stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อู๋ โหย่วซวิ่น
ชีวิต

อู๋ โหย่วซวิ่นเกิดที่เมืองเกาอาน มณฑลเจียงซี ในวันที่ 1 มีนาคม ปีกวางซวี่ที่ 23 (2 เมษายน ค.ศ. 1897) เขาเรียนในโรงเรียนเอกชนตั้งแต่ยังเด็ก ในปี 1916 เขาได้เข้าเรียนในภาควิชาฟิสิกส์และเคมีของมหาวิทยาลัยครูระดับสูงหนานจิง ได้เรียนกับอาจารย์หู กางฟู่ หลังจากสำเร็จการศึกษาในปี 1920 เขาก็ไปเป็นอาจารย์ในโรงเรียนมัธยมในเมืองหนานชาง และโรงเรียนรัฐบาลในเซี่ยงไฮ้
ในเดือนมกราคม 1922 อู๋ โหย่วซวิ่นเดินทางไปสหรัฐอเมริกาเพื่อศึกษาในภาควิชาฟิสิกส์มหาวิทยาลัยชิคาโก โดยมีอาร์เทอร์ คอมป์ตันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา เขาได้ช่วยคอมป์ตันในการตรวจสอบและพัฒนาทฤษฎีปรากฏการณ์คอมป์ตัน ซึ่งเป็นการค้นพบพื้นฐานที่สำคัญของกลศาสตร์ควอนตัม หลังจากนั้นทำให้คอมป์ตันได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี 1927 สำหรับความสำเร็จทางทฤษฎีนี้
ในปี 1925 เขาได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตสาขาฟิสิกส์จากวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอกนี้ เขาเดินทางกลับประเทศจีนในปี 1926 และทำงานที่มหาวิทยาลัยเจียงซี ในเดือนสิงหาคม 1927 เขาได้ดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์และหัวหน้าภาควิชาฟิสิกส์ ของมหาวิทยาลัยซุนยัตเซ็นที่สี่ (ซึ่งภายหลังคือมหาวิทยาลัยแห่งชาติจงยัง) ในปี 1928 เขาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ภาควิชาฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยชิงหฺวา และต่อมาดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาและคณบดีคณะวิทยาศาสตร์
ในปี 1937 ในช่วงที่ทำสงครามกับญี่ปุ่น มหาวิทยาลัยชิงหฺวา มหาวิทยาลัยปักกิ่ง และ มหาวิทยาลัยหนานไค ได้ย้ายไปก่อตั้งมหาวิทยาลัยชั่วคราวที่ฉางซา โดยมีอู๋ โหย่วซวิ่นเป็นคณบดีคณะวิทยาศาสตร์ และในปี 1945 เขาได้เป็นผู้อำนวยการของมหาวิทยาลัยแห่งชาติจงยัง
ในปี 1947 เขาได้เดินทางไปสหรัฐอเมริกาและเยี่ยมชม มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และ สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์เพื่อทำการวิจัยทางวิทยาศาสตร์
ในปี 1949 เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการของจีนภาคตะวันออก และยังดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการคณะกรรมการกิจการมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เจียวทง
ในช่วงยุคปฏิวัติวัฒนธรรมเขาได้รับการปกป้องและไม่ค่อยได้รับผลกระทบใด ๆ เขาเสียชีวิตในกรุงปักกิ่ง เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 1977
ระลึกถึง

ในปี 2000 สมาคมฟิสิกส์จีนได้จัดตั้งรางวัลฟิสิกส์หู กางฟู่, เหรา ยวี่ไท่, เย่ ฉี่ซุน, อู๋ โหย่วซวิ่น, หวาง กานชาง เพื่อระลึกถึงนักฟิสิกส์อาวุโสคนสำคัญของจีนทั้ง 5 คนนี้ในจำนวนนี้ โดยรางวัลฟิสิกส์อู๋ โหย่วซวิ่นมอบให้กับนักฟิสิกส์ที่มี ความสำเร็จที่โดดเด่นในด้านฟิสิกส์นิวเคลียร์
แผ่นป้ายประกาศเกียรติคุณของอู๋ โหย่วซวิ่น
อั้ม

อั้ม สามารถหมายถึง
พัชราภา ไชยเชื้อ (อั้ม) นักแสดง
อธิชาติ ชุมนานนท์ (อั้ม) นักแสดง
นันทิยา ศรีอุบล (อั้ม นันทิยา) นักร้อง
ถิร ชุติกุล (อั้ม) นักแสดง
ฐนิชา ดิษยบุตร (อั้ม) นักแสดง
เขตของประเทศเบลีซ

เขตในเบลีซ
เบลีซแบ่งการปกครองเป็น 6 เขต ดังนี้
รายชื่อ

| เขต | เมืองเอก | พื้นที่ (ตร> กม.) | พื้นที่ (ตร> ไมล์) | ประชากร | ตัวย่อแบบ 2 ตัว | ตัวย่อแบบ 3 ตัว |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เขตเบลีซ | เบลีซซิตี | 4,204 | 1,623 | 87,000 | BZ | BZD |
| เขตคาโย | แซนอิกนาซิโอ | 5,338 | 2,061 | 66,800 | CY | CYO |
| เขตโคโรซาล | โคโรซาล | 1,860 | 718 | 35,500 | CZ | CZL |
| เขตออรินจ์วอล์ก | ออรินจ์วอล์ก | 4,737 | 1,829 | 47,000 | OW | OWK |
| เขตสแตนน์ครีก | แดนกรีกา | 2,176 | 840 | 30,000 | SC | SCK |
| เขตโทลีโด | พันตากอร์ดา | 4,648 | 1,795 | 27,600 | TO | TOL |
นครและเมืองเรียงตามประชากร

เบลีซซิตี 70,800
ออรินจ์วอล์ก 17,300
แซนอิกนาซิโอ 16,800
เบลโมแพน 13,500
แดนกรีกา 10,800
โคโรซาล 8,900
แซนเพโดร 8,500
เบงคีเวียโฮเดลคาร์เมน 7,200
พันตากอร์ดา 5,000
อุทยานแห่งชาติน้ำตกสามหลั่น

| อุทยานแห่งชาติน้ำตกสามหลั่น |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
น้ำตกสามหลั่น

ที่ตั้ง: จังหวัดสระบุรี ประเทศไทย
พิกัด: 14°26′14″N 100°57′47″E﻿ / ﻿14.43722°N 100.96306°E﻿ / 14.43722; 100.96306
พื้นที่: 45 ตารางกิโลเมตร (28,000 ไร่)
จัดตั้ง: 2 มิถุนายน พ.ศ. 2524
ผู้เยี่ยมชม: 45,828 (2562)
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
อุทยานแห่งชาติน้ำตกสามหลั่น (ชื่อเดิม อุทยานแห่งชาติพระพุทธฉาย) มีพื้นที่ครอบคลุมอยู่ในท้องที่อำเภอแก่งคอย อำเภอหนองแค อำเภอวิหารแดง และอำเภอเมือง จังหวัดสระบุรี ป่าเขาสามหลั่นอยู่ใกล้กรุงเทพฯ มาก มีสภาพป่าอุดมสมบูรณ์ สภาพธรรมชาติป่าเขา น้ำตกที่สวยงาม โดยเฉพาะน้ำตกเขาสามหลั่น ซึ่งนักท่องเที่ยวรู้จักกันเป็นอย่างดี ทางคมนาคมสะดวกสบาย สามารถเดินทางจากกรุงเทพฯ ไปกลับได้ในวันเดียว อุทยานแห่งชาติน้ำตกสามหลั่น มีเนื้อที่ประมาณ 27,856.25 ไร่ หรือ 44.57 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศ

สภาพภูมิประเทศประกอบด้วยภูเขาสลับซับซ้อน เป็นเทือกเขาสูงที่วางตัวตามแนวตะวันตกเฉียงเหนือ-ตะวันออกเฉียงใต้ มีที่ราบแคบๆ ระหว่างหุบเขาอยู่ทางตอนเหนือของอุทยานแห่งชาติ ยอดเขาที่สูงที่สุดคือ เขาครก มีความสูงประมาณ 329 เมตรจากระดับน้ำทะเล สามารถมองเห็นตัวเมืองสระบุรี และอำเภอใกล้เคียงได้อย่างชัดเจน ป่าแห่งนี้เป็นต้นกำเนิดของน้ำตกหลายแห่ง เป็นต้นน้ำลำธารที่ไหลไปหล่อเลี้ยงไร่นาของราษฎรที่อยู่ใกล้เคียง สภาพของดินเป็นดินเหนียวและดินร่วนปนทราย หินชั้นล่างเป็นพวกหินดินดาน
ลักษณะภูมิอากาศ

สภาพภูมิอากาศในเขตอุทยานแห่งชาติสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ฤดูกาล ได้แก่
ฤดูร้อน จะร้อนอบอ้าวระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ - เดือนเมษายน
ฤดูฝน จะมีฝนตกชุกระหว่างเดือนพฤษภาคม - เดือนกันยายน
ฤดูหนาว อากาศเย็นสบาย ระหว่างเดือนตุลาคม - เดือนมกราคม
อุณหภูมิเฉลี่ย 28oC มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 1,200 มิลลิเมตรต่อปี ซึ่งสามารถเดินทางไปท่องเที่ยวพักผ่อนได้ตลอดปี
พืชพรรณและสัตว์ป่า

สภาพป่าประกอบด้วยป่าเบญจพรรณ และป่าเต็งรัง มีพันธุ์ไม้ที่สำคัญได้แก่ แดง ประดู่ พลวง เต็ง รัง ตะเคียนทอง มะค่าโมง ตะแบก เป็นต้น และพันธุ์ไม้อื่นๆ ที่ทำการสำรวจไว้กว่า 800 ชนิด ส่วนไม้พื้นล่างเป็นพวกไม้ไผ่ชนิดต่างๆ ตลอดจนหวาย และกล้วยไม้ เป็นต้น
สำหรับสัตว์ที่มีอาศัยอยู่เป็นสัตว์ขนาดเล็ก เช่น ไก่ฟ้า ไก่ป่า เก้ง กระจง ลิง หมูป่า กระรอก กระแต และนกชนิดต่างๆ ที่สำคัญ ได้แก่ นกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธร ซึ่งคาดว่าจะสูญพันธุ์ ไปแล้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

อุทยานแห่งชาติน้ำตกสามหลั่น เก็บถาวร 2007-04-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง

| อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)

ที่ตั้ง: อำเภอทับสะแกและอำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ประเทศไทย
พิกัด: 11°37′33″N 99°36′50″E﻿ / ﻿11.625839°N 99.613796°E﻿ / 11.625839; 99.613796
พื้นที่: 158.43
จัดตั้ง: พ.ศ. 2534
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
เว็บไซต์: สำนักอุทยานแห่งชาติ
อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในอำเภอทับสะแกและอำเภอบางสะพานของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ในประเทศไทย มีพื้นที่ 158.43 ตารางกิโลเมตร ได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติใน พ.ศ. 2534 เขตอุทยานเป็นที่ตั้งของหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติที่ หย.1 (เขาล้าน) และหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติที่ หย.2 (ขาอ่อน)
ประวัติ

ใน พ.ศ. 2530 กรมป่าไม้ได้รับแจ้งว่าในเขตป่าสงวนแห่งชาติป่าทับสะแก มีน้ำตก 2 แห่งซึ่งสมควรจัดตั้งเป็นวนอุทยาน จึงได้ให้เจ้าหน้าที่หน่วยป้องกันรักษาป่าที่ ปจ.3 (ทับสะแก) ออกไปสำรวจ ปรากฏว่า พื้นที่ดังกล่าวมีน้ำตกขาอ่อน (ทับมอญ) และน้ำตกห้วยหินดาด เหมาะสมจัดตั้งเป็นวนอุทยาน ผู้อำนวยการกองอุทยานแห่งชาติจึงเสนอกรมป่าไม้เห็นควรจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติ ต่อมากองอุทยานแห่งชาติได้ให้หัวหน้าวนอุทยานน้ำตกห้วยยางทำการสำรวจบริเวณน้ำตกทั้ง 2 แห่ง ต่อมาในช่วงกลางปี 2531 ได้มีข้อเสนอให้สำรวจพื้นที่หาดวนกรเพื่อผนวกเป็นอุทยานแห่งชาติด้วย และใน พ.ศ. 2532 ได้ผนวกป่าวังด้วนและป่าห้วยยาง (หาดวนกร) เข้ากับพื้นที่ทั้งหมดจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง และใน พ.ศ. 2534 ได้รับการจัดตั้งให้เป็นอุทยานแห่งชาติตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา
อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง ได้รับรางวัลอุทยานแห่งชาติสีเขียว (Green National Parks) ระดับทอง (ดีเยี่ยม) ประจำปี 2563
ภูมิประเทศ

ตั้งอยู่บนเทือกเขาตะนาวศรี โดยมียอดเขาหลวงเป็นยอดเขาที่สูงที่สุด และยังเป็นสถานที่ที่พบปูเจ้าฟ้าอีกด้วย ป่าที่พบเป็นป่าเบญจพรรณ ป่าดิบเขา และป่าดิบแล้ง ลักษณะดินเป็นดินร่วนปนทราย และหินเป็นหินแกรนิตและหินลูกรัง นอกจากนี้ เขตอุทยานเป็นพื้นที่ให้กำเนิดต้นน้ำหลายสาย ได้แก่ คลองอ่างทอง คลองแก่ง คลองทับสะแก คลองจะกระ คลองไข่เน่า คลองตาเกล็ด คลองห้วยยาง คลองห้วยมา และคลองหินจวง
จุดท่องเที่ยว

น้ำตกเขาล้าน เป็นน้ำตก 5 ชั้น บางชั้นมีแอ่งน้ำที่สามารถลงเล่นได้
น้ำตกขาอ่อน (ทับมอญ) เป็นน้ำตกขนาดเล็ก 9 ชั้น มีความสูงเกินกว่า 10 เมตร มีแอ่งน้ำตามชั้น สภาพทางเดินขึ้นน้ำตกค่อนข้างชุ่มชื้น
น้ำตกห้วยยาง เป็นน้ำตกที่ไหลลงจากยอดเขาหลวง มีทั้งหมด 7 ชั้น โดยในชั้นที่ 4 มีทางแยกขึ้นสู่จุดชมดวงอาทิตย์ขึ้น ส่วนในชั้นที่ 5 มองเห็นสายน้ำตกจากหน้าผาสูงประมาณ 15 เมตร
ยอดเขาหลวง เป็นจุดที่สูงที่สุดในอุทยาน และเป็นแนวเขตธรรมชาติที่ใช้แบ่งเขตประเทศไทยและประเทศพม่า
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง
อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง จากสำนักอุทยานแห่งชาติ
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
อำเภอสรรพยา

| อำเภอสรรพยา |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Sapphaya
เขื่อนเจ้าพระยา
คำขวัญ: เขาสรรพยาบรรพต หวานเลิศล้ำ รสน้ำตาล แชมพูว่านหางจระเข้ จักสาน เปลผักตบชวา ล้ำคุณค่าหอพระไตร เขื่อนใหญ่เจ้าพระยา
แผนที่จังหวัดชัยนาท เน้นอำเภอสรรพยา
พิกัด: 15°8′15″N 100°14′35″E﻿ / ﻿15.13750°N 100.24306°E﻿ / 15.13750; 100.24306
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ชัยนาท
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 228.3 ตร.กม. (88.1 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 39,789 คน
 • ความหนาแน่น: 174.28 คน/ตร.กม. (451.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 17150
รหัสภูมิศาสตร์: 1804
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอสรรพยา หมู่ที่ 4 ตำบลสรรพยา อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท 17150
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
สรรพยา [สับ-พะ-ยา] เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดชัยนาท
ประวัติ

อำเภอสรรพยา ตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2440 อยู่ทางทิศใต้ของจังหวัดชัยนาท มีแม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่านตอนกลางของพื้นที่อำเภอ สภาพบ้านเรือนราษฎรส่วนใหญ่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาตลอดแนวฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาทั้งสองฝั่ง เนื่องจากการคมนาคมในอดีตอาศัยทางน้ำเป็นหลัก สังเกตจากสภาพชุมชนปรากฏว่ามีชุมชนหนาแน่น เป็นทั้งย่านการค้าและอยู่อาศัยหลายแห่ง แต่ในปัจจุบันมีถนนสายชัยนาท – สิงห์บุรี และสายเอเชีย ตัดผ่าน มีสะพานสรรพยาเชื่อมระหว่างสองฝั่งแม่น้ำ ทำให้ประชาชนนิยมใช้การคมนาคมทางบกเป็นหลัก
บริเวณตอนล่างมีภูเขาลูกเล็ก ๆ อยู่แห่งหนึ่งชื่อว่า “เขาสรรพยา” ปรากฏหลักฐานในพระราชนิพนธ์เรื่องรามเกียรติ์ ตอนหนึ่งว่า เมื่อพระลักษณ์ถูกหอกโมกข์ศักดิ์ของกุมกรรณ หนุมานได้อาสามาเอาตัวยาชื่อ “สังกรณี” และ “ตรีชวา” ณ ที่ “เขาสรรพยา” แห่งนี้ เพื่อนำไปบดเป็นกษัยผสมกับน้ำในแม่น้ำมหานทีใช้เป็นยา
วันที่ 31 พฤษภาคม 2468 เปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดสิงห์บุรีและจังหวัดชัยนาท โดยโอนพื้นที่ตำบลเขาแก้ว และตำบลโพนางดำ อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี มาขึ้นกับ อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท
วันที่ 31 ธันวาคม 2483 เปลี่ยนแปลงเขตการปกครองในอำเภอสรรพยา โดยให้ยุบตำบลโพนางดำ รวมกับตำบลสรรพยา และตำบลหาดอาษา และยุบตำบลเขาแก้ว รวมกับตำบลหาดอาษา และตำบลเสือโฮก
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลโพนางดำตก แยกออกจากตำบลสรรพยา ตั้งตำบลโพนางดำออก แยกออกจากตำบลหาดอาษา ตั้งตำบลเขาแก้ว แยกออกจากตำบลหาดอาษา และตำบลเสือโฮก
วันที่ 3 สิงหาคม 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลสรรพยา ในท้องที่บางส่วนของตำบลสรรพยา
วันที่ 22 พฤศจิกายน 2504 เปลี่ยนแปลงเขตอำเภอสรรพยาและอำเภอเมืองชัยนาท โดยโอนพื้นที่ตำบลเสือโฮก และโอนพื้นที่หมู่ 9 (ในขณะนั้น) ของตำบลตลุก อำเภอสรรพยา ไปขึ้นกับอำเภอเมืองชัยนาท
วันที่ 9 เมษายน 2506 จัดตั้งสุขาภิบาลโพนางดำ ในท้องที่บางส่วนของหมู่ที่ 2 ตำบลโพนางดำตก
วันที่ 11 สิงหาคม 2536 เปลี่ยนแปลงเขตสุขาภิบาลสรรพยา เพื่อความเหมาะสมในการบริหารกิจการและการทะนุบำรุงท้องถิ่น
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะสุขาภิบาลสรรพยา และสุขาภิบาลโพนางดำ เป็นเทศบาลตำบลสรรพยา และเทศบาลตำบลโพนางดำ ตามลำดับ ด้วยผลของกฎหมาย
วันที่ 16 เมษายน 2552 กำหนดเขตตำบลในท้องที่อำเภอสรรพยา ให้มีอาณาเขตที่ถูกต้องแม่นยำ โดยกำหนดให้ตำบลสรรพยา ให้มีเขตการปกครองรวม 7 หมู่บ้าน ตำบลโพนางดำออก ให้มีเขตการปกครองรวม 8 หมู่บ้าน ตำบลโพนางดำตก ให้มีเขตการปกครองรวม 6 หมู่บ้าน ตำบลบางหลวง ให้มีเขตการปกครองรวม 7 หมู่บ้าน ตำบลตลุก ให้มีเขตการปกครองรวม 12 หมู่บ้าน ตำบลเขาแก้ว ให้มีเขตการปกครองรวม 6 หมู่บ้าน และตำบลหาดอาษา ให้มีเขตการปกครองรวม 9 หมู่บ้าน
วันที่ 27 พฤษภาคม 2553 เปลี่ยนแปลงชื่อเทศบาลตำบลโพนางดำ เป็นเทศบาลตำบลโพธิ์พิทักษ์
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอสรรพยาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองชัยนาท
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอตาคลี (จังหวัดนครสวรรค์)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภออินทร์บุรี (จังหวัดสิงห์บุรี) และอำเภอสรรคบุรี
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสรรคบุรีและอำเภอเมืองชัยนาท
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอสรรพยาแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 ตำบล 55 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | สรรพยา | Sapphaya | 7 | 5,994 |
| 2. | ตลุก | Taluk | 12 | 8,364 |
| 3. | เขาแก้ว | Khao Kaeo | 6 | 3,008 |
| 4. | โพนางดำตก | Pho Nang Dam Tok | 6 | 6,234 |
| 5. | โพนางดำออก | Pho Nang Dam Ok | 8 | 5,166 |
| 6. | บางหลวง | Bang Luang | 7 | 5,236 |
| 7. | หาดอาษา | Hat Asa | 9 | 6,169 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอสรรพยาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง แบ่งออกเป็น 8 เทศบาลตำบล และ 1 องค์การบริหารส่วนตำบล ได้แก่
เทศบาลตำบลโพธิ์พิทักษ์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลโพนางดำตก
เทศบาลตำบลสรรพยา ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสรรพยา
เทศบาลตำบลบางหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางหลวงทั้งตำบล
เทศบาลตำบลหาดอาษา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหาดอาษาทั้งตำบล
เทศบาลตำบลตลุก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตลุกทั้งตำบล
เทศบาลตำบลโพนางดำออก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพนางดำออกทั้งตำบล
เทศบาลตำบลโพนางดำตก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพนางดำตก (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลโพธิ์พิทักษ์)
เทศบาลตำบลเจ้าพระยา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสรรพยา (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลสรรพยา)
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาแก้วทั้งตำบล
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 311 ในอำเภอสรรพยา
เขตฮานามิงาวะ

| เขตฮานามิงาวะ 花見川区 |
| --- | --- |
เขต
สำนักงานเขตฮานามิงาวะ
   ตรา
ที่ตั้งของเขตฮานามิงาวะ (เน้นสีม่วง) ในนครชิบะ
เขตฮานามิงาวะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°39′46″N 140°04′09″E﻿ / ﻿35.66278°N 140.06917°E﻿ / 35.66278; 140.06917
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด:  ชิบะ
เทศบาล:  นครชิบะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 34.24 ตร.กม. (13.22 ตร.ไมล์)
ประชากร (เมษายน 2012)
 • ทั้งหมด: 179,770 คน
 • ความหนาแน่น: 5,300 คน/ตร.กม. (14,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
ที่อยู่สำนักงาน: 1-1 มิซูโฮะ เขตฮานามิงาวะ นครชิบะ จังหวัดชิบะ  262-8733
เว็บไซต์: www.city.chiba.jp/hanamigawa/index.html
เขตฮานามิงาวะ (ญี่ปุ่น: 花見川区; โรมาจิ: Hanamigawa-ku) เป็นหนึ่งในหกเขตในนครชิบะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของนครชิบะ ตั้งชื่อจากแม่น้ำฮานามิซึ่งไหลผ่านบริเวณนี้
อสมการของมาร์คอฟ

ในทฤษฎีความน่าจะเป็น อสมการของมาร์คอฟ เป็นข้อความทางคณิตศาสตร์ที่ให้ขอบเขตบนของความน่าจะเป็นที่ตัวแปรสุ่มที่มีค่าบวกจะมีมากกว่าหรือเท่ากับจำนวนจริงบวกคงที่หนึ่งๆ ชื่อของอสมการตั้งตามนักคณิตศาสตร์ชาวรัสเซียชื่อ อันเดรย์ มาร์คอฟ
อสมการของมาร์คอฟมีใจความดังต่อไปนี้: ให้  X\, เป็นตัวแปรสุ่มที่มีค่าไม่เป็นลบและ  t\, เป็นจำนวนจริงใด ๆ ที่มากกว่าศูนย์ แล้ว
เห็นได้ว่า อสมการของมาร์คอฟแสดงความสัมพันธ์ระหว่างความน่าจะเป็นกับค่าคาดหมาย เนื่องจากตัวอสมการเองไม่ได้กำหนดว่าตัวแปรสุ่มต้องมีสมบัติพิเศษประการใดเลย ขอบเขตบนที่ได้จากอสมการของมาร์คอฟมักจะมีค่าสูงกว่าความเป็นจริงมาก อย่างไรก็ดีเราสามารถใช้อสมการของมาร์คอฟพิสูจน์ข้อความทางคณิตศาสตร์อื่นๆ ที่ให้ขอบเขตบนที่แน่นขึ้นได้ เช่น อสมการของเชบิเชฟ และขอบเขตเชอร์นอฟ
การพิสูจน์

กำหนดฟังก์ชัน  f:\mathbb {R} \rightarrow \mathbb {R}  ดังต่อไปนี้  f(x)=1 เมื่อ  x\geq t มิฉะนั้น  f(x)=0 เราได้ว่า
เนื่องจาก  f(x)\leq x/t สำหรับทุกๆ จำนวนจริง  x เราได้ว่า
ตามต้องการ
การพิสูจน์ > อีกบทพิสูจน์หนึ่ง

ในกรณีที่ตัวแปรสุ่ม  X เป็นตัวแปรสุ่มแบบไม่ต่อเนื่อง และมีค่าเป็นจำนวนเต็ม บทพิสูจน์ที่ใช้การคำนวณอย่างง่ายด้านล่างอาจเข้าใจได้ง่ายกว่า
จากนิยามของค่าคาดหมาย และเงื่อนไขที่ว่าตัวแปรสุ่ม  X มีค่าไม่เป็นลบ เราได้ว่า
นั่นคือเราได้  \Pr[X\geq t]\leq \mathrm {E} [X]/t ตามต้องการ
รูปแบบอื่นของ อสมการของมาร์คอฟ

บางครั้งเราอาจพบเห็น การใช้อสมการของมาร์คอฟ ในรูปแบบอื่น ๆ เช่น
เมื่อ  g(x)\uparrow ,g(x)\geq 0 คือ เป็นฟังก์ชันที่มีค่าไม่เป็นลบ และ มีค่าไม่ลดลงแล้ว
ซึ่งในกรณีที่  g(x)=e^{tx} จะนำไปสู่ ขอบเขตเชอร์นอฟ
อู๋ เมิ่งต๋า

| อู๋ เมิ่งต๋า 吳孟達 |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: Richard Ng Man Tat
เกิด: 2 มกราคม พ.ศ. 2494 เซี่ยเหมิน ประเทศจีน
เสียชีวิต: 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 (69 ปี) ฮ่องกง, ประเทศจีน
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2518 - พ.ศ. 2564
ฐานข้อมูล
IMDb
อู๋ เมิ่งต๋า (อักษรโรมัน: Ng Man-tat; จีนตัวย่อ: 吴孟达; จีนตัวเต็ม: 吳孟達; พินอิน: Wú Mèngdá; 2 มกราคม พ.ศ. 2495 - 	27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564) คนไทยนิยมเรียก อู๋ ม่งต๊ะ เป็นนักแสดงชาวฮ่องกง ที่มีชื่อเสียงจากบทลูกคู่ตัวเอก บทตลก และเป็นลูกคู่ในภาพยนตร์ของโจว ซิงฉือ เป็นจำนวนมาก จนเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวภาพยนตร์ของโจว ซิงฉือ โดยปริยาย
ประวัติ

อู๋ ม่งต๊ะ เป็นชาวมณฑลฝูเจี้ยน จีนแผ่นดินใหญ่ เริ่มมีผลงานแสดงตั้งแต่ปี 1975 (พ.ศ. 2518) หลังจากเขาจบหลักสูตรการแสดงของค่ายสถานีโทรทัศน์ทีวีบี ในรุ่นปี 1974 (พ.ศ. 2517)  มีผลงานโดดเด่นหลายเรื่อง อย่างเช่น บทบาทในซีรีส์เรื่อง ชอลิ้วเฮียง นำแสดงโดย เจิ้ง เส้าชิว , นักสู้ผู้พิทักษ์ (Police Cadet '84) นำแสดงโดย เหลียง เฉาเหว่ย  แต่บทบาทเป็นที่จดจำ คือบทบาทในซีรีส์เล่นคู่กับโจว ซิงฉือ เรื่อง จอมยุทธสะท้านโลกันตร์ (The Final Combat ,1989)
ในยุคทศวรรษที่ 90 อู๋ ม่งต๊ะ หันมาแสดงภาพยนตร์ แจ้งเกิดในบทสมทบที่โดดเด่นที่สุดแห่งยุค ในเรื่อง ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ (A Moment of Romance ,1990) เป็นลูกคู่กับหลิว เต๋อหัว จนเขาได้รับรางวัลตุ๊กตาทองนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม(Best Supporting Actor) จากเวทีฮ่องกงฟิล์ม อวอร์ด ครั้งที่ 10 ประจำปี 1990 และหันมาแสดงบทตลกโปกฮาเป็นลูกคู่ในภาพยนตร์ของโจว ซิงฉือ ตั้งแต่เรื่อง คนตัดเซียน (All for the Winner, 1990)  , คนตัดคน 2 (God of Gamblers 2 ,1990) เป็นต้นมา
อู๋ ม่งต๊ะ มีผลงานแสดงภาพยนตร์มากมาย ผลงานที่แสดงร่วมกับโจว ซิงฉือ และได้รับยกย่องว่าโดดเด่นที่สุดในยุคต้น 90s ก็คือภาพยนตร์เรื่อง คนเล็กนักเรียนโต (Fight Back to School ,1991) และรับบทพ่อของทั้งโจว ซิงฉือ และหลิว เต๋อหัว ในภาพยนตร์เรื่อง คนกัดคน (Tricky Brains ,1991) ที่ทั้งสองเรื่องนี้ได้กลายเป็นภาพยนตร์ต้นแบบให้โจว ซิงฉือ พัฒนาภาพยนตร์ตลกในรูปแบบของตัวเองในเวลาต่อมา
นอกจากจะเป็น "คู่หูคู่ฮา" ในภาพยนตร์ของโจว ซิงฉือแล้ว อู๋ ม่งต๊ะยังได้แสดงภาพยนตร์ในบทลูกคู่กับหลิว เต๋อหัว อีกหลายเรื่อง อย่างเช่น มังกรขันจอหว่อ รวยรักนะจะบอกให้ (Dance With Dragon ,1991) ชีวิตเธอชีวิตข้าชีวิตเดียว (The Prince of Temple Street ,1992) ชาตินี้ถึงทีข้า ชาติหน้าก็ข้าอีกนั่นแหละ (Gameboy Kids ,1992) เซียวฮื่อยี้ กระบี่ไม่มีคำตอบ (Handsome Sibling ,1992)  เป็นต้น
ภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายที่เขาแสดงร่วมกับโจว ซิงฉือ ก็คือ นักเตะเสี้ยวลิ้มยี่ (Shaolin Soccer ,2001) หลังจากนั้น เขาก็เริ่มป่วยมีปัญหาสุขภาพเรื้อรังด้วยโรคหัวใจยาวนานร่วมสิบปี ภาพยนตร์เรื่อง คนเล็กของเล่นใหญ่ (CJ7 ,2008) เดิมบทตัวเอกจะเป็นของอู๋ ม่งต๊ะ โจว ซิงฉือจะกำกับการแสดงอย่างเดียวแต่เพราะปัญหาสุขภาพ โจว ซิงฉือจึงรับบทแสดงแทน ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของเขา คือ หนังไซไฟอวกาศกู้โลกจากจีนแผ่นดินใหญ่ เรื่อง ปฏิบัติการฝ่าสุริยะ (The Wandering Earth ,2019)
ภาพยนตร์ที่แสดงโดย อู๋ เมิ่งต๋า เมื่อเข้ามาฉายในประเทศไทย จะพากย์เสียงโดยนักพากย์เพียงคนเดียว คือ เกรียงศักดิ์ เหรียญทอง จนเป็นเอกลักษณ์[ต้องการอ้างอิง]
การเสียชีวิต

อู๋ ม่งต๊ะ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 สาเหตุคือโรคมะเร็งตับ
แหล่งข้อมูลอื่น

Man Tat Ng ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อุทยานแห่งชาติน้ำตกหงาว

| อุทยานแห่งชาติน้ำตกหงาว |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
ที่ตั้ง: จังหวัดชุมพรและจังหวัดระนอง ประเทศไทย
พิกัด: 9°51′23″N 98°37′40″E﻿ / ﻿9.856334°N 98.627660°E﻿ / 9.856334; 98.627660
จัดตั้ง: พ.ศ. 2542
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
เว็บไซต์: สำนักอุทยานแห่งชาติ
อุทยานแห่งชาติน้ำตกหงาว เป็นอุทยานแห่งชาติในภาคใต้ตอนบนของประเทศไทย มีพื้นที่ 706.03 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่สี่อำเภอในจังหวัดชุมพร ได้แก่ อำเภอทุ่งตะโก อำเภอพะโต๊ะ อำเภอสวี และอำเภอหลังสวน และครอบคลุมพื้นที่อีกสองอำเภอในจังหวัดระนอง ได้แก่ อำเภอเมืองระนองและอำเภอละอุ่น ภูมิประเทศเป็นเทือกเขาสลับซับซ้อน มีสันเขานมสาวเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างทั้งสองจังหวัด อุทยานแห่งนี้ได้รับการจัดตั้งในราชกิจจานุเบกษาเมื่อ พ.ศ. 2542 มีหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติ (นง.) ทั้งหมด 7 หน่วย
ประวัติ

เดิมมีแผนจัดตั้งอุทยานแห่งชาติคลองเพราในปีงบประมาณ 2524 แต่เนื่องจากเกิดเหตุการณ์แทรกซึมของคอมมิวนิสต์ในประเทศไทย ทำให้ต้องระงับแผนงานไว้ชั่วคราว ต่อมาเมื่อสถานการณ์ปกติแล้ว เจ้าหน้าที่จากกองอุทยานแห่งชาติจึงได้ไปบุกเบิกเพื่อจัดตั้งอุทยานแห่งชาติคลองเพราใน พ.ศ. 2526 ส่วนวนอุทยานน้ำตกหงาว เดิมอยู่ในความดูแลของสำนักงานป่าไม้จังหวัดระนองตั้งแต่ พ.ศ. 2498–2524 จึงได้โอนไปขึ้นกับกองอุทยานแห่งชาติ ต่อมาใน พ.ศ. 2532 ได้ผนวกรวมวนอุทยานน้ำตกหงาวกับอุทยานแห่งชาติคลองเพรา และใน พ.ศ. 2537 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอุทยานแห่งชาติน้ำตกหงาว ปัจจุบันอุทยานแห่งชาติน้ำตกหงาวได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติตามพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ. 2504 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษาใน พ.ศ. 2542 นับเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 93 ของประเทศ