stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมหรือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมรดกเป็นตำแหน่งคณะรัฐมนตรีทั่วไปในรัฐบาล โดยทั่วไปรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมจะรับผิดชอบนโยบายวัฒนธรรม ซึ่งมักจะรวมถึงนโยบายศิลปะ (การสนับสนุนศิลปินและองค์กรศิลปะทั้งทางตรงและทางอ้อม) และมาตรการในการปกป้องมรดกของชาติของประเทศและการแสดงออกทางวัฒนธรรมของประเทศหรือภูมิภาคย่อย ความรับผิดชอบนี้มักจะปรากฏในกระทรวงที่เกี่ยวข้อง (เรียกอีกอย่างว่า "แผนก") ซึ่งควบคุมสิ่งต่อไปนี้:
การลงทะเบียนอย่างเป็นทางการของโบราณสถานที่ได้รับการคุ้มครองและสถานที่อื่นๆ ที่มีความสำคัญทางวัฒนธรรม
ดูแลรักษาเอกสารสำคัญด้านวัฒนธรรมระดับชาติ รวมถึงพิพิธภัณฑ์สาธารณะ หอศิลป์ และห้องสมุด
การสร้างกรมหรือกระทรวงวัฒนธรรมหรือศิลปะ
จัดตั้งสภาศิลปะเพื่อจัดสรรเงินทุนให้กับศิลปินและองค์กรศิลปะ
ให้การสนับสนุนเงินทุนและการสนับสนุนรูปแบบอื่นแก่ศิลปินและสถาบันศิลปะ
ในบางประเทศหรือเขตอำนาจศาลย่อย (เช่น จังหวัด ภูมิภาค) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกระทรวงวัฒนธรรมอาจรับผิดชอบด้านกีฬา ปัญหาเยาวชน หรือการท่องเที่ยว (เช่น ในตุรกี) ในบางกรณี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมยังรับผิดชอบด้านการต่างประเทศ (เช่น ในสกอตแลนด์) การศึกษา (เช่น ฮังการี ไอซ์แลนด์ อินโดนีเซีย) นโยบายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (เช่น ญี่ปุ่น) การสื่อสาร/สื่อ (สิงคโปร์ สหราชอาณาจักร) หรือพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับมรดกของชาติ (เช่น ไอร์แลนด์)
ดูเพิ่ม

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมของไทย
| ด ค กประเภทของรัฐมนตรีและกระทรวง |
| --- | --- |
ตำแหน่งผู้นำ:  ประธานาธิบดี  รองประธานาธิบดี  นายกรัฐมนตรี  รองนายกรัฐมนตรี  สำนักประธานาธิบดี  สำนักนายกรัฐมนตรี 
กิจการภายนอก:  กลาโหม  การต่างประเทศ / กิจการภายนอก  การอพยพ  การพัฒนาระหว่างประเทศ 
เศรษฐศาสตร์ / โครงสร้างพื้นฐาน:  พาณิชย์ / การค้า  การสื่อสาร  การคลัง / การเงิน  อุตสาหกรรม  โยธาธิการ / โครงสร้างพื้นฐาน  คมนาคม 
สิ่งแวดล้อม / ทรัพยากรธรรมชาติ:  เกษตรกรรม  การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ  พลังงาน  สิ่งแวดล้อม  ประมง  ป่าไม้  ชลประทาน  การจัดการที่ดิน  เหมืองแร่  ทรัพยากรธรรมชาติ  ปิโตรเลียม / น้ำมัน  ทรัพยากรน้ำ 
สังคม:  ศึกษาธิการ  วัฒนธรรม  สาธารณสุข  สารสนเทศ  กระทรวง มหาดไทย / กิจการภายใน  ยุติธรรม / กฎหมาย  แรงงาน  ศาสนา  วิทยาศาสตร์ (และเทคโนโลยี)  กีฬา  การท่องเที่ยว 
อื่นๆ: รัฐมนตรีลอย
รายชื่อ:  หัวหน้ารัฐบาล  กลาโหม  ศึกษาธิการ  สิ่งแวดล้อม  การคลัง / การเงิน  การต่างประเทศ / กิจการภายนอก 
   กระทรวงแบ่งตามหน้าที่
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม (สหราชอาณาจักร)

| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม |
| --- | --- |
ตรารัฐบาลในสมเด็จฯ
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน ชะบานา มะฮ์มูด ตั้งแต่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2024
การเรียกขาน: เดอะไรต์ออนะระเบิล
สมาชิกของ: คณะรัฐมนตรี
จวน: เวสต์มินสเตอร์, ลอนดอน
ผู้แต่งตั้ง: พระมหากษัตริย์
วาระ: ตามพระราชอัธยาศัย   โดยนายกรัฐมนตรีเป็นผู้เสนอชื่อ
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: ชาลลี ฟาลคอนนอร์
สถาปนา: 9 พฤษภาคม ค.ศ. 2007
เว็บไซต์: www.justice.gov.uk
เสนาบดีใหญ่ในสมเด็จฯฝ่ายยุติธรรม หรืออีกชื่อหนึ่งที่รู้จักคือ รัฐมนตรียุติธรรม เป็นตำแหน่งหลักที่อยู่ใน รัฐบาลสหราชอาณาจักร และเป็นหัวหน้าผู้บริหารระดับสูงของ กระทรวงยุติธรรมแห่งสหราชอาณาจักร และดำรงตำแหน่ง ลอร์ดชานเซลเลอร์ ไปพร้อมกันด้วย (โดยตำแหน่งนี้จะไม่มีเงินประจำตำแหน่งให้ แต่จะได้เงินประจำตำแหน่งในตำแหน่งลอร์ดชานเซลเลอร์) ตั้งแต่ปีค.ศ. 2007 โดยรับผิดชอบแทน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงความสัมพันธ์ระหว่างรัฐธรรมนูญ ได้รับโอนย้ายหน้าที่จาก กระทรวงมหาดไทยแห่งสหราชอาณาจักร
ดูเพิ่ม

ลอร์ดชานเซลเลอร์
รัฐบาลสหราชอาณาจักร
มัสยิดช่องแคบมะละกา

| มัสยิดช่องแคบมะละกา |
| --- | --- |
Masjid Selat Melaka

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาอิสลาม
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เกาะมะละกา มะละกา รัฐมะละกา ประเทศมาเลเซีย
ผู้บริหาร: คณะกรรมาธิการอิสลามมะละกา
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: อิสลาม, มลายู
เริ่มก่อตั้ง: 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006
มัสยิดช่องแคบมะละกา (มลายู: Masjid Selat Melaka) เป็นมัสยิดบนเกาะมะละกาในมะละกา รัฐมะละกา ประเทศมาเลเซีย มีค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างประมาณ 10 ล้านริงกิต
ประวัติ

มีพิธีเปิดมัสยิดในวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 โดยยังดีเปอร์ตวนอากง สมเด็จพระราชาธิบดีซัยยิด ซีรอญุดดีน
สถาปัตยกรรม

ตัวมัสยิดสร้างขึ้นโดยการผสมผสานระหว่างหัตถศิลป์แบบตะวันออกกลางกับแบบมลายู ถ้าน้ำขึ้นสูง ตัวมัสยิดก็จะดูเหมือนลอยน้ำ ช่องโค้งตัดกันสองแห่งนำทางไปสู่ทางเข้าหลัก โดยมีกระจกสีประดับไว้ระหว่างช่องโค้ง ตัวมัสยิดมีมินาเรตที่สูงถึง 30 ที่สามารถใช้เป็นประภาคาร
ดูเพิ่ม

ศาสนาอิสลามในประเทศมาเลเซีย
โถงละหมาดในมัสยิด
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม ในบางประเทศ หัวหน้าแผนกอาจเรียกว่าอัยการสูงสุด เช่น ในสหรัฐอเมริกา โมนาโกเป็นตัวอย่างของประเทศที่ไม่มีกระทรวงยุติธรรม แต่มีคณะกรรมการฝ่ายตุลาการ ที่ดูแลการบริหารกระบวนการยุติธรรม นครรัฐวาติกันซึ่งเป็นประเทศที่อยู่ภายใต้อธิปไตยของสันตะสำนักก็ไม่มีกระทรวงยุติธรรมเช่นกัน แต่สมณกรรมาธิการนครรัฐวาติกัน (หัวหน้า: ประธานสมณกรรมาธิการนครรัฐวาติกัน) ซึ่งเป็นหน่วยงานนิติบัญญัติของนครวาติกันกลับมีสำนักงานกฎหมายด้วย
หน้าที่เฉพาะอาจเกี่ยวข้องกับการจัดระเบียบระบบยุติธรรม การดูแลพนักงานอัยการและหน่วยงานสืบสวนระดับชาติ (เช่น สำนักงานสืบสวนกลางสหรัฐ) และการรักษาระบบกฎหมายและความสงบเรียบร้อยของสาธารณะ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับประเทศ กระทรวงบางแห่งมีความรับผิดชอบเพิ่มเติมในด้านนโยบายที่เกี่ยวข้อง เช่น การดูแลการเลือกตั้ง การกำกับตำรวจ การปฏิรูปกฎหมาย และการบริหารงานบริการตรวจคนเข้าเมืองและสัญชาติ หน้าที่ของกระทรวงยุติธรรมในบางประเทศอาจแยกออกจากความรับผิดชอบของอัยการสูงสุด (มักรับผิดชอบระบบยุติธรรม) และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (มักรับผิดชอบด้านความสงบเรียบร้อยของสาธารณะ) บางครั้งระบบเรือนจำจะถูกแยกออกเป็นหน่วยงานของรัฐอื่นที่เรียกว่าราชทัณฑ์
ดูเพิ่ม

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม (ไทย)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม (สหราชอาณาจักร)
อัยการสูงสุดสหรัฐ
| ด ค กประเภทของรัฐมนตรีและกระทรวง |
| --- | --- |
ตำแหน่งผู้นำ:  ประธานาธิบดี  รองประธานาธิบดี  นายกรัฐมนตรี  รองนายกรัฐมนตรี  สำนักประธานาธิบดี  สำนักนายกรัฐมนตรี 
กิจการภายนอก:  กลาโหม  การต่างประเทศ / กิจการภายนอก  การอพยพ  การพัฒนาระหว่างประเทศ 
เศรษฐศาสตร์ / โครงสร้างพื้นฐาน:  พาณิชย์ / การค้า  การสื่อสาร  การคลัง / การเงิน  อุตสาหกรรม  โยธาธิการ / โครงสร้างพื้นฐาน  คมนาคม 
สิ่งแวดล้อม / ทรัพยากรธรรมชาติ:  เกษตรกรรม  การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ  พลังงาน  สิ่งแวดล้อม  ประมง  ป่าไม้  ชลประทาน  การจัดการที่ดิน  เหมืองแร่  ทรัพยากรธรรมชาติ  ปิโตรเลียม / น้ำมัน  ทรัพยากรน้ำ 
สังคม:  ศึกษาธิการ  วัฒนธรรม  สาธารณสุข  สารสนเทศ  กระทรวง มหาดไทย / กิจการภายใน  ยุติธรรม / กฎหมาย  แรงงาน  ศาสนา  วิทยาศาสตร์ (และเทคโนโลยี)  กีฬา  การท่องเที่ยว 
อื่นๆ: รัฐมนตรีลอย
รายชื่อ:  หัวหน้ารัฐบาล  กลาโหม  ศึกษาธิการ  สิ่งแวดล้อม  การคลัง / การเงิน  การต่างประเทศ / กิจการภายนอก 
   กระทรวงแบ่งตามหน้าที่
รัศมี สุพะมูล

รัศมี สุพะมูล เกิดเมื่อวันที 10 มกราคม พ.ศ. 2535 เธอเคยเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย และผู้เล่นที่เป็นตัวแทนของนักกีฬาที่ได้เล่นในรายการ วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2010 ที่ประเทศญี่ปุ่น
รางวัล > สโมสร

2013–2014 ไทยแลนด์ลีก -  ชนะเลิศ กับ นครราชสีมา
2014–2015 ไทยแลนด์ลีก -  ชนะเลิศ กับ บางกอกกล๊าส
2014 วีทีวีอินเตอร์เนชันแนลคัพ -  รองชนะเลิศ
2015 ไทยเดนมาร์คซูเปอร์ลีก -  ชนะเลิศ กับ บางกอกกล๊าส
2015 ชิงแชมป์สโมสรเอเชีย -  ชนะเลิศ กับ บางกอกกล๊าส
ราชวงศ์โจวยุคหลัง

บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 0 (544 ปี ก่อน ค.ศ.)
ราชวงศ์โฮ่วโจว (จีนตัวย่อ: 后周; จีนตัวเต็ม: 後周; ค.ศ. 951 - 960) ราชวงศ์ที่ 5 และราชว


งศ์สุดท้ายในยุคห้าวงศ์สิบรัฐ จักรพรรดิองค์แรกของราชวงศ์นี้คือจักรพรรดิโจวไท่จู่
ราชวงศ์นี้ปกครองจีนอยู่เพียง 9 ปีก่อนที่ เจ้ากวงยิ่น (จักรพรรดิซ่งไท่จู่) จะโค่นล้มราชวงศ์โฮ่วโจว และสถาปนาราชวงศ์ซ่งเหนือ ขึ้นในปี ค.ศ. 960 (พ.ศ. 1503)
รัศมี กัลยาณมิตร

| รัศมี กัลยาณมิตร Russamee "Russy" Gulyanamitta> ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- |
ฉายา: ฝน
เกิด: 31 มีนาคม พ.ศ. 2519 (48 ปี) ระยอง
ส่วนสูง: 170 ซม.
สัญชาติ:  ไทย
การเล่นอาชีพ
การศึกษา: คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เริ่มเล่นอาชีพ: พ.ศ. 2544
ทัวร์ล่าสุด: แอลพีจีเอทัวร์
รัศมี กัลยาณมิตร   (มักอ่านผิดเป็น รัศมี กัลยาณมิตตา) หรือ ฝน (31 มีนาคม พ.ศ. 2519 - ) นักกอล์ฟหญิงชาวไทย เริ่มเล่นในแอลพีจีเอทัวร์เป็นฤดูกาลแรกในปี พ.ศ. 2551 และได้อันดับสองร่วมในรายการเอสบีเอส โอเพ่น ที่ฮาวาย สหรัฐอเมริกา  ในรายการแรกที่ลงแข่งขัน
รัศมี กัลยาณมิตร จบการศึกษาจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อ พ.ศ. 2541 เริ่มเล่นอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2544 ในระดับฟิวเจอร์สทัวร์  ก่อนเริ่มเล่นอาชีพเธอได้ตำแหน่งรองชนะเลิศ U.S. Women's Amateur Public Links Championship ในปี พ.ศ. 2543 พ่ายแพ้ให้กับ Catherine Cartwright จากสหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น

↑  Russamee "Russy" Gulyanamitta[ลิงก์เสีย]
↑  รัศมี กัลยาณมิตตา
ประวัติจาก LPGA
รู้จักเธอให้มากขึ้น “โปรฝน-รัศมี กัลยาณมิตร”[ลิงก์เสีย]
รายการเดียว “โปรฝน” ทำเงินมากกว่า “น้องอุ๋ย” ทั้งปี[ลิงก์เสีย]
ยุทธการที่เร่อเหอ

แม่แบบ:Campaignbox Second Sino-Japanese War
ยุทธการที่เร่อเหอ(จีนตัวย่อ: 热河战役; จีนตัวเต็ม: 熱河戰役; พินอิน: Rèhé zhànyì, บางครั้งก็เรียกว่า ยุทธการที่ Jehol) เป็นส่วนที่สองของปฏิบัติการเนกกะ(Operation Nekka) การทัพครั้งนี้โดยจักรวรรดิญี่ปุ่นซึ่งได้ประสบความสำเร็จในการเข้ายึดครองจังหวัดเร่อเหอของมองโกเลียในจากขุนศึกชาวจีน จาง เสฺวเหลียงและผนวกมันเข้ากับรัฐหุ่นเชิดของหมั่นโจวกั๋ว การรบครั้งนี้ได้ต่อสู้รบตั้งแต่วันที่ 21 กุมภาพันธ์ ถึง 1 มีนาคม ค.ศ. 1933
ยุทธการที่เมมโหย่

ยุทธการที่เมมโหย่ ต่อสู้ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2311 เป็นสงครามครั้งสุดท้ายและสิ้นสุดการบุกพม่าครั้งที่สามของจีนระหว่าง สงครามจีน–พม่า ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2310 จักรพรรดิเฉียนหลงสั่งการบุกรุกครั้งที่สามภายใต้คำสั่งของ หมิงรุ่ย พระราชบุตรเขยของพระองค์ด้วยกองกำลังจู่โจมที่แข็งแกร่ง 50,000 คน นำโดยทัพแปดกองธงหลังจากความล้มเหลวของกองธงเขียวและกองทหารชายแดนยูนนาน ทัพจีนประสบความสำเร็จจากการรุกรานที่เจาะลึกเข้าไปยังตอนกลางของพม่าและเอาชนะกองทัพหลักของพม่าที่ ยุทธการที่โกรกธารโกะเทะ อย่างไรก็ตามทัพของหมิงรุ่ยสายเกินไปที่จะเข้าถึงอังวะ เนื่องจากกองกำลังเสริมของพม่าซึ่งกลับจากสยามได้เริ่มตีตัดเส้นทางเสบียงอาหารของชิง กองทัพจีนต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคเขตร้อนและผลกระทบของการสู้รบแบบกองโจร ทัพของหมิงรุ่ยถูกบังคับให้ต้องล่าถอย กองทัพพม่าภายใต้การนำของ อะแซหวุ่นกี้ ตามมาจับเขาได้ทันที่เมมโหย่หรือปัจจุบันคือ ปยีนอู้ลวีน และกำจัดกองกำลังเกือบทั้งหมดยกเว้นผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คน
ยุทธการที่เลนิโน

ยุทธการที่เลนิโน เป็นการสู้รบทางยุทธวิธีในสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งเกิดขึ้น เมื่อวันที่ 12 และ 13 ตุลาคม ค.ศ. 1943 ทางตอนเหนือของหมู่บ้านเลนิโน ภูมิภาคโมกิเลฟของเบียโลรัสเซีย การต่อสู้รบครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการการรุกสปัส-เดเมนสค์ ของสหภาพโซเวียตที่มีขนาดใหญ่ โดยมีเป้าหมายเพื่อเคลียร์ชายฝั่งตะวันออกของแม่น้ำนีเปอร์และเจาะแนวป้องกัน แพนเธอร์-โวแตน ของกองทัพเยอรมัน
ในขณะที่กองกำลังโปแลนด์และโซเวียตสามารถบุกทะลวงแนวป้องกันของเยอรมนีและสร้างความเสียหายอย่างหนักแก่เยอรมนีได้ แต่พวกเขาไม่สามารถเข้ารุกต่อไปได้ เนื่องจากความล้มเหลวในความร่วมมือกันจากหน่วยกองกำลังอื่น ๆ ของกองทัพแดง และขาดการสนับสนุนด้วยปืนใหญ่หรือการคุ้มกันทางอากาศยานอย่างใกล้ชิด เนื่องจากการโจมตีตอบโต้กลับด้วยยานเกราะของแวร์มัคท์อย่างต่อเนื่องในการเข้าปะทะกับกองทัพการ์ดที่ 10 ให้ไปทางตอนเหนือของกองทัพที่ 33 กองพลได้ถูกสั่งการบังคับให้เข้าประจำตำแหน่งป้องกัน และได้รับคำสั่งให้รักษาตำแหน่งนี้เอาไว้ เนื่องจากการมาถึงที่คาดคิดเอาไว้ในส่วนของกองทัพน้อยทหารม้าการ์ดที่ 6 ซึ่งได้รับมอบหมายให้บุกทะลวงผ่านตำแหน่งป้องกันของเยอรมนี
ด้วยการปะทะเข้ามาอย่างหนักหน่วง ภายหลังสองวัน กองพลทหารราบตาแดอุช กอชชุชกอที่ 1 ได้รับความสูญเสียประมาณ 25% และต้องถอนกำลังออกไป ในขณะที่กองกำลังโซเวียตที่เหลืออยู่นั้นอ่อนแอเกินกว่าจะขยายขอบเขตการรุกที่ทำออกมาได้สำเร็จ การสู้รบครั้งนี้มีความโดดเด่นในประวัติศาสตร์การทหารของโปแลนด์ เนื่องจากเป็นการสู้รบหลักครั้งแรกของกองทัพโปแลนด์ในตะวันออก
ยุทธการที่เยียงเซีย

ยุทธการระหว่างขุนศึกอ้วนเสี้ยวและอ้วนสุด (ค.ศ. 191)
| ด ค กความขัดแย้งช่วงอวสานราชวงศ์ฮั่น |
| --- | --- |
 หือฉง  โจรโพกผ้าเหลือง  เลียงจิ๋ว  การสังหารหมู่ขันที  ตั๋งโต๊ะ  (เอ๊งหยง)   เยียงเซีย  เจี้ยเฉียว  ซงหยง  เตียงฮัน  เฟิงชิว  ชีจิ๋ว  กุนจิ๋ว  กังตั๋ง  โจโฉรบเตียวสิ้ว  แห้ฝือ  อี้จิง  อ้วนสุด  กัวต๋อ  พกบ๋อง  แฮเค้า  ภาคเหนือของจีน  (ลิหยง • เงียบกุ๋น • ลำพี้ • เป๊กลงสาน)   กังแฮ  เซ็กเพ็ก  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน  (ตงก๋วน • กิจิ๋ว • โลเสีย •  กิสาน (ค.ศ. 214) • เองเปงก๋วน)   เอ๊กจิ๋ว  ยี่สู (ค.ศ. 213)  หับป๋า  เกงจิ๋ว (ค.ศ. 215)  ปา (ค.ศ. 215-216)  ยี่สู (ค.ศ. 217)  ฮันต๋ง  อ้วนเสีย  เกงจิ๋ว (ค.ศ. 219)  สามก๊ก → 
ยุทธการที่เยียงเซีย (จีน: 陽城之戰) เป็นยุทธการระหว่างขุนศึกอ้วนเสี้ยวและอ้วนสุด หลังพันธมิตรปราบตั๋งโต๊ะสลายตัวในปี ค.ศ. 191 ช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ซุนเกี๋ยนผู้ใต้บังคับบัญชาในนามของอ้วนสุดที่กลับมาหลังเข้ายึดลกเอี๋ยงราชธานีที่ถูกทิ้งร้าง ได้เข้าไปพัวพันในความขัดแย้งส่วนตัวระหว่างอ้วนเสี้ยวและอ้วนสุดในฐานะอดีตกองกำลังทัพพันธมิตรที่หันมารบกันเอง กองกำลังของอ้วนเสี้ยวใต้การบัญชาการของโจฺว ยฺหวี เริ่มต้นด้วยความได้เปรียบกองกำลังของซุนเกี๋ยนในตอนแรก แต่ภายหลังถูกซุนเกี๋ยนตีโต้กลับไป
ราโชมอน (ภาพยนตร์)

| ราโชมอน |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์แบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น
กำกับ: อากิระ คูโรซาวะ
บทภาพยนตร์:   อากิระ คูโรซาวะ  ชิโนบุ ฮาชิโมโตะ 
สร้างจาก: "ในป่าละเมาะ" โดย รีวโนซูเกะ อากูตางาวะ
อำนวยการสร้าง: จิงโกะ มิโนอุระ
นักแสดงนำ:   โทชิโร มิฟูเนะ  มาซายูกิ โมริ  มาจิโกะ เคียว  ทากาชิ ชิมูระ  มิโนะรุ ชิอะกิ 
กำกับภาพ: คาซูโอะ มิยางาวะ
ตัดต่อ: ชิเงโอะ นิชิดะ
ดนตรีประกอบ: ฟูมิโอะ คายาซากะ
บริษัทผู้สร้าง: ไดเออิ 
ผู้จัดจำหน่าย: ไดเออิ
วันฉาย:   25 สิงหาคม ค.ศ. 1950 (1950-08-25) (โรงละครอิมพีเรียล)  26 สิงหาคม ค.ศ. 1950 (1950-08-26) (ญี่ปุ่น) 
ความยาว: 88 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
ทุนสร้าง: 15–20 ล้านเยน
ทำเงิน: 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ราโชมอน (ญี่ปุ่น: Rashomon; โรมาจิ: 羅生門; ทับศัพท์: Rashōmon) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นแนวลึกลับอาชญากรรมปี ค.ศ. 1950 กำกับโดยอากิระ คูโรซาวะ ร่วมกับตากล้องคาซูโอะ มิยางาวะ นำแสดงโดยโทชิโร่ มิฟูเนะ, มาซายูกิ โมริ, มาจิโกะ เคียว และ ทากาชิ ชิมูระ ดัดแปลงจากเรื่องสั้นของรีวโนซูเกะ อากูตางาวะ สองเรื่อง (ได้แก่ "ราโชมอน" ซึ่งเป็นที่มาของฉาก และ "ในป่าละเมาะ" ซึ่งเป็นที่มาของตัวละครและเรื่อง)
ราโชมอนเป็นภาพยนตร์ที่ทำให้ อากิระ คูโรซาวะและภาพยนตร์ญี่ปุ่นทั้งหมดได้รับความสนใจจากผู้ชมชาวตะวันตก แม้จะฉายเพียงไม่กี่โรงก็ตาม และถือเป็นผลงานชิ้นเอกเรื่องหนึ่งของคูโรซาวะอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยประเทศญี่ปุ่น
สถานีย่อยภาพยนตร์
Rashomon ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Rashomon ที่ออลมูวี
Rashomon ที่รอตเทนโทเมโทส์
Rashomon ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
Criterion Collection essay by Stephen Prince เก็บถาวร 2008-09-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Criterion Collection essay by Akira Kurosawa เก็บถาวร 2008-09-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รัฐฉู่

รัฐฉู่ (จีน: 楚; พินอิน: Chǔ, จีนเก่า: *s-r̥aʔ) เป็นรัฐบริวารของจีนสมัยราชวงศ์โจว ตั้งอยู่ในบริเวณทางตอนใต้ของใจกลางดินแดนของราชวงศ์โจว และดำรงอยู่ในช่วงยุควสันตสารท ในช่วงปลายยุครณรัฐ รัฐนี้ถูกรัฐฉินพิชิตเมื่อ 223 ปีก่อนคริสต์ศักราชในช่วงสงครามรวมชาติของฉิน
รัฐฉู่มีอีกชื่อว่า จิง (荆) และ จิงฉู่ (荆楚) ซึ่งกินพื้นที่ในปัจจุบันในมณฑลหูเป่ย์และมณฑลหูหนานส่วนใหญ่ กับบางส่วนของฉงชิ่ง, มณฑลกุ้ยโจว, มณฑลเหอหนาน, มณฑลอานฮุย, มณฑลเจียงซี, มณฑลเจียงซู, มณฑลเจ้อเจียง และเซี่ยงไฮ้ ตานหยาง เมืองหลวงของรัฐฉู่ ตั้งอยู่ที่จุดบรรจบระหว่างแม่น้ำตานและแม่น้ำซีเป็นเวลามากกว่า 400 ปี ปัจจุบันอยู่ใกล้กับเทศมณฑลซีชวาน มณฑลเหอหนาน แต่ภายหลังย้ายไปที่หยิ่ง เดิมราชวงศ์ฉู่ถือชื่อตระกูล ไหน่ (嬭 จีนเก่า:  /*rneːlʔ/) ซึ่งภายหลังเขียนเป็นหมี่ (芈 จีนเก่า: /*meʔ/) นอกจากนี้ ราชวงศ์ฉู่ยังถือแซ่ หย่าน (酓 จีนเก่า: /*qlamʔ/, /*qʰɯːm/) ซึ่งภายหลังเขียนเป็นXiong (熊 จีนเก่า: /*ɢʷlɯm/).
รัฐฉู่ทรงอำนาจและอิทธิพลอย่างมากทั้งทางด้านการทหารและการปกครอง ในช่วงปลายราชวงศ์ฉิน ราว 206 ปีก่อนคริสตกาล ได้มีเชื้อพระวงศ์คนหนึ่งของอดีตรัฐฉู่นามว่า เซี่ยงอวี่ ได้ตั้งตนเองเป็นกษัตริย์แห่งรัฐฉู่ตะวันตกและสามารถโค่นล้มราชวงศ์ฉินลงได้สำเร็จ ขณะเดียวกันมีชาวนาซึ่งมาจากอดีตรัฐฉู่เช่นกันนามว่า หลิวปัง ได้ตั้งตนเป็นใหญ่และต่อสู้กับเซี่ยงอวี่ หรือฌ้อปาอ๋อง นานถึง 4 ปีก็ได้ชัยชนะเหนือเซี่ยงอวี่อย่างเด็ดขาด และตั้งตนเองเป็นปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก พระนามว่าจักรพรรดิฮั่นเกาจู่
บุคคลที่มีชื่อเสียงจากรัฐฉู่

ชีหยวน  กวีที่มีชื่อเสียงซึ่งกระโดดน้ำตายจนเป็นที่มาของ เทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง
เซี่ยงอวี่  เชื้อพระวงศ์รัฐฉู่ซึ่งตั้งตนเป็นกษัตริย์แห่งรัฐฉู่ตะวันตก
หลิวปัง  ชาวนาที่สามารถก้าวขึ้นมาเป็นปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตกพระนามว่า จักรพรรดิ์ฮั่นเกาจู่
เซวี่ยนไทเฮา หรือ หมี่เยี่ย
ข้อมูล

Behr, Wolfgang (2017). "The language of the bronze inscriptions".  ใน Shaughnessy, Edward L. (บ.ก.). Kinship: Studies of Recently Discovered Bronze Inscritpions from Ancient China. The Chinese University Press of Hong Kong. pp. 9–32. ISBN 978-9-629-96639-3.
Behr, Wolfgang (2009). "Dialects, diachrony, diglossia or all three? Tomb text glimpses into the language(s) of Chǔ". TTW-3, Zürich, 26.-29.VI.2009, "Genius Loci": 1–48.
Chamberlain, James R. (2016). "Kra-Dai and the Proto-History of South China and Vietnam". Journal of the Siam Society. 104: 27–77.
Anhui Provincial Institute of Cultural Relics and Archaeology and Bengbu Museum (June 2015). "The Excavation of the tomb of Bai, Lord of the Zhongli State". Chinese Archaeology. Berlin, Boston: Walter de Gruyter. 14 (1): 62–85. doi:10.1515/char-2014-0008.
อ่านเพิ่ม

Miyake, Marc. 2018. Chu and Kra-Dai.
| ด ค กรัฐในยุควสันตสารท |
| --- | --- |
|รัฐหลู | รัฐฉี | รัฐจิ้น | รัฐฉิน | รัฐฉู่ | รัฐซ่ง | รัฐเว่ย | รัฐเฉิน | รัฐไช้ | รัฐเฉา | รัฐเจิ้ง | รัฐยาน | รัฐอู๋|
รายชื่อสถานที่สำคัญในสมัยพุทธกาล

รายชื่อต่อไปนี้ เป็นรายชื่อสถานที่สำคัญในสมัยพุทธกาล เรียงตามลำดับเหตุการณ์
รายชื่อสถานที่

กบิลพัสดุ์ เมืองพระพุทธบิดา และเจ้าชายสิทธัตถะ
ลุมพินีวัน สถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้า
เทวทหะ เมืองพระพุทธมารดา
แม่น้ำอโนมา สถานที่ที่เจ้าชายสิทธัตถะออกผนวช
ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม และ แม่น้ำเนรัญชรา สถานที่บำเพ็ญเพียร ผจญมาร และตรัสรู้
พาราณสี เมืองที่ปัญจวัคคีย์ทั้ง 5 อาศัยอยู่
สารนาถ สถานที่ที่พระพุทธเจ้าแสดงธรรมจักรกัปปวัตตนสูตร
คยา สถานที่ที่พระพุทธเจ้าแสดงธรรมโปรดชฎิล 3 พี่น้อง
ราชคฤห์ เมืองของพระเจ้าพิมพิสาร
วัดเวฬุวันมหาวิหาร วัดแห่งแรกในพระพุทธศาสนา
นาลันทา บ้านเกิดพระสารีบุตร และพระมหาโมคคัลลานะ
มัสยิดดารุลอามาน

| มัสยิดดารุลอามาน |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาอิสลาม
จารีต: อิสลามนิกายซุนนี
สถานะ: ใช้งานอยู่
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: จังหวัดเชียงราย
พิกัดภูมิศาสตร์: 19°54′28.1″N 99°49′45.4″E﻿ / ﻿19.907806°N 99.829278°E﻿ / 19.907806; 99.829278
สถาปัตยกรรม
ประเภท: มัสยิด
มัสยิดดารุลอามาน หรือ มัสยิดบ้านฮ่อ เป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดเชียงรายที่สร้างโดยชาวหุย
การออกแบบ

มีการเปิดอาคารใหม่ในวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2552 แทนอาคารเก่า มีส่วนผสมระหว่างสถาปัตยกรรมจีนและอิสลาม โครงสร้างหลักได้รับอิทธิพลจากสถาปัตยกรรมเปอร์เซียที่มีการตกแต่งแบบจีน ยอดมินาเรต 2 เสาที่เคยมีโดมแบบอิสลามถูกแทนที่ด้วยศาลาจีนขนาดเล็ก ซึ่งมีค่าใช้จ่ายรวมประมาณ 20 ล้านบาท
ภาพ

ทางเข้าหลักของอาคารละหมาด
ประตูกลางของมัสยิด มองจากข้างใน
ข้างในอาคารละหมดที่มีโคมไฟระย้า 3 อันที่นำมาจากประเทศจีน
วันมูหะมัดนอร์ มะทา กล่าวในพิธีเปิดอาคารใหม่
แผ่นกระเบื้องแบบจีน
ดูเพิ่ม

มัสยิดบ้านฮ่อ
ศาสนาอิสลามในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

Darunaman Mosque (Thai)
พระครูพิพัฒน์ศีลคุณ (พูน โสวณฺโณ)

| พระครูพิพัฒน์ศีลคุณ (พูน โสวณฺโณ) |
| --- | --- |
ภาพเก่าหลวงพ่อพูน โสวณฺโณ วัดตาลล้อม
ชื่ออื่น: หลวงพ่อพูน วัดตาลล้อม
ส่วนบุคคล
เกิด: 24 ตุลาคม พ.ศ. 2433 เกิดที่บ้านท้ายดอน ตำบลเหมือง (บางพระ) อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี (61 ปี)
มรณภาพ: 4 เมษายน พ.ศ. 2495
นิกาย: มหานิกาย
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดตาลล้อม จังหวัดชลบุรี
อุปสมบท: พ.ศ. 2453 (อายุ 20 ปี) วัดตาลล้อม จังหวัดชลบุรี
พรรษา: 42
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าคณะตำบลแสนสุข
พระครูพิพัฒน์ศีลคุณ (หลวงพ่อพูน โสวณฺโณ) อดีตเจ้าอาวาสวัดตาลล้อม และอดีตเจ้าคณะตำบลแสนสุข เกจิดังของตำบลแสนสุข อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ท่านพระพระเกจิดังของเมืองชลรูปหนึ่งที่ได้รับการนิมนต์ ในจำนวน 108 องค์ทั่วประเทศ ให้ไปร่วมพิธีรพุทธาภิเษกครั้งประวัติศาสตร์ ณ วัดราชบพิธ กรุงเทพฯ เมื่อปี พ.ศ. 2481 
ท่านเป็นพระที่มีความรู้ความสามารถ เป็นพระหมอดู หมอยา และน้ำมนต์ที่ขึ้นชื่อลือชาว่าขลังองค์หนึ่ง ประชาชนทั้งใกล้และไกลต่างแวะเวียนมาให้ท่านช่วยขจัดปัดเป่าประพรมน้ำพระพุทธมนต์โดยตลอด  ท่านเป็นพระปฏิบัติดีปฏิบัติชอบพัฒนาวัดตาลล้อม จนมีความเจริญรุ่งเรือง หลวงพ่อพูนท่านเห็นความสำคัญของการศึกษาจึงได้สร้างโรงเรียนวัดตาลล้อม (พูนราษฎร์อำรุง) ขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2476 เพื่อให้ลูกเหลนมีที่ศึกษาเล่าเรียนหนังสือ
ประวัติ

ท่านมีนามว่า " พูน " นามสกุล " อินทรมังคละ " ท่านเป็นบุตรของท่าน ขุนคลังอินทร์ กับนางมงคล  อินทรมังคละ ท่านเกิดที่บ้านท้ายดอน ตำบลเหมือง (บางพระ) อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ท่านเกิดเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2433 ตรงกับวันศุกร์ ขึ้น 11 เดือน 11 ปีกุน
เมื่ออายุได้ 12 ปี ไปเรียนหนังสือไทย เป็นศิษย์ของพระสุน 2 ปี พระขวัญ 2 ปี โดยเป็นลูกศิษย์ของวัดแจ้งเจริญดอน ตำบลแสนสุข อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี
หลังจากนั้น ได้ไปอยู่กับหลวงบุรัตถคามบดี ที่บ้านบางพระ จังหวัดชลบุรี และย้ายตามคุณหลวงไปอยู่ที่อำเภอศรีราชา เข้ารับราชการเป็นเสมียนประจำอำเภอศรีราชา อยู่ 1 ปี จากนั้นได้ย้ายมาอยู่บางพระ เป็นเสมียนโรงงานยี่กงษีสุรา อยู่ 1 ปี ครั้นอายุได้ 20 ปีบริบูรณ์ ได้ลาออกจากงาน
อุปสมบท

หลวงพ่อพูน ท่านเข้าอุปสมบท ที่พัทธสีมา ณ วัดตาลล้อม เมื่อวันเสาร์ที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2453 เวลา 14.00 น. โดยมี
ท่านได้รับฉายาทางธรรมว่า  " โสวณฺโณ "
เมื่ออุปสมบทแล้วได้อยู่จำพรรษา ณ วัดตาลล้อม เป็นเวลา 2 พรรษา จากนั้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2454 ท่านได้ย้ายไปจำพรรษาอยู่ที่วัดราษฎร์ศรัทธา (วัดท้ายดอน) ตำบลแสนสุข อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ครั้นถึงวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2459 คณะอุบาสกอุบาสิกาวัดตาลล้อม ได้ไปกราบนิมนต์ท่านกลับมาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดตาลล้อม เพื่อพัฒนาวัดตาลล้อม
งานปกครอง

พ.ศ. 2459 เป็นเจ้าอาวาส วัดตาลล้อม
พ.ศ. 2482 ได้รับแต่งตั้ง เป็นเจ้าคณะตำบลแสนสุข และพระอุปัชฌาย์
สมณศักดิ์

พ.ศ. 2481 ได้รับสมณศักดิ์ เป็นพระครูชั้นประทวน นามว่า " พระครูพูน "
พ.ศ. 2490 ได้รรับพระราชทานสมณศักดิ์ เป็นพระครูสัญญาบัตรพัดยศ เจ้าคณะตำบล ในพระราชทินนามที่  " พระครูพิพัฒน์ศีลคุณ "
งานด้านการศึกษา

พ.ศ. 2476 หลวงพ่อพูน ท่านได้สร้างอาคารโรงเรียนคอนกรีต 2 ชั้น 1 หลัง ชื่อว่า " โรงเรียนวัดตาลล้อม (พูนราษฎร์อำรุง) "
มรณภาพ

วันศุกร์ที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2495 ปีมะโรง พระครูพิพัฒน์ศีลคุณ (หลวงพ่อพูน โสวณฺโณ) เจ้าอาวาสวัดตาลล้อม ท่านได้มรณภาพลงที่กุฏิ ณ วัดตาลล้อม รวมสิริอายุได้ 61 ปี 7 เดือน พรรษาที่ 42
ต่อมาปี พ.ศ. 2506 คณะศิษย์ได้ร่วมกันจัดหล่อรูปเหมือนท่านขึ้น เมื่อวันเสาร์ที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติวัดตาลล้อม อ.เมืองชลบุรี จ.ชลบุรี
"วัดตาลล้อม" จัดงานประจำปี เชิญปิดทองหลวงพ่อพูน ชมมรสพฟรี 1-4 ก.พ.55
| ก่อนหน้า |  | พระครูพิพัฒน์ศีลคุณ (พูน โสวณฺโณ) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระอาจารย์จุ้ย (ลาออกจากตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดตาลล้อม) |  | เจ้าอาวาสวัดตาลล้อม  (พ.ศ. 2459 – พ.ศ. 2495) |  | พระครูสังฆภารพิริยกิจ (เสรี ปนฺนภาโร) (มรณภาพ) |
ภาษาลุนบาวัง

| ภาษาลุนบาวัง |
| --- | --- |
ภาษาลุนดาเยะฮ์, ภาษามูรุตใต้
ชุดคำศัพท์ในภาษาอังกฤษกับคำแปลในภาษาอีดาอัน, บีซายา และอาดังมูรุต (ลุนบาวัง) ใน ค.ศ. 1860 โดยสเปนเซอร์ เซนต์ จอห์น
ประเทศที่มีการพูด: มาเลเซีย, บรูไน, อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: รัฐซาราวัก, รัฐซาบะฮ์, เขตเติมบูรง, จังหวัดกาลีมันตันเหนือ
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (48,000 คน (ค.ศ. 2007 ในอินโดนีเซีย; ไม่มีข้อมูลวันที่ในมาเลเซีย) บวกในปูโตะฮ์ 6,000 คน อ้างถึง1981)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มาลาโย-โพลีเนเซียบอร์เนียวเหนือซาราวากันเหนืออาโปดูวัตภาษาลุนบาวัง
ภาษาถิ่น: ลุนดาเยะฮ์                   
รหัสภาษา
ISO 639-3: lnd – รหัสรวม รหัสเอกเทศ: put – Putoh
  พื้นที่ทางภูมิศาสตร์ของผู้พูดภาษาลุนบาวัง/ลุนดาเยะฮ์
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ลุนบาวัง (อักษรโรมัน: Lun Bawang) หรือ ลุนดาเยะฮ์ (Lundayeh) เป็นภาษาที่พูดโดยชาวลุนบาวัง อยู่ในกลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย ส่วน "ปูโตะฮ์" (Putoh) เป็นอีกชื่อหนึ่งของภาษานี้ในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก
ประวัติ

ภาษาลุนบาวังยังคงเป็นภาษาพูดเป็นหลัก โดยมีสื่อสิ่งพิมพ์ในภาษานี้ที่ไม่ได้เขียนโดยมิชชันนารีหรือนักภาษาศาสตร์น้อยมาก สิ่งตีพิมพ์ที่เขียนขึ้นเป็นภาษาลุนบาวังทั้งหมดฉบับแรกคือคัมภีร์ไบเบิลใน ค.ศ. 1982 ซึ่งมีชื่อว่า บาลาลุกโด (Bala Luk Do) มหาวิทยาลัยวอชิงตันได้รวบรวมศัพทานุกรมลุนบาวัง–อังกฤษใน ค.ศ. 1969 เกอมาโละฮ์ลุนดาเยะฮ์ (Kemaloh Lundayeh) ซึ่งเป็นภาษาย่อยหนึ่งของภาษาลุนบาวังได้รับการรวบรวมในพจนานุกรมลุนดาเยะฮ์และอังกฤษใน ค.ศ. 2006