stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แม่น้ำกระบุรี

| กระบุรี ปากจั่น |
| --- | --- |
ปากแม่น้ำกระบุรีที่ไหลลงสู่ทะเลอันดามัน
ชื่อท้องถิ่น: မြစ်ကြီးနား (พม่า)
ที่ตั้ง
ประเทศ: ประเทศไทย ประเทศพม่า
จังหวัด: ระนอง ตะนาวศรี
เมือง: กระบุรี มะลิวัลย์ ละอุ่น เกาะสอง เมืองระนอง
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ: เขาน้ำตุ่นและเขาจอมแห
 • ตำแหน่ง: ตำบลปากจั่น อำเภอกระบุรี จังหวัดระนอง
 
ปากน้ำ: ทะเลอันดามัน
 • ตำแหน่ง: ตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง
 • ระดับความสูง: 25 กิโลเมตร (16 ไมล์)
ความยาว: 60 กิโลเมตร (37 ไมล์)

 พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: พื้นที่ชุ่มน้ำปากคลองกะเปอร์ - อุทยานแห่งชาติแหลมสน - ปากแม่น้ำกระบุรี
ขึ้นเมื่อ: 14 สิงหาคม พ.ศ. 2545
เลขอ้างอิง: 1183
 
 
แม่น้ำกระบุรี
แม่น้ำกระบุรี หรืออีกชื่อหนึ่งของคนในท้องถิ่นว่า แม่น้ำปากจั่น ภาษาพม่าเรียก แม่น้ำจัน (พม่า: မြစ်ကြီးနား, BGN/PCGN: myitkyina) เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศไทยกับประเทศพม่า มีความยาวตลอดสายประมาณ 60 กิโลเมตร บางแห่งว่า 95 กิโลเมตร บางแห่งว่า 125 กิโลเมตร มีต้นน้ำมาจากเทือกเขาตะนาวศรี ไหลผ่านพื้นที่อำเภอกระบุรี อำเภอละอุ่น และอำเภอเมือง จังหวัดระนอง
แม่น้ำสายนี้มีลักษณะพิเศษทางภูมิประเทศที่เป็นเอกลักษณ์ เรียกว่า ชะวากทะเล หมายถึงบริเวณปากแม่น้ำมีระยะห่างระหว่างฝั่งทั้งสองค่อย ๆ ขยายกว้างออกไปจนเป็นอ่าว อันเกิดจากแผ่นดินมีการยุบตัวลง มีอิทธิพลน้ำเค็มจากทะเลเข้าไปได้ สองฝั่งแม่น้ำจึงมีสภาพนิเวศแบบป่าชายเลนไปตลอดจนถึงเขตอำเภอละอุ่น บริเวณปากคลองละอุ่นจึงเริ่มเป็นบริเวณที่แม่น้ำมีความกว้างเป็นปรกติ โดยมีความกว้างสุด 6 กิโลเมตร ก่อนออกสู่ทะเลนั้นก็มีลำน้ำสาขาไหลออกสู่แม่น้ำกระบุรี คือ คลองบางหมี คลองขี้นาค คลองลำเลียง คลองบางสองรา คลองบางใหญ่เหนือ คลองบางใหญ่ คลองละอุ่น คลองจิก คลองหลุมถ่าน คลองเส็ตกวด และคลองหินช้าง
ประชาชนทั้งสองฝั่งแต่เดิมเป็นคนพื้นเมืองปักษ์ใต้ หมู่บ้านที่อยู่ตรงข้ามกับอำเภอกระบุรี (เมืองตระในอดีต) คือหมู่บ้านหมาราง หมู่บ้านตลิ่งชัน ขึ้นกับเมืองมะลิวัลย์ ซึ่งแต่เดิมเป็นดินแดนของราชอาณาจักรสยาม ได้เสียให้แก่อังกฤษไปในสมัยรัชกาลที่ 4 พร้อมกับเมืองมะริด ทวาย และตะนาวศรี แม่น้ำสายนี้ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติลำน้ำกระบุรี
เอดูอาร์โด อาโญ

| เอดูอาร์โด มานาฮัน อาโญพีแอลเอช |
| --- | --- |
อาโญในปี ค.ศ. 2018

เลขานุการกรมมหาดไทยและรัฐบาลท้องถิ่น  เจ้าหน้าที่ดูแล
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  5 มกราคม ค.ศ. 2018
ประธานาธิบดี: โรดรีโก ดูแตร์เต
ก่อนหน้า: กาตาลิโน กวย (โอไอซี)
ปลัดของกรมมหาดไทยและรัฐบาลท้องถิ่น
ดำรงตำแหน่ง 26 ตุลาคม ค.ศ. 2017 – 4 มกราคม ค.ศ. 2018
ประธานาธิบดี: โรดรีโก ดูแตร์เต
เสนาธิการแห่งกองทัพฟิลิปปินส์คนที่ 48
ดำรงตำแหน่ง 7 ธันวาคม ค.ศ. 2016 – 26 ตุลาคม ค.ศ. 2017
ประธานาธิบดี: โรดรีโก ดูแตร์เต
ก่อนหน้า: พลเอก ริคาร์โด วิซายา
ถัดไป: พลเอก เรย์ ลิโอนาร์โด เกอร์เรโร
ผู้บังคับบัญชาแห่งกองทัพบกฟิลิปปินส์
ดำรงตำแหน่ง 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 – 7 ธันวาคม ค.ศ. 2016
ประธานาธิบดี: เบนิกโน อากีโนที่ 3   โรดรีโก ดูแตร์เต
ก่อนหน้า: พลโท เฮอร์นันโด อิริเบอร์รี
ถัดไป: พลโท กลอริโอโซ มิแรนดา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: เอดูอาร์โด มานาฮัน อาโญ  (1961-10-26) 26 ตุลาคม ค.ศ. 1961 (63 ปี) ซันมาเตียว จังหวัดรีซัล ประเทศฟิลิปปินส์
ศิษย์เก่า: โรงเรียนนายร้อยฟิลิปปินส์
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ฟิลิปปินส์
สังกัด: กองทัพบกฟิลิปปินส์
ประจำการ: ค.ศ. 1983–2017
ยศ:  พลเอก
หน่วย: ผู้บัญชาการกองทัพบกฟิลิปปินส์ กองพลทหารราบที่ 10  บริการข่าวกรอง (เอเอฟพี)
ผ่านศึก: สงครามโมโร   กบฏซีพีพี–เอ็นพีเอ–เอ็นดีเอฟ   วิกฤตการณ์มาราวี

พลเอก เอดูอาร์โด มานาฮัน อาโญ (เกษียณ) (ฟิลิปปินส์: Gen. Eduardo Manahan Año (Ret.)) เป็นผู้บริหารประเทศชาวฟิลิปปินส์ ผู้ทำหน้าที่เป็นเลขาธิการหรือเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลกรมมหาดไทยและรัฐบาลท้องถิ่น ในฐานะทหาร เขาเป็นผู้บัญชาการกองทัพบกฟิลิปปินส์และเสนาธิการแห่งกองทัพฟิลิปปินส์
ภูมิหลัง

เอดูอาร์โด มานาฮัน อาโญ เกิดที่ซันมาเตียว จังหวัดรีซัล เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1961 ในวัยเด็ก เขาได้แสดงถึงความความสามารถทางวิชาการที่โดดเด่นเมื่อเขาสำเร็จการศึกษาระดับประถมในฐานะผู้แทนที่กล่าวสุนทรพจน์ในวันรับประกาศนียบัตร มุ่งตรงจากโรงเรียนมัธยม เขาเข้าโรงเรียนนายร้อยฟิลิปปินส์ และกลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของพีเอ็มเอ มาติกัสคลาสปี ค.ศ. 1983 ที่เขาสำเร็จการศึกษาโดยได้รับการประกาศยกย่อง
ในช่วงที่เขาทำงานอยู่ในกองทัพ เขาติดอันดับ 1 ในทุกหลักสูตรการทหารทั้งในประเทศและต่างประเทศ ในปี ค.ศ. 1996 อาโญสำเร็จในระดับสูงสุดของชั้นเรียนในหลักสูตรเจ้าหน้าที่ข่าวกรองนานาชาติที่ฟอร์ตฮวาชูกา รัฐแอริโซนา สหรัฐ โดยได้รับคะแนนสมบูรณ์แบบ 100 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งยังคงไม่มีการคัดค้านจนถึงทุกวันนี้
เพราะชื่อเสียงที่ดีของเขา, ความเป็นมืออาชีพที่โดดเด่น และความสมบูรณ์แบบที่ไม่อาจปฏิเสธได้ อาโญได้รับมอบหมายให้ดำรงตำแหน่งทางทหารที่สำคัญ ซึ่งรวมถึงผู้บัญชาการหน่วยสืบราชการลับและกลุ่มรักษาความปลอดภัยแห่งกองทัพบกฟิลิปปินส์; หัวหน้าหน่วยสืบราชการลับแห่งกองทัพฟิลิปปินส์; ผู้บัญชาการกองพลทหารราบที่ 10; ผู้บัญชาการกองทัพบกฟิลิปปินส์คนที่ 57 และเสนาธิการแห่งกองทัพฟิลิปปินส์คนที่ 48 ด้วยการมุ่งเน้นดุจนกอินทรีในการบรรลุภารกิจของเขา อาโญเป็นสื่อในการวางตัวเป็นกลางของผู้ก่อการร้ายและคอมมิวนิสต์เป้าหมายที่มีมูลค่าสูงนับไม่ถ้วน ซึ่งทำให้เขากลายเป็นตำนานของชุมชนข่าวกรอง
เขาศรัทธานิกายคาทอลิก อาโญยังสนับสนุนค่านิยมของผู้นำแบบรับใช้อย่างกระตือรือร้นและมักจะให้ความสำคัญกับการทำงานเป็นทีม ภายใต้การนำของเขา ส่งผลให้กองทัพฟิลิปปินส์ได้รับคะแนนความพึงพอใจสุทธิสูงสุดจากประชาชน นี่แสดงให้เห็นเมื่อเขาได้รับการกำหนดให้เป็นผู้บังคับบัญชากฎอัยการศึกที่มินดาเนาในช่วงระยะเวลาห้าเดือนอันยาวนานของวิกฤตการณ์มาราวี ที่กองทัพฟิลิปปินส์ไหลบ่าเข้ามาเป็นพยานและรับรู้
ในการยอมรับถึงราชการที่โดดเด่นและจรรยาบรรณในการทำงานของเขา เขาได้รับบำเหน็จ, เหรียญ และอิสริยาภรณ์ถึงประมาณ 70 รายการ จากทั้งในประเทศและต่างประเทศ เขาได้รับบำเหน็จแควาเลียร์ วิทยาลัยการทหารฟิลิปปินส์ในปี ค.ศ. 1996 ในฐานะศิษย์เก่าที่โดดเด่นของวิทยาลัยการทหารฟิลิปปินส์ในสาขาการปฏิบัติการทางทหาร นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้ได้รับลีเจียนออฟออเนอร์ฟิลิปปินส์ (ระดับผู้บัญชาการทหาร) และปังลิมากากะฮ์กังกะตันเต็นเตรา (พีแกต) อันทรงเกียรติ ที่เป็นบำเหน็จโดยไม่น้อยกว่าสมเด็จพระราชาธิบดีมาเลเซีย
เอ็ด ซึ่งเป็นชื่อที่เพื่อนใช้เรียก ได้แต่งงานอย่างมีความสุขกับอดีตนางสาวจีน โจเซลิน อาร์ ดีโอโซ และพวกเขามีความสุขกับเด็กสี่คน คือ เอ็ดวิน จูเนียร์, เอ็ดเวิร์ด, จาเนลล์ มารี และจัสมิน แคลร์
บำเหน็จ

เมดัลออฟเมอริตประธานาธิบดี (ประเทศฟิลิปปินส์)
ลีเจียนออฟออเนอร์ฟิลิปปินส์ - ระดับผู้บัญชาการทหาร
ดาวราชการยอดเยี่ยม
โกลด์ครอส (ประเทศฟิลิปปินส์)
ซิลเวอร์ครอสเมดัล
24  บรอนซ์ครอสเมดัล สำหรับปฏิบัติการข่าวกรอง
36  มิลิทารีเมอริตเมดัล (ประเทศฟิลิปปินส์)
10  มิลิทารีคอมเมนเดชันเมดัล
ซิลเวอร์วิงเมดัล
บำเหน็จแควาเลียร์ วิทยาลัยการทหารฟิลิปปินส์
กาวัดซากวนลารัน
ซากีสักนังอูลีรังกาวอล
อิสริยาภรณ์ราชการที่ยาวนาน
โบว์ปฏิบัติการบรรเทาสาธารณภัยและฟื้นฟู
อิสริยาภรณ์การรบป้องกันความขัดแย้ง แห่งเกาะลูซอน
อิสริยาภรณ์การรบป้องกันความขัดแย้ง แห่งเกาะมินดาเนา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เอดูอาร์โด อาโญ
เหงียน กาว กี่

| เหงียน กาว กี่ |
| --- | --- |
กี่ใน ค.ศ. 1966

รองประธานาธิบดีสาธารณรัฐเวียดนามคนที่ 2
ดำรงตำแหน่ง 21 ตุลาคม ค.ศ. 1967 – 23 สิงหาคม ค.ศ. 1971
ประธานาธิบดี: เหงียน วัน เถี่ยว
นายกรัฐมนตรี: ตนเอง เหงียน วัน หลก เจิ่น วัน เฮือง เจิ่น เถี่ยน เคียม
ก่อนหน้า: เหงียน หง็อก เทอ (1963)
ถัดไป: เจิ่น วัน เฮือง
นายกรัฐมนตรีสาธารณรัฐเวียดนามคนที่ 5
ดำรงตำแหน่ง 14 มิถุนายน ค.ศ. 1965 – 31 ตุลาคม ค.ศ. 1967
ประมุขแห่งรัฐ: เหงียน วัน เถี่ยว
ก่อนหน้า: ฟาน ฮวี กว๊าต
ถัดไป: เหงียน วัน หลก
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 8 กันยายน ค.ศ. 1930(1930-09-08) เซินเต็ย ตังเกี๋ย อินโดจีนของฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2011(2011-07-23) (80 ปี) กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย
ที่ไว้ศพ: Rose Hills Memorial Park, วิเทียร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
พรรคการเมือง:  National Social Democratic Front
คู่สมรส: ดั่ง เตวี๊ยต มาย
บุตร: เหงียน กาว กี่ เตวียน
ลายมือชื่อ: 
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  สาธารณรัฐเวียดนาม
สังกัด:  กองทัพอากาศสาธารณรัฐเวียดนาม
ประจำการ: 1949–1971
ยศ:  พลอากาศตรี (Thiếu Tướng), ผู้บัญชาการทหารอากาศ
ผ่านศึก:   สงครามเวียดนาม  รัฐประหารเวียดนามใต้ พ.ศ. 2506  ความพยายามก่อรัฐประหารของเวียดนามใต้ กันยายน พ.ศ. 2507  ความพยายามก่อรัฐประหารของเวียดนามใต้ กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508  การจลาจลของชาวพุทธ  ยุทธการไซ่ง่อน (พ.ศ. 2511) 

เหงียน กาว กี่ (เวียดนาม: Nguyễn Cao Kỳ, listenไฟล์:Nguyen Cao Ky.ogg; เกิด 8 กันยายน ค.ศ. 1930 – 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2011) ทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการทหารอากาศสาธารณรัฐเวียดนาม ในคริสต์ทศวรรษ 1960 ก่อนที่จะเป็นนายกรัฐมนตรีเวียดนามใต้ จากเผด็จการทหาร ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1965 ถึง ค.ศ. 1967 แล้วก็เกษียณอายุการเมืองในปี ค.ศ. 1971 เหงียน กาว กี่ เคยเป็นรองประธานาธิบดีของเวียดนามใต้มาก่อน
เหงียน กาว กี่ เกิดเมืองฮานอย ประเทศเวียดนาม เคยเข้าร่วมกองทัพเวียดนามแห่งชาติ ของฝรั่งเศส-รัฐเวียดนาม และเริ่มจากการเป็นทหารราบ ก่อนที่ฝรั่งเศสจะส่งเขาฝึกฝนเป็นนักบิน ภายหลังที่ฝรั่งเศสถอนตัวออกจากประเทศเวียดนามและชาติอื่นๆ เหงียน กาว กี่ ก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นทหารอากาศแห่งสาธารณรัฐเวียดนาม และกลายเป็นผู้นำจากการมีส่วนร่วมในการรัฐประหารยึดอำนาจโง ดิ่ญ เสี่ยม ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1963
เครื่องอิสริยาภรณ์ > ในประเทศ

เวียดนามใต้ :
เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชาติเวียดนาม ชั้นประถมาภรณ์
เหรียญบุญญาภินิหารทหาร
เครื่องอิสริยาภรณ์ราชการดีเด่นเวียดนาม ชั้นที่ 1 (ทหารบก)
เครื่องอิสริยาภรณ์ราชการดีเด่นเวียดนาม ชั้นที่ 1 (ทหารอากาศ)
เหรียญสรรเสริญราชการ (ทหารอากาศ)
เหรียญรับราชการพิเศษ
แกลแลนทรี่ครอส
เหรียญกล้าหาญทหารอากาศ ประดับปีกทอง
เหรียญบาดแผลแห่งเวียดนาม
เหรียญเกียรติยศกองทัพเวียดนาม ชั้นที่ 1
เหรียญฝ่ายอำนวยการรบร่วม ชั้นที่ 1
เหรียญรณรงค์เวียดนาม
เหรียญรับราชการทหาร ชั้นที่ 2
เหรียญรับราชการทหารอากาศ ชั้นที่ 1
เครื่องอิสริยาภรณ์ > ต่างประเทศ

มาเลเซีย :
พ.ศ. 2508 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์เสรี มะห์โกตา เนการา
ไทย :
พ.ศ. 2508 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
ไต้หวัน :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราอันสุกสกาว ชั้นที่ 1
สหรัฐ :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เพรสซิเดนเชิล ยูนิท ไซเทเชิน (ทหารอากาศ)
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กนายกรัฐมนตรีเวียดนาม |
| --- | --- |
จักรวรรดิเวียดนาม (1945): จักรวรรดิเวียดนาม เจิ่น จ่อง กีม
สาธารณรัฐโคชินไชนา (1946–49): สาธารณรัฐโคชินไชนา เหงียน วัน ทิญ  เล วัน หว่าก  เหงียน วัน ซวน  เจิ่น วัน หืว
รัฐบาลกลางเฉพาะกาลเวียดนาม (1948–49): เหงียน วัน ซวน
รัฐเวียดนาม (1949–55): เวียดนามใต้ บ๋าว ดั่ย  เหงียน ฟาน ล็อง  เจิ่น วัน หืว  เหงียน วัน เติม  บืว หลก  ฟาน ฮวี กว๊าต  โง ดิ่ญ เสี่ยม
สาธารณรัฐเวียดนาม (1955–75): เวียดนามใต้ เหงียน หง็อก เทอ2  เหงียน คั้ญ2  เหงียน ซวน วั้ญ1, 2  เหงียน คั้ญ2  เจิ่น วัน เฮือง2  เหงียน ซวน วั้ญ1, 2  ฟาน ฮวี กว๊าต2  เหงียน กาว กี่2  เหงียน วัน หลก  เจิ่น วัน เฮือง  เจิ่น เถี่ยน เคียม  เหงียน บ๊า เกิ๋น  หวู วัน เหมิว
สาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม (1945–76): เวียดนามเหนือ โฮจิมินห์  ฝั่ม วัน ด่ง
สาธารณรัฐเวียดนามใต้ (1975–76): สาธารณรัฐเวียดนามใต้ ฮหวิ่ญ เติ๊น ฟ้าต
สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม (1976–): เวียดนาม ฝั่ม วัน ด่ง  ฝั่ม หุ่ง  หวอ วัน เกียต1  โด๋ เหมื่อย  หวอ วัน เกียต  ฟาน วัน ขาย  เหงียน เติ๊น สุง  เหงียน ซวน ฟุก  ฝั่ม มิญ จิ๊ญ
 1 รักษาการ  2 ผู้นำของรัฐบาลทหาร 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  NARA  SNAC  IdRef
เปตรา

| เปตรา * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
อาคารที่ใหญ่ที่สุดในนครเปตรา
ประเทศ:  จอร์แดน
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (iii) (iv)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2528 (คณะกรรมการสมัยที่ 9)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เปตรา (อังกฤษ: Petra, จากภาษากรีก πέτρα แปลว่าหิน; อาหรับ: البتراء) คือนครหินแกะสลักโบราณที่ซ่อนตัวอย่างลึกลับในหุบเขาวาดี มูซา หุบเขาที่ตั้งอยู่ระหว่างทะเลเดดซีกับอ่าวอะกาบาในประเทศจอร์แดน นครนี้แต่เดิมนั้นเป็นนครแห่งการค้าขนาดใหญ่ซึ่งต่อมาถูกละทิ้งเป็นเวลานานกว่า 700 ปี จนเมื่อโยฮัน ลูทวิช บวร์คฮาร์ท นักสำรวจชาวสวิส เดินทางผ่านมาพบเห็นเข้าเมื่อปี พ.ศ. 2355 (ค.ศ. 1812)
นครเปตราได้รับลงทะเบียนจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2528 โดยกล่าวอธิบายไว้ว่า "เป็นหนึ่งในสิ่งที่ล้ำค่ามากที่สุดของมรดกทางวัฒนธรรมแห่งมวลมนุษยชาติ" (one of the most precious cultural properties of man's cultural heritage)  ปัจจุบันสามารถเดินทางเข้าไปโดยอาศัยม้าเท่านั้น
เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 นครเปตราได้รับคัดเลือกให้เป็น 1 ใน เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคใหม่ของโลก จากการลงคะแนนทั่วโลกทั้งทางอินเทอร์เน็ตและโทรศัพท์เคลื่อนที่
ประวัติ > ก่อตั้งและเจริญรุ่งเรือง

ชนกลุ่มแรกที่เดินทางเข้ามาสู่เปตราคือพวกเอโดไมต์ ซึ่งเข้ามาราวปี 1000 ปีก่อนคริสตกาล แต่ชนชาติที่สร้างเมืองเปตราขึ้นมานั้นคือชาวนาบาเทียน (Nabataeans) ในช่วงศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล ซึ่งแต่เดิมเป็นเพียงชนเผ่าเร่ร่อนในทะเลทรายอาหรับ คนกลุ่มนี้สกัดผาหินทรายเป็นบ้านเรือนและอาศัยอยู่ในถ้ำทีมีอยู่ทั่วเมือง พวกเขามีอาชีพเป็นคนเลี้ยงแกะ แต่เปลี่ยนมาค้าขายและรับจ้างเป็นยามรักษาความปลอดภัยให้แก่กองคาราวาน คนเผ่านี้มีความซื่อสัตย์ ค่าธรรมเนียมผ่านทางที่เรียกเก็บจากผู้สัญจรก็ช่วยให้พวกนาบาเทียนมีชีวิตที่รุ่งเรื่องขึ้น
สาเหตุที่เปตราตั้งอยู่บนดินแดนอันแห้งแล้ง มีแต่หินกับทรายนั้นก็น่าจะเพราะเปตราตั้งอยู่เส้นทางการค้าสำคัญที่สุดของโลกในขณะนั้น 2 สาย ได้แก่เส้นทางสายสายตะวันออก - สายตะวันตก คาบสมุทรอาหรับกับอ่าวเปอร์เซียจนถึงทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และสายสายเหนือ - ใต้ ที่เชื่อมทะเลแดงกับ กรุงดามัสกัส ซีเรีย นอกจากนั้นเมืองนี้ยังมีแหล่งน้ำจืดสำคัญซึ่งต่อมาเรียกกันว่า วาดี มูซา หรือ หุบเขาโมเสส ซึ่งเล่ากันว่าเป็นน้ำที่ได้เมื่อโมเสสเสกออกมาเพื่อให้ชาวยิวได้กินแก้กระหาย เหล่าพ่อค้าหรือนักเดินทางที่เดินทางผ่านทะเลทรายอันว่างเปล่าและแห้งแล้งใกล้เคียงนั้นไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากมุ่งมาที่เมืองเปตราอย่างเดียว
เปตราเป็นศูนย์กลางค้าขนาดใหญ่ จนทำให้นักเดินทางชาวกรีกมักนำเรื่องความมั่งคั่งมาเล่าให้ฟัง ตามบันทึกของสตราโบ นักภูมิศาสตร์ชาวกรีกได้อธิบายไว้ว่า เมืองเปตราเป็นตลาดซื้อสินค้าสำคัญที่สุดของโลกตะวันออก ยางไม้หอม กำยาน เครื่องเทศของชาวอาหรับ ทองแดง เหล็ก เครื่องปั้นดินเผา รูปปั้น ผ้าย้อมของชาวฟินิเซียนล้วนถูกลำเลียงผ่านเมืองเปตราไปสู่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และชาวเปอร์เซีย
เปตราเจริญถึงขีดสูงสุดในช่วง 50 ปีก่อนคริสตกาล จนถึงคริสต์ศักราชที่ 70 ในช่วงเวลานี้เปตราถูกปกครองด้วยกษัตริย์นาม อารีตัสที่ 4 (Aretas IV) ผู้ที่ชาวกรีกยกย่องให้ว่า ฟิโลเดมอส (Philodemos) ซึ่งแปลว่า ผู้รักประชาชน และด้วยความมั่งคั่ง ความเป็นเมืองที่อยู่ห่างไกล และชัยภูมิอันยากแก่การพิชิต จึงทำให้เมืองมีโอกาสเจริญเติบโตได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องกลัวศัตรูจากภายนอก
ชาวเปตรานับถือเทพเจ้าสององค์คือ เทพดูซาเรส (Dushares) เทพแห่งความอุดมสมบูรณ์ และเทพอัลอัซซา (Al Uzza) ชายาของเทพดูซาเรส เทวีแห่งน้ำ
การล่มสลาย

ด้วยเหตุที่เกิดเมืองใหม่และเส้นทางค้าขายใหม่ที่ปลอดภัยและสะดวกกว่าในช่วงเวลาต่อมา เปตราที่เคยเจริญรุ่งเรืองด้วยการค้าก็เริ่มสูญเสียอำนาจลง เมืองอ่อนแอและถูกต่างชาติโจมตีเข้าได้ง่าย จนเมื่อถึงปี พ.ศ. 649 (ค.ศ. 106) พวกโรมันนำโดยจักรพรรดิทราจัน หรือ ไทรอะนุส(Traianus) ได้เข้ายึดครองเปตราและผนวกนครนี้เข้าเป็นจังหวัดในจักรวรรดิโรมัน แต่เปตราก็ยังคงดำรงอยู่เรื่อยมาจนถึงราวปี ค.ศ. 300 เมื่อจักรวรรดิโรมันเริ่มคลอนแคลน ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 906 (ค.ศ. 363) แผ่นดินไหวก็ได้ทำลายอาคารและระบบชลประทานที่ถือว่าดีมากของเมืองลง
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5 เปตรากลายเป็นที่ตั้งคริสต์ศาสนามณฑลของบิชอป แล้วถูกมุสลิมยึดในคริสต์ศตวรรษที่ 7 แล้วก็เสื่อมถอยมาเรื่อย ๆ จนลบเลือนหายไปจากผู้คน
การค้นพบ

ถึงแม้ซากเมืองเปตราจะเป็นสิ่งที่น่าอยากรู้อยากเห็นของผู้คนในช่วงยุคกลาง เช่นมีสุลต่านของอียิปต์ ไบบารส์ (Sultan Baibars) เดินทางเข้าไปเยี่ยมชนในช่วงก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 13 แต่การค้นพบเปตราที่นำไปสู่การเปิดเผยต่อสายตาชาวโลกเกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ เมื่อปี พ.ศ. 2355 (ค.ศ. 1812) เมื่อมีนักสำรวจชาวสวิตเซอร์แลนด์ โยฮันน์ ลุควิก บวร์กฮาร์ท (Johann Ludwig Burckhardt) ซึ่งกำลังเดินทางจากจอร์แดนไปอียิปต์เพื่อไปศึกษาถึงแหล่งที่เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำไนล์ บวร์กฮาร์ทได้เห็นด้านหน้าอันใหญ่โตของเปตรา แต่ผู้นำทางท้องถิ่นสั่งห้ามมิให้เขาลงไปทำอะไรที่นั่น บวร์กฮาร์ทจึงแอบบันทึกย่อไว้ขณะที่อูฐเดินผ่าน ถึงแม้จะเป็นเพียงบันทึกเล็ก ๆ คร่าว ๆ แต่ก็ถือได้ว่าเป็นการที่เปิดเมืองสู่สายตาชาวโลก ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 2369 (ค.ศ. 1826) เลออง เดอ ลาบอร์ด (Leon de Laborde) ชาวฝรั่งเศสที่ได้เดินทางเข้าไปสำรวจเมืองและเขียนหนังสือออกมาเล่มหนึ่งชื่อว่า "Voyage de l'Arabie Pétrée" แปลว่า "การเดินทางในเปตราแห่งอาหรับ" (ตีพิมพ์ในปี  พ.ศ. 2373) ซึ่งการเขียนหนังสือครั้งนี้ถือเป็นการนำภาพและความรู้ต่าง ๆ ที่ชาวโลกไม่เคยเห็นมาเปิดเผยให้ได้รับรู้
การสำรวจทางโบราณคดีเริ่มขึ้นในช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งในปัจจุบันก็ยังคงดำเนินการสำรวจอยู่
มรดกโลก

เปตราได้รับลงทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 9 เมื่อปี พ.ศ. 2528 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(i) - เป็นตัวแทนที่แสดงถึงผลงานชิ้นเอกทีได้ถูกจัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันแสนฉลาด
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

7สิ่งมหัศจรรย์วุ่น โวยโหวตซ้ำซ้อน! 9 ก.ค. 50 - 04:43 ไทยรัฐ
7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลก 12 ก.ค. 50 - 18:48 เก็บถาวร 2007-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน นิติภูมิ นวรัตน์ นสพ. ไทยรัฐ
30°19′43″N 35°26′31″E﻿ / ﻿30.32861°N 35.44194°E﻿ / 30.32861; 35.44194
วิหารใหญ่ในเมืองเปตรา
อองซานซูจี
ประวัติ > ชีวิตช่วงแรก

อองซานซูจี เกิดเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2488 ณ ย่างกุ้ง พม่าของอังกฤษ (British Burma)  บิดาของเธอ นายพลอองซาน ผู้ได้รับการสนับสนุนจากประเทศญี่ปุ่น ช่วยให้ญี่ปุ่นยึดพม่าจากสหราชอาณาจักรได้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยมีข้อแลกเปลี่ยนกับทางญี่ปุ่นให้แต่งตั้งตนเป็นนายกรัฐมนตรี อย่างไรก็ดี นายพลอองซาน ถูกลอบสังหารเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 เมื่อเธอได้อายุได้ 2 ปี ดอว์ขิ่นจี ผู้เป็นภรรยาของนายพลอองซาน ต้องรับภาระเลี้ยงดูบุตรชายหญิง 3 คน โดยลำพังหลังจากสามีถูกลอบสังหาร ซูจีเป็นลูกคนเล็กและเป็นบุตรสาวคนเดียวของครอบครัว ภายหลังบิดาเสียชีวิตไม่นาน พี่ชายคนรองของเธอประสบอุบัติเหตุ จมน้ำตายในบริเวณบ้านพัก ซูจีและพี่ชายคนโตคือ อองซาน อู เติบโตมากับการดูแลของมารดาที่เข้มแข็ง และความเอ็นดูของเครือข่ายอำนาจเก่าของบิดา
พ.ศ. 2503 ดอว์ขิ่นจี ได้รับการแต่งตั้งให้ไปดำรงตำแหน่งทูตพม่า ประจำประเทศอินเดีย ซูจีถูกส่งเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนมัธยมและวิทยาลัยสตรีศรีราม ที่นิวเดลี จากนั้นไปเรียนต่อระดับปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์ การเมือง และปรัชญาที่เซนต์ฮิวส์คอลเลจ ในสหราชอาณาจักร ระหว่างปี พ.ศ. 2507–2510 ช่วงที่ศึกษาอยู่นั้น ซูจีได้พบรักกับ ไมเคิล อริส นักศึกษาสาขาวิชาอารยธรรมทิเบต
ปีเดียวกันกับที่ซูจีจบการศึกษา ดอว์ขิ่นจี หมดวาระในตำแหน่งทูตประจำประเทศอินเดีย และย้ายกลับไปยังย่างกุ้ง ซูจีจึงแยกจากมารดาเพื่อเดินทางไปมหานครนิวยอร์ก ตามคำชักชวนของเพื่อนบิดา ซึ่งดำรงตำแหน่งเลขาธิการขององค์การสหประชาชาติในขณะนั้น คือ นายอูถั่น ซึ่งเป็นชาวพม่า ซูจีเข้าทำงานเป็นผู้ช่วยเลขานุการ ในคณะกรรมการที่ปรึกษาด้านการตั้งคำถามเกี่ยวกับงบประมาณและการจัดการของสำนักงานเลขาธิการ องค์การสหประชาชาติ
เดือนมกราคม พ.ศ. 2515 ซูจีแต่งงานกับ ไมเคิล อริส และย้ายไปอยู่กับสามี ที่ราชอาณาจักรภูฏาน ซูจีได้งานในกระทรวงต่างประเทศของรัฐบาลภูฏาน ขณะที่ไมเคิลมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าฝ่ายการแปล รวมทั้งมีหน้าที่ถวายการสอนแก่สมาชิกราชวงศ์แห่งภูฏาน ต่อมาในช่วงปี พ.ศ. 2516–2520 ทั้งสองย้ายกลับมาที่กรุงลอนดอน ไมเคิลได้งานสอนวิชาหิมาลัยและทิเบตศึกษาที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ซูจีให้กำเนิดบุตรชายคนแรก อเล็กซานเดอร์ ในปี พ.ศ. 2516 และบุตรชายคนเล็ก คิม ในปี พ.ศ. 2520 นอกจากใช้เวลากับการเลี้ยงดูบุตรชายทั้งสองแล้ว ซูจีเริ่มทำงานเขียนเกี่ยวกับชีวประวัติของบิดาจากความทรงจำของตนเองโดยมิต้องอาศัยเอกสารหลักฐานใด ๆ
พ.ศ. 2528–2529 ซูจีได้รับการติดต่อจากศูนย์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษา มหาวิทยาลัยเกียวโต เพื่อทำวิจัยเกี่ยวกับบทบาทของบิดาของเธอ ขณะที่ไมเคิลได้รับทุนจาก Indian Institute of Advanced Studies ที่ซิมลา (Simla) ทางภาคตะวันออกของอินเดีย ซูจีพาคิม บุตรชายคนเล็กไปญี่ปุ่นด้วย ส่วนไมเคิลได้พาอเล็กซานเดอร์ บุตรชายคนโตไปอยู่ด้วยที่อินเดีย ปีต่อมาไมเคิลประสานงานภายใน Indian Institute of Advanced Studies เพื่อให้ซูจีได้รับทุนสนับสนุนเช่นกัน ซูจีจึงพาคิมมาสมทบกับสามีที่ซิมลา ประเทศอินเดีย
พ.ศ. 2530 ไมเคิลย้ายครอบครัวกลับมาอยู่ที่ออกซฟอร์ด ซูจีเข้าศึกษาต่อที่ London School of Oriental and African Studies ที่กรุงลอนดอน เธอได้แสดงความสนใจในการศึกษาเกี่ยวกับวรรณคดีพม่า
ประวัติ > กลับบ้านเกิดเพื่อสานความฝันในการปกครองพม่าของบิดา

ปลายเดือน มีนาคม พ.ศ. 2531 อองซานซูจี ในวัย 43 ปี เดินทางกลับบ้านเกิดที่ย่างกุ้ง เพื่อมาเยี่ยมนางดอว์ขิ่นจี มารดา ในขณะนั้นเป็นช่วงที่เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ และมีความวุ่นวายทางการเมืองในพม่ากดดันให้นายพลเนวินต้องลาออกจากตำแหน่งประธานพรรคโครงการสังคมนิยมพม่า (The Burma Socialist Programme Party-BSPP) ที่ยึดอำนาจการปกครองประเทศพม่ามานานถึง 26 ปี เธอเคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่า “ตอนที่ดิฉันเดินทางกลับมาพม่าเมื่อ พ.ศ. 2531 เพื่อมาพยาบาลคุณแม่นั้น ดิฉันวางแผนไว้ว่าจะมาริเริ่มทำโครงการเครือข่ายห้องสมุดในนามของคุณพ่อ ด้วย เรื่องการเมืองไม่ได้อยู่ในความสนใจของดิฉันเลย แต่ประชาชนในประเทศของดิฉันกำลังเรียกร้อง ประชาธิปไตย และในฐานะลูกสาวของพ่อ (นายพลอองซาน) ดิฉันรู้สึกว่าเป็นหน้าที่ที่ดิฉัน ต้องเข้าร่วมด้วย”
ประชาชนไม่พอใจต่อระบอบเนวิน โดยเฉพาะการดำเนินนโยบายเศรษฐกิจนั้นสะสมต่อเนื่อง และรุนแรงมากขึ้นเมื่อมีการปลุกระดมภายหลังจากที่รัฐประกาศยกเลิกการใช้ธนบัตรมูลค่า 25 จัต 35 จัต และ 75 จัต ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2530 นักศึกษามหาวิทยาลัยย่างกุ้งประท้วงด้วยการทำลายร้านค้าหลายแห่ง จนมีเหตุการณ์รุนแรงครั้งสำคัญปะทุขึ้นเป็นครั้งแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2531 หลังเกิดเหตุทะเลาะวิวาทระหว่างนักศึกษาในร้านน้ำชา และตำรวจจับกุมผู้ก่อเหตุ กลุ่มนักศึกษาได้รวมตัวกันประท้วง ให้ปล่อยตัวผู้ต้องหา ก่อให้เกิดความไม่พอใจในหมู่นักศึกษาประชาชน และขยายไปทั่วประเทศ มีการประท้วงในพื้นที่ต่างๆ จำนวนมาก จนเป็นสาเหตุสำคัญอย่างหนึ่งที่กดดันให้นายพลเนวินต้องประกาศลาออก
การลาออกของนายพลเนวินในวันที่ 23 กรกฎาคม ตามมาด้วยการชุมนุมเรียกร้องประชาธิปไตยของนักศึกษา และประชาชนหลายแสนคนในเมืองหลวงย่างกุ้ง และแผ่ขยายไปทั่วประเทศ ในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2531 เพื่อเรียกร้องประชาธิปไตย การประท้วงแผ่ขยายไปทั่วประเทศ
อองซานซูจี เข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2531  โดยส่งจดหมายเปิดผนึกเรียกร้องสิทธิในการขึ้นปกครองประเทศของตนจากความดีความชอบของบิดาผู้ล่วงลับ วันที่ 26 สิงหาคม อองซานซูจี ในขึ้นกล่าวปราศรัยเป็นครั้งแรกต่อหน้าฝูงชนที่มาชุมนุมกันที่เจดีย์ชเวดากอง ในย่างกุ้ง โดยต่อมาซูจีเรียกร้องให้มีการจัดตั้งรัฐบาลประชาธิปไตย แต่ผู้นำทหารกลับจัดตั้งสภาฟื้นฟูกฎระเบียบแห่งรัฐ (The State Law and Order Restoration Council : SLORC) ขึ้นแทน และได้ทำการปราบปรามและจับกุมผู้ต่อต้านอีกหลายร้อยคน วันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2531 อองซานซูจี ได้ร่วมจัดตั้งพรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตยขึ้น (National League for Democracy: NLD) และได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรค  ชีวิตทางการเมืองของนางอองซานซูจี จึงได้เริ่มต้นนับแต่นั้น
มารดาของซูจี ดอว์ขิ่นจี ซึ่งมีอาการป่วยมานาน ได้เสียชีวิตลงในวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2531
ประวัติ > เกียรติยศ และการจองจำ

รัฐบาลภายใต้กฎอัยการศึก สั่งกักบริเวณซูจีให้อยู่แต่ในบ้านพักเป็นครั้งแรก เวลา 3 ปี ตั้งแต่วันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2532 ซึ่งต่อมาขยายเป็น 6 ปี และได้จับกุมสมาชิกพรรคจำนวนมากไปคุมขังไว้ที่ คุกอินเส่ง  ซูจีประกาศจะอดอาหารเพื่อประท้วง และเรียกร้องขอให้นำสมาชิกพรรคคนอื่น ๆ มาอยู่ที่เดียวกันในบ้านพักของเธอ โดยเวลานั้นอเล็กซานเดอร์ และคิมอยู่กับมารดาด้วย ไมเคิลจากอังกฤษมาที่ย่างกุ้ง เพื่อเป็นกำลังใจให้ภรรยา ซึ่งในที่สุด ซูจีมิได้อดอาหารประท้วงโดยอ้างว่ารัฐบาลได้ให้สัญญาแล้วว่าจะปฏิบัติอย่างดีต่อสมาชิกพรรคเอ็นแอลดี ที่ถูกคุมขังไว้ที่คุกอินเส่ง
27 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 แม้ว่าซูจียังคงถูกกักบริเวณอยู่ แต่พรรคเอ็นแอลดี ก็ยังคงได้รับชัยชนะอย่างท่วมท้นในการเลือกตั้งทั่วไป รัฐบาลทหารในนามของ “สภาฟื้นฟูกฎหมายและระเบียบแห่งรัฐ” ยื่นข้อเสนอการถ่ายโอนอำนาจให้แก่ซูจี โดยให้ซูจียุติบทบาทการปลุกระดมทางการเมือง แต่ซูจีปฏิเสธข้อเสนอดังกล่าว รัฐบาลทหารจึงมีคำสั่งยืดเวลาการกักบริเวณเธอจาก 3 ปี เป็น 5 ปี และเพิ่มอีก 1 ปีในเวลาต่อมา
วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2534 คณะกรรมการโนเบลแห่งประเทศนอร์เวย์ ประกาศชื่อ นางอองซานซูจี เป็นผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ซึ่งซูจีไม่ได้เดินทางไปรับรางวัลด้วยตัวเอง เดือนธันวาคม อเล็กซานเดอร์ และคิมจึงบินไปรับรางวัลแทนมารดาที่กรุงออสโล ประเทศนอร์เวย์ อเล็กซานเดอร์กล่าวกับคณะกรรมการและผู้มาร่วมในพิธีว่า “ผมรู้ว่าถ้าแม่มีอิสรภาพและอยู่ที่นี่ในวันนี้ แม่จะขอบคุณพวกคุณพร้อมกับขอร้อง ให้พวกคุณร่วมกันสวดมนต์ ให้ทั้งผู้กดขี่และผู้ถูกกดขี่โยนอาวุธทิ้ง และหันมาร่วมกันสร้างชาติด้วยความเมตตากรุณาและจิตวิญญาณแห่งสันติ”
ต่อมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 ซูจีประกาศต่อสื่อมวลชนทั้งในพม่าและสื่อนานาชาติ ว่าจะมอบเงินรางวัลจำนวน 1.3 ล้านเหรียญ เพื่อให้รัฐบาลใช้จัดตั้งกองทุนสุขภาพและการศึกษาของประชาชนพม่า จากข่าวดังกล่าวรัฐบาลจึงยกเลิกคำสั่งการกักบริเวณของเธอ ซูจีจึงได้รับอิสรภาพจากการถูกกักบริเวณ อย่างไรก็ดีในภายหลัง ไม่พบว่ามีหลักฐานการโอนเงินรางวัลดังกล่าวจากนางซูจีเข้ากองทุนฯ แต่อย่างใด