stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำบลเพนียด
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลเพนียด ทรัพยากรธรรมชาติของพื้นที่ตำบลเพนียด โดยทั่วไปพื้นที่จะเป็นภูเขาหินทราย สลับกับที่ราบ และจะมีคลอง ลำธารสั้น ๆ ตัดผ่าน เหมาะแก่การทำไร่ และทำนา บางส่วน ซึ่งประชากรส่วนใหญ่อาศัยน้ำฝน เพื่อทำการเกษตร และทำการแกะสลักหินทรายเป็นรูปเครื่องใช้ต่าง ๆ และมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลสะแกราบ อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลวังเพลิง อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลดีลัง อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลคลองเกตุ อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี
การปกครอง

ตำบลเพนียดประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 10 หมู่บ้าน (ข้อมูลประชากรปี 2558)
| หมู่ | ชื่อหมู่บ้าน | ประชากร (2558)> ชาย | ประชากร (2558)> หญิง | ประชากร (2558)> รวม | จำนวนบ้าน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | เพนียด | 659 | 678 | 1,337 | 409 |
| 2 | เพนียด | 348 | 352 | 700 | 258 |
| 3 | เพนียด | 576 | 603 | 1,179 | 411 |
| 4 | นกเขาเปล้า | 374 | 357 | 731 | 235 |
| 5 | นกเขาเปล้า | 312 | 355 | 667 | 203 |
| 6 | หนองปล้อง | 167 | 189 | 356 | 105 |
| 7 | เพนียด | 293 | 280 | 573 | 247 |
| 8 | เพนียดพัฒนา | 275 | 314 | 589 | 188 |
| 9 | นกเขาเปล้าน้อย | 237 | 243 | 480 | 147 |
| 10 | หนองสะแก | 243 | 264 | 507 | 177 |
| รวม | รวม | 3,484 | 3,635 | 7,119 | 2,380 |
สถานที่สำคัญ

สถานีตำรวจภูธรเพนียด
ด้วยกระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่า ท้องที่ตำบลเพนียด อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี เป็นท้องที่ที่มีราษฎรหนาแน่น สมควรจะได้จัดตั้งสถานีตำรวจขึ้น เพื่อตรวจตราดูแลและรักษาความสงบเรียบร้อยให้แก่ประชาชนในท้องถิ่น จึงให้ตั้งสถานีตำรวจภูธรขึ้นที่ตำบลเพนียด อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี โดยมีชื่อเรียกว่า “สถานีตำรวจภูธรเพนียด” มีเขตอำนาจการรับผิดชอบและพื้นที่การปกครองในเขตพื้นที่ตำบลเพนียด ตำบลคลองเกตุ และตำบลสะแกราบ อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี และให้อยู่ในความปกครองของสถานีตำรวจภูธรโคกสำโรง อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี  ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ปัจจุบันมีเขตอำนาจการรับผิดชอบและพื้นที่การปกครองในเขตพื้นที่ 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลเพนียด ตำบลคลองเกตุ ตำบลดงมะรุม และตำบลสะแกราบ
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตลพบุรี
แผนระยะแผนพัฒนาการศึกษาฉบับที่ 8 (พ.ศ. 2540-2544) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้รับอนุมัติให้จัดตั้ง "มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตลพบุรี" เพื่อสนับสนุนนโยบายขยายโอกาสอุดมศึกษา ไปสู่ภูมิภาคอย่างมีคุณภาพ ตามมติคณะรัฐมนตรี ครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2539
โดยก่อนหน้านั้น กล่าวคือ ในวันที่ 23-24 สิงหาคม 2539 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้จัดโครงการปลูกป่าถาวรเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จ พระเจ้าอยู่หัว เนื่องในวโรกาสทรงครองราชย์ปีที่ 50 ในปี พ.ศ. 2539 ณ พื้นที่ของโครงการศึกษาเพื่อพัฒนาชนบทเกษตร อำเภอโคกเจริญ จังหวัด ลพบุรี อธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (ศาสตราจารย์ ดร.ธีระ สูตะบุตร) และคณะผู้บริหาร ได้ร่วมประชุมปรึกษาราชการกับผู้ว่าราชการจังหวัด ลพบุรี (นายมนุชญ์ วัฒนโกเมร) คณะผู้บริหารจังหวัดลพบุรีและผู้เกี่ยวข้องในการจัดหาพื้นที่ประมาณ 2,000 ไร่ ตามที่ทางจังหวัดลพบุรีเห็นว่า เหมาะสม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ยินดีจะดำเนินการจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี ในพื้นที่นั้น
จังหวัดลพบุรี โดยนายอำเภอโคกสำโรง (นายสมพงษ์ รัตนสัญญา) จึงได้ดำเนินการสำรวจ และเสนอพื้นที่ "ที่สาธารณประโยชน์หนองโสน" ตั้งอยู่ หมู่ที่ 1 ตำบลเพนียด อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี พื้นที่ประมาณ 1,876 ไร่ เป็นพื้นที่จัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี
วันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 รองอธิการบดีฝ่ายวิจัยและบริการวิชาการ (รองศาสตราจารย์ ดร.สุพจน์ เฟื่องฟูพงศ์) รองอธิการบดีฝ่ายพัฒนา (ศาสตราจารย์ ดร.ต่อกุล กาญจนาลัย) ประธานโครงการศึกษาเพื่อพัฒนาชนบทเกษตร (รองศาสตราจารย์ ดร.เดือน คำดี) และบุคลากรของ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง ได้เดินทางไปปรึกษาหารือกับผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรี ประธานหอการค้าจังหวัดลพบุรี นายอำเภอโคกสำโรง และเดินทางไปดูพื้นที่จัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี ณ ที่สาธารณประโยชน์หนองโสน และได้รายงานให้อธิการบดีทราบ ซึ่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้พิจารณาแล้วเห็นสมควรจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรีในพื้นที่ที่จังหวัดลพบุรี จัดหาให้นั้น
วัดราชบรรทม หรือวัดเพนียด
มีประวัติมาตั้งแต่สมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เมื่อครั้งเสด็จมาทรงคล้องช้างที่บริเวณเขาที่ตำบลเพนียดแห่งนี้ แล้วได้ประทับค้างแรมบริเวณหัวเขาดังกล่าว ต่อมาก็ได้สร้างวัด จึงให้ชื่อว่า วัดราชบรรทม เพื่อเป็นอนุสรณ์เมื่อครั้งสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เสด็จมาบรรทม ณ บริเวณวัดราชบรรทม ดังกล่าว
ท่าอากาศยานฮวนโช เอ. อิเราส์กิน

ท่าอากาศยานฮวนโช เอ. อิเราส์กิน (IATA: SAB, ICAO: TNCS) หรือเรียกโดยทั่วไปว่า ท่าอากาศยานซาบา เป็นท่าอากาศยานบนเกาะซาบาของแคริบเบียนของเนเธอร์แลนด์ ท่าอากาศยานนี้ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นท่าอากาศยานพาณิชย์ที่มีทางวิ่งอากาศยานที่สั้นที่สุดในโลก โดยมีความยาวเพียง 400 เมตร (1,312 ฟุต)
รายละเอียดท่าอากาศยาน

ท่าอากาศยานได้รับการตั้งชื่อตามรัฐมนตรีฮวนโช เอ. อิเราส์กิน จากอารูบา และมีทางวิ่งอากาศยานเชิงพาณิชย์ที่สั้นที่สุดในโลก กล่าวคือ ยาวเพียง 400 เมตร (1,312 ฟุต) โดยมีเนินเขาสูงขนาบข้างด้านหนึ่งและมีหน้าผายื่นลงไปในทะเลที่ปลายทั้งสองด้าน ท่าอากาศยานอนุญาตให้เครื่องบินใบพัดขนาดเล็กลงจอดได้โดยต้องได้รับการอนุญาตจากสำนักงานการบินพลเรือนเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส เครื่องบินที่ให้บริการที่ท่าอากาศยานฮวนโช เอ. อิเราส์กิน ส่วนใหญ่จะเป็นดีเอชซี-6 ทวินออตเตอร์ หรือบริตเทิน-นอร์แมน บีเอ็น-2 ไอแลนเดอร์
ประวัติ

แนวคิดการสร้างท่าอากาศยานบนเกาะซาบาได้รับการเสนอต่อสภาเศรษฐกิจโดยเรมี เดอ ฮาเนิน และฌัก แดลเดอแวร์ ผู้รับเหมา หลังจากเดอ ฮาเนิน ได้ลงจอดเครื่องบินทะเลวอต-ซิคอร์สกี โอเอส2ยูที่ท่าเรือฟอร์ตเบย์ใน ค.ศ. 1946 โดยภายหลังการสำรวจพื้นที่เกาะทางอากาศแล้ว เดอ ฮาเนิน จึงได้เลือกพื้นที่โล่งแห่งหนึ่งเป็นที่ตั้งของสนามบินซึ่ง ณ เวลานั้นยังเป็นที่ดินของเอกชน ที่ดินนั้นได้รับการปรับพื้นที่ในเวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์ จนเดอ ฮาเนิน สามารถนำเครื่องบินลงจอดบนเกาะซาบาเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1959 พร้อมประชากรเกือบทั้งเกาะเข้าชมเหตุการณ์
หลังจากการลงจอดครั้งแรกนั้น เดอ ฮาเนิน ถูกห้ามไม่ให้ลงจอดเครื่องบินบนเกาะอีก จึงไม่มีเที่ยวบินไปหรือกลับจากซาบาเป็นเวลาหลายปี ก่อนการเลือกตั้งรัฐสภาใน ค.ศ. 1962 การที่ไม่มีท่าอากาศยานบนเกาะกลายเป็นปัญหาใหญ่ จนได้มีโกลด วาเตย์ นักการเมืองจากซินต์มาร์เติน ซึ่งเป็นตัวแทนของซาบาในรัฐสภาของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส และฮวนโช เอ. อิเราส์กิน นักการเมืองชาวอารูบา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส ณ ขณะนั้น สนับสนุนการสร้างท่าอากาศยานบนเกาะซาบา รัฐบาลเนเธอร์แลนด์จึงได้จัดสรรทุน 600,000 กิลเดอร์ดัตช์ให้พร้อมสร้าง โดยเป็นส่วนหนึ่งของแผน 3 ปีสำหรับหมู่เกาะวินด์เวิร์ด
หลังจากที่ท่าอากาศยานซาบาเริ่มให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1963 ฌอร์ฌ โกร และนักลงทุนรายอื่นหลายคนก่อตั้ง วินด์เวิร์ดไอแลนดส์แอร์เวย์หรือวินน์แอร์ ใน ค.ศ. 1961 สำหรับการดำเนินการสู่ท่าอากาศยานซาบา แต่สายการบินไม่ได้เริ่มให้บริการโดยทันที เนื่องจากความต้องการผู้โดยสารที่น้อยและยังขาดอากาศยานขึ้นบินและลงจอดในพื้นที่สั้น (STOL) ท่าอากาศยานจึงไม่ได้ใช้งานเป็นเวลาหกเดือน จนวินน์แอร์เริ่มให้บริการไปยังซินต์มาร์เตินด้วยเครื่องบินดีเอชซี-6 ทวินออตเตอ ในปี 1965
รายชื่อสายการบิน

ในปัจจุบันมีเพียงสายการบินท้องถิ่นวินแอร์ที่ให้บริการเส้นทางบินไปกลับท่าอากาศยาน โดยให้บริการเที่ยวบินทุกวันไปยังซินต์มาร์เติน ด้วยเครื่องบินดีเอชซี-6 ทวินออตเตอร์ โดยเฉลี่ยแล้วเที่ยวบินไปซินต์มาร์เตินใช้เวลาประมาณ 15 นาที
| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
แองกวิลลาแอร์เซอร์วิส: เช่าเหมาลำ: แองกวิลลา
เอสเอกซ์เอ็มแอร์เวย์: เช่าเหมาลำ: ซินต์มาร์เติน
วินแอร์: แซ็ง-บาร์เตเลมี, ซินต์เอิสตาซียึส, ซินต์มาร์เติน  เช่าเหมาลำ: แอนทีกา
วินด์เวิร์ดเอกซ์เพรส: เช่าเหมาลำ: ซินต์มาร์เติน
ท่าอากาศยานใน ค.ศ. 1997
ซายาโกะ คูโรดะ

| ซายาโกะ คูโรดะ |
| --- | --- |
คูโรดะในงานเอ็กซ์โป 2005
เกิด: เจ้าหญิงซายาโกะ โนริโนะมิยะ 18 เมษายน พ.ศ. 2512 (55 ปี) โรงพยาบาลสำนักพระราชวัง โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
การศึกษา: มหาวิทยาลัยกากูชูอิง (อ.บ.)
อาชีพ: นักบวช, นักวิจัย
คู่สมรส: โยชิกิ คูโรดะ (พ.ศ. 2548–ปัจจุบัน)
บิดามารดา: สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ สมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ
ซายาโกะ คูโรดะ (ญี่ปุ่น: 黒田 清子; โรมาจิ: Kuroda Sayako; เกิด 18 เมษายน พ.ศ. 2512) หรือพระนามเดิม เจ้าหญิงซายาโกะ โนริโนะมิยะ (ญี่ปุ่น: 紀宮 清子内親王; โรมาจิ: Nori-no-miya Sayako Naishinnō) เป็นพระราชธิดาพระองค์เดียว ในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะกับสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ และพระขนิษฐาในสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ ภายหลังได้ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อเสกสมรสกับโยชิกิ คูโรดะ เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ตามกฎมนเทียรบาล
ปัจจุบันซายาโกะปฏิบัติหน้าที่เป็นนักบวชหญิงประจำศาลเจ้าใหญ่อิเซะ และเป็นนักวิจัยของพิพิธภัณฑ์การศึกษา มหาวิทยาลัยทามางาวะ
ประวัติ > ประวัติตอนต้น

ซายาโกะเกิดเมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2512 ณ โรงพยาบาลสำนักพระราชวัง เป็นพระราชบุตรพระองค์เล็กจากทั้งหมดสามพระองค์ และเป็นพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะกับสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ มีพระเชษฐาคือสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ และเจ้าชายฟูมิฮิโตะ อากิชิโนะโนะมิยะ
สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีสาขาภาษาญี่ปุ่นและวรรณกรรม คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยกากูชูอิง เมื่อ พ.ศ. 2535 ต่อมาทรงเป็นผู้ช่วยนักวิจัย (research associate) ของสถาบันปักษีวิทยายามาชินะ (Yamashina Institute for Ornithology) ซึ่งเธอได้รับการยอมรับว่ามีความเชี่ยวชาญการศึกษาเรื่องวงศ์นกกระเต็นน้อยเป็นอย่างยิ่ง ปี พ.ศ. 2541 เธอได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนักวิจัยประจำสถาบันดังกล่าว และมีผลงานวิชาการเกี่ยวกับนกและการศึกษาเรื่องอื่น ๆ ออกมา
ประวัติ > เสกสมรส

30 ธันวาคม พ.ศ. 2547 สำนักพระราชวังได้ประกาศแถลงการณ์ได้มีพิธีหมั้นระหว่างเจ้าหญิงซายาโกะกับโยชิกิ คูโรดะ (黒田慶樹, Kuroda Yoshiki; 17 เมษายน พ.ศ. 2506) นักวางผังเมืองโตเกียว พระสหายคนสนิทของเจ้าชายฟูมิฮิโตะ อากิชิโนะโนะมิยะ พระราชพิธีเสกสมรสถูกจัดขึ้นในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ณ โรงแรมอิมพีเรียล กรุงโตเกียว เจ้าหญิงซายาโกะจำต้องลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อเสกสมรส ถือเป็นการเสกสมรสระหว่างเจ้านายกับสามัญชนที่มิได้สืบสันดานจากชนชั้นมูลนายในรอบ 40 ปี  และถือเป็นเจ้านายพระองค์ที่หกที่ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์หลังมีการประกาศใช้กฎมนเทียรบาลเมื่อปี พ.ศ. 2490 โดยเจ้านายที่ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์ไปก่อนหน้านี้คือเจ้าหญิงมาซาโกะแห่งมิกาซะ พระญาติกาของพระองค์ในปี พ.ศ. 2526
สมเด็จพระจักรพรรดิ สมเด็จพระจักรพรรดินี มกุฎราชกุมาร มกุฎราชกุมารี พร้อมด้วยพระบรมวงศานุวงศ์พระองค์อื่น ๆ เสด็จมาในพระราชพิธีนี้ 30 พระองค์ และมีแขกผู้มีเกียรติร่วมในพระราชพิธีนี้ 120 คน โดยมีประชาชนกว่าหนึ่งพันคนเฝ้ารอรับเสด็จบริเวณเส้นทางเสด็จระหว่างพระราชวังหลวงกับโรงแรมนานกว่าครึ่งชั่วโมง
พระองค์ได้ลาออกจากการเป็นนักวิจัยประจำสถาบันปักษีวิทยาเพื่อมาใช้ชีวิตแม่บ้าน หลังจากนี้พระองค์จะได้รับบำเหน็จจากรัฐบาลญี่ปุ่นจำนวน 1.29 ล้านเหรียญสหรัฐสำหรับดำรงชีพต่อไป พระองค์ทรงย้ายออกจากพระราชวังไปประทับในห้องอยู่อาศัย มีรายงานว่าทรงขับรถและทรงออกไปจับจ่ายซื้อของที่ร้านสรรพาหารด้วยพระองค์เอง
ประวัติ > หลังเสกสมรส

เดือนเมษายน พ.ศ. 2555 ซายาโกะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนักบวชหญิงชั้นสูงประจำศาลเจ้าใหญ่อิเซะ เพื่อช่วยงานอัตสึโกะ อิเกดะ พระปิตุจฉาที่ทรงเป็นหัวหน้านักบวชของศาลเจ้าดังกล่าว นอกจากนี้ยังได้ไปในงานเลี้ยงพระกระยาหารสมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปและสมเด็จพระราชินีมาตีลด์แห่งเบลเยียม ณ พระราชวังอิมพีเรียลเมื่อคราเสด็จเยือนประเทศญี่ปุ่นเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2559 หลังการเสกสมรสมาหลายปี แต่ซายาโกะ ก็ยังปรากฏพระองค์ในพระราชพิธีสำคัญต่าง ๆ ของพระราชวงศ์อยู่เสมอ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

18 เมษายน พ.ศ. 2512 – 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 : เจ้าหญิงซายาโกะ โนริโนะมิยะ
15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 – ปัจจุบัน : นางซายาโกะ คูโรดะ
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์รัตนมงกุฎ ชั้นที่ 1
แหล่งข้อมูลอื่น

Kunaicho — Her Imperial Highness Princess Sayako
Kunaicho — Responses to Questions on the Occasion of the Birthday of Her Imperial Highness Princess Sayako (2005)
Hello! magazine  — Article on Sayako and Yoshiki Kuroda's wedding
BBC News — The wedding takes place
The princess and the people - The Scotsman
| ด ค กเจ้าหญิงแห่งญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
นับตั้งแต่รัชกาลของจักรพรรดิเมจิเป็นต้นไป
| รุ่นที่ 1 |  เจ้าหญิงชิเงโกะ อูเมะโนะมิยะ  เจ้าหญิงอากิโกะ ชิเงะโนะมิยะ  เจ้าหญิงฟูมิโกะ มาซุโนะมิยะ  เจ้าหญิงชิซูโกะ ฮิซะโนะมิยะ  เจ้าหญิงมาซาโกะ สึเนะโนะมิยะ  เจ้าหญิงฟูซาโกะ คาเนะโนะมิยะ*  เจ้าหญิงโนบูโกะ ฟูมิโนะมิยะ  เจ้าหญิงโทชิโกะ ยาซุโนะมิยะ*  เจ้าหญิงทากิโกะ ซาดะโนะมิยะ  |  |
| รุ่นที่ 2 | ไม่มี |  |
| รุ่นที่ 3 |  เจ้าหญิงชิเงโกะ เทรุโนะมิยะ*  เจ้าหญิงซาจิโกะ ฮิซะโนะมิยะ  เจ้าหญิงคาซูโกะ ทากะโนะมิยะ†  เจ้าหญิงอัตสึโกะ โยริโนะมิยะ†  เจ้าหญิงทากาโกะ ซูงะโนะมิยะ†  เจ้าหญิงยาซูโกะแห่งมิกาซะ†  เจ้าหญิงมาซาโกะแห่งมิกาซะ†  |  |
| รุ่นที่ 4 |  เจ้าหญิงซายาโกะ โนริโนะมิยะ†  เจ้าหญิงอากิโกะแห่งมิกาซะ  เจ้าหญิงโยโกะแห่งมิกาซะ  เจ้าหญิงสึงูโกะแห่งทากามาโดะ  เจ้าหญิงโนริโกะแห่งทากามาโดะ†  เจ้าหญิงอายาโกะแห่งทากามาโดะ†  |  |
| รุ่นที่ 5 |  เจ้าหญิงไอโกะ โทชิโนะมิยะ  เจ้าหญิงมาโกะแห่งอากิชิโนะ†  เจ้าหญิงคาโกะแห่งอากิชิโนะ  |  |
* ถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์ตามข้อกำหนดของสหรัฐอเมริกา † ลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อเสกสมรส
ดรีมมอร์นิงมูซูเมะ

| ドリーム モーニング娘。 ดรีมมอร์นิงมูซูเมะ |
| --- | --- |
รู้จักในชื่อ: โดริมูซุ
ที่เกิด: กรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
แนวเพลง: เจป็อป
ช่วงปี: พ.ศ. 2554– พ.ศ. 2555
ค่ายเพลง: เซติมะ

สมาชิก: ยูโกะ นากาซาวะ คาโอริ อีดะ นัตสึมิ อาเบะ เค ยาซูดะ มาริ ยางูจิ ริกะ อิชิกาวะ ฮิโตมิ โยชิซาวะ มาโกโตะ โองาวะ มิกิ ฟูจิโมโตะ โคฮารุ คูซูมิ

เว็บไซต์: dream-morningmusume.com
ดรีมมอร์นิงมูซูเมะ (ญี่ปุ่น: ドリーム モーニング娘。) เป็นวงไอดอลหญิงที่มีอดีตสมาชิกของมอร์นิงมูซูเมะทั้ง 10 คน ก่อตั้งวงในปี พ.ศ. 2554
ในระหว่างการก่อตั้งวงนั้น โนโซมิ สึจิอดีตสมาชิกรุ่นที่ 4 ได้ถูกวางแผนให้เธอเป็นสมาชิกอีกคนของดรีมมอร์นิงมูซูเมะ แต่เธอได้ปฏิเสธไปโดยเหตุผลของเธอคือเธอต้องการใช้เวลาอยู่กับลูกของเธอ
ประวัติ

ดรีมมอร์นิงมูซูเมะได้เปิดตัวในเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 ด้วยอัลบั้มโดริมูซุ1 ซึ่งอยู่ในอันดับที่ 10 ในชาร์ตอัลบั้มเพลงประจำสัปดาห์ของโอริคอน
วันที่ 24 กันยายน ดรีมมอร์นิงมูซูเมะได้เริ่มทัวร์คอนเสิร์ตทั่วประเทศเป็นครั้งแรก ถึงแม้ว่ามิกิ ฟูจิโมโตะจะไม่ได้ร่วมแสดงด้วยเนื่องจากลาพักคลอด
ต่อมา ดรีมมอร์นิงมูซูเมะได้ปล่อยผลงานเพลงซิงเกิลแรกที่มีชื่อว่า "ไชนิงบัตเตอร์ฟลาย" วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555
สมาชิก

ยูโกะ นากาซาวะ
คาโอริ อีดะ
นัตสึมิ อาเบะ
เค ยาซูดะ
มาริ ยางูจิ
ริกะ อิชิกาวะ
ฮิโตมิ โยชิซาวะ
มาโกโตะ โองาวะ
มิกิ ฟูจิโมโตะ
โคฮารุ คูซูมิ
ผลงาน > เพลงซิงเกิล

ไชนิงบัตเตอร์ฟลาย
(シャイニングバタフライ) (วางจำหน่าย 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555)
ผลงาน > อัลบั้มเพลง

โดริมูซุ
(ドリムス。①) (วางจำหน่าย 20 เมษายน พ.ศ. 2554)
ดูเพิ่ม

มอร์นิงมูซูเมะ
ทองใบ ทองเปาด์

| ทองใบ ทองเปาด์ |
| --- | --- |

เกิด: 12 เมษายน พ.ศ. 2469 จังหวัดมหาสารคาม ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 24 มกราคม พ.ศ. 2554 (84 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
นามปากกา: ศรีสารคาม, ธิดา ประชารักษ์, รังสรรค์ ภพไพบูลย์
อาชีพ: นักหนังสือพิมพ์ ทนายความ
คู่สมรส: ประทุม ทองเปาด์ (ศรีสุภา)   วาสนา ทองเปาด์ (คล้ายแจ้ง)
บุตร: 3 คน
ทองใบ ทองเปาด์ (12 เมษายน พ.ศ. 2469 – 24 มกราคม พ.ศ. 2554)  ทนายความ นักเขียน นักหนังสือพิมพ์ ผู้ได้รับรางวัลแมกไซไซ สาขาบริการสาธารณะ สมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2539 และสมาชิกวุฒิสภา
ประวัติ

ทองใบ ทองเปาด์ เกิดที่ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม เป็นบุตรคนสุดท้องในจำนวน 6 คนของ หนู และเหง่า มีอาชีพทำนา จบชั้นมัธยม 6 ที่จังหวัดมหาสารคาม และมาเรียนต่อที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เข้าเรียนที่คณะสหกรณ์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ แล้วลาออกมาเรียนนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  ระหว่างศึกษาในกรุงเทพ เนื่องจากครอบครัวมีฐานะยากจน จึงอาศัยเป็นเด็กวัด อยู่วัดชนะสงครามมาตลอด
หลังจบมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้เริ่มทำงานเป็นทนายความ ว่าความให้กับนักหนังสือพิมพ์ในคดีกบฏสันติภาพ เมื่อปี พ.ศ. 2496 พร้อมกับทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์ ที่หนังสือพิมพ์ "ไทยใหม่" ร่วมกับ สุภา ศิริมานนท์ ต่อมาย้ายไปหนังสือพิมพ์ "พิมพ์ไทย" ร่วมกับ ทวีป วรดิลก  ย้ายไป "สยามนิกร" "สุภาพบุรุษ-ประชามิตร" และ "ข่าวภาพ"  โดยมีหน้าที่เขียนข่าวการเมือง มีฉายาว่า "บ๊อบการเมือง" (เนื่องจากขณะนั้น ทองใบไว้ผมยาว ทรงบ๊อบ)
ในปี พ.ศ. 2501 ได้เดินทางร่วมคณะหนังสือพิมพ์ไปประเทศจีน ร่วมกับกุหลาบ สายประดิษฐ์ สุวัฒน์ วรดิลก และเพ็ญศรี พุ่มชูศรี เมื่อกลับมาจึงถูกจับขังคุกหลายปีโดยไม่มีความผิด  ได้รับการปล่อยตัวเมื่อ พ.ศ. 2509 ออกมาทำงานเป็นทนายความ และนักข่าวหนังสือพิมพ์ เดลินิวส์
ทองใบ ทองเปาด์  ดำรงตำแหน่งนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ระหว่างปี พ.ศ. 2527 - 2529  และได้รับคัดเลือกเป็นผู้รับรางวัลรามอน แมกไซไซ สาขาบริการสาธารณะ ประจำปี 2527 แต่ทองใบปฏิเสธที่จะเดินทางไปรับรางวัลที่ประเทศฟิลิปปินส์ เนื่องจากต้องรับรางวัลจากประธานาธิบดีเฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ซึ่งในขณะนั้นมีภาพของผู้นำเผด็จการ และละเมิดสิทธิมนุษยชน จากกรณีลอบสังหารเบนิกโน อากีโน จูเนียร์ (สามีของคอราซอน อากีโน) เมื่อ พ.ศ. 2526
ชีวิตครอบครัว

ทองใบสมรสครั้งแรก ประทุม ทองเปาด์ (ศรีสุภา) มีบุตร-ธิดาด้วยกันทั้งหมด 3 คน ได้แก่ ปัทมาวดี ทองเปาด์, ปัทมธิดา ทองเปาด์, นิพนธ์ ทองเปาด์ แต่ก็ได้หย่าร้างกัน ทองใบจึงสมรสครั้งที่สอง วาสนา ทองเปาด์ (คล้ายแจ้ง) ไม่มีบุตรด้วยกัน
เสียชีวิต

ทองใบ ทองเปาด์ ได้เสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวาย เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2554 งานศพถูกจัดขึ้น ณ ที่วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2547 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
ธงประธานาธิบดีสาธารณรัฐฝรั่งเศส

รายการต่อไปนี้เป็นรายการเกี่ยวกับธงต่างๆที่มีการใช้หรือเคยใช้โดยประธานาธิบดีฝรั่งเศส
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| รูป | รายนาม | ธงประจำตำแหน่ง | Fanion de voiture |

สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 (4 กันยายน 1870 - 10 กรกฎาคม 1940)

|  | อาดอลฟ์ ตีแยร์  (ค.ศ. 1871-1873) | Pas de pavillon particulier. | - |
|  | ปาทริส เดอ มัก-มาอง  (ค.ศ. 1873-1879) | Pas de pavillon particulier. | - |
|  | ฌูล เกรวี  (1879-1887) | 1880 ?  188 : lettres « JG » brodées en or. | - |
|  | ซาดี การ์โน  (ค.ศ. 1887-1894) |  | - |
|  | ฌ็อง กาซีมีร์-แปรีเย (ค.ศ. 1894-1895) |  | - |
|  | เฟลิกซ์ โฟร์ (ค.ศ. 1895-1899) |  | Sans. |
|  | เอมีล ลูแบ (ค.ศ. 1899-1906) |  | Sans. |
|  | อาร์ม็อง ฟาลีแยร์ (ค.ศ. 1906-1913) |  | Sans. |
|  | แรมง ปวงกาเร (ค.ศ. 1913-1920) |  | ตรงกลางธงอักษรย่อ « RP ». |
|  | ปอล เดชาแนล (ค.ศ. 1920) |  | Sans. |
|  | อาเล็กซ็องดร์ มีลร็อง (ค.ศ. 1920-1924) |  | Sans. |
|  | กัสตง ดูแมร์ก (ค.ศ. 1924-1931) |  | Sans. |
|  | ปอล ดูเม (ค.ศ. 1931-1932) |  | Sans. |
|  | อาลแบร์ เลอเบริง (ค.ศ. 1932-1940) |  | ตรงกลางธงอักษรย่อ « AL ». |


ฝรั่งเศสเขตวีชี (10 กรกฎาคม 1940 - 9 สิงหาคม1944)
|  | ฟีลิป เปแต็ง (ค.ศ. 1940-1944) |  |  |


สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 4 (27 ตุลาคม 1946 - 4 ตุลาคม 1958)
|  | แว็งซ็อง โอรียอล (ค.ศ. 1947-1954) |  |  |
|  | เรอเน กอตี (ค.ศ. 1954-1959) |  | Fanion inconnu. |

สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5 (4 ตุลาคม 1958)
|  | ชาร์ล เดอ โกล (ค.ศ. 1959-1969) |  |  |
|  | อาแล็ง ปอแอร์ (ค.ศ. 1969) รักษาการประธานาธิบดี |  |  |
|  | ฌอร์ฌ ปงปีดู (ค.ศ. 1969-1974) |  |  |
|  | อาแล็ง ปอแอร์ (ค.ศ. 1974) รักษาการประธานาธิบดี |  |  |
|  | วาเลรี ฌิสการ์ แด็สแต็ง (ค.ศ. 1974-1981) | 1974 :  1975 :  | 1974 :  1975 :  |
|  | ฟร็องซัว มีแตร็อง (1981-1995) | 1981 :  1982 :  | 1981 :  1982 :  |
|  | ฌัก ชีรัก (ค.ศ. 1995-2007) |  |  |
|  | นีกอลา ซาร์กอซี (ค.ศ. 2007-2012) |  |  |
|  | ฟร็องซัว ออล็องด์ (ตั้งแต่ค.ศ. 2012) |  |  |
ดูเพิ่ม

ธงในประเทศฝรั่งเศส
ตราแผ่นดินของฝรั่งเศส
ประธานาธิบดีฝรั่งเศส
ลามาร์แซแยซ
ท่าอากาศยานฮิโรชิมะ

ท่าอากาศยานฮิโรชิมะ (ญี่ปุ่น: 広島空港; โรมาจิ: Hiroshima Kūkō) เป็นท่าอากาศยานตั้งอยู่ที่เมืองมิฮาระ จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคชูโงกุ จัดอยู่ในท่าอากาศยานระดับสองในญี่ปุ่น
สายการบินและจุดหมายปลายทาง

แอร์ไชนา (ปักกิ่ง, ต้าเหลียน)
ออลนิปปอนแอร์เวย์ (โอกินาวา, ซัปโปโร-จิโตเสะ, เซนได, โตเกียว-ฮาเนดะ, โตเกียว-นาริตะ)
เอเชียนาแอร์ไลน์ (โซล-อินชอน)
บางกอกแอร์เวย์ (กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ)
นกแอร์ (กรุงเทพฯ-ดอนเมือง)
คอนติเนนตัลแอร์ไลน์
คอนติเนนตัลไมโครนีเชีย (กวม)
ไชนาแอร์ไลน์ (ไทเป)
ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์ (เซียงไฮ้-ผู่ตง)
ไชนาเซาต์เทิร์นแอร์ไลน์ (ต้าเลียน)
เจแปนแอร์ไลน์ (ซัปโปโร-จิโตเสะ , โตเกียว-ฮาเนดะ)
ดูเพิ่ม

รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2013-01-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แนะนำท่าอากาศยานฮิโรชิมะ โดย เจแปนแอร์ไลน์
| ด ค ก ท่าอากาศยานนานาชาติในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
ศูนย์กลาง:  โตเกียว (นาริตะ)  โตเกียว (ฮาเนดะ)  นาโงยะ (ชูบุเซ็นแทรร์)  โอซากะ (คันไซ)  โอซากะ (อิตามิ) 
นานาชาติ:  คาโงชิมะ  คิตะกีวชู  คูชิโระ  คูมาโมโตะ  โคจิ  โคมัตสึ1  ชิซูโอกะ  ซัปโปโระ (ชินชิโตเซะ)  ซางะ1  เซ็นได  ทตโตริ  ทากามัตสึ  โทยามะ  นางาซากิ  นาฮะ  นีงาตะ  ฟูกูชิมะ  ฟูกูโอกะ  มัตสึยามะ  มิยาซากิ  มิโฮะ โยนาโงะ1  ยามางาตะ  สึชิมะ  อากิตะ  อาซาฮิกาวะ  อาโอโมริ  อิชิงากิ  อิบารากิ  โอกายามะ  โออิตะ  ฮาโกดาเตะ  ฮิโรชิมะ 
 1 เป็นฐานทัพอากาศร่วม
นิวตันเมตร

บทความนี้เกี่ยวกับหน่วยเอสไอ สำหรับนักวิทยาศาสตร์ ดูที่ ไอแซก นิวตัน
นิวตันเมตร (สัญลักษณ์ : N m หรือ N·m )  เป็นของแรงบิด ในระบบ หน่วยเอสไอ
1 นิวตันเมตร เท่ากับ แรงบิดที่ได้จากแรง 1 นิวตันกระทำตั้งฉากต่อโมเมนต์ซึ่งยาว 1 เมตร
การแปลงหน่วย

1 newton metre = 0.7375621 pound-foot (often "foot-pound"))
1 kilogram-force metre = 9.80665 Nm
1 pound-foot (often "foot-pound") = 1 pound force foot ˜ 1.3558 Nm
1 inch ounce-force = 7.0615518 mNm
1 dyne centimetre = 10−7 Nm
ธงชาติสหพันธรัฐอินเดียตะวันตก

ระวังสับสนกับ ธงชาติอินเดีย
| --- | --- |


การใช้: ธงชาติ และ ธงเรือพลเรือน และ ธงเรือรัฐบาล
สัดส่วนธง: 1:2
ประกาศใช้: พ.ศ. 2501 - พ.ศ. 2505
ลักษณะ: ธงพื้นสีน้ำเงิน ในพื้นธงมีริ้วคดสีขาวพาดตามแนวนอน ตรงกลางธงนั้นมีรูปวงกลมสีเหลืองทอง ความกว้างเท่ากับระยะขอบนอกสุดของริ้วคดสีขาวสองริ้ว
 


การใช้: ธงนาวี
สัดส่วนธง: 1:2
ลักษณะ: ธงพื้นขาวกางเขนแดง ที่มุมธงบนด้านคันธงมีภาพธงชาติ
 
สหพันธรัฐอินเดียตะวันตก เป็นอดีตรัฐอธิปไตยในภูมิภาคแคริบเบียน ซึ่งดำรงอยู่ระหว่าง พ.ศ. 2501 - พ.ศ. 2505 ธงชาติของประเทศนี้มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีน้ำเงิน กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ในพื้นธงมีริ้วคดสีขาวพาดตามแนวนอน ตรงกลางธงนั้นมีรูปวงกลมสีเหลืองทอง ความกว้างเท่ากับระยะขอบนอกสุดของริ้วคดสีขาวสองริ้วตอนใน รูปสัญลักษณ์ดังกล่าวนี้หมายถึงทะเลแคริบเบียนและดวงอาทิตย์ทีฉายแสงเหนือท้องทะเล ธงนี้ออกแบบโดย เอ็ดนา มาร์เลย์ (Edna Manley)
คำบรรยายลักษณะของธงอย่างเป็นทางการ ปรากฏในวารสาร West Indies Gazette ดังนี้
คำว่าสีฟ้า (blue) ในเอกสารดังกล่าวนั้นมิได้ระบุว่าเป็นสีฟ้าแบบใด แต่โดยทั่วไปมักหมายถึงสีฟ้าเข้มอย่างสีน้ำเงินในธงบลูเอนไซน์ (Blue Ensign) ของสหราชอาณาจักร สำเนาของภาพธงที่ยังคงหลงเหลืออยู่นั้นปรากฏว่าใช้สีฟ้าหลากหลายระดับทั้งสีอ่อนและสีแก่ ส่วนธงของกองทัพเรือ ใช้ธงเซนต์จอร์จ (ธงพื้นขาวมีรูปกากบาทแดง) มีรูปธงสหพันธรัฐที่มุมธงบนด้านคันธง เช่นเดียวกับธงราชนาวี
วันที่กำหนดให้ประดับธงชาติได้แก่วันที่ 3 มกราคม (วันที่ระลึกแห่งการชักธงชาติบริเตนและธงชาติสหพันธรัฐ) วันที่ 23 กุมภาพันธ์ (วันสหพันธรัฐ) และวันที่ 22 เมษายน (วันที่ระลึกการเปิดประชุมรัฐสภาสหพันธรัฐ)  อาคารต่างๆ ซึ่งมีเสาธงสองเสาจะต้องชักธงชาติสหราชอาณาจักรและธงชาติสหพันธรัฐไว้ร่วมกันในวันที่ระลึกและวันสหพันธรัฐ  โดยธงชาติสหราชอาณาจักรจะต้องอยู่ทางด้านซ้ายเมื่อผู้ดูหันหน้าเข้าหาอาคาร  สำหรับอาคารที่มีเสาธงเสาเดียวจะชักเพียงแต่ธงชาติสหราชอาณาจักรในวันที่ระลึกและวันสหพันธรัฐ
ดูเพิ่ม

ธงชาติตรินิแดดและโตเบโก
ธงในสหราชอาณาจักร
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติสหพันธรัฐอินเดียตะวันตก ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ประวัติธงชาติสหพันธรัฐอินเดียตะวันตก
ธงปาเลสไตน์ในอาณัติ

ธงสหภาพ
ธงเรือของปาเลสไตน์ในอาณัติ
ธงปาเลสไตน์ในอาณัติ ค.ศ. 1920 จนถึง ค.ศ. 1948 ในทางพฤตินัย ธงชาติสหราชอาณาจักร หรือ ธงสหภาพ สำหรับใช้ในหน่วยราชการอย่างเป็นทางการ. แต่ทว่าธงเรือของรัฐอารักขา ได้มีการกำหนดใช้เป็นธงเรืออย่างเป็นทางการตั้งแต่ ค.ศ. 1927 โดย ธงเรือแดง สำหรับ กองเรือพาณิชยนาวี และ ใช้ในกิจกรรมบนเวทีนานาชาติ ส่วน ธงเรือน้ำเงิน สำหรับ เรือราชการที่สังกัดรัฐบาล, เรือช่วยรบ และ ใช้เป็นธงฉานหน้าหัวเรือรบของกองเรือรัฐอารักขา (มีคำว่า"Palestine" อยู่ภายในวงกลมสีขาว). ธงเรือดังกล่าวได้มีการใช้เป็นธงชาติบนแผ่นดินสำหรับบางหน่วยงาน และ ไม่รวมถึงชาวอาหรับ และ ชาวยิว ที่อาศัยในดินแดนรัฐอารักขา. (ธงเรือของสหราชอาณาจักร ในทางนิตินัย เช่นเดียวกับดินแดนอาณานิคมอื่นๆ เช่น แอฟริกา และ เอเชีย).
ดูเพิ่ม

ตราแผ่นดินของปาเลสไตน์ในอาณัติ
ธงชาติอิสราเอล
ธงชาติปาเลสไตน์
ธงชาติจอร์แดน
เชิงอรรถ

↑  Civil Ensign 1927-1948 (British Mandate of Palestine) at FOTW site
↑  British Mandate of Palestine 1923-1948 at FOTW site
ธงประจำหมู่เกาะออร์คนีย์

ธงประจำหมู่เกาะออร์คนีย์
ธงในอดีตของหมู่เกาะออร์คนีย์
ธงประจำกลุ่มเกาะออร์คนีย์ ที่ใช้ในปัจจุบัน เป็นแบบธงที่ชนะเลิศการประกวดธงประจำหมู่เกาะ ในเดือน กุมภาพันธ์และเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 ในการประกวคครั้งนี้ ได้ให้ประชาชนในท้องถิ่นลงคะแนนเลือกแบบธงที่ชอบมากที่สุดจากธง 5 แบบซึ่งเป็นแบบที่ผ่านการรับรองจากศาลแห่งลอร์ดลีออน (Court of the Lord Lyon) อันเป็นองค์กรที่ดูแลเรื่องตราสัญลักษณ์ต่าง ๆ ในสกอตแลนต์แล้ว  แบบธงที่ได้รับเลือกด้วยจำนวนสูงสุดเป็นผลงานของดันแคน ทูลล็อก จากเขตเบอร์เซย์ โดยได้รับคะแนนเสียงร้อยละ 53 มีลักษณะเป็นธงพื้นสีแดง กลางธงมีรูปกางเขนแบบนอร์ดิก ซึ่งเป็นรูปกางเขนที่มีจุดศูนย์กลางค่อนไปทางคันธง ปลายแขนกางเขนแต่ละด้านจดขอบธง รูปกางเขนนี้เป็นกางเขนสีน้ำเงินขอบเหลือง
สีแดงและสีเหลืองมาจากสีของตราแผ่นดิน 2 ประเทศ คือ ตราแผ่นดินของสกอตแลนด์และตราแผ่นดินของนอร์เวย์ ต่างก็ใช้สีเหลืองกับสีแดงและรูปสิงโตยืนประกอบอยู่ด้วยกัน ความหมายของธงนี้จึงหมายถึงออร์คนีย์เป็นมรดกที่สืบทอดมาจากสกอตแลนด์และนอร์เวย์  ส่วนสีน้ำเงินนั้นนำมาจากสีของธงชาติสกอตแลนด์ และใช้แทนความหมายถึงทะเลกับประวัติศาตร์ทางทะเลของดินแดนแห่งนี้
ธงใหม่ของออร์คนีย์นี้มีลักษณะคล้ายกับธงชาตินอร์เวย์ (กางเขนสีน้ำเงินขอบขาว) และธงชาติโอลันด์ (ใช้สีในธงที่แตกต่างกัน)