stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มะขามเทศ

| มะขามเทศ |
| --- | --- |

มะขามเทศในโกลกาตา เบงกอลตะวันตก (อินเดีย)
สถานะการอนุรักษ์
 ปลอดภัย  (NatureServe)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
สกุล:: Pithecellobium
สปีชีส์:: P.  dulce
ชื่อทวินาม
Pithecellobium dulce (Roxb.) Benth.

มะขามเทศ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Pithecellobium dulce) เป็นพืชท้องถิ่นของประเทศไทย หลักฐานบางแหล่งกล่าวว่าเป็นพืชพื้นเมืองของเม็กซิโก อเมริกากลาง และอเมริกาใต้ตอนบนจากนั้นจึงแพร่กระจายไปสู่อเมริกาเหนือ กวม ฟิลิปปินส์ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ภาษาเตลูกูเรียกว่า సీమ చింత  "seema chintakaya" ชื่ออื่นๆได้แก่ guamúchil / cuamúchil / huamúchil (ในเม็กซิโก ภาษาสเปน), guamá americano (ในปวยร์โตรีโก) ʻopiuma (ภาษาฮาวาย), kamachile (ภาษาฟิลิปิโน),கோன புளியங்கா/ கொடுக்காப்புளி kodukkappuli (ภาษาทมิฬ), વિલાયતી આંબલી vilayati ambli (ภาษาคุชราต), जंगल जलेबी jungle jalebi หรือ ganga imli (ภาษาฮินดี), তেঁতুল tetul (ภาษาเบงกอล), seeme hunase (ภาษากันนาดา) และ विलायती चिंच vilayati chinch (ภาษามราฐี)
เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ ลำต้นมีหนาม ใบบางและเป็นใบประกอบแบบนิ้วมือ ดอกช่อ ขนาดเล็ก สีขาว เห็นเกสรตัวผู้เป็นพู่ชัดเจน ผลเป็นฝักโค้งเป็นปล้อง ๆ ฝักอ่อนสีเขียว เมื่อแก่เปลี่ยนเป็นสีชมพูหรือแดง เนื้อในเป็นสีชมพูหรือสีขาว รสหวานหรือหวานอมฝาด ถ้าทิ้งไว้นาน เนื้อจะนุ่ม รสหวานจัดขึ้น แต่ถ้านานเกินไปจะมีกลิ่นเหล้าออกมา เมล็ดสีดำ มีปล้องละ 1 เมล็ด
ฝักมะขามเทศ
มะขามเทศในประเทศไทยแบ่งตามลักษณะฝักเป็นสามกลุ่มคือ
กลุ่มฝักใหญ่ ฝักโค้งเป็นวงกลมหรือเป็นเกลียว ฝักแก่สีเขียวอ่อน ขาวปนแดงหรือชมพู เนื้อสีขาวปนแดง หวานมัน เนื้อนุ่ม
กลุ่มฝักกลาง ฝักโค้งเป็นวงกลม ฝักแก่สีเขียวอ่อน ปนชมพูอมแดง รสหวานมัน
พันธุ์พื้นเมือง ฝักขนาดเล็กสุด โค้งเป็นวงกลม ฝักแก่สีเขียวอ่อนปนชมพู รสหวานอมฝาด
การใช้ประโยชน์

มะขามเทศเป็นผลไม้ที่ใช้กินผลสด มีการปลูกเป็นการค้า นำมาประกอบอาหารได้ ชาวมอญนำมะขามเทศชนิดรสฝาดไปแกงส้ม ในทางยา เปลือกต้นแก้ท้องร่วง รักษาแผลในปาก ฟันผุ
แหล่งข้อมูลอื่น

USDA Plants Profile: Pithecellobium dulce
Kamatsile: Pithecellobium dulce
PIER species:Pithecellobium dulce เก็บถาวร 2014-04-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Manila Tamarind: Pithecellobium dulce
มานัตสึโนะโคเซ็น

"มานัตสึโนะโคเซ็น" (ญี่ปุ่น: 真夏の光線; โรมาจิ: Manatsu no Kōsen) เป็นซิงเกิลลำดับที่ 5 ของมอร์นิงมูซูเมะ วางจำหน่ายวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ในรูปแบบซีดีขนาด 8 เซนติเมตร
ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ซิงเกิลนี้ได้รวมเอาไว้ในชุดรวมอัลบั้ม "เออร์ลีซิงเกิลบอกซ์" และในปี พ.ศ. 2548 ได้วางจำหน่ายในรูปแบบของซีดีขนาด 12 เซนติเมตร
รายชื่อเพลง > ซีดี 8 เซนติเมตร

มานัตสึโนะโคเซ็น - 5:07
โคอิโนะชิฮัตสึเร็ซชะ (恋の始発列車) - 4:20
มานัตสึโนะโคเซ็น (บรรเลง) - 5:06
รายชื่อเพลง > ซีดี 12 เซนติเมตร

มานัตสึโนะโคเซ็น - 5:07
โคอิโนะชิฮัตสึเร็ซชะ - 4:20
มานัตสึโนะโคเซ็น (บรรเลง) - 5:11
มานัตสึโนะโคเซ็น (เวอร์ชันเออร์ลี) - 5:00
สมาชิก

รุ่นที่ 1
ยูโกะ นากาซาวะ
อายะ อิชิงูโระ
คาโอริ อีดะ
นัตสึมิ อาเบะ
รุ่นที่ 2
เค ยาซูดะ
มาริ ยางูจิ
ซายากะ อิจิอิ
ดูเพิ่ม

รายชื่อผลงานของมอร์นิงมูซูเมะ
| ด ค กมอร์นิงมูซูเมะ |
| --- | --- |
 เอรินะ อิกูตะ  อายูมิ อิชิดะ  ซากูระ โอดะ  มิกิ โนนากะ  มาเรีย มากิโนะ  อากาเนะ ฮากะ  เรนะ โยโกยามะ  ริโอ คิตางาวะ  โฮมาเระ โอกามูระ  เมอิ ยามาซากิ  ริโอ ซากูราอิ  ฮารูกะ อิโนอูเอะ  อาโกะ ยูมิเงตะ 
อดีตสมาชิก:  อาซูกะ ฟูกูดะ  อายะ อิชิงูโระ  ซายากะ อิจิอิ  ยูโกะ นากาซาวะ  มากิ โกโต  เค ยาซูดะ  นัตสึมิ อาเบะ  โนโซมิ สึจิ  ไอ คาโงะ  คาโอริ อีดะ  มาริ ยางูจิ  ริกะ อิชิกาวะ  อาซามิ คนโนะ  มาโกโตะ โองาวะ  ฮิโตมิ โยชิซาวะ  มิกิ ฟูจิโมโตะ  โคฮารุ คูซูมิ  เอริ คาเม  หลี่ ฉุน  เฉียน หลิน  ไอ ทากาฮาชิ  ริซะ นีงากิ  ไอกะ มิตสึอิ  เรนะ ทานากะ  ซายูมิ มิจิชิเงะ  ริโฮะ ซายาชิ  คานง ซูซูกิ  ฮารูกะ คูโด  ฮารูนะ โองาตะ  ฮารูนะ อีกูโบะ  มาซากิ ซาโต  ชิซากิ โมริโตะ  คาเอเดะ คากะ  มิซูกิ ฟูกูมูระ 
สตูดิโออัลบั้ม:  เฟิสต์ไทม์  เซคเคินด์มอร์นิง  เทิร์ด -เลิฟพาราไดซ์-  4th Ikimasshoi!  No. 5  Ai no Dai 6 Kan  Rainbow 7  7.5 Fuyu Fuyu Morning Musume Mini!  Sexy 8 Beat  Platinum 9 Disc  10 My Me  Fantasy! Jūichi  12, Smart  13 Colorful Character  14 Shō: The Message  15 Thank You, Too  ฮาทาชิ โนะ มอร์นิงมูซูเมะ  16th: That's J-pop 
อัลบั้มคัฟเวอร์:  Cover You 
รวบรวม:  เบสท์! มอร์นิงมูซูเมะ 1  เบสท์! มอร์นิงมูซูเมะ 2  Early Single Box  Morning Musume All Singles Complete: 10th Anniversary  Morning Musume Zen Single Coupling Collection  เดอะ เบสท์! ~อัปเดต มอร์นิงมูซูเมะ~  Morning Musume '14 Coupling Collection 2  Best! Morning Musume 20th Anniversary  Morning Musume Best Selection ~The 25 Shuunen~ 
กลุ่มย่อย:  ทัมโปโปะ  เพททีโมนิ  มินิโมนิ  มอร์นิงมูซูเมะซากูรางูมิ  มอร์นิงมูซูเมะโอโตเมงูมิ  มอร์นิงมุซุเมะ ทันโจ 10 เน็งคิเน็นไต 
 ผลงานการแสดง  ผลงานเพลง  ซิงเกิล  สมาชิก
มะคังแดง

| มะคังแดง |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Gentianales
วงศ์:: Rubiaceae
สกุล:: Gardenia
สปีชีส์:: G.  erythroclada
ชื่อทวินาม
Gardenia erythroclada 

มะคังแดง ชื่อวิทยาศาสตร์: Gardenia erythroclada  หรือ ตุมกาแดง ชื่ออื่นๆคือ กาญจนบุรี เรียก จงก่าขาว ตะลุมพุกแดง  ราชบุรีเรียก จิ้งก่าขาว ชันยอด   เชียงใหม่เรียก มะคัง นครราชสีมาเรียก มุยแดง ลุมพุกแดง เป็นพืชในวงศ์ Rubiaceae ลำต้นและกิ่งก้านสีน้ำตาลแดง มีขนนุ่มๆเหมือนกำมะหยี่สีน้ำตาลแดงปกคลุมทั่วไป โคนต้นและกิ่งมีหนามโดยรอบ หนามขนาดใหญ่ พุ่งตรงออกเป็นระยะ เนื้อไม้สีขาวนวล
มะคังแดงมีฤทธิ์เป็นยา ลำต้น ต้มน้ำดื่ม แก้เลือดลมเดินไม่สะดวก ผสมกับหัวยาข้าวเย็น ต้มน้ำดื่มแก้ไตพิการ  แก้ปวดท้อง ขับพิษโลหิต และน้ำเหลือง เปลือกต้น ตำพอกแผลสด ห้ามเลือด ทางจังหวัดอุบลราชธานีใช้เปลือกต้น เข้ายากับมุ่ยขาว ทำเป็นลูกกลอน แก้ปวดเส้นเอ็น อัมพฤกษ์ อัมพาต แก้ริดสีดวงทวาร แก่น ต้มน้ำดื่มแก้ปวดเมื่อย แก้ปวดประจำเดือน แก่นผสมกับยาชนิดอื่นๆ ใช้รักษาโรคกระเพาะอาหาร
ฟาโรห์นูบวอเซอร์เร

นุบวอเซอร์เร ยา'อัมมู (หรือเรียกได้อีกว่า ยา'อามู, จามู และ จาอัม) เป็นผู้ปกครองในช่วงสมัยระหว่างกลางที่สองของอียิปต์โบราณ โดยสมมติฐานที่ว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองจากราชวงศ์ที่สิบหกนั้นก็ยังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน ซึ่งสนับสนุนโดยนักวิชาการ เช่น เยือร์เกน ฟอน เบ็คเคอราธ ถึงแม้ว่าเมื่อไม่นานที่ผ่านมา คิม ไรโฮลต์ จะเสนอให้พระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองพระองค์ที่สองของราชวงศ์ที่สิบสี่ก็ตาม
การพิสูจน์ตัวตน

ดูเหมือนว่าผู้ปกครองพระองค์นี้จะไม่ปรากฏพระนามในคาร์ทูช โดยเป็นการเขียนพระนามของของฟาโรห์ ซึ่งใช้สำหรับเขียนพระนามครองราชย์เท่านั้นชื่อบัลลังก์เท่านั้น "นุบวอเซอร์เร" ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เสมอไปก็ตาม ส่วนพระนามประสูติก็ไม่ปรากฏอยู่ในคาร์ทูชเช่นกัน ซึ่งปรากฏเพียงแค่ว่า "พระราชโอรสแห่งรา, ยา'อัมมู"
เช่นเดียวกันกับผู้ปกครองยากบิม เซคาเอนเร ซึ่งเป็นผู้ปกครองก่อนหน้าที่เป็นสันนิษฐานนั้น ไม่ปรากฏหลักฐานอย่างแน่ชัดที่แสดงให้เห็นว่าพระนามครองราชย์ของพระองค์ คือ นุบวอเซอร์เร โดยข้อสันนิษฐานนี้มีพื้นฐานมาจากลักษณะของตราประทับและเสนอโดยวิลเลียม แอรส์ วอร์ด และต่อมามีรายละเอียดเพิ่มเติมโดยไรฮอล์ต แต่ดาฟนา เบน-ทอร์โต้แย้งข้อพิสูจน์ตัวตนดังกล่าว โดยชี้ให้เห็นว่าตราประทับของผู้ปกครองหลายพระองค์ที่ทรงพระชนม์ชีพอยู่ในช่วงเวลาดังกล่าวนั้นเป็นระยะเวลาใกล้เคียงกันเกินกว่าจะสร้างความสัมพันธ์ดังกล่าวบนพื้นฐานของลักษณะการออกแบบเพียงอย่างเดียว ส่วนในบันทึกพระนามแห่งตูรินก็ไม่สามารถช่วยแก้ไขข้อถกเถียงดังกล่าวได้ เนื่องจากไพระนามของพระองค์สูญหายในบริเวณที่เสียหายของบันทึก
ถ้าหากสมมติว่าวอร์ดและไรโฮลต์กล่าวถูก ผู้ปกครองนุบวอเซอร์เร ยา'อัมมู ได้รับการพิสูจน์ตัวตนจากตราประทับสคารับที่ไม่ปราณีตจำนวน 26 ชิ้น (ให้เจาะจงกว่านั้นคือปรากฏพระนาม นุบวอเซอร์เร จำนวน 19 ชิ้น และอีก 7 ตัวนั้นปรากฏพระนาม ยา'อัมมู) จากข้อมูลดังกล่าว ไรโฮลต์สันนิษฐานว่า รัชสมัยของพระองค์ยาวนานประมาณสิบปี ในช่วง 1780–1770 ปีก่อนคริสตกาล แต่อย่างไรก็ตามไม่มีใครทราบเกี่ยวกับเหตุการณ์ในรัชสมัยของพระองค์เลย
ราฟาเอล กิเวียน นักไอยคุปต์วิทยาชาวอิสราเอลระบุว่า ยา'อัมมู เป็นบุคคลเดียวกันกับผู้ปกครองยากบิม
มานัต วงษ์วาทย์

| พลอากาศเอกมานัต วงษ์วาทย์ |
| --- | --- |
มานัต วงษ์วาทย์ ในปี พ.ศ. 2562

สมาชิกวุฒิสภา
สมาชิกโดยตำแหน่ง 30 ตุลาคม พ.ศ. 2562 – 30 กันยายน พ.ศ. 2563 (0 ปี 335 วัน)
ก่อนหน้า: พลอากาศเอก ชัยพฤกษ์ ดิษยะศริน
ถัดไป: พลอากาศเอก แอร์บูล สุทธิวรรณ
ผู้บัญชาการทหารอากาศ
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2562 – 30 กันยายน พ.ศ. 2563 (0 ปี 364 วัน)
ก่อนหน้า: พลอากาศเอก ชัยพฤกษ์ ดิษยะศริน
ถัดไป: พลอากาศเอก แอร์บูล สุทธิวรรณ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 (64 ปี)
ศิษย์เก่า: โรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 20 (ตท.20) โรงเรียนนายเรืออากาศนวมินทกษัตริยาธิราช รุ่นที่ 27 (นนอ.27)
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ไทย
สังกัด: กองทัพอากาศไทย
ยศ:  พลอากาศเอก

พลอากาศเอก มานัต วงษ์วาทย์ ทหารอากาศและนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 12 อดีตผู้บัญชาการทหารอากาศ นายทหารราชองครักษ์นายทหารราชองครักษ์พิเศษ
เป็นกรรมการในคณะกรรมการบริหารสถานการณ์ฉุกเฉิน ตาม มาตรา​ 6​ พระราชกำหนดในสถานการณ์​ฉุกเฉิน​ พ.ศ.​ 2548​ ตามการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินในทุกเขตท้องที่ทั่วราชอาณาจักร​ในวันที่​ 26​ มีนาคม พ.ศ.​ 2563  ผู้บัญชาการศูนย์บัญชาการแก้ไขปัญหาการบินพลเรือนหัวหน้าศูนย์ปฏิบัติการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉินด้านความมั่นคง กองทัพอากาศ ใน ศูนย์บริหารสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19)  กรรมการในคณะกรรมการสถาบันเทคโนโลยีป้องกันประเทศกรรมการใน คณะกรรมการโครงการราชทัณฑ์ปันสุข ทำความ ดี ด้วยหัวใจ
ประวัติ

พล.อ.อ.มานัต วงษ์วาทย์ เกิดเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 เป็น เตรียมทหาร (ตท.) รุ่นที่ 20 ร่วมรุ่น บิ๊กแดง–พล.อ.อภิรัชต์ คงสมพงษ์ ผบ.ทบ.,โรงเรียนนายเรืออากาศรุ่นที่ 27 และโรงเรียนนายเรืออากาศเยอรมัน , ผ่านหลักสูตรโรงเรียนเสนาธิการทหารอากาศ นายทหารอากาศชั้นผู้บังคับฝูง และวิทยาลัยการทัพอากาศ , เคยเป็นผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารอากาศประจำเบอร์ลิน เยอรมนี รักษาราชการผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารอากาศ กรุงปารีส ฝรั่งเศส และกรุงโรม อิตาลี , ผู้บังคับการกองบิน 7 สุราษฎร์ธานี และผู้บังคับบัญชาคนแรกของฝูงบินรบกริพเพน คู่สมรส แพทย์หญิง วิไลภรณ์ วงษ์วาทย์
รับราชการ

เสนาธิการทหารอากาศ พ.ศ. 2561
ผู้บัญชาการทหารอากาศ พ.ศ. 2562
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > ไทย

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2554 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2537 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > ต่างประเทศ

สิงคโปร์ :
พ.ศ. 2566 -  เหรียญปิงกัต จาซา เกมิลัง (เท็นเทรา)
ฟาโรห์นุบเนเฟอร์

นุบเนเฟอร์ เป็นพระนามประสูติของกษัตริย์ (ฟาโรห์) ที่อาจจะทรงปกครองในช่วงราชวงศ์ที่สองแห่งอียิปต์โบราณ ไม่ทราบระยะเวลาที่แน่นอนในการครองราชย์ของพระองค์และตำแหน่งตามลำดับเวลาของพระองค์ก็ยังไม่ชัดเจน
ที่มาของพระนาม

พระนาม "นุบเนเฟอร์" ปรากฏอยู่เศษภาชนะหินสีดำสองชิ้นที่พบในห้องชุดใต้ในสุสานของฟาโรห์ดโจเซอร์ (ราชวงศ์ที่สาม) ที่ซักกอเราะฮ์ โดยกล่าวถึงโครงสร้างอาคารที่มีนามว่า "เมนติ-อังค์" ("ชีวิตอาจจะยืนยง") ซึ่งก่อสร้างขึ้นในรัชสมัยของฟาโรห์นิเนทเจอร์ ดังนั้น นักไอยคุปต์วิทยา เช่น ปีเตอร์ คาพลอนี, โจเชม คาห์ล และฟรานเซสโก ทิราดริตติ จึงเชื่อว่ารัชสมัยของฟาโรห์นุบเนเฟอร์ ควรจะเรียงตามลำดับเวลาให้ใกล้เคียงกับรัชสมัยของฟาโรห์นิเนทเจอร์  พระนามของนุบเนเฟอร์ไม่ปรากฏในเอกสารร่วมสมัยหรือเอกสารหลังจากการสวรรคตของพระองค์ใดอีก
การระบุตัวตน

นักไอยคุปต์วิทยา เช่น แบตทิสคอมเบ กันน์ และไอ. อี. เอส. เอ็ดเวิร์ดส์ เชื่อว่าพระนาม "นุบเนเฟอร์" อาจจะเป็นพระนามประสูติของฟาโรห์ราเนบ แต่ในทางตรงกันข้าม นักไอยคุปต์วิทยาอย่างว็อล์ฟกัง เฮ็ลท์ค และโทบี วิลกินสัน คิดว่า ฟาโรห์นุบเนเฟอร์ ทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์โดยตรงของฟาโรห์นิเนทเจอร์ ส่วนปีเตอร์ คาพลอนี ได้ระบุว่า ฟาโรห์นุบเนเฟอร์ทรงเป็นฟาโรห์ที่ทรงปกครองระหว่างรัชสมัยของฟาโรห์วัดจ์เนสและรัชสมัยของฟาโรห์เซเนดจ์
ฟุซซะ

| ฟุซซะ 福生市 |
| --- | --- |
นคร
ศาลาว่าการนครฟุซซะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของฟุซซะ (เน้นสีชมพู) ในมหานครโตเกียว

ฟุซซะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 35°44′N 139°20′E﻿ / ﻿35.733°N 139.333°E﻿ / 35.733; 139.333
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด:  มหานครโตเกียว
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: อิกูโอะ คาโตะ (ตั้งแต่พฤษภาคม ค.ศ. 2008)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 10.16 ตร.กม. (3.92 ตร.ไมล์)
ประชากร (เมษายน ค.ศ. 2021)
 • ทั้งหมด: 56,786 คน
 • ความหนาแน่น: 5,600 คน/ตร.กม. (14,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
สัญลักษณ์:  
• ต้นไม้: Osmanthus
• ดอกไม้: อาซาเลีย
• นก: นกติ๊ดหลังสีไพล
โทรศัพท์: 042-551-1511
ที่อยู่: Honcho 5-banchi, Fussa-shi, Tokyo-to 197-8501
เว็บไซต์: www.city.fussa.tokyo.jp
ฟุซซะ (ญี่ปุ่น: 福生市; โรมาจิ: Fussa-shi) เป็นเทศบาลนครที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ข้อมูลเมื่อ 1 เมษายน ค.ศ.  2021 (2021 -04-01) ฟุซซะมีจำนวนประชากรประมาณ 56,786 คน มีความหนาแน่นของประชากร 5,600 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 10.16 ตารางกิโลเมตร (3.92 ตารางไมล์)
พื้นที่ประมาณหนึ่งในสามของเขตเทศบาลนครเป็นพื้นที่ฐานทัพอากาศโยโกตะของกองทัพอากาศสหรัฐ ทำให้มีความหนาแน่นของประชากรที่แท้จริงอยู่ที่ 8,782 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

ฟุซซะตั้งอยู่ประมาณจุดกึ่งกลางทางภูมิศาสตร์ของมหานครโตเกียว อยู่บนที่ราบสูงมูซาชิโนะ ทางทิศตะวันตกติดกับแม่น้ำทามะ ลักษณะภูมิประเทศมีความลาดเอียงเล็กน้อยจากเหนือไปใต้ ที่ตำแหน่งศาลาว่าการนครมีระดับความสูงจากระดับน้ำทะเล 124 เมตร ระดับความสูงสูงสุดคือ 143.5 เมตรในทางตะวันออกเฉียงเหนือ และต่ำสุดคือ 104 เมตรในทางตะวันตกเฉียงใต้ พื้นที่ริมแม่น้ำเป็นที่ตั้งของสวนสาธารณะหลายแห่ง ซึ่งมีต้นซากูระเกือบ 300 ต้น สถานที่พักผ่อนหย่อนใจ และเส้นทางปั่นจักรยาน
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

มหานครโตเกียว
นครฮามูระ
นครอากิรูโนะ
เมืองมิซูโฮะ
นครทาจิกาวะ
นครอากิชิมะ
นครมูซาชิมูรายามะ
นครฮาจิโอจิ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการเทศบาลนครฟุซซะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
แนวต้นซากูระเลียบตามทางเท้าริมแม่น้ำทามะ
มะค่าโมง

| มะค่าโมง |
| --- | --- |


เมล็กมะค่าโมง (Afzelia xylocarpa) ที่ผ่านการนำเยื่อหุ้มเมล็ดออก
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: ถั่ว Fabales
วงศ์:: ถั่ว Fabaceae
สกุล:: Afzelia Afzelia (Kurz) Craib
สปีชีส์:: Afzelia xylocarpa
ชื่อทวินาม
Afzelia xylocarpa (Kurz) Craib

มะค่า เป็นชื่อของไม้เนื้อแข็งยืนต้นที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งที่สามารถปลูกเป็นไม้ทางเศรษฐกิจได้ เป็นต้นไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดสุโขทัย
ชื่อเรียกตามท้องถิ่น

ชื่ออื่น ๆ เช่น
มะค่าใหญ่ มะค่าโมง (ภาคกลาง)
มะค่าหลวง มะค่าหัวคำ (ภาคเหนือ)
เขง เบง (สุรินทร์)
บิง (จันทบุรี)
ปิ้น มะค่าโมง (นครราชสีมา)
ฟันฤๅษี แต้โหล่น
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ผลัดใบช่วงสั้น ๆ สูงได้ถึง 30 เมตร แตกกิ่งก้านเป็นพุ่มกว้าง เปลือกต้นสีเทาอ่อน หรือสีชมพูอมน้ำตาล ผิวต้นขรุขระ กิ่งอ่อนมีขนประปราย ต้นแก่มักมีปุ่มปม
เนื้อไม้มีลวดลายสวยงามสีน้ำตาลอมเหลือง ใบ เป็นใบประกอบแบบขนนกชั้นเดียว ปลายใบคู่ ออกเรียงสลับ ใบกว้าง 4-5 เซนติเมตร ยาว 5-9 เซนติเมตร
แกนกลางใบประกอบยาว 18-30 ซม. ก้านใบยาวประมาณ 2 ซม. ก้านใบย่อยยาว 0.3-0.5 ซม. ใบย่อยมี 3-5 คู่ รูปไข่แกมขอบขนาน ปลายใบแหลมมีติ่งสั้น ๆ
โคนใบมน ขอบใบเรียบ แผ่นใบค่อนข้างหนา เรียบเกลี้ยง ดอก ออกเป็นช่อแบบช่อแยกแขนง ออกตามปลายกิ่งหรือซอกใบ ยาว 5-15 เซนติเมตร มีขนสั้นนุ่มสีเทา
ใบประดับรูปไข่ ยาว 0.6-0.9 ซม. ใบประดับย่อยคล้ายใบประดับ ติดเหนือจุดกึ่งกลางก้านดอกเล็กน้อย ติดทน ก้านดอกยาว 0.7-1 ซม. ก้านดอกย่อยยาว 1 เซนติเมตร
ทุกส่วนมีขนคลุมบาง ๆ ดอกคล้ายดอกถั่ว กลีบดอกสีชมพู 1 กลีบ รูปร่างคล้ายช้อน แผ่เกือบกลม ยาว 7-9 มิลลิเมตร ส่วนฐานคอดเป็นก้าน มีก้านยาว 0.5-1.2 ซม.
ปลายกลีบย่นเว้าตื้น ๆ เกสรเพศผู้มี 10 อัน แยกกัน เกสรเพศผู้ที่สมบูรณ์มี 7 อัน ก้านเกสรยาวประมาณ 3 ซม. มีขนสั้นนุ่มที่โคน อับเรณูยาว 0.3-0.4 ซม.
เกสรเพศผู้ที่เป็นหมันมี 3 อัน รูปเส้นด้ายสั้น ๆ เกสรเพศเมียมีขนที่รังไข่ รังไข่รูปขอบขนานแคบ ยาวประมาณ 0.7 ซม. ก้านรังไข่ยาวประมาณ 0.7 ซม.
ก้านเกสรเพศเมีย ยาว 2-2.5 ซม. เกลี้ยง ขยายเล็กน้อยด้านปลาย ยอดเกสรขนาดเล็ก กลีบเลี้ยงสีเขียวมี 4 กลีบ สีเขียวสด รูปขอบขนาน แต่ละกลีบเรียงซ้อนทับกันแบบตรงข้าม ยาว 1-1.2 ซม. มีขนสั้นนุ่ม ขอบกลีบบาง ฐานรองดอกยาว 0.8-1 ซม. มีขนสั้นนุ่มสีเทา ผลเป็นฝักแบน รูปขอบขนาน กว้าง 7-9 เซนติเมตร ยาว 12-20 เซนติเมตร หนา 0.6-1 เซนติเมตร
ผิวเปลือกเรียบไม่มีหนาม เปลือกแข็งหนาเป็นเนื้อไม้ ปลายเป็นจะงอยสั้น ๆ ฝักแก่สีน้ำตาลเข้มเกือบดำ พอแห้งแตกออกเป็น 2 ซีก มีเมล็ดแข็ง มี 2-4 เมล็ด รูปรี ยาว 2.5-3 ซม. สีดำ ผิวมัน มีเนื้อหุ้มที่โคนเมล็ดสีเหลืองสด หุ้มเป็นรูปถ้วย ยาวประมาณ 1.5 ซม. พบตามป่าดิบแล้ง แนวเชื่อมต่อระหว่างป่าเต็งรังและป่าดิบแล้ง ตามริมลำธารในป่าเบญจพรรณชื้น
ออกดอกราวเดือนกุมภาพันธ์ถึงเมษายน ติดผลราวเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคม จัดเป็นไม้เด่น 1 ใน 5 ที่พบในป่าเบญจพรรณ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Afzelia xylocarpa
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Afzelia xylocarpa ที่วิกิสปีชีส์
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน |
| --- | --- |
Afzelia xylocarpa:  Wikidata: Q142075  Wikispecies: Afzelia xylocarpa  BioLib: 1076933  EoL: 643880  FNA: 200011866  FoC: 200011866  GBIF: 5358297  GRIN: 462855  iNaturalist: 141988  IPNI: 473084-1  IRMNG: 10454906  IUCN: 32811  NCBI: 543392  PfaF: xylocarpa Afzelia xylocarpa  Plant List: ild-32631  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:473084-1  Tropicos: 13050658  uBio: 701448 
Pahudia xylocarpa:  Wikidata: Q95960194  GBIF: 2968181  GRIN: 462856  IPNI: 512058-1  IRMNG: 10170129  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:512058-1  Tropicos: 13047747 
| ด ค กพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัด |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  กาซะลองคำ (เชียงราย)  ทองกวาว (เชียงใหม่)  กำลังเสือโคร่ง (น่าน)  สารภี (พะเยา)  ยมหิน (แพร่)  จั่น (แม่ฮ่องสอน)  กระเชา (ลำปาง)  ก้ามปู (ลำพูน)  สัก (อุตรดิตถ์) 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  มะหาด (กาฬสินธุ์)  กัลปพฤกษ์ (ขอนแก่น)  ขี้เหล็ก (ชัยภูมิ)  กันเกรา (นครพนม)  สาธร (นครราชสีมา)  กาฬพฤกษ์ (บุรีรัมย์)  พฤกษ์ (มหาสารคาม)  ตานเหลือง (มุกดาหาร)  กระบาก (ยโสธร)  กระบก (ร้อยเอ็ด)  สนสามใบ (เลย)  ลำดวน (ศรีสะเกษ)  อินทนิล (สกลนคร)  มะค่าแต้ (สุรินทร์)  ชิงชัน (หนองคาย)  พะยูง (หนองบัวลำภู)  ตะเคียนหิน (อำนาจเจริญ)  รัง (อุดรธานี)  ยางนา (อุบลราชธานี) 
ภาคกลาง:  ไทรย้อยใบแหลม (กรุงเทพมหานคร)  สีเสียดแก่น (กำแพงเพชร)  มะตูม (ชัยนาท)  สุพรรณิการ์ (นครนายก)  จันทน์ชะมดชนิด Mansonia gagei (นครปฐม)  เสลา (นครสวรรค์)  นนทรี (นนทบุรี)  ทองหลางลาย (ปทุมธานี)  หมัน (พระนครศรีอยุธยา)  บุนนาค (พิจิตร)  ปีบ (พิษณุโลก)  มะขาม (เพชรบูรณ์)  พิกุล (ลพบุรี)  โพทะเล (สมุทรปราการ)  จิกเล (สมุทรสงคราม)  พญาสัตบรรณ (สมุทรสาคร)  ตะแบกนา (สระบุรี)  มะกล่ำตาช้าง (สิงห์บุรี)  มะค่า (สุโขทัย)  มะเกลือ (สุพรรณบุรี)  มะพลับ (อ่างทอง)  สะเดา (อุทัยธานี) 
ภาคตะวันออก:  จัน (จันทบุรี)  อะราง (ฉะเชิงเทรา)  ประดู่ (ชลบุรี)  หูกวาง (ตราด)  โพ (ปราจีนบุรี)  กระทิง (ระยอง)  มะขามป้อม (สระแก้ว) 
ภาคตะวันตก:  ขานาง (กาญจนบุรี)  แดง (ตาก)  เกด (ประจวบคีรีขันธ์)  หว้า (เพชรบุรี)  โมกมัน (ราชบุรี) 
ภาคใต้:  ทุ้งฟ้า (กระบี่)  มะเดื่ออุทุมพร (ชุมพร)  ศรีตรังชนิด Jacaranda obtusifolia (ตรัง)  แซะ (นครศรีธรรมราช)  ตะเคียนชันตาแมว (นราธิวาส)  ตะเคียน (ปัตตานี)  เทพทาโร (พังงา)  พะยอม (พัทลุง)  ประดู่บ้าน (ภูเก็ต)  อโศกเหลือง (ยะลา)  อบเชย (ระนอง)  สะเดาเทียม (สงขลา)  กระซิก (สตูล)  เคี่ยม (สุราษฎร์ธานี) 
ต้นไม้ประจำจังหวัดนครปฐมคือจัน  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดบุรีรัมย์คือแปะ  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดยโสธรคือยางนา  · ต้นไม้ประจำจังหวัดสุโขทัยคือตาล  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดสุรินทร์คือกันเกรา  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดระนองคืออินทนิล  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดระยองคือประดู่  ·  จังหวัดบึงกาฬไม่มีพันธุ์ไม้มงคลพระราชทาน ต้นไม้ประจำจังหวัดคือสิรินธรวัลลี
ฟาโรห์บา

บา หรือที่เรียกว่า ฮอรัส บา เป็นพระนามเซเรคของฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในสมัยราชวงศ์ตอนต้น ซึ่งอาจจะทรงปกครองในช่วงปลายราชวงศ์ที่หนึ่ง หรือปลายช่วงราชวงศ์ที่สอง หรือในช่วงราชวงศ์ที่สาม ไม่ทราบระยะเวลาแห่งการครองราชย์และลำดับตำแหน่งตามช่วงเวลาที่แน่ชัด
ที่มาของพระนาม

หลักฐานทางโบราณคดีที่ปรากฏพระนามของฟาโรห์ "บา" เพียงชิ้นเดียว คือ ชิ้นส่วนของหินชิสต์เขียว ซึ่งพบในห้องชุดใต้ดินใต้พีระมิดแห่งดโจเซอร์ที่ซักกอเราะฮ์ และหลุมฝังศพมาสตาบา (สมัยราชวงศ์ที่หก) ของขุนนางระดับสูงนามว่า นิ-อังค์-บา
การระบุตัวตน

ไม่ค่อยทราบข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับฟาโรห์บาค่อนข้างน้อย แต่ปรากฏหลักฐานทางโบราณคดีเพียงไม่กี่ชิ้นที่ยืนยันว่ามีผู้ปกครองพระองค์ดังกล่าวอยู่จริง แต่ก็ไม่ได้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์เพิ่มเติม
ในปี ค.ศ.  1899 อเลสซานโดร ริชชี นักวิทยาศาสตร์ ได้ตีพิมพ์ภาพวาดของเซเรคที่ปรากฏสัญลักษณ์อักษรอียิปต์โบราณรูปขาเดียว (สัญลักษณ์การ์ดิเนอร์ D58) ซึ่งเป็นอักษรอียิปต์โบราณ ภาพดังกล่าวอยู่ในเล่มที่ 35 ของชุดหนังสือ Zeitschrift für Ägyptische Sprache und Altertumskunde ตามที่ริชชีได้ค้นพบพระนามเซเรคในศิลาจารึกที่วาดิ มะกะเรฮ์ คาบสมุทรไซนาย นักไอยคุปต์วิทยาอย่าง ยาโรสลาฟ เชร์นี และมิเชล เบาด์ พบว่าศิลาจารึกที่ริชชีตีพิมพ์ไปนั้นเป็นศิลาจารึกของฟาโรห์ซานัคต์แห่งราชวงศ์ที่สาม โดยที่ริชชีได้แปล ความหมายของสัญลักษณ์ที่ใช้ในพระนามของฟาโรห์ซานัคต์ผิด สัญลักษณ์ดังกล่าวคือสัญลักษณ์ห่วงเชือกตั้งตรง, สัญลักษณ์ซิกแซกที่แทนภาพของน้ำและสัญลักษณืกิ่งไม้ด้านล่าง ซึ่งที่ริชชีมองว่าเป็นสัญลักษณ์ขาเดียว
นักไอยคุปต์วิทยาอย่าง เชร์นี และปีเตอร์ คาพลอนี ได้คิดว่าฟาโรห์บา อาจจะฟาโรห์พระองค์เดียวกนกับฟาโรห์ฮอรัส เบิร์ด ซึ่งปรากฏหลักฐานที่เบาบางเช่นเดียวกัน โดยผู้ปกครองพระองค์นี้ทรงเขียนพระนามของพระองค์ด้วยสัญลักษณ์รูปนกคล้ายห่าน แต่เนื่องจากการตีความสัญลักษณ์รูปนกในข้อสงสัยนั้นยังขาดรายละเอียดทางศิลปะที่เอื้อให้สามารถระบุตัวตนได้ นักไอยคุปต์วิทยาจึงโต้แย้งการอ่านและความหมายของพระนามฮอรัสที่ถูกต้อง เชร์นีและคาพลอนีคิดว่าพระนามของฟาโรห์ทั้งสองพระองค์สามารถถอดความเหมือนกันคือ "บา" ในกรณีนี้คือฟาโรห์ฮอรัส บา และฟาโรห์ฮอรัส เบิร์ด จะเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์พระองค์เดียวกัน แต่ข้อสันนิษฐานของเชร์นีและคาพลอนีกลับไม่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป
ในทางตรงกันข้าม นักไอยคุปต์วิทยาอย่าง นาบิล สเวลิม คิดว่าฟาโรห์ฮอรัส บา ทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลัก์โดยตรงของฟาโรห์นิเนทเจอร์แห่งราชวงศ์ที่ 2 ซึ่งได้ชี้ไปที่รูปแบบของพระนามของฟาโรห์นิเนทเจอร์ในบันทึกพระนามแห่งอไบดอส ซึ่งขึ้นต้นด้วยสัญลักษณ์อักษรอียิปต์โบราณ (รูปแกะตัวผู้; สัญลักษณ์การ์ดิเนอร์ E11) เช่นเดียวกับพระนามเซเรคของฟาโรห์ฮอรัส บา ดังนั้น สเวลิม จึงเชื่อว่าพระนามฮอรัสของฟาโรห์บานั้นเป็นพระนามที่มีส่วนหนึ่งของพระนามประสูติของฟาโรห์นิเนทเจอร์ที่ผิด
ไม่ทราบสถานที่ฝังพระบรมศพของฟาโรห์บา
มะขามป้อม

| มะขามป้อม |
| --- | --- |

พืช

ผล
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: อันดับโนรา Malpighiales
วงศ์:: วงศ์มะขามป้อม Phyllanthaceae
สกุล:: สกุลมะขามป้อม Phyllanthus L.
สปีชีส์:: Phyllanthus emblica
ชื่อทวินาม
Phyllanthus emblica L.

ชื่อพ้อง
   Cicca emblica (L.) Kurz  Diasperus emblica (L.) Kuntze  Dichelactina nodicaulis Hance  Emblica arborea Raf.  Emblica officinalis Gaertn.  Phyllanthus glomeratus Roxb. ex Wall. nom. inval.  Phyllanthus mairei H.Lév.  Phyllanthus mimosifolius Salisb.  Phyllanthus taxifolius D.Don 
มะขามป้อม หรือ มะขามป้อมอินเดีย (ชื่อวิทยาศาสตร์: Phyllanthus emblica) เป็นต้นไม้ยืนต้นชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์  Phyllanthaceae เป็นผลไม้ที่มีวิตามินซีสูง และมีคุณค่าทางสมุนไพรด้วย มะขามป้อมเป็นต้นไม้ประจำจังหวัดสระแก้ว มีชื่อพื้นเมืองอื่นอีกคือ  กันโตด (เขมร - กาญจนบุรี)  กำทวด (ราชบุรี)  มะขามป้อม (ทั่วไป)  มั่งลู่, สันยาส่า (กะเหรี่ยง - แม่ฮ่องสอน)
มะขามป้อมจัดเป็นผลไม้ที่มีวิตามินซีสูงที่สุด ในบรรดาผลไม้ทั้งหมด เพราะมะขามป้อมลูกเล็ก ๆ เพียงลูกเดียว ให้วิตามินซีสูงกว่าวิตามินซีสังเคราะห์ถึง 12 เท่า และมากกว่าน้ำส้มคั้นถึง 20 เท่า
ถิ่นกำเนิด

มะขามป้อมมีถิ่นกำเนิดอยู่ในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ในประเทศไทย  เมียนมาร์ ลาว กัมพูชา และในเอเชียใต้ เช่น ประเทศอินเดีย ปากีสถาน ศรีสังกา บังคลาเทศ นอกจากนี้ยังมีถิ่นกำเนิดในประเทศจีนตอนใต้
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก-กลาง  สูง 8-12 เมตร  ลำต้นมักคดงอ  เปลือกนอกสีน้ำตาลอมเทา  ผิวเรียบหรือค่อนข้างเรียบ  เปลือกในสีชมพูสด ใบเดี่ยว  มีลักษณะคล้ายใบประกอบคล้ายใบมะขาม  รูปขอบขนานติดเรียงสลับ กว้าง 0.25-0.5 ซม.ยาว 0.8-12 ซม. สีเขียวอ่อนเรียงชิดกัน  ใบสั้นมาก เส้นแขนงใบไม่ชัดเจน
ดอกขนาดเล็กแยกเพศ แต่อยู่บนกิ่งหรือต้นเดียวกัน ออกตามง่ามใบ 3-5 ดอกแน่น ตามปลายกิ่ง  กลีบเลี้ยง 6 กลีบ ดอกสีขาวหรือขาวนวล ผลทรงกลมมีเนื้อหนา 1.2-2 ซม. ผลอ่อนมีสีเขียวอ่อน  ผลแก่มีเขียวอ่อนค่อนข้างใส มีเส้นริ้ว ๆ ตามยาว  สังเกตได้ 6 เส้น เนื้อผลรับประทานได้มีรสฝาดเปรี้ยว ขมและอมหวาน เปลือกหุ้มเมล็ดแข็งมี  6 เส้น เมล็ดมี 6 เมล็ด
การใช้ประโยชน์

ใช้รับประทานเพื่อบรรเทาหวัด แก้ไอ และละลายเสมหะได้ มีแทนนินซึ่งมีฤทธิ์ในการต้านออกซิเดชัน  ต้านอนุมูลอิสระ (Antioxidant) ยับยั้งการสร้างเมลานิน และสามารถยับยั้งการทำงานของเอนไซม์ไทโรซิเนส (Tyrosinase) ได้
ชาวกะเหรี่ยงจะใช้เพื่อย้อมผ้าให้เป็นสีเทา