stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาร์แซน แวงแกร์
รางวัลและความสำเร็จ

แวงแกร์ได้รับการสนับสนุนจากแฟนบอลของอาร์เซนอลอย่างมาก แฟนคลับของสโมสรศรัทธาในความสามารถของผู้จัดการทีมคนนี้และศรัทธาในวิสัยทัศน์ของเขาในระยะยาว แฟนบอลของไอ้ปืนใหญ่มักจะพูดว่า "Arsène Knows" (อาร์แซนรู้) และ "In Arsène We Trust" (เราเชื่ออาร์แซน) ซึ่งเป็นคำพูดที่ยืนยันว่าเขาได้รับความนิยมในหมู่แฟนบอลอย่างมาก แฟนบอลกลุ่มนี้มากจะพูดซ้ำ ๆ และกลายเป็นคำขวัญของฝูงชนที่เอมิเรตส์สเตเดียมไปแล้ว ในพิธีอำลาสนามไฮบิวรีเมื่อฤดูกาล 2005-06 นั้น แฟนบอลได้แสดงความประทับใจในตัวผู้จัดการทีมคนนี้มากด้วยการกำหนด "วันแวงแกร์" (Wenger Day) ซึ่งตรงกับวันเกิดครบรอบ 56 ปีของเขาคือวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2005 ซึ่งเป็นวันที่มีการแข่งขันกับแมนเชสเตอร์ซิตีพอดี
เดวิด ดีน อดีตรองประธานสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล ได้กล่าวว่าแวงแกร์คือผู้จัดการทีมที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ของสโมสร "อาร์แซนคือคนที่วิเศษมาก เขาทำให้นักเตะหลายต่อหลายคนกลายเป็นนักเตะระดับโลกได้ ตั้งแต่เขาย้ายมาอยู่ที่นี่ เราก็ได้เห็นฟุตบอลในแบบฉบับที่ไม่เคยเห็นที่ดาวดวงไหนมาก่อน" เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 2007 มีการมอบเหรียญทองแดงเกียรติยศให้กับอาร์แซน แวงแกร์ เช่นเดียวกับที่เคยให้เฮอร์เบิร์ต แชปแมน เพื่อเป็นการยกย่องคุณความดีของแวงแกร์ โดยคณะกรรมการบริหารของสโสรฟุตบอลอาร์เซนอลได้มอบรางวัลนี้ให้กับเขาในงานประชุมสามัญประจำปีของสโมสร
แวงแกร์ได้รับเลฌียงดอเนอร์ (Légion d'Honneur) เครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 2002 เขาได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์นายทหารแห่งจักรวรรดิบริเตน (OBE) เพื่อเป็นรางวัลสำหรับการเป็นผู้สร้างชื่อเสียงให้กับวงการฟุตบอลสหราชอาณาจักรในวันเฉลิมพระชนมพรรษาของสมเด็จพระราชินีปี ค.ศ. 2003 ต่อมาในปี ค.ศ. 2006 ชื่อของแวงแกร์ได้ถูกจารึกไว้ในหอเกียรติยศแห่งวงการฟุตบอลอังกฤษเพื่อเป็นการบันทึกความสำเร็จในการเป็นผู้จัดการทีมในอังกฤษ นับว่าเป็นผู้จัดการทีมชาวต่างชาติคนที่สองที่ได้มีชื่อในหอเกียรติยศแห่งนี้ หลังจากที่ดารีโอ กราดี ชาวอิตาลีเคยทำสำเร็จมาแล้วในการคุมทีมครูว์อเล็กซานดรา
ในปี ค.ศ. 2007 มีนักดาราศาสตร์ชื่อเอียน พี. กริฟฟิน นำชื่อของแวงแกร์ไปตั้งเป็นชื่อดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่งว่า 33179 อาร์แซนแวงแกร์ เนื่องจากนักดาราศาสตร์ผู้นี้หลงใหลในทีมฟุตบอลของผู้จัดการทีมคนนี้มาก
นอกจากนี้แล้ว อาร์แซน แวงแกร์ ยังถือเป็นผู้จัดการทีมอาร์เซนอล ที่อยู่ในตำแหน่งยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยทำหน้าที่คุมทีมเป็นนัดที่ 1,000 เมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 2014 ในนัดที่อาร์เซนอลบุกไปเยือนเชลซี ถึงสแตมฟอร์ดบริดจ์ ในพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2013–14 แต่ผลการแข่งขันออกมา ปรากฏว่าเชลซีเป็นฝ่ายชนะอาร์เซนอลไปอย่างท่วมท้นถึง 6-0 และคีแรน กิบส์ ของอาร์เซนอล ถูกใบแดงไล่ออกจากสนามไปด้วยในนาทีที่ 15 ทั้งที่ผู้ที่กระทำฟาล์ว คือ อเล็กซ์ ออกซ์เลด-เชมเบอร์เลน
เกียรติยศ > นักเตะ > แอร์เซ สทราซบูร์

ลีกเอิง (1) : 1979
เกียรติยศ > ผู้จัดการทีม > อาแอ็ส มอนาโก

กุปเดอฟร็องส์ (1) : 1991
ลีกเอิง (1) : 1988
ผู้จัดการทีมฝรั่งเศสยอดเยี่ยมแห่งปี (1) : 1988
กุปเดอฟร็องส์ (2) : 1989, 1992
ลีกเอิง (2) : 1991, 1992
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ (1) : 1992
เกียรติยศ > ผู้จัดการทีม > นาโงยะ แกรมปัส

เจแปนนิส ซูเปอร์คัพ (1) : 1996
ถ้วยพระราชทานสมเด็จพระจักรพรรดิ (1) : 1996
ผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมแห่งปีของเจลีก (1) : 1995
เกียรติยศ > ผู้จัดการทีม > อาร์เซนอล

พรีเมียร์ลีก (3) : 1998, 2002, 2004
เอฟเอคัพ (7) : 1998, 2002, 2003, 2005, 2014, 2015, 2017
คอมมิวนิตีชิลด์ (5) : 1998, 1999, 2002, 2004, 2014, 2015
ผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมแห่งปี สมาคมฟุตบอลอังกฤษ (3) : 1998, 2002, 2004
พรีเมียร์ลีก (5) : 1999, 2000, 2001, 2003, 2005, 2016
เอฟเอคัพ (1) : 2001
ลีกคัพ (2) : 2007, 2011
คอมมิวนิตีชิลด์ (2) : 2003, 2005
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก (1) : 2006
ยูฟ่าคัพ (1) : 2000
โค้ชยอดเยี่ยมแห่งปี Onze d'Or : (4) 2000, 2002, 2003, 2004
ผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมแห่งปี สมาคมฟุตบอลอังกฤษ : (3) 1998, 2002, 2004
ผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมประจำเดือน สมาคมฟุตบอลอังกฤษ : 10 ครั้ง
ผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมแห่งปี LMA : (2) 2001-02, 2003-04
โค้ชกีฬายอดเยี่ยม สำนักข่าวบีบีซี : (2) 2002, 2004
หอเกียรติยศพรีเมียร์ลีก: 2023
อ็องรี แบร์กซอน

| อ็องรี แบร์กซอน |
| --- | --- |

อ็องรี หลุยส์ แบร์กซอน (ฝรั่งเศส: Henri-Louis Bergson; ออกเสียง: [bɛʁksɔn]; 18 ตุลาคม ค.ศ. 1859 – 4 มกราคม ค.ศ. 1941) เป็นนักปรัชญาและนักเขียนชาวฝรั่งเศสเชื้อสายโปแลนด์-ยิว เกิดที่ปารีส
| ด ค กรายชื่อผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม |
| --- | --- |
ค.ศ. 1901–1925 (พ.ศ. 2444–2468): พรูดอม (1901) ·  ม็อมเซิน (1902) ·  บีเยินซ็อน (1903) ·  มิสทราล / เอย์ซากีร์เร (1904) ·  แชงกีเยวิตช์ (1905) ·  คาร์ดุชชี (1906) ·  คิปลิง (1907) ·  อ็อยเคิน (1908) ·  ลอเกร์เลิฟ (1909) ·  ไฮเซอ (1910) ·  มาแตร์แล็งก์ (1911) ·  เฮาพท์มัน (1912) ·  ฐากุร (1913) ·  รอล็อง (1915) ·  ไฮเดินสตัม (1916) ·  เกลเลอโรป / พอนทอปปีดัน (1917) ·  ชปิทเทอเลอร์ (1919) ·  ฮัมซัน (1920) ·  ฟร็องส์ (1921) ·  เบนาเบนเต (1922) ·  เยตส์ (1923) ·  แรย์มอนต์ (1924) ·  ชอว์ (1925)
ค.ศ. 1926–1950 (พ.ศ. 2469–2493): เดเลดดา (1926) ·  แบร์กซอน (1927) ·  อึนเซ็ต (1928) ·  มันน์ (1929) ·  ลูอิส (1930) ·  คาร์ลเฟลต์ (1931) ·  กอลส์เวอร์ธี (1932) ·  บูนิน (1933) ·  ปีรันเดลโล (1934) ·  โอนีล (1936) ·  มาร์แต็ง ดูว์ การ์ (1937) ·  บัก (1938) ·  ซิลลันแป (1939) ·  เยนเซน (1944) ·  มิสตรัล (1945) ·  เฮ็สเซอ (1946) ·  ฌีด (1947) ·  เอเลียต (1948) ·  ฟอกเนอร์ (1949) ·  รัสเซลล์ (1950)
ค.ศ. 1951–1975 (พ.ศ. 2494–2518): ลาเกอร์กวิสต์ (1951) ·  โมรียัก (1952) ·  เชอร์ชิลล์ (1953) ·  เฮมิงเวย์ (1954) ·  ลัฆส์แนส (1955) ·  ฆิเมเนซ (1956) ·  กามูว์ (1957) ·  ปัสเตร์นัค (1958) ·  กวาซีโมโด (1959) ·  แปร์ส (1960) ·  อานดริช (1961) ·  สไตน์เบ็ก (1962) ·  เซเฟริส (1963) ·  ซาทร์ (1964) ·  โชโลคอฟ (1965) ·  อักนอน / ซัคส์ (1966) ·  อัสตูเรียส (1967) ·  คาวาบาตะ (1968) ·  เบ็คเค็ทท์ (1969) ·  โซลเซนิตซิน (1970) ·  เนรูดา (1971) ·  เบิล (1972) ·  ไวต์ (1973) ·  จอห์นสัน / มาร์ตินสัน (1974) ·  มอนตาเล (1975)
ค.ศ. 1976–2000 (พ.ศ. 2519–2543): เบลโลว์ (1976) ·  อาเลย์กซันเดร (1977) ·  ซิงเกอร์ (1978) ·  เอลีติส (1979) ·  มีวอช (1980) ·  คาเนตติ (1981) ·  มาร์เกซ (1982) ·  โกลดิง (1983) ·  ไซเฟิร์ต (1984) ·  ซีมง (1985) ·  โชยิงกา (1986) ·  บรอดสกี (1987) ·  มะห์ฟูซ (1988) ·  เซลา (1989) ·  ปัซ (1990) ·  กอร์ดิเมอร์ (1991) ·  วอลคอต (1992) ·  มอร์ริสัน (1993) ·  โอเอะ (1994) ·  ฮีนีย์ (1995) ·  ชึมบอร์สกา (1996) ·  โฟ (1997) ·  ซารามากู (1998) ·  กรัส (1999) ·  เกา ซิงเจี้ยน (2000)
ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน (พ.ศ. 2544–ปัจจุบัน): ไนพอล (2001) ·  แกร์เตส (2002) ·  คุตซี (2003) ·  เย็ลลีเน็ค (2004) ·  พินเทอร์ (2005) ·  พามุค (2006) ·  เลสซิง (2007) ·  เลอ เกลซีโย (2008) · มึลเลอร์ (2009) ·  โยซา (2010) ·  ทรานสเตรอเมอร์ (2011) ·  โม่เหยียน (2012) ·  มุนโร (2013) · มอดียาโน (2014) · อะเลคซีเอวิช (2015) · ดิลลัน (2016) · อิชิงูโระ (2017) · ตอการ์ตชุก (2018) · ฮันท์เคอ (2019) · กลิก (2020) · เกอร์นาห์ (2021)  ·  แอร์โน (2022)  ·  ฟ็อสเซอ (2023)  ·  คัง (2024)
อ็องเดร เดอ ลาบอร์ด เดอ มงเปอซา

| อ็องเดร เดอ ลาบอร์ด เดอ มงเปอซา |
| --- | --- |
เกิด: 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2450 ลองด์
เสียชีวิต: 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 (90 ปี)
อาชีพ: นักธุรกิจอุตสาหกรรม
มีชื่อเสียงจาก: พระราชสัสสุระในสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก พระราชอัยยกา (ปู่) ในสมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดอริกที่ 10 แห่งเดนมาร์ก และเจ้าชายโจอาคิมแห่งเดนมาร์ก
คู่สมรส: เรอเน ดูร์สโน
บุตร: 8 คน รวมทั้งเจ้าชายเฮนริกแห่งเดนมาร์ก พระราชสวามี
บิดามารดา: อ็องรี เดอ ลาบอร์ด เดอ มงเปอซา อ็องเรียต ฮัลแบร์ค
อ็องเดร เดอ ลาบอร์ด เดอ มงเปอซา (ฝรั่งเศส: André de Laborde de Monpezat) เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2450 ณ จังหวัดล็องด์ เป็นบุตรชายของอ็องรี เดอ ลาบอร์ด เดอ มงเปอซา และอ็องเรียต ฮัลแบร์ค เขาอาศัยและเติบโตในอินโดจีน หลังจากบิดาและมารดาหย่ากันใน พ.ศ. 2460 เขาและพี่ชาย ฌัก เดอ ลาบอร์ด เดอ มงเปอซา ก็ได้อยู่กับบิดา ในขณะที่มารดาสมรสใหม่กับเจ้าหน้าที่ทางการชื่อ ปีแยร์ เค็ลเลอร์ เขาได้ศึกษาในโรงเรียนแห่งหนึ่งในมง-เดอ-มาร์ซ็อง และย้ายโรงเรียนนับสิบโรงเรียน
เขาแต่งงานกับเรอเน ดูร์สโน ใน พ.ศ. 2474 มีลูกแปดคน หนึ่งในนั้นคือ อ็องรี เดอ ลาบอร์ด มงเปอซา ที่ต่อมาได้เข้าพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับเจ้าฟ้าหญิงมาร์เกรเธอ มกุฎราชกุมารีแห่งเดนมาร์ก และได้เป็นเจ้าชายพระราชสวามี ภายหลังเจ้าฟ้าหญิงมาร์เกรเธอเสด็จขึ้นครองราชย์ใน พ.ศ. 2515
อ็องเดร เดอ ลาบอร์ด เดอ มงเปอซา ใช้เวลาหลายปีในอินโดจีนเพื่อประกอบธุรกิจอุตสาหกรรม เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 สิริอายุ 90 ปี
อ็องเดร มาเซนา

| จอมพลแห่งจักรวรรดิ อ็องเดร มาเซนา ดยุกแห่งริโวลี เจ้าชายแห่งเอ็สลิง |
| --- | --- |

ชื่อเล่น: l'Enfant chéri de la Victoire
เกิด: 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1758(1758-05-06) นิส ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย
เสียชีวิต: 4 เมษายน ค.ศ. 1817(1817-04-04) (58 ปี) ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
รับใช้:  ราชอาณาจักรฝรั่งเศส  สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1  จักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1
แผนก/สังกัด: กองทัพบก
ชั้นยศ: จอมพลแห่งจักรวรรดิ
การยุทธ์: สงครามปฏิวัติฝรั่งเศส  การบุกครองนาโปลี  สงครามคาบสมุทร  สงครามนโปเลียน
บำเหน็จ: มหาอินทรีแห่งเลฌียงดอเนอร์
ลายมือชื่อ: 
อ็องเดร มาเซนา (ฝรั่งเศส: André Masséna) เป็นผู้บัญชาการทหารชาวฝรั่งเศสในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส มาเซนาเป็นหนึ่งในนายพลสิบแปดคนแรกที่ได้รับยศจอมพลแห่งจักรวรรดิ และได้รับฉายาจากนโปเลียนว่า ลูกรักของชัยชนะ (l'Enfant chéri de la Victoire) เขาถือเป็นหนึ่งในสามจอมพลผู้ยอดเยี่ยมที่สุดของนโปเลียน ร่วมกับจอมพลหลุยส์-นีกอลา ดาวู และฌ็อง ลาน
มาเซนาเกิดในครอบครัวยากจน เขาเคยทำงานเป็นเด็กรับใช้บนเรือสินค้าในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเป็นเวลากว่าสี่ปี และไม่ได้เรียนจบจากวิทยาลัยทหารเฉกเช่นนายพลคนอื่น เมื่อเขาเดินทางกลับฝรั่งเศสในปี 1775 เขาก็ได้บรรจุเป็นพลทหารในกรมทหารอิตาลี กองทัพหลวงฝรั่งเศส เมื่อมีก้าวหน้าจนมียศเป็นจ่าสิบเอก อันเป็นยศสูงสุดสำหรับสามัญชนผู้ไม่ได้เรียนจบทหาร เขาจึงลาออกจากราชการในปี 1789
หลังลาออก เขาแต่งงานและใช้ชีวิตกับครอบครัวฝ่ายสาวในเมืองอ็องทีบส์ (Antibes) มาเซนาเปิดร้านขายของชำ และใช้ความรู้กับเส้นสายสมัยอยู่บนเรือสินค้า ทำธุรกิจลักลอบค้าของเถื่อน และเคยถูกจับขังไม่นานในภาคเหนือของอิตาลี ต่อมาเมื่อเกิดสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส เขากลับเข้ารับราชการในปี 1791 ในตำแหน่งนายทหารสัญญาบัตร และได้เป็นพันโทในปี 1792 ประจำอยู่ที่ปีเยมอนเต ใกล้ชายแดนอิตาลี
อ็องตอนี อามีราตี

อ็องตอนี อามีราตี (ฝรั่งเศส: Anthony Ammirati; เกิดวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2003) เป็นนักกรีฑาชาวฝรั่งเศสที่เชี่ยวชาญในด้านกระโดดค้ำถ่อ เขาได้รับเหรียญทองในการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี เมื่อปี 2022
อาชีพ

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2021 เขาสร้างสถิติใหมในประเทศด้วยการกระโดดค้ำถ่อสูง 5.72 เมตรในการแข่งขันสำหรับผู้มีอายุไม่เกิน 20 ปีที่ซาล็อง-เดอ-พรอว็องส์ เดือนถัดมา เขาได้รับเหรียญทองในการแข่งขันยุโรปอายุไม่เกิน 20 ปีที่ทาลลินน์ด้วยการกระโดสูงถึง 5.64 เมตร
อามีราตีเข้ารอบในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศจากการกระโดดค้ำถ่อขาลงที่ไม่ประสบความสำเร็จ
สถิติ

| เหตุการณ์ | เหตุการณ์ | สูง | สถานที่ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กระโดดค้ำถ่อ | ด้านนอก | 5.81 เมตร | ซังคท์เว็นเดิล | 31 สิงหาคม 2022 |
| กระโดดค้ำถ่อ | ด้านใน | 5.45 เมตร | น็องต์ | 20 กุมภาพันธ์ 2022 |
อ็อช

| อ็อช |
| --- | --- |
เทศบาล
อาสนวิหารอ็อช
   ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: อ็อกซีตานี
จังหวัด: แฌร์
เขต: อ็อช
อำเภอ: อ็อช-1, อ็อช-2, อ็อช-3
สหเทศบาล: CA Grand Auch Cœur Gascogne
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2563–2569) : คริสตีย็อง ลาเพรบ็องด์
พื้นที่1: 72.48 ตร.กม. (27.98 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม 2560)2: 21,935 คน
 • ความหนาแน่น: 300 คน/ตร.กม. (780 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 32013 /32000
สูงจากระดับน้ำทะเล: 115–281 m (377–922 ft)  (avg. 166 m หรือ 545 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
อ็อช (ฝรั่งเศส: Auch, ออกเสียง: [ɔʃ]) หรือ เอาช์ (กัสกอญ: Aush, Aux, ออกเสียง: [awʃ]) เป็นเมืองและเทศบาลทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลักของจังหวัดแฌร์ในแคว้นอ็อกซีตานี และเป็นเมืองหลักทางประวัติศาสตร์ของภูมิภาคกัสกอญ
อูร์แบ็ง เลอ แวรีเย

| อูร์แบ็ง เลอ แวรีเย |
| --- | --- |

เกิด: 11 มีนาคม ค.ศ. 1811(1811-03-11) แซ็ง-โล, ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 23 กันยายน ค.ศ. 1877(1877-09-23) (66 ปี) ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
มีชื่อเสียงจาก: ผู้ค้นพบดาวเนปจูน
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: คณิตศาสตร์
 
อูร์แบ็ง ฌ็อง โฌแซ็ฟ เลอ แวรีเย (ฝรั่งเศส: Urbain Jean Joseph Le Verrier เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [yʁbɛ̃ ʒɑ̃ ʒɔzɛf lə vɛʁje] , 11 มีนาคม พ.ศ. 2354 - 23 กันยายน พ.ศ. 2366) นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศสผู้เชี่ยวชาญด้านกลศาสตร์ท้องฟ้า ทำงานประจำหอดูดาวปารีสตลอดชีวิต
ชีวิตและงาน

อูร์แบ็ง เลอ แวรีเย เกิดที่เมืองแซ็ง-โล ในประเทศฝรั่งเศส ผลงานสำคัญได้แก่การค้นพบดาวเนปจูน โดยใช้การคำนวณทางคณิตศาสตร์และเครื่องมือทางดาราศาสตร์ธรรมดา วงโคจรที่ผิดปกติของดาวยูเรนัสทำเกิดข้อสงสัยตามทฤษฎีของโยฮันเนิส เค็พเพลอร์และไอแซก นิวตันว่าจะต้องมีอิทธิพลของบางสิ่ง เลอ แวรีเยได้รับการร้องขอจากฟร็องซัว อาราโก เพื่อนนักดาราศาสตร์ เลอ แวรีเยคำนวณได้ว่ามีดาวเคราะห์โคจรที่ยังไม่เป็นที่รู้จักในโคจร การคำนวณของเลอ แวรีเย ทำให้นักดาราศาสตร์ชื่อโยฮัน ก็อทฟรีท กัลเลอสามารถกำหนดตำแหน่งและค้นพบดาวดวงนี้ได้สำเร็จ
การค้นพบนี้ทำให้เลอ แวรีเย พยายามใช้วิธีเดียวกันเพื่อคำนวณหาการโคจรที่ผิดปกติของดาวพุธ ซึ่งเป็นที่ตื่นเต้นกันมากและเรียกดาวเคราะห์ที่สงสัยแต่ยังค้นไม่พบนั้นว่า "ดาววัลแคน" จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2458 ไอน์สไตน์จึงพิสูจน์ได้ว่าเกิดจากปรากฏการณ์ที่เรียกว่าทฤษฎีสัมพันธภาพ
อูร์แบ็ง เลอ แวรีเย ได้รับเหรียญรางวัลทองคำของราชสมาคมดาราศาสตร์ในปี พ.ศ. 2411 และได้รับเป็นครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2419 เลอ แวรีเย ถึงแก่กรรมในกรุงปารีส หลุมอุกกาบาตบนดวงจันทร์และบนดาวอังคารรวมทั้งวงแหวนของดาวเนปจูนที่ค้นพบได้รับการตั้งชื่อตามเขา
ดูเพิ่ม

David Aubin, The Fading Star of the Paris Observatory in the Nineteenth Century: Astronomers' Urban Culture of Circulation and Observation. Osiris เก็บถาวร 2007-11-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 18 (2003), 79–100.
Grosser, M. (1962). The Discovery of Neptune. Harvard University Press. ISBN 0-674-21225-8.
Le Verrier, Urbain (1835). Annales de Chimie et de Physique (Paris) 60: 174 – Chemical research of Le Verrier
Fabien Locher, L’empire de l’astronome : Urbain Le Verrier, l’Ordre et le Pouvoir. Cahiers d’histoire. Revue d’histoire critique. 102, 2007, pp. 33–48.
Fabien Locher, Le Savant et la Tempête. Étudier l’atmosphère et prévoir le temps au XIXe siècle, Rennes, Presses Universitaires de Rennes, Collection « Carnot », 2008.
Dennis Rawlins (1999). Recovery of the RGO Neptune Papers. Adams' Final Prediction Missed by Over Ten Degrees. DIO, 9 (1), pp. 3–25.
See, T. J. J. (1910). "Leverrier's Letter to Galle and the Discovery of Neptune". Popular Astronomy. 18: 475–476. Bibcode:1910PA.....18..475S.
แหล่งข้อมูลอื่น

Le Verrier on the French 50 Franc banknote เก็บถาวร 2018-08-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฮิมาเลีย

ฮิมาเลีย (อังกฤษ: Himalia; กรีก: Ἱμαλία) อาจหมายถึง
ฮิมาเลีย (เทพปกรณัม) - นิมฟ์ในประมวลเรื่องปรัมปรากรีก
ฮิมาเลีย (ดาวบริวาร) - ดาวบริวารของดาวพฤหัสบดี
อ็องนาต็องด็องเซปา

"อ็องนาต็องด็องเซปา" (ฝรั่งเศส: En attendant ses pas, "ตอนรอเขามา") เป็นซิงเกิลที่ 4 ของเซลีน ดิออนจากอัลบั้ม ซีลซูว์ฟีแซแดเม เป็นซิงเกิลวิทยุในประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส ออกเผยแพร่เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2542
"อ็องนาต็องด็องเซปา" เป็นผลงานการประพันธ์ของฌ็อง-ฌัก โกลด์แมน ซึ่งเผยแพร่พร้อมกับเพลง "เฌอครัวตัว"
ไม่มีมิวสิกวิดีโอสำหรับเพลงนี้
"อ็องนาต็องด็องเซปา" ขึ้นอันดับสูงสุดที่ 10 ในชาร์ตเบลเยี่ยมวอลโลนีแอร์เพล
เพลงนี้ได้บรรจุลงในอัลบั้ม องเนอช็องช์ปา แบบกล่องยาวในปี พ.ศ. 2548
รูปแบบและรายชื่อเพลง

ซิงเกิลวิทยุ 1 เพลง (ยุโรป)
"อ็องนาต็องด็องเซปา" – 4:07
ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2542) | อันดับ สูงสุด |
| --- | --- |
Belgian Wallonie Airplay Chart: 10
อูว์แอ็ส บีตาม

สหภาพกีฬาบีตาม (ฝรั่งเศส: Union Sportive de Bitam) หรือ อูว์แอ็ส บีตาม (US Bitam) เป็นสโมสรฟุตบอลของประเทศกาบอง ตั้งอยู่ในเมืองบีตาม
ความสำเร็จ

กาบงช็องปียอนานาซียอนาล เดเอิง: 3
กุปดูว์กาบงแอ็งแตร์เกลิบ: 3
ผู้เล่น

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้ฝึก

Emmanuel Kunde (ค.ศ. 1999–2000), (ค.ศ. 2000–2006)
Régis Manon (ค.ศ. 2006–2012)
Thomas Libiih (ค.ศ. 2013)
François Omam-Biyik (ค.ศ. 2013–)
อ็องเทร

อ็องเทรในร้านอาหารแห่งหนึ่งในฝรั่งเศส ประกอบด้วยซุปฟักทองโรยหน้าด้วยอัลมอนด์ และขนมปังปิ้งทาแซลมอนบด
อ็องเทร (ฝรั่งเศส: entrée) ในการบริการอาหารโดยใช้บริกรในฝรั่งเศสสมัยใหม่และในโลกที่ใช้ภาษาอังกฤษ (ยกเว้นสหรัฐและบางส่วนของแคนาดา) หมายถึงอาหารที่เสิร์ฟก่อนอาหารจานหลัก นอกเหนือจากภูมิภาคดังกล่าวในอเมริกาเหนือแล้ว ศัพท์นี้โดยทั่วไปมีความหมายเหมือนกันกับศัพท์ อาหารเรียกน้ำย่อย อ็องเทรอาจเป็นอาหารจานแรกที่เสิร์ฟในมื้อหนึ่ง ๆ หรืออาจเสิร์ฟหลังซุปหรืออาหารจานเล็กอื่น ๆ ก็ได้ ส่วนในสหรัฐและบางส่วนของแคนาดา ศัพท์ อ็องเทร หมายถึงอาหารจานหลักหรืออาหารที่มีอยู่จานเดียวในมื้อนั้น
ดูเพิ่ม

อาหารเรียกน้ำย่อย
อาหารจานหลัก
อ็องรี ลา ฟงแตน

| อ็องรี ลา ฟงแตน |
| --- | --- |

เกิด: 22 เมษายน ค.ศ. 1854(1854-04-22) บรัสเซลส์, เบลเยียม
เสียชีวิต: 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1943(1943-05-14) (89 ปี) บรัสเซลส์, เบลเยียม
สัญชาติ: เบลเยียม
อาชีพ: นักกฎหมาย, นักเคลื่อนไหวเพื่อสันติภาพ
อ็องรี ลา ฟงแตน (ฝรั่งเศส: Henri La Fontaine; 22 เมษายน ค.ศ. 1854 – 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1943) เป็นนักกฎหมายและนักเคลื่อนไหวเพื่อสันติภาพชาวเบลเยียม เกิดที่กรุงบรัสเซลส์ ในปี ค.ศ. 1854 เข้าเรียนกฎหมายที่มหาวิทยาลัยเสรีบรัสเซลส์ ก่อนจะดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านกฎหมายระหว่างประเทศที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ในปี ค.ศ. 1907 ลา ฟงแตนดำรงตำแหน่งประธานสำนักสันติภาพสากล (International Peace Bureau) และเสนอนโยบายด้านสันติภาพหลายอย่างจนได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพในปี ค.ศ. 1913 เขาดำรงตำแหน่งนี้จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1943
นอกจากงานด้านกฎหมายและสันติภาพแล้ว ลา ฟงแตนได้ร่วมกับปอล อ็อตเล ก่อตั้งสหพันธ์สารสนเทศและเอกสารหลักฐานระหว่างประเทศ (International Federation for Information and Documentation) ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อรวบรวมข้อมูลทุกอย่างในโลก และเป็นต้นแบบของอินเทอร์เน็ตในเวลาต่อมา
อ็องรี มูโอ

| Henri Mouhot |
| --- | --- |
ภาพวาดโดย  H. Rousseau
เกิด: 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1826(1826-05-15) มงเบลียาร์ ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1861(1861-11-10) (35 ปี) บ้านพนม ล้านช้าง
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
อาชีพ: นักสำรวจ นักธรรมชาติวิทยา
มีชื่อเสียงจาก: นครวัด
อาแล็กซ็องดร์ อ็องรี มูโอ (ฝรั่งเศส: Alexandre Henri Mouhot; 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1826 - 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1861) เป็นนักธรรมชาติวิทยาและนักสำรวจชาวฝรั่งเศสในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 เขาเกิดที่เมืองมงเบลียาร์ จังหวัดดู ใกล้ชายแดนสวิส แต่ใช้ชีวิตในวัยเด็กในรัสเซียฝั่งเอเชีย เขาเสียชีวิตใกล้เมืองนาพัน ประเทศลาว เขาเป็นที่จดจำจากการค้นพบเมืองพระนคร สุสานของมูโอตั้งอยู่นอกบ้านพนม ทางตะวันออกของหลวงพระบาง
ประวัติ

เขาเดินทางไปทั่วยุโรปกับชาลส์น้องชายของเขา ศึกษาเทคนิคการถ่ายภาพที่พัฒนาโดยหลุยส์ ดาแกร์ ในปี ค.ศ. 1856 เขาเริ่มอุทิศตนเพื่อการศึกษาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ เมื่อได้อ่านหนังสือชื่อ The Kingdom and People of Siam ของเซอร์จอห์น เบาริง ในปี ค.ศ. 1857 มูโอตัดสินใจเดินทางไปอินโดจีนเพื่อดำเนินการสำรวจทางพฤกษศาสตร์หลายครั้งเพื่อเก็บตัวอย่างสัตววิทยาชนิดใหม่ คำขอทุนครั้งแรกของเขาถูกปฏิเสธโดยรัฐบาลของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ราชสมาคมภูมิศาสตร์และสมาคมสัตววิทยาแห่งลอนดอนให้การสนับสนุนเขา และเขาออกเดินทางสู่กรุงเทพฯ ผ่านสิงคโปร์
มูโอเดินทางจากลอนดอนมายังกรุงเทพฯเมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2401 เมื่อมาถึงสยาม มูโอได้ออกสำรวจในเส้นทางต่างๆ 4 เส้นทางด้วยกันคือ
เส้นทางที่ 1 เดินทางจากกรุงเทพฯไปยังพระนครศรีอยุธยา สระบุรี และพื้นที่ใกล้เคียง
เส้นทางที่ 2 เดินทางจากกรุงเทพฯ เลียบชายฝั่งไปยังจันทบุรี เกาะช้าง เกาะกูด ไปเมืองอุดงมีชัย พนมเปญของกัมพูชา ไปพักอยู่กับชนเผ่าเสตียงที่เมืองบุรีลม แล้วเดินทางกลับทางทะเลสาบเขมร ปราสาทนครวัด พระตะบอง กบินทร์บุรี แล้วจึงเข้ากรุงเทพฯ
เส้นทางที่ 3 เดินทางจากกรุงเทพฯไปยังเพชรบุรี
เส้นทางที่ 4 เดินทางไปลพบุรี ข้ามเทือกเขาดงพญาไฟ ไปชัยภูมิ เลย ปากลาย หลวงพระบาง มูโอเสียชีวิตด้วยไข้มาลาเรียกลางป่าดงดิบในลาวระหว่างการเดินทางสำรวจครั้งนี้ หลุมศพของมูโอตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำคาน ใกล้หลวงพระบาง
สัตว์เลื้อยคลานสองชนิดในเอเชียได้ตั้งชื่อตามชื่อของมูโอ : Cuora mouhotii (เต่าชนิดหนึ่ง) ; และ Oligodon mouhoti (งูชนิดหนึ่ง)
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.angkorwat.org/html/L2225.html เก็บถาวร 2005-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน [broken link]
Short biography (in French)
http://www.kh.refer.org/cbodg_ct/decouvert_kh/culture_kh/livres/mouhot.htm เก็บถาวร 2005-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (in French) [broken link]
http://www.insecula.com/contact/A010818.html เก็บถาวร 2005-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (in French)
http://www.angkor.com/hd.shtml เก็บถาวร 2005-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน [broken link]
อ็อกตาฟว์ มีร์โบ

| อ็อกตาฟว์ มีร์โบ |
| --- | --- |
อ็อกตาฟว์ มีร์โบ (Octave Mirbeau), 1900
เกิด: 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1848 ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1917 ปารีส  ฝรั่งเศส
อาชีพ: นักเขียน
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
แนว: นวนิยาย, ละคร
แนวร่วมในทางวรรณคดี: ลัทธิประทับใจ
เว็บไซต์
mirbeau.asso.fr/
อ็อกตาฟว์ มีร์โบ (ฝรั่งเศส: Octave Mirbeau) เกิดในปี พ.ศ. ๒๓๙๑  และเสียชีวิตลงในปี พ.ศ. ๒๔๖๐ เขาเป็นนักข่าวและนักเขียนชาวฝรั่งเศสที่มีบทบาทเป็นเหมือนตัวแทนของคนที่มีไหวพริบและสติปัญญา และเขายังเป็นนักเขียนนิยายอีกด้วย เขาเขียนเรื่อง ลาเบฌูล (L'Abbé Jules) ในปี พ.ศ. ๒๔๓๑ เรื่อง ฌาร์แด็งเดซูปลิส (Le Jardin des supplices)  ในปีพ.ศ. ๒๔๔๒ และเขียนเรื่อง เลอฌูร์นาลดูนฟามเดอช็องบร์ (Le Journal d'une femme de chambre) ในปี พ.ศ. ๒๔๔๓ นอกจากนี้อ็อกตาฟว์ยังแต่งนิยายแนวดรามาอีกด้วย เขาประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากกับงานเขียนเรื่อง เลซาแฟร์ซงเลซาแฟร์ (Les affaires sont les affaires) ในปี พ.ศ. ๒๔๔๖ และเขายังเป็นนักวิจารย์งานศิลปะด้วยเช่นกัน อ็อกตาฟว์เป็นเพื่อนและเป็นต้นเสียงให้กับนักศิลปะชื่อดังอย่างโกลด มอแน (Claude Monet) และโอกุสต์ รอแด็ง (Auguste Rodin) อ็อกตาฟว์เป็นผู้ที่มีสติปัญญาและมีอิสระทางความคิด เขาสนับสนุนกลุ่มลาแกรฟว์เดเซเล็กเตอร์ (la grève des électeurs) และร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือคดีของอาลแฟรด แดรฟุส (Alfred Dreyfus)
รายชื่อผลงานประพันธ์

Le Calvaire (1886).
L'Abbé Jules (1888).
Sébastien Roch (1890).
Dans le ciel (1892-1893).
Les Mauvais bergers (1897).
Le Jardin des supplices (1899].
Le Journal d'une femme de chambre (1900).
Les Vingt et un jours d'un neurasthénique (1901).
Les affaires sont les affaires (1903).
Farces et moralités (1904).
La 628-E8 (1907).
Le Foyer (1908).
Dingo (1913).
Lettres de l'Inde (1991).
L'Affaire Dreyfus (1991).
Combats esthétiques (1993).
Combats littéraires (2005).
Correspondance générale (2003-2006-2009).
บรรณานุกรม

Pierre Michel - Jean-François Nivet, Octave Mirbeau, l'imprécateur au cœur fidèle, Séguier, 1990.
Samuel Lair, Mirbeau et le mythe de la nature, Presses universitaires de Rennes, 2004.
Robert Ziegler, The Nothing Machine : The Fiction of Octave Mirbeau, Rodopi, 2007.
Yannick Lemarié - Pierre Michel, Dictionnaire Octave Mirbeau, L'Age d'Homme, 2011,
Anita Staron, L'Art romanesque d'Octave Mirbeau - Thèmes et techniques, Wydawnictwo Uniwersytetu Lodzkiego, 2014
Cahiers Octave Mirbeau, 1-21, 1994-2014.
แหล่งข้อมูลอื่น

(ฝรั่งเศส) Société Octave Mirbeau.
(ฝรั่งเศส) Dictionnaire Octave Mirbeau.
(ฝรั่งเศส) Bibliographie d'Octave Mirbeau เก็บถาวร 2011-10-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.

โอกุสต์ รอแด็ง, Le Jardin des supplices, 1902
อีมนาลามูร์

| "อีมนาลามูร์"> ซิงเกิลโดยเอดิต ปียัฟ |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 1950
แนวเพลง: ช็องซง
ความยาว: 3:27
ค่ายเพลง: ปาเต-มาร์กอนี
ผู้ประพันธ์ดนตรี: มาเกอริต มอโน
ผู้ประพันธ์เนื้อเพลง: เอดิต ปียัฟ
อีมนาลามูร์ (ฝรั่งเศส: Hymne à l'amour; "เพลงสดุดีความรัก") เป็นเพลงภาษาฝรั่งเศสซึ่งเอดิต ปียัฟ แต่งคำร้องและขับร้อง และมาเกอริต มอโน แต่งทำนอง เพลงนี้แต่งขึ้นใน ค.ศ. 1949 และบันทึกเสียงในปีถัดมาให้แก่บริษัทโคลัมเบีย
เพลงนี้ได้รับการแปลต่อเป็นหลายภาษา ได้แก่ ภาษาญี่ปุ่น ภาษาไทย และภาษาอังกฤษ
ต้นฉบับ

บทเพลงต้นฉบับภาษาฝรั่งเศสนั้น เอดิต ปียัฟ แต่งคำร้องและขับร้อง และมาเกอริต มอโน แต่งทำนอง เอดิตแต่งเพลงนี้ให้แก่มาร์แซล แซร์ด็อง นักมวยซึ่งเป็นคนรักของเธอ อย่างไรก็ดี ในวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1949 ขณะเดินทางจากปารีสมานิวยอร์กเพื่อมาพบเธอ มาร์แซลเสียชีวิตลงในเหตุการณ์เครื่องบินสายการบินแอร์ฟร็องส์ เที่ยวบิน 009 ชนภูเขาจนผู้โดยสารทั้งหมดถึงแก่ความตาย ต่อมาเอดิตจึงบันทึกเสียงเพลงนี้ในวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1950 เพลงนี้บรรจุอยู่ในอัลบัมเพลงของเอดิตหลายอัลบัม คือ เอดิตปียัฟ (ค.ศ. 1953), เลอตูร์เดอช็องเดดิตปียาฟาลอแล็งปียา นูว์เมโรเดอ (ค.ศ. 1956) และ เลอตูร์เดอช็องเดดิตปียาฟาลอแล็งปียา นูว์เมโรทรัว (ค.ศ. 1958)
ฉบับภาษาอังกฤษ

เอดดี คอนสแตนติน ศิษย์ของเอดิต แปลเพลง "อีมนาลามูร์" เป็นภาษาอังกฤษ ให้ชื่อว่า "ฮิมน์ทูเลิฟ" และเอดิตบันทึกเสียงเพลงนี้เองเพื่อบรรจุไว้ในอัลบัม ลาวีอ็องโรส/เอดิตปียัฟซิงส์อินอิงลิช (ค.ศ. 1956) ต่อมาซินดี ลอเปอร์ บันทึกเสียงเพลงนี้บรรจุไว้ในอัลบัม แอตแลสต์ (ค.ศ. 2003)
เพลง "อีมนาลามูร์" ยังได้รับการดัดแปลงเป็นภาษาอังกฤษอีกฉบับหนึ่ง ชื่อว่า "อิฟยูเลิฟมี (รีลลีเลิฟมี)" มีจอฟฟรีย์ พาร์ซันส์ เป็นผู้แต่งคำร้อง และเคย์ สตาร์ เป็นผู้บันทึกเสียงใน ค.ศ. 1954 ฉบับของเคย์นี้ติดอันดับ 4 ในผังของ บิลบอร์ด ว่าด้วยอันดับเพลงที่มียอดขายดีในร้านและได้รับการเปิดจากดีเจมากที่สุด ทั้งติดอันดับ 20 ในผังของ บิลบอร์ด ว่าด้วยเพลงยอดนิยมตามยอดขายปลีกประจำปี ค.ศ. 1954 และติดอันดับ 20 ในผังของ บิลบอร์ด ว่าด้วยเพลงยอดนิยมตามการเปิดของดีเจประจำปี ค.ศ. 1954
เพลง "อิฟยูเลิฟมี (รีลลีเลิฟมี)" ยังได้รับการบันทึกเสียงจากแมรี ฮอปกิน ใน ค.ศ. 1976 ฉบับนี้ติดอันดับ 32 ในผังซิงเกิลสหราชอาณาจักร
โอลิมปิก 2024

เซลีน ดิออน ขับร้องเพลง "อีมนาลามูร์" จากระเบียงหอไอเฟลเพื่อปิดพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีสในวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 การขับร้องของเซลีนได้รับเสียงชื่นชมจากสาธารณชน และได้รับการระบุว่าเป็นการแสดงครั้งประวัติศาสตร์