stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระมหากษัตริย์คาทอลิกแห่งสเปน

พระราชบัลลังก์และราชอาณาจักรภายใต้พระมหากษัตริย์คาทอลิกในยุโรป
ศัพท์ พระมหากษัตริย์คาทอลิก หมายถึงสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยาและพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน การอภิเสกสมรสของทั้งสองพระองค์นั้นถือเป็นการรวมชาติสเปนโดยพฤตินัย โดยทั้งสองพระองค์เป็นสมาชิกในราชวงศ์ตรัสตามาราและยังเป็นพระญาติกันผ่านทางพระเจ้าฆวนที่ 1 แห่งกัสติยา เนื่องจากถือเป็นการแต่งงานในหมู่พระญาติซึ่งผิดกฎหมายศาสนาในสมัยนั้น จึงได้รับพระราชานุญาตจากสมเด็จพระสันตะปาปาซิกตัสที่ 4 เป็นกรณีพิเศษ นักวิชาการส่วนใหญ่เห็นต้องกันว่าการอภิเษกสมรสนี้ถือเป็นการรวมสเปนเป็นหนึ่งอาณาจักร
เนื่องจากการกำเนิดสเปนนั้นมีลักษณะเป็นการรวมสองราชวงศ์เข้าด้วยกันมากกว่าจะมีลักษณะเป็นรัฐเดี่ยว โดยกัสติยาและอารากอนยังคงแยกเป็นอาณาจักรของตนมาโดยตลอดจนกระทั่งมีพระราชกฤษฎีกานูเอบาปลันตาใน ค.ศ. 1707–1716 ราชสำนักของทั้งสองพระองค์ในสมัยนั้นย้ายเมืองอยู่บ่อยครั้งเนื่องจากมีความจำเป็นในการเรียกแรงสนับสนุนจากเหล่าขุนนางศักดินาทั้งหลาย พระราชอิสริยยศ "พระมหากษัตริย์และพระราชินีคาทอลิก" (ละติน: Rex Catholicissimus) เป็นพระราชสมัญญาที่ได้รับถวายจากสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 ใน ค.ศ. 1494 ในฐานะของกษัตริย์ผู้พิทักษ์ความเชื่อในนิกายโรมันคาทอลิก
จักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ของฮาพส์บวร์คในศตวรรษที่ 18
จักรพรรดิคาร์ลที่ 6 (เยอรมัน: Karl; ละติน: Carolus; 1 ตุลาคม ค.ศ. 1685 – 20 ตุลาคม ค.ศ. 1740) เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเลโอพ็อลท์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และเอลีนออนอเรอ มัคดาเลเนอแห่งน็อยบวร์ค อภิเษกสมรสกับ เอลีซาเบ็ท คริสทีเนอแห่งเบราน์ชไวค์ พระองค์ทรงเข้าพิธีบรมราชาภิเษก ณ แฟรงก์เฟิร์ต
พระประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้น

อาร์คดยุคคาร์ล ทรงประสูติเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2228 เป็นบุตรคนที่สองของจักรพรรดิเลโอปอลที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์กับจักรพรรดินีเอเลนอร์ แม็กเดเลน แห่งนูเรนเบิร์ก
หลังการสวรรคตของพระเจ้าชาร์ลที่ 2 แห่งสเปน เมื่อปี พ.ศ. 2243 โดยปราศจากรัชทายาท เจ้าชายคาร์ลประกาศตัวเองเป็นผู้มีสิทธิ์สืบราชบัลลังก์สเปนต่อผ่านทางสายตระกูลฮาพส์บวร์ค  การประกาศตัวนั้นเป็นชนวนให้เกิดเหตุสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน เพราะทางฝั่งของฝรั่งเศสก็ได้ตั้งเจ้าชายฟิลิป ดยุคแห่งอองชู ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งสเปนคนถัดไป
สงครามครั้งนั้นกินเวลาร่วมกว่า 14 ปี โดยมีชาติมหาอำนาจของยุโรปหลายชาติเข้าร่วม โดยทางด้านของคาร์ลหรือทางฝั่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์นั้น ได้รับการสนับสนุนจากทางอังกฤษ โปรตุเกส สก็อตแลนด์และไอร์แลนด์ จนสามารถสถาปนาตัวเองขึ้นเป็นพระเจ้าคาร์ลที่ 3 แห่งสเปนได้ ในช่วงปี 2248 แม้ว่าจะมีอำนาจจำกัดแค่เพียงพื้นที่ของคาตาโลเนีย แต่ก็สามารถอยู่ได้นานถึงหกปี จนกระทั่งมีจุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นในปี 2254 เมื่อพี่ชายของพระองค์ จักรพรรดิโจเซฟที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์สวรรคตลงอย่างกะทันหัน และบัลลังก็ถูกส่งมอบต่อให้กับเจ้าชายคาร์ล ในฐานะของจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  อย่างไรก็ตามสถานะนั้นของคาร์ลทำให้ชาติพันธมิตรต่างถอนตัวจากการร่วมมือ เพราะไม่อยากให้เกิดรัฐขนาดใหญ่ที่มีประมุขร่วม ซึ่งในที่นี่ก็คือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์กับจักรวรรดิสเปน ทำให้จักรพรรดิคาร์ลทรงขาดแนวร่วมที่ต้านทานกำลังจากฝรั่งเศสและถูกบีบให้ทำสนธิสัญญาสงบศึก ซึ่งผลในครั้งนั้นทำให้เจ้าชายฟิลิป ดยุคแห่งอองชู ถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นจักรพรรดิฟิลิบที่ 5 แห่งสเปนอย่างเป็นทางการ และจักรพรรดิคาร์ลต้องถอนตัวจากศึกในครั้งนี้ไป
พระประวัติ > ชีวิตสมรสและเรื่องซุบซิบ

จักรพรรดิคาร์ลที่ 6 ทรงอภิเษกกับเอลิซาเบธ คริสทีน แห่ง เบราน์ชไวค์-วัฟเฟินบุร์สเทิล พระองค์ทรงมีบุตรและธิดารวมกับ 4 พระองค์ แต่ทีแค่สองพระองค์ที่มีพระชนม์รอดมาจากสมัยเด็ก นั่นก็คือ อาร์คดัชเชสมาเรีย เทเรซา และอาร์คดัชเชสมาเรีย อันนา อย่างไรก็ตามเชื่อว่าพระองค์ทรงมีรสนิยมเป็นชายรักชาย มีเรื่องเล่าลือเล่าขานถึงการที่พระองค์ทรงเล่นชู้กับเหล่าข้าราชบริพารเพศชายของตัวเอง  อย่างไมเคิล โจเซฟ เคาท์แห่งอาเธน ผู้ซึ่งทรงสนิทสนมกับจักรพรรดิและมักจะถูกเรียกว่า “สุดที่รักของข้า ผู้ที่รู้ใจและอยู่กับข้าเสมอมา”  พระองค์ทรงจะไปหาชายผู้นี้อยู่เป็นประจำตลอดเวลาเกือบ 19 ปี จนกระทั่งชู้รักของพระองค์เสียชีวิตไปเมื่อปี 2265
สวรรคต

ในเดือนตุลาคม 2283 พระองค์ทรงนำข้าราชบริพาลไปล่าสุดแถวชายขอบของฮังการี อย่างไรก็ตามด้วยสภาพอากาศที่ทั้งชื้นและหนาวที่สุดเท่าที่พระองค์เคยเจอมา ด้วยสภาพอากาศแบบนั้นทำให้พระองค์ทรงเป็นไข้หวัดอย่างกระทันหัน พระองค์ป่วยหนักและสวรรคตอย่างกะทันหันที่ฮอฟบูร์ก เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม รวมอายุขัยทั้งสิ้น 55 พรรษา อย่างไรก็ตามบันทึก Memoirs Voltaire  ของพระองค์ทรงบันทึกว่าพระองค์มีอาการทรุดลงหลังจากรับประทานเห็ดพิษเข้าไป จนกระทั่งสวรรคตในเวลาถัดมา
หลังการสวรรคตของพระองค์ ปัญหาการสืบสันตติวงศ์ก็กลับมาเป็นหัวข้อหลักอีกครั้ง กฤษฎีกาว่าด้วยการสืบสันตติวงศ์ที่ร่างเอาไว้ ถูกเพิกเฉยต่อการใช้งาน มหาอำนาจหลายฝ่ายสนับสนุนผู้แทนจากรัฐบาวาเรีย คาร์ล อัลเบิร์ต เจ้าผู้เลือกแห่งบาวาเรียให้เป็นจักรพรรดิพระองค์ถัดไป นั่นจึงเป็นชนวนเหตุสำคัญที่นำไปสู่การทำสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรียในเวลาถัดมา
ปริสกุส

| ปริสกุส |
| --- | --- |
ปริสกุส (ซ้าย) กับกลุ่มทูตโรมันในราชสำนักของอัตติลา
สัญชาติ: ชาวโรมัน
อาชีพ: นักการทูต, นักวาทศิลป์, โซฟิสต์, นักประวัติศาสตร์
ตำแหน่ง: นักการทูต
นักเขียนชาวโรมัน
ปริสกุส (ละติน: Priscus) เป็นนักการทูต, นักวาทศิลป์, นักโซฟิสต์ และนักประวัติศาสตร์ชาวโรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 5 ปริสกุสเดินทางติดตามมักซิมินุผู้เป็นทูตของจักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 2 ไปยังราชสำนักของอัตติลาในปี ค.ศ. 448 จักรพรรดิมาร์เซียน ปริสกุสก็มีส่วนร่วมในการเดินทางไปยังคาบสมุทรอาหรับและอียิปต์
ปริสกุสเป็นผู้ประพันธ์หนังสือประวัติศาสตร์แปดเล่ม อาจจะระหว่างเมื่ออัตติลาขึ้นครองราชย์จนกระทั่งถึงรัชสมัยของจักรพรรดิเซโน แต่มีเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่ยังหลงเหลืออยู่ งานเขียนของปริสกุสเป็นงานเขียนที่แสดงความเป็นกลาง งานเขียนของปริสกุสใช้โดยจอร์ดาเนส, โพรโคเพียสแห่งเซซาเรีย และนักประวัติศาสตร์คนอื่น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปริสกุส
Priscus at the Court of Attila (Translation by J. B. Bury)
Dindorf's Minor Greek Historians, in Greek with Latin apparatus criticus Priscus starts at page 275
นิรยานุกรม

นิรยานุกรม
นิรยานุกรม (ละติน: Dictionnaire Infernal; อังกฤษ: Infernal Dictionary) เป็นสารานุกรมเกี่ยวกับปิศาจแห่งโลกนรก เขียนขึ้นโดย ฌัก ออกุสต์ ซีมง กอลแล็ง เดอ ปล็องซี (Jacques Auguste Simon Collin de Plancy) และตีพิมพ์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1818 หนังสือเล่มนี้มีหลายรุ่น แต่รุ่นที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคือรุ่นที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1863 ซึ่งมีภาพประกอบจำนวน 69 ภาพโดยหลุยส์ เลอ เบรอตง (Louis Le Breton) ซึ่งถูกเพิ่มเข้าไปในหนังสือเล่มนี้ โดยภาพเหล่านี้เป็นภาพวาดซึ่งพยายามที่จะแสดงให้เห็นถึงรายละเอียดและลักษณะของปีศาจหลายตน ซึ่งภาพเหล่านี้ถูกนำมาใช้ภายหลังในหนังสือกุญแจย่อยของซาโลมอนในรุ่น SL MacGregor Mathers อีกด้วย แม้ว่าภาพบางส่วนจะถูกถอดออกก็ตาม
สมุดภาพ

แอดรามีเล็ช
แอสโมเดียส
แอสทารอธ
บาเอล
บิฮีมอธ
บีเอลซิบับ
แหล่งข้อมูลอื่น

Dictionnaire infernal, ou, Recherches et anecdotes, sur les démons, les, 1818 at Google Books, PDF download available
Dictionnaire infernal, ou Recherches et anecdotes sur les démons, 1844 at Google Books, PDF download available
Dictionnaire des sciences occultes: ou, Répertoire universel des êtres, des, 1848 at Google Books, PDF download available
Dictionnaire infernal: ou Répertoire universel des êtres, des personnages, 1853 582 pages – at Google Books PDF download available
Dictionnaire infernal: ou Répertoire universel des êtres, des personnages, 1863 PDF download available.
Deliriums Realm – Dictionnaire Infernal
Boards of the edition of 1826  เก็บถาวร 2016-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on the site of the electronic library of Lisieux
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  โปแลนด์
ปรอท

บทความนี้เกี่ยวกับเคมี สำหรับเครื่องมือวัดไข้ ดูที่ เทอร์มอมิเตอร์
ปรอท (อังกฤษ: mercury; ละติน: hydrargyrum) เป็นธาตุเคมีสัญลักษณ์ Hg และเลขอะตอมเท่ากับ 80 รู้จักกันทั่วไปในชื่อ ควิกซิลเวอร์ (quicksilver) และมีชื่อเดิมคือ ไฮดราเจอรัม (hydrargyrum /haɪˈdrɑːrdʒərəm/) ปรอทเป็นโลหะหนักสีเงินในบล็อก-d เป็นธาตุโลหะชนิดเดียวที่เป็นของเหลวในที่อุณหภูมิและความดันมาตรฐาน ธาตุอื่นอีกธาตุหนึ่งที่เป็นของเหลวภายใต้สภาวะเช่นนี้คือ โบรมีน แม้ว่าโลหะอย่างซีเซียม แกลเลียม และรูบิเดียมจะละลายที่อุณหภูมิสูงกว่าอุณหภูมิห้อง
ปรอทพบได้ทั่วโลก ส่วนใหญ่พบในรูปซินนาบาร์ (เมอร์คิวริกซัลไฟด์) เมอร์คิวริกซัลไฟด์บริสุทธิ์เป็นผงสีแดงชาด ได้จากปฏิกิริยาของปรอท (เกิดจากรีดักชันจากซินนาบาร์) กับกำมะถัน หากสัมผัส สูดดมไอ หรือทานอาหารทะเลที่ปนเปื้อนปรอทที่ละลายน้ำ (เช่น เมอร์คิวริกคลอไรด์ หรือเมธิลเมอร์คิวรี) อาจเกิดเป็นพิษได้
ปรอทมักใช้ประโยชน์ในเทอร์โมมิเตอร์ บารอมิเตอร์ มาโนมิเตอร์ สฟิกโมมาโนมิเตอร์ โฟลตวาล์ว สวิตช์ปรอท ปรอทรีเลย์ หลอดฟลูออเรสเซนต์ และอุปกรณ์อื่น ๆ แม้ว่ายังมีประเด็นเรื่องพิษที่อาจทำให้เทอร์โมมิเตอร์และสฟิกโมมาโนมิเตอร์ไม่ถูกนำมาใช้อีก แต่จะใช้แอลกอฮอล์ หรือแก้วที่เติมกาลินสแตน หรือเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ที่เป็นเทอร์มิสเตอร์ หรืออินฟราเรดแทน เช่นเดียวกัน สฟิกโมมาโนมิเตอร์ถูกแทนด้วยเกจความดันเชิงกลและเกจรับความตึงอิเล็กทรอนิกส์ ปรอทยังคงมีใช้ในงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ และสารอะมัลกัมสำหรับอุดฟันในบางท้องที่ ปรอทนำมาใช้ผลิตแสงสว่าง กล่าวคือ กระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านไอปรอทในหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์จะสร้างแสงอัลตราไวโอเลตคลื่นสั้น ก่อให้เกิดฟอสเฟอร์ ทำให้หลอดเรืองแสง และเกิดเป็นแสงสว่างขึ้นมา
แหล่งข้อมูลอื่น

EnvironmentalChemistry.com - Mercury.
Material Safety Data Sheet - Mercury.
Hg 80 Mercury.
Global Mercury Assessment report 2002 เก็บถาวร 2015-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by the UNEP.
A summary of the previous report by the industry lobbying group GreenFacts.
.
ติ่งอัณฑะ

| ติ่งของอัณฑะ |
| --- | --- |
อัณฑะข้างขวาซึ่งถูกเลิกทูนิกา วาจินาลิสขึ้น ("ติ่งของอัณฑะ" กำกับอยู่ทางด้านขวา)
รายละเอียด
คัพภกรรม: ท่อมึลเลอร์
ตัวระบุ
ภาษาละติน: Appendix testis
TA98: A09.3.02.010
TA2: 3612
FMA: 19846 19846, 19846
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
การตรวจคลื่นเสียงความถี่สูงที่ถุงอัณฑะของชายวัย 85 ปี ซึ่งเป็นผู้ป่วยน้ำขังเฉพาะที่บริเวณอัณฑะ ติ่งอัณฑะปรากฏอย่างชัดเจนเป็นถุงขนาด 4 มิลลิเมตรทางด้านซ้ายบนของภาพ ส่วนการบันทึกด้วยคลื่นเสียงความถี่สูงด็อพเพลอร์แสดงให้เห็นกระแสการไหลของเลือดเป็นบางจุด
ติ่งอัณฑะ (ละติน: appendix testis) หรือ ไข่ปลาอุกของมอร์กาญญี (อังกฤษ: hydatid of Morgagni) เป็นส่วนเหลือค้างที่หลงเหลืออยู่ของท่อมึลเลอร์ ปรากฏอยู่บนขั้วด้านบนของอัณฑะและยืดเกาะอยู่กับทูนิกา วาจินาลิส โดยพบในร้อยละ 90 ของผู้ชาย[ต้องการอ้างอิง]
นัยสำคัญทางคลินิก > การบิด

ในบางครั้งคราว ติ่งอัณฑะสามารถเกิดการบิด (บิดเป็นเกลียว) ขึ้นได้ ทำให้เกิดอาการปวดอัณฑะข้างเดียว และจำต้องได้รับการผ่าตัดเพื่อคลายออก หนึ่งในสามของผู้ป่วยที่มีภาวะนี้จะมีอาการผิวหนังเปลี่ยนเป็น "จุดสีน้ำเงิน" บนถุงอัณฑะ ซึ่งถือเป็นลักษณะอาการที่เกือบนำไปสู่การวินิจฉัยภาวะดังกล่าวได้โดยพลัน แต่หากมีข้อสงสัยเป็นอย่างสูงกับการวินิจฉัยแยกโรคที่ร้ายแรงเกี่ยวกับการบิดของอัณฑะ จะมีการเก็บชิ้นเนื้อของถุงอัณฑะเพื่อตรวจด้วย การบิดของติ่งอัณฑะจะเกิดขึ้นในช่วงอายุ 0–15 ปี โดยมีช่วงเฉลี่ยที่อายุ 10 ปี
ดูเพิ่ม

ถุงน้ำพาราโอวาเรียน
แหล่งข้อมูลอื่น

emerg/595 จาก eMedicine
synd/292 ใน Who Named It?
ทูนิกา อัลบูจิเนียของอัณฑะ

| ทูนิกา อัลบูจิเนียของอัณฑะ |
| --- | --- |
แผนภาพแสดงองค์ประกอบส่วนใหญ่ของอัณฑะมนุษย์วัยผู้ใหญ่ ประกอบด้วย: 1. ทูนิกา วาจินาลิส, 2. ผนังกั้นอัณฑะ, 3. กลีบย่อยอัณฑะ, 4. ผนังกลางอัณฑะ, 5. หลอดสร้างอสุจิ, 6. ทูบูลี เซมินิเฟรี เรกติ, 7. รีตีเทสทิส, 8. ท่อขับ, 9a. หัวของเอพิดิไดมิส, 9b. ตัวของเอพิดิไดมิส, 9.c หางของเอพิดิไดมิส, 10. หลอดนำอสุจิ, 11a. ทูนิกา วาจินาลิส (ผิวฝั่งนอกอวัยวะ), 11b. ทูนิกา วาจินาลิส (ผิวฝั่งในอวัยวะ) และ 12. ช่องของทูนิกา วาจินาลิส
ภาพตัดขวางของอัณฑะ[วัว]]โดยหลอดเลือดถูกฉีดด้วยสีเจลาตินแดง 1. พาเรงไคมา, 2 ผนังกลางอัณฑะ, 3 ทูนิกา อัลบูจินี, 4 หางของเอพิดิไดมิส, 5 หัวของเอพิดิไดมิส, 6 สายรั้งอัณฑะพร้อมหลอดเลือดแดงอัณฑะ
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: tunica albuginea testis
FMA: 19843
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ทูนิกา อัลบูจิเนีย (ละติน: tunica albuginea) เป็นเนื้อเยื่อเส้นใยที่ทำหน้าที่ปกคลุมอัณฑะ มีลักษณะเป็นเยื่อสีน้ำเงินอมเทาที่แน่น ประกอบด้วยมัดของเนื้อเยื่อเกี่ยวพันเส้นใยสีขาว อันเป็นที่มาของชื่อ albuginea ซึ่งสอดประสานกันในทุกทาง
โครงสร้าง

ทูนิกา อัลบูจิเนียเป็นชั้นของเนื้อเยื่อเส้นใยที่ห่อหุ้มอัณฑะ โดยถูกปกคลุมด้วยทูนิกา วาจินาลิส ยกเว้นในจุดที่เอพิดิไดมิสยึดเกาะกับอัณฑะ และตามแนวขอบด้านหลังซึ่งเป็นบริเวณที่หลอดต่าง ๆ ภายสายรั้งอัณฑะเข้าสู่อัณฑะ โดยทูนิกา อัลบูจิเนียนี้มีความหนากว่าทูนิกา อัลบูจิเนียของรังไข่
ทูนิกา อัลบูจิเนียนั้นรวมเข้ากับทูนิกา วาสคูโลซาบริเวณเหนือเหนือต่อมปล่อยสารของอัณฑะ และที่ขอบด้านหลังจะหันเข้าหาด้านในของต่อม ทำให้เกิดเป็นแนวผนังกั้นแนวตั้งที่ไม่สมบูรณ์ขึ้น เรียกว่า ผนังกลางอัณฑะ (คอร์ปุส ไฮโมริ)
ระเบียงภาพ

ภาพภาคตัดขวางของถุงอัณฑะและอัณฑะข้างซ้าย
ส่วนภาคตัดของสายรั้งอัณฑะของอัณฑะในตัวอ่อนมนุษย์ความยาว 3.5 ซม.
ภาพภาคตัดแนวตั้งของอัณฑะ แสดงการจัดเรียงของท่อต่าง ๆ ภายใน
แหล่งข้อมูลอื่น

SUNY Downstate Medical Center 36:11-0102 - "Inguinal Region, Scrotum and Testes: The Cross-Section of the Testis"
Norman/Georgetown inguinalregion (testes)
นักบุญอักแนส

| นักบุญอักแนส |
| --- | --- |

พรหมจารีและมรณสักขี
เกิด: ราว ค.ศ. 291
เสียชีวิต: ราว ค.ศ. 304
นิกาย: โรมันคาทอลิก  แองกลิคัน  ลูเทอแรน  อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์  ออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ 
วันฉลอง: 21
สัญลักษณ์: ลูกแกะ
องค์อุปถัมภ์: คู่ที่หมั้นกัน ชาวสวน ผู้ถูกข่มขืน พรหมจารี
นักบุญอักแนส (ละติน: Sancta Agnes) หรืออักแนสแห่งโรม เป็นคริสต์ศาสนิกชนสตรีชาวโรมันและมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เกิดเมื่อราว ค.ศ. 291 และเสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 304
ตามตำนานนักบุญอักแนสเป็นบุตรสาวของขุนนางชาวโรมันเกิดราวปี ค.ศ. 291ในครอบครัวที่นับถือคริสต์ศาสนาและพลีชีพให้กับศาสนาเมื่ออายุได้ 12 ปีในสมัยของจักรพรรดิไดโอคลีเชียนแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออกเมื่อวันที่ 21 มกราคม  ค.ศ. 304
ตามเรื่องที่เล่ากันกล่าวว่าพรีเฟกต์เซมโปรนิอุสประสงค์จะให้ลูกชายแต่งงานกับอักแนสแต่เธอปฏิเสธ  เขาจึงสั่งให้เอาตัวอักแนสไปฆ่า แต่ตามกฎหมายโรมันห้ามการฆ่าหญิงพรหมจารี  เซมโปรนิอุสจึงให้ลากร่างที่เปลือยเปล่าของอักแนสไปตามถนนไปยังซ่องโสเภณี  ขณะที่ลากไปอักแนสก็อธิษฐาน ผมของอักแนสก็ยาวออกมาจนปกคลุมร่างกาย ผู้ที่พยายามข่มขืนอักแนสก็มีอันเป็นไปโดยตาบอด เมื่อเซ็มโพรเนียสพยายามเผาอักแนสบนกองไฟ ก็จุดกองไฟไม่ติด เจ้าหน้าที่จึงดึงดาบออกมาตัดหัวอักแนส หรือบางเรื่องก็ว่าแทงคอหอย และว่ากันว่าเลือดของอักแนสไหลนองให้คริสต์ศาสนิกชนซับกันด้วยผ้า
สองสามวันหลังจากอักแนสเสียชีวิตก็มีคนเห็นเด็กผู้หญิงเอ็มเมอเร็นทิอานามานั่งอธิษฐานอยู่หน้าที่เก็บศพ เอ็มเมอเร็นทิอานามาอ้างว่าเป็นลูกของแม่นมของอักแนส และถูกขว้างด้วยก้อนหินจนตายหลังจากที่ไปด่าและกล่าวหาผู้นอกศาสนาว่าฆ่าอักแนส และไล่ก็ไม่ยอมไปจากที่เก็บศพ ต่อมาเอ็มเมอเร็นทิอานามาก็ได้รับการประกาศเป็นนักบุญ
เรลิกของนักบุญอักแนสอยู่ที่โบสถ์ซันตาอักเนเซฟูโอรีเลมูรา (Sant'Agnese fuori le mura) ที่โรมที่สร้างบนสุสานใต้ดิน (catacomb) ของอักแนส กะโหลกอยู่ที่คูหาสวดมนต์ภาพในโบสถ์ซันตาอักเนเซอินอาโกเน (Sant'Agnese in Agone) ที่โรมเช่นกัน
นักบุญอักแนสในวัฒนธรรมร่วมสมัย

ในวันฉลองนักบุญอักแนส ก็จะเอาลูกแกะสองตัวจากอารามเตรฟอนตาเนของคณะแทรปปิสต์ที่กรุงโรมไปให้พระสันตะปาปาเจิม  พอถึงวันพฤหัสบดีศักดิ์สิทธิ์ก็จะโกนขนแกะแล้วเอามาถักเป็นผ้าพาดปัลลีอุม(Pallium) ที่พระสันตะปาปาจะมอบให้อาร์ชบิชอปที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งใหม่เพื่อแสดงว่าความสัมพันธ์ทางการปกครองระหว่างอาร์ชบิชอปใหม่กับพระสันตะปาปา
นักบุญอักแนสเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์เด็กผู้หญิง ตามประเพณีท้องถิ่นก็จะเรียกเด็กสาว ๆ มาทำพิธีตอนค่ำก่อนวันฉลองเพื่อจะได้หาสามีได้ในอนาคต  ความเชื่อเช่นนี้ทำให้นิยมกันมากขึ้นโดยโคลงของจอห์น คีทส์ (John Keats) ชื่อ “คืนก่อนวันนักบุญอักแนส” (The Eve of Saint Agnes)
ในศิลปะนักบุญอักแนสจะเป็นผู้หญิงผมทองใส่เสื้อคลุมถือใบปาล์มและมีลูกแกะหมอบอยูที่เท้าหรือในวงแขน ในนวนิยายฟาบิโอลา หรือวัดรังผึ้ง เขียนโดยพระคาร์ดินัล นิโคลัส ไวส์แมน ในปี ค.ศ. 1854 อักแนสเป็นลูกพี่ลูกน้องผู้ที่นางเอกฟาบิโอนาไว้วางใจ
ดูเพิ่ม

มรณสักขีในศาสนาคริสต์
นักบุญบีด

| นักบุญบีด |
| --- | --- |
“นักบุญบีด”
บาทหลวงและนักปราชญ์แห่งคริสตจักร
เกิด: ราว ค.ศ. 672/ค.ศ. 673
เสียชีวิต: 26 พฤษภาคม ค.ศ. 735 เมืองแจร์โรว์ ราชอาณาจักรนอร์ธัมเบรีย
นิกาย: โรมันคาทอลิก แองกลิคัน ลูเทอแรน อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ 
สักการสถานหลัก: มหาวิหารเดอรัม
วันฉลอง: 25 พฤษภาคม
องค์อุปถัมภ์: นักเขียนชาวอังกฤษ และนักประวัติศาสตร์
นักบุญบีดผู้น่าเคารพ (อังกฤษ: Saint Bede; Venerable Bede; หรือเบดา (ละติน: Beda; ค.ศ. 672/ค.ศ. 673–26 พฤษภาคม ค.ศ. 735) เป็น เป็นบาทหลวงและนักพรตโรมันคาทอลิกประจำอารามมังค์แวร์มัท-แจร์โรว์ ในราชอาณาจักรนอร์ธัมเบรีย
นักบุญบีดมีชื่อเสียงจากการเป็นนักบันทึกเหตุการณ์และนักวิชาการ งานชิ้นสำคัญของท่านคือ “ประวัติศาสตร์คริสตจักรของชนอังกฤษ” ที่ทำให้ได้รับชื่อว่าเป็น “บิดาแห่งประวัติศาสตร์อังกฤษ” นอกจากนั้นก็ยังเป็นหนึ่งในนักปราชญ์แห่งคริสตจักร นักบุญบีดเป็นนักบุญจากบริเตนใหญ่ผู้เดียวที่ได้รับตำแหน่งนี้ (นักบุญแอนเซล์มแห่งแคนเทอร์เบอรี ได้รับตำแหน่งนี้แต่มาจากอิตาลี)
ชีวิต

ทุกอย่างที่เราทราบเกี่ยวกับนักบุญบีดมาจากบทสุดท้ายในหนังสือ “ประวัติศาสตร์คริสตจักรของชนอังกฤษ” ที่เขียนเสร็จราวปี 
ค.ศ. 731, และบีดกล่าวเป็นนัยว่ามีอายุ 59 ปีซึ่งทำให้สันนิษฐานปีเกิดได้ว่าราวปี ค.ศ.  672 หรือ ค.ศ. 673 หลักฐานย่อยอีกหลักฐานหนึ่งมาจากคัธเบิร์ตผู้ติดตามผลงานของบีด คัธเบิร์ตอาจจะเป็นคนคนเดียวกับผู้ที่ต่อมาเป็นอธิการอารามเวียร์มัธ-จาร์โรว์ในหนังสือ “ประวัติศาสตร์” บีดกล่าวว่าเขาเกิด “บนแผ่นดินของอารามนี้” คัธเบิร์ตกล่าวถึงอารามคู่––เวียร์มัธ และ จาร์โรว์ ที่อยู่ไม่ไกลจากนิวคาสเซิลอะพอนไทน์และซันเดอร์แลนด์ตามลำดับในปัจจุบัน ทั้งสองเมืองต่างก็อ้างว่าเป็นที่เกิดของนักบุญบีด แต่ก็มีอีกทฤษฎีหนึ่งที่กล่าวว่าบีดเกิดที่มองค์ตันที่อยู่ไกลจากจาร์โรว์ราวสองไมล์ บีดเองไม่ได้กล่าวถึงที่มาแต่ความสัมพันธ์ของบีดกับผู้มียศศักดิ์ทำให้สันนิษฐานว่าเป็นผู้มาจากครอบครัวที่มีฐานะดี อธิการอารามคนแรกของบีดคือเบเนดิกต์ บิสกอป (Benedict Biscop) ทั้ง “บิสกอป” และ “เบดา” (Beda) ปรากฏในรายพระนามพระมหากษัตริย์ของราชอาณาจักรลินซีย์ มาตั้งแต่ราว ค.ศ. 800 ซึ่งเป็นอีกหลักฐานอีกหลักฐานหนึ่งที่สนับสนุนว่าบีดมาจากครอบครัวขุนนาง ชื่อบีดเป็นชื่อที่ไม่เป็นสามัญเท่าใดนักและปรากฏเพียงสองครั้งใน “Liber Vitae” ของมหาวิหารเดอแรมซึ่งชื่อหนึ่งสันนิษฐานว่าเป็นนักบุญบีด อีกชื่อหนึ่ง “Bieda” ปรากฏใน “บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน” ไต้ปี ค.ศ. 501 และก็เป็นที่เดียวที่อ้างถึงชื่อ ชื่อบีดสันนิษฐานว่ามาจากภาษาอังกฤษเก่าจากคำว่า “bēd” (อธิษฐาน) และถ้าเป็นชื่อที่ครอบครัวตั้งให้แต่แรกเกิดก็สันนิษฐานได้ว่าทางบ้านตั้งใจจะถวายตัวให้กับศาสนา
ดูเพิ่ม

เซนต์
นักปราชญ์แห่งคริสตจักร
| ด ค กนักปราชญ์แห่งคริสตจักร |
| --- | --- |
 เกรกอรี  แอมโบรส  ออกัสตินแห่งฮิปโป  เจอโรม  จอห์น คริสซอสตอม  เบซิลแห่งเซซาเรีย  เกรกอรีแห่งนาเซียนซัส  อะทาเนเชียสแห่งอะเล็กซานเดรีย  ซิริลแห่งอะเล็กซานเดรีย  ซิริลแห่งเยรูซาเลม  จอห์นแห่งดามัสกัส  บีด  เอเฟรมแห่งซีเรีย  ทอมัส อไควนัส  โบนาเวนตูรา  แอนเซล์มแห่งแคนเทอร์เบอรี  อีซีโดโรแห่งเซบิยา  ปีเตอร์ คริสโซโลกัส  ลีโอที่ 1  ปีเตอร์ เดเมียน  แบร์นาร์แห่งแกลร์โว  อีแลร์แห่งปัวตีเย  อัลฟอนโซ มาเรีย เด ลีกูโอรี  ฟร็องซัว เดอ ซาล  ปีเตอร์ กานิส  ยอห์นแห่งไม้กางเขน  โรแบร์โต เบลลาร์มีโน  อัลแบร์ตุส มาญุส  แอนโทนีแห่งปาดัว  โลเรนโซแห่งบรินดีซี  เตเรซาแห่งอาบีลา  กาเตรีนาแห่งซีเอนา  เตแรซแห่งลีซีเยอ  ยอห์นแห่งอาบีลา  ฮิลเดการ์ดแห่งบิงเงิน
ผู้หลบหนีคำพิพากษาคือผู้ที่ยอมรับว่าตนผิด

ผู้หลบหนีคำพิพากษาคือผู้ที่ยอมรับว่าตนผิด (ละติน: fatetur facinus qui judicium fugit; อังกฤษ: he who flees judgement confesses his guilt หรือ the one who flees the law confesses his guilt) เป็นภาษิตภาษาละตินทางกฎหมาย ซึ่งอย่างน้อยปรากฏครั้งแรกในพจนานุกรมกฎหมายของแบล็ก (อังกฤษ: Black's Law Dictionary) ที่พิมพ์ในประเทศอังกฤษเมื่อ ค.ศ. 1718 (พ.ศ. 2261) และมีอิทธิพลต่อบรรดาผู้ก่อร่างสร้างชาติอเมริกามาก
ศาลสูงสุดแห่งสหรัฐอเมริกาได้อ้างถึงภาษิตในคำพิพากษาหลายครั้ง ครั้งหนึ่งในคดีระหว่างฮิกกอรีกับสหรัฐอเมริกา [HICKORY v. U S, 160 U.S. 408 (1896)] เมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1896 (พ.ศ. 2439) ความตอนหนึ่งว่า
เพราะเห็นว่าคนผิดมักหลบหนีจากคำพิพากษา บรรพบุรุษของเราจึงด่วนสรุปว่ามีแต่คนผิดเท่านั้นที่กระทำเยี่ยงนั้นได้ ตามภาษิตที่ว่า 'ผู้หลบหนีคำพิพากษาคือผู้ที่ยอมรับว่าตนผิด' ด้วยเหตุนี้ ตามกฎหมายเดิม ผู้หลบหนีจากการพิจารณาความผิดจะถูกริบราชบาตรยกครัว แม้ว่าต่อมาเขาจะได้รับการพิสูจน์ว่าไม่มีความผิดก็ตาม....ในปัจจุบัน เรามีความเห็นที่ถูกต้องมากกว่านั้น และการเลี่ยงหรือหลบหนีจากกระบวนการยุติธรรมก็ดูเหมือนว่าจะได้รับผลอันเข้าที่เข้าทางโดยการบังคับใช้กฎหมายอาญามากกว่า...
โจเซฟ ฟาราห์ (อังกฤษ: Joseph Farah) นักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ชาวอเมริกัน แสดงความเห็นเกี่ยวกับภาษิตนี้ว่า "ภาษิตนี้ค่อนข้างเป็นหลักการที่ประจักษ์ชัดในตัว ทว่า เพราะเราอาศัยอยู่ในยุคที่หลักการอันประจักษ์ชัดในตัวถูกทำให้เคลือบคลุมมานักต่อนักแล้ว ภาษิตนี้จึงน่าจะได้รับการหยิบยกขึ้นมากล่าวอีกครั้ง..."
เชิงอรรถ

1 2  Legal Latin phrases and maxims, 2009 : Online.
↑  John R. Stone, 2004 : Online.
1 2  Joseph Farah, 2009 : Online.
↑  HICKORY v. U S, 160 U.S. 408 (1896); n.d. : Online.
"Our ancestors, observing that guilty persons usually fled from justice, adopted the hasty conclusion that it was only the guilty who did so, according to the maxim 'Fatetur facinus qui fugit judicium,' so that under the old law a man who fled to avoid being tried for felony forfeited all his goods, even though he were acquitted...In modern times more correct views have prevailed, and the evasion of or flight from justice seems now nearly reduced to its true place in the administration of the criminal law..."
พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมัน

| พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมัน |
| --- | --- |
พระเจ้าโยเซ็ฟที่ 2 พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมันพระองค์สุดท้าย
สถาปนา: ค.ศ. 1002
สิ้นสุด: 18 สิงหาคม ค.ศ. 1765
องค์แรก: พระเจ้าไฮน์ริชที่ 2
องค์สุดท้าย: พระเจ้าโยเซ็ฟที่ 2
บัลลังก์พระเจ้าชาร์เลอมาญ ใน อาสนวิหารอาเคิน
พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมัน (ละติน: Rex Romanorum, อังกฤษ: King of the Romans) เป็นตำแหน่งพระอิสริยศสำหรับบุคคลที่ได้รับคัดเลือกจากคณะผู้คัดเลือกให้ดำรงตำแหน่งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เป็นพระองค์ต่อไป โดยที่บุคคลนั้นยังไม่ได้รับการราชาภิเษกจากพระสันตะปาปาซึ่งจะนับว่าเป็นจักรพรรดิเต็มพระองค์ เช่น ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ระหว่าง ค.ศ. 1056 ถึง ค.ศ. 1084 จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ทรงใช้พระอิสริยศนี้เมื่อทรงได้รับคัดเลือกเป็นจักรพรรดิแล้วแต่ยังมิได้รับการราชาภิเษกจากพระสันตะปาปา แต่จักรพรรดิหลายพระองค์ที่ทรงเป็น “จักรพรรดิในอนาคต” ก็ถูกเรียกกันว่า “จักรพรรดิ” แม้ว่าจะยังไม่ได้รับการราชาภิเษกจากพระสันตะปาปาก็ตาม ตำแหน่งนี้ต่อมาก็ใช้กับรัชทายาทที่จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แต่งตั้งเพื่อจะให้เป็นจักรพรรดิพระองค์ต่อไป (จนกว่าจะได้ขึ้นครองราชย์อย่างเป็นทางการ) ตำแหน่งนี้เรียกอีกอย่างว่า “Imperator futurus” (จักรพรรดิในอนาคต)
ดูเพิ่ม

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ชาวแฟรงก์

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ แฟรงเคีย
| Franci |
| --- | --- |
วัตถุของชาวแฟรงค์ในสมัยราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง
ภาษา
Old Frankish
ศาสนา
ศาสนาพื้นเมืองแฟรงค์, โรมันคาทอลิก
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
กลุ่มชนเจอร์แมนิก, ชาวฝรั่งเศส 
หนังสือสำหรับทำพิธีศาสนา “Gelasian Sacramentary” จากราว ค.ศ. 750
แฟรงก์ (อังกฤษ: Franks, ละติน: Franci) เป็นกลุ่มชนเจอร์มานิกตะวันตกที่เริ่มก่อตัวขึ้นราวคริสต์ศตวรรษที่ 3 โดยมีถิ่นฐานอยู่ทางเหนือและทางตะวันออกของลุ่มแม่น้ำไรน์ตอนล่าง ภายใต้การปกครองโดยราชวงศ์เมโรแว็งเชียง ชนแฟรงก์ก็ก่อตั้งสถาบันพระมหากษัตริย์เจอร์มานิกที่มาแทนจักรวรรดิโรมันตะวันตกตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 รัฐของชนแฟรงก์และมารวมตัวกันเป็นอาณาบริเวณส่วนใหญ่ของยุโรปตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ที่กลายมาเป็นจักรวรรดิคาโรลินเจียนและรัฐต่าง ๆ ที่ตามมา
ความหมายของคำว่า “ชนแฟรงก์” ที่กลุ่มชนแตกต่างกันไปตามสมัยและปรัชญา โดยทั่วไปแล้วมักจะเป็นความหมายที่ไม่ชัดเจน ภายในกลุ่มแฟรงเคีย “ชนแฟรงก์” เป็นกลุ่มชนที่มีเป็นกลุ่มชนเอกลักษณ์ที่มีวัฒนธรรมเป็นของตนเอง
รากของคำว่า “แฟรงก์” อาจจะมาจากภาษาละติน “francisca” (จากเจอร์มานิก “*frankon” ที่เกี่ยวเนื่องกับภาษาอังกฤษเก่า “franca”) ที่แปลว่า “แหลน” ชนแฟรงก์ที่โยนขวานได้รับนามว่า “francisca” (ขว้างขวาน) ซึ่งอาจจะเป็นการเรียกกลุ่มชนตามอาวุธที่ใช้  เอ. ซี. เมอร์เรย์ กล่าวว่าที่มาของคำว่า “Franci” ไม่เป็นที่ทราบแน่นอน (“คนดุ” ดูจะเป็นความหมายที่นิยมกัน) แต่จะอย่างไรก็ตามก็เป็นคำที่มีที่มาจากเจอร์มานิค
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 5 ชนแฟรงก์บางกลุ่มก็โจมตีอาณาบริเวณที่เป็นของโรมัน ขณะที่ชนแฟรงก์กลุ่มอื่นเข้าเป็นทหารโรมันในกอล มีก็แต่กลุ่มซาเลียนเท่านั้นที่ก่อตั้งราชอาณาจักรในดินแดนของโรมันและเป็นที่ยอมรับของโรมันหลังจากปี ค.ศ. 357 ในขณะที่อำนาจของจักรวรรดิโรมันเสื่อมโทรมลง ชนแฟรงก์ก็รวมตัวกันภายใต้ราชวงศ์เมโรแว็งเชียงและได้รับชัยชนะต่อดินแดนกอลทั้งหมดนอกจากเซ็พติเมเนีย (Septimania) ในคริสต์ศตวรรษที่ 6 ความมีอำนาจและอภิสิทธิ์ของซาเลียนมีบทบาทสำคัญในการช่วยการเผยแพร่คริสต์ศาสนาไปทั่วยุโรปตะวันตก
ประวัติศาสตร์ > ที่มา

ชาวแฟรงก์ปรากฏตัวครั้งแรกในบันทึกทางประวัติศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 ในฐานะชนเผ่าเจอร์แมนิกกลุ่มหนึ่งที่อาศัยอยู่ในที่ราบลุ่มทางตะวันออกของแม่น้ำไรน์ล่าง ในด้านภาษาศาสตร์ชาวแฟรงก์จัดอยู่ในกลุ่มไรน์-เวเซอร์ของกลุ่มคนที่พูดภาษาเจอร์แมนิก
ในตอนนั้นชาวแฟรงก์แบ่งออกเป็นสามกลุ่มย่อย คือ ชาวซาเลียน, ชาวริปัวเรียน และชาวชัตติหรือชาวเฮสเซียน แต่ละกลุ่มมีความเกี่ยวข้องกันทางด้านภาษาและวัฒนธรรม แต่ในทางการเมืองถือว่าเป็นคนละชนเผ่ากัน