stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กะลา (วงดนตรี)
ผลงานเพลง

| ชื่ออัลบั้ม | วางแผง/สังกัด | รายชื่อเพลง |
| --- | --- | --- |
|  กะลา | 17 มิถุนายน 2542 จีนี่เรคอร์ดส |  แม่ครับ  ไม่มาก็คิดถึง  ยิ่งเดินยิ่งไกล  จริงเหรอ  รอ  ควาย  หลังคาก็ยังดี  อู๊ดอู๊ด  เพื่ออะไร  อยู่ดีๆ  พ่อบอก |
| นอกคอก | 12 มิถุนายน 2544 จีนี่เรคอร์ดส |  นอกคอก  ขอเป็นตัวเลือก  แม่ (ภาค2)  ไม่หล่อแต่รักจริง  อาการอย่างนี้  อยากเกิดเป็นคนหลายใจ  ไม่เกี่ยวกับฝน  ไม่มีทาง  ไปรักกันให้ไกลๆ  สัญญา |
| หัวกะทิ | 9 ตุลาคม 2545 จีนี่เรคอร์ดส |  อยากเกิดเป็นคนหลายใจ  สัญญา  ขอเป็นตัวเลือก  ไม่มาก็คิดถึง  รอ  ไม่มีทาง  ควาย  นอกคอก  ยิ่งเดินยิ่งไกล  หลังคาก็ยังดี |
| มายเนมอิสกะลา (My Name is KALA) | 18 กรกฏาคม 2546 จีนี่เรคอร์ดส |  My Name is Kala  บอกสักคำ  เขาคงไม่กลับมา  ศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย  เธอคนเดียว (ควาย ภาค2)  ในวันที่โลกเหงา  เครียด  เธอเป็นแฟนฉันแล้ว  เลิก  ไม่ยอม ไม่แพ้ |
| สามัญ | 28 มิถุนายน 2548 จีนี่เรคอร์ดส |  นายอย่าแฮงค์  เจ็บนี้มันลึก  ปิดตา  โดนเต็มๆ  รู้สึกบ้างไหม  สักทีเหอะ  ถ้าเธอหลายใจ  ชีวิตคือบทเพลง  ไอ้เรามันบ้า  กล้าที่จะรัก |
| อินไซด์ (Inside) | 29 สิงหาคม 2549 จีนี่เรคอร์ดส |  I'm OK.  ใช่ฉันหรือเปล่า  กะลา (ใช่ไหม)  ยุทธนา  ลำพัง  มีใหม่ทั้งสองคน  เป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไหร่ (ควาย ภาค3)  ของตัวของตาย  คารวะ  เธอคือหัวใจ |
| มินิต (Minute) | 13 พฤษภาคม 2551 จีนี่เรคอร์ดส |  มันดี  In My Life  สมศักดิ์ศรี  4 นาที  ไม่ต้องไปเข้าใจ  คนดีที่เย็นชา  ใครสักคน  กอด  ไม่มีคำว่าแพ้  จูบ |
| โฟร์แชร์ (4share) | 11 พฤศจิกายน 2553 จีนี่เรคอร์ดส |  มันต้องเป็นยังไง  ใครจะเป็นคนสุดท้าย  หนาวกว่าทุกคืน  หมดเวลาแอบรัก  หยุด...เพราะเธอ  ไม่เหงาไม่รู้  ตื่นจากความฝัน  ทำใจให้ชิน  ไม่อยากให้ฝนซา  ถ้ารักมันผิด  ไม่เห็นฝุ่น |
| เลิฟอินฟินิตี้ (LOVE INFINITY) | 23 กุมภาพันธ์ 2555 จีนี่เรคอร์ดส |  นาฬิกาของคนรักกัน  แน่นอนคือไม่แน่นอน Feat. DJ. Seed นรเศรษฐ หมัดคง  ใจเรายังตรงกันอยู่ไหม  ใกล้จนเลยไปแล้ว  รักจะกอดเราไว้ Feat. แกรนด์ พรรณวรท  อยากทราบคำนำหน้า  ทุกคืนได้ไหม  ต่อไปจากคืนนี้  เหตุผลข้อเดียว  ถ้าเผื่อ |
| ซิงเกิลใหม่ | 2556 จีนี่เรคอร์ดส |  คำรักที่เธอไม่เคยฟัง (เพลงประกอบละคร ไอ้คุณผี)  นานเท่านาน (เพลงประกอบละคร หัวใจเรือพ่วง)  หยุดหายใจง่ายกว่า (เพลงประกอบละคร รักเกิดในตลาดสด) |
| ซิงเกิลใหม่ | 2557 จีนี่เรคอร์ดส |  รักไม่ได้ ก็จะรัก (เพลงประกอบละคร แสงดาวกลางใจ)  ใช่ฉันหรือเปล่า (เพลงประกอบละคร วีรบุรุษกองขยะ) |
ผลงานการแสดง

ภาพยนตร์เรื่อง พันธุ์เอ็กซ์เด็กสุดขั้ว (2547) (หนุ่ม รับบท หนุ่ม)
เข้าเล่นเกมส์ในรายการ หัวท้ายตายก่อน (2564) (หนุ่ม)
รางวัล

สีสันอะวอร์ดส์ ครั้งที่ 25 ประจำปี พ.ศ. 2555 สาขาเพลงร็อคยอดเยี่ยม จากเพลง แน่นอนคือไม่แน่นอน
เพชรในเพลง ประจำปี พ.ศ. 2564 สาขาการประพันธ์คำร้องเพลงไทยสากล,ขับร้องเพลงไทยสากลชาย (หนุ่ม) จากเพลง ลม
เจดีย์ชเวมอดอ

| เจดีย์ชเวมอดอ |
| --- | --- |
ရွှေမောဓော ဘုရား

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
เทศกาล: เทศกาลเฉลิมฉลองเจดีย์ชเวมอดอ
สถานะ: เปิด
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พะโค ภาคพะโค พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 17°20′13″N 96°29′49″E﻿ / ﻿17.3368744°N 96.496954°E﻿ / 17.3368744; 96.496954
สถาปัตยกรรม
เสร็จสมบูรณ์: ป. 500 ก่อน ค.ศ. (ตำนาน) ค.ศ. 982/83 (ตำนาน) ค.ศ. 1390 ค.ศ. 1796 ค.ศ. 1954
ลักษณะจำเพาะ
ความสูงสูงสุด: 22 เมตร (72 ฟุต)   (ค.ศ. 982/83) 90 เมตร (295 ฟุต)   (ค.ศ. 1796) 114 เมตร (374 ฟุต)   (ค.ศ. 1954)
ความสูงยอดแหลม: 98.8 เมตร (324 ฟุต)   (ค.ศ. 1796) 125 เมตร (410 ฟุต)   (ค.ศ. 1954)
เจดีย์ชเวมอดอ (พม่า: ရွှေမောဓော ဘုရား, ออกเสียง: [ʃwèmɔ̀dɔ́ pʰəjá]; มอญ: ကျာ်မုဟ်တ, ออกเสียง: [tɕaɪʔmṵtú]) เป็นเจดีย์สำคัญในเมืองพะโค (หงสาวดี) ประเทศพม่า มีความสูง 114 เมตร (374 ฟุต) ถือเป็นเจดีย์ที่สูงที่สุดในประเทศพม่า แต่เจดีย์ชเวดากองในเมืองย่างกุ้งมักได้รับการบันทึกว่าเป็นเจดีย์ที่สูงที่สุดในประเทศ 98 เมตร (322 ฟุต) เพราะประดิษฐานบนเนินเขา เชื่อกันว่าเจดีย์ชเวมอดอเป็นมหาเจดีย์ที่บรรจุพระเกศาธาตุและพระเขี้ยวแก้วของพระโคตมพุทธเจ้า เจดีย์ชเวมอดอ เจดีย์ชเวดากอง และพระธาตุไจที่โย่เป็นเจดีย์ที่มีชื่อเสียงที่ชาวมอญสร้างขึ้น เทศกาลประจำปีเฉลิมฉลองเจดีย์ชเวมอดอจัดในช่วงเดือนดะกู้ ตามปฏิทินพม่า
ประวัติ

เจดีย์ชเวมอดอมีชื่อเรียกในภาษามอญซึ่งคนไทยคุ้นเคยกับชื่อนี้คือ พระธาตุมุเตา แปลว่า "จมูกร้อน" เพราะกล่าวกันว่าเจดีย์องค์นี้สูงมาก ต้องแหงนหน้ามองจนต้องกับแสงแดด ปัจจุบันเจดีย์ชเวมอดอมีความสูงที่ 114 เมตร เป็นเจดีย์ที่สูงที่สุดในประเทศพม่า
มีการสันนิษฐานว่าเจดีย์ชเวมอดอสร้างขึ้นราวประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 10 ตั้งแต่สมัยอาณาจักรมอญเรืองอำนาจ เดิมเจดีย์ชเวมอดอมีความสูง 21 เมตร (69 ฟุต) สร้างโดยชาวมอญ ตามตำนานเล่าว่าพ่อค้าชาวมอญสองคนชื่อ มหาศาลและจุลศาล ได้เดินทางไปอินเดียสมัยพุทธกาลและได้รับพระเกศาธาตุจากพุทธองค์ นำกลับมาประดิษฐาน ณ เจดีย์ชเวมอดอ ภายหลังได้มีการบรรจุพระเขี้ยวแก้วไว้ในเจดีย์เมื่อปี ค.ศ. 982
เมื่อพะโคกลายมาเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรหงสาวดี พระมหากษัตริย์องค์ต่อ ๆ มาได้เพิ่มสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ให้กับเจดีย์และบริเวณโดยรอบ ในสมัยของพระเจ้าราชาธิราชทรงสร้างเจดีย์ขนาดเล็ก 160 องค์รอบเจดีย์เมื่อ ค.ศ. 1390 ในสมัยของพระเจ้าธรรมเจดีย์ได้โปรดให้มีการสร้างพระวิหาร และหล่อระฆังถวายในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 สมัยของพระเจ้าบุเรงนอง ค.ศ. 1556 ได้มีการสร้าง ที่ (ฉัตร) พร้อมถวายอัญมณีจากมงกุฎของพระองค์ และสร้างเจดีย์ 52 องค์ซึ่งเป็นช่วงพระชนมายุของพระองค์ขณะนั้น ค.ศ. 1796 พระเจ้าปดุงทรงบูรณะเจดีย์ให้สูง 90 เมตร (295 ฟุต) และถวายฉัตรใหม่ ทำให้มีความสูงโดยรวม 98.8 เมตร (324 ฟุต)
กล่าวกันว่าก่อนที่พระเจ้าบุเรงนองจะออกทำศึกคราใด จะทรงมานมัสการเจดีย์นี้ก่อนทุกครั้ง ซึ่งในปัจจุบันจุดที่เชื่อว่าพระองค์ทำการสักการะก็ยังปรากฏอยู่ และสมเด็จพระนเรศวรมหาราชเมื่อครั้งยกทัพมาตีพะโคก็ได้เสด็จมานมัสการเช่นกัน
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเจดีย์ได้รับความเสียหายเนื่องจากแผ่นดินไหวหลายครั้ง รวมทั้งในปี ค.ศ. 1912, ค.ศ. 1917 และ ค.ศ. 1930 ยอดเจดีย์ก่อนปี ค.ศ. 1917 ที่พังลงมายังคงอยู่ในบริเวณจุดเดิม งานบูรณะเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1951 แล้วเสร็จใน ค.ศ. 1954 เจดีย์ใหม่มีความสูง 114 เมตร (374 ฟุต) ความสูงโดยรวมถึงยอดฉัตรคือ 125 เมตร (410 ฟุต)
ในประเทศไทย มีเจดีย์จำลองของเจดีย์ชเวมอดออยู่ที่วัดชมภูเวก อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี ซึ่งอยู่ในชุมชนชาวไทยเชื้อสายมอญ และที่วัดปรมัยยิกาวาสบนเกาะเกร็ด ในอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ซึ่งเป็นชุมชนชาวไทยเชื้อสายมอญเช่นเดียวกัน
คลังภาพ

บริเวณโดยรอบเจดีย์
ยอดเจดีย์องค์เก่าที่พังลงมาจากแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 1917
เจดีย์รายรอบเจดีย์ประธาน
พระพุทธรูปภายในวิหาร
บรรณานุกรม

Chihara, Daigoro (1996).  Jan Fontein (บ.ก.). "Hindu–Buddhist Architecture". Studies in Asian Art and Archaeology. Leiden: E.J. Brill. XIX. ISBN 90-04-10512-3.
De Thabrew, W. Vivian (2014). Buddhist Monuments and Temples of Myanmar and Thailand. ISBN 978-1-4918-9621-1.
Pan Hla, Nai (2005) [1968]. Razadarit Ayedawbon (ภาษาพม่า) (8th printing ed.). Yangon: Armanthit Sarpay.
Zaw Winn (28 April 2008). "Shwemawdaw Pagoda welcomes in the New Year". Myanmar Times. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 November 2011. สืบค้นเมื่อ 5 March 2012.
A.J. Page, บ.ก. (1917). "Pegu District". Burma Gazetteer. Rangoon: Government Printing Burma. A.
White, Herbert Thirkell (1923). Burma: Provincial Geographies of India. Cambridge University Press.
"Shwemawdaw Pagoda". Oriental Culture. สืบค้นเมื่อ 28 July 2024.
แหล่งข้อมูลอื่น

สารสนเทศภูมิศาสตร์เกี่ยวกับ เจดีย์ชเวมอดอ ที่ โอเพินสตรีตแมป
ตำบลห้วยโก๋น

| ตำบลห้วยโก๋น |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Huai Kon
จุดผ่านแดนถาวรบ้านห้วยโก๋น
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: น่าน
อำเภอ: เฉลิมพระเกียรติ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 186 ตร.กม. (72 ตร.ไมล์)
ประชากร (2554)
 • ทั้งหมด: 2,885 คน
 • ความหนาแน่น: 15.51 คน/ตร.กม. (40.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 55130
รหัสภูมิศาสตร์: 551501
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ห้วยโก๋น เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดน่าน ตั้งอยู่บริเวณทิศตะวันตกของตัวอำเภอ เป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอเฉลิมพระเกียรติ
ที่ตั้ง

ทิศเหนือ ติดต่อเมืองเงิน แขวงไชยบุรี ประเทศลาว
ทิศตะวันออก ติดต่อตำบลขุนน่าน อำเภอเฉลิมพระเกียรติ
ทิศใต้ ติดต่อตำบลงอบ อำเภอทุ่งช้าง
ทิศตะวันตก ติดต่อตำบลปอน อำเภอทุ่งช้าง
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

แบ่งการปกครองเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ 1 บ้านห้วยโก๋น
หมู่ 2 บ้านสบปืน
หมู่ 3 บ้านห้วยดง
หมู่ 4 บ้านปิน
หมู่ 5 บ้านปางหก
หมู่ 6 บ้านใหม่ไชยธงรัตน์
หมู่ 7 บ้านห้วยทรายขาว
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

แบ่งการปกครองเป็น 1 องค์การบริหารส่วนตำบล คือ องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยโก๋น มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลห้วยโก๋นทั้งหมด
สถานที่สำคัญ

ที่ว่าการอำเภอเฉลิมพระเกียรติ
โรงพยาบาลเฉลิมพระเกียรติ
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลห้วยโก๋น บ้านห้วยโก๋น
สถานีตำรวจภูธรเฉลิมพระเกียรติ
สำนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยโก๋น
โรงเรียนมัธยมพระราชทานเฉลิมพระเกียรติ
จุดผ่านแดนถาวรสากลห้วยโก๋น-น้ำเงิน
เทศบาลตำบลเวียงเชียงของ

ระวังสับสนกับ เทศบาลตำบลเวียง (อำเภอเชียงของ)
| เทศบาลตำบลเวียงเชียงของ |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
วัดพระแก้วเชียงของ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลเวียงเชียงของ
ทต.เวียงเชียงของที่ตั้งสำนักงานเทศบาลตำบลเวียงเชียงของ
พิกัด: 20°15′31.5″N 100°24′29.5″E﻿ / ﻿20.258750°N 100.408194°E﻿ / 20.258750; 100.408194
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เชียงราย
อำเภอ: เชียงของ
จัดตั้ง:  • 28 พฤศจิกายน 2499 (สุขาภิบาลเวียงเชียงของ)  • 25 พฤษภาคม 2542 (ทต.เวียงเชียงของ)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1.81 ตร.กม. (0.70 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 3,819 คน
 • ความหนาแน่น: 2,109.94 คน/ตร.กม. (5,464.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05570303
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 222 หมู่ที่ 12 ตำบลเวียง อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย 57140
เว็บไซต์: www.wckmunic.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลตำบลเวียงเชียงของ เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 2, 7, 12 กับบางส่วนของหมู่ที่ 3, 8 ของตำบลเวียง ในอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเวียงเชียงของที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2499 และขยายเขตสุขาภิบาลใน พ.ศ. 2524 ซึ่งยึดเป็นเขตเทศบาลในปัจจุบัน แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 3,819 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณเขตศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอเชียงของ อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดเชียงรายประมาณ 103 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 851 กิโลเมตรตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (ถนนพหลโยธิน) ด้านตะวันออกของเขตเทศบาลมีแม่น้ำโขงเป็นแม่น้ำนานาชาติที่ยาวที่สุดในเอเชียไหลผ่าน มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 1.81 ตารางกิโลเมตรหรือคิดเป็น 1,131.25 ไร่
แกลเลอรี่ภาพ

Border crossing into Laos
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลเวียงเชียงของ
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดเชียงราย |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  เชียงราย  |  |
| เทศบาลตำบล |  ครึ่ง  งี้ว  จันจว้า  เจดีย์หลวง  เชียงเคี่ยน  ดงมะดะ  ดอนศิลา  ดอยลาน  ดอยฮาง  ท่าข้าม  ท่าข้าวเปลือก  ท่าสาย  ท่าสุด  นางแล  บ้านแซว  บ้านดู่  บ้านต้า  บ้านปล้อง  บ้านเหล่า  บุญเรือง  ป่าก่อดำ  ป่างิ้ว  ป่าแงะ  ป่าซาง  ป่าแดด  ป่าตาล  ป่าอ้อดอนชัย  พญาเม็งราย  ม่วงยาย  เม็งราย  เมืองชุม  เมืองพาน  แม่ขะจาน  แม่คำ  แม่เงิน  แม่จัน  แม่ยาว  แม่ไร่  แม่ลาว  แม่สรวย  แม่สาย  แม่สายมิตรภาพ  ไม้ยา  ยางฮอม  โยนก  โรงข้าง  เวียง (อำเภอเชียงของ)  เวียง (อำเภอเชียงแสน)  เวียงกาหลง  เวียงชัย  เวียงเชียงของ  เวียงเชียงแสน  เวียงเทิง  เวียงป่าเป้า  เวียงพางคำ  เวียงสรวย  เวียงเหนือ  ศรีดอนชัย  ศรีโพธิ์เงิน  สถาน  สันทราย (อำเภอเมืองเชียงราย)  สันทราย (อำเภอแม่จัน)  สันทรายงาม  สันมะค่า  สันมะเค็ด  สายน้ำคำ  สิริเวียงชัย  หงาว  หล่ายงาว  ห้วยไคร้  ห้วยซ้อ  ห้วยสัก  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  เกาะช้าง  จอมสวรรค์  จอมหมอกแก้ว  เจดีย์หลวง  เจริญเมือง  โชคชัย  ดงมหาวัน  ดอยงาม  ตับเต่า  ต้า  ตาดควัน  ทรายขาว  ท่าก๊อ  ทานตะวัน  ทุ่งก่อ  เทอดไทย  ธารทอง  บัวสลี  บ้านด้าย  บ้านโป่ง  ปงน้อย  ปล้อง  ปอ  ป่าก่อดำ  ป่าซาง  ป่าแดด  ป่าตึง  ป่าสัก  ป่าหุ่ง  โป่งงาม  โป่งผา  โป่งแพร่  ผางาม  ม่วงคำ  เมืองพาน  แม่กรณ์  แม่ข้าวต้ม  แม่จัน  แม่เจดีย์  แม่เจดีย์ใหม่  แม่ต๋ำ  แม่เปา  แม่พริก  แม่ฟ้าหลวง  แม่เย็น  แม่ลอย  แม่สลองนอก  แม่สลองใน  แม่อ้อ  รอบเวียง  ริมกก  ริมโขง  วาวี  เวียง (อำเภอเทิง)  เวียง (อำเภอเวียงป่าเป้า)  เวียงห้าว  ศรีค้ำ  ศรีดอนไชย  ศรีดอนมูล  ศรีถ้อย  ศรีเมืองชุม  สันกลาง  สันติสุข  สันทราย  สันสลี  หนองป่าก่อ  หนองแรด  ห้วยไคร้  ห้วยชมภู  หัวง้ม  |  |
เกาะสอง

| เกาะสอง |
| --- | --- |
เมือง
จุดผ่านแดนในเกาะสอง
เกาะสองที่ตั้งเมืองเกาะสองในประเทศพม่า
พิกัด: 9°59′N 98°33′E﻿ / ﻿9.983°N 98.550°E﻿ / 9.983; 98.550
ประเทศ:  พม่า
ภาค:  ภาคตะนาวศรี
จังหวัด: เกาะสอง
อำเภอ: เกาะสอง
เขตเวลา: UTC+6.30 (เวลามาตรฐานพม่า)
เกาะสอง (พม่า: ကော့သောင်း; เอ็มแอลซีทีเอส: kau.saung:, ออกเสียง: [kɔ̰.θáʊ̯ɰ̃]) หรือ ปูโลดัว  (มลายู: Pulodua, ڤولودوا) มีชื่อเดิมว่า วิกตอเรียพ็อยนต์ (อังกฤษ: Victoria Point) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคตะนาวศรี ประเทศพม่า
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1859 กลุ่มประชาชนชาวจีนและชาวไทย เดิมตั้งถิ่นฐานที่เมืองมะลิวัลย์ ซึ่งตั้งห่างจากเกาะสองไปทางเหนือประมาณ 24 กิโลเมตร จนต่อมาในปี ค.ศ. 1865 นายูดา อะเหม็ด ได้นำกลุ่มชาวมลายู-อาหรับ ที่เดินทางค้าขายในแถบหมู่เกาะมะริด ได้ลงหลักปักฐานกันหน้าอ่าววิกตอเรียพ็อยนต์
ในปี ค.ศ. 1872 เซอร์แอชลีย์ ดีน นายกเทศมนตรีคนที่สามที่ปกครองมะริด ได้มอบหมายให้ตำรวจคนแรกเข้ามาประจำการที่เมืองมะลิวัลย์ แต่เนื่องจากมะลิวัลย์ตั้งอยู่ใกล้กับแม่น้ำที่ตื้นมีขนาดเล็กไม่สามารถนำเรือขนาดใหญ่เข้าไปได้ ในปี ค.ศ. 1891 หน่วยงานของภาครัฐได้ย้ายออกจากมะลิวัลย์มาตั้งในที่ใหม่คือเกาะสอง และได้ตั้งนามเมืองแห่งใหม่นี้ว่า วิกตอเรียพ็อยนต์ เพื่อเทิดพระเกียรติสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร จนถึงปี ค.ศ. 1948 จึงได้เปลี่ยนชื่อกลับมาเรียกว่าเกาะสองตามเดิม
ประชากรเขตเกาะสองมีกลุ่มชาติพันธุ์หลักคือชาวพม่า และกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ เช่น ชาวไทย ไทใหญ่ กะเหรี่ยง มอญ จีน มลายู และอินเดียเข้ามาตั้งถิ่นฐาน เกาะสองกับจังหวัดระนองมีการติดต่อกันในด้านเศรษฐกิจ และการท่องเที่ยว โดยดินแดนทั้งสองมีแม่น้ำกระบุรีที่ไหลออกไปสู่ทะเลอันดามันกั้นเอาไว้
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่เกาะสองจากกูเกิลเอิร์ธ
| ด ค ก ภาคตะนาวศรี |
| --- | --- | --- |
เมืองหลวง: ทวาย
| จังหวัดเกาะสอง |  อำเภอเกาะสอง  |  |
| จังหวัดทวาย |  อำเภอตะแยะช่อง (คลองใหญ่)  อำเภอทวาย  อำเภอเย-พยู  อำเภอล่องโลน  |  |
| จังหวัดบกเปี้ยน |  อำเภอบกเปี้ยน  |  |
| จังหวัดมะริด |  อำเภอจู้นซุ  อำเภอตะนาวศรี  อำเภอปะลอ  อำเภอมะริด  |  |
| เมืองสำคัญ |  เกาะสอง  จู้นซุ  ตะนาวศรี  ตะแยะช่อง (คลองใหญ่)  ทวาย  บกเปี้ยน  ปะลอ  มะริด  เย-พยู  ล่องโลน  |  |
Xenacoelomorpha

| Xenacoelomorpha |
| --- | --- |

Xenoturbella japonica, สมาชิกของกลุ่ม xenacoelomorph (xenoturbellids)

Proporus sp., สมาชิกอีกกลุ่มของ xenacoelomorph (acoelomorphs)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
อาณาจักรย่อย:: ยูเมทาซัว Eumetazoa
เคลด:: พาราฮอกโซซัว ParaHoxozoa
เคลด:: ไบลาทีเรีย Bilateria
ไฟลัม:: Xenacoelomorpha Xenacoelomorpha Philippe et al. 2011
สปีชีส์:: Xenacoelomorpha
ชื่อทวินาม
Xenacoelomorpha Philippe et al. 2011

Subphyla
 Xenoturbellida  Acoelomorpha
Xenacoelomorpha (/ˌzɛnəˌsɛloʊˈmɔːrfə/) เป็นไฟลัมขนาดเล็กของสัตว์ไร้กระดูกสันหลังไบลาทีเรีย ประกอบด้วยกลุ่มพี่น้องสองกลุ่ม ได้แก่ xenoturbellid และ acoelomorph ไฟลัมนี้ได้รับการตั้งชื่อในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 และได้รับการแนะนำตามลักษณะเฉพาะทางสัณฐานวิทยา (ลักษณะที่จำแนกสัตว์ในกลุ่ม) ซึ่งได้รับการยืนยันจากการวิเคราะห์ข้อมูลทางโมเลกุล (ความคล้ายคลึงกันในดีเอ็นเอของสัตว์ในกลุ่มนี้)
ชูศักดิ์ ราษีจันทร์

| ชูศักดิ์ ราษีจันทร์ |
| --- | --- |
เกิด: 12 มิถุนายน พ.ศ. 2480 ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์
นามปากกา: ต๊ะ ท่าอิฐ ก้องหล้า สุรไกร เชียงแสน ราษีจันทร์ น่าน นฤบดินทร์
อาชีพ: นักเขียน
คู่สมรส: งามนิต ราษีจันทร์ 
ชูศักดิ์ ราศรีจันทร์ เป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียง ด้วยมีชื่อเสียงเป็นที่ต้องการของสำนักพิมพ์หลายสำนักพิมพ์ เมื่อเขียนพร้อม ๆ กันหลายสำนักพิมพ์ จึงมีหลายนามปากกา ชูศักดิ์ ราษีจันทร์ เริ่มต้นงานเขียนในนิตยสาร "ฟ้าเมืองไทย" ของ อาจินต์ ปัญจพรรค์ มีผลงานเขียนสารคดีชีวิตของมัคคุเทศก์ในชุด "ไกด์บางกอก" จนโด่งดังด้วยนามปากกา "ต๊ะ ท่าอิฐ" ต่อมาเริ่มเขียนนวนิยายบู๊ที่นิตยสาร "บางกอก" รายสัปดาห์ ด้วยนามปากกา "ต๊ะ ท่าอิฐ" และ "น่าน นฤบดินทร์" ส่วนผลงานนวนิยายแนวบู๊ ที่มีบทรักวาบหวามพิสดาร จะใช้นามปากกา "ก้องหล้า สุรไกร" ช่วงหนึ่งยังเขียนแนวนี้ลงหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ และเขียนสารคดีเกี่ยวกับทหารรับจ้างของไทยในลาว และเวียดนาม ด้วยนามปากกา "เชียงแสน ราษีจันทร์"
ช่วงที่มีชื่อเสียงสูงสุด คือ ช่วงที่เขียนนิยายบู๊ที่นิตยสาร "บางกอก" ซึ่งนิยายของเขาถูกซื้อไปสร้างเป็นภาพยนตร์จอเงินเกือบทุกเรื่อง จนสนิทคุ้นเคยกับสมบัติ เมทะนี ที่มาซื้อนิยายเขาไปสร้างเป็นภาพยนตร์ เพราะเกิดปีเดียวกัน เคยได้รับเชิญให้แสดงภาพยนตร์ คู่กับสมบัติ เมทะนี และจารุณี สุขสวัสดิ์ ในเรื่อง"สลักจิต" ต่อมาด้วยปัญหาสุขภาพ จึงห่างหายจากงานเขียน ปัจจุบันเลิกเขียนผลงานใหม่ ๆ แล้ว
ชูศักดิ์ ราษีจันทร์ เกิดเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2480 ที่ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ เป็นศิษย์เก่าคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แต่เรียนไม่จบ แล้วหันไปเรียนวิทยาลัยครู เป็นครูสอนวิชาภาษาอังกฤษที่โรงเรียนในจังหวัดอุตรดิตถ์ เคยมีประสบการณ์เป็นไกด์ผีอยู่ในกรุงเทพ และเป็นล่ามให้กับทหารซึ่งนำมาใช้เขียนสารคดีชุด "ไกด์บางกอก" ที่สร้างชื่อเสียงให้
ระหว่างเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ ชูศักดิ์ ราษีจันทร์ เขียนเรื่องสั้นและสารคดีส่งนิตยสาร แต่ไม่มีชื่อเสียงนัก จนกระทั่งได้เขียนสารคดีเกี่ยวกับชีวิตมัคคุเทศก์ ส่งให้ "ฟ้าเมืองไทย" ซึ่งมี อาจินต์ ปัญจพรรค์ เป็นบรรณาธิการ เมื่อ พ.ศ. 2513 แต่ไม่ได้ตีพิมพ์ จนกระทั่งวันหนึ่งทางสำนักพิมพ์เกิดติดขัดเรื่องต้นฉบับในชุด "บ้านนี้มีห้องว่างให้เช่า" ของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ซึ่งเป็นเรื่องเอกในฉบับมาไม่ทัน เฉลิมศักดิ์ ศิลาพร ผู้ช่วยบรรณาธิการจึงนำเรื่อง "แหม่มสอนจูบ" ของ ต๊ะ ท่าอิฐ มาลงตีพิมพ์แทน ปรากฏว่าเป็นที่นิยม และสร้างชื่อเสียงให้กับ ต๊ะ ท่าอิฐ มาตั้งแต่นั้น
เมียวดี

ระวังสับสนกับ อำเภอเมยวดี
| เมียวดี မြဝတီ |
| --- | --- |
เมือง
ถนนสายหลัก มองไปทางทิศตะวันออก
เมียวดีที่ตั้งเมืองเมียวดีในประเทศพม่า
พิกัด: 16°41′16″N 98°30′30″E﻿ / ﻿16.68778°N 98.50833°E﻿ / 16.68778; 98.50833
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐกะเหรี่ยง
จังหวัด: เมียวดี
อำเภอ: เมียวดี
ประชากร (พ.ศ. 2557): 195,624 คน
ประชากรศาสตร์
 • ศาสนา: พุทธ
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
เมียวดี (พม่า: မြဝတီ; กะเหรี่ยงสะกอ: ရၤမတံ; กะเหรี่ยงโป: ဍုံမေဝ်ပ္တီ) เป็นเมืองชายแดนด้านตะวันออกของประเทศพม่า ติดกับอำเภอแม่สอด จังหวัดตากของประเทศไทย โดยมีแม่น้ำเมยเป็นเขตกั้น เชื่อมด้วยสะพานมิตรภาพไทย-พม่า เป็นตลาดการค้าชายแดนที่สำคัญแห่งหนึ่งซึ่งพม่าจัดเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษชายแดน โดยเป็นด่านการค้าชายแดนที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 จากด่านการค้า 15 แห่งในประเทศพม่า เมียวดีอยู่ทางตะวันออกของเมาะลำเลิง เมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของประเทศพม่า 170 กิโลเมตร และอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของกรุงเทพ เมืองหลวงของประเทศไทย 426 กิโลเมตร
เมียวดีหรือที่ชาวพื้นเมืองเรียก บะล้ำบะตี๋ ตั้งอยู่ในรัฐกะเหรี่ยงของประเทศพม่า แต่เดิมประชากรส่วนใหญ่เป็นพม่าต่อมาเริ่มมีการค้าขาย มีชาวจีน แขก กะเหรี่ยง มุสลิม เข้ามาอยู่และค้าขายจนกลายเป็นเมืองเปิด ในตัวเมืองมีโรงพยาบาล โรงเรียน สถานีตำรวจ ตลาด วัด และสถานที่ท่องเที่ยวอีกมากมาย การปกครองเป็นแบบท้องถิ่นมีทหารพม่าและกองกำลังชนกลุ่มน้อยผสมร่วมด้วย ถือได้ว่าเมียวดีเป็นเส้นทางขนส่งสินค้านำเข้าและส่งออกทางหลักโดยรถยนต์จากประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน
เหตุการณ์สำคัญ

วันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2553 มีการระเบิดในที่จอดรถของตลาดที่มีคนพลุกพล่านในเมียวดี ทำให้มีผู้เสียชีวิต 2 คนและบาดเจ็บสาหัส 4 คน
วันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2567 กองกำลังผสมของ PDF กับ KNLA เข้ายึดครองฐานทัพหลักหลายแห่งที่ชานเมืองเมียวดี ซึ่งทหารฝ่ายเผด็จการเกือบ 500 นายยอมจำนน ทำให้กองกำลังทหารฝ่ายเผด็จการในเมียวดีโดดเดี่ยวและอยู่ภายใต้แรงกดดัน ต่อมาวันที่ 10 เมษายน ปีเดียวกัน กองกำลังฝ่ายเผด็จการที่เหลือถอนทัพจากเมียวดีและถอยหนีไปยังชายแดนไทย กองกำลัง KNLA จึงเข้ายึดครองทั้งเมือง
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Myawaddy จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
"Myawadi Map — Satellite Images of Myawadi" at Maplandia
"Myawaddy Photos: Pictures of Myawaddy, Myanmar", TravelPod
| ด ค กพรมแดน ด่านพรมแดน และจุดผ่านแดนระหว่างประเทศไทยกับประเทศพม่า |
| --- | --- | --- |
| พรมแดนธรรมชาติ |  สามเหลี่ยมทองคำ (สบรวก)  แม่น้ำรวก  แม่น้ำสาย  ทิวเขาแดนลาว  แม่น้ำปาย  แม่น้ำสาละวิน  แม่น้ำเมย  ทิวเขาถนนธงชัย  ทิวเขาตะนาวศรี  แม่น้ำกระบุรี  |   |
| ด่านพรมแดนถาวร |  แม่สาย  แม่สาย 2  บ้านริมเมย (แม่สอด)  แม่สอด 2  ระนอง  บ้านพุน้ำร้อน   |   |
| จุดผ่อนปรน |  บ้านปางห้า  บ้านสายลมจอย  บ้านเกาะทราย  ท่าดินดำ  บ้านสบรวก  ช่องทางกิ่วผาวอก  ช่องทางหลักแต่ง  ช่องทางบ้านต้นนุ่น  ช่องทางบ้านห้วยผึ้ง  ช่องทางบ้านเสาหิน  บ้านแม่สายแลบ  บ้านน้ำเพียงดิน  ด่านสิงขร  |   |
| จุดผ่านแดนชั่วคราว |  ด่านเจดีย์สามองค์  |   |
| จุดตรวจ |  ท่าเทียบเรือสะพานปลาระนอง  ปากน้ำระนอง  ท่าเทียบเรืออันดามันคลับ  ท่าเทียบเรือศุลกากรระนอง  |   |
| อื่น ๆ |  สะพานข้ามแม่น้ำสาย 1  สะพานข้ามแม่น้ำสาย 2  สะพานมิตรภาพไทย–พม่า 1 (แม่สอด–เมียวดี)  สะพานมิตรภาพไทย–พม่า 2 (แม่สอด–เมียวดี)  |   |
ชายแดนไทย–พม่า
เทศบาลเมืองเบตง

บทความนี้เกี่ยวกับเทศบาลเมืองในประเทศไทย สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เบตง (แก้ความกำกวม)
| เทศบาลเมืองเบตง |
| --- | --- |
เทศบาลเมือง
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Thetsaban Mueang Betong
ตามเข็มนาฬิกาจากด้านบน: ทิวทัศน์เมืองเบตง, หอนาฬิกาเมืองเบตง, ด่านศุลกากรเบตง, วัดโพธิสัตโตเจ้าแม่กวนอิมเบตง, วัดพุทธาธิวาส
สมญา: เมืองในหมอกและดอกไม้งาม
คำขวัญ: เบตงใต้สุดแดนสยาม เมืองงามน่าอยู่  คู่การลงทุน หนุนการท่องเที่ยว  ประชาชนกลมเกลียว ยึดเหนี่ยววัฒนธรรม  ค้ำจุนประเพณี ใช้ทรัพยากรอย่างมีคุณค่า
ทม.เบตงที่ตั้งของเทศบาลเมืองเบตงแสดงแผนที่จังหวัดยะลาทม.เบตงทม.เบตง (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัด: 5°46′23″N 101°04′21″E﻿ / ﻿5.7731°N 101.0725°E﻿ / 5.7731; 101.0725
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ยะลา
อำเภอ: เบตง
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ขนบ ชาวนา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 78 ตร.กม. (30 ตร.ไมล์)
ประชากร (2561)
 • ทั้งหมด: 26,668 คน
 • ความหนาแน่น: 341.89 คน/ตร.กม. (885.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 04950201
ที่อยู่ สำนักงาน: 335 ถนนสุขยางค์ ตำบลเบตง อำเภอเบตง จังหวัดยะลา 95110
เว็บไซต์: betongcity.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เบตง (จีน: 勿洞) เป็นเทศบาลเมืองในอำเภอเบตง จังหวัดยะลา ภาคใต้ของประเทศไทย ติดกับเขตแดนประเทศมาเลเซีย มีพื้นที่ทั้งหมด 78 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมตำบลเบตงทั้งตำบล และมีประชากรในปี พ.ศ. 2548 จำนวน 24,688 คน เบตงเป็นเทศบาลเมืองที่ตั้งอยู่ทางใต้สุดของประเทศไทย
เมืองเบตงมีระยะทางห่างจากนครยะลา 140 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเทพมหานคร ระยะทางประมาณ 1,590 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศมาเลเซียทางด้านรัฐเประและรัฐเกอดะฮ์ และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ชาวมาเลเซียนิยมแห่งหนึ่ง
ประวัติ

แต่เดิมเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2482 ตำบลเบตงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลเบตง โดยมีสงวน จิรจินดาเป็นนายกเทศมนตรีคนแรก และต่อมาเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 เทศบาลตำบลเบตงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลเมืองเบตง
ส่วนชื่อ เบตง ในปัจจุบันนั้น เป็นคำมลายู หมายถึง "ไม้ไผ่ขนาดใหญ่" คือไม้ไผ่ตง
ภูมิศาสตร์

เมืองเบตงตั้งอยู่ในหุบเขา มีลักษณะเหมือนแอ่งกระทะที่ล้อมรอบด้วยภูเขา โดยมีลำคลองสำคัญไหลผ่านใจกลางเมืองเบตง คือ คลองเบตง ไหลมาจากทางทิศตะวันตกไปทางทิศตะวันออกแล้วไปบรรจบกับแม่น้ำปัตตานี ด้วยลักษณะภูมิประเทศที่เป็นหุบเขาจึงเทำให้พื้นที่รอบ ๆ เมืองเบตงเป็นจุดกำเนิดของแม่น้ำสายสำคัญของจังหวัดยะลาและภาคใต้ คือ แม่น้ำปัตตานี อันเป็นที่ตั้งของเขื่อนบางลาง ซึ่งมีความสำคัญต่อการผลิตกระแสไฟฟ้าให้พื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้และยังแก้ปัญหาน้ำท่วมตัวเมืองยะลา สภาพทางธรรมชาติทำให้เมืองเบตงมีหมอกตลอดปี จึงได้รับสมญานามว่า "เมืองในหมอกและดอกไม้งาม"
ประชากร

| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  2547  | 24,385 | —     |
|  2550  | 25,241 | +3.5% |
|  2551  | 25,480 | +0.9% |
|  2552  | 25,636 | +0.6% |
|  2561  | 26,668 | +4.0% |
อ้างอิง
ประชากรส่วนใหญ่ในเทศบาลเมืองเบตงมีหลายเชื้อชาติ ใน พ.ศ. 2551 มีประชากรทั้งหมด 25,534 คน เป็นเพศชาย 12,412 คน และเพศหญิง 13,113 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวไทยเชื้อสายมลายู, ชาวไทยเชื้อสายจีน และชาวไทยพุทธ
| ศาสนาในเทศบาลเมืองเบตง (พ> ศ. 2562) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | ร้อยละ | ร้อยละ |
| พุทธ | พุทธ |    | 51.92% | 51.92% |
| อิสลาม | อิสลาม |    | 47.75% | 47.75% |
| คริสต์ | คริสต์ |    | 0.32% | 0.32% |
| ซิกข์ | ซิกข์ |    | 0.02% | 0.02% |
สถิติการนับถือศาสนาของประชากรในเทศบาลเมืองเบตงเมื่อ พ.ศ. 2550 พบว่าส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ ร้อยละ 50.8 รองลงมาคือศาสนาอิสลาม ร้อยละ 47.8, ศาสนาคริสต์ ร้อยละ 0.9 และอื่น ๆ อีก 0.5 มีศาสนสถานทั้งหมด 10 แห่ง แบ่งเป็นมัสยิดทั้งหมด 8 แห่ง วัด 1 แห่ง และโบสถ์คริสต์ 1 แห่ง และการสำรวจใน พ.ศ. 2562 พบว่าประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ ร้อยละ 51.92 รองลงมาคือศาสนาอิสลาม ร้อยละ 47.75, ศาสนาคริสต์ ร้อยละ 0.32 และศาสนาซิกข์ ร้อยละ 0.02
| จำนวนผู้นับถือศาสนาในเทศบาลเมืองเบตง> แบ่งตามศาสนา | จำนวนผู้นับถือศาสนาในเทศบาลเมืองเบตง> พ.ศ. 2549 | จำนวนผู้นับถือศาสนาในเทศบาลเมืองเบตง> พ.ศ. 2550 |
| --- | --- | --- |
| อิสลาม | 12,701 | 12,072 |
| พุทธ | 11,704 | 12,827 |
| คริสต์ | 499 | 252 |
ชุมชน

เทศบาลเมืองเบตง มีอาณาเขตปกครองครอบคลุมชุมชน 27 ชุมชน
ชุมชนกาแป๊ะกอตอใน
ชุมชนกาแป๊ะกอตอนอก
ชุมชนจาเราะกางา
ชุมชนกาแป๊ะ กม. 2
ชุมชนกาแป๊ะฮูลู
ชุมชนบูเก็ตตักกรู
ชุมชนกุนุงจนอง
ชุมชนเบตงฮูลู
ชุมชนฮางุส
ชุมชนกือติง
ชุมชนรัตนกิจ
ชุมชนตัณฑ์วีระ
ชุมชนวีระพันธ์
ชุมชนศาลาประชาคมเทศบาล
ชุมชนกองร้อย ตชด. 445
ชุมชนคงคาสามัคคี
ชุมชนมัสยิดกลาง
ชุมชนสโมสร
ชุมชนหลังศาลจังหวัดเบตง
ชุมชนตลาดสดเทศบาล
ชุมชนคชฤทธิ์
ชุมชนแกรนด์วิลล่า
ชุมชนสวนผัก (ปิยานนท์พงศ์)
ชุมชนพัฒนะ
ชุมชนกาแป๊ะ กม. 3
ชุมชนกาแป๊ะ กม. 5
ชุมชนร่วมใจพัฒนา
การศึกษา

เทศบาลเมืองเบตงมีศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก 1 แห่ง และมีโรงเรียนในสังกัดเทศบาล 5 แห่ง ได้แก่
โรงเรียนเทศบาล 1 (บ้านกาแป๊ะ)
โรงเรียนเทศบาล 2 (บ้านกอตอกาแป๊ะ)
โรงเรียนเทศบาล 3 (บ้านกุนุงจนอง)
โรงเรียนเทศบาล 4 (บ้านกาแป๊ะฮูลู)
โรงเรียนเทศบาล 6 (ประชาสันต์)
รางวัล

รางวัลพระปกเกล้า ประจำปี 2551