คูนาร์ดไลน์
ประวัติ > รุ่งอรุณของเครื่องบินโดยสาร คูนาร์ดอีเกิล และบีโอเอซี-คูนาร์ด: ค.ศ. 1950–1968

คูนาร์ดอยู่ในตำแหน่งที่ดีเป็นพิเศษในการใช้ประโยชน์จากการเพิ่มขึ้นของการเดินทางในแอตแลนติกเหนือในคริสต์ทศวรรษ 1950 และเรือควีนเป็นผู้กำเนิดสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐที่สำคัญสำหรับบริเตนใหญ่ สโลแกนของคูนาร์ดที่ว่า "การไปถึงที่นั่นเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของความสนุก" มุ่งเป้าไปที่การค้าการท่องเที่ยวโดยเฉพาะ ตั้งแต่ ค.ศ. 1954 คูนาร์ดได้รับมอบเรือเดินทะเลขนาดกลางใหม่สี่ลำขนาด 22,000 ตันกรอสสำหรับเส้นทางแคนาดาและเส้นทางลิเวอร์พูล–นิวยอร์ก เรือยนต์ไวต์สตาร์ลำสุดท้ายคือบริแทนนิก (ค.ศ. 1930) ยังคงให้บริการจนถึง ค.ศ. 1960
การนำเครื่องบินโดยสารไอพ่นมาใช้ใน ค.ศ. 1958 ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในอุตสาหกรรมเรือเดินสมุทร ใน ค.ศ. 1960 คณะกรรมาธิการที่รัฐบาลแต่งตั้งได้เสนอให้เริ่มการสร้างโครงการ Q3 เรือเดินทะเลแบบธรรมดาขนาด 75,000 ตันกรอสเพื่อทดแทนควีนแมรี ภายใต้แผนดังกล่าว รัฐบาลจะให้คูนาร์ดกู้ยืมเงินส่วนใหญ่ของต้นทุนเรือ อย่างไรก็ตาม ผู้ถือหุ้นบางส่วนของคูนาร์ดตั้งคำถามถึงแผนดังกล่าวในการประชุมคณะกรรมการในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1961 เนื่องจากเที่ยวบินข้ามแอตแลนติกกำลังได้รับความนิยมมากขึ้น ภายใน ค.ศ. 1963 แผนดังกล่าวได้รับการเปลี่ยนแปลงเป็นเรืออเนกประสงค์ขนาด 55,000 ตันกรอสที่ออกแบบมาเพื่อล่องเรือในช่วงนอกฤดูกาล การออกแบบเรือใหม่นี้เรียกว่า Q4 สุดท้ายเรือลำนี้ก็เริ่มให้บริการใน ค.ศ. 1969 ในชื่อควีนเอลิซาเบธ 2 (Queen Elizabeth 2) ขนาด 70,300 ตันกรอส
คูนาร์ดพยายามแก้ปัญหาที่เกิดจากเครื่องบินโดยสารไอพ่นโดยการกระจายธุรกิจไปสู่การเดินทางทางอากาศ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1960 คูนาร์ดซื้อหุ้นร้อยละ 60 ในบริติชอีเกิล (British Eagle) สายการบินอิสระ (ที่ไม่ได้เป็นเจ้าของโดยรัฐบาล) ในราคา 30 ล้านปอนด์ และเปลี่ยนชื่อเป็น คูนาร์ดอีเกิลแอร์เวส์ (Cunard Eagle Airways) การสนับสนุนจากผู้ถือหุ้นรายใหม่ทำให้คูนาร์ดอีเกิลกลายเป็นสายการบินอิสระแห่งแรกของอังกฤษที่ให้บริการเครื่องบินโดยสารไอพ่นเพียงอย่างเดียว โดยได้รับคำสั่งซื้อเครื่องบินโดยสารโบอิง 707#707–420โบอิง 707-420 (Boeing 707–420) สองลำใหม่มูลค่า 6 ล้านปอนด์  คำสั่งซื้อดังกล่าวได้ถูกวางไว้ (รวมถึงตัวเลือกสำหรับเครื่องบินลำที่สาม) โดยคาดหวังว่าจะได้รับสิทธิ์ในการบินตามตารางเวลาข้ามแอตแลนติก สายการบินได้รับมอบเครื่องบินบริสตอล บริแทนเนีย (Bristol Britannia) ลำแรกในวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1960 (เช่าจากคิวบานา) คูนาร์ดหวังว่าจะเข้าถึงส่วนแบ่งที่สำคัญจากผู้คน 1 ล้านคนที่ข้ามแอตแลนติกโดยเครื่องบินใน ค.ศ. 1960 นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้โดยสารจำนวนมากเลือกเดินทางข้ามแอตแลนติกโดยเครื่องบินมากกว่าทางทะเล ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1961 คูนาร์ดอีเกิลกลายเป็นสายการบินอิสระแห่งแรกในสหราชอาณาจักรที่ได้รับใบอนุญาตจากคณะกรรมการอนุญาตประกอบกิจการขนส่งทางอากาศ (ATLB) ที่จัดตั้งขึ้นใหม่เพื่อให้บริการเที่ยวบินประจำในเส้นทางหลักฮีทโธรว์-นิวยอร์ก JFK แต่ใบอนุญาตดังกล่าวถูกเพิกถอนในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1961 หลังบริษัทคู่แข่งหลักอย่างบีโอเอซี (BOAC) ซึ่งเป็นบริษัทของรัฐยื่นอุทธรณ์ต่อปีเตอร์ ทอร์นีย์ครอฟต์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการบิน วันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1962 เครื่องบิน 707 ลำแรกของสายการบินได้เปิดให้บริการเที่ยวบินประจำจากลอนดอนฮีทโธรว์ไปยังเบอร์มิวดาและแนสซอ บริการเครื่องบินเจ็ทไอพ่นซึ่งทำตลาดในชื่อคูนาร์เดอร์เจ็ต (Cunarder Jet) ในสหราชอาณาจักร และในซีกโลกตะวันตกในชื่อลอนดอเนอร์ (Londoner) ได้เข้ามาแทนที่บริการบริแทนเนีย (Britannia) ที่เคยให้บริการบนเส้นทางนี้มาก่อน คูนาร์ดอีเกิลประสบความสำเร็จในการขยายบริการนี้ไปยังไมแอมี แม้จะสูญเสียใบอนุญาตบินตามตารางเวลาข้ามแอตแลนติกเดิมและบีโอเอซีอ้างว่ามีปริมาณการจราจรไม่เพียงพอที่จะรับประกันการให้บริการโดยตรงจากสหราชอาณาจักร ปัจจัยการโหลดที่ร้อยละ 56 ประสบความสำเร็จในช่วงเริ่มต้น การเปิดบริการเครื่องบินผ่านแดนครั้งแรกของอังกฤษระหว่างลอนดอนและไมแอมียังช่วยให้คูนาร์ดอีเกิลเพิ่มการใช้งานเครื่องบิน 707 อีกด้วย
บีโอเอซีตอบโต้การเคลื่อนไหวของอีเกิลที่จะสร้างตัวเองให้เป็นคู่แข่งประจำเที่ยวบินข้ามแอตแลนติกอย่างเต็มรูปแบบในเส้นทางเรือธงฮีทโธรว์–เจเอฟเค ด้วยการจัดตั้งบีโอเอซี-คูนาร์ดขึ้นเป็นกิจการร่วมค้าใหม่มูลค่า 30 ล้านปอนด์กับคูนาร์ด บีโอเอซีมีส่วนสนับสนุนเงินทุนร้อยละ 70 ของบริษัทใหม่และเครื่องบินโบอิง 707 จำนวน 8 ลำ การดำเนินการตามกำหนดการระยะไกลของคูนาร์ดอีเกิล รวมถึง 707 ใหม่สองลำ ถูกดูดซับโดยบีโอเอซี-คูนาร์ด ก่อนที่จะส่งมอบ 707 ลำที่สองในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1962 บีโอเอซี-คูนาร์ดให้เช่าเครื่องบินที่เหลือทั้งหมดแก่บีโอเอซีเพื่อขยายฝูงบินหลักของบีโอเอซีในช่วงเวลาเร่งด่วน ภายหลังจากที่บีโอเอซี-คูนาร์ดเข้าซื้อชั่วโมงบินจากบีโอเอซีแล้ว บริษัทจึงจะนำเครื่องบินของบีโอเอซีมาใช้งานในกรณีที่มีกำลังการผลิตไม่เพียงพอ เป็นการใช้กองบินร่วมกันให้เกิดประโยชน์สูงสุด ข้อตกลงการใช้กองบินร่วมไม่ได้ครอบคลุมถึงการดำเนินงานตามตารางเวลา การขนส่งทหาร และการเช่าเหมาลำในยุโรปของคูนาร์ดอีเกิล อย่างไรก็ตาม การร่วมทุนดังกล่าวไม่ประสบความสำเร็จสำหรับคูนาร์ดและดำเนินต่อไปได้เพียงใน ค.ศ. 1966 เมื่อบีโอเอซีซื้อหุ้นของคูนาร์ด ไป คูนาร์ดยังขายหุ้นส่วนใหญ่ส่วนที่เหลือของคูนาร์อีเกิลกลับคืนให้กับผู้ก่อตั้งใน ค.ศ. 1963
ภายในสิบปีหลังการเปิดตัวเครื่องบินโดยสารไอพ่นใน ค.ศ.1968 เครื่องบินโดยสารแอตแลนติกแบบเดิมส่วนใหญ่ก็หมดไป มอริเทเนียปลดระวางใน ค.ศ. 1965 ควีนแมรีและคาโรเนียใน ค.ศ. 1967 และควีนเอลิซาเบธใน ค.ศ. 1968 เรือเดินทะเลขนาดกลางใหม่สองลำถูกขายออกไปใน ค.ศ. 1970 และอีกสองลำถูกดัดแปลงเป็นเรือสำราญ เรือทุกลำของคูนาร์ดใช้ธงเดินเรือทั้งของคูนาร์ดและไวต์สตาร์ไลน์กระทั่งวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1968 วันที่โนแมดิก (Nomadic) เรือลำสุดท้ายของไวต์สตาร์ถูกปลดระวาง หลังจากนั้น ธงไวต์สตาร์ก็ไม่ถูกชักขึ้นอีกต่อไปและเรือที่เหลือทั้งหมดของไวต์สตาร์ไลน์และคูนาร์ด-ไวต์สตาร์ไลน์ก็ถูกปลดระวาง