stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรือบรรทุกอากาศยาน
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติศาสตร์เรือบรรทุกเครื่องบิน ตอนที่ 1 เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประวัติศาสตร์เรือบรรทุกเครื่องบิน ตอนที่ 2 เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เรือบรรทุกเครื่องบินเซาเปาลูของบราซิล
เรือบรรทุกเครื่องบินคาวัวร์ของอิตาลี
เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ด็อกโดของเกาหลีใต้
เรือบรรทุกเครื่องบินทะเลวากะมิยะของญี่ปุ่นซึ่งทำการโจมตีด้วยเครื่องบินจากเรือเป็นลำแรกของโลกเมื่อปีพ.ศ. 2457
ภาพถ่ายจากอากาศของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นที่แสดงให้เห็นเรือบรรทุกเครื่องบินโฮโชที่เสร็จสมบูรณ์ในเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2465
เรือบรรทุกอากาศยานอาร์ครอยัลของราชนาวีอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2482 กับเครื่องบินทิ้งระเบิดปีกสองปีกบินผ่านเหนือศีรษะ เรือบรรทุกเครื่องบินของอังกฤษมีส่วนเกี่ยวข้องกับการทำลายล้างของเยอรมันเรือประจัญบานบิสมาร์ค ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2484
โชกากุเมื่อสร้างเสร็จ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2484
ยูเอสเอส เอนเทอร์ไพรซ์ (CV-6)เรือรบสหรัฐที่ตกแต่งมากที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สอง
อาคากิในปี พ.ศ. 2484
เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ชั้นอิโวจิมาทริโปลี ของสหรัฐ
เรือบรรทุกเครื่องบินมินาส เกเรียสของบราซิลในปี พ.ศ. 2527
เรือบรรทุกเครื่องบินและเฮลิคอปเตอร์ของแต่ละประเทศ
เครื่องบินแฮร์ริเออร์กำลังเตรียมบินขึ้นจากเรือแบบคาโทบาร์ ยูเอสเอส แฟรงคลิน ดี. รูสเวลท์
การลงจอดของเครื่องบินไอพ่นลำแรกบนเรือบรรทุกเครื่องบินเอชเอ็มเอส โอเชียนเมื่อปี พ.ศ. 2488
เอฟ/เอ-18 ขณะทำการลงจอด
เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ทบนดาดฟ้าบินของเรือ ยูเอสเอส แฮร์รี เอส. ทรูแมน เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นนิมิตซ์ของสหรัฐ
กระโดดสกีบนเรือบรรทุกเครื่องบินของราชนาวีอังกฤษ
เรือบรรทุกอากาศยานของกอทัพเรืออินเดีย INS Vikramaditya และ INS Viraat ใน ค.ศ. 2014.
Russian aircraft carrier Admiral Kuznetsov
Amphibious assault ship USS Wasp
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นเจอรัลด์ อาร์. ฟอร์ด
เรือบรรทุกอากาศยานแบบต่าง ๆ จากทั่วทุกมุมโลก
ประเทศที่มีเรือบรรทุกอากาศยานแบบปีกตรึงประจำการ (9)
  ประเทศที่มีเรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ประจำการ (6)
  ประเทศที่เคยประจำการเรือบรรทุกอากาศยาน (3)
นะมะดอจี้

นะมะดอจี้ นะ
นะมะดอจี้ (พม่า: နှမတော်ကြီး, ออกเสียง: [n̥əma̰dɔ̀dʑí]; แปลว่า "พระขนิษฐา" เรียกอีกชื่อว่า ชเว-มแยะนา) เป็นหนึ่งในนะหลวง 37 ตนของพม่า เป็นรูปตัวแทนของ เมียะละ น้องสาวของ มองทินเด ตามตำนานกล่าวว่าพระนางเป็นมเหสีของกษัตริย์แห่งตะก้อง เมื่อพระนางเห็นพี่ชายถูกเผาทั้งเป็น พระนางก็รีบกระโจนเข้าไปในกองไฟ สามารถช่วยได้แต่เพียงพระเศียรของพระนางเท่านั้น พระนางสวรรคตจากการถูกไฟคลอกและกลายเป็นนะ รูปลักษณ์นะของพระนางเป็นรูปยืนบนแท่นที่ทูนโดยยักษ์นั่งบนช้างดำ พระหัตถ์ขวาวางอยู่บนหน้าอก โดยมีลูกพลัมอยู่ระหว่างนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ และพระหัตถ์ซ้ายวางอยู่ข้างลำตัว พระนางเป็นที่รู้จักจากการมีลิงที่ชื่อว่า ชเวมินวุน เป็นสหาย
การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย

ภัยพิบัติทางทะเลในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
| --- | --- |
ภาพวาดเหตุการณ์เรืออับปาง จากสมาพันธ์หอจดหมายเหตุแห่งเยอรมนี
วันที่: 7 พฤษภาคม 1915; 109 ปีก่อน
เวลา: 14:10 – 14:28 น. (เวลาเดินเรือ)
ที่ตั้ง: ทะเลเคลติก ใกล้กับแหลมโอลด์เฮดออฟคินเซล ประเทศไอร์แลนด์ 
พิกัด: 51°25′N 8°33′W﻿ / ﻿51.417°N 8.550°W﻿ / 51.417; -8.550
สาเหตุ: ถูกตอร์ปิโดโดยเรือดำน้ำอู-20 ของเยอรมัน
ผล:   มีผู้เสียชีวิต 1,197 คนจากทั้งหมด 1,960 คนบนเรือ (รวมถึงผู้เสียชีวิตหลังเหตุการณ์ 4 คน)  ทำให้ความเห็นของนานาชาติหันไปต่อต้านเยอรมนี  ทำให้สงครามเรือดำน้ำแบบไม่จำกัดต้องยุติลงชั่วคราว 
จุดที่อับปาง
class=notpageimage|
ตำแหน่งที่เรืออาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนียอับปาง บนแผนที่ประเทศไอร์แลนด์
อาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย (อังกฤษ: RMS Lusitania) เรือเดินสมุทรสัญชาติบริติช ถูกจมโดยตอร์ปิโดจากเรือดำน้ำของกองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1915 ห่างจากแหลมโอลด์เฮดออฟคินเซล ประเทศไอร์แลนด์ ไปประมาณ 11 ไมล์ทะเล (20 กิโลเมตร) การโจมตีเกิดขึ้นในเขตสงครามทางทะเลที่ประกาศไว้รอบสหราชอาณาจักร สามเดือนหลังเยอรมนีประกาศทำสงครามเรือดำน้ำแบบไม่จำกัดต่อเรือของสหราชอาณาจักร ตามมาด้วยการที่ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ทำการการปิดล้อมทางทะเลต่อเยอรมนีและประเทศฝ่ายมหาอำนาจกลางอื่น ๆ
ก่อนออกเดินทางจากนิวยอร์ก ผู้โดยสารได้รับการแจ้งเตือนเกี่ยวกับอันตรายที่อาจเกิดขึ้นจากการล่องเรืออังกฤษเข้าไปในพื้นที่ดังกล่าว แต่การโจมตีกลับเกิดขึ้นโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า จากตำแหน่งจมอยู่ใต้น้ำห่างออกไปทางขวา 700 เมตร อู-20 (SM U-20) ภายใต้การบัญชาการของเรือเอก วัลเทอร์ ชวีเกอร์ ได้ยิงตอร์ปิโดเพียงลูกเดียวใส่เรือโดยสารของบริษัทคูนาร์ด หลังตอร์ปิโดถูกยิงใส่ เรือเกิดระเบิดขึ้นอีกครั้งภายในลำเรือ ทำให้เรือจมลงภายในเวลาเพียง 18 นาที ภารกิจของอู-20 คือการยิงตอร์ปิโดใส่เรือรบและเรือโดยสารในบริเวณที่ลูซิเทเนียเดินเรืออยู่ ท้ายที่สุดมีผู้รอดชีวิตเพียง 763 คนจากจำนวนผู้โดยสาร ลูกเรือ และผู้โดยสารที่แอบขึ้นเรือทั้งหมด 1,960 คน และในจำนวนผู้เสียชีวิตนั้นประมาณ 128 คนเป็นพลเมืองสหรัฐ การอับปางของเรือลำนี้ทำให้หลายประเทศมีความเห็นต่อต้านเยอรมนี และยังมีส่วนทำให้สหรัฐเข้าร่วมสงครามในอีกสองปีต่อมา ภาพเรือที่ถูกโจมตีถูกนำมาใช้เป็นเครื่องมือโฆษณาชวนเชื่อและการรับสมัครทหารของสหรัฐอย่างแพร่หลาย
การสืบสวนในปัจจุบันทั้งในสหราชอาณาจักรและสหรัฐเกี่ยวกับสาเหตุที่แท้จริงของการสูญหายของเรือลำนี้ถูกขัดขวางด้วยความจำเป็นในการรักษาความลับทางทหารและการรณรงค์โฆษณาชวนเชื่อเพื่อให้ความผิดทั้งหมดตกอยู่กับเยอรมนี ขณะที่เรือลำนี้กำลังจมลง เรือลำดังกล่าวซึ่งส่วนใหญ่ใช้ขนส่งผู้โดยสาร มีเสบียงทางทหารบรรทุกอยู่ในท้องเรือประมาณ 173 ตัน ประกอบด้วยกระสุนปืนไรเฟิล 4.2 ล้านนัด, ปลอกกระสุนปืนใหญ่บรรจุเศษกระสุนเกือบ 5,000 ปลอก และชนวนจุดระเบิดทองเหลืองอีก 3,240 ชิ้น การโต้เถียงเกี่ยวกับความชอบธรรมของวิธีการจมเรือลำดังกล่าวได้เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องตลอดช่วงสงครามและหลังจากสงครามสิ้นสุดลง
ภูมิหลัง

ดูเพิ่ม: การทัพเรืออู และ อาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย
เมื่อสร้างเรือลูซิเทเนีย รัฐบาลอังกฤษได้ให้การสนับสนุนค่าใช้จ่ายในการสร้างและการเดินเรือด้วยเงื่อนไขว่าเรือลำนี้จะต้องสามารถดัดแปลงเป็นเรือพาณิชย์ติดอาวุธได้หากจำเป็น เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งปะทุขึ้น กระทรวงทหารเรืออังกฤษได้พิจารณาที่จะขอใช้เรือลำนี้เพื่อดัดแปลงเป็นเรือพาณิชย์ติดอาวุธ และบรรจุชื่อของเรือลำนี้ไว้ในบัญชีรายชื่อเรือพาณิชย์ติดอาวุธอย่างเป็นทางการ
กระทรวงทหารเรือยกเลิกคำสั่งเดิมและตัดสินใจไม่ใช้เรือลำนี้เป็นเรือพาณิชย์ติดอาวุธในท้ายที่สุด เนื่องจากเรือโดยสารขนาดใหญ่ เช่น ลูซิเทเนีย ใช้ถ่านหินมหาศาล (910 ตัน/วัน หรือ 37.6 ตัน/ชั่วโมง) และเป็นภาระหนักต่อปริมาณเชื้อเพลิงของกระทรวงทหารเรือ ดังนั้นเรือโดยสารด่วนจึงถูกมองว่าไม่เหมาะสำหรับบทบาทนี้เมื่อเรือลาดตระเวนขนาดเล็กก็สามารถทำหน้าที่ได้ ลูซิเทเนียยังคงอยู่ในรายชื่อเรือพาณิชย์ติดอาวุธอย่างเป็นทางการ และถูกระบุว่าเป็นเรือช่วยรบในหนังสือ Jane's All the World's Fighting Ships ฉบับปี ค.ศ. 1914 ร่วมกับมอริเทเนีย
เมื่อการสู้รบเกิดขึ้น ความหวาดกลัวต่อความปลอดภัยของลูซิเทเนียและเรือขนาดใหญ่ลำอื่น ๆ ก็เพิ่มขึ้น ในระหว่างการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกครั้งแรกของเรือลำนี้หลังสงครามเริ่มต้นขึ้น เรือถูกทาสีเทาหม่นเพื่อเป็นการพรางตัวและทำให้ศัตรูตรวจพบได้ยากขึ้น เมื่อปรากฏว่ากองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมันถูกควบคุมโดยราชนาวี และภัยคุกคามการค้าของเยอรมันแทบจะหายไปหมดสิ้น จึงดูเหมือนว่ามหาสมุทรแอตแลนติกจะปลอดภัยสำหรับเรืออย่างลูซิเทเนียในไม่ช้า หากจำนวนผู้จองตั๋วคุ้มค่ากับค่าใช้จ่ายในการให้บริการ
เรือขนาดใหญ่หลายลำถูกหยุดให้บริการและจอดเก็บไว้ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวของ ค.ศ. 1914–1915 เนื่องจากความต้องการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของผู้โดยสารลดลง และเพื่อป้องกันไม่ให้เรือเหล่านี้ได้รับความเสียหายจากทุ่นระเบิดหรืออันตรายอื่น ๆ ในบรรดาเรือที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดเหล่านี้ บ้างถูกนำไปใช้เป็นเรือขนส่งทหาร ขณะที่บางลำถูกนำไปใช้เป็นเรือพยาบาล ลูซิเทเนียยังคงให้บริการเชิงพาณิชย์ต่อไปแม้ว่าจำนวนผู้จองตั๋วในช่วงฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวนั้นจะไม่มากนัก แต่ก็ยังมีอุปสงค์เพียงพอที่จะทำให้เรือลำนี้ยังคงให้บริการพลเรือนต่อไป อย่างไรก็ตาม มีการดำเนินมาตรการประหยัดค่าใช้จ่าย หนึ่งในนั้นคือการปิดห้องหม้อไอน้ำหมายเลข 4 เพื่อประหยัดถ่านหินและค่าแรง เป็นผลให้ความเร็วสูงสุดของเรือลดลงจากมากกว่า 25 นอต (46 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) เหลือเพียง 21 นอต (39 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ถึงกระนั้นก็ยังคงเป็นเรือที่เร็วที่สุดที่ยังให้บริการเชิงพาณิชย์
เมื่อภยันตรายที่ปรากฏชัดเริ่มคลี่คลายลง รูปแบบการทาสีพรางของเรือลำนี้ก็ถูกยกเลิกไป และได้ทำการเปลี่ยนสีกลับมาเป็นสีเรือพลเรือน ชื่อเรือถูกเขียนด้วยสีทอง ปล่องไฟถูกทาสีใหม่ด้วยสีประจำสายการเดินเรือคูนาร์ด และโครงสร้างบนของเรือก็ถูกทาสีขาวอีกครั้ง การเปลี่ยนแปลงอีกอย่างหนึ่งคือการเพิ่มแถบสีบรอนซ์ทองรอบฐานของโครงสร้างบนเรือเหนือสีดำเล็กน้อย
การเดินทางเที่ยวสุดท้าย > ออกเดินทาง

ขณะที่เรือโดยสารของอังกฤษหลายลำถูกเรียกเข้ามารับใช้ในสงคราม ลูซิเทเนียยังคงให้บริการระหว่างเส้นทางลิเวอร์พูลและนิวยอร์กตามปกติ กัปตันเทอร์เนอร์ผู้ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในนาม "โบว์เลอร์ บิลล์" (Bowler Bill) จากหมวกทรงโปรดที่เขาสวมเมื่อขึ้นฝั่ง ได้พยายามสงบอารมณ์ของผู้โดยสารด้วยการชี้แจงว่าความเร็วของเรือลำนี้จะทำให้ปลอดภัยจากการโจมตีของเรือดำน้ำ แม้จะลดความเร็วลงแล้ว ลูซิเทเนียก็ยังคงมีความเร็วสูงกว่าเรือดำน้ำอย่างมาก (16 นอตเมื่ออยู่บนผิวน้ำ และ 9 นอตเมื่อดำน้ำ) หมายความว่าเรือดำน้ำต้องรอให้เรือแล่นเข้าใกล้มากพอจึงจะสามารถโจมตีได้
เรือออกเดินทางจากนิวยอร์กเพื่อมุ่งหน้าสู่ลิเวอร์พูลในเวลา 12:00 น. ของวันที่ 1 พฤษภาคม โดยล่าช้าไป 2 ชั่วโมงเนื่องจากการโอนผู้โดยสารและลูกเรือจำนวน 41 คนจากเอสเอส แคเมอโรเนีย (SS Cameronia) ซึ่งเพิ่งถูกเรียกใช้บริการอย่างเร่งด่วนในนาทีสุดท้าย ไม่นานหลังเรือออกเดินทาง พบชายสามคนที่พูดภาษาเยอรมันซ่อนตัวอยู่ในห้องเก็บของใช้ของบริกรบนเรือ วิลเลียม เพียร์พอยต์ สารวัตรฝ่ายสืบสวนจากกรมตำรวจลิเวอร์พูล ซึ่งแฝงตัวเป็นผู้โดยสารชั้นหนึ่งทำการสอบสวนบุคคลเหล่านั้นก่อนจะควบคุมตัวไปยังห้องขังเพื่อสอบสวนเพิ่มเติมเมื่อถึงท่าเรือลิเวอร์พูล นอกจากนี้ในบรรดาลูกเรือยังมีชาวอังกฤษคนหนึ่งชื่อนีล ลีช ซึ่งก่อนสงครามได้ทำงานเป็นครูสอนพิเศษอยู่ในประเทศเยอรมนี ลีชเคยถูกควบคุมตัวแต่ภายหลังได้รับการปล่อยตัวจากทางการเยอรมนี สถานเอกอัครราชทูตเยอรมันประจำกรุงวอชิงตันได้รับแจ้งเกี่ยวกับการมาถึงของลีชในสหรัฐ ซึ่งที่นั่นเขาได้พบปะกับสายลับเยอรมันที่รู้จักกันดี ลีชและชาวเยอรมันที่แอบขึ้นเรืออีกสามคนจมลงไปพร้อมกับเรือ พวกเขาถูกพบพร้อมอุปกรณ์ถ่ายภาพ และด้วยเหตุนี้ จึงสันนิษฐานได้ว่าได้รับมอบหมายให้ทำการสอดแนมบนเรือลำดังกล่าว และมีความเป็นไปได้สูงที่เพียร์พอยต์ซึ่งรอดชีวิตจากเหตุการณ์เรืออับปาง จะได้รับแจ้งเกี่ยวกับลีชไปแล้ว
ดังนั้นเมื่อลูซิเทเนียออกเดินจากท่าน้ำ 54 จึงมีผู้โดยสารทั้งหมด 1,960 คน ประกอบด้วยลูกเรือ 693 คน ผู้ลักลอบขึ้นเรือ 3 คน ผู้โดยสาร 1,264 คนที่ส่วนใหญ่เป็นชาวอังกฤษและแคนาดา ในจำนวนนี้ยังมีชาวอเมริกัน 159 คน รวมถึงเด็กอีก 124 คน ที่พักชั้นหนึ่งของเรือซึ่งเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางในการเดินทางข้ามแอตแลนติกเหนือมีอัตราการจองลดลงกว่าครึ่งหนึ่งที่ 290 คน ชั้นสองมีผู้โดยสารเกินกว่าที่กำหนดไว้ที่ 601 คน ซึ่งมากกว่าจำนวนผู้โดยสารสูงสุดที่สามารถรองรับได้ที่ 460 คน แม้จำนวนเด็กเล็กและทารกจำนวนมากจะช่วยบรรเทาความแออัดในห้องโดยสารขนาดสองและสี่เตียงที่มีจำนวนจำกัด แต่สถานการณ์ดังกล่าวก็ได้รับการแก้ไขโดยอนุญาตให้ผู้โดยสารชั้นสองบางส่วนเข้าพักในห้องโดยสารชั้นหนึ่งที่ว่างอยู่ได้ ในชั้นสาม สถานการณ์ดังกล่าวถือเป็นเรื่องปกติสำหรับการเดินทางข้ามแอตแลนติกมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยมีผู้โดยสารเพียง 370 คน ในขณะที่ที่พักมีการออกแบบให้สามารถรองรับผู้โดยสารได้ถึง 1,186 คน
การเดินทางเที่ยวสุดท้าย > ผู้โดยสารที่มีชื่อเสียง > รอดชีวิต

วิลเลียม ทอมัส เทอร์เนอร์, 59. กัปตันเรืออาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย
โอลิเวอร์ เพอร์ซี เบอร์นาร์ด, 34. นักออกแบบฉาก ผู้วาดภาพร่างการอับปางของเรือที่ตีพิมพ์ใน The Illustrated London News
โจเซฟิน แบรนเดลล์, 27. นักแสดงและนักร้องเพลงละครหญิง
เอวิส ดอลฟิน, 12. เพื่อนของเอียน โฮลบอร์น ผู้เป็นแรงบันดาลใจให้เขาเขียนนวนิยายเด็กขายดีเรื่อง The Child of the Moat, A Story for Girls, 1557 A.D. (ค.ศ. 1916)
อ็อกเดน เอช. แฮมมอนด์, 45. นักการเมืองและเอกอัครราชทูตสหรัฐประจำประเทศสเปนในอนาคต
เอียน โฮลบอร์น, 42. อาจารย์มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และนักเขียน
ชาลส์ ที. เจฟฟรีย์ , 38. ผู้ผลิตยานยนต์ เจ้าของบริษัททอมัส บี. เจฟฟรีย์ (Thomas B. Jeffery Company) หลังบิดาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1910
ริตา โจลิเวต, 30. นักแสดงละครและภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศส–อเมริกัน
แคทลีน เคย์, 16. กลับอังกฤษเพียงลำพังจากนิวยอร์ก รับหน้าที่ควบคุมเรือชูชีพหลังจากเรือจม
มาร์กาเรต แมกเวิร์ธ (เลดีฮัมฟรีย์ แมกเวิร์ธ), 31. นักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิสตรีชาวอังกฤษและบุตรสาวของ ดี. เอ. ทอมัส ต่อมาเป็นไวเคาน์ติสรอนด์ดาที่ 2
เซอร์ เฟรเดอริก ออร์-ลูอิส, 55. บารอเนตที่ 1 และนักธุรกิจชาวแคนาดา
ธีโอเดต โพป ริดเดิล, 48. สถาปนิกและผู้ใจบุญชาวอเมริกัน
ดี. เอ. ทอมัส, 59. อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอังกฤษ (ต่อมาเป็นไวเคานต์รอนด์ดา)
สกอตต์ เทอร์เนอร์, 34. วิศวกรเหมืองแร่
กวินน์ แพร์รี โจนส์, 24. นักร้องเทเนอร์ชาวเวลส์ที่มีชื่อเสียงระดับโลก หนึ่งใน 16 นักร้องเดี่ยวของวง Serenade to Music ของวอห์น วิลเลียมส์
เลดีแอลลัน มาร์เกอริต, 42. นักสังคมสงเคราะห์ชาวมอนทรีออล ผู้ใจบุญและผู้อุปถัมภ์ศิลปะ ภริยาของเซอร์ เอช. มอนเตกู แอลลัน
จอร์จ โบชอมป์, 32. ลูกเรือที่รอดชีวิตจากการอับปางของอาร์เอ็มเอส ไททานิก
แฟรงก์ ทาวเวอร์, 59. อ้างว่ารอดชีวิตจากการอับปางของทั้งอาร์เอ็มเอส ไททานิก และอาร์เอ็มเอส เอ็มเพรสออฟไอร์แลนด์ แต่ไม่พบหลักฐานที่แสดงว่าชายคนนี้เคยอยู่บนเรือทั้งสองลำ
การเดินทางเที่ยวสุดท้าย > ผู้โดยสารที่มีชื่อเสียง > เสียชีวิต

ทอมัส โอไบรอัน บัตเลอร์, 53. นักประพันธ์เพลงและวาทยากรชาวไอริช
วิลเลียม โบรเดริก โคลที, 62. ผู้ประกอบการเหมืองแร่ที่กำลังเดินทางกลับลอนดอนจากเม็กซิโก ไม่พบร่างของเขา
มารี เดปาจ, 42. พยาบาลชาวเบลเยียมและภรรยาของศัลยแพทย์อ็องตวน เดปาจ
จัสตัส ไมลส์ ฟอร์แมน, 39. นักเขียนนวนิยายและบทละครชาวอเมริกัน
ชาลส์ โฟรห์แมน, 58. เจ้าของโรงละครชาวอเมริกัน เป็นหนึ่งในสี่บุคคลที่มีชื่อเสียงระดับโลกชาวอเมริกันที่ถูกกล่าวถึงในภาพยนตร์ The Sinking of the Lusitania (ค.ศ. 1918)
แมรี พิกตัน สตีเวนส์ แฮมมอนด์ , 26. หลานสาวของ เอ็ดวิน ออกัสตัส สตีเวนส์, ภรรยาของอ็อกเดน เอช. แฮมมอนด์, และมารดาของมิลลิเซนต์ เฟนวิก
อัลเบิร์ต แอล. ฮอปกินส์, 44. ประธานบริษัทต่อเรือนิวพอร์ตนิวส์ (Newport News Shipbuilding)
เอลเบิร์ต ฮับเบิร์ด, 58. นักปรัชญาและนักเขียนชาวอเมริกัน ผู้ก่อตั้งรอยครอฟต์ (Roycroft) เป็นหนึ่งในสี่บุคคลที่มีชื่อเสียงระดับโลกชาวอเมริกันที่ถูกกล่าวถึงในภาพยนตร์ The Sinking of the Lusitania (ค.ศ. 1918)
อลิซ มัวร์ ฮับเบิร์ด, 53. นักเขียนและนักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิสตรี, ภรรยาของเอลเบิร์ต ฮับเบิร์ด
ชาลส์ ไคลน์ , 48. นักเขียนบทละคร เป็นหนึ่งในสี่บุคคลที่มีชื่อเสียงระดับโลกชาวอเมริกันที่ถูกกล่าวถึงในภาพยนตร์ The Sinking of the Lusitania (ค.ศ. 1918)
เซอร์ ฮิว เลน, 39. นักสะสมงานศิลปะชาวไอริชชื่อดังและผู้ก่อตั้งหอศิลป์เทศบาลฮิวเลน ในเมืองดับลิน
ศาสนาจารย์ ดร. เบซิล ดับเบิลยู. มาจูริน, 68. นักเทววิทยาชาวอังกฤษ นักเขียน และผู้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก
เฟรเดอริก สตาร์ก เพียร์สัน, 53. วิศวกรและผู้ประกอบการชาวอเมริกัน เมเบิล วอร์ด เพียร์สัน ภรรยาของเขาก็เสียชีวิตในการอับปางด้วย
แฟรนเซส แมกอินทอช สตีเฟนส์, 64. นักสังคมสงเคราะห์ชาวมอนทรีออล และเป็นภรรยาของจอร์จ วอชิงตัน สตีเฟนส์ นักการเมือง พร้อมกับหลานชายวัยทารกของเธอ
อัลเฟรด กวินน์ แวนเดอร์บิลต์ , 37. นักกีฬา มหาเศรษฐี สมาชิกตระกูลแวนเดอร์บิลต์, และหนึ่งในสี่บุคคลที่มีชื่อเสียงระดับโลกชาวอเมริกันที่ถูกกล่าวถึงในภาพยนตร์ The Sinking of the Lusitania (ค.ศ. 1918) พบเห็นครั้งสุดท้ายขณะกำลังรัดเสื้อชูชีพให้ผู้หญิงที่อุ้มเด็กทารก
ลอทรอป วิทิงตัน, 59. นักลำดับวงศ์ตระกูล นักประวัติศาสตร์ บรรณาธิการหนังสือชาวอเมริกัน และนักร้องชื่อดัง
การสอบสวน > เจ้าหน้าที่ชันสูตรเทศมณฑลคอร์ก

วันที่ 8 พฤษภาคม จอห์น ฮอแกน เจ้าหน้าที่ชันสูตรพลิกศพประจำเทศมณฑลคอร์ก ได้เปิดการสอบสวนสาเหตุการตายเกี่ยวกับศพของบุรุษ 2 ราย และสตรี 3 รายที่ถูกนำขึ้นฝั่งโดยเรือประมงท้องถิ่นชื่อเฮอรอน (Heron) ในคินเซล ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ (และผู้เสียชีวิต) ถูกนำตัวไปยังควีนส์ทาวน์แทนที่จะเป็นคินเซลซึ่งอยู่ใกล้กว่า วันที่ 10 พฤษภาคม กัปตันเทอร์เนอร์ให้การเป็นพยานเกี่ยวกับการจมของเรือ โดยเขาบรรยายว่าเรือถูกตอร์ปิโดลูกหนึ่งระหว่างปล่องไฟต้นที่สามและสี่ จากนั้นก็เกิดการระเบิดครั้งที่สองขึ้นทันที เขายอมรับว่าได้รับคำเตือนทั่วไปเกี่ยวกับเรือดำน้ำ แต่ไม่ได้รับแจ้งเกี่ยวกับการอับปางของเรือเอิร์ลออฟเลธอม (Earl of Lathom) เขาระบุว่าได้รับคำสั่งอื่น ๆ จากกระทรวงทหารเรือ ซึ่งเขาได้ปฏิบัติตามแล้ว แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้เผยรายละเอียด เจ้าหน้าที่ชันสูตรตัดสินว่าผู้ตายจมน้ำเสียชีวิตจากการโจมตีเรือที่ไม่มีอาวุธและส่วนร่วมในการสู้รบ ซึ่งขัดต่อกฎหมายระหว่างประเทศ ผ่านไปครึ่งชั่วโมงหลังการสอบสวนสิ้นสุดลงและผลการสอบสวนถูกส่งมอบแก่สื่อมวลชนแล้ว แฮร์รี วินน์ อัยการสูงสุดประจำเทศมณฑลคอร์ก ได้เดินทางมาพร้อมกับคำสั่งให้ยุติการสอบสวน กัปตันเทอร์เนอร์ไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นพยาน และห้ามเปิดเผยคำแนะนำที่เคยมอบให้แก่เรือโดยสารเกี่ยวกับการเลี่ยงเรือดำน้ำ
การสอบสวน > การดำเนินคดีในศาลสหรัฐ

ในสหรัฐ มีการยื่นคำร้องขอค่าชดเชย 67 คดีต่อสายการเดินเรือคูนาร์ด โดยคดีทั้งหมดได้รับการพิจารณาพร้อมกันใน ค.ศ. 1918 ต่อหน้าศาลแขวงสหรัฐประจำเขตใต้ของนิวยอร์ก ผู้พิพากษาจูเลียส เมเยอร์ เป็นประธานพิจารณาคดีนี้ โดยก่อนหน้านี้เขาเคยดำรงตำแหน่งประธานพิจารณาคดีที่เกิดขึ้นหลังไททานิกสูญหาย โดยเขาเคยตัดสินให้บริษัทเดินเรือเป็นฝ่ายชนะคดี เมเยอร์เป็นพวกอนุรักษ์นิยมที่ถือว่าเป็นคู่หูที่ปลอดภัยในเรื่องผลประโยชน์ของชาติ และคำพูดที่เขาชอบพูดกับทนายความก็คือ "พูดตรงประเด็น" คดีนี้ถูกพิจารณาโดยไม่มีคณะลูกขุน ทั้งสองฝ่ายตกลงกันล่วงหน้าว่าจะไม่มีการซักถามใด ๆ ในเรื่องที่ว่าลูซิทาเนียมีอาวุธหรือบรรทุกทหารหรือเครื่องกระสุนหรือไม่ พยาน 33 รายซึ่งไม่สามารถเดินทางไปยังสหรัฐได้ให้การในอังกฤษต่อกรรมาธิการอาร์. วี. วินน์ หลักฐานที่นำเสนอในศาลเปิดเพื่อการสืบสวนของลอร์ดเมอร์ซีย์ได้รับการพิจารณา แต่ไม่มีการนำหลักฐานจากการประชุมปิดของอังกฤษมาพิจารณา พระราชบัญญัติป้องกันราชอาณาจักรถูกเรียกร้องขึ้นเพื่อให้พยานชาวอังกฤษไม่สามารถให้การเป็นพยานในประเด็นใด ๆ ที่ได้รับการกล่าวถึง แถลงการณ์ดังกล่าวถูกรวบรวมไว้ที่ควีนส์ทาวน์ โดยกงสุลอเมริกัน เวสลีย์ ฟรอสต์ แต่ไม่ได้มีการเผยแพร่ออกมา
กัปตันเทอร์เนอร์ให้การเป็นพยานในอังกฤษและตอนนี้ให้การปกป้องการกระทำของเขาอย่างกล้าหาญมากขึ้น เขาแย้งว่าจนกระทั่งถึงเวลาที่เรือจม เขาไม่มีเหตุผลใดที่จะคิดว่าการเคลื่อนที่แบบซิกแซกในเรือเร็วจะช่วยได้ แท้จริงแล้ว เขาบังคับบัญชาเรืออีกลำหนึ่งซึ่งถูกจมในขณะแล่นซิกแซก จุดยืนของเขาได้รับการสนับสนุนจากหลักฐานของกัปตันคนอื่น ๆ ที่กล่าวว่าก่อนลูซิเทเนียจะจม ไม่มีเรือพาณิชย์ลำใดแล่นซิกแซกกันเลย เทอร์เนอร์แย้งว่าการรักษาทิศทางคงที่เป็นเวลา 30 นาทีนั้นเป็นสิ่งจำเป็นในการกำหนดมุมแบริ่งสี่จุดและยืนยันตำแหน่งของเรือได้อย่างแม่นยำ แต่ในประเด็นนี้ เขาได้รับการสนับสนุนน้อยกว่า โดยกัปตันคนอื่น ๆ โต้แย้งว่าการกำหนดทิศทางสองจุดสามารถทำได้ในเวลาห้านาทีและแม่นยำเพียงพอ
พยานหลายคนให้การว่าช่องหน้าต่างรอบเรือเปิดอยู่ขณะที่เรือจม และพยานผู้เชี่ยวชาญก็ยืนยันว่าช่องหน้าต่างใต้น้ำ 3 ฟุตดังกล่าวจะสามารถปล่อยให้น้ำเข้ามาได้ 4 ตันต่อนาที คำให้การแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับว่ามีตอร์ปิโดอยู่กี่ลูก และการโจมตีเกิดขึ้นระหว่างปล่องไฟต้นแรกและสอง หรือสามและสี่ มีการพิจารณาถึงลักษณะของสินค้าที่บรรทุกอย่างเป็นทางการ แต่ผู้เชี่ยวชาญเห็นว่าสินค้าจะไม่ระเบิดภายใต้เงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น มีบันทึกไว้ว่าลูกเรือแจ็ก โรเปอร์ ได้เขียนจดหมายถึงสายการเดินเรือคูนาร์ดใน ค.ศ. 1919 เพื่อขอค่าใช้จ่ายในการเป็นพยานตามแนวทางที่คูนาร์ดระบุ
การตัดสินเกิดขึ้นในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1918 คำตัดสินของเมเยอร์คือ "สาเหตุของการจมนั้นเกิดจากการกระทำที่ผิดกฎหมายของรัฐบาลจักรวรรดิเยอรมัน" มีตอร์ปิโดสองลูกเกี่ยวข้อง และกัปตันก็ดำเนินการอย่างถูกต้องและระเบียบการฉุกเฉินก็เป็นไปตามมาตรฐาน เขาตัดสินว่าการเรียกร้องค่าชดเชยเพิ่มเติมควรจะส่งไปที่รัฐบาลเยอรมัน (ซึ่งท้ายที่สุดก็จ่ายเงิน 2.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 1925)
ผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย

ผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายคือ ออเดรย์ วอร์เรน ลอว์สัน-จอห์นสตัน (นามสกุลเดิม เพิร์ล) ซึ่งเกิดที่นครนิวยอร์กเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1915 เธอเป็นลูกคนที่สี่จากทั้งหมดหกคน (สองคนสุดท้องเกิดหลังจากเกิดเหตุภัยพิบัติ) ของเมเจอร์ เฟรเดอริก "แฟรงค์" วอร์เรน เพิร์ล (1869–1952) และเอมี่ เลีย (นามสกุลเดิม ดันแคน; 1880–1964) ตอนที่เธอขึ้นเรือ ลูซิเทเนีย จากนิวยอร์กพร้อมกับพ่อแม่ พี่น้องสามคน และพี่เลี้ยงสองคน เธออายุเพียงสามเดือนเท่านั้น จึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ภัยพิบัติครั้งนี้เลย เธอและพี่ชายสจวร์ต (อายุ 5 ขวบ) รอดชีวิตจากการช่วยเหลือของพี่เลี้ยงชาวอังกฤษ อลิซ ม็อด ไลน์ส์ ซึ่งอายุ 18 ปีในขณะนั้น โดยกระโดดลงจากดาดฟ้าเรือและหนีไปในเรือชูชีพ พ่อแม่ของเธอก็รอดชีวิตเช่นกัน แต่พี่สาวสองคน เอมี่ (อายุ 3 ขวบ) และซูซาน (อายุ 14 เดือน) เสียชีวิต เพิร์ลได้แต่งงานกับฮิว เดอ โบแชมป์ ลอว์สัน-จอห์นสตัน บุตรชายคนที่สองของ จอร์จ ลอว์สัน จอห์นสตัน บารอนลุคคนแรก เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1946 ทั้งคู่มีลูกสามคนและอาศัยอยู่ที่ เมลชบอร์น, เบดฟอร์ดเชอร์ ฮิวดำรงตำแหน่ง นายอำเภอแห่งเบดฟอร์ดเชอร์ ในปี ค.ศ. 1961 จอห์นสตัน ได้มอบเรือชูชีพประจำฝั่งชื่อ เอมี่ เลีย ให้กับ สถานีเรือชูชีพนิวคีย์ ในปี ค.ศ. 2004 เพื่อระลึกถึงแม่ของเธอ ออเดรย์ จอห์นสตัน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 2011 ขณะอายุ 95 ปี
ซากเรือ

ซากของ ลูซิเทเนีย นอนตะแคงขวาที่มุมประมาณ 30 องศาในน้ำทะเลลึก 305 ฟุต (93 เมตร) เธอพังทลายลงด้านขวาอย่างรุนแรงอันเป็นผลมาจากแรงที่กระแทกกับพื้นทะเล และตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา ลูซิเทเนีย ได้เสื่อมสภาพเร็วกว่าซากเรือ ไททานิก อย่างมากเนื่องจากการกัดกร่อนในน้ำทะเลช่วงฤดูหนาว กระดูกงูเรือ มีลักษณะ "โค้งผิดปกติ" คล้ายรูปบูมเมอแรง ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับการสูญเสียความแข็งแรงจากการสูญเสียโครงสร้างส่วนบน ความกว้างของเรือลดลงพร้อมกับปล่องไฟเรือที่หายไป ซึ่งคาดว่าน่าจะเกิดจากการเสื่อมสภาพ หัวเรือเป็นส่วนที่เด่นชัดที่สุดของซากเรือ โดยมีท้ายเรือได้รับความเสียหายจากการถอดใบพัดสามในสี่ใบออกในปี ค.ศ. 1982 โดย Oceaneering International เพื่อจัดแสดง
ส่วนที่เด่นชัดบนซากเรือ ลูซิเทเนีย ได้แก่ ชื่อเรือที่ยังคงอ่านออก, สมอเรือบางส่วนที่ยังมีเชือกผูกอยู่, ชิ้นส่วนของดาดฟ้าโปรเมอนาดที่พังทลาย, หน้าต่างกลม, หัวเรือ และใบพัดที่เหลือ การสำรวจซากเรือล่าสุดพบว่า ลูซิเทเนีย อยู่ในสภาพที่ย่ำแย่เมื่อเทียบกับ ไททานิก เนื่องจากตัวเรือเริ่มพังทลายลงแล้ว
ดูเพิ่ม

รายชื่อเรือที่ถูกเรือดำน้ำจมเรียงตามจำนวนผู้เสียชีวิต
เอสเอส แองโคนา (SS Ancona) – เรือโดยสารของอิตาลีที่ถูกเรือดำน้ำจม
เอสเอส ซัสเซกซ์ (SS Sussex) – เรือเฟอร์รี่ข้ามช่องแคบถูกโจมตีในปี ค.ศ. 1916 ก่อให้เกิดวิกฤตการณ์
อาร์เอ็มเอส เฮสเปเรียน (RMS Hesperian) – เรือโดยสารอีกลำที่ถูกอู-20 จม
เอสเอส อะธีเนีย (ค.ศ. 1922) (SS Athenia) – เรือโดยสารที่อับปางในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่สอง
แหล่งข้อมูลอื่น

Medlock, Chelsea Autumn: Lusitania, Sinking of, in: 1914–1918-online. International Encyclopedia of the First World War.
"British Wreck Commissioner's Inquiry". TitanicInquiry.org. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 เมษายน 2007.
"Historic film footage related to Lusitania". European Film Gateway.
"Lest We Forget: The Lusitania – An in depth account of the sinking". Encyclopedia Titanica. 7 พฤษภาคม 2013.
"Lusitania, British Cunard liner" . Encyclopedia Americana. 1920.
"Passenger and crew lists, biographies, and deck plans of Lusitania". RMSLusitania.info.
"The Home Port of RMS Lusitania". Lusitania.net.
"RMS Lusitania Home". Atlantic Liners.
"The Sinking of the Lusitania: Original reports". The Times. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 มิถุนายน 2011. สืบค้นเมื่อ 23 สิงหาคม 2024.
The Sinking of the Lusitania – Animated documentary by Winsor McCay, at YouTube.
กองเรือดำน้ำเยอรมันก่อนสงครามประจำการอยู่ในท่าเรือคีล อู-20 จอดอยู่ลำที่สองจากซ้าย
ประกาศเตือนอย่างเป็นทางการจากสถานเอกอัครราชทูตจักรวรรดิเยอรมันเกี่ยวกับการเดินทางไปยังสหราชอาณาจักร ซึ่งเผยแพร่ในวันที่ 30 เมษายน
บันทึกการเดินทางเที่ยวสุดท้ายของลูซิเทเนียจากนิวยอร์ก
ลูซิเทเนียออกเดินจากนครนิวยอร์กในวันที่ 1 พฤษภาคม ภาพนี้เป็นภาพถ่ายสุดท้ายที่บันทึกไว้ก่อนเรืออับปาง
วัลเทอร์ ชวีเกอร์ ผู้บังคับการเรือดำน้ำอู-20
แผนที่แสดงการเคลื่อนที่ของลูซิเทเนียและอู-20 ก่อนเกิดเหตุการณ์ลูซิเทเนียอับปาง โดยมีการระบุตำแหน่งเรือที่ถูกอู-20 โจมตีและจมในวันที่ 6 และ 7 พฤษภาคม และจุดอ้างอิงทางภูมิศาสตร์ที่สำคัญ
ภาพประกอบการจมของเรือ โดยนอร์แมน วิลคินสัน
เรือประมงแวนเดอเรอร์อยู่ใกล้ลูซิเทเนียขณะกำลังจม
ผลจากการยิงตอร์ปิโดของอู-20 รวมถึงกระแสน้ำจากการระเบิด
ภาพถ่ายใน ค.ศ. 1914 ที่แสดงให้เห็นเรือชูชีพแบบพับเพิ่มเติมที่ติดตั้งบนเรือลูซิเทเนีย
กัปตันเทอร์เนอร์ในวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1915 สี่วันหลังเรืออับปาง
"การอับปางของเรือลูซิเทเนีย โศกนาฏกรรมครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในมหาสมุทร"
เอวิส ดอลฟิน
อัลเฟรด กวินน์ แวนเดอร์บิลต์
ลอร์ดเมอร์ซีย์ ประธานการสอบสวน
ริชาร์ด เวบบ์ ผู้อำนวยการกองการค้าในขณะนั้น
ประภาคารที่แหลมโอลด์เฮดออฟคินเซล เทอร์เนอร์ได้เข้าใกล้จุดนี้เพื่อวัดมุมแบริ่งก่อนที่เรือของตนจะจมลง
เอฟ. อี. สมิธ ทนายความที่ปรึกษาสูงสุด
ผู้รอดชีวิตจากการอับปางในวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1915
ผู้พิพากษาจูเลียส เมเยอร์ เป็นประธาน
บาร์บารา แมคเดอร์มอตต์ ขณะยังเด็ก ผู้รอดชีวิตคนที่สองรองจากคนสุดท้าย พร้อมกับผู้ช่วยผู้ควบคุมเรือ วิลเลียม ฮาร์กเนส
สัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือ

เรือ YP-505 เป็นเรือฝึกตรวจการณ์ ประจำการที่โรงเรียนนายเรือสหรัฐ, แอนแนโพลิส
สัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือ (อังกฤษ: Hull classification symbol) คือสัญลักษณ์ในการจัดประเภทของเรือ (บางครั้งถูกเรียกว่า รหัสตัวเรือ หรือ หมายเลขตัวเรือ) ถูกใช้งานโดยกองทัพเรือสหรัฐ หน่วยยามฝั่งสหรัฐ และองค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ (NOAA) เพื่อระบุเรือตามประเภทของเรือและภารกิจย่อยของเรือประเภทนั้น ๆ ระบบนี้คล้ายคลึงกับระบบหมายเลขชายธงที่ราชนาวีอังกฤษและกองทัพเรือในยุโรปและประเทศอื่น ๆ ในเครือจักรภพใช้งาน