stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปาเมลา ปาสิเนตตี
การประกวด > มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2017

แพมเป็นตัวแทนประเทศไทยในการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2017 โดยมีการประกวดรอบตัดสิน เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2560 ณ เกาะฟู้โกว๊ก ประเทศเวียดนาม แพมผ่านเข้ารอบ 10 คนสุดท้าย พร้อมกับคว้ารางวัลพิเศษ มิสพาราไดซ์เคฟเฮอริเทจ
ผลงาน > พิธีกร

| ปี | รายการ | ออกอากาศ |
| --- | --- | --- |
| 2563 - ปัจจุบัน | แซ่บพาซ่าส์ | ช่อง 3 |
| 2564 | มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020 - Swimsuit Competition | MGI Youtube |
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| ปี | รายการ | บทบาท | ออกอากาศ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2561 | เล็บครุฑ | เจสซี่(รับเชิญ) | ช่อง 7 |
| 2565 | พิศวาสฆาตเกมส์ | ลักษณ์สุดา | ช่อง 3 |
แหล่งข้อมูลอื่น

ปาเมล่า ปาสิเนตตี้ (แพม) - มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2017
ปาเมลา ปาสิเนตตี ที่อินสตาแกรม
ปาเมลา ปาสิเนตตี ที่ติ๊กต็อก
| ก่อนหน้า> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | ปาเมลา ปาสิเนตตี> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | ถัดไป> รางวัลและความสำเร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  สุภาพร มะลิซ้อน |  |  มิสแกรนด์ไทยแลนด์  (2017) |  |  น้ำอ้อย ชนะพาล |
| พุทธราวดี หนุนภักดี |  |  มิสแกรนด์กระบี่  (2017) |  | เมลดา นันทานุรักษ์ |
| ด ค กผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ |
| --- | --- |
คริสต์ทศวรรษ 2010:  ญาดา เทพนม (2013)  ปรภัสสร วรสิรินดา (2014)  รัตติกร ขุนโสม (2015)  สุภาพร มะลิซ้อน (2016)  ปาเมลา ปาสิเนตตี (2017)  น้ำอ้อย ชนะพาล (2018)  อารยะ ศุภฤกษ์ (2019) 
คริสต์ทศวรรษ 2020:  พัชรพร จันทรประดิษฐ์ (2020)  อินดี จอห์นสัน (2021)  อิงฟ้า วราหะ (2022)  ทวีพร พริ้งจำรัส (2023)  มาลิน ชระอนันต์ (2024) 
 # ถูกถอดถอนออกจากตำแหน่ง  ‡ ดำรงตำแหน่งแทน 
| ด ค กตัวแทนผู้เข้าประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2017 |
| --- | --- |
  มาริอา โฆเซ โลรา   ปาเมลา ปาสิเนตตี 
 ตัวแทนผู้เข้าประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24
รายชื่อผู้ครองตำแหน่งมิสเอิร์ธ

รายนามผู้ที่ครองตำแหน่งมิสเอิร์ธอย่างเป็นทางการ โดยเรียงลำดับตามปีการจัดประกวดดังต่อไปนี้
รายนามผู้ครองตำแหน่ง > ผู้ชนะเรียงตามจำนวนครั้ง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ/ดินแดน | จำนวน | ปีที่ชนะ |
|  ฟิลิปปินส์ | 4 | 2008, 2014, 2015, 2017 |
|  เอกวาดอร์ | 2 | 2011, 2016 |
|  เวเนซุเอลา | 2 | 2005, 2013 |
|  บราซิล | 2 | 2004, 2009 |
|  ออสเตรเลีย | 1 | 2024 |
|  แอลเบเนีย | 1 | 2023 |
|  เกาหลีใต้ | 1 | 2022 |
|  เบลีซ | 1 | 2021 |
|  สหรัฐ | 1 | 2020 |
|  ปวยร์โตรีโก | 1 | 2019 |
|  เวียดนาม | 1 | 2018 |
|  เช็กเกีย | 1 | 2012 |
|  อินเดีย | 1 | 2010 |
|  แคนาดา | 1 | 2007 |
|  ชิลี | 1 | 2006 |
|  ฮอนดูรัส | 1 | 2003 |
|  เคนยา | 1 | 2002[B] |
|  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา | 1 | 2002[A] |
|  เดนมาร์ก | 1 | 2001 |

หมายเหตุ
รายนามผู้ครองตำแหน่ง > จำนวนผู้ชนะเลิศแบ่งตามภูมิภาค

| ทวีป | จำนวน | ประเทศ (ครั้ง) |
| --- | --- | --- |
|  อเมริกา | 12 | เอกวาดอร์ (2), เวเนซุเอลา (2), บราซิล (2), ฮอนดูรัส (1), ชิลี (1), แคนาดา (1), ปวยร์โตรีโก (1), สหรัฐอเมริกา (1), เบลีซ (1) |
|  เอเชีย | 7 | ฟิลิปปินส์ (4), อินเดีย (1), เวียดนาม (1), เกาหลีใต้ (1) |
|  ยุโรป | 4 | เดนมาร์ก (1), บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (1)*, เช็กเกีย (1), แอลเบเนีย (1) |
|  โอเชียเนีย | 1 | ออสเตรเลีย (1) |
|  แอฟริกา | 1 | เคนยา (1)* |
รองชนะเลิศ > มิสเอิร์ธ-แอร์

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ/ดินแดน | จำนวน | ปีที่ชนะ |
|  ออสเตรเลีย | 3 | 2015, 2017, 2022 |
|  บราซิล | 3 | 2001, 2003, 2011 |
|  สหรัฐ | 3 | 2014, 2019, 2021 |
|  ฟิลิปปินส์ | 3 | 2009, 2012,2023 |
|  ออสเตรีย | 2 | 2013, 2018 |
|  อินเดีย | 2 | 2006, 2007 |
|  ไอซ์แลนด์ | 1 | 2024 |
|  เวเนซุเอลา | 1 | 2020 |
|  โคลอมเบีย | 1 | 2016 |
|  รัสเซีย | 1 | 2010 |
|  เอกวาดอร์ | 1 | 2010* |
|  แทนซาเนีย | 1 | 2008 |
|  สาธารณรัฐโดมินิกัน | 1 | 2005 |
|  มาร์ตีนิก | 1 | 2004 |
|  ยูโกสลาเวีย | 1 | 2002 |
รองชนะเลิศ > มิสเอิร์ธ-ไฟร์

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ/ดินแดน | จำนวน | ปีที่ชนะ |
|  บราซิล | 4 | 2008, 2012, 2015, 2016* |
|  ไทย | 2 | 2021, 2023 |
|  รัสเซีย | 2 | 2014, 2017 |
|  สเปน | 2 | 2007, 2009 |
|  เวเนซุเอลา | 2 | 2006, 2011 |
|  เปรู | 1 | 2024 |
|  โคลอมเบีย | 1 | 2022 |
|  เดนมาร์ก | 1 | 2020 |
|  เบลารุส | 1 | 2019 |
|  เม็กซิโก | 1 | 2018 |
|  สหรัฐ | 1 | 2016 |
|  เกาหลีใต้ | 1 | 2013 |
|  ปวยร์โตรีโก | 1 | 2010 |
|  เซอร์เบีย | 1 | 2005 |
|  ปารากวัย | 1 | 2004 |
|  โปแลนด์ | 1 | 2003 |
|  ฟินแลนด์ | 1 | 2002 |
|  อาร์เจนตินา | 1 | 2001 |
ทำเนียบมิสเอิร์ธ

มิสเอิร์ธ 2023
ดรีตา ซีรี
 แอลเบเนีย
มิสเอิร์ธ 2022
มีนา ซู ชเว
 เกาหลีใต้
มิสเอิร์ธ 2021
เดซทินี่ย์ แวคเนอร์
 เบลีซ
มิสเอิร์ธ 2020
ลินด์เซย์ คอฟฟีย์
 สหรัฐ
มิสเอิร์ธ 2019
เนลิส ปิเมนเตล
 ปวยร์โตรีโก
มิสเอิร์ธ 2018
เหงียน เฟือง คั้ญ
 เวียดนาม
มิสเอิร์ธ 2017
กาเรน อิบัสโก
 ฟิลิปปินส์
มิสเอิร์ธ 2016
กาเตริน เอสปิน
 เอกวาดอร์
มิสเอิร์ธ 2015
อันเจเลีย โอง
 ฟิลิปปินส์
มิสเอิร์ธ 2014
เจมี เฮร์เรลล์
 ฟิลิปปินส์
มิสเอิร์ธ 2013
อาลิซ เฮนริช
 เวเนซุเอลา
มิสเอิร์ธ 2012
เตเรซา ไฟก์โซวา
 เช็กเกีย
มิสเอิร์ธ 2010
นิโคล ฟาเรีย
 อินเดีย
มิสเอิร์ธ 2009
ลาริสซา รามอส
 บราซิล
มิสเอิร์ธ 2008
คาร์ลา เฮนรี
 ฟิลิปปินส์
มิสเอิร์ธ 2007
เจสสิกา ทริสโก
 แคนาดา
มิสเอิร์ธ 2006
ฮิล เฮร์นันเดซ
 ชิลี
มิสเอิร์ธ 2005
อาเล็กซานดรา บราอุน
 เวเนซุเอลา
มิสเอิร์ธ 2004
ปริสซิลลา เมย์เรลเลส
 บราซิล
มิสเอิร์ธ 2001
แคธารีนา สเวนส์สัน
 เดนมาร์ก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Miss Earth Hall Of Fame
Miss Earth Foundation website
| มิสเอิร์ธ |
| --- | --- |
 2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010 
 2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018 
 รายนามผู้ครองตำแหน่ง  รางวัลพิเศษ  รายนามรองชนะเลิศ 
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมประกวดมิสเอิร์ธ |
| --- | --- |
ดำเนินการอยู่ (2001–ปัจจุบัน):  แองโกลา  อาร์เจนตินา  อาร์มีเนีย  อารูบา  ออสเตรเลีย  ออสเตรีย  บาฮามาส  เบลารุส  เบลเยียม  เบลีซ  โบลิเวีย  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บราซิล  กัมพูชา  แคเมอรูน  แคนาดา  ชิลี  จีน  ไต้หวัน  โคลอมเบีย  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  หมู่เกาะคุก  สาธารณรัฐปกครองตนเองไครเมีย  โครเอเชีย  คอสตาริกา  ไซปรัส  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  สาธารณรัฐโดมินิกัน  เอกวาดอร์  อียิปต์  เอลซัลวาดอร์  อังกฤษ  เอธิโอเปีย  ฝรั่งเศส  ฟีจี  เยอรมนี  กานา  กัวเดอลุป  กวม  กัวเตมาลา  กายอานา  เฮติ  ฮอนดูรัส  ฮังการี  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  ไอร์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  ญี่ปุ่น  เคนยา  เกาหลี  คีร์กีซสถาน  คอซอวอ  เลบานอน  มาเก๊า  มาเลเซีย  มอลตา  มอริเชียส  เม็กซิโก  มอลโดวา  มองโกเลีย  เมียนมา  นามิเบีย  เนปาล  เนเธอร์แลนด์  นิวแคลิโดเนีย  นิวซีแลนด์  ไนจีเรีย  ไอร์แลนด์เหนือ  นอร์เวย์  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  ปานามา  ปารากวัย  เปรู  ฟิลิปปินส์  โปแลนด์  โปรตุเกส  ปวยร์โตรีโก  เรอูว์นียง  โรมาเนีย  รัสเซีย  รวันดา  ซามัว  สกอตแลนด์  เซอร์เบีย  เซียร์ราลีโอน  สิงคโปร์  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  แอฟริกาใต้  สเปน  ศรีลังกา  ซูรินาม  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ไทยแลนด์  ตองงา  ตรินิแดดและโตเบโก  ตุรกี  ยูกันดา  ยูเครน  สหรัฐอเมริกา  อุรุกวัย  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา  เวเนซุเอลา  เวียดนาม  เวลส์  แซมเบีย  ซิมบับเว 
ไม่ได้ดำเนินการ (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001–2015):  แอลเบเนีย (2013)  อัฟกานิสถาน (2005)  แอนทีกาและบาร์บิวดา (2003)  บาร์เบโดส (2002)  ภูฏาน (2008)  โบแนเรอ (2013)  บอตสวานา (2014)  หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน (2013)  บัลแกเรีย (2004)  หมู่เกาะเคย์แมน (2010)  ชาด (2004)  โกตดิวัวร์ (2013)  กือราเซา (2014)  คิวบา (2009)  เอสโตเนีย (2011)  ฟินแลนด์ (2012)  กาบอง (2014)  จอร์เจีย (2009)  ยิบรอลตาร์ (2003)  กรีซ (2009)  กายอานา (2014)  ฮ่องกง (2011)  ไอซ์แลนด์ (2007)  จาเมกา (2010)  คาซัคสถาน (2014)  ลัตเวีย (2014)  ไลบีเรีย (2008)  ลิทัวเนีย (2013)  ลักเซมเบิร์ก (2011)  มาดากัสการ์ (2014)  มาซิโดเนีย (2006)  มาร์ตีนิก (2013)  นิการากัว (2012)  นีวเว (2007)  สาธารณรัฐคองโก (2007)  ซูดานใต้ (2013)  เซนต์ลูเชีย (2014)  ตาฮีตี (2014)  แทนซาเนีย (2014)  โตเกเลา (2005)  หมู่เกาะเติกส์และเคคอส (2009) 
ภูมิภาคที่ไม่ได้ดำเนินการ:  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร (2006)  ทิเบต (2007)  แซนซิบาร์ (2001) 
| ด ค กเวทีการประกวดนางงามระดับนานาชาติที่สำคัญ |
| --- | --- |
 มิสเวิลด์ ผู้ชนะ  มิสยูนิเวิร์ส ผู้ชนะ  มิสอินเตอร์เนชันแนล ผู้ชนะ  มิสซูปราเนชันแนล ผู้ชนะ  มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล ผู้ชนะ 
รายการประกวดความงาม
คำผาย นุปิง

| คำผาย นุปิง |
| --- | --- |

เกิด: 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2467 อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน
เสียชีวิต: 23 กันยายน พ.ศ. 2557 (90 ปี) อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน
สัญชาติ: ไทย
ตำแหน่ง: ศิลปิน
บิดามารดา: ใจ นุปิง (บิดา) เบาะ นุปิง (มารดา)
รางวัล: ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (การแสดงพื้นบ้าน) ประจำ พ.ศ. 2538
ศิลปินแห่งชาติ
คำผาย นุปิง (19 พฤษภาคม 2467 - 23 กันยายน 2557) เกิดที่บ้านหัวนา ตำบลท่าน้าว อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน  ศิลปินพื้นบ้าน มีความสามารถในการขับซอ สามารถเขียนบทซอที่มีสำนวนภาษาอันไพเราะ สละสลวย เคยได้รับการประกาศเกียรติคุณซอ เมื่อ พ.ศ. 2514 ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นผู้มีผลงานดีเด่นทางวัฒนธรรม สาขาศิลปะ เมื่อปี พ.ศ. 2533 ในฐานะที่เป็นศิลปินที่อนุรักษ์วัฒนธรรมพื้นบ้านอันเป็นมรดกการแสดงของภาคเหนือ
ประวัติ

นายคำผาย นุปิง เกิดวันที่ 19 พฤษภาคม 2467 ที่บ้านหัวนา ตำบลท่าน้าว อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน ศิลปินพื้นบ้าน มีความสามารถในการขับซอ สามารถเขียนบทซอที่มีสำนวนภาษาอันไพเราะ สละสลวย เคยได้รับการประกาศเกียรติคุณซอ เมื่อ พ.ศ. 2514 ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นผู้มีผลงานดีเด่นทางวัฒนธรรม สาขาศิลปะ เมื่อปี พ.ศ. 2533 ในฐานะที่เป็นศิลปินที่อนุรักษ์วัฒนธรรมพื้นบ้านอันเป็นมรดกการแสดงของภาคเหนือ
เสียชีวิต

คำผาย นุปิง ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (การแสดงพื้นบ้าน-ขับซอ) ประจำปี พ.ศ. 2538  ถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา ณ โรงพยาบาลน่าน ในวันที่ 23 กันยายน 2557 เวลา 10.00 น. สิริรวมอายุได้ 90 ปี 4 เดือน 4 วัน  มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ณ สุสานบ้านหัวนา อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน โดยในงานพระราชทานเพลิงศพครั้งนี้มีศิลปินล้านนาเข้าร่วมจำนวนมาก เช่น แม่บัวซอน ถนอมบุญ ศิลปินแห่งชาติ แม่ผ่องศรี เมืองพาน พ่อมานพ เมืองพร้าว แม่แสงเอ้ย สุริยะมล แม่ลำดวน สุวรรณภูคำ เป็นต้น
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2550 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
พระมหาปชาบดีโคตมีเถรี

| มหาปชาบดีโคตมีเถรี |
| --- | --- |
พระมหาปชาบดีโคตมีประทับอยู่บนอาสนะ
ข้อมูลทั่วไป
สถานที่ประสูติ: เทวทหะ แคว้นโกลิยะ
สถานที่บรรลุธรรม: กูฏาคารศาลา ป่ามหาวัน
เอตทัคคะ: รัตตัญญู (ผู้รู้ราตรีนาน)
อาจารย์: พระโคตมพุทธเจ้า
นิพพาน: (120 พรรษา)
สถานที่นิพพาน: ภิกขุณูปัสสยาราม
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: เทวทหะ
พระบิดา: พระเจ้าอัญชนะ
พระมารดา: พระนางยโสธรา
วรรณะเดิม: กษัตริย์
ราชวงศ์: โกลิยะ             ศากยะ(อภิเษกสมรส)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
พระมหาปชาบดีโคตมี (บาลี: Mahāpajāpatī Gotamī มหาปชาปตี โคตมี; สันสกฤต: Mahāprajāpatī Gautamī มหาปฺรชาปตี เคาตมี) เป็นพระราชธิดาแห่งโกลิยะ เป็นพระมาตุจฉาของพระโคตมพุทธเจ้า เพราะเป็นพระขนิษฐภคินีของพระนางสิริมหามายา พุทธมารดา และเป็นภิกษุณีรูปแรก ทรงได้เรียนกรรมฐานและทรงปฏิบัติอย่างจริงจัง จนได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ พระพุทธเจ้าทรงยกย่องท่านว่าเป็นเอตทัคคะ คือเลิศกว่าผู้อื่นในทางรัตตัญญู (คือผู้มีรู้ราตรีนาน)
พระประวัติ

เมื่อพระนางสิริมหามายาสวรรคตแล้ว หลังจากที่เจ้าชายสิทธัตถะประสูติได้ 7 วัน ในกาลต่อมาพระเจ้าสุทโธทนะได้ทรงตั้งพระนางมหาปชาบดีโคตมีไว้ในตำแหน่งพระอัครมเหสี ซึ่งพระนางได้ทรงถวายการอภิบาลเจ้าชายสิทธัตถะ เสมือนเป็นพระราชโอรสของพระองค์เอง พระนางมีพระราชโอรสพระองค์หนึ่งพระนามว่า เจ้าชายนันทะ และมีพระราชธิดาพระองค์หนึ่งพระนามว่า เจ้าหญิงรูปนันทา
พระนางได้ทรงแสดงความประสงค์จะบวชต่อพระพุทธเจ้าในคราวที่พระองค์เสด็จไปโปรดพระพุทธบิดาและพระประยูรญาติ ณ กรุงกบิลพัสดุ์ แคว้นสักกะ แต่พระพุทธเจ้ามิได้ทรงอนุญาตให้พระนางผนวช เนื่องจากยังไม่เคยทรงอนุญาตให้สตรีอุปสมบทในพระพุทธศาสนา ต่อมาเมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จไปเมืองเวสาลีและประทับอยู่ที่ กูฏาคารศาลา ป่ามหาวัน พระนางปชาบดีโคตมีพร้อมด้วยเหล่านางสากิยานีจำนวนมาก จึงได้ปลงพระเกศา ห่มผ้ากาสายะ เป็นการแสดงเจตนาที่จะบวชอย่างแรงกล้า โดยเสด็จไปยังกูฏาคารศาลาป่ามหาวัน เมืองเวสาลี เพื่อทรงทูลขออุปสมบท โดยพระนางได้ทรงแจ้งพระประสงค์ต่อพระอานนท์ให้นำความไปกราบทูลพระพุทธเจ้า ขอให้พระนางพร้อมทั้งเหล่านางสากิยานีได้อุปสมบทเป็นภิกษุณีในพระพุทธศาสนา ซึ่งพระอานนท์ใช้ความพยายามอยู่หลายหน พระพุทธเจ้าจึงทรงออกหลัก ปฏิบัติเป็นพิเศษสำหรับสตรีผู้ที่จะเข้ามาบวชในพระพุทธศาสนา คือครุธรรม 8 ซึ่งพระนางมหาปชาบดีโคตมี ทรงยินดีปฏิบัติตามครุธรรม ทั้ง 8 ประการ จึงได้รับการอุปสมบทในพระพุทธศาสนา พร้อมทั้งเหล่านางสากิยานี
หลังจากการอุปสมบท พระมหาปชาบดีโคตมีเถรีได้ทรงเรียนกรรมฐานที่พระพุทธเจ้าทรงประทานและปฏิบัติอย่างจริงจัง จนได้บรรลุพระอรหันต์ แม้ภิกษุณีเหล่าสากิยานีที่อุปสมบทพร้อมกับท่านก็ได้บรรลุพระอรหันต์เหมือนกัน
พระมหาปชาบดีโคตมีเถรีนิพพานขณะมีพระชนมายุได้ 120 พรรษา
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติความเป็นมาของนางภิกษุณี จากวินัยปิฎก เล่ม ๗ หน้า ๓๒๐ ถึง ๓๒๖
| ด ค กพระพุทธเจ้า (พระโคตมพุทธเจ้า) |
| --- | --- |
 ศาสนาพุทธ  คำสอนหลัก อริยสัจ 4  มรรคมีองค์แปด  ทางสายกลาง  คำพูดของพระพุทธเจ้า  เทวทูต  เหตุการณ์สำคัญทั้งแปด  การเสด็จออกเพื่อคุณอันยิ่งใหญ่  ครอบครัว สิริมหามายา  สุทโธทนะ  มหาปชาบดี  ยโสธรา  ราหุล  สถานที่สำคัญ ลุมพินีวัน, พุทธคยา, พระศรีมหาโพธิ์, วัดมหาโพธิ  สังเวชนียสถาน  สถานที่แสวงบุญ  อัฏฐมหาสถาน  เหตุปาฏิหาริย์  ประสูติ  โมทกะ  อสิตดาบส  ลักษณะของมหาบุรุษ  ปรินิพพาน  พระบรมสารีริกธาตุ เจดีย์  พระเขี้ยวแก้ว  พระพุทธบาท  พุทธศิลป์ พุทธประวัติในผลงานศิลปะ  ปางพระพุทธรูป  ภาพยนตร์  พระโคตมพุทธเจ้าในศาสนาโลก คริสต์  ฮินดู 
  คอมมอนส์   วิกิคำคม 
| ด ค กเอตทัคบุคคล (ในศาสนาของพระโคตมพุทธเจ้า) |
| --- | --- | --- |
| ภิกษุ |  พระอัญญาโกณฑัญญะ  พระอุรุเวลกัสสปะ  พระสารีบุตร  พระมหาโมคคัลลานะ  พระปุณณมันตานีบุตร  พระกาฬุทายี  พระนันทะ  พระราหุล  พระอุบาลี  พระภัททิยกาฬิโคธาบุตร  พระอนุรุทธะ  พระอานนท์  พระโมฆราช  พระปิณโฑลภารทวาชะ  พระมหากัจจายนะ  พระสีวลี  พระโสณกุฏิกัณณะ  พระมหากัสสปะ  พระราธเถระ  พระลกุณฏกภัททิยเถระ  พระทัพพมัลลบุตร  พระพากุละ  พระวักกลิ  พระมหากัปปินะ  พระอุปเสนะ  พระขทิรวนิยเรวตะ  พระสุภูติ  พระพาหิยะ  พระวังคีสะ  พระโสณโกฬิวิสะ  พระโสภิตะ  พระนันทกะ  พระกังขาเรวตะ  พระมหาปันถกะ  พระจูฬปันถกะ  พระกุณฑธานะ  พระรัฐปาละ  พระกุมารกัสสปะ  พระมหาโกฏฐิตะ  พระสาคตะ  พระปิลินทวัจฉะ  |  |
| ภิกษุณี |  พระมหาปชาบดีโคตมีเถรี  พระเขมาเถรี  พระอุบลวรรณาเถรี  พระปฏาจาราเถรี  พระนันทาเถรี  พระธรรมทินนาเถรี  พระโสณาเถรี  พระสกุลาเถรี  พระภัททากุณฑลเกสาเถรี  พระภัททกาปิลานีเถรี  พระภัททากัจจานาเถรี  พระกีสาโคตมีเถรี  พระสิงคาลมาตาเถรี  |  |
| อุบาสก |  ตปุสสะ ภัลลิกะ  อนาถบิณฑิกเศรษฐี  จิตตคฤหบดี  หัตถกคฤหบดี  พระเจ้ามหานามะ  อุคคคฤหบดี  อุคคตคฤหบดี  สูรอัมพัฏฐอุบาสก  ชีวกโกมารภัจจ์  นกุลบิดาคฤหบดี  |  |
| อุบาสิกา |  นางสุชาดา  นางวิสาขา  นางขุชชุตตรา  นางสามาวดี  นางอุตตรานันทมารดา  พระนางสุปปวาสา  นางสุปปิยา  นางกาติยานี  นางกาฬีกุรรฆริกา  นางนกุลมารดาคหปตานี  |  |
| ดูเพิ่ม |  พระอสีติมหาสาวก  เอตทัคคะ  |  |
| ด ค กบุคคลในพุทธประวัติ |
| --- | --- | --- |
| พระบรมศาสดา |  พระโคตมพุทธเจ้า  |  |
| พระอัครสาวก |  พระสารีบุตร  พระมหาโมคคัลลานะ  |  |
| พุทธอุปัฎฐาก |  พระอานนท์  |  |
| พระมหากษัตริย์ |  พระเจ้าสุทโธทนะ  พระเจ้าสุปปพุทธะ  พระเจ้าพิมพิสาร  พระเจ้าปเสนทิโกศล  พระเจ้าอชาตศัตรู  |  |
| ภิกษุ |  พระอัญญาโกณฑัญญะ  พระอุรุเวลกัสสปะ  พระนันทะ  พระมหากัสสปะ  พระมหากัจจายนะ  พระองคุลิมาลเถระ  |  |
| ภิกษุณี |  พระมหาปชาบดีโคตมีเถรี  พระภัททากัจจานาเถรี  |  |
| สามเณร |  พระราหุลเถระ  |  |
| อุบาสก อุบาสิกา |  อนาถบิณฑิกเศรษฐี  ชีวกโกมารภัจจ์  นางสุชาดา  นางวิสาขา  |  |
| ศัตรู |  พระเทวทัต  จิญจมาณวิกา  |  |
พระนางปชาบดีโคตมี (ซ้าย) ในพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสกับพระเจ้าสุทโธทนะ
สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์

| สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์> กรมพระราชวังบวรสถานมงคล |
| --- | --- |
ดำรงพระยศ: 22 กันยายน พ.ศ. 2352 - 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2360
รัชสมัย: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
อุปราชาภิเษก: 22 กันยายน พ.ศ. 2352
ก่อนหน้า: สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร
ถัดไป: สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ

พระราชสมภพ: 29 มีนาคม พ.ศ. 2316
สวรรคต: 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2360 (44 พรรษา)
ราชวงศ์: จักรี
พระราชบิดา: พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
พระราชมารดา: สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี
กรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ พระนามเดิม จุ้ย (29 มีนาคม พ.ศ. 2316 – 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2360) เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช กับสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี และเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคลในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
พระราชประวัติ > พระราชสมภพ

สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ เป็นพระราชโอรสลำดับที่ 7 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระราชสมภพแต่สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี หลังพระราชพิธีปราบดาภิเษกในปี พ.ศ. 2325 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดให้สถาปนาเป็น สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนเสนานุรักษ์
พระราชประวัติ > ผนวช

เดือน 8 ปีขาล ฉศก จ.ศ. 1156 (พ.ศ. 2337) พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงพระราชดำริว่า สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนเสนานุรักษ์ พระชนมายุครบ 21 ควรจะทรงผนวชแล้ว จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพนักงานจัดกระบวนแห่พร้อมด้วยพระพงษ์นรินทร์ และนักองค์เอง ไปทรงผนวช ณ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ทรงผนวชแล้วเสด็จไปประทับ ณ วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร
พระราชประวัติ > พระบัณฑูรน้อย

ถึงปี พ.ศ. 2346 จึงเลื่อนเป็น กรมหลวงเสนานุรักษ์ ในปี พ.ศ. 2349 (นับแบบเก่า) เมื่อสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร อุปราชาภิเษกขึ้นเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล จึงทรงได้รับการสถาปนาเป็นพระบัณฑูรน้อยด้วย
พระราชประวัติ > กรมพระราชวังบวรสถานมงคล

ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2352 กรมพระราชวังบวรสถานมงคลได้รับราชาภิเษกเป็นพระบาทสมเด็จพระบรมราชาธิราชรามาธิบดี (ภายหลังได้รับเฉลิมพระนามเป็นพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย) จึงโปรดเกล้าฯ ให้อุปราชาภิเษกเจ้าฟ้ากรมหลวงเสนานุรักษ์เป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล ตำแหน่งพระมหาอุปราชสืบแทนในวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2352 ไปประทับที่พระราชวังบวรสถานมงคล (วังหน้า)
พระราชประวัติ > สวรรคต

เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2360 ขณะพระชนมายุ 44 พรรษา ณ พระที่นั่งวายุสถานอมเรศร์ ในหมู่พระวิมาน พระราชวังบวรสถานมงคล พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานพระโกศทองใหญ่ทรงพระบรมศพประดิษฐานพระบรมศพไว้ ณ พระที่นั่งพุทไธสวรรย์ พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ ท้องสนามหลวง ในวันพุธที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2361 หลังจากงานพระบรมศพแล้วพระบรมอัฐิถูกอัญเชิญไปประดิษฐานพระบุษบกทรงปราสาทเคียงข้างพระบรมอัฐิสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ณ พระที่นั่งวายุสถานอมเรศและถูกอัญเชิญมาประดิษฐานอีกครั้งที่หอพระนาคในพระบรมมหาราชวัง และพระบรมอัฐิบางส่วนถูกอัญเชิญไปประดิษฐานที่ท้ายจระนำวัดชนะสงคราม หลังจากนั้นพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยไม่ได้ทรงแต่งตั้งผู้ใดเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคลอีกเลยตลอดรัชกาล ตำแหน่งวังหน้าจึงว่างลงนับแต่บัดนั้น
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวถวายพระนามใหม่ว่ากรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ จนถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดให้เปลี่ยนคำนำพระนามจาก “กรมพระราชวังบวร” เป็น “สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์”
พระราชกรณียกิจ

พระองค์ทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจแทนพระบรมเชษฐาหลายประการ อาทิ ทรงจะตรวจข้อราชการจากเสนาบดี กรม กองต่าง ๆ ที่จะเข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ก่อนทุกครั้ง
ในรัชกาลที่ 1 ย้อนไปสมัยพระเจ้าปดุงทรงทราบว่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงพระชรามาก และสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทเสด็จสวรรคตแล้ว จึงคิดจะขยายอำนาจเข้ามาเขตสยามประเทศ พระเจ้าปดุงจึงให้อะเติงหวุ่นเป็นแม่ทัพลงมาเกณฑ์พลที่เมืองเมาะตะมะเตรียมตีไทยเป็นการใหญ่ การเตรียมไม่ได้ผลสมคาดจึงได้ระงับการมาตีไทยไว้ก่อนกอปรกับกรุงรัตนโกสินทร์ผลัดแผ่นดิน จากนั้นพม่าจึงคิดมาตีหัวเมืองชายทะเลอีกครั้ง การมาตีสยามครั้งนี้อะเติงหวุ่นไม่ได้มาเองเพียงแต่จัดทัพให้ทัพบกเข้าตีเมืองชุมพรและเมืองไชยา ทัพเรือตีเมืองตะกั่วป่าและเมืองตะกั่วทุ่งแล้วเข้าล้อมเมืองถลาง 27 วัน จึงเข้าตีเมืองถลางได้ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้กรมพระราชวังบวรสถานมงคล เป็นแม่ทัพยกไปทางกาญจนบุรีเพื่อสกัดทัพพม่า แต่การข่าวการศึกแจ้งมาภายหลังว่าทัพพม่ามิได้เข้ามาทางกาญจนบุรี กรมพระราชวังบวรสถานมงคลจึงยกทัพลงไปบัญชาศึกที่ทางใต้แทนจนทัพกรุงรัตนโกสินทร์ตีทัพพม่าแตกพ่ายกลับไปหมด ผลของการสงครามคือกรุงรัตนโกสินทร์ได้เมืองถลางคืนมา แต่ยับเยินเพราะถูกพม่าเผา นับเป็นการสงครามระหว่างไทยและพม่าครั้งสุดท้ายในสมัยพระเจ้าปดุง
กรมพระราชวังบวรสถานมงคลทรงจัดการกับหัวเมืองทางใต้ใหม่คือเมือง พังงา เมื่อ พ.ศ. 2352 ต่อมาใน พ.ศ. 2357 ทรงเป็นแม่กองตั้งเมืองใหม่เป็นเมืองด่านหน้าทางทะเล พระราชทานชื่อว่า นครเขื่อนขันธ์ นอกจากนั้นยังทรงปฏิสังขรณ์วัดเก่า 2 วัด คือ วัดลิงขบ พระราชทานชื่อว่าวัดบวรมงคล และวัดเสาประโคนพระราชทานชื่อว่าวัดดุสิดารามวรวิหาร และทรงสร้างวัดใหม่ชื่อว่าวัดทรงธรรม
พระราชโอรส-ธิดา

บทความหลัก: รายพระนามพระภรรยาเจ้าและพระสนมในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์
พระราชโอรส-ธิดา > ประสูติก่อนอุปราชาภิเษก

พระองค์เจ้าชาย (พ.ศ. 2334) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสำลี พระธิดาในสมเด็จพระเจ้าตากสิน สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 1
พระองค์เจ้าชายประยงค์ (พ.ศ. 2334—2400) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน่วม ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ทรงกรมเป็นกรมหมื่นธิเบศร์บวร ในรัชกาลที่ 2  เป็น กรมขุนธิเบศร์บวร ในรัชกาลที่ 4 ทรงเป็นต้นสกุล บรรยงกะเสนา
พระองค์เจ้าหญิงประชุมวงศ์ (พ.ศ. 2337) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสำลี สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4
พระองค์เจ้าชายปาน (พ.ศ. 2337) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน่วม ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ทรงกรมเป็น กรมหมื่นอมรมนตรี ในรัชกาลที่ 3 สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4
พระองค์เจ้าหญิงนัดดา (พ.ศ. 2339) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสำลี สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4
พระองค์เจ้าหญิงขนิษฐา (พ.ศ. 2341—2419) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสำลี
พระองค์เจ้าหญิง (พ.ศ. 2342) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน่วม สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 2
พระองค์เจ้าชายพงศ์อิศเรศ (พ.ศ. 2343—2417) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสำลี ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ทรงกรมเป็น กรมหมื่นกษัตริย์ศรีศักดิเดช เมื่อ พ.ศ. 2405 ในรัชกาลที่ 4  ทรงเป็นต้นสกุล อิศรเสนา
พระองค์เจ้าหญิงสุวรรณ (พ.ศ. 2344) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาก้อนทอง สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3
พระองค์เจ้าชายไม้เทศ (พ.ศ. 2345) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเหมใหญ่ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 2
พระองค์เจ้าชายภุมรินทร (พ.ศ. 2345)ได้สถาปนาเป็น กรมหมื่นอมเรศรัศมี  ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาทรัพย์ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3 ทรงเป็นต้นสกุล ภุมรินทร์
พระองค์เจ้าหญิงอำพัน (พ.ศ. 2346-2424) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาปิ่น
พระองค์เจ้าชายภุมเรศ (พ.ศ. 2346) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาทรัพย์ ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ทรงกรมเป็น กรมหมื่นอมเรศรัศมี ในรัชกาลที่ 4 สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4
พระองค์เจ้าหญิงนฤมล (พ.ศ. 2347) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสำลี สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3
พระราชโอรส-ธิดา > ประสูติเมื่อเป็นพระบัณฑูรน้อย

พระองค์เจ้าหญิงงาม (พ.ศ. 2349) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาก้อนทอง สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3
พระองค์เจ้าชายเสือ (พ.ศ. 2349) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน่วม สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4 ทรงเป็นต้นสกุล พยัคฆเสนา
พระองค์เจ้าชายใย (พ.ศ. 2350) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาศิลา สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4 ทรงเป็นต้นสกุล รังสิเสนา
พระองค์เจ้าชายกระต่าย (พ.ศ. 2350) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน่วม สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3
พระองค์เจ้าชายทับทิม (พ.ศ. 2351) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน้อยใหญ่ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3
พระองค์เจ้าหญิงมณฑา (พ.ศ. 2352) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน่วม สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4
พระองค์เจ้าชายฤกษ์ (พ.ศ. 2352—2435) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน้อยเล็ก ผนวชเป็นสามเณรตั้งแต่รัชกาลที่ 2 ได้รับเลื่อนพระยศเป็น สมเด็จกรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์  ในรัชกาลที่ 5  ทรงเป็นสมเด็จพระสังฆราช พระองค์ที่ 8 ของกรุงรัตนโกสินทร์
พระราชโอรส-ธิดา > ประสูติเมื่ออุปราชาภิเษกแล้ว

พระองค์เจ้าชายแฝด (พ.ศ. 2353) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาทรัพย์
พระองค์เจ้าหญิงแฝด (พ.ศ. 2353) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาทรัพย์
พระองค์เจ้าชาย (พ.ศ. 2353) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาศิลา สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 2
พระองค์เจ้าหญิงปทุเมศ (พ.ศ. 2353) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเยี่ยม สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5
พระองค์เจ้าหญิงเกสร (พ.ศ. 2353) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาปิ่น สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 2
พระองค์เจ้าชายชุมแสง (พ.ศ. 2353) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเล็ก สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4 ทรงเป็นต้นสกุล สหาวุธ
พระองค์เจ้าชายสาททิพากร (พ.ศ. 2353) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน้อยเล็ก สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3
พระองค์เจ้าหญิง (พ.ศ. 2354) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาม่วง สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3
พระองค์เจ้าหญิงนุ่ม (พ.ศ. 2354—2421) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดานิ่ม
พระองค์เจ้าชาย (พ.ศ. 2355) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดานก (ต่อมาเจ้าจอมมารดานกได้เฉลิมนามเป็น ท้าวสมศักดิ์) สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 2
พระองค์เจ้าชายยุคันธร (พ.ศ. 2355) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน้อยเล็ก ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ทรงกรมเป็น กรมหมื่นอนันตการฤทธิ์ เมื่อ พ.ศ. 2410 ในรัชกาลที่ 4 ว่ากรมทหารช่าง เมืองญวน สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 ทรงเป็นต้นสกุล ยุคันธร
พระองค์เจ้าชายสีสังข์ (พ.ศ. 2356) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเอี่ยม สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3 เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2388 ทรงเป็นต้นสกุล สีสังข์
พระองค์เจ้าหญิงดวงจันทร์ (พ.ศ. 2356) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาศรี สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4
พระองค์เจ้าชายรัชนิกร (พ.ศ. 2357) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาพลับ (จินตหรา) สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4 ทรงเป็นต้นสกุล รัชนิกร
พระองค์เจ้าหญิง (พ.ศ. 2357) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาม่วง สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3
พระองค์เจ้าชายทัดทรง (พ.ศ. 2359) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแจ่ม สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5
พระองค์เจ้าชายรองทรง (พ.ศ. 2359—2419) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาภู่ (อิเหนา) ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ทรงกรมเป็น กรมหมื่นสิทธิสุขุมการ เมื่อ พ.ศ. 2410 ในรัชกาลที่ 5 ทรงว่าการโรงทอง ทรงเป็นต้นสกุล รองทรง
พระองค์เจ้าชายสุดวอน (พ.ศ. 2360) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดามี (บุษบา) สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3 มีพระธิดาคือ หม่อมเจ้าหญิงบู่
พระองค์เจ้าหญิงสุดศาลา (พ.ศ. 2360) ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาม่วง สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5