stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลาบวน

| ดินแดนสหพันธ์แห่งลาบวน Wilayah Persekutuan Labuan |
| --- | --- |
ดินแดนสหพันธ์
   ธง ตรา

พิกัด:  5°19′13.16″N 115°12′40.42″E﻿ / ﻿5.3203222°N 115.2112278°E﻿ / 5.3203222; 115.2112278
ประเทศ: มาเลเซีย
รัฐ: ดินแดนสหพันธ์
จัดตั้งเป็นดินแดนสหพันธ์: 16 เมษายน ค.ศ. 1984
เมืองหลวง: วิกตอเรีย
การปกครอง
 • ปกครองโดย: เปร์บาดานัน ลาบูอัน ลาบูอันคอร์เปอเรชัน
 • ประธาน: ดาโตะก์ ยูโซฟ มาฮัล
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 91.64 ตร.กม. (35.38 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 85,272 คน
 • ความหนาแน่น: 930 คน/ตร.กม. (2,400 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): ไม่ได้สังเกต
เว็บไซต์: www.pl.gov.my
ลาบวน (มลายู: Labuan, ยาวี: لابوان) เป็นหนึ่งดินแดนสหพันธ์ที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธ์มาเลเซีย ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะบอร์เนียว ใกล้กับประเทศบรูไน
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Labuan จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
ลาบวน ที่เว็บไซต์ Curlie
| ด ค กรัฐและดินแดนสหพันธ์ของประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
| รัฐ |  กลันตัน  เกอดะฮ์ (ไทรบุรี)  ซาบะฮ์  ซาราวัก  เซอลาโงร์  ตรังกานู  เนอเกอรีเซิมบีลัน  ปะลิส  ปะหัง  ปีนัง  เประ  มะละกา  ยะโฮร์  |  |
| ดินแดนสหพันธ์ |  กัวลาลัมเปอร์  ปูตราจายา  ลาบวน  |  |
มินคินซุพะยา

| มินคินซุพะยา |
| --- | --- |

มินคินซุพะยา
ดำรงพระยศ: เมษายน ค.ศ. 1861 – 22 เมษายน ค.ศ. 1883
เลไกง์ซุพะยา
ดำรงพระยศ: ค.ศ. 1858 – เมษายน ค.ศ. 1861

สิ้นพระชนม์: ค.ศ. 1884 มัณฑะเลย์ จักรวรรดิพม่าที่สาม
ราชวงศ์: โก้นบอง
พระบิดา: มินดง
พระมารดา: มะกเวมิบะยา
ศาสนา: พุทธนิกายเถรวาท
สิริสุรัตนเทวี (พม่า: သီရိသုရတနာဒေဝီ, บาลี: Sīrisuratanadevi) เป็นที่รู้จักจากพระราชทินนาม มินคินซุพะยา  (မင်းခင်းစုဖုရား) เป็นพระราชธิดาในพระเจ้ามินดง ประสูติแต่มะกเวมิบะยา และเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ชั้นสูงของราชวงศ์โก้นบอง
พระประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้น

มินคินซุพะยาประสูติในพระราชวังมัณฑะเลย์ เป็นพระราชธิดาในพระเจ้ามินดง ประสูติแต่มะกเวมิบะยา เดิมมีพระราชทินนามกินเมืองเลไกง์ (လယ်ကိုင်း) ก่อนเปลี่ยนไปกินเมืองมินคิน (မင်းခင်း) ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1861 พระองค์เข้าพระราชพิธีเจาะพระกรรณ (နားထွင်းမင်္ဂလာ) เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1868 ตามธรรมเนียมพม่า
ต่อมาเมื่อพระเจ้าสีป่อขึ้นเสวยราชสมบัติกรุงพม่าสืบพระราชชนกแล้ว มินคินซุพะยาพร้อมด้วยเจ้านายฝ่ายในพระองค์อื่นเข้าร่วมในพระราชพิธีเพื่อแสดงความความจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์ เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1878 และทรงร่วมในพระราชพิธีขึ้นพระอู่ (ပုခက်တင်မင်္ဂလာ) ของเจ้าหญิงเมียะพะยาจี พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในพระเจ้าสีป่อ กับพระนางศุภยาลัต เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1883
พระประวัติ > สิ้นพระชนม์

22 เมษายน ค.ศ. 1883 มินคินซุพะยาทรงละเมิดกฎมนเทียรบาลฐานมีความสัมพันธ์ทางเพศกับงะตู (ငတု) หรือ ไอ้ตู ซึ่งเป็นชายสามัญชน ในวันถัดมาสมาชิกในครอบครัวของมินคินซุพะยาและบ่าวรับใช้ส่วนพระองค์ถูกส่งไปเป็นทาส ใช้แรงงานที่เจดีย์มานอองวาคินโกน (Man Aung Yadana Wakhingone Pagoda) ต่อมาในวันที่ 25 เมษายนปีเดียวกันนั้น หลวงพ่อได้เรียกร้องให้ปล่อยตัวบ่าวของมินคินซุพะยาเป็นอิสระ ส่วนมินคินซุพะยายังถูกจำสนมอยู่ในเขตพระตำหนักเพื่อรอคำพิพากษาต่อไป
มินคินซุพะยาถูกประหารชีวิตเมื่อเวลา 18.00 น. ของวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1884
บรรณานุกรม

Maung Maung Tin, U (October 2004). Konbaung Set Maha Yazawindawgyi (Chronicle of Konbaung Dynasty) (ภาษาพม่า). Vol. 3 (4th ed.). Yangon: Department of Universities History Research, University of Yangon.
วัดพระเจ้าหลวง (เชียงตุง)

| วัดพระเจ้าหลวง |
| --- | --- |
ภาพเมื่อ พ.ศ. 2486

ชื่อสามัญ: วัดพระเจ้าหลวง, วัดพระเจ้าหลวงระแข่ง, วัดมหามัยมุนี
ที่ตั้ง: เชียงตุง อำเภอเชียงตุง รัฐฉาน ประเทศพม่า
ประเภท: วัด
พระประธาน: พระเจ้าหลวง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระเจ้าหลวง, วัดพระเจ้าหลวงระแข่ง หรือ วัดมหามัยมุนี (พม่า: မဟာမြတ်မုနိဘုရား) เป็นวัดตั้งกลางวงเวียนกลางเมืองเชียงตุง อำเภอเชียงตุง รัฐฉาน ประเทศพม่า เป็นวัดที่ไม่มีพระสงฆ์จำพรรษา
วัดพระเจ้าหลวงเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป พระเจ้าหลวง หรือ พระเจ้าหลวงระแข่ง สร้างจำลองมาจากพระมหามัยมุนีที่อยู่ที่เมืองระแข่ง (ยะไข่) โดยเมื่อ พ.ศ. 2451 เจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าเมืองเชียงตุง เกิดความเลื่อมใสในพระแก้ว พระสาม พระกลาง ปรารถนาจะให้พระพุทธศาสนามีความรุ่งเรืองในเชียงตุง จึงปรึกษาสมเด็จอาชญธรรม วัดเชียงงาม อยากจะจำลองพระพุทธรูปองค์นี้ ซึ่งสมเด็จอาชญธรรมก็มีความเห็นพ้องด้วยและให้การสนับสนุน ต่อมา พ.ศ. 2454 เจ้าฟ้าหลวงเชียงตุงได้เรียกเสนาหลวงอุพอเหม่งและอุบันยา พระยาหลวง เป็นผู้แทนไปเชิญช่างมาออกแบบและหล่อพระเจ้าหลวง โดยมีนายอูทิพย์ ชาวไทใหญ่ เมืองมัณฑะเลย์ เป็นนายช่างจำลองแบบ
พระพุทธรูปหล่อด้วยทองคำแท้หนัก 2.75 กิโลกรัม เงินแท้หนัก 72.2 กิโลกรัม และทองปัญจะโลหะจำนวนหนึ่ง จน พ.ศ. 2460 ได้อัญเชิญพระเจ้าหลวงองค์จำลองมาประดิษฐานในเมืองเชียงตุง เชื่อกันว่าเป็นองค์จำลองงดงามที่สุดในบรรดาองค์จำลองที่มีอยู่ในประเทศ เพราะประดับประดาด้วยเครื่องทรงอย่างวิจิตรบรรจงและมีพระพักตร์งดงาม มีพิธีล้างพระพักตร์เฉพาะวันพระ
พ.ศ. 2483 เจ้านางมหาเทวี เจ้านางจ่ายุ้นหอเชียงงาม มีความเลื่อมใสจึงรับเป็นเจ้าภาพบูรณะกระเบื้องบนหลังคาวัดพระเจ้าหลวง
วัดมีประเพณีตักบาตรวัดพระเจ้าหลวงในวันเพ็ญ ขึ้น 15 ค่ำ เดือนเกี๋ยง ของแต่ละปี (ตุลาคมถึงพฤศจิกายน)
ย่างกุ้งแอร์เวย์

ย่างกุ้งแอร์เวย์ (พม่า: ရန်ကုန် လေကြောင်းလိုင်း; อังกฤษ: Yangon Airways) เป็นสายการบินของประเทศพม่า สำนักงานตั้งอยู่ที่ย่างกุ้ง ให้บริการเที่ยวบินในประเทศ ทั้งแบบบินประจำและเช่าเหมาลำ ฐานการบินอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง สายการบินเคยถูกพักงานชั่วคราวตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 2010 จนถึงตุลาคม ค.ศ. 2011 ก่อนที่จะกลับมาให้บริการอีกครั้งในวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2011
รายชื่อจุดหมายปลายทาง

รายชื่อจุดหมายปลายทาง ที่ให้บริการโดยย่างกุ้งแอร์เวย์
พุกาม – ท่าอากาศยานหนองยู
ทวาย – ท่าอากาศยานทวาย
เฮโห – ท่าอากาศยานเฮโห
เกาะสอง – ท่าอากาศยานเกาะสอง
เชียงตุง – ท่าอากาศยานเชียงตุง
มัณฑะเลย์ – ท่าอากาศยานนานาชาติมัณฑะเลย์ (ฐานการบินรอง)
มะริด – ท่าอากาศยานมะริด
มิตจีนา – ท่าอากาศยานมิตจีนา
เนปีดอ – ท่าอากาศยานนานาชาติเนปีดอ
ท่าขี้เหล็ก  – ท่าอากาศยานท่าขี้เหล็ก
ย่างกุ้ง – ท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง (ฐานการบินหลัก)
พะสิม – ท่าอากาศยานพะสิม
เมาะลำเลิง – ท่าอากาศยานเมาะลำเลิง
หงสาวดี – ท่าอากาศยานนานาชาติหงสาวดี
ปูตาโอ – ท่าอากาศยานปูตาโอ
ขามติ – ท่าอากาศยานขามติ
ฝูงบิน

รายชื่อเครื่องบินของย่างกุ้งแอร์เวย์ ข้อมูลบันทึกเมื่อสิงหาคม ค.ศ. 2016
| เครื่องบิน | ประจำการ | สั่งซื้อ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| เอทีอาร์ 72-212 | 2 | 0 | — |
| เอทีอาร์ 72-500 | 1 | 0 | — |
| ทั้งหมด | 3 | 0 | — |
ภายในห้องโดยสารของสายการบิน
เครื่องบิน เอทีอาร์ 72
วัดกอด่อปะลีน

| วัดกอด่อปะลีน |
| --- | --- |
ကန်တော့ပုလင်

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พุกาม ภาคมัณฑะเลย์ พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°10′12″N 94°51′24″E﻿ / ﻿21.17000°N 94.85667°E﻿ / 21.17000; 94.85667
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้านรปติสี่ตู่
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 1203
เสร็จสมบูรณ์: 26 มีนาคม ค.ศ. 1227
ลักษณะจำเพาะ
ความยาว: 58.3 เมตร (191 ฟุต)
ความกว้าง: 43.3 เมตร (142 ฟุต)
ความสูงสูงสุด: 55 เมตร (180 ฟุต)
วัดกอด่อปะลีน (พม่า: ကန်တော့ပလ္လင်ဘုရား, ออกเสียง: [ɡɔ́dɔ̰pəlɪ̀ɰ̃ pʰəjá]) เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ในพุกาม ประเทศพม่า การก่อสร้างเริ่มขึ้น ค.ศ. 1203 ในรัชสมัยพระเจ้านรปติสี่ตู่ แล้วเสร็จวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1227 ในรัชสมัยพระเจ้าไชยสิงขะ วัดกอด่อปะลีนมีความสูงถึง 55 เมตร (180 ฟุต) ถือเป็นวัดสูงเป็นอันดับสองในพุกาม มีรูปแบบคล้ายกับวัดตะบะญุ วัดมีทั้งหมดสองชั้น ชั้นล่างมีระเบียงลดหลั่นสามขั้น และชั้นบนมีระเบียงลดหลั่นสี่ขั้น วัดได้รับความเสียหายอย่างหนักช่วงแผ่นดินไหว ค.ศ. 1975 และได้รับการบูรณะใหม่ในปีต่อ ๆ มา
วัดกานดอปะลิน มีลักษณะเป็นวัดกลวง รูปแบบ กู่ ตรงข้ามกับเจดีย์ วัดกลวงแบบ กู่ เป็นการสร้างที่ใช้สำหรับการทำสมาธิ การสักการะพระพุทธรูปและประกอบพิธีกรรมพุทธอื่น ๆ วัดแบบ กู่ มีสองรูปแบบพื้นฐานคือ มุขหนึ่งด้าน และมุขสี่ด้าน โดยพื้นฐานแล้วจะมีทางเข้าหลักหนึ่งทาง และทางเข้าหลักสี่ทาง นอกจากนี้ยังมีรูปแบบอื่น ๆ เช่น มุขห้าด้านและแบบผสมอยู่ด้วย รูปแบบมุขหนึ่งด้านพัฒนามาจากเบะตะโน่ในคริสต์ศตวรรษที่ 2 และมุขสี่ด้านพัฒนามาจากศรีเกษตรในคริสต์ศตวรรษที่ 7 วัดมีลักษณะหลักคือซุ้มโค้งแหลมและห้องทรงโค้ง มีขนาดใหญ่และดียิ่งขึ้นในสมัยพุกาม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัดกอด่อปะลีน
Coedès, George (1968).  Walter F. Vella (บ.ก.). The Indianized States of Southeast Asia. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
Kala, U (1720). Maha Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2006, 4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
Pictorial Guide to Pagan. Rangoon: Ministry of Culture. 1975 [1955].
Fiala, Robert D. (2002). "Gawdawpalin Pahto Temple". Asian Historical Architecture. สืบค้นเมื่อ 2006-08-12.
History Dept, Rangoon University (1986). Glimpses of Glorious Pagan. Rangoon: Rangoon University Press.
วัดชเวกูจี้

| วัดชเวกูจี้ |
| --- | --- |
ရွှေဂူကြီး ဘုရား

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พุกาม ภาคมัณฑะเลย์ พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°10′15″N 94°51′45″E﻿ / ﻿21.1707443°N 94.8624056°E﻿ / 21.1707443; 94.8624056
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้าอลองสิธู
ลงเสาเข็ม: 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1331
เสร็จสมบูรณ์: 17 ธันวาคม ค.ศ. 1331
วัดชเวกูจี้ (พม่า: ရွှေဂူကြီး ဘုရား, ออกเสียง: [ʃwèɡùdʑí pʰəjá]; หมายถึง, "ถ้ำทองหลวง") เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ในพุกาม ประเทศพม่า วัดแห่งนี้ได้รับการยอมรับให้เป็นอนุสรณ์สถานหมายเลข #1589 ในพื้นที่โบราณคดีพุกามของแหล่งมรดกโลกจากยูเนสโก
วัดตั้งอยู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ของซากพระราชวังเดิมที่พระเจ้าจานซิต้าสร้างขึ้น วัดสร้างโดยพระเจ้าอลองสิธูในปี ค.ศ. 1131 ตามข้อมูลในศิลาจารึกของวัด ซึ่งจารึกเมื่อ ค.ศ. 1141 งานก่อสร้างวัดเริ่มขึ้นเมื่อ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1331 และเสร็จเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1331 สร้างขึ้นบนฐานอิฐสูง 3 เมตร (9.8 ฟุต) วัดนี้ขึ้นชื่อเรื่องซุ้มหน้าต่างโค้ง ปูนปั้นอันวิจิตร และประตูไม้แกะสลักด้านใน
บรรณานุกรม

Coedès, George (1968).  Walter F. Vella (บ.ก.). The Indianized States of Southeast Asia. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
Dutton, George (2014). Voices of Southeast Asia: Essential Readings from Antiquity to the Present. Taylor & Francis. ISBN 9781317452447.
Fiala, Robert D. (2002). "Shwegugyi Temple, Bagan, Myanmar". Oriental Architecture. สืบค้นเมื่อ 2020-05-20.
Kala, U (2006) [1724]. Maha Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
Pictorial Guide to Pagan. Rangoon: Ministry of Culture. 1975 [1955].
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัดชเวกูจี้
วัดพะย่าโต้นซู

| วัดพะย่าโต้นซู |
| --- | --- |
ဘုရားသုံးဆူ

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พุกาม ภาคมัณฑะเลย์ พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°9′44″N 94°54′12″E﻿ / ﻿21.16222°N 94.90333°E﻿ / 21.16222; 94.90333
วัดพะย่าโต้นซู (พม่า: ဘုရားသုံးဆူ, ออกเสียง: [pʰə.já.θóʊ̯ɰ̃.zù]) เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของพุกาม ประเทศพม่า เป็นวัดที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ประกอบด้วยวัดสามแห่งที่เชื่อมกันผ่านทางแคบ ๆ อาคารเหล่านี้สร้างขึ้นช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 ภายในวัดมีจิตรกรรมฝาผนังซึ่งเชื่อกันว่าเป็นรูปแบบมหายานและวัชรยาน อย่างไรก็ตามใช้เป็นองค์ประกอบการตกแต่งเท่านั้น และอาจเสริมโดยช่างฝีมือจากอินเดียตอนเหนือหรือเนปาล วัดแห่งนี้สร้างไม่เสร็จ วัดได้รับการบูรณะใหม่หลังได้รับความเสียหายจากเหตุแผ่นดินไหวในประเทศพม่า ค.ศ. 2016 หลังเสร็จสมบูรณ์มีเจดีย์สีอ่อนสามองค์อยู่บนยอดวัด
วี่น-มอง (นักมวยสากล)

| วี่น-มอง |
| --- | --- |
เกิด: วี่น-มอง 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489
| สถิติเหรียญโอลิมปิก> มวยสากลสมัครเล่น.ตัวแทนของ  พม่า.เอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
|  |  กรุงเทพฯ 2509  | แบนตัมเวต |
|  |  กรุงเทพฯ 2513  | แบนตัมเวต |
วี่น-มอง (พม่า: ဝင်းမောင်, ออกเสียง: [wɪ́ɰ̃ màʊ̯ɰ̃]) เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวพม่า เกิดเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 ได้ติดทีมชาติพม่าเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2515 ที่มิวนิก ประเทศเยอรมนีตะวันตก โดยเข้าแข่งขันในรุ่นแบนตัมเวต แต่เป็นฝ่ายแพ้ออร์ลันโด มาร์ติเนซ จากคิวบา ตกรอบสอง นอกจากนั้น ยังเคยติดทีมชาติพม่าเข้าแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ เคยได้เหรียญทองแดงในรุ่นแบนตัมเวตเมื่อ พ.ศ. 2509 ที่กรุงเทพฯ และได้เหรียญเงินรุ่นเดิมเมื่อ พ.ศ. 2513 ที่กรุงเทพฯ
มัสยิดซุลตัน

| มัสยิดสุลต่าน Masjid Sultan |
| --- | --- |
مسجد سلطان‎
มัสยิดสุลต่านใน ค.ศ. 2023 
ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
นิกาย: ซุนนี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: 3 Muscat Street Singapore 198833
ประเทศ: สิงคโปร์
ที่ตั้งในประเทศสิงคโปร์
พิกัดภูมิศาสตร์: 1°18′08″N 103°51′32″E﻿ / ﻿1.3022°N 103.8590°E﻿ / 1.3022; 103.8590
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: Denis Santry
ประเภท: มัสยิด
รูปแบบ: อินโด-ซาราเซน
เริ่มก่อตั้ง: 1924
ลงเสาเข็ม: 1924
เสร็จสมบูรณ์: 1932
ค่าก่อสร้าง: 200,000 ดอลลาร์สิงคโปร์
ความจุ: 5,000
ยกฐานะเป็นสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์: 
 อนุสรณ์สถานแห่งชาติสิงคโปร์
ขึ้นเมื่อ: 8 มีนาคม ค.ศ. 1975
เลขอ้างอิง: 14
 
 
เว็บไซต์
sultanmosque.sg
มัสยิดสุลต่าน (มลายู: Masjid Sultan) เป็นมัสยิดที่ตั้งอยู่ริมถนนมัสกัต (Muscat Street) และถนนนอร์ทบริดจ์ภายในเขตย่อยกัมปุงเกอลัม เขตRochor ประเทศสิงคโปร์ มัสยิดนี้ตั้งชื่อตามสุลต่านฮุสเซน ชะฮ์ และได้รับการบรรจุเป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติใน ค.ศ. 1975
เปิดตัว

มัสยิดนี้สร้างเสร็จเพียงสองในสามและเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการในวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1929 ส่วนตัวมัสยิดสร้างแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1932
ตั้งแต่สร้างแล้วเสร็จ มัสยิดสุลต่านยังคงรูปเดิมยังคงไม่เปลี่ยนแปลง โดยมีการซ่อมแซมเฉพาะห้องโถงใหญ่ใน ค.ศ. 1968 และส่วนต่อขยายที่เพิ่มเข้ามาใน ค.ศ. 1993 จากนั้นจึงมีประกาศให้มัสยิดนี้เป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติในวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1975
การเดินทาง

มัสยิดนี้สามารถเข้าถึงได้ด้วยการเดินทางจากสถานีบูกิสและสถานีจาลันเบอซาร์
ภาพ

ป้ายมัสยิดสุลต่าน
มัสยิดสุลต่านที่ถนนมัสกัตในกัมปุงเกอลัม
มุมมองทางอากาศ
ภาพถ่ายทางอากาศของมัสยิดสุลต่าน
เทศกาลการแสดงแสงสีฉลองเดือนเราะมะฎอนหน้ามัสยิดในเดือนเมษายน ค.ศ. 2022
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Sultan Mosque Facebook Page
Sultan Mosque Instagram Page
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
วี่น-มอง

| วี่น-มอง |
| --- | --- |

ประธานาธิบดีพม่า คนที่ 3
ดำรงตำแหน่ง 13 มีนาคม พ.ศ. 2500 – 2 มีนาคม พ.ศ. 2505
ก่อนหน้า: บะอู้
ถัดไป: เนวี่น
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 17 เมษายน พ.ศ. 2459 โจน-บยอ พะสิม บริติชอินเดีย
เสียชีวิต: 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2532 (73 ปี) ย่างกุ้ง พม่า
เชื้อชาติ: พม่า
ศาสนา: เถรวาท
พรรคการเมือง: สันนิบาตเสรีภาพประชาชนต่อต้านฟาสซิสต์

วี่น-มอง (พม่า: ဝင်းမောင်, ออกเสียง: [wɪ́ɰ̃ màʊ̯ɰ̃]; 17 เมษายน พ.ศ. 2459 – 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2532) เป็นรัฐบุรุษและประธานาธิบดีคนที่ 3 แห่งสหภาพพม่า เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประธานาธิบดีโดยนายกรัฐมนตรีอู้นุเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2500 เขาดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 5 ปี จนกระทั่งวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2505 พลเอก เนวี่น จึงได้กระทำรัฐประหารรัฐบาลของอู้นุ
มัสยิดจาเม็ก

3°8′56.06″N 101°41′45.46″E﻿ / ﻿3.1489056°N 101.6959611°E﻿ / 3.1489056; 101.6959611
| มัสยิดสุลต่านอับดุล ซอมัด จาเม็ก Masjid Jamek Sultan Abdul Samad |
| --- | --- |
th
ศาสนา
ศาสนา: อิสลาม
หน่วยงานกำกับดูแล: อิหม่าม: อุซตัซ ฮาจี ยะฮ์ยา มะฮ์ยุดดิน บิน ดาตุก ฮาจี อูโตะฮ์ ไซด์ (ค.ศ. 2017–ปัจจุบัน)
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: กัวลาลัมเปอร์ มาเลเซีย
ผู้บริหาร: สภาอิสลามกัวลาลัมเปอร์
สถาปัตยกรรม
รูปแบบ: อิสลาม, มัวร์, โมกุล
เสร็จสมบูรณ์: พ.ศ. 2452
ลักษณะจำเพาะ
ความจุ: 1,000 คน
หอคอย: 2
มัสยิดจาเม็ก หรือชื่อทางการว่า มัสยิดสุลต่านอับดุล ซามัด จาเม็ก (มลายู: Masjid Jamek Sultan Abdul Samad, ยาวี: مسجد جامع  سلطان عبدالصمد) เป็นหนึ่งในมัสยิดที่เก่าแก่ที่สุดในกรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย มัสยิดนี้ได้รับการออกแบบโดยอาร์เทอร์ เบนิสัน ฮับแบ็ก (Arthur Benison Hubback) และสร้างใน ค.ศ. 1909 โดยสร้างใกล้กับแม่น้ำกลังและแม่น้ำกมบัก
คำว่า "จาเม็ก" ในภาษามลายูมีความหมายเดียวกันกับในภาษาอาหรับ (جامع) ซึ่งหมายถึงสถานที่ที่ผู้คนมาสักการะ และคนในพื้นที่เรียกมัสยิดนี้ว่า "มัสยิดวันศุกร์"
ประวัติ

มัสยิดนี้ถูกสร้างขึ้นบนสุสานเก่า ถึงแม้ว่าจะมีมัสยิดอื่นที่สร้างบนถนนชวาก็ตาม แต่มัสยิดจาเม็กเป็นมัสยิดแรกที่สร้างในตัวเมืองกัวลาลัมเปอร์ โดยวางศิลาฤกษ์ในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1908 และเปิดมัสยิดในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1909 โดยใช้งบประมาณ 32,625 ดอลลาร์ ซึ่งส่วนหนึ่งนำมาจากการสนับสนุนของรัฐบาลอาณานิคมอังกฤษ มัสยิดจาเม็กทำหน้าที่เป็นมัสยิดหลักของกัวลาลัมเปอร์จนกระทั่งมีการสร้างมัสยิดเนอการาใน ค.ศ. 1965
หลังจากนั้นจึงมีการขยายมัสยิด โดยสร้างทุ่งเปิดโล่งไว้ด้านนอก และใน ค.ศ. 1993 โดมหนึ่งถล่มลงมาเพราะรับน้ำฝนไม่ไหว ปัจจุบันได้รับการซ่อมแซมแล้ว
ในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2017 มัสยิดนี้เปลี่ยนชื่อเป็นมัสยิดสุลต่านอับดุล ซามัด จาเม็ก ตามชื่อบรรพบุรุษของสุลต่านชาราฟุดดินแห่งรัฐเซอลาโงร์
รูปแบบ

ตัวมัสยิดมีรูปร่างสถาปัตยกรรมแบบมัวร์, อินโด-ซาราเซนิก หรือโมกุล อาร์เทอร์ เบนิสัน ฮับแบ็ก ได้สร้างสิ่งก่อสร้างอื่นในแบบเดียวกัน เช่น สถานีรถไฟกัวลาลัมเปอร์ และมัสยิดอุบูเดียฮ์ที่กัวลากังซาร์ ตัวมัสยิดมีหออะซานอยู่ 2 หอ และมีโดม 3 โดม โดยโดมที่ใหญ่ที่สุดมีความสูงถึง 21.3 เมตร (70 ฟุต)
ใกล้มัสยิดมีสถานีรถไฟรางเบามัสยิดจาเม็กที่ให้บริการกับสายเกอลานาจายา, สายศรีเปอตาลิง และสายอัมปัง โดยที่สถานีตั้งอยู่ระหว่างไชนาทาวน์ กับลิตเทิลอินเดีย ใกล้ ๆ สถานีมีจัตุรัสเมอร์เดกาอยู่ด้วย
ดูเพิ่ม

ศาสนาอิสลามในประเทศมาเลเซีย
สถาปัตยกรรมอิสลาม
ภาพ

มัสยิดจาเม็กใน ค.ศ. 2011
มัสยิดจาเม็กมองผ่านทางแม่น้ำ
ที่เอาน้ำละหมาด
ห้องละหมาด
ในระหว่างการก่อสร้างใน ค.ศ. 2016
เสาศูนย์ไมล์ที่มีมัสยิดจาเม็กเป็นฉากหลัง
มัสยิดจาเม็กมองผ่านทางแม่น้ำกมบักและแม่น้ำกลัง
มัสยิดส่วนเดิม (ซ้าย) และส่วนต่อเติม (ขวา) ใช้สีอิฐไม่เหมือนกัน
วัดดะมะยานจี้

| วัดดะมะยานจี้ |
| --- | --- |
ဓမ္မရံၾကီးပုထိုး
วัดเมื่อมองจากทางตะวันตกเฉียงเหนือ
ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พุกาม ภาคมัณฑะเลย์ พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°09′43.11″N 94°52′22.51″E﻿ / ﻿21.1619750°N 94.8729194°E﻿ / 21.1619750; 94.8729194
สถาปัตยกรรม
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1167–1170
วัดดะมะยานจี้ (พม่า: ဓမ္မရံကြီးဘုရား, ออกเสียง: [də.ma̰.jàɰ̃.d͡ʑí pʰə.já]; อังกฤษ: Dhammayangyi Temple) เป็นวัดในเมืองพุกาม ประเทศพม่า เป็นวัดขนาดใหญ่ที่สุดในพุกาม มีชื่อเสียงว่าสร้างในรัชกาลพระเจ้านะระตู (ค.ศ. 1167–1170) ผู้เสด็จขึ้นครองบัลลังก์ด้วยการปลงพระชนม์พระราชบิดาคือพระเจ้าอลองสิธูและพระเชษฐา จึงเชื่อกันว่าทรงสร้างวัดอันใหญ่โตนี้เพื่อลดทอนบาปของพระองค์
พงศาวดารพม่าระบุว่า พระเจ้านะระตูทรงถูกชาวอินเดียกลุ่มหนึ่งลอบปลงพระชนม์ขณะที่งานก่อสร้างยังดำเนินอยู่ วัดจึงมาสำเร็จหลังรัชกาล วัดนี้ก่อสร้างตามแบบแผนทำนองเดียวกับอานานดาพะย่า ศาสนสถานอีกแห่งในเมืองเดียวกัน
มีการเอาอิฐมาก่อปิดในอาคารวัดไว้โดยไม่ปรากฏเหตุผล จึงมีเฉพาะมุขทั้งสี่และระเบียงภายนอกที่เข้าถึงได้ในปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัดดะมะยานจี้
Photos of Dhammayangyi Temple at Have Camera Will Travel
Dhammayangyi Temple photos on Flickr
MyanmarBagan Travel Information เก็บถาวร 2012-03-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มังศรีชวาแห่งแปร

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มังศรีชวา (แก้ความกำกวม)
| มังศรีชวา   မင်းကြီးစွာ> อุปราชแห่งแปร |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 1446–1482
ก่อนหน้า: ซอชเวเขต (ในฐานะผู้ว่าการ)
ถัดไป: พระเจ้าตะโดเมงสอ (ในฐานะกษัตริย์แห่งแปร)

ประสูติ: ป. ค.ศ. 1435 แปร   อาณาจักรอังวะ
สวรรคต: ค.ศ. 1482 แปร   อาณาจักรอังวะ
คู่อภิเษก: ซอเมียะเล   พระธิดาแด่พระเจ้ามังกะยอดินแห่งตองอู
พระราชบุตร กับพระองค์อื่น...: มีนโปนจี   ชเวซีนโก้น
ราชวงศ์: โม่ญี่น
พระราชบิดา: พระเจ้านรปติที่ 1 แห่งอังวะ
พระราชมารดา: พระนางอตุลสิริมหาราชเทวีแห่งอังวะ
ศาสนา: พุทธเถรวาท
มังศรีชวา (พม่า: မင်းကြီးစွာ, ออกเสียง: [mɪ́ɰ̃.d͡ʑí zwà]; ป. ค.ศ. 1435 – 1482) เป็นพระเจ้าแปรตั้งแต่ ค.ศ. 1446 ถึง 1482 ในฐานะประเทศราชของอังวะ 3 รัชกาล คือ นรปติที่ 1, สีหสุระที่ 1 และมังฆ้องที่ 2 แห่งอาณาจักรอังวะ
พระประวัติ

พระองค์มีชื่อตอนประสูติว่า Min Hsin-Mya (မင်းဆင်များ หรือ မင်းဆင်မြား) โดยเป็นพระราชโอรสของพระเจ้านรปติที่ 1 แห่งอังวะ เมื่อครั้งยังดำรงพระอิสริยยศเป็น สีหตูแห่งแปร กับพระนางอตุลสิริมหาราชเทวี สันนิษฐานว่าพระองค์ประสูติเมื่อประมาณ ค.ศ. 1435 พระองค์มีพระเชษฐา 1 พระองค์ พระพี่นาง 3 พระองค์ พระอนุชา 1 พระองค์ และพระขนิษฐา 3 พระองค์ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1442 ย้ายมาประทับที่อังวะ ภายหลังจากที่พระบิดาได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์อังวะพร้อมกับเฉลิมพระนามใหม่เป็น นรปติที่ 1 แห่งอังวะ
มังศรีชวาประทับที่อังวะเป็นระยะเวลาสั้น ๆ เพราะในเดือนมกราคม ค.ศ. 1446 พระเจ้านรปติที่ 1 ได้สถาปนาพระองค์ที่พระชนมายุเพียง 11 พรรษาให้มาครองเมืองแปรในฐานะประเทศราช ซึ่งเป็นเมืองสำคัญอันดับ 2 ของอาณาจักร พระองค์เป็นพระโอรสที่จงรักภักดีต่อพระบิดาเป็นเวลา 26 ปี แต่ใน ค.ศ. 1472 พระองค์ได้ก่อกบฏต่อพระเชษฐาคือ สีหสุระที่ 1 แห่งอังวะ โดยร่วมกับพระอนุชาคือ ตะโดเมงสอ เจ้าเมืองสารวดี แต่แผนการครั้งนี้ก็ไม่สำเร็จทั้งสองพระองค์จึงยอมแพ้ต่อพระเจ้าอังวะในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1473 พระเจ้าสีหสุระก็มิได้พิโรธโกรธเคืองทั้งสองพระองค์ อีกทั้งยังให้ทั้งสองพระองค์ดำรงตำแหน่งเดิม
มังศรีชวาถึงแก่พิราลัยเมื่อ ค.ศ. 1482 หลังจากดำรงพระยศนี้นานถึง 36 ปี จากนั้น ตะโดเมงสอแห่งสารวดี พระอนุชาก็ฉวยโอกาสเข้ายึดเมืองแปรพร้อมกับกบฏต่อ พระเจ้ามังฆ้องที่ 2 พระนัดดาโดยตะโดเมงสอก่อการสำเร็จทำให้แปรเป็นอิสระจากอังวะ
บรรณานุกรม

Kala, U (1724). Maha Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2006, 4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
Maha Sithu (2012) [1798].  Kyaw Win; Thein Hlaing (บ.ก.). Yazawin Thit (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2nd ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
Royal Historical Commission of Burma (1832). Hmannan Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2003 ed.). Yangon: Ministry of Information, Myanmar.
Sein Lwin Lay, Kahtika U (1968). Mintaya Shwe Hti and Bayinnaung: Ketumadi Taungoo Yazawin (ภาษาพม่า) (2006, 2nd printing ed.). Yangon: Yan Aung Sarpay.
วัดนะลองจ้อง

| วัดนะลองจ้อง |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เทพ: พระวิษณุ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พุกาม
รัฐ: ภาคมัณฑะเลย์
ประเทศ: พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°10′07″N 94°51′42″E﻿ / ﻿21.16862°N 94.86175°E﻿ / 21.16862; 94.86175
สถาปัตยกรรม
เริ่มก่อตั้ง: คริสต์ศตวรรษที่ 10—11
วัดนะลองจ้อง (สันสกฤต: नाथ्लौंग क्यौंग; พม่า: နတ်လှောင်ကျောင်း, ออกเสียง: [naʔ.l̥àʊ̯ɰ̃ t͡ɕáʊ̯ɰ̃]; แปลว่า วัดกักวิญญาณ) เป็นวัดฮินดู อุทิศแด่พระวิษณุ วัดแห่งนี้ตั้งอยู่ภายในกำแพงเมืองเก่าพุกาม
วัดนะลองจ้องอยู่ทางตะวันตกของวัดตะบะญุ และเป็นวัดฮินดูเพียงไม่กี่แห่งที่เหลืออยู่ในพุกาม วัดนะลองจ้องเป็นหนึ่งในวัดที่เก่าแก่ที่สุดในพุกาม และสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 11 รัชสมัยของพระเจ้าอโนรธามังช่อ นักประวัติศาสตร์บางส่วนเชื่อว่าวัดแห่งนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10 รัชสมัยของกษัตริย์ญองอู้ ซอยะฮ่าน เดิมทีวัดนี้สร้างขึ้นโดยชาวฮินดูพม่าเชื้อสายอินเดีย ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 รวมถึงวาณิชและพราหมณ์ที่รับใช้กษัตริย์ โครงสร้างเดิมหลายแห่งของวัดหายไป แม้ว่าห้องโถงใหญ่จะยังคงอยู่ก็ตาม เดิมทีวัดแห่งนี้ประดิษฐานรูปพระวิษณุอวตารอยู่ อย่างไรก็ตามปัจจุบันเหลือเพียงเจ็ดรูปเท่านั้น วัดอิฐแห่งนี้ถูกโดดเดี่ยวและไม่ได้รับการซ่อมแซมเป็นเวลาหลายปี โดยได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหว
วัดตั้งอยู่บนผังสี่เหลี่ยมจัตุรัส โดยด้านบนลดหลั่นสูงชัน อาจถูกสร้างขึ้นโดยช่างฝีมือชาวอินเดียที่เข้ามาในพุกามช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10 เนื่องจากเป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดในพุกาม รูปแบบของวัดจึงได้มีอิทธิพลและเป็นแรงบันดาลใจให้กับโครงสร้างทางพุทธศาสนาอื่น ๆ อีกมากมายที่ตามมา อีกตำนานเล่าว่าวัดแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อเก็บ นะ ทั้งหมดจากวัดอื่น ๆ เพื่อที่พุทธศาสนาจะได้สถาปนาขึ้นในอาณาจักรพุกาม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัดนะลองจ้อง
Nathlaung Kyaung Temple (built c. 931), with images and text by Robert Fiala of Concordia University, Nebraska, USA
Pictorial Guide to Pagan. Rangoon: Ministry of Culture. 1975 [1955].
Location map of Nat Hlaung Kyaung Temple Go Historic Maps
รัฐปะหัง

| รัฐปะหัง Negeri Pahang |
| --- | --- |
รัฐ
เนอเกอรีปาฮังดารุลมักมูร์ Negeri Pahang Darul Makmur
การถอดเสียงต่าง ๆ
 • มลายู: Pahang (รูมี) ڤهڠ‎ (ยาวี)
 • จีน: 彭亨
 • ทมิฬ: பகாங்
   ธง
คำขวัญ: ยาลาติฟ ("ผู้ทรงมีความอ่อนโยน")
เพลง: อัลละฮ์เซอลามัตกันซุลตันกามี 
   รัฐปะหัง ใน    ประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 3°45′N 102°30′E﻿ / ﻿3.750°N 102.500°E﻿ / 3.750; 102.500
เมืองหลวง: กวนตัน
เมืองเจ้าผู้ครอง: เปอกัน
การปกครอง
 • ประเภท: ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญระบบรัฐสภา
 • สุลต่าน: สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลละฮ์ ชะฮ์
 • มุขมนตรี: วัน รซดี วัน อิซมาอิล (BN-UMNO)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 35,965 ตร.กม. (13,886 ตร.ไมล์)
ประชากร (2015)
 • ทั้งหมด: 1,623,200 คน
 • ความหนาแน่น: 45 คน/ตร.กม. (120 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์ (2010)
 • กลุ่มชาติพันธุ์:   มลายู: 70%  จีน: 15%  อินเดีย: 4%  ภูมิบุตรอื่น ๆ: 4.8%  พลเมืองที่ไม่ใช่ชาวมาเลเซีย: 4.9% 
 • ภาษาย่อย: มลายูปะหัง • กวางตุ้ง • ทมิฬ ภาษาชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ
ดัชนีรัฐ
 • ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (2017): 0.796 (สูง) ((อันดับที่ 9)
 • อัตราเจริญพันธุ์รวม (2017): 2.2
 • ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (2016): 50,875 ล้านริงกิต
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
รหัสไปรษณีย์: 25xxx ถึง 28xxx, 39xxx, 49000, 69000
รหัสโทรศัพท์: 09 (ยกเว้นที่ระบุเป็นอย่างอื่น)  05 (Cameron Highlands) 03 (Genting Highlands)
รหัส ISO 3166: MY-06
ทะเบียนพาหนะ: C
รัฐสุลต่านสมัยใหม่: ค.ศ. 1884
เข้าร่วมสหพันธรัฐมลายู: ค.ศ. 1895
ญี่ปุ่นยึดครอง: ค.ศ. 1942
เข้าร่วมสหพันธรัฐมาลายา: ค.ศ. 1948
รับเอกราชเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐมาลายา: 31 สิงหาคม ค.ศ. 1957
ก่อตั้งสหพันธรัฐมาเลเซีย: 16 กันยายน ค.ศ. 1963
เว็บไซต์: www.pahang.gov.my
ปะหัง หรือ ปาฮัง (มลายู: Pahang, ڤهڠ) เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธรัฐมาเลเซีย และเป็นรัฐที่ใหญ่ที่สุดในมาเลเซียตะวันตก ครอบคลุมบริเวณแอ่งแม่น้ำปะหัง มีอาณาเขตติดต่อกับรัฐกลันตันทางทิศเหนือ ติดต่อกับรัฐเประ รัฐเซอลาโงร์ และรัฐเนอเกอรีเซิมบีลันทางทิศตะวันตก ติดต่อกับรัฐยะโฮร์ทางทิศใต้ ส่วนติดต่อกับรัฐตรังกานูและทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันออก
เมืองหลวงของรัฐคือกวนตัน ส่วนเมืองของเจ้าผู้ครองตั้งอยู่ที่เปอกัน เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ กัวลาลีปิซ เตเมร์โละฮ์ และรีสอร์ตเชิงเขาที่ที่สูงเกินติง ที่สูงคาเมรอน และเฟรเซอส์ฮิลล์
ชื่อเฉลิมเมืองของรัฐปะหังคือ ดารุลมักมูร์ ("ถิ่นที่อยู่แห่งความเงียบสงบ")
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์ของผู้คนในรัฐนี้ประมาณอย่างหยาบ ๆ ได้แก่ ชาวมลายู + ภูมิบุตร 1 ล้านคน ชาวจีน 233,000 คน ชาวอินเดีย 68,500 คน อื่น ๆ 13,700 คน และไร้สัญชาติ 68,000 คน
การแบ่งเขตการปกครอง

รัฐปะหังแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 เขต ได้แก่
เบอรา
เบ็นตง
ที่สูงคาเมรอน
เจอรันตุต
กวนตัน
กัวลาลีปิซ
มารัน
เปอกัน
เราบ์
รมปิน
เตเมร์โละฮ์