stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รถตักตีนตะขาบ

รถตักตีนตะขาบ
รถตักตีนตะขาบ (tracked loader) เป็นยานยนต์งานก่อสร้างชนิดหนึ่งที่ประกอบด้วยช่วงล่างแบบสายพานหรือตีนตะขาบ และชุดบุ้งกี๋ (loader) สำหรับการขุดหรือตักวัสดุ เครื่องจักรกลชนิดนี้ได้รับการพัฒนาให้เป็นเครื่องจักรสารพัดประโยชน์ที่มีความคล่องตัวในอุตสาหกรรมการขุดตัก เป็นรถแบบอเนกประสงค์ที่สามารถทำงานได้หลายอย่างในสถานที่ก่อสร้าง เช่นการดัน, การขุด หรือตักวัสดุ
การออกแบบของรถตักตีนตะขาบมีการวิวัฒนาการมาหลายขั้นตอน. เดิมทีรถตักตีนตะขาบได้รับการดัดแปลงมาจากรถแทรกเตอร์แบบตีนตะขาบ และใช้งานเหมือนกับรถปราบดิน (บุลโดเซอร์) ในยุคแรก จึงยังไม่มีสมรรถนะในการขุดลงในพื้นดินแข็ง การใช้งานส่วนใหญ่จะเป็นการขนย้ายวัสดุที่กองรวมกัน และขนถ่ายวัสดุกับรถบรรทุกหรือรถไฟ
การเปลี่ยนแปลงการออกแบบที่สำคัญเกิดขึ้นเมื่อมีการนำระบบไฮดรอลิกมาใช้ในการขับเคลื่อนระบบก้านต่อของชุดตัก ทำให้กำลังงานของการตักเพิ่มสูงขึ้น และที่สำคัญคือรถตักสามารถส่งแรงดันกดลงด้านล่างไปยังบุ้งกี๋ได้ ซึ่งทำให้เพิ่มความสามารถในการขุดพื้นดินแข็งได้ดีขึ้นอย่างมาก การออกแบบส่วนอื่นยังคงลอกแบบจากรถบุลโดเซอร์ น้ำหนักของเครื่องยนต์ยังคงกระทำลงบนส่วนครึ่งหน้าของสายพานตีนตะขาบเช่นเดียวกับส่วนประกอบชุดตักที่มีน้ำหนักมาก ซึ่งมักจะก่อให้เกิดปัญหาการสึกหรอที่เร็วเกินควรของล้อนำด้านหน้า และชิ้นส่วนช่วงล่าง
การประยุกต์ใช้ระบบขับเคลื่อนไฮโดรสแตติกในรถตักตีนตะขาบเป็นพัฒนาการที่สำคัญประการต่อมา ทำให้การเคลื่อนที่ของรถมีความคล่องตัวสูงและบังคับได้ง่ายขึ้น รถตักตีนตะขาบในปัจจุบันเป็นเครื่องจักรกลที่มีความซับซ้อนสูง โดยการใช้ระบบส่งกำลังแบบไฮโดรสแตติก และระบบควบคุมไฮดรอลิกไฟฟ้าเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ
ม้าเหงื่อโลหิต

ปลายยอดทองสัมฤทธิ์ชุบทองพิธีการ, ม้าเฟอร์กานา, ย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 4-1 ก่อนคริสต์ศักราช: สัญลักษณ์รูปตัววีของความเร็วและชัยชนะ
รูปสลักหินม้าเหงื่อโลหิต สมัยจักรพรรดิถังไท่จง
ม้า Akhal-Teke
ม้าเหงื่อโลหิต (จีน: 大宛馬 / 宛馬; พินอิน: dàyuānmǎ / yuānmǎ; เวด-ไจลส์: ta-yüan-ma / yüan-ma) เป็นม้าสายพันธุ์หนึ่ง ตามตำนานกล่าวกันว่าม้าพันธุ์ดังกล่าวยามที่ออกวิ่ง บริเวณแผงคอจะมีเหงื่อไหลออกมา เป็นสีแดงสดคล้ายเลือด ว่ากันว่าในสมัย จักรพรรดิฮั่นอู่ตี้เคยส่งทหารไปยังซอี๋ว์เพื่อออกเสาะแสวงหาม้าเหงื่อโลหิตนี้ และยังมีเรื่องเล่าว่าม้าสายพันธุ์นี้เคยเป็นพาหนะให้กับเจงกิสข่านอีกด้วย
ประเทศเติร์กเมนิสถาน เป็นถิ่นกำเนิดของม้าเหงื่อโลหิตหรือม้า Akhal-tekin (มาจากชื่อเผ่า Teke ในเติร์กเมนิสถาน, Akhal แปลว่า บริสุทธิ์, Akhal-teke จึงแปลว่า สายเลือด Teke บริสุทธิ์ )  ปัจจุบันทั่วโลกมีม้าสายพันธุ์นี้จำนวน 3,000 ตัว ในจำนวนดังกล่าว มี 2,000 ตัว อยู่ในประเทศเติร์กเมนิสถาน โดยเติร์กเมนิสถานเตรียมการกำหนดให้ม้าเหงื่อโลหิตเป็นสมบัติของชาติ นอกจากนี้ยังสามารถพบเห็นสัญลักษณ์ของม้าเหงื่อโลหิตได้ในสัญลักษณ์ประจำชาติและเหรียญกษาปณ์
นักวิชาการสมาคมธุรกิจเพาะพันธุ์ม้าของจีน กล่าวว่า ม้าเหงื่อโลหิตมีแหล่งกำเนิดที่เขตโอเอซิส ประเทศเติร์กเมนิสถาน ผ่านการเพาะเลี้ยงมานานนับ 3,000 ปี จนกลายเป็นม้าสายพันธุ์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลกสายพันธุ์หนึ่ง เนื่องจากม้าเหงื่อโลหิตมีฝีเท้าเร็ว ความอดทนสูง มักจะใช้เป็นพาหนะในการเดินทางระยะไกล และใช้ในพิธีการเดินสวนสนาม ปัจจุบันในระดับสากล มีราคาสูงสุดถึง 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ปัจจุบัน นักวิทยาศาสตร์อธิบายว่า เหงื่อของม้าพันธุ์นี้เป็นสีแดงเนื่องจากปรสิตที่เกาะที่ผิวหนัง ทำให้เหงื่อของม้ามีเลือดเจือปน
บรรณานุกรม

Bonavia (2004): The Silk Road From Xi’an to Kashgar. Judy Bonavia – revised by Christoph Baumer. 2004. Odyssey Publications. ISBN 962-217-741-7.
Boulnois (2004): Silk Road: Monks, Warriors & Merchants on the Silk Road. Luce Boulnois. Translated by Helen Loveday. Odyssey Books, Hong Kong. ISBN 962-217-720-4.
Forbes, Andrew ; Henley, David (2011). 'The Heavenly Horses of the West' in: China's Ancient Tea Horse Road. Chiang Mai: Cognoscenti Books. ASIN: B005DQV7Q2
Watson, Burton, translator. (1961). Records of the Grand Historian by Sima Qian. Han Dynasty II (Revised Edition), Columbia University Press. ISBN 0-231-08167-7.
Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland. North China Branch, Shanghai, China Branch of the Royal Asiatic Society. Journal of the North China Branch of the Royal Asiatic Society, Issues 39-41.
แหล่งข้อมูลอื่น

http://chinesehoroscop-e.com/astrology/ferghana-horses.php
https://web.archive.org/web/20120329190620/http://www.wantchinatimes.com/news-subclass-cnt.aspx?id=20110922000098&cid=1103
ลำดับเหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่สอง

บทความหลัก: สงครามโลกครั้งที่สอง
เรียงลำดับเหตุการณ์ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองโดยแบ่งเป็นปี
ลำดับเหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่สอง (1939)
ลำดับเหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่สอง (1940)
ลำดับเหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่สอง (1941)
ลำดับเหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่สอง (1942)
ลำดับเหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่สอง (1943)
ลำดับเหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่สอง (1944)
ลำดับเหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่สอง (1945)
วัดปลักไม้ลาย

| วัดปลักไม้ลาย |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 49 หมู่ที่ 6 ทางหลวงท้องถิ่นสายกระถินแดง–วัดปลักไม้ลาย ตำบลทุ่งขวาง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม 73140
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสุธรรมนาถ (สมนึก นาโถ)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปลักไม้ลาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านปลักไม้ลาย ตำบลทุ่งขวาง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 92 ไร่ 1 งาน 97 ตารางวา พระครูสุธรรมนาถ (สมนึก นาโถ) เป็นเจ้าอาวาสในปัจจุบัน
วัดปลักไม้ลายประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2481 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536
วัดปลักไม้ลายมีสวนป่าสมุนไพร เป็นสวนป่าที่มีสมุนไพรไทยประมาณ 500 ชนิดในเนื้อที่ประมาณ 92 ไร่ เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมแห่งหนึ่งในจังหวัดนครปฐม เป็นป่าที่ราบต่ำดั้งเดิม มีทั้งไม้ล้มลุกอายุสั้นและอายุยาวหลายปี ไม้เลื้อย ไม้พุ่ม ไม้ต้นขนาดเล็ก ขนาดกลาง และขนาดใหญ่หลายคนโอบ เช่น ขัดมอญ ตระกูลขิงข่าไพล เสี้ยว ขี้เหล็กป่า กระโดน มะเกลือ มะค่าโมงแดง อ้อยช้าง ก๋างขี้มอด เถาวัลย์แดง ผักหวานป่า แจงดองดึง ตะโกนา ตะเคียนทอง ตะลุมพุก เถาวัลย์เปรียง สะเดา ทองหลางป่า ฯลฯ ต้นไม้แต่ละต้นมีป้ายบอกชื่อและสรรพคุณกำกับไว้ รวมทั้งมีวิทยากรนำชมสวนสมุนไพรให้กับผู้ที่สนใจทุกวัน ประชาชนสามารถพักค้างคืนได้ นอกจากนี้ภายในวัดยังมีการนวดไทยแผนโบราณ การอบสมุนไพร มีเครื่องดื่มสมุนไพรและอาหารประเภทสมุนไพร ตลอดจนการอบรมจิตและการปฏิบัติธรรม
ลี หงฉวน

ลี หงฉวน (เกิดเมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1969 มณฑลฝูเจี้ยน) เป็นนักแข่งเรือจากประเทศจีน เคยเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
ผลงาน

1993 National Games - 1st flying Dutchman class;
1997/2001 National Games - 1st Finn class
วัดปัญจบูรพาจารย์

| วัดปัญจบูรพาจารย์ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดปัญจบูรพาจารย์, วัดป่าห้าพระองค์
ที่ตั้ง: ตำบลคลองสาม อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปัญจบูรพาจารย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสาม อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี
วัดปัญจบูรพาจารย์ หรือ วัดป่าห้าพระองค์ ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2562 โดยมีพระครูปลัดณเชษฐพงษ์ สิริว์โส (จันทสิทธิ์) เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด ท่านได้ศึกษาประวัติของพระอริยเจ้า 5 องค์ มีหลวงปู่บุญมา ฐิตเปโม, หลวงปู่วัน อุตฺตโม, หลวงปู่จวน กุลเชฏโฐ, หลวงปู่สิงฆ์ทอง ธมฺมวโร และหลวงปู่สุพัฒน์ สุขกาโม ซึ่งทั้ง 5 ล้วนแล้วแต่เป็นพระเกจิชื่อดังลูกศิษย์ของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ทั้ง 5 ละสังขารทิ้งธาตุทิ้งขันธ์ ด้วยอุบัติเหตุเครื่องบินตก ณ ทุ่งรังสิต มีข้าราชการระดับสูงของกระทรวงรอดชีวิต 1 คน คือ นายสมพร กลิ่นพงษา ผู้ว่าราชการจังหวัดนครพนมสมัยนั้น ท่านจึงได้เดินทางมาตรวจสอบและไต่ถามโยมที่ทำนาอยู่ในละแวกนั้น ในที่สุดก็ได้รับการบอกเล่าจาก โยมสงวน พิณนอก และ โยมจันทร์แรม โพธิสุวรรณ สองสามีภรรยา ผู้เช่าที่ดินทำนา ว่าเป็นที่ดินของทายาทในราชนิกุล (ไม่ได้เอ่ยนาม) โยมสงวนและโยมจันทร์แรมได้แนะนำให้ไปพบกับทนายความผู้ดูแลทรัพย์สินของกองมรดกประจำตระกูล ทำเรื่องสร้างมหาเจดีย์ปัญจบูรพาจารย์ไปยังกองมรดกของทายาทในราชนิกุล เมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าของที่ ได้ริเริ่มปลูกสร้างกุฏิ หลังคามุงด้วยฟาง
พระอาจารย์มหารังสรรค์ สญฺญโม ได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดปัญจบูรพาจารย์" และได้พัฒนาจนตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2562 วัดมีรูปปั้นหลวงปู่มั่นขนาดใหญ่
ลี วอนซุก

| ลี วอนซุก |
| --- | --- |
เกิด: 25 มกราคม พ.ศ. 2485
ลี วอนซุก (Won Suk Lee) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 25 มกราคม พ.ศ. 2485 สถิติการชก 42 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 10) เสมอ 6 แพ้ 14
เกียรติประวัติ

แชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวท
ชิง 28 เมษายน 2509 ชนะน็อค คัตสุโตชิ อาโอกิ ยก 11 ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 3 ธันวาคม 2509 ชนะคะแนน เทตสุย่า ยามากามิ ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 16 กันยายน 2510 ชนะคะแนน โยชิโอะ นากาเน ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 11 พฤษภาคม 2511 ชนะคะแนน ศักดิ์ชาย แหลมฟ้าผ่า ที่ เกาหลีใต้
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 11 กันยายน 2511 ชนะคะแนน ตินี่ ปาลาซิโอ ที่ เกาหลีใต้
เสียแชมป์ 23 ตุลาคม 2512 แพ้คะแนน ทากาโอะ ซากากุไร ที่ ญี่ปุ่น
แชมป์เกาหลีใต้รุ่นเฟเธอร์เวท (2512 - 2513)
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบคัดเลือก กลุ่มอี

กลุ่มอีของ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบคัดเลือก เป็นหนึ่งในสิบกลุ่มที่ใช้ตัดสินหาทีมเข้ารอบสำหรับทัวร์นาเมนต์ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบสุดท้าย. กลุ่ม อี ประกอบไปด้วยห้าทีม: อาเซอร์ไบจาน, โครเอเชีย, ฮังการี, สโลวาเกีย และ เวลส์, โดยที่พวกเขาจะลงเล่นในการพบกันหมดในรูปแบบเหย้าและเยือน.
สองทีมที่ดีที่สุดจะได้เข้ารอบสุดท้ายโดยอัตโนมัติ. ไม่เหมือนกับครั้งก่อนหน้านี้, การมีส่วนร่วมของ รอบเพลย์ออฟ จะไม่ถูกนำมาตัดสินขึ้นอยู่กับผลการแข่งขันจากรอบคัดเลือกรอบแบ่งกลุ่ม, แต่แทนที่ขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของพวกเขาใน ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2018–19.
ตารางคะแนน

| อันดับ | ทีมด ค ก | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน | การผ่านเข้ารอบ |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  โครเอเชีย | 8 | 5 | 2 | 1 | 17 | 7 | +10 | 17 | ผ่านเข้ารอบ รอบสุดท้าย |  | — | 2–1 | 3–1 | 3–0 | 2–1 |
| 2 |  เวลส์ | 8 | 4 | 2 | 2 | 10 | 6 | +4 | 14 | ผ่านเข้ารอบ รอบสุดท้าย |  | 1–1 | — | 1–0 | 2–0 | 2–1 |
| 3 |  สโลวาเกีย | 8 | 4 | 1 | 3 | 13 | 11 | +2 | 13 |  |  | 0–4 | 1–1 | — | 2–0 | 2–0 |
| 4 |  ฮังการี | 8 | 4 | 0 | 4 | 8 | 11 | −3 | 12 |  |  | 2–1 | 1–0 | 1–2 | — | 1–0 |
| 5 |  อาเซอร์ไบจาน | 8 | 0 | 1 | 7 | 5 | 18 | −13 | 1 |  |  | 1–1 | 0–2 | 1–5 | 1–3 | — |
แหล่งที่มา: ยูฟ่า
กฎการจัดอันดับ: Tiebreakers
ผู้ทำประตู

การแข่งขันทั้งหมดมี 53 ประตูที่ทำได้ใน 20 นัด สำหรับค่าเฉลี่ย 2.65 ประตูต่อนัด.
บรูโน เพ็ตคอวิช
อิวัน เพริชิช
นิคอลา วลาชิช
รอเบร์ต บอเซนิก
มาเร็ก ฮัมชีก
มาฮีร์ เอมเรลี
รามิล เชย์ดาเยฟ
ลูคา มอดริช
วิลลี ออร์บัน
มาเต ปัตไค
ยูไรจ์ คุชกา
แกเร็ธ เบล
คีเอฟเฟอร์ มัวร์
แอรอน แรมซีย์
แทมกิน คาลิลซาเด
บอร์นา บาริชิช
อันเดรย์ ครามารีช
เดยัน ลอฟเรน
อันเต เรบิช
ดาวิด ฮอลมัน
มิฮาลี คอร์ฮุต
อาดาม ซอล็อย
โดมินิก ซอบอสซ์ไล
อ็อนเดรย์ ดูดา
ดาวิด ฮันค์กอ
สตานิสลาฟ โลบอตกา
รอเบิร์ต มัก
อัลเบร์ต รุสนัก
เดวิด บรูคสฺ์
แดเนียล เจมส์
แฮร์รี วิลสัน
พาเวล พาชาเยฟ (ในนัดที่พบกับ เวลส์)
เจมส์ ลอว์เรนซ์ (ในนัดที่พบกับ โครเอเชีย)
ระเบียบวินัย

| ทีม | ผู้เล่น | โดนลงโทษในนัดที่พบกับ | ติดโทษแบนในนัดที่พบกับ |
| --- | --- | --- | --- |
|  อาเซอร์ไบจาน | อันทอน ครีวอตส์ยุก |  พบกับ สโลวาเกีย (11 มิถุนายน ค.ศ. 2019)  พบกับ เวลส์ (6 กันยายน ค.ศ. 2019)  พบกับ โครเอเชีย (9 กันยายน ค.ศ. 2019) | พบกับ ฮังการี (13 ตุลาคม ค.ศ. 2019) |
|  อาเซอร์ไบจาน | มักซิม เมดเวเดฟ |  พบกับ โครเอเชีย (21 มีนาคม ค.ศ. 2019)  พบกับ ฮังการี (8 มิถุนายน ค.ศ. 2019)  พบกับ โครเอเชีย (9 กันยายน ค.ศ. 2019) | พบกับ ฮังการี (13 ตุลาคม ค.ศ. 2019) |
|  อาเซอร์ไบจาน | ดิมิตริจ นาซารอฟ |  พบกับ ฮังการี (8 มิถุนายน ค.ศ. 2019)  พบกับ เวลส์ (6 กันยายน ค.ศ. 2019)  พบกับ โครเอเชีย (9 กันยายน ค.ศ. 2019) | พบกับ ฮังการี (13 ตุลาคม ค.ศ. 2019) |
|  โครเอเชีย | มาร์เซลอ บรอซอวิช |  พบกับ เวลส์ (8 มิถุนายน ค.ศ. 2019)  พบกับ อาเซอร์ไบจาน (9 กันยายน ค.ศ. 2019)  พบกับ ฮังการี (10 ตุลาคม ค.ศ. 2019) | พบกับ เวลส์ (13 ตุลาคม ค.ศ. 2019) |
|  โครเอเชีย | เดยัน ลอฟเรน | มีพฤติกรรมดูถูก พบกับ สเปน ใน ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2018–19 (15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018) | พบกับ อาเซอร์ไบจาน (21 มีนาคม ค.ศ. 2019) |
|  โครเอเชีย | เดยัน ลอฟเรน |  พบกับ ฮังการี (24 มีนาคม ค.ศ. 2019)  พบกับ เวลส์ (8 มิถุนายน ค.ศ. 2019)  พบกับ เวลส์ (13 ตุลาคม ค.ศ. 2019) | พบกับ สโลวาเกีย (16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019) |
|  โครเอเชีย | ดอมากอจ วิดา |  พบกับ เวลส์ (8 มิถุนายน ค.ศ. 2019)  พบกับ ฮังการี (10 ตุลาคม ค.ศ. 2019)  พบกับ เวลส์ (13 ตุลาคม ค.ศ. 2019) | พบกับ สโลวาเกีย (16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019) |
|  ฮังการี | บอทอนด์ บารัธ |   พบกับ สโลวาเกีย (9 กันยายน ค.ศ. 2019) | พบกับ โครเอเชีย (10 ตุลาคม ค.ศ. 2019) |
|  ฮังการี | ลาสซ์ลอ ไคลน์ไฮส์เลอร์ |   พบกับ โครเอเชีย (10 ตุลาคม ค.ศ. 2019) | พบกับ อาเซอร์ไบจาน (13 ตุลาคม ค.ศ. 2019) |
|  ฮังการี | มิฮาลี คอร์ฮุต |  พบกับ สโลวาเกีย (21 มีนาคม ค.ศ. 2019)  พบกับ เวลส์ (11 มิถุนายน ค.ศ. 2019)  พบกับ อาเซอร์ไบจาน (13 ตุลาคม ค.ศ. 2019) | พบกับ เวลส์ (19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019) |
|  ฮังการี | อาดัม นากี |  พบกับ สโลวาเกีย (21 มีนาคม ค.ศ. 2019)  พบกับ เวลส์ (11 มิถุนายน ค.ศ. 2019)  พบกับ สโลวาเกีย (9 กันยายน ค.ศ. 2019) | พบกับ โครเอเชีย (10 ตุลาคม ค.ศ. 2019) |
|  สโลวาเกีย | นอร์ดเบร์ต กียอมแบร์ |   พบกับ เวลส์ (10 ตุลาคม ค.ศ. 2019) | พบกับ โครเอเชีย (16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019) |
|  สโลวาเกีย | รอเบิร์ต มัก |   พบกับ โครเอเชีย (16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019) | พบกับ อาเซอร์ไบจาน (19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019) |
|  สโลวาเกีย | เดนิส วัฟรอ |  พบกับ ฮังการี (21 มีนาคม ค.ศ. 2019)  พบกับ เวลส์ (24 มีนาคม ค.ศ. 2019)  พบกับ ฮังการี (9 กันยายน ค.ศ. 2019) | พบกับ เวลส์ (10 ตุลาคม ค.ศ. 2019) |
|  เวลส์ | โจ แอลเลน |  พบกับ สโลวาเกีย (24 มีนาคม ค.ศ. 2019)  พบกับ อาเซอร์ไบจาน (6 กันยายน ค.ศ. 2019)  พบกับ โครเอเชีย (13 ตุลาคม ค.ศ. 2019) | พบกับ อาเซอร์ไบจาน (16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019) |
แหล่งข้อมูลอื่น

UEFA Euro 2020, UEFA.com
European Qualifiers, UEFA.com
| ด ค กฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบคัดเลือก |
| --- | --- |
 รอบแบ่งกลุ่ม กลุ่มเอ  กลุ่มบี  กลุ่มซี  กลุ่มดี  กลุ่มอี  กลุ่มเอฟ  กลุ่มจี  กลุ่มเอช  กลุ่มไอ  กลุ่มเจ  รอบเพลย์ออฟ 
การแข่งขันที่เกี่ยวข้อง: ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2018–19
วัดปัญจทายิกาวาส

| วัดปัญจทายิกาวาส |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดปัญจทายิกาวาส, วัดบึงคำพร้อย
ที่ตั้ง: ตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูปทุมธรรมโศภิต (รณชัย)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปัญจทายิกาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี เป็นวัดนิกายธรรมยุตแห่งเดียวของตำบล มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ มีพระครูปทุมธรรมโศภิต (รณชัย) เป็นเจ้าอาวาสวัด
วัดปัญจทายิกาวาสตั้งเป็นวัดในปี พ.ศ. 2409 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 โดยมีนายเนตร เงินหิรัญ นายหรุ่ม ทัศนาธร บริจาคที่ดิน 9 ไร่ อยู่ติดกับคลองซอยที่ 5 หลังจากที่กรมชลประทานได้ขุดคลองซอยเชื่อมระหว่างคลองส่งน้ำหกวากับคลองส่งน้ำแปดวา แต่เดิมนั้นวัดอยู่ริมบึง มีศาลาอยู่ข้างบึง เมื่อดวงอาทิตย์คล้อยลงใกล้เวลาพลบค่ำ ไม่สามารถจะเดินทางต่อไปได้ จึงพักค้างคืน ณ ศาลานี้ จึงเรียกบริเวณนี้ว่า ค่ำตะวันคล้อย บึงที่อยู่ข้างเรียก  บึงค่ำตะวันคล้อย ท่านเจ้าคุณเกษ แห่งวัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร ได้ให้สร้างศาลาที่พักขึ้นมาก่อนสำหรับเป็นที่พักผ่อนผู้คนสัญจรไปมา ชื่อของบึงได้เรียกเพี้ยนกันไปเป็นบึงคำพร้อย จึงเรียกชื่อวัดว่า วัดบึงคำพร้อย ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดปัญจทายิกาวาส" เมื่อ พ.ศ. 2499 ด้านการศึกษา ทางวัดได้สอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2475 เมื่อ พ.ศ. 2466 ท่านเจ้าอาวาส สาคร เขมโก ได้ตั้งโรงเรียนวัดปัญจทายิกาวาส เมื่อ พ.ศ. 2466 โดยมีนายเขียน ทัศนาธร เป็นผู้อุปการะจัดตั้งโรงเรียน โดยใช้ศาลาการเปรียญของวัดปัญจทายิกาวาสเป็นที่เรียน
ลี ซังชุล

| ลี ซังชุล |
| --- | --- |
เกิด: 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515
ลี ซังชุล (Sang-Chul Lee) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 สถิติการชก 23 ครั้ง ชนะ 13 (น็อค 4) เสมอ 2 แพ้ 8
เกียรติประวัติ

แชมป์เกาหลีใต้รุ่นมินิมัมเวท (2537 – 2538, 2539)
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นสตอร์วเวทเมื่อ 26 สิงหาคม 2538 แพ้น็อคนีโก โทมัส ยก 7 ที่ อินโดนีเซีย
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท เมื่อ 29 มิถุนายน 2540 แพ้คะแนน พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ที่ ราชบุรี
วัดปันเสา

| วัดปันเสา |
| --- | --- |
เจดีย์ทรงกลมแบบเชียงใหม่ที่ได้รับอิทธิพลจากสุโขทัย

ชื่อสามัญ: วัดปันเสา, วัดปั่นเส่า
ที่ตั้ง: ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
พระพัฒนนพบุรีศรีล้านนาประชานาถ หรือ พระเจ้าแสงคำเมือง พระประธานในวิหาร เป็นปางประทานพร
วิหารจันทรสถิตมหาทานบารมีศรีชัยมงคล
วัดปันเสา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดปันเสา แต่เดิมหรือคำเมืองเรียกกันว่า วัดปั่นเส่า (เส่าในภาษาล้านนา หมายถึงเตาสำหรับหลอมโลหะ คำว่า ปัน เป็นการนับจำนวนของชาวล้านนา หมายถึง จำนวน 1,000) ตามประวัติกล่าวว่าสร้างในสมัยที่ราชวงศ์มังรายปกครองเมืองเชียงใหม่ ระหว่างรัชกาลของพญาผายูถึงพญากือนา มีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่าวัดนี้ หมื่นดังนคร ปู่ดัง ขุนนางผู้ใหญ่ในสมัยพระยาติโลกราชเป็นผู้อุปถัมน์วัดนี้ และเป็นผู้หล่อพระเจ้าเก้าตื้อ ซึ่งประดิษฐานในวัดสวนดอก (ปัจจุบัน)
วัดปันเสาถูกทิ้งรกร้างมานาน จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2550 ทางศูนย์มาลาเรีย เขต 2 เชียงใหม่ ได้บอกคืนพื้นที่ของวัดให้กับสำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดเชียงใหม่ ได้สร้างเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมสำหรับศรัทธาประชาชนโดยทั่วไปและสร้างเป็นสถานที่สำหรับรองรับพระสงฆ์ที่เดินทางมาจากต่างจังหวัด 	ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2561
เจดีย์ทรงกลมแบบเชียงใหม่ที่ได้รับอิทธิพลจากสุโขทัย เห็นได้ว่าน่าจะประกอบด้วยฐานหน้ากระดานสี่เหลี่ยม 3 ชั้น รองรับด้วยฐานบัวย่อเก็จลูกแก้วถีดขึ้นไปเป็นหน้ากระดานกลวงประมาณ 3 ชั้น รองรับมาลัยเถาที่เป็นแบบบัวคว่ำหน้ากระดาน 3 ชั้น แบบสุโขทัย องค์ระฆังใหญ่ บัลลังค์เป็นสี่เหลี่ยม ยอดปล้องในแบบสุโขทัย
ภายในวิหารจันทรสถิตมหาทานบารมีศรีชัยมงคลเป็นที่ประดิษฐาน พระพัฒนนพบุรีศรีล้านนาประชานาถ หรือ พระเจ้าแสงคำเมือง
วัดจันทารามวรวิหาร

สำหรับวัดจันทารามแห่งอื่น ดูที่ วัดจันทาราม
| วัดจันทารามวรวิหาร |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดบางยี่เรือกลาง, วัดกลางตลาดพลู
ที่ตั้ง: เลขที่ 276 ถนนเทอดไท แขวงบางยี่เรือ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร 10600
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรี
พระประธาน: พระทองเหลืองปางมารวิชัย
พระพุทธรูปสำคัญ: พระไม้สักครึ่งซีกปางห้ามสมุทร
เจ้าอาวาส: พระธรรมสิทธินายก (เฉลิม พนฺธุรํสี ป.ธ.๕)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดจันทารามวรวิหาร ตั้งอยู่ในเขตธนบุรี เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร เป็นวัดโบราณสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา เดิมชื่อ วัดบางยี่เรือกลาง หรือวัดกลาง ต่อมาในรัชสมัยรัชกาลที่ 3 พระยาสุรเสนา (ขุนเณร) ได้บูรณะขึ้นใหม่และได้รับพระราชทานนามเป็น วัดจันทาราม และต่อมาภายหลังได้ยกขึ้นเป็นพระอารามหลวง ชนิดวรวิหาร
พระอุโบสถ เดิมเป็นโครงสร้างด้วยการก่ออิฐถือปูน ต่อมาได้ทำการบูรณะในปี พ.ศ. 2517 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2520 โดยเปลี่ยนเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก เป็นศิลปกรรมแบบจีน ภายในประดิษฐานพระประธาน หล่อด้วยทองเหลืองปางมารวิชัย และยังมีพระพุทธรูปปางห้ามสมุทรแบบครึ่งซีกทำด้วยไม้สัก
พระวิหาร ลักษณะศิลปะแบบจีน ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา โครงสร้างเดิมด้วยการก่ออิฐถือปูนแบบพระอุโบสถและได้รับการบูรณะแบบพระอุโบสถ
ประวัติ

วัดจันทารามวรวิหารเดิมมีชื่อว่า วัดบางยี่เรือกลางหรือวัดกลาง เพราะอยู่กลางระหว่างวัด 2 วัด คือวัดบางยี่เรือใน (วัดราชคฤห์ปัจจุบัน) กับวัดอินทาราม 
กล่าวคือ เมืองธนบุรีเดิมในสมัยที่กรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ตั้งอยู่ที่วัดศาลา 4 หน้า (วัดคูหาสวรรค์ ปัจจุบัน) ในคลองบางกอกใหญ่ จากเมืองเก่ามาก็ถึงวัดราชคฤห์ก่อนจึงเรียกวัดราชคฤห์ว่า "วัดบางยี่เรือใน เหนือ" ส่วนวัดจันทารามอยู่กลางจึงเรียกว่า "วัดบางยี่เรือกลาง" ถัดมาก็ถึงวัดอินทาราม จึงเรียกว่า "วัดบางยี่เรือนอก (ใต้)"
ในสมัยโบราณนั้นไม่มีการตั้งชื่อวัดเป็นกิจจะลักษณะหรือเป็นทางการเหมือนอย่างในสมัยปัจจุบัน จะเรียกชื่อวัดจากที่ตั้ง ตำบล ที่ตั้งอยู่และถ้าตำบลนั้นมีหลายวัดด้วยกันและอยู่ใกล้กันเป็นลำดับซึ่งอาจกำหนดจากตัวเมืองได้ว่า "ใน" "กลาง" และ"นอก" ก็จะเรียกวัดที่อยู่ใกล้ว่า "วัดใน" วัดถัดไปก็เรียกว่า "วัดกลาง" และวัดสุดท้ายก็ เรียกว่า "วัดนอก" ตามแต่ที่จะเข้าใจกันตามยุคสมัยหรือเรียกตามสถานที่
วัดจันทาราม เป็นวัดโบราณมีอายุยาวนานกว่า 100 ปี ตามตำนานพระอารามหลวงโดยสังเขป พระนิพนธ์ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ และพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ ในสมัยรัชกาลที่ 3 ของเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ ให้ข้อมูลที่ตรงกันคือ พระยาสุรเสนา (ขุนเณร) เป็นผู้สร้าง และพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 ทรงปฏิสังขรณ์แล้วได้พระราชทานนามให้ใหม่ว่า "วัดจันทาราม" แต่วัดนี้จะสร้างเมื่อไรไม่มีหลักฐานที่จะให้ค้นคว้าอ้างอิงได้
ในพระอุโบสถวัดจันทารามวรวิหารมีพระพุทธรูปปางห้ามสมุทรทรงเทริดซึ่งประทับอยู่ภายใน ซึ่งกรมศิลปากรขึ้นทะเบียนไว้ เมื่อทางกรมศิลปากรไม่ขัดข้องในการจุบูรณะซ่อมแซม ได้สั่งเจ้าหน้าที่มาตรวจสอบสภาพของพระอุโบสถและได้แจ้งให้ทราบ ภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นศิลปะจีน เครื่องสูงของจีนเขียนด้วยมืออาสาอย่างประณีต จึงได้อนุรักษ์ไว้ทั้งสภาพจิตรกรรมฝาผนังและลายเพดาน แต่ทางวัดขออนุญาตเพิ่มเติมส่วนที่ชำรุดไปโดยจะไม่เขียนภาพทับของเก่า จะหาช่างจากกรมศิลปากรที่เชื่อถือและรับรองให้เขียนภาพได้ จึงได้เขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังเพิ่มเติมดังที่ได้ปรากฏอยู่ขณะนี้
ดูเพิ่ม

ฐานข้อมูลโบราณสถาน GIS กรมศิลปากร
วัดอินทารามวรวิหาร (วัดบางยี่เรือบน)
วัดราชคฤห์ (วัดบางยี่เรือล่าง)
ลิเดีย (แก้ความกำกวม)

ลิเดีย อาจหมายถึง
ลิเดีย (Lydia) อาณาจักรโบราณ ทางตะวันตกของอานาโตเลีย
ภาษาลิเดีย
อักษรลิเดีย
เสินเตี้ยนเสีย (พ.ศ. 2490 - 2551) หรือ ลิเดีย เสิน (Lydia Shum) นักแสดงหญิงชาวฮ่องกง ภรรยาของเจิ้งเส้าชิว
ศรัณย์รัชต์ ดีน หรือเป็นที่รู้จักกันในนาม ลิเดีย นักร้องหญิงชาวไทย
110 ลิเดีย ดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
มูโรรัง

มูโรรัง (ญี่ปุ่น: 室蘭市; โรมาจิ: Muroran-shi) เป็นนครและเมืองท่าที่ตั้งอยู่ในกิ่งจังหวัดอิบูริ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น และจัดเป็นศูนย์กลางของกิ่งจังหวัดอิบูริ
ณ วันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 มูโรรังมีประชากรทั้งสิ้น 78,003 คน
ประวัติศาสตร์

ที่มาของชื่อ มูโรรัง นั้น กล่าวว่ามาจากศัพท์ไอนุ ที่ว่า โมะ รูเอรานิ  ซึ่งหมายถึง "ก้นของทางลาดขนาดย่อม" ซึ่งทางลาดที่ว่าอยู่ที่หน้าวัดเซ็งไกในอดีต ในเขตซากิโมริ
ในช่วงปลายของคริสต์ศตวรรษที่ 16 บริเวณมูโรรังนั้นถูกปกครองโดยตระกูลมัตสึมาเอะ ซึ่งมูโรรังก็ได้ถูกพัฒนาเป็นที่มั่นทางการค้าระหว่างชาวไอนุและตระกูลมัตสึมาเอะ
ในปี ค.ศ. 1892 มีการเปิดท่าเรือมูโรรังขึ้น เพื่อการก่อสร้างสะพานไม้ที่ไกงัง ในเวลาเดียวกัน ก็เริ่มมีการก่อสร้างถนนสายหลักจากซัปโปโระ ซึ่งเป็นหนึ่งในการพัฒนาประเทศเพื่อให้รอดพ้นจากการตกเป็นอาณานิคมของชาติตะวันตก
จากการเปิดเส้นทางการเดินเรือจากมูโรรังไปยังโมริ และขยายทางรถไฟไปยังอิวามิซาวะ เทศบาลแห่งมูโรรังจึงได้ถูกก่อตั้งขึ้น ในวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1922  ตั้งแต่นั้นมามูโรรังได้รับการพัฒนาเป็นศูนย์กลางการขนส่งที่สำคัญและเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมเหล็ก แต่น่าเสียดายที่ในสงครามโลกครั้งที่สอง โรงงานอุตสาหกรรมของบางส่วนของเมืองได้รับผลจากการระดมยิงของเรือรบอเมริกันในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1945 ก่อนที่ในเดือนต่อมาญี่ปุ่นจะประกาศยอมแพ้สงคราม
ปัจจุบันมูโรรังมีโรงงานปูนซีเมนต์ขนาดใหญ่ โรงงานเหล็ก โรงกลั่นน้ำมัน และอู่ต่อเรือมากมายที่กระจุกตัวอยู่ตามท่าต่าง ๆ ของเมือง
การขนส่ง

บริษัทรถไฟฮกไกโด: สายหลักมูโรรัง
จากตะวันตก ใช้ทางหลวงหมายเลข 37
จากจากตะวันออก ใช้ทางหลวงหมายเลข 36
จุดที่น่าสนใจ

สะพานฮากูโช สะพานแขวนที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออกของประเทศญี่ปุ่น
หาดอิตังกิ
มูโรรังมีสถานที่ท่องเที่ยวที่งดงามแปดสถานที่เฉพาะที่เรียกว่า มูโรรังฮักเก (室蘭八景) หนึ่งในนั้นที่มีชื่อเสียงมาก คือ (ญี่ปุ่น: แหลมโลก; โรมาจิ: 地球岬; ทับศัพท์: ชิกีวมิซากิ)
สะพานฮากูโช
ทัศนียภาพของมูโรรัง
แหลมโลก (ชิกีวมิซากิ)
แหลมโลกในฤดูหนาว
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มูโรรัง
เว็บไซต์ทางการของนครมูโรรัง (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
ลิเกป่า

ลิเกป่า หรือ ลิเกรำมะนา หรือ ลิเกบก หรือ แขกแดง เป็นการละเล่นพื้นเมืองของชาวปักษ์ใต้ของไทย ลิเกป่านิยมแถบจังหวัดพัทลุง กระบี่ ตรัง นครศรีธรรมราช สงขลา สตูล ใช้เครื่องดนตรีประกอบด้วย กลองรำมะนา หรือ โทน 2 - 3 ใบ ฉิ่ง ปี่ ฉิ่ง 1 คู่ กรับ 1 คู่ บางคณะอาจจะมีโหม่ง และทับด้วย ลิเกป่ามีนายโรงเช่นเดียวกับหนังตะลุง และมโนราห์ และโร สำหรับการแสดงก็คล้ายกับโรงมโนราห์ ผู้แสดงลิเกป่า คณะหนึ่งมีประมาณ 6 - 8 คน ถ้ารวมลูกคู่ด้วยก็จะมีจำนวนคนพอ ๆ กับมโนราห์หนึ่งคณะ การแสดงจะเริ่มด้วยการโหมโรง "เกริ่นวง" ต่อจากเกริ่นวงแขกขาวกับแขกแดงจะออกมาเต้นและร้องประกอบ โดยลูกคู่จะรับไปด้วย หลังจากนั้นจะมีผู้ออกมาบอกเรื่อง แล้วก็จะเริ่มแสดงเลย
ราชวงศ์ที่ยี่สิบเก้าแห่งอียิปต์

ราชวงศ์ที่ยี่สิบเก้าแห่งอียิปต์ โดยปกติแล้วจะจัดเป็นราชวงศ์ลำดับที่สี่ในช่วงยุคปลายของประวัติศาสตร์อียิปต์โบราณ เป็นราชวงศ์ที่สถาปนาขึ้นหลังจากการโค่นล้มพระราชบัลลังก์ฟาโรห์อมิร์เตอุส ซึ่งเป็นฟาโรห์เพียงพระองค์เดียวจากราชวงศ์ที่ยี่สิบแปดแห่งอียิปต์ โดยฟาโรห์เนฟอาอารุดที่ 1 ในช่วง 398 ปีก่อนคริสตกาล และสิ้นสุดหลังจากการโค่นล้มพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์เนฟอาอารุดที่ 2 ในช่วง 380 ปีก่อนคริสตกาล