stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รถยนต์ประจำตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐ
ยุคเริ่มแรก > คาดิลแลค 341เอ

ในช่วงที่มีการนำรถซันไชน์ สเปเชียลไปปรับปรุง หน่วยอารักขาได้นำรถคาดิลแลค 341เอ มาใช้ชั่วคราว ซึ่งยึดมาจากเจ้าพ่ออัล คาโปน ในคดีหนีภาษี โดยได้มีการติดตั้งเกราะกันกระสุน ล้อรถที่ซึ่งสามารถวิ่งต่อไปได้ถึงแม้จะถูกยิง กระจกหน้าต่างหนาพิเศษ มีปืนพกและปืนกลภายในรถ ทำให้น้ำหนักรถเพื่มขึ้นเป็น 9,300 ปอนด์ ซึ่งประธานาธิบดีโรเซอเวลต์ได้ใช้รถคันนี้ชั่วคราวจนกระทั่งปรับปรุงรถซันไชน์ สเปเชียลเสร็จเรียบร้อย แต่รถคันนี้ก็ยังได้ถูกใช้งานอีกครั้งในสมัยประธานาธิบดีทรูแมน อย่างไรก็ตามการเอารถที่ถูกยึดมาใช้ทำให้ประชาชนวิพากษ์วิจารณ์จนเสียหาย ต่อมาจึงเลิกใช้ในที่สุด ปัจจุบันรถคันนี้ถูกเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์เฮนรี่ ฟอร์ดในรัฐมิชิแกน
ยุคสงครามเย็น

ในสมัยต่อ ๆ มาได้มีความเข้มงวดในด้านระบบรักษาความปลอดภัยเพิ่มมากยิ่งขึ้น เนื่องจากได้เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ขึ้น และการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ ตลอดจนสิ้นสุดสงครามโลกแล้วยังเกิดสงครามเย็น และมีภัยคุกคามสูงจากคอมมิวนิสต์ ดังนั้นรถยนต์ของประธานาธิบดีจึงต้องมีความปลอดภัยสูงขึ้นตามไปด้วย สังเกตได้จากรถยนต์ของประธานาธิบดีในสมัยต่อ ๆ มาล้วนแต่เป็นรถยนต์กันกระสุนทั้งสิ้น
ยุคสงครามเย็น > ลินคอล์น คอสโมโพลิแทนส์

ลินคอล์น คอสโมโพลิแทนส์ ในสมัยประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์
ในปี พ.ศ. 2503 ประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมนได้สั่งซื้อรถยนต์ลินคอล์น รุ่นคอสโมโพลิแทนส์ (Lincoln Cosmopolitans) มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า บับเบิลท็อป โดยได้มีการขยายความยาวรถจาก 125 นิ้ว เป็น 148 นิ้ว และน้ำหนักรถได้เพิ่มขึ้นจาก 4,750 ปอนด์ เป็น 6,450 ปอนด์ โดยรถคันนี้มีการตกแต่งภายในด้วยหนังสัตว์และติดตั้งแสงไฟภายในตัวรถ หลังจากที่ประธานาธิบดีทรูแมนลงจากตำแหน่งไปแล้ว ประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ได้ขึ้นดำรงตำแหน่ง ได้มีการติดตั้งหลังคากระจกบริเวณส่วนท้ายของรถ ช่วยให้มีที่กันฝนยามอากาศไม่ปกติ ทำให้รถยนต์คันนี้มีชื่อเสียงเนื่องจากเป็นครั้งแรกที่มีการติดตั้งหลังคาและยังเป็นต้นแบบของรถยนต์ประจำจำแหน่งคันอื่น ๆ
อย่างไรก็ตามรถคันนี้ได้รับใช้ประธานาธิบดีในยุคต่อ ๆ มา คือประธานาธิบดีเคนเนดีและจอห์นสัน และปลดระวางในปี พ.ศ. 2508 นำไปจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เฮนรี่ ฟอร์ด
ยุคสงครามเย็น > คาดิลแลค เอลโดราโด

ในปี พ.ศ. 2496 ประธานาธิบดีดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ได้ใช้รถยนต์คาดิลแลค เอลโดราโด (Cadillac Eldorado) โดยได้ใช้ในวันเดินขบวนพาเหรดเฉลิมฉลองเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีของเขา โดยรถคันนี้เป็นรถคันแรกที่ได้มีกระจกบานหน้าขนาดยาวโค้งเต็มด้านหน้ารถ เพื่อกันลมกันฝน ซึ่งต่อมาได้เป็นมาตรฐานของรถในต่างประเทศด้วย
ยุคสงครามเย็น > ลินคอล์น เอ็กซ์-100

| เอ็กซ์-100 |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: ลินคอล์น มอเตอร์ คอมปานี
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: ลีมูซีน
แพลตฟอร์ม: ลินคอล์น คอนติเนนทัล
มิติ
น้ำหนัก: 9,800 ปอนด์ (4,400 กิโลกรัม)
ในปี พ.ศ.  2504 ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี ได้ใช้รถรุ่นลินคอล์น คอนติเนนทัล (Lincoln Continental) โดยรู้จักกันโดยทั่วไปในชื่อ เอ็กซ์-100 โดยเป็นรถเปิดประทุนแต่มีหลังคาพลาสติกใช้ติดตั้งยามอากาศไม่ปกติ ที่นั่งของประธานาธิบดีสามารถปรับขึ้นลงได้ด้วยระบบไฮดรอลิก นอกจากนี้ยีงมีการนำตราสัญลักษณ์ประธานาธิบดีมาติดที่บริเวณประตูรถ มีการตกแต่งภายในด้วยผ้าสักหลาด มีที่ให้ยืนด้านข้างรถสำหรับเจ้าหน้าที่ 4 นาย ในส่วนหลังยังมีที่ให้ยืนได้อีก 2 นาย มีแสงไซเรน พรมทำจากหนังสัตว์ แสงบอกเวลาประตูเปิด ธงปักด้านหน้าและมีแสงส่องที่ตัวธง ที่นั่งเพิ่มเติมสำหรับแขกพิเศษ โทรศัพท์ 2 เครื่อง ภายในตัวรถมีแสงส่องสว่าง และมีชื่อเสียงเนื่องจากมีการติดตั้งเครื่องปรับอากาศที่เบาะหลัง แต่ก็มีหลายครั้งเมื่อมีการเดินพาเหรดในเมือง หลังคาก็จะถูกถอดออกจนเป็นเหตุให้ประธานาธิบดีเคนเนดีถูกลอบสังหารในวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ.  2506 เพราะนั่งในรถเปิดประทุนซึ่งเป็นการเปิดช่องโหว่ให้แก่มือสังหารกระทำการได้ง่าย
หลังเหตุการณ์ลอบสังหารผ่านไป ประธานาธิบดีลินดอน บี. จอห์นสัน จึงสั่งปรับปรุงรถลินคอล์นคันนี้ใหม่ มีการติดตั้งเกราะบริเวณส่วนหลังของรถ มีการนำหลังคาพลาสติกออกและนำหลังคาเกราะมาติดเป็นหลังคาถาวรแทน มีการเพิ่มประสิทธิภาพเครื่องยนต์ ติดตั้งระบบปรับอากาศ มีชุดอุปกรณ์สื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ เปลี่ยนแกนเพลาล้อและติดบานพับประตูเพื่อให้เหมาะกับน้ำหนักรถที่เพิ่มขึ้น ติดกระจกกันกระสุนเพื่อป้องกันจุดบกพร่องที่จะเปิดช่องให้มือสังหารอีก
รถคันนี้ได้รับการปรับปรุงอีกครั้งในสมัยประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสัน ในปี พ.ศ. 2510 โดยปรับปรุงระบบแอร์ให้เย็นขึ้น กระจกหลังคาแผ่นใหญ่ถูกถอดออกเปลี่ยนเป็นแผ่นที่เล็กลงเพื่อเพิ่มพื้นที่ตัวเกราะให้มากขึ้น เพิ่มที่จับให้เจ้าหน้าที่บริเวณหลังคารถ และมีการติดตั้งโต๊ะทำงานที่ทำจากไฟเบอร์กลาสภายในรถ รถคันนี้ถูกใช้งานถึงปี พ.ศ. 2520 จึงปลดประจำการ และนำไปเก็บรักษาในพิพิธภัณฑ์เฮนรี ฟอร์ด
ยุคสงครามเย็น > ลินคอร์น คอนติเนนทัล เอ็กซ์ครูซีฟ

ประธานาธิบดีลินดอน บี. จอห์นสัน มีรถยนต์ลินคอร์น คอนติเนนทัล เอ็กส์ครูซีฟ รุ่นปีพ.ศ. 2508 จำนวน 3 คัน โดยใช้ในตำแหน่ง 2 คัน ส่วนอีก 1 คันสำหรับรัฐมนตรีกลาโหม เนื่องจากช่วงนั้นเป็นช่วงสงครามเย็น มีภัยคุกคามสูง รัฐมนตรีกลาโหมจึงต้องได้รับการอารักขาอย่างเข้มงวดเช่นเดียวกับประธานาธิบดี
รถยนต์คันนี้เป็นรถยนต์กันกระสุน มีวิทยุรับส่งและโทรศัพท์ภายในตัวรถ ซึ่งสามารถป้องกันการถูกส่งคลื่นรบกวนได้ อย่างไรก็ตามโทรศัพท์เครื่องเดิมได้ถูกนำออกไปเมื่อมีการนำรถมารับใช้ประธานาธิบดีและมีการปรับปรุงรถคันเดิมใหม่ มีการเปลี่ยนนำโทรศัพท์ที่สามารถติดต่อผ่านสายเคเบิลมาใช้แทน มีช่องระบายอากาศได้ และมีความบันเทิงภายในตัวรถโดยมีการนำแสงไฟพิเศษมาติดตั้งภายในตัวรถ เรียกว่า วิก-แวง และยังมีการติดตั้งทีวีภายในตัวรถ ในด้านความปลอดภัยมีการติดตั้งบังโคลนกันกระแทกกับรถ มีการติดตั้งแผ่นเหล็กกันกระแทก โดยการออกแบบโดยเลอร์มัน ปีเตอร์สัน นอกจากนี้ยังมีแอร์ภายในรถ ระบบควบคุมความร้อน และกระจกที่สามารถเปิดปิดได้อัตโนมัติ ในด้านการตกแต่งได้มีการตกแต่งภายในด้วยหนังสัตว์ มีพรมที่พื้นรถ หลังคารถทำด้วยพลาสติกไวนิน มีการเปลี่ยนยางรถใหม่ มีการปรับปรุงเกี่ยวกับเครื่องยนต์ ฯลฯ เมื่อปลดประจำการแล้วจึงนำไปเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์และหอสมุดจอห์นสันในรัฐเท็กซัส
ยุคสงครามเย็น > ลินคอร์น X-800

ประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสันได้สั่งรถลิมูซีนรุ่นปี พ.ศ. 2512 เป็นรถยนต์ลินคอร์นรุ่นคอนติเนนทัล เรียกอีกอย่างว่า X-800 โดยรถคันนี้ได้มีการติดตั้งช่องกระจกหลังคา หรื่อซันรูฟ สำหรับเวลาที่ประธานาธิบดีจะยืนขึ้นโบกมือทักทายผู้คนเวลาเดินขบวนพาเหรด จุดเด่นคือมีแท่นที่ยืนสำหรับบอดี้การ์ด 2 คนโดยมีแขนให้จับบริเวณด้านท้ายรถด้วย ในสมัยต่อมาได้มีการพัฒนารถคันนี้ให้ปลอดภัยยิ่งขึ้น โดยรถคันนี้ได้รับใช้ประธานาธิบดีสมัยต่อๆมาคือ เจอรัลด์ ฟอร์ด จิมมี คาร์เตอร์ และโรนัลด์ เรแกน ซึ่งรถคันนี้ได้ช่วยชีวิตประธานาธิบดีฟอร์ดและเรแกนจากเหตุการณ์ลอบสังหารด้วย เมื่อปลดประจำการแล้วได้นำไปตั้งในหอสมุดนิกสันในรัฐแคลิฟอร์เนีย
ยุคสงครามเย็น > ลินคอร์น คอนติเนนทัล

ในปีพ.ศ. 2517 ในยุคประธานาธิบดีเจอรัลด์ ฟอร์ดเป็นช่วงที่บริษัทฟอร์ดเข้าร่วมกิจการรถลีมูซีน ได้มีการนำลินคอร์นคอนติเนนทัล รุ่นปีพ.ศ. 2515 โดยได้เริ่มนำมาใช้หลังจากที่ประธานาธิบดีเจอรัลด์ ฟอร์ด ถูกลอบสังหารและรอดชีวิตมาได้  โดยมีการนำมาขยายให้ยาว 22 ฟุต เสริมเกราะกันกระสุนรอบคัน ติดกระจกกันกระสุนทุกบาน มีระบบติดต่อสื่อสารและรักษาความปลอดภัยอย่างดี มีระบบดับเพลิงถ้าเกิดเหตุว่าลูกกระสุนนั้นถูกบริเวณถังน้ำมัน ระบบจะฉีดโฟมทันทีเพื่อป้องกันการระเบิด กันชนบริเวณส่วนหลังของรถนั้นสามารถดึงลงเพื่อให้บอดี้การ์ดสามารถยืนบนนั้นได้และมีแท่นให้จับ ในส่วนของเครื้องยนต์นั้นใช้เครื่องยนต์ วี 8 โดยรถคันนี้ได้รับใช้ประธานาธิบดีฟอร์ด จิมมี่ คาร์เตอร์ โรนัลด์ เรแกน และบุช(ผู้พ่อ) เมื่อปลดประจำการแล้วจึงนำไปตั้งไว้ในพิพิธภัณฑ์เฮนรี่ ฟอร์ด
ยุคใหม่

ในยุคนี้ได้มีการออกแบบและพัฒนาใหม่โดยเจเนรัลมอเตอร์ โดยได้มีการปฏิวัติระบบรักษาความปลอดภัยใหม่หมดเพื่อปิดช่องโหวต่างๆ โดยเพิ่มจากกันกระสุนเป็นกันระเบิด ไม่มีกระจกบนหลังคาหรื่อซันรูฟอีกต่อไป มีระบบการติดต่อสื่อสารที่ทันสมัย ที่สำคัญยังสามารถนำขึ้นเครื่องบินเพื่อขนส่งไปยังทั่วโลกหากประธานาธิบดีต้องการเดินทางไปเยือนประเทศไหนบนโลกใบนี้
ยุคใหม่ > คาดิลแลค ฟลีทวู้ด

ประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกนได้รับรถยนต์คาดิลแลค รุ่นฟลีทวู้ดมาใช้ โดยเปิดตัวครั้งแรกในการเดินพาเหรดในโอกาสวันเกิดของประธานาธิบดี โดยเป็นรถคันแรกที่ถูกออกแบบและพัฒนาโดยเจเนอรัลมอเตอร์ ซึ่งการผลิตรถยนต์คันนี้อยู่ในความควบคุมของหน่วยอารักขาประธานาธิบดี มีลักษณะพิเศษคือมีที่นั่งเป็นสีน้ำเงินเข้มทั้งในส่วนคนขับและในส่วนหลัง หลังคารถหุ้มด้วยเกราะหนา 3 นิ้ว นอกจากนี้หลังคายังมีช่องกระจกสำหรับเปิดออกเพื่อโบกมือทักทายผู้คน ระยะห่างระหว่างล้อหน้ากับล้อหลังเท่ากับ 161.5 นิ้ว ซึ่งแต่เดิมยาว 144.5 นิ้ว ซึ่งเพิ่มจากเดิม 17 นิ้ว และมีน้ำหนัก 7,200 ปอนด์ ที่นั่งส่วนหลังสามารถบรรจุคนได้ 5 คน ในส่วนของเครื่องยนต์ใช้เครื่องยนต์เทอร์โบ ไฮดราเมติก วี8 และมีระบบแอร์สำหรับทำความเย็น เมื่อปลดประจำการแล้วได้นำไปตั้งแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์ประธานาธิบดีในรัฐแคลิฟอร์เนีย
ยุคใหม่ > ลินคอร์น ทาวน์คาร์

ประธานาธิบดีจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช ได้ใช้รถลินคอร์น ทาวน์คาร์ โดยรถยนต์มีความยาว 22 ฟุต และอัดแน่นไปด้วยเทคโนโลยีและระบบรักษาความปลอดภัย เมื่อปลดประจำการแล้วได้นำไปตั้งแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์ประธานาธิบดีในรัฐเท็กซัส
ยุคใหม่ > คาดิลแลค ฟลีทวู้ด เบิร์กแฮม

ประธานาธิบดี บิล คลินตัน ได้ใช้รถยนต์คาดิลแลค ฟลีทวู้ด เบิร์กแฮม โดยรถคันนี้ถูกออกแบบและพัฒนาโดยเจเนอรัลมอเตอร์ และอยู่ในการควบคุมของหน่วยอารักขาประธานาธิบดี ซึ่งรถคันนี้ยังคงเต็มไปด้วยเทคโนโลยีและความปลอดภัยเช่นเดียวกับคันที่ผ่านๆมา รถยนต์มีความยาว 270 นิ้ว ความยาวระหว่างล้อหน้าและล้อหลังยาว 167.5 นิ้ว จากเดิม 225.1 นิ้ว รถยนต์คันนี้ถูกปรับปรุงในเมืองอลิงตัน รัฐเท็กซัส ในส่วนหลังสามารถนั่งได้ 6 คน ซึ่งในจำนวนนี้เป็นที่นั่งสำรอง 3 ที่นั่ง ระยะห่างระหว่างล้อหน้าทั้ง 2 เท่ากับ 63.3 นิ้ว ระยะห่างระหว่างล้อหลังเท่ากับ 62.2 นิ้ว ที่เป็นแบบนี้เพราะเกี่ยวกับน้ำหนักของรถ ล้อทั้ง 4 มีขนาดใหญ่กว่าปรกติและมีระบบเบรกพิเศษเพื่อหยุดรถ และใช้ระบบ 4 ล้อเพื่อการยึดเกาะถนน ในส่วนของเครื่องยนต์ใช้เครื่องยนต์วี 8 และใช้น้ำมันเบนซิน
รถยนต์คันนี้โดยได้เพิ่มสิ่งต่างๆจากรุ่นปกติ เช่น หลังคาถูกออกแบบให้สูงกว่าปรกติ และมีช่องกระจกบนหลังคาเพื่อให้ผู้คนสามารถเห็นประธานาธิบดีได้อย่างชัดเจน ที่นั่งของประธานาธิบดีทำจากหนังสัตว์ห่อหุ้มด้วยผ้าสีน้ำเงินเข้มด้านนอก ภายในตัวรถส่วนอื่นๆทำจากเนื้อไม้ทั้งในส่วนคนขับและในส่วนของประธานาธิบดี เบาะที่นั่งของประธานาธิบดีมีตราประทับติดอยู่เช่นเดียวกับที่ประตู นอกจากนี้ยังมีระบบพิเศษเพื่อบอกตำแหน่งของรถ โทรศัพท์และระบบการสื่อสารที่ทันสมัย จอมอนิเตอร์ควบคุมส่วนต่างๆภายในรถ มีการติดตั้งระบบทำความร้อนและทำความเย็นในส่วนหน้าและส่วนหลังโดยแยกการควบคุมออกจากกัน มีหน้าต่างกั้นระหว่างส่วนหน้าและส่วนหลังซึ่งสามารถปรับขึ้นลงได้โดยตัวประธานาธิบดีเอง ระบบวิทยุเอเอ็ม เอฟเอ็ม และมีลำโพงในส่วนหลัง 8 เครื่อง และส่วนหน้า 4 เครื่อง มีหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ 12 โวลต์ มีความบันเทิงผ่านระบบสเตอริโอและมีแผงปรับอุณหภูมิได้ มีธงในส่วนหน้าของรถและมีแสงส่องธงในเวลากลางคืน เมื่อปลดประจำการแล้วนำไปตั้งไว้ในศูนย์คลินตันในรัฐอาร์คันซอ
รถยนต์ประจำตำแหน่งอย่างเป็นทางการคันแรกของประธานาธิบดีสหรัฐ
คาดิลแลค 341เอ
คาดิลแลค เอลโดราโด
ประธานาธิบดีเคนเนดี และประธานาธิบดีราธากฤษนันแห่งอินเดีย บนรถเอ็กซ์-100
ระบบการซื้อขายล่วงหน้า

ระบบการซื้อขายล่วงหน้า หรือ ระบบการซื้อขายตราสารอนุพันธ์ (อังกฤษ: Futures exchange หรือ derivatives exchange) คือระบบการซื้อขายของตลาดหลักทรัพย์ที่ผู้ที่เข้าร่วมทำการซื้อขายสัญญาซื้อขายล่วงหน้า (futures contracts) สัญญาการซื้อล่วงหน้าเป็นสัญญาในการซื้อสินค้าโภคภัณฑ์ (commodity) หรือ ตราสารทางการเงิน (financial instrument) ตามจำนวนและราคาที่ระบุ และที่ตั้งไว้ในเวลาที่ระบุในอนาคต
ดูเพิ่ม

สัญญาซื้อขายล่วงหน้า
ระดูขาว

| ระดูขาว> บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก |
| --- | --- |
ICD-10: N89.8
ICD-9: 623.5
MeSH: D007973
ระดูขาว หรือ ตกขาว หรือ มุตกิด (อังกฤษ: leucorrhoea (BrE) หรือ leukorrhea (AmE)) เป็นสิ่งไหลออกจากช่องคลอดหนาสีออกขาวหรือเหลือง  ระดูขาวมีหลายสาเหตุ โดยปกติเกิดจากความไม่สมดุลของเอสโตรเจน ปริมาณของสิ่งไหลออกอาจเพิ่มขึ้นจากการติดเชื้อในช่องคลอดหรือโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ และยังอาจหายไปและปรากฏใหม่ได้เป็นระยะ สิ่งไหลออกนี้อาจเกิดขึ้นนานหลายปีได้ซึ่งระดูขาวจะมีสีเหลืองมากขึ้นและมีกลิ่นเหม็น ปกติเป็นอาการที่ไม่มีพยาธิสภาพตามหลังภาวะอักเสบของช่องคลอดหรือปากมดลูก
ยืนยันอาการระดูขาวได้โดยการพบเม็ดเลือดขาวมากกว่า 10 เซลล์ใต้กล้องจุลทรรศน์เมื่อตรวจสอบของไหลช่องคลอด
สิ่งไหลออกจากช่องคลอดมิใช่ความผิดปกติ และสาเหตุที่ทำให้สิ่งไหลออกเปลี่ยนแปลง ได้แก่ การติดเชื้อ มะเร็งและการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมน บางครั้งเกิดก่อนหญิงมีประจำเดือนครั้งแรก และถือเป็นสัญญาณของวัยเริ่มเจริญพันธุ์
ตกขาวปกติ

ลักษณะตกขาวจะเป็นมูกใสหรือคล้ายแป้งเปียก ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น ไม่คัน ไม่มีอาการผิดปกติอื่น ๆ เช่น จะไม่ปวดท้อง หรือปวดแสบเวลาถ่ายปัสสาวะ เป็นต้น	ตกขาวชนิดนี้มักเกิดขึ้นเป็นปกติ โดยเฉพาะช่วงกลางรอบเดือนหรือก่อนมีประจำเดือนมา ไม่ต้องรักษา เว้นแต่คนที่มีตกขาวติดต่อกันนานเกิน 2 สัปดาห์ หรือมีปริมาณมากผิดปกติ
ทั้งนี้ จะต้องสังเกตตนเองด้วยว่าบริเวณนั้นมีความอับชื้นมากไปหรือไม่ เช่น ใส่กางเกงในใยสังเคราะห์ ไม่รักษาความสะอาด การใส่เสื้อผ้าที่รัดแน่นหรือในคนที่อ้วนมาก ๆ ก็อาจเป็นสาเหตุได้เช่นกัน หากพิจารณาดูแล้วไม่พบต้นเหตุของตัวเอง ก็ควรไปปรึกษาแพทย์เพื่อหาสาเหตุหรือโรคที่แท้จริงต่อไป
ระบบการให้สิทธิพิเศษทางภาษีศุลกากรเป็นการทั่วไป

ระบบการให้สิทธิพิเศษทางภาษีศุลกากรเป็นการทั่วไป (อังกฤษ: Generalized System of Preferences, หรือ GSP) เป็นระบบพิกัดอัตราอนุเคราะห์ซึ่งลดพิกัดอัตราสำหรับสินค้าต่าง ๆ มโนทัศน์ GSP ต่างจากมโนทัศน์ชาติที่ได้รับอนุเคราะห์ยิ่ง (MFN) กล่าวคือ สถานภาพ MFN ให้การปฏิบัติเสมอกันในกรณีการกำหนดพิกัดอัตราโดยชาติหนึ่ง แต่ในกรณี GSP ชาติหนึ่งสามารถกำหนดพิกัดอัตราส่วนต่างต่อประเทศต่าง ๆ ไม่ว่าเป็นประเทศพัฒนาแล้วหรือประเทศกำลังพัฒนา ทั้งสองกฎนี้อยู่ภายใต้กฎหมายขององค์การการค้าโลก (GSP)
ประเทศร่ำรวยส่วนใหญ่ปฏิบัติตามพันธกรณีในการวางนัยทั่วไปโครงการโดยเสนอประโยชน์แก่ผู้ได้รับอย่างกว้างขวาง ซึ่งรวมรัฐสมาชิกที่มิใช่โออีซีดีเกือบทุกรัฐ ทั้งนี้ โครงการ GSP ทุกโครงการย่อมมีข้อจำกัด ตัวอย่างเช่น สหรัฐยกเว้นประเทศสำหรับความครอบคลุม GSP ด้วยเหตุว่าเป็นคอมมิวนิสต์บ้าง (เช่นเวียดนาม) ถูกจัดอยู่ในรายชื่อประเทศที่สนับสนุนการก่อการร้ายของกระทรวงการต่างประเทศบ้าง (เช่นลิเบีย) หรือไม่เคารพกฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาของสหรัฐบ้าง
รอเบิร์ต วอลโพล

| เดอะไรต์ออนะระเบิลเอิร์ลแห่งออร์ฟอร์ด |
| --- | --- |


นายกรัฐมนตรีแห่งบริเตนใหญ่
ดำรงตำแหน่ง 4 เมษายน 1721 – 11 กุมภาพันธ์ 1742  (20 ปี 313 วัน)
ถัดไป: เอิร์ลแห่งวิลมิงตัน
กษัตริย์: พระเจ้าจอร์จที่ 1 และ จอร์จที่ 2
นายธนารักษ์เอก
ดำรงตำแหน่ง 3 เมษายน 1721 – 11 กุมภาพันธ์ 1742
ก่อนหน้า: ชาลส์ สเปนเซอร์
ถัดไป: เอิร์ลแห่งวิลมิงตัน
ดำรงตำแหน่ง 10 ตุลคม 1715 – 12 เมษายน 1717
ก่อนหน้า: เอร์ลแห่งคาร์ไลสล์
ถัดไป: เอิร์ลสตานัป
สมุหพระคลัง
ดำรงตำแหน่ง 3 เมษายน 1721 – 12 กุมภาพันธ์ 1742
ก่อนหน้า: เซอร์ จอห์น แพรต
ถัดไป: แซมูเอล แซนดีส์
ดำรงตำแหน่ง 12 ตุลาคม 1715 – 15 เมษายน 1717
ก่อนหน้า: เซอร์ ริชาร์ด ออนสโลว์
ถัดไป: เอิร์ลสตานัป
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 26 สิงหาคม ค.ศ. 1676(1676-08-26) นอร์ฟอล์ก ราชอาณาจักรอังกฤษ
เสียชีวิต: 18 มีนาคม ค.ศ. 1745(1745-03-18) (68 ปี) ลอนดอน ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่
ศาสนา: คริสตจักรแห่งอังกฤษ
พรรคการเมือง: พรรควิก
คู่สมรส: แคทเธอรีน วอลโพล   มาเรีย วอลโพล
ลายมือชื่อ: 

รอเบิร์ต วอลโพล เอิร์ลแห่งออร์ฟอร์ด (อังกฤษ: Robert Walpole, 1st Earl of Orford) หรือเป็นที่รู้จักกันในนาม เซอร์ รอเบิร์ต วอลโพล เป็นรัฐบุรุษและนักการเมืองชาวอังกฤษผู้ถือว่าเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกโดยพฤตินัย และยังถือเป็นนายกรัฐมนตรีที่ครองตำแหน่งยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ เขาเป็นหนึ่งในนักการเมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อังกฤษ เขาได้รับเลือกตั้งเข้าไปในสภาในปี 1701 ในฐานะสมาชิกพรรควิก และได้ดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง เนื่องจากเขาเป็นพวกผู้ดีจากนอกกรุง ดังนั้นเขาจึงมองหาฐานการเมืองจากนอกกรุงเป็นหลัก
ประวัติ

วอลโพลเกิดที่หมู่บ้านโฮตัน มณฑลนอร์ฟอล์ก ในปี 1676 เป็นบุตรคนที่ห้าในจำนวน 19 คนของพันเอกรอเบิร์ต วอลโพล ผู้ดีนอกกรุงและผู้แทนจากพรรควิกในสภาสามัญชน ส่วนมารดาคือแมรี วอลโพล บุตรีและทายาทของเซอร์จี ออฟเฟรย เบร์เวลล์ ในวัยเด็กเขาเข้าศึกษาที่โรงเรียนเอกชนในหมู่บ้านเมสซิงแฮมในนอร์ฟอล์ก และในปี 1690 ก็เข้าศึกษาต่อในวิทยาลัยอีตันซึ่งที่นั่นเขาได้รับคำกล่าวว่าเป็น "นักเรียนที่ยอดเยี่ยม" เขาออกจากอีตันในเดือนเมษายน 1696 และเข้าสมัครเรียนต่อที่คิงส์คอลเลจน์แห่งมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ในเดือนพฤษภาคม 1698 เขาออกจากคิงส์คอลเลจน์เพื่อกลับบ้านไปช่วยบิดาบริหารและจัดการทรัพย์สินของครอบครัวแทนพี่ชายที่พึ่งเสียชีวิตไป เขาเคยมีความคิดที่จะอุทิศตนสู่ศาสนา แต่เนื่องจากกลายเป็นบุตรชายคนโตและทายาทลำดับแรกของครอบครัว ทำให้เขาต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป จนกระทั่งในเดือนพฤศจิกายน 1700 บิดาของเขาก็ถึงแก่กรรม และเขากลายเป็นหัวหน้าครอบครัว จากเอกสารที่เขียนด้วยลายมือของบิดา ระบุว่าครอบครัววอลโพลมีคฤหาสน์ถึง 9 หลังในนอร์ฟอล์ก และอีกหลังในซัฟฟอล์ก
ฐานันดร

1676–1725 : รอเบิร์ต วอลโพล
1725–1742 : เซอร์ รอเบิร์ต วอลโพล
1742–1745 : เอิร์ลแห่งออร์ฟอร์ด
แหล่งข้อมูลอื่น

อัตชีวประวัติ
| ด ค กนายกรัฐมนตรีแห่งบริเตนใหญ่และสหราชอาณาจักร |
| --- | --- | --- |
| บริเตนใหญ่ |  วอลโพล ·  เอิร์ลแห่งวิลมิงตัน ·  เพแลม ·  ดยุกแห่งนิวคาสเซิล ·  ดยุกแห่งเดวอนเชอร์ ·  ดยุกแห่งนิวคาสเซิล ·  เอิร์ลแห่งบิวต์ ·  เกรนวิลล์ ·  มาร์ควิสแห่งร็อกกิงแฮม ·  เอิร์ลแห่งแชแทม ·  ดยุกแห่งกราฟตัน ·  ลอร์ดนอร์ท ·  มาร์ควิสแห่งร็อกกิงแฮม ·  เอิร์ลแห่งเชลเบิร์น ·  ดยุกแห่งพอร์ตแลนด์ ·  พิตต์ ผู้เยาว์ |  |
| สหราชอาณาจักร | พิตต์ ผู้เยาว์ · แอดดิงตัน · พิตต์ ผู้เยาว์ · ลอร์ดเกรนวิลล์ · ดยุกแห่งพอร์ตแลนด์ · เพอร์ซิวัล · เอิร์ลแห่งลิเวอร์พูล · แคนนิง · ไวเคานต์โกดริช · ดยุกแห่งเวลลิงตัน · เอิร์ลเกรย์ · ไวเคานต์เมลเบิร์น · ดยุกแห่งเวลลิงตัน · พีล · ไวเคานต์เมลเบิร์น · พีล · เอิร์ลรัสเซล · เอิร์ลแห่งดาร์บีย์ · เอิร์ลแห่งแอเบอร์ดีน · ไวเคานต์พาเมอร์สตัน · เอิร์ลแห่งดาร์บีย์ · ไวเคานต์พาเมอร์สตัน · เอิร์ลรัสเซล · เอิร์ลแห่งดาร์บีย์ · ดิสราเอลี · แกลดสตัน · เอิร์ลแห่งเบคอนสฟิลด์ · แกลดสตัน · มาร์ควิสแห่งซอลสบรี · แกลดสตัน · มาร์ควิสแห่งซอลส์บรี · แกลดสตัน · เอิร์ลแห่งโรสเบรี · มาร์ควิสแห่งซอลสบรี · บัลโฟร์ · แคมพ์เบลล์-แบนเนอร์มัน · แอสควิธ · จอร์จ · ลอว์ · บอลดวิน · แมกดอนัลด์ · บอลดวิน · แมกดอนัลด์ · บอลดวิน · เชมเบอร์ลิน · เชอร์ชิล · แอตต์ลี · เชอร์ชิล · อีเดน · แมคมิลแลน · ฮิวม์ · วิลสัน · ฮีธ · วิลสัน · คัลลาฮาน · แทตเชอร์ · เมเจอร์ · แบลร์ · บราวน์ · แคเมอรอน · เมย์ · จอห์นสัน · ทรัสส์ · ซูแน็ก · สตาร์เมอร์ |  |
รายนาม
รอแบร์ เดอ โบมง เอิร์ลที่ 1 แห่งเลสเตอร์

รอแบร์ เดอ โบมง เอิร์ลที่ 1 แห่งเลสเตอร์ (อังกฤษ: Robert de Beaumont, 1st Earl of Leicester) หรือ รอแบร์แห่งเมอล็อง (อังกฤษ: Robert of Meulan) เป็นขุนนางผู้ทรงอำนาจของอังกฤษและฝรั่งเศสที่ได้รับการยกย่องว่าเป็น “ผู้ชาญฉลาดที่สุดในยุคนั้นในละแวกตั้งแต่กรุงลอนดอนจนถึงกรุงเยรูซาเล็ม” นักพงศาวดารชื่นชมว่าเขาเป็นคนมีวาทศิลป์ หัวไว และได้เป็นที่ปรึกษาของกษัตริย์อังกฤษถึงสามคน คือ พระเจ้าวิลเลียมที่ 1, พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 และพระเจ้าเฮนรีที่ 1
ประวัติ

รอแบร์เป็นบุตรชายคนโตของรอเฌร์ เดอ โบมงกับอาเดอลีนแห่งเมอล็อง ธิดาของแวลร็องที่ 3 เคานต์แห่งเมอล็อง รอแบร์มีน้องชายคืออ็องรี เดอ โบมง เอิร์ลที่ 1 แห่งวอริก รอแบร์เกิดในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1040 ถึง ค.ศ. 1050 ที่นอร์ม็องดี
ในปี ค.ศ. 1066 รอแบร์ติดตามวิลเลียมผู้พิชิตมาอังกฤษและทำหน้าที่เป็นผู้ควบคุมกองทหารราบทางปีกซ้ายในยุทธการที่เฮสติงส์ ชัยชนะที่เฮสติงส์ทำให้เขาได้รับรางวัลเป็นแมเนอร์กว่า 91 แห่งและกลายเป็นที่ปรึกษาที่พระเจ้าวิลเลียมไว้ใจที่สุด
ในปี ค.ศ. 1081 มารดาของรอแบร์ถึงแก่กรรม รอแบร์ได้สืบทอดยศเคานต์แห่งเมอล็องในนอร์ม็องดี รวมถึงยศไวน์เคานต์แห่งอีวรีและลอร์ดแห่งนอร์ตัน เขาได้ถวายความเคารพต่อพระเจ้าฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศสในนามตัวแทนทรัพย์สินที่ดินที่ถือครองในฝรั่งเศสและได้ครองที่นั่งเป็นขุนนางฝรั่งเศสในการประชุมสภาที่ปัวซี
รอแบร์กับอ็องรีผู้เป็นน้องชายเป็นหนึ่งในคณะผู้ติดตามกษัตริย์ไปล่าสัตว์ในนิวฟอเรสต์ในครั้งที่พระเจ้าวิลเลียมรูฟัสได้รับบาดเจ็บอย่างปริศนาจนสวรรคตในวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1100 ต่อมาเขาได้ปฏิญาณตนจงรักภักดีต่อพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ พระอนุชาของพระเจ้าวิลเลียมรูฟัส ในปี ค.ศ. 1107 พระเจ้าเฮนรีที่ 1 ได้ตั้งเขาเป็นเอิร์ลแห่งเลสเตอร์
ในตอนที่พระเจ้าวิลเลียมรูฟัสสวรรคต กีโยม เคานต์แห่งเอเวรอและราล์ฟ เดอ กงเชได้เข้ารุกรานทรัพย์สินที่ดินในนอร์ม็องดีของรอแบร์ โดยอ้างความเท็จว่ารอแบร์ได้ให้คำแนะนำบางอย่างแก่กษัตริย์จนทำให้พวกตนได้รับความเสียหาย การรุกรานของทั้งคู่ประสบความสำเร็จเนื่องจากปล้นสิ่งต่างๆ ได้ไปมากมาย
จากบันทึกของเฮนรีแห่งฮันติงดอน รอแบร์ถึงแก่กรรมจากความอับอายที่ถูกเอิร์ลคนหนึ่งหลอกเอาตัวหญิงที่เขาแต่งงานด้วยไป โดยไม่รู้ว่านางรู้เห็นเป็นใจหรือถูกบังคับพาตัวไป ทั้งนี้หลังรอแบร์ถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1118 อิซาแบล ภรรยาของรอแบร์ได้แต่งงานใหม่กับกีโยม เดอ วาเรน เอิร์ลที่ 2 แห่งเซอร์รีย์
ครอบครัว

ในปี ค.ศ. 1096 รอแบร์สมรสกับอิซาแบลแห่งเวร์ม็องดัว บุตรสาวของอูก มักนุสและเป็นผู้ดีในตระกูลขุนนางฝรั่งเศส โดยรอแบร์มีอายุอยู่ในวัยห้าสิบในตอนที่สมรส ส่วนเจ้าสาวมีอายุเพียง 11 ปี มุขนายกอิโวไม่ยอมให้ทั้งคู่สมรสกับเนื่องจากทั้งคู่จัดเป็นญาติที่มีสายเลือดใกล้ชิดกัน แต่บิดาของอิซาแบลเกลี้ยกล่อมจนมุขนายกอิโวยอม ทั้งคู่จึงได้สมรสกันในเดือนเมษายน ค.ศ. 1096 หลังสมรสรอแบร์ได้ออกเดินทางไปทำสงครามครูเสด
รอแบร์กับอิซาแบลมีบุตรด้วยกัน คือ
เอ็มมา เดอ โบมง (เกิด ค.ศ. 1102)
รอแบร์ เดอ โบมง เอิร์ลที่ 2 แห่งเลสเตอร์ (เกิด ค.ศ. 1104) ฝาแฝดของแวลร็อง
แวลร็องที่ 4 เดอ โบมง เคานต์แห่งเมอล็อง (เกิด ค.ศ. 1104) ฝาแฝดของรอแบร์
อูก เดอ โบมง เอิร์ลที่ 1 แห่งเบดฟอร์ด (เกิด ค.ศ. 1106)
อาเดอลีน เดอ โบมง (เกิด ค.ศ. 1107)
ออบรี เดอ โบมง (เกิด ค.ศ. 1109)
มาทิลดา เดอ โบมง (เกิด ค.ศ. 1111)
อิซาแบล เดอ โบมง สนมของพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ สมรสกับ (1) กิลแบร์ เดอ แคลร์ เอิร์ลที่ 1 แห่งเพมโบรก และ (2) แอร์วี เดอ มงโมร็องซี ผู้ดูแลไอร์แลนด์
แอญเญ็ส เดอ โบมง บวชเป็นแม่ชี
ระฆังเรือ

ระฆังเรือบนเรือรบ USS Chancellorsville (CG-62) ของประเทศสหรัฐอเมริกา
ระฆังเรือ (อังกฤษ: ship's bell) คือ สิ่งที่ใช้ในการบอกเวลาบนเรือ และควบคุมการดำเนินงานของลูกเรือบนเรือ วัสดุที่ใช้ทำระฆังเรือโดยมากจะใช้ทองเหลืองหรือบรอนซ์เป็นวัสดุหลัก เรือที่มีการตีระฆังบนเรือโดยส่วนมากคือเรือราชนาวี เช่น เวลาพักรับประทานอาหาร การเข้ายามของนายทหารเรือ เป็นต้น สำหรับประเทศไทยเรือราชนาวีจะตีระฆังทุกครึ่งชั่วโมง (30 นาที)
ตารางการตีระฆังเรือ

ตารางการตีระฆังเรือระบบคลาสสิกเป็นดังนี้
| จำนวนตี | วิธีการตี | Middle watch | Morning watch | Forenoon watch | Afternoon watch | First dog watch | Last dog watch | First watch |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ครั้ง | . | 0:30 | 4:30 | 8:30 | 12:30 | 16:30 | 18:30† | 20:30 |
| 2 ครั้ง | .. | 1:00 | 5:00 | 9:00 | 13:00 | 17:00 | 19:00† | 21:00 |
| 3 ครั้ง | .. . | 1:30 | 5:30 | 9:30 | 13:30 | 17:30 | 19:30† | 21:30 |
| 4 ครั้ง | .. .. | 2:00 | 6:00 | 10:00 | 14:00 | 18:00 |  | 22:00 |
| 5 ครั้ง | .. .. . | 2:30 | 6:30 | 10:30 | 14:30 |  | 18:30 | 22:30 |
| 6 ครั้ง | .. .. .. | 3:00 | 7:00 | 11:00 | 15:00 |  | 19:00 | 23:00 |
| 7 ครั้ง | .. .. .. . | 3:30 | 7:30 | 11:30 | 15:30 |  | 19:30 | 23:30 |
| 8 ครั้ง | .. .. .. .. | 4:00 | 8:00 | 12:00 | 16:00 |  | 20:00 | 0:00 |
นาฬิกา "ระฆังเรือ" บางระบบใช้แบบง่ายกว่า คือ
| จำนวนการตี | วิธีการตี | ชั่วโมง (a> m. และ p.m.) | ชั่วโมง (a> m. และ p.m.) | ชั่วโมง (a> m. และ p.m.) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ครั้ง | . | 12:30 | 4:30 | 8:30 |
| 2 ครั้ง | .. | 1:00 | 5:00 | 9:00 |
| 3 ครั้ง | .. . | 1:30 | 5:30 | 9:30 |
| 4 ครั้ง | .. .. | 2:00 | 6:00 | 10:00 |
| 5 ครั้ง | .. .. . | 2:30 | 6:30 | 10:30 |
| 6 ครั้ง | .. .. .. | 3:00 | 7:00 | 11:00 |
| 7 ครั้ง | .. .. .. . | 3:30 | 7:30 | 11:30 |
| 8 ครั้ง | .. .. .. .. | 4:00 | 8:00 | 12:00 |
ราชนาวีไทยก็ใช้ระบบนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ระฆังเรือ
รอยโรคของเซลล์ประสาทสั่งการส่วนล่าง

ระวังสับสนกับ รอยโรคที่เซลล์ประสาทสั่งการบน
| รอยโรคที่เซลล์ประสาทสั่งการล่าง  (Lower motor neuron lesion) |
| --- | --- |

เซลล์ประสาทสั่งการล่างมีสีแดง
รอยโรคที่เซลล์ประสาทสั่งการล่าง (อังกฤษ: lower motor neuron lesion) เป็นรอยโรคที่มีผลต่อใยประสาทที่ส่งไปจากเซลล์ประสาทสั่งการล่างที่ปีกหน้า (anterior horn, anterior grey column) ของไขสันหลัง หรือที่นิวเคลียสประสาทสั่งการ (motor nuclei) ของประสาทสมองไปยังกล้ามเนื้อ
อาการหลักอย่างหนึ่งที่ใช้ระบุโรคนี้ก็คือ อัมพาตอ่อนเปียก (flaccid paralysis) เป็นอัมพาตที่เกิดพร้อมกับกล้ามเนื้อที่ปวกเปียก (คือไม่รักษาความตึง)
นี้เทียบกับรอยโรคที่เซลล์ประสาทสั่งการบน (upper motor neuron lesion) ซึ่งบ่อยครั้งมีอาการเป็นอัมพาตหดเกร็ง (spastic paralysis) คือ อัมพาตที่เกิดพร้อมกับภาวะกล้ามเนื้อตึงตัวมาก (hypertonia)
อาการ

อัมพฤกษ์หรืออัมพาตกล้ามเนื้อ
กล้ามเนื้อระริก (fibrillation)
กล้ามเนื้อกระตุก (fasciculation) คือกล้ามเนื้อเฉพาะจุดเล็ก ๆ กระตุกแล้วคลายตัวซึ่งอาจมองเห็นได้ผ่านผิวหนัง มีเหตุจากหน่วยรับของกล้ามเนื้อที่เพิ่มขึ้นเพื่อชดเชยการไร้กระแสประสาท
ภาวะกล้ามเนื้อตึงตัวน้อย (hypotonia) หรือการขาดความตึงตัว (atonia) โดยไม่ได้ขึ้นอยู่กับความเร็วการขยับกล้ามเนื้อ
รีเฟล็กซ์น้อยเกิน (hyporeflexia) นอกจากรีเฟล็กซ์ที่เริ่มจากปลายประสาทส่วนลึกในร่างกาย (เช่น stretch reflex และ Golgi tendon reflex) ที่มีปัญหาแล้ว รีเฟล็กซ์แม้ที่เริ่มจากปลายประสาทที่ผิวหนังก็อาจลดลงหรือหายไปด้วย
อ่อนกำลัง โดยจะอ่อนแอตรงเฉพาะระดับไขสันหลังที่มีปัญหา
รีเฟล็กซ์ฝ่าเท้าของกล้ามเนื้อยืดไม่ทำการ
กล้ามเนื้ออัมพฤกษ์/อัมพาต ตึงตัวน้อยหรือไม่ตึงตัว และรีเฟล็กซ์น้อยเกินหรือไม่มี ปกติจะเกิดทันทีหลังจากบาดเจ็บ
กล้ามเนื้อฝ่อ กล้ามเนื้อกระตุก และกล้ามเนื้อระริก เป็นอาการในระยะสุดท้ายของกล้ามเนื้อซึ่งเสียเส้นประสาทที่ส่งไปเลี้ยง จึงเห็นเป็นระยะนานกว่า
ลักษณะอีกอย่างก็คือการจำกัดอาการที่เฉพาะระดับไขสันหลัง คือเฉพาะกล้ามเนื้อที่ได้เส้นประสาทอันเสียหายจะเกิดอาการ