stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชินโต

โทริอิ ที่ ศาลเจ้าอิสึกุชิมะ สัญลักษณ์ที่สำคัญของชินโต
ชินโต (ญี่ปุ่น: 神道; โรมาจิ: shintō) เป็นลัทธิตามความเชื่อเดิมของชาวญี่ปุ่น คำว่า ชินโต มาจากตัวอักษรจีน หรือคันจิ 2 ตัวรวมกัน คือ ชิน (ญี่ปุ่น: 神; โรมาจิ: shin, kami) หมายถึงเทพเจ้า (ภาษาจีน: 神, พินอิน: shén, เสิน) และ โต (ญี่ปุ่น: 道; โรมาจิ: tō, do) หมายถึงวิถีทางหรือศาสตร์วิชา (ภาษาจีน: 道, พินอิน: dào, เต้า) หรือ เต๋า ในลัทธิเต๋านั่นเอง เมื่อรวมกันแล้ว จะหมายถึงศาสตร์แห่งเทพเจ้า หรือวิถีแห่งเทพเจ้า (ญี่ปุ่น: かみのみち; โรมาจิ: kami no michi) ชินโตของญี่ปุ่นมีตำนานความเชื่อว่า เทพเจ้ามีมากมายนับไม่ถ้วน ทั้งในป่า บนภูเขา ทะเล แม่น้ำ ลำธาร ในสายลม แม้แต่ในบ้านเรือนและเรือกสวนไร่นาในธรรมชาติที่ที่มีความบริสุทธิ์ล้วนเป็นที่สถิตของเทพเจ้าได้ทั้งสิ้น จึงมีคำที่ว่า "เทพแปดล้านองค์" (ญี่ปุ่น: 八百万神 (やおよろずのかみ); โรมาจิ: Yaoyorozu no Kami) เป็นการรวมคำเพื่อแสดงว่ามีทวยเทพอยู่มากมาย
ปัจจุบันนี้ ลัทธิชินโตถือให้เป็นลัทธิความเชื่อพื้นเมืองประจำประเทศญี่ปุ่น พิธีกรรมของลัทธิชินโตนี้มาจากวัฒนธรรมท้องถิ่นและธรรมเนียมปฏิบัติต่าง ๆ ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ แต่ก็ไม่ได้ถือเป็นพิธีกรรมอย่างเป็นทางการ จนกระทั่งศาสนาพุทธและลัทธิขงจื๊อกับลัทธิเต๋า รวมทั้งภายหลังศาสนาคริสต์ ศาสนาอิสลาม ยูดาห์ ได้เริ่มให้เข้ามาในประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่ศตวรรษที่ 6 พิธีกรรมของลัทธิชินโตได้ถูกบันทึกและบัญญัติเป็นครั้งแรกในคัมภีร์โคะจิคิ (ญี่ปุ่น: 古事記; โรมาจิ: Kojiki) และจดหมายเหตุนิฮงโชะกิ (ญี่ปุ่น: 日本書紀; โรมาจิ: Nihon Shoki) ในศตวรรษที่ 8 เพื่อตอบโต้ศาสนาที่มีระดับความพัฒนามากกว่าจากแผ่นดินใหญ่ อย่างไรก็ตาม งานเขียนในยุคแรกๆก็ยังมิได้บ่งบอกว่าเป็น ลัทธิชินโต แต่งานเขียนในสมัยต่อมาก็ได้บ่งชี้อย่างชัดเจน พร้อมขนบธรรมเนียบของสังคมเกษตรกรรมและเทศกาลประจำปีเข้าไปด้วย รวมไปถึงความเชื่อเรื่องเทพปกรณัมและการกำเนิดโลกต่าง ๆ ซึ่งเล่าถึงต้นกำเนิดของชนชาติญี่ปุ่น ส่วนใหญ่จะหมายถึงเชื้อสายยะมะโตะ (ญี่ปุ่น: 大和民族; โรมาจิ: Yamato-minzoku)  และอิสึโมะ (ญี่ปุ่น: 出雲; โรมาจิ: Izumo) ในสมัยนั้น พุทธศาสนาได้แพร่จากจีนเข้าสู่ญี่ปุ่น และมีผสมผสานความเชื่อดั้งเดิม อย่างเช่น ความเชื่อเรื่องเทพเจ้าในลัทธิชินโตและความเชื่อเรื่องพระโพธิสัตว์ในศาสนาพุทธในประเทศญี่ปุ่น เป็นต้น
ปัจจุบันนี้ ลัทธิชินโตถูกจัดให้เป็นลัทธิบูชาเทพเจ้าหลายองค์ หรือ พหุเทวนิยม และลัทธิบูชาภูตผีวิญญาณ  ที่เน้นความบริสุทธิ์ของพิธีกรรมเป็นอย่างมาก รวมถึงยกย่องเกียรติและความมีตัวตนของเทพเจ้า (ญี่ปุ่น: 神; โรมาจิ: kami) ซึ่งมีทั้งเทพเจ้าที่มีมาจากการยกบุคคลให้เป็นเทพ หรือการบูชาธรรมชาติ และเทพเจ้ายังสามารถมีลูกได้ด้วย ลัทธิชินโตเป็นลัทธิที่ให้ความสำคัญกับพิธีกรรมทางศาสนาเป็นอันดับหนึ่ง เนื่องจากเป็นวิธีที่จะทำให้ศาสนิกชนเข้าถึงและเป็นหนึ่งเดียวกับเทพเจ้าได้มากที่สุด ลัทธิชินโตยุคใหม่ไม่มีสถาบันที่ที่ยกตัวเป็นผู้ควบคุมส่วนกลาง มีเพียงแต่กลุ่มคนที่พยายามรักษาวิถีปฏิบัติของลัทธิชินโตมาตั้งแต่สมัยบรรพกาลจนถึงปัจจุบัน
ภายหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง ชินโตได้ถูกยกเลิกจากการเป็นศาสนาประจำชาติ ซึ่งในปัจจุบันชินโตเริ่มลดหายไปจากวัฒนธรรมญี่ปุ่น โดยที่ยังเห็นได้ในปัจจุบันได้แก่ โอมิคุจิ (ญี่ปุ่น: おみくじ; โรมาจิ: Omikuji) (การดึงฉลากเสี่ยงโชคในศาลเจ้าชินโต) และการเฉลิมฉลอง งานปีใหม่ญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 初詣; โรมาจิ: Hatsumōde) ที่มีจัดขึ้นตามศาลเจ้าชินโต
ตำนานเทพชินโต

ตำนานเทพนิยายของชินโตจะถูกบันทึกไว้ในคัมภีร์โคะจิคิมันเป็นรูปเขียนของเหตุการณ์ที่นำไปสู่และรวมถึงการสร้างของหมู่เกาะญี่ปุ่น มีคำแปลหลายเรื่องที่อยู่กับรูปแบบของความซับซ้อน
อิซะนะงิ  - (ชาย) และ อิซะนะมิ(หญิง) โดยทั้งหมดถูกเรียกว่าพระเจ้ามากมายและขอให้ช่วยกันเพื่อสร้างที่ดินใหม่ซึ่งจะเป็นญี่ปุ่น
พวกเขาได้รับหอกกับที่พวกเขากวนน้ำและเมื่อน้ำออกจากปลายไหลไปทั่ว, เกาะถูกสร้างขึ้นในความว่างเปล่าอันยิ่งใหญ่
พวกเขาอาศัยอยู่บนเกาะนี้และได้สร้างพระราชวังและภายในมีเสาขนาดใหญ่
เมื่อพวกเขาประสงค์ที่จะแบกลูกหลานของพวกเขาทำพิธีบูชาเสาแต่ละปัดเศษเป็นชายและหญิงซ้ายไปขวา, หญิงทักทายชายแรก
พวกเขา 2 คน (เกาะ) ที่เปิดออกอย่างรุนแรงและพวกเขาโยนพวกเขาออก พวกเขาได้ตัดสินใจที่พิธีทางศาสนาได้ทำไม่ถูกต้องครั้งแรก
พวกเขาซ้ำพิธีทางศาสนา แต่ตามกฎหมายที่ถูกต้องของธรรมชาติทั้งชายพูดก่อน
พวกเขาก็ให้เกิด 8 หมู่เกาะที่สมบูรณ์แบบของหมู่เกาะญี่ปุ่น
หลังจากที่เกาะที่พวกเขาให้กำเนิดอื่น ๆ คามิ,อิซะนะมิ ตายและ อิซะนะงิ พยายามทำให้เธอฟื้น
ความพยายามของเขาที่จะปฏิเสธกฎหมายของชีวิตและความตายมีผลไม่ดี
เกาะญี่ปุ่นจะได้รับการพิจารณาเป็นสวรรค์ของพวกเขาถูกสร้างขึ้นโดยตรงจากพระเจ้าสำหรับประชาชนชาวญี่ปุ่นและสร้างเป็นอาณาจักรญี่ปุ่น ชินโตเป็นพื้นฐานการเชื่อมต่อระหว่างอำนาจและความงามของธรรมชาติ และชาวญี่ปุ่น มันคือการประกาศของเส้นทางไปสู่ความเข้าใจสถาบันของอำนาจศักดิ์สิทธิ์
ประวัติ

คำว่า "ชินโต" นี้ มาซาฮารุ อนาซากิ (Masaharu Anasaki. 1963 : 19 - 23) ได้อธิบายว่า มาจากอักษรจีนสองตัว คือ "เชน" (Shen) ซึ่งแปลว่า "เทพทั้งหลาย" ส่วน "เต๋า" (Tao) แปลว่า "ทาง" รวมความแล้ว แปลว่า "วิถีทางแห่งเทพทั้งหลาย" เพราะชาวญี่ปุ่นบูชาเทพเจ้าเป็นจำนวนนับไม่ถ้วน เทพเหล่านี้เป็นเทพที่มีอยู่ในธรรมชาติ และการที่จะเข้าถึงองค์เทพได้นั้น จะต้องเข้าถึงธรรมชาติชินโตจึงสอนให้บุคคลเคารพในธรรมชาติเพื่อที่จะเข้าใจความเป็นชินโตให้มากขึ้น เราจะต้องศึกษาเทพนิยายและตำนานธรรมของคนญี่ปุ่นซึ่งมีมานานก่อนศตวรรษที่ 6 อันเป็นเรื่องราวที่แสดงถึงชาติกำเนิดของคนญี่ปุ่น ซึ่งเชื่อกันว่าสืบสายเลือดมาจากเทพทั้งหลายทั้งปวง เทพเหล่านี้ในภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า "คามิ" (Kami) แต่นักศาสนาบางท่านได้สันนิษฐานว่า คามิ คือ มานา (mana) คามิจะเป็นมานาหรือไม่ ยากที่จะระบุลงไปได้ เพราะแม้แต่นักศาสนาของญี่ปุ่นที่ชื่อ โมโตโอริ โนรินางะ (Motoori Norinaga) ยังไม่ยอมที่จะอธิบายกามิให้มากไปกว่าความหมายซึ่งเป็นที่เข้าใจกันทั่ว ๆ ไป 
ชินโต (「神道」, shintō, 神道?) เป็นศาสนาตามความเชื่อเดิมของชาวญี่ปุ่น และเคยเป็นศาสนาประจำชาติของประเทศญี่ปุ่นในอดีต ชินโตเป็นศาสนาที่บูชา เทพเจ้า หรือที่เรียกว่า คามิ ( 神（かみ）) และจิตวิญญาณในธรรมชาติ ตัวอย่างเช่น ซุซะโนะโอะ เทพเจ้าแห่งทะเลและพายุในศาสนาชินโต คำว่าชินโต มาจากภาษาญี่ปุ่นสองคำในอักษรคันจิ คำว่า "ชิน" (神) ที่แปลว่า พระเจ้า และ "โต" (道) ที่หมายถึงวิถีชีวิต ภายหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง ชินโตได้ถูกยกเลิกจากการเป็นศาสนาประจำชาติ ซึ่งในปัจจุบันชินโตเริ่มลดหายไปจากวัฒนธรรมญี่ปุ่น โดยที่ยังเห็นได้ในปัจจุบันได้แก่ โอะมิกุจิ (การดึงฉลากเสี่ยงโชคในศาลเจ้าชินโต) และการเฉลิมฉลอง งานปีใหม่ญี่ปุ่น ที่มีจัดขึ้นตามศาลเจ้าชินโต
ชินโตในระยะแรกไม่มีการสร้างศาลเจ้า จนกระทั่งศตวรรษที่3-4 ในศตวรรษที่4 เมื่อรัฐบาลยะมะโตะรวบรวมญี่ปุ่นจัดตั้งเป็นประเทศได้แล้ว ทำให้ชินโตถูกแบ่งเป็น 2ระดับคือ อะมะทสึ-คะมิ(Amatsu-kami) และ คคุทสึ-คะมิ(Koukutsu-kami)คำสอนอันแรกของชินโตที่ปรากฏขึ้นในกลางสมัยเฮอัน คือ ฮนจิสุยจะขุ(Honjisuijaku) ที่ได้ผนวกคำสอนของนิกายเทนได(Tendai) และ นิกายชินเง็น(Shingen)เข้าไว้ด้วยกัน รวมคำสอนของพระพุทธเจ้ากับเทพเจ้าที่มีมาตั้งแต่สมัยเฮอัน มาแยกเป็นทฤษฎีที่ให้ความสำคัญกับพระพุทธเจ้าเป็นหลักและเทพเจ้าสำคัญเป็นรอง โดยกล่าวว่าเทพเจ้าต่างๆในญี่ปุ่นล้วนเป็นปางหนึ่งของพระพุทธเจ้าที่เสด็จลงมาโปรดนั่นเองในสมัยใหม่กลุ่มนิกายเช่น อิเสะ(Ise) โยะชิดะ(yoshida) ฟุคโค(Fukko) ได้สร้างทฤษฎีที่เน้นความเป็นอิสระของชินโต เมื่อเข้าสู่สมัยเมจิได้มีการทำให้คำสอนกับพิธีกรรมของศาลเจ้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน โดยยึดถือพิธีกรรมของพระราชวงศ์เป็นหลัก นักบวชของชินโตมีหน้าที่ประกอบพิธีกรรมเท่านั้น ส่วนประชาชนทุกคนถือเป็นสาวกกลายเป็น คกคะชินโต(Kokka Shintou)หรือชินโตที่เป็นของรัฐ หลังสงครามโลก ชินโตแต่ละนิกายได้ถูกบัญญัติให้เป็นศาสนาถูกต้องตาม กฎหมาย จากข้อมูลทางสถิติของกระทรวงวัฒนธรรมของญี่ปุ่น สำรวจโดยอาสาสมัครของศาลเจ้าชินโตในปี ค.ศ.1994
ที่มา

ศาสนาชินโต เกิดขึ้นเนื่องจากเมื่อญี่ปุ่นติดต่อกับจีนได้รับพระพุทธศาสนาและศาสนาขงจื้อเข้ามาผสมกับความเชื่อดั้งเดิมของตนจึงเรียกรวมว่าชิน - เต๋า หรือ ชินโต แปลว่าทางแห่งเทพเจ้าภาษาญี่ปุ่นเรียก คามิ - โน - มิชิ  บ่อเกิดของศาสนาชินโตมาจากประเพณีบูชาบรรพบุรุษ และการครองชีวิตโดยปฏิบัติตามการนำทางของเทพเจ้า เกี่ยวกับเทพนิยายลึกลับซับซ้อน ในนิทานและพงศาวดารของญี่ปุ่น
ศาสดา

ดูเพิ่ม: รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
ศาสนาชินโตไม่มีศาสดา แต่มีจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น ที่สืบสายเลือดมาจากเทพ เป็นประมุขของศาสนา ก่อตั้งจัดอยู่ในประเภท หลักธรรมสำคัญ เทวนิยม บูชาเทพเจ้า เชื่อถือเวทมนตร์ คาถา บูชา ธรรมชาติ บรรพบุรุษ
จุดมุ่งหมายสูงสุด

ในศาสนาเทวนิยมส่วนมากสอนว่า จุดหมายปลาย ทางของชีวิต คือ พระเจ้า แต่ชินโตแม้จะกล่าวว่า วิญญาณเป็นอมตะ คนตายเท่ากับการเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวใหม่ ชินโตก็มีการเซ่นสรวงดวงวิญญาณตามโอกาส
ศาสนาชินโตในปัจจุบัน

ฐานะปัจจุบัน ประเทศให้ทันสมัยอย่างประเทศตะวันตก ได้ ชินโต เป็นศาสนาของชาวญี่ปุ่นโดยเฉพาะนอก ประเทศญี่ปุ่นผู้นับถือส่วนใหญ่จะเป็นผู้มีเชื้อสายญี่ปุ่นที่ไปตั้งรกรากในประเทศนั้น ๆ เช่น ที่ ไปนมัสการไม่น้อยกว่าปีละ 80 ล้านคนในช่วง ฮาวาย บราซิล และ ออสเตรเลีย เป็นต้น
เนื่องจากญี่ปุ่นได้พ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพสัมพันธมิตรจึงประกาศยุบศาสนาชินโต แห่งรัฐเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2488 แต่เรียวหะ ชินโต หรือ ชินโตของราษฎรเนื่องจากไม่มีกิจกรรมเกี่ยวกับสงครามและราชการจึงยังคง ดำเนินประกอบพิธีกรรมได้ตามศรัทธา
เนื่องจากญี่ปุ่น ต้องการปรับปรุง พัฒนาประเทศให้ทันสมัยอย่างประเทศตะวันตก ได้ละทิ้งชินโต อันเป็นรากเหง้า แห่งวัฒนธรรมในอดีตของตนเสีย แต่ศาลเทพเจ้าก็ยังมีผู้คนเข้าไปนมัสการไม่น้อยกว่าปีละ 80 ล้านคนในช่วงเทศกาลปีใหม่ ปัจจุบันมีผู้นับถือศาสนาชินโตประมาณ ๓.๒ ล้านคน ปี ๑๙๕๗ มีผู้นับถือศาสนาชินโต มีผู้นับถือศาสนาชินโตในญี่ปุ่น ๗๙ ล้านคน
ศาลเจ้าชินโต

บทความหลัก: ศาลเจ้าชินโต
ศาลเจ้าชินโตในญี่ปุ่น
อันดับแรกของการสักการบูชาเทพเจ้าหรือคามิสามารถปฏิบัติได้ที่ศาลเจ้าสาธาณะหรือศาลเจ้าเล็กๆไว้ที่บ้านหรือที่เรียกว่า คามิดานะ ศาลเจ้าสาธารณะเป็นสิ่งปลูกสร้างไว้เพื่อทำพิธีบูชาสำหรับคามิ จำนวนที่น้อยลงของศาลเจ้านี้ยังมีสถานที่ธรรมชาติที่เรียกว่า โมริ  ส่วนที่พบมากที่สุดของโมริเป็นสวนศักดิ์สิทธิ์ของต้นไม้หรือภูเขาหรือน้ำตก ศาลเจ้าทั้งหมดจะเปิดให้ประชาชนเข้ามาทำพิธีบางครั้งหรือตลอดทั้งปี
ถึงแม้ว่าศาลเจ้าสาธารณะมากมายจะมีโครงสร้างที่มีความประณีตทั้งหมดเป็นสถาปัตยกรรมรูปแบบเฉพาะของญี่ปุ่นซึ่งแตกต่างไปตามยุค ด้านหน้าของศาลเจ้าจะมีเสาประตูญี่ปุ่นขนาดใหญ่ซึ่งมีความเด่นเป็นพิเศษ(โทริอิ) ทำจากประตูสลักแบบตั้งสองชิ้นซึ่งแบ่งเป็นช่องธรรมดาและช่องศักดิ์สิทธิ์ ประตูโทริอิมีถึง 20 รูปแบบและเข้ากับฐานโครงสร้างบูชาเทพเจ้าและราชวงศ์ ซึ่งบริเวณหน้าเสาโทริอิจะมีรูปปั้นสิงโตชิสะอยู่เพื่อปกป้องวัดจากความชั่วร้าย
ความเชื่อ > สิ่งที่ไม่บริสุทธิ์และสิ่งที่บริสุทธิ์

ชินโตสอนว่าการกระทำของคนเราทุกอย่างจะสร้างชนิดของความบริสุทธิ์และความไม่บริสุทธิ์ ที่หนึ่งควรต้องการทำความสะอาดเพื่อความสงบสุขของตัวเองหนึ่งของความคิดและความโชคดีไม่ได้เพราะไม่ถูกต้องในสิ่งที่ไม่บริสุทธิ์และของตัวเอง กระทำผิดจะเรียกว่า (ญี่ปุ่น: "ไม่บริสุทธิ์"; โรมาจิ: 穢れ; ทับศัพท์: คีกาเระ) ซึ่งแปลว่าไม่บริสุทธิ์ ตรงกันข้ามคำว่า (ญี่ปุ่น: "บริสุทธิ์"; โรมาจิ: 清め; ทับศัพท์: คิโยเมะ) โดยวันที่ไม่สำคัญจะเรียกว่า"วัน"(คี)และส่วนในช่วงเทศกาลหรือวันสำคัญจะใช้คำว่า"แสงแดด"ซึ่งอาจมีความหมายว่า สิ่งมี่เป็นมงคลนั่นเอง
ผู้ที่ถูกฆ่าตายโดยปราศจากการแสดงความกตัญญูเพื่อพิธีกรรมสังเวยของพวกเขาจะทำให้อดกลั้นต่อ (ญี่ปุ่น: การเสียใจ; โรมาจิ: 怨み; ทับศัพท์: เทพเจ้าอูรามิ) และกลายเป็นความชั่วร้ายที่มีประสิทธิภาพและอาจจะทำให้เทพเจ้าทรงกริ้วและพยายามที่พยายามแก้แค้น ( aragami ). นอกจากนี้หากใครได้รับบาดเจ็บหรือเกิดอุบัติเหตุในพื้นที่ของศาลเจ้าชินโต ผู้นั้นต้องทำพิธีเพื่อให้วิญญาณบริสุทธิ์
ความเชื่อ > วิถีเพื่อรักษาเกียรติ

ตามหลักวิถีนักรบที่จารึกไว้ในคัมภีร์โคะจิคิ เมื่อตกเป็นเชลยศึกในสงครามหรือกระทำผิดจารีตวิถีนักรบ ก็ต้องมีการรักษาเกียรติเอาไว้โดยการทำเซ็ปปุกุหรือการคว้านท้องฆ่าตัวตายเพื่อรักษาเกียรติของผู้กระทำเอง
ความเชื่อ > ชีวิตหลังความตาย

เป็นเรื่องปกติสำหรับครอบครัวที่จะเข้าร่วมในพิธีสำหรับเด็กที่ศาลเจ้า ยังมี งานศพแบบญี่ปุ่นที่เป็นเวลาแห่งความตาย แต่แนวคิดในด้านของชีวิตภายหลังการมรณะของชินโต อาจจะไม่ได้เปิดมุมคมชัดแบบของพุทธ ในตำนานเก่าของญี่ปุ่นก็มักจะอ้างว่าคนตายไปที่สถานที่ที่เรียกว่า โยมิ (黄泉) ดินแดนใต้พิภพเป็นแผ่นมืดมนกับแม่น้ำแยกชีวิตจากความตาย ซึ่งปกครองโดย อิซะนะมิ เทพมารดรผู้เป็นนายเหนือแห่งดินแดนยมโลก
ข้อปฏิบัติในการเข้าศาลเจ้าชินโต—โอมาริ

ผู้ใดสามารถต้องการเข้าชมศาลเจ้าชินโตที่สำคัญคือไม่จำเป็นต้องนับถือชินโตก็ได้
โดยทั่วไปมีขั้นตอนเบื้องต้นที่ไปที่ศาลเจ้า
วิธีการเข้าและน้อมกราบก่อนที่จะเข้า
ถ้ามีอ่างล้างมือให้ดำเนินการ ไทมิซุ; ล้างมือซ้ายและขวาของคุณในอ่างน้ำก่อนจากนั้นใช้มือทั้งสองข้างของคุณกวักน้ำแล้วล้างปากของคุณ (ไม่ต้องบ้วนลงอ่างน้ำหรือเครื่องดื่ม) และถ้าเท้าของคุณไม่สะอาดให้ล้างเท้าด้วย วิธีทำคือใช้จวักน้ำไปข้างหลังแล้วล้างให้สะอาดเทน้ำทิ้งให้หมดเมื่อใช้เสร็จห้ามใช้มือล้างเด็ดขาด
วิธีการศาล; ถ้ามีกระดิ่ง คุณอาจจะสั่นกระดิ่งก่อนที่จะสวดมนต์ แต่ถ้ามีช่องสำหรับการบริจาคให้บริจาคตามกำลังทรัพย์จากนั้นให้ตบมือสองรอบซึ่งเป็นสัญลักษณ์คันธนูที่มีความเป็นสิริมงคล และยกมือของคุณไหว้สิ่งศักดิสิทธิ์ด้วยหัวใจของคุณที่สำคัญตั้งคำอธิษฐานของคุณ
มีการเปลี่ยนแปลงในวิธีการนี้อาจจะไปเยี่ยมชมขั้นพื้นฐานและขึ้นอยู่กับช่วงเวลาของปีและวันหยุดที่นั่นอาจจะเป็นพิธีกรรมอื่น ๆ กับการเยี่ยมเยือน
ต้องเคารพด้วยความจริงใจและถ้าเป็นไปได้ควรทำตัวเงียบๆไม่ควรส่งเสียงดัง ไม่ควรสวมรองเท้าเข้าศาลเจ้า
ข้อปฏิบัติในการเข้าศาลเจ้าชินโต—โอมาริ > พิธีฮาราอิ

พิธีบริสุทธิ์เป็นพิธีกรรมที่มักจะทำทุกวันที่ศาลเจ้าชินโตและเป็นพิธีของถวายอาหารและตั้งคำอธิษฐานของหลายรูปแบบชินเซน ยกตัวอย่างอาหารบูชาเช่น (อาหารประเภทผลไม้, ปลา, ผัก),ขนมทามากูชิ (Sakaki ต้นไม้), Shio (เกลือ), Gohan (ข้าว), โมชิ  และเหล้าสาเก (ไวน์ข้าว) ในวันหยุดและโอกาสพิเศษอื่น ๆ ประตูด้านในศาลเจ้าอาจจะเปิดออกเพื่อให้ผู้ที่นับถือชินโตนำอาหารมาถวาย
ฮาราอิ— พิธีบูชาอาหารแก่เทพเจ้า
ดูเพิ่ม

ศาสนาในประเทศญี่ปุ่น
รายพระนามเทพเจ้าของญี่ปุ่น
ลำดับช่วงเวลาของยุคสมัยต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

หนังสือภาพและวีดีทัศน์ เทพเจ้า 8 ล้านองค์ (ภาษาญี่ปุ่น)
ภาพวาดของอิซะนะงิและอิซะนะมิ
เกาะญี่ปุ่นเกิดขึ้นตามตำนานอิซะนะงิและอิซะนะมิ
สมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ จักรพรรดิองค์ปัจจุบัน พระองค์ที่ 126
ฮาไรกูชิ(祓串)สำหรับการทำให้บริสุทธิ์
การทำพิธีเซ็ปปุกุตามโคะจิคิ
อ่างน้ำศักดิสิทธิ์ไทมิซุ ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะ จังหวัดฮิโรชิมะ
ดุค เอลลิงตัน

| เคเนดี "ดุค" เอลลิงตัน |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Edward Kennedy "Duke" ellington
เกิด: 29 มีนาคม ค.ศ. 1899
เสียชีวิต: 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1974(1974-05-24) (75 ปี)
แนวเพลง: Swing,orchestral jazz
อาชีพ: นักดนตรี
เครื่องดนตรี: เปียโน
ช่วงปี: ค.ศ. 1917 - 1974
ค่ายเพลง: Blue Note, Brunswick, Impulse!, Verve, Victor

เว็บไซต์: DukeEllington.com
เคนเนดี "ดุ๊ค" เอลลิงตัน (29 มีนาคม ค.ศ. 1899 - 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1974) เป็นนักแต่งเพลงชาวอเมริกันเปียโนและดรัมเมเยอร์ของวงดนตรีแจ๊สซึ่งเขานำจาก 2466 จนตายในอาชีพที่ทอดมานานกว่าห้าสิบปี [1]
เกิดที่วอชิงตัน ดี.ซี. เอลฟ์ตันตั้งอยู่ที่เมืองนิวยอร์กตั้งแต่กลางทศวรรษ 1920 เป็นต้นไปและได้รับข้อมูลระดับชาติผ่านการปรากฏตัวของวงดนตรีที่ Cotton Club in Harlem ในช่วงทศวรรษที่ 1930 วงออเคสตราของเขาไปเที่ยวในยุโรป แม้ว่าจะได้รับการยกย่องว่าเป็นหัวใจสำคัญในประวัติศาสตร์ของดนตรีแจ๊ส แต่ Ellington ก็ใช้คำว่า "เกินกว่าหมวดหมู่" เป็นหลักเกณฑ์ในการปลดปล่อยและเรียกร้องให้เพลงของเขาเป็นส่วนหนึ่งของหมวดหมู่ดนตรีอเมริกันมากกว่าประเภทดนตรี เช่นแจ๊ส [2]
นักดนตรีบางคนที่เป็นสมาชิกของวงดนตรีของ Ellington เช่นนักเป่าแซ็กโซโฟน Johnny Hodges ถือเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ดีที่สุดในวงการดนตรีแจ๊ส Ellington ได้ผสมผสานพวกเขาเข้ากับวงดนตรีที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์ของดนตรีแจ๊ส สมาชิกบางคนอยู่กับวงออเคสตรามาหลายสิบปีแล้ว เจ้านายที่เขียน miniatures สำหรับรูปแบบการบันทึก 78 นาทีต่อนาที 78 นาที Ellington มักแต่งโดยเฉพาะเพื่อแสดงลักษณะและทักษะของนักดนตรีแต่ละคน
มักจะร่วมมือกับคนอื่น Ellington เขียนมากกว่าหนึ่งพันองค์ประกอบ; การทำงานที่กว้างขวางของเขาคือมรดกทางดนตรีแจ๊สที่ใหญ่ที่สุดที่บันทึกไว้โดยส่วนใหญ่งานของเขากลายเป็นมาตรฐาน Ellington ยังบันทึกเพลงที่เขียนขึ้นโดยวงดนตรีของเขาตัวอย่างเช่น Juan Tizol's "Caravan" และ "Perdido" ซึ่งนำสีสันของสเปนเข้ากับวงดนตรีแจ๊สวงใหญ่ หลังจาก 1941 Ellington ร่วมมือกับนักแต่งเพลง - arranger - เปียโนบิลลี่ Strayhorn ซึ่งเขาเรียกว่าการเขียนและการจัดเพื่อนของเขา [3] ด้วย Strayhorn เขาแต่งเพลงประกอบละครหรือห้องสวีทมากมายรวมถึงเพลงสั้น ๆ อีกด้วย หลังจากการปรากฏตัวที่ Newport Jazz Festival ในเดือนกรกฎาคมปี 1956 แอ็พพลิเคชั่นและวงออร์เคสตร้าของ Ellington ก็มีความสุขกับการฟื้นตัวของอาชีพหลักและเริ่มขึ้นในการทัวร์คอนเสิร์ตระดับโลก Ellington บันทึกสำหรับ บริษัท อเมริกันบันทึกแห่งยุคของเขาได้แสดงในภาพยนตร์หลายเรื่องการให้คะแนนหลายอย่างและการแต่งเพลงประกอบละครเวที
เนื่องจากมีการใช้วงออร์เคสตร้าหรือวงดนตรีขนาดใหญ่และขอบคุณ eloq ของเขา
เอลลิงตันเสียชีวิตด้วยโรคยุงกัดจนทนพิษไม่ไหวและปอดแหก เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1974
ผลงาน

ดุค เอลลิงตัน ฝากผลงานเพลงที่เป็นที่รู้จักกันดี ได้แก่
Mood Indigo
Sophisticated Lady
Satin Doll (ร่วมกับ บิลลี สเตรย์ฮอร์น และจอห์นนี เมอร์เซอร์)
Do Nothing 'Til You Hear From Me
I Let a Song Go Out Of My Heart
It Don't Mean A Thing (If It Ain't Got That Swing)
The Mooche
Crescendo In Blue
Cotton Tail
(In My) Solitude
Prelude To A Kiss
Rockin’ In Rhythm
New Orleans
A Drum Is A Women
Happy-Go-Lucky Local
C Jam Blues (a 12-bar blues)
I'm Beginning To See The Light
I Got It Bad (And That Ain't Good)
Take the 'A' Train (ร่วมกับ บิลลี สเตรย์ฮอร์น)
Things Ain't What They Used To Be (ร่วมกับ จอห์นนี เมอร์เซอร์)
รวมทั้งผลงานที่ใช้ชื่อสมาชิกในวงเป็นผู้แต่ง เช่น Caravan และ Perdido
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บทางการ เก็บถาวร 2006-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://ellingtonweb.ca/
ดุค เอลลิงตัน ในปี 1943
ตำบลน้ำเกลี้ยง

| ตำบลน้ำเกลี้ยง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Nam Kliang
ศูนย์ราชการและศูนย์กลางการค้าของอำเภอน้ำเกลี้ยง ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านวารีรัตน์ ตำบลน้ำเกลี้ยง
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ศรีสะเกษ
อำเภอ: น้ำเกลี้ยง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 51.99 ตร.กม. (20.07 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 6,255 คน
 • ความหนาแน่น: 120.31 คน/ตร.กม. (311.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 33130
รหัสภูมิศาสตร์: 331501
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเกลี้ยง |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อบต.น้ำเกลี้ยงที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเกลี้ยง
พิกัด: 14°54′47.7″N 104°32′53.8″E﻿ / ﻿14.913250°N 104.548278°E﻿ / 14.913250; 104.548278
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ศรีสะเกษ
อำเภอ: น้ำเกลี้ยง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 51.99 ตร.กม. (20.07 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 6,255 คน
 • ความหนาแน่น: 120.31 คน/ตร.กม. (311.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06331505
ที่อยู่ที่ทำการ: เลขที่ 80 หมู่ที่ 10 ตำบลน้ำเกลี้ยง อำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ 33130
เว็บไซต์: www.namkliang.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บริเวณแยกน้ำเกลี้ยง ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2125 บ้านไฮ–กันทรารมย์ ตำบลน้ำเกลี้ยง ซึ่งเป็นทางแยกไปศูนย์ราชการอำเภอน้ำเกลี้ยง รวมถึงอำเภอกันทรารมย์ อำเภอศรีรัตนะ
น้ำเกลี้ยง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอน้ำเกลี้ยงไปทางทิศตะวันออกประมาณ 5.6 กิโลเมตร และห่างจากตัวจังหวัดศรีสะเกษประมาณ 40 กิโลเมตร และยังเป็นที่ตั้งสถานที่ราชการคือ ที่ว่าการอำเภอน้ำเกลี้ยง โรงพยาบาลน้ำเกลี้ยง สถานีตำรวจภูธรน้ำเกลี้ยง ฯลฯ ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของทุกตำบลในอำเภอน้ำเกลี้ยง
ประวัติ

เดิมพื้นที่ "ตำบลน้ำเกลี้ยง" เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกันทรารมย์ ต่อมาทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็นกิ่งอำเภอน้ำเกลี้ยง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2529 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 22 มกราคม ปีเดียวกัน ต่อมาเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2528 ได้แยกพื้นที่การปกครองหมู่ที่ 4,14,17 (บ้านเขิน) หมู่ที่ 2,12 (บ้านสบาย) หมู่ที่ 6 (บ้านโนนหนองสิม) หมู่ที่ 15 (บ้านโนนสว่าง) และหมู่ที่ 8 (บ้านหนองระไง) ตำบลน้ำเกลี้ยง ตั้งเป็นตำบลเขิน และมีผลในวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2529 ในปี พ.ศ. 2533 ได้ตั้งตำบลรุ่งระวี แยกออกจากตำบลละเอาะ และตำบลเขิน ซึ่งเป็นหมู่บ้านในตำบลน้ำเกลี้ยงเดิม
ตำบลน้ำเกลี้ยง ได้มีการจัดตั้งองค์กรในรูปแบบสภาตำบลตามประกาศของคณะปฏิวัติที่ 326 ให้เป็นองค์กรที่ทำหน้าที่หลักในด้านการพัฒนาตำบลตอบสนองต่อนโยบายการกระจายอำนาจลงสู่ท้องถิ่น ตั้งแต่วันที่ 24 สิงหาคม 2516 และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอน้ำเกลี้ยง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 3 มิถุนายน ปีเดียวกัน ทำให้เขตสภาตำบลน้ำเกลี้ยง อำเภอกันทรารมย์ โอนเข้ามาอยู่ในเขตของอำเภอน้ำเกลี้ยง จากนั้นสภาตำบลจึงได้ยกฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเกลี้ยง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2539 และมีผลในวันที่ 30 มกราคม ปีเดียวกัน เป็นต้นมา
ต่อมาทางราชการได้แยกพื้นที่การปกครองของตำบลน้ำเกลี้ยงเพื่อจัดตั้งตำบลใหม่อีกครั้ง โดยได้แยกพื้นที่การปกครองหมู่ที่ 3,4 (บ้านคูบ) หมู่ที่ 5 (บ้านหนองแวง) หมู่ที่ 6 (บ้านสะพุง) หมู่ที่ 9 (บ้านสะเต็ง) หมู่ที่ 10 (บ้านโนนเชียงสี) หมู่ที่ 13 (บ้านสร้างแก้ว) และหมู่ที่ 15 (บ้านโนนยาง) ตำบลน้ำเกลี้ยง ตั้งเป็นตำบลคูบ ตามประกาศของกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2538 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2539
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลน้ำเกลี้ยง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลคูบ อำเภอน้ำเกลี้ยง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลโพธิ์ และตำบลเหล่ากวาง อำเภอโนนคูณ
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลเขิน และตำบลรุ่งระวี อำเภอน้ำเกลี้ยง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลรุ่งระวี ตำบลละเอาะ ตำบลตองปิด อำเภอน้ำเกลี้ยง และตำบลจาน อำเภอกันทรารมย์
การปกครอง

พื้นที่ตำบลน้ำเกลี้ยงประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 10 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 6,244 คน แบ่งเป็นชาย 3,221 คน หญิง 3,023 คน (เดือนสิงหาคม 2564) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดในอำเภอน้ำเกลี้ยง
* ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก
| หมู่บ้าน | พ> ศ. 2563  | พ> ศ. 2562 | พ> ศ. 2561 | พ> ศ. 2560 | พ> ศ. 2559 | พ> ศ. 2558 | พ> ศ. 2557 | พ> ศ. 2556 | พ> ศ. 2555 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| น้ำเกลี้ยง (หมู่ 1) | 1,372 | 1,361 | 1,341 | 1,326 | 1,322 | 1,297 | 1,276 | 1,276 | 1,277 |
| ลุมภู | 1,116 | 1,118 | 1,102 | 1,084 | 1,071 | 1,062 | 1,053 | 1,037 | 1,028 |
| น้ำเกลี้ยง (หมู่ 6) | 789 | 788 | 786 | 785 | 776 | 780 | 761 | 764 | 755 |
| หนองบาง | 725 | 734 | 740 | 735 | 716 | 721 | 710 | 700 | 701 |
| ชมพูทอง | 513 | 507 | 507 | 514 | 503 | 497 | 491 | 490 | 482 |
| ทุ่งศรีอุดม | 456 | 453 | 454 | 456 | 454 | 443 | 445 | 433 | 440 |
| วารีรัตน์ | 404 | 404 | 414 | 421 | 431 | 423 | 426 | 420 | 414 |
| นาเจริญ | 368 | 370 | 371 | 358 | 357 | 368 | 369 | 363 | 363 |
| หนองนาเวียง | 275 | 276 | 280 | 281 | 283 | 274 | 269 | 276 | 276 |
| ภูคำ | 180 | 181 | 180 | 178 | 173 | 173 | 175 | 173 | 170 |
| *ทะเบียนบ้านกลาง | 21 | 183 | 183 | 183 | 183 | 185 | 184 | 186 | 187 |
| รวม | 6,219 | 6,375 | 6,358 | 6,321 | 6,269 | 6,223 | 6,159 | 6,118 | 6,093 |
ธงชาติเบลเยียม

| --- | --- |


การใช้: ธงราชการ และ ธงกองทัพ
สัดส่วนธง: 13:15
ประกาศใช้: 23 มกราคม พ.ศ. 2374
ลักษณะ: ธงสามสีสามแถบแนวตั้ง พื้นสีดำ สีเหลือง สีแดง
 


การใช้: ธงพลเรือน และ ธงเรือพลเรือน
สัดส่วนธง: 2:3
ลักษณะ: ลักษณะอย่างเดียวกับธงชาติ ผิดกันที่สัดส่วนธง
 


การใช้: ธงเรือรัฐบาล
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: พ.ศ. 2493
ลักษณะ: ลักษณะอย่างธงพลเรือน ที่กลางแถบสีเหลืองมีรูปสิงโตภายใต้มงกุฎสีดำ
 


การใช้: ธงนาวี
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2493
ลักษณะ: ธงพื้นขาวกากบาททแยงสีธงชาติเบลเยียม พื้นขาวช่องบนเป็นรูปปืนใหญ่ไขว้สีดำภายใต้มงกุฎ ช่องล่างเป็นรูปสมอเรือ
 
ธงชาติเบลเยียมเป็นธงสามสีสามแถบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นธงแบ่งเป็นแถบสีดำ สีเหลือง และสีแดง เรียงตามแนวตั้งจากซ้ายไปขวา แต่ละแถบมีความกว้างเท่ากัน ลักษณะของธงดังกล่าวนี้ได้รับอิทธิพลจากธงชาติฝรั่งเศส ส่วนสีธงได้มาจากสีประจำอาณาจักรดยุคแห่งบราบองต์ดังปรากฏว่า เมื่อเกิดเหตุการณ์จลาจลอันนำไปสู่การปฏิวัติเบลเยียมเพื่อเรียกร้องเอกราชจากเนเธอร์แลนด์ในปี พ.ศ. 2373 กองกำลังรักษาดินแดนของเบลเยียมได้ใช้เครื่องแบบเป็นสีดำ สีเหลือง และ สีแดง ซึ่งเป็นสีของราชรัฐบาร์บองต์ในการรบ จึงกลายเป็นที่มาของสีที่ใช้ในธงชาติเบลเยียมในทุกวันนี้ สำหรับสัดส่วนของธงชาติที่ใช้มีสองอย่าง คือ กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วนอย่างหนึ่ง สำหรับใช้เป็นธงพลเรือน และ กว้าง 13 ส่วน ยาว 15 ส่วนอย่างหนึ่ง สำหรับใช้ในราชการ และ กองทัพ ซึ่งสัดส่วนธงอย่างหลังนี้ไม่มีที่มาในการใช้ที่ชัดเจน
ธงสามสี ดำ-เหลือง-แดงนี้ ได้ประกาศใช้เป็นธงชาติเบลเยียมอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2374 ภายหลังจากที่เบลเยียมประกาศเอกราชจากเนเธอร์แลนด์สำเร็จไม่ถึง 1 ปี โดยธงแบบที่ปรากฏเมื่อแรกประกาศใช้นั้นเป็นลักษณะธงสามแถบแนวนอน เพื่อเป็นเครื่องหมายระลึกถึงธงอันเป็นสัญลักษณ์ของการปฏิวัติบาร์บองซอนน์ในปี พ.ศ. 2332  ภายหลังจึงได้แก้ไขให้เป็นธงสามแถบแบบแนวตั้ง เพื่อหลีกเลี่ยงความคล้ายคลึงกับธงชาติเนเธอร์แลนด์ซึ่งเป็นชาติที่เคยปกครองเบลเยียมมาก่อน
ธงในการปฏิวัติบาร์บองซอนน์ (พ.ศ. 2332 - 2333)
ธงชาติเมื่อแรกประกาศใช้ในการปฏิวัติ (พ.ศ. 2373 - 2474)
แบบธงที่ใช้ในการปฏิวัติทั้งสองครั้งของเบลเยียม
การออกแบบ และ ค่าระดับสี

อัตราส่วนของธงชาติอย่างเป็นทางการ มีความกว้าง 2.60 เมตร ยาว 3 เมตร, ในอัตราส่วน 13:15. แถบแนวตั้งขนาดเท่ากัน พื้นสีดำ สีเหลือง สีแดง. โดยสีเหลืองของเบลเยียมนั้นมีโทนสีที่อ่อนกว่าสีเหลืองทองของธงชาติเยอรมนี ที่เรียกว่าธงดำ-แดง-ทอง.
| Colour scheme | สีดำ | สีดำ | สีเหลือง | สีเหลือง | สีแดง | สีแดง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Pantone |  | Black |  | Yellow 115 |  | Red 32 |
| CMYK |  | 0-0-0-100 |  | 0-8.5-79-0 |  | 0-94-87-0 |
| RGB |  | 0-0-0 |  | 255-233-54 |  | 255-15-33 |
| Hexadecimal |  | #000000 |  | #FFE936 |  | #FF0F21 |
ดูเพิ่ม

ธงในประเทศเบลเยียม