stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การกลายเป็นไอ

การเปลี่ยนสถานะของสสาร
การกลายเป็นไอ (อังกฤษ: vaporization) ของธาตุหรือสารประกอบ คือการเปลี่ยนสถานะของสาร จากสถานะของแข็งหรือของเหลวไปสู่สถานะก๊าซ ในรูปแบบที่ต่างกัน ก็จะมีวิธีเรียกที่ต่างกัน โดยสามารถจำแนกได้เป็น 3 รูปแบบ ดังต่อไปนี้
การระเหย คือ กระบวนการที่ของเหลว เปลี่ยนสภาพโดยธรรมชาติกลายเป็นเป็นก๊าซ โดยไม่จำเป็นต้องมีอุณหภูมิถึงจุดเดือด หรือในสภาวะที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดเดือดในความดันหนึ่ง ซึ่งต่างกันกับการเดือดจนกลายเป็นไอ อัตราการระเหยขึ้นอยู่กับอุณหภูมิ โดยส่วนมากการระเหยมักเกิดบริเวณผิวหน้าของของเหลว เราสามารถรับรู้ถึงการระเหยได้ โดยดูจากน้ำที่ค่อยๆ ลดหายไปทีละน้อย เมื่อมันกลายตัวเป็นไอน้ำ ยกตัวอย่างเช่น การระเหยของน้ำในสระ
การเดือด คือการเปลี่ยนสถานะจากของเหลวไปสู่ก๊าซอย่างรวดเร็ว ในสภาวะที่อุณหภุมิของเหลวนั้นเทียบเท่าหรือมากกว่าจุดเดือด โดยสิ่งที่แตกต่างจากการระเหยคือ การเดือดจะเกิดขึ้นทุกส่วนของของเหลว ยกตัวอย่างเช่น การต้มน้ำจนเดือดกลายเป็นไอน้ำ
การระเหิด (sublimation หรือ primary drying) คือการเปลี่ยนสถานะของของแข็งไปเป็นไอหรือก๊าซ ที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดหลอมเหลว โดยไม่ผ่านสถานะของเหลว  ถ้ามีพื้นที่ของแข็งมีมากจะระเหิดได้ง่ายยกตัวอย่างเช่น การระเหิดของลูกเหม็น
สงครามการค้าญี่ปุ่น–เกาหลีใต้

สงครามการค้าญี่ปุ่น–เกาหลีใต้ (ญี่ปุ่น: 2019年 日韓貿易紛争; เกาหลี: 2019년 한일무역분쟁) หรือรู้จักในชื่อ สงครามเศรษฐกิจญี่ปุ่น–เกาหลีใต้ (ญี่ปุ่น: 日韓経済戦争; เกาหลี: 한일경제전쟁) เป็นสงครามการค้าระหว่างประเทศเศรษฐกิจใหญ่อันดับสามและสิบเอ็ดของโลกคือประเทศญี่ปุ่นและประเทศเกาหลีใต้ ความขัดแย้งนี้เกิดจากเขตอำนาจศาลของเกาหลีใต้ที่ศาลปกครองเห็นชอบให้ประชาชนฟ้องร้องบริษัทญี่ปุ่นสำหรับความเสียหายในช่วงสงคราม
สาเหตุของสงครามการค้าที่ถูกอ้างถึงอย่างเป็นทางการจากฝั่งญี่ปุ่นคือเกาหลีใต้ไม่สามารถปฏิบัติตามกฎระเบียบความปลอดภัยควบคุมการส่งออก และไม่สนใจคำขอของรัฐบาลญี่ปุ่นที่จะมีการเจรจาการค้าทวิภาคีเป็นเวลาสามปี  ซึ่งเป็นผลสืบเนื่องจากสมัยเกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2453 ถึง พ.ศ. 2488 โดยเฉพาะประเด็นเรื่องการบังคับใช้แรงงานและค่าชดเชยสำหรับผู้หญิงที่กองทัพญี่ปุ่นบังคับให้เป็นทาสทางเพศ ข้อพิพาททางการค้าทำให้เกิดความเสื่อมโทรมอย่างมีนัยสำคัญใน ความสัมพันธ์ระหว่างญี่ปุ่น–เกาหลีใต้ จนถึงจุดต่ำสุดนับตั้งแต่ทั้งสองประเทศ ปรับความสัมพันธ์ทางการทูตของตนให้เป็นมาตรฐาน ในปี พ.ศ. 2508
สงครามการค้าที่เริ่มขึ้นในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 หลังจากที่รัฐบาลญี่ปุ่น ประกาศกระชับการส่งออกบางส่วนที่มีความสำคัญต่ออุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ของเกาหลีใต้ซึ่งจะมีผลบังคับใช้ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ 2562 ญี่ปุ่นประกาศให้ลบเกาหลีใต้ออกจากรายชื่อคู่ค้าที่เป็นที่ชื่นชอบมากที่สุดที่รู้จักกันในชื่อ บัญชีขาว ซึ่งจะมีผลบังคับใช้ในวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2562
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สงครามการค้าญี่ปุ่น–เกาหลีใต้
Wikiquote
วิธีค่าเฉลี่ยสูงสุด

วิธีค่าเฉลี่ยสูงสุด (อังกฤษ: highest averages method) หรือ วิธีตัวหาร (divisor method) เป็นชื่อของวิธีการจัดสรรปันส่วนที่นั่งในสภานิติบัญญัติอย่างเป็นสัดส่วนซึ่งใช้ในระบบการลงคะแนนแบบบัญชีรายชื่อ วิธีนี้จะนำจำนวนคะแนนเสียงของแต่ละพรรคการเมืองไปผ่านการหารอย่างเป็นระบบด้วยตัวหารต่าง ๆ โดยจะได้ตารางผลหาร หรือ ค่าเฉลี่ย ซึ่งแบ่งเป็นแถวเรียงตามตัวหาร และสดมภ์เรียงตามพรรคการเมือง จำนวนที่นั่ง n ที่นั่งจะจัดสรรให้พรรคการเมืองที่มีจำนวน n สูงที่สุดในตาราง จากจำนวนที่นั่งที่มีทั้งหมด
วิธีทางเลือกอีกวิธีคือ วิธีเหลือเศษสูงสุด ซึ่งใช้โควตาที่นั่งขั้นต่ำ และมาคำนวณต่อในหลายวิธี
วิธีโดนต์

วิธีโดนต์ (D'Hondt method) ได้รับการนำมาใช้มากที่สุด โดยใช้ตัวหารเป็น 1, 2, 3, 4, เป็นต้น ในระบบนี้จะทำให้พรรคการเมืองขนาดใหญ่ได้จำนวนที่นั่งมากกว่าสัดส่วนผู้แทนจำนวนหนึ่ง และทำให้รับรองได้ว่าพรรคที่มีคะแนนเสียงข้างมากนั้นจะได้ที่นั่งอย่างน้อยครึ่งสภา
วิธีเว็บสเตอร์/แซ็งต์-ลากูว์

วิธีเว็บสเตอร์/แซ็งต์-ลากูว์ (Webster/Sainte-Laguë method) ใช้การหารจำนวนคะแนนเสียงของแต่ละพรรคการเมืองด้วยเลขคี่ (1, 3, 5, 7 เป็นต้น) และในบางครั้งได้รับการพิจารณาว่ามีความเป็นสัดส่วนมากกว่าวิธีโดนต์ในด้านของการเปรียบเทียบระหว่างจำนวนสัดส่วนของคะแนนเสียงของพรรคการเมืองต่อคะแนนเสียงทั้งหมดและการจัดสรรจำนวนที่นั่ง แต่สามารถทำให้พรรคการเมืองขนาดใหญ่ที่ได้รับคะแนนเสียงข้างมากนั้นได้รับที่นั่งน้อยกว่าครึ่งหนึ่งของสภา ในระบบนี้ผู้ได้รับประโยชน์ส่วนใหญ่คือพรรคการเมืองขนาดเล็กมากกว่าพรรคใหญ่ และดังนั้นจึงทำให้มีจำนวนพรรคการเมืองมาก การใช้ตัวหารเป็นเลขทศนิยม เช่น 0.5, 1.5, 2.5, 3.5 ทำให้ได้ผลลัพธ์เดียวกัน
วิธีเว็บสเตอร์/แซ็งต์-ลากูว์ในบางครั้งปรับแต่งใช้โดยการปรับตัวหารแรกเป็น 1.4 เป็นต้น เพื่อป้องกันไม่ให้พรรคการเมืองขนาดเล็กมากได้ที่นั่งแรกไปอย่างง่ายดายเกินไป
อิมเปรีอาลี

อีกหนึ่งวิธีใช้ค่าเฉลี่ยสูงสุดเรียกว่า "อิมเปรีอาลี" (Imperiali) ซึ่งไม่ใช่สิ่งเดียวกับโควตาอิมเปรีอาลี (เป็นวิธีหนึ่งในแบบวิธีเหลือเศษสูงสุด) โดยมีตัวหารเป็น 1, 1.5, 2, 2.5, 3, 3.5 เป็นต้น โดยออกแบบมาเพื่อลดความได้เปรียบของพรรคการเมืองเล็ก ซึ่งคล้ายกับวิธี "ตัดเสียง" และใช้ในการเลือกตั้งเทศบาลในเบลเยียมเท่านั้น วิธีนี้ (แตกต่างจากวิธีอื่น ๆ ในบทควาามนี้) ไม่ได้ทำให้ผลลัพธ์ที่ได้เป็นสัดส่วนอย่างแท้จริง
วิธีฮันติงตัน-ฮิลล์

วิธีฮันติงตัน-ฮิลล์ (Huntington-Hill method) ใช้ตัวหารจากผลลัพธ์  {\sqrt {n(n+1)}} ซึ่งจะนำมาใช้ได้ถ้าทุกพรรคการเมืองได้รับการรับรองว่าจะได้รับ 1 ที่นั่งขั้นต่ำ โดยใช้การตัดพรรคการเมืองที่ไม่ได้คะแนนเสียงถึงคะแนนขั้นต่ำ วิธีนี้ใช้ในการแบ่งสัดส่วนที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ
วิธีเดนมาร์ก

วิธีเดนมาร์ก (Danish method) ซึ่งใช้ในการเลือกตั้งของเดนมาร์กในการจัดสรรที่นั่งชดเชยในระดับเขตเลือกตั้งของจังหวัดให้เหมาะสมกับเขตเลือกตั้งย่อยแบบมีผู้แทนหลายคน โดยใช้การหารจำนวนคะแนนเสียงของแต่ละพรรคการเมืองในเขตเลือกตั้งที่มีผู้แทนมากกว่าหนึ่งคนด้วยตัวหารแบบเพิ่มทีละ 3 (1, 4, 7, 10 เป็นต้น) หรืออีกวิธีที่ได้ผลลัพธ์เดียวกันคือ หารด้วย 0.33, 1.33, 2.33, 3.33 เป็นต้น ระบบนี้ตั้งใจแบ่งที่นั่งอย่างเท่าเทียมกันมากกว่าเป็นสัดส่วน
วิธีของแอดัมส์

วิธีของแอดัมส์ (Adam's method) ซึ่งได้รับการออกแบบโดยจอห์น ควินซี แอดัมส์ ในการจัดสรรปันส่วนที่นั่งให้กับสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ เนื่องจากรู้สึกว่าวิธีของเจฟเฟอร์สัน (Jefferson's method) ในการจัดสรรปันส่วนที่นั่งนั้นทำให้รัฐขนาดเล็กได้จำนวนที่นั่งน้อยเกินไป วิธีนี้สามารถเรียกได้ว่าเป็นวิธีตรงข้ามกับวิธีของเจฟเฟอร์สัน โดยให้จำนวนที่นั่งต่อพรรคการเมืองที่จำนวนคะแนนเสียงต่อที่นั่งมากกว่าก่อนที่จะเพิ่มที่นั่ง
วิธีของแอดัมส์ใช้  n เป็นตัวหาร เช่นเดียวกับวิธีฮันติงตัน-ฮิลล์ ซึ่งจะได้ผลลัพธ์เป็น 0 สำหรับที่นั่งที่แรกที่จะให้แต่ละพรรคการเมือง ซึ่งทำให้ได้ค่าเฉลี่ยเป็น ∞ (อนันต์) ซึ่งสามารถฝืนกฎโควตาขั้นต่ำได้ ตามตัวอย่างต่อไปนี้
ในกรณีที่ไม่มีการกำหนดคะแนนเสียงขั้นต่ำ ทุกพรรคการเมืองที่ได้รับคะแนนเสียงอย่างน้อยหนึ่งคะแนนจะได้รับหนึ่งที่นั่งเช่นกัน ยกเว้นในกรณีที่มีจำนวนพรรคการเมืองมากกว่าจำนวนที่นั่ง คุณสมบัตินี้จึงถือเป็นที่น่าพอใจ เช่น ในการจัดสรรที่นั่งในเขตเลือกตั้งต่าง ๆ เป็นต้น ในขณะที่จำนวนที่นั่งเท่ากับจำนวนเขตเลือกตั้ง ทุกเขตเลือกตั้งถือว่ามีผู้แทน ในการเลือกตั้งระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อนั้นอาจส่งผลให้พรรคการเมืองขนาดที่เล็กมากได้ที่นั่งไปด้วย นอกจากนี้การฝืนกฎโควตาในวิธีของแอดัมส์นี้ถือเป็นเรื่องปกติ ซึ่งปัญหาเหล่านี้สามารถแก้ไขได้โดยการใช้คะแนนเสียงขั้นต่ำ (electoral threshold)
ระบบโควตา

นอกเหนือจากวิธีต่าง ๆ ที่กล่าวมาแล้วข้างต้น วิธีค่าเฉลี่ยสูงสุดสามารถนำมาใช้งานได้หลายวิธี ในการเลือกตั้งปกตินั้น จะเริ่มคำนวณโควตาซึ่งมาจากจำนวนคะแนนเสียงทั้งหมดของผู้ลงคะแนนหารด้วยจำนวนที่นั่งในสภาที่จะต้องจัดสรร (โควตาแฮร์) พรรคการเมืองต่าง ๆ นั้นจะได้รับการจัดสรรที่นั่งจากจำนวนโควตาที่ได้รับในแต่ละพรรคการเมืองโดยการหารจำนวนคะแนนเสียงที่ได้รับด้วยโควตา ในกรณีที่พรรคการเมืองได้เศษของโควตาจะต้องปัดเศษขึ้นหรือลงให้เป็นจำนวนเต็ม การปัดเศษลงนั้นเทียบเท่ากับวิธีโดนต์ ในขณะที่ปัดขึ้นนั้นเทียบเท่ากับวิธีแซ็งต์-ลาก อย่างไรก็ตาม จากการปัดเศษนี้อาจไม่ได้ทำให้ที่นั่งที่เหลือทั้งหมดถูกจัดสรรจนครบ ในกรณีนี้อาจจะต้องมีการปรับโควตาขึ้นหรือลงจนกว่าจำนวนที่นั่งทั้งหมดที่เหลือหลังจากการปัดเศษนั้นได้รับการจัดสรร
ตารางที่ใช้ในวิธีโดนต์หรือแซ็งต์-ลากนั้นจะเห็นว่าเป็นการคำนวณโควตาสูงสุดที่จะสามารถกระทำได้เพื่อจะจัดสรรที่นั่งให้ครบ ตัวอย่างเช่น ผลหารที่ทำให้ชนะที่นั่งแรกในวิธีโดนต์นั้นเป็นโควตาสูงสุดที่จะได้รับ 1 ที่นั่ง (หลังจากการปัดเศษลงแล้ว) ผลหารในรอบที่สองนั้นคือตัวหารที่สูงสุดเพื่อที่จะได้ 2 ที่นั่ง โดยทำซ้ำจนครบ
การเปรียบเทียบระหว่างวิธีโดนต์ วิธีแซ็งต์-ลากูว์ วิธีฮันติงตัน-ฮิลล์ และวิธีของแอดัมส์

วิธีโดนต์ วิธีแซ็งต์-ลากูว์ และวิธีฮันติงตัน-ฮิลล์ ทำให้แต่ละพรรคการเมืองใช้การวางแผนยุทธศาสตร์ของตนในการเพิ่มที่นั่งให้ได้มากที่สุด วิธีโดนต์และวิธีฮันติงตัน-ฮิลล์ทำให้ได้เปรียบในกรณีรวมพรรคการเมือง ในขณะที่วิธีแซ็งต์-ลากูว์นั้นจะดีกว่าหากเป็นการแตกพรรคเป็นพรรคย่อย (วิธีแซ็งต์-ลากูว์แบบปรับเปลี่ยนจะลดข้อได้เปรียบนี้)
ศุภมิตร จันทร์แจ่ม

| ศุภมิตร จันทร์แจ่ม |
| --- | --- |
เกิด: 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี ประเทศไทย
นามปากกา: ปุ๋ย เดวิล
อาชีพ: นักเขียน จิตรกร
สัญชาติ:  ไทย
ช่วงปีที่ทำงาน: พ.ศ. 2531 - ปัจจุบัน
คู่สมรส: สายพิน จันทร์แจ่ม
ศุภมิตร จันทร์แจ่ม หรือ ปุ๋ย เดวิล เป็นนักเขียนการ์ตูนในสังกัดสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น
ประวัติ

ศุภมิตร จันทร์แจ่ม เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ที่ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี จบการศึกษาจาก วิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
ศุภมิตรเข้าสู่วงการการ์ตูนโดยเขียนการ์ตูนให้กับนิตยสารสวนเด็ก หนูจ๋า เบบี้ ขายหัวเราะ และ มหาสนุก ของสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น เมื่อ พ.ศ. 2531 โดยเขียนการ์ตูนตลก 3 ช่อง (ตีพิมพ์ทั้งขายหัวเราะ มหาสนุก สวนเด็ก) รวมทั้งการ์ตูนเรื่องสั้นในตอน ชุด สติแตก...สุดขอบฟ้า! ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในมหาสนุกเล่มใหญ่ ช่วงปลายปี พ.ศ. 2532 และรวมเล่มในปี 2539 และยังเขียนเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน และยังมีเรื่องสั้นชุดอื่นๆอีกมากมาย เช่น ผี! วิญญาณและความผูกพัน เค้าโครงจากเหม เวชกร
ศุภมิตรมีโรคประจำตัวคือ SLE เมื่อระบบภูมิคุ้มกันมีปัญหา ใบหน้าจะเกิดรอยแผล
ผลงาน

เขียนการ์ตูนโปรโมทการท่องเที่ยวต่างประเทศลงหนังสือ เพื่อนเดินทาง โดยใช้มาสก็อต เป็นนกเพนกวิน ชื่อ ซูพรีม
สติแตกสุดขอบฟ้า
ผี! วิญญาณและความผูกพันธ์
กุ๊ก กุ๊ก กู๋  around the world
บรื๋อ!น่ากลัวก็ไม่บอก
ภูติไพรใจสะออน
มินิซีรีส์ ผีสามช่า
การ์ตูนออนไลน์ชุด ผี! OUT OF CONTROL
การ์ตูนออนไลน์ ชุด หิมพานต์ New Generation
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติศุภมิตร จันทร์แจ่ม จากเว็บขายหัวเราะ ประกาศเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2539 เก็บถาวร 2002-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ศูนย์วิทยพัฒนา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช จังหวัดสุโขทัย

| --- | --- |
Regional Distance Education Center-Sukhothai, Sukhothai Thammathirat Open University
อาคารศูนย์วิทยพัฒนา มสธ. จังหวัดสุโขทัย
สถาปนา: 1 ธันวาคม พ.ศ. 2540 (25 ปี)
ผู้อำนวยการ: ปรีชา มณีรัตน์
ที่ตั้ง: จังหวัดสุโขทัย 16°58′19.87″N 99°47′23.93″E﻿ / ﻿16.9721861°N 99.7899806°E﻿ / 16.9721861; 99.7899806
เว็บไซต์: www.stou.ac.th/Offices/rdec/sukhothai/home/
ศูนย์วิทยพัฒนา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช สุโขทัย เป็นศูนย์ให้บริการการศึกษาในส่วนภูมิภาค 1 ใน 10 แห่งของมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช "ศูนย์วิทยพัฒนา มสธ. สุโขทัย" ให้บริการครอบคลุมพื้นที่ 5 จังหวัด ได้แก่ สุโขทัย ตาก กำแพงเพชร พิษณุโลกและอุตรดิตถ์
ประวัติ

ศูนย์วิทยพัฒนา มสธ. สุโขทัย มีเนื้อที่ประมาณ 10 ไร่ เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2540 มีอาคารสำนักงานตั้งอยู่บนที่ดินสาธารณประโยชน์ เลขที่ 4 หมู่ 7 ถนนสุโขทัย-กำแพงเพชร ตำบลบ้านกล้วย อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย ก่อสร้างเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 แล้วเสร็จวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2539
ศูนย์วิทยพัฒนา มสธ.สุโขทัย จัดตั้งขึ้นมาตามความมุ่งหมายของมหาวิทยาลัยในอันที่จะส่งเสริมและให้การศึกษาแก่ประชาชน โดยหน้าที่หลักของศูนย์วิทยพัฒนาคือการอำนวยความสะดวกให้บริการการศึกษาแก่นักศึกษา เช่น การลงทะเบียนเรียน การสมัครเป็นนักศึกษา รวมทั้งช่วยสนับสนุนกิจกรรมของมหาวิทยาลัย สนับสนุนกิจกรรมชมรมนักศึกษาในส่วนภูมิภาค  และมีภารกิจอื่น ๆ เช่น การให้บริการห้องสมุด โสตทัศน์ และห้องประชุมสัมนา เป็นต้น
อาคารศูนย์วิทยพัฒนา มสธ. จังหวัดสุโขทัย
ภายในอาคารศูนย์วิทยพัฒนา
ห้องสัมมนาย่อยภายในศูนย์
ศูนย์วิทยพัฒนา มสธ. จังหวัดสุโขทัย
ดูเพิ่ม

มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ ศูนย์วิทยพัฒนา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช จังหวัดสุโขทัย เก็บถาวร 2008-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ความเป็นมาของศูนย์วิทยพัฒนา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช สุโขทัย เก็บถาวร 2008-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช |
| --- | --- | --- |
| สาขาวิชา | นิติศาสตร์ · นิเทศศาสตร์ · มนุษยนิเวศศาสตร์ · รัฐศาสตร์ · วิทยาการจัดการ · วิทยาศาสตร์สุขภาพ · ศิลปศาสตร์ · ศึกษาศาสตร์ · เศรษฐศาสตร์ · เกษตรศาสตร์และสหกรณ์ · วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี · พยาบาลศาสตร์ |  |
| โครงการเรียนล่วงหน้า | สัมฤทธิบัตร · สัมฤทธิบัตรบัณฑิต |  |
| ศูนย์วิทยพัฒนา | ลำปาง · สุโขทัย · นครสวรรค์ · อุดรธานี · อุบลราชธานี · นครนายก · เพชรบุรี · จันทบุรี · นครศรีธรรมราช · ยะลา |  |
| พิพิธภัณฑ์ | ห้องพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี |  |
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
ศูนย์บรรณสารและการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยพะเยา

| ศูนย์บรรณสารและสื่อการศึกษา มหาวิทยาลัยพะเยา |
| --- | --- |
Library and Learning Center, University of Phayao

ประเทศ: ประเทศไทย
ประเภท: ห้องสมุดมหาวิทยาลัย
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2538
สถานที่ตั้ง: 19 หมู่ 2 ถนนพหลโยธิน ตำบลแม่กา อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา 56000  ประเทศไทย
พิกัด: 19°01′53″N 99°53′38″E﻿ / ﻿19.03139°N 99.89389°E﻿ / 19.03139; 99.89389
สาขา: 3
การเก็บรวบรวม
รายการที่เก็บรวบรวม: หนังสือ, วารสารวิชาการ, วารสาร, หนังสือพิมพ์, นิตยสาร, ฐานข้อมูล, สื่อประสม ฯลฯ
ขนาด: 254,514 รายการ  (หนังสือ 131,856 เล่ม)
การเข้าถึงและการใช้บริการ
การให้บริการประชากร: 421,922 คน (พ.ศ. 2559)
สมาชิก: 55,000 คน
ข้อมูลอื่น
งบ: 11,266,181.68 บาท (ปีงบประมาณ 2559)
ผู้อำนวยการ: นางสาววันเพ็ญ ตันจันทร์กูล
บุคลากร: 18 คน
เว็บไซต์: www.clm.up.ac.th
แผนที่
th
ศูนย์บรรณสารและการเรียนรู้ (อังกฤษ: Library and Learning Center) ชื่อเดิม ศูนย์บรรณสารและสื่อการศึกษา มหาวิทยาลัยพะเยา (อังกฤษ: Library Resources and Educational Media Center, University of Phayao)  เปลี่ยนชื่อเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2562
มีหน้าที่ส่งเสริมการเรียนการสอนของคณาจารย์และนิสิต ให้บริการทรัพยากรสารสนเทศ ให้ความร่วมมือกับภาคีห้องสมุดต่าง ๆ ตลอดจนเป็นแหล่งศึกษาเรียนรู้ด้วยตนเองของชุมชน บุคลากร และนิสิตมหาวิทยาลัยพะเยา
ประวัติ

ศูนย์บรรณสารและการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยพะเยา เดิมคือ ห้องสมุดมหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา เริ่มเปิดทำการชั่วคราวอยู่ ณ โรงเรียนพะเยาพิทยาคม ในปี พ.ศ. 2538 ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 ได้ย้ายที่ทำการมาอยู่ที่อาคารเรียนรวมภูกามยาวชั้น 1 และในปี พ.ศ. 2543 ได้ย้ายที่ทำการอีกครั้งไปอยู่ที่ อาคารบริหาร ปัจจุบันคืออาคารสำนักงานอธิการบดี ชั้น 1 ต่อมาเมื่อมหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา ได้รับการยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยพะเยา ห้องสมุดมหาวิทยาลัยนเรศวรพะเยา จึงได้เปลี่ยนเป็นศูนย์บรรณสารและการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยพะเยา และได้ย้ายที่ทำการมาอยู่ ณ อาคารศูนย์บรรณสารและการเรียนรู้ ในปัจจุบัน
ห้องสมุดสาขา

ห้องสมุดคณะนิติศาสตร์
ห้องสมุดคณะพยาบาลศาสตร์
ห้องสมุดวิทยาเขตเชียงราย
ห้องอ่านหนังสือคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์
ห้องสมุดคณะเภสัชศาสตร์
ห้องสมุดคณะทันตแพทยศาสตร์
ห้องสมุดคณะแพทยศาสตร์
ห้องสมุดวิทยาลัยการจัดการ
ห้องสมุดคณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
ห้องสมุดโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยพะเยา
ดูเพิ่ม

มหาวิทยาลัยพะเยา
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์บรรณสารและสื่อการศึกษา มหาวิทยาลัยพะเยา เก็บถาวร 2016-09-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มหาวิทยาลัยพะเยา เก็บถาวร 2013-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กมหาวิทยาลัยพะเยา |
| --- | --- | --- |
| วิทยาเขต | พะเยา · เชียงราย |  |
| คณะ | เกษตรศาสตร์และทรัพยากรธรรมชาติ · ทันตแพทยศาสตร์ · เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร · นิติศาสตร์ · พยาบาลศาสตร์ · แพทยศาสตร์ · สาธารณสุขศาสตร์ · เภสัชศาสตร์ · วิบริหารธุรกิจและนิเทศศาสตร์ · วิทยาศาสตร์การแพทย์ · วิทยาศาสตร์ · วิศวกรรมศาสตร์ · ศิลปศาสตร์ · สหเวชศาสตร์ · สถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์ · รัฐศาสตร์และสังคมศาสตร์ · พลังงานและสิ่งแวดล้อม |  |
| วิทยาลัย | วิทยาลัยการจัดการ กรุงเทพมหานคร · วิทยาลัยการศึกษา |  |
| โรงเรียน | โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยพะเยา |  |
| โรงพยาบาล | โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา · โรงพยาบาลทันตกรรม |  |
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
แกรนด์ดยุกอดอล์ฟแห่งลักเซมเบิร์ก

| อดอล์ฟ |
| --- | --- |

แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก
ครองราชย์: 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2433 -  17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448
ก่อนหน้า: กีโยมที่ 3
ถัดไป: กีโยมที่ 4
นายกรัฐมนตรี: พอล ไอส์เชิน
ดยุกแห่งนัสเซา
ครองราชย์: 20 สิงหาคม พ.ศ. 2382 - 20 กันยายน พ.ศ. 2409
ก่อนหน้า: วิลเฮ็ล์ม
ถัดไป: นัสเซาถูกผนวกรวมกับราชอาณาจักรปรัสเซีย

ประสูติ: 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2360
สิ้นพระชนม์: 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448
พระราชบุตร: แกรนด์ดยุกกีโยมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าหญิงฮิลดาแห่งนัสเซา
ราชวงศ์: ราชวงศ์นัสเซา-ไวล์บวร์ค
พระราชบิดา: วิลเฮ็ล์ม ดยุกแห่งนัสเซา
พระราชมารดา: เจ้าหญิงลูอีเซอแห่งซัคเซิน-ฮีลด์บวร์คเฮาเซิน
| ธรรมเนียมพระยศของ แกรนด์ดยุกอดอล์ฟ |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: His Royal Highness (ใต้ฝ่าละอองพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Royal Highness (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
แกรนด์ดยุกอดอล์ฟแห่งลักเซมเบิร์ก (อังกฤษ: Adolphe, Grand Duke of Luxembourg) (24 กรกฎาคม 1817 - 17 พฤศจิกายน 1905) เป็นแกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กพระองค์แรกจากราชวงศ์นัสเซา-ไวล์บวร์ก
พระราชประวัติ

แกรนด์ดยุกอดอล์ฟ เป็นพระโอรสในวิลเฮ็ล์ม ดยุกแห่งนัสเซากับเจ้าหญิงลูอีเซอแห่งซัคเซิน-ฮีลด์บวร์คเฮาเซินพระชายาพระองค์แรก พระองค์ได้ดำรงตำแหน่งดยุคแห่งนัสเซาในเดือนสิงหาคม 1839 หลังการสิ้นพระชนม์ของพระบิดาของพระองค์ ใน ค.ศ. 1841 พระองค์สนับสนุนจักรวรรดิออสเตรียในสงครามออสโตร-ปรัสเซีย เมือ่ออสเตรียพ่ายแพ้ นัสเซาจึงถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของปรัสเซีย ทำให้พระองค์สูญเสียบัลลังก์นัสเซาเมื่อ 20 กันยายน ค.ศ. 1866
ต่อมาในปี ค.ศ. 1890 สมเด็จพระเจ้าวิลเลมที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์ พระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์และแกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กเสด็จสวรรคต เจ้าหญิงวิลเฮลมินารัชทายาทเพียงพระองค์เดียวจึงได้ครองราชบัลลังก์เนเธอแลนด์ แต่เจ้าหญิงไม่สามารถสืบราชสมบัติลักเซมเบิร์กได้ตามกฎบัตรซาลลิค ทำให้ราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์กจึงตกอยู่ที่แกรนด์ดยุกอดอล์ฟตามข้อตกลงราชสกุลนัสเซา
แกรนด์ดยุกอดอล์ฟแห่งลักเซมเบิร์ก สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 ที่เลนเจียส์ ขณะทรงมีพระชนมายุได้ 88 พรรษา แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์กพระโอรสของพระองค์จึงสืบราชสมบัติต่อจากพระองค์
อนึ่ง ทรงมีศักดิ์เป็นพระราชอัยกา (ตา) ใน สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์
พระอิสริยยศ

24 กรกฎาคม 1817 – 20 สิงหาคม 1839: ฮิสไฮเนส ดยุกรัชทายาทแห่งนัสเซา
20 สิงหาคม 1839 – 20 กันยายน 1866: ฮิสไฮเนส ดยุกแห่งนัสเซา
20 กันยายน 1866 – 23 พฤศจิกายน 1890: ฮิสไฮเนส อดอล์ฟ, ดยุกแห่งนัสเซา
23 พฤศจิกายน 1890 – 17 พฤศจิกายน 1905: ฮิสรอยัลไฮเนส แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก, ดยุกแห่งนัสเซา
แหล่งข้อมูลอื่น

Grand-Ducal House of Luxembourg
| ก่อนหน้า |  | แกรนด์ดยุกอดอล์ฟแห่งลักเซมเบิร์ก |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กีโยมที่ 3 |  | แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก (ราชวงศ์นัสเซา-ไวล์บวร์ค)   (ค.ศ. 1890 - ค.ศ. 1905) |  | กีโยมที่ 4 |
| วิลเฮ็ล์ม |  |   ดยุกแห่งนัสเซา (ราชวงศ์นัสเซา-ไวล์บวร์ค)   (ค.ศ. 1839 - ค.ศ. 1866) |  | ถูกผนวกเข้ากับปรัสเซีย |
| ตำแหน่งใหม่ |  |   ดยุกแห่งนัสเซา (ราชวงศ์นัสเซา-ไวล์บวร์ค) ผู้อ้างสิทธิในพระอิสริยยศ   (ค.ศ. 1866 – ค.ศ. 1905) |  | วิลเฮ็ล์มที่ 2 |
ฌ็อง เคานต์แห่งปารีส

| ธรรมเนียมพระยศของ ฌ็อง เคานต์แห่งปารีส |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
การทูล: His Royal Highness (ฝ่าพระบาท)
การแทนตน: เกล้ากระหม่อม/เกล้ากระหม่อมฉัน
การขานรับ: Your Royal Highness (เกล้ากระหม่อม/เพคะ)
เจ้าชายฌ็อง เคานต์แห่งปารีส (อังกฤษ: Jean, Count of Paris)
พระประวัติ

เจ้าชายฌ็อง เคานต์แห่งปารีส ประสูติเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2508 ทรงเป็นพระบุตรพระองค์ที่ 4 และพระโอรสพระองค์ที่ 2 ใน เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส และ ดัชเชสมาเรีย-เทเรซาแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค พระชายาพระองค์แรก โดยพระองค์ทรงเป็นรัชทายาทในการสืบพระอิสริยยศ เคานต์แห่งปารีส ดยุกแห่งฝรั่งเศส แทนที่ เจ้าชายฟร็องซัว เคานต์แห่งเคลมอนต์ พระเชษฐาซึ่งสิ้นพระชนม์ไปเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2560 ที่ผ่านมา
พระนาม ฌ็อง ของพระองค์นั้นมาจาก เจ้าชายจีนส์ ดยุกแห่งกุสซี พระปัยกาฝ่ายพระชนก ภายหลัง เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส พระบิดาสิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2562 พระองค์จึงกลายเป็นพระประมุขแห่งราชวงศ์ออร์เลอ็อง
เสกสมรส

พระองค์ทรงเสกมสมรสกับ  ฟิโลมินา เดอ ทรอนนอส สเตนฮาร์ต รับพระราชทานพระอิสริยยศ เจ้าหญิงฟิโลมินา ดัชเชสแห่งเวนมอนต์ มีพระบุตรดังนี้
เจ้าชายกัสตอน
เจ้าหญิงอันโทนีตา
เจ้าหญิงลูอีส มาร์เกอริต
เจ้าชายโจเซฟ
เจ้าหญิงเซซังท์
| ด ค กเจ้าชายแห่งออร์เลอ็อง |
| --- | --- | --- |
| รุ่นที่ 1 |  เจ้าชายฟิลิปที่ 1 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง^  |  |
| รุ่นที่ 2 |  Prince Philippe Charles, Duke of Valois^  Prince Alexandre Louis, Duke of Valois^  เจ้าชายฟิลิปที่ 2 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง^  |  |
| รุ่นที่ 3 |  Louis I, Duke of Orléans^  |  |
| รุ่นที่ 4 |  เจ้าชายหลุยส์ ฟิลิปที่ 1 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง^  |  |
| รุ่นที่ 5 |  เจ้าชายหลุยส์ ฟิลิปที่ 2 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง^  |  |
| รุ่นที่ 6 |  พระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส^  Prince Antoine Philippe, Duke of Montpensier^  Prince Louis Charles, Count of Beaujolais^  |  |
| รุ่นที่ 7 |  Ferdinand Philippe, Prince Royal of France and Duke of Orléans  Prince Louis, Duke of Nemours  François, Prince of Joinville  Prince Charles, Duke of Penthièvre^  Prince Henri, Duke of Aumale  Prince Antoine, Duke of Montpensier  |  |
| รุ่นที่ 8 |  Prince Philippe, Count of Paris  Prince Robert, Duke of Chartres  Gaston, Count of Eu and Prince Imperial Consort of Brazil  Prince Ferdinand, Duke of Alençon  Prince Pierre, Duke of Penthièvre  Louis, Prince of Condé  Prince Henri, Duke of Guise  Prince François, Duke of Guise  Prince François Louis, Duke of Guise  Prince Fernando  Prince Felipe  Prince Antonio, Duke of Galliera  Prince Luis  |  |
| รุ่นที่ 9 |  Prince Philippe, Duke of Orléans  Prince Charles  Prince Jacques  Prince Ferdinand, Duke of Montpensier  Prince Robert  Prince Henri  เจ้าชายจีนส์ ดยุกแห่งกุสซี  เจ้าชายเอ็มมานูเอล ดยุกแห่งเวนมอนต์  Prince Alfonso, Duke of Galliera  Prince Luis Fernando  |  |
| รุ่นที่ 10 |  เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส  Prince Charles Philippe, Duke of Nemours  เจ้าชายอัลวาโร ดยุกแห่งกัลลิเอรา  เจ้าชายอาลอนโซ  เจ้าชายอาตาอุลโฟ  |  |
| รุ่นที่ 11 |  เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส  เจ้าชายฟร็องซัวส์ ดยุกแห่งออร์เลอ็อง  เจ้าชายมิเชล เคานต์แห่งเอเวรอ  เจ้าชายฌัก ดยุกแห่งออร์เลอ็อง  เจ้าชายตีโบ เคานต์แห่งลามาร์เค  |  |
| รุ่นที่ 12 |  เจ้าชายฟร็องซัว เคานต์แห่งเคลมอนต์  เจ้าชายจีนส์ เคานต์แห่งปารีส  เจ้าชายโอโด ดยุกแห่งอ็องกูแลม  เจ้าชายชาลส์ ฟิลิปส์ ดยุกแห่งอ็องฌู  Prince François, Count of Dreux  เจ้าชายชาลส์ ฟิลิปส์ ดยุกแห่งอ็องฌู  เจ้าชายชาลส์ หลุยส์ ดยุกแห่งชาร์ท  เจ้าชายโฟลฌัก ดยุกแห่งอูมาเล  เจ้าชายรอแบร์ เคานต์แห่งลามาร์เค  Prince Louis Philippe  |  |
| รุ่นที่ 13 |  Prince Gaston  Prince Joseph  Prince Pierre  Prince Philippe  Prince Philippe, Duke of Valois  Prince Constantin  |  |
^never styled Prince of Orléans
อิหร่านปาห์ลาวี

อิหร่านปาห์ลาวี มีชื่ออย่างเป็นทางการคือ รัฐจักรวรรดิแห่งเปอร์เซีย จนถึง ค.ศ. 1935 และ รัฐจักรวรรดิอิหร่าน ตั้งแต่ ค.ศ. 1935 จนถึง ค.ศ. 1979, เป็นรัฐอิหร่านภายใต้การปกครองของราชวงศ์ปาห์ลาวี ราชวงศ์นี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1925 และดำรงอยู่จนถึงปี ค.ศ. 1979 เมื่อราชวงศ์ปาห์ลาวีถูกโค่นล้มอันเป็นผลมาจากการปฏิวัติอิสลาม ซึ่งยกเลิกระบอบกษัตริย์ของอิหร่านและสถาปนาสาธารณรัฐอิสลามอิหร่านในปัจจุบัน
ราชวงศ์ปาห์ลาวีได้ขึ้นสู่อำนาจในปี ค.ศ. 1925 โดยเรซา ชาห์ อดีตนายพลจัตวาแห่งกองพลคอซแซคเปอร์เซีย ซึ่งสืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าชาห์ อะห์หมัด ชาห์ กอญัร จักรพรรดิอิหร่านพระองค์สุดท้ายภายใต้ราชวงศ์กอญัร ซึ่งต่อมาอิหร่านได้ถูกสหราชอาณาจักรและสหภาพโซเวียตรุกรานประเทศ ซึ่งเป็นฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่สอง และพระองค์ทรงถูกบังคับให้สละราชสมบัติโดยสหราชอาณาจักรและสหภาพโซเวียตภายหลังทั้งสองกองทัพได้รุกรานอิหร่าน เมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1941 และใน ค.ศ. 1935 ชาห์ เรซาได้ทรงขอให้ผู้แทนจากต่างประเทศใช้นามแฝงอิหร่านแทนคำว่าเปอร์เซียเมื่อกล่าวถึงประเทศในการติดต่ออย่างเป็นทางการ
หลังจากการสละราชบัลลังก์ของพระเจ้าชาห์ เรซา โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี พระราชโอรสของพระองค์ได้สืบทอดพระราชบัลลังก์ซึ่งกลายเป็นชาห์พระองค์สุดท้ายของอิหร่าน ภายใน ค.ศ. 1953 การปกครองของพระองค์ได้มีความเป็นเผด็จการมากขึ้นและให้สอดคล้องกับกลุ่มตะวันตกในช่วงสงครามเย็นหลังเหตุการณ์รัฐประหารในอิหร่านเมื่อปี ค.ศ. 1953 ซึ่งได้รับการออกแบบแนวคิดโดยสหราชอาณาจักรและสหรัฐ เพื่อให้สอดคล้องกับการปรับทิศทางนโยบายต่างประเทศของอิหร่าน ทำให้อิหร่านจึงกลายเป็นพันธมิตรของสหรัฐอเมริกาเพื่อต่อต้านการขยายอิทธิพลของสหภาพโซเวียต และสิ่งนี้ทำให้พระองค์มีทุนทางการเมืองในการออกกฎหมายด้านเศรษฐกิจและสังคมที่ไม่เคยมีมาก่อน ซึ่งจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของชาวอิหร่านผ่านการปฏิวัติขาว ผลที่ตามมาคืออิหร่านประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ในทุกๆ ด้าน รวมถึงการรู้หนังสือ สุขภาพ และมาตรฐานกค่าครองชีพ อย่างไรก็ตาม ภายใน ค.ศ. 1978 พระองค์ต้องทรงเผชิญกับความไม่พอใจของประชาชนที่เพิ่มขึ้นจนกลายเป็นขบวนการปฏิวัติที่นำโดย รูฮุลลอฮ์ โคมัยนี และทำให้พระองค์ต้องทรงลี้ภัยพร้อมกับพระราชวงศ์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1979 ก่อให้เกิดเหตุการณ์ต่างๆ มากมายที่นำไปสู่การสิ้นสุดระบอบกษัตริย์อย่างรวดเร็ว และการสถาปนาสาธารณรัฐอิสลามในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1979 หลังจากสวรรคตของพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ใน ค.ศ. 1980 เจ้าชายเรซา ปาห์ลาวีพระราชโอรสของพระองค์ ได้เป็นผู้นำราชวงศ์ปาห์ลาวีในเวลาต่อมา