stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตราประจำพระองค์ในประเทศไทย
ตราประจำพระองค์ที่ใช้สัญลักษณ์ร่วมกัน > ตราประจำพระองค์ MVS สีม่วง

ตราประจำพระองค์ที่ใช้ร่วมกันของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี เป็นอักษรพระนามาภิไธยย่อ MVS ประดิษฐานภายใต้พระอนุราชมงกุฎ (ปัจจุบันคือ พระมหาพิชัยมงกุฎ) อักษรพระนามาภิไธยย่อ MVS ย่อเป็นภาษาอังกฤษได้ว่า "Maha Vajiralongkorn Suthida" โดยมีความหมายในภาษาไทยว่า "มหาวชิราลงกรณ สุทิดา" โดย "MV" เป็นสีเหลือง (หมายถึง สีประจำวันคล้ายพระบรมราชสมภพของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว) และ "S" เป็นสีม่วง (หมายถึง สีประจำวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี) ซึ่งสื่อถึงอักษรพระนามาภิไธยที่ใช้ร่วมกับพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยตราสัญลักษณ์จะมีอยู่สองแบบด้วยกัน คือ
เป็นตราที่ใช้ร่วมกันในขณะที่พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็น "สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร" และสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี ครั้งยังทรงเป็น "พลตรีหญิง สุทิดา วชิราลงกรณ์ ณ อยุธยา" โดยเริ่มปรากฏใช้ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2557 โดยส่วนมากจะเห็นตราสัญลักษณ์ดังกล่าวปรากฏอยู่บนพวงมาลาหลวงสีม่วง ซึ่งพระราชทานในงานพระราชทานเพลิงศพ และยังมีปรากฏอยู่บนเอกสารข้อความต่าง ๆ เช่นข้อความของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร ที่แสดงความขอบคุณแก่ประชาชนชาวไทยที่เข้าร่วมกิจกรรม Bike for Mom ลงวันที่ 16 สิงหาคม 2558 เป็นต้น
เป็นตราที่ใช้ร่วมกันในขณะที่พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็น "สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร" จนถึงเวลาก่อนการประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษก เป็น "พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว" ในปัจจุบัน และสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี ครั้งทรงเป็น "พลเอกหญิง สุทิดา วชิราลงกรณ์ ณ อยุธยา" จนถึงเวลาก่อนการประกาศสถาปนาเฉลิมพระเกียรติยศเป็น "สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี" ในปัจจุบัน โดยส่วนมากจะเห็นตราสัญลักษณ์ดังกล่าวปรากฏอยู่บนพวงมาลาหลวงสีม่วง ซึ่งพระราชทานในงานพระราชทานเพลิงศพ ในช่วงปี 2559 - 2562 และมีปรากฏใช้ในหลายครั้งจนถึงปัจจุบัน
ตราประจำพระองค์ที่ใช้สัญลักษณ์ร่วมกัน > ตราประจำพระองค์ MVS สีฟ้า

ตราประจำพระองค์ที่ใช้ร่วมกันของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และเจ้าคุณพระสินีนาถ พิลาสกัลยาณี เป็นอักษรพระนามาภิไธยย่อ MVS ประดิษฐานภายใต้พระอนุราชมงกุฎ (ปัจจุบันคือ พระมหาพิชัยมงกุฎ) อักษรนามย่อ MVS ย่อเป็นภาษาอังกฤษได้ว่า "Maha Vajiralongkorn Sineenatha" โดยมีความหมายในภาษาไทยว่า "มหาวชิราลงกรณ สินีนาถ" โดย "MV" เป็นสีเหลือง (หมายถึง สีประจำวันคล้ายพระบรมราชสมภพของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว) และ "S" เป็นสีฟ้า (หมายถึง สีประจำวันคล้ายวันเกิดของเจ้าคุณพระสินีนาถ พิลาสกัลยาณี) ซึ่งสื่อถึงอักษรพระนามาภิไธยที่ใช้ร่วมกับพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยตราสัญลักษณ์จะมีอยู่สองแบบด้วยกัน คือ
แบบที่ 1 ตราสัญลักษณ์ MVS มีตราจักรีภายใต้พระอนุราชมงกุฎ
เป็นตราที่ใช้ร่วมกันในขณะที่พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็น "สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร" จนประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษก เป็น "พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว" จนถึงปัจจุบัน และเจ้าคุณพระสินีนาถ พิลาสกัลยาณี ตั้งแต่ยังเป็น "พันตรีหญิง สินีนาฏ วงศ์วชิราภักดิ์" จนเป็น "เจ้าคุณพระสินีนาถ พิลาสกัลยาณี" ในปัจจุบัน โดยเริ่มปรากฏใช้ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2562 ซึ่งปรากฏอยู่บนพวงมาลาหลวงสีฟ้า ซึ่งพระราชทานในงานพระราชทานเพลิงศพ และยังมีปรากฏบนภาพวาดฝีพระหัตถ์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เช่น ในหนังสือบทเจริญพระพุทธมนต์ พระคาถาพระสุนทรีวาณี ลงวันที่ 28 กรกฎาคม 2562 เป็นต้น ปรากฏในหนังสือบทเจริญพระพุทธมนต์ มหาราชปริตร หน้า 43 ลงวันที่ 26 เมษายน 2564 ในช่วงปี 2567 ถึงปัจจุบัน ปรากฎตราสัญลักษณ์นี้บนพวงมาลาหลวงสีฟ้าของเจ้าคุณพระสินีนาถ พิลาสกัลยาณี
แบบที่ 2 ตราสัญลักษณ์ MVS มีเลข 10 ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎ
เป็นตราที่ใช้ร่วมกันในขณะที่พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็น "สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร" จนประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษก เป็น "พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว" จนถึงปัจจุบัน และเจ้าคุณพระสินีนาถ พิลาสกัลยาณี ตั้งแต่ยังเป็น "ท่านผู้หญิงสินีนาฏ วงศ์วชิราภักดิ์" จนเป็น "เจ้าคุณพระสินีนาถ พิลาสกัลยาณี" ในปัจจุบัน ตราสัญลักษณ์ดังกล่าวปรากฏอยู่บนพวงมาลาหลวงสีฟ้า ซึ่งพระราชทานในงานพระราชทานเพลิงศพ ในช่วงปี 2562 โดยต่อมาในปี 2563 มีการปรากฏตราสัญลักษณ์ดังกล่าวบนภาพวาดฝีพระหัตถ์ของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งพระราชทานเป็นกำลังใจให้พสกนิกรชาวไทย โดยมีภาพที่ทรงวาดขึ้นลงวันที่ 15, 17, 19 สิงหาคม และวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2563 ตามลำดับ และในภาพวาดฝีพระหัตถ์ สืบสาน(อภิรักษ์) รักษา(อนุรักษ์) ต่อยอด(อภิวัฒน์) ลงวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 และปรากฏบนพวงมาลาหลวงวางหน้าโกศศพสมเด็จพระญาณวชิโรดม วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 ปรากฏบนภาพวาดฝีพระหัตถ์ในหนังสือบทเจริญพระพุทธมนต์ มหาราชปริตร หน้า 43 ลงวันที่ 26 เมษายน 2564
ดูเพิ่ม

พระปรมาภิไธย (พระมหากษัตริย์ไทย)
ธงประจำพระองค์
ธงพระอิสริยยศในประเทศไทย
ดอกไม้ประจำพระองค์ในประเทศไทย
พ.ศ. 2471

พุทธศักราช 2471 (นับแบบใหม่) ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1928 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันอาทิตย์ ตามปฏิทินเกรกอเรียน
ปีมะโรง สัมฤทธิศก จุลศักราช 1290 (วันที่ 15 เมษายน เป็นวันเถลิงศก)
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว (26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 – 2 มีนาคม พ.ศ. 2478)
เจ้าประเทศราช:
เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่: เจ้าแก้วนวรัฐ (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2454 - 3 มิถุนายน พ.ศ. 2482)
เจ้าผู้ครองนครลำพูน: เจ้าจักรคำขจรศักดิ์ (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2454 - 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486)
เจ้าผู้ครองนครน่าน: เจ้ามหาพรหมสุรธาดา (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 - 17 สิงหาคม พ.ศ. 2474)
เหตุการณ์

15 พฤษภาคม – มิกกี้ เมาส์ และ มินนี่ เมาส์ ปรากฏตัวครั้งแรกในภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง Plane Crazy
17 พฤษภาคม – พิธีเปิดกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ณ กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ (พิธีปิดวันที่ 12 สิงหาคม)
10 พฤศจิกายน – จักรพรรดิโชวะ เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่น พระองค์ที่ 124
26 มกราคม - คองเกรสแห่งชาติอินเดียจัดประชุมที่เมืองลาฮอร์ ยืนยันเจตนาที่จะต่อสู้จนกว่าจะได้เอกราชอย่างสมบูรณ์
11 กุมภาพันธ์ –
พิธีเปิดกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
มีการลงนามในสนธิสัญญาลาเตรันระหว่างอิตาลีและวาติกันในวันนี้
12 มีนาคม – เขื่อนเซนต์ฟรานซิสในรัฐแคลิฟอร์เนียแตก ทำให้เกิดน้ำท่วม คร่าชีวิตผู้คนไปกว่า 400 คน
วันเกิด

20 มกราคม - อมร นนทสุต อดีตปลัดกระทรวงสาธารณสุข (เสียชีวิต 2 มิถุนายน พ.ศ. 2563)
27 กุมภาพันธ์ - เอเรียล ชารอน นายกรัฐมนตรีอิสราเอล (เสียชีวิต 11 มกราคม พ.ศ. 2557)
28 กุมภาพันธ์ - วอลเตอร์ เทวิส นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน (ถึงแก่กรรม 9 สิงหาคม พ.ศ. 2527)
6 เมษายน - เจมส์ ดี. วัตสัน นักพันธุศาสตร์ชาวอเมริกัน ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาแพทยศาสตร์และสรีรวิทยา
16 พฤษภาคม - บิลลี่ มาร์ติน นักเบสบอลชาวอเมริกัน (เสียชีวิต พ.ศ. 2532)
11 มิถุนายน - สมเด็จพระราชินีฟาบิโอลาแห่งเบลเยียม (สวรรคต 5 ธันวาคม พ.ศ. 2557)
13 มิถุนายน - จอห์น แนช นักคณิตศาสตร์ชาวอเมริกัน (ถึงแก่กรรม 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2558)
14 มิถุนายน - เช เกบารา นักปฏิวัติและผู้นำการเคลื่อนไหวทางการเมืองชาวอาร์เจนตินา (ถึงแก่กรรม 9 ตุลาคม พ.ศ. 2510 (ถูกประหารชีวิต))
26 กรกฎาคม - สแตนลีย์ คูบริก ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน (ถึงแก่กรรม 7 มีนาคม พ.ศ. 2542)
7 สิงหาคม - เชาวน์ ณศีลวันต์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม อดีตองคมนตรีไทย และอดีตประธานกรรมการบริษัทเครือซีเมนต์ไทย
19 สิงหาคม -
สมเด็จพระราชินีรัตนาแห่งเนปาล อดีตสมเด็จพระราชินีแห่งเนปาล
เจ้าหญิงมารี-ฟรังซัวแห่งบูร์บง-ปาร์มา
25 สิงหาคม - แมนรัตน์ ศรีกรานนท์ นักดนตรีชาวไทย (เสียชีวิต 5 กันยายน พ.ศ. 2561)
31 สิงหาคม - เจมส์ โคเบิร์น นักแสดงชาวอเมริกัน (ถึงแก่กรรม 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545)
3 กันยายน - แก้วขวัญ วัชโรทัย เลขาธิการพระราชวัง (ถึงแก่อสัญกรรม 15 กันยายน พ.ศ. 2559)
1 ตุลาคม - พระราชมงคลวชิรธรรม (บุญมา คัมภีรธัมโม) พระสงฆ์ชาวไทย
6 ตุลาคม - กิตติ ทองลงยา นักสัตววิทยาชาวไทย (ถึงแก่กรรม 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517)
23 พฤศจิกายน – วรนุช อารีย์ นักร้องชาวไทย (ถึงแก่กรรม 20 ธันวาคม พ.ศ. 2560)
16 ธันวาคม - ฟิลิป เค. ดิก นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน (ถึงแก่กรรม 2 มีนาคม พ.ศ. 2525)
? - เจ้าเดชา ณ ลำปาง (ถึงแก่กรรม 30 มิถุนายน พ.ศ. 2558)
วันถึงแก่กรรม

2 เมษายน – ธีโอดอร์ วิลเลียม ริชาร์ดส์ ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี (เกิด พ.ศ. 2411)
18 มิถุนายน – โรอัลด์ อะมุนด์เซน นักสำรวจชาวนอร์เวย์ (เกิด พ.ศ. 2415)
22 ตุลาคม – แอนดรูว์ ฟิชเชอร์ นายกรัฐมนตรีคนที่ 5 ของออสเตรเลีย (เกิด พ.ศ. 2405)
13 มิถุนายน – สมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช (ประสูติ 11 มกราคม พ.ศ. 2403)
รางวัล > รางวัลโนเบล

สาขาเคมี – Adolf Otto Reinhold Windaus
สาขาวรรณกรรม – ซีกริด อุนด์เซท
สาขาสันติภาพ – ไม่มีการมอบรางวัล
สาขาฟิสิกส์ – โอเวน วิลลานส์ ริชาร์ดสัน
สาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ – ชาร์ลส์ ฌูลส์ อองรี นีกอลล์
กีฬาระบำใต้น้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

| ระบำใต้น้ำ ในโอลิมปิกครั้งที่ 29 |
| --- | --- |

สนาม: National Aquatics Centre
วันที่: 18-23 สิงหาคม
จำนวนนักกีฬา: 104 คน  จาก 24 ประเทศ
← 20042012 →
กีฬาระบำใต้น้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 จัดแข่งขันที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน แข่งขัน 2 ประเภท คือ ประเภทหญิงคู่และทีมหญิงและจัดแข่งสำหรับผู้หญิงเท่านั้น
ผู้ได้รับเหรียญ

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| คู่ รายละเอียด |  รัสเซีย (RUS) Anastasia Davydova Anastasia Ermakova |  สเปน (ESP) Andrea Fuentes Gemma Mengual |  ญี่ปุ่น (JPN) Saho Harada Emiko Suzuki |
| ทีม รายละเอียด |  รัสเซีย (RUS) Anastasia Davydova Anastasia Ermakova Maria Gromova Natalia Ishchenko Elvira Khasyanova Olga Kuzhela Yelena Ovchinnikova Anna Shorina Svetlana Romashina |  สเปน (ESP) Alba María Cabello Raquel Corral Andrea Fuentes Gemma Mengual Thaïs Henríquez Laura López Gisela Morón Irina Rodríguez Paola Tirados |  จีน (CHN) Gu Beibei Huang Xuechen Jiang Tingting Jiang Wenwen Liu Ou Luo Xi Sun Qiuting  Wang Na Zhang Xiaohuan |
สรุปเหรียญรางวัล

| อันดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  รัสเซีย (RUS) | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 2 |  สเปน (ESP) | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 3 |  จีน (CHN) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 3 |  ญี่ปุ่น (JPN) | 0 | 0 | 1 | 1 |
เอมิเรตนัจญด์และฮะซาอ์

เอมิเรตนัจญด์และฮะซาอ์ (อังกฤษ: Emirate of Nejd and Hasa; อาหรับ: إمارة نجد والأحساء) หรือ รัฐซาอุดีที่สาม หรือ เอมิเรตริยาด ปกครองโดยอิบน์ ซะอูด หลังจากพระองค์ทรงยึดเมืองริยาดจากราชวงศ์เราะชีดได้ในปี ค.ศ. 1902 ต่อมาในปี ค.ศ. 1921 กองทัพของอิบน์ ซะอูดและสหราชอาณาจักรก็พิชิตดินแดนของราชวงศ์เราะชีดได้ทั้งหมด และสถาปนา "รัฐสุลต่านนัจญด์" ในเวลาต่อมา
เมืองพวน

เมืองพวน (ເມືອງພວນ) หรือเมืองพวนเชียงขวาง หรือ ราชรัฐพวน[ต้องการอ้างอิง] เป็นหัวเมืองเก่าแก่ในประเทศลาว เดิมเป็นราชอาณาจักรสำคัญราชอาณาจักรหนึ่งหนึ่งของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งทางตอนเหนือของประเทศ
ประวัติ

เมืองพวน หรือเมืองพวนเชียงขวาง มีนามเต็มในประวัติศาสตร์ว่า เมืองมหารัตนบุรีรมย์ พรหมจักรพรรดิ ศรีมหานัครตักกะเสลา นครเชียงขวางราชธานี (ມຫາຣັຕນບູຣີຣົມຍ໌ ພຣົຫມຈັກພັດິ ສຣີມຫານັຄຣຕັກກະເສລາ ນຄຣຊຽງຂວາງຣາຊທານີ) คำว่า พวน (ພວນ) ตรงกับคำว่า โพน (ໂພນ) ในภาษาลาวและ พูน ในภาษาไทย หมายถึง เมืองอันตั้งอยู่บริเวณพื้นที่สูงหรือที่ราบสูง เมืองพวนเดิมเป็นเขตการปกครองที่มีสถานะเป็นราชอาณาจักรหนึ่งในดินแดนที่เป็นประเทศลาวปัจจุบัน ประกอบด้วยหัวเมืองน้อยใหญ่หลายหัวเมือง ปัจจุบันเป็นตำแหน่งที่ตั้งของแขวงเชียงขวาง มีศูนย์กลางการปกครองเมืองที่เมืองเชียงขวาง
ประชากรในเมืองพวนเรียกว่าชาวชาวไทพวน หรือ ชาวลาวพวน ชาวพวนเป็นกลุ่มชาติพันธุ์สำคัญในกลุ่มตระกูลลาว-ไท ที่อพยพมาจากประเทศจีนทางตอนใต้เช่นเดียวกับชาติพันธุ์ลาว แล้วตั้งตัวเป็นอิสระตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา โดยมีเมืองเชียงขวางเป็นเมืองหลวงหรือราชธานี เมืองพวนมีบทบาทในทางการค้าโลหะและของป่า ในราวพุทธศตวรรษที่ 19 – 20 เมืองพวนตกอยู่ภายใต้อำนาจการคุ้มครองของอาณาจักรล้านช้างในสมัยพระเจ้าฟ้างุ้มแหล่งหล้าธรณีมหาราช (ราว พ.ศ. 1896-1915) ในฐานะเมืองประเทศราช จากนั้นมาราชอาณาจักรพวนก็มีความสัมพันธ์อันดีกับอาณาจักล้านช้างของชาวลาวมาโดยตลอด นอกจากการเสียส่วยหรือเครื่องมงคลราชบรรณาการให้ราชอาณาจักรล้านช้างแล้ว
เมืองพวนยังคงรักษาการปกครองของตนไว้ได้ มีศิลปกรรมทางพุทธศาสนาเป็นเอกลักษณ์ของตนเอง ศิลปะจากเมืองพวนบางส่วนได้เข้ามามีอิทธิพลต่ออาณาจักรล้านช้างแถบนครหลวงพระบางด้วย ซึ่งนักวิชาการส่วนใหญ่เรียกว่า ศิลปะเชียงขวาง ต่อมาเมื่อสยามได้แผ่อิทธิพลข้ามฝั่งแม่น้ำโขงเข้าควบคุมราชอาณาจักรล้านช้าง เมืองพวนกลายเป็นรัฐกันชนระหว่างราชอาณาจักรสยามกับราชอาณาจักรไดเวียดของชาวญวน ในสมัยหลังรัชกาลเจ้าอนุวงศ์แห่งเวียงจันทน์ (พ.ศ. 2348-2371) สยามได้กวาดต้อนชาวพวนจำนวนมากเข้ามาอยู่ในสยามหลายหัวเมือง ต่อมาในราว พ.ศ. 2413 เมื่อกองทัพฮ่อที่แยกตัวออกมาจากกลุ่มกบฏไท่ผิงซึ่งถูกทางการจีนปราบปรามลง ได้เข้ามาโจมตีนครหลวงพระบางและราชอาณาจักรล้านช้าง เมืองพวนเองก็ได้ถูกกองทัพฮ่อโจมตีจนเสียหายไปมากเช่นเดียวกัน จากสนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 112 เมื่อ พ.ศ. 2436 นครเชียงขวางซึ่งเป็นศูนย์กลางของเมืองพวนได้ถูกกำหนดให้อยู่ในเขตแดนของอินโดจีนฝรั่งเศส ภายหลังการประกาศเอกราชของราชอาณาจักรลาวนครเชียงขวางจึงกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของประเทศลาว
กษัตริย์พวนและราชวงศ์ขุนบรมราชาธิราช

ตามตำนานพงศาวดารล้านช้าง และพื้นขุนบรมราชาธิราช กล่าวว่า ขุนบูลม หรือขุนบรมราชาธิราช ซึ่งปกครองเมืองแถน (เมืองแถง) ทรงมีพระมเหสี 2 พระองค์ พระองค์หนึ่งมีพระนามว่า พระนางเอ็ดแคง ทรงมีพระราชโอรส 4 พระองค์ พระมเหสีอีกพระองค์ชื่อทรงนามว่า พระนางยมพาลา ทรงมีพระราชโอรส 3 พระองค์ รวมแล้วขุนบูลมทรงมีพระราชโอรสที่ประสูติจากพระมเหสีทั้ง 2 ทั้งหมด 7 พระองค์ และขุนบูลมทรงโปรดฯ ให้พระราชโรสทั้ง 7 ไปสร้างและปกครองเมืองต่างๆ ดังต่อไปนี้
ขุนลอ ให้ไปสร้างเมืองชวา (เมืองเส้า หรือเมืองหลวงพระบาง)
ท้าวยี่ผาล้าน ให้ไปสร้างเมืองหัวแต (เมืองหนองแส หรือเมืองประคึง)
ท้าวสามจูสง ให้ไปสร้างเมืองแกวช่องบัว (เมืองบัวชุม)
ท้าวไสผง ให้ไปสร้างเมืองยวนโยนกเชียงแสน
ท้าวงัวอิน ให้ไปสร้างเมืองอโยธยา
ท้าวลกกลม ให้ไปสร้างเมืองเชียงคม (เมืองอินทปัต)
เจ็ดเจิง (เจ็ดเจือง) พระราชอนุชาองค์สุดท้อง ให้ไปสร้างเมืองพวนเชียงขวาง
ราชรัฐห่าเตียน

ราชรัฐห่าเตียน (เวียดนาม: Hà Tiên trấn, จีนตัวย่อ: 河仙镇; จีนตัวเต็ม: 河僊鎮 หรือ 河仙鎮; พินอิน: Héxiān zhèn), รัฐกั๋งโข่ว (港口国) หรือ รัฐในอารักขาห่าเตียน เอกสารตะวันตกเรียก คังเคา (Can Cao) ส่วนเอกสารไทยเรียก เมืองบันทายมาศ หรือ พุทไธมาศ เป็นรัฐเมืองท่าบริเวณปากแม่น้ำโขง ก่อตั้งโดยม่อ จิ่ว (鄚玖) หรือ หมัก กื๋ว (Mạc Cửu) ชาวจีนอพยพ มีลักษณะเป็นเมืองท่าปลอดภาษี เปิดบ่อนการพนัน ผลิตเหรียญกษาปณ์ และเปิดเหมืองแร่ดีบุกเป็นของตนเอง โดยอาศัยพื้นที่ชายขอบของปริมณฑลแห่งอำนาจของรัฐขนาดใหญ่ พัฒนาเป็นเมืองท่าสำคัญของภูมิภาค และขยายพื้นที่อำนาจของตนเองด้วยการตั้งเมืองใหม่อีกหกเมือง
ห่าเตียนเป็นรัฐอิสระในอารักขาของทั้งกัมพูชา เวียดนาม หรือสยาม โอนอ่อนตามแต่สถานการณ์จะพาไป เพราะศักยภาพทางการทหารต่ำ รัฐต่าง ๆ พยายามเข้าควบคุมห่าเตียนตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา ที่สุดห่าเตียนถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรเวียดนามใน ค.ศ. 1832
ประวัติ > ยุคแรกเริ่ม

เดิมห่าเตียนเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรเขมร กระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 18 ม่อ จิ่ว (鄚玖) หรือ หมัก กื๋ว (Mạc Cửu) ชาวจีนกวางตุ้ง เข้าไปก่อตั้งเมืองท่าชื่อ เฟืองถั่ญ (Phương Thành) บ้างเรียก เมืองคำ (Máng-khảm, ม้างขาม) เปี่ยม หรือ เปียม (ពាម "ปากน้ำ") เมื่อ ค.ศ. 1671 โดยได้รับพระราชานุญาตจากกษัตริย์เขมรให้ดูแลการค้าทางทะเลแถบนั้น พร้อมกับพระราชทานตำแหน่งเป็น ออกญา (ឧកញ៉ា)
ยูมิโอะ ซากูไร (桜井由躬雄) นักประวัติศาสตร์ชาวญี่ปุ่นเสนอว่า เฟืองถั่ญนี้เป็นเมืองที่ถูกสร้างใหม่ที่ประกอบไปด้วยหมู่บ้านชาวจีนโพ้นทะเลเจ็ดหมู่รวมกัน ตั้งอยู่ใกล้ ๆ กับบันทายมาศ (បន្ទាយមាស, บ็อนเตียย์เมียะฮ์) ซึ่งขณะนั้นมีเจ้าเมืองชาวเขมรปกครองอยู่แล้ว แม้จะเป็นคนละเมือง แต่เอกสารไทยมักเรียกเมืองใหม่แห่งนี้ว่าบันทายมาศ (สำเนียงเขมร) หรือพุทไธมาศ (สำเนียงไทย) เพราะเป็นเมืองเก่าที่เคยมีความสัมพันธ์กับสยามมาก่อน ที่ตั้งของเฟืองถั่ญอยู่บริเวณปากแม่น้ำใหญ่ เรือสินค้าสามารถจอดเรือหลบมรสุมได้ และสามารถเดินทางผ่านสาขาแม่น้ำเข้าไปค้าขายยังพื้นที่ตอนในแผ่นดินได้
ในเวลาต่อมาม่อ จิ่ว เริ่มสวามิภักดิ์กับขุนนางตระกูลเหงียนเมื่อ ค.ศ. 1707 หลังถูกสยามรุกรานจนเมืองเสียหาย ม่อ จิ่วรับตำแหน่งขุนนาง เหิ่ว (hầu) จากตระกูลเหงียน ตั้งแต่นั้นมาห่าเตียนก็มีสถานะเป็นรัฐกึ่งอิสระของเวียดนามมาตั้งแต่นั้น พร้อมกับตั้งนามเมืองให้เสียใหม่ว่า ห่าเตียน (Hà Tiên) แปลว่า "เทพแห่งสายน้ำ" แต่เขายังคงส่งส่วยเข้าราชสำนักเขมรตามเดิม
รายนามเจ้าผู้ครอง

| ชื่อตัว (จีน/ญวน) | ราชทินนามเวียดนาม | ราชทินนามสยาม | ราชทินนามเขมร | ช่วงปี (ค> ศ.) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ม่อ จิ่ว/หมัก กื๋ว 鄚玖 | ห่าเตียนเจิ๊นต๋งบิญกื๋วหง็อกเหิ่ว (Hà Tiên trấn tổng binh Cửu Ngọc hầu, 河僊鎮總兵玖玉侯) |  | ออกญา (ឧកញ៉ា) | 1707–1735 |  |
| ม่อ ซื่อหลิน/หมัก เทียน ตื๊อ 鄚天賜 | ห่าเตียนเจิ๊นเคิมซายโดด๊กตงดึ๊กเหิ่ว (Hà Tiên trấn khâm sai đô đốc Tông Đức hầu, 河僊鎮欽差都督琮德侯) | พระยาราชาเศรษฐีญวน | นักพระโสทัต (ព្រះសុទត្ដ) | 1736–1771 | บุตรม่อ จิ่ว |
| เฉิน เหลียน/เจิ่น เลียน 陳聯 |  | พระยาราชาเศรษฐีจีน |  | 1771–1773 | สยามแต่งตั้ง |
| ม่อ ซื่อหลิน/หมัก เทียน ตื๊อ 鄚天賜 | ห่าเตียนเจิ๊นเคิมซายโดด๊กตงดึ๊กเหิ่ว (Hà Tiên trấn khâm sai đô đốc Tông Đức hầu, 河僊鎮欽差都督琮德侯) (ก่อน ค.ศ. 1775) ดักเตี๊ยนกว๊กหลาวห่าเตียนเจิ๊นโดด๊กตงเกวิ่นกง (Đặc tiến quốc lão Hà Tiên trấn đô đốc Tông quận công, 特進國老河僊鎮都督琮郡公) (ใน ค.ศ. 1775) | พระยาราชาเศรษฐีญวน | นักพระโสทัต | 1773–1777 | ครั้งที่สอง |
ว่าง (ค.ศ. 1777–1785)
| ม่อ ซือเชิง/หมัก ตื๋อ ซิญ 鄚子泩 | ห่าเตียนลืวถูทามเตื๊องลี้จั๊ญเหิ่ว (Hà Tiên lưu thủ tham tướng Lý Chánh hầu, 河僊留守參將理政侯) | พระยาราชาเศรษฐี |  | 1785–1788 | บุตรม่อ ซื่อหลิน |
ว่าง โง มา (Ngô Ma) ปฏิบัติหน้าที่แทน (1788–1789)
| ม่อ กงปิ่ง/หมัก กง บิ๊ญ 鄚公柄 | ล็องเซวียนลืวถูบิ๊ญจั๊ญเหิ่ว (Long Xuyên lưu thủ Bính Chánh hầu, 龍川留守柄正侯) |  |  | 1789–1792 | หลานม่อ ซื่อหลิน |
ว่าง เจิ๊น ฮัญ (Trần Hanh) และเจิ๊น โต (Trần Tô) ปฏิบัติหน้าที่แทน (1792–1800)
| ม่อ จือเทียน/หมัก ตื๋อ เทียม 鄚子添 | ห่าเตียนจั๊ญเคิมซายลืวถูกายเกอเทียมหลกเหิ่ว (Hà Tiên chánh khâm sai lưu thủ cai cơ Thiêm Lộc hầu, 河僊正欽差留守該奇添祿侯) (ก่อน ค.ศ. 1805) ห่าเตียนเจิ๊นเคิมซายเจื๋องเกอเทียมหลกเหิ่ว (Hà Tiên trấn khâm sai chưởng cơ Thiêm Lộc hầu, 河僊鎮欽差掌奇添祿侯) (หลัง ค.ศ. 1805) | เจ้าพระยา ? |  | 1800–1809 | บุตรม่อ ซื่อหลิน |
โง อี เหงียม (Ngô Y Nghiễm) และเล เตี๊ยน สาง (Lê Tiến Giảng) เป็นรัฐบาล (1809–1816)
| ม่อ กงหยู/หมัก กง ซู 鄚公榆 | ห่าเตียนเจิ๊นเหียปเจิ๊นซูถั่ญเหิ่ว (Hà Tiên trấn hiệp trấn Du Thành hầu, 河僊鎮叶鎮榆成侯) (ก่อน ค.ศ. 1818) ห่าเตียนเจิ๊นถูซูถั่ญเหิ่ว (Hà Tiên trấn thủ Du Thành hầu, 河僊鎮守榆成侯) (หลัง ค.ศ. 1818) |  |  | 1816–1829 | หลานม่อ ซื่อหลิน |
| ม่อ กงไฉ/หมัก กง ต่าย 鄚公材 | ห่าเตียนถูกว๋านถู (Hà Tiên thủ quản thủ, 河僊守管守) |  |  | 1830–1832 | หลานม่อ ซื่อหลิน |
ยุทธการที่กรีซ

ยุทธการที่กรีซ (อังกฤษ: Battle of Greece) หรือชื่อรู้จักในเยอรมันคือ ปฏิบัติการมารีทา (เยอรมัน: Unternehmen Marita)  เป็นปฏิบัติการบุกครองราชอาณาจักรกรีซ โดย ฟาสซิสต์อิตาลี และ นาซีเยอรมนี (เมษายน 1941) ในช่วง สงครามโลกครั้งที่สอง ยุทธการเริ่มต้นจากรุกรานกรีซในเดือนตุลาคม 1940 ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ สงครามอิตาลี-กรีซ และต่อเนื่องโดยการบุกครองโดยเยอรมนีในเดือน เมษายน 1941 ยุทธการจบลงด้วยการที่พลร่มเยอรมนียกพลขึ้นบกที่เกาะครีต (พฤษภาคม 1941) ทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรแพ้ในกรีซแผ่นดินใหญ่ ยุทธการยังเป็นหนึ่งในยุทธการที่ใหญ่ที่สุดในช่วงการทัพบอลข่าน ของเยอรมนี
กีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

| ปัญจกีฬาสมัยใหม่ ในโอลิมปิกครั้งที่ 29 |
| --- | --- |

สนาม: Olympic Sports Centre Stadium Ying Tung Natatorium Olympic Green Convention Center
วันที่: 21-22 สิงหาคม พ.ศ. 2551
จำนวนรายการ: 2
← 20042012 →
การแข่งขันปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 เป็นการแข่งขันกีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ที่จัดขึ้นในกรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 21-22 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ณ สนาม Olympic Sports Centre Stadium, Ying Tung Natatorium และ Olympic Green Convention Center มีการแข่งขันทั้งหมด 2 รายการ
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
สรุปเหรียญรางวัล > ผู้ที่ได้รับเหรียญรางวัล

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| Men's รายละเอียด | Andrey Moiseev  รัสเซีย | Edvinas Krungolcas  ลิทัวเนีย | Andrejus Zadneprovskis  ลิทัวเนีย |
| Women's รายละเอียด [a] | Lena Schöneborn  เยอรมนี | Heather Fell  สหราชอาณาจักร | Anastasiya Samusevich  เบลารุส |
a  The original bronze medalist, Victoria Tereshchuk of Ukraine was disqualified for doping violations
เอมิเรตอัฟกานิสถาน

ระวังสับสนกับ เอมิเรตอิสลามอัฟกานิสถาน หรือเอมิเรตอัฟกานิสถาน (ค.ศ. 1929)
เอมิเรตอัฟกานิสถาน (อังกฤษ: Emirate of Afghanistan; ปาทาน: د افغانستان امارت Da Afghānistān Amārat) เป็นเอมิเรตที่ปกครองอัฟกานิสถานระหว่างปี ค.ศ. 1823–1926 เอมิเรตแห่งนี้แยกตัวออกจากจักรวรรดิดุรรานีในช่วงที่พระเจ้าดอสต์ โมฮัมหมัด ข่าน (Dost Mohammed Khan) แห่งราชวงศ์บารักไซ (Barakzai) ขึ้นครองราชย์ ความขัดแย้งของพระเจ้าดอสต์ โมฮัมหมัด ข่านกับมูฮัมหมัด ชาห์แห่งอิหร่าน มีส่วนทำให้รัสเซียและอังกฤษที่กำลังมีข้อพิพาทกันอยู่สนใจแผ่อิทธิพลเข้ามาในภูมิภาคนี้ จนนำไปสู่สงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่หนึ่ง ระหว่างปี ค.ศ. 1939–1942 หลังสงครามและการสวรรคตของพระเจ้าดอสต์ โมฮัมหมัด ข่าน ตำแหน่งเอมีร์ก็เปลี่ยนมือหลายครั้งจนมาถึงรัชสมัยของพระเจ้าเชอร์ อาลี ข่าน (Sher Ali Khan) ซึ่งเคยถูกเนรเทศไปอยู่ในรัสเซีย การขึ้นครองราชย์ของเอมีร์องค์นี้ทำให้เกิดความขัดแย้งกับอังกฤษอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1878 อังกฤษยาตราทัพเข้าสู่อัฟกานิสถาน เกิดเป็นสงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่สอง การสู้รบยุติลงในปี ค.ศ. 1880 หลังอังกฤษและอัฟกานิสถานทำสนธิสัญญาสันติภาพและสถาปนาพระเจ้าอับดุร ราห์มาน ข่าน (Abdur Rahman Khan) ขึ้นเป็นเอมีร์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1893 อังกฤษและอัฟกานิสถานลงนามยอมรับเส้นดูรันด์ ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอัฟกานิสถานและปากีสถาน และเป็นพื้นที่กันชนระหว่างรัสเซียกับอังกฤษ
หลังพระเจ้าอับดุร ราห์มาน ข่านสวรรคตในปี ค.ศ. 1901 พระเจ้าฮาบิบุลลอฮ์ ข่าน (Habibullah Khan) พระโอรส ทรงขึ้นครองราชย์ต่อ พระองค์ทรงพยายามประนีประนอมกับทั้งรัสเซียและอังกฤษ และวางตัวเป็นกลางในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หลังพระเจ้าฮาบิบุลลอฮ์ ข่านสวรรคต พระเจ้านาสรุลลอฮ์ ข่าน (Nasrullah Khan) พระอนุชาทรงขึ้นครองราชย์ต่อ แต่ต่อมาถูกโค่นอำนาจโดยพระเจ้าอมานุลเลาะห์ พระองค์ทำสงครามกับอังกฤษอีกครั้งในสงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่สาม และทำให้อัฟกานิสถานได้รับเอกราชจากอังกฤษ  ในปี ค.ศ. 1926 พระเจ้าอมานุลเลาะห์ทรงขึ้นครองราชย์เป็น "กษัตริย์แห่งอัฟกานิสถาน" และเปลี่ยนจากเอมิเรตเป็นราชอาณาจักรอัฟกานิสถาน
กีฬาโปโลน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

| โปโลน้ำ ในโอลิมปิกครั้งที่ 29 |
| --- | --- |

สนาม: Ying Tung Natatorium
วันที่: 9 - 24 สิงหาคม พ.ศ. 2551
จำนวนนักกีฬา: 256 คน  จาก 14 ประเทศ
← 20042012 →
กีฬาโปโลน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 จัดแข่งขันที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน แข่งขัน 2 ประเภท คือ ประเภททีมชายและทีมหญิง
ผู้ได้รับเหรียญ > ประเภททีมชาย

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Gold | Silver | Bronze |
|  ฮังการี (HUN)Zoltán Szécsi Tamás Varga Norbert Madaras Dénes Varga Tamás Kásás Norbert Hosnyánszky Gergely Kiss Tibor Benedek Dániel Varga Péter Biros Gábor Kis Tamás Molnár István Gergely |  สหรัฐ (USA)Merrill Moses Peter Varellas Peter Hudnut Jeff Powers Adam Wright Rick Merlo Layne Beaubien Tony Azevedo Ryan Bailey Tim Hutten Jesse Smith J. W. Krumpholz Brandon Brooks |  เซอร์เบีย (SRB)Denis Šefik Živko Gocić Andrija Prlainović Vanja Udovičić Dejan Savić Duško Pijetlović Nikola Rađen Filip Filipović Aleksandar Ćirić Aleksandar Šapić Vladimir Vujasinović Branko Peković Slobodan Soro |
ผู้ได้รับเหรียญ > ประเภททีมหญิง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Gold | Silver | Bronze |
|  เนเธอร์แลนด์ (NED)Ilse van der Meijden Yasemin Smit Mieke Cabout Biurakn Hakhverdian Marieke van den Ham Daniëlle de Bruijn Iefke van Belkum Noeki Klein Gillian van den Berg Alette Sijbring Rianne Guichelaar Simone Koot Meike de Nooy  Head coach: Robin van Galen |  สหรัฐ (USA)Elizabeth Armstrong Heather Petri Brittany Hayes Brenda Villa Lauren Wenger Natalie Golda Patty Cardenas Jessica Steffens Elsie Windes Alison Gregorka Moriah van Norman Kami Craig Jaime Hipp  Head coach: Guy Baker |  ออสเตรเลีย (AUS)Emma Knox Gemma Beadsworth Nikita Cuffe Rebecca Rippon Suzie Fraser Bronwen Knox Taniele Gofers Kate Gynther Jenna Santoromito Mia Santoromito Melissa Rippon Amy Hetzel Alicia McCormack  Head coach: Greg McFadden |
เอมิเรตญะบัลชัมมัร

เอมิเรตญะบัลชัมมัร (อังกฤษ: Emirate of Jabal Shammar; อาหรับ: إِمَارَة جَبَل شَمَّر) หรือ เอมิเรตฮาอิล หรือ เอมิเรตราชวงศ์เราะชีด เป็นรัฐที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคนัจญด์ในคาบสมุทรอาหรับ ดำรงอยู่ระหว่างกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึง ค.ศ. 1921 คำว่า "ญะบัลชัมมัร" แปลว่า "ภูเขาแห่งชัมมัร" รัฐเอมิเรตแห่งนี้ปกครองโดยราชวงศ์เราะชีด ซึ่งมีที่มาจากชนเผ่าชัมมัร ราชวงศ์นี้สิ้นสุดอำนาจในปี ค.ศ. 1921 เมื่ออิบน์ ซะอูด ปฐมกษัตริย์แห่งซาอุดีอาระเบีย ทำสงครามได้รับชัยชนะ และผนวกเอมิเรตญะบัลชัมมัรเข้าเป็นส่วนหนึ่งของรัฐสุลต่านนัจญด์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เอมิเรตญะบัลชัมมัร
| ด ค กรัฐก่อนซาอุดีอาระเบีย |
| --- | --- | --- |
| ปกครองโดยราชวงศ์ซะอูด |  เอมิเรตนัจญด์และฮะซาอ์ (1902–1921)  รัฐสุลต่านนัจญด์ (1921–1927)  ราชอาณาจักรฮิญาซและนัจญด์ (1927–1932)  |  |
| ดินแดนที่พิชิตได้ |  อะซีร์  ญะบัลชัมมัร  ราชอาณาจักรฮิญาซ  ญิซาน  |  |