stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาสนวิหารเลอปุย-อ็อง-เวอแล
บริเวณกลางโบสถ์

อาสนวิหารนี้สร้างขึ้นในรูปแบบกางเขนละตินประกอบด้วยบริเวณกลางโบสถ์จำนวนหกช่วง ขนาบข้างด้วยทางเดินข้างซึ่งสูงในระดับเดียวกัน บริเวณปลายของแขนกางเขนทั้งสองเป็นที่ตั้งของชาเปลข้างละสองแห่ง ด้านบนของชาเปลจะเป็นระเบียงทางเดิน สุดปลายของบริเวณร้องเพลงสวดจะเป็นมุขโค้งทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าและเป็นที่ตั้งของชาเปลอีกสองแห่งซึ่งมีผนังมองจากด้านนอกเรียบสนิท
บริเวณหกช่วงเสานั้นคลุมด้วยหอหลังคาโดมในแต่ละช่วงซึ่งแบ่งรับน้ำหนักบริเวณมุมทั้งสี่โดยช่องโค้งทรงก้นกระทะ บริเวณจุดตัดกลางโบสถ์นั้นมีด้านบนเป็นหอทรงแปดเหลี่ยมซึ่งรายรอบด้วยหน้าต่างทั้งหมดสองชั้นและปิดยอดบนสุดด้วยหอหลังคาโดม ซึ่งหอหลังคาโดมนี้ตั้งอยู่บนโครงเสาขนาดใหญ่จำนวนสี่เสา ซึ่งบริเวณฐานเสานั้นเป็นเสาทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่สูงถึง 2 เมตร บริเวณมุมของช่วงเสาแบบสี่เหลี่ยมนี้ยังถูกตกแต่งด้วยช่องโค้งทรงก้นกระทะ หอโดมแห่งนี้ยังเรียกกันด้วยว่า le clocher angélique
บริเวณทางเดินข้างถูกสร้างในเพดานแบบเพดานโค้งทรงประทุนซ้อน ยกเว้นบริเวณสองช่วงสุดท้ายฝั่งทิศตะวันตกซึ่งจะเป็นแบบโค้งสัน
เฉพาะช่วงที่สามและสี่นั้น รวมถึงหอระฆังสร้างในสมัยกลางคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในขณะที่ช่วงที่เหลืออื่น ๆ และบริเวณหน้าบันใหญ่นั้นสร้างช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12
บริเวณกลางโบสถ์ > สิ่งที่ห้ามพลาด

บริเวณชาเปลมหาสนิท (La chapelle du Saint-Sacrement) เป็นที่ตั้งของหีบวัตถุมงคลขนาดใหญ่งานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 และจะพบงานรูปปั้นแม่พระฉวีดำองค์เด็ก (องค์จำลอง)
แม่พระฉวีดำอยู่ที่แท่นบูชาเอก องค์ประธานแห่งอาสนวิหาร
รูปปั้นนักบุญเจมส์ใหญ่
บริเวณข้างใต้เพดานมุขทางเข้า จะพบประตูบานไม้แกะสลักอย่างวิจิตรผลงานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 สลักเสลาเป็นเรื่องราวของพระเยซู
เครื่องสมบัติภายในห้องเก็บเครื่องพิธี และศิลปะคริสต์บริเวณด้านบนของวิหารคด
หอล้างบาปแห่งนักบุญยอห์น ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงด้านนอก
งานจิตรกรรมภาพปูนเปียกฝาผนัง อิทธิพลศิลปะไบแซนไทน์ผสมอิตาลีที่บริเวณตอนบนของผนังแขนกางเขนฝั่งทิศเหนือ ซึ่งเป็นงานแบบเดียวกันกับที่มง-แซ็ง-มีแชล
หนังสือปกสีทองสำหรับผู้แสวงบุญโดยเฉพาะภายในห้องเก็บเครื่องพิธี
หอระฆัง

ด้วยความสูงถึง 56 เมตร หอระฆังแห่งนี้สร้างแยกส่วนกันกับตัววิหาร มีลักษณะเป็นฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัส ประกอบด้วยชั้นทั้งหมดเจ็ดชั้น แต่ละชั้นตกแต่งคล้ายคลึงกัน แต่มีขนาดลดหลั่นกันไปในแต่ละระดับชั้น ทำให้มีความรู้สึกเหมือนเป็นลูกเต๋าหลายขนาดวางซ้อนกัน ช่วงบนของหอจะรับน้ำหนักผ่านทางช่องโค้งแบบตัน ซึ่งแต่ละช่องจะผ่านน้ำหนักลงบนเสาที่แยกกัน ซึ่งตั้งแต่ชั้นที่สี่เป็นต้นไปน้ำหนักของหินจะกดลงโดยตรงบริเวณเสา
หอระฆังแห่งนี้มีลักษณะที่ยิ่งสูงจะยิ่งมีช่องมากขึ้นจนสุดที่บริเวณยอดหอ ชั้นล่างสุดมีหลุมฝังศพจำนวนสามแห่ง หนึ่งแห่งเป็นของมุขนายก อีกสองแห่งเป็นของนักบวชเคนัน ซึ่งทั้งหมดสามารถรอดจากการถูกทำลายในสมัยการปฏิวัติฝรั่งเศส ชั้นบนเป็นที่ตั้งของระฆังขนาดใหญ่จำนวน 4 ลูก
อุทยานแห่งชาติเล็งซอยส์มาราเญ็งซิส

| อุทยานแห่งชาติเล็งซอยส์มาราเญ็งซิส |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
เนินทรายและทะเลสาบในเขตอุทยาน

ที่ตั้ง: รัฐมารันเญา บราซิล
พิกัด: 02°32′S 43°07′W﻿ / ﻿2.533°S 43.117°W﻿ / -2.533; -43.117
พื้นที่: 155,000 เฮกตาร์ (380,000 เอเคอร์)
สมญานาม: อุทยานแห่งชาติ
สร้างขึ้น: 2 มิถุนายน 2524
หน่วยราชการ: สถาบันสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรธรรมชาติที่เกิดต่อเนื่องแห่งบราซิล (อีบามา)
อุทยานแห่งชาติเล็งซอยส์มาราเญ็งซิส (โปรตุเกส: Parque Nacional dos Lençóis Maranhenses; แปลว่า ผ้าปูที่นอนแห่งมารันเญา) เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอ่าวเซาโฌแซในรัฐมารันเญา ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศบราซิล อุทยานแห่งนี้ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2524 มีเนื้อที่ 155,000 เฮกตาร์ (380,000 เอเคอร์) ครอบคลุมแนวชายฝั่ง 70 กิโลเมตร (43 ไมล์) และพื้นที่ตอนในซึ่งประกอบด้วยเนินทรายที่มีลักษณะเป็นลอนคลื่น ในฤดูฝน ร่องแอ่งระหว่างเนินทรายเหล่านี้จะกลายเป็นทะเลสาบน้ำจืดเนื่องจากน้ำฝนไม่สามารถซึมผ่านชั้นหินด้านล่างได้ อุทยานแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของพรรณพืช สัตว์ แมลง และปลานานาชนิด รวมถึงสัตว์สี่ชนิดที่ใกล้สูญพันธุ์ และได้กลายเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวเชิงนิเวศ
อุมเบร์โต เคอตินโฮ

| อุมเบร์โต เคอตินโฮ |
| --- | --- |

ประธานสภานิติบัญญัติรัฐมารันเยา
ดำรงตำแหน่ง 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 – 1 มกราคม ค.ศ. 2018
ก่อนหน้า: Max Barros [pt]
ถัดไป: Othelino Neto [pt]
สมาชิกสภานิติบัญญัติรัฐมารันเยา
ดำรงตำแหน่ง 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 – 1 มกราคม ค.ศ. 2018
นายกเทศมนตรีCaxias
ดำรงตำแหน่ง 1 มกราคม ค.ศ. 2005 – 1 มกราคม ค.ศ. 2013
ก่อนหน้า: Márcia Serejo Marinho
ถัดไป: Léo Coutinho
สมาชิกสภานิติบัญญัติรัฐมารันเยา
ดำรงตำแหน่ง 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 – 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1946(1946-07-21) Pedreiras, รัฐมารันเยา, ประเทศบราซิล
เสียชีวิต: 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018(2018-02-01) (71 ปี) Caxias, รัฐมารันเยา, ประเทศบราซิล
พรรคการเมือง: Democratic Labour Party (2007–2018)  PTB(2003–2007)  PSD (2001–2003)  PFL (1985–2001)  PDS (1980–1985)
คู่สมรส: Cleide Coutinho [pt]
อาชีพ: แพทย์ นักการเมือง

อุมเบร์โต เคอตินโฮ (โปรตุเกส: Humberto Ivar Araújo Coutinho; 21 สิงหาคม ค.ศ. 1946 – 1 มกราคม ค.ศ. 2018) เป็นแพทย์และนักการเมืองชาวบราซิล เคยดำรงตำแหน่งประธานสภารัฐมารันเยา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2015 จนเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งลำไส้ขณะดำรงตำแหน่งในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2018 และเป็นผู้แทนราษฎรในสภารัฐมารันเยา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 จนถึงปี ค.ศ. 2002 และได้รับเลือกเป็นผู้ว่าการรัฐกาเชียส ในปี ค.ศ. 2004 และชนะการเลือกตั้งอีกครั้งในปี ค.ศ. 2008
อีปอลิต ฟีโซ

| อีปอลิต ฟีโซ |
| --- | --- |

เกิด: อาร์ม็อง อีปอลิต หลุยส์ ฟีโซ 23 กันยายน ค.ศ. 1819(1819-09-23) ปารีส ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 18 กันยายน ค.ศ. 1896(1896-09-18) (76 ปี) ว็องเตย ฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
มีชื่อเสียงจาก: การวัดอัตราเร็วของแสง ปรากฏการณ์ดอปเพลอร์
รางวัล: เหรียญรัมฟอร์ด (ค.ศ. 1866)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์
 
อาร์ม็อง อีปอลิต หลุยส์ ฟีโซ (ฝรั่งเศส: Armand Hippolyte Louis Fizeau; 23 กันยายน ค.ศ. 1819 – 18 กันยายน ค.ศ. 1896) เป็นนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส
ประวัติ

อีปอลิต ฟีโซ เกิดเมื่อ ค.ศ. 1819 เป็นบุตรชายของหลุยส์และเบอาทริส ฟีโซ ผลงานแรกของเขาคือการช่วยปรับปรุงกระบวนการถ่ายภาพ ฟีโซและเพื่อนนักฟิสิกส์อีก 2 คนคือ ฟร็องซัว อาราโก และเลอง ฟูโกได้ร่วมกันศึกษาคุณสมบัติของความร้อนและแสง จนในปี ค.ศ. 1848 ฟีโซก็ได้ทำนายถึงปรากฏการณ์การเคลื่อนไปทางแดง (redshift)
หนึ่งปีต่อมา ฟีโซได้ทำการหาค่าอัตราเร็วของแสงจนได้ค่าที่ใกล้เคียงกว่าค่าเดิมของโอเลอ เรอเมอร์ เขาใช้วิธีการฉายแสงไปที่กระจกที่อยู่ห่างออกไป 8 กิโลเมตร โดยให้แสงผ่านช่องว่างระหว่างกงล้อที่หมุนด้วยความเร็ว โดยความเร็วของกงล้อจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งแสงสะท้อนกลับมายังช่องว่างถัดไป ค่าที่ฟีโซคำนวณได้นั้นเท่ากับ  313,300 กิโลเมตร/วินาที ซึ่งคลาดเคลื่อนจากค่าปัจจุบัน (299,792.458 กิโลเมตร/วินาที) เพียงห้าเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ต่อมาในปี ค.ศ. 1848 ฟีโซค้นพบปรากฏการณ์ดอปเพลอร์ (หลังดอปเพลอร์ค้นพบ 6 ปี) ห้าปีต่อมา เขาก็เริ่มใช้คำว่า capacitor (ตัวเก็บประจุ) เมื่อศึกษาขดลวดเหนี่ยวนำ
อีปอลิต ฟีโซ เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1896 ขณะมีอายุได้ 76 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อีปอลิต ฟีโซ
อิเนส เด กัสโตร

| อิเนส ปีเรส เด กัสโตร |
| --- | --- |
ภาพวาดอิเนส เด กัสโตรในคริสต์ศตวรรษที่ 19 บนเพดานห้องพระราชา, Quinta da Regaleira, ซิงตรา ประเทศโปรตุเกส
เกิด: ค.ศ. 1325 กาลิเซีย ราชบัลลังก์กัสติยา
ถึงแก่กรรม: 7 มกราคม ค.ศ. 1355(1355-01-07) (29–30 ปี) กูอิงบรา โปรตุเกส
ฝังศพ: อารามอัลกูบาซา
ตระกูล: กัสโตร
คู่อภิเษก: พระเจ้าเปดรูที่ 1 แห่งโปรตุเกส (สมรส 1354)
พระราชบุตร: ฌูเอา ดยุคแห่งบาเลนเซียเดกัมโปส ดีนิช ลอร์ดแห่งซิฟูเอนเตส บียาตริช เคาน์เตสแห่งอัลบูร์เกร์เก
 
บิดา: เปโดร เฟร์นันเดซ เด กัสโตร
มารดา: อัลดงซา โลเรงซู ดึ วาลาดารึช
อิเนส เด กัสโตร (โปรตุเกส: Inês de Castro; ในกัสติยา: Inés; ค.ศ. 1325 – 7 มกราคม ค.ศ. 1355) เป็นธิดาขุนนางกัสติยาซึ่งเป็นคนรักของพระเจ้าเปดรูที่ 1 แห่งโปรตุเกสตั้งแต่ก่อนที่พระองค์จะขึ้นครองราชย์ การสิ้นพระชนม์ของพระองค์เป็นโศกนาฏกรรมอันโด่งดัง และหลังการสิ้นพระชนม์ พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระราชินีแห่งโปรตุเกส
ประวัติ

อิเนสเป็นธิดาในสมรสของเปโดร เฟร์นันเดซ เด กัสโตร เจ้าแห่งเลมอสและซาร์เรีย กับนางกาลิเซีย กับอัลดงซา โลเรงซู ดึ วาลาดารึช ครอบครัวของพระนางมีเชื้อสายขุนนางกาลิเซียและโปรตุเกส และยังมีความเชื่อมโยงกับราชวงศ์กัสติยาผ่านลูกหลานนอกสมรส มีหลักฐานว่าพระนางอาศัยอยู่กับกอนส์ตันซา มานูเอล ลูกพี่ลูกน้องซึ่งเป็นธิดาของดอนฆวน มานูเอล ดยุคแห่งเปญญาฟิเอลและมาร์ควิสแห่งบิเยนา
ใน ค.ศ. 1340 กอนส์ตันซาตัดสินใจสมรสกับเปดรู พระโอรสคนโตและทายาทของพระเจ้าอาฟงซูที่ 4 แห่งโปรตุเกส อิเนสได้ติดตามเธอออกจากราชสำนักเปญญาฟิเอลไปพำนักที่กูอิงบรา แต่หลังการสมรสได้ไม่นานเปดรูกลับตกหลุมรักพระนางและเริ่มละเลยพระชายา ทั้งคู่หลงใหลกันและกันอย่างหัวปักหัวปำ อีกทั้งพี่น้องชายของอิเนสยังกลายเป็นเพื่อนและที่ปรึกษาที่เจ้าชายไว้ใจ หลังกอนส์ตันซาเสียชีวิตจากการให้กำเนิดฟือร์นังดู บุตรชายของเปดรูในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1345 พระเจ้าอาฟงซูพยายามจะจับพระโอรสสมรสใหม่ แต่เปดรูไม่ยอมสมรสกับคนอื่นนอกจากอิเนส ทั้งคู่ก็อยู่กินกันฉันสามีภรรยาโดยไม่สนใจพระเจ้าอาฟงซูที่ 4 ที่ต่อต้านอย่างหัวชนฝา ราชสำนักกับประชาชนเองก็ไม่ยอมรับการกระทำนี้
เปดรูกับอิเนสอยู่กินกันที่ปราสาทซังตากลาราในกูอิงบรา ทั้งคู่มีบุตรธิดาด้วยกันสี่คน คือ
อาฟงซู (เกิดในปี ค.ศ. 1346) เสียชีวิตหลังคลอด
บียาตริช (เกิดในปี ค.ศ. 1347) สมรสกับอินฟันเตซันโชแห่งกัสติยา เคานต์แห่งอัลบูร์เกร์เกและอาโร พระโอรสของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 11 แห่งกัสติยา
ฌูเอาแห่งโปรตุเกส (เกิดในปี ค.ศ. 1349) ดยุคแห่งบาเลนเซียเดกัมโปส ผู้อ้างสิทธิ์ในบัลลังก์ในช่วงวิกฤตปี ค.ศ. 1383–1385
ดีนิช (เกิดในปี ค.ศ. 1354)
การเสียชีวิต

อิทธิพลของอิเนสกับพี่น้องชายอีกสองคนที่มีต่อพระเจ้าเปดรูได้สร้างศัตรูในราชสำนัก หลังพยายามแยกทั้งคู่ออกจากกันหลายครั้งในที่สุดพระเจ้าอาฟงซูที่ 4 ก็ตัดสินใจมอบความตายให้แก่อิเนส วันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1355 พระองค์ได้ส่งนักฆ่าไปที่อารามซังตากลาราในกูอิงบราเพื่อสังหารอิเนสด้วยการตัดคอต่อหน้าลูกน้อย เปดรูที่เจ็บปวดจนแทบเป็นบ้าก่อจลาจลต่อพระบิดาและไม่ยกโทษให้พระบิดาที่สังหารคนรักของพระองค์
หลังได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งโปรตุเกสในปี ค.ศ. 1357 พระเจ้าเปดรูสั่งให้จับกุมตัวและประหารชีวิตผู้ที่ลงมือฆาตกรรมอิเนสด้วยการแหวกอกเอาหัวใจออกมา การกระทำดังกล่าวทำให้พระองค์ได้รับฉายาว่า "ผู้โหดเหี้ยม" ทั้งพระองค์ยังอ้างว่าได้เคยสมรสอย่างลับ ๆ กับอิเนสและขอให้ยอมรับพระนางเป็นพระราชินีแห่งโปรตุเกส ตำนานเล่าว่ากษัตริย์ทำการสวมมงกุฎให้ศพและให้ข้าราชสำนักจุมพิตมือของอิเนสที่ไร้วิญญาณ เดือนเมษายน ค.ศ. 1360 พระองค์สั่งให้ย้ายร่างของอิเนสจากกูอิงบรามาที่อารามหลวงอัลกูบาซา หลุมฝังศพอันวิจิตรงดงามสองหลุมถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้พระองค์ได้หลับใหลเคียงข้างหญิงผู้เป็นที่รักของพระองค์ตลอดกาล
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:Portuguese consorts
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef 
| ด ค กคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์โปรตุเกส |
| --- | --- |
 Matilda of Savoy (1146–1157)  ด็อลซาแห่งอารากอน (1185–1198)  อูร์รากาแห่งกัสติยา (1211–1220)  Mécia Lopes de Haro (1246–1248)  Matilda II, Countess of Boulogne (1248–1253)  Beatrice of Castile (1253–1279)  อีซาเบลแห่งอารากอน (1282–1325)  Beatrice of Castile (1325–1357)  อิเนส เด กัสโตร (หลังสิ้นพระชนม์)  Leonor Teles (1372–1383)  ฟิลิปปาแห่งแลงคาสเตอร์ (1387–1415)  เลโอนอร์แห่งอารากอน (1433–1438)  อีซาแบลแห่งกูอิงบรา (1447–1455)  Joanna la Beltraneja (1475–1479)  Eleanor of Viseu (1481–1495)  อิซาเบลแห่งอารากอน (1497–1498)  Maria of Aragon (1500–1517)  เอเลนอร์แห่งออสเตรีย (1518–1521)  Catherine of Austria (1525–1557)  มาร์กาเร็ตแห่งออสเตรีย (1598–1611)  เอลิซาเบธแห่งฝรั่งเศส (1621–1640)  Luisa de Guzmán (1640–1656)  มาเรีย ฟรานซิสกาแห่งซาวอย (1666–1668); (1683)  Maria Sophia of Neuburg (1687–1699)  Maria Anna of Austria (1708–1750)  มาเรียนา บิกโตเรียแห่งสเปน (1750–1777)  การ์โลตา โคอากีนาแห่งสเปน (1816–1826)  มาเรีย ลีโอโพลดีนาแห่งออสเตรีย (1826)  โอกุสต์ เดอ โบอาร์แน (1835)  เฟอร์นันโดแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา (1836–1837)  ชเตฟานีแห่งโฮเอินโซลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน (1858–1859)  Maria Pia of Savoy (1862–1889)  Amélie of Orléans (1889–1908) 
"ตัวเลข" หลังพระนาม หมายถึง ปี ค.ศ. ที่ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส
ภาพพระราชพิธีราชาภิเษกของอิเนส เด กัสโตร ในปี 1361 โดยปีแยร์-ชาร์ล กงต์
หลุมฝังศพของอิเนส เด กัสโตรในอารามอัลกูบาซา
การฆาตกรรมอิเนส เด กัสโตร ภาพวาดโดยกูลุงบานู บูร์ดาลู ปิญไญรู, ประมาณ ค.ศ. 1901/04
อีเอดา มาเรีย วาร์กัส

| อีเอดา มาเรีย วาร์กัส |
| --- | --- |
วาร์กัสในปี ค.ศ. 1963
เกิด: อีเอดา มาเรีย บรุตตู วาร์กัส  (1944-12-31) 31 ธันวาคม ค.ศ. 1944 (79 ปี) โปร์ตูอาเลกรี, รัฐรีอูกรันดีดูซูล, ประเทศบราซิล
ปีที่ประจำการ: 1963-ปัจจุบัน
เป็นที่รู้จักจาก: มิสบราซิล 1963 นางงามจักรวาล 1963
ผู้ดำรงตำแหน่งการประกวดความงาม
รางวัล: มิสบราซิล 1963 (ชนะเลิศ) นางงามจักรวาล 1963 (ชนะเลิศ)
อีเอดา มาเรีย บรุตตู วาร์กัส (โปรตุเกส: Iêda Maria Brutto Vargas; 31 ธันวาคม ค.ศ. 1944 –) เป็นนักแสดงและนางงามชาวบราซิลที่ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล 1963 ที่ ไมแอมีบีช, รัฐฟลอริดา, สหรัฐ ก่อนหน้านี้เธอได้รับตำแหน่งมิสบราซิล 1963 และได้สวมมงกุฎจากมาเรีย โอลีเวีย เรโบซัส มิสบราซิล 1962 เธอเป็นนางงามคนแรกของประเทศบราซิลที่ชนะการประกวดนางงามระดับนานาชาติ
หลังจากที่อาศัยอยู่ในไมแอมีเป็นระยะเวลา 5 ปี วาร์กัสกลับมายังประเทศบ้านเกิดของเธออีกครั้งในฐานะพลเมืองถาวร และในปี ค.ศ. 1968 มาร์ตา วัสกงแซสลุสจากซัลวาดอร์เป็นนางงามจักรวาลคนที่ 2 ของประเทศบราซิล
แหล่งข้อมูล

missesdobrasil.com, in Portuguese เก็บถาวร 2004-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | อีเอดา มาเรีย วาร์กัส> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | ถัดไป> รางวัลและความสำเร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  นอร์มา โนลัน |  | นางงามจักรวาล  (1963) |  |  โครินนา โชเพย์ |
| มาเรีย โอลีเวีย เรโบซัส กาวัลกังชี |  | มิสบราซิล  (1963) |  | อังเฌลา เตเรซา เรย์ส วัสกงเซลุส |
อิปเซน

| --- | --- |

ประเภท: มหาชน (ยูโรเน็กซต์: IPN)
ISIN: FR0010259150 
อุตสาหกรรม: ยา
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1929
สำนักงานใหญ่: กรุงปารีส ประทศฝรั่งเศส
บุคลากรหลัก: มาร์ค เดอ การีเดล (ประธานกรรมการ)
ผลิตภัณฑ์:   พื้นที่เป้าหมายในการรักษา : วิทยามะเร็ง, การศึกษาเกี่ยวกับต่อมไร้ท่อ และความผิดปกติของกล้ามเนื้อ  การรักษาการดูแลเบื้องต้น (ส่วนใหญ่ในประเทศฝรั่งเศส): วิทยาทางเดินอาหาร, ความผิดปกติทางความคิด และระบบไหลเวียน 
รายได้: 2,500,000,000 ยูโร (พ.ศ. 2563) 
รายได้สุทธิ: 610,500,000 ยูโร (พ.ศ. 2563) 
พนักงาน: 4,900 คน
เว็บไซต์: www.ipsen.com
อิปเซน (ฝรั่งเศส: Ipsen) เป็นบริษัทยาในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส บริษัทนี้เน้นการพัฒนาและการตลาดยาที่ใช้ในด้านวิทยามะเร็ง, การศึกษาเกี่ยวกับต่อมไร้ท่อ และการรักษาความผิดปกติของกล้ามเนื้อ บริษัทนี้มีการซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์ยูโรเน็กซต์ปารีส ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของดัชนีแอสเบแอฟ 120
ภาพรวม

อิปเซนเป็นบริษัทยาระดับโลกที่มียอดจำหน่ายรวมเกิน 1.2 พันล้านยูโรใน ค.ศ. 2012 ความทะเยอทะยานของอิปเซนคือการเป็นผู้นำในการแก้ปัญหาการดูแลสุขภาพที่เชี่ยวชาญเฉพาะสำหรับโรครุมเร้าของกลุ่มเป้าหมาย บริษัทนี้มียุทธศาสตร์ที่ได้รับการสนับสนุน 3 สาขา ซึ่งได้แก่ ประสาทวิทยา, การศึกษาเกี่ยวกับต่อมไร้ท่อ และเนื้องอกระบบทางเดินปัสสาวะ นอกจากนี้ กลุ่มบริษัทยังมีนโยบายการใช้งานของความร่วมมือ การวิจัยและพัฒนาของอิปเซนได้มุ่งเน้นด้านนวัตกรรมใหม่และพื้นฐานเทคโนโลยีที่แตกต่าง รวมถึงด้านเปปไทด์และสารพิษ
ตระกูลโบโฟค์ ซึ่งเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่มากสุดอันดับที่ 42 ในประเทศฝรั่งเศส ยังคงเป็นเจ้าของหุ้นของบริษัทนี้ที่ 68 เปอร์เซ็นต์ และสองสมาชิกของบริษัทนี้ ซึ่งได้แก่ แอนน์ และอองรี โบโฟค์ ได้ดำรงตำแหน่งคณะกรรมการของบริษัท ส่วนประธานกรรมการและประธานเจ้าหน้าที่บริหารคือมาร์ค เดอ การีเดล
ในปี ค.ศ. 2012 อิปเซนสามารถทำยอดจำหน่ายที่ 250 ล้านยูโร คิดเป็น 20 เปอร์เซ็นต์ของยอดจำหน่ายรวม จากการวิจัยและพัฒนาตามมาตรฐานการรายงานทางการเงินระหว่างประเทศ
คณะกรรมการบริษัท

แอนน์ โบโฟค์
อองรี โบโฟค์
เออเว คอแฟง
มาค์ธา ครอฟอร์ด
อองทัวเน ฟลูเชล (รองประธานกรรมการ)
เชฮา ฮูเซ
เมฮอย แอสอา (เป็นตัวแทนของ ฟีลีป บัวนอม)
ปิแอร์ มาติเน
คริสโตฟี เฟโฮ
แกฮอล อูเรฟ
มูลนิธิอิปเซน

ในปี ค.ศ. 1983 อิปเซนได้ก่อตั้งมูลนิธิอิปเซน (ฟาวน์เดชันอิปเซน) ด้วยความช่วยเหลือของฟองเดซียงเดอฟรองซ์ เพื่อติดตามความคืบหน้าในการวิจัยทางการแพทย์ มูลนิธินี้มีสำนักงานใหญ่อยู่ในบูโลญจน์-บิลองคูร์ท และประธานกรรมการของมูลนิธินี้คืออีเฟส คริสเตน มูลนิธินี้มีการจัดเสวนา 64 ครั้ง และให้ความร่วมมือกับองค์การอนามัยโลก, ฟองเดซียงแนชัวนาลเดอเชโฮตูลูชี, มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด, สถาบันศึกษาทางชีววิทยาซอล์ค, โรงพยาบาลทั่วไปแมสซาชูเซตส์ และวารสารวิชาการ ทั้งเนเจอร์ และเซลล์
แหล่งข้อมูลอื่น

Ipsen web site
อีฟว์ แซ็ง โลร็อง (นักออกแบบ)

อีฟว์ แซ็ง โลร็อง
อีฟว์ อ็องรี ดอนา มาตีเยอ-แซ็ง-โลร็อง (ฝรั่งเศส: Yves Henri Donat Mathieu-Saint-Laurent) หรือ อีฟว์ แซ็ง โลร็อง (Yves Saint Laurent; 1 สิงหาคม 2479 - 1 มิถุนายน 2551) เป็นชาวแอลจีเรียเชื้อสายฝรั่งเศส แต่เป็นที่รู้จักและโด่งดังในวงการแฟชั่นในประเทศฝรั่งเศส และเป็นหนึ่งในตำนานผู้ให้กำเนิดแฟชั่นของประเทศฝรั่งเศสในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในปี พ.ศ. 2528 Caroline Rennolds Milbank ได้กล่าวถึงอีฟว์ว่า "อีฟว์ แซ็ง-โลร็อง เป็นดีไซเนอร์ที่โด่งดังและทรงอิทธิพลมากที่สุดในรอบ 25 ปีที่ผ่านมา ได้รับการยกย่องทั้งในด้านการกระตุ้นการเติบโตของกูตูร์ในทศวรรษที่ 1960 และการทำให้เสื้อผ้าสำเร็จรูปมีชื่อเสียง"
ชีวิตช่วงแรก

อีฟว์ แซ็ง โลร็อง เกิดที่เมืองออราน ประเทศแอลจีเรีย ซึ่งเวลานั้นเมืองออรานนั้นเป็นเมืองในการปกครองของประเทศฝรั่งเศส ครอบครัวโลร็องเป็นครอบครัวที่มีความมั่งคังอย่างมาก คุณพ่อของอีฟว์สืบสายเลือดมาจากบารอนมาตีเยอ เดอ โมเวียร์ (Mathieu de Mauvières) เป็นเจ้าของบริษัทประกันและเจ้าของเครือโรงหนัง คุณแม่ของอีฟว์นั้นเป็นลูกสาวของวิศวกรชาวเบีลเยียมกับภรรยาชาวสเปนซึ่งคุณแม่นั้นเป็นผู้ที่ถ่ายทอดสายเลือดทางด้านแฟชั่นในแก่อีฟว์ อีฟว์เป็นลูกชายคนโตของครอบครัวโลร็องและมีน้องเป็นผู้หญิงอีกสองคน
แตกต่างจากเด็กชาวฝรั่งเศสคนอื่น ๆ อีฟว์และน้องสาวของเขานั้นไม่ได้รับผลกระทบโดยตรงจากสงครามโลกครั้งที่สอง เพราะว่าคุณพ่อของพวกเขาไม่ได้โดนเรียกให้ไปรบ อีฟว์ได้เคยกล่าวกับนักข่าวคนหนึ่งว่า ในช่วงวัยเด็กของเขา เขามักจะโดนเพื่อนร่วมชั้นกลั่นแกล้งอยู่เสมอ และทุกครั้งที่เขาโดนแกล้ง เขาจะคอยบอกตัวเองอยู่เสมอว่า "วันหนึ่งฉันจะต้องโด่งดังให้ได้และนี้คือการเอาคืนของฉัน" อีฟว์ได้เจอห้องห้องหนึ่งภายในบ้านซึ่งเป็นห้องว่างที่คุณพ่อและคุณแม่ของเขาได้ให้ยืมในการแสดงบทละครของมอลีแยร์และฌ็อง ฌีโรดู เพื่อแสดงให้ครอบครัวได้รับชม หลังจากนั้นมาอีฟว์ได้เริ่มศึกษาเกี่ยวกับการแสดงละครเวทีจากนิตยสาร Vogue ของประเทศฝรั่งเศสและได้หลงใหลในบทละครเวที ทว่าอีฟว์ก็ยังได้เริ่มหลงใหลในชุดแต่งกายสิ่งใช้ประกอบละครเวทีอีกด้วย และการที่เขาได้อ่านนิตยสาร Vogue นั้นได้ทำให้เขาค้นพบตัวเองในการออกแบบเสื้อผ้า
นักออกแบบหนุ่ม

ในปี 2496 อีฟว์ได้ส่งแบบร่างเสื้อผ้าเป็นจำนวนสามรูปเข้าประกวดในโครงการ Young Fashion Designers ซึ่งจัดโดย International Wool Secretariat และในการประกวดครั้งนั้น อีฟว์ได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับที่สามและได้รับเชิญให้ไปร่วมพิธีรับรางวัลที่ประเทศฝรั่งเศสในเดือนธันวาคมของปีนั้น ในระหว่างที่อีฟว์และคุณแม่ได้เดินไปประเทศฝรั่งเศส พวกเขาได้พบกับ Michel de Brunhoff ซึ่งเป็นบรรณาธิการของนิตยสาร Vogue ฉบับฝรั่งเศส และเป็นผู้ที่ชอบให้การสนับสนุนความสามารถใหม่ ๆ นั้นได้ประทับใจในรูปร่างสามอันของอีฟว์เป็นอย่างมาก และได้แนะนำให้อีฟว์มาเรียนต่อที่ Chambre Syndicale de la Couture ซึ่งอีฟว์ก็ได้ตัดสินใจทำตามคำแนะนำของ Brunhoff และตัดสินใจมาเรียนต่อที่ประเทศฝรั่งเศส แต่หลังจากเรียนที่ Chambre Syndicale de la Couture ได้ไม่นานอีฟว์ได้ค้นพบว่าตัวเองไม่ได้ชอบเรียน ณ ที่นี้จึงได้ตัดสินใจลาออกจากการเรียน
หลังจากนั้นในปีเดียวกันอีฟว์ได้ส่งผลงานเข้าประกวดในงานเดียวกันกับคราวที่แล้วและคราวนี้อีฟว์ได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับที่หนึ่ง หลังจากอีฟว์ชนะเลิศได้ไม่นานนั้น อีฟว์ก็ได้นำรูปวาดของเขาไปเสนอให้ Brunhofff ดูซึ่งเมื่อ Brunhoff ได้ดูรูปของอีฟว์นั้นเขาก็ได้เห็นความคล้ายคลึงในการออกแบบของอีฟว์กับคริสตีย็อง ดียอร์ เขาจึงได้ส่งอีฟว์ไปหาดียอร์ซึ่งได้รับอีฟว์เข้าทำงานในทันที
ถึงแม้ว่าดียอร์จะรับรู้ถึงพรสวรรค์ในการออกแบบของอีฟว์ทันที แต่ว่าดียอร์นั้นได้ให้อีฟว์ทำงานธรรมดา ๆ เช่น งานตกแต่งสตูดิโอและงานออกแบบเครื่องประดับ อีฟว์ได้รับอนุญาตให้ได้ส่งแบบร่างสำหรับ Couture collection ในทุกฤดูซึ่งทำให้เขาได้รับการยินยอมจากดียอร์มากขึ้น ในเดือนสิงหาคม ปี 2500 ดียอร์ได้ไปพบกับคุณแม่ของอีฟว์และบอกข่าวดีว่าเขาได้เลือกอีฟว์ให้เป็นผู้สืบทอดแทนเขาในการออกแบบ โดยไม่มีใครคาดคิดว่าในเดือนตุลาคมนั้น ดียอร์ได้เสียชิวิตลงด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลัน ในวัยเพียงแค่ 52 ปี
อีฟว์ต้องดำรงตำแหน่งหัวหน้าผู้ออกแบบของห้องเสื้อดียอร์ตั้งแต่วัยเพียง 21 ปี ผลงานออกแบบชุดฤดูใบไม้ผลิในปี 2501 ถือเป็นชุดที่สามารถช่วยพยุงห้องเสื้อดียอร์ให้ไม่ล้มละลายได้ แบบอย่างการออกแบบเสื้อผ้าในชุดฤดูใบไม้ผลิของอีฟว์นั้นได้ทำให้อีฟว์โด่งดังไปทั่วโลกและชุดออกแบบของอีฟว์นั้นได้กลายมาเป็นที่รู้จักกันในนาม trapeze dress แล้วอีฟว์ก็ได้ทำการย่อนามสกุลของเขาให้เหลือแค่แซ็ง โลร็อง เพื่อให้นักข่าวต่างชาติจำและสะกดนามสกุลเขาได้ง่ายขึ้น
แต่ทว่าชุดฤดูใบไม้ร่วงในปีเดียวกันของอีฟว์นั้นไม่ได้รับการตอบรับที่ดีเท่าชุดที่ผ่านมา และหลังจากนั้นไม่นานชุดต่อ ๆ มาของดียอร์ก็ได้ถูกโจมตีโดยนักข่าวและสื่อมวลชนมากมาย ในปี 2503 อีฟว์นั้นถูกเรียกตัวกลับให้ไปร่วมรบกับกองทัพฝรั่งเศสในสงครามประกาศอิสรภาพสำหรับประเทศแอลจีเรีย ที่จริงแล้วอีฟว์ควรจะถูกเรียกให้ไปเข้าร่วมรบสงครามตั้งแต่สองปีที่แล้ว แต่เจ้าของห้องเสื้อดียอร์ผู้มีอิทธิพลได้ต่อรองกับรัฐบาลฝรั่งเศสเอาไว้
อีฟ โรเช

| อีฟ โรเช |
| --- | --- |
เกิด: 7 เมษายน ค.ศ. 1930(1930-04-07) ลา กาซิญี่
เสียชีวิต: 26 ธันวาคม ค.ศ. 2009(2009-12-26) (79 ปี) ปารีส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
ปีปฏิบัติงาน: 1945-2009
มีชื่อเสียงจาก: การผลิตเครื่องสำอาง
บุตร: ดีดีเยร์ โรเช (เสียชีวิต 1994)
รางวัล: เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์
อีฟ โรเช (ฝรั่งเศส: Yves Rocher; 7 เมษายน 1930 - 26 ธันวาคม 2009) เป็นนักธุรกิจชาวฝรั่งเศสและผู้ก่อตั้งบริษัทเครื่องสำอางที่มีชื่อของเขา เขาเป็นผู้บุกเบิกการใช้ส่วนผสมจากธรรมชาติในเครื่องสำอางสมัยใหม่
ประวัติ

อีฟ โรเชเกิดที่หมู่บ้านลา กาซิญี่, Morbihan  หลังจากพ่อของเขาเสียชีวิตเมื่อเขาอายุเพียง 14 ปี เขาก็ช่วยแม่ดูแลธุรกิจสิ่งทอเล็ก ๆ ของครอบครัว หมอในท้องถิ่นได้สอนสูตรครีมทาห้ามเลือดโดยใช้ดอกซีแลนดีนให้เขา และเขาตัดสินใจขายครีมทางไปรษณีย์พร้อมกับโฆษณาในนิตยสาร Ici Paris
ธุรกิจ

บทความหลัก: อีฟ โรเช (บริษัท)
ผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติและการขายทางไปรษณีย์เป็นเสาหลักของบริษัทเครื่องสำอางที่เขาก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1959 บริษัทเติบโตอย่างรวดเร็ว และ 3 ปีต่อมา เขาเปิดร้านสาขาแรก อีฟ โรเชเกษียณจากบริษัทในปี ค.ศ. 1992 โดยส่งต่อการบริหารบริษัทให้กับลูกชายของเขา ดีดีเยร์ แต่เขาก็กลับมาบริหารบริษัทอีกครั้งหลังจากการเสียชีวิตของดีดีเยร์ ในปี ค.ศ. 1994
บริสหลานชายของเขาได้รับการเสนอชื่อเป็นรองประธานบริษัทในปี ค.ศ. 2007 และกลายเป็นประธานบริษัทอย่างสมบูรณ์หลังจากการเสียชีวิตของ อีฟ โรเช ในปี ค.ศ. 2009 บริษัทมีมูลค่าประมาณ 2 พันล้านยูโรในปี ค.ศ. 2007 และมีพนักงาน 15,000 คน อีฟ โรเช กรุ๊ป มีรายได้หมุนเวียน 2.5 พันล้านยูโรในปี ค.ศ. 2017
La Gacilly, France, ห้องแล็บแห่งแรกของ อีฟ โรเช ที่บ้านของครอบครัวใน ลา กาซิญี่
ร้านอีฟ โรเช ในปารีส
อุตมรัฐ

| --- | --- |
หน้าชื่อเรื่องของต้นฉบับเก่าสุด: Paris, Bibliothèque Nationale, Gr. 1807 (ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9)
ผู้ประพันธ์: เพลโต
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Πολιτεία
ประเทศ: กรีซโบราณ
ภาษา: กรีก
หัวเรื่อง: ปรัชญาการเมือง
พิมพ์: ป. 375 BC
อุตมรัฐ (กรีก: Πολιτεία, มีความหมายว่า "โพลิเตีย" (Politeia); ละติน: De Republica, อังกฤษ: Republic) เป็นบทสนทนาของโสกราตีสที่เขียนโดยเพลโต ประมาณ 360 ปีก่อนคริสตกาล เป็นหนึ่งในบรรดางานเขียนที่มีอิทธิพลต่อทฤษฎีทางด้านปรัชญาและการปกครองอย่างมากที่สุด และเป็นผลงานที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของเพลโต เนื้อหาในเรื่องเป็นการสนทนาระหว่างโสกราตีสกับชาวกรุงเอเธนส์ และชาวต่างชาติอีกจำนวนหนึ่ง ที่ถกเถียงกันเกี่ยวกับเรื่องความยุติธรรม และข้อสงสัยว่าผู้มีใจเป็นธรรมจะมีความสุขมากกว่าผู้มีใจคดหรือไม่หากมีนครในอุดมคติ โดยที่นครแห่งนี้ปกครองโดยกษัตริย์ผู้เป็นปราชญ์ บทสนทนาแสดงให้เห็นถึงลักษณะของนักปรัชญา รูปแบบและความขัดแย้งระหว่างแนวคิดทางปรัชญากับงานกวีนิพนธ์ รวมถึงสื่อให้เห็นจิตวิญญาณอันเป็นอมตะ
แหล่งข้อมูลอื่น

ฉบับแปลภาษาอังกฤษ
At Libertyfund.org: Plato's Republic: Translated by Benjamin Jowett (1892) with running comments & Stephanus numbers
At MIT.edu: Plato's Republic เก็บถาวร 2011-04-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: Translated by Benjamin Jowett
At Perseus Project: Plato's Republic: Translated by Paul Shorey (1935) annotated and hyperlinked text (English and Greek)
At Project Gutenberg: e-text Plato's Republic: Translated by Benjamin Jowett with introduction. The same translation with Stephanus numbers, side notes and full index.
อีซาแบลแห่งแอโน

| อิซาเบลลาแห่งแอโน |
| --- | --- |

พระราชินีคู่สมรสแห่งฝรั่งเศส
ครองราชย์: 28 เมษายน ค.ศ. 1180–15 มีนาคม ค.ศ. 1190
ราชาภิเษก: 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1180
ประสูติ: 5 เมษายน ค.ศ. 1170  วาล็องเซียน
สิ้นพระชนม์: 15 มีนาคม ค.ศ. 1190 (อายุ 19–20)
พระราชสวามี:  ฟีลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
พระราชบุตร:  หลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศส
พระราชินีคู่สมรสแห่งฝรั่งเศส
ราชวงศ์: ฟลานเดอส์
พระบิดา: บาลด์วินที่ 5 เคานต์แห่งแอโน
พระมารดา: มาร์กาเร็ตที่ 1 เคาน์แตสแห่งฟลานเดอส์
อีซาแบลแห่งแอโน (ฝรั่งเศส: Isabelle de Hainaut) เป็นพระราชินีแห่งฝรั่งเศสจากการเป็นคู่สมรสคนแรกของพระเจ้าฟีลิปที่ 2 พระองค์ยังเป็นเคาน์แตสผู้ปกครองแห่งอาร์ตัวโดยนิตินัยอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1180–1190
ชีวิตช่วงต้น

อีซาแบลเสด็จพระราชสมภพในวาล็องเซียนเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1170 บุตรสาวของบาลด์วินที่ 5 เคานต์แห่งแอโนกับมาร์กาเร็ตที่ 1 เคาน์แตสแห่งฟลานเดอส์ ตอนพระชนมายุ 1 พรรษา บิดาของพระองค์ได้หมั้นหมายพระองค์กับอองรี อนาคตเคานต์แห่งช็องปาญ เขาเป็นหลานชาย (ลูกชายของพี่น้อง) ของอาเดลแห่งช็องปาญ พระราชินีแห่งฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1179 บิดาของทั้งคู่สาบานว่าจะทำให้การแต่งงานเกิดขึ้น แต่บิดาของพระองค์ต่อมาตกลงให้พระองค์แต่งงานกับพระเจ้าฟีลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส