stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะเภตรา
จุดท่องเที่ยว > เกาะในจังหวัดตรัง

หมู่เกาะเหลาเหลียง ประกอบด้วยสองเกาะที่อยู่ห่างจากเพียง 300 เมตร เกาะที่มีขนาดเล็กกว่าอยู่ทางตอนเหนือ เรียกว่า เกาะเหลาเหลียงเหนือ หรือเกาะเหลาเหลียงน้อง ส่วนเกาะที่ใหญ่กว่านั้นอยู่ทางตอนใต้ เรียกว่า เกาะเหลาเหลียงใต้ หรือเกาะเหลาเหลียงพี่ เกาะทั้งสองแห่งต่างก็มีชายหาด ถ้ำรังนก และแนวปะการัง
จุดท่องเที่ยว > เกาะและชายหาดในจังหวัดสตูล

เกาะเภตรา (มลายู: Pulau Petra) เป็นเกาะที่มีหน้าผา ถ้ำรังนก และทะเลที่เหมาะแก่การดำน้ำ
เกาะลิดี (มลายู: Pulau Lidi) เป็นเกาะขนาดใหญ่ที่มีชายหาด
เกาะเขาใหญ่ เป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีหินปูนรูปร่างคล้ายปราสาท เป็นที่ตั้งของอ่าวก้ามปูซึ่งกว้าง 700 เมตร ชายฝั่งอ่าวเป็นที่วางไข่ของเต่าทะเล ภายในเกาะมีน้ำตกและลำธาร
เกาะบุโหลน (มลายู: Pulau Bulan) เป็นเกาะที่มีแนวปะการังและน้ำทะเลที่ใสสะอาด
หาดราไว เป็นชายหาดยาว 3.5 กิโลเมตร มีที่พักบริเวณชายหาด
แหล่งข้อมูลอื่น

Mu Ko Petra National Park from National Park, Wildlife and Plant Conservation Department
Mu Ko Petra National Park from Ministry of Defense (Thai only)
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย 
เกาะเหลาเหลียงใต้
อูร์ซูลา กราบไล

อูร์ซูลา กราบไล (8 ธันวาคม ค.ศ. 1908 – 3 เมษายน ค.ศ. 1977) เป็นนักแสดงหญิงชาวเยอรมัน ซึ่งได้แสดงภาพยนตร์มากถึง 80 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1929 ถึง ค.ศ. 1977
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

Katharina Knie (1929)
The Concert (1931)
The Black Hussar (1932)
The Golden Anchor (1932)
Voices of Spring (1933)
The Marathon Runner (1933)
Scandal in Budapest (1933)
Bashful Felix (1934)
Annette in Paradise (1934)
Ride to Freedom (1937)
Hurrah! I'm a Father (1939)
Twilight (1940)
Anna Alt (1945)
Under the Bridges (1946)
The Night Before the Premiere (1959)
Himmel, Amor und Zwirn (1960)
Zur Hölle mit den Paukern (1968)
แหล่งข้อมูลอื่น

Ursula Grabley ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เขตปลอดทหารเวียดนาม

แผนที่เขตปลอดทหารปี 1969
เขตปลอดทหารเวียดนาม เป็นเขตปลอดทหารบริเวณเส้นขนานที่ 17 ในจังหวัดกว๋างจิ ซึ่งเป็นเส้นแบ่งระหว่างเวียดนามเหนือกับเวียดนามใต้ ตั้งแต่วันที่ 22 กรกฎาคม 1954 ถึง 2 กรกฎาคม 1976 เมื่อเวียดนามถูกแบ่งอย่างเป็นทางการออกเป็นสองพื้นที่อันเป็นผลสืบเนื่องจากสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง
สงครามเวียดนาม (1955–1975) มีความสำคัญเนื่องจากการแบ่งเขตสมรภูมิรบระหว่างเวียดนามเหนือของคอมมิวนิสต์และเวียดนามใต้ที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์ เขตนี้โดยนิตินัยสิ้นสุดลงพร้อมกับการรวมประเทศเวียดนามในปี 1976
ภูมิศาสตร์

เขตปลอดทหารเวียดนามอยู่ในแนวตะวันตก-ตะวันออก ใกล้กับใจกลางประเทศเวียดนามในปัจจุบัน ลากยาวกว่าหนึ่งร้อยกิโลเมตร และกว้างหลายกิโลเมตร เขตดังกล่าววางตัวตามแนวเดียวกับแม่น้ำเบนไห่ตลอดความยาวส่วนใหญ่ และเกาะที่อยู่ใกล้เคียงถูกยึดครองโดยกองทัพเวียดนามเหนือระหว่างสงครามเวียดนาม ถึงแม้ว่าในนามจะเรียกเขตดังกล่าวว่าอยู่ที่ "เส้นขนานที่ 17" แต่พื้นที่เกือบทั้งหมดของเขตปลอดทหารอยู่ใต้เส้นขนาน และมีพื้นที่ส่วนน้อยใกล้กับชายฝั่งตะวันออกเท่านั้นที่อยู่ตรงเส้นขนาน เขตปลอดทหารเวียดนามอยู่ห่างจากเมืองเว้ไปทางเหนือราวหนึ่งร้อยกิโลเมตร
การจัดตั้ง

สถานภาพหลังยุคอาณานิคมของเวียดนามถูกจัดตั้งขึ้นที่การประชุมเจนีวาในปี 1954 มีการบรรลุความตกลงเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 1954
ความตกลงเจนีวาสะท้อนถึงผลทางทหารในเวลานั้น ส่วนเหนือของเวียดนาม ซึ่งเกือบทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของเวียดมินห์ ได้กลายมาเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม ภายใต้ผู้นำคอมมิวนิสต์ โฮจิมินห์ ส่วนใต้ของเวียดนาม ที่ซึ่งเวียดมินห์ควบคุมพื้นที่ค่อนข้างเล็กและห่างไกล กลายมาเป็นรัฐเวียดนามอิสระภายใต้สมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย เชื้อพระวงศ์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์เวียดนามอันเก่าแก่ รัฐเวียดนามในภายหลังได้เปลี่ยนไปเป็นสาธารณรัฐเวียดนาม
พรมแดนระหว่างพื้นที่ทั้งสองนี้ถูกจัดตั้งที่แม่น้ำเบ๊นหาย (Bến Hải) ซึ่งไหลลงสู่ทะเลจีนใต้ที่ 17 องศา 0 ลิปดา 54 พิลิปดาเหนือ พรมแดนดังกล่าวลากไปตามแม่น้ำเบ๊นหายจนถึงต้นน้ำ ที่อยู่ห่างออกไป 55 กิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงใต้ตะวันตก ไปจนจรดพรมแดนลาว
พื้นที่ภายใน 5 กิโลเมตรบนทั้งสองฝั่งของพรมแดนถูกประกาศให้เป็นเขตปลอดทหาร กองทัพของทั้งสองประเทศถูกห้ามมิให้เข้ามาในพื้นที่แห่งนี้
อำเภอกาญจนดิษฐ์

| อำเภอกาญจนดิษฐ์ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Kanchanadit
วัดถ้ำเขาคูหา
คำขวัญ: หอยใหญ่นางรม ชมวิทยาลัยฝึกลิง มากยิ่งกุ้งกุลาดำ งามล้ำพระไสยาสน์ พระพุทธบาทควรผดุง รุ่งเรืองเมืองท่าทอง
แผนที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี เน้นอำเภอกาญจนดิษฐ์
พิกัด: 9°09′56″N 99°28′16″E﻿ / ﻿9.16556°N 99.47111°E﻿ / 9.16556; 99.47111
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุราษฎร์ธานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 879.0 ตร.กม. (339.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 108,443 คน
 • ความหนาแน่น: 123.37 คน/ตร.กม. (319.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 84160, 84290 (เฉพาะตำบลท่าทองใหม่ ทุ่งกง และทุ่งรัง)
รหัสภูมิศาสตร์: 8402
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอกาญจนดิษฐ์ หมู่ที่ 1 ตำบลกะแดะ อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี 84160
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
กาญจนดิษฐ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสุราษฎร์ธานี คนภาคใต้ส่วนใหญ่จะเรียกและอ่านออกเสียงว่า กานดิษ
ประวัติ

อำเภอกาญจนดิษฐ์ เดิมเป็นเมืองเก่า ชื่อ "เมืองท่าทอง" ตัวเมืองเดิมตั้งอยู่ริมคลองท่าทอง ตรงบริเวณตลาดบ้านท้อน ตำบลท่าทองในปัจจุบัน เมืองท่าทองตั้งขึ้นเมื่อใดไม่ทราบแน่นอน โดยจากอักขราภิธานศรับท์ของหมอปรัดเล ได้รวบรวมพิมพ์ไว้ว่า ประมาณ พ.ศ. 1588 เมืองท่าทองได้ตั้งขึ้นแล้ว โดยมีพระวิสูตรสงครามรามภักดี (พระท่าทอง) เป็นเจ้าเมือง เมื่อพม่ายกพลมาตีเมืองต่างๆ ตลอดมาจนถึงเมืองท่าทอง พม่าได้เผาทำลายเมืองเสียยับเยิน ส่วนเจ้าผู้ครองนครก็หนีหายสาบสูญไป เมื่อกรมพระราชวังบวรสุรสิงหนาทขับไล่พม่าถอยหนีไปหมดแล้ว  จึงตั้งนายสม เป็นผู้รั้งเมืองท่าทอง จนมาได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นหลวงวิเศษ และเป็นพระวิสูตรสงครมรามภักดี (พระท่าทอง) แทนคนเก่าที่หายไป
หลวงวิเศษได้ย้ายเมืองใหม่มาตั้งที่บ้านกะแดะ  ใกล้คลองกะแดะ บริเวณตลาดกะแดะในปัจจุบัน จากนั้นเห็นว่าคลองกะแดะมีขนาดเล็ก ไม่สะดวกในการสัญจร จึงได้ย้ายเมืองไปตั้งใหม่ที่บริเวณริมคลองมะขามเตี้ย บริเวณตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานีในปัจจุบัน ได้มีผู้ครองเมืองท่าทองสืบทอดกันมา จนในสมัยรัชกาลที่ 4 ได้ย้ายเมืองท่าทองไปตั้งที่ บ้านดอน บริเวณบ้านพักผู้ว่าปัจจุบัน และได้พระราชทานนามใหม่ว่า "เมืองกาญจนดิฐ" ปี พ.ศ. 2442 โปรดให้รวมเมืองไชยา และเมืองกาญจนดิฐ เป็นเมืองเดียวกัน เรียก "เมืองไชยา" เพื่อให้นาม "กาญจนดิฐ" มาเป็นชื่ออำเภอ แทนอำเภอกะแดะ (ของเมืองท่าทองเก่า) และได้ตั้งที่ว่าการอำเภอขึ้น ที่วัดกำแพง หรือที่ตั้ง สภ.กาญจนดิษฐ์ในปัจจุบัน
วันที่ 28 กันยายน 2456 โอนพื้นที่หมู่ 4 (ในขณะนั้น) ของตำบลพลายวาส ไปรวมกับพื้นที่หมู่ 6 ของตำบลกรูด
วันที่ 14 เมษายน 2472 เปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดนครศรีธรรมราช กับจังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยโอนพื้นที่ตำบลไชยคราม และตำบลดอนสัก อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช มาขึ้นกับอำเภอกาญจนดิษฐ์
วันที่ 14 ตุลาคม 2484 ตั้งตำบลท่าทองใหม่ แยกออกจากตำบลทุ่งกง
วันที่ 30 กันยายน 2490 ตั้งตำบลพลายวาส แยกออกจากตำบลกะแดะ ตั้งตำบลช้างขวา แยกออกจากตำบลตะเคียนทอง ตั้งตำบลชลคราม แยกออกจากตำบลท่าทอง ตั้งตำบลทุ่งกง แยกออกจากตำบลท่าทองใหม่
วันที่ 14 พฤศจิกายน 2493 โอนพื้นที่หมู่ 8,9,10 (ในขณะนั้น) ของตำบลกะแดะ ไปตั้งเป็นหมู่ 4,5,6 ของตำบลพลายวาส ตามลำดับ
วันที่ 7 มกราคม 2500 จัดตั้งสุขาภิบาลกาญจนดิฐ ในท้องที่บางส่วนของตำบลกะแดะ
วันที่ 1 มีนาคม 2501 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลท่าทองใหม่ ในท้องที่ตำบลท่าทองใหม่
วันที่ 24 มีนาคม 2512 แยกพื้นที่ตำบลชลคราม และตำบลดอนสัก อำเภอกาญจนดิฐ มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอดอนสัก ขึ้นกับอำเภอกาญจนดิฐ
วันที่ 22 เมษายน 2512 เปลี่ยนแปลงเขตสุขาภิบาลกาญจนดิฐ เพื่อความเหมาะสมในการบริหารกิจการและการทะนุบำรุงท้องถิ่น โดยให้เขตสุขาภิบาลครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลกะแดะ
วันที่ 16 กันยายน 2512  โอนพื้นที่ตำบลไชยคราม อำเภอกาญจนดิฐ ไปขึ้นกับ กิ่งอำเภอดอนสัก
วันที่ 29 กันยายน 2513 จัดตั้งสุขาภิบาลดอนสัก ในท้องที่บางส่วนของตำบลดอนสัก
วันที่ 13 ตุลาคม 2513 ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลท่าทองใหม่ และจัดตั้งสุขาภิบาลท่าทองใหม่ ในท้องที่บางส่วนของตำบลท่าทองใหม่
วันที่ 16 พฤศจิกายน 2514 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอดอนสัก อำเภอกาญจนดิษฐ์ เป็น อำเภอดอนสัก
วันที่ 9 สิงหาคม 2526 ตั้งตำบลทุ่งรัง แยกออกจากตำบลทุ่งกง
วันที่ 16 กันยายน 2533 ตั้งตำบลคลองสระ แยกออกจากตำบลป่าร่อน
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลกาญจนดิษฐ์ และสุขาภิบาลท่าทองใหม่ เป็นเทศบาลตำบลกาญจนดิษฐ์ และเทศบาลตำบลท่าทองใหม่ ตามลำดับ
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอกาญจนดิษฐ์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอ่าวไทย
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอดอนสัก และอำเภอสิชล (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอนบพิตำ (จังหวัดนครศรีธรรมราช) และอำเภอบ้านนาสาร
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านนาสารและอำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอกาญจนดิษฐ์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 13 ตำบล 117 หมู่บ้าน ได้แก่
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอกาญจนดิษฐ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลกาญจนดิษฐ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะแดะทั้งตำบล
เทศบาลตำบลท่าทองใหม่ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลท่าทองใหม่
เทศบาลตำบลช้างซ้าย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช้างซ้ายทั้งตำบล
เทศบาลตำบลช้างขวา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช้างขวาทั้งตำบล
เทศบาลตำบลกรูด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกรูดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าทองใหม่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าทองใหม่ (นอกเขตเทศบาลตำบลท่าทองใหม่)
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งกง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งกงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลพลายวาส ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพลายวาสทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าร่อน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าร่อนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลตะเคียนทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะเคียนทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าอุแท ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าอุแททั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งรัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งรังทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองสระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองสระทั้งตำบล
วัดพัฒนาตัวอย่าง
คลองท่าทอง
อุทยานแห่งชาติทางบก

อุทยานแห่งชาติใต้ร่มเย็น
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.kanchanaditcity.org เก็บถาวร 2006-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งรัง เก็บถาวร 2011-04-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เครื่องราชูปโภค

เครื่องราชูปโภคมีอยู่ 4 สิ่ง ได้แก่ พานพระขันหมาก พระมณฑปรัตนกรัณฑ์ พระสุพรรณศรี (บัวแฉก) พระสุพรรณราช ทั้ง 4 อย่างนี้ทำด้วยทองลงยา มี 2 สำรับ สำรับใหญ่สร้างในสมัยรัชกาลที่ 1 อีกสำรับคือสำรับเล็ก สร้างในสมัยรัชกาลที่ 4
พานพระขันหมาก เป็นพาน 2 ชั้น รูปสี่เหลี่ยมย่อมุม มีซองพลูและเครื่องพร้อมพร้อมสำหรับใส่หมาก แม้ปัจจุบันพระมหากษัตริย์ไม่ได้เสวยพระศรี (หมาก) แล้ว แต่ก็ยังเชิญออกมาทอดไว้ข้างพระราชอาสน์ตามราชประเพณี ในพระราชพิธีสำคัญเสมอ
พระมณฑปรัตนกรัณฑ์ เป็นภาชนะรูปทรงมณฑปมีพานรองพร้อมฝา สำหรับใส่น้ำเย็น มีจอกลอยอยู่ภายใน
พระสุพรรณศรี กระโถนเล็ก ทำเป็นรูปบัวแฉก สำหรับบ้วนพระโอษฐ์
พระสุพรรณราช กระโถนปากแตรขนาดใหญ่
นอกจากราชูปโภคสำรับดังกล่าวข้างต้นแล้วแล้ว ยังมีอีกสำรับสำหรับทรงใช้ประจำวันคือ เครื่องพานพระศรี ซึ่งแบ่งได้อีก 2 สำรับ คือ เครื่องทองลงยาและเครื่องนาก เครื่องทองลงยาใช้วันเวลาปกติ และเครื่องนากใช้สำหรับใช้ในวันพระ 
เครื่องพานพระศรี ทั้งที่เป็นเครื่องทองลงยาและเครื่องนาก มี
พานพระศรี เครื่องในพร้อมสำหรับใส่พระศรี (หมาก)
ที่ใส่น้ำเย็น (ถ้าเป็นทองเรียกพระสุวรรณภิงคาร ถ้าเป็นนากเรียกพระเต้านาก)
พระถ้วย (ทองหรือนาก)
พระสุพรรณศรี
พระสุพรรณราช
อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะระนอง

| อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะระนอง |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
เกาะพยาม
ที่ตั้ง: อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง ประเทศไทย
พิกัด: 9°52′30″N 98°35′14″E﻿ / ﻿9.874920°N 98.587346°E﻿ / 9.874920; 98.587346
จัดตั้ง: พ.ศ. 2552
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
เว็บไซต์: สำนักอุทยานแห่งชาติ
อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะระนอง หรือชื่อเดิม อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะพยาม เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในอำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง ประเทศไทย ได้รับการจัดตั้งให้เป็นอุทยานแห่งชาติใน พ.ศ. 2552 อุทยานมีพื้นที่ 356.66 ตารางกิโลเมตร มีหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติ (รน.) สองแห่ง ได้แก่ หน่วยเกาะช้างและหน่วยเกาะทรายดำ อุทยานเป็นที่ตั้งของชายฝั่งทะเลซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตสงวนชีวมลฑลโลกแห่งที่ 4 ของประเทศไทย
ภูมิประเทศ

แบ่งลักษณะภูมิประเทศออกได้เป็น 3 กลุ่มพื้นที่ ได้แก่
พื้นที่ชายฝั่งทะเล พื้นที่นี้มีหาดยื่นออกไปในทะเลและปกคลุมด้วยป่าชายเลน องค์การยูเนสโกได้ประกาศให้พื้นที่ชายฝั่งบริเวณนี้เป็นเขตสงวนชีวมลฑลโลกซึ่งเป็นแห่งที่ 4 ของประเทศไทย
พื้นที่ใกล้ชายฝั่ง เกาะในพื้นที่นี้ปกคลุมไปด้วยป่าดงดิบ
พื้นที่ห่างจากชายฝั่ง เกาะในพื้นที่นี้ปกคลุมไปด้วยป่าดงดิบและมีปะการังกระจายอยู่โดยรอบ
จุดท่องเที่ยว

เกาะช้างและอ่าวใหญ่ พื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะเป็นป่าดิบชื้น พบแนวหญ้าทะเลซึ่งเป็นแหล่งอาหารของพะยูน มีรอยพระพุทธบาททางด้านทิศตะวันออกของเกาะ และมีที่พักให้บริการ
อ่าวไข่เต่า เป็นที่ทำการของหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติ รน.1
หาดหินงามบนเกาะไฟไหม้ เกิดจากก้อนหินเล็กกลมมนมาทับถมเป็นจำนวนมาก ทำให้เกิดแสงแวววาว
ท่าเรือขุด มีป่าชายเลนที่อุดมสมบูรณ์
อ่าวเสียด มีแนวปะการังน้ำตื้นที่สวยงาม
คลองหงาวและคลองตำโหมง เป็นคลองที่มีป่าชายเลนล้อมรอบ
หาดทรายแดงบนเกาะวัวดำ เกิดจากการทับถมของเปลือกหอยสองฝา ทำให้หาดทรายที่ยื่นออกมาสีแดง
การเดินทางสู่จุดท่องเที่ยวในเขตอุทยาน สามารถใช้บริการเรือขององค์การสะพานปลาหรือเรือของอุทยานแห่งชาติ ซึ่งสามารถเช่าเหมาลำได้
อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะชุมพร

| อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะชุมพร |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)

ที่ตั้ง: จังหวัดชุมพร ประเทศไทย
พิกัด: 10°21′23″N 99°13′52″E﻿ / ﻿10.356435°N 99.231077°E﻿ / 10.356435; 99.231077
พื้นที่: 324.42
จัดตั้ง: พ.ศ. 2542
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
เว็บไซต์: สำนักอุทยานแห่งชาติ
อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะชุมพร เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชุมพรของประเทศไทย ได้รับการจัดตั้งให้เป็นอุทยานแห่งชาติใน พ.ศ. 2542 มีพื้นที่ 324.42 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่หลายอำเภอ ได้แก่ อำเภอทุ่งตะโก อำเภอปะทิว อำเภอเมืองชุมพร (ที่ตั้งของที่ทำการอุทยาน) อำเภอสวี และอำเภอหลังสวน มีหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติ (มพ.) สองแห่ง ได้แก่ หน่วยหาดลกแพะและหน่วยทุ่งคา
อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะชุมพร ประกอบด้วยเกาะหลายเกาะที่เป็นแหล่งทำรังของนกนางแอ่น หลายเกาะก็มีแนวปะการังล้อมรอบตามโขดหิน
ภูมิศาสตร์

อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะชุมพร ประกอบด้วยภูมิลักษณ์ 4 รูปแบบ ได้แก่
ชายฝั่ง เป็นชายหาดทรายและหาดโคลน อาจพบป่าชายหาดบริเวณด้านหลังชายหาด
อ่าวและปากคลอง ได้รับอิทธิพลจากการไหลลงของน้ำจืด พบป่าชายเลนในบริเวณที่มีการขึ้นลงของน้ำ พื้นดินมักเป็นโคลน พื้นที่ที่สำคัญที่สุดคือ อ่าวทุ่งคา-สวี ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์
เกาะ มีทั้งสิ้น 40 เกาะ ส่วนใหญ่เป็นเกาะขนาดเล็ก มักปรากฏโพรงถ้ำเล็ก ๆ และชายหาดบริเวณชายฝั่งของเกาะ บริเวณที่ได้รับอิทธิพลจากกระแสน้ำจะมีปะการังเจริญบนหิน
ภูเขา มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก พันธุ์ไม้ที่พบเป็นพันธุ์ไม้ป่าดิบชื้น
จุดท่องเที่ยว

เกาะมาตรา หรือเกาะตังกวย เป็นเกาะขนาดใหญ่ มีหาดทรายขาวสะอาดสลับกับโขดหิน พบปูไก่ ฝูงปลา และแนวปะการัง
เกาะรังกาจิว เป็นแหล่งทำรังของนกนางแอ่น มีลายพระหัสถ์จารึกพระปรมาภิไธยย่อ จ.ป.ร. ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวสลักอยู่บนผาหินหน้าปากถ้ำรังนก
เกาะทองหลาง เป็นเกาะขนาดปานกลาง พบแนวปะการังรอบเกาะ
เกาะง่าม ประกอบด้วยเกาะง่ามใหญ่และเกาะง่ามน้อย เป็นแหล่งทำรังของนกนางแอ่น มีแนวปะการังรอบเกาะ
เกาะมะพร้าว เป็นเกาะขนาดเล็ก มีหาดทรายสีขาวนวล เป็นแหล่งทำรังของนกนางแอ่น
เกาะทะลุ เป็นเกาะขนาดเล็ก พบแนวปะการังรอบเกาะ
เกาะกุลา เป็นเกาะขนาดใหญ่ พบแนวปะการังรอบเกาะ น้ำทะเลค่อนใหญ่
หาดทรายรี เป็นหาดทรายยาวที่ไม่ขาวสะอาดมากนัก ชายหาดบางส่วนเป็นหาดทรายปนโคลน
หาดอรุโนทัย
ป่าชายเลนอ่าวทุ่งคา เป็นพื้นที่ป่าชายเลนผืนใหญ่ของทางฝั่งอ่าวไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะชุมพร ที่สำนักอุทยานแห่งชาติ
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
เครื่องวัดความหนืด

เครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือน เป็นเครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือนเป็นระบบหยาบที่เคยใช้วัดงามหนืดในสภาพกระบวนการพิเศษ ลิขสิทธิ์เป็นของบริษัท SOFRASER
ส่วนที่ทำงานของตัวส่งสัญญาณ (sensor) คือ ท่อสั่น ช่วงความถี่ของการสั่นสะเทือนจะแปรผันไปตามความค่าความหนืดของของเหลวซึ่งมีท่อจุ่มอยู่ เครื่องวัดความหนืดเหล่านี้เหมาะสมกับการวัดของเหลวที่เหนียวเป็นก้อน และของเหลวที่มีความหนืดสูง (1,000,000 cP ขึ้นไป)
ปัจจุบันนี้  อุตสาหกรรมต่าง ๆ ในโลกได้พิจารณาเครื่องวัดความหนืดเหล่านี้ว่าเป็นระบบที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการวัดค่าความหนืด  แตกต่างจากเครื่องวัดความหนืดแบบหมุนซึ่งต้องมีการบำรุงรักษามากกว่า และขาดความสามารถในการวัดของเหลวที่มีความเหนียว อีกทั้งยังต้องปรับค่าหลังจากที่มีการใช้อยู่บ่อยครั้ง
เครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือนจะไม่มีส่วนที่เคลื่อนไหว  ส่วนที่เปราะบาง และส่วนที่ไวต่อกระตุ้นนั้นเล็กมาก
อู่เฟิ่ง

ศักราชของง่อก๊ก
อู่เฟิ่ง  (จีน: 五鳳; พินอิน: Wǔfèng) เป็นเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิซุนเหลียงแห่งง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชอู่เฟิ่งใช้ตั้งแต่ในปี ค.ศ. 254 ถึง ค.ศ. 256 รวมเวลา 3 ปี
ในเดือน 10 ของศักราชอู่เฟิ่งปีที่ 3 (ค.ศ. 256) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นไท่ผิงปีที่ 1
การเปลี่ยนชื่อศักราช

ศักราชเจี้ยนซิงปีที่ 3 (ค.ศ. 254) —— เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นอู่เฟิ่งปีที่ 1
ศักราชอู่เฟิ่งปีที่ 3 (ค.ศ. 256) —— เดือน 10 วันที่ 6 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นไท่ผิงปีที่ 1
ตารางเทียบศักราช

| อู่เฟิ่ง | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ค.ศ. | 254 | 255 | 256 |
| วุยก๊ก | เจียผิง 6 เจงหงวน 1 | เจงหงวน 2 | เจงหงวน 3 กำลอ 1 |
| จ๊กก๊ก | เหยียนซี 17 | เหยียนซี 18 | เหยียนซี 19 |
ดูเพิ่ม

ศักราชของจีน
บรรณานุกรม

李崇智 (December 2004). 中國歷代年號考. 北京: 中華書局. ISBN 7101025129.
鄧洪波 (March 2005). 東亞歷史年表. 臺北: 國立臺灣大學東亞經典與文化研究計劃. ISBN 9789860005189. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (pdf)เมื่อ 2007-08-25. สืบค้นเมื่อ 2021-11-26.
| ก่อนหน้า |  | อู่เฟิ่ง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เจี้ยนซิง |  | ศักราชของง่อก๊ก  (ค.ศ. 254 - 256) |  | ไท่ผิง |
| ด ค กศักราชในยุคสามก๊ก |
| --- | --- |
วุยก๊ก: อ้วยโช่ (หฺวางชู) ค.ศ. 220-226 → ไท่เหอ ค.ศ. 227-233 → ชิงหลง ค.ศ. 233-237 → จิ่งชู ค.ศ. 233-237 → เจิ้งฉื่อ ค.ศ. 240-249 → เจียผิง ค.ศ. 249-254 → เจงหงวน / ไกเจ้ง (เจิ้ง-ยฺเหวียน) ค.ศ. 254-256 → กำลอ (กานลู่) ค.ศ. 256-260 → จิ่ง-ยฺเหวียน ค.ศ. 260-264 → เสียนซี ค.ศ. 264-265
จ๊กก๊ก: เจี๋ยงบู๋ (จางอู่) ค.ศ. 221-223 → เจี้ยนซิง ค.ศ. 223-237 → เหยียนซี ค.ศ. 238-257 → จิ่งเย่า ค.ศ. 258-263 → เหยียนซิง ค.ศ. 263
ง่อก๊ก: หฺวางอู่ ค.ศ. 222-229 → หฺวางหลง ค.ศ. 229-231 → เจียเหอ ค.ศ. 232-238 → ชื่ออู ค.ศ. 238-251 → ไท่-ยฺเหวียน ค.ศ. 251-252 → เฉินเฟิ่ง ค.ศ. 252 → เจี้ยนซิง ค.ศ. 252-253 → อู่เฟิ่ง ค.ศ. 254-256 → ไท่ผิง ค.ศ. 256-258 → หย่งอาน ค.ศ. 258-264 → ยฺเหวียนซิง ค.ศ. 264-265 → กานลู่ ค.ศ. 265-266 → เป๋าติ่ง ค.ศ. 266-269 → เจี้ยนเหิง ค.ศ. 269-271 → เฟิ่งหฺวาง ค.ศ. 272-274 → เทียนเช่อ ค.ศ. 275-276 → เทียนสี่ ค.ศ. 276 → เทียนจี้ ค.ศ. 277-280
กองซุนเอี๋ยน: เช่าฮั่น ค.ศ. 237-238
เครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือน

เครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือน เป็นเครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือนเป็นระบบหยาบที่เคยใช้วัดงามหนืดในสภาพกระบวนการพิเศษ ลิขสิทธิ์เป็นของบริษัท SOFRASER
ส่วนที่ทำงานของตัวส่งสัญญาณ (sensor) คือ ท่อสั่น ช่วงความถี่ของการสั่นสะเทือนจะแปรผันไปตามความค่าความหนืดของของเหลวซึ่งมีท่อจุ่มอยู่ เหมาะสมกับการวัดของเหลวที่เหนียวเป็นก้อน และของเหลวที่มีความหนืดสูง (1,000,000 cP)
ปัจจุบันนี้  อุตสาหกรรมต่าง ๆ ในโลกได้พิจารณาเครื่องวัดความหนืดเหล่านี้ว่าเป็นระบบที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการวัดค่าความหนืด  แตกต่างจากเครื่องวัดความหนืดแบบหมุนซึ่งต้องการการบำรุงรักษามากกว่า และขาดความสามารถในการวัดของเหลวที่เหนียว อีกทั้งยังต้องปรับค่าหลังจากที่มีการใช้อยู่บ่อยครั้ง
เครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือนจะไม่มีส่วนที่เคลื่อนไหว  ส่วนที่เปราะบาง และส่วนที่กระตุ้นเล็กมาก