stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อนุสาวรีย์สามบูรพาจารย์
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม

อนุเสาวรีย์สามบูรพาจารย์มีลักษณะเป็นอนุสาวรีย์ประเภทบุคคล ประกอบด้วยรูปเหมือนบุคคลในท่ายืนสามคนตั้งเรียงลำดับ ดังนี้
ตรงกลาง คือ หลวงสุวรรณวาจกกสิกิจ (ทองดี เรศานนท์) ในท่ายืน มือซ้ายถือหมวก มองตรงมาเบื้องหน้า
ด้านซ้าย คือ พระช่วงเกษตรศิลปการ (ช่วง โลจายะ) ในท่ายืน มือซ้ายถือหนังสือชื่อ "เกษตรกรรมแผนใหม่"
ด้านขวา คือ หลวงอิงคศรีกสิการ (อินทรี จันทรสถิตย์)  ในท่ายืน มือซ้ายถือหมวก ใบหน้ามองเยื้องทางด้านซ้าย
ณ ฐานอนุสาวรีย์มีป้ายโลหะสำริด ปรากฏข้อความจารึกว่า
อนุสาวรีย์ "สามเสือแห่งเกษตร" สร้างไว้เป็นสิ่งน้อมนำใจอนุชนให้รำลึกถึงบูรพาจารย์
ผู้ได้อุทิศตนร่วมกันทำงานด้วยความพากเพียร อดทน และเสียสละอย่างสูง เพื่อวางรากฐานการเกษตรแผนใหม่
และการศึกษาด้านการเกษตรให้เจริญก้าวหน้ามาตราบจนปัจจุบัน
ประกอบพิธีเปิด เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 2 กุมภาพันธ์ พุทธศักราช 2538
บริเวณโดยรอบอนุสาวรีย์สามบูรพาจารย์ (พ.ศ. 2552)
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามยุรฉัตร

| พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามยุรฉัตร |
| --- | --- |
พระวรวงศ์เธอ ชั้น 5 พระองค์เจ้าชั้นตรี
ประสูติ: 7 มีนาคม พ.ศ. 2449
สิ้นพระชนม์: 11 สิงหาคม พ.ศ. 2513 (64 ปี)
พระสวามี: หม่อมเจ้าโสภณภราไดย สวัสดิวัตน์
พระบุตร: หม่อมราชวงศ์พรรธนภณ สวัสดิวัตน์
ราชสกุล: ฉัตรชัย (โดยประสูติ) สวัสดิวัตน์ (โดยเสกสมรส)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน
พระมารดา: พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประภาวสิตนฤมล
ศาสนา: พุทธ
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามยุรฉัตร (7 มีนาคม พ.ศ. 2449 – 11 สิงหาคม พ.ศ. 2513) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน กับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประภาวสิตนฤมล
พระประวัติ

พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามยุรฉัตร มีพระนามลำลองว่า พระองค์หญิงฉัตร ประสูติเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2448 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2449) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน กับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประภาวสิตนฤมล
ครั้นวันรุ่งขึ้น วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2448 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2449) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ตั้งพระบุตรีของพระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร อันประสูติจากพระครรภ์พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประภาวสิตนฤมล เป็น พระหลานเธอ พระองค์เจ้า ทุกพระองค์สืบไป
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามยุรฉัตร มีพระโสทรานุชาและพระโสทรขนิษฐา 3 พระองค์ ได้แก่
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าหญิง (11 ตุลาคม พ.ศ. 2453 – 6 เมษายน พ.ศ. 2454)
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเปรมบุรฉัตร (12 สิงหาคม พ.ศ. 2458 – 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2524)
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิมลฉัตร (27 มิถุนายน พ.ศ. 2464 – 5 ธันวาคม พ.ศ. 2552)
มีพระอนุชาและพระขนิษฐาต่างมารดาอีก 8 องค์ คือ ท่านผู้หญิงฉัตรสุดา วงศ์ทองศรี, หม่อมเจ้ากาญจนฉัตร ศุขสวัสดิ์, หม่อมเจ้าภัทรลดา ดิศกุล, หม่อมเจ้าสุรฉัตร ฉัตรชัย, ท่านหญิงเฟื่องฉัตร ดิศกุล, ท่านหญิงหิรัญฉัตร เอ็ดเวิร์ดส, หม่อมเจ้าทิพยฉัตร ฉัตรชัย และหม่อมเจ้าพิบูลฉัตร ฉัตรชัย
พระองค์ทรงเข้ารับการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์
ในการพระราชพิธีเฉลิมพระราชมณเฑียรพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระองค์เจ้าและหม่อมเจ้า พระราชนัดดาในรัชกาลที่ 4 และ 5 เชิญทั้งเครื่องเฉลิมพระราชมณเฑียร และเครื่องราชูปโภค ทั้งหมด 16 องค์ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงยืนกลาง สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีทรงยืนเบื้องขวาพระองค์ แวดล้อมด้วยพระราชนัดดา ในรัชกาลที่ 4 และ 5 ทรงเชิญเครื่องเฉลิมพระราชมณเฑียร ทั้งนี้พระวรวงศ์เธอพระองค์เจ้ามยุรฉัตร พระราชนัดดาในรัชกาลที่ 5 ทรงอุ้มไก่แจ้ขาว และเชิญทานพระกรศักดิ์สิทธิ์
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามยุรฉัตร เสกสมรสกับหม่อมเจ้าโสภณภราไดย สวัสดิวัตน์ เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2473 มีพระโอรสคือ หม่อมราชวงศ์พรรธนภณ สวัสดิวัตน์  (นามเดิม: หม่อมราชวงศ์ฉัตรโสภณ สวัสดิวัตน์)
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามยุรฉัตร สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2513 สิริพระชันษา 64 ปี
พระนิพนธ์

พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามยุรฉัตร ทรงมีพระนิพนธ์ทั้งเขียน และงานแปล อาทิ
ชีวิตในต่างประเทศ (พ.ศ. 2493)
ศิลปแห่งการครองชีพ (พ.ศ. 2494)
บันทึกความทรงจำชีวิตในต่างประเทศ ภาคต้น (พ.ศ. 2550)
พระอิสริยยศ

พระบุตรีของพระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร (7 มีนาคม พ.ศ. 2449 – 8 มีนาคม พ.ศ. 2449)
พระหลานเธอ พระองค์เจ้ามยุรฉัตร (8 มีนาคม พ.ศ. 2449 – 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453)
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามยุรฉัตร (23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 – 11 สิงหาคม พ.ศ. 2513)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2469 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2469 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 3 (ป.ป.ร.3)
พ.ศ. 2469 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
พ.ศ. 2487 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ร.)
พ.ศ. 2469 - เสมาบรมราชาภิเษกทอง รัชกาลที่ 7
พงศาวลี

Official visit of members of the Royal Family of Thailand, Brisbane, 1927
แถวหน้าจากซ้ายไปขวา 1. หม่อมเจ้าดวงทิพย์โชติแจ้งหล้า (รพีพัฒน์) อาภากร เชิญศิลาบด 2. พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวงศ์วิจิตร เชิญพระแสงดาบฝักทองเกลี้ยง (3) - (4) พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระบรมราชินี 5. พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศิริรัตนบุษบง เชิญพระแสงขรรค์องค์น้อย 6. พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามยุรฉัตร ทรงอุ้มไก่แจ้ขาว และเชิญทานพระกรศักดิ์สิทธิ์ 7. ท่านหญิงสุริยนันทนา (สุริยง) สุจริตกุล ทรงอุ้มวิฬาร์ 8. หม่อมเจ้าแขไขจรัสศรี (เทวกุล) เกษมศรี เชิญพานพระกล้อง
หม่อมเจ้าปิยะรังสิต รังสิต

| หม่อมเจ้าปิยะรังสิต รังสิต |
| --- | --- |
หม่อมเจ้าชั้น 5
หม่อมเจ้าปิยะรังสิต เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2469
ประสูติ: 25 ธันวาคม พ.ศ. 2456
สิ้นชีพตักษัย: 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 (76 ปี) จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย
ชายา: พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิภาวดีรังสิต
หม่อม: หม่อมราชวงศ์ผ่องลักษณ์ ทองใหญ่ หม่อมบุญพิทักษ์ รังสิต ณ อยุธยา
พระบุตร: หม่อมราชวงศ์เยาวลักษณ์ รังสิต หม่อมราชวงศ์วิภานันท์ รังสิต หม่อมราชวงศ์ปรียนันทนา รังสิต หม่อมราชวงศ์ประทักษ์ รังสิต
ราชสกุล: รังสิต
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร
พระมารดา: หม่อมเอลีซาเบท รังสิต ณ อยุธยา
ศาสนา: พุทธ
หม่อมเจ้าปิยะรังสิต รังสิต (25 ธันวาคม พ.ศ. 2456 – 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533) เป็นพระโอรสองค์ใหญ่ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร กับหม่อมเอลีซาเบท รังสิต ณ อยุธยา
พระประวัติ > ประสูติ

หม่อมเจ้าปิยะรังสิต รังสิต มีพระนามลำลองว่า ท่านชายปิยะเป็นพระโอรสองค์ใหญ่ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร กับหม่อมเอลีซาเบท รังสิต ณ อยุธยา มีโสทรอนุชาและโสทรขนิษฐาสององค์ คือ หม่อมเจ้าสนิทประยูรศักดิ์ รังสิต (19 สิงหาคม พ.ศ. 2460 - 10 กันยายน พ.ศ. 2538) และจารุลักษณ์กัลยาณี บูรณะนนท์ (เดิม: หม่อมเจ้าจารุลักษณ์กัลยาณี รังสิต; 7 สิงหาคม พ.ศ. 2467 - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2555)
พระประวัติ > เสกสมรส

หม่อมเจ้าปิยะรังสิต เสกสมรสครั้งแรกกับหม่อมราชวงศ์ผ่องลักษณ์ ทองใหญ่ มีธิดาหนึ่งคน คือ
หม่อมราชวงศ์เยาวลักษณ์ รังสิต
จากนั้นได้รับพระราชทานน้ำพระมหาสังข์จากสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเสกสมรสกับหม่อมเจ้าวิภาวดี รังสิต (ราชสกุลเดิม รัชนี; ต่อมาคือ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิภาวดีรังสิต) เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2489 มีธิดาสองคน คือ
หม่อมราชวงศ์วิภานันท์ รังสิต
หม่อมราชวงศ์ปรียนันทนา รังสิต
และหม่อมเจ้าปิยะรังสิต รังสิต ยังมีโอรสหนึ่งคนกับหม่อมบุญพิทักษ์ รังสิต ณ อยุธยา (สกุลเดิม แสงฤทธิ์) คือ
หม่อมราชวงศ์ประทักษ์ รังสิต
พระประวัติ > การศึกษา

พ.ศ. 2465  ระดับประถมศึกษาตอนต้น-ตอนปลาย ที่ โรงเรียนเทพศิรินทร์ กรุงเทพมหานคร
พ.ศ. 2467  ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ที่ โรงเรียนเทพศิรินทร์ กรุงเทพมหานคร
พ.ศ. 2468  ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ที่ โรงเรียนยิมนาเซียมในซือริช ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
พ.ศ. 2477  ระดับปริญญาตรี คณะสัตวแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยซือริช ซือริช ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
พ.ศ. 2481  ระดับปริญญาโท คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยคอร์เนล สหรัฐ
พระประวัติ > ธุรกิจ

พ.ศ. 2497 บริษัท ประชายนต์ จำกัด เป็นบริษัทตัวแทนจำหน่ายรถยนต์นำเข้าจากประเทศเยอรมนีเป็นรายแรกของไทย อันได้แก่รถยนต์ ฟ็อลคส์วาเกิน, เอาดี้, พอร์เชอ และบีเอ็มดับเบิลยู
พ.ศ. 2513 บริษัท ประมวลธนกิจ จำกัด เป็นบริษัทให้ความช่วยเหลือ ด้านสินเชื่อกับผู้ซื้อรถยนต์โดยการเช่าซื้อ
พ.ศ. 2513 บริษัท อู่นพวงษ์ (2517) จำกัด เป็นบริษัทที่ให้บริการรับซ่อมรถยนต์, และขายอะไหล่
พ.ศ. 2523  บริษัท ป.รังสิต จำกัด เป็นบริษัทก่อสร้างอาคารชุด เพื่อประชาชนที่มีรายได้ปานกลาง อาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร
พระประวัติ > สิ้นชีพิตักษัย

หม่อมเจ้าปิยะรังสิต ถึงชีพิตักษัยด้วยพระโรคหทัยวายเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 ที่จังหวัดเชียงใหม่ สิริชันษา 76 ปี 1 เดือน 6 วัน มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2533 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2510 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2531 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2529 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2491 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายหน้า)สืบตระกูล พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนชัยนาทนเรนทร ป.จ.ว.
พ.ศ. 2462 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 4 (ว.ป.ร.4)
พ.ศ. 2489 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 8 ชั้นที่ 3 (อ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2496 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
โรงเรียนอมตวิทยา

| โรงเรียนอมตวิทยา |
| --- | --- |
Amata Wittaya School Amata Wittaya School

ที่ตั้ง
121 ถนนประชาพัฒนา หมู่ที่ 4 ตำบลหนองสองห้อง อำเภอหนองสองห้อง จังหวัดขอนแก่น 40190
ข้อมูล
ชื่ออื่น: อ.ม. / A.M.
ประเภท: สถานศึกษาขนาดใหญ่
คติพจน์: "เรียนดี กีฬาเด่น มุ่งเน้นคุณธรรม"   สุวิชาโน ภวํ โหติ  (ผู้รู้ดี เป็นผู้เจริญ) 
สถาปนา: พ.ศ. 2500
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ
ผู้อำนวยการ: ดร.รัตนาภรณ์ สมบูรณ์
สี:    สีขาว สีแดง
เพลง: มาร์ชอมตวิทยา
เว็บไซต์: amatawittaya.ac.th
โรงเรียนอมตวิทยา (อังกฤษ: Amata Wittaya School) โรงเรียนอมตวิทยาเป็นโรงเรียนเอกชน  สังกัดสำนักบริหารงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน  กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2500  โดยนายหรู  อมตวงศ์ เป็นผู้รับใบอนุญาต ในระยะเริ่มแรกได้ไปอาศัยศาลาการเปรียญวัดรัตนนิมิตเป็นที่ทำการสอนเมื่อปี พ.ศ. 2503 กระทรวงศึกษาธิการได้รับรองวิทยฐานะเทียบเท่าโรงเรียนรัฐบาล ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2520 นายหรู  อมตวงศ์ ถึงแก่กรรม บุตรสาว คือ นางรัตนาภรณ์  สมบูรณ์  ได้รับโอนกิจการดำเนินการแทน  ปัจจุบันโรงเรียนอมตวิทยา ตั้งอยู่เลขที่ 121 หมู่  4 ถนนประชาพัฒนา ตำบลหนองสองห้อง อำเภอหนองสองห้อง จังหวัดขอนแก่น บนพื้นที่จำนวน  32 ไร่  เปิดสอน 3 ระดับ คือ ระดับก่อนประถมศึกษา ระดับประถมศึกษาและระดับมัธยมศึกษา    ได้รับรางวัลสถานศึกษาดีเด่นรางวัลพระราชทาน  ระดับประถมศึกษา ขนาดกลาง  ปีการศึกษา  2543  ระดับมัธยมศึกษา  ขนาดกลาง  ปีการศึกษา  2546   ระดับก่อนประถมศึกษา  ปีการศึกษา  2548  ระดับมัธยมศึกษา ขนาดกลาง  ปีการศึกษา  2550  และระดับก่อนประถมศึกษา  ปีการศึกษา  2552
สัญลักษณ์โรงเรียน

ตราประจำโรงเรียน
สีขาว , สีแดง 
สีประจำโรงเรียน
ต้นคูณ
ต้นไม้ประจำโรงเรียน
องค์พระพรหม
พระพุทธรูปประจำโรงเรียน
สัญลักษณ์โรงเรียน > อักษรย่อของโรงเรียน

ใช้อักษรย่อภาษาไทยว่า อ.ม. ซึ่งย่อมาจาก “โรงเรียนอมตวิทยา”
ใช้อักษรย่อภาษาอังกฤษว่า  A.M.  ซึ่งย่อมาจาก  “AMATA WITTAYA SCHOOL”
สัญลักษณ์โรงเรียน > สีประจำโรงเรียน

สีขาว สีแดง
สีขาว หมายถึง ความบริสุทธิ์  มีกริยามารยาทที่เรียบร้อย
สีแดง หมายถึง ความเป็นผู้นำที่เก่งกล้า และมีความสามารถในด้านต่าง ๆ
สัญลักษณ์โรงเรียน > ต้นไม้ประจำโรงเรียน

ต้นคูณ หมายถึง ความเป็นศิริมงคล ค้ำจุน กิจการของโรงเรียน ให้มีความเจริญ ก้าวหน้า ความยั่งยืน ความมั่นคงสืบไป
อมตวิทยาจะแบ่งออกเป็น 4 สี

สีแดง
สีชมพู
สีเหลือง
สีเขียว
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลักของโรงเรียนอมตวิทยา เก็บถาวร 2017-09-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ โรงเรียนอมตวิทยา
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
15°44′13″N 102°47′36″E﻿ / ﻿15.7370192°N 102.79332°E﻿ / 15.7370192; 102.79332
ภาษีมูลค่าเพิ่ม

ภาษีมูลค่าเพิ่ม (อังกฤษ: value-added tax หรือ VAT) หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า แวต เป็นภาษีทางอ้อมประเภทหนึ่งที่เรียกเก็บจากบุคคลที่ซื้อสินค้าหรือรับบริการ โดยจัดเก็บเฉพาะจากมูลค่าส่วนที่เพิ่มขึ้นในแต่ละขั้นผลิต การจำหน่ายหรือการให้บริการ ตัวอย่างเช่น สมมติว่าอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นร้อยละ 10 ซื้อวัตถุดิบ วัสดุอุปกรณ์มา 100 บาท และมีภาษีซื้อ 10 บาท เมื่อผลิตเป็นสินค้าขายในราคา 150 บาท ตอนขายไปจะต้องคิดภาษีขาย 15 บาท ดังนี้ ก็จะเสียภาษีมูลค่าเพิ่มเฉพาะผลต่างจำนวน 15-10 = 5 บาท เท่านั้น ถ้าการซื้อ และขายเกิดขึ้นภายในรอบการจ่ายภาษีเดียวกัน.
ในประเทศไทยได้กำหนดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ที่ 10% แต่ทั้งนี้ ตั้งแต่ พ.ศ. 2540 เป็นต้นมา คณะรัฐมนตรีจะออกพระราชกฤษฎีกาลดภาษีมูลค่าเพิ่มเหลือ 7% เป็นประจำทุกปี โดยที่ ภาษีมูลค่าเพิ่ม 1 ใน 9 ที่เก็บได้ จะถูกโอนให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และที่เหลืออีก 8 ส่วนจะถูกโอนให้แก่รัฐบาลกลาง
ประเทศไทย

ในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2535 ประเทศไทยได้เริ่มมีการจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นครั้งแรก จากการที่เศรษฐกิจของประเทศไทยขยายตัวอย่างรวดเร็ว ในขณะที่มีการกล่าวถึงความไม่เหมาะสมของโครงสร้างภาษีการค้าต่อเศรษฐกิจของประเทศ อันได้แก่ความซ้ำซ้อนของระบบภาษีการค้าที่เป็นอยู่ และความหลากหลายของโครงสร้างอัตราภาษีนอกจากความบกพร่องของระบบภาษีการค้า ความต้องการเปลี่ยนแปลงระบบภาษีของทางการยังสืบเนื่องมาจากเหตุผลทางด้านภาษีอากรอีกด้วย กล่าวคือ ความสามารถในการหารายได้ของรัฐผ่านเครื่องมือทางภาษีการค้าและภาษีศุลกากรได้ลดน้อยลงเป็นลำดับ
ด้วยเหตุผลดังกล่าว กระทรวงการคลัง จึงได้เสนอพิจารณายกเลิกภาษีการค้า และนำภาษีมูลค่าเพิ่มมาใช้แทน โดยภาษีมูลค่าเพิ่มดังกล่าวจะมีอัตราเดียวที่ใช้กับสินค้าและบริการทุกชนิด สำหรับสินค้าใดที่มีเหตุผลทางเศรษฐกิจที่จะเก็บสูงกว่าอัตราภาษีมูลค่าเพิ่ม ให้เก็บภาษีสรรพสามิตเพิ่มเติมจากภาษีมูลค่าเพิ่ม
อัตราภาษีมูลค่าเพิ่มในประเทศต่างๆ > ประเทศนอกสหภาพยุโรป

| ประเทศ | อัตรา> ตามรัฐบัญญัติ | อัตรา> บังคับเก็บจริง |
| --- | --- | --- |
|  อาร์เจนตินา | 21% | 0.6% |
|  ออสเตรเลีย | 10% |  |
|  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา | 17% |  |
|  บัลแกเรีย | 20% | 9% |
|  แคนาดา | 7% - 15% ร้านอาหาร เริ่ม 15%-25% | 7%-25% |
|  ชิลี | 19% |  |
|  สาธารณรัฐประชาชนจีน | 17% | 6% หรือ 3% |
|  โครเอเชีย | 22% | 0% |
|  สาธารณรัฐโดมินิกัน | 6% | 12% หรือ 0% |
|  เอกวาดอร์ | 11% |  |
|  ไอซ์แลนด์ | 24.5% | 14% |
|  อินเดีย | 12.5% | 4%, 1%, หรือ 0% |
|  อิสราเอล | 16.5% |  |
|  ญี่ปุ่น | 8% |  |
|  มาเลเซีย | 5% |  |
|  เม็กซิโก | 15% | 0% |
|  นิวซีแลนด์ | 12.5% |  |
|  นอร์เวย์ | 25% | 14% หรือ 8% |
|  ฟิลิปปินส์ | 10% |  |
|  โรมาเนีย | 24% | 9% |
|  รัสเซีย | 18% | 10% หรือ 0% |
|  เซอร์เบีย | 18% | 8% หรือ 0% |
|  สิงคโปร์ | 9% |  |
|  แอฟริกาใต้ | 14% | 7% หรือ 4% |
|  เกาหลีใต้ | 10% |  |
|  ศรีลังกา | 15% |  |
 สวิตเซอร์แลนด์: 7.7% หรือ 3.7% หรือ 2.5%
|  ไทย | 10% | 7% |
|  ตุรกี | 18% | 8% หรือ 1% |
|  ยูเครน | 20% | 0% |
|  เวเนซุเอลา | 16% | 8% |
อัตราภาษีมูลค่าเพิ่มในประเทศต่างๆ > ประเทศในสหภาพยุโรป

| ประเทศ | อัตรา> ตามรัฐบัญญัติ | อัตรา> บังคับเก็บจริง |
| --- | --- | --- |
|  ออสเตรีย | 20% | 12% หรือ 10% |
|  เบลเยียม | 21% | 12% หรือ 6% |
|  ไซปรัส | 15% | 5% |
|  เช็กเกีย | 20% | 10% |
|  เดนมาร์ก | 25% |  |
|  เอสโตเนีย | 20% | 9% |
|  ฟินแลนด์ | 23% | 13% หรือ 9% |
|  ฝรั่งเศส | 19.6% | 5.5% หรือ 2.1% |
|  เยอรมนี | 19% | 7% |
|  กรีซ | 23% | 13% หรือ 6.5% |
|  ฮังการี | 20% | 18% หรือ 5% |
|  ไอร์แลนด์ | 21% | 13.5% หรือ 4.8% |
|  อิตาลี | 20% | 10%, 6%, หรือ 4% |
|  ลัตเวีย | 22% | 12% หรือ 0% |
|  ลิทัวเนีย | 21% | 9% หรือ 5% |
|  ลักเซมเบิร์ก | 15% | 12%, 9%, 6%, หรือ 3% |
|  มอลตา | 18% | 5% |
|  เนเธอร์แลนด์ | 19% | 6% |
|  โปรตุเกส | 23% | 13% หรือ 6% |
|  โปแลนด์ | 23% | 8% หรือ 5% |
|  สโลวาเกีย | 20% | 10% |
|  สโลวีเนีย | 20% | 8.5% |
|  สเปน | 18% | 8% หรือ 4% |
|  สวีเดน | 25% | 12% หรือ 6% |
|  สหราชอาณาจักร | 20% | 5% |
ชนะ คณะ มนะ

| คำแปล: พระผู้เป็นนายเหนือจิตใจปวงชน |
| --- | --- |
เบงกอล: জন গণ মন ฮินดี: जन गण मन
สกอร์เพลง ชนะ คณะ มนะ
เนื้อร้อง: รพินทรนาถ ฐากุร, ค.ศ. 1911
ทำนอง: รพินทรนาถ ฐากุร, ค.ศ. 1911
รับไปใช้: 24 มกราคม ค.ศ. 1950

ตัวอย่างเสียง
ชนะ คณะ มนะ (บรรเลง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
"ชนะ คณะ มนะ" (เบงกอล: জন গণ মন, Jôno Gôno Mono;  แปลว่า "พระผู้เป็นนายเหนือจิตใจปวงชน") เป็นชื่อของเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐอินเดีย บทเพลงนี้เขียนขึ้นด้วยภาษาเบงกอลสันสกฤตและประพันธ์ทำนองโดยรพินทรนาถ ฐากุร นักเขียนรางวัลโนเบลชาวเบงกอล โดยบทที่นำมาใช้เป็นเพลงชาตินี้นำมาจากบทแรกของเพลงเดิมซึ่งเป็นเพลงสรรเสริญแบบพฺราหฺมะ (ব্রাহ্ম, Brahmo) ของแคว้นเบงกอล มีเนื้อหาทั้งหมด 5 บท  เพลงดังกล่าวได้มีการขับร้องอย่างเป็นทางการครั้งแรกในที่ประชุมคองเกรสแห่งชาติของอินเดีย (Indian National Congress) ที่เมืองกัลกัตตา เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1911 ภายหลังเพลง "ชนะ คณะ มนะ" ได้รับการยอมรับให้ใช้เป็นเพลงชาติอินเดียอย่างเป็นทางการโดยสภาร่างรัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1950
บทกวีต้นฉบับของรพินทรนาถ ฐากุร ได้ถูกแปลออกเป็นภาษาฮินดูสตานี (ฮินดี-อูร์ดู) โดย อะบิด อะลี บทเพลงต้นฉบับภาษาฮินดีของเพลงชนะ คณะ มนะ ซึ่งแปลโดยอะลี และอิงจากบทกวีของฐากุรนั้น มีความแตกต่างจากต้นฉบับเดิมอยู่บ้าง โดยเนื้อเพลงขึ้นต้นว่า "ศุภ สุข ไจน กี พรขา พรเส, ภารต ภาค ไห ชาคา..."
การบรรเลงเพลงชาติอินเดียเต็มเพลงอย่างเป็นทางการใช้เวลา 52 วินาที ส่วนการบรรเลงแบบสังเขปในบางโอกาส ใช้เวลาบรรเลง 20 วินาที โดยตัดเอาโน้ตท่อนแรกและท่อนสุดท้ายมาบรรเลง รพินทรนาถ ฐากุรได้เขียนบทแปลภาษาอังกฤษของเพลงนี้ด้วยตนเอง โดยมีมากาเร็ต เคาซินส์ (ภรรยาของ เจมส์ เฮนรี เคาซินส์ กวีชาวไอริช ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญดนตรีแบบยุโรป) ช่วยวางบทเพลงลงเป็นโน้ตดนตรีสากล ที่เมืองมฑนปัลเล รัฐอานธรประเทศ ซึ่งต้องร้องอย่างช้า ๆ ตามต้นฉบับเท่านั้นจึงจะถูกต้องต้องนามโน้ตเพลงดังกล่าว อย่างไรก็ตาม เมื่อมีการขับร้องบทเพลงในฉบับที่เป็นเพลงชาติ มักจะบรรเลงโดยโน้ตเพลงที่ปรับใช้สำหรับวงออร์เคสตร้าและการขับร้องประสานเสียงโดยเฮอร์เบิร์ต เมอร์ริล นักประพันธ์ดนตรีชาวอังกฤษ ซึ่งดำเนินการภายใต้คำขอของชวาหระลาล เนห์รู
บทเพลงอีกบทหนึ่งของฐากุร คือ อามาร์ โชนาร์ บังกลา ซึ่งเป็นบทประพันธ์ที่แต่งขึ้นก่อนหน้าเพลงชนะ คณะ มนะ ต่อมาได้รับเลือกให้ใช้เป็นเพลงชาติบังกลาเทศในปี ค.ศ. 1972
บทร้อง > คำแปลภาษาอังกฤษ

รพินทรนาถ ฐากุร ได้แปลเพลงนี้ออกเป็นภาษาอังกฤษด้วยตนเอง เมื่อ ค.ศ. 1919 ซึ่งรัฐบาลอินเดียยังคงเผยแพร่อยู่ในปัจจุบัน (แก้ไขในปี ค.ศ. 1950 โดยเปลี่ยนคำว่า Sindhu (สินธุ) เป็น Sindh (สินธ์) เนื่องจากแคว้นสินธุได้ตกเป็นของปากีสถานหลังจากการแบ่งแยกประเทศและได้เปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดสินธ์) มีใจความดังนี้
Thou art the ruler of the minds of all people,

Dispenser of India's destiny.

Thy name rouses the hearts of Punjab, Sindh, Gujarat and Maratha,

Of the Dravida, Utkala and Bengal;

It echoes in the hills of the Vindhyas and Himalayas,

mingles in the music of Yamuna and Ganga and is

chanted by the waves of the Indian Ocean.

They pray for thy blessings and sing thy praise.

The saving of all people waits in thy hand,

Thou dispenser of India's destiny.

Victory, victory, victory to thee.
ซึ่งถอดความเป็นภาษาไทยได้ว่า
ท่านคือผู้ครองใจชนทั้งผอง 

ผู้ประสาทโชคชะตาแก่ภารตะ (ประเทศอินเดีย)

ชื่อของท่านปลุกเร้าหัวใจแห่งปัญจาบ สินธุ คุชราต และมราฐา (มหาราษฏระ)

ทราวิฑ อุตกัล (โอริศา) และพังคะ (เบงกอล)

ย่อมสะท้อนในขุนเขาวินธัยและหิมาลัย

ผสานในดนตรีแห่งยมุนาและคงคา

ที่พร่ำท่องโดยกระแสคลื่นแห่งทะเลภารตะ

ชนทั้งผองร้องสรรเสริญและอวยชัย

จงปลอดภัยอยู่ในหัตถ์ของท่านเทอญ

ท่านผู้ประสาทชะตาแก่ภารตะ

ชโย ชโย ขอท่านจงมีชัยเทอญฯ
การประพันธ์ดนตรีและแปลเป็นภาษาอังกฤษ

รพินทรนาถ ฐากุร แปลเพลง "ชนะ คณะ มนะ" จากภาษาเบงกอลเป็นภาษาอังกฤษ และปรับเนื้อร้องในเข้ากับดนตรีที่มฑนปัลเล เมืองขนาดเล็กซึ่งตั้งอยู่ในเขตจิตตูระ (Chittoor district) รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย
ถึงแม้เพลงที่เป็นภาษาเบงกอลนี้จะได้เขียนขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1911 แต่คนส่วนมากไม่รู้จักเพลงนี้นอกจากผู้อ่านนิตยสาร "ตัตวะ โพธะ ประกาศิกะ" (Tatva Bodha Prakasika) ซึ่งมีฐากุรเป็นบรรณาธิการอยู่เท่านั้น
ระหว่างปี ค.ศ. 1919 ฐากุรได้ตอบรับคำเชิญจากเพื่อนและกวีชาวไอริชชื่อ เจมส์ เอช. เคาซินส์ (James H. Cousins) ในการไปเยือนวิทยาลัยเทววิทยาเบแซนต์ (Besant Theosophical College) ซึ่งตั้งอยู่ที่เมืองมฑนปัลเลเป็นเวลา 2-3 วัน โดยฝ่ายเคาซินส์เป็นเจ้าภาพ ในเย็นวันที่  28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1919 เขาได้เข้าร่วมกับกลุ่มนักศึกษาที่มารวมตัวกัน และร้องเพลงชนะ คณะ มนะ ด้วยภาษาเบงกอล ตามคำขอของเคาซินส์  ผู้บริหารของวิทยาลัยดังกล่าวหลายคนรู้สึกประทับใจอย่างยิ่งในอุดมคติอันสูงส่งของบทเพลงและการสรรเสริญพระเจ้า จึงได้เลือกเอาเพลงนี้เป็นเพลงสวดอธิษฐานพระเจ้าของวิทยาลัยนั้น หลายวันถัดมา ด้วยความหลงใหลในภูมิทัศน์ของหุบเขาเมืองมฑนปัลเล ฐากุรจึงได้เขียนคำแปลของเพลงดังกล่าว และวางบทเพลงลงเป็นโน้ตดนตรีซึ่งยังใช้สืบมาจนถึงทุกวันนี้ โดยมีมากาเร็ต เคาซินส์ (ภรรยาของ เจมส์ เฮนรี เคาซินส์ กวีชาวไอริช) ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญดนตรีแบบยุโรป ช่วยในการนี้  เพลงชนะ คณะ มนะ ได้แพร่หลายไปไกลเกินกว่าพรมแดนของอินเดียโดยบรรดานักศึกษาระดับวิทยาลัย และกลายเป็น "เพลงยามเช้าของอินเดีย" (The Morning Song of India) และเพลงชาติอินเดียดามลำดับ
ปัจจุบัน ต้นฉบับของบทแปลเพลงชนะ คณะ มนะ ภาคภาษาอังกฤษในชื่อ "The Morning Song of India" ได้จัดเก็บใส่กรอบรูปและจัดแสดงไว้ในหอสมุดวิทยาลัยเทววิทยาเมืองมฑนปัลเล
แนวปฏิบัติ

ชนะ คณะ มนะ (ขับร้อง)
ฉบับทางการของรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐอินเดีย
ชนะ คณะ มนะ (บรรเลง)
บรรเลงโดย วงดุริยางค์แห่งกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา (US Navy Band)
ชนะ คณะ มนะ ในโอกาสสำคัญ

รัฐบาลอินเดีย โดยกระทรวงวัฒนธรรม เยาวชน และกีฬา เคยมอบหมายให้ เอ. อาร์. ระห์มาน นำเพลงนี้เรียบเรียงทำนองใหม่และจัดทำเป็นวิดีโอเพื่อฉลองเอกราชครบ 50 ปี ของอินเดียเมื่อปี พ.ศ. 2543 แต่ออกอากาศครั้งแรกทางโทรทัศน์อินเดียเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2542 โดยมีนักร้องที่มีชื่อเสียงของอินเดียร่วมในวิดีโอนี้จำนวน 35 คน
ดูเพิ่ม

ชนะ คณะ มนะ (เพลงสรรเสริญ) - เพลงเต็มต้นฉบับ
ศุภะ สุขะ ไจนะ (Subh Sukh Chain) - เพลงชาติของรัฐบาลเฉพาะกาลแห่งอินเดียอิสระ
วันเท มาตะรัม (Vande Mataram) - เพลงประจำชาติอินเดีย (ไม่ใช่เพลงชาติ)
อามาร์ โชนาร์ บังกลา - บทกวีของรพินทรนาถ ฐากุร ซึ่งได้รับเลือกเป็นเพลงชาติบังกลาเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

National Anthem - Know India. National Portal of India. Government of India. (Also contains the official version of the Indian National Anthem in mp3 format
Indian Anthem in MIDI Format.
A rendition of Indian Anthem in MP3 format เก็บถาวร 2007-07-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from the Indian embassy in Lisbon, Portugal เก็บถาวร 2010-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
Video of Jana Gana Mana as performed by various vocalists and instrumentalists. เก็บถาวร 2006-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Genesis of Jana Gana Mana เก็บถาวร 2007-08-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รพินทรนาถ ฐากุร ผู้ประพันธ์เพลง "ชนะ คณะ มนะ"
สำเนาต้นฉบับบทแปลภาษาอังกฤษของเพลงชนะ คณะ มนะ ซึ่งแปลโดยรพินทรนาถ ฐากุร หน้าแรก
ราชสกุล

ราชสกุล เป็นนามสกุลสำหรับผู้สืบเชื้อสายมาจากตระกูลวงศ์ในพระมหากษัตริย์ เกิดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2455 หลังจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงตราพระราชบัญญัตินามสกุลขึ้น โดยบัญญัติไว้ว่าผู้ที่สืบเชื้อสายทางบิดามาจากบรรพบุรุษคนเดียวกันให้ใช้ "นามสกุล" เดียวกัน ทำให้คนไทยทุกคนมีนามสกุลใช้และทำให้ทราบว่าใครเป็นพี่น้องหรือสืบเชื้อสายมาจากผู้ใดโดยผู้สืบเชื้อสายจากราชสกุล เรียกว่า ราชนิกุล และสกุลอันสืบเนื่องมาจากกรมพระราชวังบวรสถานมงคล (วังหน้า) และ กรมพระราชวังบวรสถานภิมุข (วังหลัง) นั้น เรียกว่า บวรราชสกุล
ส่วน ราชินิกุล หมายถึง สกุลที่เป็นพระญาติของสมเด็จพระเจ้าแผ่นดิน นับทางฝ่ายสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง (นับทางพระมารดา)
ราชตระกูล

ราชตระกูล หมายถึง สกุลที่มิได้สืบเชื้อสายโดยตรงจาก พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โดยมีการสืบสายจากสมเด็จพระเชษฐภคินี พระอนุชา และพระขนิษฐา ผู้เป็นพระโอรสและพระธิดาในสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก สำหรับสายพระพี่พระน้องนี้ บางครั้งก็เรียกกันว่า ราชตระกูลสายพระปฐมวงศ์ หรือ พระปฐมบรมราชวงศ์  มีดังนี้
ราชตระกูล > สายสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก

| ราชสกุล ในสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก มี 6 ราชสกุล> ราชสกุล | ราชสกุล ในสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก มี 6 ราชสกุล> สะกดด้วยอักษรโรมันตามราชกิจจานุเบกษา | ราชสกุล ในสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก มี 6 ราชสกุล> องค์ต้นราชสกุล | ราชสกุล ในสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก มี 6 ราชสกุล> ข้อมูลเพิ่มเติม | ราชสกุล ในสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก มี 6 ราชสกุล> อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| นรินทรางกูร | NarindranKura na Ayudhya | สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงนรินทร์รณเรศ พระโอรสในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระเทพสุดาวดี (พระโสทรเชษฐภคินีพระองค์ใหญ่ ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช | หม่อมเจ้าชาย 11 องค์ หม่อมเจ้าหญิง 5 องค์ |  |
| เทพหัสดิน | Devahastin na Ayudhya | สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงเทพหริรักษ์ พระโอรสในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์ (พระโสทรเชษฐภคินีพระองค์เล็ก ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช | หม่อมเจ้าชาย 6 องค์ หม่อมเจ้าหญิง 1 องค์ |  |
| มนตรีกุล | Montrikul na Ayudhya | สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงพิทักษ์มนตรี พระโอรสในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์ | หม่อมเจ้าชาย 15 องค์ หม่อมเจ้าหญิง 22 องค์ สถาปนาขึ้นเป็นพระวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชาย 1 พระองค์ |  |
| อิศรางกูร | Isarānkura na Ayudhya | สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอิศรานุรักษ์ พระโอรสในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์ | หม่อมเจ้าชาย 26 องค์ หม่อมเจ้าหญิง 41 องค์ ไม่ปรากฏพระนาม 15 องค์ สถาปนาขึ้นเป็นพระวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชาย 1 พระองค์ |  |
| เจษฎางกูร | Cheshtankura na Ayudhya | สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงจักรเจษฎา พระราชอนุชา ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช | หม่อมเจ้าชาย 8 องค์ หม่อมเจ้าหญิง 9 องค์ |  |
| นรินทรกุล | Narindrakula na Ayudhya | พระเจ้าไปยิกาเธอ กรมหลวงนรินทรเทวี พระกนิษฐภคินี ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช | พระองค์เจ้าชาย 2 พระองค์   ชั้นนัดดา หม่อมเจ้าชาย 2 องค์ หม่อมเจ้าหญิง 3 องค์ |  |