stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บัวเผื่อน
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ใบเป็นใบเดียวออกแบบเรียงสลับเป็นกลุ่ม แผ่นใบลอยบนผิวน้ำ ใบรูปไข่กว้าง ยาวประมาณ 10-25 ซม. กว้าง 8-18 ซม. ผิวใบเกลี้ยงหน้าใบสีเขียว ท้องใบสีเขียวอ่อนถึงสีม่วงจาง ปลายใบทู่ถึงกลมมน โคนใบเว้าลึก ฃอบใบเรียงถึงหยักตื้นๆ เส้นใบ 10-15 เส้น แยกจากจุดเชื่อมกับก้านใบ ก้านใบสั้นยาวไม่แน่นอน ขึ้นอยู่กับความลึกของน้ำ ปกติยาว 0.5-2 เมตร
ดอกเป็นดอกเดี่ยว อยู่เหนือน้ำ มีสีขาวแกมชมพู ถึงอ่อนคราม กลิ่นหอมอ่อนๆ หากมีสีขาวแกมชมพูจะเรียกว่า “บัวเผื่อน” ส่วนดอกสีครามอ่อนและมีขนาดใหญ่เรียกว่า “บัวผัน”  บางครั้งนักวิทยาศาสตร์แยกเป็น 2 ชนิด บางครั้งว่าเป็นชนิดเดียวกันแต่มี 2 พันธุ์ แต่ละดอกมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 6-18 กลีบ มีเกสรตัวผู้สีเหลืองเป็นจำนวนมาก รังไข่มี 10-20 ช่อง ฝังตัวแน่นอยู่ใต้แผ่นรองรับเกสรตัวเมียรูปถ้วย ก้านดอกคล้ายก้านใบ และยาวไล่เลียกัน ผลจมอยู่ใต้น้ำหลังจากผสมเกสรแล้ว
การปลูกเลี้ยง

บัวเผื่อนพบขึ้นตามหนอง บึง ริมแม่น้ำที่มีกระแสน้ำอ่อนและขอบพรุ มีเขตการกระจายพันธุ์อยู่ทั่วทุกภาคของประเทศไทย ขยายพันธุ์โดยการใช้หน่อหรือเหง้า
ประโยชน์ทางยา

ดอก รสฝาดหอมเย็น  บำรุงหัวใจให้แช่มชื่น บำรุงกำลัง แก้ไขตัวร้อน แก้ไข้
บำรุงครรภ์
เมล็ด เมื่อฝักแก่ดอกร่วงหมดแล้วเรียกว่า”โตนดบัว” มีเมล็ดเล็กๆ คล้ายเมล็ดฝิ่น คั่วรับประทานเป็นอาหารได้ รสหอมมัน บำรุงร่างกาย บำรุงกำลัง
หัว ลักษณะเป็นหัวตะปุ่มตะป่ำ เหมือนโกฐหัวบัว รสหอมมัน เผ็ดเล็กน้อย บำรุงร่างกาย ชูกำลัง บำรุงครรภ์รักษา บำรุงหัวใจ บำรุงธาตุ
ในตำรายาไทย บัวเผื่อนอยู่ในพิกัดบัวพิเศษ มี 6 อย่างคือ บัวหลวงแดง บัวหลวงขาว บัวสัตตบงกชแดง บัวสัตตบงกชขาว บัวเผื่อน และบัวขม ใช้แก้ไข้ แก้ลม เสมหะ และโลหิต บำรุงกำลัง บำรุงหัวใจ ทำให้แช่มชื่น  แก้ร้อนในกระหายน้ำ แก้ไข้ตัวร้อน  บำรุงครรภ์ นอกจากนั้น ในบัญชียาหลักแห่งชาติ ในตำรับยาหอมเทพจิตร มีดอกบัวเผื่อนเป็นส่วนผสมร่วมกับสมุนไพรอื่นๆอีกหลายชนิดในตำรับ มีสรรพคุณแก้ลมกองละเอียด ได้แก่ อาการหน้ามืด ตาลาย สวิงสวาย ใจสั่น และบำรุงดวงจิตให้ชุ่มชื่น
แหล่งข้อมูลอื่น

http://pineapple-eyes.snru.ac.th/animal/nonghan/index.php?q=node/152 เก็บถาวร 2013-09-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทากูมิ คิตะมูระ

| ทากูมิ คิตะมูระ |
| --- | --- |
北村 匠海
ทากูมิในพิธีเปิด Tokyo International Film Festival พ.ศ. 2560
เกิด:  (1997-11-03) 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997 (26 ปี) โตเกียว, ญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: ทากูมิ
อาชีพ: นักแสดง นักร้อง นายแบบ
ปีปฏิบัติงาน: 2008-ปัจจุบัน
ตัวแทน: Stardust Promotion
แบบแผนการกล่าวถึง: ละครโทรทัศน์ ภาพยนตร์
ส่วนสูง: 1.75 เมตร (5 ฟุต 9 นิ้ว)
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง:  J-pop  ร็อก 
เครื่องดนตรี:  ร้องนำ  กีต้าร์ 
ค่ายเพลง: Sony Music Records
 นักดนตรี
เว็บไซต์: Official profile
ทากูมิ คิตะมูระ (ญี่ปุ่น: Takumi Kitamura; โรมาจิ: 北村 匠海; ทับศัพท์: Kitamura Takumi; เกิด 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540, ใน กรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น) เป็นนักแสดง นักร้อง และนายแบบชาวญี่ปุ่น เขาเป็นตัวแทนของเซคชัน 3 ของ สตาร์ดัสโปรโมชัน เขาเป็นหัวหน้าของวงDish กลุ่มย่อยของ Ebidan  ในฐานะสมาชิกของดิชเขาใช้ชื่อว่า Takumi
ผลงานเพลง > ซิงเกิล

| ปี | เพลง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| 2008 | "Risu ni Koi Shita Shōnen" | As Takumi Kitamura & Toshiaki Matsumoto |
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  ญี่ปุ่น
ที่เปิดกระป๋อง

ที่เปิดกระป๋องสมัยใหม่
ที่เปิดกระป๋อง เป็นอุปกรณ์สำหรับเปิดกระป๋องโลหะ ถึงแม้ว่าการถนอมอาหารในกระป๋องโลหะจะมีมาตั้งแต่อย่างน้อยปี ค.ศ. 1772  ในเนเธอร์แลนด์ แต่ที่เปิดกระป๋องอันแรกก็เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1855 ในอังกฤษ และในปี ค.ศ. 1858 ในสหรัฐอเมริกา ที่เปิดเหล่านั้นได้ดัดแปลงมาจากมีด ที่เปิดกระป๋องอันแรกๆ นั้นมีลักษณะคล้ายล้อหมุนแหลม ที่จะหมุนตัดตรงขอบกระป๋อง คิดค้นขึ้นในปี ค.ศ. 1870 แต่ก็ยากในการใช้งาน จนในปี ค.ศ. 1925 ได้พัฒนาในลักษณะล้อฟันเลื่อย และเพิ่มให้ติดกับล้อตัดบริเวณริมกระป๋อง เป็นการออกแบบที่ใช้งานง่ายและเป็นหนึ่งในที่เปิดกระป๋องที่เป็นที่นิยมที่สุด
ราวช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ที่เปิดกระป๋องหลายแบบพัฒนาเพื่อใช้การทหาร อย่างเช่นที่เปิดกระป๋อง พี-38 และ พี-51 ที่มีการออกแบบที่เรียบง่ายและคงทน ส่วนที่เปิดกระป๋องไฟฟ้า ผลิตขึ้นในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 และประสบความสำเร็จอย่างดี
นิติบุคคล

คำสำคัญ "นิติบุคคล" อาจหมายถึง
นิติบุคคลเอกชน - นิติบุคคลตามกฎหมายเอกชน เช่น บรรดาองค์กรต่าง ๆ ที่จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลตามกฎหมายแพ่ง
นิติบุคคลมหาชน - นิติบุคคลตามกฎหมายมหาชน เช่น หน่วยงานต่าง ๆ ของรัฐที่มีกฎหมายกำหนดให้เป็นนิติบุคคล
ตำบลขามป้อม (อำเภอเขมราฐ)

| ตำบลขามป้อม |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Kham Pom
แผนที่แสดงที่ตั้งของตำบลขามป้อม
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: อุบลราชธานี
อำเภอ: เขมราฐ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 72.453 ตร.กม. (27.974 ตร.ไมล์)
ประชากร (2551)
 • ทั้งหมด: 9,101 คน
 • ความหนาแน่น: 125.61 คน/ตร.กม. (325.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 34170
รหัสภูมิศาสตร์: 340503
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| เทศบาลตำบลขามป้อม |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: อุบลราชธานี
อำเภอ: เขมราฐ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ถวิล แสงสุกวาว
รหัส อปท.: 05340502
ที่อยู่ สำนักงาน: สำนักงานเทศบาลตำบลขามป้อม หมู่ที่ 14 ถนนนาเจริญ-หลักเขต ตำบลขามป้อม อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี 34170
โทรศัพท์: 0-4521-5009
โทรสาร: 0-4521-5216
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ขามป้อม เป็นตำบลในอำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี อยู่ในการควบคุมของเทศบาลตำบลขามป้อมทั้งตำบล ระยะห่างจากอำเภอเขมราฐ 13 กิโลเมตร และห่างจากจังหวัดอุบลราชธานี ประมาณ 96 กิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

สภาพพื้นที่โดยทั่วไปของตำบลขามป้อมเป็นที่ราบสูง แหล่งน้ำไม่เอื้ออำนวยในการประกอบอาชีพทางการเกษตรและสัตว์เลี้ยงเท่าที่ควร เพราะมีอยู่อย่างกระจัดกระจายในแต่ละหมู่บ้านเป็นสภาพลำห้วยเล็ก ๆ ไม่สามารถกักเก็บน้ำใช้ในการเกษตรได้เท่าที่ควร
ภูมิศาสตร์ > ห้วยภายในตำบล

ห้วยบังโกย  (Huai Bang Koi) เป็นสาขาหนึ่งของแม่น้ำโขง
ห้วยลิ้นไม้  (Huai Lin Mai) เป็นสาขาของห้วยบังโกย
ห้วยร่องน้ำคำ (Huai Rong Nam Kham)
ห้วยลคึ (Huai Lakhue)
ห้วยซัน (Huai San)
ห้วยแซง (Huai Sang)
ห้วยบง (Huai Bong)
ภูมิศาสตร์ > อาณาเขตติดต่อ

ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลเขมราฐ อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี
ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลแก้งเหนือ อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ตำบลพังเคน และ ตำบลกองโพน อำเภอนาตาล จังหวัดอุบลราชธานี
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลหนองนกทา อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี
หมู่บ้าน

ตำบลขามป้อมแบ่งออกเป็น 17 หมู่บ้าน มีประชากรทั้งหมด 9,101 คน ประมาณ 1,800 ครัวเรือน ดังนี้
หมู่ที่  1  บ้านขามป้อม (Ban Kham Pom)  ประชากร  512 คน
หมู่ที่  2  บ้านนาตาลเหนือ (Ban Na Tan Nua)  ประชากร  704 คน
หมู่ที่  3  บ้านเตย (Ban Toei)  ประชากร  735 คน
หมู่ที่  4  บ้านดอนเย็นเหนือ (Ban Don Yen Nuea)  ประชากร  734 คน
หมู่ที่  5  บ้านนาเจริญ (Ban Na Charoen)  ประชากร  553 คน
หมู่ที่  6  บ้านโนนแดง (Ban Non Daeng)  ประชากร  775 คน
หมู่ที่  7  บ้านเหมือดแอ่ (Ban Mueat Ae)  ประชากร  697 คน
หมู่ที่  8  บ้านดงเย็น (Ban Dong Yen)  ประชากร  443 คน
หมู่ที่  9  บ้านหนองทรายเด็น (Ban Nong Sai Den)  ประชากร  280 คน
หมู่ที่  10  บ้านทรายพูล (Ban Sai Phun)  ประชากร  1,188 คน
หมู่ที่  11  บ้านหนองบัว (Ban Nong Bua)  ประชากร  286 คน
หมู่ที่  12  บ้านหนองสิม (Ban Nong Sim)  ประชากร  378 คน
หมู่ที่  13  บ้านนานกเขียน (Ban Na Nok Khian)  ประชากร  460 คน
หมู่ที่  14  บ้านโนนเจริญ (Ban Non Charoen)  ประชากร  412 คน
หมู่ที่  15  บ้านศรีโคกกลาง (Ban Si Khok Klang)  ประชากร 369  คน
หมู่ที่  16  บ้านดอนแซง (Ban Don Saeng)  ประชากร  324 คน
หมู่ที่  17  บ้านนางาม (Ban Na Ngam)  ประชากร  251 คน
สถานศึกษา

โรงเรียนชุมชนบ้านขามป้อม ตั้งอยู่ที่บ้านโนนเจริญ หมู่ที่ 14
โรงเรียนบ้านเตย (คุรุราษฎร์วิทยา) ตั้งอยู่ที่บ้านเตย หมู่ที่ 3
โรงเรียนบ้านทรายพูล ตั้งอยู่ที่บ้านโนนแดง หมู่ที่ 6
โรงเรียนบ้านนาตาลเหนือ ตั้งอยู่ที่บ้านเหมือดแอ่ หมู่ที่ 7
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.thaitambon.com/Tambon/ttambon.asp?ID=340503 เก็บถาวร 2008-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จวนจ๋อง
ประวัติช่วงต้น

จวนจ๋องเป็นชาวอำเภอเจียนต๋อง (錢唐縣 เฉียนถางเซี่ยน) เมืองง่อกุ๋น (吳郡 อู๋จฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคือนครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง ในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก บิดาของจวนจ๋องชื่อเฉฺวียน โหรว (全柔) รับราชการเป็นเจ้าเมืองฮุยเอี๋ยง (桂陽郡 กุ้ยหยางจฺวิ้น; ปัจจุบันอยู่บริเวณนครเชินโจว มณฑลหูหนาน) ภายใต้ขุนศึกซุนกวน
ในช่วงทศวรรษ 210  จวนจ๋องได้รับมอบหมายจากบิดาให้ขายข้าวนับพันหู (斛; หน่วยปริมาตร) ในเมืองง่อกุ๋น แต่จวนจ๋องกลับแจกจ่ายข้าวในง่อกุ๋นแทนที่จะขาย และกลับเมืองฮุยเอี๋ยงโดยไม่ได้อะไรกลับมา บิดาของจวนจ๋องโกรธมากต้องการให้จวนจ๋องอธิบาย จวนจ๋องคุกเข่าคำนับแล้วตอบว่า "การขายข้าวไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด ขุนนางอำเภอจำนวนมากกำลังเผชิญกับวิกฤตที่สิ้นหวังเนื่องจากราษฎรมีอาหารไม่เพียงพอ ลูกจึงตัดสินใจใช้ข้าวช่วยเหลือผู้ขัดสนเหล่านั้น เนื่องจากเป็นเรื่องเร่งด่วน ลูกจึงไม่มีเวลามาแจ้งและขออนุญาตจากท่านพ่อเสียก่อน" หลังจากได้ฟังคำของจวนจ๋อง บิดาของจวนจ๋องก็รู้สึกประทับใจกับการกระทำอันเป็นกุศลของบุตรชาย
ในเวลานั้นมีผู้ลี้ภัยจำนวนมากที่หนีจากบ้านเกิดของตนในภาคกลางของจีนซึ่งกำลังเสียหายจากสงคราม และข้ามแม่น้ำแยงซีลี้ภัยไปทางใต้ จวนจ๋องรับผู้ลี้ภัยหลายร้อยคนและใช้ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลในการจัดหาสิ่งจำเป็นให้ผู้ลี้ภัย จวนจ๋องกลายเป็นผู้มีชื่อเสียงจากการกระทำอันมีเมตตา
การรับราชการในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

ต่อมาซุนกวนแต่งตั้งให้จวนจ๋องเป็นนายกองสำแดงเดช (奮威校尉 เฟิ่นเวย์เซี่ยวเว่ย์) มอบหมายให้บังคับบัญชากองกำลังหลายพันนาย และสั่งให้ไปโจมตีชนเผ่าชานเยฺว่ซึ่งเริ่มก่อกบฏเป็นช่วง ๆ จวนจ๋องยังระดมทหารฝีมือดีได้มากกว่า 10,000 นายมาอยู่ใต้บังคับบัญชาและให้ไปประจำการอยู่ที่งิวจู๋ (牛渚 หนิวจู่; ปัจจุบันคือนครหม่าอานชาน มณฑลอานฮุย) จวนจ๋องได้เลื่อนขั้นเป็นขุนพลรอง (偏將軍 เพียนเจียงจฺวิน) จากความดีความชอบเหล่านี้
การรับราชการในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก > การรุกรานเกงจิ๋ว

บทความหลัก: การรุกรานเกงจิ๋วของลิบอง
ระหว่างเดือนสิงหาคมหรือธันวาคม ค.ศ. 219 กวนอูขุนพลผู้รับใช้เล่าปี่อันเป็นพันธมิตรของซุนกวน นำกองกำลังไปโจมตีอ้วนเสีย (樊城 ฝานเฉิง; ปัจจุบันคือนครเซียงหยาง มณฑลหูเป่ย์) ซึ่งเป็นฐานที่มั่นที่รักษาโดยโจหยินขุนพลผู้รับใช้โจโฉอันเป็นอริของทั้งซุนกวนและเล่าปี่ เวลานั้นจวนจ๋องเขียนจดหมายถึงซุนกวนเพื่อเสนอให้ซุนกวนฉวยโอกาสทำลายการเป็นพันธมิตรกับเล่าปี่และเข้ายึดครองอาณาเขตของเล่าปี่ทางใต้ของมณฑลเกงจิ๋วซึ่งรักษาโดยกวนอู
ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น ซุนกวนลอบมอบหมายให้ขุนพลลิบองนำการรุกรานอาณาเขตของเล่าปี่ในมณฑลเกงจิ๋วแล้ว ซุนกวนกังวลว่าแผนการอาจจะรั่วไหลจึงไม่ตอบจดหมายของจวนจ๋องและเก็บซ่อนไว้
ต้นเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 220 ลิบองพิชิตดินแดนของเล่าปี่ทั้งหมดในมณฑลเกงจิ๋วได้สำเร็จ กวนอูถูกจับจากการซุ่มโจมตีและต่อมาถูกประหารชีวิตตามคำสั่งของซุนกวนหลังกวนอูปฏิเสธที่จะสวามิภักดิ์ต่อซุนกวน หลังซุนกวนได้รับชันชนะก็ให้จัดงานเลี้ยงในอำเภอกังอั๋น (公安 กงอาน) เพื่อเป็นเกียรติแก่ความสำเร็จของลิบอง ในงานเลี้ยงซุนกวนบอกกับจวนจ๋องว่า "แม้ว่าข้าไม่ได้ตอบจดหมายที่ท่านส่งมาก่อนหน้านี้ แต่ข้าก็ยังต้องการยกความดีความชอบจากชัยชนะในวันนี้ให้กับท่าน" ซุนกวนจึงมอบบรรดาศักดิ์ให้จวนจ๋องเป็นหยางหฺวาถิงโหว (陽華亭侯)
การรับราชการในง่อก๊ก

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 220 โจผีชิงบัลลังก์จากพระเจ้าเหี้ยนเต้จักรพรรดิลำดับสุดท้ายของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและก่อตั้งรัฐวุยก๊กโดยตนเป็นจักรพรรดิพระองค์ใหม่ เหตุการณ์นี้ถือเป็นการสิ้นสุดของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสามก๊กของจีน
ในวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 221 โจผีแต่งตั้งให้ซุนกวนมีฐานันดรศักดิ์เป็น "เงาอ๋อง" (吳王 อู๋หวาง) หลังซุนกวนให้สัตย์ว่าจะจงรักภักดีต่อโจผีและยอมเป็นรัฐประเทศราชของวุยก๊ก แต่ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 222 ซุนกวนตัดสัมพันธ์กับโจผีและตั้งตนเป็นประมุขอิสระของรัฐง่อก๊ก ซุนกวนยังคงปกครองด้วยฐานันดรศักดิ์ "เงาอ๋อง" และไม่ได้สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิจนกระทั่ง ค.ศ. 229
การรับราชการในง่อก๊ก > ยุทธการที่ต๋งเค้า

บทความหลัก: ยุทธการที่ต๋งเค้า
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 222 โจผีจักรพรรดิวุยก๊กส่งทัพเรือเข้าโจมตีจุดยุทธศาสตร์ของง่อก๊กที่ต๋งเค้า (洞口 ต้งโข่ว; เลียบริมแม่น้ำแยงซี ใกล้กับนครลี่หยาง มณฑลเจียงซูในปัจจุบัน) ซุนกวนจึงมอบหมายให้ลิห้อม จวนจ๋อง และคนอื่น ๆ นำทัพง่อก๊กไปต้านศึก
ระหว่างยุทธการ จวนจ๋องนำทหารเกราะไปลาดตระเวนริมฝั่งแม่น้ำตลอดเวลา และขับไล่ทหารเรือกลุ่มเล็ก ๆ ฝ่ายวุยก๊กที่เข้ามาโจมตีหลายครั้ง ต่อมา อินเล้ (尹禮 อิ๋น หลี่ หรือ 尹盧 อิ่น หลู) ขุนพลวุยก๊กนำกองกำลังหลายพันนายข้ามแม่น้ำและเปิดฉากโจมตี จวนจ๋องนำกองกำลังของตนเข้ารบและสามารถขับไล่กองกำลังฝ่ายข้าศึกกลับไป รวมถึงสังหารอินเล้ได้ในยุทธการ
จากความชอบในการศึก จวนจ๋องจึงได้เลื่อนยศเป็นขุนพลสงบภาคใต้ (綏南將軍 ซุยหนานเจียงจฺวิน) และยังได้เลื่อนบรรดาศักดิ์จากโหวระดับหมู่บ้านเป็นโหวระดับอำเภอในชื่อบรรดาศักดิ์ว่า "เฉียนถางโหว" (錢唐侯)
ในปี ค.ศ. 225 ซุนกวนมอบอาญาสิทธิ์ให้จวนจ๋องและแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองของเมืองกิวกั๋ง (九江郡 จิ่วเจียงจฺวิ้น; ปัจจุบันอยู่บริเวณอำเภอเฉฺวียนเจียว มณฑลอานฮุย)
การรับราชการในง่อก๊ก > ยุทธการที่เซ็กเต๋ง

บทความหลัก: ยุทธการที่เซ็กเต๋ง
ในปี ค.ศ. 228 ซุนกวนเดินทางไปยังอำเภออ้วนเสีย (皖縣 หว่านเซี่ยน; ปัจจุบันคืออำเภอเฉียนชาน มณฑลอานฮุย) แล้วมอบหมายให้จวนจ๋องเข้าร่วมกับลกซุนในการโจมตีทัพวุยก๊กที่นำโดยโจฮิว ทั้งคู่ทำภารกิจได้สำเร็จและเอาชนะโจฮิวได้ในยุทธการที่เซ็กเต๋ง
การรับราชการในง่อก๊ก > ในฐานะเจ้าเมืองตงอาน

ในช่วงเวลานั้น ชนเผ่าท้องถิ่นในเมืองตันเอี๋ยง (丹陽 ตานหยาง) ง่อกุ๋น (吳郡 อู๋จฺวิ้น) และห้อยเข (會稽 ไคว่จี) มักก่อกบฏต่อต้านการปกครองของง่อก๊ก และเข้าโจมตีหลายอำเภอในภูมิภาค ซุนกวนกำหนดในพื้นที่ของสามเมืองนี้เป็นพื้นที่ที่ไม่สงบ และก่อตั้งเมืองใหม่ชื่อตงอาน (東安郡 ตงอานจฺวิ้น) เพื่อบริหารจัดการพื้นที่เหล่านี้ แล้วแต่งตั้งจวนจ๋องให้เป็นเจ้าเมืองของเมืองตงอาน โดยมีที่ว่าการเมืองอยู่ที่อำเภอฟู่ชุน (富春縣 ฟู่ชุนเซี่ยน; ปัจจุบันคือนครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง)
หลังมาถึงอำเภอฟู่ชุน จวนจ๋องดำเนินมาตรการอย่างรอบคอบในการปรับปรุงกฎหมายเพื่อให้การให้รางวัลและการลงโทษเป็นไปอย่างยุติธรรม จวนจ๋องยังสามารถเกลี้ยกล่อมให้ชนเผ่าท้องถิ่นสวามิภักดิ์ต่อตน ตลอดเวลาหลายปีที่จวนจ๋องดำงตำแหน่ง จวนจ๋องรับคนมากกว่า 10,000 คนมาอยู่ภายใต้การปกครองของง่อก๊ก
การรับราชการในง่อก๊ก > เยี่ยมบ้านเกิด

ภายหลังจากจวนจ๋องสยบชนเผ่าท้องถิ่นได้สำเร็จ ซุนกวนให้ยุบเมืองตงอานและให้จวนจ๋องกำลับไปประจำตำแหน่งเดิมที่งิวจู๋ (牛渚 หนิวจู่; ปัจจุบันคือนครหม่าอานชาน มณฑลอานฮุย) ระหว่างเดินทางไปงิวจู๋ จวนจ๋องผ่านมาทางอำเภอเจียนต๋อง (錢唐縣 เฉียนถางเซี่ยน; ปัจจุบันอยู่ในนครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง) จึงตัดสินใจไปเยี่ยมบ้านเกิด จวนจ๋องไหว้สุสานบรรพบุรุษ รวมถึงซ่อมแซมและทำความสะอาดสุสาน เมื่อจวนจ๋องเดินทางไปรอบ ๆ ก็มีขบวนตามธรรมเนียมติดตามไปด้วย ก่อนที่จวนจ๋องจะจากบ้านเกิดไปได้ให้จัดงานเลี้ยงแก่ญาติ เพื่อน และชาวบ้านทุกคน รวมถึงมอบของขวัญให้ จวนจ๋องเป็นความภาคภูมิใจของบ้านเกิดของตน
การรับราชการในง่อก๊ก > สมรสกับกิมก๋งจู๋

หลังจากซุนกวนสถาปนาตนเป็นจักรพรรดิอย่างเป็นทางการในวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 229 ทรงเลื่อนตำแหน่งให้จวนจ๋องเป็นขุนพลพิทักษ์ (衞將軍 เว่ย์เจียงจฺวิน) ร่วมกับตำแหน่งผู้พิทักษ์ทัพฝ่ายซ้าย (左護軍 จั่วฮู่จฺวิน) และเจ้ามณฑลของมณฑลชีจิ๋ว (徐州牧 สฺวีโจวมู่) แต่ในนาม ในปีเดียวกันนั้น จวนจ๋องได้สมรสกับซุน หลู่ปานหรือกิมก๋งจู๋ ธิดาองค์โตของซุนกวนและพระสนมปู้ เลี่ยนชือ
การรับราชการในง่อก๊ก > ทัดทานไม่ให้ส่งซุนเต๋งไปร่วมยุทธการ

ครั้งหนึ่งซุนกวนทรงมีรับสั่งให้ซุนเต๋งผู้เป็นพระโอรสองค์โตและรัชทายาทให้นำกองกำลังเข้าร่วมยุทธการ ไม่มีขุนนางคนใดที่กล้าทูลทัดทานการตัดสินพระทัยของซุนกวน
จวนจ๋องเขียนฎีกาลับทูลจักรพรรดิซุนกวนว่า "ตั้งแต่สมัยโบราณ ไม่เคยมีกรณีที่รัชทายาทนำกองกำลังเข้าสู่ยุทธการด้วยตนเอง รัชทายาทควรมีบทบาทเป็นผู้สนับสนุนเมื่อติดตามประมุขเข้าสู่ยุทธการ หรือมีบทบาทเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์มีหน้าที่รักษารัฐระหว่างที่ประมุขไม่อยู่ ข้าพระพุทธเจ้ากังวลใจอย่างยิ่งเพราะบัดนี้องค์รัชทายาทไม่ได้ปฏิบัติตามธรรมเนียมโดยการนำกองกำลังเข้าสู่ยุทธการ"
ซุนกวนทำตามคำแนะนำของจวนจ๋อง มีรับสั่งให้ซุนเต๋งนำกองกำลังกลับมาทันที เมื่อมีการเผยในภายหลังว่าจวนจ๋องเป็นผู้โน้มน้าวซุนกวนให้เปลี่ยนพระทัย จวนจ๋องจึงได้รับการยกย่องอย่างสูงในฐานะผู้มีเกียรติของขุนนางที่น่านับถือ
การรับราชการในง่อก๊ก > ปฏิเสธที่จะจับกุมราษฎร

ในปี ค.ศ. 233 เมื่อจวนจ๋องนำทหารราบและทหารม้ารวม 50,000 นายเข้าโจมตีอำเภอลู่อาน (六安縣 ลู่อานเซี่ยน) ในอาณาเขตของวุยก๊ก ราษฎรในอำเภอลู่อานต่างหวาดกลัวและหลบหนีกระจัดกระจายไปทุกทิศทาง นายทหารใต้บังคับบัญชาของจวนจ๋องต่างเสนอให้ส่งทหารไปจับกุมราษฎรกลับมา จวนจ๋องกล่าวว่า "ไม่เป็นการดีต่อรัฐของเราหากเอาเปรียบราษฎรเพื่อประโยชน์เล็กน้อยเช่นนั้นและดำเนินการเสี่ยงโดยไม่พิจารณาในมุมกว้าง หากเราส่งกำลังทหารไปจับกุมราษฎร  ผลได้ผลเสียก็จะหักล้างกันเอง เช่นนั้นแล้วจะเป็นการดำเนินการที่ดีหรือ แม้เราจับราษฎรได้ส่วนหนึ่ง ก็ไม่อาจสร้างความเสียหายให้กับข้าศึกได้อย่างมีนัยสำคัญ และไม่อาจเติมเต็มความปรารถนาของรัฐ หากกองกำลังของเราเผชิญหน้ากับข้าศึกระหว่างทาง ย่อมต้องเกิดการสูญเสียอย่างมาก ข้ายอมรับผิดชอบที่ไม่ได้อะไรในยุทธการนี้ ดีกว่าถูกตำหนิว่าตัดสินใจผิดพลาดและทำการสุ่มเสี่ยง ข้าจะไม่แสวงหาความชอบส่วนตัวโดยต้องจ่ายด้วยการทำให้รัฐผิดหวังในตัวข้า"
ในช่วงเวลาระหว่างวันที่ 28 กันยายนถึง 26 ตุลาคม ค.ศ. 246 จวนจ๋องได้รับการแต่งตั้งเป็นมหาเสนาบดีกลาโหมฝ่ายขวา (右大司馬 โย่วต้าซือหม่า) รวมกับตำแหน่งที่ปรึกษาทัพฝ่ายซ้าย (左軍師 จั่วจฺวินซือ)
การรับราชการในง่อก๊ก > คัดค้านการทัพที่จูหยาและอี๋โจว

เมื่อซุนกวนต้องการจะส่งกองกำลังไปยึดครองจูหยา (珠崖; ปัจจุบันคือมณฑลไหหลำ) และอี๋โจว (夷州; เชื่อว่าในปัจจุบันคือประเทศไต้หวัน) จึงตรัสถามจวนจ๋องเพื่อขอความคิดเห็น จวนจ๋องทูลตอบว่า "ด้วยพระราชอำนาจแห่งรัฐของเรา ไม่มีดินแดนใดที่เราไม่อาจพิชิต แต่ดินแดนที่ห่างไกลเหล่านี้แยกออกจากแผ่นดินใหญ่ด้วยทะเลกั้น ภูมิอากาศและภูมิประเทศค่อนข้างอันตรายต่อชาวแผ่นดินใหญ่ตั้งแต่สมัยโบราณ หากทหารและพลเรือนอยู่ร่วมกัน ก็มีแนวโน้มที่จะล้มป่วยและโรคติดต่อก็จะระบาดได้ง่าย หากเป็นเช่นนั้น ทหารของเราก็จะกลับบ้านไม่ได้ แล้วเราจะได้อะไรจากการนี้เล่า ข้าพระพุทธเจ้ารู้สึกไม่สบายใจอย่างมากเมื่อคิดถึงเรื่องที่จะส่งกองกำลังของเราซึ่งควรจะอยู่รักษาชายแดนให้ออกไปปฏิบัติภารกิจที่เสี่ยงเช่นนี้โดยมีโอกาสสำเร็จต่ำมาก"
ซุนกวนไม่ทรงฟังคำแนะนำของจวนจ๋อง และส่งทัพไปบุกจูหยาและอี๋โจว ภายหลังเมื่อทหารร้อยละ 80 ถึง 90 เสียชีวิตจากโรคระบาดในช่วงปีแรกของการทัพ ซุนกวนก็รู้สึกเสียพระทัยกับการตัดสินพระทัยของตน เมื่อพระองค์ตรัสกับจวนจ๋องอีกครั้ง จวนจ๋องทูลว่า "ข้าพระพุทธเจ้าเห็นว่าผู้ที่ไม่พยายามทัดทานฝ่าบาทไม่ให้ทำศึกไม่ใช่ผู้จงรักภักดีต่อฝ่าบาท"
การรับราชการในง่อก๊ก > ยุทธการที่เชฺว่เปย์

ในฤดูร้อน ค.ศ. 241 จวนจ๋องนำทัพง่อก๊กในยุทธการที่เชฺว่เปย์ (芍陂; อยู่ทางใต้ของอำเภอโช่ว มณฑลอานฮุยในปัจจุบัน) รบกับทัพวุยก๊กที่นำโดยหวาง หลิง (王淩) ฝ่ายง่อก๊กตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในช่วงแรกของยุทธการ ทัพง่อก๊กเสียกองกำลังทหาร 5 หน่วยจากการรบกับทัพวุยก๊ก นายทหารง่อก๊กสองคนคือเตียวหิว (張休 จาง ซิว) และกู้ เฉิง (顧承) นำกองกำลังของตนไปต้านทัพวุยก๊กและหยุดการรุกคืบของทัพวุยก๊กไว้ได้ เฉฺวียน ซฺวี่ (全緒) บุตรชายคนโตของจวนจ๋อง และจวนตวน (全端 เฉฺวียน ตฺวาน) ญาติของจวนจ๋องซึ่งก็ร่วมในทัพง่อก๊ก ได้นำกองกำลังของตนเข้าโจมตีทัพวุยก๊กและขับไล่ทัพวุยก๊กลับไปได้สำเร็จ
ภายหลังจากยุทธการ ซุนกวนปูนบำเหน็จรางวัลแก่นายทหารที่เข้าร่วมในยุทธการ ซุนกวนถือว่าผลงานของเตียวหิวและกู้ เฉิงเหนือกว่าผลงานของเฉฺวียน ซฺวี่และจวนตวน เพราะซุนกวนเห็นว่าการหยุดการรุกคืบของข้าศึกยากกว่าการขับไล่ข้าศึก ผลก็คือซุนกวนเลื่อนยศให้เตียวหิวและกู้ เฉิงขึ้นเป็นขุนพล ส่วนเฉฺวียน ซฺวี่และจวนตวนได้รับตำแหน่งขุนพลรองชั้นโทและขุนพลรองชั้นตรีตามลำดับ จากเหตุการณ์นี้ทำให้ตระกูลจวนรู้สึกไม่พอใจกู้ เฉิงและเตียวหิว และพลอยไปไม่พอใจกู้ ถาน (顧譚) ที่เป็นพี่ชายของกู้ เฉิงด้วย
การรับราชการในง่อก๊ก > บทบาทในการต่อสู้แย่งชิงสิทธิ์ในการสืบทอดราชบัลลังก์

ในทศวรรษ 240 เกิดการต่อสู้ชิงอำนาจระหว่างบุตรชายสองคนของซุนกวนคือ ซุนโฮ (孫和 ซุน เหอ) และซุน ป้า (孫霸) เพื่อชิงสิทธิ์ในการสืบทอดราชบัลลังก์ถัดจากซุนกวน แม้ว่าซุนกวนได้แต่งตั้งให้ซุนโฮเป็นรัชทายาทในปี ค.ศ. 242 หลังซุนเต๋งพระโอรสองค์โตสิ้นพระชนม์ในปีก่อน แต่ขณะเดียวกันซุนกวนก็ปฏิบัติต่อซุน ป้าเป็นอย่างดีเป็นพิเศษ ขุนนางของง่อก๊กหลายคนทูลชี้แนะให้ซุนกวนรักษาธรรมเนียมการสืบทอดมรดกในลัทธิขงจื๊อและรับรองซุนโฮในฐานะรัชทายาท ได้รับเกียรติและเอกสิทธิ์มากกว่าเมื่อเทียบกับซุน ป้าและเจ้าชายพระองค์อื่น ๆ แต่ซุนกวนไม่สามารถแยกแยะระหว่างสถานะของเจ้าชายทั้งสองได้อย่างชัดเจน การต่อสู้แย่งชิงสิทธิ์การสืบราชบัลลังก์จึงปะทุขึ้นระหว่างเจ้าชายทั้งสอง โดยซุน ป้าเริ่มแข่งขันเพื่อดึงความสนใจและเพิ่มความโปรดปรานจากพระบิดา ในขณะที่ซุนโฮมองว่าซุน ป้าเป็นภัยคุกคามจึงพยายามตอบโต้
การต่อสู้แย่งชิงสิทธิ์ในการสืบทอดราชบัลลังก์นำไปสู่การแบ่งกลุ่มขุนนางของซุนกวนออกเป็นสองกลุ่มที่เป็นปฏิปักษ์ต่อกัน กลุ่มหนึ่งประกอบด้วยลกซุน, จูกัดเก๊ก, กู้ ถาน (顧譚), จู จฺวี้ (朱據), เตงอิ๋น, ชือ จี (施績), ติง มี่ (丁密) และอู๋ ช่าน (吾粲) เห็นว่าซุนโฮเป็นทายาทโดยชอบธรรมจึงสนับสนุนซุนโฮ อีกกลุ่มหนึ่งประกอบด้วยเปาจิด, ลิต้าย, จวนจ๋องและเฉฺวียน จี้ (全寄) บุตรชายคนรอง, ลิกี๋, ซุน หง (孫弘), หยาง จู๋ (楊笁), อู๋ อาน (吳安) และซุน ฉี (孫奇) สนับสนุนซุน ป้า
ระหว่างการต่อสู้แย่งชิงสิทธิ์ในการสืบทอดราชบัลลังก์ ตระกูลจวนพบโอกาสที่จะแก้แค้นกู้ เฉิงและเตียวหิว จึงกล่าวหาว่ากู้ เฉิงและเตียวหิวลอบร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ยื่นความเท็จเกี่ยวกับผลงานของตนในยุทธการที่เชฺว่เปย์ เป็นผลทำให้กู้ เฉิงและเตียวหิวถูกจับขังคุก ส่วนกู้ ถานที่เป็นพี่ชายของกู้ เฉิงซึ่งเป็นผู้สนับสนุนคนสำคัญของซุนโฮก็พลอยพัวพันในเรื่องนี้ ซุนกวนไม่เต็มใจที่จะตัดสินโทษเตียวหิวและพี่น้องกู้ จึงขอให้กู้ ถานขอขมาต่อธารกำนัลในเรื่องความผิดที่ก่อขึ้นโดยน้องชายและเตียวหิว ด้วยหวังว่าการขอขมาจะทำให้ตระกูลจวนพึงพอใจ แต่กู้ ถานปฏิเสธที่จะขอขมาและยืนกรานว่าพวกตนบริสุทธิ์ ขุนนางบางคนเรียกร้องให้ประหารชีวิตกู้ ถานฐานที่ไม่เคารพจักรพรรดิ ซุนกวนปฏิเสธที่จะประหารชีวิตกู้ ถาน และให้เนรเทศกู้ ถาน, กู้ เฉิง และเตียวหิวไปยังมณฑลเกาจิ๋วที่ห่างไกลแทน
ในที่สุดซุนกวนก็เบื่อหน่ายกับการต่อสู้แย่งชิงสิทธิ์ในการสืบทอดราชบัลลังก์ จึงปิดฉากความขัดแย้งลงในปี ค.ศ. 250 โดยการปลดซุนโฮออกจากตำแหน่งรัชทายาทและตั้งซุนเหลียงขึ้นแทนที่ และยังบังคับซุน ป้าให้กระทำอัตวินิบาตกรรม ขุนนางหลายคนที่มีส่วนร่วมในความขัดแย้งรวมถึงเฉฺวียน จี้บุตรชายคนรองของจวนจ๋อง ถูกประหารชีวิต, ถูกบังคับให้ฆ่าตัวตาย, ถูกลดตำแหน่ง, ถูกปลดจากราชการ หรือถูกเนรเทศไปเมืองที่ห่างไกล
เสียชีวิต

ก่อนที่การต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งสิทธิ์ในการสืบทอดราชบัลลังก์จะสิ้นสุดในปี ค.ศ. 250 จวนจ๋องก็เสียชีวิตไปก่อนแล้วในช่วงเวลาระหว่างวันที่ 22 กุมภาพันธ์และ 23 มีนาคม ค.ศ. 247 (ตามชีวประวัติซุนกวนในสามก๊กจี่) หรือในฤดูหนาวของปี ค.ศ. 249 (ตามเจี้ยนคางฉือลู่และชีวประวัติจวนจ๋องในสามก๊กจี่) ขณะอายุ 52 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก)
ในพจนานุกรมชีวประวัติราชวงศ์ฮั่นยุคหลังถึงยุคสามก๊ก ค.ศ. 23-220 (A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms 23-220 AD) ของเรฟ เดอ เครสพิกนี ชื่อของจวนจ๋อง (Quan Cong) ถอดอักษรเป็น "Quan Zong" และบันทึกปีที่เสียชีวิตเป็น ค.ศ. 247
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
สฺวี่ ซง (ป. ศตวรรษที่ 8). เจี้ยนคางฉือลู่ (建康實錄).
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
de Crespigny, Rafe (2007). A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms 23-220 AD. Leiden: Brill. ISBN 9789004156050.
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟานหลาน 
เชื้อพระวงศ์:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง
ตำบลสร้างค้อ

| ตำบลสร้างค้อ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Sang Kho
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: สกลนคร
อำเภอ: ภูพาน
พื้นที่[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 180 ตร.กม. (70 ตร.ไมล์)
ประชากร (31 ธันวาคม 2561)[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 10,653 คน
 • ความหนาแน่น: 59.18 คน/ตร.กม. (153.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 11130
รหัสภูมิศาสตร์: 120209
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| เทศบาลตำบลสร้างค้อ |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สกลนคร
อำเภอ: ภูพาน
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: บุญเถิง สายสุรีย์
รหัส อปท.: 05471802
ที่อยู่ สำนักงาน: สำนักงานเทศบาลตำบลสร้างค้อ ตำบลสร้างค้อ อำเภอภูพาน จังหวัดสกลนคร 47310
เว็บไซต์: www.sangkho.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลสร้างค้อ เป็นตำบลหนึ่งในสี่ตำบลของอำเภอภูพาน จังหวัดสกลนคร มีจำนวนหมู่บ้านทั้งสิ้น 23 หมู่บ้าน พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของเทศบาลตำบลสร้างค้อ
ประวัติ

เดิมมีชื่อหมู่บ้านว่า "บ้านงิ้วโป่ง" ต่อมาได้มีการสร้างบ่อน้ำบริเวณต้นหมากค้อ จึงเปลี่ยนชื่อบ้านเป็นบ้านสร้างค้อ เดิมบ้านสร้างค้อขึ้นกับอำเภอกุดบาก ต่อมาอำเภอภูพานแยกออกเป็นกิ่งอำเภอ แล้วยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอภูพาน ตำบลสร้างค้อจึงเป็นตำบลหนึ่งในสี่ตำบลของอำเภอภูพาน และเทศบาลได้ประกาศขึ้นเมื่อ เมื่อวันที่ 6 กันยายน 2556