stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ
“สมัยปกครอง” ของเดสเพนเซอร์ > การรุกรานของพระราชินีอิสซาเบลลาและมอร์ติเมอร์

เมื่อข้าราชบริพารของพระราชินีอิสซาเบลลาผู้จงรักภักดีต่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดถูกเรียกตัวกลับและถูกพระราชินีอิสซาเบลลาส่งกลับอังกฤษ เมื่อกลับมาถึงราชสำนักอังกฤษเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1325 ก็ได้ถวายรายงานต่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดว่าพระราชินีอิสซาเบลลาทรงมีความสัมพันธ์กับโรเจอร์ มอร์ติเมอร์ เอิร์ลแห่งมาร์ชที่ 1 ในปารีส และวางแผนที่จะรุกรานอังกฤษ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจึงเตรียมตัวต่อต้านผู้รุกรานแต่ทรงถูกทรยศโดยผู้ใกล้ชิดต่อพระองค์ พระราชโอรสของพระองค์เองก็ไม่ทรงยอมทิ้งพระมารดาโดยอ้างว่าไม่ทรงต้องการทิ้งพระมารดาในขณะที่ทรงเต็มไปด้วยความโทมนัส  เอิร์ลแห่งเค้นท์พระอนุชาก็ไปแต่งงานกับมาร์กาเร็ต เวค (Margaret Wake) ลูกพี่ลูกน้องของมอร์ติเมอร์ ขุนนางคนอื่นเช่น จอห์น เดอ ครอมเวลล์ และ เอิร์ลแห่งริชมอนด์ ก็ละทิ้งไปเข้าข้างมอร์ติเมอร์
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1326 มอร์ติเมอร์และพระราชินีอิสซาเบลลาก็เดินทางมารุกรานอังกฤษ  พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงประหลาดพระทัยในจำนวนทหารของพระราชินีอิสซาเบลลาเพราะทรงเตรียมกองกำลังจำนวนมากเพื่อต่อสู้ แต่กองทัพของพระองค์ก็ไม่ยอมยกอาวุธต่อสู้กับกองทัพของมอร์ติเมอร์และพระราชินีอิสซาเบลลา ในที่สุดก็พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็เสด็จหนีจากลอนดอนเมื่อวันที่ 1 ตุลาคมไปยังกลอสเตอร์และต่อไปทางใต้ของเวลส์เพื่อไปตั้งตัวที่บ้านของเดสเพนเซอร์ ทรงพยายามรวมกองกำลังเพื่อต่อสู้แต่ก็ไม่ทรงสามารถรวบรวมกำลังได้ เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ก็ทรงถูกละทิ้งโดยข้าราชบริพารทิ้งไว้กับเดสเพนเซอร์กับผู้รับใช้สองสามคน
เมื่อวันที่  27 ตุลาคม เดสเพนเซอร์ผู้พ่อก็ถูกกล่าวหาด้วยข้อหาต่างๆ เช่นส่งเสริมรัฐบาลที่ผิดกฎหมายของลูกชาย สร้างความร่ำรวยให้ตนเองจากทรัพย์สินของผู้อื่น และมีส่วนในการฆาตกรรมเอิร์ลแห่งแลงคาสเตอร์  เดสเพนเซอร์ถูกแขวนคอและตัดหัวที่บริสตอล เฮนรีแห่งแลงคาสเตอร์ถูกส่งไปเวลส์ไปนำตัวพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดและเดสเพนเซอร์ (ผู้ลูก) เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน เดสเพนเซอร์ถูกส่งตัวไปให้มอร์ติเมอร์และพระราชินีอิสซาเบลลาที่แฮระฟอร์ด ส่วนพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด เฮนรีนำไปกักตัวไว้ที่ปราสาทเคนนิลเวิร์ธ
“สมัยปกครอง” ของเดสเพนเซอร์ > การสิ้นสุดของเดสเพนเซอร์

การแก้แค้นต่อพวกพ้องของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเป็นไปอย่างรวดเร็วหลังจากนั้น เอิร์ลแห่งอารันเดลศัตรูเก่าของมอร์ติเมอร์ถูกตัดหัวหลังจากการพิจารณาและการตัดสินของศาลและการสังหารเดสเพนเซอร์
เดสเพนเซอร์ถูกฆ่าอย่างทารุณ เริ่มด้วยการที่ผู้คนที่มาดูการสังหารดึงตัวเดสเพนเซอร์ลงจากหลังม้าเปลื้องเสื้อผ้าและสลักถ้อยคำจากไบเบิลเกี่ยวกับการไม่ควรฉ้อโกงและอื่นบนร่างกายของเดสเพนเซอร์ แล้วก็ลากตัวไปมอบให้กับโรเจอร์และพระราชินีอิสซาเบลลาและตระกูลแลงคาสเตรียน เดสเพนเซอร์ถูกตัดสินให้แขวนคอเยี่ยงโจร ตัดอวัยวะเพศทิ้ง ผ่าร่างแบ่งสี่เยี่ยงผู้เป็นกบฏต่อแผ่นดิน สึ่ส่วนที่แบ่งถูกส่งไปที่ต่างๆ ในอังกฤษ
สวรรคต

รัฐบาลของพระราชินีอิสซาเบลลาและมอร์ติเมอร์อยู่ในสภาพที่ง่อนแง่นจนไม่กล้าที่จะทิ้งพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ไว้กับศัตรูทางการเมือง เมื่อวันที่ 3 เมษายน พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ทรงถูกย้ายจากปราสาทเคนนิลเวิร์ธไปอยู่ในความดูแลของคนของมอร์ติเมอร์ ต่อมาก็ทรงถูกย้ายไปจำขังที่ปราสาทบาร์คลีย์ ในมลฑลกลอสเตอร์เชอร์ ซึ่งเชื่อกันโดยทั่วไปว่าเป็นที่ที่ทรงถูกปลงพระชนม์โดยคนของพระราชินีอิสซาเบลลาและมอร์ติเมอร์
ความสงสัยอันนี้ต่อมาได้รับการขยายความต่อมาโดยเซอร์ทอมัส มัวร์:
การฆ่าด้วยวิธีนี้ทำให้ดูเหมือนผู้ตายตายตามธรรมชาติเพราะผู้ทำจะสอดท่อนเหล็กก่อนที่จะใช้ท่อนเหล็กร้อนสวนลึกเข้าไปในร่างกายจึงทำให้ไม่เห็นรอยไหม้จากภายนอก
ตามคำกล่าวของนอร์มัน เอฟ แคนทอร์:
เรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับการสวรรคตของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ไม่มีหลักฐานสนับสนุนจากข้อเขียนใดๆ จากคริสต์ศตวรรที่ 14 หลักฐานที่ใกล้เคียงที่สุดก็เป็นบันทึกของแอดัม เมอริมัธที่กล่าวว่าความเชื่อส่วนใหญ่เกี่ยวกับสาเหตุการสวรรคตคือทรงถูกกลั้นลมหายใจให้ตาย บันทึกลิทชฟิลด์กล่าวว่าทรงถูกบีบคอ  บันทึกอื่นๆ กล่าวว่าเสด็จสวรรคตเป็นไปตามธรรมชาติ จนกระทั่งกลางคริสต์ทศศตวรรษ 1330 จึงได้มีข่าวลือเรื่องท่อนเหล็กกันเป็นที่แพร่หลาย  ในพระราชประวัติของพระราชินีอิสซาเบลลาที่เขียนโดยนักประวัติศาสตร์แอลิสัน เวียร์ (Alison Weir) เวียร์เสนอทฤษฏีใหม่ที่อ้างจาก “จดหมายฟิเอสชิ” (Fieschi Letter) ซึ่งเป็นจดหมายโดย มานูเอล เดอ ฟิเอสชิ พระชาวเจนัวถึงพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ราวปี ค.ศ. 1337 โดยกล่าวว่าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 มิได้ทรงถูกปลงพระชนม์แต่ทรงหนีจากการคุมขัง และมีพระชนม์อยู่ต่อมาอย่างผู้หนีภัยจนเสด็จสวรรคต เอียน มอร์ติเมอร์ในพระราชประวัติพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ยืนยันว่า พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ทรงมีชีวิตอยู่ต่อมาอีกอย่างน้อยสิบเอ็ดปีหลังจากปี ค.ศ. 1327 ที่เชื่อกันว่าเป็นปีที่สวรรคต และไปเสด็จสวรรคตเอาที่ประเทศอิตาลี
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรอังกฤษ
แหล่งข้อมูลอื่น

พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เอ็ดเวิร์ดที่ 1 |  |   กษัตริย์แห่งอังกฤษ  (ราชวงศ์แพลนทาเจเน็ท)   (ค.ศ. 1307 – ค.ศ. 1327) |  | เอ็ดเวิร์ดที่ 3 |
| ด ค กพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  ค.ศ. 927–1066:  แอเทลสแตน  เอ็ดมันด์ที่ 1  เอเดรด  เอ็ดวี  เอ็ดการ์ผู้รักสงบ  เอ็ดเวิร์ดมรณสักขี  แอเธลเรดที่ 2 ผู้ไม่พร้อม  สเวน ฟอร์กเบียร์ด  เอ็ดมันด์ที่ 2 ผู้ทนทาน  คนุตมหาราช  ฮาโรลด์ที่ 1 แฮร์ฟุต  ฮาร์ธาคนุต  เอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี  ฮาโรลด์ที่ 2 กอดวินสัน  เอ็ดการ์ เอเธลลิง 
ราชอาณาจักรอังกฤษ  ค.ศ. 1066–1649:  วิลเลียมที่ 1 ผู้พิชิต  วิลเลียมที่ 2 รูฟัส  เฮนรีที่ 1  สตีเฟน  มาทิลดา  เฮนรีที่ 2อ  เฮนรียุวกษัตริย์  ริชาร์ดที่ 1 ใจสิงห์  จอห์นอ  หลุยส์  เฮนรีที่ 3อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 1อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 2อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 3อ  ริชาร์ดที่ 2อ  เฮนรีที่ 4อ  เฮนรีที่ 5อ  เฮนรีที่ 6อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 4อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 5อ  ริชาร์ดที่ 3อ  เฮนรีที่ 7อ  เฮนรีที่ 8อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 6อ  เจน เกรย์อ  แมรีที่ 1อ ร่วมกับฟิลิปอ  เอลิซาเบธที่ 1อ  เจมส์ที่ 1สอ  ชาลส์ที่ 1สอ 
เจ้าผู้อารักขาแห่ง เครือจักรภพอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ค.ศ. 1653–1659:  โอลิเวอร์ ครอมเวลล์  ริชาร์ด ครอมเวลล์ 
ราชอาณาจักรอังกฤษ ค.ศ. 1660–1707:  ชาลส์ที่ 2สอ  เจมส์ที่ 2สอ  วิลเลียมที่ 3สอ และ แมรีที่ 2สอ  แอนน์สอ 
 อ เป็นพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์ด้วย  ส เป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ด้วย  ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วย ตัวเอียง 
| ด ค กเจ้าชายแห่งเวลส์ |
| --- | --- | --- |
|  เอ็ดเวิร์ด (1301–1307)  เอ็ดเวิร์ด (1343–1376)  ริชาร์ด (1376–1377)  เฮนรี (1399–1413)  เอ็ดเวิร์ด (1454–1471)  ริชาร์ด (1460; พิพาท)  เอ็ดเวิร์ด (1471–1483)  เอ็ดเวิร์ด (1483–1484)  อาเธอร์ (1489–1502)  เฮนรี (1504–1509)  เอ็ดเวิร์ด (1537–1547)  เฮนรี (1610–1612)  ชาลส์ (1616–1625)  ชาลส์ (1641–1649)  เจมส์ (1688)  จอร์จ (1714–1727)  เฟรเดอริก (1729–1751)  จอร์จ (1751–1760)  จอร์จ (1762–1820)  เอ็ดเวิร์ด (1841–1901)  จอร์จ (1901–1910)  เอ็ดเวิร์ด (1910–1936)  ชาลส์ (1958–2022)  วิลเลียม (2022–ปัจจุบัน)  |  เอ็ดเวิร์ด (1301–1307)  เอ็ดเวิร์ด (1343–1376)  ริชาร์ด (1376–1377)  เฮนรี (1399–1413)  เอ็ดเวิร์ด (1454–1471)  ริชาร์ด (1460; พิพาท)  เอ็ดเวิร์ด (1471–1483)  เอ็ดเวิร์ด (1483–1484)  อาเธอร์ (1489–1502)  เฮนรี (1504–1509)  เอ็ดเวิร์ด (1537–1547)  เฮนรี (1610–1612)  ชาลส์ (1616–1625)  ชาลส์ (1641–1649)  เจมส์ (1688)  จอร์จ (1714–1727)  เฟรเดอริก (1729–1751)  จอร์จ (1751–1760)  จอร์จ (1762–1820)  เอ็ดเวิร์ด (1841–1901)  จอร์จ (1901–1910)  เอ็ดเวิร์ด (1910–1936)  ชาลส์ (1958–2022)  วิลเลียม (2022–ปัจจุบัน)  |  |
ดูเพิ่ม: ราชรัฐเวลส์
อนุสาวรีย์โรเบิร์ต บรูซที่ปราสาทเสตอร์ลิง, สกอตแลนด์
ปราสาทคาร์นาร์ฟอนที่ประสูติ ที่เกว็นเน็ด เวลส์
ปราสาทบาร์คลีย์ที่สวรรคต กลอสเตอร์เชอร์ อังกฤษ
อนุสรณ์ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ที่มหาวิหารกลอสเตอร์
พลเรือเอก

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
ยศทหารที่พบทั่วไป
| ทหารบก | ทหารเรือ | ทหารอากาศ |
นายทหารชั้นสัญญาบัตร
| พลเอก | พลเรือเอก | พลอากาศเอก |
| พลโท | พลเรือโท | พลอากาศโท |
| พลตรี | พลเรือตรี | พลอากาศตรี |
| พันเอก | นาวาเอก | นาวาอากาศเอก |
| พันโท | นาวาโท | นาวาอากาศโท |
| พันตรี | นาวาตรี | นาวาอากาศตรี |
| ร้อยเอก | เรือเอก | เรืออากาศเอก |
| ร้อยโท | เรือโท | เรืออากาศโท |
| ร้อยตรี | เรือตรี | เรืออากาศตรี |
นายทหารชั้นประทวน
| จ่าสิบเอก | พันจ่าเอก | พันจ่าอากาศเอก |
| จ่าสิบโท | พันจ่าโท | พันจ่าอากาศโท |
| จ่าสิบตรี | พันจ่าตรี | พันจ่าอากาศตรี |
พลอาสาสมัครและทหารเกณฑ์ 
| สิบเอก | จ่าเอก | จ่าอากาศเอก |
| สิบโท | จ่าโท | จ่าอากาศโท |
| สิบตรี | จ่าตรี | จ่าอากาศตรี |
| พลทหาร | พลทหารเรือ | พลทหารอากาศ |
พลเรือเอก (อังกฤษ: admiral) ตามระบบของเนโท เป็นยศทหารเรือชั้นนายพลระดับ 4 ดาว พลเรือเอกเป็นยศทหารสูงสุดที่ทหารเรือเกือบทุกประเทศพึงจะครองได้ในปัจจุบัน แต่ในอดีต พลเรือเอกมีศักดิ์เป็นรองจากยศพลเรือเอกอาวุโส (มีในบางประเทศ) และจอมพลเรือ
ดูเพิ่ม

พลเรือเอกอาวุโส (General admiral)
จอมพลเรือ (Admiral of the fleet)
พวกปฏิกิริยา

พวกปฏิกิริยา (อังกฤษ: reactionary หรือ reactionist) คือ บุคคลที่มีแนวคิดแบบ "ปฏิกิริยา" (reaction) กล่าวคือ อนุรักษนิยมแบบสุดโต่ง (extreme conservativism) หรือขวาจัด (extreme rightism) และไม่เห็นด้วยกับความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองหรือทางสังคม พวกปฏิกิริยามีแนวคิดที่สนับสนุนการย้อนกลับไปสู่ "สถานะเดิมก่อนหน้านี้" (status quo ante) กล่าวคือ ย้อนความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น เพื่อหวนคืนสู่อดีตกาลก่อนการเปลี่ยนแปลงนั้น บุคคลเหล่านี้ได้ชื่อว่า "ปฏิกิริยา" เพราะมีปฏิกิริยาต่อสิ่งที่ผู้อื่นมองว่าเป็นความก้าวหน้า แนวคิดแบบพวกปฏิกิริยาเรียกว่า ปฏิกิริยานิยม (reactionism)
ในแง่ประวัติศาสตร์ คำว่า "พวกปฏิกิริยา" เกิดขึ้นครั้งแรกในการปฏิวัติฝรั่งเศส โดยใช้เรียกกลุ่มคนในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่พยายามจะนำพาสังคมให้กลับไปสู่ยุคเดิมที่มีระบอบกษัตริย์หลังจากที่เกิดการปฏิวัติฝรั่งเศส
การเป็นพวกปฏิกิริยามักถูกมองในแง่ลบ น้อยคนจะเรียกขานตนเองว่าเป็นพวกปฏิกิริยา และคำว่า "พวกปฏิกิริยา" มักใช้เป็นคำประณามมากกว่าคำชื่นชม
พลิกวิกฤต ขีดชะตาโลก

| พลิกวิกฤต ขีดชะตาโลก |
| --- | --- |

กำกับ: อัลฟอนโซ กัวรอน
เขียนบท: นวนิยาย พี. ดี. เจมส์ บทภาพยนตร์ อัลฟอนโซ กัวรอน ทิโมที เจ. เซ็กซตัน เดวิด แอแรทา มาร์ก เฟอร์กัส ฮอว์ก ออสต์บีย์ ไคลฟ์ โอเวน
นักแสดงนำ: ไคลฟ์ โอเวน จูลีแอนน์ มัวร์ ไมเคิล เคน แคลร์-โฮป แอชทีย์ ชิววีเทล เอจิโอฟอร์
กำกับภาพ: เอมมานูเอล ลูเบซสกี
ตัดต่อ: อัลฟอนโซ กัวรอน อเล็กซ์ รอดริเกซ
ดนตรีประกอบ: จอห์น เทฟเนอร์
บริษัทผู้สร้าง: Strike Entertainment  
ผู้จัดจำหน่าย: ยูนิเวอร์ซัลพิกเจอส์
วันฉาย: 22 กันยายน 2006 (สหราชอาณาจักร) 25 ธันวาคม 2006 (สหรัฐอเมริกา)
ความยาว: 109 นาที
ประเทศ:  สหราชอาณาจักร
ภาษา: ภาษาอังกฤษ
ทุนสร้าง: 37 ล้านปอนด์ (76 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ทำเงิน: 70 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
พลิกวิกฤต ขีดชะตาโลก หรือ วิกฤตการณ์ เผ่าพันธุ์มนุษย์ (อังกฤษ: Children of Men) เป็นภาพยนตร์ไซไฟ-ดิสโทเปีย ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2006 เขียนบท กำกับ และตัดต่อโดยอัลฟอนโซ กัวรอน ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวสเปน ดัดแปลงจากนวนิยายชื่อ The Children of Men ของพี. ดี. เจมส์ ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1992  กล่าวถึงสังคมมนุษย์ในอนาคตว่าจะเป็นอย่างไร หากมนุษย์ไม่สามารถสืบพันธุ์ได้
ภาพยนตร์นำแสดงโดยไคลฟ์ โอเวน, จูลีแอนน์ มัวร์, ไมเคิล เคน และแคลร์-โฮป แอชทีย์ นักแสดงหน้าใหม่ชาวอังกฤษเชื้อสายกานา  บทภาพยนตร์เขียนโดยทีมงานของกัวรอน ซึ่งรวมไคลฟ์ โอเวน นักแสดงนำอยู่ในทีมงานเขียนบทด้วย
ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 3 สาขา จากบทภาพยนตร์ดัดแปลง, การกำกับภาพ และการตัดต่อ ได้รับรางวัลบาฟตา 2 รางวัล และรางวัลแซทเทิร์น สาขาภาพยนตร์วิทยาศาสตร์ยอดเยี่ยม
บทของ คี เป็นตัวละครที่ทีมงานผู้เขียนบทเพิ่มเติมขึ้นมาจากในนวนิยาย มีผู้วิพากษ์วิจารณ์ว่าเรื่องราวตอนที่ ทีโอและคี อุ้มเด็กทารกกำลังร้องไห้ ท่ามกลางกองทหารกำลังรบกันอยู่ และฉากอื่นๆ เป็นสัญลักษณ์อ้างอิงถึงคัมภีร์ไบเบิล เปรียบเทียบคนทั้งคู่เหมือนนักบุญโยเซฟกับพระแม่มารี  รวมไปถึงการเลือกวันเข้าฉายในสหรัฐอเมริกา ตรงกับวันคริสต์มาส
เรื่องย่อ

ภาพยนตร์กล่าวถึงเหตุการณ์อนาคตในปี ค.ศ. 2027 มนุษยชาติกำลังประสบความลำบากเนื่องจากความเสื่อมทรามทั้งในด้านสังคม สิ่งแวดล้อม การเมืองการปกครอง รัฐบาลของประเทศต่างๆ ล้วนล่มสลาย และตกอยู่ในภาวะสงครามกลางเมืองและการก่อการร้าย มีเพียงประเทศเดียวที่ยังคงอยู่ คือ ประเทศอังกฤษ ที่อยู่ในสถานะรัฐตำรวจ กลายเป็นจุดมุ่งหมายเดียวที่ผู้อพยพทั่วโลกลี้ภัยเข้ามา แต่เหล่าผู้อพยพกลับได้รับการปฏิบัติอย่างเข้มงวด สามารถฆ่าทิ้งได้โดยไม่เห็นคุณค่า  รัฐบาลนี้ถูกต่อต้านโดนกลุ่มกบฏที่เรียกตัวเองว่า ฟิช ที่พยายามปลุกระดมประชาชนให้ลุกขึ้นปฏิวัติ
สืบเนื่องจากมลภาวะ ทำให้หญิงมีครรภ์ทุกคนพากันแท้งลูก และไม่มีทารกเกิดใหม่มาเป็นเวลา 18 ปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 จนเกิดความกังวลว่ามนุษยชาติจะถึงที่สิ้นสุด ทีโอ (รับบทโดย ไคลฟ์ โอเวน) อดีตนักรณรงค์เพื่อสิ่งแวดล้อม ได้รับการติดต่อจาก จูเลียน (รับบทโดย จูเลียน มัวร์) อดีตภรรยาที่แยกทางกันตั้งแต่ปี 2008 หลังจากลูกชายของทั้งคู่ ชื่อ ไดแลน เสียชีวิตเนื่องจากการระบาดของไข้หวัดใหญ่ ให้ช่วยพา คี (รับบทโดย แคลร์-โฮป แอชทีย์) เด็กสาวแอฟริกันที่เข้าเมืองโดยผิดกฎหมาย หลบหนีออกนอกอังกฤษ
ระหว่างการเดินทาง รถของทีโอ จูเลียน คี ลูค (รับบทโดย ชิววีเทล เอจิโอฟอร์) และมีเรียม (รับบทโดย แพม เฟอร์ริส) ถูกโจมตีโดยฝูงชนที่บ้าคลั่ง จูเลียนถูกกระสุนปืนเสียชีวิต สี่คนที่เหลือถูกตามล่าโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจ และพากันไปหลบซ่อนในรังลับขององค์กรฟิช  ทีโอได้ทราบว่าแท้ที่จริงจูเลียนเป็นหัวหน้าสาขาของฟิช และตั้งใจจะพาคี ซึ่งเป็นหญิงสาวคนแรกที่ตั้งครรภ์ในรอบ 18 ปี หลบหนีไปยังฐานลับกลางทะเลของ ฮิวแมนโปรเจก องค์กรวิจัยที่พยายามแก้ปัญหาการเป็นหมันของมนุษย์ และได้พบว่า ลูค ที่เป็นผู้นำรองจากจูเลียน เป็นผู้วางแผนการสังหารจูเลียน เพื่อเลื่อนเป็นผู้นำแทน และจะนำคีมาใช้ในการโฆษณาชวนเชื่อให้ประชาชนลุกฮือขึ้นโค่นล้มรัฐบาล
ระหว่างหลบหนีไปยังค่ายกักกัน คีคลอดทารกหญิงออกมา ขณะเดียวกันค่ายกักกันถูกโจมตีโดยหน่วยรบใต้ดินของฟิช ที่ทำสงครามกับทหารฝ่ายรัฐบาลอย่างหนัก ผู้คนพากันล้มตาย แต่เมื่อทารกหญิงส่งเสียงร้องไห้ออกมา กองกำลังทหารทั้งสองฝ่ายและประชาชนผู้เป็นเหยื่อสงคราม เมื่อได้ยินเสียงร้องของเธอต่างตกตะลึง หยุดยิงชั่วคราว และหลีกทางให้ทีโอ คี และทารกน้อยเดินจากไป ราวกับรับรู้ว่าเด็กน้อยคนนี้คือ อนาคตของมนุษยชาติ
คี ตั้งชื่อทารกน้อยว่า ไดแลน ตามชื่อลูกของทีโอและจูเลียนที่เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Children of Men ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
พริซันไลฟ์ออฟฟูลส์

| พริซันไลฟ์ออฟฟูลส์ |
| --- | --- |
โปสเตอร์โปรโมตรายการ
ประเภท: เกมโชว์ วาไรตีโชว์
พิธีกร: คิม แท-จิน
แสดงนำ: อี ซู-กึน ช็อง ฮย็อง-ดน คิม จง-มิน ฮวัง เจ-ซ็อง อี ซัง-ย็อบ ชัง โด-ย็อน เจบี (ก็อตเซเวน) ซึงกวัน (เซเวนทีน) ชเว เย-นา (ไอซ์วัน) ฮัน โบ-รึม
ประเทศแหล่งกำเนิด: เกาหลีใต้
ภาษาต้นฉบับ: เกาหลี
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 26
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: เกาหลีใต้
ความยาวตอน: 90 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: ทีวีเอ็น
ออกอากาศ: 16 มีนาคม ค.ศ. 2019 (2019-03-16) – 7 กันยายน ค.ศ. 2019 (2019-09-07)
พริซันไลฟ์ออฟฟูลส์ (เกาหลี: 호구들의 감빵생활; อังกฤษ: Prison Life of Fools) เป็นรายการโทรทัศน์เกาหลีใต้ออกอากาศทางช่องทีวีเอ็น นำโดย อี ซู-กึน, ช็อง ฮย็อง-ดน, คิม จง-มิน, ฮวัง เจ-ซ็อง, อี ซัง-ย็อบ, ชัง โด-ย็อน, เจบี, ซึงกวัน และชเว เย-นา ร่วมกับคิม แทจิน เป็นสมาชิกหลัก รายการออกอากาศทุกวันเสาร์เวลา 18:05 (KST) เริ่มตั้งแต่วันที่ 16 มีนาคม 2019 จนถึง 7 กันายน 2019
เมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2019 ทีวีเอ็นยืนยันว่า ฮัน โบ-รึมจะเข้าร่วมเป็นสมาชิกหลักของรายการตั้งแต่ตอนที่ 5
สมาชิก

| ชื่รอ | ตอน |
| --- | --- |
คิม แท-จิน (พิธีกรหลัก, ไม่ใช่ผู้เล่น): 1–26
อี ซู-กึน: 1–26
ช็อง ฮย็อง-ดน: 1–26
ฮวัง เจ-ซ็อง: 1–26
อี ซัง-ย็อบ: 1–26
ชัง โด-ย็อน: 1–26
คิม จง-มิน (โคโยเต): 1-26; ยกเว้นตอน 13-14
เจบี (ก็อตเซเวน): 1–24; ยกเว้นตอนที่ 7-12, 19-22, 25-26
ซึงกวัน (เซเวนทีน): 1–26; ยกเว้นตอนที่ 7-10, 17-18, 21-24
ชเว เย-นา (ไอซ์วัน): 1–22; ยกเว้นตอนที่ 11-12, 19-20, 23-26
ฮัน โบ-รึม: 5–26; ยกเว้นตอนที่ 21-22
ความนิยม

สีแดง หมายถึงค่าความนิยมสูงสุดของรายการ และ สีน้ำเงิน หมายถึงค่าความนิยมต่ำสุดของรายการ
ความนิยม > 2019

รายชื่อตอนในปี 2019 (ตอนที่ 1–26)
| ตอนที่ | วันออกอากาศ | เอจีบีนีลเซ็น  > ทั่วประเทศ | เอจีบีนีลเซ็น  > โซล |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | 16 มีนาคม | 2.106% | 2.378% |
| 2 | 23 มีนาคม | 1.576% | 1.715% |
| 3 | 30 มีนาคม | 1.412% | NR |
| 4 | 6 เมษายน | 1.303% | NR |
| 5 | 13 เมษายน | 1.201% | NR |
| 6 | 20 เมษายน | 1.319% | NR |
| 7 | 27 เมษายน | 1.666% | 1.599% |
| 8 | 4 พฤษภาคม | 1.452% | NR |
| 9 | 11 พฤษภาคม | 1.424% | 1.646% |
| 10 | 18 พฤษภาคม | 1.712% | 2.007% |
| 11 | 25 พฤษภาคม | 1.273% | NR |
| 12 | 1 มิถุนายน | 1.448% | NR |
| 13 | 8 มิถุนายน | 1.032% | NR |
| 14 | 15 มิถุนายน | 1.194% | NR |
| 15 | 22 มิถุนายน | 1.237% | NR |
| 16 | 29 มิถุนายน | 1.649% | NR |
| 17 | 6 กรกฎาคม | 1.345% | NR |
| 18 | 13 กรกฎาคม | 1.746% | 1.704% |
| 19 | 20 กรกฎาคม | 1.622% | NR |
| 20 | 27 กรกฎาคม | 1.348% | NR |
| 21 | 3 สิงหาคม | 1.238% | NR |
| 22 | 10 สิงหาคม | 1.639% | NR |
| 23 | 17 สิงหาคม | 1.438% | NR |
| 24 | 24 สิงหาคม | 1.256% | NR |
| 25 | 31 สิงหาคม | 1.781% | 1.670% |
| 26 | 7 กันยายน | 1.675% | NR |
พวงร้อย

| พวงร้อย |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Rosales
วงศ์:: Rosaceae
สกุล:: Rosa
สปีชีส์:: R.  banksiae
ชื่อทวินาม
Rosa banksiae Aiton

พวงร้อย (อังกฤษ: Lady Banks' Rose) เป็นกุหลาบชนิดหนึ่ง มีถิ่นกำเนิดในภาคกลางและภาคตะวันตกของสาธารณรัฐประชาชนจีน ในมณฑลกานซู, มณฑลกุ้ยโจว, มณฑลเหอหนาน, มณฑลหูเป่ย์, มณฑลเจียงซู, มณฑลเสฉวน, และมณฑลยูนนาน พบบนภูเขาที่ความสูง 500–2,200 เมตร
พวงร้อยเป็นไม้เลื้อยเถาเนื้อแข็งทรงพุ่ม โตเร็ว สูงได้ถึง 6 เมตร ไม่มีหนาม หรือมีหนามขนาดเล็กยาว 5 มม. โดยเฉพาะบนหน่อหรือส่วนยอด เป็นไม้ไม่ผลัดใบ ใบยาว 4–6 ซม. มีใบย่อยสามถึงห้าใบ (อาจถึงเจ็ดใบ) ใบย่อยยาว 2–5 ซม. ขอบใบหยัก   ดอกมีขนาดเล็ก มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1.5-2.5 ซม. มีสีขาวหรือเหลืองอ่อน
มีสองพันธุ์:
Rosa banksiae var. banksiae
Rosa banksiae var. normalis Regel.
กุหลาบชนิดนี้ได้รับการตั้งชื่อตามเลดี้แบ็งส์ (Lady Banks) ภรรยาของเซอร์ โจเซ็ป แบ็งส์ นักพฤษศาสตร์ชื่อดัง
พวงหยก

| พวงหยก |
| --- | --- |

ดอกพวกหยกที่สวนพฤกษศาสตร์นิวยอร์ก

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
สกุล:: Strongylodon
สปีชีส์:: S.  macrobotrys
ชื่อทวินาม
Strongylodon macrobotrys A.Gray

ชื่อพ้อง
   Strongylodon megaphyllus Merr.  Buminitus Compregrandless Perkins 
พวงหยก (อังกฤษ: Jade vine; Emerald creeper; ชื่อวิทยาศาสตร์: Strongylodon macrobotrys) เป็นไม้เถาเลื้อยยืนต้น เถาใหญ่ เหนียว แตกกิ่งก้านสาขามาก สามารถเลื้อยได้ไกล 3–6 เมตร ใบออกสลับตามข้อต้นเป็นกลุ่ม ๆ ละ 3 ใบ ใบกลางรูปมนรี ปลายใบแหลม ขอบใบเรียบ สองใบข้าง ลักษณะเกือบครึ่งวงกลมโค้งงอเข้าหาใบกลาง ดอกมีสีเขียวลักษณะคล้ายดอกแคออกเป็นพวง ห้อยระย้าเบียดกันแน่น ยาวประมาณ 30–90 เซนติเมตร ซึ่งมีอกประมาณ 100 ขึ้นไป ขยายพันธุ์ด้วยการปักชำหรือตอนกิ่งหรือเพาะเมล็ด นิยมปลูกเป็นไม้เลื้อยขึ้นร้าน ศาลาริมน้ำ รั้วบ้านทางเข้าประตู
พลิกซากปมมรณะ

| พลิกซากปมมรณะ |
| --- | --- |

ประเภท: อาชญากรรม
สร้างโดย: ฮาร์ต แฮนสัน
แสดงนำ:   เอมิลี่ เดสชาแนล  เดวิด บอเรนนาซ  ไมเคิลล่า คอนลิน  อิริค มิลลีแกน  ที เจ ธีน  โจนาธาน อดัมส์  ทามารา เทย์เลอร์  จอห์น ฟรานซิส เดเลย์  จอห์น บอยด์ 
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: The Crystal Method
ผู้ประพันธ์เพลง:   ปีเตอร์ ฮิมเมลสัน  ฌอน คัลเลรี่ 
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหรัฐอเมริกา
ภาษาต้นฉบับ: อังกฤษ
จำนวนฤดูกาล: 12
จำนวนตอน: 246 (รายชื่อตอน)
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   ฮาร์ต แฮนสัน  แบร์รี่ โจเซฟสัน  สตีเฟ่น นาธาน  เอียน ทอยน์ตัน  คาร์ลา เคตต์เนอร์  โจนาธาน คอลลิเออร์  ไมเคิล ปีเตอร์สัน  แรนดี้ ซิค 
ผู้อำนวยการสร้าง:   แคธี ริช  เอมิลี่ ดิสชาแนล  เดวิด บอรีนาซ  จีน ฮง 
ความยาวตอน: 43 นาที
บริษัทผู้ผลิต:   Josephson Entertainment  Far Field Productions  20th Century Fox Television 
ออกอากาศ
เครือข่าย: Fox
ออกอากาศ: 13 กันยายน ค.ศ. 2005 (2005-09-13) – 28 มีนาคม ค.ศ. 2017 (2017-03-28)
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
The Finder
พลิกซากปมมรณะ (อังกฤษ: Bones) เป็นละครโทรทัศน์แนวอาชญากรรมผสมการแพทย์ ออกอากาศทางช่อง Fox ในสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่วันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2548 จนถึงวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2560 ในไทยจะมีให้ชมที่เว็บไซต์ Doonee.com
เนื้อเรื่อง

ดร.แบรนแนน ผู้เชี่ยวชาญด้านโครงกระดูก เพียงแค่เห็นโครงกระดูกก็สามารถระบุได้ว่าเป็นเพศชายหรือว่าหญิง ช่วงอายุ เท่าไหร่ถึงเท่าไหร่ วันหนึ่ง ดร.แบรนแนน ได้เข้าร่วมทีมสอบสวนคดีฆาตกรรมต่างๆกับเจ้าหน้าที่บูธซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ ของทาง FBI โดยเจ้าหน้าที่บูธนั้น ต้องการความสามารถของ ดร.แบรนแนน มาช่วยในการวิเคราะห์ เพศ วัย ช่วงเวลาการเสียชีวิต สาเหตุการเสียชีวิต รวมไปถึงระบุข้อมูลคร่าวๆ ว่าผู้เสียชีวิตเป็นใคร เพื่อให้ทาง FBI นั้นสามารถหาได้ว่ามีใครบ้างที่น่าจะเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมนั้นๆ
นักแสดงนำ

เอมิลี่ เดสชาเนล รับบท ดร.  เทมพาเรนซ์ "โบนส์" แบรนแนน
เดวิด บอรีนาซ รับบท ซีเลย์ โบ๊ทส
ไมเคลล่า คอนลิน รับบท แองเจลล่า แอนเตรเนโก้
ที. เจ. ธีน รับบท ดร. แจ๊ค ฮอตกินส์
อิริค มิลลีแกน รับบท ดร. แซ๊ค แอดดี้
โจนาธาน อดัมส์ รับบท ดร.  แดเนียล ก๊อตแมน
จอห์น แฟรนซิส ดาลีย์ รับบท ดร.  แลนซ์ สวีต
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
พลิกซากปมมรณะ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
–พลิกซากปมมรณะ ที่ทีวีดอตคอม
แม่แบบ:TV Guide show
พลังงานน้ำ

พลังงานน้ำ (อังกฤษ: hydropower, water power) เป็นรูปแบบหนึ่งการสร้างกำลังโดยการอาศัยพลังงานของน้ำที่เคลื่อนที่ ปัจจุบันนี้พลังงานน้ำส่วนมากจะถูกใช้เพื่อใช้ในการผลิตไฟฟ้า นอกจากนี้แล้วพลังงานน้ำยังถูกนำไปใช้ในกรมชลประทาน การสี การทอผ้า และใช้ในโรงเลื่อย พลังงานของมวลน้ำที่เคลื่อนที่ได้ถูกมนุษย์นำมาใช้มานานแล้วนับศตวรรษ โดยได้มีการสร้างกังหันน้ำ (Water Wheel) เพื่อใช้ในการงานต่างๆ ในอินเดีย และชาวโรมันก็ได้มีการประยุกต์ใช้เพื่อใช้ในการโม่แป้งจากเมล็ดพืชต่างๆ ส่วนในจีนและตะวันออกไกลก็ได้มีการใช้พลังงานน้ำในการวิดน้ำเพื่อการชลประทาน โดยในช่วงทศวรรษที่ 1830 ซึ่งเป็นยุคที่การสร้างคลองเฟื่องฟู ก็ได้มีการประยุกต์เอาพลังงานน้ำมาใช้เพื่อขับเคลื่อนเรือขึ้นและลงจากเขา โดยอาศัยรางรถไฟที่ลาดเอียง อย่างไรก็ตามเนื่องจากการประยุกต์ใช้พลังงานน้ำในยุคแรกนั้นเป็นการส่งต่อพลังงานโดยตรง (Direct Mechanical Power Transmission) ทำให้การใช้ พลังงานน้ำในยุคนั้นต้องอยู่ใกล้แหล่งพลังงาน เช่น น้ำตก เป็นต้น ปัจจุบันนี้ พลังงานน้ำได้ถูกใช้เพื่อการผลิตกระแสไฟฟ้ากันอย่างกว้างขวาง ทำให้สามารถส่งต่อพลังงานไปใช้ในที่ที่ห่างจากแหล่งน้ำได้
พลังงานน้ำเกิดจากพลังงานแสงอาทิตย์ ที่ให้ความร้อนแก่น้ำและทำให้น้ำกลายเป็นไอน้ำลอยตัวสูงขึ้น มวลน้ำที่อยู่สูงขึ้นจากจุดเดิม (พลังงานศักย์) เมื่อมวลไอน้ำกระทบความเย็นก็จะเปลี่ยนเป็นของเหลวอีกครั้ง และตกลงมาเนื่องจากเนื่องจากแรงดึงดูดของโลก (พลังงานจลน์) การนำเอาพลังงานน้ำมาใช้ประโยชน์ทำได้โดยการเปลี่ยนพลังงานจลน์ของน้ำที่ไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำให้เป็นกระแสไฟฟ้า อุปกรณ์ที่ใช้ในการเปลี่ยนนี้คือ กังหันน้ำ (Turbines) น้ำที่มีความเร็วสูงจะผ่านเข้าท่อแล้วถ่ายทอดพลังงานจลน์เข้าสู่กังหันน้ำ ซึ่งจะไปหมุนขับเครื่องกำเนิดไฟฟ้าอีกทอดหนึ่ง ในปัจจุบันพลังงานที่ได้จากแหล่งน้ำที่รู้จักกันโดยทั่วไปคือ พลังงานน้ำตก พลังงานน้ำขึ้นน้ำลง พลังงานคลื่น
ประเภทของพลังงานน้ำ

ทำได้โดยอาศัยพลังงานของน้ำตก ออกจากน้ำตกที่เกิดจากการดัดแปลงสภาพธรรมชาติ เช่น น้ำตกที่เกิดจากการสร้างเขื่อนกั้นน้ำ เป็นต้น การสร้างเขื่อนกั้นน้ำและให้น้ำตกไหลผ่านกังหันน้ำซึ่งติดอยู่บนเครื่องกำเนิดไฟฟ้ากำลังงานน้ำที่ได้จะขึ้นอยู่กับความสูงของน้ำและอัตราการไหลของน้ำที่ปล่อยลงมา
ประเภทของพลังงานน้ำ > พลังงานน้ำขึ้นน้ำลง

มีพื้นฐานมาจากพลังงานศักย์และพลังงานจลน์ของระบบที่ประกอบด้วยดวงอาทิตย์ โลก และดวงจันทร์ จึงจัดเป็นแหล่งพลังงานประเภทใช้แล้วไม่หมดไป สำหรับในการเปลี่ยนพลังงานน้ำขึ้นน้ำลงให้เป็นพลังงานไฟฟ้า คือ เลือกแม่น้ำหรืออ่าวที่มีพื้นที่เก็บน้ำได้มากและพิสัยของน้ำขึ้นน้ำลงมีค่าสูงแล้วสร้างเขื่อนที่ปากแม่น้ำหรือปากอ่าว เพื่อให้เกิดเป็นอ่างเก็บน้ำขึ้นมา เมื่อน้ำขึ้นจะไหลเข้าสู่อ่างเก็บน้ำ และเมื่อน้ำลงน้ำจะไหลออกจากอ่างเก็บน้ำ การไหลเข้าออกจากอ่างของน้ำต้องควบคุมให้ไหลผ่านกังหันน้ำที่ต่อเชื่อมกับเครื่องกำเนิดไฟฟ้า เมื่อกังหันน้ำหมุนก็จะได้ไฟฟ้าออกมาใช้งานหลักการผลิตไฟฟ้าจากน้ำขึ้นน้ำลงมีหลักการเช่นเดียวกับการผลิตไฟฟ้าจากพลังงานน้ำตก แต่กำลังที่ได้จากพลังงานน้ำขึ้นน้ำลงจะไม่ค่อยสม่ำเสมอเปลี่ยนแปลงไปมากในช่วงขึ้นลงของน้ำ แต่อาจจัดให้มีพื้นที่กักน้ำเป็นสองบริเวณหรือบริเวณพื้นที่เดียว โดยการจัดระบบการไหลของน้ำระหว่างบริเวณบ่อสูงและบ่อต่ำ และกักบริเวณภายนอกในช่วงที่มีการขึ้นลงของน้ำอย่างเหมาะสม จะทำให้กำลังงานพลังงานน้ำขึ้นน้ำลงสม่ำเสมอดีขึ้น
ประเภทของพลังงานน้ำ > พลังงานคลื่น

เป็นการเก็บเกี่ยวเอา พลังงานที่ลม ถ่ายทอดให้กับผิวน้ำในมหาสมุทรเกิดเป็นคลื่นวิ่งเข้าสู่ชายฝั่งและเกาะแก่งต่าง ๆ เครื่องผลิต ไฟฟ้าพลังงานคลื่นจะถูกออกแบบให้ลอยตัวอยู่บนผิวน้ำบริเวณหน้าอ่าวด้านหน้าที่หันเข้าหาคลื่น การใช้คลื่นเพื่อผลิตไฟฟ้านั้นถ้าจะให้ได้ผลจะต้องอยู่ในโซนที่มียอดคลื่นเฉลี่ยอยู่ที่ 8 เมตร ซึ่งบริเวณนั้นต้องมีแรงลมด้วย แต่จากการวัดความสูงของยอดคลื่นสูงสุดในประเทศไทยที่จังหวัดระนองพบว่า ยอดคลื่นสูงสุดเฉลี่ยอยู่ที่ 4 เมตรเท่านั้น ซึ่งก็ด้วยเทคโนโลยีการผลิตไฟฟ้าด้วยพลังงานคลื่นในปัจจุบันนั้นยังไม่สามารถใช้ในประเทศไทยให้ผลจริงจังได้