stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดคาวีเต
ภูมิศาสตร์

จังหวัดคาวีเต ล้อมรอบด้วยจังหวัดลากูนาทางทิศตะวันออก, เมโทรมะนิลาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และจังหวัดบาตังกัสทางทิศใต้ ส่วนทิศตะวันตกติดกับทะเลฟิลิปปิน ส่วนหนึ่งของทะเลจีนใต้
คาวีเตเป็นจังหวัดที่มีพื้นที่น้อยเป็นอันดับที่สองในเขตคาลาบาร์โซน รองจากจังหวัดรีซัล โดยจังหวัดคาวีเตมีพื้นที่ 1,427.06 ตารางกิโลเมตร (550.99 ตารางไมล์) คิดเป็นร้อยละ 8.72 ของพื้นที่เขตคาลาบาร์โซน และคิดเป็นร้อยละ 0.48 ของพื้นที่ทั้งประเทศ เทศบาลที่มีพื้นที่มากที่สุด คือ มารากอนดอน (165.49 ตารางกิโลเมตร (63.90 ตารางไมล์)) และซีลัง (156.41 ตารางกิโลเมตร (60.39 ตารางไมล์)) ส่วนเทศบาลที่เล็กที่สุดคือ โนเบเลตา (5.41 ตารางกิโลเมตร (2.09 ตารางไมล์) คิดเป็นร้อยละ 0.38 ของพื้นที่ทั้งจังหวัด)
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

จังหวัดคาวีเต มีลักษณะภูมิอากาศแบบที่ 1 อ้างอิงตามแผนที่ภูมิอากาศฟิลิปปินส์ ฤดูกาลแบ่งออกเป็น 2 ฤดู ได้แก่ ฤดูแล้ง (พฤศจิกายน-เมษายน) และฤดูฝน (พฤษภาคม-ตุลาคม) ถ้าอ้างอิงตามแบบเคิปเปน จังหวัดคาวีเตจะมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน (Am)
| ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคาวีเต> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคาวีเต> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคาวีเต> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคาวีเต> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคาวีเต> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคาวีเต> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคาวีเต> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคาวีเต> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคาวีเต> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคาวีเต> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคาวีเต> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคาวีเต> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคาวีเต> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคาวีเต> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 28.9 (84) | 28.9 (84) | 30.6 (87) | 31.7 (89) | 32.8 (91) | 30.6 (87) | 30 (86) | 30 (86) | 30 (86) | 30 (86) | 30 (86) | 28.9 (84) | 30 (86) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 22.8 (73) | 22.8 (73) | 23.9 (75) | 25 (77) | 25.6 (78) | 25 (77) | 25 (77) | 25 (77) | 25 (77) | 25 (77) | 23.9 (75) | 23.9 (75) | 23.9 (75) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 13 (0.5) | 5 (0.2) | 10 (0.4) | 18 (0.7) | 122 (4.8) | 251 (9.9) | 295 (11.6) | 417 (16.4) | 338 (13.3) | 155 (6.1) | 112 (4.4) | 53 (2.1) | 1,781 (70.1) |
แหล่งที่มา: Weatherbase
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดคาวีเต
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดคาวีเต ที่โอเพินสตรีตแมป
Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Cavite" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์.
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
กระท้อน

บทความนี้เกี่ยวกับผลไม้ สำหรับวงดนตรี ดูที่ กะท้อน
| กระท้อน |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Sapindales
วงศ์:: Meliaceae
สกุล:: Sandoricum
สปีชีส์:: S.  koetjape
ชื่อทวินาม
Sandoricum koetjape (Merr.)

ชื่อพ้อง
 Melia koetjape Burm. f.  Sandoricum indicum Cav.
กระท้อน เป็นไม้ผลเขตร้อนยืนต้นในวงศ์กระท้อน (Meliaceae) ที่มีถิ่นกำเนิดอยู่ในบริเวณเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผลกระท้อนมีสีสะดุดตา เป็นต้นไม้ที่ทนแล้งได้ดี
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

กระท้อนเป็นไม้ยืนต้น สูงประมาณ 15–30 เมตร อายุขัยเฉลี่ยประมาณ 40–50 ปี เปลือกต้นสีเทา ใบประกอบ มีใบย่อย 3 ใบ การเกาะติดของใบบนกิ่งแบบเรียงสลับ ใบย่อยรูปรีแกมไข่จนถึงขอบขนาน ขนาดประมาณ กว้าง 6–15 ซม. ยาว 8–20 ซม. เมื่อใบแก่จัดจะเปลี่ยนเป็นสีส้มแดงดอกออกเป็นช่อ ที่ซอกใบบริเวณปลายกิ่ง ดอกย่อยจำนวนมาก กลีบดอกสีเหลืองนวล
ผล ผลอ่อนสีเขียวมีน้ำยางสีขาว เมื่อผลแก่เปลือกผลจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองและมีน้ำยางน้อยลง รูปกลมแป้น ผิวมีขนแบบกำมะหยี่อ่อนนุ่ม ขนาดประมาณ 5–15 เซนติเมตร ภายในผลจะมีเมล็ด 3–5 เมล็ด และมีปุยสีขาวหุ้มอยู่ ปุยที่รับประทานได้นี้พัฒนามาจากเปลือกหุ้มเมล็ด ซึ่งลักษณะ ของปุยและรสชาติจะแตกต่างกันออกไปในแต่ละพันธุ์ เมล็ดรูปรี มีปลอกเหนียวห่อหุ้ม
ถิ่นกำเนิดและการกระจายพันธุ์

เชื่อกันว่ากระท้อนมีถิ่นกำเนิดในอินโดจีนและมาเลเซียตะวันตก ก่อนจะถูกนำไปปลูกที่ประเทศอินเดีย, เกาะบอร์เนียว, ประเทศอินโดนีเซีย, หมู่เกาะโมลุกกะ, ประเทศมอริเชียส, และประเทศฟิลิปปินส์ และกลายเป็นพืชท้องถิ่นไป กระท้อนถูกปลูกเป็นพืชเชิงพาณิชย์ตลอดพื้นที่ในเขตนี้
ชื่อพื้นเมือง

ฟิลิปปินส์: santol
อินโดนีเซีย: kecapi, ketuat, sentul
อาเจะฮ์: seutui
มลายู: kecapi, kelampu, ranggu
มลายูเกอดะฮ์: ستول , setul (ชื่อจังหวัดสตูลมาจากภาษามลายูเกอดะฮ์ หมายถึงกระท้อน)
ไทย: กระท้อน, สะท้อน; มะต้อง, มะตื๋น (ภาคเหนือ); หมากต้อง (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ); ล่อน, เตียน, สะตู, สะโต (ภาคใต้)
พม่า: သစ်တို thi' tou [θɪʔ tò]
เวียดนาม: sấu đỏ
เขมร: បំពេញ​រាជ្យ (ក្រពេញរាជ [krɑpɨɲ riec], លោះ)
ลาว: ໝາກຕ້ອງ [mȁːktɔ̂ːŋ]
สิงหล: ඩොංකා [ḍoṁkā], donka
มลยาฬัม: സാന്റോൾ
ฝรั่งเศส: faux mangoustanier, santol
อังกฤษ: santol
สายพันธุ์

พันธุ์ที่ได้รับความนิยมสูงสุดเป็นพันธุ์กระท้อนห่อที่มีรสหวาน ได้แก่ พันธุ์อีล่า ปุยฝ้าย นิ่มนวล อินทรชิต ทับทิม ขันทอง เทพรส อีแดง ส่วนพันธุ์พื้นเมืองจะมีผลดก ผลมีขนาดเล็ก รสเปรี้ยว จึงนิยมนำมาทำเป็น กระท้อนดอง กระท้อนทรงเครื่อง
สายพันธุ์ > พันธุ์ปุยฝ้าย

พันธุ์ปุยฝ้ายหรือปุยฝ้ายแท้เป็นกระท้อนพันธุ์พื้นเมืองของ ตำบลตะลุง อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี เป็นที่นิยมบริโภคมากที่สุด เพราะผลกระท้อนมีรสหวาน มีเปลือกที่นิ่มเหมือนกำมะหยี่ และเม็ดกระท้อนมีปุยเหมือนปุยฝ้าย จึงเป็นกระท้อนที่จำหน่ายได้สูงสุด ขนาดของผลมีตั้งแต่เล็กไปถึงใหญ่ สีเหลืองนวลสวย ผลกลมแป้น เม็ดกระท้อนจะมีปุยมากกว่าสายพันธุ์อื่น ปุยกระท้อนเมื่อทานไปแล้วจะเหมือนว่า ปุยกระท้อนละลายในปาก ชาวสวนกระท้อนนิยมเรียกว่าปุยฝ้ายแท้ เป็นพันธุ์ที่กลายมาจากพันธุ์ทองหยิบ
สายพันธุ์ > พันธุ์อีล่า

พันธุ์อีล่าหรือปุยฝ้ายเกษตรเป็นกระท้อนพันธุ์พื้นเมือง จังหวัดปราจีนบุรี ซึ่งชาวบ้าน ต.ตะลุง ได้รับแจกสายพันธุ์มาจากกระทรวงเกษตร เล่ากันว่าชาวปราจีนบุรี เรียกกระท้อนพันธุ์นี้ว่าปุยฝ้ายเหมือนกัน แต่แตกต่างกันที่รสชาติที่กระท้อนอีล่าเมื่อยังไม่แก่จัดจะมีรสอมเปรี้ยว และผลกระท้อนจะมีขนาดใหญ่มากบางผลน้ำหนักถึง 0.9 กิโลกรัม ขนาดของผลมีขนาดใหญ่ ผิวจะไม่เรียบ สีโทนเหลืองสด ผลคล้ายเป็นจุก รสอมเปรี้ยวเมื่อยังไม่แก่จัด หากผลแก่รสชาติจะหวานมีปุยเหมือนปุยฝ้ายกระท้อนพันธุ์อีล่า มักจะสุกช้ากว่ากระท้อนทุกพันธุ์
สายพันธุ์ > พันธุ์ทับทิม

เป็นกระท้อนพันธุ์เมืองดั้งเดิม ของ ต.ตะลุง แต่ไม่มีคนรู้จักมากนัก เนื่องจากมีชาวสวนที่ปลูกกระท้อนพันธุ์ทับทิมไม่มาก แต่ด้วยรสชาติที่มีรสหวาน ลักษณะผลกลม มีขนาดไม่ใหญ่มาก สีเหลืองนวล ผิวกระท้อนเรียบเนียนสวย เปลือกนิ่ม ผลกลม
สายพันธุ์ > พันธุ์นิ่มนวล

เป็นกระท้อนที่มีลักษณะ เปลือกบาง เนื้อหนานิ่ม ไม่กระด้าง ปุยหุ้มเมล็ดหนาฟู รสหวานจัดเป็นสายพันธุ์ที่นิยมบริโภคกันมาก ทรงผลกลมแป้น มีขั้วสั้น ผิวเปลือกเรียบมีสีเหลืองอมน้ำตาล เปลือกบาง ขนาดผล 300–600 กรัมต่อผล ผลกลม
การใช้ประโยชน์

กระท้อนใช้ทำอาหารคาวหวานได้หลายชนิด ทั้งอาหารคาว เช่น แกงฮังเล แกงคั่ว ผัด ตำกระท้อน และอาหารหวาน เช่น กระท้อนทรงเครื่อง กระท้อนลอยแก้ว กระท้อนดอง แยม กระท้อนกวน และเยลลี่ หรือกินเป็นผลไม้สด กระท้อนเป็นผลไม้ที่มีสารต้านอนุมูลอิสระสูง ในเขตบีโคล ประเทศฟิลิปปินส์ นำกระท้อนไปแกงกับกะทิ
ทางด้านสมุนไพร กระท้อนมีสรรพคุณทางยาหลายประการ ใบสด ใช้ขับเหงื่อ ต้มอาบแก้ไข้ เปลือกต้นต้มน้ำดื่มแก้ท้องเสีย รักษาโรคผิวหนัง กลากเกลื้อน ราก เป็นยาขับลม แก้ท้องเสีย บิด เป็นยาธาตุ หลายส่วนของกระท้อนมีฤทธิ์แก้อักเสบ และสารสกัดจากกิ่งกระท้อนบางชนิดมีผลยับยั้งมะเร็งในหลอดทดลอง สารสกัดจากเมล็ดกระท้อนมีฤทธิ์เป็นยาฆ่าแมลง
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sandoricum koetjape ที่วิกิสปีชีส์
Morton, J. 1987. Santol. หน้า 199–201. ใน: Fruits of warm climates. Miami, FL: J.F. Morton. ISBN 978-0-9610184-1-2.
"Sandoricum koetjape". Germplasm Resources Information Network. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 ธันวาคม 2012.
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน |
| --- | --- |
Sandoricum koetjape:  Wikidata: Q913452  Wikispecies: Sandoricum koetjape  APDB: 57227  BOLD: 541885  EoL: 6955155  EPPO: SNOKO  FNA: 242414278  GBIF: 3850843  GRIN: 33013  iNaturalist: 181340  IPNI: 579210-1  ITIS: 896505  IUCN: 61803664  NCBI: 356285  Plant List: kew-2601089  PLANTS: SAKO4  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:579210-1  Tropicos: 20400410 
Melia koetjape:  Wikidata: Q39266395  GBIF: 5597511  GRIN: 23941  IPNI: 578983-1  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:578983-1  Tropicos: 50203639 
ผลของกระท้อน
ต้นและใบของกระท้อน
ตำกระท้อน
จังหวัดลาเนาเดลซูร์

| จังหวัดลาเนาเดลซูร์ Lalawigan ng Timog Lanao (ฟิลิปปินส์) Province of Lanao del Sur (อังกฤษ) |
| --- | --- |
จังหวัด
   ธง
ที่ตั้งจังหวัดในประเทศฟิลิปปินส์
พิกัด: 8°00′N 124°17′E﻿ / ﻿8°N 124.28°E﻿ / 8; 124.28
ประเทศ: ประเทศฟิลิปปินส์
เขต: เขตปกครองตนเองบังซาโมโรในมินดาเนามุสลิม
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1959
เมืองหลัก: มาราวี
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlalawigan
 • ผู้ว่าการ: Soraya Alonto-Adiong (พรรคเสรีนิยม)
 • รองผู้ว่าการ: Mamintal Alonto Adiong Jr. (พรรคเสรีนิยม)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,872.89 ตร.กม. (1,495.33 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 33 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขารากัง): 2,815 เมตร (9,236 ฟุต)
ประชากร (สำมะโน ค.ศ. 2005) 
 • ทั้งหมด: 1,195,518 คน
 • อันดับ: ที่ 24 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 310 คน/ตร.กม. (800 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: ที่ 32 จาก 81
เขตการปกครอง
 • นครอิสระ: 0
 • นครองค์ประกอบ:  1  มาราวี  
 • เทศบาล:  39  Bacolod-Kalawi   Balabagan   Balindong   Bayang   Binidayan   Buadiposo-Buntong   Bubong   Bumbaran   Butig   Calanogas   Ditsaan-Ramain   Ganassi   Kapai   Kapatagan   Lumba-Bayabao   Lumbaca-Unayan   Lumbatan   Lumbayanague   Madalum   Madamba   Maguing   Malabang   Marantao   Marogong   Masiu   Mulondo   Pagayawan   Piagapo   Picong   Poona Bayabao   Pualas   Saguiaran   Sultan Dumalondong   Tagoloan II   Tamparan   Taraka   Tubaran   Tugaya   Wao  
 • Barangays: 1,159
 • Districts: 1st and 2nd districts of Lanao del Sur
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานฟิลิปปินส์)
รหัสไปรษณีย์: 9300–9321, 9700–9716
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)63
รหัส ISO 3166: PH-LAS
ภาษาที่ใช้: มาราเนา เซบู ชาบากาโน ฟิลิปปินส์ อังกฤษ
ตีโมกลาเนา (ฟิลิปปินส์: Timog Lanaw) หรือ ลาเนาเดลซูร์ (ตากาล็อก: Lanao del Sur) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ในเขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิมทางภาคใต้ของประเทศ จังหวัดนี้มีอาณาเขตจรดจังหวัดฮีลากังลาเนาทางทิศเหนือ จังหวัดบูคิดโนนทางทิศตะวันออก จังหวัดมากินดาเนาเดลนอร์เตและจังหวัดโคตาบาโตทางทิศใต้ ส่วนทางทิศตะวันตกเฉียงใต้จรดอ่าวอิลลานาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอ่าวโมโร เมืองหลักของจังหวัดคือมาราวี
ภายในพื้นที่จังหวัดตีโมกลาเนาเป็นที่ตั้งของทะเลสาบลาเนาซึ่งเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในเกาะมินดาเนา บทร้องสวดมหากาพย์ดาราเงน ของกลุ่มชนมาราเนาในจังหวัดนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนจากองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดตีโมกลาเนา
ข้อมูลสำมะโนฟิลิปปินส์
ระบบการจัดการการปฏิบัติงานตามวิธีการปกครองท้องถิ่น เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จังหวัดฟู้เถาะ

| จังหวัดฟู้เถาะ Tỉnh Phú Thọ |
| --- | --- |
จังหวัด

สมญา: ความมั่งคั่ง
ที่ตั้งของจังหวัดฟู้เถาะในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 21°20′N 105°10′E﻿ / ﻿21.333°N 105.167°E﻿ / 21.333; 105.167
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
เมืองหลัก: เหวียตจี่
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: โง ดึ๊ก เหวื่อง
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: เหงียน ซหวาน คั้ญ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,528.1 ตร.กม. (1,362.2 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 39
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 1,463,726 คน
 • อันดับ: 21
 • ความหนาแน่น: 410 คน/ตร.กม. (1,100 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม, ม้ง, เย้า, ซ้านจัย
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 21
รหัส ISO 3166: VN-68
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ฟู้เถาะ (เวียดนาม: Phú Thọ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม เมืองหลักของจังหวัดคือเหวียตจี่ ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากฮานอยเป็นระยะทาง 80 กิโลเมตร (50 ไมล์) และห่างจากท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย 50 กิโลเมตร (31 ไมล์) จังหวัดครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 3,528.1 ตารางกิโลเมตร ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 1,463,726 คน
เขตการปกครอง

จังหวัดฟู้เถาะแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นคร 1 เมือง และ 11 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครเหวียตจี่ | Việt Trì | 214,777 |
| เมืองฟู้เถาะ | Phú Thọ | 70,653 |
| อำเภอเกิ๋มเค | Cẩm Khê | 139,424 |
| อำเภอดวานหุ่ง | Đoan Hùng | 115,131 |
| อำเภอตามนง | Tam Nông | 87,931 |
| อำเภอเตินเซิน | Tân Sơn | 85,731 |
| อำเภอทัญเซิน | Thanh Sơn | 133,132 |
| อำเภอทัญถวี | Thanh Thuỷ | 84,622 |
| อำเภอทัญบา | Thanh Ba | 115,470 |
| อำเภอฝู่นิญ | Phù Ninh | 111,011 |
| อำเภอเลิมทาว | Lâm Thao | 107,989 |
| อำเภอหะฮหว่า | Hạ Hoà | 104,997 |
| อำเภอเอียนเหลิป | Yên Lập | 92,858 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการจังหวัดฟู้เถาะ
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
จังหวัดคาลิงกา

| จังหวัดคาลิงกา |
| --- | --- |
จังหวัด
ภูเขาในจังหวัดคาลิงกา
   ตรา
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: เขตบริหารคอร์ดิลเยรา
ก่อตั้ง: 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995
เมืองหลัก: ตาบุก
การปกครอง
 • ประเภท: สภาจังหวัด
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Jocel Baac (Liberal Party) (Sr. Felisa Pedro)
 • Congressman: Allen Jesse Mangaoang (Liberal Party)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: James Eduba(Nacionalista Party)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,231.25 ตร.กม. (1,247.59 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 41 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาบินูลูอัน): 2,329 เมตร (7,641 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 212,680 คน
 • อันดับ: 71 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 66 คน/ตร.กม. (170 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 78 จาก 81
เขตการปกครอง
 • นครอิสระ: 0
 • นคร: 1 (ตาบุก)
 • เทศบาล:  7  บัลบาลัน   ลูบูอากัน   ปาซิล   ปินุกปุก   รีซัล   ตานูดัน   ติงลายัน  
 • บารังไกย์: 152
 • Districts: Lone district of Kalinga
เขตเวลา: UTC+8 (PHT)
รหัสไปรษณีย์: 3800–3808
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)74
รหัส ISO 3166: PH
ภาษา: คาลิงกา อีโลกาโน กัดดัง ตากาล็อก อังกฤษ
เว็บไซต์: www.kalinga.gov.ph
จังหวัดคาลิงกา (อีโลกาโน: Probinsia ti Kalinga; ฟิลิปปินส์: Lalawigan ng Kalinga) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตบริหารคอร์ดิลเยรา เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักคือตาบุก โดยจังหวัดคาลิงกาแยกตัวออกจากจังหวัดคาลิงกา-อาปาเยาในปี ค.ศ. 1995
อาณาเขตติดต่อกับจังหวัดบูลูบุนดูคินทางทิศใต้, จังหวัดอาบราทางทิศตะวันตก, จังหวัดอีซาเบลาทางทิศตะวันออก, จังหวัดคากายันทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และจังหวัดอาปาเยาทางทิศเหนือ
ภูมิศาสตร์

จังหวัดคาลิงกามีพื้นที่ 3,231.25 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตอนกลางของเขตบริหารคอร์ดิลเยราบนเกาะลูซอน ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขาสูงตั้งแต่ 1,500-2,500 เมตร พื้นที่ทางตะวันตกของเป็นที่สูงชันและที่ราบในหุบเขา ส่วนทางตะวันออกเป็นตีนเขาแบบไล่ระดับ ป่าพบได้ตามพื้นที่สูง ส่วนพื้นที่ต่ำจะเป็นทุ่งหญ้า
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

อุณหภูมิโดยเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 17-22 องศาเซลเซียส และมีสภาพภูมิอากาศแบบที่ 3 ของประเทศ ฤดูแล้งเริ่มตั้งแต่เดือนพฤศจิิกายน-เมษายน ส่วนฤดูฝนอยู่ในช่วงที่เหลือ ปริมาณน้ำฝนจะมากในเดือนกรกฎาคม-ตุลาคม
ภูมิศาสตร์ > อุทกวิทยา

แม่น้ำสายหลักคือแม่น้ำชิโก ซึ่งมีต้นน้ำอยู่ที่จังหวัดบูลูบุนดูคิน และไหลไปรวมกับแม่น้ำคากายัน แม่น้ำชิโกมีลำน้ำสาขาหลายสาย ได้แก่ แม่น้ำบูน็อก, แม่น้ำตานูดัน, แม่น้ำบีกา, แม่น้ำปาซิล, แม่น้ำปอสวอย, แม่น้ำเดาอังกัน, แม่น้ำมาบากา และแม่น้ำซัลตัน นอกจากนี้ยังสามารถพบทะเลสาบขนาดเล็กภายในจังหวัดได้อีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดคาลิงกา
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดคาลิงกา ที่โอเพินสตรีตแมป
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
แม่น้ำชิโก
จังหวัดบั๊กกั่น

| จังหวัดบั๊กกั่น Tỉnh Bắc Kạn |
| --- | --- |
จังหวัด

ที่ตั้งของจังหวัดบั๊กกั่น (สีแดง) ในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 22°10′N 105°50′E﻿ / ﻿22.167°N 105.833°E﻿ / 22.167; 105.833
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
เมืองหลัก: บั๊กกั่น
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: ห่า สี ตว่าน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 4,859.4 ตร.กม. (1,876.2 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 313,905 คน
 • ความหนาแน่น: 65 คน/ตร.กม. (170 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม, ตั่ย, หนุ่ง, เย้า
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 281
รหัส ISO 3166: VN-53
เว็บไซต์: www.backan.gov.vn
บั๊กกั่น (เวียดนาม: Bắc Kạn, Bắc Cạn) เป็นจังหวัดของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ทางทิศเหนือของเมืองหลวงฮานอย บั๊กกั่นเป็นเมืองเดียวของจังหวัดที่เป็นทั้งเมืองหลักของจังหวัดและเทศบาล เขตจังหวัดครอบคลุมพื้นที่ 4,859.4 ตารางกิโลเมตร ใน ค.ศ. 2019 มีประชากร 313,905 คน ลักษณะภูมิประเทศเป็นภูเขา อุดมไปด้วยทรัพยากรทางธรรมชาติซึ่งได้แก่แร่ธาตุและป่าไม้ มีภูเขา แม่น้ำ และทะเลสาบที่มีทิวทัศน์สวยงามมากมาย
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 北𣴓
เขตการปกครอง

จังหวัดบั๊กกั่นแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 7 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครบั๊กกั่น | Bắc Kạn | 45,036 |
| อำเภอเงินเซิน | Ngân Sơn | 29,269 |
| อำเภอเจอะโด่น | Chợ Đồn | 49,554 |
| อำเภอเจอะเม้ย | Chợ Mới | 38,958 |
| อำเภอนาสี่ | Na Rì | 38,263 |
| อำเภอบักทง | Bạch Thông | 31,061 |
| อำเภอบาเบ๋ | Ba Bể | 48,325 |
| อำเภอป๊ากหนั่ม | Pác Nặm | 33,439 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์จังหวัดบั๊กกั่น เก็บถาวร 2009-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เวียดนาม)
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
จังหวัดปัมปังกา

| จังหวัดปัมปังกา |
| --- | --- |
จังหวัด
ศาลากลางจังหวัดปัมปังกา
   ตรา
สมญา: ห้องครัวแห่งฟิลิปปินส์, เมืองหลวงของปลานิลแห่งฟิลิปปินส์
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
พิกัด: 15°04′N 120°40′E﻿ / ﻿15.07°N 120.67°E﻿ / 15.07; 120.67
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: กิตนางลูโซน
ก่อตั้ง: 11 ธันวาคม ค.ศ. 1571
เมืองหลัก: ซันเฟร์นันโด, บาโคลอร์
การปกครอง
 • ประเภท: ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Lilia G. Pineda (NUP/KAMBILAN)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: Dennis "Delta" G. Pineda (NPC/KAMBILAN)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,002.20 ตร.กม. (773.05 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 61 จาก 81
 : (ไม่รวมนครแอนเจลิส)
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาปินาตูโบ): 1,486 เมตร (4,875 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 2,198,110 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 9 จาก 81
 • ความหนาแน่น: 1,100 คน/ตร.กม. (2,800 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 5 จาก 81
 : (ไม่รวมนครแอนเจลิส)
เขตการปกครอง
 • นครอิสระ: 1 แอนเจลิส
 • นคร:  รายการ  มาบาลากัต   ซันเฟร์นันโด  
 • เทศบาล:  รายการ  Apalit   Arayat   Bacolor   Candaba   Floridablanca   Guagua   Lubao   Macabebe   Magalang   Masantol   Mexico   Minalin   Porac   San Luis   San Simon   Santa Ana   Santa Rita   Santo Tomas   Sasmuan  
 • บารังไกย์: 505 รวมนครอิสระ: 538
 • Districts: 4
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: กาปัมปางัน (78%) ตากาล็อก (20%) ซัมบัล (2%)
 • ภาษา: กาปัมปางัน ตากาล็อก อังกฤษ
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 2000–2024
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)45
รหัส ISO 3166: PH
เว็บไซต์: www.pampanga.gov.ph
จังหวัดปัมปังกา (กาปัมปางัน: Lalawigan ning Pampanga; ฟิลิปปินส์: Lalawigan ng Pampanga) เป็นจังหวัดในเขตกิตนางลูโซน ประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่บนชายฝั่งทางตอนเหนือของอ่าวมะนิลา ปัมปังกามีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดตาร์ลักทางทิศเหนือ, จังหวัดตาร์ลักทาง
ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ, จังหวัดบูลาคันทางทิศตะวันออก, อ่าวมะนิลาทางทิศใต้, จังหวัดบาตาอันทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และจังหวัดซัมบาเลสทางทิศตะวันตก มีเมืองหลักคือ ซันเฟร์นันโด และมีนครอิสระคือ แอนเจลิส
จังหวัดปัมปังกา มีท่าอากาศยานนานาชาติคลาร์ก ซึ่งอยู่ในเขตเมืองท่าปลอดภาษีคลาร์ก ห่างจากเมืองหลักของจังหวัดไปทางทิศเหนือ 16 กิโลเมตร (9.9 ไมล์) จังหวัดนี้ยังเป็นที่ตั้งของฐานทัพกองทัพอากาศฟิลิปปินส์ 2 แห่ง ได้แก่ ฐานทัพอากาศบาซา และฐานทัพอากาศคลาร์ก ในปี ค.ศ. 2015 จังหวัดปัมปังกามีประชากรประมาณ 2,198,110 คน แต่ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งมีประมาณ 1,079,532 คน
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดปัมปังกา> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดปัมปังกา> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดปัมปังกา> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดปัมปังกา> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดปัมปังกา> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดปัมปังกา> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดปัมปังกา> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดปัมปังกา> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดปัมปังกา> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดปัมปังกา> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดปัมปังกา> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดปัมปังกา> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดปัมปังกา> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดปัมปังกา> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 30.5 (86.9) | 31.5 (88.7) | 33.1 (91.6) | 34.5 (94.1) | 34.0 (93.2) | 32.6 (90.7) | 32.0 (89.6) | 31.2 (88.2) | 31.4 (88.5) | 31.6 (88.9) | 31.4 (88.5) | 30.5 (86.9) | 32.03 (89.65) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 21.6 (70.9) | 21.8 (71.2) | 22.9 (73.2) | 24.1 (75.4) | 25.0 (77) | 25.0 (77) | 24.6 (76.3) | 24.8 (76.6) | 24.3 (75.7) | 24.0 (75.2) | 23.5 (74.3) | 22.3 (72.1) | 23.66 (74.59) |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 5 | 3 | 4 | 5 | 13 | 20 | 22 | 22 | 22 | 17 | 15 | 8 | 156 |
แหล่งที่มา: Storm247
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว จังหวัดปัมปังกา จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดปัมปังกา
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดปัมปังกา ที่โอเพินสตรีตแมป
Local Governance Performance Management System, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 กรกฎาคม 2015
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
จังหวัดลายเจิว

| จังหวัดลายเจิว Tỉnh Lai Châu |
| --- | --- |
จังหวัด
ที่ตั้งของจังหวัดลายเจิวในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 22°0′N 103°0′E﻿ / ﻿22.000°N 103.000°E﻿ / 22.000; 103.000
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
เมืองหลัก: ลายเจิว
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: หลี่ คาย ฝ่า
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: หล่อ วัน ส่าง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 9,059.4 ตร.กม. (3,497.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 460,196 คน
 • ความหนาแน่น: 51 คน/ตร.กม. (130 คน/ตร.ไมล์)
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์: ไท, ม้ง, เวียดนาม, ซ้าย, เย้า
เขตเวลา: UTC+7 (ICT)
รหัสโทรศัพท์: 23
รหัส ISO 3166: VN-01
เว็บไซต์: laichau.gov.vn
จังหวัดลายเจิว (เวียดนาม: Lai Châu) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม จังหวัดลายเจิวเป็นที่มีประชากรเบาบางมากที่สุดในเวียดนาม มีพรมแดนกับประเทศจีน ครั้งหนึ่งเคยเป็นรัฐกึ่งอิสระไทขาวหรือที่เรียกว่า "สิบสองจุไท" แต่ถูกยืดครองโดยฝรั่งเศสในยุคอินโดจีนฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2423 ต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเวียดนามใน พ.ศ. 2497  ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่การปกครองตนเองภาคตะวันตกเฉียงเหนือของสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามหรือประเทศเวียดนามเหนือ ใน พ.ศ. 2498 - พ.ศ. 2518 เมื่อจังหวัดลายเจิวที่ได้รับการจัดตั้งขึ้น จังหวัดเดี่ยนเบียนได้รับการแบ่งแยกจากลายเจิวใน พ.ศ. 2547
ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดลายเจิวมีประชากร 460,196 คน
เขตการปกครอง

จังหวัดลายเจิวแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 นครและ 7 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครลายเจิว | Lai Châu | 41,771 |
| อำเภอตามเดื่อง | Tam Đường | 56,079 |
| อำเภอเตินเวียน | Tân Uyên | 58,104 |
| อำเภอทานเวียน | Than Uyên | 67,550 |
| อำเภอฟ็องโถ | Phong Thổ | 79,645 |
| อำเภอสี่นโห่ | Sìn Hồ | 83,643 |
| อำเภอเหนิ่มหญู่น | Nậm Nhùn | 27,261 |
| อำเภอเหมื่องแต่ | Mường Tè | 46,143 |