stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิลเฮ็ล์ม เอดูอาร์ท เวเบอร์
ประวัติ

วิลเฮ็ล์ม เอดูอาร์ท เวเบอร์เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1804 ที่เมืองวิทเทินแบร์ค เป็นหนึ่งในบุตรจำนวน 13 คนของไมเคิล เวเบอร์ ศาสตราจารย์ด้านเทววิทยาที่มหาวิทยาลัยวิทเทินแบร์ค มีเพียงบุตรชาย 4 คนและบุตรสาว 1 คนที่มีชีวิตเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เวเบอร์มีพี่น้องที่เป็นนักวิทยาศาสตร์เช่นกันคือ แอ็นสท์ ไฮน์ริช เวเบอร์ (ค.ศ. 1795–1878) และเอดูอาร์ท เวเบอร์ (ค.ศ. 1806–1871) หลังได้รับการศึกษาจากบิดา เขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยมาร์ติน ลูเทอร์ แห่งฮัลเลอ-วิทเทินแบร์คและต่อมาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์พิเศษด้านปรัชญาธรรมชาติที่มหาวิทยาลัยดังกล่าว ในปี ค.ศ. 1831 เวเบอร์ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงินตามคำแนะนำของคาร์ล ฟรีดริช เกาส์ ในปี ค.ศ. 1833 เวเบอร์และเกาส์ร่วมกันคิดค้นโทรเลขแม่เหล็กไฟฟ้าเพื่อใช้ติดต่อระหว่างหอดูดาวเกิททิงเงินและสถาบันฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยในระยะ 1 กิโลเมตร
ในปี ค.ศ. 1837 เวเบอร์ถูกปลดจากตำแหน่งศาสตราจารย์เนื่องจากเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีชื่อเสียง 7 คนที่ปฏิเสธไม่ยอมรับการขึ้นครองราชย์ของพระเจ้าแอ็นสท์ เอากุสท์ที่ 1 แห่งฮันโนเฟอร์ เขาจึงเดินทางไปหลายประเทศก่อนจะดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ระหว่างปี ค.ศ. 1843–1849 หลังจากนั้นเวเบอร์พำนักที่เมืองเกิททิงเงินและศึกษาด้านแม่เหล็กไฟฟ้ากับเกาส์และคาร์ล ว็อล์ฟกัง เบ็นยามีน ก็อลท์ชมิท ในปี ค.ศ. 1856 เวเบอร์และรูด็อล์ฟ โคลเราช์ วัดอัตราเร็วของแสงจากอัตราส่วนของแม่เหล็กไฟฟ้าและประจุไฟฟ้าสถิตและพบว่าค่าที่ได้ใกล้เคียงกับที่อีปอลิต ฟีโซ นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศสวัดได้ เวเบอร์ยังริเริ่มการใช้ตัว "c" แทนอัตราเร็วของแสงเป็นครั้งแรกจากผลงานนี้
เวเบอร์เสียชีวิตที่เมืองเกิททิงเงินในปี ค.ศ. 1891 ต่อมาชื่อของเขาได้รับการนำไปตั้งเป็นหน่วยเอสไอของความหนาแน่นฟลักซ์แม่เหล็ก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วิลเฮ็ล์ม เอดูอาร์ท เวเบอร์
วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ วิลเฮ็ล์ม เอดูอาร์ท เวเบอร์
"Wilhelm Eduard Weber - Biography". Encyclopedia.com.
วิลเฮ็ล์ม วีน

| วิลเฮ็ล์ม วีน |
| --- | --- |

เกิด: วิลเฮ็ล์ม คาร์ล แวร์เนอร์ อ็อทโท ฟริทซ์ ฟรันทซ์ วีน 13 มกราคม พ.ศ. 2407 กัฟเคิน ใกล้กับเมืองฟิชเฮาเซิน แคว้นปรัสเซีย
เสียชีวิต: 30 สิงหาคม พ.ศ. 2471 (64 ปี) มิวนิก สาธารณรัฐไวมาร์
สัญชาติ: เยอรมัน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน
มีชื่อเสียงจาก: การแผ่รังสีของวัตถุดำ กฎการกระจัดของวีน
คู่สมรส: ลุยซ์ เมห์เลอร์ (สมรส พ.ศ. 2441)
รางวัล: รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ (พ.ศ. 2454)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยกีเซิน มหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค มหาวิทยาลัยมิวนิก มหาวิทยาลัยแอร์เวเทฮา อาเคิน
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: แฮร์มัน ฟ็อน เฮ็ล์มฮ็อลทซ์
ลูกศิษย์ในระดับปริญญาเอก: คาร์ล อมาเดอุส ฮาร์ทมัน กาเบรียล ฮ็อลตส์มาร์ก เอดูอาร์ท รือชาร์ท
 
วิลเฮ็ล์ม คาร์ล แวร์เนอร์ อ็อทโท ฟริทซ์ ฟรันทซ์ วีน (เยอรมัน: Wilhelm Carl Werner Otto Fritz Franz Wien; 13 มกราคม พ.ศ. 2407 – 30 สิงหาคม พ.ศ. 2471) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ประจำปี พ.ศ. 2454 เขาเป็นผู้รวมทฤษฎีความร้อนและการแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้าเข้าด้วยกัน ได้เป็นกฎการกระจัดของวีน ซึ่งว่า ความยาวคลื่นของการแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้าแปรผกผันกับอุณหภูมิ
วิลเฮ็ล์มเป็นญาติกับมัคส์ วีน นักอิเล็กทรอนิกส์ผู้ประดิษฐ์วงจรบริดจ์ของวีน (Wien Bridge)
ประวัติ

วิลเฮ็ล์ม วีน เกิดที่ตำบลกัฟเคิน (Gaffken) ใกล้กับเมืองฟิชเฮาเซิน (Fischhausen) แคว้นปรัสเซีย ซึ่งปัจจุบันเป็นเมืองปรีมอสค์ ประเทศรัสเซีย เป็นบุตรของคาร์ล วีน ต่อมาเมื่อวิลเฮ็ล์มอายุได้สองขวบ ครอบครัวของเขาย้ายถิ่นฐานไปยังตำบลดรัคชไตน์ (Drachstein) ใกล้กับเมืองรัสเทินบวร์ค (Rastenburg) ซึ่งปัจจุบันเป็นเมืองแกนต์ชึน (Kętrzyn) ประเทศโปแลนด์ ล่วงปี พ.ศ. 2422 วิลเฮ็ล์มเข้าโรงเรียนที่รัสเตินบวร์ค หนึ่งปีต่อมาเขาย้ายไปศึกษาชั้นมัธยมปลายที่โรงเรียนที่เมืองไฮเดิลแบร์ค
เมื่อวิลเฮ็ล์มจบชั้นมัธยมปลายในปี พ.ศ. 2425 เขาเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงินและมหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ระหว่าง พ.ศ. 2426–2428 วิลเฮ็ล์มทำงานในห้องปฏิบัติการของแฮร์มัน ฟ็อน เฮ็ล์มฮ็อลทซ์ ในหัวข้อวิจัยการเลี้ยวเบนของแสงที่ตกกระทบโลหะและผลของวัสดุต่าง ๆ ที่มีต่อสีของรังสีหักเห
ระหว่าง พ.ศ. 2439–2442 วิลเฮ็ล์มเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยแอร์เวเทฮา อาเคิน (RWTH Aachen University) ก่อนย้ายไปที่มหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค สืบแทนวิลเฮล์ม คอนราด เรินต์เกน ล่วงปี พ.ศ. 2462 เขาย้ายไปที่มหาวิทยาลัยมิวนิก ระหว่างชีวิตวิชาการได้มีส่วนร่วมในโครงการการเมืองต่าง ๆ แต่ไม่ถึงขนาดเข้าร่วมสมาคมฟิสิกส์เยอรมันหรือด็อยท์เชอฟือซีค (Deutsche Physik)
ผลงาน

เมื่อ พ.ศ. 2439 วิลเฮ็ล์ม วีน ค้นพบกฎการแผ่รังสีของวัตถุดำโดยการทดลอง ซึ่งต่อมาเรียกว่า กฎของวีน เพื่อนร่วมงานของเขาคือ มักซ์ พลังค์ ไม่เชื่อถือการทดลองของวิลเฮ็ล์มจนต้องพยายามใช้ทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้าและอุณหพลศาสตร์เพื่อสร้างทฤษฎีประกอบผลการทดลอง ได้เป็นกฎของวีน-พลังค์ ซึ่งใช้ได้เฉพาะที่ความถี่สูง ๆ และไม่ถูกต้องที่ความถี่ต่ำ มัคส์ พลังค์พยายามแก้ไข และต่อมาได้เสนอกฎของพลังค์ซึ่งว่า พลังงานแปรผันตรงกับความถี่ของแม่เหล็กไฟฟ้า อันนำไปสู่การพัฒนากลศาสตร์ควอนตัม  อย่างไรก็ดีนั้นน กฎของวีนยังมีรูปแบบที่ใช้ได้อยู่คือ  \lambda _{\mathrm {max} }T=\mathrm {constant}  ซึ่งว่า สเปกตรัมคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจะมียอดที่ความยาวคลื่น λmax ซึ่งแปรผกผันกับอุณหภูมิ T ต่อมาในปี พ.ศ. 2454 วิลเฮ็ล์ม วีน ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ในฐานะผู้คนพบกฎการแผ่รังสีของวัตถุร้อน
เมื่อ พ.ศ. 2441 วิลเฮ็ล์มประดิษฐ์ตัวกรองวีน (Wien filter) หรือตัวคัดเลือกความเร็วสำหรับใช้ศึกษารังสีแอโนด เครื่องมือดังกล่าวประกอบด้วยสนามไฟฟ้ากับสนามแม่เหล็กตั้งฉากกัน เมื่ออนุภาคเคลื่อนที่ผ่านจะตีวงโค้งไปตกที่ระยะต่าง ๆ ตามแต่จะกำหนดโดยมวลของอนุภาคมีประจุ ปัจจุบันใช้ในกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนและสเปกโทรมิเตอร์ รวมถึงเครื่องเร่งอนุภาค ปีเดียวกันนั้นเอง วิลเฮ็ล์มศึกษาแก๊สไอออน (ionized gas) และค้นพบอนุภาคประจุบวกมวลเท่ากับอะตอมไฮโดรเจนโดยใช้ตัวกรองของเขาเอง ต่อมาในปี พ.ศ. 2456 โจเซฟ จอห์น ทอมสัน ได้พัฒนาปรับปรุงตัวกรองวีน และทดลองเพิ่มเติม การทดลองกินเวลานานหลายปี จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2462 เออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด เสนอว่า อนุภาคที่วิลเฮ็ล์มค้นพบตั้งแต่แรกนั้นคือโปรตอน (คือ อะตอมไฮโดรเจนเสียอิเล็กตรอนหนึ่งตัว)
ในปี พ.ศ. 2533 วิลเฮ็ล์มอ่านงานของจอร์จ เฟรเดอริก ชาลส์ เซิร์ล (George Frederick Charles Searle) และดัดแปลงทฤษฎีของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ในภาษาอังกฤษ) บรรดามวลของสสารทั้งหลายมีที่มาจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า และกำหนดตามสมการ  m=(4/3)E/c^{2}
เฮโรสตราตัส

| เฮโรสตราตัส |
| --- | --- |
แฮโรสตราโตส
เสียชีวิต: ป. 356 ปีก่อนคริสต์ศักราช
สาเหตุเสียชีวิต: ถูกประหารชีวิต
มีชื่อเสียงจาก: ทำลายวิหารอาร์ทิมิสที่เอฟิซัส—เพื่อสร้างชื่อเสียงตนเอง
เฮโรสตราตัส (กรีกโบราณ: Ἡρόστρατος) เป็นชายหนุ่มผู้ซึ่งวางเพลิงเทวสถานอาร์ทีมิสที่เอฟาซัส ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ (ปัจจุบันอยู่ทางตะวันตกของประเทศตุรกี) โดยมีจุดประสงค์เพื่อสร้างชื่อเสียงให้แก่ตนเองเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 356 ปีก่อนคริสตกาล
แทนที่เขาจะพยายามหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบต่อการกระทำของเขา เขากลับกล่าวอ้างด้วยความภูมิใจในความพยายามที่ได้จารึกชื่อของตนไว้ในประวัติศาสตร์ตลอดกาล เพื่อห้ามผู้แสวงหาชื่อเสียงที่มีความคิดคล้ายกัน ทางการเอฟาซัสจึงไม่เพียงแต่ประหารชีวิตเขาเท่านั้น แต่ยังได้ปฏิเสธที่จะกล่าวถึงชื่อของเขาภายใต้โทษประหารชีวิต หากแต่การกระทำดังกล่าวไม่อาจป้องกันเฮโรสตราตัสจากเป้าหมายของเขา เมื่อนักประวัติศาสตร์ยุคโบราณชื่อธีโอปอมปัส (Theopompus) ได้บันทึกเหตุการณ์และผู้กระทำผิดไว้ในหนังสือเฮลเลนนิกา (Hellenica)
ในเวลาต่อมา ชื่อของเขามักถูกใช้แทนผู้ที่ก่ออาชญากรรมเพื่อสร้างชื่อเสียงแก่ตนเอง
ว่าด้วยสงคราม

หน้าปก "ว่าด้วยสงคราม" ฉบับตีพิมพ์ครั้งแรก
ว่าด้วยสงคราม (เยอรมัน: Vom Kriege) เป็นตำราพิชัยสงคราม เริ่มแต่งโดยพลตรีคาร์ล ฟ็อน เคลาเซอวิทซ์ เมื่อปีค.ศ. 1827 โดยเรียบเรียงจากสงครามนโปเลียน แต่เขาเสียชีวิตก่อนจะเขียนเสร็จ ตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นภาษาเยอรมันในปี ค.ศ. 1832
ตำราพิชัยสมัยเก่าโดยเฉพาะของจีน ให้ความสำคัญต่อกษัตริย์และแม่ทัพ ซึ่งมีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด และไม่รวมสถานการณ์ของประชาชนอยู่ในสมการสงคราม อย่างไรก็ตาม เคลาเซอวิทซ์มองว่าสงครามเป็นเครื่องมือเพื่อสนองความต้องการบางอย่างของรัฐ และรากฐานของรัฐก็คือประชาชน ไม่ใช่ผู้ปกครองหรือกองทัพ ดังนั้น อารมณ์ของประชาชนที่มีต่อผู้ปกครองหรือกองทัพ ย่อมมีผลขับเคลื่อนสงครามในทางใดทางหนึ่ง ดังนั้นผู้ปกครองควรมีทักษะในการชักนำความรู้สึกนึกคิดของประชาชน ให้เป็นไปในทางที่ตนเองต้องการ
นอกจากนี้ ในพิชัยสงครามฉบับนี้ เคลาเซอวิทซ์ประดิษฐ์คำว่า "หมอกสงคราม" ซึ่งเขาอธิบายว่าในสนามรบจริง เราไม่อาจเห็นหรือรับรู้ทุกอย่างชัดแจ้ง ที่ทั้งของข้าศึกหรือพวกพ้องในความคลุมเครือ สภาพของข้าศึกหรือพวกพ้องอยู่ในความคลุมเครือ เปรียบดั่งอยู่ท่ามกลางไอหมอก
พิชัยสงครามชุดนี้ประกอบด้วยแปดเล่ม ได้แก่
เล่มที่ 1 "ว่าด้วยธรรมชาติสงคราม" (Über die Natur des Krieges)
เล่มที่ 2 "ว่าด้วยทฤษฎีสงคราม" (Über die Theorie des Krieges)
เล่มที่ 3 "ว่าด้วยยุทธศาสตร์โดยทั่วไป" (Von der Strategie überhaupt)
เล่มที่ 4 "การรบ" (Das Gefecht)
เล่มที่ 5 "กองทัพ" (Die Streitkräfte)
เล่มที่ 6 "การป้องกัน" (Verteidigung)
เล่มที่ 7 "การโจมตี" (Der Angriff)
เล่มที่ 8 "แผนการสงคราม" (Kriegsplan)
เมโสโปเตเมีย

แผนที่บริเวณเมโสโปเตเมีย
เมโสโปเตเมีย (อังกฤษ: Mesopotamia; กรีกโบราณ: Μεσοποταμία, อักษรโรมัน: Mesopotamíā, เมโซโปตามีอา) เป็นคำกรีกโบราณ ตามรูปศัพท์แปลว่า "ที่ระหว่างแม่น้ำ" (meso = กลาง + potamia = แม่น้ำ) โดยมีนัยหมายถึง "ดินแดนระหว่างแม่น้ำแม่น้ำไทกริสกับยูเฟรทีส" ดินแดนดังกล่าวนี้เป็นส่วนหนึ่งของ "พระจันทร์เสี้ยวอันอุดมสมบูรณ์" (Fertile Crescent) ซึ่งเป็นดินแดนรูปครึ่งวงกลมผืนใหญ่ ทอดโค้งขึ้นไปจากฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนไปจรดอ่าวเปอร์เซีย
เมโสโปเตเมียเป็นแหล่งอารยธรรมที่มีความเก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่ง เมโสโปเตเมีย แปลว่า ดินแดนระหว่างแม่น้ำสองสายคือ แม่น้ำไทกรีสและยูเฟรทีส (ปัจจุบันคือดินแดนส่วนใหญ่ของประเทศอิรัก) ระหว่างสองฝั่งแม่น้ำทั้งสองสายเป็นพื้นดินที่มีความอุดมสมบูรณ์เหมาะแก่การเพาะปลูก ทำให้กลุ่มชนชาติต่างๆเข้ามาทำมาหากินและสร้างอารยธรรมขึ้น รวมทั้งถ่ายทอดอารยธรรมจากกลุ่มหนึ่งสู่กลุ่มหนึ่ง ทำให้เกิดอารยธรรมแบบผสม
เมโสโปเตเมียเป็นดินแดนที่อากาศร้อนและกันดารฝน น้ำที่ได้รับส่วนใหญ่เป็นน้ำจากแม่น้ำที่มาจากการละลายของหิมะบนเทือกเขาในอาร์มีเนีย น้ำจะพัดพาเอาโคลนตมมาทับถมชายฝั่งทั้งสอง ทำให้พื้นดินอุดมสมบูรณ์เหมาะแก่การเพาะปลูก การเอ่อล้นของน้ำอันเกิดจากหิมะละลายไม่มีกำหนดเวลาที่แน่นอนและบางครั้งทำความเสียหายแก่บ้านเมือง ไร่นา ทรัพย์สิน และชีวิตผู้คน การกสิกรรมที่จะได้ผลดีในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ต้องอาศัยระบบชลประทานที่มีประสิทธิภาพ
ความอุดมสมบูรณ์ของลุ่มแม่น้ำเป็นสิ่งดึงดูดให้ผู้คนเข้ามาทำมาหากินในบริเวณนี้ แต่ความร้อนของอากาศก็เป็นเครื่องบั่นทอนกำลังของผู้คนที่อาศัยอยู่ทำให้คนเหล่านั้นขาดความกระตือรือร้น เมื่อมีพวกอื่นเข้ารุกรานจึงต้องหลีกทางให้ผู้ที่เข้ามาใหม่ ซึ่งเมื่ออยู่ไปนาน ๆ เข้าก็ประสบภาวะเดียวกันต้องหลีกให้ผู้อื่นต่อไป[ต้องการอ้างอิง] พวกที่เข้ามารุกรานส่วนใหญ่มักจะมาจากบริเวณหุบเขาที่ราบสูงทางภาคเหนือ และตะวันออกซึ่งส่วนใหญ่เป็นเขาหินปูนไม่อุดมสมบูรณ์เท่าเขตลุ่มแม่น้ำ และยังมีพวกที่มาจากทะเลทรายซีเรียและอาระเบีย เรื่องราวของดินแดนแห่งนี้จึงเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวกับอารยธรรมของคนกลุ่มต่าง ๆ หลายกลุ่ม มิได้เป็นเรื่องราวของอารยธรรมที่สืบต่อกันเป็นเวลายาวนานดังเช่นอารยธรรมอียิปต์
คนกลุ่มแรกที่สร้างอารยธรรมเมโสโปเตเมียขึ้นคือชาวซูเมอร์ ผู้คิดประดิษฐ์ตัวอักษรขึ้นเป็นครั้งแรกในโลก อารยธรรมที่ชาวซูเมอร์สร้างขึ้นเป็นพื้นฐานสำคัญของอารยธรรมเมโสโปเตเมีย สถาปัตยกรรม ตัวอักษร ศิลปกรรมอื่น ๆ ตลอดจนทัศนคติต่อชีวิตและเทพเจ้าของชาวซูเมอร์ ได้ดำรงอยู่และมีอิทธิพลอยู่ในลุ่มแม่น้ำทั้งสองตลอดช่วงสมัยโบราณ
ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์

เมโสโปเตเมียเป็นอู่อารยธรรมที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลกสมัยโบราณ โดยตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำ 2 สาย คือ แม่น้ำไทกริส (Tigris) และแม่น้ำยูเฟรทีส (Euphrates) ซึ่งปัจจุบันนี้อยู่ในประเทศอิรัก แม่น้ำทั้ง 2 สายมีต้นน้ำอยู่ในอาร์มีเนียและเอเชียไมเนอร์มาบรรจบกันเป็นชัฏฏุลอะร็อบแล้วไหลลงสู่ทะเลที่อ่าวเปอร์เซีย
บริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำไทกริสและยูเฟรทีสตอนล่างเรียกว่าบาบิโลเนีย (Babylonia) เป็นเขตซึ่งอยู่ติดกับอ่าวเปอร์เซีย มีชื่อเรียกในสมัยหนึ่งว่าชีนา (Shina) เกิดจากการทับถมของดินที่แม่น้ำพัดพามา กล่าวคือ ในฤดูร้อนหิมะบนภูเขาในอาร์มีเนียละลายไหลบ่าลงมาทางใต้พัดพาเอาโคลนตมมาทับถมไว้ยังบริเวณปากน้ำ ทำให้พื้นดินตรงปากแม่น้ำงอกออกทุกปี โดยเฉลี่ยแล้วประมาณ 1 ไมล์ครึ่งทุก ๆ ศตวรรษ (ประมาณปีละ 29 นิ้วครึ่ง)
อาณาบริเวณที่เรียกว่าเมโสโปเตเมีย มีทิศเหนือจรดทะเลดำและทะเลแคสเปียน ทิศตะวันตกเฉียงใต้จรดคาบสมุทรอาหรับซึ่งล้อมรอบด้วยทะเลแดงและมหาสมุทรอินเดีย ทิศตะวันตกจรดที่ราบซีเรียและปาเลสไตน์ ส่วนทิศตะวันออกจรดที่ราบสูงอิหร่าน
เมโสโปเตเมียแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนล่างใกล้กับอ่าวเปอร์เซีย แห้งแล้งเรียกว่าบาบิโลเนีย ส่วนบนซึ่งค่อนอุดมสมบูรณ์เรียกว่าอัสซีเรีย (Assyria)[ต้องการอ้างอิง] บริเวณทั้งหมดมีชนชาติหลายเผ่าพันธุ์อาศัยอยู่ มีการรบพุ่งกันอยู่เสมอ เมื่อชาติใดมีอำนาจก็เข้าไปยึดครองและกลายเป็นชนชาติเดียวกัน นักประวัติศาสตร์บางท่านกล่าวว่า ไม่มีแห่งหนตำบลใดจะมีชาติพันธุ์มนุษย์ผสมปนเปกันมากมายเหมือนที่นี่ และยังเป็นยุทธภูมิระหว่างตะวันตกกับตะวันออกตลอดสมัยประวัติศาสตร์ ดังนั้น ประวัติเรื่องราวต่าง ๆ ของชนชาติเหล่านี้จึงค่อนข้างสับสน
เกอเรแม

| เกอเรแม |
| --- | --- |
เทศบาล

เกอเรแม
พิกัด:  38°38′35″N 34°49′44″E﻿ / ﻿38.64306°N 34.82889°E﻿ / 38.64306; 34.82889
ประเทศ: ตุรกี
จังหวัด: เนฟเชฮีร์
ความสูง: 1,104 เมตร (3,622 ฟุต)
เว็บไซต์: goreme.bel.tr
| อุทยานแห่งชาติเกอเรแม และแหล่งหินแห่งแคปพาโดเชีย * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เกอเรแม
พิกัด: 38°40′00″N 34°50′59.7″E﻿ / ﻿38.66667°N 34.849917°E﻿ / 38.66667; 34.849917
ประเทศ:  ตุรกี
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกแบบผสม
เกณฑ์พิจารณา: (i), (iii), (v), (vii)
อ้างอิง: 357
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2528 (คณะกรรมการสมัยที่ 9)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เกอเรแม (ตุรกี: Göreme, ออกเสียง: [ɟœˈɾeme]; กรีกโบราณ: Κόραμα, อักษรโรมัน: Kòrama) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในบริเวณแคปพาโดเชียในตอนกลางของอานาโตเลียในประเทศตุรกี โดยมีประชากรประมาณ 2,000 คน
เกอเรแมเดิมชื่อ Korama, Matiana, Maccan หรือ Machan และ Avcilar เมื่อหุบเขาเกอเรแมที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนักได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ชื่อเมืองก็ถูกเปลี่ยนมาเป็น "เกอเรแม" เพื่อความสะดวก
อุทยานแห่งชาติเกอเรแม (ตุรกี: Göreme Milli Parklar) ไดัรับขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกใน พ.ศ. 2528
เกอเรแมตั้งอยู่ในบริเวณที่เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของผู้คนมาตั้งแต่สมัยโรมัน และเป็นที่ที่ชาวคริสเตียนยุคแรกใช้ในการเป็นที่หลบหนีภัยจากการไล่ทำร้ายและสังหารก่อนที่คริสต์ศาสนาจะเป็นศาสนาที่ได้รับการประกาศว่าเป็นศาสนาของจักรวรรดิ ที่จะเห็นได้จากคริสต์ศาสนสถานจำนวนมากมายที่ตั้งอยู่ในบริเวณนี้
ระเบียงภาพ

ภูมิสัณฐานของหุบเขาเกอเรแม
บ้านเรือนที่ขุดเข้าไปในหินภูเขาไฟ
คริสต์ศาสนสถาน
จิตรกรรมฝาผนัง
จิตรกรรมฝาผนัง
แหล่งข้อมูลอื่น

"NATIONAL PARKS: Nevsehir - Göreme National Park". Kultur.gov. Turkey: Republic of Turkey. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2005-01-04.
"World Heritage Centre/World Heritage List: Göreme National Park and the Rock Sites of Cappadocia". UNESCO.org.
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศตุรกี |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  มัสยิดใหญ่และโรงพยาบาลดิฟริยี  พื้นที่ประวัติศาสตร์แห่งอิสตันบูล  ฮัตตูชา : เมืองหลวงของฮิตไทต์  แน็มรุทดา  คซันโทส-เลโตโอน  นครซัฟรันโบลู  แหล่งโบราณคดีทรอย  มัสยิดเซลีมีเยและและอาคารประกอบ  แหล่งยุคหินใหม่แห่งชาทัลเฮอยึค  บูร์ซาและจูมาลือคือซึค : กำเนิดแห่งจักรวรรดิออตโตมัน  เปร์กาโมนและภูมิทัศน์วัฒนธรรมหลายชั้น  ป้อมดิยาร์บาคือร์และภูมิทัศน์วัฒนธรรมสวนเฮ็ฟแซ็ล  เอฟิซัส  แหล่งโบราณคดีอานี  แอโฟรดิเซียส  เกอเบ็กลีเทแพ  มูนดินอาร์สลันเทแพ  กอร์ดีออน  Wooden Hypostyle Mosques of Medieval Anatolia  |  |
| ผสม |  อุทยานแห่งชาติเกอแรเมและแหล่งหินแห่งแคปพาโดเชีย  ฮีเอราโปลิส-ปามุกกาเล  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
รัล์ฟ รังนิค
อาชีพผู้ฝึกสอน > ช่วงแรก

รังนิคเริ่มต้นอาชีพการเป็นผู้ฝึกสอนในช่วงทศวรรษ 1980 โดยสโมสรแรกที่เขาคุมทีมคือ Viktoria Backnang สโมสรในบ้านเกิดของเขาที่เมืองบัคยัง, เยอรมนี ซึ่งเขาเซ็นสัญญาในฐานะผู้เล่น-ผู้จัดการทีม ตามด้วยการย้ายไปคุมทีมสำรองของเฟาเอ็ฟเบ ซตุทท์การ์ท และ Lippoldsweiler ตามลำดับ
ต่อมาใน ค.ศ. 1988 รังนิคไปคุมทีมเอสซี คอร์ป เป็นเวลาสองฤดูกาล ก่อนจะกลับมาร่วมงานกับซตุทท์การ์ทในฐานะผู้จัดการทีมรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี และพาทีมชนะเลิศการแข่งขันบุนเดิสลีการะดับเยาวชนใน ค.ศ. 1991 ก่อนจะลาทีมเพื่อไปคุมสโมสร SSV Reutlingen 05 ในลีกสมัครเล่นของเยอรมนี และพาทีมจบอันดับ 4 ได้ในฤดูกาลแรก และรังนิคได้อำลาทีมในฤดูกาล 1997 เพื่อคุมอุล์ม 1846 อดีตสโมสรซึ่งเขาเคยเล่นอาชีพ
การคุมทีมนัดแรกอย่างเป็นทางการในฐานะผู้จัดการทีมของอุล์ม จบลงด้วยความพ่ายแพ้ต่อกร็อยเทอร์เฟือร์ท 0–2 และรังนิคพาทีมจบฤดูกาลแรกด้วยอันดับ 6 ก่อนจะพาทีมคว้าแชมป์ลีกระดับ 3 ได้ในฤดูกาล 1997–98 และยังพาทีมทำผลงานยอดเยี่ยมอย่างต่อเนื่องในซไวเทอบุนเดิสลีกา และมีส่วนสำคัญในการวางระบบการเล่นใหม่ ๆ ของทีมรวมถึงการหาผู้เล่นฝีเท้าดีเข้าสู่ทีม ส่งผลให้สโมสรสามารถเลื่อนชั้นสู่ลีกสูงสุดอย่างบุนเดิสลีกาได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ใน ค.ศ. 2000
อย่างไรก็ตาม รังนิคได้เจรจากับเฟาเอ็ฟเบ ซตุทท์การ์ทในช่วงกลางฤดูกาลที่สองที่เขาทำหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมของอุล์ม และทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลงร่วมกันในการดึงตัวรังนิคไปคุมทีมในฤดูกาลถัดไป และข่าวนี้ได้รั่วไหลสู่สาธารณชนในในเวลาต่อมา ส่งผลให้รังนิคลาออกจากการคุมทีมอุล์ม และเซ็นสัญญากับซตุทท์การ์ทในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1999
อาชีพผู้ฝึกสอน > เฟาเอ็ฟเบ ซตุทท์การ์ท

รังนิคเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการในวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1999 และคุมทีมในช่วง 5 นัดสุดท้ายของฤดูกาล และพาทีมชนะได้ 2 จาก 5 นัด จบในอันดับ 11 ต่อมา เขาได้คุมทีมเต็มฤดูกาลในฤดูกาลถัดมา และพาทีมจบอันดับ 8 ต่อมา เขาพาทีมคว้าแชมป์ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ ได้ในฤดูกาลที่สาม รวมถึงเข้ารอบ 16 ทีมสุดท้ายยูฟ่าคัพ และรอบรองชนะเลิศเดเอ็ฟเบ-โพคาล แต่รังนิคได้ถูกปลดในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 จากผลงานย่ำแย่ของทีม โดยอันดับของซตุทท์การ์ทได้ตกลงไปท้ายตาราง
อาชีพผู้ฝึกสอน > ฮันโนเฟอร์ 96

รังนิคย้ายมาร่วมงานกับฮันโนเฟอร์ 96 ในซไวเทอบุนเดิสลีกา และสามารถพาทีมเลื่อนชั้นสู่บุนเดิสลีกาได้เป็นครั้งแรกในรอบ 13 ปี ในฤดูกาลต่อมา ฮันโนเฟอร์ 96 จบในอันดับ 11 แต่รังนิคได้ถูกปลดกลางฤดูกาล 2003–04 เนื่องจากทีมมีผลงานย่ำแย่โดยตกลงไปอยู่อันดับ 15 ของตาราง
อาชีพผู้ฝึกสอน > ชัลเคอ 04

รังนิคได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้จัดการทีม ชัลเคอ 04 ในวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 2004 โดยมาแทนที่ยุพ ไฮน์เคิส และพาทีมผ่านเข้ารอบแพ้คัดออกในยูฟ่าคัพได้ ก่อนจะแพ้ชัคตาร์ดอแนตสก์ และยังพาทีมเข้าชิงชนะเลิศเดเอ็ฟเบ-โพคาล แต่แพ้ไบเอิร์นมิวนิก 1–2 รวมถึงการจบฤดูกาลด้วยตำแหน่งรองแชมป์บุนเดิสลีกา เป็นรองเพียงไบเอิร์นมิวนิก
ในฤดูกาล 2005–06 รังนิคพาทีมคว้าแชมป์เดเอ็ฟเอ็ล-ลีกาโพคาล โดยเอาชนะเฟาเอ็ฟเบ ซตุทท์การ์ท สโมสรเก่าของเขา 1–0 และในฤดูกาลนี้ชัลเคอ 04 ยังได้ร่วมแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก แต่ไม่ผ่านรอบแบ่งกลุ่ม และผลงานของทีมก็ย่ำแย่ลงอย่างต่อเนื่องนับจากนั้น โดยอันดับในลีกได้ตกลงไปกลางตาราง รวมถึงการตกรอบฟุตบอลถ้วยเดเอ็ฟเบ-โพคาล โดยแพ้ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ทไปถึง 0–6 ส่งผลให้รังนิคถูกปลดในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2005
อาชีพผู้ฝึกสอน > เทเอ็สเก 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์

รังนิคย้ายมาร่วมงานกับสโมสรเทเอ็สเก 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ในฤดูกาล 2006–07 โดยสโมสรเล่นอยู่ในเรกิโอนาลลีกา (ลีกระดับ 3) ในขณะนั้น และเขาพาทีมเลื่อนชั้นขึ้นสู่ซไวเทอบุนเดิสลีกาได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ และยังทำผลงานยอดเยี่ยมต่อเนื่องด้วยการพาทีมจบอันดับ 2 ในฤดูกาลต่อมา เลื่อนชั้นสู่บุนเดิสลีกาได้สำเร็จ และยังเข้าถึงรอบ 8 ทีมสุดท้ายเดเอ็ฟเบ-โพคาล และในฤดูกาล 2008–09 เขาพาฮ็อฟเฟินไฮม์จบอันดับ 7 ในบุนเดิสลีกา
ในฤดูกาล 2009–10 ฮ็อฟเฟินไฮม์จบอันดับ 11 ต่อมา รังนิคได้ลาออกจากตำแหน่งในเดือนมกราคม ค.ศ. 2011 เนื่องจากไม่พอใจที่สโมสรขายลูอิส กุสตาวู กองกลางคนสำคัญให้แก่ไบเอิร์นมิวนิกโดยไม่ผานการตัดสินใจของเขา
อาชีพผู้ฝึกสอน > ชัลเคอ 04 (ครั้งที่สอง)

รังนิคกลับมาเป็นผู้จัดการทีมให้กับ ชัลเคอ 04 อีกครั้ง โดยมาแทนที่ เฟลิคส์ มากัท และชาลเคอทำผลงานในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกได้อย่างยอดเยี่ยม โดยเอาชนะอินเตอร์มิลานในรอบ 8 ทีมสุดท้ายด้วยผลประตูรวม 7–3 ก่อนจะแพ้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในรอบรองชนะเลิศ
ถัดมาในฤดูกาล 2011–12 ชัลเคอ 04 คว้าแชมป์เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพได้ เอาชนะจุดโทษโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ ก่อนที่รังนิคจะลาออกอย่างกะทันหันในเดือนกันยายน ค.ศ. 2011 โดยให้เหตุผลว่าตนเองมีอาการล้าเรื้อรัง จากการทำงานหนักและสะสมความเครียดเป็นเวลานาน
อาชีพผู้ฝึกสอน > แอร์เบ ไลพ์ซิช

หลังจากหยุดพักจากการคุมทีมไปหลายปี รังนิคซึ่งรับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการกีฬาให้กับสโมสรเร็ดบุลซัลทซ์บวร์คในออสเตรียในขณะนั้น ประกาศว่าเขาจะกลับมารับทำหน้าผู้จัดการทีมให้สโมสรแอร์เบ ไลพ์ซิช ในฤดูกาล 2015–16 ซึ่งเขาพาทีมเลื่อนชั้นขึ้นสู่บุนเดิสลีกาได้สำเร็จ และรัล์ฟ ฮาเซินฮึทเทิลเข้ามารับช่วงต่อจากเขา
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 รังนิคกลับมารับตำแหน่งผู้จัดการทีมไลพ์ซิชเป็นครั้งที่สอง และพาทีมทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม โดยจบอันดับสามในบุนเดิสลีกา ได้สิทธิ์แข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ รวมทั้งเข้าชิงชนะเลิศเดเอ็ฟเบ-โพคาล ก่อนจะแพ้ไบเอิร์นมิวนิก รวมถึงทำผลงานในยูโรปาลีกได้ดีพอสมควร รังนิคได้ลาทีมเมื่อจบฤดูกาล และผู้ที่มาคุมทีมต่อจากเขาคือ ยูลีอาน นาเกิลส์มัน
อาชีพผู้ฝึกสอน > แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2021 รังนิคได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้จัดการทีมชั่วคราวของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีก โดยเขาจะคุมทีมไปจนสิ้นสุดฤดูกาล 2021–22 และจะรับตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาให้แก่สโมสรไปอีกสองปีหลังจากหมดสัญญา รังนิคประเดิมการคุมทีมนัดแรกในเกมพรีเมียร์ลีกวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2021 ซึ่งยูไนเต็ดเปิดโอล์ดแทรฟฟอร์ดเอาชนะคริสตัล พาเลซ 1–0 แต่ต่อมาทางสโมสรได้ประกาศว่ารังนิคจะไม่ทำหน้าที่ที่ปรึกษาสโมสร โดยเขาจะไปรับงานเป็นผู้จัดการทีมชาติออสเตรีย
สถิติการคุมทีม

| สโมสร | วันที่รับตำแหน่ง | สิ้นสุด | สถิติ> จำนวนนัด | สถิติ> ชนะ | สถิติ> เสมอ | สถิติ> แพ้ | สถิติ> เปอร์เซ็นต์ในการชนะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท  (ทีมสำรอง) | 1 กรกฎาคม 1985 | 30 มิถุนายน 1987 | 70 | 28 | 16 | 26 | 040.00 |
| Reutlingen 05 | 1 กรกฎาคม 1995 | 31 ธันวาคม 1996 | 51 | 26 | 12 | 13 | 050.98 |
| อุล์ม 1846 | 1 มกราคม 1997 | 16 มีนาคม 1999 | 75 | 36 | 18 | 21 | 048.00 |
| เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท | 3 พฤษภาคม 1999 | 24 กุมภาพันธ์ 2001 | 86 | 36 | 16 | 34 | 041.86 |
| ฮันโนเฟอร์ 96 | 23 พฤษภาคม 2001 | 8 มีนาคม 2004 | 98 | 44 | 22 | 32 | 044.90 |
| ชัลเคอ 04 | 28 กันยายน 2004 | 12 ธันวาคม 2005 | 65 | 36 | 15 | 14 | 055.38 |
| เทเอ็สเก 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ | 22 มิถุนายน 2006 | 2 มกราคม 2011 | 166 | 79 | 43 | 44 | 047.59 |
| ชัลเคอ 04 | 21 มีนาคม 2011 | 22 กันยายน 2011 | 23 | 10 | 3 | 10 | 043.48 |
| แอร์เบ ไลป์ซิก | 29 พฤษภาคม 2015 | 16 พฤษภาคม 2016 | 36 | 21 | 7 | 8 | 058.33 |
| แอร์เบ ไลป์ซิก | 9 กรกฎาคม 2018 | 30 มิถุนายน 2019 | 52 | 29 | 13 | 10 | 055.77 |
| แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (ชั่วคราว) | 29 พฤศจิกายน 2021 | 23 พฤษภาคม 2022 | 27 | 11 | 10 | 6 | 040.74 |
| รวม | รวม | รวม | 749 | 356 | 175 | 218 | 047.53 |
เกียรติประวัติ > ผู้จัดการทีม

เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
บุนเดิสลีการุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี; ชนะเลิศ: 1990–91
อุล์ม 1846
เรกิโอนาลลีกา; ชนะเลิศ: 1997–98
เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท
ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ; ชนะเลิศ: 2000
ฮันโนเฟอร์ 96
ซไวเทอบุนเดิสลีกา; ชนะเลิศ: 2001–02
ชัลเคอ 04
เดเอ็ฟเบ-โพคาล; ชนะเลิศ: 2010–11; รองชนะเลิศ: 2004–05
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ; ชนะเลิศ: 2011
เดเอ็ฟเอ็ล-ลีกาโพคาล; ชนะเลิศ: 2005
แอร์เบ ไลป์ซิก
เดเอ็ฟเบ-โพคาล; รองชนะเลิศ: 2018–19
เชิงอรรถ

↑  เป็นศาสตร์การเล่นฟุตบอลที่ผู้เล่นทุกคนจะต้องช่วยกันแย่งบอลกลับมาเล่นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อทีมตัวเองเสียงการครอบครองบอล และจะต้องเคลื่อนที่ด้วยความรวดเร็ว เป็นหนึ่งในรูปแบบการเล่นที่ได้รับความนิยมสูงในฟุตบอลสมัยใหม่ ผู้จัดการทีมที่ขึ้นชื่อในการเล่นระบบนี้ เช่น เยือร์เกิน คล็อพ