stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดโพธิ์บ้านอ้อย
อาคารเสนาสนะ

วัดโพธิ์บ้านอ้อยเดิมตั้งอยู่ที่บริเวณที่เป็นโรงเรียนโพธินิมิตวิทยาคมในปัจจุบัน อุโบสถหลังเดิมยังคงอยู่ในบริเวณโรงเรียน อาคารเสนาสนะในปัจจุบันได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 เป็นอาคารครึ่งไม้ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 มีนามว่า หลวงพ่อขาว หรือ หลวงพ่อโพธิ์นิมิตร ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้
ศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล

ศตวรรษ : ศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล - ศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล - คริสต์ศตวรรษที่ 1
ทศวรรษ : 90 80 70 60 50 40 30 20 10 0
ก่อนคริสตกาล
ศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล อยู่ระหว่าง 100 ปีก่อนคริสตกาล ถึง 1 ปีก่อนคริสตกาล
ทศวรรษและปีคริสต์ศักราช

BC = ก่อนคริสตกาล
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 100s BC | 109 | 108 | 107 | 106 | 105 | 104 | 103 | 102 | 101 | 100 |
| 90s BC | 99 | 98 | 97 | 96 | 95 | 94 | 93 | 92 | 91 | 90 |
| 80s BC | 89 | 88 | 87 | 86 | 85 | 84 | 83 | 82 | 81 | 80 |
| 70s BC | 79 | 78 | 77 | 76 | 75 | 74 | 73 | 72 | 71 | 70 |
| 60s BC | 69 | 68 | 67 | 66 | 65 | 64 | 63 | 62 | 61 | 60 |
| 50s BC | 59 | 58 | 57 | 56 | 55 | 54 | 53 | 52 | 51 | 50 |
| 40s BC | 49 | 48 | 47 | 46 | 45 | 44 | 43 | 42 | 41 | 40 |
| 30s BC | 39 | 38 | 37 | 36 | 35 | 34 | 33 | 32 | 31 | 30 |
| 20s BC | 29 | 28 | 27 | 26 | 25 | 24 | 23 | 22 | 21 | 20 |
| 10s BC | 19 | 18 | 17 | 16 | 15 | 14 | 13 | 12 | 11 | 10 |
| 0s BC | 9 | 8 | 7 | 6 | 5 | 4 | 3 | 2 | 1 |    |
| 0 |    |  | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
วางาชิ

วางาชิ (ญี่ปุ่น: 和菓子; โรมาจิ: wagashi) คือขนมหวานโบราณดั้งเดิมของญี่ปุ่น ซึ่งมักใช้เป็นของว่างยามบ่ายหรือเป็นของขวัญในพิธีหรือโอกาสสำคัญต่าง ๆ โดยตัวอักษรว่า วะ (和) หมายถึง "แบบญี่ปุ่น" และ งาชิ (菓子) แปลว่า "ขนมหวาน" ส่วนมากมีรสหวานแหลม จึงนิยมรับประทานกับชาเขียวรสขมที่ตัดรสกันเป็นอย่างดี
วางาชิที่มีที่มาจากชาวตะวันตกในช่วงศตวรรษที่ 16 จะเรียกว่านัมบังงาชิ
ตัวอย่างวางาชิชนิดต่าง ๆ

ดังโงะ
โมจิ
ขนมหยดน้ำ
ไดฟูกุ
โดรายากิ
ไทยากิ
เซ็มเบ
วาราบิโมจิ
โบตาโมจิ (โอฮางิ)
โมจิซากูระ
คาชิวาโมจิ
คัสเตลลา
อิชิโมจิ
ฮานามิดังโงะ
ศาลาราย วัดพระศรีรัตนศาสดาราม

พระอุโบสถ และศาลาราย
ศาลาราย
ศาลาราย พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นมีเป็นศาลาโถงไม่มีฝา จำนวน 12 หลัง ตั้งอยู่รายรอบพระอุโบสถ ด้านทิศเหนือ และทิศใต้มีจำนวนด้านละ 4 หลัง ทิศตะวันออก และทิศตะวันตกมีจำนวนด้านละ 2 หลัง แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่ามีรูปร่างลักษณะแบบใด ใช้เป็นที่อ่านหนังสือศาสนาให้ราษฎรที่ไม่รู้หนังสือฟังเวลามีงานหรือวัน สำคัญทางพระพุทธศาสนา และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ ในสมัยรัชกาลที่ 3 และรัชกาลที่ 4 ด้วย มีลักษณะเหมือนกันทั้งรูปร่าง ขนาดและความสูง ลักษณะเป็นศาลาโถงขนาด 2 ห้อง หลังคาทรงไทย มุงด้วยกระเบื้องดินเผาเคลือบสี โดยมีพื้นสีน้ำเงินขอบสีส้ม หน้าบันเป็นรูปเทพนม บนพื้นกระจกสีขาว มีลาย กระหนกประกอบโดยรอบบนกระจกพื้นสีน้ำเงิน ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์และนาคสะดุ้งทำด้วยไม้ มีคันทวยไม้จำหลักลายเป็นรูปพญานาครองรับชายคาโดยรอบ เพดานฉลุฉายปิดทองบนพื้นชาด เสาเป็นเสาสี่เหลี่ยมฉาบปูนย่อเหลี่ยม ระหว่างเสาทำเป็นคูหาโค้งตอนมุม พื้นซึ่งทำเป็น 2 ระดับปูด้วยหินอ่อน ปัจจุบันทุกวันเข้าพรรษา วันกลางพรรษา และ วันออกพรรษา จะมีนักเรียนไปสวดโอ้เอ้วิหารรายในศาลารายเหล่านี้ด้วย
ศานติสถูป (ลาดัก)

| ศานติสถูป |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาพุทธแบบทิเบต
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: อำเภอเลห์ ลาดัก ประเทศอินเดีย
ประเทศ: ประเทศอินเดีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 34°10′25″N 77°34′29″E﻿ / ﻿34.17361°N 77.57472°E﻿ / 34.17361; 77.57472
สถาปัตยกรรม
รูปแบบ: ภิกษุเคียวเมียว นาคามูระ (Gyomyo Nakamura)
เริ่มก่อตั้ง: 1985
ศานติสถูป (อักษรโรมัน: Shanti Stupa) เป็นสถูปในศาสนาพุทธตั้งอยู่บนยอดเขาในจันสปา (Chanspa) อำเภอเลห์ ลาดัก ทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในปี 1991 โดยภิกษุชาวญี่ปุ่น เคียวเมียว นาคามูระ ภายในพระสถูปประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าซึ่งอัญเชิญมาประดิษฐานโดยองค์ทะไลลามะที่สิบสี่ ศานติสถูปเป็นแนวคิดของนิชิดัตซุ ฟูจิอิ เพื่อแสดงเป็นสัญลักษณ์แทนสันติภาพในสมัยปัจจุบัน
การก่อสร้างสถูปเริ่มต้นในปี 1983 ภายใต้การดูแลของภิกษุเคียวเมียว นาคามูระ โดยความช่วยเหลือของ กุโศก พกุละ หัวหน้าลามะประจำลาดักผ่านทางคณะกรรมการชนกลุ่มน้อยของรัฐบาลอินเดียที่นิวเดลี รวมถึงยังได้ความช่วยเหลือจากพุทธศาสนิกชนชาวลาดักซึ่งบริจาคทุนทรัพย์ และบางส่วนอาสาเป็นแรงงานในการก่อสร้าง เช่นเดียวกับพุทธศาสนิกชนจากญี่ปุ่นและอินเดียส่วนอื่น ๆ นายกรัฐมนตรีอินเดียในขณะนั้นสั่งยกเลิกโครงการสร้างถนนสำหรับยานพาหนะที่จะทอดไปยังสถูปในปี 1984 ทะไลลามะที่สิบสี่เสด็จวางศิลาฤกษ์สถูปในเดือนสิงหาคม 1985
สถูปมีตั้งภาพถ่ายของทะไลลามะ และที่ฐานประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ องค์สถูปมีความสูงสองชั้น ชั้นแรกประดับด้วยรูปธรรมจักรกับกวางหมอบ และมีพระพุทธรูปทองคำประทับบนอาสนะแทนช่วงเวลาของ “การหมุนกงล้อธรรมจักร” ชั้นที่สองมีภาพแกะสลักนูนต่ำที่แสดงพระพุทธเจ้าในปางต่าง ๆ ได้แก่ ประสูติ, มารวิชัย และปรินิพพาน ศานติสถูปนี้สร้างขึ้นเพื่อสนับสนุนสันติภาพในโลก รวมถึงฉลองการครบรอบ 2500 ปีของพระพุทธศาสนา ตลอดจนเป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์อันดีระหว่างอินเดียกับญี่ปุ่น
ศานติสถูปเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในพื้นที่นับแต่แรก เดอะฮินดู บรรยายว่าสถูปนี้เป็น “สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุด” ในแถบเลห์ แม้ว่าจะไม่ได้สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบเลห์ จากศานติสถูปยังสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของหมู่บ้านโดยรอบ และนัมคยังเจโม ตลอดจนเทือกเขาโดยรอบ รวมถึงยังเป็นจุดชมพระอาทิตย์ขึ้นและลงแห่งหนึ่งในเลห์ที่สำคัญ เวลาเปิดปิดเข้าชมของสถูปคือ 8:00 น. ถึง 20 น.
ศานติสถูปตั้งอยู่ที่ความสูง 3,609 เมตร (11,841 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ห่างไป 5 กิโลเมตร (3.1 ไมล์) จากนครเลห์ บนเชิงเขาฝั่งที่หันหน้าออกสู่พระราชวังเลห์
ศาลเจ้าไท้เพ่งอ๊วงกง

ศาลเจ้าไท้เพ่งอ๊วงกงตั้งอยู่ใน จังหวัดสมุทรสงครามเป็นศาลเจ้าที่ชาวจีนพร้อมใจกันสร้างขึ้น บริเวณปากคลองแควอ้อม
จากการแปลตราสาร ขออนุญาตตั้งศาลเจ้า ศาลเจ้าไท้เพ่งอ๊วงกง ที่เขียนไว้เป็นภาษาจีน ว่า  
ตราสารฉบับนี้ส่วนหนึ่งเป็นประวัติการสร้างศาลเจ้า กล่าวถึง ค่ายบางกุ้ง และ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช 
ความว่าทหารพม่าล้อมค่ายบางกุ้งนานถึง 41วัน เมื่อ เดือนยี่ แรม 6 ค่ำ ชาวบ้านและทหารไทย-จีน ที่อยู่ในค่ายได้รับความลำบากมากข้าวปลาอาหารขาดแคลนพวกชาวบ้านคนชรายอมอดอาหาร เพื่อเอาอาหารให้ทหารไทย-จีนกิน ฝ่ายไต้ก๋งเจียม คือ ออกหลวงเสนาสมุทร ซึ่งเป็นผู้ดูแลเมืองแม่กลองในสมัยนั้น ได้แจ้งไปยังกรุงธนบุรี ขอกำลังช่วยรบกับพม่า หลังจากตีพม่าแตกพ่ายแล้ว ก่อนพระเจ้าตากสินเสด็จกลับ ได้มีบัญชาให้ทหารไทยจำนวนหนึ่งช่วยรักษาเมืองแม่กลอง โดยให้อยู่ร่วมกับทหารจีน  โดยมีพระบรมราโชวาทให้อยู่ร่วมกัน ช่วยเหลือเกือกูลกัน อย่าได้รังเกียจเดียดฉันท์    พสกนิกรชาวจีนให้ความเคารพสักการะพระองค์ประดุจเทพเจ้าองค์หนึ่ง ถือกันว่าแผ่นดินตรงไหน  พระองค์เสด็จไปถึง และพระบาทขอพระองค์ประทับลงตรงที่นั้นประชาชนจะได้รับแต่ความสุขความเจริญ สงบสันติทั่วทั้งภูมิภาคนั้น    ดังนั้น ภายหลังพสกนิกรชาวจีนจึงได้สร้างศาลบูชาขึ้น ตรงที่พระออกเสด็จออกเรือ ท้ายค่ายบางกุ้ง เพื่อเป็น สถานที่เคารพบูชาของชาวจีนโดยทั่วไป  โดยได้ถวายนามเป็นภาษาจีนว่า "ไท้เพ่งอ๊วงกง" แปลเป็น ภาษาไทย ว่า "เทพเจ้าแห่งสันติ"  ตรงเหนือบานประตูด้านในศาลเจ้า มีง้าว แขวนอยู่ 1เล่ม ภายในมีพระประทาน  พร้อมทั้งพระโมคคัลลา พระสารีบุตร ทั้งยังมีรูปปั้นจีนและเซียนมากมาย      ที่สำคัญ คือ  มีรูปสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชตั้งอยู่บนแท่นบูชา
ศาลาว่าการกรุงโตเกียว

| ศาลาว่าการกรุงโตเกียว 東京都庁舎 |
| --- | --- |
อาคารศาลาว่าการกรุงโตเกียว หมายเลข 1
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: 2-8-1 นิชิชินจูกุ, เขตชินจูกุ โตเกียว, ญี่ปุ่น
พิกัด: 35°41′22″N 139°41′29.5″E﻿ / ﻿35.68944°N 139.691528°E﻿ / 35.68944; 139.691528
ก่อสร้าง: ค.ศ. 1988
เปิดตัว: ค.ศ. 1991
ความสูง
หลังคา: 242.9 เมตร
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 48
พื้นที่ชั้น: 195,764  ตร.ม. (2,107,190  ตร.ฟุต)
มูลค่า: 157 พันล้านเยน
บริษัท
สถาปนิก: เคนโซ ทังเงะ
วิศวกร: คิโยชิ มูโต
เจ้าของ: องค์การปกครองกรุงโตเกียว
ศาลาว่าการกรุงโตเกียว (ญี่ปุ่น: 東京都庁舎) เป็นศูนย์ราชการส่วนท้องถิ่นในโตเกียว ซึ่งเป็นที่ทำการขององค์การปกครองกรุงโตเกียว ทำหน้าที่ปกครอง 23 เขตพิเศษในโตเกียวตะวันออก และ 26 เมืองนครในโตเกียวตะวันตก และยังมีพิพิธภัณฑ์ตลอดจนศูนย์การเรียนรู้อยู่ภายในอีกด้วย อาคารแฝดหลังนี้ก่อสร้างแล้วเสร็จในปีพ.ศ. 2533 ด้วยงบประมาณ 1.53 แสนล้านเยน ด้วยความสูง 242.9 เมตร ทำให้เมื่อสร้างเสร็จก็ครองตำแหน่งอาคารสูงที่สุดในโตเกียวจนถึงปี พ.ศ. 2549 ก่อนที่จะถูกอาคารมิดทาวน์ทาวเวอร์ ชิงตำแหน่งไป
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่แสดงที่ตั้งและสถานที่ใกล้เคียง เก็บถาวร 2004-04-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ศาลาว่าการกรุงโตเกียว เก็บถาวร 2014-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายชื่อธงเรือในนาซีเยอรมนี

หน้านี้คือรายชื่อธงเรือต่างๆ ที่ใช้อยู่ใน ครีกซมารีเนอ (ค.ศ. 1935–1945).
ธงชาติ

บทความหลัก: ธงชาตินาซีเยอรมนี
| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1933–(1945) | ธงชาติ | ธงแบ่งเป็นแถบแนวนอนสี 3 แถบ ดำ-ขาว-แดง อัตราส่วน 3:5. |
|  | ค.ศ. 1933–(1945) | ธงชาติสำหรับตกแต่ง |  |
ธงเรือ > ธงพาณิชย์

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1935–1945 | ธงพาณิชย์และธงฉาน | บังคับใช้ในฐานะธงเดินเรือ ตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1933. ลักษณะเดียวกับธงชาติ รูปสวัสดิกะในธงค่อนมาทางคันธง 1%. |
|  | ค.ศ. 1935–1945 | ธงเรือช่วยรบ และ ธงเรือพลเรือนบังคับการโดยทหาร | ธงค้าขายแบบเพิ่มเติมมีรูปกางเขนเหล็ก. |
ธงเรือ > ธงราชการ

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1935–1945 | ธงราชการ | บังคับใช้ในฐานะธงเดินเรือราชการ ที่มุมบนคันธงมีตรานกอินทรีแห่งอาณาจักรไรช์. |
ธงเรือ > ธงนาวี

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1935–1938 | ธงศึกไรช์ | . |
|  | ค.ศ. 1938–1945 | ธงศึกไรช์ | . |
ธงทหาร

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1936–1945 | ธงชัยครีกซมารีเนอ | บังคับใช้อย่างเป็นทางเมื่อวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1936. ลักษณะเดียวกับธงชัยเฮร์, ธงสี่เหลี่ยมจัตุรัส กว้างด้านละ 126 เซนติเมตร. ความสูงเสาธง 3 เมตร |
|  | ค.ศ. 1936–1945 | ธงชัยครีกซมารีเนอ | บังคับใช้อย่างเป็นทางเมื่อวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1936. ลักษณะเดียวกับธงชัยเฮร์, ธงสี่เหลี่ยมจัตุรัส กว้างด้านละ 126 เซนติเมตร. ความสูงเสาธง 3 เมตร |
ธงหมายยศทหาร > ธงนายพลเรือ

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1935–1945  (ใช้เป็นทางการตั้งแต่ 1939) | ธงผู้บัญชาการใหญ่กองทัพเรือที่ไม่ได้ครองยศจอมพลเรือ | ธงสี่เหลี่ยมจัตุรัสพื้นสีขาว กลางธงมีดาบไขว้บนตรากางเขนเหล็ก. |
|  | ค.ศ. 1939–1945 | ธงจอมพลเรือ | ธงสี่เหลี่ยมจัตุรัสพื้นสีขาว กลางธงมีคฑาจอมพลไขว้ประกอบนกอินทรีครีกซมารีเนอบนตรากางเขนเหล็ก |
|  | ค.ศ. 1943–1945 | ธงผู้ตรวจการกองทัพเรือซึ่งครองยศจอมพลเรือ | ธงหมายยศจอมพลเรือขอบสีน้ำเงิน. |
|  | ค.ศ. 1935–1945 | ธงพลเรือเอกอาวุโส | ธงสี่เหลี่ยมจัตุรัสพื้นสีขาวตรากางเขนเหล็ก มุมล่างคันธงมีตราดาบไขว้ |
|  | ค.ศ. 1935–1945 | ธงพลเรือเอก | ธงสี่เหลี่ยมจัตุรัสพื้นสีขาวตรากางเขนเหล็ก |
|  | ค.ศ. 1935–1945 | ธงพลเรือโท | ธงสี่เหลี่ยมจัตุรัสพื้นสีขาวตรากางเขนเหล็ก มุมบนคันธงมีวงกลมสีดำ 1 วง |
|  | ค.ศ. 1935–1945 | ธงพลเรือตรี | ธงสี่เหลี่ยมจัตุรัสพื้นสีขาวตรากางเขนเหล็ก มุมบน และ มุมล่างคันธงมีวงกลมสีดำช่องละ 1 วง |
ธงหมายยศทหาร > ธงแสดงตำแหน่ง

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | การใช้ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1935–1945 | ธงพลเรือจัตวา | ธงหางแซงแซวพื้นสีขาวตรากางเขนเหล็ก. |
|  | ค.ศ. 1935–1945 | ธงนาวาเอก | ลักษณะเดียวกับธงพลเรือจัตวา |
|  | ค.ศ. 1935–1945 | ธงผู้บัญชาการกองเรือ | Der Stander wurde im Toppmast gehisst |
|  | ค.ศ. 1935–1945 | ธงผู้บังคับหมวดเรือ และ ธงผู้บังคับหมู่เรือ | ธงสามเหลี่ยมพื้นสีขาวตรากางเขนเหล็ก. |
|  | ค.ศ. 1935–1945 | ธงผู้บังคับการเรือ | ธงหางจระเข้สีขาว ต้นธงมีตรากางเขนเหล็ก อัตราส่วน 15:1,000 |
ธงในวาระพิเศษ

| ภาพธง | ระยะเวลาการใช้ | ชื่อธง | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ค.ศ. 1935–1945 | ธงศึกไรช์ดำ-ขาว-แดง (Schwarz–weiß–rote Reichskriegsflagge) | Wurde an Gedenktagen auf besonderen Befehl gehisst |
|  | ค.ศ. 1935–1944 | ธงศึกจักรวรรดิ (Kaiserliche Kriegsflagge) | Wurde als Toppflagge an jedem 31. Mai (Erinnerung an die Skagerrakschlacht) gehisst |
|  | ค.ศ. 1940–1945 | ธงศึกออสเตรีย-ฮังการี (Österreichisch-Ungarische Kriegsflagge) | Wurde als Toppflagge auf dem Schweren Kreuzer Prinz Eugen an Stelle der Kaiserlichen Kriegsflagge an jedem 31. Mai gehisst |
ดูเพิ่ม

รายชื่อธงในประเทศเยอรมนี
รายชื่อธงในจักรวรรดิเยอรมัน
รายชื่อธงในสาธารณรัฐไวมาร์
รายชื่อธงในเยอรมนี (ค.ศ. 1933–1935)
รายชื่อธงในเวร์มัคท์ และ เฮร์
รายชื่อธงในลุฟท์วัฟเฟอ (ค.ศ. 1933–1945)
เชิงอรรถ

Flaggenbuch, Bearbeitet und herausgegeben vom Oberkommando der Kriegsmarine, Berlin 1939, Reichsdruckerei, M.Dv.Nr.377
Brian Leigh Davis: Flags & Standards of the Third Reich, London 1975, ISBN 0356048799
แหล่งข้อมูลอื่น

Flaggen des Dritten Reichs 1933–1935 auf Flags of the world (engl.)
แม่แบบ:SORTIERUNG:Deutschland 1933
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
เชิงอรรถ

↑  ปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตวิทยาลัยเทคนิคปทุมธานี
↑  ปัจจุบันกลายสภาพเป็นแม่น้ำเจ้าพระยา
↑  เป็นชุมชนโบราณในอดีต มีโบราณสถานและโบราณวัตถุอยู่จำนวนมาก
ศานตินิเกตัน

| ศานตินิเกตัน พลปุระ |
| --- | --- |
ย่าน
ศานตินิเกตันคฤหะ ในศานตินิเกตันอาศรม
ศานตินิเกตัน
พิกัด:  23°41′N 87°41′E﻿ / ﻿23.68°N 87.68°E﻿ / 23.68; 87.68
ประเทศ: อินเดีย
รัฐ: เบงกอลตะวันตก
อำเภอ: พีรภูม
ความสูง: 30 เมตร (100 ฟุต)
ภาษา
 • ทางการ: เบงกอล, อังกฤษ
เขตเวลา: UTC+5:30 (IST)
PIN: 731204 (พลปุระ) 731235 (ศานตินิเกตัน) 731236 (ศรีนิเกตัน)
รหัสโทรศัพท์/STD: +91 03463
ศานตินิเกตัน  (อักษรโรมัน: Shantiniketan) เป็นย่านในเมืองพลปุระ ตำบลพลปุระ อำเภอพีรภูม รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไปทางเหนือราว 152 กิโลเมตรจากโกลกาตา ศานตินิเกตันสถาปนาขึ้นโดยมหาฤษีเทเวนทรนาถ ฐากุร และต่อมาได้รับการขยับขยายโดยบุตรของเขา รพินทรนาถ ฐากุร ปัจจุบันศานตินิเกตันเป็นเมืองมหาวิทยาลัยสืบเนื่องมาจากการสถาปนาวิศวภารตี ซึ่งเป็นไปตามวิสัยทัศน์ของรพินทรนาถ ฐากุร
ประวัติศาสตร์

ในปี 1863 เทเวนทรนาถ ฐากุร ได้เช่าที่ดินขนาด 20 เอเคอร์ (81,000 ตารางเมตร) เป็นการถาวรด้วยค่าเช่าปีละ 5 รูปี จากภุวัน โมหัน สิงห์ (Bhuban Mohan Sinha) ตลุกทรจากรายปุระในพีรภูม บนที่ดินนี้มีต้นฉติม (chhatim; ต้นตีนเป็ด) สองต้นปลูกอยู่ ฐากุรสร้างเรือนรับรองขึ้นหนึ่งหลัง และตั้งชื่อให้กับที่ดินนี้ว่า "ศานตินิเกตัน" แปลว่า "ที่พำนักแห่งสันติ" เมื่อเวลาผ่านไป พื้นที่นี้โดยรวมค่อย ๆ ลายมาเป็นที่รู้จักในชื่อศานตินิเกตันเช่นกัน
พินัย โฆษ กล่าวว่าในกลางศตวรรษที่ 19 พลปุระยังเป็นเพียงสถานที่เล็ก ๆ หลังศานตินิเกตันเติบโตขึ้น พลปุระก็เติบโตไปเช่นกัน พื้นที่จำนวนหนึ่งของพลปุระถือเป็น ซามินดารี ของตระกูลสิงห์ (Sinha) แห่งรายปุระ ภุวัน โมหัน สิงห์ ได้พัฒนาหมู่บ้านเล็ก ๆ ขึ้นในแถบพลปุระ และตั้งชื่อว่า ภุวันทังคะ (Bhubandanga) ปัจจุบันหมู่บ้านนี้ตั้งอยู่ตรงข้ามกับศานตินิเกตันพอดี ภุวันทังคะเคยเป็นแหล่งมั่วสุมของกลุ่มอาชญากรรมต่าง ๆ ที่เลื่องชื่อ และไม่มีความชั่งใจในการจะสังหารคน ต่อมาจึงเกิดข้อพิพาทและการเผชิญหน้ากันระหว่างศานตินิเกตันกับกลุ่มอาชญากร แต่สุดท้ายหัวหน้ากลุ่มอาชญากรได้ศิโรราบแก่เทเวนทรนาถ และเริ่มเปลี่ยนมาช่วยเขาในการพัฒนาพื้นที่นี้แทน เทเวนทรนาถเคยนั่งสมาธิอยู่เบื้องใต้ต้นฉติม (chhatim) ในศานตินิเกตันนี้  เทเวนทรนาถได้รับแรงบันดาลใจมาจากเดอะคริสตัลพาลิซ ซึ่งเดิมทีสร้างขึ้นที่ฮายด์พาร์กในลอนดอน เพื่อใช้จัดแสดงเกรตเอ็กซิบิชั่นเมื่อปี 1851 ก่อนที่ต่อมาจะถูกย้ายออกไป เขาได้สร้างโถงขนาด 60 คูณ 30 ฟุตขึ้น เพื่อใช้สำหรับการสวดภาวนาพราหโม หลังคาของโถงเป็นกาะเบื้อง ส่วนพื้นปูด้วยหินอ่อนสีขาว ส่วนที่เหลือของอาคารทำมาจากกระจกเช่นเดียวกับเดอะคริสตัลพาลิซที่ลอนดอน อาคารนี้ได้ดึงดูดผู้คนมรจากทุกสารทิศมานับตั้งแต่ช่วงแรกสุด รพินทรนาถ ฐากุร เดินทางมายังศานตินิเกตันเป็นครั้งแรกเมื่อ 27 มกราคม 1878 ขณะนั้นอายุ 17 ปี ในปี 1888 เทเวนทรนาถได้อุทิศอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดให้เพื่อการก่อตั้งพรหมวิทยาลัย (Brahmavidyalaya) ขึ้น ผ่านทางการตั้งทรัสต์ ในปี 1901 รพินทรนาถได้เริ่มต้นตั้งพรหมจารียาศรม (Brahmacharyaashrama) ขึ้น ที่ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อปถภาวนาตั้งแต่ปี 1925
ตระกูลฐากุรเป็นครอบครัวผู้นำการเพิ่มพูนคุณภาพชีวิตและสังคมในเบงกอลผ่านกิจกรรมในภาคส่วนต่าง ๆ มาอย่างยาวนาน สภาแวดล้อมที่โชรสังโก ฐากุรพารี หนึ่งในฐานของตระกูลฐากุรในโกลกาตา เต็มไปด้วยดนตรี วรรณกรรม จิตรกรรม และการละคร รพินทรนาถ ฐากุร ได้ก่อตั้งวิศวภารตีขึ้นที่ศานตินิเกตันในปี 1921 และวิทยาลัยได้รับสถานะมหาวิทยาลัยกลางและเป็นสถาบันที่มีความสำคัญระดับชาติในปี 1951
อุปาสนคฤห์ (Upasana Griha) โถงกระจกที่เทเวนทรนาถสร้างขึ้นโดยได้แรงบันดาลใจมาจากเดอะคริสตัลพาลิซ
ศาลเจ้าแม่เขาสามมุข

ศาลเจ้าแม่เขาสามมุข เป็นศาลเจ้าตั้งอยู่บนภูเขาที่ชื่อเขาสามมุข  ศาลเจ้าแม่เขาสามมุขเป็นที่เคารพของ ชาวไทย และ ชาวจีน ภายในศาลเจ้าแม่ มี เทพเจ้า เจ้าแม่กวนอิม ฯลฯ ตั้งอยู่ที่ถนนสายบางแสน-อ่างศิลา จะพบทางแยก ถนนรอบเขาสามมุขรวมระยะทาง 4 กิโลเมตร จะพบกับฝูงลิงป่ามาอาศัยอยู่ในเขาแห่งนี้  มีศาลเจ้าแม่สามมุกหลังเดิม ตั้งอยู่ห่างกัน
ดูเพิ่ม

ข้อมูลเขาสามมุข[ลิงก์เสีย]
ราเกซ สักเสนา

ราเกซ สักเสนา (อักษรโรมัน: Rakesh Saxena; 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2495 – )  เป็นนักการเงินการธนาคาร ชาวอินเดีย อดีตที่ปรึกษานายเกริกเกียรติ ชาลีจันทร์ อดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่  ธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชยการ (บีบีซี) เจ้าของฉายา "พ่อมดการเงิน"
ประวัติ

นายราเกซ เกิดที่เมืองอินดอร์ รัฐมัธยประเทศ จบการศึกษาระดับปริญญาโท สาขาวรรณกรรม มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ เดินทางเข้ามาในประเทศไทยหลังปี พ.ศ. 2520 ทำงานเป็นผู้เชี่ยวชาญทางการเงินและการลงทุน และที่ปรึกษาของหลายบริษัท ได้เป็นที่ปรึกษาของธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชยการ ตั้งแต่ พ.ศ. 2535 และถูกดำเนินคดีข้อหายักยอกทรัพย์เป็นเงิน 75 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อ พ.ศ. 2539 หลังการล้มละลายของธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชยการ ในปี พ.ศ. 2538 และออกหมายจับ เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2539
นายราเกซ เดินทางหลบหนีออกจากประเทศไทย ไปอาศัยอยู่ที่เมืองวิสต์เลอร์  รัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา และถูกจับกุมโดยกองตำรวจม้าหลวงแห่งแคนาดา เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 ทางการไทยได้ประสานงานกับเจ้าหน้าที่แคนาดา เพื่อนำตัวนายราเกซเป็นผู้ร้ายข้ามแดน กลับมาดำเนินคดีในประเทศไทย แต่นายราเกซได้ให้ทนายความยื่นคัดค้าน โดยอ้างว่าถ้าถูกส่งกลับประเทศไทยอาจถูกสังหารหรือถูกขังในคุกอย่างโหดร้ายทารุณ
ศาลฎีกาแคนาดายกคำร้องคัดค้านของนายราเกซเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2551 เป็นผลให้ทางการแคนาดาต้องส่งตัวนายราเกซ สักเสนา ให้ทางการไทยตามกระบวนการส่งผู้ร้ายข้ามแดนในที่สุด ต่อมาในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2555 ศาลอาญากรุงเทพใต้ มีคำพิพากษาให้จำคุกนายราเกซ เป็นเวลา 10 ปี ปรับ 1 ล้านบาท หาก จำเลย ไม่ชำระค่าปรับให้กักขัง 2 ปี และให้ จำเลย ชดใช้ค่าเสียหายให้กับ ธนาคาร บีบีซี เป็นจำนวนเงิน 1,132,000,000 บาท
ศานติ เทวี

| ศานติ เทวี |
| --- | --- |

เกิด: 11 ธันวาคม ค.ศ. 1926(1926-12-11) เดลี ประเทศอินเดีย
เสียชีวิต: 27 ธันวาคม ค.ศ. 1987(1987-12-27) (61 ปี)
สัญชาติ: อินเดีย
มีชื่อเสียงจาก: คำอ้างว่ากลับชาติมาเกิด
ศานติ เทวี (อักษรโรมัน: Shanti Devi, 11 ธันวาคม 1926 – 27 ธันวาคม 1987) หรือที่อ้างว่าในชาติก่อนคือ ลุคฑี เทวี (อักษรโรมัน: Lugdi Devi; 18 มกราคม 1902 – 4 ตุลาคม 1925) เป็นสตรีชาวอินเดียที่อ้างว่าสามารถระลึกชาติได้และกลายมาเป็นประเด็นของการศึกษาการกลับชาติมาเกิด มหาตมา คานธี ผู้นำทางการเมืองของอินเดียเคยตั้งคณะกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริงที่เธอกล่าวอ้าง
คำกล่าวอ้างเรื่องกลับขาติมาเกิด

ศานติ เทวี เกิดในนครเดลี ขณะเป็นเด็กหญิง ในทศวรรษ 1930s เธอเริ่มกล่าวอ้างว่าสามารถจดจำอดีตชาติได้ เมื่ออายุราวสี่ขวบ เธอเคยบอกกับพ่อแม่ว่าบ้านแท้จริงของเธอยู่ในมถุรา ราว 145 กิโลเมตรจากเดลี เธออ้างว่าเธออาศัยอยู่กับสามีของเธอที่นั่น
เธอหนีออกจากบ้านเมื่ออายุหกขวบเพื่อกลับไปตามหาบ้านแท้จริงในมถุรา เธอระบุว่าเธอเสียชีวิตขณะกำลังคลอดลูก และในการพูดคุยกับครูในโรงเรียนที่สัมภาษณ์เธอเกี่ยวกับคำกล่าวอ้างเหล่านี้ เธอพูดโดยใช้คำและสำเนียงแบบมถุรา รวมถึงระบุว่าสามีของเธอชื่อ "เกทาร นาถ" (Kedar Nath) ครูในโรงเรียนตามหาจนเจอพ่อค้าชื่อเดียวกันในมถุราที่พึ่งสูญเสียภรรยาที่ชื่อว่า ลุคฑี เทวี ไปเมื่อเก้าปีก่อน หลังเธอคลอดบุตรได้สิบวัน เกทาร นาถ เดินทางมายังเดลีเพื่อพบกับศานติโดยแกล้งหลอกว่าเป็นพี่น้องของเกทาร แต่ศานติจดจำเกทารและบุตรได้ทันที ข้อมูลส่วนบุคคลของทั้งเกทาร ลุคฑี และบุตรชายล้วนตรงกับที่เธออ้างทั้งหมด นำไปสู่ความเชื่อว่าเธอคือลุคฑี เทวี ที่กลับชาติมาเกิด
เรื่องนี้มาถึงหูของมหาตมา คานธี ซึ่งให้ความสนใจและตั้งคณะกรรมการตรวจสอบซึ่งเดินทางกับศานติไปหมู่บ้านเดิมของลุคฑีในมทุรา เธอจดจำสมาชิกในครอบครัวได้ทันที รวมถึงยังพบว่าเกทาร นาถ ไม่ทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้ขณะลุคฑีเสียชีวิตหลายประการ คณะกรรมการตีพิมพ์รายงานในปี 1936 ว่าศานติ เทวี คือลุคฑี เทวี ที่กลับชาติมาเกิด
อย่างไรก็ตาม พาล จันท์ นหตา (Bal Chand Nahata) ได้ตีพิมพ์หลังสือเป็นภาษาฮินดีในชื่อ "ปุนารชันมะ กี ปรรยโลจนะ" (Punarjanma Ki Paryalochana) ซึ่งระบุว่าคำกล่าวอ้างและหลักฐานเหล่านี้ไม่พิสูจน์ได้ว่าลุคฑีกลับชาติมาเกิดเป็นศานติจริง ๆ ต่อมาอินทระ เสน ศิษยานุศิษย์ของศรีอรวินท์ โฆษ เขียนบทความออกมาโต้เถียงคำกล่าวอ้างของพาล
บรรณานุกรม

L. D. Gupta, N. R. Sharma, T. C. Mathur, An Inquiry into the Case of Shanti Devi, International Aryan League, Delhi, 1936
Nahata, Bal Chand, (undated). Punarjanma Ki Paryyalochana. Calcutta: Buddiwadi Songh (Undated.)
Sen, Indra. "Shantidevi Further Investigated". Proceedings of the India Philosophical Congress. 1938
Bose, Suskil C. A Case of Reincarnation , Calcutta: Satsang, 1952
Sture Lönnerstrand, Shanti Devi: En berättelse om reinkarnation. Stockholm 1994. ISBN91-514-0277-7
K. S. Rawat, T. Rivas (July 2005), ”The Life Beyond: Through the eyes of Children who Claim to Remember Previous Lives”, The Journal of Religion and Psychical Research 28 (3): 126-136, arkiverad från ursprungsadressen den 2012-05-25
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  สวีเดน
วิกฤตน้ำยาฆ่าเชื้อถูกเจือจางในประเทศโรมาเนีย พ.ศ. 2559

วิกฤตน้ำยาฆ่าเชื้อถูกเจือจางในโรมาเนียเมื่อปี ค.ศ. 2016 ถือเป็นช่วงเวลาสำคัญในระบบสาธารณสุขในประเทศโรมาเนีย นับตั้งแต่ช่วงฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 2016 สื่อโรมาเนียเริ่มเปิดเผยว่าระบบสาธารณสุขในโรมาเนียใช้น้ำยาฆ่าเชื้อที่ถูกเจือจางของบริษัทยาเฮซีฟาร์มา (Hexi Pharma) บริษัทยาที่ซึ่งมีเรื่องอื้อฉาวคล้ายกันมาก่อนในปี 2006
ภูมิหลัง

ไลังเหยื่อบางส่วนของเหตุเพลิงไหม้ไนต์คลับคอลเลกทีฟเสียชีวิตจากการติดเชื้อจากสถานพยาบาล ประเด็นการติดเชื้อในโรงพยาบาลในระบบสาธารณสุขของโรมาเนียได้กลับมาเป็นที่สนใจโดยสื่ออีกครั้ง ถึงแม้ว่ารายงานอุบัติการณ์ของการติดเชื้อจะระบุว่ามีลดลงและมีอยู่ต่ำ แต่ก็เป็นที่ทราบกันแล้วว่ารายงานเหล่านี้เป็นข้อมูลเท็จ
อย่างไรก็ต่ม เป็นเวลาหลายปีมาแล้วที่มีข้อบ่งชี้ที่เสนอว่าน้ำยาฆ่าเชื้อบางส่วนที่ใช้ในโรงพยาบาลไม่เป็นไปตามมาตรฐานที่กำหนดไว้ ดังนั้น กรมสาธารณสุขอารัด (Public Health Department of Arad) ได้รายงานว่าพบผลิตภัณฑ์ที่ไม่ตรงตามมาตรฐานคือ น้ำยาสครับพอลีไอโอดีน (Polyiodine Scrub) ที่จัดสรรโดยบริษัทเฮซีฟาร์มา (Hexi Pharma) ส่วน ตอร์ (Thor) ผลิตภัณฑ์อีกชนิดของบริษัท ยังถูกนำไปตรวจสอบโดยห้องปฏิบัติการในประเทศฝรั่งเศสของบริษัทคู่แข่ง ANIOS พบว่าสูตรส่วนผสมของผลิตภัณฑ์ตอร์แตกต่างไปจากที่ระบุไว้ในฉลาก รวมถึงยังพบว่าสารถูกเจือจางอย่างหนัก อย่างไรก็ตาม ข้อมูลเหล่านี้ไม่ได้ถูกนำมารายงานต่อสาธารณะ ตอร์ ซึ่งเป็นน้ำยาฆ่าเชื้อเหมือนกัน ถูกระบุว่าเป็นสาเหตุของการติดเชื้อในทารกแรกเกิดในโรงพยาบาลสูติศาสตร์ในมณฑลอาร์เกช นับจากนั้นได้มีการฟ้องร้องกับบริษัทผู้ผลิต คือ ฟาร์มายูนิเวอร์ซีตี (Farma University) ซึ่งต่อมา บริษัทได้เปลี่ยนชื่อเป็นเฮซีฟาร์มา (Hexi Pharma)
ผลตอบรับ

ในวันที่ 6 พฤษภาคม 2016 มีผู้ประท้วงราวห้าร้อยคนในบูคาเรสต์ท่ามกลางภาวะขาดแคลนเงินอุดหนุนในระบบสาธารณสุขของโรมาเนีย ที่ซึ่งมีแพทย์เฉพาะทางโยกย้ายถิ่นฐานหลายพันคนต่อปี และการใต้โต๊ะเงินเพื่อรับการรักษาในโรงพยาบาลมีอยู่ทั่วประเทศ และในวันที่ 8 พฤษภาคม 2016 ท่ามกลางเรื่องอื้ฉาวนี้ รัฐมนตรีสาธารณสุข Patriciu Achimaș-Cadariu ได้ลาออกจากตำแหน่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

Scandalul Hexi Pharma. FRĂȚIA IOHANNIS - SRI, IPOTEZELE UNUI JURNALIST (ภาษาโรมาเนีย)
ศาลเจ้าแสงธรรม

| ศาลเจ้าแสงธรรม (จีน: 定光堂) |
| --- | --- |
ชื่อสามัญ: เตงก้องต๋อง
ที่ตั้ง: ถนนพังงา ตำบลตลาดใหญ่ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต  ประเทศไทย 83000
นิกาย: ศาสนาเต๋า
จุดสนใจ: สถาปัตยกรรมฮกเกี้ยนแบบดั้งเดิม จิตกรรมฝาพนังหมึกจีน
กิจกรรม: เทศกาลตรุษจีน เทศกาลกินเจ
การถ่ายภาพ: ภายในห้ามถ่ายรูป
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
ศาลเจ้าแสงธรรม มีชื่อในภาษาฮกเกี้ยนว่า เตงก้องต๋อง (จีน: 定光堂; เป่อ่วยยี: tīng-kong-tông;), ศาลเจ้าจีนของจังหวัดภูเก็ต ที่อนุรักษ์สถาปัตยกรรมแบบฮกเกี้ยนดั้งเดิมไว้ได้อย่างสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งของจังหวัดภูเก็ต สร้างโดยคหบดีชาวฮกเกี้ยน ที่เข้ามาทำงานเหมืองแร่ดีบุก ปลายสมัยราชวงศ์ชิง
ประวัติ

ศาลเจ้าเตงก้องต๋อง มีชื่อเดิมว่า  ศาลเจ้าซินเจี้ยเก้ง  (จีน: 新正宮) สร้างเมื่อสมัยปีรัชศกที่ 17 ของจักรพรรดิกวังซฺวี่(จีน: 光緒皇帝) แห่งราชวงศ์ชิง ซึ่งตรงกับ พ.ศ.2434 โดย หลวงอำนาจนรารักษ์ (ตันค้วด) (จีน: 陳閣) คหบดีชาวฮกเกี้ยนจากเมืองเฉวียนโจว(จีน: 泉州) มณฑลฮกเกี้ยน ได้สร้างศาลเจ้าแห่งนี้เพื่อเป็นที่ประดิษฐานเทพเจ้าจีนที่สายตระกูลแซ่ตัน （陳）นับถือมาแต่เดิม โดยใช้เป็นสถานที่เคารพสักการบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ รวมทั้งเพื่อใช้เป็นศูนย์รวมพบปะระหว่างญาติมิตร