stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้
สาขาย่อย

ภาษาไทยถิ่นใต้ (ปักษ์ใต้) มักจัดให้เป็นภาษาที่มีความหลากหลายมากที่สุด ดูเหมือนว่าภาษานี้จะยังคงสะท้อนการพัฒนาวรรณยุกต์ในตอนต้นซึ่งถูกบดบังในภาษาอื่น (ภาคกลาง - ตะวันออก) ภาษาที่สร้างใหม่มีชื่อว่า ภาษาไทดั้งเดิม ซึ่งถือเป็นบรรพบุรุษของภาษากลุ่มไททั้งหมด
รายการข้างล่างมาจากข้อมูลของ Ethnologue
ไทยถิ่นใต้ (ปักษ์ใต้) (ไทย)
สาขาย่อยเชียงแสน (10)
ไทดำ (เวียดนาม, ไทย, ลาว)
ไทยถิ่นเหนือ (ล้านนา, ไทยวน; ไทย, ลาว, พม่า)
ไทลื้อ (ลื้อ; จีน, เวียดนาม, ไทย, ลาว, พม่า)
พวน (ไทย)
ไทโซ่ง (ไทย)
ไทย (ไทยกลาง/มาตรฐาน, สยาม; ไทย)
ไทขาว (ไทด่อน; เวียดนาม, จีน)
ไทแดง (เวียดนาม)
Tai Meuay (ลาว)
ไทเติ๊ก (เวียดนาม)
ทูลาว (เวียดนาม)
สาขาย่อยลาว–ผู้ไท (4)
ลาว (ลาว; ยกเว้นสำเนียงหลวงพระบางที่จัดเป็นกลุ่มภาษาเชียงแสน)
Lao Nyo (กัมพูชา, ไทย)
ผู้ไท (ไทย)
อีสาน (ไทยถิ่นตะวันออกเฉียงเหนือ; ไทย, ลาว)
Kaloeng (ไทย, ลาว)
สาขาย่อยไทตะวันตกเฉียงเหนือ (ตระกูลภาษาฉาน) (9)
อาหม (รัฐอัสสัม – สูญหาย ภาษาอัสสัมสมัยใหม่อยู่ในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน)
คำตี้ (รัฐอัสสัม, พม่า)
Tai Laing (Tai Lai; พม่า)
เขิน (ขึน; พม่า)
คำยัง (รัฐอัสสัม)
ไทใหญ่ (ฉาน; พม่า)
อ่ายตน (รัฐอัสสัม)
ไทใต้คง (ไทเหนือ; จีน, เวียดนาม, ไทย, ลาว)
Tai Phake (รัฐอัสสัม)
ตุรุง (รัฐอัสสัม)
Ethnologue ได้รวมภาษาบางส่วนเข้าในสาขาย่อยตะวันตกเฉียงใต้ แต่ไม่จัดว่าอยู่ในกลุ่มใดจากรายการข้างบน เช่น ภาษาไทหย่า (จีน), ภาษาปูโก (ลาว), ภาษาปาซี้ (จีน), ภาษาไททัญ (เวียดนาม), ภาษาไทใต้คง (ลาว), ภาษาหงจินไต่ (จีน), ภาษายอง (ไทย) นอกจากนี้ Ethnologue ยังรวมบางภาษาเข้าในภาษาไทโดยไม่มีการจำแนกประเภทเพิ่มเติม เช่น ภาษากวน (ลาว), ภาษาไตโด (เวียดนาม), ภาษาไทปาว (ลาว) และภาษาคัง (ลาว) ตามหลักภูมิศาสตร์ ภาษาเหล่านี้น่าจะอยู่ในกลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้
Ethnologue ยังรวมภาษาตั่ยซาปา (ซาปา) ของเวียดนามด้วย แต่ Pittayaporn ไม่รวมภาษานี้เข้าในกลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้แต่จัดให้เป็นภาษาที่มีความใกล้ชิดที่สุดนอกกลุ่มภาษานี้ ส่วน Pittayaporn รวมภาษาโย้ยเข้าไป ซึ่งทาง Ethnologue จัดให้เป็นกลุ่มภาษาไทเหนือ
พระแก้วบุษราคัม

บทความนี้เกี่ยวกับพระแก้วบุษราคัม สำหรับพระแก้วองค์อื่นๆ ดูที่ พระแก้ว
| พระแก้วบุษราคัม |
| --- | --- |

ชื่อเต็ม: พระแก้วบุษราคัม
ชื่อสามัญ: พระแก้วบุษราคัม
ประเภท: พระพุทธรูป
ศิลปะ: ปางมารวิชัย
ความกว้าง: 3 นิ้ว
ความสูง: 4 นิ้ว
วัสดุ: แก้วสีน้ำผึ้ง (สีเหลือง)
สถานที่ประดิษฐาน: วัดศรีอุบลรัตนาราม (วัดศรีทอง) จังหวัดอุบลราชธานี
ความสำคัญ: พระพุทธรูปสำคัญประจำจังหวัดอุบลราชธานี
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
พระแก้วบุษราคัม เป็นพระพุทธรูปโบราณอายุอยู่ประมาณพุทธศตวรรษที่ 22 - 23 ปางมารวิชัย สร้างด้วยแก้วสีน้ำผึ้ง (สีเหลือง) หน้าตักกว้าง 3 นิ้ว สูง 4 นิ้ว เป็นพระพุทธรูปสำคัญประจำจังหวัดอุบลราชธานี
ประวัติ

ตามตำนานกล่าวว่าพระแก้วบุษราคัมเป็นสมบัติของเจ้าอุปราชนอง เจ้าเมืองนครเขื่อนขันธ์กาบแก้วบัวบานซึ่งเป็นโอรสของแสนทิพย์นาบัว และเป็นปฐมราชวงศ์แสนทิพย์นาบัว และได้ตกทอดมาถึงรุ่นพระตาผู้เป็นโอรสของเจ้าอุปราชนอง ต่อมาในปี พ.ศ. 2314 นครเขื่อนขันธ์กาบแก้วบัวบาน ถูกพระเจ้าสิริบุญสารแห่งเวียงจันทน์ยกทัพต่อตี พระตาถึงแก่อสัญกรรมในสนามรบ บุตรชายคือ พระวอ (พระวรราชภักดี) ท้าวคำผง (พระปทุมวรราชสุริยวงศ์) ท้าวฝ่ายหน้า  ท้าวทิดพรหม  ท้าวคำโส  ท้าวคำสู  ท้าวคำขุย จึงหนีศึกมาสร้างบ้านแปงเมืองที่บ้านดอนมดแดง จังหวัดอุบลราชธานี และได้อัญเชิญพระแก้วบุษราคัมมาด้วย
เมื่อเจ้าพระวอผู้พี่ชายถึงแก่อสัญกรรมไปแล้ว ท้าวคำผง (พระปทุมวรราชสุริยวงศ์) สร้างวัดหลวงขึ้นเป็นวัดแรกนั้นก็ได้สร้างหอพระแก้วไว้ประดิษฐานพระแก้วบุษราคัม
ในสมัยรัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ได้สั่งข้าหลวงมากำกับดูแลตามหัวเมือง ทำให้ราชบุตรหนูคำ เจ้าเมืองสมัยนั้นเกรงว่าข้าหลวงจะแสวงหาสมบัติเมืองไปเป็นของตน จึงนำพระแก้วออกจากวัดหลวงไปซ่อนไว้ที่บ้านวังกางฮุง
กระทั่งอุปราชโท (ต้นตระกูล ณ อุบล) สร้างวัดศรีทอง (ปัจจุบันคือวัดศรีอุบลรัตนาราม) ขึ้น จึงอัญเชิญพระแก้วบุษราคัมมาประดิษฐานไว้ที่วัดศรีอุบลรัตนารามจวบจนทุกวันนี้ ในยามปกติพระแก้วบุษราคัมจะประดิษฐานไว้ในตู้แก้วในพระอุโบสถเท่านั้น แต่ในเทศกาลสงกรานต์ ทางวัดจะอัญเชิญลงมาให้ประชาชนได้สรงน้ำกัน
อุซามะฮ์ บิน ลาดิน
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

อุซามะฮ์ บิน มุฮัมมัด บิน อะวัฎ บิน ลาดินเกิดที่ริยาด ประเทศซาอุดีอาระเบีย เป็นบุตรของมุฮัมมัด บิน อะวัฎ บิน ลาดิน เจ้าสัวโครงการก่อสร้างมหาเศรษฐีชาวเยเมนที่มีความใกล้ชิดกับราชวงศ์ซะอูด กับฮะมีดะฮ์ อัลอะฏอส (ตอนนั้นมีชื่อว่าอาลิยะฮ์ ฆอนิม) ภรรยาคนที่ 10 ของมุฮัมมัด บิน ลาดินที่เป็นชาวซีเรีย ในการสัมภาษณ์ ค.ศ. 1998 บิน ลาดินกล่าวว่าตนเกิดในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1957
หลังจากที่เขาถือกำเนิด มุฮัมมัด บิน ลาดินหย่ากับฮามิดะฮ์ทันที แล้วแนะนำให้ไปแต่งงานกับมุฮัมมัด อัลอะฏอส ทั้งคู่แต่งงานในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 หรือต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ปัจจุบันยังคงอยู่ด้วยกัน ทั้งคู่มีลูก 4 คน และบิน ลาดินกลายเป็นสมาชิกใหม่ที่มีกึ่งพี่/น้องชาย 3 คนและกึ่งพี่/น้องสาวคนเดียว ครอบครัวของบิน ลาดินมีรายได้ 5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในธุรกิจก่อสร้าง ต่อมาอุซามะฮ์ได้รับมรดกกว่า 25-30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
บิน ลาดินถูกเลี้ยงมาให้นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี จาก ค.ศ. 1968 ถึง 1976 เขาเข้าศึกษาที่สถานศึกษาต้นแบบอัษษะฆิร แล้วศึกษาต่อในด้านเศรษฐศาสตร์และปริญญาบริหารธุรกิจบัณฑิตที่มหาวิทยาลัยสมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลอะซีซ บางรายงานกล่าวแนะว่า เขาได้รับปริญญาสาขาวิศวกรรมโยธาใน ค.ศ. 1979 หรือปริญญาในด้านการบริหารรัฐกิจใน ค.ศ. 1981 บิน ลาดินเคยเข้าเรียนภาษาอังกฤษที่ออกซ์ฟอร์ด ประเทศอังกฤษใน ค.ศ. 1971 ข้อมูลหนึ่งกล่าวถึงเขาว่า "ทำงานหนัก" บางส่วนกล่าวว่า เขาลาออกจากมหาวิทยาลัยในปี 3 โดยไม่ได้รับปริญญาใด ๆ ตอนศึกษาที่มหาวิทยาลัย สิ่งที่บิน ลาดินสนใจคือศาสนา ซึ่งเขามีส่วนร่วมทั้ง "แปลอัลกุรอานกับญิฮาด" และทำงานจิตอาสา ความสนใจอื่น ๆ ของเขาคือ การแต่งกวี การอ่าน และเขาติดตามสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล
ชีวิตส่วนตัว

ใน ค.ศ. 1974 ตอนอายุ 17 บิน ลาดินแต่งงานกับนัจวา ฆอนิมทีอัลลาษิกียะฮ์ ประเทศซีเรีย ทั้งคู่แยกกันก่อนเกิดเหตุการณ์วันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ภรรยาหลายคนเท่าที่รู้จักคือเคาะดีญะฮ์ ชะรีฟ (แต่งงาน ค.ศ. 1983, หย่าในคริสต์ทศวรรษ 1990); Khairiah Sabar (แต่งงานใน ค.ศ. 1985); Siham Sabar (แต่งงานใน ค.ศ. 1987) และ Amal al-Sadah (แต่งงานใน ค.ศ. 2000) บางรายงานกล่าวถึงภรรยาคนที่หก ซึ่งไม่ทราบชื่อ ผู้ที่แต่งงานกับบิน ลาดินจะถูกหย่าหลังพิธี บิน ลาดินเป็นพ่อของลูก ๆ ระหว่าง 20 ถึง 26 คนจากภรรยาของเขา หลังจากเหตุการณ์ 11 กันยา ลูก ๆ ของบิน ลาดินหลายคนหนีไปยังประเทศอิหร่าน และข้อมูลเมื่อ 2010 เจ้าหน้าที่อิหร่านยังคงรายงานการเคลื่อนไหวของคนเหล่านี้อยู่ตลอด
นาศิร อัลบะห์รี ผู้เป็นคนคุ้มกันประจำตัวของบิน ลาดินใน ค.ศ. 1997–2001 กล่าวถึงบิน ลาดินในบันทึกว่า เขาเป็นคนประหยัด และเป็นพ่อที่เข้มงวด เขาชอบที่จะพาครอบครัวที่ใหญ่โตของเขาออกเดินทางไปยิงปืนและปิกนิกในทะเลทราย
มุฮัมมัด พ่อของบิน ลาดินเสียชีวิตใน ค.ศ. 1967 จากเหตุการณ์เครื่องบินตกที่ซาอุดีอาระเบีย เมื่อจิม แฮร์ริงตัน นักบินชาวอเมริกันตัดสินใจผิดพลาดขณะลงจอด ซาลิม บิน ลาดิน กึ่งพี่ชายคนโตของบิน ลาดิน ซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครัวคนต่อมาได้เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1988 ใกล้เมืองแซนแอนโทนีโอ รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา ในอุบัติเหตุขณะขับเครื่องบินไปชนสายไฟ
ทางเอฟบีไอบรรยายถึงบิน ลาดินว่า เขาเป็นผู้ใหญ่ที่สูงและผอม มีส่วนสูงระหว่าง 1.93 เมตร (6 ฟุต 4 นิ้ว) ถึง 1.98 เมตร (6 ฟุต 6 นิ้ว) และน้ำหนักประมาณ 73 กิโลกรัม (160 ปอนด์) ถึงแม้ว่าลอว์เรนซ์ ไรต์ ผู้แต่งหนังสือเกี่ยวกับอัลกออิดะฮ์ในเดอะลูมมิงทาวเวอร์ ซึ่งชนะรางวัลพูลิตเซอร์ บันทึกจากข้อมูลคนใกล้ชิดกับบิน ลาดินว่า "เขาสูงมากกว่า 6 ฟุต (1.8 เมตร)" หลังเสียชีวิต มีการวัดว่าเขาสูงประมาณ 1.93 เมตร (6 ฟุต 4 นิ้ว) บิน ลาดินมีผิวสีมะกอกและถนัดมือข้างซ้าย ส่วนใหญ่มักเดินพร้อมกับไม้เท้า และสวมกูฟียะฮ์ขาว มีการกล่าวถึงบิน ลาดินว่าพูดจาไพเราะอ่อนน้อมถ่อมตน
เสียชีวิตและผลที่ตามมา

หน่วยปฏิบัติการพิเศษทางทหารของสหรัฐได้ฆ่าอุซามะฮ์ บิน ลาดินที่เอบเฏอบอด ประเทศปากีสถานในวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 เวลา 1:00 นาฬิกาตามเวลาท้องถิ่น (16:00 นาฬิกาตามเขตเวลาตะวันออก)
ปฏิบัติการนี้ มีชื่อรหัสว่าปฏิวัติการเนปจูนสเปียร์ เริ่มต้นตามคำสั่งของประธานาธิบดีบารัก โอบามา กับดำเนินการในสำนักข่าวกรองกลางสหรัฐ (CIA) ด้วยทีมเนวีซีลสหรัฐจากกองพัฒนาสงครามพิเศษกองทัพเรือ (มีอีกชื่อว่าเดฟกรู (DEVGRU) หรือชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่า ซีลทีมซิกซ์) ของกองบัญชาการร่วมปฏิบัติการพิเศษด้วยการสนับสนุนจากปฏิบัติการซีไอเอในบริเวณนี้ แล้วเริ่มโจมตีที่หลบซ่อนของบิน ลาดินที่เอบเฏอบอดจากอัฟกานิสถาน หลังการโจมตี มีรายงานว่ากองทัพสหรัฐนำร่างกายของบิน ลาดินไปอัฟกานิสถานเพื่อไประบุตัว (positive identification) แล้วนำไปฝังในทะเล ซึ่งตามกฎหมายอิสลาม จะต้องฝังภายใน 24 ชั่วโมงหลังเสียชีวิต การรายงานที่ตามมาได้เรียกข้อมูลนี้ว่าเป็นปัญหา เช่น ไม่มีหลักฐานที่ว่ามีอิหม่ามอยู่บนเรือยูเอสเอส คาร์ลวินสัน ซึ่งเป็นบริเวณที่มีการฝังศพ
ต่อมาเจ้าหน้าที่ปากีสถานจึงทำลายสิ่งก่อสร้างในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 เพื่อไม่ให้มันกลายเป็นอนุสรณ์ของพวกลัทธินีโออิสลาม ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 ในปากีสถานมีการวางแผนสร้างสวนสนุกในบริเวณนี้ ซึ่งรวมถึงที่หลบซ่อนในอดีต ด้วยเงิน 265 ล้านรูปีปากีสถาน (30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ในการสัมภาษณ์ใน ค.ศ. 2019 อิมราน ข่าน นายกรัฐมนตรีปากีสถานอ้างว่าหน่วยสืบราชการลับของปากีสถานเป็นกลุ่มที่นำซีไอเอไปหาอุซามะฮ์ บิน ลาดิน
ดูเพิ่ม

อัลกออิดะฮ์
ตอลิบาน
วินาศกรรม 11 กันยา
สงครามต่อต้านการก่อการร้าย
อ่านเพิ่ม

Al-Bahri, Nasser (2013). Guarding bin Laden: My Life in Al-Qaeda. Thin Man Press. ISBN 978-0-9562473-6-0.
Atwan, Abdel Bari (2012). After Bin Laden: Al-Qaeda, the Next Generation. Saqi. ISBN 978-0-86356-419-2.
Atwan, Abdel Bari (2006). The Secret History of Al-Qaeda. Saqi. ISBN 978-0-86356-760-5. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 19, 2020. สืบค้นเมื่อ May 14, 2020.
Berner, Brad K. (2007). Quotations from Osama Bin Laden. Peacock Books. ISBN 978-81-248-0113-0. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 2, 2020. สืบค้นเมื่อ November 18, 2020.
Bin Laden, Osama (2005).  Lawrence, Bruce (บ.ก.). Messages to the World: the Statements of Osama Bin Laden. แปลโดย Howarth, James. Verso. ISBN 1-84467-045-7.
Burke, Jason (2007). Al-Qaeda: The True Story of Radical Islam (2nd ed.). London: Penguin. ISBN 978-0-141-03136-1.
Foreign Broadcast Information Service (2006) – Compilation of Usama Bin Laden Statements 1994 – January 2004 เก็บถาวร กรกฎาคม 11, 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Mura, Andrea (2015). The Symbolic Scenarios of Islamism: A Study in Islamic Political Thought. London: Routledge. ISBN 978-1-317-01450-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 7, 2020. สืบค้นเมื่อ August 22, 2017.
Ibrahim, Raymond (2007). The Al Qaeda Reader. Broadway Books. p. 318. ISBN 978-0-7679-2262-3. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 2, 2020. สืบค้นเมื่อ November 18, 2020.
Scheuer, Michael (2011). Osama Bin Laden. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-973866-3. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 2, 2020. สืบค้นเมื่อ November 18, 2020.
แหล่งข้อมูลอื่น

Osama bin Laden collected news and commentary at Dawn
Full text: bin Laden's 'letter to America', The Observer, November 24, 2002
Hunting Bin Laden, PBS Frontline, (November 2002)
"5 Facts You Probably Didn't Know About Osama bin Laden", Dainik Bhaskar, (May 2016)
Young Osama, Steve Coll, The New Yorker, December 12, 2005
How the World Sees Osama bin Laden, slideshow by Life
The Osama bin Laden File from the National Security Archive, posted May 2, 2011
Letters from Abbottabad from Combating Terrorism Center
FBI Records: The Vault - Osama Bin Laden
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  NARA  SNAC  IdRef 
บิน ลาดิน ในขณะให้สัมภาษณ์กับ ฮามิด เมียร์ นักข่าวชาวปากีสถานใน ค.ศ. 1997
เว็บไซต์สำนักงานสอบสวนกลางที่จัดให้บิน ลาดินอยู่ในสถานะเสียชีวิตตามบุคคลที่ต้องการตัวมากที่สุดในวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 2011
กีฬาบริดจ์ในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 48

กีฬาบริดจ์ในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 48 เป็นการแข่งขันกีฬาบริดจ์ที่จัดขึ้นในจังหวัดกาญจนบุรี กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 13–21 สิงหาคม พ.ศ. 2566 โดยได้จัดขึ้นที่หอประชุมกิตติสุวัฒนาภรณ์ โรงเรียนเทพมงคลรังษี ในครั้งนี้จะมีการแข่งขันทั้งหมด 6 รายการ ซึ่งมีการชิงชัยเหรียญรางวัลรวมทั้งสิ้น 21 เหรียญ
สรุปเหรียญรางวัล

*  (กาญจนบุรี) เจ้าภาพ
| ลำดับที่ | จังหวัด | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  นครศรีธรรมราช | 4 | 1 | 1 | 6 |
| 2 |  ตรัง | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 2 |  สุโขทัย | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 4 |  กรุงเทพมหานคร | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 4 |  นครปฐม | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 6 |  กาญจนบุรี* | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 7 |  ราชบุรี | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 8 |  อุดรธานี | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 9 |  กระบี่ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 9 |  สมุทรสาคร | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 9 |  สมุทรปราการ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (11 จังหวัด) | รวม (11 จังหวัด) | 6 | 6 | 9 | 21 |
แหล่งที่มา: ตารางสรุปเหรียญตามชนิดกีฬา
ผู้ได้รับเหรียญรางวัล

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| คู่ทั่วไป (ไม่จำกัดเพศ) |  นครศรีธรรมราช ธีรศักดิ์  จิตต์งามกุศล กิรวัฒน์  ลิ้มสินโสภณ |  กาญจนบุรี ปริชญ์  พงศ์มรกต วิรัตน์  ซินมนัส |  สมุทรปราการ พันธ์จรูญ  จริยานันทเนตร วรรณา  อมรเมศวรินทร์ |
| คู่ผสม |  นครศรีธรรมราช กิรวัฒน์  ลิ้มสินโสภณ ภาวิณี  สิทธิเจริญสวัสดิ์ |  กรุงเทพมหานคร สุธิตา  อินทร์ศรีลา อภิสัย  มากไมตรี |  สมุทรสาคร ฉัฐธวัช  จริยานันทเนตร ณัฐวรัณ  ลิ้มพงษ์ |
| คู่หญิง |  สุโขทัย วรัชยา  ยนตรดิษฐถาวร อนุธิดา  ไกรกิจราษฎร์ |  นครศรีธรรมราช แอน  มาลากุล ณ อยุธยา ยวมนต์  พิมพ์ปัญญาสุข |  ราชบุรี นัณท์ลภัส  อิทธินิธิกานต์กุล ปาจรีย์  อภิชิตพงศ์พันธ์ |
| ทีมทั่วไป (ไม่จำกัดเพศ) |  ตรัง นิศานาถ  ศิริสัญลักษณ์ จงชนะ  จันทมาศ เดเนียล  อีแวน วินเซอร์ เกษมสุข  คุ้มตะโก จิรวุฑฒิ์  โถทองคำ ไพลิน  นิมิตรยงสกุล |  นครปฐม สุทธิภัทร  วิชานุวัฒน์ ธนพงศ์  กุณาศล วันชัย  ด่านวชิรา สัมพันธ์  สุริยานุสรณ์ กัมพล  พรมแดน ภาณุวิทย์  ต.เจริญ |  นครศรีธรรมราช สหสัญญ์  ลีวรวัฒน์ วัชรพล  เจียมจิตตน กฤษดา  พรมจักร์ ธีรศักดิ์  จิตต์งามกุศล กิรวัฒน์  ลิ้มสินโสภณ อัษฎางค์  เรียมศรี |
| ทีมทั่วไป (ไม่จำกัดเพศ) |  ตรัง นิศานาถ  ศิริสัญลักษณ์ จงชนะ  จันทมาศ เดเนียล  อีแวน วินเซอร์ เกษมสุข  คุ้มตะโก จิรวุฑฒิ์  โถทองคำ ไพลิน  นิมิตรยงสกุล |  นครปฐม สุทธิภัทร  วิชานุวัฒน์ ธนพงศ์  กุณาศล วันชัย  ด่านวชิรา สัมพันธ์  สุริยานุสรณ์ กัมพล  พรมแดน ภาณุวิทย์  ต.เจริญ |  อุดรธานี 	ตฤณ  แก้วเกตุ พัชรพล  สารมานิตย์ พีระพัฒน์  พิกุลรัตน์ สุรพล  อริยประยูร สมชาย  รุ่งสถิต ไพโรจน์  สิรวัฒนากุล |
| ทีมผสม |  นครศรีธรรมราช แอน  มาลากุล ณ อยุธยา ธีรศักดิ์  จิตต์งามกุศล กิรวัฒน์  ลิ้มสินโสภณ ธฤตชลธร  ชดช้อย ภาวิณี  สิทธิเจริญสวัสดิ์ อัษฎางค์  เรียมศรี |  นครปฐม สุทธิภัทร  วิชานุวัฒน์ ศิรดา  เลิศพิมลชัย พลอยไพลิน  อุทัย โมนา  จุลสุคนธ์ วันชัย  ด่านวชิรา สัมพันธ์  สุริยานุสรณ์ |  กระบี่ 	นงลักษณ์  วงศ์ปั้น ตรัยรัตน์  รวีจรัสเรือง ชญานิษฐ์  หนูรูปงาม ชัชภัช  รัตน์นำใจชน รวิศว์  สุขเกษม สุวิพัฒน์  ธำรงวิศว |
| ทีมผสม |  นครศรีธรรมราช แอน  มาลากุล ณ อยุธยา ธีรศักดิ์  จิตต์งามกุศล กิรวัฒน์  ลิ้มสินโสภณ ธฤตชลธร  ชดช้อย ภาวิณี  สิทธิเจริญสวัสดิ์ อัษฎางค์  เรียมศรี |  นครปฐม สุทธิภัทร  วิชานุวัฒน์ ศิรดา  เลิศพิมลชัย พลอยไพลิน  อุทัย โมนา  จุลสุคนธ์ วันชัย  ด่านวชิรา สัมพันธ์  สุริยานุสรณ์ |  ราชบุรี พิสิฐ  จาตุรแสงไพโรจน์ รดา  วิสัยจร กอบกุล  อาภากร ณ อยุธยา สุภางค์  เมฆจรัส ทรงพล  สิริรวมทรัพย์ จิราวุฒิ  แซ่ตั้ง |
| ทีมหญิง |  นครศรีธรรมราช อุษณีย์  ชุมทอง ทรายแก้ว  โสรัจธรรมกุล แอน  มาลากุล ณ อยุธยา ยวมนต์  พิมพ์ปัญญาสุข ธฤตชลธร  ชดช้อย ภาวิณี  สิทธิเจริญสวัสดิ์ |  กรุงเทพมหานคร สุภัสราพร  นันทโชว์ สุธิตา  อินทร์ศรีลา วนิดา  เกตุสกุล ธนพร  ริมหนองอ่าง มัณฑณี  ใหญ่สว่าง จุฬาภรณ์  นำชัยศิริ |  อุดรธานี 	รุจิรา  ศรีสุขา พิมพ์วรีย์  กองเงิน ชุติกาญจน์  ดรจันทร์ใต้ นลพรรณ  นามอาษา น้ำเพชร  น้อยสีเหลือง พัชราภา  สัตตะพันธ์ |
| ทีมหญิง |  นครศรีธรรมราช อุษณีย์  ชุมทอง ทรายแก้ว  โสรัจธรรมกุล แอน  มาลากุล ณ อยุธยา ยวมนต์  พิมพ์ปัญญาสุข ธฤตชลธร  ชดช้อย ภาวิณี  สิทธิเจริญสวัสดิ์ |  กรุงเทพมหานคร สุภัสราพร  นันทโชว์ สุธิตา  อินทร์ศรีลา วนิดา  เกตุสกุล ธนพร  ริมหนองอ่าง มัณฑณี  ใหญ่สว่าง จุฬาภรณ์  นำชัยศิริ |  ราชบุรี นัณท์ลภัส  อิทธินิธิกานต์กุล ณัฐรวี  บุญพร ปาจรีย์  อภิชิตพงศ์พันธ์ รดา  วิสัยจร กอบกุล  อาภากร ณ อยุธยา สุภางค์  เมฆจรัส |
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กชนิดกีฬาที่แข่งขันในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 48 (กาญจนบุรี) |
| --- | --- |
 กระดานยืนพาย  กรีฑา  กอล์ฟ  กาบัดดี้  กีฬาทางอากาศ  คริกเก็ต  คาราเต้  จักรยาน  จานร่อน  เจ็ตสกี  ชักเย่อ  ซอฟต์เทนนิส  ซอฟต์บอล  ซูโม่  เซปักตะกร้อ  ตะกร้อลอดห่วง  เทควันโด  เทนนิส  เทเบิลเทนนิส  บาสเกตบอล  บริดจ์  บิลเลียดและสนุกเกอร์  แบดมินตัน  ปัญจกีฬา  ปันจักสีลัต  เปตอง  เพาะกาย  ฟันดาบ  ฟิกเกอร์และสปีดสเกตติง  ฟุตซอล  ฟุตบอล  เจ็ตสกี  มวยไทยสมัครเล่น  มวยปล้ำ  มวยสากลสมัครเล่น  ยกน้ำหนัก  ยิงธนู  ยิงปืน  ยิงปืนรณยุทธ  ยิมนาสติก  ยูโด  ยิวยิตสู  รักบี้ฟุตบอล  เรือพาย  โรลเลอร์สกี  ลอนโบวล์ส  ลีลาศ  วอลเลย์บอล  วอลเลย์บอลชายหาด  ว่ายน้ำ  วูซู  วูซูยุทธลีลา  วู้ดบอล  หมากล้อม  อีสปอร์ต  เอ็กซ์ตรีม  ฮอกกี้  แฮนด์บอล
กีฬาบริดจ์ในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 46

กีฬาบริดจ์ในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 46 เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 19–25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ณ วิทยาลัยอาชีวศึกษาเชียงราย โดยมีการแข่งขันอยู่ 2 ชนิดกีฬา ได้แก่ คู่ และทีม
สรุปเหรียญรางวัล

| อันดับที่ | จังหวัด | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ศรีสะเกษ | 3 | 3 |  | 6 |
| 2 |  อุดรธานี | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 3 |  กรุงเทพมหานคร | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 4 |  ตรัง | 1 | 1 |  | 2 |
| 5 |  สมุทรสาคร | 1 |  | 1 | 2 |
| 6 |  กำแพงเพชร |  | 1 | 2 | 3 |
| 7 |  ขอนแก่น |  |  | 1 | 1 |
| 8 |  นนทบุรี |  |  | 1 | 1 |
| 9 |  บุรีรัมย์ |  |  | 1 | 1 |
| 10 |  ราชบุรี |  |  | 1 | 1 |
| รวม | รวม | 6 | 6 | 9 | 21 |
การแข่งขัน

| ประเภท | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| คู่ทั่วไป (ไม่จำกัดเพศ) |  ศรีสะเกษ 	พรเทพ  ลีลาสงวน กิรวัฒน์  ลิ้มสินโสภณ |  ศรีสะเกษ ธีรศักดิ์  จิตต์งามกุศล วิทยา  วิริยะมนต์ชัย |  ตรัง จงชนะ  จันทมาศ เกษมสุข  คุ้มตะโก |
| คู่ผสม |  อุดรธานี  ตฤณ  แก้วเกตุ  นลพรรณ  นามอาษา |  ศรีสะเกษ  กนกพร  เจนบรรจง  กฤษดายุทธ์  เปล่งทรัพย์ |  นนทบุรี  หิรัญ  วิลาสินีวรรณ  กษมา  กู้ตลาด |
| คู่หญิง |  กรุงเทพมหานคร  มัณฑณี  ใหญ่สว่าง  จุฬาภรณ์  นำชัยศิริ |  สมุทรสาคร  ณัฐวรัณ  ลิ้มพงษ์  ธนาพร  ธัญญะเศรษฐ์ |  อุดรธานี  อุษณีย์  ชุมทอง  ภูริยา  กัณทนเวทย์ |

| ทีมทั่วไป (ไม่จำกัดเพศ) |  ตรัง  จงชนะ  จันทมาศ  พบสิทธิ์  กมลเวช  ชยวัฒน์  พิเศษสิทธิ์  เดเนียล  อีแวน วินเซอร์  เกษมสุข  คุ้มตะโก  จิรวุฑฒิ์  โถทองคำ |  ศรีสะเกษ  ธีรศักดิ์  จิตต์งามกุศล  วิทยา  วิริยะมนต์ชัย  พรเทพ  ลีลาสงวน  กฤษดายุทธ์  เปล่งทรัพย์  กิรวัฒน์  ลิ้มสินโสภณ  อัษฎางค์  เรียมศรี |  สมุทรสาคร  ฉัฐธวัช  จริยานันทเนตร  จตุรงค์  ศศิบุตร  พันธ์จรูญ  จริยานันทเนตร  สมหมาย  มัธยัสถ์ถาวร  ชยันต์  พิภพลาภอนันต์  วรรณา  อมรเมศวรินทร์ |
| ทีมทั่วไป (ไม่จำกัดเพศ) |  ตรัง  จงชนะ  จันทมาศ  พบสิทธิ์  กมลเวช  ชยวัฒน์  พิเศษสิทธิ์  เดเนียล  อีแวน วินเซอร์  เกษมสุข  คุ้มตะโก  จิรวุฑฒิ์  โถทองคำ |  ศรีสะเกษ  ธีรศักดิ์  จิตต์งามกุศล  วิทยา  วิริยะมนต์ชัย  พรเทพ  ลีลาสงวน  กฤษดายุทธ์  เปล่งทรัพย์  กิรวัฒน์  ลิ้มสินโสภณ  อัษฎางค์  เรียมศรี |  กำแพงเพชร  เลนิน  จำปาคำ  กิตตินันท์  โกธา  กฤษกร  เซี่ยงหลิว  พริษฐ์  พรหมจันทร์  พิชญ์พฤกษ์  กุยสุวรรณ  ธีรภัทร  โสภาค	 |
| ทีมผสม |  ศรีสะเกษ  วัลลภา  สว่างโสภากุล  กนกพร  เจนบรรจง  กฤษดายุทธ์  เปล่งทรัพย์  กิรวัฒน์  ลิ้มสินโสภณ  ภาวิณี  สิทธิเจริญสวัสดิ์  อัษฎางค์  เรียมศรี |  กรุงเทพมหานคร  จิตตกานต์  ปัจฉิมสวัสดิ์  พีรชา  สุริยา  มัณฑณี  ใหญ่สว่าง  สุพจน์  ใหญ่สว่าง  จุฬาภรณ์  นำชัยศิริ  อภิสัย  มากไมตรี |  บุรีรัมย์  ศมนวรรณ  ลำเจียก  วนิดา  เกตุสกุล  อมรพงศ์  วิชยาภัยบุนนาค  เกนหลง  จารุศร  ทวีสิทธิ์  ตรีมานคา  ชัยรัตน์  ตันชัชวาล |
| ทีมผสม |  ศรีสะเกษ  วัลลภา  สว่างโสภากุล  กนกพร  เจนบรรจง  กฤษดายุทธ์  เปล่งทรัพย์  กิรวัฒน์  ลิ้มสินโสภณ  ภาวิณี  สิทธิเจริญสวัสดิ์  อัษฎางค์  เรียมศรี |  กรุงเทพมหานคร  จิตตกานต์  ปัจฉิมสวัสดิ์  พีรชา  สุริยา  มัณฑณี  ใหญ่สว่าง  สุพจน์  ใหญ่สว่าง  จุฬาภรณ์  นำชัยศิริ  อภิสัย  มากไมตรี |  ราชบุรี  พิสิฐ  จาตุรแสงไพโรจน์  รดา  วิสัยจร  กอบกุล  อาภากร ณ อยุธยา  สุภางค์  เมฆจรัส  ทรงพล  สิริรวมทรัพย์  จิราวุฒิ  แซ่ตั้ง |
| ทีมหญิง |  ศรีสะเกษ  นริศรา  อินทโร  ลานพิกุล  ธงไชยฤทธิ์  วัลลภา  สว่างโสภากุล  กนกพร  เจนบรรจง  ธฤตชลธร  ชดช้อย  ภาวิณี  สิทธิเจริญสวัสดิ์ |  อุดรธานี  อุษณีย์  ชุมทอง  วิชุดา  เวชกลาง  ภูริยา  กัณทนเวทย์  รุจิรา  ศรีสุขา  นลพรรณ  นามอาษา  ศุภลักษณ์  อักษรนำ |  ขอนแก่น  ระชา  ธรรมทักษิณ  ปรีชญา  วรศิริ  วิรียา  แสงภักดิ์  ฐาปนี  ไชยสิงห์  วนาวัลย์  สุวรรณมิตร  ภคนันท์  ธัญจิรานุกูล |
| ทีมหญิง |  ศรีสะเกษ  นริศรา  อินทโร  ลานพิกุล  ธงไชยฤทธิ์  วัลลภา  สว่างโสภากุล  กนกพร  เจนบรรจง  ธฤตชลธร  ชดช้อย  ภาวิณี  สิทธิเจริญสวัสดิ์ |  อุดรธานี  อุษณีย์  ชุมทอง  วิชุดา  เวชกลาง  ภูริยา  กัณทนเวทย์  รุจิรา  ศรีสุขา  นลพรรณ  นามอาษา  ศุภลักษณ์  อักษรนำ |  สมุทรสาคร  ทรรศน์มน  ทรรทรานนท์  อุรศา  วิทูรพงศ์  อุไรวรรณ  กนกวัฒนาวรรณ  พิมพ์ประไพ  พิศาลบุตร  ณัฐวรัณ  ลิ้มพงษ์  ธนาพร  ธัญญะเศรษฐ์ |
แหล่งข้อมูลอื่น

ตารางสรุปเหรียญ เก็บถาวร 2018-11-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กชนิดกีฬาที่แข่งขันในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 46 (เชียงราย) |
| --- | --- | --- |
|  กรีฑา  กอล์ฟ  กาบัดดี้  กีฬาทางอากาศ  คาราเต้โด  จักรยาน  ชักเย่อ  ซอฟท์เทนนิส  ซอฟท์บอล  เซปักตะกร้อ  ตะกร้อลอดห่วง  เทควันโด  เทควันโด-พุ่มเซ่  เทนนิส  เทเบิลเทนนิส  บริดจ์  เนตบอล  บาสเกตบอล  บิลเลียด  แบดมินตัน  โบว์ลิ่ง  ปันจักสีลัต  เปตอง  เพาะกาย  ฟันดาบ  ฟุตซอล  ฟุตบอล  เจ็ตสกี  มวยไทยสมัครเล่น  มวยปล้ำ  มวยสากลสมัครเล่น  ยกน้ำหนัก  ยิงธนู  ยิงปืน  ยิงปืนรณยุทธ  ยิมนาสติก  ยูโด  ยิวยิตสู  รักบี้ฟุตบอล  เรือใบ  เรือพาย  ลีลาศ  วอลเลย์บอล  วอลเลย์บอลชายหาด  ว่ายน้ำ  วู้ดบอล  สนุกเกอร์  หมากล้อม  เอ็กซ์ตรีม  ฮอกกี้  แฮนด์บอล  |  กรีฑา  กอล์ฟ  กาบัดดี้  กีฬาทางอากาศ  คาราเต้โด  จักรยาน  ชักเย่อ  ซอฟท์เทนนิส  ซอฟท์บอล  เซปักตะกร้อ  ตะกร้อลอดห่วง  เทควันโด  เทควันโด-พุ่มเซ่  เทนนิส  เทเบิลเทนนิส  บริดจ์  เนตบอล  บาสเกตบอล  บิลเลียด  แบดมินตัน  โบว์ลิ่ง  ปันจักสีลัต  เปตอง  เพาะกาย  ฟันดาบ  ฟุตซอล  ฟุตบอล  เจ็ตสกี  มวยไทยสมัครเล่น  มวยปล้ำ  มวยสากลสมัครเล่น  ยกน้ำหนัก  ยิงธนู  ยิงปืน  ยิงปืนรณยุทธ  ยิมนาสติก  ยูโด  ยิวยิตสู  รักบี้ฟุตบอล  เรือใบ  เรือพาย  ลีลาศ  วอลเลย์บอล  วอลเลย์บอลชายหาด  ว่ายน้ำ  วู้ดบอล  สนุกเกอร์  หมากล้อม  เอ็กซ์ตรีม  ฮอกกี้  แฮนด์บอล  |  |
หย่งอาน

สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ หย่งอาน (แก้ความกำกวม)
| หย่งอาน 永安市 Yungan |
| --- | --- |
นครระดับอำเภอ
ถนนเยียนเจียงจง
หย่งอานตำแหน่งในมณฑลฮกเกี้ยน
พิกัด (ที่ว่าการนครหย่งอาน): 25°56′31″N 117°21′54″E﻿ / ﻿25.942°N 117.365°E﻿ / 25.942; 117.365
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: ฝูเจี้ยน
นครระดับจังหวัด: ซานหมิง
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานจีน)
ภาษาท้องถิ่น: ภาษาหมิ่นกลาง (สำเนียงหย่งอาน)
หย่งอาน (จีน: 永安; พินอิน: Yǒng'ān; เวด-ไจลส์: Yung-an) เป็นนครระดับอำเภอในมณฑลฝูเจี้ยนทางตอนกลางด้านตะวันตก  ในประเทศจีน ตั้งอยู่ริมแม่น้ำชาที่เป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำหมิ่น หย่งอานเดิมมีสถานะเป็นอำเภอ ภายหลังขึ้นเป็นนครระดับอำเภอในวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1984
มะนาวไม่รู้โห่

| มะนาวไม่รู้โห่ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: แอสเทอริด Asterids
อันดับ:: ดอกหรีดเขา Gentianales
วงศ์:: วงศ์ตีนเป็ด Apocynaceae
สกุล:: Carissa Carissa L.
สปีชีส์:: Carissa carandas
ชื่อทวินาม
Carissa carandas L.

ชื่อพ้อง
 Arduina carandas (L.) Baill. Arduina carandas (L.) K. Schum. Capparis carandas (L.) Burm.f. Carissa salicina Lam. Echites spinosus Burm.f.  Jasminonerium carandas (L.) Kuntze  Jasminonerium salicinum (Lam.) Kuntze 
มะม่วงหาวมะนาวโห่ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Carissa carandas L.; ชื่อสามัญ: Karanda; Carunda; Christ's thorn) หรือชื่อโบราณคือมะนาวไม่รู้โห่ ชื่อพื้นเมืองอื่นเช่น มะนาวโห่, หนามแดง, หนามขี้แฮด (เชียงใหม่) เป็นพืชที่มีลักษณะเป็นไม้พุ่มยืนต้นขนาดย่อม สูง 2-3 เมตร ตามกิ่งก้านมีหนามค่อนข้างยาวและแหลม ลักษณะใบ เป็นใบเดี่ยวรูปไข่รี ปลายและโคนมน ขอบเรียบ ดอกมีขนาดเล็กมีสีขาวเป็นช่อ หอมกลีบดอกเป็นรูปหอก ผลขนาดเท่าหัวแม่มือ เป็นพวงสีแดงสดแก่สีดำรับประทานได้
ชื่อ "มะนาวไม่รู้โห่" นั้นเป็นชื่อพืชที่มีปรากฏเรียกกันมาแต่โบราณ ซึ่งเห็นได้จากที่ปรากฏอยู่ในวรรณคดีเช่นในเรื่อง พระรถเมรี
นิเวศวิทยาและการแพร่กระจายเป็นพรรณไม้กลางแจ้ง ที่ขึ้นได้ดีในดินเกือบทุกชนิด