stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เซลล์ขน
เซลล์ขนด้านใน - เปลี่ยนเสียงเป็นสัญญาณประสาท

การขยับ stereocilia ของเซลล์ขนจะเปิดช่องไอออนเปิดปิดด้วยแรงกล ทำให้ไอออนมีประจุบวก (โดยหลักเป็นโพแทสเซียมและแคลเซียม) ไหลเข้ามาในเซลล์
ไม่เหมือนกับเซลล์ที่ทำงานด้วยไฟฟ้าอื่น ๆ เซลล์ขนเองจะไม่ยิงศักยะงาน
แต่การไหลของไอออนบวกจากน้ำ endolymph ในช่อง scala media เข้ามาจะทำให้เซลล์ลดขั้ว แล้วเกิดศักย์ตัวรับความรู้สึก (receptor potential)
ซึ่งก็จะเปิดช่องแคลเซียมที่เปิดปิดโดยศักย์ไฟฟ้า (voltage gated calcium channel)
ไอออนแคลเซียมที่ไหลเข้ามาก็จะทำให้เซลล์ปล่อยสารสื่อประสาทที่ด้านฐาน (basal lamina) ของเซลล์
ซึ่งจะแพร่ข้ามช่องแคบ ๆ ระหว่างเซลล์กับปลายประสาท เข้ายึดกับหน่วยรับสารสื่อประสาทแล้วจุดชนวนให้เกิดศักยะงานในเส้นประสาท
โดยวิธีการนี้ แรงสั่นที่เป็นสัญญาณเสียงจึงกลายเป็นสัญญาณประสาทที่เป็นไฟฟ้าได้
การกลับขั้วหลังจากการลดขั้วของเซลล์ขนมีลักษณะพิเศษ
คือ น้ำ perilymph ใน scala tympani มีไอออนบวกในระดับต่ำมาก
ความแตกต่างทางเคมีไฟฟ้าจึงทำให้ไอออนบวกไหลออกจากช่องต่าง ๆ ของเซลล์ไปยัง perilymph
ไอออน Ca2+ ยังรั่วเข้ามาในเซลล์ขนเป็นครั้งเป็นคราวด้วย
ซึ่งทำให้ปล่อยสารสื่อประสาทแบบเรื่อย ๆ (tonic) ที่จุดประสานประสาท (ไซแนปส์)
เชื่อว่าการปล่อยสารสื่อประสาทเรื่อย ๆ เช่นนี้ทำให้เซลล์ขนสามารถตอบสนองต่อสิ่งเร้าเชิงกลอย่างรวดเร็ว
แต่ความเร็วก็อาจมาจากสมรรถภาพในการเพิ่มสารสื่อประสาทที่ปล่อยตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงเพียงแค่ 100 μV ของศักย์เยื่อหุ้มเซลล์ (membrane potential) ได้เหมือนกัน
เซลล์ขนด้านนอก - ตัวขยายเสียง

ในเซลล์ขนด้านนอก (OHC) ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม การเกิดศักย์ตัวรับความรู้สึก (receptor potential) จะจุดชนวนให้ตัวเซลล์สั่นอย่างแอคทีฟ
การตอบสนองเชิงกลต่อสัญญาณไฟฟ้าเช่นนี้ซึ่งเรียกว่า somatic electromotility (การเคลื่อนไหวของตัวเซลล์เองโดยไฟฟ้า)
จะทำให้ตัวเซลล์ยืดและหด โดยจะเกิดกับเซลล์ที่ไวความถี่เสียงที่เข้ามาในหู (ซึ่งเป็นตำแหน่งเฉพาะที่เยื่อกั้นหูชั้นใน) เป็นการเพิ่มขยายเสียงแบบป้อนกลับเชิงบวก
แต่ OHC พบแต่ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเท่านั้น 
แม้ว่า สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจะไวเสียงเท่า ๆ กับสัตว์มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ
แต่ถ้า OHC ไม่ทำงาน ระดับความไวเสียงจะลดลงประมาณ 50 dB
OHC สามารถยืดความถี่เสียงที่ได้ยินไปถึง 200 kHz ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในน้ำบางชนิด
และสามารถช่วยการได้ยินเสียงที่ความถี่โดยเฉพาะ ๆ (frequency discrimination) ซึ่งให้ประโยชน์ต่อมนุษย์ เพราะทำให้สามารถแยกแยะเสียงพูดและเสียงดนตรีที่ซับซ้อน
ระบบเช่นนี้ขยายเสียงเบา ๆ มากกว่าเสียงที่ดัง (คือไม่ได้ขยายในรูปแบบฟังก์ชันเชิงเส้น) ทำให้แรงดันเสียงมีพิสัยกว้างสามารถเปลี่ยนเป็นการขยับขนเซลล์ในระยะที่มีพิสัยน้อยกว่า
คุณสมบัติการขยายเสียงเช่นนี้เรียกว่า cochlear amplifier
อณูชีววิทยาเกี่ยวกับเซลล์ขนได้เกิดความก้าวหน้าเร็ว ๆ นี้
เมื่อนักวิทยาศาสตร์ได้กำหนดโปรตีนมอร์เตอร์ (motor protein) คือ prestin ที่เป็นมูลฐานการเคลื่อนไหวของตัวเซลล์เองโดยไฟฟ้า (somatic electromotility) ของ OHC
คือเมื่อเร้าเซลล์ OHC ในการทดลอง นักวิทยาศาสตร์พบว่าเมื่อเซลล์ลดขั้ว (depolarized) เซลล์ก็จะสั้นลง และเมื่อเซลล์เพิ่มขั้ว เซลล์ก็จะยาวขึ้น ซึ่งเป็นผลของการเปลี่ยนทิศทางของโมเลกุล prestin เป็นล้าน ๆ โมเลกุลในเซลล์
การทำงานของ prestin พบว่า ขึ้นอยู่กับการส่งสัญญาณผ่านช่องคลอไรด์ (chloride channel) ซึ่งสามารถเกิดเสียหายได้จากสารฆ่าศัตรูพืชและสัตว์ tributyltin
เพราะว่า สารพิษนี้สามารถส่งต่อขึ้นไปตามลำดับโซ่อาหาร จึงเกิดผลเสียหายที่ชัดเจนในสัตว์ล่าเหยื่อเหนือโซ่สุด เช่นวาฬเพชฌฆาตและวาฬมีฟัน
การเชื่อมต่อทางประสาท

นิวรอนของ auditory nerve (โสตประสาท) หรือ vestibulocochlear nerve ซึ่งเป็นเส้นประสาทสมองที่ 8 เป็นตัวส่งสัญญาณต่อจากเซลล์ขนของคอเคลีย และระบบทรงตัว (vestibular system)
สารสื่อประสาทที่เซลล์ขนปล่อยเพื่อเร้าปลายประสาทของนิวรอนนำเข้า (afferent) ไปยังสมองเชื่อว่าเป็นกลูตาเมต
มีโครงสร้างก่อนไซแนปส์ของเซลล์ขนที่เรียกว่า presynaptic dense body หรือ ribbon synapse
ซึ่งล้อมไปด้วยถุงไซแนปส์ (synaptic vesicle) และเชื่อว่าช่วยให้สามารถปล่อยสารสื่อประสาทได้อย่างรวดเร็ว
มีเส้นประสาทไปยัง IHC มากกว่า OHC มาก
IHC เซลล์เดียวมีเส้นประสาทเชื่อมต่อเป็นจำนวนมาก แต่ว่าเส้นประสาทเส้นเดียวจะเชื่อมกับ OHC เป็นจำนวนมาก
เส้นประสาทไปยัง IHC ยังหุ้มด้วยปลอกไมอีลินด้วย ในขณะที่เส้นประสาทไปยัง OHC ไม่มี
บริเวณ/ตำแหน่งของเยื่อกั้นหูชั้นใน (basilar membrane) ที่ส่งข้อมูลไปทางใยประสาทนำเข้าสามารถพิจารณาว่าเป็นลานรับสัญญาณ (receptive field) ของใยประสาท
ใยประสาทนำออกจากสมองไปยังคอเคลียก็มีบทบาทต่อการได้ยินเสียงด้วย
ใยประสาทจะวิ่งไปสุดที่ OHC และที่ใยประสาทนำเข้าของ IHC
และมีปลายแอกซอน (presynaptic terminal) เต็มไปด้วยถุง (vesicle) ที่มี acetylcholine และ neuropeptide ที่เรียกว่า calcitonin gene-related peptide
สารประกอบเหล่านี้จะมีฤทธิ์ต่าง ๆ กัน เช่น ในเซลล์ขนบางอย่าง acetylcholine จะทำให้เซลล์เพิ่มขั้ว (hyperpolarized) ซึ่งลดความไวเสียงของคอเคลียตรงนั้น ๆ
การเกิดใหม่

งานวิจัยในการสร้างเซลล์คอเคลียขึ้นใหม่อาจจะรักษาปัญหาการได้ยินได้
โดยไม่เหมือนสัตวปีกและปลา มนุษย์และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ ไม่สามารถสร้างเซลล์หูชั้นในที่เปลี่ยนสัญญาณเสียงเป็นสัญญาณประสาทขึ้นมาใหม่เมื่อเกิความเสียหายเพราะอายุหรือเพราะโรค
นักวิจัยได้สร้างความก้าวหน้าทั้งในการรักษาด้วยยีน (gene therapy) และการรักษาด้วยเซลล์ต้นกำเนิด ที่ในที่สุดอาจช่วยสร้างเซลล์ที่เสียหายขึ้นมาใหม่
เพราะว่าเซลล์ขนของทั้งระบบการได้ยินและระบบการทรงตัว (vestibular system) ของนกและปลาสามารถเกิดใหม่ได้ จึงมีการศึกษาในสัตว์เหล่านี้
นอกจากนั้นแล้ว เซลล์ขนในอวัยวะของปลาที่เรียกว่า lateral line ซึ่งสามารถถ่ายโอนแรงกลเป็นสัญญาณประสาท ก็พบว่าเกิดใหม่ได้เช่นกันในสัตว์บางชนิดเช่น ปลาม้าลาย
นักวิจัยได้ค้นพบยีนของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ปกติมีหน้าที่เป็นสวิตช์โมเลกุล (molecular switch) ที่ยุติการสร้างเซลล์ขนขึ้นใหม่ในผู้ใหญ่
เป็นยีน Rb1 ซึ่งเข้ารหัส retinoblastoma protein ซึ่งทำหน้าที่เป็นโปรตีนระงับเนื้องอก (tumor suppressor)
คือ ยีน Rb จะหยุดเซลล์ไม่ให้แบ่งตัว
เซลล์ขนในจานเพาะไม่เพียงแต่เกิดใหม่เมื่อลบยีน Rb1 ออกเท่านั้น แต่หนูหริ่งที่ไม่มียีนนี้จะมีเซลล์ขนมากกว่าหนูกลุ่มควบคุมที่มียีนนี้
นอกจากนั้นแล้ว โปรตีน sonic hedgehog ปรากฏว่ายังระงับฤทธิ์ของ retinoblastoma protein และดังนั้นจะทำให้เซลล์ที่หยุดแบ่งตัวแล้วกลับเข้าสู่วัฏจักรเซลล์ ทำให้เซลล์ใหม่เกิดและเจริญขึ้นได้
สารห้ามวัฏจักรเซลล์อีกอย่าง คือ p27kip1 (CDKN1B) ยังพบว่าช่วยให้เซลล์ขนในคอเคลียเกิดใหม่ในหนูหริ่งเมื่อลบหรือระงับการทำงานของ p27 ด้วย siRNA
งานวิจัยในการสร้างเซลล์ใหม่เช่นนี้ อาจช่วยค้นพบการรักษาการเสียการได้ยินในมนุษย์เพราะเซลล์ขนเสียหายหรือตาย
รูปภาพอื่น ๆ

lamina reticularis และโครงสร้างรอบ ๆ
รูปหูชั้นในแสดงหลอดกึ่งวงกลม (semicircular canal), เซลล์ขน, vestibular nerve, และน้ำ
Stereocilia ของเซลล์ขนในหูชั้นในของกบ
อ้างอิงอื่น

Coffin A, Kelley M, Manley GA, Popper AN (2004). "Evolution of sensory hair cells".  ใน Manley,  และคณะ (บ.ก.). Evolution of the Vertebrate Auditory System. pp. 55–94.
Fettiplace R, Hackney CM (2006). "The sensory and motor roles of auditory hair cells". Nature Reviews. Neuroscience. 7 (1): 19–29. doi:10.1038/nrn1828. PMID 16371947. S2CID 10155096.
Kandel ER, Schwartz JH, Jessell TM (2000). Principles of Neural Science (4th ed.). New York: McGraw-Hill. pp. 590–594. ISBN 0-8385-7701-6.
Manley GA, Popper AN, Fay RR (2004). Evolution of the Vertebrate Auditory System. New York: Springer-Verlag. ISBN 0-387-21093-8.
Manley GA (2004). "Advances and perspectives in the study of the evolution of the vertebrate auditory system".  ใน Manley,  และคณะ (บ.ก.). Evolution of the Vertebrate Auditory System. pp. 360–368.
Rabbitt RD, Boyle R, Highstein SM (1–5 February 2010). "Mechanical amplification by hair cells in the semicircular canals". Proceedings of the National Academy of Sciences . 107 (8): 3864–9. Bibcode:2010PNAS..107.3864R. doi:10.1073/pnas.0906765107 . PMC 2840494 . PMID 20133682.
"Built-in amps: How subtle head motions, quiet sounds are reported to the brain". Medical Xpress. February 9, 2010.
Breneman KD, Brownell WE, Rabbitt RD (22 April 2009). Brezina V (บ.ก.). "Hair cell bundles: flexoelectric motors of the inner ear". PLOS ONE . 4 (4): e5201. Bibcode:2009PLoSO...4.5201B. doi:10.1371/journal.pone.0005201 . PMC 2668172 . PMID 19384413.
"Power steering for your hearing: Ears have tiny 'flexoelectric' motors to amplify sound". Phys.org (Press release). April 22, 2009.
แหล่งข้อมูลอื่น

Molecular Basis of Hearing
Outer hair cell dancing "rock around the clock"
Dancing OHC video Yale Ear Lab
NIF Search - Hair Cell เก็บถาวร 3 มีนาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน via the Neuroscience Information Framework
Hair-Tuning-Sound-Sensor A concise report on the recent development of sound sensors based on hair tuning by students of SMMEE, IIT Ropar
อวัยวะของคอร์ติผ่าออก แสดงเซลล์ขนด้านในและด้านนอก
อันดับปลาหัวตะกั่ว

| อันดับปลาหัวตะกั่ว ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: โอลิโกซีน-ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ปลาหางนกยูง ตัวผู้ (♂; บน) และ ตัวเมีย (♀; ล่าง) ซึ่งเป็นปลาในอันดับนี้ที่เป็นที่รู้จักกันดี

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้นใหญ่:: Osteichthyes
ชั้น:: Actinopterygii
ชั้นย่อย:: Neopterygii
ชั้นฐาน:: Teleostei
อันดับใหญ่:: Acanthopterygii
อันดับ:: Cyprinodontiformes Berg, 1940

อันดับย่อย
 Aplocheiloidei   Cyprinodontoidei
ชื่อพ้อง
 Microcyprini Regan, 1909
อันดับปลาหัวตะกั่ว หรือ อันดับปลาออกลูกเป็นตัว (อังกฤษ: Toothcarp) เป็นอันดับของปลากระดูกแข็งขนาดเล็กอันดับหนึ่ง พบกระจายพันธุ์โดยทั่วไปในแหล่งน้ำจืดและน้ำกร่อยของเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วโลก ใช้ชื่ออันดับว่า Cyprinodontiformes
โดยมากแล้วเป็นปลาที่มีขนาดเล็กมีความยาวโดยเฉลี่ยไม่เกิน 10 เซนติเมตร มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง หากินและอาศัยบริเวณผิวน้ำ โดยเฉพาะริมฝั่งที่มีไม้น้ำหรือร่มไม้ขึ้นครึ้ม ส่วนมากมีสีสันสวยงาม มีความแตกต่างระหว่างตัวผู้และตัวเมียค่อนข้างชัดเจน
พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในทวีปอเมริกาเหนือ, อเมริกากลางจนถึงอเมริกาใต้, แอฟริกา และบางส่วนในทวีปเอเชีย เช่น เอเชียใต้ และเอเชียอาคเนย์
ปลาในอันดับนี้ส่วนมากออกลูกเป็นไข่ แต่มีบางชนิดออกลูกเป็นตัว ชนิดที่ออกลูกเป็นตัวจะมีลักษณะเฉพาะ คือ ตัวผู้จะมีอวัยวะสืบพันธุ์ ซึ่งมีการพัฒนาลักษณะโครงสร้างมาจากก้านครีบก้นคือ จะมีลักษณะแหลมยาวเรียกว่า โกโนโพเดียม ซึ่งจะใช้เป็นอวัยวะนี้ผสมพันธุ์กับตัวเมียส่วนอวัยวะสืบพันธุ์ภายนอกของตัวเมียจะมีช่องเพศอยู่บริเวณหน้าครีบก้น ซึ่งตัวผู้จะใช้อวัยวะที่เรียกว่าโกโนโพเดียม สอดเข้าไปในช่องเพศของตัวเมีย และส่งน้ำเชื้อเข้าไปผสมกับไข่ของตัวเมียหรืออาจจะถูกเก็บไว้ในท่อนำไข่ ปลาในอันดับนี้สามารถออกลูกเป็นตัว โดยไข่ที่อยู่ในท้องของตัวเมียจะถูกผสมโดยน้ำเชื้อของตัวผู้ และไข่ก็จะพัฒนาอยู่ในท้องของตัวเมียจนกระทั่งฟักออกเป็นตัว  ซึ่งปลาตัวเมียที่ได้ผสมกับปลาตัวผู้เพียงครั้งเดียว  จะสามารถให้ลูกได้ต่อไปอีกหลายครั้ง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รับการผสมพันธุ์กับตัวผู้อีกเลย โดยไข่จะผสมพันธุ์กับน้ำเชื้อที่ถูกกักเก็บไว้ในท่อนำไข่ ซึ่งการที่ปลาออกลูกเป็นตัวตัวเมียสามารถกักเก็บน้ำเชื้อตัวผู้ได้ยาวนานนั้นขึ้นอยู่ชนิดและความสมบูรณ์ของตัวแม่ปลา
ปลาในอันดับนี้โดยรวม เป็นที่รู้จักกันดีของมนุษย์ โดยมิได้นำมารับประทานเป็นปลาเศรษฐกิจ แต่มีการนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามกันมาอย่างยาวนานแล้ว เพราะเลี้ยงง่าย มีความสวยงาม เนื่องจากเป็นปลาขนาดเล็ก และมักว่ายอยู่บรเวณผิวน้ำ ซึ่งในปัจจุบันมีการเพาะขยายพันธุ์กันอย่างกว้างขวางนเกิดเป็นสายพันธุ์แปลก ๆ และสวยงามกว่าที่มีอยู่ในธรรมชาติจริง ๆ มากมาย  อีกทั้งยังมีประโยชน์ในการกำจัดลูกน้ำซึ่งเป็นตัวอ่อนของยุงได้เป็นอย่างดีอีกด้วย
โดยปลาในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ วงศ์ปลาหัวตะกั่ว (Aplocheilidae) และ วงศ์ปลาสอด (Poeciliidae) ซึ่งรวมถึงปลาหางนกยูง (Poecilia reticulata) ด้วย
การจำแนก

อันดับย่อย Aplocheiloidei
วงศ์ Aplocheilidae
วงศ์ Nothobranchiidae
วงศ์ Rivulidae
อันดับย่อย Cyprinodontoidei
วงศ์ใหญ่ Funduloidea
วงศ์ Profundulidae
วงศ์ Goodeidae
วงศ์ Fundulidae
วงศ์ใหญ่ Valencioidea
วงศ์ Valenciidae
วงศ์ใหญ่ Cyprinodontoidea
วงศ์ Cyprinodontidae
วงศ์ใหญ่ Poecilioidea
วงศ์ Anablepidae
วงศ์ Poeciliidae
แหล่งข้อมูลอื่น

จาก Fishbase.org (อังกฤษ)
อันดับปลาไหลไฟฟ้า

| อันดับปลาไหลไฟฟ้า ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: จูราซซิคตอนปลาย-ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ปลาไหลไฟฟ้า (Electrophorus electricus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Gymnotiformes
อันดับย่อย::  Gymnotoidei  Sternopygoidei

วงศ์
 ดูในเนื้อหา
อันดับปลาไหลไฟฟ้า (อังกฤษ: South American knifefish, Electric eel) เป็นอันดับของปลากระดูกแข็ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Gymnotiformes
โดยที่คำว่า Gymnotiformes นั้นมาจากภาษากรีกคำว่า "Gymnos" (Γυμνος) หมายถึง "เปลือย" และภาษาละตินคำว่า "forma"  หมายถึง "คม"
ปลาที่อยู่ในอันดับนี้มีลำตัวเรียวยาวคล้ายปลาไหล มีจุดเด่นคือไม่มีครีบหลัง ขณะที่ชายครีบก้นจะยาวมาก และมีมากกว่า 140 ก้านครีบ ซึ่งครีบก้นนี้ จะเริ่มตั้งแต่ตำแหน่งของครีบอก  ครีบก้นของปลาในอันดับนี้จะถูกใช้ในการเคลื่อนไหวไปข้างหน้า และถอยหลัง โดยการโบกพริ้วอย่างรวดเร็ว ช่องทวาร จะอยู่บริเวณใต้ปลาพอดี รวมทั้งมีอวัยวะในการสร้างกระแสไฟฟ้า  เพื่อใช้ในการนำทางในน้ำที่ขุ่นมัว, การสื่อสาร และล่าเหยื่อ โดยจะรับรู้ถึงวัตถุต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาได้ทางผิวหนัง โดยมากแล้วจะเป็นกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ
เป็นปลาน้ำจืด กระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาใต้ แบ่งเป็นวงศ์ได้ทั้งหมด 6 วงศ์ 2 อันดับย่อย โดยปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุด และอาจถือได้ว่าเป็นที่รู้จักดีที่สุดของอันดับนี้ คือ ปลาไหลไฟฟ้า ที่ยาวเต็มที่ได้ถึง 8.2 ฟุต และปล่อยกระแสไฟฟ้าได้แรงถึง 800 โวลต์ นับว่าสูงสุดในอันดับนี้ด้วย
การจำแนก

อันดับย่อย Gymnotoidei
วงศ์ Gymnotidae
อันดับย่อย Sternopygoidei
วงศ์ Apteronotidae
วงศ์ Hypopomidae
วงศ์ Rhamphichthyidae
วงศ์ Sternopygidae
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปถ่ายของปลาหลายชนิดในอันดับนี้ เก็บถาวร 2013-09-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อันดับของขนาด

อันดับของขนาด (อังกฤษ: Order of magnitude) เขียนอยู่ในรูปของกำลังสิบ ตัวอย่างเช่น อันดับขนาดของเลข 1500 คือ 3 เพราะว่า 1500 สามารถเขียนอยู่ในรูปของ 1.5 × 103
ความแตกต่างของอันดับขนาดต้องวัดในระบบการวัดลอการิทึม (logarithmic scale) ใน "กลุ่มสิบ" (ตัวอย่างเช่น ตัวประกอบของสิบ) ตัวอย่างของตัวเลขของขนาดต่าง ๆ พบได้ที่หน้าอันดับของขนาด (จำนวน)
การใช้

อันดับของขนาดถูกใช้เพื่อประมาณการเปรียบเทียบ หากตัวเลขต่างกันหนึ่งอันดับขนาด แปลว่า x มีค่าแตกต่างจาก y ประมาณ 10 เท่า หากค่าแตกต่างจำนวนสองอันดับขนาด แปลว่าค่าแตกต่างกันจำนวนเท่ากับตัวประกอบของ 100 เลขสองตัวซึ่งมีอันดับขนาดเท่ากันนั้นอยู่ในระบบการวัดเดียวกันอย่างคล่าว ๆ  โดยเลขตัวที่ใหญ่กว่านั้นแตกต่างกับเลขที่เล็กกว่าไม่ถึงสิบเท่า
| อุปสรรค | สัญลักษณ์ | เลขฐานสิบ | กำลัง  สิบ | อันดับ  ของขนาด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ยอคโต (yocto) | y | 0.000,000,000,000,000,000,000,001 | 10−24 | −24 |
| เซปโต (zepto) | z | 0.000,000,000,000,000,000,001 | 10−21 | −21 |
| อัตโต (atto) | a | 0.000,000,000,000,000,001 | 10−18 | −18 |
| เฟมโต (femto) | f | 0.000,000,000,000,001 | 10−15 | −15 |
| พิโก (pico) | p | 0.000,000,000,001 | 10−12 | −12 |
| นาโน (nano) | n | 0.000,000,001 | 10−9 | −9 |
| ไมโคร (micro) | (µ) | 0.000,001 | 10−6 | −6 |
| มิลลิ (milli) | m | 0.001 | 10−3 | −3 |
| เซนติ (centi) | c | 0.01 | 10−2 | −2 |
| เดซิ (deci) | d | 0.1 | 10−1 | −1 |
| – | – | 1 | 100 | 0 |
| เดคา (deca) | D หรือ da | 10 | 101 | 1 |
| เฮกโต (hecto) | h | 100 | 102 | 2 |
| กิโล (kilo) | k | 1,000 | 103 | 3 |
| เมกะ (mega) | M | 1,000,000 | 106 | 6 |
| จิกะ (giga) | G | 1,000,000,000 | 109 | 9 |
| เทระ (tera) | T | 1,000,000,000,000 | 1012 | 12 |
| เพตะ (peta) | P | 1,000,000,000,000,000 | 1015 | 15 |
| เอกซะ (exa) | E | 1,000,000,000,000,000,000 | 1018 | 18 |
| เซตตะ (zetta) | Z | 1,000,000,000,000,000,000,000 | 1021 | 21 |
| ยอตตะ (yotta) | Y | 1,000,000,000,000,000,000,000,000 | 1024 | 24 |
ดูเพิ่ม

สัญกรณ์โอใหญ่
เดซิเบล
Names of large numbers
Names of small numbers
Number sense
Orders of approximation
อันดับของขนาด (จำนวน)
อ่านเพิ่ม

Asimov, Isaac The Measure of the Universe (1983)
แหล่งข้อมูลอื่น

The Scale of the Universe 2 Interactive tool from Planck length 10−35 meters to universe size 1027
Cosmos – an Illustrated Dimensional Journey from microcosmos to macrocosmos เก็บถาวร 2008-04-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – from Digital Nature Agency
Powers of 10, a graphic animated illustration that starts with a view of the Milky Way at 1023 meters and ends with subatomic particles at 10−16 meters.
What is Order of Magnitude?
อันตรกิริยาของสปินกับออร์บิท

ในการศึกษาฟิสิกส์ควอนตัม อันตรกิริยาของสปินกับออร์บิท (อังกฤษ: spin–orbit interaction, spin–orbit effect หรือ spin–orbit coupling) คืออันตรกิริยาระหว่างสปินของอนุภาคหนึ่งกับกับการเคลื่อนที่ของอนุภาคนั้น ตัวอย่างแรกที่สุดและเป็นตัวอย่างซึ่งเป็นที่รู้จักดีที่สุด คืออันตรกิริยาของสปินกับออร์บิทที่ทำให้เกิดการเคลื่อนตัวของระดับพลังงานอะตอมของอิเล็กตรอน อันเนื่องมาจากอันตรกิริยาทางแม่เหล็กไฟฟ้าระหว่างสปินของอิเล็กตรอนกับสนามแม่เหล็กที่เกิดจากการโคจรของอิเล็กตรอนรอบๆ นิวเคลียส การเคลื่อนตัวดังกล่าวนี้ตรวจจับได้จากการแยกแยะเส้นสเปกตรัม  อีกปรากฏการณ์หนึ่งที่คล้ายคลึงกัน เกิดจากความสัมพันธ์ระหว่างโมเมนตัมเชิงมุมกับแรงนิวเคลียร์ชนิดเข้ม ที่เกิดขึ้นจากการที่โปรตอนและนิวตรอนเคลื่อนที่อยู่ภายในนิวเคลียสอะตอม ทำให้เกิดการเคลื่อนตัวของระดับพลังงานของมันในชั้นพลังงาน  มีการศึกษาปรากฏการณ์สปิน-ออร์บิทของอิเล็กตรอนในสารกึ่งตัวนำและวัสดุอื่นอย่างกว้างขวางในสาขาวิชาสปินทรอนิกส์และนำไปสู่การประยุกต์ใช้ที่มีประโยชน์มากมาย
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

E. U. Condon and G. H. Shortley (1935). The Theory of Atomic Spectra. Cambridge University Press. ISBN 0-521-09209-4.
D. J. Griffiths (2004). Introduction to Quantum Mechanics (2nd edition). Prentice Hall.
Landau, Lev. " \S 72. Fine structure of atomic levels". Quantum Mechanics: Non-Relativistic Theory, Volume 3.
สมเด็จพระจักรพรรดิฉุน

สมเด็จพระจักรพรรดิฉุน (จีน: 淳皇帝陛下; พินอิน: Chún huángdì bìxià; 1824 – 1887), ทรงมีพระนามเดิมว่าจู ซื่อเจิน (จีน: 朱世珍; พินอิน: Zhū Shìzhēn) เป็นพระราชบิดาในจักรพรรดิหงอู่ ปฐมจักรพรรดิราชวงศ์หมิง
พระบรมราชประวัติ

พระองค์ทรงเป็นพระราชโอรสลำดับที่สองในสมเด็จพระจักรพรรดิหมิงซีจู่พระองค์เสด็จพระราชสมภพในชนชั้นชาวนาที่ยากจน ต้องอาศัยเช่าที่ดินทำกินแต่ก็ถูกเอาเปรียบจึงต้องย้ายที่อยู่บ่อยครั้ง ซึ่งบรรพบุรุษของราชสกุลจู เคยอาศัยอยู่ในอำเภอเพ่ย์ (沛) ต่อมาได้ย้ายไปที่ จู้หร่ง (句容) และต่อมา ซีจู่หยู่หวงตี้พระราชชนกในจักรพรรดิฉุนได้ย้ายไปที่เมืองซื้อโจว (泗州) ปัจจุบันคือเมืองซูยี่ตั้งอยู่ในมณฑลเจียงซู และจักรพรรดิฉุนได้ย้ายไปที่เมืองจงหลี่ (钟离) ปัจจุบันคือเมืองเฟิ่งหยางตั้งอยู่ในมณฑลอานฮุย (今安徽凤阳)
ในสมัยราชวงศ์หยวนรัชศกจื้อเจิ้งปีที่ 4 (พ.ศ. 1887) เกิดภัยแล้งและโรคระบาดครั้งใหญ่ในหวยเป่ย (淮北) เป็นเหตุให้จักรพรรดิฉุน, จักรพรรดินีฉุน เสด็จสวรรคต และหนานชางอ๋องสิ้นพระชนม์
ในสมัยรัชศกหลงเฟิ่งปีที่ 9 (พ.ศ. 1906) สมเด็จพระเจ้าเสี่ยวหมิงแห่งราชวงศ์ฮั่นซ่ง (韩宋小明王陛下) ทรงพระราชทานตำแหน่งย้อนหลังแด่ จูซื่อเจิน  ภายหลังการสวรรคตเป็น ไคฟู๋ยี่ทงซานซือ (開府儀同三司), มหาจอมพล (ซ่างจู้กั่ว,上柱國), หลู้จวินกั่วจงซื้อ (錄軍國重事), อัครมหาเสนาบดีขวา (中書右丞相), ไท่เหว่ย (太尉), และพระราชอิสริยยศอู่กั๋วกง (吳國公)
ในสมัยราชวงศ์หมิงรัชศกหงหวู่ปีที่ 1 (พ.ศ. 1911) สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงไท่จู่ ปฐมจักรพรรดิราชวงศ์หมิง ทรงสถาปนาราชวงศ์หมิงขึ้นที่เมืองหนานจิง และมีพระราชโองการสถาปนาสมเด็จพระบรมชนกาธิบดีเป็น จักรพรรดิ ทรงเฉลิมพระอารามนามว่า เหรินจู่ (仁祖) และพระสมัญญานามว่า ฉุนหวงตี้ (淳皇帝)
เสด็จสวรรคต

สมเด็จพระจักรพรรดิฉุนภายหลังเสด็จสวรรคตแล้ว ด้วยในอดีตราชสกุลจูยากจนไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อหีบใส่พระบรมศพ หรือที่ดินจะฝัง ทำให้พระบรมศพถูกห่อด้วยผ้าเน่าๆ และฝังไว้บนที่ดินของเพื่อนบ้านนามว่า หลิวจี้จู่ (刘继祖) ต่อมาเมื่อจักรพรรดิหงอู่สถาปนาชวงศ์หมิง ได้สร้างพระราชสุสานหมิงหวง (明皇陵) ถวายให้พระราชบิดา
อันดับปลาฉลามฟันเลื่อย

| อันดับปลาฉลามฟันเลื่อย ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: จูแรสซิกยุคบน-ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ปลาฉลามฟันเลื่อยจมูกยาว (P. nudipinnis)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Chondrichthyes
ชั้นย่อย:: Elasmobranchii
อันดับใหญ่:: Selachimorpha
อันดับ:: Pristiophoriformes Berg, 1958
วงศ์:: Pristiophoridae Bleeker, 1859

สกุล
 Pliotrema Regan, 1906  Pristiophorus Müller & Henle, 1837
ปลาฉลามฟันเลื่อย (อังกฤษ: Sawsharks, Sawfishes) เป็นอันดับของปลากระดูกอ่อนอันดับหนึ่ง ในชั้นย่อยปลาฉลาม ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pristiophoriformes
มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับปลาฉนาก (Pristiformes) ซึ่งเป็นปลากระดูกอ่อนเช่นเดียวกัน หากแต่ถูกจัดให้อยู่ในชั้นย่อยปลากระเบน (Batoidea) คือ มีจุดเด่น มีอวัยวะที่ยื่นออกมาเป็นกระดูกแข็งจากส่วนหน้าที่มีลักษณะแบนราบแต่มีหนามแหลมอยู่ข้าง ๆ เป็นซี่ ๆ คล้ายฟันเลื่อยหรือกระบองแข็ง  แต่ต่างจากปลาฉนากตรงที่มีหนวดยาวอยู่ 2 เส้นอยู่ด้วย และมีซี่กรองเหงือกอยู่หลังตาเหมือนปลาในชั้นย่อยปลาฉลาม
มีครีบหลัง 2 ครีบ และครีบก้น แบ่งออกได้เป็น 2 สกุล คือ Pliotrema ซึ่งมีซี่กรองเหงือก 6 ช่อง กับ Pristiophorus มีซี่กรองเหงือก 5 ช่อง เหมือนเช่นปลาฉลามทั่วไป มีความเต็มที่ประมาณ 170 เซนติเมตร
ปลาฉลามฟันเลื่อย พบกระจายพันธุ์อยู่ตามพื้นทะเล ในเขตของทะเลญี่ปุ่น, แอฟริกาใต้ จนถึงแอฟริกาใต้ มีพฤติกรรมความเป็นอยู่ทั่วไปคล้ายกับปลาฉนาก โดยหากินสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ ตามหน้าดินและปลาต่าง ๆ เป็นอาหาร ออกลูกเป็นตัว  อยู่ในความลึกตั้งแต่ 40 เมตรจนถึงลึกกว่านั้น
โดยคำว่า Pristis เป็นภาษากรีกแปลว่า "เลื่อย" รวมกับคำว่า  pherein แปลว่า "เพื่อนำมา"
การจำแนก

วงศ์ Pristiophoridae
สกุล Pliotrema
ปลาฉลามฟันเลื่อย 6 เหงือก (Pliotrema warreni)
สกุล Pristiophorus
ปลาฉลามฟันเลื่อยจมูกยาว (Pristiophorus cirratus)
ปลาฉลามฟันเลื่อยเขตร้อน (Pristiophorus delicatus)
ปลาฉลามฟันเลื่อยญี่ปุ่น (Pristiophorus japonicus)
ปลาฉลามฟันเลื่อยแคระ (Pristiophorus nancyae)
ปลาฉลามฟันเลื่อยจมูกสั้น (Pristiophorus nudipinnis)
ปลาฉลามฟันเลื่อยบาฮามาส (Pristiophorus schroederi)
ดูเพิ่ม

Pristiformes
แหล่งข้อมูลอื่น

http://64.95.130.5/Summary/FamilySummary.cfm?ID=14%5Bลิงก์เสีย%5D
อันดับปลาไหลนา

| อันดับปลาไหลนา |
| --- | --- |

Monopterus albus

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: ปลาที่มีก้านครีบ Actinopterygii
เคลด:: Percomorpha Percomorpha
อันดับ:: อันดับปลาไหลนา Synbranchiformes Berg, 1940

ชนิดต้นแบบ
Synbranchus marmoratus Bloch, 1795
วงศ์
 Synbranchidae  Chaudhuriidae  Mastacembelidae  Indostomidae
อันดับปลาไหลนา (อังกฤษ: Swamp eel) เป็นอันดับของปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยกระดูกแข็งอันดับหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Synbranchiformes
มีรูปร่างโดยรวมเรียวยาวคล้ายปลาในอันดับปลาไหล (Anguilliformes) หรือปลาไหลแท้  ที่มีขนาดใหญ่กว่าและพบได้ในทะเลด้วย แต่ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย เกล็ดมีขนาดเล็ก แบบบางเรียบ หรือบางชนิดไม่มีเกล็ด ขอบปากของขากรรไกรบนเจริญมาจากกระดูกพรีแม็กซิลลา และกระดูกแม็กซิลลา คู่ขนานกันกับกระดูกฮูเมอรัล อาร์คไม่สามารถยืดหดได้ มีฟันบนขากรรไกร และเพดานปาก ไม่มีครีบท้อง ช่องเปิดเหงือกมีขนาดเล็กอยู่ทางด้านล่างของส่วนหัว หรือบริเวณคอหอย มีกระดูกแกนเหงือก 3-4 อัน อาจมีอวัยวะพิเศษช่วยในการหายใจ ครีบเดี่ยวอาจเสื่อมไป หรือมีหนังคลุม อาจมีหรือไม่มีครีบคู่ ไม่มีกระเพาะลม เส้นข้างลำตัวสมบูรณ์ แผ่นหนังหุ้มกระดูกกระพุ้งแก้มเชื่อมต่อกับคอคอด  ตามีขนาดเล็ก
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทวีปแอฟริกาถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และที่เกาะบอร์เนียว โดยแบ่งออกได้เป็น 3 วงศ์ คือ
Synbranchidae
Chaudhuriidae
Mastacembelidae
เป็นปลาที่มีลำตัวเรียวยาว จึงมักอาศัยอยู่ตามพื้นท้องน้ำด้วยการมุดหรือซุกอยู่ตามโพรงไม้หรือวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ เป็นปลากินเนื้อเป็นอาหาร กินสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร รวมทั้งซากพืช ซากสัตว์ด้วย โดยชนิดที่รู้จักเป็นอย่างดี คือ ปลาไหลนา (Monopterus albus) ที่อยู่ในวงศ์ Synbranchidae
ดูเพิ่ม

อันดับปลาไหล
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q119671  Wikispecies: Synbranchiformes  ADW: Synbranchiformes  BOLD: 277  EoL: 5069  Fossilworks: 92079  GBIF: 889  iNaturalist: 53512  IRMNG: 12797  ITIS: 166686  NCBI: 43697  Plazi: 497DDA6B-FF9C-F119-43AB-B12E4EC4C3DA  WoRMS: 154218
อันดับโลกฟีบา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
20 อันดับแรก ณ วันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 2018
| อันดับ | เปลี่ยนแปลง | ทีม | แต้ม |
| 1 |  |  สหรัฐ | 748.1 |
| 2 |  |  สเปน | 706.7 |
| 3 |  |  ฝรั่งเศส | 647.7 |
| 4 |  |  เซอร์เบีย | 643.6 |
| 5 |  |  อาร์เจนตินา | 622.0 |
| 6 |  |  ลิทัวเนีย | 619.0 |
| 7 |  |  สโลวีเนีย | 588.6 |
| 8 |  |  โครเอเชีย | 566.1 |
| 9 |  |  กรีซ | 545.5 |
| 10 |  |  ออสเตรเลีย | 466.4 |
| 11 |  |  บราซิล | 464.7 |
| 12 |  |  รัสเซีย | 455.0 |
| 13 |  |  เม็กซิโก | 444.6 |
| 14 |  |  อิตาลี | 426.0 |
| 15 |  |  ปวยร์โตรีโก | 404.8 |
| 16 |  |  ลัตเวีย | 396.9 |
| 17 |  1 |  ตุรกี | 380.8 |
| 18 |  1 |  สาธารณรัฐโดมินิกัน | 379.6 |
| 19 |  |  ยูเครน | 362.3 |
| 20 |  |  เวเนซุเอลา | 352.6 |
Complete rankings at FIBA.basketball
อันดับโลกฟีบา (อังกฤษ: FIBA World Rankings) เป็นระบบที่มีการจัดอันดับทีมชาติบาสเกตบอล ซึ่งเป็นทีมจากประเทศสมาชิกของสหพันธ์บาสเกตบอลนานาชาติ
การคำนวณ

| อันดับ | เหตุการณ์ | น้ำหนัก |
| --- | --- | --- |
| 2 | บาสเกตบอลชิงแชมป์โลก | 5 |
| 2 | Olympic basketball tournaments | 5 |
| 4 | แอฟโฟรบาสเกต | 0.2 |
| 4 | ฟีบาอเมริคัพ | 0.8 |
| 4 | ฟีบาเอเชียคัพ | 0.3 |
| 4 | ยูโรบาสเกต | 1 |
| 4 | บาสเกตบอลชิงแชมป์โอเชียเนีย | 0.1 |