ผู้นำสหภาพโซเวียต
รายชื่อผู้นำ

รายชื่อต่อไปนี้เป็นเพียงบุคคลเหล่าที่มีความสามารถในการรวบรวมการสนับสนุนที่เพียงพอจากพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต (CPSU) และ รัฐบาลนำไปการเป็นสู่ผู้นำสหภาพโซเวียต †หมายถึงผู้นำที่เสียชีวิตขณะดำรงตำแหน่ง
| ชื่อ  (เกิด–เสียชีวิต) | ภาพ | ดำรงตำแหน่ง | ส่วนร่วมการประชุม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| วลาดีมีร์ เลนิน  (ค.ศ. 1870–1924) |  | 30 ธันวาคม 1922 ↓ 21 มกราคม ค.ศ. 1924† | การประชุมครั้งที่ 11-12 | ดำรงตำแหน่งประธานสภาประชาชนแห่งสหภาพโซเวียตและเป็นผู้นำของพรรค บอลเชวิคตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง  เป็นผู้นำของรัสเซียสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต (RSFSR) ตั้งแต่ ค.ศ. 1917 และเป็นผู้นำของสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต (สหภาพโซเวียต) ตั้งแต่ ค.ศ. 1922 จนกระทั่งเสียชีวิต |
| โจเซฟ สตาลิน  (ค.ศ. 1878–1953) |  | 21 มกราคม ค.ศ. 1924 ↓ 5 มีนาคม ค.ศ. 1953† | การประชุมครั้งที่ 13-19 | ดำรงตำแหน่งเลขาธิการประธานสถาคอมมิสซาร์ประชาชนจาก 3 เมษายน ค.ศ. 1922 จนถึงปี ค.ศ. 1934 เมื่อเขาลาออกจากตำแหน่ง และตำแหน่งยกเลิกในเดือนตุลาคมปี ค.ศ. 1952 สตาลินดำรงตำแหน่งประธานสภารัฐมนตรีแห่งสหภาพโซเวียตจาก 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1941 จนกระทั่งเขาเสียชีวิตที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1953  นอกจากนี้เขายังดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมจาก 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1941 ถึงวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1947 และประธานคณะกรรมการป้องกันรัฐในช่วงมหาสงครามรักชาติ และกลายเป็นเจ้าหน้าที่เท่านั้นที่จะดำรงตำแหน่งของประชาชนพลาธิการของเชื้อชาติ ค.ศ. 1921-1923.  |
| เกออร์กี มาเลนคอฟ  (ค.ศ. 1902–1988) |  | 5 มีนาคม ค.ศ. 1953 ↓ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 | การประชุมครั้งที่ 19 | ประสบความสำเร็จในการก้าวขึ้นมามีอำนาจหลังยุคสตาลิน แต่ถูกบังคับให้ลาออกจากตำแหน่งที่ภายในไม่กี่เดือน  มาเลนคอฟ ดำรงตำแหน่งประธานสภารัฐมนตรีแห่งสหภาพโซเวียตซึ่งต้องสู้กับอำนาจของครุสชอฟ |
| นีกีตา ครุชชอฟ  (ค.ศ. 1894–1971) |  | 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 ↓ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1964 | การประชุมครั้งที่ 20-21 | ทำหน้าที่เป็นเลขานุการของคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต (ตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1953) และประธานสภารัฐมนตรีจาก 27 มีนาคม ค.ศ. 1958 เพื่อให้วันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1964 ในขณะที่พักผ่อนหย่อนใจในอับคาเซีย, ครุชชอฟ ถูกตัวกลับมาเรียกโดย เลโอนิด เบรจเนฟ และได้ถูกไต่สวนในวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 1964 ในข้อหาสนับสนุน "กลุ่มต่อต้านพรรค"เขาถูกไล่ออกและหมดอำนาจลง. |
| เลโอนิด เบรจเนฟ  (ค.ศ. 1906–1982) |  | 14 ตุลาคม ค.ศ. 1964 ↓ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982† | การประชุมครั้งที่ 23-26 | ทำหน้าที่เป็นเลขานุการของคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์และอำนาจร่วมกับเท่าเทียมกับประธานสภารัฐมนตรีอะเลคเซย์ โคซีกิน จนถึงช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ก่อนจะรวมอำนาจไว้. |
| ยูรี อันโดรปอฟ  (ค.ศ. 1914–1984) |  | 12 พฤศจิกายน 1982 ↓ 9 กุมภาพันธ์ 1984† | — | ทำหน้าที่เป็นเลขาธิการคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์ .และประธานคณะผู้บริหารสูงสุดแห่งสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตจาก 16 มิถุนายน ค.ศ. 1983 จนถึงวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 1984 |
| คอนสตันติน เชียร์เนนโค  (ค.ศ. 1911–1985) |  | 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984 ↓ 10 มีนาคม ค.ศ. 1985† | — | ทำหน้าที่เป็นเลขาธิการคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์ และประธานคณะผู้บริหารสูงสุดแห่งสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตจาก 11 เมษายน ค.ศ. 1984 to 10 มีนาคม ค.ศ. 1985. |
| มีฮาอิล กอร์บาชอฟ  (ค.ศ. 1931–2022) |  | 11 มีนาคม ค.ศ. 1985 ↓ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1991  21 สิงหาคม ค.ศ. 1991 ↓ 25 ธันวาคม ค.ศ.  1991 | การประชุมครั้งที่ 27-28 | ทำหน้าที่เป็นเลขาธิการ 11 มีนาคม ค.ศ. 1985 และลาออกเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1991,ประธานของคณะกรรมการบริหารของศาลฎีกาโซเวียตตั้งแต่ 1 ตุลาคม 1988 จนกระทั่งสำนักงานถูกเปลี่ยนชื่อเป็นประธานศาลฎีกาโซเวียตใน 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1989 ไป 15 มีนาคม ค.ศ. 1990 และประธานาธิบดีสหภาพโซเวียตจาก 15 มีนาคม ค.ศ. 1990ถึง 25 ธันวาคม ค.ศ. 1991  วันหลังจากการลาออก กอร์บาชอฟ ตำแหน่งประธานสหภาพโซเวียตยุติลงไปอย่างเป็นทางการ |
| เกนนาดี ยานาเยฟ  (ค.ศ. 1937–2010)  (ผู้ยึดอำนาจ) |  | 19 สิงหาคม ค.ศ. 1991 ↓ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1991 | — | เขาเข้ามากุมอำนาจในช่วงความพยายามรัฐประหารปี ค.ศ. 1991 และเป็นหัวหน้าคณะกรรมการสถานการณ์ฉุกเฉินแห่งรัฐ. |