stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อำเภอแม่พริก

บทความนี้เกี่ยวกับอำเภอในจังหวัดลำปาง สำหรับอำเภอที่เคยมีชื่อนี้ในอดีตซึ่งอยู่ในจังหวัดเชียงราย ดูที่ อำเภอแม่สรวย
| อำเภอแม่พริก |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mae Phrik
อุทยานแห่งชาติแม่วะ
คำขวัญ: ประตูสู่ล้านนา พระพุทธบาทคู่เมือง ส้มเกลี้ยงเลื่องลือนาม เมืองแม่พริกเลื่องลือไกล
แผนที่จังหวัดลำปาง เน้นอำเภอแม่พริก
พิกัด: 17°26′54″N 99°6′54″E﻿ / ﻿17.44833°N 99.11500°E﻿ / 17.44833; 99.11500
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ลำปาง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 538.921 ตร.กม. (208.079 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 15,756 คน
 • ความหนาแน่น: 29.24 คน/ตร.กม. (75.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 52180, 52230 (เฉพาะหมู่ 1, 2, 6 ตำบลพระบาทวังตวง)
รหัสภูมิศาสตร์: 5209
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอแม่พริก หมู่ที่ 5 ตำบลพระบาทวังตวง อำเภอแม่พริก จังหวัดลำปาง 52180
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
แม่พริก (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอในจังหวัดลำปาง
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอแม่พริกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอลี้ (จังหวัดลำพูน) และอำเภอเถิน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเถิน
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบ้านตากและอำเภอสามเงา (จังหวัดตาก)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสามเงา (จังหวัดตาก) และอำเภอลี้ (จังหวัดลำพูน)
ประวัติ

อำเภอแม่พริกตั้งอยู่บนลำห้วยแม่พริก ชื่อ "แม่พริก" คงได้มาจากชื่อลำห้วยแม่พริกนี้ ส่วนที่มาของคำว่า "แม่พริก" มีเรื่องเล่ามาว่า พระพุทธเจ้าเคยเสด็จมาที่นี้จึงมีรอยพระพุทธบาทประทับอยู่บนรอยหิน 2 รอย แต่รอยพระพุทธบาททั้ง 2 รอย เป็นรอยกลับกัน (ชาวบ้านเรียกว่า "ปิ๊ก" หรือ "พลิก" แปลว่า กลับ) นานเข้าเลยเรียกเพี้ยนจากพลิกมาเป็น "พริก" เรื่องเล่าหรือคำบอกเล่าเหล่านี้จึงเป็นที่มาของลำห้วยแม่พริก ก่อนที่จะตั้งเป็นกิ่งอำเภอแม่พริก ปรากฏว่าท้องที่อำเภอแม่พริกแห่งนี้เป็นหมู่บ้านขึ้นกับอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก มีรวมด้วยกัน 3 หมู่บ้าน คือ บ้านแม่พริกลุ่ม  บ้านแม่พริกบน  และบ้านแม่เชียงราย
เมื่อประมาณ พ.ศ. 2443 ถึง พ.ศ. 2447 จังหวัดตากได้ตั้งด่านเก็บภาษีค่านาเงินรัฐชูปการ ขึ้นที่บ้านแม่พริกลุ่ม และได้จัดส่งเจ้าน้อยสารมาเป็นนายด่าน ต่อมาใน พ.ศ. 2447 เจ้าน้อยสารถูกคนร้ายปล้นฆ่าตายทางราชการจึงได้โอนหมู่บ้านแม่พริกลุ่ม บ้านแม่พริกบน และบ้านแม่เชียงราย จากอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก มาขึ้นกับอำเภอเถิน จังหวัดลำปาง โดยถือเขตห้วยแม่เชียงรายและห้วยแม่ระวาน เป็นเส้นแบ่งเขตและตั้งเป็นกิ่งอำเภอแม่พริกขึ้นโดยมีทีทำการกิ่งอำเภอแม่พริกอยู่ที่บ้านแม่พริกลุ่ม เมื่อแรกที่ตั้งเป็นกิ่งอำเภอนั้นได้แบ่งเขตปกครองออกเป็น 4 ตำบล คือ ตำบลแม่พริกลุ่ม ตำบลผาปัง ตำบลแม่ปุ และตำบลน้ำดิบ
เขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอแม่พริกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 30 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนครัวเรือน | จำนวนประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | แม่พริก |  | Mae Phrik | 11 | 2,591 | 6,553 |
| 2. | ผาปัง |  | Pha Pang | 5 | 499 | 1,444 |
| 3. | แม่ปุ |  | Mae Pu | 6 | 1,355 | 3,768 |
| 4. | พระบาทวังตวง |  | Phra Bat Wang Tuang | 8 | 1,305 | 3,788 |
เขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอแม่พริกประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลแม่พริก ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1–2, 5 ตำบลแม่พริก
เทศบาลตำบลแม่ปุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ปุทั้งตำบล (เขตสุขาภิบาลแม่ปุเดิม)
เทศบาลตำบลพระบาทวังตวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพระบาทวังตวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่พริก ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 3–4, 6–11 ตำบลแม่พริกและตำบลผาปังทั้งตำบล (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลแม่พริก)
พญาไชยสงคราม

| พญาไชยสงคราม> พระมหากษัตริย์แห่งล้านนา พระองค์ที่ 2 |
| --- | --- |
ครองราชย์: พ.ศ. 1854–1868 (14 ปี)
ก่อนหน้า: พญามังราย
ถัดไป: พญาแสนพู

พระราชบุตร: พญาแสนพู เจ้าท้าวน้ำท่วม เจ้าท้าวงั่ว
ราชวงศ์: มังราย
พระราชบิดา: พญามังราย
พญาไชยสงคราม (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์มังรายพระองค์ที่สองแห่งอาณาจักรล้านนา ทรงครองราชย์ใน พ.ศ. 1854 - 1868  พญาไชยสงครามเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองในพญามังราย มีพระนามเดิมว่า เจ้าขุนคราม เสวยราชย์สืบสันตติวงศ์เป็นกษัตริย์ปกครองอาณาจักรล้านนาสืบต่อจากพระราชบิดา ในปี พ.ศ. 1860 ขณะขึ้นเสวยราชย์พระองค์มีพระชนมายุได้ 55 พรรษา พญาไชยสงครามนับเป็นปิยราชโอรส เพราะทรงเป็นเสมือนพระพาหาเบื้องขวาของพญามังรายพระราชบิดา ในการสถาปนาอาณาจักรล้านนาขึ้นในพุทธศตวรรษที่ 18 พระองค์ทรงเป็นนักรบที่เก่งกล้าสามารถ หลังจากที่ทรงมีชัยชนะต่อพญาเบิก เจ้าผู้ครองนครหริภุญชัย ในการยุทธครั้งใหญ่เมื่อปี พ.ศ. 1839 แล้วพระราชบิดาก็สถาปนาให้เป็นมหาอุปราช และโปรดพระราชทานเมืองเชียงดาวให้เป็นบำเหน็จรางวัลอีกด้วย
พระเจ้าไชยสงครามมีพระมเหสีหลายองค์ และมีพระราชโอรส 3 พระองค์ คือ เจ้าท้าวแสนพู เจ้าท้าวน้ำท่วม เจ้าท้าวงั่ว พระราชโอรสทั้งสามนี้เมื่อทรงจำเริญวัยขึ้นแล้ว พระราชบิดาได้ส่งเข้ามาเล่าเรียนศึกษาศิลปะวิทยาการและราชประเพณีในราชสำนักของพญามังรายผู้เป็นพระราชอัยกา ซึ่งพญามังรายก็ได้มีพระมหากรุณาธิคุณแก่พระราชนัดดาทั้งสามเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อพญาไชยสงครามได้ขึ้นครองราชย์สมบัติแล้ว ก็ทรงจัดการบ้านเมืองในเมืองเชียงใหม่ได้ 4 เดือน พระองค์ไม่โปรดที่จะประทับอยู่ ณ เมืองเชียงใหม่ จึงได้สถาปนาให้เจ้าท้าวแสนภูพระราชโอรสพระองค์โตขึ้นครองเมืองเชียงใหม่ ในยุคนี้เมืองเชียงใหม่ได้ลดฐานะเป็นเพียงเมืองลูกหลวง พญาไชยสงครามองค์พระประมุขทรงย้ายราชธานีไปอยู่ที่เมืองเชียงราย และทรงแต่งตั้งให้เจ้าท้าวน้ำท่วมพระราชโอรสพระองค์กลางไปครองเมืองฝาง ให้พระราชโอรสพระองค์เล็กคือเจ้าท้าวงั่วไปครองเมืองเชียงของแล้วครองราชย์ถึงปี พ.ศ. 1868
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

มีนักแแสดงผู้รับบท พญาไชยสงคราม ได้แก่
สวิช เพ็ชรวิเศษสิริ ในงานโครงการประชาสัมพันธ์ "เปิดประตูสู่เวียงกุมกาม นครโบราณใต้พิภพ" (2546)
พระยาน้อยลังกา

| พระยาน้อยลังกา> พระยานครลำพูน |
| --- | --- |
ครองราชย์: พ.ศ. 2384 - พ.ศ. 2386
รัชสมัย: 2 ปี
รัชกาลก่อนหน้า: พระยาคำตัน
รัชกาลถัดไป: เจ้าไชยลังกาพิศาลโสภาคย์คุณ
พิราลัย: พ.ศ. 2386
ราชวงศ์: ทิพย์จักร
พระบิดา: พระเจ้าลำพูนไชย
เจ้าหลวงธรรมลังกา (ไทยถิ่นเหนือ: ) หรือ พระยาน้อยลังกา (พ.ศ. 2384 - พ.ศ. 2386) เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์ทิพย์จักร ทรงครองเมืองนครลำพูน ระหว่างปี พ.ศ. 2384 ถึง พ.ศ. 2386 รวมระยะเวลาที่ทรงปกครองเมืองนครลำพูน 2 ปี
พระประวัติ

เจ้าหลวงธรรมลังกา มีพระนามเดิมว่า "เจ้าน้อยลังกา" เป็นราชโอรสองค์ที่ 2 ของพระเจ้าบุญมาเมือง เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 2 ได้เข้ารับราชการตั้งแต่สมัยพระเจ้าบุญมาเมือง ได้รับโปรดเกล้าฯ เป็นเจ้าเมืองแก้ว นครลำพูนไชย เมื่อ พ.ศ. 2369 เจ้าน้อยลังกา ได้ช่วยบิดาก่อสร้างเมืองลำพูน ดูแลรักษาบำรุงเมือง และเป็นกำลังสำคัญในการช่วยเหลือเจ้าหลวงน้อยอินทร์ เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 3 ในการพัฒนาบ้านเมือง
ต่อมาในสมัยของเจ้าหลวงคำตัน เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 4 ได้มอบหมายให้เจ้าน้อยลังกา เป็นแม่ทัพคุมกำลังทหารไปรวมกับกำลังของเมืองเชียงใหม่ ในระหว่าง พพ.ศ. 2381 ถึง พ.ศ. 2382 ไปตีเมืองสาด เมืองต่วน และเมืองปุเป็นผลสำเร็จ
เจ้าน้อยลังกา ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นเจ้าผู้ครองนครลำพูน เมื่อ พ.ศ. 2384 และถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ. 2386
พระเสตังคมณี

บทความนี้เกี่ยวกับพระเสตังคมณี สำหรับพระแก้วองค์อื่นๆ ดูที่ พระแก้ว
| พระเสตังคมณี (พระแก้วขาว) |
| --- | --- |

ชื่อเต็ม: พระเสตังคมณี
ชื่อสามัญ: พระแก้วขาว
ประเภท: พระพุทธรูป
ศิลปะ: ปางมารวิชัย
ความกว้าง: 4 นิ้ว
ความสูง: 6 นิ้ว
วัสดุ: แก้วสีขาวใส
สถานที่ประดิษฐาน: ภายในพระวิหาร วัดเชียงมั่น
ความสำคัญ: เป็นพระพุทธรูปประจำพระองค์กษัตริย์แห่งนครหริภุญชัย และกษัตริย์แห่งราชวงศ์มังราย
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระเสตังคมณี หรือ พระแก้วขาว (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นพระพุทธรูปสลักจากแก้วสีขาวใส มีขนาดหน้าตักกว้าง 4 นิ้ว สูง 6 นิ้ว ตำนานกล่าวว่าเป็นศิลปะสกุลช่างละโว้ ปัจจุบันประดิษฐานคู่กับพระศิลาซึ่งเป็นพระปางปราบช้างนาฬาคีรี ภายในพระวิหารวัดเชียงมั่น ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
พระแก้วขาว เป็นชื่อพระพุทธรูปเรียกพระพุทธรูปที่สร้างด้วยหินสีขาว ภาษาบาลีเรียกว่า "พระเสตังคมณี" มาจากคำว่า "เสต" แปลว่า ขาว และ "มณี" แปลว่า แก้ว แปลรวมว่าพระแก้วขาว ประดิษฐานที่วิหารวัดเชียงมั่น อำเภอเมือง เชียงใหม่ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พระเศียรหุ้มด้วยทองคำประดิษฐานบนแท่นไม้จันทน์หุ้มด้วยแผ่นทองคำใต้ฐานมีข้อความจารึกว่า เมื่อ พ.ศ. 2416 พระเจ้าอินทวิไชยานนท์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ พระราชบิดาของพระราชชายา เจ้าดารารัศมี พร้อมด้วยเจ้าแม่ทิพยเกษรและราชบุตรราชธิดาสร้างถวายแด่พระเสตังคมณี
ตำนานพระเสตังคมณี

ตามตำนานกล่าวว่า เมื่อสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เสด็จดับขันธ์ปรินิพพานล่วงไปแล้ว 700 ปี ในวันเพ็ญเดือน 7 สุเทวฤๅษีได้นำเอาดอกจำปา 5 ดอกขึ้นไปบูชาพระจุฬามณีบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ได้พบปะสนทนาด้วยพระอินทร์ ซึ่งพระอินทร์ได้บอกแก่สุเทวฤๅษีว่า ปีนี้ในเดือนวิสาขะเพ็ญ ที่ลวะรัฎฐจะสร้างพระพุทธปฏิมากรด้วยแก้วขาว ครั้นสุเทวฤๅษีกลับจากดาวดึงส์เทวโลกแล้วจึงไปสู่เมืองละโว้ ขณะนั้นพระยารามราชเจ้าเมืองละโว้กับพระกัสสปเถรเจ้าปรารภการที่จะสร้างพระแก้ว ซึ่งพระอรหันต์ไปได้แก้วขาวบริสุทธิ์บุษยรัตน์มาจากจันทเทวบุตรแล้วขอพระวิษณุกรรมมาเนรมิต สำเร็จรูปเป็นองค์พระพุทธปฏิมากร สุเทวฤๅษีและฤๅษีอื่น ๆ ก็ได้ไปประชุมช่วยในการสร้างพระด้วย เมื่อสำเร็จแล้วจึงได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ 4 องค์ไว้ในพระโมลี (กระหม่อม) 1 องค์ พระนลาฏ (หน้าผาก) 1 องค์ พระอุระ (หน้าอก) 1 องค์ พระโอษฐ์ (ปาก) 1 องค์ รวม 4 แห่ง
เมื่อสร้างเสร็จแล้วพระแก้วขาวจึงได้ประดิษฐานที่เมืองละโว้มาเป็นเวลาช้านาน จนกระทั่งสุเทวฤๅษีสร้างนครหริภุญชัยขึ้นแล้ว จึงได้เชิญเสด็จพระแม่เจ้าจามเทวี พระราชธิดาพระเจ้ากรุงละโว้มาครองนครหริภุญชัย พระแม่เจ้าจามเทวีจึงได้อัญเชิญพระแก้วขาวมาเป็นพระพุทธรูปบูชาประจำพระองค์ พระแก้วขาวจึงประดิษฐาน ณ นครหริภุญชัยมาเป็นเวลาหลายร้อยปี
พญามังรายได้ยึดครองนครหริภุญชัยได้ใน พ.ศ. 1824 และได้เผาเมือง ต่อมาพญามังรายได้เสด็จตรวจความเสียหาย พบว่าหอพระในพระราชวังไม่ได้ถูกเพลิงไหม้ เมื่อทอดพระเนตรดูพบว่าพระแก้วขาวประดิษฐานอยู่ ณ ที่หอพระ จึงเกิดพระราชศรัทธาและอัญเชิญพระแก้วขาวมาประดิษฐานยังที่ประทับของพระองค์ และบูชาเป็นพระพุทธรูปพระจำพระองค์
เมื่อพญามังรายสร้างนครเชียงใหม่เป็นราชธานีในปี พ.ศ. 1839 จึงได้อัญเชิญพระแก้วขาวมาประดิษฐานในพระราชวัง คือบริเวณวัดเชียงมั่นในปัจจุบัน จนกระทั่งในสมัยพระเจ้าติโลกราช กษัตริย์ลำดับที่ 11 แห่งราชวงศ์มังราย มีพระราชศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา โปรดฯ ให้สร้างหอพระแก้วมรกต (พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร) และพระแก้วขาวตามอย่างโลหะปราสาทของกรุงลังกาไว้ในพระอารามราชกุฎาคารเจดีย์ หรือวัดเจดีย์หลวง
ประมาณ พ.ศ. 2035 ในรัชสมัยพระยอดเชียงรายครองนครเชียงใหม่ มีคนร้ายขโมยพระแก้วขาวไปถวายกษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา พระยอดเชียงรายจึงยกทัพติดตามไปอัญเชิญพระแก้วขาวกลับมาประดิษฐานที่นครเชียงใหม่ตามเดิม
พ.ศ. 2089 พระแก้วขาวตกไปอยู่กับอาณาจักรล้านช้างเป็นเวลากว่า 225 ปี เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชยกทัพไปปราบล้านช้างสำเร็จ จึงได้อัญเชิญพระแก้วขาวมาประดิษฐาน ณ วัดเชียงมั่น อันเป็นที่ซึ่งพญามังรายมีพระราชศรัทธาอัญเชิญพระแก้วขาวมาประดิษฐานเป็นครั้งแรก
พระแก้วขาวหรือพระเสตังคมณีประดิษฐานเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวนครเชียงใหม่จึงได้รับการดูแลรักษาและอนุรักษ์ซ่อมแซมอยู่เสมอ ในปี พ.ศ. 2416 พระเจ้าอินทวิชยานนท์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ได้เป็นประธานในการสร้างแท่นแกะสลักด้วยไม้แก่นจันทน์หุ้มด้วยทองคำหนัก 300 บาท 3 ซีก เจ้าราชภาคินัยและเจ้าอุบลวัณณา สร้างฉัตรทองคำถวายหนัก 100 บาท พร้อมกับจารึกบนแผ่นทองคำใต้แท่นพระเป็นภาษาล้านนาไว้เป็นหลักฐาน ต่อมาฉัตรทองคำได้หายไปคงเหลือแต่ที่ปักแกนก้านฉัตรเท่านั้น
ปี พ.ศ. 2539 นครเชียงใหม่มีอายุครบ 700 ปี จึงได้มีการบูรณะฐานพระแก้วขาว เนื่องจากได้มีการอัญเชิญพระแก้วขาวออกมาให้ประชาชนสรงน้ำพระเป็นประจำทุกปี ทำให้เนื้อไม้แก่นจันทน์บวมขยายออก มีผลให้แผ่นทองคำที่หุ้มอยู่ปริแตก นอกจากนี้ยังได้มีการสร้างฉัตรทองคำน้ำหนัก 123 บาท ประดับเพชร 9 เม็ด และพลอยอีก 37 เม็ด ถวายแด่พระแก้วขาวด้วย
ระเบียงภาพ

พระเสตังคมณี ประดิษฐานคู่กับพระศิลาในมณฑป
มณฑปภายในพระวิหารที่ประดิษฐานพระเสตังคมณีและพระศิลา ณ วัดเชียงมั่น
วัดเชียงมั่นในปัจจุบัน
วีลา

ภาพวาดลายเส้นของวีลา
วิลา (vila) หรือ วีลา (víla; [ˈviːla]; พหูพจน์: vile, หรือ víly [ˈviːli]; บอสเนีย-โครเอเชีย-มอนเตเนโกร-เซอร์เบีย: vila; สโลวีเนีย: vila; บัลแกเรีย: vila, diva, juda, samovila, samodiva, samojuda; สลาฟตะวันออกเก่า: vila; สโลวัก: víla; เช็ก: víla, samodiva, divoženka) เป็นภูตประเภทหนึ่งตามตำนานของชาวสลาฟ ซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกับนิมฟ์ ในตำนานกรีก
สำหรับวิลานั้นเป็นตำนานที่ชาวสลาฟคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี โดยชาวสลาฟมองว่าวิลานั้น เป็น “นางไม้” ประเภทหนึ่ง มีคุณต่อผู้คนและเคารพนับถือพวกเขา ชื่อวิลาจึงมาผูกเป็นชื่อสถานที่ต่าง ๆ ในแถวพื้นที่ที่ชาวสลาฟได้ตั้งรกรากดินแดนอาศัยอยู่
สำหรับวิลานั้น กำเนิดมาจากวิญญาณของเด็กสาวบริสุทธิ์ ทำให้ส่วนมากวิลาจึงมักปรากฎตัวในรูปลักษณ์ของสตรีเพศที่มีความงดงามหาใดเปรียบ พวกเธอมักจะปรากฎตัวในฐานะผู้หญิงผมยาวสลวยงดงาม นอกจากนี้พวกเธอยังสามารถแปลงกายตนเองเป็นสัตว์ชนิดอื่น อาทิเช่น ห่าน หงส์ ม้า เหยี่ยว และหมาป่าได้ด้วย
สำหรับลักษณะนิสัยของเหล่านางวิลานั้น พวกเธอมักจะอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม พวกเธอมักจะชอบจับกลุ่มกันเต้นรำเป็นวงกลม พวกเธอนั้นมีความชอบในมนุษย์ โดยเฉพาะมนุษย์ที่มีความกล้าหาญจำพวกอัศวิน นักรบ หรือวีรบุรุษ ตามความเชื่อของชาวสลาฟแล้ว คนพวกนี้มักจะได้รับความช่วยเหลือจากเหล่านางวิลา ซึ่งจะมาในรูปของคำอวยพร บ้างก็เป็นอาวุธเวทมนตร์ชั้นดี หรือว่าเป็นเวทมนตร์คุ้มครอง นอกจากนี้เหล่าอัศวินหรือนักรบผู้กล้าหาญทุกคนก็จะมีวิลาคุ้มครองประจำตัวไป ซึ่งพวกเธอเหล่านี้จะเป็นเหมือนกับ “พี่น้องร่วมสาบาน” ที่คอยช่วยเหลือและคุ้มครองผู้กล้าให้ปลอดภัยในหลาย ๆ สถานการณ์ ดั่งจะเห็นได้จากตำนานเจ้าชายมาร์โค (Kraljević Marko) ตำนานกษัตริย์ผู้กล้าของชาวเซอร์เบีย ที่วิลาชื่อว่า ราวิโยยลา (Ravijojia) เป็นภูติประจำตัว
วิลานั้นมีความเป็นมิตรกับมนุษย์ อย่างไรก็ตามวิลาก็มีความเจ้าคิดเจ้าแค้น หากมีใครก็ตามไปดูถูก เหยียดหยามหรือทำร้ายพวกนาง พวกนางก็จะแก้แค้นด้วยความพยาบาท จนกระทั่งคนที่ทำตายตายไปนั่นเอง
ในส่วนชื่อวิลา (Vila) นั้นมาจากไหนยังไม่อาจจะชี้ชัดได้ แต่คาดการณ์กันว่าชื่อของวิลานั้นมาจากคำว่า วิติ (Viti) หรือ วายุ (vāyú) ซึ่งมีความหมายถึง ‘สายลม’ นั่นเอง
แคว้นบัส-นอร์ม็องดี

| แคว้นบัส-นอร์ม็องดี Région Basse-Normandie |
| --- | --- |
   ธง Logo

ประเทศ: ฝรั่งเศส
ถูกยุบเลิก: 1 มกราคม ค.ศ. 2016
Prefecture: ก็อง
จังหวัด:  3 กาลวาโดส ม็องช์ ออร์น 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 17,589 ตร.กม. (6,791 ตร.ไมล์)
ประชากร (2007-01-01)
 • ทั้งหมด: 1,453,000 คน
รหัส ISO 3166: FR-P
ภูมิภาค NUTS: FR2
บัส-นอร์ม็องดี (ฝรั่งเศส: Basse-Normandie, ออกเสียง: [bɑs nɔʁmɑ̃di, bas -] ( ฟังเสียง); Norman: Basse-Normaundie) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่บริเวณทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส ติดกับแคว้นเบรอตาญและแคว้นเปอีเดอลาลัวร์ทางทิศใต้ ติดกับแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์และแคว้นโอต-นอร์ม็องดีทางทิศตะวันออก ส่วนทางทิศเหนือติดกับช่องแคบอังกฤษ ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 มีการรวมแคว้นบัส-นอร์ม็องดีกับโอต-นอร์ม็องดีเข้าเป็นภูมิภาคเดียวที่มีชื่อว่านอร์ม็องดี
แหล่งข้อมูลอื่น

Normandy เก็บถาวร 2023-01-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการ
(ในภาษาอังกฤษ) Lower Normandy ที่เว็บไซต์ Curlie
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef 
49°00′N 1°00′W﻿ / ﻿49.000°N 1.000°W﻿ / 49.000; -1.000
อำเภอเวียงหนองล่อง

| อำเภอเวียงหนองล่อง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Wiang Nong Long
คำขวัญ: ตลาดนัดลือชื่อ เลื่องลือลำไย สุดสายน้ำลี้ เขียวขจีลุ่มน้ำปิง น่าอยู่ยิ่งเวียงหนองล่อง
แผนที่จังหวัดลำพูน เน้นอำเภอเวียงหนองล่อง
พิกัด: 18°23′36″N 98°43′6″E﻿ / ﻿18.39333°N 98.71833°E﻿ / 18.39333; 98.71833
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ลำพูน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 49.43 ตร.กม. (19.09 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 16,817 คน
 • ความหนาแน่น: 340.20 คน/ตร.กม. (881.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 51120
รหัสภูมิศาสตร์: 5108
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเวียงหนองล่อง หมู่ที่ 8 ตำบลหนองล่อง อำเภอเวียงหนองล่อง จังหวัดลำพูน 51120
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เวียงหนองล่อง (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดลำพูน แยกตัวออกมากจากอำเภอป่าซาง นับเป็นอำเภอที่มีขนาดเล็กที่สุดในจังหวัดลำพูนและในภาคเหนือ
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเวียงหนองล่องตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอจอมทองและอำเภอดอยหล่อ (จังหวัดเชียงใหม่)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอป่าซาง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบ้านโฮ่ง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอจอมทอง (จังหวัดเชียงใหม่)
ประวัติ

ท้องที่อำเภอเวียงหนองล่องเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอป่าซาง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเวียงหนองล่อง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเวียงหนองล่อง ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเวียงหนองล่องแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 ตำบล 25 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับที่ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | ประชากรทั้งหมด (พ> ศ. 2564) | ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น (พ> ศ. 2564) | ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น (พ> ศ. 2564) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | หนองล่อง | Nong Long | 9 | 5,562 | 5,562 | (ทต.หนองล่อง) |
| 2. | หนองยวง | Nong Yuang | 5 | 3,645 | 3,645 | (ทต.หนองยวง) |
| 3. | วังผาง | Wang Phang | 11 | 7,610 | 7,610 | (ทต.วังผาง) |
| รวม | รวม | รวม | 25 | 16,817 | 16,817 (เทศบาล) | 16,817 (เทศบาล) |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเวียงหนองล่องประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลวังผาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังผางทั้งตำบล (สุขาภิบาลวังผางเดิม)
เทศบาลตำบลหนองล่อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองล่องทั้งตำบล
เทศบาลตำบลหนองยวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองยวงทั้งตำบล
สถานที่ท่องเที่ยว

แหล่งปั้นหม้อน้ำดินเผาบ้านสันเหมือง
อำเภอบ้านโฮ่ง

ระวังสับสนกับ อำเภอบ้านโป่ง
| อำเภอบ้านโฮ่ง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Ban Hong
คำขวัญ: ถ้ำหลวงงดงาม ลือนามหอมกระเทียม ลำไยรสเยี่ยม พระเจ้าสะเลียมหวานเลิศล้ำ น้ำตกงามแท้ แค่หลวงตางาม บูชาพระเจ้าตนหลวง บวงสรวงพระบาทสามยอด
แผนที่จังหวัดลำพูน เน้นอำเภอบ้านโฮ่ง
พิกัด: 18°19′52″N 98°49′8″E﻿ / ﻿18.33111°N 98.81889°E﻿ / 18.33111; 98.81889
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ลำพูน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 596.901 ตร.กม. (230.465 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 38,897 คน
 • ความหนาแน่น: 65.17 คน/ตร.กม. (168.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 51130
รหัสภูมิศาสตร์: 5103
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอบ้านโฮ่ง หมู่ที่ 7 ตำบลบ้านโฮ่ง อำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน 51130
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บ้านโฮ่ง (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดลำพูน อยู่ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 40 กิโลเมตร แยกออกเป็นกิ่งอำเภอ เมื่อปี พ.ศ. 2460 และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2499
ประวัติ

อำเภอบ้านโฮ่งเดิมมีฐานะเป็นตำบลขึ้นกับอำเภอป่าซาง  แยกเป็นกิ่งอำเภอบ้านโฮ่ง  เมื่อปี พ.ศ. 2460  และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ เมื่อวันที่  24  มิถุนายน พ.ศ. 2499 ในสมัยพระเจ้ากาวิละฟื้นฟูบ้านเมืองได้กวาดต้อนผู้คนจากเมืองยองและเมืองใกล้เคียงมาไว้ที่เมืองลำพูน โดยตั้งเมืองลำพูนขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2348 ส่วนทางเมืองยองเองเจ้านายของเมืองยองก็ไม่คิดขึ้นกับล้านนาแต่ยังยินยอมสวามิภักดิ์กับพม่าพาผู้คนจำนวนหนึ่งกลับไปตั้งเมืองใหม่เป็นเมืองยองสืบต่อมาจนกระทั่งปัจจุบัน ในการฟื้นฟูเชียงใหม่นั้นพระเจ้ากาวิละได้เทครัวคนจากเมืองอื่นๆมาหลายครั้ง สำหรับชาวยองมีการเทครัวลงมาจากเมืองยองราว พ.ศ. 2351-2353 และ พ.ศ. 2356 หลังจากนั้นก็ยังมีอีกแต่ไม่เด่นชัด
การอพยพผู้คนมายังล้านนา พวกเจ้าก็จะให้อยู่ในเมืองพร้อมไพร่ที่คอยรับใช้บางส่วน ไพร่ที่ถูกกวาดต้อนมา หากเป็นช่างฝีมือหรือไพร่ชั้นดีกำหนดให้อยู่ในเมือง เช่น กลุ่มไทใหญ่มีฝีมือในการปั้นหม้อให้อยู่บริเวณ ช้างเผือก ช้างม่อย วัวลาย (ในตัวเมืองเชียงใหม่ปัจจุบัน) ส่วนไพร่ไร้ฝีมือจะให้ไปตั้งถิ่นฐานอยู่นอกเมืองเพื่อประกอบอาชีพเกษตรกร เช่น ยองที่ลำพูนและสันกำแพง เมื่อตั้งถิ่นฐานแล้วสักระยะหนึ่งชุมชนขยายใหญ่ขึ้นก็เกิดการกระจายตัวออกจากเวียงยองสู่ป่าซางและบ้านโฮ่ง พวกที่มาตั้งถิ่นฐานใหม่จะตั้งชื่อบริเวณที่ตนมาอยู่อาศัยใหม่ตามชื่อหมู่บ้านเดิมที่ถูกกวาดต้อนลงมา แต่บางแห่งก็ตั้งชื่อตามลักษณะทางกายภาพของทำเลที่ตั้งใหม่
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอบ้านโฮ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเวียงหนองล่อง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอป่าซางและอำเภอแม่ทา
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอทุ่งหัวช้าง อำเภอลี้ และอำเภอฮอด (จังหวัดเชียงใหม่)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอจอมทอง (จังหวัดเชียงใหม่)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอบ้านโฮ่งแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 62 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับที่ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | ประชากรทั้งหมด (พ> ศ. 2559) | ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น (พ> ศ. 2559) | ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น (พ> ศ. 2559) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | บ้านโฮ่ง | Ban Hong | 18 | 14,280 | 8,079   6,201 | (ทต.บ้านโฮ่ง) (อบต.เวียงกานต์) |
| 2. | ป่าพลู | Pa Phlu | 14 | 7,589 | 7,589 | (อบต.ป่าพลู) |
| 3. | เหล่ายาว | Lao Yao | 13 | 8,871 | 8,871 | (อบต.เหล่ายาว) |
| 4. | ศรีเตี้ย | Si Tia | 9 | 5,721 | 5,721 | (ทต.ศรีเตี้ย) |
| 5. | หนองปลาสะวาย | Nong Pla Sawai | 8 | 3,993 | 3,993 | (อบต.หนองปลาสะวาย) |
| รวม | รวม | รวม | 62 | 40,454 | 13,800 (เทศบาล) 26,654 (อบต.) | 13,800 (เทศบาล) 26,654 (อบต.) |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอบ้านโฮ่งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลบ้านโฮ่ง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลบ้านโฮ่ง
เทศบาลตำบลศรีเตี้ย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีเตี้ยทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเวียงกานต์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านโฮ่ง (นอกเขตเทศบาลตำบลบ้านโฮ่ง)
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าพลู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าพลูทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเหล่ายาว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเหล่ายาวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลาสะวาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองปลาสะวายทั้งตำบล
สถานที่ท่องเที่ยว

วัดพระเจ้าสะเลียมหวาน
ถ้ำเอราวัณ
ถ้ำหลวงผาเวียง
วัดพระเจ้าตนหลวง
หมู่บ้านกะเหรี่ยงพัฒนาห้วยหละ
น้ำตกวังหลวง
พระพุทธบาทสามยอด
ดอยช้างหลวง(ป่าแป๋)
สำนักสงฆ์ วัดดอยหลังถ้ำ
อุโบสถวัดมหาสังฆารามบ้านโฮ่งหลวง และอนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัย
เรื่องเล่าจากปีที่ผ่านมา

| --- | --- |
"ตำนานจากอดีต" ในบันทึกพงศาวดารราจีวิวว์
ผู้ประพันธ์: ตามธรรมเนียมคาดว่าเป็นเนสตอร์ ส่วนบุคคลอื่นไม่ทราบ
ภาษา: ภาษาสลาฟตะวันออกเก่า
หัวเรื่อง: ประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิรุสเคียฟจากสมัยพระคัมภีร์ถึง ค.ศ. 1117
วันที่พิมพ์: ประมาณ ค.ศ. 1113
เรื่องเล่าจากปีที่ผ่านมา (สลาฟตะวันออกเก่า: Повѣсть времѧньныхъ лѣтъ, อักษรโรมัน: Pověstĭ vremęnĭnyxŭ lětŭ; ยูเครน: Повість минулих літ, อักษรโรมัน: Povist' mynulykh lit; เบลารุส: Аповесць мінулых часоў, อักษรโรมัน: Apoviesć minulych časoŭ; รัสเซีย: Повесть временных лет, อักษรโรมัน: Povest' vremennykh let) เป็นบันทึกประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิรุสเคียฟจาก ค.ศ. 850 จนถึง ค.ศ. 1110 ที่รวบรวมขึ้นในเคียฟประมาณ ค.ศ. 1113
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Primary Chronicle
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เช็กเกีย
อำเภอภูกามยาว

| อำเภอภูกามยาว |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Phu Kamyao
คำขวัญ: ภูกามยาวดอยงาม ดินแดนสามพระธาตุ       ประวัติศาสตร์เมืองเก่า อู่ข้าวลุ่มน้ำอิง
แผนที่จังหวัดพะเยา เน้นอำเภอภูกามยาว
พิกัด: 19°16′18″N 99°58′12″E﻿ / ﻿19.27167°N 99.97000°E﻿ / 19.27167; 99.97000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พะเยา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 213.8 ตร.กม. (82.5 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 20,877 คน
 • ความหนาแน่น: 97.65 คน/ตร.กม. (252.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 56000
รหัสภูมิศาสตร์: 5609
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอภูกามยาว หมู่ที่ 17 ตำบลห้วยแก้ว อำเภอภูกามยาว จังหวัดพะเยา 56000
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ภูกามยาว (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพะเยา
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอภูกามยาวมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอแม่ใจ และอำเภอป่าแดด (จังหวัดเชียงราย)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอดอกคำใต้
ทิศใต้ ติดต่อกับ อำเภอดอกคำใต้ และอำเภอเมืองพะเยา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ อำเภอเมืองพะเยา