stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อักษรชวา
ลักษณะ

อักษรชวามีอักษร 35 ตัว แต่แทนหน่วยเสียงต่างกันขึ้นกับว่าใช้เขียนภาษาใด พยัญชนะมีเสียงอะหรือออเป็นพื้นเสียง ซึ่งเสียงสระนี้จะเปลี่ยนไปตามเครื่องหมายสระ เครื่องหมายวรรคตอน เช่น จุลภาค มหภาค และเครื่องหมายคำพูดใช้ในบทกวี เขียนจากซ้ายไปขวาและเขียนโดยไม่เว้นระหว่างคำ  พยัญชนะมี 2 แบบ คือ ตัวเต็ม (อักษรา) และตัวเชิง (ปาซางัน) มีอักษรพิเศษเรียก อักษรา มุรทา หรือ อักษรา เกเท ใช้เขียนชื่อบุคคลที่เป็นที่เคารพ สระมีสองชุดคือสระจมและสระลอย
อักษรตัวเต็มพื้นฐานมี 20 ตัวได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ha | na | ca | ra | ka |

| da | ta | sa | wa | la |

| pa | dha | ja | ya | nya |

| ma | ga | ba | tha | nga |
ลักษณะ > อักษรตัวเชิง

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ha | na | ca | ra | ka |

| da | ta | sa | wa | la |

| pa | dha | ja | ya | nya |

| ma | ga | ba | tha | nga |
ลักษณะ > เครื่องหมายตัวสะกด

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Panyangga | Cêcak | Wingyan | Layar | Pangkon |

| kaṃ | kang | kah | kar | -k |
ลักษณะ > พยัญชนะตัวควบกล้ำ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Cakra | Kêrêt | Pengkal |

| kra | krê | kya |
ลักษณะ > อักษรส่วนเพิ่ม

เป็นอักษรที่เรียกอักษรมุรทาและมหาปรานา ใช้เขียนคำขึ้นต้นของชื่อบุคคลที่เป็นที่เคารพ โดยการใช้คล้ายกับการใช้อักษรตัวใหญ่ของอักษรละตินที่ใช้เขียนภาษาชวาในปัจจุบัน
| ตัวเต็ม | ตัวเชิง | ชื่อ |
| --- | --- | --- |
|  |  | Na murda |
|  |  | Ca Murda |
|  |  | Ka murda |
|  |  | Ta murda |
|  |  | Sa murda |
|  |  | Pa murda |
|  |  | Nya murda |
|  |  | Ga murda |
|  |  | Ba murda |
| ตัวเต็ม | ตัวเชิง | ชื่อ |
| --- | --- | --- |
|  |  | Da mahaprana |
|  |  | Sa mahaprana |
|  |  | Ja mahaprana |
|  |  | Tha mahaprana |
| ตัวเต็ม | ตัวเชิง | ชื่อ |
| --- | --- | --- |
|  |  | Ra agung |
|  |  | Pa cêrêk |
|  |  | Nga lêlêt |
ลักษณะ > อักษรสำหรับถ่ายเสียงภาษาอื่น

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |



| fa | qa | va | za |
| fa | qa | va | d͡ʒa |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |




| tsa | ḥa | kha | dza | za | ṣa | ḍa | ṭa | ẓa | a' | gha | fa | qa |
| θa | ħa | xa | ða | d͡ʒa | sˤa | ðˤa | tˤa | dˤa | ʔ | ɣa | fa | qa |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |




| nya | rêu | lêu |
| ɳa | rɤ | lɤ |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |



| the | se | nie | hwe | yo | syo |
ลักษณะ > สระพื้นฐาน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| a | i | u | e | o | ě |


| - | Wulu | Suku | Taling | Taling-tarung | Pěpět |
ลักษณะ > สระส่วนเพิ่ม

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| aa | ii | uu | ai | au | ěu | o (ซุนดา) | i (กวิ) |


| Tarung | Wulu mělik | Suku měndut | Dirga mure | Dirga mure-tarung | Pěpět-tarung | Tolong | - |
ลักษณะ > ตัวเลข

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 0 |
การเรียงลำดับ

อักษรชวามีการเรียงลำดับที่มีเอกลักษณ์ เพราะจะเป็นบทกวีในตัวของมันเองด้วย คือ "Hana caraka, data sawala, paḍa jayanya, maga baṭanga," ซึ่งมาจากนิทานพื้นบ้านเรื่องอายี ซากา ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับกษัตริย์องค์แรกของชวา อักษรชวานี้จะเรียงลำดับตามแบบของภาษาสันสกฤตก็ได้
ꦲꦤꦕꦫꦏ 
Hana caraka (มีผู้สื่อข่าวสองคน)
ꦢꦠꦱꦮꦭ 
Data sawala (ต่างเป็นปรปักษ์กัน)
ꦥꦝꦗꦪꦚ 
Padha jayanya (ทั้งสองเข้าต่อสู้กัน)
ꦩꦒꦧꦛꦔ 
Maga bathanga (แล้วก็ตายทั้งคู่)
การใช้งานในปัจจุบัน > ใช้เขียนภาษาซุนดา

ชาวซุนดาบางส่วนใช้อักษรชวาในการเขียนภาษาซุนดา แต่ได้ดัดแปลงตัวอักษรและเปลี่ยนชื่อเรียกขากจากจารากันในภาษาชวาเป็นจาจารากัน มี 18 ตัวโดยตัดตัว dha และ tha ออกไป
การใช้งานในปัจจุบัน > ความคล้ายคลึงกับอักษรบาหลี

รูปลักษณ์ของอักษรชวาและอักษรบาหลีคล้ายคลึงกัน แต่ใช้ยูนิโคดต่างกัน
| --- | --- |
Javanese Script: Balinese Script
อักษรชวา: อักษรบาหลี
อาคารที่มีป้ายเขียนด้วยอักษรชวา
นิเสธ

นิเสธ มีความหมายพื้นฐานคือผลที่ได้จากการเปลี่ยนค่าความจริงของประโยค ไปเป็นตรงกันข้าม  การทำให้เป็นนิเสธคือการดำเนินการสำคัญที่ใช้ในตรรกศาสตร์ คณิตศาสตร์ และไวยากรณ์
ตรรกศาสตร์และคณิตศาสตร์

ในตรรกศาสตร์ ตัวดำเนินการนิเสธ คือตัวดำเนินการเอกภาคทางตรรกศาสตร์ ที่กลับค่าความจริงของตัวถูกดำเนินการ
นิเสธของประโยค p สามารถเขียนได้หลายแบบ อาทิ ¬p, −p, ~p, Np, p′, p̅, !p ทั้งหมดนี้อ่านว่า "เป็นไปไม่ได้ที่ p" หรือ "p ไม่จริง"
~p จะจริง ก็ต่อเมื่อ p เป็นเท็จ ตัวอย่างเช่น ถ้า p แทนประโยคว่า "วันนี้เป็นวันเสาร์" นิเสธของ p หรือ ~p คือประโยคที่ว่า "วันนี้ไม่เป็นวันเสาร์"
ในตรรกศาสตร์แบบฉบับ นิเสธซ้อนหมายถึงการยืนยัน นั่นคือ p สมมูลกับ ~(~p) แต่ในตรรกศาสตร์สหัชญาณนิยม ~~p เป็นประโยคที่มีน้ำหนักอ่อนกว่า p  อย่างไรก็ตาม ~~~p และ ~p นั้นสมมูลกัน
การทำให้เป็นนิเสธเชิงตรรกศาสตร์สามารถนิยามได้ด้วยตัวดำเนินการอื่น ๆ เช่น ~p สามารถนิยามได้ว่าเป็น p → F เมื่อ → คือแทนตัวดำเนินการเงื่อนไข และ F แทนค่าความจริง "เท็จ"  ในทางกลับกัน เราสามารถนิยาม F ว่าเป็น p & ~p เมื่อ p เป็นประพจน์ใด ๆ และ & คือการเชื่อมเชิงตรรกศาสตร์ (logical conjunction) ทั้งนี้เนื่องจากเราจัดว่าข้อขัดแย้งใด ๆ จะเป็นเท็จ แม้ว่าแนวคิดนี้จะใช้ได้กับตรรกศาสตร์แบบฉบับและตรรกศาสตร์สหัชญาณนิยม แต่ใช้ไม่ได้กับตรรกศาสตร์บราซิลที่ข้อขัดแย้งไม่จำเป็นต้องเป็นเท็จเสมอไป ในตรรกศาสตร์แบบฉบับเรายังมีอีกหนึ่งเอกลักษณ์: p → q สามารถนิยามได้เป็น ~p ∨ q เมื่อ ∨ เป็นการเลือกเชิงตรรกศาสตร์
ในเชิงพีชคณิต การนิเสธทางตรรกศาสตร์นั้น เทียบเท่ากับ ส่วนเติมเต็ม ในพีชคณิตแบบบูล (สำหรับตรรกศาสตร์แบบฉบับ) หรือพีชคณิตเฮย์ทิง (สำหรับตรรกศาสตร์สหัชญาณนิยม)
ไวยากรณ์

ในด้านไวยากรณ์ นิเสธ เป็นสิ่งที่เปลี่ยนประโยคบอกเล่าให้กลายเป็นประโยคปฏิเสธ คำนามและคำกริยาสามารถถูกทำให้เป็นปฏิเสธได้โดยการเติมคำคุณศัพท์ (There is no walrus) คำสรรพนาม (Nobody is the walrus) หรือคำกริยาวิเศษณ์ (I never was the walrus) ที่มีความหมายเชิงปฏิเสธเข้าไปในประโยค
ในภาษาอังกฤษ คำกริยาส่วนใหญ่ยกเว้น be, have หรือคำกริยาที่ประกอบด้วย be, have, do อยู่ในตัวเองแล้ว ต้องอาศัยกริยาช่วย do มาใช้เพื่อเติมนิเสธ not เข้าไป และสามารถย่อเป็น n't ได้ ตัวอย่างเช่น
I have a walrus.
I haven't a walrus. (ปัจจุบันพบการเขียนลักษณะนี้น้อยมาก แต่ถือว่ายังสามารถใช้ได้)
I don't have a walrus.
ในภาษาอังกฤษกลาง not สามารถเติมท้ายกริยาได้ทุกคำ
I see not the walrus.
แต่ในภาษาอังกฤษปัจจุบัน ไม่ได้มีการใช้เช่นนั้นอีกแล้ว จะใช้กริยาช่วย do หรือ be เข้ามา
I do not see the walrus.
I am not seeing the walrus.
I have not seen the walrus.
ส่วนคำกริยา do จะต้องใช้กริยาช่วย do เช่นกัน คือ
ใช้ The walrus doesn't do tricks
แทนที่
The walrus doesn't tricks.
ซับดิวิชันเซอร์เฟซ

(a) mesh ตั้งต้น (b) subdivide ด้วยขั้นตอนวิธี Catmull-Clark ที่ level 1 (c) ที่ level 2 และ (d) ที่ level 3
ซับดิวิชันเซอร์เฟซ (Subdivision surface) ในงานคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ หรือที่บางครั้งเรียกย่อ ๆ ว่า sub-d (ซับดี) หมายถึงการแบ่งพื้นผิวของโพลีกอนออกเป็นพื้นผิวย่อย ๆ โดยอาจใช้ขั้นตอนวิธีต่าง ๆ คำนวณเพื่อเพิ่มจำนวนหน้าโพลีกอน โดยในแต่ละขั้นตอนวิธีก็อาจให้ผลที่แตกต่างกันออกไป ในลักษณะงานทั่วไปจะใช้ซับดิวิชันเซอร์เฟซ เพิ่มพื้นผิวเพื่อให้โพลีกอนดูเรียบเนียนขึ้น หรืออาจใช้เพียงเพื่อแบ่งจำนวนหน้าเพิ่มเติมโดยรักษารูปทรงตั้งต้นไว้ก็ได้ ทั้งนี้ อาจทำซับดิวิชันซ้อนกันหลายชั้น (level) ในลักษณะของการเรียกซ้ำ (recursion)
การเพิ่มความเรียบเนียนให้พื้นผิวแบบจำลองสามมิติ

ความเรียบของพื้นผิวหลังจากแบ่งซับดิวิชันมักขึ้นอยู่กับการเรียงตัวของโพลีกอน ในการสร้างแบบจำลองสามมิตินิยมใช้โพลีกอนสี่เหลี่ยม มากกว่า โพลีกอนสามเหลี่ยม หากต้องการให้พื้นผิวที่สร้างขึ้นเรียบไม่ขรุขระ นอกจากนี้ การเรียงตัวของโพลีกอนสี่เหลี่ยมก็ยังมีผลกับความเรียบของพื้นผิว เช่นแม้จะใช้โพลีกอนสี่เหลี่ยมในการสร้างแบบจำลองทั้งหมด แต่หากมีจุดที่จุดยอดมีขอบมาบรรจบกันด้วยจำนวนไม่เท่ากับ 4 เช่น 3 หรือ 5 ขอบบริเวณรอบจุดเหล่านี้ เมื่อถูกแบ่งซับดิวิชันจะมีความเรียบน้อยกว่าบริเวณที่เกิดจากขอบ 4 ขอบมาบรรจบกัน
ในการจำลองพื้นผิวเรียบ ซับดิวิชันเซอร์เฟซมักถูกใช้ร่วมกับการปรับค่าแนวฉากจุดยอด เช่น การให้แสงเงาแบบฟ็อง เพราะการปรับค่าแนวฉากเป็นการหลอกค่าสะท้อนแสงให้ผิวดูเรียบโดยไม่จำเป็นต้องสร้างพื้นผิวใหม่จริง และช่วยลดจำนวนโพลีกอนที่ต้องเร็นเดอร์
ดูเพิ่ม

นอร์มัลแมปปิง
ดิสเพลซเมนต์แมปปิง
วีดิทัศน์แนะนำ subdivision surface จาก www.guerrillacg.org เก็บถาวร 2009-02-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
pole ในโพลีกอนแบบ quad กับผลกระทบต่อความเรียบของพื้นผิว จากกระดานสนทนาที่ www.subdivisionmodeling.com
โรงเรียนเฉลิมไฉไลวิทยา

| โรงเรียนเฉลิมไฉไลวิทยา |
| --- | --- |

ที่ตั้ง

75 ซอยอักษรลักษณ์ ถนนสุขุมวิท ตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ 10270
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ฉ.ฉ.ว.
ประเภท: โรงเรียนเอกชน
สถาปนา: 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 - พ.ศ. 2532  โรงเรียนเฉลิมวิทยา บางเมือง (33 ปี)   พ.ศ. 2532 - พ.ศ. 2565   โรงเรียนเฉลิมไฉไลวิทยา  (32 ปี)
ผู้ก่อตั้ง: บุญรอด เอี่ยมโอภาส
รหัส: 11010002
ผู้อำนวยการ: วาทินี สุธนรักษ์
ระดับปีที่จัดการศึกษา: เตรียมอนุบาล–มัธยมศึกษาตอนต้น
สี:    สีชมพู-สีฟ้า
เพลง: มาร์ชเฉลิมไฉไลวิทยา
เว็บไซต์: www.chalermchailai.ac.th
โรงเรียนเฉลิมไฉไลวิทยา (ย่อ: ฉ.ฉ.ว.) หรือในชื่อเดิม โรงเรียนเฉลิมวิทยา บางเมือง เป็นอดีตโรงเรียนเอกชน เคยเปิดสอนในระดับเตรียมอนุบาล–มัธยมศึกษาตอนต้น ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 ทางโรงเรียนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว คือ รับดูแลเด็กพิเศษเข้าเรียนได้ แบ่งเป็นระดับ 2 แบบคือ เด็กพิเศษเป็นน้อยสามารถอยู่ห้องเรียนกับเด็กปกติได้ แต่จะมีเด็กนักเรียนเข้ามาห้องเรียนเขาเรียกชื่อเฉพาะผู้เป็นเด็กพิเศษ เข้าห้องสำหรับนักเรียนที่เป็นเด็กพิเศษ จะใช้เวลาสอนห้องนี้อยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมง เรียนเสร็จสามารถกลับมาเข้าห้องเรียนตามปกติได้ เด็กพิเศษเป็นมากต้องอยู่ห้องสำหรับนักเรียนที่เป็นเด็กพิเศษเท่านั้น สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1 ตั้งอยู่ในซอยอักษรลักษณ์ ถนนสุขุมวิท ตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 โรงเรียนประกาศปิดกิจการ เนื่องจากขาดทุน และมีปัญหาสืบเนื่องจากโรคโควิด-19 ที่กระทบต่อโรงเรียน รวมระยะเวลาที่เปิดทำการเรียนการสอนทั้งสิ้น 65 ปี นับเป็นโรงเรียนเอกชนที่ปิดกิจการแห่งที่ 2 ต่อจากโรงเรียนวรรณวิทย์ในเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา
ประวัติ

ก่อนปี พ.ศ. 2499 นางบุญรอด เอี่ยมโอภาส(ภรรยา)ของนายเฉลิม เอี่ยมโอภาสผู้ก่อตั้งโรงเรียนเฉลิมวิทยา ตั้งอยู่ที่ในเขตธรณีสงฆ์ วัดกลางวรวิหาร พื้นที่ค่อนข้างจำกัดไม่สามารถขยายพื้นที่รองรับความต้องการนั้ได้ ดังนั้นเมื่อนายเฉลิม เอี่ยมโอภาส(สามี)ถึงแก่กรรมปี พ.ศ. 2485 นางบุญรอด เอี่ยมโอภาส ได้สืบทอดดำเนินการกิจการของโรงเรียนเฉลิมวิทยา ในปีพ.ศ. 2499 นางบุญรอดจึงได้เปิดโรงเรียนใหม่แห่งที่ 2 เพื่อรองรับจำนวนนักเรียนที่เพิ่มมากขึ้นที่ซอยสุขุมวิท 31 (ซอยอักษรลักษณ์) ตำบลบางเมือง (ปัจจุบันได้เปลี่ยนชื่อเป็นตำบลปากน้ำ) อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ คนทั่วไปในเขตปากน้ำซอยนี้ว่า "ซอยสุเหร่า" ด้วยเป็นที่ตั้งของมัสยิดอัลเอี๊ยะห์ซาน ให้ชื่อโรงเรียนแห่งใหม่นี้ว่า โรงเรียนเฉลิมวิทยา บางเมือง
อาคารโรงเรียน

โรงเรียนเฉลิมไฉไลวิทยา มีอาคารเรียนทั้งหมด 4 อาคารได้แก่ อาคารเฉลิม อาคารบุญรอด อาคารศรีจรวย และ อาคารไฉไล
อาคารโรงเรียน > อาคารเฉลิม

ชั้น 1 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก จะมีห้องสุขาผู้ชายผู้หญิงแยกส่วนกัน ส่วนชั้น 2 เป็นอาคารไม้จะมี 2 ห้องสำหรับนักเรียนที่เป็นเด็กพิเศษ
อาคารโรงเรียน > อาคารบุญรอด

เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น ห้องเรียน ห้องสุขา สำหรับเด็กนักเรียนอนุบาล 1-3
อาคารโรงเรียน > อาคารศรีจรวย

เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 5 ชั้น เดิมทีเป็นอาคารไม้ 2 ชั้น รื้อถอนออกและสร้างอาคารใหม่ เพื่อแก้ปัญหาความแออัดของนักเรียนและเพิ่มห้องเรียน ภายในอาคารประกอบด้วยห้องเรียน ห้องครัว ห้องเก็บสินค้า ห้องสุขา ห้องเอกสาร ห้องควบคุมระบบไฟฟ้า ห้องโรเนียว ห้องธุรการ-การเงิน ห้องผู้อำนวยการ โรงอาหาร 
ห้องพยาบาลหญิง ห้องสมุด ห้องกิจกรรมพัฒนาผู้เรียน ห้องเอี่ยมโอภาส ห้องคอมพิวเตอร์ ห้องพักครู ห้องภาษาจีน ห้องทดลองวิทยาศาสตร์ ห้องวิชาการระดับพื้นฐาน ห้องนาฏศิลป์ และห้องพระ ชั้น 5 มีห้องโถงขนาดใหญ่เห็นหลังคาได้ แต่ไม่ถูกใช้งานเพื่อป้องกันการแอบขึ้นชั้น 5 ของเด็กนักเรียน ทำกรงเหล็กขนาดใหญ่ล็อคกุญแจไว้ทางขึ้นบันไดและเขียนป้ายก่อนจะขึ้นชั้น 5 ว่า"ห้ามนักเรียนขึ้นชั้น 5 โดยลำพัง" สำหรับเด็กนักเรียนประถมศึกษา 1 ถึงมัธยมศึกษา 3
อาคารโรงเรียน > อาคารไฉไล

เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 ชั้น เดิมทีเป็นสำหรับเด็กนักเรียนมัธยมศึกษา 1-3 ประถมศึกษา 4-6 ย้ายห้องเรียนการชั่วคราวเพื่อรอการต่อสร้างอาคารใหม่เสร็จ ห้องพระพุทธศาสสนา ห้องพลศึกษา ห้องดนตรีไทย ห้องการศึกษาพิเศษ ห้องพยาบาลชาย เวทีแสดง
ดูเพิ่ม

โรงเรียนเฉลิมวิทยา
โรงเรียนสมุทสตรี
โรงเรียนโอภาสวิทยา
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ โรงเรียนเฉลิมไฉไลวิทยา
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°36′01″N 100°36′07″E﻿ / ﻿13.60019°N 100.60198°E﻿ / 13.60019; 100.60198
โปรแกรมประมวลคำ

OpenOffice.org Writer เป็นโปรแกรมประมวลคำหนึ่ง
โปรแกรมประมวลคำ (อังกฤษ: word processor) หรือระบบจัดเตรียมเอกสาร (document preparation system) เป็นโปรแกรมคอมพิวเตอร์ประยุกต์ ใช้ในการผลิตเอกสารที่พิมพ์ออกมาได้ ซึ่งรวมถึงกระบวนการเขียน จัดรูปแบบ และพิมพ์ การประมวลคำอยู่ในการทำงานยุคแรก ๆ ของคอมพิวเตอร์สำนักงาน
โปรแกรมประมวลคำเชิงพานิชย์ที่เป็นที่นิยมได้แก่ ไมโครซอฟท์ เวิร์ด เวิร์ดเพอร์เฟกต์ โปรแกรมโอเพนซอร์ส เช่น โอเพนออฟฟิศดอตอ็อก ไรเตอร์ และเคเวิร์ด และโปรแกรมประมวลคำออนไลน์ เช่น กูเกิลดอกส์
ผู้ถือหุ้น

ผู้ถือหุ้น (อังกฤษ: shareholder หรือ stockholder) คือบุคคลหรือสถาบัน (รวมถึงบริษัท บรรษัท) ที่ถือครองหุ้นในทางกฎหมาย จำนวนหนึ่งหุ้นหรือมากกว่านั้น ในบริษัทมหาชนหรือบริษัทเอกชน ผู้ถือหุ้นอาจหมายถึงสมาชิกในบริษัท โดยทางกฎหมายแล้ว บุคคลจะไม่ได้เป็นผุ้ถือหุ้นจนกว่าจะอยู่ในรายชื่อและมีรายละเอียดอื่นที่อยู่ในทะเบียนของบริษัทในฐานะผู้ถือหุ้นหรือเป็นสมาชิกบริษัท อิทธิพลของผู้ถือหุ้นในธุรกิจจะพิจารณาจากสัดส่วนการถือหุ้น ผู้ถือหุ้นของบริษัทจะแยกออกจากบริษัทโดยทางกฎหมาย พวกเขาจะไม่ต้องรับผิดชอบหนี้ของบริษัทและความรับผิดชอบหนี้ของบริษัทดังที่กล่าวมานั้นเหมือนจะเป็นค่าหุ้นที่ยังไม่ได้ชำระจนกว่าผู้ถือหุ้นได้เสนอรับรอง บริษัทไม่ได้ต้องการที่จะบันทึกเจ้าของกรรมสิทธิ์ในผลประโยชน์ของผุ้ถือหุ้น ผู้ที่ได้รับการบันทึกคือผู้ที่มีอำนาจต่อการถือครองหุ้น และมีความสอดคล้องและมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับบริษัท
ผู้ถือหุ้นที่ต้องการหุ้นจากตลาดหลักจะลงนามจองซื้อหุ้นที่เปิดระดมทุนสาธารณะในรูปแบบการเสนอขายหุ้นครั้งแรกให้แก่สาธารณชน และให้ทุนกับบริษัท อย่างไรก็ตาม ผู้ถือหุ้นส่วนมากมากจะซื้อหุ้นผ่านตลาดรอง และไม่ได้เป็นการให้ทุนโดยตรงกับบริษัท ผู้ถือหุ้นอาจได้สิทธิพิเศษซึ่งขึ้นอยู่กับชนิดหน่วยลงทุน (share class)
แอร์แม็ส

แอร์เมส (ฝรั่งเศส: Hermès) เป็นยี่ห้อผลิตภัณฑ์เครื่องหนัง น้ำหอมและแฟชั่น ของฝรั่งเศส โดยบริษัทแม่อยู่ที่ปารีส และมีร้านค้าในเมืองใหญ่ต่าง ๆ ทั่วโลก
เริ่มแรก Hermès เป็นที่รู้จักในฐานะชนชั้นสูงและเป็นบ้านที่รักอานม้า ซึ่งได้รับมอบหมายให้เป็นผู้จัดหาอานม้าให้กับจักรพรรดิ นโปเลียนที่ 3 เมื่องานเอ็กซ์โปปี 1867 Hermès นำรองเท้าแตะมาโชว์ ได้รับรางวัลเหรียญเงินทำให้มูลค่าของ Hermès สูงขึ้นทันที
ปี 1879 ชาร์ลส์ เอมิล แอร์เมส (Charles Émile Hermès) ทายาทรุ่น 2 ได้ย้ายสตูดิโอมาอยู่ที่ ถนน Rue du Faubourg Saint-Honore (ที่ตั้งในปัจจุบัน) สร้างเป็นร้านรองเท้าแตะ ทั้งผลิต ขายส่ง ขายปลีก ในอดีตถนนสายนี้เคยเป็นที่อยู่อาศัยของขุนนางชั้นสูง  แอร์เมสให้กลยุทธ์การขายปลีกโดยตั้งร้านในแหล่งที่อยู่อาศัยของขุนนางชั้นสูง เพื่อเข้าถึงลูกค้าและสร้างความสัมพันธ์กันง่ายขึ้น อานม้าของ Hermès ได้รับรางวัลเหรียญเงินในงานเอ็กซ์โป 2 ครั้ง ทำให้มีชื่อเสียงมากขึ้น
ปี 1892 Hermès เปิดตัวกระเป๋ารุ่น Haut à Courroies ซึ่งภายหลังคือรุ่น Birkin กระเป๋าที่ผู้หญิงทั่วโลกปรารถนา เอมิล โมริซ แอร์เมส (Émile Maurice Hermès) ทายาทรุ่นที่ 3 หลังจากได้ราชวงศ์ยุโรปมาเป็นลูกค้า ก็ออกไปแนะนำตัวถึงเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก และสามารถขายอานม้าให้กับ กษัตริย์รัสเซีย จนอยู่ในฐานะผู้ค้าอานม้าที่สามารถติดต่อได้กับคนทั่วโลกแต่ ในปี 1923 ช่วงยุคของรถม้าจบลง Hermèsหันมาผลิตและขายกระเป๋าสตรี กระเป๋าสตางค์ของที่ทำด้วยหนังชิ้นเล็กๆ
ปี1935 Hermès เปิดตัวกระเป๋าถือของ Haut à Courroies ที่ชื่อ Sac Haut a Courroie ซึ่งเป็นกระเป๋าที่พระราชินี เกรซ (อดีตนักแสดง เกรซ เคลลี่ (Grace Kelly)) แห่งโมนาโค นำมาบังท้อง ขณะถูกถ่ายภาพ ตั้งแต่นั้นกระเป๋ารุ่นนี้จึงมีชื่อเรียกว่า Kelly Bag
ปี 1937 Hermès เปิดตัวผ้าพันคอสินค้าที่มีชื่อเสียงที่สุดของแอร์เมส คือ ผ้าพันคอไหม ซึ่งผลิตครั้งแรกในปีค.ศ. 1928โดยได้รับแรงบันดาลมาจากผ้าพันคอของทหารในกองทัพนโปเลียน ในการทำผ้าพันคอของแอร์เมสในปัจจุบัน ที่มีขนาด 90ตร.เซนติเมตร หนัก 65 กรัมนั้น เริ่มต้นจากคัดเลือกเส้นไหมที่มีคุณภาพ โดยต้องใช้รังไหมแท้ถึง 250 รัง และเทคนิคการทอแบบ16 รังไหม ขณะที่ของคนอื่นใช้แค่ 8 รังไหม ทอโดยช่างฝีมือของโรงงานแอร์เมสในลียง ประเทศฝรั่งเศส ด้วยกรรมวิธีการผลิตที่พิถีพิถัน โดยช่างฝีมือชาวฝรั่งเศส พิมพ์ลายด้วยการซิลสกรีนด้วยมือล้วนๆ ซึ่งในผืนหนึ่งๆอาจมีถึง30 กว่าสี การพิมพ์ลายให้เนียนสวยและงดงามได้ขนาดนี้ จึงต้องใช้ช่างฝีมือระดับเซียนจริงๆ และมีขั้นตอนการทำกว่า 40 ขั้นตอนกว่าจะมาเป็นผ้าพันคอแต่ละผืน เรียกได้ว่าการผลิตผ้าพันคอของแอร์เมสเทียบชั้นได้กับงานศิลปะภาพพิมพ์ต่างๆนั่นเลย จึงไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมผ้าพันคอของแอร์เมสบางผืนจึงมีราคาเหยียบแสน
ตั้งแต่ปีค.ศ. 1937 เป็นต้นมา แอร์เมสออกผ้าพันคอมาแล้วกว่า25,000 ลาย โดยในแต่ละปีแอร์เมสจะออกผ้าพันคอมา 2 คอลเลคชั่น และอาจมีรุ่น limited edition มาเสริมในโอกาสพิเศษต่างๆ นอกจากนี้ผ้าพันคอของแอร์เมสยังเป็นที่นิยมมากในหมู่สะสม โดยเฉพาะรุ่นหายากต่างๆนั้น เป็นที่ต้องการและไล่ล่ากันไม่แพ้งานศิลปะของศิลปินดังๆนั่นเลยเทียว
ปี 1945 Hermès กำหนด รถม้าสี่ล้อกับผู้ติดตามให้เป็นเครื่องหมายการค้า
ปัจจุบัน แอร์เมสมีสินค้าหลากหลายชนิด ตั้งแต่เครื่องม้า กระเป๋า เสื้อผ้า รองเท้า ผ้าพันคอ เนกไท จิวเวลรี่ นาฬิกา จานชาม เครื่องเขียน เสื้อผ้าของใช้เด็ก ยันไปถึงของใช้จุกจิก เช่น ที่เปิดขวดไวน์ ตลับเมตร สายคล้องมือถือ ลิปสติก ฯลฯ แอร์เมสมีของเกือบทุกอย่างแต่ที่ไม่มีก็คือแว่นตา
เอเอฟแอลพี

AFLP
เอเอฟแอลพี (อังกฤษ: Amplified Fragment Length Polymorphism; ตัวย่อ: AFLP) เป็นเทคนิคของเครื่องหมายดีเอ็นเอ (DNA marker) แบบหนึ่ง พื้นฐานของ AFLP คือการตรวจสอบชิ้นดีเอ็นเอที่ตัดด้วยเอนไซม์ตัดจำเพาะ โดยการเพิ่มปริมาณด้วยปฏิกิริยา PCR (Polymerase chain reaction) ดังนั้นจึงรวมเอาความน่าเชื่อถือของเทคนิค RFLP (Restriction fragment length polymorphism) และประสิทธิภาพของ PCR เข้าด้วยกัน เทคนิค AFLP พัฒนาขึ้นโดย Zabeau และ Vos นักวิจัยของบริษัท Keygene N.V. ประเทศเนเธอร์แลนด์ และได้จดสิทธิบัตรในปี ค.ศ.1993
พื้นฐาน

การเพิ่มปริมาณชิ้นดีเอ็นเอที่มาจากการตัดด้วยเอนไซม์ตัดจำเพาะ ทำได้โดยการเชื่อมต่อ adapter เข้าที่ปลายของชิ้นดีเอ็นเอต่อจากตำแหน่งตัดจำเพาะของเอนไซม์ โดย adapter เป็นดีเอ็นเอสายคู่ชิ้นสั้น ๆ ที่มีปลายด้านหนึ่งเป็นปลายเหนี่ยว เหมือนกับปลายโมเลกุลของดีเอ็นเอที่ตัดด้วยเอนไซม์ตัดจำเพาะที่เลือกใช้ ดังนั้น จึงสามารถเชื่อมต่อกับชิ้นดีเอ็นเอที่ตัดไว้โดยใช้ปลายเหนี่ยว (sticky end ligation) และจะทำหน้าที่เป็นตำแหน่งที่จับของไพรเมอร์ในการทำ PCR ต่อไป ด้วยวิธีการดังกล่าวนี้ ชิ้นดีเอ็นเอที่ได้จากการตัดด้วยเอนไซม์ตัดจำเพาะก็จะสามารถเพิ่มปริมาณได้โดยใช้ไพรเมอร์ที่มีลำดับเบสตรงกับส่วนของ adapter รวมกับส่วนของเบสที่ตำแหน่งตัดจำเพาะของเอนไซม์ อย่างไรก็ตาม จำนวนชิ้นดีเอ็นเอที่สามารถเพิ่มปริมาณได้ในคราวเดียวกันมีมาก และไม่สามารถจะแยกจากกันหรือตรวจสอบโดยวิธีทั่ว ๆ ไป เช่น การทำอิเล็คโทรโฟรีซิส ดังนั้นการสังเคราะห์ไพรเมอร์ในการทำ AFLP จึงเพิ่มเบสเพื่อคัดเลือกเข้าที่ปลาย 3’ ต่อจากเบสที่ตำแหน่งตัดจำเพาะของเอนไซม์ เพื่อให้เลือกจับกับชิ้นดีเอ็นเอที่มีลำดับเบสส่วนที่อยู่ต่อจากบริเวณตัดจำเพาะสอดคล้องกับเบสที่เพิ่มเข้าไปที่ปลาย 3’ ของไพรเมอร์นั้นเท่านั้น ทำให้เกิดการเพิ่มปริมาณชิ้นดีเอ็นเอเพียงบางส่วนและสามารถกำหนดจำนวนชิ้นดีเอ็นเอที่ต้องการเพิ่มปริมาณได้โดยจำนวนเบสที่เพิ่มเข้าไปนั่นเอง ถ้าดีเอ็นเอของสิ่งมีชีวิตหรือจีโนมที่ศึกษามีส่วนประกอบของเบสทั้ง 4 ชนิด (G, A, C, T) ในสัดส่วนเท่ากัน การเพิ่มเบสเข้าที่ปลาย 3’ ของไพเมอร์เพื่อคัดเลือก 1 เบสจะช่วยลดจำนวนชิ้นดีเอ็นเอที่จะเพิ่มปริมาณเหลือเพียง 1 ใน 4 ของทั้งหมด ถ้าเพิ่มเบสเพื่อคัดเลือก 2 เบส จำนวนชิ้นดีเอ็นเอที่ตรวจสอบได้ก็จะลดลงเหลือ (1/4)2 หรือ 1 ใน 16 ของชิ้นดีเอ็นเอที่ตัดได้ทั้งหมดเท่านั้น ดังนั้น จึงสามารถควบคุมให้เกิดการเพิ่มปริมาณชิ้นดีเอ็นเอในจำนวนที่เหมาะสมได้ โดยจำนวนเบสที่เพิ่มเข้าไปแต่ละเบสจะลดปริมาณชิ้นดีเอ็นเอลงเหลือ (1/4)n ของทั้งหมด ( n คือ จำนวนเบสสำหรับคัดเลือกที่เพิ่มขึ้น) ในทางปฏิบัติ ต้องการให้มีจำนวนชิ้นดีเอ็นเอในช่วง 50–100 แถบ ซึ่งเป็นช่วงที่สามารถตรวจสอบได้โดยวิธีอิเล็กโทรโฟรีซิสใน denaturing polyacrylamide gel ในสิ่งมีชีวิตที่มีจีโนมขนาดเล็กจะใช้ไพรเมอร์ที่มีการเพิ่มเบสเพื่อคัดเลือกจำนวนน้อย เพราะจำนวนชิ้นดีเอ็นเอที่ได้จากการตัดด้วยเอนไซม์ตัดจำเพาะมีจำนวนน้อย ในขณะที่การตรวจสอบดีเอ็นเอของสิ่งมีชีวิตที่มีจีโนมขนาดใหญ่หรือมีความซับซ้อนมาก ต้องใช้ไพรเมอร์ที่มีการเพิ่มเบสเพื่อคัดเลือกจำนวนมากขึ้น เพื่อปรับจำนวนชิ้นดีเอ็นเอที่จะเพิ่มปริมาณให้มีจำนวนพอเหมาะ แบบของแถบดีเอ็นเอที่เกิดขึ้นจากการทำ PCR โดยใช้ไพรเมอร์คู่หนึ่ง ๆ เรียกว่า ลายพิมพ์ AFLP (AFLP fingerprint) ดังนั้นเทคนิค AFLP จึงเป็นวิธีตรวจสอบลายพิมพ์ดีเอ็นเอวิธีหนึ่ง แถบดีเอ็นเอในลายพิมพ์ของแต่ละตัวอย่างบ่งบอกถึงความแตกต่างของชิ้นดีเอ็นเอที่ตัดได้ด้วยเอนไซม์ตัดจำเพาะ จึงสามารถใช้เป็นเครื่องหมาย เรียกว่า เครื่องหมาย AFLP (AFLP marker) ใช้ศึกษาความหลายหลากของสิ่งมีชีวิตได้เช่นเดียวกับเครื่องหมายดีเอ็นเอแบบอื่น
หลักการทำ AFLP

กระบวนการแบ่งเป็นสามขั้นตอน:
หลักการทำ AFLP > ขั้นที่สอง

คือการเพิ่มปริมาณชิ้นดีเอ็นเอบางส่วนโดยใช้ไพรเมอร์ที่จำเพาะ ไพรเมอร์ที่ใช้มีลำดับเบสทางปลาย 5’ เหมือนกับลำดับเบสของ adapter ต่อด้วยลำดับเบสบริเวณจดจำหรือบริเวณตัดจำเพาะของเอนไซม์ และเพิ่มเบสเข้าไปที่ปลาย 3’ อีกส่วนหนึ่งเพื่อให้เกิดการคัดเลือกเพิ่มปริมาณดีเอ็นเอบางชิ้น ส่วนของไพรเมอร์ที่เหมือนกับ adapter และบริเวณจดจำของเอนไซม์ เรียกว่า common part ส่วนเบสที่เพิ่มเข้าไปที่ปลาย 3’ เรียกว่า selective part จำนวนเบสที่เพิ่มเข้าไปที่ปลาย 3’ จะช่วยลดจำนวนดีเอ็นเอที่จะเพิ่มปริมาณลง โดยชิ้นดีเอ็นเอที่จะเพิ่มปริมาณได้ต้องมีลำดับเบสที่อยู่ต่อกับตำแหน่งตัดจำเพาะของเอนไซม์สอดคล้องกับเบสที่เพิ่มเข้าไป ถ้าเพิ่มเบสเพื่อคัดเลือกมากขึ้นจำนวนชิ้นดีเอ็นเอบที่จะเพิ่มจะลดลงประมาณ 4 เท่าต่อทุก ๆ เบสที่เพิ่มขึ้น ในการศึกษาจีโนมขนาดเล็กหรือโคลนที่อยู่ในพลาสมิด คอสมิด หรือ BAC (bacterial artificial chromosome) ไม่จำเป็นต้องเพิ่มเบสเพื่อคัดเลือก เนื่องจากจำนวนชิ้นดีเอ็นเอที่เกิดจากการตัดโดยเอนไซม์ตัดจำเพาะมีจำนวนน้อยอยู่แล้ว สิ่งมีชีวิตที่มีจีโนมขนากไม่ใหญ่มาก เช่น แบคทีเรีย หรือ เชื้อรา จะเพิ่มเบสเพื่อคัดเลือก 1–2 เบส ส่วนพวกที่มีจีโนมขนาดใหญ่จะเพิ่มเบสมากกว่า 2 เบสที่ไพรเมอร์ทั้งสองชนิด  ไพรเมอร์ที่เพิ่มเบสเพื่อคัดเลือกที่ปลาย 3’ จะเรียกว่าเป็นไพรเมอร์ +1, +2, +3 และ +4 ตามลำดับ เช่น ไพรเมอร์ทางปลาย EcoRI adapter จะเรียกว่า EcoRI+1, EcoRI+2, EcoRI+3, EcoRI+4 เป็นต้น
การทำ PCR โดยใช้ไพรเมอร์ที่เพิ่มเบสที่ปลาย 3’ มากกว่า 2 เบส จะทำปฏิกิริยาเพิ่มปริมาณ 2 ครั้ง ครั้งแรก เรียกว่า Preselective amplification และการทำ PCR ครั้งที่ 2 เรียกว่า selective amplification  การทำปฏิกิริยา Preselective amplification เป็นการเพิ่มปริมาณดีเอ็นเอต้นแบบให้มากขึ้น และ ช่วยให้เกิดการคัดเลือกเพิ่มปริมาณชิ้นดีเอ็นเอที่ถูกต้อง มีการทดลองเพิ่มปริมาณดีเอ็นเอเพียงครั้งเดียวโดยใช้ไพรเมอร์ที่เพิ่มเบสเพื่อคัดเลือก +1, +2, +3 และ +4 เบสตามลำดับ พบว่า จำนวนชิ้นดีเอ็นเอที่เพิ่มปริมาณได้ลดลงเป็นลำดับจากการใช้ไพรเมอร์แบบ +1, +2, +3 และ +4 แสดงถึงประสิทธิภาพในการคัดเลือกที่ถูกต้อง แต่ไพรเมอร์ +4 ให้ผลไม่สอดคล้องกัน สามารถตรวจพบแถบดีเอ็นเอจำนวนมากที่ไม่ตรงกับแถบดีเอ็นเอที่เกิดจากการเพิ่มปริมาณโดยไพรเมอร์ +1, +2 และ +3 แสดงว่าเกิดการจับคู่ของเบสที่ไม่ถูกต้อง (mismatch) ในตำแหน่งที่อยู่ห่างจากปลาย 3’  3 เบส หรือ เบสคัดเลือกตัวแรกที่อยู่ติดกับตำแหน่งตัดจำเพาะนั่นเอง ในการทดลองต่อมา พบว่าการเพิ่มเบสเพื่อคัดเลือกครั้งเดียว 3 เบส ก็ทำให้เกิดการจับคู่ไม่ถูกต้องของเบสที่เพิ่มขึ้นตัวแรกสุดได้เช่นเดียวกันแต่เกิดในความถี่ต่ำ ดังนั้น ถ้าต้องการเพิ่มเบสเพื่อคัดเลือกตั้งแต่ 3 เบสขึ้นไป จึงต้องใช้วิธีเพิ่มปริมาณดีเอ็นเอ 2 ครั้ง โดยครั้งแรกใช้ไพรเมอร์ที่เพิ่มเบสคัดเลือกเพียง 1–2 เบส และครั้งที่ 2 จึงใช้ไพรเมอร์ที่เพิ่มเบสคัดเลือกต่อจากไพรเมอร์ที่ใช้เพิ่มปริมาณดีเอ็นเอในครั้งแรกอีก 1–2 เบส รวมเบสที่เพิ่มเพื่อการคัดเลือก 3–4 เบสตามที่ต้องการ
การทำปฏิกิริยาเพิ่มปริมาณดีเอ็นเอเป็น 2 ขั้น นอกจากเป็นการประกันว่า การคัดเลือกเพิ่มปริมาณชิ้นดีเอ็นเอของไพรเมอร์ที่ใช้เป็นไปอย่างถูกต้อง และมีประสิทธิภาพสูงสุดแล้ว ยังช่วยลด background ที่เป็นพื้นดำในลายพิมพ์ดีเอ็นเอด้วย นอกจากนี้ยังอาจทำ Preselective amplification โดยใช้ไพรเมอร์ที่ไม่มีเบสคัดเลือก (ไพรเมอร์ +0) ได้ในกรณีการวิเคราะห์จีโนมขนาดเล็ก ที่ต้องใช้ไพรเมอร์ที่เพิ่มเบสคัดเลือกจำนวนน้อย เพื่อทำให้ปริมาณดีเอ็นเอเพิ่มมากขึ้น และสามารถตรวจสอบแถบดีเอ็นเอได้ชัดเจนขึ้น
หลักการทำ AFLP > ขั้นสุดท้าย

คือการวิเคราะห์ลายพิมพ์ดีเอ็นเอที่ได้โดยทำอิเล็กโทรโฟรีซิสใน denaturing polyacrylamide gel แบบเดียวกับที่ใช้หาลำดับเบสของดีเอ็นเอ แถบดีเอ็นเอที่เหมาะสมในการแยก โดยวิธีนี้อยู่ในช่วง 50–100 แถบ การตรวจสอบแถบดีเอ็นเอที่เกิดขึ้นใช้วิธีการติดฉลากไพรเมอร์ชนิดใดชนิดหนึ่งด้วยสารกัมมันตรังสี หลังจากทำอิเล็กโทรโฟรีซิสเสร็จแล้ว ตรวจผลโดยการทำออโตเรดิโอกราฟ หรืออาจใช้วิธีติดฉลากด้วยสารเรืองแสง (fluorescent dye) แล้วตรวจสอบโดยใช้เครื่องหาลำดับเบสแบบอัตโนมัติ (automated sequencer) ก็ได้ จากการที่ต้องตรวจสอบผลการทำ AFLP โดยใช้สารกัมมันตรังสี หรือใช้เครื่องหารลำดับเบสแบบอัตโนมัติ ทำให้เกิดข้อจำกัดในห้องปฏิบัติการหลายแห่ง เนื่องจากขาดประสบการณ์และระบบการปฏิบัติงานที่ใช้สารกัมมันตรังสี หรือไม่สามารถซื้อเครื่องหาลำดับเบสอัตโนมัติที่มีราคาแพงได้ จึงมีการประยุกต์ใช้วิธีตรวจสอบ AFLP ด้วยการไฮบริไดเซชันโดยใช้โพรบ (Probe) ที่ติดฉลากด้วยสารปลอดรังสี (non radioactive label) หรือวิธีย้อมเจลด้วยซิลเวอร์ไนเตรต (silver staining) ซึ่งให้ผลเป็นที่น่าพอใจ และ สามารถทำได้ในห้องปฏิบัติการทางดีเอ็นเอทั่วไป