stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮาวาเอียนแอร์ไลน์
ฝูงบิน > ฝูงบินปัจจุบัน

ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 ฮาวาเอียนแอร์ไลน์เครื่องบินระจำการในฝูงบิน ดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> J | ผู้โดยสาร> Y+ | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | อ้างอิง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ321นีโอ | 18 | — | 16 | 44 | 129 | 189 |  |  |
| แอร์บัส เอ330-200 | 24 | — | 18 | 68 | 192 | 278 |  |  |
| โบอิง 717-200 | 19 | — | 8 | 17 | 103 | 128 |  |  |
| โบอิง 787-9 | 2 | 10 | 34 | 79 | 187 | 300 |  | ส่งมอบตั้งแต่ปี 2024 สั่งซื้อพร้อมแปดตัวเลือก |
ฝูงบินของฮาวาเอียนแอร์ไลน์คาร์โก
| แอร์บัส เอ330-300พี2เอฟ | 6 | 4 | สินค้า | สินค้า | สินค้า | สินค้า | สินค้า | ดำเนินการสำหรับแอมะซอนแอร์ |
| รวม | 69 | 14 |  |  |  |  |  |  |
ฮาวาเอียนแอร์ไลน์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 12.6 ปี
แอร์บัส เอ321นีโอของฮาวาเอียน
แอร์บัส เอ330-200 ของฮาวาเอียน
โบอิง 717-200 ของฮาวาเอียน
รายการกฎการอนุมาน

หน้าวิกิพีเดียนี้ มีจุดประสงค์เพื่อรวบรวมรายการกฎการอนุมาน (rules of inference [en]) ซึ่งเป็นกฎทางตรรกศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับการคำนวณสมการเชิงคณิตตรรกศาสตร์
กฎการอนุมาน

กฎการอนุมานเป็นกฎการแปลงทางสัณฐานวิทยา สามารถใช้เพื่อสรุปข้อสรุปจากหลักฐานเพื่อโต้เถียงกลับเชิงตรรกะได้ สามารถใช้ชุดของกฎเพื่ออนุมานข้อสรุปที่ถูกต้องจากหลักฐานเชิงตรรกศาสตร์ที่สมบูรณ์ได้ (ในขณะที่จะไม่สามารภอนุมานข้อสรุปถูกต้องได้ หากหลักฐานเชิงตรรกศาสตร์นั้นไม่ครบถ้วน) กฎที่สมบูรณ์ครบถ้วนไม่จำเป็นต้องรวมทุกกฎทั้งหมดที่มีในรายการต่อไปนี้ เนื่องจากกฎหลายข้อนั้นมีความซ้ำซ้อนและสามารถพิสูจน์ได้ด้วยกฎอื่น ๆ
กฎสำหรับแคลคูลัสเชิงประพจน์แบบคลาสสิก

รายการด้านล่างคือกฎการอนุมานสำหรับแคลคูลัสเชิงประพจน์ (propositional calculus) แบบคลาสสิก
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยปรัชญา
รายชื่อระบบทางตรรกศาสตร์ [en]
โตบี

ขุนนางของรัฐจ๊กก๊ก
| โตบี (ตู้ เวย์) |
| --- | --- |
杜微

ขุนนางผู้เสนอและทัดทาน (諫議大夫 เจี้ยนอี้ต้าฟู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 224 (224) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
ก่อนหน้า: จูกัดเหลียง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ นครเหมี่ยนหยาง มณฑลเสฉวน
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
อาชีพ: ขุนนาง
ชื่อรอง: กั๋วฝู่ (國輔)

โตบี (มีบทบาทในช่วงทศวรรษ 190 – ทศวรรษ 220) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ตู้ เวย์ (จีน: 杜微; พินอิน: Dù Wēi) ชื่อรอง กั๋วฝู่ (จีน: 國輔; พินอิน: Guófǔ) เป็นบัณฑิตผู้ปฏิเสธการเข้ารับราชการ รวมไปถึงการแกล้งป่วย ก่อนในที่สุดจะกลายมาเป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ประวัติ

โตบีเป็นชาวอำเภอโปยเสีย (涪縣 ฝูเซี่ยน) เมืองจื่อถง (梓潼郡 จื่อถงจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคือนครเหมี่ยนหยาง มณฑลเสฉวน โตบีเกิดในช่วงกลางหรือปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ในวัยเยาว์โตบีเรียนตำรากับเริ่น อาน (任安; ค.ศ. 124–202) บัณฑิตและพหูสูตที่มีชื่อเสียง โตบีกลายเป็นบัณฑิตผู้ถือวิถีสันโดษเช่นเดียวกับเริ่น อานผู้เป็นอาจารย์ เล่าเจี้ยง เจ้ามณฑลของมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่มณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) ได้ยินชื่อเสียงของโตบีจึงเสนอให้โตบีมาดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าหน้าที่ผู้ช่วย (從事 ฉงชื่อ) ประจำที่ว่าการเมือง แต่โตบีอ้างว่าตนป่วยและปฏิเสธข้อเสนอในปี ค.ศ. 214หลังจากขุนศึกเล่าปี่ยึดครองมณฑลเอ๊กจิ๋วจากเล่าเจี้ยง เล่าปี่ต้องการรับโตบีมารับราชการ แต่โตบีอ้างว่าตนไม่สามารถรับราชการได้เพราะตนหูหนวก และยังคงอยู่กับบ้าน
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
แจ็กเกต

เสื้อแจ็กเกต
แจ็กเกต (jacket) เป็นเครื่องแต่งกาย ที่ปลายชุดมีความยาวราวท้อง ไว้สำหรับสวมใส่ท่อนบน โดยปกติแล้วจะมีแขนเสื้อ เสื้อแจ็กเกตโดยทั่วไปมีน้ำหนักเบา และสวมใส่พอดีตัว มากกว่าเสื้อนอก เสื้อแจ็กเกตบางชุดออกแบบให้ดูทันสมัย ขณะที่เครื่องแต่งกายอื่นไว้เพียงสวมใส่
ติมอร์ก่อนอาณานิคม

ติมอร์ เป็นเกาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาเกาะที่อยู่ระหว่างเกาะชวากับเกาะนิวกินี ชาวยุโรปเข้ามายึดติมอร์ไว้เป็นอาณานิคมตั้งแต่ พ.ศ. 2058 โดยดินแดนทางตะวันตกของเกาะถูกปกครองโดยเนเธอร์แลนด์ ปัจจุบันคือติมอร์ตะวันตกของอินโดนีเซีย ทางตะวันออกของเกาะถูกปกครองโดยโปรตุเกสและปัจจุบันคือประเทศติมอร์-เลสเต (ติมอร์ตะวันออก)
ประวัติศาสตร์ยุคแรก

ประชากรที่อพยพมายังเกาะติมอร์ ส่วนใหญ่เป็นชาวออสตราเลเชีย ประชากรในปัจจุบันเชื่อว่าเป็นผู้ที่เหลือรอดจากคลื่นผู้อพยพมายังเกาะสามระลอก กลุ่มแรกเป็นกลุ่มชนที่ชื่อ เวดโด-ออสตราลอยด์ มาจากทางเหนือและตะวันตก เมื่อราว 42,000 ปีมาแล้วแม้จะไม่พบหลักฐานมากนัก แต่กลุ่มชนชุดแรกเป็นนักเดินเรือที่มีทักษะเชี่ยวชาญ และมีเทคโนโลยีมากมายที่จะเดินทางมาถึงออสเตรเลียและเกาะอื่น ๆ ต่อมาเมื่อประมาณ 2,457 ปีก่อนพุทธศักราช กลุ่มชนระลอกที่ 2 คือชาวเมลานีเซียได้เดินทางมาถึง ชนกลุ่มแรกขยับไปอยู่ตามเขตภูเขาชั้นใน กลุ่มสุดท้ายคือชาวมลายูดั้งเดิม เดินทางมาจากจีนตอนใต้และอินโดจีนตอนเหนือ พ่อค้าชาวฮากกาจัดอยู่ในกลุ่มสุดท้ายนี้เช่นกัน ชาวติมอร์มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับบรรพบุรุษที่แล่นเรือมาถึงทางตะวันออกของเกาะ โดยมาจากดินแดนทางใต้บางเรื่องเล่าว่าบรรพบุรุษของชาวติมอร์ เดินทางมาจากคาบสมุทรมลายูหรือมีนังกาเบาบนเกาะสุมาตรา
ชาวติมอร์ในดินแดนของตน

ชาวติมอร์ในรุ่นต่อมาไม่ใช่ชาวทะเล พวกเขาเป็นคนที่อยู่กับพื้นดิน โดยไม่ติดต่อกับเกาะอื่นทางทะเล ติมอร์เป็นส่วนหนึ่งของบริเวณที่มีเกาะขนาดเล็กและมีประชากรอยู่น้อยที่อยู่ทางภาคตะวันออกของอินโดนีเซีย การติดต่อกับโลกภายนอก จะผ่านเครือข่ายการค้าของต่างชาติ เช่นอินเดียและจีนที่เดินทางมาถึงเกาะ สินค้าภายนอกที่เข้ามาถึงบริเวณนี้คือ ทอง ข้าว เงินเหรียญ โดยนำมาแลกเปลี่ยนกับเครื่องเทศ เขากวาง ขี้ผึ้ง ทาส เป็นต้น
นาการาเกรอตากามา (Nagarakretagama) พงศาวดารของราชวงศ์มัชปาหิต ถือว่าติมอร์เป็นรัฐบรรณาการ แต่ตามที่ตูแม ปีรึช (Tomé Pires) ผู้จดบันทึกประวัติศาสตร์ชาวโปรตุเกส ได้เขียนไว้เมื่อพุทธศตวรรษที่ 21 เกาะที่อยู่ทางตะวันออกของเกาะชวาทั้งหมดถูกเรียกว่าติมอร์ นักชาตินิยมชาวอินโดนีเซียใช้พงศาวดารของราชวงศ์มัชปาหิตในการกล่าวอ้างว่าติมอร์ตะวันออกเป็นของอินโดนีเซีย นักสำรวจชาวยุโรปรุ่นแรกรายงานว่า เกาะมีผู้ปกครองเป็นเจ้าชายหรือหัวหน้าเผ่า ส่วนที่มีความสำคัญที่สุดคือเวฮาลีหรือราชอาณาจักรเวฮาเล ในติมอร์ตอนกลาง ซึ่งมีชาวเตตุน ชาวบูนัก และชาวเกมักอาศัยอยู่ ในพุทธศตวรรษที่ 21 เนเธอร์แลนด์และโปรตุเกสได้มาถึงเกาะติมอร์และได้แบ่งเกาะติมอร์ โดยเนเธอร์แลนด์ครอบครองภาคตะวันตกและโปรตุเกสครอบครองภาคตะวันออก ทำให้ติมอร์ตะวันออกมีประวัติศาสตร์ต่างไปจากเกาะข้างเคียง
คาบสมุทรยูกาตัน

คาบสมุทรยูกาตัน
คาบสมุทรยูกาตัน (สเปน: Península de Yucatán) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเม็กซิโก ได้แบ่งทะเลแคริบเบียนกับอ่าวเม็กซิโกโดยแนวชายทิศเหนือของช่องแคบยูกาตัน คาบสมุทรตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของคอคอดเตอวนเตเปก ที่แบ่งภูมิศาสตร์ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของภูมิภาคอเมริกากลางกับส่วนที่เหลือของอเมริกาเหนือ คาบสมุทรมีพื้นที่ราว 181,000 ตร.กม. พื้นที่ส่วนทั้งหมดเป็นหินปูน
สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด

| สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ:   เดวิด แฮนด์ (กำกับดูแล)  วิลเลียม คอตเทรล  วิลเฟรด แจ็กสัน  แลร์รี มอรีย์  เพอร์ซ เพียร์ซ  เบน ชาร์ปสตีน 
เขียนบท:   เทด เซียร์ส  ริชาร์ด ครีดอน  ออตโต อิงแลนเดอร์  ดิก ริกเคิร์ด  เอิร์ล เฮิร์ด  เมอร์ริล เดอ มาริส  โดโรที แอน แบลงค์  เวบบ์ สมิท 
สร้างจาก: สโนว์ไวต์ โดย พี่น้องตระกูลกริมม์
อำนวยการสร้าง: วอลต์ ดิสนีย์
นักแสดงนำ:   เอเดรียอานา แคเซลอตตี  ลูซิล ลา เวิร์น  แฮร์รี สต็อกเวลล์  รอย แอตเวลล์  ปินโต โกลวิก  โอทิส ฮาร์แลน  สกอตตี แมตทรอว์  บิลลี กิลเบิร์ต  เอดดี คอลลินส์  โมโรนี โอลเซน  สจวร์ต บูคานัน 
ดนตรีประกอบ:   แฟรงก์ เชอร์ชิลล์  พอล สมิท  ลีห์ ฮาร์ไลน์ 
บริษัทผู้สร้าง: วอลต์ดิสนีย์โปรดักชันส์ 
ผู้จัดจำหน่าย: อาร์เคโอเรดิโอพิกเจอร์ส
วันฉาย:   21 ธันวาคม ค.ศ. 1937 (1937-12-21) (คาร์ทีเซอร์เคิลเทียเตอร์)    4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1938 (1938-02-04) (สหรัฐ) 
ความยาว: 83 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 1.49 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 418 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด (อังกฤษ: Snow White and the Seven Dwarfs) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกัน แนวแฟนตาซีดนตรี สร้างโดย วอลต์ดิสนีย์โปรดักชันส์ และจัดจำหน่ายโดย อาร์เคโอเรดิโอพิกเจอร์ส สร้างจาก เทพนิยายเยอรมันในปี ค.ศ. 1812 โดย พี่น้องตระกูลกริมม์ เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันวาดมือขนาดยาวเรื่องแรกและเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องแรกของดิสนีย์ เนื้อเรื่องได้รับการดัดแปลงโดย นักวาดสตอรีบอร์ด โดโรที แอน แบลงค์, ริชาร์ด ครีดอน, เมอร์ริล เดอ มาริส, ออตโต อิงแลนเดอร์, เอิร์ล เฮิร์ด, ดิก ริกเคิร์ด, เทด เซียร์สและเวบบ์ สมิท เดวิด แฮนด์ เป็น ผู้กำกับดูแล ในขณะที่ วิลเลียม คอตเทรล, วิลเฟรด แจ็กสัน, แลร์รี มอรีย์, เพอร์ซ เพียร์ซและเบน ชาร์ปสตีน เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ในแต่ละฉาก
สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด ฉายรอบปฐมทัศน์ที่ คาร์ทีเซอร์เคิลเทียเตอร์ ใน ลอสแอนเจลิส, รัฐแคลิฟอร์เนีย เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1937 และฉายทั่วประเทศในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1938 ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จทั้งในด้านรายได้และคำวิจารณ์ โดยทำเงินทั่วโลก 8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในช่วงการการฉายครั้งแรก ทำสถิติกลายเป็นภาพยนตร์มีเสียงที่ทำเงินสูงสุดในเวลานั้น ความนิยมของภาพยนตร์เรื่องนี้ได้นำไปสู่การฉายซ้ำในโรงภาพยนตร์หลายครั้ง จนกระทั่งมีการเปิดตัวในรูปแบบโฮมวิดีโอในปี ค.ศ. 1990 หากนำเงินที่ทำได้ทั้งหมด มาปรับตามอัตราเงินเฟ้อแล้ว ภาพยนตร์จะกลายเป็นภาพยนตร์อเมริกันหนึ่งในสิบอันดับแรกที่ทำเงินสูงสุดตลอดกาล และภาพยนตร์แอนิเมชันที่ทำเงินสูงสุด
สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด ได้รับการเสนอชื่อในรางวัลออสการ์ สาขาเพลงประกอบยอดเยี่ยม ในปี ค.ศ. 1938 และในปีถัดมา ผู้อำนวยการสร้าง วอลต์ ดิสนีย์ ได้รับรางวัลออสการ์กิตติมศักดิ์สำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ รางวัลนี้เป็นรางวัลไม่เหมือนใคร ซึ่งประกอบด้วยรูปปั้นออสการ์ขนาดปกติหนึ่งชิ้นและรูปปั้นออสการ์ขนาดเล็กเจ็ดชิ้น เชอร์ลีย์ เทมเปิล เป็นคนมอบรางวัลนี้ให้กับดิสนีย์
เนื้อเรื่อง

กาลครั้งหนึ่งในดินแดนสุดมหัศจรรย์ ยังมีองค์หญิงน้อยแสนงามผู้มีผมดำดุจไม้มะเกลือ ริมฝีปากแดงดั่งกุหลาบและมีผิวขาวผ่องดังหิมะ. เธอคือสโนไวท์ ผู้ที่รู้จักเธอล้วนรักใคร่เธอ เว้นแต่ราชินีแม่เลี้ยงใจร้ายผู้ริษยาในความงามของเธอ.  สโนไวท์อาศัยอยู่ในดินแดนมหัศจรรย์ที่มีน้ำตกเจ็ดชั้นและภูเขาอัญมณีเจ็ดลูกที่ภายในมีอัญมณีเลอค่ามากมาย.  ภูเขาที่อยู่ห่างไกลที่สุดเป็นที่ตั้งของปราสาทที่สโนไวท์เติบโตมาภายใต้อำนาจของราชินี.
ถึงแม้ว่าความปรารถนาที่จะมีรักแสนหวานของเธอจะดูเป็นไปไม่ได้  แต่ความรักก็สามารถหาทางของมันได้เสมอ แม้ว่าเสื้อผ้าของหล่อนที่ขาดรุ่งริ่งก็ยังไม่สามารถห้ามให้เจ้าชายหลงรักสโนไวท์ได้.
ราชินีเกรงว่าสักวันสโนไวท์จะเติบโตและมีสิริโฉมงดงามกว่าพระนาง.  ด้วยเหตุนี้พระนางจึงใช้ให้สโนไวท์ทำงานหนักดั่งทาส และเมื่อกระจกวิเศษเผยแก่ราชินีว่าสโนไวท์มีความงดงามยิ่งกว่าผู้ใดในแผ่นดิน รวมทั้งพระนาง ชีวิตของสโนไวท์ก็ตกอยู่ในอันตราย.
สโนไวท์วิ่งหนีเข้าใปในป่ามืด ดูเหมือนว่าต้นไม้เกิดมีชีวิตและพยายามจะฉุดรั้งสโนไวท์เอาไว้.  เธอเหนื่อยล้าและหวาดกลัวจนกระทั่งหมดแรงและล้มลงกลางป่า แล้วสิ่งที่ทำให้เธอมีชีวิตชีวาอีกครั้งก็คือเสียงเพลงและรอยยิ้ม.  เธอได้พบเพื่อนเหล่าคนแคระ เพื่อน ๆ ตัวเล็ก ๆ ทั้งเจ็ดคนที่ช่วยเหลือเธอไว้ และรับเธอให้มาอยู่ด้วยกัน.
วันหนึ่ง ระหว่างที่สโนไวท์กำลังทำกูซเบอร์รี่พายของโปรดของเหล่าคนแคระ หญิงชราแปลกหน้าก็เข้ามาคะยั้นคะยอเธอให้ทำแอปเปิ้ลพายด้วยลูกแอปเปิ้ลสีแดงสดในมือนาง และเมื่อสโนไวท์อธิษฐานต่อแอปเปิ้ลเธอกัดมันและสลบลงไปนอนกองกับพื้นทันที!
คนแคระทั้งเจ็ดมาถึงลานโล่ง ในขณะที่หญิงแก่ผู้อัปลักษณ์หายกลับเข้าไปในป่า  คนแคระทั้งเจ็ดถลาเข้าหาราชินีอย่างรวดเร็ว ฟ้าผ่าลงมาและฝนกระหน่ำตก ราชินีเริ่มปีนหุบเขาหิน ราชินีปีนป่ายสูงขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายนางไปถึงยอดหน้าผาซึ่งไปไกลกว่านั้นไม่ได้อีกแล้ว นางพยายามที่จะผลักหินก้อนใหญ่ใส่คนแคระทั้งเจ็ด ทันใดนั้น แสงแปลบปลาบของฟ้าผ่าก็ผ่าลงมาตรงแนวหินที่ยื่นออกมาจากหน้าผา มันแตกและร่วงลง...ลง...ไปในด้านล่างสุดของหุบเขา ทำให้ราชินีถึงแก่ความตาย
หลังจากผ่านไป 3 คืน สโนว์ไวท์ก็ตื่นขึ้นมาเจอเจ้าชาย เจ้าชายได้จุมพิตนางทำให้นางฟื้นขึ้นมา และต่อสู้กับราชินีจนทำให้ราชินีตาย ทำให้ต่อมาทุกคนอยู่อย่างเป็นสุข
การฉาย > การฉายซ้ำ

สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด ฉายซ้ำครั้งแรกในปี ค.ศ. 1944 เพื่อเพิ่มรายได้ให้กับสตูดิโอดิสนีย์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง การฉายซ้ำนี้กลายเป็นธรรมเนียมของดิสนีย์ ด้วยการฉายซ้ำภาพยนตร์แอนิเมชันของดิสนีย์ในทุก ๆ เจ็ดถึงสิบปี โดย สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด ฉายซ้ำในโรงภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1952, 1958, 1967, 1975, 1983, 1987 และ 1993 เพื่อฉลองครบรอบ 50 ปี ของภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1987 ดิสนีย์วางจำหน่ายนวนิยายที่ดัดแปลงจากเนื้อเรื่องจากภาพยนตร์ เขียนโดย ซูซาน เวย์น ในปี ค.ศ. 1993 สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด กลายเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่ได้รับการสแกนเป็นไฟล์ดิจิทัลทั้งหมด, มีการเปลี่ยนแปลงและบันทึกกลับไปเป็นฟิล์ม โครงการบูรณะดำเนินการทั้งหมดที่ความละเอียดระดับ 4K และ ความลึกของสี ระดับ 10 บิต โดยใช้ระบบ ซีนีออน เพื่อขจัดสิ่งสกปรกและรอยขีดข่วนแบบดิจิทัล
สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด ทำเงิน 418 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยรวมตั้งแต่เงินที่ทำได้จากการฉายครั้งแรกและการฉายใหม่อีกหลายครั้ง หากนำเงินที่ทำได้ทั้งหมด มาปรับตามอัตราเงินเฟ้อ ภาพยนตร์จะกลายเป็นภาพยนตร์อเมริกันหนึ่งในสิบอันดับแรกที่ทำเงินสูงสุดตลอดกาล
ดูเพิ่ม

สโนว์ไวต์
สโนว์ไวต์ (ตัวละครดิสนีย์)
สโนว์ไวต์ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2567)
แหล่งข้อมูลอื่น

Snow White and the Seven Dwarfs essay  by J.B. Kaufman at National Film Registry
เว็บไซต์ทางการ
Walt's Masterworks: Snow White and the Seven Dwarfs at Disney.com (archived)
Snow White and the Seven Dwarfs essay by Daniel Eagan in )  America's Film Legacy: The Authoritative Guide to the Landmark Movies in the National Film Registry, A&C Black, 2010 ISBN 0826429777, pages 268-268
สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด ที่ทีซีเอ็มมูวีเดตาเบส
สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด ที่ออลมูวี
สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด ที่รอตเทนโทเมโทส์
การสตรีมเสียง
Snow White on Lux Radio Theater: December 26, 1938. Guest appearance by Walt Disney.
Snow White on Screen Guild Theater: December 23, 1946
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
ภาษาอินโดนีเซีย

| ภาษาอินโดนีเซีย |
| --- | --- |
Bahasa Indonesia
ออกเสียง: [baˈha.sa in.doˈne.sja]
ประเทศที่มีการพูด: อินโดนีเซีย
ชาติพันธุ์: ชาวอินโดนีเซีย
จำนวนผู้พูด: ภาษาแม่ - 43 ล้านคน  (2010 census) ภาษาที่สอง: 156 ล้านคน (2010 census)  300 ล้านคน (2022)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลายู-พอลินีเชียมลายู-ซุมบาวา (?)มาเลย์อิกมลายูภาษาอินโดนีเซีย
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษามลายูเก่า ภาษามลายูคลาสสิก (มลายูรีเยา-ยะโฮร์)มลายูก่อนสมัยใหม่ (มลายูหมู่เกาะอินเดียตะวันออก)ภาษาอินโดนีเซีย 
รูปแบบมาตรฐาน: อินโดนีเซีย     
ระบบการเขียน: ละติน (อักษรรูมี) อักษรเบรลล์อินโดนีเซีย
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  อินโดนีเซีย
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  ติมอร์-เลสเต (ภาษามลายูเป็นภาษาทำงานและภาษาทางการค้ากับประเทศอินโดนีเซีย)
ผู้วางระเบียบ: สำนักงานพัฒนาและส่งเสริมภาษา
รหัสภาษา
ISO 639-1: id
ISO 639-2: ind
ISO 639-3: ind
Linguasphere: 31-MFA-ac
  ประเทศที่ซึ่งภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาชนส่วนใหญ่   ประเทศที่ซึ่งภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาชนส่วนน้อย
แผนที่ชุดภาษาใกล้สูญของโลกของยูเนสโกไม่จัดให้ภาษาอินโดนีเซียอยู่ในภาวะเสี่ยงใกล้สูญ
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ผู้พูดภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาอินโดนีเซีย (อินโดนีเซีย: Bahasa Indonesia) เป็นภาษาราชการและภาษาประจำชาติของประเทศอินโดนีเซีย โดยเป็นหนึ่งในวิธภาษามาตรฐานของภาษามลายู ซึ่งเป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนที่ใช้เป็นภาษากลางในกลุ่มเกาะพหุภาษาอย่างอินโดนีเซียมานานหลายศตวรรษ อินโดนีเซียเป็นประเทศที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 4 ของโลก โดยมีประชากรมากกว่า 270 ล้านคน ส่วนใหญ่พูดภาษาอินโดนีเซีย ทำให้ภาษานี้เป็นหนึ่งในภาษาที่มีผู้พูดกันแพร่หลายที่สุดในโลก
นอกจากภาษาประจำชาติแล้ว ชาวอินโดนีเซียส่วนใหญ่ยังสามารถพูดภาษาหนึ่งในบรรดาภาษาพื้นเมืองกว่า 700 ภาษาได้อย่างคล่องแคล่ว ตัวอย่างเช่นภาษาชวาและภาษาซุนดาซึ่งใช้กันทั่วไปที่บ้านและในชุมชนท้องถิ่น อย่างไรก็ตาม ในการศึกษาทางการส่วนใหญ่และในสื่อมวลชน การปกครอง การบริหารแผ่นดิน ตุลาการ และการสื่อสารรูปแบบอื่น ๆ เกือบทั้งหมดจะใช้ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาอินโดนีเซียเคยเป็นภาษาราชการของประเทศติมอร์-เลสเตในช่วงที่อินโดนีเซียปกครองระหว่าง พ.ศ. 2519–2542 ปัจจุบันภาษานี้มีสถานะเป็นภาษาทำงานร่วมกับภาษาอังกฤษตามรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน
ศัพท์ ภาษาอินโดนีเซีย มีความเกี่ยวข้องกับภาษาย่อยมาตรฐานประจำชาติ (bahasa baku) เป็นหลัก อย่างไรก็ตาม ในความหมายที่กว้างกว่านั้น ศัพท์นี้ยังหมายรวมถึงวิธภาษาท้องถิ่นต่าง ๆ ที่ใช้พูดกันทั่วกลุ่มเกาะอินโดนีเซียอีกด้วย ภาษาอินโดนีเซียมาตรฐานส่วนใหญ่มีที่ใช้จำกัดอยู่ในสถานการณ์ทางการ โดยปรากฏในความสัมพันธ์แบบทวิภาษณ์ร่วมกับวิธภาษามลายูท้องถิ่นที่ใช้สื่อสารกันในชีวิตประจำวัน
ชื่อเรียกภาษาอินโดนีเซียในภาษาของตัวเอง (bahasa Indonesia) ยังมีที่ใช้ในภาษาอังกฤษและภาษาอื่นเป็นครั้งคราว บางครั้ง bahasa Indonesia ถูกเรียกย่อเป็น Bahasa (ซึ่งหมายถึงวิชาภาษาอินโดนีเซียที่สอนกันในโรงเรียน) โดยเข้าใจผิดว่านั่นคือชื่อของภาษา อย่างไรก็ตาม คำว่า bahasa นั้นหมายถึง "ภาษา" เพียงอย่างเดียว เช่น ภาษาไทย เรียกเป็นภาษาอินโดนีเซียว่า bahasa Thai เป็นต้น ดังนั้น หากใช้คำว่า Bahasa โดด ๆ แล้ว ชาวอินโดนีเซียโดยทั่วไปอาจไม่เข้าใจว่าผู้พูดกำลังหมายถึงภาษาประจำชาติของพวกเขา
ประวัติ

ภาษาอินโดนีเซียเป็นทำเนียบภาษามาตรฐานของภาษามลายูรีเยา ซึ่งแม้จะมีชื่อเรียกเช่นนั้นแต่ก็ไม่ใช่ภาษามลายูที่เป็นสำเนียงท้องถิ่นของหมู่เกาะรีเยา แต่หมายถึงภาษามลายูคลาสสิกที่ใช้ในราชสำนักของรัฐสุลต่านมะละกา จากเดิมที่มีผู้ใช้กันในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะสุมาตรา ภาษามลายูได้กลายเป็นภาษากลางในบริเวณหมู่เกาะที่เป็นประเทศอินโดนีเซียในปัจจุบันมาหลายร้อยปี จารึกเกอดูกันบูกิตเป็นหลักฐานที่เก่าที่สุดที่ใช้ภาษามลายูโบราณซึ่งเป็นภาษาราชการในสมัยจักรวรรดิศรีวิชัย  ตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 12 เป็นต้นมา ภาษามลายูโบราณได้มีการใช้ในหมู่เกาะอินโดนีเซีย เห็นได้จากจารึกสมัยศรีวิชัย และจารึกอื่น ๆ ตามบริเวณชายฝั่ง เช่นที่เกาะชวา การติดต่อค้าขายโดยชาวพื้นเมืองในเวลานั้นเป็นสื่อกลางในการแพร่กระจายของภาษามลายูโบราณในฐานะภาษาทางการค้า และกลายเป็นภาษากลางที่มีผู้ใช้อย่างแพร่หลายในบริเวณหมู่เกาะ
ภาษาอินโดนีเซียได้พัฒนามาสู่สถานะของภาษาราชการเมื่ออินโดนีเซียประกาศเอกราชใน พ.ศ. 2488 โดยเริ่มต้นจากการปฏิญาณซุมปะฮ์เปอมูดาเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2471 ภาษาอินโดนีเซียในรูปแบบมาตรฐานจัดเป็นภาษาเดียวกับภาษามาเลเซีย (ภาษามลายูมาตรฐานในมาเลเซียและบรูไน) แต่มีความแตกต่างจากภาษามาเลเซียหลายประการเช่นการออกเสียงและคำศัพท์ ความแตกต่างนี้มาจากอิทธิพลของภาษาชวาและภาษาดัตช์ในภาษาอินโดนีเซีย ภาษาอินโดนีเซียยังได้รับอิทธิพลจากภาษามลายูปาซาร์ (ภาษามลายูตลาด) ที่เป็นภาษากลางในบริเวณหมู่เกาะในสมัยอาณานิคม มีการอ้างว่าภาษามลายูในมาเลเซียใกล้เคียงกับภาษามลายูคลาสสิกมากกว่า แต่ภาษามาเลเซียสมัยใหม่ก็ได้รับอิทธิพลทางด้านรากศัพท์และประโยคจากภาษาอังกฤษด้วย ประเด็นที่ว่าภาษาอินโดนีเซียมีต้นกำเนิดที่แท้จริงจากภาษามลายูระดับสูง (ภาษามลายูราชสำนัก) หรือจากภาษามลายูระดับล่าง (ภาษามลายูตลาด) กันแน่ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ภาษามลายูระดับสูงเคยเป็นภาษาที่ใช้ในราชสำนักของรัฐสุลต่านยะโฮร์และในเขตบริหารของเนเธอร์แลนด์ในรัฐยะโฮร์ ส่วนภาษามลายูระดับล่างเป็นภาษาที่ใช้กันในสถานที่ซื้อขายและตามท่าเรือในกลุ่มเกาะอินโดนีเซีย นักภาษาศาสตร์บางกลุ่มกล่าวว่าภาษามลายูระดับล่างนี้เป็นพื้นฐานของภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาอินโดนีเซียมีผู้พูดเป็นภาษาแม่หรือภาษาที่หนึ่งเพียงส่วนน้อยของประชากรทั้งหมดของอินโดนีเซีย (ส่วนใหญ่อยู่ในเขตเมือง เช่น จาการ์ตา เมดัน บาลิกปาปัน) แต่มีคนถึง 200 ล้านคนที่ใช้ภาษานี้เป็นภาษาประจำชาติโดยมีระดับความชำนาญแตกต่างกันไป ในชาติที่มีภาษาพื้นเมืองมากกว่า 300 ภาษา และยังมีกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลายเช่นนี้ ภาษาประจำชาติมีบทบาทสำคัญมากในการสร้างความเป็นหนึ่งเดียวระหว่างผู้คนจากเกาะต่าง ๆ ทั่วประเทศ การใช้ภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาประจำชาติพบมากในสื่อ หน่วยงานราชการ โรงเรียน มหาวิทยาลัย ที่ทำงาน และในสถานการณ์ที่เป็นทางการ ภาษาอินโดนีเซียมาตรฐานและเป็นทางการมักใช้ในการเขียนหนังสือและหนังสือพิมพ์ รวมทั้งการประกาศข่าวทางโทรทัศน์และวิทยุ อย่างไรก็ตาม มีผู้พูดภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาแม่เพียงจำนวนน้อยที่ใช้ภาษาระดับทางการในการสนทนาในชีวิตประจำวัน
การกระจายตามเขตภูมิศาสตร์

ใน พ.ศ. 2553 มีผู้พูดภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาแม่ 42.8 ล้านคน และผู้พูดเป็นภาษาที่สอง 154.9 ล้านคน รวมแล้วมีผู้พูดภาษานี้ในประเทศอินโดนีเซียถึง 197.7 ล้านคน
วิทยุเสียงอเมริกาและบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษใช้ภาษาอินโดนีเซียเป็นมาตรฐานในการออกอากาศเป็นภาษามลายู ในประเทศออสเตรเลีย ภาษาอินโดนีเซียเป็นหนึ่งในสามภาษาเอเชียเป้าหมาย (ร่วมกับภาษาญี่ปุ่นและภาษาจีนมาตรฐาน) ที่มีการสอนในแผนวิชาภาษาอื่นนอกเหนือจากภาษาอังกฤษในบางโรงเรียน โรงเรียนและมหาวิทยาลัยในออสเตรเลียสอนภาษาอินโดนีเซียมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950
สถานะการเป็นภาษาราชการ

ภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาราชการในประเทศอินโดนีเซียและได้รับการส่งเสริมให้ใช้กันทั่วกลุ่มเกาะอินโดนีเซีย หมวด 15 ว่าด้วยสัญลักษณ์ประจำชาติ ในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย และหมวด 3 ว่าด้วยภาษาประจำชาติ ในกฎหมายแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซียเลขที่ 24/ 2009 ระบุถึงสถานะภาษาอินโดนีเซียไว้อย่างชัดเจน
ภาษาประจำชาติคือภาษาอินโดนีเซีย
ภาษานี้เป็นภาษาที่แสดงความเป็นหนึ่งเดียวของกลุ่มชาติพันธุ์ที่แตกต่างกันในอินโดนีเซียและเป็นสื่อกลางในการสื่อสาร ทั้งในด้านการศึกษา เอกสารทางราชการเขียนด้วยภาษาอินโดนีเซีย และเป็นภาษาในสื่อในอินโดนีเซีย เช่น วารสาร วิทยุ โทรทัศน์
ภาษานี้ได้ประกาศให้เป็นภาษาเดียวของชาติในปฏิญาณซุมปะฮ์เปอมูดาเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2471 โดยกำหนดให้ภาษามีพื้นฐานจากภาษามลายูสำเนียงรีเยา แม้ว่านักภาษาศาสตร์จะกล่าวว่านี่ไม่ใช่สำเนียงท้องถิ่นของรีเยาแต่เป็นสำเนียงมะละกาที่ใช้ในราชสำนักของยะโฮร์-รีเยา ตั้งแต่การประกาศใน พ.ศ. 2471 และการกำหนดในรัฐธรรมนูญเมื่อ พ.ศ. 2488 ภาษานี้ได้ใช้ในอินโดนีเซียตลอดมา ภาษานี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ในอินโดนีเซีย เช่น ภาษาชวา และภาษาดัตช์ในสมัยอาณานิคม ดังนั้น ภาษาอินโดนีเซียจึงมีคำยืมที่กว้างกว่าเมื่อเทียบกับภาษามลายู ในอีกมุมมองหนึ่ง ภาษาอินโดนีเซียจึงมีสถานะเหมือนเป็นภาษาประดิษฐ์ที่เป็นภาษาราชการใน พ.ศ. 2471 เนื่องจากเกิดขึ้นด้วยเหตุผลทางวิชาการมากกว่าเกิดขึ้นเองทางธรรมชาติ
การพัฒนาแยกกันระหว่างภาษามาเลเซียในมาเลเซียกับภาษาอินโดนีเซียทำให้มีมาตรฐานที่แตกต่างกัน ซึ่งมีเหตุผลมาจากความละเอียดอ่อนทางการเมืองและประวัติการวางมาตรฐานภาษามากกว่าจะเป็นเหตุผลทางวัฒนธรรม ในมาเลเซียจะถือว่าภาษาทั้งสองเป็นสำเนียงที่ต่างกันของภาษาเดียวกัน แต่ในอินโดนีเซียมองว่าเป็นภาษาต่างหากจากกัน (แต่ก็มีความเกี่ยวข้องกัน) ทัศนคติเช่นนี้มีผลให้ชาวอินโดนีเซียไม่ค่อยต้องการให้ภาษาของตนไปกลมกลืนกับภาษาของมาเลเซียและบรูไน ในขณะที่ชาวมาเลเซียต้องการแสดงให้เห็นว่าตนเองมีส่วนเกี่ยวข้องในวิวัฒนาการของภาษาร่วมกับชาวอินโดนีเซีย กระนั้นในปี พ.ศ. 2515 ก็ได้มีการปรับปรุงระบบการเขียนภาษาอินโดนีเซีย โดยเปลี่ยนการสะกดที่อิงแบบภาษาดัตช์มาเป็นแบบที่อิงภาษาอังกฤษอย่างภาษามาเลเซีย
สัทวิทยา > สระ

โดยทั่วไปกล่าวกันว่าภาษาอินโดนีเซียมีหน่วยเสียงสระ 6 หน่วยเสียง หน่วยเสียงสระทั้งหกปรากฏอยู่ในตารางข้างล่าง อย่างไรก็ตาม นักภาษาศาสตร์คนอื่น ๆ วิเคราะห์ว่าระบบเสียงภาษาอินโดนีเซียยังมีหน่วยเสียงสระอื่นอีก โดยเฉพาะหน่วยเสียงสระกึ่งเปิด /ɛ/ และ /ɔ/
| ระดับลิ้น | ตำแหน่งลิ้น> หน้า | ตำแหน่งลิ้น> กลาง | ตำแหน่งลิ้น> หลัง |
| --- | --- | --- | --- |

| ปิด | [i] i |  | [u] u |
| กึ่งปิด | [e] é | [ə] ê | [o] o |
| กึ่งเปิด | [ɛ] è | [ə] ê | [ɔ] o |
| เปิด |  | [a] a |  |
อักขรวิธีภาษาอินโดนีเซียมาตรฐานใช้อักษรละติน และมีรูปสระแตกต่างกัน 5 รูป ได้แก่ ⟨a⟩, ⟨i⟩, ⟨u⟩, ⟨e⟩ และ ⟨o⟩ ในตำราสำหรับผู้เรียนภาษา สระระดับกลาง–ลิ้นส่วนหน้า /e/ บางครั้งเขียนโดยใส่เครื่องหมายเสริมสัทอักษรกำกับเป็น ⟨é⟩ เพื่อแยกให้ต่างจากสระระดับกลาง–ลิ้นส่วนกลาง ⟨ê⟩ /ə/
ภาษาอินโดนีเซียแยกเสียงสระ ⟨é⟩ [e] กับ ⟨è⟩ [ɛ] ออกจากกันมาตั้งแต่ พ.ศ. 2558 ในขณะที่ภาษามลายูมาตรฐานยังคงใช้รูปสระเดียว (คือ ⟨é⟩) แทนเสียงทั้งสอง ซูโปโม ปูโจซูดาร์โม นักภาษาศาสตร์ อ้างเหตุผลว่าการจำแนกสระระดับกลาง–ลิ้นส่วนหน้าทั้งสองออกจากกันนั้นเป็นอิทธิพลจากภาษาชวาซึ่งจำแนกความแตกต่างระหว่าง ⟨i⟩ [i], ⟨é⟩ [e] และ ⟨è⟩ [ɛ] อีกตัวอย่างหนึ่งของอิทธิพลภาษาชวาในภาษาอินโดนีเซียคือการแยกสระระดับกลาง–ลิ้นส่วนหลังออกเป็นสองหน่วยเสียงย่อย คือ [o] และ [ɔ] การแยกเสียงสระเหล่านี้ (รวมทั้งคำยืม) ส่งผลให้มีกรณีตัวอย่างของคำคู่ (doublet) เพิ่มขึ้นในภาษาอินโดนีเซีย เช่น ⟨satai⟩ ('สะเต๊ะ'; ภาษาทางการ) กับ ⟨saté⟩ ('สะเต๊ะ'; ภาษาปาก) คำชวาที่รับมาใช้ในภาษาอินโดนีเซียได้เพิ่มความถี่การปรากฏของสระ ⟨é⟩ และ ⟨o⟩ เป็นอย่างมาก ในภาษามลายูแบบดั้งเดิม สระระดับสูง (⟨i⟩, ⟨u⟩) ไม่สามารถปรากฏในพยางค์สุดท้ายได้หากสระในพยางค์ข้างหน้าเป็นสระระดับกลาง (⟨e⟩, ⟨o⟩) และในทางกลับกัน สระระดับกลางก็ไม่สามารถปรากฏในพยางค์สุดท้ายได้หากสระในพยางค์รองสุดท้ายเป็นสระระดับสูง
ในภาษามลายูแบบดั้งเดิม สระระดับกลาง–ลิ้นส่วนกลางไม่สามารถปรากฏในพยางค์สุดท้ายได้ ไม่ว่าจะเป็นพยางค์เปิดหรือพยางค์ปิดก็ตาม สระระดับกลาง–ลิ้นส่วนกลางเริ่มปรากฏในพยางค์ปิดด้วยอิทธิพลจากภาษาชวาและภาษามลายูจาการ์ตา แต่คำยืมจากภาษาดัตช์ทำให้ปรากฏการณ์ดังกล่าวเป็นที่ยอมรับมากขึ้น (เช่น tantê 'ป้า') ซูตัน ตักบีร์ อาลีชะฮ์บานา นักเขียนและนักไวยากรณ์ คัดค้านการเปลี่ยนแปลงทางเสียงเช่นนี้ (เนื่องจากขัดกับระบบเสียงภาษามลายูแบบดั้งเดิม) และยืนกรานให้ใช้รูปสระ ⟨a⟩ เขียนแทนเสียงสระดังกล่าวในพยางค์สุดท้าย เช่น koda (แทนที่จะเป็น kod[ə]; 'รหัส') และ nasionalisma (แทนที่จะเป็น nasionalism[ə]; 'ชาตินิยม') แต่ก็ไม่เป็นผล อย่างไรก็ดี ธรรมเนียมการสะกดเช่นนั้นยังคงหลงเหลืออยู่ในอักขรวิธีภาษาบาหลี
สัทวิทยา > สระ > สระประสม

ภาษาอินโดนีเซียมีหน่วยเสียงสระประสมสองเสียง 4 หน่วยเสียง ซึ่งปรากฏเฉพาะในพยางค์เปิด ได้แก่
/ai̯/: kedai ('ร้าน'), pandai ('ฉลาด')
/au̯/: kerbau ('ควาย'), limau ('มะนาว')
/oi̯/ (หรือ /ʊi̯/ ในภาษาอินโดนีเซีย): amboi ('ว้าว'), toilet ('สุขา')
/ei̯/: survei ('การสำรวจ'), geiser ('น้ำพุร้อน')
นักภาษาศาสตร์บางกลุ่มวิเคราะห์ว่าสระประสมเหล่านี้ที่จริงคือสระเดี่ยวที่ตามด้วยเสียงพยัญชนะเปิด ดังนั้น ⟨ai⟩, ⟨au⟩ และ ⟨oi⟩ จึงแทนเสียง /aj/, /aw/ และ /oj/ ตามลำดับ บนพื้นฐานนี้ จึงไม่มีหน่วยเสียงสระประสมในภาษาอินโดนีเซีย
สระประสมสองเสียงมีความแตกต่างจากสระเรียงสองเสียงซึ่งอยู่คนละพยางค์กัน เช่น
/a.i/: lain [la.in] ('อื่น ๆ'), air [a.ir] ('น้ำ')
/a.u/: bau [ba.u] ('กลิ่น'), laut [la.ut] ('ทะเล')