stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  สกีลงเขา | 1 | 1 | 2 |
| รวม | 1 | 1 | 2 |
สกีลงเขา

ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | Run 1> เวลา | Run 1> อันดับ | Run 2> เวลา | Run 2> อันดับ | รวม> เวลา | รวม> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อาเธอร์ ฮันเซ | Men's slalom | DNF | DNF | DNF | DNF | DNF | DNF |
| อาเธอร์ ฮันเซ | Men's giant slalom | 1:30.52 | 57 | DNF | DNF | DNF | DNF |
| Camille Dias | Women's slalom | 1:05.24 | 48 | 1:03.26 | 41 | 2:08.50 | 40 |
| Camille Dias | Women's giant slalom | 1:32.70 | 63 | 1:34.93 | 63 | 3:07.63 | 59 |
ดูเพิ่ม

ประเทศโปรตุเกสในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติโปรตุเกสในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาโปรตุเกสที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ที่ โซชี ประเทศรัสเซีย |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   โมร็อกโก   โตโก   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   อาร์เจนตินา   เบอร์มิวดา   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   ซีลอน   ชิลี   ดอมินีกา   จาเมกา   เม็กซิโก   ปารากวัย   เปรู   สหรัฐ   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   จีน   จีนไทเป   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อิหร่าน   ญี่ปุ่น   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เลบานอน   มองโกเลีย   เนปาล   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   เกาหลีใต้   ทาจิกิสถาน   ไทย   อุซเบกิสถาน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์   ตองงา  |  |
| อื่นๆ |   ทีมอิสระ  |  |
สโมสรฟุตบอลแดร์ริงตัน

54°30′34″N 1°33′51″W﻿ / ﻿54.50944°N 1.56417°W﻿ / 54.50944; -1.56417
สโมสรฟุตบอลแดร์ริงตัน (อังกฤษ: Darlington Football Club) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในอังกฤษ ตั้งอยู่ที่เมืองแดร์ริงตัน เทศมณฑลเดอรัม ปัจจุบันอยู่ในเนชันนัลลีกนอร์ท และลงเล่นสนามเหย้าที่แบล็กเวลเมโดว์
สโมสรก่อตั้งในปี ค.ศ. 1883 และใช้สนามเหย้าแห่งแรกคือฟีตแฮม โดยเริ่มแรก สโมสรลงเล่นในลีกระดับภูมิภาค และเป็นหนึ่งในสมาชิกก่อตั้งนอร์เทิร์นลีกเมื่อ ค.ศ. 1889 พวกเขาเข้าร่วมฟุตบอลลีกเป็นครั้งแรก เมื่อเทิร์ดดิวิชันนอร์ทก่อตั้งใน ค.ศ. 1921 สโมสรชนะเลิศเทิร์ดดิวิชันนอร์ทในปี ค.ศ. 1925 และจบอันดับที่ 15 ในเซคกันด์ดิวิชัน ค.ศ. 1926 ซึ่งเป็นอันดับที่สูงที่สุดในประวัติศาสตร์สโมสร หลังจากนั้นสโมสรก็อยู่ในลีกระดับล่างมาโดยตลอด สโมสรชนะเลิศเทิร์ดดิวิชันนอร์ทคัพใน ค.ศ. 1934 นับเป็นเกียรติประวัติแรกกับฟุตบอลถ้วย สโมสรเคยเข้าถึงรอบ 16 ทีมสุดท้ายในเอฟเอคัพ 2 ครั้ง และรอบก่อนรองชนะเลิศของฟุตบอลลีกคัพ 1 ครั้ง (ค.ศ. 1968) ต่อมาช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 สโมสรชนะเลิศคอนเฟอเรนซ์เนชันนัลใน ค.ศ. 1990 และโฟร์ทดิวิชันใน ค.ศ. 1991 และในปี ค.ศ. 2011 พวกเขาคว้าแชมป์เอฟเอโทรฟี ด้วยการเอาชนะแมนส์ฟีลด์ทาวน์ 1–0 ณ สนามกีฬาเวมบลีย์
สีประจำสโมสรคือสีดำและขาว ซึ่งเป็นสีเสื้อเหย้าของสโมสร กางเกงใช้สีดำ ส่วนถุงเท้าใช้ลายขาว-ดำ ตราสโมสรที่รูปหัวรถจักรไอน้ำ สื่อถึงประวัติศาสตร์ของรถไฟที่เกี่ยวข้องกับเมือง
คู่ปรับที่สำคัญของแดร์ริงตันคือ สโมสรฟุตบอลฮาร์เทิลพูลยูไนเต็ด
เกียรติประวัติ

เกียรติประวัตินับตั้งแต่ก่อตั้งสโมสรในปี ค.ศ. 1883 มีดังนี้
เกียรติประวัติ > ลีก

ฟุตบอลลีกเทิร์ดดิวิชันนอร์ท
ชนะเลิศ: 1924–25
รองชนะเลิศ: 1921–22
ฟุตบอลลีกโฟร์ทดิวิชัน
ชนะเลิศ: 1990–91
รองชนะเลิศ: 1965–66
ฟุตบอลคอนเฟอเรนซ์
ชนะเลิศ: 1989–90
นอร์เทิร์นพรีเมียร์ลีกพรีเมียร์ดิวิชัน
ชนะเลิศ: 2015–16
นอร์เทิร์นพรีเมียร์ลีกดิวิชันวันนอร์ท
รองชนะเลิศ / ชนะเลิศเพลย์ออฟ: 2014–15
รองชนะเลิศ: 2013–14
นอร์เทิร์นลีก
ชนะเลิศ: 1895–96, 1899–1900, 2012–13
รองชนะเลิศ: 1896–97, 1898–99
นอร์ทอีสเทิร์นลีก
ชนะเลิศ: 1912–13, 1920–21
รองชนะเลิศ: 1919–20
เกียรติประวัติ > ถ้วย

เอฟเอโทรฟี
ชนะเลิศ: 2010–11
ฟุตบอลลีกเทิร์ดดิวิชันนอร์ทคัพ
ชนะเลิศ: 1933–34
รองชนะเลิศ: 1935–36
Durham Challenge Cup
ชนะเลิศ: 1884–85, 1890–91, 1892–93, 1896–97, 1919–20, 1999–2000
แหล่งข้อมูลอื่น

เฟซบุ๊ค
อภินิหารเจ้าหนูตะลุยแดนเวทย์

| --- | --- |
อภินิหารเจ้าหนูตะลุยแดนเวทย์
ブレイブ・ストーリー
ชื่อภาษาอังกฤษ: Brave Story
แนว: แฟนตาซี
มังงะ
เขียนโดย: โอโนะ โยอิชิโร่
สำนักพิมพ์:  Shinchosha    TOKYOPOP
นิตยสาร: Weekly Comic Bunch
กลุ่มเป้าหมาย: Shōnen
อนิเมะ
กำกับโดย: Koichi Chigira
สตูดิโอ: Gonzo
ฉาย: July 8, 2006
เกม
Brave Story: New Traveler
ผู้พัฒนา: Game Republic
ผู้จัดจำหน่าย: XSEED
แนว: RPG
แพลตฟอร์ม: Playstation Portable
วางจำหน่ายเมื่อ:  July 6 2006   July 31, 2007
ออกฉายเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม
ดูเพิ่ม

Press release and story details by GDH เก็บถาวร 2008-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Brave Story ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เว็บไซต์ทางการของหนังสือการ์ตูนเรื่อง อภินิหารเจ้าหนูตะลุยแดนเวทย์ เก็บถาวร 2008-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
Tokyopop's Brave Story site เก็บถาวร 2008-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
IGN: DS เก็บถาวร 2011-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน PS2 เก็บถาวร 2012-01-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน PSP เก็บถาวร 2012-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สถานีเกอลานาจายา

สถานีเกอลานาจายา (อังกฤษ: Kelana Jaya LRT station) เป็นสถานีรถไฟฟ้าปลายทางของรถไฟฟ้ารางเบา สายเกอลานาจายา ตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของทางพิเศษดามันซรา-ปูชง (LDP) ระหว่างทางออกที่ 1108 และทางออกที่ 1109 และมีสะพานลอยข้ามทางพิเศษ สถานีเกอลานาจายา เป็นหนึ่งในห้าสถานีของสาย ที่ตั้งอยู่ในเมืองเปอตาลิงจายา
สถานีเกอลานาจายา ตั้งอยู่ใกล้ย่านเกอลานาจายา และย่านตามันมายัง มีรถโดยสารประจำทางวิ่งให้บริการไปยังย่านพีเจอูตารา, ย่านโตรปิคานา, ย่านซูบังจายา และย่านซันเวย์
แผนผังสถานี

สถานีเกอลานาจายา มีลักษณะคล้ายกับสถานีอื่น ๆ ของสาย หลังคาออกแบบโดยใช้สถาปัตยกรรมแบบ กัมปุง มีสะพานลอยข้ามทางพิเศษดามันซรา-ปูชง และมีทางเดินเชื่อมกับอาคารใกล้เคียง
รถโดยสารประจำทาง

นอกจากจะเป็นสถานีรถไฟฟ้าแล้ว สถานีเกอลานาจายา ยังเป็นสถานีรถโดยสารขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในเมืองเปอตาลิงจายา โดยจะตั้งอยู่ทางทิศเหนือของทางพิเศษดามันซารา-ปูชง และมีสะพานลอยเชื่อมกับสถานีรถไฟฟ้า
สมุดภาพ

ชานชาลาสถานี
ตัวสถานี มองจากฝั่งถนน
ป้ายชื่อสถานี
ดูเพิ่ม

สายเกอลานาจายา
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลสถานีเกอลานาจายา
3°06′45″N 101°36′14″E﻿ / ﻿3.11250°N 101.60389°E﻿ / 3.11250; 101.60389
แผนผังสถานี
สไตลิช นอนเซ็นส์

สไตลิช นอนเซ็นส์ (Stylish Nonsense) วงดนตรีสัญชาติไทย ในสังกัด แพนด้า เรคคอร์ดส มีสมาชิก 2 คนคือ  ยุทธนา กะลัมพะเหติ (จูน) และ วรรณฤต พงศ์ประยูร (ป๊อก)
สไตลอยด์ โพรเซส

ในทางกายวิภาคศาสตร์ สไตลอยด์ โพรเซส (อังกฤษ: styloid process; มาจากภาษากรีก stylos, "เสา") มักหมายถึงจุดเกาะของกล้ามเนื้อซึ่งมีลักษณะเรียวแหลมและยื่นออกมา พบในบริเวณต่างๆ ของกระดูกดังนี้
กระดูกขมับ (temporal bone) ของกะโหลกศีรษะ คือ สไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกขมับ
กระดูกเรเดียส (radius bone) ของปลายแขน คือ สไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกเรเดียส
กระดูกอัลนา (ulna bone) ของปลายแขน คือ สไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกอัลนา
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936

ประเทศโปรตุเกส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 11 ค.ศ. 1936 (พ.ศ. 2479) ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ระหว่างวันที่ 1-16 สิงหาคม พ.ศ. 2479 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโปรตุเกสเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 19 คน ใน 5 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศโปรตุเกสได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 1 เหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1936
| เหรียญ | นักกีฬา | กีฬา | รายการ |
| --- | --- | --- | --- |
| 3 ! ทองแดง | Domingos de Sousa Coutinho, José Beltrão and Luís Mena e Silva | Equestrian | Team Jumping |
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ผล | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ดูเพิ่ม

ประเทศโปรตุเกสในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติโปรตุเกสในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาโปรตุเกสที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 ที่ เบอร์ลิน นาซีเยอรมนี |
| --- | --- |
แอฟริกา:   อียิปต์   แอฟริกาใต้ 
อเมริกา:   อาร์เจนตินา   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   แคนาดา   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   เม็กซิโก   เปรู   สหรัฐ   อุรุกวัย 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   ไต้หวัน   อินเดีย   ญี่ปุ่น   ฟิลิปปินส์   ตุรกี 
ยุโรป:   ออสเตรีย   เบลเยียม   บัลแกเรีย   เชโกสโลวาเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลักเซมเบิร์ก   มอลตา   โมนาโก   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ยูโกสลาเวีย 
โอเชียเนีย:   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โสม ฉนฺโน)

| สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โสม ฉนฺโน) |
| --- | --- |
คำนำหน้าชื่อ: ท่านเจ้าประคุณ
ส่วนบุคคล
เกิด: 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2417 (88 ปี 215 วัน ปี)
มรณภาพ: 18 กันยายน พ.ศ. 2505
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: เปรียญธรรม 5 ประโยค
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร
อุปสมบท: 22 เมษายน พ.ศ. 2439
พรรษา: 67
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร  ประธานคณะวินัยธร
สมเด็จพระพุฒาจารย์ นามเดิม โสม ศุภเทศ ฉายา ฉนฺโน เป็นสมเด็จพระราชาคณะฝ่ายมหานิกาย ได้ดำรงตำแหน่งสำคัญ เช่น เจ้าอาวาสวัดราชบุรณราชวรวิหาร เจ้าอาวาสวัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร และประธานคณะวินัยธร
ประวัติ

สมเด็จพระพุฒาจารย์ มีนามเดิมว่า โสม ศุภเทศ เกิดเมื่อวันอังคารที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2417 เป็นบุตรของนายเทศ-นางภุม ศุภเทศ ภูมิลำเนาอยู่ตำบลพุมเรียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ได้ศึกษาในสำนักพระครูรัตนมุนีศรีสังฆราชาลังกาแก้ว (ทองอยู่) วัดโพธาราม จนอายุได้ 15 ปีจึงบรรพชาเป็นสามเณรแล้วเดินทางมาอาศัยกับพระราชมุนี (ปุ่น ปุณณโก) ณ วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร ศึกษาภาษาบาลีกับอาจารย์หลายท่าน เช่น พระราชมุนี (ปุ่น) พระยาธรรมปรีชา (บุญ) อาจารย์เอื้อม เป็นต้น ถึงปี พ.ศ. 2439 พระราชมุนีจึงพาไปอุปสมบทเป็น ณ วัดชีปะขาว จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยมีพระโพธิวงศาจารย์ (วิญญู รตนโชติ) ขณะยังเป็นพระปริยัติวงศาจารย์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูสมุห์แย้ม วัดสามกุฎี และสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (แพ ติสฺสเทโว) ขณะเป็นพระศรีสมโพธิ์ เป็นคู่พระกรรมวาจาจารย์ ได้ฉายาว่าฉนฺโน บวชแล้วกลับมาอยู่วัดอรุณฯ ดังเดิม
พ.ศ. 2445 สอบได้เปรียญธรรม 5 ประโยค
สมณศักดิ์

พ.ศ. 2449 ได้รับแต่งตั้งจากพระเทพมุนี (อิ่ม จนฺทสิริ) ให้ดำรงตำแหน่งฐานานุกรมที่ พระครูปลัด
30 ธันวาคม พ.ศ. 2457 เลื่อนเป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ พระวิเชียรธรรมคุณาธาร
6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2469 เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่ พระราชเวที ตรีปิฎกภูษิต ธรรมบัณฑิต ยติคณิศร บวรสังฆาราม คามวาสี
6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 เป็นพระราชาคณะชั้นเทพ พระเทพเวที ตรีปิฎกคุณ สุนทรธรรมภูษิต ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
1 มีนาคม พ.ศ. 2482 เป็นพระราชาคณะชั้นธรรมที่ พระธรรมดิลก ศากยบุตตินายก ตรีปิฎกบัณฑิต ยติคณิศร บวรสังฆาราม คามวาสี
8 มิถุนายน พ.ศ. 2490 เป็นรองสมเด็จพระราชาคณะที่ พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ ญาณวิสุทธิจริยาปริณายก ตรีปิฎกคุณาลังการ นานาสถานราชคมนีย์ สาธุการีธรรมากร สุนทรศีลาทิขันธ์ อรัณยวาสี
5 ธันวาคม พ.ศ. 2500 เป็นสมเด็จพระราชาคณะที่ สมเด็จพระพุฒาจารย์ อเนกสถานปรีชา สัปตวิสุทธิจริยาสมบัติ นิพัทธธุตคุณ สิริสุนธรพรตจาริก อรัญญิกมหาปริณายก ตรีปิฎกโกศล วิมลคัมภีรญาณสุนทร บวรสังฆาราม คามวาสี อรัณยวาสี
มรณภาพ

สมเด็จพระพุฒาจารย์ มรณภาพด้วยความชรา เมื่อวันอังคารที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2505 สิริอายุ 88 ปี 215 วัน พรรษา 67 ได้รับพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันเสาร์ที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2506 เวลา 17.00 น.
อันโตนิโอ ฮาลิลิ

อันโตนิโอ ฮาลิลิ (ค.ศ. 1945 หรือ ค.ศ. 1946 – 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2018) เป็นนักการเมืองชาวฟิลิปปินส์ เคยดำรงตำแหน่งผู้ว่าการเมืองทานวน ตั้งแต่วันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2013 จนถึงวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 โดยเขาเสียชีวิตจากการถูกสังหารจากมือปืน
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เข้ม ธมฺมสโร)

| สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เข้ม ธมฺมสโร)> ส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: 22 ธันวาคม พ.ศ. 2396 (87 ปี 339 วัน ปี)
มรณภาพ: 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2484
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: เปรียญธรรม 6 ประโยค
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร
อุปสมบท: พ.ศ. 2418
พรรษา: 67
ตำแหน่ง: เจ้าคณะใหญ่หนกลาง
สมเด็จพระพุฒาจารย์ นามเดิม เข้ม ฉายา ธมฺมสโร เป็นสมเด็จพระราชาคณะเจ้าคณะใหญ่หนกลาง เจ้าอาวาสรูปที่ 9 ของวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร เจ้าคณะมณฑลชุมพรและพิศณุโลก
ประวัติ

สมเด็จพระพุฒาจารย์ มีนามเดิมว่า เข้ม สกุล ธนสังข์ เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2396 ตรงกับแรม 7 ค่ำ เดือนอ้าย ปีฉลู จ.ศ. 1215 ภูมิลำเนาอยู่บ้านตำบลโรงช้าง จังหวัดพิจิตร เมื่ออายุได้ 10 ขวบได้ศึกษากับพระอาจารย์พุ่ม วัดนครชุม ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองพิจิตร จนอายุ 15 ปี จึงมาบรรพชาเป็นสามเณรที่วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ในสำนักพระญาณสมโพธิ (อ่ำ) ขณะยังเป็นพระอันดับ แล้วศึกษาต่อในสำนักหลวงธรรมาภิมณฑ์ (ปั้น) พระเมธาธิบดี (จั่น) และพระปริยัติธรรมธาดา (ชัง)
ปีกุน พ.ศ. 2418 ได้อุปสมบทที่วัดรังษีสุทธาวาส (ต่อมายุบรวมกับวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร) โดยมีพระปัญญาพิศาลเถร (บัว) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระโพธิวงศาจารย์ (วิญญู) และพระปลัดศรี เป็นคู่กรรมวาจาจารย์ ได้ฉายาว่า ธมฺมสโร บวชแล้วย้ายกลับมาอยู่วัดมหาธาตุฯ ถึงปีชวด พ.ศ. 2419 ท่านเข้าสอบพระปริยัติธรรมครั้งแรกที่พระที่นั่งสุทไธสวรรยปราสาท ได้เปรียญธรรม 4 ประโยค สอบครั้งที่สองในปีมะเมีย พ.ศ. 2425 ที่สนามสอบเดิม สอบได้เปรียญธรรม 5 ประโยค และสอบครั้งสุดท้ายในปีจอ พ.ศ. 2429 ได้เปรียญธรรม 6 ประโยค วันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2430 จึงได้รับพระราชทานผ้าไตรแพร ย่ามโหมดเทศ และพัดพื้นแพรเหลืองปักเลื่อม ในการตั้งเปรียญ ณ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท
วันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2445 ได้รับโปรดเกล้าฯ ตั้งเป็นเจ้าคณะมณฑลชุมพร ในวันนั้นท่านได้รับพระราชทานสัญญาบัตรที่พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม
วันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2452 โปรดให้เลื่อนสมณศักดิ์ท่านและให้ไปเป็นเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนฯ โดยในช่วงบ่ายวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2452 โปรดให้จัดขบวนรถยนต์หลวงไปรับท่านและคณะรวม 11 รูปมาวัดพระเชตุพนฯ เวลา 17.00 น. พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ มาพระราชทานเครื่องขึ้นกุฏิ บริขาร และปัจจุยมูลค่า 400 บาท เวลาทุ่มเศษจึงเสด็จฯ กลับพระราชวังดุสิต
วันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2453 โปรดให้สถาปนาเป็นเจ้าคณะมณฑลพิศณุโลก ได้รับพระราชทานสัญญาบัตร ณ พระที่นั่งอภิเศกดุสิต จนถึงวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2464 จึงโปรดให้เลื่อนเป็นเจ้าคณะรองอรัญวาสี
วันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 ในงานพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัยมไหย ท่านได้รับพระราชทานพัดรัตนาภรณ์ ชั้นที่ 2 ถึงวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ในงานพระราชพิธีฉัตรมงคล ณ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท จึงพระราชทานพัดรัตนาภรณ์ ชั้นที่ 1
สมณศักดิ์

พระมหาเข้ม ธมฺมสโร ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ตามลำดับดังนี้
13 พฤษภาคม พ.ศ. 2432 เป็นพระราชาคณะที่ พระอมรเมธาจาริย์ มีนิตยภัตราคาเดือนละ 4 ตำลึง
10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442 เป็นพระราชาคณะที่ พระราชมุนี ตรีปิฎกาลังการ มีนิตยภัตราคาเดือนละ 4 ตำลึง 1 บาท
15 พฤษภาคม พ.ศ. 2445 เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะฝ่ายใต้ที่ พระเทพเมธี ศีลวิบุลนายก มหาคณฤศร บวรสังฆาราม คามวาสี มีนิตยภัตราคาเดือนละ 4 ตำลึงกึ่ง และรับพัดนพมุรธา
6 พฤษภาคม พ.ศ. 2452 เป็นพระราชาคณะชั้นธรรมที่ พระธรรมเจดีย์ กระวีวงษ์นายก ตรีปิฎกบัณฑิตย์ มหาคณฤศรบวรสังฆาราม คามวาสี มีนัตยภัตราคาเดือนละ 7 ตำลึง
24 กันยายน พ.ศ. 2464 เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองอรัญวาสีที่ พระอุบาฬีคุณูปมาจารย์ ญาณวิสุทธิจริยาปรินายก ตรีปิฎกคุณาลังการ นานาสถานราชคมนีย์ สาธุการีธรรมากร สุนทรศีลาทิขันธ์
9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองคณะใต้ที่ พระธรรมวโรดม บรมญาณอดุลยสุนทรนายก ตรีปิฎกคุณาลังการภูสิต ทักษิณทิศคณฤศร บวรสังฆาราม คามวาสี
24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 เป็นสมเด็จพระราชาคณะเจ้าคณะใหญ่หนกลางที่ สมเด็จพระพุฒาจารย์ สมถวิปัสสนายานปรีชา สัปดวิสุทธิจริยาสมบัติ นิพัทธสัลเลขธุดงคธารี ตรีปิฎกโกศล สกลมัชฌิมคณิสสรบวรสังฆาราม คามวาสี อรัณยวาสี
มรณภาพ

สมเด็จพระพุฒาจารย์ มรณภาพอย่างสงบเมื่อวันอังคารที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2484 สิริอายุได้ 87 ปี 339 วัน พรรษา 67
องโยย

| องโยย (หวาง จฺวิ้น) |
| --- | --- |
王濬


ขุนพลฝู่จฺวินต้าเจียงจฺวิน (撫軍大將軍)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 285 (285) – ค.ศ. 285 (285)
กษัตริย์: จักรพรรดิจิ้นอู่
ซันฉีฉางชื่อ (散騎常侍)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 285 (285)
กษัตริย์: จักรพรรดิจิ้นอู่
ขุนพลเจิ้นจฺวินต้าเจียงจฺวิน (鎮軍大將軍)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 285 (285)
กษัตริย์: จักรพรรดิจิ้นอู่
ขุนพลหลงเซียงเจียงจฺวิน (龍驤將軍)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 279 (279) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: จักรพรรดิจิ้นอู่
ข้าหลวงแคว้นเอ๊กจิ๋ว (益州刺史)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 272 (272) – ค.ศ. 279 (279)
กษัตริย์: จักรพรรดิจิ้นอู่
เจ้าเมืองกว่างฮั่น (廣漢太守)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 272 (272) – ค.ศ. 272 (272)
กษัตริย์: จักรพรรดิจิ้นอู่
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 206 หลิงเป่า มณฑลเหอหนาน
เสียชีวิต: ค.ศ. 285 (อายุ 79 ปี)
ที่ไว้ศพ: ฉางจื้อ มณฑลชานซี
คู่สมรส: บุตรสาวของ สฺวี เหมี่ยว
บุตร: หวาง จฺวี่ หวาง ช่าง
อาชีพ: ขุนพล
ชื่อรอง: ชื่อจื้อ (士治)
สมัญญานาม: อู่โหฺว (武侯)
บรรดาศักดิ์: เซียงหยางโหฺว (襄陽侯)
ชื่ออื่น ๆ: อาถง (阿童) (ชื่อในวัยเด็ก)

องโยย (ค.ศ. 206–286) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หวาง จฺวิ้น (จีน: 王濬; พินอิน: Wáng Jùn) มีชื่อรองว่า ชื่อจื้อ (จีน: 士治; พินอิน: Shìzhì) เป็นขุนพลผู้มีชีวิตอยู่ในช่วงปลาย ยุคสามก๊ก และช่วงต้นราชวงศ์จิ้นของประเทศจีน
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
องค์ชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  เคาทู  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตาอี้  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  บังเต๊ก  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาหุน  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  โจวุนซก  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  ห่อปี  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน
อัลมูซานนาห์สปอร์ตซิตี

| --- | --- |
Al-Musannah Sports City


ชื่อเต็ม: อัลมูซานนาห์สปอร์ตซิตี
ที่ตั้ง: มัสกัต, ประเทศโอมาน
ความจุ: 5,000
พื้นผิว: ดิน
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: พ.ศ. 2551 - พ.ศ. 2553
เปิดใช้สนาม: 8 ธันวาคม พ.ศ. 2553
การใช้งาน
เอเชียนบีชเกมส์ 2010
อัลมูซานนาห์สปอร์ตซิตี เป็นโรงแรมสำคัญตั้งอยู่ที่มัสกัต ประเทศโอมาน เปิดให้บริการสำหรับการแข่งขันกีฬาเอเชียนบีชเกมส์ 2010
หน่วย 731
วัฒนธรรมสมัยนิยม > หนังสือ

ชายผู้ยุติประวัติศาสตร์ : สารคดี (2011) เรื่องสั้นเรื่องหนึ่งในหนังสือรวมเรื่องสั้นชุดสวนสัตว์กระดาษ โดย Ken Liu ケン・アイユ เล่าเรื่องของการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ที่ทำให้ทายาทของเหยื่อสามารถเดินทางไปประสบและเรียนรู้ความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่หน่วยนี้กระทำ
วัฒนธรรมสมัยนิยม > ภาพยนตร์

ภาพยนตร์ที่สะท้อนความโหดร้ายของหน่วย 731
ภาพยนตร์เรื่อง จับคนมาทำเชื้อโรค หรือ Men Behind the Sun ภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ปี ค.ศ. 1988 เกี่ยวกับค่ายทดลองมนุษย์หน่วย 731 ของจักรวรรดิญี่ปุ่น บริเวณดินแดนแมนจูกัวโดยอาศัยชาวจีนที่เคราะห์ร้ายมาทำการทดลองมนุษย์เพื่อวิจัยอาวุธอย่างโหดร้าย
แหล่งข้อมูลอื่น

The Nazi War Crimes and Japanese Imperial Government Records Interagency Working Group (IWG)—The U.S. National Archives and Records Administration (NARA).
History of the Unit 731 UNIT 731 information site.
History of Japan's biological weapons program—The Federation of American Scientists (FAS).
History of United States' biological weapons program เก็บถาวร 2015-04-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน—The Federation of American Scientists (FAS).
Unit 731, Nightmare in Manchuria, a World Justice documentary, วิดีโอ ที่ยูทูบ
Unit 731: Auschwitz of the East ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บถาวร ตุลาคม 24, 2007)—AII POW-MIA images.
Army Doctor—a firsthand account by Yuasa Ken.
Theodicy – through the Case of "Unit 731" by Eun Park (2003).
US paid for Japanese human germ warfare data, Australian Broadcasting Corporation News Online.
Japan's sins of the past by Justin McCurry (2004), The Guardian.
The Asian Auschwitz of Unit 731 by Shane Green (2002), The Age.
War Crimes: Never Forget—review of the book Unit 731 by Peter Williams and David Wallace
สี่ดรุณี (ภาพยนตร์ ค.ศ. 1994)

| สี่ดรุณี |
| --- | --- |
กำกับ: จิลเลียน อาร์มสตรอง
บทภาพยนตร์: โรบิน ซวีคอร์ด
สร้างจาก: สี่ดรุณี โดย ลุยซา เมย์ อัลคอตต์
อำนวยการสร้าง: เดไนส์ ดิ โนวี
นักแสดงนำ:   วิโนนา ไรเดอร์  กาเบรียล เบิร์น  ทรินี อัลวาราโด  ซาแมนธา มาทิส  เคียร์สเต็น ดันสต์  แคลร์ เดนส์  คริสเตียน เบล  อีริก สตอลต์ซ  แมรี วิคส์  ซูซาน ซาแรนดอน 
กำกับภาพ: เจฟฟรีย์ ซิมพ์สัน
ตัดต่อ: Nicholas Beauman
ดนตรีประกอบ: โธมัส นิวแมน
บริษัทผู้สร้าง: DiNovi Pictures  
ผู้จัดจำหน่าย: โคลัมเบียพิคเจอร์ส
วันฉาย:   25 ธันวาคม ค.ศ. 1994 (1994-12-25) (สหรัฐอเมริกา) 
ความยาว: 119 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 15 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 50.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
สี่ดรุณี เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวก้าวผ่านวัยแบบย้อนยุค ในปี ค.ศ. 1994 กำกับการแสดงโดย จิลเลียน อาร์มสตรอง โดยสร้างจากนวนิยายของ ลุยซา เมย์ อัลคอตต์ เรื่อง สี่ดรุณี ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการนำเอานวนิยายเรื่องดังกล่าวมาสร้างเป็นภาพยนตร์เป็นครั้งที่ 5 และประสบความสำเร็จโดยได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์ 3 สาขารางวัล ได้แก่ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม, สาขาออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม และ สาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
เนื้อเรื่อง

ครอบครัวตระกูลมาร์ชอันประกอบด้วย โรเบิร์ต มาร์ช ผู้เป็นพ่อ, อบิเกล ผู้เป็นแม่ (แสดงโดย ซูซาน ซาแรนดอน) , มาร์กาเร็ต หรือ "เม็ก" (แสดงโดย ทรินี อัลวาราโด) ลูกสาวคนโตผู้มีความรับผิดชอบสูง, โจเซฟีน หรือ "โจ" (แสดงโดย วิโนนา ไรเดอร์) ลูกสาวคนรองผู้ชื่นชอบงานเขียน รักอิสระและมีความเป็นตัวของตัวเองสูง, อลิซาเบธ หรือ "เบธ" (แสดงโดย แคลร์ เดนส์) ลูกสาวผู้มีความอ่อนโยน และ เอมี มาร์ช (แสดงโดย เคียร์สเต็น ดันสต์) ลูกสาวคนเล็กผู้แสนโรแมนติก เติบโตขึ้นมาในเมืองคองคอร์ด รัฐแมสซาชูเซตส์ โดยในช่วงระหว่างสงครามกลางเมืองอเมริกา โรเบิร์ต มาร์ช พ่อของพวกเธอต้องไปเข้าร่วมสงครามในฐานะอนุศาสนาจารย์ของกองทัพบกสหรัฐ ทำให้พวกเธอต้องอยู่กับอบิเกลผู้เป็นแม่ ซึ่งการที่แม่เพียงคนเดียวต้องกลายมาเป็นเสาหลักหาเลี้ยงพวกเธอทั้ง 4 ทำให้ฐานะทางการเงินค่อนข้างจะย่ำแย่ พวกเธอต่อสู้กับปัญหาทั้งใหญ่และเล็กในสภาพสังคมของนิวอิงแลนด์ในช่วงยุคศตวรรษที่ 19 โดยได้รับความช่วยเหลือจากป้ามาร์ช พี่สาวของพ่อที่มีฐานะร่ำรวยกว่า พวกเธอมีความสุขไปกับการแสดงละครโรแมนติกที่เขียนบทโดย โจ ที่ห้องใต้หลังคา
วันหนึ่ง ธีโอดอร์ ลอว์เรนซ์ หรือ "ลอรี" (แสดงโดย คริสเตียน เบล) หลานชายของคุณเจมส์ ลอเรนซ์ผู้มั่งคั่ง ย้ายเข้ามาเป็นเพื่อนบ้านใหม่และได้กลายมาเป็นเพื่อนสนิทกับตระกูลมาร์ช โดยเฉพาะกับโจ คุณลอว์เรนซ์ ซึ่งเป็นเจ้าของบ้านได้ยิน เบธ เล่นเปียโนแล้วนึกถึงลูกสาวที่เสียชีวิตไป จึงอนุญาตให้เบธเข้ามาเล่นเปียโนที่บ้านเป็นประจำ ส่วนเม็กก็ตกหลุมรักจอห์น บรูค ครูสอนพิเศษของลอรี
เมื่อโรเบิร์ต มาร์ช ได้รับบาดเจ็บจากสงคราม โจได้ขายเส้นผมของเธอเพื่อนำเงินมาให้แม่นั่งรถไฟไปดูแลพ่อที่วอชิงตันจนกว่าจะหายดี ขณะที่แม่ของพวกเธอไม่อยู่ เบธได้ไปเยี่ยมครอบครัว ฮุมเมิล ซึ่งอพยพมาจากเยอรมันและกำลังประสบกับความยากลำบากและอาการเจ็บป่วย โดยเบธได้เข้าไปจัดหาอาหารและหาฟืนให้พวกเขา นั่นทำให้เธอติดเชื้อไข้อีดำอีแดงมาจากครอบครัวฮุมเมิล ในขณะที่กำลังรอการกลับมาของแม่ เม็กและโจที่รอดชีวิตจากไข้อีดำอีแดง ก็ได้ส่งเอมี่ไปอยู่กับป้ามาร์ชเพื่อป้องกันโรคติดต่อ