stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยอดเขาซารืยเชฟ

| ยอดเขาซารืยเชฟ |
| --- | --- |
вулкан Сарычева (รัสเซีย) 芙蓉山 (ญี่ปุ่น)
ยอดเขาซารืยเชฟในเกาะมาตูอา มองจากเกาะไรโคเคไปทางทิศใต้
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 1,496 เมตร (4,908 ฟุต)
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน: 1,496 เมตร (4,908 ฟุต)
พิกัด: 48°05′31″N 153°12′00″E﻿ / ﻿48.092°N 153.20°E﻿ / 48.092; 153.20 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ยอดเขาซารืยเชฟยอดเขาซารืยเชฟในพื้นที่ตะวันออกไกลของรัสเซีย 
ที่ตั้ง:  เกาะมาตูอา, หมู่เกาะคูริล, ประเทศรัสเซีย
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
ประเภทภูเขา: กรวยภูเขาไฟสลับชั้น
การปะทุครั้งล่าสุด: มิถุนายน–กรกฎาคม พ.ศ. 2552
ยอดเขาซารืยเชฟ (อังกฤษ: Sarychev Peak; รัสเซีย: вулкан Сарычева) หรือ ภูเขาฟุโย (ญี่ปุ่น: 芙蓉山, Fuyō-san, Fuyō-yama, Fuyo-zan, Huyō San, ญี่ปุ่น: 松輪富士 Matsuwa-fuji) เป็นภูเขาไฟชนิดประกอบที่ครอบคลุมพื้นที่เกือบทั้งหมดของเกาะมาตูอาในหมู่เกาะคูริล ประเทศรัสเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Global Volcanism Program เก็บถาวร 2021-04-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ยุทธการที่แม่น้ำยาลู่

บทความนี้เกี่ยวกับยุทธการในสงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น สำหรับยุทธนาวีใน ค.ศ. 1894 ดูที่ ยุทธนาวีที่แม่น้ำยาลู่
ยุทธการที่แม่น้ำยาลู่ (ญี่ปุ่น: 鴨緑江会戦; โรมาจิ: โอเริยะกุ โคไกเซ็ง, รัสเซีย: Бой на реке Ялу) เป็นการปะทะระหว่างกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นกับกองทัพจักรวรรดิรัสเซียในระหว่างสงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น ค.ศ. 1904 การปะทะเกิดขึ้นที่บริเวณแม่น้ำยาลู่ ใกล้กับหมู่บ้านอุยจู (ในเกาหลีเหนือในปัจจุบัน) ซึ่งขณะนั้นเป็นชายแดนระหว่างเกาหลีกับแมนจูเรีย (เกาหลี-จีน)
ยุทธการเริ่มขึ้นเมื่อเวลา 21:45น. ของคืนวันที่ 25 เมษายน 1904 เมื่อสองกองพันทหารของกองพลทหารราบที่ 2 ของญี่ปุ่น ได้เข้ายึดเกาะสองแห่งกลางแม่น้ำยาลู่ไว้โดยไม่มีการปะทะ และมีทหารกองหนุนมาเสริมอีกเวลาตีสี่ของวันที่ 26 ในรุ่งเช้าฝ่ายญี่ปุ่นเริ่มการต่อสะพานข้ามแม่น้ำความยาว 1.49 กิโลเมตร ซึ่งหนึ่งในสามประกอบขึ้นจากทุ่นลอยเหล็กซึ่งสร้างไว้ล่วงหน้าและส่วนที่เหลือใช้ไม้ที่หาได้จากแถวนั้น เมื่อฝ่ายญี่ปุ่นต่อสะพานถึงกลางแม่น้ำแล้ว พลตรีคุโระกิก็ได้มีแผนลวงฝ่ายรัสเซีย โดยการให้เรือปืนญี่ปุ่นโจมตีพวกคอสแซคของรัสเซียที่ปากแม่น้ำ ซึ่งทำให้พลโทซาซูลิชเชื่อว่า ญี่ปุ่นจะเข้าโจมตีแถวนั้นและทำให้เขาไปตั้งมั่นอยู่ที่นั่น (บริเวณเมืองอันตง) ขณะเดียวกัน พลตรีคุโระกิได้ฝึกซ้อมกองทหารกองใหม่ขึ้นและส่งไปตั้งค่ายในจุดยุทธศาสตร์ พลโทคาชตาลินสกีทราบเรื่องนี้เข้าจึงได้เขียนจดหมายไปเตือนซาซูลิชว่า ที่ตั้งของซาซูลิชกำลังอยู่ในอันตรายที่จะถูกตีขนาบข้าง แต่จดหมายฉบับนั้นก็ถูกเมินเฉย เขายังคงตั้งมั่นอยู่ที่อันตง
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

พลโทซาซูลิช (ซ้าย) และพลตรีคุโระกิ (ขวา)
ในที่สุดการโจมตีก็เริ่มขึ้น การวางแผนผิดพลาดของรัสเซียประกอบกับการที่ญี่ปุ่นมีปืนใหญ่ ฮาวอิสเซอร์ 4.7 นิ้วจากเยอรมัน ก็ทำให้รัสเซียตกอยู่ในสถานะเพลี่ยงพล้ำ อย่างไรก็ตาม นายพลรัสเซียก็ไม่คิดยอมแพ้ ถึงขนาดมีโทรเลขไปถวายพระเจ้าซาร์ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กว่า ใกล้จะได้รับชัยชนะในเร็วๆนี้ และนายพลซาซูลิชยังเมินต่อคำสั่งให้ถอนกำลังทหารของพลเอก อะเลคเซย์ กูโรแพทกิน รัฐมนตรีการสงคราม ท้ายที่สุด เมื่อหองทหารของเขาเริ่มถูกญี่ปุ่นตีวงล้อมเรื่อยๆ ซาซูลิชไม่เหลือทางเลือกจึงนำทหารส่วนหนึ่งล่าถอยขึ้นเหนือไป ปล่อยให้ทหารรัสเซียที่เหลือถูกตีขนาบและพ่ายแพ้
ยุทธการที่แม่น้ำยาลู่ถือเป็นการปะทะทางบกที่สำคัญ การที่ญี่ปุ่นได้รับชัยชนะในศึกครั้งนี้ได้ทำลายความคิดของกองพลประจำภาคตะวันออกของรัสเซียที่ว่า ญี่ปุ่นเป็นศัตรูที่เอาชนะได้ง่าย
ปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกี

| ปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกี Петропавловск-Камчатский |
| --- | --- |
เมือง
   ธง ตราอาร์ม

พิกัด: 53°01′N 158°39′E﻿ / ﻿53.017°N 158.650°E﻿ / 53.017; 158.650
ประเทศ:  รัสเซีย
ดินแดน: คัมชัตคาไคร
ก่อตั้ง:: ค.ศ. 1740 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 362.14 ตร.กม. (139.82 ตร.ไมล์)
ประชากร (การสำรวจประชากรปี ค.ศ. 2024)
 • ทั้งหมด: 163,152 คน
เขตเวลา: UTC+12 ( PETT)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+13 ( PETST)
เว็บไซต์: http://pkgo.ru/
ปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกี (รัสเซีย: Петропа́вловск-Камча́тский) เป็นเมืองใหญ่เพียงแห่งเดียวบนคาบสมุทรคัมชัตคาและเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของคัมชัตคาไครทางตะวันออกไกลของรัสเซีย มีประชากรราว ๆ 163,000 คนหรือกว่าครึ่งหนึ่งของประชากรในดินแดนคัมชัตคาไครทั้งหมด
ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1740 เพื่อเป็นฐานตั้งต้นของการสำรวจทางทะเลของไวทัส เบริงนักเดินเรือเชื้อสายเดนมาร์กซึ่งมารับภารกิจสำรวจทางทะเลให้กับจักรวรรดิรัสเซีย เมืองนี้มีบทบาทสำคัญทางทะเลด้านตะวันออกไกลให้แก่รัสเซียมาอย่างยาวนาน เป็นทั้งสมรภูมิด้านตะวันออกไกลในสงครามไครเมียเมื่อปี ค.ศ. 1854 และมีส่วนร่วมในสงครามโลกครั้งที่สองจนได้รับเกียรติยกย่องในรัสเซียเป็นหนึ่งในเหล่าเมืองเกียรติยศทางการทหาร (อังกฤษ: City of military glory; รัสเซีย: Город воинской славы) เป็นที่ตั้งของสนามบินพาณิชย์เพียงแห่งเดียวบนคาบสมุทรและยังมีฐานทัพของกองเรือแปซิฟิกของรัสเซียตั้งอยู่ด้วย
ที่มาของชื่อ

แม้ว่าคาบสมุทรคัมชัตคานั้นจะมีนักสำรวจชาวคอสแซคของทางรัสเซียกลุ่มอื่นเข้ามาสำรวจและตั้งชุมชนอยู่อาศัยมาก่อนตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 1700 หากแต่ด้วยชนพื้นเมืองซึ่งอยู่มาก่อนนั้นได้ทำการรบพุ่งกับฝ่ายรัสเซียซึ่งเข้ามาทางตอนเหนือขึ้นไปของคาบสมุทรทำให้ไม่มีชุมชนของฝ่ายรัสเซียในบริเวณนี้จนกระทั่งการเดินทางมาถึงของไวตัส เบริงพร้อมกับกองเรือสำรวจซึ่งเดินทางมาจากทะเลโอค็อตสค์ เพื่อไปสำรวจทะเลทางตะวันออกของคาบสมุทรคัมชัตคา โดยเบริงได้สั่งให้มีการสร้างชุมชนขึ้นบริเวณอ่าวอะวาชาในวันที่ 17 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1740 เพื่อให้เป็นฐานสำหรับการเตรียมการออกเรือสำรวจ โดยได้ตั้งชื่อชุมชน ณ อ่าวอะวาชานี้ว่า ปิตราปัฟลัฟสค์ จากชื่อเรือสองลำในกองเรือคือเรือเซนต์ปีเตอร์และเรือเซนต์พอล
ด้วยว่าชื่อของเมืองนั้นตั้งมาจากชื่อของนักบุญสององค์ เมืองจึงได้นับถือนักบุญทั้งสองเป็นนักบุญประจำเมืองด้วยและใช้รูปของนักบุญทั้งสองในตราเมือง
สภาพทางภูมิศาสตร์

เมืองปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกีตั้งอยู่ค่อนลงมาทางด้านใต้ของคาบสมุทรคัมชัตคาทางด้านตะวันออก เวลาท้องถิ่นของเมืองนั้นไวกว่ามอสโกซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัสเซียที่อยู่ห่างกัน 6,766 กิโลเมตรถึง 9 ชั่วโมง
สภาพแวดล้อมโดยรอบของเมืองเป็นแนวทิวเขาจนแทบไม่มีจุดใดจากในตัวเมืองสามารถมองเห็นเส้นขอบฟ้าได้ จุดที่เมืองตั้งเป็นบริเวณที่ราบขนาดแคบ ๆ ลาดลงสู่ทะเลสลับเนิน อ่าวอะวาชาซึ่งเป็นทางออกสู่มหาสมุทรแปซิฟิกนั้นมีสภาพเกือบคล้ายลากูนด้วยมีช่องทางติดต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิกเพียงแคบ ๆ ห่างจากตัวเมืองไปทางตะวันตกเฉียงเหนือราว ๆ 30 กิโลเมตรเป็นที่ตั้งของภูเขาไฟสามลูกเรียงตัวกันในแนวตะวันตกไปยังตะวันออกคือ ภูเขาไฟคาเรียคสกี (Koryaksky Volcano) ภูเขาไฟอะวาชินสกี (Avachinsky Volcano) และ ภูเขาไฟคาเซลสกี (Kozelsky Volcano) โดยภูเขาไฟทั้งสามลูกนี้ไม่ค่อยปะทุบ่อยนักและถูกเรียกกันว่า Home Volcanoes ถือเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งของเมืองซึ่งประกอบอยู่ในตราเมืองเช่นกัน
ภูมิอากาศของปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกีได้รับอิทธิพลจากความชื้นของมหาสมุทรแปซิฟิกค่อนข้างมาก ทำให้อากาศไม่ค่อยหนาวเย็นรุนแรงนักแม้จะอยู่ในไซบีเรีย มีอุณหภูมิเฉลี่ยในเดือนมกราคมเพียง -7 องศาเซลเซียส (ส่วนอื่นของไซบีเรียสามารถมีอุณหภูมิต่ำได้ถึง -30 องศาเซลเซียสในช่วงเดียวกัน) อากาศจะเริ่มหนาวเย็นลงได้ตั้งแต่ช่วงปลายเดือนกันยายนและเริ่มมีหิมะได้ตั้งแต่เดือนตุลาคมและหิมะสามารถคงอยู่โดยไม่ละลายได้จนถึงราวกลางมิถุนายน ในบางช่วงของฤดูหนาวหิมะสามารถตกลงมาสะสมเป็นปริมาณที่สูงมากและน้ำทะเลในบางส่วนของอ่าวอะวาชาสามารถจับตัวเป็นน้ำแข็งได้ ช่วงหน้าร้อนจะมีเพียงระยะสั้นไม่เกินสามเดือนโดยอุณหภูมิจะเป็นแบบอบอุ่นเฉลี่ยระดับ 15-16 องศาเซลเซียส
ด้านธรณีวิทยา เมืองเคยได้รับผลกระทบจากแผ่นดินไหวบ่อยครั้งเนื่องจากอยู่ในแนวขนานกับรอยเลื่อนคูริล-คัมชัตคา (อังกฤษ: Kuril–Kamchatka Trench) ที่อยู่ใต้มหาสมุทรแปซิฟิกซึ่งวางตัวในแนวเหนือ-ใต้จากหมู่เกาะคูริลทางด้านใต้ของคาบสมุทรขนานมาจนถึงครึ่งนึ่งของความยาวคาบสมุทรทั้งหมด ที่ผ่านมาบางครั้งเคยเกิดแผ่นดินไหวระดับมากกว่า 7 ริกเตอร์ในมหาสมุทรแปซิฟิกไม่ห่างจากเมืองมากนัก ด้วยเหตุนั้นอาคารต่าง ๆ ในเมืองนอกจากไม่สร้างให้มีความสูงมากแล้วยังต้องสร้างให้รับแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหวได้ด้วย
ประวัติศาสตร์

จากนโยบายจากแสวงหาดินแดนใหม่ทางตะวันไกลของจักรวรรดิรัสเซีย คาบสมุทรคัมชัตคาได้ถูกเข้ามาสำรวจโดยคณะสำรวจของชาวรัสเซียตั้งแต่ปลายยุคคริสต์ศตวรรษที่ 17 หากแต่การจะเข้ามาตั้งถิ่นฐานเพื่อแสวงหาผลประโยชน์จากธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์ของคัมชัตคามักถูกต่อต้านโดยเหล่าชาวพื้นเมืองของคาบสมุทรซึ่งตั้งถิ่นฐานอยู่มาก่อนเป็นเวลายาวนานโดยเฉพาะชาวคาเรียค (Koryaks) ซึ่งอยู่ทางด้านบนของตัวคาบสมุทรติดกับแผ่นดินใหญ่และส่วนตอนกลางและทางใต้นั้นเป็นถิ่นของชาวอิเทลเมน (Itelmens) หรือเรียกกันอีกชื่อหนึ่งคือ ชาวคัมชาตดัล (Kamchatdals) หลังจากดำเนินการสู้รบกับฝ่ายรัสเซียมานานหลายสิบปี ในท้ายสุดชาวอิเทลเมนประสบกับโรคระบาดซึ่งมากับชาวรัสเซียที่มาครอบครองดินแดนจนทำให้ประชากรของชาวอิเทลเมนตายไปเป็นจำนวนมากและไม่สามารถลุกขึ้นต้านทานฝ่ายรัสเซียได้อีก และเริ่มมีการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับฝ่ายรัสเซียจนแทบถูกกลืนหายไปหมดสิ้น
ในปี ค.ศ. 1740 ไวตัส เบริง นักสำรวจทางทะเลเชื้อสายเดนมาร์กที่มารับราชการในกองทัพเรือรัสเซียได้เดินทางมาถึงบริเวณอ่าวอะวาชาจากทะเลโอค็อตสค์ก่อนเริ่มการสำรวจ Second Kamchatka Expedition (ซึ่งต่อมาจะเป็นการค้นพบอะแลสกาเป็นครั้งแรก) เนื่องจากเห็นว่าเป็นภูมิประเทศที่เหมาะสมจะให้ใช้เป็นจุดพักกำลังในการเดินเรือด้วยเป็นอ่าวเกือบปิดลึกเข้ามาจากมหาสมุทรแปซิฟิกจึงได้ให้มีการสร้างชุมชนขึ้นเพื่อเป็นจุดแวะสำหรับการเดินเรือในย่านนี้ด้วยไม่มีชุมชนใดสร้างใช้เป็นที่พักเรือได้เลยมาก่อน จากนั้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1941 เบริงได้เริ่มการสำรวจไปทางตะวันออกของคาบสมุทรคัมชัตคาจนเรือสองลำคือ เรือเซนต์ปีเตอร์ กับ เรือเซนต์พอล พลัดหลงจากกันเพราะทัศนวิสัยเลวร้ายกลางทะเล วันที่ 10 ตุลาคมปีนั้นเรือเซนต์พอลได้ล่องกลับมายังเมืองปิตราปัฟลัฟสค์ก่อนเรือเซนต์ปีเตอร์ของเบริงซึ่งลอยลำไปสำรวจฝั่งตะวันตกของอะแลสกา สุดท้ายแล้วเบริงก็ได้เสียชีวิตลงที่เกาะร้างกลางทะเลก่อนจะสามารถล่องเรือกลับมาถึงเมืองได้ (ปัจจุบันเกาะที่เบริงเสียชีวิตคือ เกาะเบริง เป็นหนึ่งในเกาะของหมู่เกาะคอมมานเดอร์ (Commander Islands) นอกชายฝั่งคาบสมุทรคัมชัตคา)
หลังจากนั้นปิตราปัฟลัฟสค์ได้กลายเป็นจุดพักเรือของการสำรวจทางมหาสมุทรแปซิฟิกซึ่งเริ่มได้รับความสนใจมากขึ้น โดยในปี ค.ศ. 1779 เจมส์ คุก ได้มาหยุดเรือที่ปิตราปัฟลัฟสค์ ต่อมา ค.ศ. 1787 ฌ็อง-ฟร็องซัว เดอ ลา เปรูซ (Jean-François de La Pérouse) นักเดินเรือของฝรั่งเศสก็ได้มาหยุดแวะที่เมืองเช่นกันก่อนการสำรวจมหาสมุทรแปซิฟิกทางใต้ ทว่าเมืองไม่ได้เติบโตขึ้นจากที่เป็นเพียงชุมชนเล็ก ๆ มีคนอยู่ไม่ถึงพันคนไปอีกนับร้อยปี
ประวัติศาสตร์ > การปิดล้อมโจมตีช่วงสงครามไครเมีย

ความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของปิตราปัฟลัฟสค์ปรากฏขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1854 ซึ่งรัสเซียกำลังทำสงครามไครเมียโดยอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับฝรั่งเศสและอังกฤษ เนืองจากในระยะนั้นทั้งสองชาติได้เริ่มมามีอาณานิคมในแถบเอเชียแล้วและเมืองปิตราปัฟลัฟสค์เองก็มีฐานะในยามนั้นเป็นฐานกำลังหลักของกองทัพเรือรัสเซียทางฝั่งแปซิฟิก ในเดือนสิงหาคมกองเรือของทั้งสองชาติได้แล่นมาจากจีนและทำการปิดล้อมโจมตีเมืองปิตราปัฟลัฟสค์ซึ่งในเวลานั้นมีคนในเมืองเพียง 988 คนกับปืนเพียง 68 กระบอก ทว่าฝ่ายรัสเซียสามารถต้านทานจากโจมตีด้วยจำนวนเรือ 6 ลำ ปืน 206 กระบอกและทหารราว ๆ 2,500 คนได้จนฝ่ายฝรั่งเศสและอังกฤษต้องจำล่าถอยไปด้วยเสบียงที่ร่อยหรอลงและใกล้เข้าสู่ฤดูหนาว ซึ่งทางฝ่ายรัสเซียได้ใช้โอกาสที่เข้าสู่ฤดูหนาวตัดสินใจอพยพทิ้งร้างเมือง เมื่อกองเรือของฝรั่งเศสและอังกฤษยกกำลังกลับมาอีกครั้งในฤดูร้อนปีถัดมาจึงพบเพียงเมืองร้างว่างเปล่าซึ่งก็ถูกยิงถล่มเสียหายก่อนจะถอนกำลังออกไป กระนั้นวีรกรรมของฝ่ายรัสเซียซึ่งสามารถปกป้องเมืองไม่ให้ถูกยึดครองโดยฝ่ายศัตรูก็ถูกยกย่องจนปิตราปัฟลัฟสค์ได้รับการขนานนามว่าเป็นเซวัสโตปอลแห่งตะวันออก
หลังจากนั้นคัมชัตคาได้กลายเป็นจุดหมายของนักโทษซึ่งถูกเนรเทศมาจากทางตะวันตกของประเทศ ทำให้อัตราประชากรเพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ จนในที่สุดชาวรัสเซียได้กลายเป็นประชากรส่วนของทั้งเมืองและตัวคาบสมุทรคัมชัตคา
ประวัติศาสตร์ > เมืองปิดทางการทหารสมัยคอมมูนิสต์

ในระยะนี้ประชากรของเมืองได้เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดจากการย้ายกำลังทหารมาประจำในฐานทัพต่าง ๆ รอบอ่าวอะวาชาอย่างเนืองแน่น ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกีได้กลายเป็นหนึ่งในเมืองกำลังหลักของการส่งเรือรบและเครื่องบินไปต่อสู้กับทางญี่ปุ่นเพื่อแย่งชิงหมู่เกาะคูริล จนทำให้ได้รับยกย่องเป็นเมืองเกียรติยศทางการทหารเมื่อปี ค.ศ. 2011
ช่วงสงครามเย็น ทางโซเวียตได้เพิ่มการพัฒนาทางด้านการทหารในบริเวณคาบสมุทรอย่างมาก คัมชัตคาถูกประกาศให้เป็นเขตหวงห้ามทางการทหารที่แม้แต่ชาวรัสเซียเองก็มิสามารถเดินทางเข้ามาได้ง่าย มีการส่งเรือดำน้ำมาประจำการที่ฐานทัพเรือและหน่วยฝูงบินของกองทัพโซเวียตก็ประจำการอยู่ที่สนามบินหลักของเมืองรวมถึงมีเขตพื้นที่หวงห้ามเพื่อทดลองขีปนาวุธพิสัยไกลด้วย ดังนั้นในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1983 โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 007ได้บังเอิญบินรุกล้ำเข้ามาในน่านฟ้าของคัมชัตคาใกล้กับเมืองปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกีจนถูกทางการโซเวียตสงสัยว่าเป็นการสอดแนมและถูกสั่งยิงตกเมื่อบินออกจากเขตคาบสมุทรไปถึงบริเวณเกาะซาฮาลินแล้ว
ประวัติศาสตร์ > หลังจากล่มสลายของโซเวียต

แม้ว่าการล่มสลายลงของโซเวียตจะเป็นการเปิดเมืองให้ผู้คนสามารถเดินทางเข้ามาได้ง่ายขึ้น ทว่าหลังจากการล่มสลายของโซเวียตประชากรของเมืองกลับลดลงอย่างต่อเนื่องจากการย้ายถิ่นฐานออกไปยังที่อื่น ในขณะเดียวกับเศรษฐกิจของเมืองก็เริ่มเปลี่ยนทิศทางจากที่เดิมพึ่งพาการประมงและธุรกิจเกี่ยวกับการขนส่งทางเรือและการทหาร ในระยะหลัง ๆ นักท่องเที่ยวทั้งชาวรัสเซียและชาวต่างชาติบางส่วนเริ่มเข้ามาเที่ยวในคัมชัตคามากขึ้นและด้วยฐานะที่เป็นเมืองที่มีความเจริญมากที่สุดของคาบสมุทร ปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกีจึงได้กลายเป็นจุดตั้งต้นของการเดินทางเที่ยวชมธรรมชาติของคาบสมุทร กระนั้นเมืองก็ไม่ค่อยได้รับการพัฒนามากเท่าในช่วงสงครามเย็น สภาพทั่วไปจึงค่อนข้างเสื่อมโทรมไม่มีการก่อสร้างอะไรใหม่มากไปจากสมัยโซเวียตนัก
ปัจจุบันนี้แม้ว่าจะสิ้นสุดยุคการเป็นเมืองปิดทางการทหารแล้ว ทว่าก็ยังคงมีกิจกรรมทางการทหารเกิดขึ้นรอบ ๆ เมืองอยู่เสมอ ฝูงบินของกองทัพรัสเซียก็ยังคงประจำการอยู่ที่สนามบินปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกี ฐานทัพเรือของกองเรือแปซิฟิกก็ยังคงมีการซ้อมรบนอกชายฝั่งรวมถึงมีการเสริมกำลังยุทโธปกรณ์ใหม่ ๆ อยู่ในทุกวันนี้
การคมนาคม

อ่าวอะวาชา (เวิ้งน้ำเกือบตรงกลางด้านล่าง) และภูเขาไฟทั้งสาม (กลางภาพ)
ทิวทัศน์เมืองเมื่อหันไปยังปากอ่าวอะวาชาที่ออกสู่มหาสมุทรแปซิฟิก
ภาพพิมพ์ของเมืองปิตราปัฟลัฟสค์จากคริสต์ศตวรรษที่ 18
ยอชคาร์-โอลา

| ยอชคาร์-โอลา Йошка́р-Ола́ |
| --- | --- |
นคร
การถอดเสียงอื่น
 • Meadow Mari: Йошкар-Ола
ทิวทัศน์ของบรูจส์เอ็มแบงค์เมน โดยมีโรงละครหุ่นกระบอกมารีเอลรีพับลิกันทางด้านซ้าย
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: เพลงแห่งยอชคาร์-โอลา
ที่ตั้งของยอชคาร์-โอลา 
ข้อผิดพลาด Lua ใน มอดูล:Location_map บรรทัดที่ 522: Unable to find the specified location map definition: "Module:Location map/data/Russia Mari El" does not exist
พิกัด:  56°39′N 47°53′E﻿ / ﻿56.650°N 47.883°E﻿ / 56.650; 47.883
ประเทศ: รัสเซีย
หน่วยองค์ประกอบ: สาธารณรัฐมารีเอล
สถาปนา: 1584
จัดตั้งเป็นนคร: 1781
การปกครอง
 • องค์กร: สมัชชาเมืองยอชคาร์-โอลา
 • นายกเทศมนตรี: เยฟเจนีย์ มาสลอฟ (รักษาการ)
ความสูง: 100 เมตร (300 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนครัวปี 2010)
 • ทั้งหมด: 248,782 คน
 • ประมาณ (2018): 268,272 (+7.8%) คน
 • อันดับ: 74 ในปี 2010
สถานะการบริหาร
 • เขตย่อยของ: นครสาธารณรัฐของยอชคาร์-โอลา
 • เมืองศูนย์กลางของ: สาธารณรัฐมารีเอล
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: นครสำคัญของสาธารณรัฐของยอชคาร์-โอลา
สถานะเทศบาล
 • เขตเมือง: เขตเมืองยอชคาร์-โอลา
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: เขตเมืองยอชคาร์-โอลา
รหัสไปรษณีย์: 424000–424008, 424010, 424016, 424019, 424020, 424026, 424028, 424030–424034, 424036–424040, 424045, 424700, 424899, 424950, 424999
รหัสโทรศัพท์: +7 8362
รหัส OKTMO: 88701000001
วันนคร: 6 สิงหาคม
เว็บไซต์: www.i-ola.ru
ยอชคาร์-โอลา (อังกฤษ: Yoshkar-Ola; (มาริ และ รัสเซีย: Йошкар-Ола) เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐมารีเอล ประเทศรัสเซีย ยอชคาร์-โอลา หมายถึง "เมืองสีแดง" ในภาษามาริและเดิมชื่อ ซารีโวโคกชาสค์ (อังกฤษ: Tsaryovokokshaysk; Царевококшайск) ก่อน ค.ศ. 1919, ชื่อ ครัสโนกอกชาสค์ (อังกฤษ: Krasnokokshaysk; Краснококшайск) ระหว่าง ค.ศ. 1919 และ 1927 (ทั้งสองชื่อตั้งตาม แม่น้ำมาลายาคอกชากา ซึ่งไหลผ่านเมือง) และ ชาร์ล่า (อังกฤษ: Charla; Чарла), โดยชาวมารี
ยอชคาร์-โอลาก่อตั้งขึ้นเพื่อเป็นป้อมปราการทางทหารในปี ค.ศ. 1584 หลังจากการยึดครองของรัสเซียในภูมิภาคที่มีชาวมารีอาศัยอยู่ในแม่น้ำโวลก้าและแม่น้ำสาขา ปัจจุบันเป็นหนึ่งในศูนย์กลางของชาวมารี (โดยเฉพาะกลุ่มย่อย Meadow Mari) และศูนย์กลางการบริหารของเมืองยอชคาร์-โอลา
ข้อมูลประชากร

ประชากร: 248,782 (การสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2010); 256,719 (สำมะโน ค.ศ. 2002); 241,601 (สำมะโน ค.ศ. 1989).
ยูรี ซัลนิคอฟ

นักกีฬาขี่ม้าชาวโซเวียต
| เหรียญรางวัล> กีฬาขี่ม้า.ตัวแทนของ   สหภาพโซเวียต .กีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- | --- |
|  | มอสโก 1980 | อีเวนติงประเภททีม |
|  | มอสโก 1980 | อีเวนติงประเภทบุคคล |
ชิงแชมป์ยุโรป
|  | เคียฟ 1973 | อีเวนติงประเภททีม |
เฟรนด์ชิปเกมส์
|  | จันคูฟ 1984 | อีเวนติงประเภททีม |
ยูรี ซัลนิคอฟ (รัสเซีย: Юрий Григорьевич Сальников; อังกฤษ: Yuri Salnikov; 6 มิถุนายน ค.ศ. 1950 – ) เป็นอดีตนักกีฬาขี่ม้าและแชมป์โอลิมปิกชาวโซเวียต เขาได้รับรางวัลเหรียญทองในประเภททีมจากการแข่งอีเวนติงในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่มอสโก
ยาฮูเดยู

| ยาฮูเดยู |
| --- | --- |

กำกับ: Aleksey Nuzhnyy
บทภาพยนตร์:   Nikolay Kulikov  Aleksey Nuzhnyy  Konstantin Mayer 
อำนวยการสร้าง:   Sergey Kornikhin  Nikolay Kulikov  Aleksey Nuzhnyy  Alena Kremer  Ekaterina Kononenko  Ilya Naishuller 
นักแสดงนำ:   Aleksandra Bortich  Irina Gorbacheva  Evgeniy Kulik  Roman Kurtsyn  Sergey Shnurov 
กำกับภาพ: Kirill Klepalov
ตัดต่อ: Avet Oganesnyan
ดนตรีประกอบ: Dmitriy Lanskoy   Dmitriy Emelyanov
บริษัทผู้สร้าง: Film Studio "Each Other"  
วันฉาย:   8 มีนาคม ค.ศ. 2018 (2018-03-08) (รัสเซีย) 
ความยาว: 102  นาที
ประเทศ: รัสเซีย
ภาษา: รัสเซีย
ทำเงิน: 5.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ยาฮูเดยู (รัสเซีย: Я худею, อักษรโรมัน: Ya khudeyu) เป็นภาพยนตร์แนวตลกจากประเทศรัสเซีย กำกับโดย Aleksey Nuzhnyy ภาพยนตร์เข้าฉายครั้งแรกในประเทศรัสเซียในวันที่  8 มีนาคม 2561 
และเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงที่สุดในรัสเซียช่วงกลางเดือนมีนาคม 2561 และในช่วงสี่วันแรกสามารถทำรายได้ถึง 5.8 ล้านดอลลาร์ ซึ่งทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ติดอับดับที่เก้าของการจัดอันดับภาพยนตร์รายสัปดาห์
แหล่งข้อมูลอื่น

ยาฮูเดยู ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ยาคูบา

| ยาคูบา |
| --- | --- |

กำกับ: มีคาอิล คาลาโตซอฟ
เขียนบท: เอนริเก ปิเนดา บาร์เนต เยฟเกนี เยฟตูเชนโค
อำนวยการสร้าง: เบลา ฟริดมัน เซมิออน มาเรียคิน มิเกล เมนโดซา
นักแสดงนำ: เซร์ฮิโอ กอร์ริเอริ ซัลบาดอร์ วุด โฮเซ กายาร์โด ฌ็อง บูยซ์
กำกับภาพ: เซียร์เกย์ อูรูเซฟสกี
ตัดต่อ: นีนา กลาโกเลวา
ดนตรีประกอบ: การ์โลส ฟาริญญัส
ผู้จัดจำหน่าย: มอสฟิล์ม สถาบันศิลปะและอุตสาหกรรมภาพยนตร์คิวบา ไมล์สโตนฟิมส์
วันฉาย: 1964 8 มีนาคม 1995 (สหรัฐ) 22 พฤษภาคม 2003 (เทศกาลภาพยนตร์กาน)
ความยาว: 135 นาที/ 141 นาที
ประเทศ: คิวบา สหภาพโซเวียต
ภาษา: สเปน รัสเซีย อังกฤษ
ยาคูบา (รัสเซีย: Я Куба) หรือ ซอยกูบา (สเปน: Soy Cuba) เป็นภาพยนตร์ร่วมมือกันระหว่างสหภาพโซเวียตกับคิวบา ภาพยนตร์มีทั้งหมด 2 ภาค กำกับโดยมีคาอิล คาลาโตซอฟ ผลิตโดยสตูดิโอภาพยนตร์มอสฟิล์ม ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้รับการตอบรับอย่างดีจากสาธารณชนทั้งในสหภาพโซเวียตและคิวบา และภาพยนตร์แทบจะถูกลืม จนกระทั่งมีการค้นพบม้วนฟิล์มภาพยนตร์โดยผู้สร้างภาพยนตร์ในสหรัฐในอีก 30 ปีต่อมา การถ่ายทำภาพยนตร์แบบช็อตถ่ายตาม (tracking shot) และมีซ็องแซน (mise en scène) ได้กระตุ้นให้ผู้กำกับฮอลลีวุดอย่างมาร์ติน สกอร์เซซี เริ่มรณรงค์เพื่อบูรณะภาพยนตร์ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990
ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำด้วยฟิล์มขาวดำ บางส่วนใช้ฟิล์มอินฟราเรดที่ได้รับจากกองทัพโซเวียต เพื่อทำให้ภาพคมชัดขึ้น (ทำให้ต้นไม้และอ้อยเกือบสว่างและท้องฟ้ามืดมาก แต่ยังคงมีแดด) ภาพส่วนใหญ่อยู่ในมุมกว้างมากและกล้องถ่ายภาพจะผ่านเข้าใกล้วัตถุ
ใน ค.ศ. 2005 สารคดีเกี่ยวกับการสร้างภาพยนตร์ ยาคูบา ได้รับการเผยแพร่ออกมาในชื่อ Soy Cuba: O Mamute Siberiano หรือ I Am Cuba: the Siberian Mammoth โดยวีเซ็งชี เฟรัส ผู้กำกับชาวบราซิล ภาพยนตร์เรื่องนี้แสดงประวัติความเป็นมาของการสร้างภาพยนตร์ อธิบายถึงความสำเร็จด้านเทคนิคบางอย่างของภาพยนตร์ และมีการสัมภาษณ์ผู้คนมากมายที่ทำงานอยู่ด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาค 1 ที่ยูทูบ และ ภาค 2 ที่ยูทูบ ของ ยาคูบา ทางช่องมอสฟิล์ม
I Am Cuba ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ยาคูบา ที่รอตเทนโทเมโทส์
ยาคูบา ที่ออลมูวี
Soy Cuba, O Mamute Siberiano ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
From Russia with Love, an article by Richard Gott from The Guardian November 2005
มีฮาอิล โรมม์

| มีฮาอิล โรมม์ Михаил Ромм |
| --- | --- |

เกิด: 24 มกราคม [ตามปฎิทินเก่า: 11 มกราคม] 1901 อีร์คุตสค์, จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1971(1971-11-01) (70 ปี) มอสโก, สาธารณรัฐรัสเซีย, สหภาพโซเวียต
สุสาน: Novodevichy Cemetery, มอสโก
อาชีพ: ผู้กำกับภาพยนตร์, นักเขียนบท
ผลงานเด่น: เดียวิทเดนย์โอดโนโกโกดา  (1962)
ตำแหน่ง: People's Artist of the USSR  (1950)
รางวัล: Stalin Prize  (1941,1946,1948,1949,1951)
มีฮาอิล อิลลิช โรมม์ (รัสเซีย: Михаи́л Ильи́ч Ромм) เป็น ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวโซเวียต
ผลงานการกำกับ

Boule de Suif (Пышка)  (1934)
The Thirteen (Тринадцать)  (1936)
เลนินวอคเตียเบร (1937) กำกับภาพยนตร์ร่วมกับ ดมีตรี วาซีเยฟ
เลนินว 1918 กอดู (1939)
Dream (Мечта)  (1941)
เชโลเวคโนมเร 217 (1945)
The Russian Question (Русский вопрос)  (1947)
Vladimir Ilich Lenin (Владимир Ильич Ленин)  (1949) ; สารคดี
Secret Mission (Секретная миссия)  (1950)
โคราบลีชตูรมูตูย์บาซตีโอนืย (Корабли штурмуют бастионы)  (1953)
อัดมีรัลอูชาคอฟ (Адмирал Ушаков)  (1953)
Murder on Dante Street (Убийство на улице Данте)  (1956)
Lenin Is Alive (Живой Ленин)  (1958) ; documentary
เดียวิทเดนย์โอดโนโกโกดา (1962)
Boris Schyukin (Борис Щукин)  (1963) ; สารคดี
โอบืยโกนเวนนืยฟาสซิสม์ (Обыкновенный фашизм)  (1965) ; สารคดี
First Pages (Первые страницы)  (1970) ; สารคดี
อีวเซตาคียาเวรู (И все-таки я верю...)  (1976) ; สารคดี
แหล่งข้อมูลอื่น

Mikhail Romm ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
มีฮาอิล โรมม์ ที่ไฟน์อะเกรฟ
Mikhail Romm. Film director and Teacher
Mikhail Romm on Film Directors (translated from Russian) เก็บถาวร 2014-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Mikhail Romm on Different Types of Cinematic Shots (translated from Russian) เก็บถาวร 2014-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พลเอกทหารราบ

พลเอกทหารราบ เป็นยศทหารบกในอดีตของประเทศเยอรมนีและจักรวรรดิรัสเซีย
ประเทศเยอรมนี

| พลเอกทหารราบ General der Infanterie แกเนอราล แดร์ อินฟันเทอรี |
| --- | --- |
อินทรธนู (แวร์มัคท์)
ประเทศ:  ปรัสเซีย  ไรช์เยอรมัน
สังกัต:  กองทัพบกจักรวรรดิเยอรมัน  กองทัพบก
ยศที่สูงกว่า: พลเอกอาวุโส
ยศที่ต่ำกว่า: พลโท
ในประเทศเยอรมนี พลเอกทหารราบ (เยอรมัน: General der Infanterie) เป็นยศที่มีความอาวุโสสูงกว่าพลโท (Generalleutnant) แต่อยู่ต่ำกว่าพลเอกอาวุโส (Generaloberst) และจอมพล (Generalfeldmarschall)
ยศทหารในกองทัพบกที่มีศักดิ์เท่าเทียมกันได้แก่ พลเอกทหารม้า (General der Kavallerie), พลเอกทหารปืนใหญ่ (General der Artillerie) , พลเอกทหารช่าง (General der Pioniere), พลเอกทหารภูเขา (General der Gebirgstruppe), พลเอกทหารยานเกราะ (General der Panzertruppe) และพลเอกทหารสื่อสาร (General der Nachrichtentruppe)
ยศทหารในกองทัพอากาศที่มีศักดิ์เท่าเทียมกันได้แก่ พลเอกทหารอากาศ (General der Luftwaffe), พลเอกทหารพลร่ม (General der Fallschirmtruppe), พลเอกทหารปืนใหญ่ต่อต้านอากาศยาน (General der Flakartillerie), พลเอกทหารสื่อสารอากาศ (General der Luftnachrichtentruppe) และพลเอกทหารนักบิน (General der Flieger)
ประเทศเยอรมนี > พลเอกทหารราบของเยอรมันที่มีชื่อเสียง

เอริช ลูเดินดอร์ฟ
เอริช ฟ็อน ฟัลเคินไฮน์
ฟรีดริช อ็อลบริชท์
วิลเฮ็ล์ม บวร์คดอร์ฟ
ฮันส์ เครพส์
คาร์ล-ไฮน์ริช ฟ็อน ชตึลพ์นาเกิล
ดรีทริช ฟ็อน ค็อลทิทซ์
ประเทศรัสเซีย

| พลเอกทหารราบ генера́л от инфанте́рии กีนีราล ออต อินฟันเตรี |
| --- | --- |
อินทรธนูบ่าใหญ่ (1857-1907)
ประเทศ:  รัสเซีย
สังกัต:  กองทัพจักรวรรดิรัสเซีย
ยศที่สูงกว่า: จอมพล
ยศที่ต่ำกว่า: พลโท
ในจักรวรรดิรัสเซีย พลเอกทหารราบ (รัสเซีย: Генерал от инфантерии) เป็นยศที่มีความอาวุโสสูงกว่าพลโท (генера́л-лейтена́нт) แต่อยู่ต่ำกว่าจอมพล (генерал-фельдмаршал) พึ่งสังเกตุว่าจักรวรรดิรัสเซียไม่มียศพลเอกอาวุโสเหมือนเยอรมนี
ยศนี้ถูกแต่งตั้งครั้งแรกในปี 1796 และเลิกใช้ในปี 1917 มีนายทหารได้รับยศนี้ทั้งสิ้น 804 นาย
ประเทศรัสเซีย > พลเอกทหารราบของรัสเซียที่มีชื่อเสียง

ปิออตร์ อีวาโนวิช บากราทิออน
ไมเคิล อังเดรีย บาร์เคลย์ เดอ โทลล์
มีฮาอิล อังเดรเยวิช มีโลราโดวิช
ดูเพิ่ม

การเปรียบเทียบยศทหารแวร์มัคท์
ยศและเครื่องหมายของวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
มีฮาอิล อุลยานอฟ

| มีฮาอิล อุลยานอฟ |
| --- | --- |
อุลยานอฟในปี 1998
เกิด: มีฮาอิล อะเลคซันโดรวิช อุลยานอฟ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1927(1927-11-20) Siberian Krai สาธารณรัฐรัสเซีย สหภาพโซเวียต
เสียชีวิต: 26 มีนาคม ค.ศ. 2007(2007-03-26) (79 ปี) มอสโก, ประเทศรัสเซีย
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1950–2007
มีฮาอิล อะเลคซันโดรวิช อุลยานอฟ (รัสเซีย: Михаи́л Алекса́ндрович Улья́нов) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ชาวโซเวียต และ รัสเซีย อุลยานอฟเป็นที่รู้จักในบทบุคคลสำคัญในสหภาพโซเวียต (เช่น วลาดีมีร์ เลนิน และ เกออร์กี จูคอฟ) ทั้งในวงการภาพยนตร์ และ โรงละคร อุลยานอฟได้รับลำดับเกียรติ ศิลปินของประชาชนสหภาพโซเวียต (1969) และ วีรชนแรงงานแห่งสังคมนิยม (1986) และได้รับรางวัลพิเศษจากงานเทศกาลภาพยนตร์เวนิส ในปี 1992
ผลงานการแสดง

The House I Live In (1957)
The Brothers Karamazov (1969)
ออสโวบอจเดนี (1970-71)
โบลคาดา (1973-77)
ซอลดาตืยสโวโบดืย (1977)
เดนโคมันดีราดีวีซีอิ (1983)
บีตวาซามอสค์วู (1985)
คอนตร์อูดาร์ (1985)
สตาลินกราด (1990)
Voroshilov Sharpshooter (1999)
Antikiller (2002)
แหล่งข้อมูลอื่น

(อังกฤษ) Biography
Mikhail Ulyanov at the Vakhtangov Theatre website
Actor Mikhail Ulyanov died in Moscow (รัสเซีย)
มีฮาอิล อุลยานอฟ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
มีฮาอิล อุลยานอฟ ที่ไฟน์อะเกรฟ