stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน
รูปแบบทางดนตรีและนวัตกรรม

ในประวัติศาสตร์ดนตรีแล้ว ผลงานของเบทโฮเฟินแสดงถึงช่วงรอยต่อระหว่างยุคคลาสสิก (ค.ศ. 1750 - ค.ศ. 1810) กับยุคจินตนิยม (ค.ศ. 1810 - ค.ศ. 1900) ในซิมโฟนีหมายเลข 5 ของเขา เบทโฮเฟินได้นำเสนอทำนองหลักที่เน้นอารมณ์รุนแรงในท่อนท่อน เช่นเดียวกับในอีกสามท่อนที่เหลือ (เป็นรูปแบบที่พบเห็นได้บ่อยในผลงานประพันธ์ช่วงวัยเยาว์ของเขา) ช่วงต่อระหว่างท่อนที่สามกับท่อนสุดท้าย เป็นทำนองหลักของอัตทากาโดยไม่มีการหยุดพัก และท้ายสุด ซิมโฟนีหมายเลข 9 ได้มีการนำการขับร้องประสานเสียงมาใช้ในบทเพลงซิมโฟนีเป็นครั้งแรก (ในท่อนที่สี่) ผลงานทั้งหลายเหล่านี้นับเป็นนวัตกรรมทางดนตรีอย่างแท้จริง
เขาได้ประพันธ์อุปรากรเรื่อง "ฟิเดลิโอ" โดยใช้เสียงร้องในช่วงความถี่เสียงเช่นเดียวกับเครื่องดนตรีในวงซิมโฟนี โดยมิได้คำนึงถึงขีดจำกัดของนักร้องประสานเสียงแต่อย่างใด
หากจะนับว่าผลงานของเขาประสบความสำเร็จต่อสาธารณชน นั่นก็เพราะแรงขับทางอารมณ์ที่มีอยู่อย่างเปี่ยมล้นในงานของเขา
ในแง่ของเทคนิคทางดนตรีแล้ว เบโฮเฟนได้ใช้ทำนองหลักหล่อเลี้ยงบทเพลงทั้งท่อน และนับเป็นผลสัมฤทธิ์ทางดนตรีที่ไม่มีผู้ใดปฏิเสธได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเข้มข้นทางจังหวะที่มีความแปลกใหม่อยู่ในนั้น เบทโฮเฟินได้ปรับแต่งทำนองหลัก และเพิ่มพูนจังหวะต่าง ๆ เพื่อพัฒนาการของบทเพลงเดียวกันตั้งแต่ต้นจนจบ
เขาใช้เทคนิคนี้ในผลงานเลื่องชื่อหลายบท ไม่ว่าจะเป็นท่อนแรกของเปียโนคอนแชร์โตหมายเลข 4 (ที่ใช้ตั้งแต่ห้องแรก) ท่อนแรกของซิมโฟนีหมายเลข 5 (ที่ใช้ตั้งแต่ห้องแรกเช่นกัน) ท่อนที่สองของซิมโฟนีหมายเลข 7 (ในจังหวะอนาเปสต์) การนำเสนอความสับสนโกลาหลของท่วงทำนองในรูปแบบแปลกใหม่ตลอดเวลา ความเข้มข้นของท่วงทำนองตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นที่ย้อนกลับมาสู่โสตประสาทของผู้ฟังอยู่เรื่อย ๆ อย่างไม่หยุดยั้ง ส่งผลให้เกิดความประทับใจต่อผู้ฟังอย่างถึงขีดสุด
เบทโฮเฟินยังเป็นบุคคลแรก ๆ ที่ศึกษาศาสตร์ของวงออร์เคสตราอย่างพิถีพิถัน ไม่ว่าจะเป็นการพัฒนาบทเพลง การต่อบทเพลงเข้าด้วยกันโดยเปลี่ยนรูปแบบ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในโน้ตแผ่นที่เขาเขียนให้เครื่องดนตรีชิ้นต่าง ๆ นั้น ได้แสดงให้เห็นวิธีการนำเอาทำนองหลักกลับมาใช้ในบทเพลงเดียวกันในรูปแบบที่มีเอกลักษณ์ โดยมีการปรับเปลี่ยนเสียงประสานเล็กน้อยในแต่ละครั้ง การปรับเปลี่ยนโทนเสียงและสีสันทางดนตรีอย่างไม่หยุดยั้ง เปรียบได้กับการเริ่มบทสนทนาใหม่ โดยที่ยังรักษาจุดอ้างอิงของความทรงจำเอาไว้
สาธารณชนในขณะนี้จะรู้จักผลงานซิมโฟนีและคอนแชร์โตของเบทโฮเฟินเสียเป็นส่วนใหญ่ มีน้อยคนที่ทราบว่าผลงานการคิดค้นแปลกใหม่ที่สุดของเบทโฮเฟินนั้นได้แก่เชมเบอร์มิวสิค โดยเฉพาะอย่างยิ่งโซนาตาสำหรับเปียโน 32 บท และบทเพลงสำหรับวงควอเท็ตเครื่องสาย 16 บท นั้น นับเป็นผลงานสร้างสรรค์ทางดนตรีอันเจิดจรัส --- โซนาตาสำหรับเครื่องดนตรีสองหรือสามชิ้นนับเป็นผลงานสุดคลาสสิก --- บทเพลงซิมโฟนีเป็นผลงานคิดค้นรูปแบบใหม่ --- ส่วนบทเพลงคอนแชร์โตนั้น ก็นับว่าควรค่าแก่การฟัง
ผลงานของเบทโฮเฟิน

ผลงานของเบทโฮเฟินแบ่งได้เป็นสามระยะ ตามลักษณะดนตรีที่แตกต่างกัน ระยะแรก (1780 – 1802) ใช้รูปแบบการประพันธ์เพลงของดนตรียุคคลาสสิกอย่างเด่นชัด ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากไฮเดินและโมทซาร์ท ระยะที่สอง (1802 – 1816) เบทโฮเฟินแสดงความเป็นตัวของตัวเองออกมาอย่างเด่นชัด รูปแบบการประพันธ์มีการพัฒนาอย่างสง่างามมากขึ้น ความยาวในแต่ละส่วนแต่ละตอนมีมากกว่าเพลงในยุคแรก วงออร์เคสตราปรับปรุงเพิ่มจำนวนเครื่องดนตรีให้มากขึ้น เพราะต้องการแสดงถึงความมีพลัง ความยิ่งใหญ่ ชัยชนะ การประสานเสียงโดยใช้คอร์แปลก ๆ มากขึ้น จัดได้ว่าเป็นผลงานเพลงที่แตกต่างจากยุคคลาสสิกอย่างชัดเจน ระยะที่สาม (1816 – 1827) เป็นช่วงที่เบทโฮเฟินเปลี่ยนแนวการประพันธ์ไป เนื่องจากต้องการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ขึ้นมา ผลงานในช่วงท้ายมักจะแสดงออกถึงความเข้มแข็ง ไม่นุ่มนวลมากนักและหลายบทเพลงไม่เป็นที่รู้จัก ผลงานของเบทโฮเฟินประกอบด้วย ซิมโฟนี 9 บท เปียโนคอนแชร์โต 5 บท ไวโอลินคอนแชร์โต 1 บท โอเปรา 1 เรื่อง สติงควอเท็ต 16 บท เปียโนโซนาตา 32 บทและผลงานสำคัญอีกจำนวนมาก นับว่าเบทโฮเฟินเป็นผู้เชื่อมต่อระหว่างยุคคลาสสิกและยุคจินตนิยมเข้าด้วยกันอย่างแท้จริง
มีเดีย

| --- | --- |
Moonlight Sonata: 

Piano Sonata No. 14 in C-sharp minor, 1st movement
| --- | --- |
Pathetique Sonata: 

Piano Sonata No. 8 in C minor, 1st & 2nd movements
| --- | --- |
Opus 111, movement 1: 

Piano Sonata No. 32 in C minor, 1st movement
| --- | --- |
Opus 111, movement 2: 

Piano Sonata No. 32 in C minor, 2nd movement
หากไม่ได้ยินเสียง โปรดดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:วิธีใช้สื่อ
Orchestral
| --- | --- |
Symphony 5, movement 1: 

From Symphony no. 5
| --- | --- |
Symphony 5, movement 2: 

From Symphony no. 5
| --- | --- |
Symphony 5, movement 3: 

From Symphony no. 5
| --- | --- |
Symphony 5, movement 4: 

From Symphony no. 5
| --- | --- |
Opus 62: 

Overture - Coriolan
| --- | --- |
Piano Concerto 4, movement 1: 

Piano Concerto No. 4 in G major, 1st movement
| --- | --- |
Piano Concerto 4, movement 2 and 3: 

Piano Concerto No. 4 in G major, 2nd and 3rd movement
หากไม่ได้ยินเสียง โปรดดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:วิธีใช้สื่อ
Chamber
| --- | --- |
Opus 47, movement 1: 

Violin Sonata No. 9 in A major "Kreutzer", 1st movement
| --- | --- |
Opus 47, movement 2: 

Violin Sonata No. 9 in A major "Kreutzer", 2nd movement
| --- | --- |
Opus 47, movement 3: 

Violin Sonata No. 9 in A major "Kreutzer", 3rd movement
| --- | --- |
Fugue in B Flat Minor, arranged for String Quintet: 

From Well-Tempered Clavier (Book One) by Johann Sebastian Bach, Hess 38
หากไม่ได้ยินเสียง โปรดดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:วิธีใช้สื่อ
Other
| --- | --- |
Rondino in E-flat for Wind Octet: 


| --- | --- |
Komm' o Hoffnung: 

The Komm' o Hoffnung aria from Fidelio, performed by Alice Guszalewicz
หากไม่ได้ยินเสียง โปรดดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:วิธีใช้สื่อ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อุทิศให้เบทโฮเฟิน
จดหมายและผลงานของเบทโฮเฟินจากโครงการกูเทนเบิร์ก
โน้ตแผ่นซิมโฟนีและคอนแชร์โต เก็บถาวร 2005-08-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โน้ตแผ่นโซนาตาสำหรับเปียโน แวรีเอชัน ...
บทความเกี่ยวกับเบทโฮเฟิน
รายงานภาพเบทโฮเฟินจากเวียนนา เก็บถาวร 2006-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รวบรวมไฟล์ midi บทเพลงหายากของเบทโฮเฟิน
หนังสั้นเรื่อง ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน ปะทะ ว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท
| ด ค กศิลปินจินตนิยม |
| --- | --- |
วัฒนธรรม:  โบฮีเมียนิยม  อชเชียน  ชาตินิยมโรแมนติก  วอลเลนร็อดนิยม 
วรรณกรรม:  แอนเดอร์เซน  เบลก  เบินส์  ไบรอน  ชาโตบรีย็อง  คอเลริดจ์  Espronceda  เกอเทอ  พี่น้องตระกูลกริม  Heine  ฮอฟฟ์มันน์  เฮิลเดอร์ลิน  อูโก  คีตส์  คราซีนสกี  ลามาร์ตีน  เลโอปาร์ดี  เลอร์มอนตอฟ  มิกกีวิกซ์  Musset  Nerval  โนวาลิส  Oehlenschläger  โพ  พุชกิน  ชิลเลอร์  สก็อตต์  แมรี เชลลีย์  เพอร์ซี บิสซี เชลลีย์  Slowacki  สเตนดัล  Ujejski  เวิร์ดสเวิร์ธ 
คีตกรรม:  อัลแคน  ออเบอร์  เบทโฮเฟิน  เบลลินี  แบร์ลีโยซ  กริก  ชูเบิร์ท  ชอแป็ง  โดนิเซตติ  ฟิลด์  แฟรงค์  กลิงคา  ฮาเลวี  ลิสท์  โลเว  มาเลอร์  มาร์ชเนอร์  Méhul  เม็นเดิลส์โซน  มาเยอร์เบียร์  ปากานินี  รอสซินี   ชูมัน  ทัลแบร์ค  แวร์ดี  วากเนอร์  เวเบอร์ 
ปรัชญา:  คอเลริดจ์  เกอเทอ  ชิลเลอร์  มุลเลอร์  ชไลเออร์มัคเคอร์  Tieck  Mickiewicz  ฟ็อยเออร์บัค  ฟิชเทอ  Wackenroder  ยาน  ชเลเกิล  เช็ลลิง  เฮเกิล  เซอร์เอิน เคียร์เกอกอร์  Słowacki  Towiański 
ศิลปกรรม:  เบลก  Briullov  คอนสตาเบิล  Corot  เดอลาครัว  Friedrich  เฌรีโก  โกยา  สกุลศิลปะลุ่มแม่น้ำฮัดสัน  Leutze  Nazarene movement  พาล์มเมอร์  เทอร์เนอร์  Wiertz 
บ้านเกิดของเบทโฮเฟินที่เมืองบ็อน
ภาพวาด ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน ใน ค.ศ. 1783
ภาพวาด ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน ใน ค.ศ. 1803
ภาพวาด ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน ใน ค.ศ. 1815
ภาพวาด ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน ใน ค.ศ. 1823

รูปปั้นของเบทโฮเฟินและบ้านเกิดของเขาที่เมืองบ็อน
เครือข่ายส่วนตัวเสมือน

ตัวอย่างการเชื่อมโยงเครือข่ายส่วนตัวเสมือน
เครือข่ายส่วนตัวเสมือน (อังกฤษ: virtual private network: VPN) คือ เครือข่ายเสมือนที่ยอมให้กลุ่มของ site สามารถสื่อสารกันได้ นโยบายในการใช้งานใน VPN ถูกกำหนดโดยชุดของ admin policies ที่จุดทำขึ้นโดยสมาชิกในกลุ่มนั้น หรือถูกกำหนดอย่างเบ็ดเสร็จโดย Service Provider (SP) site ดังกล่าวอาจอยู่ภายในองค์กรเดียวกันหรือต่างองค์กรก็ได้ หรือ VPN อาจเป็น intranet หรือ extranet site ดังกล่าวอาจอยู่ในมากกว่าหนึ่ง VPN ก็ได้หรือ VPN อาจทับกัน, ทุก site ไม่จำเป็นต้องอยู่ภายใต้ SP เดียวกัน, VPN อาจกระจายอยู่หลาย SP
การส่งข้อมูลที่เป็นเครือข่ายส่วนตัว (Private Network) จะมีการเข้ารหัสแพ็กเก็ตก่อนการส่ง เพื่อสร้างความปลอดภัยให้กับข้อมูล และส่งข้อมูลไปตามเส้นทางที่สร้างขึ้นเสมือนกับอุโมงค์ที่อยู่ภายในเครือข่ายสาธารณะ (Public Network) นั่นก็คือเครือข่าย อินเทอร์เน็ต นั่นเอง เครือข่ายส่วนตัวเสมือนสามารถเชื่อมต่อเครือข่ายจากเครือข่ายหนึ่งไปยังอีกเครือข่ายหนึ่งได้ VPN จะช่วยให้คุณสามารถส่งข้อมูลระหว่างเครื่องคอมพิวเตอร์ โดยผ่านระบบอินเทอร์เน็ต ทำให้ได้รับความสะดวกและรวดเร็วในการส่งข้อมูลในแต่ละครั้ง
เครือข่ายส่วนตัว (Private Network) เป็นระบบเครือข่ายที่จัดตั้งขึ้นไว้สำหรับหน่วยงานหรือองค์กรที่เป็นเจ้าของและมีการใช้ทรัพยากรร่วมกัน ซึ่งทรัพยากรและการสื่อสารต่างที่มีอยู่ในเครือข่ายจะมีไว้เฉพาะบุคคลในองค์กรเท่านั้นที่มีสิทธเข้ามาใช้ บุคคลภายนอกเครือข่ายไม่สามารถเข้ามาร่วมใช้งานบนเครือข่ายขององค์กรได้ ถึงแม้ว่าจะมีการเชื่อมโยงกันระหว่างสาขาขององค์กรและในเครือข่ายสาธารณะก็ตาม เพราะฉะนั้น ระบบเครือข่ายส่วนตัวจึงมีจุดเด่นในเรื่องของการรักษาความลับและเรื่องความปลอดภัย
ส่วนเครือข่ายสาธารณะ (Public Data Network) เป็นเครือข่ายที่รวมเอาเครือข่ายระบบต่างๆ ไว้ด้วยกันและสามารถแลกเปลี่ยนข้อมูลได้อย่างอิสระ เหมาะสำหรับบุคคลหรือองค์กรที่ไม่ต้องการวางเครือข่ายเอง โดยการไปเช่าช่องทางของเครือข่ายสาธารณะซึ่งองค์กรที่ได้รับสัมปทานจัดตั้งขึ้น สามารถใช้งานได้ทันทีและค่าใช้จ่ายต่ำกว่าการจัดตั้งระบบเครือข่ายส่วนตัว
ลักษณะการทำงาน

ลักษณะการทำงานของเครือข่ายส่วนตัวเสมือน (Virtual Private Network) เป็นเครือข่ายที่มีเส้นทางทำงานอยู่ในเครือข่ายสาธารณะ ดังนั้นเรื่องความปลอดภัยของข้อมูลในเครือข่ายส่วนตัวจึงเป็นเรื่องที่ต้องคำนึงถึงเป็นอย่างมาก
เครือข่ายส่วนตัวเสมือนจะมีการส่งข้อมูลในรูปแบบแพ็กเก็ตออกมาที่เครือข่ายอินเทอร์เน็ต โดยมีการเข้ารหัสข้อมูล (Data Encryption) ก่อนการส่งข้อมูลเพื่อสร้างความปลอดภัยให้กับข้อมูลและส่งข้อมูลผ่านอุโมงค์ (Tunneling) ซึ่งจะถูกสร้างขึ้นจากจุดต้นทางไปถึงปลายทางระหว่างผู้ให้บริการ VPN กับผู้ใช้บริการการเข้ารหัสข้อมูลนี้เอง เป็นการไม่อนุญาตให้บุคคลอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับข้อมูล สามารถอ่านข้อมูลได้จนสามารถที่จะส่งไปถึงปลายทาง และมีเพียงผู้รับปลายทางเท่านั้นที่สามารถถอดรหัสข้อมูลและนำข้อมูลไปใช้ได้
รูปแบบการใช้งานของ VPN > Firewall-Based VPN

องค์กรส่วนใหญ่ที่เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตมีไฟร์วอลล์อยู่แล้วเพียงแค่เพิ่มซอฟต์แวร์ที่เกี่ยวกับการเข้ารหัสข้อมูลและซอฟต์แวร์ที่เกี่ยวข้องเข้าไปยังตัวไฟร์วอลล์ก็สามารถดำเนินงานได้ทันที Firewall-Based VPN มีส่วนคล้ายกับรูปแบบของซอฟต์แวร์และมีการเพิ่มประสิทธิภาพเข้าไปในไฟร์วอลล์ แต่ประสิทธิภาพก็ยังด้อยกว่าฮาร์ดแวร์ เป็นรูปแบบ VPN ที่นิยมใช้แพร่หลายมากที่สุด แต่ก็ไม่ได้เป็นรูปแบบที่ดีที่สุด สนับสนุนการทำงานบนระบบปฏิบัติการที่หลากหลาย บางผลิตภัณฑ์สนับสนุน Load Balancing รวมทั้ง IPsec
ข้อดีและข้อเสียของการใช้งาน VPN

| สถาปัตยกรรม | ข้อดี | ข้อเสีย |
| --- | --- | --- |
| Software-Based VPN | สามารถนำอุปกรณ์เดิมมาประยุกต์ ใช้กับเทคโนโลยี VPN ได้ ทำงานได้ บนระบบปฏิบัติการที่หลากหลาย การติดตั้งง่าย | ความสามารถในการเข้ารหัส (Encryption) และการทำ Tunneling ต่ำ |
| Firewall-Based VPN | สามารถใช้ได้กับอุปกรณ์ที่มีอยู่เดิม  และทำงานได้บนระบบปฏิบัติการที่ หลากหลายเช่นเดียวกับ Software-Based VPN | มีปัญหาคล้ายคลึงกับแบบ  Software-Based VPN และอาจมีปัญหาเกี่ยวกับระบบ ความปลอดภัย |
| Router-Based VPN | เพิ่มเทคโนโลยีของ VPN เข้าไปในอุปกรณ์ Router ที่มีอยู่ ได้ทำให้ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน อุปกรณ์ ลดต้นทุน | อาจมีปัญหาในเรื่องของ ประสิทธิภาพเนื่องจากมี ความต้องการเพิ่มการ์ดอินเตอร์เฟส ในบางผลิตภัณฑ์ |
| Black Box-Based VPN | ทำงานได้อย่างรวดเร็ว โดยจะ  สร้างอุโมงค์ได้หลายอุโมงค์ และ มีการเข้ารหัสและถอดรหัสที่รวดเร็ว | การทำงานจำเป็นต้องใช้คอมพิวเตอร์ อีกเครื่อง เนื่องจาก Black Box ไม่ มีระบบบริหารจัดการโดยตรง |
การทำ Tunnel

Tunneling คือการสร้างอุโมงค์เสมือนเพื่อส่งข้อมูลผ่านอุโมงค์นี้เพื่อออกสู่เน็ตเวิร์คมี 2 แบบ
ข้อดีและข้อเสียของระบบ VPN

สามารถขยายการเชื่อมต่อเครือข่ายได้แม้ว่าเครือข่ายนั้นจะอยู่สถานที่ต่างกัน
มีความยืดหยุ่นสูงเพราะสามารถใช้ VPN ที่ใดก็ได้ และยังสามารถขยาย Bandwidth ในการใช้งานได้ง่ายดาย โดยเฉพาะในการทำ Remote Access ให้ผู้ใช้ติดต่อเข้ามาใช้งานเครือข่ายได้จากสถานที่อื่น
สามารถเชื่อมโยงเครือข่ายและแลกเปลี่ยนข้อมูลออกภายนอกองค์กรได้อย่างปลอดภัย โดยใช้มาตรการระบบเปิดและมีการเข้ารหัสข้อมูลก่อนการส่งข้อมูลทุกครั้ง
สามารถลดค่าใช้จ่ายในการเชื่อมต่อ ง่ายต่อการดูแลรักษาการใช้งานและการเชื่อมต่อ
ไม่สามารถที่จะควบคุมความเร็ว การเข้าถึงและคุณภาพของ VPN ได้ เนื่องจาก VPN ทำงานอยู่บนเครือข่ายอินเทอร์เน็ตซึ่งเป็นเรื่องที่อยู่เหนือการควบคุมของผู้ดูแล
VPN ยังถือว่าเป็นเทคโนโลยีที่ค่อนข้างใหม่สำหรับประเทศไทยและมีความหลากหลายต่างกันตามผู้ผลิตแต่ละราย ฉะนั้นจึงยังไม่มีมาตรฐานที่สามารถใช้ร่วมกันได้แพร่หลาย
VPN บางประเภทต้องอาศัยความสามารถของอุปกรณ์เสริมเพื่อช่วยในการเข้ารหัส และต้องมีการอัพเกรดประสิทธิภาพ
แหล่งข้อมูลอื่น

web.acc.chula.ac.th เว็บมหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์ (ไทย)
cs.science.cmu.ac.th เก็บถาวร 2008-02-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (ไทย)
eng.sut.ac.th[ลิงก์เสีย] เว็บมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี (ไทย)
vcharkarn.com เก็บถาวร 2007-10-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บวิชาการ (ไทย)
kmitl.ac.th เก็บถาวร 2008-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง (ไทย)
ตัวอย่างรูปแบบการให้บริการของ Intranet
อัมมาร สยามวาลา

ศาสตราจารย์พิเศษ ดร.อัมมาร สยามวาลา (เกิด 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2482 )  นักเศรษฐศาสตร์ อดีตประธานสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (ทีดีอาร์ไอ) อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ  เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องข้าว เศรษฐศาสตร์การเกษตรกรรม และการพัฒนา
บรรพบุรุษของอัมมาร สยามวาลา เป็นชาวอินเดียที่ย้ายถิ่นฐานเข้ามาในประเทศไทย  เขาเป็นบุตรคนสุดท้องในจำนวนสามคนของ นายตาเฮอร์ และนางคาดีจาฮ์ สยามวาลา เจ้าของบริษัทดี เอช เอ สยามวาลา ตัวแทนจำหน่ายและนำเข้าเครื่องเขียนจากต่างประเทศ จบการศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ ศึกษาต่อที่โรงเรียน St. Paul เมืองดาร์จีลิง ประเทศอินเดีย ปริญญาตรีสาขาเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยลอนดอน ปริญญาเอกเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยฮาวาร์ด เคยเป็นอาจารย์สอนวิชาเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเยล และศาสตราจารย์พิเศษมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เช่นเดียวกับ ศ.ดร.ป๋วย อึ๊งภากรณ์ และนักวิชาการอื่น ๆ ดร. อัมมาร ได้ออกจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์หลังเหตุการณ์ 6 ตุลา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2534 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ต.จ.ว.)
พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
หอบรรพบุรุษ

แท่นบูชาพร้อมป้ายวงตระกูลใน ฮ่องกง
ประตูเสาคิว ฮั่นตะวันออก (25-220 AD) หินแกะสลักแบบจีน ในฉงชิ่ง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นของ วัดที่สร้างอุทิศให้กับขุนพล Ba Manzi ในยุค สงครามรัฐ
หอวงสกุล หรือ  ศาลสกุล (จีน: 祠堂 หรือ 宗祠; พินอิน: Cítáng หรือ Zōngcí; สือถัง หรือ จงสือ ตามสำเนียงจีนกลาง; เวียดนาม Nhà thờ họ) เป็นอาคารที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้กับต้นกำเนิด และใช้เคารพในพิธีไหว้วงสกุลในประเพณีจีน หอต้นสกุลยังเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับปรัชญาในลัทธิขงจื้อ ซึ่งเน้นความกตัญญูกตเวที
องค์ประกอบสำคัญและการใช้งาน

องค์ประกอบสำคัญทั่วไปของหอวงสกุลคือ "ป้ายสกุล" ซึ่งเป็นที่เก็บรวบรวมวิญญาณเชื้อสกุลที่ล่วงลับไปแล้ว โดยทั่วไปป้ายวงสกุลจะจัดเรียงตามลำดับอาวุโสของวงตระกูล แท่นบูชา และวัตถุที่ใช้ในพิธีกรรมต่าง ๆ เช่น กระถางธูปรูปปั้นวงสกุลรูปปั้น และรูปปั้นเทพเจ้าเพื่อแสดงความวงศ์สกุลเชื้อสกุลที่ล่วงลับไปแล้ว
หอวงศ์วานนอกจากจะใช้สำหรับพิธีเคารพสายสกุลและงานรวมญาติเพื่อฉลองร่วมกันเพื่อเป็นเกียรติแก่เชื้อสกุลแล้ว ในหลายชุมชนยังใช้เป็นสถานที่กลางสำหรับงานพิธีอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวและชุมชน เช่น งานแต่งงาน และงานศพ บางชุมชนยังใช้เป็นสถานที่ในการชุมนุมต่าง ๆ เช่น การประชุมหมู่บ้าน และการเลือกตั้งท้องถิ่น
ในพิธีแต่งงานแบบประเพณีจีนดั้งเดิม โถงประชุมของหอวงศ์สกุลยังทำหน้าที่ในเชิงสัญลักษณ์ที่สำคัญของ การแต่งงานเข้าครอบครัวสามีของฝ่ายหญิง โดยในระหว่างพิธีแต่งงานคู่บ่าวสาวจะสักการะศาลปู่ย่าตายายของเจ้าบ่าวโดยโค้งคำนับดังนี้:
คำนับแรก - สวรรค์และโลก
คำนับที่สอง - เครือสกุล
คำนับที่สาม - มารดาบิดาและผู้อุปการะเลี้ยงดู
คำนับที่สี่ - คู่สมรส
สามเดือนหลังจากแต่งงาน ภรรยาทำพิธีสักการะที่ศาลเชื้อสกุลของฝ่ายสามีในพิธีที่เรียกว่า เมี่ยวเจี้ยน (จีนตัวย่อ: 庙见; จีนตัวเต็ม: 廟見)
ในจีนแผ่นดินใหญ่ หอเชื้อสกุลและรวมถึงวัดต่าง ๆ มักถูกแปรสภาพเพื่อใช้งานในทางฆราวาส เช่น ใช้เป็นโรงเรียนประจำหมู่บ้าน หรือ ยุ้งฉางในช่วงการปฏิรูปที่ดินในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม ซึ่งหอเชื้อสกุลหลายแห่งสามารถฟื้นฟูกลับมาใช้ตามวัตถุประสงค์ดั้งเดิม นับตั้งแต่การเปิดเสรีทางเศรษฐกิจในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1980 โดยเฉพาะอย่างยิ่งการฟื้นฟูหอเชื้อสกุลอย่างเข้มแข็งในภาคใต้ของจีนที่ซึ่งสมาคมตระกูลและเชื้อสายมีรากฐานที่แข็งแกร่งในวัฒนธรรมท้องถิ่น และมีสมาชิกตระกูลที่อาศัยอยู่ในโพ้นทะเลซึ่งให้การสนับสนุนการสร้างหอเชื้อสกุลขึ้นใหม่
หอชาติสกุลตระกูล Yu ใน เจ้อเจียง
หอเชื้อสกุล ใน มณฑลอานฮุย
หอเชื้อสกุลตระกูล เหลียง ใน มณฑลเจียงซี
หอเชื้อสกุลตระกูล เฉิน ใน มณฑลกวางตุ้ง
หอเชื้อสกุลตระกูล หวาง ใน มณฑลกวางตุ้ง
หอเชื้อสกุลตระกูล ไล ใน ไต้หวัน
หอเชื้อสกุลตระกูล Xiao ใน เมืองTianzhong ของ Changhua County ไต้หวัน
หอเชื้อสกุลในเขตบริหารพิเศษฮ่องกง และประเทศอื่น ๆ > ฮ่องกง

หอเชื้อสกุลที่มีชื่อเสียงในเขตบริหารพิเศษฮ่องกง ได้แก่ :
หอเชื้อสกุลบุรุษเติ้งซ่งหลิง (鄧松嶺祠堂 Tang Chung Ling Ancestral Hall) หอเชื้อสกุลที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในฮ่องกง สร้างขึ้นในปี 1525 เพื่อรำลึกถึงเชื้อสกุลผู้ก่อตั้ง (เติ้งซ่งหลิง)
หอเชื้อสกุลตระกูลเติ้ง (鄧氏宗祠 Tang Ancestral Hall) และ หอเชื้อสกุลยู่เชี่ยวเอ้อกง (愈喬二公祠 Yu Kiu Ancestral Hall) ตามเส้นทางมรดกทางวัฒนธรรมผิงชาน (Ping Shan Heritage Trail)
คิงลอว์กะจุ๊
หอเชื้อสกุลเติ้งซ่งหลิง
พื้นที่ข้างหอเชื้อสกุลเติ้งซ่งหลิง
หอเชื้อสกุลตระกูลเติ้ง (Tang Ancestral Hall)
หอเชื้อสกุลยู่เชี่ยวเอ้อกง
หอเชื้อสกุลในเขตบริหารพิเศษฮ่องกง และประเทศอื่น ๆ > ไทย

ในประเทศไทย หอเชื้อสกุล หรือ ศาลเชื้อสกุล มักถูกเรียกว่า ศาลเจ้าเชื้อสกุล เนื่องจากชุมชนจีนในประเทศไทยไม่ได้อาศัยเป็นหมู่บ้านประจำตระกูล แต่รวมกันเป็นชุมชนจีนกลางเมือง (China Town; ย่านชาวจีน) หอเชื้อสกุลเหล่านี้มักมีการสร้างรูปปั้นเทพเจ้าและรูปเคารพต่าง ๆ เพื่อความสะดวกในการใช้ประกอบศาสนพิธีอื่น ๆ เป็นส่วนหนึ่งในการเป็นศาสนสถานร่วมของชุมชน รูปปั้นเทพเจ้าจึงเป็นที่มาของการเรียกชื่อรวมกัน ศาลเจ้าเชื้อสกุล (ศาลเจ้า-ศาลเชื้อสกุล) ซึ่งในชื่อภาษาจีนยังคงเรียกตามความหมายเดิม (ศาลบรรพบุรุษ) เช่น ในจังหวัดภูเก็ต
หอเชื้อสกุลในเขตบริหารพิเศษฮ่องกง และประเทศอื่น ๆ > เวียดนาม

หอเชื้อสกุลในเวียดนามเรียกว่า nhà thờ họ หรือ nhà thờ tộc  ซึ่งทุกปีจะใช้ในการจัดพิธีวันครบรอบการเสียชีวิตของเชื้อสกุล และโดยปกติแล้วพิธีครบรอบนี้จะใช้เป็นโอกาสในการต่ออายุความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกในวงตระกูล
ในศาสนาและวัฒนธรรมอื่น ๆ

หอวงศ์เชื้อสกุลหรือแนวคิดที่คล้ายคลึงกันยังมีอยู่ทั่วไปในศาสนาและวัฒนธรรมอื่น ๆ ไม่เพียงแต่ในเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เท่านั้น ยังพบในศาสนาแอฟริกันดั้งเดิม ซึ่งมีศาลเชื้อสกุล หรือ สุสานเชื้อสกุล การบูชาเชื้อสกุลเป็นพิธีกรรมที่สำคัญและยังคงปฏิบัติอยู่ทั่วไปโดยสาวกของศาสนาพื้นเมืองของแอฟริกา รวมถึงชาวแอฟริกาที่นับถือศาสนาคริสต์และมุสลิมด้วย
รัฐมิชิแกน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มิชิแกน (แก้ความกำกวม)
| รัฐมิชิแกน |
| --- | --- |
รัฐ
รัฐมิชิแกน
   ธง ตรา
สมญา: "รัฐแห่งเกรตเลกส์", "The Wolverine State", "The Mitten State", "ดินแดนมหัศจรรย์ทางน้ำ (ฤดูหนาว)"
คำขวัญ: Si quaeris peninsulam amoenam circumspice (อังกฤษ: "If you seek a pleasant peninsula, look about you")
เพลง: "มิชิแกนของฉัน" 
แผนที่สหรัฐเน้นรัฐมิชิแกน
ประเทศ: สหรัฐ
สถานะก่อนเป็นรัฐ: ดินแดนมิชิแกน
เข้าร่วมสหรัฐ: 26 มกราคม ค.ส. 1837 (อันดับที่ 26)
เมืองหลวง: แลนซิง
เมืองใหญ่สุด: ดีทรอยต์
มหานครใหญ่สุด: เมโทรดีทรอยต์
การปกครอง
 • ผู้ว่าการ: เกรทเชน วิตเมอร์ (ด)
 • รองผู้ว่าการ: การ์ลิน กิลคริสต์ (ด)
สภานิติบัญญัติ: สภานิติบัญญัติมิชิแกน
 • สภาสูง: วุฒิสภา
 • สภาล่าง: สภาผู้แทนราษฎร
ฝ่ายตุลาการ: ศาลฎีกามิชิแกน
สมาชิกวุฒิสภา: แกรี ปีเตอส์ (ด)   เอลิสซา สล็อตกิน (ด)
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร: 7 รีพับลิกัน   6 เดโมแครต
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 96,716 ตร.ไมล์ (250,493 ตร.กม.)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 11
ขนาด
 • ความยาว: 456 ไมล์ (734 กิโลเมตร)
 • ความกว้าง: 386 ไมล์ (621 กิโลเมตร)
ความสูง: 900 ฟุต (270 เมตร)
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาอาร์วอน): 1,979 ฟุต (603 เมตร)
ความสูงจุดต่ำสุด (ทะเลสาบอีรี): 571 ฟุต (174 เมตร)
ประชากร (2020)
 • ทั้งหมด: 10,077,331 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 10
 • ความหนาแน่น: 174 คน/ตร.ไมล์ (67.1 คน/ตร.กม.)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 17
 • ค่ามัธยฐานรายได้ครัวเรือน: $54,909
 • อันดับรายได้: อันดับที่ 34
เดมะนิม: มิชิแกนเดอร์, มิชิแกเนียน, ยูเปอร์ (สำหรับผู้อาศัยในคาบสมุทรตอนบน)
ภาษา
 • ภาษาทางการ: ไม่มี (อังกฤษโดยพฤตินัย)
 • ภาษาพูด: อังกฤษ 91.11% สเปน 3.86% อาหรับ 1.05% อื่น ๆ 4.92%
เขตเวลา
ส่วนใหญ่ของรัฐ: UTC−05:00 (ตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−04:00 (ออมแสงตะวันออก)
4 เทศมณฑลในคาบสมุทรตอนบน (Gogebic, ไอรอน, Dickinson และ มีโนมินี): UTC−06:00 (กลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−05:00 (ออมแสงกลาง)
อักษรย่อไปรษณีย์: MI
รหัส ISO 3166: US-MI
อักษรย่อเดิม: Mich.
ละติจูด: 41°41′ N ถึง 48°18′ N
ลองจิจูด: 82°7′ W ถึง 90°25′ W
เว็บไซต์: www.michigan.gov
เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน
มิชิแกน (อังกฤษ: Michigan, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˈmɪʃ ɪ gən/) เป็นรัฐตั้งอยู่บริเวณส่วนเหนือของสหรัฐ โดยชื่อของรัฐมาจาก ชื่อทะเลสาบมิชิแกน ซึ่งตั้งโดยชาวอินเดียนแดงเผ่าชิปเปวา จากคำว่า มิชิ-กามิ ซึ่งหมายถึง น้ำอันกว้างใหญ่ รัฐมิชิแกนห้อมล้อมด้วยทะเลสาบขนาดใหญ่ 4 ทะเลสาบในด้านเหนือ ด้านตะวันตกและด้านตะวันออก ทำให้รัฐมิชิแกนมีชายฝั่งทะเลน้ำจืดที่ยาวที่สุดอันดับสองในประเทศรองจากรัฐอะแลสกา ทำให้มิชิแกนมีกิจกรรมนันทนาการทางน้ำมากที่สุดอันดับต้นของประเทศ รัฐมิชิแกนเป็นรัฐเดียวในสหรัฐที่มีพื้นที่แยกออกจากกันเป็นสองฝั่ง โดยจุดเชื่อมระหว่างสองที่อยู่บริเวณ แมกคีนอก์ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งของมิชิแกน
รัฐมิชิแกนมีเมืองที่สำคัญคือ ดีทรอยต์ ฟลินต์ วอลเลน แกรนด์แรพิดส์ แมกคินอก์ แลนซิง และ แอนอาร์เบอร์ มหาวิทยาลัยที่สำคัญได้แก่ มหาวิทยาลัยมิชิแกน และมหาวิทยาลัยมิชิแกนสเตต ทีมกีฬาที่สำคัญที่มีชื่อเสียงคือ ดีทรอยต์ ไลออนส์
ในปี 2551 มิชิแกนมีประชากร 10,071,822 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยสหรัฐ
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค ก เขตทางการเมืองของสหรัฐ |
| --- | --- |
รัฐ:  คอนเนทิคัต  เคนทักกี  แคนซัส  แคลิฟอร์เนีย  โคโลราโด  จอร์เจีย  เซาท์แคโรไลนา  เซาท์ดาโคตา  เดลาแวร์  เท็กซัส  เทนเนสซี  นอร์ทแคโรไลนา  นอร์ทดาโคตา  นิวเจอร์ซีย์  นิวเม็กซิโก  นิวยอร์ก  นิวแฮมป์เชอร์  เนแบรสกา  เนวาดา  เพนซิลเวเนีย  ฟลอริดา  มอนแทนา  มิชิแกน  มินนิโซตา  มิสซิสซิปปี  มิสซูรี  เมน  แมริแลนด์  แมสซาชูเซตส์  ยูทาห์  โรดไอแลนด์  ลุยเซียนา  วอชิงตัน  วิสคอนซิน  เวสต์เวอร์จิเนีย  เวอร์จิเนีย  เวอร์มอนต์  ไวโอมิง  ออริกอน  อะแลสกา  อาร์คันซอ  อินดีแอนา  อิลลินอย  แอริโซนา  แอละแบมา  โอคลาโฮมา  โอไฮโอ  ไอดาโฮ  ไอโอวา  ฮาวาย 
เขตที่ตั้งรัฐบาลของสหพันธ์:  วอชิงตัน ดี.ซี. 
พื้นที่เกาะ:  กวม  ปวยร์โตรีโก  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  อเมริกันซามัว 
เกาะเล็กรอบนอก:  เกาะจาร์วิส  เกาะนาแวสซา  เกาะเบเกอร์  เกาะเวก  เกาะฮาวแลนด์  คิงแมนรีฟ  จอห์นสตันอะทอลล์  แพลไมราอะทอลล์  มิดเวย์อะทอลล์ 
เขตสงวนอินเดียน: รายชื่อเขตสงวนอินเดียน
กระทรวงการต่างประเทศ (ประเทศรัสเซีย)

| --- | --- |
Министерство иностранных дел Российской Федерации
ตราประทับของกระทรวง
 ธงของกระทรวง
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 1549; 476 ปีที่แล้ว (1549) (เดิม) 25 ธันวาคม 1991; 33 ปีก่อน (1991-12-25) (รูปแบบปัจจุบัน)
หน่วยงานก่อนหน้า: คณะกรรมการการต่างประเทศ กระทรวงการต่างประเทศ (1991)
เขตอำนาจ: ประธานาธิบดีรัสเซีย
สำนักงานใหญ่: 32/34 Smolenskaya-Sennaya Square, มอสโก 55°44′46″N 37°35′3″E﻿ / ﻿55.74611°N 37.58417°E﻿ / 55.74611; 37.58417
รัฐมนตรี: เซอร์เกย์ ลาฟรอฟ, รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศ
รัฐมนตรีช่วย: วลาดิมีร์ ติโตฟ, รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคนแรก โอลเลก ซิโรมอลอตอฟ ไมคิล โบกดานอฟ เกนนาดี เกติโลฟ อเล็กเซย์ เมชคอฟ อิกอร์ มอร์กูลอฟ เซอร์เกย์ ริยาบคอฟ 
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: เซอร์เกย์ เวียซาโลฟ, ผู้อำนวยการทั่วไป กริโกรี คาราซิน, รัฐมนตรีว่าการกระทรวง 
ลูกสังกัดหน่วยงาน: หน่วยงานกลางสำหรับการทูตและการร่วมมือระหว่างประเทศของรัฐอิสระ
เว็บไซต์: www.mid.ru รายละเอียด
อาคารกระทรวงการต่างประเทศแห่งรัสเซีย
ข้อมูลทั่วไป
เริ่มสร้าง: 1948
แล้วเสร็จ: 1953
 
กระทรวงการต่างประเทศแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย (MFA Russia; รัสเซีย: Министерство иностранных дел Российской Федерации, МИД РФ) เป็นหน่วยงานรัฐบาลกลางที่รับผิดชอบในการกำหนดนโยบายการต่างประเทศและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของสหพันธรัฐรัสเซีย หน่วยงานนี้เป็นการสืบทอดจากกระทรวงการต่างประเทศของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของ กระทรวงการต่างประเทศของสหภาพโซเวียต โดยมี เซียร์เกย์ ลัฟรอฟ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศคนปัจจุบัน