stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บูบูร์อายัม
ลักษณะ

บูบูร์อายัมมีต้นกำเนิดมาจากโจ๊กไก่ของจีน ซึ่งร่องรอยของอิทธิพลจากอาหารจีนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ได้แก่จา-กเวหรือปาท่องโก๋ ตงไจหรือตั้งฉ่าย และซีอิ๊ว บูบูร์อายัมมีผลิตภัณฑ์จากไก่หลายชนิด โดยมีทั้งเนื้อไก่ฉีกในตัวบูบูร์อายัมเอง และเครื่องเคียงหลายชนิดที่ใช้ส่วนต่าง ๆ ของไก่ โดยทั่วไปแล้วบูบูร์อายัมมักจะรับประทานโดยมีเครื่องเคียงได้แก่ไข่ไก่ต้ม ตับ กึ๋น ไส้ และอูรีตัน (uritan) หรือไข่ไก่ที่ค้างในตัวไก่หลังเชือดไก่ ซึ่งจะเสิร์ฟแบบสะเต๊ะ บูบูร์อายัมยังแตกต่างกันไปตามแต่พื้นที่ เช่น บูบูร์อายัมบันดุงและบูบูร์อายัมซูกาบูมีในจังหวัดชวาตะวันตกเป็นต้น ซึ่งบูบูร์อายัมซูกาบูมีจะใช้ไข่ไก่ดิบจากไก่ที่ปล่อยให้เลี้ยงหากินในหมู่บ้านเป็นส่วนประกอบ ผู้ปรุงจะตักโจ๊กร้อนราดลงบนไข่ดิบเพื่อให้ความร้อนจากโจ๊กทำให้ไข่มีสภาพกึ่งสุกกึ่งดิบ ส่วนประกอบอื่น ๆ จะเสิร์ฟด้านบนโจ๊ก สูตรการปรุงและเครื่องเคียงสำหรับบูบูร์อายัมที่ขายตามรถเร่หรือร้านวารุงก็จะแตกต่างจากบูบูร์อายัมที่ขายตามร้านอาหารจานด่วนหรือโรงแรม
เนื่องจากบูบูร์อายัมนิยมรับประทานขณะร้อนและมีเนื้อสัมผัสที่นุ่มเช่นเดียวกับโซโตอายัมและนาซีติม ทำให้บูบูร์อายัมถือได้ว่าเป็นอาหารอุ่นใจ (comfort food) ในวัฒนธรรมอินโดนีเซีย เนื้อสัมผัสที่อ่อนของโจ๊กและเนื้อไก่ฉีกยังทำให้เหมาะสำหรับเด็กเล็กและผู้สูงอายุ ความนิยมของอาหารชนิดนี้ยังทำให้ธุรกิจอาหารจานด่วนเช่นแมคโดนัลด์ในอินโดนีเซียและมาเลเซีย และเคเอฟซีในอินโดนีเซียก็จำหน่ายบูบูร์อายัมควบคู่กับเมนูปกติด้วยเช่นกัน นอกจากบูบูร์อายัมที่ใช้โจ๊กข้าวแล้วยังมีสูตรที่ใช้ข้าวโอ๊ตแทนที่เรียกว่า "บูบูร์อายัมฮาเฟอร์มุต" บูบูร์อายัมยังมีวางจำหน่ายแบบกึ่งสำเร็จรูปซึ่งสามารถเติมน้ำร้อนลงไปแล้วรับประทานได้
ภาพ

บูบูร์อายัมจากวารุงแห่งหนึ่งในจาการ์ตา มีไข่อูรีตันสะเต๊ะเสิร์ฟเคียง
บูบูร์อายัมกับตับไก่สะเต๊ะ
บูบูร์อายัมจากซูราการ์ตา จังหวัดชวากลาง
บูร์ยัม หรือบูบูร์อายัมจากแมคโดนัลด์ในอินโดนีเซีย
บูบูร์อายัมเสิร์ฟเป็นอาหารเช้าในโรงแรมแห่งหนึ่งในจังหวัดบาหลี
ดูเพิ่ม

อาร์โรซคัลโด
แหล่งข้อมูลอื่น

Bubur Ayam Sukabumi recipe (in Indonesian)
Bubur Ayam Bandung recipe (in Indonesian)
Bubur Ayam Jakarta recipe (in Indonesian)
รถเร่ขายบูบูร์อายัมมักพบได้ตามย่านชุมชนในกรุงจาการ์ตา
ปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย

| ปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย |
| --- | --- |

Latimeria menadoensis, พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโตเกียว, ญี่ปุ่น
สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Sarcopterygii
ชั้นย่อย:: Coelacanthimorpha
อันดับ:: Coelacanthiformes
วงศ์:: Latimeriidae
สกุล:: Latimeria
สปีชีส์:: L.  menadoensis
ชื่อทวินาม
Latimeria menadoensis Pouyaud, Wirjoatmodjo, Rachmatika, Tjakrawidjaja et al., 1999


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ (สีน้ำเงิน)
ปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย (ชื่อวิทยาศาสตร์: Latimeria menadoensis; อินโดนีเซีย: raja laut; /รา-จา-ลี-เจา/; แปลว่า: "เจ้าแห่งทะเล") เป็นหนึ่งในสองชนิดของปลาซีลาแคนท์ที่ยังมีชีวิตอยู่ ลำตัวมีสีน้ำตาล
การค้นพบ

เมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1997 อาร์นาซ และมาร์ค เอิร์ดมันน์ ได้ท่องเที่ยวไปในอินโดนีเซียในการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ของเขา เขาพบปลาตัวแปลก ๆ เข้าไปในตลาดที่เมืองมานาโด บนเกาะซูลาเวซี มาร์คคิดว่าเป็นปลา “กอมเบสซา” (ปลาซีลาแคนท์จากคอโมโรส) แม้ว่ามันไม่เป็นสีน้ำเงินแต่กลับเป็นสีน้ำตาล ผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่งได้พิจารณาภาพถ่ายในอินเทอร์เน็ตของเขาแล้วให้ความเห็นว่ามันมีลักษณะที่มีนัยสำคัญ หลังจากนั้นคู่สามีภรรยาเอิร์ดมันน์ได้ติดต่อกับชาวประมงในท้องที่และได้ร้องขอว่าหากจับปลาลักษณะดังกล่าวได้อีกขอได้โปรดส่งให้เขา ตัวอย่างที่สองจากอินโดนีเซียมีความยาว 1.2 เมตรและมีน้ำหนัก 29 กิโลกรัมถูกจับได้ขณะยังมีชีวิตอยู่เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 มันมีชีวิตอยู่ได้ 6 ชั่วโมง ทำให้นักวิทยาศาสตร์สามารถบันทึกภาพลักษณะของสี การเคลื่อนที่ของครีบ และพฤติกรรมอื่น ๆ ทั่วไป ตัวอย่างปลาถูกเก็บรักษาไว้และบริจาคให้พิพิธภัณฑ์สัตววิทยาโบกอร์ (MZB) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งอินโดนีเซีย (LIPI)
ผลการตรวจสอบดีเอ็นเอชี้ชัดว่าตัวอย่างปลามีความแตกต่างทางพันธุกรรมกับปลาซีลาแคนท์คอโมโรสอย่างชัดเจน เมื่อดูอย่างผิวเผินแล้วปลาซีลาแคนท์จากอินโดนีเซียซึ่งในท้องที่เรียกกัน ว่า "ราชาลีเจา" (หมายถึงเจ้าแห่งทะเล) มีลักษณะที่เหมือนกันกับที่พบในคอโมโรสยกเว้นที่สีผิวที่เป็นสีเทาแกมสีน้ำตาลแทนที่จะเป็นสีน้ำเงิน ปลาชนิดนี้ถูกบรรยายรูปพรรณไว้ในวารสาร Comptes Rendus de l'Académie des sciences Paris ใน ค.ศ. 1999 โดย โพยูลด์และคณะ และถูกตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ว่า ลาติเมอเรีย เมนาโดเอนซิส (Latimeria menadoensis) ผลการศึกษาทางโมเลกุลประมาณการได้ว่าช่วงเวลาที่เกิดการแตกแขนงเป็นปลาซีลาแคนท์ 2 ชนิดนั้นอยู่ที่ประมาณ 40-30 ล้านปีมาแล้ว โดยปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย สามารถโตเต็มที่ได้ถึง 2 เมตร น้ำหนักกว่า 90 กิโลกรัม
การจับได้โดยชาวประมงท้องถิ่น

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 มีชาวประมงชาวอินโดนีเซียจับปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซียตัวหนึ่งได้ ที่บริเวณเกาะซูลาเวซี ใกล้อุทยานทางทะเลบูนาเคน  ปลาตัวนี้มีความยาว 131 เซนติเมตร น้ำหนัก 51 กิโลกรัม และได้สร้างความฉงนให้แก่ผู้ที่ได้พบเจอ เพราะมีชีวิตอยู่ได้นานถึง 17 ชั่วโมงก่อนจะตายลง ทั้ง ๆ ที่น่าจะตายตั้งแต่  2 ชั่วโมงแรกที่ถูกจับ เพราะเป็นปลาที่อยู่น้ำลึกและเย็นมาก
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ ปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย ที่วิกิสปีชีส์
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q1156533  Wikispecies: Latimeria menadoensis  BOLD: 25736  EoL: 46582217  FishBase: 53783  GBIF: 2441276  iNaturalist: 104110  IRMNG: 10137428  ITIS: 649770  IUCN: 135484  NCBI: 106881  Species+: 6349  WoRMS: 278146
ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านฮาซานุดดิน

ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านฮาซานุดดิน (อินโดนีเซีย: Bandar Udara Internasional Sultan Hasanuddin) (IATA: UPG, ICAO: WAAA) เป็นสนามบินในเมืองมากัซซาร์ ประเทศอินโดนีเซีย ห่างจากตัวเมืองมากัซซาร์ไปประมาณ 20 km (12 mi) ให้บริการโดย PT. Angkasa Pura I อาคารผู้โดยสารแห่งใหม่เปิดใช้งานวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2008 ส่วนชื่อสนามบินมาจากสุลต่านฮาซานุดดิน สุลต่านแห่งโกวา ผู้ต่อสู้กับบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ทศวรรษ 1660
สนามบินอยู่ระหว่างเขตเมืองมากัซซาร์กับอำเภอมารซในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ใช้เวลาเดินทาง 15-20 นาทีจากเมืองมากัซซาร์
อาคารผู้โดยสาร > อาคารเก่า

อาคารเก่าถูกยกเลิกใช้งานนับตั้งแต่เปิดใช้งานอาคารใหม่ในปี ค.ศ. 2008 ปัจจุบันถูกใช้งานด้านการทหาร
อาคารผู้โดยสาร > อาคารใหม่

อาคารใหม่อยู่ทางทิศใต้ของอาคารเก่า สถิติผู้โดยสาร 7 ล้านคนต่อปี มีขนาดใหญ่เป็น 5 เท่าของอาคารเก่า มีสะพานเทียบเครื่องบิน 6 ตัว เป็นอาคารสนามบินแห่งแรกของประเทศที่ใช้สถาปัตยกรรมแบบไฮเทค
สถิติ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| ปี ค.ศ. | ปริมาณผู้โดยสาร (คน) | สัมภาระ (กิโลกรัม) | จำนวนเที่ยวบิน |
| 2000 | 1,059,213 | 28,218,000 | 20,445 |
| 2001 | 1,022,993 | 31,283,504 | 22,464 |
| 2002 | 1,692,032 | 23,886,003 | 31,315 |
| 2003 | 1,690,635 | 26,213,963 | 39,419 |
| 2004 | 1,976,223 | 27,700,099 | 48,736 |
| 2005 | 3,597,238 | 32,353,245 | 42,940 |
| 2006 | 4,044,510 | 31,237,854 | 45,206 |
| 2007 | 4,465,775 | 31,605,217 | 48,906 |
| 2008 | 4,706,189 | 32,408,389 | 49,584 |
| 2009 | 5,161,289 | 32,420,401 | 52,299 |
| 2010 | 6,547,566 | 40,140,999 | 64,940 |
| 2011 | 7,455,408 | 43,338,508 | 73,077 |
การขนส่งมวลชน

มีรถโดยสารประจำทางหลายสายที่ให้บริการจากสนามบินแห่งนี้ ผู้ให้บริการปัจจุบันคือ "ดามริ
| ผู้ให้บริการ> รถโดยสารประจำทาง ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านฮาซานุดดิน | จุดหมายปลายทาง> รถโดยสารประจำทาง ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านฮาซานุดดิน | ค่าโดยสาร> รถโดยสารประจำทาง ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านฮาซานุดดิน |
| --- | --- | --- |
| ดามริ | ปูซัตโกตา / เมืองมากัซซาร์ | 25,000 รูปียะฮ์ |
อุบัติเหตุ

วันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2014 เครื่องบิน Boeing 737 ของสายการบินซรีวีจายาแอร์ ลงจอดแรงเกินไป ทำให้ล้อแตก 4 ล้อ ไม่มีผู้เสียชีวิต
วันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2015 เครื่องบิน Boeing 737-800 ของสายการบินการูดาอินโดนีเซีย ไถลออกนอกทางวิ่งขณะลงจอด ไม่มีผู้เสียชีวิต
สมุดภาพ

สนามบินในปี ค.ศ. 1946
สนามบินในปี ค.ศ. 1948
สนามบินในปี ค.ศ. 1949
ด้านหน้าอาคารผู้โดยสาร ชั้นขาออก
สะพานเทียบเครื่องบิน
แหล่งข้อมูลอื่น

(อินโดนีเซีย) Sultan Hasanuddin International Airport @ Directorate General of Civil Aviation เก็บถาวร 2009-02-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บีนีบีนิงปีลีปีนัส 2022

| บีนีบีนิงปีลีปีนัส 2022 |
| --- | --- |
วันที่: 31 กรกฎาคม 2022
พิธีกร: แคทรีโอนา เกรย์ นิโคล คอร์โดเวส เอ็ดเวิร์ด บาร์เบอร์ ซาแมนธา เบอร์นาโด
สถานที่จัด: สมาร์ท อราเนตา โคลีเซียม เกซอนซิตี เมโทรมะนิลา ฟิลิปปินส์
ถ่ายทอดทาง: ABS-CBN ZOE TV TV5
เข้าร่วมประกวด: 40 คน
ผ่านเข้ารอบ: 12
← 20212023 →
บีนีบีนิงปีลีปีนัส 2022 (ตากาล็อก: Binibining Pilipinas 2022) เป็นการประกวดบีนีบีนิงปีลีปีนัสครั้งที่  58 ซึ่งในคืนรอบตัดสินจะถูกจัดขึ้นภายในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 ที่ สมาร์ท อราเนตา โคลีเซียมม, เกซอนซิตี, เมโทรมะนิลา, ประเทศฟิลิปปินส์ โดยตอนท้ายของงาน ฮันนาห์ คอนเซนซิโน อาร์โนลด์, ซาแมนธา อเล็กซานดรา ปานลิลิโอ, ซินเดอเรลล่า เฟย์ เอลโล โอเบนิต้า	และ มอรีน แอนน์ มอนเทน ซึ่งพวกเธอคือผู้ได้รับตำแหน่งต่างๆของ บีนีบีนิงปีลีปีนัส 2021 โดยพวกเธอจะเป็นคนสวมมงกุฎให้กับผู้ที่ได้รับตำแหน่งคนใหม่ โดยผู้ที่ได้รับตำแหน่งคนใหม่จะเป็นตัวแทนของประเทศฟิลิปปินส์ ในการเข้าร่วมการประกวดระดับความงามนานาชาติ อย่าง มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล, นางงามนานาชาติ, มิสอินเตอร์คอนติเนนตัล และ มิสโกลบอินเตอร์เนชันแนล โดยเวทีทั้ง 4 เหล่านี้ที่กล่าวมาจะถูกจัดขึ้นในปลายปีนี้
การจัดการประกวด > การคัดเลือกผู้เข้าประกวด

ผู้เข้าประกวดทั้ง 40 คนได้คัดเลือกจากคณะกรรมการในวันที่ 22 เมษายน 2022 ณ โรงละครนิวฟรอนเทียร์ และเมื่อวันที่ 25 เมษายน 2022 ผู้เข้าประกวดทั้ง 40 คนได้เข้ารับเลือกหมายเลขและกำหนดในการเป็นตัวแทนเมืองหรือจังหวัด เพื่อใช้ในการเข้าร่วมระหว่างการแข่งขันอีกด้วย
เมื่อวันที่ 27 เมษายน 2022 องค์กรบีนีบีนิงปีลีปีนัสได้ทำการแถลงว่ามีผู้เข้าประกวด 3 คน จำเป็นต้องถอนตัวออกจากการแข่งขัน ซึ่งพวกเธอเหล่านั้นคือ เกวนโดลีน เมลิซ โซเรียโน, มาเรีย ฟรานเชสก้า ทารุค และ อิมาน ฟรานเชสก้า คริสตัล จึงทำให้องค์กรบีนีบีนิงปีลีปีนัสต้องเอานางงามอีก 3 คนที่ไม่ผ่านการคัดเลือกก่อนหน้านี้มาแทนคนที่ถอนตัวออกไป ซึ่งคนที่ได้กลับมาก็คือ แพทริเซีย แอน แทน, มาเรีย อิซาเบลล่า เดวิด และ จอร์นนา มารี ราบี
ผลการประกวด > ลำดับ

| ผลการประกวด | ผู้เข้าประกวด | การประกวดระดับนานาชาติ |
| --- | --- | --- |
| บีนีบีนิงปีลีปีนัส อินเตอร์เนชันแนล 2022 |  Bb. #23 เซบู – นิโคล บอร์โรมิโอ | รองอันดับ 3 – นางงามนานาชาติ 2023 |
| บีนีบีนิงปีลีปีนัส อินเตอร์คอนทิเนนทัล 2022 |  Bb. #28 โบโรงกัน, ซีลางังซามาร์ – กาเบรียอาร่า คามิลา บาร์เซียอาโน | 20 คนสุดท้าย – มิสอินเตอร์คอนติเนนตัล 2022 |
| บีนีบีนิงปีลีปีนัส โกลบ 2022 |  Bb. #17 ตักโลบัน – เชลซีย์ เลิฟลีย์ เฟอร์นันเดส | 15 คนสุดท้าย – เดอะมิสโกลบ 2022 |
| บีนีบีนิงปีลีปีนัส แกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2022 |  Bb. #40 ซานปาโบล, ลากูนา – โรเบอร์ตา แองเจลา ทามอนดง | รองอันดับ 5 – มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2022 |
| รองชนะเลิศอันดับ 1 |  Bb. #08 อังโกโน, รีซัล – เฮอร์ลีน นิโคล บูโดล |  |
| รองชนะเลิศอันดับ 2 |  Bb. #01 เคนตา, รีซัล – สเตซีย์ เดเนียลล่า กาบรีเอล |  |
| 12 คนสุดท้าย |  Bb. #05 อีโลอีโลซิตี – คาเรน ลอรี เมนโดซา  Bb. #25 บาตาอัน – แอนนาลีนา ลัครีนีย์  Bb. #31 ลากูนา – เอลลานา มารี อดัวนา  Bb. #32 บาตังกัส – แอนนา คาร์เลซ ดิ เมซ่า  Bb. #35 นูเอวาเอซีฮา – ไดอานา แม็คกี  Bb. #39 จังหวัดตาร์ลัก – จัสมิน โอเมย์ |  |
รางวัลพิเศษ

| รางวัล | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
Miss Hya-Loo:  Bb. #15 กิลกินโต, บูลาคัน  – นิคา เมล์ เบอร์นาโด
Miss Spotlight:  Bb. #40 ซานปาโบล, ลากูนา – โรเบอร์ตา แองเจลา ทามอนดง
Miss Hello Glow:  Bb. #05 อีโลอีโลซิตี – คาเรน ลอรี เมนโดซา
Miss Ever Organics:  Bb. #35 นูเอวาเอซีฮา – ไดอานา แม็คกี
Miss Careline:  Bb. #23 เซบู – นิโคล บอร์โรมิโอ
Miss Blackwater:  Bb. #08 อังโกโน, รีซัล – เฮอร์ลีน นิโคล บูโดล
Miss Ever Bilena:  Bb. #17 ตักโลบัน – เชลซีย์ เลิฟลีย์ เฟอร์นันเดส
Miss Kumu People's Choice:  Bb. #05 อีโลอีโลซิตี – คาเรน ลอรี เมนโดซา
Miss Kumu Question:  Bb. #38 ลาอูนยอน – เอสเทล เอเบญาโนซา
Best in National Costume:  Bb. #07 โอเรียนตัลมินโดโร – การ์เซียรา ชีลีน ลีแมน
Best in Talent:  Bb. #18 บาโคโลด – มาเรีย อิซาเบลล่า เดวิด
Face of Binibini (Miss Photogenic):  Bb. #31 ลากูนา – เอลลานา มารี อดัวนา
Bb. Friendship:  Bb. #37 คาตันดัวเนส – ไอเฟล เจเนล โรซาลิตา
Bb. Philippine Airlines:  Bb. #40 ซานปาโบล, ลากูนา – โรเบอร์ตา แองเจลา ทามอนดง
Manila Bulletin Readers' Choice:  Bb. #08 อังโกโน, รีซัล – เฮอร์ลีน นิโคล บูโดล
Bb. Shein:  Bb. #08 อังโกโน, รีซัล – เฮอร์ลีน นิโคล บูโดล
Bb. Moist Diane Shampoo:  Bb. #05 อีโลอีโลซิตี – คาเรน ลอรี เมนโดซา
Bb. Pizza Hut:  Bb. #08 อังโกโน, รีซัล – เฮอร์ลีน นิโคล บูโดล
Bb. Kumu:  Bb. #08 อังโกโน, รีซัล – เฮอร์ลีน นิโคล บูโดล
Jag Queen:  Bb. #08 อังโกโน, รีซัล – เฮอร์ลีน นิโคล บูโดล
Bb. Silka:  Bb. #08 อังโกโน, รีซัล – เฮอร์ลีน นิโคล บูโดล
Bb. Ever Bilena:  Bb. #17 ตักโลบัน – เชลซีย์ เลิฟลีย์ เฟอร์นันเดส
Bb. World Balance:  Bb. #08 อังโกโน, รีซัล – เฮอร์ลีน นิโคล บูโดล
Best in Swimsuit:  Bb. #28 โบโรงกัน, ซีลางังซามาร์ – กาเบรียอาร่า คามิลา บาร์เซียอาโน
Best in Evening Gown:  Bb. #28 โบโรงกัน, ซีลางังซามาร์ – กาเบรียอาร่า คามิลา บาร์เซียอาโน
ผู้เข้าประกวด

ผู้เข้าประกวด 40 คนสุดท้ายได้รับการยืนยัน.
| หมายเลข | เมือง/จังหวัด | ผู้เข้าแข่งขัน | อายุ | ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 01 | เคนตา, รีซัล | สเตซีย์ เดเนียลล่า กาบรีเอล | 24 | 12 คนสุดท้าย |
| 02 | คามารีเนสซูร์ | คริสเซีย ลินน์ โมเรโน | 26 |  |
| 03 | ตากิกซิตี | ไดอานา พินโต | 24 |  |
| 04 | คาร์คาร์ซิตี, เซบู | เจน ดาร์เรน จีโนบีซ่า | 25 |  |
| 05 | อีโลอีโลซิตี | คาเรน ลอรี เมนโดซา | 25 | 12 คนสุดท้าย |
| 06 | ดาเวาเดลซูร์ | เอลดา หลุยส์ อัซนาร์ | 26 |  |
| 07 | โอเรียนตัลมินโดโร | การ์เซียรา ชีลีน ลีแมน | 24 |  |
| 08 | อังโกโน, รีซัล | เฮอร์ลีน นิโคล บูโดล | 22 | 12 คนสุดท้าย |
| 09 | ซามาร์ตะวันตก | นาตาชา เอลเลมา จุง | 18 |  |
| 10 | ซารังกานี | ฟาติมา เคส บิซาน | 22 |  |
| 11 | มีซามิสโอเรียนตัล | เอเซล เมล์ ปาบิลารัน | 26 |  |
| 12 | ซุลตันคูดารัต | เลสลีย์ อาวีร่า | 19 |  |
| 13 | มัสบาเตซิตี | แพทริเซีย แอน แทน | 26 |  |
| 14 | บูลาคัน | จอร์นนา เดย์ | 23 |  |
| 15 | กิลกินโต, บูลาคัน | นิคา เมล์ เบอร์นาโด | 22 |  |
| 16 | ดาเบา | เจริซา อุยส์ | 25 |  |
| 17 | ตักโลบัน | เชลซีย์ เลิฟลีย์ เฟอร์นันเดส | 22 | 12 คนสุดท้าย |
| 18 | บาโคโลด | มาเรีย อิซาเบลล่า เดวิด | 20 |  |
| 19 | เคโซน | ไอรา แพทริเซีย มาลาลูอัน | 21 |  |
| 20 | ไอบา, ซัมบาเลส | จอร์นนา มารี ราบี | 26 |  |
| 21 | ลิปาซิตี, บาตังกัส | กราเซีย เอลิซาเบตตา เมนโดซา | 24 |  |
| 22 | ดาเวาโอเรียนตัล | โจออานา ริชชีย์ อาราญา | 25 |  |
| 23 | เซบู | นิโคล บอร์โรมิโอ | 23 | 12 คนสุดท้าย |
| 24 | เกซอนซิตี | แพทริเซีย ซาแมนธา โก | 26 |  |
| 25 | บาตาอัน | แอนนาลีนา ลัครีนีย์ | 24 | 12 คนสุดท้าย |
| 26 | โปรัค, ปัมปังกา | ไซไลย์ พลิวโม | 25 |  |
| 27 | ฟลอริดาบลังกา, ปัมปังกา | เจสสิก้า โรส แมคอีเวน | 25 |  |
| 28 | โบโรงกัน, ซีลางังซามาร์ | กาเบรียอาร่า คามิลา บาร์เซียอาโน | 24 | 12 คนสุดท้าย |
| 29 | มาริกินา | แมเรียลลา เอสเกียร์รา | 24 |  |
| 30 | อัลไบ | จัสมิน ลินท์ เดมาคูลากัน | 24 |  |
| 31 | ลากูนา | เอลลานา มารี อดัวนา | 23 | 12 คนสุดท้าย |
| 32 | บาตังกัส | แอนนา คาร์เลซ ดิ เมซ่า | 23 | 12 คนสุดท้าย |
| 33 | คาวีเต | แมรีย์ จัสติน ปุญซาลัง | 27 |  |
| 34 | ซัมบาเลส | คริสติน จูเลียน โอเปียซ่า | 27 |  |
| 35 | นูเอวาเอซีฮา | ไดอานา แม็คกี | 24 | 12 คนสุดท้าย |
| 36 | ทันเจย์, เนโกรสโอเรียนตัล | เจนนีล นาวาโร | 27 |  |
| 37 | คาตันดัวเนส | ไอเฟล เจเนล โรซาลิตา | 26 |  |
| 38 | ลาอูนยอน | เอสเทล เอเบญาโนซา | 25 |  |
| 39 | จังหวัดตาร์ลัก | จัสมิน โอเมย์ | 24 | 12 คนสุดท้าย |
| 40 | ซานปาโบล, ลากูนา | โรเบอร์ตา แองเจลา ทามอนดง | 19 | 12 คนสุดท้าย |
พระยาล้านคำแดง

พระเจ้าล้านคำแดง (ลาว: ພະເຈົ້າລ້ານຄຳແດງ; ค.ศ. 1375–1428) เป็นพระราชโอรสองค์แรกของพระเจ้าสามแสนไท ขึ้นครองราชย์เมื่อ พ.ศ. 1959 ในรัชกาลของพระองค์นั้น บ้านเมืองสงบสุขไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงอันใด สวรรคตเมื่อ พ.ศ. 1971 เจ้าพรหมทัต พระโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทนเนื่องจากยังทรงพระเยาว์ พระนางแก้วพิมพาเป็นผู้สำเร็จราชการ และกลายเป็นจุดเริ่มต้นของระยะที่บ้านเมืองปั่นป่วนภายใต้การบงการของพระนางแก้วพิมพาและแสนหลวงเชียงลอ
พรรคสันติภาพรุ่งเรือง

| พรรคสันติภาพรุ่งเรือง Partai Damai Sejahtera |
| --- | --- |
ประธาน: เดนนี เตอวู (รักษาการ)
เลขาธิการ: ซาฮัต ซีนากา (รักษาการ)
ก่อตั้ง: 1 ตุลาคม ค.ศ. 2001
ถูกยุบ: 10 มีนาคม ค.ศ. 2013
ยุบรวมกับ: พรรคสำนึกประชาชน
ที่ทำการ: จาการ์ตา
อุดมการณ์: ปัญจศีล
ศาสนา: คริสต์
การเมืองอินโดนีเซีย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคสันติภาพรุ่งเรือง (Prosperous Peace Party; อินโดนีเซีย: Partai Damai Sejahtera) เป็นพรรคนิยมคริสเตียนและประชาธิปไตยในอินโดนีเซีย ก่อตั้งเมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2544 พรรคนี้สืบทอดมาจากพรรคคริสเตียนอินโดนีเซียที่เข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 และ 2514 แม้ว่าพรรคนี้จะก่อตั้งโดยชาวคริสต์ แต่ปัจจุบันพรรคนี้เปิดกว้างให้ทุกศาสนาและมีผู้สมัครของพรรคในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2552 เป็นมุสลิมถึง 21 คน. ในการเลือกตั้งพ.ศ. 2547 พรรคนี้ได้คะแนน 2.1% และได้ 12 ที่นั่ง แต่ในการเลือกตั้งพ.ศ. 2552 พรรคนี้ได้คะแนน 1.5% และไม่ได้รับเลือกตั้ง พรรคนี้สลายตัวไปเมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2556 เพื่อรวมกับพรรคการเมืองอื่น
แหล่งข้อมูลอื่น

PDS official website เก็บถาวร 2013-12-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พรรคการตื่นตัวแห่งชาติ

| พรรคการตื่นตัวแห่งชาติ Partai Kebangkitan Bangsa  |
| --- | --- |

ประธานสภาที่ปรึกษา: ดิมยาตี รอยส์
ประธานทั่วไป: มูไฮมิน อิสกันดาร์
เลขาธิการ: มูฮัมมัด ฮานิฟ ซากีรี
ก่อตั้ง: 9 July 1998; 26 ปีก่อน (9 July 1998) 23 July 1998; 26 ปีก่อน (23 July 1998) (declaration)
ที่ทำการ: จาการ์ตา
ฝ่ายนักเรียนนักศึกษา: Gemasaba (One Nation's Student Movement)
ฝ่ายเยาวชน: Garda Bangsa (Nation's Guard)
อุดมการณ์: ปัญจศีล ชาตินิยม นวยุคนิยมอิสลาม
จุดยืน: กลาง
กลุ่มระดับสากล: Centrist Democrat International สภาเสรีภาพและประชาธิปไตยแห่งเอเชีย
หมายเลขบัตรเลือกตั้ง: 1
สภาผู้แทนราษฎร: 47 / 560
สภาผู้แทนราษฎรประจำจังหวัด: 180 / 2,207
เว็บไซต์
pkb.id
พรรคการตื่นตัวแห่งชาติ (อังกฤษ: National Awakening Party, อินโดนีเซีย: Partai Kebangkitan Bangsa, คำย่อ: PKB) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย หัวหน้าพรรคคือมูไฮมิน อิสกันดาร์
จุดเริ่มต้น

หลังจากประธานาธิบดีซูฮาร์โตลาออกเมื่อ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 มีเสียงเรียกร้องให้ประธานของนัห์ดลาตุล อูลามาตั้งพรรคการเมืองเป็นจำนวนมากโดยเฉพาะจากสาขาในชวากลางและชวาตะวันตก ต่อมาในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2541 ได้ตกลงจะจัดตั้งพรรคการเมืองขึ้น พรรคนี้ได้รับการสนับสนุนมากจากเขตชนบทของเกาะชวา พรรคนี้สนับสนุนบทบาทของศาสนาอิสลามในรัฐบาลแต่ไม่สนับสนุนการจัดตั้งสาธารณรัฐอิสลาม
การเลือกตั้ง

พรรคเข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2542 ได้คะแนน 13% ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2547 ได้คะแนน 10.6% และได้ 52 ที่นั่ง ส่วนการเลือกตั้ง พ.ศ. 2552 พรรคได้ 4.9% และได้ 27 ที่นั่ง
พระลานชนดำรี

รูปช้างศึกที่พระลาน
พระลานชนดำรี (เขมร: ព្រះលានជល់ដំរី พฺระลานชล̍ฎํรี "พระลานชนช้าง"; อังกฤษ: Terrace of the Elephants) เป็นส่วนหนึ่งของกำแพงเมืองนครธมในจังหวัดเสียมเรียบ ประเทศกัมพูชา
ลานนี้มีความยาว 350 เมตร ชัยวรรมันที่ 7 พระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมร เคยใช้เป็นลานทอดพระเนตรขบวนทัพ จัดราชพิธี และเสด็จออกมหาสมาคม
สถานที่แห่งนี้อยู่ต่อเนื่องกับพิมานอากาศในเขตราชฐาน สิ่งก่อสร้างส่วนใหญ่ทำด้วยวัสดุธรรมชาติ จึงหลงเหลืออยู่น้อยในปัจจุบัน ที่เหลือเป็นแต่ฐานพระลาน ส่วนชื่อ "ชนดำรี" (ชนช้าง) นั้นเป็นนามที่ขึ้นใหม่ตามรูปสลักขบวนช้างพร้อมควาญซึ่งอยู่ทางฝั่งตะวันออก นอกจากนี้ ที่พระลานยังมีรูปครุฑและสิงห์ขนาดใหญ่อยู่บนกำแพง
พรรคเขมรเป็นกลาง

พรรคเขมรเป็นกลาง (เขมร: គណបក្សខ្មែរអព្យាក្រឹត คณบกฺสขฺแมรอพฺยากฺรึต; อังกฤษ: Khmer Neutral Party) เป็นพรรคการเมืองในประเทศกัมพูชา มีระบบพรรคการเมืองแบบพหุนิยม มีจุดยืนในทางสายกลาง มีนโยบายที่จะให้ประชาชนได้ประชาธิปไตยอย่างเร่งด่วน มีมุมมองการเมืองที่สร้างความเท่าเทียมกันในสังคม หัวหน้าพรรคคือ Bou Hel และ Ty Chhin
แหล่งข้อมูลอื่น

Khmer Neutral Party website
พระนางชยเทวี

ชยเทวี (เขมร: ជយទេវី; สวรรคต ค.ศ. 713) หรือพระนามเต็มว่า ธุลีเชงพระกมรเตงอัญศรีชัยเทวี[ต้องการอ้างอิง] (ธูลิ เชง วฺระ กํมฺรตางฺ อญฺ ศฺรีชยเทวี)[ต้องการอ้างอิง] เป็นพระราชินีแห่งอาณาจักรเจนละ ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 681–713 แต่บางแหล่งก็ว่า ค.ศ. 690–713
พระนางเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าชัยวรมันที่ 1 และมีพระขนิษฐาหนึ่งพระองค์ คือ เจ้าหญิงโสภะชัยยะ ( Sobhajaya ) ผู้ซึ่งเสกสมรสกับนักบวชอินเดียนาม Sivait Brahim Sakrasvamin
พระเจ้าชัยวรมันที่ 1 สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 681 โดยไม่มีรัชทายาทที่เป็นชาย พระนางจึงได้สืบราชสมบัติต่อ รัชสมัยของพระนางเต็มไปด้วยความวุ่นวายทางการเมือง และการขึ้นครองราชย์ของพระนางก็เป็นที่โต้แย้ง นำไปสู่การแบ่งแยกรัฐเจนละออกเป็นเจนละบกกับเจนละน้ำ
ครั้นถึงปี ค.ศ. 707 อาณาจักรเจนละได้เกิดความวุ่นวายขึ้นเนื่องจากการก่อกบฏชิงราชสมบัติ โดยพระเจ้าพลาทิตยะราชได้เข้ายึดพระราชอำนาจและปลดพระนางลงจากตำแหน่งและสถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นกษัตรย์อีกพระองค์ในอาณาจักรเจนละน้ำ พระเจ้าพลาทิตย์ทรงครองราชย์ได้เพียง 1 ปี แต่อย่างไรก็ตามพระนางยังคงถือเป็นกษัตริย์แห่งเจนละ (เจนละบก) ต่อมาพระเจ้าปตินทรวรมันก่อกบฏยึดพระราชอำนาจจากพระเจ้าพลาทิตย์และสถาปนาตนเองขึ้นเป็นกษัตริย์พระองค์ใหม่ (เจนละน้ำ) พระปตินทรวรมันครองอำนาจได้เพียง 3 ปี จึงถูกพระเจ้าปุษรักษ์พระราชสวามีของพระนางชัยเทวีเข้าชิงราชสมบัติ พระเจ้าปุกรักษ์ทรงครองราชสมบัติยาวนานถึง 14 ปีก่อนจะสละราชบัติให้พระบิดาของพระองค์ขึ้นครองราชสมบัติเป็น พระเจ้าสัมภูวรมัน พระองค์ได้รวมเจนละบกและเจนละน้ำเข้าไว้ด้วยกันอีกครั้ง แต่เมื่อพระองค์สวรรคตอาณาจักรเจนละได้แตกแยกออกเป็นสองอาณาจักรเช่นเดิม โดยเจนละบกมี พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 1 ปกครอง และเจนละน้ำมี พระเจ้ามหิปติวรมันปกครอง
พระนางทรงสิ้นพระชนม์โดยไร้พระราชอำนาจในปี ค.ศ. 713 พระขนิษฐาของพระนางให้สร้างจารึกไว้ที่เมืองพระนครพรรณนาถึงช่วงเวลาอันเลวร้ายในบ้านเมือง และสิ่งต่าง ๆ ที่พระนางประทานแก่เทวาลัยของ Siva Tripurankata ซึ่งพระขนิษฐาของพระนางได้สร้างขึ้นไว้ ไม่มีข้อมูลที่แน่ชัดเกี่ยวกับรัชกาลของพระนางหลังจาก ค.ศ. 713 อีก
พระลานเสด็จขี้เรื้อน

เทวรูปพระยมซึ่งปัจจุบันเป็นของเทียมทำมาไว้แทนของจริงที่ย้ายไปเก็บรักษาที่อื่น
พระระเบียงรอบพระลาน
พระลานเสด็จขี้เรื้อน (เขมร: ព្រះលានស្តេចគម្លង់ พฺระลานสฺเตจคมฺลง̍; อังกฤษ: Terrace of the Leper King) เป็นท้องสนามตรงมุมด้านตะวันตกเฉียงเหนือของนครธม จังหวัดเสียมเรียบ ประเทศกัมพูชา สร้างขึ้นด้วยลักษณะแบบบายนในรัชกาลพระเจ้าชัยวรมันที่ 7
ชื่อซึ่งเป็นที่รู้จักในปัจจุบันนี้เป็นนามที่เกิดขึ้นในภายหลังโดยอ้างถึงเทวรูปพระยม อายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งพบอยู่ในบริเวณนั้น โดยมีสีกระดำกระด่าง และมีตะไคร่ปกคลุม เหมือนคนเป็นเรื้อน ทั้งยังสอดคล้องกับความเชื่อที่ว่า ยโศวรรมันที่ 1 กษัตริย์ผู้สถาปนาเมืองยโศธรปุระอันเป็นที่ตั้งนครธมนั้น ประชวรโรคเรื้อน แต่ชื่อจริง ๆ ของเทวรูปดังกล่าว คือ "ธรรมราชา" ดังที่จารึกอยู่บนตัวรูปเอง
พระลานนี้เป็นรูปตัวยู (U) ทำให้เชื่อกันว่า สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ถวายพระเพลิงพระศพเจ้านาย
พระสิทธานราชา

พระสิทธานราชา (เขมร: សិទ្ធានរាជា, 1852-?) กษัตริย์แห่ง จักรวรรดิเขมร ครองสิริราชสมบัติจาก พ.ศ. 1888-1889
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 และองค์เล็กของ พระเจ้าแตงหวาน ประสูติเมื่อ พ.ศ. 1852 เมื่อ พระบรมนิพพานบท พระบรมเชษฐาธิราชเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 1888 พระองค์จึงสืบราชบัลลังก์ต่อมาขณะพระชนมายุได้ 36 พรรษาแต่ครองสิริราชสมบัติได้ปีเดียวก็สละราชบัลลังก์ให้กับพระราชนัดดาผู้เป็นพระราชโอรสของพระบรมนิพพานบทขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น พระบรมลำพงษ์ราชา
ต่อมาพระองค์ได้รับการถวายพระราชสมัญญาเป็น พระมหาอุปยุวราช (กษัตริย์ที่สละราชบัลลังก์แล้ว)
พรรคเขมรสาธารณรัฐ

บทความนี้เกี่ยวกับพรรคการเมืองในปัจจุบันของกัมพูชา สำหรับรัฐในอดีตของกัมพูชา ดูที่ สาธารณรัฐเขมร
บทความนี้เกี่ยวกับพรรคการเมืองในปัจจุบันของกัมพูชา สำหรับพรรคการเมืองในอดีตของกัมพูชา ดูที่ พรรคสาธารณรัฐ (กัมพูชา)
พรรคเขมรสาธารณรัฐ (เขมร: គណបក្សខ្មែរសាធារណរដ្ឋ คณบกฺสขฺแมรสาธารณรฎฺฐ; อังกฤษ: Khmer Republican Party) เป็นพรรคการเมืองในประเทศกัมพูชา ก่อตั้งเมื่อ 11 มีนาคม พ.ศ. 2549 และเข้าร่วมการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2551 โดยมี ลน ริธ เป็นหัวหน้าพรรค ในการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2551 พรรคนี้ได้ลำดับที่ 10 โดยได้ 11,693 คะแนน
แม้ว่าพรรคจะใช้ชื่อ พรรคเขมรสาธารณรัฐ แต่แนวนโยบายของพรรคไม่ได้สนับสนุนการปกครองระบอบสาธารณรัฐ แต่เน้นความร่วมมือระหว่างฝ่ายซ้าย ฝ่ายขวา และกลุ่มเสรีนิยม พรรคนี้สนับสนุนนโยบายของกลุ่มฝ่ายขวา ได้แก่ รูปแบบรัฐแบบราชอาณาจักรกัมพูชา การส่งเสริมศาสนาและวัฒนธรรมกัมพูชา นโยบายแบบฝ่ายซ้ายได้แก่ การสร้างอาชีพเพื่อปรับปรุงมาตรฐานการครองชีพของประชาชน ปรับปรุงเศรษฐกิจของกัมพูชา เกษตรกรรมและอุตสาหกรรม  การสร้างประชาธิปไตยที่แท้จริง สิทธิของผู้ใช้แรงงานที่จะได้รับค่าจ้างละสวัสดิการที่เป็นธรรม นโยบายแบบเสรีนิยมคือการสนับสนุนเศรษฐกิจแบบเสรี เสรีภาพในการพิมพ์และการนับถือศาสนาของประชาชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของพรรค เก็บถาวร 2008-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระเจ้าธรณีนทรวรมันที่ 1

| พระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 1> พระมหากษัตริย์พระนคร |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 1107 – 1113
พระองค์ก่อน: พระเจ้าชัยวรมันที่ 6
พระองค์ถัดไป: พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2

สวรรคต: ค.ศ. 1113
พระมเหสี: พระนางวิชเยนทรลักษมี
ราชวงศ์: วรมัน  (ราชสกุลมหิธรปุระ)
พระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 1 (เขมร: ធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី១; สวรรคต ค.ศ. 1113) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนคร ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1107 – 1113 พระองค์ขึ้นสืบราชบัลลังก์หลังการเสด็จสวรรคตของพระอนุชาของพระองค์คือ พระเจ้าชัยวรมันที่ 6 พระองค์อภิเษกกับพระนางวิชเยนทรลักษมี อดีตพระมเหสีของพระเจ้าชัยวรมันที่ 6 พระองค์ถูกสังหารระหว่างการสู้รบกับพระราชนัดดาของพระองค์คือ พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 เหตุการณ์นี้จารึกไว้ในจารึกบ้านธาตุ