stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล 2016
ผลการประกวด > ลำดับการประกาศชื่อ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  16 คนสุดท้าย  อิตาลี   อินเดีย   ศรีลังกา   บราซิล   ลัตเวีย   สเปน   เช็กเกีย   เลบานอน   เนเธอร์แลนด์   ไทย   เวเนซุเอลา   ญี่ปุ่น   ออสเตรเลีย   เม็กซิโก   เวียดนาม   ฟิลิปปินส์ |  9 คนสุดท้าย  สเปน   เวียดนาม   เนเธอร์แลนด์   อิตาลี   ญี่ปุ่น   ลัตเวีย   อินเดีย   เลบานอน   ไทย |  6 คนสุดท้าย  ไทย   เลบานอน   เวียดนาม   อิตาลี   เนเธอร์แลนด์   ญี่ปุ่น |  3 คนสุดท้าย  เลบานอน   ญี่ปุ่น   อิตาลี |
รางวัลพิเศษ

| รางวัล | ผู้ชนะ |
| --- | --- |
มิสเตอร์คอนจีเนียลีตี:   ออสเตรเลีย – เจมส์ คาร์เน
ขวัญใจช่างภาพ:   ปวยร์โตรีโก – ฟรันซิสโก เบร์การา
ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม:   เนปาล – โรเกช ตันดูการ์
พีเพิลส์ชอยซ์อะวอดส์:   ฟิลิปปินส์ – มีเกล กีอา
ผู้เข้าประกวด

35 ผู้เข้าประกวดที่ได้รับการยืนยัน:
| ประเทศ/ดินแดน | ผู้เข้าประกวด | อายุ | ส่วนสูง | เมืองเกิด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ออสเตรเลีย | เจมส์ คาร์เน | 23 | 1.75 | เมลเบิร์น |
|  เบลเยียม | มิตแชลล์ ซปร็อยต์ | 25 | 1.82 | เคงก์ |
|  โบลิเวีย | อาเลกซ์ ลิมเปียส | 29 | 1.82 | ซานตากรุซ |
|  บราซิล | อีวู กาวัลกันชี | 27 | 1.85 | โจเอาเปสโซอา |
|  กัมพูชา | เยิง ซ็อมเนียง | 23 | 1.82 | พนมเปญ |
|  แคนาดา | คริส ซินเดอร์ | 19 | 1.83 | ร็อกกีเมาน์เทนเฮาส์ |
|  จีน | ชฺวี ชื่อห้าว | 20 | 1.83 | ชิงเต่า |
|  เช็กเกีย | ยอเซฟ กูร์กา | 23 | 1.85 | ซลานี |
|  เอลซัลวาดอร์ | โรบิน บัลเซส | 29 | 1.84 | ซานซัลวาดอร์ |
|  กวม | จอน เคเนโมโต | 25 | 1.82 | ฮากัตญา |
|  ฮ่องกง | ไคล์ หลี่ | 25 | 1.84 | ฮ่องกง |
|  อินเดีย | มูดิต มัลโหตรา | 25 | 1.85 | เดลี |
|  อินโดนีเซีย | รีชาร์ด ลิม | 29 | 1.82 | ตาเงอรัง |
|  อิตาลี | วีนีชีโอ โมโดโล | 23 | 1.86 | โกโดแญะ |
|  ญี่ปุ่น | มะซะยะ ยะมะงุชิ | 23 | 1.82 | ชิงะซะกิ |
|  เกาหลี | ช็อง คู-ย็อง | 30 | 1.81 | โซล |
|  ลัตเวีย | มาติซ ปัซตาร์ส | 21 | 1.85 | กอกเนส |
|  เลบานอน | พอล อิสกันดาร์ | 24 | 1.90 | เบรุต |
|  มาเลเซีย | หลิว เหวิน คัง | 30 | 1.82 | กัวลาลัมเปอร์ |
|  เม็กซิโก | มาโนลี เดียซ | 22 | 1.83 | ปวยบลา |
|  พม่า | จี ปยู ออง | 23 | 1.84 | ย่างกุ้ง |
|  เนปาล | โรเกช ตันดูการ์ | 28 | 1.81 | กาฐมาณฑุ |
|  เนเธอร์แลนด์ | คริส แฟ็ลต์กัมป์ | 26 | 1.95 | แบมเมล |
|  ปารากวัย | โคเซ ลูกัส บาร์โรส ลิมา | 24 | 1.85 | ซิวดัดเดลเอสเต |
|  ฟิลิปปินส์ | มีเกล กีอา | 26 | 1.80 | ซานปาโปล |
|  โปแลนด์ | ยัน ดรัตวีสกี | 19 | 1.84 | วูช |
|  ปวยร์โตรีโก | ฟรันซิสโก เบร์การา | 24 | 1.84 | ซานฮวน |
|  รัสเซีย | เอมีลีโอ ไฟซูลีนี | 27 | 1.85 | วอลโกกราด |
|  สิงคโปร์ | เซบาสเตียน ฟู | 25 | 1.83 | เซมบาวัง |
|  สเปน | ดาเนียล ตอร์เรส | 27 | 1.88 | มาลากา |
|  ศรีลังกา | ดาเนียล เดอ ซิลวา | 23 | 1.80 | โคลัมโบ |
|  ไทย | กิตติกุน ตันสุหัส | 25 | 1.82 | เชียงใหม่ |
|  สหรัฐ | แอนโทนี เปเรซ | 20 | 1.81 | ไมแอมี |
|  เวเนซุเอลา | วัลเฟรด เกรสโป | 22 | 1.85 | กาบีมัส |
|  เวียดนาม | เหงียน เตี๊ยน ดาต | 23 | 1.84 | ฮานอย |
หมายเหตุการประกวดอื่น ๆ > เข้าร่วมครั้งแรก

เนปาล
ปารากวัย
หมายเหตุการประกวดอื่น ๆ > ถอนตัว

โคลอมเบีย – เอดัวร์โด ออร์ติซ
ปานามา – ฮูซัม อะห์เหม็ด
คีร์กีซสถาน – ซันจาร์ จอมาร์โตวิช
สาธารณรัฐโดมินิกัน – บิกตอร์ มาโตส
สวิตเซอร์แลนด์ – ยัน อากาอา
แหล่งข้อมูลอื่น

Mister International Official Website เก็บถาวร 2017-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กมิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล |
| --- | --- |
 2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015 
 2016  2018  2019  2020  2021  2022  2023 
 รายนาม  รางวัลพิเศษ
ถั่วพร้า

| ถั่วพร้า |
| --- | --- |

Canavalia rosea

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
ชั้นย่อย:: Rosidae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eurosids I
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
วงศ์ย่อย:: Faboideae
สกุล:: Canavalia DC.

ถั่วพร้า เป็นพืชประเภทหนึ่งที่ได้รับความสนใจในปัจจุบัน  เพราะเป็นพืชที่ให้ธาตุไนโตรเจนในปริมาณสูง  จึงนำมาทำเป็นปุ๋ยพืชสดได้เป็นอย่างดี  ซึ่งทางภาครัฐก็ให้การสนับสนุนในการเพาะปลูก  เนื่องจากสามารถเพาะปลูกได้ง่าย  มีค่าใช้จ่ายต่ำในการนำมาใช้ประโยชน์  และไม่ส่งกระทบต่อสิ่งแวดล้อม
ข้อมูลเบื้องต้น

ถั่วพร้าจัดเป็นพืชในสกุล (Genus) Canavalia  ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกประมาณ 70 – 75 ชนิด (Specie)  แต่เป็นที่รู้จักกันดีในประเทศไทยมีอยู่ด้วยกันสองชนิด  คือ  ถั่วพร้าเมล็ดยาว  และถั่วพร้าเมล็ดแดง  พืชในสกุลนี้จัดอยู่ในส่วน (Division) Magnoliophyta, ชั้น (Class) Magnoliopsida, ชั้นย่อย (Subclass) Rosidae (Eurosids I) , ตระกูล (Order) Fabales, วงศ์ (Family) Fabaceae  และวงศ์ย่อย (Subfamily) Faboideae
ถั่วพร้าเมล็ดยาว  มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Canavalia ensiformis (L.) DC.   มีชื่อสามัญในภาษาอังกฤษว่า jack bean หรือ house bean  ส่วนใหญ่พบว่ามีการเพาะปลูกในเขตร้อนชื้นของทวีปอเมริกา  เพื่อใช้เป็นอาหารสัตว์หรือปลูกเป็นพืชหมุนเวียนสลับกับพืชหลัก  เมล็ดและฝักของถั่วพร้ามีความเป็นพิษ  จึงไม่นิยมที่จะนำมาบริโภค  แต่ก็สามารถบริโภคฝักอ่อน  ใบ  หรือเมล็ดที่ผ่านกระบวนการชะล้างพิษ  เช่น  คั่ว  หรือต้มถ่ายน้ำหลาย ๆ ครั้งได้
ถั่วพร้าเมล็ดแดง  มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Canavalia gladiata (Jacq.) DC.   มีชื่อสามัญในภาษาอังกฤษว่า sword bean  ส่วนใหญ่พบว่ามีการเพาะปลูกในเขตเอเชียตะวันออก  เอเชียใต้  และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  ในลักษณะของผักสวนครัว  โดยจะบริโภคฝักอ่อนและเมล็ดอ่อน  นอกจากนี้ยังสามารถนำเมล็ดแก่ไปคั่วเพื่อบริโภคแทนกาแฟได้
ลักษณะภายนอก

ลักษณะลำต้นของถั่วพร้าเป็นเถา  ซึ่งสามารถเลื้อยสูงได้ถึง 10 เมตร  อย่างไรก็ตาม  จากข้อมูลของกรมวิชาการเกษตรพบว่า  สามารถปลูกในลักษณะไม้พุ่มได้  เพราะลำต้นมีเนื้อไม้แข็งเป็นแกน  โดยจะมีความสูงประมาณ 60 – 120 เซนติเมตร  ลักษณะของใบเป็นใบรวมแบบสามใบ (trifoliolate)  มีรูปร่างมนค่อนข้างกลมคล้ายไข่  ยาว 7 – 12 เซนติเมตร  ดอกเป็นกลุ่ม  มีสีชมพู  แต่ถั่วพร้าเมล็ดแดงจะมีความแตกต่างคือ  ปลายดอกจะมีสีแดง   ทั้งสองชนิดมีกลีบเลี้ยงโค้ง  ส่วนบนมีสีขาว  ภายในดอกมีเกสรครบทั้งสองเพศ  และส่วนใหญ่ (ประมาณร้อยละ 80 ของการติดผล) จะผสมพันธุ์กันเองภายในดอก
ลักษณะของฝักจะมีรูปร่างคล้ายดาบ  ห้อยปลายลง  เมื่อสุกจะมีสีเหลืองคล้ายฟางข้าว  ถั่วพร้าเมล็ดยาวจะมีขนาดฝักกว้าง 3 – 3.5 เซนติเมตร  ยาว 15 – 35 เซนติเมตร  เมล็ดมีสีขาวคล้ายงาช้าง  มีขนาด 1.5 – 2 เซนติเมตร  ขั้วเมล็ด (hilum) ยาว 0.5 – 1 เซนติเมตร  ในขณะที่ถั่วพร้าเมล็ดแดงจะมีขนาดฝักกว้างประมาณ 3.5 – 5 เซนติเมตร  ยาวประมาณ 20 – 40 เซนติเมตร  เมล็ดมีสีแดงอมน้ำตาล  มีขนาด 2 – 3.5 เซนติเมตร  ขั้วเมล็ดยาว 1.5 – 2 เซนติเมตร
การนำมาใช้ประโยชน์

ฝักอ่อนและเมล็ดอ่อนสามารถนำมาทำเป็นอาหารได้  สำหรับเมล็ดที่โตเต็มที่ต้องทำการชำระพิษโดยลอกผิวหุ้มเมล็ดออกแล้วต้มถ่ายน้ำหลาย ๆ ครั้ง
ใช้ปลูกเป็นพืชคลุมดิน
ใช้เป็นอาหารสัตว์
ใช้สกัดเพื่อทำยาหรือเครื่องสำอาง
สภาพแวดล้อมในการเจริญเติบโต

ถั่วพร้าเป็นพืชที่เจริญเติบโตได้ดีในสภาพอากาศแบบร้อนชื้น  มีแดดจัด  มีอุณหภูมิระหว่าง 20 – 30 องศาเซลเซียส  ปริมาณน้ำฝนระหว่าง 900 – 1500 มิลิเมตรต่อปี  และสภาพดินเป็นดินเหนียวที่ระบายน้ำได้ดี
อย่างไรก็ตาม  ถั่วพร้าสามารถเพาะปลูกได้ในพื้นที่แห้งแล้งที่มีปริมาณน้ำฝนประมาณ 700 มิลลิเมตรต่อปี  หรือในพื้นที่ชุ่มที่มีปริมาณน้ำฝนถึง 4,500 มิลิเมตรต่อปี  นอกจากนี้ยังสามารถเจริญเติบโตได้ในที่ร่ม  ในดินเค็ม  ดินที่ขาดธาตุอาหาร  หรือแม้กระทั่งดินที่มีสภาพความเป็นกรดในระดับ pH 4.5  และสามารถเพาะปลูกได้ในระดับความสูงถึง 1,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล
ดังนี้จึงกล่าวได้ว่า  ถั่วพร้าเป็นพืชที่สามารถเจริญเติบโตได้ดีในทุกภาคของประเทศไทย
วิธีการเพาะปลูก

วิธีการเพาะปลูกที่ใช้ปฏิบัติกันอยู่มี 3 วิธี  คือ
ปลูกแบบหว่าน – เป็นวิธีที่สะดวก  ประหยัดเวลาและแรงงานที่สุด  ทำโดยการนำเอาเมล็ดพันธุ์ที่เตรียมไว้หว่านลงไปในแปลงให้ทั่ว  ในอัตรา 8 - 10 กิโลกรัมต่อไร่  แล้วพรวนดินกลบเมล็ด
ปลูกแบบโรยเป็นแถว – เป็นวิธีที่ค่อนข้างช้าและสิ้นเปลืองแรงงานเมื่อเปรียบเทียบกับวิธีแรก  แต่จะทำให้ได้ต้นถั่วพร้าที่ขึ้นเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ  ทำโดยใช้เมล็ดโรยลงในแถว  ซึ่งมีระยะระหว่างแถว 75 - 100 เซนติเมตร  เมื่อโรยเมล็ดลงในแถวแล้วกลบเมล็ดด้วยดินบาง ๆ  ในอัตรา 5 - 8 กิโลกรัมต่อไร่
ปลูกแบบหยอดเป็นหลุม – เป็นวิธีที่ล่าช้า  สิ้นเปลืองแรงงาน  และไม่สะดวกในทางปฏิบัติที่สุด  แต่เหมาะสมที่จะนำมาใช้ในกรณีที่มีปริมาณเมล็ดพันธุ์จำกัด  ทำโดยการขุดหลุดเล็ก ๆ ลึกประมาณ 5 – 7.5 เซนติเมตร  มีในระยะระหว่างแถวของหลุมประมาณ 75 – 90 เซนติเมตร  และระยะระหว่างหลุมในแถวเดียวกันประมาณ 45 – 60 เซนติเมตร  หยอดเมล็ด 2 - 3 เมล็ดต่อหลุมแล้วกลบเมล็ดด้วยดินบาง ๆ  ในอัตรา 3 - 5 กิโลกรัมต่อไร่
โรคและศัตรูพืช

ถั่วพร้ามีความต้านทานต่อโรคและศัตรูพืชค่อนข้างดี  แต่ก็มีโรคและศัตรูพืชบ้างชนิดที่อาจทำอันตรายต่อถั่วพร้าได้  เช่น  โรครากเน่า (root rot) ที่มีสาเหตุจาก Colletotrichum lindemuthianum,  หนอนถั่วเหลือง Heterodera glycines,  หนอน Spodoptera frugiperda  และตัวอ่อนของแมลงปีกแข็งบางชนิดที่อาจเจาะเข้าไปทำลาย stem ในเมล็ดถั่วได้
นอกจากนี้ถั่วพร้ายังเป็นพาหะ (host) ของไวรัสที่ทำให้เกิดโรคจุดในมะเขือเทศ (tomato spotted wilt virus, TSWV)  และทำให้ประชากรของไส้เดือน (nematode) ภายในดินลดลง
การเก็บเกี่ยว

การเก็บเกี่ยวฝักอ่อนเพื่อนำไปใช้เป็นอาหารจะทำได้หลังจากการเพาะปลูกราว 3 - 4 เดือน สำหรับการเก็บเกี่ยวเมล็ดที่โตเต็มที่เพื่อนำไปทำเป็นเมล็ดแห้ง  จะทำได้หลังจากการเพาะปลูกราว 5 – 10 เดือน
การใช้เป็นปุ๋ยพืชสด

นิยมปฏิบัติอยู่ 2 วิธี  คือ
ทำโดยการปลูกเป็นพืชหมุนเวียนสลับกับพืชหลัก  ซึ่งจะนิยมทำกันในพื้นที่ดอน  โดยทำการไถกลบหลังจากการเพาะปลูกประมาณ 60 – 65 วัน  ควรเลือกทำในขณะที่ดินมีความชุ่มชื้นพอสมควร  จากนั้นจึงทำการปลูกพืชหลัก
ปลูกแซมไปกับพืชหลัก  โดยทำการปลูกหลังจากปลูกพืชหลักไปแล้วประมาณ 1 – 2 สัปดาห์
ในการไถกลบถั่วพร้าพื้นที่ 1 ไร่  จะให้น้ำหนักสดประมาณ 2.5 - 4 ตัน  ซึ่งจะได้ธาตุไนโตรเจนประมาณ 10 - 20 กิโลกรัม  เทียบเท่ากับการใส่ปุ๋ยยูเรียปริมาณ 23 – 48 กิโลกรัม  หรือปุ๋ยแอมโมเนียมซัลเฟตปริมาณ 47 – 95 กิโลกกรัม  โดยมีปริมาณร้อยละของไนโตเจน  ฟอสฟอรัส  และโพแทสเซียมประมาณ 2.00 - 2.95,  0.30 - 0.40  และ 2.20 - 3.00 หน่วยตามลำดับ  อย่างไรก็ตามน้ำหนักมวลชีวภาพและปริมาณธาตุอาหารขึ้นกับปัจจัยของดินและการจัดการ
แหล่งข้อมูลอื่น

Protabase Canavalia gladiata เก็บถาวร 2008-06-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Mansfeld’s World Database Canavalia esiformis
Mansfeld’s World Database Canavalia gladiata
กรมพัฒนาที่ดิน ตอบคำถาม เก็บถาวร 2007-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กรมวิชาการเกษตร ถั่วพร้า เก็บถาวร 2008-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ถั่วแปบ (พืช)

| ถั่วแปบ |
| --- | --- |

ลักษณะทั่วไป

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophyta
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: ถั่ว Fabales
วงศ์:: ถั่ว Fabaceae
วงศ์ย่อย:: วงศ์ย่อยถั่ว 
สกุล:: Lablab  (L.) Sweet
สปีชีส์:: Lablab purpureus
ชื่อทวินาม
Lablab purpureus (L.) Sweet

ชื่อพ้อง
 Dolichos lablab L.  Dolichos purpureus L.  Lablab niger Medikus  Lablab lablab (L.) Lyons  Lablab vulgaris (L.) Savi  Vigna aristata Piper
ถั่วแปบ เป็นชื่อไม้เถาชนิด Dolichos lablab L. ในวงศ์ Leguminosae ดอกสีม่วงฝักแบน ๆ ภาษากะเหรี่ยงเรียก เบ่าะบาสะ ถั่วแปบเป็นพืชตระกูลถั่วที่มีแหล่งกระจายพันธุ์มาจากประเทศอินเดีย แล้วจึงกระจายพันธุ์ไปทางภูมิประเทศแบบเขตร้อนหรือร้อนชื้น ถั่วแปบมีโครโมโซมเป็นดิพลอยด์ (2n=22) จำนวน 11 คู่ ที่มีอายุข้ามปี โดยทั่วไปมี 2 ชนิด คือถั่วแปบเขียว (สีฝักจะมีสีเขียวเข้ม) และถั่วแปบขาว (ลักษณะฝักจะมีสีเขียวซีดขาว)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ต้นถั่วแปบมีลำต้นเป็นไม้เลื้อยลำต้นบิด มีขนเล็กน้อย สูงประมาณ 1.5 เมตร - 3 เมตร บางพันธ์อาจสูงได้ถึงประมาณ 9 เมตร  ลักษณะของใบ เป็นใบประกอบ  3 ใบ คล้ายรูปไข่ปลายเรียวแหลม ดอกมี 2 ชนิดคือ ชนิดดอกสีขาว และชนิดดอกสีม่วง เมล็ดอ่อนจะมีสีเขียว เมื่อแก่จะมีสีน้ำตาลเข้ม หรือเป็นสีดำเมื่อแก่จัด
การใช้ประโยชน์

ฝักอ่อน เมล็ด ใช้ประกอบอาหาร เช่นแกงส้ม ผักลวกจิ้มกับน้ำพริก   ใช้เป็นสมุนไพรบำรุงร่างกาย แก้อ่อนเพลีย บำรุงธาตุ แก้ไข้ แก้อาการแพ้ ปลูกเป็นพืชอาหารสัตว์ ปลูกเป็นพืชสำหรับทำปุ๋ย หรือเป็นพืชเพื่อการอนุรักษ์ดินและน้ำ
สารอาหาร

ถั่วแปบเป็นพืชตระกูลถั่วที่ให้สารอาหารทางโปรตีนสูง คาร์โบไฮเดรต (กลูโคส กาแลกโทส และกลูตามิเนส) ไขมันชนิดฟอสฟาไทด์ แร่ธาตุ ได้แก่ แคลเซียม เหล็ก ฟอสฟอรัส สังกะสี รวมไปถึงวิตามินเอ วิตามินบี วิตามินซี กรดแพนโรทีนิค
ถั่วแปบยังพบว่ามีสาร ไฟโตฮีแมคกลูตินิน (Phytohemagglutinine) ที่ช่วยในการเร่งการผลิตเม็ดเลือดขาวของร่างกาย ลำต้นของถั่วแปบยังพบว่ามีสารแคโรทีน หรือบีตา-แคโรทีน และสาร ลูเทียน (Lutein) ในส่วนของรากถั่วแปบมีเอนไซม์ชนิดหนึ่ง และกรดอะมิโนแยกอิสระอีกหลายชนิด จึงเหมาะแก่การปลูกถั่วแปบเพื่อบำรุงรักษาดิน
ภาพ

ต้นถั่วแปบ
ใบถั่วแปบ
ฝักถั่วแปบ
ดอก
เมล็ด
แหล่งข้อมูลอื่น

Dolichos bean, Lablab purpureus (L.) Sweet เก็บถาวร 2013-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by the University of Agricultural Sciences, Bangalore, India
Avadhani, Ramesh (Spring 2006). "The Bangalore Beans". Mood Indico. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-07-24. สืบค้นเมื่อ 2007-01-08.
JSTOR Global Plants: Lablab purpureus
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน |
| --- | --- |
Lablab purpureus:  Wikidata: Q1077410  Wikispecies: Lablab purpureus  APDB: 146737  Calflora: 9353  EoL: 644742  EPPO: DOLLA  FloraBase: 4046  FNA: 242327956  FoC: 242327956  GBIF: 2952236  GRIN: 104887  iNaturalist: 146816  IPNI: 501411-1  IRMNG: 10165627  ITIS: 503300  NBN: NBNSYS0200002426  NCBI: 35936  NZOR: 1d8b2d1d-3a76-44c1-bb7b-4b582937f224  PfaF: purpureus Lablab purpureus  Plant List: ild-2773  PLANTS: LAPU6  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:501411-1  Tropicos: 13021444  VASCAN: 5742 
Dolichos purpureus:  Wikidata: Q39152023  APDB: 62949  GBIF: 2952237  GRIN: 311421  IPNI: 493193-1  IRMNG: 11216830  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:493193-1  Tropicos: 13018925
วิลเดอบีสต์

สำหรับโครงการพัฒนาระบบปฏิบัติการ ดูที่ กนู
| วิลเดอบีสต์ |
| --- | --- |

วิลเดอบีสต์เคราขาว (C. taurinus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Artiodactyla
วงศ์:: Bovidae
วงศ์ย่อย:: Alcelaphinae
สกุล:: Connochaetes Lichtenstein, 1812

ชนิด
 Connochaetes gnou – วิลเดอบีสต์หางขาว  Connochaetes taurinus – วิลเดอบีสต์สีน้ำเงิน หรือ วิลเดอบีสต์เคราขาว
วิลเดอบีสต์ (อังกฤษ: wilderbeast, wildebeest) หรือ นู (gnu) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประเภทหนึ่ง จำพวกแอนทีโลป ในวงศ์ Bovidae จัดอยู่ในสกุล Connochaetes
ศัพท์มูลวิทยาและลักษณะ

คำว่า "วิลเดอบีสต์" เป็นภาษาดัตช์แปลว่า "สัตว์ป่า" หรือ "วัวป่า" ในภาษาอาฟรีกานส์ (เบียส = วัว) ในขณะที่ Connochaetes มาจากภาษากรีก คำ κόννος (Konnos) หมายถึง "เครา" และ χαίτη (khaítē) หมายถึง "ไหล่ผม" หรือ "แผงคอ"  ขณะที่คำว่า "นู" มาจากภาษากอยกอยแปลว่า "สัตว์เหล่านี้"
วิลเดอบีสต์มีส่วนสูงจากเท้าถึงหัวไหล่ประมาณ 1.3–1.5 เมตร ขนาดตัวเท่า ๆ กับวัวบ้าน มีความยาวลำตัวประมาณ 1.7–2.4 เมตร ความยาวหาง 75–100 เซนติเมตร ตัวผู้มีน้ำหนักเมื่อโตเต็มที่ 185–230 กิโลกรัม ตัวเมียมีน้ำหนักเมื่อโตเต็มที่ 150–180 กิโลกรัม มีเขาคล้ายเขากระทิง แต่เล็กกว่า มีเขาทั้งตัวผู้และตัวเมีย สีของลำตัวทั่วไปเป็นสีเทา แต่มีแถบสีดำที่ใบหน้า หางค่อนข้างยาวสีดำ และมีเคราสีขาวหรือดำบริเวณใต้คอ บนหลังคอมีแผงขนสีดำต่อไปถึงไหล่ อายุโดยเฉลี่ย 12–20 ปี พบสูงสุดถึง 40 ปี
วิลเดอบีสต์ถือเป็นแอนทีโลปขนาดใหญ่ และจัดเป็นแอนทีโลปที่สามารถพบได้ง่ายที่สุดในทวีปแอฟริกา มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่ บางฝูงอาจถึงหลักหมื่นตัว โดยมีตัวผู้ที่แข็งแรงเป็นจ่าฝูง
การจำแนก

แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด คือ
วิลเดอบีสต์หางขาว  (Connochaetes gnou)
วิลเดอบีสต์สีน้ำเงิน หรือ วิลเดอบีสต์เคราขาว (Connochaetes taurinus)
การอพยพ

ในทุกปี ในเดือนพฤษภาคม ซึ่งเป็นช่วงเข้าสู่ฤดูแล้ง ที่อาหารหากินยาก ฝูงวิลเดอบีสต์จำนวนกว่า 1.8–2 ล้านตัว จะพากันอพยพจากทุ่งหญ้าเซเรงเกติ ในแทนซาเนีย เดินทางไกลเป็นระยะทางกว่า 1,500 กิโลเมตร เพื่อหาอาหาร ได้แก่ หญ้าที่ขึ้นใหม่ในทุ่งหญ้ามาไซมารา ของเคนยา ซึ่งเป็นเขตแดนติดต่อกัน และจะหากินอยู่ในทุ่งหญ้ามาไซมาราราว 2 เดือน จนถึงเดือนกันยายน–ตุลาคม ก็จะพากันอพยพกลับไปที่ทุ่งหญ้าเซเรงเกติที่จะมีหญ้าขึ้นใหม่เต็มท้องทุ่งเต็มไปหมด
โดยระหว่างการอพยพทั้งไปและกลับ จะมีวิลเดอบีสต์ล้มตายประมาณ 200,000 ตัว จากการเบียดเสียดกัน หรือจมน้ำจากการถูกจระเข้กิน ขณะข้ามแม่น้ำมารา ขณะที่ตัวที่อ่อนเพลียหรืออ่อนแรงก็จะถูกสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่ล่าเป็นอาหาร เช่น สิงโต, ไฮยีน่า, เสือดาว หรือเสือชีตาห์ ซึ่งภาพการอพยพนั้นเป็นภาพที่น่าประทับใจ และตื่นตาตื่นใจอย่างยิ่ง วิลเดอบีสต์จะเดินตามจ่าฝูงเป็นแถวยาวเป็นระเบียบ เมื่อถึงบริเวณที่มีทุ่งหญ้าอุดมสมบูรณ์ ก็จะแยกย้ายกันกินหญ้า ก่อนที่จะกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ก่อนที่วิลเดอบีสต์จะข้ามแม่น้ำนั้น จะหยุดอยู่ริมตลิ่งเพื่อกินน้ำก่อน ก่อนที่จ่าฝูงตัวที่แข็งแรงที่สุด จะกระโดดลงไปเป็นตัวแรก ก่อนจะตามมาด้วยตัวอื่น ๆ จนหมด
เมื่อกลับมาถึงเซเรงเกติ ลูกวิลเดอบีสต์จะเกิดใหม่ราว 500,000 ตัวในราวเดือนกุมภาพันธ์–มีนาคม และจะร่วมเดินทางอพยพประจำปีในเดือนพฤษภาคมต่อไป
วิลเดอบีสต์พบกระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกา ตั้งแต่ทางตอนเหนือของเคนยาจนถึงทางใต้ของแทนซาเนีย และจนถึงแอฟริกาใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Connochaetes ที่วิกิสปีชีส์
ภาพถ่ายทางอากาศฝูงวิลเดอบีสต์ขณะอพยพที่อุทยานแห่งชาติเซเรงเกติ ในแทนซาเนีย
ฝูงวิลเดอบีสต์ขณะอพยพ
ขี้ไก่ย่าน

| ขี้ไก่ย่าน |
| --- | --- |

Mikania micrantha

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Asterales
วงศ์:: Asteraceae
เผ่า:: Eupatorieae
สกุล:: Mikania
สปีชีส์:: M.  micrantha
ชื่อทวินาม
Mikania micrantha Kunth

ขี้ไก่ย่าน (ชื่อวิทยาศาสตร์: Mikania micrantha) เป็นพืชที่สามารถเจริญเติบโตได้อย่างรวดเร็ว มีลักษณะเป็นไม้เลื้อย เติบโตได้ดีในพื้นที่ที่มีความชื้นสูง แสงส่องถึง และมีความอุดมสมบูรณ์ของดินมาก สามารถปรับตัวได้แม้ว่าดินจะมีความอุดมสมบูรณ์น้อย เมล็ดสามารถกระจายได้ไกลโดยอาศัยลม ในการออกดอกหนึ่งครั้งสามารถผลิตเมล็ดได้จำนวนมากกว่า 20,000 - 40,000 เมล็ดโดยประมาณ
ประวัติ

ขี้ไก่ย่าน มีถิ่นกำเนิดทางอเมริกาใต้ ไม่มีหลักฐานแน่นอนว่าได้แพร่ระบาดเข้ามาประเทศไทยตั้งแต่เมื่อใด
ลักษณะ

ต้น ไม้ล้มลุกเลื้อย ลำต้นสูง 7 ม. มีขน เกลี้ยง หรือมีขนนุ่มเล็กน้อย
ใบ จะออกตรงข้ามกัน รูปไข่แกมสามเหลี่ยม กว้าง 1.5-6 ซ.ม. ยาว 3-10 ซ.ม. ตรงปลาย ใบจะแหลมเรียว โคนใบรูปหัวใจ ขอบใบจัก เป็นซี่ฟันหยาบๆ ผิวเกลี้ยง
ดอก ออกตามง่ามใบ เป็นกระจุก ริ้วประดับ บาง ค่อนข้างจะโปร่งใส กลีบดอกสีขาว แกมเขียว ยาว 4-5 มม. โคนเชื่อมติดกัน ตรงปลายแยกออกเป็น 5 แฉก อับเรณูสี เทาอมน้ำเงินอ่อน หรือสีดำอมเทา ท่อเกสร ตัวเมียสีขาว
ผล ถ้าแห้ง จะมีสีน้ำตาลเข้ม มีต่อมระยางค์แข็งจำนวนมากยาว 3-4 มม. ผลอ่อนสีขาว ถ้าแห้งเป็นสีแดง
การรุกราน > สถานการณ์การรุกรานในไทย

ขี้ไก่ย่านเป็นวัชพืชประเภทใบกว้างอายุหลายปี ลำต้นเป็นเถายาวเลื้อยคลุมพันธุ์ไม้อื่น พบขึ้นทั่วไปในสภาพดินชื้น แพร่กระจายในแหล่งปลูกพืชยืนต้นและที่รกร้างว่างเปล่า ลักษณะของความเสียหาย แก่งแย่งธาตุอาหารและน้ำ กับพืชปลูกและปกคลุมไม้ต้นหรือไม้พุ่มจนขาดแสงแดดและตายไป พบขี้ไก่ย่านได้ทั่วประเทศ ยังไม่มีการระบาดรุนแรง แต่พบมีการระบาดเล็กน้อย ในภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคตะวันออกและภาคใต้
การรุกราน > สถานการณ์การรุกรานในต่างประเทศ

ขี้ไก่ย่าน เป็นวัชพืชที่แพร่กระจายในเขตร้อน เติบโตอย่างรวดเร็ว และปกคลุมพืชชนิดอื่นๆ ในประเทศเนปาล ขี้ไก่ย่านบุกรุกเข้าไปในอุทยานแห่งชาติชิดวัน( Chitwan National Park) โดยขี้ไก่ย่านปกคลุมมากกว่า 20% ของพื้นที่อุทยาน ทำให้เกิดปัญหาต่อพืชชนิดอื่นในพื้นที่มีการต่อต้านการแพร่กระจายของขี้ไก่ย่านในหลายๆประเทศ โดยการใช้ herbicides 2,4-D 2,4,5-T และ paraquat นอกจากนี้ยังมีการใช้ศัตรูตามธรรมชาติของขี้ไก่ย่านในรัฐอัสสัมและศรีลังกา เพื่อยับยั้งการแพร่กระจายของขี้ไก่ย่าน
การรุกราน > สาเหตุที่ถูกจัดเป็นสายพันธุ์รุกรานร้ายแรง

เนื่องจากย่านขี้ไก่มักการแพร่กระจายพบขึ้นทั่วไปในสภาพดินชื้น และยังขึ้นเลื้อยคลุมพรรณไม้อื่นทำให้ไม้ได้รับผลกระทบจากการ ขาดแสงสว่างในการสังเคราะห์ด้วยแสง
มอดแป้ง

| มอดแป้ง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Arthropoda
ชั้น:: Insecta
อันดับ:: Coleoptera
วงศ์:: Tenebrionidae
สกุล:: Tribolium
สปีชีส์:: T.  castaneum 
ชื่อทวินาม
Tribolium castaneum  (Herbst, 1797)
บทนำ > ศัตรูทางการเกษตร

มอดแป้ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Tribolium castaneum เป็นแมลงศัตรูทางการเกษตรที่สำคัญ โดยปนเปื้อนในโกดังเก็บผลผลิตทางการเกษตร เช่น ข้าวสาร กาแฟ ข้าวโพด เผือก ถั่ว รวมถึงผลผลิตแปรรูป เช่น แป้ง บิสกิต พาสต้า เป็นต้น โดยตัวอ่อน และตัวเต็มวัย กินผลผลิตเป็นอาหารและเพิ่มจำนวนมาก มีการสร้างสารเคมีประเภทควิโนน ที่มีกลิ่นเหม็น สร้างความเสียหายกับผลผลิตเป็นอย่างมาก มอดแป้งมีการแพร่กระจายในโกดังเก็บผลผลิตของมนุษย์ทั่วโลก มูลค่าความเสียหายจากมอดแป้ง(และแมลงปีกแข็งชนิดอื่น)เฉพาะในประเทศสหรัฐอเมริกา มากกว่าหนึ่งพันล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี
บทนำ > สัตว์ทดลองเพื่อการศึกษาพันธุศาสตร์

มอดแป้งมีความสำคัญในการศึกษาทางวิทยาศาสตร์โดยเฉพาะสาขาพันธุศาสตร์ โดยเป็นโมเดลแมลงที่สำคัญรองจากแมลงหวี่ (Drosophila melanogaster) ทั้งนี้เพราะมีรูปแบบการเจริญของเอ็มบริโอ ที่คล้ายคลึงกับสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอื่นๆมากกว่าแมลงหวี่ ปี ค.ศ. 2008 ข้อมูลจีโนมของมอดแป้งตีพิมพ์ในวารสาร Nature [2] สามารถเข้าไปใช้ข้อมูลได้ที่ฐานข้อมูล BeetleBase.org  สามารถใช้เทคนิค RNAi ศึกษาหน้าที่ของยีนชนิดนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งสองเป็นเครื่องมือสำคัญที่ทำให้การศึกษาพันธุศาสตร์โดยใช้แมลงชนิดนี้ทำได้ง่าย
การปรับตัวเชิงวิวัฒนาการของมอดแป้ง > การปรับตัวของวงศ์ยีนรีเซพเตอร์รับสารเคมี (รีเซพเตอร์รับกลิ่นและรีเซพเตอร์รับรส)

มอดแป้งมียีนที่สร้างรีเซพเตอร์รับกลิ่น(odorant receptor)340 ยีน และรีเซพเตอร์รับรส (gustatory receptor)340 ยีน ถือว่าเป็นจำนวนที่มากเมื่อเทียบกับแมลงกลุ่มแมลงหวี่ (ประมาณ 60 ยีน) หรือกลุ่มผีเสื้อ (40-70 ยีน) ซึ่งอาจสัมพันธ์กับการปรับตัวเพื่อให้ใช้อาหารได้หลากหลาย และสามารถหาแหล่งอาหารได้กว้าง ยีนรีเซพเตอร์รับกลิ่นมีการแสดงออกต่างกันในตัวอ่อนและตัวเต็มวัย โดยตัวเต็มวัยมีจำนวนยีนแสดงออกมากกว่า และยีนที่แสดงออกในตัวอ่อนเกือบทั้งหมดแสดงออกในตัวเต็มวัยด้วย
การปรับตัวเชิงวิวัฒนาการของมอดแป้ง > อวัยวะเพื่อลดการเสียน้ำ

มอดแป้งมีอวัยวะที่ลดการสูญเสียน้ำจากทางเดินอาหาร ชื่อ cryptonephridial organ (ส่วนปลายของ malpighian tubules ที่เชื่อมกับส่วน hind gut) ทำหน้าที่ดูดน้ำกลับ มอดแป้งจึงดำรงชีวิตในสภาพที่แห้งแล้งมากได้ โดยอาศัยน้ำจากอาหารที่กิน
การปรับตัวเชิงวิวัฒนาการของมอดแป้ง > การทนทานต่อยาฆ่าแมลง

มีรายงานการดื้อยาฆ่าแมลงหลายชนิดของมอดแป้ง ได้แก่ malathion, carbaryl, lindane, phosphine และ pyrethrins  อาจสัมพันธ์กับการที่มอดแป้งมียีนที่เกี่ยวข้องกับการกำจัดสารพิษ (detoxificaiton) คือวงศ์ยีน Cytochrome P450 (CYP) มากถึง 134 ยีน
การเมืองลาว

| การเมืองลาว  ການເມືອງລາວ |
| --- | --- |
ตราแผ่นดิน
ประเภทรัฐ: รัฐเดี่ยว, ลัทธิมากซ์–เลนิน, ระบบพรรคเดียว, สาธารณรัฐสังคมนิยม
รัฐธรรมนูญ: รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
ฝ่ายนิติบัญญัติ
ชื่อ: สภาแห่งชาติ
ประเภท: สภาเดียว
สถานที่ประชุม: อาคารสภาแห่งชาติ
ประธาน: ไซสมพอน พมวิหาน ประธานสภาแห่งชาติ
ฝ่ายบริหาร
ประมุขแห่งรัฐ
คำเรียก: ประธานประเทศ
ปัจจุบัน: ทองลุน สีสุลิด
ผู้แต่งตั้ง: การลงมติเลือกของสภาแห่งชาติ
หัวหน้ารัฐบาล
คำเรียก: นายกรัฐมนตรี
ปัจจุบัน: สอนไซ สีพันดอน
ผู้แต่งตั้ง: การลงมติเลือกของสภาแห่งชาติตามการเสนอของประธานประเทศ
คณะรัฐมนตรี
คำเรียก: สภารัฐมนตรี
ชุดปัจจุบัน: คณะที่ 12 (สอนไซ 1)
หัวหน้า: นายกรัฐมนตรี
รองหัวหน้า: รองนายกรัฐมนตรี
ผู้แต่งตั้ง: การลงมติเลือกของสภาแห่งชาติตามการเสนอของนายกรัฐมนตรี
สำนักงานใหญ่: อาคารสำนักนายกรัฐมนตรี
กระทรวง: 19
ฝ่ายตุลาการ
ศาล: ศาลลาว
ศาลประชาชนสูงสุด
ประธานศาล: เวียงทอง สีพันดอน
ที่ตั้งศาล: ที่ทำการศาลประชาชนสูงสุด นครหลวงเวียงจันทน์
การเมืองในประเทศลาวอยู่ในกรอบของสาธารณรัฐสังคมนิยมพรรคการเมืองเดียว พรรคการเมืองตามกฎหมายเพียงพรรคเดียว คือ พรรคปฏิวัติประชาชนลาว ประมุขแห่งรัฐคือประธานประเทศ ทองลุน สีสุลิด ซึ่งเป็นเลขาธิการใหญ่พรรคดังกล่าวด้วย หัวหน้ารัฐบาลคือนายกรัฐมนตรี สอนไซ สีพันดอน แนวนโยบายแห่งรัฐกำหนดโดยคณะกรรมการกรมการเมืองหรือโปลิตบูโรของพรรคปฏิวัติจำนวน 13 คนซึ่งมีอำนาจเต็มในการบริหาร และคณะกรรมการกลางศูนย์กลางพรรคที่มีสมาชิก 71 คน การตัดสินใจที่สำคัญของรัฐอาศัยการลงมติของสภารัฐมนตรี
รัฐธรรมนูญฉบับแรกของลาวที่เขียนเป็นภาษาฝรั่งเศส ประกาศใช้เมื่อ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 โดยลาวเป็นรัฐอิสระภายในสหภาพฝรั่งเศส มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญเมื่อ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2500 โดยตัดส่วนที่อ้างถึงสหภาพฝรั่งเศสออกไป ลักษณะทางการศึกษา สุขภาพ และเทคนิคอื่น ๆ ยังคงเป็นไปตามแบบเดิมสมัยอาณานิคม รัฐธรรมนูญฉบับดังกล่าวถูกยกเลิกเมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2518 หลังจากประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว รัฐธรรมนูญฉบับใหม่เขียนขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2534 ในปีต่อมามีการเลือกตั้งสมัชชาแห่งชาติจำนวน 85 ที่นั่ง โดยมีวาระ 5 ปี สมัชชานี้มีหน้าที่ออกกฎหมาย การเลือกตั้งครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2549 โดยมีจำนวนสมาชิกเพิ่มขึ้นเป็น 99 คนใน พ.ศ. 2540 และ 115 คนใน พ.ศ. 2549
การวางระเบิดต่อต้านรัฐบาลยังคงเกิดขึ้น รวมทั้งมีการยิงประปรายทั่วประเทศด้วย มีหลายกลุ่มออกมาอ้างความรับผิดชอบ เช่น คณะกรรมการเพื่อเอกราชและประชาธิปไตยในลาวและขบวนการพลเมืองลาวเพื่อประชาธิปไตย
ประธานประเทศได้รับเลือกจากสมัชชาแห่งชาติ มีวาระ 5 ปี นายกรัฐมนตรีและสภารัฐมนตรีได้รับการแต่งตั้งจากประธานประเทศ โดยสมัชชาแห่งชาติให้การรับรอง มีวาระ 5 ปี มีรองนายกรัฐมนตรี 4 คน และสภารัฐมนตรีมี 28 คน
วัดบางเตย

| วัดบางเตย |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดบางเตย
ที่ตั้ง: ซอยนวมินทร์ 60 ถนนนวมินทร์ แขวงคลองกุ่ม เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร 10240
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระเทพฤทธิ์ ยสธมฺโม
กิจกรรม: ศาสนสถานในพระพุทธศาสนาที่มีกิจกรรมเชิงพุทธตลอดปี
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดบางเตย เป็นวัดพระพุทธศาสนาแบบเถรวาท สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ในซอยนวมินทร์ 60 (วัดบางเตย) ถนนนวมินทร์ (สุขาภิบาล 1) แขวงคลองกุ่ม เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร เป็นวัดที่เป็นศูนย์กลางของชุมชนย่านบึงกุ่ม โพธิ์แก้ว และนวมินทร์ เป็นวัดที่ส่งเสริมกิจกรรมทางพระพุทธศาสนาหลายด้าน เช่น การบวชปฏิบัติธรรม พระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ และงานบริการชุมชนทางด้านต่าง ๆ ทางศาสนา เป็นต้น ที่วัดมีเสาหงส์ที่เป็นเอกลักษณ์และมีประวัติความเป็นมาในการก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2475