stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถาปัตยกรรมตะวันตก
สมัยของสถาปัตยกรรมตะวันตก

แบ่งเป็นสมัยย่อยอย่างคร่าว ๆ ได้ดังนี้:
สถาปัตยกรรมคลาสสิก (อังกฤษ: Classical architecture )
สถาปัตยกรรมกรีกโบราณ (อังกฤษ: Ancient Greece architecture)
สถาปัตยกรรมโรมันโบราณ (อังกฤษ: Roman architecture architecture)
สถาปัตยกรรมยุคกลาง (อังกฤษ: Medieval architecture )
ศิลปะคริสเตียนยุคแรก (Early Christian art and architecture)
สถาปัตยกรรมไบแซนไทน์ (อังกฤษ: Byzantine architecture)
สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ (อังกฤษ: Romanesque architecture)
สถาปัตยกรรมกอธิค (อังกฤษ: Gothic architecture)
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา (อังกฤษ: Renaissance architecture)
สถาปัตยกรรมบาโรก (อังกฤษ: Baroque architecture)
สถาปัตยกรรมโรโคโค (อังกฤษ: Rococo architecture)
สถาปัตยกรรมยุคฟื้นฟู หรือ “สถาปัตยกรรมยุคภูมิปัญญา” (อังกฤษ: Age of Enlightenment) สถาปัตยกรรมสมัยฟื้นฟูเป็นยุคที่เลียนแบบสถาปัตยกรรมแบบที่เคยทำกันมาไม่ว่าจะเป็นไบแซนไทน์ กอธิค หรืออื่น ๆ
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก หรือ “สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกโรมัน”  (อังกฤษ: Neo-Classical architecture)
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูไบแซนไทน์ (อังกฤษ: Neo-Byzantine architecture)
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ (อังกฤษ: Neo-Romanesque architecture)
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิค (อังกฤษ: Neo-Gothic architecture)
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอเนซองส์ (อังกฤษ: Neo-Renaissance)
สถาปัตยกรรมรีเจนซี (อังกฤษ: Regency architecture)
สถาปัตยกรรมสมัยใหม่ (อังกฤษ: Modern architecture )
Expressionist architecture
International Style
Stalinist architecture
Postmodern architecture
Googie architecture
Deconstructivist Architecture
Critical Regionalism
ลักษณะของสถาปัตยกรรม

ภูมิสถาปัตยกรรม (อังกฤษ: Landscape architecture)
ดูเพิ่ม

มหาวิหาร
สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
คริสต์ศาสนสถาน
| ด ค กประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมตะวันตก/ศิลปะตะวันตก  สถาปัตยกรรมตะวันออก/ศิลปะตะวันออก 
 ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ประวัติศาสตร์การก่อสร้าง 
 ยุคหินใหม่  อียิปต์โบราณ  อาร์มีเนีย  คอปติก  จีน  ญี่ปุ่น  ทราวิฑ  มายา  ซูเมอร์  คลาสสิก  เมโสอเมริกา  กรีกโบราณ  โรมัน  อินคา  ซาสซานิยะห์  ไบแซนไทน์  อิสลาม  เนวารี  พุทธศาสนา  โซมาลี  ก่อนโรมาเนสก์  เปอร์เซีย  โรมาเนสก์ นอร์มัน  โรมัน-กอทิก  กอทิก  โหยสละ  วิชัยนคร  จาลุกยะตะวันตก  เรอแนซ็องส์ ปัลลาดีโอ  ออตโตมัน  บารอก  ฟื้นฟูคลาสสิก  ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์  ฟื้นฟูกอทิก  เหตุผลนิยม  สมัยใหม่  เบาเฮาส์  บรูทัลลิสต์  หลังสมัยใหม่ 
 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง สถาปัตยกรรมแบบอิตาลี ศาสนสถาน ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง สิ่งตกแต่ง 
| ด ค กสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ยุคเรอเนสซองซ์) |
| --- | --- | --- |
| ทั่วไป |  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  ยุโรปสมัยใหม่ตอนต้น  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในคริสต์ศตวรรษที่ 12  ยุคทองของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  |  |
| สาขา |  สถาปัตยกรรม  นาฏกรรม  การสงครามดินปืน  ละติน  วรรณกรรม  รหัสญาณ  การแพทย์  ดนตรี  จิตรกรรม  ปรัชญา  วิทยาศาสตร์  เทคโนโลยี  นาฏกรรม  |  |
| ภูมิภาค |  อังกฤษ  ฝรั่งเศส  เยอรมัน  อิตาลี  ยุโรปเหนือ  โปแลนด์  เนเธอร์แลนด์  สเปน  |  |
| รายชื่อ |  สิ่งก่อสร้าง  บุคคลสำคัญ  คีตกวี  |  |
 ศิลปะตะวันตก  จิตรกรรมตะวันตก  สถาปัตยกรรมตะวันตก  ประวัติศาสตร์ยุโรป
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์

หอรอยซ์ (ค.ศ. 1929) ที่ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิสที่มีแรงบันดาลใจจากบาซิลิกาซานอัมโบรจิโอในมิลานในอิตาลี
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ของตึกที่ว่าการรัฐนิวยอร์ก, อัลบานี, นิวยอร์ก
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ (อังกฤษ: Romanesque Revival architecture หรือ Neo-Romanesque) เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่รุ่งเรืองในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่มีอิทธพลมาจากลักษณะสถาปัตยกรรมสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ของคริสต์ศตวรรษที่ 11 และ 12
ลักษณะสำคัญของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ก็จะมีซุ้มโค้งครึ่งวงกลม, โค้งครึ่งวงกลมเหนือหน้าต่าง และ แนวหิน, อิฐ หรือ ชิงเกิลที่เรียงเป็นแนวบนผนัง แต่สิ่งที่ต่างจากต้นฉบับคือส่วนที่เป็นโค้งจะเป็นโค้งที่ง่ายๆ ไม่ซับซ้อนเช่นที่ใช้ในสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ดั้งเดิม ลักษณะสถาปัตยกรรมนี้เป็นที่นิยมกันในการก่อสร้างตึกเรียนของมหาวิทยาลัยในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา เช่นที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส และที่ มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย นอกจากนั้นก็ยังเป็นที่นิยมกันในการก่อสร้างคริสต์ศาสนสถาน และ ศาสนสถานของศาสนายูดายอีกด้วย
ผู้ที่มีบทบาทสำคัญที่มีอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่งในบรรดาสถาปนิกชาวอเมริกันในรูปแบบที่เรียกว่า “โรมาเนสก์อิสระ” คือเฮนรี ฮ็อบสัน ริชาร์ดสัน สถาปัตยกรรมที่วิวัฒนาการมาจากตัวอย่างที่วางไว้โดยริชาร์ดสันจึงเรียกกันว่า “สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ริชาร์ดสัน”.(Richardsonian Romanesque)
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ในระยะแรกตระกูลหนึ่งที่เรียกว่า “สถาปัตยกรรมรุนด์โบเก็นชตีล”.(Richardsonian Romanesque) หรือ “สถาปัตยกรรมโค้งกลม” นิยมกันในดินแดนเยอรมนี และ ในดินแดนที่ชาวเยอรมันไปตั้งถิ่นฐานในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1830
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 การเลือกลักษณะสถาปัตยกรรมในการก่อสร้างคริสต์ศาสนสถานอังกลิคันก็ขึ้นอยู่กับผู้เกี่ยวข้องกับสังฆมณฑล ถ้าเป็นคริสต์ศาสนสถานของไฮห์อังกลิคันก็มักจะมีอิทธิพลจากขบวนการอ๊อกซฟอร์ดที่จะนิยมสร้างแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิค แต่ถ้าเป็นคริสต์ศาสนสถานของโลว์อังกลิคันและบรอดเชิร์ชก็มักจะเป็นแบบฟื้นฟูโรมาเนสก์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์
ระเบียงภาพ

มอโซเลียม
คฤหาสน์ฟรอกมอร์
วินด์เซอร์, บาร์คเชอร์
ตึกศาลสูงเคานตี้บริสตอล
ทอนทัน
แมสซาชูเซตส์
สถานีวินด์เซอร์
มอนทรีออล
แคนาดา
มหาวิหารเรจจิโอ คาลาเบรีย
อิตาลี
มหาวิหารแซงเตอมารีมาเฌอร์แห่งมาร์เซย์
ฝรั่งเศส
ตึกควีนวิคตอเรีย
ซิดนีย์ ออสเตรเลีย
| ด ค กสถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูแบบต่าง ๆ ของยุโรปและศิลปะการตกแต่ง |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมฟื้นฟูบาโรก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูไบแซนไทน์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูวังฝรั่งเศส  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอาณานิคมอเมริกัน  สถาปัตยกรรมบาโรกแบบเอ็ดเวิร์ด  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอียิปต์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูจอร์เจีย  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกแบบฝรั่งเศส  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอินเดีย-ซาราเซน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูจาโคเบียน-เอลิซาเบธ  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูมายา  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเมดิเตอร์เรเนียน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูมัวร์ และสถาปัตยกรรมฟื้นฟูมูเดคาร์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูไมซีเนีย  สถาปัตยกรรมพระราชินีนาถแอนน์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ และสถาปัตยกรรมแบบอิตาลี  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ และสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แบบริชาร์ดสัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์แบบเยอรมัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูรัสเซีย  สถาปัตยกรรมบารอนสกอต  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูทิวดอร์ 
| ด ค กประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมตะวันตก/ศิลปะตะวันตก  สถาปัตยกรรมตะวันออก/ศิลปะตะวันออก 
 ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ประวัติศาสตร์การก่อสร้าง 
 ยุคหินใหม่  อียิปต์โบราณ  อาร์มีเนีย  คอปติก  จีน  ญี่ปุ่น  ทราวิฑ  มายา  ซูเมอร์  คลาสสิก  เมโสอเมริกา  กรีกโบราณ  โรมัน  อินคา  ซาสซานิยะห์  ไบแซนไทน์  อิสลาม  เนวารี  พุทธศาสนา  โซมาลี  ก่อนโรมาเนสก์  เปอร์เซีย  โรมาเนสก์ นอร์มัน  โรมัน-กอทิก  กอทิก  โหยสละ  วิชัยนคร  จาลุกยะตะวันตก  เรอแนซ็องส์ ปัลลาดีโอ  ออตโตมัน  บารอก  ฟื้นฟูคลาสสิก  ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์  ฟื้นฟูกอทิก  เหตุผลนิยม  สมัยใหม่  เบาเฮาส์  บรูทัลลิสต์  หลังสมัยใหม่ 
 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง สถาปัตยกรรมแบบอิตาลี ศาสนสถาน ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง สิ่งตกแต่ง
สถาปัตยกรรมจอร์เจียน

คฤหาสน์แบบสถาปัตยกรรมจอร์เจียนทีซอลสบรีในอังกฤษ
อดีตตึกเทศบาลเมืองดันเฟิร์มไลน์ในสกอตแลนด์ที่สร้างระหว่างระหว่างปี ค.ศ. 1807 ถึง ปี ค.ศ. 1811
สถาปัตยกรรมจอร์เจียน (อังกฤษ: Georgian architecture) เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 1720 จนถึง ค.ศ. 1840 ซึ่งตรงกันกับรัชสมัยพระเจ้าจอร์จสี่พระองค์ในราชวงศ์แฮโนเวอร์ที่ครองราชย์ในสหราชอาณาจักร ได้แก่ พระเจ้าจอร์จที่ 1 พระเจ้าจอร์จที่ 2 พระเจ้าจอร์จที่ 3 และพระเจ้าจอร์จที่ 4 ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1714 มาจนกระทั่งถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1830
ประวัติ

สถาปัตยกรรมจอร์เจียเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่ตามมาจากสถาปัตยกรรมบาโรกแบบอังกฤษของเซอร์คริสโตเฟอร์ เร็น, เซอร์จอห์น แวนบรูห์ และ นิโคลัส ฮอคสมัวร์ สถาปนิกคนสำคัญผู้สนับสนุนให้มีการเปลี่ยนแปลงจากบาโรกคือโคเลน แคมพ์เบลล์ผู้ประพันธ์หนังสือที่มีอิทธิพล “Vitruvius Britannicus”  (ไทย: สถาปัตยกรรมบริติช); ริชาร์ด บอยล์ เอิร์ลแห่งคอร์คที่ 4 และลูกศิษย์เอกวิลเลียม เคนท์; ทอมัส อาร์เชอร์; และ จาโคโม เลโอนิผู้ใช้เวลาส่วนใหญ่ในอังกฤษ
ลักษณะของสถาปัตยกรรมจัดได้เป็นหลายประเภท แต่ลักษณะจอร์เจียหลักเป็นได้ทั้งสถาปัตยกรรมพาลเลเดียนและกอทิก และแบบจีน (Chinoiserie) ซึ่งเป็นลักษณะที่คู่กับโรโกโกของยุโรป ตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1760 การก่อสร้างสถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิกก็เป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลาย โดยมีสถาปนิกผู้นำเช่นโรเบิร์ต อาดัม, เจมส์ กิบส์, เซอร์วิลเลียม เชมเบอร์ส, เจมส์ วัตต์, เฮนรี ฮอลแลนด์ และเซอร์จอห์น โซน สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกก็ได้รับการผสานเข้าไปในลักษณะของสถาปัตยกรรมแบบจอร์เจีย ซึ่งเป็นลักษณะของสถาปัตยกรรมที่มีความสมส่วนและความสมมาตร ความสูงของหน้าต่างก็ใช้การคำนวณจากอัตราส่วนง่ายๆ ระหว่างความสูงและความกว้างหรือกับรูปทรงของห้อง คำว่า "Regular" เป็นคำที่ใช้ที่เป็นัยยะถึงความสมมาตร และ ความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับกฎของสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก ถ้าขาดความสมมาตรจากการต่อเติมสถาปัตยกรรมแบบจอร์เจียกับสิ่งก่อสร้างเก่าก็จะถือว่าเป็นข้อบกพร่อง ความได้สัดส่วนที่เป็นระเบียบของด้านหน้าอาคารที่รายถนนเป็นวัตถุประสงค์ของการออกแบบเมืองของสถาปัตยกรรมแบบจอร์เจีย การออกแบบสถาปัตยกรรมแบบจอร์เจียมักจะวางตามแบบลักษณะสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก (Classical order) และการตกแต่งที่มาจากกรีกและโรมันโบราณ วัสดุที่ใช้ในการก่อสร้างมักจะเป็นอิฐหรือหิน สีที่ใช้ก็มักจะเป็นสีแดง, ส้ม หรือ ขาว แต่สถาปัตยกรรมแบบจอร์เจียสมัยใหม่ใช้สีมากกว่าสีที่กล่าว
ดูเพิ่ม

McAlester, Virginia & Lee,  A Field Guide To American Houses 1996 ISBN 0-394-73969-8
Howard Colvin, A Biographical Dictionary of British Architects, 3rd ed. 1995.
John Cornforth, Early Georgian Interiors, (Paul Mellon Centre) 2005.
James Stevens Curl, Georgian Architecture.
Christopher Hussey, Early Georgian Houses,, Mid-Georgian Houses,, Late Georgian House,. Reissued in paperback, Antique Collectors Club, 1986.
Frank Jenkins, Architect and Patron 1961.
Barrington Kaye, The Development of the Architectural Profession in Britain 1960.
Sir John Summerson, Georgian London, (1945). Revised edition, edited by Howard Colvin, 2003.
Sir John Summerson, Architecture in Britain (series: Pelican History of Art) Reissued in paperback  1970
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สถาปัตยกรรมจอร์เจีย
Georgian Terrace in Horsham
| ด ค กสถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูแบบต่าง ๆ ของยุโรปและศิลปะการตกแต่ง |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมฟื้นฟูบาโรก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูไบแซนไทน์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูวังฝรั่งเศส  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอาณานิคมอเมริกัน  สถาปัตยกรรมบาโรกแบบเอ็ดเวิร์ด  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอียิปต์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูจอร์เจีย  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกแบบฝรั่งเศส  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอินเดีย-ซาราเซน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูจาโคเบียน-เอลิซาเบธ  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูมายา  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเมดิเตอร์เรเนียน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูมัวร์ และสถาปัตยกรรมฟื้นฟูมูเดคาร์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูไมซีเนีย  สถาปัตยกรรมพระราชินีนาถแอนน์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ และสถาปัตยกรรมแบบอิตาลี  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ และสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แบบริชาร์ดสัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์แบบเยอรมัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูรัสเซีย  สถาปัตยกรรมบารอนสกอต  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูทิวดอร์ 
| ด ค กประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมตะวันตก/ศิลปะตะวันตก  สถาปัตยกรรมตะวันออก/ศิลปะตะวันออก 
 ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ประวัติศาสตร์การก่อสร้าง 
 ยุคหินใหม่  อียิปต์โบราณ  อาร์มีเนีย  คอปติก  จีน  ญี่ปุ่น  ทราวิฑ  มายา  ซูเมอร์  คลาสสิก  เมโสอเมริกา  กรีกโบราณ  โรมัน  อินคา  ซาสซานิยะห์  ไบแซนไทน์  อิสลาม  เนวารี  พุทธศาสนา  โซมาลี  ก่อนโรมาเนสก์  เปอร์เซีย  โรมาเนสก์ นอร์มัน  โรมัน-กอทิก  กอทิก  โหยสละ  วิชัยนคร  จาลุกยะตะวันตก  เรอแนซ็องส์ ปัลลาดีโอ  ออตโตมัน  บารอก  ฟื้นฟูคลาสสิก  ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์  ฟื้นฟูกอทิก  เหตุผลนิยม  สมัยใหม่  เบาเฮาส์  บรูทัลลิสต์  หลังสมัยใหม่ 
 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง สถาปัตยกรรมแบบอิตาลี ศาสนสถาน ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง สิ่งตกแต่ง
สนดำญี่ปุ่น

| สนดำญี่ปุ่น |
| --- | --- |

ต้นสนญี่ปุ่นที่ถูกตัดแต่ง ภายในสวนแห่งหนึ่งในกรุงโตเกียว
สถานะการอนุรักษ์
 Least Concern 
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Pinophyta
ชั้น:: Pinopsida
อันดับ:: Pinales
วงศ์:: Pinaceae
สกุล:: Pinus
สกุลย่อย:: Pinus
สปีชีส์:: P.  thunbergii
ชื่อทวินาม
Pinus thunbergii Parl.

สนดำญี่ปุ่น (อังกฤษ: Japanese black pine) เป็นสนพื้นเมืองในพื้นที่ชายฝั่งของญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ สามารถเติบโตได้สูงถึง 40 เมตร แต่พบที่มีความสูงเท่านี้ได้น้อยมาก ใบมีลักษณะยาวแหลมเหมือนเข็มอยู่เป็นคู่กัน ยาวประมาณ 7-12 เซนติเมตร ลูกสนยาว 4-7 เซนติเมตร
เนื่องจากสนชนิดนี้มีความทนทานต่อมลพิษและความเค็มของดิน จึงนิยมนำไปปลูกประดับภายในสวน และยังถือว่าเป็นหนึ่งในพืชชนิดแรกๆที่ถูกนำมาทำเป็นบอนไซ ในทวีปอเมริกาเหนือ สนชนิดนี้กำลังประสบปัญหาถูกคุกคามจากหนอนไม้สน ซึ่งเป็นปรสิตท้องถิ่นที่มีแมลงปีกแข็งเป็นพาหะ และยังมีเห็ดราสีฟ้าชนิดหนึ่งที่คอยเบียดเบียนและแย่งอาหารสนชนิดนี้ ทำให้สนดำญี่ปุ่นล้มตายเป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ หนอนไม้สนยังได้แพร่พันธุ์เข้าไปในญี่ปุ่น ส่งผลให้สนดำญี่ปุ่นอยู่ในภาวะใกล้สูญพันธุ์ไปจากถิ่นกำเนิด
สถูปอัมลุกดารา

| สถูปอัมลุก-ดารา |
| --- | --- |

ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: หุบเขาสวัต
ประเทศ: ปากีสถาน
พิกัดภูมิศาสตร์: 35°13′19″N 72°17′06″E﻿ / ﻿35.222°N 72.285°E﻿ / 35.222; 72.285
สูปอัมลุก-ดารา (อังกฤษ: Amluk-Dara stupa) เป็นแหล่งโบราณคดีในหุบเขาสวัต ประเทศปากีสถาน It ส่วนหนึ่งของอารยธรรมคันธาระในอัมลุก-ดารา เข้าใจกันว่าสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่สาม ถูกค้นพบครั้งแรกโดยนักโบราณคดีชาวอังกฤษ-ฮังการี เซอร์ออเรล สไตน์ ในปี 1926 และต่อมามีการศึกษาแหล่งโดยดอเมนิโค ฟัจเจนา (Domenico Faccena) ในทศวรรษ 1960-70
ถึงแม้สถูปนี้จะเป็นสถูปที่สมบูรณ์ที่สุดในหุบเขาสวัต แต่ก็ไม่มีการอนุรักษ์หรือดูแลอย่างเป็นทางการ รวมถึงยังถูกทำลายจากคนที่เข้ามาเพื่อขุดหาสมบัติไปขายต่อ
สถูปบ้านนางสุชาดา

| สถูปบ้านนางสุชาดา |
| --- | --- |
สถูปบ้านนางสุชาดาในปัจจุบัน
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาพุทธ
สถานะองค์กร: สถูป
ปีที่อุทิศ: ประมาณ พ.ศ. 101–200
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: บากะอุระ, พุทธคยา, ประเทศอินเดีย
รัฐ: รัฐพิหาร
ที่ตั้งในประเทศอินเดียแสดงแผนที่ประเทศอินเดียสถูปบ้านนางสุชาดา (รัฐพิหาร)แสดงแผนที่รัฐพิหาร
Sector: คยา
พิกัดภูมิศาสตร์: 24°41′52″N 85°00′16″E﻿ / ﻿24.6976432°N 85.0044857°E﻿ / 24.6976432; 85.0044857
สถูปบ้านนางสุชาดา, หรือ สถูปกุฎินางสุชาดา (อังกฤษ: Sujata Kuti stupa), เป็นสถูปของศาสนาพุทธ ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านอุรุเสนานิคม (ปัจจุบัน รู้จักในนาม บากะอุระ) ทางด้านตะวันออกเล็กน้อยของพุทธคยาในรัฐพิหาร, ประเทศอินเดีย ตรงข้ามกับแม่น้ำพัลกุ (รู้จักกันในนาม แม่น้ำเนรัญชรา) ของเมืองพุทธคยา ซึ่งเป็นสถานที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสรู้ สามารถเดินโดยระยะเวลา 20 นาทีจากพุทธคยาถึงสถูป โดยกำหนดอายุประมาณช่วงพุทธศตวรรษที่ 2 จากการพบเศษภาชนะเครื่องเงินเงามันและเหรียญตอกหมุดบริเวณใกล้เคียงอารามสถาน
สถูปสร้างขึ้นเป็นอนุสรณ์ของนางสุชาดา, พำนักอยู่ที่หมู่บ้านอุรุเสนานิคม, ผู้ถวายข้าวมธุปายาสแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นข้าวผสมกับนมและธัญพืชขณะที่ทรงประทับอยู่ใต้ต้นไทร เป็นการยุติการบำเพ็ญทุกขรกิริยาตลอด 7 ปีของพระพุทธองค์ ประกอบด้วยการบำเพ็ญตบะและการอดอาหาร โดยทรงค้นพบหลักธรรม มัชฌิมาปฏิปทา (หรือรู้จักกันในนาม ทางสายกลาง)
สถูปแห่งนี้เดิมมีเสาอโศก ต่อมา ถูกเคลื่อนย้ายไปในช่วงพุทธทศวรรษ 2340 เสาถูกนำไปตั้งที่ทางแยกกอลพาเตอร์ (Gol Pather) ของเมืองคยา และถูกย้ายไปติดตั้งที่พุทธคยาเมื่อปี พ.ศ. 2499 สถูปเป็นส่วนสำคัญของภูมิทัศน์บริเวณรอบของพุทธคยา และได้รับการปฏิสังขรณ์มาโดยตลอด
สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้

บทความหลัก: สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตร
| --- | --- |

ชื่อย่อ: สอกต. / SVIA
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาด้านวิชาชีพและเทคโนโลยี
สถาปนา: 30 เมษายน พ.ศ. 2556
นายกสภาฯ: นายรักเกียรติ แก้วจำนง
อธิการบดี: นายวิศวะ คงแก้ว
ที่ตั้ง: 244/72 หมู่ที่ 7   ตำบลช้างกลาง อำเภอช้างกลาง   จังหวัดนครศรีธรรมราช 80250
วิทยาเขต:  เกษตรและเทคโนโลยีกระบี่  เกษตรและเทคโนโลยีชุมพร   เกษตรและเทคโนโลยีตรัง   เกษตรและเทคโนโลยีนครศรีธรรมราช   เกษตรและเทคโนโลยีพังงา   เกษตรและเทคโนโลยีพัทลุง   เกษตรและเทคโนโลยีระนอง   เกษตรและเทคโนโลยีสงขลา  เกษตรและเทคโนโลยีสตูล   เกษตรและเทคโนโลยีสุราษฎร์ธานี   ประมงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์   ประมงติณสูลานนท์ 
สี:     สีเขียว-ขาว-เหลือง
เว็บไซต์: www.svia.ac.th
สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้ (อังกฤษ: Southern Region Institute of Vocational Education in Agriculture) เป็นสถาบันการอุดมศึกษาด้านวิชาชีพและเทคโนโลยีในกำกับสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เกิดจากการรวมตัวกันของวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยี และวิทยาลัยประมงในกลุ่มภาคใต้ เพื่อทำหน้าที่ผลิตปัญญาชนด้านเกษตรกร ซึ่งเป็นรากฐานของประเทศไทย และเพิ่มอัตรากำลังคนอาชีวศึกษาให้ได้รับการศึกษาขั้นสูง โดยเปิดทำการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) และปริญญาตรี (สายเทคโนโลยีหรือสายปฏิบัติการ) โดยมีศูนย์กลางตั้งอยู่ภายในวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
ประวัติ

สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2556 โดยกระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศกฎกระทรวง เรื่อง การรวมสถานศึกษาอาชีวศึกษาเพื่อจัดตั้งสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตร พ.ศ. 2556 ให้จัดตั้ง สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้ ซึ่งรวมวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยี และวิทยาลัยประมงในกลุ่มภาคใต้ ประกอบด้วย 12 วิทยาลัย ดังนี้
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีกระบี่
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีชุมพร
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีตรัง
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนครศรีธรรมราช
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีพังงา
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีพัทลุง
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีระนอง
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีสงขลา
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีสตูล
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีสุราษฎร์ธานี
วิทยาลัยประมงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์
วิทยาลัยประมงติณสูลานนท์
ต่อมาเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2558 ได้มีการจัดตั้งส่วนราชการในสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้เพิ่มเติม ตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง การจัดตั้งส่วนราชการในสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้ สังกัดสํานักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา จำนวน 6 ส่วนราชการ ได้แก่
สํานักงานผู้อํานวยการสถาบัน
สํานักพัฒนาวิชาการและมาตรฐานการศึกษา
สํานักพัฒนายุทธศาสตร์และความร่วมมืออาชีวศึกษา
สํานักพัฒนากิจการนักเรียนนักศึกษาและกิจการพิเศษ
ศูนย์วิจัยและพัฒนาการอาชีวศึกษา
อาชีวศึกษาบัณฑิต
ปัจจุบัน สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้ได้เปิดทำการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) และปริญญาตรี (สายเทคโนโลยีหรือสายปฏิบัติการ) โดยมีศูนย์กลางการบริหารตั้งอยู่ภายในวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
การบริหาร > นายกสภา

| ทำเนียบนายกสภาสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้> ลำดับ | ทำเนียบนายกสภาสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้> รายนาม | ทำเนียบนายกสภาสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้> วาระการดำรงตำแหน่ง | ทำเนียบนายกสภาสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้> หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | ดร.รักเกียรติ แก้วจำนง | 29 ตุลาคม พ.ศ. 2556–ปัจจุบัน |  |
การบริหาร > ผู้อำนวยการ

| ทำเนียบผู้อำนวยการสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้> ลำดับ | ทำเนียบผู้อำนวยการสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้> รายนาม | ทำเนียบผู้อำนวยการสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้> วาระการดำรงตำแหน่ง | ทำเนียบผู้อำนวยการสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้> หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | นายวิศวะ คงแก้ว | พ.ศ. 2556–2567 |  |
การศึกษา

สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้ ประกอบด้วย 6 ส่วนราชการ 4 สาขาวิชา และ 12 วิทยาลัย ดังนี้
การศึกษา > ส่วนราชการ

| --- | --- |
 สํานักงานผู้อํานวยการสถาบัน  สํานักพัฒนาวิชาการและมาตรฐานการศึกษา  สํานักพัฒนายุทธศาสตร์และความร่วมมืออาชีวศึกษา:  สํานักพัฒนากิจการนักเรียนนักศึกษาและกิจการพิเศษ  ศูนย์วิจัยและพัฒนาการอาชีวศึกษา  อาชีวศึกษาบัณฑิต
การศึกษา > สาขาวิชา

| --- | --- |
 สาขาวิชาเทคโนโลยีการผลิตพืช  สาขาวิชาเทคโนโลยีการผลิตสัตว์:  สาขาวิชาเทคโนโลยีการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ  สาขาวิชาเทคโนโลยีแปรรูปสัตว์น้ำ
การศึกษา > วิทยาลัย

| --- | --- |
 วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีกระบี่  วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีชุมพร  วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีตรัง  วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนครศรีธรรมราช  วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีพังงา  วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีพัทลุง:  วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีระนอง  วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีสงขลา  วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีสตูล  วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีสุราษฎร์ธานี  วิทยาลัยประมงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์  วิทยาลัยประมงติณสูลานนท์
พื้นที่สถาบัน

สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้ ประกอบด้วย 10 พื้นที่ และ 12 วิทยาลัย ดังนี้
พื้นที่จังหวัดกระบี่
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีกระบี่ ตั้งอยู่เลขที่ 100 หมู่ที่ 6 ตำบลห้วยยูง อำเภอเหนือคลอง จังหวัดกระบี่ 81130
พื้นที่จังหวัดชุมพร
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีชุมพร ตั้งอยู่เลขที่ 1 หมู่ที่ 8 ตำบลตะโก อำเภอทุ่งตะโก จังหวัดชุมพร 86220
วิทยาลัยประมงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ ตั้งอยู่เลขที่ 15 หมู่ที่ 4 ตำบลปากตะโก อำเภอทุ่งตะโก จังหวัดชุมพร 86220
พื้นที่จังหวัดตรัง
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีตรัง ตั้งอยู่เลขที่ 99 หมู่ที่ 7 ตำบลนาท่ามเหนือ อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง 92190
พื้นที่จังหวัดนครศรีธรรมราช
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่เลขที่ 244 หมู่ที่ 7 ตำบลช้างกลาง อำเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช 80250
พื้นที่จังหวัดพังงา
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีพังงา ตั้งอยู่เลขที่ 43 หมู่ที่ 7 ตำบลถ้ำ อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา 82130
พื้นที่จังหวัดพัทลุง
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีพัทลุง ตั้งอยู่เลขที่ 221 หมู่ที่ 15 ตำบลควนมะพร้าว อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง 93000
พื้นที่จังหวัดระนอง
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีระนอง ตั้งอยู่เลขที่ 19 หมู่ที่ 5 ตำบลราชกรูด อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง 85000
พื้นที่จังหวัดสงขลา
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีสงขลา ตั้งอยู่เลขที่ 142 หมู่ที่ 3 ตำบลท่าชะมวง อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา 90180
วิทยาลัยประมงติณสูลานนท์ ตั้งอยู่เลขที่ 57/7 หมู่ที่ 2 ตำบลพะวง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา 90100
พื้นที่จังหวัดสตูล
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีสตูล ตั้งอยู่เลขที่ 4 หมู่ที่ 2 ตำบลควนกาหลง อำเภอควนกาหลง จังหวัดสตูล 91130
พื้นที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่เลขที่ 43 หมู่ที่ 3 ตำบลพังกาญจน์ อำเภอพนม จังหวัดสุราษฎร์ธานี 84250
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา เก็บถาวร 2018-08-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้ เก็บถาวร 2021-01-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สนธิสัญญากรุงเฮก

สนธิสัญญากรุงเฮก (อังกฤษ: Treaty of The Hague หรือ Treaty of Den Haag) อาจจะหมายถึง
สนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1428) —  หรือที่รู้จักกันว่า "สนธิสัญญาเดลฟท์"
สนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1433)
สนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1603)
สนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1625) — อังกฤษและเนเธอร์แลนด์ตกลงสนับสนุนพระเจ้าคริสเตียนที่ 4 แห่งเดนมาร์กทางเศรษฐกิจ
สนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1641) — สาธารณรัฐดัตช์ และ ราชอาณาจักรโปรตุเกส ตกลงสงบศึกและลงนามในสัญญาพันธมิตรว่าด้วยการโจมตีและการป้องกัน
สนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1661) — จักรวรรดิดัตช์ รับรองอธิปไตยของโปรตุเกสต่อ Recife ในบราซิล
สนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1697) — หรือที่รู้จักกันว่า "สนธิสัญญาริจสวิค"
สนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1698) — พยายามแก้ข้อพิพาทเรื่องผู้มีสิทธิในราชบัลลังก์สเปน หรือที่รู้จักกันว่า "สนธิสัญญาแบ่งแยกครั้งที่หนึ่ง"
สนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1701) — อังกฤษ, ออสเตรีย, สหจังหวัด และจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ตกลงเป็นพันธมิตรในการพยายามยุติการขยายอำนาจของฝรั่งเศส
สนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1709) — หรือที่รู้จักกันว่า "First Barrier Treaty"
สนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1720) — สเปนเสียดินแดนแก่อิตาลีหลังสงครามสี่พันธมิตร
สนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1795) — สาธารณรัฐบัตตาเวียเสียดินแดนแก่ฝรั่งเศส
สนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1895) — กำหนดเขตแดนของนิกินีของบริติช
สนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1949) — มอบอิสรภาพแก่อินโดนีเซีย
สถาปัตยกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา

ระวังสับสนกับ สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์
Tempietto di San Pietro in Montorio (ค.ศ. 1502) โรม โดย โดนาโต ดันเจโล บรามันเต ซึ่งเป็นวัดที่สร้างบนที่ที่เชื่อกันว่าเป็นที่ที่นักบุญปีเตอร์สิ้นชีวิด
มหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ในกรุงโรมในประเทศอิตาลี
สถาปัตยกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา หรือ สถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์ (อังกฤษ: Renaissance architecture) เป็นคำที่บรรยายลักษณะสถาปัตยกรรมตะวันตกที่เริ่มขึ้นเมื่อราวต้นคริสต์ศตวรรษที่15 และรุ่งเรืองไปจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 เมื่อบางประเทศในทวีปยุโรปหันมาฟื้นฟูความสนใจเกี่ยวกับปรัชญากรีก และ โรมันโบราณ และวัตถุนิยม
สถาปัตยกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาจะเน้นความมีความสมมาตร (symmetry) ความได้สัดส่วน (proportion) การใช้รูปทรงเรขาคณิต และลักษณะที่ปรากฏในสถาปัตยกรรมคลาสสิก เช่นสถาปัตยกรรมสมัย โรมัน การวางโครงสร้างจะเป็นไปอย่างมีแบบแผนไม่ว่าจะเป็นเสา หรือ คานรับเสา และการใช้ซุ้มโค้งครึ่งวงกลม การใช้โดม มุข (niche) หรือ aedicule ซึ่งสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เข้ามาแทนที่จะเป็นแบบตรงกันข้ามกับรูปทรงที่ซับซ้อนและไม่เป็นระเบียบ (irregular profile) ที่เป็นที่นิยมของสิ่งก่อสร้างแบบกอทิก
สถาปนิกคนแรกที่เริ่มแบบแผนของสถาปัตยกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาคือ ฟีลิปโป บรูเนลเลสกีหลังจากนั้นไม่นานลักษณะสถาปัตยกรรมที่ว่านี้ก็แพร่หลายไปทั่วประเทศอิตาลี และต่อไปยังฝรั่งเศส เยอรมนี อังกฤษ รัสเซีย และประเทศอื่นๆ
ข้อมูลเพิ่มเติม

สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา