stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิศวกรรมสารสนเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติความเป็นมาของภาควิชาวิศวกรรมสารสนเทศ เก็บถาวร 2010-09-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กสาขาวิชาสำคัญด้านเทคโนโลยี |
| --- | --- |
วิทยาศาสตร์ประยุกต์:  เทคโนโลยีการสะสมพลังงาน  เทคโนโลยีการเกษตร  เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์  เทคโนโลยีนิวเคลียร์  เทคโนโลยีสิ่งแวดล้อม  นาโนเทคโนโลยี  การประมงศาสตร์  ปัญญาประดิษฐ์  พลังงาน  ฟิสิกส์วิศวกรรม  พันธุวิศวกรรม  ไมโครเทคโนโลยี  วัสดุศาสตร์  วิศวกรรมเซรามิก  วิศวกรรมทัศนศาสตร์  สัตวศาสตร์  อิเล็กทรอนิกส์  เครื่องมือวัด 
สารสนเทศ และ การสื่อสาร:  การรู้จำคำพูด  เทคโนโลยีดนตรี  เทคโนโลยีทางสายตา  เทคโนโลยีการสื่อสาร  เรขภาพ 
อุตสาหกรรม:  การก่อสร้าง  การเงินเชิงคอมพิวเตอร์  การทำเหมืองแร่  การประมง  การผลิต  เครื่องกล 
การทหาร:  เทคโนโลยีและอุปกรณ์การทหาร  นาวิกวิศวกรรม  อาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืน  ระเบิด 
คหกรรมศาสตร์:  เครื่องใช้ไฟฟ้า  เทคโนโลยีการศึกษา  เทคโนโลยีในบ้าน  เทคโนโลยีอาหาร 
วิศวกรรมศาสตร์:  วิศวกรรมชลประทาน  วิศวกรรมทางหลวง  วิศวกรรมต่อเรือ  วัสดุศาสตร์  วิศวกรรมก่อสร้าง  วิศวกรรมเกษตร  วิศวกรรมการเงิน  วิศวกรรมคอมพิวเตอร์  วิศวกรรมเคมี  วิศวกรรมเครื่องกล  วิศวกรรมโครงสร้าง  วิศวกรรมชีวเคมี  วิศวกรรมชีวเวช  วิศวกรรมชีวะ  วิศวกรรมซอฟต์แวร์  วิศวกรรมเซรามิก  วิศวกรรมนิวเคลียร์  วิศวกรรมเนื้อเยื่อ  วิศวกรรมประมง  วิศวกรรมปิโตรเลียม  วิศวกรรมไฟฟ้า  วิศวกรรมแมคคาทรอนิกส์  วิศวกรรมเหมืองแร่  วิศวกรรมโยธา  วิศวกรรมสำรวจ  วิศวกรรมระบบควบคุม  วิศวกรรมโลหการ  วิศวกรรมสถาปัตย์  วิศวกรรมสารสนเทศ  วิศวกรรมขนถ่ายวัสดุ  วิศวกรรมสิ่งแวดล้อม  วิศวกรรมสิ่งทอ  วิศวกรรมหลังการเก็บเกี่ยวและแปรสภาพ  วิศวกรรมการทำความเย็นและการปรับอากาศ  วิศวกรรมการบินและอวกาศยาน  วิศวกรรมอาหาร  วิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์  วิศวกรรมอุตสาหการ  อติสีตศาสตร์  วิศวกรรมการขนถ่ายวัสดุ  วิศวกรรมอัตโนมัติ  วิศวกรรมการวัดคุม  วิศวกรรมโทรคมนาคม  วิศวกรรมการขนส่ง  วิศวกรรมสื่อประสม 
สุขภาพ และ ความปลอดภัย:  เคมีสารสนเทศศาสตร์  ชีวสารสนเทศศาสตร์  เทคโนโลยีชีวภาพ  วิทยาศาสตร์สุขภาพ  วิศวกรรมความปลอดภัยด้านอัคคีภัย  วิศวกรรมความปลอดภัย  วิศวกรรมชีวการแพทย์  วิศวกรรมสุขาภิบาล 
การขนส่ง:  การขนส่ง  เครื่องยนต์  เทคโนโลยีอวกาศ  วิศวกรรมทางทะเล  วิศวกรรมการบินและอวกาศยาน  อวกาศยาน
วิศวกรรมโลหการ

วิศวกรรมโลหการ (อังกฤษ: metallurgical engineering) เป็นสาขาที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการทางโลหวิทยา (metallurgy หรือ metallurgical science) โดยเชื่อมโยงความหมายพื้นฐานจากใจความของโลหวิทยา ซึ่งหมายถึง การศึกษาความรู้ที่เกิดขึ้นแล้วเกี่ยวข้องกับโลหะ ตั้งแต่กระบวนการศึกษาโลหะในสภาวะสินแร่ กระบวนการคัดแยกโลหะออกจากสินแร่ กระบวนการปรับปรุงคุณภาพโลหะโดยการทำให้บริสุทธิ์หรือการปรุงแต่งเพื่อความเหมาะสมตามคุณสมบัติที่ต้องการ การนำโลหะมาขึ้นรูปในลักษณะของโลหะรูปพรรณ (metal forming) ทรงยาว ทรงแบบ แท่ง ทรงยาวหน้าตัด เป็นต้น รวมทั้งการขึ้นรูปเป็นผลิตภัณฑ์หรือวัตถุ เช่น การหล่อขึ้นรูป การทุบขึ้นรูป การรีดขึ้นรูป เป็นต้น ตลอดจนการปรับปรุงคุณภาพอื่น ๆ ต่อเนื่องจากการขึ้นรูป ได้แก่ การตัดแต่งรูปทรง (machining) การปรับปรุงด้วยกระบวนการทางความร้อน (heat treatment) การปรับปรุงพื้นผิว (surface treatment) และกระบวนการวิศวกรรมพื้นผิว (surface engineering)
โลหการ หรือวิศวกรรมการโลหวิทยา จึงหมายถึง การนำโลหวิทยามาใช้ในกระบวนการทางวิศวกรรม เพื่อให้สามารถดำเนินการ ติดตาม และควบคุมให้เกิดผลได้ในเชิงวิศวกรรม โดยมุ่งเน้นความหมายทางวิศวกรรม ซึ่งก่อให้เกิดการประยุกต์และใช้ประโยชน์ได้ งานวิศวกรรมโลหการจึงเน้นไปในสายงานหรือกระบวนการเพื่อการผลิตชิ้นส่วนโลหะในอุตสาหกรรม ได้แก่ ชิ้นส่วนยานยนต์ ส่วนประกอบในงานก่อสร้าง เหล็ก โครงสร้างอาคาร และเครื่องจักร เป็นต้น
ผลิตภัณฑ์จากแร่และโลหะอยู่ล้อมรอบตัวเราในทุกที่และทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นที่บ้าน ที่สนามกีฬา ในรถและพาหนะ ตลอดจนที่โรงเรียนและที่ทำงาน โดยจะเป็นส่วนประกอบที่จำเป็นของ สิ่งก่อสร้าง เครื่องบิน รถไฟ เรือ จักรยาน เฟอร์นิเจอร์ เครื่องจักร อุปกรณ์ เครื่องใช้ไฟฟ้า คอมพิวเตอร์ เสื้อผ้าและเครื่องประดับ หรือแม้กระทั่ง อาหาร เครื่องดื่ม และยารักษาโรค เนื่องจากโลหะเป็นสิ่งที่มีความจำเป็นอย่างมากต่อสังคมในยุคโลกาภิวัฒน์ จึงทำให้อาชีพนี้คงความสำคัญไว้ได้ในปัจจุบัน ความก้าวหน้าทางเศรษฐศาสตร์และทางเทคนิคในยุคก้าวเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 จะขึ้นอยู่กับความก้าวหน้าด้านเทคโนโลยีแร่และโลหะเป็นหลัก ทั้งนี้เพื่อพัฒนาให้เกิดวัสดุคุณภาพเยี่ยมและมีราคาถูกในช่วงทศวรรษที่เหลือหลังจากปี 2004
วิศวกรรมโลหการ (Metallurgical engineering) เป็นวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการแปรรูปวัสดุเพื่อที่จะแยกสกัด ทำให้บริสุทธิ์ และนำโลหะกลับมาใช้ใหม่ กระบวนการดังกล่าวครอบคลุมถึงการพัฒนาและการใช้โลหะและโลหะผสมที่มีคุณสมบัติทางกายภาพที่เฉพาะเจาะจง
วิศวกรรมโลหการแบ่งย่อยออกเป็นสามสาขาหลัก คือ การแต่งแร่ (Mineral processing) โลหวิทยาแยกสกัด (Extractive metallurgy) และโลหวิทยากายภาพ (Physical metallurgy)
การแต่งแร่ เกี่ยวข้องกับการแยกผลิตภัณฑ์ที่มีค่าหรือหัวแร่ ซึ่งในหลายกรณีจะประกอบด้วยโลหะ ออกจากแร่ที่ได้จากการทำเหมืองแร่ (Mining)
โลหวิทยาแยกสกัด เป็นการใช้กระบวนการทางเคมีที่อุณหภูมิสูงหรือในรูปสารละลายเพื่อเปลี่ยนสภาพสินแร่และวัตถุดิบอื่น อาทิ เศษโลหะ ให้กลายสภาพจากสารประกอบอนินทรีย์ (Inorganic compounds) เป็นโลหะที่มีประโยชน์และวัสดุพลอยได้อื่นฯ โดยกระบวนการทางเคมีที่อุณหภูมิสูงเรียกว่าโลหวิทยาความร้อนสูง (Pyrometallurgy) และกระบวนการทางเคมีในรูปสารละลายเรียกว่าโลหวิทยาสารละลาย (Hydrometallurgy)
โลหวิทยากายภาพ เป็นการนำวิทยาการที่เกี่ยวกับโลหะมาพัฒนาและใช้ประโยชน์ผลิตภัณฑ์โลหะและโลหะผสมในกิจกรรมการผลิตให้ได้สินค้าและเครื่องจักรที่มีคุณภาพ เพื่อรองรับสังคมบริโภคยุคปัจจุบันที่มีความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีสูง โดยมีสาขาย่อยที่เน้นเฉพาะคุณสมบัติทางกลซึ่งเรียกว่าโลหวิทยาทางกล (Mechanical metallurgy)
มหาวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยในไทยที่เปิดสอนหลักสูตรวิศวกรรมโลหการ
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาควิชาวิศวกรรมโลหการ หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิศวกรรมโลหการและวัสดุ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี สาขาวิชาวิศวกรรมโลหการ หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิศวกรรมโลหการ
มหาวิทยาลัยในไทยที่เปิดสอนหลักสูตรใกล้เคียง (วัสดุ การผลิต เหมืองแร่ ฯลฯ)
มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง ภาควิชาวิศวกรรมวัสดุ
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ภาควิชาวิศวกรรมเหมืองแร่และวัสดุ สาขาวิชาวิศวกรรมวัสดุ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ ภาควิชาวิศวกรรมวัสดุและเทคโนโลยีการผลิต สาขาวิชาวิศวกรรมวัสดุ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องมือและวัสดุ สาขาวิชาวิศวกรรมวัสดุ
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ภาควิชาวิศวกรรมวัสดุ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี ภาควิชาวิศวกรรมวัสดุและโลหการ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน นครราชสีมา ภาควิชาวิศวกรรมวัสดุและโลหการ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตขอนแก่น ภาควิชาวิศวกรรมโลหการ หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ ภาควิชาเทคโนโลยีอุตสาหการ สาขาเทคโนโลยีโลหการ
มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ ภาควิชาวิทยาการและวิศวกรรมวัสดถ สาขาวิชาวัสดุขั้นสูง และนาโนเทคโนโลยี
ดูเพิ่ม

รายชื่อสาขาของวิศวกรรมศาสตร์
| ด ค กสาขาวิชาสำคัญด้านเทคโนโลยี |
| --- | --- |
วิทยาศาสตร์ประยุกต์:  เทคโนโลยีการสะสมพลังงาน  เทคโนโลยีการเกษตร  เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์  เทคโนโลยีนิวเคลียร์  เทคโนโลยีสิ่งแวดล้อม  นาโนเทคโนโลยี  การประมงศาสตร์  ปัญญาประดิษฐ์  พลังงาน  ฟิสิกส์วิศวกรรม  พันธุวิศวกรรม  ไมโครเทคโนโลยี  วัสดุศาสตร์  วิศวกรรมเซรามิก  วิศวกรรมทัศนศาสตร์  สัตวศาสตร์  อิเล็กทรอนิกส์  เครื่องมือวัด 
สารสนเทศ และ การสื่อสาร:  การรู้จำคำพูด  เทคโนโลยีดนตรี  เทคโนโลยีทางสายตา  เทคโนโลยีการสื่อสาร  เรขภาพ 
อุตสาหกรรม:  การก่อสร้าง  การเงินเชิงคอมพิวเตอร์  การทำเหมืองแร่  การประมง  การผลิต  เครื่องกล 
การทหาร:  เทคโนโลยีและอุปกรณ์การทหาร  นาวิกวิศวกรรม  อาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืน  ระเบิด 
คหกรรมศาสตร์:  เครื่องใช้ไฟฟ้า  เทคโนโลยีการศึกษา  เทคโนโลยีในบ้าน  เทคโนโลยีอาหาร 
วิศวกรรมศาสตร์:  วิศวกรรมชลประทาน  วิศวกรรมทางหลวง  วิศวกรรมต่อเรือ  วัสดุศาสตร์  วิศวกรรมก่อสร้าง  วิศวกรรมเกษตร  วิศวกรรมการเงิน  วิศวกรรมคอมพิวเตอร์  วิศวกรรมเคมี  วิศวกรรมเครื่องกล  วิศวกรรมโครงสร้าง  วิศวกรรมชีวเคมี  วิศวกรรมชีวเวช  วิศวกรรมชีวะ  วิศวกรรมซอฟต์แวร์  วิศวกรรมเซรามิก  วิศวกรรมนิวเคลียร์  วิศวกรรมเนื้อเยื่อ  วิศวกรรมประมง  วิศวกรรมปิโตรเลียม  วิศวกรรมไฟฟ้า  วิศวกรรมแมคคาทรอนิกส์  วิศวกรรมเหมืองแร่  วิศวกรรมโยธา  วิศวกรรมสำรวจ  วิศวกรรมระบบควบคุม  วิศวกรรมโลหการ  วิศวกรรมสถาปัตย์  วิศวกรรมสารสนเทศ  วิศวกรรมขนถ่ายวัสดุ  วิศวกรรมสิ่งแวดล้อม  วิศวกรรมสิ่งทอ  วิศวกรรมหลังการเก็บเกี่ยวและแปรสภาพ  วิศวกรรมการทำความเย็นและการปรับอากาศ  วิศวกรรมการบินและอวกาศยาน  วิศวกรรมอาหาร  วิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์  วิศวกรรมอุตสาหการ  อติสีตศาสตร์  วิศวกรรมการขนถ่ายวัสดุ  วิศวกรรมอัตโนมัติ  วิศวกรรมการวัดคุม  วิศวกรรมโทรคมนาคม  วิศวกรรมการขนส่ง  วิศวกรรมสื่อประสม 
สุขภาพ และ ความปลอดภัย:  เคมีสารสนเทศศาสตร์  ชีวสารสนเทศศาสตร์  เทคโนโลยีชีวภาพ  วิทยาศาสตร์สุขภาพ  วิศวกรรมความปลอดภัยด้านอัคคีภัย  วิศวกรรมความปลอดภัย  วิศวกรรมชีวการแพทย์  วิศวกรรมสุขาภิบาล 
การขนส่ง:  การขนส่ง  เครื่องยนต์  เทคโนโลยีอวกาศ  วิศวกรรมทางทะเล  วิศวกรรมการบินและอวกาศยาน  อวกาศยาน
วิหารคด

วิหารคดที่วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร
วิหารคด หรือ ระเบียงฉันนบถ (อังกฤษ: cloister) ชาวคาทอลิกมักเรียกว่า เขตพรต มาจากภาษาละติน “claustrum” เป็นส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรม ของอาสนวิหาร อาราม และแอบบี มักจะเป็นระเบียงสี่ด้านรอบลานกลางด้านในของโบสถ์ เพื่อใช้เป็นทำงานหรือกิจการอื่น ๆ ทางศาสนา จะเป็นสถานที่ที่มีอากาศถ่ายเทได้เพราะเป็นสิ่งก่อสร้างที่กึ่งเปิด การที่โบสถ์มีระเบียงฉันนบถมักจะเป็นเครื่องหมายว่าเป็นอาราม หรือเคยเป็นอารามมาก่อน ระเบียงมักจะสร้างติดกับตัวอาสนวิหารทางด้านใต้เพราะเป็นด้านที่ได้รับแสงอาทิตย์มากกว่าจึงอุ่นกว่า
ในยุคกลาง ระเบียงฉันนบถจะใช้เป็นที่ของการอธิษฐาน การเพ่งพินิจ เรียนหนังสือ คัดหนังสือ หรือกิจธุระอย่างอื่น เช่น ซักล้าง ดังเห็นได้จากระเบียงฉันนบถที่มหาวิหารกลอสเตอร์ที่มีรางน้ำยาว
ระเบียงฉันนบถที่ยาวที่สุดในโลกอยู่ที่แชร์โตซาดีปาโดวาทางใต้ของประเทศอิตาลี ซึ่งมีเนี้อที่ทั้งหมด 12,000 ตารางเมตร
ข้อมูลเพิ่มเติม

แผนผังมหาวิหาร
สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
วัดพระศรีรัตนศาสดาราม
สมุดภาพ

ระเบียงคดที่วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร
ระเบียงฉันนบถที่คาฮอร์ ประเทศฝรั่งเศส
ระเบียงฉันนบถขนาดย่อมที่อารามเลแร็ง (Abbey Lérins) ประเทศฝรั่งเศส
ระเบียงฉันนบถสองชั้นที่อารามแม็กเดเบิร์ก (Monastery Unser Lieben Frauen Magdeburg) ประเทศเยอรมนี
ภายในระเบียงฉันนบถที่มหาวิหารกลอสเตอร์ อังกฤษที่เห็นคูหาโต๊ะทำงานทางขวามือ
ระเบียงฉันนบถที่อาราม  Alcobaça ประเทศโปรตุเกส
วิศวกรรมขนส่ง
วิศวกรรมทางหลวง

บทความหลัก: วิศวกรรมทางหลวง
วิศวกรต้องมีความเชี่ยวชาญเหล่านี้:
จัดการการวางแผน, การออกแบบ, การก่อสร้าง, และการดำเนินงานของทางหลวง, ถนน, และสิ่งอำนวยความสะดวกด้านยานพาหนะอื่นๆ รวมทั้งจักรยานที่เกี่ยวข้องของกับพวกเขาและอาณาจักรคนเดินเท้า
ประเมินความต้องการด้านการขนส่งของประชาชนและจัดหาเงินทุนสำหรับโครงการ
วิเคราะห์ตำแหน่งที่มีปริมาณการจราจรสูงและมีการชนกันสูงเพื่อความปลอดภัยและความจุ
ใช้หลักการวิศวกรรมโยธาเพื่อปรับปรุงระบบการขนส่ง
ใช้การควบคุมการออกแบบสามประการ ได้แก่คนขับ, ยานพาหนะ, และตัวถนนเอง
วิศวกรรมระบบราง

บทความหลัก: วิศวกรรมระบบราง
วิศวกรระบบรางจัดการการออกแบบ, การก่อสร้าง, และการดำเนินการของทางรางและระบบขนส่งมวลชนที่ใช้ guideway คงที่ (เช่นรางเบาหรือแม้กระทั่งโมโนเรล). งานทั่วไปจะรวมถึงการพิจารณาการออกแบบการจัดแนว (อังกฤษ: alignment) ในแนวนอนและแนวตั้ง, การจัดหาที่ตั้งสถานีและการออกแบบ, และประมาณราคาค่าก่อสร้าง. วิศวกรระบบรางยังสามารถย้ายไปทำในสาขาเฉพาะของการปล่อยขบวนรถไฟซึ่งมุ่งเน้นไปที่การควบคุมการเคลื่อนที่ของรถไฟ.
วิศวกรระบบรางยังทำงานในการสร้างเครือข่ายการขนส่งที่สะอาดกว่าและปลอดภัยกว่าโดยการลงทุนเพิ่มและการฟื้นฟูระบบที่ใช้กับรางเพื่อตอบสนองความต้องการในอนาคต. ในประเทศสหรัฐอเมริกาวิศวกรระบบรางทำงานร่วมกับเจ้าหน้าที่ที่ได้รับเลือกในกรุงวอชิงตันดีซีในปัยหาของการขนส่งทางรางเพื่อให้แน่ใจว่าระบบที่ใช้กับรางตรงตามความต้องการการขนส่งของประเทศ.
วิศวกรรมท่าเรือและท่าจอดเรือ

วิศวกรท่าเรือและท่าจอดเรือจัดการการออกแบบ, การก่อสร้าง, และการดำเนินงานของท่าเรือ, ท่าจอดเรือ, คลอง, และสิ่งอำนวยความสะดวกทางทะเลอื่นๆ. นี้จะต้องไม่สับสนกับวิศวกรรมต่อเรือ
วิศวกรรมสนามบิน

วิศวกรสนามบินจะออกแบบและสร้างสนามบิน. วิศวกรสนามบินต้องรับผิดชอบกับผลกระทบและความต้องการของเครื่องบินในการออกแบบสิ่งอำนวยความสะดวกที่สนามบินให้กับมัน. วิศวกรเหล่านี้จะต้องใช้การวิเคราะห์ทิศทางลมที่มีผลกระทบเพื่อกำหนดแนววางตัวของรันเวย์, กำหนดขนาดของขอบเขตและพื้นที่ความปลอดภัยของรันเวย์, ระยะห่างระหว่างปลายปีกหนึ่งไปยังอีกปลายปีกหนึ่งที่แตกต่างกันสำหรับทุกประตูและต้องกำหนดโซนว่าง (อังกฤษ: clear zone) ในท่าเทียบเครื่องทั้งหมด.
วี 382 กระดูกงูเรือ

| --- | --- |
 ดาววี 382 กระดูกงูเรือ
ข้อมูลสังเกตการณ์  ต้นยุคอ้างอิง J2000.0      วิษุวัต J2000.0
กลุ่มดาว: กระดูกงูเรือ

ไรต์แอสเซนชัน: =11h 08m 35.4s
เดคลิเนชัน: 58° 58′ 30″
ความส่องสว่างปรากฏ (V): +3.93
คุณสมบัติ
ชนิดสเปกตรัม: G40-Ia
ดัชนีสี U-B: +0.94
ดัชนีสี B-V: +1.23
ชนิดดาวแปรแสง: เซเฟอิด
มาตรดาราศาสตร์
ความเร็วแนวเล็ง (Rv): +7 km/s
การเคลื่อนที่เฉพาะ (μ):  RA: −5.03 mas/yr   Dec.: 2.09 mas/yr 
พารัลแลกซ์ (π): 0.55 ± 0.54 mas
ระยะทาง: > 3000 ly  (> 920 pc)
ความส่องสว่างสัมบูรณ์ (MV): −7.36
รายละเอียด

มวล: 39 M☉
รัศมี: 747 R☉
กำลังส่องสว่าง: 520000 หรือ 76559 (ความส่องสว่างสัมบูรณ์) L☉
อุณหภูมิ: 5700 หรือ 4076 (โดย B-V) K

ชื่ออื่น
 เอกซ์ (x) กระดูกงูเรือ, เอชไอพี 54463, เอชอาร์ 4337, เอชดี 96918, จีซี 15329, ซีพี−58°3189, เอสเอโอ 238813, เอฟเค 5 1289 
วี 382 กระดูกงูเรือ (อังกฤษ: V382 Carinae) หรือเอกซ์กระดูกงูเรือ (อังกฤษ: x Carinae) เป็นดาวแปรแสงในกลุ่มดาวกระดูกงูเรือ
วี 382 กระดูกงูเรือเป็นดาวยักษ์ใหญ่ยิ่งเหลือง มีความส่องสว่างปรากฏ +3.93 ดาวดวงนี้อยู่ 5930.90 ปีแสง จากโลกของเรา มันถูกจัดประเภทเป็นดาวแปรแสงชนิดเซเฟอิดและความส่องสว่างปรากฏของแปรผันระหว่าง +3.84 ถึง +4.02 และใหญ่กว่าดวงอาทิตย์ถึง 747 เท่า
วิศวกรรมระบบราง

วิศวกรรมระบบราง (อังกฤษ: Railway Systems Engineering) ประกอบด้วยงานด้านวิศวกรรมหลายแขนงที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบ, การก่อสร้างและการดำเนินงานทุกประเภทของระบบรถไฟ รวมทั้งงานวิศวกรรมโยธา, วิศวกรรมคอมพิวเตอร์, วิศวกรรมไฟฟ้า, วิศวกรรมเครื่องกล, วิศวกรรมอุตสาหการและวิศวกรรมการผลิต รวมทั้งสาขาวิชาวิศวกรรมย่อยอื่น ๆ ที่จำเป็น
ประวัติ

ตั้งแต่การถือกำเนิดของรถไฟในต้นศตวรรษที่สิบเก้า ความจำเป็นที่จะต้องเกิดขึ้นสำหรับกลุ่มเฉพาะของวิศวกรที่มีความสามารถในการจัดการกับปัญหาที่ไม่ซ้ำกันที่เกี่ยวข้องกับวิศวกรรมรถไฟ ในฐานะที่เป็นทางรถไฟขยายตัวและกลายเป็นแรงผลักดันที่สำคัญทางเศรษฐกิจ, วิศวกรจำนวนมากกลายเป็นผู้เกี่ยวข้อง ที่อาจจะมีชื่อเสียงมากที่สุดในอังกฤษเป็นริชาร์ด Trevithick จอร์จ สตีเฟนสันและ Isambard คิงด้อม บรูเนล วันนี้วิศวกรรมระบบรถไฟยังคงเป็นเขตข้อมูลที่สดใสของงานวิศวกรรมที่มีโครงการที่สำคัญหลายอย่างเช่นอุโมงค์ข้ามช่องแคบที่กำลังคืบหน้า
สาขาย่อยของวิศวกรรม

วิศวกรรมเครื่องกล
คำสั่ง,ควบคุมและสัญญาณรถไฟ
การออกแบบระบบสำนักงาน
การออกแบบศูนย์ข้อมูล
ระบบสกาดา
การออกแบบเครือข่าย
วิศวกรรมไฟฟ้า
การจ่ายไฟฟ้าให้ระบบราง
รางที่สาม
ระบบหน้าสัมผ้สเหนือศีรษะ
วิศวกรรมโยธา
วิศวกรรมทางถาวร
ระบบรางเบา
โรงงานบนราง
ระบบรถไฟบูรณาการ
ระบบการควบคุมรถไฟ
การส่งสัญญาณ Cab
ความสัมพันธ์ของล้อและราง
การส่งสัญญาณล้อรถไฟ
วิศวกรรมระบบรถไฟ
สัญญาณรถไฟ
การจัดเก็บค่าโดยสาร
กล้องวงจรปิด
วิจารณ์สาธารณะ
ตรวจจับการบุกรุก
การควบคุมการเข้าถึง
การบูรณาการระบบ
องค์กรวิชาชีพ

ในสหราชอาณาจักร: The Railway Division of the Institution of Mechanical Engineers (IMechE).
ในสหรัฐอเมริกา:The American Railway Engineering and Maintenance-of-Way Association (AREMA)
ทั่วโลก: The Institute of Railway Signal Engineers (IRSE)
ดูเพิ่ม

สมาคมรถไฟอเมริกัน
องศาของความโค้ง
รายการของหัวข้อวิศวกรรม
รายชื่อของวิศวกร
รัศมีโค้งขั้นต่ำของรถไฟ
รัศมีความโค้ง (การนำไปใช้)
ความโค้งของทางที่เปลี่ยน
วิศวกรรมความปลอดภัยด้านอัคคีภัย

วิศวกรรมอัคคีภัย (อังกฤษ: Fire engineering) เป็นการประยุกต์ใช้หลักการทางวิทยาศาสตร์และทางวิศวกรรมที่จะปกป้องคน, ทรัพย์สิน, และสภาพแวดล้อมจากผลกระทบที่เป็นอันตรายและการทำลายล้างของไฟและควัน. มันรวมถึง "วิศวกรรมการป้องกันอัคคีภัย" ที่มุ่งเน้นไปที่การตรวจหาประกายไฟ, การดับเพลิงและการบรรเทาอัคคีภัยและรวมถึง "วิศวกรรมความปลอดภัยจากอัคคีภัย" ที่มุ่งเน้นไปที่พฤติกรรมของมนุษย์และการรักษาสภาพแวดล้อมที่รักษาไว้ได้เพื่ออพยพออกจากไฟไหม้. ในสหรัฐอเมริกา, วิศวกรรมป้องกันอัคคีภัยมักจะถูกนำมาใช้รวมกับวิศวกรรมความปลอดภัยจากอัคคีภัย.
สาขาของวิศวกรรมอัคคีภัยจะรวมถึง, แต่ไม่ได้จำกัดเฉพาะ, :
การตรวจหาเปลวไฟ - ระบบสัญญาณเตือนไฟไหม้และระบบเรียกหาพนักงานดับเพลิง
การป้องกันอัคคีภัยแบบแอคทีฟ - ระบบดับเพลิง
การป้องกันอัคคีภัยแบบพาสซีฟ - เครื่องกั้นไฟและควัน, การแยกช่องว่าง
การควบคุมและการจัดการควันไฟ
สิ่งอำนวยความสะดวกในการหนีไฟ - ทางออกฉุกเฉิน, ลิฟท์ไฟ ฯลฯ
การออกแบบอาคาร, layout, และการวางแผนพื้นที่
โปรแกรมป้องกันอัคคีภัย
พลวัตของไฟและการสร้างแบบจำลองการเกิดไฟไหม้
พฤติกรรมของมนุษย์ในช่วงเหตุการณ์ไฟไหม้
การวิเคราะห์ความเสี่ยง, รวมถึงปัจจัยทางเศรษฐกิจ
การจัดการไฟป่า Wildfire Management เก็บถาวร 2011-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วิศวกรป้องกันอัคคีภัยระบุความเสี่ยงและออกแบบการป้องกันที่ช่วยในการป้องกัน, การควบคุม, และการบรรเทาผลกระทบจากการเกิดเพลิงไหม้. วิศวกรไฟช่วยสถาปนิก, เจ้าของและนักพัฒนาอาคารในการประเมินความปลอดภัยในชีวิตและเป้าหมายการคุ้มครองทรัพย์สินของอาคาร. วิศวกรไฟยังถูกจ้างเป็นผู้สอบสวนไฟไหม้, รวมถึงกรณีขนาดใหญ่มากเช่นการวิเคราะห์การล่มสลายของศูนย์การค้าโลก. องค์การนาซ่าใช้วิศวกรไฟในโครงการอวกาศที่จะช่วยปรับปรุงความปลอดภัย.  วิศวกรไฟยังถูกจ้างให้เป็นผู้ตรวจสอบบุคคลที่ 3 สำหรับโซลูชั่นทางวิศวกรรมไฟที่มีประสิทธิภาพเพื่อใช้สนับสนุนในการยื่นขออนุญาตต่อหน่วยงานกำกับดูแลอาคารในพื้นที่.
ประวัติ

รากเหง้าของวิศวกรรมไฟกลับไปในสมัยกรุงโรมโบราณ, เมื่อจักรพรรดิเนโรสั่งให้เมืองที่จะสร้างขึ้นมาใหม่ใช้วิธีการป้องกันอัคคีภัยแบบพาสซีฟ, เช่นการแยกพื้นที่และวัสดุก่อสร้างที่ไม่ติดไฟ, หลังจากที่ไฟไหม้ภัยพิบัติครั้งยิ่งใหญ่ของกรุงโรม.  สาขาของวิศวกรรมไฟโผล่ออกมาในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เป็นสาขาที่แตกต่างกัน, แยกออกจากวิศวกรรมโยธา, วิศวกรรมเครื่องกลและวิศวกรรมเคมี, ในการตอบสนองต่อปัญหาใหม่เกี่ยวกับไฟที่เกิดจากการปฏิวัติอุตสาหกรรม. วิศวกรการป้องกันอัคคีภัยของยุคนี้เกี่ยวข้องตัวเองกับวิธีการที่จะแบ่งเพื่อปกป้องโรงงานขนาดใหญ่, โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรงงานปั่นด้ายและโรงงานการผลิตอื่นๆ[ต้องการอ้างอิง]. แรงจูงใจอีกประการหนึ่งในการจัดองค๋กรของสาขาวิชานี้, การกำหนดแนวทางปฏิบัติและการดำเนินการวิจัยเพื่อสนับสนุนนวัตกรรม, เป็นการตอบสนองต่อมหาอัคคีภัยและไฟไหม้ในเขตที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่ที่กวาดหลายเมืองหลักในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19 (ดูเมืองหรือพื้นที่ไฟไหม้). อุตสาหกรรมประกันภัยยังช่วยส่งเสริมความก้าวหน้าในวิชาชีพวิศวกรรมไฟและการพัฒนาระบบและอุปกรณ์การป้องกันอัคคีภัยอีกด้วย.
ในปี 1903 หลักสูตรปริญญาครั้งแรกของวิศวกรรมป้องกันอัคคีภัยได้ถูกจัดตั้งขึ้นโดยสถาบันเทคโนโลยีแห่ง Armour (ต่อมาเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันเทคโนโลยีแห่งอิลลินอยส์).
เมื่อเริ่มศตวรรษที่ 20, หลายภัยพิบัติด้านอัคคีภัย[ต้องการอ้างอิง] ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์อาคาร (อังกฤษ: building code) ที่ดีกว่าในการปกป้องผู้คนและทรัพย์สินจากไฟไหม้. มันเป็นเพียงในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 เท่านั้นที่วิศวกรรมป้องกันอัคคีภัยกลายเป็นวิชาชีพวิศวกรรมที่ไม่เหมือนใคร[ต้องการอ้างอิง]. เหตุผลแรกสำหรับการเกิดขึ้นนี้คือการพัฒนาของ "องค์ความรู้" ที่เฉพาะเจาะจงกับอาชีพที่เกิดขึ้นหลังจากปี 1950[ต้องการอ้างอิง]. ปัจจัยอื่นๆที่เอื้อต่อการเจริญเติบโตของอาชีพนี้รวมถึงการเริ่มต้นของสถาบันวิศวกรไฟในปี 1918 ในสหราชอาณาจักร, และสมาคมวิศวกรป้องกันอัคคีภัยในปี 1950 ในประเทศสหรัฐอเมริกา, การเกิดขึ้นของวิศวกรที่ปรึกษาอิสระของการป้องกันอัคคีภัย, และประกาศใช้มาตรฐานวิศวกรรมสำหรับการป้องกันอัคคีภัย[ต้องการอ้างอิง].
การศึกษา

วิศวกรไฟ, ก็เหมือนกับเพื่อนร่วมอาชีพของพวกเขาในสาขาวิศวกรรมและสาขาวิชาวิทยาศาสตร์อื่นๆ, เข้าหลักสูตรอย่างเป็นทางการของการศึกษาและการพัฒนาอาชีพต่อเนื่องเพื่อที่จะได้รับและรักษาความชำนาญพิเศษของพวกเขา. การศึกษานี้มักจะรวมถึงการศึกษาขั้นพื้นฐานในวิชาคณิตศาสตร์, ฟิสิกส์, เคมี, และเทคนิคการเขียน. การศึกษาวิชาชีพวิศวกรรมมุ่งเน้นให้นักเรียนในการแสวงหาความชำนาญในวัสดุศาสตร์, สถิตศาสตร์, พลศาสตร์, อุณหพลศาสตร์, พลศาสตร์ของไหล, การถ่ายเทความร้อน, เศรษฐศาสตร์วิศวกรรม, จริยธรรม, ระบบในงานวิศวกรรม, ความน่าเชื่อถือทางวิศวกรรม, และจิตวิทยาสิ่งแวดล้อม. การศึกษาในการเผาไหม้, การประเมินความเสี่ยงที่น่าจะเป็นหรือการบริหารความเสี่ยง, การออกแบบระบบดับเพลิง, การประยุกต์ใช้และการตีความหมายแบบจำลองของกฎเกณฑ์อาคาร, และการวัดและการจำลองปรากฏการณ์ไฟไหม้เพื่อให้จบหลักสูตรส่วนใหญ่.
นิวซีแลนด์เป็นหนึ่งในประเทศแรกๆในโลกที่จะแนะนำวิธีการประเมินตามการปฏิบัติงาน (อังกฤษ: Performance based assessment method) ให้กับกฏเกณฑ์อาคารของพวกเขาในเรื่องความปลอดภัยจากอัคคีภัย. เรื่องนี้เกิดขึ้นด้วยการแนะนำของพระราชบัญญัติอาคารปี 1991 ของพวกเขา. ศาสตราจารย์ Andy Buchanan แห่ง University of Canterbury ได้จัดตั้งบัณฑิตศึกษาครั้งแรกและเป็นหลักสูตรเดียวเท่านั้นที่มีอยู่ในนิวซีแลนด์, ในขณะนั้น, ในด้านวิศวกรรมความปลอดภัยจากอัคคีภัยในปี 1995. ผู้สมัครหลักสูตรนี้ต้องมีวุฒิการศึกษาขั้นต่ำปริญญาตรีในสาขาวิศวกรรมหรือการศึกษาระดับปริญญาตรีในรายการที่จำกัดของหลักสูตรวิทยาศาสตร์. ศิษย์เก่าที่โดดเด่นจาก University of Canterbury รวมถึง, แต่ไม่จำกัดเฉพาะ, Sir Ernest Rutherford, Robert (Bob) Park, Roy Kerr, Michael P. Collins, John Britten และอื่นๆอีกมากมาย. ปริญญาโทในสาขาวิศวกรรมไฟจาก University of Canterbury ได้รับการยอมรับภายใต้ Washington Accord.
การปฏิบัติงานของการออกแบบระบบหัวฉีดน้ำดับเพลิงขั้นสุดท้ายและการคำนวณไฮโดรลิคจะดำเนินการโดยทั่วไปโดยช่างเทคนิคการออกแบบที่มักจะมีการศึกษาภายในบริษัทที่มีสัญญาต่อกันทั่วอเมริกาเหนือ, โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเตรียมความพร้อมนักออกแบบสำหรับประกาศนียบัตรโดยการทดสอบโดยสมาคมเช่น NICET (สถาบันแห่งชาติเพื่อรับรองเทคโนโลยีวิศวกรรม). การรับรองโดย NICET เป็นที่นิยมใช้เป็นหลักฐานในการพิสูจน์ขีดความสามารถเพื่อรับใบอนุญาตในการออกแบบและติดตั้งระบบป้องกันอัคคีภัย.
ในประเทศออสเตรเลีย, มหาวิทยาลัยวิกตอเรียในเมลเบิร์นเสนอหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาด้านความปลอดภัยจากอัคคีภัยในอาคารและวิศวกรรมความเสี่ยงเช่นเดียวกับมหาวิทยาลัย Western Sydney. ศูนย์เพื่อความปลอดภัยสิ่งแวดล้อมและวิศวกรรมความเสี่ยง(CESARE) เป็นหน่วยงานวิจัยภายใต้มหาวิทยาลัยวิกตอเรียและมีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการวิจัยและการทดสอบพฤติกรรมของไฟ.
การลงทะเบียนมืออาชีพ

วิศวกรป้องกันอัคคีภัยที่มีคุณสมบัติและมีประสบการณ์ที่เหมาะสมอาจมีสิทธิ์ได้ลงทะเบียนเป็นวิศวกรมืออาชีพ (PE). การรับรู้ของวิศวกรรมป้องกันอัคคีภัยว่าเป็นสาขาที่แยกออกมาจะแตกต่างกันไปในแต่ละรัฐในประเทศสหรัฐอเมริกา.  NCEES รับรู้ว่าวิศวกรรมป้องกันอัคคีภัยเป็นสาขาที่ออกมาและเสนอเรื่องการสอบ PE. การทดสอบนี้ได้รับการปรับปรุงล่าสุดสำหรับการสอบเดือนตุลาคม 2012 และรวมหัวข้อที่สำคัญดังต่อไปนี้ (ร้อยละบ่งชี้น้ำหนักโดยประมาณของหัวข้อ):
การวิเคราะห์การป้องกันอัคคีภัย (20%)
การบริหารจัดการป้องกันอัคคีภัย (5%)
พลวัตของไฟ (12.5%)
ระบบแอคทีฟและพาสซีฟ (50%)
การเคลื่อนไหวแบบออกไปข้างนอกและแบบผู้ครอบครอง (12.5%)
ไม่กี่ประเทศนอกสหรัฐอเมริกากำกับดูแลการประกอบวิชาชีพวิศวกรรมป้องกันอัคคีภัยว่าเป็นสาขาหนึ่ง[ต้องการอ้างอิง], แม้ว่าพวกเขาอาจจำกัดการใช้ตำนำหน้าว่า "วิศวกร" ในการเชื่อมโยงกับการประกอบวิชาชีพของมัน.
คำนำหน้า "วิศวกรไฟ" และ "วิศวกรความปลอดภัยจากอัคคีภัย" มีแนวโน้มที่จะเป็นที่โปรดปรานนอกประเทศสหรัฐอเมริกา, โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศสหราชอาณาจักรและเครือจักรภพที่ได้รับอิทธิพลจากบริการไฟของอังกฤษ. 'สถาบันวิศวกรไฟ'เป็นองค์กรระหว่างประเทศหนึ่งที่มีคุณสมบัติหลายๆด้านของการฝึกอบรมและคุณสมบัติของวิศวกรไฟ.
ดูเพิ่ม

Active fire protection
Architecture
Architectural engineering
Building services engineering
วิศวกรรมโยธา
วิศวกรรม
Fire protection
Institution of Fire Engineers
Listing and approval use and compliance
วิศวกรรมเครื่องกล
Passive fire protection
Product certification
วีจีเอ

พอร์ตวีจีเอ
วีจีเอ (อังกฤษ: VGA ย่อมาจาก Video Graphics Array) เป็นมาตรฐานความละเอียดของพิกเซลที่สามารถแสดงบนจอภาพ โดยจะแสดงผลกว้าง 640 พิกเซล สูง 480 พิกเซล หรือ ประมาณ 3 แสนพิกเซล ด้วยความละเอียดสีสูงสุด 256 สี
วิหารอาร์ทีมิสแห่งญะรัช

| เทวสถานอาร์ทีมิสแห่งเจราช Temple of Artemis |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: เทวสถานโรมัน
ที่ตั้ง: เจราชในประเทศจอร์แดน
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 150
สิ่งก่อสร้างโรมันอื่น
เทวสถานอาร์ทีมิสแห่งเจราช (อังกฤษ: Temple of Artemis) เป็นเทวสถานโรมันที่ตั้งอยู่ที่เมืองเจราชในประเทศจอร์แดน ซากเทวสถานดังกล่าวยังคงแสดงให้เห็นว่าเป็นสิ่งก่อสร้างอันสำคัญที่สร้างเสร็จราวปี ค.ศ. 150 ในรัชสมัยของจักรพรรดิอันโตนินัส ไพอัส
อาร์ทีมิสเป็นเทพีผู้พิทักษ์เมืองเจราชและเป็นเทพีผู้เป็นที่เคารพโดยประชากรเฮเลนนิสติคแห่งเจราช ขณะที่ประชากรเซมิติคจะสักการะเทพซูส ตัวเทวสถานตั้งเด่นอยู่บนจุดที่สูงสุดของตัวเมือง ด้านหน้าเป็นซุ้มหกเสา (Hexastyle) โดยมีเสา 12 ต้นรองรับน้ำหนักที่ 11 ต้นยังคงยืนอยู่ให้เห็น หัวเสาเป็นแบบโครินเธียนที่ยังคงอยู่ในสภาพดี สิ่งก่อสร้างมีทางเข้าสามทางที่ตกแต่งด้วยเสาอิงแบบโครินเธียน
เทวสถานอาร์ทีมิสแห่งเจราชเป็นสิ่งก่อสร้างอันสวยงามและมีความสำคัญต่อเมืองเก่า ที่ตกแต่งด้วยแผ่นหินอ่อนและประติมากรรมลัทธินิยมภายในตัวเทวสถาน
เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 เทวสถานอาร์ทีมิสก็ถูกเปลี่ยนเป็นป้อมสำหรับกองทหารที่ไปประจำอยู่ในบริเวณนั้นโดยToghtekin สมเด็จพระเจ้าบอลวินด์ที่ 2 แห่งเยรุซาเล็มยึดและเผาป้อมในปี ค.ศ. 1121 ถึง ค.ศ. 1122 ผนังภายในยังแสดงรอยความเสียหายที่เกิดจากเพลิงไหม้
ในคริสต์ทศวรรษ 1930 ซากเทวสถานและโบราณสถานในบริเวณเจราชได้รับการขุดค้นศึกษาโดย ซี.เอส. ฟิชเชอร์และทีมงาน
ดูเพิ่ม

อาร์ทีมิส
เทวสถานโรมัน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เทวสถานอาร์ทีมิสแห่งเจราช