stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บาจิราว ขุนศึกยอดนักรบ
นักแสดง > นักแสดงหลัก

การัน สุชัค รับบท บาจีราวที่ 1 (ตอนโต)
รุทระ โซนิ รับบท บาจีราว (ตอนเด็ก)
อิชิตะ กังกุไล รับบท กาสีบาย (วัยโต)
ทิปาลี ปอร์คาร์/ นิทันซี โกเอล รับบท กาสีบาย (วัยเด็ก)
มานิช วัทวะ รับบท บาลาจี วิศวนาถ
เมคฐา จักรบอร์ตี้ รับบท มัสตานี
เสารภ กกเฮล รับบท ชิมาจี อัปปา
อนุชา สาเธ/ รเชษวรี ซัจเทพ รับบท รฐาบาย
ราหุล ซิงห์ รับบท เอารางเซป
ซาเมียร์ ธรรมาธิการี รับบท ชห์หาตรปติ ซาฮู
พาลาวี โจชิ รับบท ทาราบาย
รวินตรา มันกะนี รับบท พรหมเนนทรา สวามี
ยูริ สุริ รับบท ฉามาร์-อุดดิน ข่าน, อซิฟ จาห์ที่ 1
ทีปศิขา นาคปาล รับบท ซีนัท-อุนนิสซา
วิชาล เชษฐวา รับบท นาแซร์จัง
สัญชัย ภาตรา รับบท ทานาจี จันทาป
อมิตร เบห์ล รับบท ศรีประตาว ปรานต์ ปารตินิธี
ชีตาน หานสราช รับบท มูฮัมหมัด อัสสัม ชาฮ์
นีฐา เศรษฐี รับบท สาวิตรีบาย โบเซล
ปันกัจ แบร์รี กฤษณจี ทัตต์
ไสเลศ ทาตาร์ รับบท มหาดิจ กฤษณะ โจชิ
กบิล อาร์ยา รับบท จันทรเสน จาทัป
ดอลลี โซฮี รับบท รุฮนา บาย
ทิเนช เมห์ตา รับบท จากัต ราซ
มาดัน โจชิ รับบท ราชาชาฮ์ตระสาร
เอกรูป เบติ รับบท บิวไบ กฮอร์ปเด
รุจชิราช ปาวาร์ รับบท มัลหาร์ ราว ฮอลคาร์ (วัยเด็ก)
นิธิน ประพัต รับบท ชห์หาตรปติ ซาฮู (วัยเด็ก)
สุมิตร กุล รับบท มูฮัมหมัด กัม ภักก์ส
เซยต อมัน เมียน ชาร์มา รับบท ไบลู พัตค์
ประวิชท์ มิชหรา รับบท ศิวาจีที่ 2 (ตอนเด็ก)
วิษณุ ชาร์มา รับบท บัพพาจี ราว เกตการ์
นักแสดง > นักแสดงรับเชิญ

อทิตยา เรทิช รับบท ศิวาจี
สิทธัตถ์ นิกัม รับบท ศิวาจี (วัยเด็ก)
อิชาน บานุชาลี รับบท วิเชษฎ์
ปาวัน โชปรา รับบท รชาราม ชห์หาตราปติ
โรมา บาลี รับบท รจัสบาย
แหล่งข้อมูลอื่น

บาจิราว ขุนศึกยอดนักรบ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
บามิพีน

| --- | --- |

ข้อมูลทางคลินิก
ชื่อทางการค้า: โซเวนทอล (Soventol)
AHFS/Drugs.com: International Drug Names
ช่องทางการรับยา: ปาก?, เฉพาะที่
รหัส ATC: D04AA15 (WHO) R06AX01
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC N-benzyl-1-methyl-N-phenyl-piperidin-4-amine 
เลขทะเบียน CAS: 4945-47-5 Y
PubChem CID: 72075
ChemSpider: 65061 Y
UNII: Y6BHZ28O92
KEGG: D07197 Y
ChEMBL: CHEMBL520400 Y
ECHA InfoCard: 100.023.261 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: C19H24N2
มวลต่อโมล: 280.415 g·mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol): Interactive image
 SMILES N(c1ccccc1)(Cc2ccccc2)C3CCN(C)CC3 
 InChI InChI=1S/C19H24N2/c1-20-14-12-19(13-15-20)21(18-10-6-3-7-11-18)16-17-8-4-2-5-9-17/h2-11,19H,12-16H2,1H3 Y Key:VZSXTYKGYWISGQ-UHFFFAOYSA-N Y 
  (verify)
 สารานุกรมเภสัชกรรม
บามิพีน (อังกฤษ: Bamipine) หรือชื่อทางการค้าว่า โซเวนทอล (อังกฤษ: Soventol) เป็นสารต้านฮิสตามีน ที่มีฤทธิ์แอนติโคลิเนอร์จิก (anticholinergic) โดยบามิพีนเป็นตัวต้าน H1 (H1 antagonist) ซึ่งจะทำหน้าที่ต้านการจับฮิสตามีน ที่ ตัวรับ H1 (H1 receptor) บามิพีน ใช้เป็นยาแก้คัน (antipruritic) ในรูปแบบยาขี้ผึ้ง (ointment) ทั้งนี้ไม่พบการใช้บามิพีนด้วยวิธีรับประทาน
อาการไม่พึงประสงค์จากยา

อาการไม่พึงประสงค์ หรือผลข้างเคียงที่พบได้จากบามิพีน เป็นรูปแบบเดียวกันกับที่พบได้จากการใช้สารต้านฮิสตามีนแบบเก่า (รุ่นแรก) เช่น ภาวะเหนื่อยล้าในผู้ใหญ่ ภาวะกายใจไม่สงบ (กระสับกระส่าย) ในเด็ก ภาวะรูม่านตาขยาย (mydriasis) ผลข้างเคียงเหล่านี้พบได้ไม่บ่อยนัก หากใช้บามิพีนในรูปแบบยาขี้ผึ้งเฉพาะที่
ข้อห้ามใช้ และอันตรกิริยา

ปัจจุบันยังไม่พบข้อห้ามใช้ และอันตรกิริยากับยาอื่น
เภสัชวิทยา > เภสัชจลนศาสตร์

ออกฤทธิ์หลังจากใช้ 20–60 นาที และออกฤทธิ์นานถึง 48 ชั่วโมง
บาสซูน

| --- | --- |

เครื่องเป่าลมไม้
ชื่ออื่น:   basson  fagott  fagotto 
Hornbostel–Sachs classification: 422.112–71 (Double-reeded aerophone with keys)
คิดค้นเมื่อ: ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18
ช่วงเสียง
   (A1) B♭1–E5 (A5)(A1) B♭1–E5 (A5)   
เครื่องดนตรีที่เกี่ยวข้อง
   Tenoroon  Contrabassoon (double bassoon)  Contraforte  Dulcian  โอโบ 
บาสซูน (อังกฤษ: bassoon) เป็นเครื่องดนตรีประเภทเป่าลมผ่านลิ้นเช่นเดียวกับโอโบ เป็นปี่ขนาดใหญ่ใช้ลิ้นคู่ (double reed) รูปร่างของบาสซูน ค่อนข้างจะประหลาดกว่าปี่ชนิดอื่น ๆ เนื่องจากความใหญ่โตของท่อลม ซึ่งมีความยาวถึง 109 นิ้ว แต่เพื่อไม่ให้ยาวเกะกะ จึงใช้วิธีทบท่อลิ่มให้เหลือความยาวประมาณ 4 ฟุตเศษ บาสซูนมีน้ำหนักมากจึงต้องมีสายคล้องคอช่วยพยุงน้ำหนัก (sling) เพื่อให้มือทั้งสองของผู้เล่นขยับไปกดแป้นต่าง ๆ ได้สะดวก บาสซูนได้รับฉายาว่าเป็น "ตัวตลกของวงดุริยางค์" (The Clown of the Orchestra) ทั้งนี้เพราะเวลาบรรเลงเสียงสั้น ๆ ห้วน ๆ (staccato) อย่างเร็ว ๆ จะมีเสียงดัง ปูด…ปู๊ด… คล้ายลักษณะท่าทางของตัวตลก ที่มีอากัปกิริยากระโดดเต้นหยอง ๆ ในโรงละครสัตว์ เสียงของบาสซูนต่ำนุ่มลึก ถือเป็นแนวเบสของกลุ่มเครื่องลมไม้ นอกนั้นยังสามารถเล่นทำนองเดียวได้อย่างงดงามอีกด้วย
บานพับกงสุล

| --- | --- |
บานพับกงสุล Consular diptych
   “บานพับกงสุล” แผ่นหนึ่งของOne of the consular diptychs of อโรบินดัส ดากาลาอิฟัส อโรบินดัส, กงสุลปี ค.ศ. 506 เป็นภาพเหมือนล้อมกรอบ (พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีส)
บานพับกงสุล (อังกฤษ: Consular diptych) เป็นบานพับภาพสอง (ซึ่งเป็นแผงเชื่อมต่อกัน) ชนิดหนึ่ง ที่มักจะทำด้วยงาช้าง, ไม้ หรือ โลหะ และตกแต่งด้วยการแกะสลักอย่างดงาม บานพับกงสุลใช้ในการรองเขียนและเป็นสิ่งของที่จ้างให้สร้างขึ้นเนื่องในวาระการเฉลิมฉลองโดยกงสุลโรมัน และใช้แจกจ่ายเป็นรางวัลให้แก่ผู้สนับสนุนการได้รับเลือกให้เข้ารับหน้าที่ หรือ อาจจเป็นการออกเมื่อได้รับตำแหน่ง
ประวัติ

ลำดับเหตุการณ์ของการสร้างบานพับกงสุลเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 384 เมื่อจักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 1 ทรงตัดสินพระทัยให้เป็นวัตถุที่ใช้สำหรับผู้มีตำแหน่งเป็นกงสุลเท่านั้น นอกเสียจากว่าจะเป็นผู้ที่ได้รับพระราชทานสิทธิพิเศษ และมายุติลงเมื่อตำแหน่งกงสุลหายไปในรัชสมัยของจักรพรรดิจัสติเนียนที่ 1 ในปี ค.ศ. 541 แต่กระนั้นชนชั้นสูงและข้าราชสำนักบางคนก็ยังขัดขืนพระบรมราชโองการห้ามของจักรพรรดิธีโอโดเซียส และสร้าง บานพับกงสุลขึ้นเพื่อฉลองโอกาสอันไม่สำคัญเท่ากับโอกาสการได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกงสุล เช่นเมื่อควินทัส ออเรลิอัส ซิมมาคัสแจกจ่ายบานพับกงสุลเนื่องในโอกาสการกีฬาที่จัดขึ้นโดยบุตรชายในปี ค.ศ. 393 และปี ค.ศ. 401
บานพับที่เก่าแก่ที่สุดที่ควรจะเรียกว่าเป็นบานพับกงสุลที่รักษาไว้ในสังฆทรัพยคูหาของมหาวิหารที่อาออสตาเป็นชิ้นที่จ้างโดยอนิชิอัส เพโทรนิอัส โพรบัสกงสุลของจักวรรดิโรมันตะวันตกในปี ค.ศ. 406 – ไม่แต่จะเป็นงานชิ้นที่เก่าแก่ที่สุด และเป็นงานชิ้นเดียวที่มีภาพเหมือนของจักรพรรดิโฮโนริอัส ซึ่งเป็นผู้ที่บานพับอุทิศให้โดยมีคำจารึกที่เต็มไปด้วยความถ่อมตน โดยโพรบัสกล่าวถึงตนเองว่าเป็น “famulus” หรือ “ทาส” แทนที่จะเป็นกงสุล
ต่อมาบานพับกงสุลก็จะมีภาพเหมือนอันหรูหราของตัวกงสุลเองหรือคำจารึกอุทิศแก่ตนเอง หรือภายในลวดลายตกแต่งแบบเรขาคณิตหรือพืชพันธุ์ งานบานพับกงสุลที่ไม่หรูหราอาจจะสร้างจากแบบจำลองที่ทำไว้ล่วงหน้า และ อันที่สร้างอย่างวิจิตรจะจำกัดใช้เฉพาะในวงของขุนนางชั้นสูงของโรมัน ห้องสร้างงานบานพับกงสุลตั้งอยู่ที่เมืองหลวงของจักรวรรดิที่โรมและคอนสแตนติโนเปิล การล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกในปี ค.ศ. 476 อาจจะเป็นสาเหตุของการหยุดชะงักการผลิตบานพับกงสุลทางตะวันตกเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 5 ฉะนั้นงานที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 6 จึงเป็นงานที่ทำขึ้นที่คอนสแตนติโนเปิล ลวดลายบานพับกงสุลที่เป็นที่นิยมกันของคริสต์ศตวรรษที่ 6 ของคอนสแตนติโนเปิลเป็นภาพกงสุลยืนเป็นประธานกีฬากงสุล ที่เป็นโอกาสงานเฉลิมฉลองการได้รับตำแหน่งเป็นกงสุล
คุณสมบัติดังกล่าวทำให้บานพับกงสุลเป็นเครื่องมืออันมีค่าในการศึกษาชีวประวัติของบุคคลจากหลักฐานข้างเคียง (prosopography) ในปลายสมัยโรมัน และ ในการศึกษาศิลปะในช่วงเดียวกันนี้ บานพับกงสุลยังคงมีเหลืออยู่เป็นจำนวนมากจนถึงปัจจุบันนี้ อาจจะเป็นเพราะได้รับการนำมาใช้เป็นหน้าปกหนังสือของหนังสือศาสนาของยุคกลาง หรือหนังสือรายชื่อพระสังฆราชหรือหลักฐานประเภทเดียวกัน “บานพับกงสุลงาช้างบาร์แบรินี” เป็นงานหลวงชิ้นที่หายากที่อาจจะเป็นภาพของจักรพรรดิจัสติเนียนที่ 1 เอง
ระเบียงภาพ

ตามลำดับเวลาที่สร้าง:
บานพับกงสุลของ
อนิชิอัส เพโทรนิอัส โพรบัส
กงสุลของจักวรรดิโรมันตะวันตก
ในปี ค.ศ. 406
(งานที่เก่าแก่ที่สุด)
บานพับกงสุลของเฟลเวียส ฟีลิกซ์
กงสุลในปี ค.ศ. 428
บานพับกงสุลของโบเธียส
กงสุลในปี ค.ศ. 487
บานพับกงสุลของอคิลิอัส
กงสุลในปี ค.ศ. 488
บานพับกงสุลของอคิลิอัส
กงสุลในปี ค.ศ. 488
รายละเอียด
บานพับกงสุลของ
อโรบินดัส ดากาลาอิฟัส อโรบินดัส
กงสุลในปี ค.ศ. 506
บานพับกงสุลของอโรบินดัส
กงสุลในปี ค.ศ. 506
บานพับกงสุลของอนาสตาซิอัส
กงสุลในปี ค.ศ. 517
บานพับกงสุลของอนาสตาซิอัส
กงสุลในปี ค.ศ. 517
บานพับกงสุลของจัสติเนียน
กงสุลในปี ค.ศ. 521
(ระหว่างรัชสมัยของพระปิตุลา)
บานพับกงสุลของจัสติเนียน
กงสุลในปี ค.ศ. 521
บานพับกงสุลของธีโอดอร์ ฟิโลเซนัส
กงสุลในปี ค.ศ. 525
บานพับกงสุลของธีโอดอร์ ฟิโลเซนัส
กงสุลในปี ค.ศ. 525
บานพับกงสุลของจัสติน
กงสุลในปี ค.ศ. 540 (งานชิ้นสุดท้าย)
ดูเพิ่ม

บานพับภาพ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บานพับกงสุล
บานพับกงสุลของแม็กนัสผู้เป็นกงสุลแห่งเมืองคอนสแตนติโนเปิลในปี ค.ศ. 518 แม็กนัสนั่งอยู่ระหว่างบุคลาธิษฐานของโรมและคอนสแตนติโนเปิล, (พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีส)
บาร์บิคันเซนเทอร์

| --- | --- |

th
ที่อยู่: ถนนซิลค์ ลอนดอน EC2 สหราชอาณาจักร
พิกัด: 51°31′13″N 0°05′42″W﻿ / ﻿51.5202°N 0.0950°W﻿ / 51.5202; -0.0950
เจ้าของ: องค์การนครลอนดอน
การเรียกขาน: เกรด II
ชนิด: ศูนย์ศิลปะการแสดง
ความจุ: บาร์บิคันฮอลล์: 1,943 บาร์บิคันเธียเทอร์: 1,156 เดอะพิท: 200
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: 1982; 42 ปีที่แล้ว (1982)
สถาปนิก: ชัมเบอร์ลิน, พาเวลล์ แอนด์ เบิน
เว็บไซต์
www.barbican.org.uk
บาร์บิคันเซนเทอร์ (อังกฤษ: Barbican Centre) เป็นศูนย์ศืลปะการแสดงภายในบาร์บิคันเอสเตท ตั้งอยู่ในนครหลวงลอนดอน และเป็นศูนย์ศิลปะการแสดงที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป บาร์บิคันเซนเทอร์ให้บริการพื้นที่สำหรับจัดการแสดงดนตรีทั้งดั้งเดิมและร่วมสมัย, การแสดงละครเวที, การฉายภาพยนตร์ และการจัดนิทรรศการศิลปะ นอกจากนี้ภายในยังมีห้องสมุด, ร้านอาหารสามร้าน และคอนเซอร์วาทรี บาร์บิคันเซนเทอร์เป็นสมาชิกของเครือข่ายย่านวัฒนธรรมโลก
ทั้งลอนดอนซิมฟอนีออร์เคสทราและบีบีซีซิมฟอนีออร์เคสทรามีศูนย์กลางอยู่ที่คอนเซิร์ทฮอลล์ (Concert Hall) ของศูนย์ และนับตั้งแต่ปี 2013 เป็นพื้นที่จัดแสดงของรอยอลเชคสเพียร์คัมพานี
บาร์บิคันเซนเทอร์บริหารงาน, สนับสนุน และเป็นเจ้าของโดยองค์การบริหารนครลอนดอน ศูนย์นี้สร้างขึ้นโดยงบประมาณของนครหลวงลอนดอนเพื่อเป็นของขวัญให้กับประเทศด้วยค่าใช้จ่ายรวม £161 ล้าน (ราว £480 ล้าน ปรับตามการเฟ้อของเงินในปี 2014) และมีสมเด็จพระนางเจ้าเอลิซาเบธที่สองเสด็จพระราชดำเนินประกอบพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 3 มีนาคม 1982 นอกจากนี้ บาร์บิคันเซนเทอร์ยัวเป็นที่รู้จักดีจากลักษณะสถาปัตยกรรมแบบบรูทัลลิสท์
ดูเพิ่ม

บาร์บิคันเซนเทอร์ที่ยอร์ค
บาร์บิคาเนีย
วัฒนธรรมลอนดอน
แหล่งข้อมูลอื่น

The Barbican Centre official website
The history of the Barbican Estate
Stay with Barbican Centre hotels
"Martin Kettle, "Good Old Barbican", The Guardian (London), 2 March 2002 Analysis of the centre after 20 years.
The Barbican Centre, QuickTime VR
Interview with Alex Webb at The Barbican
Italian restaurant, Osteria, located on the second floor of the Barbican Centre
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ สถานที่ 
ศิลปิน:  ULAN 
อื่น ๆ:  มิวสิกเบรนซ์ ค่ายเพลง
บาร์โตโลเมโอ บันดีเนลลี

“เฮอร์คิวลีสและคาคัส” โดย บาร์โทโลเมโอ บันดิเนลลิ
บาร์โทโลเมโอ บันดิเนลลิ (อังกฤษ: Bartolommeo Bandinelli หรือ Baccio) (7 ตุลาคม ค.ศ. 1488 - ไม่นานก่อนวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1560) เป็นประติมากร, ช่างเขียนแบบ และจิตรกรชาวอิตาลีของสมัยฟืนฟูศิลปวิทยาของคริสต์ศตวรรษที่ 16
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บาร์โทโลเมโอ บันดิเนลลิ
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
บายเดอะเกรซออฟกอด (เพลง)

| "บายเดอะเกรซออฟกอด"> ซิงเกิลวิทยุโดยเคที เพร์รี.จากอัลบั้มปริซึม |
| --- | --- |
บันทึกเสียง: พฤศจิกายน 2012; ร็อกเก็ตคาเราเซลสตูดิโอ (ลอสแอนเจลิส, รัฐแคลิฟอร์เนีย)
แนวเพลง:  คริสเตียนป็อป 
ความยาว: 4:27
ค่ายเพลง: แคปิตอล
ผู้ประพันธ์เพลง:  เคที เพร์รี  เกร็ก เวลส์ 
โปรดิวเซอร์:  เพร์รี  เวลส์ 
"บายเดอะเกรซออฟกอด" (อังกฤษ: By the Grace of God) เป็นเพลงของนักร้องชาวอเมริกัน เคที เพร์รี จากสตูดิอัลบั้มที่สี่ ปริซึม (2013) เป็นเพลงสุดท้ายของอัลบั้ม เพลงเขียนและผลิตโดยเพร์รี และโปรดิวเซอร์เพลงชาวแคนาดา เกร็ก เวลส์ เพลงเกิดขึ้นจากการหย่าร้างระหว่างเพร์รีกับนักแสดงและนักตลกชาวอังกฤษ รัสเซลล์ แบรนด์ เดิมเพร์รีตั้งใจจะทำให้เป็นอัลบั้มที่ "มืดลง" แต่ได้ลดระดับเหลือแค่เป็นเพลงที่ "มืดลง" แทน ในเนื้อเพลงเป็นการบอกเล่าอัตชีวประวัติเล่าถึงความเข้มแข็งและการยืนหยัดด้วยตนเอง
เพลงถูกเปิดเผยครี่งแรกในงานไอทูนส์เฟสติวัล 2013 หลังจากออกอัลบั้มปริซึม "บายเดอะเกรซออฟกอด" ได้รับคำวิจารณ์โดยทั่วไปเป็นที่ชื่นชอบ นักวิจารณ์ยกย่องความทนทานของเพลงและเลือกให้เป็นเพลงโดดเด่นจากอัลบั้ม แต่ตำหนิเรื่องลำดับในเพลง หลังจากอัลบั้มออกจำหน่าย เพลงเข้าชาร์ตเพลงหลายชาร์ต เนื่องจากยอดดาวน์โหลดสูง
เบื้องหลังและการผลิต

หลังจากนักแสดงและนักแสดงตลก รัสเซลล์ แบรนด์ หย่าร้างกับเพร์รีในปลายเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011 เธอรู้สึกเสียใจจนคิดที่จะฆ่าตัวตาย เกร็ก เวลส์ ผู้ช่วยเพร์รีแต่งเพลง "บายเดอะเกรซออฟกอด" ให้ความเห็นถึงเหตุการณ์นี้ว่า "ผมคิดว่าเธอรู้สึกสับสนในหัว และละอายใจที่ถูกขอหย่าผ่านข้อความ" หลังจากเอาชนะความคิดฆ่าตัวตาย และอาการช็อคเบื้องต้น เธอต้องการสร้างโครงการที่ "มืดลง" เมื่อเทียบกับอัลบั้มก่อนหน้า เธอนำเหตุการณ์หย่าร้างมาใส่ในเพลง "บายเดอะเกรซออฟกอด" โดยเนื้อเพลงเล่าเกี่ยวกับเพร์รีต่อสู้ความคิดฆ่าตัวตายขณะนอนอยู่บนพื้นห้องน้ำ ระหว่างบทสัมภาษณ์กับนิตยสารเอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี เพร์รีพูดถึงความรู้สึกขณะอกหักว่า "นึกถึงสิ่งที่คุณผ่านมา นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคุณผ่านช่วงเวลาอกหักมาได้ พวกเราทุกคนผ่านช่วงเวลาอกหักมาได้ และเราทุกคนรู้สึกเศร้าและสิ้นหวัง"
"บายเดอะเกรซออฟกอด" เผยแพร่สู่คนวงในอุตสาหกรรมระหว่างการพบปะเพื่อฟังเพลงจากอัลบั้มปริซึมในแมนฮัตตัน ขณะที่มีการยืนยันว่าเพลงถูกรวมอยู่ในอัลบั้มเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2013 เพร์รียืนยันว่าเพลงนี้เป็นเพลงเดียวในอัลบั้มปริซึมที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการหย่าร้างกับแบรนด์ อย่างไรก็ตาม เพลง "โกสต์" ในอัลบั้มปริซึม กล่าวถึงการหย่าร้าง โดยเฉพาะในเนื้อเพลงที่ร้องว่า "You sent a text, it was like the wind changed your mind" แม้ว่าเพร์รีกล่าวว่าเพลงนี้ไม่เกี่ยวกับการแยกทาง ต่อมาเธอกล่าวว่า "นั่นเป็นเรื่องตลก มันไม่เกี่ยวอะไรกับชีวิตฉันเลย คนคิดว่าเพลงบางเพลงจะต้องเกี่ยวข้องกับคนบางคน และมีแค่เพลงเดียวเท่านั้นที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นในชีวิตฉัน และเพลงนั้นคือ 'บายเดอะเกรซออฟกอด'"
ต่างจากเพลงหลายเพลงในอัลบั้มที่แต่งจากทัศนคติของนักแต่งเพลงหลายคน เพร์รีแต่งเพลง "บายเดอะเกรซออฟกอด" ร่วมกับเกร็ก เวลส์ เวลส์แต่งเพลง "ชูสยัวร์แบตเทิลส์" เพลงพิเศษเพลงที่สามจากอัลบั้มฉบับดีลุกซ์ ในเพลงนี้ เขาเล่นกลอง เปียโน และเครื่องสังเคราะห์เสียง เพลงถูกปรับแต่งเสียงโดยเอียน แม็กเกรเกอร์ ที่ร็อกเก็ตคาเราเซลสตูดิโอในลอสแอนเจลิส และผสมเสียงโดยเซอร์บัน เกเนีย ที่มิกซ์สตาร์สตูดิโอส์ ที่เวอร์จิเนียบีช
การจัดวางองค์ประกอบเพลง

เพลง "บายเดอะเกรซออฟกอด" เป็นเพลงแนวคริสเตียนป็อปเพาเวอร์บัลลาด บรรเลงด้วยเปียโน ความยาว 4 นาที 27 วินาที ดนตรีของเพลงประกอบด้วยเครื่องดนตรีหลากหลาย เช่น กลอง เปียโน และเครื่องสังเคราะห์เสียง ร่วมกับกลองทหาร Throughout the song, drums, piano, and synthesizers are used in its instrumental. มีการใช้กลอง เปียโน และเครื่องสังเคราะห์เสียงตลอดทั้งเพลง จากโน้ตดนตรีที่ตีพิมพ์โดยบริษัทอัลเฟรดพับบลิชชิง บนเว็บไซต์มิวสิกโน้ตส์ดอตคอม เพลงแต่งด้วยคีย์จีไมเนอร์และกำหนดด้วยอัตราจังหวะ 4 4 ที่เทมโป 82 จังหวะต่อนาที ทำนองเพลงกว้างตั้งแต่โน้ต B♭3 ถึง D5   ขณะที่เพลงบรรเลงด้วยคอร์ด Gm—E♭sus2—B♭—Gm—E♭sus2—Fsus4.
แหล่งข้อมูลอื่น

Full lyrics of "By the Grace of God" เก็บถาวร 2013-10-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่เว็บไซต์ทางการของเพร์รี
| ด ค กเพลงของเคที เพร์รี |
| --- | --- |
ผลงานเพลง
วันออฟเดอะบอยส์:  "ไอคิสด์อะเกิร์ล"  "เวกกิงอัปอินเวกัส"  "ธิงกิงออฟยู"  "ยัวร์โซเกย์"  "ฮอตเอ็นโคลด์" 
ทีนเอจดรีม:  "ทีนเอจดรีม"  "ลาสต์ฟรายเดย์ไนต์ (ที.จี.ไอ.เอฟ.)"  "แคลิฟอร์เนียเกิลส์"  "ไฟร์เวิร์ก"  "พีค็อก"  "เซอร์เคิลเดอะเดรน"  "เดอะวันแด้ตก็อตอะเวย์"  "อี.ที."  "ฮูแอมไอลิฟวิงฟอร์"  "ฮัมมิงเบิร์ดฮาร์ตบีต"  "น็อตไลก์เดอะมูฟวีส์" 
ทีนเอจดรีม: เดอะคอมพลีตคอนเฟกชัน:  "พาร์ตออฟมี"  "วายด์อะเวก"  "เดรสซินอัป" 
ปริซึม:  "โรร์"  "เลเจนแดรีเลิฟเวอส์"  "เบิร์ธเดย์"  "วอล์กกิงออนแอร์"  "อันคอนดิชันเนิลลี"  "ดาร์กฮอร์ส"  "ดิสอิสฮาววีดู"  "ดับเบิลเรนโบว์"  "บายเดอะเกรซออฟกอด"  "อิตเทกส์ทู"  "ชูสยัวร์แบตเทิลส์" 
วิตนิสส์:  "เชนด์ทูเดอะริทึม"  "บอนาเพที"  "สวิชสวิช" 
ความร่วมมือ:  "อิฟวีเอฟเวอร์มีตอะเกน"  "สตาร์สตรักก์"  "ฮูยูเลิฟ" 
เพลงอื่นๆ:  "เอเวอรีเดย์อิสอะฮอลิเดย์"  "ไรส์"
บาลาชิคา

| บาลาชิคา Балашиха |
| --- | --- |
นคร
ตามเข็มนาฬิกา: ถนนเลนินา, บาลาชิกาอารีน่า, สถานีรถไฟบาลาชิกา โรงสีฝ้ายบาลาชิคา #1
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของบาลาชิคา 
บาลาชิคาที่ตั้งของบาลาชิคาแสดงแผนที่รัสเซียบาลาชิคาบาลาชิคา (รัสเซีย)แสดงแผนที่รัสเซีย
พิกัด:  55°49′N 37°58′E﻿ / ﻿55.817°N 37.967°E﻿ / 55.817; 37.967
ประเทศ: รัสเซีย
หน่วยองค์ประกอบ: แคว้นมอสโก
สถาปนา: 1830
จัดตั้งเป็นนคร: 1939
การปกครอง
 • องค์กร: สภาผู้แทนราษฎร
 • หัวหน้า: เซอร์เกย์ ยูรอฟ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 244.18 ตร.กม. (94.28 ตร.ไมล์)
ความสูง: 150 เมตร (490 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนครัวปี 2010)
 • ทั้งหมด: 215,494 คน
 • อันดับ: 86 ในปี 2010
 • ความหนาแน่น: 880 คน/ตร.กม. (2,300 คน/ตร.ไมล์)
สถานะการบริหาร
 • เขตย่อยของ: เมืองในเขตปกครองศาลบาลาชิกา
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: เมืองในเขตปกครองศาลบาลาชิกา
สถานะเทศบาล
 • เขตเมือง: เขตเมืองบาลาชิกา
 • เมืองศูนย์กลางทางการบริหารของ: เขตเมืองบาลาชิกา
รหัสไปรษณีย์: 143xxx
รหัสโทรศัพท์: +7 495
รหัส OKTMO: 46704000001
เว็บไซต์: www.balashiha.ru
บาลาชิคา (รัสเซีย: Балашиха, สัทอักษรสากล: [bəlɐˈʂɨxə]; อังกฤษ: Balashikha) เป็นเมืองในแคว้นมอสโก ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเปคอร์กา ห่างออกไปทางตะวันออกของถนนวงแหวนมอสโก 1 กิโลเมตร (0.62 ไมล์) มีประชากร 215,494 คน (การสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2010); 147,909 คน (สำมะโน ค.ศ. 2002); 135,841 คน (สำมะโน ค.ศ. 1989).
ภูมิศาสตร์

เมืองนี้มีชื่อเสียงในเรื่องระบบแม่น้ำและทางน้ำที่เป็นเอกลักษณ์ ระบบแม่น้ำเปคอร์กาครอบคลุมพื้นที่ 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) จากเหนือจรดใต้และ 20 กิโลเมตร (12 ไมล์) จากตะวันออกไปตะวันตก และยังมีทะเลสาบและสระน้ำขนาดเล็กจำนวนมากที่เกิดขึ้นจากการสร้างเขื่อนเพื่อผลิตพลังงานน้ำให้โรงสีฝ้ายในศตวรรษที่ 19
บาราเฮียร์

บาราเฮียร์ (อังกฤษ: Barahir) เป็นชื่อตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในเรื่อง ซิลมาริลลิออน เขาเป็นมนุษย์ แห่งแคว้นลาดรอส ชาวตระกูลเบออร์ เป็นที่รู้จักในปกรณัมในฐานะบิดาของเบเรน
บาราเฮียร์เป็นบุตรของเบรกอร์ ผู้นำตระกูลเบออร์ ได้เข้าร่วมรบในสงครามดากอร์บราโกลลัค ในยุคที่หนึ่ง สงครามครั้งนั้นมอร์กอธมีชัยชนะเหนือทัพเอลฟ์และมนุษย์ในดินแดนทางตอนเหนือของเบเลริอันด์ อาณาจักรดอร์โธนิออน รวมทั้งแคว้นลาดรอส ถูกเพลิงลาวาเผาผลาญจนพินาศ พี่ชายของบาราเฮียร์คือ เบรโกลัส ซึ่งเวลานั้นเป็นผู้นำตระกูล ถูกสังหารในการศึก ส่วนตัวของบาราเฮียร์ติดพันอยู่ในแนวรบด้านตะวันตก และได้ให้ความช่วยเหลือแก่กษัตริย์ฟินร็อด เฟลากุนด์  ทำให้พระองค์มอบแหวนประจำราชวงศ์ให้ แหวนนี้ต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อ แหวนแห่งบาราเฮียร์ พร้อมทั้งทรงให้คำมั่นว่าจะให้ความช่วยเหลือทุกประการแก่บาราเฮียร์และทายาทของเขาต่อไปในอนาคต
หลังสงครามบราโกลลัค ชาวตระกูลเบออร์ต้องอพยพลี้ภัย เอเมลเดียร์ ภรรยาของบาราเฮียร์ เป็นผู้นำประชาชนทั้งเด็กและสตรี เดินทางหลบหนีไปสู่แคว้นดอร์-โลมิน คงเหลือแต่บาราเฮียร์และสมัครพรรคพวกอีก 12 คน หลบหนีไปตั้งค่ายอยู่ที่ทะเลสาบ ทาร์นอายลูอิน แอบซุ่มซ่อนอยู่ในดอร์โธนิออน คอยขัดขวางทำลายแผนการของสมุนบริวารของมอร์กอธ จนกระทั่ง กอร์ลิม บริวารคนหนึ่งของบาราเฮียร์ ทรยศต่อพวกพ้อง ทำให้พวกเขาถูกสังหารทั้งหมด คงเหลือแต่ เบเรน บุตรแห่งบาราเฮียร์ เพียงคนเดียว
ดูเพิ่ม

ตระกูลเบออร์
แหวนแห่งบาราเฮียร์
บาร์บี้กับสามทหารเสือ

| บาร์บี้กับสามทหารเสือ |
| --- | --- |
ปกดีวีดี
กำกับ: วิลเลียม เลา
เขียนบท: เอมี วูล์ฟรัม
สร้างจาก: สามทหารเสือโดยอาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา
อำนวยการสร้าง: ลอรี ฟอร์เท
นักแสดงนำ: เคลลี เชอริแดน อาเมอเลีย เฮ็นเดอร์ซน คีรา โทเซอร์ วิลโลว์ จอห์นสัน ดอร์ลา เบล ทิม เคอร์รี มาร์ก ฮิลเดรธ
ตัดต่อ: ซิลเวน เบลส
ดนตรีประกอบ: เอริก โคลวิน
บริษัทผู้สร้าง: มาเทลเอนเตอร์เทนเมนต์ เรนเมกเกอร์เอนเตอร์เทนเมนต์ 
ผู้จัดจำหน่าย: ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์โฮมเอนเตอร์เทนเมนต์
วันฉาย:   15 กันยายน ค.ศ. 2009 (2009-09-15) 
ความยาว: 81 นาที
ประเทศ: แคนาดา สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
บาร์บี้กับสามทหารเสือ (อังกฤษ: Barbie and the Three Musketeers) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันแฟนตาซี ค.ศ. 2009 ซึ่งเปิดตัวในรูปแบบดีวีดีเมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2009 และออกอากาศครั้งแรกทางโทรทัศน์ทางช่องนิคคาโลเดียนเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานที่สิบหกของซีรีส์ภาพยนตร์บาร์บี้ โดยมีเคลลี เชอริแดน ให้เสียงพากย์เป็นคอรีน ดาตาญัง (รับบทโดยบาร์บี้) และอิงจากนวนิยายเรื่องสามทหารเสือ ที่เขียนโดยอาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา ใน ค.ศ. 1844
โครงเรื่อง

ในประเทศฝรั่งเศสช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 สาววัยสิบเจ็ดปีชื่อคอรีน (รับบทโดยบาร์บี้) ที่อาศัยอยู่ในฟาร์มกับแม่ของเธอ มีความฝันที่จะเป็นทหารเสือเช่นเดียวกับดาตาญังผู้เป็นพ่อ ส่วนลูกแมวของเธอชื่อเมียตนั้นฝันที่จะเป็น "ทหารแมวเหมียว" ("mus-cat-eer")
น่าเสียดายที่เมื่อพวกเธอไปถึงปารีส ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามที่คอรีนหวังไว้ เธอถูกคนอื่นล้อเลียน โดยเฉพาะฟิลิป ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องและที่ปรึกษาของเจ้าชาย ส่วนบรูตัส ซึ่งเป็นสุนัขของเขาได้ขโมยจดหมายที่ส่งถึงมงซิเออร์เทรวิลแล้วหนีไปที่ปราสาท คอรีนได้จดหมายกลับคืนมา แต่บรูตัสกลับสร้างความเสียหายให้กับจดหมาย หลังจากคุยกับเทรวิลแล้ว เขาก็บอกเธอว่าเธอยังไม่พร้อม อย่างไรก็ตาม บรูตัสที่ชั่วร้ายไล่ตามเมียตไปที่ปราสาท ซึ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงเมื่อเกิดกับสาวใช้ในวังสามคน แล้วคอรีนพบกับมาดาม เดอ บอสเซ ซึ่งจ้างเธอเป็นสาวใช้ในวังอีกคนหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

barbie.com
เว็บไซต์ทางการ
บาร์บี้กับสามทหารเสือ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แม่แบบ:Rotten tomatoes
Barbie and the Three Musketeers ที่ออลมูวี
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
บัวหลวง

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ บัวหลวง (แก้ความกำกวม)
| บัวหลวง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
อันดับ:: อันดับเหมือดคน Proteales
วงศ์:: วงศ์บัวหลวง Nelumbonaceae
สกุล:: สกุลบัวหลวง Nelumbo Gaertn.
สปีชีส์:: Nelumbo nucifera
ชื่อทวินาม
Nelumbo nucifera Gaertn.

ชื่อพ้อง
 Nelumbium speciosum Willd.  Nelumbo komarovii Grossh.  Nymphaea nelumbo
บัวหลวง หรือ บัวหลวงอินเดีย (อังกฤษ: Indian Lotus, Sacred Lotus, Bean of India) เป็นพืชน้ำในสกุลบัวหลวง (Nelumbo) วงศ์บัว (NELUMBONACEAE)
สายพันธุ์ดอกบัวหลวง

1. บัวหลวงพันธุ์ดอกสีชมพู (บัวแหลมชมพู) มีชื่อว่า ปทุม ปัทมา โกกระนต หรือโกกนุต ดอกขนาดใหญ่ ดอกตูมเป็นรูปไข่ ปลายเรียวสีชมพู กลีบดอกชั้นนอกมี 4-5 กลีบ รูปไข่มีขนาดเล็ดเรียงตัวกัน 2 ชั้น ส่วนกลางของกลีบมีรูปร่างโค้งป่อง ตรงกลางสีชมพูอมเขียว ส่วนกลีบดอกชั้นกลางและชั้นในสีชมพูเข้ม โคนกลีบดอกสีขาวนวล มีประมาณ 13-14 กลีบ เรียงตัวเป็นชั้น ประมาณ 3 ชั้น อยู่โดยรอบฐานดอก กลีบชั้นนอกและชั้นในมีสีและรูปร่างคล้ายชั้นกลางแต่เล็กกว่ากลีบในชั้นกลาง
บัวหลวงดอกสีชมพูในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่
เกสรบัวหลวงสีชมพูในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่
เกสรบัวหลวงสีชมพูในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่
ใบบัวหลวงดอกสีชมพูในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่
ดอกตูมบัวหลวงสีชมพูในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่
2. บัวหลวงพันธุ์ดอกสีขาว (บัวแหลมขาว) มีชื่อว่า บุณฑริกหรือปุณฑริก ดอกขนาดใหญ่เป็นรูปไข่ ปลายเรียว คล้ายบัวพันธุ์ปทุม ดอกมีสีขาวประกอบด้วยกลีบดอกชั้นนอกสีขาวอมเขียว ส่วนกลีบในชั้นกลางและชั้นในสีขาวปลายกลีบดอกสีชมพูเรื่อ ๆ รูปร่างของกลีบและการเรียงตัวของกลีบดอกคล้ายดอกบัวพันธุ์ปทุม
3. บัวหลวงพันธุ์ดอกสีชมพูซ้อน (บัวฉัตรชมพู) มีชื่อว่า สัตตบงกช ดอกมีขนาดใหญ่ ดอกตูมเป็นรูปไข่ทรงป้อม สีชมพู ประกอบด้วยกลีบนอกเป็นรูปรี มี 4-7 กลีบ กลีบเล็กเรียนซ้อนกันเป็นชั้น 2-3 ชั้น สีเขียวอมชมพู กลีบในสีชมพูตลอด ส่วนโคนกลีบที่ติดกับฐานรองดอกมีสีขาวอมเหลือง กลีบในมีประมาณ 12-16 กลีบ กลีบในชั้นนอกและชั้นในมีขนาดเล็กกว่าชั้นกลาง เป็นรูปไข่ที่มีส่วนกว้างอยู่ด้านบน เกสรตัวผู้ชั้นนอก ๆ เป็นหมัน โดยมีก้านชูที่เป็นเกสรตัวผู้ที่เป็นแผ่นบาง ๆ สีชมพูคล้ายกลีบในแต่มีขนาดเล็กกว่า ไม่มีอับเรณู แต่ปลายกลีบมีส่วนยื่นออกมาที่มีฐานเรียวเล็ก ส่วนปลายพองใหญ่ มีสีขาวนวล
บัวฉัตรดอกสีชมพู
บัวฉัตรดอกสีชมพู
บัวฉัตรชมพู
4. บัวหลวงพันธุ์ดอกสีขาวซ้อน (บัวฉัตรขาว) มีชื่อว่า สัตตบุตย์ ดอกมีขนาดใหญ่ ดอกตูมเป็นรูปไข่ทรงป้อม คล้ายบัวพันธุ์สัตตบงกช ดอกมีสีขาว ซ้อนกันหลายชั้น  ดอกประกอบด้วยกลีบดอกสีเขียวอมขาว ส่วนกลีบชั้นในสีขาวตลอด ส่วนรูปทรงและการเรียงตัวของกลีบดอกจะมีลักษณะคล้ายกับบัวพันธุ์สัตตบงกช
บัวฉัตรดอกสีขาว
บัวฉัตรดอกสีขาว
บัวฉัตรดอกสีขาว
ดอกไม้ประจำจังหวัด

ดอกบัวหลวงเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดปทุมธานี พิจิตร สุโขทัย และหนองบัวลำภู