stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นกโมอา

| นกโมอา ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไมโอซีน – สมัยโฮโลซีน, 17–0> 0006Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

โครงกระดูกโมอายักษ์เกาะเหนือ

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
ชั้นฐาน:: Palaeognathae Palaeognathae
เคลด:: Notopalaeognathae Notopalaeognathae
อันดับ:: †Dinornithiformes Dinornithiformes Bonaparte, 1853

ชนิดต้นแบบ
†Dinornis novaezealandiae Owen, 1843
กลุ่มย่อย
 ดูข้อความ
ความหลากหลาย
6 สกุล, 9 ชนิด
ชื่อพ้อง
 Dinornithes Gadow, 1893  Immanes Newton, 1884
นกโมอา (อังกฤษ: moa) เป็นกลุ่มนกที่บินไม่ได้สูญพันธุ์แล้วที่เคยอาศัยอยู่ในประเทศนิวซีแลนด์ในสมัยไพลสโตซีนตอนปลาย-สมัยโฮโลซีน มี 9 ชนิด (ใน 6 สกุล) โดย Dinornis robustus และ Dinornis novaezelandiae 2 ชนิดที่ใหญ่ที่สุด มีความสูงถึงประมาณ 3.6 เมตร (12 ฟุต) (ยืดคอแล้ว) และหนักประมาณ 230 กิโลกรัม (510 ปอนด์) ส่วนนกโมอาพุ่มไม้ (Anomalopteryx didiformis) ชนิดที่เล็กที่สุด มีขนาดประมาณเท่ากับไก่งวง ประชากรนกโมอาทั้งหมดในช่วงที่ชาวพอลินีเชียเข้าตั้งถิ่นฐานในนิวซีแลนด์ประมาณ ค.ศ. 1300 มีหลากหลาย ซึ่งอยู่ในช่วงระหว่าง 58,000 ถึงประมาณ 2.5 ล้านตัว
นกโมอาเดิมจัดอยู่ในกลุ่ม ratite อย่างไรก็ตาม จากการศึกษาทางพันธุกรรมพบว่าญาติที่ใกล้ชิดที่สุดของนกโมอาคือ  tinamou จากทวีปอเมริกาใต้ ซึ่งเคยเป็นกลุ่มพี่น้องกับ ratites. นกโมอา 9 ชนิดบินไม่ได้ โดยเป็นสัตว์บนพื้นดินที่ใหญ่ที่สุดและเป็นสัตว์กินพืชชั้นสูงสุดในระบบนิเวศป่า ไม้พุ่ม และใต้เทือกเขาของนิวซีแลนด์ จนกระทั่งการเข้ามาของชาวมาวรี และพวกมันถูกล่าเฉพาะจากอินทรีฮาสท์ นกโมอาสูญพันธุ์หลังการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในนิวซีแลนด์ภายใน 100 ปี โดยหลักเนื่องจากการล่าสัตว์มากเกินไป
รายละเอียด

เดิมทีมีการจัดโครงกระดูกโมอาในแบบตั้งตรง เพื่อสร้างความสูงที่น่าประทับใจ แต่การวิเคราะห์ข้อต่อกระดูกสันหลังแสดงให้เห็นว่าพวกมันอาจยกศีรษะไปข้างหน้า คล้ายกับนกกีวี กระดูกสันหลังติดอยู่ที่หลังศีรษะมากกว่าฐาน แสดงถึงการจัดตำแหน่งในแนวนอน สิ่งนี้จะทำให้พวกมันกินหญ้าบนพืชเตี้ย แล้วสามารถเงยหน้าขึ้น และเดินดูต้นไม้ได้เมื่อจำเป็น ส่งผลให้มีการพิจารณาความสูงของโมอาที่ใหญ่กว่าอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ศิลปะบนหินของชาวมาวรีแสดงภาพโมอาหรือนกคล้ายโมอา (น่าจะเป็นห่านหรือadzebill) ที่มีคอตั้งตรง แสดงว่าโมอาสามารถยกคอเกินกว่าทั้งสองแบบได้
การจัดอันดับ > อนุกรมวิธาน

สกุลและชนิดที่ได้รับการยอมรับในปัจจุบัน มีดังนี้:
อันดับ †Dinornithiformes (Gadow 1893) Ridgway 1901 [Dinornithes Gadow 1893 ; Immanes Newton 1884 ] (นกโมอา)
วงศ์ Dinornithidae Owen 1843 [Palapteryginae Bonaparte 1854; Palapterygidae Haast 1874; Dinornithnideae Stejneger 1884] (นกโมอายักษ์)
สกุล Dinornis
นกโมอายักษ์เกาะเหนือ, Dinornis novaezealandiae (North Island, New Zealand)
นกโมอายักษ์เกาะใต้, Dinornis robustus (South Island, New Zealand)
วงศ์ Emeidae (Bonaparte 1854) [Emeinae Bonaparte 1854 ; Anomalopterygidae Oliver 1930 ; Anomalapteryginae Archey 1941 ] (นกโมอาน้อย)
สกุล Anomalopteryx
นกโมอาพุ่มไม้, Anomalopteryx didiformis (North and South Island, New Zealand)
สกุล Emeus
นกโมอาตะวันออก, Emeus crassus (South Island, New Zealand)
สกุล Euryapteryx
นกโมอาปากกว้าง, Euryapteryx curtus (North and South Island, New Zealand)
สกุล Pachyornis
นกโมอาตีนหนัก, Pachyornis elephantopus (South Island, New Zealand)
Mantell's moa, Pachyornis geranoides (North Island, New Zealand)
Crested moa,  Pachyornis australis (South Island, New Zealand)
วงศ์ Megalapterygidae
สกุล Megalapteryx
นกโมอาที่ราบสูง, Megalapteryx didinus (South Island, New Zealand)
มีนกโมอาชนิดที่ไม่ได้รับการตั้งชื่อ 2 ชนิดจาก Saint Bathans Fauna.
ลักษณะ

นกโมอาเป็นนกที่มีขนาดใหญ่กว่านกปกติทั่วไป บินไม่ได้และมีรูปร่างคล้ายกับนกกระจอกเทศในปัจจุบันแต่ตัวใหญ่กว่า มีส่วนหัวที่ยาวกว่าเอาไว้กินพืชเตี้ย ๆ และตามต้นไม้สูง ๆ 
ขนาดและรูปร่างนกโมอานั้นเปลี่ยนไปตามสถานที่ต่าง ๆ เนื่องจากนกโมอาได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงทางด้านกายภาพมาโดยตลอดซึ่งขึ้นอยู่กับสภาพอากาศและสิ่งแวดล้อม
ลักษณะ > การเปล่งเสียง

ถึงแม้ว่าจะไม่มีการอัดเสียงของนกโมอาไว้ แต่จากการศึกษาดูกระดูกส่วนหัวและลำคอของนกโมอา ได้ทำให้พอจะรู้ว่าเสียงของนกโมอาเป็นยังไง 
กล่องเสียงของนกโมอานั้นมีวงแหวนอยู่หลายวง ซึ่งมีชื่อว่า Tracheal rings วงแหวนหนึ่งอันนั้น พอคลี่ออกมาแล้วจะมีความยาวถึงประมาณ 1 เมตร 
เพราะวงแหวนตัวนี้ทำให้เสียงของนกโมอานั้นมีความใกล้เคียงกับหงส์, นกกระเรียน และ ไก่ขนดำจุดขาวในวงศ์ Numididae และนกกระทานิวกินี เสียงนกโมอาสามารถไปได้ไกลมาก
อาหาร

ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครเคยเห็นนกโมอาอย่างแท้จริง แต่โดยการวิเคราะห์จากซากฟอสซิลของนกโมอา ได้ทำให้รู้ว่ามันกินพืชส่วนใหญ่และกิ่งไม้เล็ก ๆ จากต้นไม้ที่ไม่สูงมาก 
ตรงปากของนกโมอานั้นแข็งแรงมากและถูกใช้เป็นอาวุธป้องกันตัวจากสัตว์อื่นได้
การขยายและสืบพันธุ์

จากการศึกษากระดูกของนกโมอา ทำให้รู้ได้ว่านกโมอามีการเจริญเติบโตที่ยาวนานมาก มันใช้เวลาประมาณ 10 ปีเพื่อที่จะพัฒนาจากเป็นเด็กสู่ตัวผู้ใหญ่เต็มตัว
การขยายและสืบพันธุ์ > ไข่

ชิ้นส่วนของไข่ ของนกโมอาถูกค้นพบอยู่เป็นประจำในแหล่งต่างๆที่ฟอสซิลถูกค้นพบและตามบริเวณทรายรอบๆชายฝั่งนิวซีแลนด์ในปัจจุบันมีไข่ที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์
จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ รอบ ๆ นิวซีแลนด์เป็นจำนวน 36 ใบ แต่ละอันมีขนาดที่แตกต่างกันไปตั้งแต่ 120 – 124 มิลลิเมตร ไปจนถึง 91 – 178 มิลลิเมตร 
เปลือกนอกของไข่จะมีเอกลักษณ์อยู่ที่มีรูเล็ก ๆ ไข่ส่วนใหญ่จะมีสีขาว แต่ยกเว้นชนิด Megalapteryx didinus จะมีไข่เป็นสีน้ำเงินรึเขียว
การขยายและสืบพันธุ์ > รัง

ไม่มีหลักฐานที่บ่งบอกว่าโมอาเป็นนกที่อาศัยอยู่กันเป็นฝูง ส่วนใหญ่จะถูกพบเป็นย่อม ๆ ตามถ้ำต่าง ๆ การสำรวจถ้ำต่าง ๆ ในเกาะเหนือ รังของนกโมอานั้นส่วนใหญ่จะถูกกดลงไปในดิน 
ส่วนที่แห้งและนิ่มในเขตพื้นที่ตอนกลางโอตาโก ของเกาะใต้ อากาศค่อนข้างแห้งจึงทำให้ใบไม้และวัสดุต่าง ๆ ที่นกโมอาใช้ในการทำรัง ยังคงอยู่ในสภาพใกล้เคียงเดิม
เมล็ดของต้นไม้ต่าง ๆ ที่ถูกพบตามแหล่งเหล่านี้เป็นหลักฐานได้ว่าส่วนใหญ่นกโมอาจะทำรังในช่วงฤดูร้อน
การสูญพันธุ์

ศัตรูหลักของนกโมอาคือนกอินทรีฮาสท์จนกระทั่งมนุษย์ได้เข้ามาบนเกาะนิวซีแลนด์ ชาวมาวรีได้เริ่มเข้ามาในช่วง ค.ศ. 1300 และได้เริ่มการล่านกโมอาจนเริ่มสูญพันธุ์ ประมาณ ค.ศ. 1400 นกโมอาได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้วรวมไปถึงนกอินทรีฮาสท์ซึ่งสูญพันธุ์ไปด้วยเนื่องจากไม่มีนกโมอาให้กิน
การสูญพันธุ์ของนกโมอานั้นเกิดขึ้นภายในไม่ถึง 100 ปี ซึ่งผิดไปจากการสันนิษฐานของนักวิทยาศาสตร์ในช่วงแรกที่บอกว่านกโมอาใช้เวลาหลายร้อยปีในการค่อย ๆ สูญพันธุ์ อย่างไรก็ตาม ในช่วงทศวรรษ 1800 มีการอ้างว่าพบเห็นนกโมอาในหลาย ๆ แถบของประเทศนิวซีแลนด์ แต่ไม่มีหลักฐานอะไรที่ชัดเจนที่บ่งบอกว่านกโมอายังมีชีวิตอยู่จริง ในยุคปัจจุบันมีรายงานการพบเห็นนกโมอาในแถบฟยอร์ดแลนด์ ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะใต้ รวมถึงทางตอนเหนือของฟยอร์ดแลนด์ โดยบอกเล่ากันว่านกโมอาเป็นนกขนาดใหญ่ คอยาว มีความสูง 12 ฟุต มีขนสีสดใส ในปากเต็มไปด้วยฟันแหลมคม แต่ไม่มีปีก มีผู้อ้างว่าพบเห็นนกโมอาขณะที่กำลังปีนเขาอยู่ และได้ถ่ายรูปได้ แต่ทว่าเป็นรูปมัว ๆ  และได้มีรายการโทรทัศน์ลงพื้นที่ไปตามหา พบรอยเท้าที่มีนิ้วเท้าสามนิ้วขนาดใหญ่ ซึ่งไม่ใช่รอยเท้าของนกแก้วคาคาโป นกแก้วขนาดใหญ่ที่บินไม่ได้และหากินในเวลากลางคืน เพราะมีขนาดใหญ่กว่า แต่ทว่าก็ไม่น่าจะใช่ของนกโมอา เพราะนิ้วเท้ากลางนั้นใหญ่ยาวกว่านิ้วอื่น
แหล่งข้อมูลอื่น

TerraNature list of New Zealand's extinct birds
TerraNature page on Moa
Tree of Life classification and references เก็บถาวร 2020-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Moa article in Te Ara – the Encyclopedia of New Zealand
3D model of a moa skull
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q452969  Wikispecies: Dinornithiformes  BOLD: 751501  EoL: 4433427  Fossilworks: 39294  IRMNG: 10316  NCBI: 8808  NZOR: a8c35225-5f72-4c82-8a08-ef7b88fe5104 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  ญี่ปุ่น 
เปรียบเทียบขนาดระหว่างนหโมอา 4 ชนิดกับมนุษย์1. Dinornis novaezealandiae2. Emeus crassus3. Anomalopteryx didiformis4. Dinornis robustus
โครงกระดูกของ Anomalopteryx didiformis
ฟอสซิลโครงกระดูกนกโมอาตีนหนัก (Pachyornis elephantopus)
ภาพจำลองการล่านกโมอาของชาวมาวรี
โครากุเอ็ง

Garden in Okayama, Japan
| โครากุเอ็ง |
| --- | --- |
後楽園
โครากุเอ็งและปราสาทโอกายามะ
ที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
ประเภท: สวนสาธารณะในเมือง
ที่ตั้ง: โอกายามะ, จังหวัดโอกายามะ, ประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 34°40′04″N 133°56′06″E﻿ / ﻿34.667778°N 133.935°E﻿ / 34.667778; 133.935
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1687 (1687)
โครากุเอ็ง (ญี่ปุ่น: 後楽園; โรมาจิ: Kōrakuen) เป็นสวนญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่ใน โอกายามะ จังหวัดโอกายามะ เป็นหนึ่งในสามสวนใหญ่ของญี่ปุ่น ร่วมกับเค็นโรกุเอ็งและไครากุเอ็ง โครากุเอ็งถูกสร้างขึ้นในปี 1700 โดย อิเกดะ สึนามาสะ เจ้าแคว้นโอกายามะ สวนแห่งนี้ได้พัฒนาจนมีรูปแบบที่เป็นที่รู้จักในปัจจุบันในปี 1863
จู จื้อหยี หนึ่งในนักปราชญ์ขงจื๊อที่ยิ่งใหญ่ที่สุดใน ราชวงศ์หมิง และ สมัยเอโดะของญี่ปุ่นมีส่วนสำคัญในการออกแบบสวนใหม่
ประวัติ

ในปี 1687 ไดเมียวอิเกดะ สึนามาสะ ได้มีคำสั่งให้ สึดะ นางาทาดะ เริ่มดำเนินการสร้างสวนแห่งนี้ขึ้นมา สร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 1700 และยังคงมีลักษณะเดิมตั้งแต่นั้นมา ยกเว้นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยโดยไดเมียวหลายท่าน สวนนี้เดิมเรียกว่า โคเอ็ง (後園 "ต่อมาเป็นสวน") เพราะถูกสร้างขึ้นหลังจาก ปราสาทโอกายามะ แต่เนื่องจากสวนนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยจิตวิญญาณของ เซนยูโคราคุ (先憂後楽 "โศกเศร้าก่อนคนอื่น สนุกภายหลังคนอื่น") ชื่อจึงเปลี่ยนเป็น โคราคุเอน (後楽園) ในปี ค.ศ. 1871
โคราคุเอนเป็นหนึ่งในไม่กี่สวนไดเมียวในจังหวัดที่สามารถสังเกตการเปลี่ยนแปลงทางประวัติศาสตร์ได้ ขอบคุณภาพวาดยุค สมัยเอโดะ และบันทึกและเอกสารของครอบครัวอิเคดะที่เหลืออยู่ สวนนี้เคยถูกใช้เป็นสถานที่ต้อนรับแขกสำคัญและยังเป็นสปาแบบหนึ่งสำหรับไดเมียว แม้แต่ชาวบ้านทั่วไปก็สามารถเยี่ยมชมได้ในบางวัน
ในปี ค.ศ. 1884 สวนนี้ถูกโอนความเป็นเจ้าของให้กับจังหวัดโอกายามะ และเปิดให้สาธารณชนเข้าชม สวนนี้ได้รับความเสียหายอย่างหนักในช่วงน้ำท่วมปี ค.ศ. 1934 และจากการทิ้งระเบิดในปี ค.ศ. 1945 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ได้รับการบูรณะตามภาพวาดและแผนผังยุคเอโดะ ในปี ค.ศ. 1952 โคราคุเอนได้รับการกำหนดให้เป็น "สถานที่ท่องเที่ยวพิเศษ" ภายใต้กฎหมายการคุ้มครองทรัพย์สินทางวัฒนธรรมและได้รับการจัดการเป็นมรดกทางวัฒนธรรมประวัติศาสตร์ที่ต้องส่งต่อให้คนรุ่นหลัง
ลักษณะของสวน

สวนแห่งนี้ตั้งอยู่บนฝั่งเหนือของแม่น้ำอาซาฮีบนเกาะที่อยู่ระหว่างแม่น้ำกับส่วนที่พัฒนาแล้วของเมือง สวนถูกออกแบบในสไตล์ไคยู ("ทางเดินชมทิวทัศน์") สไตล์ที่นำเสนอผู้มาเยือนด้วยมุมมองใหม่ในทุกเส้นทางที่เชื่อมต่อสนามหญ้า สระน้ำ เนินเขา โรงน้ำชา และลำธาร
สวนครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 133,000 ตารางเมตร โดยพื้นที่สนามหญ้าครอบคลุมประมาณ 18,500 ตารางเมตร ความยาวของลำธารที่ไหลผ่านสวนยาว 640 เมตร มีบ่อน้ำกลางสวนที่เรียกว่า ซาวาโนะอิเกะ (บ่อน้ำหนอง) ซึ่งมีเกาะสามเกาะที่เลียนแบบทัศนียภาพรอบทะเลสาบบิวะใกล้เกียวโต
แกลเลอรี

เคียวคุซุอิ (曲水, Kyokusui)
บ้านเอนโยเทอิ
วิวจากเนินยูอิชินซาน
มิโนชิมะ
สวนโครากุเอ็ง โอกายามะวาดโดย คาวาเซ ฮาสุอิ, 1934
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kōraku-en
Okayama Korakuen Garden official site (ในภาษาญี่ปุ่น)
Otaue Matsuri Festival in Korakuen เก็บถาวร 25 กันยายน 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนNHK (video)
QUT Digital Collections - Historical image
ปราสาท, โครากุเอ็ง ในโอกายามะ
ช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ด

| ช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ด |
| --- | --- |
ฝรั่งเศส: Col du Grand St-Bernard อิตาลี: Colle del Gran San Bernardo เยอรมัน: Grosser Sankt Bernhard

ความสูง: 2,469 เมตร (8,100 ฟุต)
เดินทางผ่าน: ถนน
ที่ตั้ง: รัฐวาเล, สวิสเซอร์แลนด์   แคว้นวัลเลดาออสตา, อิตาลี
เทือกเขา: เทือกเขาแอลป์
พิกัด: 45°52′08″N 7°10′14″E﻿ / ﻿45.86889°N 7.17056°E﻿ / 45.86889; 7.17056
ที่ตั้งในสวิตเซอร์แลนด์
ช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ด (อังกฤษ: Great St Bernard Pass) หรือ ช่องเขากร็อง-แซ็ง-แบร์นาร์ (ฝรั่งเศส: Col du Grand-Saint-Bernard) เป็นช่องเขาทางตะวันตกของเทือกเขาแอลป์ที่เก่าแก่ที่สุด ที่มีหลักฐานว่าใช้กันมาตั้งแต่ยุคสำริด และยังมีร่องรอยของถนนโรมันเหลือให้เห็นอยู่บ้าง ในปี ค.ศ. 1800 กองทัพของนโปเลียนก็ใช้เส้นทางนี้ในการเดินทางเข้าอิตาลี ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ฌัก-หลุยส์ ดาวีด พรรณาไว้ในจิตรกรรม โบนาปาร์ตข้ามช่องเขากร็อง-แซ็ง-แบร์นาร์ และอีปอลิต เดอลาร็อช ในจิตรกรรม โบนาปาร์ตข้ามเทือกเขาแอลป์ ในปัจจุบันช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ดหมดความสำคัญลงเพราะมีช่องทางอื่นที่สามารถใช้ในการข้ามเทือกเขาที่สะดวกกว่า เช่น อุโมงค์ลอดใต้เขาหรือการเลี่ยงโดยสิ้นเชิงโดยการใช้วิธีคมนาคมอื่นเช่นทางอากาศ ฉะนั้นคุณค่าของช่องเขานี้ในปัจจุบันจึงอยู่ที่ความสำคัญทางประวัติศาสตร์และสถานที่สำหรับการสันทนาการเท่านั้น
เส้นทาง

แนวช่องเขาแล่นตามทิศตะวันออกเฉียงเหนือ-ตะวันตกเฉียงใต้ผ่านเทือกเขาแอลป์วาเล (Valais Alps) (เดิมเรียกว่าเทือกเขาแอลป์เพนไนน์) โดยมีจุดที่สูงที่สุดสูง 2469 เมตร ถนนหลวง E27 ลาดผ่านทั้งอิตาลีและสวิตเซอร์แลนด์ เชื่อมมาร์ตีญีในรัฐวาเลของสวิตเซอร์แลนด์กับอาออสตาในแคว้นปกครองตนเองวัลเลดาออสตาของอิตาลี จากมาร์ตีญีถนนสาย 9 ดำเนินต่อไปยังโลซาน และจากอาออสตา ถนนสาย A5 ดำเนินต่อไปยังตูริน
ดูเพิ่ม

ช่องเขาลิตเทิลเซนต์เบอร์นาร์ด
เทือกเขาแอลป์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ด
Fisher, Ian (October 29, 2004). "Great St. Bernard Pass Journal; This Time, It's the Faithful Hero That Needs the Rescue". New York Times.
Fletcher, Adrian (2000–2009). "Colle del Gran San Bernardo 2473m" (ภาษาอังกฤษ). Paradoxplace. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-04-27. สืบค้นเมื่อ 14 April 2009.
"Le col du Grand Saint Bernard" (ภาษาฝรั่งเศส). www.swisscastles.ch. 1997. สืบค้นเมื่อ 14 April 2009.
"The Saint Bernard Pass" (ภาษาอังกฤษ). Naturhistorisches Museum der Burgergemeinde Bern. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-07. สืบค้นเมื่อ 11 May 2009.
การแผลงเป็นไทย

ป้ายในวัดที่จังหวัดเชียงใหม่เขียนด้วยอักษรไทธรรม (อักษรธรรมล้านนา) ในอดีตมีการห้ามใช้อักษรนี้ และภาษาไทยถิ่นเหนือในปัจจุบันเขียนด้วยอักษรไทย
การแผลงเป็นไทย เป็นกระบวนการซึ่งประชากรที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและเชื้อชาติกำเนิดที่อาศัยอยู่ในประเทศไทยถูกผสมกลมกลืนเข้ากับวัฒนธรรมไทย หรือกล่าวโดยเฉพาะเจาะจงยิ่งไปกว่านั้น เข้ากับวัฒนธรรมไทยสยาม การแผลงเป็นไทยเป็นขั้นตอนในการสร้างรัฐชาติไทยในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งมีความเป็นไทยภาคกลางโดดเด่นจากราชอาณาจักรสยามเดิมที่ยังคงความหลากหลายทางวัฒนธรรมไว้อยู่
เหตุจูงใจ

การแผลงเป็นไทยเป็นผลกระทบข้างเคียงของนโยบายชาตินิยมที่สอดคล้องกันของรัฐไทยหลังจากการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 ผู้นำการปฏิวัติ ซึ่งต้องการเห็นประเทศไทยเจริญก้าวหน้า มุ่งเพิ่มอำนาจของชาวไทย ธุรกิจที่กระจายไปเป็นของชนกลุ่มน้อย อย่างเช่น พ่อค้าชาวไทยเชื้อสายจีนดั้งเดิม ถูกขับออกไปจากรัฐ ซึ่งให้สิทธิประโยชน์แก่ชาวไทย เอกลักษณ์ไทยถูกเสริมทั้งในส่วนกลางและส่วนภูมิภาค ภาคกลางของประเทศได้มีภาวะครอบงำทั้งทางเศรษฐกิจและการเมือง ตลอดจนภาษากลางยังกลายมาเป็นภาษาของสื่อ ธุรกิจ และการศึกษา ค่านิยมของภาคกลางได้ถูกทำให้เท่ากันกับค่านิยมของทั้งประเทศด้วย วัฒนธรรมไทยกลางที่เป็นวัฒนธรรมแห่งความมั่งคั่งและสถานภาพ ทำให้เป็นที่ดึงดูดอย่างมากต่อผู้ที่อยู่ ณ ชายขอบทางเศรษฐกิจและสังคม
เป้าหมาย

เป้าหมายหลักของการแผลงเป็นไทยเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ตามชายขอบของราชอาณาจักร ทั้งทางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรม ซึ่งได้แก่ ชาวลาว, ชาวเวียดนาม, และชาวกัมพูชาในภาคอีสาน ชาวไทยภูเขาทางภาคเหนือ ชาวมอญและชาวพม่าในภาคตะวันตก ชาวมลายูทางภาคใต้ นอกจากนี้ ยังมีการแผลงเป็นไทยกับประชากรอพยพชาวจีนและชาวอินเดียเป็นจำนวนมาก ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งในการสร้างความเป็นปึกแผ่นของคนในชาติ และเป็นรากฐานของการพัฒนาชาติอย่างยั่งยืน
นโยบาย

การแผลงเป็นไทยโดยรัฐบาลสามารถแบ่งออกได้เป็นนโยบายสี่ชุด ได้แก่
นโยบาย > การพัฒนาชนบท

รัฐบาลกำหนดนโยบายและการกระทำที่ชัดเจนไปยังกลุ่มที่อยู่บริเวณชายขอบของประเทศ ตัวอย่างเช่น โครงการเร่งการพัฒนาชนบท พ.ศ. 2507 ซึ่งมีการดำเนินงานในภาคอีสาน โดยมีจุดประสงค์ให้เพิ่มความจงรักภักดีกับประเทศไทย
นโยบาย > การศึกษา

เป็นนโยบายที่มีผลทั่วประเทศ แต่ได้มีผลกระทบต่อพวกที่อยู่บริเวณชายขอบอย่างไม่สมส่วน ตัวอย่างหนึ่งของนโยบายนี้ ได้แก่ การบังคับให้ใช้ภาษาไทยในโรงเรียน ซึ่งมีผลกระทบเพียงเล็กน้อยต่อชาวไทยกลางที่ได้ใช้ภาษาไทยในชีวิตประจำวันอยู่แล้ว แต่มีผลกระทบต่อผู้พูดภาษาลาวในภาคอีสาน คำเมืองในภาคเหนือ และภาษายะวีในภาคใต้ มาตรการรุนแรงได้ถูกใช้กับชาวไทยเชื้อสายจีน หลังจากที่สาธารณรัฐประชาชนจีนได้รับการสถาปนาขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2492 รัฐบาลต่อต้านคอมมิวนิสต์หลายชุด ซึ่งเริ่มตั้งแต่สมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้ลดจำนวนผู้อพยพชาวจีนอย่างรุนแรงและสั่งห้ามโรงเรียนมัธยมศึกษาภาษาจีนทั้งหมดในประเทศไทย ชาวไทยเชื้อสายจีนที่เกิดหลังคริสต์ทศวรรษ 1950 มี "โอกาสจำกัดมากที่จะเข้าโรงเรียนภาษาจีน" ชาวไทยเชื้อสายจีนที่มีอันจะกินได้ส่งเสียบุตรไปศึกษาภาษาอังกฤษต่อยังต่างประเทศแทนภาษาจีนด้วยเหตุผลทางเศรษฐกิจ ผลที่ตามมาคือ ชาวจีนในประเทศไทย "เกือบจะสูญเสียภาษาของบรรพบุรุษอย่างสิ้นเชิง" และค่อย ๆ สูญเสียเอกลักษณ์ความเป็นจีนของตนไป
นโยบาย > การกระตุ้นชาตินิยม

เป็นนโยบายซึ่งได้รับการออกแบบมาเพื่อกระตุ้นความรู้สึกชาตินิยมในหมู่ประชากรของประเทศ ตัวอย่างที่ชัดเจนได้แก่ การนำเสนอพระมหากษัตริย์เป็นประมุขแห่งชาติ การเคารพธงชาติในโรงเรียน และการออกอากาศเพลงชาติไทยสองครั้งทั้งทางวิทยุและโทรทัศน์ทุกวัน เวลา 8.00 น. และ 18.00 น. การกระตุ้นชาตินิยมไทยนี้มีผลข้างเคียงอย่างชัดเจนซึ่งลดความจงรักภักดีในบางกลุ่ม อย่างเช่น ชาวลาวในภาคอีสาน และชาวมลายูทางใต้
นโยบาย > การเพิ่มบทบาทของรัฐ

เป็นนโยบายซึ่งอาจมิใช่ชาตินิยมอย่างเด่นชัด แต่กระนั้นก็สามารถสนับสนุนความเป็นชาตินิยมขึ้นได้ ตัวอย่างเช่น การเพิ่มการเข้าเรียนในโรงเรียน ซึ่งเมื่อประกอบกับการบังคับห้ามสอนภาษาชนกลุ่มน้อยในโรงเรียน ทำให้มีผลลดการใช้ภาษาเหล่านั้น และหันมาใช้ภาษาไทยแทน
ดูเพิ่ม

อุดมการณ์รวมกลุ่มไทย (Pan-Thaiism)
การผนวกนครเชียงใหม่ของสยาม
มณฑลเทศาภิบาล
แหล่งข้อมูลอื่น

In Defense of the Thai-Style Democracy เก็บถาวร 2011-07-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Pattana Kitiarsa. Asia Research Institute. National University of Singapore. October 12, 2006. File Format: PDF/Adobe Acrobat.
ใบเมี่ยง

| --- | --- |
ใบเมี่ยงหรือละแพะที่ขายในมัณฑะเลย์
ชื่ออื่น: ละแพะ
แหล่งกำเนิด:  พม่า
ส่วนผสมหลัก:   ใบชาหมัก  น้ำมัน  เกลือ  ถั่วต่าง ๆ 
 ตำราอาหาร: ใบเมี่ยง   สื่อ: ใบเมี่ยง
ใบเมี่ยง หรือ ละแพะ (พม่า: လက်ဖက်; เอ็มแอลซีทีเอส: lak hpak) เป็นอาหารพม่าและอาหารไทยภาคเหนือชนิดหนึ่งทำจากใบชา โดยนำใบชาไปนึ่ง นำมาม้วนและบรรจุลงตะกร้าไม้ไผ่ ปล่อยให้เกิดการหมัก จะได้ใบชาหมักหรือละแพะ ที่ทางภาคเหนือของไทยเรียก ใบเมี่ยง
ต้นเมี่ยง

ต้นเมี่ยงหรือต้นชาเป็นพืชพื้นเมืองในพม่า พบในบังกลาเทศ อินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ ลาว และจีน พบทั้ง ชาจีน และ ชาอัสสัม และปลูกมากทางเขตหุบเขาในรัฐฉานและนำซันในเขตของชาวปะหล่อง และยังปลูกในมัณฑะเลย์ เชียงตุง และรัฐฉานตอนใต้ด้วย โดยเก็บใบในช่วงเมษายนและพฤษภาคมจนถึงตุลาคม
ละแพะในพม่า

การรับประทานละแพะของพม่ามีหลายแบบ เช่นจัดเป็นชุดใส่ถาดเรียก "ละแพะโอะ" ถาดนี้จะมีช่องสำหรับใส่ใบชาหมักและเครื่องเคียงต่าง ๆ เช่น ถั่วแปยี ถั่วหัวช้าง ถั่วปากอ้า ถั่วลิสง กุ้งแห้งทอด กระเทียม ขิงดอง มะพร้าวคั่ว พริกขี้หนู มะเขือเทศ รับประทานคู่กับการดื่มน้ำชา พบมากในรัฐฉานและมัณฑะเลย์ การรับประทานอีกอย่างหนึ่งคือนำเครื่องทุกอย่างในละแพะโอะมาเคล้าเข้าด้วยกับในจานเดียว เรียก "ละแพะโตะ" หรือยำใบเมี่ยง
เมี่ยงในภาคเหนือของไทย

ต้นเมี่ยงคือต้นชาพันธุ์อัสสัม การทำเมี่ยงจะเลือกเก็บใบที่มีความสม่ำเสมอ ไม่เก็บยอดอ่อนเหมือนการทำชา เก็บใบที่ไม่อ่อนมาก เมื่อเก็บได้เต็มกำมือจะใช้ตอกมัดรวมไว้เรียกว่า 1 กำ นำเมี่ยงที่เก็บได้มานึ่งในไหเมี่ยงทำจากไม้มะเดื่อหรือไม้เนื้อแข็ง นึ่งให้สุก ใบจะเป็นสีเหลือง นำมาวางเรียงบนเสื่อผิวไม้ไผ่ พอเย็นนำไปเรียงในเข่ง กันไม่ให้อากาศเข้าประมาณ 2–3 วัน แล้วนำไปหมักต่ออีก 1–3 เดือน เมี่ยงจะมีรสเปรี้ยว จากนั้นนำใบเมี่ยงหมักมาจัดเรียงและคัดก้านแข็งออก จัดเรียงลงก๋วยเมี่ยง ในบางท้องที่นำใบเมี่ยงที่นึ่งสุกแล้วนำไปหมักไว้ 2–3 คืน จากนั้นใส่โอ่งดองไว้ 15–30 วัน การดองในโอ่งจะวางใบเมี่ยงเป็นชั้น ๆ ใส่เกลือ ราดน้ำ กดใบเมี่ยงลง แล้วเรียงชั้นต่อไปเรื่อย ๆ ให้เต็ม พอทิ้งไว้ 3–4 วันจะยุบลง จึงใส่ใบเมียดลงไป เพื่อป้องกันไม่ให้อากาศเข้า มิฉะนั้นเมี่ยงจะมีกลิ่นเหม็น
เมี่ยงที่ได้จากการดองนี้เรียกว่าเมี่ยงส้ม นิยมนำไปกินกับเกลือเม็ด ขิง มะขามเปียก กระเทียมดอง หรือกินกับไส้หวานที่ทำจากมะพร้าวคั่ว น้ำตาลทราย เกลือ ถั่วลิสงคั่ว นอกจากนี้ ยังมีเมี่ยงรสฝาด เรียกเมี่ยงฝาด และเมี่ยงที่มีรสเปรี้ยวและฝาด เรียกเมี่ยงส้มฝาด ทางภาคเหนือของไทย เช่น ที่จังหวัดลำปาง จะทำยำใบเมี่ยงทั้งจากใบเมี่ยงสดและใบเมี่ยงหมัก และนำไปผสมในไส้อั่วด้วย
ปัญหาสุขภาพ

ละแพะ 1 จานมี 200 แคลอรี ไขมันทั้งหมด 12 กรัม โซเดียม 50 มิลลิกรัม เส้นใยที่รับประทานได้ 4 กรัม โปรตีน 10 กรัม โดยจะต่างไปตามเครื่องปรุงที่ประกอบเช่น กุ้งแห้ง น้ำปลา ถั่วลิสงทอด ปริมาณวิตามินขึ้นกับผักที่รับประทานด้วย เช่น มะเขือเทศ กระเทียม พริกขี้หนู งา หรือผักอื่น ๆ
ในวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2552 กระทรวงสาธารณสุขของพม่าประกาศว่าละแพะ 43 ยี่ห้อในพม่ารวมทั้งยี่ห้อยอดนิยมมีสีย้อมผ้าชนิด Auramine O ซึ่งทำลายตับ ไต และเป็นสารก่อมะเร็งได้ ซึ่งเป็นเพราะสีเหล่านี้ราคาถูกกว่าสีผสมอาหาร สิงคโปร์ได้ห้ามนำเข้าละแพะจากพม่า 20 ยี่ห้อเพราะไม่ปลอดภัย มาเลเซียได้ร่วมคว่ำบาตรด้วย แต่ประเทศไทยไม่ได้เข้าร่วมแม้จะมีประชากรชาวพม่าอาศัยในประเทศจำนวนหนึ่ง
ระเบียงภาพ

ละแพะและยำขิง
ละแพะโตะ
ละแพะโอะ
สนามกีฬาฟัลเมอร์

| --- | --- |
สนามกีฬาฟัลเมอร์ในเวลาค่ำคืน

ชื่อเต็ม: สนามกีฬาอเมริกันเอ็กซ์เพรสคอมมูนิตี (American Express Community Stadium)
ที่ตั้ง: ฟัลเมอร์, ไบรตัน, อีสต์ซัสเซกซ์, อังกฤษ
เจ้าของ: ดิคอมมูนิตีสเตเดียมลิมิเตด
ผู้ดำเนินการ: ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน
ความจุ: 30,750 
สถิติผู้ชม: 30,338  (พบ บริสตอล ซิตี, 29 เมษายน ค.ศ. 2017)
ขนาดสนาม: 105 ม. × 69 ม. (344 ฟุต × 226 ฟุต)
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: ธันวาคม 2008
เปิดใช้สนาม: กรกฎาคม 2011
งบประมาณในการก่อสร้าง: £93 million
สถาปนิก: เคเอสเอสดีไซน์กรุป
ผู้รับเหมาทั่วไป: Buckingham Group
การใช้งาน
ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน (ค.ศ. 2011–ปัจจุบัน)
เว็บไซต์
http://www.amexstadium.co.uk/
สนามกีฬาฟัลเมอร์ (อังกฤษ: Falmer Stadium) หรือที่เรียกกันตามชื่อของผู้ให้การสนับสนุนว่า สนามกีฬาอเมริกันเอ็กซ์เพรสคอมมูนิตี (American Express Community Stadium) หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า ดิอาแม็กซ์ (The Amex) เป็นสนามฟุตบอลของไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน สโมสรฟุตบอลประจำนครไบรตันและโฮฟ ของประเทศอังกฤษ เล่นในระดับเดอะแชมเปียนชิป และพรีเมียร์ลีกในฤดูกาล 2017–18 มีที่ตั้งในเมืองไบรตัน
มีความจุทั้งสิ้น 30,750 คน นับว่าได้มาตรฐานระดับสโมสรขนาดใหญ่ในพรีเมียร์ลีก ก่อสร้างขึ้นมาด้วยการระดมเงินทุนจำนวน 105 ล้านปอนด์ เมื่อปี ค.ศ. 2009 จากการเข้ามาของโทนี บลูม ที่รับตำแหน่งประธานคนใหม่ในขณะนั้น และสร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 2011
โดยก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 1996 สโมสรประสบกับปัญหาการเงิน ทำให้ต้องมีการเร่ขายสนามเหย้าเดิม คือ โกลด์สโตนกราวด์ ที่ใช้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1901 เพื่อประคองสถานะการเงิน
แหล่งข้อมูลอื่น

สนามกีฬาฟัลเมอร์ เก็บถาวร 2012-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
50°51′42.56″N 0°4′59.80″W﻿ / ﻿50.8618222°N 0.0832778°W﻿ / 50.8618222; -0.0832778
| ด ค กสนามแข่งขันในพรีเมียร์ลีก |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กูดิสันพาร์ก  เคนิลเวิร์ทโรด  เครเวนคอตทิจ  ซิตีกราวด์  ซิตีออฟแมนเชสเตอร์  เซนต์เจมส์พาร์ก  เซลเฮิสต์พาร์ก  ดีนคอร์ต  ทอตนัมฮอตสเปอร์  เทิร์ฟมัวร์  บรามอลล์เลน  เบรนต์ฟอร์ดคอมมิวนิตีสเตเดียม  ฟัลเมอร์  มอลินิว  ลอนดอนสเตเดียม  วิลลาพาร์ก  สแตมฟอร์ดบริดจ์  เอมิเรตส์สเตเดียม  แอนฟีลด์  โอลด์แทรฟฟอร์ด 
อดีต:  เบ็ต365 สเตเดียม  Bloomfield Road  Boundary Park  คาร์ดิฟฟ์ซิตีสเตเดียม  แคร์โรว์โรด  County Ground  ดีดับเบิลยูสเตเดียม  อีวุดพาร์ก  Fratton Park  ฮิลส์โบโร  KCOM Stadium  เกิร์กลีส์  ลิเบอร์ตีสเตเดียม  ลอฟตัสโรด  มาเดสกีสเตเดียม  Oakwell  Portman Road  ไพรด์พาร์ก  ริเวอร์ไซด์  สเตเดียมออฟไลต์  เซนต์แอนดรูว์  University of Bolton Stadium  เดอะฮอว์ทอนส์  The Valley  Valley Parade  วิคาริจโรด  เวมบลีย์  คิงเพาเวอร์สเตเดียม  เซนต์แมรีส์สเตเดียม  เอลแลนด์โรด 
ถูกทำลาย:  Ayresome Park  Baseball Ground  บุลินกราวนด์  Burnden Park  The Dell  Filbert Street  ไฮบิวรี  Highfield Road  เมนโรด  Roker Park  ไวต์ฮาร์ตเลน
พรรคแผ่นดินไทย (พ.ศ. 2545)

ระวังสับสนกับ พรรคแผ่นดินไทย (พ.ศ. 2517)
| พรรคแผ่นดินไทย  |
| --- | --- |
หัวหน้า: นายบุญบารมีภณ ชิณราช
เลขาธิการ: นายศุภกิจ ดุลยเกียรติ
โฆษก: นายไสว นามวิเศษ
ก่อตั้ง: 7 เมษายน พ.ศ. 2545
ถูกยุบ: 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 (5 ปี 53 วัน)
ที่ทำการ: 106 หมู่ 14 ตำบลเมืองเตา อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม 44110
การเมืองไทย    รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคแผ่นดินไทย (อังกฤษ: Thai Ground Party, อักษรย่อ ผด.ท. - TG.P.) จัดตั้งเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2545 นายบุญบารมีภณ ชิณราช เป็นหัวหน้าพรรค นายศุภกิจ ดุลยเกียรติ เป็นเลขาธิการพรรค สมาชิกพรรคที่แจ้งต่อนายทะเบียนพรรคการเมือง ณ วันที่  31  ธันวาคม 2548 มีจำนวน 29,975 คน
ยุบพรรค

จากคดียุบพรรค ตุลาการรัฐธรรมนูญ วินิจฉัยว่า พรรคแผ่นดินไทย มีความผิดจริงตามข้อกล่าวหาของอัยการสูงสุด โดยนายบุญาบารมีภณ ชิณราช หัวหน้าพรรค รู้เห็นยินยอมให้ นางฐัติมา ภาวะลี รับเงินจาก พลเอก ธรรมรักษ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา กรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย ทั้งยังออกหนังสือ รับรองการเป็นสมาชิกพรรคอันเป็นเท็จ ถือได้ว่าการกระทำของ นายบุญาบารมีภณ เป็นการกระทำและมีผลผูกพันพรรคแผ่นดินไทย คณะตุลาการรัฐธรรมนูญ จึงมีคำวินิจฉัยให้ยุบพรรคแผ่นดินไทย กับให้เพิกถอนสิทธิเลือกตั้งของ กรรมการบริหารพรรคแผ่นดินไทย 3 คน มีกำหนด 5 ปี นับแต่วันที่มีคำวินิจฉัยให้ยุบพรรคการเมือง
ดูเพิ่ม

รายชื่อพรรคการเมืองไทย