stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หน่วยยามฝั่งพม่า
เรือ > เรือเร็วตรวจการณ์

| แบบ | ผู้สร้าง | หมายเลข | เริ่มใช้งทน | อาวุธ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชั้นซีรีย์ 5 | อู่ทหารเรือเมียนมาร์  | P-311 P-312 P-313 | พ.ศ. 2556-2557 | 2 × ปืนต่อต้านอากาศยานลำกล้องคู่ 25 มม., 2 × ปืนลำกล้องเดี่ยว 14.5 มม. (DI) |  |
อำเภอฮีลีร์เปรัก

| อำเภอฮีลีร์เปรัก |
| --- | --- |
 อำเภอของประเทศมาเลเซีย
Daerah Hilir Perak
การถอดเสียงอักษรอื่น ๆ
 • ยาวี: هيلير ڤراق
 • จีน: 下霹雳县
 • ทมิฬ: ஹீலிர் பேராக்
ที่ตั้งของอำเภอฮีลีร์เปรักในรัฐเประ

อำเภอฮีลีร์เปรักที่ตั้งของอำเภอฮีลีร์เปรักในประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 4°N 101°E﻿ / ﻿4°N 101°E﻿ / 4; 101
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  รัฐเประ
ศูนย์กลาง: เตอลุกอินตัน
รัฐบาลท้องถิ่น: สภาเทศบาลเตอลุกอินตัน
การปกครอง
 • เจ้าหน้าทีอ่ำเภอ: ไซดี บิน ฮาจี ชาอารี, AMK
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 792.07 ตร.กม. (305.82 ตร.ไมล์)
ประชากร (2016)
 • ทั้งหมด: 128,179 คน
 • ประมาณ (2015): 144,400 คน
 • ความหนาแน่น: 160 คน/ตร.กม. (420 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+8 (ไม่มี)
รหัสไปรษณีย์: 36000+36700
รหัสพื้นที่: +6-05
ป้ายทะเบียนยานพาหนะ: A
ฮีลีร์เปรัก (มลายู: Hilir Perak) เป็นอำเภอในรัฐเประ ประเทศมาเลเซีย อำเภอนี้บริหารโดยสภาเทศบาลเตอลุกอินตันที่ตั้งอยู่ในเมืองเตอลุกอินตัน ก่อนที่จะเลื่อนสถานะเป็นเขตเทศบาลในวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 2004 สภานี้เคยมีชื่อว่า สภาอำเภอฮีลีร์เปรัก
เมืองเตอลุกอินตันตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของแม่น้ำเประ โดยตั้งอยู่ตรงข้ามหมู่บ้านซูไงดูเรียน
เขตบริหาร

ฮีลีร์เปรักแบ่งออกเป็น 5 ตำบล ดังนี้:
ซูไงดูเรียน
ดูเรียนเซอบาตัง
จังกัตจง
ซูไงมานิก
ลาบูกูบง
ประชากร

| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
| 1991  | 202,059 | —     |
| 2000  | 190,868 | −5.5% |
| 2010  | 202,593 | +6.1% |
| 2020  | 141,959 | −29.9% |
จำนวนก่อน ค.ศ. 2016 รวมอำเภอบากันดาตุก ที่มา: 
แผนที่อำเภอฮีลีร์เปรัก
อุษา นารายณัน

| อุษา นารายณัน |
| --- | --- |
อุษาขณะออกต้อนรับวลาดีมีร์ ปูตินและภริยา (ในขณะนั้น) เมื่อปี 2543

สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของอินเดีย
ดำรงตำแหน่ง 25 กรกฎาคม 2540 – 25 กรกฎาคม 2545
ก่อนหน้า: วิมลา ศารมา
ถัดไป: เทวีสิงห์ รณสิงห์ เศขาวัต
สุภาพสตรีหมายเลขสองของอินเดีย
ดำรงตำแหน่ง 21 สิงหาคม 2540 – 25 กรกฎาคม 2545
ก่อนหน้า: วิมลา ศารมา
ถัดไป: ศรีมติ สุมัน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ทินต์ ทินต์ พ.ศ. 2465 พม่าของสหราชอาณาจักร
เสียชีวิต: 24 มกราคม พ.ศ. 2551 (86 ปี) ราเชนทรนคร เดลี ประเทศอินเดีย
สัญชาติ: อินเดีย
คู่สมรส: โกจเจรีล รามัน นารายณัน (สมรส 2494; เสียชีวิต 2548)
บุตร: จิตรา นารายณัน อมฤตา นารายณัน

อุษา นารายณัน (ฮินดี: उषा नारायणन; พ.ศ. 2465 – 24 มกราคม พ.ศ. 2551) หรือนามเดิมว่า ทินต์ ทินต์ (พม่า: တင့်တင့်) เป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของประเทศอินเดียช่วงปี พ.ศ. 2540–2545 เป็นภริยาของโกจเจรีล รามัน นารายณัน ประธานาธิบดีอินเดียคนที่ 10 หลังสามีขึ้นดำรงตำแหน่งดังกล่าว อุษาจึงเป็นสตรีต่างชาติที่ดำรงตำแหน่งสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งคนที่สองของประเทศ ทั้งนี้เธอมีบทบาทสำคัญในการเป็นนักสังคมสงเคราะห์หญิงจากการริเริ่มโดยสามี
ประวัติ

อุษามีนามเดิมว่า ทินต์ ทินต์ เกิดที่ประเทศพม่า สำเร็จการศึกษาศิลปศาสตร์บัณฑิตจากมหาวิทยาลัยร่างกุ้ง หลังจากนั้นจึงประกอบกิจเป็นอาจารย์พิเศษในภาควิชาภาษาพม่าและวรรณคดี ก่อนรับทุนไปศึกษาต่อ ณ โรงเรียนสังคมสงเคราะห์เดลี (Delhi School of Social Work) และรับปริญญาโทในสาขาที่เชี่ยวชาญเฉพาะด้านเกี่ยวกับการกระทำผิดในเด็กและเยาวชน
เธอพบกับโกจเจรีล รามัน นารายณันตั้งแต่ยังทำงานอยู่ในประเทศพม่า ทั้งนี้เธอเคยทำงานอยู่ในสมาคมเยาวนารี (World Young Women's Christian Association) เมื่อเธอได้ยินว่านารายณันเป็นนักศึกษาของแลสกี (Laski) เธอจึงเริ่มมีปฏิสันถารด้วย โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับเสรีภาพทางการเมือง หลังจากนั้นทั้งสองจึงสมรสกันเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2494 ในเดลี การสมรสของทั้งสองได้รับการยกเว้นเป็นพิเศษจากความช่วยเหลือของชวาหระลาล เนห์รูเพราะเธอถือสัญชาติพม่า หลังสมรสเธอจึงรับสัญชาติอินเดียและเปลี่ยนชื่อเป็น "อุษา" ทั้งสองมีบุตรสาวด้วยกันสองคน คนแรกชื่อจิตรา เป็นเอกอัครราชทูตประจำสวิตเซอร์แลนด์และสันตะสำนัก และบุตรสาวอีกคนชื่อ อมฤตา
หลังสามีขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของประเทศอินเดีย อุษาจึงเป็นสตรีต่างชาติที่ดำรงตำแหน่งสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งคนที่สองของประเทศ ซึ่งคนแรกคือชานกี เวนกทรมัณ (Janaki Venkataraman) ภริยาชาวพม่าเชื้อสายอินเดียของรามสวามี เวนกทรมัณ ประธานาธิบดีคนก่อนหน้านี้
หลังสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทจากโรงเรียนสังคมสงเคราะห์เดลี เธอจึงมีบทบาทยิ่งด้านการเป็นนักสังคมสงเคราะห์สำหรับสตรีและเด็กในอินเดีย นอกจากนี้เธอยังมีงานแปลและตีพิมพ์เรื่องสั้นภาษาพม่าหลายเล่ม เป็นต้นว่า รวมเรื่องชื่อ "Sweet and Sour" ที่แปลจากผลงานของเตน เพ มยิน (Thein Pe Myint) ตีพิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2541
อุษา นารายณันถึงแก่อสัญกรรมเมื่อเวลา 17.30 น. ของวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2551 ณ โรงพยาบาลเซอร์คังคาราม เดลี ประเทศอินเดีย สิริอายุ 86 ปี
อุโบสถกัลยานี

| อุโบสถกัลยานี |
| --- | --- |
ကလျာဏီသိမ်
อุโบสถกัลยานี ค.ศ. 1907
ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ปีที่อุทิศ: 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1476
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พะโค ภาคพะโค พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 17°19′59″N 96°27′52″E﻿ / ﻿17.333145°N 96.464378°E﻿ / 17.333145; 96.464378
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้าธรรมเจดีย์
เสร็จสมบูรณ์: 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1476
อุโบสถกัลยานี (พม่า: ကလျာဏီသိမ်; บาลี: Kalyāṇī Sīmā) เป็นอุโบสถอุปสมบทที่ตั้งอยู่ในเมืองพะโค ประเทศพม่า เป็นสถานที่แสวงบุญสำคัญ และเป็นที่ตั้งจารึกกัลยานี ซึ่งเป็นจารึกหินทราย 10 หลัก จารึกเป็นภาษาบาลีและภาษามอญ เมื่อ ค.ศ. 1480 จารึกเป็นบันทึกสำคัญของประวัติศาสตร์ศาสนาพุทธนิกายเถรวาทในยุคนั้น
ประวัติ

อุโบสถนี้สร้างขึ้นครั้งแรกโดยพระเจ้าธรรมเจดีย์แห่งอาณาจักรหงสาวดีใน ค.ศ. 1476 เพื่ออุปสมบทพระภิกษุในอาณาจักรขึ้นใหม่ จากการปฏิรูปพระสงฆ์ภายในอาณาจักร ซึ่งผ่านการแตกแยกภายในหลายครั้ง ด้วยเหตุนี้ใน ค.ศ. 1476 พระเจ้าธรรมเจดีย์ จึงได้ส่งพระภิกษุอาวุโส 22 รูปและลูกศิษย์ไปยังศรีลังกาเพื่ออุปสมบทใหม่ ณ กัลยานีราชมหาวิหาร หลังจากที่คณะสงฆ์กลับมาแล้ว พระเจ้าธรรมเจดีย์จึงได้สร้างพระอุโบสถกัลยานีซึ่งได้ชื่อมาจากแม่น้ำกัลยานีในประเทศศรีลังกา การสร้างอุโบสถกัลยานีแห่งแรก ก่อให้เกิดการสร้างอุโบสถกัลยานีที่มีชื่อคล้ายกัน อุโบสถใหญ่ 9 หลังและเล็ก 107 หลัง ทั่วทั้งอาณาจักรหงสาวดี
อุโบสถถูกทำลายลงหลายครั้ง นักสำรวจชาวโปรตุเกสได้เผาสิ่งปลูกสร้างแห่งนี้ใน ค.ศ. 1599 พระเจ้าอลองพญาได้ทำลายอุโบสถระหว่างการรุกรานหงสาวดีเมื่อ ค.ศ. 1757 อุโบสถยังถูกทำลายด้วยไฟและแผ่นดินไหว รวมถึงแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 1930 ที่ทำให้โครงสร้างพังทลายลง อุโบสถที่ยังหลงเหลืออยู่ได้รับการบูรณะใหม่เมื่อ ค.ศ. 1954
อำเภอเจิมปล

| อำเภอเจิมปล |
| --- | --- |
 อำเภอของประเทศมาเลเซีย
Daerah Jempol
การถอดเสียงอักษรอื่ีน
 • ยาวี: جمڤول‎
 • จีน: 仁保县
 • ทมิฬ: ஜெம்போல்
   ธง
ที่ตั้งของอำเภอเจิมปลในรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน

อำเภอเจิมปลที่ตั้งของอำเภอเจิมปลในประเทศมาเลเซีย
พิกัด:  2°55′N 102°25′E﻿ / ﻿2.917°N 102.417°E﻿ / 2.917; 102.417
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  เนอเกอรีเซิมบีลัน
ศูนย์กลาง: บันดาร์เซอรีเจิมปล
เขตการปกครองส่วนท้องถิ่น: สภาเทศบาลเจิมปล
การปกครอง
 • เจ้าหน้าที่อำเภอ: ซาซาลี ซาเลอฮูดิน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,490.87 ตร.กม. (575.63 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 112,354 คน
 • ความหนาแน่น: 75 คน/ตร.กม. (200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+8 (ไม่มี)
รหัสไปรษณีย์: 72xxx
รหัสพื้นที่: +6-06
ป้ายทะเบียนยานพาหนะ: N
เจิมปล (มลายู: Jempol) เป็นเมืองหนึ่งในเจ็ดเขตการปกครองของรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน ติดกับรัฐปะหัง เจิมปลมีบันดาร์เซอรีเจิมปลและบาเฮาเป็นเมืองสำคัญ
เขตการปกครอง

อำเภอเจิมปลแบ่งออกเป็น 5 ตำบล ดังนี้:
เจอไล
กัวลาเจิมปล
นมปิน
เซอร์ติงอีลีร์ (เมืองหลัก)
เซอร์ติงอูลู
ประชากร

| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
| 1991  | 122,033 | —     |
| 2000  | 125,010 | +2.4% |
| 2010  | 112,740 | −9.8% |
| 2020  | 127,181 | +12.8% |
ที่มา:
อำเภอกัวลาเตอเริงกานู

| อำเภอกัวลาเตอเริงกานู |
| --- | --- |
 อำเภอของประเทศมาเลเซีย
Daerah Kuala Terengganu
การถอดเสียงภาษาอื่น ๆ
 • ยาวี: كوالا ترڠڬانو‎
 • จีน: 瓜拉登嘉楼县
 • ทมิฬ: கோலா திரங்கானு
   ธง
ที่ตั้งของ อำเภอกัวลาเตอเริงกานู ในรัฐตรังกานู
อำเภอกัวลาเตอเริงกานูที่ตั้งของ อำเภอกัวลาเตอเริงกานู ในประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 5°20′N 103°10′E﻿ / ﻿5.333°N 103.167°E﻿ / 5.333; 103.167
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  รัฐตรังกานู
ศูนย์กลาง: กัวลาเตอเริงกานู
รัฐบาลท้องถิ่น: สภาเมืองกัวลาเตอเริงกานู
การปกครอง
 • นายอำเภอ: อัซมี ราซิก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 210.21 ตร.กม. (81.16 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)(รวมอำเภอกัวลาเนอรุซ)
 • ทั้งหมด: 343,284 คน
 • ประมาณ (2014): 184,600 คน
 • ความหนาแน่น: 1,600 คน/ตร.กม. (4,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (MST)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+8 (ไม่มี)
รหัสไปรษณีย์: 21xxx
รหัสโทรศัพท์: +6-09-6
ป้ายทะเบียนยานพาหนะ: T
อำเภอกัวลาเตอเริงกานู (มลายู: Daerah Kuala Terengganu) เป็นอำเภอในรัฐตรังกานู ประเทศมาเลเซีย โดยมีพื้นที่ 210.21 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรอยู่ 343,284 คนใน ค.ศ. 2010 พื้นที่อำเภอจรดแม่น้ำตรังกานูซึ่งไหลคั่นอำเภอกัวลาเนอรุซทางเหนือและตะวันตก ทางใต้ติดกับอำเภอมารัง และทางตะวันออกติดกับทะเลจีนใต้ โดยมีกัวลาเตอเริงกานูเป็นเมืองหลวง
เขตการปกครอง

อำเภอกัวลาเตอเริงกานูแบ่งออกเป็น 20 ตำบล ได้แก่:
อาตัซตล
บันดาร์
บาตูบูรุก
เบอลารา
บูกิตเบอซาร์
จาบังตีกา
เจอเนอริง
เกอลูกูร์เกอได
เกอลูกูร์ราจา
เกอปุง
กัวลาอีไบ
กูบังปาริต
โลซง
มานีร์
ปาลุฮ์
เปองาดังบูลุฮ์
ปูเลา-ปูเลา
เรองัซ
เซอราดา
ตกจามัล
ดูเพิ่ม

อำเภอของประเทศมาเลเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กอำเภอของประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- |
 ★ อำเภอที่มีสถานะเทศบาล  ☆ อำเภอที่มีสถานะนคร 
รัฐกลันตัน:  บาจก  กัวมูซัง  เจอลี  ★โกตาบารู  กัวลาไกร  เขตปกครองตนเองโลจิง (กึ่งอำเภอ)  มาจัง  ปาซีร์มัซ  ปาซีร์ปูเตะฮ์  ตานะฮ์เมระฮ์  ตุมปัต 
รัฐเกอดะฮ์:  บาลิง  บันดาร์บาฮารู  ☆โกตาเซอตาร์  ★กัวลามูดา  ★กูบังปาซู  ★กูลิม  ★ลังกาวี  ปาดังเตอรัป  เปินดัง  ☆โปกกเซอนา  ซิก  ยัน 
รัฐซาบะฮ์:  บิวฟอร์ต  เบอลูรัน  กาลาบากัน  เกอนีเงา  กีนาบาตางัน  โกตาเบอลุด  ☆โกตากีนาบาลู  โกตามารูดู  กัวลาเปอญู  กูดัต  กูนัก  ลาฮัดดาตู  นาบาวัน  ปาปาร์  เปอนัมปัง  ปูตาตัน  ปีตัซ  ราเนา  ★ซันดากัน  เซิมโปร์นา  ซีปีตัง  ตัมบูนัน  ★ตาเวา  เตอลูปิด  เตอนม  โตงด  ตัวรัน 
รัฐซาราวัก:  ★อาซาจายา  เบา  เบอลากา  เบอลูรู  เบอตง  ★บินตูลู  บูกิตมาบง  ดาลัต  ดาโร  เกิดง  จูเลา  กาบง  กาโนวิต  กาปิต  ☆กูจิง  ลาวัซ  ลิมบัง  ลิงกา  ลูบกอันตู  ลุนดู  มารูดี  มาตู  เมอราดง  ☆มีรี  มูกะฮ์  ปากัน  ปันตู  ปูซา  ★ซามาราฮัน  ซาราตก  ซารีเกอี  เซอเบาฮ์  เซอบูเยา  เซอลาเงา  เซอเรียน  ★ซีบู  ซีบูรัน  ซีมุนจัน  ซง  ซรีอามัน  ซูบิซ  ตันจุงมานิซ  ตาเตา  เตอเบอดู  เตอลังอูซัน 
รัฐเซอลาโงร์:  ★กมบัก  ★ฮูลูลางัต  ★ฮูลูเซอลาโงร์  ★☆กลัง  ★กัวลาลางัต  ★กัวลาเซอลาโงร์  ☆เปอตาลิง  ซาบักเบอร์นัม  ★เซอปัง 
รัฐตรังกานู:  เบอซุต  ★ดูงุน  ฮูลูเตอเริงกานู  ★เกอมามัน  ☆กัวลาเนอรุซ  ☆กัวลาเตอเริงกานู  มารัง  เซอตียู 
รัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน:  เจอเลอบู  ★เจิมปล  กัวลาปีละฮ์  ★พอร์ทดิกสัน  เริมเบา  ☆เซอเริมบัน  ตัมปิน 
รัฐปะลิส: ไม่มี (★กางาร์)
รัฐปะหัง:  ★เบินตง  เบอรา  ที่สูงแคเมอรอน  เจอรันตุต  ☆กวนตัน  ลีปิซ  มารัน  เปอกัน  เราบ์  รมปิน  ★เตอเมอร์โละฮ์ 
รัฐปีนัง:  ☆เซอเบอรังเปอไรกลาง  ☆เซอเบอรังเปอไรเหนือ  ☆เกาะปีนังตะวันออกเฉียงเหนือ  ☆เซอเบอรังเปอไรใต้  ☆เกาะปีนังตะวันตกเฉียงใต้ 
รัฐเประ:  ★บากันดาตุก  บาตังปาดัง  ★ฮีลีร์เปรัก  ฮูลูเปรัก  กัมปาร์  เกอเรียน  ☆กินตา  ★กัวลากังซาร์  ★ลารุต มาตัง และเซอลามา ((กิ่งอำเภอ))  ★มันจุง  มูอัลลิม  เปรักเตองะฮ์ 
รัฐมะละกา:  ★อาโลร์กาจะฮ์  ★จาซิน  ☆★เมอลากากลาง 
รัฐยะโฮร์:  ★บาตูปาฮัต  ☆โจโฮร์บะฮ์รู  ★กลวง  ★โกตาติงกี  ★กูไล  เมอร์ซิง  ★มัวร์  ★ปนเตียน  ★เซอกามัต  ตังกัก 
☆กัวลาลัมเปอร์ ลาบวน และปูตราจายา เป็นดินแดนสหพันธ์ที่ไม่มีเขตปกครองระดับอำเภอ ตัวเอียง หมายถึงอำเภอที่จัดเป็นอำเภอใหม่ ณ ค.ศ. 2019
รัฐซาราวัก

| รัฐซาราวัก Negeri Sarawak |
| --- | --- |
รัฐ
   ธง ตราอาร์ม
สมญา: บูมีเกอญาลัง ดินแดนแห่งนกเงือก
คำขวัญ: เบอร์ซาตู, เบอรูซาฮา, เบอร์บักตี สามัคคี มุ่งมั่น รับใช้
เพลง: อีบูเปอร์ตีวีกู มาตุภุมิของข้า
   รัฐซาราวักใน    ประเทศมาเลเซีย
OpenStreetMap
พิกัด:  2°48′N 113°53′E﻿ / ﻿2.800°N 113.883°E﻿ / 2.800; 113.883
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐสุลต่านซาราวัก: ค.ศ. 1599
ราจแห่งซาราวัก: 24 กันยายน ค.ศ. 1841
ญี่ปุ่นครอบครอง: 16 กันยายน ค.ศ. 1941
คราวน์โคโลนี: 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1946
ได้สิทธิปกครองตนเอง: 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1963
เข้าเป็นส่วนหนึ่งของมาเลเซีย: 16 กันยายน ค.ศ. 1963
เมืองหลวง (และเมืองใหญ่สุด): กูจิง
เขต:  รายการ เบอตง บินตูลู กาปิต กูจิง ลิมบัง มีรี มูกะฮ์ ซามาราฮัน ซารีเกอี เซอเรียน ซีบู ซรีอามัน 
การปกครอง
 • ประเภท: ประชาธิปไตยแบบมีผู้แทนในระบบรัฐสภาแบบพรรคเด่น
 • ยังดีเปอร์ตูวาเนอเกอรี: อับดุล ตาอิบ มะฮ์มุด
 • มุขมนตรี: อาบัง โจฮารี โอเปิง (GPS-PBB)
 • ผู้นำฝ่ายค้าน: Wong Soon Koh (PSB) 
นิติบัญญัติ: สภานิติบัญญัติ (82 ที่นั่ง)
ตัวแทนของรัฐบาลกลาง: รัฐสภามาเลเซีย
 • ที่นั่งในเดวันรักยัต: 31 จาก 222 (14.0%)
 • ที่ตั้งในเดวันเนอการา: 2 จาก 70 (2.9%)
 
พื้นที่
 • รวม: 124,450 ตร.กม. (48,050 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด (เขามูรุด): 2,424 เมตร (7,953 ฟุต)
ประชากร (2021)
 • รวม:  2,453,000 (3rd) คน
 • ความหนาแน่น: 22 คน/ตร.กม. (60 คน/ตร.ไมล์)
ภาษา
 • ทางการ: มลายู อังกฤษ
 • ภาษาอื่น ๆ:   อีบัน  บีดายุฮ์  ภาษามลายูซาราวัก  ฮากกา  อื่น ๆ 
ประชากร
 • กลุ่มชาติพันธุ์ (2022):   61.2% ดายัก  18.1% มลายู  17.2% จีน  3.0% เมอลาเนา  0.5% อื่น ๆ 
 • ศาสนา (2022):   63.1% คริสต์  20.1% อิสลาม  15.8% ศาสนาพื้นเมืองจีน  1.0% อื่น ๆ 
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
รหัสไปรษณีย์: 93xxx ถึง 98xxx
รหัสพื้นที่: 082 ถึง 086
รหัส ISO 3166: K (MY-13, 50–53)
ทะเบียนพาหนะ: QA ถึง QT
จีดีพี (2021):  131.2 พันล้านริงกิต (30.176 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) (ที่ 3)
จีดีพีต่อหัว (2021):  65,971 ริงกิต (15,173 ดอลลาร์สหรัฐ) (ที่ 3)
เอชดีไอ (2019):  0.745 (สูง) (ที่ 14)
ข้บด้าน: ซ้ายมือ
แรงดันไฟฟ้า: 230 V, 50 Hz
สกุลเงิน: ริงกิต (RM/MYR)
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ 
ซาราวัก หรือ ซาราวะก์ (มลายู: Sarawak, อักษรยาวี: سراواك) เป็นรัฐของประเทศมาเลเซีย ถือเป็นรัฐที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศ โดยมีพื้นที่เกือบเท่ากับมาเลเซียตะวันตก รัฐซาราวักตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะบอร์เนียว และมีชายแดนติดกับรัฐซาบะฮ์ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมาเลเซีย กาลีมันตัน (บอร์เนียวส่วนของอินโดนีเซีย) ทางใต้ และประเทศบรูไนทางเหนือ มีเมืองกูจิงเป็นเมืองหลักและเมืองใหญ่สุดของรัฐ ทั้งยังเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของรัฐและเป็นที่ตั้งของรัฐบาลประจำรัฐซาราวัก นครและเมืองอื่น ๆ ในรัฐนี้ ได้แก่ มีรี, ซีบู และบินตูลู ปีค.ศ. 2021 มีประชากรในรัฐซาราวักประมาณ 2.45 ล้านคน รัฐซาราวักเป็นรัฐเดียวในประเทศมาเลเซียที่ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์
ศัพทมูลวิทยา

คำอธิบายที่ยอมรับโดยทั่วไปเกี่ยวกับชื่อของรัฐคือ ชื่อรัฐมีที่มาจากศัพท์ภาษามลายูซาราวักว่า Serawak หรือจากนักทำแผนที่ชาวโปรตุเกสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ว่า Cerava ซึ่งหมายถึงพลวง คำอธิบายยอดนิยมอีกรูปแบบหนึ่งคือ มันเป็นการย่อศัพท์ภาษามลายูสี่คำที่ตรัสโดยปะแงรัน มูดา ฮาชิม (พระปิตุลาของสุลต่านแห่งบรูไน) ว่า "Saya serah pada awak" (ข้ายอมยกมันแก่เจ้า) เมื่อพระองค์ยกซาราวักให้เจมส์ บรูก นักสำรวจชาวอังกฤษใน ค.ศ. 1841 อย่างไรก็ตาม คำอธิบายแบบหลังนั้นไม่ถูกต้อง เนื่องจากดินแดนนี้ถูกตั้งชื่อเป็นซาราวักก่อนการมาของเจมส์ บรูก และคำว่า awak ไม่ปรากฏในพจนานุกรมภาษามลายูซาราวักก่อนการก่อตั้งประเทศมาเลเซีย
รัฐซาราวักมีชื่อเล่นว่า "ดินแดนแห่งนกเงือก" (Bumi Kenyalang) นกเหล่านี้เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่สำคัญสำหรับชาวดายัก โดยถือเป็นตัวแทนของวิญญาณเทพเจ้า พวกเขาเชื่อว่าหากพบเห็นนกเงือกบินเหนือบ้านเรือนก็จะนำความโชคดีมาสู่ชุมชน รัฐซาราวักมีนกเงือกถึง 8 ชนิด จากทั้งหมด 54 ชนิดบนโลก และนกเงือกหัวแรดเป็นสัตว์ประจำรัญซาราวัก
การเมือง > เขตการปกครอง

รัฐซาราวักแบ่งพื้นที่ออกเป็น 12 เขต แต่ละพื้นที่นำโดยผู้อยู่อาศัยที่ได้รับการแต่งตั้ง ซึ่งต่างจากรัฐในมาเลเซียตะวันตก
| เขตการปกครองของรัฐซาราวัก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
  ลิมบัง เซอเรียน เบอตง กูจิง กาปิต มีรี ซีมังกัง ซีบู เซรีเกอี โกตาซามาราฮัน มูกะฮ์ บินตูลู   เขตที่ 1   เขตที่ 2   เขตที่ 3   เขตที่ 4   เขตที่ 5  
| รหัส UPI | เขต | ประชากร (สำมะโน ค.ศ. 2020) | พื้นที่ (ตร.กม.) | เมืองหลัก | อำเภอ (ตำบล) | องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น |
| 1301 | กูจิง | 812,900 | 1,794.18 | กูจิง | 3 (5) | 5 |
| 1302 | ซรีอามัน | 111,500 | 5,466.25 | ซีมังกัง | 2 (5) | 2 |
| 1303 | ซีบู | 350,700 | 8,278.3 | ซีบู | 3 | 3 |
| 1304 | มีรี | 433,800 | 26,777 | มีรี | 5 (11) | 3 |
| 1305 | ลิมบัง | 103,100 | 7,790 | ฃิมบัง | 2 (5) | 2 |
| 1306 | ซารีเกอี | 139,500 | 4,332.4 | ซารีเกอี | 4 | 2 |
| 1307 | กาปิต | 155,900 | 38,934 | กาปิต | 4 (6) | 3 |
| 1308 | ซามาราฮัน | 187,500 | 2,927.5 | โกตาซามาราฮัน | 3 (5) | 2 |
| 1309 | บินตูลู | 266,300 | 12,166.2 | บินตูลู | 3 | 1 |
| 1310 | เบอตง | 129,000 | 4,180.8 | เบอตง | 4 (9) | 2 |
| 1311 | มูกะฮ์ | 134,900 | 6,997.61 | มูกะฮ์ | 5 (8) | 2 |
| 1312 | เซอเรียน | 105,800 | 2,039.9 | เซอเรียน | 2 (3) | 1 |
หมายเหตุ: ข้อมูลประชากรในเขตเซอเรียนไม่รวมประชากรในตำบลซีบูรันที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเขตกูจิง
ในวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015 มีการประกาศว่าอำเภอเซอเรียนในเขตกูจิงจะกลายเป็นเขตที่ 12 ของรัฐ โดยอาเดอนัน ซาเต็มจัดตั้งเขตนี้อย่างเป็นทางการในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 2015
ประชากร

| กลุ่มชาติพันธุ์ในรัฐซาราวัก (2020)[ไม่อยู่ในแหล่งอ้างอิง] |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กลุ่มชาติพันธุ์ | กลุ่มชาติพันธุ์ |  | ร้อยละ | ร้อยละ |
| ดายัก | ดายัก |    | 61.2% | 61.2% |
| มลายู | มลายู |    | 18.1% | 18.1% |
| จีน | จีน |    | 17.2% | 17.2% |
| เมอลาเนา | เมอลาเนา |    | 3.0% | 3.0% |
| อินเดีย | อินเดีย |    | 0.3% | 0.3% |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 0.2% | 0.2% |
กลุ่มชาติพันธุ์ย่อยดายักในรัฐซาราวัก (2021)
อีบัน (70.5%)
บีดายุฮ์ (19.2%)
โอรังอูลู (10.3%)
สำมะโนมาเลเซีย ค.ศ. 2021 รายงานประชากรในรัฐซาราวักที่ 2,453,000 คน ทำให้เป็นรัฐที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 3 ของประเทศ อย่างไรก็ตาม ประชากรกลุ่มนี้กระจายเป็นบริเวณกว้าง ส่งผลให้รัฐซาราวักมีความหนาแน่นของประชากรต่ำที่สุด โดยมีประชากรแค่ 20 คนต่อตารางกิโลเมตร อัตราการเติบโตของประชากรโดยเฉลี่ยใน ค.ศ. 2000 ถึง 2010 อยู่ที่ 1.8% ซึ่งใกล้เคียงกับอัตราของประเทศที่ 2.0% ใน ค.ศ. 2014 ประชากร 58% อาศัยอยู่ในเมือง ส่วนที่เหลืออยู่ในชนบท แต่ใน 10 ปีข้างหน้ามีการทำนายว่าประชากรในเมืองจะเพิ่มขึ้นไปถึง 65% ข้อมูลเมื่อ 2011 อัตราการเกิดคร่าว ๆ ในรัฐซาราวักอยู่ที่ 16.3 คนต่อ 1000 คน อัตราการตายคร่าว ๆ อยู่ที่ 4.3 คนต่อ 1000 คน และอัตราการตายของทารกอยู่ที่ 6.5 คนต่อลูกที่เกิด 1000 คน
ประชากรในเมืองส่วนใหญ่เป็นชาวมลายู, เมอลาเนา, จีน และประชากรจำนวนน้อยที่เป็นชาวอีบันและบีดายุฮ์ ซึ่งอพยพเข้าเมืองเพื่อหางานทำ โดยประชากรสองกลุ่มหลังมีกลุ่มชาติพันธุ์ย่อยมากกว่า 40 กลุ่มในรัฐซาราวัก ซึ่งส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกล และมักเรียกเป็นโอรังอาซัล โอรังอาซัล และชาวมลายูทั้งในมาเลเซียตะวันตก รัฐซาราวัก และรัฐซาบะฮ์อยู่ในกลุ่มภูมิบุตร ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีสิทธิพิเศษในการศึกษา การงาน การเงิน และตำแหน่งทางการเมือง
รัฐซาราวักมีแรงงานต่างด้าวจำนวนมาก โดยมีแรงงานด้าวที่ลงทะเบียนมากถึง 150,000 คนมาทำงานทั้งในบ้านหรือในไร่นา การผลิต การก่อสร้าง บริการ และเกษตรกรรม อย่างไรก็ตาม จำนวนแรงงานที่จดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายถูกบดบังด้วยแรงงานผิดกฎหมายระหว่าง 320,000 ถึง 350,000 คน
ประชากร > กลุ่มชาติพันธ์

รัฐซาราวักมีกลุ่มชาติพันธุ์หลัก 6 กลุ่ม ได้แก่ อีบัน, จีน, มลายู, บีดายุฮ์, เมอลาเนา และโอรังอูลู เช่นเดียวกันกับกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีขนาดเล็กแต่ยังคงมีจำนวนมาก เช่น เกอดายัน, ชวา, บูกิซ, มูรุต และอินเดีย ใน ค.ศ. 2015 รัฐบาลมาเลเซียยอมรับชนบีดายุฮ์กับอีบันเป็นส่วนหนึ่งของชาวดายัก มีชนเผ่าที่ยังคงอยู่หรืออาจสูญหายแล้วในรัฐซาราวักมากกว่า 50 เผ่า แต่มีเพียงเฉพาะกลุ่มใหญ่เท่านั้นที่ได้รับการบรรจุลงในรัฐธรรมนูญแห่งสหพันธรัฐมาเลเซีย
ประชากร > ภาษา

ภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการของรัฐซาราวักใน ค.ศ. 1963 ถึง 1974 เนื่องจากการคัดค้านในการใช้ภาษามาเลเซียในรัฐซาราวักของสตีเฟน กาลง นิงกัน หัวหน้ารัฐมนตรีคนแรกของรัฐซาราวัก จากนั้นใน ค.ศ. 1974 อับดุล ระฮ์มัน ยะอ์กุบ หัวหน้ารัฐมนตรีคนใหม่ ยอมรับภาษามลายูเป็นภาษาราชการของรัฐซาราวักร่วมกับภาษาอังกฤษ สถานะใหม่ที่ให้แก่ภาษานี้ได้รับการสนับสนุนเพิ่มเติมจากมาตรฐานการศึกษาใหม่ที่เปลี่ยนหลักสูตรเป็นภาษามลายู ใน ค.ศ. 1985 ภาษาอังกฤษสูญเสียสถานะภาษาราชการ ทำให้เหลือเพียงภาษามลายูเพียงภาษาเดียว แม้จะมีนโยบายอย่างเป็นทางการ สมาชิกฝ่ายค้านของรัฐซาราวักโต้แย้งว่าภาษาอังกฤษยังคงเป็นภาษาราชการของรัฐซาราวักโดยพฤตินัย โดยยังมีการใช้ภาษาอังกฤษในศาลยุติธรรมและสภานิติบัญญัติแห่งรัฐ ต่อมาใน ค.ศ. 2015 อาเดอนัน ซาเต็ม หัวหน้ารัฐมนตรี จัดให้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการอีกครั้ง
ประชากร > ศาสนา

| ศาสนาในรัฐซาราวัก (2020) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | ร้อยละ | ร้อยละ |
| คริสต์ | คริสต์ |    | 50.1% | 50.1% |
| อิสลาม | อิสลาม |    | 34.2% | 34.2% |
| พุทธ | พุทธ |    | 12.8% | 12.8% |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 2.9% | 2.9% |
ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในรัฐซาราวัก โดยมีผู้นับถือตามสำมะโน ค.ศ. 2021 ที่ 50.1% ของประชากรทั้งหมด นั่นทำให้รัฐซาราวักเป็นรัฐมาเลเซียรัฐเดียวที่มีชาวคริสต์เป้นประชากรส่วนใหญ่ มิชชันนารีกลุ่มแรกที่เข้ามายังรัฐซาราวักคือคริสตจักรแห่งอังกฤษ (แองกลิคัน) ใน ค.ศ. 1848 ตามมาด้วยโรมันคาทอลิกในไม่กี่ปีต่อมา และMethodistsใน ค.ศ. 1903 โดยมีการประกาศข่าวดีครั้งแรกในหมู่ผู้อพยพชาวจีนก่อนที่จะเผยแพร่ไปยังชนพื้นเมืองที่นับถือศาสนาผี ส่วนศาสนาคริสต์นิกายอื่น ๆ ในรัฐซาราวัก ได้แก่ Borneo Evangelical Mission (ซีดังอินจิลบอร์เนียว) และแบปทิสต์ ชนพื้นเมืองอย่างอีบัน บีดายุฮ์ และโอรังอูลูหันมานับถือศาสนาคริสต์ แม้ว่าบางส่วนยังคงพิธีทางศาสนาแบบดั้งเดิมอยู่ มุสลิมหลายคนมาจากชาวมลายูและเมอลาเนา ส่วนชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ, ลัทธิเต๋า และศาสนาพื้นเมืองจีน ศาสนาที่มีผู้นับถือน้อยในรัฐซาราวัก ได้แก่ ศาสนาบาไฮ, ฮินดู, ซิกข์, และศาสนาผี
ถึงแม้ว่าศาสนาอิสลามเป็นศาสนาประจำชาติของประเทศมาเลเซีย รัฐซาราวักกลับไม่มีศาสนาประจำรัฐ
สถานที่ทางศาสนาในรัฐซาราวัก
อาสนวิหารนักบุญโยเซฟ
มัสยิดเก่าแห่งรัฐซาราวัก
ศาลเจ้า Hong San Si
ความสัมพันธ์นานาชาติ

รัฐซาราวักมีความสัมพันธ์ระดับรัฐกับมณฑลฝูเจี้ยนของปรเทศจีน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Sarawak at Sarawak Tourism Board
Laws of Sarawak
Sarawak at Lonely Planet
| ด ค กรัฐและดินแดนสหพันธ์ของประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
| รัฐ |  กลันตัน  เกอดะฮ์ (ไทรบุรี)  ซาบะฮ์  ซาราวัก  เซอลาโงร์  ตรังกานู  เนอเกอรีเซิมบีลัน  ปะลิส  ปะหัง  ปีนัง  เประ  มะละกา  ยะโฮร์  |  |
| ดินแดนสหพันธ์ |  กัวลาลัมเปอร์  ปูตราจายา  ลาบวน  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  ออสเตรเลีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef 
↑  Faisal, 2012 ... to make Bahasa Malaysia and English as negeriแม่แบบ:'s official languages. (page 84)
↑  Postill, 2006 ... Malay was accepted as the official language of Sarawak alongside English until 1985, when English was finally dropped. (page 64)
นกเงือกหัวแรดเป็นนกประจำรัฐของรัฐซาราวัก
กลุ่มชาติพันธุ์หลักในรัฐซาราวัก ตามเข็มนาฬิกาจากบนขวา: หญิงชาวเมอลาเนาในชุดบาจูกูรุง, หญิงเชื้อสายจีนในชุดกี่เพ้า, หญิงชาวบีดายุฮ์ และนักรบชาวอีบันในชุดพื้นเมือง
การกระจายของตระกูลภาษาในรัฐซาราวัก แบ่งตามสี:

  มาเลย์อิก
  บอร์เนียวเหนือและเมอลาเนากาจัง
  Land Dayak
  พื้นที่ที่มีหลายภาษา
เกอโรปกเลโกร์

| --- | --- |
เกอโรปกเลโกร์ทำจากปลา
ประเภท: อาหารว่าง
แหล่งกำเนิด: มาเลเซีย
ภูมิภาค: รัฐตรังกานู
ผู้สร้างสรรค์: อาหารมลายู
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ปลา สาคู
 ตำราอาหาร: เกอโรปกเลโกร์   สื่อ: เกอโรปกเลโกร์
เกอโรปกเลโกร์ (มลายู: keropok lekor) เป็นอาหารว่างของชาวมลายูในรัฐตรังกานู ประเทศมาเลเซีย ทำจากปลาบดหรือผักบด ผสมกับสาคูแล้วทอด มีรูปแบบหลักสามแบบคือ เลโกร์ ยาวและเนียว โลซง นำไปนึ่ง และ เกอปิง บางและกรอบ กินกับน้ำจิ้ม
เลโกร์กับซอส
อำเภอกลัง

| อำเภอกลัง |
| --- | --- |
 อำเภอในประเทศมาเลเซีย
Daerah Klang
การถอดเสียงภาษาอื่น
 • ยาวี: کلڠ‎
 • จีน: 巴生县
 • ทมิฬ: கிள்ளான்
   ธง
ที่ตั้งของ อำเภอกลัง ในรัฐเซอลาโงร์
อำเภอกลังที่ตั้งของอำเภอกลังในประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 3°05′N 101°25′E﻿ / ﻿3.083°N 101.417°E﻿ / 3.083; 101.417
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  รัฐเซอลาโงร์
ศูนย์กลาง: กลัง
องค์กรบริหารส่วนท้องถิ่น: สภาเทศบาลกลัง (ตะวันตก) สภานครชะฮ์อาลัม (ตะวันออก)
การปกครอง
 • เจ้าหน้าที่อำเภอ: Zainal Nor
 • ตัวแทนสุลต่าน: Abdul Ghani Pateh Akhir
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 626.78 ตร.กม. (242.00 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 861,189 คน
รหัสพื้นที่: +6-03-3, +6-03-51
ทะเบียนพาหนะ: B
กลัง (มลายู: Klang) เป็นอำเภอในรัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกของรัฐเซอลาโงร์ ทางเหนือติดกับอำเภอกัวลาเซอลาโงร์ ทางตะวันออกติดกับเปอตาลิง ทางใต้ติดกับกัวลาลางัต และทางตะวันตกติดกับช่องแคบมะละกา อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 2 ตำบลล คือ กลังและกาปาร์ที่กินพื้นที่รวม 626.78 ตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ชายฝั่ง 53.75 กิโลเมตร
เขตบริหาร

อำเภอกลังแบ่งออกเป็น 2 ตำบล คือ กาปาร์และกลัง ตำบลกาปาร์คือพื้นที่ตอนเหนือของแม่น้ำกลัง (ชื่อกาปาร์ก็เป็นชื่อเมืองด้วย) ส่วนตำบลกลังอยู่ทางตอนใต้ของแม่น้ำ นครกลังกินพื้นที่ทั้งตอนเหนือและตอนใต้ของแม่น้ำ
เขตบริหารของสภาเทศบาลกลังที่แบ่งตามคำต่อท้ายของชื่อถนน
| --- | --- |
 KU 1 - ใจกลางนคร, บันดาร์บารูกลัง  KU 2 - บันดาร์บูกิตราจาตะวันออก  KU 3 - บาตูเบอละฮ์  KU 4 - รันเตาปันจัง  KU 5 - บันดาร์บูกิตราจาตะวันตก / อามันเปอร์ดานา  KU 6 - ตามันกลังอูตารา  KU 7 - ซูไงกาปาร์อินดะฮ์  KU 8 - เมอรูใต้  KU 9 - ตามันเปอรินดุซตรียันเมอรู:  KU 10 - เมอรูเหนือ  KU 11 - กัมปุงบูกิตกาปาร์  KU 12 - อาจบ  KU 13 - กาปาร์  KU 14 - ซูไงเซอร์ดัง  KU 15 - เปอเรอปัต  KU 16 - เซอเมินตรา  KU 17 - บันดาร์ซุลตันซูไลมัน  KU 18 - นอร์ธพอร์ต  
| --- | --- |
 KS 1 – เตอลุกปูไล  KS 2 - ตามันซรีอันดาลัซ  KS 3 - ซูไงอูดัง  KS 4 - พอร์ตกลัง  KS 5 - ปันดามารัน  KS 6 - บันดาร์บูกิตติงกี  KS 7 - ตามันเซินโ๖ซา:  KS 8 - โจฮัมเซอเตีย  KS 9 - บันดาร์พาร์กแลนส์  KS 10 - เตอลุกกง  KS 11 - บันดาร์อาร์มาดาปูตรา  KS 12 - เวสต์พอร์ต / เขตปลอดอากรพอร์ตกลัง  KS 13 - กัมปุงซูไงปีนัง (เกาะอินดะฮ์)  Selat Klang - เกาะเกอตัม