stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
SSSS.GRIDMAN
รายชื่อตอน

| ตอนที่ | ชื่อตอน |  ออกอากาศ |
| --- | --- | --- |

| 1 | "ปลุกตื่น"   (覚・醒)  | 7 ตุลาคม 2018 |
| 2 | "คืนค่า"   (修・復)  | 14 ตุลาคม 2018 |
| 3 | "แพ้พ่าย"   (敗・北)  | 21 ตุลาคม 2018 |
| 4 | "สงสัย"   (疑・心)  | 28 ตุลาคม 2018 |
| 5 | "ปลุกปั่น"   (挑・発)  | 4 พฤศจิกายน 2018 |
| 6 | "ติดต่อ"   (接・触)  | 11 พฤศจิกายน 2018 |
| 7 | "กลอุบาย"   (策・略)  | 18 พฤศจิกายน 2018 |
| 8 | "การเผชิญหน้า"   (対・立)  | 25 พฤศจิกายน 2018 |
| 9 | "ภาพฝัน"   (夢・想)  | 2 ธันวาคม 2018 |
| 10 | "ล่มสลาย"   (崩・壊)  | 9 ธันวาคม 2018 |
| 11 | "ตัดสิน"   (決・戦)  | 16 ธันวาคม 2018 |
| 12 | "ลืมตาตื่น"   (覚醒)  | 23 ธันวาคม 2018 |
การออกอากาศ

SSSS.GRIDMAN ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ (เที่ยงคืนของวันเสาร์) ทางสถานีโทรทัศน์เครือข่ายต่างๆ เช่น WOWOW ไพรม์ ฉายในเวลา 0:00 น. - 0:30 น., TOKYO MX และ Nippon BS Broadcasting (BS11) ฉายในเวลา 1:00 น. - 1:30 น. และ สถานีโทรทัศน์ไมนิจิ ฉายในเวลา 2:08 น. - 2:38 น.
ในส่วนประเทศไทยผู้ที่ถือลิขสิทธิ์คือ เดกซ์ ได้ลิขสิทธิ์ในรูปแบบสื่อสตรีมมิ่งผ่านทางแอปพลิเคชัน Flixer และ AIS Play ซึ่งได้ลงรูปแบบซิมัลคาสต์ หลังฉายจบตามเวลาในประเทศญี่ปุ่น พร้อมทั้งมีคำบรรยายภาษาไทย โดยใช้ ชื่อเรื่องตามภาษาญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามได้เพิ่มการเผยแพร่ทางสตรีมมิ่ง เน็ตฟลิกซ์ โดยใช้ชื่อเรื่องภาษาไทยว่า กริดแมน นักสู้คอมพิวเตอร์ ทั้งนี้เวอร์ชันเน็ตฟลิกซ์ได้ลงรูปแบบคำบรรยายไทยเช่นเดียวกับเดกซ์ ปัจจุบันทั้ง 2 แพลตฟอร์มไม่สามารถรับชมได้แล้ว
ฟุตบอลชิงแชมป์โอเชียเนีย รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี 2024

| 2024 OFC U-19 siamupini> รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ: รอบคัดเลือก: วานูอาตู รอบชิงชนะเลิศ: ซามัว
วันที่: รอบคัดเลือก: 9–15 เมษายน 2024 รอบชิงชนะเลิศ: 5–18 กรกฎาคม 2024
ทีม: รอบชิงชนะเลิศ: 8 รวม: 11 (จาก 1 สมาพันธ์)
สถานที่: 1 (ใน 1 เมืองเจ้าภาพ)
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  นิวซีแลนด์ (สมัยที่ 9th)
รองชนะเลิศ:  นิวแคลิโดเนีย
อันดับที่ 3:  หมู่เกาะโซโลมอน
อันดับที่ 4:  ฟีจี
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 16
จำนวนประตู: 61 (3.81 ประตูต่อนัด)
ผู้ชม: 4,350 (272 คนต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  คีแกน เคลลี่ (4 ประตู)
ผู้เล่นยอดเยี่ยม:  ลูคา โคเวนี
ผู้รักษาประตูยอดเยี่ยม:  อัลบี้ เคลลี่-ฮีลด์
รางวัลแฟร์เพลย์:  นิวซีแลนด์
← 2022 2026 → 
การแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์โอเชียเนีย รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี ประจำปี 2024  เป็นการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์โอเชียเนีย รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี/ไม่เกิน 20 ปี ครั้งที่ 24 ซึ่งจัดโดยสมาพันธ์ฟุตบอลโอเชียเนีย (OFC) สำหรับทีมชาติชายรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี/ไม่เกิน 20 ปีของโซนโอเชียเนีย
สองทีมอันดับแรกของการแข่งขันนี้ได้สิทธิ์ผ่านเข้ารอบฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี 2025 ที่ประเทศชิลี ในฐานะตัวแทนโอเอฟซี. นิวซีแลนด์ เป็นแชมป์เก่า
ทีม

ทีมชาติทั้ง 11 ทีมที่สังกัดฟีฟ่าจากสมาพันธ์ฟุตบอลโอเชียเนียมีสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขัน
เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 2022 เป็นต้นไป ถือเป็นการกลับมาของรอบคัดเลือก 4 ทีม หลังจากที่ไม่ได้เข้าร่วมในปี ค.ศ.2022
หมายเหตุ: สถิติการปรากฏตัวทั้งหมดรวมถึงสถิติในรอบคัดเลือก (2016 และ 2018)
| ทีม | การเข้าร่วมครั้งที่ | ผลงานดีที่สุดครั้งก่อน |
| --- | --- | --- |
|  ฟีจี | 23 | 01 !ชนะเลิศ (2014) |
|  นิวซีแลนด์ | 23 | 01 !ชนะเลิศ (1980, 1992, 2007, 2011, 2013, 2016, 2018, 2022) |
|  นิวแคลิโดเนีย | 14 | 02 !รองชนะเลิศ (2008) |
|  ปาปัวนิวกินี | 16 | 04 !อันดับที่ 4 (1978, 1982) |
|  ซามัว (เจ้าภาพ) | 11 | 05 !รอบก่อนรองชนะเลิศ (2022) |
|  หมู่เกาะโซโลมอน | 11 | 02 !รองชนะเลิศ (2005, 2011) |
|  เฟรนช์พอลินีเชีย | 13 | 01 !ชนะเลิศ (1974, 2008) |
|  วานูวาตู | 17 | 02 !รองชนะเลิศ (2014, 2016) |
แหล่งข้อมูลอื่น

oceaniafootball.com
| ด ค กฟุตบอลชิงแชมป์โอเชียเนีย รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี / 20 ปีChampionship |
| --- | --- |
U-20:  ตาฮิติ 1974  นิวซีแลนด์ 1978  ฟิจิ 1980  ปาปัวนิวกินี 1982  ออสเตรเลีย 1985  นิวซีแลนด์ 1986  ฟิจิ 1988  ฟิจิ 1990  ตาฮิติ 1992  ฟิจิ 1994  ตาฮิติ 1997  ซามัว 1998  นิวแคลิโดเนีย/หมู่เกาะคุก 2001  วานูอาตู/ฟิจิ 2002  หมู่เกาะโซโลมอน 2005  นิวซีแลนด์ 2007  ตาฮิติ 2008  นิวซีแลนด์ 2011  ฟิจิ 2013  ฟิจิ 2014  วานูอาตู 2016 
U-19:  ตาฮิติ 2018  ซามัว 2021 (U-20 เดิมคือ 2020 U-19)  ซามัว 2022 
ผู้เล่น:  1974  1978  1980  1982  1985  1987  1988  1990  1992  1994  1996  1998  2001  2003  2005  2007  2008  2011  2013  2014  2016  2018  2022 
| ด ค กฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์โลก และ ฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี |
| --- | --- |
ทัวร์นาเมนต์:  1977 ตูนีเซีย  1979 ญี่ปุ่น  1981 ออสเตรเลีย  1983 เม็กซิโก  1985 สหภาพโซเวียต  1987 ชิลี  1989 ซาอุดิอาระเบีย  1991 โปรตุเกส  1993 ออสเตรเลีย   1995 การ์ตา   1997 มาเลเซีย   1999 ไนจีเรีย   2001 อาร์เจนตินา   2003 สหรัฐอาหรับเอมิเรต  2005 เนเธอร์แลนด์  2007 แคนาดา  2009 อียิปต์  2011  โคลอมเบีย  2013 ตุรกี  2015 นิวซีแลนด์  2017 เกาหลีใต้  2019 โปแลนด์  2021 อินโดนีเซีย  2023 อาร์เจนตินา  2025 ชิลี  2027 รอประกาศ  
นัดชิงชนะเลิศ:  1979  2017  2019  2023  2025 
ผู้เล่น:  1977  1979  1981  1983  1985  1987  1989  1991  1993  1995  1997  1999  2001  2003  2005  2007  2009  2011  2013  2015  2017  2019  2021  2023  2025 
รอบคัดเลือก:  AFC  CAF  CONCACAF  CONMEBOL  OFC  UEFA 
 ทีมที่ลงแข่งขัน  บันทึกและสถิติ
ความผิดพลาดชนิดที่ 1 และ 2

ในวิชาสถิติ ความผิดพลาดชนิดที่ 1 คือการที่ผู้วิจัยสรุปผิดโดยปฏิเสธสมมติฐานว่างทั้งที่แท้แล้วเป็นจริง (บอกว่ามีความแตกต่างโดยที่ความแตกต่างไม่มีอยู่จริง) ส่วนความผิดพลาดชนิดที่ 2 คือการที่ผู้วิจัยไม่ได้ปฏิเสธสมมติฐานว่างที่ไม่เป็นจริง (บอกว่าไม่มีความแตกต่างโดยที่ความแตกต่างนั้นมีอยู่จริง)
นิยาม

ทางสถิติศาสตร์ สมมติฐานว่าง (null hypothesis) หมายถึงข้อความที่ผู้วิจัยจะต้องพยายามปฏิเสธให้ได้ ส่วนใหญ่จะกำหนดให้เป็นสมมติฐานที่ระบุว่าปรากฎการณ์ที่ผู้วิจัยต้องการศึกษานั้นไม่มีผลหรือไม่มีความแตกต่าง ตัวอย่างเช่นข้อความว่า "อาหารนี้ไม่มีผลต่อน้ำหนักของผู้กิน" เป็นสมมติฐานว่างอย่างหนึ่ง ผู้วิจัยมักตั้งสมมติฐานว่างหนึ่งๆ ขึ้นมา ด้วยความตั้งใจที่จะหาหลักฐานมาปฏิเสธสมมติฐานว่างนั้นๆ ผ่านการเก็บข้อมูลหรือการทำการทดลองที่มีหลักฐานแสดงว่าปรากฎการณ์ที่สนใจนั้นๆ มีผลจริงหรือมีความแตกต่างจริง บางครั้งอาจมีการกำหนดสมมติฐานทางเลือก (alternative hypothesis) ขึ้นมาเป็นการเฉพาะ ซึ่งมีเนื้อความตรงกันข้ามกับสมมติฐานว่าง หรืออาจไม่มีก็ได้
ความผิดพลาดชนิดที่หนึ่ง (type I error) คือการปฏิเสธสมมติฐานว่างที่เป็นจริง มักหมายถึงการสรุปว่าผลนั้นๆ หรือความแตกต่างนั้นๆ มีอยู่จริง ทั้งที่จริงๆ แล้วไม่มีอยู่ ตัวอย่างเช่นการตรวจโรคที่ให้ผลว่าผู้รับการตรวจเป็นโรค ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้ว ไม่ได้เป็น หรือสัญญาณเตือนไฟไหม้ดังขึ้นทั้งๆ ที่ไม่มีไฟไหม้อยู่จริง หรือการสรุปว่ายาที่ทดลองอยู่สามารถรักษาโรคได้ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วรักษาไม่ได้ เป็นต้น
ความผิดพลาดชนิดที่สอง (type II error) คือการไม่ปฏิเสธสมมติฐานว่างที่เป็นเท็จ
↑  Sheskin, David (2004). Handbook of Parametric and Nonparametric Statistical Procedures. CRC Press. p. 54. ISBN 1584884401.
สาวแกลเมืองเหนือน่าฮักขนาด

ซีรีส์มังงะญี่ปุ่นโดยไค อิกาดะ
| --- | --- |
สาวแกลเมืองเหนือน่าฮักขนาด
道産子ギャルはなまらめんこい (Dosanko Gyaru wa Namaramenkoi)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Hokkaido Gals Are Super Adorable!
แนว: สุขนาฏกรรมจินตนิยม
มังงะ
เขียนโดย: ไค อิกาดะ [ja]
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: รักพิมพ์
ในเครือ: จัมป์คอมิกส์+
นิตยสาร: โชเน็งจัมป์+
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 4 กันยายน พ.ศ. 2562 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 12 (ญี่ปุ่น) 9 (ไทย)
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: มิไร มินาโตะ มิซูซุ โฮชิโนะ
เขียนบทโดย: มิไร มินาโตะ
สตูดิโอ: ซิลเวอร์ลิงก์ เบลด
ถือสิทธิ์โดย: ครัลชี่โรล
เครือข่าย: ทีวีโตเกียว, TVh, BS TV Tokyo
ฉาย:  9 มกราคม พ.ศ. 2567  –  26 มีนาคม พ.ศ. 2567
ตอน: 12
สาวแกลเมืองเหนือน่าฮักขนาด (ญี่ปุ่น: 道産子ギャルはなまらめんこい; โรมาจิ: Dosanko Gyaru wa Namaramenkoi)  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยไค อิกาดะ เรื่องราวของชายหนุ่มจากโตเกียวผู้ย้ายไปอยู่จังหวัดฮกไกโดเหนือสุดของญี่ปุ่นและพบกับเด็กสาวที่ไม่เหมือนใคร เผยแพร่ฟรีทางแอปพลิเคชันและเว็บไซต์มังงงะโชเน็งจัมป์+ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2562 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 12 เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2566 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอซิลเวอร์ลิงก์และเบลด ออกอากาศในเดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2567
กุดมุนเดอร์

ในตำนานนอร์ส กุดมุนเดอร์ (นอร์สเก่า: Guðmundr แปลว่า "พระผู้พิทักษ์") เป็นชื่อตำแหน่งกษัตริย์ของดินแดนที่เรียกว่าแกลซิสเว็ลลีร์ (Glæsisvellir) ทุ่งราบจรัสแสงซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสรวงสรรค์ของนักรบ ตั้งอยู่ในยอตุนเฮย์เมอร์
เขาผู่ถัว

ทิวทัศน์เขาผู่ถัว
เขาผู่ถัว หรือ ผู่ถัวชาน (จีน: 普陀山; พินอิน: Pǔtuó Shān; "ผู่ถัวชาน" ตามสำเนียงจีนกลาง และ "โผวถ่อซัว" ตามสำเนียงจีนแต้จิ๋ว; ยืมจากภาษาสันสกฤต เขาโปตาลกะ หรือโปตาลกะบรรพต) เป็นเกาะหนึ่งในกลุ่มเกาะโจวชาน ในมณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน มีชื่อเสียงในพุทธศาสนาของจีนและเกี่ยวข้องกับพระโพธิสัตว์กวนอิม เขาผู่ถัวเป็นหนึ่งในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ในพุทธศาสนาของจีน ในอดีตเป็นที่รู้จักในชื่อ "เหมยเฉินชาน" (梅岑山) และต่อมาเปลี่ยนชื่อตามภูเขาโปตาลกะ (補怛落迦山; Mount Potalaka) ที่มีบันทึกเกี่ยวข้องกับกำเนิดของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรในประเทศอินเดีย (ปัจจุบันสันนิษฐานว่าเป็น ภูเขา Pothigai)
เกาะผู่ถัวชานเป็นเกาะขนาดเล็กตั้งอยู่ในทะเลจีนตะวันออก ทางฝั่งใต้ของอ่าวหางโจว ตะวันออกเฉียงใต้ของเซี้ยงไฮ้ ซึ่งมีภูมิประเทศที่รวมความงามของภูเขาและทะเลไว้ด้วยกัน ตั้งอยู่ที่ 29°58′3～30°02′3 ละติจูดเหนือและ 122°21′6～122°24′9 ลองจิจูดตะวันออก มีพื้นที่ประมาณ 12.5 ตารางกิโลเมตร (4.8 ตารางไมล์) และเป็นที่ตั้งของวัดที่มีชื่อเสียงหลายแห่ง มีการจัดงานเฉลิมฉลองวันประสูติเจ้าแม่กวนอิมทุกปีในวันที่ 19 ค่ำเดือน 2, วันที่ 19 ค่ำเดือน 6 และวันที่ 19 ค่ำเดือน 9 ตามปฏิทินจันทรคติจีน
ประวัติ

เขาผู่ถัวเป็นสถานที่แสวงบุญของพุทธศาสนิกชนมานานกว่าพันปี ภายหลังสมัยราชวงศ์ถังเขาผู่ถัวกลายเป็นศูนย์กลางของการนมัสการเจ้าแม่กวนอิม โดยธรรมเนียมวัดหลัก 3 แห่งคือ วัดผู่จี้ (普濟寺, ก่อตั้งพุทธศตวรรษที่ 15) วัดฝ่าหยู่ Fayu (法雨寺, ก่อตั้ง พ.ศ. 2123) และวัดฮุ่ยจี้ (慧濟寺 ก่อตั้งพ.ศ. 2336)
ผู้จาริกพุทธสถานเขาผู่ถัวที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ ได้แก่ พระอาจารย์หยิ่นหยวนหลงฉี (隱元隆琦; Ingen Ryūki) พระในนิกายเซน (ฉาน) จากญี่ปุ่น ซึ่งมาที่พุทธสถานนี้ในปีพ.ศ. 1612 เมื่อมีอายุ 20 ปี เพื่อตามหาพ่อซึ่งหายตัวไป 15 ปีก่อนหน้า และพระอาจารย์ไท้ซู (太虚) ซึ่งใช้เวลาหลายปีในการปฏิบัติธรรมที่อาศรมเล็ก ๆ บนเขาผู่ถัว
ประวัติ > ที่มาของชื่อ

เขาผู่ถัวแม้เป็นเกาะแต่มีภูมิทัศน์แบบภูเขาจึงเรียกว่า "山" (ชาน หมายถึง เขา ภูเขา) เป็นภูมิประเทศที่รวมความงามของภูเขาและทะเลไว้ด้วยกัน (hilly island) ตำนานเล่าว่าเขาผู่ถัวในอดีตเป็นที่รู้จักในชื่อ เขาเผิงไหล ซึ่งเป็นแหล่งการแสวงหาน้ำอมฤตในรัชสมัยจักรพรรดิจิ๋นซีฮ่องเต้ และมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า "เขานางฟ้ากลางทะเล" (海上仙山)
ในบันทึกประวัติศาสตร์ นักบวชลัทธิเต๋าหลายคนมาปลีกวิเวกที่เขาผู่ถัว รวมทั้งนักบวชที่มีชื่อเสียงเช่น เหมย์ฝู (梅福) (หรือ 字子真; จื้อจึเจิน) ในรัชสมัยยฺเหวียนชื่อ ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เกาะนี้ถูกเรียกว่าเขา "เหมยเฉินชาน" (梅岑山) จนถึงราชวงศ์ซ่ง ต่อมาในสมัยราชวงศ์ถัง ปี พ.ศ. 1390 นักบวชจากอาณาจักร Tianzhu มาที่ถ้ำเฉายิน (潮音洞) เพื่อจุดไฟบูชายัญพระพุทธบาท ที่เชื่อว่าทำให้พระโพธิสัตว์กวนอิมปรากฏตัวและมอบสมบัติให้ ซึ่งปัจจุบันห้ามมิให้ทำการนี้อีก
ตำนานอื่นเล่าว่า ในสมัยราชวงศ์ถัง พ.ศ. 1401 ฮุ่ยเอ้อ พระภิกษุชั้นสูงแห่งสำนักรินไซแห่งญี่ปุ่นที่เดินทางมาศึกษาธรรมในประเทศจีนเป็นครั้งที่สาม ได้แอบอัญเชิญรูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิมสิบเอ็ดเศียรจากเขาอู่ไถเพื่อนำกลับไปยังประเทศญี่ปุ่น แต่เมื่อล่องเรือมาถึงบริเวณนี้กลับเกิดพายุใหญ่จนแล่นเรือออกไม่ได้ถึงสามครั้ง ราวกับเป็นการบอกว่ารูปปั้นกวนอิมไม่ยอมจากไป ฮุ่ยเอ้อจึงตัดสินใจไม่นำรูปปั้นของท่านกลับไปญี่ปุ่น ชาวประมงในแถบนั้นจึงสร้างศาลเล็ก ๆ ขึ้นและเชิญรูปปั้นของพระโพธิสัตว์ไปประดิษฐานที่จื่อจู๋หลิน (ป่าไผ่ม่วง) ที่เชื่อกันว่าเป็นที่หลบลมพายุของท่านฮุ่ยเอ้อในตำนาน เป็นที่มาของชื่อ ศาลเจ้าแม่กวนอิมปู้เขิ่นชฺวี่
ในสมัยราชวงศ์ซ่ง ผู้คนเห็นว่าเกาะนี้โปร่งโล่งและมีดอกไม้สีขาวเล็ก ๆ มากมาย สอดคล้องกับคำอธิบายในบทสุดท้ายของอวตังสกสูตร (華嚴經; 華嚴部) ที่เรียกคัณฑวยูหสูตร กล่าวถึงที่ประทับของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ ซึ่งเชื่อว่าตั้งอยู่บนชายฝั่งทางตอนใต้ของอินเดียที่เรียกว่า "เขาโปตาลกะ" หรือ เขาโปตละกะ (Mount Potalaka) และรวมกับความเชื่อที่ว่า โพธิสัตว์กวนอิมได้บำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่ ดังนั้นจึงเชื่อว่าภูเขา (เกาะ) นี้คือภูเขาโปตละกะ และค่อย ๆ นิยมเรียกชื่อเป็น เขาผู่ถัวลั่วเจีย ต่อมาชาวบ้านเรียกเกาะใหญ่สองแห่งว่า เขาผู่ถัว และเขาลั่วเจีย  โดยทั่วไปประกอบด้วยยอดเขาสองยอด (สองเกาะ) แต่มักเรียกโดยย่อว่า "เขาผู่ถัว"
เขาลั่วเจีย (หรือเกาะลั่วเจียชาน) ที่อยู่ใกล้ ๆ กับเกาะผู่ถัวชาน สามารถข้ามเรือไปได้ ซึ่งมีการอุปมาว่า การเดินทางไปเกาะโดยเรือของผู้แสวงบุญ อาจเปรียบเทียบได้กับแนวความคิดทางพุทธศาสนาเรื่องความหลุดพ้นโดยการข้าม "ทะเลแห่งความทุกข์"
ประวัติ > ตำนานกวนอิม

ดูเพิ่ม: กวนอิม
ตามตำนานเล่าว่า เจ้าแม่กวนอิมได้ปรากฏตัวอย่างปาฏิหาริย์ต่อผู้แสวงบุญที่ถ้ำเฉายิน (ถ้ำเสียงคลื่นน้ำขึ้นน้ำลง) ซึ่งทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่นี้ที่มุมล่างซ้ายเพื่อต้อนรับเรือที่อยู่ใกล้เคียง
ความสำคัญทางพุทธศาสนา

เขาผู่ถัว เป็นสังฆาวาสในพุทธศาสนาเพียงแห่งเดียวที่ตั้งอยู่ริมทะเล ท่ามกลางภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ในพุทธศาสนาของจีน ตามคติของพระพุทธศาสนามหายาน หรือเรียก โพธิมัณฑะ (สถานที่บรรลุรรมของโพธิสัตว์) ซึ่งประกอบด้วย
เขาอู่ไถ (五台山; โหงวไท้ซัว ตามสำเนียงจีนแต้จิ๋ว) –ซึ่งเชื่อว่าเป็นที่ประทับของพระมัญชุศรีโพธิสัตว์
เขาจิ่วหฺวา (九华山; กิ๋วฮั้วซัว ตามสำเนียงจีนแต้จิ๋ว) –เชื่อว่าเป็นสถานที่ที่พระกษิติครรภโพธิสัตว์เคยประทับ
เขาเอ๋อเหมย์ (峨嵋山; ง้อไบ๊ซัว ตามสำเนียงจีนแต้จิ๋ว) –เชื่อกันว่าเป็นสถานที่ที่พระสมันตภัทรโพธิสัตว์เคยสถิต
เขาผู่ถัว (普陀山; โผวถ่อซัว ตามสำเนียงจีนแต้จิ๋ว) –ซึ่งเล่ากันมาว่าเป็นสถานที่บรรลุโพธิญาณ (โพธิมัณฑะ) ของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์
ความสำคัญทางพุทธศาสนา > วัด

ด้วยความสำคัญทางพุทธศาสนาเขาผู่ถัวจึงเรียงรายไปด้วยวัดวาอารามจำนวนมากทั้งใหญ่และเล็ก ซึ่งทั้งหมดอยู่ภายใต้การดูแลของพุทธสมาคมผู่ถัวชาน (普陀山佛教协会) มีภิกษุและภิกษุณีจำนวนมากจากทั่วประเทศและต่างประเทศจำวัดและปฏิบัติธรรมที่นี่ ปัจจุบันมีวัดสำคัญมากกว่า 30 แห่งตั้งอยู่บนเขาผู่ถัว ได้แก่ วัดผู่จี้, วัดฝ่าหยู่ และวัดฮุ่ยจี้
นอกจากอารามและสำนักสงฆ์เหล่านี้แล้ว ยังมีสถาบันพระพุทธศาสนา (Institute of Buddhism) ซึ่งเป็นสถาบันวิชาการทางพุทธศาสนาที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศจีน
ความสำคัญทางพุทธศาสนา > วัด > วัดผู่จี้

วัดผู่จี้  (普济寺) เป็นวัดใหญ่ที่สุดบนเกาะ มีประวัติเก่าแก่นับพันปี ก่อตั้งในพุทธศตวรรษที่ 15 ตั้งแต่ยุคราชวงศ์ซ่ง หยวน หมิง และชิง แต่เดิมเป็นวัดเล็ก จนกระทั่งได้รับพระราชทานนาม "ผู่จี้" จากจักรพรรดิคังซีแห่งราชวงศ์ชิง ในรัชสมัยของจักรพรรดิหย่งเจิ้นก็ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่จนกลายเป็นวัดที่มีขนาดใหญ่ และสำคัญที่สุดบนเกาะ
ความสำคัญทางพุทธศาสนา > วัด > วัดฝ่าหยู่

วัดฝาหยู่ (法雨寺) วัดใหญ่ที่สุดอันดับสองบนเกาะ มีอายุย้อนไปถึงสมัยราชวงศ์หมิง ก่อตั้ง พ.ศ. 2123 เคยถูกเพลิงไหม้และได้รับการบูรณะหลายครั้ง จนกระทั่งในรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี จึงได้รับพระราชทานชื่อว่า "ฝ่าหยู่ซื่อ"
ความสำคัญทางพุทธศาสนา > วัด > วัดฮุ่ยจี้

วัดฮุ่ยจี้ (慧濟寺) ก่อตั้งพ.ศ. 2336 หนึ่งในสามวัดที่ใหญ่ที่สุด มีอีกชื่อว่าวัดโฝติ่งชาน สร้างอยู่บนยอดเขาที่สูงที่สุดบนเกาะ ซึ่งเข้าถึงด้วยกระเช้าหรือการขึ้นบันไดประมาณ 1,000 ขั้น
ความสำคัญทางพุทธศาสนา > วัด > ศาลเจ้าแม่กวนยินปู้เขิ่นชฺวี่และจื่อจู๋หลิน

ศาลเจ้าแม่กวนอิมปู้เขิ่นชฺวี่ (不肯去观音院; ศาลเจ้าแม่กวนอิมไม่ยอมไป) และวัดจื่อจู๋หลิน (紫竹林) อยู่ในบริเวณเดียวกันที่ปลายแหลมสุดด้านตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะ เป็นที่ประดิษฐานรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมสิบเอ็ดเศียร หรือเอกทศมุขีอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ (Statue of Ekādaśamukha; 十一面觀音; Shíyīmiàn Guānyīn)
เจดีย์ตัวเป่า
วัดผู่จี้
วัดฝ่าหยู่
วัดฮุ่ยจี้
ศาลเจ้าแม่กวนยินปู้เขิ่นชฺวี่
ความสำคัญทางพุทธศาสนา > พุทธปฏิมากวนอิมแห่งทะเลจีนใต้

ดูเพิ่ม: พระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งเขาผู่ถัว
รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมแห่งทะเลใต้ (南海观音像) รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมสูง 33 เมตร เป็นหนึ่งในรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก หนักกว่า 70 ตัน ได้รับทุนและก่อสร้างโดยผู้ศรัทธาชาวจีนทั้งในและต่างประเทศ จัดพิธีสมโภชเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2540 ที่ศาลป่าไผ่ม่วง (ศาลจื่อจู๋หลิน; 紫竹林)
ความสำคัญทางพุทธศาสนา > อุทยานวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิมผู่ถัว

ดูเพิ่ม: อุทยานวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิมผู่ถัว
อุทยานวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิมผู่ถัว (普陀山观音文化园) ตั้งอยู่ในพื้นที่จุดชมทิวทัศน์จูเจียเจียน ไป๋ชาน บนเกาะจูเจียเจียน ทางใต้ของเขาผู่ถัว (เกาะผู่ถัว) ในเขตผู่ถัว โจวชาน ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 9 ตารางกิโลเมตร เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมประกอบด้วยวิทยาลัยพุทธศาสนาแห่งประเทศจีนเขาผู่ถัว ศาลเจ้าเจ้าแม่กวนอิม วัดต้าเป่ย์ลฺวี่ และประติมากรรมต่าง ๆ
ศาลเจ้าเจ้าแม่กวนอิม เป็นอาคารขนาดใหญ่แบบจีนร่วมสมัย พื้นที่ก่อสร้าง 61,900 ตารางเมตร รวมทั้งหมด 9 ชั้น เป็นห้องโถงรูปกลีบดอกบัวภายในประดิษฐานรูปปั้นไม้แกะสลักเจ้าแม่กวนอิมสิบเอ็ดเศียรพันมือขนาดใหญ่
ภายในศาลเจ้าแม่กวนอิม
ธรรมชาติ > พืชพรรณ

เขาผู่ถัวนอกจากเป็นพุทธศาสนสถานแล้ว ยังมีีคุณค่าในแง่พฤกษศาสตร์ บนเกาะมีไม้ต้นและไม้พุ่มธรรมชาติ 238 ชนิด รวมถึงต้นไม้โบราณที่หายากและมีค่า 63 ชนิด ที่มีอายุมากกว่า 100 ปี ซึ่งอยู่ใน 37 วงศ์และ 53 สกุล โดยมีไม้ต้นวงศ์ยูคาลิปตัสจำนวนมากที่สุด
รายชื่อพืชบนผู่ถัวชาน ได้แก่
Podocarpus macrophyums ในวงศ์ Podocarpaceae ไม้ไม่ผลัดใบ มีมากกว่า 78 สายพันธุ์ปลูกบนเขาผู่ถัวมานานกว่าร้อยปี
แปะก๊วย (Ginkgo biloba) อยู่ในวงศ์ Ginkgoaceae แปะก๊วยเติบโตช้าและมีช่วงชีวิตที่ยาวนานกว่าพันปี มีต้นแปะก๊วยขนาดใหญ่ 10 ต้นบนเขาผู่ถัว
Liquidambar formosana จากวงศ์ Hamamelidaceae ต้นไม้ผลัดใบ มีต้นเมเปิล 67 ต้นที่มีอายุมากกว่า 100 ปีบนเขาผู่ถัว
Celtis tetradra ในวงศ์ Ulmaceae ไม้ผลัดใบ มีการกระจายพันธุ์ตามธรรมชาติอย่างกว้างบนเขาผู่ถัว และมีทั้งหมด 282 ต้น
Ilex Integra ของวงศ์ Aquifoliaceae ไม้ไม่ผลัดใบ ทรงพุ่มสวยงาม ทนลม ทนแล้ง ปรับตัวได้ดี มีการกระจายกระจายไปทั่วบนเขาผู่ถัว ต้นที่ใหญ่ที่สุดคือหลังเขากวนยินต้ง มีอายุประมาณ 400 ปี
พืชหายาก
Carpinus putoensis อยู่ใน Betulaceae พบเฉพาะในเขาผู่ถัว อยู่ทางฝั่งตะวันตกของวัดฮุ่ยจี้ในยอดเขาโฝติ่ง มีอายุมากกว่า 200 ปี และความสูงของต้นสูงประมาณ 12.5 เมตร ในปีพ.ศ. 2542 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นพืชป่าที่ได้รับการคุ้มครองโดยคีย์แห่งชาติ และสหภาพอนุรักษ์โลก (IUCN) ระบุว่าเป็นเกรดที่ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง (CR) ปัจจุบันพบเพีนงต้นอย่างเดียวที่รอดตาย
Neolitsea Sericea เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Lauraceae ใบอ่อนปกคลุมด้วยขนสีเหลืองอมน้ำตาล ลักษณะเด่นคือปรากฏเป็นสีทองเมื่อแสงแดดส่อง พบอยู่ใต้เชิงเขาของยอดเขาโฝติ่ง ปัจจุบัน Neolitsea sericea ถูกระบุว่าเป็นพืชใกล้สูญพันธุ์ในประเทศจีน
ธรรมชาติ > จุดท่องเที่ยวทางธรรมชาติ

ชายหาดหลักสองแห่ง: หาดร้อยก้าว และหาดพันก้าว ซึ่งคิดค่าเข้าชมและมีสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น เก้าอี้อาบแดด ร่มกันแดด และกิจกรรมต่าง ๆ เช่น บานาน่าโบ๊ท และควอดไบค์
หาดร้อยก้าว (百步沙)
เขาหลัวเจีย (เกาะหลัวเจียชาน) ทางตะวันออกของเขาผู่ถัว
Carpinus putoensis ใกล้วัดฮุ่ยจี้
ถ้ำเฉายิน (ถ้ำเสียงคลื่น)
การขนส่ง

เกาะในหมู่เกาะโจวชานหลายแห่งเชื่อมต่อกันด้วยสะพาน ซึ่งสามารถเดินทางไปถึงเขาผู่ถัว (ผู่ถัวชาน) ได้โดยง่ายทางรถบัสจากเซี่ยงไฮ้และหนิงโป สิ้นสุดที่สถานีขนส่ง Shenjiamen และต่อด้วยรถประจำทางไปท่าเทียบเรือ Banshengdong ใช้เวลาโดยสารเรือข้ามฟากด่วน (22 หยวน) ไปยังเขาผู่ถัว 10 นาที
จากเซี่ยงไฮ้: สถานีขนส่ง Nanpu Bridge, Shanghai Stadium Sightseeing Bus Center
จากหนิงโป: สถานีขนส่ง Shanghai South Long Distance Bus Station ทุกวันไปยัง Shenjiamen (4–5 ชั่วโมง, 138 หยวน)  สถานีขนส่งสายเหนือและใต้มีรถออกทุกวันไปยังเซินเจียเหมิน (2–3 ชั่วโมง, 60 หยวน) เป็นประจำทุกวัน
การขนส่ง > เที่ยวบิน

มีเที่ยวบินทุกวันจากท่าอากาศยานนานาชาติช่างไห่หงเฉียว ไปยังท่าอากาศยานผู่ถัว ซึ่งอยู่ห่างจาก Shenjiamen เพียง 3 กม. (1.9 ไมล์) (ประมาณ 800 หยวน)
การขนส่ง > เรือโดยสาร

บริการเรือข้ามฟากยังคงเปิดให้บริการอยู่ แม้ปัจจุบันบริการรถโดยสารให้ความสะดวกสบายมากขึ้น โดยทางเรือจากเมืองใหญ่อย่างหนิงโปและเซี่ยงไฮ้ถึงเขาผู่ถัว จะใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง
เรือสองเที่ยวต่อวันเชื่อมเขาผู่ถัวและเซี่ยงไฮ้ เที่ยวแรกออกเดินทางในตอนเย็นและข้ามคืน เพื่อถึงตอนเช้าตรู่ อีกเที่ยวเรือโดยสารด่วนออกจากท่าเรือนอกเมืองเซี่ยงไฮ้ในช่วงเช้าตรู่ ซึ่งใช้เวลาสองชั่วโมง
การขนส่ง > รถยนต์ส่วนบุคคล

ระบบขนส่งของเขาผู่ถัวมีความเข้มงวดอย่างมาก ไม่อนุญาตให้ใช้รถยนต์ส่วนตัว สามารถเข้าถึงด้วยการขนส่งสาธารณะเท่านั้น เนื่องด้วยพื้นที่ของเขาผู่ถัวมีขนาดเล็กมากและมีถนนสายเดียวที่วิ่งผ่านทั้งเกาะ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องควบคุมจำนวนรถบนเกาะเพื่อหลีกเลี่ยงการจราจรคับคั่ง ในเวลาเดียวกันการปล่อยยานพาหนะที่มากเกินไปจะส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและคุณภาพอากาศของเขาผู่ถัว นอกจากนี้เขาผู่ถัวยังเป็นพื้นที่ชันแบบภูเขารถประจำทางจึงปรับใช้กับสภาพทางชันไม่สะดวกนัก และเนื่องจากมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากที่เขาผู่ถัว จำนวนรถประจำทางยังไม่เพียงพอ จึงมีการสร้างกระเช้าลอยฟ้าให้เป็นทางเลือกอีกวิธีในการขนส่งบนเกาะ
การขนส่ง > เกาะใกล้เคียง

นอกจากนี้ยังสามารถท่องเที่ยวไปยังเกาะอื่น ๆ ในหมู่เกาะโจวชานได้ด้วย เช่นเกาะลั่วเจียชาน ที่มักจะไปเพื่อนำน้ำมนต์กลับมาบูชา และเกาะดอกท้อ (เถาฮฺวาเต่า) ที่มีวัดสำคัญอยู่เช่นกัน
สิ่งก่อสร้างบนเขา ปี พ.ศ. 2442
ภาพถ่ายในปี พ.ศ. 2410 โดยช่างภาพชาวสก๊อต John Thomson
รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมแห่งทะเลใต้
กงล้อธรรมจักรบนฝ่ามือรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมแห่งทะเลใต้
รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมสิบเอ็ดเศียร (Statue of Ekādaśamukha; 十一面觀音; Shíyīmiàn Guānyīn) ที่ศาลเจ้าแม่กวนอิมไม่ยอมไป (กวนยินปู้เขิ่นชฺวี่; 不肯去觀音院)
สระน้ำเขาผู่ถัว
แบบจำลองแผนที่สามมิติเขาผู่ถัว
กระเช้าบนเกาะ
จุดลากร็องฌ์

จุดลากร็องฌ์ทั้งห้าจุดของระบบสุริยะ และเส้นสนามโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์กับดาวโลก
ในวิชากลศาสตร์ท้องฟ้า จุดลากร็องฌ์ (อังกฤษ: Lagrange point) ซึ่งได้รับการตั้งชื่อตามโฌแซ็ฟ-หลุยส์ ลากร็องฌ์ คือจุดสะเทินของวัตถุมวลเล็ก ภายใต้อิทธิพลของสองวัตถุมวลมหึมา กล่าวคือ เป็นจุดที่แรงโน้มถ่วงที่ได้รับจากสองวัตถุมวลมหึมา  (ในกรณีของระบบสุริยะคือดาวโลกและดวงอาทิตย์) ทำการหักล้างกันโดยสมบูรณ์ เปรียบเหมือนการชักเย่อที่สองฝั่งใช้แรงเท่ากัน ดังนั้น วัตถุขนาดเล็กที่อยู่ในจุดลากร็องฌ์จึงจะไม่เคลื่อนที่ออกจากจุดลากร็องฌ์ จุดลากร็องฌ์ที่มนุษย์ใช้งานในปัจจุบันได้แก่จุด L1 และ L2
เรื่องเล่าของสาวน้อยยุคไทโช

| --- | --- |
เรื่องเล่าของสาวน้อยยุคไทโช
大正処女御伽話 (Taishō Otome Otogi Banashi)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Taisho Otome Fairy Tale
แนว: อิงประวัติศาสตร์, วีรคติ
มังงะ
เขียนโดย: ซานะ คิริโอกะ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
ในเครือ: Jump Comics SQ.
นิตยสาร: จัมป์สแควร์
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 – 4 กันยายน พ.ศ. 2560
จำนวนเล่ม: 5
มังงะ
Shōwa Otome Otogi Banashi
เขียนโดย: ซานะ คิริโอกะ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
ในเครือ: Jump Comics+
นิตยสาร: Shōnen Jump+
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 21 สิงหาคม พ.ศ. 2561 – 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2563
จำนวนเล่ม: 5
มังงะ
Taisho Otome Otogi Banashi: Enseika no Shokutaku
เขียนโดย: ซานะ คิริโอกะ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
ในเครือ: Jump Comics+
นิตยสาร: Shōnen Jump+
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 4 ตุลาคม พ.ศ. 2564 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 1
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: จุน ฮาโตริ
เขียนบทโดย: ฮิโรโกะ ฟูกูดะ
ดนตรีโดย: ยาซูฮารุ ทากานาชิ
สตูดิโอ: ซินเนอร์จีเอสพี
ถือสิทธิ์โดย: มิวส์ คอมมิวนิเคชัน
เครือข่าย: TV Tokyo, TVO, BS11, AT-X
ฉาย:  9 ตุลาคม พ.ศ. 2564  –  25 ธันวาคม พ.ศ. 2564
ตอน: 12
เรื่องเล่าของสาวน้อยยุคไทโช (ญี่ปุ่น: 大正処女御伽話; โรมาจิ: Taishō Otome Otogi Banashi) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยซานะ คิริโอกะ ตีพิมพ์ในนิตยสารจัมป์สแควร์ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 ถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2560 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) 5 เล่ม ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ โดยสตูดิโอซินเนอร์จีเอสพี ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2564
อิทธิพัทธ์ กุลพงษ์วณิชย์

| อิทธิพัทธ์ พีระเดชาพันธ์ |
| --- | --- |
เกิด: อิทธิพัทธ์ กุลพงษ์วณิชย์ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 (40 ปี) จังหวัดบึงกาฬ ประเทศไทย
อาชีพ: นักธุรกิจ
มีชื่อเสียงจาก: ผู้ก่อตั้งบริษัท เถ้าแก่น้อย ฟู๊ดแอนด์มาร์เก็ตติ้ง จำกัด (มหาชน) (เถ้าแก่น้อย)
คู่สมรส: ประภัสสร วิริยะกิจนุกูล
เว็บไซต์: www.taokaenoi.co.th
อิทธิพัทธ์ พีระเดชาพันธ์ ชื่อเล่น ต๊อบ (ชื่อ-ชื่อสกุลเดิม อิทธิพัทธ์ กุลพงษ์วณิชย์) นักธุรกิจชาวไทย ผู้ก่อตั้งบริษัท เถ้าแก่น้อย ฟู๊ดแอนด์มาร์เก็ตติ้ง จำกัด ซึ่งผลิตสาหร่ายทะเลทอดกรอบ และขนมขบเคี้ยวภายใต้ตราสินค้า "เถ้าแก่น้อย" เมื่อปี พ.ศ. 2546 ขณะที่เขาอายุ 19 ปี โดยมียอดจำหน่ายกว่า 1,500 ล้านบาท ในปี พ.ศ. 2553 จึงเป็นเหตุให้จีทีเอช ได้นำเค้าโครงชีวประวัติของเขาไปสร้างเป็นภาพยนตร์ไทยเรื่อง ท็อป ซีเคร็ต วัยรุ่นพันล้าน ในปี พ.ศ. 2554
ประวัติ

อิทธิพัทธ์ พีระเดชาพันธ์ (ชื่อ-ชื่อสกุลเดิม ต่อพงศ์ กุลพงษ์วณิชย์) เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 ในครอบครัวชาวไทยเชื้อสายจีนนักธุรกิจการศึกษา โดยมีพี่ชายทำงานอยู่ที่สาธารณรัฐประชาชนจีน อิทธิพัทธ์จบการศึกษาชั้นอนุบาลและประถมศึกษาจากโรงเรียนปานะพันธ์วิทยา มัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนเซนต์ฟรังซีสเซเวียร์ เมืองทองธานี และมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย นนทบุรี ปัจจุบันสำเร็จการศึกษา ระดับปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจ สาขาวิชาผู้ประกอบการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

instagram tobtkn
twitter Thop_TopSecret
fanpage ต๊อบ อิทธิพัทธ์
รายชื่อรางวัลและการเสนอชื่อที่เอสปาได้รับ

เอสปา เกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ ก่อตั้งขึ้นโดยเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ ได้รับรางวัลมากมาย รวมถึง โคเรียมิวสิกอะวอดส์ 3 รางวัล  เมลอนมิวสิกอะวอดส์ 4 รางวัล โกลเดนดิสก์อะวอดส์ 4 รางวัล มามาอะวอดส์ 2 รางวัล และ โซลมิวสิกอะวอดส์ 3 รางวัล
เอสปาได้รับรางวัลศิลปินหน้าใหม่แห่งปีจากงานประกาศรางวัลหลักๆทั้งหมดในเกาหลีใต้ รวมถึงรางวัล เมลอนมิวสิกอะวอดส์ (MMA), มามาอะวอดส์ (MAMA), โกลเดนดิสก์อะวอดส์ (GDA), โซลมิวสิกอะวอดส์ (SMA), เซอร์เคิลชาร์ตมิวสิกอะวอดส์ (GCMA), และโคเรียมิวสิกอะวอดส์ (KMA) ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2022 เอสปาได้รับรางวัลเพลงแห่งปีในเพลง "เน็กซ์เลเวล" ที่งานโคเรียมิวสิกอะวอดส์ ครั้งที่ 19 ทำให้พวกเธอกลายเป็นเกิร์ลกรุปกลุ่มที่สองที่ได้รับรางวัลนี้
รางวัลอื่นๆ > เกียรติยศแห่งรัฐและวัฒนธรรม

| ประเทศ | ปี | เกียรติยศ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| เกาหลีใต้ | 2022 | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยว |  |