stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เหมิง อี้

| เหมิง อี้ 蒙毅 |
| --- | --- |
เกิด: 245 ปีก่อนคริสตกาล
เสียชีวิต: 210 ปีก่อนคริสตกาล Yu County, Hebei
อาชีพ: ขุนนาง
บิดามารดา: เหมิง อู่ (บิดา)
ญาติ: เหมิง เถียน (พี่ชาย)
เหมิง อี้ (จีน: 蒙毅; 245-210 ปีก่อนคริสตกาล) ขุนพลและขุนนางชาวจีน เป็นขุนนางของ ราชวงศ์ฉิน, เขารับราชการในราชสำนักของ ฉินซีฮ่องเต้ เขาเป็นน้องชายของขุนพล เหมิง เถียน หลังจากการเสด็จสวรรคตของฉินซีฮ่องเต้ เหมิง อี้และพี่ชายของเขาถูกประหารชีวิตโดย จักรพรรดิฉินที่ 2 จากการกระตุ้นของมหาขันที เจ้าเกา
เทศบาลตำบลปากน้ำฉวาง

| เทศบาลตำบลปากน้ำฉวาง |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
   ตรา
คำขวัญ: ฉวางน่าอยู่ด้วยการบริหารจัดการดี   มีสาธารณูปโภคครบครัน ก้าวทันเทคโนโลยี
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครศรีธรรมราช
อำเภอ: ฉวาง
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: สมชาย ลิ่มพันธ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 55 ตร.กม. (21 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 5,428 คน
 • ความหนาแน่น: 95.23 คน/ตร.กม. (246.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05800409
ที่อยู่ สำนักงาน: ตำบลฉวาง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช 80150
เว็บไซต์: www.paknamchawang.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลปากน้ำฉวาง เป็น 1 ใน 10 ของเทศบาลตำบลของอำเภอฉวาง ตั้งอยู่บ้านปากน้ำ เลขที่ 211 หมู่ที่ 7 ตำบลฉวาง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอฉวาง ประมาณ 4 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 55 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 34,375 ไร่ มีฐานะเป็นนิติบุคคลและเป็นหน่วยงานบริหารราชการส่วนท้องถิ่น ที่จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 ซึ่งกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล โดยมีประกาศในพระราชกิจจานุเบกษา ฉบับประกาศทั่วไป เล่มที่ 113 ตอนพิเศษ 52 ง ลงวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
ประวัติ

คำว่า “ฉวาง” น่าจะมาจากคำว่า “ขวาง” ดังที่ตำนานพระธาตุเมืองนครศรีธรรมราช (ระเบียงตีนธาตุ) ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ได้กล่าวถึงการทำระเบียงล้อมพระบรมธาตุเจดีย์ และอีกตอนหนึ่งมีความว่า “ขุนศรีพลแปดอ้อมแสนเมืองขวางเจ้าเมืองสระสี่ห้อง” และอีกตอนหนึ่งมีความว่า “ขุนศรีพลแปดอ้อมแสนเมืองขวางเอาเชงทำกุฎีวัดคูหา วัดฉวาง วัดลำพูน เอามามุงพระทำศาลา” ต่อมาคำนี้กลายเป็นเสียง “ฉวาง” และใช้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ล่วงมาถึง พ.ศ. 2354 ในแผ่นดินรัชกาลที่ 2 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ พระเจ้าน้องยาเธอกรมหมื่นศักดิ์พลเสพย์ กราบทูลพระกรุณาว่า ข้าหลวงกรมการเมืองนครขาดอยู่ มิครบตามตำแหน่งจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้งเสริมให้ครบตามตำแหน่ง ณ วันจันทร์ เดือน 12 ขึ้น 5 ค่ำ ปีมะเมีย ศรีศก พ.ศ. 2354 ว่าเมืองขวาง หรือฉวาง มีฐานะเป็น”แขวงที่ฉวางท่าชี” ประกอบด้วยที่และอำเภอ คือแขวงที่ท่าชี มีหมื่นเพชรธานี นายที่ฉวางท่าชี ที่พดชมโรที่กะเที่ยงที่ต่อขนุน ศักดินา 800 ฝ่ายขวา มีขุนอินทบุรี เป็นรองที่ฉวางท่าชี ศักดินา 400 มีที่แขวงที่ และอำเภอ ซึ่งขึ้นกับแขวงนี้คือ อำเภอท่าชี อำเภอวัดขรม อำเภอน้ำพุ และแขวงที่ฉวางท่าชี มีผู้ปกครองถือศักดินาคนละ 200 เท่ากัน ได้แก่หมื่นไชยบุรี หมื่นแสนบุรี หมื่นจิตรบุรี หมื่นยมบุรี และพันอินทร์ตามลำดับ ครั้นถึงพ.ศ. 2440 กระทรวงมหาดไทยได้มอบหมายให้หลวงพำนักนิคมคาม นายอำเภอทุ่งสงสมัยนั้นไปตรวจราชการในพื้นที่บ้านจันดี ทานพอ กระเปียด กะทูน พิปูน ลำพูน ละอาย และช้างกลาง ได้พิจารณาเห็นว่า ท้องที่ดังกล่าวสมควรจัดตั้งเป็นอำเภอได้ และควรยุบรวมบางเมืองลงแล้วตั้งเป็นตำบลขึ้นใหม่ เพื่อให้สะดวกแก่การปกครองดูแลราษฎร ตามนโยบายปฏิรูปการปกครองหัวเมือง ด้วยเหตุนี้ กระทรวงมหาดไทยจึงให้ยุบเมืองกะเปียด เมืองพิปูน เมืองหลักช้าง เมืองละอาย และเมืองฉวางท่าชี หลังปรับเป็นตำบล ตามชื่อเดิมตั้งเป็น”อำเภอฉวาง”
ภูมิศาสตร์

เทศบาลตำบลปากน้ำฉวาง ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกขอตัวเมืองนครศรีธรรมราช
ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลไม้เรียง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช
ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลทุ่งสง อำเภอนาบอน ตำบลหลักช้าง อำเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ตำบลไสหร้า , ตำบลจันดี อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลนากะชะ อำเภอฉวาง,ตำบลทุ่งใหญ่ อำเภอทุ่งใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช
สภาพทั่วไป

สภาพทั่วไปของพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มใกล้แม่น้ำ และที่ราบสูงบางส่วน มีพื้นที่ ทำการเกษตร 33,726 ไร่ มีแม่น้ำสายหลักไหลผ่าน คือ แม่น้ำตาปี และลำคลองอีก 2 แห่ง คือ คลอง คุดด้วน และคลองมีน
การแบ่งเขตปกครอง

เทศบาลตำบลปากน้ำฉวางแบ่งเขตปกครองประกอบด้วย 12 ชุมชน ดังนี้
ชุมชนบ้านทุ่งพลี
ชุมชนบ้านหนองบัว
ชุมชนบ้านคลองหลุน
ชุมชนบ้านวังขวาง
ชุมชนบ้านด่านฝ้าย
ชุมชนบ้านทุ่งกรวด
ชุมชนบ้านควนเถี๊ยะ
ชุมชนบ้านปากน้ำ
ชุมชนบ้านควนสูง
ชุมชนบ้านเกาะลางสาด
ชุมชนบ้านหนองไซ
ชุมชนบ้านคอกช้าง
สถานศึกษา

โรงเรียนบ้านปากน้ำ
โรงเรียนบ้านทุ่งกรวด
โรงเรียนวัดควนสูง
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กวัดควนสูง
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านปากน้ำ
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านทุ่งกรวด
วัด

วัดปากน้ำ
วัดควนสูง
สถานีอนามัย

โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านปากน้ำ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลปากน้ำฉวาง
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดนครศรีธรรมราช |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  นครศรีธรรมราช  |  |
| เทศบาลเมือง |  ทุ่งสง  ปากพนัง  ปากพูน  |  |
| เทศบาลตำบล |  กะทูน  กะปาง  การะเกด  เกาะทวด  เกาะเพชร  ขนอม  ขุนทะเล  เขาชุมทอง  เขาพระ  ควนกลาง  จันดี  ฉวาง  ชะมาย  ชะเมา  ชะอวด  เชียรใหญ่  ดอนตรอ  ถ้ำใหญ่  ท้องเนียน  ทอนหงส์  ทางพูน  ท่างิ้ว  ท่าประจะ  ท่าแพ  ท่ายาง  ท่าศาลา  ที่วัง  ทุ่งสัง  ทุ่งใส  นาบอน  นาสาร  นาเหรง  บางจาก  บางพระ  ปากนคร  ปากน้ำฉวาง  พรหมคีรี  พรหมโลก  พิปูน  โพธิ์เสด็จ  ไม้เรียง  ร่อนพิบูลย์  ลานสกา  สวนขัน  สิชล  หน้าสตน  หลักช้าง  หัวไทร  หินตก  อ่าวขนอม  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กรุงชิง  กรุงหยัน  กลาย  กะเปียด  กะหรอ  กำแพงเซา  กำโลน  กุแหระ  เกาะขันธ์  แก้วแสน  ขนาบนาก  ขอนหาด  เขาแก้ว  เขาขาว  เขาน้อย  เขาพระทอง  เขาพระบาท  เขาพังไกร  เขาโร  คลองกระบือ  คลองน้อย  คลองเส  ควนกรด  ควนชะลิก  ควนชุม  ควนทอง  ควนพัง  ควนหนองคว้า  ควนหนองหงษ์  เคร็ง  ฉลอง  ชะอวด  ช้างกลาง  ช้างซ้าย  เชียรเขา  เชียรใหญ่  ไชยมนตรี  ดอนตะโก  ดุสิต  ตลิ่งชัน  ถ้ำพรรณรา  ทรายขาว  ท้องลำเจียก  ทอนหงส์  ท่าขนาน  ท่าขึ้น  ท่าซอม  ท่าซัก  ท่าดี  ท่าพยา  ท้ายสำเภา  ท่ายาง  ท่าเรือ  ท่าไร่  ท่าศาลา  ท่าเสม็ด  ทุ่งปรัง  ทุ่งโพธิ์  ทุ่งสง  ทุ่งใหญ่  เทพราช  ไทยบุรี  นบพิตำ  นากะชะ  นาเขลียง  นาเคียน  นางหลง  นาทราย  นาบอน  นาพรุ  นาโพธิ์  นาไม้ไผ่  นาเรียง  นาแว  นาหมอบุญ  นาหลวงเสน  น้ำตก  บางขัน  บางจาก  บางนบ  บางรูป  บางศาลา  บ้านเกาะ  บ้านชะอวด  บ้านตูล  บ้านนิคม  บ้านเนิน  บ้านเพิง  บ้านราม  บ้านลำนาว  บ้านใหม่  ปริก  ปากนคร  ปากพนังฝั่งตะวันตก  ปากพนังฝั่งตะวันออก  ปากแพรก  ป่าระกำ  เปลี่ยน  พิปูน  โพธิ์ทอง  มะม่วงสองต้น  แม่เจ้าอยู่หัว  โมคลาน  ไม้เรียง  ยางค้อม  ร่อนพิบูลย์  รามแก้ว  ละอาย  ลานสกา  วังหิน  วังอ่าง  สระแก้ว  สวนหลวง  สามตำบล  สิชล  สี่ขีด  เสาธง  เสาเภา  เสือหึง  ไสหมาก  ไสหร้า  หนองหงส์  ห้วยปริก  หัวตะพาน  หัวไทร  หินตก  หูล่อง  แหลม  แหลมตะลุมพุก  อินคีรี  |  |
รายชื่อองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดนครศรีธรรมราช
เอสพี ศุภมิตร

| เอสพี ศุภมิตร |
| --- | --- |
บริษัทแม่: บีอีซีเวิลด์
ก่อตั้ง: 2532 (2532)
ผู้ก่อตั้ง: ประชา มาลีนนท์
ปิดกิจการ: 2537 (2537)
จัดจำหน่าย: ออนป้า จีพีซี แมกเนท
ประเทศต้นกำเนิด: ประเทศไทย
ที่ตั้ง: กรุงเทพมหานคร
เอสพี ศุภมิตร   เป็นค่ายเพลงในอดีตของไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อต้นปี พ.ศ. 2532 โดย นายกองเอก ประชา มาลีนนท์  มี เจริญ เอี่ยมพึ่งพร และ กิตติ โรจน์ชลาสิทธิ์ เข้าร่วมเป็นหุ้นส่วนในระยะแรก  บริหารงานโดย คุณจิรเดช ชินสุวพลา  และ ไบรอันลินด์เซ มาร์การ์ โดยเป็นค่ายเพลงที่รวบรวมคนเบื้องหลังและคนเบื้องหน้าที่มีความสามารถ รวมทั้งดารานักแสดงในสังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ที่เข้าหาโอกาสทางด้านเสียงเพลงออกสู่ท้องตลาด ได้ชื่อว่าเป็น ค่ายเพลงในเครือสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของประเทศ จึงทำให้การโปรโมทผลงานเพลงของบริษัทออกอากาศทางช่อง 3 เป็นหลัก และทางช่องอื่นได้เป็นบางรายการ
นักร้องคนแรกของค่าย
โดยศิลปินเบอร์แรก คือ อภิญญา มาลีนนท์ (ต้อม) ผู้ประกาศข่าวช่อง 3 ในขณะนั้น
เริ่มแรก เอสพีฯ ได้ให้ ออนป้า เป็นผู้จัดจำหน่าย แต่ด้านหลังของกล่องเทปสลักโลโก้ของเอสพีฯ เพื่อสร้างความจดจำแก่ผู้บริโภค แต่ในปลายปี พ.ศ. 2534 ได้เปิดบริษัท จีพีซี แมกเนท รับผลิตและจัดจำหน่ายเทปเพลงของศิลปินหลากหลายแนวเพลงควบคู่กัน โดยเริ่มด้วยเทปเพลงของ ปวีณา ชารีฟสกุล ซึ่งย้ายจากครีเอเทียแล้วมาเซ็นสัญญากับช่อง 3 จนค่ายเอสพีฯ ปิดตัวลงในกลางปี พ.ศ. 2537 อาจเนื่องมาจากปัญหาการบริหารดำเนินงานไม่เป็นที่น่าพอใจ
รายชื่อศิลปิน

อภิญญา มาลีนนท์ (ปัจจุบันยุติการทำหน้าที่ในวงการโทรทัศน์)
สถาพร นาควิลัย
ทิพย์ ธัมมศิริ
มณีนุช เสมรสุต
จริยา แอนโฟเน่
เลอโดม (กอล์ฟ เบญจพล เชยอรุณ เป็นนักร้องนำ)
กิตติพันธ์ พุ่มสุโข
ชายย..ย หรือ วงชาย
ตี่ พลอยเพชร
ทูน หิรัญทรัพย์
พริม ปรีชาสถิตย์
อาเธอร์ ปัญญโชติ
อี๊ด โอภากุล (ย้ายไป ดีเดย์)
กฤษณ์ ศุกระมงคล
แบดกายส์
ปวีณา ชารีฟสกุล
ยูเรเนียม (สมาชิกบางส่วนย้ายไป เอ็มสแควร์ เปลี่ยนชื่อวงเป็น แบล็คเฮด และบางส่วนไป อีสเทิร์น สกาย กลายเป็น Elephant God)
พาเมล่า เบาว์เด้นท์ (ย้ายไป จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่)
หงา คาราวาน
อารักษ์ อาภากาศ
ซูซี่
เควสชั่น
วาเนสซ่า บีเวอร์
โกแกง (แยกตัวมาจาก อินคา)
บิ๊กกัน (เอก ไปอยู่กับ แบล็คเฮด)
ชนานา นุตาคม
ดร.คิดส์ (ย้ายไป คีตา)
ปู แบล็คเฮด (อานนท์ สายแสงจันทร์)
โปรดิวเซอร์

วิรัช อยู่ถาวร
อุกฤษณ์ พลางกูร
ชัยรัตน์ วงศ์เกียรติขจร
ศุภักษร
จำรัส เศวตาภรณ์
จิตนาถ วัชรเสถียร
เศรษฐา ศิระฉายา
สมโชค นวลนิรันดร์
ชัชชัย สุขาวดี (ร็อคเคสตร้า)
สมบัติ ขจรไชยกุล (แมคอินทอช)
พิฑูร บุณยะปานะ
รามจิตติ หงสกุล
สมพร โชคดีมีบุญ
ทนงศักดิ์ อาภรณ์ศิริ
อนุรักษ์ แซ่ลี้
อนุชา อรรจนาวัฒน์
ฯลฯ
หลังการปิดค่ายเอสพี ศุภมิตร > ค่ายเพลงใหม่ของไบรอันลินด์เซ มาร์การ์

บทความหลัก: เทโร มิวสิค
หลังจากการปิดค่าย เอสพี ศุภมิตร ไบรอันลินด์เซ มาร์การ์ หนึ่งในผู้บริหารของเอสพี ศุภมิตร ได้ก่อตั้ง บริษัท เวิลด์มีเดียซัพพลายส์ จำกัด และต่อมาได้เปลี่ยนเป็น เทโร เอ็นเตอร์เทนเมนท์ โดยได้ก่อตั้งค่าย เทโร เรคคอร์ด เมื่อปี พ.ศ. 2539 ต่อมาในปี พ.ศ. 2541 ได้ร่วมทุนกับบีอีซีเวิลด์ของช่อง 3 เปลี่ยนชื่อเป็น บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ ทำให้เทโร เรคคอร์ด กลายเป็นค่ายเพลงส่วนหนึ่งของช่อง 3 ไปโดยปริยาย ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงสู่ความเป็นสากลเมื่อ โซนี่ มิวสิค ไทยแลนด์ ได้ร่วมทุน และควบรวมเปลี่ยนชื่อเป็น โซนี่ มิวสิค & บีอีซี-เทโร ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 บีอีซี เทโร ได้ถอนหุ้นไปในช่วงหนึ่ง โดย โซนี่ มิวสิค ได้ควบกับ บีเอ็มจี กลายเป็น โซนี่ บีเอ็มจี ก่อนที่ บีเอ็มจี จะล้มละลายไป จึงเปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น โซนี่ มิวสิค เอ็นเตอร์เทนเมนต์ และในปี พ.ศ. 2556 บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ ได้ทำการควบรวมกับ โซนี่มิวสิค เอ็นเตอร์เทนเมนต์ อีกครั้ง และได้เปลี่ยนชื่อเป็น บีอีซี-เทโร มิวสิค ก่อนที่ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2563 กลุ่มบีอีซีเวิลด์จะขายหุ้นในบีอีซี-เทโร กลับไปให้ไบรอันลินด์เซ มาร์การ์ ทั้งหมด และเปลี่ยนชื่อเป็น เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ ส่งผลให้ค่ายเพลงในเครือซึ่งได้เปลี่ยนชื่อเป็นเทโร มิวสิค ในคราวเดียวกัน พ้นจากการเป็นค่ายเพลงในเครือช่อง 3 ไปโดยปริยาย
ศิลปินคนแรกของค่ายเทโรก่อนที่จะควบรวมทั้งสองช่วงคือ วรรธนา วีรยวรรธน ต่อมามีศิลปินที่เคยทำงานเบื้องหลังและศิลปินที่มีชื่อเสียงเช่น เชษฐา ยารสเอก, มนต์ชีพ ศิวะสินางกูร, รามจิตติ หงสกุล, วงซับใน (ดุสิตา อนุชิตชาญชัย เป็นนักร้องนำ), จิรศักดิ์ ปานพุ่ม, เทเรซ่า อาร์กีล่า, ธนะยศ จิวานนท์ (ออดี้), ทาทา ยัง, ฝันดี-ฝันเด่น, พงษ์สิทธิ์ คำภีร์, ศุ บุญเลี้ยง, ฤทธิพร อินสว่าง, ไกรภพ จันทร์ดี, ป้อม ออโต้บาห์น, สุนารี ราชสีมา, ปราโมทย์ วิเลปะนะ, ธรากร สุขสมเลิศ, แอนนี่ บรู๊ค, สล็อตแมชชีน ฯลฯ
หลังการปิดค่ายเอสพี ศุภมิตร > ค่ายเพลงใหม่ของช่อง 3

บทความหลัก: แชนเดอเลียร์มิวสิก และ บีอีซี มิวสิค
ส่วนช่อง 3 ได้ก่อตั้งค่ายเพลงเฉพาะในส่วนเพลงประกอบละคร ต่อมากลายเป็นค่ายเพลงเต็มรูปแบบ โดยใช้ชื่อว่า แชนเดอเลียร์มิวสิก ในปี พ.ศ. 2557 โดยมี ณรงค์วิทย์ เตชะธนะวัฒน์ จากจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ดูแลการผลิตและนั่งแท่นบริหาร นับเป็นการก่อตั้งค่ายเพลงครั้งที่ 2 ในรอบ 19 ปีของช่อง 3 โดยศิลปินเบอร์แรกของค่ายแชนเดอร์เลียร์คือ พีค กองทัพ หรือชื่อในวงการคือ กองทัพ พีค บุตรชายของนักแสดงรุ่นใหญ่ ปราบ ยุทธพิชัย
อย่างไรก็ตาม ในปี พ.ศ. 2567 ปิ่นกมล มาลีนนท์ ผู้ช่วยประธานเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการของกลุ่มบีอีซีเวิลด์ ได้แยกการดำเนินงานเพลงเชิงธุรกิจออกจากค่ายแชนเดอเลียร์มิวสิก มาจัดตั้งเป็นค่ายเพลงใหม่ และบริหารงานในลักษณะคล้ายกับเอสพี ศุภมิตรในอดีต ชื่อว่า บีอีซี มิวสิค โดยนำนักแสดงช่อง 3 มาพัฒนาเป็นศิลปิน ทำให้ค่ายแชนเดอเลียร์มิวสิกลดบทบาทกลับไปทำเพลงประกอบละครให้กับช่อง 3 เช่นเดิม
ส่วนเกี่ยวข้อง

สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
บีอีซี-เทโร มิวสิค
แชนเดอเลียร์มิวสิก
บีอีซี มิวสิค
เชิงอรรถ

↑  บ้างก็เขียนชื่อเป็น เอส.พี. ศุภมิตร
แรกชื่อ เอส.พี.ศุภมิต ไม่มีร.เรือ ต่อมาเข้าปีที่สอง พระอาจารย์ที่คุณประชา มาลีนนท์ ( ผู้ก่อตั้ง ) นับถือ ได้อนุญาตให้เพิ่มร.เรือเข้าไปจึงเป็น เอส.พี.ศุภมิตร
นก จริยา นักร้องที่เรียกความฮือฮาอย่างมากของค่ายในระยะแรก
เครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่น

ชุดนักเรียนหญิงชั้นมัธยมของญี่ปุ่น
เครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่น เป็นชุดเสื้อผ้าที่นักเรียนหรือนักศึกษาในประเทศญี่ปุ่นใช้สวมใส่ ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า "เซฟุกุ" (ญี่ปุ่น: 制服; โรมาจิ: Seifuku ; เครื่องแบบ) หรือ "กะกุเซฟุกุ" (ญี่ปุ่น: 学生服; โรมาจิ: Gakuseifuku ; ชุดนักเรียน) ประเทศญี่ปุ่นเริ่มใช้เครื่องแบบนักเรียนมาตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 ปัจจุบัน โรงเรียนรัฐบาลและโรงเรียนเอกชนเกือบทุกโรงเรียนต่างให้นักเรียนแต่งกายในชุดเครื่องแบบนักเรียน [ต้องการอ้างอิง] รวมทั้งมหาวิทยาลัยผู้หญิงบางแห่งก็ยังคงใช้เครื่องแบบอยู่เช่นกัน
การใช้

โรงเรียนส่วนใหญ่ในชั้นประถมศึกษาไม่บังคับให้นักเรียนใส่เครื่องแบบ สำหรับโรงเรียนที่บังคับ นักเรียนชายจะต้องใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวและสวมหมวก นักเรียนหญิงจะต้องใส่เสื้อสีขาวและกระโปรงจีบสีเทา หรือบางครั้งก็ใส่ชุดกะลาสี เครื่องแบบอาจจะแตกต่างกันไปตามโอกาสและฤดูกาล นักเรียนจะใส่หมวกที่มีสีสว่างสดใสเพื่อป้องกันอุบัติเหตุทางจราจร
ชุดนักเรียนชั้นมัธยมประกอบด้วยชุดเครื่องแบบทหารสำหรับเด็กผู้ชายและชุดกะลาสีสำหรับเด็กผู้หญิง ชุดเหล่านี้มีต้นกำเนิดมาจากชุดทหารในยุคเมจิ ซึ่งลอกแบบมาจากชุดนาวีของยุโรป ปัจจุบันยังคงมีการใช้ชุดเหล่านี้อยู่ หลายโรงเรียนเปลี่ยนไปใช้ชุดตามโรงเรียนสอนศาสนาของตะวันตก ชุดของผู้ชายประกอบด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว เนคไท เสื้อแจ๊คเก็ตที่มีตราโรงเรียน และกางเกงขายาว (มักเป็นคนละสีกับเสื้อแจ๊คเก็ต) ชุดผู้หญิงประกอบด้วยเสื้อสีขาว เนคไท เสื้อแจ๊คเก็ตที่มีตราโรงเรียน และกระโปรงตาหมากรุก
ทุกโรงเรียนจะมีเครื่องแบบภาคฤดูร้อน (ชุดผู้ชายประกอบด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็ก ชุดผู้หญิงประกอบด้วยเครื่องแบบน้ำหนักเบา และกระโปรงตาหมากรุก) และชุดกีฬา นักเรียนอาจแต่งกายแตกต่างกันในชั้นเรียนเดียวกันก็ได้ ขึ้นอยู่กับกฎระเบียบของแต่ละโรงเรียน นักเรียนบางคนอาจฝ่าฝืนกฎด้วยการใส่เครื่องแบบผิดระเบียบหรือใส่เครื่องแบบข้อห้ามต่าง ๆ เช่น ถุงเท้าหย่อน ๆ ขนาดใหญ่และติดเข็มกลัด นักเรียนหญิงอาจใส่กระโปรงสั้น ๆ นักเรียนชายอาจใส่กางเกงระดับสะโพก ไม่ผูกเนคไท และปลดกระดุมเสื้อ
เนื่องจากบางโรงเรียนไม่มีห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแบบแยกเพศหรือห้องที่มีประตูล็อก นักเรียนจึงเปลี่ยนเสื้อกีฬาในห้องเรียน ทำให้มีนักเรียนบางคนที่ใส่ชุดกีฬาไว้ใต้เครื่องแบบนักเรียน โรงเรียนบางโรงเรียนบังคับทรงผม รองเท้า และกระเป๋าหนังสือ แต่นักเรียนมักจะปฏิบัติตามกฎในวาระพิเศษต่าง ๆ เท่านั้น เช่น วันเปิดเทอม พิธีปิด และวันถ่ายรูปชั้น
กัคคุรัน

กัคคุรัน (学ラン) หรือ สึเมะเอะริ (詰め襟) เป็นเครื่องแบบสำหรับนักเรียนชายในระดับมัธยม โดยทั่วไปส่วนมากเป็นสีดำ แต่บางโรงเรียนก็ใช้สีกรมท่า และสีน้ำเงินเข้ม
กัคคุรันเป็นเป็นเสื้อมีปกที่กลัดกระดุมจากบนลงล่าง กระดุมมักมีตราของโรงเรียน กางเกงเป็นกางเกงขายาว เข็มขัดสีดำหรือสีเข้ม ๆ เด็กผู้ชายมักใส่รองส้นเตี้ยและรองเท้ากีฬา บางโรงเรียนบังคับให้นักเรียนติดเข็มกลัดที่ปกเสื้อเพื่อบอกโรงเรียนและบอกชั้น
เด็กผู้ชายมักให้กระดุมเม็ดที่สองของเสื้อกับเด็กผู้หญิงที่ตนเองหลงรัก ถือเป็นการสารภาพรักในทางหนึ่ง โดยกล่าวกันว่าเป็นกระดุมเม็ดที่อยู่ใกล้หัวใจและเต็มไปด้วยความรักที่มีมาตลอดสามปีในโรงเรียน การปฏิบัติเช่นนี้เป็นที่นิยมเนื่องมาจากฉากหนึ่งในนิยายที่แต่งโดย ไดจุน ทาเคดะ (武田泰淳)
ชุดกะลาสี

ชุดกะลาสี (セーラー服 เซราฟุกุ) เป็นเครื่องแบบนักเรียนหญิงชั้นมัธยมโดยทั่วไป โรงเรียนประถมบางโรงเรียนก็ใส่ชุดกะลาสี ชุดนี้เริ่มใช้เป็นเครื่องแบบครั้งแรกตั้งแต่ปี 1921 โดย อลิซาเบธ ลี ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยฟุกุโอะกะ โจะกะกุอิง (福岡女学院) ชุดนี้ลอกแบบมาจากราชนาวีของอังกฤษในสมัยนั้น ซึ่งลีเคยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่สหราชอาณาจักร
เช่นเดียวกับเครื่องแบบนักเรียนชาย ชุดกะลาสีมีความคล้ายคลึงกับชุดทางทหาร ประกอบด้วยเสื้อเชิ้ตที่มีปกแบบกะลาสีและกระโปรงจีบ ในช่วงหน้าร้อนและหน้าหนาวจะมีการปรับแขนเสื้อและเนื้อผ้าให้เหมาะสมกับฤดูกาล มีรีบบิ้นผูกอยู่ข้างหน้าโดยร้อยผ่านรูรอบ ๆ เสื้อ บางครั้งอาจเป็นเนคไท ผ้าพันคอ หรือโบว์ สีทั่วไปได้แก่สีกรมท่า สีขาว สีเทา สีเขียวอ่อน และสีดำ
บางครั้งรองเท้าและถุงเท้าก็ถูกนับรวมเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องแบบ ถุงเท้าโดยทั่วไปเป็นสีกรมท่าและสีขาว รองเท้าเป็นรองเท้าส้นเตี้ยสีน้ำตาลและสีดำ ซึ่งถุงเท้าย่น ๆ เป็นที่นิยมมากในกลุ่มเด็กผู้หญิง แม้จะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องแบบก็ตาม
ความสำคัญเชิงวัฒนธรรม

โรงเรียนแต่ละโรงเรียนมีเครื่องแบบแตกต่างกันไป เครื่องแบบนักเรียนมักทำให้นักเรียนที่จบไปแล้วหวนรำลึกถึงความหลังอันเป็นสัญลักษณ์ของวัยเด็กอันสดใส นักเรียนบางคนดัดแปลงเครื่องแบบเพื่อสร้างความเป็นตัวของตัวเอง เช่น ทำกระโปรงให้สั้นลงหรือยาวขึ้น ไม่ผูกริบบิ้น ซ่อนตราโรงเรียนไว้ในปกเสื้อ ฯลฯ
เนื่องจากเครื่องแบบนักเรียนหญิงของญี่ปุ่นนั้นเป็นสิ่งที่ให้ความรู้สึกทางเพศกับคนบางกลุ่มได้ จึงมีการขายชุดนักเรียนหญิงที่ใช้แล้วตามร้านค้าที่เรียกว่า บุรุเซะระ แม้ว่าปัจจุบันการขายเช่นนี้จะเป็นสิ่งผิดกฎหมายก็ตาม เครื่องแบบนักเรียนหญิงยังมีบทบาทอย่างมากในวัฒนธรรมโอะตะกุ สื่อบันเทิงประเภทอนิเมะและมังงะมักจะมีตัวละครในชุดเครื่องแบบนักเรียนอยู่ด้วยเสมอ
แหล่งข้อมูลอื่น

ว่าด้วยเรื่องเครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่น (Taew Magazine)
เครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่น[ลิงก์เสีย] (J - Doramanga.com)
ชุดที่อยู่ตรงกลางในรูป คือ กัคคุรันของโรงเรียนมัธยมศึกษาอิชิกะวะ
นักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในชุดกะลาสี
ตัวการ์ตูนในเครื่องแบบนักเรียนหญิง
เยอ

| ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ |
| --- | --- |
ศรีสะเกษ
ภาษา
ภาษาเยอ ภาษาไทย
ศาสนา
พุทธนิกายเถรวาท
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวกูย 
เยอ หรือเผ่าเยอ อพยพย้ายถิ่นฐานมาจาก ประเทศจีนตอนบน ซึ่งไม่ทราบแน่ชัดว่าย้ายมาก่อน หรือหลังสมัยกรุงศรีอยุธยา ซึ่งคนเผ่าเยอ ย้ายมาถึงจังหวัดศรีสะเกษ ตั้งถิ่นฐานอยู่ใน อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ
ต่อมาเกิดโรคระบาดจึงได้ได้แบ่งออกเป็นหลาย 4 กลุ่ม ย้ายถิ่นที่อยู่ใหม่ กลุ่มแรก เดินทางไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เมืองปราสาทเยอ ซึ่งในปัจจุบัน คือบ้านปราสาทเยอ ตั้งอยู่ใน อำเภอไพรบึง จังหวัดศรีสะเกษ  กลุ่มที่ 2 ได้ย้ายไปตั้งถิ่นฐานใน อำเภออุทุมพรพิสัย และอำเภอห้วยทับทัน ส่วนกลุ่มที่ 3 และกลุ่มที่ 4 อาศัยอยู่ใน อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ ในปัจจุบัน ชื่อหมู่บ้านว่า บ้านขมิ้น อยู่ใน ตำบลทุ่ม อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ และบ้านโพนค้อ ตำบลโพนค้อ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ
ภาษา

คาดว่าภาษาเยอได้รับภาษามาจากชาวกูย ภาษาเยอเป็นภาษาที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว คำส่วนมากจะออกเสียงสามัญในประโยคบอกเล่าอย่างภาษาตระกูลขร้า-ไท แต่ในประโยคคำถาม พยางค์สุดท้ายจะเป็นเสียงตรีหรือจัตวา
ส่วนภาษาเยอจะรวมภาษาตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติกกับภาษาตระกูลขร้า-ไท ผสมกันจากที่ภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกจะไม่มีเสียงวรรณยุกต์ มาใส่เสียงวรรณยุกต์ตามภาษาตระกูลขร้า-ไท
ในปัจจุบัน ภาษาเยอได้เปลี่ยนไปตามยุคสมัย และกลายเป็นภาษาเยอสมัยใหม่ เช่น จะมีบางคำที่เป็นภาษาไทยบ้าง เช่น ฮัวใจ (หัวใจ) ภาษาอีสานบ้าง และภาษาที่เรียกสิ่งของที่ไม่เคยมีมาในสมัยโบราณ
วัฒนธรรม

การแต่งตัวของชาวเผ่าเยอ ในดั้งเดิม ผู้ชายใส่เชิ้ตไม่มีคอปก สีกรมท่า กางเกงขายาว สีกรมท่า และมีผ้าขาวม้ามัดเอว ผู้หญิง ใส่เสื้อสีดำเทา ใส่ผ้าไหม(ผ้าถง)สีดำ และสีกรมท่า หรือสีอื่น ๆ และมีผ้าไหมพาดผ่านไหล่ซ้ายลงไปบรรจบกัน บริเวร เอวด้านขวา
คนเผ่าเยอแท้ทุกคน จะมีสีผิวเหลืองขาว เหมือนจีน
คนเผ่าเยอชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม ๆ เห็นได้จากการปลูกบ้านเป็นกลุ่ม ลักษณะของบ้าน จะเป็นบ้านสองชั้น ใต้ถุนโล่งเพื่อใช้เลี้ยงควาย หรือวัว หลังคาจะทำจากฟางข้าว ผนังหรือกั้นห้อง จะเป็นไม้ใผ่สาน ซึ่งในปัจจุบันไม่มีให้เห็นแล้ว ส่วนเสาและพื้นบ้าน จะเป็นไม้เนื้อแข็งทั่วไป
ประเพณี

ประเพณีและวัฒนธรรมของเผ่าเยอ ได้แก่
บุญข้าวสาก เป็นประเภณีที่มีขึ้นหลังจากการดำนาเสร็จสิ้น ประมาณเดือน สิงหาคม
บุญข้าวจี่ มีขึ้นหลังจากเก็บเกี่ยวเสร็จ ประมาณเดือนช่วงวันเพ็ญเดือน 3 เป็นวันมาฆบูชา รุ่งขึ้นวันแรม 1 ค่ำ
นอกจากนี้ยังมีประเพณีอื่น ๆ ซึ่ได้รับอิทธิพลจากประเพณีของชาวพื้นถิ่นรอบ ๆ นั้น รวมไปถึง วัฒนธรรมไทยเกือบทั้งหมด
ศาสนา

คนในเผ่าเยอนับถือศาสนาพุทธเป็นหลัก และมีความเชื่อในศาสนาพราหมณ์-ฮินดูบ้าง เช่น การบายศรีสู่ขวัญ การขึ้นบ้านใหม่ การแต่งงาน และอื่น ๆ อาจมีบางครอบครัว นับถือผีบ้านหรือผีบรรพบุรุษ และจะมีการรำแถน (รำผีฟ้า) เพื่อบวงสรวง เชื่อกันว่า จะทำให้ลูกหลานอยู่ดีไม่มีโรคเบียดเบียน
สังเกตจากเรื่องอาถรรพณ์ที่ไม่น่าเชื่อ บางคนป่วยโดยไม่รู้สาเหตุ พาไปหาหมอที่โรงพยาบาล ก็ตรวจไม่พบว่าเป็นโรคอะไรทั้งนั้น คน ๆ นั้น สบายดีตอนหาหมอ แต่พอตอนอยู่ที่บ้าน กลับป่วยทรุดหนัก ว่ากันว่าบรรพบุรษเป็นผู้กระทำ จึงทำให้มีการรำแถนเพื่อบวงสรวง คนป่วยคนนั้นก็หายวันหายคืน
ผู้ชายที่บวชและสึกออกมาจากบวชเณร จะเรียกนำหน้าชื่อว่า เซียง และผู้ที่สึกออกมาจากบวชพระ จะเรียกนำหน้าชื่อว่า ญีมอม (ทิศ)
| ด ค กกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย แยกตามตระกูลภาษา |
| --- | --- |
ออสโตรเอเชียติก:  กะซอง  กะเลิง  กันซิว  กินตัก  กูย (ส่วย)  ขมุ  เขมร  ชอง  ซะโอจ  ซำเร (สำเหร่)  โซ่ (ทะวึง)  ญวน (เวียดนาม)  ญัฮกุร (ชาวบน)  บรู  ปรัย  ปลัง  ปะหล่อง (ดาระอั้ง)  พะล็อก  มลาบรี (ผีตองเหลือง)  ม็อก  มอญ (รามัญ)  มัล  มานิ  เยอ  ลเวือะ  ละเม็ด  ลัวะ  โส้ 
ขร้า-ไท:  กาว  กุลา  เขิน  คำตี้  ซัมซัม  ญ้อ  ไทดำ (ไทโซ่ง)  ไทยใต้  ไทยเบิ้ง  ไทยสยาม  ไทยอีสาน  ไทหย่า  ไทเหนือ  ไทใหญ่ (เงี้ยว)  ผู้ไท  พวน  ยวน  ยอง  ยั้ง  โย้ย  ลาว เขมรลาวเดิม  ลาวกา  ลาวจิ่ว  ลาวเวียง  ลาวครั่ง  ลาวตี้  ลาวแง้ว  ลาวหล่ม  ลื้อ  แสก 
จีน-ทิเบต:  กระแซ  ก่อ (อึมปี้)  กฺ๋อง  กะชีน  กะยัน (กะเหรี่ยงคอยาว)  กะเหรี่ยง สะกอ  โป  กะยา  จีน กวางตุ้ง  แคะ  แต้จิ๋ว  เปอรานากัน  ไหหลำ  ฮกเกี้ยน  ฮ่อ  ทวาย  บีซู  ปะโอ  ผู้น้อย  พม่า  ลาหู่ (มูเซอ)  ลีซู (ลีซอ)  อ่าข่า (อีก้อ)  อาเค๊อะ 
ออสโตรนีเซียน:  จาม  ชวา  ฟิลิปปินส์  มลายู  มอแกน  มอแกลน  มักกะสัน  อูรักลาโวยจ 
ม้ง-เมี่ยน:  ม้ง (แม้ว)  อิ้วเมี่ยน (เย้า) 
อื่น ๆ:  เกาหลี  ญี่ปุ่น  เนปาล  ปากีสถาน  เปอร์เซีย  โปรตุเกส  ฝรั่ง  โรฮีนจา  ยิว  ออสเตรเลีย  อาหรับ  อินเดีย
เตเรนเซ ก็องโกโล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ก็องโกโลกับไฟเยอโนร์ดใน ค.ศ. 2014
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เตเรนเซ ก็องโกโล
วันเกิด:   (1994-02-14) 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 (30 ปี)
สถานที่เกิด:  ฟรีบูร์ สวิตเซอร์แลนด์
ส่วนสูง:  1.88 เมตร (6 ฟุต 2 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  เซ็นเตอร์แบ็ก / แบ็กซ้าย
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ฟูลัม (ยืมตัวจาก ฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์)
หมายเลข:  15
สโมสรเยาวชน
2002–2012:  ไฟเยอโนร์ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2012–2017 |  ไฟเยอโนร์ด |  106 |  (1) |
| 2017–2018 |  มอนาโก |  3 |  (0) |
| 2018 |  → ฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ (ยืม) |  13 |  (0) |
| 2018– |  ฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ |  43 |  (1) |
| 2020– |  → ฟูลัม (ยืม) |  2 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2009 |  เนเธอร์แลนด์ อายุไม่เกิน 15 ปี |  2 |  (0) |
| 2009–2010 |  เนเธอร์แลนด์ อายุไม่เกิน 16 ปี |  4 |  (1) |
| 2010–2011 |  เนเธอร์แลนด์ อายุไม่เกิน 17 ปี |  16 |  (2) |
| 2011–2012 |  เนเธอร์แลนด์ อายุไม่เกิน 18 ปี |  2 |  (0) |
| 2012–2013 |  เนเธอร์แลนด์ อายุไม่เกิน 19 ปี |  10 |  (0) |
| 2013 |  เนเธอร์แลนด์ อายุไม่เกิน 20 ปี |  1 |  (0) |
| 2013–2015 |  เนเธอร์แลนด์ อายุไม่เกิน 21 ปี |  6 |  (1) |
| 2014– |  เนเธอร์แลนด์ |  4 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 01:10, 16 มกราคม 2020 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 21:20, 4 มิถุนายน 2018 (UTC)
เตเรนเซ ก็องโกโล (เกิดวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994) เป็นนักฟุตบอลที่เล่นในตำแหน่งกองหลังให้กับฟูลัมโดยยืมตัวจากฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ในอีเอฟแอลแชมเปียนชิป เขาได้เริ่มลงเล่นในเอเรอดีวีซีให้กับไฟเยอโนร์ดระหว่างฤดูกาล 2011–12 แม้ว่าจะเกิดในสวิตเซอร์แลนด์ และบิดามารดามีเชื้อสายคองโก แต่เขาได้เติบโตในเนเธอร์แลนด์ และเลือกที่จะเล่นให้กับทีมชาติเนเธอร์แลนด์
ทีมชาติ > ชุดใหญ่

ผลงานอันยอดเยี่ยมของก็องโกโลในการเล่นให้กับไฟเยอโนร์ด ทำให้เขามีชื่อติดทีมชาติเนเธอร์แลนด์ชุดเบื้องต้น ภายใต้การคุมของ ลูวี ฟัน คาล ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 ที่ประเทศบราซิล โดยก่อนที่จะถึงรายการแข่งขันนั้น ในวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 เขาได้ลงเล่นให้กับทีมชาติครั้งแรกในนัดที่เสมอกับเอกวาดอร์ 1–1 หลังจากนัดนั้น ทั้ง ฟัน คาล และตัวของก็องโกโลเอง ต่างก็เห็นพ้องกันว่า ฟอร์มการเล่นของเขายังไม่น่าประทับใจนัด
อย่างไรก็ตาม ก็องโกโลยังคงมีชื่อในชุด 23 คนสุดท้ายสำหรับแข่งขันฟุตบอลโลก โดยในรายการนั้น เขาได้ลงเล่นหนึ่งนัดในนัดสุดท้ายของรอบแบ่งกลุ่ม โดยลงเล่นแทน ดีร์ก เกอวต์ ในนาทีที่ 89 ในนัดที่เอาชนะชิลี 2–0 แม้ว่าเขาจะได้ลงเล่นเพียงนัดเดียว แต่จากการที่เนเธอร์แลนด์จับอันดับที่สามในรายการ ทำให้เขาได้รับเหรียญทองแดงด้วย
เกียรติประวัติ

ไฟเยอโนร์ด
เอเรอดีวีซี: 2016–17
KNVB Cup: 2015–16
เนเธอร์แลนด์
ฟุตบอลโลก อันดับที่สาม: 2014