stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การลอบสังหารเอบราแฮม ลิงคอล์น
การสอบสวนและประหารชีวิต

มีหลายคนถูกจับ ซึ่งรวมไปถึงผู้สมรู้ร่วมคิดกับใครก็ตามที่มีการติดต่อกับบูธหรือเฮโรลด์ในตอนที่พวกเขากำลังหนี โดยรายชื่อได้รวมไปถึงหลุยส์ เจ. ไวช์มันน์ คนพักที่บ้านของคุณนายซูร์รัตต์; จูเนียส พี่หรือน้องชายของบูธ; จอห์น ที. ฟอร์ด เจ้าของโรงละคร; เจมส์ พัมฟรีย์ ชายที่บูธจ้างม้าของเขา; จอห์น เอ็ม. ลอยด์ (John M. Lloyd) เจ้าของโรงเตี๊ยม และซามูเอล คอกซ์ กับ โทมัส เอ. โจนส์ ที่ช่วยบูธกับเฮโรลด์ข้ามเดอะโพโตแมค
ทุกคนได้รับการปล่อยตัว ยกเว้น:
ซามูเอล อาร์โนลด์
จอร์จ แอตเซอรอดต์ (George Atzerodt)
เดวิด เฮโรลด์
ซามูเอล มัดด์
ไมเคิล โอเลาเลน (Michael O'Laughlen)
เลวิส โพเวลล์
เอ็ดมันด์ สแปงเลอร์ (Edmund Spangler; ผู้ให้ม้าแก่บูธ)
แมรี ซูร์รัตต์ (Mary Surratt)
ในการสืบสวนเจ็ดสัปดาห์ที่รวมพยานทั้ง 366 คน. ผู้ต้องหาทั้งหมดถูกตัดสินให้มีความผิดในวันที่ 30 มิถุนายน. แมรี ซูร์รัตต์, เลวิส โพเวลล์, เดวิด เฮโรลด์ และจอร์จ แอตเซอรอดต์ ถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ ส่วนซามูเอล มัดด์, ซามูเอล อาร์โนลด์ และไมเคิล โอเลาเลน ถูกตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิต เอ็ดมัน สแปนเลอร์ ถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลา 6 ปี
แมรี ซูรัตต์, โพเวลล์, เฮโรลด์ และแอตเซอรอดด์ถูกแขวนคอที่Old Arsenal Penitentiary ในวันที่ 7 กรกฎาคม  แมรี ซูรัตต์ เป็นผู้หญิงคนแรกที่ถูกประหารชีวิตโดยรัฐบาลสหรัฐ โอเลาเลนเสียชีวิตในคุกเมื่อปีค.ศ. 1867 ส่วนมัดด์, อาร์โนลด์ และสแปงเลอร์ได้รับการอภัยโทษจากจอห์นสันเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1869
สารานุกรม

Hodes, Martha. Mourning Lincoln (Yale University Press, 2015) 396 pp.
King, Benjamin. A Bullet for Lincoln, Pelican Publishing, 1993. ISBN 0-88289-927-9
Lattimer, John. Kennedy and Lincoln, Medical & Ballistic Comparisons of Their Assassinations. Harcourt Brace Jovanovich, New York. 1980. ISBN 978-0-15-152281-1 [includes description and pictures of Seward's jaw splint, not a neck brace]
Steers Jr., Edward, and Holzer, Harold, eds. The Lincoln Assassination Conspirators: Their Confinement and Execution, as Recorded in the Letterbook of John Frederick Hartranft. Louisiana State University Press, 2009. ISBN 978-0-8071-3396-5
Donald E. Wilkes, Jr., Lincoln Assassinated!, Lincoln Assassinated!, Part 2.
Bagehot, Walter, บ.ก. (April 29, 1865). "The assassination of Mr Lincoln". The Economist. XXIII (1, 131).
แหล่งข้อมูลอื่น

Abraham Lincoln's Physician's Observation and Postmortem Reports: Original Documentation[ลิงก์เสีย] Shapell Manuscript Foundation
First Responder Dr. Charles Leale Eyewitness Report of Assassination[ลิงก์เสีย]
Lincoln Papers: Lincoln Assassination: Introduction
Original Documents Online: Lincoln Assassination Papers
April 14th, 1865, Ford's Theatre Ticket[ลิงก์เสีย]
Ford's Theatre National Historic Site
Abraham Lincoln's Assassination
Abraham Lincoln: A Resource Guide from the Library of Congress
Lincoln Conspiracy Photograph Album at George Eastman museum
The Men Who Killed Lincoln เก็บถาวร 2010-05-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – slideshow by Life magazine
Various articles on the conspirators and Lincoln assassination myths
Dr. Samuel A. Mudd Research Site
The official transcript of the trial (as recorded by Benn Pitman and several assistants – originally published in 1865 by the United States Army Military Commission)
Hanging the Lincoln Conspirators เก็บถาวร 2019-07-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – detailed analysis and review of historic 1865 photograph
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ 
โรงละครฟอร์ด
ภาพบูธยิงใส่ลิงคอล์นในป้ายปีค.ศ. 1865 ซึ่งแรธโบนลุกขึ้นหลังจากที่บูธยิง; ตามความจริงแล้ว แรธโบนไม่รู้สึกตัวจนกระทั่งเขาได้ยินเสียงปืน
นักผ่าตัดชาลส์ เลลี
ลิงคอล์นขึ้นสวรรค์ โดยที่จอร์จ วอชิงตันให้มงกุฎที่มีพวงมาลัย. ไม่ทราบชื่อศิลปิน
เส้นทางหนีของบูธ
ป้ายประกาศจับจอห์น เฮช. เซอร์รัตต์, จอห์น วิลค์ส บูธ และเดวิด อี. เฮโรลด์
การประหารชีวิตแมรี ซูร์รัตต์, เลวิส โพเวลล์, เดวิด เฮโรลด์ และจอร์จ แอตเซอรอดต์ในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1865 ที่ฟอร์ดแมคแนร์ในวอชิงตัน ดี.ซี.
โมเลกุลส่งสัญญาณที่สอง

โมเลกุลส่งสัญญาณที่สอง (อังกฤษ: Second messenger) 
เป็นโมเลกุลให้สัญญาณภายในเซลล์ (intracellular signaling molecule) 
ที่เซลล์หลั่งออกเพื่อเริ่มการเปลี่ยนแปลงทางสรีรภาพ 
เช่น การเพิ่มจำนวนเซลล์ (proliferation) การเปลี่ยนสภาพ (differentiation) การอพยพย้ายที่ การรอดชีวิต และอะพอพโทซิส
ดังนั้น โมเลกุลส่งสัญญาณที่สองจึงเป็นองค์ประกอบเริ่มต้นองค์หนึ่งที่จุดชนวนลำดับการถ่ายโอนสัญญาณ (signal transduction) ภายในเซลล์ 
ตัวอย่างของโมเลกุลส่งสัญญาณที่สองรวมทั้ง cyclic adenosine monophosphate (cAMP), cyclic guanosine monophosphate (cGMP), inositol trisphosphate (IP3), ไดกลีเซอไรด์ และแคลเซียม
เซลล์จะหลั่งโมเลกุลส่งสัญญาณที่สองเมื่อได้รับโมเลกุลส่งสัญญาณนอกเซลล์ ซึ่งเรียกว่า โมเลกุลส่งสัญญาณที่หนึ่ง (first messenger)
และเป็นปัจจัยนอกเซลล์ บ่อยครั้งเป็นฮอร์โมนหรือสารสื่อประสาท เช่น เอพิเนฟรีน, growth hormone, และเซโรโทนิน
เพราะฮอร์โมนแบบเพปไทด์และสารสื่อประสาทปกติจะเป็นโมเลกุลชอบน้ำ
จึงไม่อาจผ่านข้ามเยื่อหุ้มเซลล์ซึ่งเป็นชั้นฟอสโฟลิพิดคู่ เพื่อเริ่มการเปลี่ยนแปลงภายในเซลล์โดยตรง นี่ไม่เหมือนฮอร์โมนแบบสเตอรอยด์ซึ่งปกติจะข้ามได้
การทำงานที่จำกัดเช่นนี้จึงทำให้เซลล์ต้องมีกลไกถ่ายโอนสัญญาณ เพื่อเปลี่ยนการส่งสัญญาณของโมเลกุลที่หนึ่งให้เป็นการส่งสัญญาณของโมเลกุลที่สอง คือให้สัญญาณนอกเซลล์แพร่กระจายไปภายในเซลล์ได้
ลักษณะสำคัญของระบบนี้ก็คือ โมเลกุลส่งสัญญาณที่สองอาจจับคู่ในลำดับต่อ ๆ ไปกับกระบวนการทำงานของ kinase แบบ multi-cyclic เพื่อขยายกำลังสัญญาณของโมเลกุลส่งสัญญาณแรกอย่างมหาศาล
ยกตัวอย่างเช่น RasGTP จะเชื่อมกับลำดับการทำงานของ Mitogen Activated Protein Kinase (MAPK) เพื่อขยายการส่งสัญญาณแบบ allosteric ของปัจจัยการถอดรหัส (transcription factor) เพื่อเพิ่มจำนวนเซลล์ เช่น Myc และ CREB
นักเภสัชวิทยาและเคมีชีวภาพชาวอเมริกัน เอิร์ล วิลเบอร์ ซัทเทอร์แลนด์ จูเนียร์ (Earl Wilbur Sutherland, Jr) เป็นผู้ค้นพบโมเลกุลส่งสัญญาณที่สอง เป็นงานที่เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ในปี ค.ศ. 1971
คือเขาได้สังเกตว่า เอพิเนฟรีนกระตุ้นให้ตับเปลี่ยนไกลโคเจนเป็นกลูโคสภายในเซลล์ตับ แต่เอพิเนฟรินโดยตนเองจะไม่เปลี่ยนไกลโคเจน
แล้วพบว่า เอพิเนฟรินต้องเริ่มการทำงานของโมเลกุลส่งสัญญาณที่สองคือ cAMP เพื่อให้ตับเปลี่ยนไกลโคเจนเป็นกลูโคส
ต่อมา นักเคมีชีวภาพชาวอเมริกันมาร์ติน ร็อดเบลล์ (Martin Rodbell) และอัลเฟร็ด จี กิลแมน (Alfred G. Gilman) ได้แสดงกลไกการทำงานเช่นนี้อย่างละเอียด ผู้ต่อมาได้รางวัลโนเบลปี 1994
ระบบโมเลกุลส่งสัญญาณที่สองสามารถสังเคราะห์และให้เริ่มทำงานโดยอาศัยเอนไซม์ เช่น เอนไซม์ cyclase ที่สังเคราะห์ cyclic nucleotide หรืออาศัยการเปิดช่องไอออนที่ปล่อยให้ไอออนโลหะไหลเข้ามาในเซลล์ เช่น ในการให้สัญญาณของ Ca2+ 
โมเลกุลเล็ก ๆ เหล่านี้จะจับกับแล้วเริ่มการทำงานของ protein kinases, ของช่องไอออน และของโปรตีนอื่น ๆ ซึ่งดำเนินการให้สัญญาณลำดับต่อไป
ประเภทของโมเลกุล

มีโมเลกุลส่งสัญญาณที่สอง 3 ประเภทหลัก ๆ คือ
โมเลกุลไฮโดรโฟบิก/กลัวน้ำ เป็นโมเลกุลที่ละลายน้ำไม่ได้เช่น diacylglycerol และ phosphatidylinositol ซึ่งอยู่ที่เยื่อหุ้มเซลล์ และแพร่จากเยื่อหุ้มเซลล์เข้าไปในช่องระหว่างเยื่อหุ้มเซลล์ (intermembrane space) ที่มันสามารถเข้าถึงและควบคุมโปรตีนปฏิบัติงาน (effector protein) ซึ่งอยู่ที่เยื่อหุ้มเซลล์เช่นกัน
โมเลกุลชอบน้ำ เป็นโมเลกุลที่ละลายน้ำได้และอยู่ในไซโตซอลของเซลล์ เช่น cAMP, cGMP, IP3, และ Ca2+
แก๊ส ไนตริกออกไซด์ (NO) คาร์บอนมอนอกไซด์ (CO) และไฮโดรเจนซัลไฟด์ (H2S) ซึ่งสามารถแพร่ผ่านทั้งไซโตซอลและเยื่อหุ้มเซลล์
โมเลกุลส่งสัญญาณภายในเซลล์เช่นนี้มีคุณสมบัติบางอย่างที่เหมือนกันรวมทั้ง
สามารถสังเคราะห์ หลั่งออก แล้วต่อมาสลายอีกโดยปฏิกิริยาเนื่องด้วยเอนไซม์หรือช่องไอออนโดยเฉพาะ ๆ
บางอย่าง (เช่น Ca2+) สามารถเก็บไว้ในออร์แกเนลล์พิเศษทำให้เซลล์สามารถหลั่งได้อย่างรวดเร็วเมื่อจำเป็น
การผลิต/ปล่อยและการสลายสามารถจำกัดบริเวณ ทำให้เซลล์สามารถจำกัดพื้นที่และเวลาในการส่งสัญญาณ
กลไกสามัญ

มีระบบโมเลกุลส่งสัญญาณที่สองหลายอย่าง (เช่น cAMP, phosphoinositol, และ arachidonic acid)
แต่ทั้งหมดก็มีกลไกทั่วไปที่คล้ายกันมาก แม้สารที่เกี่ยวข้องและผลที่ได้จะต่างกัน
โดยมาก จะมีลิแกนด์หนึ่งที่จับกับโมเลกุลโปรตีนตัวรับ (receptor protein) ซึ่งแผ่ข้ามเยื่อหุ้มเซลล์ นอกเซลล์
การจับกันระหว่างลิแกนด์กับโปรตีนตัวรับทำให้ตัวรับแปรสภาพแบบ conformational change
ซึ่งมีผลต่อการทำงานของตัวรับและมีผลให้สร้างโมเลกุลส่งสัญญาณที่สอง
ในกรณีของ G protein-coupled receptors การแปรสภาพจะเปิดจุดยึด (binding site) ของโปรตีนตัวรับกับจีโปรตีน (G-protein ตั้งชื่อตามโมเลกุลที่เข้ายึดกับโปรตีนคือ guanosine diphosphate ตัวย่อ GDP และ guanosine triphosphate ตัวย่อ GTP) 
ซึ่งยึดอยู่ที่เยื่อหุ้มเซลล์ด้านในโดยมีหน่วยย่อย ๆ 3 หน่วยคือ แอลฟา บีตา และแกมมา
จีโปรตีนเรียกอีกอย่างได้ว่า ตัวแปรสัญญาณ (transducer)
เมื่อจีโปรตีนเข้ายึดกับโปรตีนตัวรับ มันก็จะสามารถแลกเปลี่ยนโมเลกุล GDP ที่อยู่ในหน่วยแอลฟาของมันไปเป็น GTP 
การแลกเปลี่ยนโมเลกุลมีผลทำให้หน่วยย่อยแอลฟาของโปรตีนแปรสัญญาณแยกเป็นอิสระจากหน่วยย่อยบีตาและแกมมา โดยหน่วยย่อยทั้งหมดก็ยังยึดอยู่กับเยื่อหุ้มเซลล์อยู่
หน่วยย่อยแอลฟาที่เป็นอิสระ สามารถวิ่งไปตามเยื่อหุ้มเซลล์ด้านใน 
ในที่สุดก็จะเข้ายึดกับโปรตีนซึ่งติดอยู่กับเยื่อหุ้มเซลล์อีกชนิดหนึ่ง คือ หน่วยปฏิบัติงานหลัก (primary effector) เช่น adenylyl cyclase
หน่วยปฏิบัติงานก็จะเริ่มทำงาน ซึ่งสร้างสัญญาณที่แพร่ไปในเซลล์
สัญญาณนี้เรียกว่า โมเลกุลส่งสัญญาณที่สอง 
ซึ่งก็อาจเริ่มการทำงานของหน่วยปฏิบัติงานที่สอง (secondary effector) ซึ่งมีผลขึ้นอยู่กับชนิดโมเลกุลส่งสัญญาณที่สองโดยเฉพาะ ๆ
ไอออนแคลเซียมเป็นโมเลกุลส่งสัญญาณที่สองอย่างหนึ่ง และมีหน้าที่ทางสรีรภาพที่สำคัญหลายอย่างรวมทั้งการหดเกร็งของกล้ามเนื้อ การผสมเชื้อ และการปล่อยสารสื่อประสาท
ไอออนปกติจะยึดอยู่หรือเก็บไว้ในที่เก็บภายในเซลล์บางอย่าง (เช่น ร่างแหเอนโดพลาซึม) และจะปล่อยออกในช่วงการถ่ายโอนสัญญาณ
โดยเอนไซม์ phospholipase C จะสร้าง diacylglycerol และ inositol trisphosphate
ซึ่งเป็นตัวกระตุ้นให้ปล่อยไอออนแคลเซียมภายในเซลล์
จีโปรตีนที่ออกฤทธิ์ก็จะเปิดช่องแคลเซียมเพื่อให้ไอออนแคลเซียมไหลผ่านเยื่อหุ้มเซลล์ได้
ส่วนผลผลิตอีกอย่างของ phospholipase C คือ diacylglycerol จะเริ่มการทำงานของ protein kinase C ซึ่งจุดชนวนการทำงานของ cAMP อันเป็นโมเลกุลส่งสัญญาณที่สองอีกอย่างหนึ่ง
ตัวอย่าง

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | cAMP System | Phosphoinositol system | Arachidonic acid system | cGMP System | Tyrosine kinase system  |
| โมเลกุลส่งสัญญาณที่หนึ่ง: สารสื่อประสาท (หน่วยรับความรู้สึก) | เอพิเนฟรีน (α2, β1, β2) Acetylcholine (M2) | เอพิเนฟรีน (α1) Acetylcholine (M1, M3) | ฮิสตามีน (Histamine receptor) | - | -   |
| โมเลกุลส่งสัญญาณที่หนึ่ง: ฮอร์โมน | ACTH, ANP, CRH, CT, FSH, กลูคากอน, hCG, LH, MSH, PTH, TSH | AGT, GnRH, GHRH, ออกซิโตซิน, TRH | - | ANP, ไนตริกออกไซด์ | INS, IGF, PDGF  |
| Signal Transducer | GPCR/Gs (β1, β2), Gi (α2, M2) | GPCR/Gq | Unknown G-protein | - | RTK  |
| Primary effector | Adenylyl cyclase | Phospholipase C | Phospholipase A | guanylate cyclase | RasGEF (Grb2-Sos)   |
| โมเลกุลส่งสัญญาณที่สอง | cAMP (cyclic adenosine monophosphate) | IP3; DAG; Ca2+ | Arachidonic acid | cGMP | Ras.GTP (Small G Protein)   |
| Secondary effector | protein kinase A | PKC; CaM | 5-Lipoxygenase, 12-Lipoxygenase, cycloxygenase | protein kinase G | MAP3K (c-Raf) |
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Kimball, J. "Second messengers". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 กุมภาพันธ์ 2006. สืบค้นเมื่อ 9 เมษายน 2018.
↑  
Second Messenger Systems ในหอสมุดแพทยศาสตร์แห่งชาติอเมริกัน สำหรับหัวข้อเนื้อหาทางการแพทย์ (MeSH)
↑  Reece, Jane; Campbell, Neil (2002). Biology. San Francisco: Benjamin Cummings. ISBN 0-8053-6624-5.
↑  
"The Discovery of G Proteins". Nobel Prize. 1994.
↑  
"Signal Transduction in Cells". Nobel Prize. 1994.
1 2  Siegelbaum, Steven A; Clapham, David E; Schwartz, Schwartz (2013a). "11 Modulation of Synaptic Transmission: Second Messengers".  ใน Kandel, Eric R; Schwartz, James H; Jessell, Thomas M; Siegelbaum, Steven A; Hudspeth, AJ (บ.ก.). Principles of Neural Science (5th ed.). United State of America: McGraw-Hill. pp. 236–239. ISBN 978-0-07-139011-8.
↑  Rhee SG, Suh PG, Ryu SH, Lee SY (1989). "Studies of inositol phospholipid-specific phospholipase C". Science. 244 (4904): 546–550. doi:10.1126/science.2541501. PMID 2541501.
แหล่งข้อมูลอื่น

Kimball, J. "Second messengers". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 กุมภาพันธ์ 2006. สืบค้นเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2006.
Animation: Second Messenger: cAMP
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
แผนภาพแสดงกลไกของโมเลกุลส่งสัญญาณที่สองโดยทั่วไป
จอมบงการใจทมิฬ

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
ภาพวาดโดยอาเทอร์ ทวิดเดิลในนิตยสารสแตรนด์ปี ค.ศ. 1908
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of Wisteria Lodge
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดลาโรง
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: สิงหาคม ค.ศ. 1908
เรื่องก่อนหน้า: รอยเปื้อนที่สอง 
เรื่องถัดไป: แผนผังเรือดำน้ำ 
ข้อความ: จอมบงการใจทมิฬ ที่ วิกิซอร์ซ
"จอมบงการใจทมิฬ" (อังกฤษ: The Adventure of Wisteria Lodge) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอลเลียร์ในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1908 และตีพิมพ์ ในนิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนกันยายน-ตุลาคม ค.ศ. 1908 เป็นเรื่องราวที่แบ่งเป็น 2 ตอนย่อยที่ประกอบด้วย "เหตุประหลาดที่มิสเตอร์จอห์น สกอตต์ เอคคลิส ได้ประสบ" (The Singular Experience of Mr. John Scott Eccles) และ "เสือแห่งซานเปโดร" (The Tiger of San Pedro) ซึ่งเมื่อตีพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์มีชื่อเรื่องโดยรวมว่า "A Reminiscence of Mr. Sherlock Holmes"
"จอมบงการใจทมิฬ" เป็นเรื่องสั้นลำดับแรกจากทั้งหมด 8 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง ในปี ค.ศ. 1917
ประวัติการตีพิมพ์

"จอมบงการใจทมิฬ" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารคอลเลียร์เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1908 และตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์ในเดือนกันยายน-ตุลาคม ค.ศ. 1908 ในนิตยสารสแตรนด์แบ่งการตีพิมพ์เป็นสองตอนย่อย ได้แก่ "เหตุประหลาดที่มิสเตอร์จอห์น สกอตต์ เอคคลิส ได้ประสบ" (The Singular Experience of Mr. John Scott Eccles) และ "เสือแห่งซานเปโดร" (The Tiger of San Pedro) ในนิตยสารคอลเลียร์มีภาพวาดประกอบ 6 ภาพวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 10 ภาพวาดโดยอาเทอร์ ทวิดเดิล เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1917
อ้างอิงและบรรณานุกรม

↑  Smith (2014), p. 165.
1 2  Cawthorne (2011), p. 139.
↑  Cawthorne (2011), p. 138.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ จอมบงการใจทมิฬ ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จอมบงการใจทมิฬ
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดลาโรง รวมถึงเรื่อง จอมบงการใจทมิฬ ที่ Standard Ebooks
"The Adventure of Wisteria Lodge" ที่ โครงการกูเทนแบร์ก
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "จอมบงการใจทมิฬ"  "ตามพิฆาต"  "วงแดง"  "แผนผังเรือดำน้ำ"  "ซ้อนกล"  "หีบศพต่อพิเศษ"  "ตีนผี"  "เชอร์ล็อก โฮล์มส์ ลาโรง" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
รัฐอัศวินทิวทัน

รัฐอัศวินทิวทัน (เยอรมัน: Staat des Deutschen Ordens, อังกฤษ: State of the Teutonic Order, ละติน: Civitas Ordinis Theutonici) หรือที่เรียกกันว่า รัฐนิกาย (เยอรมัน: Ordensstaat [ˈɔʁdn̩sˌʃtaːt]) หรือ ด็อยส์ชอดันท์สตัดท์ (Deutschordensstaat [ˈdɔʏtʃʔɔʁdn̩sˌʃtaːt]) เป็นรัฐที่ก่อตั้งขึ้นเมื่ออัศวินทิวทันได้รับชัยชนะต่อชนปรัสเซียเก่าที่เป็นเพกันทางตะวันตกของบอลติกในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ในปี ค.ศ. 1224 ระหว่างการรณรงค์ของสงครามครูเสดตอนเหนือ
อัศวินทิวทันรวมภราดรภาพลิโวเนียแห่งดาบ (Livonian Brothers of the Sword) ผู้เดิมมีอำนาจอยู่ในลิโวเนีย เป็นสาขาอิสระที่เรียกว่าลัทธิลิโวเนียใน ค.ศ. 1237
ในปี ค.ศ. 1346 อัศวินทิวทันก็ซื้ออาณาจักรดยุคแห่งเอสโตเนียจากพระมหากษัตริย์เดนมาร์กในราคา 19,000 มาร์คโคโลญ อำนาจเปลี่ยนมือเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1346 หลังจากความพ่ายแพ้ในยุทธการกรุนวอลด์ในปี ค.ศ. 1410 อัศวินทิวทันก็เริ่มเสื่อมอำนาจลง และลัทธิลิโวเนียก็แยกตัวไปเป็นสันนิบาติลิโวเนียระหว่างปี ค.ศ. 1422 จนถึง ค.ศ. 1435
รัฐของอัศวินถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1525 ระหว่างการปฏิรูปศาสนาและมาแทนที่ด้วยอาณาจักรดยุคแห่งปรัสเซีย ทางตะวันออกของภูมิภาคปรัสเซีย และทางตะวันตก ปรัสเซียทิวทัน แยกตัวระหว่าง ค.ศ. 1454/ค.ศ. 1460 ไปเป็นรอยัลปรัสเซียที่กลายไปเป็นส่วนหนึ่งของโปแลนด์
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สงครามครูเสดตอนเหนือ
อัศวินทิวทัน
พระราชพิธีพรุณศาสตร์

พระราชพิธีพรุณศาสตร์ เป็นพระราชพิธีขอฝนเพื่อความอุดมสมบูรณ์ของผลผลิตทางการเกษตรโดยเฉพาะการเพาะปลูกข้าวในราชอาณาจักรสยาม เป็นพระราชพิธีจรคือไม่มีประจําทุกปีจะทําเฉพาะปีที่น้ำฝนแล้ง ซึ่งจะตรงกับเดือน 9 ตามปฏิทินจันทรคติ มีมาตั้งแต่ต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นพระราชพิธีทั้งพุทธและพราหมณ์ มีการสวดมนต์ตลอดเวลาเป็นการสวดอธิษฐานให้ฝนตก ไม่มีกำหนดเลิกสวดขึ้นอยู่กับเทียนชัยและถ้าฝนตกเริ่มตกจนตกมากจึงมีการดับเทียนชัย
พระราชพิธีพรุณศาสตร์มีบันทึกไว้ในหนังสือ นางนพมาศ ซึ่งสันนิษฐานว่าแต่งในสมัยรัชกาลที่ 3 กรุงรัตนโกสินทร์ บรรยายภาพพระราชพิธีนี้ในสมัยสุโขทัย ความว่า "ครั้นถึงเดือนเก้า พราหมณ์คณาจารย์ก็พร้อมกันกระทำการพระราชพิธีพรุณศาสตร์ ตั้งเกยสี่เกยที่ลานหน้าพระเทวสถานหลวง ประดับด้วยฉัตรธงกันกระทำด้วยหญ้าคาตีนนก อ่างทองสัตตโลหะสี่อ่าง"
ปัจจุบันได้มีการยกเลิกพระราชพิธีพรุณศาสตร์นี้ไปแล้ว ส่วนพิธีทางราษฎร์ในลักษณะขอฝน เช่น พิธีแห่นางแมว  ในกลุ่มชาวอีสานมีประเพณีบุญบั้งไฟ
พระราชพิธี

พระราชพิธีพรุณศาสตร์ทำที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม มีการประดิษฐาน พระพุทธคันธารราษฎร์ สมัยรัชกาลที่ 1 เป็นประธานในปะรำพิธี จนในสมัยรัชกาลที่ 4 ได้มีการย้ายออกไปทำที่พลับพลาท้องสนามหลวง ซึ่งยังมีการโยงสายสิญจน์เข้ามาที่พระมหามณีรัตนปฏิมากรในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม หน้าพลับพลากลางแจ้งมีสระสี่เหลี่ยม กว้างสี่ศอก ยาวสี่ศอก ลึกหนึ่งศอก พูนดินเป็นคันรอบสูงศอกหนึ่ง ปั้นรูปพระสุภูตินั่งริมฝั่งสระหันหน้าไปข้างเหนือ ที่กลางสระมีรูปพระอินทร์ และพญาปลาช่อนพร้อมบริวาร จากนั้นผู้ประกอบพิธีสวดสุภูติเถรคาถา
ในสมัยรัชกาลที่ 4 เป็นต้นมา มีทั้งพิธีสงฆ์และพิธีพราหมณ์แต่แยกกันทําพิธีคนละสถานที่ พิธีสงฆ์มีผู้ประกอบพิธีหลักคือพระสงฆ์
ประกอบพิธีที่สนามหลวง แต่พิธีพราหมณ์ทำพิธีที่ทุ่งส้มป่อยโดยมีหัวหน้าพราหมณ์เป็นผู้ประกอบพิธี  ในการประกอบพิธีพรุณศาสตร์ที่สนามหลวง ห้ามสตรีเข้าร่วมพิธีเพราะจะทำให้พิธีไม่สัมฤทธิผล
บางปีก็ยกขึ้นไปตั้งที่อยุธยา ในรัชกาลที่ 5 เคยยกขึ้นไปตั้งพลับพลาที่วัดนิเวศน์ธรรมประวัติครั้งหนึ่ง
น้ำพุ (ดูว์ช็อง)

Fountain (1917) โดยมาร์แซล ดูว์ช็อง ถ่ายโดยอัลเฟรด สตีกลิตซ์ ขณะจัดแสดงที่หอศิลป์ 291 หลังจากนิทรรศการของสมาคมศิลปินอิสระเมื่อ ค.ศ. 1917 ในฉากหลังคือ The Warriors โดยมาร์สเดิน ฮาร์ตลีย์
น้ำพุ (อังกฤษ: Fountain) คือประติมากรรมเรดีเมดโดยมาร์แซล ดูว์ช็อง ในปี ค.ศ. 1917 ประกอบด้วยโถปัสสาวะกระเบื้องเคลือบที่ลงลายมือชื่อ "R. Mutt" ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1917 ดูว์ช็องเลือกสุขภัณฑ์ธรรมดาชิ้นนี้ส่งเข้าแสดงในนิทรรศการของสมาคมศิลปินอิสระในนิทรรศการปฐมฤกษ์ของสมาคมซึ่งจะจัดขึ้นที่แกรนด์เซ็นทรัลแพลิสในนครนิวยอร์ก ในการแสดงผลงานของดูว์ช็องนั้น การจัดวางทิศทางของโถปัสสาวะไม่ตรงกับการจัดวางตามปกติ ผลงาน น้ำพุ ของเขาไม่ได้ถูกคณะกรรมการปฏิเสธ เนื่องจากสมาคมตั้งกฎไว้ว่าจะรับผลงานทั้งหมดมาจัดแสดงตราบใดก็ตามที่ศิลปินจ่ายค่าธรรมเนียม แต่กระนั้นก็ไม่ปรากฏว่ามีการนำ น้ำพุ ไปติดตั้งไว้ในพื้นที่จัดแสดงของนิทรรศการ ผลงานชิ้นดั้งเดิมนั้นได้รับการบันทึกภาพในสตูดิโอของอัลเฟรด สตีกลิตซ์ และได้สูญหายไป
นักประวัติศาสตร์ศิลป์และนักทฤษฎีศิลปะสายอาว็อง-การ์ดถือกันว่าผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานเด่นชิ้นเอกผลงานหนึ่งของศิลปะในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในคริสต์ทศวรรษ 1950 และ 1960 ดูว์ช็องได้สั่งผลิตรูปถอดแบบ (replica) ของ น้ำพุ รวม 16 ชิ้น นักวิชาการบางส่วนเสนอว่าผลงานชิ้นดั้งเดิมนั้นเป็นของศิลปินสตรีนิรนามคนหนึ่งที่มอบให้กับดูว์ช็องในฐานะเพื่อน แต่นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นผลงานของดูว์ช็องทั้งหมด
อัลเกอไมเนอ เอ็สเอ็ส

| --- | --- |
อัลเกอไมเนอ เอ็สเอ็ส
ทบวงทั่วไป SS เป็นหน่วยงานบริหารและเป็นหน่วยที่มิใช่การรบ เป็นส่วนหนึ่งกับหน่วย SS.
 ไรชส์ฟือเรอร์ ไฮน์ริช ฮิมเลอร์ ได้นำเหล่าอัลล์เกอไมเนอ เอ็สเอ็ส ร่วมรำลึกถึงการครบรอบการสวรรคตของ พระเจ้าไฮน์ริชที่ 1 ที่ เควดินบูร์ก เมือเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1938
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: กันยายน ค.ศ. 1934
หน่วยงานก่อนหน้า:  ชตวร์มอัพไทลุง  ชุทซ์ชตัฟเฟิล
ยุบเลิก: 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945
เขตอำนาจ:  เยอรมนี เขตยึดครองยุโรป
สำนักงานใหญ่: กองบัญชาการ SS, ถนนปรินซ์-อัลเบร็ดท์, กรุงเบอร์ลิน 52°30′26″N 13°22′57″E﻿ / ﻿52.50722°N 13.38250°E﻿ / 52.50722; 13.38250
บุคลากร: 100,000 คน ในช่วงปี ค.ศ. 1940
รัฐมนตรี: ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์ (1934–1945), ไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส
ต้นสังกัดหน่วยงาน:  ชุทซ์ชตัฟเฟิล
ลูกสังกัด: ทบวงกลางความมั่นคงไรซ์ (เกสตาโป, ตำรวจความมั่นคง, ทบวงอำนวยความปลอดภัย และ ทบวงตำรวจอาชญากรรม) ทบวงกลางเศรษฐการและอำนวยการ ทบวงกลางศาลเอ็สเอ็ส ทบวงกลางชาติพันธุ์และการตั้งถิ่นฐาน ทบวงกลางบุคลากร ทบวงการศึกษา ทบวงกลางชนเยอรมัน (ภายใต้ สำนักผู้ตรวจการไรช์เพื่อความเป็นเอกภาพแห่งชนชาติเยอรมัน)
อัลเกอไมเนอ เอ็สเอ็ส (เยอรมัน: Allgemeine SS) เป็นองค์กรกึ่งทหารหน่วยขนาดย่อยของหน่วยชุทซ์ชตัฟเฟิลของนาซีเยอรมนี ทำหน้าที่หลักคือการจัดการบริหารทางการเมืองต่าง ๆ ตามระบอบเผด็จการแบบฟาสซิส์ของพรรคนาซีในเยอรมนี เช่น กรมตำรวจ หน่วยข่าวกรองและความมั่นคงของรัฐ หน่วยการศึกษาธิการและหน่วยบริหารด้านเศรษฐกิจ เป็นต้น
เลฟ ยาชิน

เลฟ อิวาโนวิช ยาชิน (รัสเซีย: Лев Ива́нович Я́шин; 22 ตุลาคม ค.ศ. 1929 — 20 มีนาคม ค.ศ. 1990) เจ้าของฉายา "แมงมุมดำ" หรือ "เสือดำ" เป็นนักฟุตบอลผู้รักษาประตูชาวโซเวียตเชื้อสายรัสเซีย ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้รักษาประตูที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์กีฬาฟุตบอล ยาชินมีชื่อเสียงอย่างมากจากปฏิกิริยาการป้องกันลูกอันน่าทึ่ง และการคิดค้นแนวคิดเด็ดขาดสำหรับการป้องกันประตู ยาชินได้รับเลือกให้เป็นผู้รักษาประตูยอดเยี่ยมยุโรป‎ประจำคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยสหพันธ์ประวัติศาสตร์และสถิติฟุตบอลนานาชาติ และเป็นผู้รักษาประตูคนเดียวที่ได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของทวีปยุโรปหรือบาลงดอร์ในปี ค.ศ. 1963 อีกด้วย
นอกจากนี้แล้ว ในการแข่งขันฟุตบอลโลก ตั้งแต่ฟุตบอลโลก 1994 จนถึงฟุตบอลโลก 2010 มีรางวัลยาชิน (Yashin Award) มอบให้แก่ผู้รักษาประตู จนกระทั่งฟุตบอลโลก 2010 จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็นรางวัลถุงมือทองคำ (Golden Glove Award)
ชีวิตช่วงต้น

ยาชินเกิดในครอบครัวคนงานในโรงงานอุตสาหกรรมชาวรัสเซียในมอสโก ตอนอายุ 12 ขวบ เหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่สองบังคับให้เขาทำงานในโรงงานเพื่อสนับสนุนการทำสงคราม อย่างไรก็ตาม สุขภาพของเขาตอนอายุ 18 ปี (หลังประสบกับอาการทางประสาท) หมายความว่าเขาไม่วามารถทำงานนี้ต่อได้ ทำให้เขาถูกส่งไปยังโรงงานทหารที่มอสโก หลังจากพบว่าเขาเล่นให้กับทีมโรงงาน เขาได้รับเชิญให้เข้าร่วมทีมเยาวชนดีนาโมมอสโก
อัตชีวประวัติ

Ruy Castro (2005). Garrincha - The Triumph and Tragedy of Brazil’s Forgotten Footballing Hero. Yellow Jersey Press, London. ISBN 0-224-06433-9. (Original Title in Portuguese: Estrela Solitária (Lonely Star))
แหล่งข้อมูลอื่น

เลฟ ยาชิน – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
เลฟ ยาชิน ที่ National-Football-Teams.com
เลฟ ยาชิน ที่ Olympedia
Matthias Arnhold (13 December 2012). "Lev Ivanovich Yashin – International Appearances". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation.
คุกกี้เนย

| --- | --- |

ชื่ออื่น: คุกกี้เนย, ซาเบล, คุกกี้เดนมาร์ก
ประเภท: คุกกี้
แหล่งกำเนิด: เดนมาร์ก
ส่วนผสมหลัก: เนย, แป้ง, น้ำตาล
 ตำราอาหาร: คุกกี้เนย   สื่อ: คุกกี้เนย
คุกกี้เนย (อังกฤษ: butter cookie หรือ butter biscuit) หรือ คุกกี้เดนมาร์ก (อังกฤษ: Danish biscuit) เป็นคุกกี้ที่มีที่มาจากเดนมาร์ก ทำมาจากเนย แป้ง และน้ำตาล
คุกกี้เนยมีหลายรูปร่างรูปทรง เช่น วงกลม สี่เหลี่ยม วงรี วงมีรู หรือรูปคล้ายขนมเพรตเซล ในบางพื้นที่ โดยเฉพาะในยุโรปและอเมริกาเหนือ นิยมเสิร์ฟคุกกี้เนยนี้กันในเทศกาลคริสต์มาส ส่วนในฮ่องกง เป็นของขวัญที่นิยมให้กันเป็นพิเศษ โดยเฉพาะในเทศกาลตรุษจีน
คุกกี้เนยเดนมาร์ก

เดนมาร์กเป็นผู้ส่งออกคุกกี้เนยที่มีชื่อเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งไปยังตลาดในสหรัฐและเอเชีย คุกกี้ที่ผลิตในระดับอุตสาหกรรมนี้มักจะบรรจุและจำหน่ายในกระป๋องเคลือบดีบุก โดยมีตัวอย่างสำคัญคือคุกกี้เนยของยี่ห้อรอยัลแดนสก์ ที่เป็นที่รู้จักในชื่อ "กระป๋องน้ำเงิน" (The Blue Tin) จากบรรจุภัณฑ์ที่เป็นกระป๋องดีบุกสีน้ำเงินอันเป็นเอกลักษณ์ สูตรคุกกี้เนยในสหรัฐมาพร้อมกับชาวยุโรปที่มาตั้งถิ่นฐานในสหรัฐ ส่วนเดนมาร์กเป็นที่รู้จักดีว่าสามารถรักษาคุณภาพของส่วนผสมและการผลิตมาตั้งแต่ปี 1966 รสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของคุกกี้เนยเดนมาร์กนั้นมาจากเนยเดนมาร์กที่มีการตั้งมาตรฐานการของเนยขึ้นในปี 1901 เมื่อมีการจดทะเบียนยี่ห้อเนย "Lurpak" ขึ้น
ดูเพิ่ม

Friberg, Bo. The Professional Pastry Chef. 4th. New York: John Wiley & Sons, Inc., 2002.