ภาษาอาหรับ

| อาหรับ |
| --- | --- |
العربية อะรอบียะฮฺ
ภาษาอาหรับ ที่เขียนด้วยอักษรอาหรับ (แบบอักษรนัสค์)
ออกเสียง: /alˌʕa.raˈbij.ja/
ประเทศที่มีการพูด: แอลจีเรีย บาห์เรน อียิปต์ อิรัก จอร์แดน คูเวต เลบานอน ลิเบีย มอริเตเนีย โมร็อกโก โอมาน ปาเลสไตน์ กาตาร์ ซาอุดีอาระเบีย ซูดาน ซีเรีย ตูนิเซีย สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เยเมน; เป็นภาษากลุ่มน้อยในประเทศอื่น ๆ มากมาย
ภูมิภาค: โลกอาหรับ
จำนวนผู้พูด: 310 ล้านคนในหลายแบบ  (2011–2016) 270 ล้านคน ผู้พูดภาษาที่สอง ที่พูดภาษาอาหรับมาตรฐาน (สมัยใหม่)
ตระกูลภาษา: แอโฟรเอชีแอติก  เซมิติกเซมิติกตะวันตกเซมิติกกลางอาหรับ
รูปแบบก่อนหน้า:  ภาษาอาหรับเก่าภาษาอาหรับคลาสสิกอาหรับ 
รูปแบบมาตรฐาน: ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่     
ระบบการเขียน: อักษรอาหรับ
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่เป็นภาษาทางการใน 26 รัฐ และ 1 ดินแดนพิพาท เป็นอันดับสามรองจากภาษาอังกฤษกับฝรั่งเศส รายการ  แอลจีเรีย  บาห์เรน  คอโมโรส  ชาด  จิบูตี  อียิปต์  อิรัก  จอร์แดน  คูเวต  เลบานอน  ลิเบีย  มอริเตเนีย  โมร็อกโก  โอมาน  ปาเลสไตน์  กาตาร์  ซาอุดีอาระเบีย  โซมาเลีย  ซูดาน  ซีเรีย  ตูนิเซีย  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  เยเมน  แซนซิบาร์( แทนซาเนีย)   เวสเทิร์นสะฮารา (พิพาทเรื่องอาณาเขต) องค์กร สหภาพแอฟริกา สันนิบาตอาหรับ องค์การความร่วมมืออิสลาม สหประชาชาติ 
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  รายการ  บรูไน เซวตา ไซปรัส เอริเทรีย อินโดนีเซีย อิสราเอล มาลี เมลียา ไนเจอร์ ปากีสถาน เซเนกัล ซูดานใต้ 
ผู้วางระเบียบ:  รายการ   Arabic Language International Council  แอลจีเรีย: Supreme Council of the Arabic language in Algeria  อียิปต์: Academy of the Arabic Language in Cairo  อิสราเอล: Academy of the Arabic Language in Israel  อิรัก: Iraqi Academy of Sciences  จอร์แดน: Jordan Academy of Arabic  ลิเบีย: Academy of the Arabic Language in Jamahiriya  โมร็อกโก: Academy of the Arabic Language in Rabat  ซาอุดีอาระเบีย: Academy of the Arabic Language in Riyadh  โซมาเลีย: Academy of the Arabic Language in Mogadishu  ซูดาน: Academy of the Arabic Language in Khartoum  ซีเรีย: Arab Academy of Damascus (เก่าแก่ที่สุด)  ตูนิเซีย: Beit Al-Hikma Foundation  
รหัสภาษา
ISO 639-1: ar
ISO 639-2: ara
ISO 639-3: ara – รหัสรวม รหัสเอกเทศ: arq – ภาษาอาหรับแอลจีเรีย aao – ภาษาอาหรับแอลจีเรียแถบซะฮารา bbz – ภาษาอาหรับบาบาเลียครีโอล abv – ภาษาอาหรับบาห์เรน shu – ภาษาอาหรับชาด acy – ภาษาอาหรับมาโรไนต์ adf – ภาษาอาหรับโดฟารี avl – ภาษาอาหรับอาระเบียตะวันตกเฉียงเหนือ arz – ภาษาอาหรับอียิปต์ afb – ภาษาอาหรับอ่าว ayh – ภาษาอาหรับฮัฎเราะมี acw – ภาษาอาหรับฮิญาซ ayl – ภาษาอาหรับลิเบีย acm – ภาษาอาหรับเมโสโปเตเมีย ary – ภาษาอาหรับโมร็อกโก ars – ภาษาอาหรับนัจญ์ดี apc – ภาษาอาหรับลิแวนต์เหนือ ayp – ภาษาอาหรับเมโสโปเตเมียเหนือ acx – ภาษาอาหรับโอมาน aec – ภาษาอาหรับเซาะอีดี ayn – ภาษาอาหรับศ็อนอา ssh – ภาษาอาหรับชิฮฮี ajp – ภาษาอาหรับลิแวนต์ใต้ arb – ภาษาอาหรับมาตรฐาน apd – ภาษาอาหรับซูดาน pga – ภาษาอาหรับซูดานครีโอล acq – ภาษาอาหรับตาอิซซี-อะเดนี abh – ภาษาอาหรับทาจิกิสถาน aeb – ภาษาอาหรับตูนิเซีย auz – ภาษาอาหรับอุซเบกิสถาน
Linguasphere: 12-AAC
บริเวณที่ภาษาอาหรับที่ภาษาท้องถิ่นของชนส่วนใหญ่ (สีเขียวเข้ม) หรือส่วนน้อย (สีเขียวอ่อน)
ประเทศที่ใช้ภาษาอาหรับเป็นภาษาประจำชาติ (เขียว), โดยเป็นภาษาราชการ (น้ำเงินเข้ม), และภูมิภาค/ภาษารอง (น้ำเงินอ่อน)
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาอาหรับ (อาหรับ: العربية; อังกฤษ: Arabic Language) เป็นภาษากลุ่มเซมิติก ที่มีผู้พูดมากที่สุด ซึ่งมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดพอควรกับภาษาฮีบรูและภาษาอราเมอิก โดยพัฒนามาจากภาษาเดียวกันคือภาษาเซมิติกดั้งเดิม ภาษาอาหรับสมัยใหม่ถือว่าเป็นภาษาขนาดใหญ่ แบ่งเป็นสำเนียงย่อยได้ถึง 27 สำเนียง ในระบบ ISO 639-3 ความแตกต่างของการใช้ภาษาพบได้ทั่วโลกอาหรับ โดยมีภาษาอาหรับมาตรฐานซึ่งใช้ในหมู่ผู้นับถือศาสนาอิสลาม ภาษาอาหรับสมัยใหม่มาจากภาษาอาหรับคลาสสิกซึ่งเป็นภาษาเดียวที่เหลืออยู่ในภาษากลุ่มอาหรับเหนือโบราณ เริ่มพบในพุทธศตวรรษที่ 11 และกลายเป็นภาษาทางศาสนาของศาสนาอิสลามตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 12 เป็นภาษาของคัมภีร์อัลกุรอาน และภาษาของการนมาซและบทวิงวอนของชาวมุสลิมทั่วโลก ชาวมุสลิมจะเริ่มศึกษาภาษาอาหรับตั้งแต่ยังเด็ก เพื่ออ่านอัลกุรอานและทำการนมาซ
ภาษาอาหรับเป็นแหล่งกำเนิดของคำยืมจำนวนมากในภาษาที่ใช้โดยมุสลิมและภาษาส่วนใหญ่ในยุโรป ภาษาอาหรับเองก็มีการยืมคำจากภาษาเปอร์เซียและภาษาสันสกฤตด้วย ในช่วงยุคกลาง ภาษาอาหรับเป็นภาษาหลักในการขับเคลื่อนวัฒนธรรมโดยเฉพาะทางวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และปรัชญา จึงทำให้ภาษาในยุโรปจำนวนมากยืมคำไปจากภาษาอาหรับ โดยเฉพาะภาษาสเปนและภาษาโปรตุเกส ทั้งนี้เพราะอารยธรรมอาหรับเคยแผ่ขยายไปถึงคาบสมุทรไอบีเรีย