stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วอลเตอร์ ฮัสตัน

| วอลเตอร์ ฮัสตัน |
| --- | --- |
ฮัสตันในภาพยนตร์เรื่อง The Furies (1950)
เกิด: วอลเตอร์ ทอมัส ฮัฟส์ตัน 5 เมษายน ค.ศ. 1883(1883-04-05) โทรอนโต รัฐออนแทรีโอ แคนาดา
เสียชีวิต: 7 เมษายน ค.ศ. 1950(1950-04-07) (67 ปี) เบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
อาชีพ: นักแสดง นักร้อง
ปีปฏิบัติงาน: 1902–1950
คู่สมรส: รีอา กอร์  (สมรส 1904; หย่า 1912) เบย์โอนน์ วิปเปิล  (สมรส 1915; หย่า 1924) นีเนตตา (นัน) ซันเดอร์แลนด์  (สมรส 1931)
บุตร: จอห์น ฮัสตัน
ญาติ: โทนี ฮัสตัน (หลานชาย) อังเจลีกา ฮัสตัน (หลานสาว) แดนนี ฮัสตัน (หลานชาย) อัลเลกรา ฮัสตัน (หลานสาว)
วอลเตอร์ ทอมัส ฮัสตัน (อังกฤษ: Walter Thomas Huston, สกุลเดิม ฮัฟส์ตัน; 5 เมษายน ค.ศ. 1883 – 7 เมษายน ค.ศ. 1950) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวแคนาดา ผู้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ถึงสี่ครั้ง ฮัสตันชนะรางวัลออสการ์และรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง สมบัติกินคน (1948) ซึ่งกำกับโดยลูกชายของเขา จอห์น ฮัสตัน เขายังเป็นบิดาในครอบครัวการแสดงทั้งสี่รุ่น รวมถึงจอห์น, อังเจลีกา, แดนนี และแจ็ก ฮัสตัน อันเป็นครอบครัวผู้ชนะรางวัลออสการ์ถึงสามรุ่น ได้แก่ ตัวเขาเอง, จอห์น (ลูกชาย) และอังเจลีกา (หลานสาว)
ฮัสตันเสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1950 จากภาวะท่อเลือดแดงโป่งพอง ขณะพักผ่อนอยู่ในโรงแรมเบเวอร์ลีฮิลส์
แหล่งข้อมูลอื่น

วอลเตอร์ ฮัสตัน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
วอลเตอร์ ฮัสตัน ที่อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1936–1940:  วอลเตอร์ เบรนแนน (1936)  โจเซฟ ไชลด์เคราท์ (1937)  วอลเตอร์ เบรนแนน (1938)  ทอมัส มิตเชลล์ (1939)  วอลเตอร์ เบรนแนน (1940) 
1941-1960:  ดอนัลด์ คริสป์ (1941)  แวน เฮฟลิน (1942)  ชาลส์ โคเบิร์น (1943)  แบร์รี ฟิตซ์เจอรัลด์ (1944)  เจมส์ ดันน์ (1945)  แฮโรลด์ รัสเซลล์ (1946)  เอ็ดมันด์ เกว็นน์ (1947)  วอลเตอร์ ฮัสตัน (1948)  ดีน แจกเกอร์ (1949)  จอร์จ แซนเดอส์ (1950)  คาร์ล มัลเดน (1951)  แอนโทนี ควินน์ (1952)  แฟรงก์ ซินาตรา (1953)  เอ็ดมันด์ โอไบรอัน (1954)  แจ็ก เลมมอน (1955)  แอนโทนี ควินน์ (1956)  เรด บัตตันส์ (1957)  เบิร์ล ไอฟส์ (1958)  ฮิว กริฟฟิท (1959)  ปีเตอร์ อุสตีนอฟ (1960) 
1961–1980:  จอร์จ ชาคีริส (1961)  เอ็ด เบ็กลีย์ (1962)  เมลวิน ดักลาส (1963)  ปีเตอร์ อุสตีนอฟ (1964)  มาร์ติน บอลซัม (1965)  วอลเตอร์ แมตทาว (1966)  จอร์จ เคนเนดี (1967)  แจ็ก อัลเบิร์ตสัน (1968)  กิก ยัง (1969)  จอห์น มิลส์ (1970)  Ben Johnson (1971)  โจเอล เกรย์ (1972)  จอห์น เฮาส์แมน (1973)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1974)  George Burns (1975)  เจสัน โรบาดส์ (1976)  เจสัน โรบาดส์ (1977)  คริสโตเฟอร์ วอลเคน (1978)  เมลวิน ดักลาส (1979)  ทีโมธี ฮัตตัน (1980) 
1981–2000:  จอห์น กีลกุด (1981)  หลุยส์ กอสเซ็ตต์ จูเนียร์ (1982)  แจ็ก นิโคลสัน (1983)  ฮัง โงร์ (1984)  ดอน อะมีชี (1985)  ไมเคิล เคน (1986)  ฌอน คอนเนอรี (1987)  เควิน ไคลน์ (1988)  เดนเซล วอชิงตัน (1989)  โจ เพชชี (1990)  แจ็ก พาแลนซ์ (1991)  จีน แฮกแมน (1992)  ทอมมี่ ลี โจนส์ (1993)  มาร์ติน แลนเดา (1994)  เควิน สเปซีย์ (1995)  คิวบา กูดิง จูเนียร์ (1996)  โรบิน วิลเลียมส์ (1997)  เจมส์ โคเบิร์น (1998)  ไมเคิล เคน (1999)  เบนีเซียว เดล โตโร (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  จิม บรอดเบนต์ (2001)  คริส คูเปอร์ (2002)  ทิม ร็อบบินส์ (2003)  มอร์แกน ฟรีแมน (2004)  จอร์จ คลูนีย์ (2005)  อลัน อาร์คิน (2006)  ฆาบิเอร์ บาร์เดม (2007)  ฮีธ เลดเจอร์ (2008)  คริสตอฟ วอลซ์ (2009)  คริสเตียน เบล (2010)  คริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์ (2011)  คริสท็อฟ วัลทซ์ (2012)  จาเรด เลโท (2013)  เจ. เค. ซิมมอนส์ (2014)  มาร์ก ไรแลนซ์ (2015)  มาเฮอร์ชาลา อาลี (2016)  แซม ร็อกเวลล์ (2017)  มาเฮอร์ชาลา อาลี (2018)  แบรด พิตต์ (2019)  แดเนียล คาลูยา (2020)  ทรอย คอตเซอร์ (2021)  กวาน เก๊ ฮวี (2022)  รอเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ (2023)
ตัวเลขอาหรับ

ตัวเลขอาหรับในแบบอักษร Source Sans
ตัวเลขอาหรับ (อังกฤษ: Arabic numerals) หรือ ตัวเลขอาหรับตะวันตก (อังกฤษ: Western Arabic numerals)  เป็นเลขโดด 10 ตัว ได้แก่: 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 และ 9 โดยเป็นสัญลักษณ์ที่ใช้เขียนจำนวนเลขฐานสิบที่มีผู้ใช้งานมากที่สุด สามารถเขียนเลขฐานอื่น ๆ เช่น เลขฐานแปด และใช้เป็นตัวระบุตัวตน เช่น ป้ายทะเบียน
คำนี้มักใช้เพื่อหมายถึงจำนวนเลขฐานสิบอย่างไม่ถูกต้อง โดยเฉพาะเมื่อตั้งอยู่ตรงข้ามกับ ตัวเลขโรมัน อย่างไรก็ตาม เลขฐานสิบได้รับการพัฒนาก่อนการคิดค้นตัวเลขอาหรับในอนุทวีปอินเดียด้วยสัญลักษณ์อื่น ๆ นอกจากนี้ ตัวเลขอาหรับยังสามารถใช้ได้หลายแบบนอกจากเลขฐานสิบ บางครั้งเรียกชุดสัญลักษณ์ทั้งหมดที่ใช้เขียนเลขฐานสิบว่า ตัวเลขฮินดู-อาหรับ
ประวัติ > ต้นกำเนิดสัญลักษณ์เลขอาหรับ

เหตุผลที่ตัวเลขเหล่านี้มีชื่อเรียกว่า "ตัวเลขอาหรับ" ในทวีปยุโรปและอเมริกาก็เพราะว่าผู้พูดภาษาอาหรับจากสเปนและแอฟริกานำตัวเลขเหล่านี้ (ซึ่งใช้กันจากลิเบียถึงโมร็อกโก) เข้าสู่ยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ในขณะที่ส่วนตะวันออกของคาบสมุทรอาหรับ ชาวอาหรับใช้ตัวเลขอาหรับตะวันออกหรือ "มัชริกี": ٠ ١ ٢ ٣ ٤ ٥ ٦ ٧ ٨ ٩
อันนะซะวีเขียนในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 ไว้ว่า นักคณิตศาสตร์ยังไม่เห็นด้วยกับรูปแบบตัวเลข แต่ส่วนใหญ่ยอมรับที่จะฝึกกับรูปตัวเลขที่มีชื่อว่า ตัวเลขอาหรับตะวันออก ตัวอย่างลายลักษณ์อักษรแรกสุดของตัวเลขมาจากอียิปต์และอยู่ในช่วง ค.ศ. 873–874 โดยมีตัวเลข "2" สามแบบและตัวเลข "3" สองแบบ และรูปแบบต่าง ๆ เหล่านี้บ่งบอกถึงความแตกต่างที่ภายหลังมีชื่อว่าตัวเลขอาหรับตะวันออกและตัวเลขอาหรับตะวันตก ตัวเลขอาหรับตะวันตกเริ่มมีผู้ใช้งานในอัลมัฆริบและอัลอันดะลุสมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 10 เป็นต้นมา
ตำนานยอดนิยมอ้างว่าสัญลักษณ์เหล่านี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อระบุค่าตัวเลขผ่านจำนวนมุมที่มีอยู่ แต่ไม่มีหลักฐานใดมาสนับสนุนสิ่งนี้ และตำนานสามารถปรับรูปแบบตัวเลขหลักใดก็ตามที่อยู่ถัดจากเลข 4 ได้ยาก
เทียบตัวเลขแบบอื่น

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อาหรับตะวันตก | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| อาหรับตะวันออก | ٠ | ١ | ٢ | ٣ | ٤ | ٥ | ٦ | ٧ | ٨ | ٩ | ١٠ |
| เปอร์เซีย | ۰ | ۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ |
| อูรดู | ۰ | ۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ |
ข้อมูล

Kunitzsch, Paul (2003), "The Transmission of Hindu-Arabic Numerals Reconsidered",  ใน J. P. Hogendijk; A. I. Sabra (บ.ก.), The Enterprise of Science in Islam: New Perspectives, MIT Press, pp. 3–22, ISBN 978-0-262-19482-2
Plofker, Kim (2009), Mathematics in India, Princeton University Press, ISBN 978-0-691-12067-6
อ่านเพิ่ม

Ore, Oystein (1988), "Hindu-Arabic numerals", Number Theory and Its History, Dover, pp. 19–24, ISBN 0486656209.
Burnett, Charles (2006), "The Semantics of Indian Numerals in Arabic, Greek and Latin", Journal of Indian Philosophy, Springer-Netherlands, 34 (1–2): 15–30, doi:10.1007/s10781-005-8153-z, S2CID 170783929.
Encyclopædia Britannica (Kim Plofker) (2007), "mathematics, South Asian", Encyclopædia Britannica Online, 189 (4761): 1–12, Bibcode:1961Natur.189S.273., doi:10.1038/189273c0, S2CID 4288165, สืบค้นเมื่อ 18 May 2007.
Hayashi, Takao (1995), The Bakhshali Manuscript, An ancient Indian mathematical treatise, Groningen: Egbert Forsten, ISBN 906980087X.
Ifrah, Georges (2000), A Universal History of Numbers: From Prehistory to Computers, New York: Wiley, ISBN 0471393401.
Katz, Victor J., บ.ก. (20 July 2007), The Mathematics of Egypt, Mesopotamia, China, India, and Islam: A Sourcebook, Princeton, New Jersey: Princeton University Press, ISBN 978-0691114859.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

Arabic numerals (หมวดหมู่)
Development of Hindu Arabic and Traditional Chinese Arithmetic
History of Counting Systems and Numerals. Retrieved 11 December 2005.
The Evolution of Numbers เก็บถาวร 2012-03-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. 16 April 2005.
O'Connor, J. J. and Robertson, E. F. Indian numerals เก็บถาวร 2015-07-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. November 2000.
History of the numerals
Arabic numerals
Hindu-Arabic numerals
Numeral & Numbers' history and curiosities
Gerbert d'Aurillac's early use of Hindu-Arabic numerals เก็บถาวร 2015-07-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Convergence เก็บถาวร 2013-08-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พัฒนาการของตัวเลขอินเดียไปเป็นตัวเลขอาหรับและการนำไปใช้ในยุโรป
จอน รัดกิน

จอน รัดกิน (อังกฤษ: Jon Rudkin; 13 มกราคม ค.ศ. 1968 – ) เป็นผู้ฝึกสอนฟุตบอลชาวอังกฤษ ซึ่งปัจจุบันทำงานให้แก่สโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตี และเอาด์-เฮเฟอร์เลเลอเฟิน ในฐานะผู้อำนวยการฟุตบอล ควบคู่ไปกับบทบาทของเขาในฐานะผู้อำนวยการอะคาเดมี
เลสเตอร์ซิตี > บทบาททีมเยาวชน

รัดกินได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการอะคาเดมีของสโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตีในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2003 โดยก่อนหน้านี้เคยเป็นเด็กนักเรียนในระบบเยาวชนของเลสเตอร์ซิตีเมื่ออายุ 16 ปี และทำงานเป็นผู้ฝึกสอนเยาวชนมาตั้งแต่ ค.ศ. 1998[ต้องการอ้างอิง] หลังจากทำงานเป็นผู้ฝึกสอนแบบไม่เต็มเวลารัดกินก็รับตำแหน่งหัวหน้าผู้ฝึกสอนเต็มเวลาที่ศูนย์กลางของความเป็นเลิศในขณะนั้น[ต้องการอ้างอิง] ในช่วงเวลานั้น เลสเตอร์ซิตีได้ผลิตนักเตะที่มีความสามารถโดดเด่นจำนวนมากซึ่งได้พัฒนาจากอะคาเดมีมาสู่ทีมชุดใหญ่ ซึ่งรวมถึงเอมีล เฮสกีย์ และแมตต์ ไพเปอร์[ต้องการอ้างอิง]
รัดกินได้รับใบอนุญาตยูฟ่าโปร และบรรลุความสำเร็จด้วยการรับใบอนุญาตอะคาเดมีไดเรกเตอร์[ต้องการอ้างอิง] เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2007 เขาได้ครองตำแหน่งผู้บริหารร่วมของเลสเตอร์ซิตีหลังจากที่มาร์ติน อัลเลน จากไปโดยความยินยอมร่วมกัน
รัดกินได้ดูแลการพัฒนาผู้เล่นผ่านอะคาเดมีเยาวชนของสโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตี เช่น แอนดี คิง, โจ แมตท็อก, ริชาร์ด สเตียร์แมน, เจฟไฟ ชลุปป์ และเลียม มัวร์[ต้องการอ้างอิง] โดยทั้งห้าคนได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติทั้งในฐานะทีมชาติเต็มตัว หรือทีมชาติรุ่นอายุต่ำกว่า 21 ปี[ต้องการอ้างอิง]
เลสเตอร์ซิตี > ผู้อำนวยการฟุตบอล

เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2014 รัดกินได้รับการแทนที่เทอร์รี โรบินสัน ที่ออกจากฐานะผู้อำนวยการฟุตบอล
กระทั่งใน ค.ศ. 2016 รัดกินดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการเอาด์-เฮเฟอร์เลเลอเฟิน ภายใต้กลุ่มบริษัท คิง เพาเวอร์ อินเตอร์เนชันแนล
สถิติการบริหาร

| ทีม | ตั้งแต่ | ถึง | บันทึก> เล่น | บันทึก> ชนะ | บันทึก> เสมอ | บันทึก> แพ้ | บันทึก> เปอร์เซ็นต์ชนะ | อิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เลสเตอร์ซิตี (ผู้ดูแล) | 29 สิงหาคม ค.ศ. 2007 | 13 กันยายน ค.ศ. 2007 | 1 | 0 | 1 | 0 | 000.0 |  |
| รวม | รวม | รวม | 1 | 0 | 1 | 0 | 000.0 | — |
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile on LCFC.com
| ด ค กสโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตี – ผู้จัดการทีม |
| --- | --- |
 Gardner (1884–92)  Marson (1892–94)  Lee (1884–92)  Jackson (1895–97)  Clark (1897–98)  Johnson (1897–1912)  Bartlett (1912–14)  Ford (1914–15)  Linney (1915–19)  Hodge (1919–26)  Orr (1926–32)  Hodge (1932–34)  Lochhead (1934–36)  Womack (1936–39)  Bromilow (1939–45)  Mather (1945–46)  Duncan (1946–49)  Bullock (1949–55)  Halliday (1955–58)  Gillies (1958–68)  O'Farrell (1968–71)  Bloomfield (1971–77)  McLintock (1977–78)  Wallace (1978–82)  Milne (1982–86)  Hamilton (1986–87)  Pleat (1987–91)  Little (1991–94)  McGhee (1994–95)  โอนีลล์ (1995–2000)  เทย์เลอร์ (2000–01)  บาสเซ็ตต์ (2001–02)  อดัมส์ (2002–04)  Levein (2004–06)  Kelly (2006–07)  Worthington (2007)  Allen (2007)  Megson (2007)  Holloway (2007–08)  Pearson (2008–10)  Sousa (2010)  เอริกซอน (2010–11)  Pearson (2011–15)  รานีเอรี (2015–17)  Shakespeare (2017)  Appletonc (2017)  ปุแอล (2017–19)  สโตเวลล์ & แซดเลอร์c (2019)  ร็อดเจอส์ (2019–23)  สโตเวลล์ & แซดเลอร์c (2023)  สมิท (2023)  มาเรสกา (2023–24)  คูเปอร์ (2024)  ฟัน นิสเติลโรย (2024–)
พีระมิดโจเซอร์

| พีระมิดโจเซอร์ |
| --- | --- |
พีระมิดขั้นบันไดโจเซอร์ที่ซักกอเราะฮ์
ฟาโรห์โจเซอร์
พิกัดทางภูมิศาสตร์: 29°52′16.56″N 31°12′59.02″E﻿ / ﻿29.8712667°N 31.2163944°E﻿ / 29.8712667; 31.2163944
สถาปนิก: อิมโฮเทป
การก่อสร้าง: ป. 2670–2650 ปีก่อนคริสต์ศักราช (ราชวงศ์ที่ 3)
ประเภท: พีระมิดขั้นบันได
วัสดุ: หินปูน
ความสูง: 62.5 เมตร (205 ฟุต; 119 royal cubit)
ฐาน: 121 เมตร (397 ฟุต; 231 royal cubit) ต่อ 109 m (358 ft; 208 cu)
ปริมาณ: 330,400 ลูกบาศก์เมตร (11,667,966 ลูกบาศก์ฟุต)

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
บางส่วน: Memphis and its Necropolis – the Pyramid Fields from Giza to Dahshur
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: i, iii, vi
อ้างอิง: 86-002
ขึ้นทะเบียน: 1979 (สมัยที่ 3rd)
 
ที่ตั้งของพีระมิดในประเทศLower Egypt
พีระมิดโจเซอร์ (หรือ เจเซอร์ และ โซเซอร์) บางครั้งเรียกเป็น พีระมิดขั้นบันไดโจเซอร์ เป็นโบราณสถานที่ยังคงอยู่ในสุสานของเมืองซักกอเราะฮ์ ประเทศอียิปต์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของซากเมมฟิส โครงสร้างสี่มุมหกชั้นเป็นอาคารหินมหึมาที่เก่าแก่ที่สุดในอียิปต์ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 27 ก่อนคริสตกาล ในช่วงราชวงศ์ที่ 3 เพื่อฝังพระศพของฟาโรห์โจเซอร์ ซึ่งมีผู้ออกแบบพีระมิดคือ อิมโฮเทป และมีเป็นจุดศูนย์กลางของอาคารที่ฝังศพกว้างใหญ่ในลานขนาดมหึมาล้อมรอบด้วยโครงสร้างพิธีและการตกแต่ง
พีระมิดนี้ผ่านการบูรณะและปรับปรุงใหม่หลายครั้ง เดิมพีระมิดขั้นบันได สูง 62.5 m (205 ft) และฐานมีความยาวประมาณ 109 โดย 121 เมตร (358 โดย 397 ฟุต) และถูกฉาบด้วยหินปูนสีขาว ใน ค.ศ. 1997 พีระมิดขั้นบันได (หรือพีระมิดดั้งเดิม) เคยถือเป็นสิ่งก่อสร้างหินตัดขนาดใหญ่ที่สร้างโดยมนุษย์
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 มีการเปิดพีระมิดนี้ให้แก่ผู้เข้าชมอีกครั้งหลังปิดฟื้นฟูเป็นเวลา 14 ปี
ข้อมูล

Bard, Kathryn (2015) [2008]. An Introduction to the Archaeology of Ancient Egypt (second ed.). West Sussex: Wiley Blackwell. ISBN 978-0-470-67336-2.
Edwards, Iorwerth (1993) [1975]. The pyramids of Egypt. Baltimore: Harmondsworth. ISBN 978-0-14-020168-0.
Lauer, Jean-Philippe (1962). Histoire Monumentale des Pyramides d'Égypte : Les Pyramides á Dégres (IIIe Dynastie). Vol. 1. Le Caire: Imprimerie de l'Institut français d'archéologie orientale. OCLC 18402034.
Lauer, Jean-Philippe (1999). "Saqqara, pyramids of the 3rd Dynasty".  ใน Bard, Kathryn (บ.ก.). Encyclopedia of the Archaeology of Ancient Egypt. London; New York: Routledge. pp. 859–865. ISBN 978-0-203-98283-9.
Lehner, Mark (2008). The Complete Pyramids. New York: Thames & Hudson. ISBN 978-0-500-28547-3.
Robins, Gay (1997). The Art of Ancient Egypt. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 0-674-04660-9.
Siliotti, Alberto; Hawass, Zahi (1997). Guide to the Pyramids of Egypt. New York: Barnes and Noble Books. ISBN 0760756171.
Spencer, Alan (1993). Early Egypt: The Rise of Civilization in the Nile Valley. London: British Museum Press. ISBN 9780714109749.
Verner, Miroslav (2001d). The Pyramids: The Mystery, Culture and Science of Egypt's Great Monuments. New York: Grove Press. ISBN 978-0-8021-1703-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades
อาการกระสันสัตว์

ภาพพิมพ์ไม้จากชุดหนังสือญี่ปุ่นของ อุตะงะวะ คุนิซะดะ (Utagawa Kunisada) เมื่อ ค.ศ. 1837 ชื่อภาพว่า "วีรบุรุษโฮ่งทั้งแปดแห่งตระกูลซะโตะมิ" (Eight Canine Heroes of the House of Satomi)
อาการกระสันสัตว์ (อังกฤษ: zoophillia) เป็นกามวิปริตที่ประกอบด้วยกิจกรรมทางเพศระหว่างมนุษย์กับสัตว์ และสามารถหมายถึง ความนิยมชมชอบกิจกรรมดังกล่าว
ประเทศส่วนใหญ่ในโลกจัดว่า อาการกระสันสัตว์นั้นผิดกฎหมายเกี่ยวกับการใช้สัตว์โดยมิชอบ (animal abuse) หรือกฎหมายเกี่ยวกับอาชญากรรมต่อธรรมชาติ (crime against nature) แต่แม้อาการกระสันสัตว์จะไม่ผิดกฎหมายในบางท้องที่ ก็ไม่ปรากฏว่าเป็นที่ยอมรับโดยแจ้งชัดในภูมิภาคใด
ขอบเขตของการปรากฏ

รายงานของคินซีย์ (Kinsey Reports) ระบุว่า ร้อยละ 8 ของมนุษย์เพศชาย และร้อยละ 3.6 ของมนุษย์เพศหญิง เคยประกอบกิจกรรมทางเพศกับสัตว์ ทั้งยังอ้างด้วยว่า ร้อยละสี่สิบถึงห้าสิบของคนเหล่านี้มีที่พำนักอยู่ใกล้ไร่ปศุสัตว์ แม้สถิตินี้ถูกคัดค้านในสมัยต่อมา เพราะไม่ได้สุ่มตัวอย่างที่หลากหลาย และอาจก่อให้เกิดปัญหาอคติในตัวอย่าง แต่ก็มีผู้หักล้างการคัดค้าน เช่น มาร์ติน ดูเบอร์แมน (Martin Duberman) กล่าวว่า การสุ่มตัวอย่างเพื่อวิจัยเกี่ยวกับเพศนั้นไม่ง่าย และพอล เกบฮาร์ด (Paul Gebhard) ซึ่งสืบทอดโครงการวิจัยของคินซีย์ กล่าวว่า ในการวิจัยข้างต้น ได้ตัดกลุ่มตัวอย่างบางกลุ่ม เช่น บุคคลในเรือนจำ ออก แต่เมื่อศึกษาแล้วพบว่า การตัดดังกล่าวไม่ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญแต่ประการใด
ใน ค.ศ. 1974 ประชากรที่อยู่ใกล้ไร่ปศุสัตว์ลดลงถึงร้อยละแปดสิบ เทียบกับจำนวนใน ค.ศ. 1940 ทำให้คนมีโอกาสอยู่ใกล้สัตว์น้อยลง ในปีนั้น มีการศึกษาและสรุปเป็นข้อสันนิษฐานว่า การเปลี่ยนแปลงประชากรนี้มีผลสำคัญต่อจำนวนการเกิดอาการกระสันสัตว์ เทียบกับสถิติเมื่อ ค.ศ. 1948 โดยใน ค.ศ. 1948 ร้อยละ 8.3 ของชาย และร้อยละ 3.6 ของหญิง เคยประกอบกามกิจกับสัตว์ ส่วนใน ค.ศ. 1974 สถิตินั้นลดลงเป็นร้อยละ 4.9 สำหรับชาย และ 1.9 สำหรับหญิง อย่างไรก็ดี ฮานี มีเลตสกี (Hani Miletski) นักเพศวิทยา เชื่อว่า ที่ลดลงนี้ไม่ได้หมายความว่า คนสนใจจะกระสันสัตว์น้อยลง เพียงแต่โอกาสที่จะทำนั้นน้อยลง
ก่อนหน้านี้ใน ค.ศ. 1973 แนนซี ฟรายเดย์ (Nancy Friday) ตีพิมพ์หนังสือสังวาสสำหรับสตรีเรื่อง มายซีเครตการ์เดน (My Secret Garden) หนังสือนั้นรวบรวมเรื่องชวนฝัน 190 เรื่องซึ่งสอบถามมาจากบรรดาสตรี ปรากฏว่า มี 23 เรื่องว่าด้วยกิจกรรมทางเพศกับสัตว์
บุคคลแม้ไม่ประสงค์จะกระสันสัตว์จริง ๆ ก็อาจเพ้อฝันถึงอาการกระสันสัตว์ได้ แนนซี ฟรายเดย์ ตั้งข้อสังเกตว่า การฝันเฟื่องเกี่ยวกับกิจกรรมทางเพศกับสัตว์นั้นอาจเป็นเครื่องช่วยให้พ้นจากกรอบ ความมุ่งหวัง หรือบรรทัดฐานของสังคมในเรื่องสังวาสก็ได้ ใน ค.ศ. 1962 มีรายงานการศึกษาว่า โรงโสเภณีมักจัดแสดงสัตว์สมจรกัน เพราะพบว่า ช่วยกระตุ้นกามารมณ์ของลูกค้าเป็นอย่างดี และอาจชักนำให้ลูกค้าใช้บริการสัตว์ในโรงนั้นด้วย ต่อมาใน ค.ศ. 1994 มีการศึกษาพบว่า บุคคลที่พอใจและเกิดกำหนัดจากการชมดูสัตว์ร่วมประเวณีกันเองนั้น ลึก ๆ แล้วนิยมการสมสู่ระหว่างมนุษย์กับสัตว์
การศึกษารายหนึ่งเมื่อ ค.ศ. 1991 พบว่า ผู้ป่วยทางจิตมีสถิตินิยมอาการกระสันสัตว์สูงมากกว่าผู้ป่วยในและบุคลากรทางจิตเวชอย่างยิ่ง โดยร้อยละ 45 ของผู้ป่วยทางจิตเคยกระสันสัตว์จริง ๆ และอีกร้อยละ 30 เพ้อฝันถึงกิจกรรมทางเพศกับสัตว์ ขณะที่ผู้ป่วยในมีร้อยละ 10 และบุคลากรทางจิตเวชมีร้อยละ 15 ที่มีพฤติกรรมดังกล่าว
การศึกษาอีกรายเมื่อ ค.ศ. 1980 ระบุว่า ร้อยละ 5.3 ของมนุษย์เพศชายที่สำรวจนั้นมักจินตนาการถึงอาการกระสันสัตว์ในระหว่างร่วมประเวณีกับบมนุษย์เพศหญิง และการศึกษาอีกรายซึ่งทำใน ค.ศ. 1982 ระบุว่า ได้สำรวจนักศึกษามหาวิทยาลัยหนึ่งร้อยแปดสิบหกแห่ง ร้อยละ 7.5 ของนักศึกษาเหล่านี้เคยกระสันสัตว์จริง ๆ
อนึ่ง การศึกษาหลายรายยังพบว่า ภาพยนตร์ชิมแปนซีสมสู่กันก่อให้มนุษย์เพศหญิงมีการตอบสนองในช่องคลอดมากกว่าภาพยนตร์ที่วานรเหล่านั้นไม่ได้กระทำทางเพศกัน
โทมัส ฟรานซิส (Thomas Francis) พรรณนาว่า อาการกระสันสัตว์นั้นครอบคลุมประชากรหลาย ๆ กลุ่มต่างกัน ไม่ว่าผิวขาว ผิวคล้ำ เอเชีย มอรมอน คาทอลิก ไม่เชื่อเจ้าเชื่อผี เดียรถีย์ ยิว ชาย หรือหญิง เขายังว่า บุคคลไม่ว่าเติบโตในท้องที่มีสัตว์มาก หรือท้องที่ไร้สัตว์ ก็นิยมอาการกระสันสัตว์ได้เสมอกัน
มุมมองทางศาสนา

สำหรับคริสต์ศาสนานั้น พระคริสตธรรม เลวีนิติ (Leviticus) บทที่ 18 วรรค 23 ว่า "เจ้าอย่ากระสันสัตว์เดียรัจฉาน กระทำตนให้ลามกอนาจาร หรืออย่าให้หญิงคนใดยอมตัวกระสันสัตว์เดียรัจฉาน ดังนี้ เป็นเรื่องกามวิปลาส" ("And you shall not lie with any beast and defile yourself with it, neither shall any woman give herself to a beast to lie with it: it is a perversion") ส่วนบทที่ 20 วรรค 15 ว่า "ถ้าชายใดกระสันสัตว์เดียรัจฉาน ต้องให้ชายคนนั้นมีโทษถึงตายเป็นแน่ และเจ้าจงฆ่าสัตว์เดียรัจฉานนั้นเสียให้ตาย" (If a man lies with a beast, he shall be put to death; and you shall kill the beast.) และวรรค 16 ว่า "ถ้าหญิงคนใดเข้าใกล้สัตว์เดียรัจฉาน และเข้านอนกับมัน เจ้าจงฆ่าหญิงนั้นและสัตว์เดียรัจฉานนั้นเสียให้ตาย ทั้งสองต้องมีโทษถึงตายเป็นแน่ ให้โลหิตของผู้นั้นตกอยู่บนผู้นั้นเอง" (If a woman approaches any beast and lies with it, you shall kill the woman and the beast; they shall be put to death, their blood is upon them.) ข้อความเหล่านี้ นักศาสนวิทยาชาวยิว คริสต์ และอิสลามมักมองว่าเป็นข้อห้ามกระสันสัตว์ แต่ก็มีผู้ตีความว่า พระคริสตธรรมมิได้ห้ามไว้อย่างแจ้งชัดแต่ประการใด
นอกจากนี้ ทอมัส อะไควนัส (Thomas Aquinas) ปรัชญาเมธีในมัชฌิมยุค เขียนไว้ในเรื่อง ซัมมาเทโอโลจิกา (Summa Theologica) ภาคที่ 2 ว่า ความเลวทรามผิดธรรมชาติ (unnatural vices) หลายประการย่อมเป็นบาปหนักเบาต่างกัน ในที่นี้ เขากล่าวว่า "มหันต์ที่สุดก็คือบาปแห่งอาการกระสันสัตว์"
ส่วนในศาสนาฮินดู ปรากฏรูปปั้นมากมายซึ่งแสดงกิจกรรมทางเพศระหว่างมนุษย์กับสัตว์อย่างเปิดเผย ที่มีชื่อที่สุดคือบรรดาที่ประดับอยู่รอบวัดฮินดูแห่งคาจูราโฮ (Khajuraho) และมีผู้ให้ความเห็นว่า รูปประดับเหล่านี้เป็นเชิงสัญลักษณ์ ไม่พึงตีความตรงตัว ในประเพณีจิตกรรมและประติมากรรมฮินดูนั้น เชื่อกันว่า การร่วมประเวณีกับสัตว์เดรัจฉาน ก็เหมือนร่วมสังวาสกับเทพยดาซึ่งจำแลงมาในรูปสัตว์ แต่คัมภีร์ฮินดูบางฉบับ เช่น ภาควตปุราณะ (Bhagavata Purana) และ เทวีภาควตปุราณะ (Devi Bhagavata Purana) ระบุว่า บุคคลผู้ร่วมเพศกับสัตว์ โดยเฉพาะโค จะตกนรกหมกไหม้ ต้องถูกลงทัณฑ์ในนรกภูมิโดยจับตัวครูดกับต้นไม้ซึ่งมีหนามแหลมคม
กฎหมาย

หลาย ๆ เขตอำนาจห้ามกระสันสัตว์ทุกรูปแบบ ส่วนเขตอำนาจอื่น ๆ ห้ามปฏิบัติต่อสัตว์อย่างไม่เหมาะสม แต่มิได้ระบุว่ารวมถึงกิจกรรมทางเพศหรือไม่ สำหรับสหราชอาณาจักร มาตรา 63 แห่งพระราชบัญญัติกระบวนการยุติธรรมทางอาญาและคนเข้าเมือง ค.ศ. 2008 (Criminal Justice and Immigration Act 2008) หรือที่เรียกกันว่า พระราชบัญญัติงานลามกอย่างยิ่ง (Extreme Pornography Act) ห้ามแพร่ภาพบุคคลกระทำหรือปรากฏว่ากระทำทางเพศกับสัตว์ ไม่ว่าสัตว์นั้นเป็นหรือตาย ขณะที่ประเทศยุโรปหลายประเทศ เป็นต้นว่า เบลเยียม เยอรมนี และรัสเซีย ตรากฎหมายไว้กลาง ๆ คือ อนุญาตให้กระสันสัตว์ได้ แต่ห้ามส่งเสริมงานลามกเกี่ยวกับสัตว์ นอกจากนี้ กฎหมายบางฉบับก็ใช้คำในภาษาอังกฤษโดยแจ้งชัดเลยว่า "zoophillia" แต่บางฉบับก็เลือกใช้คำกำกวม เช่น "sodomy" (การชำเราแบบวิตถาร) หรือ "bestiality" (การชำเราสัตว์) ซึ่งก่อให้เกิดความฉงนสนเท่ห์ว่าครอบคลุมการกระทำอย่างใดบ้าง
กฎหมายเกี่ยวกับอาการกระสันสัตว์นั้นมักมีปัจจัยมาจากพฤติการณ์เฉพาะบางพฤติการณ์ ที่ผ่านมา กฎหมายเกี่ยวกับการชำเราสัตว์ (bestiality) นั้นตราขึ้นเพราะเชื่อว่า มนุษย์ร่วมประเวณีกับสัตว์อาจก่อให้เกิดบุตรที่เป็นอสุรกาย อันจะนำพาความอับอายอดสูมาสู่ชุมชน แต่ปัจจุบัน กฎหมายป้องกันและปราบปรามการชำเราสัตว์นั้นมุ่งจำกัดการกระทำที่ขัดต่อมาตรฐานของชุมชนมากกว่า มุมมองที่โดดเด่นในการตรากฎหมายนั้นปรากฏในประเทศสวีเดนเมื่อ ค.ศ. 2005 เนื่องจากรัฐบาลเป็นกังวลเพราะปรากฏการทารุณม้า (horse-ripping) เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สำนักงานสวัสดิการสัตว์ (Animal Welfare Agency) จึงสอบสวนแล้วรายงานว่า สำนักงานเชื่อว่า กฎหมายป้องกันและปราบปรามการทารุณสัตว์ในปัจจุบันนั้นยังไม่พอจะพิทักษ์สัตว์และจำต้องปรับปรุง แต่ก็เห็นว่า ยังไม่สมควรจะห้ามการกระทำใด ๆ เสียทีเดียว ส่วนในประเทศนิวซีแลนด์เมื่อ ค.ศ. 1898 นั้น มีการเสนอร่างพระราชบัญญัติอาญาเพื่อยกเลิกความผิดฐานชำเราสัตว์ และให้ถือเป็นปัญหาสุขภาพจิตแทน แต่ร่างพระราชบัญญัตินี้ตกไป และตามกฎหมายปัจจุบัน คือ มาตรา 143 แห่งพระราชบัญญัติอาญา ค.ศ. 1961 (Crimes Act 1961) บุคคลอาจต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินเจ็ดปี ถ้าใช้สัตว์ในทางมิชอบเพื่อประโยชน์ทางเพศ และความผิดนี้ถือว่าสำเร็จเมื่อมีการล่วงล้ำ (penetration) เข้าไปในอวัยวะเพศสัตว์
ในอดีต บางท้องที่มีกฎหมายห้ามมนุษย์เพศผู้ร่วมประเวณีกับสัตว์เดรัจฉานเพศเมีย เช่น อัลปากา (Alpaca) และการสังวาสกับอัลปากายังเป็นความผิดตามกฎหมายในประเทศเปรูอยู่ ส่วนในสหรัฐอเมริกานั้น ปรากฏว่า ตั้งแต่ ค.ศ. 2012 เป็นต้นว่า การร่วมประเวณีกับสัตว์นับเป็นความผิดตามกฎหมายของรัฐจำนวนสามสิบเจ็ดรัฐ กฎหมายระดับรัฐเหล่านี้ส่วนใหญ่ตราขึ้นในช่วง ค.ศ. 1999 ถึง ค.ศ. 2012 นี้เอง ในเมืองอีนัมคลอว์ (Enumclaw) รัฐวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา ยังเคยมีไร่ปศุสัตว์หลายแห่งเปิดเป็น "โรงค้าประเวณีสัตว์" (animal brothel) แต่เมื่อเกิดคดีชำเราม้าเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 ซึ่งชายคนหนึ่งไส้แตกตายในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลชมชนอีนัมคลอว์หลังจากร่วมประเวณีกับม้า สภานิติบัญญัติรัฐวอชิงตันซึ่งเป็นเพียงไม่กี่รัฐที่ยังไม่มีกฎหมายป้องกันและปราบปรามการชำเราสัตว์ จึงตรากฎหมายเช่นนั้นขึ้นโดยไม่ชักช้า กระบวนการนิติบัญญัติใช้เวลาเพียงหกเดือน
ระเบียงภาพ

ผลงานของฟรานซ์ ฟอน เบย์รอส (Franz von Bayros) แสดงภาพการร่วมเพศโดยใช้ปากระหว่างมนุษย์เพศเมียกับกวางป่าเพศผู้
ผลงานของมาร์ติน ฟาน เมเล (Martin Van Maele) เมื่อ ค.ศ. 1905 แสดงภาพหญิงสาวติดเก้งสุนัข
ภาพประกอบคัมภีร์อาหรับในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ค้นพบที่เมืองอิสฟาฮาน ประเทศอิหร่าน แสดงกามกิจระหว่างมนุษย์เพศเมียกับสุนัขเพศผู้
ผลงานของเปาโล เวโรเนเซ (Paolo Veronese) ราว ค.ศ. 1585 แสดงภาพนางเลดากับห่านซึ่งเป็นเทพซูสจำแลงมา ตามเทพปกรณัมกรีก
ภาพ ปลาหมึกกับสาวงมหอย (蛸と海女; Octopus and Shell Diver) อันเลื่องชื่อ วาดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1814 มีเนื้อหาว่า ปลาหมึกเข้าครองร่างของหญิงสาวซึ่งงมหอยขาย โดยบอกกับนางว่า จะพาไปดูสวรรค์ใต้บาดาล
การสังวาสระหว่างหนุมานกับสุพรรณมัจฉา ภาพจากระเบียงวัดพระศรีรัตนศาสดาราม
ประติมากรรมที่วัดแห่งคาจูราโฮแสดงภาพการสังวาสระหว่างมนุษย์เพศชายกับม้า