stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปืนกลมือ
ประวัติศาสตร์ > คริสต์ทศวรรษ 19 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1920

อาวุธอัตโนมัติแบบแรกที่ใช้กระสุนของปืนพกคือปืนกลแม็กซิมรุ่นที่ลดขนาดลงมา มันถูกใช้เพื่อสาธิตในการตลาดในคริสต์ทศวรรษ 19 ช่วงแรกของปืนกลมือมีเอกลักษณ์เป็นชิ้นส่วนของเหล็ก โดยมีแร่งอยู่ท้ายลำกล้อง ปืนกลมือปรากฏตัวในช่วงหลังของสงครามโลกครั้งที่ 1 ครั้งแรกที่เห็นมันทำหน้าที่คือในสงครามสนามเพลาะ ที่ที่ซึ่งระเบิดมือ ปืนพก และดาบปลายปืนมักถูกใช้งาน
ชาวอิตาเลี่ยนได้พัฒนาวิลลาร์ เพอร์โซซาในปีพ.ศ. 2458 มันถูกพิจารณาว่าเป็นปืนกลมืออันแรก เนื่องจากมันยิงกระสุนของปืนพก (9 ม.ม.กลิเซนติ) เดิมทีถูกพัฒนาให้เป็นปืนกลสำหรับอากาศยาน บางครั้งก็ถูกใช้โดยทหารราบ ทั้งสองสำหรับการจู่โจมในระยะใกล้และใช้เป็นปืนกลขนาดเบา การออกแบบของมันในท้ายสุดก็ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นปืนกลมือเบเร็ตต้า เอ็ม1918
อย่างไรก็ตาม ปืนกลมือเบิร์กมันน์ เอ็มพี18 เป็นปืนกลมือแบบแรกที่แท้จริงโดยเปรียบเทียบจากวันที่ทำต้นแบบของเบิรกมันน์กับวันที่เบเร็ตต้าเข้าประจำการ ขณะที่เบเร็ตต้า 1918 กลายเป็นแบบพื้นฐานในไม่กี่เดือนก่อนเบิร์กมันน์ เอ็มพี18 ในปีพ.ศ. 2461 เบิร์กมันน์ถูกทดสอบในแบบต้นแบบในช่วงต้นปีพ.ศ. 2459 โครงการปืนกลมือทอมป์สัเริ่มขึ้นในสมัยเดียวกัน วันและการประสบความสำเร็จที่แตกต่างกันมากมายของปืนกลมือรุ่นแรกๆ ทำให้เกิดการโต้เถียงมากมายในหมู่นักประวัติศาตร์ด้านอาวุธปืน ซึ่งบสรุปก็มีผลมาจากเชื้อชาติและการตีความของพวกเขา
เบเร็ตต้า เอ็ม1918 มีพานท้ายที่ทำจากไม้ แมกกาซีนแบบกล่องบรรจุกระสุน 25 นัด และมีอัตราการยิงอยู่ที่ 900 นัดต่อนาที เยอรมันได้ใช้รุ่นที่หนักกว่าของปืนพกลูเกอร์ ติดตั้งด้วยแมกกาซีนที่ขนาดใหญ่ขึ้น ลแลำกล้องที่ยาวกว่าเดิม; มันเป็นกึ่งอัตโนมัติ มันทรงประสิทธิภาพกับเบิร์กมันน์ ซึ่ง 1918 ได้พัฒนาเอ็มพี18 เอ็มพี18 ใช้กระสุนน 9 ม.ม.แบบพาราเบลลัม โดยเป็นแมกกาซีนแบบก้นหอย เอ็มพี18ถูกใช้โดยกองทหารจู่โจมของเยอรมัน พร้อมกับยุทธวิธีที่ดี ทำให้ประสบชัยชนะที่มีชื่อเสียงในปีสุดท้ายของสงคราม อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่เพียงพอต่อการป้องกันเยอรมันจากการพ่ายแพ้ในเดือนพฤศจิกายน ปีค.ศ. 1918
ปืนกลมือทอมป์สันได้อยู่ในการพัฒนาในช่วงใกล้เคียงกับเบิร์กมันน์และเบเร็ตต้า แต่การพัฒนานั้นก็ถูกพักในปีพ.ศ. 2460 เมื่อสหรัฐฯและนักออกแบบอาวุธ (ทอมป์สัน) ได้เข้าสู่สงคราม การออกแบบสมบูรณ์ในภายหลังและใช้ระบบภายในที่ต่างจากเอ็มพี18 หรือเบเร็ตต้า แต่มันก็พลาดโอกาสในการเป็นปืลกลมือที่ถูกออกแบบโดยเฉพาะกระบอกแรก แต่มันก็กลายเป็นอาวุธพื้นฐานและมีการใช้งานที่ยาวนานกว่าอีกสองแบบ
ประวัติศาสตร์ > คริสต์ทศวรรษ 1950 ถึงปัจจุบัน

ปืนกลมือได้มีการพัฒนาตนเองในเรื่องการลดการหยุดยั้ง โดยเฉพาะอย่างยิงในกรณีที่ซึ่งอาวุธบรรจุด้วยกระสุนที่มีความเร็วต่ำกว่าเสียง แบบมากมายของสเตนและเฮคเลอร์แอนด์คอช เอ็มพี5รุ่นใหม่ได้ถูกผลิตด้วยตัวหยุดแบบสมบูรณ์ และอาวุธแบบนี้มักถูกใช้โดยหน่วยรบพิเศษและตำรวจ หลังจากสงครามเกาหลีจบลง บทบาทของปืนกลมือในกองทัพก็ลดลงไปด้วย ทั้งปืนกลมือและปืนเล็กยาวถูกแทนที่โดยปืนเล็กยาวจู่โจมแบบใหม่ อย่างซีเออาร์-15 และเฮคเลอร์แอนด์คอช เอชเค53
ปืนกลมือถูกใช้โดยหน่วยรบพิเศษและหน่วยต่อต้านผู้ก่อการร้ายที่ปฏิบัติการในสภาพแวดล้อมที่เป็นเมืองหรือในบริเวณที่คับแคบ และเป็นอาวุธป้องกันตัวของลูกเรือในเครื่องบิน พลประจำยานเกราะ และทหารเรือ แม้ว่าปืนกลมือมีความกระชับสำหรับผู้ใช้ แต่มันก็ยังต้องแข่งขันกับปืนคาร์บินและปืนเล็กยาวจู่โจมที่มีความยาวสั้น อำนาจของปืนกลมือในการรักษากฎหมายได้ถูกลดลงโดยการพัฒนาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 ปัจจัยอย่างการใช้ประโยชน์ที่มากของปืนเล็กยาวจู่โจมและคาร์บิน และการใช้ที่เพิ่มขึ้นของเกราะลำตัวได้ผสมผสานกันจนถึงขีดสุดของปืนกลมือ ปืนเล็กยาวจู่โจมและคาร์บินได้เข้ามาแทนที่ปืนกลมือในบางบทบาท อย่างไรก็ตาม ปืนเล็กยาวจู่โจมก็ไม่ได้แทนที่อย่างสมบูรณ์ เพราะน้ำหนักของมัน มันยังมีปากกระบอกที่ใหญ่กว่า แรงถีบที่มากกว่าและดูเหมือนว่าการทะลุทะลวงของมันจะมากเกินไป เนื่องจากกระสุนของมัน
ผู้ที่จะมาแทนที่ปืนกลมือก็ยังมีอาวุธป้องกันบุคคลหรือพีดีดับบลิว (Personal Defense Weapon, PDW) และปืนที่คล้ายปืนพกกลซึ่งยิงกระสุนแบบเจาะเกราะ พีดีดับบลิวทำงานคล้ายปืนกลมือและมักถูกจำแนกว่าเป็นอย่างเดียวกัน อย่างไรก็ตาม กระสุนแบบพิเศษของอาวุธป้องกันตัวนั้นไม่สามารถนำไปใช้ได้กับปืนพกและปืนเล็กยาวแบบทั่วไป และมันมีประสิทธิภาพน้อยกว่ากระสุนของปืนเล็กยาวเมื่อเจอกับเป้าหมายที่ไม่ได้หุ้มเกราะ แนวทางของปืนกลมือยุคใหม่นั้นจะมีน้ำหนักเบาขึ้น เป็นอาวุธที่มีขนาดเล็กและอาจใช้พลาสติก
ประเภทของปืนกลมือ

ปืนกลมือแบล็คมันน์ เอ็มพี18
ปืนกลเอชเคเอ็มพี 5
ปืนกลเอชเค
แหล่งข้อมูลอื่น

ปืนกลมือ เก็บถาวร 2009-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนใน guns.ru
ปืนกลมือใน Encyclopedia Britannica
แบบจำลองของทอมป์สันกับแมกกาซีนแบบกล่อง
ปืนกลมือเอ็มเพ 40 ยืดพานท้าย
ปืนกลมือไทป์ 100
ปืนกลมือ เอ็ม3
เอฟเอ็น พี90 ตัวอย่างของอาวุธป้องกันตัวและปืนกลมือที่ถูกพัฒนาในปีค.ศ. 1980
เปาโรติส

| เปาโรติส |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Arecales
วงศ์:: Arecaceae
วงศ์ย่อย:: Coryphoideae
เผ่า:: Corypheae
สกุล:: Acoelorrhaphe H.Wendl.
สปีชีส์:: A.  wrightii
ชื่อทวินาม
Acoelorrhaphe wrightii (Griseb. & H.Wendl.) H.Wendl. ex Becc.

ชื่อพ้อง
  ชื่อพ้อง  Acoelorraphe, spelling variation   Copernicia wrightii Griseb. & H.Wendl.   Paurotis wrightii (Griseb. & H.Wendl.) Britton   Serenoa arborescens Sarg.   Paurotis androsana O.F.Cook   Acoelorrhaphe arborescens (Sarg.) Becc.   Acanthosabal caespitosa Prosch.   Brahea psilocalyx Burret   Acoelorrhaphe pinetorum Bartlett   Paurotis schippii Burret   Paurotis psilocalyx (Burret) Lundell  
เปาโรติส (อังกฤษ: paurotis palm, Everglades palm; ชื่อวิทยาศาสตร์: Acoelorrhaphe wrightii) เป็นปาล์มชนิดเดียวในสกุล Acoelorrhaphe มีถิ่นกำเนิดในอเมริกากลาง, ตอนใต้ของเม็กซิโก, แคริบเบียน, โคลอมเบีย, บาฮามาส และตอนใต้ของรัฐฟลอริดา นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ ชื่อสกุลของเปาโรติสมาจากภาษากรีก แปลว่า "ไม่มีราฟี"
เปาโรติสเป็นปาล์มกอ สูงได้ถึง 8 เมตร ลำต้นมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 10 เซนติเมตร มีแผ่นใยคลุมและทางใบแห้งติดแน่น ใบรูปพัด ขอบใบจักเว้าลึกเกือบถึงสะดือ แผ่นใบกางเกือบครึ่งวงกลม กว้าง 80 เซนติเมตร ใต้ใบมีนวลสีขาว ก้านใบยาว 1 เมตร มีหนามที่ขอบก้าน ช่อดอกสมบูรณ์เพศ ออกระหว่างกาบใบ ยาว 1.2 เมตร ผลกลมขนาด 1.2 เซนติเมตร เมื่อสุกมีสีส้ม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เปาโรติส
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Acoelorraphe wrightii ที่วิกิสปีชีส์
Acoelorrhaphe wrightii - Environmental Horticulture
ปูเสฉวนยักษ์จุดขาว

| ปูเสฉวนยักษ์จุดขาว |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Arthropoda
ไฟลัมย่อย:: Crustacea
ชั้น:: Malacostraca
อันดับ:: Decapoda
วงศ์ใหญ่:: Paguroidea
วงศ์:: Diogenidae
สกุล:: Dardanus
สปีชีส์:: D.  megistos
ชื่อทวินาม
Dardanus megistos Herbst, 1804 

ปูเสฉวนยักษ์จุดขาว (อังกฤษ: Giant hermit crab, White-spotted hermit, crab, Spotted hermit crab; ชื่อวิทยาศาสตร์: Dardanus megistos) เป็นปูเสฉวนชนิดหนึ่ง
มีลำตัวสีแดงแต้มด้วยจุดสีขาวขอบสีน้ำตาลกระจายทั่วไป ก้านตาสีแดง บริเวณโคนหนวดคู่ที่สองสีขาวยาวมากและมีขนแข็งกระจายอยู่ทั่วลำตัวที่เห็นได้จากภายนอก ก้ามมีขนาดใหญ่ แต่มีขนาดไม่เท่ากันปล้องสุดท้ายของขาเดินสองคู่แรกเรียวยาวขนาดความยาวกระดองประมาณ 8 เซนติเมตร นับเป็นปูเสฉวนขนาดใหญ่สุดที่พบในน่านน้ำไทย สามารถใหญ่ได้ถึง 20 เซนติเมตร
กระจายพันธุ์อยู่ในแนวปะการังของแถบอินโด-แปซิฟิกพบได้จนถึงแอฟริกา, ทะเลจีนใต้ และฮาวาย  มักอยู่ตามพื้นทะเลที่ห่างจากชายฝั่ง และจับได้ด้วยอวนลาก มักอาศัยอยู่ในเปลือกหอยสังข์จุกพราหมณ์ ซึ่งเป็นหอยเปลือกหนา ปลายยอดเป็นจุก
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dardanus megistos ที่วิกิสปีชีส์
เปเปอร์มาริโอ

| เปเปอร์มาริโอ |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: Intelligent Systems
ผู้จัดจำหน่าย: นินเทนโด
กำกับ: เรียวตะ คาวาเดะ โตชิตากะ มูรามัตซุ ทาคาฮิโระ โอกิ ฮิโรโนบุ ซูซูกิ
อำนวยการผลิต: ชิเงรุ มิยาโมโตะ เคนจิ มิกิ
ศิลปิน: นาโอฮิโกะ อาโอยามะ
เขียนบท: คูมิโกะ ทาเคดะ คาโอริ อาโอกิ
แต่งเพลง: ยูกะ ซุจิโยโกะ ไทชิ เซนดะ
ชุด: เปเปอร์มาริโอ
เครื่องเล่น: นินเทนโด 64, iQue Player
วางจำหน่าย: นินเทนโด 64 JP: August 11, 2000 NA: February 5, 2001 EU: October 5, 2001 AU: October 5, 2001iQue Player CHN: June 8, 2004
แนว: วิดีโอเกมเล่นตามบท
รูปแบบ: คนเดียว
เปเปอร์มาริโอ (อังกฤษ: Paper Mario) หรือชื่อญี่ปุ่นคือ มาริโอสตอรี (อังกฤษ: Mario Story; ญี่ปุ่น: マリオストーリー; โรมาจิ: Mario Sutōrī) และชื่อเดิมคือ ซูเปอร์มาริโออาร์พีจี 2 (อังกฤษ: Super Mario RPG 2)เป็นวิดีโอเกมสวมบทบาทพัฒนาโดยบริษัทอินเทลลิเจนต์ซิสเต็มส์ และจำหน่ายโดยนินเท็นโดสำหรับเครื่องเล่นนินเท็นโด 64 เกมออกจำหน่ายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2000 ในอเมริกาเหนือวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 และในยุโรปและออสเตรเลียวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2001 เปเปอร์มาริโอออกจำหน่ายซ้ำลงคอนโซลเสมือน วี ของนินเท็นโดในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2007 และวียู ใน ค.ศ. 2015
เปเปอร์มาริโอมีฉากอยู่ที่อาณาจักรเห็ด ขณะที่ตัวเอก มาริโอพยายามช่วยชีวิตเจ้าหญิงพีชจากบาวเซอร์ ที่ยกปราสาทของเธอขึ้นบนฟ้าและต่อสู้ชนะศัตรูหลังจากขโมยคทาดวงดาว หรือ สตาร์ร็อด (Star Rod) จากสตาร์เฮฟเวน (Star Heaven) และทำให้เขาเป็นทนทานต่อการโจมตีทุกรูปแบบ มาริโอต้องตามหา "สตาร์สปิริต" เจ็ดดวงโดยเอาชนะสมุนของบาวเซอร์ที่คอยคุ้มครองสตาร์สปิริตที่จะลบล้างอานุภาพของสตาร์ร็อดที่บาวเซอร์ขโมยไปใช้จนตนเป็นอมตะ เพื่อรักษาอาณาจักรเห็ด พาตัวเจ้าหญิงพีชกลับมา ดึงปราสาทลงมา และเอาชนะบาวเซอร์ ผู้เล่นควบคุมตัวมาริโอและเพื่อนร่วมทางจำนวนหนึ่งเพื่อแก้ปริศนาในโอเวอร์เวิลด์ของเกม และต่อสู้กับศัตรูในระบบการต่อสู้แบบเทิร์นเบส การต่อสู้เป็นเอกลักษณ์โดยการที่ผู้เล่นมีผลต่อประสิทธิภาพในการโจมตี โดยอาศัยการควบคุมตามที่เห็นในหน้าจอที่เรียกว่า "แอ็กชันคอมมานด์" (action command)
เปเปอร์มาริโอเป็นเกมมาริโอสวมบทบาทเกมที่สองที่ออกจำหน่าย (ต่อจากซูเปอร์มาริโออาร์พีจี) และเป็นเกมแรกของเกมชุดเปเปอร์มาริโอ เปเปอร์มาริโอเป็นเกมที่มาก่อนเกมเปเปอร์มาริโอ: เดอะเทาซันด์เยียร์ดอร์ บนเครื่องเกมคิวบ์ เกมซูเปอร์เปเปอร์มาริโอ บนเครื่องวี และเปเปอร์มาริโอ: สติกเกอร์สตาร์ บนเครื่อง 3ดีเอส เกมได้รับการตอบรับด้านบวกจากสื่อ ได้รับคะแนนรวม 88% จากเว็บไซต์เกมแรงกิงส์ และ 93% จากเมทาคริทิก เกมอยู่ในอันดับที่ 63 ของเกมที่ดีที่สุดบนระบบนินเท็นโด ในรายชื่อ "เกม 200 เกมยอดเยี่ยม" จัดโดยนิตยสารนินเท็นโดพาวเวอส์ใน ค.ศ. 2006
เปโซคิวบา

| เปโซคิวบา |
| --- | --- |
peso cubano
เงิน 3 เปโซ หน้าธนบัตรมีรูปของ เช เกบารา
ISO 4217
รหัส: CUP
การตั้งชื่อ
หน่วยย่อย: 
 1/100: centavo
สัญลักษณ์: $, $MN, or ₱
 centavo: ¢ or c
ธนบัตร: 
 ใช้บ่อย: $1, $3, $5, $10, $20, $50, $100, $200, $500
 ไม่ค่อยใช้: $1,000
เหรียญ: 
 ใช้บ่อย: 20¢, $1, $3
 ไม่ค่อยใช้: 1¢, 5¢
ข้อมูลการใช้
ผู้ใช้:  คิวบา
การตีพิมพ์
ธนาคารกลาง: ธนาคารกลางคิวบา
 เว็บไซต์: www.bc.gob.cu
เปโซคิวบา (อังกฤษ: Cuban peso) คือหน่วยสกุลเงินหนึ่งที่ใช้ในประเทศคิวบาแบ่งออกเป็นสองประเภทคือ คิวบาเปโซ (CUP) ถือเป็นสกุลเงินหลักในประเทศ และคอนเวอร์ทิเบิลเปโซ (CUC) หรือสกุลเงินที่ออกมาเพื่อใช้แทนดอลลาร์สหรัฐ โดย 1 ดอลลาร์สหรัฐ มีค่าเท่ากับ 1 CUC และ 1 CUC มีค่าเท่ากับ 24 CUP แสดงให้เห็นว่าสกุลเงินในประเทศถูกกว่าสกุลเงินที่ใช้ทดแทนเงินภายนอกมาก แต่ทั้ง CUP และ CUC สามารถเรียกรวมกันง่าย ๆ ว่า เปโซ (Peso) ในคิวบาตามร้านค้าจะไม่ค่อยรับ CUC มากนัก หรือรับก็มีมาตรฐานค่าเงินต่างกัน จึงมักเกิดกรณีที่ชาวต่างชาติจ่ายเงินเกินจำนวนบ่อย
เปียโนคอนแชร์โตหมายเลข 21 (โมทซาร์ท)

เปียโนคอนแชร์โตหมายเลข 21 ในบันไดเสียง ซี เมเจอร์ (อังกฤษ: Piano Concerto No. 21 in C major, K. 467) ผลงานประพันธ์ของว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท เป็นคอนแชร์โตสำหรับบรรเลงเดี่ยวเปียโนชิ้นหนึ่งที่มีท่วงทำนองติดหู และได้รับความนิยม  โมทซาร์ทแต่งเพลงนี้เสร็จเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1785 ที่เวียนนา
เปียโนคอนแชร์โตหมายเลข 21 แบ่งออกเป็น 3 มูฟเมนต์
I. Allegro  maestoso
II. Andante
III. Allegro vivace assai
เอลวิรา มาดิแกน
คอนแชร์โตบทนี้ปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมจำนวนมาก หลังจากมูฟเมนต์ที่สอง Andante ถูกนำไปใช้ประกอบภาพยนตร์สวีเดนเรื่อง Elvira Madigan ในปี ค.ศ. 1967 เป็นภาพยนตร์โศกนาฏกรรมเกี่ยวกับความรักต้องห้ามของหญิงสาวชื่อเอลวิรา มาดิแกน (1867–1889) กับนายทหารหนุ่มชื่อเซ็กซ์เทน สปาร์ (1854-1889) ที่จบลงด้วยการฆ่าตัวตายของคนทั้งคู่ ภาพยนตร์ใช้เพลงนี้เป็นเพลงธีมของเรื่อง จากความสำเร็จของภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลปาล์มทองคำและรางวัลลูกโลกทองคำ  ทำให้ช่วงหนึ่ง เปียโนคอนแชร์โตหมายเลข 21 ได้ถูกเรียกว่า "Theme from Elvira Madigan"
แหล่งข้อมูลอื่น

โน้ตเพลงเสรีของ Piano Concerto No. 21 ที่โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ (IMSLP)
The Andante movement ประกอบภาพจากภาพยนตร์ Elvira Madigan (1967)
ป้อมเนิน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ปราสาทเนิน
“ป้อมเนินโอลด์เซรัม” ไม่ไกลจากซอลสบรีในซอลสบรีในอังกฤษ
ป้อมเนิน (อังกฤษ: Hill fort) คือค่ายหรือที่ตั้งถิ่นฐานที่มีระบบป้องกันที่ตั้งอยู่บนเนินหรือที่สูงที่ทำให้ได้เปรียบทางการป้องกัน ป้อมเนินมักจะเป็นการก่อสร้างระบบป้องกันที่ใช้กันในยุโรปในยุคสำริด และยุคเหล็ก ระบบการป้องกันมักจะสร้างตามรูปทรงของเนินที่ประกอบด้วยแนวดินหนึ่งหรือสองแนวพร้อมด้วยกำแพงระเนียด (stockade) หรือ กำแพงป้องกัน (defensive walls) และคูด้านนอก
ป้อมเนินในยุโรปในยุคสำริดและยุคเหล็ก

ป้อมเนินบางแห่งในยุโรปมีที่มาตั้งแต่ปลายสมัยยุคหินใหม่ แต่ที่มานิยมกันในยุคต่อมาที่รวมทั้ง:
อารยธรรมเอิร์นฟิลด์ (Urnfield culture) (ราว 1300 - 750 ก่อนคริสต์ศักราช) ระหว่างยุคสำริด
อารยธรรมฮัลล์ชตัทท์ (Hallstatt culture) (ราว  1200 - 500 ก่อนคริสต์ศักราช) ระหว่างปลายยุคสำริด ถึงต้นยุคเหล็ก
วัฒนธรรมลาแตน (La Tene culture) (ราว  600 ก่อนคริสต์ศักราช - ค.ศ. 50) ปลายยุคเหล็ก
ป้อมเนินสร้างในบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานของเคลต์ในตอนกลางของทวีปยุโรปตะวันตกจนกระทั่งถูกพิชิตโดยจักรวรรดิโรมัน จูเลียส ซีซาร์กล่าวถึงป้อมเนินขนาดใหญ่ของปลายยุคเหล็กที่พบระหว่างการรณรงค์ในกอล ว่าเป็นoppidum เมื่อมาถึงสมัยนั้นป้อมเนินใหญ่ก็มีขนาดพอๆ กับเมืองมากกว่าที่จะเป็นเพียงป้อมค่าย และป้อมเนินหลายป้อมก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของเมืองโรมันต่อมา
นอกจากคำบรรยายง่ายของ “ป้อมเนิน” แล้วลักษณะของป้อมเนินก็แตกต่างกันไปเป็นหลายแบบและเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัยตั้งแต่ยุคสำริดมาจนถึงยุคกลาง
ดูเพิ่ม

ปราสาท
ปราสาทเนิน
เนินปราสาท
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ป้อมเนิน
เปียโนคอนแชร์โตหมายเลข 1 (ไชคอฟสกี)

Cadenza from the first movement
performed November 2009
ฮานส์ ฟอน บือโลว์
เปียโนคอนแชร์โตหมายเลข 1 ในบันไดเสียง บี-แฟลต ไมเนอร์ โอปุสที่ 23 (อังกฤษ: Piano Concerto No. 1 in B-flat minor, Op. 23) ผลงานประพันธ์ของปิออตร์ อิลิช ไชคอฟสกี ซึ่งแต่งขึ้นระหว่างเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1874 ถึงกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1875  เป็นหนึ่งในผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของไชคอฟสกี และเป็นเปียโนคอนแชร์โตชิ้นหนึ่งที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุด
เดิมไชคอฟสกีตั้งใจแต่งผลงานชิ้นนี้ให้นิโคไล รูบินสไตน์ นักเปียโนชาวรัสเซียที่เป็นเพื่อนสนิท โดยดัดแปลงมาจากทำนองเพลงที่นักดนตรีตาบอดเล่นขอทานในตลาด ใกล้เมืองเคียฟที่ไชคอฟสกีอาศัยอยู่ แต่เมื่อรูบินสไตน์ได้ฟังผลงานในครั้งแรก กลับไม่ชื่นชอบ แสดงอาการเฉยเมย และปฏิเสธที่จะเป็นผู้บรรเลงในรอบปฐมทัศน์ สร้างความผิดหวังให้กับไชคอฟสกีเป็นอย่างมาก ต่อมาไชคอฟสกีได้แก้ไขท่วงทำนองใหม่ในปี ค.ศ. 1879 และอีกครั้งในปี ค.ศ. 1888
หลังจากผิดหวังจากรูบินสไตน์ ไชคอฟสกีได้ติดต่อกับฮานส์ ฟอน บือโลว์ วาทยกรและนักเปียโนชาวเยอรมัน ให้เป็นผู้บรรเลงรอบปฐมทัศน์แทน ขณะนั้นบือโลว์กำลังเตรียมออกตระเวนแสดงในสหรัฐอเมริกา การแสดงรอบปฐมทัศน์ของเปียโนคอนแชร์โตชิ้นนี้ จึงจัดแสดงที่บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1875 โดยบือโลว์เป็นนักแสดงเดี่ยวเปียโน  ท้ายที่สุดแล้ว ไชคอฟสกีจึงได้อุทิศผลงานชิ้นนี้ให้กับบือโลว์
คอนแชร์โตบทนี้ ประกอบด้วย 3 มูฟเมนต์
I. Allegro non troppo e molto maestoso – Allegro con spirito
II. Andantino semplice – Prestissimo
III. Allegro con fuoco
แหล่งข้อมูลอื่น

โน้ตเพลงเสรีของ Piano Concerto No. 1 ที่โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ (IMSLP)
ฟังผลงาน Concerto No.1 in B flat minor Op.23 ที่ มิวโซเพน
ฟังผลงาน Concerto Per Pianoforte E Orche N.1 - in si bemolle minore Op.23 ที่ มิวโซเพน
Tchaikovsky Page
http://www.tchaikovsky-research.net/en/Works/Concertos/TH055/index.html เก็บถาวร 2011-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เปเรกริน ตุ๊ก

| --- | --- |
ตัวละครใน เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
เปเรกริน ตุ๊ค
 บิลลี่ บอยด์ แสดงเป็นเปเรกริน ตุ๊ค
ชื่อ: เปเรกริน ตุ๊ค
ฉายา: ปิ๊ปปิ้น
ตำแหน่ง: เธนแห่งไชร์
เผ่า: ฮอบบิท
วัฒนธรรม: ฮอบบิทแห่งไชร์
เพศ: ชาย
ดินแดน: เอเรียดอร์
ช่วงชีวิต: ยุคที่สาม ปี 2990-ยุคที่สี่ ปี 65
อาวุธ: Long dagger made by the Dúnedain
จากภาพยนตร์ของปีเตอร์ แจ็กสัน
นักแสดง: บิลลี่ บอยด์
เสียงพากย์: บิลลี่ บอยด์
เปเรกริน ตุ๊ก (อังกฤษ: Peregrin Took) หรือที่เพื่อนๆ ชอบเรียกชื่อเล่นว่า ปิ๊ปปิ้น เป็นตัวละครในนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ซึ่งประพันธ์โดย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน  ปิ๊ปปิ้นเป็นฮอบบิทที่ได้ร่วมคณะพันธมิตรแห่งแหวน ร่วมเดินทางไปกับ โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ เขาเป็นสหายอายุน้อยที่สุดของโฟรโด และยังเป็นญาติของโฟรโดด้วย
ปิ๊บปิ้นเป็นลูกชายคนเดียวของพาลาดิน ตุ๊ก ที่สอง เธนแห่งไชร์ (คือตำแหน่งประมุขสูงสุดผู้ครองแคว้น) เขาจึงได้สืบทอดตำแหน่งเธนหลังจากบิดาถึงแก่กรรมในปีที่ 13 ของยุคที่สี่  ปิ๊บปิ้นมีพี่สาวอีกสามคนคือ เพิร์ล, พิมเพอร์เนล และเพอร์วินคา ตุ๊ก  เพื่อนสนิทของปิ๊ปปิ้น คือ เมอเรียด็อค แบรนดี้บั๊ก (เมอร์รี่) ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเขาด้วย เพราะเมอร์รี่เป็นลูกชายของเอสเมอรัลดา แบรนดี้บั๊ก ซึ่งเป็นน้องสาวของเธนพาลาดิน
ปู่ซ่าบ้าพลัง

| ปู่ซ่าบ้าพลัง |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: พีต ดอกเตอร์
บทภาพยนตร์: บ็อบ ปีเตอร์สัน พีต ดอกเตอร์
เนื้อเรื่อง: บ็อบ ปีเตอร์สัน พีต ดอกเตอร์ ทอม แมกคาร์ที
อำนวยการสร้าง: โจนาส์ ริเวรา
นักแสดงนำ:   เอ็ด แอสเนอร์  คริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์  จอร์แดน นากาอิ 
กำกับภาพ: แพทริก ลิน ฌอง-คลูดี คาลาช
ตัดต่อ: เควิน คอลติง
ดนตรีประกอบ: ไมเคิล จะคีโน
บริษัทผู้สร้าง: วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ พิกซาร์แอนิเมชันสตูดิโอส์ 
ผู้จัดจำหน่าย: วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โมชันพิกเชอส์
วันฉาย:   29 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 (2009-05-29) (สหรัฐ)    11 มิถุนายน ค.ศ. 2009 (2009-06-11) (ไทย) 
ความยาว: 96 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 175 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 735.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ปู่ซ่าบ้าพลัง (อังกฤษ: Up) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกันแนวตลก ดรามา ผจญภัย ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2009 สร้างโดย พิกซาร์แอนิเมชันสตูดิโอส์ และจัดจำหน่ายโดย วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ กำกับโดย พีต ดอกเตอร์ และมี บ็อบ ปีเตอร์สัน เป็นผู้กำกับร่วม ทั้งสองคนเขียนบทภาพยนตร์และเนื้อเรื่องร่วมกับ ทอม แมกคาร์ที ดนตรีประกอบประพันธ์โดย ไมเคิล จะคีโน จาก รวมเหล่ายอดคนพิทักษ์โลก และ ระ-ทะ-ทู-อี่ พ่อครัวตัวจี๊ด หัวใจคับโลก ภาพยนตร์เล่าเรื่องราวของพ่อม่ายสูงอายุ คาร์ล เฟรดริกเซน (เอ็ด แอสเนอร์) และเด็กชายผู้จริงจังชื่อว่า รัสเซล (จอร์แดน นากาอิ) คาร์ลออกเดินทางเพื่อเติมเต็มความฝันของเขาและทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับ เอลลี ภรรยาผู้ล่วงลับ ด้วยการผูกลูกโป่งหลายพันลูกติดไว้กับบ้านของเขาและเดินทางไป อเมริกาใต้
พีต ดอกเตอร์ เริ่มทำงานในส่วนของเนื้อเรื่องเมื่อปี ค.ศ. 2004 โดยใช้ชื่อชั่วคราวว่า ฮีเลียมส์ ซึ่งเขามีแนวคิดมาจากความเพ้อฝันที่ต้องการหลบหนีจากการใช้ชีวิต เมื่อเขารู้สึกว่ามันกลายเป็นเรื่องน่ารำคาญเกินไป เขาและศิลปินของพิกซาร์จำนวนสิบเอ็ดคน ใช้เวลาสามวันใน เวเนซุเอลา เพื่อรวบรวมงานวิจัยและแรงบันดาลใจ การออกแบบตัวละครเป็นภาพล้อเลียนและมีสไตล์อย่างมากและนักสร้างแอนิเมชันก็ท้าทายกับการสร้างผ้าที่เหมือนจริง
ปู่ซ่าบ้าพลัง เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของพิกซาร์ที่เสนอในรูปแบบ ดิสนีย์ดิจิทัล 3-ดี ภาพยนตร์ฉายเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 และเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันและภาพยนตร์สามมิติเรื่องแรกที่เปิดตัวใน เทศกาลภาพยนตร์กาน 2009 ภาพยนตร์ทำเงินมากกว่า 735 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และได้รับเสียงชื่นชมจากทั่วโลก โดยนักวิจารณ์ยกย่องว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์แอนิเมชันที่ดีที่สุดตลอดกาล การแสดงให้เสียงของแอสเนอร์และดนตรีประกอบโดยจะคีโนได้รับคำชมจากนักวิจารณ์ เช่นเดียวกับ ภาพของคาร์ลและเอลลีที่เติบโตมาด้วยกันจนแก่ ภาพยนตร์ชนะเลิศ รางวัลออสการ์ สองสาขา ได้แก่ สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยมและสาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากการเสนอชื่อทั้งหมดห้าสาขา รวมไปถึง สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม โดยเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องที่สองที่ได้รับการเสนอชื่อในสาขานี้ (และเป็นเรื่องแรกของพิกซาร์) เรื่องแรกคือ โฉมงามกับเจ้าชายอสูร (1991)
นักแสดง

เอ็ด เอสเนอร์ เป็น คาร์ล เฟรดริกเซน
เจเรมี เลียรี เป็น คาร์ล เฟรดริกเซน วัยเด็ก
จอร์แดน นากาอิ เป็น รัสเซล
คริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์ เป็น ชาร์ลส์ เอฟ. มันซ์
บ็อบ ปีเตอร์สัน ให้เสียง ดัก และ อัลฟา
พีต ดอกเตอร์ เป็น เควิน และ แคมป์มาสเตอร์ สเตาช์
เอลิซาเบท ดอกเตอร์ เป็น เอลลี
เดลรอย ลินโด เป็น เบต้า
เจอโรม แรนฟ์ต เป็น แกมมา
จอห์น แรตเซนเบอร์เกอร์ เป็น ทอม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Pixar website เก็บถาวร 2013-11-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Up ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Up ที่ออลมูวี
Up ที่บิกการ์ตูนเดตาเบส
Up ที่รอตเทนโทเมโทส์
Up ที่เมทาคริติก
Up ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
เปลี่ยนตาย ไม่ให้ตาย

| เปลี่ยนตาย ไม่ให้ตาย |
| --- | --- |
กำกับ: Eric Bress J. Mackye Gruber
เขียนบท: Eric Bress J. Mackye Gruber
อำนวยการสร้าง: Ashton Kutcher Anthony Rhulen Chris Bender J.C. Spink A.J. Dix Toby Emmerich
นักแสดงนำ: Ashton Kutcher Melora Walters Amy Smart Elden Henson William Lee Scott John Patrick Amedori Irene Gorovaia Kevin G. Schmidt Jesse James Logan Lerman Sarah Widdows Jake Kaese Cameron Bright Eric Stoltz Callum Keith Rennie Lorena Gale Ethan Suplee Camille Sullivan Tara Wilson Jesse Hutch
กำกับภาพ: Matthew F. Leonetti
ตัดต่อ: Peter Amundson
ดนตรีประกอบ: Michael Suby
ผู้จัดจำหน่าย: New Line Cinema
วันฉาย: 23 มกราคม, 2004
ความยาว: Theatrical cut 113 min. Director's Cut 120 min.
ประเทศ: 
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: $13,000,000
ทำเงิน: $96,000,000
ต่อจากนี้: เปลี่ยนตาย ไม่ให้ตาย 2
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
เปลี่ยนตาย ไม่ให้ตาย (อังกฤษ: The Butterfly Effect) เป็นหนัง psychological thriller ออกฉายปี ค.ศ. 2004 เขียนบทและกำกับโดย Eric Bress และ J. Mackye  Gruber
ดารานำแสดงเช่น Ashton Kutcher, Amy Smart, Eric Stoltz จำหน่ายโดย New Line Cinema
ชื่อหนังอ้างอิงถึงทฤษฎี butterfly effect ที่เสนอว่า ความเปลี่ยนแปลงในบางสิ่งที่ดูไม่รุนแรง เช่น การกระพือของปีกผีเสื้อ อาจส่งผลกระทบตามมายิ่งใหญ่ที่ไม่ได้คาดคิดในอนาคต เช่น เส้นทางของพายุเฮอริเคน
นักแสดง

Ashton Kutcher as Evan Treborn
Melora Walters as Andrea Treborn
Amy Smart as Kayleigh Miller
Elden Henson as Lenny Kagan
William Lee Scott as Tommy Miller
John Patrick Amedori as Evan Treborn - 13
Irene Gorovaia as Kayleigh Miller - 13
Kevin G. Schmidt as Lenny Kagan - 13
Jesse James as Tommy Miller - 13
Logan Lerman as Evan Treborn - 7
Sarah Widdows as Kayleigh Miller - 7
Jake Kaese as Lenny Kagan - 7
Cameron Bright as Tommy Miller - 7
Eric Stoltz as George Miller
Kevin Durand as Carlos
Callum Keith Rennie as Jason Treborn
Lorena Gale as Mrs. Boswell
Ethan Suplee as Thumper
Tara Wilson as Heidi
Jesse Hutch as Spencer
Dexter Paine as Psychologist
Sarah Gruber as Bystander 1
ดูเพิ่ม

The Butterfly Effect ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Original script
ป้อมดาว

ป้อมบูร์แตงจ์ (Bourtange), โกรนนิงเก็น, เนเธอร์แลนด์ บูรณะให้เหมือนในปี ค.ศ. 1750
ป้อมดาว (อังกฤษ: Star fort หรือ trace italienne)
คือระบบป้อมปราการที่วิวัฒนาการขึ้นระหว่างสมัยที่การใช้ดินปืนในการต่อสู้โดยการใช้ปืนใหญ่ที่เริ่มแพร่หลายมากขึ้น ที่เริ่มสร้างเป็นครั้งแรกราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในอิตาลี รูปทรงป้อมที่สร้างกันในยุคกลางไม่สามารถทนทานต่อการถูกโจมตีด้วยปืนใหญ่ได้ แรงระเบิดของปืนใหญ่สามารถทำลายกำแพงดิ่งได้อย่างง่ายดาย ขณะที่ป้อมดาวใช้กำแพงราบและเป็นโครงสร้างที่ใช้ระบบมุขป้อม (bastion) สามเหลี่ยม ที่ยื่นซ้อนกันออกมาซ้อนกันเป็นชั้นๆ ที่เป็นการช่วยป้องกันซึ่งกันและกัน และคูรอบป้อม ต่อมาป้อมดาวก็วิวัฒนาการมาใช้โครงสร้างเช่นระบบป้องกันแบบสามเหลี่ยม (ravelin), การสร้างเสริมส่วนบนของกำแพง (crownwork) และเพิ่มป้อมที่เป็นอิสระจากตัวป้อมหลัก เพื่อเพิ่มความซับซ้อนให้แก่โครงสร้างเพิ่มขึ้น
ป้อมดาววิวัฒนาการต่อมาในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 เพื่อเป็นการตอบโต้การรุกรานของฝรั่งเศสในคาบสมุทรอิตาลี ฝ่ายฝรั่งเศสมีอาวุธปืนใหญ่แบบใหม่ที่มีประสิทธิภาพพอที่จะทำลายป้อมปราการที่สร้างตามแบบโบราณในยุคกลางได้อย่างง่ายดาย เพื่อเป็นการโต้ตอบความรุนแรงของการทำลายของอาวุธใหม่กำแพงป้องกันก็ถูกสร้างให้เตี้ยลงแต่หนาขึ้น ตัวกำแพงสร้างด้วยวัสดุการก่อสร้างหลายอย่างแต่มักจะเป็นดินและอิฐ เพราะอิฐจะไม่แตกกระจายเมื่อถูกโจมตีโดยปืนใหญ่เช่นหิน องค์ประกอบที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งที่ใช้ในการก่อสร้างป้อมดาวคือการใช้มุขป้อมที่กลายมาเป็นลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของป้อมปราการแบบใหม่ การวิวัฒนาการมาเป็นรูปดาวที่บางครั้งก็จะซ้อนกันหลายชั้นทำให้สามารถต้านทานจากการถูกโจมตีโดยปืนใหญ่ได้
ไมเคิล แอนเจโลใช้ลักษณะป้อมดาวในการออกแบบแนวป้องกันที่ทำด้วยดิน (defensive earthworks) ของฟลอเรนซ์ ที่มาได้รับการปรับปรุงในคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยบัลดัสซาเร เปรูซซิ (Baldassare Peruzzi) และ วินเช็นโซ สคามอซซิ (Vincenzo Scamozzi)
ป้อมดาวเผยแพร่จากอิตาลีในคริสต์ทศวรรษ 1530 และ 1540 และใช้กันมากในทวีปยุโรปเป็นเวลาราวสามร้อยปีหลังจากนั้น สถาปนิก/วิศวกรอิตาเลียนเป็นที่ต้องการตัวไปทั่วยุโรปในการสร้างป้อมแบบใหม่นี้
ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 เม็นโน ฟาน โคฮูร์น (Menno van Coehoorn) และเซบาสเตียง เลอ เพรส์เทรอ เดอ โวบองผู้เป็นสถาปนิกทางสถาปัตยกรรมทางทหารในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ยิ่งยกลักษณะการออกแบบป้อมดาวขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง ที่ประกอบด้วยองค์ประกอบของสถาปัตยกรรมการก่อสร้างป้อมปราการทุกสิ่งทุกอย่าง จนทำให้กลายเป็นระบบการป้องกันอันซับซ้อนเท่าที่สามารถทำกันได้
ระบบป้อมรูปดาววิวัฒนาการมาจากการวางผังเมืองของเมืองในอุดมคติของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา: “ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาถูกสะกดด้วยผังเมืองแบบหนึ่งเป็นเวลาร้อยห้าสิบปี—ตั้งแต่ฟิลาเรเตจนถึงสคามอซซิ—ที่ต่างก็มีความประทับใจในแผนอันเป็นอุดมคติ: รูปร่างของเมืองที่ว่านี้คือรูปดาว”
ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 การวิวัฒนาการลูกระเบิดแบบใหม่ที่มีพลังสูงขึ้นแบบที่เรียกว่าexplosive shell ทำให้สถาปัตยกรรมการก่อสร้างป้อมปราการต้องเปลี่ยนแปลงไปอีกครั้งหนึ่ง