stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จิชู

จิชู  (ญี่ปุ่น: 時宗; คำแปล: "นิกายกาละ") มีวัดสาขาประมาณ 500 วัดและมีผู้ศรัทธาอยู่ระหว่าง 3 แสน - 4แสนคนรองจาก นิกายโจโด-ชินชู และ นิกายโจโดชู ถือเป็นนิกายย่อยที่ใหญ่เป็นอันดับสามของ นิกายโจโด หนึ่งในนิกายสำคัญของศาสนาพุทธในญี่ปุ่น ชื่อของนิกายได้มาจากหลักคำสอนหลักของนิกายที่เน้นให้สวดเนี่ยนฝอ อยู่ตลอดเวลา
ประวัติศาสตร์ > ยุคคามาคุระ

รากฐานของนิกายจิชูก่อตั้งขึ้นโดยอิปเปน (一遍; 1234–1289) และศิษย์ที่ชื่อโชทัตสึ (聖達); 1203–1279) อิปเปนเกิดในชนชั้นซามูไรในตระกูลคาโดในมณฑลอิโยะ อิปเปนออกจาริกแสวงบุญหลังบิดาเสียชีวิตลงแล้วและใช้เวลาสามปีในอาศรมบนภูเขาที่เขาฝึกฝนการภาวนาถึงพระอมิตาภพุทธ หรือเนี่ยนฝอ (เนมบุตสึ) ต่อมาอิปเปนเดินทางไป มณฑลคิอิ ในปี 1274/75 เพื่อเยี่ยมชมภูเขาคุมาโนะอันศักดิ์สิทธิ์ ณ ที่นั้นอิเปนได้พบกับนิมิตจากเทพเจ้ากงเง็น (権現) ที่สถิตในคุมาโนะและเป็นอวตารของพระอมิตาภพุทธเจ้าได้ประกาศกับอิปเปนว่าการไปเกิดในสุขาวดี ขึ้นอยู่กับพระอมิตาภพุทธเจ้าเท่านั้น ศรัทธาเป็นสิ่งไม่สลักสำคัญ สิ่งเดียวที่สำคัญคือการสวดภาวนาถึงพระอมิตาภพุทธเจ้าให้สมบูรณ์แล้วช่วยเหลืออผู้คนให้เข้าถึงวิธีการปฏิบัติเช่นนี้ เพื่อที่พระอมิตาภพุทธเจ้าจะสามารถช่วยเหลือสรรพสัตว์ด้วยพลังภายนอก หรือทาริกิ (他力) ของพระองค์
หลังจากรับฟังคำพยากรณ์นี้ อิปเปนอุทิศตนในการจารึกธุดงค์ หรือยูเกียว (遊行) ไปตามชนบทญี่ปุ่นและเพื่อแจกจ่ายแผ่นยันต์หรือฟุซัง (賦算) ที่เขียนคำว่าเนมบุตสึ (念仏) และโรคุจูมันนิน (万人万人) ซึ่งเป็นข้อความที่เป็นหัวใจคำสอนของอิปเปน นอกจากนี้เขายังพัฒนาการท่องเนมบุตสึไปด้วยและเต้นรำไปด้วยระหว่างปี 1279 เรียกว่าเนมบุตสึ โอโดริ (踊念仏)
จ้าม่วง

| จ้าม่วง |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Sapindales
วงศ์:: Anacardiaceae
สกุล:: Buchanania
สปีชีส์:: B.  arborescens
ชื่อทวินาม
Buchanania arborescens 

จ้าม่วงหรือมะม่วงขี้กระต่าย มะม่วงควาย ชื่อวิทยาศาสตร์: Buchanania arborescens เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็กที่เป็นพืชพื้นเมืองในออสเตรเลีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และหมู่เกาะโซโลมอน ดอกช่อขนาดเล็ก สีครีมหรือเหลือง ผลรับประทานได้ ขนาดเล็ก ทรงกลม สุกแล้วสีแดงหรือม่วงอมดำ ชนพื้นเมืองในออสเตรเลียรับประทานผลเป็นผลไม้ และใช้เป็นยาสมุนไพรในออสเตรเลียและมาเลเซีย
จ้าว ยฺหวิน

จ้าว ยฺหวิน (趙雲) อาจหมายถึง
จื่อหลง (子龍), ขุนพลสมัยสามก๊ก
ซ่งหลี่จง (宋理宗), กษัตริย์ราชวงศ์ซ่ง
จ้าว ยฺหวิน, นักวอลเลย์บอล
ซันโนะมิยะ

ซันโนะมิยะ เมื่อมองจากชิงโคเบะ
ซันโนะมิยะ (ญี่ปุ่น: 三宮; โรมาจิ: Sannomiya) เป็นพื้นที่หนึ่งในเขตชูโอ นครโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นย่านใจกลางเมืองของนครโคเบะ
ก่อนช่วงทศวรรษที่ 1920 ซันโนะมิยะเคยเป็นแค่ชานเมือง โดยใจกลางเมืองอยู่ที่โมโตมาจิและชินไกจิทางทิศตะวันตกของซันโนะมิยะ แต่เมื่อมีการย้ายห้างสรรพสินค้าโซโกจากโมโตมาจิไปตั้งที่หน้าสถานีซันโนะมิยะในปี ค.ศ. 1933 พื้นที่แห่งนี้ก็ได้รับการพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว
ซันโนะมิยะเป็นศูนย์กลางของการคมนาคมของโคเบะ โดยมีรถไฟเจอาร์เวสต์ รถไฟฮันคีว รถไฟฟ้าฮันชิง รถไฟใต้ดินโคเบะ และรถไฟโคเบะนิวทรานซิทที่ใช้สถานีซันโนะมิยะเป็นสถานีหลักในการให้บริการรับส่งผู้โดยสาร
กุฏิ

กุฏิสงฆ์สร้างด้วยไม้สักที่วัดอุดมธนี จังหวัดนครนายก
กุฏิ หรือ กุฎี (อ่านว่า กุด หรือ กุดติ) บางครั้งปรากฏคำสะกด กุฏี หมายถึงที่พักอาศัยของนักบวชในศาสนาหรือความเชื่อ ในศาสนาคริสต์บางนิกายอาจเรียกอาราม และในศาสนาฮินดูอาจเรียกอาศรม
ซุ่นกุ้ยเหริน

ซุ่นกุ้ยเหริน (顺贵人) เป็นบาทบริจาริกาในจักรพรรดิเฉียนหลง เกิดเมื่อปี ค.ศ.1748 เป็นธิดาของหนิ่วฮู่ลู่ อ้ายปี้ต๋า และเป็นหลานสาวของหนิ่วฮู่ลู่ เอ้อปี้หลง เข้าวังถวายตัวใน ค.ศ.1766 เริ่มแรกมียศเป็นกุ้ยเหริน และใน ค.ศ.1768 ก็ได้รับอวยยศขึ้นเป็นซุ่นผิน (พระอัครชายาซุ่น) และได้รับการเลื่อนพระยศเป็นซุ่นเฟย (พระมเหสีซุ่น) ในค.ศ.1776
ในปี ค.ศ.1788 พระนางถูกลดยศลงมาเป็นกุ้ยเหรินตามเดิมโดยไม่สามารถหาเหตุผลในการถูกลดยศเลยและ ต่อมาไม่นานนางก็ถึงแก่อนิจกรรมในปีเดียวกันรวมมีอายุ 40 ปี
ขจัดภัย กาญจนาภา

| ขจัดภัย กาญจนาภา |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: ขจัดภัย กาญจนาภา
เกิด: 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 (48 ปี)
ที่เกิด:  กรุงเทพ ประเทศไทย
แนวเพลง: ออลเทอร์นาทิฟร็อก พังค์ร็อก ป๊อป มอเดิร์นร็อก อินดี้ร็อก
อาชีพ: นักดนตรี
เครื่องดนตรี: กีตาร์
ช่วงปี: พ.ศ. 2539 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: จีนี่ เรคคอร์ด

สมาชิก: พาราด็อกซ์

เว็บไซต์: tatamag.com
ขจัดภัย กาญจนาภา ชื่อเล่น บิ๊ก เป็นที่รู้จักกันในชื่อ บิ๊ก พาราด็อกซ์ เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 เป็นมือกีตาร์ของวง พาราด็อกซ์ ซึ่งเป็นวงดนตรีแนวอินดี้ที่มีชื่อเสียงในประเทศไทย ได้เข้ามาร่วมวงโดยการชักนำของ อิทธิพงศ์ กฤดากร ณ อยุธยา หรือ ต้า พาราด็อกซ์ ในสมัยที่ยังเป็นนิสิตอยู่ที่ คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ให้เข้ามาช่วยงาน
การศึกษา

จบการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีจากคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2541
การทำงาน

ขจัดภัย กาญจนาภา หรือ บิ๊ก ได้เข้ามาช่วยเหลือวงพาราด็อกซ์ในการออกตระเวนทัวร์คอนเสิร์ตอัลบั้ม Lunatic Planet ในฐานะมือกีต้าร์แบ็คอัพ โดยคำแนะนำของ พรภัฏ ชีวีวัฒน์ หรือ โน้ต ผู้รับตำแหน่งมือกลองในขณะนั้น ก็กลายมาเป็นกำลังสำคัญของวงและมีบทบาทต่อเพลงต่าง ๆ ของพาราด็อกซ์ จนได้เข้ามาเป็นสมาชิกหลักอย่างเป็นทางการ
ปัจจุบันเป็นนักดนตรีแบ็คอัพให้กับศิลปินในค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เช่น พลพล พลกองเส็ง ควบคู่ไปกับการเป็นสมาชิกวงพาราด็อกซ์
ผลงานทางดนตรี

แมลงวันสเปน (พ.ศ. 2540)
PARADOX & My Friends (พ.ศ. 2541)
แค้นผีนรก (พ.ศ. 2543)
Summer (พ.ศ. 2543)
On The Rainbow (พ.ศ. 2545)
Free Style (พ.ศ. 2546)
X (Ten Years After) (พ.ศ. 2549)
ความสนใจ

งานอดิเรก : วาดรูป, shopping
ของสะสม : แสตมป์, CD, เทปเพลงวงดนตรีที่ชอบ
แนวเพลง : Rock
วงดนตรี : Ritchie Kotzen , Iron Maiden, Rolling Stone, Dreamtheater (John Petrucci)
ภาพยนตร์ : แนวสืบสวน, สอบสวน, สยองขวัญ, ตลก, 12 Monkeys, Rare Window ของ Alfred Hitchcock
เครื่องดนตรี

Fender Classic Floyrose ปี 92
Fender Am. standard ปี 96
Fender John Mayer Signature
Fender Eric Clapton Signature
Musicman รุ่น Steve Morse Model.
Fender Richie Kotzen Stratocaster
Fender Yngwie Malmstreen Stratocaster
PRS
Gibson
Jekyll&Hyde Ultimate Overdrive (US.Handmade)
Boss : dd3 ,Superchorus,EQualizer
Crybaby Wah Wah 535Q Model
Whammy2 Pedal ของ Digitech
Volume Pedal ของ Akai
Marshall JPM800
แหล่งข้อมูลอื่น

ขจัดภัย กาญจนาภา เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Paradox MySpace
| ด ค กพาราด็อกซ์ |
| --- | --- |
 อิทธิพงศ์ กฤดากร ณ อยุธยา  ขจัดภัย กาญจนาภา  จักรพงษ์ สิริริน  เสรฐพร กฤดากร ณ อยุธยา ชาญณรงค์ วังเย็น  นัทธา กมลรัตนกุล  พรภัฏ ชีวีวัฒน์ 
อัลบั้มใต้ดิน:  แมลงวันสเปน (2540)  PARADOX & My Friends (2541)  แค้นผีนรก (2543) 
อัลบั้มสตูดิโอ:  Lunatic Planet (2539)  Summer (2543)  On The Rainbow (2545)  Free Style (2546)  X (Ten Years After) (2549)  Daydreamer (2554) 
อัลบั้มรวมเพลง:  On The Beach (2544)  Hit Me (2547)  Paradox In Paradise (2550)  Parade (2552) 
ดูเพิ่มเติม:  บันทึกลึกลับ Paradox X  Fat Live 4 : The Paradox Circus  จีนี่ เรคคอร์ดส
จ้อย เหล็กแท้

| จ้อย เหล็กแท้ |
| --- | --- |
เกิด: จ้อย เหล็กแท้
นายจ้อย เหล็กแท้  เป็นผู้ตั้งค่ายมวยวงค์ไชยา
ประวัติ

เริ่มชกที่อำเภอไชยา บ้านเกิดก่อน เพราะฝึกหัดมวยมาตั้งแต่เด็ก หลังจากบวชเรียนก็เดินทางไปทำการประมงในเขตชุมพร เมื่อมีรายการชกมวย จึงขึ้นประลองกับเขาบ้าง ได้รับชัยชนะติดต่อกัน 4 ครั้ง พอดีกับคุณนายชื่น ศรียาภัยลงมาจากกรุงเทพฯ มาธุระที่เมืองชุมพร และได้ให้คุณหลวงศรี (เป็นผู้แทนในสมัยนั้น) เรียกตัวนักมวยเมืองชุมพรเข้าพบ นายจ้อย ถูกกำนันที่นั่นเรียกตัวให้เข้าพบด้วย เมื่อคุณนายชื่น ทราบประวัติการชกที่เมืองชุมพร รวมทั้งทราบว่า เป็นนักมวยจากไชยาบ้านเกิด จึงนำตัวนายจ้อยเข้ากรุงเทพฯแต่เพียงผู้เดียว และเปลี่ยนชื่อในการชกมวยมาเป็น “นายเนียม วงค์ไชยา”
ครั้นวันเปรียบคู่มวยครั้งแรก ได้คู่กับนายแก้ว นักมวยชาวอุตรดิตถ์ แต่ถูกสบประมาทจากนายวร พระประแดง จึงจับเอานายวรด้วยโดยชกกันคนละอาทิตย์ ซึ่งทางสนามก็ยอมตกลง ผลการชกทั้งสองครั้งได้รับชัยชนะ ในช่วงนั้นมีการชกมวยเพื่อที่จะนำเงินไปบำรุงกองทัพ จึงเสนอตัวเข้าทำการชกโดยไม่ขอเงินรางวัล จนเพื่อนนักมวยด้วยกันต้องออกปากถามว่า “ชกทำไมไม่เอาเงิน” นายจ้อยตอบอย่างภาคภูมิใจเสมอว่า “นายเนียม วงค์ไชยา เป็นเด็กของแม่ชื่น เมื่อแม่ชื่นให้กินให้ใช้ ให้ที่อยู่ เงินรางวัลจึงไม่จำเป็น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นการชกเพื่อนำเงินบำรุงกองทัพ” และรางวัลทุกครั้งที่ขึ้นชกเพื่อเป็นเกียรติ จะได้เหรียญหรือเข็มเชิดชูเกียรติเท่านั้นเอง
นายจ้อยอยู่ตระเวนชกในกรุงเทพฯ เป็นเวลา 3 ปี 5 เดือน ซึ่งส่วนใหญ่ไม่เคยเพลี่ยงพล้ำ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ถูกตัดสินให้แพ้ฟาล์ว เพราะใช้หัวขวิดคู่ต่อสู้จนเป็นแผลแตกฉกรรจ์แต่มีการโต้เถียงกันขึ้น จนปรมาจารย์กิมเส็ง ทวีสิทธิ์ ต้องขึ้นมาตัดสินเอง หลังจากที่ได้พูดเรื่องแม่ไม้มวยไทยกันจนเพียงพอ ก็ได้กลับคำตัดสินให้นายจ้อยเป็นผู้ชนะได้
ครั้นกลับมาบ้านเกิดเมืองไชยา ก็ได้ตั้งคณะมวย “วงค์ไชยา” ฝึกหัดศิษย์ให้รู้แม่ไม้มวยไทยเป็นต้นมา ปัจจุบันจ้อย เหล็กแท้ มีบ้านพักอยู่บ้านเลขที่ 78 หมู่ที่ 1 ตำบลทุ่ง อำเภอไชยา
กุฎาคาร

พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทเป็นตัวอย่างของกุฎาคารทรงปราสาท
กุฎาคาร แปลว่า เรือนยอด มีรากศัพท์มาจากภาษาบาลี และสันสกฤตที่ตรงกันว่า กูฎาคาร หมายถึง อาคารหรือเรือนที่มีหลังคาเป็นยอดแหลม
คำจำกัดความเฉพาะ

เป็นยอดที่ต่อจากหลังคา
เป็นของสูงเนื่องจากสร้างโดยพระบรมราชโองการ
เป็นของสูงเกี่ยวกับการเทิดทูนพุทธศาสนาหรือเทพเจ้า
ประเภทของกุฎาคาร

ทรงปราสาทหรือทรงจอมแห ตัวอย่างได้แก่ พระที่นั่งจักรีมหาปราสาทองค์กลาง มณฑปวัดพระพุทธบาทราชวรมหาวิหาร พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท ฯลฯ
ทรงปรางค์ ตัวอย่างได้แก่ ปราสาทพระเทพบิดร ฯลฯ
ทรงมงกุฎและทรงพระเกี้ยว ตัวอย่างได้แก่ http://ecurriculum.mv.ac.th/elibrary/library/theyoung.net/05king.htm เก็บถาวร 2007-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ' ราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2545. ISBN 974-8123-92-8
กุฏิฤๅษีบ้านโคกเมือง

กุฏิฤๅษีบ้านโคกเมือง
กุฏิฤๅษีบ้านโคกเมือง เป็นปราสาทหินขนาดเล็ก ตั้งอยู่ที่บ้านโคกเมือง (ระหว่างท้องที่หมู่ที่ 6, 9, 15) ตำบลจรเข้มาก อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ สร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 16-25 เพื่อเป็นอโรคยาศาลสำหรับผู้ที่เดินมาประกอบพิธีกรรมที่ปราสาทเมืองต่ำ เนื่องจากอยู่ไม่ไกลจากปราสาทเมืองต่ำ บางคนจึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า กุฏิฤๅษีเมืองต่ำ ปราสาทแห่งนี้อาจได้รับการปรับปรุงอีกครั้งเมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 18 เนื่องจากพบชิ้นงานสถาปัตยกรรมที่ไม่สอดคล้องกับสถาปัตยกรรมตัวอื่น ๆ
ลักษณะ

ปราสาทประกอบไปด้วยปรางค์ศิลาแลง ด้านหน้าทำเป็นมุขยื่นออกมา มีบรรณาลัยสร้างด้วยศิลาแลง ล้อมรอบด้วยกำแพง
ภาพกุฎิฤๅษีบ้านโคกเมือง

กุฎิฤๅษีบ้านโคกเมือง
กุฎิฤๅษีบ้านโคกเมือง
ชานไห่จิง

ชานไห่จิง เป็นตำราคลาสสิกจีนซึ่งประมวลภูมิประเทศและสัตว์ในตำนานเอาไว้ ฉบับต่าง ๆ ของตำรานี้อาจมีมาตั้งแต่ 400 ปีก่อนคริสตกาลแล้ว แต่รูปแบบปัจจุบันนั้นเพิ่งมีขึ้นในหลายร้อยปีให้หลัง อันตรงกับต้นราชวงศ์ฮั่น ตำรานี้แบ่งเนื้อหาเป็น 18 ส่วน[ต้องการอ้างอิง] ส่วนใหญ่บรรยายภูมิประเทศและวัฒนธรรมก่อนสมัยราชวงศ์ฉินซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นนิทาน มีการเอ่ยถึงภูเขากว่า 550 แห่ง และทางน้ำอีกกว่า 300 แห่ง[ต้องการอ้างอิง] นอกจากนี้ยังรวบรวมเรื่องปรัมปราจีนไว้ด้วย[ต้องการอ้างอิง]
จรวดขนส่งหนักพิเศษ

จรวดที่สามารถส่งน้ำหนักบรรทุกมากกว่า 50 ตันเข้าสู่วงโคจรต่ำของโลก
| --- | --- |
ภาพเปรียบเทียบจรวดขนส่งหนักพิเศษตามขนาด
ภาพรวมชั้น
ชื่อ::  จรวดขนส่งหนักพิเศษ
ผู้ใช้งาน::  องค์การอวกาศต่างๆ
ก่อนหน้าโดย::  จรวดขนส่งหนัก
สร้างเมื่อ::  1967–
อยู่ในระหว่างสั่งซื้อ::  ฟัลคอน เฮฟวี ระบบการส่งอวกาศ
กำลังสร้าง::  สตาร์ชิพ ฉางเจิง 9 ฉางเจิง 10 เยนีเซย์
ปลดประจำการ::  แซตเทิร์น V เอเนอร์เกีย เอ็น1
ลักษณะเฉพาะ
ระบบขับเคลื่อน::  จรวดเชื้อเพลิงเหลวและเครื่องยนต์เชื้อเพลิงแข็งแบบต่าง ๆ
ความจุ::  >50 ตัน (นาซา) >100 ตัน (รัสเซีย)
จรวดขนส่งหนักพิเศษ เป็นจรวดที่สามารถส่งน้ำหนักบรรทุกหนักพิเศษขึ้นสู่วงโคจรต่ำของโลก กล่าวคือน้ำหนักบรรทุกมากกว่า 50 เมตริกตัน (110,000 ปอนด์)ตามนิยามของสหรัฐ และมากกว่า 100 เมตริกตัน (220,000 ปอนด์) ตามนิยายของรัสเซีย โดยหมวดหมู่นี้เป็นหมวดหมู่ของพาหนะส่งที่มีความสามารถในการส่งมวลสู่วงโคจรมากที่สุด เหนือกว่าความสามารถของพาหนะในหมวดหมู่จรวดขนส่งหนัก
ใน ค.ศ. 2022 การส่งน้ำหนักบรรทุกในหมวดหมู่นี้เพียงแค่ 13 ครั้ง: 12 ครั้งในโครงการอะพอลโลก่อน ค.ศ. 1972 และหนึ่งครั้งในการส่งของจรวดเอเนอร์เกียใน ค.ศ. 1987 ในปัจจุบัน แผนภารกิจสู่ดวงจันทร์และระหว่างดาวเคราะห์ส่วนใหญ่จำเป็นที่จะต้องใช้พาหนะส่งเหล่านี้
แนวคิดของจรวดขนส่งหนักพิเศษหลายแนวคิดในยุคแรกถูกคิดขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1960 เช่นจรวดซีดรากอน ในช่วงการแข่งขันอวกาศ จรวดแซตเทิร์น Vและเอ็น1ถูกสร้างโดยสหรัฐและสหภาพโซเวียตตามลำดับ ภายหลังจากความสำเร็จของโครงการอะพอลโลและจรวดแซตเทิร์น V และความล้มเหลวของจรวดเอ็น 1 สหภาพโซเวียตส่งจรวดเอเนอร์เกียสองครั้งในคริสต์ทตวรรษที่ 1980 หนึ่งครั้งในการส่งยานอวกาศบูรัน  และแท่นอาวุธโคจรโปลูสในอีกหนึ่งครั้ง ในอีกสองทศวรรษต่อมามีการพัฒนาแนวคิดต่าง ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง เช่นโครงการพาหนะสืบจากกระสวยอวกาศและรุส-เอ็ม ในคริสต์ทศวรรษที่ 2010 มีความสนใจในจรวดขนส่งหนักพิเศษอีกครั้ง นำร่องโดยการส่งขึ้นของจรวดฟัลคอนเฮฟวี ระบบการส่งอวกาศ  และสตาร์ชิป และการพัฒนาโครงการจรวดฉางเจิงและเยนีเซย์
ดอกไม้จีน

| ดอกไม้จีน |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
อันดับ:: Asparagales
วงศ์:: Xanthorrhoeaceae
วงศ์ย่อย:: Hemerocallidoideae
สกุล:: Hemerocallis
สปีชีส์:: H.  lilioasphodelus
ชื่อทวินาม
Hemerocallis lilioasphodelus L.

ชื่อพ้อง
 Hemerocallis flava L.
ดอกไม้จีน ชื่อวิทยาศาสตร์:  Hemerocallis lilioasphodelus อยู่ในวงศ์ Hemerocallidaceae ภาษากะเหรี่ยงเรียกเปี่ยมหว่า ไม้ล้มลุก ลำต้นใต้ดินมีเหง้า ใบเดี่ยว ฐานใบแผ่เป็นกาบหุ้มส่วนโคนของลำต้น แผ่นใบยาว ดอกช่อ ดอกย่อยแต่ละดอกมีกาบสีเขียวหุ้ม กลีบดอกสีส้ม ก้านชูเกสรตัวผู้สีเหลือง อับละอองเรณูสีม่วงดำ ก้านชูเกสรตัวเมียสีส้ม ยาวพ้นกลีบดอก ผลแห้งแตก เมล็ดสีดำ
ดอกแห้งใช้เป็นส่วนผสมในอาหารจีนและอาหารญี่ปุ่น ชาวกะเหรี่ยงเชื่อว่าหากนำมาปลูกในบ้านจะช่วยป้องกันอันตราย และห้ามผู้หญิงไม่ให้แตะต้อง ชาวเมี่ยนหั่นใบแล้วนำไปผสมกับไข่ และพริกไทยนึ่งกินแก้หวัด แก้ไอ และลดน้ำมูก
Hemerocallis lilioasphodelus
Hemerocallis lilioasphodelus
ดอกแห้ง
ครูบ้านนอก

| ครูบ้านนอก |
| --- | --- |

กำกับ: สุรสีห์ ผาธรรม
เขียนบท: คำหมาน คนไค
บทภาพยนตร์: แสนยานุภาพ สังขวณิช ทศพร นาคธน
เนื้อเรื่อง: คำหมาน คนไค
อำนวยการสร้าง: กมล กุลตังวัฒนา 
นักแสดงนำ: ปิยะ ตระกูลราษฎร์ วาสนา สิทธิเวช นพดล ดวงพร สมชาติ ประชาไท เพียงพธู อำไพ ต้น โตมร สิงห์ อิ่มลาภ ชาญ บ้านสั้น สุพัฒน์ บุณษรัตน์พันธ์
กำกับภาพ: นิวัติ ศิลปสมศักดิ์ เอกชัย ไกรลาศศิริ
ตัดต่อ: นิวัติ ศิลปสมศักดิ์
ดนตรีประกอบ: สุรสีห์ ผาธรรม
บริษัทผู้สร้าง: ดวงกมลมหรสพ  
ผู้จัดจำหน่าย: ดวงกมลมหรสพ
วันฉาย: 17 มิถุนายน พ.ศ. 2521 ที่โรงหนังศาลาเฉลิมไทย 
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ทำเงิน: 9 ล้านบาท 
ต่อจากนี้: หนองหมาว้อ
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
ครูบ้านนอก เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2521 กำกับโดยสุรสีห์ ผาธรรม เป็นภาพยนตร์สะท้อนปัญหาสังคมในชนบทภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เนื้อเรื่องเกี่ยวกับครูหนุ่มสาวที่เพิ่งจบใหม่จากวิทยาลัยครู และเดินทางไปสอนหนังสือในถิ่นทุรกันดาร ขาดไฟฟ้า แหล่งน้ำ และการสาธารณสุข แสดงให้เห็นวิถีการดำเนินชีวิตความเป็นอยู่แบบเก่าของชาวชนบทในภาคอีสาน และปัญหาความขัดแย้งกับผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น
ภาพยนตร์ถ่ายทำที่บ้านดอนเมย ตำบลนาจิก อำเภออำนาจเจริญ จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันคือจังหวัดอำนาจเจริญ) ที่เป็นบ้านเกิดของคำหมาน คนไค เจ้าของบทประพันธ์  โดยสมมุติเป็น "บ้านหนองหมาว้อ" ใช้นักแสดงหน้าใหม่ทั้งหมด เข้าฉายครั้งแรกวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2521 ที่โรงหนังศาลาเฉลิมไทย  ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จ ได้รายได้ถึง 9 ล้านบาท  ได้รับความชื่นชมจากนักวิจารณ์ และถูกนำไปฉายยังต่างประเทศ ได้รับรางวัลภาพยนตร์สร้างสรรค์ และรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยม จากประเทศรัสเซีย
ในปี พ.ศ. 2552 สุรสีห์ ผาธรรมได้นำภาพยนตร์กลับมาสร้างใหม่โดย สหมงคลฟิล์ม นำแสดงโดย พิเชษฐ์ กองการ ฟ้อนฟ้า ผาธรรม และหม่ำ จ๊กมก ออกฉายในวันครู 14 มกราคม พ.ศ. 2553  ใช้ชื่อภาพยนตร์ว่า ครูบ้านนอก บ้านหนองฮีใหญ่
เนื้อเรื่อง

ในงานเลี้ยงส่งนักศึกษาในวิทยาลัยครูแห่งหนึ่ง ทุกคนสนุกสนานกับการสังสรรค์จากการจัดงานอำลาสถานบันจากวงดนตรีสมัยใหม่ ในขณะที่ ครูปิยะ เดินเลี่ยงออกจากงานมายืนชมนิทรรศการวิถีชีวิตของชาวอีสานอย่างสนใจ นับเป็นแรงบันดาลใจให้เขาตัดสินใจสอบบรรจุเป็นเพื่อรับราชการครูที่ภาคอีสาน โดยบรรจุครั้งแรกที่โรงเรียนบ้านหนองหมาว้อ พร้อมกับ ครูดวงดาว หญิงสาวรูปร่างบอบเบา และ ครูพิสิษฐ์ ครูหนุ่มมาดสำอางค์ โดยมี ครูคำเม้า เป็นครูใหญ่โรงเรียนบ้านหนองหมาว้อมีเพียงอาคารเรียนชั่วคราวชั้นเดียวพื้นติดดิน นักเรียนต้องเรียนรวมกันโดยไม่มีการแบ่งกั่นห้องเป็นพื้นที่เป็นสัดส่วนในแต่ละห้อง สภาพนักเรียนสวมเสื้อผ้าขาด ร่างกายมอมแมม ครูปิยะคือตัวแทนของหนุ่มสาวที่มีความมุ่งมั่นในอุดมการณ์เพื่อพัฒนาการศึกษาและสังคมไทยให้เจริญก้าวหน้า มีการนำความรู้ภูมิปัญญาการเล่านิทานในท้องถิ่นของ เคนคนผีบ้า ผู้เฒ่าแห่งหมู่บ้าน มาเป็นประยุกต์เป็นการสอนการท่องจำในชั้นเรียน
ในขณะที่ครูใหญ่คำเม้าครูรุ่นเก่าที่ทำหน้าที่สอนหนังสือโดยยึดหลักปรัชญา  “เลข คัด เลิก” ส่วนครูพิสิษฐ์ครูหนุ่มเจ้าสำราญที่เคยใช้ชีวิตในสังคมเมืองที่ต้องจำใจมาสอบบรรจุครู ต่อมาครูพิสิษฐ์มีคำสั่งให้ย้ายไปสอนในเมืองเพราะมีเรื่องชกต่อยกับเจ้าหน้าที่ที่มาตรวจราชการที่โรงเรียนลวนลามครูดวงดาว ครูปิยะได้เก็บความสงสัยไว้ในใจเกี่ยวกับรถขนไม้ที่วิ่งผ่านเข้ามาในหมู่บ้าน เพราะครั้งหนึ่งเกิดเหตุการณ์ท่อนซุงขนาดใหญ่หล่นจากรถบรรทุกตกลงมาในสนามโรงเรียน ครูปิยะงพบว่าทั้งหมดเป็นไม้เถื่อน จึงแอบเข้าไปถ่ายรูปในปางไม้ของ นายมังกรผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นเพื่อส่งข่าวไปให้หนังสือพิมพ์ จึงทำให้ครูปิยะต้องหนีภัยมืดออกจากบ้านหนองหมาว้อไปอาศัยอยู่กับหลวงตาอยู่ในเมือง แต่ด้วยอุดมการณ์และจิตสำนึกของความเป็นครู ครูปิยะจึงกลับคืนมาสอนที่โรงเรียนโรงเรียนบ้านหนองหมาว้ออีกครั้งท่ามกลางการต้อนรับของครูและนักเรียน เพียงแต่ครูปิยะขี่จักรยานเข้าสู่รั้วโรงเรียนเท่านั้นมือปืนได้ยิงปืนโดนสู่ร่างของครูปิยะจนจักรยานล้มลงสู่พื้นดิน ท่ามกลางความตกตะลึงของครูและนักเรียน จนครูปิยะได้เสียชีวิต สิ้นใจตาย
นักแสดง

ปิยะ ตระกูลราษฎร์ รับบท ครูปิยะ
วาสนา สิทธิเวช รับบท ครูดวงดาว
สมชาติ ประชาไท รับบท ครูพิสิษฐ์
นพดล ดวงพร รับบท ครูใหญ่คำเม้า
เพียงพธู อำไพ รับบท พยอม
ต้น โตมร รับบท เคนคนผีบ้า
สุพัฒน์ บุณษรัตน์พันธ์ รับบท หมอสมบัติ
สิงห์ อิ่มลาภ รับบท นายมังกร
ชาญ บ้านสั้น รับบท มือปืน
ดูเพิ่ม

หนองหมาว้อ
ครูบ้านนอก บ้านหนองฮีใหญ่
จาย อังค์สุธาสาวิทย์

จาย อังค์สุธาสาวิทย์ (ชื่อเล่น: ทีเจ; 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 –) เป็นนักกีฬาจักรยานลู่ชาวไทยเชื้อสายออสเตรเลีย เขาได้รับรางวัลเหรียญทองในประเภทคีรินชายจากการแข่งขันกีฬาจักรยานในเอเชียนเกมส์ 2018
ประวัติ

จาย เป็นลูกครึ่งไทย-ออสเตรเลีย เกิดและเติบโตในประเทศออสเตรเลีย โดยมีบิดาเป็นชาวไทย และมารดาเป็นชาวออสเตรเลีย จายตัดสินใจเข้าร่วมการแข่งขันในนามนักกีฬาทีมชาติไทย ตั้งแต่ พ.ศ. 2560 โดยก่อนหน้านี้เขาได้เป็นตัวแทนนักกีฬาทีมชาติออสเตรเลียในระดับเยาวชน
ในปี พ.ศ. 2556 จายได้เข้าร่วมแข่งขันจักรยานลู่เยาวชนชิงแชมป์โลก 2013 ในฐานะตัวแทนของทีมชาติออสเตรเลีย ร่วมกับแพทริก คอนสเตเบิลและอเล็กแซนเดอร์ รัดซีกีแยวิตช์ และจายได้รับเหรียญทองจากการแข่งประเภททีมสปรินต์
ในปี พ.ศ. 2560 ในการแข่งขันจักรยานรายการเอซีซี แทร็กเอเชียคัพ 2017 ที่จัดขึ้น ณ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย จายได้เข้าแข่งขันในสังกัดฟิชเชอร์แมนเฟรนด์และได้รับเหรียญทองแดงจากการแข่งขันประเภทคีริน และทีมสปรินต์
วันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2561 จายได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันกีฬาจักรยานในเอเชียนเกมส์ 2018 ประเภทลู่ ที่จัดขึ้นที่เมืองจาการ์ตาและปาเล็มบัง ประเทศอินโดนีเซีย โดยทำเวลาได้ 10.009 วินาที ซึ่งสามารถเอาชนะยูได นิตตะจากประเทศญี่ปุ่น ไปได้แค่เพียง 0.003 วินาที จากนั้นในวันที่ 6 กันยายน ของปีเดียวกันนี้ ในการแข่งขันแทร็กอินเตอร์เนชันแนล อีเวนต์ที่ 1 และ 2 คลาสบี 2018 ที่ไท่หยวน ประเทศจีน จายได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันจักรยานประเภทลู่ และในวันที่ 5 ตุลาคม จายในการแข่งขันจักรยานรายการเอซีซี แทร็กเอเชียคัพ 2018 ที่จัดขึ้น ณ จังหวัดสุพรรณบุรี จายได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันประเภทคีริน
เกียรติประวัติ

เยาวชนชิงแชมป์โลก – ทีมสปรินต์
เอซีซี แทร็กเอเชียคัพ 2018 – คีริน และทีมสปรินต์ (ร่วมกับสังกัดฟิชเชอร์แมนเฟรนด์)
เอเชียนเกมส์ 2018 – คีริน
เอซีซี แทร็กเอเชียคัพ 2018 คีริน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 6 เหรียญทองดิเรกคุณาภรณ์ (ร.ท.ภ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

จาย อังค์สุธาสาวิทย์  in der Datenbank von Radsportseiten.net
Jai Angsuthasawit in firstcycling.com
กิ่งจังหวัดคามิกาวะ

| กิ่งจังหวัดคามิกาวะ 上川総合振興局 |
| --- | --- |
กิ่งจังหวัด
ที่ตั้งของกิ่งจังหวัดคามิกาวะในจังหวัดฮกไกโด
พิกัด: 43°48′27″N 142°26′22″E﻿ / ﻿43.807631°N 142.439528°E﻿ / 43.807631; 142.439528
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
จังหวัด:  ฮกไกโด
ศูนย์กลาง: อาซาฮิกาวะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 10,619.20 ตร.กม. (4,100.10 ตร.ไมล์)
ประชากร (28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023)
 • ทั้งหมด: 471,480 คน
 • ความหนาแน่น: 44 คน/ตร.กม. (110 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.kamikawa.pref.hokkaido.lg.jp
กิ่งจังหวัดคามิกาวะ (ญี่ปุ่น: 上川総合振興局; โรมาจิ: Kamikawa-sōgō-shinkō-kyoku) เป็น 1 ใน 14 กิ่งจังหวัดของฮกไกโด จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1897
ประวัติศาสตร์

ประวัติความเป็นมาของกิ่งจังหวัดคามิกาวะ เรียงตามปี ค.ศ.
1897 กิ่งจังหวัดคามิกาวะถูกจัดตั้งขึ้นพร้อมกับกิ่งจังหวัดอื่น ๆ อีก 18 กิ่งจังหวัดในฮกไกโด
1914 เขตอาซาฮิกาวะ (ปัจจุบันคือนครอาซาฮิกาวะ) ถูกจัดขึ้นขึ้นเป็นเทศบาลที่มีอำนาจอิสระจากกิ่งจังหวัดคามิกาวะ
2010 เมืองโฮโรกาไนจากกิ่งจังหวัดโซราจิโอนมาขึ้นกับกิ่งจังหวัดคามิกาวะ
ภูมิศาสตร์ > นคร

นครชิเบ็ตสึ (ญี่ปุ่น: 士別市; โรมาจิ: Shibetsu-shi)
นครนาโยโระ (ญี่ปุ่น: 名寄市; โรมาจิ: Nayoro-shi)
นครฟูราโนะ (ญี่ปุ่น: 富良野市; โรมาจิ: Furano-shi)
นครอาซาฮิกาวะ (ญี่ปุ่น: 旭川市; โรมาจิ: Asahikawa-shi; ศูนย์กลางการปกครอง)
ภูมิศาสตร์ > อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน

อำเภอคามิกาวะ (เทชิโอะ) (ญี่ปุ่น: 上川郡 (天塩国) ; โรมาจิ: Kamikawa-gun (Teshio no kuni) )
เมืองเค็มบูจิ (ญี่ปุ่น: 剣淵町; โรมาจิ: Kenbuchi-chō)
เมืองชิโมะกาวะ (ญี่ปุ่น: 下川町; โรมาจิ: Shimokawa-chō)
เมืองวัซซามุ (ญี่ปุ่น: 和寒町; โรมาจิ: Wassamu-chō)
อำเภอคามิกาวะ (อิชิการิ) (ญี่ปุ่น: 上川郡 (石狩国) ; โรมาจิ: Kamikawa-gun (Ishikari no kuni) )
เมืองคามิกาวะ (ญี่ปุ่น: 上川町; โรมาจิ: Kamikawa-chō)
เมืองทากาซุ (ญี่ปุ่น: 鷹栖町; โรมาจิ: Takasu-chō)
เมืองโทมะ (ญี่ปุ่น: 当麻町; โรมาจิ: Tōma-chō)
เมืองบิเอ (ญี่ปุ่น: 美瑛町; โรมาจิ: Biei-chō)
เมืองพิปปุ (ญี่ปุ่น: 比布町; โรมาจิ: Pippu-chō)
เมืองไอเบ็ตสึ (ญี่ปุ่น: 愛別町; โรมาจิ: Aibetsu-chō)
เมืองฮิงาชิกางูระ (ญี่ปุ่น: 東神楽町; โรมาจิ: Higashikagura-chō)
เมืองฮิงาชิกาวะ (ญี่ปุ่น: 東川町; โรมาจิ: Higashikawa-chō)
อำเภอโซราจิ (ญี่ปุ่น: 空知郡 ; โรมาจิ: Sorachi-gun )
เมืองคามิฟูราโนะ (ญี่ปุ่น: 上富良野町; โรมาจิ: Kamifurano-chō)
เมืองนากะฟูราโนะ (ญี่ปุ่น: 中富良野町; โรมาจิ: Nakafurano-chō)
เมืองมินามิฟูราโนะ (ญี่ปุ่น: 南富良野町; โรมาจิ: Minamifurano-chō)
อำเภอนากางาวะ (ญี่ปุ่น: 中川郡 ; โรมาจิ: Nakagawa-gun )
เมืองนากางาวะ (ญี่ปุ่น: 中川町; โรมาจิ: Nakagawa-chō)
เมืองบิฟูกะ (ญี่ปุ่น: 美深町; โรมาจิ: Bifuka-chō)
หมู่บ้านโอโตอิเน็ปปุ (ญี่ปุ่น: 音威子府村; โรมาจิ: Otoineppu-mura)
อำเภอยูฟุตสึ (ญี่ปุ่น: 勇払郡 ; โรมาจิ: Yūfutsu-gun )
หมู่บ้านชิมูกัปปุ (ญี่ปุ่น: 占冠村; โรมาจิ: Shimukappu-mura)
อำเภออูรีว (ญี่ปุ่น: 雨竜郡 ; โรมาจิ: Uryū-gun )
เมืองโฮโรกาไน (ญี่ปุ่น: 幌加内町; โรมาจิ: Horokanai-chō)
การขนส่ง > ท่าอากาศยาน

ท่าอากาศยานอาซาฮิกาวะ
เทศบาลในกิ่งจังหวัดคามิกาวะ (ไม่แสดงเมืองโฮโรกาไน)
จินตา บุณยอาคม

จินตา บุณยอาคม (พ.ศ. 2457 - 8 มีนาคม พ.ศ. 2530) เป็นอดีตประธานศาลฎีกา และองคมนตรีไทย
ประวัติ > การศึกษา

จินตา บุณยอาคม สำเร็จการศึกษาเป็นเนติบัณฑิตสยามเมื่อ พ.ศ. 2476 และปริญญาโททางกฎหมายเปรียบเทียบจากมหาวิทยาลัย  Southern Methodist University (SMU) สหรัฐอเมริกา เมื่อ พ.ศ. 2502
ประวัติ > ประวัติการทำงาน

จินตา บุณยอาคม เริ่มรับราชการครั้งแรกเป็นพนักงานอัยการ แต่มาเป็นผู้พิพากษาในกระทรวงยุติธรรม ได้รับราชการมาด้วยความซื่อสัตย์สุจริต เคยดำรงตำแหน่งสำคัญต่างๆมากมาย อาทิ อธิบดีผู้พิพากษาภาค5 (เชียงใหม่) อธิบดีศาลคดีเด็กและเยาวชนกลาง  ผู้พิพากษาศาลฎีกา ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา อธิบดีผู้พิพากษาในศาลอุทธรณ์ รับราชการศาลยุติธรรมจนดำรงตำแหน่งประธานศาลฎีกา ระหว่างวันที่ 1 เมษายน พ.ศ.  2516 - 1 ตุลาคม พ.ศ. 2517
จินตา บุณยอาคม ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้เป็นองคมนตรีเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2518 อยู่ในตำแหน่งจนถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2530
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2527 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2517 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2515 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2504 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2522 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 2 (ภ.ป.ร.2)
ดอกไม้ (เพลง)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ดอกไม้
ดอกไม้ เป็นเพลงที่มีเนื้อร้องมาจากบทกวี "ดอกไม้จะบาน" ในกวีนิพนธ์ของ จิระนันท์ พิตรปรีชา เรื่อง ใบไม้ที่หายไป : กวีนิพนธ์แห่งชีวิต ซึ่งได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน ขับร้องเพลงครั้งแรกโดย สุชาติ ชวางกูร
ผู้ขับร้อง

เพลงดอกไม้ได้นำไปร้องโดยมีรายนามผู้ขับร้อง ดังนี้
| ผู้ขับร้อง | อัลบั้ม |
| --- | --- |
สุชาติ ชวางกูร: จากฉันถึงเธอ
นันทิดา แก้วบัวสาย: ดาวร้อยเดือน ชุดพิเศษ 4
ชยะ ชยะ เฮ เตลังคานา

| --- | --- |
เพลงประจำรัฐของรัฐเตลังคานา
เนื้อร้อง: Ande Sri
ทำนอง: Ande Sri
รับไปใช้: 2014
ชย ชย เฮ เตลังคานา (Jaya Jaya He Telangana) เป็นเพลงประจำรัฐเตลังคานา ของประเทศอินเดีย เนื้อร้องและทำนองประพันธ์โดย Ande Sri ซึ่งเพลงประจำรัฐดังกล่าวไม่ได้ประกาศอย่างเป็นทางการ ผู้เขียนใช้เวลาเจ็ดปีในการเขียนเพลงบท 12 บท แต่มีเพียงสี่บทเท่านั้นที่ได้รับเลือกให้เป็นเพลงประจำรัฐ