้คิดว่าเธอสวยหรือไม่ ถ้าตอบ "ไม่" เธอจะฆ่าพวกเขาด้วยกรรไกรแพทย์ยาวของเธอที่จุดเกิดเหตุ หรือจะรอจนถึงพลบค่ำแล้วฆ่าพวกเขาขณะนอนหลับ ถ้าตอบ "ใช่" เธอจะเปิดเผยให้เห็นมุมปากที่ฉีกถึงหู และจะถามคำถามนั้นอีกครั้ง ถ้าตอบ "ไม่" เธอจะฆ่าด้วยอาวุธของเธอ และถ้าตอบ "ใช่" อย่างลังเล เธอจะตัดมุมปากของพวกเขาในลักษณะที่คล้ายกับรูปหน้าของเธอเอง วิธีที่สามารถใช้เพื่อเอาชีวิตรอดจากการเผชิญหน้ากับคูจิซาเกะ-อนนะ ได้แก่ การตอบคำถามของเธอโดยบรรยายลักษณะภายนอกของเธอว่า "ธรรมดา"
ตำนานคูจิซาเกะ-อนนะมีบันทึกตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึง 19 ในยุคเอโดะของญี่ปุ่น เรื่องราวนี้ได้รับความสนใจอีกครั้งในญี่ปุ่นช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 เมื่อหนังสือพิมพ์และนิตยสารหลายฉบับรายงานเกี่ยวกับตำนานนี้ และข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็แพร่กระจายไปทั่วประเทศ ทำให้เด็กนักเรียนต้องเดินกลับบ้านกับผู้ใหญ่เป็นกลุ่ม ๆ
ตำนานและรูปแบบต่าง ๆ

ตามตำนาน คูจิซาเกะ-อนนะเป็นสตรีที่ถูกทำให้เสียโฉมตอนที่มีชีวิตด้วยปากที่ถูกกรีดจากหูข้างหนึ่งถึงหูอีกข้าง ในบางฉบับ คูจิซาเกะ-อนนะเป็นภรรยาที่ผิดประเวณีหรือภรรยาลับของซามูไรตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ เธอเริ่มเหงาเนื่องจากซามูไรมักจะออกรบนอกบ้าน และเริ่มมีสัมพันธ์กับผู้คนในเมือง เมื่อซามูไรได้ยินเรื่องนี้ เขาก็โกรธมาก สามีของเธอจึงเฉือนมุมปากของเธอจากหูถึงหูเพื่อเป็นการลงโทษฐานที่เธอไม่ซื่อสัตย์ ในเรื่องเล่าอีกฉบับ ปากของเธอถูกทำให้เสียโฉมขณะทำทันตกรรมหรือทางการแพทย์ หรือโดยผู้หญิงที่อิจฉาในความงามของเธอ ในเรื่องราวอีกแบบหนึ่ง ปากของเธอเต็มไปด้วยฟันแหลมคมจำนวนมาก
หลังเสียชีวิต สตรีผู้นั้นกลับมาเป็นวิญญาณอาฆาต (อนเรียว) ในฐานะ อนเรียว เธอปิดปากด้วยหน้ากากผ้า (มักระบุเฉพาะเจาะจงเป็นหน้ากากอนามัย) หรือในบางฉบับระบุเป็นพัดโบกหรือผ้าเช็ดหน้า เธอพกของมีคมติดตัวไปด้วย ซึ่งได้รับคำอธิบายว่าอาจเป็นมีด มีดพร้า เคียว หรือกรรไกรขนาดใหญ่ เธอได้รับการอธิบายว่ามีความเร็วเหนือธรรมชาติด้วย กล่าวกันว่าเธอจะถามผู้ที่อาจเป็นเหยื่อว่าพวกเขาคิดว่าเธอมีเสน่ห์หรือไม่ ซึ่งมักจะใช้วลีว่า "วาตาชิ, คิเร?" (ญี่ปุ่น: 私、綺麗？; โรมาจิ: Watashi, kirei) (แปลว่า "ฉันสวยไหม?") ถ้าบุคคลนั้นตอบว่า "ไม่" เธอจะฆ่าพวกเขาด้วยอาวุธของเธอ และถ้าบุคคลนั้นตอบว่า "ใช่" เธอจะเปิดปากที่ทำให้เสียโฉม จากนั้นจึงถามซ้ำอีกครั้ง (หรือถามว่า "โคเระ เดโมะ?" ซึ่งแปลว่า "แม้แต่สภาพนี้หรอ?" หรือ "แล้วตอนนี้หล่ะ?") และถ้าบุคคลนั้นตอบว่า "ไม่" หรือกรีดร้องด้วยความกลัว เธอจะสังหารคนั้นด้วยอาวุธของเธอ ถ้าตอบว่า "ใช่" เธอจะเฉือนมุมปากของคนนั้นตั้งแต่หูข้างหนึ่งถึงอีกข้าง คล้ายกับใบหน้าที่เสียโฉมของเธอเอง
วิธีการเอาชีวิตรอดจากการเผชิญหน้ากับคูจิซาเกะ-อนนะใช้ได้ด้วยหนึ่งในหลายวิธี ในบางตำนาน คูจิซาเกะ-อนนะจะปล่อยผู้ที่อาจตกเป็นเหยื่อถ้าพวกเขาตอบว่า "ใช่" กับทั้งสองคำถาม แม้ว่าในบางฉบับ เธอจะไปเยี่ยมบ้านของผู้ที่ถูกถามในคืนนั้น และฆ่าบุคคลนั้นขณะนอนหลับ กลวิธีอีกอย่างหนึ่งคือการบอกว่าบุคคลนั้นกำลังสาย และเธอจะโค้งคำนับและขอโทษเพื่อให้บุคคลนั้นผ่านไปได้ กลวิธีเอาตัวรอดอื่น ๆ ได้แก่ การตอบคำถามของคูจิซาเกะ-อนนะโดยบรรยายลักษณะภายนอกของเธอว่า "ก็พอใช้ได้" เพื่อให้บุคคลนั้นมีเวลามากพอที่จะวิ่งหนี ทำให้เธอไขว้เขวด้วยการให้เงินเธอหรือลูกกวาด โดยเฉพาะลูกกวาดที่มีชื่อว่าเบ็กโกะอาเมะ [ja] ที่ทำจากน้ำตาลคาราเมล (หรือโยนลูกอมไปทางเธอ ทำให้เธอหยุดเพื่อหยิบมันขึ้นมา) หรือพูดคำว่า "ยาขี้ผึ้งใส่ผม" สามครั้ง
ประวัติ

แมทธิว เมเยอร์ (Matthew Meyer) นักเขียนและนักคติชนวิทยา กล่าวถึงตำนานคูจิซาเกะ-อนนะว่ามีรากฐานถึงยุคเอโดะของญี่ปุ่น ซึ่งอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึง 19 แต่อีกูระ โยชิยูกิ ศาสตราจารย์ด้านวรรณคดีญี่ปุ่น เชื่อว่าตำนานนี้มีอายุถึงเพียงคริสต์ทศวรรษ 1970
ตำนานคูจิซาเกะ-อนนะในเอกสารตีพิมพ์สืบได้ถึง ค.ศ. 1979 มีการรายงานถึงตำนานนี้ในสื่อสิงพิมพ์หลายแห่ง เช่น ใน กิฟุนิจินิจิชิมบุง หนังสือพิมพ์ของจังหวัดกิฟุ ฉบับวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1979 สื่อสิ่งพิมพ์รายสัปดาห์ ชูกังอาซาฮิ ฉบับวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1979 และนิตยสารข่าวรายสัปดาห์ ชูกังชินโจ ฉบับวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1979 ข่าวลือเกี่ยวกับคูจิซาเกะ-อนนะกระจายไปทั่วญี่ปุ่น ซึ่งทำให้บางครั้งเด็กเล็กจะมีสมาชิกองค์กรผู้ปกครอง–ครูเดินเป็นกลุ่มขณะกลับจากโรงเรียนด้วย
ชิเงรุ มิซูกิ นักประวัติศาสตร์และนักเขียนมังงะ ถือให้ตูจิซาเกะ-อนนะเป็นตัวอย่างโยไก ดวงวิญญาณ และปีศาจในคติชนญี่ปุ่น แซ็ก เดวิสสัน ผู้แปลผลงานของมิซูกิหลายงาน กล่าวว่า "เมื่อมิซูกิระบุสาวปากฉีกเข้าในหนึ่งในสารานุกรมโยไกเล่มใหม่ล่าสุดของเขา นั่นเป็นช่วงเธอถือเป็นโยไกอย่างเป็นทางการ"
ดูเพิ่ม

แมรีโชกเลือด (Bloody Mary), ความเชื่อทำนองเดียวกันในตำนานพื้นบ้านตะวันตก
อนเรียว (Onryō), คำเรียกผีร้ายในคติชนญี่ปุ่น
เทเกะเทเกะ (Teke Teke), ผีหญิงร้ายอีกตนในคติชนญี่ปุ่น
ตำนานพื้นบ้านญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

Kuchisake-onna (ในภาษาญี่ปุ่น)
Tales of Ghostly Japan, Japanzine
Histoire de Kuchisake Onna (ในภาษาฝรั่งเศส)
แผนผังบทสนทนาที่เป็นไปได้กับคูจิชิซาเกะ-อนนะและผลที่ตามมาตามตำนาน
พระเจ้าแทจง

| --- | --- |
ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 태종
ฮันจา: 太宗
อาร์อาร์: Taejong 
เอ็มอาร์: T'aejong 
ชื่อเกิด
ฮันกึล: 이방원
ฮันจา: 李芳遠
อาร์อาร์: I Bangwon 
เอ็มอาร์: Yi Pangwŏn 
พระเจ้าแทจง (เกาหลี: 태종; ฮันจา: 太宗; อาร์อาร์: Taejong; เอ็มอาร์: T'aejong; 13 มิถุนายน ค.ศ. 1367 – 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1422) พระนามเดิม อี พังว็อน (เกาหลี: 이방원; ฮันจา: 李芳遠) เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 3 แห่งราชวงศ์โชซ็อนของประเทศเกาหลี เป็นพระราชบิดาของพระเจ้าเซจงมหาราช ก่อนเสด็จขึ้นครองราชย์มีพระนามว่า เจ้าชายช็องอัน (เกาหลี: 정안군; ฮันจา: 靖安君)
ชีวิต > ก่อตั้งโชซ็อน

พระเจ้าแทจง มีพระนามเดิมว่า “อีบังวอน” (이방원, 李芳遠) พระราชสมภพในปี ค.ศ. 1367 เป็นบุตรชายคนที่ห้าของอี ซ็อง-กเย (태조, 太祖) สอบผ่านเข้ารับราชการในราชวงศ์โครยอในปี ค.ศ. 1382 ในช่วงแรกเขาช่วยบิดาหาการสนับสนุนจากประชาชนและผู้มีอิทธิพลในรัฐบาล และยังมีส่วนช่วยบิดาในการปราบดาภิเษกก่อตั้งราชวงศ์ใหม่โดยลอบสังหารข้าราชการทรงอิทธิพลอย่างจอง มงจู (정몽주, 鄭夢周) ที่ยังคงภักดีกับราชวงศ์โครยอ อีบังวอนก็ได้รับพระยศเป็นเจ้าชายช็องอัน (정안대군, 靖安大君)
ชีวิต > สามัคคีเภทของเจ้าชาย

หลังช่วยบิดาโค่นล้มราชวงศ์เก่าและก่อตั้งโชซอนได้แล้ว พระองค์ก็คาดว่าจะได้รับแต่งตั้งเป็นผู้สืบราชสมบัติ ทว่าพระราชบิดาและอัครเสนาบดีช็อง โด-จ็อนกลับเลือกอีบังซอก (이방석, 李芳碩) พระราชโอรสพระองค์ที่ 8 ที่พระราชสมภพแด่พระราชินีชินด็อก (신덕왕후, 神德王后) พระมเหสีพระองค์ที่สองในพระเจ้าแทโจ เป็นมกุฎราชกุมารแทน เหตุผลหลักของความขัดแย้งนี้เป็นเพราะช็อง โด-จ็อน ผู้วางรากฐานทางอุดมการณ์ สถาบันและกฎหมายคนสำคัญของราชวงษ์ใหม่ เห็นควรให้โชซอนเป็นอาณาจักรที่มีเสนาบดีบริหารราชการโดยมีพระมหากษัตริย์แต่งตั้ง ขณะที่อี บังวอนเห็นควรว่าพระมหากษัตริย์ควรปกครองโดยตรงแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ความแตกต่างนี้จึงนำไปสู่บรรยากาศความตึงเครียดทางการเมือง หลังพระราชินีซินด็อกเสด็จสวรรคตอย่างกระทันหันใน ค.ศ. 1398 อี บังวอนเป็นผู้นำรัฐประหารระหว่างที่พระเจ้าแทโจกำลังไว้ทุกข์ให้กับพระมเหสี เหตุการณ์นี้ทำให้ช็อง โด-จ็อนและผู้สนับสนุนเสียชีวิต รวมทั้งพระโอรสของพระราชินีซินด็อกสองพระองค์กับมกุฎราชกุมาร เหตุการณ์ดังกล่าวมีคำเรียกว่า "สามัคคีเภทของเจ้าชายครั้งที่หนึ่ง" (First Strife of Princes)
พระเจ้าแทโจทรงหวาดกลัวเมื่อพระราชโอรสเข่นฆ่ากันเองเพื่อแย่งชิงบัลลังก์ อีกทั้งยังหน่ายพระทัยหลังพระมเหสีสวรรคต จึงทรงสละราชบัลลังก์และแต่งตั้งพระโอรสพระองค์ที่สอง อี บังกวา (เป็นพระโอรสที่มีพระชนมายุมากที่สุดที่ยังทรงพระชนม์ชีพ) หรือพระเจ้าช็องจง เป็นพระมหากษัตริย์สืบต่อมา พระราชกรณียกิจแรก ๆ ของพระเจ้าช็องจง กคือการย้ายเมืองหลวงกลับไปยังแคซ็อง เพราะทรงเชื่อว่าสะดวกสบายมากกว่า แต่อี บังวอนเป็นผู้กุมอำนาจที่แท้จริง และไม่ช้าก็กลับมาขัดแย้งกับอี บังกัน (이방간, 李芳幹) หรือเจ้าชายฮวีอัน (회안대군, 懷安大君) พระเชษฐาอีกพระองค์หนึ่ง ที่ใฝ่อำนาจเช่นกัน ใน ค.ศ. 1400 แม่ทัพพักโบ ซึ่งผิดหวังที่อี บังวอนไม่มอบบำเหน็จให้แก่เขาจากการกระทำในสามัคคีเภทของเจ้าชายครั้งที่หนึ่ง เข้ากับอี บังกันและก่อกบฏในเหตุการณ์ที่เรียกว่า "สามัคคีเภทของเจ้าชายครั้งที่สอง" อี บังวอนเป็นฝ่ายชนะ จึงประหารชีวิตพักโบ และเนรเทศอี บังกัน ฝ่ายพระเจ้าช็องจงทรงหวาดกลัวพระอนุชาที่มีอำนาจมากมายของพระองค์ จึงทรงตั้งอี บังวอนเป็นมกุฎราชกุมารและสละราชสมบัติในปีเดียวกัน อี บังวอนจึงสืบราชสมบัติเป็นพระเจ้าแทจง พระมหากษัตริย์พระองค์ที่สามของราชวงศ์โชซ็อน
ชีวิต > การรวบรวมอำนาจ

พระราชกรณียกิจแรก ๆ ของพระเจ้าแทจงคือการยกเลิกอภิสิทธิ์ของขุนนางผู้ใหญ่และชนชั้นอภิชนในการมีกองทัพส่วนตัว ซึ่งเป็นการลดทอนอำนาจของกลุ่มคนเหล่านี้ในการก่อกบฏขนาดใหญ่ และเพิ่มจำนวนทหารในกองทัพประจำชาติอย่างมาก ต่อมาทรงทบทวนกฎหมายภาษีที่ดินและการจดบันทึกคนในบังคับ ผลทำให้ค้นพบที่ดินที่ถูกเบียดบังไว้และรายได้ของอาณาจักรเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า นอกจากนี้ยังทรงริเริ่มระบบโฮเป (호패) ซึ่งเป็นแผ่นป้ายระบุชื่อและภูมิลำเนา เพื่อควบคุมการเดินทางของประชาชน