stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายพระนามพระมหากษัตริย์ที่ได้รับสมัญญานามมหาราช

มหาราช (อังกฤษ: The Great) เป็นชื่อต่อท้ายพระนามของกษัตริย์หรือผู้ปกครองที่ได้ทำภารกิจอย่างมากมายช่วยเหลือผู้คนทั้งด้านการรบ การแก้ไขปัญหาภายในประเทศ การรักษาเอกราชของประเทศ คงไว้ด้วยความยุติธรรมอันเป็นแบบอย่างที่ดี ในกลุ่มคนที่พูดภาษานั้น ๆ จึงได้รับการยกย่องว่าเป็น "มหาราช" เขียนไว้ที่ท้ายพระนาม
ประวัติ

สมัญญานาม "มหาราช" สันนิษฐานว่ามาจาก "มหาราชา" ของเปอร์เซีย โดยสมัญญานาม "มหาราช" นี้ถูกใช้ครั้งแรกโดยกษัตริย์ผู้พิชิต พระเจ้าไซรัสที่ 2 แห่งเปอร์เซีย
หลังจากนั้น สมัญญานามดังกล่าวถูกนำไปใช้โดย พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 3 แห่งมาซิดอน เมื่อกองทัพของพระองค์ยึดครองจักรวรรดิเปอร์เซีย และฉายานี้ก็ได้กลายเป็นตำแหน่งคู่กายของพระองค์ การอ้างอิงถึงในครั้งแรกในละครของพลอตัสได้สันนิษฐานว่าทุกคนรู้จัก "พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช" อย่างไรก็ตาม ไม่เคยปรากฏหลักฐานก่อนหน้านั้นว่าพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 3 แห่งมาซิดอนเคยได้รับฉายาว่า "มหาราช"
ต่อมา กษัตริย์ของจักรวรรดิซิลูซิดในช่วงต้น ซึ่งเป็นจักรวรรดิที่เกิดขึ้นภายหลังจักรวรรดิเปอร์เซีย ได้ใช้สมัญญานาม "มหาราช" ในพงศาวดารท้องถิ่น แต่กษัตริย์ที่มักจะเป็นที่รู้จักกัน คือ พระเจ้าแอนไทโอคัสมหาราช
ผู้นำและผู้บัญชาการทหารในเวลาต่อมาได้เริ่มใช้สมัญญานาม "มหาราช" ด้วยเช่นกัน อย่างเช่น แม่ทัพปอมปีย์มหาราชชาวโรมัน ซึ่งใช้เป็นชื่อส่วนตัว ส่วนอีกหลายคนหรือพระองค์ได้รับสมัญญานามนี้ในภายหลัง เมื่อสมัญญานามนั้นได้นำไปใช้ในปัจจุบัน และยังมีผู้ที่ได้รับฉายาที่ให้เกียรตินี้ ซึ่งเป็นผู้ที่ไม่มีอำนาจทางการเมือง อย่างเช่น นักปราชญ์ อัลเบอร์ตัส แม็กนัส เป็นต้น
รายพระนาม > ต่างประเทศ

พระเจ้าไทกราเนสมหาราช อาร์มีเนีย
ซาร์กอนมหาราช จักรวรรดิอัคคาเดียน
ฮัมมูราบีมหาราช บาบิโลเนียเก่า
อัสเชอร์บานิปาลมหาราช อัสซีเรีย
เนบูคัสเนสซามหาราช บาบิโลเนียใหม่
พระเจ้าไซรัสมหาราช เปอร์เซีย
พระเจ้าซาห์อับบาสที่ 1 เปอร์เซีย
พระเจ้าดาไรอัสมหาราช เปอร์เซีย
พระเจ้าเซอร์ซีสมหาราช เปอร์เซีย
อเล็กซานเดอร์มหาราช มาซิโดเนีย, กรีซ, เปอร์เซีย, อียิปต์
สุลัยมานมหาราช ออตโตมัน
พระเจ้าซาปูร์มหาราช ซัดซานิด
มิธริเดติสมหาราช ปาร์เทียน
จักรพรรดิออกัสตัส โรมัน
จักรพรรดิทราจัน โรมัน
คอนสแตนตินมหาราช ไบแซนไทน์
จัสตินเนี่ยนที่ 1 มหาราช ไบแซนไทน์
เบซิลที่ 2 ไบแซนไทน์
พระเจ้าอัลฟอนโซมหาราช สเปน
พระเจ้าฌูเอาที่ 1 โปรตุเกส
พระเจ้ากุสตาฟที่ 2 อดอล์ฟ สวีเดน
วัลเดมาร์มหาราช เดนมาร์ก
เบเรงเกลาแห่งกัสติยา กัสติยา
พระเจ้าเฟร์นันโดมหาราช กัสติยา
พระเจ้าคานูทมหาราช อังกฤษ, เดนมาร์ก, นอร์เวย์
พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช อังกฤษ
อ็อทโทที่ 1 มหาราช เยอรมนี, โรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ฟรีดริชมหาราช ปรัสเซีย
จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 เยอรมนี
ชาร์เลอมาญ ฝรั่งเศส, เยอรมนี, โรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระเจ้าอ็องรีที่ 4 ฝรั่งเศส
พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ฝรั่งเศส
จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ฝรั่งเศส
ทามาร์มหาราชินี อัลจอร์เจีย
เยกาเจรีนามหาราชินี รัสเซีย
ปีเตอร์มหาราช รัสเซีย
อีวานที่ 3 รัสเซีย
พระเจ้าหลุยส์ที่ 1 แห่งฮังการี ฮังการี
ซีแมออนมหาราช บัลแกเรีย
พระเจ้าสแตฟัน อูรอสที่ 4 เซอร์เบีย
พระเจ้าเปตาร์ เครซิเมียร์ที่ 4 โครเอเชีย
ฟาโรห์รามเสสที่สอง อียิปต์
ฟาโรห์แอเมนโฮเทปที่ 3 อียิปต์
ฟาโรห์ทุตโมสที่ 3 อียิปต์
ฟาโรห์ทอเลมีที่ 2 ฟิลาเดลฟัส อียิปต์
พระเจ้าแอนทิโอคัสมหาราช เซลูซิด
พระเจ้าราดามาที่ 1 มาดากัสการ์
พระเจ้าแทโจมหาราช เกาหลี
พระเจ้าควังแกโทมหาราช เกาหลี
พระเจ้าบอพึงมหาราช เกาหลี
พระเจ้าจินฮึงมหาราช เกาหลี
พระเจ้ามูยอลมหาราช เกาหลี
พระเจ้าซองด๊อกมหาราช เกาหลี
พระเจ้าเซจงมหาราช เกาหลี
พระเจ้าช็องโจ เกาหลี
พระเจ้าย็องโจแห่งโชซอน เกาหลี
พระเจ้าอวี่ ราชวงศ์เซี่ย จีน
จิ๋นซีฮ่องเต้ ราชวงศ์ฉิน จีน
จักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ ราชวงศ์ฮั่น จีน
จักรพรรดิถังไท่จง ราชวงศ์ถัง จีน
จักรพรรดิซ่งไท่จู่ ราชวงศ์ซ่งเหนือ จีน
จักรพรรดิคังซี ราชวงศ์ชิง จีน
จักรพรรดิเฉียนหลง ราชวงศ์ชิง จีน
เจงกีส ข่าน จักรวรรดิมองโกล มองโกเลีย
โอเกได ข่าน จักรวรรดิมองโกล มองโกเลีย
กุบไล ข่าน จักรวรรดิมองโกล มองโกเลีย, ราชวงศ์หยวน จีน
จักรพรรดิเมจิ จักรวรรดิญี่ปุ่น ญี่ปุ่น
อัคบาร์มหาราช จักรวรรดิโมกุล อินเดีย
พระเจ้าอโศกมหาราช อินเดีย
กนิษกะมหาราช อินเดีย
อาร์หมัดมหาราช อัฟกานิสถาน
พาคัลมหาราช มายา
ม็อคเตซูมามหาราช แอซเท็ค
พาชาคูติมหาราช อินคา
ชาห์เรซามหาราช อิหร่าน
พระเจ้าคาเมฮาเมฮามหาราช ฮาวาย
รายพระนาม > ประเทศไทย

พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
สมเด็จพระนเรศวรมหาราช
สมเด็จพระนารายณ์มหาราช
สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี (สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช)
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (พระสยามเทวมหามกุฏวิทยมหาราช)
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (พระปิยมหาราช)
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (พระภัทรมหาราช)
รายพระนาม > ประเทศพม่า

พระเจ้าอโนรธามังช่อ ราชวงศ์พุกาม
พระเจ้าบุเรงนอง ราชวงศ์ตองอู
พระเจ้าอลองพญา ราชวงศ์โก้นบอง
รายพระนาม > ประเทศลาว

พระเจ้าฟ้างุ้มมหาราช
สมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชมหาราช
พระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราชมหาราช
สมเด็จพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 5 มหาราช (เจ้าอนุวงศ์)
รายพระนาม > ประเทศกัมพูชา

พระเจ้าภววรมันที่ 1 ราชวงศ์วรมัน
พระเจ้าภววรมันที่ 2 ราชวงศ์วรมัน
พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ราชวงศ์วรมัน
พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 ราชวงศ์วรมัน
พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ราชวงศ์วรมัน
รายพระนาม > ประเทศเวียดนาม

จักรพรรดิกวาง จุง ราชวงศ์เต็ยเซิน
รายพระนาม > อดีตอาณาจักรเมืองมาวหลวง

เจ้าเสือข่านฟ้ามหาราช
รายพระนาม > อดีตอาณาจักรโยนกเชียงแสน

พระเจ้าพรหมมหาราช
รายพระนาม > อดีตอาณาจักรล้านนา

พญามังรายมหาราช
พระเจ้าติโลกราช
ลามาร์แซแยซ

| คำแปล: เพลงแห่งเมืองมาร์แซย์ |
| --- | --- |
La Marseillaise

เนื้อร้อง: โกลด โฌแซ็ฟ รูเฌ เดอ ลีล, พ.ศ. 2335
ทำนอง: โกลด โฌแซ็ฟ รูเฌ เดอ ลีล, พ.ศ. 2335
รับไปใช้: 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2338 พ.ศ. 2413
เลิกใช้: พ.ศ. 2342

ตัวอย่างเสียง
ลามาร์แซแยซ  (บรรเลง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
"ลามาร์แซแยซ" (ฝรั่งเศส: La Marseillaise, ออกเสียง: [la maʁsɛjɛz]; "เพลงแห่งเมืองมาร์แซย์") เป็นชื่อของเพลงชาติสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน ประพันธ์คำร้องและทำนองโดย โกลด โฌแซ็ฟ รูเฌ เดอ ลีล เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2335 ที่เมืองสทราซบูร์ในแคว้นอาลซัส เดิมเพลงนี้มีชื่อว่า "ช็องเดอแกร์เดอลาร์เมดูว์แร็ง" (Chant de guerre de l'Armée du Rhin; "เพลงมาร์ชกองทัพลุ่มน้ำไรน์") เดอลีลได้อุทิศเพลงนี้ให้แก่นายทหารชาวแคว้นบาวาเรีย (อยู่ในประเทศเยอรมนีในปัจจุบัน) ซึ่งเกิดในประเทศฝรั่งเศสผู้หนึ่ง คือจอมพลนีกอลา ลุคเนอร์ (Nicolas Luckner) เมื่อกองทหารจากเมืองมาร์แซย์ได้ขับร้องเพลงนี้ขณะเดินแถวทหารเข้ามายังกรุงปารีส ทำให้เพลงนี้เป็นที่รู้จักโดยทั่วไป และกลายเป็นเพลงปลุกใจในการร่วมปฏิวัติฝรั่งเศส ทั้งยังเป็นที่มาของชื่อเพลงลามาร์แซแยซดังปรากฏอยู่ในปัจจุบันด้วย
สมัชชาแห่งชาติฝรั่งเศสได้ออกประกาศรับรองให้เพลงลามาร์แซแยซเป็นเพลงชาติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2338 ต่อมาเพลงนี้ได้ถูกงดใช้ในช่วงรัชสมัยของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1 และ พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 และมีการนำเพลงอื่นมาใช้เป็นเพลงชาติฝรั่งเศสแทนในระยะเวลาดังกล่าวแทน โดยรัชสมัยของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ใช้เพลงชาติที่ชื่อว่า "แวยงโอซาลูว์เดอล็องปีร์" (Veillons au salut de l'Empire) และ โดยรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ใช้เพลงชาติที่ชื่อว่า "เลอเรอตูร์เดแพร็งส์ฟร็องแซอาปารี (Le Retour des Princes français à Paris) หลังการปฏิวัติในปี พ.ศ. 2373 เพลงนี้ก็ได้กลับมาใช้เป็นเพลงชาติในระยะสั้น ๆ แต่ก็งดใช้อีกครั้งในสมัยของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ตราบจนกระทั่งฝรั่งเศสเข้าสู่สมัยสาธารณรัฐที่ 3 เพลงนี้จึงได้รับการรับรองให้เป็นเพลงชาติอย่างถาวรเมื่อ พ.ศ. 2422
อิทธิพลของลามาร์แซแยซ

ลามาร์แซแยซ
performed on a synthesizer.
ลามาร์แซแยซ (บรรเลง)
บรรเลงโดยวงดุริยางค์พิทักษ์สาธารณรัฐฝรั่งเศส
ลามาร์แซแยซ (ขับร้อง)
บรรเลงโดยวงดุริยางค์พิทักษ์สาธารณรัฐฝรั่งเศสและขับร้องโดยจอร์ ทิลล์
ในประเทศรัสเซีย เพลงลามาร์แซแยซได้ถูกใช้เป็นเพลงปฏิวัติฝ่ายสาธารณรัฐโดยชาวรัสเซียซึ่งรู้ภาษาฝรั่งเศสในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ซึ่งไล่เลี่ยกับช่วงเวลาการปฏิวัติในฝรั่งเศส ถึงปี ค.ศ. 1875 ปีเตอร์ ลัฟรอฟ  (Peter Lavrov)  นักปฏิวัติและนักทฤษฎีกลุ่ม Narodism ได้เขียนเพลงโดยใส่เนื้อร้องภาษารัสเซียขึ้นใหม่ตามทำนองเพลงลามาร์แซแยซ และให้ชื่อเพลงว่า "มาร์แซแยซของกรรมกร"  ("Rabochaya Marselyeza", "Worker's Marseillaise")  ซึ่งเพลงนี้ได้กลายเป็นเพลงปฏิวัติยอดนิยมเพลงหนึ่งในรัสเซียและได้มีการใช้ในการปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ. 1905 ต่อมาเมื่อเกิดการปฏิวัติรัสเซียในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1917 เพลงนี้ก็ได้มีลักษณะเป็นกึ่งเพลงชาติของสาธารณรัฐที่ตั้งขึ้นใหม่ หลังเหตุการณ์การปฏิวัติเดือนตุลาคมซึ่งเกิดขึ้นในปีเดียวกัน เพลงนี้ก็ยังคงใช้เป็นเพลงปฏิวัติควบคู่กับเพลงแองเตอร์นาซิอองนาล
สำหรับประเทศไทย เพลงลามาร์แซแยซได้เป็นแรงดลใจให้คณะราษฏรคิดเพลงชาติขึ้นใหม่ในช่วงการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 และยังมีการนำทำนองไปใช้ในเพลงมาร์ชต่าง ๆ ที่มีชื่อเสียง อันได้แก่ เพลง "มาร์ช ม.ธ.ก." ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ม.ธ.ก. เป็นอักษรย่อนามมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อครั้งยังใช้ชื่อว่า "มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง") ซึ่งประพันธ์โดยทวีป วรดิลก ในช่วงพุทธทศวรรษที่ 2490 และเพลง "มาร์ชลาดยาว" ซึ่งประพันธ์โดย จิตร ภูมิศักดิ์ ขณะที่เขาถูกคุมขังในเรือนจำลาดยาว (เรือนจำคลองเปรม) ด้วยคดีการเมือง ระหว่างปี พ.ศ. 2503 - 2505 เพื่อใช้ร้องในงานรื่นเริงภายในคุก[ต้องการอ้างอิง]
เชิงอรรถ

↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-14. สืบค้นเมื่อ 2007-06-26.
↑  La Marseillaise เก็บถาวร 2010-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, l’Elysée.
↑  "Соболева, Н.А. 2005. Из истории  отечественных государственных гимнов. Журнал "Отечественная история", 1. P.10-12" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2008-12-16. สืบค้นเมื่อ 2009-05-12.
↑  เจนดุริยางค์, พระ. บันทึกความทรงจำของพระเจนดุริยางค์  (ปิติ วาทยากร) ชิวประวัติของข้าพเจ้า. พระนคร: สถาบันวัฒนธรรมเยอรมัน, 251-. หน้า 20 - 21.
แหล่งข้อมูลอื่น

สำนักงานประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส เก็บถาวร 2010-03-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
รัฐสภาแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส(ฝรั่งเศส)
ฟังเพลงลามาร์แซแยซ บรรเลงโดยดุริยางค์กองทัพเรือสหรัฐอเมริกา (ไฟล์เสียง MP3)
marseillaise.org (อังกฤษ)(ฝรั่งเศส)
hymne-national.ifrance.com เก็บถาวร 2008-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
Adminet-France (ฝรั่งเศส)
แอซิมัท (สายการบิน)

แอซิมัท (รัสเซีย: Азимут) เป็นสายการบินร่วมทุนสัญชาติรัสเซีย โดยมีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติปลาตอฟ และมีสำนักงานใหญ่ในรอสตอฟ-นา-โดนู สายการบินให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทางกว่า 29 แห่ง
ประวัติ

ตั้งแต่การควบรวมกิจการของโดนาเวียเข้ากับรอซิยาห์แอร์ไลน์ในปี 2016 ทำให้รอสตอฟ-นา-โดนูไม่มีสายการบินหลักของเมือง แม้รอซิยาห์จะดำเนินเที่ยวบินเช่นเดิมก็ตาม ยิ่งด้วยการที่รอสตอฟ-นา-โดนูได้รับเลือกเป็นหนึ่งในเมืองเจ้าภาพของการแข่งขันฟุตบอลโลก ค.ศ. 2018 ในรัสเซีย ทำให้จำเป็นต้องมีสายการบินให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทางในรัสเซียตอนใต้และตอนกลาง จึงได้มีการจัดตั้งสายการบินแอซิมัทขึ้นมาในปี 2017 โดยเริ่มแรกได้จดทะเบียนและมีสำนักงานที่ครัสโนดาร์ ก่อนย้ายมาที่รอสตอฟ-นา-โดนูในเดือนกุมภาพันธ์ สายการบินมีผู้ถือหุ้นหลักคือวีตาลิ วันเซฟและพาเวล เอกซานอฟ
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 ได้มีการลงนามสั่งซื้อเครื่องบินซุคฮอย ซูเปอร์เจ็ต 100 จำนวนสี่ลำ และได้มีการลงนามอีกครั้งเพื่อสั่งซื้อเพิ่มอีกสี่ลำ โดยเริ่มรับมอบเครื่องบินในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017 แอซิมัทรับมอบเครื่องบินลำแรกในวันที่ 7 กรกฎาคมผ่านสเตททรานสปอร์ตลีสซิงคอมปานี (จีทีแอลเค) สายการบินมีแผนที่จะขยายฝูงบินเพิ่มเป็น 16 ลำ ในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2017 แอซิมัทได้รับใบรับรองผู้ดำเนินการเดินอากาศ และได้เปิดเส้นทางบินมากมาย สายการบินได้ยกเลิกการทำการบินจากท่าอากาศยานนานาชาติรอสตอฟ-นา-โดนูในวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2017 และโอนย้ายการดำเนินงานไปยังท่าอากาศยานนานาชาติปลาตอฟแห่งใหม่แทน
แอซิมัทเริ่มทำการบินเที่ยวบินต่างประเทศเที่ยวบินแรกในวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2018 โดยทำการบินไปยังบิชเคก ประเทศคีร์กีซสถาน และเริ่มทำการบินไปยังเยเรวานในอีกสองวันต่อมา สายการบินเริ่มทำการบินเที่ยวบินสู่ประเทศนอกเครือรัฐเอกราชในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019 โดยเริ่มทำการบินไปยังเทลอาวีฟใวันที่ 1 ธันวาคม และมิวนิกในวันที่ 22 ธันวาคม
ในปี 2020 แอซิมัทเริ่มทำการบินไปยังไครเมีย
แอซิมัทได้ประกาศว่าจะสั่งซื้อเครื่องบินแอร์บัส เอ220-300 ที่ความจุผู้โดยสาร 149 คน โดยได้ยืนยันคำสั่งซื้อกับแอร์บัสในวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 2021 ณ เดือนตุลาคม ค.ศ.2022 แอร์บัสได้ยกเลิกคำสั่งซื้อทั้งหมด โดยได้โอนย้ายไปให้กับอิตาแอร์เวย์
กิจการและอัตลักษณ์องค์กร

แอซิมัทมีสำนักงานใหญ่ในรอสตอฟ-นา-โดนู แคว้นรอสตอฟ ผู้ร่วมถือหุ้นรวมวีตาลิ วันเซฟ เจ้าของท่าอากาศยานนานาชาติวนูคาวา และพาเวล อุดด อดีตเจ้าของยาคูติยาแอร์ไลน์ ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2017 ได้มีการแต่งตั้งพาเวล เอกซานอฟเป็นซีอีโอของสายการบิน แอซิมัทได้มอบหมาย Asgard Branding บริษัทออกแบบจากเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก เป็นผู้ออกแบบอัตลักษณ์องค์กร ทั้งโลโก้และลวดลายอากาศยาน โดยโลโก้ถูกออกแบบมาเป็นสัญลักษณ์แทนดวงอาทิตย์ ทะเล ท้องฟ้า และการบริการ
จุดหมายปลายทาง

ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 แอซิมัทให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทางกว่า 29 แห่งในเอเชียและยุโรป
ฝูงบิน

ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2024 แอซิมัทมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ซุคฮอย ซูเปอร์เจ็ต 100 | 20 | — | 103 |  |
| รวม | 20 | — |  |  |
แอซิมัทมีอายุฝูงบินเฉลี่ย 6.3 ปี
ดูเพิ่ม

โดนาเวีย
ซูเปอร์เจ็ต 100 ของแอซิมัท
กัมลา สตาน

จัตุรัสโกร์นฮัมนสตอร์ยในกัมลา สตาน
กัมลา สตาน (สวีเดน: Gamla stan; เสียงอ่านภาษาสวีเดน: [ˈɡâmːla ˈstɑːn], "เมืองเก่า") หรือชื่อเดิม สตาเดินเมลลันโบรอาร์นา (สวีเดน: Staden mellan broarna; "เมืองระหว่างสะพาน") จนกระทั่งเปลี่ยนเป็นชื่อทางการในปัจจุบันเมื่อปี 1980 เป็นย่านเมืองเก่าของสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ซึ่งประกอบด้วยเกาะสตัดสโฮลเมินเป็นหลัก บางครั้งอาจรวมถึงเกาะน้อยริดดาร์โฮลเมิน, เฮลกีอันด์สโฮลเมิน และ สเตริมสโบริก
จัตุรัสใจกลางกัมลา สตาน มีชื่อว่าสโตรโตรเกท ซึ่งห้องล้อมด้วยบ้านคหบดีเก่าแก่ เช่น อาคารตลาดหุ้นสต็อกโฮล์ม และเคยเป็นสถานที่เกิดเหตุการอาบเลือดสต็อกโฮล์ม ที่ซึ่งขุนนางชาวสวีดถูกสังหารหมู่โดยกษัตริย์คริสเตียนที่สองแห่งเดนมาร์กในปี 1520 ที่ซึ่งต่อมานำไปสู่การปฏิวัติและสงครามกลางเมืองอันสิ้นสุดลงโดยสหภาพคาลมาร์ถูกยุบเลิก และตามด้วยการเลือกตั้งของกษัตริย์กุตาฟที่หนึ่ง
ในย่านนี้ยีงเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญอื่น ๆ เช่น อาสนวิหารสต็อกโฮล์ม, พิพิธภัณฑ์โนเบล และ โบสถ์ริดดาร์ฮ็อล์ม, พระราชวังหลวงทรงบาโรก, ริดดาร์ฮูเซท และภัตตาคารเดนยิเลเนเฟรียเดนบนถนนเอิสเตร์ลองกาตัน ซึ่งเปิดทำการมาตั้งแต่ปี 1722 และเป็นภัตตาคารที่เปิดให้บริการยาวนานที่สุดในโลกโดยไม่มีการเปลี่ยนบรรยากาศโดยกินเนสบุ๊คออฟเวิล์ดเรเกิดส์
โรงแรมคอนราด กรุงเทพ

| โรงแรมคอนราด กรุงเทพ |
| --- | --- |
โรงแรมคอนราดในหมู่อาคารออลซีซั่นเพลส เมื่อปี พ.ศ. 2552
th
ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: โรงแรม
ที่อยู่: 87 ถนนวิทยุ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
พิกัด: 13°44′19″N 100°32′54″E﻿ / ﻿13.73861°N 100.54833°E﻿ / 13.73861; 100.54833
ข้อมูลอื่น
จำนวนห้อง: 392
โรงแรมคอนราด กรุงเทพ (อังกฤษ: Conrad Bangkok) เป็นโรงแรมใน กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของตราโรงแรมคอนราด ที่เป็นเจ้าของโดยฮิลตัน เวิลด์ไวด์ เปิดให้บริการเมื่อปี พ.ศ. 2546 โรงแรมมีห้องพักและห้องชุดจำนวน 392 ห้อง มีร้านอาหารและเลานจ์ 6 แห่ง รวมทั้งร้านอาหาร "คิซาระ" ที่ให้บริการอาหารญี่ปุ่น และร้านอาหาร "หลิว" ที่ให้บริการอาหารจีนแบบดั้งเดิม โรงแรมมีห้องออกกำลังกาย สปา สระว่ายน้ำ สนามเทนนิส และลู่วิ่งบนดาดฟ้า
โรงแรมเป็นส่วนหนึ่งของโครงการออลซีซั่นส์เพลส บนถนนวิทยุ ซึ่งเป็นถนนที่มีอาคารชุดและสถานทูตจำนวนมาก ลูกค้าหลักของโรงแรมคือนักเดินทางเพื่อธุรกิจจากฮ่องกง สิงคโปร์ ไต้หวัน และสหรัฐ เพื่อรับมือกับแรงกดดันด้านการแข่งขันจากโรงแรมใหม่ ๆ ในกรุงเทพฯ โรงแรมจึงได้ปรับปรุงห้องประชุมและห้องพักในโรงแรมระหว่างปี พ.ศ. 2561 ถึง 2562 สำหรับแขกธุรกิจ โรงแรมมีพื้นที่จัดประชุม 22 ห้อง หนึ่งในนั้นคือห้องคอนราดบอลรูม ซึ่งสามารถรองรับงานจัดเลี้ยงได้ 60 โต๊ะ หรือรองรับแขกงานค็อกเทลได้ 1,200 คน
ประวัติ

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2537 เอริก ฮิลตัน ผู้บริหารของฮิลตันเวิลด์ไวด์ ได้ลงนามในสัญญากับบริษัท ออล ซีซั่นส์ พร็อพเพอร์ตี้ จำกัด ซึ่งเป็นกิจการร่วมค้าระหว่างเอ็มไทยกรุ๊ปและไชน่ารีสอร์ท   ในการก่อสร้างโรงแรมระดับห้าดาว 33 ชั้น 400 ห้องพัก โดยใช้ตราคอนราด โดยใช้งบประมาณรวมทั้งโครงการ 14 พันล้านบาท (560 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โครงสร้างประกอบด้วยอาคาร 5 หลัง ซึ่งรวมถึงโรงแรมคอนราด กรุงเทพฯ ด้วย
โรงแรมคอนราด กรุงเทพฯ เริ่มดำเนินกิจการเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2546 เมื่อโรงแรมเปิดทำการ เดอะเนชัน กล่าวว่าโรงแรมแห่งนี้กลายเป็น "คู่แข่งที่สำคัญ" ของโรงแรมพลาซ่าแอทธินีซึ่งตั้งอยู่ใกล้เคียง อีกทั้งระบุว่าถึงแม้ในขณะนั้นกรุงเทพฯ จะมีโรงแรมล้นตลาด แต่โรงแรมใหม่ ๆ ก็ได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ในปีแรกที่เปิดดำเนินการโรงแรม อัตราการเข้าพักเฉลี่ยอยู่ที่ 58% ซึ่งทางโรงแรมมองว่าเป็นผลจากปัจจัยด้านลบต่าง ๆ เช่น สงครามอิรัก การระบาดของโรคซาร์ส และความกังวลเรื่องความปลอดภัย ในปีที่โรงแรมเปิดดำเนินการนั้น ริฎวาน อิสมุดดิน อดีตหัวหน้ากองกำลังของกลุ่มญะมาอะห์ อิสลามียะห์ ซึ่งเป็นพันธมิตรกับกลุ่มอัลกออิดะฮ์ ซึ่งนำโดยอุซามะฮ์ บิน ลาดินได้ถูกจับกุมในประเทศไทย อิสมุดดินเปิดเผยกับเจ้าหน้าที่สอบสวนของซีไอเอว่าอัลกออิดะฮ์มีแผนที่จะก่อเหตุวินาศกรรมในโรงแรมนี้ เพื่อตอบโต้แผนดังกล่าว โรงแรมจึงเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัย โดยมีทหารที่ถือปืนไรเฟิลอัตโนมัติ และสุนัขตรวจจับระเบิดประจำการโดยรอบบริเวณโรงแรม
โรงแรมคอนราด กรุงเทพฯ ถือเป็นโรงแรมแบรนด์คอนราดแห่งที่ 15 และเป็นโรงแรมในเอเชียแห่งที่สามต่อจากฮ่องกงและสิงคโปร์  ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี เสด็จพระราชดำเนินทรงเป็นประธานในพิธีเปิดโรงแรมนี้เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2546 โดยในงานมีการแสดงจาก เซิร์ค ดู โซเลย์ และมีการแสดงที่นักแสดงไต่ขึ้นไปตามผนังโดยแต่งตัวเป็นสไปเดอร์แมน
ในปี 2549 ทางโรงแรมคาดว่าจำนวนห้องเช่าในโรงแรมจะลดลงเล็กน้อย ซึ่งทางโรงแรมระบุว่าเป็นผลมาจาก "เงื่อนไขที่ไม่เอื้ออำนวย" เนื่องจากการเดินทางเพื่อธุรกิจมายังกรุงเทพฯ มีจำนวนเพิ่มมากขึ้น โรงแรมจึงได้ดำเนินการปรับปรุงห้องพักและเลานจ์ธุรกิจในปีนั้นเพื่อพยายามดึงดูดลูกค้ากลุ่มดังกล่าว ผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมในเวลานั้นกล่าวว่าแขก 75% อยู่ในกลุ่ม การประชุม กิจกรรมจูงใจ การประชุมทางวิชาการ นิทรรศการ ในขณะที่เพียง 10% เท่านั้นที่อยู่ในกลุ่มการพักผ่อนหย่อนใจ นักธุรกิจจากฮ่องกง, สิงคโปร์, ไต้หวัน และสหรัฐ เป็นกลุ่มลูกค้าของโรงแรมส่วนใหญ่ เนื่องจากแรงกดดันด้านการแข่งขันจากโรงแรมอื่น ๆ ที่เปิดทำการในกรุงเทพฯ โรงแรมจึงเริ่มดำเนินการปรับปรุงห้องประชุมและห้องพักในโรงแรมในปี พ.ศ. 2561 พงศ์เพชร เมฆลอย จาก บางกอกโพสต์ ชื่นชมความคิดริเริ่มนี้ โดยเขียนว่า "การตกแต่งภายในที่ปรับใหม่ผสมผสานความสง่างามแบบไทยกับความรู้สึกทันสมัยและความสะดวกสบายได้อย่างลงตัวและสวยงาม"
ที่ตั้ง

โรงแรมเชื่อมต่อกับศูนย์การค้าออลซีซั่นส์เพลส ตั้งอยู่บนถนนวิทยุ ซึ่งเป็นถนนที่มีอาคารชุด และสถานทูตจำนวนมาก เมื่อโรงแรมเปิดทำการ ออลซีซั่นส์เพลสมีเครือร้านอาหารอเมริกัน เช่น สตาร์บัคส์ เบอร์เกอร์คิง และร้านค้าหรูหรา โรงแรมอยู่ไม่ไกลจากถนนสุขุมวิท ซึ่งมีสถานบันเทิงต่างๆ มากมาย และสามารถเดินทางไปยังสถานีเพลินจิตของรถไฟฟ้าบีทีเอสได้ด้วยการนั่งรถบัสเพียง 5 นาที
สถาปัตยกรรม

โรงแรมคอนราด กรุงเทพฯ ประกอบด้วยอาคารสองหลัง อาคารหนึ่งเป็นโรงแรม ส่วนอีกอาคารหนึ่งเป็นที่พักอาศัยคอนราด เรสซิเดนเซส ซึ่งใช้สำหรับการเข้าพักระยะยาว  การออกแบบภายใน ของโรงแรมได้รับการออกแบบโดยบริษัทวิลสันแอดน์แอสโซซิเอตส์ของสหรัฐ เป็นหลัก ตามที่จอห์น เยเกอร์ จาก เดอะเดลีเทเลกราฟ ได้กล่าวไว้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมของโรงแรมว่า "โรงแรมคอนราดนั้นค่อนข้างจะแตกต่างจากหอคอยมาตรฐานหรือพื้นตั้งตรง" เนื่องจากโรงแรมแห่งนี้มี "รูปทรงแปดเหลี่ยมที่ไม่ธรรมดา" โรงแรมให้มุมมองที่หลากหลายกับลูกค้าเนื่องจากการออกแบบรองรับห้องที่มีรูปทรงโดดเด่น เยเกอร์กล่าวว่าแทนที่จะมีบรรยากาศของโรงแรมธุรกิจที่ "ปลอดเชื้อ" ที่นี่กลับให้ความรู้สึกเหมือนเป็นรีสอร์ท เขาสร้างสิ่งนี้โดยอ้างอิงจากการมีสปาแบบกลางแจ้งและสระว่ายน้ำ ขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบไปด้วยส่วนต่าง ๆ ของอาคารที่ใช้เป็นห้องพักของโรงแรม โรงแรมคอนราด กรุงเทพฯ มีห้องโถงขนาดใหญ่สูงสามชั้น ล็อบบีตกแต่งด้วยสีไม้ไผ่และสีเบจ มีเสาขนาดใหญ่และบันไดที่ครอบคลุมทุกด้าน  ห้องรอตกแต่งด้วยงานแกะสลักที่แสดงถึงโครงสร้างแบบไทยคลาสสิก งานแกะสลักขนาดใหญ่ทำด้วยไม้และมีรูปร่างเป็นทรงกระบอก  การปรับปรุงโรงแรมในปี พ.ศ. 2561-2562 ได้เปลี่ยนส่วนต้อนรับโดยใช้โต๊ะแบบเคลือบและเปลี่ยนพื้นในล็อบบีด้วยกระเบื้องหินอ่อน นิตยสารบิสซิเนสทราเวลเลอร์ กล่าวว่าทำให้ที่นี่ดู "ทันสมัยและมีสไตล์" การออกแบบภายในใหม่นี้ใช้ ไม้โอ๊ก, ไม้สักทอง และสีบรอนซ์ขัดเงา
สิ่งอำนวยความสะดวก > ร้านอาหาร

โรงแรมคอนราด กรุงเทพฯ มีร้านอาหาร 4 แห่ง ร้านอาหารแห่งหนึ่งชื่อ "คิซาระ" (เปลี่ยนชื่อจาก "ดริงกิงทีอีทติงไรซ์" ในปี 2013) ซึ่งเสิร์ฟอาหารญี่ปุ่น และอาหารสไตล์เท็ปปังยากิ ร้านอาหารตั้งอยู่บนชั้นสามของอาคารและรองรับได้ 100 คน โดยมีห้องเสื่อตาตามิ 4 ห้อง   รายการอาหารมี เนื้อมัตสึซากะ ซูชิ และสาเก ด้วย  โฟดอส์ กล่าวว่าร้านอาหารแห่งนี้มีราคาแพงมาก โดยมีค่าอาหารเย็นที่ "สูงลิบลิ่ว" กระนั้นซูชิก็มีรสชาติ "ยอดเยี่ยม" สาเกมีให้เลือกหลากหลาย ชาก็ "อร่อย" ข้าวซูชิ ก็ "หมักน้ำส้มสายชูอย่างเชี่ยวชาญ" และการบริการก็ "สุภาพจนบางครั้งก็น่าอึดอัดแต่ไม่โอ้อวด" บิสซิเนสทราเวลเลอร์ กล่าวว่า "อาหารที่เสิร์ฟที่นี่เป็นของแท้ และในบางกรณีอาจปรุงอย่างพิถีพิถัน แต่ก็คุ้มค่าที่จะลองหากคุณไม่มีเวลามาก" บริษัทวิลสันแอนด์แอสโซซิเอตส์สาขาสิงคโปร์เป็นผู้รับผิดชอบการออกแบบภายในของร้านอาหารนี้ ผู้ออกแบบหลักของโครงการกล่าวว่า "แนวคิดของร้านอาหารแห่งนี้คือความแตกต่างระหว่างสถาปัตยกรรมร่วมสมัยอันเฉียบคมของห้องและรูปแบบธรรมชาติที่ลื่นไหลมากขึ้นภายใน เรามุ่งมั่นที่จะสร้างสรรค์สิ่งใหม่และทันสมัยแต่ยังคงความเป็นญี่ปุ่นอย่างแท้จริง" เพื่อให้ห้องอาหารซึ่งไม่มีหน้าต่างนี้แลดูมีมิติมากขึ้น การตกแต่งจึงใช้แสงไฟและกระจก
ร้านอาหารอีกร้านหนึ่งคือร้าน "หลิว" ซึ่งให้บริการอาหารจีนที่ผสมผสานอาหารจากหลายภูมิภาคเข้าด้วยกัน โดยรองรับได้ 90 ที่นั่ง หลิวให้บริการ ติ่มซำ และ เมนูชุด รวมทั้งอาหารที่มีขากบ อีกทั้งเสิร์ฟอาหาร กวางตุ้ง เซี่ยงไฮ้ และ เสฉวน  ร้านอาหารแห่งนี้เน้นรูปแบบที่ทันสมัย โดยผู้ก่อตั้งร้านกรีนทีเฮาส์ในปักกิ่ง  นอกจากนี้บนชั้น 29 โรงแรมมีเลาจ์ซึ่งบริการอาหารหลากหลาย เช่น ติ่มซำ ส่วนที่ร้านอาหารทำอาหารไข่กับอาหารเช้าแบบตะวันตก ห้องนั่งเล่นจัดโต๊ะในลักษณะเป็นรูปตัวยู และข้างสระว่ายน้ำมีร้านอาหารบรรยากาศสบาย ๆ ที่เสิร์ฟอาหารว่างและน้ำผลไม้สด
ร้านอาหารคาเฟ่แอททูบนชั้นสองเปิดให้บริการเกือบทั้งวัน นอกจากจะมีโซนที่เสิร์ฟ แพนเค้ก และ วาฟเฟิล แล้ว อาหารเช้าที่นี่ก็แทบจะเหมือนกับอาหารเช้าที่เลาจ์ เชฟใหญ่ของร้านจากประเทศออสเตรเลีย ไม่ยอมตามกระแสความคิดที่ว่า "ยิ่งมากยิ่งดี" ในการปรุงอาหาร และเลือกใช้แนวคิดที่ว่า "ความเรียบง่ายคือความอร่อย" เพื่อเน้นย้ำวัตถุดิบคุณภาพสูง อาหารของเขาจึงปรุงรสให้น้อยที่สุด  คอลัมน์ในนิตยสารเพรสทีจชื่นชมร้านอาหารแห่งนี้ว่า "ด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นและหรูหรา อาหารรสเลิศ และเครื่องดื่มเรียกน้ำย่อยมากมาย สถานที่รับประทานอาหารสุดหรูแห่งนี้จึงเป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับการออกไปเที่ยวกลางคืนกับครอบครัว หรือพบปะสังสรรค์อย่างมีระดับพร้อมดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใจกลางกรุงเทพฯ"  โรงแรมแห่งนี้ยังมีร้านกาแฟ "เดลิ บาย คอนราด" อีกทั้งมี "ดิ ดิโพลแมท บาร์" อยู่ที่ชั้น 1 มีการแสดง ดนตรีแจ๊สสด โฟดอส์กล่าวว่าบาร์นี้มีชื่อเสียงในหมู่เจ้าหน้าที่สถานทูตด้วยมาร์ตินีรสชาติดี แฮปปีอาวร์ 4 ชั่วโมง และดนตรีสดตลอดทั้งสัปดาห์
สิ่งอำนวยความสะดวก > ห้องพักและสิ่งอำนวยความสะดวกทางธุรกิจ

โรงแรมมีห้องพักจำนวน 392 ห้อง ห้องพักตกแต่งด้วยงานศิลปะไทย รวมถึงผ้าไหม และไม้แปรรูป ห้องที่ใหญ่ที่สุดคือห้องเพรซิเดนเชียลสวีทขนาด 238 ตารางเมตร ห้องน้ำแยกจากห้องพักส่วนที่เหลือของโรงแรมด้วยฉากกั้นแบบใส แต่สามารถดึงม่านลงเพื่อความเป็นส่วนตัวได้  ห้องน้ำแต่ละห้องมี เคาน์เตอร์หินแกรนิต ทั้งฝักบัวกับอ่างอาบน้ำแบบแยก และกระจกแต่งหน้าเรืองแสง  นิตยสาร บิสซิเนสทราเวลเลอร์สรุปว่า "ห้องพักมีขนาดกว้างขวางและทันสมัย ถือเป็นสิ่งที่มีค่าในเมืองหลวงของเอเชีย และการผสมผสานที่น่าสนใจระหว่างสไตล์เมืองและรีสอร์ททำให้ที่พักแห่งนี้มีบรรยากาศที่เป็นมืออาชีพแต่ผ่อนคลาย"
สำหรับแขกธุรกิจ โรงแรมมีพื้นที่จัดประชุม 22 ห้อง ในจำนวนนี้ก็มีห้องคอนราดบอลรูมซึ่งมีความสูงจากพื้นถึงเพดาน 8 เมตร และมีพื้นที่ 780 ตารางเมตร ห้องบอลรูมสามารถรองรับงานจัดเลี้ยงได้ 60 โต๊ะ หรือรองรับแขกในงานเลี้ยงค็อกเทลได้ 1,200 คน จอห์น เยเกอร์ จาก เดอะเดลีเทเลกราฟ ชื่นชม การบริการลูกค้า ของโรงแรม เขาระบุว่าพนักงานทุกคน "แม้กระทั่งแม่บ้านระดับล่างที่สุด" ก็สามารถสนทนาภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว
สิ่งอำนวยความสะดวก > สปา ฟิตเนส และการเดินทาง

โรงแรมคอนราด กรุงเทพฯ มีสปาชื่อว่าซีซั่นส์สปา ในหนังสือ Thailand's Luxury Spas: Pampering Yourself in Paradise ผู้เขียนได้กล่าวไว้ว่า "ที่นี่ให้ความรู้สึกเหมือนสปาในเมืองระดับห้าดาว ด้วยการตกแต่งที่หรูหราแต่มีประสิทธิภาพระดับมืออาชีพ" บริการของสปาได้แก่ การทำความสะอาดร่างกาย ดูแลผิวหน้า และ การนวด ลูกค้าประมาณร้อยละ 50 เป็นนักธุรกิจ อีกทั้งมีแขกที่ใช้บริการที่นี่เป็นประจำ นอกจากห้องทรีตเมนต์ 11 ห้องแล้ว สปาแห่งนี้ยังมี อ่างน้ำวน และ ห้องซาวน่าอีกด้วย
โรงแรมคอนราด กรุงเทพฯ มีห้องออกกำลังกายที่เปิดให้บริการตลอดวัน สนามเทนนิส 2 สนามที่มีแสงสว่าง และลู่วิ่งบนดาดฟ้า  ยิมแห่งนี้ซึ่งมีอุปกรณ์เทคโนยิม และ อุปกรณ์ยกน้ำหนักแบบอิสระ เรียกว่า "บอดีวอร์ซฟิตเนสเซนเตอร์" ห้องออกกำลังกายของโรงแรมให้บริการชั้นเรียน เช่น โยคะ และ แอโรบิกสเต็ป  มี สระว่ายน้ำ ที่รายล้อมไปด้วย ต้นปาล์ม เก้าอี้ชายหาด และ ร่มกันแดด ทำให้มีบรรยากาศเหมือนรีสอร์ท   เพื่อพยายามให้แขกผู้เข้าพักรู้สึกว่าได้รับการปกป้อง โรงแรมจึงได้นำเสนอรถลีมูซีนที่มีชื่อตามตำนานพื้นบ้านของไทย ในปี 2549 สองปีต่อมาในฐานะเจ้าของกลุ่ม รถลีมูซีน เมอร์เซเดส-เบนซ์ โรงแรมใช้บริการรถเหล่านี้ส่วนใหญ่ในการขนส่งแขกที่เดินทางมาถึงหรือกำลังมุ่งหน้าไปยังสนามบินกรุงเทพฯ รถลีมูซีนถูกเช่าเพื่อเดินทางขนส่ง แขกสามารถใช้ รถจักรยานยนต์ ของโรงแรมเพื่อการเดินทางได้
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ห้องพักโรงแรมคอนราด กรุงเทพฯ ในปี พ.ศ. 2557
สระว่ายน้ำคอนราด กรุงเทพฯ รายล้อมไปด้วย ต้นปาล์ม เก้าอี้ชายหาด และ ร่ม ในปี พ.ศ. 2549