สมัยการบูรณะ
มรดกและประวัติศาสตร์นิพนธ์ > กลุ่มแก้ไขและสำนักเบียร์เดียน ทศวรรษที่ 1930-1940

ในทศวรรษที่ 1930 แนวทางการแก้ไขประวัติศาสตร์เป็นที่นิยมในหมู่นักวิชาการ กลุ่มนี้เป็นสานุศิษย์ของชาร์ล เอ. เบียร์ด ซึ่งเป็นนักแก้ไขใหม่อันเน้นไปที่เศรษฐศาสตร์ ลดความสำคัญของการเมืองและประเด็นทางรัฐธรรมนูญลง บุคคลสำคัญคือ เฮาเวิร์ด เค. บีล นักวิชาการหนุ่มแห่งมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน ซึ่งเขียนวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอกเสร็จในปี 1924 โดยตีความสมัยการบูรณะในรูปแบบใหม่ที่ซับซ้อน โรงเรียนดันนิงพรรณนาถึงเสรีชนว่าเป็นเพียงเบี้ยในมือของคนผิวขาวทางเหนือ แต่บีลโต้แย้งว่า คนผิวขาวต่างหากที่เป็นเบี้ยในมือของกลุ่มนักอุตสาหกรรมทางเหนือ ซึ่งพวกนี้เข้าควบคุมประเทศในช่วงสงครามกลางเมือง และบีลมองว่า พวกเขากลัวจะถูกคุกคามถ้าคนผิวขาวทางภาคใต้กลับมามีอำนาจอีกครั้ง บีลได้โต้แย้งอีกว่า วาทกรรมเกี่ยวกับสิทธิพลเมืองของคนผิวดำ และความฝันถึงความเท่าเทียมกัน นั้นเป็นวาทกรรมที่ออกแบบมาเพื่อหลอกล่อผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่เพ้อฝันถึงอุดมคติ โดยเรียกมันว่าเป็น "คำโวๆ ยกยอ" โดยโต้แย้งว่า "การอภิปรายทางรัฐธรรมนูญเกี่ยวกับสิทธิของคนผิวดำ สถานะของรัฐทางใต้ สถานะทางกฎหมายของอดีตกบฏ และอำนาจของรัฐสภาและประธานาธิบดี ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย เป็นเพียงการหลอกลวงล้วนๆ" การตีความสมัยการบูรณะของเบียร์ด-บีล เป็นที่รู้จักในชื่อ "การแก้ไข" และเข้ามาแทนที่สำนักดันนิงของนักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ยาวนานไปจนถึงทศวรรษที่ 1950 หลังจากนั้นแนวทางนี้ก็เสื่อมความนิยมลง
การตีความของสำนักเบียร์เดียนต่อสาเหตุของสงครามกลางเมืองนั้นได้ลดความสำคัญเรื่องการค้าทาส การเลิกทาสและประเด็นทางศีลธรรมลง ได้เพิกเฉยต่อปัญหาทางรัฐธรรมนูญเกี่ยวกับสิทธิของรัฐ และยังเพิกเฉยต่อลัทธิชาตินิยมอเมริกันซึ่งเป็นพลังที่นำไปสู่ชัยชนะในสงครามในที่สุด แท้จริงแล้ว การต่อสู้อันดุเดือดนั้นถูกมองข้ามว่าเป็นเพียงเหตุการณ์ที่เกิดเพียงชั่วคราวเท่านั้น สิ่งที่สำคัญกว่ามากคือการคำนวณความขัดแย้งทางชนชั้น ฝ่ายเบียร์ดได้อธิบายใน The Rise of American Civilization (ค.ศ.1927) ว่า สงครามกลางเมืองนั้น
เป็นหายนะทางสังคมที่กลุ่มนายทุน แรงงาน และเกษตรกรในภาคเหนือและภาคตะวันตกขับไล่กลุ่มชนชั้นนำชาวไร่ในภาคใต้ให้ออกไปจากอำนาจของรัฐบาลกลาง
กลุ่มเบียร์ดมีความสนใจเป็นพิเศษต่อสมัยการบูรณะ มองว่า นักอุตสาหกรรมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและชาวนาในภาคตะวันตกต่างแสวงหาผลประโยชน์จากชัยชนะอันยิ่งใหญ่เหนือชนชั้นนำในภาคใต้ นักประวัติศาสตร์ ริชาร์ด ฮอฟสแตดเทอร์ ได้อธิบายคำโต้แย้งของสำนักเบียร์ดในประเด็นชัยชนะนี้ว่า
เมื่อได้รับชัยชนะ นายทุนทางภาคเหนือ สามารถบังคับใช้แผนเศรษฐกิจของตนได้ โดยผ่านมาตรการต่างๆ เกี่ยวกับภาษีศุลกากร ระบบธนาคาร ที่อยู่อาศัย และการย้ายถิ่นฐานอย่างรวดเร็ว ซึ่งรับประกันความสำเร็จของแผนพัฒนาเศรษฐกิจของพวกเขา ความห่วงใยต่อคนผิวสีไม่ได้เกี่ยวข้องกับนโยบายทางเหนือมากนัก บทบัญญัติรัฐธรรมนูญข้อที่ 14 
 ซึ่งให้ความเป็นพลเมืองแก่พวกนิโกร พวกเบียร์ดเห็นว่ามีความสำคัญในหลักการ เนื่องจากเป็นการสมคบคิดของพวกนักร่างกฎหมายไม่กี่คนที่เป็นมิตรกับกลุ่มองค์กรต่างๆ ซึ่งทำการยกย่องคนผิวดำ โดยเป็นข้ออ้างฉากหน้าให้เกิดการสร้างกฎหมายขั้นพื้นฐาน เพื่อผลประโยชน์จากการได้รับคุ้มครององค์กรธุรกิจจากการควบคุมตามกฎหมายของรัฐบาล
วิลเลียม บี. เฮสเซลไทน์ นักการเมืองและนักประวัติศาสตร์สายสังคมนิยม ยึดมั่นในจุดที่ว่ามีนักธุรกิจจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือต้องการควบคุมเศรษฐกิจภาคใต้ก่อนและหลังสงคราม โดยนัยว่าพวกเขาทำได้ด้วยการเป็นเจ้าของเส้นทางรถไฟ ในหนังสือของเขาชื่อ A History of The South 1607-1936 เขาเขียนว่า "เมื่อสงครามยุติลง นักธุรกิจทางเหนือมองทางใต้เป็นอาณานิคมที่ธุรกิจอาจจะขยายไปได้" นอกจากนี้ในเล่มเดียวกันเขายังเขียนว่า "พวกสายกลาง พวกเสรีนิยมและเดโมแครตยังคงแสดงความไม่พอใจต่อสถานการณ์ทางภาคใต้ เป็นเช่นนี้จนกระทั่งพวกนักธุรกิจทางเหนือถูกชักจูงให้เห็นว่า การฟื้นฟูรัฐบาลผิวขาวดั้งเดิมเท่านั้นที่จะนำมาซึ่งสันติภาพอันเป็นสิ่งจำเป็นต่อการเจาะตลาดเศรษฐกิจภาคใต้"
การตีความของเบียร์ด-บีล เกี่ยวกับนักอุตสาหกรรมทางเหนือยืนหยัดอย่างมั่นคงมาก จนกระทั่งเริ่มเสื่อมความนิยมลงในทศวรรษที่ 1950 เมื่อมีการวิเคราะห์ตรวจสอบอย่างใกล้ชิดโดยนักประวัติศาสตร์หลายคนอย่าง โรเบิร์ต พี. ชาร์คีย์, เออร์วิน อังเกอร์ และสแตนลีย์ โคเบน นักวิชาการรุ่นใหม่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าไม่มีนโยบายเศรษฐกิจแบบรวมศูนย์แม้แต่ในส่วนของพรรครีพับลิกันที่มีอำนาจเหนือกว่า บ้างต้องการอัตราภาษีที่สูง บ้างต้องการอัตราภาษีต่ำ บางส่วนต้องการเงินดอลลาร์และบางส่วนต้องการทองคำ ดังนั้นจึงไม่มีการสมคบคิดที่จะใช้สมัยการบูรณะพื่อบังคับใช้นโยบายเศรษฐกิจแบบรวมศูนย์ดังกล่าวกับทั้งประเทศ นักธุรกิจทางภาคเหนือมีความแตกต่างกันมากในเรื่องนโยบายการเงินและภาษีศุลกากร และไม่ค่อยให้ความสนใจกับประเด็นการบูรณะ ยิ่งไปกว่านั้น ถ้อยคำที่กล่าวถึงบรรดาสิทธิของเสรีชนนั้นไม่ใช่เรื่องไร้สาระ แต่เป็นปรัชญาการเมืองที่ยึดมั่นอย่างลึกซึ้งและมีความจริงจังอย่างยิ่ง