stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2547

ภาพเหตุการณ์ประชาชนกำลังวิ่งหนีคลื่นสึนามิเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2547 ที่อ่าวนาง จังหวัดกระบี่
สึนามิที่จังหวัดภูเก็ต
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 223 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 59 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์ : พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
สยามมกุฎราชกุมาร: พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ขณะทรงดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร ในขณะนั้น)
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร (ไทยรักไทย)
สภาผู้แทนราษฎร: ชุดที่ 21
ประธานสภาผู้แทนราษฎร: อุทัย พิมพ์ใจชน (ไทยรักไทย)
วุฒิสภา: ชุดที่ 8
ประธานวุฒิสภา :
มนูญกฤต รูปขจร (สรรหา) (จนถึง 3 มกราคม)
สุชน ชาลีเครือ (อิสระ) (ตั้งแต่ 5 มีนาคม)
ประธานศาลฎีกา :
อรรถนิติ ดิษฐอำนาจ (จนถึง 30 กันยายน)
ศุภชัย ภู่งาม (ตั้งแต่ 1 ตุลาคม)
เหตุการณ์ > มกราคม

4 มกราคม – คนร้ายเผาโรงเรียนในพื้นที่จังหวัดนราธิวาส 20แห่ง รวม 11อำเภอ และยังบุกเข้าไปยึดค่าย ร.5 พันพัฒนาที่ 4 ค่ายปิเหล็ง อำเภอเจาะไอร้อง จังหวัดนราธิวาส ยิงทิ้งทหาร 4 นายพร้อมยึดอาวุธปืนในคลังแสงอีกราว 100 กระบอก
5 มกราคม – กระทรวงสาธารณสุข รายงานว่าเทศกาลปีใหม่ที่ผ่านมามีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บมากกว่า 42,000 คน
22 มกราคม – สหภาพยุโรป ระงับการนำเข้าสัตว์ปีกจากไทย ขณะที่ไข้หวัดนกกำลังระบาดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เหตุการณ์ > กรกฎาคม

3 กรกฎาคม – รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ช่วง หัวลำโพง-บางซื่อ เริ่มเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ
เหตุการณ์ > สิงหาคม

12 สิงหาคม – พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 12 สิงหาคม 2547
29 สิงหาคม – วันเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ผลการเลือกตั้ง นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน ผู้สมัครจากพรรคประชาธิปัตย์ ชนะการเลือกตั้ง
เหตุการณ์ > ตุลาคม

18 ตุลาคม – วันคล้ายวันพระบรมราชสมภพ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ครบ 200 ปี
เหตุการณ์ > ธันวาคม

26 ธันวาคม – เหตุการณ์แผ่นดินไหวมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 ด้วยระดับความแรง 9.0 ริกเตอร์ ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ ซัดเข้าฝั่งรอบมหาสมุทรอินเดีย อาทิ ศรีลังกา, อินเดีย, อินโดนีเซีย, ไทย รวมถึงชายฝั่งบางส่วนของทวีปแอฟริกา มียอดผู้เสียชีวิตกว่า 229,866 คน โดยในประเทศไทยมีผู้เสียชีวิตถึง 5,395 คน
ผู้เกิด > มีนาคม

18 มีนาคม – อชิรญา นิติพน นักร้องชาวไทย
ผู้เกิด > พฤษภาคม

20 พฤษภาคม - ริคกี้ เสิ่น (เสิ่น เฉวียนรุ่ย) นักร้องชาวจีน
ผู้เกิด > มิถุนายน

13 มิถุนายน - นรวิชญ์ ฐิติเจริญรักษ์ นักแสดงชายชาวไทย
26 มิถุนายน – ธนชัย ศักดิ์ชัยเจริญกุล นักกีฬาไอซ์ฮอกกี้ชาวไทย
ผู้เกิด > สิงหาคม

10 สิงหาคม – วีรพล วิชุมา นักยกน้ำหนักชาวไทย
ผู้เกิด > ตุลาคม

18 ตุลาคม - ณัฐวรรธน์ จิโรชน์ธิกุล นักแสดงชายชาวไทย
ผู้เกิด > พฤศจิกายน

8 พฤศจิกายน - ภูผา รัตนรุ่งเรืองชัย นักแสดงเด็กชาวไทย
ผู้เสียชีวิต > กุมภาพันธ์

1 กุมภาพันธ์ – ประเทือง ปานลักษณ์ นักการเมืองชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2490)
16 กุมภาพันธ์ – ณัฐ ภมรประวัติ นักวิทยาศาสตร์ชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2471)
21 กุมภาพันธ์ – พระอริยเวที (เขียน ฐิตสีโล) พระสงฆ์ชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2456)
26 กุมภาพันธ์ – ลักษณ์ อภิชาติ นักแสดงชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2489)
ผู้เสียชีวิต > มีนาคม

6 มีนาคม – สมจินต์ ธรรมทัต นักแสดงชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2473)
18 มีนาคม – บุญเรือง บัวจันทร์ นักแสดงงู (เกิด พ.ศ. 2512)
25 มีนาคม – อนันต์ เรืองกูล อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา (เกิด พ.ศ. 2470)
ไม่ทราบวัน – ชูชัย พระขรรค์ชัย นักมวยไทยชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2469)
ผู้เสียชีวิต > เมษายน

1 เมษายน – พระครูพิศาลพรหมจรรย์ (สวัสดิ์ ปฺณณสีโล) พระสงฆ์ชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2451)
17 เมษายน – บุญชนะ อัตถากร อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ (เกิด พ.ศ. 2453)
24 เมษายน – สุริยัน ศักดิ์ไธสง นักเขียนชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2481)
ผู้เสียชีวิต > พฤษภาคม

2 พฤษภาคม – สกุล ศรีพรหม รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (เกิด พ.ศ. 2475)
5 พฤษภาคม – หม่อมราชวงศ์อดุลกิติ์ กิติยากร องคมนตรี (เกิด พ.ศ. 2473)
15 พฤษภาคม – ธนิต อยู่โพธิ์ อดีตอธิบดีกรมศิลปากร (เกิด พ.ศ. 2450)
22 พฤษภาคม – อรรถ วิสูตรโยธาภิบาล อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร (เกิด พ.ศ. 2458)
ผู้เสียชีวิต > มิถุนายน

16 มิถุนายน – ถนอม กิตติขจร อดีตนายกรัฐมนตรี (เกิด พ.ศ. 2454)
21 มิถุนายน – เจริญ วัดอักษร นักเคลื่อนไหวชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2510)
ผู้เสียชีวิต > กรกฎาคม

2 กรกฎาคม
เจ้าไชยสุริวงศ์ ณ เชียงใหม่ (ประสูติ พ.ศ. 2456)
โกศล ไกรฤกษ์ อดีตรองนายกรัฐมนตรี (เกิด พ.ศ. 2469)
15 กรกฎาคม – จุก เบี้ยวสกุล นักเขียนการ์ตูนชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2485)
22 กรกฎาคม – หม่อมเจ้าวัตนานุวัฒน์ วัฒนวงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2464)
26 กรกฎาคม – ว.ณ เมืองลุง นักเขียนชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2470)
ผู้เสียชีวิต > สิงหาคม

23 สิงหาคม – พระครูสุทธิธรรมรังษี (เจี๊ยะ จุนฺโท) พระสงฆ์ชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2459)
ผู้เสียชีวิต > กันยายน

19 กันยายน – แก้วเก้า กรกต นักแสดงลิเกชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2525)
ผู้เสียชีวิต > ตุลาคม

28 ตุลาคม – สมุทร์ สหนาวิน อดีตผู้บัญชาการทหารเรือ (เกิด พ.ศ. 2464)
ผู้เสียชีวิต > พฤศจิกายน

11 พฤศจิกายน – อิทธิ พลางกูร นักดนตรีชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2498)
15 พฤศจิกายน – พิภพ ภู่ภิญโญ นักแสดงชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2470)
ผู้เสียชีวิต > ธันวาคม

18 ธันวาคม – การุณ เก่งระดมยิง นักการสื่อสารชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2461)
25 ธันวาคม – เรวุฒิ จินดาพล อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดภูเก็ต (เกิด พ.ศ. 2501)
26 ธันวาคม
บรม ตันเถียร อดีตรัฐมนตรีช่วยหลายกระทรวง (เกิด พ.ศ. 2479)
พุ่ม เจนเซน พระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (เกิด พ.ศ. 2526)
ผู้เสียชีวิต > ไม่ทราบวัน

ณัฐวุฒิ สุทธิสงคราม อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร (เกิด พ.ศ. 2461)
ลำดวน สีกันยา ชาวไทยในสหราชอาณาจักร (เกิด พ.ศ. 2511)
เสกสรรค์ ขวัญอ่างทอง นักร้องชาวไทย (ไม่ทราบปีเกิด)
ดูเพิ่ม

แผ่นดินไหวมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547
เนื้อเรื่องเพชรพระอุมา

เนื้อเรื่องเพชรพระอุมา เป็นเนื้อเรื่องทั้งหมดของนวนิยายเรื่องเพชรพระอุมาจำนวน 48 เล่ม แบ่งเนื้อเรื่องเป็นสองภาคคือภาคแรก จำนวน 6 ตอน 24 เล่ม และภาคสมบูรณ์ จำนวน 6 ตอน 24 เล่ม
เนื้อเรื่องภาคแรก

เพชรพระอุมา เป็นเรื่องราวการผจญภัยในดินแดนลึกลับที่เต็มไปด้วยอาถรรพณ์ เรื่องราวแปลกประหลาดต่าง ๆ ในป่าดงดิบของรพินทร์ ไพรวัลย์ พรานป่าผู้รับจ้างนำทางในการออกติดตามค้นหาผู้สูญหายของคณะนายจ้างชาวเมือง ที่มี พันโทหม่อมราชวงศ์เชษฐา วราฤทธิ์ เป็นหัวหน้าคณะเดินทางพร้อมด้วย หม่อมราชวงศ์ดาริน วราฤทธิ์ น้องสาวคนเล็ก และ พันตรีไชยยันต์ อนันตรัยเพื่อนชายคนสนิท โดยมีพรานบุญคำ พรานจันพรานเกิดและพรานเส่ยพรานป่าคู่ใจของรพินทร์ ไพรวัลย์ จำนวน 4 คน และแงซาย กะเหรี่ยงลึกลับที่มาขอสมัครเป็นคนรับใช้เพื่อขอร่วมเดินทางในครั้งนี้ด้วย
การเดินทางเต็มไปด้วยอุปสรรคและอันตรายนานาชนิด ที่ทำให้คณะเดินทางต้องเสี่ยงภัยและเผชิญกับสัตว์ร้ายในป่าดงดิบ อาถรรพณ์ของป่า นางไม้ ภูตผีปีศาจหรือแม้แต่สัตว์ประหลาด ที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนตลอดระยะเวลาในการเดินทาง พลัดหลงเข้าไปในดินแดนลึกลับของอาณาจักรนิทรานคร ต่อสู้กับจอมผีดิบร้ายมันตรัยที่มีพละกำลังกล้าแข็งและมีอำนาจอย่างแรงกล้า ผ่านห้วงเวลาเหลื่อมซ้อนกันจนหลุดผ่านเข้าไปในยุคของโลกดึกดำบรรพ์ และค้นพบปริศนาความจริงของกะเหรี่ยงลึกลับในฐานะคนรับใช้และองค์รักษ์ประจำตัวของดาริน ที่ติดสอยห้อยตามคณะเดินทางมายังเนินพระจันทร์และมรกตนคร ซึ่งฐานะที่แท้จริงของแงซายถูกเปิดเผยและคณะเดินทางของเชษฐาได้พบเจอกับบุคคลที่ออกติดตามค้นหารวมทั้งช่วยกันกอบกู้บัลลังก์คืนให้แก่แงซายจนสำเร็จ
| --- | --- |
 ไพรมหากาฬ  ดงมรณะ  จอมผีดิบมันตรัย:  อาถรรพณ์นิทรานคร  ป่าโลกล้านปี  แงซายจอมจักรา
เนื้อเรื่องภาคสมบูรณ์

ภายหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจและเดินทางกลับจากเมืองมรกตนครของแงซาย รพินทร์ ไพรวัลย์ ได้ถูกว่าจ้างให้ออกติดตามหาเครื่องบินที่สูญหายพร้อมด้วยระเบิดนิวเคลียร์อีกครั้ง รพินทร์จำใจรับจ้างเป็นพรานผู้นำทางออกติดตามค้นหาซากเครื่องบินที่สูญหายไปจากแผนที่ประเทศไทย โดยมีฝรั่งจำนวน 4 คน เป็นผู้ว่าจ้าง แต่เมื่อพันโทหม่อมราชวงศ์เชษฐา วราฤทธิ์ และ หม่อมราชวงศ์ดาริน วราฤทธิ์ ซึ่งเป็นอดีตนายจ้างของรพินทร์ ได้ทราบข่าวการรับจ้างเป็นพรานผู้นำทางของรพินทร์ ก็เกรงว่าจะถูกฆ่าทิ้งเมื่อทำงานเสร็จสิ้น เนื่องจากเป็นงานลับขององค์กร จึงออกติดตามคณะนายจ้างใหม่ของรพินทร์
การติดตามค้นหารพินทร์และคณะนายจ้างฝรั่ง คณะเดินทางของเชษฐาได้เผชิญหน้ากับมันตรัยที่ฟื้นคืนชีพที่อาณาจักรนิทรานคร และกับเล่าถึงอดีตชาติของดารินและรพินทร์ที่เคยเป็นศัตรูคู่อาฆาตในชาติปางก่อน รวมทั้งพยายามล่อลวงเอาตัวดารินไปยังอาณาจักรนิทรานคร เพื่อให้ได้ในตัวของจิตรางคนางค์หรือดารินในชาติปัจจุบัน แต่ก็ได้เชษฐาและไชยันต์มาช่วยเหลือไว้อย่างทันท่วงที และปราบมันตรัยด้วยบ่วงนาคบาศย์ได้สำเร็จ รพินทร์นำคณะนายจ้างฝรั่งบุกป่าเพื่อค้นหาซากเครื่องบินและระเบิดนิวเคลียร์จนพบ โดยได้รับความช่วยเหลือจากแงซายในรูปของจิตใต้สำนึก จนภายหลังทั้ง 2 คณะได้เดินทางมาพบกันที่เมืองมรกตนคร แงซายรวบรัดให้ดารินและรพินทร์แต่งงานกันที่เมืองมรกตนคร ก่อนจะอำลากันเป็นครั้งสุดท้ายในการพบกันระหว่างบุคคลทั้งหมด
| --- | --- |
 จอมพราน  ไอ้งาดำ  จิตรางคนางค์:  นาคเทวี  แต่ปางบรรพ์  มงกุฎไพร
อูรักลาโวยจ

| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ |
| --- | --- |
จังหวัดภูเก็ต, จังหวัดกระบี่, จังหวัดสตูล ประเทศไทย
ภาษา
ภาษาอูรักลาโวยจ, ภาษามลายูถิ่น, ภาษาไทยถิ่นใต้ และภาษาไทย
ศาสนา
ศาสนาดั้งเดิม, พระพุทธศาสนา, ศาสนาคริสต์
อูรักลาโวยจ (Urak Lawoi’) หรือ อูรักลาโว้ย เป็นชาวเล กลุ่มใหญ่มีถิ่นฐานในภาคใต้ของประเทศไทย พบได้ที่เกาะสิเหร่ และที่หาดราไวย์ บ้านสะปํา จังหวัดภูเก็ต จนถึงทางใต้ของเกาะพีพีดอน เกาะจำ เกาะลันตาใหญ่ จังหวัดกระบี่, เกาะอาดัง เกาะหลีเป๊ะ เกาะราวี จังหวัดสตูล และบางส่วนอยู่ที่เกาะลิบง จังหวัดตรัง นอกจากนี้ยังอาศัยอยู่ทางฝั่งตะวันตกของประเทศมาเลเซีย
ชาวเลกลุ่มอูรักลาโวยจมีภาษาที่แตกต่างกับกลุ่มมอแกนและมอแกลน แม้จัดอยู่ในตระกูลออสโตรนีเชียน เช่นเดียวกัน พิธีกรรมสำคัญของอูรักลาโวยจคือ การลอยเรือ "ปลาจั๊ก" เพื่อกำจัดเคราะห์ร้ายออกไปจากชุมชน
ในปัจจุบัน ชาวเลกลุ่มอูรักลาโวยจตั้งถิ่นฐานอย่างถาวร หันมาประกอบอาชีพประมงชายฝั่ง รับจ้างทำสวน และอาชีพอื่น ๆ ซึมซับวัฒนธรรมไทยมากขึ้น และเรียกขานตัวเองว่า ไทยใหม่
ประวัติ

อูรักลาโวยจ มีความหมายว่า "คนทะเล" มีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่า ในอดีตชาวอูรักลาโวยจอาศัยอยู่บริเวณเทือกเขาฆูนุงฌึไร ในแถบชายฝั่งทะเลในรัฐเกอดะฮ์ (ไทรบุรี) จากนั้นก็เร่ร่อนเข้ามาสู่ในน่านน้ำไทย แถบทะเลอันดามัน ในช่วงแรกยังมีวิถีชีวิตแบบเร่ร่อน โดยอาศัยเรือไม้ระกำเป็นที่อยู่และพาหนะ พวกเขาใช้กายัก หรือแฝกสำหรับมุงหลังคาเป็นเพิงอาศัยบนเรือ หรือเพิงพักชั่วคราวตามชายหาดในฤดูมรสุม
ชาวอูรักลาโวยจยังชีพด้วยการท่องเรือตามหมู่เกาะ กลุ่มละ 5-6 ลำ บางครั้งพวกเขาก็จะขึ้นเกาะมาเพื่อหาของป่า แต่ส่วนใหญ่จะล่าสัตว์ทะเลด้วยเครื่องมือง่าย ๆ อย่าง ฉมวก สามง่าม เบ็ดพวกเขามีความสามารถในการดำน้ำทะเลลึกเพื่อแทงปลาหรือจับกุ้งมังกรด้วยมือเปล่าและดำน้ำเก็บหอยจากก้นทะเล
ตามตำนานเล่าว่าชาวอูรักลาโวยจเคยมีบรรพบุรุษเดียวกับชาวมอแกนและเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่เร่ร่อนในทะเลมานาน พวกเขาใช้ภาษาอูรักลาโวยจเป็นภาษาพูด พวกเขาเชื่อกันว่าเกาะลันตาเป็นสถานที่แรกที่ชาวอูรักลาโวยจตั้งถิ่นฐาน เปรียบเสมือนเมืองหลวงของพวกเขาเลยทีเดียว แต่พวกเขาก็ยังอพยพเร่ร่อนอยู่เรื่อย ๆ โดยโยกย้ายไปตามหมู่เกาะต่าง ๆ และตั้งถิ่นฐานที่เกาะนั้น ๆ และกลับมาที่เดิม แต่ทุกกลุ่มยังคงมีความสัมพันธ์ไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ ถือว่าเป็นสังคมเครือญาติใหญ่
ปัจจุบันพวกเขาตั้งบริเวณเกาะสิเหร่ หาดราไวย์ แหลมหลาเหนือ และบ้านสะปำ ในจังหวัดภูเก็ต เกาะพีพี เกาะจำ เกาะปู เกาะไหว และเกาะลันตาใหญ่ ในจังหวัดกระบี่ ไปจนถึงเกาะอาดัง เกาะหลีเป๊ะ เกาะบุโหลน และเกาะราวี จังหวัดสตูล
วิถีชีวิต

ชาวอูรักลาโวยจใช้ชีวิตครอบครัวแบบผัวเดียวเมียเดียว โดยฝ่ายชายจะเข้าอยู่กับครัวเรือนฝ่ายหญิงชั่วคราว ก่อนแยกเป็นครอบครัวเดี่ยวเมื่อถึงเวลาสมควร ชาวอุรักลาโวยจนั้นนับถือผีบรรพบุรุษ และสิ่งเหนือธรรมชาติว่ามีอิทธิพลต่อวิถีชีวิต "โต๊ะหมอ" จะเป็นผู้นำในการทำพิธีกรรมต่าง ๆ เช่น พิธีลอยเรือ พิธีแก้บน เป็นต้น
ทุกครึ่งปีในเดือนหกและเดือนสิบเอ็ด ไม่ว่าชาวอูรักลาโวยจ จะกระจัดกระจายอยู่ที่ใด พวกเขาก็จะกลับมายังถิ่นฐานเดิมเพื่อเข้าร่วมในพิธีลอยเรือ หรือ "เปอลาจั๊ก" ในวันนั้นที่ชายหาดจะมีการบรรเลงรำมะนา เสียงเพลง การร้องรำ การเล่นรองเง็ง ตลอดจนการดื่มฉลองพิธีการในวาระอันสำคัญของชาวอูรักลาโวยจ
ตำนานเกี่ยวกับฆูนุงฌึรัย : ที่มาของชาวเลอูรักลาโวยจ

มีตำนานเรื่องหนึ่งซึ่ง David Hogan (1972 : 129,128) บันทึกจากคำบอกเล่าของชาวเลวัย 60-70 ปี ที่อาศัยอยู่บนเกาะอาดังว่า พระเจ้าได้ส่ง นะบีโน๊ะ มาชักชวนให้บรรพบุรุษของเขานับถือพระเจ้า แต่ถูกปฏิเสธจึงสาปแช่งไว้ จนพวกเขาต้องเคลื่อนย้ายลงมายังชายฝั่งเชิงเขา “ฆูนุงฌึรัย” บ้างก็เข้าป่าเป็นคนป่า บ้างก็กลายเป็นลิง บ้างก็เป็นกระรอก บ้างก็เป็นอูรักลาโวยจ คนของทะเล หรือชาวเลไป ผู้ให้ข้อมูลคนเดียวกันเล่าว่า ชาวเลกลุ่มแรกที่อาศัยเรือ “jukok” หรือ “เรือเป็ด” ไหลลอยขึ้นมา บ้างก็ตั้งถิ่นฐานในป่าเคดาห์ บ้างก็ตั้งถิ่นฐานที่เกาะลันตา จังหวัดกระบี่ ทั้งนี้ Hogan ได้เน้นย้ำว่าอูรักลาโวยจผู้สูงอายุส่วนใหญ่กล่าวกันว่า เกาะลันตาเป็นดินแดนแห่งแรกในประเทศไทยที่ชาวเลอูรักลาโวยจเปลี่ยนวิถีชีวิตขึ้นไปตั้งถิ่นฐาน
ทว่า David Hogan และผู้วิจัยคนอื่น ๆ ไม่ได้เข้าใจว่า อันที่จริงเรื่องเล่าของชาวเลคนนั้นเป็นเรื่องเล่าจากคัมภีร์อัลกุรอาน และคัมภีร์ไบเบิล คำว่า นะบี เป็นคำในภาษาอาหรับแปลว่า ศาสดาพยากรณ์ ส่วน โน๊ะ ก็คือ นูฮฺ หรือ โนอาห์ ซึ่งถือว่าเป็นบรรพบุรุษของมนุษย์ทุกเผ่าพันธุ์ เมื่อพระเจ้าบันดาลให้เกิดอุทกภัยครั้งยิ่งใหญ่ นะบีนูฮฺ ก็พาบรรดาศรัทธาชนลงเรือหนีน้ำที่ท่วมโลก ในที่สุดเรือนั้นก็จอดบนเขา อัลญูดี ส่วนผู้เฒ่าที่เล่าเรื่อง หรือชาวเลอูรักลาโวยจ คิดว่าเป็น ฆูนุงฌึรัย (แปลว่า ภูผาต้นไทร)
อย่างไรก็ตาม จากความเชื่ออันนี้ย่อมสะท้อนให้เห็นว่า ชาวเลอูรักลาโวยจ ในอดีตเคยได้รับอิทธิพลของศาสนาอิสลามเช่นเดียวกับชนชาติในตระกูลมาเลย์อิกทั้งหลาย นอกจากนี้ภาษาอูรักลาโวยจยังใกล้เคียงกับภาษามลายูอีกด้วย
มุขนายกกิตติคุณ

พระคาร์ดินัลไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู อัครมุขนายกกิตติคุณมิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ
ในคริสตจักรโรมันคาทอลิก มุขนายกกิตติคุณ (อังกฤษ: bishop emeritus) หรือ พระสังฆราชกิตติคุณ หมายถึง มุขนายกที่ได้รับอนุมัติจากพระสันตะปาปาให้ลาออกจากตำแหน่ง กรณีเป็นอัครมุขนายกที่ลาออกเรียกว่าอัครมุขนายกกิตติคุณ เนื่องจากมุขนายกกิตติคุณพ้นจากอำนาจในการบริหารมุขมณฑลแล้ว ประมวลกฎหมายพระศาสนจักรจึงถือว่ามุขนายกกิตติคุณเป็นมุขนายกเกียรตินามประเภทหนึ่ง
ในประเทศไทย

ในปัจจุบันประเทศไทยมีมุขนายกมิสซังที่เกษียณแล้วและยังมีชีวิตอยู่ 7 ท่าน ได้แก่
เขตมิสซังกรุงเทพฯ - พระคาร์ดินัลไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู
เขตมิสซังกรุงเทพฯ - พระคาร์ดินัลฟรังซิสเซเวียร์ เกรียงศักดิ์ โกวิทวาณิช
เขตมิสซังจันทบุรี - พระคุณเจ้าลอเรนซ์ เทียนชัย สมานจิต
เขตมิสซังท่าแร่-หนองแสง - พระคุณเจ้าหลุยส์ จำเนียร สันติสุขนิรันดร์
เขตมิสซังอุบลราชธานี - พระคุณเจ้าฟิลิป บรรจง ไชยรา
เขตมิสซังนครสวรรค์ - พระคุณเจ้ายอแซฟ พิบูลย์ วิสิฐนนทชัย
เขตมิสซังสุราษฎร์ธานี - พระคุณเจ้าโยเซฟ  ประธาน ศรีดารุณศีล
สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่น ในพระบรมราชูปถัมภ์

| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2482
สํานักงานใหญ่:  เลขที่ 3-14-6 คะมิโอะซะกิ ชินะงะวะ โตเกียว
นายกสมาคม: นันทพงษ์ จันทรประชุม
สังกัด:  สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงโตเกียว    สถานกงสุลใหญ่ ณ นครโอซากา   สถานกงสุลใหญ่ ณ เมืองฟุกุโอกะ
พนักงาน  : 70
เว็บไซต์: tsaj.jp
สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่น ในพระบรมราชูปถัมภ์ (อังกฤษ: Thai Students' Association in Japan under the Royal Patronage) หรือ สนทญ. (TSAJ) เป็นสมาคมนักเรียนและนักศึกษาไทยที่กำลังศึกษาอยู่ในประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งขึ้นเพื่อเสริมสร้างความสามัคคีและส่งเสริมความสัมพันธ์ภายในกลุ่มนักเรียนและนักศึกษา กับทั้งกระชับความสัมพันธ์กับข้าราชการและคนไทยที่พำนักอยู่ในประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ

นักเรียนไทยรุ่นแรกที่ศึกษาในประเทศญี่ปุ่นได้รับทุนเล่าเรียนหลวงของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เมื่อ พ.ศ. 2445 และได้ชุมนุมกันทำกิจกรรมสืบเนื่องมาจน พ.ศ. 2482 ได้จัดตั้งสมาคมและจดทะเบียนโดยใช้ชื่อว่า "สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่น" มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อส่งเสริมความสามัคคีและกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ร่วมกันของนักเรียนและนักศึกษาไทยในประเทศญี่ปุ่น ตลอดจนส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างนักเรียน นักศึกษา ข้าราชการ และคนไทยที่พำนักอยู่ในประเทศนั้นในเดือนเมษายน พ.ศ. 2482 พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทรทรงรับสมาคมไว้ในพระบรมราชูปถัมภ์ สมาคมจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่น ในพระบรมราชูปถัมภ์"
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เคยมีพระบรมราโชวาท พระราชทานแก่สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่นฯ เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 ว่า
"ผู้ที่จะรักษาความเป็นไทยได้มั่นคงที่สุด ดี และเหมาะสมที่สุด ไม่มีใครอื่นนอกจากคนไทย เพราะฉะนั้น ไม่ว่าจะอยู่ ณ แห่งใด คนไทยมีหน้าที่ต้องรักษาความเป็นไทย เสมอ"
การดำเนินงาน

สมาคมดำเนินโครงการหลายอย่างที่เป็นประโยชน์ด้านวิชาการ เช่น งานประชุมวิชาการนานาชาติ แนะแนวการศึกษา และรวบรวมบทคัดย่องานวิจัย รวมถึงประโยชน์ด้านสังคม เช่น แข่งขันกีฬานักเรียนไทย กองทุนการศึกษาเพื่อเด็กไทยในชนบท และด้านวัฒนธรรม เช่น งานสงกรานต์ และงานลอยกระทง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2011-12-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เชื้อเพลิง

ไม้ เชื้อเพลิงชนิดหนึ่ง
เชื้อเพลิง คือวัสดุใดๆ ที่นำไปเผาไหม้หรือแปรเปลี่ยนเพื่อนำมาซึ่งพลังงาน
 เชื้อเพลิงจะปลดปล่อยพลังงานผ่านปฏิกิริยาทางเคมีเช่นการเผาไหม้ หรือปฏิกิริยานิวเคลียร์เช่นการแตกตัวหรือการรวมตัวของนิวเคลียส อย่างใดอย่างหนึ่ง คุณสมบัติสำคัญของเชื้อเพลิงที่มีประโยชน์คือพลังงานที่มีอยู่สามารถถูกบรรจุและปลดปล่อยได้ตามต้องการ และการปลดปล่อยนั้นถูกควบคุมในทางใดทางหนึ่งเพื่อให้สามารถใช้สร้างงานทางวิศวกรรมได้
สิ่งมีชีวิตที่มีคาร์บอนเป็นพื้นฐาน (carbon-based life) ทุกชนิด คือตั้งแต่จุลชีพไปจนถึงสัตว์รวมทั้งมนุษย์ ใช้เชื้อเพลิงเป็นแหล่งพลังงาน เซลล์ต่างๆ จะต้องเกี่ยวข้องกับกระบวนการทางเคมีที่เรียกว่า เมแทบอลิซึม (metabolism) ซึ่งดึงเอาพลังงานออกมาจากอาหารหรือแสงอาทิตย์ในรูปแบบที่สามารถใช้ในการดำรงชีวิต  นอกจากนั้นมนุษย์ใช้เทคนิคที่หลากหลายเพื่อแปรเปลี่ยนพลังงานรูปแบบหนึ่งไปสู่อีกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งการสร้างพลังงานก็เพื่อจุดประสงค์ที่มากไปกว่าพลังงานในร่างกายมนุษย์ การใช้พลังงานที่ถูกปลดปล่อยออกจากเชื้อเพลิงมีตั้งแต่ การทำความร้อนเพื่อการปรุงอาหาร การผลิตไฟฟ้า หรือแม้แต่การเพิ่มแสนยานุภาพของอาวุธ
ประเภทของเชื้อเพลิง > เชื้อเพลิงเหลว

องค์ประกอบสำคัญของเชื้อเพลิงเหลวคือ คาร์บอนและไฮโดรเจน ซึ่งรวมตัวกันทางเคมีอยู่ในรูปของไฮโดรคาร์บอน วิธีการรวมตัวมีหลายแบบ ซึ่งทำให้เชื้อเพลิงเหลวแต่ละชนิดมีคุณสมบัติและลักษณะที่แตกต่างกัน ดังนั้นเชื้อเพลิงเหลวจึงถูกแบ่งตามชนิดของไฮโดรคาร์บอนที่เป็นองค์ประกอบ และตามกากที่เหลือหลังจากสารพวกไอระเหยได้ถูกนำออกไปแล้ว
องค์ประกอบสำคัญของน้ำมันปิโตรเลียมสามารถแบ่งได้ 3 ประเภทคือ
1.พาราฟิน เบส ประกอบด้วยไฮโดรคาร์บอนชนิดพาราฟินนิคเป็นส่วนมาก ซึ่งหลังจากกระบวนการกลั่นแล้วกากเหลือเป็นพวกขี้ผึ้งพาราฟิน และให้น้ำมันหล่อลื่นคุณภาพสูง
2.แอสฟัลติค เบส ประกอบด้วยไฮโดรคาร์บอนชนิดเนพธานิคเป็นส่วนมาก หลังจากผ่านการกลั่นแล้วจะให้กากเหลือในรูปของยางมะตอย
3.เบสผสม ประกอบด้วยไฮโดรคาร์บอนหลายชนิดรวมกัน เช่น ชนิดพาราฟีนนิค, แอสฟัลติค, แอโรมาติคและกากเหลือพวกโอลีฟฟีนนิค ที่ได้จะเป็นของผสมระหว่างขี้ผึ้งพาราฟินและแอสฟัลท์ ส่วนใหญ่ของน้ำมันดิบจะเป็นประเภทเบสผสม
ประเภทของเชื้อเพลิง > เชื้อเพลิงเหลว > ประเภทของเชื้อเพลิงเหลว

เชื้อเพลิงเหลวที่ได้จากการกลั่นปิโตรเลียม
น้ำมันเบนซิน คือน้ำมันที่ได้จากการกลั่นที่อุณหภูมิ 200 – 350 องศาฟาเรนไฮต์ น้ำมันเบนซินเป็นน้ำมันที่ได้จากการปรุงแต่งคุณภาพของผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการกลั่นน้ำมันโดยตรง และจากการแยกก๊าซธรรมชาติเหลวหรือเบนซินธรรมชาติ น้ำมันเบนซินจะผสมสารเคมีเพิ่มคุณภาพเพื่อให้เหมาะสมกับการใช้งาน เช่น สารเคมีที่ใช้ในการเพิ่มค่าออกเทน สารเคมีสำหรับป้องกันสนิมและการกัดกร่อนในถังน้ำมัน รวมทั้งสารเคมีที่ช่วยทำความสะอาดคาร์บูเรเตอร์ที่มีใช้ในเครื่องยนต์เบนซิน
น้ำมันก๊าด คือน้ำมันที่ได้จากการกลั่นที่อุณหภูมิ 350 – 450 องศาฟาเรนไฮต์ น้ำมันก๊าดเป็นน้ำมันปิโตรเลียมที่มีใช้ในสมัยแรกแรก โดยจะใช้เป็นเชื้อเพลิงในการจุดตะเกียง แต่ในปัจจุปันผลิตภัณฑ์ชนิดนี้ใช้ประโยชน์ได้อีกหลายประการ เช่น ใช้เป็นส่วนผสมสำหรับยาฆ่าแมลง สี น้ำมันขัดเงา และเป็นส่วนผสมของน้ำยาทำความสะอาด ในด้านการเกษตรน้ำมันก๊าดมิใช้น้ำมันที่ใช้เฉพาะรถแทร็กเตอร์แต่ยังใช้เป็นเชื้อเพลิงที่ใช้ในการบ่มใบยาสูบและพืชผลทางการเกษตร และในโรงงานอุตรสาหกรรมบางชนิดต่องการการเผาไหม้ที่สะอาด เช่น อุตรสาหกรรมเซรามิกก็ใช้น้ำมันก๊าดเช่นกัน
น้ำมันดีเซล คือน้ำมันที่ได้จากการกลั่นที่อุณหภูมิ 450 – 525 องศาฟาเรนไฮต์ น้ำมันดีเซลมีการระเหยต่ำ และเป็นผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมที่ได้จากส่วนล่างของหอกลั่นปิโตรเลียม น้ำมันดีเซลจะมีช่วงจุดเดือดและความข้นใสสูงกว่าน้ำมันเบนซิน ดังแสดงใน
น้ำมันเตา คือน้ำมันที่ได้จากการกลั่นที่อุณหภูมิ 650 – 750 องศาฟาเรนไฮต์ น้ำมันเตาเป็นเชื้อเพลิงสำหรับหม้อไอน้ำ เตาเผา หรือเตาหลอมในโรงงานอุตรสาหกรรม เครื่องกำเนิดไฟฟ้าขนาดใหญ่ เครื่องยนต์เรือเดินสมุทร และเตาต้มน้ำร้อนในโรงงานอุตรสาหกรรม ดังแสดงใน
เชื้อเพลิงเหลวที่ได้จากพืชผลทางการเกษตร
น้ำมันไบโอดีเซล เป็นเชื้อเพลิงดีเซลที่ผลิตจากแหล่งทรัพยากรหมุนเวียน เช่น น้ำมันพืช ไขมันสัตว์ หรือสาหร่าย ไบโอดีเซลเป็นเชื้อเพลิงดีเซลทางเลือก นอกเหนือจากดีเซลที่ผลิตจากปิโตรเลียม โดยมีคุณสมบัติการเผาไหม้ เหมือนกับดีเซลจากปิโตรเลียมมากและสามารถใช้แทนกันได้ คุณสมบัติสำคัญของไบโอดีเซลคือ สามารถย่อยสลายได้เอง ตามกระบวนการชีวภาพในธรรมชาติและไม่เป็นพิษ ดังแสดงใน
น้ำมันจากเมล็ดสบู่ดำ เป็นน้ำมันที่ได้จากเมล็ดสบู่ดำที่ผ่านกระบวนการสกัดแล้ว สามารถใช้กับเครื่องยนต์ดีเซล โดยไม่ต้องใช้น้ำมันชนิดอื่นผสมอีกการสกัดน้ำมันสบู่ดำ ดังแสดงใน
การสกัดน้ำมันจากเมล็ดสบู่ดำทำได้ 3 วิธีคือ
1.การสกัดด้วยตัวทำละลาย ปิโตรเลียมอีเทอร์ จะได้น้ำมัน 34.96% จากเมล็ดรวมเปลือก และ 54.68% จากเนื้อเมล็ด
2.การสกัดด้วยระบบไฮดรอริค จะได้น้ำมันประมาณ 25-30% มีน้ำมันตกค้างในกาก 10-15%
3.การสกัดด้วยระบบอัดเกลียว จะได้น้ำมันประมาณ 25-30% มีน้ำมันตกค้างในกาก 10-15%
ประเภทของเชื้อเพลิง > เชื้อเพลิงแข็ง

เชื้อเพลิงแข็ง ถึงแม้จะหาได้ง่ายและมีราคาถูก แต่ไม่นิยมใช้เท่าที่ควร ทั้งนี้เพราะเชื้อเพลิงดังกล่าวต้องการเนื้อที่ในการเผาไหม้มากทำให้เกิดความจำเป็นที่จะต้องใช้ห้องเผาไหม้ขนาดใหญ่ นอกจากนี้ยังมีเถ้าในสัดส่วนที่ค่อนข้างสูงซึ่งก่อให้เกิดปัญหาทางด้านความสึกกร่อนของผนังหม้อน้ำและเขม่าในไอเสีย
ในการใช้เชื้อเพลิงแข็ง เชื้อเพลิงจะถูกบดเป็นก้อนเล็กๆก่อนถูกป้อนเข้าไปในห้องเผาไหม้ เพื่อให้อัตราการเผาไหม้เป็นไปอย่างรวดเร็วและผสมกันระหว่างเชื้อเพลิงและออกซิเจนเป็นไปอย่างทั่วถึง
ประเภทของเชื้อเพลิง > เชื้อเพลิงแข็ง > ประเภทของเชื้อเพลิงแข็ง

ถ่านหิน คือ หินตะกอนชนิดหนึ่งและเป็นแร่เชื้อเพลิงสามารถติดไฟได้ มีสีน้ำตาลอ่อนจนถึงสีดำ มีทั้งชนิดผิวมันและผิวด้าน น้ำหนักเบา ถ่านหินประกอบด้วยธาตุที่สำคัญ 4 อย่างได้แก่ คาร์บอน ไฮโดรเจน ไนโตรเจน และออกซิเจน นอกจากนั้น มีธาตุหรือสารอื่น เช่น กำมะถัน เจือปนเล็กน้อย ถ่านหินที่มีจำนวนคาร์บอนสูงและมีธาตุอื่นๆต่ำ เมื่อนำมาเผาจะให้ความร้อนมาก ถือว่าเป็นถ่านหินคุณภาพดี
ถ่านหินสามารถแยกประเภทตามลำดับชั้นได้เป็น 5 ประเภท คือ
- พีต (Peat) เป็นขั้นแรกในกระบวนการเกิดถ่านหิน ประกอบด้วยซากพืชซึ่งบางส่วนได้สลายตัวไปแล้วสามารถใช้เป็นเชื้อเพลิงได้
- ลิกไนต์ (Lignite) มีซากพืชหลงเหลืออยู่เล็กน้อย มีความชื้นมาก เป็นถ่านหินที่ใช้เป็นเชื้อเพลิงในงานอุตสาหกรรรม ประเทศไทยพบมากที่ลำปาง ลำพูน กระบี่ เป็นต้น
- ซับบิทูมินัส (Sub Bituminous) มีสีดำ เป็นเชื้อเพลิงที่มีคุณภาพเหมาะสมในการผลิตกระแสไฟฟ้า
- บิทูมินัส (Bituminous) เป็นถ่านหินเนื้อแน่น แข็ง ประกอบด้วยชั้นถ่านหินสีดำมันวาว ใช้เป็นเชื้อเพลิงเพื่อการถลุงโลหะ
- แอนทราไซต์ (Anthracite) เป็นถ่านหินที่มีลักษณะดำเป็นเงา มันวาวมาก มีรอยแตกเว้าแบบก้นหอย ติดไฟยาก รูปที่ 5 แอนทราไซต์
ถ่านโค้ก เป็นเชื้อเพลิงที่ผลิตจากการเผาถ่านหินบิทูมินัสในที่ที่มีอากาศน้อยมาก เพื่อลดปริมาณเถ้าและเพิ่มสัดส่วนของคาร์บอน
ถ่านไม้ เป็นเชื้อเพลิงที่ผลิตจากไม้โดยขบวนการให้ความร้อนเพียงเล็กน้อยเพื่อให้มันกลายสภาพเป็นคาร์บอน ถ่านไม้จะถูกใช้แทนถ่านหินในประเทศที่มีไม้มากแต่ไม่มีถ่านหิน ถ่านไม้จะถูกนำมาเป็นเชื้อเพลิงในการทำอาหารหรือทำเป็นเชื้อเพลิงอื่น ๆ ส่วนประกอบของแร่ธาตุและสารต่าง ๆ จะระเหยออกมาอยู่ในรูปของไอร้อน และ ควัน เป็นต้น
หินน้ำมัน คือ หินตะกอนชนิดหนึ่งที่ประกอบด้วยอินทรีย์วัตถุในรูปของสารที่เรียกว่า คีโรเจน และ คีโรเจนนี้เอง เมื่อถูกทำให้ร้อนด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง ประมาณ 500 องศาเซลเซียส จะให้น้ำมันและก๊าซไฮโดรคาร์บอนออกมา สำหรับการเกิดของหินน้ำมันนั้นเกิดจากพวกพืชและสัตว์ที่ตายแล้ว ซึ่งได้สะสมรวมกันกับเศษหินดินทรายต่าง ๆ อยู่ในที่ที่เคยเป็นแหล่งน้ำขนาดใหญ่ทั่วไปมาก่อน เมื่อเวลาได้ผ่านไปนานนับล้านปีพวกอินทรีย์วัตถุอันได้แก่ ซากพืชและสัตว์ต่าง ๆ ดังกล่าวนั้น ก็จะแปรสภาพเป็นสารคล้ายยางเหนียว ๆ หรือที่เรียกว่า คีโรเจน ส่วนเศษหินดินทรายต่าง ๆ ซึ่งมีสารคีโรเจนอยู่ด้วยนี้ ก็แปรสภาพเป็นหินตะกอนออกสีเข้ม เรียกว่า หินน้ำมัน
ประเภทของเชื้อเพลิง > เชื้อเพลิงก๊าซ

ก๊าซที่นำมาใช้เป็นเชื้อเพลิงและวัตถุดิบสำหรับผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ส่วนใหญ่ได้มาจากธรรมชาติ นอกจากนี้ก็สามารถได้จากกระบวนการผลิตโดยตรง เช่น พวกก๊าซสังเคราะห์ หรืออีกทางหนึ่งอาจจะเป็นผลพลอยได้มาจากกระบวนการผลิตสิ่งอื่นและได้แก๊สออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ เช่น ก๊าซที่ได้จากการถลุงเหล็ก เป็นต้น