stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เจ้าหญิงเต่งกะด๊ะ
พระประวัติ > หลังสมัยราชอาณาจักร

หลังจากที่สถาบันกษัตริย์ล่มสลาย และพม่าอยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ เจ้าหญิงทรงได้รับอนุญาตให้ประทับอยู่ในพม่า ไม่ต้องถูกเนรเทศ เจ้าหญิงเมงหลง พระขนิษฐาได้เสกสมรสกับเจ้าชายกอว์ลิ่น หนึ่งในพระโอรสของพระเจ้ามินดง ซึ่งมีพระชนมายุคราวเดียวกับเจ้าหญิงเมงหลง ทั้งคู่เสกสมรสในวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2437 และได้ย้ายไปพำนักที่ย่างกุ้ง มีพระธิดาร่วมกันสองพระองค์ แต่เจ้าหญิงเมงหลงได้สิ้นพระชนม์หลังมีพระประสูติกาลพระธิดาองค์ที่สอง ในปี พ.ศ. 2441 เจ้าหญิงมโหย่ติที่เสด็จมาประทับด้วยจึงต้องดูแลพระธิดาทั้งสองของพระขนิษฐา และในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2445 เจ้าหญิงมโหย่ติได้เสกสมรสกับเจ้าชายกอว์ลิ่น พระสวามีของพระขนิษฐา ณ ย่างกุ้ง ทั้งสองพระองค์ไม่มีบุตรร่วมกัน
เจ้าหญิง พระสวามีและพระธิดาเลี้ยงประทับร่วมกันที่ย่างกุ้ง เจ้าหญิงมะข่อง พระธิดาเลี้ยงองค์โต สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2462 เจ้าหญิงนองมอญ พระเชษฐภคินีสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2464 เจ้าชายกอว์ลิ่น พระสวามีได้สิ้นพระชนม์ในวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 เจ้าหญิงเต่งกะด๊ะ หรือ เจ้าหญิงมโหย่ติ จึงทรงประทับอยู่กับพระธิดาเลี้ยงองค์ที่สอง คือ เจ้าหญิงมะซู และครอบครัวในย่างกุ้ง
เจ้าหญิงประทับอยู่ในย่างกุ้งเรื่อยมา พระชนมายุที่ยืนยาวทำให้ทรงผ่านพ้นเหตุการณ์สำคัญทั้งสงครามโลกครั้งที่สองที่ก่อให้เกิดการยึดครองพม่าของญี่ปุ่น เหตุการณ์ความตกลงเวียงปางหลวงในปี พ.ศ. 2490 และการประกาศอิสรภาพของพม่าในปี พ.ศ. 2491 เจ้าหญิงเต่งกะด๊ะ หรือ เจ้าหญิงมโหย่ติ สิ้นพระชนม์อย่างสงบ ณ ย่างกุ้ง ในปีพ.ศ. 2495 สิริพระชนมายุ 87 พรรษา
เจ้าหญิงเต่งกะด๊ะเมื่อทรงพระเยาว์
ศราวุฒิ จิตรภักดี

ศาสตราจารย์ ศราวุฒิ จิตรภักดี เจ้าของรางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ ของมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สาขาชีวเคมี  ประจำปี พ.ศ. 2546 เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของ พ.ท. อุดม จิตรภักดี และนางอรพินท์ จิตรภักดี
ประวัติการศึกษา

ศาสตราจารย์ ศราวุฒิ จิตรภักดี หรือ ศาสตราจารย์ ดร.ศราวุฒิ จิตรภักดี จบการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนสามัญโฆษิตสโมสร ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย จากโรงเรียนทวีธาภิเศก  สำเร็จการศึกษาปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) จากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ในปี พ.ศ. 2534 และศึกษาต่อในระดับปริญญาโท สาขาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล โดยมีอาจารย์ที่ปรึกษาคือ ศาสตราจารย์ ดร.วิชัย บุญแสง โดยสำเร็จการศึกษาในปี พ.ศ. 2537 จากนั้นสอบชิงทุนรัฐบาลไทยศึกษาต่อในระดับปริญญาเอก สาขา Molecular Biology ที่ Department of Biochemistry, School of Molecular Biosciences, University of Adelaide ประเทศออสเตรเลีย โดยมี mentor คือ Professor John Wallace และสำเร็จการศึกษาในปี พ.ศ. 2542  นักวิจัยหลังปริญญาเอกที่ University of Cambridge ประเทศอังกฤษโดยทุนจาก Royal Society ระหว่างปี พ.ศ. 2547-2548
ประวัติการทำงาน

พ.ศ. 2542-2544  อาจารย์ที่ภาควิชาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2544-2548  ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ภาควิชาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2549-2556   รองศาสตราจารย์ ภาควิชาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
พ.ศ. 2556-ปัจจุบัน   ศาสตราจารย์ ภาควิชาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ผลงานวิจัย

ศาสตราจารย์ ศราวุฒิ จิตรภักดี ทำงานวิจัยใน 2 เรื่องใหญ่ ๆ คือ
การศึกษาทางชีววิทยาโมเลกุลของเชื้อไวรัสหัวเหลือง ซึ่งเป็นโรคที่สำคัญที่ก่อให้เกิดความเสียหายในอุตสาหกรรมกุ้งกุลาดำ โดยมุ่งเน้นไปที่การศึกษาขบวนการชีวสังเคราะห์ ของโปรตีนเปลือกหุ้มของเชื้อไวรัส (spike glycoprotein) gp64 โดยโปรตีนดังกล่าวเป็น glycoprotein ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่สำคัญของไวรัสที่ทำให้สามารถเข้าสู่เซลล์ได้ ปัจจุบันได้พัฒนาระบบการแสดงออกของยีนดังกล่าว โดยระบบ baculovirus expression system เพื่อตรวจหาการสังเคราะห์โปรตีนดังกล่าว โดยใช้เซลล์แมลงเป็น model นอกจากนี้ยังศึกษา virus/host interaction โดยพยายามค้นหากลุ่มยีนของกุ้งกุลาดำ ที่ตอบสนองเมื่อกุ้งติดเชื้อด้วยไวรัสดังกล่าว ความรู้พื้นฐานที่ได้จากการวิจัยนี้ จะเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาวิธีป้องกันการติดเชื้อไวรัสในอนาคต โดยงานวิจัยดังกล่าวได้รับการสนับสนุนจากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ และศูนย์วิจัยเพื่อความเป็นเลิศเทคโนโลยีชีวภาพกุ้ง (CENTEX Shrimp) คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
การศึกษากลไกควบคุมการแสดงออกของเอนไซม์ไพรูเวท คาร์บอกซิเลซ เอนไซม์ดังกล่าวมีบทบาทสำคัญต่อการสร้างน้ำตาล และการกระตุ้นให้มีการหลั่งฮอร์โมนอินซูลินจากเซลล์ตับอ่อน โดยมุ่งเน้นไปที่การหากลุ่มโปรตีน (transcription factors) ซึ่งควบคุมการแสดงออกของเอนไซม์ตัวนี้ในสภาวะปกติ และสภาวะที่ถูกกระตุ้น/ยับยั้ง ด้วยระดับน้ำตาลและกรดไขมัน ความผิดปกติในการแสดงออกของเอนไซม์ดังกล่าว มีผลทางอ้อมต่อสภาวะการเกิดโรคเบาหวานชนิดที่ 2 (NIDDM) งานวิจัยดังกล่าวได้รับการสนับสนุนจาก Third World Academy of Sciences (TWAS) , สกว. และคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
เกียรติคุณและรางวัล

ศราวุฒิ จิตรภักดี เคยได้รับรางวัลต่าง ๆ ได้แก่
รางวัลจากมูลนิธิศาสตราจารย์ ดร. แถบ นิลนิธิ (พ.ศ. 2534)
Promega Young Investigator Award (พ.ศ. 2541)
1st prize poster presentation จาก Australian Society for Biochemistry and Molecular Biology (พ.ศ. 2541)
Dean' Special Commendation Ph.D. Award, University of Adelaide (พ.ศ. 2542)
รางวัลวิทยานิพนธ์ดีเยี่ยม (สาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์) ประจำปี 2544 ของสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ จากผลงานเรื่อง "การศึกษายีนและการควบคุมการแสดงออกของเอ็นไซม์ไพรูเวทคาร์บอกซิเลซในหนู"
รางวัลผู้เสนอผลงานวิจัยดีเยี่ยม (ร่วมกับทุนเผยแพร่ผลงานวิจัยในต่างประเทศ) ของผู้รับทุนวิจัยหลังปริญญาเอก จากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (พ.ศ. 2544)
รางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ สาขาชีวเคมี ของมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ในพระบรมราชูปถัมภ์ ประจำปี พ.ศ. 2546
Postdoctoral International Research Fellowship จาก Royal Society ประเทศอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2547
รางวัลนักชีวเคมีดีเด่น จากสาขาชีวเคมี สมาคมวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทย
รางวัล CHE-TRF Scopus Award ปี พ.ศ. 2554
รางวัลศิษย์เก่าดีเด่นสาขาวิชาการและวิจัยจากสมาคมศษย์เก่า บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล ปี พ.ศ. 2558
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
Estola dilloni

ชนิดของด้วง
| Estola dilloni |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropod
ชั้น:: แมลง Insecta
อันดับ:: Coleoptera 
วงศ์:: Cerambycidae 
สกุล:: Estola  Zayas, 1975
สปีชีส์:: Estola dilloni
ชื่อทวินาม
Estola dilloni Zayas, 1975

Estola dilloni เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Zayas ใน ค.ศ. 1975 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากคิวบา
ภิญโญ พานิชพันธ์

รองศาสตราจารย์ ภิญโญ พานิชพันธ์ (19 สิงหาคม พ.ศ. 2485 - พ.ศ. 2565) ผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการคนแรกของสถาบันนวัตกรรมและพัฒนากระบวนการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยมหิดล
นักวิจัยไทยที่มีผลงานดีเด่นและเป็นผู้เชี่ยวชาญพิเศษทางด้านชีวเคมี วิทยาศาสตร์ศึกษา (Science Education) การพัฒนากระบวนการเรียนการสอนทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี การเก็บรักษาและการขนส่งสารเคมีและวัตถุอันตรายอย่างปลอดภัย เป็นเจ้าของผลงานประดิษฐ์คิดค้นชุดตรวจสอบสารไอโอดีน จนได้รับรางวัลจากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ เมื่อปี พ.ศ. 2542 เป็นที่ปรึกษาของกระทรวงสาธารณสุขในโครงการขจัดโรคขาดสารไอโอดีนให้หมดจากประเทศไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 และที่ปรึกษาโครงการควบคุมคุณภาพเกลือเสริมไอโอดีน ของกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 นอกจากนั้น ยังเคยได้รับรางวัลพ่อดีเด่นแห่งชาติ เมื่อ ปี พ.ศ. 2537 อีกด้วย
ประวัติ > การศึกษา

รองศาสตราจารย์ ภิญโญ พานิชพันธ์ หรือ รองศาสตราจารย์ ดร.ภิญโญ พานิชพันธ์ จบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาชีวเคมี (เกียรตินิยม) จากมหาวิทยาลัยควีนส์แลนด์  ประเทศออสเตรเลีย  เมื่อปี พ.ศ. 2508 ปริญญาเอกสาขาชีวฟิสิกส์ระดับโมเลกุล  จากมหาวิทยาลัยลอนดอน ประเทศอังกฤษ เมื่อ ปี พ.ศ. 2516 และได้รับประกาศนียบัตร   Certificate, Risk Assessment and Prevention in Local Community Development and Planning จาก Gothenberg ประเทศสวีเดน เมื่อปี พ.ศ. 2537
ประวัติ > ประวัติการทำงาน

รองคณบดีฝ่ายวิชาการและวางแผน คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล (พ.ศ. 2530–2534)
ผู้อำนวยการโครงการสำนักงานส่งเสริมพิษวิทยา  มหาวิทยาลัยมหิดล (พ.ศ. 2534–2536)
หัวหน้าภาควิชาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์  มหาวิทยาลัยมหิดล (พ.ศ. 2539–2541)
ผู้อำนวยการสถาบันนวัตกรรมและพัฒนากระบวนการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยมหิดล (พ.ศ. 2545-2553)
การทำงานด้านการศึกษา
กองบรรณาธิการวารสาร Biochemistry and Molecular Biology Education (พ.ศ. 2543–ปัจจุบัน)
กรรมการทางการศึกษาขององค์การนานาชาติ  International Union Of Biochemistry (พ.ศ. 2527-2528)
ประธานคณะกรรมการพัฒนาสื่อการเรียนการสอนของ คณะวิทยาศาสตร์  มหาวิทยาลัยมหิดล (พ.ศ. 2540-2544)
ผู้ประสานงานของสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย ด้านการพัฒนาการเรียนการสอนทางวิทยาศาสตร์ และคณิตศาสตร์ (พ.ศ. 2540-2542)
กรรมการโครงการจัดการเรียนการสอนกลุ่มวิชาวิทยาศาสตร์ทั่วไปให้สถาบันอุดมศึกษา ของทบวงมหาวิทยาลัย (พ.ศ. 2541-2545)
ประธานคณะกรรมการทำคู่มือสอนเสริมวิชาเคมีของครู และอาจารย์ของสมาคมวิทยาศาสตร์ฯ (พ.ศ. 2541-2543)
ตำแหน่งอื่น ๆ
พ.ศ. 2518–2547 - กองบรรณาธิการวารสาร ScienceAsia (Journal of the Science Society of Thailand)
พ.ศ. 2527–2528 - ประธานสาขาชีวเคมี สมาคมวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
พ.ศ. 2529–2530 - ประธานจัดงานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 12,13
พ.ศ. 2534–2535 - นายกสมาคมเคมี
พ.ศ. 2539–2545 - อุปนายก สมาคมวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
พ.ศ. 2542 - ประธานดำเนินงานจัดงานเคมีโอลิมปิกระดับนานาชาติ (จัดที่ประเทศไทย)
พ.ศ. 2544 - ที่ปรึกษาและผู้เชี่ยวชาญพิเศษของสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
พ.ศ. 2544 - ที่ปรึกษาโครงการควบคุมคุณภาพเกลือเสริมไอโอดีน กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข
พ.ศ. 2535–ปัจจุบัน - กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการร่าง พ.ร.บ.วัตถุอันตราย (2535) และกรรมการบริหารวัตถุอันตรายตาม พ.ร.บ.วัตถุอันตราย
พ.ศ. 2535–ปัจจุบัน - ที่ปรึกษาฝ่ายสินค้าเคมี การท่าเรือแห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2536–ปัจจุบัน - ที่ปรึกษาสมาคมเคมี
เกียรติคุณและรางวัล

รางวัลนักวิจัยดีเด่นของมหาวิทยาลัยมหิดล  (พ.ศ. 2526)
รางวัลพ่อดีเด่นแห่งชาติ (พ.ศ. 2537)
รับพระราชทานรางวัลมหาวิทยาลัยมหิดล สาขาการประดิษฐ์  ร่วมกับ รศ.ดร. พิณทิพ รื่นวงษา (พ.ศ. 2541)
รางวัลผู้บำเพ็ญคุณประโยชน์ให้กระทรวงสาธารณสุขจากกรมอนามัย (พ.ศ. 2542)
รางวัลผลงานประดิษฐ์คิดค้น ของสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติประจำปี พ.ศ. 2542 รางวัลที่ 3 สาขาวิทยาศาสตร์เคมีและเภสัช ร่วมกับ รศ.ดร. พิณทิพ รื่นวงษา จากผลงาน "ชุดตรวจสอบภาคสนามชนิดขวดเดี่ยว สำหรับวัดปริมาณไอโอเดทในเกลือ"
รางวัลครูวิทยาศาสตร์ดีเด่นระดับอุดมศึกษา สมาคมวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์  (พ.ศ. 2543)
รางวัลศิษย์เก่าดีเด่นคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล (พ.ศ. 2548)
รางวัลอะยิโนะโมะโต๊ะทางเทคโนโลยีชีวภาพเพื่อชุมชน (พ.ศ. 2548)
รางวัลนวัตกรรมสื่ออิเล็กทรอนิกส์ดีเด่นเรื่อง “ความเสี่ยงและอันตรายจากวัตถุเคมี” จากกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน (พ.ศ. 2548)
ผลงานทางวิชาการที่สำคัญ

ผลงานวิจัยตีพิมพ์ในวารสารนานาชาติ  63 เรื่อง สิทธิบัตร  1 เรื่อง (เป็นผลงานทางด้านวิทยาศาสตร์ศึกษา จำนวน 12 เรื่อง)
เป็นบรรณาธิการและร่วมเขียนหนังสือตำราทางวิชาการ ได้แก่  ตำรา “ชีวเคมี”   “หลักการทางเคมีและฟิสิกส์ในวิทยาศาสตร์ชีวภาพ”  "แบบเรียนวิทยาศาสตร์ ว 533ชีววิทยา"  "ไฟ" "มหันตภัยจากวัตถุเคมี:ความเสี่ยงและอันตราย" เป็นต้น
เป็นที่ปรึกษาทางเทคนิคในการทำประกาศมติคณะกรรมการวัตถุอันตราย เรื่อง  “การขนส่งวัตถุอันตรายทางบก พ.ศ. 2545” จัดพิมพ์โดย สำนักควบคุมวัตถุอันตราย  กรมโรงงานอุตสาหกรรม
พ.ศ 2544 - จัดทำโครงการจัดทำระบบลำเลียงขนส่งสินค้าอันตราย โครงการวิจัยของมหาวิทยาลัยมหิดล  ร่วมกับการท่าเรือแห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2546 - จัดทำคู่มือฝึกอบรมผู้ขับรถขนส่งวัตถุอันตรายและผู้ที่เกี่ยวข้อง ให้แก่กรมโรงงานอุตสาหกรรม
พ.ศ. 2548 - จัดทำโครงการปรับปรุงกฎกระทรวงและข้อกำหนดต่าง ๆ ตาม พ.ร.บ.วัตถุอันตราย พ.ศ. 2535 ให้แก่กรมโรงงานอุตสาหกรรม
เป็นที่ปรึกษาทางเทคนิคในการทำประกาศมติคณะกรรมการวัตถุอันตราย เรื่อง  “การขนส่งวัตถุอันตรายทางบก พ.ศ. 2545” จัดพิมพ์โดย สำนักควบคุมวัตถุอันตราย กรมโรงงานอุตสาหกรรม
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2534 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2564 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ)) สาขาวิทยาศาสตร์
พ.ศ. 2535 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
กูเกิล ทีวี

Operating system
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: กูเกิลและอื่น ๆ
ตระกูล: แอนดรอยด์
รูปแบบ รหัสต้นฉบับ: โอเพพซอร์สกับส่วนประกอบที่เป็นกรรมสิทธิ์
วันที่เปิดตัว: 6 ตุลาคม 2010; 14 ปีก่อน (2010-10-06)
เป้าหมายการตลาด: แพลตฟอร์มสมาร์ททีวี
รุ่นหลัง: แอนดรอยด์ ทีวี
เว็บไซต์ทางการ: tv.google (ปัจจุบันเปลี่ยนผ่านไปยังกูเกิล ทีวีรุ่นที่ยังเปิดบริการ)
กูเกิล ทีวี (อังกฤษ: Google TV) เป็นระบบปฏิบัติการสมาร์ททีวีจากกูเกิลที่ร่วมพัฒนากับ Intel, Sony และ Logitech เปิดตัวในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2010 ด้วยอุปกรณ์ทางการในช่วงแรกผลิตโดย Sony และ Logitech กูเกิล ทีวีทำงานด้วยระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ 3.0/3.2 และเว็บเบราว์เซอร์ กูเกิลโครม เพื่อสร้างโทรทัศน์เชิงโต้ตอบ แสดงข้อมูลด้านบนที่มีอยู่ในโทรทัศน์อินเทอร์เน็ต และเว็บทีวี เว็บไซต์เพื่อเพิ่มส่วนติดต่อผู้ใช้ 10 ฟุต
อุปกรณ์ของกูเกิล ทีวีรุ่นแรกมาจากโปรเซสเซอร์ x86 architecture ซึ่งสร้างและจำหน่ายโดย Sony กับ Logitech ส่วนอุปกรณ์รุ่นที่สองมาจากโปรเซสเซอร์ ARM architecture พร้อมคู่ค้าเพิ่มเติม เช่น LG, Samsung, Vizio และ Hisense
แอนดรอยด์ ทีวีสืบทอดต่อจากกูเกิล ทีวีในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014 ในช่วงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014 ชุดเครื่องมือพัฒนาซอฟต์แวร์ของกูเกิล ทีวีไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป ทำให้ยุติการพัฒนาซอฟต์แวร์ในอนาคตสำหรับอุปกรณ์ที่มีอยู่และปิดตัวแพลตฟอร์ม
ดูเพิ่ม

สมาร์ตทีวี
โทรทัศน์เชิงโต้ตอบ
โทรทัศน์อินเทอร์เน็ต
โฮมเธียเตอร์พีซี
Tivoization
แอนดรอยด์ ทีวี
Estola diversemaculata

ชนิดของด้วง
| Estola diversemaculata |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropod
ชั้น:: แมลง Insecta
อันดับ:: Coleoptera 
วงศ์:: Cerambycidae 
สกุล:: Estola  Breuning, 1943
สปีชีส์:: Estola diversemaculata
ชื่อทวินาม
Estola diversemaculata Breuning, 1943

Estola diversemaculata เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1943 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล
ลมกระโชกต่อเนื่อง

ลมกระโชกต่อเนื่อง หรือ ลมกระโชกเชิงสุ่มคือลมที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างสุ่มในพื้นที่และเวลา แบบจำลองของลมกระโชกแรงต่อเนื่องใช้เพื่อแสดงการปั่นป่วนของบรรยากาศโดยเฉพาะการปั่นป่วนของอากาศที่แจ่มใสและลมปั่นป่วนในพายุ สำนักงานบริหารการบินแห่งชาติของสหรัฐอเมริกา (FAA) และ กระทรวงกลองสหรัฐอเมริกา ได้กำหนดข้อกำหนดสำหรับแบบจำลองของลมกระโชกต่อเนื่องที่ใช้ในการออกแบบและจำลองการบินของอากาศยาน
แบบจำลองของลมกระโชกต่อเนื่อง

มีแบบจำลองหลากหลายสำหรับลมกระโชก แต่มีเพียงสองแบบจำลองเท่านั้นที่มักใช้ในงานด้าน พลศาสตร์การบิน ซึ่งได้แก่ แบบจำลอง ดรายเดน และ ฟอน คาร์มาน ทั้งสองแบบจำลองนี้กำหนดลมกระโชกในรูปของ กำลังสเปกตรัมความหนาแน่น สำหรับองค์ประกอบความเร็วเชิงเส้นและเชิงมุม ซึ่งถูกระบุด้วยสเกลความยาวและความเข้มของความปั่นป่วน องค์ประกอบความเร็วของแบบจำลองลมกระโชกต่อเนื่องเหล่านี้สามารถรวมเข้าในสมการการเคลื่อนที่ของเครื่องบินในฐานะการรบกวนจากลม แม้ว่าแบบจำลองของลมกระโชกต่อเนื่องเหล่านี้จะไม่ใช่ ไวท์นอยส์ แต่สามารถออกแบบตัวกรองที่รับสัญญาณไวท์นอยส์เป็นอินพุตแล้วส่งผลเป็นกระบวนการสุ่มตามแบบจำลอง ดรายเดน หรือ ฟอน คาร์มาน ได้
สมมติฐานของแบบจำลองลมกระโชกต่อเนื่อง

แบบจำลองที่ได้รับการยอมรับจาก FAA และกระทรวงกลาโหมแสดงลมกระโชกต่อเนื่องเป็นสนามความเร็วเชิงเส้นและเชิงมุมของลม ซึ่งเป็นกระบวนการสุ่ม โดยทำสมมติฐานบางประการเพื่ออธิบายลมกระโชกเหล่านี้ทางคณิตศาสตร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งลมกระโชกต่อเนื่องถูกสมมติให้เป็น:
กระบวนการแก๊สเซียน
กระบวนการเชิงสถานี ดังนั้นสถิติจึงคงที่ตามเวลา
เนื้อเดียวกัน ดังนั้นสถิติไม่ขึ้นอยู่กับเส้นทางของยานพาหนะ
เอกโรดิก
ไอโซทรอปี ที่ระดับความสูงมาก ดังนั้นสถิติไม่ขึ้นอยู่กับทิศทางของยานพาหนะ
มีการเปลี่ยนแปลงในพื้นที่แต่คงที่ในเวลา
แม้ว่าสมมติฐานเหล่านี้จะไม่สมจริง แต่ก็ทำให้ได้แบบจำลองที่ยอมรับได้สำหรับการใช้งานในด้านพลศาสตร์การบิน สมมติฐานสุดท้ายเกี่ยวกับสนามความเร็วที่ไม่เปลี่ยนแปลงตามเวลานั้นไม่สมจริงอย่างยิ่ง เนื่องจากการวัดความปั่นป่วนในบรรยากาศที่จุดหนึ่งในพื้นที่มักจะเปลี่ยนแปลงตามเวลา แบบจำลองเหล่านี้อาศัยการเคลื่อนที่ของเครื่องบินผ่านลมกระโชกเพื่อสร้างความแปรผันของความเร็วลมตามเวลา ซึ่งทำให้ไม่เหมาะสมที่จะใช้เป็นอินพุตในแบบจำลองของการลอยตัว การใช้กังหันลม หรือการใช้งานอื่น ๆ ที่มีตำแหน่งคงที่ในพื้นที่
แบบจำลองยังทำสมมติฐานเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของลมกระโชกต่อเนื่องกับระดับความสูง แบบจำลอง ดรายเดน และ ฟอน คาร์มาน ที่ระบุโดยกระทรวงกลาโหมกำหนดช่วงความสูงที่แตกต่างกันสามช่วง ได้แก่ ต่ำ, 10 ฟุตถึง 1,000 ฟุต AGL; ปานกลาง/สูง, 2,000 ฟุต AGL และสูงกว่า; และช่วงระหว่างกัน ความเข้มของความปั่นป่วน ความยาวสเกลของความปั่นป่วน และแกนของความปั่นป่วนขึ้นอยู่กับระดับความสูง กระทรวงกลาโหมยังมีแบบจำลองสำหรับความเร็วเชิงมุมของลมกระโชก แต่กำหนดเกณฑ์โดยอิงตาม อนุพันธ์เสถียรภาพ ของเครื่องบินว่าเมื่อใดสามารถละเว้นได้
แบบจำลอง ดรายเดน

แบบจำลอง ดรายเดน เป็นหนึ่งในแบบจำลองลมกระโชกต่อเนื่องที่ใช้งานกันมากที่สุด ถูกตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1952 กำลังสเปกตรัมความหนาแน่นขององค์ประกอบความเร็วเชิงเส้นตามแนวยาวคือ
\Phi _{u_{g}}(\Omega )=\sigma _{u}^{2}{\frac {2L_{u}}{\pi }}{\frac {1}{1+(L_{u}\Omega )^{2}}}
โดยที่ ug คือองค์ประกอบความเร็วเชิงเส้นตามแนวยาวของลมกระโชก, σu คือความเข้มของความปั่นป่วน, Lu คือความยาวสเกลของความปั่นป่วน และ Ω คือความถี่เชิงพื้นที่
แบบจำลอง ดรายเดน มีสเปกตรัมความหนาแน่นกำลังที่เป็น ฟังก์ชันเหตุผล สำหรับแต่ละองค์ประกอบของความเร็ว ซึ่งหมายความว่าสามารถสร้างตัวกรองที่รับสัญญาณไวท์นอยส์เป็นอินพุตและส่งผลเป็นกระบวนการสุ่มที่มีสเปกตรัมความหนาแน่นกำลังตามแบบจำลอง ดรายเดน ได้อย่างแม่นยำ
แบบจำลองฟอน คาร์มาน

แบบจำลอง ฟอน คาร์มาน เป็นแบบจำลองลมกระโชกต่อเนื่องที่กระทรวงกลาโหมและ FAA นิยมใช้มากที่สุด แบบจำลองนี้ปรากฏครั้งแรกในรายงานของ NACA ในปี 1957 ซึ่งมีพื้นฐานมาจากงานก่อนหน้านี้ของ ธีโอดอร์ ฟอน คาร์มาน ในแบบจำลองนี้ กำลังสเปกตรัมความหนาแน่นขององค์ประกอบความเร็วเชิงเส้นตามแนวยาวคือ
\Phi _{u_{g}}(\Omega )=\sigma _{u}^{2}{\frac {2L_{u}}{\pi }}{\frac {1}{\left(1+(1.339L_{u}\Omega )^{2}\right)^{\frac {5}{6}}}}
โดยที่ ug คือองค์ประกอบความเร็วเชิงเส้นตามแนวยาว, σu คือความเข้มของความปั่นป่วน, Lu คือความยาวสเกลของความปั่นป่วน และ Ω คือความถี่เชิงพื้นที่
แบบจำลอง ฟอน คาร์มาน มีสเปกตรัมความหนาแน่นกำลังที่ไม่ใช่ฟังก์ชันเหตุผล ดังนั้นตัวกรองที่รับสัญญาณไวท์นอยส์เป็นอินพุตและส่งผลเป็นกระบวนการสุ่มที่มีสเปกตรัมความหนาแน่นกำลังตามแบบจำลอง ฟอน คาร์มาน จึงสามารถประมาณค่าได้เท่านั้น
การขึ้นกับระดับความสูง

ทั้งแบบจำลอง ดรายเดน และ ฟอน คาร์มาน มีการพารามิเตอร์ด้วยความยาวสเกลและความเข้มของความปั่นป่วน การรวมกันของพารามิเตอร์เหล่านี้จะกำหนดรูปแบบของกำลังสเปกตรัมความหนาแน่น และดังนั้นคุณภาพของการปรับแบบจำลองให้ตรงกับสเปกตรัมของความปั่นป่วนที่สังเกตได้ หลายการรวมกันของความยาวสเกลและความเข้มของความปั่นป่วนให้กำลังสเปกตรัมความหนาแน่นที่สมจริงในช่วงความถี่ที่ต้องการ ข้อกำหนดของกระทรวงกลาโหมรวมถึงตัวเลือกสำหรับพารามิเตอร์ทั้งสอง ซึ่งรวมถึงการพึ่งพาระดับความสูง ซึ่งสรุปดังนี้
การขึ้นกับระดับความสูง > ความสูงต่ำ

ความสูงต่ำคือความสูงระหว่าง 10 ฟุต AGL และ 1,000 ฟุต AGL
การขึ้นกับระดับความสูง > ความสูงต่ำ > ความยาวสเกล

ที่ความสูงต่ำ ความยาวสเกลจะเป็นฟังก์ชันของความสูง,
2L_{w}=h
L_{u}=2L_{v}={\frac {h}{(0.177+0.000823h)^{1.2}}}
โดยที่ h คือความสูง AGL ที่ 1,000 ฟุต AGL, Lu = 2Lv = 2Lw = 1,000 ฟุต
การขึ้นกับระดับความสูง > ความสูงต่ำ > ความเข้มของความปั่นป่วน

ที่ความสูงต่ำ ความเข้มของความปั่นป่วนจะถูกพารามิเตอร์ด้วย W20 ความเร็วลมที่ 20 ฟุต
| ความรุนแรงของความปั่นป่วน |  W_{20} |
| --- | --- |
เบา: 15 kts
ปานกลาง: 30 kts
รุนแรง: 45 kts
\sigma _{w}=0.1W_{20}
{\frac {\sigma _{u}}{\sigma _{w}}}={\frac {\sigma _{v}}{\sigma _{w}}}={\frac {1}{(0.177+0.000823h)^{0.4}}}
ที่ 1,000 ฟุต AGL,
\sigma _{u}=\sigma _{v}=\sigma _{w}=0.1W_{20}
การขึ้นกับระดับความสูง > ความสูงปานกลาง/สูง

ความสูงปานกลาง/สูงคือความสูง 2,000 ฟุต AGL ขึ้นไป
การขึ้นกับระดับความสูง > ความสูงปานกลาง/สูง > ความยาวสเกล

สำหรับแบบจำลอง ดรายเดน,
L_{u}=2L_{v}=2L_{w}=1750{\text{ft}}
สำหรับแบบจำลอง von Kármán,
L_{u}=2L_{v}=2L_{w}=2500{\text{ft}}
การขึ้นกับระดับความสูง > ความสูงปานกลาง/สูง > ความเข้มของความปั่นป่วน

ที่ความสูงสูง,
\sigma _{u}=\sigma _{v}=\sigma _{w}
ข้อมูลดังกล่าวได้รับการ กำหนดพารามิเตอร์โดยความน่าจะเป็นของการเกินขีดจำกัดหรือความรุนแรงของการปั่นป่วน กราฟของความเข้มข้นของการปั่นป่วนเทียบกับระดับความสูงซึ่งแสดงเส้นความน่าจะเป็นคงที่ของการเกินขีดจำกัดและช่วงที่สอดคล้องกับความรุนแรงของการปั่นป่วนที่แตกต่างกันนั้นมีอยู่ในข้อกำหนดทางการทหาร
การขึ้นกับระดับความสูง > ระหว่างความสูงต่ำและปานกลาง/สูง

จาก 1,000 ฟุต AGL ถึง 2,000 ฟุต AGL ทั้งความยาวสเกลและความเข้มของความปั่นป่วนจะถูกกำหนดโดย การแทรกเชิงเส้น ระหว่างค่าที่ความสูงต่ำที่ 1,000 ฟุต และค่าที่ความสูงปานกลาง/สูงที่ 2,000 ฟุต
การขึ้นกับระดับความสูง > แกนของความปั่นป่วน

ที่ความสูงเกิน 1,750 ฟุต แกนของความปั่นป่วนจะตรงกับแกน กรอบอ้างอิงของลม ที่ความสูงต่ำกว่า 1,750 ฟุต แกนความปั่นป่วนในแนวดิ่งจะตรงกับแกน z ของ กรอบอ้างอิงของโลก, แกนความปั่นป่วนตามแนวยาวจะตรงกับการฉายของเวกเตอร์ลมเฉลี่ยลงบนระนาบแนวนอนของกรอบอ้างอิงของโลก และแกนความปั่นป่วนด้านข้างจะถูกกำหนดโดย กฎมือขวา
อ่านหนังสือเพิ่ม

Etkin, Bernard (2005). Dynamics of Atmospheric Flight. Mineola, NY: Dover Publications. ISBN 0486445224.
Hoblit, Frederic M. (1988). Gust Loads on Aircraft: Concepts and Applications. Washington, DC: American institute of Aeronautics and Astronautics, Inc. ISBN 0930403452.
Flying Qualities of Piloted Aircraft (PDF). Vol. MIL-STD-1797A. United States Department of Defense. 1990.
ความเข้มของความปั่นป่วนกับระดับความสูงสำหรับความสูงปานกลาง/สูง.
คู่อิเล็กตรอน

ในเคมี คู่อิเล็กตรอน หรือ คู่ลิวอิส ประกอบด้วย อิเล็กตรอน 2 ตัวที่อยู๋ในออร์บิทัลเชิงโมเลกุลเดียวกันแต่มีสปินตรงกันข้าม Gilbert N. Lewis ริเริ่มแนวคิดของทั้งคู่อิเล็กตรอนและพันธะโควาเลนต์ในเอกสารสำคัญที่เขาตีพิมพ์ในปี 1916
แผนภาพ MO แสดงพันธะโควาเลนต์ (ซ้าย) และพันธะโควาเลนต์แบบมีขั้ว (ขวา) ในโมเลกุลอะตอมคู่ ในทั้งสองกรณี พันธะจะถูกสร้างขึ้นโดยการก่อตัวของคู่อิเล็กตรอน
เนื่องจากอิเล็กตรอนเป็นเฟอร์มิออน หลักการกีดกันของเพาลีจึงห้ามไม่ให้อนุภาคเหล่านี้มีเลขควอนตัมเท่ากันทั้งหมด ดังนั้นเพื่อให้อิเล็กตรอนสองตัวอยู่ในออร์บิทัลเดียวกัน และด้วยเหตุนี้ถ้ามีเลขควอนตัมออร์บิทัลเท่ากัน อิเล็กตรอนทั้งสองจะต้องมีเลขควอนตัมสปินต่างกัน วิธีนี้ยังจำกัดจำนวนอิเล็กตรอนในออร์บิทัลเดียวกันไว้ที่สองด้วย
การจับคู่ของสปินมักจะให้พลังงานต่ำลง ดังนั้นคู่อิเล็กตรอนจึงมีบทบาทสำคัญในเคมี สามารถสร้างพันธะเคมีระหว่างอะตอมสองอะตอม หรืออาจเกิดขึ้นเป็นคู่เวเลนซ์อิเล็กตรอนโดดเดี่ยวก็ได้ ยังเติมเต็มระดับชั้นแก่นของอะตอมด้วย
เนื่องจากสปินเป็นคู่กันโมเมนต์แม่เหล็กของอิเล็กตรอนจึงถูกหักล้างกัน และคุณสมบัติทางแม่เหล็กของคู่นั้นโดยทั่วไปแล้วจะเป็นแบบไดอะแมกเนติก
แม้ว่าจะสังเกตพบแนวโน้มที่ชัดเจนที่อิเล็กตรอนจะจับคู่กันในเคมี แต่อิเล็กตรอนสามารถไม่จับคู่กันเป็นอิเล็กตรอนขาดคู่ได้เช่นกัน
ในกรณีของพันธะโลหะ โมเมนต์แม่เหล็กจะชดเชยกันในระดับมาก แต่พันธะจะเกิดร่วมกันมากขึ้น ดังนั้นจึงไม่สามารถแยกแยะคู่อิเล็กตรอนแต่ละคู่ได้ และจะดีกว่าหากพิจารณาอิเล็กตรอนเป็น 'ทะเล' รวม
ปลาฉลามหางไหม้ (อินโดนีเซีย)

| ปลาฉลามหางไหม้ |
| --- | --- |

หลายตัวในตู้เลี้ยง

ตัวเมียอายุ 2 ปี ขนาดประมาณ 15 ซ.ม.
สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Cypriniformes
วงศ์:: Cyprinidae
สกุล:: Balantiocheilos
สปีชีส์:: B.  melanopterus
ชื่อทวินาม
Balantiocheilos melanopterus (Bleeker, 1851)

ชื่อพ้อง
 Balantiocheilus melanopterus  Barbus melanopterus  Puntius melanopterus  Systomus melanopterus
ปลาฉลามหางไหม้ (อังกฤษ: Bala shark, Silver shark, Tricolor sharkminnow; ชื่อวิทยาศาสตร์: Balantiocheilos melanopterus) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
มีรูปร่างและทรวดทรงที่เพรียวยาว ตาโต ปากเล็ก ขยับปากอยู่ตลอดเวลา ใต้คางมีแผ่นหนังเป็นถุงเปิดออกด้านท้าย ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย เกล็ดมีขนาดเล็กสัดส่วนของครีบทุกครีบเหมาะสมกับลำตัว โดยเฉพาะครีบหางซึ่งเว้าเป็นแฉกลึก สีของลำตัวเป็นสีเงินแวววาว ด้านหลังสีเขียวปนเทา ครีบหลัง ครีบท้อง ครีบก้นและครีบหาง สีเหลืองหรือสีเหลืองอมขาว และมีขอบเป็นแถบดำ อันเป็นที่มาของชื่อ  ว่ายน้ำได้ปราดเปรียวมาก และกระโดดขึ้นได้สูงจากน้ำมาก มีขนาดโตเต็มราว 20–30 เซนติเมตร
เป็นปลาที่พบแพร่กระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำของประเทศอินโดนีเซีย มีความว่องไวปราดเปรียวมาก โดยสามารถที่จะกระโดดได้สูงถึง 2 เมตร  มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง ปัจจุบันมีสถานะในธรรมชาติใกล้สูญพันธุ์แล้ว นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยใช้วิธีการผสมเทียมด้วยการฉีดฮอร์โมน
ดูเพิ่ม

ปลาฉลามหางไหม้ (ไทย)
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Balantiocheilus melanopterus ที่วิกิสปีชีส์