stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นานาโอะ อาการิ
ประวัติ

เธอเกิดเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ.2538 ในโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น เธอมีความสนใจในด้านดนตรีสำหรับชีวิตของเธอ และในมัธยมต้น เธอฟังเพลงอานิซอนและโวคาลอยด์เป็นหลักโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เธอกลายเป็นแฟนตัวยงของผู้ผลิตเพลงโดจิน DECO*27 เธอได้รับแรงบันดาลใจจากการเป็นนักร้องหลังจากฟังเพลงของวงบัมพ์ออฟชิคเกนและค้นพบยูทูบ
เธอทำให้เธอเปิดตัวในฐานะนักร้องเมื่อปี พ.ศ.2554 แสดงในวงอินดี้ ซึ่งมีชีวิตอยู่ตลอดในญี่ปุ่น จากนั้นในที่สุดวงดนตรีก็จะสลายซึ่งจะนำเธอไปสู่อาชีพศิลปินเดี่ยว ในปี พ.ศ.2557 เธอได้เอาชนะกว่า 5,000 คนอื่น ๆ ผู้มีส่วนร่วมในการคัดเลือกจัดขึ้นโดยโซนี่มิวสิคอาร์ติสต์ ในปี พ.ศ.2559 เธอเริ่มอัปโหลดเพลงโดจินในนิโคนิโค เว็บไซต์วิดีโอแชร์ของญี่ปุ่น เธอยังเป็นพิธีกรร่วมของรายการวิทยุชื่อว่า ร็อคบราเธอร์  เธอได้รับผู้ติดตามในนิโคนิโคอย่างรวดเร็ว ณ เดือนมีนาคม พ.ศ.2561 วิดีโอของเธอได้รับการดูอย่างน้อย 9 ล้านครั้ง เธอก็เริ่มร่วมมือกับคนอื่น ๆ ในศิลปินโดจินและเพลงของเธอ รวมทั้ง DECO*27 ในปี พ.ศ. 2560 เธอถูกคัดเลือกให้เป็นตัวละครแมช ไครีไลต์ ในละครเวที ดัดแปลงในเกมมือถือชื่อว่า เฟต/แกรด์ออร์เดอร์ เธอได้ปล่อยเพลงมินิอัลบั้มของเธอชื่อว่า เนคราลอยด์ โนะ สึคุริ คะตะ (ญี่ปุ่น: ネクラロイドのつくりかた; โรมาจิ: 'Nekuraroido no Tsukuri Kata') ในเดือนกรกฎาคมในปีนั้น
ระหว่างการแสดงสดในเมืองโตเกียวในเดือนมีนาคม พ.ศ.2561 เธอได้ประกาศว่าเธอจะทำให้เธอเปิดตัวครั้งสำคัญภายใต้โซนี่มิวสิคในภายหลังปีนั้น เพลงซิลเกิลแรกของเธอคือ วันรูมซูการ์ไลฟ์ นันโตะกะนะรุคุระไน ไอโนะอุตะ นันเตะ (ญี่ปุ่น: ワンルームシュガーライフ/なんとかなるくない?/愛の歌なんて; โรมาจิ: One Room Sugar Life/Nantoka Narukunai?/Ai no Uta Nante) ปล่อยตัวเมือวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ.2561 ในเพลง วันรูมซูการ์ไลฟ์ จะใช้เป็นเพลงเปิดประกอบอนิเมะเรื่อง ชีวิตหวาน น้ำตาลสุข (Happy sugar life) เพลงนี้จะอยู่ในสูงสุดที่ 33 บนออริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์และชาร์ตใน 9 สัปดาห์ เธอได้ปล่อยเพลงอัลบั้มหลักของเธอคือ ฟลายอิ้งเบสต์ ชิระไนโนะ ชิมาตะ เดะ อุวะซะ โนะ ดะเมะ เท็นชิ (ญี่ปุ่น: フライングベスト～知らないの?巷で噂のダメ天使～; โรมาจิ: 'Flying Best: Shiranaino? Chimata de Uwasa no Dame Tenshi') เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ.2561
ผลงาน > ซิงเกิล

| ที่ | วันที่ปล่อยตัว | ชื่อเพลง | หมายเลขมาตรฐาน> รุ่นจำกัดแรก | หมายเลขมาตรฐาน> รุ่นปกติ | หมายเลขมาตรฐาน> รุ่นจำกัด | อันดับสูงสุดในออริคอน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 22 สิงหาคม พ.ศ.2561 | ワンルームシュガーライフ/なんとかなるくない？/愛の歌なんて (วันรูมซูการ์ไลฟ์ นันโตะกะนะรุคุระไน ไอโนะอุตะ นันเตะ) | AICL-3540/1 | AICL-3542 | AICL-3543/4 | อันดับ 33 |
| 2 | 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2563 | チューリングラブ (Turing love / เทอร์ริงเลิฟ) ร้องพร้อมกับ โซ / ปิโยะ | AICL-3823/4 | AICL-3825 | AICL-3826/7 | อันดับ 13 |
ผลงาน > อัลบั้ม

| ที่ | วันที่ปล่อยตัว | ชื่อเพลง | หมายเลขมาตรฐาน> รุ่นจำกัดแรก | หมายเลขมาตรฐาน> รุ่นปกติ | อันดับสูงสุดในออริคอน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 3 ตุลาคม พ.ศ.2561 | フライングベスト〜知らないの？巷で噂のダメ天使〜 (ฟลายอิ้งเบสต์ ชิระไนโนะ ชิมาตะ เดะ อุวะซะ โนะ ดะเมะ เท็นชิ) | (รุ่นจำกัด A) AICL-3555/6 (รุ่นจำกัด B) AICL-3557/8 | AICL-3559 | อันดับที่ 15 |
ผลงาน > มินิอัลบั้ม

| อินดี้อัลบั้ม> ที่ | อินดี้อัลบั้ม> วันที่ปล่อยตัว | อินดี้อัลบั้ม> ชื่อเพลง | อินดี้อัลบั้ม> หมายเลขมาตรฐาน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | 4 กรกฎาคม พ.ศ.2560 | しあわせになりたい (ชิอาวะเซะ นิ นาระไต) | AKRN-0001 |
| 2 | 4 กรกฎาคม พ.ศ.2560 | ネクラロイドのつくりかた (เนคลาลอยด์ โนะ สึคุริ คะตะ) | AKRN-0002 |
| 3 | 29 เมษายน พ.ศ.2560 | ダダダダ天使  (ดะดะดะดะเท็นชิ) | AKRN-0003 AKRN-0004 AKRN-0005 |
| 4 | 22 สิงหาคม พ.ศ.2560 | ネクラロイドのあいしかた (เนคลาลอยด์ โนะ ไอชิคะตะ) | AKRN-0006 |
| 5 | 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2561 | いろいろいうけど「♡（いいね）」がほしい  (อิโระอิโระ อิอุเคะโดะ "อีเนะ" งะ โฮชี) | AKRN-0007 AKRN-0008 |
อัลบั้มหลัก
|  | วันที่ปล่อยตัว | ชื่อเพลง | หมายเลขมาตรฐาน |
| 1 | 10 เมษายน พ.ศ.2562 | しあわせシンドローム (ชิอาวะเซะซินโดรม) | AICL-3683/4 AICL-3685/6 AICL-3687 |
| 2 | 2 ตุลาคม พ.ศ.2562 | DAMELEON (ดาเมเลียน) | AICL-3740/1 AICL-3742 AICL-3743/4 |
| 3 | 8 เมษายน พ.ศ.2560 | マンガみたいな恋人がほしい (มังงะ มิไตนะ โคอิบิโตะ งะ โฮชี) | AICL-3870/1 AICL-3872/3 AICL-3874 |
ผลงาน > เพลงประกอบ

| ชื่อเพลง | ประกอบ | ปี |
| --- | --- | --- |
| One room sugar life | ประกอบเพลงเปิดอนิเมะเรื่อง "ชีวิตหวาน น้ำตาลสุข" (Happy sugar life) | พ.ศ.2561 |
| Yes man is dead | ประกอบละครซีรีย์เรื่อง ชิโบ แฟล็ค งะ ทะชิมะชิตะ | พ.ศ.2562 |
| Turing love feat.Sou | ประกอบเพลงจบอนิเมะเรื่อง พิสูจน์นิยามความรักด้วยหลักวิชาสายวิทย์ | พ.ศ.2563 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
เว็บไซต์ทางการของโซนี่มิวสิค
นานาโอะ อาการิ (ช่องทางการ) ที่ยูทูบ
นานาโอะ อาการิ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
นานาโอะ อาการิ ที่อินสตาแกรม
นกอีแจว

| นกอีแจว |
| --- | --- |

ชุดขนในฤดูผสมพันธุ์ของนกอีแจว มีขนหางคู่กลางยาว หน้าและปีกสีขาว ขนต้นคอสีทองเรียบ
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Charadriiformes
วงศ์:: Jacanidae
สกุล:: Hydrophasianus
สปีชีส์:: H.  chirurgus
ชื่อทวินาม
Hydrophasianus chirurgus (Scopoli, 1786)


แหล่งกระจายพันธุ์ของนกอีแจว (H. chirurgus)
ชื่อพ้อง
 Parra chinensis Parra luzonensis Tringa chirurgus
นกอีแจว (ชื่อวิทยาศาสตร์: Hydrophasianus chirurgus;อังกฤษ: pheasant-tailed jacana) เป็นนกชนิดเดียวในสกุลนกอีแจว (Hydrophasianus) ลักษณะเฉพาะคือมีชุดขนนอกฤดูและในฤดูผสมพันธุ์แตกต่างกันที่สีขนและความยาวของหาง โดยตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ ตัวเมียหนึ่งตัวจะจับคู่ผสมพันธุ์กับเพศผู้หลายตัวและทำรังหลายรังในบริเวณเดียวกันในแบบฮาเร็ม ลูกหลายครอกถูกเลี้ยงโดยตัวผู้หลายตัว ลักษณะเด่นร่วมเช่นเดียวกับนกในวงศ์นกพริกและนกอีแจว (Jacanidae) คือ มีนิ้วตีนและเล็บตีนยาวเพื่อช่วยพยุงตัวขณะเดินบนใบพืชลอยน้ำในถิ่นอาศัยหนองน้ำตื้น บางครั้งอาจว่ายน้ำหรือลุยน้ำที่ลึกถึงต้นขาขณะหาอาหาร นกอีแจวกินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังเป็นหลัก พบได้ตามแหล่งน้ำจืดในเอเชียเขตร้อน ตั้งแต่เยเมนทางตะวันตกไปจนถึงฟิลิปปินส์ทางตะวันออกและอาจอพยพในบางช่วงตามฤดูกาล เป็นนกชนิดเดียวในวงศ์ที่อพยพเป็นระยะทางไกล
อนุกรมวิธาน

นกอีแจว (Hydrophasianus chirurgus) ถูกอธิบายโดยนักสำรวจชาวฝรั่งเศสปิแอร์ ซอนเนอร์  (Pierre Sonnerat) ในปีค.ศ.1776 ในหนังสือการเดินทางสู่นิวกินี (Voyage à la Nouvelle Guinée) ซึ่งรวมภาพประกอบของนกที่เขาเรียกว่า "ศัลยแพทย์แห่งเกาะลูซอน" (Le Chirurgien de l'Isle de Luzon) อธิบายถึงนกที่มีนิ้วเท้ายาว มีส่วนขยายของขนหางยาวคล้ายกับมีดที่ใช้ในการถ่ายเลือดโดยศัลยแพทย์ในยุคนั้น จากคำอธิบายนี้ (Le Chirurgien) นกอีแจวได้รับชื่อทวินามโดยจิโอวานนี สโคโปลี (Giovanni Scopoli) ในปีค.ศ.1787 ในหนังสือ การอธิบายพืชและสัตว์อย่างละเอียดเล่มที่ 2 (Deliciae florae et faunae Insubricae, Pars II) ซึ่งนกอีแจวถูกจัดในสกุล Tringa และชื่อเฉพาะ chirurgus (ชื่ิอทวินาม:Tringa chirurgus) ต่อมานกอีแจวถูกจัดในสกุล Parra (และมีชื่อพ้อง Parra luzonensis) ร่วมกับนกอีแจวชนิดอื่น ๆ และต่อมาสกุลในวงศ์นกอีแจวและนกพริก (ต่อมาเรียกว่า Parridae) ก็แยกจากกันเป็นหลายสกุล
ชื่อสกุล Hydrophasianus ของนกอีแจวหมายถึง "ไก่ฟ้าน้ำ" หรือ "ไก่น้ำ" ถูกสร้างขึ้นโดยโยฮันน์ เกออก วากเลอร์ (Johann Georg Wagler) ในปีค.ศ. 1832 เพื่อแยกนกอีแจวออกจากนกอีแจวอื่นและนกพริก เนื่องจากนกอีแจว (H. chirurgus) มีความโดดเด่น คือ
จะงอยปากแหลมเรียวยาว
ไม่มีแถบกระจังหน้าผาก (lappet)
นิ้วตีนหลังที่สั้นกว่านกสกุลนกพริก (Metopidius)
ขนปลายปีก (primary) นอกสุดสองเส้นรูปใบหอก และขนปลายปีกเส้นที่สี่ชี้แหลม
ขนสองชุดนอกฤดูและในฤดูผสมพันธุ์แตกต่างกัน
สกุลนกอีแจว (Hydrophasianus) มีสมาชิกเพียงชนิดเดียว (monotypic genus) คือ นกอีแจว
ลักษณะทางสรีรวิทยา

เป็นนกขนาดเล็ก ปลายปากถึงโคนหางยาว 30 เซนติเมตร จะงอยปากแหลมตรง ปีกแต่ละข้างมีเดือยยื่น ตัวเมียจะมีขนาดโตกว่าตัวผู้เล็กน้อย สีของปาก ขา และนิ้วเป็นสีเทาอมฟ้า หน้าผาก รอบตาและคอด้านล่างสีขาว กระหม่อมสีน้ำตาล คอด้านบนสีเหลือง สลับแถบสีดำขั้นกลางระหว่างคอสองด้าน ปีกสีขาวตัดกับสีของลำตัวด้านบนน้ำตาลดำ และลำตัวด้านล่างซึ่งมีสีดำเป็นมันชัดเจน ขณะบินปีกขาวปลายปีกดำ
นิ้วตีนที่ยาวมากและเล็บตีนยาวช่วยในการกระจายน้ำหนักตัว ทำให้สามารถเดินบนกอพืชลอยน้ำ ใบพืชลอยน้ำหรือใบบัวที่ลอยอยู่เหนือน้ำเพื่อหาอาหารได้ นิ้วตีน 4 นิ้ว ด้านหน้า 3 นิ้ว และด้านหลัง 1 นิ้ว
นกอีแจวมีลักษณะโดดเด่นมากที่สีขนและขนหางที่ยาว ซึ่งยาวที่สุดในวงศ์นกพริกและนกอีแจว และเป็นชนิดเดียวในวงศ์มีชุดขนนอกฤดูผสมพันธุ์และในฤดูผสมพันธุ์ที่แตกต่างกัน โดยเปลี่ยนขนเมื่อใกล้ฤดูผสมพันธุ์ ชุดขนนอกฤดูผสมพันธุ์ หน้าผากถึงท้ายทอยน้ำตาลเข้ม หน้าและคอขาวมีแถบตาต่อเนื่องถึงแถบอกสีดำ ข้างคอเหลือง ลำตัวด้านบนน้ำตาล ลำตัวด้านล่างขาว คล้ายนกพริกที่ยังไม่เต็มวัย แต่ขณะบินปีกขาวปลายปีกดำ ส่วนชุดขนในฤดูผสมพันธุ์ ขนหางคู่กลางจะยื่นยาวออกไปอีก 25 เซนติเมตร ยาวมากกว่าปกติถึง 10 เท่า เป็นที่มาของชื่อนกอีแจวในภาษาอังกฤษ นกอีแจวหางไก่ฟ้า (pheasant-tailed jacana)
ลักษณะทางสรีรวิทยา > การวัดขนาด

การวัดขนาดนกตามมาตรฐานจากการศึกษาตัวอย่างมีชีวิตในช่วงฤดูผสมพันธุ์ในประเทศไทย โดยเฉลี่ยจากตัวผู้ 17 ตัว และตัวเมีย 4 ตัว ร่วมกับข้อมูลบางส่วนของการวัดส่วนหัวจาก Rasmussen and Anderton (2005) (จากปลายจะงอยปากถึงด้านหลังของกะโหลก)
| ขนาดนกในช่วงฤดูผสมพันธุ์ |
| --- | --- | --- |
|  | ตัวผู้ | ตัวเมีย |
| น้ำหนัก (กรัม) | 129.2 | 140.7 |
| จะงอยปาก (เซนติเมตร) | 2.89 | 3.12 |
| ปีก (เซนติเมตร) | 24.76 | 25.83 |
| กระดูกข้อเท้า (เซนติเมตร) | 5.72 | 6.33 |
| หาง (เซนติเมตร) | 25.75 | 28.34 |
| หัว (เซนติเมตร) | 5.3-5.5 | 5.8-6.3 |
| ความยาว (เซนติเมตร) | 45.91 | 50.27 |
ชุดขนในฤดูผสมพันธุ์ ขนคอด้านบน (ด้านหลัง) สีเหลืองทอง หน้าขาวล้วน มีเส้นดำตัดระหว่างคอบนและล่าง (หน้าหลัง)
ชุดขนนอกฤดูผสมพันธุ์ ขนคอบน (ด้านหลัง) มีร่องรอยขนสีเหลืองแซม
ชุดขนนอกฤดูผสมพันธุ์ หางสั้น แถบสีน้ำตาลดำลากผ่านจากโคนปาก ตา สู่คอ ขนปีกขาวเมื่อหุบปีก ไม่ชัดเจน ขาที่ยาวบางครั้งลุยน้ำที่ลึกถึงลำตัวด้านล่าง หรือใช้ว่ายน้ำ
กลุ่มนกอีแจว ที่เกาะไต้หวัน
(ชุดขนนอกฤดูผสมพันธุ์) แถบสีน้ำตาลดำลากผ่านจากโคนปาก ตา สู่คอ คล้ายสร้อย ท้องขาว
พฤติกรรม

มักอาศัยตามแหล่งน้ำ เพื่อหากินอาหารที่จับและจิกกินตามผิวน้ำ อาหารได้แก่สัตว์น้ำเล็ก ๆ รวมทั้งแมลงต่าง ๆ และพืชน้ำบางชนิดบางส่วนเช่น เมล็ดพืช ราก สามารถว่ายน้ำได้คล่อง และบินได้ไกลในการอพยพ แต่ในแหล่งน้ำมักบินไม่นานเพื่อหลบหนี เป็นนกที่ไม่ได้พบเห็นโดยทั่วไป ในฤดูหนาวอาจรวมเป็นกลุ่มได้ถึง 50–100 ตัว
เสียงร้อง "มี-อู่ย" หรือ "แจว-แจว"
พฤติกรรม > การผสมพันธุ์และทำรัง

ผสมในช่วงเดือนพฤษภาคม–สิงหาคม นกอีแจวตัวเมียเป็นฝ่ายเกี้ยวพาราสี โดยเมื่อเลือกคู่แล้ว นกตัวเมียเดินหาจุดที่เหมาะสมในการรับน้ำหนักนกสองตัว โดยยืนก้มหัวและยกก้นขึ้น นกตัวผู้จะร่อนลงบนหลังของตัวเมียและกระพือปีกในการทรงตัวขณะผสมพันธุ์
นกอีแจวตัวเมียหลังจากเลือกคู่และผสมพันธุ์แล้วจะหาที่วางไข่ ตัวเมียเป็นฝ่ายทำรังแบบง่าย ๆ ส่วนมากใช้จอกหูหนู และพืชจำพวกสาหร่ายมากองรวมกันอย่างลวก ๆ บนแพจอกหูหนู หรือพืชลอยน้ำ วางไข่ครอกละประมาณ 3–4 ฟอง ไข่สีเขียวสนิมทองแดง (เขียวอมฟ้า) แกมจุดดำน้ำตาล บางครั้งอาจพบไข่บางใบมีสีฟ้าน้ำทะเล การวางไข่ของตัวเมียแต่ละฟองห่างกันประมาณ 24 ชั่วโมง จากนั้นเมื่อครบ 4 ฟอง ตัวเมียปล่อยให้นกอีแจวตัวผู้ซึ่งมีรูปร่างขนาดที่เล็กกว่ารับภาระฟักไข่และเลี้ยงลูกตามลำพัง ส่วนตัวเมียจะไปจับคู่ใหม่ ซึ่งอาจมีการจับคู่ตัวผู้ถึง 4–10 ตัวในช่วงเวลาฤดูผสมพันธุ์หนึ่ง ๆ  (เรียก polyandry)
ในปากีสถาน นกตัวเมียจับคู่ 2 ครั้ง ในประเทศไทยพบว่านกตัวเมียใช้เวลา 17–21 วันในการจับคู่วางไข่ครั้งต่อไป ในประเทศจีนพบว่าตัวเมียใช้เวลา 9–12 วันและจับคู่ตัวผู้ประมาณ 7–10 ตัวในหนึ่งฤดูกาล
พฤติกรรมของนกตัวเมียที่จับคู่กับตัวผู้หลายตัวนี้ยังพบได้ในญาติร่วมวงศ์อย่างนกพริก วงศ์นกคุ่มอืด รวมไปถึงนกในเครือญาตินกชายเลนที่ตัวเมียมีสีสันสวยงามกว่าตัวผู้อย่าง นกโป่งวิด และนกลอยทะเล
พฤติกรรม > การกกไข่

ในช่วงสองสามวันแรกของการฟักไข่นกอีแจวตัวเมียอาจช่วยปกป้องรัง และบินไล่นกน้ำอื่น ๆ ที่เข้ามาใกล้เกินไป อาจเกิดการต่อสู้ปกป้องในระยะประชิดรังโดยการหนีบจะงอยปากนกตัวอื่นและโจมตีด้วยปีกทั้งสองข้าง นกอีแจวตัวผู้มักออกหาอาหารในตอนเช้าและตอนเย็น และนั่งกกอยู่ที่รังในช่วงที่ร้อนที่สุดของวัน
นกอีแจวตัวผู้ อาจขยับหรือลากไข่ไปรอบ ๆ โดยกดไข่ด้วยจะงอยปากกับอก หรือระหว่างปีกและลำตัว เมื่อถูกรบกวนนกตัวผู้อาจผลักไข่ให้ลอยน้ำไปยังบนกลุ่มพืชลอยน้ำใกล้เคียง หรืออาจย้ายรังไปที่ใหม่เป็นระยะห่างประมาณ 15 เมตร บางครั้งนกตัวผู้อาจแสดงอาการปีกหักหรือวิ่งหนีในระยะที่ีห่างจากรังเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของผู้ล่า
มีระยะเวลาฟักไข่ 22–28 วัน ไข่อาจตกเป็นเหยื่อของนกกระสา และลูกนกถูกล่าโดยนกอื่นเช่น เหยี่ยวขาว
ลูกนกมีขนสีเหลืองอ่อนประกอบลายพรางคล้ายลูกไก่ แต่มีขาและตีนที่ใหญ่โต เมื่อภัยมาพ่อนกจะส่งเสียงร้อง แจ๊ว ๆ แจว ๆ เพื่อให้ลูกดำน้ำแล้วใช้ปลายปากโผล่สำหรับหายใจได้ยาวนาน
ถิ่นอาศัยและนิเวศวิทยา

นกอีแจว (H. chirurgus) มีถิ่นอาศัยตามแหล่งน้ำจืดขนาดใหญ่ เช่น บึง หนอง ทะเลสาบ ที่มีพืชน้ำลอยตัวมากพอ ในปากีสถาน เนปาล อินเดียเขตร้อน ศรีลังกา ไปถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พม่า ไทย คาบสมุทรมลายู บอร์เนียวใต้ หมู่เกาะฟิลิปปินส์ จีนตอนใต้ และเกาะไต้หวัน
นกอีแจวมีถิ่นอาศัยส่วนใหญ่ทับซ้อนกับนกพริก ยกเว้นในศรีลังกาที่พบเฉพาะนกอีแจว
นกอีแจวที่อพยพส่วนมากเป็นประชากรในทางใต้ของจีนและแถบเทือกเขาหิมาลัย และมักอพยพไปยังแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และอินเดียตอนใต้ตามลำดับ ในหนานจิงนกอีแจวเริ่มอพยพในเดือนพฤศจิกายนและกลับมาในฤดูร้อนประมาณสัปดาห์ที่สามของเดือนเมษายน นกบางตัวเมื่อมาถึงมีขนชุดนอกฤดูผสมพันธุ์ ประชากรนกอีแจวที่อาศัยบนเกาะไต้หวันถูกระบุว่าใกล้สูญพันธุ์ บางครั้งประชากรนกในฤดูร้อนอาจแยกย้ายกันไปหลายทิศทางและมีบันทึกว่าเป็นนกนกพลัดหลงในโซโคตรา กาตาร์  ออสเตรเลียและทางตอนใต้ของญี่ปุ่น นกอีแจวมีแนวโน้มที่จะพบได้ทั่วไปในที่ราบระดับความสูงที่ไม่มาก แต่บางครั้งมีบันทึกว่าพบบนเทือกเขาหิมาลัยในฤดูร้อนที่ความสูง 3,650 เมตร ในแคชเมียร์ และที่ความสูง 3,800 เมตร ในลาหูล (Lahaul)
ถิ่นอาศัยและนิเวศวิทยา > ในประเทศไทย

นกอีแจวเป็นทั้งนกประจำถิ่นและนกอพยพนอกฤดูผสมพันธุ์ และตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า ปี 2535 นกอีแจวเป็นสัตว์คุ้มครองบัญชีรายชื่อ ปี 2546 ในลำดับที่ 838
ในประเทศไทยพบนกอีแจวในบึงบอระเพ็ด ด้วยพฤติกรรมนกตัวเมียหนึ่งตัวจะจับคู่ผสมพันธุ์กับนกตัวผู้หลายตัวในช่วงฤดูผสมพันธุ์ ปล่อยให้พ่อนกต้องฟักไข่และเลี้ยงดูลูกนกตามลำพัง แผงขนคอสีทอง และหางที่ยาวมาก จึงมักเรียกนกอีแจวว่า "ราชินีบึงบอระเพ็ด" หรือ "ราชินีแห่งนกน้ำ" แหล่งน้ำอื่นที่พบได้แก่ จังหวัดพะเยา จังหวัดเชียงใหม่ ทะเลสาบสงขลา ภาคใต้ตอนล่างเช่น ทะเลน้อยในจังหวัดพัทลุง
ภาพประกอบของปิแอร์ ซอนเนอร์, "ศัลยแพทย์แห่งเกาะลูซอน" (Le Chirurgien de l'Isle de Luzon)
ชุดขนนอกฤดูผสมพันธุ์ ขณะบิน สังเกตปลายปีกขนปีกนอกสุดเส้นที่ 4 ที่ชี้แหลม
โครงกระดูกของนกอีแจวตัวเมีย แสดงเดือยที่ข้อพับปีก (ซ้ายบน)
ชุดขนนอกฤดูผสมพันธุ์ของนกอีแจว หน้าผากถึงท้ายทอยน้ำตาลเข้ม หน้าและคอขาวมีแถบตาต่อเนื่องถึงแถบอกสีดำ คล้ายสร้อยคอ
การผสมพันธุ์ นกตัวผู้โผลงบนหลังของตัวเมีย
นกอีแจวตัวผู้ขณะเลี้ยงลูกนกที่ยังเล็ก
นกอีแจวรุ่น
โรงเรียนโนนโพธิ์ศรีวิทยาคม

โรงเรียนโนนโพธิ์ศรีวิทยาคม เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา ประจำตำบลบ้านโนน อำเภอซำสูง จังหวัดขอนแก่น สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น  จัดการเรียนการสอนระดับช่วงชั้นที่ 3 (ม.1 –ม.3) และช่วงชั้นที่ 4 (ม. 4 - ม.6) ตั้งอยู่บนพื้นที่ป่าสาธารณะดอนหลักดำจำนวนประมาณ 100 ไร่  ตั้งอยู่ห่างจากจังหวัดขอนแก่น ประมาณ 35 กิโลเมตร บนถนนสายขอนแก่น – กระนวน  ปีการศึกษา 2537 ได้รับอนุมัติจากกรมสามัญศึกษา ให้จัดตั้งเป็นโรงเรียนสาขาของโรงเรียนซำสูงพิทยาคม กิ่งอำเภอซำสูง จังหวัดขอนแก่น  วันที่ 8 พฤษภาคม พ. ศ. 2540 กรมสามัญศึกษากระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศจัดตั้งให้โรงเรียนเป็นเอกเทศสังกัดกรมสามัญศึกษาโดยใช้ชื่อว่า “ โรงเรียนโนนโพธิ์ศรีวิทยาคม”โดยกรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้ง นายวีระเดช ซาตา  ผู้ช่วยผู้อำนวยการโรงเรียนซำสูงพิทยาคม มาดำรงตำแหน่ง ครูใหญ่โรงเรียนโนนโพธิ์ศรีวิทยาคม ต่อมาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นอาจารย์ใหญ่และ ผู้อำนวยการตามลำดับ ต่อมาวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2546 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาขอนแก่นเขต 4 ได้มีคำสั่งให้ นายยุทธศาสตร์ โยธะพล ผู้อำนวยการโรงเรียนม่วงหวานพัฒนศึกษา อำเภอ น้ำพอง จังหวัดขอนแก่นมาดำรง ตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนโนนโพธิ์ศรีวิทยาคม วันที่ 21 มีนาคม 2551 โรงเรียนโนนโพธิ์ศรีวิทยาคมไปสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น ตามกฎหมายว่าด้วยการกระจายอำนาจ ปีการศึกษา 2554 นายฉัตรชัย  โสรัตน์ มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ ปีการศึกษาเดียวกัน นายสุรชัย บุษราคัม ผู้อำนวยการโรงเรียนหนองโนประชาสรรค์ มารักษาการผู้อำนวยการโรงเรียนโนนโพธิ์วิทยาคม แทนนายฉัตรชัย  โสรัตน์ ปีการศึกษา 2556 นายอำนาจ  โพธิ์ศรี ย้ายมาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนจนถึงปัจจุบัน
สี่ดรุณี

| --- | --- |
ปกหนังสือ ที่คาดว่าเป็นการตีพิมพ์ครั้งแรก
ผู้ประพันธ์: ลุยซา เมย์ อัลคอตต์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Little Women
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ประเภท: ชีวิต, ขบขัน, การเปลี่ยนผ่านของวัย
สำนักพิมพ์: Roberts Brothers
วันที่พิมพ์: ตอนที่ 1 ค.ศ. 1868 ตอนที่ 2 ค.ศ. 1869
ISBN: NA ข้อผิดพลาดพารามิเตอร์ใน {{ISBNT}}: invalid character
เรื่องถัดไป: Good Wives,Little Men, Jo's Boys 
สี่ดรุณี (อังกฤษ: Little Women) เป็นนวนิยายของนักเขียนชาวอเมริกัน ลุยซา เมย์ อัลคอตต์ (1832-1888) เขียนที่บ้านของอัลคอตต์ในเมืองคอนคอร์ด รัฐแมสซาชูเซตต์ สหรัฐอเมริกา และใช้สถานที่นี้เป็นฉากของเรื่องด้วย นิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์เป็นสองตอน ในปี ค.ศ. 1868 และ 1869 ตามลำดับ เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของหญิงสาวพี่น้อง 4 คน คือ เม็ก โจ เบธ และเอมี่ มาร์ช โดยใช้ประสบการณ์วัยเยาว์ของอัลคอตต์กับน้องสาวทั้งสามเป็นแรงบันดาลใจ หนังสือภาคแรกประสบความสำเร็จอย่างสูงทั้งยอดจำหน่ายและคำวิจารณ์ จึงได้มีการตีพิมพ์ภาคที่สองต่อมาในเวลาอันรวดเร็วและประสบความสำเร็จยิ่งกว่า เนื้อเรื่องทั้งสองตอนได้ตีพิมพ์รวมเป็นเล่มเดียวกันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1880 หลังจากนั้นอัลคอตต์ได้เขียนนวนิยายภาคต่ออีก 2 เรื่องคือ Little Men (1871) และ Jo's Boys (1886)
สี่ดรุณี ได้รับการดัดแปลงเป็นละครเวที ละครเพลง โอเปร่า ภาพยนตร์ และภาพยนตร์การ์ตูนหลายครั้ง
ไฮโกรมัยซิน บี

| --- | --- |

ข้อมูลทางคลินิก
ชื่ออื่น: O-6-Amino-6-deoxy-L-glycero-D-galacto-heptopyranosylidene- (1-2-3) -O-β-D-talopyranosyl (1-5) -2-deoxy-N3-methyl-D-streptamine
AHFS/Drugs.com: International Drug Names
รหัส ATC: none
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC (3' R,3aS,4S,4' R,5' R,6R,6' R,7S,7aS) -4-{[(1R,2S,3R,5S,6R) -3-amino-2,6-dihydroxy-5- (methylamino) cyclohexyl]oxy}-6'-[(1S) -1-amino-2-hydroxyethyl]-6- (hydroxymethyl) -tetrahydro-3aH-spiro[[1,3]dioxolo[4,5-c]pyran-2,2'-oxane]-3',4',5',7-tetrol 
เลขทะเบียน CAS: 31282-04-9 Y
PubChem CID: 35766
ChemSpider: 32900 Y
ChEMBL: CHEMBL1276484 N
ECHA InfoCard: 100.045.935 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: C20H37N3O13
มวลต่อโมล: 527.53 g/mol (563.5 with HCl) g·mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol): Interactive image
 SMILES O1[C@H]4[C@@H](OC12O[C@@H]([C@H](O) [C@@H](O) [C@H]2O) [C@@H](N) CO) [C@@H](O) [C@H](O[C@H]4O[C@@H]3[C@@H](O) [C@H](N) C[C@H](NC) [C@H]3O) CO 
 InChI InChI=1S/C20H37N3O13/c1-23-7-2-5 (21) 9 (26) 15 (10 (7) 27) 33-19-17-16 (11 (28) 8 (4-25) 32-19) 35-20 (36-17) 18 (31) 13 (30) 12 (29) 14 (34-20) 6 (22) 3-24/h5-19,23-31H,2-4,21-22H2,1H3/t5-,6+,7+,8-,9+,10-,11+,12-,13-,14-,15-,16+,17+,18-,19+,20?/m1/s1 Y Key:GRRNUXAQVGOGFE-KPBUCVLVSA-N Y 
  7Y (what is this?)  (verify)
 สารานุกรมเภสัชกรรม
ไฮโกรมัยซิน บี (อังกฤษ: Hygromycin B) เป็นยาปฏิชีวนะที่ถูกสร้างมาจากเชื้อแบคทีเรียสายพันธุ์ Streptomyces hygroscopicus ถูกจัดให้อยู่ในยากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งออกฤทธิ์ฆ่าเชื้อแบคทีเรีย, เชื้อรา, และเซลล์ยูแคริโอตชั้นสูง โดยการยับยั้งกระบวนการสังเคราะห์โปรตีนของเซลล์
ประวัติและการค้นพบ

โดยแรกเริ่มนั้น ไฮโกรมัยซิน บี ถูกพัฒนาขึ้นมาเพื่อใช้กับสัตว์ในช่วงทศวรรตที่ 1950 โดยมีการเติมยาดังกล่าวลงไปในอาหารที่ใช้เลี้ยงหมูและไก่ เพื่อเป็นยาถ่ายพยาธิและฆ่าปรสิตจำพวกหนอนตัวกลม (ชื่อผลิตภัณฑ์: Hygromix) โดยไฮโกรมัยซิน บี นั้นสามารถผลิตได้จากเชื้อแบคทีเรียสายพันธุ์ Streptomyces hygroscopicus ซึ่งเป็นแบคทีเรียที่แยกได้จากตัวอย่างดินเมื่อปี ค.ศ. 1953 ส่วนรายงานการดื้อต่อยาไฮโกรมัยซิน บี นั้น พบการรายงานการค้นพบยีนดื้อยาดังกล่าวเป็นครั้งแรกในช่วงต้นทศวรรตที่ 1980
กลไกการออกฤทธิ์

ไฮโกรมัยซินเป็นยาปฏิชีวนะที่ออกฤทธิ์ต้านได้ทั้งเซลล์โปรคาริโอตและยูคาริโอต ผ่านการยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีนของเซลล์นั้นๆ โดยเข้าจับกับตำแหน่ง A site บนหน่วยย่อย 30 เอสของไรโบโซม ทำให้ทีอาร์เอ็นเอไม่สามารถเข้าจับกับตำแหน่งดังกล่าวได้ ทำให้การแปรรหัสสารพันธุกรรมไม่สามารถเกิดขึ้นได้
การใช้ประโยชน์ในการศึกษาวิจัย

ในห้องปฏิบัติการ ไฮโกรมัยซิน บีจะถูกใช้ในการคัดเลือกและคงสภาพเซลล์โปรคาริโอตและยูคาริโอตที่มีส่วนประกอบของยีนดื้อยาในพลาสมิด ซึ่งยีนดื้อยานี้จะผลิตเอนไซม์ไคเนสออกมาทำปฏิกิริยาฟอสโฟรีเลชันกับไฮโกรมัยซิน บี จนหมดฤทธิ์ นับตั้งแต่มีการค้นพบยีนที่ดื้อต่อยาไฮโกรมัยซิน บี เป็นต้นมา ทำให้ไฮโกรมัยซิน บี กลายเป็นยาปฏิชีวนะมาตรฐานที่ใช้ในการคัดเลือกยาปฏิชีวนะอื่นผ่านการทดลองด้วยการถ่ายทอดยีนไปดังกล่าวเข้าสู่เซลล์โปรคาริโอตและยูคาริโอต เพื่อดูผลความไวของเซลล์ที่มียีนดื้อยาต่อยาปฏิชีวนะชนิดนั้นๆ
การใช้ประโยชน์ในการศึกษาวิจัย > การวิจัยพันธุ์พืช

ยีนที่ดื้อต่อไฮโกรมัยซินมักอยู่นำมาใช้เป็นยีนบ่งชี้ (selectable marker) ในการทำการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับพืช การศึกษาในข้าวที่มีเชื้อแบคทีเรียสกุลอโกรแบคทีเรียมที่ได้รับการตกแต่งสารพันธุกรรมเพาะเลี้ยงอยู่ เมื่อมีการใส่ไฮโกรมัยซินลงไปในระบบที่ความเข้มข้นประมาณ 30–75 mg L−1, ค่าเฉลี่ย 50 mg L−1. ซึ่งการใช้ไฮโกรมัยซินที่ความเข้มข้น 50 mg L−1 นี้จะมีความเป็นพิษสูงต่อแคลลัสที่ไม่ได้รับการตกแต่งสารพันธุกรรม ซึ่งจะทำให้สามารถแยกแคลลัสที่ได้รับการตกแต่งสารพันธุกรรมออกมาได้
แหล่งข้อมูลอื่น

Hygromycin B, hygromycin.net
Hygromycin B EvoPure เก็บถาวร 2017-09-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, hygromycin-evopure.com
| ด ค กยาต้านจุลชีพ − ประเด็นด้านสังคมและวัฒนธรรม |
| --- | --- |
ประเภทของยาต้านจุลชีพ:  ยาปฏิชีวนะ  ยาต้านเชื้อรา  ยาต้านไวรัส  ยาต้านปรสิต 
ประเด็นด้านสังคม:  เส้นเวลาของยาปฏิชีวนะ  แบคทีเรียดื้อยา  แบคทีเรียดื้อยาหลายชนิด  การใช้ยาปฏิชีวนะในทางที่ผิด  การใช้ยาปฏิชีวนะในการปศุสัตว์ 
เภสัชวิทยา:  เภสัชพลศาสตร์ของยาปฏิชีวนะ  รายการยาปฏิชีวนะ  การผลิตยาปฏิชีวนะ 
| ด ค กกลุ่มยาหลัก |
| --- | --- |
ทางเดินอาหาร/ เมแทบอลิซึม (A):  กรดกระเพาะ ยาลดกรด  สารต้านตัวรับ H2  ยายับยั้งการหลั่งกรด  ยาแก้อาเจียน  ยาระบาย  ยาแก้ท้องร่วง  ยาลดความอ้วน  ยาต้านเบาหวาน  วิตามิน  เกลือแร่ 
เลือดและอวัยวะ สร้างเลือด (B):  สารต้านลิ่มเลือด สารกันเลือดเป็นลิ่ม  สารต้านเกล็ดเลือด  สารสลายลิ่มเลือด  ยาต้านการตกเลือด สารก่อลิ่มเลือด  ยาต้านการสลายลิ่มเลือด 
ระบบหัวใจและหลอดเลือด (C):  ยารักษาโรคหัวใจ/ยาแก้อาการปวดเค้นหัวใจ คาร์ดิแอคไกลโคไซด์  ยาต้านภาวะหัวใจเสียจังหวะ  ยากระตุ้นหัวใจ  ยาลดความดัน  ยาขับปัสสาวะ  สารขยายหลอดเลือด  เบต้า บล็อกเกอร์  แคลเซียมแชนแนลบล็อกเกอร์  ระบบเรนิน-แองจิโอเทนซิน เอซีอีอินฮิบิเตอร์  แองกิโอเทนซินรีเซพเตอร์บล๊อคเกอร์  เรนินอินฮิบิเตอร์  ยาลดไขมันในเส้นเลือด สแตติน  ไฟเบรต  ไบล์แอซิดซีเควสแตรนต์ 
ผิวหนัง (D):  สารทำให้นุ่มและชุ่มชื้น  สารก่อแผลเป็น  ยาแก้คัน  ยารักษาโรคสะเก็ดเงิน  สิ่งแต่งแผล 
ระบบสืบพันธุ์ (G):  ยาคุมกำเนิด  ยากระตุ้นภาวะเจริญพันธุ์  SERMs  ฮอร์โมนเพศ 
ระบบต่อมไร้ท่อ (H):  ฮอร์โมนไฮโปทาลามัสและต่อมใต้สมอง  คอร์ติโคสเตอรอยด์ กลูโคคอร์ติคอยด์  มิเนอรัลโลคอร์ติคอยด์  ฮอร์โมนเพศ  ไทรอยด์ฮอร์โมน/ยาต้านไทรอยด์ 
การติดเชื้อและ การติดเชื้อปรสิต (J, P, QI):  ยาปฏิชีวนะ  สารต้านแบคทีเรีย  ยาต้านเชื้อไมโคแบคทีเรีย ยาต้านวัณโรค  ยารักษาโรคเรื้อน  ยาต้านไวรัส  วัคซีน  ยาต้านปรสิต ยาฆ่าโพรโตซัว  ยาฆ่าหนอนพยาธิ 
มะเร็ง (L01-L02):  สารต้านมะเร็ง แอนติเมแทบอไลต์  สารอัลคิเลต  สปินเดิลพอยซัน  สารต้านเนื้องอก  โทโปไอโซเมอเรสอินฮิบิเตอร์ 
โรคทางระบบภูมิคุ้มกัน (L03-L04):  สารปรับระบบภูมิคุ้มกัน สารกระตุ้นภูมิคุ้มกัน  สารกดภูมิคุ้มกัน 
กล้ามเนื้อ กระดูก และข้อต่อ (M):  แอนาบอลิกสเตอรอยด์  ยาแก้อักเสบ เอ็นเซด  ยารักษาโรคข้ออักเสบรูมาทอยด์  คอร์ติโคสเตอรอยด์  ยาคลายกล้ามเนื้อ  บิสฟอสโฟเนต 
สมองและระบบประสาท (N):  ยาระงับความรู้สึก ยาสลบ  ยาชาเฉพาะที่  ยาระงับปวด  ยาต้านไมเกรน  ยากันชัก  ยาควบคุมอารมณ์  ยาต้านโรคพาร์กินสัน ไซโคเลปติก ยาคลายกังวล  ยารักษาโรคจิต  ยานอนหลับ/ยาระงับประสาท  ไซโคอนาเลปติก ยาแก้ซึมเศร้า  สารกระตุ้น 
ระบบทางเดินหายใจ (R):  ยาแก้คัดจมูก  ยาขยายหลอดลม  ยาแก้ไอ  H1 แอนตาโกนิสต์ สารต้านฮิสตามีน 
อวัยวะรับความรู้สึก (S):  จักษุวิทยา  โสตวิทยา 
อื่น ๆ (V):  ยาแก้พิษ  สารเพิ่มความชัดภาพ  เภสัชรังสี  สิ่งแต่งแผล
โรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์

| โรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์   Sawanpracharak Hospital |
| --- | --- |
กระทรวงสาธารณสุข เขตสุขภาพที่ 3



ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: 43 ถนนอรรถกวี ตำบลปากน้ำโพ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ 60000, ประเทศไทย
พิกัด: 15°42′25″N 100°08′18″E﻿ / ﻿15.706919°N 100.138421°E﻿ / 15.706919; 100.138421
หน่วยงาน
ประเภท: ภูมิภาค
สังกัด: โครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล   คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
บริการสุขภาพ
จำนวนเตียง: 858 เตียง
ประวัติ
ชื่อเดิม: สุขศาลาของสุขาภิบาลเมืองนครสวรรค์ โรงพยาบาลเทศบาลเมืองนครสวรรค์ โรงพยาบาลเมืองนครสวรรค์
เปิดให้บริการ: พ.ศ. 2474
ลิงก์
เว็บไซต์: www.spr.go.th/index.php
โรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์ เป็นโรงพยาบาลหลักของจังหวัดนครสวรรค์ ประเทศไทย และจัดอยู่ในประเภทโรงพยาบาลระดับภูมิภาคของกระทรวงสาธารณสุข โดยมีศูนย์แพทยศาสตรศึกษาโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบทซึ่งฝึกอบรมแพทย์สำหรับโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล รวมทั้งเป็นโรงพยาบาลในเครือคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
ประวัติ

สุขศาลาของสุขาภิบาลเมืองนครสวรรค์เปิดเมื่อ พ.ศ. 2474 เพื่อให้บริการทางการแพทย์แก่สุขาภิบาลเมืองนครสวรรค์ ต่อมาได้เปลี่ยนเปลี่ยนชื่อดังกล่าวเป็นโรงพยาบาลเทศบาลเมืองนครสวรรค์ตามกฎหมายว่าด้วยการจัดอำเภอใหม่เป็นเทศบาล ครั้นใน พ.ศ. 2493 กระทรวงสาธารณสุขได้เข้ารับตำแหน่งในการดำเนินงานของโรงพยาบาลในพื้นที่ส่วนภูมิภาคจากกระทรวงมหาดไทย และได้เปลี่ยนชื่อเป็นโรงพยาบาลเมืองนครสวรรค์ ซึ่งขณะนั้นมีความจุ 150 เตียง
กระทั่งใน พ.ศ. 2508 ทางโรงพยาบาลได้รับเงินทุนเพื่อขยายโรงพยาบาลให้มีความจุ 400 เตียง และจัดซื้อเครื่องมือแพทย์ใหม่ และแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2512 ต่อมาใน พ.ศ. 2513 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเปิดโรงพยาบาลนี้ที่เพิ่งปรับปรุงใหม่ และทรงพระราชทานนามว่า 'โรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์'
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก

ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์ เป็นศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก สังกัดโรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์ กระทรวงสาธารณสุข ซึ่งเป็นสถาบันร่วมผลิตแพทย์ของสถาบันพระบรมราชชนก สถาบันสมทบของมหาวิทยาลัยมหิดล ณ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์