stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นอร์ม็องดี (เรือ)
เรือแฝดที่วางแผนไว้ – เรือเบรอตาญ

แม้นอร์ม็องดีจะไม่เคยมีผู้โดยสารเกินร้อยละ 60 ของความจุ แต่สถานะทางการเงินของเรือก็ไม่ได้ทำให้เรือต้องพึ่งพาเงินอุดหนุนจากรัฐบาลทุกปี และไม่เคยชำระคืนเงินกู้ใด ๆ ที่ทำให้การสร้างเรือลำนี้เป็นไปได้เลย CGT พิจารณาเรือแฝดอีกลำหนึ่ง คือเรือเบรอตาญ (Bretagne) ซึ่งจะยาวและใหญ่กว่า เรือลำนี้ได้รับการออกแบบที่แข่งขันกันสองแบบ แบบหนึ่งเป็นแนวอนุรักษ์นิยม อีกแบบหนึ่งเป็นแนวสุดโต่ง แบบอนุรักษ์นิยมโดยพื้นฐานแล้วคือนอร์ม็องดีที่มีปล่องไฟสองต้น และอาจมีขนาดใหญ่กว่า ส่วนแบบสุดโต่งเป็นผลงานวลาดิมีร์ ยัวร์เควิช นักออกแบบของนอร์ม็องดี โดยได้รับการออกแบบให้มีรูปทรงเพรียวลมเป็นพิเศษ และมีปล่องไฟแฝดขนาดกันที่ด้านหลังของสะพานเรือ แบบอนุรักษ์นิยมได้รับชัยชนะ แต่ด้วยการปะทุของสงครามทำให้แผนนี้ต้องหยุดลง[ต้องการเลขหน้า]
สงครามโลกครั้งที่สอง

เมื่อสงครามปะทุขึ้น นอร์ม็องดีก็อยู่ในท่าเรือนิวยอร์ก ความขัดแย้งที่กำลังเกิดขึ้นในยุโรปบังคับให้นอร์ม็องดีต้องหาที่หลบภัยในสหรัฐ รัฐบาลกลางกักเรือในวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1939 วันเดียวกับที่ฝรั่งเศสประกาศสงครามต่อเยอรมนี ต่อมาควีนแมรีได้รับการปรับปรุงให้เป็นเรือขนส่งทหาร และเทียบท่าอยู่ใกล้ ๆ เป็นเวลากว่าห้าเดือนที่เรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกสามลำเทียบท่าติดกัน นอร์ม็องดียังคงอยู่ในการควบคุมของฝรั่งเศส โดยมีลูกเรือชาวฝรั่งเศสอยู่บนเรือ นำโดยกัปตันแอร์เว เลออูเด จนถึงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1940
วันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 ระหว่างยุทธการที่ฝรั่งเศส กระทรวงการคลังสหรัฐส่งเจ้าหน้าที่จากหน่วยยามฝั่งสหรัฐ (USCG) ประมาณ 150 นายไปบนเรือและท่าเทียบเรือ 88 ในแมนแฮตตันเพื่อป้องกันเรือจากการก่อวินาศกรรมที่อาจเกิดขึ้น (ในเวลานั้น กฎหมายสหรัฐกำหนดให้หน่วยยามฝั่งเป็นส่วนหนึ่งของกระทรวงการคลังในยามสันติ) เมื่อหน่วยยามฝั่งเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเรือสหรัฐในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1941 รายละเอียดของนอร์ม็องดีของหน่วยยังคงเหมือนเดิม ส่วนใหญ่เป็นการสังเกตการณ์ขณะที่ลูกเรือชาวฝรั่งเศสบำรุงรักษาหม้อไอน้ำ เครื่องจักร และอุปกรณ์อื่น ๆ ของเรือ รวมถึงระบบเฝ้าระวังไฟ วันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1941 ห้าวันหลังการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ หน่วยยามฝั่งสหรัฐได้ย้ายกัปตันเลออูเดกับลูกเรือของเขาออกไปและเข้ายึดนอร์ม็องดีภายใต้สิทธิ์โกรธแค้น โดยรักษาไอน้ำในหม้อน้ำและกิจกรรมอื่น ๆ บนเรือที่จอดพัก กระนั้น ระบบเฝ้าระวังไฟที่ซับซ้อนซึ่งรับประกันว่าจะดับไฟได้ก่อนจะกลายเป็นอันตรายถูกยกเลิกไป
สงครามโลกครั้งที่สอง > ลาฟาแย็ต

วันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1941 คณะกรรมการเรือช่วยรบได้ลงบันทึกอย่างเป็นทางการถึงการอนุมัติการโอนนอร์ม็องดีให้กับกองทัพเรือสหรัฐของประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. โรสเวลต์ แผนดังกล่าวเรียกร้องให้เปลี่ยนเรือลำนี้เป็นเรือขนส่งทหาร ("หน่วยขบวนเรือบรรทุก") กองทัพเรือเปลี่ยนชื่อเรือเป็นยูเอสเอส ลาฟาแย็ต (USS Lafayette) เพื่อเป็นเกียรติแก่มาร์กี เดอ ลา ฟาแย็ต นายพลชาวฝรั่งเศสที่ต่อสู้เพื่ออาณานิคมในช่วงกาาปฏิวัติอเมริกา และเพื่อเป็นเกียรติแก่พันธมิตรกับฝรั่งเศสที่ทำให้สหรัฐสามารถประกาศเอกราชได้  ชื่อดังกล่าวเป็นข้อเสนอแนะของเจ. พี. "จิม" วอร์เบิร์ก ผู้ช่วยที่ปรึกษาของพันเอก วิลเลียม เจ. โดโนแวน ผู้ประสานงานด้านข้อมูล ซึ่งได้รับการส่งต่อผ่านหลายช่องทาง รวมถึงจากแฟรงก์ น็อกซ์ เลขาธิการกองทัพเรือ พลเรือโท แฮโรลด์ อาร์. สตาร์ก ผู้บัญชาการยุทธนาวี (CNO) และพลเรือเอก แรนดัล เจคอบส์ ผู้บัญชาการสำนักการเดินเรือ ชื่อลา ฟาแย็ต (ภายหลังมีการเปลี่ยนชื่อเป็นลาฟาแย็ต อย่างไม่เป็นทางการ) ได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการจากเลขาธิการกองทัพเรือในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1931 โดยเรือลำนี้จัดอยู่ในประเภทเรือขนส่ง AP-53
ข้อเสนอก่อนหน้านี้รวมถึงการเปลี่ยนลาฟาแย็ตเป็นเรือบรรทุกเครื่องบิน แต่ข้อเสนอนี้ถูกยกเลิกไปและเปลี่ยนเป็นการขนส่งทหารทันทีแทน เรือยังคงจอดอยู่ที่ท่าเทียบเรือ 88 เพื่อการแปลงสภาพ สัญญาสำหรับการแปลงเรือเป็นเรือขนส่งทหารได้รับโดยบริษัท Robins Dry Dock and Repair เป็นบริษัทในเครือของ Todd Shipyards ในวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1941 ในวันนั้น กัปตัน เคลย์ตัน เอ็ม. ซิมเมอส์ นายทหารฝ่ายอุปกรณ์ของเขตทหารเรือที่ 3 รายงานต่อสำนักงานเรือ (BuShips) ว่างานแปลงจะเสร็จสิ้นภายในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1942 และการวางแผนงานก็ดำเนินการไปบนพื้นฐานดังกล่าว
กัปตัน รอเบิร์ต จี. โคแมน รายงานตัวเป็นผู้บัญชาการของลาฟาแย็ตในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1941 โดยมีหน้าที่กำกับดูแลกำลังทหารช่างที่มีจำนวน 458 นาย ความซับซ้อนโดยธรรมชาติและขนาดที่ใหญ่โตของความพยายามในการแปลงเรือ ทำให้ลูกเรือของโคแมนไม่สามารถยึดตามกำหนดการเดิมได้ ปัญหาคือความคุ้นเคยของลูกเรือกับเรือ และมีลูกเรือเพิ่มเติมเดินทางมาเพื่อช่วยเหลือความพยายามดังกล่าว วันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 มีการส่งคำร้องขอให้เลื่อนการเดินเรือครั้งแรกของลาฟาแย็ตออกไปสองสัปดาห์ ที่เดิมกำหนดไว้ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ไปยังผู้ช่วยผู้บัญชาการยุทธนาวี ในวันนั้น มีการอนุมัติการขยายเวลาตามกำหนดการเนื่องจากมีการเปลี่ยนแผนการออกแบบ โดยชิ้นส่วนของโครงสร้างบนจะถูกถอดออกเพื่อปรับปรุงเสถียรภาพ คาดว่าจะใช้เวลาดำเนินการอีก 60 ถึง 90 วัน อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ วอชิงตันสั่งให้ยกเลิกการลดส่วนโครงหลังคา และลาฟาแย็ตจะออกเดินทางตามแผนในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ การกลับคำสั่งอย่างกะทันหันนี้ทำให้ต้องกลับมาดำเนินงานแปลงสภาพอีกครั้งอย่างเร่งด่วน และโคแมนกับซิมเมอส์ได้กำหนดการประชุมในวันที่ 9 กุมภาพันธ์[โปรดขยายความ] ในนิวยอร์กและวอชิงตันเพื่อผลักดันให้มีการชี้แจงแผนการแปลงสภาพเพิ่มเติม ท้ายที่สุดแล้ว การประชุมเหล่านี้ไม่มีวันเกิดขึ้น
สงครามโลกครั้งที่สอง > เพลิงไหม้และการล่ม

เวลา 14:30 น. ของวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 ประกายไฟจากหัวเชื่อมที่คนงานชื่อเคลเมนต์ เดอริกใช้ได้เผากองเสื้อชูชีพซึ่งบรรจุใยสังเคราะห์ติดไฟได้ที่ถูกเก็บไว้ในห้องรับรองชั้นหนึ่งของลาฟาแย็ต ไม้ขัดเงาที่ติดไฟยังไม่ได้ถูกเคลื่อนย้ายออกไป และเพลิงก็ลุกลามอย่างรวดเร็ว เรือมีระบบป้องกันอัคคีภัยที่มีประสิทธิภาพมาก แต่ถูกตัดระบบระหว่างการแปลงและระบบปั๊มภายในก็ถูกปิดการใช้งาน ท่อของกรมดับเพลิงนครนิวยอร์กไม่พอดีกับช่องทางเข้าของเรือ ก่อนที่กรมดับเพลิงจะมาถึง ประมาณ 15 นาทีหลังเกิดเพลิงไหม้ ลูกเรือบนเรือทุกคนต่างใช้แรงงานคนในการพยายามดับไฟ แต่ก็ไร้ผล ลมตะวันตกเฉียงเหนือที่พัดเข้ามาทางกราบซ้ายของลาฟาแย็ตทำให้เพลิงลามไปด้านหน้า และท้ายที่สุดก็ได้ผลาญชั้นบนทั้งสามของเรือภายในเวลาหนึ่งชั่วโมงหลังเหตุเพลิงไหม้เริ่มต้นขึ้น กัปตันโคแมน พร้อมด้วยกัปตันซิมเมอส์ มาถึงในเวลาประมาณ 15:25 น. เพื่อดูอำนาจการบังคับบัญชาของเขาที่กำลังลุกเป็นไฟ
ขณะที่นักดับเพลิงบนฝั่งและบนเรือดับเพลิงระดมฉีดน้ำเข้าใส่เปลวเพลิง ลาฟาแย็ตก็เริ่มเอียงอย่างอันตรายไปทางกราบซ้าย เนื่องจากน้ำที่เรือดับเพลิงฉีดเข้าไปในด้านที่ติดกับทะเล วลาดิมีร์ ยัวร์เควิช ผู้ออกแบบเรือ เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุเพื่อเสนอความเชี่ยวชาญ แต่ถูกตำรวจท่าเรือห้ามไว้ ข้อเสนอของยัวร์เควิชคือการเข้าไปในเรือและเปิดวาล์วน้ำทะเล สิ่งนี้จะทำให้น้ำท่วมดาดฟ้าชั้นล่างและทำให้เรือต้องจมลงไปถึงชั้นล่างสุดเพียงไม่กี่ฟุต เมื่อเรือคงที่แล้ว ก็สามารถสูบน้ำเข้าไปในพื้นที่ที่เพลิงไหม้ได้โดยไม่เสี่ยงต่อการล่ม ข้อเสนอนี้ถูกปฏิเสธโดยพลเรือโท อโดลฟัส แอนดรูส์ ผู้บัญชาการเขตทหารเรือที่ 3
ระหว่างเวลา 17.45 ถึง 18.00 น. ของวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 เจ้าหน้าที่เห็นว่าสามารถควบคุมเพลิงได้แล้วและเริ่มยุติปฏิบัติการจนถึงเวลา 20.00 น. น้ำทะเลที่ไหลเข้าสู่ลาฟาแย็ตผ่านช่องเปิดที่จมอยู่ใต้น้ำและไหลไปสู่ชั้นล่างทำให้ไม่สามารถต้านน้ำท่วมได้ และเรือก็เอียงซ้ายขึ้นเรื่อย ๆ หลังเที่ยงคืนไม่นาน พลเรือโทแอนดรูส์ได้สั่งให้สละลาฟาแยตต์ เรือยังคงเอียงต่อไป โดยกระบวนการดังกล่าวเกิดขึ้นเร็วขึ้นเนื่องจากมีน้ำ 6,000 ตันถูกพ่นใส่ เจ้าหน้าที่ดับเพลิงนิวยอร์กกังวลว่าไฟอาจลามไปยังอาคารใกล้เคียง ท้ายที่สุด ลาฟาแย็ตก็พลิกคว่ำในช่วงกลางเวร (02:45 น.) ของวันที่ 10 กุมภาพันธ์ โดยเกือบจะทับเรือดับเพลิง และหยุดอยู่ที่ด้านซ้ายของเรือในมุมประมาณ 80 องศา พลเรือโทแอนดรูส์ตระหนักดีว่าความไร้ความสามารถของตนเป็นสาเหตุของภัยพิบัติ จึงสั่งห้ามนักข่าวทุกคนรายงานเหตุการณ์เรือล่มเพื่อลดระดับการประชาสัมพันธ์
ชายคนหนึ่งเสียชีวิตในเหตุการณ์นี้ แฟรงก์ "เทรนต์" เทรนตาโคสตา วัย 36 ปี จากบรุกลิน เป็นสมาชิกของหน่วยเฝ้าระวังเพลิง  ทหารเรือของกองทัพเรือและหน่วยยามฝั่งสหรัฐประมาณ 94 นาย รวมถึงลูกเรือเตรียมประจำการของลาฟาแย็ตและชายที่ได้รับมอบหมายให้ไปประจำบนเรือรับซีแอตเทิล นักดับเพลิง 38 นาย และพลเรือน 153 รายได้รับการรักษาอาการบาดเจ็บต่าง ๆ ทั้งแผลไฟไหม้ การสูดดมควัน และการสัมผัสกับสารเคมี
สงครามโลกครั้งที่สอง > เพลิงไหม้และการล่ม > Saboteur (ภาพยนตร์)

ลาฟาแย็ตที่พังเสียหายหลังเกิดเพลิงไหม้สามารถเห็นได้สั้น ๆ ในภาพยนตร์เรื่อง Saboteur (1942) เรือลำนี้ไม่ได้รับการระบุตัวตนในภาพยนตร์ แต่ผู้ร้ายกลับยิ้มเมื่อเห็นมัน บ่งบอกเป็นนัยว่าเขาคือผู้รับผิดชอบ อัลเฟรด ฮิตช์ค็อก ผู้กำกับภาพยนตร์กล่าวในเวลาต่อมาว่า "กองทัพเรือโวยวายอย่างหนัก" เกี่ยวกับนัยที่ว่าระบบรักษาความปลอดภัยของพวกเขาย่ำแย่มาก
สงครามโลกครั้งที่สอง > การสอบสวนและกู้ภัย

มีการสงสัยกันอย่างกว้างขวางว่ามีการก่อวินาศกรรมของศัตรู แต่การสอบสวนของรัฐสภาภายหลังเหตุการณ์เรือล่ม ที่มีประธานคือ ส.ส. แพทริก เฮนรี ดรูว์รี (พรรคเดโมแครตD-เวอร์จิเนีย) สรุปว่าเหตุเพลิงไหม้เป็นอุบัติเหตุ[ต้องการเลขหน้า][ต้องการเลขหน้า] จากการสอบสวนพบหลักฐานของความประมาท การละเมิดกฎ การขาดการประสานงานระหว่างฝ่ายต่าง ๆ บนเรือ การขาดโครงสร้างการบังคับบัญชาที่ชัดเจนระหว่างเกิดเหตุเพลิงไหม้ และความพยายามในการแปลงสภาพที่เร่งรีบและวางแผนไม่ดี
สมาชิกกลุ่มอาชญากรกล่าวอ้างย้อนหลังว่าพวกเขาเป็นผู้ก่อวินาศกรรมเรือลำดังกล่าว มีการกล่าวหาว่าแอนโทนี อานาสตาซีโอ อันธพาลที่มีอำนาจในสหภาพแรงงานขนถ่ายสินค้าในพื้นที่ ได้จัดแผนวางเพลิงเผาทรัพย์เพื่อหาทางปล่อยตัวชาลส์ "ลัคกี" ลูเซียโน หัวหน้าแก๊งมาเฟียออกจากคุก จุดสิ้นสุดข้อตกลงของลูเซียโนคือการทำให้แน่ใจว่าจะไม่มีการก่อวินาศกรรมโดย "ศัตรู" เกิดขึ้นอีกในท่าเรือที่กลุ่มคนมีอิทธิพลอย่างมากกับสหภาพแรงงาน
ในปฏิบัติการกู้ซากเรือครั้งใหญ่ที่สุดและมีค่าใช้จ่ายสูงที่สุดครั้งหนึ่งในเรือประเภทเดียวกัน ซึ่งประเมินไว้ที่ 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐในขณะนั้น (เทียบเท่ากับ 88 ล้านดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 2023) เรือลำนี้ถูกถอดโครงสร้างบนและตั้งตรงอีกครั้งในวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1943[ต้องการเลขหน้า] เรือลำนี้ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นลาฟาแย็ตและได้รับการจำแนกประเภทใหม่เป็นเรือข้ามฟากขนส่ง APV-4 ในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1943 และถูกนำเข้าอู่แห้งในเดือนถัดมา อย่างไรก็ตาม ความเสียหายอย่างหนักต่อตัวเรือ การเสื่อมสภาพของเครื่องจักร และความจำเป็นในการจ้างแรงงานสำหรับโครงการสงครามที่สำคัญอื่น ๆ ทำให้ไม่สามารถกลับมาดำเนินโครงการแปลงเรือได้อีก เพราะมีค่าใช้จ่ายการบูรณะเรือสูงเกินไป ซากเรือยังคงอยู่ในความดูแลของกองทัพเรือจนกระทั่งสงครามสิ้นสุด
ลาฟาแย็ตถูกถอดจากทะเบียนเรือของกองทัพเรือในวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1945 โดยไม่เคยล่องเรือภายใต้ธงสหรัฐ ประธานาธิบดีแฮรี ทรูแมนอนุมัติการกำจัดเรือลำนี้ในคำสั่งฝ่ายบริหารในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1946 และเรือลำนี้ถูกขายเป็นเศษเหล็กในวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1946 ให้กับ Lipsett, Inc. บริษัทกู้ซากเรือสัญชาติอเมริกันที่มีฐานอยู่ในนครนิวยอร์กในราคา 161,680 ดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 1,997,000 ดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 2017) หลังจากทั้งกองทัพเรือและเฟรนช์ไลน์ต่างก็ไม่ได้เสนอแผนการกู้เรือลำนี้ ยัวร์เควิชซึ่งเป็นผู้ออกแบบเรือลำแรกได้เสนอที่จะตัดเรือลำนี้และบูรณะให้กลายเป็นเรือโดยสารขนาดกลาง แต่แผนนี้ล้มเหลวในการดึงดูดการสนับสนุน เรือถูกส่งไปเพื่อทำลายตั้งแต่เดือนตุลาคม ค.ศ. 1946 ที่ท่าเรือนวร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์ และถูกทำลายทั้งหมดในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1948
ดูเพิ่ม

แอ็สแอ็ส ปารีส (ค.ศ. 1916)
แอ็สแอ็ส อีล-เดอ-ฟร็องส์
เอ็สเอ็ส อ็อยโรปา
แอ็สแอ็ส ฟร็องส์ (ค.ศ. 1961)
ปิแอร์-มารี ปัวซอง
อาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ
อาร์เอ็มเอ็มวี โอเชียนิก
ภาพพรรณนาอันโด่งดังของนอร์ม็องดีใน ค.ศ. 1935 โดยอดอล์ฟ คาสซานดร์
วลาดิมีร์ ยัวร์เควิช กำลังออกแบบเรือนอร์ม็องดี
นอร์ม็องดีระหว่างการสร้าง (ค.ศ. 1932)
อู่แห้งนอร์ม็องดีในแซ็ง-นาแซร์ซึ่งสร้างขึ้นโดยเฉพาะสำหรับเรือลำใหม่
ห้องรับประทานอาหารหลักของนอร์ม็องดี ตกแต่งด้วยกระจกลาลีกเลียนแบบห้องกระจกที่วังแวร์ซาย
การเดินทางครั้งแรกของเรือนอร์ม็องดี
โปสการ์ดของนอร์ม็องดี
โปสต์การ์ดของเรือนอร์ม็องดี
เรือนอร์ม็องดีในท้องทะเล
นอร์ม็องดีปรากฎบนเหรียญที่ระลึก
มุมสูงของนอร์ม็องดีในทะเล
นอร์ม็องดีที่ท่าเทียบเรือ 88 ของ CGT ในนิวยอร์ก
นอร์ม็องดี ควีนแมรี และควีนเอลิซาเบธในท่าเรือนิวยอร์กเมื่อ ค.ศ. 1940
นอร์ม็องดีที่ท่าเทียบเรือ 88 ในนิวยอร์ก สถานที่ที่พยายามดัดแปลงเรือขนส่งทหาร
ลาฟาแย็ต (AP-53) ถูกเพลิงไหม้ที่ท่าเรือนิวยอร์กเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942
ยูเอสเอส ลาฟาแย็ต ล่มในท่าเรือนิวยอร์ก
นอร์ม็องดี ที่เปลี่ยนชื่อเป็นยูเอสเอส ลาฟาแย็ต พลิกคว่ำอยู่บนโคลนแข็งบนท่าเรือในนิวยอร์กในช่วงฤดูหนาวของ ค.ศ. 1942
เครื่องบินกรัมแมน วิเจียนของหน่วยยามฝั่งสหรัฐบินเหนือซากเรือลาฟาแย็ตในนิวยอร์ก (ค.ศ. 1943)
โรงแรมนอร์ม็องดีในซานฮวน เปอร์โตริโก
เหรียญประตูห้องอาหาร
ภาพมุมมองจากด้านบนและกราบขวาของนอร์ม็องดี ปล่องไฟต้นที่สามคือปล่องหลอก ใช้ในการรักษาสมดุลของเรือให้มีความสวยงามและบรรจุเครื่องจักรปรับอากาศ
ภาพตัดด้านข้างของเรือ เผยให้เห็นพื้นที่ภายในอันกว้างใหญ่ของนอร์ม็องดี
ถนนพระรามที่ 6

| ถนนพระรามที่ 6 |
| --- | --- |
ถนนพระรามที่ 6 บริเวณหน้ากระทรวงอุตสาหกรรม
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 6.980 กิโลเมตร (4.337 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศใต้: ถนนจรัสเมือง ในเขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
 :   ถนนพระรามที่ 1 ในเขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร  ถนนเพชรบุรี ในเขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร  ทางรถไฟสายตะวันออก ในเขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร  ถนนศรีอยุธยา ในเขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร  ถนนราชวิถี ในเขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร  ถนนนครไชยศรี ในเขตพญาไท กรุงเทพมหานคร  ถนนเศรษฐศิริ ในเขตพญาไท กรุงเทพมหานคร  ทางพิเศษศรีรัช ในเขตพญาไท กรุงเทพมหานคร 
ปลายทางทิศเหนือ: ถนนเตชะวณิช ในเขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร
ถนนพระรามที่ 6 (อักษรโรมัน: Thanon Rama VI) เป็นถนนสำคัญสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร แยกจากถนนจรัสเมือง แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนพระรามที่ 1 ที่ทางแยกพงษ์พระราม บริเวณใกล้วัดชำนิหัตถการ (วัดสามง่าม) ข้ามคลองมหานาคเข้าสู่พื้นที่แขวงถนนเพชรบุรี เขตราชเทวี ตัดกับถนนเพชรบุรี (ทางแยกอุรุพงษ์) และทางรถไฟสายตะวันออก เข้าสู่แขวงทุ่งพญาไท ตัดกับถนนศรีอยุธยา (ทางแยกศรีอยุธยา) ถนนราชวิถี (ทางแยกตึกชัย) ข้ามคลองสามเสน และเริ่มเลียบคลองประปาในพื้นที่แขวงพญาไท เขตพญาไท ตัดกับถนนนครไชยศรี (ทางแยกโรงกรองน้ำ) ตัดกับซอยพระรามที่ 6 ซอย 34 และซอยพระรามที่ 6 ซอย 37 (ทางแยกพิบูลวัฒนา) ตัดกับถนนประดิพัทธ์ (ทางแยกประดิพัทธ์) จากนั้นไปทางทิศตะวันตก ตัดกับถนนกำแพงเพชร ทางรถไฟสายเหนือ และถนนเทอดดำริ เข้าสู่พื้นที่แขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต จนถึงถนนเตชะวณิช (ทางแยกวัดสะพานสูง)
ถนนพระรามที่ 6 เดิมชื่อ "ถนนประทัดทอง" สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คำว่า "ประทัดทอง" นั้นจากชื่อเครื่องลายครามที่มีภาพต้นประทัดทอง ภายหลังเรียกเพี้ยนเป็นบรรทัดทอง
ครั้นมาถึงในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่อถนนประทัดทองตลอดทั้งสายเป็น "ถนนพระรามที่ 6" เพราะเป็นถนนที่โปรดเกล้าฯ ให้ปรับปรุงเป็นเส้นทางไปโรงกรองน้ำประปาสามเสน และต่อไปยังสะพานพระราม 6
รายละเอียดของเส้นทาง

ถนนพระรามที่ 6 มีจุดเริ่มต้นทีจุดตัดของถนนจรัสเมืองกับถนนจารุเมือง ในเขตปทุมวัน มุ่งหน้าไปยังทิศเหนือ โดยในช่วงแรกเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร 2 ทิศทาง จนถึงแยกพงษ์พระราม จากนั้นจะเปลี่ยนเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร ทิศทางเดียว (ทิศทางจากแยกพงษ์พระรามไปแยกอุรุพงษ์) ข้ามคลองมหานาค เข้าพื้นที่เขตราชเทวี มุ่งหน้าแยกอุรุพงษ์ เมื่อพ้นแยกอุรุพงษ์ ถนนพระรามที่ 6 จะมีขนาด 8 ช่องจราจร 2 ทิศทาง มีเกาะกลางถนนเป็นเสาตอม่อของทางพิเศษศรีรัชจนถึงแยกตึกชัย จากนั้นถนนจะลดเหลือ 6 ช่องจราจร 2 ทิศทาง ข้ามคลองสามเสน เข้าพื้นที่เขตพญาไท และถนนจะไม่มีเกาะกลาง  และเลียบคลองประปาจนถึงแยกประดิพัทธ์ จากนั้นจะเป็นถนน 6 ช่องจราจร มีเกาะกลางสำหรับเสาตอม่อทางพิเศษศรีรัชและทางลงย่านพหลโยธิน จนถึงแยกสะพานดำ และจะลดเหลือ 2 ช่องจราจร 2 ทิศทาง เลียบคลองประปาเช่นเดิม ลอดใต้ทางรถไฟสายเหนือและถนนเทอดดำริ เข้าสู่พื้นที่เขตดุสิต และสิ้นสุดที่ถนนเตชะวณิชที่สามแยกวัดสะพานสูง
รายชื่อทางแยก

| จังหวัด | กม> ที่ | ชื่อจุดตัด | ซ้าย | ขวา |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 ถนนพระรามที่ 6 (แยกจารุเมือง–แยกวัดสะพานสูง)
| กรุงเทพมหานคร | 0+000 |  | เชื่อมต่อจาก:  ถนนจารุเมือง | เชื่อมต่อจาก:  ถนนจารุเมือง |  |
| กรุงเทพมหานคร | 0+580 | แยกพงษ์พระราม |  ถนนพระรามที่ 1 ไปแยกกษัตริย์ศึก (เลี้ยวซ้ายเท่านั้น)                 |  ถนนพระรามที่ 1 ไปแยกเจริญผล (ห้ามเลี้ยวขวา) |  |
| กรุงเทพมหานคร | 0+950 | สะพาน ข้ามคลองแสนแสบ | สะพาน ข้ามคลองแสนแสบ | สะพาน ข้ามคลองแสนแสบ | สะพาน ข้ามคลองแสนแสบ |
| กรุงเทพมหานคร | 0+950 | − | เชื่อมต่อจาก: ทางพิเศษศรีรัช จากดินแดง,ถนนพระราม 9,บางนา,บางโคล่,ดาวคะนอง | เชื่อมต่อจาก: ทางพิเศษศรีรัช จากดินแดง,ถนนพระราม 9,บางนา,บางโคล่,ดาวคะนอง |  |
| กรุงเทพมหานคร | 1+500 | แยกอุรุพงษ์ |  ถนนเพชรบุรี ไปยมราช  |  ถนนเพชรบุรี ไปราชเทวี |  |
| กรุงเทพมหานคร | 1+900 |  | ตรงไป: ข้ามทางรถไฟสายตะวันออก | ตรงไป: ข้ามทางรถไฟสายตะวันออก |  |
| กรุงเทพมหานคร | 2+200 | แยกศรีอยุธยา |  ถนนศรีอยุธยา ไปเสาวนี  |  ถนนศรีอยุธยา ไปพญาไท |  |
| กรุงเทพมหานคร | 3+100 | แยกตึกชัย |  ถนนราชวิถี ไปสวรรคโลก  |  ถนนราชวิถี ไปชัยสมรภูมิ |  |
| กรุงเทพมหานคร | 3+800 | แยกโรงกรองน้ำ |  ถนนนครไชยศรี ไปสามเสน  | ไม่มี |  |
| กรุงเทพมหานคร | 4+400 | แยกวิชัยยุทธ (ด่วนคลองประปา 1) |  ถนนเศรษฐศิริ ไปเทอดดำริ  | ทางขึ้น  ทางพิเศษศรีรัช ขวาไปดินแดง-ถนนพระราม 9, บางนา-ดาวคะนอง/ตรงไปบางโคล่-ดาวคะนอง |  |
| กรุงเทพมหานคร | 4+400 | แยกวิชัยยุทธ (ด่วนคลองประปา 1) | เชื่อมต่อจาก: ทางพิเศษศรีรัช จากแจ้งวัฒนะ | เชื่อมต่อจาก: ทางพิเศษศรีรัช จากแจ้งวัฒนะ |  |
| กรุงเทพมหานคร | 5+100 | แยกพิบูลวัฒนา (ด่วนคลองประปา 2) | ทางขึ้น  ทางพิเศษศรีรัช ไปถนนแจ้งวัฒนะ, บางปะอิน, ถนนกาญจนาภิเษก (ตลิ่งชัน)                 |   พระราม 6 ซอย 34 |  |
| กรุงเทพมหานคร | 5+100 | แยกพิบูลวัฒนา (ด่วนคลองประปา 2) | เชื่อมต่อจาก: ทางพิเศษศรีรัช จากดินแดง,ถนนพระราม 9,บางนา,บางโคล่,ดาวคะนอง | เชื่อมต่อจาก: ทางพิเศษศรีรัช จากดินแดง,ถนนพระราม 9,บางนา,บางโคล่,ดาวคะนอง |  |
| กรุงเทพมหานคร | 5+800 | แยกประดิพัทธ์ |  ถนนประดิพัทธ์ ไปสะพานแดง  |  ถนนประดิพัทธ์ ไปสะพานควาย |  |
| กรุงเทพมหานคร | 6+400 |  | ไม่มี  |  ถนนกำแพงเพชร ไปกำแพงเพชร |  |
| กรุงเทพมหานคร | 6+980 | แยกวัดสะพานสูง |  ถนนเตชะวณิช  | ไม่มี |  |
      สะพาน              กำลังก่อสร้างหรือโครงการในอนาคต
สถานที่สำคัญที่ถนนตัดผ่าน

โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย
กระทรวงการคลัง
สำนักงบประมาณ
โรงพยาบาลวิชัยยุทธ
โรงงานผลิตน้ำสามเสน และ การประปานครหลวง
กรมโยธาธิการและผังเมือง สำนักงานถนนพระรามที่ 6
สถาบันมะเร็งแห่งชาติ
องค์การเภสัชกรรม
คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
กระทรวงอุตสาหกรรม
กระทรวงการต่างประเทศ
โรงพยาบาลสงฆ์
กรมทางหลวง
สำนักป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย กรุงเทพมหานคร
รายชื่อผู้ชนะเลิศฟุตบอลอังกฤษ
รายชื่อผู้ชนะเลิศ > ฟุตบอลลีก (ค.ศ. 1888–1892)

| ฤดูกาล | ชนะเลิศ (สมัย) | รองชนะเลิศ | อันดับที่สาม | ผู้จัดการทีมที่ชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1888–89 | เพรสตันนอร์ทเอนด์ (1) | แอสตันวิลลา | วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ | วิลเลียม ซัดเดลล์ (เลขานุการผู้จัดการ) |
| 1889–90 | เพรสตันนอร์ทเอนด์ (2) | เอฟเวอร์ตัน | แบล็กเบิร์นโรเวอส์ | วิลเลียม ซัดเดลล์ (เลขานุการผู้จัดการ) |
| 1890–91 | เอฟเวอร์ตัน (1) | เพรสตันนอร์ทเอนด์ | นอตส์เคาน์ตี | ดิก มอลีนิวซ์ (เลขานุการผู้จัดการ) |
| 1891–92 | ซันเดอร์แลนด์ (1) | เพรสตันนอร์ทเอนด์ | โบลตันวอนเดอเรอส์ | ทอม วัตสัน |
รายชื่อผู้ชนะเลิศ > พรีเมียร์ลีก (ค.ศ. 1992–ปัจจุบัน)

| ฤดูกาล | ชนะเลิศ (สมัย) | รองชนะเลิศ | อันดับที่สาม | ผู้จัดการทีมที่ชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1992–93 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (8) | แอสตันวิลลา | นอริชซิตี | อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน |
| 1993–94 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (9) | แบล็กเบิร์นโรเวอส์ | นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน |
| 1994–95 | แบล็กเบิร์นโรเวอส์ (3) | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | นอตทิงแฮมฟอเรสต์ | เคนนี แดลกลีช |
| 1995–96 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (10) | นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | ลิเวอร์พูล | อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน |
| 1996–97 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (11) | นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | อาร์เซนอล | อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน |
| 1997–98 | อาร์เซนอล (11) | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | ลิเวอร์พูล | อาร์แซน แวงแกร์ |
| 1998–99 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (12) | อาร์เซนอล | เชลซี | อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน |
| 1999–2000 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (13) | อาร์เซนอล | ลีดส์ยูไนเต็ด | อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน |
| 2000–01 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (14) | อาร์เซนอล | ลิเวอร์พูล | อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน |
| 2001–02 | อาร์เซนอล (12) | ลิเวอร์พูล | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | อาร์แซน แวงแกร์ |
| 2002–03 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (15) | อาร์เซนอล | นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน |
| 2003–04 | อาร์เซนอล (13) | เชลซี | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | อาร์แซน แวงแกร์ |
| 2004–05 | เชลซี (2) | อาร์เซนอล | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | โชเซ มูรีนโย |
| 2005–06 | เชลซี (3) | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | ลิเวอร์พูล | โชเซ มูรีนโย |
| 2006–07 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (16) | เชลซี | ลิเวอร์พูล | อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน |
| 2007–08 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (17) | เชลซี | อาร์เซนอล | อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน |
| 2008–09 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (18) | ลิเวอร์พูล | เชลซี | อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน |
| 2009–10 | เชลซี (4) | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | อาร์เซนอล | การ์โล อันเชลอตตี |
| 2010–11 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (19) | เชลซี | แมนเชสเตอร์ซิตี | อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน |
| 2011–12 | แมนเชสเตอร์ซิตี (3) | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | อาร์เซนอล | โรแบร์โต มันชีนี |
| 2012–13 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (20) | แมนเชสเตอร์ซิตี | เชลซี | อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน |
| 2013–14 | แมนเชสเตอร์ซิตี (4) | ลิเวอร์พูล | เชลซี | มานูเอล เปเลกรินิ |
| 2014–15 | เชลซี (5) | แมนเชสเตอร์ซิตี | อาร์เซนอล | โชเซ มูรีนโย |
| 2015–16 | เลสเตอร์ซิตี (1) | อาร์เซนอล | ทอตนัมฮอตสเปอร์ | เกลาดีโอ รานีเอรี |
| 2016–17 | เชลซี (6) | ทอตนัมฮอตสเปอร์ | แมนเชสเตอร์ซิตี | อันโตนีโอ กอนเต |
| 2017–18 | แมนเชสเตอร์ซิตี (5) | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | ทอตนัมฮอตสเปอร์ | แป็ป กวาร์ดิออลา |
| 2018–19 | แมนเชสเตอร์ซิตี (6) | ลิเวอร์พูล | เชลซี | แป็ป กวาร์ดิออลา |
| 2019–20 | ลิเวอร์พูล (19) | แมนเชสเตอร์ซิตี | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | เยือร์เกิน คล็อพ |
| 2020–21 | แมนเชสเตอร์ซิตี (7) | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | ลิเวอร์พูล | แป็ป กวาร์ดิออลา |
| 2021–22 | แมนเชสเตอร์ซิตี (8) | ลิเวอร์พูล | เชลซี | แป็ป กวาร์ดิออลา |
| 2022–23 | แมนเชสเตอร์ซิตี (9) | อาร์เซนอล | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | แป็ป กวาร์ดิออลา |
| 2023–24 | แมนเชสเตอร์ซิตี (10) | อาร์เซนอล | ลิเวอร์พูล | แป็ป กวาร์ดิออลา |
สโมสรที่เคยชนะเลิศลีกสูงสุด

มี 24 สโมสรที่เคยชนะเลิศลีกสูงสุดของอังกฤษ รวมถึง 7 สโมสรเคยชนะเลิศพรีเมียร์ลีก (ค.ศ. 1992–ปัจจุบัน)
สโมสรที่ระบุเป็น ตัวหนา คือสโมสรที่แข่งขันในพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2024–25
| อันดับ | สโมสร | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ฤดูกาลที่ชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 20 | 17 | 1907–08, 1910–11, 1951–52, 1955–56, 1956–57, 1964–65, 1966–67, 1992–93, 1993–94, 1995–96, 1996–97, 1998–99, 1999–2000, 2000–01, 2002–03, 2006–07, 2007–08, 2008–09, 2010–11, 2012–13 |
| 2 | ลิเวอร์พูล | 19 | 15 | 1900–01, 1905–06, 1921–22, 1922–23, 1946–47, 1963–64, 1965–66, 1972–73, 1975–76, 1976–77, 1978–79, 1979–80, 1981–82, 1982–83, 1983–84, 1985–86, 1987–88, 1989–90, 2019–20 |
| 3 | อาร์เซนอล | 13 | 11 | 1930–31, 1932–33, 1933–34, 1934–35, 1937–38, 1947–48, 1952–53, 1970–71, 1988–89, 1990–91, 1997–98, 2001–02, 2003–04 |
| 4 | แมนเชสเตอร์ซิตี | 10 | 6 | 1936–37, 1967–68, 2011–12, 2013–14, 2017–18, 2018–19, 2020–21, 2021–22, 2022–23, 2023–24 |
| 5 | เอฟเวอร์ตัน | 9 | 7 | 1890–91, 1914–15, 1927–28, 1931–32, 1938–39, 1962–63, 1969–70, 1984–85, 1986–87 |
| 6 | แอสตันวิลลา | 7 | 10 | 1893–94, 1895–96, 1896–97, 1898–99, 1899–1900, 1909–10, 1980–81 |
| 7 | ซันเดอร์แลนด์ | 6 | 5 | 1891–92, 1892–93, 1894–95, 1901–02, 1912–13, 1935–36 |
| 7 | เชลซี | 6 | 4 | 1954–55, 2004–05, 2005–06, 2009–10, 2014–15, 2016–17 |
| 9 | นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | 4 | 2 | 1904–05, 1906–07, 1908–09, 1926–27 |
| 9 | เชฟฟีลด์เวนส์เดย์ | 4 | 1 | 1902–03, 1903–04, 1928–29, 1929–30 |
| 11 | วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ | 3 | 5 | 1953–54, 1957–58, 1958–59 |
| 11 | ลีดส์ยูไนเต็ด | 3 | 5 | 1968–69, 1973–74, 1991–92 |
| 11 | ฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ | 3 | 3 | 1923–24, 1924–25, 1925–26 |
| 11 | แบล็กเบิร์นโรเวอส์ | 3 | 1 | 1911–12, 1913–14, 1994–95 |
| 15 | เพรสตันนอร์ทเอนด์ | 2 | 6 | 1888–89, 1889–90 |
| 15 | ทอตนัมฮอตสเปอร์ | 2 | 5 | 1950–51, 1960–61 |
| 15 | ดาร์บีเคาน์ตี | 2 | 3 | 1971–72, 1974–75 |
| 15 | เบิร์นลีย์ | 2 | 2 | 1920–21, 1959–60 |
| 15 | พอร์ตสมัท | 2 | 0 | 1948–49, 1949–50 |
| 20 | เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด | 1 | 2 | 1897–98 |
| 20 | เวสต์บรอมมิชอัลเบียน | 1 | 2 | 1919–20 |
| 20 | อิปสวิชทาวน์ | 1 | 2 | 1961–62 |
| 20 | นอตทิงแฮมฟอเรสต์ | 1 | 2 | 1977–78 |
| 20 | เลสเตอร์ซิตี | 1 | 1 | 2015–16 |
สโมสรที่เคยชนะเลิศลีกสูงสุด > แบ่งตามภูมิภาค

| ภูมิภาค | จำนวน | สโมสร |
| --- | --- | --- |
| นอร์ทเวสต์ | 65 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (20), ลิเวอร์พูล (19), แมนเชสเตอร์ซิตี (10), เอฟเวอร์ตัน (9), แบล็กเบิร์นโรเวอส์ (3), เพรสตันนอร์ทเอนด์ (2), เบิร์นลีย์ (2) |
| ลอนดอน | 21 | อาร์เซนอล (13), เชลซี (6), ทอตนัมฮอตสเปอร์ (2) |
| ยอร์กเชอร์ | 11 | เชฟฟีลด์เวนส์เดย์ (4), ฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ (3), ลีดส์ยูไนเต็ด (3), เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด (1) |
| เวสต์มิดแลนส์ |  11 | แอสตันวิลลา (7), วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ (3), เวสต์บรอมมิชอัลเบียน (1) |
| นอร์ทอีสต์ |  10 | ซันเดอร์แลนด์ (6), นิวคาสเซิลยูไนเต็ด (4) |
| อีสต์มิดแลนส์ | 4 | ดาร์บีเคาน์ตี (2), เลสเตอร์ซิตี (1), นอตทิงแฮมฟอเรสต์ (1) |
| เซาท์ |  2 | พอร์ตสมัท (2) |
| อีสต์ออฟอิงแลนด์ |  1 | อิปสวิชทาวน์ (1) |