stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กรุงเทพมหานคร (องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น)
โครงสร้างส่วนราชการกรุงเทพมหานคร > สำนัก

| --- | --- |
 สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการกรุงเทพมหานคร  สำนักยุทธศาสตร์และประเมินผล  สำนักการคลัง  สำนักงบประมาณกรุงเทพมหานคร  สำนักการโยธา  สำนักการระบายน้ำ  สำนักพัฒนาสังคม  สำนักสิ่งแวดล้อม  สำนักวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยว:  สำนักอนามัย  สำนักการศึกษา  สำนักเทศกิจ  สำนักการจราจรและขนส่ง  สำนักการวางผังและพัฒนาเมือง  สำนักป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย  สำนักการแพทย์  
สำนักงานเขตมีทั้งหมด 50 แห่ง[ต้องการอ้างอิง]
โครงสร้างส่วนราชการกรุงเทพมหานคร > หน่วยงานพาณิชย์ของกรุงเทพมหานคร

| --- | --- |
 สำนักงานตลาดกรุงเทพมหานคร  ตลาดนัดจตุจักร  ตลาดนัดจตุจักร 2 (มีนบุรี):  บริษัท กรุงเทพธนาคม จำกัด  สำนักงานสถานธนานุบาลกรุงเทพมหานคร  สำนักงานพัฒนาที่อยู่อาศัย
งบประมาณ

ระหว่างปี 2560 ถึง 2565 ซึ่งเป็นช่วงที่ พลตำรวจเอก อัศวิน ขวัญเมือง เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครนั้น พบว่ากรุงเทพมหานครมีงบประมาณรวมทั้งสิ้น 4.9 แสนล้านบาท
สำหรับรายจ่ายงบประมาณปี 2565 จำนวน 79,855 ล้านบาท แบ่งเป็น
ด้านการบริหารจัดการและบริหารราชการ กทม. 7,386 ล้านบาท
ด้านความปลอดภัยและความเป็นระเบียบเรียบร้อย 190 ล้านบาท
ด้านเศรษฐกิจและการพาณิชย์ 235 ล้านบาท
ด้านเมืองและการพัฒนาเมือง 10,212 ล้านบาท
ด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม 12,620 ล้านบาท
ด้านสาธารณสุข 6,092 ล้านบาท
ด้านพัฒนาสังคมและชุมชนเมือง 1,303 ล้านบาท
ด้านการศึกษา 711 ล้านบาท
การจัดบริการของสำนักงานเขต 16,344 ล้านบาท
งบประมาณสำนักสนับสนุน และสำนักงานเขต 648 ล้านบาท
รายจ่ายเพื่อชดใช้เงินยืมเงินสะสม 6,002 ล้านบาท
รายจ่ายงบนกลาง 14,417 ล้านบาท
รายจ่ายเพื่ออุดหนุนหน่วยงานในกำกับ 2,812 ล้านบาท
รายจ่ายการพาณิชย์ของ กทม. 875 ล้านบาท
เงินนอกงบประมาณ 9,697 ล้านบาท
โดยในปีนั้น กรุงเทพมหานครยังได้รับงบประมาณจากรัฐบาลปี 2566 อีกจำนวน 22,284 ล้านบาท
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กหน่วยงานในกระทรวงมหาดไทยของไทย |
| --- | --- |
กรม:  สำนักงานรัฐมนตรี  สำนักงานปลัดกระทรวง  กรมการปกครอง  กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น  กรมที่ดิน  กรมการพัฒนาชุมชน  กรมโยธาธิการและผังเมือง  กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย 
รัฐวิสาหกิจ:  การไฟฟ้านครหลวง  การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค  การประปานครหลวง  การประปาส่วนภูมิภาค  องค์การตลาด  องค์การจัดการน้ำเสีย 
ในอดีต:  กรมราชทัณฑ์  กรมตำรวจ  กรมการเร่งรัดพัฒนาชนบท 
อื่น ๆ:  วิทยาลัยมหาดไทย  วิทยาลัยการปกครอง  กองอาสารักษาดินแดน  ศูนย์ดำรงธรรม  สถาบันพัฒนาบุคลากรท้องถิ่น  สถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมมหาดไทย 
หมวดหมู่
| ด ค กเทศบาลนครและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษในประเทศไทย |
| --- | --- |
เทศบาลนคร:  เกาะสมุย  ขอนแก่น  เจ้าพระยาสุรศักดิ์  เชียงราย  เชียงใหม่  ตรัง  นครปฐม  นครราชสีมา  นครศรีธรรมราช  นครสวรรค์  นนทบุรี  บุรีรัมย์  ปากเกร็ด  พิษณุโลก  พระนครศรีอยุธยา  ภูเก็ต  แม่สอด  ยะลา  ระยอง  รังสิต  ลำปาง  สกลนคร  สงขลา  สมุทรปราการ  สมุทรสาคร  สุราษฎร์ธานี  หาดใหญ่  แหลมฉบัง  อุดรธานี  อุบลราชธานี  อ้อมน้อย 
อปท. รูปแบบพิเศษ:  กรุงเทพมหานคร  เมืองพัทยา  เชียงใหม่มหานคร (โครงการ) 
ตราประจำจังหวัดพระนคร
ตราประจำจังหวัดธนบุรี
เครื่องหมายราชการ กรุงเทพมหานคร
ศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร 1 เสาชิงช้า
พระเจ้าศตธันวัน

พระเจ้าศตธันวัน (อักษรโรมัน: Shatadhanvan Śatadhanvan) หรือ พระเจ้าศตธนัส (อักษรโรมัน: Shatadhanus) เป็นกษัตริย์รัชกาลที่ 8 แห่ง ราชวงศ์เมารยะ พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ตั้งแต่ 195–187 ปีก่อนคริสตกาล ในบันทึก ปุรณะ ระบุว่าพระองค์เป็นรัชทายาทของ พระเจ้าเทววรมัน เมารยะ พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ได้เพียง 8 ปี พระเจ้าพฤหทรถะเมารยะ ทรงขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์เมารยะ
บราวน์ (บริษัทเยอรมัน)

| --- | --- |

สำนักงานใหญ่บริษัท Braun ใน Kronberg
ประเภท: บริษัทในเครือ Procter & Gamble
อุตสาหกรรม: ผู้ผลิตสินค้า
ก่อนหน้า: Braun AG
ก่อตั้ง: 1921; 103 ปีที่แล้ว (1921) (ในชื่อ Braun AG) Frankfurt, Germany
ผู้ก่อตั้ง: Max Braun
สาเหตุ: ถูกควบรวมโดย The Gillette Company ในปี ค.ศ. 1967 (1967)
สำนักงานใหญ่: Kronberg im Taunus, เยอรมนี
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: Alessandra Dolfini, รองประธาน Global Braun & Venus    Prof. Oliver Grabes, Head of Design   Dieter Rams, Head of Design 1961–1995
ผลิตภัณฑ์: มีดโกนไฟฟ้า   เครื่องใช้ไฟฟ้าเพื่อดูแลเส้นผม   เครื่องกำจัดขน   แปรงสีฟันไฟฟ้า
บริษัทแม่: Procter & Gamble (แบรนด์ & ผลิตภัณฑ์โกนหนวดและตัดขนเครา) De'Longhi (เครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็ก) Kaz Incorporated (เครื่องวัดอุณหภูมิ) Zeon Ltd. (นาฬิกาและเครื่องคิดเลข)
เว็บไซต์: www.braun.com
บราวน์ (อังกฤษ: Braun ; ภาษาเยอรมัน: [bʁaʊn] ( ฟังเสียง)), ชื่อเดิม Braun AG เป็นบริษัทผู้ผลิตและจัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์เพื่อการบริโภคของเยอรมนี ซึ่งตั้งอยู่ที่เมือง Kronberg
Braun เคยเป็นบริษัทภายใต้การกำกับในเครือของ The Gillette Company ระหว่างปี พ.ศ. 2527 ถึง 2550 ซึ่งเข้าซึ้อกิจการในปี พ.ศ. 2510 ปัจจุบัน Braun เป็นบริษัทในเครือของ Procter & Gamble ซึ่งซื้อกิจการ Gillette ในปี พ.ศ. 2548 จากนั้นเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2555 De'Longhi ซื้อสิทธิ์ถาวรในการผลิตผลิตภัณฑ์แบรนด์ Braun จาก Procter & Gamble ในกลุ่มเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็ก โดย Procter & Gamble ยังคงเป็นเจ้าของแบรนด์ Braun ต่อไป
ผลิตภัณฑ์

หมวดประเภทผลิตภัณฑ์ของ Braun มีดังต่อไปนี้:
โกนหนวดและตัดขนเครา (โกนหนวดด้วยไฟฟ้า, ตัดผม, แต่งหนวดเครา)
การดูแลช่องปาก (ปัจจุบันอยู่ภายใต้แบรนด์ Oral-B)
การดูแลความงาม (การดูแลเส้นผมและการกำจัดขน)
การดูแลสุขภาพ (เครื่องวัดอุณหภูมิ, เครื่องวัดความดันโลหิต)
การเตรียมอาหารและเครื่องดื่ม (เครื่องชงกาแฟ, เครื่องบดกาแฟ, เครื่องปิ้งขนมปัง, เครื่องปั่น, เครื่องคั้นน้ำ)
เตารีด
นาฬิกาและเครื่องคิดเลข
ก่อนหน้านี้ Braun เคยเป็นผู้ผลิตอุปกรณ์ประกอบอาหาร วิทยุ เครื่องฉายสไลด์ กล้องฟิล์ม Super 8 รวมอุปกรณ์เสริม และระบบเสียงคุณภาพสูง
แต่ปัจจุบัน Braun มุ่งเน้นไปที่หมวดผลิตภัณฑ์หลัก ได้แก่ การโกนหนวดและดูแลเส้นผมความงามและการดูแลเส้นผม ในส่วนของหมวดเครื่องใช้ในครัวเรือนขนาดเล็ก หมวดการดูแลสุขภาพและความงาม รวมถึงนาฬิกาและนาฬิกานั้นดำเนินการภายใต้ใบอนุญาต โดยบริษัทอื่น (ได้แก่ De'Longhi, Zeon, Kaz)
แผนกออกแบบ

ตั้งแต่กลางทศวรรษที่ ​​1950 (พ. ศ. 2493 - 2502) แบรนด์ Braun เชื่อมโยงเข้ากับแนวคิดของการออกแบบอุตสาหกรรมสมัยใหม่ของเยอรมัน ซึ่งผสมผสานระหว่างหลักการใช้งานและเทคโนโลยี ในปีพ. ศ. 2499 บราวน์ได้สร้างแผนกออกแบบขึ้นเป็นครั้งแรกนำโดยดร.ฟริตซ์ ไอช์เลอร์ (Fritz Eichler) และร่วมมือกับ Ulm School of Design เพื่อพัฒนาสายผลิตภัณฑ์ใหม่
ในปี 2499 บริษัท ได้เปิดตัวเครื่องเล่นแผ่นเสียง SK4 ที่มีชื่อเสียงซึ่งออกแบบโดย Dieter Rams นักออกแบบรุ่นใหม่ร่วมกับ Hans Gugelot ผู้บุกเบิกการออกแบบระบบ และอาจารย์ด้านการออกแบบที่ Ulm School of Design ต่อมาในไม่ช้า ดีเทอร์ รามส์ ก็กลายเป็นนักออกแบบที่ทรงอิทธิพลที่สุดของ Braun รามส์ เป็นบุคคลสำคัญในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการออกแบบในช่วงปลายทศวรรษ 1950 และ 1960 ในที่สุดเป็นหัวหน้าฝ่ายออกแบบ (chief designer) ของ Braun อิทธิพลการออกแบบของ ดีเทอร์ รามส์ ก็ปรากฏชัดในหลาย ๆ ผลิตภัณฑ์ เครื่องเล่นแผ่นเสียง SK 4 ที่มีชื่อเสียงของ Braun และ "D" -series (D25 – D47) ที่มีคุณภาพสูงของเครื่องฉายสไลด์ขนาด 35 มม. เป็นตัวอย่างที่ดีกว่าของการออกแบบเชิงการใช้งาน
อีกผลิตภัณฑ์ที่โดดเด่นของการออกแบบสมัยใหม่ ​​แต่ไม่เป็นที่รู้จักกันดีคือชุดลำโพงแบบไฟฟ้าสถิต BRAUN LE1 อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ได้รับใบอนุญาตจาก QUAD Dieter Rams และ Dietrich Lubs เป็นผู้รับผิดชอบนาฬิกา Braun แบบคลาสสิกโดยร่วมมือกันเป็นครั้งแรกในการออกแบบ AB 20 ในปี 2530 การออกแบบเหล่านี้ถูกยุติการผลิต ในปี 2548
เป็นเวลาเกือบ 30 ปี Dieter Rams ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าฝ่ายออกแบบของ Braun AG จนกระทั่ง เขาเกษียณเมื่อปี 2538 (เมื่อปีเตอร์ ชไนเดอร์รับหน้าที่แทน) การออกแบบของรามส์หลายอย่างไม่ว่าจะเป็นเครื่องชงกาแฟ เครื่องคิดเลข วิทยุและมีดโกนไฟฟ้า ได้ถูกนำไปจัดแสดงถาวรที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่นิวยอร์ก
ในปี 1970 แนวทางการออกแบบที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะป๊อปอาร์ตเริ่มเป็นแรงบันดาลใจให้กับผลิตภัณฑ์ของ Braun ซึ่งรวมถึงเครื่องใช้ในครัวเรือนทั่วไปและผลิตภัณฑ์ต่างๆ การออกแบบแบบร่วมสมัยของ Braun ในยุคนี้ได้ผสมผสานวิธีการใหม่นี้ด้วยสีที่สดใสและสัมผัสที่เบาบาง ในขณะที่ยังคงความเด่นชัดในการออกแบบตามแนวปรัชญาของการใช้งาน
ภาพประกอบ

Braun S 50
Braun Sixtant SM2
Braun SK2
Braun ABW41
Braun SK61 ชื่อเล่น Snow White's coffin
ตู้เครื่องเสียง Braun HM 6-81 ออกแบบโดย Herbert Hirche ปี 2501
เครื่องฉายสไลด์ Braun D 40
เครื่องต้มกาแฟ Braun
Braun Mixer
Braun Dieter Rams Lighter
Braun Coffee Grinder
Braun Nizo 6080 Super 8 Camera
Braun Measuring Spoon
สำนักงานใหญ่ของบริษัทในแฟรงค์เฟิร์ต, ปี 2503.
เครื่องโกนหนวดบราวน์
ปลาดุกยักษ์ทะเลสาบบิวะ

| ปลาดุกยักษ์ทะเลสาบบิวะ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Siluriformes
วงศ์:: Siluridae
สกุล:: Silurus
สปีชีส์:: S.  biwaensis
ชื่อทวินาม
Silurus biwaensis (Tomoda, 1961)

ปลาดุกยักษ์ทะเลสาบบิวะ (อังกฤษ: Giant Lake Biwa catfish; ญี่ปุ่น: ビワコオオナマズ; โรมะจิ:  Biwako-o'namazu; ชื่อวิทยาศาสตร์: Silurus biwaensis) ปลาน้ำจืดขนาดใหญ่จำพวกปลาหนังชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae)
ปลาดุกยักษ์ทะเลสาบบิวะ มีลักษณะคล้ายกับปลาเวลส์ (S. glanis) ซึ่งเป็นปลาขนาดใหญ่กว่า แต่อยู่ในสกุลเดียวกัน ซึ่งพบในภาคพื้นยุโรป โดยมีความยาวได้ถึง 1.18 เมตร (3 ฟุต 10 นิ้ว) และน้ำหนักมากกว่า 17 กิโลกรัม (37 ปอนด์) โดยมีส่วนหัวที่แบน ตาเล็ก ปากกว้าง ลำตัวด้านบนสีคล้ำและด้านล่างสีขาวกว่า
เป็นปลาที่พบอาศัยอยู่เฉพาะในทะเลสาบบิวะ ซึ่งเป็นทะเลสาบน้ำจืดโบราณที่มีอายุกว่า 4 ล้านปี และเป็นทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น และถือเป็นปลาในสกุลนี้ 1 ใน 3 ชนิด ที่พบได้ในทะเลสาบบิวะ
ปลาดุกยักษ์ทะเลสาบบิวะ เป็นปลากินเนื้อ ล่าปลาและกบตลอดจนสัตว์น้ำประเภทต่าง ๆ กินเป็นอาหาร ออกหากินในเวลากลางคืน โดยใช้เส้นข้างลำตัวเป็นเสมือนเส้นประสาทตรวจสอบความเคลื่อนไหวเช่นเดียวกับปลาหนังชนิดอื่น และเป็นปลาที่อายุยืนได้มากกว่า 50 ปี และยังเพิ่มขนาดขึ้นเรื่อย ๆ ตามอายุด้วย ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำบิวะ ซึ่งตั้งอยู่ริมทะเลสาบบิวะ มีการแสดงปลาดุกยักษ์ทะเลสาบบิวะขนาดใหญ่หลายตัวซึ่งจับได้ตั้งแต่ยังเป็นปลาเล็ก ๆ ในทะเลสาบไว้ด้วย
นอกจากนี้แล้ว ปลาดุกยักษ์ทะเลสาบบิวะ ยังเชื่อว่าเป็นที่มาของตำนานความเชื่อเรื่อง "นะมะสุ" (鯰) ซึ่งเป็นปลาดุกขนาดใหญ่ที่ชาวญี่ปุ่นเชื่อว่า มีก้อนหินขนาดใหญ่ที่เทพเจ้าแห่งลม คะชิมะ (鹿島) นำมาถ่วงไว้ที่หัว เมื่อนะมะสุขยับตัวก็ทำให้เกิดแผ่นดินไหว ซึ่งเรื่องนี้เป็นไปได้ว่า อาจเกิดจากชาวประมงในสมัยโบราณได้พบเห็นการเคลื่อนไหวของปลาดุกยักษ์ทะเลสาบบิวะพร้อม ๆ กันครั้งใหญ่ ก่อนที่จะเกิดแผ่นดินไหวไม่นาน ทั้งนี้ในการศึกษาทางวิทยาศาสตร์พบว่า ปลาจำพวกปลาดุกหรือปลาหนังจะมีประสาทสัมผัสหรือสัญชาตญาณรับรู้ว่าจะมีแผ่นดินไหวก่อนได้ โดยปลาจะเคลื่อนไหวในท่าทางที่ผิดปกติ
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Silurus biwaensis ที่วิกิสปีชีส์
รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ราเม็งคุรุเมะ

ราเม็งคุรุเมะ
ราเม็งคุรุเมะ (ญี่ปุ่น: 久留米ラーメン; โรมาจิ: kurume rāmen) เป็นราเม็งกระดูกหมูประเภทหนึ่งที่พบได้ในเมืองคุรุเมะ จังหวัดฟุกุโอกะ เป็นหลัก
ลักษณะ

แม้ว่าร้านอาหารแต่ละจะมีความแตกต่างกันไปหลากหลาย แต่โดยรวมแล้วมีลักษณะทั่วไปร่วมกันดังนี้
เส้นตรงและแข็ง ความหนาจะหนากว่าราเม็งฮากาตะเล็กน้อย
ใช้ซุปเข้มข้นที่เคี่ยวเข้มข้นกว่า ราเม็งฮากาตะ และมีกลิ่นไขกระดูกแรง
อย่างไรก็ตาม มีร้านอาหารบางร้านที่ทำซุปกระดูกหมูรสชาติเบา และมีซุปให้เลือกมากกว่าราเม็งฮากาตะ
วัตถุดิบ ได้แก่ เห็ดหูหนู หมูแดง และ ต้นหอม เช่นเดียวกันกับราเม็งฮากาตะ ลักษณะเด่นอีกอย่างหนึ่งของราเม็งคุรุเมะคือร้านอาหารหลายแห่งใส่วางสาหร่ายทับด้านบน มีความต่างจากราเม็งคุมาโมโตะตรงที่ไม่ได้โรยหน้าด้วยกระเทียมเผาหรือกระเทียมทอด
อาจมีการเติมไข่ต้ม แต่มักจะใช้เป็นไข่ดิบมากกว่า เมื่อเทียบกับภูมิภาคอื่น
วงศ์ซาลาแมนเดอร์เอเชีย

| วงศ์ซาลาแมนเดอร์เอเชีย |
| --- | --- |

ซาลาแมนเดอร์ฮิดา (Hynobius kimurae)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Amphibia
ชั้นย่อย:: Lissamphibia
อันดับ:: Caudata
อันดับย่อย:: Cryptobranchoidea
วงศ์:: Hynobiidae

สกุล
 Batrachuperus   Hynobius   Liua   Onychodactylus   Pachyhynobius   Paradactylodon   Pseudohynobius   Protohynobius   Ranodon   Salamandrella
วงศ์ซาลาแมนเดอร์เอเชีย (อังกฤษ: Asiatic salamander)   เป็นวงศ์ของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกจำพวกซาลาแมนเดอร์ ใช้ชื่อวงศ์ว่า Hynobiidae
พบกระจายพันธุ์ในทวีปเอเชียและรัสเซีย พบจนถึงอัฟกานิสถานและอิหร่าน มีความใกล้เคียงกับซาลาแมนเดอร์ยักษ์ (Cryptobranchidae) ซึ่งถือเป็นว่าเป็นซาลาแมนเดอร์ที่ยังมีเค้าโครงมาจากซาลาแมนเดอร์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ จึงจัดอยู่ในอันดับย่อยเดียวกัน คือ Cryptobranchoidea  ประมาณครึ่งหนึ่งของสมาชิกในวงศ์นี้ พบในประเทศญี่ปุ่น
ซาลาแมนเดอร์วงศ์นี้  มีการปฏิสนธิภายนอกหรือออกลูกเป็นไข่  ซึ่งแตกต่างจากซาลาแมนเดอร์วงศ์อื่นที่ปฏิสนธิภายใน ตัวผู้จะสนใจถุงไข่มากกว่าตัวเมีย  ตัวเมียจะวางถุงไข่ครั้งละ 2 ใบ ถุงไข่แต่ละถุงจะมีไข่ได้มากกว่า 70 ใบ จากนั้นตัวอ่อนจะถูกเลี้ยงโดยพ่อแม่
เป็นวงศ์ที่มีการเปลี่ยนแปลงรูปร่างสมบูรณ์ ตัวเต็มวัยมีเปลือกตาและไม่มีเหงือก ลำตัวป้อม หัวและหางมีขนาดใหญ่ มีขาทั้ง 2 คู่ ส่วนมากมีปอดใหญ่ แต่ในสกุล Ranodon มีปอดเล็กมาก และสกุล Onychodactylus ไม่มีปอด ส่วนใหญ่ซาลาแมนเดอร์วงศ์นี้มีขนาดตัวเล็กและความยาวน้อยกว่า 10 เซนติเมตร ชนิดที่ใหญ่ที่สุดยาว 25 เซนติเมตร ส่วนใหญ่อาศัยอยู่บนบกแต่เคลื่อนย้ายไปยังแหล่งน้ำเพื่อผสมพันธุ์ นอกจากบางชนิดที่อาศัยอยู่ในน้ำและหลายชนิดอาศัยอยู่ในลำธารบนภูเขา
การจัดลำดับชั้น

วงศ์ย่อย Hynobiinae
สกุล Batrachuperus
Batrachuperus karlschmidti
Batrachuperus londongensis
Batrachuperus taibaiensis
Batrachuperus tibetanus
Batrachuperus yenyuanensis
Batrachuperus pinchonii
สกุล Hynobius
Hynobius abei
Hynobius amjiensis
Hynobius arisanensis
Hynobius boulengeri
Hynobius chinensis
Hynobius dunni
Hynobius formosanus
Hynobius fuca
Hynobius guabangshanensis
Hynobius hidamontanus
Hynobius katoi
Hynobius kimurae
Hynobius leechii
Hynobius lichenatus
Hynobius mantschuriensis
Hynobius maoershanensis
Hynobius naevius
Hynobius nebulosus
Hynobius nigrescens
Hynobius okiensis
Hynobius quelpaertensis
Hynobius retardus
Hynobius sonani
Hynobius stejnegeri
Hynobius takedai
Hynobius tenuis
Hynobius tokyoensis
Hynobius tsuensis
Hynobius turkestanicus
Hynobius yangi
Hynobius yiwuensis
Hynobius yunanicus
สกุล Liua
Liua shihi
Liua tsinpaensis
สกุล Onychodactylus
Onychodactylus fischeri
Onychodactylus japonicus
สกุล Pachyhynobius
Pachyhynobius shangchengensis
สกุล Paradactylodon
Paradactylodon gorganensis
Paradactylodon persicus
Paradactylodon mustersi
สกุล Pseudohynobius
Pseudohynobius flavomaculatus
Pseudohynobius jinfo
Pseudohynobius kuankuoshuiensis
Pseudohynobius shiuchengensis
สกุล Ranodon
Ranodon sibiricus
สกุล Salamandrella
Salamandrella kyserlingii
Salamandrella tridactyla
วงศ์ย่อย Protohynobiinae
สกุล Protohynobius
Protohynobius puxiongensis
แหล่งข้อมูลอื่น

http://elib.cs.berkeley.edu/aw/lists/Hynobiidae.shtml เก็บถาวร 2005-03-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฮารูกิ มูรากามิ

| ฮารูกิ มูรากามิ 村上 春樹 |
| --- | --- |

เกิด:  (1949-01-12) 12 มกราคม ค.ศ. 1949 (75 ปี) เขตฟูชิมิ เกียวโต ญี่ปุ่น
อาชีพ: นักประพันธ์ นักเขียนเรื่องสั้น นักเขียนเรียงความ นักแปล
ภาษา: ญี่ปุ่น
จบจาก: มหาวิทยาลัยวาเซดะ
แนว: บันเทิงคดี ลัทธิเหนือจริง สัจนิยมมหัศจรรย์ แนวคิดหลังยุคนวนิยม พัฒนาบุคคล ชีวิตเสเพล สัจนิยม
ผลงานที่สำคัญ:   ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย (1987)  บันทึกนกไขลาน (1994–95)  คาฟกา วิฬาร์ นาคาตะ (2002)  1Q84 (2010)  ชายที่คนรักจากไป (2014) 

ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์
www.harukimurakami.com
ฮารูกิ มูรากามิ (ญี่ปุ่น: 村上春樹; โรมาจิ: Murakami Haruki; เกิด 12 มกราคม ค.ศ. 1949) เป็นนักเขียนชาวญี่ปุ่น นวนิยาย เรียงความ และเรื่องสั้นของเขาติดอันดับหนังสือขายดีในญี่ปุ่นและต่างประเทศ ผลงานของเขามีการนำไปแปลเป็นภาษาต่าง ๆ กว่า 50 ภาษา และขายได้หลายล้านเล่มภายนอกประเทศญี่ปุ่น เขายังได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงรางวัลกุนโซสำหรับนักเขียนหน้าใหม่, รางวัลวรรณกรรมไซไฟโลก, รางวัลเรื่องสั้นนานาชาติแฟรงก์โอคอนเนอร์, รางวัลฟรันทซ์คัฟคา และรางวัลเยรูซาเล็ม
มูรากามิเติบโตในโคเบะ ก่อนจะย้ายไปโตเกียวเพื่อเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยวาเซดะ เขาได้รับการตีพิมพ์นวนิยายเรื่องแรก สดับลมขับขาน (1979) หลังจากทำงานเป็นเจ้าของบาร์แจ๊สเล็ก ๆ เป็นเวลาเจ็ดปี ผลงานที่โดดเด่นของเขาคือ ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย (1987), บันทึกนกไขลาน (1994–95), คาฟกา วิฬาร์ นาคาตะ (2002) และ 1Q84 (2009–10) เรื่องหลังได้รับการจัดอันดับให้เป็นผลงานที่ดีที่สุดในยุคเฮเซของญี่ปุ่น (1989–2019) โดยสำรวจจากผู้เชี่ยวชาญด้านวรรณกรรมของหนังสือพิมพ์แห่งชาติ อาซาฮีชิมบุง ผลงานของเขาคลอบคลุมหลากหลายแนว ซึ่งรวมถึงบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์, จินตนิมิต และอาชญกรรม และกลายเป็นที่รู้จักจากการใช้องค์ประกอบสัจนิยมมหัศจรรย์ เว็บไซต์ทางการของเขาระบุว่าเรย์มอนด์ แชนด์เลอร์, เคิร์ต ฟอนเนกุต และริชาร์ด โบรติแกน เป็นแรงบันดาลใจสำคัญในผลงานของเขาและยกให้คาสึโอะ อิชิงูโระ, คอร์แม็ค แม็คคาร์ธี และด๊าก โซลสตัด เป็นนักเขียนคนโปรดของเขาในปัจจุบัน มูรากามิยังได้ตีพิมพ์รวมเรื่องสั้นอีกห้าเรื่อง รวมถึงผลงานล่าสุดของเขาอย่าง สรรพนามบุรุษที่หนึ่ง (2020) และผลงานสารคดีอย่าง อันเดอร์กราวด์ (1997) ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจากการสัมภาษณ์ผู้ตกเป็นเหยื่อในการโจมตีซับเวย์โตเกียวด้วยซาริน และ เกร็ดความคิดบนก้าววิ่ง เป็นชุดเรียงความส่วนตัวเกี่ยวกับประสบการณ์ของเขาในฐานะนักวิ่งมาราธอน
นวนิยายของเขาทำให้เกิดการแบ่งขั้วระหว่างนักวิจารณ์วรรณกรรมและผู้อ่าน บางครั้งเขาถูกวิจารณ์จากสถาบันวรรณกรรมญี่ปุ่นว่าไร้ซึ่งความเป็นญี่ปุ่น ซึ่งทำให้มูรากามิหวนรำลึกว่าเขาเป็น "แกะดำในโลกวรรณกรรมญี่ปุ่น" ในขณะเดียวกัน มูรากามิได้รับการนิยามโดยแกรี ฟิสเกตจอน บรรณาธิการใน ดิเอลลิแฟนท์แวนิชส์ (1993) ว่าเป็น "นักเขียนที่ไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง" ส่วนสตีเวน พูล แห่งหนังสือพิมพ์ เดอะการ์เดียน ยกย่องเขาให้อยู่ในบรรดา "นักประพันธ์ผู้ยังมีชีวิตอยู่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก"
ชีวประวัติ

มูรากามิเกิดในเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ช่วงเบบีบูมกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 และเติบโตในนิชิโนมิยะ, อาชิยะ และโคเบะ เขาเป็นบุตรคนเดียวของครอบครัว พ่อของเขาเป็นบุตรของนักบวชในศาสนาพุทธ ส่วนแม่เป็นบุตรของพ่อค้าจากเมืองโอซากะ ทั้งคู่เป็นอาจารย์สอนวรรณกรรมญี่ปุ่น พ่อของเขามีส่วนร่วมในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ซึ่งได้รับความบอบช้ำทางจิตใจอย่างหนัก จนส่งผลกระทบต่อมูรากามิด้วย
อาชีพนักเขียน > ไตรภาคมุสิก

มูรากามิเริ่มเขียนนิยายเรื่องแรก สดับลมขับขาน ในปี 1979 เมื่อเขามีอายุได้ 29 ปี โดยได้รับแรงบันดาลใจอย่างฉับพลันและไม่คาดฝันมาจากการบรรยากาศในการนั่งชมการแข่งขันเบสบอลรายการหนึ่ง เขาใช้เวลาเขียนนวนิยายเรื่องนี้อยู่สองสามเดือน โดยใช้เวลาว่างหลังจากปิดร้านในการเขียน หลังจากเขียนเสร็จ เขาได้ส่งผลงานเรื่องนี้เข้าประกวดและได้รับรางวัลที่หนึ่ง ความสำเร็จตั้งแต่เรื่องแรกนี่เอง ที่เป็นแรงผลักดันให้เขาเขียนหนังสือเรื่อยมา โดยในปีถัดมา เขาได้ตีพิมพ์นิยายชื่อ พินบอล, 1973 และตีพิมพ์ แกะรอยแกะดาว ในปี 1982 ซึ่งทั้งหมดก็ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม นอกจากนี้ หนังสือทั้งสามเรื่องยังได้รวมตัวกันขึ้นเป็นไตรภาคที่มีชื่อว่า "ไตรภาคแห่งมุสิก" (鼠三部作) โดยมีตัวละครเชื่อมโยงทั้งสามเรื่องเข้าด้วยกัน อย่างไรก็ตาม ต้นฉบับที่แปลเป็นภาษาอังกฤษของนิยายสองเรื่องแรกของมูรากามินั้นได้ขาดตลาดไปนานแล้ว เนื่องจากเขาเห็นว่ามันไม่ดีพอที่จะได้รับการพิมพ์เพิ่มนั่นเอง
อาชีพนักเขียน > การเดินทางไปสู่การเป็นนักเขียนผู้โด่งดัง

ในปี 1985 มูรากามิตีพิมพ์ผลงานชื่อ แดนฝันปลายขอบฟ้า ซึ่งเริ่มแสดงออกถึงองค์ประกอบที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวซึ่งปรากฏแต่ในงานเขียนของเขา อันได้แก่เรื่องราวสุดโต่งเหนือจินตนาการนั่นเอง
มูรากามิเริ่มมาโด่งดังในระดับชาติในปี 1987 เมื่อเขาตีพิมพ์กับหนังสือเรื่องใหม่ที่ชื่อ ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย ซึ่งมียอดจำหน่ายกว่าล้านเล่มในญี่ปุ่น ทำให้มูรากามิกลายเป็นหนึ่งในนักเขียนที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในประเทศ แต่นั่นกลับเป็นเหตุผลให้เขาเดินทางออกนอกประเทศ
ในปี 1986 มูรากามิตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วยุโรป ก่อนที่จะไปใช้ชีวิตอยู่ที่ สหรัฐอเมริกา ระหว่างที่มูรากามิใช้ชีวิตเป็นอาจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยในอเมริกานั้น เขาก็มีผลงานออกมาอีกสองเรื่อง คือ เริงระบำแดนสนธยา (ダンス・ダンス・ダンス) ซึ่งเป็นภาคต่อของไตรภาคมุสิก และ การปรากฏตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก (国境の南、太陽の西)
ในปี 1994 มูรากามิได้ส่งผลงานชื่อ บันทึกนกไขลาน (ねじまき鳥クロニクル) ออกสู่สายตานักอ่าน และนวนิยายเรื่องนี้ก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นนวนิยายเรื่องที่ดีที่สุดของเขาอีกด้วย ระหว่างนี้เองที่ญี่ปุ่นต้องเผชิญกับโศกนาฏกรรมแผ่นดินไหวที่โกเบ และเหตุการณ์ก่อการร้ายโดยใช้แก๊สโจมตีรถไฟใต้ดินของสาวกนิกายโอม ชินริเคียว ซึ่งหลังจากที่เขากลับมาที่ญี่ปุ่น เขาก็ได้เขียนสารคดีและรวมเรื่องสั้นเกี่ยวกับสองเหตุการณ์ดังกล่าว ภายใต้ชื่อ อันเดอร์กราวด์ (アンダーグラウンド) ซึ่งเป็นสารคดี และ อาฟเตอร์เดอะเควก ซึ่งเป็นรวมเรื่องสั้น
นอกจากนี้เรื่องสั้นที่เขาเขียนระหว่างปี 1983 ถึง 1990 นั้นได้รับการรวมเล่มเป็นหนังสือชื่อ The Elephant Vanishes (象の消滅) และมูรากามิยังได้แปลผลงานของนักเขียนที่เขาชื่นชอบมากมายเป็นภาษาญี่ปุ่นอีกด้วย
อาชีพนักเขียน > ผลงานล่าสุด

ผลงานนวนิยายขนาดสั้นชื่อ รักเร้นในโลกคู่ขนาน (スプートニクの恋人) ได้ถูกตีพิมพ์ในปี 1999 และผลงาน คาฟกา วิฬาร์ นาคาตะ (海辺のカフカ) ถูกตีพิมพ์ในปี 2002 และถูกแปลเป็นภาษาอังกฤษในปี 2005 โดยผลงานแปลเป็นภาษาอังกฤษจากผลงานเรื่องล่าสุดของเขาที่ชื่อ ราตรีมหัศจรรย์ ก็ออกวางจำหน่ายในปี 2007 นอกจากนี้เขายังมีผลงานรวมเรื่องสั้นที่ผสมผสานระหว่างผลงานเรื่องสั้นที่เขาเขียนในช่วงปี 80 กับผลงานเรื่องสั้นล่าสุดตีพิมพ์ภายใต้ชื่อ Blind, Willow, Sleeping Woman (めくらやなぎと眠る女) ก็ได้ออกวางจำหน่ายในเดือนสิงหาคม 2006 มูราคามิได้ตีพิมพ์ เกร็ดความคิดบนก้าววิ่ง (走ることについて語るときに僕の語ること) ซึ่งเป็นความเรียงกึ่งบันทึก เมือปี 2007 โดยได้แปลเป็นภาษาอังกฤษในปี 2008 และเป็นภาษาไทยในปี 2009
นวนิยายเรื่องใหม่จาก มูราคามิ: 1Q84

ฮารูกิ มูราคามิ ได้ออกผลงานนวนิยายเรื่องยาวอีกครั้งในปี 2009 ชื่อ 1Q84 โดยมีแผนที่จะออกทั้งหมด 3 เล่ม เล่ม 1 และเล่ม 2 ออกวางจำหน่ายฉบับภาษาญี่ปุ่นเมื่อเดือนพฤษภาคม 2009 ส่วนเล่มที่ 3 ออกจำหน่ายในเดือนเมษายน 2010 ส่วนฉบับแปลภาษาอังกฤษของ 1Q84 เล่ม 1-2 นั้นมีกำหนดการวางจำหน่ายในเดือนกันยายน 2011 โดยสำนักพิมพ์แรนดอมเฮาส์ ได้กำหนดผู้แปลไว้เรียบร้อยแล้ว โดย Jay Rubin จะแปลเล่ม 1 และ 2 ส่วนเล่ม 3 นั้นจะเป็นหน้าที่ของ Philip Gabriel สำหรับฉบับแปลภาษาไทย สำนักพิมพ์กำมะหยี่ได้ลิขสิทธิ์การแปลเล่ม 1-2 และ 3 เรียบร้อยแล้ว โดยจะเป็นการแปลจากต้นฉบับภาษาญี่ปุ่น
ข้อวิพากษ์วิจารณ์

ผลงานของมูรากามิมักถูกวิจารณ์ว่าเป็น วรรณกรรมป๊อปที่มีอารมณ์ขันและเรื่องราวเหนือธรรมชาติ ในขณะเดียวกันก็สะท้อนความรู้สึกแปลกแยก โดดเดี่ยว และการโหยหาความรักในทางที่สามารถเข้าถึงผู้อ่านในอเมริกา ยุโรป และเอเชียตะวันออกได้ งานของมูรากามิมักกล่าวถึงการที่ญี่ปุ่นหมกมุ่นในลัทธิทุนนิยม ความว่างเปล่าทางจิตใจของผู้คนรุ่นเดียวกับเขา และผลกระทบด้านลบทางจิตใจของญี่ปุ่นที่ทุ่มเทให้กับงาน งานของเขาวิพากษ์วิจารณ์ความตกต่ำของคุณค่าความเป็นมนุษย์ และการขาดการติดต่อระหว่างผู้คนในสังคมทุนนิยมของญี่ปุ่น[ใคร?]
ผลงาน > นวนิยาย

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ปี | ชื่อญี่ปุ่น | ชื่ออังกฤษ | ชื่อไทย |
| 1979 | 風の歌を聴け Kaze no uta o kike | Hear the Wind Sing | สดับลมขับขาน |
| 1980 | 1973年のピンボール 1973-nen no pinbōru | Pinball, 1973 | พินบอล, 1973 |
| 1982 | 羊をめぐる冒険 Hitsuji o meguru bōken | A Wild Sheep Chase | แกะรอยแกะดาว |
| 1985 | 世界の終りとハードボイルド・ワンダーランド Sekai no owari to hādoboirudo wandārando | Hard-Boiled Wonderland and the End of the World | แดนฝันปลายขอบฟ้า |
| 1987 | ノルウェイの森 Noruwei no mori | Norwegian Wood | ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย |
| 1988 | ダンス・ダンス・ダンス Dansu dansu dansu | Dance Dance Dance | เริงระบำแดนสนธยา |
| 1992 | 国境の南、太陽の西 Kokkyō no minami, taiyō no nishi | South of the Border, West of the Sun | การปรากฏตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก |
| 1992-1995 | ねじまき鳥クロニクル Nejimaki-dori kuronikuru | The Wind-Up Bird Chronicle | บันทึกนกไขลาน |
| 1999 | スプートニクの恋人 Supūtoniku no koibito | Sputnik Sweetheart | รักเร้นในโลกคู่ขนาน |
| 2002 | 海辺のカフカ Umibe no Kafuka | Kafka on the Shore | คาฟกา วิฬาร์ นาคาตะ |
| 2004 | アフターダーク Afutā Dāku | After Dark | ราตรีมหัศจรรย์ |
| 2009-2010 | 1Q84 Ichi-kyū-hachi-yon | 1Q84 | หนึ่งคิวแปดสี่ |
| 2013 | 色彩を持たない多崎つくると、彼の巡礼の年 Shikisai o motanai Tazaki Tsukuru to, kare no junrei no toshi | Colorless Tsukuru Tazaki and His Years of Pilgrimage | ชายไร้สีกับปีแสวงบุญ |
| 2017 | 騎士団長殺し Kishidanchō-goroshi | Killing Commendatore | สังหารจอมทัพอัศวิน |
ผลงาน > สารคดี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ปี | ชื่อญี่ปุ่น | ชื่ออังกฤษ | ชื่อไทย |
| 1997 | アンダーグラウンド Andāguraundo | Underground (1) | อันเดอร์กราวด์ |
| 1998 | 約束された場所で Yakusoku sareta basho de | Underground (2) | สถานที่ในคำสัญญา - อันเดอร์กราวด์ 2 |
| 2007 | 走ることについて語るときに僕の語ること Hashiru koto ni tsuite kataru toki ni boku no kataru koto | What I talk about When I talk about Running | เกร็ดความคิดบนก้าววิ่ง |
ผลงาน > รวมเรื่องสั้น

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ปี | ชื่อญี่ปุ่น | ชื่ออังกฤษ | ชื่อไทย |
| 1983 | 中国行きのスロウ・ボート Chugoku yuki no Suroh Bohto | A Slow Boat To China | เรือเชื่องช้าสู่เมืองจีน |
| 1984 | 螢・納屋を焼く・その他の短編 Hotaru, Naya wo yaku, sonota no Tampen | Firefly, Barn Burning and Other Stories | เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน |
| 1986 | パン屋再襲撃 Pan-ya Saishuhgeki | The Second Bakery Attack | คำสาปร้านเบเกอรี่ |
| 1996 | レキシントンの幽霊 Rekishinton no Yuhrei | Lexington Ghosts | ปีศาจแห่งเล็กซิงตัน |
| 2000 | 神の子どもたちはみな踊る Kami no kodomo-tachi wa mina odoru | After the Quake | อาฟเตอร์เดอะเควก |
| 2014 | 女のいない男たち Onna no Inai Otokotachi | Men Without Women | ชายที่คนรักจากไป |
หมายเหตุ: หนังสือรวมเรื่องสั้นเหล่านี้เป็นรายการเฉพาะเล่มที่ได้รับการแปลภาษาไทยแล้วเท่านั้น งานเรื่องสั้นของมูรากามิยังมีอีกมากมายที่ยังไม่ได้แปลเป็นภาษาไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

ฮารูกิ มูรากามิ ที่ Random House
ฮารูกิ มูรากามิ ที่ The New Yorker (online essays, stories, excerpts)
ฮารูกิ มูรากามิ ที่ The New York Times (articles about, interviews with)
ฮารูกิ มูรากามิ ที่ Complete Review (international meta-reviews)
ฮารูกิ มูรากามิ ที่ The Encyclopedia of Science Fiction
ฮารูกิ มูรากามิ ที่ ฐานข้อมูลจินตนิยายทางอินเทอร์เน็ต (ISFDB)