stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาหารแบบแดช
ประวัติและการออกแบบ > อาหาร

มีรูปแบบอาหารที่ทดสอบสองอย่างซึ่งใช้เทียบกับอาหารกลุ่มควบคุม
อาหารกลุ่มควบคุมมีไขมันและโปรตีนที่เข้ากับรูปแบบ "อาหารอเมริกันปกติในเวลานั้น" แต่มีโพแทสเซียม แคลเซียม แมกนีเซียมต่ำกว่าโดยเฉลี่ย (ที่เปอร์เซ็นไทล์ 25 ของการบริโภคในสหรัฐ)
รูปแบบอาหารทดลองแรกมีผักผลไม้มากกว่า แต่ที่เหลือก็เหมือนกับของกลุ่มควบคุม (เป็นกลุ่ม "อาหารผักผลไม้")
ยกเว้นมีของหวาน ๆ และของว่างน้อยกว่า มีใยอาหารมากกว่า มีโพแทสเซียม แมกนีเซียม แคลเซียมมากกว่า (ที่เปอร์เซ็นไทล์ 75 ของการบริโภคในสหรัฐ)
ส่วนรูปแบบอาหารทดลองที่สองมีผักผลไม้มากและมีผลิตภัณฑ์นมไขมันต่ำ ทั่วไปมีไขมันรวมและไขมันอิ่มตัวน้อยกว่า มีใยอาหารและโปรตีนมากกว่าอาหารกลุ่มควบคุม อาหารกลุ่มนี้เรียกว่า อาหารแดช
เป็นแผนที่มีใยอาหารมากกว่า มีโพแทสเซียม แมกนีเซียม แคลเซียม มากกว่า (ที่เปอร์เซ็นไทล์ 75 ของการบริโภคในสหรัฐ)
มีข้าวกล้อง (ไม่ขัดสี) เนื้อเป็ดไก่ ปลา และถั่วมาก แต่มีเนื้ออื่น ๆ และของหวาน ๆ น้อย
อาหารแดชออกแบบให้มีสารอาหารสำคัญที่เชื่อว่า มีส่วนลดความดันโลหิต โดยใช้ข้อมูลจากการศึกษาทางวิทยาการระบาดที่มีมาก่อน
งานพิเศษเพราะศึกษารูปแบบอาหาร ไม่ได้ศึกษาสารอาหารเดี่ยว ๆ 
อาหารยังมีสารต้านอนุมูลอิสระมากซึ่งนักวิชาการบางพวกเชื่อว่า ช่วยชะลอหรือป้องกันปัญหาสุขภาพเรื้อรังต่าง ๆ รวมทั้งมะเร็ง โรคหัวใจ และโรคหลอดเลือดสมอง
นักวิจัยยังพบด้วยว่าอาหารแดชมีประสิทธิผลป้องกันและรักษานิ่วไตได้ดีกว่าอาหารที่มีออกซาเลตต่ำ เป็นนิ่วไตแบบแคลเซียมออกซาเลตซึ่งสามัญที่สุด
ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างแผนการทานอาหารแบบแดชของกระทรวงเกษตรกรรมสหรัฐ (USDA) ที่ให้พลังงาน 2,000 กิโลแคลอรีต่อวัน อาหารแต่ละกลุ่มควรปรับให้เข้ากับพลังงานที่ร่างกายใช้ในแต่ละวัน
| กลุ่มอาหาร | จำนวนส่วนอาหารแต่ละวัน  (ยกเว้นตามกำหนด) | ขนาดส่วนอาหาร |
| --- | --- | --- |
| ข้าวกล้องและผลิตภัณฑ์ข้าวกล้อง  	 | 7-8  	 | ขนมปัง 1 แผ่น  		ธัญพืช/ซีเรียลสำเร็จรูป* 1 ถ้วย  		 ข้าวกล้อง หรือพาสตา หรือธัญพืช ที่สุกแล้ว 1/2 ถ้วย |
| ผัก  	 | 4-5 	 | ผักใบสด 1 ถ้วย  		ผักสุก 1/2 ถ้วย 		 น้ำผัก 170 กรัม |
| ผลไม้ 	 | 4-5  	 | ผลไม้ขนาดกลาง 1 ลูก 		ผลไม้แห้ง 1/4 ถ้วย 		 ผลไม้สด แช่แข็ง หรือกระป๋อง 1/2 ถ้วย 		 น้ำผลไม้ 170 กรัม |
| ผลิตภัณฑ์นมไขมันต่ำหรือปลอดไขมัน 	 | 2-3 	 | นม 227 กรัม 		โยเกิร์ต 1 ถ้วย 		 ชีส 43 กรัม |
| เนื้อไม่มีมัน เป็ดไก่ หรือปลา 	 | 2 หรือน้อยกว่า 	 | เนื้อไม่มีมัน หรือเป็ดไก่ไม่มีหนัง หรือปลา 85 กรัม |
| เมล็ดถั่ว เมล็ดพืช และถั่วแห้ง 	 | 4-5 ครั้งต่อสัปดาห์  	 | เมล็ดถั่ว 1/3 ถ้วยหรือ 43 กรัม  		เมล็ดพืช 1 ช้อนโต๊ะหรือ 14 กรัม 		 ถั่วแห้งสุก 1/2 ถ้วย |
| ไขมันและน้ำมัน†  | 2-3 	 | เนยเทียม "นิ่ม" 1 ช้อนชา 		มายองเนสไขมันต่ำ 1 ช้อนโต๊ะ 		 น้ำสลัด (แบบน้ำมันผสมของเปรี้ยว) 2 ช้อนโต๊ะ 		 น้ำมันพืช 1 ช้อนชา |
| ของหวาน 	 | 5 ต่ออาทิตย์ 	 | น้ำตาล 1 ช้อนโต๊ะ 		แยม 1 ช้อนโต๊ะ 		 ขนม Jelly bean 14 กรัม 		 น้ำมะนาว 227 กรัม |
*ส่วนหนึ่งจะต่าง ๆ ระหว่าง 1/2 ถ้วยจนถึง 1 1/4 ถ้วย ดูป้ายผลิตภัณฑ์อาหาร
†รูปแบบไขมันจะเปลี่ยนจำนวนส่วนของไขมันและน้ำมัน ยกตัวอย่างเช่น น้ำสลัดธรรมดา 1 ช้อนโต๊ะเท่ากับ 1 ส่วน, น้ำสลัดไขมันต่ำ 1 ช้อนโต๊ะเท่ากับ 1/2 ส่วน และน้ำสลัดปลอดไขมัน 1 ช้อนโต๊ะเท่ากับ 0 ส่วน
ประวัติและการออกแบบ > แบบงานศึกษา

ผู้ร่วมการทดลองทานอาหาร 3 รูปแบบโดยแบ่งเป็น 3 ระยะ คือ (1) ตรวจคัด (screening) (2) การเดินเครื่อง (run-in) และ (3) การรักษา (intervention)
ระยะแรกเป็นการตรวจคัดผู้ร่วมการทดลองอาศัยผลการวัดความดันโลหิตหลายครั้งรวม ๆ กัน
ระยะที่สองทำเป็นเวลา 3 อาทิตย์ ให้ผู้ร่วมการทดลองทานอาหารกลุ่มควบคุม วัดความดันโลหิตทุกวัน ตรวจปัสสาวะครั้งหนึ่ง และตอบคำถามเกี่ยวกับอาการ
ในที่สุดของระยะนี้ ผู้ที่สามารถทานตามโปรแกรมอาหารได้จะจัดเข้ากลุ่มอาหาร 3 กลุ่มดังที่ว่าโดยสุ่ม โดยจะเริ่มทานในอาทิตย์ที่ 4
ซึ่งเป็นระยะต่อไป
เป็นระยะที่ทำ 8 อาทิตย์ที่ผู้ร่วมการทดลองจะทานอาหารตามที่ให้ (ตามกลุ่มที่จัดเข้าโดยสุ่ม)
มีการวัดความดันโลหิตและตรวจปัสสาวะเหมือนกันในระยะนี้ บวกกับให้ตอบคำถามเกี่ยวกับอาการและการออกกำลังกาย
ผู้ร่วมการทดลองกลุ่มแรกเริ่มโปรแกรมระยะที่สองในเดือนกันยายน 1994 และกลุ่มสุดท้ายคือกลุ่มที่ 5 เริ่มในเดือนมกราคม 1996
อาหารแต่ละโปรแกรมมีโซเดียม 3,000 ม.ก. เหมือน ๆ กัน ซึ่งเป็นค่าบริโภคเฉลี่ยทั่วประเทศในขณะนั้น
ผู้ร่วมการทดลองยังได้เกลือ 2 ถุงพิเศษแต่ละถุงมีเกลือ 200 ม.ก. เพื่อใช้ตามแต่จะชอบ
จำกัดให้ทานเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไม่เกิน 2 ที่แต่ละวัน และเครื่องดื่มที่มีกาเฟอีนไม่เกิน 3 ที่
ผลการศึกษา

การทดลองนี้แสดงว่า รูปแบบอาหารมีผลต่อความดันโลหิตในผู้มีความดันสูงในเกณฑ์ปกติและโรคความดันสูงในระดับกลาง ๆ (ความดันช่วงหัวใจบีบตัว < 180 mm Hg และความดันช่วงหัวใจคลายตัวระหว่าง 80-95 mm Hg) 
อาหารแบบแดชลดความดันโลหิตโดยเฉลี่ย 5.5 mm Hg (ช่วงหัวใจบีบตัว) และ 3.0 mm Hg (ช่วงหัวใจคลายตัว) เทียบกับกลุ่มควบคุม
โดยคนจำนวนน้อยส่วนหนึ่งและผู้มีความดันโลหิตสูงจะลดความดันโลหิตได้สูงสุด
ผู้มีความดันสูงลดความดันได้โดยเฉลี่ย 11.4 mm Hg (ช่วงหัวใจบีบตัว) และ 5.5 mm Hg (ช่วงหัวใจคลายตัว) 
กลุ่มผักผลไม้ก็ได้ผลเหมือนกัน แม้ความดันจะลดน้อยกว่า คือโดยเฉลี่ยลด 2.8 mm Hg (ช่วงหัวใจบีบตัว) และ 1.1 mm Hg (ช่วงหัวใจคลายตัว)
ในบุคคลทั้งที่มีความดันสูงและไม่มี อาหารแดชได้ผลดีกว่าอาหารผักผลไม้และกลุ่มควบคุม
ความดันลดลงภายในสองอาทิตย์หลังเริ่มทานอาหาร
ผลที่ได้ขยายไปถึงกลุ่มตัวอย่าง (สหรัฐ) ใหญ่สุดที่ได้เก็บข้อมูล 
ผลข้างเคียงไม่สำคัญ แต่งานศึกษาที่ตีพิมพ์ในวารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์รายงานว่า บางคนท้องผูก
เมื่อระยะรักษา (3) สิ้นสุดลง กลุ่มควบคุม 10.1% กลุ่มผักผลไม้ 5.4% และกลุ่มแดช 4.0% รายงานว่าท้องผูก ซึ่งแสดงว่ากลุ่มการทดลองทั้ง 2 กลุ่มลดอาการท้องผูกเทียบกับกลุ่มควบคุม
อาการทางกระเพาะลำไส้อื่น ๆ เกิดน้อยมากยกเว้นผู้ร่วมการทดลองผู้หนึ่ง (ในกลุ่มควบคุม) ที่มีถุงน้ำดีอักเสบ
งานศึกษาแดช-โซเดียม > แบบการศึกษา

งานศึกษาแดช-โซเดียมได้ทำต่อจากงานศึกษาแดชเพื่อกำหนดความสัมพันธ์ระหว่างการทานเกลือ อาหาร และภาวะความดันโลหิตสูงรวมทั้ง
ผลของการลดโซเดียมในอาหารอเมริกันและอาหารแดช
ผลของการลดโซเดียมอย่างเดียว ของอาหารแดชอย่างเดียว และของทั้งสองอย่าง ต่อคนที่ความดันโลหิตปกติ
งานตรวจผลของระดับโซเดียมต่าง ๆ 3 ระดับ ทำระหว่างเดือนกันยายน 1997 จนถึงเดือนพฤศจิกายน 1999
มีจำนวนตัวอย่าง 412 คน ทำในศูนย์การทดลองหลายศูนย์ จัดผู้ร่วมการทดลองเข้ากลุ่มโดยสุ่ม และจัดอาหารทั้งหมดที่ผู้ร่วมการทดลองทาน
ผู้ร่วมการทดลองเป็นผู้ใหญ่ที่มีความดันสูงในเกณฑ์ปกติจนถึงความดันสูงระยะหนึ่ง (เฉลี่ยความดันช่วงหัวใจบีบตัวระหว่าง 120-159 mm Hg และความดันช่วงหัวใจคลายตัวระหว่าง 80-95 mm Hg) และจัดเข้ากลุ่มอาหาร 2 กลุ่มโดยสุ่ม
กลุ่มแรกทานอาหารแดช และกลุ่มที่สองทาน "อาหารอเมริกันปกติ" คล้ายกับในการทดลองก่อน ซึ่งมีสารอาหารสำคัญต่าง ๆ รวมทั้งโพแทสเซียม แมกนีเซียม และแคลเซียมค่อนข้างน้อย
ส่วนอาหารแดชก็เหมือนกับการทดลองก่อน
ในระยะเดินเครื่อง (ระยะ 2) สองอาทิตย์ ทุกคนจะทานอาหารกลุ่มควบคุมมีโซเดียมสูงเหมือนกัน
หลังจากจัดเข้ากลุ่ม ผู้ร่วมการทดลองจะได้โซเดียมทุกวันที่ระดับใดระดับหนึ่งในสามระดับ คือ สูง (3,000 ม.ก.) กลาง (2,400 ม.ก.) และต่ำ (1,500 mg) จัดลำดับโดยสุ่ม แต่ละระดับเป็นเวลา 30	วันติดต่อกัน เป็นวิธีการทดลองแบบข้ามกลุ่ม (crossover)
ตลอดระยะรักษา (ระยะ 3) 30 วันต่อมา แต่ละคนจะทานอาหารของกลุ่มที่ตนอยู่โดยมีโซเดียมที่ระดับเดียว และในระยะรักษาอีก 2 รอบต่อมา ก็จะได้อาหารมีระดับโซเดียมที่เหลืออีก 2 ระดับแต่ะละระดับ 30 วันติดต่อกัน
ดังนั้น ผู้ร่วมการทดลองทั้งในกลุ่มอาหารแดชและกลุ่มควบคุม จะได้อาหารในกลุ่มของตนแต่มีโซเดียมในระดับต่าง ๆ กัน 3 อย่าง ซึ่งเมื่อสุดระยะรักษา 30 วัน 3 รอบ ทุกคนจะได้ทานอาหารมีโซเดียมทั้ง 3 ระดับแล้ว
งานศึกษาแดช-โซเดียม > ผลและข้อสรุป

ผลหลัก (primary outcome) ของการทดลองนี้ก็คือ ความดันโลหิตช่วงหัวใจบีบตัว 
และผลรอง (secondary outcome) ก็คือ ความดันระยะหัวใจคลายตัว
งานทดลองนี้พบว่า การลดการทานโซเดียมลดความดันทั้งสองชนิดอย่างสำคัญทั้งในกลุ่มทดลองและในกลุ่มควบคุม
การลดโซเดียมในอาหารกลุ่มควบคุมมีอิทธิพลต่อความดันโลหิตเป็น 2 เท่าของกลุ่มอาหารแดช
ยิ่งกว่านั้น การลดระดับโซเดียมในกลุ่มควบคุมจากกลางเป็นต่ำมีผลต่อความดันช่วงหัวใจบีบตัวมากกว่าการลดระดับจากสูงเป็นกลาง (ลดโซเดียม 40 mmol ต่อวัน หรือเท่ากับเกลือประมาณ 1 กรัม)
นักวิชาการได้ชี้ว่า ถ้าบุคคลปกติทานโซเดียมในระดับที่แนะนำ (RDA) โดยวิทยาลัยการแพทย์แห่งชาติสหรัฐ (NAM) อยู่แล้ว ผลลดความดันเพราะลดเกลือจะดีกว่าถ้าทานในระดับเฉลี่ยของสหรัฐอยู่
ทำให้นักวิจัยคาดว่า การยอมรับค่าโซเดียมมาตรฐานต่อวันที่ต่ำกว่า 2,400 ม.ก. ซึ่งเป็นค่ามาตรฐานในปี 2004 เป็นการตัดสินใจที่สมกับหลักฐานวิทยาศาสตร์ที่ได้จากการศึกษานี้
ส่วน USDA (ผ่าน U.S. Dietary Guidelines for Americans) แนะนำให้ทานอาหารมีเกลือ 2,300 ม.ก. ต่อวันหรือน้อยกว่านั้น 
และแนะนำให้ทาน 1,500 ม.ก. ต่อวันถ้าความดันโลหิตสูง
ค่าหลังก็คือค่าโซเดียมระดับต่ำที่ศึกษาในการทดลองนี้
ทั้งอาหารแบบแดชปกติและอาหารกลุ่มควบคุมที่มีเกลือต่ำสามารถลดความดันโลหิต แต่จะได้ผลดีสุดเมื่อทานอาหารแดชแบบมีเกลือต่ำ (1,500 ม.ก./วัน)
ซึ่งลดความดันโดยเฉลี่ย 8.9/4.5 mm Hg (ความดันระยะหัวใจบีบตัว/คลายตัว)
โดยผู้มีความดันสูงลดได้โดยเฉลี่ย 11.5/5.7 mm Hg
คือผลของงานแสดงว่า อาหารแดชแบบมีโซเดียมต่ำมีสหสัมพันธ์กับการลดความดันโลหิตมากที่สุดในทั้งผู้มีความดันสูงแต่ในเกณฑ์ปกติและผู้มีโรคความดันสูง โดยได้ผลดีกว่าสำหรับผู้มีความดันสูง
OmniHeart และ OmniCarb

หลังจากตีพิมพ์ผลงานเรื่องโซเดียมและความดันโลหิต ทีมวิจัยเดียวกันได้ตีพิมพ์ผลงานในเรื่องโปรตีน ไขมันไม่อิ่มตัว และคาร์โบรไฮเดรต กับผลที่มีต่อความดันโลหิตและไขมันในเลือด (OmniHeart)
และเรื่องคาร์โบรไฮเดรตกับผลที่มีต่อโรคหัวใจร่วมหลอดเลือดและปัญหาเกี่ยวกับอินซูลิน (OmniCarb)
แหล่งข้อมูลอื่น

Soltani, Sepideh; Chitsazi, Maryam J; Salehi-Abargouei, Amin (2018). "The effect of dietary approaches to stop hypertension (DASH) on serum inflammatory markers: A systematic review and meta-analysis of randomized trials". Clinical Nutrition. 37 (2): 542–550. doi:10.1016/j.clnu.2017.02.018. PMID 28302405.
"Description of the DASH Eating Plan". NHLBI.nih.gov. The National Heart, Lung, and Blood Institute. 16 September 2015.
Heller, Marla (2011). The DASH Diet Action Plan: Based on the National Institutes of Health Research, Dietary Approaches to Stop Hypertension. New York: Grand Central Life & Style. ISBN 978-1-4555-1280-5. OCLC 162507208.
Learning Visions (2013). The DASH Diet Solution and 60 Day Weight Loss and Fitness Journal. Los Angeles, California: Learning Visions. ISBN 978-1-936583-29-4.
Liebman, Bonnie (October 1997). "DASH: A Diet For All Diseases". cspinet.org (US ed.). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 June 2016. สืบค้นเมื่อ 29 October 2018.
Nowlan, Sandra (2008). Delicious DASH Flavours: The proven, drug-free, doctor-recommended approach to reducing high blood pressure. Halifax N.S.: Formac. ISBN 978-0-88780-766-4. OCLC 185022611.
Sacks, Frank M; Svetkey, Laura; Vollmer, William; Appel, Lawrence; Bray, George; Harsha, David; Obarzanek, Eva; Conlin, Paul;  และคณะ (2001-01-04). "Effects on blood pressure of reduced dietary sodium and the Dietary Approaches to Stop Hypertension (DASH) diet". New England Journal of Medicine. Massachusetts Medical Society sunshinehs. 344 (1): 3–10. doi:10.1056/NEJM200101043440101. ISSN 0028-4793. PMID 11136953.
Underbakke, Gail. VIDEO - Which Diet Works: A Nutritional Review. University of Wisconsin School of Medicine and Public Health.
"NUTRITION: DASH for Women". Women's Heart Foundation. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 June 2008. สืบค้นเมื่อ 29 October 2018.
อิซาเบลลา (มิเล)

| อิซาเบลลา |
| --- | --- |

ศิลปิน: จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
ปี: ค.ศ. 1849
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
สถานที่: หอศิลป์วอล์กเกอร์, ลิเวอร์พูล
อิซาเบลลา หรือ ลอเรนโซและอิซาเบลลา (อังกฤษ: Isabella หรือ Lorenzo and Isabella) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรสมัยกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษ
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเลเขียนภาพ "อิซาเบลลา" เสร็จในปี ค.ศ. 1849 เป็นงานเขียนแรกในแบบ "ก่อนราฟาเอล" ที่เขียนไม่นานหลังจากการก่อตั้งของกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลในปีก่อนหน้านั้น ภาพตั้งแสดงครั้งแรกที่ราชสถาบันศิลปะ ในปี ค.ศ. 1849 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์วอล์กเกอร์ เมืองลิเวอร์พูล สหราชอาณาจักร
หัวเรื่อง

ภาพเขียนเป็นฉากจากโคลงของจอห์น คีตส์ "อิซาเบลลา หรือกระถางใบโหระพา" (Isabella, or the Pot of Basil) ที่เป็นโคลงที่มาจากเรื่องใน "ตำนานสิบราตรี" ที่เขียนโดยโจวันนี บอกกัชโช ที่เป็นเรื่องของสตรีสาวชื่ออิซาเบลลาผู้ได้รับการหมั้นหมายกับพ่อค้าผู้มีฐานะ แต่อิซาเบลลาไปตกหลุมรักลอเรนโซผู้เป็นลูกจ้างของครอบครัว เมื่อครอบครัวทราบเข้าก็จัดการสังหารลอเรนโซแล้วนำร่างไปฝัง เมื่ออิซาเบลลารู้ความก็ไปขุดหัวของลอเรนโซมาฝังไว้ในกระถางใบโหระพาด้วยความโศรกเศร้า เหตุการณ์ในภาพเกิดขึ้นในขณะที่พี่น้องมองเห็นว่าอิซาเบลลาและลอเรนโซมีความรู้สึกต่อกัน จึงคิดที่จะทำการฆาตกรรมลอเรนโซ เพื่อจะเปิดทางให้อิซาเบลลาได้แต่งงานกับขุนนางผู้มีฐานะที่หมั้นหมายไว้ ในภาพลอเรนโซยื่นส้มเลือด (Blood orange) ให้แก่อิซาเบลลาที่ใส่เสื้อสีเทานั่งอยู่ทางด้านขวาของภาพ ส้มเลือดเป็นส้มที่มีเนื้อสีเหมือนเลือด ที่เป็นสัญลักษณ์ของคอของผู้ที่เพิ่งถูกตัด ซึ่งเป็นสัญญาณของชะตากรรมของลอเรนโซที่จะมาถึง พี่ชายคนหนึ่งยื่นเท้าไปเตะหมาขณะที่กำลังแกะลูกนัต
มิเลและศิลปินร่วมกลุ่มวิลเลียม โฮลแมน ฮันท์ต่างก็เขียนภาพจากโคลงบทเดียวกันแต่มิเลเท่านั้นที่เขียนทั้งภาพ  ภาพทั้งสองบิดเบือนทัศนมิติและการวางท่าที่เป็นมุมของศิลปะยุคกลางซึ่งเป็นลักษณะการเขียนของกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล นอกจากนั้นมิเลยังได้รับอิทธิพลจากการวางภาพในภาพเยาะเย้ยสังคมชุด "แต่งงานคลุมถุงชน" (Marriage à-la-mode) โดย วิลเลียม โฮการ์ท (William Hogarth) ที่เขียนก่อนหน้านั้น
องค์ประกอบและความหมาย

การวางภาพเป็นการจงใจที่จะบิดเบือนทัศนมิติ โดยการทำให้ทางขวาของภาพยาวขึ้นและทำให้ตัวแบบทางด้านนั้นแบน ตามทฤษฎีของกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล มิเลเกือบจะกำจัดค่าต่างสี (chiaroscuro) ออกเกือบหมดและเพิ่มความรุนแรงของสีและโทนสีที่เห็นได้จากเสื้อทูนิคสีดำราบกับผ้าสีขาวจัดบนแขนที่ร่างด้านล่างที่ใส่ถุงสีเหลืองแทบจะกลืนไปกับฉากหลัง
นอกจากนั้นมิเลยังให้ความสำคัญในการเขียนรายละเอียดของผู้อยู่ในภาพอย่างละเอียดเท่าเทียมกัน ซึ่งเป็นลักษณะการเขียนแบบก่อนราฟาเอลอีกอย่างหนึ่ง ฐานม้านั่งของอิซาเบลลามีรอยแกะเป็นภาพคนคุกเข่าและอักษร "PRB" ซึ่งเป็นอักษรย่อของกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล
กลางภาพเป็นที่เป็นพี่ชายที่พาลจะเตะหมาบนเก้าอี้ที่เอียงกะเท่เร่ซึ่งทำให้ลดความสมดุลของภาพโดยความจงใจ เช่นเดียวกับกลุ่มคนที่ดูสับสนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะ ทั้งสองอย่างเป็นการสร้างบรรยากาศที่สื่อความหมายของภาพถึงเหตุการณ์ร้ายที่จะเกิดขึ้น
ดูเพิ่ม

จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
| ด ค กจิตรกรรม โดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล |
| --- | --- |
 อิซาเบลลา (ค.ศ. 1849)  พระเยซูในโรงช่างของพ่อ (ค.ศ. 1850)  มาเรียนนา (ค.ศ. 1851)  ซ่อนศัตรู, ค.ศ. 1651 (ค.ศ. 1651)  โอฟีเลีย (ค.ศ. 1851–1852)  อูกโน (ค.ศ. 1852)  คำสั่งปล่อย (ค.ศ. 1853)  ความช่วยเหลือ (ค.ศ. 1855)  ใบไม้ร่วง (ค.ศ. 1856)  เด็กหญิงตาบอด (ค.ศ. 1856)  ศึกสงบ (ค.ศ. 1856)  ความฝันของอดีต: เซอร์อิสซุมบราที่ลำธารตื้น (ค.ศ. 1857)  นายทหารแบล็กบรันสวิก (ค.ศ. 1860)  เอสเธอร์ (ค.ศ. 1865)  วาเนสซา (ค.ศ. 1868)  วัยเด็กของรอลี (ค.ศ. 1871)  ชัยชนะ (ค.ศ. 1871)  ฟองสบู่ (ค.ศ. 1886) 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรรมแบบก่อนราฟาเอล  จิตรกรรมแบ่งตามยุค  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง 
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
อินดอไมนัส เร็กซ์

| อินดอไมนัส เร็กซ์ Indominus Rex> ส่วนประกอบของโครงเรื่องภาพยนตร์ชุดจาก จูราสสิค เวิลด์ |
| --- | --- |
ปรากฏครั้งแรก: จูราสสิค เวิลด์ (2015)
ประเภทวรรณกรรม: บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
ข้อมูลในเรื่องราว
รูปแบบ: ไดโนเสาร์ตัดแต่งพันธุกรรม
อินดอไมนัส เร็กซ์ (อังกฤษ: Indominus Rex) เป็นไดโนเสาร์ที่ไม่มีอยู่จริง ถูกสร้างขึ้นมาในภาพยนตร์เรื่อง จูราสสิค เวิลด์ ซึ่งเข้าฉายในปี ค.ศ. 2015 โดยมันเป็นตัวเด่นในหนัง มันถูกสร้างขึ้นมาจากไดโนเสาร์ล่าเนื้อหลายชนิด เช่น ไทแรนโนซอรัส, วิลอซิแรปเตอร์, เทอริสิโนซอรัส, คาร์โนทอรัส, มาจุงกาซอรัส, รูกอปส์, ไจกาโนโทซอรัส และสัตว์ในยุคปัจจุบันอีกหลายชนิด เช่น งูหางกระดิ่งไม่ทราบสายพันธุ์, กบต้นไม้, หมึกกระดอง และ สัตว์ในปัจจุบันอื่น ๆ ที่ยังไม่ได้ระบุไว้
อินดอไมนัส เร็กซ์ ถูกสร้างขึ้นภายใต้การนำของ ดร.เฮนรี วู นักพันธุศาสตร์ผู้อยู่เบื้องหลังการสร้างให้เหล่าไดโนเสาร์กลับมามีชีวิตอีกครั้ง แม้ภายนอกของอินดอไมนัส เร็กซ์ จะคล้ายคลึงกับทีเร็กซ์ ไดโนเสาร์เจ้าปัญหาในภาพยนตร์ จูราสสิค พาร์ค ทว่าลักษณะส่วนหัวของมันและปุ่มตามผิวหนังที่คล้ายกระดูกนั้นกลับถูกนำมาจากเหล่าเทโรพอด กลุ่มไดโนเสาร์ยุคครีเทเชียสอย่างกลุ่มเอบิลิซอร์ที่เป็นสัตว์กินเนื้อ ซึ่งมีความแข็งแกร่ง ความทนทานและฉลาดเป็นที่สุด นอกจากหน้าตาจะน่ากลัวแล้ว ทางผู้สร้างยังใส่ “เขา” ให้เจ้าอินดอไมนัส เร็กซ์เพื่อเพิ่มความดุร้ายและโหดเหี้ยมเข้าไปอีก โดยใส่มันไว้ที่บริเวณเหนือดวงตา ด้วยการผสมเทียมทางพันธุกรรมรวมกันจาก คาร์โนทอรัส, มาจุงกาซอรัส, รูกอปส์,  ไจกาโนโทซอรัส และชนิดอื่น ๆ ซึ่งไจกาโนโทซอรัสเป็น 1 ใน 5 ไดโนเสาร์เทโรพอดที่ใหญ่ที่สุดในโลกด้วย
ดีเอ็นเอของอินดอไมนัส เร็กซ์ ถูกนำไปสร้างไดโนเสาร์ไอคิวสูงชนิดหนึ่งคือ อินดอแรปเตอร์
ความสามารถของอินดอไมนัส เร็กซ์

เสียงคำรามของมันดังกังวานถึง 140–160 เดซิเบลด้วย ซึ่งมีค่าเท่ากับเสียงบินขึ้นและลงจอดของเครื่องบินโบอิง 747 อดีตเครื่องบินโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยระดับนี้ถือเป็นอันตรายต่อระบบการได้ยิน อาจถึงขั้นสูญเสียการได้ยินด้วย
อินดอไมนัส เร็กซ์ สามารถเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วและว่องไว ซึ่งมันสามารถวิ่งได้เร็วถึง 50 กิโลเมตร/ชม. ในขณะที่ถูกคุมขังอยู่ภายในกรงล้อมของมันด้วย โดยคาดว่า มันน่าจะได้ความเร็วนี้มาจาก ไจกาโนโทซอรัส หนึ่งในไดโนเสาร์ที่ถูกนำยีนมาตัดแต่ง ซึ่งเจ้าไจกาโนโทซอรัสสามารถวิ่งทำความเร็วได้ถึง 14 เมตร/วินาที หรือเท่ากับ 50 กิโลเมตร/ชม. ด้วยขนาดอันใหญ่โตและขาที่ยาวของมัน
ฟันของเจ้าอินดอไมนัสถูกตัดแต่งพันธุกรรมให้มีลักษณะเช่นเดียวกับเทโรพอด (Theropoda) ไดโนเสาร์ประเภทกินเนื้อ ซึ่งมีความแหลมคมพอ ๆ กับฟันของฉลามทีเดียว ซึ่งเหล่าเทโรพอดในภาพยนตร์ก็ได้แก่ไดโนเสาร์จำพวกทีเร็กซ์ใน จูราสสิค พาร์ค (1993) หรือสไปโนซอรัสจาก จูราสสิค พาร์ค 3 (2001)
อินดัสทรีเบบี

Error ซิงเกิลโดยลิลนาสเอ็กซ์ และแจ็ก ฮาร์โลว์
"อินดัสทรีเบบี" (อังกฤษ: Industry Baby) เป็นเพลงของแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน ลิลนาสเอ็กซ์ และแจ็ก ฮาร์โลว์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 ผ่านสังกัดโคลัมเบียเรเคิดส์ เพลงผลิตโดยแร็ปเปอร์ชาวอเมริกันและโปรดิวเซอร์เพลง คานเย เวสต์ ร่วมกับเทกอะเดย์ทริป เป็นซิงเกิลที่สามจากสตูดิโออัลบัมเปิดตัว มอนเตโร (2021) เพลงเปิดตัวที่อันดับสองบนบิลบอร์ด ฮอต 100 ในสัปดาห์ของวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2021 และกลายเป็นซิงเกิลที่สามของลิลนาสเอ็กซ์และซิงเกิลแรกของฮาร์โลว์ที่ติดอันดับหนึ่งบนชาร์ตนี้ในสัปดาห์ของวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2021 เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 2021 ได้มีการเผยแพร่รูปแบบเพิ่มเติมตามมา โดยมีท่อนสั้น ๆ ของลิลนาสเอ็กซ์ในช่วงท้ายเพลง
"อินดัสทรีเบบี" ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลการร่วมงานเพลงร้องหรือแร็ปยอดเยี่ยมที่งานประกาศรางวัลแกรมมีครั้งที่ 64
การตอบรับ

| ปี | รางวัล | สาขา | ผล | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2021 | เอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ | เพลงแห่งฤดูร้อน | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2021 | ยูเคมิวสิกวิดีโออะวอดส์ | วิดีโอป็อปยอดเยี่ยม – ระดับนานาชาติ | ชนะ |  |
| 2021 | ยูเคมิวสิกวิดีโออะวอดส์ | ออกแบบท่าเต้นยอดเยี่ยมในวิดีโอ | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2021 | เอ็มทีวียุโรปมิวสิกอะวอดส์ | การร่วมงานยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | รางวัลแกรมมี | การร่วมงานเพลงร้องหรือแร็ปยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
อิงฟังตึเอ็งรีกึ ดยุกแห่งกูอิงบรา

อิงฟังตึเอ็งรีกึ ดยุกแห่งกูอิงบรา (อังกฤษ: Infante Henrique, Duke of Coimbra)
พระประวัติ

อิงฟังตึเอ็งรีกึ ดยุกแห่งกูอิงบรา ประสูติ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492 ณ แบร์น สวิตเซอร์แลนด์ เป็นพระโอรสพระองค์เล็กใน เจ้าชายดูอาร์ตึ นูโน ดยุกแห่งบรากังซา และ เจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกา ดัชเชสแห่งบรากังซา ขณะพระองค์มีพระชนม์ชีพทรงอยู่ลำดับที่ 5 ในฐานะผู้อ้างสิทธิราชบัลลังก์โปรตุเกส ถัดจากพระภาคิยะและพระเชษฐา นั่นคือ
อาฟงซู เจ้าชายแห่งไบรา  ผู้อ้างสิทธิราชบัลลังก์ลำดับที่ 1
อิงฟังตึดีนิช ดยุกแห่งโปร์ตู  ผู้อ้างสิทธิราชบัลลังก์ลำดับที่ 2
อิงฟังตามารีอา ฟรังซิชกา ดัชเชสแห่งกูอิงบรา  ผู้อ้างสิทธิราชบัลลังก์ลำดับที่ 3
อิงฟังตึมีแกล ดยุกแห่งวีเซว  ผู้อ้างสิทธิราชบัลลังก์ลำดับที่ 4
สิ้นพระชนม์

อิงฟังตึเอ็งรีกึ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 สิริพระชันษา 67 ปี
พระอิสริยยศ

6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492 - 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 = อิงฟังตึเอ็งรีกึ ดยุกแห่งกูอิงบรา ( His Highness The Duke of Coimbra)
เหรียญในพระองค์

Grand Cross of the Order of the Immaculate Conception of Vila Viçosa
Bailiff Grand Cross of Honour and Devotion of the Sovereign Military Order of Malta
อิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์
งานสะสมศิลปะของอิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์

การ์ดเนอร์ทั้งสามีภรรยาเป็นผู้ชอบการเดินทางและงานสะสมสมัยแรกก็มาจากการเดินทางในยุโรป และการเดินทางไปยังดินแดนอื่นๆ ที่รวมทั้งอียิปต์, ตุรกี และ ตะวันออกไกล แต่มาสะสมกันอย่างจริงจังเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1890 โดยทั่วไปแล้วเป็นงานสะสมจิตรกรรมและประติมากรรมชั้นหนึ่งระดับโลก แต่ก็มีพรมทอแขวนผนัง, ภาพถ่าย, เครื่องเงิน, เครื่องเซอรามิค, หนังสือต้นฉบับ และชิ้นส่วนทางสถาปัตยกรรมเช่นประตู หน้าต่างประดับกระจกสี และ แท่นประดับเตาผิง งานศิลปะเกือบ 70 ชิ้นซื้อหามาโดยการแนะนำของนักค้าขายศิลปะเบอร์นาร์ด เบเรนสัน ในบรรดานักสะสมด้วยกันอิซาเบลลาก็สะสมงานศิลปะแข่งกับเอ็ดเวิร์ด เพอร์รี วอร์เรนผู้ให้ภาพเขียนหลายภาพแก่ พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตัน งานสะสมรวมงานของศิลปินผู้มีชื่อเสียงและสำคัญที่สุดของยุโรปที่รวมทั้งภาพ “พระแม่มารีและพระบุตรกับเทวดา” โดยซานโดร บอตติเชลลี,  “ยูโรปา” โดยทิเชียน และ “พระแม่มารีโคลอนนา” โดย ราฟาเอล
อิซาเบลลาระบุไว้ในพินัยกรรมว่าพิพิธภัณฑ์จะต้องแสดงภาพตามที่จัดไว้โดยห้ามมิให้มีการโยกย้ายเปลี่ยนแปลงจากที่ที่อิซาเบลลาตั้งแสดงไว้เมื่อยังมีชีวิตอยู่ นอกจากจะเปิดแสดงงานอันมีค่าให้สาธารณชนชมแล้ว  ก็ยังเป็นพิพิธภัณฑ์ที่แสดงให้เห็นถึงงานสะสมที่เป็นของดั้งเดิมของอิซาเบลลาและแจ็ค
ในปี ค.ศ. 1990 พิพิธภัณฑ์ก็ถูก โจรกรรมครั้งใหญ่ โดยโจรแต่งตัวเป็นตำรวจจับยามมัดและโขมยภาพเขียนไป 13 ภาพที่รวมทั้ง “เล่นดนตรี” โดย โยฮันส์ เวร์เมร์, ภาพร่างห้าภาพโดยเอ็ดการ์ เดอกาส์ และงานอีกสามชิ้นโดยแรมบรังด์ที่รวมทั้ง “พายุในทะเลกาลิลี” ซึ่งเท่าที่ทราบเป็นภาพทะเลทัศน์ภาพเดียวที่แรมบรังด์เขียน ในปัจจุบันภาพเหล่านี้ก็ยังคงหายไป การสืบสวนโดยสำนักงานสอบสวนกลางแห่งสหรัฐอเมริกาก็ยังคงดำเนินอยู่
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์อิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

Isabella Stewart Gardner Museum
The Isabella Gardner Papers at Washington University in St. Louis เก็บถาวร 2010-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Isabella Gardner's Gravesite
Gardner Theft เก็บถาวร 2010-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Isabella Stewart Gardner's personal library on LibraryThing
อิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์ในเวนิส (ค.ศ. 1894) โดย แอนเดอร์ส ซอร์น
อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์

| อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ |
| --- | --- |
อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ในฟิลาเดลเฟีย ที่ซึ่งประกาศอิสรภาพและรัฐธรรมนูญสหรัฐ
ที่ตั้ง: ฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐ
พิกัด: 39°56′56″N 75°9′0″W﻿ / ﻿39.94889°N 75.15000°W﻿ / 39.94889; -75.15000
สถาปนิก: William Strickland (ส่วนยอด)
สถาปัตยกรรม: จอร์เจียน
จำนวนนักท่องเที่ยว: 645,564 (เมื่อ 2005)
ผู้ดูแล: บริการอุทยานแห่งชาติสหรัฐ

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์: vi
ขึ้นเมื่อ: 1979 (คณะกรรมการสมัยที่ 3)
เลขอ้างอิง: 78
ภูมิภาค: ยุโรปและอเมริกาเหนือ
 
 เขตสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติของสหรัฐ Contributing Property
ขึ้นเมื่อ: 15 ตุลาคม 1966
เป็นส่วนหนึ่งของ: อุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอินดิเพนเดนซ์
เลขอ้างอิง: 66000683
 
 
ตำแหน่งที่ตั้งอินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ในฟิลาเดลเฟียแสดงแผนที่ฟิลาเดลเฟียอินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ (รัฐเพนซิลเวเนีย)แสดงแผนที่รัฐเพนซิลเวเนียอินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ (สหรัฐ)แสดงแผนที่สหรัฐ
อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ (อังกฤษ: Independence Hall) คือศูนย์กลางของอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอินดิเพนเดนซ์ เมืองฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่บนถนนเชสต์นัตระหว่างถนนที่ 5 กับ 6 ในช่วงแรก อาคารนี้เป็นที่รู้จักในฐานะสถานที่ที่มีการอภิปรายแก้ไขและลงมติเห็นชอบคำประกาศอิสรภาพสหรัฐอเมริกาและรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา
ตัวอาคารสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ ค.ศ. 1753 ในฐานะสภานิติบัญญัติของอาณานิคมสำหรับจังหวัดเพนซิลเวเนีย (ต่อมาคือศาลาว่าการรัฐเพนซิลเวเนีย) และกลายเป็นสถานที่หลักในการจัดการประชุมใหญ่สภาแห่งทวีปหรือสภาอาณานิคมรอบที่ 2 (Second Continental Congress) เมื่อ ค.ศ. 1775–1783 นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของการประชุมยกร่างรัฐธรรมนูญในฤดูร้อน ค.ศ. 1787 อาคารแห่งนี้คือส่วนหนึ่งของอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอินดิเพนเดนซ์ และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ ค.ศ. 1979