stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บีเอ็มดับเบิลยู Z4
โฉมที่ 2 (E89; พ.ศ. 2551 - พ.ศ. 2559) > เครื่องในรุ่นต่างๆ

| รุ่น | ปี | รหัสเครื่องยนต์ | กำลัง@rpm | แรงบิด@rpm |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| sDrive18i | 2013- | N20B20 | 115 kW (154 hp)@5000 | 240 N·m (177 lb·ft)@1250-4400 |
| sDrive20i | 2011- | N20B20 | 135 kW (181 hp)@5000 | 270 N·m (199 lb·ft)@1250-4500 |
| sDrive23i | 2009-2011 | N52B25 | 150 kW (201 hp)@6400 | 250 N·m (184 lb·ft)@2750 |
| sDrive28i | 2011- | N20B20 | 180 kW (241 hp)@5000-6000 | 350 N·m (258 lb·ft)@1500-4800 |
| sDrive30i | 2009-2011 | N52B30 | 190 kW (255 hp)@6600 | 310 N·m (229 lb·ft)@2600 |
| sDrive35i | 2009- | N54B30 | 225 kW (302 hp)@5800 | 400 N·m (295 lb·ft)@1300-5000 |
| sDrive35is | 2010- | N54B30TO | 250 kW (335 hp)@5800 | 450 N·m (332 lb·ft)@1400-4500 |
โฉมที่ 2 (E89; พ.ศ. 2551 - พ.ศ. 2559) > เกียร์

| รุ่น | ปี | มาตรฐาน | เพิ่มเติม |
| --- | --- | --- | --- |
| sDrive23i | 2009- | เกียร์ธรรมดา 6 จังหวะ | เกียร์ออโต้ 6 จังหวะ สปอร์ต |
| sDrive28i | 2011- | เกียร์ธรรมดา 6 จังหวะ | เกียร์ออโต้ 8 จังหวะ |
| sDrive30i | 2009- | เกียร์ธรรมดา 6 จังหวะ | เกียร์ออโต้ 8 จังหวะ สปอร์ต |
| sDrive35i | 2009- | เกียร์ธรรมดา 6 จังหวะ | เกียร์ออโต้ 7 จังหวะ ดูโอ้คลัทช์ สปอร์ต |
| sDrive35is | 2010- | เกียร์ออโต้ 7 จังหวะ ดูโอ้คลัทช์ สปอร์ต |  |
โฉมที่ 3 (G29; พ.ศ. 2561–ปัจจุบัน)

รถต้นแบบของบีเอ็มดับเบิลยู Z4 ได้เผยโฉมเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2560 ที่งาน Pebble Beach Concourse
รถต้นแบบนั้นได้เป็นตัวอย่างของโฉมผลิตจริงและหลังคานั้นได้ใช้โครงสร้างผ้าแทนการใช้หลังคาแข็งพับเก็บเองได้แบบรุ่นที่แล้ว
แพลตฟอร์มของ Z4 จะได้ใช้ร่วมกับโตโยต้า ซูปรา รุ่นใหม่ด้วย
สำหรับประเทศไทยมีการทำตลาดดังนี้
พ.ศ. 2562
มีการเปิดตัวอย่างเป็นทางการที่ Impact Challenger เมืองทองธานี ในวันที่ 27 มีนาคม โดยเป็นรุ่นนำเข้าทั้งคัน มาจากโรงงาน Magna Steyr ประเทศออสเตรีย มี 2 รุ่นย่อยด้วยกันคือ Z4 30i M Sport เครื่องยนต์ 2.0 L B48B20 turbocharged I4 และ Z4 M40i เครื่องยนต์ 3.0 L B58B30 turbocharged I6.
พ.ศ. 2565
มีการปรับขึ้นราคาทั้ง 2 รุ่น 100,000 บาท
ซากาโต้

บีเอ็มดับเบิลยู ซากาโต้ ( BMW Zagato ) เป็นโฉมรถคอนเซปต์ ผลิตโดยบริษัทออกแบบรถสัญชาติอิตาลี ซากาโต้ ได้มีการออกแบบเป็น 2 สไตล์ คือ แบบโรสเตอร์ ซึ่งเปิดตัวที่งาน Pebble Beach Concours d'Elegance ในวันที่ 19 สิงหาคม ปี ค.ศ. 2012 และแบบคูเป้ ที่งาน Concorso d'Eleganza Villa d'Este ในวันที่ 25 พฤๅภาคม ปี 2012
ดูเพิ่ม

บีเอ็มดับเบิลยู
บีเอ็มดับเบิลยู 3 ซีรีส์
BMW Z4 เก็บถาวร 2015-08-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
BMW Z4 II sDrive35is พร้อมกับ ชุดแต่ง M (M Sport package)
ด้านท้าย
ต้นแบบของ โฉมที่ 3
โฉมที่ 3
บีเอ็มดับเบิลยู ซากาโต้ คูเป้
บ็อบบี มัวร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 บ็อบบี มัวร์ในปี ค.ศ. 1969
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  รอเบิร์ต เฟรเดอริก เชลซี มัวร์
วันเกิด:  12 เมษายน ค.ศ. 1941(1941-04-12)
สถานที่เกิด:  บาร์กิง, เอสเซกซ์, ประเทศอังกฤษ
วันเสียชีวิต:  24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993(1993-02-24) (51 ปี)
สถานที่เสียชีวิต:  พัตนีย์, ลอนดอน, ประเทศอังกฤษ
ตำแหน่ง:  กองหลัง
สโมสรเยาวชน
1956–1958:  เวสต์แฮมยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1958–1974 |  เวสต์แฮมยูไนเต็ด |  544 |  (24) |
| 1974–1977 |  ฟูลัม |  124 |  (1) |
| 1976 |  → แซนแอนโทนีโอ ทันเดอร์ |  24 |  (1) |
| 1978 |  ซีแอตเทิล ซาวด์เดอส์ |  7 |  (0) |
| 1978 |  Herning Fremad |  9 |  (0) |
| 1983 |  Carolina Lightnin' |  8 |  (0) |
| รวม |   |  716 |  (26) |
ทีมชาติ
| 1962–1973 |  อังกฤษ |  108 |  (2) |
จัดการทีม
1980:  ออกซฟอร์ดซิตี
1981–1982:  อีสเทิร์น เอเอ
1984–1986:  เซาต์เอนด์ยูไนเต็ด
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
รอเบิร์ต เฟรเดอริก เชลซี "บ็อบบี" มัวร์ โอบีอี (อังกฤษ: Robert Frederick Chelsea "Bobby" Moore; 12 เมษายน ค.ศ. 1941 – 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ผู้ทำหน้าที่กัปตันทีมเวสต์แฮมยูไนเต็ด มากกว่า 10 ปี และเป็นกัปตันทีมชาติอังกฤษ ในชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก 1966 เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกองหลังที่ดีที่สุดตลอดกาล และถูกกล่าวถึงโดยเปเล่ ว่าเป็นกองหลังที่ดีที่สุดตั้งแต่ที่ตนเองได้เล่นมา
มัวร์ลงเล่นให้กับทีมชาติอังกฤษเป็นจำนวน 108 นัด ในช่วงเวลาที่เขาเลิกเล่นให้กับทีมชาติในปี ค.ศ. 1973 ถูกบันทึกเป็นสถิติ ซึ่งสถิตินี้ถูกทำลายในเวลาต่อมาโดย ปีเตอร์ ชิลตัน ผู้รักษาประตู เป็นจำนวน 125 นัด ซึ่งสถิติ 108 นัดยังคงดำเนินต่อเนื่องในฐานะนักเตะนอกกรอบ จนถึงวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 2009 เมื่อเดวิด เบคแคม ลงเล่นในนัดที่ 109 มัวร์ได้รับการสถาปนาเข้าสู่ หอเกียรติยศฟุตบอลอังกฤษ ประจำปี ค.ศ. 2002 ในปีเดียวกัน เขาได้ถูกเสนอชื่อในรายชื่อของชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดหนึ่งร้อยลำดับ
ประตูในนามทีมชาติ

| # | วันที่ | สนาม | พบกับ | ผล | การแข่งขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 5 มกราคม ค.ศ. 1966 | กูดิสันพาร์ก, ลิเวอร์พูล |  โปแลนด์ | 1–1 | กระชับมิตร |
| 2 | 29 มิถุนายน ค.ศ. 1966 | Ullevaal Stadion, ออสโล |  นอร์เวย์ | 6–1 | กระชับมิตร |
แหล่งข้อมูลอื่น

Hammers make Moore shirt gesture
Bobby Moore photos, biography & statistics at sporting-heroes.net
Bobby Moore Online เก็บถาวร 2008-12-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Bobby Moore Fund for Cancer Research UK Official Site
Bobby Moore: Captain, Leader, Legend.
Profile at Hugman's Footballers
Bobby Moore's appearance on This Is Your Life
| ด ค กกัปตันในชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก |
| --- | --- |
 1930:  นารัซซี  1934:  คอมบิ  1938:  เมอัซซา  1950:  วาเรล่า  1954:  วัลเทอร์  1958:  เบลลีนี  1962:  ราโมส  1966:  มัวร์  1970:  การ์โลส อัลเบร์โต  1974:  เบ็คเคินเบาเออร์  1978:  พาสซาเรลลา  1982:  ซอฟฟ์  1986:  มาราโดนา  1990:  มัทเธอุส  1994:  ดุงก้า  1998:  เดช็อง  2002:  กาฟู  2006:  กันนาวาโร  2010:  กาซิยัส  2014:  ลาห์ม  2018:  โยริส  2022:  เมสซิ 
| ด ค กทีมระดับโลกแห่งศตวรรษที่ 20 |
| --- | --- |
ผู้รักษาประตู:   เลฟ ยาชิน 
กองหลัง:   Carlos Alberto   ฟรันทซ์ เบ็คเคินเบาเออร์   บ็อบบี มัวร์   Nílton Santos 
กองกลาง:   โยฮัน ไกรฟฟ์  // อัลเฟรโด ดิ เอสเตฟาโน   มีแชล ปลาตีนี 
กองหน้า:   การิงชา   ดิเอโก มาราโดนา   เปเล่
บุปผาในกุณฑีทอง

| --- | --- |
จินผิงเหมย์ ฉบับภาษาจีน
ผู้ประพันธ์: บัณฑิตแห่งสุสานกล้วยไม้ผู้ยิ้มเยาะ
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: 金瓶梅
ประเทศ: จีน
ภาษา: ภาษาจีน
ชนิดสื่อ: หนังสือ
บุปผาในกุณฑีทอง (จีน: 金瓶梅; พินอิน: Jīn Píng Méi จินผิงเหมย์; อังกฤษ: The Plum in the Golden Vase) เป็นวรรณกรรมจีนที่ประพันธ์ขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิง อ้างตามฉบับพิมพ์สมัยราชวงศ์หมิงในรัชสมัยของจักรพรรดิเสินจง ศักราชว่านลี่ ปีติงซื่อ (ปีที่ 45 ของรัชกาล) ผู้แต่งนิยายเรื่องนี้ใช้นามปากกาว่า "บัณฑิตแห่งสุสานกล้วยไม้ผู้ยิ้มเยาะ" (兰陵笑笑生; Lán Líng Xiào Xiào Shēng; The Scoffing Scholar of Lanling) เดิมนับเป็นหนึ่งในสี่สุดยอดวรรณกรรมจีนร่วมกับนวนิยายอีกสามเรื่อง คือ สามก๊ก ซ้องกั๋ง และไซอิ๋ว เรียกรวมกันว่า  "สี่วรรณกรรมอันยิ่งใหญ่" (四大奇書，四大奇书) แต่ต่อมาเรื่อง จินผิงเหมย์ ถูกต่อต้าน เพราะพรรณนาบทสังวาสจำนวนมากจนถูกเรียกว่าเป็นหนังสือโลกีย์ จึงมีการจัดให้ ความฝันในหอแดง นิยายอีกเรื่องหนึ่ง ขึ้นมาเป็นหนึ่งในสี่สุดยอดวรรณกรรมจีนแทน
อย่างไรก็ตาม แม้ บุปผาในกุณฑีทอง เกี่ยวข้องกับเรื่องโลกียะ และบางยุคก็ถือเป็นหนังสือต้องห้าม แต่ก็แต่งด้วยสำนวนภาษาที่งดงามละเมียดละไม นิยายเรื่องนี้ได้ทำลายขนบในการเขียนนิยายอิงพงศาวดารและนิยายเกี่ยวกับผีสางเทวดาลง โดยใช้ลีลาการเขียนด้วยสำนวนง่าย ๆ กะทัดรัด และมีชีวิตชีวา บรรยายชีวิตตัวละครและตัวประกอบโดยใช้ชีวิตประจำวันของซีเหมิน ชิ่ง (西門慶; Xīmén Qìng) และคนในครอบครัวเป็นศูนย์กลาง กล่าวถึงชีวิตของซีเหมิน ชิ่ง ที่รุ่งเรืองและตกอับ ทำอย่างไรให้ร่ำรวยขึ้นมา และทำอย่างไรให้ตัวตกอับ ถือเป็นการบรรยายถึงสภาพสังคมในช่วงราชวงศ์หมิง ซึ่งแสดงถึงทัศนคติและมุมมองของประชาชนทั่วไปในคริสต์ศตวรรษที่ 16 อีกด้วย
ชื่อเรื่อง

จินผิงเหมย์ หรือ กิมปังบ๊วย ตามสำเนียงแต้จิ๋ว มีความหมายตรงตัวว่า ดอกบ๊วยในแจกันทอง เอาชื่อตัวละครหญิงสามตัวในเรื่องมาตั้ง คำว่า "จิน" มาจาก พัน จินเหลียน (潘金蓮; Pān Jīnlián) หรือนางบัวทอง (Golden Lotus) "ผิง" มาจาก หลี่ ผิงเอ๋อร์ (李瓶兒; Lǐ Píng'ér) หรือนางคนทีน้อย (Little Vase) และ "เหมย์" มาจาก ผัง ชุนเหมย์ (龐春梅; Páng Chūnméi) หรือนางดอกบ๊วยวสันตฤดู (Spring Plum Blossoms)
ในหนังสือบันทึกหยิวจวีซื่อลู่ ของหยวน หงเต้า (袁宏道; Yuán Hóngdào) ที่แต่งขึ้นในช่วงราชวงศ์หมิง ได้กล่าวไว้ว่า "...เหตุที่เรียกว่า 'จิน' คือ 'จินเหลียน' นั่นเอง ที่เรียกว่า 'ผิง' นั่นก็คือ 'ผิงเอ๋อร์' และ 'เหมย์' ก็คือ 'ชุนเหมย์' นั่นเอง..."
นอกจากนี้ ตงอู๋น่งจูเค่อ ได้กล่าวไว้ในคำนำ จินผิงเหมย์ ว่า "...แม้ว่าเรื่องนี้จะมีชื่อผู้หญิงจำนวนมาก แต่ใช้เฉพาะชื่อของ 'พัน จินเหลียน' 'หลี่ ผิงเอ๋อร์' และ 'ชุนเหมย์' มาตั้งชื่อเท่านั้น..."
ประวัติ

จินผิงเหมย์ เป็นวรรณกรรมจีนที่ประพันธ์ขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิง อ้างตามฉบับพิมพ์สมัยราชวงศ์หมิงในช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิเสินจง ศักราชว่านลี่ ปีติงซื่อ (ปีที่ 45 ของรัชกาล) โดยพิมพ์จาก จินผิงเหมย์ฉือฮว่า ซึ่งเป็นฉบับที่สมบูรณ์ที่สุดฉบับหนึ่ง ได้กล่าวถึงผู้ประพันธ์นิยายเรื่องจินผิงเหมย์นั้น เป็นคนในช่วงราชวงศ์หมิง ใช้นามปากกาว่า "บัณฑิตแห่งหลันหลิงผู้รักการเย้ยหยัน" แต่ไม่สามารถยืนยันชื่อและแซ่ของเจ้าของนามปากกานี้ได้
เนื่องจาก จินผิงเหมย์ ฉบับดังกล่าวมีสำนวนภาษาหลู่หนาน ซึ่งเป็นภาษาท้องถิ่นทางตอนใต้ของมณฑลซานตงจำนวนมาก ทำให้ผู้อ่านทั่วไปเข้าใจได้ยาก ดังนั้น ในรัชสมัยของจักรพรรดิฉงเจิน ได้มีปัญญาชนชาวหางโจวที่ไม่สามารถยืนยันแซ่ได้ ได้ปรับปรุงเนื้อหาให้เหมาะสมกับผู้อ่านทางตอนใต้ การปรับปรุงดังกล่าวนั้นไม่เพียงแต่ตัดสำนวนภาษาพื้นบ้านกับบทบรรยายออกไปเท่านั้น แต่ยังได้แก้ไขปรับปรุงเนื้อหาและรายละเอียดต่าง ๆ จำนวนมาก จนเป็นที่มาของ จินผิงเหมย์ ฉบับฉงเจิน
นับแต่นั้นมา จินผิงเหมย์ ฉบับที่แพร่หลายเรียกว่า "จินผิงเหมย์ฉบับจริง" หรือ "จินผิงเหมย์ฉบับเก่าแก่" รวมไปถึง จินผิงเหมย์ ที่ขายตามท้องตลาดในปัจจุบัน ล้วนมาจากฉบับเดียวกันทั้งสิ้น แม้ว่าจะมีการแก้ไขอย่างดี แต่ก็มีหลายแห่งที่แก้ไขด้วยความเข้าใจผิดหรือแก้ผิดอยู่ คนส่วนใหญ่มักได้อ่าน จินผิงเหมย์ ฉบับฉงเจิน แต่ไม่เคยได้อ่าน จินผิงเหมย์ ฉบับดั้งเดิมเลย จึงอาจไม่ทราบความแตกต่างระหว่างทั้งสองฉบับนี้ นอกจากนี้ ยังมีภาษาท้องถิ่นที่มีความหมายไม่แน่ชัดทำให้เข้าใจคลาดเคลื่อนได้
เนื้อเรื่อง

จินผิงเหมย์ แต่งขยายความจากเรื่อง ซ้องกั๋ง และดำเนินเรื่องในช่วงเดียวกัน คือ ระหว่าง ค.ศ. 1111–1127 ตรงกับสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ตัวละครหลักก็นำมาจาก ซ้องกั๋ง เช่นกัน คือ ซีเหมิน ชิ่ง กับพัน จินเหลียน
ซีเหมิน ชิ่ง เป็นเศรษฐีเมืองชิงเหอ ร่ำรวยถึงขนาดแต่งภรรยาได้หลายคน เริ่มแรก ซีเหมิน ชิ่ง มีภรรยาเป็นเศรษฐินีม่ายชื่อ เมิ่ง อวี้โหลว แต่ก็แอบมีสัมพันธ์กับพัน จินเหลียน ซึ่งก็มีสามีแล้ว ซีเหมิน ชิ่ง ฆ่าสามีของพัน จินเหลียน แล้วเอานางเป็นภรรยาของตน แต่ภายหลังก็ได้มีสัมพันธ์กับหลี่ ผิงเอ๋อร์ ภรรยาของพี่ชายร่วมสาบานชื่อฮวา จื่อซวี อีก เมื่อฮวา จื่อซวี เสียชีวิตแล้ว ซีเหมิน ชิ่ง จึงแต่งงานกับหลี่ ผิงเอ๋อร์ อีกคน
ซีเหมิน ชิ่ง พยายามไต่เต้าทางสังคมโดยติดสินบนบรรดาขุนนาง และคบค้าสมาคมกับชนชั้นสูงไม่ว่าจะเป็นราชองครักษ์ หรือขันที เป็นเหตุให้แม้แต่ขุนนางท้องถิ่นยังต้องมาคบหากับเขา กิจการของซีเหมิน ชิ่ง รุ่งเรืองขึ้นทุกวัน นอกจากร้านขายยาสมุนไพร ก็ยังเปิดโรงรับจำนำ เปิดร้านขายผ้าต่วน ผ้าแพร และไหมพรม ทั้งยังมีเรือสินค้านำเกลือมาจากเมืองหยางโจวเข้ามาขาย เฉพาะหลงจู๊ของแต่ละกิจการก็มีมากกว่า 10 คน เขายังความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหัวเมืองชายทะเลอย่าง หางโจว หูโจว ซงเจียง และหนานจิง เมื่อทรัพย์ทวี อำนาจก็ทวีขึ้นด้วย
อย่างไรก็ดี แม้มีภรรยามากอยู่แล้ว แต่ซีเหมิน ชิ่ง ก็ยังมีความสัมพันธ์กับผัง ชุนเหมย์ สาวใช้ของพัน จินเหลียน รวมถึงสตรีคนอื่นทั้งในบ้านและนอกบ้านเพื่อบรรลุโลกียสุข โดยไม่คำนึงถึงคุณธรรมและศีลธรรม และไม่สนว่าจะได้มาด้วยวิธีใด ทำให้หลายชีวิตต้องตาย หลายครอบครัวต้องล่มสลาย ขณะเดียวกัน ซีเหมิน ชิ่ง เองก็ต้องประเชิญความขัดแย้งภายในบ้าน เพราะภรรยาทั้งหลายพยายามเรียกร้องให้เขาปรนเปรอกามกิจและลาภยศสรรเสริญอยู่ไม่ขาด ชีวิตของซีเหมิน ชิ่ง จึงตกต่ำลงอย่างช้า ๆ
ในเรื่อง ซ้องกั๋ง ซีเหมิน ชิ่ง พบจุดจบโดยถูกอู่ ซง (武松; Wǔ Sōng) น้องชายของสามีพัน จินเหลียน ตัดศีรษะไปเซ่นศพพี่ชาย แต่ใน จินผิงเหมย์ นั้น เขาตายเพราะบริโภคยาเร้ากำหนัดที่พัน จินเหลียน จัดหาให้มากเกินไป
ตามท้องเรื่อง ซีเหมิน ชิ่ง มีภรรยา 6 คน และคู่ประเวณี 19 คน ทั้งมีเนื้อหาพรรณาการสังวาสไว้อย่างพิสดารจำนวน 72 บท
การตีพิมพ์

เมื่อแรกเริ่ม จินผิงเหมย์ เขียนด้วยมือ จนช่วงปี ค.ศ. 1610 จึงได้มีการพิมพ์แกะไม้โบราณเป็นฉบับแรก ครั้นในสมัยสาธารณรัฐจีน (民國-หมินกั๋ว) ปีที่ 20 พบว่า สมาคมจัดพิมพ์นิยายโบราณที่สูญหายแห่งเมืองเป่ย์ผิง (ปัจจุบันคือ กรุงปักกิ่ง) ได้จัดพิมพ์ จินผิงเหมย์ จำนวน 100 ตอน และสำนักพิมพ์วรรณคดีประชาชนจัดพิมพ์เผยแพร่อีกในปี ค.ศ. 1933 และ ค.ศ. 1956 ตามลำดับ
หนังสือเรื่อง จินผิงเหมย์ หายาก ภายหลังเมื่อได้รับการยกย่องด้านวรรณศิลป์มากขึ้นกว่าการขนานนามว่าเป็นหนังสือต้องห้าม จึงมีการจัดพิมพ์อย่างแพร่หลาย เช่น ฉบับจัดพิมพ์ที่กรุงไทเป ฉบับสำนักพิมพ์เซียงกั่งม่อไฮ่เหวินฮว่าจัดพิมพ์ที่ฮ่องกง ฉบับสำนักพิมพ์วรรณคดีประชาชนจัดพิมพ์ที่สาธารณรัฐประชาชนจีน โดยมีจำนวน 100 ตอนเช่นเดียวกัน
การตีพิมพ์ > การตีพิมพ์ในประเทศไทย

ในประเทศไทยได้มีการตีพิมพ์เรื่อง จินผิงเหมย์ เป็นผลงานการแปลของโชติ แพร่พันธุ์ เจ้าของนามปากกา "ยาขอบ" สาเหตุที่เขาแปล จินผิงเหมย์ เป็นภาษาไทยนั้น เนื่องจากขณะที่เขาป่วย เพื่อนผู้หนึ่งของเขาได้ส่งหนังสือ จินผิงเหมย์ ฉบับภาษาอังกฤษชื่อ Chin P'ing Mei ซึ่งเบอร์นาร์ด เมียล (Bernard Miall) แปลจากฉบับภาษาเยอรมันที่ ฟรันซ์ คูห์น (Franz Kuhn) แปลมาจากภาษาจีนอีกทอดหนึ่ง มาให้ ยาขอบอ่านแล้วประทับใจมาก แม้ช่วงนั้นแพทย์สั่งห้ามเขาเขียนหนังสือก็ตาม เขากล่าวว่า "...หนังสือเล่มนั้นดูดดึงความรู้สึกของข้าพเจ้าเหลือเกิน บัดนี้ ข้าพเจ้ากล้ากล่าวได้อย่างเต็มปากว่า เพราะอาศัยความดื่มด่ำจากรสชาติของภาษาและความละมุนละไมตามเนื้อเรื่องของหนังสือเล่มนั้น–เล่มที่ข้าพเจ้าได้อ่าน–บัดนี้ ข้าพเจ้าหาระย่อต่อความตายแล้วไม่!"
ยาขอบจึงแปลเป็นภาษาไทยจนจบ ใช้ชื่อว่า บุปผาในกุณฑีทอง และมอบให้สำนักพิมพ์วรรธนะพิบูลย์พิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2498 ไม่นานก่อนยาขอบจะเสียชีวิต อย่างไรก็ตาม บุปผาในกุณฑีทอง ของยาขอบ หากเปรียบเทียบกับ จินผิงเหมย์ ฉบับภาษาจีน จะพบว่า เป็นเพียงบทที่ 1 ถึงบทที่ 26 จากทั้งหมด 100 บท กล่าวคือ เป็นเพียง 1 ใน 4 ของต้นฉบับภาษาจีน นอกจากนี้ ยาขอบยังได้แบ่งตอนใหม่เป็น 45 ตอน และไม่ตรงตอนเดิมของฉบับภาษาจีน เนื้อหาส่วนใหญ่ตรงกับฉบับภาษาจีน แต่อาจคลาดเคลื่อนบ้าง เพราะยาขอบแปลมาจากฉบับภาษาอังกฤษที่แปลจากภาษาเยอรมันและภาษาจีนเป็นทอด ๆ จึงเป็นการแปลเอาความ และมีลักษณะเอาของเก่ามาเล่าใหม่ แต่ บุปผาในกุณฑีทอง ของยาขอบมีความพิเศษตรงที่หาคำประพันธ์ในวรรณคดีไทยที่คล้องจองกับเนื้อหาต้นฉบับมาแทรกไว้อย่างเหมาะสม แสดงให้เห็นว่า ยาขอบมีความรู้ในวรรณคดีไทยเป็นอย่างดี
ยาขอบได้ถ่ายชื่อตัวละครในเรื่องซึ่งรับชื่อมาจากอักษรโรมัน จึงมีความคลาดเคลื่อนบ้าง นอกจากนี้ ยังได้แปลงชื่อจากสำเนียงกลางให้เป็นสำเนียงแต้จิ๋ว เพราะคนไทยในสมัยนั้นคุ้นเคยกับสำเนียงดังกล่าว ทั้งยาขอบยังทำชื่อให้เป็นไทย เช่น นางบัวคำ นางขลุ่ยหยก และนางดวงแข เป็นเหตุให้ชื่อตัวละครคลาดเคลื่อนจากต้นฉบับภาษาจีน เช่น
ซีเหมิน ชิ่ง ฉบับยาขอบใช้ว่า ไซหมึ่งเข่ง บ้างเรียก ตั้วกัวยิ้ง
พัน จินเหลียน ฉบับของยาขอบเรียกว่า พัวกิมเน้ย บ้างเรียก นางบัวคำ
หลี่ ผิงเอ๋อร์ ฉบับของยาขอบเรียกว่า นางลีปัง หรือ ฮวยลีปัง
นอกจากฉบับของยาขอบแล้ว ในระยะเวลาใกล้เคียงกันก็มีผู้แปลเรื่อง จินผิงเหมย์ เป็นภาษาไทยอีก คือ เนียน กูรมะโรหิต ภรรยาของสด กูรมะโรหิต ใช้ชื่อเรื่องว่า ดอกเหมยในแจกันทอง ลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์แสนสุข แต่แปลและพิมพ์ไม่จบ
แหล่งข้อมูลอื่น

The Golden Lotus with manhua: http://www.china-on-site.com/pages/comic/comiccatalog7.php เก็บถาวร 2009-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sample of a chapter from David Tod Roy's translation http://press.princeton.edu/chapters/s7134.html เก็บถาวร 2007-12-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Research articles (ภาษาจีน): http://www.chinavalue.net/AuthorIndex_Boke.aspx?id=159797 เก็บถาวร 2009-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กสี่สุดยอดวรรณกรรมจีน |
| --- | --- |
 สามก๊ก  ไซอิ๋ว  ซ้องกั๋ง  ความฝันในหอแดง 
บุปผาในกุณฑีทอง (บางครั้งนับว่าเป็นสุดยอดวรรณกรรมจีนลำดับที่ห้า)
ซีเหมิน ชิ่ง กับพัน จินเหลียน ภาพราวคริสต์ศตวรรษที่ 17
ภาพจากนิยายเรื่อง จินผิงเหมย์
ภาพจากนิยายเรื่อง บุปผาในกุณฑีทอง วาดโดยเหม เวชกร
Wikisource
บ้านแดน บรัดเลย์

สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ของสหรัฐ
| --- | --- |

บ้านแดน บรัดเลย์
สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ขึ้นทะเบียนแห่งชาติของสหรัฐ
 

แสดงแผนที่รัฐนิวยอร์กแสดงแผนที่สหรัฐ
ที่ตั้ง: 59 South St., Marcellus, New York
พิกัด: 42°58′35″N 76°20′24″W﻿ / ﻿42.97639°N 76.34000°W﻿ / 42.97639; -76.34000
พื้นที่: 1.5 เอเคอร์ (0.61 เฮกตาร์)
สร้างเมื่อ: ค.ศ. 1804 (1804)-1812
รูปแบสถาปัตยกรรม: Federal
เลขอ้างอิง NRHP: 78001889
ขึ้นทะเบียน NRHP: 12 ธันวาคม พ.ศ. 2521
บ้านแดน บรัดเลย์ (อังกฤษ: Dan Bradley House) สถานที่ท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ตั้งอยู่ในเมือง มาร์เซลลัส รัฐนิวยอร์ก
รายละเอียดและประวัติศาสตร์

บ้านหลังนี้ถูกสร้างขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2347 ถึง 2355 เป็นบ้านของ แดน บรัดเลย์ ซึ่งเป็นบาทหลวงและผู้พิพากษา บุตรชายของเขา แดน บีช บรัดเลย์ เป็นมิชชันนารีที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนาและรักษาผู้คนในสยามช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19
บ้านหลังนี้ได้ขึ้น ทะเบียนสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2521
บ็อบ โบว์แมน (ผู้ฝึกสอน)

| บ็อบ โบว์แมน |
| --- | --- |
โบว์แมน กับไมเคิล เฟ็ลปส์
กีฬา: ว่ายน้ำ
ตำแหน่งปัจจุบัน
รายการ: ผู้ฝึกสอนว่ายน้ำ
ทีม: สโมสรนอร์ธบัลติมอร์อควาติก, ไมเคิล เฟ็ลปส์, มหาวิทยาลัยมิชิแกน
บ็อบ โบว์แมน (อังกฤษ: Bob Bowman) เป็นผู้ฝึกสอนกีฬาว่ายน้ำชาวอเมริกัน ซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างดีในฐานะผู้ฝึกสอนนักว่ายน้ำผู้ทำลายสถิติชาวอเมริกัน ที่มีนามว่าไมเคิล เฟ็ลปส์ และตั้งแต่ ค.ศ. 2005-2008 เขาได้เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอน ให้แก่ทีมนักว่ายน้ำและกระโดดน้ำชายของมหาวิทยาลัยมิชิแกน ก่อนที่จะได้รับการแทนที่โดยจอน เออร์เบินเช็ค; ตลอดจนเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมสโมสรที่โรงเรียน: คลับวูล์ฟเวอรีน เขาเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนคนที่แปดในประวัติศาสตร์ของโครงการกีฬาว่ายน้ำมหาวิทยาลัยมิชิแกน ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 เขาได้เป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหาร/หัวหน้าผู้ฝึกสอนให้แก่สโมสรนอร์ธบัลติมอร์อควาติก
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2008 โบว์แมนและทางมหาวิทยาลัยได้ประกาศว่า เขาจะดำรงตำแหน่งผู้ฝึกสอนที่รัฐมิชิแกนในช่วงท้ายของการคัดเลือกนักกีฬาว่ายน้ำทีมชาติสหรัฐในโอลิมปิก 2008 (กรกฎาคม ค.ศ. 2008) และหวนกลับคืนสู่สโมสรนอร์ธบัลติมอร์อควาติกหลังจบการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
ชีวิตส่วนตัว

โบว์แมนเกิดและเติบโตที่โคลัมเบีย รัฐเซาท์แคโรไลนา ที่ซึ่งเขาได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนมัธยมโคลัมเบีย
โบว์แมนมีน้องสาวหนึ่งคนชื่อดอนนา โบว์แมน ผู้ซึ่งทำงานที่โรงเรียนมัธยมแชปปินในฐานะครูงานอาชีพและเทคโนโลยีการศึกษา
การฝึกสอนในระดับอาชีพ

ใน ค.ศ. 1986-87 โบว์แมนได้เป็นผู้ฝึกสอนที่สโมสรแอเรียทัลลาฮัสซีอควาติก และยังทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนที่มหาวิทยาลัยฟลอริดาสเตต ซึ่งเป็นสถาบันเก่าที่เขาเคยเรียน โบว์แมนว่ายน้ำในฐานะตัวแทนของเซมิโนลตั้งแต่ ค.ศ. 1983–85  และทำหน้าที่เป็นกัปตันทีมในปีการศึกษาสุดท้ายของเขา โบว์แมนสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยฟลอริดาสเตตด้วยปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิตในสาขาจิตวิทยาพัฒนาการ และวิชาโทสาขาการประพันธ์เพลงใน ค.ศ. 1987 โดยเมื่อครั้งที่อยู่ในมหาวิทยาลัย โบว์แมนได้เป็นสมาชิกของสมาคมไพคัปปาอัลฟา
โบว์แมนดำรงตำแหน่งผู้ช่วยผู้ฝึกสอนทีมว่ายน้ำนาปาวัลเลย์ (ค.ศ. 1991–92), ซินซินแนติเป๊ปซี่มาร์ลินส์ (ค.ศ. 1990–91) และทีมว่ายน้ำลาสเวกัสโกลด์ (ค.ศ. 1988–90)
โบว์แมนยังได้เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนและผู้อำนวยการโครงการสำหรับลีกว่ายน้ำเบอร์มิงแฮมตั้งแต่ ค.ศ. 1992-94 โดยเมื่อครั้งปฏิบัติหน้าที่ในลีกว่ายน้ำเบอร์มิงแฮม เขาได้เป็นผู้รับผิดชอบในการออกแบบโครงการ, การพัฒนาบุคลากร และการดำเนินงานรายวันให้แก่สโมสรที่มีสมาชิกรวม 250 คน ภายใต้การดูแลของเขา ลีกว่ายน้ำเบอร์มิงแฮมได้รับการพัฒนาสู่โครงการระดับภูมิภาคของห้าอันดับแรก หลังจากที่ 10 ปีก่อนหน้านี้ติดอยู่ใน 20 อันดับแรก
ตั้งแต่ ค.ศ. 1994-96 โบว์แมนได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมว่ายน้ำนาปาวัลเลย์
ก่อนที่จะมาเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนชายที่รัฐมิชิแกน โบว์แมนได้เป็นผู้ฝึกสอนเป็นระยะเวลาเก้าปี (ค.ศ. 1996–2004) ที่สโมสรนอร์ธบัลติมอร์อควาติก (เอ็นแบค) ซึ่งอยู่ในบัลติมอร์ รัฐแมริแลนด์ โดยใน ค.ศ. 1996-1999 เขาได้รับการจัดให้เป็นผู้ฝึกสอนชุดใหญ่ และตั้งแต่ ค.ศ. 1999-2004 เขาได้เป็นผู้ฝึกสอนภาคปฏิบัติระดับสูงของเอ็นแบค ในระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่งในบัลติมอร์ โบว์แมนได้มีส่วนช่วยในการสร้างแชมป์ระดับประเทศ 3 คน, ผ่านเข้าสู่รอบสุดท้ายในการแข่งขันระดับชาติ 10 คน และสมาชิกทีมชาติสหรัฐ 5 คน ด้านความสำเร็จที่ได้รับการยอมรับ โบว์แมนได้รับรางวัลผู้ฝึกสอนแห่งปีของสหรัฐใน ค.ศ. 2001 และ 2003 รวมถึงได้รับรางวัลผู้ฝึกสอนพัฒนาการแห่งปีใน ค.ศ. 2002
เมื่อครั้งที่โบว์แมนทำหน้าที่ร่วมกับเอ็นแบค เขายังได้เริ่มทำการฝึกสอนนักกีฬาเหรียญทองโอลิมปิก 18 รายการ ผู้มีนามว่าไมเคิล เฟ็ลปส์ ภายใต้การดูแลของโบว์แมนที่สโมสรนอร์ธบัลติมอร์อควาติก โดยเฟ็ลปส์ชนะรางวัลห้าเหรียญทองของการแข่งขันชิงแชมป์โลกและได้รับการยกย่องเป็นนักว่ายน้ำชาวอเมริกันแห่งปี ใน ค.ศ. 2001 และ 2003
โบว์แมนได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมชาติสหรัฐในโอลิมปิก 2004 และทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนหลักให้แก่เฟ็ลปส์ ส่วนในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 โบว์แมนได้มีส่วนช่วยให้เฟ็ลปส์ได้รับเหรียญรางวัลถึงแปดเหรียญ ซึ่งได้แก่หกเหรียญทองและสองเหรียญทองแดง สี่ปีต่อมา ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่กรุงปักกิ่ง เขายังคงเป็นผู้ฝึกสอนให้แก่เฟ็ลปส์ และประสบความสำเร็จในการคว้าเหรียญทองโอลิมปิกได้ถึงแปดเหรียญ ซึ่งยังไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนในการแข่งขันประเภทเดี่ยว
โบว์แมนได้รับการจัดให้อยู่ในบัญชีรายชื่อผู้ฝึกสอนในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่กรุงลอนดอน โดยทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมชาติสหรัฐชุดโอลิมปิก 2012
แหล่งข้อมูลอื่น

บ็อบ โบว์แมน ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
บ็อบ โบว์แมน ที่เฟซบุ๊ก
บ่างฟิลิปปิน

| บ่างฟิลิปปิน |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Dermoptera
วงศ์:: Cynocephalidae
สกุล:: Cynocephalus Boddaert, 1768
สปีชีส์:: C.  volans
ชื่อทวินาม
Cynocephalus volans (Linnaeus, 1758)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของบ่างฟิลิปปิน
ชื่อพ้อง
 Cynocephalus philippinensis Waterhouse, 1838
บ่างฟิลิปปิน (อังกฤษ: Philippine Flying Lemur; ชื่อวิทยาศาสตร์: Cynocephalus volans) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง
บ่างฟิลิปปินจัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งในสองชนิดเท่านั้นที่อยู่ในอันดับบ่าง (Dermoptera) ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน (อีกชนิดหนึ่งนั้นคือ บ่าง (Galeopterus variegatus)) และเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุล Cynocephalus
บ่างฟิลิปปินมีรูปร่างลักษณะคล้ายกับบ่างที่พบในภูมิภาคอินโดจีนและแหลมมลายู แต่มีขนาดที่เล็กกว่าและมีน้ำหนักตัวที่เบากว่า โดยมีความยาวประมาณ 14-17 นิ้ว น้ำหนักประมาณ 1-1.7 กิโลกรัม มีหัวโต หูเล็ก ตาโต พังผืดมีขนาดใหญ่และมีกรงเล็บเท้าเป็นพังผืด สามารถปีนต้นไม้เพื่อร่อนได้อย่างรวดเร็ว  และสามารถร่อนได้ไกลกว่า 100 เมตร
บ่างฟิลิปปินมีฟันทั้งหมด 34 ซี่ ใช้สำหรับกินอาหารจำพวก ยอดไม้, ใบไม้อ่อน หรือดอกไม้ มีพฤติกรรมคล้ายกับบ่าง คือ ออกหากินในเวลากลางคืน พักผ่อนในเวลากลางวันตามโพรงไม้หรือพุ่มไม้หนา  ใช้เวลาตั้งท้องนาน 2 เดือน ลูกอ่อนจะยังเกาะที่หน้าท้องและดูดนมของแม่
บ่างฟิลิปปิน จะพบได้เฉพาะบนเกาะมินดาเนาและเกาะโบฮอล ในหมู่เกาะฟิลิปปินเท่านั้น ถูกล่าโดยมนุษย์เพื่อนำเนื้อไปทำอาหาร และกำจัดลงเพราะเป็นศัตรูของพืชสวน เช่น มะพร้าว หรือผลไม้ต่าง ๆ  เป็นต้น
ดูเพิ่ม

บ่าง
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cynocephalus volans ที่วิกิสปีชีส์
บ้านแถวในเมืองที่เป็นผลงานหลักของสถาปนิกวิกตอร์ ออร์ตา (บรัสเซลส์)

| ทาวน์เฮาส์โดยสถาปนิกวิกตอร์ ออร์ตา (บรัสเซลส์) * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
 ลายมือชื่อของสถาปนิกวิกตอร์ ออร์ตา และออแตลตาแซล
ประเทศ:  เบลเยียม
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (ii) (iv)
อ้างอิง: 1005
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2000 (คณะกรรมการสมัยที่ 24)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
บ้านแถวในเมืองที่เป็นผลงานหลักของสถาปนิกวิกตอร์ ออร์ตา (บรัสเซลส์) (อังกฤษ: Major Town Houses of the Architect Victor Horta (Brussels)) คือหมู่อาคารที่พักอาศัยที่ตั้งอยู่ริมถนน หรือ ทาวน์เฮาส์ ในเขตกรุงบรัสเซลส์ ซึ่งออกแบบการก่อสร้างโดยสถาปนิกคนสำคัญของเบลเยียม วิกตอร์ ออร์ตา ซึ่งมีจำนวนทั้งสิ้น 4 แห่ง ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมโดยองค์การยูเนสโก เมื่อปี ค.ศ. 2000
ทาวน์เฮาส์ทั้งสี่หลังได้แก่ ออแตลตาแซล (Hôtel Tassel), ออแตลซอลแว (Hôtel Solvay), ออแตลฟันเอตเฟลเดอ (Hôtel van Eetvelde) และบ้านและสำนักงานออร์ตา โดยทั้งสี่หลังนั้นตั้งอยู่ในกรุงบรัสเซลส์
อาคารทั้งสี่หลังนั้นได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก เนื่องจากความสำคัญในการออกแบบโดยวิกตอร์ ออร์ตา สถาปนิกผู้บุกเบิกคนแรก ๆ ของนวศิลป์ ซึ่งบ้านทั้งสี่หลังนี้ได้รับการออกแบบอย่างสวยงามตามศิลปะในยุคปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยพบการปฏิวัติการออกแบบด้วยการใช้แผนผังแบบเปิดโล่ง การใช้การกระจายแสงเข้ามาช่วยในตัวอาคาร และการผสมผสานกันอย่างกลมกลืนกับลายเส้นโค้งที่ประดับอยู่โดยรอบตัวอาคารและโครงสร้างต่าง ๆ
ระเบียงภาพ

โถงบันไดที่ตกแต่งอย่างสวยงามภายในออแตลตาแซล
ออแตลฟันเอตเฟลเดอ อันมีลวดลายอย่างเป็นเอกลักษณ์
รายละเอียดของลวดลายด้านหน้าของออแตลฟันเอตเฟลเดอ
โถงบันไดวนด้านในของบ้านและสำนักงานออร์ตา
รายละเอียดของลวดลายบริเวณด้านหน้าประตูของบ้านและสำนักงานออร์ตา
บ้านแห่งชาวโซเวียต (คาลีนินกราด)

โครงภายนอกของอาคารซึ่งสร้างไม่เสร็จ ภาพถ่ายปี 2002
บ้านแห่งชาวโซเวียต (อังกฤษ: House of Soviets) เป็นอาคารที่ยังสร้างไม่เสร็จในใจกลางนครคาลีนินกราด แคว้นคาลินินกราด รัสเซีย คนในพื้นที่นิยมเรียกอาคารนี้ว่า "หุ่นยนที่ถูกฝัง" เนื่องจากลักษณะปรากฏที่คล้ายคลึงกับหัวของหุ่นยนต์ยักษ์ที่ฝังในดินสูงถึงไหล่ อาคารตั้งเป้าหมายจะสร้างขึ้นเป็นอาคารที่ทำการกลางของแคว้น และสร้างขึ้นบนจุดที่เคยเป็นปราสาทเคอนิชส์แบร์คซึ่งมีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 ตรงจุดที่เคยเป็นคูน้ำตะวันออกของปราสาท
แม้บางส่วนจะมองว่าอาคารนี้เป็นตัวอย่างชิ้นที่เลวร้ายที่สุดของสถาปัตยกรรมโซเวียตยุคหลังสงครามโลก บ้างมองว่าอาคารนี้เป็นผลงานชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์ โดยเฉพาะก่อนที่อาคารจะถูกทาสีใหม่ในปี 2005