กองกำลังนานาชาติในติมอร์ตะวันออก
ปฏิบัติการทางทหาร

การนำไปสู่การปฏิบัติการครั้งนี้ยังคงมีความตึงเครียดทางการเมืองและการทหาร กองทัพอากาศออสเตรเลีย (RAAF) ได้ส่งเครื่องบินรบแนวหน้า ได้แก่ เอฟ/เอ-18 และ เอฟ-111 ไปทางเหนือยังทินดัลในนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี เพื่อทำหน้าที่เป็นเครื่องบินเตรียมพร้อมป้องกันความขัดแย้งที่ทวีความรุนแรงขึ้นโดยกองทัพอินโดนีเซีย และสนับสนุนทางอากาศโดยใกล้ชิดรวมถึงการป้องกันทางอากาศสนับสนุนการลงจอดหากจำเป็น เครื่องบินลาดตระเวนทางทะเล พี-3 โอไรออน ก็ถูกนำไปวางกำลังเช่นกัน ในกรณีที่วิกฤตที่สุด ยุทโธปกรณ์สนับสนุนทางอากาศของกองทัพอากาศออสเตรเลียที่มีให้กับอินเตอร์เฟต ได้แก่ เอฟ-111 จำนวน 10 ลำ, เอฟ/เอ-18 จำนวน 12 ลำ, พี-3ซี โอไรอออน จำนวน 5 ลำ, เครื่องบินเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ B707 จำนวน 3 ลำ, บี200 คิงแอร์ จำนวน 2 ลำ, เครื่องบินควบคุมหน้า พีซี-9เอ 3 ลำ และเครื่องบินไอพ่นวีไอพีฟอลคอน เอฟ900 นอกจากนี้ ยังมีกลุ่มเคลื่อนย้ายทางอากาศที่สำคัญ คือ เครื่องบินขนส่งของออสเตรเลีย ซึ่งรวมถึง ซี-130 เฮอร์คิวลิส 13 ลำ และ ดีเอชซี-4 คาริบู 3 ลำ ขณะที่นิวซีแลนด์ได้ส่งเครื่องบิน ซี-130 เฮอร์คิวลิส, ยูเอช-1 ฮิวอี้ และ เอ-4เค สกายฮอว์กส์ ไปยังฐานทัพอากาศออสเตรเลียทินดัล เพื่อสนับสนุนอากาศยาน เอฟ-111 ของออสเตรเลีย นอกจากนี้ ยังมีเครื่องบินของอังกฤษ สหรัฐอเมริกา แคนาดา ฝรั่งเศส และไทยจำนวนหนึ่งถูกส่งไปวางกำลังประจำการด้วย อย่างน้อยหนึ่งครั้ง เครื่องบิน พี-3ซี ของออสเตรเลียถูกเครื่องบินอินโดนีเซียเข้าสกัดกั้น ในขณะที่เรือดำน้ำของอินโดนีเซียก็ถูกตรวจพบโดยการสอดแนมของแนวร่วมภายในบริเวณใกล้เคียงกับท่าเรือดิลีขณะที่กองกำลังอินเตอร์เฟตเข้าใกล้ ท้ายที่สุดแล้วไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้น และการแทรกแซงก็ประสบผลสำเร็จ อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ออสเตรเลีย-อินโดนีเซียอาจจะต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะฟื้นคืนกลับมาเป็นปกติ
จาก 22 ประเทศที่เข้าร่วมกับอินเตอร์เฟต มี 10 ประเทศที่จัดกำลังทางเรือ โดยออสเตรเลียเป็นผู้ให้บริการทางเรือรายใหญ่ที่สุดเพียงรายเดียว โดยมีเรือรบ 14 ลำที่ใช้งานในอินเตอร์เฟตระหว่างวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2542 ถึง 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 ประกอบไปด้วย เรือฟริเกต แอดิเลด, แอนแซค, ดาร์วิน, ซิดนีย์, นิวคาสเซิล และ เมลเบิร์น; เรือยกพลขึ้นบก โทบรูค, เรือระบายพล บาลิกปาปัน, บรูไน, ลาบวน, ตารากัน และ เบตาโน เรือเร็วขนส่ง เจอร์วิสเบย์; และเรือส่งกำลังบำรุง ซัคเซสส์ ขณะที่สหรัฐได้ส่งเรือเข้ารวมภารกิจ 7 ลำ ได้แก่ เรือลาดตระเวน โมบาลเบย์; เรือยกพลขึ้นบกจู่โจม เบลล์ วู้ด, เปเลลิว และ จูโน; และเรือส่งกำลังบำรุง คิลาเว, ซานโฮเซ และทิปเปคานู ฝรั่งเศสสนับสนุนเรือในภารกิจ 4 ลำ ได้แก่ เรือฟริเกต พร้อมด้วยเรือยกพลขึ้นบก เวนเดมิแอร์ และ แพรเรียล ซิโรโก และ ฌาค คาร์เทียร์ สิงคโปร์สนับสนุนเรือยกพลขึ้นบกสะเทินน้ำสะเทินบก 3 ลำ ได้แก่ เอ็กซเลนซ์, อินเทรพิท และ เพอร์เซอเวียแรนซ์ นิวซีแลนด์สนับสนุน 3 ลำ ได้แก่ เรือฟริเกต เต คาฮา และ แคนเทอร์เบอรี เรือส่งกำลังบำรุง  เอนเดเวอร์ เรือรบอื่น ๆ ที่ประจำการในระหว่างการปฏิบัติการ ได้แก่ เรือส่งกำลังบำรุง โปรเทคเทอร์ ของแคนาดา เรือยกพลขึ้นบกจู่โจม ซาน จูสโต ของอิตาลี เรือฟริเกต วาสโก ดา กามา ของโปรตุเกส เรือยกพลขึ้นบก เรือหลวงสุรินทร์ ของไทย และเรือพิฆาต กลาสโกว์ ของสหราชอาณาจักร
กองกำลังนานาชาติในติมอร์ตะวันออก (INTERFET) เริ่มส่งกำลังไปยังติมอร์ตะวันออกเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2542 ในฐานะกองกำลังที่ไม่ใช่ของสหประชาชาติซึ่งปฏิบัติการตามมติของสหประชาชาติ นำโดยออสเตรเลีย ซึ่งร่วมส่งกำลังพล 5,500 นายและผู้บัญชาการกองกำลัง พลตรี ปีเตอร์ คอสโกรฟ โดยได้รับมอบหมายให้ฟื้นฟูสันติภาพและความมั่นคง ปกป้องและสนับสนุนการปฏิบัติงานของคณะผู้แทนสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (UNAMET) และอำนวยความสะดวกในความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม ผู้บัญชากากองกำลังเฉพาะกิจร่วมไทย พลตรี ทรงกิตติ จักกาบาตร์ เป็นรองผู้บัญชาการของอินเตอร์เฟต กองบัญชาการกองกำลังร่วมของออสเตรเลียทำหน้าที่สั่งการและควบคุมโดยรวม กำลังรบหลักของออสเตรเลีย ได้แก่ ทหารราบและทหารม้าที่จัดกำลังจากกองพลน้อยที่ 3 เนื่องจากลักษณะของปฏิบัติการ ทำให้ไม่ได้มีการนำปืนใหญ่และอาวุธหนักอื่น ๆ ไปใช้งานด้วย แต่ได้เตรียมพร้อมปืนใหญ่ขนาด 105 มม. และ 155 มม. และรถถังลีโอพาร์ดในดาร์วินเพื่อการจัดวางกำลังอย่างรวดเร็วหากจำเป็น รวมถึงได้รับการสนับสนุนจากกรมทหารช่างรบที่ 3, กองร้อยสัญญาณที่ 103, กองร้อยสื่อสารที่ 110 และหน่วยสนับสนุนจากกองพันสนับสนุนการธุรการกองทัพน้อยที่ 3 เฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอว์กจำนวน 12 ลำ จากกรมการบินที่ 5 ก็ถูกส่งไปประจำการเช่นกัน กองกำลังระดับกำลังอื่น ๆ ได้แก่ สารวัตรทหาร, กองร้อยข่าวกรอง, กองร้อยสงครามอิเล็กทรอนิกส์ หน่วยของกองร้อยระบุตำแหน่งปืนใหญ่ และเจ้าหน้าที่สำรวจภูมิประเทศ
กองกำลังพิเศษมีบทบาทสำคัญในปฏิบัติการ โดยมีกองร้อยออสเตรเลียจากกรมปฏิบัติการพิเศษทางอากาศ (SASR) กองทหารจากหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศนิวซีแลนด์ (NZSAS) และกองทหารจากหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางเรือสหราชอาณาจักร (SBS) ได้มีการจัดตั้งกองกำลังตอบโต้ (Response Force: RESPFOR) SASR บินเข้าสู่ดิลีโดยเครื่องบิน ซี-130 เฮอร์คิวลิสของออสเตรเลียเพื่อรักษาความปลอดภัยสนามบินโคโมโร ตามด้วยหน่วย NZSAS และ SBS เมื่อสนามบินปลายทางปลอดภัยแล้ว ทหารราบจากกองพันที่ 2 กรมทหารออสเตรเลีย (2 RAR) ก็บินตามเข้ามาจากดาร์วินโดยได้รับการสนับสนุนจากรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ เอ็ม-113 จำนวน 2 คันจากกองร้อย B กรมทหารม้าที่ 3/4 RESPFOR เริ่มการลาดตระเวนด้วยยานพาหนะในดิลี รวมถึงการลาดตระเวนท่าเรือดิลี หลังจากนั้นกองร้อยปืนเล็กยาวจาก 2 RAR—ซึ่งยืมรถบรรทุกทหารของอินโดนีเซียสำหรับการขนส่ง—และรักษาความปลอดภัยท่าเรือไว้ก่อนที่กองกำลังหลักจะติดตามจะมาถึงในวันรุ่งขึ้น ในขณะที่ส่วนที่เหลือของ กองพันได้รวมพลที่โคโมโระ ในขณะเดียวกันได้มีการรวมกำลังทหารกุรข่าจากกองพันที่ 2, กรมทหารกุรข่า (2 RGR) และหน่วยคอมมานโดของราชนาวิกโยธินอังกฤษจากกองร้อยปืนเล็กยาวกองเรือเตรียมพร้อม (Fleet Standby Rifle Troop: FSRT) ได้รักษาการบริเวณตีนเขาและพื้นที่ทางตอนใต้ของเมือง กองพันที่ 3 กรมทหารออสเตรเลีย (3 RAR) เริ่มยกพลขึ้นบกที่ท่าเรือในวันรุ่งขึ้น พร้อมด้วยกรมทหารม้าที่ 2 ที่พร้อมกับรถหุ้มเกราะเบาของออสเตรเลีย (ASLAV) และกำลังที่เหลือของกลุ่มกองร้อยจาก 2 กองพันที่สอง กองพันทหารกุรข่า และกองร้อยป้องกันสนามบินที่ 2 (2AFDS) มาถึงในวันรุ่งขึ้นเพื่อรักษาความปลอดภัยสนามบินโคโมโระอย่างถาวร แทนที่ทหารราบจากกองพันที่ 2 กรมทหารออสเตรเลีย โดยกองกำลังและบุคลากรสนับสนุนของออสเตรเลียเพิ่มเติมจะตามมาถึงในวันต่อ ๆ ไป ในขณะที่อินเตอร์เฟตยังคงเสริมกำลังอย่างต่อเนื่อง เช่นเดียวกับกองกำลังจากประเทศอื่น ๆ จากหลายประเทศ โดยเฉพาะจากนิวซีแลนด์
บุคลากรของคณะผู้แทนสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (UNAMET) ส่วนใหญ่ได้รับการอพยพออกจากภูมิภาคนี้แล้วในช่วงหลายเดือนก่อนโดยกองทัพอากาศออสเตรเลีย แม้ว่าจะมีจำนวนเล็กน้อยที่ยังคงอยู่เพื่ออพยพออกมาตามหลัง จากนั้นเจ้าหน้าที่และกองกำลังของอินโดนีเซียได้ถอนกำลังออกไป คณะผู้แทนสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (UNAMET) ได้ก่อตั้งสำนักงานใหญ่ขึ้นใหม่ในเมืองดิลีเมื่อวันที่ 28 กันยายน และในวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2542 อินโดนีเซียก็ได้รับรองผลการลงประชามติประกาศเอกราชอย่างเป็นทางการ ไม่นานหลังจากนั้นองค์การบริหารช่วงเปลี่ยนผ่านแห่งสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (UNTAET) ได้รับการจัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นปฏิบัติการรักษาสันติภาพ ซึ่งยังรับผิดชอบอย่างเต็มที่ในการบริหารงานของติมอร์ตะวันออกเพื่อดูแลการเปลี่ยนผ่านสู่เอกราช ด้วยกองกำลังที่มีอยู่อย่างจำกัด คอสโกรฟจึงนำแนวคิด 'จุดน้ำมัน' มาใช้ในการครอบครองพื้นที่สำคัญซึ่งพื้นที่โดยรอบอาจได้รับอิทธิพล จากนั้นจึงรักษาความปลอดภัย โดยเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วด้วยเฮลิคอปเตอร์เพื่อรักษาสมดุลของกองกำลังติดอาวุธ สนามบินขนาดใหญ่ที่เบาเกาได้รับการรักษาความปลอดภัยโดยสองหมวดจากกองพันที่ 2 กรมทหารออสเตรเลียเมื่อวันที่ 22 กันยายน ซึ่งได้รับการบรรเทาทุกข์โดยกองกำลังที่ไม่ใช่พลรบของกองทัพบกฟิลิปปินส์ที่เรียกว่าคณะผู้แทนสนับสนุนด้านมนุษยธรรมของฟิลิปปินส์ไปยังติมอร์ตะวันออก (Philippine Humanitarian Support Mission to East Timor: PhilHSMET) ในสามวันต่อมา
เมื่อวันที่ 26 กันยายน กองร้อย D กองพันที่ 2 กรมทหารออสเตรเลีย ได้ทำการแทรกซึมทางอากาศเข้าไปในลิพนิกา ห่างจากดิลีประมาณ 30 กิโลเมตร (19 ไมล์) และกลับสู่ดิลีประมาณ 30 ชั่วโมงต่อมา ต่อมาวันที่ 29 กันยายน ทหารราบนิวซีแลนด์ชุดแรกเดินทางมาถึงดิลีพร้อมกับกองร้อย V จากกองพันที่ 1 กรมทหารราบนิวซีแลนด์ (1 RNZIR) พร้อมด้วยรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ เอ็ม-113 จำนวน 4 คันจากกองพันปืนเล็กยาวภูเขาราชินีอเล็กซานดรา หลังจากอินเตอร์เฟตได้เข้ารักษาความปลอดภัยเมืองดิลีได้อย่างสมบูรณ์แล้ว จึงได้ปรับย้ายกองกำลังไปทางด้านตะวันตก ในวันที่ 1 ตุลาคม กองพันที่ 2 กรมทหารออสเตรเลียได้บินเข้ามาเพื่อคุ้มกันเมืองบาลีโบ และบาตูกาเด ใกล้ชายแดนด้านตะวันตกไปพร้อม ๆ กัน เมื่อได้รับรถลำเลียงพลหุ้มเกราะเข้ามาเสริมกำลัง กองพันก็สามารถวางกำลังป้องกันมาเลียนาได้ ก่อนที่จะดำเนินการเคลียร์ส่วนที่เหลือของรีเจนซี่โบโบนาโร
ในวันที่ 6 ตุลาคม กองกำลังยานเกราะของกุรข่าและ RESPFOR ได้เข้าไปในเมืองซูไอร่วมกับ RESPFOR ในเฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอว์กส์ และจับกุมทหารอาสาได้ 116 นาย อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ SASR จำนวนหนึ่งถูกซุ่มโจมตีในเวลาต่อมา ส่งผลให้ทหารออสเตรเลียสองคนได้รับบาดเจ็บ ในการโจมตีตอบโต้ มีทหารอาสา 2 นายเสียชีวิต ขณะที่อีก 2 คนหลบหนีออกมาได้ แต่ภายหลังพบว่าบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิต ในขณะเดียวกัน กองพันที่ 3 ของออสเตรเลีย—กองพันที่ 5/7 กรมทหารออสเตรเลีย (5/7 RAR)—ได้มาถึงดิลีเพื่อบรรเทาทุกข์กองพันที่ 3 กรมทหารออสเตรเลีย ในวันที่ 10 ตุลาคม กองพันที่ 3 กรมทหารออสเตรเลียถูกส่งเข้าไปแทรกแซงใน โบโบนาโร และ มาเลียน่า โดยเฮลิคอปเตอร์ และกองร้อย V กองพันที่ 1 กรมทหารราบนิวซีแลนด์ ถูกส่งไปยังเมืองซูไอโดยเฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอว์กเพื่อบรรเทาทุกข์พร้อมกับหน่วยกุรข่าและ RESPFOR ในวันเดียวกันนั้น หมวดจากกองพันที่ 2 กรมทหารออสเตรเลียถูกตำรวจอินโดนีเซียยิงใส่ใกล้กับโมตาไอน์ที่ชายแดน และในการปะทะที่ตามมา ชาวอินโดนีเซีย 1 ถูกสังหาร
ในวันที่ 13 ตุลาคม ปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกครั้งใหญ่ได้เริ่มขึ้นที่ซูไอ โดยมีหน่วยส่งกำลังบำรุงและหน่วยสนับสนุนจำนวนมากของกองบัญชาการกองพลน้อยที่ 3 (เปลี่ยนชื่อเป็นกองบัญชาการเวสต์ฟอร์ซ) ยกพลขึ้นบก เวสต์ฟอร์ซ (WESTFOR) ประกอบด้วยกองพันที่ 2 กรมทหารออสเตรเลีย (2RAR), กองพันที่ 3 กรมทหารออสเตรเลีย (3RAR) และ กองพันที่ 1 กรมทหารนิวซีแลนด์ (1RNZIR) นอกจากนี้ยังสนับสนุนการบิน, ทหารช่าง และหน่วยยานเกราะ ซึ่งได้รับมอบหมายให้ดูแลพื้นที่ชายแดน ในวันที่ 22 ตุลาคม กลุ่มกองพันที่ 1 กรมทหารออสเตรเลียได้เข้าประจำการเต็มกำลัง ซึ่งรวมถึงกองร้อยทหารราบแคนาดาจากกองพันที่ 3 กรมทหารที่ 22 และหมวดกองกำลังพิเศษของไอร์แลนด์จากกองพันบินเรนเจอร์กองทัพบกที่ได้รับการสนับสนุนจากเฮลิคอปเตอร์ฮิวอี้ฝูงบินหมายเลข 3 กองทัพอากาศนิวซีแลนด์ ตั้งแต่กลางเดือนตุลาคม กองกำลังจากประเทศอื่น ๆ จำนวนมากเริ่มมาถึง รวมทั้งกองพันจากไทยและเกาหลีใต้ซึ่งประจำการอยู่ในภาคตะวันออกของประเทศ
การมาถึงของกองทหารนานาชาติหลายพันนายในติมอร์ตะวันออกทำให้กองทหารอาสา (militia) ต้องหลบหนีข้ามพรมแดนเข้าสู่อินโดนีเซีย การปะทะใหญ่ที่ไอทาบาซาลาลา ห่างจากชายแดนติมอร์ไปทางตะวันตก 15 กิโลเมตร (9.3 ไมล์) เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ปฏิบัติการเกี่ยวข้องกับหน่วยลาดตระเวนลาดตระเวนลับของออสเตรเลียจากกรมทหารออสเตรเลีย (SASR) กองกำลังออสเตรเลียได้โจมตีด้วยการยิงปะทะกับกลุ่มทหารอาสามากกว่า 20 นาย หน่วยลาดตระเวนของกรมหทารออสเตรเลีย (SASR) ถูกตรวจพบขณะสร้างที่ตรวจการณ์ และถูกบีบให้ต่อสู้เพื่อไปยังเขตลงจอด หลังจากถูกโจมตีอีกสามครั้งในช่วงเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ทหารออสเตรเลียถูกซุ่มโจมตีอีกครั้งก่อนที่จะปะทะกันและถอนตัวออกจากพื้นที่ด้วยเฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอว์กได้สำเร็จ ทหารอาสาเสียชีวิต 5 นายและบาดเจ็บ 3 นาย ขณะที่ไม่มีทหารออสเตรเลียได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต ต่อมา รายงานข่าวกรองคะเนถึงการมีส่วนร่วมของเจ้าหน้าที่ทหารอินโดนีเซียในการตัดขาดและทำลายกองกำลังออสเตรเลีย ขณะเดียวกันมีการการคาดเดาเกี่ยวกับตัวตนของกองกำลังอาสาที่สนับสนุนอินโดนีเซีย รวมถึงแหล่งที่มาของอาวุธและการฝึกของกองกำลังดังกล่าวก็เพิ่มมากขึ้นในหน้าสื่อ
จากนั้นอินเตอร์เฟตก็ได้เริ่มดำเนินการเพิ่มการรักษาความปลอดภัยส่วนสุดท้ายของประเทศบริเวณวงล้อมโอเอคัสซี เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2542 กรมทหารออสเตรเลีย (SASR) ได้ทำการแทรกทางอากาศด้วยเฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอว์กที่ท่าเรือมากาซาในพื้นที่ปิดล้อม อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาเรือระบายพลสะเทินน้ำสะเทินบกจากกองทัพเรือได้ระบายพลกองกำลังทหารและยานพาหนะเข้าสู่ฝั่ง ซึ่งในคืนก่อนนักประดาน้ำเคลียร์พื้นที่ส่วนหน้าจากเรือ เอชเอ็มเอเอส ซัสเซสได้ทำการลาดตระเวนชายหาดอย่างลับ ๆ ในบริเวณที่จะยกพลขึ้นบก หนึ่งวันหลังจากที่กรมทหารออสเตรเลียยกพลขึ้นบก หมวดจากกองพันที่ 5/7 กรมทหารออสเตรเลีย (5/7 RAR) พร้อมด้วยรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ 4 คัน และหมวดทหารกุรข่าจากกองพันที่ 2 กรมทหารกุรข่า ยกพลขึ้นบกจากเรือระบายพล ทหารอาสา 40 นายถูกจับกุมในขณะที่ส่วนที่เหลือเชื่อกันว่าหนีไปยังฝั่งติมอร์ตะวันตก ในช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน กองพันที่ 3 กรมทหารกุรข่า ได้เข้ามารับผิดชอบในพื้นที่วงล้อมโอเอคัสซี
ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 อินเตอร์เฟตได้ส่งมอบคำสั่งปฏิบัติการทางทหารให้กับองค์การบริหารช่วงเปลี่ยนผ่านแห่งสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (UNTAET) ทหารนิวซีแลนด์ พลทหาร ลีโอนาร์ด แมนนิ่ง ถูกยิงเสียชีวิตระหว่างการปะทะกันเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 กลายเป็นการเสียชีวิตจากการรบครั้งแรกนับตั้งแต่กองกำลังที่ได้รับการสนับสนุนจากสหประชาชาติมาถึงในเดือนกันยายน แมนนิ่งถูกสังหารในเมืองซูไอ ทางตะวันตกเฉียงใต้ เมื่อหน่วยลาดตระเวนของเขาถูกโจมตีโดยกลุ่มทหารอาสา (militia) ระเบิดมือและทุ่นระเบิดเคลย์มอร์ถูกเก็บกู้ออกจากพื้นที่กองกำลังของนิวซีแลนด์หลังจากที่สหประชาชาติเข้ายึดครอง ปฏิบัติการดังกล่าวเปลี่ยนแปลงดังกล่าวถูกยกเลิกไปหลังจากการเสียชีวิตของแมนนิ่ง ทหารออสเตรเลียอีก 2 นายที่เสียชีวิตในติมอร์ตะวันออกในปี พ.ศ. 2543 ได้แก่ สิบโท รัสเซลล์ ไอเซนฮุธ จากการเจ็บป่วยเมื่อวันที่ 17 มกราคม และ สิบโท สจ๊วต โจนส์ หลังจากอุบัติเหตุจากอาวุธโดยไม่ได้ตั้งใจเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2543