stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศ
ประวัติ > การยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศด้วยเฮลิคอปเตอร์ในยุคแรก

เฮลิคอปเตอร์ขนส่งทางอากาศและภารกิจเฮลิคอปเตอร์โหลดสลิงลำแรกดำเนินการเมื่อวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1951 ระหว่างสงครามเกาหลี ส่วน "ปฏิบัติการกังหันลมครั้งที่หนึ่ง" ดำเนินการโดยเหล่านาวิกโยธินสหรัฐเพื่อสนับสนุนกองพันที่กวาดล้างข้าศึกจากแนวสันเขารอบภูเขาไฟที่ดับแล้วที่เรียกว่า "เดอะพันช์โบวล์" ซึ่งเฮลิคอปเตอร์นาวิกโยธินเอชอาร์เอส-1 ทั้งหมด 7 ลำทำการบิน 28 เที่ยวบิน โดยส่งมอบเสบียง 8,550 กก. (18,848 ปอนด์) และอพยพผู้บาดเจ็บสาหัส 74 คน
เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956 หน่วยคอมมานโด 45 ของราชนาวิกโยธินได้ปฏิบัติการสอดแทรกเฮลิคอปเตอร์โจมตีครั้งแรกของโลก ด้วยการยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศระหว่างการยกพลสะเทินน้ำสะเทินบก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการทหารเสือ ในสุเอซ ประเทศอียิปต์ โดยมีนาวิกโยธิน 650 นายและยุทโธปกรณ์ 23 ตันในเวสต์แลนด์เวิร์ลวินด์มาร์ก 2 สิบลำของฝูงบินกองการบินทหารเรือ 845 จากดาดฟ้าของเรือหลวงธีเซียส ตลอดจนเวิร์ลวินด์ รวมถึงบริสตอลไซคามอร์ เอชซี.12 และเอชซี.14 อย่างละหกลำจากหน่วยเฮลิคอปเตอร์ทดลองร่วม (JEHU) (กองทัพอากาศสหราชอาณาจักร) ซึ่งได้จัดลงสู่เรือหลวงโอเชียน
แผนดังกล่าวคือใช้เฮลิคอปเตอร์หย่อนหน่วยคอมมานโด 45 ลงที่รัสวา ทางตอนใต้ของพอร์ตซาอิด เพื่อยึดสะพานสำคัญสองแห่ง ความกังวลในนาทีสุดท้ายเกี่ยวกับความเปราะบางต่อการยิงบนภาคพื้นหมายความว่าพวกเขาถูกแทนที่ด้วยบทบาทนี้โดยพลร่มฝรั่งเศสที่ปฏิบัติการทิ้งดิ่งลงสู่ระดับต่ำอย่างกล้าหาญในวันที่ 5 พฤศจิกายน เพื่อยึดสะพานหนึ่งในสองแห่งให้อยู่ในสภาพสมบูรณ์ ส่วนหน่วยคอมมานโด 45 ได้รับการส่งขึ้นบกในวันรุ่งขึ้น โดยขึ้นฝั่งใกล้กับบริเวณฝั่งทะเลหลังการยกพลขึ้นบกที่ยึดพื้นที่ไว้ได้ และการใช้เฮลิคอปเตอร์ในการปฏิบัติการครั้งแรกของการยกพลขึ้นบกระหว่างยกพลขึ้นบกจู่โจมได้รับการพิสูจน์แล้วว่าประสบความสำเร็จ เนื่องจากเรือบรรทุกอากาศยานของพวกเขาอยู่ห่างจากชายฝั่งเป็นระยะทางเก้าไมล์ บรรดานาวิกโยธินจึงขึ้นฝั่งได้เร็วกว่าที่สามารถทำได้โดยใช้เรือระบายพล และโดยไม่จำเป็นต้องให้รองเท้าบูตเปียกน้ำ อย่างไรก็ตาม ... พวกเขาได้พานาวิกโยธินขึ้นบกในที่เดียวกับที่เรือระบายพลรูปแบบเก่าจะส่งไว้
ดูเพิ่ม

พลร่ม
อ่านเพิ่ม

Burns, Richard R. Pathfinder: First In, Last Out. New York: Ballantine Books, 2002. ISBN 0804116024
แหล่งข้อมูลอื่น

A 1989 Department of Defense news archive about Task Force Hawk air assault training, Panama.
ภาพยนตร์สั้น STAFF FILM REPORT 66-20A (1966) สามารถดาวน์โหลดได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
Vietnam Studies: Airmobility 1961–1971 by Lieutenant General John J. Tolson, 1989 เก็บถาวร 2010-06-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คอมมานโดราชนาวิกโยธินเตรียมโรยตัวลงจากเฮลิคอปเตอร์ลิงซ์ของราชนาวิกโยธิน จากฝูงบินนาวี 847 (NAS) ซึ่งใช้ในการสนับสนุนอเนกประสงค์ของกองพลน้อยคอมมานโด 3 นอกจากนี้ ยังสามารถทำหน้าที่ในฐานะเฮลิคอปเตอร์โจมตีด้วยการเพิ่มจรวดต่อต้านรถถังนำวิถีแบบเส้นลวด โทว์ (TOW) อีกสี่ตัว
การล้อมคามากูระ (ค.ศ. 1333)

การล้อมคามากูระ ค.ศ. 1333 (ญี่ปุ่น: 鎌倉の戦い; โรมาจิ: Kamakura no tatakai; อังกฤษ: The 1333 siege of Kamakura) เป็นสงครามครั้งสำคัญซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสงครามปีเก็งโก อันเป็นหมุดหมายสำคัญที่นำไปสู่การล่มสลายของตระกูลโฮโจ ตระกูลที่ทำหน้าที่เป็นชิกเก็งหรือผู้สำเร็จราชการแทนโชกุนมานับร้อยปี กองทัพที่จงรักภักดีต่อจักรพรรดิโกะ-ไดโงะ ภายใต้การนำของนิตตะ โยชิซาดะ ได้บุกเข้ายึดเมืองคามากูระและทำลายเมืองจนราบคาบ ทำให้รัฐบาลโชกุนคามากูระล่มสลายลง และผู้นำตระกูลโฮโจคนสุดท้ายคือโฮโจ ทากาโตกิ ได้หนีไปยังวัดโทโช อันเป็นวัดประจำตระกูลโฮโจ พร้อมกับทำเซ็ปปูกุ หรือการฆ่าตัวตาย ส่งผลให้ตระกูลโฮโจล่มสลายลง
การร่วมเพศทางทวารหนัก

ภาพประกอบการร่วมรักทางทวารหนักของรักต่างเพศ
การร่วมเพศทางทวารหนัก หรือ การสมสู่วัจมรรค (อังกฤษ: anal sex) หมายถึงการร่วมประเวณีด้วยการสอดใส่อวัยวะเพศชายเข้าไปทางรูทวารหนัก  และยังหมายถึงการร่วมเพศที่เกี่ยวข้องกับทวารหนัก เช่น การสอดใส่ช่องทวารหนักด้วยนิ้วมือหรือวัตถุอื่น หรือการใช้ลิ้นเลียช่องทวารหนัก
ในลักษณะของพฤติกรรมทางเพศ การร่วมเพศทางทวารหนักเป็นพฤติกรรมที่มีความเสี่ยงอันเนื่องมาจากเนื้อเยื่อช่องทวารที่อ่อนแอต่อการเสียดสี และลักษณะที่ไม่เหมาะต่อการร่วมเพศของทวารหนัก  ถึงแม้ว่าเยื่อเมือกรูทวารจะให้สารหล่อลื่นได้ แต่สารหล่อลื่นสำหรับการร่วมเพศก็ยังจำเป็นต้องใช้อยู่ดี
การร่วมเพศทางทวารหนักของบุคคลต่างเพศ

ตามที่ปรากฏในโลกตะวันตก การร่วมเพศทางทวารหนักระหว่างชาย-หญิงกลายมาเป็นที่นิยมมากขึ้นเรื่อย ๆ เหตุผลประการหนึ่งก็คือมีความเสี่ยงจากการตั้งครรภ์โดยไม่พึงประสงค์ต่ำ อันเนื่องมาจากการร่วมเพศโดยไม่มีการป้องกัน นอกจากนี้ การร่วมเพศทางทวารหนักก็ถูกมองว่าช่วยป้องกันความเป็นพรหมจรรย์ของหญิงได้ เนื่องจากไม่มีการยุ่งเกี่ยวกับเยื่อพรหมจรรย์ อีกประการหนึ่งนั้น การร่วมเพศทางทวารหนักก็ถูกมองว่า ให้ความสุขทางกามมากกว่า เนื่องจากรูทวารมีความแนบแน่นกว่าช่องคลอด
ผู้หญิงอาจกระตุ้นทวารหนักของผู้ชายโดยใช้นิ้วสอดไปที่บริเวณภายนอกหรือภายในของทวารหนัก และยังอาจกระตุ้น perineum (ซึ่งสำหรับผู้ชายอยู่ระหว่างฐานของถุงอัณฑะและทวารหนัก) ด้วยการนวดต่อมลูกหมากหรือการใช้ลิ้นเลียช่องทวารหนัก ซึ่งสามารถทำให้ผู้ชายบรรลุความเสียวสุดยอดทางเพศได้จากการถูกกระตุ้นต่อมลูกหมาก รวมถึงเซ็กส์ทอย เช่น ดิลโด ก็สามารถใช้สอดใส่ได้เช่นกัน
การขยายตัวของจำนวนผู้นิยมการร่วมเพศทางทวารหนักนั้น ถูกกล่าวว่าเป็นเพราะการลดลงของการให้การศึกษาด้านเพศสัมพันธ์ และการให้ความรู้ผ่านสื่อเกี่ยวกับเพศสัมพันธ์ที่น้อยลง ทำให้ความระมัดระวังในความเสี่ยงจากการมีเพศสัมพันธ์น้อยลงไป ดังนั้น จูดี คูรินสกี แห่งมหาวิทยาลัยโคลัมเบียจึงกล่าวว่า "การร่วมเพศทางทวารหนัก เป็นประเด็นสำคัญที่ร้ายแรงของสังคม"
การร่วมเพศทางทวารหนักของบุคคลเพศเดียวกัน

ในทางประวัติศาสตร์แล้ว การร่วมเพศทางทวารหนักได้รับความนิยมในหมู่รักร่วมเพศชาย และชายผู้ร่วมเพศกับชาย (MSM) อย่างไรก็ตาม กลุ่มชายรักชายบางคนก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการร่วมเพศทางทวารหนัก และบางกลุ่มก็เพียงช่วยสำเร็จความใคร่ให้กัน
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กสรุปเพศสภาพของมนุษย์ |
| --- | --- |
สรีรวิทยา:  การแข็งตัวขององคชาต  องคชาตแข็งตัวขณะหลับ  ประจำเดือน  ความเสียวสุดยอดทางเพศ การหลั่งน้ำอสุจิและการหลั่งน้ำในเพศหญิง  การตั้งครรภ์  อารมณ์ทางเพศ 
อนามัยและการศึกษา:  การคุมกำเนิด  ถุงยางอนามัย  โรคภูมิแพ้น้ำอสุจิตัวเอง  เวชศาสตร์การเจริญพันธุ์ บุรุษเวชศาสตร์  นรีเวชศาสตร์  วิทยาระบบปัสสาวะ  การร่วมเพศอย่างปลอดภัย  เพศศึกษา  เพศบำบัด คู่เพศบำบัด  ความผิดปกติทางเพศ ภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศ  ภาวะความต้องการทางเพศสูง  ภาวะความต้องการทางเพศต่ำ  โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์  เพศเวชศาสตร์ 
เอกลักษณ์:  เอกลักษณ์เพศภาวะ  อัตลักษณ์ทางเพศ  รสนิยมทางเพศ 
กฎหมาย:  อายุที่ยอมให้ร่วมประเวณีได้  อาชญากรรมการแพร่เชื้อเอชไอวี  การร่วมประเวณีกับญาติสนิท  การแสดงลามกอนาจาร  ความลามก  การข่มขืนกระทำชำเรา  การล่วงละเมิดทางเพศ  การคุกคามทางเพศ  การก่อกวนทางเพศ  การประพฤติมิชอบทางเพศ  ความรุนแรงทางเพศ 
ประวัติศาสตร์:  สงครามเพศนักคตินิยมสิทธิสตรี  ประวัติศาสตร์การวาดภาพกาม  การปฏิวัติทางเพศ 
ความสัมพันธ์และสังคม:  อนาธิปไตยกับความรักและเพศ  การวางแผนครอบครัว  โรคกามวิปริต  การมีคนรักหลายคน  ความสำส่อน  เพศสัมพันธ์ก่อนแต่งงาน  ความรักใคร่  การงดเว้นการมีเพศสัมพันธ์  การดึงดูดทางเพศ  ทุนทางเพศ  จริยธรรมทางเพศ  รูปธรรมทางเพศ 
แบ่งตามประเทศ:  เพศสภาพในประเทศจีน  เพศสภาพในประเทศญี่ปุ่น  เพศสภาพในประเทศเกาหลีใต้ 
กิจกรรมทางเพศ:  การร่วมเพศทางทวารหนัก  แบร์แบล็ก  บีดีเอสเอ็ม  การมีเพศสัมพันธ์กับเด็ก  การหลั่งใน  เอ็ดกิง  เฟทิชิซึม  การสำเร็จความใคร่ด้วยการสอดมือ  ฟิสติง  แก็งแบง  การร่วมเพศหมู่  การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง  กลไกเพศสภาพของมนุษย์  การเล้าโลมที่หัวนม  การร่วมเพศแบบไม่สอดใส่  การหลั่งน้ำอสุจิลงใบหน้า (Facial)  การเกิดอารมณ์เพศจากเท้า  ฟุตจ็อบ  การบังคับสำเร็จความใคร่  Frot  แฮนด์จ็อบ  การร่วมประเวณีทางหน้าอก  ซูมาตะ  การร่วมเพศทางปาก 69  การเลียทวารหนัก  การเลียช่องคลอด  การดูดอวัยวะเพศชาย  Irrumatio  การมีเพศสัมพันธ์ในอวกาศ  ท่วงท่าการร่วมเพศ  จินตนาการทางเพศ  การร่วมเพศ เล้าโล้มก่อนมีเพศสัมพันธ์  การร่วมเพศแบบสอดใส่  การสลับคู่  การตีฉิ่ง  การขมิบช่องคลอด  Quickie  ราดปัสสวะ  การร่วมเพศเสมือน ไซเบอร์เซ็กซ์  Dirty talk  การแข่งขันเสื้อเปียกน้ำ  Circle jerk  การทรมานอัณฑะและองคชาต  การหลั่งนอก  Coprophilia  เพศสัมพันธ์เมจิก  สโนว์บอลลิง  การอมถุงอัณฑะ  วีนัสบัตเตอร์ฟลาย 
อุตสาหกรรมทางเพศ:  วิดีโอเกมสำหรับผู้ใหญ่  เซ็กซ์ทัวร์ เซ็กซ์ทัวร์หญิง  เซ็กซ์ทัวร์เด็ก  ศิลปะเร้ากำหนัด  สื่อลามก ภาพยนตร์ลามก  สื่อลามกเกย์  การค้าประเวณี  ตลกหยาบโลน  พิพิธภัณฑ์เพศศึกษา  เซ็กซ์ชอป  เซ็กซ์ทอย  Strip club  เว็บไซต์ลามก 
 ดูเพิ่ม กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ความคลั่งไคล้ทางเพศในวัตถุ 
ผู้หญิงสวมองคชาตเทียมกำลังจะร่วมเพศทางทวารหนักกับผู้ชาย
ภาพการร่วมเพศทางทวารหนักของจักรพรรดิฮาดริอานุสกับอันติโนอุส ซึ่งวาดโดย Édouard-Henri Avril ในคริสต์ศตวรรษที่ 19
การล้อมกาซา

การล้อมกาซา (อังกฤษ: Siege of Gaza) เป็นการสู้รบระหว่างพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชแห่งราชอาณาจักรมาซิโดเนียกับฝ่ายจักรวรรดิเปอร์เซียอะคีเมนิด เกิดขึ้นเมื่อเดือนตุลาคม 332 ปีก่อนคริสต์ศักราชที่เมืองกาซา
บาติส (Batis) ผู้บัญชาการเมืองกาซาต้องการยึดอียิปต์จนกว่าผู้ปกครองเปอร์เซียจะส่งกองทัพมารบกับมาซิโดเนียที่นี่ เมืองกาซาเป็นเมืองชายขอบทะเลทรายและมีถนนจากซีเรียไปถึงอียิปต์ ตั้งอยู่สูงกว่า 60 ฟุต (18.29 เมตร) ท่ามกลางชุมชนเปอร์เซีย บาติสรู้ด้วยว่าพระเจ้าอเล็กซานเดอร์จะยกทัพมาที่นี่หลังจากยึดเมืองไทร์ได้
เมื่อพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ยกทัพมาถึง พระองค์พบว่ากำแพงเมืองด้านใต้เป็นจุดที่เหมาะจะโจมตีที่สุด จึงสั่งให้มีการสร้างเนินขึ้นเพื่อใช้เป็นทางเข้าเมือง วันหนึ่งฝ่ายเปอร์เซียพยายามตีฝ่าวงล้อม พระเจ้าอเล็กซานเดอร์สั่งให้ทหารใช้โล่เป็นแนวป้องกันจนพระองค์ได้รับบาดเจ็บ อาร์ริอัน นักประวัติศาสตร์ชาวกรีกบันทึกว่า "เนินถูกสร้างรอบ ๆ กำแพงเมืองและใช้เครื่องทุ่นแรงจากไทร์ร่วมด้วย" หลังจากความพยายามสามครั้ง ทหารมาซิโดเนียก็ทลายกำแพงและบุกเข้าเมืองได้สำเร็จ ผู้ชายถูกฆ่า ส่วนผู้หญิงและเด็กถูกจับไปเป็นทาส กวินตุส กูร์ตีอุส รูฟุส (Quintus Curtius Rufus) นักประวัติศาสตร์ชาวโรมันบันทึกว่า "บาติสถูกลากไปรอบกำแพงเมืองจนเสียชีวิตเช่นเดียวกับเจ้าชายเฮกเตอร์แห่งทรอย"
หลังเมืองถูกยึด พระเจ้าอเล็กซานเดอร์สามารถเดินทัพไปที่อียิปต์ได้โดยไม่มีผู้ใดขัดขวาง
การล้อมโรดส์

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ การล้อมเมืองโรดส์ (แก้ความกำกวม)
การล้อมเมืองโรดส์ (อังกฤษ: Siege of Rhodes) (ปี 305 – ปี 304 ก่อนคริสต์ศักราช) เป็นการล้อมครั้งสำคัญที่สุดครั้งหนึ่งของประวัติศาสตร์สมัยโบราณเมื่อเดเมเทรียสที่ 1 แห่งมาซีดอนลูกของ อันทิโกนัสที่ 1 โมนอพธาลมัสล้อมเมืองโรดส์เพื่อจะแยกโรดส์จากการเป็นพันธมิตรกับราชวงศ์ทอเลมี แต่ฝ่ายโรดส์เป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ
การล้อมแฮลิคาร์แนสซัส

การล้อมแฮลิคาร์แนสซัส (อังกฤษ: Siege of Halicarnassus) เป็นการสู้รบระหว่างพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชแห่งราชอาณาจักรมาซิโดเนียกับฝ่ายจักรวรรดิเปอร์เซียอะคีเมนิด เกิดขึ้นเมื่อปีที่ 334 ก่อนคริสต์ศักราชที่เมืองแฮลิคาร์แนสซัส (ปัจจุบันคือเมืองโบดรุม (Bodrum) ประเทศตุรกี)
ฝ่ายเปอร์เซียใช้กองทัพเรือยั่วยุพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ ซึ่งพระองค์ไม่มีกองเรือไว้ต่อต้าน กองเรือเปอร์เซียแล่นมาที่เมืองแฮลิคาร์แนสซัสเพื่อใช้เป็นเมืองตั้งรับ พิกซอดารัสแห่งแคเรีย (Pixodarus of Caria) สั่งปลดราชินีเอดา (Ada of Caria) พระภคินี (พี่สาว) ของตนเองและปกครองเมืองแทน แต่ไม่นานหลังจากนั้นพิกซอดารัสก็สวรรคต ฝ่ายเปอร์เซียจึงแต่งตั้งโอรอนโตบาเตส (Orontobates) ขึ้นปกครองเมืองต่อ เขาและเมมนอนแห่งโรดส์ (Memnon of Rhodes) ได้ร่วมกันสร้างปราการเพื่อรอรับมือกองทัพมาซิโดเนีย
เมื่อพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ยกทัพมาถึง พระองค์ได้รับความช่วยเหลือจากราชินีเอดา พระองค์ใช้แผนส่งสายลับเข้าไปเพื่อช่วยเปิดประตูเมือง แต่เกิดการปะทะกันขึ้น ทหารมาซิโดเนียสามารถทลายกำแพงเมืองได้ แต่ฝ่ายเปอร์เซียโต้กลับด้วยเครื่องยิงหิน (catapult) และส่งทหารเข้าต่อสู้ อย่างไรก็ตาม ทหารมาซิโดเนียบุกเข้าเมืองได้สำเร็จ เมื่อเห็นว่าเสียเมืองแล้ว เมมนอนสั่งให้จุดไฟเผาเมืองและถอนทัพออกไป ลมที่พัดแรงยิ่งโหมเปลวไฟให้ลุกลามเผาเกือบทั้งเมือง
หลังยึดเมืองได้ พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ได้คืนตำแหน่งเจ้าเมืองให้ราชินีเอดา ราชินีเอดาจึงรับพระเจ้าอเล็กซานเดอร์เป็นบุตรเพื่อรักษาสิทธิ์ผู้สืบทอดหลังพระองค์สวรรคต พระเจ้าอเล็กซานเดอร์เลือกที่จะให้ราชินีเอดาปกครองเมืองต่อไปเพราะพระองค์เป็นที่รักของประชาชนและประชาชนจะไม่ลุกฮือต่อต้านพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ในภายหลัง
ตำบลหนองสะเดา

| ตำบลหนองสะเดา |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Nong Sadao
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: สามชุก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 43.00 ตร.กม. (16.60 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,852 คน
 • ความหนาแน่น: 112.84 คน/ตร.กม. (292.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 72130
รหัสภูมิศาสตร์: 720806
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสะเดา |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อบต.หนองสะเดาที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลหนองสะเดา
พิกัด: 14°48′57.1″N 99°59′16.7″E﻿ / ﻿14.815861°N 99.987972°E﻿ / 14.815861; 99.987972
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: สามชุก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 43.00 ตร.กม. (16.60 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,852 คน
 • ความหนาแน่น: 112.84 คน/ตร.กม. (292.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06720805
ที่อยู่ที่ทำการ: หมู่ 4 ตำบลหนองสะเดา อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี 72130
เว็บไซต์: www.nongsadao.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
หนองสะเดา เป็นตำบลในอำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลหนองสะเดา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลวังศรีราช (อำเภอเดิมบางนางบวช)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลกระเสียว
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหนองผักนาก
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองหญ้าไซ และตำบลหนองโพธิ์ (อำเภอหนองหญ้าไซ)
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลหนองสะเดาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านดอนไร่
หมู่ที่ 2 บ้านดอนไร่
หมู่ที่ 3 บ้านเนินมหาเชษฐ์
หมู่ที่ 4 บ้านหนองสะเดาบน
หมู่ที่ 5 บ้านหนองสะเดาล่าง
หมู่ที่ 6 บ้านสุวรรณตะไล
หมู่ที่ 7 บ้านห้วยมะขาม
หมู่ที่ 8 บ้านสระยายชี
หมู่ที่ 9 บ้านหนองเกตุ
หมู่ที่ 10 บ้านทับขุนช้าง
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลหนองสะเดาเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหนองสะเดา ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลหนองสะเดามี 10 หมู่บ้าน พื้นที่ 43.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,449 คน และ 1,409 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหนองสะเดาอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองสะเดา
การพลัดถิ่น

ระวังสับสนกับ การอพยพ
ภาพเขียนแสดงการอพยพของชาวไอริช ราว ค.ศ. 1868
การพลัดถิ่น (อังกฤษ: diaspora) คำว่า “diaspora” มาจากภาษากรีก “διασπορά” ที่แปลว่า “การหว่าน[เมล็ดพืช]” เป็นคำที่หมายถึงการโยกย้ายของประชากรที่มีชาติพันธุ์เดียวกันเป็นกลุ่มใหญ่ ที่อาจจะเกิดจากการถูกบังคับให้ทำการโยกย้าย หรือ เลือกที่จะโยกย้ายถิ่นฐานโดยความตั้งใจของตนเองจากถิ่นฐานที่อยู่เดิมไปตั้งถิ่นฐานและเป็นพลเมืองในดินแดนใหม่ที่มักจะไกลจากถิ่นฐานที่ตั้งอยู่เดิม “การพลัดถิ่น” แตกต่างจากวัฒนธรรมของผู้เร่ร่อน และใกล้เคียงกับการเป็นผู้ลี้ภัย (refugee) มากกว่า แต่การลี้ภัยอาจจะเป็นการโยกย้ายไปตั้งถิ่นฐานอย่างถาวรในดินแดนใหม่หรือไม่ก็ได้ คำว่า “การพลัดถิ่น” แตกต่างจากการลี้ภัยที่หมายถึงกลุ่มผู้ที่พลัดจากบ้านเกิดเมืองนอนที่ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ในดินแดนใหม่อย่างเป็นการถาวร คำนี้นิยมใช้กับการอพยพของชนกลุ่มใหญ่ที่อาจจะมีสาเหตุมาจากการบังคับให้โยกย้าย หรือจากปัญหาทางเศรษฐกิจที่ทำให้มีความจำเป็นต้องไปหาที่ตั้งถิ่นฐานใหม่ก็ได้
ความเปลี่ยนแปลงทางสังคม การวิวัฒนาการทางวัฒนธรรมของผู้พลัดถิ่นที่ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ในดินแดนอื่น ก็อาจจะแตกต่างไปจากการวิวัฒนาการของชนกลุ่มเดียวกันในบ้านเกิดเมืองนอนที่ทิ้งมา การรักษาวัฒนธรรม ประเพณี นอกจากนั้นปัจจัยต่างๆ ของแต่ละกลุ่มก็จะต่างระดับกันไป แต่แนวโน้มโดยทั่วไปแล้วความผูกพันทางวัฒนธรรมของกลุ่มผู้พลัดถิ่นมักจะดำเนินไปในรูปของการต่อต้านความเปลี่ยนแปลงของภาษาและในการรักษาประเพณีการปฏิบัติทางศาสนาเช่นที่เคยทำกันมาในประเทศบ้านเกิดอย่างเหนียวแน่นโดยเฉพาะในชั่วคนรุ่นแรกๆ
ที่มาและการวิวัฒนาการ

คำว่า "พลัดถิ่น" ใช้เป็นครั้งแรกเมื่อมีการอพยพที่กล่าวถึงในหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ (Deuteronomy) 28:25 ว่า “เจ้าทั้งหลายจะเป็นผู้ “กระจัดกระจาย” ไปทุกอาณาจักรในโลก” การใช้คำนี้เริ่มใช้กันขึ้นตามความหมายเดิมเมื่อคัมภีร์ฮิบรูได้รับการแปลเป็นภาษากรีก คำว่า “Diaspora” ขณะนั้นหมายถึงประชาชนที่เป็นยิวที่ลี้ภัยมาจากอิสราเอลเมื่อ 607 ปีก่อนคริสต์ศักราชโดยการถูกขับไล่จากบาบิโลเนีย และจากยูเดีย ในปี ค.ศ. 70 โดยโรมัน ต่อมาคำนี้ก็นำมาใช้ในบริบทของการพลัดถิ่นของกลุ่มชนอิสราเอลที่กระจัดกระจายไปยังดินแดนต่างๆ ตลอดมาในประวัติศาสตร์ การวิวัฒนาการทางวัฒนธรรมของกลุ่มชนผู้พลัดถิ่น หรือ ตัวกลุ่มชนที่พลัดถิ่นเอง ในภาษาอังกฤษถ้าสะกดด้วยตัวใหญ่ตัวแรกโดยไม่มีคุณศัพท์ขยาย -- “the Diaspora” -- ก็จะหมายถึงเฉพาะการพลัดถิ่นของชาวยิว (Jewish diaspora) เท่านั้น
การใช้คำว่า “พลัดถิ่น” ที่กว้างกว่าความหมายเดิมวิวัฒนาการมาจากนโยบายการขับไล่ประชากรขนานใหญ่ของอัสซีเรียในดินแดนที่พิชิตได้ เพื่อเป็นการไม่ให้ผู้ถูกไล่กลับมาอ้างสิทธิในดินแดนของตน ในสมัยกรีซโบราณ คำว่า “διασπορά” แปลว่า “การหว่าน” และใช้เป็นคำที่หมายถึงประชากรของนครรัฐที่มีอิทธิพลผู้อพยพไปตั้งหลักแหล่งยังดินแดนที่พิชิตได้โดยมีจุดประสงค์ในการยึดเป็นอาณานิคมเพื่อรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนของจักรวรรดิ
บางครั้งคำว่า “การพลัดถิ่น” ก็ใช้กับการลี้ภัยของชนชาติอื่นที่ไม่ใช่ชาวยิว แต่คำสองคำนี้ไม่ใช่คำพ้อง
คำว่า “การพลัดถิ่น” เป็นคำที่นำมาใช้อย่างแพร่หลายในภาษาอังกฤษในกลางคริสต์ทศวรรษ 1950 ในการใช้ในการเรียกกลุ่มผู้ถูกโยกย้ายถิ่นฐาน (expatriate) จากประเทศใดประเทศหนึ่งไปยังอีกประเทศใดประเทศหนึ่งหรือจากบริเวณใดบริเวณหนึ่งไปยังอีกบริเวณใดบริเวณหนึ่ง
การศึกษาการพลัดถิ่นวิทยา (diaspora studies) เป็นสาขาการศึกษาที่เป็นหลักฐานที่เกี่ยวกับการศึกษาการพลัดถิ่นตามความหมายโดยทั่วไปโดยไม่เจาะจงถึงชาติพันธุ์ใดชาติพันธุ์หนึ่ง
โดยทั่วไปแล้วคำว่า “การพลัดถิ่น” มีนัยยะถึง 'ความผิดที่' ของประชากรที่กล่าวถึงที่ต้องไปตั้งหลักแหล่งในดินแดนที่ไม่ใช่บ้านเกิดเมืองนอนไม่ด้วยเหตุผลใดก็เหตุผลหนึ่ง และโดยทั่วไปแล้วผู้คนกลุ่มนี้ก็จะมีความหวังหรืออย่างน้อยก็ความต้องการที่จะเดินทางกลับไปบ้านเกิดเมืองนอนในเวลาใดเวลาหนึ่งในอนาคต ถ้า “บ้านเกิดเมืองนอน” ยังคงมีเหลือให้กลับไป นักเขียนบางท่านตั้งข้อสังเกตว่าการพลัดถิ่นของผู้ที่พลัดถิ่นหลายครั้งอาจจะมีผลให้สูญเสียความรู้สึกคิดถึง “บ้านเกิดเมืองนอน” แห่งใดแห่งหนึ่งโดยเฉพาะ ในกรณีนี้ผู้พลัดถิ่นอาจจะมีความรู้สึกผูกพันกับ “บ้านเกิดเมืองนอน” แต่ละแห่งที่ได้ไปตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่โยกย้ายออกมาจาก “บ้านเกิดเมืองนอน” เมืองนอนดั้งเดิม
การพลัดถิ่นของชาวแอฟริกัน

การพลัดถิ่นครั้งใหญ่ที่สุดก่อนยุคใหม่คือการพลัดถิ่นแอฟริกาที่เริ่มขึ้นเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในระหว่างสมัยการค้าทาสข้ามมหาสมุทรแอตแลนติค (Atlantic Slave Trade) ชาวแอฟริกันยี่สิบล้านคนจากแอฟริกาตะวันตก ตะวันตกกลาง และตะวันออกเฉียงใต้ถูกขนย้ายไปเป็นทาสยังซีกโลกตะวันตก ซึ่งทำให้ประชากรและผู้สืบเชื้อสายมาจากผู้ที่ถูกขนย้ายมีบทบาทสำคัญต่อวัฒนธรรมของอาณานิคมของอังกฤษ ฝรั่งเศส โปรตุเกส และสเปนในโลกใหม่
การค้าทาสของอาหรับ (Arab slave trade) ก็ขนย้ายชาวแอฟริกันจากทวีปแอฟริกาเช่นกันแต่ผลของการพลัดถิ่นไปยังตะวันออกเป็นเพียงจำนวนน้อย
การพลัดถิ่นของชาวเอเชีย

การย้ายถิ่นฐานของชาวจีน (Chinese emigration หรือที่เรียกว่าการพลัดถิ่นของชาวจีน[ต้องการอ้างอิง]) เกิดขึ้นครั้งแรกเป็นเวลาหลายพันปีมาแล้ว การย้ายถิ่นฐานที่เกิดขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 จนถึง ค.ศ. 1949 มีสาเหตุหลักมาจากสงคราม และ ความอดอยากบนแผ่นดินใหญ่จีน และรวมทั้งการฉ้อโกงทางการเมือง ผู้อพยพส่วนใหญ่เป็นผู้ขาดการศึกษาหรือเกษตรกรผู้มีการศึกษาขั้นต่ำ และชนชั้นแรงงาน (苦力) ผู้อพยพไปยังประเทศที่กำลังพัฒนาที่มีความต้องการแรงงานสูงเช่นในทวีปอเมริกา, ออสเตรเลีย, แอฟริกาใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, คาบสมุทรมลายู และอื่นๆ
การพลัดถิ่นของชาวเอเชียที่ใหญ่ที่สุดคือการพลัดถิ่นของชาวอินเดีย เชื่อกันว่าชาวอินเดียโพ้นทะเลมมีด้วยกันทั้งสิ้นกว่า 25 ล้านคนที่ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณต่างๆ ทุกทวีปทั่วโลก ชาวอินเดียโพ้นทะเลเป็นกลุ่มมีมาจากบริเวณต่างๆ ของอินเดีย พูดภาษา และมีวัฒนธรรมและความเชื่อทางศาสนาต่างๆ กัน สิ่งที่เป็นสายผสานร่วมกันของชนกลุ่มนี้คือปรัชญาของความเป็นอินเดียและคุณค่าอันแท้จริงของความเป็นชาวอินเดีย[ต้องการอ้างอิง]
ชาวโรมานีเป็นกลุ่มชนที่พลัดถิ่นไปในบริเวณที่กว้างใหญ่ที่สุดที่ส่วนใหญ่อยู่ในยุโรป ภาษาพูดและหลักฐานทางพันธุศาสตร์บ่งว่าเป็นชาติพันธุ์ที่เดิมมาจากอนุทวีปอินเดียที่อพยพออกจากอินเดียไปทางตะวันตกเฉียงเหนือไม่เกินก่อนหน้าคริสต์ศตวรรษที่ 11
การพลัดถิ่นของชาวเนปาลเกิดขึ้นอย่างน้อยก็สามครั้งๆ แรกที่สุดเกิดขึ้นหลายร้อยปีมาแล้ว ที่มีสาเหตมาจากการแต่งงานกันตั้งแต่อายุยังน้อยที่ทำให้อัตราการเกิดสูง และเป็นผลให้เกิดแรงผลักดันให้มีการอพยพไปตั้งถิ่นฐานทางตะวันออกของเนปาลต่อมาในรัฐสิกขิมและภูฏาน จำนวนประชากรเชื้อชาติภูฐานเพิ่มมากขึ้นทุกขณะจนในที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1980 ภูฏานก็ดำเนินนโยบายกดดันที่เป็นผลให้ชาวเนปาลกว่า 107,000 คนถูกขับออกจากภูฏานกลับเข้าไปในเนปาลสหรัฐอเมริกาสหรัฐอเมริกาจึงพยายามดำเนินการหาที่ตั้งหลักแหล่งให้แก่ชาวเนปาลจากภูฏานในสหรัฐอเมริกาในฐานะโครงการประเทศที่สาม
การพลัดถิ่นครั้งที่สองของชาวเนปาลเกิดขึ้นเมื่ออังกฤษเริ่มรวมพลเป็นกองทหารรับจ้างที่เริ่มราวปี ค.ศ. 1815 และย้ายให้ไปตั้งหลักแหล่งในเกาะอังกฤษและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลังจากปลดระวาง การพลัดถิ่นครั้งที่เริ่มราวคริสต์ทศวรรษ 1970 เมื่อเกิดปัญหาขาดแคลนที่ดินทำมาหากินและผู้มีการศึกษามีจำนวนมากกว่าตำแหน่งงานที่มี การโยกย้ายเพื่อไปหางานใหม่ก็มักจะไปตั้งหลักแหล่งกันในอินเดียทำให้เกิดเป็นชุมชนชาวเนปาลขึ้นที่นั่น และในประเทศที่มั่งคั่งในตะวันออกกลาง ยุโรป และอเมริกาเหนือ ประมาณกันว่าจำนวนผู้พลัดถิ่นของเนปาลมีจำนวนเป็นหลักล้าน
คริสต์ศตวรรษที่ 20 และอนาคต

คริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นศตวรรษของการพลัดถิ่นครั้งใหญ่หลายครั้ง ในบางกรณีเกิดจากการที่รัฐบาลตัดสินใจโยกย้ายกลุ่มผู้คนด้วยเหตุผลต่างๆ เช่นเมื่อสตาลินดำเนินการขนย้ายประชากรเป็นจำนวนหลายล้านคนไปยังทางตะวันออกของรัสเซีย, เอเชียกลาง และ ไซบีเรีย ทั้งเพื่อเป็นการลงโทษและเพื่อเป็นการกระตุ้นความเจริญในบริเวณชายแดน การโยกย้ายถิ่นฐานบางครั้งก็เกิดขึ้นเพื่อเลี่ยงความขัดแย้งในการสงคราม หรือมีสาเหตุมาจากนโยบายการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองเช่นหลังจากการยุติการเป็นอาณานิคมเป็นต้น
คริสต์ศตวรรษที่ 20 และอนาคต > สงครามโลกครั้งที่สองและการสิ้นสุดของการเป็นอาณานิคม

เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองเริ่มขึ้นนาซีเยอรมนีก็เนรเทศและฆ่าชาวยิวและชนกลุ่มน้อยอื่นๆ เป็นจำนวนเป็นล้านคน ชาวยิวบางคนก็สามารถหนีการไล่ทำร้ายและสังหารไปยังยุโรปตะวันตกและทวีปอเมริกาก่อนที่พรมแดนจะปิดลงได้ ในเวลาต่อมาชายยุโรปตะวันออกก็เดินทางหนีไปยังยุโรปตะวันตกเพื่อเลี่ยงจากการถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต และรัฐบาลม่านเหล็กในประเทศต่างๆ หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
หลังสงครามโลกครั้งที่สองสหภาพโซเวียตและประเทศภายใต้ระบบพรรคคอมมิวนิสต์ที่รวมทั้งโปแลนด์ ฮังการี และ ยูโกสลาเวียก็เนรเทศผู้มีเชื้อสายเยอรมันผู้ที่ไปตั้งหลักแหล่งในประเทศเหล่านั้นมาเป็นเวลาเกือบสองร้อยปีออกจากประเทศเพื่อเป็นการแก้แค้นในการที่นาซีเยอรมนีเข้ารุกรานและพยายามผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเยอรมนี ผู้คนส่วนใหญ่ที่ถูกเนรเทศก็โยกย้ายกันไปทางตะวันตกแต่ก็มีจำนวนเป็นหมื่นที่โยกย้ายไปตั้งหลักแหล่งอยู่ในสหรัฐอเมริกา
เมื่อมีการก่อตั้งอิสราเอลขึ้นเป็นรัฐหลังสงครามโลกครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1948 ชาวยิวก็กลับไปตั้งถิ่นฐานในประเทศที่ก่อตั้งขึ้นใหม่ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นผลให้เกิดชาวปาเลสไตน์จำนวน 750,000 คนกลายเป็นผู้พลัดถิ่น ปัญหานี้ยิ่งขยายตัวใหญ่ขึ้นหลังจากสงครามหกวันที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1967 ในปัจจุบันผู้ลี้ภัยชาวปาเลสไตน์เป็นกลุ่มผู้ลี้ภัยที่ยังคงอยู่ในสภาพที่พลัดบ้านพลัดเมืองนานที่สุดในโลก
ในสมัยรัฐบาลเผด็จการของฟรันซิสโก ฟรังโก ระหว่าง ค.ศ. 1936 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1975 พลเมืองในแคว้นกาลิเซียที่ได้รับความกดดันทางตอนเหนือของสเปนก็โยกย้ายถิ่นฐานออกจากสเปนกันไปเป็นจำนวนมาก
การแบ่งแยกอินเดีย ในเดือนสิงหาคมปี ค.ศ. 1947 ที่ทำให้ปากีสถานแยกออกเป็นประเทศใหม่ เป็นผลให้เกิดการโยกย้ายของประชากรระหว่างอินเดียและปากีสถานที่มีผลกระทบกระเทือนต่อประชากรทั้งสิน 12.5 คน ที่รวมทั้งการเสียชีวิตจากความขัดแย้งที่ประมาณกันว่าอาจจะเป็นจำนวนแสนถึงหนึ่งล้านคน ประชากรที่เดิมเป็นข้าแผ่นดินของบริติชราชก็โยกย้ายไปตั้งหลักแหล่งอยู่ในสหราชอาณาจักร
ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เกาหลีกลายเป็นอาณานิคมของญี่ปุ่น ชาวจีนจำนวนเป็นล้านก็หนีไปยังจังหวัดทางตะวันตกที่ไม่ได้ถูกยึดครองโดยญี่ปุ่น (โดยเฉพาะในมณฑลเสฉวนและมณฑลยูนนานทางตะวันตกเฉียงใต้ และมณฑลส่านซีและมณฑลกานซูทางตะวันตกเฉียงเหนือ) และไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชาวเกาหลีกว่า 100,000 อพยพข้ามแม่น้ำอาเมอร์เข้าไปยังรัสเซียตะวันออกเพื่อหนีจากการปกครองของญี่ปุ่น[ต้องการอ้างอิง]
หลังจากปี ค.ศ. 1959 กองทัพปลดปล่อยของสาธารณรัฐประชาชนจีนก็เข้ารุกรานและยึดครองทิเบตที่เป็นผลให้ทะไลลามะ องค์ที่สิบสี่และรัฐบาลต้องลี้ภัยไปตั้งอยู่ในประเทศอินเดีย หลังจากนั้นก็เกิดการอพยพของชาวทิเบตครั้งใหญ่ลงไปทางใต้โดยไม่มีเอกสารติดตัวข้ามเทือกเขาหิมาลัยจนกระทั่งถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 และยังคงมีอยู่บ้างอย่างประปรายจนกระทั่งปัจจุบันนี้ ประมาณกันว่าผู้พลัดถิ่นทิเบตที่ไปพำนักในประเทศต่างๆ มีด้วยกันราว 200,000 คนในจำนวนนั้นครึ่งหนึ่งพำนักอยู่ในอินเดีย, เนปาล และ ภูฏาน