stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เดเอ็ฟเบ-โพคาล 2024 รอบชิงชนะเลิศ
แมตช์ > รายละเอียด

20:00 CEST
| แอร์สเทอ เอ็ฟเซ ไคเซิร์สเลาเทิร์น | 0–1 | ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  จากา  16' |
ผู้ชม: 74,322 คน
ผู้ตัดสิน: บัสเตียน ดันเคิร์ต (รอสต็อก)
| --- | --- |
             แอร์สเทอ เอ็ฟเซ ไคเซิร์สเลาเทิร์น :              ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน 
| --- | --- |
 ผู้ช่วยผู้ตัดสิน:  เรเน โรห์เดอ (รอสต็อก)  มาร์เซ็ล อุนแกร์ (ฮัมบูร์ก)  ผู้ตัดสินที่สี่:  โฟลเรียน บัดสตืบเนอร์ (นูเร็มแบร์ค)  ผู้ช่วยผู้ตัดสินสำรอง:  สเตฟาน ลุพพ์ (ซอสเซิน)  ผู้ช่วยผู้ตัดสินใช้วีดิทัศน์:  ฮาร์ม ออสเมอร์ส (ฮาโนเวอร์)  ผู้ช่วยของผู้ช่วยผู้ตัดสินใช้วีดิทัศน์:  โฮลเกอร์ เฮนส์เช็ล (เบราน์ชไวก์):  ข้อมูลการแข่งขัน แข่งขันเวลาปกติ 90 นาที  ต่อเวลาพิเศษไปอีก 30 นาที เมื่อทั้งสองทีมเสมอกันในเวลาปกติ  ตัดสินด้วยการดวลลูกจุดโทษ เพื่อหาผู้ชนะ  ตัวสำรองของแต่ละทีมมีรายชื่อ 9 คน  เปลี่ยนตัวผู้เล่นได้สูงสุด 5 คน
ดูเพิ่ม

เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ 2024
ฟุตบอลในเบอร์ลิน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กเดเอ็ฟเบ-โพคาล |
| --- | --- |
ฤดูกาล:  1935  1936  1937  1938  1939  1940  1941  1942  1943  1952–53  1953–54  1954–55  1955–56  1956–57  1957–58  1958–59  1959–60  1960–61  1961–62  1962–63  1963–64  1964–65  1965–66  1966–67  1967–68  1968–69  1969–70  1970–71  1971–72  1972–73  1973–74  1974–75  1975–76  1976–77  1977–78  1978–79  1979–80  1980–81  1981–82  1982–83  1983–84  1984–85  1985–86  1986–87  1987–88  1988–89  1989–90  1990–91  1991–92  1992–93  1993–94  1994–95  1995–96  1996–97  1997–98  1998–99  1999–2000  2000–01  2001–02  2002–03  2003–04  2004–05  2005–06  2006–07  2007–08  2008–09  2009–10  2010–11  2011–12  2012–13  2013–14  2014–15  2015–16  2016–17  2017–18  2018–19  2019–20  2020–21  2021–22  2022–23  2023–24  2024–25 
รอบชิงชนะเลิศ:  1935  1936  1937  1938  1939  1940  1941  1942  1943  1953  1954  1955  1956  1957  1958  1959  1960  1961  1962  1963  1964  1965  1966  1967  1968  1969  1970  1971  1972  1973  1974  1975  1976  1977  1978  1979  1980  1981  1982  1983  1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  2024  2025
เมาคลีลูกหมาป่า (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2559)

| เมาคลีลูกหมาป่า |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: จอน แฟฟโรว์
บทภาพยนตร์: จัสติน มากส์
สร้างจาก: เมาคลีลูกหมาป่า โดย รัดยาร์ด คิปลิง
อำนวยการสร้าง:   จอน แฟฟโร  บริกแฮม เทย์เลอร์ 
นักแสดงนำ:   บิลล์ เมอร์เรย์  เบน คิงส์ลีย์  อีดริส เอลบา  ลูพิตา ญองอ  สการ์เลตต์ โจแฮนสัน  จีอันการ์โล เอสโปซีโต  คริสโตเฟอร์ วอลเกน  นีล เสฐี 
กำกับภาพ: บิล โปป
ตัดต่อ: มาร์ก ลิว็อลซี
ดนตรีประกอบ: จอห์น เดบนีย์
บริษัทผู้สร้าง:   วอลต์ดิสนีย์พิกเจอส์  แฟร์วิวเอนเตอร์เทนเมนต์  
ผู้จัดจำหน่าย: วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์
วันฉาย:   4 เมษายน ค.ศ. 2016 (2016-04-04)  (เอลแคพิทัน)   15 เมษายน ค.ศ. 2016 (2016-04-15)  (สหรัฐอเมริกา)
ความยาว: 105 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 175 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 966.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
เมาคลีลูกหมาป่า (อังกฤษ: The Jungle Book) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวจินตนิมิตและผจญภัยซึ่งจอน แฟฟโรว์ กำกับ จัสติน มากส์ เขียนบท และวอลต์ดิสนีย์พิกเจอส์อำนวยการผลิต อ้างอิงประมวลผลงานชื่อเดียวกันของรัดยาร์ด คิปลิง และเป็นการนำภาพยนตร์แอนิเมชันชื่อเดียวกันนี้มาสร้างสรรค์ใหม่ในแบบคนแสดงประกอบการสร้างจินตภาพด้วยคอมพิวเตอร์
นักแสดง > ผู้แสดง

| ชื่อ | บท |
| --- | --- |
นีล เสฐี (Neel Sethi): เมาคลี (Mowgli; ฮินดี: मोगली, โมคะลี)
ริเทศ ราชัน (Ritesh Rajan): บิดาของเมาคลี
นักแสดง > ผู้ให้เสียง

| ชื่อ | บท |
| --- | --- |
บิลล์ เมอร์เรย์ (Bill Murray): บาลู (Baloo; ฮินดี: भालू, ภาลู)
เบน คิงส์ลีย์ (Ben Kingsley): บากีรา (Bagheera; ฮินดี: बघीरा, พะคีรา)
อีดริส เอลบา (Idris Elba): เชียร์คาน (Shere Khan; ฮินดี: शेर खान, เศระ ขานะ)
ลูพีตา ญองอ (Lupita Nyong'o): รักชา (Raksha; ฮินดี: रक्षा, รักษา)
สการ์เลตต์ โจแฮนสัน (Scarlett Johansson): คา (Kaa; ฮินดี: का, กา)
จีอันการ์โล เอสโปซีโต (Giancarlo Esposito): อาเกลา (Akela; ฮินดี: अकेला, อะเกลา)
คริสโตเฟอร์ วอลเกน (Christopher Walken): เจ้าลูอี (King Louie)
แกร์รี แชนด์ลิง (Garry Shandling): อิกกิ (Ikki; ฮินดี: इकी, อิกี)
ไบรตัน โรส (Brighton Rose): สหายเทา (Grey Brother)
จอน แฟฟโรว์ (Jon Favreau): หมูป่าแคระ (Pygmy Hog)
แซม ไรมี (Sam Raimi): กระรอกยักษ์ (Giant Squirrel)
รัสเซลล์ พีเทอส์ (Russell Peters): แรดร็อกกี (Rocky the Rhino) 
แมดลีน แฟฟโร (Madeleine Favreau): แรดราเกล (Raquel the Rhino)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Spanish Official Website
The Jungle Book ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
The Jungle Book ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
กองพลน้ำเงิน

| กองพลน้ำเงิน |
| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์ประจำของกองพลน้ำเงิน, ประกอบด้วยธงชาติสเปน
ประจำการ: 24 มิถุนายน ค.ศ. 1941 (1941-06-24) – 10 ตุลาคม ค.ศ. 1943 (1943-10-10)
ประเทศ:  สเปนภายใต้การนำของฟรังโก
ขึ้นต่อ:  ไรช์เยอรมัน
เหล่า:  Wehrmacht
รูปแบบ: ทหารราบ
กำลังรบ: 18,000 men (1941) 45,000 men (total, 1941–44)
สมญา: กองพลน้ำเงิน
ปฏิบัติการสำคัญ:  แนวรบด้านตะวันออก (สงครามโลกครั้งที่สอง) การล้อมเลนินกราด   Battle of Krasny Bor 
ผู้บังคับบัญชา
ผบ. สำคัญ: Agustín Muñoz Grandes   Emilio Esteban Infantes
กองพลน้ำเงิน(สเปน: División Azul, เยอรมัน: Blaue Division) เป็นหน่วยทหารอาสาสมัครจากรัฐสเปนภายใต้การนำของพรังโกภายในกองทัพเยอรมัน(แวร์มัคท์) บนแนวรบด้านตะวันออกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ถูกตั้งชื่ออย่างเป็นทางการคือ กองพลทหารอาสาสมัครสเปน (División Española de Voluntarios) โดยกองทัพสเปนและกองพลทหารราบที่ 250 (250 Infanterie-Division) โดยเยอรมัน
สเปนถูกปกครองโดยระบอบเผด็จการภายใต้การนำของฟรันซิสโก ฟรังโก ซึ่งถูกก่อตั้งขึ้นในสงครามกลางเมืองสเปน(ค.ศ. 1936 - ค.ศ. 1939) โดยได้รับการสนับสนุนจากนาซีเยอรมนี ฟรังโกเลือกที่จะวางตัวเป็นกลางในสงครามโลกครั้งที่สองแต่มีความเห็นใจแก่ฝ่ายอักษะ ภายหลังจากการประชุมหารือโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศ Ramón Serrano Suñer และเจ้าหน้าที่นายทหารระดับสูงในกองทัพสเปน ฟรังโกได้ตกลงยินยอมให้ชาวสเปนทำการอาสาสมัครเข้าร่วมในกองทัพเยอรมันได้และยินยอมที่จะให้การสนับสนุนโดยปริยาย ในขณะที่กองพลทหารราบถูกควบคุมดูแลโดยพวก Falangist  และเสนาธิการกองทัพบกและถูกส่งไปฝึกในเยอรมนี หน่วยทหารได้ต่อสู้รบในแนวรบด้านตะวันออกและเข้าร่วมอย่างเด่นชัดในการล้อมเลนินกราด แต่กลับถูกถอนกำลังออกจากแนวรบ หลังจากสเปนถูกกดดันในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1943 และถูกส่งกลับไปยังประเทศสเปนหลังจากนั้นได้ไม่นาน มีจำนวนหลายพันคนที่ไม่ยอมกลับประเทศก็ได้ถูกรวมเข้าไปในกองพลทหารราบที่ 121 กองพันน้ำเงินที่ดำรงคงอยู่ระยะเวลาที่สั้น และในท้ายที่สุดก็ถูกรวมเข้ากับวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
กองกิสตาดอร์

ฟรันซิสโก ปีซาร์โร ในนามราชบัลลังก์สเปนพิชิตจักรวรรดิอินคา
กองกิสตาดอร์ (สเปน: conquistador) คือกลุ่มนักสำรวจ กองทหาร นักผจญภัยชาวสเปนและโปรตุเกส ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 ซึ่งเป็นยุคแห่งการสำรวจ หลังจากคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสค้นพบดินแดนที่ชาวยุโรปเรียกว่า "โลกใหม่" กองเรือสเปนได้เดินทางค้นพบจักรวรรดิต่าง ๆ ในทวีปอเมริกา สเปนสามารถพิชิตดินแดนเหล่านี้ได้โดยกองกิสตาดอร์เพียงจำนวนไม่กี่คนกับกองทัพของชนท้องถิ่น
จักรวรรดิสำคัญที่สเปนพิชิตได้ก็ได้แก่จักรวรรดิแอซเท็กในเม็กซิโกปัจจุบันในปี ค.ศ. 1521 นำโดยเอร์นัน กอร์เตส และจักรวรรดิอินคาในเปรูปัจจุบันในปี ค.ศ. 1532 นำโดยฟรันซิสโก ปีซาร์โร
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์สเปน
ยุคแห่งการสำรวจ
อำเภอคีรีมาศ

| อำเภอคีรีมาศ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Khiri Mat
คำขวัญ: เขาหลวงสูงเด่นเป็นสง่า พระแม่ย่า ถิ่นกำเนิดเกิดเป็นศรี แหล่งปั้นหม้อ ทอผ้าสรรพยาดี เลิศประเพณี คีรีมาศประกาศนาม
แผนที่จังหวัดสุโขทัย เน้นอำเภอคีรีมาศ
พิกัด: 17°20′53″N 99°59′27″E﻿ / ﻿17.34806°N 99.99083°E﻿ / 17.34806; 99.99083
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุโขทัย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 521.9 ตร.กม. (201.5 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 56,228 คน
 • ความหนาแน่น: 107.74 คน/ตร.กม. (279.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 64160
รหัสภูมิศาสตร์: 6403
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอคีรีมาศ  ถนนสุขาภิบาล 2 ตำบลโตนด อำเภอคีรีมาศ จังหวัดสุโขทัย 64160
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
คีรีมาศ เป็น 1 ใน 9 อำเภอของจังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีเนื้อที่ 521.9 ตารางกิโลเมตร
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอคีรีมาศตั้งอยู่ทางใต้สุดของจังหวัดสุโขทัย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองสุโขทัย
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอกงไกรลาศ และอำเภอบางระกำ (จังหวัดพิษณุโลก)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพรานกระต่าย (จังหวัดกำแพงเพชร)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านด่านลานหอย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอคีรีมาศแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 10 ตำบล 100 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | โตนด |  |  | (Tanot) |  |  |  |  |  |  | 6. | หนองจิก |  |  | (Nong Chik) |
| 2. | ทุ่งหลวง |  |  | (Thung Luang) |  |  |  |  |  |  | 7. | นาเชิงคีรี |  |  | (Na Choeng Khiri) |
| 3. | บ้านป้อม |  |  | (Ban Pom) |  |  |  |  |  |  | 8. | หนองกระดิ่ง |  |  | (Nong Krading) |
| 4. | สามพวง |  |  | (Sam Phuang) |  |  |  |  |  |  | 9. | บ้านน้ำพุ |  |  | (Ban Nam Phu) |
| 5. | ศรีคีรีมาศ |  |  | (Si Khiri Mat) |  |  |  |  |  |  | 10. | ทุ่งยางเมือง |  |  | (Thung Yang Mueang) |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอคีรีมาศประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลทุ่งหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งหลวงทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบ้านโตนด ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลโตนด
องค์การบริหารส่วนตำบลโตนด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโตนด (นอกเขตเทศบาลตำบลบ้านโตนด)
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านป้อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านป้อมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสามพวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสามพวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลศรีคีรีมาศ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีคีรีมาศทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองจิก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองจิกทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาเชิงคีรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเชิงคีรีทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกระดิ่ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกระดิ่งทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านน้ำพุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านน้ำพุทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งยางเมือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งยางเมืองทั้งตำบล
การคมนาคม

อำเภอคีรีมาศมีถนนสายสำคัญดังต่อไปนี้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1272
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1311
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1319
อำเภอวังทอง

| อำเภอวังทอง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Wang Thong
น้ำตกวังนกแอ่น (สวนรุกชาติสกุโณทยาน)
คำขวัญ: ล้ำค่าเขาสมอแคลง ล่องแก่งชมไพร ผัดไทยขึ้นชื่อ เลื่องลือส้มแผ่น ดินแดนน้ำตกงาม
แผนที่จังหวัดพิษณุโลก เน้นอำเภอวังทอง
พิกัด: 16°49′27″N 100°25′43″E﻿ / ﻿16.82417°N 100.42861°E﻿ / 16.82417; 100.42861
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พิษณุโลก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,687.05 ตร.กม. (651.37 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 118,501 คน
 • ความหนาแน่น: 70.24 คน/ตร.กม. (181.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 65130, 65220 (เฉพาะตำบลบ้านกลางและแก่งโสภา)
รหัสภูมิศาสตร์: 6508
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอวังทอง ถนนพิษณุโลก-หล่มสัก ตำบลวังทอง อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก 65130
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
วังทอง เป็น 1 ใน 9 อำเภอของจังหวัดพิษณุโลก เดิมมีพื้นที่ขนาดใหญ่มาก ต่อมามีการแบ่งพื้นที่การปกครองออกในพื้นที่ 3 จังหวัด คือ ครอบคลุมท้องที่ทั้งหมดของอำเภอวังทอง อำเภอเนินมะปราง บางส่วนของอำเภอบางกระทุ่ม ในจังหวัดพิษณุโลก พื้นที่ทั้งหมดของอำเภอสากเหล็ก บางส่วนของอำเภอเมืองพิจิตร บางส่วนของอำเภอวังทรายพูน ในจังหวัดพิจิตร รวมไปถึงพื้นที่ของอำเภอวังโป่งทั้งหมด ในจังหวัดเพชรบูรณ์
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอวังทองมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวัดโบสถ์ อำเภอชาติตระการ และอำเภอนครไทย
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอนครไทย อำเภอเขาค้อ (จังหวัดเพชรบูรณ์) และอำเภอเนินมะปราง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเนินมะปราง อำเภอสากเหล็ก (จังหวัดพิจิตร) และอำเภอบางกระทุ่ม
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองพิษณุโลกและอำเภอวัดโบสถ์
ประวัติ

ตามหลักฐาน อำเภอวังทองตั้งเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2438 ในเวลานั้นยังไม่มีเขตการปกครอง ตั้งอยู่ที่บ้านสามเรือน ซึ่งเรียกว่า อำเภอนครป่าหมาก ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2441 ได้ย้ายจากบ้านสามเรือน ตำบลนครป่าหมาก มาตั้งที่บ้านวังทอง ตำบลตลาดชุม (ปัจจุบัน คือ ตำบลวังทอง ตรงกับตลาดเทศบาลวังทอง) แต่ยังคงใช้ชื่อเดิม
ในปี พ.ศ. 2451 ท้องที่ตำบลสากเหล็ก ตำบลป่ามะคาบ และตำบลวังโป่ง เขตอำเภอนครป่าหมาก มีระยะทางห่างไกลจากตัวอำเภอจึงได้โอนพื้นที่ตำบลสากเหล็ก ตำบลป่ามะคาบ ไปขึ้นกับอำเภอเมืองพิจิตร จังหวัดพิจิตร และโอนพื้นที่ตำบลวังโป่งไปขึ้นกับกิ่งอำเภอชนแดน จังหวัดเพชรบูรณ์
ในปี พ.ศ. 2470 ได้ประกาศจัดตั้งเขตการปกครองกิ่งอำเภอบางกระทุ่ม โดยขึ้นต่ออำเภอเมืองพิษณุโลก มีการโอนพื้นที่ตำบลเนินกุ่ม ตำบลไผ่ล้อม และตำบลนครป่าหมาก ไปเป็นเขตปกครองของกิ่งอำเภอบางกระทุ่ม และได้รับโอนพื้นที่ตำบลบ้านกลาง ตำบลแก่งโสภา ซึ่งขณะนั้นอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเมืองนครไทย ให้มาขึ้นกับเขตการปกครองของทางอำเภอ ต่อมาบริเวณที่ว่าการอำเภอนครป่าหมากได้ถูกน้ำเซาะตลิ่งพัง จึงได้ย้ายที่ว่าการอำเภออีกครั้งหนึ่งเมื่อปี พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนชื่อตำบลที่ตั้งอำเภอจากชื่อตำบลตลาดชุม เป็น "ตำบลวังทอง" และเปลี่ยนชื่ออำเภอให้เป็น "อำเภอวังทอง" มาจนถึงปัจจุบันนี้
ในปี พ.ศ. 2519 ได้มีการแบ่งพื้นที่อีกครั้งโดยประกาศจัดตั้งเขตการปกครองกิ่งอำเภอเนินมะปราง โดยมีพื้นที่ตำบลชมพู ตำบลบ้านมุง ตำบลไทรย้อย ที่แยกออกไป
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอวังทองแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 11 ตำบล 168 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | วังทอง |  |  | (Wang Thong) |  |  | 15 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 7. | ท่าหมื่นราม |  |  | (Tha Muen Ram) |  |  | 14 หมู่บ้าน |
| 2. | พันชาลี |  |  | (Phan Chali) |  |  | 17 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 8. | วังนกแอ่น |  |  | (Wang Nok Aen) |  |  | 20 หมู่บ้าน |
| 3. | แม่ระกา |  |  | (Mae Raka) |  |  | 15 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 9. | หนองพระ |  |  | (Nong Phra) |  |  | 12 หมู่บ้าน |
| 4. | บ้านกลาง |  |  | (Ban Klang) |  |  | 27 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 10. | ชัยนาม |  |  | (Chai Nam) |  |  | 8 หมู่บ้าน |
| 5. | วังพิกุล |  |  | (Wang Phikun) |  |  | 15 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 11. | ดินทอง |  |  | (Din Thong) |  |  | 11 หมู่บ้าน |
| 6. | แก่งโสภา |  |  | (Kaeng Sopha) |  |  | 13 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอวังทองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลวังทอง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลวังทอง
องค์การบริหารส่วนตำบลวังทอง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังทอง (นอกเขตเทศบาลตำบลวังทอง)
องค์การบริหารส่วนตำบลพันชาลี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพันชาลีทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ระกา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ระกาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านกลางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังพิกุล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังพิกุลทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแก่งโสภา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแก่งโสภาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าหมื่นราม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าหมื่นรามทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังนกแอ่น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังนกแอ่นทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองพระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองพระทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลชัยนาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชัยนามทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดินทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดินทองทั้งตำบล
กลุบเดฆิมนาเซียอีเอสกริมาลาปลาตา

สโมสรกีฬาของประเทศอาร์เจนตินา
กลุบเดฆิมนาเซียอีเอสกริมาลาปลาตา (สเปน: Club de Gimnasia y Esgrima La Plata; เสียงอ่านภาษาสเปน: [ˈkluβ ðe ximˈnasjaj esˈɣɾima la ˈplata]; สโมสรยิมนาสติกและฟันดาบลาปลาตา) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ฆิมนาเซีย (สเปน: Gimnasia) เป็นสโมสรกีฬาระดับอาชีพ ณ ประเทศอาร์เจนตินาที่ตั้งอยู่ในเมืองลาปลาตา รัฐบัวโนสไอเรส สโมสรนี้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1887 ในชื่อ "กลุบเดฆิมนาเซียอีเอสกริมา" โดยส่วนใหญ่เป็นที่รู้จักจากทีมฟุตบอล ซึ่งปัจจุบันแข่งในลีกปริเมราดิบิซิออน ที่เป็นดิวิชันสูงสุดของระบบลีกฟุตบอลอาร์เจนตินา และสโมสรแห่งนี้บริหารโดยดิเอโก มาราโดนา ผู้เป็นนักฟุตบอลระดับตำนาน ตั้งแต่ ค.ศ. 2019 จนกระทั่งเสียชีวิตในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020
นอกเหนือจากฟุตบอลแล้ว กลุบเดฆิมนาเซียอีเอสกริมายังเป็นเจ้าภาพจัดกีฬาหลายประเภท เช่น กรีฑา, บาสเกตบอล, มวยสากล, หมากรุกสากล, ฟันดาบสากล, ฟุตซอล, ยิมนาสติกสากล, ฮอกกี้กลางแจ้ง, ศิลปะการต่อสู้ (ไอกิโด, คาราเต้, เค็นโด, เทควันโด), ว่ายน้ำ, โรลเลอร์สเก็ต, เทนนิส, วอลเลย์บอล และยกน้ำหนัก
บรรณานุกรม

Gimnasia y Esgrima La Plata, 100 Años, by Carlos Asnaghi. Publisher: Editorial Ceyne (1988) – ISBN 978-950-9871-04-5
Gimnasia: Historia de una Pasión, by Héctor Collivadino. Publisher: Editorial Deportiva Bonaerense y Diario El Día (2005) – ISBN 987-43-0446-4
Asociación del Futbol Argentino: Cien Años con el Fútbol, by Beto Devoto. Publisher: Manrique Zago Ediciones (1993) – ISBN 978-950-9517-40-0
140 Años de Fútbol Argentino, by Diego Estévez. Publisher: Edición del Autor (2009) – ISBN 978-987-05-5872-9
Yo, el Basurero, by Aníbal Guidi & Oscar Venturino. Publisher: Editorial Universitaria de La Plata (2005) – ISBN 978-987-595-012-2
La Barrabrava: Fútbol y Política, by Gustavo Veiga. Publisher: Grupo Editorial Agora (1998) – ISBN 978-987-96235-3-4
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
กลุบเดฆิมนาเซียอีเอสกริมาลาปลาตา ที่เฟซบุ๊ก
กลุบเดฆิมนาเซียอีเอสกริมาลาปลาตา ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
กลุบเดฆิมนาเซียอีเอสกริมาลาปลาตา ที่อินสตาแกรม
Letra G
Historical table of the club at RSSSF
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
ลิต้าย

ขุนพลและขุนนางของง่อก๊ก (ค.ศ. 161-256)
| ลิต้าย (ลฺหวี่ ไต้) |
| --- | --- |
呂岱

เสนาบดีกลาโหม (大司馬 ต้าซือหม่า)
ดำรงตำแหน่ง พฤษภาคม หรือ มิถุนายน ค.ศ. 252 (252) – 21 ตุลาคม ค.ศ. 256 (256)
กษัตริย์: ซุนเหลียง
ถัดไป: เตงอิ๋น
มหาขุนพลอาวุโส (上大將軍 ช่างต้าเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง กันยายน หรือ ตุลาคม ค.ศ. 246 (246) – 21 พฤษภาคม ค.ศ. 252 (252)
กษัตริย์: ซุนกวน
ก่อนหน้า: ลกซุน
เจ้ามณฑลเกาจิ๋ว (交州牧 เจียวโจวมู่)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 239 (239) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: ซุนกวน
ขุนพลพิทักษ์ภาคใต้ (鎮南將軍 เจิ้นหนานเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – กันยายน หรือ ตุลาคม ค.ศ. 246 (246)
กษัตริย์: ซุนกวน
ขุนพลสงบภาคใต้ (安南將軍 อานหนานเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: ซุนกวน
ข้าหลวงมณฑลเกาจิ๋ว (交州刺史 เจียวโจวชื่อฉื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 220 (220) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: ซุนกวน
ก่อนหน้า: เปาจิด
ถัดไป: ไต้ เหลียง
เจ้าเมืองหลูหลิง (廬陵太守 หลูหนิงไท่โฉ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 220 (220)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 161 นครไท่โจว มณฑลเจียงซู
เสียชีวิต: 21 ตุลาคม ค.ศ. 256 (95 ปี)
บุตร: ลฺหวี ข่าย
อาชีพ: ขุนพล
ชื่อรอง: ติ้งกง (定公)
บรรดาศักดิ์: พาน-ยฺหวีโหว (番禺侯)

ลิต้าย (ค.ศ. 161 — 21 ตุลาคม ค.ศ. 256) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ลฺหวี่ ไต้ (จีน: 呂岱; พินอิน: Lǚ Dài) ชื่อรอง ติ้งกง (จีน: 定公; พินอิน: Dìnggōng) เป็นขุนพลของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน เกิดในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ลิต้ายเริ่มรับราชการเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อยในเมืองบ้านเกิดซึ่งอยู่ในนครไท่โจว มณฑลเจียงซูในปัจจุบัน ก่อนจะย้ายลงใต้ไปอยู่ภูมิภาคกังตั๋ง (หรือง่อ) ที่ซึ่งลิต้ายได้มาเป็นเจ้าหน้าที่ผู้ช่วย และภายหลังได้เป็นนายอำเภอภายใต้การปกครองของขุนศึกซุนกวน ลิต้ายขึ้นมามีชื่อเสียงภายหลังประสบความสำเร็จในการปราบปรามกบฏบางกลุ่มในอาณาเขตของซุนกวน ในช่วงต้นยุคสามก๊ก ซุนกวนผู้ซึ่งภายหลังขึ้นเป็นจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊กได้แต่งตั้งลิต้ายเป็นข้าหลวงมณฑลของมณฑลเกาจิ๋วทางใต้ ในช่วงที่ลิต้ายดำรงตำแหน่งในมณฑลเกาจิ๋วเป็นเวลาสิบปี ได้ปราบปรามการก่อการกำเริบหลายครั้ง รักษาความสงบสุขในพื้นที่ และติดต่อกับอาณาจักรต่างชาติบางอาณาจักรในคาบสมุทรอินโดจีน (ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แผ่นดินใหญ่) และทำให้อาณาจักรเหล่านี้ส่งบรรณาการมายังง่อก๊ก ในปี ค.ศ. 231 ลิต้ายถูกเรียกตัวไปยังบู๊เฉียงเพื่อดูแลราชการพลเรือนและการทหารในมณฑลเกงจิ๋ว (ปัจจุบันคือมณฑลหูเป่ย์และหูหนาน) ร่วมกับลกซุน ตลอดช่วงคริตส์ทศวรรษ 230 ลิต้ายปราบปรามกบฏจำนวนหนึ่งในอาณาเขตของง่อก๊ก ในปี ค.ศ. 240 ลิต้ายที่อายุใกล้จะครบ 80 ปียังคงมีสุขภาพดีและมีความสามารถเพียงพอในการปฏิบัติหน้าที่ ลิต้ายขึ้นมามีตำแหน่งเป็นมหาขุนพลอาวุโสในปี ค.ศ. 246 และต่อมาได้เป็นเสนาบดีกลาโหมในปี ค.ศ. 252 ในรัชสมัยของซุนเหลียงผู้สืบราชบัลลังก์ของซุนกวน ลิต้ายเสียชีวิตขณะมีอายุ 95 ปี และเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญที่มีอายุยืนยาวที่สุดในยุคสามก๊ก
การรับราชการช่วงต้น

ลิต้ายเป็นชาวอำเภอไห่หลิง (海陵縣 ไห่หลิงเซี่ยน) เมืองกองเหลง (廣陵郡 กว่างหลิงจฺวิ้น) ซึ่งอยู่ในนครไท่โจว มณฑลเจียงซูในปัจจุบัน ลิต้ายเริ่มรับราชการในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อยในที่ว่าการอำเภอและที่ว่าการเมือง เมื่อเกิดความวุ่นวายขึ้นทั่วแผ่นดินจีนในช่วงคริสต์ทศวรรษ 180 และ 190 ลิต้ายหนีลงใต้ไปยังภูมิภาคกังตั๋ง (หรือง่อ) เพื่อลี้ภัย
ในปี ค.ศ. 200 หลังจากซุนกวนขึ้นเป็นขุนศึกปกครองดินแดนกังตั๋ง ลิต้ายได้มารับราชการกับซุนกวนและได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าหน้าที่ผู้ช่วยในเมืองง่อกุ๋น (吳郡 อู๋จฺวิ้น) ระหว่างที่ซุนกวนเดินทางตรวจราชการในเมืองง่อกุ๋น ได้เรียกนายอำเภอและเจ้าหน้าที่ผู้ช่วยทั้งหมดเพื่อประเมินคลังและการจัดการกฎหมายของทุกอำเภอ ลิต้ายทำให้ซุนกวนรู้สึกประทับใจเมื่อลิต้ายตอบคำถามได้ดีและแสดงให้เห็นว่าทุกสิ่งที่ตนดูแลอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ซุนกวนจึงมอบหมายให้ลิต้ายเป็นเสมียนในสำนักบริหารส่วนตัวของซุนกวน และภายหลังตั้งให้ลิต้ายเป็นนายอำเภอของอำเภออีเหี้ยว (餘姚縣 ยฺหวีเหยาเซี่ยน) ในช่วงที่ลิต้ายดำรงตำแหน่งได้เกณฑ์ชายฉกรรจ์มากกว่า 1,000 นายมารับราชการเป็นทหารในทัพของซุนกวน
สยบกบฏในห้อยเข

เมื่อลฺหวี่ เหอ (呂合) และฉิน หลาง (秦狼) นำการก่อการกำเริบในห้าอำเภอทางตะวันออกของเมืองห้อยเข (會稽 ไคว่จี; อยู่บริเวณนครเช่าซิง มณฑลเจ้อเจียงในปัจจุบัน) ซุนกวนตั้งให้ลิต้ายเป็นนายกองพันและมอบหมายให้ช่วยเหลือเจียวขิมในการจัดการกับกลุ่มกบฏ ลิต้ายและเจียวขิมทำภารกิจได้สำหรับและจัดการนำความสงบกลับสู่ห้าอำเภอและจับตัวผู้นำกบฏ 2 คน จากนั้นลิต้ายจึงได้เลื่อนยศเป็นขุนพลราชองครักษ์ผู้น่าเชื่อถือแจ่มแจ้ง (昭信中郎將 เจาซิ่นจงหลางเจี้ยง) เป็นบำเหน็จความชอบ
การบุกฮันต๋งที่ล้มเหลว

ในปี ค.ศ. 211 ลิต้ายและอิ่น อี้ (尹異) ที่เป็นรองแม่ทัพนำกองกำลัง 2,000 นายไปทางตะวันตกเพื่อล่วงให้เตียวฬ่อขุนศึกที่มีฐานกำลังในเมืองฮันต๋ง (漢中 ฮั่นจง) มายังจุดซุ่มโจมตีที่เมืองฮั่นซิง (漢興郡 ฮั่นซิงจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครเป่าจี มณฑลฉ่านซีในปัจจุบัน) แต่เตียวฬ่อระแวงว่ามีบางอย่างน่าสงสัยจึงไม่ได้หลงกล จากนั้นซุนกวนจึงสั่งให้ลิต้ายและทหารถอยทัพกลับมากังตั๋ง
ระหว่างเดินทางกลับ ลิต้ายผ่านมาทางเป๊กเต้เสีย (白帝城 ไป๋ตี้เฉิง; อยู่ในอำเภอเฟิ่งเจี๋ย นครฉงชิ่งในปัจจุบัน) และพบกับเล่าปี่พันธมิตรของซุนกวนซึ่งกำลังนำทัพเข้ายึดมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) จากเล่าเจี้ยงเจ้ามณฑลเอ๊กจิ้ว ลิต้ายเห็นว่าทัพเล่าปี่ไม่เป็นระเบียบและราวครึ่งหนึ่งของกำลังทหารหนีทัพหรือไม่ก็เสียชีวิต ลิต้ายจึงเชื่อว่าเล่าปี่จะยึดมณฑลเอ๊กจิ๋วไม่สำเร็จ เมื่อลิต้ายกลับมากังตั๋งได้แจ้งเรื่องนี้กับซุนกวน ซุนกวนจึงถามอู๋ ฟ่าน (吳範) ที่ปรึกษาที่เคยคาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้ว่าเล่าปี่จะยึดเอ๊กจิ๋วได้สำเร็จ อู๋ ฟ่านตอบว่า "การคาดการณ์ของข้าพเจ้าขึ้นกับเจตจำนงของฟ้า สิ่งที่ท่านลิต้ายเห็นเป็นการกระทำของคน" การคาดการณ์ของอู๋ ฟ่านกลายเป็นความจริงเมื่อเล่าปี่พิชิตมณฑลเอ๊กจิ๋วได้สำเร็จในที่สุดในปี ค.ศ. 214
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตซุน-เล่า

บทความหลัก: กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตซุน-เล่า
ในปี ค.ศ. 215 ซุนกวนมีข้อพิพาทเรื่องอาณาเขตในมณฑลเกงจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที้มณฑลหูเป่ย์และมณฑลหูหนานในปัจจุบัน) กับเล่าปี่ที่เป็นพันธมิตร ซุนกวนมอบหมายลิต้ายพร้อมด้วยซุน เม่า (孫茂) และนายทหารคนอื่น 9 คนเป็นรองแม่ทัพ ให้นำกำลังทหารเข้ายึดครอง 3 เมืองคือเตียงสา (長沙 ฉางชา), เลงเหลง (零陵 หลิงหลิง; อยู่บริเวณนครหย่งโจว มณฑลหูหนานในปัจจุบัน) และฮุยเอี๋ยง (桂陽 กุ้ยหยาง; อยู่บริเวณนครเชินโจว มณฑลหูหนานในปัจจุบัน) ข้าราชการใน 4 อำเภอคือ อานเฉิง (安成), โยว (攸), หย่งซิน (永新) และฉาหลิง (茶陵) ย้ายไปที่อำเภออินชาน (陰山縣 อินชานเซี่ยน; ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอเหิงตง มณฑลหูหนานในปัจจุบัน) และประกาศความเป็นศัตรูกับลิต้ายที่นั่น ลิต้ายจึงนำกองกำลังเข้าล้อมโจมตีอำเภออินชานและบังคับให้เหล่าข้าราชการที่แข็งข้อยอมจำนนได้สำเร็จ สามเมืองทางใต้ของมณฑลเกงจิ๋วจึงตกอยู่ภายใต้การควบคุมของซุนกวน
ซุนกวนให้ลิต้ายอยู่ดูแลเมืองเตียงสา เวลานั้นอู๋ ต้าง (吳碭) นายอำเภอของอำเภออานเฉิงสมคบคิดกับกับนายทหารยฺเหวียน หลง (袁龍) เพื่อก่อกบฏต่อซุนกวนและแปรพักตร์ไปเข้าด้วยกวนอูขุนพลผู้รักษาอาณาเขตของเล่าปี่ทางใต้ของมณฑลเกงจิ๋ว อู๋ ต้างจัดการยึดครองโยว ส่วนยฺเหวียน หลงตั้งมั่นอยู่ที่อำเภอหลี่หลิง (醴陵) ซุนกวนส่งขุนพลโลซกเข้าโจมตีอู๋ ต้าง โลซกเอาชนะอู๋ ต้างได้สำเร็จและยึดอำเภอต่าง ๆ คืนมาได้ ส่วนอู๋ ต้างหลบหนีไปหลังแตกพ่าย ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น ลิต้ายเข้าโจมตีอำเภอหลี่หลิง ยึดอำเภอคืนมาได้ และประหารชีวิตยฺเหวียน หลง จากนั้นลิต้ายจึงได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองของเมืองหลูหลิง (廬陵郡 หลูหลิงจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครจี๋อาน มณฑลเจียงซีในปัจจุบัน)