stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำบลมหาวัน
ชื่อตำบล

ชื่อ "มหาวัน" นั้น มาจากชื่อของผู้มาอยู่คนแรก ชื่อ นายมหาวัน ไม่ปรากฏนามสกุล
จากชื่อ "มหาวัน" พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ได้ให้ความหมายไว้ดังนี้
มหา 1 (ว.) ใหญ่, ยิ่งใหญ่, มักใช้เป็นส่วนหน้าของสมาส บางทีก็ลดรูปเป็น มห เช่น มหรรณพ มหัทธนะ มหัศจรรย์.
มหา 2 (น.) สมณศักดิ์ที่ใช้นำหน้าชื่อภิกษุผู้ที่สอบไล่ได้ตั้งแต่เปรียญธรรม 3 ประโยคขึ้นไป.
วัน 1 (น.) ระยะเวลา 24 ชั่วโมง ตั้งแต่ย่ำรุ่งถึงย่ำรุ่ง หรือตั้งแต่เที่ยงคืนถึงเที่ยงคืน เช่น วันเฉลิมพระชนมพรรษาหยุดราชการ 1 วัน, ระยะเวลา 12 ชั่วโมง ตั้งแต่ย่ำรุ่งถึงย่ำค่ำ, เรียกว่า กลางวัน, มักเรียกสั้น ๆ ว่า วัน, ระยะเวลา 12 ชั่วโมง ตั้งแต่ย่ำค่ำถึงย่ำรุ่ง เรียกว่า กลางคืน, มักเรียกสั้น ๆ ว่า คืน, เช่น เขาไปสัมมนาที่พัทยา 2 วัน 1 คืน, ช่วงเวลากลางวัน เช่น เช้าขึ้นมาก็รีบไปทำงานทุกวัน; (กฎ) เวลาทำการตามที่ได้กำหนดขึ้นโดยกฎหมาย คำสั่งศาล หรือระเบียบข้อบังคับ หรือเวลาทำการตามปรกติของกิจการนั้นแล้วแต่กรณี (ใช้ในทางคดีความ ในทางราชการ หรือทางธุรกิจการค้า และการอุตสาหกรรม).
วัน 2 (น.) แมลงวัน. (ดู แมลงวัน ที่ แมลง).
วัน 3 (น.) ป่าไม้, ดง, เช่น อัมพวัน คือ ป่ามะม่วง. (ป. วน).
ประวัติศาสตร์และพัฒนาการ

ตำบลมหาวันเดิมเป็นหมู่บ้านหนึ่งอยู่ในตำบลแม่กุ อำเภอแม่สอด โดยมีผู้มาตั้งถิ่นฐานอยู่อาศัยคนแรก ชื่อ นายมหาวัน ไม่ปรากฏนามสกุล
เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2422 ชาวบ้านได้อาศัยอยู่บริเวณลำห้วยแม่โกนเกน แรกเริ่มมีประชากรทั้งสิ้น 15 ครอบครัว และเมื่อปี พ.ศ. 2524 มีการแยกจากตำบลแม่กุออกเป็นตำบลมหาวัน และมีกำนันคนแรกชื่อ นายแรด ก้อนจะรา คนที่สองชื่อ นายณรงค์ ห้วยผัด กำนันคนปัจจุบัน คือ นายจำเนตร อุดทา และได้ยกฐานะจากสภาตำบลมหาวันเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลมหาวัน เมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2540 โดยนายณรงค์ ห้วยผัด เป็นประธานกรรมการบริหารส่วนตำบลมหาวันคนแรก และเปลี่ยนเป็นตำแหน่งนายกองค์การบริหารส่วนตำบลมหาวัน เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2546 ปัจจุบันนายสุรพล โปทาคำ เป็นนายกองค์การบริหารส่วนตำบลมหาวัน
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลมหาวัน ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอำเภอแม่สอด ศูนย์กลางตำบล คือ หมู่ที่ 5 บ้านห้วยไม้แป้น ตำบลมหาวัน อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก โดยแยกขวาจากถนนสายแม่สอด-อุ้มผาง (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1090) กิโลเมตรที่ 17 ตำบลมหาวันห่างจากตัวอำเภอแม่สอด 20 กิโลเมตร และห่างจากจังหวัดตากประมาณ 101 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลแม่กุ ตำบลพะวอ อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก
โดยมีแนวเขตระหว่างประเทศไทยกับประเทศพม่า จากลำห้วยแม่กุหลวง แม่น้ำเมย บริเวณพิกัด เอ็มยู 553356 ไปทางทิศตะวันออก ไปตามลำห้วยผักแล้งผ่านทุ่งนา ถึงจุดตัดถนนสายเอเชียแม่สอด-อุ้มผาง บริเวณพิกัด เอ็มยู 599346 ไปทางทิศตะวันออกผ่านดอยม่อนหินเหล็กไฟ พิกัดเอ็มยู 650341 ไปทางทิศตะวันออกผ่านพิกัดเอ็มยู 690341, 700337 และ710337 ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตามแนวสันปันน้ำโกซ่อง สิ้นสุดที่ลำห้วยผัดกูด บริเวณพิกัด เอ็มยู 7453369 ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ตามแนวลำห้วยผัดกูดและลำห้วยซุกกะรีสิ้นสุดที่ลำห้วยซุกกะรี ที่จุดพิกัด 766362 ระยะทางทิศเหนือประมาณ 24 กิโลเมตร
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลคีรีราษฎร ตำบลช่องแคบ อำเภอพบพระ และตำบลพระวอ อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก
โดยมีแนวเขตเริ่มต้นจากขุนห้วยซุกกะรีบริเวณพิกัด เอ็มยู 766362ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตามแนวสันเขาปันน้ำ สิ้นสุดที่ขุนห้วยแม่โกนเกนบริเวณพิกัด เอ็มยู 726310 รวม ระยะทางด้านทิศตะวันออกประมาณ 7 กิโลเมตร
ทิศใต้ ติดต่อตำบลช่องแคบ อำเภอพบพระ จังหวัดตาก
โดยมีเขตเริ่มจากขุนห้วยแม่โกนเกน บริเวณพิกัดเอ็มยู 726310 ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ตามแนวกึ่งกลางห้วยแม่โกนเกน ถึงที่จุดพิกัด เอ็มยู 696298 ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตามแนวลำห้วยแม่โกนเกน ผ่านจุดตัดถนนสายเอเชียแม่สอด-อุ้มผาง ที่จุดพิกัด เอ็มยู 619280 ไปตามลำห้วยแม่โกนเกน ผ่านดอยปางโจ๊ก สิ้นสุดที่แนวแดนระหว่างประเทศไทยกับประเทศพม่าพิกัด เอ็มยู 574285 ระยะทางประมาณ 18 กิโลเมตร
ทิศตะวันตก ติดต่อกับประเทศประเทศพม่า
โดยมีแม่น้ำเมยเป็นเส้นกั้นพรมแดน ระยะทางด้านทิศตะวันตกประมาณ 7 กิโลเมตร
มีระยะทางห่างจากตัวเมืองสำคัญ ๆ ดังนี้
กรุงเทพมหานคร ประมาณ 529 กิโลเมตร
อำเภอเมืองตาก และจังหวัดตาก ประมาณ 101 กิโลเมตร
เมืองเมียวดี ประเทศพม่า ประมาณ 27 กิโลเมตร
ตำบลแม่สอด ประมาณ 20 กิโลเมตร
ตำบลแม่กุ ประมาณ 10 กิโลเมตร
ตำบลพะวอ ประมาณ 45 กิโลเมตร
ตำบลแม่ตาว ประมาณ 25 กิโลเมตร
ตำบลแม่กาษา ประมาณ 40 กิโลเมตร
ตำบลท่าสายลวด ประมาณ 26 กิโลเมตร
ตำบลแม่ปะ ประมาณ 25 กิโลเมตร
ตำบลด่านแม่ละเมา ประมาณ 45 กิโลเมตร
ตำบลพระธาตุผาแดง ประมาณ 17 กิโลเมตร
ลักษณะทางภูมิศาสตร์และลักษณะภูมิอากาศ

ลักษณะภูมิประเทศเป็นที่สูงลาดชันจากทิศตะวันออกลงมาทิศตะวันตกและ มีพื้นที่ติดกับแม่น้ำเมย และประเทศประเทศพม่า มีลักษณะทางภูมิศาสตร์ 2 ลักษณะ คือ
ลักษณะที่ 1 เป็นภูเขาสูง ซึ่งเป็นป่าต้นน้ำลำธารเป็นหมู่บ้านของชาวไทยภูเขาเผ่าม้ง และเผ่ากะเหรี่ยง
ลักษณะที่ 2 เป็นพื้นที่ราบ ซึ่งเป็นหมู่บ้านของชาวไทยพื้นราบ สภาพเศรษฐกิจทางด้านสังคมจึงแตกต่างกัน
เนื้อที่

ตำบลมหาวันมีเนื้อที่ประมาณ 159.03 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 99,394 ไร่
เขตการปกครอง

ตำบลมหาวันมีหมู่บ้านทั้งหมด 12 หมู่บ้าน คือ
หมู่ที่ 1 บ้านมหาวัน
หมู่ที่ 2 บ้านใหม่แม่โกนเกน
หมู่ที่ 3 บ้านม่อนหินเหล็กไฟ
หมู่ที่ 4 บ้านแม่โกนเกน
หมู่ที่ 5 บ้านห้วยไม้แป้น
หมู่ที่ 6 บ้านเจดีย์โคะ
หมู่ที่ 7 บ้านเจดีย์โคะใหม่
หมู่ที่ 8 บ้านห้วยน้ำขุ่น
หมู่ที่ 9 บ้านห้วยมหาวงศ์
หมู่ที่ 10 บ้านเจดีย์โคะเหนือ
หมู่ที่ 11 บ้านพบพระน้อย
หมู่ที่ 12 บ้านปางวัว
การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลมหาวันมีหมู่บ้านอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลมหาวันเต็มทั้งหมู่บ้าน มีจำนวน 12 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น > องค์การปกครองส่วนท้องถิ่น

การปกครองในตำบลมหาวัน มีฐานะเริ่มแรกเป็นสภาตำบลมหาวัน ต่อมาได้ยกฐานะจากสภาตำบลมหาวันเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลมหาวัน เมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2540
องค์การบริหารส่วนตำบลมหาวัน หรืออบต.มหาวัน ในปัจจุบันจึงรับผิดชอบบริหารงานของตำบลมหาวันทั้งตำบล มีหมู่บ้านในปัจจุบันทั้งหมด 12 หมู่บ้าน
จำนวนประชากร

จำนวนประชากรในเขตตำบลมหาวัน หรืออบต.มหาวันมีจำนวน 14,364 คน (พ.ศ. 2552) เฉลี่ยความหนาแน่นของประชากร ประมาณ 90.33 คน/ ตารางกิโลเมตร และมีจำนวนหลังคาเรือน 3,346 หลังคาเรือน
จำนวนประชากรทั้งสิ้น 14,364 คน
เป็นชาย 7,293 คน
เป็นหญิง 7,071 คน
ความหนาแน่นเฉลี่ย 90.33 คน/ ตารางกิโลเมตร
สภาพทางเศรษฐกิจ

อาชีพ
เกษตรกร 97 %
ค้าขาย 2 %
ประกอบอาชีพอื่น 1 %
อาชีพหลัก ทำนา, ทำไร่, ทำสวน และค้าขายไม้สัก
อาชีพเสริม ร่วมกันผลิตแชมพู และสานเข่งไม้ไผ่
หน่วยธุรกิจในเขตตำบลมหาวัน หรืออบต.มหาวัน
ธนาคาร - แห่ง
โรงแรม - แห่ง
ปั๊มน้ำมันและก๊าซ 1 แห่ง
โรงงานอุตสาหกรรม - แห่ง
โรงสี 5 แห่ง
สภาพทางสังคม

สถานศึกษา
โรงเรียนประถมศึกษา 4 แห่ง
โรงเรียนมัธยมศึกษา 2 แห่ง
โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน (ตชด.) 1 แห่ง
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก 6 แห่ง
โรงเรียนอาชีวศึกษา - แห่ง
โรงเรียน/ สถาบันชั้นสูง - แห่ง
ที่อ่านหนังสือพิมพ์ประจำหมู่บ้าน/ห้องสมุดประชาชน 12 แห่ง
สถาบันและองค์กรทางศาสนา
วัด/ สำนักสงฆ์ 9 แห่ง
มัสยิด - แห่ง
ศาลเจ้า - แห่ง
โบสถ์ 4 แห่ง
สาธารณสุข
โรงพยาบาลของรัฐ - แห่ง
สถานีอนามัยประจำตำบล/ หมู่บ้าน 3 แห่ง
สถานพยาบาลเอกชน - แห่ง
ร้านขายยาแผนปัจจุบัน 3 แห่ง
อัตราการมีและใช้ส้วมราดน้ำ ร้อยละ 99
ความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน
สถานีตำรวจ - แห่ง
สถานีดับเพลิง - แห่ง
ด้านโครงสร้างพื้นฐาน

การคมนาคม
ถนนสายสำคัญ ๆ เป็นถนนลาดยาง จำนวน 5 สาย ได้แก่
สายห้วยไม้แป้น-แม่โกนเกน ระยะทางประมาณ 4 กิโลเมตร ใช้การได้ดี
สายแม่กุหลวง-ผารู ระยะทางประมาณ 5 กิโลเมตร ใช้การได้ดี
สายแม่สอด-อุ้มผาง แนวใหม่ ระยะทางประมาณ 5 กิโลเมตร ใช้การได้ดี
สายแม่สอด-อุ้มผาง กิโลเมตรที่ 14-28 ระยะทางประมาณ 14 กิโลเมตร ใช้การได้ดี
สายห้วยไม้แป้น-ช่องแคบ ระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร ใช้การได้ดี
การโทรคมนาคม
ที่ทำการไปรษณีย์โทรเลข - แห่ง
สถานีโทรคมนาคมอื่น ๆ - แห่ง
การไฟฟ้า
จำนวนหมู่บ้านที่มีไฟฟ้าใช้ จำนวน 12 หมู่บ้าน
จำนวนประชากรที่ใช้ไฟฟ้า จำนวน 3,346 ครอบครัว
โทรศัพท์
จำนวนบ้านที่มีโทรศัพท์ จำนวน 1,500 หลังคาเรือน คิดเป็นร้อยละ 45.00 ของจำนวนหลังคาเรือน
จำนวนโทรศัพท์เคลื่อนที่ จำนวน - หมายเลข
แหล่งน้ำธรรมชาติ
ลำน้ำ, ลำห้วย 4 สาย
บึง, หนอง และอื่น ๆ - แห่ง
แหล่งน้ำสร้างขึ้น
ฝาย 5 แห่ง
บ่อน้ำตื้น 16 แห่ง
บ่อโยก 9 แห่ง
อื่น ๆ (ระบุ) - แห่ง
ข้อมูลอื่น ๆ

ทรัพยากรธรรมชาติในพื้นที่
น้ำตกธารารักษ์ หรือน้ำตกเจดีย์โคะ หรือน้ำตกผาชัน ตั้งอยู่หมู่ที่ 6 บ้านเจดีย์โคะ บริเวณกิโลเมตรที่ 24 สายแม่สอด-อุ้มผาง ห่างจากอำเภอแม่สอด ระยะทางประมาณ 26 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางประมาณ 30 นาที เป็นสถานที่ท่องเที่ยวและสถานที่พักผ่อนที่สวยงามแห่งหนึ่งของตำบลมหาวัน
สวนป่าไม้แม่โกนเกน-พบพระ ตั้งอยู่ระหว่างหมู่ที่ 1, 8 และหมู่ที่ 11
แม่น้ำเมย ตั้งอยู่หมู่ที่ 2, 4 และหมู่ที่ 9 ตำบลมหาวัน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวและพักผ่อน มีหาดทรายที่กว้างและขาวสะอาด
มวลชนจัดตั้ง
ลูกเสือชาวบ้าน 3 รุ่น 326 คน
ไทยอาสาป้องกันชาติ 1 รุ่น 165 คน
กองหนุนเพื่อความมั่นคงของชาติ 1 รุ่น 192 คน
ชุดรักษาความปลอดภัย 1 รุ่น 213 คน
อื่น ๆ - รุ่น - คน
การคมนาคม

เส้นทางการคมนาคม การเดินทางเข้าสู่ตำบลมหาวันจากตัวจังหวัดตากใช้เส้นทางสายตาก-แม่สอด (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12) ถึงวงเวียนกลางเมืองแม่สอด (วงเวียนใหญ่, แยกอุ้มผาง) ระยะทางประมาณ 84 กิโลเมตร เล้วเลี้ยวซ้ายไปตามถนนแม่สอด-อุ้มผาง ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร ถึงบ้านห้วยไม้ หมู่ที่ 5 แล้วเลี้ยวขวาเข้าสู่ตำบลมหาวัน ระยะทางประมาณ 4 กิโลเมตร รวมระยะทางจากตัวจังหวัดตาก ประมาณ 108 กิโลเมตร
การคมนาคม > ทางบก

ถนนสายสำคัญ ๆ เป็นถนนลาดยาง จำนวน 5 สาย ได้แก่
ถนนสายห้วยไม้แป้น-แม่โกนเกน ระยะทางประมาณ 4 กิโลเมตร ใช้การได้ดี
ถนนสายแม่กุหลวง-ผารู ระยะทางประมาณ 5 กิโลเมตร ใช้การได้ดี
ถนนสายแม่สอด-อุ้มผาง แนวใหม่ ระยะทางประมาณ 5 กิโลเมตร ใช้การได้ดี
ถนนสายแม่สอด-อุ้มผาง หรือทางหลวงแผ่นดินหมาลเลข 1090 กิโลเมตรที่ 14-28 ระยะทางประมาณ 14 กิโลเมตร ใช้การได้ดี
ถนนสายห้วยไม้แป้น-ช่องแคบ ระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร ใช้การได้ดี
สถานที่สำคัญของตำบล

น้ำตกธารารักษ์ เป็นน้ำตกที่สูงชันมีความสวยงามตามธรรมชาติ แต่ไม่ได้รับการพัฒนาเท่าที่ควร การเดินทางใช้ถนนสายแม่สอด-อุ้มผาง เลี้ยวซ้ายบริเวณหมู่ 6 บ้านเจดีย์โคะ ประมาณ 0.5 กิโลเมตร
ถ้ำสีฟ้า
ตลาดสดผักผลไม้ จากไร่เกษตรกร เป็นศูนย์สินค้าชุมชนด้านผักสด ผลไม้สด และเป็นสถานที่เกษตรกรนำพืชผักผลไม้จากไร่มาจำหน่ายบริเวณสองข้างทาง สินค้าที่ขาย เช่น กะหล่ำปลี, พริก, มะเขือเทศ ฯลฯ
วัดสุวรรณบรรพต, ห้วยไม้แป้น และวัดมหาวงศ์
องค์การบริหารส่วนตำบลมหาวัน
สถานีอนามัยแม่โกนแกน, ห้วยไม้แป้น และเจดีย์โค๊ะ
ป่าไม้
แหล่งข้อมูลอื่น

จังหวัดตาก เก็บถาวร 2019-12-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไทยตำบล ดอตคอม เก็บถาวร 2007-03-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กตำบลในจังหวัดตาก |
| --- | --- | --- |
| อำเภอท่าสองยาง |  ท่าสองยาง  แม่ต้าน  แม่วะหลวง  แม่สอง  แม่หละ  แม่อุสุ  |  |
| อำเภอบ้านตาก |  เกาะตะเภา  ตากตก  ตากออก  ท้องฟ้า  ทุ่งกระเชาะ  แม่สลิด  สมอโคน  |  |
| อำเภอพบพระ |  คีรีราษฎร์  ช่องแคบ  พบพระ  รวมไทยพัฒนา  วาเล่ย์  |  |
| อำเภอเมืองตาก |  เชียงเงิน  ตลุกกลางทุ่ง  น้ำรึม  ป่ามะม่วง  โป่งแดง  แม่ท้อ  ไม้งาม  ระแหง  วังประจบ  วังหิน  หนองบัวใต้  หนองบัวเหนือ  หนองหลวง  หัวเดียด  |  |
| อำเภอแม่ระมาด |  ขะเนจื้อ  พระธาตุ  แม่จะเรา  แม่ตื่น  แม่ระมาด  สามหมื่น  |  |
| อำเภอแม่สอด |  ด่านแม่ละเมา  ท่าสายลวด  พระธาตุผาแดง  พะวอ  มหาวัน  แม่กาษา  แม่กุ  แม่ตาว  แม่ปะ  แม่สอด  |  |
| อำเภอวังเจ้า |  เชียงทอง  นาโบสถ์  ประดาง  |  |
| อำเภอสามเงา |  บ้านนา  ยกกระบัตร  ย่านรี  วังจันทร์  วังหมัน  สามเงา  |  |
| อำเภออุ้มผาง |  แม่กลอง  แม่จัน  แม่ละมุ้ง  โมโกร  หนองหลวง  อุ้มผาง  |  |
ปังปอนด์ ตัวจิ๋ว หัวใจฮีโร่

ภาพประชาสัมพันธ์การ์ตูนชุด "ปังปอนด์ ตัวจิ๋ว หัวใจฮีโร่"
ปังปอนด์  ตัวจิ๋ว หัวใจฮีโร่ เป็นการ์ตูนแอนิเมชัน 3 มิติของประเทศไทย ความยาว 26 ตอน ซึ่งสร้างจากตัวละคร "ปังปอนด์" ในผลงานการ์ตูนชุด "ไอ้ตัวเล็ก" ของภักดี แสนทวีสุข ผลิตโดยบริษัท วิธิตา แอนิเมชั่น จำกัด ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เป็นประจำทุกวันเสาร์ เวลา 15.45 น. - 16.00 น. เริ่มออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2552 ออกอากาศตอนสุดท้ายเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2552
แนวคิดของแอนิเมชันชุดนี้คือการนำเสนอแนวคิดใหม่ของคำว่า “ฮีโร่” โดยมุ่งหมายที่จะให้คำนี้หมายถึงการใช้หัวใจ ในการแก้ปัญหาต่างๆ
รายชื่อตอน

| ลำดับ | ชื่อตอน | ออกอากาศ |
| --- | --- | --- |
| 1 | กำเนิดตัวจิ่ว หัวใจฮีโร่ | 4 เมษายน 2552 |
| 2 | ต้นไม้ผีสิง | 4 เมษายน 2552 |
| 3 | แฮเล่ง พอตเตอร์ | 11 เมษายน 2552 |
| 4 | คืนที่วุ่นวาย | 11 เมษายน 2552 |
| 5 | วันวานยังแค้นอยู่ | 18 เมษายน 2552 |
| 6 | น้ายมเจ๋งที่สุด | 18 เมษายน 2552 |
| 7 | ช่วยด้วย...ไฟไหม้ | 25 เมษายน 2552 |
| 8 | หุ่นปั้นดินเหนียว | 25 เมษายน 2552 |
| 9 | เจ้าบิ๊กเปลี่ยนไป๋ | 2 พฤษภาคม 2552 |
| 10 | ไอหมอก | 2 พฤษภาคม 2552 |
| 11 | มนุษย์หมาป่าน้อย | 9 พฤษภาคม 2552 |
| 12 | อากาศแปรปรวน | 9 พฤษภาคม 2552 |
| 13 | แสนดีหายตัวไป | 16 พฤษภาคม 2552 |
| 14 | รอยเท้าประหลาด | 16 พฤษภาคม 2552 |
| 15 | จอมเผด็จการกลับมา | 23 พฤษภาคม 2552 |
| 16 | สวนสนุกอลเวง | 23 พฤษภาคม 2552 |
| 17 | ปีศาจโทรโข่ง | 30 พฤษภาคม 2552 |
| 18 | เสียงในความมืด | 30 พฤษภาคม 2552 |
| 19 | เกาหลีฟีเวอร์ | 6 มิถุนายน 2552 |
| 20 | คู่ปรับน้ายักษ์ | 6 มิถุนายน 2552 |
| 21 | ปีศาจกินความฝัน | 13 มิถุนายน 2552 |
| 22 | ทายาทเจ้าสัว | 13 มิถุนายน 2552 |
| 23 | อย่าทิ้งเค้านะ | 20 มิถุนายน 2552 |
| 24 | ดอกไม้กินคน | 20 มิถุนายน 2552 |
| 25 | แผ่นดินไหวได้ไงฮะ | 27 มิถุนายน 2552 |
| 26 | จะกลับแล้วเหรอ | 27 มิถุนายน 2552 |
ดูเพิ่ม

ปังปอนด์
ปังปอนด์ ดิ แอนิเมชัน (ภาพยนตร์)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์การ์ตูนชุด "ปังปอนด์" โดยบริษัท วิธิตา จำกัด
ปังปอนด์ ตัวจิ๋ว หัวใจฮีโร่ (ข้อมูลจากสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3)
ฟุจิวะระ โนะ โชะกุชิ

ฟุจิวะระ โนะ โชะกุชิ (ญี่ปุ่น: 藤原殖子; โรมาจิ: Fujiwara no Shokushi , 1700 - 15 ตุลาคม 1771) พระชายาใน จักรพรรดิทะกะกุระ จักรพรรดิองค์ที่ 80 เป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิโกะ-โทะบะ จักรพรรดิองค์ที่ 82 และเป็น พระอัยยิกา (ย่า) ใน จักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะ
พระชายาโชะกุชิประสูติเมื่อ พ.ศ. 1700 ในตระกูลโบะมงซึ่งเป็นสาขาย่อยของ ตระกูลฟุจิวะระ ต่อมาได้เข้าถวายตัวเป็นพระสนมในจักรพรรดิทะกะกุระต่อมาได้เลื่อนขึ้นเป็นพระชายาและได้มีพระประสูติกาล เจ้าชายทะกะฮิระ ที่ต่อมาคือ จักรพรรดิโกะ-โทะบะ เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 1723
เมื่อจักรพรรดิทะกะกุระเสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 1724 ขณะที่เจ้าชายทะกะฮิระมีพระชนมายุเพียง 1 พรรษาพระชายาโชะกุชิก็ได้ออกบวชเป็นแม่ชีมีฉายาทางธรรมว่า ชิชิโจ-อิง (ญี่ปุ่น: 七条院; โรมาจิ: Shichijo-in) จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในรัชสมัยของ จักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะ ผู้เป็นพระราชนัดดาเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 1771 ขณะมีพระชนมายุได้ 71 พรรษา
ฟุจิวะระ โนะ โมะโระซะเนะ

| ฟุจิวะระ โนะ โมะโระซะเนะ |
| --- | --- |
เกิด: ค.ศ. 1042
ถึงแก่กรรม: 14 มีนาคม [ตามปฎิทินเก่า: 13 มีนาคม] 1101
บุตร-ธิดา: ฟุจิวะระ โนะ เคนชิ (ธิดาบุญธรรม)
บิดา: ฟุจิวะระ โนะ โยะริมิชิ
ฟุจิวะระ โนะ โมะโระซะเนะ (ญี่ปุ่น: 藤原 師実; โรมาจิ: Fujiwara no Morozane, 1042 – 14 มีนาคม 1101) ผู้สำเร็จราชการของญี่ปุ่นและผู้นำ ตระกูลฟุจิวะระ ระหว่างปลาย ยุคเฮอัง เขาเป็นที่รู้จักในชื่อ เคียวโงกุ โดะโนะ หรือ โกะ-อุจิ โดะโนะ เขาดำรงตำแหน่ง เซ็สโซและคัมปะกุ เป็นเวลา 20 ปีโดยดำรงตำแหน่ง เซ็สโซ จาก ค.ศ. 1075 ถึง 1086 ระหว่างรัชสมัย จักรพรรดิชิระกะวะ และจาก ค.ศ. 1094 ถึง 1099 ระหว่างรัชสมัยของ จักรพรรดิโฮะริกะวะ และ คัมปะกุ จาก ค.ศ. 1086 ถึง 1094 ระหว่างรัชสมัยของ จักรพรรดิโฮะริกะวะ
เขาเป็นบุตรชายของ ฟุจิวะระ โนะ โยะริมิชิ และ ฟุจิวะระ โนะ กิชิ (ชื่อจริงของเธอไม่มีใครทราบจนทุกวันนี้) ธิดาของ ฟุจิวะระ โนะ ทะเนะนะริ เป็นหลานปู่ของ ฟุจิวะระ โนะ มิชินะงะ
พยาธิตืดปลา

| พยาธิตืดปลา |
| --- | --- |

Proglottids of D. latum

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Platyhelminthes
ชั้น:: Cestoda
ชั้นย่อย:: Eucestoda
อันดับ:: Pseudophyllidea
วงศ์:: Diphyllobothriidae
สกุล:: Diphyllobothrium Cobbold, 1858

Species
 D. latum  D. pacificum  D. cordatum  Diphyllobothrium elegans  Diphyllobothrium latum Linnaeus, 1757 D. ursi  D. dendriticum  D. lanceolatum  D. dalliae  D. yonagoensis  D. nihonkaiense=D. klebanovskii
ชื่อพ้อง
 Cordicephalus Wardle, McLeod & Stewart, 1947
พยาธิตืดปลา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Diphyllobothrium) เป็นพยาธิตัวตืดที่ก่อโรคในมนุษย์จากการกินปลาที่ปรุงไม่สุก ศัพท์ทางการแพทย์เรียกโรคที่เกิดจากการติดเชื้อพยาธิตืดปลาว่า Diphyllobothriasis สปีชีส์หลักของพยาธิกลุ่มนี้คือ Diphyllobothrium latum
อาการ

การติดเชื้อมักมีอาการเล็กน้อย ได้แก่ ท้องเสีย ปวดท้อง อาเจียน น้ำหนักลด อ่อนล้า ท้องผูก และรู้สึกไม่สบาย ผู้ติดเชื้อประมาณสี่ในห้าไม่มีอาการ การติดเชื้ออาจคงอยู่หลายปีโดยไม่ถูกตรวจพบ ผู้ติดเชื้อส่วนน้อยอาจเกิดอาการขาดวิตามิน B12อย่างรุนแรงเนื่องจากพยาธิดูดซึมวิตามิน B12 ที่คนกินเข้าไป 80% หรือมากกว่า ทำให้เกิดโลหิตจางชนิด Megaloblastic anemia นอกจากนี้ยังสามารถทำให้เกิดอาการทางระบบประสาทจากการสูญเสียไมอีลิน (subacute combined degeneration of spinal cord) การติดเชื้อจะต้องนานเป็นเวลาหลายปีกว่าที่วิตามิน B-12 ในร่างกายจะลดลงจนถึงระดับที่เกิดอาการทางระบบประสาท
ฟุจิวะระ โนะ โคชิ

| ฟุจิวะระ โนะ โคชิ> จักรพรรดินีในจักรพรรดิองค์ที่ 64 |
| --- | --- |
จักรพรรดินี（ชูงู）: 1 เดือน 7 เท็นโรกุ ที่ 4 (พ.ศ. 1516)

ประสูติ: เท็นเรียกุ (พ.ศ. 1490)
สิ้นพระชนม์: 3 เดือน 6 เท็นเง็ง ที่ 2 (29 มิถุนายน พ.ศ. 1522) 
ตระกูล: ฟูจิวาระ (ฮกเกะ)
พระบิดา: ฟูจิวาระ โนะ คาเนมิจิ
พระสวามี: จักรพรรดิเอ็งยู
ถวายตัว: 29 เดือน 2 เท็นโรกุ ที่ 4 (วันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 1516)
แต่งตั้งเป็นพระสนม: 7 เดือน 4 เท็นโรกุ ที่ 4 (วันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 1516)
ด ค ก
ฟุจิวะระ โนะ โคชิ (ญี่ปุ่น: 藤原こう子; โรมาจิ: Fujiwara no Koshi ; 1490 – 29 มิถุนายน 1522) จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่นโดยเป็นจักรพรรดินีหรือ ชูงู ใน จักรพรรดิเอ็งยู จักรพรรดิองค์ที่ 64 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่น
ฟุจิวะระ โนะ เซชิ

| ฟุจิวะระ โนะ เซชิ> จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่น |
| --- | --- |
จักรพรรดินี（皇后宮）: พ.ศ. 1555

ประสูติ: พ.ศ. 1515 เคียวโตะ
สิ้นพระชนม์: 25 เมษายน พ.ศ. 1568 
ตระกูล: ฟุจิวะระ
พระบิดา: ฟุจิวะระ โนะ นะริโตะกิ
พระสวามี: จักรพรรดิซันโจ
พระบุตร: เจ้าชายอะสึอะกิระ
ด ค ก
ฟุจิวะระ โนะ เซชิ (ญี่ปุ่น: 藤原せい子; โรมาจิ: Fujiwara no Seishi,1515 – 25 เมษายน 1568) จักรพรรดินีแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นจักรพรรดินีลำดับที่ 1 หรือ โคโง ใน จักรพรรดิซังโจ และเป็นพระมารดาของเจ้าชายอะสึอะกิระหรือ โค-อิชิโจ-อิง องค์รัชทายาทในรัชสมัย จักรพรรดิโกะ-อิชิโจ
ปรัชญาดนตรี

ปรัชญาดนตรี เป็น "การศึกษาปัญหาพื้นฐานเกี่ยวกับธรรมชาติของดนตรี และประสบการณ์ของเราที่มีต่อดนตรี"   การศึกษาดนตรีเชิงปรัชญามีความเกี่ยวข้องกับปัญหาทางปรัชญาในประเด็นอภิปรัชญาและสุนทรียศาสตร์   คำถามพื้นฐานบางประการในปรัชญาของดนตรี คือ:
นิยามของดนตรีคืออะไร? (อะไรคือเงื่อนไขที่ จำเป็นและเพียงพอในการจัดประเภทบางสิ่งให้เป็นดนตรี)
ดนตรีกับจิตใจมีความสัมพันธ์กันอย่างไร?
ดนตรีกับภาษามีความสัมพันธ์กันอย่างไร?
ประวัติศาสตร์ดนตรีสะท้อนถึงอะไรในโลกใบนี้?
ดนตรีกับอารมณ์มีความเชื่อมต่อกันอย่างไร? (ในศตวรรษที่ 19 มีการถกเถียงกันว่าดนตรีบรรเลงสามารถสื่ออารมณ์ได้หรือไม่)
อะไรคือนัยสำคัญในความสัมพันธ์ทางดนตรี?
ประเด็นทางปรัชญา > นิยามของดนตรี

"การอธิบายแนวคิดทางดนตรีมักเริ่มต้นจากความคิดที่ว่าดนตรีมีการจัดระบบเสียง พวกเขาได้กล่าวว่าการอธิบายในลักษณะนี้กว้างเกินไป  เนื่องจากมีหลายกรณีของการจัดระบบเสียงที่ไม่เป็นเพลง  เช่น  คำพูดของมนุษย์ และเสียงที่เกิดจากสัตว์และเครื่องจักรที่ไม่ใช่เสียงของมนุษย์"    มีวิธีการแสดงลักษณะของดนตรีพื้นฐานที่แตกต่างกัน ที่มีความเฉพาะเจาะจงมากกว่า "เสียง"   ลักษณะของดนตรีที่เป็นที่นิยม   ได้แก่  ทำนอง (ระดับเสียงที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกัน)  เสียงประสาน (ระดับเสียงที่มีหลายกลุ่ม และไม่จำเป็นต้องทำให้เกิดเสียงในเวลาเดียวกัน ตามคอร์ดที่เป็นรูปแบบ), จังหวะ บีท และ ลักษณะของเสียง (หรือที่เรียกว่า "สีสันของเสียง")   อย่างไรก็ตาม   ดนตรีอันอึกทึก อาจเกิดจากกระแสเสียงเป็นหลัก   เพลง Musique concrete  มักประกอบจากรูปแบบเสียงตามธรรมชาติที่ไม่ใช่เสียงดนตรี  ในการเพิ่มเติมแบบสุ่มบางครั้ง   ดนตรีแอมเบียนต์ อาจประกอบขึ้นมาจากการบันทึกเสียงของสัตว์ป่าหรือธรรมชาติ   การกำเนิดรูปแบบของดนตรีแนวอาว็อง-การ์ดในศตวรรษที่ 20  เป็นความท้าทายครั้งใหญ่สำหรับแนวคิดทางดนตรีแบบดั้งเดิมที่เชื่อว่าดนตรีดำรงอยู่โดยมีพื้นฐานมาจากท่วงทำนองและจังหวะ ซึ่งเป็นการอธิบายลักษณะดนตรีแบบกว้างๆ [ต้องการอ้างอิง]
[ ต้องการอ้างอิง ]
ประเด็นทางปรัชญา > ดนตรีสัมบูรณ์ กับ ดนตรีโปรแกรม

มีการถกเถียงกันอย่างดุเดือดเกี่ยวกับดนตรีสัมบูรณ์กับดนตรีโปรแกรมในช่วงยุคโรแมนติกตอนปลาย   ผู้สนับสนุนแนวคิด "ดนตรีสัมบูรณ์" โต้แย้งว่าดนตรีบรรเลงไม่ได้ถ่ายทอดอารมณ์หรือจินตภาพไปยังผู้ฟัง   พวกเขาอ้างว่าดนตรีไม่ได้ "เกี่ยวกับ" บางสิ่งอย่างชัดเจนและมันไม่ได้เป็นสิ่งแทนธรรมชาติ  แนวคิดเกี่ยวกับดนตรีสมบูรณ์ที่พัฒนาขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ในผลงานของนักเขียนแนวโรแมนติกชาวเยอรมันยุคแรก  อย่างเช่น  Wilhelm Heinrich Wackenroder,  Ludwig Tieck  และ  E.T.A. Hoffmann  ผู้สนับสนุนแนวคิด "ดนตรีโปรแกรม" เชื่อว่าดนตรีสามารถถ่ายทอดอารมณ์และจินตภาพออกมาได้   ตัวอย่างเพลงดนตรีโปรแกรม ได้แก่  Symphonie fantastique ของ แบร์ลีโยซ ซึ่งเป็นการพรรณนาของนักประพันธ์เพลงที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับศิลปินที่วางยาพิษฆ่าตัวตายด้วยฝิ่นในช่วงการเคลื่อนไหวครั้งที่สี่   มีการคัดค้านส่วนใหญ่เกี่ยวกับดนตรีสัมบูรณ์ที่ใช้เครื่องดนตรีบรรเลง เช่น นักประพันธ์เพลงอย่าง ริชาร์ด  วากเนอร์ และนักปรัชญาอย่าง ฟรีดริช  นิทเช่อ และ ฟรีดริช  เฮเกล   ผลงานของวากเนอร์ส่วนใหญ่เป็นการเขียนโปรแกรมและมักใช้เสียงร้อง  เขากล่าวว่า "ดนตรีไม่สามารถไปได้ไกลมากกว่านี้  เนื่องจากเป็นเพียงแค่คำพูด ... ซึ่งคำพูดมีฐานะที่สูงกว่าโทนเสียง"    นิทเช่อได้เขียนแสดงความคิดเห็นมากมายซึ่งเป็นการยกย่องผลงานเพลงของวากเนอร์  แต่ในความเป็นจริงเขาเป็นเพลงนักแต่งเพลงมือสมัครเล่น .
นักปรัชญาโรแมนติกคนอื่นและผู้สนับสนุนดนตรีสัมบูรณ์  เช่น  โยฮันน์ ฟ็อน เกอเธ่เห็นว่าดนตรีไม่เป็นแค่เพียง "ภาษา" ของมนุษย์ผู้ซึ่งเป็นตัวประทานเท่านั้น   แต่ยังมีความหมายอันสัมบูรณ์ที่เหนือกว่าในการมองหาขอบเขตของความเป็นระเบียบและความงามที่สูงส่งกว่า   บางคนแสดงความเชื่อมโยงทางวิญญาณกับดนตรี   ในท่อนที่สี่ของผลงานชิ้นสำคัญอย่าง  The World as Will and Representation (1819)  อาร์เทอร์  โชเปนฮาวด์ กล่าวว่า "ดนตรีเป็นคำตอบของความลึกลับแห่งชีวิต   ความลึกซึ้งที่สุดของศิลปะทั้งหมดนี้เป็นการแสดงออกถึงความคิดที่ลึกซึ้งที่สุดของชีวิต " ใน "ช่วงเวลาชั่วขณะของการเร้าอารมณ์ทางเพศหรือความรู้สึกทางเพศในทางดนตรี"   ท่อนหนึ่งของ Either /or (1843),  Søren Kierkegaard ตรวจสอบความลึกซึ้งทางดนตรีของโมสาร์ท  และธรรมชาติของความรู้สึกในผลงานของดอน  โจวันนี (Don Giovanni)
ประเด็นทางปรัชญา > ความหมายและวัตถุประสงค์

ในปี 1997  หนังสือ The Mind Works  ของ Steven  Pinker ได้ขนานนามดนตรี "auditory cheesecake"     ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาวลีดังกล่าวนับว่ามีประโยชน์ต่อความท้าทายสำหรับนักดนตรีและนักจิตวิทยาผู้ซึ่งเชื่อเช่นนั้น     หนึ่งในนั้น คือ Philip Ball เขาได้เขียนหนังสือที่ชื่อว่า Music Instinct   ซึ่งเขาได้ตั้งข้อสังเกตว่าดนตรีดูเหมือนจะเข้าถึงแกนกลางของความหมายในการเป็นมนุษย์: บอลเขียนว่า "มีคำพูดของวัฒนธรรมระดับโลกที่กล่าวว่า 'ฉันไม่ใช่ดนตรี' จะไม่มีความหมายต่อไป ซึ่งคล้ายกับการพูดว่า "ฉันไม่ได้มีชีวิต"   ในการถกเถียงเรื่องการถ่ายทำภาพยนตร์ Ball แนะนำว่าดนตรีอาจได้รับพลังอารมณ์ผ่านความสามารถในการเลียนแบบผู้คน บางทีความสามารถในการดึงดูดเราอยู่ในความสามารถของดนตรีในการตั้งค่าความคาดหวังเมื่อรบกวน
ประเด็นทางปรัชญา > สุนทรียศาสตร์ของดนตรี

ในประเพณีก่อนสมัยใหม่ สุนทรียศาสตร์ของดนตรีหรือสุนทรียภาพทางดนตรีได้สำรวจมิติทางคณิตศาสตร์และจักรวาลวิทยาของการจัดระเบียบจังหวะและการประสานเสียง   ในศตวรรษที่สิบแปดมุ่งเน้นไปที่ประสบการณ์การฟังเพลงและคำถามเกี่ยวกับความงามและความเพลิดเพลินทางดนตรีของมนุษย์ ( plaisir และ jouissance)     ต้นกำเนิดของการเปลี่ยนแปลงปรัชญานี้มาจาก Baumgarten ในศตวรรษที่ 18  และตามมาด้วยค้านท์   ในงานเขียนของพวกเขา สุนทรียศาสตร์ยุคโบราณ  หมายถึงการรับรู้ทางประสาทสัมผัสซึ่งได้รับความหมายแฝงในปัจจุบัน   ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา นักปรัชญามักจะเน้นประเด็นต่าง ๆ นอกเหนือจากความงามและความเพลิดเพลิน   ยกตัวอย่างเช่น  ความสามารถของดนตรีในการแสดงอารมณ์เป็นประเด็นกลาง
สุนทรียศาสตร์เป็นสาขาย่อยของปรัชญา   ผู้ที่ผลิตผลงานชิ้นสำคัญในศตวรรษที่ 20  ได้แก่  Peter Kivy, Jerrold Levinson, Roger Scruton และ Stephen Davies   อย่างไรก็ตามนักดนตรี กับ นักวิจารณ์ดนตรีจำนวนมาก  รวมถึงผู้ที่ไม่ใช่นักปรัชญาหลายคนได้มีส่วนร่วมในสุนทรียศาสตร์ของดนตรี   ในศตวรรษที่ 19 มีการถกเถียงที่สำคัญเกิดขึ้นระหว่าง Eduard Hanslick นักวิจารณ์ดนตรี  นักดนตรี และนักประพันธ์เพลง Richard Wagner Harry Partch และ นักดนตรี่ท่านอื่น ๆ เช่น Kyle Gann ได้ศึกษาและพยายามทำให้ ดนตรี microtonal เป็นที่นิยมและมีการใช้บันไดเสียงทางเลือก   นอกจากนี้นักประพันธ์เพลงสมัยใหม่จำนวนมาก เช่น La Monte Young, Rhys Chatham และ Glenn Branca ให้ความสนใจอย่างมากกับระบบการปรับเสียง  เรียกว่า  ทำนองเสียง
มีแนวโน้มที่หนักแน่นในทางสุนทรียศาสตร์ของดนตรีเพื่อเน้นความสำคัญยิ่งของโครงสร้างการจัดวางองค์ประกอบ   แม้กระนั้นประเด็นอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสุนทรียศาสตร์ขอดนตรี รวมถึง เนื้อเพลง เสียงประสาน การสะกดจิต อารมณ์  การเคลื่อนจังหวะชั่วขณะ  เสียงสะท้อน  ความสนุกสนาน  และ สีสัน (ดู พัฒนาการทางดนตรี )
เรามักจะคิดว่าดนตรีมีความสามารถที่จะส่งผลกระทบต่ออารมณ์  สติปัญญา และ จิตวิทยา   มันสามารถระงับความโดดเดี่ยวของเราหรือกระตุ้นความหลงใหลของเรา   พลาโต ได้เสนอในผลงาน Republic ว่าดนตรีมีผลโดยตรงต่อจิตวิญญาณ   ดังนั้น  เขาเสนอว่าดนตรีของระบอบการปกครองในอุดมคติจะถูกควบคุมโดยรัฐอย่างใกล้ชิด (Book VII)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Philosophy of music
Article in the Internet Encyclopedia of Philosophy
วงซิมโฟนีออร์เคสตร้า ไม่เพียงแต่เป็นวงดนตรีขนาดใหญ่ที่ใช้ในดนตรีคลาสสิกเท่านั้น   ผลงานซิมโฟนีหมายเลขเก้าของ บีโธเฟนซึ่งเป็นผลงานชิ้นหนึ่งสำหรับวงออร์เคสตร้าได้รับการขนานนามว่าเป็นผลงานชิ้นเอกอันยอดเยี่ยมของWestern Canon
พระอินทรสมาจาร (เงิน อินทสโร)

| พระอินทรสมาจาร (เงิน อินทสโร) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: หลวงพ่อเงิน
ส่วนบุคคล
เกิด: 1 สิงหาคม พ.ศ. 2431 (87 ปี)
มรณภาพ: 13 มีนาคม พ.ศ. 2518
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดอินทรวิหาร กรุงเทพมหานคร
อุปสมบท: 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2452
พรรษา: 66
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดอินทรวิหาร