stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงเรียนเทพมิตรศึกษา
ประวัติ

โรงเรียนเทพมิตรศึกษา เป็นโรงเรียนเอกชนของมูลนิธิคาทอลิก เขตมิสซังสุราษฎร์ธานี สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน เขต 1 อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี สำนักงานบริหารงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน ได้จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2502 ในที่ดินจำนวน 17 ไร่ 3 งาน 1.2 ตารางวา ซึ่งนางลิ้นจี่ บุราคม เป็นผู้บริจาคให้เป็นที่สร้างโรงเรียน โดยมี มุขนายก เปโตร คาเร็ตโต เป็นผู้รับใบอนุญาต นายวิเชียร สมานจิต
เป็นผู้จัดการและครูใหญ่ คนแรก มีบาทหลวงแอกเตอร์ ฟรีเยรีโอ เป็นอธิการโรงเรียนเทพมิตรศึกษาเปิดทำการสอน ดังนี้
ปีการศึกษา 2502 เปิดทำการสอนในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 2 ห้อง จำนวนนักเรียน 135 คน นายวิเชียรสมานจิต เป็นผู้จัดการและครูใหญ่ คนแรก มีบาทหลวงแอกเตอร์ ฟรีเยรีโอ เป็นอธิการ
ปีการศึกษา 2504 เปิดทำการสอนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 จำนวน 1 ห้อง และระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 1 ห้อง
ปีการศึกษา 2508 ได้รับอนุญาตให้เปิดสอนชั้นประถมตอนต้น ตั้งแต่ระดับ ประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง ประถมศึกษาปีที่ 7 และระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึง มัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 11 ห้อง
ปีการศึกษา 2538 ได้ทำการเปิดสอนในระดับชั้นอนุบาลปีที่ 1 ถึง 3 โดยระดับชั้นอนุบาล 1 จำนวน 2 ห้อง ระดับอนุบาล 2 จำนวน 1 ห้องและระดับอนุบาล 3 จำนวน 1 ห้อง
ปีการศึกษา 2553 ได้เปิดสอนเด็กก่อนวัยเรียน จำนวน 2 ห้อง
ปัจจุบันนี้ โรงเรียนเทพมิตรศึกษา เปิดทำการสอนตั้งแต่ระดับชั้นก่อนวัยเรียนถึง ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 มีอาคารเรียน 6 หลัง พื้นที่จำนวน 19 ไร่ 1 งาน 21.1 ตารางวา
อาคารภายในโรงเรียน

อาคารภายในโรงเรียนเทพมิตรศึกษามีทั้งหมด 7 อาคาร
อาคารออกัสติน
อาคารคาเร็ตโต
อาคารฟรีเยรีโอ (C)
อาคารโบดวง (D)
อาคารดอนบอสโก (E)
อาคารปาซอตตี (F)
อาคารยอเซฟ
การเรียนการสอน

ระดับก่อนอนุบาล
ระดับอนุบาล 1-3
ระดับประถมศึกษาปีที่ 1-6
ระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-6
ศิษย์เก่า

นนธวรรณ ฌรรวนธร  นักแสดง นางแบบ
ตรีชฎา เพชรรัตน์ 	นักแสดง นางแบบ
ตรีรดา สิงห์คาร นักร้อง วงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์
9°7′57.38″N 99°19′48.27″E﻿ / ﻿9.1326056°N 99.3300750°E﻿ / 9.1326056; 99.3300750
แหล่งข้อมูลอื่น

โรงเรียนเทพมิตรศึกษา
เติ้ง ลี่จวิน

| เติ้ง ลี่จวิน |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เติ้ง ลี่ยวิน (จีนตัวย่อ: 邓丽筠; จีนตัวเต็ม: 鄧麗筠; พินอิน: Dèng Lìyūn)
เกิด: 29 มกราคม ค.ศ. 1953(1953-01-29) เปาจง เทศมณฑลยฺหวินหลิน ประเทศไต้หวัน
เสียชีวิต: 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1995(1995-05-08) (42 ปี) อ.เมืองเชียงใหม่ จ.เชียงใหม่ ประเทศไทย
แนวเพลง: ป็อป, เจป็อป, เอ็งกะ  Mandopop,   Cantopop
อาชีพ: นักร้อง
ช่วงปี: พ.ศ. 2510 - 2538 (28 ปี)

เว็บไซต์: http://www.teresa-teng.org/
เติ้ง ลี่จวิน หรือ เทเรซา เติ้ง (จีนตัวย่อ: 邓丽君; จีนตัวเต็ม: 鄧麗君; พินอิน: Dèng Lìjūn, ญี่ปุ่น: テレサ・テン, 29 มกราคม พ.ศ. 2496 – 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2538) นักร้องเพลงจีนสากลชาวไต้หวันชื่อดังและมีอิทธิพลอย่างสูง เธอเกิดที่เปาจง เทศมณฑลยฺหวินหลิน ประเทศไต้หวัน โดยบรรพบุรุษของเธอมาจากมณฑลเหอเป่ย์ สาธารณรัฐประชาชนจีน เสียงและเพลงของเธอเป็นที่จดจำทั่วทั้งเอเชียตะวันออกและในหมู่ชาวจีนทั้งในประเทศจีน ประเทศไต้หวัน และชาวจีนโพ้นทะเลทั่วโลก จนมีคำกล่าวว่า "มีชาวจีนอยู่ที่ไหน ก็จะได้ยินเพลงของเติ้ง ลี่จวินที่นั่น" นอกจากนี้ เพลงของเธอยังเป็นที่รู้จักในหมู่ชาวญี่ปุ่น ชาวเกาหลี ชาวไทย ชาวเวียดนาม ชาวมาเลเซีย และชาวอินโดนีเซียจำนวนมากเช่นกัน
เติ้ง ลี่จวิน มีชื่อเสียงจากบทเพลงรัก และเพลงพื้นเมืองภาษาหมิ่นหนาน (ภาษาฮกเกี้ยน) เพลงที่โด่งดังจนรู้จักกันทั่วไปทั่วเอเชีย ได้แก่เพลง เถียนมี่มี่ (甜蜜蜜, tián mì mì แปลว่า หวานปานน้ำผึ้ง) และเพลง เยว่เหลียงไต้เปี่ยวหวอเตอซิน (月亮代表我的心, yuè liàng dài biǎo wǒ de xīn แปลว่า พระจันทร์แทนใจฉัน) เป็นต้น ไม่เพียงเพลงภาษาจีนกลางเท่านั้น เธอยังเคยมีผลงานเพลงภาษาไต้หวัน ภาษากวางตุ้ง ภาษาญี่ปุ่น ภาษาอินโดนีเซีย และภาษาอังกฤษด้วย
เติ้ง ลี่จวิน เสียชีวิตอย่างกะทันหันเนื่องจากโรคหอบหืด ขณะเดินทางมาพักผ่อนที่จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ขณะอายุได้เพียง 42 ปี
ประวัติ > ชีวิตวัยเยาว์

เติ้ง ลี่จวิน เกิดที่ตำบลเปาจง เทศมณฑลยฺหวินหลิน ประเทศไต้หวัน ครอบครัวของเธอมาย้ายมาจากมณฑลเหอเป่ย์ สาธารณรัฐประชาชนจีน เธอนับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก โดยเธอยังคงนำชื่อที่เธอโปรดศีลล้างบาปตั้งเเต่ยังเด็ก คือชื่อ “เทเรซ่า” จากนักบุญเทเรซ่า มาใช้ในวงการอีกด้วย เธอได้เข้าเรียนในโรงเรียนสตรีกินหลิง เมื่อสมัยเด็ก เธอเคยชนะการประกวดร้องเพลงหลายรางวัล รางวัลใหญ่รางวัลแรกในชีวิตของเธอได้จากเพลง "พบอิงไถ" เพลงประกอบภาพยนตร์งิ้วหวงเหมย เก็บถาวร 2018-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนของชอว์บราเดอร์ เรื่อง "ม่านประเพณี" (梁山伯與祝英台, liáng shān bó yǔ zhù yīng tái, The Love Eterne) ในการประกวดที่จัดขึ้นโดยองค์การกระจายเสียงแห่งจีน (中國廣播公司, Broadcasting Corporation of China) เมื่อ พ.ศ. 2507 เธอได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวตลอดมา และเมื่อถึงทศวรรษที่ 1960 ประเทศไต้หวันได้ปฏิวัติอุตสาหกรรม ทำให้ชาวไต้หวันซื้อหาแผ่นเสียงได้ง่ายขึ้น จนทำให้พ่อของเธออนุญาตให้เธอออกจากโรงเรียน และหันมาเป็นนักร้องอาชีพอย่างเต็มตัว
ประวัติ > การเสียชีวิตและการรำลึก

ตั้งแต่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ เติ้ง ลี่จวิน ป่วยด้วยโรคหอบหืดเรื้อรังมาตลอด จนในวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 (1995) เติ้ง ลี่จวิน เสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยโรคหอบหืดขั้นรุนแรง ขณะมาพักผ่อน ณ โรงแรมอิมพีเรียล แม่ปิง (ปัจจุบันคือโรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัล เชียงใหม่ แม่ปิง) ตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย ด้วยอายุ 42 ปี (43 ปีตามปฏิทินจีน)
พิธีศพของเติ้ง ลี่จวิน ถูกจัดขึ้นแบบรัฐพิธี หีบศพขอเธอถูกคลุมด้วยธงชาติสาธารณรัฐจีน โดยอดีตประธานาธิบดี หลี่ เติงฮุย และประชาชนจำนวนหลายพันเข้าร่วมพิธีด้วยความอาลัยรัก
ศพของเติ้ง ลี่จวิน ถูกฝังที่สุสานจินเป่าซาน อันเป็นสุสานติดภูเขาในตำบลจินชาน เทศมณฑลไทเป ประเทศไต้หวัน (ปัจจุบันคือเขตจินชาน นครซินเป่ย์) ป้ายหลุมศพมีรูปปั้นของเติ้ง ลี่จวิน และคีย์บอร์ดเปียโนไฟฟ้าขนาดใหญ่ตั้งอยู่ที่พื้น เมื่อมีคนเหยียบที่แต่ละแป้น จะมีเสียงออกมาต่างกัน แม้ว่าชาวจีนจะเชื่อว่าควรหลีกเลี่ยงการเข้าไปในสุสานก็ตาม แต่สุสานของเธอมักมีแฟนเพลงจากทั่วโลกเข้ามาเคารพและรำลึกถึงเธออยู่เสมอ
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2545 (2002) ได้มีการเปิดตัวหุ่นขี้ผึ้งของ เติ้ง ลี่จวิน ที่พิพิธภัณฑ์มาดามทุสโซส์ ฮ่องกง
ในวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 (2009) ได้มีการจัดคอนเสิร์ต “15 ปี เติ้งลี่จวิน A Special Tribute” ขึ้นที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ กรุงเทพมหานคร โดยมี 13 นักร้องชาวไทยขึ้นขับกล่อมบทเพลงของเติ้ง ลี่จวิน เพื่อเป็นการรำลึกการจากไปครบ 15 ปีของเธอ
รางวัลจากญี่ปุ่น

เติ้ง ลี่จวิน หลังจากได้ไปออกอัลบั้มภาษาญี่ปุ่นที่ประเทศญี่ปุ่นแล้ว เธอก็ประสบความสำเร็จ และได้รับรางวัลมากมาย ดังต่อไปนี้
รางวัลนักร้องดาวรุ่ง จาก เพลง "คูโค" (空港, Kuukou) เมื่อ พ.ศ. 2517
รางวัลเหรียญทอง จาก เพลง "โทกิ โนะ นางาเรนิ มิ โวะ มากาเสะ" (時の流れに身をまかせ, Toki no nagareni mi wo makase) หรือในฉบับภาษาจีนกลาง ชื่อเพลง "หว่อ จื่อ ไจ้ ฮู หนี่" (我只在乎你, wǒ zhǐ zài hū nǐ เมื่อ พ.ศ. 2529
รางวัลกรังด์ปรีซ์ 3 ปีซ้อน โดยก่อนหน้าเธอ ยังไม่มีนักร้องคนใดทำได้มาก่อน จากเพลง
เพลง “สึงุไน” (つぐない, Tsugunai) เมื่อ พ.ศ. 2527
เพลง “ไอจิน” (愛人, Aijin) เมื่อ พ.ศ. 2528
เพลง "โทกิ โนะ นางาเรนิ มิ โวะ มากาเสะ" (時の流れに身をまかせ, Toki no nagareni mi wo makase) เมื่อ พ.ศ. 2529
รางวัลดาวเด่น จาก เพลง “วากาเระ โนะ โยกัง”  (別れの予感, Wakare no Yokan) เมื่อ พ.ศ. 2530
รางวัลเคเบิลเรดิโอมิวสิคอวอร์ด จาก เพลง “วากาเระ โนะ โยกัง”  (別れの予感, Wakare no Yokan) เมื่อ พ.ศ. 2530 และ พ.ศ. 2531
รางวัลเคเบิลเรดิโอมิวสิคเมอริตอวอร์ด (รางวัลเกียรติยศ) เมื่อ พ.ศ. 2538 สำหรับการชนะรางวัลกรังด์ปรีซ์ 3 ปีซ้อน ถือเป็นรางวัลสุดท้ายก่อนที่เธอจะเสียชีวิต
สถานีย่อยประเทศจีน
สถานีย่อยดนตรี
ค้นคว้าเพิ่มเติม

Tungkeunkunt, K. (2013). Rediffusion: History of Broadcasting and Chinese Society in Thailand, 1950s-1970s. Rian Thai: International Journal of Thai Studies, 6, 99-135.
บ้านที่เปาจง เทศมณฑลยฺหวินหลิน สาธารณรัฐจีน
สุสานเติ้ง ลี่จวินในเมืองจินซาน ซินเป่ย์ ประเทศไต้หวัน
ขบวนการแม่เหล็กไฟฟ้า เมกะเรนเจอร์

| ขบวนการแม่เหล็กไฟฟ้า เมกะเรนเจอร์ |
| --- | --- |
ประเภท: Tokusatsu Superhero fiction Science fiction
สร้างโดย: Toei
แสดงนำ: Hayato Oshiba Atsushi Ebara Masaya Matsukaze Eri Tanaka Mami Higashiyama Shigeru Kanai Asami Jō
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: "Denji Sentai Megaranger" by Naoto Fuuga
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: "Kinosei Ka Na" by Naoto Fuuga "Bomb Dancing Megaranger" by Hiroko Asakawa
ผู้ประพันธ์เพลง: Keiichi Oku
ประเทศแหล่งกำเนิด: Japan
ภาษาต้นฉบับ: Japanese
จำนวนตอน: 51
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: Kenji Ōta Shigenori Takadera Naomi Takabe Kōichi Yada
ความยาวตอน: 25 นาที (ตอนที่ 1 - 7) 30 นาที (ตอนที่ 8 - 51)
ออกอากาศ
เครือข่าย: TV Asahi
ออกอากาศ: February 14, 2009 – February 15, 2010
ขบวนการแม่เหล็กไฟฟ้า เมกะเรนเจอร์ หรือในชื่อภาษาญี่ปุ่น เด็นจิเซ็นไต เมกะเรนเจอร์ (ญี่ปุ่น: 電磁戦隊メガレンジャー; โรมาจิ: Denji Sentai Megarenja; ทับศัพท์: Denji Sentai Megaranger) เป็นละครโทรทัศน์ชุดซูเปอร์เซ็นไตลำดับที่ 21 ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีฮาซาฮิ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997 ถึงวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998 มีจำนวนตอนทั้งหมด 51 ตอน
เรื่องย่อ

สถาบันวิจัย INET นำทีมโดย ศาตราจารย์ คุโบตะได้  ค้นพบ ว่า อีกไม่นาน ปีศาจต่างมิติที่เรียกตนเอง ว่า เนจิเรเซีย จะมาโจมตีโลกมนุษย์ ทีมงานวิจัยจึงค้นคว้าและประดิษฐ์ อาวุธ และ ชุดเพิ่มพลัง โดยอาศัย เกมบังหน้า มีชื่อทีมว่า เมกะเรนเจอร์ และคอยดูว่าใครที่เล่นเกมเมกะเรนเจอร์ ได้ เก่ง ก็จะนำคนนั้น มาเป็น เมกะเรนเจอร์ (โดยใช้เกมเป็น แบบทดสอบผู้มีคุณสมบัติ ) และแล้ว เนจิเรเซียก็ บุกมาโจมตี พอดี
ศจ. คุโบตะ ได้ เจอ ดาเตะ เคนตะ (เมกะเรด)  ผู้มีฝีมือในการเล่นเกมเมกะเรนเจอร์เป็นอย่างมาก (เพราะความบ้าบิ่นในการเล่นของเคนตะ) และ เพื่อนๆของเขา อีก 4คน ที่บังเอิญอยู่ในเหตุการณ์ เลยทำให้พวกเขาต้องกลายเป็น เมกะเรนเจอร์ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ศจ.คุโบตะ มอบ อุปกรณ์แปลงร่าง ดิจิไทเซอร์ เพื่อ ให้พวกเขาซึ่งยังเป็น เด็กนักเรียน มัธยมปลาย ทั้งหมด ต่อสู้เพื่อปกป้องโลกนี้ไว้จากการรุกรานของเนจิเรเซีย
พลังการต่อสู้ของเมกะเรนเจอร์ > วอยเจอร์แมชชีน

ยานรบในโครงการ สเปซเมกะโปรเจกต์ ที่ถูกสร้างโดยฐานทัพบนดวงจันทร์ สามารถรวมกันกลายเป็นหุ่นรบเมกะวอยเจอร์
พลังการต่อสู้ของเมกะเรนเจอร์ > ข้อมูลจำเพาะ

| ชื่อ | ความยาว | ความสูง | ความกว้าง | น้ำหนัก | ความเร็ว |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เมกะชิฟ | 37 เมตร |  | 34 เมตร | 20000 ตัน | 24 แรงมัค (ในบรรยากาศ) |
| เมกะชัทเทิล | 11 เมตร |  | 13.5 เมตร | 150 ตัน | 3 แรงมัค (ในบรรยากาศ) |
| เดลต้าเมกะ (ชัทเทิลโหมด) | 43 เมตร |  | 38 เมตร | 15000 ตัน | 28 แรงมัค (บนอากาศ) ความเร็วแสง 36 เท่า (บริเวณอวกาศ) |
| ชัทเทิลวอยเจอร์ 2 | 33 เมตร |  | 25 เมตร | 8500 ตัน | 10 แรงมัค |
| ร็อกเก็ตวอยเจอร์ 3 | 83 เมตร |  | 16.6 เมตร | 9000 ตัน | 10 แรงมัค (ในบรรยากาศ) 37 แรงมัค (ในอวกาศ) |
| ซอลเซอร์วอยเจอร์ 4 | 34.5 เมตร |  | 34 เมตร | 8500 ตัน | 5 แรงมัค |
| แท็งค์วอยเจอร์ 5 | 26 เมตร |  | 23 เมตร | 9000 ตัน | ความเร็วสูงสุด : 150 กม. / ชม. ความเร็วสูงสุดในการบิน : 1 แรงมัค |
| เมกะวิงค์เกอร์ (ฟลายเยอร์โหมด) | 38.6 เมตร |  | 70 เมตร | 230000 ตัน | ความเร็วสูงสุดในการบิน : 3 แรงมัค |
| เมกะวิงค์เกอร์ (แลนเดอร์โหมด) | 38.6 เมตร |  | 41.3 เมตร | 230000 ตัน | ความเร็วในการเดินทาง : 300 กม. / ชม. |
| ดิจิแทงค์ | 6.2 เมตร | 3.3 เมตร | 3.2 เมตร | 15 ตัน | 250 กม. / ชม. |
| ชื่อ | ส่วนสูง | น้ำหนัก | ความเร็ว | พลังกำลัง | พลังกำลัง |
| กาแล็กซี่เมกะ | 55 เมตร | 20000 ตัน |  | 50 ล้านแรงม้า | 50 ล้านแรงม้า |
| เดลต้าเมกะ | 50 เมตร | 15000 ตัน |  | 25 ล้านแรงม้า | 25 ล้านแรงม้า |
| ซูเปอร์กาแล็กซี่เมกะ | 65 เมตร | 35000 ตัน |  | 60 ล้านแรงม้า | 60 ล้านแรงม้า |
| โรวอยเจอร์ 1 | 40 เมตร | 8500 ตัน |  | 18 ล้านแรงม้า | 18 ล้านแรงม้า |
| เมกะวอยเจอร์ | 70 เมตร | 40000 ตัน |  | 65 ล้านแรงม้า | 65 ล้านแรงม้า |
| วิงก์เมกะวอยเจอร์ | 70 เมตร | 48000 ตัน | ความเร็วสูงสุดในการบิน : 2.8 แรงมัค | 65 ล้านแรงม้า | 65 ล้านแรงม้า |
| เมกะวิงค์เกอร์ | 58 เมตร | 30000 ตัน |  | 55 ล้านแรงม้า | 55 ล้านแรงม้า |
การออกอากาศ

ขบวนการแม่เหล็กไฟฟ้า เมกะเรนเจอร์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997 ทุกวันศุกร์เวลา 17:30 น. - 17:55 น. อย่างไรก็ตามเมื่อวันที่ 6 เมษายน ปีเดียวกัน ได้ย้ายวันเวลาออกอากาศเป็นทุกเช้าวันอาทิตย์เวลา 7:30 น. - 8:00 น. ซึ่งเวลาดังกล่าวกลายเป็นเวลาที่ออกอากาศซีรีส์ซูเปอร์เซ็นไตในเรื่องถัดมา รวมถึงระยะเวลาตัวเรื่องยาวขึ้นเป็น 25 นาทีจากเดิม 20 นาที (ไม่รวมโฆษณา)
ในส่วนประเทศไทย เคยออกอากาศทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ใช้ชื่อเรื่องว่า ขบวนการ เมกะเรนเจอร์ ผู้ที่นำเข้าฉายคือบริษัท ทูนทาวน์เอนเตอร์เทนเมนต์ เมื่อช่วงปี พ.ศ. 2544 ออกอากาศทุกวันจันทร์ เวลา 17:30 น. และได้วางจำหน่ายในรูปแบบวิดีโอโดยบริษัท วิดีโอสแควร์ จำกัด ส่วนรูปแบบวางจำหน่าย VCD เป็นของบริษัท อีวีเอส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด โดยใช้พากย์เสียงโดยทีมพากย์ของน้าต๋อย เซมเบ้ ที่ออกอากาศทางช่อง 9
แหล่งข้อมูลอื่น

Megaranger Toei web official เก็บถาวร 2013-01-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สัตว์ปีก

| นก ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่:  ยุคครีเทเชียสตอนปลาย – ปัจจุบัน, 72–0 ล้านปี   PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      อาจมีต้นกำเนิดถึงยุคครีเทเชียสตอนต้นหรือครีเทเชียสตอนปลายช่วงต้นตามนาฬิกาโมเลกุล |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
เคลด:: สัตว์เลื้อยคลาน 
เคลด:: อาร์โคซอเรีย 
เคลด:: Avemetatarsalia 
เคลด:: ไดโนเสาร์ 
เคลด:: เทโรพอด 
เคลด:: Ornithurae 
ชั้น:: สัตว์ปีก  Linnaeus, 1758

เคลดเพิ่มเติม
 Palaeognathae (ratites และ tinamou) Struthionimorphae (นกกระจอกเทศ)  Notopalaeognathae  Neognathae Pangalloanserae (fowl)  Neoaves
ชื่อพ้อง
 Neornithes Gadow, 1883
สัตว์ปีก หรือ นก (รวมถึง ไก่, เป็ด, ห่าน, ไก่ฟ้า) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้น Aves (คำว่า Aves เป็นภาษาละติน หมายถึง นก) โดยมีลักษณะทั่วไปคือ เป็นสัตว์ทวิบาท เลือดอุ่น ออกลูกเป็นไข่ รยางค์คู่หน้าเปลี่ยนแปลงไปเป็นปีก มีขนนก และมีกระดูกที่กลวงเบา
ในปัจจุบันทั่วโลกมีนกอยู่ประมาณ 8,800 ถึง 9,800 ชนิด (ตามการจัดอนุกรมวิธานที่ต่างกัน) ซึ่งนับว่านกเป็นชั้นของสัตว์มีกระดูกสันหลังที่มีความหลากหลายมากที่สุด ในบรรดาชั้นของสัตว์มีกระดูกสันหลังทั้งหลายที่อาศัยอยู่บนพื้นดิน ความหลากหลายของนกนับเนื่องไปตั้งแต่ในเรื่องของขนาดตัว สีสัน เสียงร้อง อาหารการกิน และถิ่นที่อยู่อาศัย
นกเป็นสัตว์ที่มีความสำคัญเป็นอันมากทั้งต่อระบบนิเวศและต่อชีวิตมนุษย์ ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับนกเป็นไปอย่างแน่นแฟ้น และการเกื้อกูลกันระหว่างนกกับสรรพสิ่งต่าง ๆ ตามธรรมชาติก็เป็นไปอย่างแนบแน่น ถ้าหากปราศจากนก คงเป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการถึงการดำรงอยู่ต่อไปของชีวภาคใบนี้
วิวัฒนาการ

นกมีความคล้ายคลึงกับไอฟิสสัตว์เลื้อยคลานหลายประการ เช่น โครงสร้างของกระดูกและกล้ามเนื้อ เกล็ดที่ขา การออกลูกเป็นไข่ และการเจริญเติบโตของตัวอ่อน จึงเชื่อกันว่านกในปัจจุบันถือกำเนิดมาจากสัตว์เลื้อยคลาน
ยิ่งไปกว่านั้น มีหลักฐานซากดึกดำบรรพ์จำนวนมากยืนยันว่านกมีวิวัฒนาการมาจากไดโนเสาร์เทอโรพอด ตัวอย่างเช่น ซากดึกดำบรรพ์อาร์คีออปเทอริกซ์ที่ค้นพบในแคว้นบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี เมื่อปี ค.ศ. 1861 ซากดึกดำบรรพ์นี้มีอายุประมาณ 150 ล้านปี บ่งบอกว่าอาร์คีออพเทอริกซ์อาศัยอยู่ในยุคจูแรสสิก และมีลักษณะกึ่งนกกึ่งเทอโรพอด โดยอาร์คีออพเทอริกซ์ต่างจากนกในปัจจุบันตรงที่มีสามเล็บยื่นออกมาจากอุ้งมือ มีฟันที่ปาก และมีกระดูกหางยาว แต่ขณะเดียวกันบริเวณลำตัวก็มีขนนกปกคลุม ทำให้นักปักษีวิทยาเชื่อว่าอาร์คีออพเทอริกซ์น่าจะเป็นบรรพบุรุษของนกในปัจจุบัน
เมื่อเร็ว ๆ นี้ได้มีการค้นพบซากดึกดำบรรพ์คริพโทโวแลนส์ที่ประเทศจีน ซึ่งมีสันที่กระดูกอก และส่วนยื่นรูปตะขอต่อที่ซี่โครง ซากดึกดำบรรพ์คริพโทโวแลนส์จึงนับว่ามีความเป็นนกมากกว่าซากดึกดำบรรพ์ใด ๆ ที่เคยค้นพบ
กายวิภาคเพื่อการบิน

ทุกส่วนในร่างกายของนกถูกดัดแปลงเพื่อให้เหมาะสมกับการเป็นเจ้าเวหาอย่างแท้จริง เริ่มจากกระดูก ที่ภายในมีลักษณะกลวงคล้ายรวงผึ้ง ทำให้เบาแต่แข็งแรง นกบางชนิดในวงศ์นกโจรสลัด เมื่อกางปีกจะกว้างถึง 2 เมตร แต่น้ำหนักกระดูกทั้งหมดเพียงแค่ 113 กรัมเท่านั้น
นอกจากนี้อวัยวะภายในบางอย่างของนกจะถูกตัดทอนออกไปเพื่อลดน้ำหนักตัวให้ได้มากที่สุด เช่นรังไข่ของตัวเมียที่เหลือเพียงข้างเดียว และปากที่ไร้ฟัน โดยนกจะไม่เคี้ยวอาหาร แต่กลืนลงไปย่อยในกึ๋นแทน
การบินของนกต้องใช้พลังงานจากเมแทบอลิซึมเป็นอย่างมาก นกจึงมีระบบหายใจและระบบหมุนเวียนโลหิตอันทรงประสิทธิภาพ จากหัวใจที่มี 4 ห้อง และท่อที่เชื่อมต่อระหว่างปอดกับถุงลมทั่วลำตัว
เพื่อความปลอดภัยในการบิน นกจึงต้องมีสัมผัสอันว่องไว โดยเฉพาะสัมผัสทางสายตา นกบางชนิดมีสายตาอันคมกริบ อาจกล่าวได้ว่าเป็นสายตาที่ดีที่สุดในบรรดาสายตาของสัตว์มีกระดูกสันหลังด้วยกัน สมองส่วนรับภาพของนกพัฒนาไปมาก เช่นเดียวกับสมองส่วนควบคุมการเคลื่อนไหว เพราะการบินที่ดีต้องอาศัยการประสานงานที่ดีของทุกส่วนในร่างกายนั่นเอง
สิ่งที่ขาดไปไม่ได้สำหรับการบินคือ ปีก นกมีปีกที่เป็นไปตามหลักอากาศพลศาสตร์ ซึ่งช่วยให้เกิดแรงยกขณะบิน ในการกระพือปีก นกจะใช้กล้ามเนื้ออกอันแข็งแรงที่ติดอยู่กับกระดูกอก นกที่บินเร็วที่สุดคือนกในวงศ์นกแอ่นบินเร็ว ซึ่งบินได้เร็วถึง 170 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ส่วนขนนกนั้นนับว่าเป็นพัฒนาการที่พิเศษสุดอย่างหนึ่งในบรรดาพัฒนาการของสัตว์มีกระดูกสันหลัง ขนนกเป็นส่วนประกอบของเคราติน มีลักษณะเบาแต่แข็งแรง ขนนกช่วยป้องกันนกจากแสงแดด ช่วยในการหาคู่ ช่วยในการปรับอุณหภูมิของร่างกาย และที่สำคัญที่สุดคือช่วยในด้านการบินของนก
ความเป็นอยู่ > อาหารการกิน

ในแต่ละวันนกต้องการอาหารจำนวนมากเพื่อนำไปใช้ในกระบวนการเมแทบอลิซึม (metabolism) โดยนกแต่ละชนิดจะหาอาหารที่แตกต่างกันออกไป นกบางชนิดเลี้ยงชีพด้วยน้ำต้อย บางชนิดเลี้ยงชีพด้วยธัญพืช แมลง สัตว์พวกหนู สัตว์พวกกิ้งก่า ปลา ซากเน่า ไปจนถึงนกด้วยกัน นกจะพัฒนารูปร่าง ปีก ขา และปาก ให้มีลักษณะเหมาะสมกับการหาอาหาร นกส่วนใหญ่เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางวัน มีนกเพียงบางชนิดเท่านั้นที่หากินในเวลากลางคืน
นกบางชนิดหากินร่วมกันเป็นฝูง เช่น ฝูงนกนางนวลที่บินร่อนหาปลาตามชายทะเล หรือฝูงนกเป็ดน้ำรวมตัวกันแหวกว่ายอยู่ในบึง ซึ่งการหากินร่วมกันเป็นฝูงใหญ่ช่วยให้นกหาอาหารง่ายขึ้นและได้ปริมาณมากกว่าหากินตามลำพัง รวมทั้งยังช่วยกันระวังภัยได้เป็นอย่างดี
ส่วนนกบางชนิดก็มีพฤติกรรมการหาอาหารร่วมกับสัตว์อื่น เช่น นกเอี้ยงที่หากินร่วมกับวัวควาย โดยนกเอี้ยงจะคอยจับแมลงที่พากันบินหนีขึ้นมาเมื่อวัวควายเดินย่ำไปบนดิน นอกจากนี้นกเอี้ยงยังชอบเกาะบนตัววัวควายเพื่อจับแมลงที่บินตอมตามตัววัวควายอีกด้วย
ความเป็นอยู่ > ถิ่นอาศัย

นกแต่ละชนิดมีการปรับตัวให้เหมาะสมกับถิ่นอาศัยต่าง ๆ เราจึงสามารถพบนกได้ทุกหนทุกแห่งในสภาพแวดล้อมอันหลากหลาย ซึ่งพอจะแบ่งถิ่นอาศัยของนกได้ดังนี้
บริเวณชายหาดและท้องทะเล
บริเวณป่าชายเลนและปากแม่น้ำ
บริเวณทุ่งหญ้า ที่ลุ่มน้ำขัง และหนองบึง
ป่าไม้ประเภทต่าง ๆ
สภาพแวดล้อมอื่น ๆ
ในปัจจุบันมีการนำดีเอ็นเอมาใช้จัดจำแนกนกแล้ว โดยงานที่สำคัญคือ Sibley & Ahlquist's Phylogeny and Classification of Birds (1990)  แต่การจัดจำแนกนกในที่นี้ยึดตาม Handbook of Birds of the World ซึ่งจัดอันดับนกโดยอาศัยลักษณะทางสัณฐานวิทยาเป็นหลัก และแบ่งนกออกเป็นอันดับต่าง ๆ ดังนี้
ความเป็นอยู่ > Paleognathae

อันดับใหญ่ Paleognathae (ตามรากศัพท์แปลว่า ขากรรไกรแบบเก่า) ประกอบด้วยนกอันดับต่าง ๆ ดังนี้
อันดับแรไทท์ (Struthioniformes)
อันดับนกไทแนมู (Tinamiformes)
ความเป็นอยู่ > Neognathae

อันดับใหญ่ Neognathae (ตามรากศัพท์แปลว่า ขากรรไกรแบบใหม่) ประกอบด้วยนกอันดับต่าง ๆ ดังนี้
ดูเพิ่ม

ปักษีวิทยา
การดูนก
ไดโนเสาร์
อ่านเพิ่ม

All the Birds of the World, Lynx Edicions, 2020.
Del Hoyo, Josep; Elliott, Andrew; Sargatal, Jordi (eds.). Handbook of the Birds of the World (17-volume encyclopaedia), Lynx Edicions, Barcelona, 1992–2010. (Vol. 1: Ostrich to Ducks: ISBN 978-84-87334-10-8, etc.).
Lederer, Roger; Carol Burr (2014). Latein für Vogelbeobachter: über 3000 ornithologische Begriffe erklärt und erforscht, aus dem Englischen übersetzt von Susanne Kuhlmannn-Krieg, Verlag DuMont, Köln, ISBN 978-3-8321-9491-8.
National Geographic Field Guide to Birds of North America, National Geographic, 7th edition, 2017. ISBN 9781426218354
National Audubon Society Field Guide to North American Birds: Eastern Region, National Audubon Society, Knopf.
National Audubon Society Field Guide to North American Birds: Western Region, National Audubon Society, Knopf.
Svensson, Lars (2010). Birds of Europe, Princeton University Press, second edition. ISBN 9780691143927
Svensson, Lars (2010). Collins Bird Guide: The Most Complete Guide to the Birds of Britain and Europe, Collins, 2nd edition. ISBN 978-0007268146
รุ่งโรจน์ จุกมงคล, นก, สารคดี, 2542. ISBN 974-8211-71-1.
โอภาส ขอบเขตต์, นกในเมืองไทย, สารคดี, 2541. ISBN 974-8211-70-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

Birdlife International – Dedicated to bird conservation worldwide; has a database with about 250,000 records on endangered bird species.
Bird biogeography เก็บถาวร 2007-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Birds and Science from the National Audubon Society
Cornell Lab of Ornithology
"สัตว์ปีก" ที่ Encyclopedia of Life
Essays on bird biology
North American Birds for Kids เก็บถาวร 9 สิงหาคม 2010 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ornithology
The Internet Bird Collection – A free library of videos of the world's birds
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q5113  Wikispecies: Aves  ADW: Aves  BOLD: 51  EoL: 695  EPPO: 1AVESC  Fauna Europaea: 10699  Fossilworks: 36616  GBIF: 212  iNaturalist: 3  IRMNG: 1142  ITIS: 174371  NCBI: 8782  NZOR: dcced4e7-06b1-466e-9d85-5a384501dac2  Plazi: E1E0B077-76F6-D736-3B27-36617A705C73  uBio: 21646  WoRMS: 1836  ZooBank: AAFCA22F-1980-4B62-9149-8887F1C1FDC1 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA 
ซากดึกดำบรรพ์อาร์คีออพเทอริกซ์
กล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์

กล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ (อังกฤษ: Spitzer Space Telescope) หรือเดิมชื่อ Space Infrared Telescope Facility (SIRTF) เป็นกล้องสังเกตการณ์อวกาศอินฟราเรด เป็นกล้องอันดับที่สี่และสุดท้ายของโครงการหอดูดาวเอกของนาซา ตั้งชื่อตาม ไลแมน สปิตเซอร์ จูเนียร์ หนึ่งในนักดาราศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่คนหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งเป็นผู้เสนอให้ติดตั้งกล้องโทรทรรศน์ไว้ในอวกาศเป็นคนแรกตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1940 เพื่อขจัดปัญหาการรบกวนของชั้นบรรยากาศโลก ซึ่งจะทำให้ได้ภาพที่ชัดเจนกว่าการตั้งกล้องไว้บนพื้นโลก โดยเขาใช้เวลากว่า 50 ปี จึงสามารถผลักดันแนวคิดนี้ได้สำเร็จ  กล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2003 ด้วยจรวดเดลต้า 2 จากแหลมคะแนเวอรัล และได้สิ้นสุดภารกิจแล้วเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 2020
กล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์
วงโคจรของกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์

สปิตเซอร์มีวงโคจรเป็นแบบ Heliocentric ซึ่งโคจรตามโลกไปรอบ ๆ ดวงอาทิตย์ใช้เวลา 1 ปี
ส่วนประกอบของกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์

ตัวกล้องของสปิตเซอร์เป็นกระจกขนาด 85 เซนติเมตร ความยาวโฟกัส 10.20 เมตร ทำด้วย beryllium และหล่อเย็นด้วยฮีเลียมเหลวให้มีอุณหภูมิอยู่ที่ 5.5 องศาเคลวินตลอดเวลา  ตัวกล้องมีน้ำหนักรวม 960 กิโลกรัม  ประกอบด้วยเครื่องมือสำคัญ 3 ชิ้นคือ
IRAC (Infrared Array Camera) เป็นชุดของ sensor ย่าน Infrared ใน 4 ความยาวคลื่นคือ 3.6 ไมโครเมตร, 4.5 ไมโครเมตร, 5.8 ไมโครเมตร และ 8 ไมโครเมตร  ใช้ sensor ขนาด 256 x 256 pixel โดยมีฮีเลี่ยมเหลวหล่อเย็นที่อุณหภูมิ -250 องศา C
IRS (Infrared Spectrograph) เป็นชุดวิเคราะห์ spectrum ย่าน Infrared ความยาวคลื่นระหว่าง 5 - 38 ไมโครเมตร
MIPS (Multiband Imaging Photometer for Spitzer) เป็นชุด sensor Infrared ย่านความยาวคลื่น 24 - 160 ไมโครเมตร
ผลงานของกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์

ผลงานชิ้นแรกคือภาพที่ส่งมาเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม 2546 ภาพที่เด่นที่สุดคือ ดาราจักรรูปเกลียว M 81 ซึ่งอยู่ทางเหนือของกลุ่มดาวหมีใหญ่ ไกลจากโลก 12 ล้านปีแสง แสดงความสามารถของกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ในการถ่ายภาพอวกาศที่ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มก๊าซที่หนาแน่นซึ่งกล้องโทรทรรศน์แสงไม่สามารถมองเห็นได้ ทำให้เห็นการก่อกำเนิดของดาวฤกษ์และเห็นใจกลางของดาราจักร
เนื่องจาก Spitzer เป็นกล้องที่เน้นสำรวจแหล่งกำเนิดอินฟราเรด ดังนั้น Spitzer จึงมักใช้สำรวจวัตถุอุณหภูมิต่ำเช่น สเปกตรัมของแสงจากวัตถุประเภทดาวเคราะห์ หรือระบบดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะ ตัวอย่างการค้นพบที่สำคัญคือ การค้นพบองค์ประกอบไอน้ำบนดาวเคราะห์ HD 209458 b โดยใช้เครื่องรับรู้อินฟราเรดย่าน 7.5 - 13.2 ไมโครเมตร
ดูเพิ่ม

กล้องโทรทรรศน์อวกาศ
ดาราศาสตร์อินฟราเรด