stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประวัติกระทรวงการคลังไทย
การคลังของไทย ตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จนถึงสมัยการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 > ตั้งกรมสถิติพยากรณ์

การวางนโยบายการปฏิบัติราชการของหน่วยงานต่าง ๆ ย่อมต้องอาศัยความรู้ในความเป็นไปของบ้านเมืองและราษฎร เป็นพื้นฐานแห่งนโยบายนั้น สถิติของบ้านเมือง กระทรวงบางแห่งได้เคยเก็บรักษาไว้ แต่เพื่อจะให้ได้รับประโยชน์ยิ่งขึ้นจากสถิติเหล่านี้ก็สมควรมีเจ้าหน้าที่กองกลาง เป็นผู้รวบรวมข้อความและตัวเลขต่าง ๆ แสดงสถิติของบ้านเมืองขึ้นเป็นพยากรณ์สำหรับประโยชน์ทั่วไป พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ จังตั้งกรมสถิติพยากรณ์ขึ้นในกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2458 ภายหลังได้รับการยกฐานะเป็นกระทรวงพาณิชย์ในปี พ.ศ. 2463
การคลังของไทย ตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จนถึงสมัยการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 > กรมศุลกากร

เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 (พ.ศ. 2457–2461) ประเทศไทยได้ประกาศสงครามเข้าร่วมกับฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งเป็นฝ่ายชนะสงครามภายหลังสงครามประเทศไทยถือโอกาสเจรจายกเลิกสัญญาที่ไม่เป็นธรรมกับนานาประเทศ ซึ่งได้ทำไว้ตั้งแต่ครั้งสนธิสัญญาบาวริง โดยเฉพาะในเรื่องพิกัดศุลกากรซึ่งเดิมเราจะเก็บภาษีศุลกากรเกินกว่าร้อยชักสามไม่ได้ ในการนี้รัฐบาลได้ แต่งตั้งให้ ดร.ฟรานซิส บี.แซร์ ที่ปรึกษากระทรวงต่างประเทศ ไปเจรจาแก้ไขสนธิสัญญากับประเทศต่าง ๆ จนประสบความสำเร็จในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยตามสนธิสัญญาฉบับใหม่ ไทยมีอิสระสมบูรณ์ที่จะตั้งพิกัดอัตราศุลกากรได้เต็มที่
ในการเจรจาแก้ไขสนธิสัญญาที่ไม่เป็นธรรมในการจัดเก็บภาษีศุลกากร ปรากฏว่าในสมัยที่พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพร้อมพงษ์อธิราช ทรงดำรงตำแหน่งอธิบดี และ มร.วิลเลียมนันท์ เป็นที่ปรึกษาศุลกากร ทางการได้จัดร่างกฎหมายวางระเบียบวิธีการศุลกากรขึ้นฉบับหนึ่ง โดยอาศัยตามหลักกฎหมายอังกฤษเป็นแบบฉบับ แล้วส่งไปให้นานาประเทศที่มีสัญญาทางพระราชไมตรีกับประเทศไทย พิจารณาให้ความเห็นชอบก่อน หลังจากนั้นจึงประกาศใช้เป็นกฎหมายนั่นคือ พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา กิจการศุลกากรได้ดำเนินไปอย่างกว้างขวางมีอิสระสมบูรณ์ทุกประการ
ส่วนในด้านพิกัดอัตราศุลกากรก็เช่นเดียวกัน ประเทศไทยได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติพิกัดอัตราศุลกากรฉบับปฐมฤกษ์ เมื่อปี พ.ศ. 2469 ปีเดียวกันนี้ด้วย
ใน พ.ศ. 2471 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติเงินตรา พุทธศักราช 2471 ในมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติกำหนดให้มีกรมราชการกรมหนึ่งเป็นกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ เรียกว่า กรมเงินตรา มีหน้าที่กระทำกิจทั้งปวงอันเกี่ยวแก่การจำหน่ายและถอนคืนธนบัตร ต่อมาทรงพระราชดำริว่า กิจทั้งปวงซึ่งกรมเงินตราจะพึงปฏิบัติดังกล่าวมานี้ กรมธนบัตรซึ่งตั้งขึ้นตามบทบัญญัติในพระราชบัญญัติธนบัตรสยาม รัตนโกสินทร์ศก 121 ได้ปฏิบัติอยู่แล้วจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนนามกรมธนบัตรว่า "กรมเงินตรา" และให้อธิบดีกรมบาญชีกลางเป็นผู้บังคับบัญชากรมเงินตรา ตามประกาศเปลี่ยนนามกรมธนบัตรเป็นกรมเงินตรา ณ วันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2471
ในปี พ.ศ. 2473 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ยุบกรมกระษาปณ์สิทธิการลงมามีฐานะเป็นโรงงานขึ้นกับกรมฝิ่นหลวงหรือกรมสรรพสามิตในปัจจุบัน ทั้งนี้เนื่องมาจากเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำอย่างรุนแรง ด้วยเหตุนี้โรงกษาปณ์ไทยจึงหยุดการผลิตเหรียญกษาปณ์ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
การสรรพากรในสมัยที่พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิวัฒนไชย ทรงดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมสรรพากร (พ.ศ. 2473–2478) ได้มีการรวมกรมสุราเข้ามาอยู่ในกรมสรรพากร เนื่องจากพิจารณาเห็นว่ากรมทั้งสองมีหน้าที่และกิจการพิจารณาเห็นว่ากรมเกี่ยวพันกันอยู่ แต่การรวมนี้เป็นไปได้เพียงปีเดียว ก็มีประกาศพระบรมราชโองการแยกกรมสุราออกจากกรมสรรพากรไปตั้งเป็นอีกกรมหนึ่งต่างหาก และโดยที่ทรงพิจารณาเห็นว่า ต่อไปภายหน้าจะมีกิจการอื่นเพิ่มขึ้นอีก สมควรเปลี่ยนนามกรมนี้ให้เหมาะแก่หน้าที่ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนนามกรมสุรา เป็นกรมสรรพสามิตต์
ธนาคารแห่งประเทศไทย

ดูเพิ่มได้ที่หน้า ธนาคารแห่งประเทศไทย
สืบเนื่องจากการส่งออกมีความสำคัญต่อเศรษฐกิจของไทยมากขึ้น ตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 7 (พ.ศ. 2535–2539) ประเทศไทยมีนโยบายส่งเสริมการส่งออก ดังนั้นการให้ความช่วยเหลือผู้ส่งออกทางด้านการเงิน และการให้บริการอื่นจึงมีความจำเป็น ใน พ.ศ. 2536 ได้มีพระราชบัญญัติธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งประเทศไทย เพื่อดำเนินการจัดตั้งธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้า (ธสน.) หรือเอ็กซิมแบงก์ ธสน.ได้เริ่มเปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 เกี่ยวกับนโยบายการเงินของประเทศไทย สำหรับปี พ.ศ. 2537 เป็นเรื่องของการเปิดเสรีทางการเงิน ธนาคารแห่งประเทศไทยได้กำหนดทิศทางและเป้าหมายไว้ 5 ประการ ดังนี้
ส่งเสริมการพัฒนาตลาดเงินระยะสั้น ด้วยการให้ธุรกิจเอกชนและรัฐวิสาหกิจ ออกตราสารในประเทศให้มากขึ้น
ผ่อนคลายการควบคุมปริวรรตเงินตราให้มากขึ้น ขยายขอบเขตการค้าชายแดน และให้นำเงินออกไปลงทุนในต่างประเทศเพิ่มขึ้น
จัดตั้งกองทุนเพื่อส่งเสริมการค้าและการลงทุนในกลุ่มประเทศอินโดจีน และประเทศพม่า
ให้สถาบันการเงินขยายธุรกิจสู่ภูมิภาค และกระจายเงินทุนให้กับลูกค้ารายย่อยมากขึ้น
สนับสนุนการขยายบริการทางการเงินไปต่างจังหวัดให้มากขึ้น เช่นการขยายสาขา ของธนาคารไทยพาณิชย์ และธุรกิจวิเทศธนกิจ (BIBF) รวมทั้งการตั้งสำนักงานสินเชื่อของบริษัทเงินทุนในต่างจังหวัด
จากนี้ต่อไปในระยะ 5 ปีข้างหน้า กระทรวงการคลังได้วางนโยบายการคลังด้วยการรักษาวินัยด้านการคลังอย่างเข้มงวดและต่อเนื่อง วิธีการคือ รักษาฐานะดุลการคลังไม่ให้ลดต่ำมากไปกว่านี้ และจะต้องรักษางบประมาณให้สมดุลสำหรับนโยบายการเงิน ได้วางกรอบที่จะรักษาเสถียรภาพทางการเงินให้มั่นคง ด้วยการสร้างระบบการเงินที่ทันสมัยภาพของโครงสร้างระบบการเงินไทยต่อไปจะมีความหลากหลาย และเกิดสถาบันการเงินในรูปแบบใหม่เพิ่มขึ้น
กระทรวงการคลัง เป็นหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ดูแลรับผิดชอบเกี่ยวกับการบริหารการเงินการคลังของแผ่นดิน การจัดเก็บภาษีอากร และกิจการอื่น ๆ อันเกี่ยวข้องกับการหารายได้ของประเทศ ตลอดจนควบคุมดูแลระบบงานด้านเศรษฐกิจและการคลัง ให้ดำเนินไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ การบริหารงานการคลังได้เริ่มมีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย สืบต่อมาจนถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติจัดระเบียบราชการในกรมพระคลังมหาสมบัติขึ้นเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2418 โดยมีพระเจ้าบรมวงศ์เธอเจ้าฟ้ามหามาลา กรมพระยาบำราบปรปักษ์ทรงเป็นเสนาบดีกรมพระคลังมหาสมบัติ และในปี พ.ศ. 2476 จึงเปลี่ยนเป็นกระทรวงการคลังจนถึงปัจจุบัน
การดำเนินงานของกระทรวงการคลัง ได้ผ่านปัญหาอุปสรรค และวิกฤตการณ์ทางการเงินการคลังหลายครั้งแต่ก็สามารถแก้ไขสถานการณ์ต่าง ๆ จนประสบความสำเร็จเรียบร้อยตลอดมา ขณะเดียวกันกระทรวงการคลัง ได้พัฒนาปรับปรุงระบบงานของหน่วยงานในสังกัดให้ทันสมัย และทันต่อการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจของโลกที่จะมีผลกระทบต่อประเทศไทย ทำให้การเงินการคลังของประเทศมีเสถียรภาพ และมีความเจริญรุ่งเรืองในทางเศรษฐกิจ อย่างเห็นได้ชัดเจนจนถึงบัดนี้
ดูเพิ่ม

กระทรวงการคลัง (ประเทศไทย)
พระเจ้าชิลเดริกที่ 3

| ชิลเดริกที่ 3 |
| --- | --- |
ภาพขณะพระเจ้าชิลเดริกกำลังถูกกล้อนพระเกศา ในภาพวาด เมรอแว็งเฌียงคนสุดท้าย ของเอวารีสตา วีตัล ลิวมีเน
พระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์
ครองราชย์: ค.ศ. 743–751
รัชกาลก่อนหน้า: ชาร์ล มาร์แตล (โดยพฤตินัย)
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ย
สวรรคต: ราวปี ค.ศ. 754 (37 พรรษาโดยประมาณ)
ราชวงศ์: เมรอแว็งเฌียง
ชิลเดริกที่ 3 (อังกฤษ: Childeric III) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์และเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง ในปี ค.ศ. 743 การ์โลมงและพระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ย สองสมุหราชมณเทียร (ซึ่งเป็นพระโอรสในชาร์ลส์ มาร์แตล ดยุกและเจ้าชายแห่งแฟรงก์) ผู้ทำหน้าที่ดูแลประเทศได้ยอมรับพระองค์เป็นกษัตริย์ ทว่าในปี ค.ศ. 752 พระองค์ถูกสมเด็จพระสันตะปาปาซาคารีถอดออกจากตำแหน่งตามการยุยงส่งเสริมของเปแป็ง พระองค์ถูกจับโกนพระเกศา (ซึ่งเป็นสัญลักษณ์หมายถึงการถูกถอดออกจากพระราชอำนาจ) และถูกส่งตัวเข้าอาราม กระทั่งเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 753 หรือ 758
ความเสื่อมถอยของราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง

ก่อนหน้าที่ชิลเดริกจะขึ้นครองราชย์ นับตั้งแต่สิ้นรัชสมัยของดาโกแบร์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 634 กษัตริย์ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียงถูกลดบทบาทเหลือเพียงแค่อำนาจในการประกอบพิธีกรรมต่าง ๆ ส่วนอำนาจที่แท้จริงในการปกครองตกอยู่ในมือของสมุหราชมณเทียรชาวการอแล็งเฌียง ในปี ค.ศ. 718 ชาร์ลส์ มาร์แตลได้ครองตำแหน่งเป็นสมุหราชมณเทียรของทั้งเนิสเตรียและออสเตรเชีย ทำให้กลายเป็นคนที่ทรงอำนาจที่สุดในราชอาณาจักรแฟรงก์ หลังการสวรรคตของธีออเดริกที่ 4 ในปี ค.ศ. 737 ชาร์ลส์ มาร์แตลได้ปล่อยให้บัลลังก์ว่าง ไม่ให้กษัตริย์ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียงคนใดได้ครองบัลลังก์ของชาวแฟรงก์ ทำให้เขากลายเป็นกษัตริย์โดยพฤตินัย
ในปี ค.ศ. 741 หลังชาร์ลส์ มาร์แตลถึงแก่กรรมได้เกิดการปฏิวัติขึ้น บุตรชายทั้งสองของเขา คือ การ์โลมงและเปแป็งผู้ตัวเตี้ยที่ขึ้นเป็นสมุหราชมณเทียรร่วมกันจึงไหวตัวแก้แกมด้วยการจับชิลเดริกแห่งราชวงศ์เมรอแว็งเฌียงขึ้นนั่งบนบัลลังก์ของชาวแฟรงก์ที่ว่างมาหลายปี โดยมีทั้งคู่เป็นผู้ใช้อำนาจที่แท้จริงอยู่เบื้องหลัง
จุดจบของราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง

ไม่มีข้อมูลแน่ชัดว่าชิลเดริกสืบเชื้อสายมาจากกษัตริย์เมรอแว็งเฌียงคนใด พระองค์อาจเป็นพระโอรสของชิลเปริกที่ 2 หรือไม่ก็ธีออเดริกที่ 4 พระองค์ไม่มีบทบาทใด ๆ จนกระทั่งสองสมุหราชมณเทียรเชิญพระองค์ขึ้นครองราชย์
ในปี ค.ศ. 747 การ์โลมงได้ผันตัวเข้าสู่อาราม สร้างความมั่นใจให้แก่เปแป็งว่าจะได้รับเลือกเป็นกษัตริย์ของชาวแฟรงก์แน่จึงส่งหนังสือถึงสมเด็จพระสันตะปาปซาคารีเพื่อถามว่าตำแหน่งกษัตริย์ควรเป็นของผู้มีอำนาจตัวจริงหรือผู้ที่มีสายเลือดของกษัตริย์ พระองค์ตอบกลับมาว่าผู้มีอำนาจตัวจริงควรได้เป็นกษัตริย์และได้ถอดชิลเปริกออกจากบัลลังก์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 751 พระองค์ถูกจับโกนผม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการถูกถอดออกจากพระราชอำนาจ (ผมยาวเป็นสัญลักษณ์ของราชวงศ์เมรอแว็งเฌียงที่แสดงถึงสิทธิ์ในการเป็นกษัตริย์ การถูกตัดผมจึงเท่ากับการถูกตัดออกจากอภิสิทธิ์ทั้งปวง) พระองค์กับพระโอรสถูกกักบริเวณไว้ในอารามซีตีว (หรืออารามแซงต์แบแต็ง) ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับย่านแซงโตแมร์ ข้อมูลขัดแย้งกันว่าทรงสวรรคตในปีใด บันทึกส่วนหนึ่งกล่าวว่าทรงสวรรคตในช่วต้นปี ค.ศ. 753 ขณะที่อีกส่วนหนึ่งระบุว่าทรงสวรรคตในช่วงปลายปี ค.ศ. 758
พระเจ้าหุวิชกะ

ภาพพระเจ้าหุวิษกะบนเหรียญกษาปน์ทองคำ
พระเจ้าหุวิษกะ (อังกฤษ: Huviṣka; กุษาณะ: Οοη ϸ κι) เป็นกษัตริย์พระองค์ที่  4 แห่งจักรวรรดิกุษาณะในเอเชียใต้ ในราวพุทธศตวรรษที่ 7 ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้ากนิษกะมหาราช นักโบราณคดีอังกฤษสันนิษฐานว่าพระองค์เป็นผู้สร้างพระมหาโพธิเจดีย์ เนื่องจากพบเครื่องกัปปิยะภัณฑ์ทองคำจำนวนมากที่พระองค์สร้างถวายอุทิศไว้ใต้พระแท่นพุทธบัลลังก์ภายในพระมหาโพธิเจดีย์ที่พุทธคยา สถานที่ตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า
พระเจ้าหุวิษกะครองราชย์อยู่ระหว่างปี พ.ศ. 683 - พ.ศ. 723 รวมระยะเวลา 40 ปี
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าหุวิชกะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้ากนิษกะมหาราช |  | พระมหาจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิกุษาณะ   (พ.ศ. 683 - พ.ศ. 723) |  | พระเจ้าวสุเทวะที่ 1 |
พระสนมเอกซุกบิน ตระกูลชเว

| พระสนมเอกซุกบิน ตระกูลชเว> พระสนมเอกในพระมหากษัตริย์แห่งโชซ็อน |
| --- | --- |
ระหว่าง: ค.ศ. 1699 – 9 เมษายน ค.ศ. 1718

ประสูติ: 17 ธันวาคม ค.ศ. 1670
สิ้นพระชนม์: 9 เมษายน ค.ศ. 1718 (47 ปี 113 วัน)
ฝังพระศพ: สุสานหลวงโซ-รย็องว็อน 昭寧園
พระราชสวามี: พระเจ้าซุกจง
พระราชบุตร: เจ้าชายย็องซู พระเจ้าย็องโจ เจ้าชายไม่ทราบพระนาม
ราชวงศ์: โชซ็อน
พระราชบิดา: ชเว ฮโยว็อน
พระราชมารดา: นายหญิงฮง
พระนางฮวากย็อง ซุกบิน ตระกูลชเว (อังกฤษ: Lady Hwagyeong, Royal Noble Consort Suk of the Choi clan; ฮันกึล: 숙빈 최씨; ฮันจา: 和瓊淑嬪 崔氏; ค.ศ. 1670–ค.ศ. 1718) เป็นพระสนมเอกในพระเจ้าซุกจง เรื่องราวของพระองค์ได้รับการนำมาทำเป็นละครเรื่อง ทงอี จอมนางคู่บัลลังก์ (Dong Yi)
พระประวัติ

ประสูติวันที่ 6 เดือนสิบเอ็ด ค.ศ. 1670 ตามปฏิทินจันทรคติตรงกับวันที่ 17 ธันวาคมในรัชสมัยพระเจ้าฮย็อนจง เป็นลูกสาวคนเล็กของ ชเว ฮโยว็อน (최효원, 崔孝元, 1638–1672) และ นายหญิงฮงจากนัมยาง (ค.ศ. 1639–ค.ศ. 1673) เป็นหลานปู่ของ ชวี เทอิล (최태일, 崔泰逸) เหลนปู่ของ ชวี มัลจอง (최말정, 崔末貞) และหลานตาของ ฮง กเยนัม (홍계남, 洪繼南) ทรงมีน้องชาย 1 คน คือ ชวี ฮู (최후, 崔垕) แต่งงานกับคุณอัน จากซ็อนฮึง (선흥 안씨) และพี่สาว 1 คน แต่งงานกับ ซอ จอน (서전, 徐專)
แต่เดิมพระองค์ทรงเป็นนางกำนัลหาบน้ำในพระตำหนักของพระมเหสีอินฮย็อน โดยวันหนึ่งขณะที่พระเจ้าซุกจงทรงเดินเล่นอยู่ในวัง ได้ยินเสียงนางกำลังสวดมนต์อยู่ในที่พัก ขอพรให้พระมเหสีอินฮย็อนมีพระพลานามัยแข็งแรง จนพระเจ้าซุกจงทรงประทับใจในความมีจิตใจดีของนาง จึงโปรดให้นางถวายตัวรับราชการฝ่ายใน และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระสนมซุกว็อน (淑媛)ในเดือนสี่ ปีค.ศ. 1693 ตามปฏิทินจันทรคติ ในปีต่อมาคือปีค.ศ. 1694 ได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นพระสนมซุกอึย (淑儀) หลังจากมีพระประสูติกาลองค์ชายย็อนอิง (ภายหลังขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าย็องโจ)
ปีถัดมาคือ ปีค.ศ. 1695 เลื่อนขั้นขึ้นเป็นพระสนมควีอิน (貴人) และอีก 4 ปีต่อมาในปีค.ศ. 1699 ก็ได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็น พระสนมเอกซุกบิน (淑嬪) อันเป็นตำแหน่งพระสนมเอก เป็นรองเพียงตำแหน่งพระมเหสี (วังบี 王妃) เท่านั้น
ซุกว็อน (숙원 ,淑媛) → ซุกอึย (숙의,淑儀) → ควีอิน (귀인,貴人) →ซุกบิน (숙빈,淑嬪)
พระสนมเอกซุกบิน สกุลชเว สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 9 เดือนสาม ตามปฏิทินจันทรคติ ซึ่งตรงกับวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1718 ซึ่งเป็นเวลาปลายรัชกาลของพระเจ้าซุกจง พระราชสวามี สิริพระชนม์ 47 ปี พระศพถูกบรรจุฝังที่สุสานหลวงโซ-รย็องว็อน (소령원 ,昭寧園) เมืองพาจู
พระยศสุดท้ายขณะยังมีพระชนม์คือ พระสนมเอกซุกบิน ต่อมาเมื่อองค์ชายย็อนอิง พระราชโอรสได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าย็องโจแล้ว จึงโปรดให้เฉลิมพระนามถวายแด่พระราชมารดาที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วว่าพระนางฮวากย็อง ซุกบิน สกุลชเว (和瓊淑嬪 崔氏)
พระราชบุตร

พระโอรส
เจ้าชายย็องซู (สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ทรงพระเยาว์)
พระเจ้าย็องโจ พระมหากษัตริย์ลำดับที่ 21 แห่งราชวงศ์โชซ็อน (ค.ศ. 1724–ค.ศ. 1776)
ในวัฒนธรรมสมัยใหม่

พระสนมซุกบิน ตระกูลชเว ได้รับการนำเสนอเป็นตัวละครในสื่อสมัยใหม่หลายครั้ง ดังนี้
รับบทโดย ลี มิ-ย็อง ในละครโทรทัศน์เรื่อง Women of History: Jang Hui-bin ช่อง MBC ในปี ค.ศ. 1981
รับบทโดย คย็อน มิ-ริ ในละครโทรทัศน์เรื่อง 500 Years of Joseon: Queen Inhyeon ช่อง MBC ในปี ค.ศ. 1988
รับบทโดย นัม จู-ฮี ในละครโทรทัศน์เรื่อง Jang Hui-bin ช่อง SBS ในปี ค.ศ. 1995
รับบทโดย ปาร์ค เย-จิน ในละครโทรทัศน์เรื่อง Royal Story: Jang Hui-bin ช่อง KBS2 ในปี ค.ศ. 2002
รับบทโดย ฮัน ฮโย-จู ในละครโทรทัศน์เรื่อง ทงอี จอมนางคู่บัลลังก์ ช่อง MBC ในปี ค.ศ. 2010
รับบทโดย ฮัน ซึง-ย็อน ในละครโทรทัศน์เรื่อง จางอ๊กจอง ตำนานรักคู่บัลลังก์ ช่อง SBS ในปี ค.ศ. 2013
รับบทโดย ยุน จิน-ซอ ในละครโทรทัศน์เรื่อง เดิมพันบัลลังก์เดือด ช่อง SBS ในปี ค.ศ. 2016
พระเจ้ายาโนชที่ 1 แห่งฮังการี

| ยาโนส ซาโพลไยแห่งฮังการี János Szapolyai> พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรฮังการี |
| --- | --- |
 สมเด็จพระเจ้ายาโนส ซาโพลไยแห่งฮังการี
ครองราชย์: ค.ศ. 1526 - 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1540
พระมเหสี: Isabella Jagiełło
ประสูติ: 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1487
สวรรคต: 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1540
กษัตริย์ฮังการี
สมเด็จพระเจ้ายาโนส ซาโพลไยแห่งฮังการี (อังกฤษ: János Szapolyai) (2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1487 – 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1540) ยาโนสเป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรฮังการีผู้ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1526 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1540 แต่การครองราชย์ของพระองค์ถูกประท้วงโดยจักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 1 ผู้ก็ทรงอ้างว่าเป็นกษัตริย์ฮังการีในช่วงเวลาเดียวกัน ก่อนหน้าที่จะขึ้นครองราชย์เป็นแม่ทัพแห่งทรานสซิลเวเนีย
ข้อมูลเพิ่มเติม

ราชอาณาจักรฮังการี
พระเจ้าซีกิสมุนด์แห่งเบอร์กันดี

| นักบุญซีกิสมุนด์แห่งเบอร์กันดี |
| --- | --- |
“พระเจ้าซีกิสมุนด์แห่งเบอร์กันดี” ที่มหาวิหารไฟรซิงในเยอรมนี
พระมหากษัตริย์เบอร์กันดีและมรณสักขี
เสียชีวิต: ค.ศ. 524 ออร์เลอ็อง, ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
องค์อุปถัมภ์: สาธารณรัฐเช็ก
ประติมากรรมเฉพาะหัวของนักบุญซีกิสมุนด์แห่งเบอร์กันดีที่พล็อก
พระเจ้าซีกิสมุนด์แห่งเบอร์กันดี  (อังกฤษ: Sigismund of Burgundy) เป็นพระมหากษัตริย์เบอร์กันดีตั้งแต่ปี ค.ศ. 516 จนกระทั่งเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 524
ซีกิสมุนด์เป็นพระราชโอรสของกุนโดบาด ซีกิสมุนด์และโกโดมาร์พระอนุชาทรงพ่ายแพ้ในการต่อสู้ในยุทธการกับพระราชโอรสของพระเจ้าโคลวิสที่ 1 โกโดมาร์หนีรอดไปได้ แต่ซิจิสมุนด์ถูกจับไปเป็นเชลยโดยพระเจ้ากลอโดแมร์ พระมหากษัตริย์ออร์เลอ็อง กลอโดแมร์ปลุกปั่นกองทัพเบอร์กันดีในการกู้เบอร์กันดีคืนมาได้ ขณะเดียวกัน พระเจ้ากลอโดแมร์ก็สั่งให้ประหารชีวิตซีกิสมุนด์ และเดินทัพร่วมกับน้องชายธีโอโดริคที่ 1 พระมหากษัตริย์แห่งเมท์ซเข้ามายังเบอร์กันดีในปี ค.ศ. 524
ซีกิสมุนด์เป็นศิษย์ของอาวิตุสแห่งเวียน บิชอปแห่งเวียนผู้เปลี่ยนซีกิสมุนด์จากการถือลัทธิเอเรียสของบรรพบุรุษมานับถือศาสนาคริสต์อนุรักษนิยม ซิจิสมุนด์มีความศรัทธาอย่างแน่นแฟ้นจนก่อตั้งอารามอุทิศให้กับนักบุญโมริซที่อาโกนัมในวาเลส์ในปี ค.ศ. 515 ปีต่อมาซิจิสมุนด์ก็ขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเบอร์กันดี
ความยุ่งยากของซีกิสมุนด์เริ่มขึ้นไม่นานหลังจากที่เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อพระราชโอรสทรงเป็นปรปักษ์ต่อพระองค์และทรงดูแคลนพระมเหสีองค์ใหม่ ซิจิสมุนด์จึงสั่งให้สังหารพระราชโอรส หลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงรู้สึกบาปจนต้องเสด็จไปทำสมาธีอยู่ที่อารามที่ทรงก่อตั้งขึ้น
ในปี 523 ซีกิสมุนด์ก็ทรงนำทัพเบอร์กันดีในการต่อสู้กับชาวแฟรงก์ที่รุกรานเข้ามาที่นำโดยชิลเดอแบร์ตที่ 1, โคลแทร์ที่ 1 และ ทีโอเดอแบร์ตที่ 1 เมื่อต้องถอยหนี ซิจิสมุนด์ก็แต่งพระองค์ด้วยเครื่องทรงนักบวชและซ่อนตัวอยู่ในห้องไม่ไกลจากอารามแต่กระนั้นพระองค์ก็ทรงถูกโคลแทร์ที่ 1 จับได้และนำตัวไปยังออร์เลอ็องเพื่อไปปลงพระชนม์ หลังจากนั้นชาวเบอร์กันดีก็นับถือซีกิสมุนด์ว่าเป็นมรณสักขี พระอัฐิของพระองค์ต่อมาพบในบ่อที่คูลมิเยร์ที่ร่างของพระองค์ถูกโยนลงไป และในที่สุดซีกิสมุนด์ก็ได้รับการประกาศเป็นนักบุญ
ดูเพิ่ม

นักบุญ
มรณสักขีของคริสเตียน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระเจ้าซีกิสมุนด์แห่งเบอร์กันดี
พระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งสกอตแลนด์

| พระเจ้าเจมส์ที่ 2 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งชาวสกอต
ครองราชย์: 21 กุมภาพันธ์ 1437 - 3 สิงหาคม 1460
ราชาภิเษก: 25 มีนาคม 1437
ก่อนหน้า: พระเจ้าเจมส์ที่ 1
ถัดไป: พระเจ้าเจมส์ที่ 3

ประสูติ: 16 ตุลาคม ค.ศ. 1430(1430-10-16) เอดินบะระ, สกอตแลนด์
สวรรคต: 3 สิงหาคม ค.ศ. 1460(1460-08-03) (29 ปี) เคลโซ,  สกอตแลนด์
คู่อภิเษก: Mary of Guelders
พระราชบุตร: พระเจ้าเจมส์ที่ 3 อเล็กซานเดอร์ ดยุกแห่งออลบานี
ราชวงศ์: สทิวเวิร์ต
พระราชบิดา: พระเจ้าเจมส์ที่ 1
พระราชมารดา: โจน บูฟอร์
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
พระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ (อังกฤษ: James II of Scotland) ทรงเป็นกษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ระหว่างค.ศ. 1437 ถึง 1460 เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในพระเจ้าเจมส์ที่ 1กับพระนางโจน บูฟอร์ เนื่องจากอเล็กซานเดอร์ ดยุกแห่งรอธซี ผู้เป็นพี่ชายได้สิ้นพระชนม์ในปีค.ศ. 1430 ทำให้พระองค์ได้ขึ้นเป็นรัชทายาทสกอตแลนด์ที่ตำแหน่งดยุกแห่งรอธซีต่อจากผู้พี่ และเมื่อพระเจ้าเจมส์ที่ 1 พระราชบิดาถูกลอบปลงพระชนม์ในปี 1430 พระองค์ก็ได้ขึ้นครองราชต่อเป็นพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ขณะมีอายุเพียง 6 ชันษา พระองค์ค่อนข้างประสบความสำเร็จในการครองราชย์ พระอัธยาศัยที่เป็นมิตรทำให้ประชาชนนิยมชมชอบพระองค์ทั้งในยามสงบสุขและยามสงคราม
ระหว่างสงครามอิสรภาพจากอังกฤษในปี 1460 ปราสาทร็อกซ์เบิร์ก (Roxburgh) ถูกกองทัพอังกฤษล้อมไว้ ในขณะที่ปราสาทระดมยิงปืนใหญ่ "เดอะไลออน" ซึ่งนำเข้ามาจากเมืองแฟลนเดอส์ เพื่อต่อต้านฝ่ายอังกฤษ ปืนใหญ่กระบอกหนึ่งได้เกิดระเบิดขึ้น แรงระเบิดทำให้พระองค์ซึ่งยืนทอดพระเนตรอยู่ใกล้ๆกระเด็นตกลงไปจากกำแพงปราสาทและเสด็จสวรรคต ไม่กี่วันต่อมาปราสาทแห่งนี้ก็แตก พระนางบูฟอร์ มเหสีหม้ายของพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ประกาศยอมจำนน พระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชสมบัติต่อเป็นพระเจ้าเจมส์ที่ 3
พระเจ้าเดวิดที่ 2 แห่งสกอตแลนด์

| พระเจ้าเดวิดที่ 2 |
| --- | --- |

กษัตริย์แห่งชาวสกอต
ครองราชย์: 7 มิถุนายน 1329 – 22 กุมภาพันธ์ 1371   (41 ปี 260 วัน)
ราชาภิเษก: 24 พฤศจิกายน 1331
ก่อนหน้า: พระเจ้ารอเบิร์ตที่ 1
ถัดไป: พระเจ้ารอเบิร์ตที่ 2

ประสูติ: 5 มีนาคม ค.ศ. 1324 ไฟฟ์ ประเทศสกอตแลนด์
สวรรคต: 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1371(1371-02-22) (46 ปี) ปราสาทเอดินบะระ ประเทศสกอตแลนด์
คู่อภิเษก: Joan of England   Margaret Drummond
ราชวงศ์: บรูซ
พระราชบิดา: พระเจ้ารอเบิร์ตที่ 1
พระราชมารดา: Elizabeth de Burgh
พระเจ้าเดวิดที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ (อังกฤษ: David II of Scotland) ทรงเป็นกษัตริย์สกอตแลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 1329 ถึง 1371 รวมระยะเวลาครองราชย์กว่า 42 ปี พระองค์เป็นพระโอรสในพระเจ้ารอเบิร์ตที่ 1 ที่เกิดกับพระนางเอลิซาเบธ เดอ บูร์ก มเหสีคนที่สอง
ขณะที่เจ้าชายเดวิดมีอายุ 4 ขวบ ทางครอบครัวได้จัดให้แต่งงานกับท่านหญิงโจห์นแห่งหอคอยวัย 7 ขวบ พระธิดาในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปีค.ศ. 1329 เจ้าชายเดวิดในวัยห้าขวบเศษก็ได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์สกอตแลนด์ โดยมีเซอร์โทมัส แรนดอล์ฟ เอิร์ลแห่งมอเรย์ ทำหน้าที่ผู้พิทักษ์แห่งสกอตแลนด์ และเมื่อมอเรย์เสียชีวิตในปีค.ศ. 1332 เอิร์ลแห่งมาร์ก็รับช่วงทำหน้าที่นี้
ภายหลังความพ่ายแพ้ต่ออังกฤษในยุทธการที่ฮาลิดอนฮิลล์เมื่อเดือนกรกฎาคม 1333 พระเจ้าเดวิดวัยเก้าขวบถูกส่งตัวไปลี้ภัยที่ประเทศฝรั่งเศส พระองค์ขึ้นฝั่งที่บูโลญในเดือนพฤษภาคม 1334 และอยู่ภายใต้พระอุปถัมภ์ของพระเจ้าฟีลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศส ในช่วงนี้ไม่ค่อยมีบันทึกมากนัก พระเจ้าเดวิดวัยเยาว์อยู่ในฝรั่งเศสจนถึงปี 1341 เป็นเวลาที่ฝ่ายสกอตแลนด์เริ่มได้เปรียบ พระองค์จึงเสด็จกลับถึงสกอตแลนด์ในวันที่ 2 มิถุนายน 1341 และเริ่มว่าราชการด้วยตนเองขณะมีอายุ 17 ชันษา พระองค์สามารถนำสกอตแลนด์รอดพ้นจากเงื้อมมือของอังกฤษ และสร้างความมั่นคงให้อาณาจักรไปอีกหลายรุ่น
พระเจ้าเจมส์ที่ 3 แห่งสกอตแลนด์

| พระเจ้าเจมส์ที่ 3 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งชาวสกอต
ครองราชย์: 3 สิงหาคม 1460 – 11 มิถุนายน 1488
ราชาภิเษก: 10 สิงหาคม ค.ศ. 1460
ก่อนหน้า: พระเจ้าเจมส์ที่ 2
ถัดไป: พระเจ้าเจมส์ที่ 4

ประสูติ: 10 ก.ค. 1451 หรือ พ.ค. 1452 สเตอร์ลิง, สกอตแลนด์
สวรรคต: 11 มิถุนายน 1488  (36 ชันษา) Sauchie Burn, สกอตแลนด์
คู่อภิเษก: มาร์เกรเธอแห่งเดนมาร์ก
พระราชบุตร: พระเจ้าเจมส์ที่ 4 เจมส์ ดยุกแห่งรอส จอห์น เอิร์ลแห่งมาร์
ราชวงศ์: สทิวเวิร์ต
พระราชบิดา: พระเจ้าเจมส์ที่ 2
พระราชมารดา: Mary of Guelders
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
พระเจ้าเจมส์ที่ 3 แห่งสกอตแลนด์ (อังกฤษ: James III of Scotland) ทรงเป็นกษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ระหว่างค.ศ. 1460 ถึง 1488 พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์แย่และไม่เป็นที่นิยมชมชอบเนื่องจากทรงละเลยการใช้กระบวนการยุติธรรมอย่างเท่าเทียม การนำพาประเทศไปสู่สงครามกับอังกฤษตลอดจนความสัมพันธ์ที่เลวร้ายในหมู่พระญาติ ในรัชสมัยของพระองค์เกิดกบฎขึ้นถึงสองครั้ง
พระเจ้าเจมส์ที่ 3 เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในพระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ กับพระนางมารีแห่งเกลเดอร์ส วันประสูติไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด อาจจะทรงประสูติในเดือนพฤษภาคม 1452 หรือวันที่ 10 หรือ 20 กรกฎาคม 1451 พระองค์ขึ้นสืบราชสมบัติต่อจากพระราชบิดาในวัยเพียง 9 ชันษา ทำให้ต้องมีการตั้งผู้สำเร็จราชการในระหว่างปี 1460-1469
ในทศวรรษที่ 1470 ความบาดหมางระหว่างพระเจ้าเจมส์ที่ 3 กับอนุชาทั้งสอง อเล็กซานเดอร์ สทิวเวิร์ต ดยุกแห่งอัลบานี และจอห์น สทิวเวิร์ต เอิร์ลแห่งมาร์ ได้เริ่มก่อตัวขึ้น อัลบานีได้หลบหนีไปยังฝรั่งเศสในปี 1479 ส่วนมาร์เสียชีวิตอย่างลึกลับในปี 1480 ที่เอดินบะระ คฤหาสน์ของจอห์นถูกยึดเป็นของหลวง
ในปี 1479 สงครามกับอังกฤษได้ปะทุขึ้น พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษทรงตั้งให้เจ้าชายริชาร์ด ดยุกแห่งกลอสเตอร์นำทัพบุกสกอตแลนด์ อัลบานีถือโอกาสนี้เข้าร่วมกับอังกฤษเพื่อต่อต้านพี่ชายตนเองด้วย ในปี 1482 กองทหารอังกฤษสามารถยึดปราสาทเอดินบะระไว้ได้ พระเจ้าเจมส์ที่ 3 ถูกจองจำไว้ในปราสาทเอดินบะระและมีการตั้งรัฐบาลใหม่ที่นำโดยดยุกแห่งอัลบานี ส่วนกองทหารอังกฤษขัดสนเรื่องงบประมาณจึงได้ถอนกำลังกลับอังกฤษ พระเจ้าเจมส์ถูกปล่อยตัวในปลายเดือนกันยายน 1482 และเมื่อพระองค์เป็นอิสระ พระองค์พยายามกอบกู้อำนาจโดยการใช้เงินชักจูงสมาชิกในรัฐบาลอัลบานี และในเดือนธันวาคม 1482 รัฐบาลอัลบานีก็ล่มสลาย
พระเจ้าเจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์

| พระเจ้าเจมส์ที่ 4 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งชาวสกอต
ครองราชย์: 11 มิถุนายน 1488 – 9 กันยายน 1513   (25 ปี 90 วัน)
ราชาภิเษก: 24 มิถุนายน 1488
ก่อนหน้า: พระเจ้าเจมส์ที่ 3
ถัดไป: พระเจ้าเจมส์ที่ 5

ประสูติ: 17 มีนาคม ค.ศ. 1473(1473-03-17) สเตอร์ลิง, สกอตแลนด์
สวรรคต: 9 กันยายน ค.ศ. 1513(1513-09-09) (40 ปี) นอร์ทัมเบอร์แลนด์, อังกฤษ
คู่อภิเษก: มาร์กาเร็ต ทิวดอร์
พระราชบุตร more...: พระเจ้าเจมส์ที่ 5
ราชวงศ์: สทิวเวิร์ต
พระราชบิดา: พระเจ้าเจมส์ที่ 3
พระราชมารดา: มาร์เกรเธอแห่งเดนมาร์ก
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
พระเจ้าเจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์ (อังกฤษ: James IV of Scotland) ทรงขึ้นครองราชบัลลังก์สกอตแลนด์ในค.ศ. 1488 ภายหลังการสวรรคตของพระราชบิดา พระเจ้าเจมส์ที่ 3 ในการปราบกบฎเซาคีเบิร์น พระเจ้าเจมส์ที่ 4 ได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นกษัตริย์สกอตแลนด์ที่ประสบความสำเร็จที่สุดของราชวงศ์สทิวเวิร์ต พระเจ้าเจมส์ที่ 4 สวรรคตในปี 1513 ในยุทธการที่ฟลอดเดน พระองค์ถือเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายในเกาะบริเตนใหญ่ที่สวรรคตในสมรภูมิ
พระเจ้าเจมส์ที่ 4 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเจมส์ที่ 3 แห่งสกอตแลนด์ กับพระนางมาร์กาเร็ตแห่งเดนมาร์ก ประสูติเมื่อ 17 มีนาคม ค.ศ. 1473 ในเมืองสเตอร์ลิงโดยมีพระยศเป็นดยุกแห่งรอธซีเมื่อแรกประสูติ พระราชบิดาของพระองค์ไม่ได้เป็นกษัตริย์ที่เป็นที่นิยมชมชอบมากนักเนื่องจากต้องคอยรับมือกับกบฎที่ก่อขึ้นโดยพระญาติที่หันไปเข้ากับอังกฤษตลอดรัชกาล ยามที่พระราชบิดาเสด็จสวรรคตในปี 1488 ในยุทธการที่ฟลอดเดน เจ้าชายเจมส์ต้องขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเจมส์ที่ 4 ในวัยเพียง 15 ชันษาท่ามกลางสถานการณ์บ้านเมืองที่เปราะบาง ถึงกระนั้น พระองค์ก็สามารถพิสูจน์ตนเองได้อย่างรวดเร็ว พระองค์สามารถกำราบกบฎในปี 1489 ลงได้ พระองค์ได้นำกระบวนการยุติธรรมมาใช้ในการปกครอง และสามารถควมคุมพวกลอร์ดต่างๆให้อยู่ในอาณัติได้ในปี 1493
พระเจ้าเจมส์ที่ 4 มีดำริว่าสันติภาพระหว่างอังกฤษและสกอตแลนด์นั้นเป็นผลประโยชน์ของทั้งสองอาณาจักร พระองค์ได้พยายามฟื้นฟูและรักษาความสัมพันธ์ทางการทูตที่ดีกับอังกฤษ ซึ่งอังกฤษในขณะนั้นพึ่งจะเกิดการปะทุขึ้นของสงครามดอกกุหลาบ