stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โคมระย้า
ประเภท

ปัจจุบันโคมไฟระย้าถูกทำขึ้นจากหลายวัตถุดิบ และหลายรูปแบบ จนทำให้ยากที่จะแบ่งว่ามีกี่แบบกี่ประเภท  ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความชอบของแต่ละคน โดยทั่วไปการเลือกใช้โคมไฟระย้า จะเลือกตามสไตน์การแต่งห้อง จึงนิยมเลือกใช้และเรียกกันตามแบบของการออกแบบ เช่น โคมไฟระย้าคลาสสิค โคมไฟระย้าโมเดิร์น โคมไฟระย้า LED เป็นต้น
สมัยก่อน หากไปตามโรงแรมต่างๆ ที่มีห้องโถงกว้าง ๆ เรามักจะ เห็นแชนเดอร์เลียร์คริสตัลขนาดใหญ่ รูปทรง Classic เป็นเหมือนพระเอกประจำห้องประชุมเหล่านั้น แต่เดี๋ยวนี้ แชนเดอร์เลียร์มีการพัฒนาทั้งรูปแบบ วัสดุ และขนาดมากขึ้น เพื่อให้เหมาะสมกับยุคสมัยด้วย โดยเราพอจะสรุปรูปแบบของแชนเดอร์เลียร์ที่นิยมนำมาตกแต่งได้ ดังนี้
แชนเดอร์เลียร์แบบ Classic   เป็นแชนเดอร์เลียร์รูปแบบดั่งเดิม เน้นสร้างความหรูหรา ภูมิฐาน ตัวแชนเดอร์เลียร์ประดับตกแต่งด้วยเม็ดคริสตัล และ นิยมลวดลายซับซ้อน ละเอียดอ่อน โครงหรือกิ่งก้านมักทำจากแก้ว เม็ดคริสตัลเมื่อกระทบกับแสงไฟจะส่งประกายระยิบระยับ นิยมเม็ดคริสตัลใส ส่วนมากจะใช้งานอยู่ตามตามโบสถ์สำคัญ ๆ ในต่างประเทศหรือสถานที่สำคัญ ๆ ในประวัติศาสตร์ เช่น พระราชวัง หรือ อาคารของรัฐบาล เป็นต้น
นอกจากกลุ่มแชนเดอร์เลียร์ คริสตัลแล้ว โคมไฟแชนเดอร์เลียร์ในกลุ่ม Classic ยังรวมไปถึงโคมไฟหิ่นอ่อน จำพวก Alabaster อีกด้วย ซึ่งโคมไฟกลุ่มนี้ จะให้อารมณ์ที่ออกเรียบ และ เย็นกว่า
แชนเดอร์เลียร์แบบ Comtemporary แชนเดอร์เลียร์ที่มีความร่วมสมัยมากขึ้น เป็นการผสมผสานกันระหว่างรูปแบบคลาสสิคกับรูปแบบในปัจจุบัน เราจึงได้เห็นวัสดุใหม่ ๆ ถูกนำมาใช้กับแชนเดอร์เลียร์ เช่น ผ้า กระดาษสา เหล็กโครเมียม ทองเหลืองรมดำ แก้ว เขาหรือกระดูกสัตว์ แต่ก็อาจจะมีคริสตัลให้เห็นอยู่บ้าง ส่วนรูปทรงก็ค่อนมาทางเรียบ ๆ ไม่มีลวดลายซับซ้อนเท่ากับงาน classic โครงหรือกิ่งก้านจะเป็นโลหะ หรือวัสดุธรรมชาติ เช่น ไม้ เขาหรือกระดูกสัตว์ ส่วนใหญ่แล้วเห็นได้ตามโถงโรงแรมหรู ๆ หรือสถานที่ที่ตกแต่งในบรรยากาศร่วมสมัย
แชนเดอร์เลียร์ Modern Classic เป็นแชนเดอร์เลียร์ที่มีพื้นฐานมาจากแชนเดอร์เลียร์กลุ่ม classic เพิ่มเติมความทันสมัยด้วย วัสดุใหม่ ๆ เช่น โครงหรือกิ่งก้านเป็นเหล็ก ตัวโคมที่ทำจากผ้า หรือแก้วเป่า เน้นความรู้สึกเรียบง่าย อบอุ่น แต่เริ่มมีสีสันมากขึ้น รูปทรงยังคงความอ่อนช้อยงดงามแบบ classic ถ้าเคยเข้าไปใช้บริการร้านค้าต่าง ๆ ที่ตกแต่งในสไตล์ boutique shop อย่างร้านเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายแถว ๆ สยาม ก็จะเห็นแชนเดอร์เลียร์ประเภทนี้ตกแต่งอยู่ภายในร้าน
แชนเดอร์เลียร์ Modern แชนเดอร์เลียร์สมัยใหม่ที่เน้นความสวยงามแบบเรียบง่าย ไม่เหลือเค้าโครงแบบดั่งเดิมเลย ตกแต่งด้วยดวงโคมน้อยชิ้นเน้นรูปทรงเรขาคณิต ไม่โค้งมนมากนัก และจะไม่มีคริสตัลในแชนเดอร์เลียร์ประเภทนี้เลย แต่จะใช้วัสดุต่าง ๆ กันไปแล้วแต่ดีไซน์ เช่น เรซิ่น เหล็ก สเตนแลส และด้วยความที่รูปทรงเรียบง่ายก็เลยทำให้บางคนรู้สึกว่าดูแข็งเกินไป ไม่สวยงามนัก จึงเหมาะกับบ้านสไตล์โมเดิร์นเสียเป็นส่วนใหญ่
โคบอลต์

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โคบอลต์ (แก้ความกำกวม)
โคบอลต์ (อังกฤษ: Cobalt) คือธาตุ ที่มีหมายเลขอะตอม 27 และสัญลักษณ์คือ Co โคบอลต์อยู่ในตารางธาตุหมู่ 27 เกลือของโคบอลต์มีความจำเป็นต่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ไอโซโทปของโคบอลต์-60 ใช้รักษาโรคมะเร็ง
โคบอลต์ จัดอยู่ในกลุ่ม ทรานซิชั่นเมทัล (transition metal) ซึ่งช่วยควบคุมการเผาไหม้ ไม่ทำให้เกิดคาร์ไบด์ จึงช่วยป้องกันไม่ไห้เหล็กเกิดเนื้อหยาบที่อุณหภูมิสูง และยังช่วยเสริมโครงสร้างทางโมเลกุลให้เหล็กมีความแข็งแรงที่อุณหภูมิสูง ด้วยเหตุนี้ จึงใช้ผสมในเหล็กขึ้นรูปงานร้อน เหล็กทนความร้อน และเหล็กไฮสปีด ธาตุโคบอลต์เมื่อได้รับรังสีนิวตรอนจะเกิดเป็น โคบอลต์ 60 ซึ่งเป็นสารกัมมันตภาพรังสีอย่างรุนแรง ดังนั้น จึงไม่ควรเติมโคบอลต์ลงในเหล็กที่ใช้ทำเครื่องปฏิกรณ์ปรมาณู
แคโรไลน์ น็อกซ์

| แคโรไลน์ น็อกซ์ Caroline Knox |
| --- | --- |

เกิด: แคโรไลน์ อีซาเบล น็อกซ์ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2400 จังหวัดพระนคร อาณาจักรสยาม
เสียชีวิต: 17 มิถุนายน พ.ศ. 2436 (35 ปี) จังหวัดพระนคร อาณาจักรสยาม
สุสาน: สุสานโปรเตสแตนต์ กรุงเทพมหานคร
สัญชาติ: สหราชอาณาจักร
ชื่ออื่น: ดวงแข
คู่สมรส: หลุยส์ ที. ลีโอโนเวนส์ (พ.ศ. 2427–2436)
บุตร: ทอมัส น็อกซ์ ลีโอโนเวนส์ แอนนา แฮร์เรียต โมนาแฮน
บิดามารดา: โทมัส ยอร์ช น็อกซ์ (บิดา) ปราง เย็น น็อกซ์ (มารดา)
แคโรไลน์ อีซาเบล ลีโอโนเวนส์ (อังกฤษ: Caroline Isabell Leonowens) สกุลเดิม น็อกซ์ (Knox, 26 มิถุนายน พ.ศ. 2400 – 17 มิถุนายน พ.ศ. 2436) มีชื่อไทยว่า ดวงแข เป็นบุตรคนที่สองของโทมัส ยอร์ช น็อกซ์ กงสุลใหญ่ชาวสหราชอาณาจักรประจำกรุงเทพฯ กับปราง ภรรยา เธอสมรสกับหลุยส์ ที. ลีโอโนเวนส์ บุตรชายของแอนนา ลีโอโนเวนส์ สตรีชาวสหราชอาณาจักร ซึ่งเข้ามาถวายงานเป็นพระอาจารย์ในราชสำนักสยาม ระหว่างปี พ.ศ. 2405–2410
ประวัติ > ชีวิตช่วงต้น

แคโรไลน์เกิดเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2400 เป็นบุตรคนที่สองของโทมัส ยอร์ช น็อกซ์ (Thomas George Knox) กงสุลใหญ่ชาวสหราชอาณาจักรประจำกรุงสยาม กับปราง ภรรยาเชื้อสายทวายที่ได้รับพระราชทานจากวังหน้า แม้จะสมรสชาวตะวันตกไปแล้วแต่ปรางยังคงนับถือศาสนาพุทธ แคโรไลน์มีพี่สาวคือ แฟนนี น็อกซ์ (ต่อมาเป็นภรรยาพระปรีชากลการ) และน้องชายชื่อ ทอมัส น็อกซ์
บิดา-มารดาให้บุตรสาวคนโตคือแฟนนี ซึ่งมีผิวขาวผ่อง อุปนิสัยร่าเริง มีรูปพรรณสวยงามอย่างฝรั่ง ใช้ชีวิตอย่างชาวตะวันตก ไปเรียนที่ประเทศอังกฤษ เมื่อกลับแผ่นดินสยามก็เป็นสาวสะพรั่งเต็มตัว ขณะที่แคโรไลน์ผู้น้องให้อาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ เธอมีดวงหน้าคมคายอย่างชาวสยาม คือมีคิ้วหนา ผมดำ จมูกโด่ง มีผิวกายขาว และมีอุปนิสัยเงียบ ๆ  ไม่ค่อยออกงานกับผู้ชายอย่างออกหน้า หรือมีชีวิตโลดโผนเท่า แคโรไลน์มีนามในภาษาสยามว่า ดวงแข ในพระราชหัตถเลขาของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวระบุว่า "...แต่คนเล็กนั้นอยู่ที่กรุงนี้ เป็นฝรั่งครึ่งหนึ่งไทยครึ่งหนึ่ง รูปพรรณสัณฐานเป็นไทยมาก..."
ทอมัส ยอร์ช น็อกซ์ ซึ่งเคยรับราชการเป็นนายทหารรับราชการอยู่ในพระราชวังบวรสถานมงคล หรือวังหน้า ก่อนที่จะได้รับการแต่งตั้งเป็นกงสุลใหญ่สหราชอาณาจักรประจำกรุงเทพฯ ครอบครัวของท่านรวมทั้งภรรยาและบุตรีล้วนสนิทสมาคมกันกับกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ซึ่งน็อกซ์เต็มใจที่จะยกแคโรไลน์ขึ้นถวายเป็นบาทบริจาริกาแก่กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ บางแห่งก็ว่าบิดาเคยถวายตัวให้เป็นหม่อมในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญไปแล้ว เพราะมีพฤติกรรมที่ปรากฏในพระราชหัตถเลขาของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ระบุว่า "...ไปมานอนค้างอยู่ในวัง จนคนว่ากงสุลถวายวังหน้าก็มีมาแต่ก่อน แต่พูดกันแต่ไทย ๆ คนฝรั่งไม่พูด..." ซึ่งเล่ากันว่าคุณปราง ผู้มารดา เคยวาดฝันไว้ว่า "...ถ้าวังหน้าเป็นเจ้าแล้ว ลูกสาวจะเป็นสมเด็จพระนาง ผัวจะเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ถ้ามีหลานจะให้เป็นพระเจ้าแผ่นดินต่อไปด้วย..." แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่ทรงรับสั่งว่าเป็นเพียงข่าวลือเท่านั้น เท็จจริงอย่างไรไม่เป็นที่แจ้งชัด
ประวัติ > สมรส

แคโรไลน์สมรสกับหลุยส์ ที. ลีโอโนเวนส์ (หรือ มิตซ่าหลุย) บุตรชายของแอนนา ลีโอโนเวนส์ สตรีชาวสหราชอาณาจักร ซึ่งเข้ามาถวายงานเป็นพระอาจารย์ในราชสำนักสยาม ระหว่างปี พ.ศ. 2405–2410 ซึ่งหลุยส์เดินทางกลับเข้ากรุงสยามเพื่อทำการค้าไม้สักทางภาคเหนือของสยาม พิธีสมรสถูกจัดขึ้นในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2427 ทั้งสองมีบุตรด้วยกันสองคน คือ
ทอมัส "จอร์จ" น็อกซ์ ลีโอโนเวนส์ (พ.ศ. 2431–2496) เขามีบุตรสองคน คือ หลุยส์ ลีโอโนเวนส์ อาศัยอยู่ที่ประเทศกัวเตมาลา กับเคนเนท ลีโอโนเวนส์ อาศัยอยู่ที่ประเทศแคนาดา
แอนนา แฮร์เรียต โมนาแฮน (เกิด พ.ศ. 2433) สมรสกับริชาร์ด โมนาแฮน อาศัยอยู่ที่ประเทศแคนาดา
ในจดหมายของเอวิส ฟิช พี่สาวของหลุยส์ที่เขียนถึงเพื่อนคนหนึ่ง มีเนื้อหากล่าวถึงแคโรไลน์ น้องสะใภ้ของตนไว้ ความว่า "...เรามีภาพประทับใจจากจดหมายของแคโรลีนว่า เธอคงเป็นสตรีที่อ่อนโยนน่าค้นหา ภาษาอังกฤษของเธอก็ไม่มีที่ติทั้ง ๆ ที่เกิดและโตในสยาม แม่รู้สึกสบายใจที่หลุยส์ทำท่าจะปักหลักอยู่บริษัทบอร์เนียว โดยที่ไม่คิดจะร่อนเร่ไปเรื่อย ๆ แบบแต่ก่อน..." และในระหว่างที่หลุยส์ทำงานอยู่ในภาคเหนือและใช้ชีวิตกับบรรดาอนุภรรยาหลายต่อหลายคนร่วมกันในบ้านของนายแพทย์แมเรียน อาลอนโซ ชีก (หรือ หมอชิต) มิชชันนารีชาวอเมริกัน ย่านหลังวัดมหาวัน ขณะที่แคโรไลน์ยังคงใช้ชีวิตอยู่กับลูก ๆ ในกรุงเทพฯ ต่อไป ด้วยยังยึดมั่นในรักของสามี
ประวัติ > เสียชีวิต

แคโรไลน์พาลูก ๆ มาเยี่ยมหลุยส์ที่เชียงใหม่ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2434 ซึ่งหลุยส์ก็ต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี จนเป็นที่กล่าวถึงในหมู่ชาวบ้านเรื่องความโรแมนติก ทว่าแคโรไลน์เริ่มสำแดงอาการป่วยกระเสาะกระแสะให้เห็นอยู่เนือง ๆ นายแพทย์แมเรียน อาลอนโซ ชีก วิเคราะห์อาการป่วยจึงพบว่าเธอป่วยเป็นโรคไตและส่งเธอกลับไปรักษาที่กรุงเทพฯ อย่างเหมาะสมต่อไป หลังแคโรไลน์เดินทางกลับจากภาคเหนือ เข้าพักที่โรงแรมโอเรียนเต็ลเพียงไม่กี่วันก็มีอาการปวดท้อง หลุยส์ให้ให้แพทย์ชาวอังกฤษทำการรักษาหลายคนแต่อาการไม่ดีขึ้น หลังจากนั้นมีจดหมายถึงหลุยส์ ระบุว่า "...เหลือเวลาอีกเพียงสองสามสัปดาห์เท่านั้น สำหรับชีวิตอันงดงามของเธอ" หลุยส์รีบเดินทางออกจากเชียงใหม่ล่องไปกรุงเทพฯ ตั้งแต่วันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2436 โดยใช้เวลาเพียงสิบกว่าวัน ขณะนั้นมีการผ่าตัดแคโรไลน์ที่หน้าท้อง ทว่าหลังการผ่าตัดเสร็จสิ้น แคโรไลน์ก็มีอาการปอดบวมและถึงแก่ความตายเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2436 เมื่ออายุได้ 35 ปี เขาไปทันดูใจภรรยาก่อนจากกันชั่วนิรันดร์ ร่างของเธอถูกฝังที่สุสานโปรเตสแตนต์ หรือป่าช้าฝรั่ง กรุงเทพมหานคร
แคแสด

| แคแสด |
| --- | --- |

แคแสด

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Violales
วงศ์:: Bignoniaceae
สกุล:: Spathodea
สปีชีส์:: S.  campanulata
ชื่อทวินาม
Spathodea campanulata P.Beauv

แคแสด (อังกฤษ: African tulip tree, Fire bell, Fouain tree, Flame of the Forest) เป็นต้นไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนของแอฟริกา ปัจจุบันกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตร้อน สามารถปลูกในทรายริมทะเลได้ ถ้าปลูกในที่แห้งจะผลัดใบ แต่ไม่พร้อมกันทั้งต้น มีชื่อพื้นเมืองอื่นๆ ดังนี้ : แคแดง (กรุงเทพฯ) , ยามแดง
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

แคแสดเป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง สูง 15-20 เมตร เรือนยอดเป็นพุ่มกลมค่อนข้างทึบ เปลือกลำต้นสีน้ำตาลเข้ม แตกเป็นร่องตามยาว ใบเป็นใบประกอบแบบขนนกปลายคี่ ยาวประมาณ 30-45 ซม. ใบย่อยมี 4-9 คู่ รูปรีถึงรูปไข่ ขอบใบเป็นริ้วเล็กน้อย ปลายใบแหลมและมักจะงุ้มลง มีขนเล็กน้อย มีขนาดยาว 5-12 ซม. กว้าง 2-5 ซม. ดอกเป็นช่อตั้ง ออกที่ปลายกิ่ง ดอกย่อยมีจำนวนมาก โคนกลีบดอกติดกัน ปลายแผ่เป็นรูปแตร ปลายแยกเป็น 4-5 กลีบ กลีบดอกยับย่น สีส้มแสดถึงสีแดงแสด ดอกทยอยบาน ร่วงง่าย ออกดอกราวเดือน ตุลาคม - กุมภาพันธ์ ผลแบนคล้ายฝัก ปลายแหลม ผลแก่สีน้ำตาลดำ  ผลแก่จะแตกเป็นด้านเดียวเมล็ดเล็กแบนมีปีก   ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด จะเริ่มให้ดอกเมื่อมีอายุประมาณ 4 - 8 ปี
การดูแล

ชอบที่แจ้ง แดดจัด
ประโยชน์

เปลือกรักษาแผล โรคผิวหนัง แผลเรื้อรัง แก้บิด ใบและดอก ใช้พอกแผล ดอก ใช้รักษาแผลเรื้อรัง ใช้ปลูกเป็นไม้ประดับและยังสามารถปลูกเพื่อให้ร่มเงาได้ นอกจากนี้ยังสามารถนำดอกมาประกอบอาหารได้เหมือนแคบ้าน
เกร็ด

ต้นไม้ประจำ
มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต
สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล จังหวัดนครราชสีมา
กลุ่มโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย
โรงเรียนบ้านดู่ ตำบลหนองบัวบาน อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์
โรงเรียนชุมชนบึงบา อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี
โรงเรียนวัดตำหนักใต้ (วิลาศโอสถานนท์นุเคราะห์) อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
แคลส์ โอลเดนเบิร์ก

| แคลส์ โอลเดนเบิร์ก |
| --- | --- |
แคลส์ โอลเดนเบิร์กในปี ค.ศ. 2012
เกิด: 28 มกราคม ค.ศ. 1929(1929-01-28) สต็อกโฮล์ม สวีเดน
เสียชีวิต: 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2022(2022-07-18) (93 ปี) นครนิวยอร์ก สหรัฐ
สัญชาติ: สวีเดน อเมริกัน (ตั้งแต่ค.ศ. 1953)
การศึกษา:   โรงเรียนละตินแห่งชิคาโก  สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก  มหาวิทยาลัยเยล 
ขบวนการ: ศิลปะประชานิยม, กลุ่มล้ำยุค
แคลส์ โอลเดนเบิร์ก (อังกฤษ: Claes Oldenburg, 28 มกราคม พ.ศ. 2472 – 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2565) เป็นประติมากรชาวอเมริกัน–สวีเดน เขาเป็นศิลปินในกลุ่มศิลปะประชานิยม (Pop Art) ผู้ซึ่งมีแนวทางในการสร้างสรรค์งานแตกต่างไปจากศิลปินคนอื่น ๆ โดยจะมีการสอดแทรกความสนุกสนาน น่าขบขันลงไปในผลงาน ในขณะเดียวกันก็ยังมีความสวยงามและความลงตัวซ่อนอยู่ภายในชิ้นงานด้วย ซึ่งผลงานที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีคือ ประติมากรรมขนาดใหญ่ยักษ์ หรือ Large–Scale Sculptures เป็นงานที่สร้างขึ้นโดยใช้สิ่งของที่มีในชีวิตประจำวัน เช่น ไม้หนีบผ้า กรรไกร ลูกขนไก่ มาทำให้มีขนาดใหญ่ แล้วนำไปติดตั้งในที่ชุมชนทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมามีโอกาสได้เสพงานศิลปะมากขึ้น ทำให้งานศิลปะไม่ถูกจำกัดพื้นที่ให้อยู่แต่เพียงใน Gallery อีกต่อไป อีกทั้งยังเป็นการเล่นกับปฏิกิริยาของคนดูที่มีต่องานศิลปะอีกด้วย นับว่าเป็นศิลปินที่สร้างกระแสศิลปะในรูปแบบใหม่ได้เป็นอย่างดี
ลำดับเหตุการณ์และประวัติโดยย่อ

พ.ศ. 2472 - โอลเดนเบิร์ก เกิดที่เมืองสต็อกโฮล์ม (Stockholm) ประเทศสวีเดน (Sweden) และได้ใช้ชีวิตจนเติบใหญ่ในเมืองชิคาโก (Chicago)
พ.ศ. 2489–2493 - เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเยล (Yale University) และทำงานเป็นนักข่าวหลังจากที่จบการศึกษาแล้ว
พ.ศ. 2495 - เรียนต่อที่สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก (Art Institution of Chicago) ซึ่งในช่วงเวลานั้นเองที่เขาเริ่มวาดภาพเพื่อใช้ในการประกอบบทความให้กับนิตยสารหลายเล่ม
พ.ศ. 2499 - ย้ายไปอยู่ที่นครนิวยอร์ก (New York City)
หลายปีต่อมา - โอลเดนเบิร์กได้สร้างสรรค์ชุดผลงานการแสดงและการจัดแสดงผลงาน ตัวอย่างเช่น “The Street (พ.ศ. 2503)” และ “The Store (พ.ศ. 2504)” ซึ่งทำให้เขาได้กลายไปเป็นดังผู้นำของการเคลื่อนไหวในวงการป๊อปอาร์ต
พ.ศ. 2516 - สร้างสรรค์ผลงานชุดต่อมา คือ “The Home”
พ.ศ. 2519 - ติดตั้งงานประติมากรรมรูปไม้หนีบผ้า (Clothespin) ที่มีความสูง 14 เมตร ในเมืองฟิลาเดเฟีย ต่อมาก็ได้ทำงานร่วมกับ Coosje Van Bruggen ในการบูรณะและย้ายที่ประติมากรรมรูปเกรียง (Trowel I) ซึ่งมีความสูง 12 เมตร จากที่ Sonsbeek 71 ไปยังพิพิธภัณฑ์ Kröller-Müller ที่เมือง Otterlo
พ.ศ. 2520 - โอลเดนเบิร์กได้สมรสกับ Van Bruggen และร่วมมือกันในการสร้างสรรค์ผลงานอย่างยาวนานถึง 30 ปี และได้รับรางวัลต่าง ๆ จากหลายสาขามากมาย
แนวความคิดในการสร้างสรรค์งาน

แคลส์ โอลเดนเบิร์ก มีแนวความคิดในการสร้างสรรค์งานของเขาว่างานศิลปะจะต้องมีความสัมพันธ์กับสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน โดยเขาได้นำวัตถุต่าง ๆ ที่เห็นได้จริงในชีวิตประจำวันมาใช้ โดยทำให้บริบทของสิ่งเหล่านั้นหายไป เช่น ทำให้วัตถุชิ้นนั้นดูนุ่มนิ่ม ทั้งที่ในความเป็นจริงวัตถุชิ้นนั้นแข็ง หรือทำให้วัตถุมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าที่มันเป็น ซึ่งถือเป็นการผสมผสานระหว่างอัตลักษณ์ของสิ่งนั้น ๆ ได้เป็นอย่างดี
โอลเดนเบิร์ก ได้กล่าวถึงแนวความคิดของเขาไว้เมื่อปี พ.ศ. 2507 ว่า "บางครั้ง ถ้าทำให้ของบางอย่างใหญ่ขึ้นหรือเล็กลงกว่าที่มันควรจะเป็น มันเป็นเรื่องสนุก บางครั้งเมื่อคุณทำให้บางสิ่งบางอย่างนุ่ม ทั้งที่มันควรจะแข็ง มันก็เป็นเรื่องสนุก เมื่อคุณทำให้ความคาดหวังเปลี่ยนไป... มีหลายสิ่งที่เกิดขึ้นในงานศิลปะของผมที่ผู้ชมคิดว่ามันเป็นเรื่องที่น่าสนุกมาก ๆ แต่จริง ๆ แล้วมันไม่ได้เริ่มมาจากความสนุก ก็กลายเป็นเรื่องที่สนุกไปได้ มันเป็นเพราะผมไม่ได้เล่นกับธรรมชาติ และธรรมชาติก็จะมีเรื่องสนุกในตัวของมันเองอยู่แล้ว... อารมณ์ขันเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ และผมเองจะไม่ควบคุมบทบาทในการสร้างสรรค์หรือมองงานศิลปะด้วย" ซึ่งแนวความคิดนี้จะมีความสอดคล้องกับการสร้างสรรค์ของกลุ่มศิลปินในช่วงร่วมสมัยอย่างกลุ่มกระแสนิยม หรือ ศิลปินกลุ่มป๊อปอาร์ต (Pop Art)
ตัวอย่างผลงานที่สำคัญ > ประติมากรรมนุ่มนิ่ม (Soft Sculpture)

โอลเดนเบิร์กได้ค้นพบวิธีการที่จะเข้าไปแทรกแซงสิ่งที่รับรู้ได้ในโลกแห่งความเป็นจริง เช่น ใช้วัสดุที่แข็งอย่างปูนปลาสเตอร์ ลวด หรืออื่น ๆ เพื่อล้อเลียนภาพลักษณ์ของสิ่งที่นุ่มนิ่ม เช่น ขนมปัง เนื้อ ไอศกรีม จากนั้นก็ทำกระบวนการย้อนกลับโดยเปลี่ยนสิ่งที่แข็งให้ดุนุ่มนิ่มแทน 
ตัวอย่างงานที่น่าสนใจ เช่น Soft Toilet (2509), French Fries and Ketchup (2506), Soft Fur Good Humors (2506), Giant BLT (Bacon, Lettuce, and Tomato Sandwich) (2506) และอื่น ๆ อีกมากมาย
ตัวอย่างผลงานที่สำคัญ > ประติมากรรมขนาดใหญ่ยักษ์ (Large-Scale Sculpture)

งานประติมากรรมขนาดใหญ่ยักษ์ของโอลเดนเบิร์กแลดูคล้ายกับงานของศิลปินในกลุ่มดาดา (Dadaism) และลัทธิเหนือจริง (Surrealism) คือหาเอามาจากสถานที่ทั่วไป แล้วนำมาตกแต่งและสร้างมันขึ้นมาให้เป็นงานศิลปะ แต่เขาก็ได้แสดงให้เห็นว่าทัศนคติในการสร้างสรรค์ของเขาแตกต่างกับศิลปินดาดาอย่างชัดเจน เขาไม่ได้ลดคุณค่าการเป็นวัตถุโดยตัดทอนลักษณะที่มีการใช้สอยและตัดชื่อของมันออกไปเหมือนกับที่มาร์แซล ดูว์ช็อง (Marcel Duchamp) ทำ ตรงกันข้ามเขาแสดงตัวตนของมันออกมาอย่างสมบูรณ์ที่สุด เขาได้ทำให้อนุสาวรีย์กลายมาเป็นสิ่งที่ดูเปราะบาง น่าหลงใหล เต็มไปด้วยอารมณ์ และมีบุคลิกเฉพาะตัว
โอลเดนเบิร์กได้นำงานประติมากรรมขนาดใหญ่ของเขาไปติดตั้งตามที่สาธารณะต่าง ๆ เช่น งาน Clothespin หรือ ประติมากรรมรูปไม้หนีบผ้า ซึ่งติดตั้งบริเวณสี่แยกที่เมืองฟิลาเดเฟีย (Philadelphia) ในปี พ.ศ. 2519 ดูคล้ายเป็นอนุสาวรีย์ขนาดใหญ่ ถือเป็นศิลปินคนแรก ๆ ที่เริ่มติดตั้งงานไว้ในที่ชุมชนเลยก็ว่าได้ นอกจากงานเดี่ยวแล้วโอลเดนเบิร์กก็ยังได้ทำงานประติมากรรมขนาดใหญ่ขึ้นอีกมากมายกว่า 40 ชิ้นร่วมกับ Coosje Van Bruggen ภรรยาของเขา โดยจะนำไปจัดวางในเมืองทั้งในทวีปเอเชีย ยุโรป และประเทศสหรัฐอเมริกา
งานประติมากรรมขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงของโอลเดนเบิร์กนอกจาก Clothespin แล้วยังมีอีกมากมาย เช่น
Knife Ship หรือ เรือใบมีด สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2501 มีรูปร่างและสีเหมือนกับมีดของทหารสวิสที่มีกรรเชียงเหมือนเรือสมัยโบราณ จัดแสดงริมแม่น้ำในเมืองเวนิส (Venice)
Yale Lipstick หรือ เยลลิปสติก (ลิปสติกบนสายพานรถถัง) สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2512 ซึ่งกำลังมีการต่อต้านสงครามเวียดนาม ด้วยรูปร่างคล้ายกับอาวุธสงคราม และชวนให้นึกถึงลักษณะกามวิสัย ทำให้เกิดการประท้วงและถูกถกเถียงกันอย่างกว้างขวาง ในที่สุดประติมากรรมชิ้นนี้ก็ได้รับอนุญาตให้ติดตั้งในมหาวิทยาลัยเยลได้เมื่อปี พ.ศ. 2517
Spoonbridge and Cherry สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2530 – 2531 ตัวงานจัดตั้งอยู่ที่สวนประติมากรรมขนาด 11 เอเคอร์ ผลงานนี้โอลเดนเบิร์กได้แนวความคิดในขณะที่กำลังทานอาหารเย็นกับภรรยา โดยเห็นจากช้อนสำหรับทานขนมหวาน ส่วนลูกเชอร์รี่นั้นเป็นความคิดทีได้จากภรรยาของเขาซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากรูปทรงเรขาคณิตอีกทีหนึ่ง ลักษณะหนึ่งของงานชิ้นนี้ที่ดูโดดเด่นนอกจากรูปทรงที่ดูสวยงามแปลกตาแล้ว คือ การออกแบบให้มีน้ำพุไหลออกมาจากก้านของลูกเชอร์รี่ ทำให้เกิดแสงประกายระยิบระยับตลอดเวลา และเมื่อถึงฤดูหนาวน้ำที่พุ่งออกมาจะแข็งและกลายเป็นประติมากรรมที่สวยงามอีกชิ้นหนึ่ง
เชิงอรรถ

↑  Oldenburg, Claes, The European desktop (London: IvoryPress ; New York: PaceWildenstein, 2010), 125.
↑  Oldenburg, Claes, Sculpture by the way (Milano : Skira, 2006), 365.
↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-23. สืบค้นเมื่อ 2022-08-02.
↑  "Public art at Yale – Lipstick (Ascending) on Caterpillar Tracks" เก็บถาวร 2012-01-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-23. สืบค้นเมื่อ 2022-08-02.
บรรณานุกรม

Oldenburg, Claes. The European desktop. London : IvoryPress ; New York : PaceWildenstein, 2010.
Shanes, Eric. Pop art. New York : Parkstone, 2009.
จิระพัฒน์ พิตรปรีชา. โลกศิลปะ ศตวรรษที่ 20. กรุงเทพฯ : เมืองโบราณ, 2552.
Oldenburg, Claes. Sculpture by the way. Milano : Skira, 2006.
www.bookrags.com/biography/claes-oldenburg/
โครงกระดูกรยางค์

แผนภาพแสดงโครงกระดูกรยางค์
โครงกระดูกรยางค์ (อังกฤษ: appendicular skeleton) เป็นชุดของกระดูกที่ประกอบด้วยกระดูกในร่างกายมนุษย์จำนวน 126 ชิ้นซึ่งทำหน้าที่ในการเคลื่อนไหวและปกป้องอวัยวะในการย่อยอาหาร ขับถ่าย และสืบพันธุ์ คำว่า รยางค์ หมายความถึงโครงสร้างยื่นออกจากโครงสร้างหลักของร่างกายมนุษย์ เช่น รยางค์บน (upper extremities) และ รยางค์ล่าง (lower extremities)
องค์ประกอบหลัก

โครงกระดูกรยางค์ประกอบด้วยบริเวณหลักๆ 6 ส่วน ได้แก่
กระดูกโอบอก (Pectoral girdle)
แขน (Arm)
มือ (Hand)
กระดูกโอบเชิงกราน (Pelvic girdle)
ขา (Leg)
เท้า (Foot)
โครงกระดูกรยางค์และโครงกระดูกแกนรวมกันเป็นโครงกระดูกมนุษย์
โครงการกระสวยอวกาศ–มีร์

ตราโครงการกระสวยอวกาศ-เมียร์
โครงการกระสวยอวกาศ-เมียร์ (อังกฤษ: Shuttle–Mir Program) เป็นโครงการความร่วมมือด้านอวกาศระหว่างรัสเซียกับสหรัฐอเมริกา เกี่ยวกับการที่กระสวยอวกาศของสหรัฐจะเดินทางไปเยือนสถานีอวกาศเมียร์ของรัสเซีย นักบินอวกาศของรัสเซียจะบินไปยังกระสวยอวกาศ ส่วนนักบินอวกาศสหรัฐจะบินไปยังยานโซยูซเพื่อเข้าปฏิบัติการระยะยาวบนสถานีอวกาศเมียร์
โครงการนี้ (ซึ่งบางครั้งก็เรียกว่า "เฟสหนึ่ง") มีวัตถุประสงค์จะให้ฝ่ายสหรัฐอเมริกาเรียนรู้จากประสบการณ์ของรัสเซียในการใช้ชีวิตอยู่ในอวกาศเป็นเวลานานๆ และเพื่อเสริมสร้างความร่วมมือระหว่างชาติทั้งสองตลอดจนหน่วยงานด้านอวกาศของทั้งสองประเทศ คือองค์การนาซ่า กับองค์การอวกาศสหพันธรัฐรัสเซีย (รอสคอสมอส) โครงการนี้ช่วยปูพื้นฐานโครงการความร่วมมือทางอวกาศในอนาคต โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "เฟสสอง" ของโครงการร่วม คือการก่อสร้างสถานีอวกาศนานาชาติ โครงการเริ่มต้นประกาศตัวในปี ค.ศ. 1993 ภารกิจแรกดำเนินการในปี ค.ศ. 1994 และโครงการได้ดำเนินต่อมาจนกระทั่งสิ้นสุดแผนภารกิจในปี ค.ศ. 1998 มีเที่ยวบินกระสวยอวกาศทั้งสิ้น 11 เที่ยว และระยะเวลาปฏิบัติงานร่วมกันในอวกาศเกือบ 1000 วันสำหรับนักบินอวกาศสหรัฐ โดยมีชุดลูกเรือผลัดเปลี่ยนปฏิบัติการระยะยาวทั้งสิ้น 7 ชุด
ระหว่างช่วง 4 ปีของโครงการ ทั้ง 2 ประเทศมีการดำเนินการ "สิ่งแรก" ในอวกาศได้สำเร็จหลายอย่าง รวมถึงการที่นักบินอวกาศสหรัฐคนแรกเดินทางไปบนยานโซยูซ การต่อยานอวกาศขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์ และการเดินในอวกาศครั้งแรกของนักบินอวกาศสหรัฐด้วยชุดอวกาศ Orlan ของรัสเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยสหรัฐ
History of Shuttle–Mir เก็บถาวร 2015-11-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (NASA)
Diary of Linenger Increment (NASA)
โครงการวอยเอจเจอร์

เส้นทางการเดินทางของยานอวกาศในโครงการวอยเอจเจอร์เพื่อไปเยือนดาวเคราะห์รอบนอก และมีความเร็วสูงพอจะเดินทางออกนอกระบบสุริยะ
โครงการวอยเอจเจอร์ (อังกฤษ: Voyager Program) คือชื่อโครงการยานสำรวจอวกาศแบบไม่ใช้คนบังคับของสหรัฐอเมริกา สร้างขึ้นโดยห้องทดลองการขับเคลื่อนด้วยไอพ่น และได้รับเงินทุนสนับสนุนจากองค์การนาซา ประกอบด้วยยานสำรวจอวกาศ 2 ลำคือ วอยเอจเจอร์ 1 และ วอยเอจเจอร์ 2 ซึ่งขึ้นสู่อวกาศเมื่อปี ค.ศ. 1977 ทำหน้าที่เก็บข้อมูลอันทรงคุณค่าเกี่ยวกับดาวเคราะห์และระบบสุริยะ โดยใช้ข้อมูลตำแหน่งดาวเคราะห์ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 แม้ในตอนแรกมันจะถูกออกแบบมาเพื่อใช้สำรวจศึกษาดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ แต่ยานทั้งสองยังสามารถปฏิบัติภารกิจของมันในห้วงอวกาศรอบนอกของระบบสุริยะต่อไปได้ ปัจจุบันนี้ยานทั้งสองกำลังอยู่บนเส้นทางที่มุ่งหน้าออกจากระบบสุริยะ ในขณะนี้
| ด ค กดาวเสาร์ |
| --- | --- | --- |
| ลักษณะทางกายภาพ |  จุดขาวใหญ่  รูปหกเหลี่ยม  วงแหวน  |  |
| ดาวบริวารขนาดใหญ่ |  ไมมัส  เอนเซลาดัส  ทีทิส  ไดโอนี  ไททัน  ไอแอพิตัส  ไฮพีเรียน  เรีย  |  |
| การสำรวจ |  ยานไพโอเนียร์ 11  โครงการวอยเอจเจอร์  กัสซีนี–เฮยเคินส์  |  |
  หมวดหมู่   สถานีย่อยระบบสุริยะ
โครงการซานาดู

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ซานาดู
โครงการซานาดู (อังกฤษ: Project Xanadu) เป็นโครงการด้านคอมพิวเตอร์ที่มีเป้าหมายในการพัฒนาเวิลด์ไวด์เว็บที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2503 โดย เท็ด เนลสัน ขณะเดียวกันทางนิตยสารไวรด์ได้กล่าวว่าโครงการซานาดูเป็นเวเปอร์แวร์ที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์คอมพิวเตอร์ ซึ่งซานาดูได้ประกาศตัวในปี 2503 แต่ไม่เปิดตัวจนกระทั่งปี 2541 และซอฟต์แวร์ที่เปิดตัวก็ไม่ใช่ตัวที่สมบูรณ์
โครงการเริ่มต้นในช่วงที่ เท็ด เนลสัน ได้เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยฮาร์เวิร์ด โดยได้จำลองการทำงานขั้นพื้นฐานในการเก็บรุ่นต่างๆ ของเอกสาร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Xanadu Australia – an active site
The open-source release of the Xanadu codebase
โครงการพัฒนาระบบปล่อยจรวดที่ใช้ซ้ำได้ของสเปซเอ็กซ์

| --- | --- |
Falcon 9 Flight 20's first stage landing vertically on Landing Zone 1 in December 2015
ประเทศ: United States
องค์กร: SpaceX
วัตถุประสงค์: Reusable launch system
สถานะ: Active
ประวัติโครงการ
ระยะเวลา: 2011–present
เที่ยวบินแรก: SpaceX CRS-3
สถานที่ปล่อย:   Cape Canaveral SLC-40  Kennedy Space Center LC-39A  Vandenberg SLC-4E 
ข้อมูลยานพาหนะ
ยานพาหนะที่ปล่อย:   Falcon 9  Falcon Heavy  Starship 
โครงการพัฒนาระบบปล่อยจรวดที่ใช้ซ้ำได้ของสเปซเอ็กซ์ (อังกฤษ: SpaceX reusable launch system development program) เป็นโครงการที่ได้รับทุนจากเอกชนในการพัฒนาชุดเทคโนโลยีใหม่ สำหรับระบบปล่อยวงโคจรที่อาจนำมาใช้ซ้ำได้หลายครั้งในลักษณะที่คล้ายคลึงกับการนำเครื่องบินกลับมาใช้ใหม่ SpaceX ได้พัฒนาเทคโนโลยีในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเพื่ออำนวยความสะดวกในการนำยานอวกาศขึ้นมาใช้ใหม่อย่างเต็มที่และรวดเร็ว วัตถุประสงค์ระยะยาวของโครงการรวมถึงการกลับคืนของจรวดขั้นแรก ไปยังสถานที่ปล่อยตัวในไม่กี่นาที และส่งคืนขั้นที่สองไปยังฐานปล่อยจรวด หลังจากการจัดตำแหน่งวงโคจรด้วยสถานที่ปล่อยตัวและการกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศภายใน 24 ชั่วโมง เป้าหมายระยะยาวของ SpaceX คือทั้งสองขั้นตอนของจรวดวงโคจรของพวกเขาจะได้รับการออกแบบมาเพื่อให้สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังจากกลับมา
แคลนนาด

บทความนี้เกี่ยวกับวงดนตรีในประเทศไอร์แลนด์ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ แคลนนาด (แก้ความกำกวม)
| Clannad |
| --- | --- |
แคลนนาดในปี พ.ศ. 2550
ข้อมูลพื้นฐาน
ที่เกิด: Gweedore, County Donegal ประเทศไอร์แลนด์
แนวเพลง: โฟล์ก นิวเอจ ป็อปร็อก
ช่วงปี: พ.ศ. 2513 - ปัจจุบัน

สมาชิก: Máire Ní Bhraonáin Ciarán Ó Braonáin Noel Ó Dúgáin Pádraig Ó Dúgáin
อดีตสมาชิก: Eithne Ní Bhraonáin Pól Ó Braonáin

เว็บไซต์: http://www.clannad.ie
แคลนนาด (อังกฤษ: Clannad) เป็นวงดนตรีไอริช จากเมือง Gweedore, County Donegal ประเทศไอร์แลนด์  เล่นดนตรีในแนวโฟล์ก เคลติก ป็อปร็อก และนิวเอจ  ร้องเพลงในภาษาอังกฤษ ละติน โมฮิแกน แกลิก ในสำเนียงไอริช  มียอดขายผลงานกว่า 15 ล้านชุดทั่วโลก (ข้อมูลปี 2008) และยังคว้ารางวัลแกรมมี่ ในปี 1998 อีกด้วย
ชื่อ Clannad มาจากคำว่า Clann As Dobhar หมายความว่า 'the family from Dore' (ครอบครัวจากเมือง Dobhair)
ประวัติ

วงดนตรีก่อตั้งในปี พ.ศ. 2513 ในช่วงทศวรรษ 1970 ระยะแรกเล่นในแนวโฟล์ก ต่อมาในทศวรรษ 1980-1990 ได้พัฒนาไปเป็นดนตรีผสมผสานระหว่างดนตรีพื้นบ้านเซลติก กับดนตรีป็อป จนได้รับความนิยมไปทั่วโลก  สมาชิกในวงประกอบด้วยพี่น้องในตระกูลเบรนแนน และดูแกน ซึ่งเป็นญาติกัน คือ โมรา เบรนแนน (Máire Ní Bhraonáin) เคียแรน เบรนแนน (Ciarán Ó Braonáin) โนเอล ดูแกน (Noel Ó Dúgáin) ปาเดรก ดูแกน (Pádraig Ó Dúgáin) และอดีตสมาชิก 2 คน คือ เอนยา (Eithne Ní Bhraonáin) และ โปล เบรนแนน (Pól Ó Braonáin) ซึ่งออกจากวงไปเป็นศิลปินเดี่ยว
สมาชิกในวงได้หยุดการทำงานร่วมกันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 เป็นเวลา 10 ปี ก่อนจะร่วมแสดงคอนเสิร์ตครั้งหนึ่งในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ที่ กลาสโกว์ และแถลงทางเว็บไซต์ของวงว่าอาจจะมีอัลบั้มร่วมกันอีกครั้งในปี พ.ศ. 2551
นอกจากนี้เพลงประกอบภาพยนตร์หลายเรื่องยังนำเพลงของแคลนนาดไปใช้อีกด้วยเช่น The Last of The Mohicans, Patriot Games และอีกมากมาย