stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาพยนตร์ลามก
ปัญหาสุขภาพ

การร่วมเพศในหนังโป๊มักกระทำโดยไม่ใช้ถุงยางอนามัยจึงทำให้นักแสดงมีความเสี่ยงติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ ใน พ.ศ. 2529 เกิดการระบาดของเชื้อเอชไอวีเป็นเหตุให้นักแสดงทั้งหญิงและชายหลายคนเสียชีวิตด้วยโรคเอดส์ เหตุการณ์นี้นำมาซึ่งการก่อตั้งมูลนิธิสุขภาพแห่งอุตสาหกรรมหนังผู้ใหญ่ (Adult Industry Medical Health Care Foundation หรือ AIM) ใน พ.ศ. 2541 ซึ่งช่วยก่อตั้งระบบเฝ้าสังเกตในอุตสาหกรรมหนังโป๊ของสหรัฐ โดยการบังคับให้นักแสดงทำการตรวจเชื้อเอชไอวีทุก ๆ 30 วัน จนถึง พ.ศ. 2556 การติดเชื้อเอชไอวีในหมู่นักแสดงจากอุตสาหกรรมหนังโป๊สหรัฐเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก และในสามทศวรรษมีการระบาดเกิดขึ้นเพียงไม่กี่ครั้ง AIM ปิดตัวลงในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2554 และถูกฟ้องล้มละลายจากคดีเกี่ยวกับการรั่วไหลของข้อมูลเกี่ยวกับผู้ป่วยที่ควรจะเป็นความลับ รวมถึงชื่อและผลของการตรวจโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์
ดูเพิ่ม

ภาพยนตร์ลามกเกย์
รายชื่อนักแสดงภาพยนตร์ลามกเกย์
เทปการมีเพศสัมพันธ์ของคนดัง
หนังสือลามก
เว็บไซต์ลามก
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กสรุปเพศสภาพของมนุษย์ |
| --- | --- |
สรีรวิทยา:  การแข็งตัวขององคชาต  องคชาตแข็งตัวขณะหลับ  ประจำเดือน  ความเสียวสุดยอดทางเพศ การหลั่งน้ำอสุจิและการหลั่งน้ำในเพศหญิง  การตั้งครรภ์  อารมณ์ทางเพศ 
อนามัยและการศึกษา:  การคุมกำเนิด  ถุงยางอนามัย  โรคภูมิแพ้น้ำอสุจิตัวเอง  เวชศาสตร์การเจริญพันธุ์ บุรุษเวชศาสตร์  นรีเวชศาสตร์  วิทยาระบบปัสสาวะ  การร่วมเพศอย่างปลอดภัย  เพศศึกษา  เพศบำบัด คู่เพศบำบัด  ความผิดปกติทางเพศ ภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศ  ภาวะความต้องการทางเพศสูง  ภาวะความต้องการทางเพศต่ำ  โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์  เพศเวชศาสตร์ 
เอกลักษณ์:  เอกลักษณ์เพศภาวะ  อัตลักษณ์ทางเพศ  รสนิยมทางเพศ 
กฎหมาย:  อายุที่ยอมให้ร่วมประเวณีได้  อาชญากรรมการแพร่เชื้อเอชไอวี  การร่วมประเวณีกับญาติสนิท  การแสดงลามกอนาจาร  ความลามก  การข่มขืนกระทำชำเรา  การล่วงละเมิดทางเพศ  การคุกคามทางเพศ  การก่อกวนทางเพศ  การประพฤติมิชอบทางเพศ  ความรุนแรงทางเพศ 
ประวัติศาสตร์:  สงครามเพศนักคตินิยมสิทธิสตรี  ประวัติศาสตร์การวาดภาพกาม  การปฏิวัติทางเพศ 
ความสัมพันธ์และสังคม:  อนาธิปไตยกับความรักและเพศ  การวางแผนครอบครัว  โรคกามวิปริต  การมีคนรักหลายคน  ความสำส่อน  เพศสัมพันธ์ก่อนแต่งงาน  ความรักใคร่  การงดเว้นการมีเพศสัมพันธ์  การดึงดูดทางเพศ  ทุนทางเพศ  จริยธรรมทางเพศ  รูปธรรมทางเพศ 
แบ่งตามประเทศ:  เพศสภาพในประเทศจีน  เพศสภาพในประเทศญี่ปุ่น  เพศสภาพในประเทศเกาหลีใต้ 
กิจกรรมทางเพศ:  การร่วมเพศทางทวารหนัก  แบร์แบล็ก  บีดีเอสเอ็ม  การมีเพศสัมพันธ์กับเด็ก  การหลั่งใน  เอ็ดกิง  เฟทิชิซึม  การสำเร็จความใคร่ด้วยการสอดมือ  ฟิสติง  แก็งแบง  การร่วมเพศหมู่  การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง  กลไกเพศสภาพของมนุษย์  การเล้าโลมที่หัวนม  การร่วมเพศแบบไม่สอดใส่  การหลั่งน้ำอสุจิลงใบหน้า (Facial)  การเกิดอารมณ์เพศจากเท้า  ฟุตจ็อบ  การบังคับสำเร็จความใคร่  Frot  แฮนด์จ็อบ  การร่วมประเวณีทางหน้าอก  ซูมาตะ  การร่วมเพศทางปาก 69  การเลียทวารหนัก  การเลียช่องคลอด  การดูดอวัยวะเพศชาย  Irrumatio  การมีเพศสัมพันธ์ในอวกาศ  ท่วงท่าการร่วมเพศ  จินตนาการทางเพศ  การร่วมเพศ เล้าโล้มก่อนมีเพศสัมพันธ์  การร่วมเพศแบบสอดใส่  การสลับคู่  การตีฉิ่ง  การขมิบช่องคลอด  Quickie  ราดปัสสวะ  การร่วมเพศเสมือน ไซเบอร์เซ็กซ์  Dirty talk  การแข่งขันเสื้อเปียกน้ำ  Circle jerk  การทรมานอัณฑะและองคชาต  การหลั่งนอก  Coprophilia  เพศสัมพันธ์เมจิก  สโนว์บอลลิง  การอมถุงอัณฑะ  วีนัสบัตเตอร์ฟลาย 
อุตสาหกรรมทางเพศ:  วิดีโอเกมสำหรับผู้ใหญ่  เซ็กซ์ทัวร์ เซ็กซ์ทัวร์หญิง  เซ็กซ์ทัวร์เด็ก  ศิลปะเร้ากำหนัด  สื่อลามก ภาพยนตร์ลามก  สื่อลามกเกย์  การค้าประเวณี  ตลกหยาบโลน  พิพิธภัณฑ์เพศศึกษา  เซ็กซ์ชอป  เซ็กซ์ทอย  Strip club  เว็บไซต์ลามก 
 ดูเพิ่ม กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ความคลั่งไคล้ทางเพศในวัตถุ 
ขั้นตอนการทำหนังโป๊ในอดีต ในภาพเป็นภาพยนตร์ลามกของออสเตรียในปี พ.ศ. 2449
คุณชายน์

| คุณชายน์ |
| --- | --- |
The Cliche
กำกับ: ชัชวาลย์ วิศวบำรุงชัย
นักแสดงนำ: อิชณน์กร พึ่งเกียรติรัศมี อาทิตยา ตรีบุดารักษ์
เพลงประกอบ: ความในใจ – อาทิตยา ตรีบุดารักษ์
บริษัทผู้สร้าง: คาร์แมนไลน์สตูดิโอ 
วันฉาย: 26 ธันวาคม 2567 (2567-12-26)
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
คุณชายน์ (อังกฤษ: The Cliche) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวสุขนาฏกรรมจินตนิยมปี พ.ศ. 2567 ที่ดัดแปลงจากละครเวทีเรื่องชายกลาง เดอะมิวสิคัล จากการกำกับของชัชวาลย์ วิศวบำรุงชัย นำแสดงโดยอิชณน์กร พึ่งเกียรติรัศมี และอาทิตยา ตรีบุดารักษ์ เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2567
เนื้อเรื่อง

คุณชายน์ เรื่องราวของ ชู้ต (อิชณน์กร พึ่งเกียรติรัศมี) ชายหนุ่มที่ต้องมากำกับละครโทรทัศน์แนวน้ำเน่าที่เขาเกลียดให้กับ เฮียวิทิต (สัญญา คุณากร) เจ้าของบริษัทผลิตละคร โดยได้รับความช่วยเหลือจาก น้ำ (อาทิตยา ตรีบุดารักษ์) แฟนสาวของชู้ตที่เป็นเจ้าของร้านทำผมและชื่นชอบการดูละคร เมื่อชู้ตก้าวเข้าสู่โลกของการทำละคร เขาพบว่าในชีวิตจริงมันก็มีสิ่งที่น้ำเน่ายิ่งไปกว่าละครที่เขาไม่ชอบเสียอีก
นักแสดง

| ตัวละคร | นักแสดง |
| --- | --- |
ชู้ต: อิชณน์กร พึ่งเกียรติรัศมี
น้ำ: อาทิตยา ตรีบุดารักษ์
ชายน์: พิสิฐพล เอกพงศ์พิสิฐ
ข้าวเปลือก: กรณิศ เล้าสุบินประเสริฐ
เฮียวิทิต: สัญญา คุณากร
เพชรแท้: แฮนน่า โรเซ็นบรูม
คุณหญิงเพชรงาม: รัดเกล้า อามระดิษ
โจ๊ก: บริบูรณ์ จันทร์เรือง
สนธิสัญญาชิโมโนเซกิ

| --- | --- |
สนธิสัญญาชิโมโนเซกิฉบับภาษาญี่ปุ่น
วันลงนาม: 17 เมษายน ค.ศ. 1895
ที่ลงนาม: เมืองชิโมโนเซกิ
ผู้ลงนาม:  อิโต ฮิโระบุมิ    มุตสึ มูเนมิตสึ    หลี่ หงจาง    หลี่ จิงฟาง
ภาคี:  จักรวรรดิญี่ปุ่น    จักรวรรดิชิง
ภาษา: จีน และ ญี่ปุ่น
สนธิสัญญาชิโมโนเซกิ (ญี่ปุ่น: 下関条約) หรือ สนธิสัญญาหม่ากวัน (จีนตัวย่อ: 马关条约; จีนตัวเต็ม: 馬關條約; พินอิน: Mǎguān tiáoyuē) ในภาษาจีน เป็นสนธิสัญญาระหว่างจักรวรรดิญี่ปุ่นและประเทศจีน โดยราชวงศ์ชิง เมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1895 สนธิสัญญานี้ทำให้สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่งสิ้นสุดลง เกาหลีเป็นอิสระจากจีน ญี่ปุ่นได้ดินแดนในจีนและได้สิทธิภาพชาติที่ได้รับอนุเคราะห์ยิ่งจากจีน นอกจากนี้ญี่ปุ่นยังสามารถเข้าใช้และตั้งกงสุลในสี่เมืองท่าคือ ชาฉี้, ฉงชิ่ง, ซูโจว และ หางโจว
หลังจากที่จีนลงนามในสนธิสัญญาฉบับนี้ บรรดาขุนนางจีนต่างถวายฎีกากันอย่างมากมาย ร้องขอให้ยกเลิกสัญญาแล้วทำสงครามกับญี่ปุ่นเพื่อธำรงไว้ซึ่งศักดิ์ศรีของโอรสแห่งสวรรค์ จักรพรรดิกวังซฺวี่ทรงมีความโทมนัสยิ่งนัก ได้ระบายความอัดอั้นของพระองค์ไว้ว่า "ยามดึกก็กังวล ยามว่าราชการก็ร้องไห้...สภาพเช่นนี้ช่างน่าละอาย ฎีกาทั้งหลายยังอ่านไม่หมด ขอทุกคนให้อภัยด้วย"
การลงนาม

วันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1895 ราชสำนักชิงได้ส่งคณะผู้แทนการลงนามสนธิสัญญาชิโมโนเซกิโดยมี หลี่ หงจาง ผู้แทนสูงสุด นำคณะซึ่งประกอบไปด้วย หลี่ จิงฟาง ลูกชายของเขา อู่ถิงฟาง อุปทูตระดับสูง และเคอซื่อต๋าที่ปรึกษา โดยสารเรือกลไฟเยอรมันสองลำไปเจรจาสงบศึกกับฝ่ายญี่ปุ่นที่เมืองชิโมโนเซกิ (ปัจจุบันคือเมืองชิโมโนเซกิ จังหวัดยะมะงุจิ) วันที่ 19 มีนาคม หลี่ หงจางและคณะเดินทางมาถึงเมืองชิโมโนเซกิ พวกเขาพักในวัดอินโจจิซึ่งอยู่ใกล้กับอาคารชุมปันโร พอถึงเวลาบ่ายสองโมงครึ่งของวันรุ่งขึ้น หลี่หงจางและคณะก็เดินก้าวเข้าสู่อาคารปันโรด้วยฝีเท้าหนักแน่น
ณ ชั้นบนของอาคารชุมปันโร มีเก้าอี้สิบกว่าตัวจัดวางรอบโต๊ะสี่เหลี่ยมขนาดค่อนข้างใหญ่ตัวหนึ่ง ฝ่ายญี่ปุ่นได้จงใจจัดวางกระโถนให้หลี่ หงจาง ผู้มีอายุเกินเจ็ดสิบปีเป็นการเฉพาะ ซึ่งถือเป็นการดูหมิ่นเหยียดหยาม ในระหว่างการเจรจาครั้งแรก อิโต ฮิโระบุมิ ผู้แทนเจรจาฝ่ายญี่ปุ่น เสนอเงื่อนไขอันแสนโหดร้ายในการยุติสงครามแก่หลี่ หงจาง และแถลงว่า หากจีนไม่ยอมรับเงื่อนไขนี้ญี่ปุ่นก็จะส่งทหารไปเพิ่มและทำสงครามอีกครั้ง แต่หลี่ หงจางกลับคาดหวังให้ญี่ปุ่นหยุดรบก่อน เขาวิงวอนให้ญี่ปุ่นลดเงื่อนไขที่ขูดรีดกับจีนลงบ้าง ผู้แทนของทั้งสองประเทศปะทะคารมกันอย่างดุเดือดต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กันจนการเจรจาชะงักงันลง สถานการณ์เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยจนถึงวันที่ 24 มีนาคม ทั้งสองฝ่ายก็ยังไม่ได้ข้อสรุปร่วมกัน
หลี่หงจางถูกลอบทำร้ายขณะลงนาม

ในเวลานี้เอง มีเหตุการณ์อย่างหนึ่งเกิดขึ้นกะทันหันทำให้การเจรจาเปลี่ยนวิถีไป หลังจากที่การเจรจาในวันนั้นเสร็จสิ้นลง หลี่ หงจางดูกลัดกลุ้มอ่อนเพลียและมีเรื่องหนักใจเต็มไปหมด เขาก้าวออกจากอาคารชุมปันโรแล้วนั่งเกี้ยวกลับไปที่วัดอินโจจิ ในขณะที่เกี้ยวของหลี่ หงจางใกล้ถึงที่พักทันใดนั้นก็มีชายชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งซึ่งถือปืนพกหนึ่งกระบอกในมือพุ่งตัวออกมาจากฝูงชน เขาเล็งปืนไปที่หลี่ หงจางแล้วก็ยิงเข้าใส่โดยไม่รอให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผู้ติดตามหลี่ หงจางได้ทันตั้งตัว กระสุนปืนยิงถูกแก้มซ้ายของหลี่ หงจางจนเลือดไหลอาบหน้า เมื่อเห็นเช่นนั้นผู้ติดตามจึงรีบหามหลี่ หงจางกลับเข้าที่พักในวัดอินโจจิ แพทย์รีบตรวจอาการบาดเจ็บของเขาอย่างละเอียดทันทีและพบว่ากระสุนยิงโดนกระดูกโหนกแก้มด้านซ้าย ตำแหน่งบาดแผลอยู่ใต้ตาซ้ายประมาณหนึ่งนิ้ว กระสุนยังคงค้างอยู่ในเนื้อแต่ไม่เป็นอันตรายต่อดวงตา หลี่ หงจาง หลังได้ถูกลอบทำร้ายมีท่าทีสงบนิ่ง เขาได้กล่าวกำชับผู้ติดตามให้เก็บเสื้อเปื้อนเลือดที่เขาถอดไว้ อย่าซักรอยเลือดออก หลี่ หงจางได้ชี้นิ้วไปที่เสื้อเปื้อนเลือดตัวนั้นแล้วกล่าวอย่างองอาจว่า "เลือดนี้แหละที่จะตอบแทนคุณประเทศชาติ และจงจำบทเรียนอันอัปยศครั้งนี้เอาไว้ให้ดี"
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความสนธิสัญญาเป็นภาษาอังกฤษ
การลงนามสนธิสัญญาชิโมโนเซกิ
ศาลาชุนปันโรในเมืองชิโมโนเซกิ เป็นอาคารที่ลงนาม
กล้วยหอม

| กล้วยหอม |
| --- | --- |

กล้วยหอมเขียว (กล้วยหอมคาเวนดิช)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
อันดับ:: Zingiberales
วงศ์:: Musaceae
สกุล:: Musa
สปีชีส์:: Musa (AAA group) "Kluai Hom khiew"
ชื่อทวินาม
Musa (AAA group) "Kluai Hom khiew" 

กล้วยหอม เป็นไม้ล้มลุกชนิดหนึ่ง มีอยู่หลากหลายสายพันธุ์ เช่น กล้วยหอมจันท์ กล้วยหอมทอง กล้วยหอมเขียว โดยกล้วยหอมเขียวหรือกล้วยหอมคาเวนดิชเป็นกล้วยหอมที่นิยมปลูกกันโดยทั่วไป จัดเป็นผลไม้ที่อุดมไปด้วยคุณค่าสารอาหารครบถ้วนตามหลักทางโภชนาการ เช่น มีวิตามิน ใยอาหารที่ช่วยในการขับถ่าย มีสารแทนนิน ซึ่งช่วยยับยั้งการเจริญของจุลินทรีย์ Escherichia coli เป็นต้น กล้วยหอมถูกจัดเป็นผลไม้เมืองร้อน สามารถปลูกได้เกือบทุกประเทศที่มีภูมิอากาศร้อนชื้นหลายแห่ง สำหรับประเทศไทย สามารถปลูกกล้วยหอมได้ทั่วทุกภาค
ลักษณะทั่วไป

ราก  รากกล้วยหอมเป็นแบบ adventitious root ที่แตกออกจากหน่อ ซึ่งหน่อจะแตกออกจากเหง้า รากมีความยาวได้มากกว่า 5 เมตร ลึกลงดินได้ถึง 5 - 7.5 เมตร
ลำต้น  มีลำต้นจริงเป็นหัวหรือเหง้าอยู่ใต้ดิน และมีลำต้นที่อยู่เหนือดินสูง 2.5 - 3.5 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่า 20 เซนติเมตร กาบลำต้นด้านนอกมีประดำ ด้านในสีเขียวอ่อนและมีเส้นลายสีชมพู
ใบ  เป็นใบเดี่ยว เป็นแบบขนาน ก้านใบมีร่องค่อนข้างกว้าง และมีปีก เส้นกลางใบสีเขียว ใบอาจยาวได้มากถึง 3 เมตร
ดอก/ปลี  ดอกหรือปลีจะแทงออกจากหยวกตรงกลางปลายยอด เมื่อแทงออกช่วงแรกจะตั้งตรง และค่อยๆโค้งงอลงด้านล่าง  ด้านบนสีแดงอมม่วง มีไข่ ด้านในสีแดงซีด บรรจุน้ำข้างใน
ผล  กล้วยหอมติดผลเป็นเครือ เครือหนึ่งมี 4 - 6 หวี หวีหนึ่งมี 12 - 16 ผล กว้าง 3 - 4 เซนติเมตร ยาว 21 - 25 เซนติเมตร ปลายผลมีจุกเห็นชัดเปลือกบาง เมื่อสุกเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง แต่ที่ปลายจุกจะมีสีเขียว แล้วเปลี่ยนสีภายหลัง เนื้อสีขาวขุ่น กลิ่นคาว รสหวานอุ่นฉ่ำ.
การปลูก

ตามคำแนะนำของกรมส่งเสริมการเกษตรเป็นดังนี้
การเตรียมดิน :ไถดะ 1 ครั้ง ตากดินแล้วไถพรวน 1-2 ครั้ง ให้ดินร่วนซุยจนหมดวัชพืช ถ้ามียังวัชพืชอยู่มากกว่าร้อยละ 20 ต้องไถพรวนใหม่
การเตรียมหลุมปลูก: ระยะปลูกระหว่างแถวและต้น 2x2 เมตร ขนาดหลุมปลูก ขนาด 30x30x30 เซนติเมตร รองก้นหลุมด้วยดินผสมปุ๋ยอินทรีย์ ด้วย 5 กิโลกรัมต่อหลุม
การเตรียมพันธุ์และการปลูก: ใช้หน่อพันธุ์ที่สมบูรณ์ ปราศจากศัตรูพืช หน่อยาว 25-35 เซนติเมตร มีใบแคบ 2-3 ใบ วางหน่อพันธุ์ที่ก้นหลุม จัดวางให้ด้านที่ติดต้นแม่อยู่ในทิศทางเดียวกัน เพื่อให้มีการออกดอกไปในทิศทางเดียวกัน และสะดวกในการดูแลรักษา กลบดินและกดดินบริเวณโคนต้นให้แน่น คลุมดินด้วยฟางข้าวหรือหญ้าแห้ง และรดน้ำให้ชุ่ม
การปลูก จำแนกการปลูกออกเป็น 4 แบบคือ  1) การปลูกโดยการไถยกร่อง ขนาดกว้างประมาณ 1 เมตร เหมาะสำหรับพื้นที่ลุ่มลักษณะเป็นที่นามาก่อน โดยจะปลูกกล้วยบนร่องดังกล่าว  2) การปลูกโดยการไถยกร่องแต่ปลูกกล้วยในร่อง และให้น้ำโดยการปล่อยน้ำไหลไปตามร่องที่ปลูกกล้วยเหมาสำหรับพื้นที่ราบและมีความลาดเอียงเล็กน้อย  3) การปลูกโดยไม่ยกร่อง เหมาะสำหรับพื้นที่ไร่ที่ไม่มีน้ำขังในฤดูฝน เช่นที่ราบ ที่เชิงเขา  4) การปลูกโดยการขุดร่องน้ำ เหมาะสำหรับพื้นที่ลุ่มน้ำมีน้ำขังตลอดปี มีระบบชลประทานเพียงพอ และลักษณะดินเป็นดินเหนียว เพราะดินทรายอาจทำให้เกิดการพังทลายของร่องน้ำได้ง่าย
การรดน้ำ  กล้วยเป็นพืชที่ต้องการน้ำสม่ำเสมอ และขาดน้ำไม่ได้ การให้น้ำควรสังเกตหน้าดิน เมื่อดินแห้งก็ควรรดน้ำ หากให้น้ำไม่เพียงพอจะทำให้ต้นกล้วยและผลผลิตที่ได้ไม่สมบูรณ์ หักล้มง่าย  ซึ่งระบบการให้น้ำพืช แบ่งออกเป็น 4 รูปแบบดังนี้  1) ระบบสปริงเกอร์....ดีที่สุด  2) ระบบน้ำท่วมร่อง(น้ำไหลไปตามร่อง)  3) ระบบน้ำหยด  4) ใช้เรือรดน้ำ
การดูแล

การให้น้ำ:ต้องให้น้ำอย่างสม่ำเสมอตลอดฤดูปลูก ในฤดูฝนไม่จำเป็นต้องให้น้ำหากฝนตกสม่ำเสมอ แต่หากฝนทิ้งช่วงจนหน้าดินแห้ง ควรสูบน้ำเข้าแปลงเป็นระยะๆ ในหน้าแล้ง ต้องสูบน้ำเข้าแปลงอย่างสม่ำเสมอ
การให้ปุ๋ย:ใส่ปุ๋ยครั้งที่ 1 และ 2 เมื่อกล้วยหอมอายุ 1 และ 3 เดือน ด้วยสูตร 20-10-10 หรือ 15-15-15 หรือสูตร ใกล้เคียงอัตรา 125-250 กรัมต่อต้นต่อครั้ง ใส่ปุ๋ยครั้งที่ 3 และ 4 เมื่ออายุ 5 และ 7 เดือน ด้วยสูตร 13-13-21 หรือสูตรใกล้เคียง อัตรา 125-250 กรัมต่อต้นต่อครั้ง ใส่ปุ๋ยอินทรีย์ (ปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมัก) ปีละ 1-2 ครั้ง
การแต่งหน่อ: หลังจากปลูกกล้วยประมาณ 5 เดือน ให้แต่งหน่อ เพื่อให้ต้นแม่มีความสมบูรณ์
การค้ำยันต้น: ต้องใช้ไม้ค้ำยันหรือดามกล้วยทุกต้น ที่ออกปลีแล้ว เพื่อป้องกันลำต้นหักล้ม และตรวจดูการค้ำยันให้อยู่ในสภาพที่มั่นคงแข็งแรง
การหุ้มเครือ และตัดใบธง: การหุ้มเครือกระทำหลังจากตัดปลีไม่เกิน 15 วัน เพื่อให้ผิวกล้วยสวย และป้องกันแมลงทำลายด้วยถุงพลาสติกสีฟ้า แบบเปิดด้านล่าง โดยหุ้มทั้งเครือ และหุ้มทุกเครือ ส่วนการตัดใบธง ตัดเมื่อใบธงเริ่มหักก่อนที่จะเสียดสีกับผิวกล้วย
การขยายพันธุ์

เนื่องจากกล้วยหอมเป็นพืชที่ปลูกได้ง่ายพบกระจายอยู่ทั่วทุกภาคของประเทศไทย เหมาะกับดินที่ร่วนซุย และดินเหนียวที่อุ้มน้ำได้ดี สามารถขยายพันธุ์ด้วยหน่อหรือเหง้า แต่มีข้อจำกัดว่ากล้วยหอมไม่ชอบดินที่มีน้ำขัง
ประโยชน์

กล้วยหอมสามารถใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง เช่น
ส่วนที่ใช้เป็นยา : ผล ราก ยางกล้วยจากใบ เปลือกกล้วยหอม
ผล ขับปัสสาวะ
ยางกล้วยจากใบ ใช้ห้ามเลือด
ผลดิบ ช่วยแก้โรคท้องเสีย สมานแผลในกระเพาะอาหาร
ผลสุก ใช้เป็นอาหาร กระตุ้นให้ร่างกายรู้สึกผ่อนคลาย อารมณ์สดใสและมีความสุข เป็นยาระบายสำหรับผู้ที่มีอุจจาระแข็ง ช่วยทุเลาอาการปวดท้อง ก่อนหรือขณะมีประจำเดือนได้ สามารถกระตุ้นความตื่นตัวให้กับสมองได้ หรือแม้กระทั่งช่วยทุเลาจากอาการเมาค้างเนื่องจากการดื่มสุรา ของมึนเมา นอกจากนี้การกินกล้วยหอม 1-2 คำ ระหว่างมื้อเช้า เที่ยงหรือเย็น ยังทุเลาอาการแพ้ท้องได้
ผลสุก ใช้เป็นอาหาร กินแล้วทำให้อิ่มอร่อยได้
ราก ใช้ต้มน้ำแล้วดื่มเพื่อบรรเทาอาการปวดฟัน
เปลือกกล้วยหอม สามารถลดอาการคันหรือบวม จากบริเวณที่ถูกยุงกัดได้ โดยใช้เปลือกด้านใน หรือการนำเปลือกกล้วยหอมมาด้มน้ำดื่ม พบว่าสามารถช่วยลดอาการซึมเศร้าได้ นอกจากนี้ พบว่า หากเราใช้ด้านในของเปลือกกล้วยหอมสุก ถูเบาๆ บริเวณที่มีรอยหยาบกร้าน ทิ้งไว้ประมาณ 15 นาที จากนั้นล้างออกด้วยน้ำสะอาดตามปกติ จะทำให้ผิวนุ่มชุ่มชื่นขึ้น รอยหยาบกร้านจางหายไป
ส่วนที่ใช้ในงานฝีมือ ห่ออาหาร เลี้ยงสัตว์ : ลำต้น ใบ
ลำต้น ใช้เป็นฐานกระทง หรือใช้หั่นเลี้ยงสัตว์
ใบ ใช้ห่ออาหารจะทำให้อาหารคล้ำดำ ไม่น่ารับประทาน
ส่วนที่ใช้ด้านการเกษตร : เปลือกกล้วยหอม
นำเปลือกกล้วยหอมวางไว้รอบๆ โคนต้นกุหลาบ แล้วโกยดินทับประมาณ 1 นิ้ว จะช่วยให้กุหลาบแตกกิ่งเร็วขึ้น
การส่งออกกล้วยหอม

ประเทศไทยมีการส่งออกกล้วยหอมไปยังประเทศต่าง ๆ มากมาย เช่น
ฮ่องกง
สิงคโปร์
ญี่ปุ่น
เนเธอร์แลนด์
สวิตเซอร์แลนด์
พญาตานี

ปืนใหญ่พญาตานีหน้ากระทรวงกลาโหม
พญาตานี หรือ นางพญาตานี เป็นปืนใหญ่ทองเหลืองโบราณ ยาว 2.7 เมตร มีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 เดิมตั้งอยู่ที่จังหวัดปัตตานี ทางภาคใต้ของประเทศไทย แต่ในปัจจุบันจัดแสดงอยู่หน้ากระทรวงกลาโหม ตรงข้ามพระบรมมหาราชวัง ที่กรุงเทพมหานคร ปืนใหญ่นี้เป็นสัญลักษณ์สำคัญของจังหวัดปัตตานี โดยปรากฏอยู่ในตราประจำจังหวัดของจังหวัดปัตตานีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2482
คลังภาพ

ธงประจำกองลูกเสือมณฑลปัตตานี
ตราประจำจังหวัดปัตตานี
ธงประจำจังหวัดปัตตานี
จิตรกรรมเรื่องโคลงภาพพระราชพงศาวดาร ภาพที่ 77 ตีเมืองตานีได้ปืนใหญ่ ฝีมือของนายวร เขียนเมื่อราว พ.ศ. 2430
การยึดปืนใหญ่พญาตานีไปกรุงเทพฯ เมื่อ พ.ศ. 2329 ภาพวิจิตรจากหนังสือ จินตวรรณคดีไทย ฝีมือของเหม เวชกร
มัคชี ซี.200

| ซี> 200 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: เครื่องบินขับไล่
ชาติกำเนิด:  อิตาลี
บริษัทผู้ผลิต: มัคชี
ผู้ออกแบบ:  มารีโอ กาสตอลดิ 
ผู้ใช้งานหลัก:  กองทัพอากาศราชอาณาจักรอิตาลี
จำนวนที่ผลิต: 1,151 + 2 เครื่องบินต้นแบบ
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: 1939
เที่ยวบินแรก: 24 ธันวาคม 1937
ปลดประจำการ: 1947
พัฒนาเป็น: มัคชี ซี.202
มัคชี ซี.200 (อังกฤษ: Macchi C.200) หรือ เอ็มซี.200 เป็นเครื่องบินขับไล่ที่ออกแบบและผลิตโดยบริษัทอากาศยานมัคชีในประเทศอิตาลี กองทัพอากาศราชอาณาจักรอิตาลีใช้งานอย่างแพร่หลายตลอดช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ซี.200 ได้รับการออกแบบโดย มารีโอ กาสตอลดิ หัวหน้านักออกแบบของมัคชี เพื่อทำหน้าที่เป็นเครื่องบินขับไล่เครื่องยนต์เดี่ยวสมัยใหม่
การพัฒนา

ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1935 มารีโอ กาสตอลดิ หัวหน้าผู้ออกแบบของบริษัทเครื่องบินสัญชาติอิตาลี มัคชีได้เริ่มงานชุดการศึกษาการออกแบบเครื่องบินรบแบบเครื่องบินที่นั้งเดี่ยวสมัยใหม่ ซึ่งจะติดตั้งอุปกรณ์ลงจอดแบบยืดหดได้
การออกแบบ

มัคชี ซี.200 เป็นเครื่องบินปีกชั้นเดียวมีโครงโลหะทั้งหมดที่ทันสมัย ​​ซึ่งติดตั้งอุปกรณ์ลงจอดแบบยืดหดได้และห้องนักบินแบบปิด มีถังเชื้อเพลิงแบบปิดผนึกตัวเองอยู่ใต้ที่นั่งนักบินและอยู่ตรงกลางปีก
ประวัติการปฏิบัติการ

ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1939 ซี.200 ประมาณ 30 ลำ ถูกส่งไปประจำการอยู่ในแอฟริกาเหนือ อย่างไรก็ตาม นักบินของหน่วยชั้นยอดของกองทัพอากาศราชอาณาจักรอิตาลี คัดค้านการนำ ซี.200 มาใช้ โดยเลือกใช้ เฟียต ซีอาร์.42 ที่คล่องตัวมากกว่าแทน
รุ่น

เอ็ม.ซี. 200 (ต้นแบบ) : ต้นแบบสองลำที่ติดตั้งเครื่องยนต์แรงขับ 623 กิโลวัตต์ (835 แรงม้า)
เอ็ม.ซี. 200: เครื่องบินขับไล่, สกัดกั้น, ขับไล่ทิ้งระเบิด ที่นั่งเดี่ยว
เอ็ม.ซี.200บิส:
เอ็ม.ซี.200เอเอส: รุ่นที่ใช้ในการทัพแอฟริกา
เอ็ม.ซี.200ซีบี: รุ่นเครื่องบินขับไล่-ทิ้งระเบิด หนัก 320 กก (710 ปอนด์)
เอ็ม.ซี.201:
ประจำการ

ลุฟท์วัฟเฟอ ได้ควบคุมเครื่องบินที่ยึดได้บางส่วน
กองทัพอากาศราชอาณาจักรอิตาลี
กองทัพอากาศร่วมทำสงครามอิตาลี
กองทัพอากาศอิตาลี ใช้เครื่องบินบางลำเป็นเครื่องบินฝึกจนถึงปี ค.ศ. 1947
คุณลักษณะ (มัคชี ซี.200 ซีรีย์ตอนต้น)

ผู้สร้าง: มัคชี (ประเทศอิตาลี)
ประเภท: เครื่องบินขับไล่
เครื่องยนต์: 1 × Fiat A.74 R.C.38
กางปีก: 10.58 เมตร
ยาว: 8.25 เมตร
สูง: 3.05 เมตร
พื้นที่ปีก: 16.82 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 1,964 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 2,395 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด: 504 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระดับความสูง 4,500 เมตร
อัตราไต่: 15.3 เมตร/ วินาที
รัศมีทำการรบ: 570 กิโลเมตร
อาวุธ: ปืนกล Breda-SAFAT ขนาด 12.7 มม. 2 กระบอก
ดูเพิ่ม

มัคชี ซี.202
มัคชี ซี.205
เคอร์ทิสส์ พี-36 ฮอว์ค
เฟียต จี.50
กรัมแมน เอฟ4เอฟ ไวลด์แคท
มิตซูบิชิ เอ6เอ็ม ซีโร่
นากาจิมะ คิ-43 ฮายาบูซะ
ซี.200 ในมอลตา
มิติของมัคชี ซี.200
ปลา

| ปลาTemporal range: 535–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      ยุคแคมเบรียนตอนกลาง - ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ปลานกขุนทองหัวโหนก (Cheilinus undulatus) ซึ่งเป็นปลาทะเลขนาดใหญ่ที่เป็นปลากระดูกแข็ง

ปลากระเบนโปลกาด๊อท (Potamotrygon leopoldi) เป็นปลากระดูกอ่อนที่เป็นปลาน้ำจืด นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
เคลด:: โอลแฟกทรีส 
ไฟลัมย่อย:: สัตว์มีกระดูกสันหลัง Vertebrata
กลุ่มที่รวมอยู่ด้วย
 ปลาไม่มีขากรรไกร †ปลามีเกราะ †ปลาฉลามมีหนาม ปลากระดูกอ่อน ปลากระดูกแข็ง ปลาที่มีก้านครีบ ปลาที่มีครีบเป็นพู่
หน่วยที่รวมโดยแคลดิสติกส์แต่ไม่รวมโดยดั้งเดิม
 เทเทรอพอด †Conodonts
ปลา จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีกระดูกสันหลัง เป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำ เป็นสัตว์เลือดเย็น หายใจด้วยเหงือกและมีกระดูกสันหลัง สามารถเคลื่อนไหวไปมาด้วยครีบและกล้ามเนื้อของลำตัว บางชนิดมีเกล็ดปกคลุมทั่วตัว บางชนิดไม่มีเกล็ดแต่ปกคลุมด้วยเมือกลื่น ๆ หรือแผ่นกระดูก มีหัวใจสองห้องและมีขากรรไกร
สัตว์ที่อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำบางประเภท ถูกเรียกติดปากว่าปลาเช่นเดียวกันเช่น ปลาดาว, โลมา, วาฬและหมึก ซึ่งสัตว์ทั้งหมดนี้ก็มีแหล่งอาศัยอยู่ในน้ำด้วยกันทั้งสิ้น แต่ไม่ได้จัดอยู่ในจำพวกเดียวกันกับปลา ด้วยลักษณะทางกายวิภาคและสรีรวิทยาที่แตกต่างกันเช่น ปลาดาวเป็นสัตว์ที่ไม่มีกระดูกสันหลังเช่นเดียวกับปลา มีโครงสร้างที่เป็นหินปูน โลมาและวาฬถูกจัดเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่สามารถหายใจได้ทางปอดไม่ใช่ทางเหงือก และปลาหมึกจัดเป็นสัตว์ที่ไม่มีกระดูกสันหลัง แต่ถูกจัดรวมอยู่กับสัตว์ประเภทเดียวกันกับหอย
ลักษณะทั่วไป

ปลาเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำ มีหลายจำนวนมากมายหลากหลายสายพันธุ์ บางชนิดมีเกล็ดและไม่มีเกล็ด ปลาส่วนมากมีการผสมพันธุ์นอกร่างกาย แต่บางชนิดก็จะมีการผสมพันธุ์ภายในร่างกายของปลาตัวเมีย มีลักษณะลำตัวด้านซ้ายและขวาเท่ากัน สามารถแบ่งกลุ่มทางอนุกรมวิธานของปลาได้เป็นชั้นใหญ่ ๆ ดังนี้
ปลาไม่มีขากรรไกร  (Agnatha) แบ่งเป็น แฮคฟิช  พบในปัจจุบันประมาณ 65 ชนิด และ ปลาแลมป์เพรย์  พบในปัจจุบันประมาณ 40 ชนิด
ปลากระดูกอ่อน (Cartilaginous fish) ได้แก่  ปลาโรนัน, ปลาฉนาก, ปลากระเบน และปลาฉลาม พบในปัจจุบันประมาณ 400 ชนิด
ปลากระดูกแข็ง (Bony fish) คือปลาอื่น ๆ ที่เหลือทั้งหมด ปลากระดูกแข็งเป็นปลาส่วนใหญ่ของโลก พบในปัจจุบันประมาณ 21,000 ชนิด
ปลาครีบเป็นพู่ (Lobe-finned fish) คือ ปลาที่มีครีบต่าง ๆ เป็นพู่หรือกลีบ ใช้ในการเคลื่อนไหวใต้น้ำเหมือนเดิน ได้แก่ ปลาซีลาแคนท์, ปลาปอด เป็นต้น
ปลามีเกราะ (Armoured fish) เป็นปลาในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ถือเป็นบรรพบุรุษของปลาทั้งหมด ปัจจุบันสูญพันธุ์หมดแล้ว มีเกล็ดหนาหุ้มตลอดลำตัวเหมือนชุดเกราะ
ปลาเป็นสัตว์น้ำที่สามารถดำรงชีพอยู่ได้ในสภาพของดินฟ้าอากาศที่มีความแปรปรวน และแตกต่างกันอย่างมาก ตราบใดที่ในบริเวณนั้นยังคงมีแหล่งน้ำอยู่ เนื่องจากปลาในแต่ละชนิดจะมีคุณสมบัติเฉพาะตัวในการปรับสภาพของตัวเองให้สามารถมีชีวิตต่อไปได้ เช่น ปลาที่อาศัยในมหาสมุทรแอนตาร์กติก ซึ่งปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งและอุณหภูมิที่ต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง จึงต้องปรับสภาพร่างกายของตัวเองโดยการสร้างสารความต้านทานของเม็ดเลือด หรือปลาที่อาศัยอยู่ในน้ำที่มีอุณหภูมิสูง แหล่งน้ำที่จืดสนิทจนถึงแหล่งน้ำที่มีความเค็มค่อนข้างมาก ก็จะปรับสภาพการดำรงชีพที่แตกต่างกันรวมไปถึงวิธีการว่ายน้ำด้วยลักษณะวิธีการที่แตกต่างกัน การปรับตัวและการดิ้นรนเพื่อการดำรงชีพของปลา ทำให้ลักษณะทางสรีรวิทยารวมถึงพฤติกรรมต่าง ๆ มีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ลักษณะทางกายวิภาค

ดูบทความหลักที่ กายวิภาคของปลา
ปลาโดยทั่วไปจะเคลื่อนไหวร่างกายในน้ำด้วยครีบ โดยจะใช้ครีบบริเวณหลังและครีบบริเวณก้นสำหรับว่ายน้ำ ซึ่งปลาในชนิดต่าง ๆ อาจจะใช้ครีบบริเวณหูและครีบบริเวณก้นในการเคลื่อนตัวไปด้านหน้า ปลาบางชนิดอาจจะใช้อวัยวะบางส่วนเช่น ครีบบริเวณท้อง เพื่อสำหรับทำหน้าที่ให้เหมือนกับเท้าของสัตว์ชนิดอื่น ๆ เช่น ปลาตีน เพื่อไว้สำหรับการเคลื่อนไหวไปมา สามารถปีนป่ายก้อนหินและรากไม้ได้อย่างอิสรเสรี ภาพโดยรวมแล้วอวัยวะต่าง ๆ ของปลาประกอบด้วย
| --- | --- |
 ปาก  จมูก  ดวงตา  กระพุ้งแก้ม  ครีบหู:  ครีบท้อง  ครีบหลัง  ครีบก้น  ครีบหาง  ช่องก้น  เส้นข้างลำตัว
ซึ่งนอกจากครีบแล้วปลายังมีอวัยวะต่าง ๆ ที่มีประสาทในการรับรู้ความรู้สึกด้านต่าง ๆ รวมอยู่ด้วย ได้แก่ เส้นข้างลำตัว, เกล็ด เป็นต้น
วิวัฒนาการ

ดูบทความหลักที่ ปลายุคก่อนประวัติศาสตร์
ปลาจัดได้ว่าเป็นสัตว์มีกระดูกสันหลังจำพวกแรกที่ถือกำเนิดมาบนโลกและปัจจุบันก็ยังถือได้ว่าเป็นสัตว์มีกระดูกสันหลังที่มีความหลากหลายและจำนวนสมาชิกมากที่สุดในโลก  ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ได้จัดประเภทของปลาได้เป็นชนิดแล้วในปัจจุบันไม่ต่ำกว่า 25,000 ชนิด และยังมีชนิดใหม่ ๆ ที่ค้นพบเพิ่มขึ้นทุกปี โดยเฉลี่ยปีละไม่ต่ำกว่า 10 ชนิด  ทั้งจากน้ำจืดและทะเล
ปลาถือกำเนิดมาตั้งแต่ยุคออร์โดวิเชียน (500 ล้านปีก่อน) โดยมีวิวัฒนาการมาจากสัตว์ที่มีกระดูกอ่อนเป็นกระดูกสันหลัง เรียกว่า แอมฟิออกซัส และกลายมาเป็นปลาปากกลมที่ไม่มีขากรรไกร หลังจากนั้นก็กลายมาเป็นปลาที่มีเกล็ดแข็งเหมือนเกราะหนาหุ้มตัว อาศัยและแหวกว่ายในทะเลในยุคก่อนประวัติศาสตร์
จากนั้นในยุคดีโวเนียน (360 ล้านปีก่อน) จึงปรากฏมีปลากระดูกอ่อนเกิดขึ้นมา พร้อมกับวิวัฒนาการของปลากระดูกแข็งและปลาน้ำจืดต่าง ๆ จนถึงปัจจุบัน
แหล่งที่อยู่อาศัย

ปลาเป็นสัตว์ที่ต้องอาศัยอยู่ในน้ำเท่านั้น โดยพบได้ทั้งแหล่งน้ำจืด, น้ำกร่อย และน้ำเค็ม แต่พบได้ในภูมิประเทศที่หลากหลายแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ตั้งแต่ลำธารเชิงเทือกเขาหิมาลัยที่สูงกว่า 4,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล, ในถ้ำที่มืดมิดไร้แสง จนถึงแม่น้ำ หนองบึงต่าง  ๆ ทะเลสาบบนปากปล่องภูเขาไฟ จนมาถึงชายฝั่งทะเล ไหล่ทวีป จนถึงใต้ทะเลที่ลึกกว่าหมื่นเมตร แสงไม่อาจส่องไปได้ถึง
ซึ่งปลาจะปรับรูปร่างและพฤติกรรมให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยที่แตกต่างกัน เช่น ปลาอะโรวาน่า หรือปลาเสือพ่นน้ำ ที่เป็นปลาที่หากินอยู่บริเวณผิวน้ำ ก็จะมีลักษณะปากที่เฉียงขึ้นด้านบนเพื่อถนัดในการจับแมลงเป็นอาหาร ขณะที่ปลากระเบน ซึ่งเป็นปลาหากินบริเวณพื้นน้ำ ก็จะมีปากอยู่บริเวณด้านล่างลำตัวจะมีฟันเป็นแบบแทะเล็ม  หรือกลุ่มปลาทูน่า จะมีสีบริเวณหลังเป็นสีคล้ำ แต่ขณะที่ด้านท้องจะเป็นสีจางอ่อน เพื่อใช้สำหรับพรางตาเมื่อมองจากบนผิวน้ำและใต้น้ำให้พ้นจากนักล่า เป็นต้น
ความสัมพันธ์กับมนุษย์

ปลาเป็นสัตว์ที่มีความสัมพันธ์กับมนุษย์มาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ด้วยใช้เนื้อเป็นอาหารหลัก มีหลักฐานทางโบราณคดีต่าง ๆ มากมาย ที่แสดงให้เห็นว่ามนุษย์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์มีการจับหรือล่าปลาเป็นอาหาร เช่น อุทยานแห่งชาติผาแต้ม ในจังหวัดอุบลราชธานี ของประเทศไทย มีภาพเขียนสีที่เป็นรูปปลาบึก
เนื้อปลายังถือได้ว่าเป็นโปรตีนที่มีประโยชน์ต่อร่างกายมนุษย์ ด้วยอุดมไปด้วยสารอาหารอย่างครบถ้วน เช่น เกลือแร่, แคลเซียม, ฟอสฟอรัส และวิตามินชนิดต่าง ๆ ทั้ง วิตามินดี, วิตามินเอ เป็นต้น อีกทั้งไขมันในเนื้อปลายังถือว่าเป็นไขมันที่ไม่ก่อให้เกิดเป็นโรคไขมันอุดตันในเส้นเลือด เพราะเป็นกรดไขมันประเภท โอเมกา 3 ซึ่งช่วยลดคอเลสเตอรอลในเส้นเลือดได้ อีกทั้งยังถือว่าเป็นโปรตีนที่ย่อยได้ง่าย จึงเหมาะมากโดยเฉพาะกับทารกและผู้สูงอายุ
ความที่ปลาผูกพันกับมนุษย์มานาน จนเกิดเป็นประเพณีและความเชื่อในวัฒนธรรมของชนชาติต่าง ๆ อาทิ ชาวอีสานหรือชาวลาวก่อนจะทำการล่าปลาบึกจะมีการทำพิธีบวงสรวงต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ หรือเป็นปกรณัมต่าง ๆ  เช่น พระวิษณุที่อวตารเป็นปลากรายทองเพื่อทำการปราบทุกข์เข็ญ  ในความเชื่อของชาวญี่ปุ่นนั้น เชื่อว่าปรากฏการณ์แผ่นดินไหวเกิดขึ้นเพราะมีปลาใหญ่ที่หนุนโลกอยู่ขยับตัว คือ ปลาดุกขนาดใหญ่ ชื่อ นะมะสุ (鯰) เคลื่อนตัว เป็นต้น
นอกจากนี้แล้ว ในทางการศึกษา ศาสตร์ที่เกี่ยวกับปลาโดยเฉพาะ จะเรียกว่า มีนวิทยา และเรียกนักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาศาสตร์ประเภทนี้ว่า นักมีนวิทยา
ปลายังถือได้ว่าเป็นสัตว์เลี้ยงที่ถูกเพาะเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจมาอย่างยาวนานแล้ว ตั้งแต่ยุคสุเมเรียน คือ ปลาไนที่เพาะเลี้ยงกันในบ่อ และยังมีการเลี้ยงเพื่อความเพลิดเพลินใจด้วย ได้แก่ ปลาสวยงามชนิดต่าง ๆ เช่น ปลากัด, ปลาทอง, ปลาปอมปาดัวร์, ปลาการ์ตูน เป็นต้น
ดูเพิ่ม

มีนวิทยา
การประมง
ปลาทะเลลึก
รายชื่อปลาน้ำจืด
รายชื่อปลาน้ำ