stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2562 – โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

| --- | --- |
สัญลักษณ์ประจำการแข่งขัน
ประเทศ: ไทย
วันที่แข่งขัน: 17 สิงหาคม – 24 พฤศจิกายน 2562
จำนวนทีม: 60 (ตอนบน 29 และตอนล่าง 31)
ชนะเลิศ: ยูดี หนองหาน
รองชนะเลิศ: สุรนารี อาร์มี่ 2
อันดับที่ 3: กระนวน
อันดับที่ 4: ครัวนภัสอุบล
สนามชิงชนะเลิศ: ตอนบน: ขอนแก่น ร้อยเอ็ด เลย สกลนคร และหนองบัวลำภู ตอนล่าง: ยโสธร สุรินทร์ และอุบลราชธานี รอบชิงชนะเลิศ: ขอนแก่นและยโสธร
จำนวนนัด: 75
จำนวนประตู: 302 (4.03 ประตูต่อนัด)
← 2561 2563 →  ข้อมูลปรับปรุงล่าสุดจนถึงการแข่งขันในวันที่ 31 สิงหาคม 2562
ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2562 โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันฟุตบอลสมัครเล่นไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ประจำ พ.ศ. 2562 จัดการแข่งขันโดยสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย การแข่งขันจะแบ่งออกเป็น 2 โซนย่อยได้แก่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน และภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง สโมสรชนะเลิศและรองชนะเลิศจากแต่ละโซนย่อยจะแข่งขันเพื่อชิงอันดับที่ 1 ถึง 4 ประจำโซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อคัดเลือกทีมขึ้นสู่ไทยลีก 4 โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สโมสรที่ชนะเลิศในโซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือจะแข่งขันในระดับประเทศกับสโมสรชนะเลิศจากอีก 5 โซนที่เหลือ
รูปแบบการแข่งขัน

การแข่งขันยังคงใช้รูปแบบเดียวกับฤดูกาล 2561 โดยแบ่งออกเป็นสองโซนย่อยได้แก่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบนและภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง การแข่งขันในแต่ละโซนย่อยจะแบ่งออกเป็นรอบคัดเลือก รอบมินิลีก และรอบชิงชนะเลิศ ในรอบคัดเลือก สโมสรจะแบ่งออกเป็นกลุ่มและแข่งขันกันเพื่อคัดเลือกสโมสร 8 สโมสรเข้าแข่งขันในรอบมินิลีก ซึ่งจะแบ่งออกเป็นกลุ่มละ 4 สโมสร แข่งขันกันแบบพบกันหมด สโมสรที่ชนะเลิศจากแต่ละกลุ่มจะแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศประจำโซนย่อยก่อนจะชิงชนะเลิศและชิงอันดับที่ 3 ประจำโซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
สโมสรที่เข้าแข่งขัน

ในฤดูกาล 2562 มีสโมสรเข้าแข่งขันจำนวน 60 สโมสร โดยแบ่งออกเป็นภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน 29 สโมสร และภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 31 สโมสร
สนามแข่งขัน

(2 สนาม)
(เลิงนกทา)
(2 สนาม)
(ศีขรภูมิ)
(เขื่องใน)
(วารินชำราบ)
class=notpageimage|
ที่ตั้งของสนามแข่งขันไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2562 โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
 ตอนบน
 ตอนล่าง
การแข่งขันในโซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือใช้สนามแข่งขันในจังหวัดต่าง ๆ ดังนี้
จังหวัดขอนแก่น
สนามกีฬามหาวิทยาลัยขอนแก่น อำเภอเมืองขอนแก่น
สนามกีฬาวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย อำเภอเมืองขอนแก่น
จังหวัดยโสธร
สนามกีฬาองค์การบริหารส่วนจังหวัดยโสธร อำเภอเมืองยโสธร
สนามกีฬาอำเภอเลิงนกทา อำเภอเลิงนกทา
จังหวัดร้อยเอ็ด
สนามกีฬากลางจังหวัดร้อยเอ็ด อำเภอเมืองร้อยเอ็ด
สนามกีฬามหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด อำเภอเสลภูมิ
จังหวัดเลย – เลยริเวอร์ไซด์สเตเดียม อำเภอเมืองเลย
จังหวัดสกลนคร – สนามกีฬาอำเภอสว่างแดนดิน อำเภอสว่างแดนดิน
จังหวัดสุรินทร์
สนามกีฬาศรีณรงค์ อำเภอเมืองสุรินทร์
สนามกีฬามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสุรินทร์ อำเภอเมืองสุรินทร์
สนามกีฬาโรงเรียนศีขรภูมิพิสัย อำเภอศีขรภูมิ
จังหวัดหนองบัวลำภู – สนามซ้อมของสโมสรฟุตบอลหนองบัว พิชญ อำเภอเมืองหนองบัวลำภู
จังหวัดอุบลราชธานี
สนามกีฬาโรงเรียนกีฬาจังหวัดอุบลราชธานี อำเภอเมืองอุบลราชธานี
สนามกีฬามหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี วิทยาเขตบ้านยางน้อย อำเภอเขื่องใน
สนามกีฬามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี อำเภอวารินชำราบ
การแข่งขันในโซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน

สโมสร 29 สโมสรที่เข้าแข่งขันจะแบ่งออกเป็น 8 กลุ่ม ได้แก่เอ 1 ถึงเอ 4 และบี 1 ถึงบี 4 แต่ละกลุ่มจะมีสโมสรตั้งแต่ 3 สโมสรขึ้นไป โดยกลุ่มที่มีมากกว่า 3 สโมสร จะมีบางคู่ที่ต้องแข่งขันกันเองก่อนเพื่อชิงสิทธิ์ในการแข่งขันในรอบคัดเลือก ซึ่งในตอนบนจะมีจำนวน 5 คู่ หลังจากนั้นแต่ละสโมสรจะแข่งขันแบบพบกันหมดในแต่ละกลุ่ม สโมสรที่ชนะเลิศจากแต่ละกลุ่ม และรองชนะเลิศที่ดีที่สุดจากสามกลุ่มย่อย (เอ 1 ถึงเอ 3 และบี 1 ถึงบี 3) จะผ่านเข้าสู่รอบมินิลีก การจับสลากแบ่งสายมีขึ้นในวันที่ 18 กรกฎาคม 2562 ที่การกีฬาแห่งประเทศไทย
| กลุ่มเอ 1 | กลุ่มเอ 2 | กลุ่มเอ 3 | กลุ่มเอ 4 |
| --- | --- | --- | --- |
|  ชุมแพ  อุดร บ้านจั่น ยูไนเต็ด  ไทเกอร์คิดส์ มุกดาหาร ยูไนเต็ด |  ร้อยเอ็ด 2018  น้ำพอง ยูไนเต็ด  ตาโขน ซิตี้ |  มัญจาอารีน่า  กระนวน  เทพศิรินทร์ ขอนแก่น / จัมปาศรี ยูไนเต็ด |  ขอนแก่นสามใบเถา / วิทยาลัยเทคโนโลยีพลพณิชยการ  มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม / ไทเลย ยูไนเต็ด  กาฬสินธุ์ ซิตี้ / เทคโนสว่าง |
| กลุ่มบี 1 | กลุ่มบี 2 | กลุ่มบี 3 | กลุ่มบี 4 |
| --- | --- | --- | --- |
|  ส้มผ่อ  ขอนแก่น ซอคเกอร์ เซ็นเตอร์ ยูไนเต็ด  ชัยภูมิ ช้างศึก |  จันทรุเบกษา  เหล่าพ่อหา  วิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย |  เมืองเลย  กาฬสินธุ์ ซอโรพอด  บ้านเชียง พีค-วัน ซิตี้ |  เลย ซิตี้  ยูดี หนองหาน  ชัยภูมิ ฮิลล์ ยูไนเต็ด / นาดูน |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 17 สิงหาคม 2562  | เทพศิรินทร์ ขอนแก่น | 0–4 | จัมปาศรี ยูไนเต็ด | ร้อยเอ็ด |
| 13:00 น. |  | รายงาน |  | สนามกีฬา: สนามกีฬากลางจังหวัดร้อยเอ็ด อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด |
จัมปาศรี ยูไนเต็ดผ่านเข้าแข่งขันในกลุ่มเอ 3 ร่วมกับมัญจาอารีน่าและกระนวน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 17 สิงหาคม 2562  | ขอนแก่นสามใบเถา | 1–0 | วิทยาลัยเทคโนโลยีพลพณิชยการ | ขอนแก่น |
| 16:00 น. |  | รายงาน |  | สนามกีฬา: สนามกีฬาวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 17 สิงหาคม 2562  | มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม | 4–0 | ไทเลย ยูไนเต็ด | ขอนแก่น |
| 13:00 น. |  | รายงาน |  | สนามกีฬา: สนามกีฬาวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 18 สิงหาคม 2562  | กาฬสินธุ์ ซิตี้ | 1–2 | เทคโนสว่าง | ขอนแก่น |
| 16:00 น. |  | รายงาน |  | สนามกีฬา: สนามกีฬาวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น |
ขอนแก่นสามใบเถา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม และกาฬสินธุ์ ซิตี้ ผ่านเข้าแข่งขันในกลุ่มเอ 4
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 18 สิงหาคม 2562  | ชัยภูมิ ฮิลล์ ยูไนเต็ด | 1–2 | นาดูน | หนองบัวลำภู |
| 13:00 น. |  | รายงาน |  | สนามกีฬา: สนามซ้อมสโมสรฟุตบอลหนองบัว พิชญ อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู |
นาดูนผ่านเข้าแข่งขันในกลุ่มบี 4 กับเลย ซิตี้และยูดี หนองหาน
รอบชิงชนะเลิศ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 29 กันยายน 2562  | กระนวน | 1–5 | ยูดี หนองหาน | ขอนแก่น |
| 13:00 น. |  | รายงาน |  | สนามกีฬา: สนามกีฬามหาวิทยาลัยขอนแก่น อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 29 กันยายน 2562  | ครัวนภัสอุบล | 1–4 | สุรนารี อาร์มี่ 2 | ขอนแก่น |
| 16:00 น. |  | รายงาน |  | สนามกีฬา: สนามกีฬามหาวิทยาลัยขอนแก่น อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 6 ตุลาคม 2562  | กระนวน | 0–0  (5–4 ลูกโทษ) | ครัวนภัสอุบล | ยโสธร |
| 12:30 น. |  | รายงาน |  | สนามกีฬา: สนามกีฬาองค์การบริหารส่วนจังหวัดยโสธร อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 6 ตุลาคม 2562  | ยูดี หนองหาน | 2–1 | สุรนารี อาร์มี่ 2 | ยโสธร |
| 15:30 น. |  | รายงาน |  | สนามกีฬา: สนามกีฬาองค์การบริหารส่วนจังหวัดยโสธร อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร |
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 39

| คณะรัฐมนตรีธานินทร์ |
| --- | --- |
คณะรัฐมนตรีคณะที่ 39 แห่งราชอาณาจักรไทย
พ.ศ. 2519 -  พ.ศ. 2520

วันแต่งตั้ง: 22 ตุลาคม​ พ.ศ. 2519
วันสิ้นสุด: 20 ตุลาคม​ พ.ศ. 2520   (364 วัน)
บุคคลและองค์กร
พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
นายกรัฐมนตรี: ธานินทร์ กรัยวิเชียร
ประวัติ
ก่อนหน้า: คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 38
ถัดไป: คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 40
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 39 ของไทย (8 ตุลาคม พ.ศ. 2519 – 19 ตุลาคม พ.ศ. 2520)
นายธานินทร์ กรัยวิเชียร เป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2519 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศ พลเรือเอก สงัด ชลออยู่ หัวหน้าคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน เป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
ในคณะรัฐมนตรีชุดนี้ ประเทศไทยมีรัฐมนตรีหญิงเป็นครั้งแรก จำนวน 2 คนคือ ท่านผู้หญิงเลอศักดิ์ สมบัติศิริ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม และ นางวิมลศิริ ชำนาญเวช รัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐ
นอกจากนี้ พลเรือเอก สงัด ชลออยู่ ที่เป็น หัวหน้าคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน พ.ศ. 2519 เคยดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาล ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช และได้ทำรัฐประหารสำเร็จ เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 ได้เข้าดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม อีกครั้งหนึ่งในรัฐบาลนี้ และต่อมาได้ทำรัฐประหารซ้ำอีกครั้ง เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2520
รายชื่อคณะรัฐมนตรี คณะที่ 39 ของไทย

ในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2519 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ดังนี้
พลเอก บุญชัย บำรุงพงศ์ เป็น รองนายกรัฐมนตรี
นายอัมพร จันทรวิจิตร เป็น รองนายกรัฐมนตรี
นายดุสิต ศิริวรรณ เป็น รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
พลเรือเอกสงัด ชลออยู่ เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
นายสุพัฒน์ สุธาธรรม เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
นายอุปดิศร์ ปาจรียางกูร เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
นายอินทรีย์ จันทรสถิตย์ เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
คุณหญิงเลอศักดิ์ สมบัติศิริ เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม
นายสุธี นาทวรทัต เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์
นายสมัคร สุนทรเวช เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
นายเสมา รัตนมาลัย เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
นายภิญโญ สาธร เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
เรือโทยงยุทธ สัจจวาณิชย์ เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข
พลอากาศโทเพิ่ม ลิมปสวัสดิ์ เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
นางวิมลศิริ ชำนาญเวช เป็น รัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐ
พลเอกเล็ก แนวมาลี เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม
นายคนึง ฦาไชย เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
ยศ/ฐานันดร ในขณะนั้น
การสิ้นสุดของ คณะรัฐมนตรี คณะที่ 39 ของไทย

คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดลง เนื่องจาก พลเรือเอกสงัด ชลออยู่ หัวหน้าคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ได้ทำการยึดอำนาจ
การปกครองแผ่นดิน เป็นผลสำเร็จเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2520 และได้ประกาศใช้ ธรรมนูญการปกครองชั่วคราว พ.ศ. 2520
และจัดตั้ง สภานโยบายแห่งชาติ โดยให้ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช พ.ศ. 2519 สิ้นสุดลง พร้อมกับสภาปฏิรูปการปกครองแผ่นดินและคณะรัฐมนตรี
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะรัฐมนตรีคณะที่ 39 จากสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี เก็บถาวร 2011-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลำดับความเป็นมาของคณะรัฐมนตรีไทย จากสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี เก็บถาวร 2012-02-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กคณะรัฐมนตรีคณะที่ 39 ของไทย |
| --- | --- | --- |
| นายกรัฐมนตรี |  ธานินทร์ กรัยวิเชียร  |  |
| รองนายกรัฐมนตรี |  บุญชัย บำรุงพงศ์  อัมพร จันทรวิจิตร  |  |
| สำนักนายกรัฐมนตรี |  ดุสิต ศิริวรรณ  |  |
| กลาโหม |  สงัด ชลออยู่  เล็ก แนวมาลี  |  |
| การคลัง |  สุพัฒน์ สุธาธรรม  |  |
| การต่างประเทศ |  อุปดิศร์ ปาจรียางกูร  |  |
| เกษตรและสหกรณ์ |  อินทรีย์ จันทรสถิตย์  |  |
| คมนาคม |  เลอศักดิ์ สมบัติศิริ  |  |
| พาณิชย์ |  สุธี นาทวรทัต  |  |
| มหาดไทย |  สมัคร สุนทรเวช  คนึง ฦาไชย  |  |
| ยุติธรรม |  เสมา รัตนมาลัย  |  |
| ศึกษาธิการ |  ภิญโญ สาธร  |  |
| สาธารณสุข |  ยงยุทธ สัจจวาณิชย์  |  |
| อุตสาหกรรม |  เพิ่ม ลิมปสวัสดิ์  |  |
| ทบวงมหาวิทยาลัย |  วิมลศิริ ชำนาญเวช  |  |
| โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี |  ดุสิต ศิริวรรณ (ปฏิบัติหน้าที่แทน)  |  |
 พ้นจากตำแหน่ง  รัฐมนตรีช่วยว่าการ 
| ด ค กคณะรัฐมนตรีสยาม และคณะรัฐมนตรีไทย |
| --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2475–2500 |  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  |  |
| พ.ศ. 2500–2526 |  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  |  |
| พ.ศ. 2526–2550 |  43  44  45  46  47  48  49  50  51  52  53  54  55  56  |  |
| พ.ศ. 2550–ปัจจุบัน |  57  58  59  60  61  62  63  64  |  |
จักรพรรดิจินซีจง

จักรพรรดิจินซื่อจง
จักรพรรดิจินซื่อจง (จีน: 世宗; ค.ศ. 1123-1189) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์จิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1123 (พ.ศ. 1663) พระนามเดิมว่า หว่านเอี๋ยน อู่ลู่ เป็นพระราชโอรสขององค์ชายซงเอี้ยว พระโอรสในจักรพรรดิจินไท่จู่ เมื่อองค์ชายหวางเอี๋ยนเหลียงปลงพระชนม์พระเจ้าจินซีจงสำเร็จ ก็ขึ้นเป็นจักรพรรดิ์แห่งต้าจินแทนในปี ค.ศ.1149 ทำให้เชื้อพระวงศ์หลายๆ คนไม่พอพระทัย ซึ่งองค์ชายหวางเอี๋ยนหยงทรงภักดีกับพระเจ้าจินซีจงผู้เป็นดังพระเชษฐา แม้ว่าพระเจ้าไหหลิงอ๋องจะยกย่องให้องค์ชายหวางเอี๋ยนหยงมีพระยศสูงขึ้นก็ตาม
ดังนั้น ในปี ค.ศ. 1161 องค์ชายหวางเอี๋ยนหยงจึงปลงพระชนม์พระเจ้าไหหลิงอ๋องแล้วขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าจินซื่อจง
พระจักรพรรดิจินซื่อจงสวรคต ปี ค.ศ. 1189 พระนัดดาในพระองค์นามว่า องค์ชายหว่านเอี๋ยนจิง สืบราชสมบัติเป็น พระจักรพรรดิจินจางจง
พระบรมวงศานุวงศ์

พระราชบิดา:จินรุ๋ยจง หวางเอี๋ยนซงเอี้ยว (父：金睿宗)
พระมารดาบุญธรรม:ฉินฉิ้ฮองเฮา จาสกุลปู้ฉ้า (嫡母：欽慈皇后蒲察氏（女真人）)
พระมารดาแท้:เจินอี๋ฮองเฮา จากสกุลลี (生母：貞懿皇后李氏（渤海人）)
ฮองเฮา พระสนม และพระโอรสธิดา
เจาเต้อฮองเฮาจากสกุลอู่ลิ้นตา(昭德皇后烏林荅氏)
องค์ชายจินเซียนจง หวางเอี๋ยนหยุ่นกง(金顯宗 完顏允恭) พระบิดาของ จักรพรรดิจินจางจง และ จักรพรรดิจินเสวียนจง
อ๋องเจ๋า หวางเอี๋ยนซู้เนี่ยน (趙王完顏孰輦)
อ๋องเยว๋ หวางเอี๋ยนเซี้ยลู่(越王完顏斜魯)
องค์หญิงอู่กั้ว(豫國公主)
พระสนมจางย้วน (張元妃)
อ๋องฮ่าว หวางเอี๋ยนหย่งจง(鎬王完顏永中)
อ๋องเยว๋ หวางเอี๋ยนหย่งกง(越王完顏永功)
พระสนมลิย้วน(李元妃)
อ๋องเจิ้ง หวางเอี๋ยนหย่งเต่า(鄭王完顏永蹈)
อ๋องเว๋ย หวางเอี๋ยนหย่งจี๋ หรือจักรพรรดิเว่ยเซาอ๋อง (衛紹王完顏永濟)
อ๋องลู๋ หวางเอี๋ยนหย่งเต๋อ(潞王完顏永德)
องค์หญิงฮ้านกั้ว (韓國公主 下嫁仆散揆 永蹈妹)
องค์หญิงเจ้อกั้ว (澤國公主 完顏長樂 下嫁蒲剌睹 永蹈妹)
พระสนมเหลี้ยงเจา(梁昭儀)
อ๋องอู๋ หวางเอี๋ยนหย่งเฉิ้ง(豫王完顏永成)
สือหมู่ไฉ้เหริน(石抹才人)
อ๋องกุ้ย หวางเอี๋ยนหย่งเชิง(夔王完顏永升)
ไม่ทราบพระนามของพระสนม
องค์หญิงใหญ่ลู่กั้วต๋าจ่าง อภิเษกกับอูกู่หลุ๋น (長女 魯國大長公主 下嫁烏古論元忠)
องค์หญิงอู้กั้ว อภิเษกกับท้างกั๋วก๋ง (第四女 吳國公主 下嫁唐括貢)
องค์หญิงซู่กั้ว อภิเษกกับท้างกั๋วติ่ง (第五女 蜀國公主 下嫁唐括鼎)
องค์หญิงซีกั้ว อภิเษกกับเชื้อพระวงศ์สกุลทู้ตาน (息國公主 下嫁徒單公弼)
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิจินซีจง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิไหหลิงหวัง |  | จักรพรรดิจีน  (พ.ศ. 1704 - พ.ศ. 1732) |  | จักรพรรดิจินจางจง |
| ด ค กลำดับจักรพรรดิจีนสมัยราชวงศ์จิน (ค> ศ. 1115-1234) |
| --- | --- | --- |
|  ไท่จู่ (หว่านเอี๋ยน อกูดา)  ไท่จง (หว่านเอี๋ยน อู่ฉีไม)  ซีจง (หว่านเอี๋ยน เหอล่า)  ไหหลิงหวัง (หว่านเอี๋ยน ตี้กูไน)  ซื่อจง (หว่านเอี๋ยน อู่ลู่)  จางจง (หว่านเอี๋ยน มาตาเกอ)  เวย์เซาหวัง (หว่านเอี๋ยน หยงจี่)  เสวียนจง (หว่านเอี๋ยน ซวิน)  ไอจง (หว่านเอี๋ยน ซูซวี)  มั่วตี้ (หว่านเอี๋ยน เฉิงหลิน)  |  ไท่จู่ (หว่านเอี๋ยน อกูดา)  ไท่จง (หว่านเอี๋ยน อู่ฉีไม)  ซีจง (หว่านเอี๋ยน เหอล่า)  ไหหลิงหวัง (หว่านเอี๋ยน ตี้กูไน)  ซื่อจง (หว่านเอี๋ยน อู่ลู่)  จางจง (หว่านเอี๋ยน มาตาเกอ)  เวย์เซาหวัง (หว่านเอี๋ยน หยงจี่)  เสวียนจง (หว่านเอี๋ยน ซวิน)  ไอจง (หว่านเอี๋ยน ซูซวี)  มั่วตี้ (หว่านเอี๋ยน เฉิงหลิน)  | 金 |
เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน
ซากาโมโตะ เรียวมะ

สำหรับละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น ดูที่ เรียวมะ จอมคนพลิกแผ่นดิน
| ซากาโมโตะ เรียวมะ 坂本龍馬 |
| --- | --- |

เกิด: 3 มกราคม ค.ศ. 1836 โคจิ แคว้นศักดินาโทซะ ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 10 ธันวาคม ค.ศ. 1867(1867-12-10) (31 ปี) เกียวโต ประเทศญี่ปุ่น
สาเหตุเสียชีวิต: ถูกลอบสังหาร
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: ไซดานิ อูเมตาโร (才谷 梅太郎)  อิมินะ: นาโอกาเงะ, นาโอนาริ
อาชีพ: ซามูไร นักการเมือง
คู่สมรส: นาราซากิ เรียว
บิดามารดา: ซากาโมโตะ ฮาจิเฮ (บิดา)  ซากาโมโตะ ซาจิ (มารดา)
ซากาโมโตะ เรียวมะ (ญี่ปุ่น: 坂本龍馬; โรมาจิ: Sakamoto Ryōma; 3 มกราคม ค.ศ. 1836 – 10 ธันวาคม ค.ศ. 1867) เป็นซามูไรผู้มีบทบาทสำคัญในการเคลื่อนไหวล้มล้างระบอบการปกครองของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะในช่วงยุคบากูมัตสึ (ปลายยุคเอโดะ) เพื่อสร้างความเสมอภาคในสังคมญี่ปุ่น และปฏิรูปประเทศให้ไปสู่ความทันสมัยตามอย่างชาติยุโรปตะวันตก เขายังเป็นผู้ก่อตั้งไคเอ็นไตซึ่งเป็นบริษัทพาณิชย์นาวีแห่งแรกของประเทศญี่ปุ่นและเป็นลูกศิษย์ของคัตสึ ไคชู ผู้วางรากฐานแห่งกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
ปฐมวัย

จารึกระบุตำแหน่งสถานที่เกิดของซากาโมโตะ เรียวมะ ในจังหวัดโคจิ
ซากาโมโตะ เรียวมะเกิดในปี ค.ศ. 1836 ตรงกับศักราชเท็มโป ปีที่ 6 ณ เมืองโคจิ แคว้นโทซะ (ปัจจุบันแคว้นนี้ได้แก่พื้นที่จังหวัดโคจิ บนเกาะชิโกกุ) เขาเป็นบุตรของครอบครัวตระกูลซามูไรชั้นโกชิ ซึ่งมีบรรพบุรุษเป็นชนชั้นพ่อค้าทำอาชีพกลั่นสาเกขาย และได้เลื่อนขึ้นเป็นซามูไรโดยการซื้อตำแหน่ง (ซามูไรประเภทนี้นับเป็นซามูไรระดับต่ำที่สุดในระบบศักดินาญี่ปุ่น) มีพี่สาวชื่อ ซากาโมโตะ โอโตเมะ ในวัยเด็กนั้นเรียวมะมักถูกรังแกเวลาอยู่ที่โรงเรียน พี่สาวคนหนึ่งของเรียวมะจึงย้ายให้เขาไปเรียนอยู่ในสำนักดาบแทน จนกระทั่งเมื่อเจริญวัยขึ้น เขาก็ได้เป็นครูดาบอยู่ในแคว้นโทซะแห่งนั้น
ต่อมาในปี ค.ศ. 1853 เรียวมะได้เดินทางไปที่นครเอะโดะเพื่อฝากตัวเป็นศิษย์ของจิบะ ซาดากิจิ เจ้าสำนักดาบสายโฮคุชินอิตโตริว อันเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่พลเรือจัตวาแมทธิว ซี. เพร์รี แห่งประเทศสหรัฐอเมริกา ได้นำกองเรือรบมาเยือนประเทศญี่ปุ่น เพื่อบังคับให้ญี่ปุ่นเปิดประเทศค้าขายกับชาวตะวันตกอีกครั้งหลังจากโดดเดี่ยวตนเองมานานหลายร้อยปี  ในระยะดังกล่าวเรียวมะได้ถูกชักจูงให้เกิดความรู้สึกรักชาติจากสำนักเรียนของซามูไรซึ่งสนับสนุนแนวคิดทางการเมืองกลุ่มซนโนโจอิ หรือ "เทิดทูนจักรพรรดิ ขับไล่คนเถื่อน" (คนเถื่อนในที่นี้คือ ชาวตะวันตก)
เมื่อเรียวมะสำเร็จวิชาดาบและเดินทางกลับมาที่โทซะ เขาถูกชักชวนให้เข้าร่วมกลุ่มโทซะคินโนโท ซึ่งเป็นกลุ่มซามูไรระดับล่างหัวรุนแรงในแคว้นโทซะภายใต้การนำของทาเกจิ ซูอิซัง (มีอีกชื่อหนึ่งว่า "ทาเกจิ ฮัมเปตะ") ผู้ยึดมั่นในแนวคิดเทิดทูนพระจักรพรรดิและต่อต้านรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ทว่าเมื่อสถานการณ์บีบคั้นมากขึ้น เนื่องจากแนวทางการขับไล่ต่างชาติของซามูไรระดับล่างไม่ได้รับการตอบสนองจากชนชั้นปกครองในแคว้น ประกอบกับความขัดแย้งทางความคิดของเรียวมะซึ่งไม่เห็นด้วยกับแนวทางใช้ความรุนแรงของทาเกจิ เขาจึงตัดสินใจหนีออกจากแคว้นโทซะ และใช้ชีวิตร่อนเร่ไปยังที่ต่างๆ ในฐานะโรนินหรือซามูไรไร้นาย แล้วเนื่องจากในยุคนั้น การเดินทางออกจากแคว้นบ้านเกิดของตนโดยไม่มีหนังสืออนุญาตถือเป็นเรื่องผิดกฏหมาย เรียวมะจึงกลายเป็นผู้ร้ายที่มีค่าหัวไป
ศิษย์ของคัตสึ ไคชู

คัตสึ ไคชู ผู้วางรากฐานแห่งกองทัพเรือญี่ปุ่น
อนุสรณ์ที่ตั้งศูนย์ฝึกทหารเรือของคัตสึ ไคชู ที่เมืองโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ
ในช่วงที่ใช้ชีวิตแบบโรนินอยู่นั้น ซากาโมโตะ เรียวมะได้เดินทางไปยังที่ต่าง ๆ ในหมู่เกาะญี่ปุ่น และเมื่อเดินทางมาถึงเอโดะ เขาก็ได้พบกับคัตสึ ไคชู ขุนนางระดับสูงของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะผู้มีหัวคิดก้าวหน้าและกำลังดำเนินการจัดตั้งกองทัพเรือขึ้นในเวลานั้น
เรื่องราวการพบกันระหว่างเรียวมะกับคัตสึที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายกล่าวว่า เรียวมะซึ่งเป็นโรนินที่มีความคิดแบบซนโนโจอิ ได้ตัดสินใจที่จะฆ่าคัตสึเพราะเห็นว่าสนับสนุนให้ชาวต่างชาติเข้ามาย่ำยีประเทศ แต่ในวันที่เขาลอบเข้าไปในจวนของคัตสึนั้น คัตสึได้ขอให้เรียวมะฟังแนวคิดที่เขามีต่อประเทศญี่ปุ่นเสียก่อนแล้วจึงค่อยฆ่าเขา ซึ่งนั่นก็คือแนวคิดการเรียนรู้วิทยาการและอารยธรรมให้เท่าเทียมกับตะวันตก แล้วนำมาปรับใช้ให้เหมาะสมกับญี่ปุ่น เพื่อเสริมสร้างกำลังอำนาจของญี่ปุ่นระยะยาวด้วยกองทัพเรือที่เข้มแข็ง อันจะเป็นหลักประกันให้แก่เอกราชของญี่ปุ่นได้ เรียวมะเมื่อได้ฟังดังนี้แล้ว จึงกลับใจขอฝากตัวเป็นลูกศิษย์ และทำงานเป็นทั้งผู้ช่วยและผู้คุ้มกันของคัตสึ ไคชู
อย่างไรก็ตาม มีหลักฐานในอีกทางหนึ่งที่กล่าวถึงการพบกันระหว่างเรียวมะกับคัตสึที่แตกต่างออกไป ซึ่งระบุว่า ในวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1862 เรียวมะกับพรรคพวกได้ขอเข้าพบมัตสึไดระ ชุงงากุ ไดเมียวแห่งแคว้นเอจิเซ็ง (ปัจจุบันแคว้นนี้คือจังหวัดฟูกูอิ) ซึ่งเป็นบุคคลสำคัญในรัฐบาลโชกุน โดยผ่านการแนะนำจากจิบะ จูตาโร บุตรชายของจิบะ ซาดากิจิ ผู้เป็นครูดาบของเรียวมะ เพื่อหาทางให้เรียวมะได้พบกับคัตสึ หลังจากนั้นในวันที่ 9 ธันวาคม ปีเดียวกัน เรียวมะพร้อมด้วยเพื่อน 2 คน คือ คาโดตะ ทาเมโนซูเกะ และคนโด โจจิโร จึงได้เข้าพบคัตสึพร้อมกับจดหมายแนะนำตัวจากมัตสึไดระ และได้ฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของคัตสึในคราวนั้น เพียงแต่ตำนานเรื่องที่เรียวมะเข้าพบคัตสึเพื่อจะสังหารเป็นเรื่องที่โด่งดังและตราตรึงผู้คนมากกว่า
จะอย่างไรก็ตาม ในที่สุดเรียวมะก็ได้ติดตามคัตสึ ไคชู และเข้ารับการฝึกหัดการเดินเรือที่ศูนย์ฝึกทหารเรือในหมู่บ้านโคเบะ (ปัจจุบันคือเมืองโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ) ซึ่งคัตสึได้จัดตั้งขึ้นตามแนวคิดการสร้างกองทัพเรือแบบชาติตะวันตก
สู่สนามการค้าและการเมือง

ปี ค.ศ. 1864 รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะเริ่มดำเนินนโยบายการปกครองไปในทางที่แข็งกร้าวมากขึ้น คัตสึ ไคชู ถูกปลดจากตำแหน่งเจ้ากรมทหารเรือ และศูนย์ฝึกทหารเรือที่โคเบะได้ถูกรัฐบาลสั่งปิดเนื่องจากรัฐบาลเห็นว่าที่นี่เป็นแหล่งซ่องสุมของกลุ่มซามูไรหัวรุนแรงที่นิยมแนวทางซนโนโจอิ[ต้องการอ้างอิง]  เรียวมะจึงย้ายจากโคเบะไปยังเมืองคะโงชิมะในความปกครองของแคว้นซัตสึมะ ซึ่งที่นั่นได้พัฒนาขึ้นจนกลายเป็นศูนย์กลางของขบวนการต่าง ๆ ที่เคลื่อนไหวเพื่อต่อต้านรัฐบาลโชกุน
ธงของไคเอ็นไต
ที่ตั้งของสำนักงานบริษัทคาเมยามะชาจู ซึ่งเป็นรากฐานของกลุ่มไคเอ็นไต
เรียวมะได้กลายเป็นตัวกลางในการเจรจาลับให้แคว้นซัตสึมะและแคว้นโจชูร่วมมือกันเป็นพันธมิตรต่อต้านรัฐบาลโชกุน ทั้งนี้เนื่องจากว่าทั้งสองแคว้นนั้นต่างเป็นศัตรูกันมาตลอดตั้งแต่อดีต  ในขณะนั้นนับได้ว่าเรียวมะมีฐานะเป็นคนนอกที่เป็นกลางไม่เข้าข้างทั้งสองฝ่าย อันเป็นสิ่งจำเป็นในการทำลายช่องว่างทางความคิดและความรู้สึกของทั้งสองแคว้น นอกจากนี้เขายังได้ก่อตั้งกองเรือเอกชนและบริษัทการค้าชื่อ คาเมยามะชาจู (亀山社中) ที่เมืองนางาซากิเพื่อบุกเบิกการค้าขายทางทะเลกับชาวต่างประเทศโดยมีคนญี่ปุ่นดำเนินการเอง โดยได้รับความช่วยเหลือทางการเงินจากแคว้นซัตสึมะ (ต่อมาบริษัทนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นไคเอ็นไตหรือกองหนุนทางทะเล)  และส่งเสริมการเปิดประเทศด้วยการเรียนรู้ภาษา แนวคิด เทคโนโลยีใหม่ ๆ จากต่างประเทศ มุ่งสร้างญี่ปุ่นให้เข้มแข็งด้วยการพัฒนาเศรษฐกิจ แทนการจับดาบขับไล่ชาวต่างชาติดังเช่นที่ซามูไรยุคนั้นกระทำอยู่  บทบาทความเป็นนักปฏิรูปทางความคิดและการเมืองเช่นนี้ทำให้เรียวมะถูกจับตามองจากหลายฝ่าย รวมถึงถูกหมายหัวจากฝ่ายสนับสนุนรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะซึ่งมีแนวคิดทางการเมืองที่สวนทางกัน เช่น กลุ่มชินเซ็งงูมิ กลุ่มมิมาวาริงูมิ เป็นต้น
แคว้นโจชูได้ชัยชนะต่อรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะต่อเนื่องมาเป็นลำดับในปี ค.ศ. 1866 การล่มสลายของระบอบโชกุนที่ใกล้เข้ามาได้ทำให้เรียวมะกลายเป็นบุคคลที่แคว้นโทซะเริ่มจับตามองถึงบทบาทและความสำคัญของเขา  เขาได้ถูกเรียกตัวให้กลับไปที่โทซะอย่างมีเกียรติ เนื่องจากในเวลานั้นทางแคว้นโทซะวิตกกังวลถึงผลสำเร็จของการเจรจาระหว่างรัฐบาลโชกุนกับราชสำนักของพระจักรพรรดิ ซึ่งขัดขวางการล้มล้างรัฐบาลโชกุนโดยการใช้กำลังของพันธมิตรซัตโจ เรียวมะได้แสดงบทบาทอย่างสำคัญยิ่งในการเจรจาที่เกิดขึ้นอย่างเป็นลำดับ โดยการหว่านล้อมผู้ใหญ่ในรัฐบาลให้เล็งเห็นถึงผลดีในการล้มเลิกการปกครองระบอบรัฐบาลทหารของโชกุน และจัดตั้งสภาบริหารการปกครองโดยให้ไดเมียวจากแคว้นต่าง ๆ มีส่วนร่วมในการปกครอง[ต้องการอ้างอิง] กระทั่งนำไปสู่การยอมสละตำแหน่งและถวายคืนพระราชอำนาจแก่พระจักรพรรดิของโชกุนโทกูงาวะ โยชิโนบุ ในปี ค.ศ. 1867 ซึ่งนับเป็นจุดเริ่มต้นของการปฏิรูปเมจิในระยะต่อมา
มรณกรรม

ซากาโมโตะ เรียวมะ ในชุดซามูไรญี่ปุ่น สวมรองเท้าตามแบบชาวตะวันตก
นากาโอกะ ชินตาโร พี่น้องร่วมสาบานของเรียวมะ
ซากาโมโตะ เรียวมะ เสียชีวิตจากการถูกลอบสังหารเมื่อ ค.ศ. 1867 ที่ ร้านโอมิยะ (近江屋) ในกรุงเกียวโต พร้อมกันกับนากาโอกะ ชินตาโร ผู้เป็นพี่น้องร่วมสาบาน เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นก่อนหน้าการปฏิรูปเมจิจะเกิดขึ้นไม่นานนัก รายงานการสอบสวนในชั้นต้นกล่าวหาว่า เหตุฆาตกรรมดังกล่าวเป็นฝีมือของกลุ่มชินเซ็งงูมิ (ภายหลังคนโด อิซามิ ผู้นำของชินเซ็งงูมิซึ่งพ่ายแพ้แก่ฝ่ายซัตสึมะและโจชูในนามกองทัพของพระจักรพรรดิและถูกจับเป็นเชลย ได้ถูกประหารชีวิตด้วยข้อกล่าวหาข้างต้น)  ทว่ากลุ่มที่สนับสนุนโชกุนอีกกลุ่มหนึ่ง คือ กลุ่มมิมาวาริงูมิของอิมาอิ โนบูโอะ ได้สารภาพในปี ค.ศ. 1870 ว่าเป็นผู้ลงมือก่อเหตุดังกล่าว แม้ว่าซาซากิ ทาดาซาบูโร และอิมาอิ โนบูโอะ จะเป็นผู้ที่ถูกประณามจากเรื่องนี้ แต่ไม่มีการพิสูจน์สอบสวนในกระบวนการยุติธรรมว่าฆาตกรตัวจริงเป็นใครแต่อย่างใด
สำหรับอายุของเรียวมะขณะที่เสียชีวิตนั้น หากคำนวณตามปฏิทินจันทรคติเก่าของญี่ปุ่น เรียวมะจะมีอายุได้ 33 ปี (เกิดในวันที่ 15 เดือน 11 ค.ศ. 1835 เสียชีวิตในวันคล้ายวันเกิดในปี ค.ศ. 1867) แต่เมื่อนับตามปฏิทินสุริยคติระบบปฏิทินเกรกอเรียน เขาจะมีอายุเพียง 31 ปีเท่านั้น
มรดกจากเรียวมะ

เรียวมะนับเป็นนักคิดผู้มองการณ์ไกลด้วยทัศนะที่ว่าญี่ปุ่นไม่ควรย่ำอยู่กับที่ในระบบศักดินาใด ๆ อีกต่อไป เขาได้อ่านและได้แรงบันดาลใจจากวลีแรกของคำประกาศอิสรภาพของสหรัฐอเมริกาที่กล่าวว่า "All men are created equal" หรือ "มนุษย์ทุกคนล้วนถูกสร้างขึ้นมาอย่างเท่าเทียมกัน"  (แรงบันดาลใจอีกส่วนหนึ่งน่าจะเกิดจากประสบการณ์การถูกกดขี่อย่างเลวร้ายจากซามูไรระดับสูงในโทซะ ซึ่งตนเองได้พบเห็นและถูกกระทำมาตั้งแต่วัยเด็ก) เขาตระหนักว่า หากจะต้องแข่งขันด้านความก้าวหน้าทางอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีกับโลกภายนอกแล้ว ชาวญี่ปุ่นจำเป็นที่จะต้องปรับตัวให้ทันสมัยเยี่ยงชาวตะวันตกให้มากขึ้น  สิ่งที่น่าสนใจจากการทำตัวที่แตกต่างจากบุคคลร่วมสมัยของเรียวมะก็คือ ในรูปถ่ายของเรียวมะที่ปรากฏแพร่หลายนั้น จะเห็นได้ว่าเขาแต่งตัวตามแบบธรรมเนียมของซามูไร แต่ใส่รองเท้าตามแบบชาวตะวันตกด้วย
มุตสึ มูเนมิตสึ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศญี่ปุ่นในยุคเมจิ ซึ่งเป็นเพื่อนของเรียวมะมาตั้งแต่สมัยเรียนวิชาการเดินเรือที่โคเบะ ได้ให้ทัศนะส่วนหนึ่งเกี่ยวกับเรียวมะไว้ดังนี้
ซากาโมโตะเป็นบุคคลที่มีความสามารถเป็นเลิศที่สุดในประวัติศาสตร์ ไม่ว่าจะเป็นความสามารถในการยืดหยุ่นปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์หรือจะเป็นความสามารถในการใช้วิจารณญาณของตนนำมาใช้โต้แย้งชักจูงให้ผู้อื่นคล้อยตาม...ข้ารู้สึกยินดีจริง ๆ ที่ได้เกิดมาในยุคเดียวกับเขาและได้มายืนอยู่เคียงข้างเขา[ต้องการอ้างอิง]
ปัจจุบันมีพิพิธภัณฑ์ที่จัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่เรียวมะที่จังหวัดโคจิ และที่เมืองฮาโกดาเตะ จังหวัดฮกไกโด
นอกจากนี้ ชื่อของเรียวมะได้ถูกนำไปตั้งเป็นชื่อของสถานที่ต่าง ๆ เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา เช่น
ท่าอากาศยานโคจิ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ท่าอากาศยานโคจิเรียวมะ" เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2003
ดาวเคราะห์น้อย 2835 เรียวมะ (Asteroid 2835 Ryoma) และดาวเคราะห์น้อย 5823 โอเรียว (Asteroid 5823 Oryo) ได้ถูกตั้งชื่อโดยนักดาราศาสตร์ชาวญี่ปุ่น ตามชื่อของเรียวมะและโอเรียวผู้เป็นภรรยา ตามลำดับ เป็นต้น