stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พลิกรหัสพิฆาตพยัคฆ์ร้าย 007
เกร็ด

เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกในชุด ที่เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ระบบ IMAX (แต่ไม่ได้ถ่ายทำด้วยกล้อง IMAX)
เป็นตอนที่ 2 ที่ฉากยิงเปิดเรื่องอยู่หลังภาพยนตร์จบ
เป็นครั้งแรกที่ผู้แสดงบท Q (เบ็น วิชชอว์) มีอายุน้อยกว่า เจมส์ บอนด์
เป็นครั้งแรกที่ตัวร้ายหลัก "ราอูล ซิลวา" มีผมสีเดียวกับ "เจมส์ บอนด์" คือ สีบลอนด์
คาเบียร์ บาร์เดนเป็นนักแสดงชาวสเปนคนแรกที่ได้รับบทตัวร้ายหลักในภาพยนตร์ชุดนี้
แดเนียล เครกเป็นเจมส์ บอนด์ คนที่ 2 ที่ไว้เคราในภาคนี้ โดยคนแรกคือ เพียร์ซ บรอสแนน ใน ดาย อนัทเธอร์ เดย์ 007 พยัคฆ์ร้ายท้ามรณะ
มีสถิติของช่วงว่างเว้นระหว่างภาคโดยมีนักแสดงคนเดียวกันนานที่สุด คือ 4 ปี
เป็นตอนสุดท้ายที่จูดี เดนช์ได้รับบท เอ็ม และผู้รับบทคนใหม่คือ เรล์ฟ ไฟนส์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พลิกรหัสพิฆาตพยัคฆ์ร้าย 007
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ พลิกรหัสพิฆาตพยัคฆ์ร้าย 007
เว็บไซต์ทางการ
พลิกรหัสพิฆาตพยัคฆ์ร้าย 007 ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
พลิกรหัสพิฆาตพยัคฆ์ร้าย 007 ที่สยามโซน
| ด ค กเจมส์ บอนด์ในภาพยนตร์ |
| --- | --- |
 รายชื่อ  การสร้าง  การแสดง 
อีออนโปรดักชันส์:  พยัคฆ์ร้าย 007 (1962)  เพชฌฆาต 007 (1963)  จอมมฤตยู 007 (1964)  ธันเดอร์บอลล์ 007 (1965)  จอมมหากาฬ 007 (1967)  007 เพชรพยัคฆราช (1971)  007 ยอดพยัคฆ์ราชินี (1969)  พยัคฆ์มฤตยู 007 (1973)  007 เพชฌฆาตปืนทอง (1974)  007 พยัคฆ์ร้ายสุดที่รัก (1977)  007 พยัคฆ์ร้ายเหนือเมฆ (1979)  007 เจาะดวงตาเพชฌฆาต (1981)  007 เพชฌฆาตปลาหมึกยักษ์ (1983)  007 พยัคฆ์ร้ายพญายม (1985)  007 พยัคฆ์สะบัดลาย (1987)  007 รหัสสังหาร (1989)  พยัคฆ์ร้าย 007 รหัสลับทลายโลก (1995)  007 พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย (1997)  007 พยัคฆ์ร้ายดับแผนครองโลก (1999)  ดาย อนัทเธอร์ เดย์ 007 พยัคฆ์ร้ายท้ามรณะ (2002)  007 พยัคฆ์ร้ายเดิมพันระห่ำโลก (2006)  007 พยัคฆ์ร้ายทวงแค้นระห่ำโลก (2008)  พลิกรหัสพิฆาตพยัคฆ์ร้าย 007 (2012)  องค์กรลับดับพยัคฆ์ร้าย (2015)  007 พยัคฆ์ร้ายฝ่าเวลามรณะ (2021) 
ไม่ได้สร้างโดยอีออนฯ:  ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007 (1967)  พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ (1983) 
ประวัติศาสตร์:  ทศวรรษ 1960  ทศวรรษ 1970  ทศวรรษ 1980  ทศวรรษ 1990  ทศวรรษ 2000 
นักแสดงและตัวละคร:  ตัวละครประจำ  นักแสดงประจำ  นักแสดงที่ได้รับคัดเลือกสำหรับบทเจมส์ บอนด์  สาวบอนด์ 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  เอกลักษณ์  เพลง  ฉากในลำกล้องปืน  สถานที่  บิกีนี่สีขาวของเออร์ซูลา แอนเดรส  "คาสิโนรอยัล" (ไคลแมกซ์!) 
 หนังสือ  หมวดหมู่  สถานีย่อย (ภาพยนตร์)
พอปวิลอีตอิตเซลฟ์

| พอปวิลอีตอิตเซลฟ์ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด: สเตาร์บริดจ์ อังกฤษ
แนวเพลง: ออลเทอร์นาทิฟร็อก, ออลเทอร์นาทิฟแดนซ์, เทคโน, อินดัสเตรียล, เกรโบ
ช่วงปี: 1986-1996, 2005, 2010-ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: RCA, Infectious, Nothing

สมาชิก: Graham Crabb  Mary Byker Tim Muddiman Davey Bennett Jason Bowld
อดีตสมาชิก: Clint Mansell Adam Mole Richard March Fuzz Townshend Sam Higgins Kerry "The Buzzard" Hammond
พอปวิลอีตอิตเซลฟ์ (อังกฤษ: Pop Will Eat Itself) เป็นวงดนตรีจากประเทศอังกฤษ ก่อตั้งวงในเมืองสเตาร์บริดจ์ เวสต์มิดแลนส์ ในประเทศอังกฤษ ตั้งแต่ปี 1986
ผลงาน > อัลบั้ม

Box Frenzy (1987)
Now for a Feast! (1988)
This Is the Day...This Is the Hour...This Is This! (1989) UK #24
Cure for Sanity (1990) (expanded reissue in 1991) UK #33
The Looks or the Lifestyle? (1992) UK #15
Weird's Bar and Grill (Live) (1993) UK #44
16 Different Flavours of Hell (Best of) (1993) UK #73
Dos Dedos Mis Amigos (1994) UK #11
Two Fingers My Friends! (1995) UK #25
Wise Up Suckers (BMG best of) (1996)
The Radio 1 Sessions 1986-87 (1997)
PWEI Product 1986-1994 (Anthology) (2002)
Reformation: Nottingham Rock City 20.01.05 (2005)
Reformation: Birmingham Carling Academy 22.01.05 (2005)
Reformation: Birmingham Carling Academy 23.01.05 (2005)
Reformation: London Shepherds Bush Empire 24.01.05 (2005)
Reformation: London Shepherds Bush Empire 25.01.05 (2005)
The Best Of (2008)
ผลงาน > อีพี

2000 Light Ales from Home (1986) under the name 'Wild And Wandering'
The Poppies Say GRRrrr! (1986)
Poppiecock (1986)
Very Metal Noise Pollution (1989) UK #45
Amalgamation (1994)
ผลงาน > ซิงเกิล

| ปี | ชื่อเพลง | ตำแหน่งซาร์ด>  UK Singles Chart | ตำแหน่งซาร์ด>  U.S. Modern Rock | อัลบั้ม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1987 | "Sweet Sweet Pie" | - | - | Now for a Feast |
| 1987 | "Love Missile F1-11" | - | - | Now for a Feast |
| 1987 | "Beaver Patrol" | - | - | Box Frenzy |
| 1988 | "There Is No Love Between Us Anymore" | 66 | - | Box Frenzy |
| 1988 | "Def. Con. One" | 63 | 30 | This Is the Day…This Is the Hour…This Is This! |
| 1989 | "Can U Dig It" | 38 | - | This Is the Day…This Is the Hour…This Is This! |
| 1989 | "Wise Up! Sucker" | 41 | - | This Is the Day…This Is the Hour…This Is This! |
| 1990 | "Touched by the Hand of Cicciolina" | 28 | - | Cure for Sanity |
| 1990 | "Dance of the Mad" | 32 | - | Cure for Sanity |
| 1991 | "X Y & Zee" | 15 | 11 | Cure for Sanity |
| 1991 | "92 Degrees" | 23 | - | Cure for Sanity |
| 1992 | "Karmadrome/Eat Me Drink Me Love Me" | 17 | - | The Looks or the Lifestyle |
| 1992 | "Bulletproof!" | 24 | - | The Looks or the Lifestyle |
| 1993 | "Get The Girl! Kill The Baddies!" | 9 | - | The Looks or the Lifestyle |
| 1993 | "RSVP / Familius Horribilus" | 27 | - | Dos Dedos Mis Amigos |
| 1994 | "Ich Bin Ein Auslander" | 28 | - | Dos Dedos Mis Amigos |
| 1994 | "Everything's Cool" | 23 | - | Dos Dedos Mis Amigos |
แหล่งข้อมูลอื่น

Pop Will Eat Itself official site[ลิงก์เสีย]
Photos from the 2005 Reformation tour เก็บถาวร 2008-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Designers Republic
พอล แอนเดอร์สัน

พอล แอนเดอร์สัน (อังกฤษ: Poul Anderson; 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2469 – 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2544) เป็นนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ที่มีผลงานเป็นจำนวนมาก ในช่วงยุคทองของนิยายวิทยาศาสตร์
ในช่วงแรกของการตีพิมพ์ผลงาน เขาใช้นามแฝงหลายชื่อ ได้แก่ "A. A. Craig", "Michael Karageorge" และ "Winston P. Sanders" นอกจากเรื่องแนววิทยาศาสตร์แล้ว พอล แอนเดอร์สัน ยังเขียนเรื่องแนวแฟนตาซีอีกด้วย เช่น เรื่องชุด the King of Ys
แอนเดอร์สัน เกิดเมื่อ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2469 (ค.ศ. 1926) ที่ Bristol เพนซิลเวเนีย สหรัฐ ถึงแก่กรรมเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2544
พลิมัท (มอนต์เซอร์รัต)

| พลิมัท |
| --- | --- |
เมืองร้าง
Plymouth
พลิมัท ที่ถูกปล่อยปละละเลยในปี พ.ศ. 2540 เนื่องจากการระเบิดของภูเขาไฟ
สถานที่ตั้งของพลิมัท ในมอนต์เซอร์รัต
พิกัด: 16°42′23″N 62°12′57″W﻿ / ﻿16.706417°N 62.215839°W﻿ / 16.706417; -62.215839
ประเทศ:  บริเตนใหญ่
ดินแดนโพ้นทะเลของบริเตน:  มอนต์เซอร์รัต
ประชากร (2550) (เมืองถูกทิ้งร้างโดยสิ้นเชิงจากการปะทุของภูเขาไฟ)
 • ทั้งหมด: 0 คน
เขตเวลา: UTC−4 (แอตแลนติก)
พลิมัท (อังกฤษ: Plymouth) เป็นเมืองร้างบนเกาะมอนต์เซอร์รัตซึ่งเป็นดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะลีเวิร์ดของเลสเซอร์แอนทิลลีส ในทะเลแคริบเบียน
ตั้งขึ้นบนแหล่งทับถมลาวาในอดีตใกล้กับภูเขาไฟซูฟริแยร์ฮิลล์ (Soufrière Hills) ที่ไม่มีการปะทุมานาน เมืองนี้ต้องถูกอพยพในปี พ.ศ. 2538 เมื่อภูเขาไฟกลับมาปะทุ ในที่สุดพลิมัทก็ถูกทิ้งอย่างถาวรในปี พ.ศ. 2540 หลังจากที่เมืองถูกไฟไหม้อย่างมาก และส่วนใหญ่ถูกฝังโดยกระแสตะกอนภูเขาไฟ (pyroclastic flow) และ ดินไหล (lahar) ในหลายศตวรรษที่ผ่านมาที่นี่เป็นท่าเรือเพียงแห่งเดียวในการเข้าสู่เกาะ พลิมัทยังคงเป็นเมืองหลวงทางนิตินัยของมอนต์เซอร์รัต ทำให้เป็นเมืองร้างแห่งเดียวที่ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงของดินแดนทางการเมือง โดยศูนย์กลางการบริหารย้ายไปตั้งอยู่ที่หมู่บ้านเบรดส์ทางตอนเหนือของเกาะ
ประวัติศาสตร์ > โบสถ์เซนต์แอนโทนี

หลังจากการก่อตั้งอาณานิคมแห่งแรกของยุโรปบนเกาะมอนต์เซอร์รัตในปี ค.ศ. 1632 โบสถ์เซนต์แอนโทนีได้รับการจัดตั้งขึ้นในพลิมัทในปี ค.ศ. 1636 แม้ว่าเซนต์แอนโทนีจะเป็นนักบุญในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก แต่เชื่อกันว่าข้าหลวงแอนโทนี บริสเก็ต ซึ่งเดินทางไปอังกฤษเพื่อหาเงินทุนมาสร้างโบสถ์แห่งนี้ ได้ตั้งชื่อโบสถ์ตามชื่อของเขา โบสถ์ต้องสร้างใหม่หลายครั้งตลอดประวัติศาสตร์ เนื่องจากความเสียหายจากแผ่นดินไหว และเฮอริเคน
ประวัติศาสตร์ > เฮอริเคนฮิวโก

มอนต์เซอร์รัตถูกพายุเฮอริเคนฮิวโกถล่ม เมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2532 พายุเฮอริเคนได้ทำลายเขื่อนกันคลื่นหินยาว 180 ฟุตในท่าเรือของพลิมัท อาคารอื่น ๆ อีกมากมายรวมทั้ง โรงเรียน, สถานีอนามัย และอาคารโรงพยาบาลกลางที่เพิ่งสร้างเสร็จไม่สามารถใช้งานได้จากความเสียหายจากพายุ เนื่องจากโรงพยาบาลแห่งนี้เป็นเพียงแห่งเดียวบนเกาะ และมีความเสียหายมากจนต้องย้ายผู้ป่วยทั้งหมด การสำรวจโดยวิศวกรจากสำนักงานจัดการเหตุฉุกเฉินแห่งชาติของตรินิแดดและโตเบโกได้สรุปว่า โรงพยาบาลควรได้รับการออกแบบใหม่ เพื่อให้แน่ใจว่าโครงสร้างแข็งแรงสามารถทนต่อพายุในอนาคตได้
ประวัติศาสตร์ > ภูเขาไฟและการอพยพ

ในช่วงต้นเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2538 การปะทุครั้งใหญ่ที่ภูเขาไฟซูฟริแยร์ฮิลล์ (Soufrière Hills) ซึ่งไม่มีการปะทุมานานหลายศตวรรษส่งให้เกิดการไหลของตะกอนภูเขาไฟ (pyroclastic flow) และขี้เถ้าตกลงไปทั่วพื้นที่กว้างทางตอนใต้ของมอนต์เซอร์รัตรวมถึงเมืองหลวงพลิมัท เห็นได้ชัดในทันทีว่าเมืองนี้ตกอยู่ในอันตรายอย่างร้ายแรง เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2538 ภูเขาไฟได้พ่นเศษหิน (tephra) ตกลงมาในพลิมัท และในเดือนธันวาคมผู้อยู่อาศัยถูกอพยพเพื่อความไม่ประมาท
ผู้อยู่อาศัยได้รับอนุญาตให้กลับมาในอีกไม่กี่เดือนต่อมา แต่ในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2540 การปะทุครั้งใหญ่อีกครั้งทำให้เกิดการไหลเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของตะกอนภูเขาไฟซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิต 19 คน และไหลไปเกือบถึงสนามบินซึ่งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของเกาะ ผู้อาศัยในพลิมัทถูกอพยพอีกครั้ง
ระหว่างวันที่ 4–8 สิงหาคม พ.ศ. 2540 การปะทุครั้งใหญ่เป็นชุดได้ทำลายประมาณ 80% ของเมืองโดยฝังไว้ใต้เถ้าสูง 1.4 เมตร (4.6 ฟุต) วัสดุที่ร้อนจัดนี้ได้เผาอาคารหลายหลัง ทำให้แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่อาศัยสำหรับชาวเมืองส่วนใหญ่
การไหลของกระแสตะกอนภูเขาไฟ (pyroclastic flow), ลาวา, เถ้า และหินภูเขาไฟอื่น ๆ ส่วนใหญ่อัดแน่นโดยมีความหนาแน่นใกล้เคียงกับคอนกรีต การกำจัดภาระที่ล้นเกินจะต้องใช้วัตถุระเบิด, รถปราบดิน และทรัพยากรอื่น ๆ ที่มีราคาแพงเกินไปสำหรับการใช้งานอย่างกว้างขวาง คาดว่าดินใต้โคลนแข็งและลาวาน่าจะไหม้เกรียมและไม่สามารถเพาะปลูกได้อย่างสมบูรณ์ จากความร้อนที่รุนแรงของการไหลของกระแสตะกอนภูเขาไฟ
รัฐบาลสั่งอพยพเมืองพลิมัทโดยกองทัพเรืออังกฤษให้ความช่วยเหลือโดยพาประชาชนไปยังที่ปลอดภัย ครึ่งทางใต้ของเกาะได้รับการประกาศให้เป็นเขตที่กันออกไป (exclusion zone) เนื่องจากมีการระเบิดของภูเขาไฟที่ซูฟริแยร์ฮิลล์ (Soufrière Hills) อย่างต่อเนื่อง รัฐบาลของเกาะถูกย้ายไปทางเหนือไปยังหมู่บ้านเบรดส์ (Brades) แม้ว่าพลิมัทจะยังคงเป็นเมืองหลวงทางนิตินัย ในปี พ.ศ. 2556 ท่าเรือและเมืองหลวงแห่งใหม่อยู่ระหว่างการก่อสร้างที่ลิตเติลเบย์ (Little Bay) บนชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ
การถูกทำลายล้างทั้งหมดของพลิมัท ทำให้เกิดปัญหาทางเศรษฐกิจอย่างรุนแรงสำหรับเกาะมอนต์เซอร์รัต พลิมัทเคยเป็นที่ตั้งถิ่นฐานที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะโดยมีประชากรประมาณ 4,000 คน และด้วยเหตุนี้จึงเคยเป็นที่ตั้งของร้านค้าและบริการเกือบทั้งหมดของเกาะ นอกจากนี้ยังเคยเป็นที่ตั้งของรัฐบาล สิ่งอำนวยความสะดวกที่สูญหายบางส่วนถูกสร้างขึ้นใหม่ในเวลาต่อมา ในที่อื่นของมอนต์เซอร์รัต แต่สิ่งนี้ไม่ได้ป้องกันการอพยพ ระหว่างปี พ.ศ. 2538 ถึง 2543 ประชากร 2/3 ของทั้งเกาะถูกบังคับให้อพยพ โดยหลายคนตั้งรกรากอยู่ในสหราชอาณาจักร โดยในปี พ.ศ. 2540 เหลือน้อยกว่า 1,200 คนที่ยังอาศัยอยู่บนเกาะ จำนวนประชากรเพิ่มขึ้นเป็นเกือบ 5,000 คนในปี พ.ศ. 2559
ภูมิศาสตร์

พลิมัท ตั้งอยู่บนเนินทางตะวันตกเฉียงใต้ตอนล่างของภูเขาไฟซูฟริแยร์ฮิลล์ (Soufrière Hills) อยู่ในเขตที่กันออกไปเนื่องจากภูเขาไฟ ซึ่งถือว่าไม่สามารถอยู่อาศัยได้ทั้งหมด
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของพลิมัท> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของพลิมัท> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพลิมัท> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของพลิมัท> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพลิมัท> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพลิมัท> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพลิมัท> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพลิมัท> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพลิมัท> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพลิมัท> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพลิมัท> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพลิมัท> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของพลิมัท> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของพลิมัท> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 32 (90) | 33 (91) | 34 (93) | 34 (93) | 36 (97) | 37 (99) | 37 (99) | 37 (99) | 36 (97) | 34 (93) | 37 (99) | 33 (91) | 37 (99) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 28 (82) | 33 (91) | 29 (84) | 30 (86) | 31 (88) | 31 (88) | 31 (88) | 31 (88) | 32 (90) | 31 (88) | 29 (84) | 28 (82) | 30 (86) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 21 (70) | 21 (70) | 21 (70) | 22 (72) | 23 (73) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 23 (73) | 23 (73) | 23 (73) | 22 (72) | 23 (73) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 17 (63) | 17 (63) | 17 (63) | 17 (63) | 19 (66) | 19 (66) | 21 (70) | 21 (70) | 19 (66) | 19 (66) | 15 (59) | 18 (64) | 15 (59) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 122 (4.8) | 86 (3.39) | 112 (4.41) | 89 (3.5) | 97 (3.82) | 112 (4.41) | 155 (6.1) | 183 (7.2) | 168 (6.61) | 196 (7.72) | 180 (7.09) | 140 (5.51) | 1,640 (64.57) |
แหล่งที่มา: BBC Weather
การคมนาคม

ท่าอากาศยานวิลเลียม เฮนรี แบรมเบิล (W. H. Bramble) ที่ให้บริการแก่พลิมัท ถูกปิดลงอย่างสมบูรณ์ในปี พ.ศ. 2540 และถูกทำลายในเวลาต่อมาเนื่องจากถูกฝังในเถ้าภูเขาไฟ ท่าอากาศยานจอห์น อัลเฟรด ออสบอร์น (John A. Osborne) แห่งใหม่ เปิดให้บริการใกล้กับหมู่บ้านเบรดส์ (Brades)
ท่าเรือพลิมัทได้รับอนุญาตให้เปิดใช้อีกครั้งในปี พ.ศ. 2555 สำหรับการส่งออกทรายโดยผู้ประกอบการที่ได้รับอนุญาต
แหล่งข้อมูลอื่น

วีดิทัศน์ของพลิมัท จากเฮลิคอปเตอร์ของหอสังเกตการณ์ภูเขาไฟมอนเซอร์รัต (24 สิงหาคม พ.ศ. 2555)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
กระแสตะกอนภูเขาไฟได้เผาไหม้สิ่งที่ยังไม่ได้ปกคลุมด้วยเถ้าถ่าน (12 กรกฎาคม พ.ศ. 2540)
เถ้ากองสูงเท่าโคมไฟถนนในเมืองพลิมัท (พ.ศ. 2542)
พอล มุนี

| พอล มุนี |
| --- | --- |
มุนีในปี ค.ศ. 1936
เกิด: เฟรดริช เมชีแลม ไมเออร์ เวย์เซนฟรอนด์ 22 กันยายน ค.ศ. 1895(1895-09-22) ลวีฟ จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
เสียชีวิต: 25 สิงหาคม ค.ศ. 1967(1967-08-25) (71 ปี) มอนเตซิโต แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
ชื่ออื่น: มุนี เวย์เซนฟรอนด์
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1908–1962
คู่สมรส: เบลลา ฟิงเกิล (1921–1967)
เฟรดริช เมชีแลม ไมเออร์ เวย์เซนฟรอนด์ (อังกฤษ: Frederich Meshilem Meier Weisenfreund; 22 กันยายน ค.ศ. 1895 – 25 สิงหาคม ค.ศ. 1967) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เกิดในลวีฟและเติบโตในชิคาโก มีผลงานการแสดงภาพยนตร์ทั้งหมด 25 เรื่อง เข้าชิงรางวัลออสการ์ 4 ครั้ง และได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากการรับบทเป็นหลุยส์ ปาสเตอร์ ในภาพยนตร์เรื่อง The Story of Louis Pasteur (1936) และได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส รวมถึงมีผลงานแสดงในละครบรอดเวย์อีกหลายเรื่อง เขายังได้รับรางวัลโทนีสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากการแสดงในละครบรอดเวย์เรื่อง Inherit the Wind
ด้านชีวิตส่วนตัว มุนีเป็นคน "ขี้อายมาก" เขาชอบอ่านหนังสือและไปเดินเล่นกับภรรยาของเขาที่เซ็นทรัลพาร์ก เขามักจะมาถึงโรงละครภายในเวลา 7.30 น. เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการแสดงในคืนนั้น หลังเกษียณจากการแสดงเขาอาศัยอยู่ในแคลิฟอร์เนีย และใช้เวลาไปกับการอ่านหนังสือและฟังวิทยุ พอล มุนี เสียชีวิตจากโรคหัวใจเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1967 อายุได้ 71 ปี ร่างของมุนีถูกฝังที่สุสานฟอร์เอเวอร์ฮอลลีวูด ชีวประวัติของเขาเขียนโดยเจอโรม ลอว์เรนซ์ ภาพยนตร์เพลงเรื่อง Actor: The Paul Muni Story (1978) สร้างมาจากชีวิตจริงของเขา โดยมีเฮอร์เชล เบอร์นาร์ดี แสดงนำ
แหล่งช้อมูลอื่น

พอล มุนี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
พอล มุนี ที่ไฟน์อะเกรฟ
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เอมีล ยันนิงส์ (1928)  วอร์เนอร์ แบ็กซ์เตอร์ (1929)  จอร์จ อาร์ลิสส์ (1930)  ลิโอเนล แบร์รีมัวร์ (1931)  เฟรดริก มาร์ช/วอลเลซ บีรี (1932)  ชาลส์ ลาฟตัน (1933)  คลาร์ก เกเบิล (1934)  วิกเตอร์ แม็กลาเกล็น (1935)  พอล มุนี (1936)  สเปนเซอร์ เทรซี (1937)  สเปนเซอร์ เทรซี (1938)  รอเบิร์ต ดอแนต (1939)  เจมส์ สจวร์ต (1940) 
1941–1960:  แกรี คูเปอร์ (1941)  เจมส์ แคกนีย์ (1942)  พอล ลูคัส (1943)  บิง ครอสบี (1944)  เรย์ มิลแลนด์ (1945)  เฟรดริก มาร์ช (1946)  โรนัลด์ คอลแมน (1947)  ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ (1948)  บรอเดริก ครอว์ฟอร์ด (1949)  โฮเซ เฟร์เรร์ (1950)  ฮัมฟรีย์ โบการ์ต (1951)  แกรี คูเปอร์ (1952)  วิลเลียม โฮลเดน (1953)  มาร์ลอน แบรนโด (1954)  เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ (1955)  ยูล บรีนเนอร์ (1956)  อเล็ก กินเนสส์ (1957)  เดวิด นิเวน (1958)  ชาร์ลตัน เฮสตัน (1959)  เบิร์ต แลนแคสเตอร์ (1960) 
1961–1980:  มักซีมีเลียน เชลล์ (1961)  เกรกอรี เพก (1962)  ซิดนีย์ พอยเทียร์ (1963)  เรกซ์ แฮร์ริสัน (1964)  ลี มาร์วิน (1965)  พอล สโกฟีลด์ (1966)  ร็อด ชไตเกอร์ (1967)  คลิฟฟ์ รอเบิร์ตสัน (1968)  จอห์น เวย์น (1969)  จอร์จ ซี. สกอตต์ (1970)  จีน แฮกแมน (1971)  มาร์ลอน แบรนโด (1972)  แจ็ก เลมมอน (1973)  อาร์ต คาร์นีย์ (1974)  แจ็ก นิโคลสัน (1975)  ปีเตอร์ ฟินช์ (1976)  ริชาร์ด เดรย์ฟัส (1977)  จอน วอยต์ (1978)  ดัสติน ฮอฟแมน (1979)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1980) 
1981–2000:  เฮนรี ฟอนดา (1981)  เบน คิงสลีย์ (1982)  โรเบิร์ต ดูวัล (1983)  เอฟ. เมอร์รีย์ เอบราฮัม (1984)  วิลเลียม เฮิร์ต (1985)  พอล นิวแมน (1986)  ไมเคิล ดักลาส (1987)  ดัสติน ฮอฟแมน (1988)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (1989)  เจเรมี ไอเอินส์ (1990)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (1991)  อัล ปาชิโน (1992)  ทอม แฮงส์ (1993)  ทอม แฮงส์ (1994)  นิโคลัส เคจ (1995)  เจฟฟรีย์ รัช (1996)  แจ็ก นิโคลสัน (1997)  โรแบร์โต เบนิญญี (1998)  เควิน สเปซีย์ (1999)  รัสเซล โครว์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เดนเซล วอชิงตัน (2001)  เอเดรียน โบรดี (2002)  ฌอน เพนน์ (2003)  เจมี ฟ็อกซ์ (2004)  ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน (2005)  ฟอเรสต์ วิตเทกเกอร์ (2006)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2007)  ฌอน เพนน์ (2008)  เจฟฟ์ บริดเจส (2009)  โคลิน เฟิร์ธ (2010)  ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง (2011)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2012)  แมทธิว แม็คคอนาเฮย์ (2013)  เอดดี เรดเมน (2014)  ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ (2015)  เคซีย์ แอฟเฟล็ก (2016)  แกรี โอลด์แมน (2017)  รามี แมลิก (2018)  วาคีน ฟีนิกซ์ (2019)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (2020)  วิลล์ สมิธ (2021)  เบรนแดน เฟรเซอร์ (2022)  คิลเลียน เมอร์ฟี (2023)
พอล แองคา

| พอล แองคา |
| --- | --- |
พอล แองคา ปี 2007
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: พอล อัลเบิร์ต แองคา
เกิด:  (1941-07-30) 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1941 (83 ปี)
ที่เกิด: ออตทาวา รัฐออนแทริโอ แคนาดา
แนวเพลง: ป็อป  แจ๊ซ  ร็อก
อาชีพ: นักร้อง  นักแต่งเพลง
ช่วงปี: 1955 - ปัจจุบัน
พอล อัลเบิร์ต แองคา (อังกฤษ: Paul Albert Anka), OC เกิดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1941 ในออตทาวา รัฐออนแทริโอ เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักแสดงชาวแคนาดา ที่มีเชื้อสายเลบานอน เขาเป็นพลเมืองอเมริกันในปี 1990
แองคา โด่งดังในฐานะทีนไอดอลในช่วงปลายทศวรรษ 1950 และทศวรรษ 1960 เขามีเพลงดังอย่าง "Diana", "Lonely Boy", และ "Put Your Head on My Shoulder" เขายังเขียนเพลงดังที่เป็นที่รู้จักอย่างเพลงธีม The Tonight Show Starring Johnny Carson และเพลงดังของทอม โจนส์ ที่ชื่อ She's A Lady และแต่งเนื้อให้กับเพลงประจำตัวของแฟรงก์ ซินาตรา ที่ชื่อ "My Way"
พอล แอนเดอร์สัน (นักแสดงชาวอังกฤษ)

| พอล แอนเดอร์สัน |
| --- | --- |
เกิด:  (1978-11-19) 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1978 (46 ปี) ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 2005–ปัจจุบัน
ส่วนสูง: 1.78 เมตร (5 ฟุต 10 นิ้ว)
พอล แอนเดอร์สัน (อังกฤษ: Paul Anderson; เกิด 19 พฤศจิกายน 1978) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ มีผลงานทั้งทางภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ โดยเขามีชื่อเสียงในวงกว้างจากการแสดงบท "อาร์เธอร์ เชลบี" ตัวละครหลักในละครชุดเรื่อง พีกี้ ไบลน์เดอร์ส (ค.ศ. 2013–2022) ก่อนหน้านี้เขาเคยมีผลงานการแสดงบทบาทสมทบในภาพยนตร์เรื่อง เชอร์ล็อค โฮล์มส์ เกมพญายมเงามรณะ (ค.ศ. 2011), หัวใจเพชฌฆาตวาฬมหาสมุทร (ค.ศ. 2015), เดอะ เรเวแนนท์ ต้องรอด (ค.ศ. 2015), ไถ่บาปอำมหิต (ค.ศ. 2016), แดนเถื่อน คนทมิฬ (ค.ศ. 2017)
นอกจากนี้เขายังมีผลงานทางละครโทรทัศน์เรื่อง ดอกเตอร์ฮู กู้วิกฤตจักรวาล ปี 2 (ค.ศ. 2005), พลิกซากคดีสยอง ซีซั่น 11 (ค.ศ. 2007), ท็อปบอย ซีซั่น 2 และเป็นตัวละครหลักใน พีกี้ ไบลน์เดอร์ส ทั้ง 6 ซีซั่น
พอล แม็กคาร์ตนีย์

| เซอร์ พอล แม็กคาร์ตนีย์ CH MBE |
| --- | --- |
แม็กคาร์ตนีย์ ค.ศ. 2021
เกิด: เจมส์ พอล แม็กคาร์ตนีย์  (1942-06-18) 18 มิถุนายน ค.ศ. 1942 (82 ปี) ลิเวอร์พูล อังกฤษ
ชื่ออื่น: แม็กคา เบอร์เนิร์ด เวบ ไฟเออร์แมน อะพอลโล ซี. เวอร์มูท เพอร์ซี "ทริลส์" ทริลลิงตัน
อาชีพ:  นักร้อง  นักแต่งเพลง  นักดนตรี  โปรดิวเซอร์เพลงและภาพยนตร์  นักธุรกิจ 
ปีปฏิบัติงาน: 1957–ปัจจุบัน
คู่สมรส: ลินดา อีสต์แมน (สมรส 1969; เสียชีวิต 1998) เฮเทอร์ มิลส์ (สมรส 2002; หย่า 2008) แนนซี เชเวล (สมรส 2011)
คู่รัก: เจน แอชเชอร์ (1963–1968)
บุตร: 5 คน รวมถึงเฮเทอร์, แมรี, สเตลลา และเจมส์
ญาติ: ไมค์ แม็กคาร์ตนีย์ (น้องชาย)
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง:  ร็อก  ป็อป  คลาสสิก  อิเล็กทรอนิกส์ 
เครื่องดนตรี:  เสียงร้อง  กีตาร์เบส  กีตาร์  คีย์บอร์ด 
ค่ายเพลง:  แอปเปิล  แคปิตอล  โคลัมเบีย  เดกคา  เฮียร์มิวสิก  พาร์โลโฟน  โพลีดอร์  สวาน  วี-เจย์ 
สมาชิกของ: พอล แม็กคาร์ตนีย์แบนด์ เดอะไฟเออร์แมน
อดีตสมาชิก: เดอะควอร์รีเมน เดอะบีทเทิลส์ วิงส์
 นักดนตรี
   เสียงพูดของพอล แม็กคาร์ตนีย์  จากรายการวิทยุของบีบีซี ฟรอนต์โรว์ ออกอากาศเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 2012 
เว็บไซต์: paulmccartney.com
ลายมือชื่อ

เซอร์ เจมส์ พอล แม็กคาร์ตนีย์ CH MBE (อังกฤษ: Sir James Paul McCartney; เกิด 18 มิถุนายน ค.ศ. 1942) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และนักดนตรีชาวอังกฤษ เขามีชื่อเสียงอย่างมากในการเป็นสมาชิกวงเดอะบีทเทิลส์ ร่วมกับจอห์น เลนนอน, จอร์จ แฮร์ริสัน และ ริงโก สตาร์
เขาเกิดในครอบครัวชนชั้นแรงงานที่เมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ บิดาเป็นนักทรัมเป็ตและเปียโนในวงแจ๊สซึ่งสนับสนุนการเล่นดนตรีมาแต่เล็ก โดยเล่นเปียโน เป็นเครื่องดนตรีชิ้นแรกต่อมาเปลี่ยนเป็นทรัมเป็ต ต่อมาในยุคความนิยมดนตรีสกิฟเฟิล (Skiffle) พอลจึงหันมาเล่นกีตาร์ จนในยุคที่ร็อกแอนด์โรลโด่งดัง และเมื่อเขาพบกับเลนนอน เขาก็เข้าร่วมกับวงเดอะควอร์รีเมน ต่อมาเปลี่ยนเป็นชื่อเป็นเดอะบีทเทิลส์จนโด่งดังไปทั่วโลก ซึ่งเขาและเลนนอนก็ร่วมแต่งเพลงฮิตมากมายหลายเพลง เช่น "เลดีมาดอนนา" และ "เยสเตอร์เดย์" จนในปี 1970 วงเดอะบีทเทิลส์ก็แตกวงไป พอแยกมาทำอัลบั้มร่วมกับภรรยา ลินดา แม็กคาร์ตนีย์ ในชื่อวิงส์
พอลได้รับการจดบันทึกในกินเนสบุ๊กว่า เป็นนักดนตรีและนักแต่งเพลงที่ประสบความสำเร็จที่สุดในประวัติศาสตร์ดนตรีป๊อป เขาได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ 60 ครั้ง ขายได้กว่า 100 ล้านซิงเกิล และเพลง "เยสเตอร์เดย์" ที่เขาร่วมแต่งกับเลนนอนก็เป็นเพลงที่ถูกนำมาคัฟเวอร์มากที่สุดในโลก ถูกแพร่ภาพและเสียงในอเมริกากว่าเจ็ดล้านครั้ง
เขาได้รับตำแหน่ง "เซอร์" จากสมเด็จพระราชินีอังกฤษเมื่อปี 11 มีนาคม ค.ศ. 1997
พอล โรบินสัน

พอล โรบินสัน (อังกฤษ: Paul Robinson) เป็นชื่อบุคคล อาจหมายถึง
พอล โรบินสัน (นักฟุตบอลเกิดปี พ.ศ. 2506) นักฟุตบอลชาวอังกฤษ (ปีกซ้าย)
พอล โรบินสัน (นักฟุตบอลเกิดปี พ.ศ. 2514) นักฟุตบอลชาวอังกฤษ (กองหน้า)
พอล โรบินสัน (นักฟุตบอลเกิดเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2521) นักฟุตบอลชาวอังกฤษ (สไตรเกอร์)
พอล โรบินสัน (นักฟุตบอลเกิดเดือนธันวาคม พ.ศ. 2521) นักฟุตบอลชาวอังกฤษ (กองหลัง) ปัจจุบันเล่นให้กับเบอร์มิงแฮมซิตี
พอล โรบินสัน (นักฟุตบอลเกิดปี พ.ศ. 2522) นักฟุตบอลชาวอังกฤษ (ผู้รักษาประตู)
พอล โรบินสัน (นักฟุตบอลเกิดปี พ.ศ. 2525) นักฟุตบอลชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นให้มิลวอล
พอล โรบินสัน (นักฟุตบอลเกิดปี พ.ศ. 2527) นักฟุตบอลชาวอังกฤษ เล่นให้ทรานเมียร์โรเวอร์และกริมส์บีทาวน์
พอล เอฟ. ทอมป์กินส์

| พอล เอฟ>  ทอมป์กินส์ |
| --- | --- |
ทอมป์กินส์ที่เทศกาลแอลเอพอดแคสต์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012
เกิด: พอล ฟรานซิส ทอมป์กินส์  (1968-09-12) กันยายน 12, 1968 (56 ปี) เมาท์แอรี, รัฐเพนซิลเวเนีย, สหรัฐ
อาชีพ:  นักแสดงตลก  นักแสดง  นักเขียน  ผู้อำนวยการผลิต 
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1986–ปัจจุบัน
คู่สมรส: เจนี ฮาดแดด (สมรส 2010)
พอล เอฟ. ทอมป์กินส์ (อังกฤษ: Paul Francis Tompkins; เกิด 12 กันยายน พ.ศ. 2511) เป็นนักแสดงตลก นักแสดง และนักเขียนชาวอเมริกัน เขามีชื่อเสียงจากผลงานทางโทรทัศน์ในรายการต่าง ๆ เช่น มิสเตอรืโชว์วิธบ็อบแอนด์เดวิด, เรียลไทม์วิธบิลล์ มาเฮอร์ และ เบสต์วีคเอเวอร์ ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น เบสท์วีคเอเวอร์วิธพอล เอฟ. ทอมป์กินส์
เขามีชื่อเสียงจากการปรากฏตัวหลายครั้งในพอดแคส รวมถึงการปรากฏตัวมากกว่า 200 ครั้งใน คอมเมดีแบง! แบง! เขายังเคยเป็นพิธีกรรายการทอล์คโชว์ทางฟิวชันแชนแนลรายการ โน, ยูชัตอัพ, เดอะเดดออเธอร์สพอดแคสต์, ซีรีส์สัมภาษณ์ออนไลน์ของเมดแมนเรื่อง สปีคอีซีวิธพอล เอฟ. ทอมป์กินส์, พอดแคสของเอียร์วอลืฟรายการ สปอนทานีเอชันวิธพอล เอฟ. ทอมป์กินส์ และ เดอะพอด เอฟ. ทอมป์คาสต์ ซึ่งได้รับการจัดเป็นอันดับ 1 โดย โรลลิงสโตน ในสาขา "เดอะ 10 เบสต์คอมเมดีพอดแคสต์ออฟเดอะโมเมนต์" ในปี ค.ศ. 2011
เขายังเป็นสมาชิกหลักของพอดคาสต์ ซูเปอร์อีโก และเป็นผู้เล่นประจำในพอดคาสต์ ทริลลิงแอดเวนเจอร์อาวเออร์ ซึ่งสิ้นสุดในปี ค.ศ. 2015 ทอมป์กินส์พากษ์เสียงของ มิสเตอร์พีนัทบัตเตอร์ มนุษย์ตุ๊กตาสีเหลืองในซีรีส์อนิเมชั่นเน็ตฟลิกซ์เรื่อง โบแจ้ก เฮาส์แมน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2014 ถึง 2020 เขายังเคยปรากฏตัวในภาพยนตร์ดราม่าเช่น แธร์วิลบีบลัด และ ดิอินฟอร์แมนต์ ในปี ค.ศ. 2021 เขามีบทบาทสมทบในซิทคอมเรื่อง รูเธอร์ฟอร์ดฟอลส์
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2014 เพสต์ ยกให้ทวิตเตอร์ของเขาเป็นหนึ่งใน "75 บัญชีทวิตเตอร์ที่ดีที่สุดของปี ค.ศ. 2014" โดยจัดอยู่ในอันดับที่ 70
แหล่งข้อมูลอื่น

พอล เอฟ. ทอมป์กินส์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
The Pod F. Tompkast
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์