stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถาบันการบินพลเรือน
ทำเนียบผู้อำนวยการและผู้ว่าการ

ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน สถาบันการบินพลเรือนมี ผู้อำนวยการ ผู้ว่าการ รักษาการผู้อำนวยการ และ รักษาการผู้ว่าการ มาแล้ว 25 ท่าน ดังรายนามต่อไปนี้
| ผู้อำนวยการศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย> รายนามผู้อำนวยการ | ผู้อำนวยการศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย> วาระการดำรงตำแหน่ง | ผู้อำนวยการศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย> หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| 1. Mr. R.L. Cole | ปี พ.ศ. 2504 - พ.ศ. 2509 | Principal of CATC |
| 2. พลอากาศตรี หม่อมราชวงศ์ สุกษม เกษมสันต์ | ปี พ.ศ. 2505 - พ.ศ. 2508 | Administrator |
| 3. นาวาอากาศเอก อำนวย สกุลรัตนะ | ปี พ.ศ. 2508 - พ.ศ. 2512 | รักษาการผู้อำนวยการ |
| 4. ดร.จิตติ วัชรสินธุ์ | ปี พ.ศ. 2512 - พ.ศ. 2516 | รักษาการผู้อำนวยการ |
| 5. พลอากาศตรี ละเอิบ ปิ่นสุวรรณ์ | ปี พ.ศ. 2516 - พ.ศ. 2520 |  |
| 6. นาวาอากาศเอก ประเสริฐ ใจผ่องใส | ปี พ.ศ. 2520 - พ.ศ. 2523 |  |
| 7. นายสุวรรณ ทัพพะรังสี | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2523 - 10 กันยายน พ.ศ. 2524 |  |
| 8. นายสุนทร สุตะพาหะ | 11 กันยายน พ.ศ. 2524 - 1 มีนาคม พ.ศ. 2525 (ครั้งที่ 1)   4 มกราคม พ.ศ. 2536 - 31 มีนาคม พ.ศ. 2536 (ครั้งที่ 2) | รักษาการผู้อำนวยการ   รักษาการผู้อำนวยการ |
| 9. นายอาจหาญ กุลละวณิชย์ | 1 มีนาคม พ.ศ. 2525 - 1 สิงหาคม พ.ศ. 2530 | รักษาการผู้อำนวยการ |
| 10. ดร.ดนัย เลขยานนท์ | 1 สิงหาคม พ.ศ. 2530 - 1 สิงหาคม พ.ศ. 2532 | รักษาการผู้อำนวยการ |
| 11. ดร.บำรุง จินดา | 1 สิงหาคม พ.ศ. 2532 - 2 กันยายน พ.ศ. 2535 (ครั้งที่ 1) | รักษาการผู้อำนวยการ |
| 12. นายสวัสดิ์ สิทธิ์วงศ์ | 2 กันยายน พ.ศ. 2535 - 4 มกราคม พ.ศ. 2536 | รักษาการผู้อำนวยการ |
ผู้ว่าการสถาบันการบินพลเรือน
| รายนามผู้ว่าการ | วาระการดำรงตำแหน่ง | หมายเหตุ |
| 11. ดร.บำรุง จินดา | 1 เมษายน พ.ศ. 2536 - 30 กันยายน พ.ศ. 2539 (ครั้งที่ 2) |  |
| 13. พันตรี ประยงค์ สุกใส | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2539 - 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 | รักษาการผู้ว่าการ |
| 14. รองศาสตราจารย์ ดร. องค์การ อินทรัมพรรย์ | 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 - 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 |  |
| 15. รองศาสตราจารย์ ดร. สุธี อักษรกิตต์ | 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 - 1 ตุลาคม พ.ศ. 2543 | รักษาการผู้ว่าการ |
| 16. พลอากาศโท ชรัช ปานสุวรรณ | 2 ตุลาคม พ.ศ. 2543 - 30 กันยายน พ.ศ. 2547 |  |
| 17. นายสุพจน์ คัมภีระ | 2 ตุลาคม พ.ศ. 2547 - 30 มีนาคม พ.ศ. 2548 | รักษาการผู้ว่าการ |
| 18. เรืออากาศโท ประพนธ์ จิตตะปุตตะ | 1 เมษายน พ.ศ. 2548 - 7 เมษายน พ.ศ. 2548 | รักษาการผู้ว่าการ |
| 19. นายบุญฤทธิ์ เสาวพฤกษ์ | 8 เมษายน พ.ศ. 2548 - 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 |  |
| 20. พลตำรวจตรี ชูเกียรติ ประทีปะเสน | 8 มกราคม พ.ศ. 2551 - 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 | รักษาการผู้ว่าการ |
| 21. นายวุฒิชัย สิงหมณี | 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 - 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 | รักษาการผู้ว่าการ |
| 22. พลอากาศตรี ภักดิวรรธน์ วชิรพัลลภ | 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 |  |
| 23. พลอากาศเอก ไพบูลย์ จันทร์หอม | 1 ธันวาคม พ.ศ. 2553 - 11 ตุลาคม พ.ศ. 2554 | รักษาการผู้ว่าการ |
| 24. นาวาอากาศเอก จิรพล เกื้อด้วง | 11 ตุลาคม พ.ศ. 2554 - 10 มกราคม พ.ศ. 2565 |  |
| 25. นางสาวภัคณัฏฐ์ มากช่วย | 11 มกราคม พ.ศ. 2565 - ปัจจุบัน |  |
หลักสูตร

แบ่งเป็น 3 ประเภท ได้แก่ หลักสูตรภาคพื้น หลักสูตรภาคอากาศ และหลักสูตรฝึกอบรม
หลักสูตร > หลักสูตรภาคพื้น

แบ่งเป็น 5 หลักสูตร ได้แก่ จากเว็บไซต์ของสถาบันการบินพลเรือน
หลักสูตรวิทยาศาสตร์บัณฑิต สาขาวิชาวิทยาการการบิน เป็นหลักสูตร 4 ปี โดยเปิดรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในแผนกวิทย์-คณิต และแผนกศิลป์ นักศึกษาจะเรียนรวมกันเป็นเวลา 2 ปี (ชั้นปีที่ 1 และ 2) และจะทำการเลือกสาขาวิชาเมื่อนักศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 3 มี 6 วิชาโท ได้แก่
วิชาโทการจราจรทางอากาศ ( Air Traffic Minor : ATM )
วิชาโทการท่าอากาศยาน ( Airport Minor : APM )
วิชาโทการส่งสินค้าทางอากาศ ( Air Cargo Minor : ACM )
วิชาโทโลจิสติกส์การบิน ( Aviation Logistics Minor : ALM )
วิชาโทธุรกิจการบิน ( Airline Business Minor : ABM )
วิชาโทการบำรุงรักษาอากาศยาน ( Aircraft Maintenance Minor : AMM )
หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (Bachelor of Engineering) เป็นหลักสูตร 4 ปี โดยเปิดรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่6 แผนกวิทย์-คณิต มี 1 สาขาวิชา ได้แก่
สาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์การบิน (Program in Aviation Electronics Engineering)
หลักสูตรระดับอนุปริญญา เป็นหลักสูตร 2 ปีครึ่ง มี 3 หลักสูตร ได้แก่
หลักสูตรนายช่างภาคพื้นดิน สาขาวิชาช่างเครื่องบิน วิชาเอกเครื่องยนต์แก๊สเทอร์ไบน์ (Aircraft Maintenance Engineer License (AMEL) Course: Aeroplane Mechanic - B1.1, B1.2) โดยเปิดรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 แผนกวิทย์-คณิต และ ระดับชั้น ปวช.สาขาช่างยนต์ ช่างกลโรงงาน เครื่องกล ไฟฟ้ากำลัง หรือสาขาอื่นที่เกี่ยวข้อง
หลักสูตรนายช่างภาคพื้นดิน สาขาวิชาช่างเอวิโอนิกส์ (Aircraft Maintenance Engineer (AMEL) License : Avionics Mechanic - B2) โดยเปิดรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 แผนกวิทย์-คณิต และ ระดับชั้น ปวช.สาขาช่างยนต์ ช่างกลโรงงาน เครื่องกล ไฟฟ้ากำลัง อิเล็กทรอนิกส์ หรือสาขาอื่นที่เกี่ยวข้อง
หลักสูตรอนุปริญญาสาขาวิชาเทคโนโลยีอากาศยาน (อิเล็กทรอนิกส์การบิน) โดยเปิดรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 แผนกวิทย์-คณิต และ ระดับชั้น ปวช.แผนกไฟฟ้าและอิเลคทรอนิคส์
หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ สาขาเตรียมวิศวกรรมการบิน ( Vocational Certificate in Pre-Aeronautical Engineering )
หลักสูตรเทคโนโลยีการบินบัณฑิต (ต่อเนื่อง) (Bachelor of Technology in Aviation (Continuing Program) ) เป็นหลักสูตรต่อเนื่อง 2 ปี มี 2 สาขาวิชา ได้แก่
สาขาวิชาการจัดการท่าอากาศยาน (ต่อเนื่อง) (Program in Airport Management (Continuing Program) )
สาขาวิชาการจัดการการขนส่งสินค้าทางอากาศ (ต่อเนื่อง) (Program in Air Cargo Management (Continuing Program)
หลักสูตร > หลักสูตรภาคอากาศ

ในปัจจุบันมี 9 หลักสูตร โดยได้รับการับรองจากกรมการบินพลเรือน เลขที่ 03/2555 ได้แก่
Private Pilot License Course (Aeroplane / Helicopter Ground and Flight Training)
Instrument Rating Course (Ground and Flight Training)
Commercial Pilot License Course (Aeroplane / Helicopter Ground and Flight Training)
Multi-Engine Rating Course (Ground and Flight Training)
Instructor Pilot Course (Aeroplane / Helicopter Ground and Flight Training)
Multi-Crew Pilot License Course (Core Skill Flying and Basic Course)
Airline Transport Pilot License (Theory) Course
Robinson R44 Transition Course
Robinson R44 Refresher Course
หลักสูตร > หลักสูตรฝึกอบรม

Operations Group
Air Traffic Control License & Rating
Air Traffic Controller License & Aerodrome Control Rating
Approach Terminal Control Non-Radar Procedural
Approach Terminal Control Radar
Area Airways Control Non-Radar Procedural
AIS Officer
AIS Cartography
Flight Operations Officer / Flight Dispatcher
Flight Operations Officer Refresher
Aviation Introductory to Flight Operations Officer / Flight Dispatcher
Search & Rescue Administration
CNS/ATM Technologies For Air Traffic Service Manager
Safety Management System
Aviation Security Management
Human Factor For Operational Personnel
Meteorology For Aviation Personnel
Performance Based Navigation
Controller - Pilot Data Link & Communication
Aerodrome Certification
Aircraft Maintenance Group
Helicopter Maintenance Special
Skill Test For Aircraft Maintenance Engineering
เพลงสถาบัน

สถาบันการบินพลเรือนแห่งนี้
เป็นถิ่นที่สร้างสรรค์ผลงานยิ่งใหญ่
สร้างบุคคลากรด้านการบินในประเทศไทย
เพื่อการคมนาคมก้าวไกลพัฒนา
เขียวส้มคือธงเราเรืองรองสดใส
ทั้งปีกธงชาติไทยเชิดชูสง่า
แดนถิ่นสบพ. ร่มเย็นและร่มรื่นนานมา
สถาบันเพื่อการศึกษาภาคเอเชียอาคเนย์
นานาชาติก็มาศึกษาร่วมกันได้
งานเราก้าวไกลทั้งระเบียบวินัยมั่นไม่หันเห
เลิศด้วยจริยธรรมน้ำใจงามทั้งเครื่องแบบเก๋
ขอบเขตฟ้าเหนือคาดคะเนนั้นเราชำนาญ
* ทั้งงานช่างบำรุงซ่อมนั้นมีคุณค่า
เราเพียรศึกษาทุกแขนงวิชาอีกการสื่อสาร
ศึกษาตามหลักสากล
ทั้งจุนเจือเครือจราจรอากาศยาน
นักบินเชี่ยวชาญมีมาตรฐานสากล
พวกเรานักศึกษาทั่วกัน
ยึดมั่นสามัคคีทั่วคน
ศึกษาเพื่อชาติพัฒนามีประโยชน์ท่วมท้น
ทั้งเพื่อตนมีอนาคตไกล
จะขอรักประเทศรักชาติ
ภัคดีมหาราชจอมหทัย
รักษาสัตย์รักสถาบันที่ได้อาศัย
ศึกษามวลวิชาภูมิใจเทิดไว้นิรันด์
สนามกีฬาทางน้ำโอลิมปิก (รีโอเดจาเนโร)

| --- | --- |
มุมมองด้านนอกของสนามกีฬาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2016
th
ที่ตั้ง: บาราดาชีฌูกา, รีโอเดจาเนโร, บราซิล
พิกัด: 22°58′37″S 43°23′37″W﻿ / ﻿22.977004°S 43.393636°W﻿ / -22.977004; -43.393636
ความจุ: 18,000 ที่นั่ง
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 2013
เปิดใช้สนาม: ค.ศ. 2015
งบประมาณในการก่อสร้าง: 38 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
การใช้งาน
ว่ายน้ำ และ โปโลน้ำ สำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016, ว่ายน้ำ สำหรับการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016
สนามกีฬาทางน้ำโอลิมปิก (อังกฤษ: Olympic Aquatics Stadium) เป็นสระว่ายน้ำที่มีการวางแผนที่จะสร้างขึ้นในย่านบาราดาชีฌูกาของนครรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล โดยจะเป็นสถานที่จัดการแข่งขันว่ายน้ำและระบำใต้น้ำสำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 และจะเป็นสถานที่จัดการแข่งขันว่ายน้ำสำหรับการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016
การก่อสร้างเริ่มต้นในปี ค.ศ. 2013 และจะแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2015 สนามกีฬานี้มีค่าใช้จ่ายประมาณ 38 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
สนธิสัญญาเบรดา (ค.ศ. 1650)

| อังกฤษ: Treaty of Breda (1650) |
| --- | --- |
วันลงนาม: 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1650
ผู้ลงนาม: พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ กลุ่มคัฟเวอแนนต์สกอตแลนด์ ระหว่างสงครามสามอาณาจักร
สนธิสัญญาเบรดา (ค.ศ. 1650)  (อังกฤษ: Treaty of Breda (1650)) คือสนธิสัญญาระหว่างพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ กับ กลุ่มคัฟเวอแนนต์สกอตแลนด์ ที่ลงนามระหว่างสงครามสามอาณาจักร เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1650
ดูเพิ่ม

รายชื่อสนธิสัญญา
ประวัติศาสตร์อังกฤษ
| ด ค กสนธิสัญญา (ดูเพิ่ม: รายชื่อสนธิสัญญาตั้งแต่ราว 1280 ก่อนคริสต์ศักราช ถึงปัจจุบัน) |
| --- | --- |
เนื้อหาสาระ (หมวดหมู่): สนธิสัญญาด้านอาวุธ  ·  สนธิสัญญาด้านพันธมิตรทางการทหาร  ·  สนธิสัญญาด้านสิ่งแวดล้อม  ·  สนธิสัญญาด้านสิทธิมนุษยชน  ·  สนธิสัญญาด้านทรัพย์สินทางปัญญา  ·  สนธิสัญญาด้านการค้า
ทวีปเกี่ยวข้อง: ทวีปอเมริกาใต้  ·  ทวีปอเมริกาเหนือ  ·  ทวีปเอเชีย  ·  ทวีปยุโรป  ·  ทวีปออสเตรเลีย  ·  ทวีปแอฟริกา
ประเทศเกี่ยวข้อง: อเมริกันอินเดียน  ·  อาร์เมเนีย  ·  ออสเตรเลีย  ·  ออสเตรีย  ·  แคนาดา  ·  จีน  ·  เช็กเกีย  ·  เดนมาร์ก  ·  อังกฤษ  ·  ฝรั่งเศส  ·  เยอรมนี  ·  จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  ·  ฮังการี  ·  อินเดีย  ·  อินโดนีเซีย  ·  อิตาลี  ·  ญี่ปุ่น  ·  เกาหลี  ·  ลิทัวเนีย  ·  เนเธอร์แลนด์  ·  จักรวรรดิออตโตมัน  ·  ปากีสถาน  ·  โปแลนด์  ·  โปรตุเกส  ·  รัสเซีย  ·  สเปน  ·  สหภาพโซเวียต  ·  สวีเดน  ·  สวิตเซอร์แลนด์  ·  ไทย  ·  ตุรกี  ·  สหราชอาณาจักร  ·  ยูเครน  ·  สหรัฐ  ·  ยูโกสลาเวีย
คริสต์ศตวรรษ: คริสต์ศตวรรษที่ 10  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 11  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 12  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 13  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 14  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 15  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 16  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 17  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 18  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 19  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 20  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 21
บทความเกี่ยวข้อง: กฎหมายระหว่างประเทศ  ·  สงคราม  ·  การควบคุมอาวุธ  ·  ความตกลงว่าด้วยสิ่งแวดล้อม  ·  สิทธิมนุษยชน  ·  ทรัพย์สินทางปัญญา  ·  ความตกลงทางการค้า
สนธิสัญญา · ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ · กฎหมายระหว่างประเทศ · สงคราม  · ประวัติศาสตร์
สนามกีฬาขี่ม้าเลกพลาซิด

| --- | --- |
Lake Placid Equestrian Stadium


ที่ตั้ง: เลกพลาซิด, นิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา
ความจุ: 30,000
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: 1939
เปิดใช้สนาม: 1945 (ฟุตบอล) 2003 (ขี่ม้า)
การใช้งาน
โอลิมปิกฤดูหนาว 1980
สนามกีฬาขี่ม้าเลกพลาซิด (อังกฤษ: Lake Placid Equestrian Stadium) ตั้งอยู่ที่เมืองเลกพลาซิด นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา เป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่อันดับที่ 3 ของอเมริกา
ในปี ค.ศ. 1980 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของโอลิมปิกฤดูหนาว 1980
สนามกีฬาฟรีสเตต

| --- | --- |
โวดาคอมพาร์ก

th
ที่ตั้ง: บลูมฟอนเทน ประเทศแอฟริกาใต้
พิกัด: 29°07′02.25″S 26°12′31.85″E﻿ / ﻿29.1172917°S 26.2088472°E﻿ / -29.1172917; 26.2088472
ความจุ: 40,911
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: 1995
เปิดใช้สนาม: 1995
ปรับปรุง: 2008
ต่อเติม: 2007
การใช้งาน
Central Cheetahs Free State Cheetahs Bloemfontein Celtic
สนามกีฬาฟรีสเตต (อังกฤษ: Free State Stadium) หรือมีชื่อว่า โวดาคอมพาร์ก (อังกฤษ: Vodacom Park) เป็นสนามกีฬาในเมืองบลูมฟอนเทน ประเทศแอฟริกาใต้ ใช้สำหรับการแข่งขันรักบี้และฟุตบอลเป็นหลัก แรกทีก่อสร้างขึ้นเพื่องานรักบี้เวิลด์คัป 1995 และปัจจุบันเป็น 1 ในสนามกีฬาที่ใช้ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010
สนธิสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างจีน-โซเวียต

สนธิสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างจีน-โซเวียต (อังกฤษ: Sino-Soviet Non-Aggression Pact จีน: 中蘇互不侵犯條約) ได้มีการลงนามเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1937 ระหว่างสาธารณรัฐจีนและสหภาพโซเวียต ระหว่าง สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
เครื่องบินไอ-16 ซึ่งเป็นเครื่องบินรบหลักที่ใช้กันในกองทัพอากาศจีน และอาสาสมัครนักบินชาวโซเวียต
สนธิสัญญาดังกล่าวเป็นการเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างสาธารณรัฐจีน ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของพรรคก๊กมินตั๋ง กับสหภาพโซเวียต หลังจากการเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว สหภาพโซเวียตได้ส่งเครื่องบินรบให้แก่รัฐบาลชาตินิยมจีนในปฏิบัติการเซท และให้ความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจเพื่อลดปัญหาที่เกิดขึ้นจากการยึดครองของญี่ปุ่น ผู้นำจีน นายพลเจียงไคเช็คเชื่อว่านี่จะเป็นตัวบ่งชี้ว่าสหภาพโซเวียตเตรียมตัวจะมทำสงคราม อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็รู้สึกตัวว่าสหภาพโซเวียตนั้นได้จำกัดการให้ความช่วยเหลือของตัวเอง รวมไปถึงไม่ได้เตือนจีนในกรณีการตกลงเป็นพันธมิตรกันอย่างเงียบๆ กับอังกฤษ ฝรั่งเศส และในภายหลัง คือ สหรัฐอเมริกา ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อจีน ซึ่งจีนและญี่ปุ่นจะอ่อนแอลงกันทั้งคู่
สนธิสัญญาดังกล่าวยังเป็นการมุ่งความสนใจของสหภาพโซเวียตมาสนใจทางด้านแนวชายแดนตะวันออก ขณะที่นาซีเยอรมนีเตรียมทำสงครามกับสหภาพโซเวียต โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่สนธิสัญญาความเป็นกลางโซเวียต-ญี่ปุ่นได้ลงนามไปแล้ว ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างจีนและนาซีเยอรมนีเลวร้ายลงไป และในที่สุดเยอรมนีก็ยุติ ความร่วมมือทางการทหารกับจีน ที่มีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1911
สนธิสัญญาดังกล่าวนี้เป็นหนึ่งในสนธิสัญญาทางการทูตฉบับแรกๆ หลังจากจักรวรรดิจีนล่มสลาย และเป็นหนึ่งในเอกสารเบื้องต้นที่ชี้ถึงความร่วมมือกันระหว่างสหภาพโซเวียตและสาธารณรัฐประชาชนจีน  สหภาพโซเวียต ในฐานะของผู้อัปถัมภ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทางเศรษฐกิจ และจีนซึ่งเป็นรัฐบริวาร ซึ่งได้ลงเอยกันด้วยสนธิสัญญามิตรภาพจีน-โซเวียตแห่งปี ค.ศ. 1950
ดูเพิ่ม

สนธิสัญญามิตรภาพจีน-โซเวียต
สถาปัตยกรรมสมัยใหม่

ระวังสับสนกับ สถาปัตยกรรมร่วมสมัย
| --- | --- |
บน: พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ ญี่ปุ่น, โดยเลอกอร์บูซีเย (1927); ตึกเอ็มไพร์สเตต สหรัฐฯ, โดย Shreve, Lamb & Harmon (1931):   กลาง: Palácio do Planalto บราซิล, โดยออสการ์ นีเอไมเยร์ (1960); Fagus Factory เยอรมนี, โดยวัลเทอร์ โกรพีอุสและอดอล์ฟ เมเยอร์ (1911–1913):   ล่าง: ฟอลลิงวอเทอร์ สหรัฐ, โดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ (1935); โรงอุปรากรซิดนีย์ ออสเตรเลีย, โดยโรงอุปรากรซิดนีย์ (1973)
ช่วงเวลา: 1920–2000
ภูมิภาค: ทั่วโลก
สะพานพระราม 8
ตึกเกอเธนนุมที่ 2 ใกล้เมืองบาเซล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ออกแบบโดย รูดอล์ฟ สไตน์เนอร์
สถาปัตยกรรมสมัยใหม่ (อังกฤษ: Modern architecture) คือสถาปัตยกรรมที่เกี่ยวกับลักษณะที่เรียกว่า “สมัยใหม่ (Modernism)” มิได้หมายถึงวิวัฒนาการล่าสุดของสถาปัตยกรรม
สถาปัตยกรรมสมัยใหม่ เป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่ใช้เทคโนโลยีใหม่ ๆ ในการก่อสร้าง โดยเฉพาะการใช้กระจก เหล็กและคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายใต้คติว่าการออกแบบอาคารควรยึดวัตถุประสงค์ของอาคารนั้น ๆ ตามหลักคติคำนึงประโยชน์ (functionalism) เน้นความเรียบง่ายตามคติจุลนิยม (minimalism) และการปราศจากการตกแต่ง แนวคิดดังกล่าว เกิดขึ้นในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 และโดดเด่นหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ถึงช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1980 ก่อนที่จะค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยสถาปัตยกรรมหลังสมัยใหม่สำหรับอาคารสถาบันและองค์กร
สมุดภาพ

ตึกเทศบาลเมืองฮิลเวอร์ซุม (City hall of Hilversum) โดยวิลเล็ม มารินุส ดูด็อค (Willem Marinus Dudok) สถาปนิกชาวเนเธอร์แลนด์
วิทยาลัยซาลค (Salk Institute) โดยหลุยส์ คาห์น (Louis Kahn) สถาปนิกชาวอเมริกัน
พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติวอชิงตัน ดี.ซี. (National Gallery of Art-East Wing) โดยไอเอ็มเป  สถาปนิกชาวอเมริกัน
มหาวิหารบราซิล
ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ จังหวัดสมุทรปราการ
ข้อมูลเพิ่มเติม

การปฏิวัติอุตสาหกรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

Harrison, Stuart (20 พฤศจิกายน 2019). "South Australian modernism exhibition a study in modesty". ArchitectureAU. Review of the exhibition Modernism & Modernist SA Architecture: 1934–1977. สืบค้นเมื่อ 17 เมษายน 2021.
Six Building Designers Who Are Redefining Modern Architecture, รายงานวิทยุและอินเทอร์เน็ตเดือนเมษายน 2011 โดย the Special English service of the Voice of America.
Architecture and Modernism
"Preservation of Modern Buildings" edition of AIA Architect เก็บถาวร 2010-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Brussels50s60s.be, ภาพรวมของสถาปัตยกรรมยุค 1950s และ 1960s ในบรัสเซลส์
A Grand Design: The Toronto City Hall Design Competition เก็บถาวร 2023-03-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Modernist designs จากการแข่งขันระดับนานาชาติปี 1958
| ด ค กประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมตะวันตก/ศิลปะตะวันตก  สถาปัตยกรรมตะวันออก/ศิลปะตะวันออก 
 ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ประวัติศาสตร์การก่อสร้าง 
 ยุคหินใหม่  อียิปต์โบราณ  อาร์มีเนีย  คอปติก  จีน  ญี่ปุ่น  ทราวิฑ  มายา  ซูเมอร์  คลาสสิก  เมโสอเมริกา  กรีกโบราณ  โรมัน  อินคา  ซาสซานิยะห์  ไบแซนไทน์  อิสลาม  เนวารี  พุทธศาสนา  โซมาลี  ก่อนโรมาเนสก์  เปอร์เซีย  โรมาเนสก์ นอร์มัน  โรมัน-กอทิก  กอทิก  โหยสละ  วิชัยนคร  จาลุกยะตะวันตก  เรอแนซ็องส์ ปัลลาดีโอ  ออตโตมัน  บารอก  ฟื้นฟูคลาสสิก  ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์  ฟื้นฟูกอทิก  เหตุผลนิยม  สมัยใหม่  เบาเฮาส์  บรูทัลลิสต์  หลังสมัยใหม่ 
 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง สถาปัตยกรรมแบบอิตาลี ศาสนสถาน ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง สิ่งตกแต่ง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์
สถาปัตยกรรมไมโคร

สถาปัตยกรรมไมโครของ 80286
สถาปัตยกรรมไมโคร (อังกฤษ: microarchitecture) เป็นลักษณะของ เครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนใหญ่ที่มีการใช้งานมาตั้งแต่ยุคเริ่มต้น จนถึงยุคปัจจุบัน ได้รับการออกแบบโครงสร้างและการทำงานโดยจอนวอนนิวแมน(John Von Neumann ) ซึ่งเป็นผู้นำในการออกแบบเครื่องคอมพิวเตอร์ โดยเครื่องคอมพิวเตอร์ ที่เขาได้ออกแบบ มีส่วนประกอบที่สำคัญ 3 อย่างด้วยกันคือ หน่วยประมวลผลกลาง (Central Processing Unit), หน่วยความจำ (Main Memory) และ หน่วยเชื่อมต่ออุปกรณ์ภายนอก (Input/Output) สำหรับไมโครโปรเซสเซอร์ ในตระกูล x86 ออกแบบโดยใช้หลักการเดียวกันกับที่ วอนนิวแมนได้กำหนดไว้ กล่าวคือ การประมวลผลทั้งหมด ที่หน่วยประมวลผลกลาง สำหรับข้อมูล ไม่ว่าจะเป็นข้อมูลที่ใช้สำหรับประมวลผล หรือข้อมูลที่เป็นคำสั่งก็ตาม จะถูกเก็บไว้ในหน่วยความจำจนกว่าจะมีการเรียกใช้งานจากหน่วยประมวลผลกลาง สำหรับส่วนต่อเชื่อมกับอุปกรณ์ภายนอกนั้น การทำงานของหน่วยประมวลผลกลางก็จะคล้ายกับการทำงานกับหน่วยความจำ ทั้งนี้เพราะทั้งหน่วยความจำและอุปกรณ์ภายนอก
เมื่อมีการทำงานกับหน่วยประมวลผลกลางก็มีลักษณะของการเรียกใช้ข้อมูลและนำข้อมูลไปเก็บ ต่างกันเพียงสถานที่  และ วิธีการเข้าถึงเท่านั้น บัสของระบบ หน่วยงานต่าง ๆ ภายในเครื่องคอมพิวเตอร์นั้น ต่อเชื่อเข้าด้วยกันดัวยระบบบัส สำหรับโปรเซสเซอร์ในตระกูล 80x86 มีด้วยกัน 3 กลุ่มอันได้แก่ ดาตาบัส แอดเดรสบัส และคอมโทรลบัส ดังรายละเอียดต่อไปนี้
ดาต้าบัส

เป็นสายนำสัญญาณข้อมูลของระบบ โดยมีทั้งขนาด 8 บิต , 16 บิต , 32 บิต และ 64 บิต  ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับรุ่นของไมโครโปรเซสเซอร์เอง ในกรณีนี้จำนวนสายสัญญาณของระบบบัส ไม่ได้เป็นข้อกำหนดขนาดความสามารถของตัวโปรเซสเซอร์ เช่น ในกรณีของ 80x88 มีขนาดของบัสเป็น 8 บิต ก็ไม่ได้หมายความว่า สามารถประมวลผลขนาด 8 บิต เป็นแต่เพียงว่าใน 1 จังหวะสัญญาณนาฬิกาจะ รับ-ส่ง ข้อมูลขนาด 8 บิต ดังนั้นเพื่อให้การรับส่งข้อมูลครบทั้ง 16 บิตก็ต้องใช้สัญญาณนาฬิกาจำนวน 2 ครั้งนั่นเอง ขนาดของดาต้าบัสแสดงในตาราง
แอดเดรสบัส

เป็นระบบบัสที่ใช้เพื่อส่งข้อมูลเพื่อกำหนดตำแหน่งของหน่วยความจำ และอุปกรณ์ภายนอก โดยที่แอดเดรสบัส กำหนดที่อยู่ และ ดาต้าบัสเป็นเส้นทางนำเข้าและส่งออกข้อมูลประมวลผล โดยที่จำนวนของ สายสัญญาณของแอดเดรสบัส จะเป็นตัวบอกถึงความสามารถในการระบุตำแหน่งที่ไมโครโปรเซสเซอร์สามารถกำหนดได้ดังในตาราง
โปรเซสเซอร์	จำนวนของบัส	หน่วยความจำสูงสุด	หน่วย
8088	20	1.048,576	1 MB
80188	20	1,048,576	1 MB
8086	20	1,048,576	1 MB
80186	20	1,048,576	1 MB
80286	24	16,777,216	16 MB
80386SX	24	16,777,216	16 MB
80386DX	32	4,294,976,296	4 GB
80486	32	4,294,976,296	4 GB
80586	32	4,294,976,296	4 GB
สนามกีฬาเปล็ยกู

| --- | --- |

ที่ตั้ง: เปล็ยกู, ประเทศเวียดนาม
ความจุ: 12,000 คน
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลฮหว่างอัญซาลาย
สนามกีฬาเปล็ยกู (อังกฤษ: Pleiku Stadium) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในเมืองเปล็ยกู ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันส่วนใหญ่จะใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอลและเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลฮหว่างอัญซาลาย สนามกีฬามีความจุ 12,000 คน
สนามกีฬาเนลสันมันเดลาเบย์

| --- | --- |
สนามกีฬาเนลสันมันเดลาเบย์  
th
ที่ตั้ง: 70 ถ.พรินซ์อัลเฟรด นอร์ทเอ็นด์ พอร์ตเอลิซาเบท แอฟริกาใต้
พิกัด: 33°56′16″S 25°35′56″E﻿ / ﻿33.93778°S 25.59889°E﻿ / -33.93778; 25.59889
เจ้าของ: Nelson Mandela Metropolitan Municipality
ผู้ดำเนินการ: Access Facilities and Leisure Management (Pty) Limited
ความจุ: 42,486 (ฟุตบอลโลก 2010) 48,459 (ฟุตบอลและรักบี้)
ขนาดสนาม: ฟุตบอล – 105 ม. X 68 ม. รักบี้ – 100 ม. X 70 ม. 
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 2007
เปิดใช้สนาม: 2009 (แข่งครั้งแรก) 2010 (เปิดอย่างเป็นทางการ)
ปรับปรุง: 2009
ต่อเติม: 2009
งบประมาณในการก่อสร้าง: Rand 2.05 พันล้าน (USD $ 270 พันล้าน)
สถาปนิก: Architectural Design Associates(Pty)Ltd & Dominic Bonnesse Architects cc
การใช้งาน
Eastern Province
สนามกีฬาเนลสันมันเดลาเบย์ (อังกฤษ: Nelson Mandela Bay Stadium) เป็นสนามกีฬาขนาด 48,000 ที่นั่ง อยู่ที่เมืองพอร์ตเอลิซาเบท ประเทศแอฟริกาใต้ เป็นสนามกีฬาที่ใช้ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010 และเป็น 1 ใน 3 สนามที่อยู่ติดชายหาด สนามกีฬาใช้ในการแข่งขันฟุตบอลและรักบี้ นัดใหญ่ และยังใช้ในการจัดคอนเสิร์ตอีกด้วย
สนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1783)

ระวังสับสนกับ สนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1763) ซึ่งยุติสงครามเจ็ดปี
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สนธิสัญญาปารีส
| สนธิสัญญาสันติภาพขั้นสุดท้ายระหว่างราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และสหรัฐอเมริกา |
| --- | --- |
หน้าแรกของสนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1783)
วันร่าง: 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1782
วันลงนาม: 3 กันยายน ค.ศ. 1783
ที่ลงนาม: กรุงปารีส, ฝรั่งเศส
วันมีผล: 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1784
เงื่อนไข: ให้สัตยาบันโดยบริเตนใหญ่และสหรัฐ
ผู้ลงนาม:   บริเตนใหญ่   สหรัฐ 
ผู้เก็บรักษา: รัฐบาลอเมริกัน
ภาษา: อังกฤษ
ข้อความทั้งหมด
 Treaty of Paris (1783) ที่ วิกิซอร์ซ
สนธิสัญญาปารีส (อังกฤษ: Treaty of Paris) ลงนามสัตยาบันที่กรุงปารีสโดยพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งบริเตนใหญ่ และผู้แทนฝั่งสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1783 ซึ่งมีผลทำให้สงครามปฏิวัติอเมริกาอันเป็นสิ้นสุด เนื้อหาของสนธิสัญญายังกันเขตพรมแดนของจักรวรรดิอังกฤษในทวีปอเมริกาเหนือกับสหรัฐอเมริกา ซึ่งสหรัฐอเมริกาเป็นฝ่ายได้เปรียบ โดยรายละเอียดปลีกย่อยรวมถึงสิทธิในการหาปลาในน่านน้ำต่างๆ การซ่อมแซมอาคารที่เสียหาย และเชลยศึกของทั้งสองฝ่าย
สนธิสัญญาฉบับนี้ และสนธิสัญญาสันติภาพอีกฉบับหนึ่งที่ทำขึ้นระหว่างบริเตนใหญ่กับกลุ่มประเทศที่ร่วมสนับสนุนสหรัฐอเมริกาซึ่งได้แก่ ฝรั่งเศส สเปน และสาธารณรัฐดัตช์ นั้นถูกเรียกรวมกันว่า "สนธิสัญญาสันติภาพปารีส" ซึ่งในปัจจุบันนี้เหลือเพียงมาตรา 1 ที่ยังมีผลบังคับใช้ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการรับรองสถานะความเป็นประเทศเอกราชของสหรัฐอเมริกา
รายละเอียด

สนธิสัญญาฉบับนี้ และสนธิสัญญาสันติภาพอีกฉบับหนึ่งที่ทำขึ้นระหว่างบริเตนใหญ่กับกลุ่มประเทศที่ร่วมสนับสนุนสหรัฐอเมริกาซึ่งได้แก่ ฝรั่งเศส สเปน และสาธารณรัฐดัตช์ นั้นถูกเรียกรวมกันว่า "สนธิสัญญาสันติภาพปารีส" ซึ่งในปัจจุบันนี้เหลือเพียงมาตรา 1 มาตราเดียวที่ยังมีผลบังคับใช้ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการรับรองสถานะความเป็นประเทศเอกราชของสหรัฐอเมริกา ส่วนมาตราอื่นๆ นั้นเกี่ยวข้องกับเขตแดนซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงในเวลาต่อมา จึงถูกแทนด้วยสนธิสัญญาฉบับใหม่ฉบับอื่นๆ แทน
ในอารัมภบทได้กล่าวถึงสนธิสัญญาว่า"กระทำในนามของพระตรีเอกภาพอันศักดิ์สิทธิ์ที่สุด" ซึ่งกล่าวถึงสัตยาบันของทั้งสองฝ่ายที่ตกลงร่วมกันเพื่อที่จะ "ลืมความขัดแย้งและความแตกต่างทั้งหมดทั้งปวงในอดีตที่ผ่านมา" และ "เพื่อนำไปสู่สันติภาพและความปรองดองซึ่งกันและกัน"
บริเตนใหญ่รับรองให้สหรัฐอเมริกา (นิวแฮมป์เชียร์ แมสซาชูเซตส์ โรดไอส์แลนด์และนิคมพรอวิเดนซ์ คอนเนกติคัต นิวยอร์ก นิวเจอร์ซีย์ เพนซิลวาเนีย เดลาแวร์ แมรีแลนด์ เวอร์จิเนีย นอร์ทแคโรไลนา เซาท์แคโรไลนา และจอร์เจีย) เป็นรัฐเอกราช โดยที่พระมหากษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่รวมทั้งรัชทายาทผู้สืบสันตติวงศ์ทั้งหมดจะไม่อ้างสิทธิ์ในรัฐบาล ทรัพย์สิน และสิทธิต่อดินแดนของสหรัฐอเมริกา
มีการกักกันเขตพรมแดนระหว่างสหรัฐอเมริกากับดินแดนในอาณานิคมของบริเตนใหญ่ในทวีปอเมริกาเหนือ ซึ่งกินบริเวณตั้งแต่แม่น้ำมิสซิสซิปปีจนถึงอาณานิคมทางตอนใต้
ให้สิทธิในการทำประมงต่อสหรัฐอเมริกาในบริเวณแกรนด์แบงส์ เกาะนิวฟันด์แลนด์ และอ่าวเซนต์ลอเรนซ์
รับรองหนี้ที่จะต้องชำระให้กับเจ้าหนี้ของทั้งสองฝ่ายอย่างถูกต้อง
รัฐสภาของสหพันธ์จะต้องแนะนำอย่างเข้มงวดให้มีการตรากฎหมายสำหรับสิทธิในการถือครองที่ดินของเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ถูกต้อง และจะต้องมีการชดใช้ให้กับสินทรัพย์ สิทธิ และทรัพย์สินต่างๆ ของชาวบริติช (และผู้นิยมกษัตริย์) ที่ถูกริบไป
สหรัฐอเมริกาจะต้องป้องกันไม่ให้เกิดการริบหรือยึดครองสินทรัพย์ของฝ่ายผู้นิยมกษัตริย์อีก
เชลยศึกของทั้งฝ่ายจะต้องได้รับอิสรภาพ สินทรัพย์ทั้งหมดของบริเตนใหญ่ในสหรัฐอเมริกาจะต้องคงอยู่ และถูกริบ
ทั้งสองฝ่ายสามารถเข้าถึงแม่น้ำมิสซิสซิปปีได้เสมอกัน
ดินแดนที่แต่ละฝ่ายยึดครองได้ภายหลังจากการทำสนธิสัญญานี้จะต้องส่งคืนโดยปราศจากการชดใช้ค่าปรับ
ให้ลงสัตยาบันในสนธิสัญญานี้ภายในหกเดือนหลังจากการลงนามแล้ว
ลงท้ายสนธิสัญญาว่า "ลงนามที่กรุงปารีส ในวันที่ 3 เดือนกันยายน ปีแห่งคริสต์ศักราชที่ 1783"