stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประสงค์ คุณะดิลก
ประวัติ

พล.อ.อ. ประสงค์ เป็นทหารอากาศชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองบิน 1 เมื่อปี พ.ศ. 2490 เคยร่วมรบในสงครามไทย-ฝรั่งเศส และสง
หลังการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2519 พล.อ.อ. ประสงค์ ได้รับแต่งตั้งจากหัวหน้าคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ให้ทำหน้าที่กรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตและประพฤติมิชอบในวงราชการ (ป.ป.ป.)
พล.อ.อ. ประสงค์ ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาล พล.อ. เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 ต่อมาในรัฐบาลใหม่ของ พล.อ. เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม และหลังจากมีการอภิปรายไม่ไว้วางใจและลงมติเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 เขาได้ปรับไปรับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม แทนประสิทธิ์ ณรงค์เดช ซึ่งถูกอภิปรายไม่ไว้วางใจ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2518 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2509 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2511 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามอินโดจีน (ช.ส.)
พ.ศ. 2505 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
พ.ศ. 2498 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
วิชวลเบสิกดอตเน็ต

โลโก้ของภาษาจาวา
วิชวลเบสิกดอตเน็ต (Visual Basic .NET) หรือ VB.NET เป็นภาษาโปรแกรมเชิงวัตถุทำงานบนดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก ซึ่งสามารถถือเป็นวิวัฒนาการจากภาษาวิชวลเบสิก แต่เนื่องจากว่ามีการเปลี่ยนแปลงมากถึงขั้นที่ไม่เข้ากันได้กับรุ่นเก่าจึงทำให้เกิดการโต้เถียงเป็นอย่างมากในกลุ่มผู้พัฒนากันเอง
ตัวอย่าง Hello world

ตัวอย่างต่อไปนี้ คือตัวอย่างโปรแกรม Hello world ใน VB.NET:
Public Class ExampleClass

    Public Shared sub Main()
        System.Console.WriteLine("Hello, world!")
    End Sub

End Class
โค้ดดังกล่าวจะแสดงข้อความ Hello, world! บน console โดยในแต่ละบรรทัดมีความหมายดังนี้:
Public Class ExampleClass
บรรทัดนี้คือการประกาศคลาสชื่อ ExampleClass เป็น Public หมายถึงวัตถุอื่น ๆ ใน Project เดียวกันและโปรแกรมอื่น ๆ สามารถเรียกใช้ได้ โดยโค้ดที่อยู่ตั้งแต่บรรทัดนี้ ถึง End Class นั้นเป็นโค้ดสำหรับคลาสนี้
Public Shared Sub Main()
บรรทัดนี้เป็นจุดเริ่มต้นเมื่อโปรแกรมทำงาน โดยสามารถเรียกจากส่วนอื่นโดยใช้โค้ด ExampleClass.Main()(public shared นั้นสำหรับการเรียนรู้ในขั้นสูงกว่านี้)
System.Console.WriteLine("Hello, world!")
ในบรรทัดนี้เป็นบรรทัดที่ทำการพิมพ์ข้อความออกมา โดยโค้ดนั้นเรียกใช้ method WriteLine ในวัตถุ Console ซึ่งจะทำการส่งค่า String เพื่อทำการแสดงบน Console
ดูเพิ่ม

วิชวลเบสิก
ภาษาดอตเน็ต
ดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก
วิชวลสตูดิโอ
สเก็ตช์อัป

สเก็ตช์อัป (อังกฤษ: SketchUp) ซอฟต์แวร์ในการพัฒนาวัตถุ 3 มิติ ใช้ในงานสถาปัตยกรรม วิศวกรรม ออกแบบผลิตภัณฑ์ ออกแบบเกม และงานออกแบบอื่น ทำงานผ่านระบบ 2 มิติ ออกแบบโดยบริษัท @Last Software สำนักงานใหญ่ที่ เมืองโบลเดอร์ ในรัฐโคโลราโด สหรัฐอเมริกา เป็นที่รู้จักในช่วงต้นปี พ.ศ. 2544 ถึงวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2549 บริษัทกูเกิล ได้เข้าซื้อซอฟต์แวร์นี้ และมีการเชื่อมต่อโมเดลของสเก็ตช์อัปให้ใช้งานร่วมกับซอฟต์แวร์ กูเกิลเอิร์ธ ปัจจุบัน บริษัททริมเบิล นาวิเกชั่น ได้เข้าซื้อกิจการของ สเก็ตช์อัป และได้มีการพัฒนาเป็น สเก็ตช์อัป รุ่น 2013
ข้อดีของสเก็ตช์อัปคือ การใช้งานที่ง่ายและสะดวกเปรียบเทียบกับซอฟต์แวร์ 3 มิติตัวอื่น ปัจจุบัน สเก็ตช์อัป มีอยู่ 2 รุ่น คือ "กูเกิล สเก็ตช์อัป" สามารถโหลดใช้ได้ฟรี ผ่านทางเว็บกูเกิล และรุ่นที่เสียเงินซื้อ คือ "สเก็ตช์อัป โปร" โดยรุ่นนี้จะมีคำสั่งเพิ่มเติม เช่น การเซฟแอนิเมชัน
คุณสมบัติ

คุณสมบัติหลักของซอฟต์แวร์ได้แก่
การสร้างวัตถุ 3 มิติ จาก การวาด 2 มิติ
การใส่และเปลี่ยนวัสดุโดยการเลือกจากกล่องข้อมูล
การใส่เงาให้วัตถุตามตำแหน่งของดวงอาทิตย์ ตามวันเวลาใด ๆ ของปี
คำสั่งเพิ่มเติมสามารถเขียนเพิ่มและเรียกใช้ผ่านทาง ภาษารูบี้
นอกจากนี้โมเดลที่ผู้ใช้แต่ละคนสร้าง สามารถมาแชร์ออนไลน์และสามารถนำมาใช้งานบนกูเกิลเอิร์ธได้ผ่านทาง เว็บไซต์ของ "กูเกิล 3D แวร์เฮาส์" (Google 3D Warehouse)
แหล่งข้อมูลอื่น

สเก็ตช์อัป เก็บถาวร 2015-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กูเกิล 3D แวร์เฮาส์ เก็บถาวร 2011-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน รวมโมเดล 3 มิติ ดาวน์โหลดใช้งานได้ฟรี
SketchUp Add-on for ArchiCAD เก็บถาวร 2007-09-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กกูเกิล และผลิตภัณฑ์จากบริษัท |
| --- | --- |
บุคลากรหลัก: เอริก ชมิดต์ (ผู้อำนวยการ) เซอร์เกย์ บริน (ผู้ร่วมก่อตั้ง ประธานฝ่ายเทคโนโลยี) แลร์รี เพจ (ผู้ร่วมก่อตั้ง ประธานฝ่ายผลิตภัณฑ์)
โฆษณา: แอดแมนิเจอร์ • แอดสเคป • แอดเซนส์ • แอดเวอร์ไทซิงโพรเฟสชันนัลส์ • แอดเวิดส์ • แอนะลิติกส์ • เช็กเอาต์ • ดับเบิลคลิก
การสื่อสาร: อะเลิตส์ • แคเลนเดอร์ • จีเมล • กรุ๊ปส์ • เควสชันส์แอนด์แอนเซอร์ส • ทรานสเลต • วอยซ์ • กูรู • ไดรฟ์
ซอฟต์แวร์: โครม • โครมโอเอส • เดสก์ทอป • เอิร์ธ • แกเจตส์ • จีเมลโมบายล์ •  คีป • สเก็ตช์อัป • ทูลบาร์
แพลตฟอร์ม: แอกเคาต์ • แอนดรอยด์ • แอปเอนจิน • แอปส์ • บิ๊กเทเบิล • กาจา • โคออป • ไฟล์ซิสเท็ม • เนทีฟไคลเอนต์ • โอเพนโซเชียล • เวฟเฟเดอเรชันโพรโทคอล
เครื่องมือพัฒนา: เอแจ็กซ์เอพีไอส์ • โค้ด • แกเจตส์เอพีไอ • จีเดตา • กูเกิลบอต • กุยซ์ • เว็บเซิร์ฟเวอร์ • เคเอ็มแอล • แมปรีดิวซ์ • พินอิน • สเก็ตช์อัปรูบี • ไซต์แมปส์ • ซัมเมอร์ออฟโค้ด • เทคทอล์ก • เว็บทูลคิต • เว็บไซต์ออปทิไมเซอร์
เผยแพร่สารสนเทศ: บล็อกเกอร์ • บุ๊กมาร์กส • ด็อกส์ • ฟีดเบิร์นเนอร์ • แมปเมกเกอร์ • พาโนรามีโอ • ไซตส์ (จอตสปอต) • ยูทูบ
สืบค้น (เพจแรงก์): เสิร์ชแอปพลิแอนซ์ • ออดิโออินเด็กซิง • บุ๊กเสิร์ช • โค้ดเสิร์ช • เดสก์ทอป • แฟสต์ฟลิป • ไฟแนนซ์ • กูก-411 • อิมเมจเสิร์ช • แผนที่ (สตรีตวิว) • นิวส์ • แพเทนตส์ • พรอดักต์เสิร์ช • สคอเลอร์ • ยูสเน็ต • วิดีโอ • วิดีโอ • เว็บเสิร์ช • วิเคราะห์: อินไซตส์ฟอร์เสิร์ช • เทรนดส์ • เว็บมาสเตอร์ไกด์ไลนส์
ยุติการให้บริการ: แอนเซอรส์ • เบราว์เซอร์ซิงก์ • คลิกทูคอล • ดอดจ์บอล • กูเกิล ก็อกเกิล • ไลฟ์ลี • แมชอัปเอดิเตอร์ • โน้ตบุ๊ก • เพจครีเอเตอร์ • วิดีโอมาร์เก็ตเพลซ • เว็บแอกเซเลอเรเตอร์ • ออร์กัต • เวฟ • โนล • ไอกูเกิล • ไจกุ • เออร์ชิน • ละติจูด • ปีกาซา • ปีกาซาเว็บอัลบัมส์ • เกียส์ • ทอล์ก • รีดเดอร์ • พาวเวอร์มิเตอร์ • เบส • โค้ดเสิร์ช • เฟรนด์คอนเนกต์ • เฮลท์ • อิมเมจเลเบิลเลอร์ • แลปส์ • แพ็ก • เสิร์ชวิกิ • อัปเดตเตอร์ • สตาเดีย
อื่น ๆ: แอลฟาเบต • กูเกิลบอมบ์ • การตรวจพิจารณา • คำวิจารณ์ • กูเกิลไชน่า • กูเกิลดอตอ็อก • กูเกิลเพลกซ์ • ข่าวลวง • ไอ/โอ • เครื่องหมายการค้า • ลูนาร์เอกซ์ไพรซ์ • เวนเชอรส์ • วายฟาย • ไซต์ไกสต์ • กูเกิล ดูเดิล • เอ็กซ์ • กูเกิล ดีปไมด์ • แคลิโก
คำขวัญ: โดนต์บีอีวัล เว็บไซต์: Google.com
มีซอฟต์แวร์หลายตัวที่ช่วยในการเรนเดอร์ ในภาพเครื่องบินสร้างในสเก็ตช์อัป และเรนเดอร์ใน Kerkythea
การรถไฟมาลายา

| --- | --- |

ภาพรวม
สํานักงานใหญ่: กัวลาลัมเปอร์
สัญลักษณ์: KTMB
ที่ตั้ง: มาเลเซียตะวันตก
วันที่ให้บริการ: 1885–ปัจจุบัน
ข้อมูลเทคนิค
ช่วงกว้างราง: 1,000 mm (3 ft 3 3⁄8 in) มีเตอร์เกจ
ระบบการจ่ายไฟฟ้า: ระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว 25 kV 50 Hz
ความยาว: 2,783 km (1,729 mi)
| --- | --- |

ประเภท: รัฐวิสาหกิจผ่านกระทรวงการคลัง (ประเทศมาเลเซีย)
ก่อตั้ง: 1992
สำนักงานใหญ่: Jalan Sultan Hishamuddin, 50621 กัวลาลัมเปอร์, มาเลเซีย
บุคลากรหลัก: Musa Sheikh Fadzir, ประธาน   Mohd Rani Hisham Samsudin, ซีอีโอ
บริการ: ETS KTM INTERCITY KTM KOMUTER KTM KARGO DMU (Diesel Multiple Unit)
เว็บไซต์: www.ktmb.com.my
รถไฟระหว่างเมืองขบวนหนึ่งของเคทีเอ็ม
การรถไฟมาลายา หรือ  เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู (ยาวี: كريتاڤي تانه ملايو برحد; มลายู: Keretapi Tanah Melayu; ตัวย่อ: KTMB) เป็นผู้ดำเนินการรถไฟหลักในคาบสมุทรมาเลเซีย (มาเลเซียตะวันตก) ที่มาของการรถไฟมาลายา เกิดขึ้นในยุคอาณานิคมของอังกฤษ ที่ต้องการสร้างทางรถไฟเพื่อขนส่งแร่ดีบุกจากเหมืองไปยังท่าเรือ
ก่อนหน้านี้เป็นที่รู้จักในชื่อ การรถไฟสหพันธรัฐมลายู (มลายู: Keretapi Negeri-Negeri Melayu Bersekutu) และองค์การบริหารการรถไฟมลายู (มลายู: Pentadbirn Keretapi Tanah Melayu) หลังจากนั้นองค์กรนี้เปลี่ยนชื่อเป็น "การรถไฟมาลายา" ในปี 1962 ชื่อในปัจจุบัน องค์กรดังกล่าวก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1992 แต่รัฐบาลมาเลเซียยังคงเป็นเจ้าของกิจการทั้งหมด
การรถไฟมาลายาให้บริการมากกว่า 100 สถานีใน 10 รัฐในคาบสมุทรมาเลเซียและประเทศสิงคโปร์ บนเครือข่ายทางรถไฟระยะทาง 1,677 กิโลเมตร (1,042 ไมล์) ขนาดความกว้างรางรถไฟเป็นมีเตอร์เกจทั้งหมด (1,000 มิลลิเมตร) ติดตั้งระบบไฟฟ้าไปแล้ว 700 กิโลเมตร (430 ไมล์) โดยในปีงบประมาณ 2018 มีผู้รับบริการ ผู้โดยสาร 39.5 ล้านคนและสินค้า 5.7 ล้านตัน
โครงข่ายรถไฟ

การรถไฟมาลายาให้บริการเส้นทางรถไฟเฉพาะมาเลเซียตะวันตกเท่านั้น ใช้รางขนาด 1,000 mm (3 ft 3 3⁄8 in) มีสายหลัก 2 สายใหญ่ ได้แก่
โครงข่ายรถไฟ > สายชายฝั่งทะเลตะวันตก

บทความหลัก: สายชายฝั่งทะเลตะวันตก (ประเทศมาเลเซีย)
สายชายฝั่งทะเลตะวันตก เริ่มต้นจากสถานีรถไฟปาดังเบซาร์ รัฐปะลิส (บนพรมแดนไทย-มาเลเซีย) มุ่งหน้าลงใต้สิ้นสุดที่จุดผ่านรถไฟวุดแลนส์ ประเทศสิงคโปร์ สถานีรถไฟรายทางที่สำคัญได้แก่ สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์ กัวลาลัมเปอร์ กับสถานีรถไฟบัตเตอร์เวอร์ธ รัฐปีนัง ปัจจุบันติดตั้งระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว เสร็จสิ้นแล้วและเป็นทางคู่
โครงข่ายรถไฟ > สายชายฝั่งทะเลตะวันออก

บทความหลัก: สายชายฝั่งทะเลตะวันออก (ประเทศมาเลเซีย)
สายชายฝั่งทะเลตะวันออก ระบบรถไฟยังไม่ทันสมัยเหมือนฝั่งตะวันตก วิ่งจากสถานีรถไฟเกอมัซ รัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน ไปยังสถานีรถไฟตุมปัต รัฐกลันตัน แนวเส้นทางส่วนใหญ่จะลัดเลาะเข้าไปในป่า จึงได้ฉายาว่า ทางรถไฟสายป่ารก ส่วนรัฐตรังกานู เป็นเพียงรัฐเดียวในมาเลเซียตะวันตกที่ไม่มีรถไฟผ่าน
โครงสร้างพื้นฐาน

รถไฟเคทีเอ็มมีระยะทางเดิมรวมทั้งหมด 1,699 กิโลเมตร แต่เนื่องจากการปิดทางรถไฟช่วงตันจงปาการ์-กรันจี เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 จึงทำให้ระยะทางเหลือเพียง 1,677 กิโลเมตร ทางรถไฟส่วนใหญ่เป็นทางเดี่ยวและทางคู่
เส้นทางอื่น ๆ

มีสายรถไฟอื่น ๆ ในประเทศมาเลเซียที่มิได้ดำเนินการโดยเคทีเอ็ม ได้แก่ การรถไฟรัฐซาบะฮ์ ในรัฐซาบะฮ์ มาเลเซียตะวันออก และรถไฟไต่เขาปีนัง บนเกาะปีนัง
เส้นทางย่อย

นอกจากสายชายฝั่งทะเลตะวันตกและตะวันออกแล้ว ยังมีสายรถไฟแยกย่อยอีกมากมาย ดังนี้
เส้นทางย่อย > ใช้งาน > รถไฟระหว่างเมือง-รถสินค้า

บูกิตเมอร์ตาจัม - บัตเตอร์เวิร์ท
เส้นทางย่อย > ใช้งาน > รถไฟชานเมือง-รถสินค้า

กัวลาลัมเปอร์ - พอร์ตกลัง (ส่วนหนึ่งของรถไฟชานเมืองสายพอร์ตกลัง)
กัวลาลัมเปอร์ - บาตูเคฟส์
เส้นทางย่อย > ใช้งาน > รถสินค้า

พอร์ตกลัง - ปูเลาอินดะฮ์
เกิมปัซ - ตันจงเปอเลปัซ
เกิมปัซ - ปาซีร์กูดัง
บัตเตอร์เวิร์ท - นอร์ทบัตเตอร์เวิร์ทเทอร์มินัล
เส้นทางย่อย > ใช้งาน > สายย่อยเข้าศูนย์ซ่อมบำรุง

อีโปะฮ์ - ฟาลิม (ไม่ได้ใช้งาน)
บาตูกาจะฮ์ - ศูนย์ซ่อมบำรุงหลักบาตูกาจะฮ์
เส้นทางย่อย > ไม่ได้ใช้งาน

ปาซีร์มัส - รันเตาปันจัง - หาดใหญ่ (ส่วนหนึ่งของสายชายฝั่งทะเลตะวันออก และช่วงสุไหงโก-ลก-หาดใหญ่ ดำเนินการโดยการรถไฟแห่งประเทศไทย)
ซูบังจายา - ศรีซูบัง (สนามบินซูบังเก่า) (อยู่ในระหว่างการฟื้นฟู)
วุดแลนส์ - ตันจงปาการ์ (รางโดนรื้อออก)
เซอเริมบัน - พอร์ตดิกสัน (ไม่ได้ใช้งาน)
เส้นทางย่อย > รื้อถอนทางแล้ว

ฟาลิม - เตอโรโนะฮ์
กวง - บาตูอารัง - บาตังเบอร์จุนไต
ตัมปิน - มะละกา
ไตปิง - พอร์ตเวลด์
บูกิตกูดา - เจอรัม - กัวลาเซอลาโงร์
บาเฮา - กัวลาปีละฮ์
ตาปะฮ์โรด - เตอลุก์อินตัน - เตอลุก์อินตันวอร์ฟ
ซาละก์เซอลาตัน - ชุมทางอัมปัง - ถนนสุลต่าน (ปัจจุบันคือรถไฟฟ้าสายอัมปัง)
ชุมทางอัมปัง - อัมปัง  (ปัจจุบันคือรถไฟฟ้าสายอัมปัง)
จุดผ่านรถไฟวุดแลนส์ - บูกิตตีมะฮ์ - ตันจงปาการ์ (รางโดนรื้อบางส่วน)
ระบบรถไฟ

หลังจากการควบรวมกิจการรถไฟในมาเลเซีย การรถไฟมาลายา (ในขณะนั้น) ได้สั่งซื้อรถจักรไอน้ำจากสหราชอาณาจักร เพื่อนำมาใช้งานในประเทศ ส่วนรถจักรดีเซลคันแรก คือ ชันเตอร์คลาส 15 ได้มาในปี ค.ศ. 1948 ต่อมาได้เปลี่ยนมาใช้รถจักรดีเซลทั้งระบบในช่วงปี ค.ศ. 1950-1970 ส่งผลให้รถจักรไอน้ำถูกปลดประจำการทั้งหมดในปี ค.ศ. 1972 เคทีเอ็มได้สั่งซื้อรถจักรดีเซลจากหลาย ๆ ประเทศ ได้แก่ อังกฤษ, ญี่ปุ่น, แคนาดา, อินเดีย, เยอรมนี และจีน
รถไฟฟ้าเริ่มใช้งานครั้งแรกในปี ค.ศ. 1995 เพื่อใช้งานในรถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม โดยใน 1 ชุดจะมี 3 คัน
ระบบรถไฟ > รถจักร

| รุ่น | ภาพ | ผู้ผลิต | เริ่มใช้งาน | จำนวน | เลข | ประเภท | สถานะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Class 15 |  | Vulcan Foundry | 1948(2491) | 20 | 15101-15120 | ดีเซลไฟฟ้า | เลิกใช้งาน |
| Class16 |  | North British Locomotive Company | 1955(2498) | 6 | 16101-16106 | ดีเซลไฮดรอลิค | เลิกใช้งาน |
| Class 17 |  | Kisha Seizo | 1964(2507) | 15 | 17101-17105 | ดีเซลไฮดรอลิค | เลิกใช้งาน |
| Class 18 |  | Brush HMA | 1978(2521) | 10 | 18101-18110 | ดีเซลไฟฟ้า | เลิกใช้งาน |
| Class 19 |  | Hitachi | 1983(2526) | 10 | 19101-19110 | ดีเซลไฟฟ้า | ยังใช้งาน |
| รุ่น | ภาพ | ผู้ผลิต | เริ่มใช้งาน | จำนวน | เลข | ประเภท | สถานะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Class 20 |  | Vulcan Foundry | 1957(2500) | 26 | 20101-20126 | ดีเซลไฟฟ้า | เลิกใช้งาน |
| Class 21 |  | Kisha Seizo | 1965-1968 (2508-2511) | 25 | 21101-21115 21201-21210 | ดีเซลไฮดรอลิค | เลิกใช้งาน |
| Class 22 |  | English Electric Associated Electrical Industries Metro-Cammell | 1971(2514) | 40 | 22101-22140 | ดีเซลไฟฟ้า | เลิกใช้งาน |
| Class 23 |  | Hitachi | 1983(2526) | 15 | 23101-23115 | ดีเซลไฟฟ้า | ยังใช้งาน |
| Class 24 |  | Toshiba | 1987(2527) | 26 | 24101-24126 | ดีเซลไฟฟ้า | ยังใช้งาน |
| Class 25 |  | Electro-Motive Diesel | 1990-2002(2533-2545) | 17 | 25101-25112 25201-25205 | ดีเซลไฟฟ้า | ยังใช้งาน |
| Class 26 |  | Adtranz | 2003(2546) | 20 | 26101-26120 | ดีเซลไฟฟ้า | ยังใช้งาน |
| Class 29 |  | Dalian Locomotive & Rolling Stock | 2005(2548) | 20 | 29101-29120 | ดีเซลไฟฟ้า | ยังใช้งาน |
| Class YDM4 |  | Diesel Locomotive Works | 1996(2539) | 33 | 6333-6897 | ดีเซลไฟฟ้า | หมดสัญญาเช่า |
| Class EL |  | CRRC Zhuzhou Locomotive  | 2015(2558) | 2 | EL001-EL002 | ไฟฟ้า | ยังใช้งาน |
| รุ่น | ภาพ | ผู้ผลิต | เริ่มใช้งาน | ประเภท | สถานะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Class 27 |  | Commonwealth Engineering | 1960(2503) | ดีเซลรางไฟฟ้า | เลิกใช้งาน |
| Class 28 |  | Hitachi | 1966(2509) | ดีเซลรางไฟฟ้า | เลิกใช้งาน |
| รถราง |  | Ganz Mavag | 1988(2531) | รถรางดีเซล | เลิกใช้งาน |
| Class 61 |  | CRRC Zhuzhou Locomotive | 2019(2562) | ดีเซล​ราง​ไฟฟ้า​แบบชุด | ทดลองใช้งาน |
| รุ่น | ภาพ | ผู้ผลิต | เริ่มใช้งาน | จำนวน | เลข | สถานะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Class 81 |  | Jenbacher | 1994(2537) | 18 | EMU 01-EMU 18 | ยังใช้งาน |
| Class 82 |  | Union Carriage & Wagon | 1996(2539) | 22 | EMU 41-EMU 62 | เลิกใช้งาน |
| Class 83 |  | Hyundai Rotem | 1996(2539) | 22 | EMU 19-EMU 40 | ยังใช้งาน |
| Class 92 |  | CRRC Zhuzhou Locomotive | 2012(2555) | 38 | SCS 01-SCS 38 | ยังใช้งาน |
| รุ่น | ภาพ | ผู้ผลิต | เริ่มใช้งาน | จำนวน | เลข | สถานะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Class 91 |  | Hyundai Rotem Mitsubishi Electric | 2009(2552) | 5 | ETS 01-ETS 05 | ยังใช้งาน |
| Class 93 |  | CRRC Zhuzhou Locomotive | 2015(2558) 2019(2562) | 19 | ETS 201- ETS 219 | ยังใช้งาน |
ระบบรถไฟ > โรงงานรถจักร รถไฟฟ้า รถโดยสาร และรถสินค้า

โรงงานกลางบาตูกาจะฮ์
ศูนย์ซ่อมบำรุงกลัง (สำหรับรถจักรเคทีเอ็ม คลาส 26 และ 29)
ระบบรถไฟ > ศูนย์ซ่อมบำรุงรถจักร รถโดยสาร รถสินค้า

ศูนย์ซ่อมบำรุงกลางกัวลาลัมเปอร์
ศูนย์ซ่อมบำรุงบาตูกาจะฮ์
ศูนย์ซ่อมบำรุงบูกิตเตองะอ์
ศูนย์ซ่อมบำรุงบูกิตเมอร์ตาจัม
ศูนย์ซ่อมบำรุงเกอมัซ
ศูนย์ซ่อมบำรุงตุมปัต
ศูนย์ซ่อมบำรุงพอร์ตกลัง
ศูนย์ซ่อมบำรุงสิงคโปร์ (ปิดตัวลงวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2011)
ศูนย์ซ่อมบำรุงกัวมูซัง
ศูนย์ซ่อมบำรุงปาดังเบอซาร์
ศูนย์ซ่อมบำรุงเกิมปัซ (กำลังก่อสร้างเพื่อใช้แทนศูนย์สิงคโปร์)
ระบบรถไฟ > ศูนย์ซ่อมบำรุงรถไฟฟ้าระหว่างเมือง

ศูนย์ซ่อมบำรุงบาตูกาจะฮ์
ระบบรถไฟ > ศูนย์ซ่อมบำรุงรถไฟฟ้า

ศูนย์ซ่อมบำรุงรถไฟฟ้ากลางกัวลาลัมเปอร์
ศูนย์ซ่อมบำรุงรถไฟฟ้าราวัง
ศูนย์ซ่อมบำรุงรถไฟฟ้าเซอเริมบัน
ศูนย์ซ่อมบำรุงรถไฟฟ้าพอร์ตกลัง
หน่วยงานย่อย > รถไฟระหว่างเมืองและอีทีเอส

บทความหลัก: รถไฟระหว่างเมืองของเคทีเอ็ม และ เคทีเอ็ม อีทีเอส
รถไฟระหว่างเมือง (มลายู: KTM Antarabandar) ดำเนินการโดยการรถไฟมาลายา วิ่งระหว่างหาดใหญ่-เซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์-สิงคโปร์-วุดแลนส์ ทุกขบวนใช้รถจักรดีเซลลากจูง ประเภทขบวนรถ ได้แก่ รถธรรมดา และรถด่วน โดยขบวนรถชายฝั่งตะวันตกจะมีความทันสมัย และมีเฉพาะรถด่วน ส่วนขบวนรถชายฝั่งตะวันออก ยังไม่ค่อยทันสมัยมาก และมีทั้งรถด่วนและรถธรรมดา
หน่วยงานย่อย > รถไฟชานเมือง

รถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม เปิดให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1995 เพื่อรองรับการขนส่งในกัวลาลัมเปอร์และปริมณฑล ปัจจุบันมีจำนวนรถไฟ 248 เที่ยวต่อวัน จำนวนสถานี 45 สถานี (ในทุก ๆ สถานีจะมีที่จอดรถ) ระยะทาง 175 กิโลเมตร มีสองสายหลักได้แก่ สายเซอเริมบัน (มีสายย่อยคือสายตันหยงมาลิม ความถี่ทุก ๆ 30 นาที) และสายพอร์ตกลัง ความถี่ทุก 15 นาทีในชั้วโมงเร่งด่วน ทุก 20 นาทีในชั่วโมงปกติ ทุกคันเป็นรถปรับอากาศ ใช้รถรุ่นเคทีเอ็ม คลาส 81, 82, 82 และ 92 รถไฟชานเมืองมีประโยชน์ต่อเดินทางจากชานเมืองเข้าสู่กัวลาลัมเปอร์เป็นอย่างมาก โดยเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่สำคัญ สถิติปี ค.ศ. 2010 ผู้โดยสารทั้งหมด 50 ล้านคนต่อปี
รถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม เป็นระบบรถไฟที่ทำกำไรสูงที่สุดถึง 100 ล้านริงกิต สูงกว่ารถไฟระหว่างเมืองซึ่งทำกำไรได้เพียง 70.94 ล้านริงกิต
หน่วยงานย่อย > รถไฟสินค้า

เคทีเอ็มทีรถไฟสินค้าวิ่ง 37 เที่ยวต่อวัน ส่วนใหญ่จะพ่วงตู้คอนเทนเนอร์ สถิติปี ค.ศ. 2006 ทำรายได้ 113 ล้านริงกิต มากขึ้นกว่าปีก่อน 5.2%
หน่วยงานอื่น ๆ ที่ไม่ใช่รถไฟ

การขนส่งสินค้ารูปแบบอื่น
ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1988 และจดลิขสิทธิ์ในปี ค.ศ. 1991 บริษัทมีรถขนส่ง 225 คัน และรถพ่วง 1,300 คัน ใช้ขนส่งสินค้าจากท่าเรือ
ที่จอดรถ
ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1994 มีลูกจ้าง 70 คน และที่จอดรถ 16 แห่ง ปัจจุบันมีแผนจะสร้างที่จอดรถที่สถานีรถไฟเซอเริมบันและสุไหงบูโลห์
การปรับให้ทันสมัย

การพัฒนาให้ทันสมัยยังคงดำเนินการอยู่เรื่อย ๆ ในปี ค.ศ. 1989 ได้เริ่มลงมือสร้างทางคู่และติดตั้งกระแสไฟฟ้าระหว่างสถานีราวัง-เซอเริมบัน, ชุมทางบาตู-เซ็นทัล, กัวลาลัมเปอร์-พอร์ตกลัง ซึ่งต่อมาก็คือรถไฟชานเมืองเคทีเอ็มนั่นเอง โครงการต่อมาก็คือ การติดตั้งการจ่ายไฟฟ้าระหว่างสถานีราวัง-อีโปะฮ์ ซึ่งเริ่มในปี ค.ศ. 2000 และเสร็จในปี ค.ศ. 2010 และมีแผนจะเปิดรถไฟระหว่างเมือง 16 ขบวนต่อวัน ความเร็ว 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
การปรับให้ทันสมัย > การพัฒนา

ปรับปรุงทาง 327 กิโลเมตร จากปาโละฮ์-สิงคโปร์, สายหลักเซอเริมบัน (ค.ศ. 1988–1994) (70 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
สร้างทางคู่ในช่วงสถานีราวัง-เซอเริมบัน (ค.ศ. 1990–1994) (62 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
สร้างทางคู่ในช่วงสถานีกัวลาลัมเปอร์-พอร์ตกลัง (ค.ศ. 1991–1994) (66 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ขยายอุโมงค์รถไฟบริเวณสถานีเซอเริมบัน (ค.ศ. 1994–1995) (4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
สร้างทางรถไฟเชื่อมพอร์ตกลัง-ปูเลาอินดะฮ์ (ค.ศ. 1997–1999) (4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
สร้างสะพานรถไฟ, สะพานถนนข้ามทางรถไฟ ช่วงระหว่างสถานีราวัง-กาจัง (ค.ศ. 1991–1994) (6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
สร้างสะพานรถไฟ, สะพานถนนข้ามทางรถไฟ ช่วงระหว่างสถานีกาจัง-เซอเริมบัน (ค.ศ. 1991–1994) (16 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
สร้างท่อระบายน้ำข้างทางรถไฟระหว่างสถานีนีไล-เซอเริมบัน (ค.ศ. 1994–1995) (4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
สร้างทางรถไฟเชื่อมท่าเรือในโจโฮร์บะฮ์รู (ค.ศ. 1999–2002) (121 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
สร้างสถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์ (ค.ศ. 1999–2001) (14.3 ล้านริงกิต)
การปรับให้ทันสมัย > โครงการในอนาคต

สร้างทางรถไฟสายวงกลมในเขตหุบเขากลัง
สร้างทางรถไฟสายซูบังจายา - ซูไงบูโละฮ์ เพื่อใช้ขนส่งสินค้า การก่อสร้างจะแบ่งเป็นสองระยะ ระยะที่ 1 จากสถานีซูบังจายา - สนามบินซูบัง ระยะที่ 2 จากสถานีสนามบินซูบัง - ซูไงบูโละฮ์
สถานีรถไฟปีนังเซ็นทรัล
ส่วนต่อขยายสายปูเลาเซอบัง-มะละกา
เพิ่มขบวนรถไฟชานเมืองอีก 20 ขบวนในปี ค.ศ. 2015 และอีก 27 ขบวนในปี ค.ศ. 2017
เพิ่มขบวนรถไฟอีทีเอส คลาส 93 (10 ขบวน) และคลาส 94 (22 ขบวน) ในปี ค.ศ. 2015
ส่วนต่อขยายสายอีทีเอสไปยังกัวลากังซาร์, บัตเตอร์เวิร์ท, ปาดังเบซาร์, โจโฮร์บะฮ์รู
ดูเพิ่ม

การขนส่งระบบรางในประเทศมาเลเซีย
การรถไฟรัฐซาบะฮ์
การขนส่งในประเทศมาเลเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ 
สถานีรถไฟกาจัง ในสายชายฝั่งทะเลตะวันตก
สถานีรถไฟกัวลาไกร ในสายชายฝั่งทะเลตะวันออก
รถไฟฟ้าเคทีเอ็ม คลาส 83 ในขบวนรถไฟชานเมืองที่สถานีรถไฟธนาคารเนอการา
สถานีรถไฟตันจงมาลิม
อำเภอห้วยผึ้ง

| อำเภอห้วยผึ้ง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Huai Phueng
คำขวัญ: เมืองสามอ่าง โปงลางโบราณ ผักหวานภูสวย ลำห้วยน้ำใส พริกเผ็ดถึงใจ บุญบั้งไฟตระการตา
แผนที่จังหวัดกาฬสินธุ์ เน้นอำเภอห้วยผึ้ง
พิกัด: 16°38′45″N 103°54′32″E﻿ / ﻿16.64583°N 103.90889°E﻿ / 16.64583; 103.90889
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: กาฬสินธุ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 256.832 ตร.กม. (99.163 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 30,255 คน
 • ความหนาแน่น: 117.80 คน/ตร.กม. (305.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 46240
รหัสภูมิศาสตร์: 4614
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอห้วยผึ้ง ถนนห้วยผึ้ง-นาคู ตำบลนิคมห้วยผึ้ง อำเภอห้วยผึ้ง จังหวัดกาฬสินธุ์ 46240
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ห้วยผึ้ง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาฬสินธุ์
ประวัติ

ท้องที่อำเภอห้วยผึ้งเดิมทั้งหมดเคยขึ้นอยู่กับเมืองภูแลนช้าง เมื่อเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2445 มีการยุบเมืองภูแลนช้าง ไปรวมกับเมืองกุฉินารายณ์ พื้นที่ทั้งหมดก็อยู่ภายในตำบลภูแลนช้าง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แบ่งตำบลภูแล่นช้าง ออกเป็น 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลภูแล่นช้าง ตำบลคำบง และตำบลไค้นุ่น
ต่อมาปี พ.ศ.2505  พณ.จอมพลสกฤษดิ์  ธนะรัชต์  นายกรัฐมนตรี  ได้มีดำริจัดตั้งนิคมสร้างตนเองขึ้น ให้ชื่อว่า นิคมสร้างตนเองกุฉินารายณ์  ขึ้นตรงกับกรมประชาสงเคราะห์  กระทรวงมหาดไทย โดยมีการจัดสรรที่ดินทำกินให้กับเกษตรกรที่ยากไร้ขาดที่ทำกินเป็นของตนเอง  ในพื้นที่ดงแม่เผด  อำเภอกุฉินารายณ์  จังหวัดกาฬสินธุ์  ที่ทำการนิคมสร้างตนเองกุฉินารายณ์ตั้งอยู่ใกล้กับลำน้ำห้วยผึ้ง  และมีราษฎรที่อพยพจากจังหวัดต่างๆ  เข้ามาตั้งบ้านเรือนอยู่ใกล้ที่ทำการนิคมสร้างตนเองกุฉินารายณ์  เป็นจำนวนมากได้ตั้งชื่อหมู่บ้านแห่งนี้ว่า  บ้านห้วยผึ้ง  โดยอยู่ในเขตปกครองของตำบลไค้นุ่น  หมู่บ้านห้วยผึ้งจึงขึ้นอยู่กับการปกครองตำบลไค้นุ่น  และต่อมาเมื่อปี พ.ศ.2519  ประชากรตำบลไค้นุ่นได้เพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก อันเนื่องมาจากการจัดสรรที่ดินทำกินให้กับเกษตรกรของนิคมสร้างตนเองกุฉินารายณ์ ทางกรมการปกครองกระทรวงมหาดไทย  ได้จัดตั้งหมู่บ้านในเขตนิคมสร้างตนเองขึ้นจำนวน 10  หมู่บ้าน  พร้อมกัน  และแบ่งแยกตำบลจากตำบลไค้นุ่นมาเป็นอีกตำบลหนึ่งใช้ชื่อว่า  ตำบลนิคมห้วยผึ้ง  อันเนื่องมาจากหมู่บ้านที่ตั้งใหม่เป็นหมู่บ้านที่ทางนิคมสร้างตนเองกุฉินารายณ์  ได้จัดสรรที่ดินทำกินให้ รวมกับหมู่บ้านหลักคือบ้านห้วยผึ้ง จึงเป็นที่มาของคำว่าตำบลนิคมห้วยผึ้ง  ตามกฎหมายลักษณะปกครองท้องที่
ในปี พ.ศ. 2524 ทางราชการได้ยกฐานะตำบลนิคมห้วยผึ้ง ขึ้นเป็นกิ่งอำเภอห้วยผึ้ง มีตำบลนิคมห้วยผึ้ง ตำบลไค้นุ่น และตำบลคำบง ไปขึ้นอยู่ในเขตการปกครองของกิ่งอำเภอห้วยผึ้ง
21 พฤษภาคม 2533 ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอห้วยผึ้ง
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอห้วยผึ้งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสมเด็จ และอำเภอภูพาน (จังหวัดสกลนคร)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอนาคู
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอกุฉินารายณ์และอำเภอนามน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอนามนและอำเภอสมเด็จ
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอห้วยผึ้งแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 52 หมู่บ้าน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  | คำบง |  | (Kham Bong) |  | 15 หมู่บ้าน |  |
| 2. |  | ไค้นุ่น |  | (Khai Nun) |  | 13 หมู่บ้าน |  |
| 3. |  | นิคมห้วยผึ้ง |  | (Nikhom Huai Phueng) |  | 16 หมู่บ้าน |  |
| 4. |  | หนองอีบุตร |  | (Nong I But) |  | 8 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอห้วยผึ้งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลห้วยผึ้ง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนิคมห้วยผึ้ง
เทศบาลตำบลคำบง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำบงทั้งตำบล
เทศบาลตำบลหนองอีบุตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองอีบุตรทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลไค้นุ่น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไค้นุ่นทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนิคมห้วยผึ้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนิคมห้วยผึ้ง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลห้วยผึ้ง)
ซีนอนเฮกซะฟลูออโรแพลทิเนต

| --- | --- |

ชื่อ
ชื่ออื่น Xenon(I) hexafluoroplatinate
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 12062-18-9
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ รูปภาพแบบโต้ตอบ
 SMILES F[Xe+].F[Pt-1](F)(F)(F)(F)F F[Xe+].F[Pt-1](F)(F)(F)(F)(F)Pt(F)(F)(F)(F)F 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: Xe+[PtF6]− 
มวลโมเลกุล: 440.367   
ลักษณะทางกายภาพ: ของแข็งสีส้ม
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
ซีนอนเฮกซะฟลูออโรแพลทิเนต เป็นชื่อของสารประกอบที่เกิดจากการรวมตัวกันของก๊าซซีนอนและแพลทินัมเฮกซะฟลูออไรด์ ในการทดลองเพื่อพิสูจน์ความสามารถในการทำปฏิกิริยาทางเคมีของแก๊สมีสกุล โดยนีล บาร์เลตต์จากมหาวิทยาลัยบริติชโคลัมเบียได้ให้สูตรของสารประกอบนี้ว่า "Xe+[PtF6]−" แม้ว่างานวิจัยในระยะเวลาต่อมาจะชี้ให้เห็นว่าสารประกอบที่ได้เป็นของผสมของสารประกอบหลายชนิด ไม่ใช่เป็นสารบริสุทธิ์
การเตรียม

สามารถเตรียมได้จากซีนอนและแพลทินัมเฮกซะฟลูออไรด์ (PtF6) ซึ่งละลายใน SF6 สารตั้งต้นจะผสมรวมกันที่ 77 เคลวิน และอุณหภูมิจะค่อย ๆ เพิ่มสูงขึ้นอย่างช้า ๆ
โครงสร้าง

โครงสร้างของสารประกอบนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่บาร์เลตต์คาดไว้ เนื่องจากไอออนบวกที่บาร์เลตต์เสนอไว้คือ "Xe+" นั้นมีอิเล็กตรอนเดี่ยว ดังภาพด้านขวา จะเห็นว่าอิเล็กตรอนวงนอกสุดนั้นยังไม่ครบแปดตัว จึงสามารถเกิดพันธะกับอะตอมหนึ่งของฟลูออรีนเกิดเป็น XeF+ ดังนั้นบาร์เลตต์จึงสรุปว่าซีนอนได้เข้าทำปฏิกิริยาด้วย แต่ทว่าความเป็นธรรมชาติและความบริสุทธิ์ของผลิตภัณฑ์สีเหลืองมัสตาร์ดยังไม่เป็นที่แน่ชัด เนื่องจากงานวิจัยชิ้นถัดมาบ่งชี้ว่า สารผลิตภัณฑ์ที่บาร์เลตต์เตรียมได้นั้นอาจเป็นสารผสมระหว่าง  [XeF]+[PtF5]−, [XeF]+[Pt2F11]− และ [Xe2F3]+[PtF6]− ซึ่งสารประกอบเหล่านี้เป็นเกลือซึ่งมีไอออนบวกมีซีนอนเป็นองค์ประกอบ และมีแพลทินัมเป็นองค์ประกอบของไอออน