stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โยฮัน ดีนท์เซินโฮเฟอร์
ตระกูลดีนท์เซินโฮเฟอร์

ตระกูลดีนท์เซินโฮเฟอร์มีความสำคัญในแขนงสถาปัตยกรรมแบบบาโรกทั้งในเยอรมนีและโบฮีเมีย (ปัจจุบันอยู่ในเช็กเกีย) พี่น้องที่เป็นสถาปนิกที่มีชื่อเสียงด้วยกันก็มี:
เกออร์ค ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (ค.ศ. 1643 – 11 สิงหาคม ค.ศ. 1689)
ว็อล์ฟกัง ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Wolfgang Dientzenhofer; 16 มีนาคม ค.ศ. 1648 – 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1706)
คริสท็อฟ ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Christoph Dientzenhofer; 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1665 – 20 มิถุนายน ค.ศ. 1722)
เลอ็อนฮาร์ท ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Leonhard Dientzenhofer; 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1660 – 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1707)
นอกจากนั้นก็ยังมี:
ยุสทุส ไฮน์ริช ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Justus Heinrich Dientzenhofer; 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1702 – 4 ธันวาคม 1744) – ลูกของโยฮัน
คีลีอาน อิกนาทซ์ ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Kilian Ignaz Dientzenhofer; 1 กันยายน ค.ศ. 1689 – 18 ธันวาคม ค.ศ. 1751 ) – ลูกของคริสท็อฟ
งานสถาปัตยกรรม

อาสนวิหารฟุลดา (ค.ศ. 1704–1712)
ปราสาทเมืองฟุลดา (Fulda Stadtschloss, ค.ศ. 1707–1712)
ปราสาทบีเบอร์ชไตน์ (Schloss Bieberstein, รัฐเฮ็สเซิน, ค.ศ. 1709)
ปราสาทในเมืองไกซา (Schloss in Geisa)
ปราสาทไวเซินชไตน์ (Schloss Weissenstein, เมืองพ็อมเมิร์สเฟ็ลเดิน, ค.ศ. 1711–1718)
ปราสาทไรช์มันส์ดอร์ฟ (Schloss Reichmannsdorf, ค.ศ. 1714–1719)
ศาลาว่าการเมืองใหม่ (Neues Rathaus, เมืองบาทคิสซิงเงิน, ค.ศ. 1709)
เบิททิงเงอร์เฮาส์ (Böttingerhaus, เมืองบัมแบร์ค, ค.ศ. 1708–1713)
วังโรเทินฮาน (Palais Rotenhan, เมืองบัมแบร์ค, ค.ศ. 1711–1718)
วังบีบรา (Bibra Palais/Bibra Haus, เมืองบัมแบร์ค, ค.ศ. 1714–1716)
อารามฮ็อลทซ์ (Holzkirchen, เมืองอุนเทอร์ฟรังเคิน) – ตัวอารามและอาคารอื่น ๆ
อารามบันทซ์ (Kloster Banz) หลังจากเลอ็อนฮาร์ทเสียชีวิต (ค.ศ. 1695–1704) – ตัวอารามและอาคารอื่น ๆ
ปราสาทของเจ้าแห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์ เมืองไคลน์ฮ็อยบัค ใช้ผังของหลุยส์ เรมี เดอ ลา ฟ็อส (Louis Remy de la Fosse)
วัดซังคท์เว็นท์เซิล (St. Wenzel, เมืองลิทเซินดอร์ฟ)
ปราสาทโอเบอร์ชวัพพัค (Schloss Oberschwappach, ใกล้เมืองคเน็ทซ์เกา)
บูรณะชาเปลที่ไวทซ์แบร์ค (เมืองชตัฟเฟิลชไตน์, ค.ศ. 1718–1719)
ปราสาทของบารอนแห่งฟรังเคินชไตน์ (เมืองอุลชตัท, ค.ศ. 1718–1725)
ด้านหน้าน็อยมึนส์เทอร์ (Neumünster, เมืองเวือทซ์บวร์ค, ค.ศ. 1711–1716)
แหล่งข้อมูลอื่น

The art of persuasion - Baroque art in Central Europe
โยฮัน ดีนท์เซินโฮเฟอร์ที่ arcINFORM (อังกฤษ)
อารามในบาวาเรีย (เยอรมัน)
วังบีบรา เก็บถาวร 2009-05-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
อาสนวิหารฟุลดา
อารามบันทซ์
สถานีรถไฟอุบลราชธานี

สถานีรถไฟอุบลราชธานี เป็นสถานีรถไฟชั้น 1 ตั้งอยู่ที่ถนนรถไฟ ตำบลวารินชำราบ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 575 กิโลเมตร เดิมชื่อสถานีวารินทร์ เป็นสถานีสุดท้ายของเส้นทางรถไฟสายอีสานใต้
ความเป็นมาและความสำคัญ

การก่อสร้างรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือมีเหตุผล 2 ประการ คือ เหตุผลด้านเศรษฐกิจและด้านความมั่นคงของประเทศ กล่าวคือ ช่วยอำนวยความสะดวกรวดเร็วในหารขนส่งผู้คนและสินค้าระหว่างเมืองหลวง
กับภาคอีสาน ส่วนด้านความมั่นคงนั้น ด้วยเวลานั้นฝรั่งเศสได้ครอบครองเพื่อนบ้านที่ติดกับไทย คือ ลาว กัมพูชา และเวียดนาม ฝรั่งเศสได้แสดงท่าทีและพฤติกรรมที่คุกคามไทยหลายครั้ง นำมาสู่ความขัดแย้ง จนกระทั่งไทยต้องเสียดินแดนสิบสองจุไทให้แก่ฝรั่งเศสใน พ.ศ.2431 จากเหตุการณ์นี้ส่งผลให้ความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับฝรั่งเศสเสื่อมลงตามลำดับ ทำให้ประเทศไทยจำเป็นที่จะต้องมีการศึกษาความเป็นไปได้และความเหมาะสมในการสร้างทางรถไฟและนำมาสู่การก่อสร้างทางรถไฟสายภาคตะวันออกเฉียงเหนือในเวลาต่อมา
ความเป็นมาและความสำคัญ > การก่อสร้างเส้นทางรถไฟจากนครราชสีมา-อุบลราชธานี

การก่อสร้างเส้นทางรถไฟมาถึงจังหวัดอุบลราชธานีนั้น เกิดขึ้นหลังจากการก่อสร้างทางรถไฟสายกรุงเทพ-นครราชสีมาแล้วเสร็จและเปิดการเดินรถ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2443 จนถึงปี พ.ศ. 2460 จึงได้เริ่มทำการก่อสร้างทางรถไฟต่อไปยังสถานีอุบลราชธานี โดยเป็นทางกว้าง 1.00 เมตร เพื่อให้สอดคล้องกับ ขนาดทางรถไฟจากกรุงเทพ – นครราชสีมา ซึ่งเดิมได้วางเอาไว้ขนาดกว้าง 1.435 เมตร และอยู่ในระหว่างการปรับเปลี่ยนให้มีความกว้าง 1.00 เมตร เท่ากับเส้นทางสายใต้
เป็นคนไทย ไม่มีชาวต่างด้าว กรมรถไฟหลวงยังคงได้รับความร่วมมือจากกองทหารช่างให้มาช่วยทำการวางรางจากสถานีนครราชสีมาผ่านสถานีชุมทางถนนจิระถึงสถานีท่าช้าง รวมระยะทาง 21 กิโลเมตร เปิดการเดินรถได้เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2465 เป็นต้นมา การก่อสร้างได้ดำเนินต่อไป และสามารถเปิดการเดินรถได้ เป็นช่วง ๆ ตามลำดับ ดังต่อไปนี้
1 เมษายน พ.ศ. 2468 เปิดเดินรถจาก สถานีท่าช้าง ถึง สถานีบุรีรัมย์ ระยะทาง 91 กิโลเมตร
1 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 เปิดเดินรถจาก สถานีบุรีรัมย์ ถึง สถานีสุรินทร์ ระยะทาง 44 กิโลเมตร
1 พฤษภาคม พ.ศ. 2470 เปิดเดินรถจาก สถานีสุรินทร์ ถึง สถานีห้วยทับทัน ระยะทาง 61 กิโลเมตร
1 สิงหาคม พ.ศ. 2471 เปิดเดินรถจาก สถานีห้วยทับทัน ถึง สถานีศรีสะเกษ ระยะทาง 34 กิโลเมตร
1 เมษายน พ.ศ. 2473 เปิดเดินรถจาก สถานีศรีสะเกษ ถึง สถานีอุบลราชธานี ระยะทาง 61 กิโลเมตร
รวมระยะทางทั้งหมดจากนครราชสีมา – อุบลราชธานี 312 กิโลเมตร ใช้ระยะเวลาในการก่อสร้างเส้นทางรถไฟจากกรุงเทพ-สถานีอุบลราชธานี ทั้งหมด 39 ปี (พ.ศ.2434-2473) ระยะทางรวม 575 กิโลเมตร และเนื่องจากสถานีปลายทางที่อุบลราชธานีนี้ อยู่ในเขตอำเภอวารินชำราบ ห่างจากฝั่งแม่น้ำมูล กรมรถไฟจึงได้วางทางแยกจากสถานีบุ่งหวาย ระยะทาง 7 กิโลเมตร ไปยังสถานีโพธิ์มูลซึ่งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำมูล เพื่อความสะดวกในการรับส่งสินค้า ที่มาจากทางเรือในแม่น้ำมูล
ผลของการสร้างทางรถไฟสายภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ทำให้ประเทศไทยเกิดความเปลี่ยนแปลงทั้งทางเศรษฐกิจและสังคม รถไฟกลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์สำหรับการคมนาคม มีผู้คนเดินทางไปต่างพื้นที่มากขึ้น รวมทั้งปริมาณและประเภทสินค้าที่เข้าและออกจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือก็เพิ่มมากขึ้นเช่นกัน จังหวัดหรือพื้นที่ที่เป็นทางผ่านกลายเป็นเส้นทางสำคัญในการขนส่งและกระจายสินค้า วิถีชีวิตของผู้คนอีสานเปลี่ยนแปลงจากการทำเกษตรเพื่อบริโภคในครัวเรือนกลายเป็นการผลิตเพื่อขาย และมีอาชีพใหม่ ๆ เกิดขึ้นด้วยเช่นกัน
แต่เดิม สถานีรถไฟอุบลราชธานีนั้นมีชื่อว่า “สถานีวารินทร์” เนื่องจากตั้งอยู่ในท้องที่อำเภอวารินชำราบ จนถึงปี พ.ศ.2485 จึงได้เปลี่ยนชื่อจากสถานีวารินทร์ เป็น “สถานีอุบลราชธานี” จนถึงปัจจุบัน
สถานีรถไฟอุบลราชธานีนั้นมีเรื่องราวที่น่าสนใจให้ย้อนระลึกถึงบทบาทและความสำคัญในอดีตที่นำมาสู่การเปลี่ยนแปลงหลาย ๆ อย่างในภูมิภาคนี้ โดยเฉพาะพื้นที่อีสานตอนใต้ และยังคงความสำคัญอยู่จนถึงปัจจุบัน
ตารางเวลาเดินรถ > เที่ยวขึ้น

| ขบวนรถ | ขบวนรถ | ต้นทาง> ชื่อสถานี | ต้นทาง> เวลาออก | อุบลราชธานี | ปลายทาง> ชื่อสถานี | ปลายทาง> เวลาถึง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ร145 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 15.50 |  03:35  | อุบลราชธานี | 03.15 | งดเดินรถ |
|  | ร139 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 19.25 |  06:15  | อุบลราชธานี | 06.15 |  |
|  | ดพ23 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 21.05 |  06:35  | อุบลราชธานี | 06.35 |  |
|  | ด67 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 21.30 |  07:50  | อุบลราชธานี | 07.50 | งดเดินรถ |
|  | ท425 | ลำชี | 05.30 |  08:30  | อุบลราชธานี | 08.30 |  |
|  | ร141 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 23.05 |  10:20  | อุบลราชธานี | 10.20 |  |
|  | ท421 | นครราชสีมา | 06.10 |  12:15  | อุบลราชธานี | 12.15 |  |
|  | ดพ21 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 06.10 |  14:00  | อุบลราชธานี | 14.00 |  |
|  | ท419 | นครราชสีมา | 11.15 |  16:45  | อุบลราชธานี | 16.45 |  |
|  | ร135 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 07.10 |  18:00  | อุบลราชธานี | 18.00 |  |
|  | ด71 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 10.35 |  19:50  | อุบลราชธานี | 19.50 |  |
|  | ท427 | นครราชสีมา | 14.20 |  20:15  | อุบลราชธานี | 20.15 |  |
หมายเหตุขบวนรถ: ■ = สายเหนือ / ■ = สายตะวันออกเฉียงเหนือ / ■ = สายใต้ / ■ = สายตะวันออก / ■ = สายแม่กลอง ดพ = รถด่วนพิเศษ / ด = รถด่วน / ร = รถเร็ว / ธ = รถธรรมดา / ช = รถชานเมือง / พช = รถพิเศษชานเมือง / ท = รถท้องถิ่น / น = รถนำเที่ยว / ส = รถสินค้า
ตารางเวลาเดินรถ > เที่ยวล่อง

| ขบวนรถ | ขบวนรถ | ต้นทาง> ชื่อสถานี | ต้นทาง> เวลาออก | อุบลราชธานี | ปลายทาง> ชื่อสถานี | ปลายทาง> เวลาถึง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ด72 | อุบลราชธานี | 05.40 |  05:40  | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 14.30 |  |
|  | ร136 | อุบลราชธานี | 07.00 |  07:00  | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 17.55 |  |
|  | ร146 | อุบลราชธานี | 09.30 |  09:30  | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 20.45 | งดเดินรถ |
|  | ท426 | อุบลราชธานี | 12.35 |  12:35  | นครราชสีมา | 18.25 |  |
|  | ดพ22 | อุบลราชธานี | 14.50 |  14:50  | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 22.35 |  |
|  | ท422 | อุบลราชธานี | 15.15 |  15:15  | ลำชี | 18.15 |  |
|  | ร142 | อุบลราชธานี | 17.35 |  17:35  | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 04.10 |  |
|  | ท420 | อุบลราชธานี | 18.10 |  18:10  | ลำชี | 21.10 |  |
|  | ดพ24 | อุบลราชธานี | 19.00 |  19:00  | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 04.50 |  |
|  | ด68 | อุบลราชธานี | 19.30 |  19:30  | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 06.40 | งดเดินรถ |
|  | ร140 | อุบลราชธานี | 20.30 |  20:30  | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 07.10 |  |
|  | ท428 | อุบลราชธานี | 06.20 |  6:20  | นครราชสีมา | 11.45 |  |
หมายเหตุขบวนรถ: ■ = สายเหนือ / ■ = สายตะวันออกเฉียงเหนือ / ■ = สายใต้ / ■ = สายตะวันออก / ■ = สายแม่กลอง ดพ = รถด่วนพิเศษ / ด = รถด่วน / ร = รถเร็ว / ธ = รถธรรมดา / ช = รถชานเมือง / พช = รถพิเศษชานเมือง / ท = รถท้องถิ่น / น = รถนำเที่ยว / ส = รถสินค้า
แหล่งข้อมูลอื่น

การรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) http://www.railway.co.th/ เก็บถาวร 2006-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก ทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือ |
| --- | --- |
กรุงเทพ–อุบลราชธานี: กรุงเทพ (หัวลำโพง) - ยมราช - จิตรลดา - สามเสน - บางซื่อ/กรุงเทพอภิวัฒน์ - ดอนเมือง - รังสิต - คลองหนึ่ง - เชียงราก - มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ - นวนคร - เชียงรากน้อย - คลองพุทรา - บางปะอิน - บ้านโพ - อยุธยา - บ้านม้า - มาบพระจันทร์ - บ้านดอนกลาง - พระแก้ว - บ้านภาชี - หนองกวย - หนองแซง - หนองสีดา - บ้านป๊อกแป๊ก - สระบุรี - ชุมทางหนองบัว - ชุมทางแก่งคอย - มาบกะเบา - ผาเสด็จ - หินลับ - มวกเหล็ก - กลางดง - ปางอโศก - บันไดม้า - ปากช่อง - ซับม่วง - จันทึก - คลองขนานจิตร - คลองไผ่ - ลาดบัวขาว - บ้านใหม่สำโรง - หนองน้ำขุ่น - สีคิ้ว - โคกสะอาด - สูงเนิน - กุดจิก - โคกกรวด - ภูเขาลาด - นครราชสีมา - ชุมทางถนนจิระ - บ้านพะเนา - บ้านพระพุทธ - ท่าช้าง - หนองมโนรมย์ - จักราช - บ้านหินโคน - หินดาษ - ห้วยแถลง - หนองกระทิง - ลำปลายมาศ - ทะเมนชัย - บ้านแสลงพัน - บ้านหนองตาด - บุรีรัมย์ - บ้านตะโก - ห้วยราช - กระสัง - หนองเต็ง - ลำชี - สุรินทร์ - บุฤๅษี - เมืองที - กะโดนค้อ - ศีขรภูมิ - บ้านกะลัน - สำโรงทาบ - ห้วยทับทัน - หนองแคน - อุทุมพรพิสัย - บ้านแต้ - บ้านเนียม - ศรีสะเกษ - หนองแวง - บ้านคล้อ - กันทรารมย์ - บ้านโนนผึ้ง - ห้วยขยุง - บ้านถ่อน - บุ่งหวาย - อุบลราชธานี - บ้านโพธิ์มูล
ชุมทางถนนจิระ–หนองคาย: ชุมทางถนนจิระ - บ้านเกาะ - บ้านกระโดน - บ้านหนองกันงา - หนองแมว - โนนสูง - บ้านดงพลอง - บ้านมะค่า - เนินถั่วแปบ - พลสงคราม - บ้านดอนใหญ่ - เมืองคง - บ้านไร่ - โนนทองหลาง - ห้วยระหัด - ชุมทางบัวใหญ่ - เนินสวัสดิ์ - หนองบัวลาย - ศาลาดิน - หนองมะเขือ - เมืองพล - บ้านหัน - บ้านไผ่ - บ้านแฮด - ท่าพระ - กุดกว้าง - ขอนแก่น - สำราญ - โนนพยอม - บ้านวังชัย - น้ำพอง - ห้วยเสียว - เขาสวนกวาง - โนนสะอาด - ห้วยเกิ้ง - กุมภวาปี - ห้วยสามพาด - หนองตะไก้ - คำกลิ้ง - หนองขอนกว้าง - อุดรธานี - หนองตูม - บ้านขาว   - นาพู่  - คอกช้าง - หนองบัวเงิน  - หนองสองห้อง - นาทา - หนองคาย - ตลาดหนองคาย - ท่านาแล้ง - คำสะหวาด
ชุมทางแก่งคอย–ชุมทางบัวใหญ่: ชุมทางแก่งคอย - บ้านช่องใต้ - เขาคอก - เขาหินดาด - หินซ้อน - เขาสูง - แก่งเสือเต้น - เขื่อนป่าสักชลสิทธิ์ - โคกสลุง - สุรนารายณ์ - เขายายกะตา - ตลาดลำนารายณ์ - ลำนารายณ์ - บ้านเกาะรัง - แผ่นดินทอง - บ้านจงโก - โคกคลี - ช่องสำราญ - บ้านวะตะแบก - ห้วยยายจิ่ว - บ้านปากจาบ - บำเหน็จณรงค์ - บ้านกลอย - วังกะอาม - โนนคร้อ - จัตุรัส - หนองฉิม - บ้านตาเนิน - บ้านหนองขาม - บ้านเหลี่อม - บ้านโคกกระเบื้อง - บ้านหนองปรือโป่ง - หนองพลวง - บ้านกระพี้ - บ้านเก่างิ้ว - บ้านสระครก - บ้านโสกรัง - ชุมทางบัวใหญ่
บ้านไผ่–นครพนม: ชุมทางบ้านหนองแวงไร่ - ภูเหล็ก - กุดรัง - บรบือ - มหาสารคาม - ร้อยเอ็ด - เชียงขวัญ - โพธิ์ชัย - อำเภอโพนทอง - เมยวดี - หนองพอก - เลิงนกทา - นิคมคำสร้อย - มุกดาหาร - สะพานมิตรภาพ 2 - หว้านใหญ่ - ธาตุพนม - เรณูนคร - นครพนม - สะพานมิตรภาพ 3
ทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือ
หงส์เหิร

| หงส์เหิร |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Gentianales
วงศ์:: Apocynaceae
วงศ์ย่อย:: Asclepiadoideae
สกุล:: Asclepias
สปีชีส์:: A.  physocarpa
ชื่อทวินาม
Asclepias physocarpa (E.Mey.) Schlechter

ชื่อพ้อง
 Gomphocarpus physocarpus E.Mey.
หงส์เหิร หรือ เข้าพรรษา (อังกฤษ: balloonplant, balloon cotton-bush หรือ swan plant) เป็นพืชชนิดหนึ่งในวงศ์ตีนเป็ด มีถิ่นกำเนิดในทางตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปแอฟริกา นิยมใช้เป็นไม้ประดับ
แหล่งข้อมูลอื่น

Asclepias physocarpa เก็บถาวร 2021-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน photos
USDA Plants Profile: Asclepias physocarpa
หงส์ขาวคอดำ

| หงส์ขาวคอดำ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Anseriformes
วงศ์:: Anatidae
วงศ์ย่อย:: Anserinae
เผ่า:: Cygnini
สกุล:: Cygnus
สปีชีส์:: C.  melancoryphus
ชื่อทวินาม
Cygnus melancoryphus (Molina, 1782)

ชื่อพ้อง
 ชื่อพ้อง Anas melancoripha (lapsus) Molina, 1782  Sthenelides melancoryphus  Sthenelides melanocoryphus (การตรวจทานไม่รอบคอบ)  Cygnus melancorypha (ชื่อสามัญของ lapsus)  Cygnus melanocoryphus (การตรวจทานไม่รอบคอบ) 
Cygnus melancoryphus
หงส์ขาวคอดำ หรือ หงส์คอดำ (อังกฤษ: Black-necked swan; ชื่อวิทยาศาสตร์: Cygnus melancoryphus) เป็นสัตว์ปีกจำพวกหงส์ชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์นกเป็ดน้ำ (Anatidae)
หงส์ขาวคอดำ มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับหงส์ชนิดอื่นทั่วไป แต่มีลักษณะเด่น คือ มีขนตามลำตัวสีขาวล้วนทั้งตัว เว้นแต่ส่วนลำคอขึ้นไปที่เป็นสีดำล้วน จนดูคล้ายกับเป็นลูกผสมระหว่างหงส์ขาวกับหงส์ดำ มีจะงอยปากสีเทาอมชมพูและมีปุ่มสีแดงสดที่ฐานของปาก ขณะที่ส่วนใบหน้ามีลายเส้นเล็ก ๆ สีขาวพาดผ่านตา
มีถิ่นกระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาใต้ โดยตัวผู้เมื่อโตเต็มที่มีน้ำหนักประมาณ 6-7 กิโลกรัม ขณะที่ตัวเมียจะมีน้ำหนักประมาณ 4-5 กิโลกรัม อายุขัยโดยเฉลี่ย 10 ปี และจะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 1.5-2 ปี วางไข่ครั้งละประมาณ 5-6 ฟอง ทำรังโดยการเอากิ่งไม้หรือเศษใบไม้หรือฟางมาปูพื้น โดยลักษณะการทำรังจะเป็นไปอย่างมีระเบียบและอ่อนช้อยกว่านกชนิดอื่น ๆ ในวงศ์เดียวกันมาก ระยะเวลาฟักไข่ประมาณ 30-33 วัน โดยจะผสมพันธุ์และวางไข่ในช่วงที่มีอุณหภูมิค่อนข้างเย็น เช่น ฤดูหนาวหรือฤดูฝน ทั้งตัวผู้และตัวเมียจะช่วยกันฟักไข่และเลี้ยงดูลูกอ่อน ซึ่งในช่วงนี้ จะมีนิสัยดุร้ายมาก เพราะต้องปกป้องลูกอ่อน ลูกที่เกิดมาใหม่ ขนจะยังไม่เป็นสีช่วงลำคอเหมือนตัวโต และจะยังบินไม่ได้
หากินตามแหล่งน้ำทั่วไป โดยกินได้ทั้งพืชน้ำและสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ  เหมือนหงส์ชนิดอื่น ๆ และจับคู่เพียงตัวเดียวตลอดทั้งชีวิต
หงส์ขาวคอดำ ในปัจจุบัน ได้รับความนิยมในการเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงาม โดยเฉพาะผู้มีฐานะ เนื่องจากมีราคาซื้อขายที่แพงมาก อีกทั้งต้องใช้สถานที่ค่อนข้างกว้างขวางในการเลี้ยง ซึ่งสายพันธุ์ของหงส์ขาวคอดำที่เป็นสัตว์เลี้ยงในปัจจุบันนั้น มาจากนักเพาะพันธุ์สัตว์ของประเทศเนเธอร์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cygnus melancoryphus ที่วิกิสปีชีส์
ซูบารุ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ซูบารุ (แก้ความกำกวม)
36°17′51″N 139°22′05″E﻿ / ﻿36.2975685°N 139.368058°E﻿ / 36.2975685; 139.368058
| --- | --- |
Confidence in Motion
อาคาร สำนักงานใหญ่ บริษัทซูบารุคอร์เปอเรชั่น
ชื่อท้องถิ่น: スバル
อุตสาหกรรม: ผู้ผลิตรถยนต์
ก่อนหน้า: Nakajima 
ก่อตั้ง: 15 กรกฎาคม 1953; 71 ปีก่อน (1953-07-15)
ผู้ก่อตั้ง: เคนจิ คิตะ(Kenji Kita)
สำนักงานใหญ่: เอบิสึ, ชิบูยะ, โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
ผลิตภัณฑ์: รถยนต์
พนักงาน: 16,961 (พ.ศ. 2565) 
แผนก: Subaru Tecnica International
เว็บไซต์: Subaru Global
​ซูบารุ​ (อังกฤษ: Subaru; ญี่ปุ่น: スバル​) เป็นฝ่ายผลิตรถยนต์ ของ บริษัทผลิตเครื่องจักรกล ซูบารุคอร์เปอเรชั่น (ในอดีตรู้จักในชื่อ ฟูจิเฮฟวี่อินดัสทรี หรือ FHI)
เป็นที่ทราบกันดีว่ารถยนต์ซูบารุนั้น มีเอกลักษณ์ที่แตกต่างจากรถยนต์จากผู้ผลิตรถยนต์รายอื่นคือ การใช้เครื่องยนต์บ๊อกเซอร์(กับขนาดเครื่องยนต์มากกว่า1500cc). และระบบขับเคลื่อนสี่ล้อที่บริษัทวิจัยและพัฒนาขึ้นมาเองอย่าง ระบบ ซิมเมตริคัล ออลวีลไดรฟ์ ที่ถูกใช้งานกับรถยนต์ซูบารุมาตั้งแต่ตั้งแต่ปี 1972. ทั้งเครื่องยนต์บ๊อกเซอร์และระบบขับเคลื่อนสี่ล้อนั้น ถูกนำมาใช้เป็นอุปกรณ์มาตรฐานสำหรับรถยนต์ขนาดกลางและขนาดเล็กของซูบารุทุกรุ่นตั้งแต่ปี 1996 ยกเว้นเพียงซูบารุ บีอาร์แซด ที่เปิดตัวในปี 2012 ร่วมกับโตโยต้าเท่านั้น.
ประวัติ > ฟูจิเฮฟวี่อินดัสทรี และ รถคันแรกจากซูบารุ

ฟูจิ เฮฟวี่ อินดัสทรี  เริ่มจากการเป็น "ห้องค้นคว้าวิจัยอากาศยาน" ในปี 1915 และในปี 1932 ก็เกิดเป็น บริษัท นากาจิมา แอร์คราฟ จำกัด อีกไม่นานก็กลายเป็นผู้ผลิตอากาศยานหลักของประเทศญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่2 และในช่วงปลายของสงคราม บริษัทได้เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ฟูจิ ซังเงียว จำกัด (Fuji Sangyo Co, Ltd). ในปี1946 บริษัท ฟูจิ ซังเงียว ได้ผลิตรถสกู๊ตเตอร์ชื่อ ฟูจิแรบบิท โดยใช้ชิ้นส่วนจากอากาศยานที่บริษัทผลิตให้กับกองทัพในช่วงสงคราม. ในปี 1950 บริษัท ฟูจิ ซังเงียว ถูกแบ่งออกเป็น 12 บริษัทย่อย. ระหว่างปี1953 ถึง ปี1955, 5 ใน 12 บริษัทย่อยที่ถูกแบ่งออกจาก บริษัท ฟูจิ ซังเงียว ได้แก่ บริษัท ฟูจิโค๊ะเงียว (Fuji Kogyo) ผู้ผลิตรถสกู๊ตเตอร์, บริษัท ฟูจิจิโดฉะ (Fuji Jidosha) ผู้ผลิตรถบัส, บริษัท โอมิยะฟูจิโค๊ะเงียว (Omiya Fuji Kogyo) ผู้ผลิตเครื่องยนต์, บริษัท อุ๊ตซึโนะมิยะ ซาเรียว (Utsunomiya Sharyo) ผู้ผลิตตัวถัง และ บริษัท โตเกียว ฟูจิดังเงียว (Tokyo Fuji Dangyo) ซึ่งทำการค้าระหว่างประเทศ ได้รวมตัวกันก่อตั้งเป็น บริษัท ฟูจิ เฮฟวี่ อินดัสทรี (Fuji Heavy Industries หรือ FHI).
นาย เคนจิ คิตะ ผู้บริหารของFHI ณ ขณะนั้น มีความต้องการที่จะให้บริษัทที่ก่อตั้งขึ้นมาใหม่นี้เข้ามามีส่วนร่วมในการผลิตรถยนต์ และไม่นานก็เริ่มวางแผนที่จะสร้างรถยนต์ โดยใช้รหัสในการพัฒนาคือ P-1. ในระหว่างการพัฒนา นาย คิตะ พยามที่จะเสนอให้มีการตั้งชื่อให้กับรถยนต์คันใหม่ที่พวกเขากำลังพัฒนาอยู่นั้น แต่ไม่มีชื่อไหนที่น่าสนใจมากพอที่จะยกมาใช้เลยแม้แต่ชื่อเดียว. ในท้ายที่สุดนั้นเขา ต้องการจะใช้ชื่อเป็นภาษาญี่ปุ่น "ซูบารุ" (スバル) เป็นชื่อที่เขาเลือกใช้, สำหรับชื่อ ซูบารุ  นั้นในภาษาญี่ปุ่น มีความหมายว่ากระจุกดาวลูกไก่. รถยนต์คันแรกของซูบารุนั้นมีชื่อว่า ซูบารุ 1500.
ประวัติ > การมีหุ้นส่วน

ในปี 1968 ภายใต้การบริหารงานของนายไอซาคุ ซาโต้ นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้น รัฐบาลญี่ปุ่นมีนโยบายที่จะให้อุตสาหรกรรมยานยนต์ของญี่ปุ่นนั้นร่วมมือกัน เพื่อขยายขีดความสามารถในการแข่งขันกับต่างชาติ. นิสสัน จึงได้เข้าซื้อหุ้น 20.4% ของFHI โดยนิสสันหวังที่จะใช้ความเชี่ยวชาญในการผลิตรถบัสของซูบารุในการผลิตรถบัสของตัวเองในแบรนด์ นิสสันดีเซล. นอกจากนั้นเกียร์อัตโนมัติของซูบารุรุ่น 4EAT ก็ได้ถูกนำไปติดตั้งในรถยนต์ นิสสัน แพทไฟเดอร์ รุ่นแรกด้วยเช่นกัน. ซูบารุได้เปิดตัวรถยนต์หลายรุ่นที่เป็นผลผลิตระหว่างความร่วมมือของซูบารุและนิสสัน ได้แก่อาร์ทู(R-2) ในปี 1969, เรกซ์ และ เลโอเน่ ในปี 1971, แบรท ในปี 1978, อัลซีโอเน่ ในปี 1985, เลกาซี่ ในปี 1989, อิมเพรซซ่า ในปี 1993 (รวมถึงเวอร์ชัน WRX ด้วย), และท้ายสุด ฟอเรสเตอร์ ในปี 1997.
ในปี 1999 เมื่อนิสสันถูกเข้าซื้อกิจการโดย เรโนล, พวกเขาขายหุ้นใน FHI ให้กับ เจเนอรัล มอเตอร์ (General Motors หรือ GM). ภายใต้การร่วมมือครั้งใหม่ระหว่าง GM และ FHI นั้น ซูบารุได้เปิดตัวรถรุ่นใหม่ ได้แก่ บาฮา ในปี 2003 และ ไทรเบก้า ในปี 2005. ในประเทศอินเดียนั้น ซูบารุ ฟอเรสเตอร์ ถูกขายในชื่อ เชฟโรเลต ฟอเรสเตอร์ (เชฟโรเลต เป็นบริษัทผลิตรถยนต์ในเครื่องของ GM). และเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ในประเทศญี่ปุ่น โอเปิ้ล ซาฟิร่า (ในขณะนั้น โอเปิ้ล เป็นบริษัทผลิตรถยนต์ในเครื่องของ GM) ก็ได้ถูกนำไปขายในชื่อ ซูบารุ ทราวิค เช่นเดียวกัน. นอกจากนี้รถยนต์ต้นแบบ เชฟโรเลต บอร์เรโก้ คอนเซปท์ (Chevrolet Borrego concept) ที่เปิดตัวในปี 2002 นั้น ยังใช้พื้นฐานมาจากแพลทฟอร์มของ ซูบารุ เลกาซี่ เทอร์โบ อีกด้วย. ในสหรัฐอเมริกา GM ยังได้นำพื้นฐานตัวถังของ ซูบารุ อิมเพรซซ่า ไปทำการดัดแปลงและขายในชื่อ ซ้าบ 9-2เอกซ์ (ในขณะนั้น ซ้าบ เป็นบริษัทผลิตรถยนต์ในเครื่องของ GM ). ส่วนSUVที่มีพื้นฐานตัวถังจาก ซูบารุ ไทรเบก้า ได้มีแผนที่จะนำมาดัดแปลงและขายในชื่อ ซ้าบ 9-6เอกซ์ แต่แผนนั้นก็ต้องถูกยุติลง. ส่วนเส้นสายที่ GM ได้ออกแบบไว้นั้น ถูกนำกลับมาใช้ใหม่โดยซูบารุเอง ในรุ่นปรับโฉมของ ไทรเบก้า.
ในปี 2005 GM ได้ขายหุ้นที่ตนถือครองอยู่ใน FHI. ในเวลานั้นแทบทุกโครงการที่เป็นการร่วมมือระหว่าง ซูบารุ และ ซ้าบ ได้ถูกยุติลงเกือบทั้งหมด. คงเหลือไว้เพียงแต่ให้ ซูบารุ เป็นผู้ผลิตชิ้นส่วนของ ซ้าบ 9-2เอกซ์ ส่งให้กับทางGMเพียงเท่านั้น. หลังจากที่GMประกาศขายหุ้นของFHI โตโยต้าได้เข้าซื้อหุ้นของ FHI เป็นจำนวน40%ของหุ้น FHI ที่ GM ถือครองอยู่ในอดีต. โดยหุ้นที่โตโยต้าถือครองอยู่นั้นคิดเป็น 8.7% ของหุ้นทั้งหมดในFHI.
ในเดือนกรกฎาคมปี 2008 โตโยต้าได้ทำการเข้าซื้อหุ้นเพิ่มเติมจากเดิม มีส่วนแบ่ง8.7%เพิ่มขึ้นเป็น16.5%. ผลจากการที่โตโยต้าเข้าซื้อหุ้นเพิ่มในซูบารุนั้น ส่งผลให้เกิดการพัฒนารถยนต์รุ่นใหม่ร่วมกันนั่นก็คือ ซูบารุ บีอาร์แซด และ โตโยต้า 86 รวมถึงรถยนต์ขนาดเล็กประเภท เคย์-คาร์ (Kei-car) ที่ซูบารุนำพื้นฐานตัวรถจากโตโยต้ามาปรับปรุง แล้วขายในแบรนด์ของซูบารุเอง.
ซูบารุในประเทศไทย

รถยนต์ซูบารุในประเทศไทย ปัจจุบัน ดำเนินงานภายใต้ส่วนหนึ่งของ บริษัท ตันจง อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด จากประเทศสิงคโปร หลังจากทางบริษัทได้รับสิทธิในการจัดจำหน่ายรถยนต์ซูบารุในภูมิภาคเอเซีย ได้แก่ ไทย , มาเลเซีย ,ฟิลิปปินส์,ไต้หวัน,ฮ่องกง,จีน ,สิงคโปร ,เวียดนาม และกัมพูชา
แรกเริ่มเดิมที ตัน จง อินเตอร์เนชั่นแนล จัดจำหน่ายรถยนต์ซูบารุในประเทศสิงคโปรเป็นหลัก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 ก่อนขยายมายังสู่ตลาดเอเซียอื่นๆ โดยในประเทศไทย เข้ามาขายในช่วงปี พ.ศ. 2529 แรกเริ่มใช้ชื่อว่า มอเตอร์อิมเมจ ในฐานะบริษัทภายใต้เครือตันจง อินเตอร์เนชั่นแนล  มีสำนักงานใหญ่อยู่บนถนนเสรีไทย และยังเป็นสำนักงานอยู่จวบจนทุกวันนี้
ปัจจุบันรถยนต์ที่วางจำหน่ายในประเทศไทย บางส่วนนำเข้าจากโรงงานประกอบประเทศมาเลเซีย ได้แก่ รถยนต์   Subaru  XV  และในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 ทางเครือตันจง ได้บรรลุข้อตกลงกับ ซูบารุ คอร์เปอร์เรชั่น (FHI เดิม) ในการจัดตั้งโรงงานประกอบรถยนต์ในประเทศไทย เป็นแห่งที่ 3 นอกประเทศญี่ปุ่นรองจากอเมริกา โดยมีจุดมุ่งหมายสำคัญในการผลิตรถยนต์ ซูบารุ ฟอร์เรสเตอร์โฉมใหม่ เพื่อส่งขายในประเทศไทย และกลุ่มประเทศทางเอเซีย ที่ทางตันจง ถือครองสิทธิการขายอยู่ ส่วนรถรุ่นอื่นๆ นอกเหนือจากนี้ เป็นการนำเข้าโดยตรงจากประเทศญี่ปุ่น
สำหรับการลงทุนในโรงงานใหม่แห่งนี้มีมูลค่าทั้งสิ้น  5 พันล้านบาท จัดตั้งเป็นบริษัทลูกแห่งใหม่ขึ้นมา โดยทางตันจงอินเตอร์เนชั่นแนลลงทุน ทั้งสิ้น 74.9%  ส่วนทางซูบารุ คอร์เปอร์เรชั่น ประเทศญี่ปุ่นลงทุนทั้งสิ้น 25.1% โดยโรงงานแห่งใหม่นี้จะเริ่มผลิตรถป้อนตลาดภายในปี พ.ศ. 2562
ล่าสุด TC Subaru ประเทศไทย เตรียมนำเข้า และ เปิดตัว All NEW Subaru WRX อย่างเป็นทางการในไทย ช่วงเดือน สิงหาคม นี้ ! คาดว่าเป็นช่วงงาน Big Motor Sales 2022 : 19-28 สิงหาคม 2565 @ BITEC ไบเทค บางนา แล้ว ยังมีการเตรียมทำตลาด All NEW WRX SPORTS WAGON อีกด้วย !
เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 เพจเฟสบุ๊ค Autolifethailand ได้เปิดเผยข้อมูลว่า SUBARU เตรียมปิดกิจการและโรงงานผลิตรถยนต์ในประเทศไทย ซึ่งจะมีผลตั้งแต่วันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2567 โดยจะเลิกจ้างพนักงานฝ่ายผลิตทั้งหมด และมีการจ่ายค่าชดเชยตามความเหมาะสม แต่ยังคงทำการตลาดในประเทศไทยเหมือนเดิม โดยนำเข้ารถยนต์จากโรงงานที่ประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น
รุ่นรถยนต์ซูบารุตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน > 1950s–1960s

1500 (1954)
360 (1958–1971)
1000 (1966–1969)
FF-1  (1969–1972)
R-2 (1969–1972)
รุ่นรถยนต์ซูบารุตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน > 1970s

Subaru Leone (1971–1994)
BRAT (1978–1994)
Rex (1972–1992)
รุ่นรถยนต์ซูบารุตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน > 1980s

Sumo / Libero / Domingo / Columbuss / E series / Estratto (1983–1998)
Justy / Tutto (1984–2010, 2016–ปัจจุบัน)
XT / Alcyone / Vortex (1985–1991)
Legacy / Liberty (1989–ปัจจุบันt)
รุ่นรถยนต์ซูบารุตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน > 1990s

Vivio (1992–1998)
Impreza (1992–ปัจจุบัน)
Impreza WRX (2001–2014) and Impreza WRX STI (2001–2014)
Outback Sport / Gravel Express / RV (1994–ปัจจุบัน)
Alcyone / SVX (1991–1996)
Forester (1997–ปัจจุบัน)
Traviq (rebadged Opel Zafira) (1999–2005)
รุ่นรถยนต์ซูบารุตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน > 2000s

Baja (2003–2006)
R2 (2003–2010)
R1 (2005–2010)
Tribeca (2005–2014)
Trezia (2005–2017)
Exiga (2008–2018)
รุ่นรถยนต์ซูบารุตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน > 2010s

BRZ (2012–ปัจจุบัน)
XV Crosstrek (2012–ปัจจุบัน)
Forester
Impreza
Legacy
Outback
Levorg
WRX
Ascent
รุ่นรถยนต์ซูบารุตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน > 2020s

BRZ (2012–ปัจจุบัน)
XV Crosstrek (2012–ปัจจุบัน)
Forester
Impreza
Levorg
WRX
รถต้นแบบ

Subaru SRD-1
1996 Subaru Exiga
Subaru B9 Scrambler (ไฮบริดอนุกรม)
Subaru B11s
Subaru B5 TPH (ไฮบริดคู่เทอร์โบ) (ญี่ปุ่น: Subaru B5-TPH)
G4e (2007)
Hybrid & Advanced Tourer (2009, 2011)
Viziv (2013–18)
STI E-RA
WRX STI Concept
Levorg STI Performance Concept
ในวันที่ 4 ธันวาคม 2007 เห็นบทความอ้างว่า Subaru กำลังพิจารณาการสร้างรถจักรยานยนต์ที่เรียกว่าซูบารุ HS500 เครื่องยนต์สูบเดียว 50 แรงม้า (37 กิโลวัตต์)
Subaru HS500 เก็บถาวร 2017-07-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ซูบารุ ที่ฐานข้อมูล Internet Movie Cars Database
| ด ค ก อุตสาหกรรมยานยนต์ในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
 เอเอสแอล  ไดฮัทสุ  Dome Jiotto  Hayashi  ฮีโน่  HKS  ฮอนด้า แอคิวรา  อีซูซุ  Kojima  มิตซูโอกะ  มาสด้า Amati  Autozam  Eunos  Efini  Xedos  มิตซูบิชิ  นิสสัน ดัทสัน  อินฟินิที  Prince  Otomo  Sigma SARD  Spoon Sports  ซูบารุ  ซูซูกิ  ทอมมี่ ไคระ  โตโยต้า เล็กซัส  ไซออน  TOM'S  ยามาฮ่า 
↑  "Corporate Profile | Subaru Outline". SUBARU. สืบค้นเมื่อ 2018-03-18.
↑  "Corporate Information | Overview". Fuji Heavy Industries Ltd. 2015-03-31. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-02-23. สืบค้นเมื่อ 2016-02-16.
↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-08-12. สืบค้นเมื่อ 2019-03-05.
↑   ซูบารุ ค่ายรถดังญี่ปุ่น เตรียมปิดโรงงานในไทย เลิกจ้างพนักงานทั้งหมด 30 ธ.ค.นี้
↑
โลโก้ดั้งเดิมที่ใช้สำหรับรถ ซูบารุ 360 แสดงถึงการวางตำแหน่งดาวที่คล้ายคลึงกับ กระจุกดาวลูกไก่
ซูบารุ 1500 หรือ P-1
ซูบารุ 360 ปี1958