stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาวารัว

| อาวารัว |
| --- | --- |
เมือง
อารามาอิเรนูอี ถนนสายหลักในอาวารัว
ที่ตั้งของอาวารัว (ดาว)
อำเภอและตาเปเรราโรโตงา
พิกัด: 21°12′25″S 159°46′15″W﻿ / ﻿21.20694°S 159.77083°W﻿ / -21.20694; -159.77083
ประเทศ: หมู่เกาะคุก
เกาะ: ราโรโตงา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 28 ตร.กม. (11 ตร.ไมล์)
ประชากร (2016)
 • ทั้งหมด: 4,906 คน
เขตเวลา: UTC−10:00 (CKT)
รหัสพื้นที่: +682
ภูมิอากาศ: Af
อาวารัว (มาวรีหมู่เกาะคุก: Avarua, แปลว่า "สองท่าเรือ") เป็นเมืองหลวงของหมู่เกาะคุก และเป็นเมืองกับอำเภอทางตอนเหนือของเกาะราโรโตงา เมืองมีสนามบินนานาชาติราโรตองงา เขตอาวารัวมีประชากร 4,906 คน (สำมะโน ค.ศ. 2016)
ภูมิอากาศ

อาวารัวมีสภาพภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น (Af) ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน โดยมีอุณหภูมิสูงและมีฝนชุกตลอดทั้งปี แม้ว่าจะไม่มีฤดูฝนหรือแล้งแบบจริง แต่มีฝนตกอย่างเห็นได้ชัดในเดือนธันวาคมถึงเมษายน
| ข้อมูลภูมิอากาศของอาวารัว> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของอาวารัว> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาวารัว> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาวารัว> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาวารัว> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาวารัว> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาวารัว> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาวารัว> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาวารัว> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาวารัว> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาวารัว> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาวารัว> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาวารัว> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอาวารัว> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 28.8 (83.8) | 29.1 (84.4) | 29.1 (84.4) | 28.3 (82.9) | 26.4 (79.5) | 25.3 (77.5) | 24.6 (76.3) | 24.9 (76.8) | 25.6 (78.1) | 26.3 (79.3) | 27.2 (81) | 28.0 (82.4) | 26.97 (80.54) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 25.9 (78.6) | 26.2 (79.2) | 26.2 (79.2) | 25.4 (77.7) | 23.7 (74.7) | 22.7 (72.9) | 22.0 (71.6) | 22.3 (72.1) | 22.7 (72.9) | 23.5 (74.3) | 24.4 (75.9) | 25.2 (77.4) | 24.18 (75.53) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 23.1 (73.6) | 23.4 (74.1) | 23.3 (73.9) | 22.5 (72.5) | 21.0 (69.8) | 20.1 (68.2) | 19.4 (66.9) | 19.7 (67.5) | 19.9 (67.8) | 20.7 (69.3) | 21.7 (71.1) | 22.4 (72.3) | 21.43 (70.58) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 256 (10.08) | 229 (9.02) | 219 (8.62) | 246 (9.69) | 199 (7.83) | 128 (5.04) | 112 (4.41) | 141 (5.55) | 138 (5.43) | 121 (4.76) | 171 (6.73) | 246 (9.69) | 2,206 (86.85) |
แหล่งที่มา: Climate-Data.org
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Avarua
Photo of Government Radio Station Rarotonga c1950
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ครูแชวอ

| ครูแชวอ Крушево (มาซิโดเนีย) Crushuva (อาโรมาเนียน)  |
| --- | --- |
มุมมองทางเหนือ, โบสถ์นักบุญนิโคลัส, ถนนทั่วไป, มุมมองทางตะวันออกเฉียงใต้, สถานที่แข่งขันพาราไกลดิง, อนุสาวรีย์มาแกดอนีอุม
   ธง ตราอาร์ม
ครูแชวอที่ตั้งในประเทศมาซิโดเนียเหนือ
พิกัด: 41°22′12″N 21°14′54″E﻿ / ﻿41.37000°N 21.24833°E﻿ / 41.37000; 21.24833
ประเทศ:  มาซิโดเนียเหนือ
ภูมิภาค: แปลากอเนีย
เทศบาล: ครูแชวอ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Tome Hristoski (SDSM)
ความสูง: 1,350 เมตร (4,430 ฟุต)
ประชากร (2021)
 • ทั้งหมด: 4,104 คน
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัสไปรษณีย์: 7550
รหัสพื้นที่: +389/48/47X-XXX
ป้ายทะเบียน: KS, BT
ภูมิอากาศ: Cfb
ครูแชวอ (มาซิโดเนีย: Крушево, [ˈkruʃɛvɔ] ( ฟังเสียง); อาโรมาเนียน: Crushuva) เป็นเมืองทางตะวันตกของประเทศมาซิโดเนียเหนือ ชื่อในภาษามาซิโดเนียหมายถึง 'สถานที่แห่งต้นแพร์' ถือเป็นเมืองที่สูงที่สุดของประเทศและหนึ่งในเมืองที่สูงที่สุดในบอลข่าน โดยตั้งอยู่ในความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 1,350 เมตร (4,429 ฟุต) เมืองนี้เป็นเมืองหลักของเทศบาลครูแชวอ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kruševo
คู่มือการท่องเที่ยว Kruševo จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
อำเภอเวียงป่าเป้า

| อำเภอเวียงป่าเป้า |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Wiang Pa Pao
อุทยานแห่งชาติขุนแจ
คำขวัญ: เมืองโบราณเวียงกาหลง   มีองค์พระธาตุแม่เจดีย์   น้ำพุร้อนดี   ทุ่งเทวีและโป่งน้ำร้อน
แผนที่จังหวัดเชียงราย เน้นอำเภอเวียงป่าเป้า
พิกัด: 19°50′54″N 100°9′12″E﻿ / ﻿19.84833°N 100.15333°E﻿ / 19.84833; 100.15333
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เชียงราย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,217.0 ตร.กม. (469.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 68,459 คน
 • ความหนาแน่น: 56.25 คน/ตร.กม. (145.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 57170, 57260 (เฉพาะตำบลแม่เจดีย์ แม่เจดีย์ใหม่ และเวียงกาหลง)
รหัสภูมิศาสตร์: 5711
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเวียงป่าเป้า หมู่ที่ 6 ถนนเชียงราย-เชียงใหม่ ตำบลเวียง อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย 57170
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
อำเภอเวียงป่าเป้า  (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย เป็นอำเภอที่อยู่ทางใต้สุดของจังหวัดเชียงราย มีพื้นที่ขนาดใหญ่ซึ่งรองจากอำเภอแม่สรวย มีลักษณะเป็นที่ราบสลับกับเทือกเขาตลอดทั้งแนว มีเทือกเขาที่สูงที่สุดของจังหวัด เป็นอันดับ 5-6 ของประเทศ เป็นอำเภอเดียวของจังหวัดที่มีต้นกำเนิดแม่น้ำไหลย้อนกลับขึ้นไปและไปรวมกับแม่น้ำกกซึ่งมีชื่อว่า "น้ำแม่ลาว"  มีประชากรอาศัยอยู่ในพื้นที่หลายเชื้อชาติ เช่น อาข่า ม้ง ไตลื้อ ขมุ มูเซอ แม้ว เย้า  อพยพมาจากสิบสองปันนา ทางตอนใต้ของประเทศจีนปัจจุบันบางส่วน และอพยพมาจากจังหวัดเชียงใหม่
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเวียงป่าเป้าตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอแม่สรวยและอำเภอพาน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอวังเหนือ (จังหวัดลำปาง)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองปาน (จังหวัดลำปาง) และอำเภอดอยสะเก็ด (จังหวัดเชียงใหม่)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพร้าว (จังหวัดเชียงใหม่)
ประวัติศาสตร์ > การเสนอโครงการจัดตั้งกิ่งอำเภอ

มีการเสนอให้แยกตำบลแม่เจดีย์ ตำบลแม่เจดีย์ใหม่ และตำบลเวียงกาหลง ออกจากอำเภอเวียงป่าเป้าในปี พ.ศ. 2539 เพื่อตั้งเป็น กิ่งอำเภอแม่ขะจาน อำเภอเวียงป่าเป้า เนื่องจากแม่ขะจานไกลจากตัวเมืองเวียงป่าเป้าแต่มีความเจริญและประชากรเริ่มหนาแน่นกว่า อย่างไรก็ตาม ชื่อกิ่งอำเภอแม่ขะจานยังปรากฏตามเว็บไซต์ต่าง ๆ อย่างไม่เป็นทางการอาจสร้างความสับสนกับผู้อ่านได้
ลักษณะภูมิอากาศ

สภาพภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า แบ่งเป็น 3 ฤดู
ฤดูร้อน ระหว่างเดือน มีนาคม – พฤษภาคม อากาศร้อนจัดในเดือนเมษายน อุณหภูมิอยู่ระหว่าง 20 – 40 องศาเซลเซียส
ฤดูฝน ระหว่างเดือน มิถุนายน – ตุลาคม ฝนตกชุกในเดือนสิงหาคม มักจะมีน้ำป่าไหลหลาก อุณหภูมิอยู่ระหว่าง 15 – 30 องศาเซลเซียส
ฤดูหนาว ระหว่างเดือน พฤศจิกายน – กุมภาพันธ์ อากาศหนาวจัดในเดือนธันวาคมอุณหภูมิอยู่ระหว่าง -2 – 25 องศาเซลเซียส บนยอดดอยจะมีน้ำค้างแข็งได้
| ข้อมูลภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของอำเภอเวียงป่าเป้า> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 27.6 (81.7) | 30.9 (87.6) | 33.5 (92.3) | 34.9 (94.8) | 33.2 (91.8) | 31.7 (89.1) | 30.9 (87.6) | 30.6 (87.1) | 30.6 (87.1) | 29.8 (85.6) | 28.2 (82.8) | 26.5 (79.7) | 30.7 (87.3) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 18.9 (66) | 21.1 (70) | 24.1 (75.4) | 26.8 (80.2) | 27.0 (80.6) | 26.8 (80.2) | 26.4 (79.5) | 26.1 (79) | 25.8 (78.4) | 24.5 (76.1) | 22.0 (71.6) | 18.8 (65.8) | 24.0 (75.2) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 11.9 (53.4) | 12.9 (55.2) | 15.9 (60.6) | 19.7 (67.5) | 22.0 (71.6) | 22.9 (73.2) | 22.8 (73) | 22.6 (72.7) | 22.0 (71.6) | 20.3 (68.5) | 17.0 (62.6) | 12.8 (55) | 18.6 (65.5) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 12.2 (0.48) | 7.8 (0.307) | 19.1 (0.752) | 89.8 (3.535) | 203.9 (8.028) | 211.2 (8.315) | 308.2 (12.134) | 385.4 (15.173) | 268.4 (10.567) | 142.4 (5.606) | 60.5 (2.382) | 24.6 (0.969) | 1,733.5 (68.248) |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 2 | 1 | 3 | 10 | 17 | 19 | 22 | 24 | 18 | 12 | 6 | 3 | 137 |
แหล่งที่มา 1: Thai Meteorological Department
แหล่งที่มา 2: Hong Kong Observatory
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเวียงป่าเป้าแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 92 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนครัวเรือน | จำนวนประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | สันสลี |  | San Sali | 13 | 2,806 | 9,076 |
| 2. | เวียง |  | Wiang | 12 | 5,695 | 14,865 |
| 3. | บ้านโป่ง |  | Ban Pong | 7 | 1,739 | 5,245 |
| 4. | ป่างิ้ว |  | Pa Ngio | 16 | 3,389 | 9,316 |
| 5. | เวียงกาหลง |  | Wiang Ka Long | 15 | 3,422 | 9,448 |
| 6. | แม่เจดีย์ |  | Mae Chedi | 16 | 4,033 | 9,536 |
| 7. | แม่เจดีย์ใหม่ |  | Mae Chedi Mai | 14 | 3,341 | 9,606 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเวียงป่าเป้าประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลเวียงป่าเป้า ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเวียง
เทศบาลตำบลแม่ขะจาน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลแม่เจดีย์
เทศบาลตำบลเวียงกาหลง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเวียงกาหลงทั้งตำบล
เทศบาลตำบลป่างิ้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่างิ้วทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสันสลี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันสลีทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเวียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเวียง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลเวียงป่าเป้า)
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโป่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านโป่งทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่เจดีย์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่เจดีย์ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลแม่ขะจาน)
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่เจดีย์ใหม่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่เจดีย์ใหม่ทั้งตำบล
ลักษณะประชากร

ด้านชาติพันธุ์ ชาวพื้นเมืองได้อพยพมาจากจังหวัดเชียงใหม่ ช่วงที่เกิดกบฏเงี้ยวมีทั้งไทยยวนและ ไทยยองประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวพื้นเมือง มีประมาณ 60,000 คน และมีชาวเขาเผ่าม้ง ลาหู่ (มูเซอร์) ลีซอ และกะเหรี่ยง ประมาณ 15,000 คน โดยเฉพาะเผ่ามูเซอร์มีมากที่สุด เดิมทีได้อพยพมาจากมณฑลยูนาน, เสฉวน, กวางสี แล้วถูกจีนรุกราน เคลื่อนย้ายมาสู่รัฐเชียงตุง รัฐฉานของพม่า และลาว แล้วทยอยเข้ามาสู่ไทยหลายระลอก
สังคมวัฒนธรรม

ประชากรส่วนมากเป็นชาวพื้นเมือง ที่อพยพมาจาก จังหวัดลำปาง จังหวัดเชียงใหม่ (ไทยวน) จังหวัดลำพูน (ไทยอง) ประมาณร้อยละ 75 นอกนั้นเป็น ชาวเขา เช่น ปกากะญอ(กะเหรี่ยง) ม้ง เย้า อาข่า มูเซอดำ ลีซอ
ศาสนาที่นับถือกันคือ ศาสนาพุทธ รองลงมาเป็นคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และโปแตสแตนต์
ประเพณีที่สำคัญทางพุทธศาสนา
ประเพณีตานก๋วยสลาก 
ประเพณีปอยหลวง
ประเพณียี่เป็ง
ประเพณีตานหลัวพระเจ้า ตานข้าวใหม่
ประเพณี สิบสองเป็ง ตานเปรตพลี 
ประเพณีสรงน้ำพระธาตุต่าง ๆ จะมีขึ้นในวันเพ็ญเดือน 6 ส่วนประเพณีท้องถิ่นจะมีก่อนวันเพ็ญเดือน 7 ประมาณ 1-2 วัน
ประเพณีความเชื่อและวัฒนธรรมท้องถิ่น
ประเพณีเลี้ยงปู่ย่า-ฟ้อนผีมด ผีเม็ง ( การฟ้อนรำเซ่นสังเวยบรรพบุรุษตามประเพณี มักจะจัด 3 ปีครั้ง ตามโอกาสของแต่ตระกูลและท้องถิ่นนั้น ๆ ปัจจุบัน พบพิธีเหล่านี้ยังพบได้ใน ตำบลเวียงกาหลง และ ตำบลบ้านโป่ง พิธีกรรมมักจะถูกจัดขึ้น ช่วง มกราคม -มีนาคม ช่วง เดือนสี่ ถึง เดือนหก เหนือ)
ประเพณีปีใหม่เมือง ( เดือนเมษายน เดือนเจ็ด เหนือ)
หรือประเพณีสงกานต์ จะมีการทำบุญ สระเกล้าดำหัวคนเฒ่าคนแก่ ครูบาอาจารย์ ส่งเคราะห์ สืบชะตา
ประเพณีเลี้ยง เจ้านายเมือง หลักเมือง เลี้ยงเจ้าบ้าน(เสี้ยวบ้าน ,ซ้าวบ้าน , เสื้อบ้าน) ฟ้อนผีเจ้านาย
(เป็นการเข้าทรงของเทวาอารักษ์ที่อาศัยอยู่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เช่น เลี้ยงหลักเมือง ที่ ต.เวียง บริเวณศาลเจ้านายเมือง จะเลี้ยงในเดือน เก้า ออก เก้าค่ำ ส่วนฟ้อนเจ้านายเลี้ยงเสื้อบ้านจะนิยมเลี้ยง ช่วง เดือน พฤษภาคม-มิถุนายน เดือนแปด เดือนเก้า เหนือ)
ส่วนวัฒนธรรมในการดำรงชีพ เช่น การกิน การอยู่อาศัย มีลักษณะคล้ายคลึงกันทั่วไปในภาคเหนือล้านนา
เศรษฐกิจ

อาชีพราษฎรส่วนใหญ่ ทำการเกษตรกรรม มีพื้นที่นาประมาณ 39,347 ไร่ ที่ไร่ ประมาณ 28,500 ไร่ พืชเศรษฐกิจที่สำคัญได้แก่ ข้าวเหนียวและข้าวเจ้ามีเพียงเล็กน้อย แต่จะมี
โรงสีข้างอยู่จำนวนมากบริเวณบ้านหม้อ ตำบลป่างิ้ว ส่วนมากจะรับจ้างสีข้าวส่งที่จังหวัดเชียงใหม่ โรงงานผสมปูนซีเมนต์สำเร็จรูปและผสมยางแอสฟั้นส์ กับหินละเอียด ตั้งอยู่เขตตำบลเวียงกาหลง 
มีการใช้น้ำมันเตาในการเผายางแอสฟั้นส์(ยางมะตอย)ในการทำยางผสมแอสฟั้นส์ติก เพื่อใช้ในการก่อสร้างถนน ส่วนพืชไร่ที่สำคัญ คือ ขิง จะมีโรงงานดองขิง บริษัท ชวี่ เฉวียน ฟูดส์ จำกัด ตั้งอยู่บริเวณตำบล
เวียงกาหลง ซึ่งได้ส่งออกไปยังประเทศญี่ปุ่น ทำรายได้ให้แก่ราษฎรปีละประมาณ 100 ล้านบาท โรงงานดองผักกาดดอง ตั้งอยู่ด้านทิศเหนือของอำเภอ ส่วนพืชชนิดอื่น เช่น กะหล่ำปลีจะปลูกมากบนที่ราบสูงโดยเฉพาะชาวเขาได้ทำการปลูกจำนวนมาก ซึ่งเป็นสาเหตุของการทำไร่เลื่อนลอย ถางและเผาป่า ใบชาเมี่ยงก็ปลูกกันมากบริเวณหุบเขาผีปันน้ำ เพราะอากาศเย็นตลอดปี มีจำหน่ายในตลาดบ้านแม่ขะจาน โดยเฉพาะใบชาตราแม่ค้าที่ขึ้นชื่อด้านรสชาติ อาชีพการเพาะเห็ดเป็นอาชีพอีกอาชีพหนึ่งที่ทำรายได้ให้เกษตรกรกลุ่มหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นเห็ดฟาง ( จะเริ่มทำการ
เพาะเห็ด ประมาณเดือน กุมภาพันธ์ – ตุลาคม ) เห็ดแชมปิยอง ( ระเริ่มทำการเพาะเห็ดประมาณเดือน ตุลาคม – กุมภาพันธ์ เพราะเห็ดชนิดนี้ชอบอากาศเย็นในการออกผลผลิต ) ส่วนเห็ดที่สามารถทำการเพาะได้ตลอดปี คือ เห็ดหอม เห็ดนางฟ้า นางรม เห็ด แต่ก็มีการเพาะเห็ดเป๋าฮื้อเหมือนกัน แต่มีไม่มาก สำหรับตลาดที่รับซื้อที่สำคัญคือ โครงการหลวงดอยคำ อำเภอฝาง บริษัทส่งออกเห็ดแปรรูป 
นิคมอุตสาหกรรมจังหวัดลำพูนโรงงาน UFC จังหวัดลำปาง และส่งขายปลีกให้แก่แม่ค้าภายในอำเภอเพื่อจำหน่ายแก่ประชาชนทั่วไป
อำเภอสอง

| อำเภอสอง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Song
คำขวัญ: แก่งเสือเต้นอ่างแม่สอง สักทองหัตถศิลป์สืบสาน นางสิบสองเพื่อนแพงแหล่งตำนาน เมืองอุทยานลิลิตพระลอ
แผนที่จังหวัดแพร่ เน้นอำเภอสอง
พิกัด: 18°28′12″N 100°11′0″E﻿ / ﻿18.47000°N 100.18333°E﻿ / 18.47000; 100.18333
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: แพร่
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,624.5 ตร.กม. (627.2 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 48,645 คน
 • ความหนาแน่น: 29.95 คน/ตร.กม. (77.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 54120
รหัสภูมิศาสตร์: 5406
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอสอง ถนนปู่เจ้าสมิงพราย ตำบลบ้านกลาง อำเภอสอง จังหวัดแพร่ 54120
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
สอง (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอที่มีพื้นที่มากที่สุดของจังหวัดแพร่
ประวัติ

พงศาวดารโยนก กล่าวถึง เมืองสองว่า จุลศักราช 914 ปีชวด จัตวาศก เดือน 9 ขึ้น 10 ค่ำ เจ้าฟ้าเมืองนายกับเจ้าฟ้าเชียงทอง สองพี่น้อง ได้ยกรี้พลมาตีเมืองต่างๆ ในอาณาจักร ล้านนาไทย ได้เมืองเชียงราย เชียงแสน เมืองลอ พะเยา ลุถึงเดือน 11 ขึ้น 2 ค่ำ ปีเดียวกัน ยกทัพจากเมืองพะเยา ระยะทางแปดพันวาไปแรมยางดุมสะเอียบ จากยางดุมสะเอียบไปแรมป่าเลาระยะทางสองพันวายกจากป่าเลาไปแรมเมืองสองระยะทางหมื่นวายกจาก เมืองสองไปแรมป่าเสี้ยว ยกจาก ป่าเสี้ยวไปแรมเมืองแพร่ ฯลฯ
พงศาวดารเมืองน่าน กล่าวถึงเมืองสองว่า จุลศักราช 889 ตรงกับ พ.ศ. 2070 พญาน่าน ตนชื่น อุ่นเฮือน ได้ยกไพร่พลทหารลงมาตีเมืองเทิง เมืองสอง ได้ชัยชนะจึงกวาดต้อนผู้คนไปเป็นจำนวนมาก จุลศักราช 893 ตรงกับ พ.ศ. 2074 พญาแพร่ได้รวบรวมไพร่พลยกขึ้นไปตีเมืองคืนจาก พญาน่าน แต่ไม่สามารถตีหักเอาเมืองน่านได้จึงยกทัพกลับแต่เจ้าเมืองแพร่ได้แต่งตั้งตัวแทน ให้ไปปกครองเมืองสองสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน กล่าวกันว่าเดิมบ้านเจ้าเมืองสองตั้งที่บ้านหนุน ต่อมาภายหลังได้ย้ายไปตั้งที่บ้านกลาง
ประวัติ > การปกครองในอดีต

ผู้ปกครองอำเภอสอง จัดเป็นกลุ่มขุนนางนอกเวียง หมายถึงกลุ่มขุนนาง ผู้ดูแลภารกิจในท้องที่ต่างๆ ภายในเขตเมืองแพร่โดยปฏิบัติงานตามที่ เค้าสนามกำหนด ได้แก่ กลุ่มเจ้าเมืองขึ้น คำว่าเมืองขึ้นภาษาเค้าสนาม เรียกว่า ลูกเมือง ซึ่งเมืองแพร่มีเมืองขึ้นเพียงเมืองเดียวคือ เมืองสอง ผู้ที่เป็นเจ้าเมืองสองจะได้รับตำแหน่ง พระเมืองสอง ซึ่งเจ้าเมืองสององค์สุดท้ายชื่อ พระทุติยรัฐบุรินทร์ (เจ้าน้อยมหาเทพ)
พ.ศ. 2434 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเปลี่ยนแปลงรูปแบบการปกครองส่วนภูมิภาค โดยจัดให้มีการปกครองแบบ เทศาภิบาล แบ่งเขตการปกครองออกเป็น มณฑล จังหวัด อำเภอ ตำบล และหมู่บ้าน เทศาภิบาลมณฑลมีข้าหลวงเทศาภิบาลเป็นผู้สำเร็จราชการมณฑล เมืองแพร่ขึ้นกับมณฑลลาวเฉียง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลพายัพ ที่ว่าการมณฑลอยู่ที่เมืองเชียงใหม่
พ.ศ. 2440 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้จัดการปกครอง หัวเมืองฝ่ายเหนือแบบมณฑลเทศาภิบาล เมืองสองจึงถูกลดฐานะลงเป็นอำเภอ เรียกว่า อำเภอยมเหนือ พระราชบัญญัติการปกครองมณฑลพายัพในปี พ.ศ. ๒๔๔๒ ได้แบ่ง เมืองแพร่ออกเป็นสองเขตการปกครองเรียกว่า แขวง คือ แขวงเมืองแพร่ และ แขวงแม่ยมเหนือ โดยมีข้าราชการคนไทยขึ้นมาเป็นผู้ปกครองเรียกว่า นายแขวง แล้วนำบ้านหลายๆบ้านรวมกันเรียกว่า แคว่น หรือ แคว้น ผู้ปกครองเรียกว่า นายแคว่น หรือ นายแคว้น มีตำแหน่งเป็น พระยา ตามชื่อแคว้นเช่น พระยาป่าแดงหลวง, พระยาถิ่นหลวง, พระยาไชยยามาตร์ เป็นต้น ส่วนบ้านแต่ละบ้านเรียกใหม่ว่า หลัก ผู้ปกครองเรียกว่า นายหลัก หรือ แก่บ้าน มีตำแหน่งเป็น ท้าว เหมือนเดิม
ปี พ.ศ. 2449 ทางราชการได้เปลี่ยนชื่อจาก อำเภอยมเหนือ เป็นอำเภอสอง ตามความนิยมของชาวบ้านใกล้ไกล
ปี พ.ศ. 2470 ทางราชการได้เปลี่ยนชื่อจาก อำเภอสอง เป็นอำเภอบ้านกลาง แต่ไม่มีใครเรียกและไม่เป็นที่รู้จัก
ปี พ.ศ. 2480 ทางราชการจึงได้เปลี่ยนชื่อกลับไปใช้ชื่อตามเมืองโบราณ คือ เมืองสอง ดังนั้นจึงเปลี่ยนจากอำเภอบ้านกลางเป็นอำเภอสอง มาจนถึงปัจจุบัน
การปกครองในปัจจุบัน

อำเภอสองในสมัยนั้นมีพื้นที่กว้างขวางมาก ทำให้การปกครองไม่ทั่วถึง จึงได้มีการแยกหมู่บ้านต่างๆ ขึ้นเป็นตำบลใหม่ดังนี้
วันที่ 19 กันยายน 2521 ตั้งตำบลแดนชุมพล โดยแยกจากตำบลหัวเมือง
วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2525 โอนพื้นที่ตำบลวังหลวงและตำบลน้ำรัด อำเภอสอง ให้ไปขึ้นกับอำเภอร้องกวาง
วันที่ 7 มีนาคม 2540 ตั้งตำบลทุ่งน้าว โดยแยกจากตำบลบ้านหนุน
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอสองตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดและมีพื้นที่มากที่สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอดอกคำใต้ อำเภอเชียงม่วน (จังหวัดพะเยา) และอำเภอบ้านหลวง (จังหวัดน่าน)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเวียงสา (จังหวัดน่าน) และอำเภอร้องกวาง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอร้องกวาง อำเภอหนองม่วงไข่ และอำเภอลอง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอแม่เมาะและอำเภองาว (จังหวัดลำปาง)
สภาพภูมิประเทศและภูมิอากาศ

อำเภอสองเป็นภูมิประเทศที่เป็นภูเขาและป่าไม้ประมาณร้อยละ70 ของพื้นที่ ตัวอำเภอมีความสูงประมาณ 180 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง โดยจุดสูงที่สุดอยู่ที่บริเวณดอยหลวง(อยู่ในตำบลสะเอียบ จุดแบ่งเขตแดนระหว่างจังหวัดแพร่และจังหวัดน่าน)สูงประมาณ 1,300 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง
เนื่องจากอำเภอสองตั้งอยู่ในภูมิประเทศที่มีภูเขาล้อมรอบทำให้ฤดูร้อนจะมีอากาศร้อนอบอ้าว อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยประมาณ 35-40 องศาเซลเซียส  และฤดูหนาวจะมีอากาศหนาวถึงหนาวจัด อุณหภูมิต่ำสุดในแต่ละปีประมาณ 5-10 องศาเซลเซียส  ส่วนฤดูฝนจะมีฝนเฉลี่ยต่อปี ประมาณ 1,000 - 1,500 มิลลิเมตร
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอสองแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล 85 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนหลังคาเรือน | จำนวนประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | บ้านหนุน |  | Ban Nun | 11 | 3,055 | 8,757 |
| 2. | บ้านกลาง |  | Ban Klang | 12 | 2,973 | 8,058 |
| 3. | ห้วยหม้าย |  | Huai Mai | 17 | 2,688 | 8,527 |
| 4. | เตาปูน |  | Tao Pun | 12 | 2,502 | 8,131 |
| 5. | หัวเมือง |  | Hua Mueang | 13 | 2,037 | 6,588 |
| 6. | สะเอียบ |  | Sa-iap | 10 | 2,023 | 5,623 |
| 7. | แดนชุมพล |  | Daen Chumphon | 4 | 821 | 2,623 |
| 8. | ทุ่งน้าว |  | Thung Nao | 6 | 1,164 | 3,564 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอสองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลสอง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลบ้านหนุนและตำบลบ้านกลาง
เทศบาลตำบลห้วยหม้าย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยหม้ายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหนุน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านหนุน (นอกเขตเทศบาลตำบลสอง)
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านกลาง (นอกเขตเทศบาลตำบลสอง)
องค์การบริหารส่วนตำบลเตาปูน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเตาปูนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหัวเมืองครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวเมืองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสะเอียบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะเอียบทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแดนชุมพล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแดนชุมพลทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งน้าว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งน้าวทั้งตำบล
เศรษฐกิจ > อาชีพหลัก

ทำการเกษตร (ปลูกข้าวนาปี ข้าวโพด มะขามหวาน มะม่วง ถั่วเหลือง ลำไย ถั่วลิสง ถั่วเขียว อ้อย) เลี้ยงสัตว์ คือ ไก่ สุกร โค กระบือ ม้า ห่าน ช้าง
เศรษฐกิจ > อาชีพเสริม

ธุรกิจอุตสาหกรรมขนาดย่อม คือ สุรากลั่นชุมชน ผลิตสุราแช่ ผลิตภัณฑ์จากกระดาษสา ผลิตภัณฑ์ไม้ไผ่ ทอผ้าพื้นเมือง ขนม แหนม ปลาร้าอบ น้ำพริก
เศรษฐกิจ > ธนาคาร

มีธนาคารจำนวนสองแห่ง ได้แก่ ธนาคารออมสินและ ธกส.
สาธารณสุข

มีโรงพยาบาลจำนวนหนึ่งแห่ง ได้แก่ โรงพยาบาลสอง
สถานศึกษา

โรงเรียนสองพิทยาคม
โรงเรียนอนุบาลเทพสุนทรินทร์
วิทยาลัยการอาชีพสอง
สถานศึกษา > การคมนาคม

ทางบก ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 103, 1120, 1154
สถานที่ท่องเที่ยว

อุทยานลิลิตพระลอ
สระหนองเล้ม (แม่น้ำกาหลงในตำนานลิลิตพระลอ-พระเพื่อน-พระแพง)
กำแพงเมืองเก่าโบราณ
เตาเผาปูนโบราณ
แก่งเสือเต้น
หล่มด้ง
อุทยานแห่งชาติแม่ยม
พระธาตุหนองจันทร์
อ่างเก็บน้ำแม่สอง
พระธาตุพระลอ
พิพิธภัณฑ์เงินตราสยามเวียงสรอง
โล้ชิงช้าเผ่าอาข่า
ดงสักงาม
จุดชมทะเลหมอก
ผาลาด
ต้นมะค่าใหญ่
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์การเรียนชุมชนตำบลหัวเมือง ศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยอำเภอสอง เก็บถาวร 2023-11-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่ตำบลหัวเมือง
แม่แบบ:โครงจังหวัดร้านศรีสวัสดิ์สินเชื่อเงินด่วน
ภาษาซิซิลี

ภาษาซิซิลี (อังกฤษ: Sicilian; ซิซิลี: sicilianu) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งที่ใช้พูดกันในเกาะซิซิลีและบรรดาเกาะบริวาร นอกจากนี้ยังมีรูปแปรคือ ภาษาถิ่นคาลาเบรีย-ซิซิลี เนื่องจากยังใช้พูดในภาคใต้ของแคว้นคาลาเบรียซึ่งเรียกรูปแปรนี้ว่า ภาษาถิ่นคาลาเบรียใต้ โดยเฉพาะในเขตมหานครเรจโจคาลาเบรีย ภาษาถิ่นในบริเวณนี้ถูกจัดว่าเป็นส่วนหนึ่งของแนวต่อเนื่องภาษาถิ่นของภาษาซิซิลี นักภาษาศาสตร์บางคนจัดว่าภาษาถิ่นบางภาษาทางตอนกลางและตอนใต้ของแคว้นคาลาเบรีย ทางตอนใต้ของแคว้นปุลยา (ภาษาถิ่นซาเลนโต) และทางตอนใต้ของจังหวัดซาแลร์โนในแคว้นคัมปาเนีย (ภาษาถิ่นชีเลนโต) บนคาบสมุทรอิตาลีรวมกับภาษาถิ่นต่าง ๆ ของภาษาซิซิลีเป็นกลุ่มภาษาอิตาลีใต้สุด (อิตาลี: italiano meridionale estremo)
เอ็ทนอล็อก อธิบายว่าภาษาซิซิลี "แตกต่างจากภาษาอิตาลีมาตรฐานมากพอที่จะถือว่าเป็นภาษาต่างหาก" ยูเนสโกได้รับรองว่าภาษานี้เป็นภาษาชนกลุ่มน้อยภาษาหนึ่ง และทางการแคว้นซิซิลีก็ถือว่าภาษานี้เป็นภาษาต่างหากเช่นกัน ภาษาซิซิลียังมีแบบแผนประเพณีทางวรรณกรรมที่เก่าแก่ที่สุดในบรรดาภาษาสมัยใหม่ในอิตาลีอีกด้วย
กึลนุช ซุลตัน

ในชื่อตุรกีแบบออตโตมันนี้ชื่อตัวคือ ,ตำแหน่งคือ ,และไม่มีนามสกุล
เอเมทุลลาฮ์ ราบีอา กึลนุช ซุลตัน (ตุรกีออตโตมัน: جولنوس امت الله رابعه  سلطان; ตุรกี: Emetullah Rabia Gülnuş Sultan; ค.ศ. 1642 – 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1715) เป็นฮาเซกีซุลตันในเมห์เหม็ดที่ 4 สุลต่านออตโตมัน และวาลีเดซุลตันของมุสทาฟาที่ 2 กับอาห์เหม็ดที่ 3 พระราชโอรสทั้งสองของพระองค์ ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 พระองค์กลายเป็นหญิงที่มีอำนาจและทรงอิทธิพลที่สุดในจักรวรรดิออตโตมัน
ชีวิตช่วงต้น

กึลนุช ซุลตันเสด็จพระราชสมภพใน ค.ศ. 1642 ที่เมืองเรธิมโน ครีตในสมัยสาธารณรัฐเวนิส เดิมพระองค์มีพระนามว่า Eumenia Voria (Ευμενία Βόρια) และมีเชื้อสายกรีก เป็นบุตรีของนักบวชประจำคริสตจักรกรีกออร์ทอดอกซ์ พระองค์ถูกฝ่ายออตโตมันจับกุมในช่วงที่มีการรุกรานครีตใน ค.ศ. 1645
สวรรคต

กึลนุช ซุลตันเสด็จสวรรคตในวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1715 ที่อิสตันบูลในรัชสมัยอาห์เหม็ดที่ 3 พระราชโอรสของพระองค์ ไม่นานก่อนจุดเริ่มต้นยุคแห่งความเจริญรุ่งเรืองและความสงบสุขที่นักประวัติศาสตร์ตุรกีเรียกว่า ยุคทิวลิป พระศพของพระองค์ถูกฝังในสุสานที่เปิดโล่งใกล้มัสยิดที่พระองค์ทิ้งมรดกให้สร้างที่อึสคือดาร์ในอิสตันบูลฝั่งอานาโตเลีย ซึ่งมีชื่อว่ามัสยิดเยนีวาลีเด
พระโอรสธิดา

พระองค์สมรสกับเมห์เหม็ดที่ 4 และมีพระโอรส 2 พระองค์ และพระธิดา 4 พระองค์:
พระโอรสธิดา > พระโอรส

มุสทาฟาที่ 2 สุลต่านออตโตมันองค์ที่ 22
อาห์เหม็ดที่ 3 สุลต่านออตโตมันองค์ที่ 23
พระโอรสธิดา > พระธิดา

ฮาทีเจ ซุลตัน
อัยเช ซุลตัน
ฟัทมา เอเมทุลลาฮ์ ซุลตัน
อึมมือกึลซึม ซุลตัน
ข้อมูล

Baker, Anthony E. (1993). The Bosphorus. Redhouse Press. p. 146. ISBN 975-413-062-0.
Gordon, Matthew S.; Hain, Kathryn A. (2017). Concubines and Courtesans: Women and Slavery in Islamic History. Oxford University Press. ISBN 978-0-190-62218-3.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  โปแลนด์ 
อื่น ๆ:  İslâm Ansiklopedisi 
ข้างในโดมของมัสยิดเยนีวาลีเดที่อึสคือดาร์ อิสตันบูล
โตรเปอา

| โตรเปอา |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Tropea
อารามนักบุญมารีแห่งเกาะ [it]
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของโตรเปอา 
โตรเปอาที่ตั้งของโตรเปอาในอิตาลี
พิกัด: 38°40′45″N 15°53′55″E﻿ / ﻿38.67917°N 15.89861°E﻿ / 38.67917; 15.89861
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: คาลาเบรีย
จังหวัด: วีโบวาเลนเซีย (VV)
Frazioni: มารีนา
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Giovanni Macrì (Forza Italia)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3.2 ตร.กม. (1.2 ตร.ไมล์)
ความสูง: 60 เมตร (200 ฟุต)
ประชากร (30 พฤศจิกายน 2015)
 • ทั้งหมด: 6,462 คน
 • ความหนาแน่น: 2,000 คน/ตร.กม. (5,200 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Tropeani (Trupiani ในภาษาท้องถิ่น)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 89861
รหัสเขตโทรศัพท์: 0963
นักบุญองค์อุปถัมภ์: นักบุญมาดอนนาแห่งโรมัญญา
วันสมโภชนักบุญ: 27 มีนาคม
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
โตรเปอา (อิตาลี: Tropea, ออกเสียง: [troˈpɛːa]; คาลาเบรีย: Trupìa; ละติน: Tropaea; กรีกโบราณ: Τράπεια, อักษรโรมัน: Trápeia) เป็นเทศบาลในจังหวัดวีโบวาเลนเซีย แคว้นคาลาเบรีย ประเทศอิตาลี
โตรเปอาเป็นเมืองตากอากาศ มีหาดทรายสีขาวตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลอ่าวเซนต์ยูเฟเมีย ส่วนหนึ่งของทะเลติร์เรเนียนบนชายฝั่งตะวันตกของอิตาลี ในปี 2021 โตรเปอาได้รับการขนานนามให้เป็น "หมู่บ้านที่สวยที่สุดในประเทศอิตาลี"