stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอภักดีชุมพล

| อำเภอภักดีชุมพล |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Phakdi Chumphon
คำขวัญ: เมืองบ่อทองคำ ลำน้ำเจียงเจา ภูเขาล้อมรอบ ขอบรอยต่อสามภาค หลากหลายพืชผล ประชาชนภักดี มากมีน้ำตก มรดกถ้ำแก้ว มาเที่ยวแล้วไม่ผิดหวัง
แผนที่จังหวัดชัยภูมิ เน้นอำเภอภักดีชุมพล
พิกัด: 15°54′18″N 101°25′18″E﻿ / ﻿15.90500°N 101.42167°E﻿ / 15.90500; 101.42167
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ชัยภูมิ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 900.4 ตร.กม. (347.6 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 30,801 คน
 • ความหนาแน่น: 34.21 คน/ตร.กม. (88.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 36260
รหัสภูมิศาสตร์: 3614
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอภักดีชุมพล หมู่ที่ 1 ตำบลเจาทอง อำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ 36260
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ภักดีชุมพล เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดชัยภูมิ ชื่ออำเภอตั้งมาจากนามของ พระยาภักดีชุมพล เจ้าเมืองชัยภูมิ
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอภักดีชุมพลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองไผ่ (จังหวัดเพชรบูรณ์) และอำเภอหนองบัวแดง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอหนองบัวแดง อำเภอหนองบัวระเหว และอำเภอเทพสถิต
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอลำสนธิ (จังหวัดลพบุรี) และอำเภอวิเชียรบุรี (จังหวัดเพชรบูรณ์)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอวิเชียรบุรี อำเภอบึงสามพัน และอำเภอหนองไผ่ (จังหวัดเพชรบูรณ์)
ประวัติ

ท้องที่อำเภอภักดีชุมพลเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหนองบัวแดง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอภักดีชุมพล เมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2531 โดยแยกการปกครองออกมาจำนวน 3 ตำบล คือ ตำบลบ้านเจียง ตำบลเจาทอง และตำบลวังทอง รวม 36 หมู่บ้าน ปัจจุบันได้แยกเพิ่มอีก 1 ตำบล คือ ตำบลแหลมทอง โดยตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอและศูนย์ราชการที่บ้านลาดชุมพล หมู่ที่ 1 ตำบลเจาทอง และได้ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อ 7 กันยายน พ.ศ. 2538
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอภักดีชุมพลแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 47 หมู่บ้าน ได้แก่
| # | รหัสท้องที่ | ชื่อตำบล | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 361401 | เจาทอง | Chao Thong | 14 หมู่บ้าน |
| 2. | 361402 | บ้านเจียง | Ban Chiang | 11 หมู่บ้าน |
| 3. | 361403 | วังทอง | Wang Thong | 13 หมู่บ้าน |
| 4. | 361404 | แหลมทอง | Laem Thong | 9 หมู่บ้าน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอภักดีชุมพลประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเจียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านเจียงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเจาทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเจาทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแหลมทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแหลมทองทั้งตำบล
แหล่งน้ำสำคัญ

ลำน้ำเจา  เป็นลำน้ำสายหลักของอำเภอ ไหลผ่านทั้ง 4 ตำบล
ลำน้ำเจียง เป็นลำน้ำสายหลักของตำบลบ้านเจียงและตำบลแหลมทอง
อ่างเก็บน้ำห้วยเสือดาว เป็นแอ่งน้ำธรรมชาติที่สำคัญในเขตตำบลวังทอง
สถานที่ท่องเที่ยว

จุดชมวิวเขาพังเหย ตำบลเจาทอง ตั้งอยู่ยอดเขาพังเหย ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 225 ห่างจากตัวเมืองชัยภูมิ 75 กิโลเมตร  เป็นที่แวะพักผ่อนระหว่างเดินทาง  มีร้านอาหารของชาวบ้านและศูนย์บริการนักท่องเที่ยว
น้ำตกสายรุ้ง หมู่ที่ 7 บ้านซับประสิทธิ์ ตำบลเจาทอง
ถ้ำแก้ว ตำบลแหลมทอง ห่างจากอำเภอภักดีชุมพลไปทางทิศเหนือ 9 กิโลเมตร ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2359 ถึงบ้านซับเจริญมีทางแยกซ้ายไปอีก 5 กิโลเมตร ถ้ำแห่งนี้อยู่ภายในบริเวณวัดถ้ำแก้ว ลักษณะของถ้ำคล้ายห้องโถงลึกลงไปในภูเขา บรรยากาศเย็นและชื้นตลอดเวลา มีไฟฟ้าให้แสงสว่างภายในถ้ำ จากปากถ้ำมีทางเดินลงลึกไปถึงด้านล่าง ซึ่งมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ และมีหินย้อย อยู่ตามผนังถ้ำ เมื่อต้องแสงเกิดเป็นประกาย
↑  https://ratchakitcha.soc.go.th/documents/1589832.pdf
↑  https://ratchakitcha.soc.go.th/documents/1621356.pdf
1 2  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-24. สืบค้นเมื่อ 2023-11-22.
เจงหงวน

ศักราชของวุยก๊ก
เจงหงวน หรือ ไกเจ้ง หรือชื่อในภาษาจีนกลางคือ เจิ้ง-ยฺเหวียน (จีน: 正元; พินอิน: Zhèngyuán) เป็นชื่อศักราชลำดับแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิโจมอแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชเจงหงวนใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 254 ถึง ค.ศ. 256 รวมเวลา 3 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 7 ของวุยก๊ก ในช่วงเวลานี้สุมาสูและสุมาเจียวได้กุมอำนาจในราชสำนักต่อเนื่องกันมา
ในเดือน 6 ของศักราชเจงหงวนปีที่ 3 (ค.ศ. 256) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นกำลอปีที่ 1
การเปลี่ยนชื่อศักราช

ศักราชเจียผิงปีที่ 6 (ค.ศ. 254) — เดือน 10 วันที่ 5 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจงหงวนปีที่ 1
ศักราชเจงหงวนปีที่ 3 (ค.ศ. 256) — เดือน 6 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นกำลอปีที่ 1
ตารางเทียบศักราช

| เจงหงวน | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ค.ศ. | 254 | 255 | 256 |
| จ๊กก๊ก | เหยียนซี 17 | เหยียนซี 18 | เหยียนซี 19 |
| ง่อก๊ก | อู่เฟิ่ง 1 | อู่เฟิ่ง 2 | อู่เฟิ่ง 3 |
ดูเพิ่ม

ศักราชของจีน
บรรณานุกรม

李崇智 (December 2004). 中國歷代年號考. 北京: 中華書局. ISBN 7101025129.
| ก่อนหน้า |  | เจงหงวน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เจียผิง |  | ศักราชของวุยก๊ก  (ค.ศ. 254 - 256) |  | กำลอ |
| ด ค กศักราชในยุคสามก๊ก |
| --- | --- |
วุยก๊ก: อ้วยโช่ (หฺวางชู) ค.ศ. 220-226 → ไท่เหอ ค.ศ. 227-233 → ชิงหลง ค.ศ. 233-237 → จิ่งชู ค.ศ. 233-237 → เจิ้งฉื่อ ค.ศ. 240-249 → เจียผิง ค.ศ. 249-254 → เจงหงวน / ไกเจ้ง (เจิ้ง-ยฺเหวียน) ค.ศ. 254-256 → กำลอ (กานลู่) ค.ศ. 256-260 → จิ่ง-ยฺเหวียน ค.ศ. 260-264 → เสียนซี ค.ศ. 264-265
จ๊กก๊ก: เจี๋ยงบู๋ (จางอู่) ค.ศ. 221-223 → เจี้ยนซิง ค.ศ. 223-237 → เหยียนซี ค.ศ. 238-257 → จิ่งเย่า ค.ศ. 258-263 → เหยียนซิง ค.ศ. 263
ง่อก๊ก: หฺวางอู่ ค.ศ. 222-229 → หฺวางหลง ค.ศ. 229-231 → เจียเหอ ค.ศ. 232-238 → ชื่ออู ค.ศ. 238-251 → ไท่-ยฺเหวียน ค.ศ. 251-252 → เฉินเฟิ่ง ค.ศ. 252 → เจี้ยนซิง ค.ศ. 252-253 → อู่เฟิ่ง ค.ศ. 254-256 → ไท่ผิง ค.ศ. 256-258 → หย่งอาน ค.ศ. 258-264 → ยฺเหวียนซิง ค.ศ. 264-265 → กานลู่ ค.ศ. 265-266 → เป๋าติ่ง ค.ศ. 266-269 → เจี้ยนเหิง ค.ศ. 269-271 → เฟิ่งหฺวาง ค.ศ. 272-274 → เทียนเช่อ ค.ศ. 275-276 → เทียนสี่ ค.ศ. 276 → เทียนจี้ ค.ศ. 277-280
กองซุนเอี๋ยน: เช่าฮั่น ค.ศ. 237-238
เทศน์

ในประเทศไทย การเทศน์แบบพิธีการพระสงฆ์จะนั่งบนธรรมมาสน์สูงเพื่อแสดงถึงความเคารพในพระธรรม ในฐานะที่เป็นหนึ่งในองค์รัตนตรัย
เทศน์ แปลว่า การแสดง การชี้แจง การชี้ให้เห็นแจ้ง ใช้ว่า เทศนา (อ่านว่า เท-สะ-นา หรือ เทด-สะ-หนา) ก็ได้
เทศน์ หมายถึงการถ่ายทอดธรรมอันเป็นคำสั่งสอนทางศาสนาด้วยการแสดงชี้แจงให้ฟัง เป็นการเผยแผ่ศาสนาแบบหนึ่งที่ใช้กันมาแต่สมัยพุทธกาล การเทศน์ในสมัยพุทธกาลไม่มีพิธีการแต่อย่างใด เพียงผู้แสดงนั่งอยู่ในสถานที่สมควรและผู้ฟังมีลักษณะตั้งใจฟังก็สามารถแสดงได้ ในขณะที่การเทศนานั้น อาจมีลักษณะลีลาต่างกันไปบ้างตามแต่อุปนิสัยของแต่ละบุคคล สำหรับพระพุทธเจ้าแล้วบางครั้งจะทรงใช้คาถาประพันธ์หรือร้อยแก้วธรรมดา
ในประเทศไทย การเทศน์กลายเป็นส่วนประกอบสำคัญในพิธีกรรมต่าง ๆ ของชาวไทยมาช้านาน เช่น วันขึ้นบ้านใหม่ วันแต่งงาน ไปจนถึงงานศพ และมีข้อปลีกย่อยในการประกอบพิธีกรรมมากมาย เช่น ต้องมีการอาราธนาศีลอาราธนาธรรม การจุดเทียนส่องธรรม เป็นต้น พระสงฆ์ไทยแต่โบราณก็มีการดัดแปลงโดยเพิ่มทำนองให้น่าสนใจ เรียกว่า เทศน์แหล่ ปัจจุบันอาจแบ่งการเทศน์พิธีกรรมของพระสงฆ์ในประเทศไทยตามจำนวนผู้เทศน์ได้เป็น เทศเดี่ยว (เทศน์รูปเดียว) และเทศน์สองธรรมมาสน์ขึ้นไป (ปุจฉา-วิสัชนา)
คำว่า เทศน์ หรือการเทศน์แบบพิธีการ ในความรู้สึกส่วนใหญ่ของคนไทยมักจะเข้าใจว่าเป็นพิธีกรรมการสอนที่เป็นทางการ เน้นพิธีการ และมีรูปแบบตายตัวที่ผู้เทศน์ไม่สามารถใช้ลูกเล่นหรือใช้อุปกรณ์ เช่น ภาพหรือสื่อประสมมาใช้เพื่อประกอบการเทศน์ได้ ทำให้ในปัจจุบันพระสงฆ์ได้มีปรับเปลี่ยนวิธีการเทศน์ด้วยวิธีอื่น ๆ เพื่อให้เข้ากับยุคสมัยที่เปลี่ยนไป เช่น การเทศน์ในพิธีการโดยไม่ใช้สำนวนโบราณ การสอนธรรมะผ่านสื่อต่าง ๆ การแต่งหนังสือ การแต่งเพลงธรรมะ เป็นต้น ซึ่งการเทศน์ด้วยวิธีหลังจะสามารถเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายมากกว่า เพราะส่วนใหญ่ไม่ได้ใช้ทำนองแบบเทศน์พิธีการ และอาจมีมุกสอดแทรกลงไปทำให้น่าสนใจมากขึ้น
ประเภทการเทศน์แบ่งตามทำนอง

การเทศน์ว่าโดยทำนองมี 2 แบบ คือ
เทศน์ธรรมวัตร คือเทศน์โดยในเสียงและทำนองเป็นปกติเหมือนอ่านหรือพูดธรรมดา ไม่ได้ออกเสียงและทำนองไพเราะด้วยการขับขาน มุ่งให้เข้าใจในเนื้อหาธรรมะเพื่อให้นำไปปฏิบัติได้เป็นสำคัญ เรียกว่า เทศน์ทำนองธรรมวัตร ก็ได้
เทศน์แหล่ คือเทศน์โดยใช้เสียงและทำนองที่มุ่งความไพเราะเป็นสำคัญ เช่น เทศน์มหาชาติ เทศน์แหล่ ซึ่งมีทั้งแหล่ในคือเรื่องในมหาชาติและแหล่นอกคือเรื่องอื่นๆ ที่นำมาเสริมโดยมุ่งความสุนทรีย์ เช่น แหล่ชมนก แหล่ชมดง แหล่หญิงม่าย
นอกจากนี้ยังมีเทศน์แบบอื่นๆ เช่น เทศน์แจง
ความเป็นมาของการเทศน์แบบพิธีการของพระสงฆ์ในประเทศไทย

ในประเทศไทย การเทศน์แบบพิธีการสันนิษฐานว่าได้รับธรรมเนียมมาจากลังกา ปรากฏหลักฐานว่ามีการให้ความเคารพพระสงฆ์ผู้เทศนาด้วยการให้นั่งบนอาสนะสูงวิจตรไว้ในศิลาจารึกหลักที่ 1 (ด้านที่ 3) ดังนี้
...ขดานหินตั้งหว่างกลางไม้ตาลนี้  วันเดือนดับ  เดือนโอกแปดวัน  วันเดือนเต็ม  เดือนบ้างแปดวัน  ฝูงปู่ครู  เถรมหาเถรขึ้นนั่งเหนือขดานหีนสูดธรรมแก่อูบาสกฝูงท่วยจำศีล  ผี้ใช่วันสูดธรรม...

...ขดานหีนนี้  ชื่อมนังคศีลาบาตร  สถาบกไว้นี่  จี่งทังหลายเห็น...
จากหลักฐานดังกล่าวแสดงให้เห็นว่า การเทศนาธรรมบนอาสนะสูงใหญ่ของพระสงฆ์ได้มีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย โดยนิยมมีพิธีเทศนาในวันธรรมสวนะ ซึ่งประเพณีเทศนาธรรมก็ยังคงมีอยู่ตามวัดต่าง ๆ จนในปัจจุบันนี้
เขตเท็มปากุ

| เขตเท็มปากุ 天白区  |
| --- | --- |
เขตของนครนาโงยะ


เขตเท็มปากุ 
พิกัด: 35°09′01″N 136°56′03″E﻿ / ﻿35.15028°N 136.93417°E﻿ / 35.15028; 136.93417
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
จังหวัด: จังหวัดไอจิ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 18.18 ตร.กม. (7.02 ตร.ไมล์)
ประชากร (เมษายน 2018)
 • ทั้งหมด: 164,144 คน
 • ความหนาแน่น: 7,606 คน/ตร.กม. (19,700 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
เขตเท็มปากุ  (ญี่ปุ่น: 天白区; โรมาจิ: Tenpaku-ku) เป็นหนึ่งใน 16 เขตของนครนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น มีเนื้อที่ 21.58 ตารางกิโลเมตรและมีประชากร 164,144 คน (ใน 1 เมษายน 2018) มีความหนาแน่นของประชากร 7,606 ต่อตารางกิโลเมตร
ดูเพิ่ม

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
อำเภอบ่อทอง

| อำเภอบ่อทอง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Bo Thong
ภูเขาในเขตตำบลพลวงทอง
คำขวัญ: เมืองเกษตรกรรม ถ้ำเขางดงาม น้ำตกเขาใหญ่ กล้วยไข่รสดี มีแหล่งแร่ทอง นครของพญาเร่
แผนที่จังหวัดชลบุรี เน้นอำเภอบ่อทอง
พิกัด: 13°16′42″N 101°26′24″E﻿ / ﻿13.27833°N 101.44000°E﻿ / 13.27833; 101.44000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ชลบุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 781.6 ตร.กม. (301.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 49,835 คน
 • ความหนาแน่น: 63.76 คน/ตร.กม. (165.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 20270
รหัสภูมิศาสตร์: 2010
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอบ่อทอง เลขที่ 9 หมู่ที่ 1 ถนนหนองใหญ่-ปรกฟ้า ตำบลบ่อทอง อำเภอบ่อทอง จังหวัดชลบุรี 20270
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บ่อทอง เป็นอำเภอของจังหวัดชลบุรี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอพนัสนิคม ตั้งเป็นกิ่งอำเภอปี พ.ศ. 2521 และตั้งเป็นอำเภอลำดับที่ 10 ของทางจังหวัดปี พ.ศ. 2528
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอบ่อทอง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเกาะจันทร์
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าตะเกียบ (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอแก่งหางแมว (จังหวัดจันทบุรี) อำเภอเขาชะเมา อำเภอวังจันทร์ (จังหวัดระยอง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองใหญ่ อำเภอบ้านบึง และอำเภอพนัสนิคม
ประวัติ

ท้องที่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลบ่อทอง อำเภอพนัสนิคม ในปี พ.ศ. 2517 ทางราชการได้เห็นว่าพื้นที่บริเวณหมู่บ้านอมพนม มีลักษณะพื้นที่มีความเจริญ เป็นที่ตั้งของตลาด สถานีตำรวจ มีระยะห่างจากอำเภอต้นสังกัดมากกว่า 38 กิโลเมตร มีพื้นที่กว้างขวาง ในปี พ.ศ. 2518 ทางราชการจึงพิจารณาให้ตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ และตั้ง 2 ตำบลเพิ่มเพื่อให้เข้าเงื่อนไขในการจัดตั้ง โดยแยกหมู่ 12 ตำบลหมอนนาง, หมู่ 9 ตำบลท่าบุญมี และหมู่ 5,7 ตำบลบ่อทอง ตั้งเป็น ตำบลบ่อกวางทอง และแยกหมู่ 2–4 ตำบลบ่อทอง ตั้งเป็น ตำบลวัดสุวรรณ
นายบุญช่วย ศรีสารคาม ผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรี และพลเอกเล็ก แนวมาลี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้ประกาศแยกพื้นที่ 3 ตำบล คือ ตำบลบ่อทอง ตำบลบ่อกวางทอง และตำบลวัดสุวรรณ ของอำเภอพนัสนิคม ตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ ภายในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2521 และตั้งที่ว่าการกิ่งที่บ้านอมพนม โดยใช้ชื่อกิ่ง "บ่อทอง" ตามตำนานเชื่อว่าเป็นเมืองเก่าแก่ของเจ้าผู้ครองนคร ชื่อ พญาเร่ ซึ่งมีอายุราว 1,300 ปี และปี พ.ศ. 2460 มีการขุดค้นพบแร่ทองคำครั้งแรกโดยชาวกุหล่า ซึ่งอพยพตั้งถิ่นฐานที่ค้นพบแร่ทองคำ และตั้งชื่อว่า "บ่อทอง"
นายประกิต อุตตะโมต ผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรี ประกาศตั้งตำบลเพิ่ม 2 ตำบล โดยแยกหมู่ 2–4 ตำบลบ่อทอง ตั้งเป็น ตำบลธาตุทอง ในปี พ.ศ. 2524 และแยกหมู่ 6–10 ตำบลวัดสุวรรณ ตั้งเป็น ตำบลเกษตรสุวรรณ ในปี พ.ศ. 2525 ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2528 เมื่อพื้นที่มีความเจริญ เป็นที่ตั้งของสุขาภิบาล สถานีตำรวจ ไปรษณีย์โทรเลข รวมทั้งศูนย์ราชการ และเป็นที่ประชุมชนมากขึ้น จึงมีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็นอำเภอ ปี พ.ศ. 2537 ได้แยก 5 หมู่บ้านของตำบลบ่อทอง ตั้งเป็น ตำบลพลวงทอง เป็นตำบลลำดับที่ 6 ของทางอำเภอ จนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอบ่อทองแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 47 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | บ่อทอง |  | (Bo Thong) |  | 9 หมู่บ้าน |
| 2. | วัดสุวรรณ |  | (Wat Suwan) |  | 7 หมู่บ้าน |
| 3. | บ่อกวางทอง |  | (Bo Kwang Thong) |  | 8 หมู่บ้าน |
| 4. | ธาตุทอง |  | (That Thong) |  | 9 หมู่บ้าน |
| 5. | เกษตรสุวรรณ |  | (Kaset Suwan) |  | 7 หมู่บ้าน |
| 6. | พลวงทอง |  | (Phluang Thong) |  | 7 หมู่บ้าน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอบ่อทองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลบ่อทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อทอง (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1) และตำบลวัดสุวรรณ (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 6)
เทศบาลตำบลธาตุทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลธาตุทองทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบ่อกวางทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อกวางทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อทอง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลบ่อทอง)
องค์การบริหารส่วนตำบลวัดสุวรรณ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวัดสุวรรณ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลบ่อทอง)
องค์การบริหารส่วนตำบลเกษตรสุวรรณ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกษตรสุวรรณทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลพลวงทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพลวงทองทั้งตำบล
เขตชิบูยะ

| เขตชิบูยะ 渋谷区 |
| --- | --- |
เขตพิเศษ
Shibuya City นครชิบูยะ
ทางม้าลายชิบูยะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของเขตชิบูยะ (เน้นสีม่วง) ในโตเกียว
เขตชิบูยะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°39′34″N 139°42′02″E﻿ / ﻿35.65944°N 139.70056°E﻿ / 35.65944; 139.70056
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด: โตเกียว
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: เค็ง ฮาเซเบะ (ตั้งแต่เมษายน 2015)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 15.11 ตร.กม. (5.83 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 พฤษภาคม 2016)
 • ทั้งหมด: 221,801 คน
 • ความหนาแน่น: 14,679.09 คน/ตร.กม. (38,018.7 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
สัญลักษณ์:  
• ต้นไม้: เซลโควาญี่ปุ่น (Zelkova serrata)
• ดอกไม้: ไอริสญี่ปุ่น (Iris ensata)
สำนักงานเขต: Shibuya 1-18-21, Shibuya-ku, Tokyo 150-8010
เว็บไซต์: www.shibuya.city
เขตชิบูยะ (ญี่ปุ่น: 渋谷区; โรมาจิ: Shibuya-ku; ทับศัพท์: ชิบูยะ-กุ) เป็นเขตการปกครองของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นเขตศูนย์กลางด้านเศรษฐกิจของโตเกียว
ประวัติ

หลังจากที่มีการสร้างรถไฟสายยามาโนเตะใน ค.ศ. 1885 ชิบูยะก็เป็นที่รู้จักในชื่อของสถานีรถไฟในโตเกียวตะวันตกเฉียงใต้ และได้กลายเป็นศูนย์กลางธุรกิจและความบันเทิงในเวลาต่อมา ชิบูยะได้ยกฐานะเป็นหมู่บ้านใน ค.ศ. 1889 เป็นเมืองใน ค.ศ. 1909 เป็นเขตของกรุงโตเกียวใน ค.ศ. 1932 เป็นเขตของนครบาลโตเกียวใน ค.ศ. 1943 และเป็นเขตพิเศษเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1947 มาจนถึงปัจจุบัน
สวนโยโยงิในชิบูยะ เคยเป็นหนึ่งในจุดนัดพบของมหกรรมโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 นอกจากนี้ ชิบูยะเป็นสถานที่ยอดนิยมของวัยรุ่นมา 30 ปีแล้ว มีห้างสรรพสินค้าแฟชั่นต่าง ๆ ตั้งอยู่มากมาย
ภูมิศาสตร์

เขตชิบูยะเป็นที่ตั้งของย่านธุรกิจและที่พักอาศัยที่มีชื่อเสียงหลายแห่ง เช่น ไดกันยามะ เอบิซุ ฮาราจูกุ ฮิโร ฮิงาชิ โอโมเตซันโด เซ็นดางายะ และโยโยงิ
ภูมิศาสตร์ > แขวง

พื้นที่ฮาตางายะ:
ซาซาซูกะ, ฮาตางายะ, ฮมมาจิ
พื้นที่โยโยงิ:
อูเอฮาระ, โอยามาโจ, นิชิฮาระ, ฮัตสึได, โมโตโยโยงิโจ, โทมิงายะ, โยโยงิกามิโซโนโจ
พื้นที่เซ็นดางายะ:
เซ็นดางายะ, จิงงูมาเอะ
พื้นที่เอบิซุ-โอมูไก:
คามิยามาโจ, จินนัง, อูดางาวาโจ, โชโต, ชินเซ็นโจ, มารูยามาโจ, โดเง็นซากะ, นัมเปไดโจ, ซากูรางาโอกาโจ, ฮาจิยามาโจ, อูงูกิซูดานิโจ, ซารูงากูโจ, ไดกังยามาโจ, เอบิซุนิชิ, เอบิซุมินามิ
พื้นที่ฮิกาวะ-ชิมบาชิ:
ชิบูยะ, ฮิงาชิ, เอบิซุ, ฮิโรโอะ
จุดเที่ยวชมและพื้นที่ทางประวัติศาสตร์

ชิบูยะมีชื่อเสียงจากทางข้ามแบบชุลมุนที่มีชื่อว่าทางม้าลายชิบูยะ ตั้งอยู่หน้าสถานีรถไฟชิบูยะฝั่งทางออกฮาจิโก โดยจะหยุดให้ผู้คนเดินข้ามทางม้าลายจากทั่วทุกทิศ ทางม้าลายชิบูยะเป็น "ทางม้าลายที่ชลมุนที่สุดในโลก" โดยมีผู้ข้ามถนนสูงถึง 3,000 คนต่อครั้ง
เจ้าไชยน้อย

เจ้าไชยน้อย เป็นโอรสใน เจ้าองค์คำ และ หม่อมยวนมารดาน่าจะเป็นสตรีชาวล้านนา เมื่อครั้งที่พระบิดาได้ครองล้านนา(เชียงใหม่) พระบิดาขอพระองค์พยายามจะตีเอาเมือง ล้านช้างหลวงพระบางคืนจาก เจ้าอินทโฉม หลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ จนทำให้พระอนุชาหลายพระองค์สิ้นพระชนม์ เมื่อครั้งรบกับพม่า พระบิดาส่งพระองค์ลงไปตั้งรับที่หัวเมือง อันจะพบประวัติของพระองค์ในประวัติการสร้างหมู่บ้านนาเบื้ยแขวนเมืองเถิน ความว่า"เมื่อเจ้าน้อยเมืองเชียงใหม่ได้เกณฑ์คนมาถางป่าเพื่อทำเป็นที่นาสำหรับสเบี่ยงอาหารกลับพบว่าบริเวณนั้นเต็มไปด้วยหอยเบื้ย และที่บริเวณนั้นยังอุดมสมบูรณ์ดีจึงเหมาะที่จะให้ตั้งรกรากและที่นั้นว่า นาเบี้ย" จนถึงปัจจุบัน เมื่อครั้งที่พระเชษฐา เจ้าสุวรรณ ของพระองค์มีเรื่องบาดหมางกันกับพระอนุชา เจ้าอโนชา ทำให้พระองค์เป็นรัชทายาทต่อจะพระอนุชา แต่พระองค์ทรงเบื่อหนายกับการเมืองหรืออาจจะถูกพระอนุชา เจ้าจันทร์เนรเทศ พระองค์จึงได้ทิ้งเชียงใหม่มาอยู่ที่เมืองเถิน หรือ นาเบื้ย นาโป่ง พร้อมข้าทาส ซึ่งได้ขยับขยายไปอย่างกว้างขวางจะพบกำแพงเมืองเก่าและวัดเก่าในแถบนี้ 
สายสกุลที่สืบเชื้อสายพระองค์จนถึงปัจจุบัน ได้แก่ ไชยมูลวงศ์ ใจมูลวงศ์ บางสายใช้ ชัยมูลวงศ์(สายนี้จะทางหม่อมที่อพยพไปอยู่สุโขทัย)
↑  พงศาวดารล้านช้างหลวงพระบาง ฉบับ ลูกขุน
เดอะเวิลด์ (กลุ่มเกาะ)

| --- | --- |
ภาพทิวทัศน์ของเดอะเวิลด์ในช่วงปี ค.ศ. 2010

ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
พิกัด: 25°13′00″N 55°10′00″E﻿ / ﻿25.21667°N 55.16667°E﻿ / 25.21667; 55.16667
กลุ่มเกาะ: เดอะเวิลด์
ความยาว: 9 กม. (5.6 ไมล์)
ความกว้าง: 6 กม. (3.7 ไมล์)
การปกครอง
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
เดอะเวิลด์ หรือ เกาะเดอะเวิลด์ เป็นกลุ่มเกาะที่มนุษย์สร้างขึ้นของหมู่เกาะเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สร้างขึ้นในรูปทรงแผนที่โลกอย่างหยาบ ๆ ซึ่งตั้งอยู่ในน่านน้ำของอ่าวเปอร์เซีย โดยอยู่นอกชายฝั่งของดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ 4.0 กิโลเมตร (2.5 ไมล์) กลุ่มเกาะเดอะเวิลด์มีองค์ประกอบส่วนใหญ่เป็นทรายขุดจากบริเวณชายฝั่งน้ำตื้นของดูไบ และเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาเกาะเทียมหลายแห่งในดูไบ ผู้พัฒนาเดอะเวิลด์คือนาคีลพร็อพเพอร์ตี และโครงการนี้มาจากความคิดสร้างสรรค์โดยเชคมุฮัมมัด บิน รอชิด อัลมักตูม ซึ่งเป็นผู้ปกครองแห่งนครดูไบ
การก่อสร้างของเกาะ 300 เกาะเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 2003 และหยุดลงเฉพาะช่วงวิกฤตการณ์การเงิน ค.ศ. 2008 เท่านั้น แม้ว่าร้อยละ 60 ของหมู่เกาะจะได้รับการขายไปยังผู้รับเหมาเอกชนให้กลับมาในปี ค.ศ. 2008 การพัฒนาของหมู่เกาะเหล่านี้ล้มเหลวในช่วงเริ่มต้น ณ ช่วงปลายปี ค.ศ. 2013 มีเพียงสองเกาะเท่านั้นที่ได้รับการพัฒนา ส่วนในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 ทางไคลน์ดีนสต์กรุ๊ปได้เปิดตัวโครงการ "หัวใจแห่งยุโรป"; โดยในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 เจเคพร็อพเพอร์ตี ซึ่งเป็นหนึ่งในแบรนด์ของไคลน์ดีนสต์กรุ๊ป ได้ประกาศในจดหมายข่าวรายเดือนของพวกเขาถึงโครงการว่าอยู่ในลักษณะที่"กำลังดี" การสร้างชุดแรกของหมู่เกาะเหล่านี้จะเป็นทวีปยุโรป, สวีเดน และเยอรมนี กับการพัฒนาที่ได้รับการนำโดยกลุ่มไคลน์ดีนสต์กรุ๊ป ซึ่งเป็นผู้พัฒนาสำหรับโครงการหัวใจแห่งยุโรป
ดูเพิ่ม

หมู่เกาะต้นปาล์ม
แหล่งข้อมูลอื่น

Nakheel.com: The World เก็บถาวร 2018-02-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Independent marine biologist, Professor Valencic's views on The World เก็บถาวร 2013-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"The Heart of Europe" website
อำเภอภาชี

| อำเภอภาชี |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Phachi
สถานีรถไฟชุมทางบ้านภาชี
คำขวัญ: ชุมทางรถไฟ พระใหญ่ดอนกลาง เห็ดฟางภาชี ของดีหลวงพ่อรวย
แผนที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เน้นอำเภอภาชี
พิกัด: 14°26′57″N 100°43′42″E﻿ / ﻿14.44917°N 100.72833°E﻿ / 14.44917; 100.72833
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พระนครศรีอยุธยา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 104.508 ตร.กม. (40.351 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 31,032 คน
 • ความหนาแน่น: 296.93 คน/ตร.กม. (769.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 13140
รหัสภูมิศาสตร์: 1409
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอภาชี หมู่ที่ 4  ถนนสุวรรณศร ตำบลภาชี อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 13140
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ภาชี เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา อยู่ทางทิศตะวันออกของศูนย์กลางจังหวัด เป็นอำเภอที่มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดสระบุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอภาชีตั้งอยู่ทางตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอท่าเรือ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอหนองแซงและอำเภอหนองแค (จังหวัดสระบุรี)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภออุทัย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอนครหลวง
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

พื้นที่อำเภอภาชีแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 8 ตำบล 72 หมู่บ้าน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ภาชี |  |  | (Phachi) |
| 2. | โคกม่วง |  |  | (Khok Muang) |
| 3. | ระโสม |  |  | (Rasom) |
| 4. | หนองน้ำใส |  |  | (Nong Nam Sai) |
| 5. | ดอนหญ้านาง |  |  | (Don Ya Nang) |
| 6. | ไผ่ล้อม |  |  | (Phai Lom) |
| 7. | กระจิว |  |  | (Krachio) |
| 8. | พระแก้ว |  |  | (Phra Kaeo) |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอภาชีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลภาชี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลภาชีทั้งตำบลและตำบลไผ่ล้อม เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1
องค์การบริหารส่วนตำบลโคกม่วง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกม่วงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลระโสม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลระโสมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองน้ำใส ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองน้ำใสทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดอนหญ้านาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนหญ้านางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลไผ่ล้อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไผ่ล้อม (นอกเขตเทศบาลตำบลภาชี)
องค์การบริหารส่วนตำบลกระจิว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกระจิวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลพระแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพระแก้วทั้งตำบล
สถานศึกษา

โรงเรียนภาชี"สุนทรวิทยานุกุล" เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น - มัธยมศึกษาตอนปลาย เป็นสถานศึกษาขนาดใหญ่เป็นโรงเรียนประจำอำเภอภาชี
โรงเรียนรอตเสวกวิทยา โรงเรียนเอกชนในอำเภอภาชี
สถานที่ท่องเที่ยว

วัดตะโก (หลวงพ่อรวย)  ตั้งอยู่เลขที่ 31 บ้านตะโก หมู่ที่ 2 ตำบลดอนหญ้านาง
Sriayuthaya Lion Park ศรีอยุธยา ไลอ้อน ปาร์ค
การขนส่ง

การรถไฟแห่งประเทศไทย – สายเหนือ และ สายตะวันออกเฉียงเหนือ
สถานีพระแก้ว – สถานีชุมทางบ้านภาชี – ที่หยุดรถดอนหญ้านาง
ถนนสุวรรณศร
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลตำบลในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาจากเว็บไซต์ ThaiTambon.com เก็บถาวร 2011-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เบเนอร์อิบ

เบเนอร์อิบ เป็นพระมเหสีแห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่หนึ่ง พระนามของพระองค์แปลว่า "ความหวาน (เบเน) ของหัวใจ (อิบ)"
พระราชประวัติ

เบเนอร์อิบเป็นพระมเหสีของฟาโรห์ฮอร์-อฮา แต่พระองค์ไม่ใช่พระราชมารดาของฟาโรห์ดเจอร์ ผู้ทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์จากพระสวามี ซึ่งพระราชมารดาของฟาโรห์ดเจอร์มีพระนามว่า เคนต์ฮัป ผู้เป็นพระมเหสีอีกพระองค์ของฟาโรห์ฮอร์-อฮา เชื่อกันว่าพระนางเบเนอร์อิบเป็นพระมเหสีของฟาโรห์ฮอร์-อฮา เนื่องจากค้นพบกล่องงาช้างที่พบในหลุมฝังพระบรมศพของพระองค์ที่อไบดอส ซึ่งปรากฏพระนามของฟาโรห์ฮอร์-อฮาด้วยเช่นกัน ชิ้นส่วนของกล่องงาช้างที่ปรากฏพระนามของฟาโรห์ฮอร์-อฮาและพระนางเบเนอร์อิบที่ถูกพบในอไบดอสและปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์บอสตัน
จอห์น โรเมอร์ นักไอยคุปต์วิทยาได้โต้แย้งว่าพระนามของพระนางเบเนอร์อิบ ซึ่งสามารถแปลได้ว่า "คนรัก" หรือ "ผู้ที่มีความสุข" ที่อาจจะไม่ใช่พระนามเลยด้วยซ้ำ แต่เป็นพระนามหรือฉายาของบุคคลที่เพศยังไม่ได้รับการยืนยันโดยเพศ
ไม่ทราบตำแหน่งราชวงศ์ของพระองค์ และไม่ถึงพระบิดาและพระมารดาของพระองค์เช่นกัน
พระองค์ทรงถูกฝังพระศพที่อุมมุลเกาะอาบ ในหลุมฝังศพ บี 14
เจ๋อหมิ่นหวงกุ้ยเฟย์

พระมเหสีเจ๋อหมิ่น หรือ เจ๋อหมิ่นหวงกุ้ยเฟย ทรงเป็นพระมเหสีในพระจักรพรรดิเฉียนหลง ทรงกำเนิดในตระกูลชาวแมนจู ตระกูลฟู่ฉา เป็นธิดาของฟู่ฉา เวิงกั่วถู ประสูติปีใดไม่ปรากฏ  ทรงประสูติพระโอรสพระองค์แรกให้กับพระสวามีคือติ้งอันชินอ๋อง หย่งหวง ต่อมาก็ประสูติพระธิดาองค์ที่สองให้แก่พระสวามี พระนางทรงสิ้นพระชนม์ในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ.1735 ก่อนพระสวามีครองราชย์ ในปี ค.ศ.1736 เดือนตุลาคมพระจักรพรรดิจึงทรงอวยพระยศพระนางให้เป็นพระอัครชายาเจ๋อ (เจ๋อเฟย) และในปี ค.ศ.1745 พระจักรพรรดิก็ทรงอวยพระยศให้พระนางอีกครั้งเป็นพระมเหสีเจ๋อหมิ่น (เจ๋อหมิ่นหวงกุ้ยเฟย)
เจ้าจอมแส ในรัชกาลที่ 5

| เจ้าจอม แส ในรัชกาลที่ 5 ท> จ. |
| --- | --- |

เกิด: 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2435 จังหวัดเพชรบุรี อาณาจักรสยาม
เสียชีวิต: 7 ตุลาคม พ.ศ. 2521 (86 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (พ.ศ. 2451–2453)
บิดามารดา: เจ้าพระยาสุรพันธ์พิสุทธิ์ (เทศ บุนนาค) หม่อมทรัพย์
เจ้าจอมแส ในรัชกาลที่ 5 (สกุลเดิม บุนนาค; 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2435 – 7 ตุลาคม พ.ศ. 2521) เป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นธิดาของเจ้าพระยาสุรพันธ์พิสุทธิ์ (เทศ บุนนาค) เช่นเดียวกับเจ้าจอมก๊กออ แต่ต่างมารดากัน เพราะเจ้าจอมแสมีมารดาชื่อหม่อมทรัพย์ เป็นหญิงลาวโซ่ง ด้วยเหตุนี้เจ้าจอมแสจึงมีสมญาว่า เจ้าจอมโซ่ง ตามชาติพันธุ์ของมารดา