stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สปินเนอเรต

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สปินเนอเรต (แก้ความกำกวม)
หัวฉีดสปินเนอเรตแบบโคแอกเซียลสแตนเลส ผลิตโดยบริษัท ramé–hart instrument co., ซัคคาซันนา, นิวเจอร์ซีย์
หัวฉีดสปินเนอเรตสำหรับเมมเบรนเส้นใยกลวง โดยมีช่องทางออกของพอลิเมอร์ที่เน้นด้วยสีแดง
สปินเนอเรต (Spinneret) คืออุปกรณ์ที่ใช้ในการอัดรีดสารละลายพอลิเมอร์หรือพอลิเมอร์หลอมเหลวเพื่อสร้าง เส้นใยอาหาร โดยกระแสของพอลิเมอร์ที่มีความหนืดสูงจะไหลออกจากสปินเนอเรตไปยังอากาศหรือของเหลว ทำให้เกิดกระบวนการเปลี่ยนเฟส (การกลับเฟส) ซึ่งช่วยให้พอลิเมอร์แข็งตัว เส้นใยที่ได้จะมีโครงสร้างที่โมเลกุลของพอลิเมอร์เรียงตัวกันตามแนวเส้นใยเนื่องจากการไหลของของไหลที่มีความหนืด กระบวนการสร้างเส้นใยแบบของเหลวกลายเป็นของแข็งนี้คล้ายกับการผลิตขนมสายไหม กระบวนการผลิตเส้นใยนี้เรียกว่า "การปั่นเส้นใย" (spinning) โดยขึ้นอยู่กับประเภทของสปินเนอเรตที่ใช้ เส้นใยที่ได้อาจเป็นเส้นใยทึบหรือ เส้นใยกลวง
สปินเนอเรตยังใช้ในงานด้านการปั่นด้ายด้วยไฟฟ้า และ การพ่นไฟฟ้า และบางครั้งเรียกว่า coaxial needles หรือ coaxial emitters
สปินเนอเรตส่วนใหญ่มักทำจากโลหะที่มีจุดหลอมเหลวต่ำเกินกว่าจะทนต่อกระบวนการให้ความร้อนที่ใช้ในโลหกรรมอุตสาหกรรม ดังนั้นจึงไม่ค่อยใช้ในการผลิตเส้นใยโลหะ (metallic fiber)
ดูเพิ่ม

การปั่นด้ายด้วยไฟฟ้า
เยื่อแผ่นกลวง
การปั่นด้าย (พอลิเมอร์)
สิ่งทอ
การทำความสะอาดด้วยความร้อน
ตาข่ายปั่นด้าย
โศกนาฏกรรมของสาธารณสมบัติ

โศกนาฏกรรมของสาธารณสมบัติ (อังกฤษ: tragedy of the commons) เป็นสภาวะลำบากซึ่งเกิดขึ้นจากสถานการณ์ที่ปัจเจกชนหลายคนกระทำการโดยไม่ขึ้นต่อกันและพิจารณาประโยชน์ส่วนตนอย่างสมเหตุสมผล แต่กลับทำให้ทรัพยากรใช้ร่วมกันอันจำกัดหมดไปในท้ายที่สุด แม้ว่าจะเป็นที่ชัดเจนว่ามันไม่ใช่ผลประโยชน์ในระยะยาวของทุกคนหากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น สภาวะดังกล่าวได้รับการอธิบายในบทความทรงอิทธิพล ชื่อ "โศกนาฏกรรมของสาธารณสมบัติ" เขียนขึ้นโดยการ์เร็ตต์ ฮาร์ดิน และได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในวารสารไซแอนซ์ในปี ค.ศ. 1968
ทฤษฎีสาธารณสมบัติของฮาร์ดินมักถูกอ้างบ่อยครั้งในการสนับสนุนความคิดการพัฒนาอย่างยั่งยืน การประสานกันของการเติบโตทางเศรษฐกิจและการคุ้มครองสิ่งแวดล้อม และได้มีผลกระทบต่อปัญหาในปัจจุบันหลายประเด็น รวมทั้งการโต้วาทีเกี่ยวกับปรากฏการณ์โลกร้อน "โศกนาฏกรรมของสาธารณสมบัติ" ถูกเตือนบ่อยครั้งว่าจะเป็นผลที่ตามมาของการใช้นโยบายซึ่งจำกัดอสังหาริมทรัพย์เอกชน
โลเคิลโฮสต์

โลเคิลโฮสต์ (อังกฤษ: localhost แปลตามศัพท์ว่า แม่ข่ายเฉพาะที่) ในเรื่องเครือข่ายคอมพิวเตอร์ หมายถึงชื่อแม่ข่ายมาตรฐานที่กำหนดให้กับตำแหน่งของส่วนต่อประสานเครือข่ายวงย้อนกลับ (loopback) เมื่อผู้ใช้ส่งข้อมูลไปยังโลเคิลโฮสต์ พวกเขาจะได้รับข้อมูลของตัวเองกลับมา หรือพูดอีกนัยหนึ่งคือ เครื่องคอมพิวเตอร์ตัวมันเอง กลไกนี้มีประโยชน์สำหรับโปรแกรมเมอร์เพื่อทดสอบระหว่างการพัฒนาซอฟต์แวร์ นอกจากนี้โลเคิลโฮสต์ก็เป็นชื่อที่สงวนไว้สำหรับโดเมนระดับบนสุด (.localhost) ซึ่งสำรองไว้เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนกับการนิยามที่แคบกว่าของชื่อแม่ข่าย
โลเคิลโฮสต์ที่เป็นชื่อแม่ข่ายในระบบคอมพิวเตอร์สมัยใหม่ สามารถแปลงเป็นเลขที่อยู่ไอพีรุ่น 4 ในรูปของบล็อกเลขที่อยู่ 127.0.0.0/8 หรือตามปกติใช้ 127.0.0.1 และเลขที่อยู่ไอพีรุ่น 6 ก็คือ ::1
โลเคิลโฮสต์ถูกระบุให้ใช้เป็นชื่อแม่ข่ายของคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง ๆ ถ้ามิได้กำหนดไว้ให้เป็นอย่างอื่น ตัวอย่างเช่น ระบบหนึ่งกำลังทำงานเป็นเครื่องแม่ข่ายเอชทีทีพีและมีเว็บเบราว์เซอร์ติดตั้งอยู่ในระบบนั้นด้วย ถ้าระบุยูอาร์แอล http://localhost ให้กับเว็บเบราว์เซอร์ เว็บเบราว์เซอร์จะแสดงโฮมเพจของเว็บไซต์ที่ได้ติดตั้งลงในเครื่องนั้น ๆ เอง แสดงว่าเครื่องแม่ข่ายได้ถูกกำหนดค่าเพื่อให้บริการส่วนต่อประสานวงย้อนกลับด้วย การใช้ส่วนต่อประสานวงย้อนกลับก็ยังเลี่ยงการใช้งานฮาร์ดแวร์เครือข่าย การเชื่อมต่อบริการเครือข่ายที่ให้บริการบนเครื่องตัวมันเองเช่นเซิร์ฟเวอร์เกมคอมพิวเตอร์ โดยใช้ที่อยู่วงย้อนกลับ จะเป็นภาระให้แก่ทรัพยากรเครือข่ายน้อยกว่า
เอกสารมาตรฐานอินเทอร์เน็ตชุด STD-2 (เช่น RFC 1700) ที่กำหนดโดยคณะทำงานเฉพาะกิจด้านวิศวกรรมอินเทอร์เน็ต (ไออีทีเอฟ) ได้สงวนบล็อกเลขที่อยู่ 127.0.0.0/8 ไว้สำหรับใช้งานวงย้อนกลับ นั่นคือตั้งแต่ 127.0.0.0 จนถึง 127.255.255.255  จนกระทั่งข้อกำหนดนี้ถูกปรับปรุงแยกออกมาโดยองค์การกำหนดหมายเลขอินเทอร์เน็ต (ไอเอเอ็นเอ) ผ่านทางเว็บไซต์ขององค์การ  เอกสารของไออีทีเอฟซึ่งออกมาภายหลังว่าด้วย การใช้งานพิเศษของเลขที่อยู่ไอพีรุ่น 4 (RFC 3330) ก็ได้อธิบายถึงวิธีใช้บล็อกเลขที่อยู่ 127.0.0.0/8 สำหรับวงย้อนกลับ  เอกสารดังกล่าวจึงทำให้ข้อกำหนดของนายทะเบียนอินเทอร์เน็ตประจำภูมิภาค (อาร์ไออาร์) หรือไอเอเอ็นเอตกไป และในท้ายที่สุด RFC 3330 ก็ถูกแทนที่ด้วยข้อกำหนดใหม่ RFC 5735
สำหรับการสื่อสารแบบไอพีรุ่น 4 ส่วนต่อประสานวงย้อนกลับเสมือนของระบบคอมพิวเตอร์ตามปกติถูกกำหนดให้กับเลขที่อยู่ 127.0.0.1 ด้วยตัวพรางเครือข่ายย่อย 255.0.0.0 สิ่งนี้บรรจุอยู่ในตารางการจัดเส้นทางของระบบเฉพาะที่ด้วยรายการที่ทำให้กลุ่มข้อมูลที่ส่งมาจากเลขที่อยู่ใด ๆ ในบล็อก 127.0.0.0/8 จะถูกจัดเส้นทางภายในไปยังอุปกรณ์เครือข่ายวงย้อนกลับ โดยขึ้นอยู่กับระบบปฏิบัติการที่ใช้ (เช่นลินุกซ์หรือวินโดวส์) และกลไกการจัดเส้นทางที่ได้ติดตั้ง
ในทางตรงข้าม ส่วนเติมหน้าของการจัดเส้นทางวงย้อนกลับ ::1/128 ของการสื่อสารแบบไอพีรุ่น 6 ประกอบด้วยเลขที่อยู่ ::1 เพียงเลขเดียว (รูปเต็มคือ 0:0:0:0:0:0:0:1 ซึ่งบิตนัยสำคัญน้อยสุดเป็นหนึ่ง และบิตที่เหลือทั้งหมดเป็นศูนย์) ซึ่งถูกกำหนดไว้ให้เป็นเลขที่อยู่วงย้อนกลับโดยชัดแจ้ง  แต่ถึงกระนั้นผู้ดูแลแม่ข่ายอาจกำหนดเลขที่อยู่เพิ่มเติมให้กับส่วนต่อประสานวงย้อนกลับตามความจำเป็นได้
อำเภอแม่จัน

| อำเภอแม่จัน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mae Chan
ดอยนางนอน
คำขวัญ: พระธาตุกู่แก้วคู่บ้าน แม่น้ำจันคู่เมือง ลิ้นจี่หวานลือเลื่อง รุ่งเรืองวัฒนธรรม
แผนที่จังหวัดเชียงราย เน้นอำเภอแม่จัน
พิกัด: 20°8′48″N 99°51′12″E﻿ / ﻿20.14667°N 99.85333°E﻿ / 20.14667; 99.85333
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เชียงราย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 791.0 ตร.กม. (305.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 107,060 คน
 • ความหนาแน่น: 194.30 คน/ตร.กม. (503.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 57110 57240 ตำบลแม่คำและตำบลแม่ไร่ 57270 ตำบลจันจว้าใต้และตำบลจันจว้า
รหัสภูมิศาสตร์: 5707
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอแม่จัน เลขที่ 4 หมู่ที่ 2 ตำบลแม่จัน อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย 57110
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
แม่จัน (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย
วัดพระธาตุจอมจันทร์
วัดพระธาตุจอมจันทร์
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอแม่จันมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ​ ติดต่อกับอำเภอแม่ฟ้าหลวง อำเภอแม่สาย และอำเภอเชียงแสน
ทิศตะวันออก ​ติดต่อกับอำเภอเชียงแสน อำเภอดอยหลวง​ และอำเภอเวียงเชียงรุ้ง
ทิศใต้ ​ติดต่อกับอำเภอเมืองเชียงราย​
ทิศตะวันตก​ ติดต่อกับอำเภอแม่ฟ้าหลวง และ อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอแม่จันแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 139 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนครัวเรือน | จำนวนประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | แม่จัน |  | Mae Chan | 14 | 4,894 | 10,912 |
| 2. | จันจว้า |  | Chan Chwa | 11 | 2,467 | 7,261 |
| 3. | แม่คำ |  | Mae Kham | 14 | 4,255 | 10,799 |
| 4. | ป่าซาง |  | Pa Sang | 15 | 5,146 | 10,566 |
| 5. | สันทราย |  | San Sai | 9 | 1,853 | 4,942 |
| 6. | ท่าข้าวเปลือก |  | Tha Khao Plueak | 14 | 2,873 | 7,489 |
| 7. | ป่าตึง |  | Pa Tueng | 20 | 7,779 | 20,782 |
| 8. | แม่ไร่ |  | Mae Rai | 9 | 3,150 | 8,319 |
| 9. | ศรีค้ำ |  | Si Kham | 11 | 2,561 | 5,951 |
| 10. | จันจว้าใต้ |  | Chan Chwa Tai | 12 | 3,082 | 8,202 |
| 11. | จอมสวรรค์ |  | Chom Sawan | 10 | 1,555 | 4,050 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอแม่จันประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลแม่จัน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลแม่จัน
เทศบาลตำบลจันจว้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจันจว้าและตำบลจันจว้าใต้ทั้งตำบล
เทศบาลตำบลแม่คำ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลแม่คำ
เทศบาลตำบลสันทราย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสันทราย
เทศบาลตำบลป่าซาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าซางทั้งตำบล
เทศบาลตำบลสายน้ำคำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่คำ (นอกเขตเทศบาลตำบลแม่คำ)
เทศบาลตำบลท่าข้าวเปลือก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าข้าวเปลือกทั้งตำบล
เทศบาลตำบลแม่ไร่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ไร่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่จัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่จัน (นอกเขตเทศบาลตำบลแม่จัน)
องค์การบริหารส่วนตำบลสันทราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันทราย (นอกเขตเทศบาลตำบลสันทราย)
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าตึง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าตึงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลศรีค้ำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีค้ำทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลจอมสวรรค์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจอมสวรรค์ทั้งตำบล
วัดพระธาตุจอมจันทร์
ไร่ชาฉุยฟง ตั้งอยู่ที่ อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย เป็นแหล่งปลูกชาชั้นดีของบริษัท ฉุยฟงที จำกัด ซึ่งเป็นผู้ผลิตใบชารายใหญ่ที่สุดในจังหวัดเชียงรายมากว่า 40 ปี
จิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องโครงการในพระราชดำริ โครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ และโครงการส่วนพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ภายในพระที่นั่งทรงธรรม มณฑลพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
แขวงเวียงจันทน์

| แขวงเวียงจันทน์ ແຂວງວຽງຈັນ |
| --- | --- |
แขวง

แผนที่แขวงเวียงจันทน์
แผนที่ประเทศลาวเน้นแขวงเวียงจันทน์
พิกัด: 18°50′00″N 102°10′01″E﻿ / ﻿18.8333°N 102.167°E﻿ / 18.8333; 102.167
ประเทศ:  ลาว
ก่อตั้งขึ้น: พ.ศ. 2532
เมืองเอก: โพนโฮง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 15,927 ตร.กม. (6,149 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโน พ.ศ. 2558)
 • ทั้งหมด: 419,090 คน
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาในประเทศลาว)
รหัส ISO 3166: LA-VI
เอชดีไอ (2561):  0.618 ปานกลาง · อันดับที่ 3
เวียงจันทน์ หรือ เวียงจัน (ลาว: ວຽງຈັນ) เป็นหนึ่งในแขวงของประเทศลาว ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศ ใน พ.ศ. 2558 แขวงนี้มีประชากร 419,090 คน
เมื่อปี พ.ศ. 2532 แขวงเวียงจันทน์เดิมได้แบ่งออกเป็น 2 แขวง คือ แขวงเวียงจันทน์ปัจจุบันและนครหลวงเวียงจันทน์ที่มีเขตตัวเมืองเวียงจันทน์ซึ่งเป็นเมืองหลวงตั้งอยู่ หลังจากแบ่งออกเป็นสองแขวงแล้ว พื้นที่ส่วนที่เหลือยังคงเรียกว่าแขวงเวียงจันทน์ และได้ย้ายศูนย์กลางการปกครองของแขวงมาอยู่ที่เมืองโพนโฮง แทนตัวเมืองเวียงจันทน์ชั้นในซึ่งอยู่ในเขตนครหลวงเวียงจันทน์
ประวัติศาสตร์

เวียงจันทน์เป็นเมืองเก่าแก่ตั้งแต่สมัยอาณาจักรศรีโคตรบูรเรืองอำนาจ โดยร่วมยุคสมัยกันกับทวารวดีของไทย เดิมชื่อเมืองจันทปุระหรือเมืองจันทบุรี มีนักปราชญ์ลาว-อีสานหลายกลุ่มได้เขียนประวัติของเมืองเวียงจันทน์ในแต่ละยุคไว้หลากหลายสำนวน เช่น ตำนานเวียงจันทน์พันพร้าว ตำนานพระรัสสีสองพี่น้องสร้างเวียง ตำนานพระลัก-พระลามครองกรุงศรีสัตนาค ตำนานท้าวหูดสามเปาสร้างเวียง ตำนานท้าวคัทธนาม ตำนานพระยาบุรีจันประสิทธิสักกะเทวะ ตำนานท้าวคำพอง-นางบัวเคือ ตำนานอุรังคธาตุ ตำนานพระยาศรีสัตนาคแปงเวียง ตำนานท้าวเซียงเมี่ยง ตำนานศรีโคตรสาปเวียง ตำนานพระยาจวงขาว ตลอดจนเอกสารพื้นเวียงสำนวนต่างๆ ในครั้งหลวงพระบางเป็นราชธานี เวียงจันทน์มีสถานะเป็นเมืองลูกหลวงหรือเมืองเจ้าหัวเศิกพระบรมวงศานุวงศ์ชั้นผู้ใหญ่เท่านั้นที่มักถูกส่งลงมาปกครองเวียงจันทน์ เวียงจันทน์เริ่มเป็นเมืองหลวงแทนหลวงพระบางตั้งแต่ พ.ศ. 2078 ในสมัยพระเจ้าโพธิสารราช จน พ.ศ. 2103 พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 1 มหาราช ถอยหนีพม่ามาตั้งหลักที่เวียงจันทน์จึงถือเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการโดยมีนามเต็มว่า พระนครจันทบุรีศรีสัตนาคนหุตอุตมราชธานีบุรีรมย์ หรือเมืองล้านช้างเวียงจันทน์ เวียงจันทน์เจริญขึ้นเรื่อย ๆ จนถึง พ.ศ. 2237 สมัยพระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราชก็เสื่อมลง พระองค์มีสนมเอกชื่อนางเขียวค้อม
จากนั้น เวียงจันทน์เกิดความวุ่นวายขึ้นเนือง ๆ นางเขียวค้อมหนีไปบวชชี พญาเมืองจันทน์เป็นขบถจนพระเจ้านันทราชจากนครพนมยกทัพมาปราบ แต่ก็ถูกพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 2 (ไชย อง เว) นำทัพเวียดนามมาสู้รบจนแยกออกเป็นอาณาจักรล้านช้างหลวงพระบาง อาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ใน พ.ศ. 2253 และต่อมาใน พ.ศ. 2256 อาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ก็แยกตัวออกไป
อาณาจักรเวียงจันทน์หลังการแบ่งแยกมีอาณาเขตมาถึงนครไทย (อยู่ในจังหวัดพิษณุโลกในปัจจุบัน) และติดกับจำปาศักดิ์ในบริเวณเมืองสุวรรณภูมิ (ปัจจุบันคืออำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด) แต่เพราะราชวงศ์ล้านช้างวิวาทกัน ทำให้เจ้าเมืองต่างๆ ตลอดจนพระบรมวงศานุวงศ์แยกตัวออกมาตั้งแต่พระบรมราชา (เฮงก่วน) เจ้าประเทศราชนครพนม  พระวอพระตาแยกมาตั้งเมืองหนองบัวลำภู เมืองอุบลราชธานีและยศสุนทร (ปัจจุบันคือยโสธร) เจ้าโสมพะมิตร์แยกมาตั้งเมืองกาฬสินธุ์ เจ้าผ้าขาวแยกมาตั้งเมืองผ้าขาว เมืองพันนา เจ้าจารย์แก้วเจ้าประเทศราชเมืองสุวรรณภูมิ (ร้อยเอ็ด มหาสารคาม) ขอนแก่น ศรีสะเกษ ชนบถ และเจ้าจารย์จันทสุริยวงศ์เจ้าประเทศราชมุกดาหาร เป็นต้น
ในสมัยรัชกาลที่ 3 โปรดให้เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)สมทบกับเจ้าประเทศราชต่าง ๆ และบังคับเจ้านายหัวเมืองลาวทั้งหลายในอีสานบุกโจมตีเวียงจันทน์หลังเหตุการณ์สงครามเจ้าอนุวงศ์ ได้ยกเลิกเจ้าประเทศราช ทางหนองคายได้ให้ท้าวสุวอธรรมาอุปฮาดยโสธรเป็นพระปทุมเทวาภิบาลที่ 1 เจ้าประเทศราชหนองคายอพยพผู้คนมาฝั่งขวา ให้เวียงจันทน์เป็นเมืองจัตวาขึ้นกับหนองคาย หลังจากนั้นบริเวณเวียงจันทน์ต้องเผชิญศึกสงครามหลายครั้ง ทั้งสงครามสยาม-เวียดนาม 14 ปี สงครามปราบฮ่อ ต่อมาถูกฝรั่งเศสยึดเป็นอาณานิคมเมื่อ พ.ศ. 2436 ชาวเวียงจันทน์ที่ไม่ต้องการอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสนำโดยพระกุประดิษฐ์บดี (ชาลี กุประดิษฐ์)จึงอพยพมาอยู่ที่เมืองท่าบ่อหรืออำเภอท่าบ่อ จังหวัดหนองคายในปัจจุบัน
ฝรั่งเศสได้สร้างเมืองเวียงจันทน์ขึ้นใหม่ ให้ ม.ปาวี เป็นข้าหลวงใหญ่คนแรก เวียงจันทน์ในสมัยฝรั่งเศสปกครองได้ชื่อว่าปารีสตะวันออก จนได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. 2498 และถูกปลดแอกโดยพรรคปฏิวัติประชาชนลาวเมื่อ พ.ศ 2517
การแบ่งเขตการปกครอง

แขวงนี้แบ่งออกเป็น 11 เมือง (อำเภอ):
| แผนที่ | รหัส | ชื่อ | อักษรลาว |
| --- | --- | --- | --- |

|  | 10-01 | เมืองโพนโฮง | ເມືອງໂພນໂຮງ |
|  | 10-02 | เมืองทุละคม | ເມືອງທຸລະຄົມ |
|  | 10-03 | เมืองแก้วอุดม | ເມືອງແກ້ວອຸດົມ |
|  | 10-04 | เมืองกาสี | ເມືອງກາສີ |
|  | 10-05 | เมืองวังเวียง | ເມືອງວັງວຽງ |
|  | 10-06 | เมืองเฟือง | ເມືອງເຟືອງ |
|  | 10-07 | เมืองซะนะคาม | ເມືອງຊະນະຄາມ |
|  | 10-08 | เมืองแมด | ເມືອງແມດ |
|  | 10-09 | เมืองเวียงคำ | ເມືອງວຽງຄໍາ |
|  | 10-10 | เมืองหินเหิบ | ເມືອງຫີນເຫີບ |
|  | 10-11 | เมืองหมื่น | ເມືອງໝື່ນ |
|  | 10–11 | เมืองฮ่ม | ເມືອງຮ່ມ |
|  | 10–12 | เมืองไซสมบูน | ເມືອງໄຊສົມບູນ |

เนื่องจากเมืองหมื่นแยกออกมาจากเมืองซะนะคามซึ่งจะอยู่ฝั่งตรงข้ามกับอำเภอปากชม จังหวัดเลย ซึ่งเป็นรหัส 10-11 ในปัจจุบัน 
ทั้งนี้เลข 10-11 และ 10-12 เดิม ได้จัดตั้งเป็นแขวงไชยสมบูรณ์ พร้อมกับเมืองท่าโทม แขวงเชียงขวาง โดยเลข 10-11 เดิม เป็นเมืองฮ่ม ปัจจุบันคือเมืองฮ่ม และเมืองล้องซาน แขวงไชยสมบูรณ์ ใช้รหัส 18-02 และ 18-03 ตามลำดับ และต่อมาเลข 10-12 คือเมืองไชยสมบูรณ์ ก็ได้จัดตั้งเป็นแขวงไชยสมบูรณ์ โดยเมืองนี้จะมีเมืองไชยสมบูรณ์ (เมืองอะนุวงในปัจจุบัน) และเมืองล้องจัน ซึ่งปัจจุบันใช้เลข 18-01 และ 18-04 ตามลำดับ
สถานที่ท่องเที่ยว

ถ้ำจัน
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Vientiane จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค ก แขวงของประเทศลาว |
| --- | --- |
นครหลวง:  นครหลวงเวียงจันทน์ 
แขวง:  คำม่วน  จำปาศักดิ์  เชียงขวาง  ไชยบุรี  ไชยสมบูรณ์  เซกอง  บอลิคำไซ  บ่อแก้ว  พงสาลี  เวียงจันทน์  สาละวัน  สุวรรณเขต  หลวงน้ำทา  หลวงพระบาง  หัวพัน  อัตตะปือ  อุดมไซ 
เขตการปกครองในอดีต:  เขตพิเศษเชียงฮ่อน-หงษา  เขตพิเศษไชยสมบูรณ์  แขวงเซโดน  แขวงบริคัณฑ์  แขวงวาปีคำทอง  แขวงสีทันดร  แขวงหัวของ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef
โรคซนสมาธิสั้น

| โรคซนสมาธิสั้น |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: attention-deficit disorder, hyperkinetic disorder (ICD-10)

สาขาวิชา: จิตเวชศาสตร์, กุมารเวชศาสตร์
อาการ: Difficulty paying attention, excessive activity, difficulty controlling behavior
การตั้งต้น: อายุไม่เกิน 6–12 ปี
ระยะดำเนินโรค: นานกว่า 6 เดือน
สาเหตุ: Both genetic and environmental factors
วิธีวินิจฉัย: วินิจฉัยจากอาการโดยผ่านการวินิจฉัยแยกสาเหตุอื่นออกแล้ว
โรคอื่นที่คล้ายกัน: Normally active young child, conduct disorder, oppositional defiant disorder, learning disorder, bipolar disorder, fetal alcohol spectrum disorder
การรักษา: Counseling, lifestyle changes, medications
ยา: Stimulants, atomoxetine, guanfacine, clonidine
ความชุก: 51.1 million (2015)
สมาธิสั้น (อังกฤษ: attention deficit hyperactivity disorder, ADHD) เป็นโรคของระบบประสาทประเภทความผิดปกติในการเจริญเติบโตของระบบประสาท ซึ่งจะมีปัญหาเกี่ยวกับการเรียกร้องความสนใจ การแสดงออกอย่างหุนหันพันแล่น ซึ่งไม่เหมาะสมตามวัย ลักษณะอาการจะเริ่มที่อายุ 6 ขวบถึง 12 ขวบและมีอาการต่อเนื่องมากกว่า 6 เดือน พบเห็นมากในวัยที่เข้าเรียนแล้ว และมักจะส่งผลให้มีผลการเรียนที่ย่ำแย่
แม้ว่ามีการศึกษาอย่างแพร่หลายกับกลุ่มเด็กและวัยรุ่น แต่ก็ยังไม่พบสาเหตุของโรคที่เกิดกับคนส่วนใหญ่ ในจำนวนเด็กทั้งหมด พบว่ามีเด็กประมาณ 6-7% ที่เป็นโรคสมาธิสั้นเมื่อคัดตามเกณฑ์ DSM-IV และ 1-2% เมื่อคัดตามเกณฑ์ ICD-10 อัตราการเป็นโรคใกล้เคียงกันในแต่ละประเทศ และส่วนใหญ่แล้วแตกต่างกันตามวิธีการตรวจ อาการนี้มีการพบในเด็กผู้ชายมากกว่าเด็กผู้หญิงถึง 3 เท่า ประมาณ 30-50% ของผู้ที่เข้ารับการรักษาตั้งแต่วัยเด็กมีอาการต่อจนโตเป็นผู้ใหญ่ และมีผู้ใหญ่ 2-5% ที่มีอาการสมาธิสั้น อาการสมาธิสั้นนั้นอาจจะยากที่จะแยกออกจากความผิดปกติอื่น ๆ และอาการของคนทั่วไปที่กระตือรือร้นมากกว่าปกติ
การจัดการกับโรคสมาธิสั้นมักจะเป็นการให้คำปรึกษา การเปลียนแปลงวิถีการใช้ชีวิต และการให้ยา รวมกัน แต่การให้ยานั้นแนะนำให้ใช้ในกรณีของเด็กที่มีอาการรุนแรงและอาจจะพิจารณาให้กับผู้ป่วยที่มีอาการปานกลางที่ล้มเหลวจากวิธีให้คำปรึกษา ผลกระทบระยะยาวนั้นยังไม่ชัดเจน และไม่แนะนำให้ใช้ในเด็กก่อนวันเรียน วัยรุ่นและผู้ใหญ่มีแนวโน้มที่จะพัฒนาทักษะในการเผชิญปัญหาได้ด้วยเช่นกัน
โรคสมาธิสั้นและการรักษาเป็นที่ถกเถียงตั้งแต่ช่วงปี 1970 มีการโต้เถียงระหว่างแพทย์กับครู ผู้กำหนดนโยบาย พ่อแม่ และสื่อ โดยหัวข้อนั้นเกี่ยวกับสาเหตุของสมาธิสั้น และการใช้ยากระตุ้นเพื่อเป็นการรักษา ซึ่งส่วนใหญ่ผู้ให้การดูแลสุขภาพได้ยอมรับว่าสมาธิสั้นเป็นโรค ข้อโต้เถียงในวงการวิทยาศาสตร์จะเกี่ยวกับเกณฑ์ของอาการและวิธีการรักษา
สัญญาณและอาการ

สมาธิสั้นแบ่งได้ออกเป็น 3 กลุ่ม: กลุ่มเฉื่อยชา กลุ่มอยู่นิ่งไม่ได้ และกลุ่มที่มีการอาการทั้งสองอย่าง
กลุ่มเฉื่อยชามีอาการบางส่วนดังนี้
ฟุ้งซ่านได้อย่างได้ง่าย ขาดรายละเอียด ลืมของ และเปลี่ยนกิจกรรมหนึ่งไปยังอีกกิจกรรมหนึ่งบ่อยครั้ง
มีปัญหาในการมุ่งที่จะทำงานหนึ่งอย่าง
กลายเป็นคนเบื่องานในเวลาอันสั้น หากไม่ได้ทำงานที่สนุก
มีปัญหาในการมุ่งที่จะจัดระเบียบในการดำเนินงาน หรือ การเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ
มีปัญหาในการส่งการบ้าน และมักจะทำของหาย (เช่น ดินสอ ของเล่น งานที่ได้รับมอบหมาย) ที่จำเป็นต้องใช้ให้งานเสร็จ
ไม่ฟังเวลาที่ผู้อื่นพูด
ฝันกลางวัน สับสนได้ง่าย และเคลื่อนไหวช้า
ลำบากในการคิด การประมวลผล และไม่ถูกต้องเหมือนคนอื่น ๆ
ไม่ฟังตามคำแนะนำ
กลุ่มอยู่นิ่งไม่ได้จะมีอาการดังต่อไปนี้
อยู่ไม่เป็นที่ กระสับกระส่าย
พูดไม่หยุด
ชน แตะ เล่น กับทุกอย่างที่อยู่ในสายตา
มีปัญหากับการนั่งในที่ทานอาหาร นั่งในโรงเรียน ทำการบ้าน
มีการเคลื่อนไหวตลอดเวลา
มีปัญหาในการทำงานหรือกิจกรรมที่ใช้ความเงียบ
อาการอยู่นิ่งไม่ได้นี้มีแนวโน้มจะหายไปเมื่อมีอายุมากขึ้น และจะกลับกลายเป็นอาการ "ความระส่ำระส่ายภายใน" ในกลุ่มวัยรุ่นและกลายมาเป็นผู้ใหญ่ที่เป็นสมาธิสั้น
ผู้ทีมีอาการขาดความยับยั้งชั่งใจ จะมีอาการดังต่อไปนี้
ไม่มีความอดทน
ระเบิดความคิดเห็นที่ไม่เหมาะสม แสดงอารมณ์โดยขาดการควบคุม และ แสดงโดยไม่ได้คำนึงถึงผลที่ตามมา
มีปัญหาในการรอคอยสิ่งที่ต้องการ หรือขัดการสนทนาของบุคคลอื่น
คนที่มีสมาธิสั้นนั้นมักจะมีความยากลำบากในการเข้าสังคม เช่น การมีปฏิสัมพันธ์กันในสังคม การรักษามิตรภาพ ซึ่งเป็นอาการที่พบกับผู้ป่วยสมาธิสั้นทุกกลุ่ม เด็กและวัยรุ่นประมาณครึ่งหนึ่งที่เป็นสมาธิสั้นถูกปฏิเสธจากสังคมและเพื่อนร่วมงาน ในขณะที่มีเพียง 10-15% ของกลุ่มคนที่ไม่ได้เป็นคนสมาธิสั้นที่ถูกปฏิเสธจากสังคม ผู้ที่เป็นสมาธิสั้นมีสมาธิที่ไม่ปกติ ส่งผลให้มีความยากลำบากในการประมวลผลทั้งวัจนภาษาและอวัจนภาษา ซึ่งอาจจะส่งผลลบต่อการการมีปฏิสัมพันธ์ในสังคม พวกเขาอาจจะเหม่อลอยในวงสนทนา ทำให้ตามวงสนทนาไม่ทัน
เด็กที่มีสมาธิสั้นจะมีความยากลำบากในการจัดการความโกรธ  เช่นเดียวกับการเขียน มีพัฒนาการทางการพูด เขียนหนังสือและเคลื่อนไหวที่ช้า ถึงแม้ว่าโรคสมาธิสั้นจะทำให้เกิดความบกพร่องเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในสังคมสมัยใหม่ เด็กหลายคนที่มีสมาธิสั้นสามารถรวมสมาธิเพื่อทำงานที่พวกเขาสนใจได้
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.autismthai.com
The History of ADD and ADHD: 1798, Alexander Crichton, with pictures of the original works and sources. ADHD och ADD Digest
The History of ADHD: 1902 with some original pictures of Sir George Frederick Still and his work. ADHD och ADD Digest
สถานีตลาดมีนบุรี

สถานีตลาดมีนบุรี (อังกฤษ: Min Buri Market station; รหัส: PK29) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนสีหบุรานุกิจในพื้นที่เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง

สถานีตลาดมีนบุรีตั้งอยู่บนถนนสีหบุรานุกิจ บริเวณหน้าตลาดจุตจักร 2 (เมืองมีน) ปากซอยสีหบุรานุกิจ 9 และซอยสีหบุรานุกิจ 11 (จตุพร) ใกล้กับตลาดมีนบุรี ในพื้นที่แขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นพื้นที่เศรษฐกิจและหน่วยงานราชการของเขตมีนบุรี
รายละเอียด > สีสัญลักษณ์

ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู
รายละเอียด > รูปแบบ

เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง
ห้องจำหน่ายบัตรโดยสาร
เครื่องตรวจตั๋วอัตโนมัติ
ชานชาลาสถานี
ป้ายชานชาลา 1
รายละเอียด > ทางเข้า–ออก

ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
1 ซอยสีหบุรานุกิจ 9, โรงเรียนสุขเนตร
2 ซอยสีหบุรานุกิจ 11 (จตุพร), ตลาดจุตจักร 2 (เมืองมีน), สถานธนานุบาลกรุงเทพมหานคร สาขามีนบุรี, ตลาดมีนบุรี
3 มาร์เก็ตพาเหรด มีนบุรี
4 ซอยสีหบุรานุกิจ 18 (ตาลเดี่ยว)
รายละเอียด > แผนผัง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
U3 ชานชาลา : 
U3 ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| U3 ชานชาลา  | ชานชาลา 1 | สายสีชมพู มุ่งหน้า มีนบุรี |
| U3 ชานชาลา  | ชานชาลา 2 | สายสีชมพู มุ่งหน้า ศูนย์ราชการนนทบุรี |
U3 ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| U2 ชั้นขายบัตรโดยสาร  | ชั้นขายบัตรโดยสาร | ทางออก 1–4, ศูนย์บริการผู้โดยสาร ห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสาร |
| G ระดับถนน  | – | ป้ายรถประจำทาง, ถนนสีหบุรานุกิจ |
สถานที่ใกล้เคียง

ตลาดมีนบุรี
ตลาดจุตจักร 2 (เมืองมีน)
วิทยาลัยเทคนิคมีนบุรี
ศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย มีนบุรี
โรงเรียนสุขเนตร
โรงเรียนมีนบุรี
โรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ
สำนักงานเขตมีนบุรี
ศูนย์บริการสาธารณสุข 43 มีนบุรี
ศาลอาญามีนบุรี
ศาลแพ่งมีนบุรี
สำนักงานอัยการสูงสุด มีนบุรี
สำนักงานที่ดินกรุงเทพมหานคร สาขามีนบุรี
เรือนจำพิเศษมีนบุรี
สถานีตำรวจนครบาลมีนบุรี
กองบังคับการตำรวจนครบาล 3
สำนักงานสรรพากรพื้นที่สาขามีนบุรี
สำนักงานประกันสังคมกรุงเทพมหานครพื้นที่ 10
สำนักงานจัดหางานกรุงเทพมหานครพื้นที่ 5
สำนักงานพัฒนาฝีมือแรงงานกรุงเทพมหานครพื้นที่ 3
สำนักงานบังคับคดีแพ่งกรุงเทพมหานคร 3
สำนักงานคุมประพฤติกรุงเทพมหานคร 4
สำนักงานส่งเสริมสหกรณ์ พื้นที่ 2
โทรคมนาคมแห่งชาติ สาขามีนบุรี
สวนเฉลิมพระเกียรติ ร.9 มีนบุรี
โรงพยาบาลนวมินทร์
โรงพยาบาลนวมินทร์ 9
สถานธนานุบาลกรุงเทพมหานคร สาขามีนบุรี
ธนาคารกสิกรไทย สาขามีนบุรี
ธนาคารกรุงไทย สาขามีนบุรี
ธนาคารออมสิน สาขามีนบุรี
ธนาคารกรุงเทพ สาขามีนบุรี
ธนาคารอิสลามแห่งประเทศไทย สาขามีนบุรี
ธนาคารทหารไทยธนชาต สาขามีนบุรี
ธนาคารยูโอบี สาขามีนบุรี
ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาตลาดมีนบุรี
ธนาคารอาคารสงเคราะห์ สาขาย่อยมีนบุรี
มิงเกิ้ลฮิลล์ มีนบุรี
โลตัส สาขามีนบุรี
มาร์เก็ตพาเหรด มีนบุรี
รถโดยสารประจำทาง

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
รถโดยสารประจำทาง > ถนนสีหบุรานุกิจ > รถเอกชน

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 26A (1-77)  | มีนบุรี | คลองเตย | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 27 (1-37)  | มีนบุรี | อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 27 | มีนบุรี | แฮปปี้แลนด์ | รถโดยสารประจำทางขนาดเล็กสีส้ม | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 113 (1-44)  | มีนบุรี | หัวลำโพง | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 143 (1-47)  | มีนบุรี | นิคมอุตสาหกรรมนําไทร | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 150 (1-15)  | ปากเกร็ด | มีนบุรี | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 150 (1-15) | ปากเกร็ด | มีนบุรี | รถโดยสารประจำทางสีส้ม (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 197 (1-52)  | วงกลม: มีนบุรี หทัยราษฎร์ | คู้บอน | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 197 (1-52)  | วงกลม: มีนบุรี คู้บอน | หทัยราษฎร์ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 525 (1-58)  | สวนสยาม | ลําลูกกาคลอง 12 | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 526 (1-59)  | สวนสยาม | บ้านเอื้ออาทรสันติสุข | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 549 (S4)  | มีนบุรี | ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 1-61  | มีนบุรี | บ้านเอื้ออาทรสันติสุข | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 1-62  | มีนบุรี | กระทรวงพาณิชย์ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 1-71  | วงกลม: มีนบุรี | นิคมอุตสาหกรรมลาดกระบัง | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
| 1-76  | วงกลม: หมู่บ้านบัวขาว | มีนบุรี | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |