stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พายุเทวดา

| พายุเทวดา |
| --- | --- |
ประเภท: ละครโทรทัศน์
สร้างโดย: บริษัท ป๊าสั่งย่าสอน จำกัด
เขียนโดย: ณพุทธ สุศรีฯ
กำกับโดย: นิรัตติศัย กัลย์จาฤก
แสดงนำ: ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์ ฑิฆัมพร ฤทธิ์ธาอภินันท์
ภาษาต้นฉบับ: ภาษาไทย
จำนวนตอน: 14 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: นิรัตติศัย กัลย์จาฤก
สถานที่ถ่ายทำ:  ประเทศไทย
ความยาวตอน: 130 นาที/ตอน
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ออกอากาศ: 16 มีนาคม พ.ศ. 2557 – 18 เมษายน พ.ศ. 2557
พายุเทวดา เป็นละครโทรทัศน์ไทย สร้างครั้งแรกปี พ.ศ. 2557 นำแสดงโดย ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์,ฑิฆัมพร ฤทธิ์ธาอภินันท์ จากบทประพันธ์ของ ณพุทธ สุศรีฯ เขียนบทโทรทัศน์โดย วรินทร กำกับการแสดงโดย นิรัตติศัย กัลย์จาฤก ผลิตโดย บริษัท ป๊าสั่งย่าสอน จำกัด ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
พายุเทวดา จบลงในวันศุกร์ที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2557 โดยเป็นการจบอย่างกระทันหัน หลังจากออกอากาศไปได้เพียง 14 ตอนเท่านั้น โดยตัดเอาฉากสำคัญ ๆ หรือฉากใหญ่หลายฉากออก ทำให้กลายเป็นดูไม่รู้เรื่อง ซึ่งก่อนหน้านั้นเหล่านักแสดงในเรื่องก็ได้แสดงความเห็นในเรื่องนี้ผ่านทางเครือข่ายสังคมออนไลน์ โดยมากเป็นการแสดงความไม่เห็นด้วยและเสียความรู้สึก ซึ่งก็ไม่มีคำชี้แจงใด ๆ ออกมาจากทางบริษัทผู้สร้างหรือทางสถานีออกอากาศแต่อย่างใด
นักแสดง

| ตัวละคร | นำแสดงโดย |
| --- | --- |
เทวา: ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์
ดาริน: ฑิฆัมพร ฤทธิ์ธาอภินันท์
เดช: อนุชิต สพันธุ์พงษ์
สิงห์: ณัฐวัฒน์ เปล่งศิริวัธน์
ก้อง: พีรวัศ กุลนันท์วัฒน์
มนต์: ศรุต วิจิตรานนท์
ฤทธิ์: นภัสกร มิตรเอม
แสงดาว: ณิชานันท์ ฝั้นแก้ว
ปลาดุก: อนิสา นูกราฮา
แสงจันทร์: ณัฏฐพัชร วิพัธครตระกูล
คำรณ: คหบดี กัลย์จาฤก
เปีย: อังคณา วรรัตนาชัย
คงคา: พลรัตน์ รอดรักษา
หยาดฟ้า: พิมพ์พรรณ ชลายนคุปต์
คล้าม: เวนย์ ฟอลโคเนอร์
เพลงประกอบละคร

เพลง พายุเทวดา - ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์
รางวัล > รางวัลเพชรละคร ครั้งที่ 1 ประจำปี 2557

เพชรนักแสดงนำหญิง (1 ใน 5 รายชื่อเข้าชิง)
ฑิฆัมพร ฤทธิ์ธาอภินันท์
แหล่งข้อมูลอื่น

เรื่องย่อ ละคร พายุเทวดา : Gossipstar เก็บถาวร 2014-03-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เรื่องย่อ ละคร พายุเทวดา : Manager Online[ลิงก์เสีย]
พายุเทวดา ที่สยามโซน
ฝูหวา

ฝูหวา (จีน: 福娃; พินอิน: Fúwá) คือมาสคอตประจำมหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนปี 2008 ประกอบด้วยตัวหมีแพนด้าที่แต่งตัวเป็นปลาชื่อเป้ยเป่ยมีสีฟ้า แพนด้าชื่อจิงจิงมีสีดำ หนูน้อยลูกไฟชื่อฮวานฮวานมีสีแดง ละมั่งทิเบตชื่ออิ่งอิ๋งมีสีส้ม และนกนางแอ่นชื่อหนีหนี่มีสีเขียว
มาสคอตในโอลิมปิกครั้งนี้ถือว่ามีมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา ซึ่งมีมากถึง 5 ตัว มาสคอตทั้ง 5 ตัวเป็นพี่น้องกัน มีชื่อเรียงกันจากพี่คนโตถึงน้องคนเล็กว่า เป้ยเป่ย จิงจิง ฮวานฮวาน อิ๋งอิ๋ง หนีหนี่  เมื่อนำชื่อพยางค์ของแต่ละตัวมารวมกัน ก็จะเป็นคำว่า “เป่ยจิงฮวนอิ๋งหนี่”  (北京欢迎你, Běijīng huānyíng nǐ) แปลว่า “ปักกิ่งขอต้อนรับท่าน”
หลังจากที่ฝูหวาถูกนำออกวางจำหน่ายในท้องตลาด ก็ได้รับความนิยมจากชาวจีนเป็นอย่างมาก ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน สินค้าชนิดนี้ก็ขาดตลาด แต่ก็เป็นนิมิตหมายที่ดีของสัญลักษณ์โอลิมปิกในปักกิ่งเกมส์ว่าจะนำรายได้จำนวนมหาศาลมาสู่จีน อย่างไรก็ดี ความนิยมชมชอบของชาวจีนจำนวนมาก ก็เป็นเหตุผลให้มีผู้ดัดแปลงฝูหวาเป็นรูปลักษณ์อื่นๆที่แตกต่างไปจากรูปที่เป็นทางการ โดยส่วนหนึ่งทำขึ้นเพื่อล้อเลียนประเทศจีน หรือการแข่งขันโอลิมปิกในครั้งนี้[ต้องการอ้างอิง]
ฝูหวา

ฝูหวาแต่ละตัวล้วนเป็นสัญลักษณ์แทนมงคลนามธรรม ดังรายละเอียดต่อไปนี้
ฝูหวา > เป้ยเป่ย (贝贝)

เป้ยเป่ย (贝贝) เป็นสัญลักษณ์ของความรุ่งโรจน์ เนื่องจาก “ปลา” และ “ น้ำ ” ในขนบทางศิลป์ของจีนจะหมายถึงความรุ่งโรจน์และผลการเก็บเกี่ยว ชาวจีนใช้ภาพ “ ปลาหลีกระโดดข้ามประตูมังกร” (鲤鱼跳龙门) เพื่อแสดงถึงความสำเร็จในกิจการและความใฝ่ฝันที่กลายเป็นจริง นอกจากนี้ “ปลา” (鱼) ยังมีเสียงพ้องกับคำที่มีความหมายว่า “เหลือกินเหลือใช้” อีกด้วย ศีรษะของเป้ยเป่ยเป็นลวดลายปลาที่ปรากฏ ในเครื่องปั้นยุคหินใหม่ของจีน เป้ยเป่ยเป็นตุ๊กตาที่อ่อนโยนและบริสุทธิ์เป็นสัตว์ที่เคลื่อนไหวในน้ำได้อย่างพลิ้วไหว จึงใช้เป็นตัวแทนของห่วงสีฟ้า ซึ่งเป็น 1 ใน 5 ห่วงของกีฬาโอลิมปิค
ฝูหวา > จิงจิง (晶晶)

จิงจิง (晶晶) เป็นหมีแพนด้าตัวใหญ่ที่มีสัมมาคารวะ ในฐานะที่เป็นสัตว์ประจำชาติ จึงได้รับความนิยมไปทั่วโลก จิงจิงมาจากป่ากว้าง และเป็นสัญลักษณ์ของความสมัครสมานระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ ศีรษะของจิงจิงเป็นลวดลายดอกบัวถักที่ปรากฏอยู่บนเครื่องเคลือบดินเผาสมัยราชวงศ์ซ่ง จิงจิงเป็นตุ๊กตาที่มองโลกในแง่ดีและเต็มไปด้วยพลัง เป็นตัวแทนของห่วงสีดำ
ฝูหวา > ฮวนฮวน (欢欢)

ฮวนฮวน (欢欢) ถือเป็นพี่ชายคนโตในบรรดาฝูหวาทั้ง 5 ตัว เป็นสัญลักษณ์แทนคบเพลิงโอลิมปิก ฮวนฮวนเป็นตัวแทนแห่งความฮึกเหิมซึ่งนำจิตวิญญาณโอลิมปิกไปสู่คนทั่วโลก ศีรษะของฮวนฮวนประดับด้วยลวดลายของไฟคบเพลิงที่ปรากฏบนภาพวาดฝาผนังในเมืองตุนหวง เป็นตุ๊กตาที่มีนิสัยเปิดเผยและมีความชำนาญในการเล่นกีฬาทุกประเภท เป็นตัวแทนของห่วงสีแดง
ฝูหวา > อิ่งอิ๋ง (迎迎)

อิ่งอิ๋ง (迎迎) เป็นละมั่งทิเบตที่มีความปราดเปรียวและวิ่งเร็วปานสายฟ้าแลบ มาจากดินแดนตะวันตกอันแสนกว้างใหญ่ของจีน นำคำอวยพรที่เป็นมงคลแพร่ไปสู่ชาวโลก อิ๋งอิ๋งเป็นสัตว์สงวนซึ่งมีซึ่งมีเฉพาะในเขตที่ราบสูงชิงจั้ง ศีรษะของอิ๋งอิ๋งประดับด้วยเครื่องประดับที่ชาวจีนแถบภูเขาสูงในชิงจั้งและซินเกียงนิยมใช้กัน เป็นตุ๊กตาที่เคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วและถือเป็นสัญลักษณ์ของกรีฑาประเภทลู่และลาน เป็นตัวแทนของห่วงสีเหลือง
ฝูหวา > หนีหนี่ (妮妮)

หนีหนี่ (妮妮) เป็นนกนางแอ่นที่กระพือปีกบินบนท้องฟ้า รูปลักษณ์ของหนีหนีเกิดจากรูปนกนางแอ่นของทะเลทรายบนแผ่นว่าว ซึ่งนิยมใช้เล่นกันในปักกิ่ง คำว่า “เยี่ยน” (燕 อ่านได้ 2 เสียง) ยังเป็นตัวแทนของเมือง “เยียนจิง” (ชื่อเรียกกรุงปักกิ่งในอดีต) หนีหนีนำพาฤดูใบไม้ผลิและความสุขมาสู่ชาวโลก และโบยบินไปยังที่ต่างๆ เพื่ออวยพรให้ทุกคนประสบแต่โชคดี หนีหนีจะปรากฏตัวในสนามแข่งขันยิมนาสติก เป็นตัวแทนของห่วงสีเขียว
ดูเพิ่ม

โอลิมปิกฤดูร้อน 2008
มัจจุราชมืดโหดมฤตยู

| มัจจุราชมืดโหดมฤตยู |
| --- | --- |

กำกับ: สตีเฟ่น ฮ็อปกินส์
เขียนบท: บทประพันธ์: จอห์น เฮนรี่ แพ็ตเตอร์สัน บทภาพยนตร์:  วิลเลียม โกลด์แมน
อำนวยการสร้าง: แกรนท์ ฮิลล์ ไมเคิล ดักลาส พอล ราดิน
นักแสดงนำ: วัล คิลเมอร์ ไมเคิล ดักลาส ทอม วิลคินสัน จอห์น คานิ
กำกับภาพ: วิลมอส ซิกมอนด์
ตัดต่อ: โรเจอร์ บอนเดลลี โรเบิร์ต บราวน์ จูเนียร์
ดนตรีประกอบ: เจอร์รี โกลด์สมิธ
ผู้จัดจำหน่าย: พาราเมาต์พิกเจอส์
วันฉาย: 11 ตุลาคม ค.ศ. 1996 (ในสหรัฐอเมริกา) ต้นปี ค.ศ. 1997 (ในประเทศไทย)
ความยาว: 135 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ สวาฮีลี ฮินดี
ทุนสร้าง: 55,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจาก IMDb
มัจจุราชมืดโหดมฤตยู ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์สัญชาติอเมริกัน ในชื่อภาษาอังกฤษว่า The Ghost and the Darkness ที่สร้างมาจากนิยายผจญภัยในป่าแอฟริกา เรื่อง The Man-Eaters of Tsavo ที่เขียนโดย ผู้พันจอห์น เฮนรี่ แพ็ตเตอร์สัน ที่นำเค้าโครงมาจากประสบการณ์จริงของตนเองเกี่ยวกับสิงโตกินคนที่ซาโว
นำแสดงโดย วัล คิลเมอร์, ไมเคิล ดักลาส, ทอม วิลคินสัน กำกับโดย สตีเฟ่น ฮ็อปกินส์  ความยาว 135 นาที ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลออสการ์ สาขาลำดับเสียงยอดเยี่ยม ประจำปี ค.ศ. 1996 ด้วย
คำโปรย

Prey For The Hunters
เนื้อเรื่อง

ในปี ค.ศ. 1898 จักรวรรดิอังกฤษกำลังแผ่อำนาจไปทั่วดินแดนแอฟริกา ผู้พันจอห์น เฮนรี่ แพ็ตเตอร์สัน (วัล คิลเมอร์) นายทหารหนุ่มชาวไอริช-อังกฤษผู้จบวิศวกรรมศาสตร์ ถูกส่งตัวไปประจำที่ซาโว เคนยา เพื่อคุมการสร้างทางรถไฟ โดยกรรมกรหลากหลายเชื้อชาติและความเชื่อ และทาสชาวพื้นเมือง  เมื่อแรกไปถึง จอห์นตื่นตาตื่นใจกับธรรมชาติของสัตว์ป่าที่แอฟริกา โดยมี ซามูแอล (จอห์น คานิ) ล่ามชาวพื้นเมืองเป็นผู้ช่วยประสานงาน
ต่อมาไม่นาน เกิดมีเหตุสัตว์ป่าบุกจู่โจมจีค่ายที่พักคนงานและลากคนงานไปกิน จอห์นอาสาจะจับตายให้ได้ แต่ก็ไม่สำเร็จ เหตุการณ์บานปลายไปเรื่อย ๆ ชาวพื้นเมืองแตกตื่นโดยเชื่อว่า มันคือ "มาร" (Ghost) และ "ทมิฬ" (Darkness) ที่ถูกส่งมา ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งมันได้ แต่จอห์นเชื่อว่า มันคือ สิงโตธรรมดา ๆ เท่านั้นเอง
เมื่อจอห์นไม่สามารถหยุดยั้งได้ ชาร์ล เรมิงตัน (ไมเคิล ดักลาส) พรานประสบการณ์สูงถูกส่งมา แรกเริ่มเรมิงตันเชื่อว่า ตนจะสามารถจัดการกับปัญหาทั้งหมดได้ แต่เมื่อได้พบปะกับสิงโตทั้ง 2 ตัวแล้ว แม้แต่พรานประสบการณ์สูงและมั่นใจในตัวเองอย่าง เรมิงตัน ต้องผวา
ดูเพิ่ม

สัตว์กินคนแห่งซาโว
แหล่งข้อมูลอื่น

The Ghost and the Darkness ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ดนตรีประกอบภาพยนตร์ โดย เจอร์รี โกลด์สมิธ
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2014 นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2014 นัดชิงชนะเลิศ เป็นการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศของ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2014, เป็นทัวร์นาเมนต์ฟุตบอลที่เป็นเจ้าภาพโดย ประเทศโมร็อกโก. ครั้งนี้เป็นนัดชิงชนะเลิศครั้งที่ 10 ของ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก, ทัวร์นาเมนต์ที่มีการจัดขึ้นโดยฟีฟ่าระหว่างสโมสรที่เป็นผู้ชนะจากแต่ละทีมแต่ละสมาพันธ์จากหกทวีป, เช่นเดียวกับแชมป์ลีกจากชาติเจ้าภาพ.
รอบชิงชนะเลิศเป็นการตัดสินกันระหว่าง สโมสรจากสเปน เรอัลมาดริด, เป็นตัวแทนของ ยูฟ่า ในฐานะครองแชมป์ของ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก และสโมสรจากอาร์เจนตินา ซาน ลอเรนโซ, เป็นตัวแทนของ คอนเมบอล ในฐานะครองแชมป์ของ โกปาลีเบร์ตาโดเรส. จะลงเล่นที่ สตาด เดอ มาร์ราคิช ในเมือง มาร์ราคิช เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2557. สโมสรจากสเปนชนะนัดนี้ 2–0 และพวกเขาชนะฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลกได้เป็นครั้งแรกอีกด้วย, และเป็นครั้งที่สี่ของพวกเขาในการนับความสำเร็จสโมสรโลกตั้งแต่ ค.ศ. 1960, 1998 และ 2002 อินเตอร์คอนติเนนตัล คัพ, เทียบเท่ากับสถิติของ มิลาน.
ภูมิหลัง > เรอัลมาดริด

เรอัลมาดริด ได้สิทธิ์สำหรับทัวร์นาเมนต์ในฐานะทีมชนะเลิศของ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2013–14, ด้วยการเอาชนะ 4–1 หลังต่อเวลาพิเศษในการพบกับ อัตเลติโกเดมาดริด ใน นัดชิงชนะเลิศ. นี่เป็นครั้งที่สองของเรอัลมาดริดที่ได้เข้าร่วมในทัวร์นาเมนต์, หลังจากการสถาปนาทัวร์นาเมนต์ด้วยการจบอันดับที่สี่ในปี ค.ศ. 2000. พวกเขาลงเล่นห้าครั้งใน อินเตอร์คอนติเนนตัล คัพ, ก่อนหน้าที่จะเปลี่ยนแปลงชื่อรายการมาเป็น ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก, กับชัยชนะสามครั้งในปี (1960, 1998, 2002) และแพ้สองครั้งในปี (1966, 2000). พวกเขาเข้าสู่นัดชิงชนะเลิศหลังจากเอาชนะสโมสรจากเม็กซิโก ครูซ อาซูล ในรอบรองชนะเลิศ.
ภูมิหลัง > ซาน ลอเรนโซ

ซาน ลอเรนโซ ได้สิทธิ์สำหรับทัวร์นาเมนต์ในฐานะทีมชนะเลิศของ โกปาลีเบร์ตาโดเรส ฤดูกาล 2014, ด้วยการเอาชนะจากการรวมผลสองนัด 2–1 ในนัดที่พบกับ นาซิโอนัล ใน นัดชิงชนะเลิศ. นี่เป็นครั้งแรกของซาน ลอเรนโซที่เข้าร่วมในทัวร์นาเมนต์. พวกเขาได้เข้ามาถึงนัดชิงชนะเลิศหลังจากที่เอาชนะสโมสรจากนิวซีแลนด์ ออคแลนด์ ซิตี ในรอบรองชนะเลิศ.
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ

|  เรอัลมาดริด | ทีม |  ซาน ลอเรนโซ |
| --- | --- | --- |
| ยูฟ่า | สมาพันธ์ | คอนเมบอล |
| ชนะเลิศของ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2013–14 | การเข้ารอบ | ชนะเลิศของ โกปาลีเบร์ตาโดเรส ฤดูกาล 2014 |
| บาย | รอบเพลย์ออฟ | บาย |
| บาย | รอบก่อนรองชนะเลิศ | บาย |
| 4–0  ครูซ อาซูล (ราโมส 15', แบนเซมา 36', เบล 50', อิสโก 72') | รอบรองชนะเลิศ | 2–1 (หลังต่อเวลาพิเศษ)  ออคแลนด์ ซิตี (บาร์ริเอนโตส 45+2', มาตอส 93') |
นัด > รายละเอียด

20 ธันวาคม พ.ศ. 2557
19:30 UTC±0
| เรอัลมาดริด  | 2–0 |  ซาน ลอเรนโซ |
| --- | --- | --- |
| ราโมส  37' เบล  51' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 38,345 คน
ผู้ตัดสิน: วัลเตร์ โลเปซ (กัวเตมาลา)
| --- | --- |
             เรอัลมาดริด :              ซาน ลอเรนโซ 
| --- | --- |
 ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำนัด:  เซร์คีโอ ราโมส (เรอัลมาดริด) ผู้ช่วยผู้ตัดสิน:  Leonel Leal (Costa Rica)  Gerson López (Guatemala)  ผู้ตัดสินที่สี่:  Noumandiez Doué (Ivory Coast)  ผู้ตัดสินที่ห้า:  Songuifolo Yéo (Ivory Coast):  ข้อมูลในการแข่งขัน 90 นาที.  ต่อเวลาพิเศษไปอีก 30 นาที เมื่อทั้งสองทีมเสมอกันในเวลาปกติ  ตัดสินด้วยการดวลลูกจุดโทษ เพื่อหาผู้ชนะ  รายชื่อผู้เล่นตัวสำรองมีได้สูงสุดถึง 12 คน  การเปลี่ยนตัวผู้เล่นสามารถเปลี่ยนได้สูงสุดแค่ 3 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

FIFA Club World Cup Morocco 2014 เก็บถาวร 2017-01-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, FIFA.com
| ด ค กฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก |
| --- | --- | --- |
 ก่อนหน้า: อินเตอร์คอนติเนนทัลคัพ (1960–2004)  เกี่ยวข้อง: ฟีฟ่าอินเตอร์คอนติเนนทัลคัพ (2024–) 
| ฤดูกาล |  2000 บราซิล  2001 สเปน  2005 ญี่ปุ่น  2006 ญี่ปุ่น  2007 ญี่ปุ่น  2008 ญี่ปุ่น  2009 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2010 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2011 ญี่ปุ่น  2012 ญี่ปุ่น  2013 โมร็อกโก  2014 โมร็อกโก  2015 ญี่ปุ่น  2016 ญี่ปุ่น  2017 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2018 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2019 กาตาร์  2020 กาตาร์  2021 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2022 โมร็อกโก  2023 ซาอุดิอาระเบีย  2025 สหรัฐ  2029 รอประกาศ   |  |
| นัดชิงชนะเลิศ |  2000  2001  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  |  |
| ผู้เล่น |  2000  2001  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  |  |
| การคัดเลือก |  เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก  ซีเอเอฟแชมเปียนส์ลีก  คอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีก  โกปาลีเบร์ตาโดเรส  โอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก  ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก  |  |
| สถิติ |  รางวัล  ผู้ประกาศข่าว  ผู้ทำประตู  แฮตทริก  Historical table  ผู้เข้าร่วม  บันทึกและสถิติ  ผู้จัดการทีมชนะเลิศ  สโมสรแชมป์โลก  |  |
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2013 นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2013 นัดชิงชนะเลิศ เป็นการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศของ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2013, เป็นทัวร์นาเมนต์ฟุตบอลที่เป็นเจ้าภาพโดย ประเทศโมร็อกโก. ครั้งนี้เป็นนัดชิงชนะเลิศครั้งที่ 10 ของ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก, ทัวร์นาเมนต์ที่มีการจัดขึ้นโดยฟีฟ่าระหว่างสโมสรที่เป็นผู้ชนะจากแต่ละทีมแต่ละสมาพันธ์จากหกทวีป, เช่นเดียวกับแชมป์ลีกจากชาติเจ้าภาพ.
รอบชิงชนะเลิศเป็นการตัดสินกันระหว่าง สโมสรจากเยอรมัน บาเยิร์นมิวนิก, เป็นตัวแทนของ ยูฟ่า ในฐานะครองแชมป์ของ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก, และสโมสรจากโมร็อกโก ราจา คาซาบลังกา, เป็นตัวแทนของประเทศเจ้าภาพในฐานะครองแชมป์ของ โบโตลา. ครั้งนี้จะลงเล่นที่ สตาด เดอ มาร์ราคิช ใน มาร์ราคิช เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2556.
ภูมิหลัง > บาเยิร์นมิวนิก

บาเยิร์นมิวนิก ได้สิทธิ์สำหรับทัวร์นาเมนต์ในฐานะทีมชนะเลิศของ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2012–13, ด้วยการเอาชนะ 2–1 ในการพบกับ โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ ใน เกมนัดชิงชนะเลิศ. นี่เป็นครั้งแรกของบาร์เซโลนาที่ได้เข้าร่วมในทัวร์นาเมนต์. พวกเขาได้ลงเล่นสองครั้งใน อินเตอร์คอนติเนนตัล คัพ, ก่อนหน้าที่จะเป็นฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก, ในปี ค.ศ. 1976 และ ค.ศ. 2001. พวกเขาได้ทะลุเข้าชิงชนะเลิศโดยที่สามารถเอาชนะสโมสรจากจีน กว่างโจว เอเวอร์แกรนด์ ในรอบรองชนะเลิศ.
ภูมิหลัง > ราจา คาซาบลังกา

ราจา คาซาบลังกา ชนะ โบโตลา ฤดูกาล 2012–13 ที่ได้รับตำแหน่งประเทศเจ้าภาพของทัวร์นาเมนต์. นี่เป็นครั้งที่สองของราจา คาซาบลังกา ที่เข้าร่วมในการแข่งขัน, มีส่วนร่วมในการแข่งขันในยุคสถาปนาในปี ค.ศ. 2000. พวกเขาคือทีมที่สองที่สามารถเข้าชิงชนะเลิศของการแข่งขัน (หลัง โครินเธียนส์ ในปี ค.ศ. 2000) ภายใต้เงื่อนไขของการเป็นทีมชนะเลิศของประเทศเจ้าภาพ, เช่นเดียวกับทีมจากแอฟริกาที่ได้เข้าชิงชนะเลิศเป็นครั้งที่สอง (หลัง ทีพี มาเซมเบ ใน 2010). พวกเขาได้เข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศหลังจากที่เอาชนะสโมสรจากนิวซีแลนด์ ออกแลนด์ ซิตี ในรอบเพลย์ออฟ, สโมสรจากเม็กซิโก มอนเตอร์เรย์ ในรอบก่อนรองชนะเลิศ, และสโมสรจากบราซิล อัตเลตีโก มีไนรู ในรอบรองชนะเลิศ.
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ

|  บาเยิร์นมิวนิก | ทีม |  ราจา คาซาบลังกา |
| --- | --- | --- |
| ยูฟ่า | สมาพันธ์ | ซีเอเอฟ |
| ชนะเลิศของ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2012–13 | ได้สิทธิ์เข้ารอบในฐานะ | ชนะเลิศของ โบโตลา ฤดูกาล 2012–13 |
| บาย | รอบเพลย์ออฟ | 2–1  ออกแลนด์ ซิตี (เอียจูร์ 39', ฮาฟิดี 90+2') |
| บาย | รอบก่อนรองชนะเลิศ | 2–1  (ต่อเวลา)  มอนเตอร์เรย์ (ชติบี 24', กูเอฮี 95') |
| 3–0  กว่างโจว เอเวอร์แกรนด์ (รีเบรี 40', มันจูคิช 44', เกิทเซอ 47') | รอบรองชนะเลิศ | 3–1  อัตเลตีกู มีไนรู (เอียจูร์ 51', มูตูอาลี 84' (ลูกโทษ), มาบิเด 90+4') |
นัด > รายละเอียด

21 ธันวาคม พ.ศ. 2556
19:30 UTC±0
| บาเยิร์นมิวนิก  | 2–0 |  ราจา คาซาบลังกา |
| --- | --- | --- |
| ดังชี  7' เตียโก  22' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 37,774 คน
ผู้ตัดสิน: ซังดรู ริคชี (บราซิล)
| --- | --- |
             บาเยิร์นมิวนิก :              ราจา คาซาบลังกา 
| --- | --- |
 ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำนัด:  ฟร็องก์ รีเบรี (บาเยิร์นมิวนิก) ผู้ช่วยผู้ตัดสิน:  เอแมร์ซง จี การ์วัลญู (บราซิล)  มาร์เซลู วัน กัสเซ (บราซิล)  ผู้ตัดสินที่สี่:  มาร์ค ไกเกอร์ (สหรัฐอเมริกา)  ผู้ตัดสินที่ห้า:  ชอน เฮิร์ด (สหรัฐอเมริกา):  ข้อมูลในการแข่งขัน 90 นาที  ต่อเวลาพิเศษไปอีก 30 นาที เมื่อทั้งสองทีมเสมอกันในเวลาปกติ  ตัดสินด้วยการดวลลูกจุดโทษ เพื่อหาผู้ชนะ  รายชื่อผู้เล่นตัวสำรองมีได้สูงสุดถึง 12 คน  การเปลี่ยนตัวผู้เล่นมีจำนวนสูงสุดได้ถึง 3 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

FIFA Club World Cup Morocco 2013, FIFA.com
| ด ค กฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก |
| --- | --- | --- |
 ก่อนหน้า: อินเตอร์คอนติเนนทัลคัพ (1960–2004)  เกี่ยวข้อง: ฟีฟ่าอินเตอร์คอนติเนนทัลคัพ (2024–) 
| ฤดูกาล |  2000 บราซิล  2001 สเปน  2005 ญี่ปุ่น  2006 ญี่ปุ่น  2007 ญี่ปุ่น  2008 ญี่ปุ่น  2009 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2010 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2011 ญี่ปุ่น  2012 ญี่ปุ่น  2013 โมร็อกโก  2014 โมร็อกโก  2015 ญี่ปุ่น  2016 ญี่ปุ่น  2017 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2018 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2019 กาตาร์  2020 กาตาร์  2021 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  2022 โมร็อกโก  2023 ซาอุดิอาระเบีย  2025 สหรัฐ  2029 รอประกาศ   |  |
| นัดชิงชนะเลิศ |  2000  2001  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  |  |
| ผู้เล่น |  2000  2001  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  |  |
| การคัดเลือก |  เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก  ซีเอเอฟแชมเปียนส์ลีก  คอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีก  โกปาลีเบร์ตาโดเรส  โอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก  ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก  |  |
| สถิติ |  รางวัล  ผู้ประกาศข่าว  ผู้ทำประตู  แฮตทริก  Historical table  ผู้เข้าร่วม  บันทึกและสถิติ  ผู้จัดการทีมชนะเลิศ  สโมสรแชมป์โลก  |  |
ยฺหวิ่นซื่อ

พระสาทิสลักษณ์ของ เจ้าชายยฺหวิ่นซื่อ
ยฺหวิ่นซื่อ (29 มีนาคม 1680 - 5 ตุลาคม 1726) พระนามเมื่อแรกประสูติคือ อิ้นซื่อ เป็นเจ้าชายแมนจูของราชวงศ์ชิง เป็นโอรสองค์ที่ 8 ของจักรพรรดิคังซี พระองค์เป็นบุคคลสำคัญในความขัดแย้งเรื่องการสืบราชสมบัติของพระราชบิดา เจ้าชายยฺหวิ่นซื่อเชื่อกันว่าพระองค์เป็นที่ชื่นชอบของขุนนางส่วนใหญ่ในราชสำนักที่จะเป็นจักรพรรดิองค์ต่อไป แต่ท้ายที่สุดก็พ่ายแพ้ให้กับเจ้าชายอิ้นเจิ้นพระเชษฐาองค์ที่ 4 ของพระองค์ ผู้ต่อมากลายเป็นจักรพรรดิยงเจิ้ง
หลังจากจักรพรรดิยงเจิ้งเสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติในปี ค.ศ. 1723 เจ้าชายยฺหวิ่นซื่อได้รับการเสนอพระนามให้เป็นที่ปรึกษาระดับสูงขององค์จักรพรรดิและอัครมหาเสนาบดี พระองค์ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ เหลียงชินหวัง พระองค์ถูกถอดออกจากตำแหน่งสี่ปีต่อมา บรรดาศักดิ์ของพระองค์ถูกริบจากนั้นพระองค์ก็ถูกขับออกจากราชวงศ์ พระองค์ถูกตั้งข้อหาก่ออาชญากรรมและถูกส่งตัวเข้าคุกซึ่งเป็นสถานที่พระองค์สิ้นพระชนม์ พระองค์ได้รับการคืนความยุติธรรมย้อนหลังในรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง
พระประวัติ

เจ้าชายยฺหวิ่นซื่อประสูติแต่จักรพรรดิคังซี และเหลียงเฟย (เมื่อแรกเกิดคือ เว่ย ชวงเจี๋ย) มารดาคือสตรีชาวแมนจูจากกองธงเหลือง และถูกเลี้ยงดูโดยพระมเหสีฮุ่ยพระมารดาของเจ้าชายอิ้นจื่อโอรสองค์ใหญ่ของจักรพรรดิคังซี เหลียงเฟยถูกนักประวัติศาสตร์บางคนเห็นว่ามาจากปูมหลังที่เสียเปรียบ เพราะพระนางเป็นซินเจ๋อกู้ (จีน: 辛者庫) หมายถึงวรรณะทาสก่อนที่พระนางจะกลายเป็นนางสนมของจักรพรรดิคังซี ในขณะที่สถานะอันต่ำต้อยของครอบครัวพระมารดาของพระองค์ได้ส่งผลกระทบต่อเจ้าชายยฺหวิ่นซื่อ และมันก็เป็นแรงผลักดันให้เจ้าชายยฺหวิ่นซื่อเอาชนะอุปสรรคผ่านการทำงานหนัก เมื่อเวลาผ่านไปเจ้าชายยฺหวิ่นซื่อก็กลายเป็นหนึ่งในโอรสองค์โปรดของจักรพรรดิคังซี พระองค์ได้รับความนิยมจากขุนนางในราชสำนัก และพระปิตุลา (ลุง) ของพระองค์คือฟู่เฉวียน (โอรสองค์ที่ 2 ของจักรพรรดิชุ่นจื้อ และเป็นพระเชษฐาต่างพระราชมารดาของจักรพรรดิคังซี) มักจะสรรเสริญพระองค์ต่อหน้าพระบิดา เมื่อพระชนมายุเพียง 18 พรรษา เจ้าชายยฺหวิ่นซื่อได้รับพระราชทานพระยศเป็น ตัวหลัวเป้ยเล่อ (多罗贝勒) ซึ่งเป็นอันดับสามของเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง
ยฺเหวียน ชิว

| ยฺเหวียน ชิว |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: จาง จฺวั่นหนัน
เกิด: ค.ศ. 1950 ฮ่องกงของบริเตน
อาชีพ: นักแสดง
ผลงานเด่น: คนเล็กหมัดเทวดา
ยฺเหวียน ชิว (จีน: 元秋; อักษรโรมัน: Yuen Qiu) มีชื่อจริงคือ จาง จฺวั่นหนัน (張轉男) เกิด ค.ศ. 1950 เป็นทั้งนักแสดงหญิง และผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ เธอมีความเชี่ยวชาญทั้งศิลปะการต่อสู้ของจีน รวมถึงทักษะด้านงิ้วปักกิ่ง และเป็นผู้ได้รับการฝึกฝนจากอาจารย์ หยู จ้านยฺเหวียน ซึ่งเป็นผู้ฝึกสอนเฉินหลง และหง จินเป่า ที่ไชน่าดราม่าอะคาเดมี่
ภายหลังจากที่เธอห่างเหินจากอุตสาหกรรมภาพยนตร์ฮ่องกงมาเกือบ 20 ปี เธอก็ได้รับบทบาทเจ้าของหอพักในภาพยนตร์ชุด คนเล็กหมัดเทวดา โดยบังเอิญ ซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่มาพร้อมกับเพื่อนหญิงรุ่นน้องจากสถาบันไชน่าดราม่าอะคาเดมี่ในการคัดเลือกนักแสดง แต่สายตาของผู้กำกับก็ได้มุ่งมาที่เธอ มีรายงานแสดงให้เห็นว่า โจว ซิงฉือ ได้ให้งานแก่เธอภายหลังจากการโน้มน้าวอย่างไม่ขาดสาย และได้ชักชวนให้อยู่อย่างถาวร นอกจากนี้ เธอยังมีผลงานในภาพยนตร์ชุด คนเล็กนกกระจอกเทวดา ร่วมกับยฺเหวียน หัว
เมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2005 ยฺเหวียนได้ถูกจับกุมพร้อมกับผู้หญิงคนอื่นๆอีก 10 คน รวมถึงชายสองคนที่เล่นการพนันผิดกฎหมาย
แหล่งข้อมูลอื่น

ยฺเหวียน ชิว ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ยฺหวี่ชือเฉีย

ยฺหวี่ชือเฉีย (จีน: 雨师妾) เป็นเทพีแห่งฝนของจีน พระนางปรากฏและมีบทบาทใน คัมภีร์ทะเลและขุนเขา ในฐานะชายาผู้นำของประเทศที่เรียกว่ายฺหวี่ชือ (雨师国) ; ซึ่ง "นาม" นี้เป็นนามที่บ่งบอกว่าเป็นพระนางเป็นชายาของพระวัสสานเทวดา
ดูเพิ่ม

รายพระนามเทวดาจีน
รายพระนามเทวดาที่ได้รับการสถาปนาในห้องสิน
เทพเจ้าในห้องสิน
เจ้าแม่พระจันทร์
พระแม่ นฺหวี่วา
พระพายจีน
พระมณีเมขลาจีน
หลุยจินจู้ (รามสูรจีน)
เทพเจ้าและผู้เศษของจีน
พระพิรุณเทวดา
พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด

พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น
| --- | --- |
北海道博物館

th
ก่อตั้ง: เมษายน พ.ศ. 2558
ที่ตั้ง: 53-2 โคนปโปโระ ย่านอัตสึเบ็ตสึ เขตอัตสึเบ็ตสึ นครซัปโปโระ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 43°03′11″N 141°29′49″E﻿ / ﻿43.053123°N 141.496845°E﻿ / 43.053123; 141.496845
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด (ญี่ปุ่น: 北海道博物館; โรมาจิ: Hokkaidō Hakubutsukan) เปิดทำการในนครซัปโปโระ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2558 ตั้งอยู่ในภายในอุทยานแห่งชาติประจำจังหวัดนปโปโระ ชินริง โคเอ็ง นิทรรศการถาวรในพิพิธภัณฑ์เน้นในเรื่องเกี่ยวกับธรรมชาติ ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของฮกไกโด พิพิธภัณฑ์มีอีกชื่อเรียกว่าว่า โมริ โนะ ชาเร็งงะ (森のちゃれんが, Mori-no-Charenga) เป็นการควบรวมและแทนที่  พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสร์ฮกไกโด (北海道開拓記念館) ที่เปิดในปี พ.ศ. 2514 และ ศูนย์วิจัยวัฒนธรรมไอนุฮกไกโด (北海道立アイヌ民族文化研究センター) ที่เปิดในปี พ.ศ. 2537
ดูเพิ่ม

หมู่บ้านประวัติศาสตร์ฮกไกโด
วัฒนธรรมไอนุ
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาอังกฤษ) พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด
(ในภาษาญี่ปุ่น) พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด
ฟุตบอลทีมชาติเลบานอน

ฟุตบอลทีมชาติเลบานอน (อาหรับ: المنتخب اللبناني  لكرة القدم; ฝรั่งเศส: Équipe du Liban de football) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของประเทศเลบานอน มีฉายาคือ "ต้นซีดาร์" อยู่ภายใต้การควบคุมของสมาคมฟุตบอลเลบานอน (LFA) ซึ่งเป็นสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (AFC) และสหพันธ์ฟุตบอลเอเชียตะวันตก (WAFF) อันดับโลกฟีฟ่าที่สูงที่สุดคืออันดับที่ 85 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1998 สนามเหย้าของเลบานอนคือสนามกีฬาคามิลล์ ชามูน สปอร์ตซิตี ในเบรุต และสนามกีฬานานาชาติไซดาในไซดอน เลบานอนไม่เคยผ่านรอบคัดเลือกของฟุตบอลโลก แต่เคยเป็นเจ้าภาพ เอเชียนคัพ 2000 ซึ่งพวกเขาจบด้วยอันดับสุดท้ายของรอบแบ่งกลุ่ม เลบานอนเข้าร่วมเอเชียนเกมส์หนึ่งครั้งในปี 1998 และถูกน็อคตกรอบที่สอง เลบานอนเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติเอเชียตะวันตกและอาหรับเนชันส์คัพเป็นประจำ โดยเคยเป็นเจ้าภาพอาหรับเนชันส์คัพ 1963 ซึ่งพวกเขาจบอันดับที่สาม และเคยจบอันดับที่สี่ในปี 1964 และ 1966 เลบานอนยังเคยจบอันดับที่สามในการแข่งขันแพนอาหรับเกมส์ปี 1957 และ 1997 และเคยจบอันดับที่สี่ในปี 1961
สนาม > สนามกีฬาคามิลล์ ชามูน สปอร์ตซิตี

สนามกีฬาคามิลล์ ชามูน สปอร์ตซิตี (อาหรับ: ملعب مدينة كميل شمعون الرياضية) มีพื้นที่ 47,700 ตารางเมตร ความจุ 48,837 ที่นั่ง ตั้งอยู่ในย่าน Bir Hassan เมืองเบรุต ประเทศเลบานอน เป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ปัจจุบันใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลและกรีฑา ก่อสร้างในปี ค.ศ. 1957 และสร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1997 ในสภาพที่ต้านทานแผ่นดินไหวได้ ที่จอดรถรองรับได้ 2,590 คัน ในปี ค.ศ. 1998 สนามแห่งนี้ใช้จัดงานแพนอาหรับเกมส์ และในปี ค.ศ. 1999 ก็ใช้จัดงานฟุตบอลชิงแชมป์อาหรับ สนามแห่งนี้ยังเป็นสนามหลักในเอเชียนคัพ 2000 และเคยใช้จัดการแข่งขันแฟรงโคโฟนเกมส์ในปี ค.ศ. 2009
สนาม > สนามกีฬานานาชาติไซดา

สนามกีฬานานาชาติไซดา (อาหรับ: إستاد صيدا الدولي) มีความจุ 22,600 ที่นั่ง ตั้งอยู่ที่เมืองไซดอน ประเทศเลบานอน โดยสนามแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อขยายพื้นที่ของสนามกีฬาเทศบาลไซดาแห่งเก่า และใช้จัดการแข่งขันเอเชียนคัพ  2000 ปกติแล้วสนามแห่งนี้ใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลทั่วไปและกรีฑา สนามแห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมือง และเป็นสนามที่ตั้งอยู่ใกล้กับทะเลมากที่สุดในโลก
สถิติการแข่งขัน > ฟุตบอลโลก

1994 ถึง 2026 – ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
สถิติการแข่งขัน > ผลงานอื่น ๆ

คิงส์คัพ : อันดับที่สาม (2009)