วัวแดง

| วัวแดง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไพลสโตซีนตอนกลาง-ปัจจุบัน |
| --- | --- |

วัวแดงตัวผู้

วัวแดงตัวเมีย
สถานะการอนุรักษ์
 เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม Mammalia
อันดับ:: สัตว์กีบคู่ 
วงศ์:: วงศ์วัวและควาย 
วงศ์ย่อย:: วัวและควาย Bovinae
สกุล:: Bos  d'Alton, 1823
สปีชีส์:: Bos javanicus
ชื่อทวินาม
Bos javanicus d'Alton, 1823

ชนิดย่อย
  รายการ วัวแดงชวา (B. j. javanicus) d'Alton, 1823  วัวแดงอินโดจีน (หรือพม่า) (B. j. birmanicus) Lydekker, 1898  วัวแดงบอร์เนียว (B. j. lowi) Lydekker, 1912  วัวแดงบาหลี (B. j. domesticus) Wilckens, 1905  

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของวัวแดง (ค.ศ. 2010) เขียว: ปัจจุบัน แดง: อาจมีในปัจจุบัน
ชื่อพ้อง
 list Bos banteng Wagner, 1844  Bos bantinger Schlegel and Müller, 1845   Bos banting Sundevall, 1846   Bos butleri Lydekker, 1905  Bos domesticus Wilckens, 1905   Bos leucoprymnus Quoy and Gaimard, 1830   Bos porteri Lydekker, 1909   Bos seleniceros Heller, 1890   Bos seligniceros Meyer, 1878   Bos sondaicus Blyth, 1842  Bibos javanicus  Bibos banteng  Bibos bantinger  Bibos banting  Bibos butleri  Bibos domesticus  Bibos leucoprymnus  Bibos porteri  Bibos seleniceros  Bibos seligniceros  Bibos sondaicus
วัวแดง เป็นวัวป่าชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Bos javanicus รูปร่างคล้ายวัวบ้าน (B. taurus) ทั่วไป แต่มีลักษณะสำคัญที่ต่างไปจากวัวบ้านและกระทิง (B.  gaurus) คือ มีวงก้นขาวทั้งในตัวผู้และตัวเมีย มีเส้นขาวรอบจมูก ขาทั้ง 4 ข้างมีสีขาวตั้งแต่หัวเข่าจนถึงกีบเท้า ระหว่างโคนขาของตัวผู้ไม่มีขน แต่เป็นหนังตกกระแข็ง ๆ เรียกว่า "กระบังหน้า" ความยาวลำตัวและหัวประมาณ 190–255 เซนติเมตร หางยาว 65–70 เซนติเมตร สูงประมาณ 155–165 เซนติเมตร และมีน้ำหนักราว 600–800 กิโลกรัม
พบในพม่า, ไทย, อินโดจีน, ชวา, บอร์เนียว, เกาะบาหลี, ซาราวัก, เซเลบีส สำหรับประเทศไทยเคยพบได้ทุกภาค 
วัวแดงกินหญ้าอ่อน ๆ ใบไผ่อ่อน หน่อไม้อ่อน ลูกไม้ป่าบางชนิด ใบไม้ ยอดอ่อนของพืช และดอกไม้ป่าบางชนิด  ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย  ได้ดังนี้
B. j. birmanicus พบในไทย, พม่า, กัมพูชา, เวียดนาม ตัวผู้และตัวเมียมีสีเดียวกัน และในมาเลเซียส่วนใหญ่จะมีสีดำ
B. j. javanicus พบในชวา ตัวผู้สีดำ ตัวเมียสีเหลืองอ่อน
B. j. lowi พบในเกาะบอร์เนียว มีขนาดเล็กกว่าชนิดแรก เขามีความโค้งสูง ลำตัวสีน้ำตาลแดง
วัวแดงชอบหากินอยู่เป็นฝูง ไม่ใหญ่นัก ราว 10–15 ตัว ปกติจะเริ่มออกหากินตั้งแต่ตอนพลบค่ำไปจนถึงเช้าตรู่ บางครั้งอาจเข้าไปรวมฝูงกับกระทิงและกูปรี (B. sauveli) กลางวันนอนหลบตามพุ่มไม้ทึบ ชอบอยู่ตามป่าโปร่งหรือป่าทุ่ง ชอบกินดินโป่งไม่ชอบนอนแช่ปลัก รักสงบ ปกติไม่ดุร้ายเหมือนกระทิง หากินโดยมีตัวเมียเป็นจ่าฝูง เริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 2 ปีเศษ ระยะตั้งท้องนาน 8–10 เดือน ปกติออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลูกหย่านมเมื่อมีอายุราว 9 เดือน หลังคลอดลูกราว 6–9 เดือน แม่วัวแดงจะเป็นสัดและรับการผสมพันธุ์อีก มีอายุยืนประมาณ 30 ปี  วัวแดงยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "วัวเพลาะ"  ขณะที่ตัวผู้เมื่อโตเต็มที่จะมีสีคล้ำคล้ายกับสีตาลโตนด คือสีน้ำตาลเข้ม บางตัวมีสีเข้มทำให้แลดูคล้ายกระทิงมาก ลักษณะเช่นนี้เรียก "วัวบา"
วัวแดงในสวนสัตว์นครราชสีมา
เป็นสัตว์ที่มีรายชื่อในพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ได้มีการปล่อยวัวแดงคืนสู่ธรรมชาติเป็นครั้งแรกของโลก เป็นตัวผู้ 2 ตัว อายุ 5 ปี และ 4 ปี และเป็นตัวเมีย 2 ตัว อายุระหว่าง 3 ถึง 4 ปี ที่บริเวณเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสลักพระ จังหวัดกาญจนบุรี
ที่ติมอร์-เลสเต ชาวบ้านนิยมใช้วัวแดงในการไถนา ซึ่งกระทำได้ยากกว่าการใช้วัวบ้านมาก