การผลิตสิ่งทอในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรมของอังกฤษ
แนวปฏิบัติในการทำงาน

ในช่วงปี ค.ศ. 1761 ถึง 1850ลักษณะของงานที่เปลี่ยนไปในช่วงอุตสาหกรรมจากรูปแบบการผลิตงานฝีมือไปสู่รูปแบบที่เน้นโรงงานเป็นหลัก โรงงานสิ่งทอจัดชีวิตของคนงานแตกต่างจากการผลิตงานฝีมือมาก ช่างทอ ผ้าทอมือทำงานตามความเร็วของตนเอง โดยใช้เครื่องมือของตนเอง และในกระท่อมของตนเอง โรงงานกำหนดเวลาการทำงาน และเครื่องจักรภายในโรงงานก็กำหนดความเร็วในการทำงาน โรงงานต่าง ๆ นำคนงานมารวมตัวกันภายในอาคารเดียวกันเพื่อทำงานเกี่ยวกับเครื่องจักรที่พวกเขาไม่ได้เป็นเจ้าของ โรงงานต่าง ๆ จะใช้กระบวนการแบ่งหน้าที่ จำกัดจำนวนและขอบเขตงานของแต่ละคนให้แคบลง เด็กและผู้หญิงก็เข้ามามีส่วนในกระบวนการผลิตนี้ด้วย ดังที่ ฟรีดริช เองเกลส์ เจ้าของโรงปั่นด้ายในแมนเชสเตอร์ ประณาม โครงสร้างครอบครัวที่เปลี่ยนไปนี้ว่ามัน "กลับหัวกลับหาง" เนื่องจากค่าจ้างของผู้หญิงตัดราคาค่าจ้างของผู้ชาย ทำให้ผู้ชายต้อง "นั่งอยู่เฉย ๆ ที่บ้าน" และดูแลลูก ๆ ในขณะที่ภรรยาต้องทำงานเป็นเวลานาน  โรงงานต่าง ๆ เจริญรุ่งเรืองมากกว่างานฝีมือแบบใช้แรงคน เนื่องจากมีผลผลิตที่มีประสิทธิภาพต่อคนงานมากกว่า ทำให้ราคาตกต่ำสำหรับสาธารณชน และพวกเขาก็มีคุณภาพของผลิตภัณฑ์ที่สม่ำเสมอมากกว่ามาก เจ้าของโรงงานปลูกฝังวินัยในการทำงานอย่างจริงจัง และเขาพบว่าสภาพการทำงานย่ำแย่ และความยากจนอยู่ในระดับสูงอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน เองเกลส์ตกตะลึงและงานวิจัยของเขาในเมืองดาร์บี้มีบทบาทสำคัญในหนังสือของเขาและ มาร์กซ์เรื่อง ' Das Kapital ' บางครั้งคนงานก็กบฏต่อค่าแรงที่ไม่ดี การดำเนินการทางอุตสาหกรรมที่สำคัญครั้งแรกในสกอตแลนด์คือการดำเนินการของ ช่างทอผ้าคาลตัน ในกลาสโกว์ ซึ่งนัดหยุดงานเพื่อรับค่าจ้างที่สูงขึ้นในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1787 ในช่วงความวุ่นวายที่ตามมา กองทัพถูกเรียกเข้ามาเพื่อรักษาสันติภาพ และช่างทอสามคนถูกสังหาร  เกิดความไม่สงบอย่างต่อเนื่อง ในแมนเชสเตอร์ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1808 ผู้ประท้วง 15,000 คนรวมตัวกันที่ทุ่งเซนต์จอร์จและถูกมังกรยิงใส่ โดยมีชายคนหนึ่งเสียชีวิต มีการนัดหยุดงานตามมา แต่ในที่สุดก็ยุติลงด้วยการเพิ่มค่าจ้างเล็กน้อย  ใน การนัดหยุดงานทั่วไปในปี ค.ศ. 1842 คนงานครึ่งล้านคนเรียกร้องให้ มีกฎบัตร และยุติการลดค่าจ้าง อีกครั้ง กองทัพถูกเรียกเข้ามาเพื่อรักษาสันติภาพ และผู้นำนัดหยุดงานถูกจับกุม แต่คนงานบางส่วนก็ได้รับการตอบสนอง
โรงงานสิ่งทอ ในยุคแรก ๆ จ้าง เด็ก เป็นจำนวนมาก แต่ส่วนแบ่งก็ลดลงเมื่อเวลาผ่านไป ในอังกฤษและสกอตแลนด์ในปี ค.ศ. 1788 สองในสามของคนงานในโรงงานฝ้ายพลังน้ำ 143 แห่งถูกมองว่าเป็นเด็ก เซอร์โรเบิร์ต พีล เจ้าของโรงงานที่ผันตัวมาเป็นนักปฏิรูป ได้ส่งเสริม พระราชบัญญัติสุขภาพและศีลธรรมของผู้ฝึกงาน ปี 1802 ซึ่งมีจุดมุ่งหมายเพื่อป้องกันไม่ให้เด็กยากจนทำงานในโรงงานมากกว่า 12 ชั่วโมงต่อวัน เด็ก  ๆ เริ่มทำงานในโรงปั่นด้ายเมื่ออายุได้ประมาณ 4 ขวบ โดยทำงานเป็น คนเก็บกวาดขยะ ภายใต้เครื่องจักรที่กำลังทำงานจนกระทั่งอายุได้ 8 ขวบ พวกเขาจะเปลี่ยนไปทำงานเป็น คนตัดชิ้นเล็ก  ๆ ที่พวกเขาทำจนกระทั่งอายุ 15 ปี ระหว่างนี้พวกเขาทำงานวันละ 14 ถึง 16 ชั่วโมง และถูกทุบตีหากเผลอหลับ  เเหล่าด็ก  ๆ ถูกส่งไปยังโรงงานในดาร์บีเชียร์ ยอร์กเชียร์ และแลงคาเชอร์จาก โรงทำงาน ในลอนดอนและเมืองอื่น  ๆ ทางตอนใต้ของอังกฤษไปยังโรงงานในดาร์บีเชียร์ ตัวอย่างที่มีการบันทึกไว้อย่างดีคือกรณีของ Litton Mill มีการออกกฎหมายเพิ่มเติมตามมา ในปี ค.ศ. 1835 ส่วนแบ่งของแรงงานอายุต่ำกว่า 18 ปีในโรงงานฝ้ายในอังกฤษและสกอตแลนด์ลดลงเหลือ 43% คนงานประมาณครึ่งหนึ่งในโรงงานฝ้ายใน แมนเชสเตอร์ และ สต็อกพอร์ต ที่ได้รับการสำรวจในปี ค.ศ. 1818 และ ค.ศ. 1819 เริ่มทำงานเมื่ออายุต่ำกว่าสิบปี  คนงานผู้ใหญ่ส่วนใหญ่ในโรงงานฝ้ายในอังกฤษช่วงกลางศตวรรษที่ 19 เป็นคนงานที่เริ่มทำงานเป็นแรงงานเด็ก การเติบโตของพนักงานในโรงงานผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์นี้มีส่วนช่วยในการเปลี่ยนจากการใช้แรงงานเด็กในโรงงานสิ่งทอ