การกรีธาทัพขึ้นเหนือ
ระยะแรก (กรกฎาคม ค.ศ. 1926–เมษายน ค.ศ. 1927) > การต่อต้านอู๋ เพ่ย์ฝู (กรกฎาคม–กันยายน ค.ศ. 1926)

ท่ามกลางการสู้รบอย่างหนักบริเวณพรมแดนระหว่างดินแดนที่ก๊กมินตั๋งควบคุมกับกองกำลังของก๊กเฟิ่งเทียนและจื๋อลี่ที่เพิ่งรวมเป็นพันธมิตรกัน รัฐบาลชาตินิยมได้แต่งตั้งเจียง ไคเชก เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1926 เจียงเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการในพิธีเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นอย่างเป็นทางการของการกรีธาทัพขึ้นเหนือ แม้ว่าการสู้รบจะเกิดขึ้นมาก่อนหน้านั้นแล้ว ยุทธศาสตร์เริ่มต้นของก๊กมินตั๋งในการรุกขึ้นเหนือเพื่อต่อต้านขุนศึกจื๋อลี่ คือการมุ่งเอาชนะอู๋ เพ่ย์ฝู และพยายามประนีประนอมกับซุน ฉฺวันฟาง รวมถึงเมินเฉยต่อก๊กเฟิ่งเทียนของจาง จั้วหลินในขณะเดียวกัน ซึ่งแผนการนี้ ที่ปรึกษาจากโซเวียต มีฮาอิล โบโรดิน และวาซีลี บลูย์เฮียร์ เป็นผู้วางแผนไว้โดยส่วนใหญ่ และเมื่อเปลี่ยนจากยุทธศาสตร์ตั้งรับเป็นรุก กองทัพก๊กมินตั๋งจึงได้เคลื่อนพลจากกวางตุ้งเข้าสู่มณฑลหูหนานที่อู๋ เพ่ย์ฝูควบคุม และสามารถยึดเมืองฉางชาได้เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ในขณะนั้น กองกำลังหลักของอู๋ เพ่ย์ฝูกำลังติดพันกับการรบที่ช่องเขาหนานโข่ว ใกล้กรุงปักกิ่ง กับกองทัพกั๋วหมินจฺวิน ซึ่งเป็นกลุ่มฝักใฝ่ก๊กมินตั๋งที่แยกออกจากก๊กจื๋อลี่ ฝ่ายซุน ฉฺวันฝาง ซึ่งก๊กมินตั๋งพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า ก็ไม่ได้เข้าแทรกแซงในขณะที่กองทัพก๊กมินตั๋งบุกลึกเข้าไปในดินแดนของอู๋ เพ่ย์ฝู แม้ว่าก๊กเฟิ่งเทียนจะเสนอความช่วยเหลือแก่อู๋ เพ่ย์ฝู แต่เขาปฏิเสธความช่วยเหลือนั้น เนื่องจากเกรงว่าขุนศึกทางเหนือจะบ่อนทำลายอำนาจของตนหากยอมให้กองทัพของพวกเขาเข้ามาในพื้นที่ ที่ประชุมทางทหารของก๊กมินตั๋งในฉางชาเมื่อวันที่ 11-12 สิงหาคม ได้ตัดสินใจเปิดฉากโจมตีโดยตรงต่อฐานที่มั่นของอู๋ เพ่ย์ฝูที่เมืองอู่ชาง โดยหลีกเลี่ยงเมืองหนานชางของซุน ฉฺวันฝาง ซึ่งเป็นเส้นทางเดียวกับที่กบฏไท่ผิงเคยใช้ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในการกล่าวปราศรัยต่อเหล่านายพลในที่ประชุม เจียง ไคเชกกล่าวว่า:
"ความสำคัญของการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ได้อยู่แค่การตัดสินชะตากรรมของขุนศึกเท่านั้น แต่ยังหมายถึงว่าชาติและประชาชนจีนจะสามารถฟื้นฟูเสรีภาพและเอกราชของตนได้หรือไม่ กล่าวอีกนัยหนึ่ง นี่เป็นการต่อสู้ระหว่างชาติและขุนศึก ระหว่างการปฏิวัติและกลุ่มต่อต้านการปฏิวัติ ระหว่างหลักไตรราษฎร์กับจักรวรรดินิยม ทุกอย่างจะถูกตัดสินในสมรภูมิครั้งนี้ … เพื่อคืนเอกราชและเสรีภาพให้แก่ประชาชนจีนของเรา"
เมื่อกองทัพก๊กมินตั๋งสามารถยึดเมืองเยฺว่โจว ซึ่งเป็นเมืองท่าบนแม่น้ำแยงซีได้เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม มณฑลหูหนานก็ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของก๊กมินตั๋งโดยสมบูรณ์ เปิดทางให้กองทัพเดินหน้าสู่เมืองอู่ชางตามแนวทางรถไฟสายปักกิ่ง–กว่างโจว ขณะที่กองกำลังของอู๋ เพ่ย์ฝูถอยร่นขึ้นไปทางเหนือ พวกเขาได้ทำลายคันกั้นน้ำในแม่น้ำแยงซีหลายจุด เพื่อชะลอการรุกคืบของก๊กมินตั๋ง อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 28 สิงหาคม กองกำลังก๊กมินตั๊งภายใต้การนำของหลี่ จงเหริน พร้อมด้วยกองทัพที่ 7 ของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติฝ่ายกว่างซีได้เข้ายึดเมืองเสียนหนิง ซึ่งอยู่ห่างจากอู่ชางไปทางใต้ราว 75 กิโลเมตร อู๋ เพ่ย์ฝู ซึ่งได้เดินทางกลับลงใต้เพื่อป้องกันเมืองอู่ชาง ได้รวบรวมกำลังพลที่สะพานเหอเซิ่งเฉียว และในวันที่ 29 สิงหาคม เขาได้เปิดฉากโจมตีตอบโต้กองทัพก๊กมินตั๋งทางทิศใต้ อย่างไรก็ตาม การโจมตีครั้งนี้กลับทำให้แนวป้องกันของเขาอ่อนแอลง ส่งผลให้ภายในเที่ยงวันถัดมา กองกำลังของเขาต้องล่าถอยไปยังอู่ชาง ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ อู๋ เพ่ย์ฝูสูญเสียกำลังพลถึง 8,000 นาย โดยทหารมากกว่า 5,000 นายถูกจับเป็นเชลย พร้อมทั้งอาวุธปืน ซึ่งช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้กับกองทัพก๊กมินตั๋ง ในวันที่ 2 กันยายน กองทัพก๊กมินตั๋งได้ปิดล้อมเมืองอู่ชางเกือบสมบูรณ์ แม้ว่าอู๋ เพ่ย์ฝูและกองกำลังส่วนใหญ่ของเขาจะหลบหนีขึ้นเหนือไปยังมณฑลเหอหนาน แต่กองกำลังที่เหลือในเมืองอู่ชางยังคงต่อต้านเป็นเวลากว่าเดือน อย่างไรก็ตาม ความล้มเหลวของเขาในการเผชิญหน้ากับกองทัพก๊กมินตั๋งได้ทำลายอำนาจและชื่อเสียงของเขาอย่างสิ้นเชิง กองทัพที่เหลืออยู่ของเขาก็แตกสลายไปในเดือนต่อมา