stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หน้ากาก
คลังภาพ

ควาควากาววัก, หน้ากากวาฬบาลีน ศตวรรษที่ 19 พิพิธภัณฑ์บรูคลิน
หน้ากากในพิธีของ เชโรกี ทำจากไม้
หน้ากากเต้นรำ ต็อปเปงบาหลี หลากหลายรูปแบบ
การประชุมหรือขบวนพาเหรดของคนโง่ เมสเคียร์ช เยอรมนี
หน้ากากเต้นรำ (Takü) ศตวรรษที่ 20 พิพิธภัณฑ์บรูคลิน; หน้ากากแบบเต็มตัวเหล่านี้สวมใส่สำหรับพิธีไว้ทุกข์หรือ ónyo ("ร้องไห้") ซึ่งเป็นพิธีกรรมหลายวันที่จัดขึ้นประมาณหนึ่งปีหลังจากการเสียชีวิตของบุคคล
ประธานาธิบดีไต้หวัน ไช่ อิงเหวิน สวม หน้ากากอนามัย ในช่วง การระบาดทั่วของโควิด-19
หน้ากากแห่งชีวิตของ ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน ป. 1812 คอลเล็กชันเวลล์คัม ลอนดอน
หน้ากากแห่งชีวิตของ เอบราแฮม ลิงคอล์น โดย ลีโอนาร์ด โวล์ค ในปี ค.ศ. 1860
ลูกค้าที่สวมหน้ากากในตัวเมืองบูดาเปสต์
จากอัลบั้มภาพ "Shunyū bijo no yukaeri" ศตวรรษที่ 19
นักแสดงสวมหน้ากาก โมเสก บ้านของกวีโศกนาฏกรรม ปอมเปอี
หน้ากากของไซลีนัส ทองสัมฤทธิ์ ครึ่งแรกของศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล
ดูเพิ่ม

กฎหมายเกี่ยวกับสวมหน้ากาก
หน้ากากตัวละคร
แพริโดเลีย
หน้ากากโดมิโน
หน้ากากอนามัยในช่วงการระบาดของ COVID-19
อ่านเพิ่ม

Burch, Ernest S. (junior); Forman, Werner (1988). The Eskimos. Norman, OK: University of Oklahoma Press. ISBN 0-8061-2126-2.
Hessel, Ingo; Hessel, Dieter (1998). Inuit Art. An introduction. foreword by George Swinton. 46 Bloomsbury Street, London WCIB 3QQ: British Museum Press. ISBN 0-7141-2545-8.{{cite book}}:  CS1 maint: location (ลิงก์)
Huteson, Pamela Rae (2007). Transformation Masks. Hancock House Publishers. ISBN 978-0-88839-635-8.
Kleivan, Inge; B. Sonne (1985). Eskimos: Greenland and Canada. Iconography of religions, section VIII, "Arctic Peoples", fascicle 2. Leiden, The Netherlands: Institute of Religious Iconography • State University Groningen. E.J. Brill. ISBN 90-04-07160-1.
Mauss, Marcel (1979) [c1950]. Seasonal variations of the Eskimo: a study in social morphology. in collab. with Henri Beuchat; translated, with a foreword, by James J. Fox. London: Routledge & Kegan Paul. ISBN 0-415-33035-1.
Oosten, Jarich G. (1997). "Cosmological Cycles and the Constituents of the Person".  ใน S. A. Mousalimas (บ.ก.). Arctic Ecology and Identity. ISTOR Books 8. Budapest • Los Angeles: Akadémiai Kiadó • International Society for Trans-Oceanic Research. pp. 85–101. ISBN 963-05-6629-X.
Rasmussen, Knud (1926). Thulefahrt. Frankfurt am Main: Frankurter Societăts-Druckerei.
Rasmussen, Knud (1965). Thulei utazás. Világjárók (ภาษาฮังการี). translated by Detre, Zsuzsa. Budapest: Gondolat. Hungarian translation of Rasmussen 1926.
Sivin, Carole (1986). "Maskmaking". วูสเตอร์ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา: Davis Publications, Inc.
วิลเชอร์, โทบี้, “The Mask Handbook – A Practical Guide”, Routledge 2007, www.routledge.com
แหล่งข้อมูลอื่น

Ritual, Masks, and Sacrifice (archived 26 July 2014)
The Mythic Mask: mask history and contemporary mask art[usurped] (archived 11 November 2006)
The Noh Mask Effect: A Facial Expression Illusion
Mask Makers of Mas, Bali (video on YouTube)
Smithsonian Institution African Mask Links[ลิงก์เสีย]
Virtual Museum of Death Mask เก็บถาวร 8 มีนาคม 2018 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Gallery of Masks from Around the World เก็บถาวร 18 เมษายน 2014 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Costa Rica Traditional Face Mask
แม่แบบ:Clothing
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ที่เรียกว่า 'หน้ากากของอากาเม็มนอน' ซึ่งเป็นหน้ากากสมัยศตวรรษที่ 16 ค้นพบโดย ไฮน์ริชชลีมันน์ ในปี พ.ศ. 2419 ที่ ไมซีนี ประเทศกรีซ พิพิธภัณฑ์แห่งชาติในประเทศเนเธอร์แลนด์
หน้ากากงานศพ ของ คีนิชเพลดาปาลลี่ ที่ พิพิธภัณฑ์มานุษยวิทยาเลเซอร์ ()
หน้ากากละครโศกนาฏกรรมและตลก โมเสก, โมเสกโรมัน, คริสต์ศตวรรษที่สอง
บาตัก เต้นรำสวมหน้ากากในงานศพใน กระท่อมอินเดียตะวันออกของคืนนี้ ทศวรรษที่ 1930
หน้ากากของ ประเทศแคเมอรูน
อาซาโรมัดแมน ถือหน้ากาก ปาปัวนิวกินี
หน้ากากแอซเท็กแห่ง ซิ่วเตอชูตลี่, ค. 1500 จาก มิกซ์เทค-แหล่งที่มาของแอซเท็ก
A จิงจฺวี้ mask
ซานซิงตุย หน้ากากทองแดงที่มีดวงตายื่นออกมา, ชู่
หน้ากากของ เท็งงุ
หน้ากากเกาหลีที่สวมใส่โดย ทัลชุม นักแสดง
หน้ากากเกาหลีแบบดั้งเดิม ฮาโฮทัล (Kaksi, Yangban และ Sonpi)
หน้ากากทองคำที่ขุดขึ้นมาจาก ถ้ำาลัยมาคาเรห์ ใน ลอเรสถาน อิหร่าน ครึ่งแรกของสหัสวรรษแรกก่อนคริสต์ศักราช พิพิธภัณฑ์วันแม่แห่งชาติ
หน้ากากกรีก
เมเตนี มัมมี่ กลุ่ม (บูดีกี, Buduļi หรือ Būduļi) ของ เซมเกล และ คูร์แลนด์ ภูมิภาคใน ประเทศลัต เวอ, 2016
หน้ากากคาร์นิวัลของเวนิส
นักเต้นสวมหน้ากากในเทศกาล เชชู ประเทศภูฏาน, 2013
ภาพถ่ายสามภาพของหน้ากากนีห์ อันเดียวกันของผู้หญิงคนหนึ่งแสดงให้เห็นว่าการแสดงออกของเธอเปลี่ยนไปอย่างไรเมื่อผู้แสดงเอียงศีรษะ เพื่อแสดงให้เห็นถึงเอฟเฟกต์ หน้ากากถูกติดไว้บนผนังที่มีแสงคงที่และมีเพียงการเคลื่อนกล้องเท่านั้น
บุคคลสวมชุดพีพีอี และ หน้ากากเอ็น 95 ในโรงพยาบาล
เยาวชนเวียดนามสวมหน้ากากอนามัยในช่วง การระบาดทั่วของโควิด-19
หน้ากากกรองแบบใช้ซ้ำได้ สวมใส่โดยเจ้าหน้าที่ตำรวจนิวยอร์ก
ถักแบบซี่โครง หมวกไหมพรมแบบสามรูช่วยให้ผู้สวมใส่สามารถปกป้องใบหน้าจากอากาศเย็นหรือสิ่งกีดขวาง ไดร์เวอร์ถึงบุคคล
สมาชิกของ '' ไม่ระบุชื่อ'' สวมหน้ากากกาย ฟอคส์ขณะประท้วงต่อต้าน แหล่งแห่งไซเอนโทโลจี, 2008, ลอนดอน
นักฟุตบอลอเมริกันสวมหน้ากากป้องกันใบหน้าจากมือของผู้เล่นคนอื่น
ยุคกลาง "หน้ากากฉลองวันเกิด"
ขี้หู

| ขี้หู |
| --- | --- |

ขี้หูมนุษย์แบบเปียก
สาขาวิชา: โสตศอนาสิกวิทยา
ขี้หูแบบแห้ง
ขี้หู (อังกฤษ: earwax, cerumen) เป็นสิ่งคล้ายกับขี้ผึ้งที่ช่องหูของมนุษย์และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ หลั่งออก 
ช่วยป้องกันผิวหนังภายในช่องหู ทำความสะอาด ช่วยหล่อลื่น และป้องกันเชื้อแบคทีเรีย รา แมลง และน้ำ
ขี้หูประกอบด้วยเซลล์ผิวหนังที่ตายแล้วลอกหลุดออกพร้อมกับสารคัดหลั่งของต่อมขี้หูและของต่อมไขมัน (sebaceous gland) ภายในช่องหูภายนอก
องค์ประกอบทางเคมีรวมทั้งกรดไขมันลูกโซ่ยาวทั้งแบบอิ่มตัวและไม่อิ่มตัว, แอลกอฮอล์, squalene และคอเลสเตอรอล
ขี้หูที่มากเกินหรืออัดแน่นอาจกดทับแก้วหู อุดช่องหู อุดเครื่องช่วยฟัง แล้วทำให้ไม่ได้ยิน
สรีรวิทยา

ช่องหูแบ่งเป็นสองส่วน ส่วน 1/3 ภายนอกเป็นกระดูกอ่อน ส่วน 2/3 ภายในเป็นกระดูก ส่วนที่เป็นกระดูกอ่อนเป็นส่วนที่ผลิตขี้หู
ซึ่งเป็นน้ำเหนียวที่ต่อมไขมันหลั่ง 
และน้ำเหนียวยิ่งกว่านั้นที่ต่อมซึ่งวิวัฒนาการมาจากต่อมเหงื่อ (modified apocrine sweat glands) คือต่อมขี้หูหลั่ง
องค์ประกอบหลักก็คือผิวหนังที่ลอกหลุดออก โดยเฉลี่ย 60% จะเป็นเคราติน (keratin), 12-20% เป็นกรดไขมันลูกโซ่ยาวทั้งแบบอิ่มตัวและไม่อิ่มตัว, แอลกอฮอล์, squalene และ 6-9% คอเลสเตอรอล
มีขี้หูสองแบบโดยกรรมพันธุ์ คือ แบบเปียกซึ่งเป็นยีนเด่น (dominant) และแบบแห้งซึ่งเป็นยีนด้อย (recessive)
จนกระทั่งว่า นักมานุษยวิทยาสามารถใช้รูปแบบขี้หูเพื่อติดตามการย้ายถิ่นของมนุษย์ เช่น ของคนเอสกิโม
คนเอเชียตะวันออกและกลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกันในสหรัฐมักมีขี้หูแบบแห้ง (สีเทา เป็นแผ่น ๆ) คนแอฟริกาและคนเชื้อสายยุโรปมักมีแบบเปียก (สีน้ำผึ้งจนถึงสีน้ำตาลเข้ม เปียก และเหนียว ๆ)
ในญี่ปุ่น คนไอนู (Ainu) มักจะมีแบบเปียก เทียบกับคนยะมะโตะ (Yamato) โดยมากของประเทศที่มีแบบแห้ง
ขี้หูแบบเปียกต่างจากแบบแห้งโดยมีเม็ดเล็ก ๆ (granule) ที่เป็นลิพิดและสารสีมากกว่า ยกตัวอย่างเช่น แบบเปียกมีลิพิด 50% แต่แบบแห้งมีแค่ 20%
ยีนโดยเฉพาะที่ทำให้ต่างกันก็ได้ระบุแล้ว
คือเป็นคู่เบสคู่เดี่ยวที่เปลี่ยนไป (คือเป็นภาวะพหุสัณฐาน) ในยีนที่เรียกว่า ATP-binding cassette C11 gene (ABCC11)
แบบแห้งจะมี adenine แบบฮอโมไซกัส ในขณะที่แบบเปียก จะมี guanine อย่างน้อยข้างหนึ่ง
เพราะขี้หูแบบเปียกสัมพันธ์กับกลิ่นรักแร้ซึ่งแรงขึ้นเมื่อเหงื่อออก
นักวิจัยจึงคาดว่า ยีนช่วยลดกลิ่นตัวหรือเหงื่อซึ่งเป็นประโยชน์แก่คนเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือผู้อยู่อาศัยในเขตอากาศหนาว
สรีรวิทยา > การทำความสะอาด

การทำความสะอาดช่องหูอาศัยการย้ายที่ของเนื้อเยื่อบุผิวคล้ายกับเป็นสายพานส่งวัสดุซึ่งการเคลื่อนขากรรไกรก็จะช่วยสนับสนุนด้วย
คือ เซลล์ซึ่งเกิดตรงกลางแก้วหูจะย้ายที่ไปจากหลุมแก้วหู (umbo) ในอัตราใกล้กับที่เล็บมืองอก ไปยังผนังของช่องหู และก็ย้ายต่อไปยังปากช่องหู
ขี้หูในช่องหูพร้อมกับผงละอองที่ติดอยู่ก็จะเคลื่อนตามออกไปด้วย 
การขยับกรามจะทำให้เศษที่ติดอยู่กับผนังช่องหูหลุดออก ทำให้หลุดออกจากหูได้ง่ายขึ้น
สรีรวิทยา > การหล่อลื่น

ขี้หูช่วยหล่อลื่นผิวหนังของช่องหูป้องกันไม่ให้แห้งสนิท
คือต่อมไขมันจะหลั่งไขซึ่งมีลิพิดมากเป็นตัวหล่อลื่น
ในขี้หูแบบเปียกเป็นอย่างน้อย ลิพิดเช่นนี้มีคอเลสเตอรอล, squalene, กรดไขมันลูกโซ่ยาวหลายอย่าง และแอลกอฮอล์
สรีรวิทยา > ฤทธิ์ต้านแบคทีเรีย

แม้งานศึกษาที่ทำจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1960 จะไม่พบหลักฐานสนับสนุนว่าขี้หูมีฤทธิ์ต้านแบคทีเรีย
แต่งานศึกษาต่อ ๆ มาก็พบฤทธิ์ต้านแบคทีเรียบางสายพันธุ์
รวมทั้ง Haemophilus influenzae (เป็นเหตุการติดเชื้อหลายชนิด), Staphylococcus aureus (เป็นเหตุการติดเชื้อผิวหนัง ทางเดินลมหายใจ และอาหารเป็นพิษ) และ Escherichia coli บางสายพันธุ์ (โดยบางอย่างเป็นเหตุอาหารเป็นพิษ) บางครั้งช่วยฆ่าเชื้อถึง 99%
ขี้หูมนุษย์สามารถยับยั้งการติดเชื้อราในหูสองสายพันธุ์อย่างสำคัญ
ฤทธิ์ต้านจุลชีพโดยหลักมาจากการมีกรดไขมันอิ่มตัว, lysozyme และความเป็นกรดเล็กน้อยราว ๆ 6.1 สำหรับบุคคลปกติ
แต่ก็มีงานวิจัยที่พบว่า ขี้หูอาจช่วยให้จุลชีพเจริญเติบโต และมีตัวอย่างขี้หูที่พบแบคทีเรียหนาแน่นถึง 107 ตัว/กรัม
ขี้หูมากเกิน

ขี้หูมากเกินอาจทำให้ไม่ได้ยินเสียง
และเครื่องช่วยฟังอาจทำให้ขี้หูอัดแน่น
ซึ่งประเมินว่าเป็นเหตุของปัญหาเครื่องช่วยฟังในกรณี 60-80%
การกำจัดขี้หู

การขยับกรามช่วยทำความสะอาดช่องหูโดยธรรมชาติ
วิทยาลัยวิทยาการหูคอจมูกอเมริกัน (AAO) จึงแนะนำไม่ให้เอาขี้หูออกยกเว้นเมื่อก่อปัญหา
แม้มีวิธีเอาขี้หูออกหลายอย่าง แต่ข้อดีข้อเสียก็ยังไม่เคยเปรียบเทียบ
มีสารที่ทำให้ขี้หูนิ่ม
แต่นี่อย่างเดียวยังไม่พอ
วิธีเอาขี้หูออกที่สามัญที่สุดก็คือฉีดน้ำอุ่นด้วยกระบอกฉีดยา
แพทย์หูคอจมูกอาจใช้ช้อนแคะหู (curette) ถ้าขี้หูอุดช่องหูเป็นบางส่วนและไม่ได้ติดอยู่กับผิวหนังของช่องหู
ส่วนไม้ปั่นสำลีโดยมากจะดันขี้หูเข้าไปในช่องหูให้ลึกขึ้น และเอาขี้หูออกได้แต่ตรงปลาย ๆ ที่ติดกับสำลีเท่านั้น
การกำจัดขี้หู > การทำให้นิ่ม

การใช้สารทำให้นิ่มก่อนเอาขี้หูออกอาจมีผลเท่ากับไม่ทำ และสารชนิดต่าง ๆ เช่น น้ำหรือน้ำมัน ก็อาจไม่มีผลต่างกันมาก
แต่ก็ไม่ได้ศึกษาพอให้สรุปได้อย่างชัดเจน 
อนึ่ง หลักฐานของการฉีดล้างหู (irrigation) และการแคะขี้หูออก (manual removal) ก็ค่อนข้างกำกวม
สารทำให้ขี้หูนิ่มซึ่งมีทั่วไปรวมทั้ง
น้ำมันที่สมควรต่าง ๆ
โซเดียมไบคาร์บอเนตละลายในน้ำ หรือโซเดียมไบคาร์บอเนตและกลีเซอรีน (sodium bicarbonate B.P.C.)
Cerumol (น้ำมันถั่วลิสง น้ำมันสน และ dichlorobenzene)
Cerumenex (triethanolamine, polypeptide ต่าง ๆ และ oleate-condensate)
ด็อกคิวเสตซึ่งเป็นสารกระทำอิมัลชัน และเป็นส่วนประกอบออกฤทธิ์ในยาระบาย
ควรใช้สารทำให้ขี้หูนิ่ม 2-3 ครั้งต่อวัน 3-5 วันก่อนจะเอาขี้หูออก
การกำจัดขี้หู > การล้างหู

เมื่อทำขี้หูให้นิ่มแล้ว ก็จะสามารถล้างหูเอาขี้หูออกได้ แต่หลักฐานว่าการทำเช่นนี้มีผลดีก็ไม่ชัดเจน
การล้างอาจทำด้วยใช้น้ำฉีด ซึ่งทำได้ทั้งในคลินิกและที่บ้าน หรืออาจใช้กระเปาะยางฉีดน้ำ (bulb syringe)
นักวิชาการได้อธิบายวิธีใช้กระบอกฉีดน้ำอย่างละเอียด
และแนะนำให้ดึงหูขึ้นไปข้างหลัง เล็งปากกระเปาะฉีดน้ำขึ้นเล็กน้อยเข้าไปในหู เพื่อให้น้ำไหลลงเหมือนน้ำตกจากเพดานหู
และให้น้ำยาไหลออกจากพื้นช่องหู ล้างเอาเศษขี้หูออก
น้ำที่ใช้ล้างหูปกติจะเป็นน้ำอุ่น
น้ำเกลือ
น้ำยาโซเดียมไบคาร์บอเนต
หรือน้ำผสมน้ำส้มสายชูเพื่อป้องกันการติดเชื้อ
คนไข้ปกติจะชอบน้ำยาล้างที่มีอุณหภูมิเท่ากับร่างกาย
เพราะการล้างหูด้วยน้ำยาที่อุ่นกว่าหรือเย็นกว่าอุณหภูมิร่างกายอาจทำให้เวียนหัวคลื่นไส้
การกำจัดขี้หู > ช้อนแคะหูและไม้ปั่นหัวสำลี

ขี้หูสามารถเอาออกด้วยช้อนแคะหูหรือไม้แคะหู โดยใช้แคะให้ขี้หูหลุดออกจากผนังแล้วตักมันออกมาจากช่องหู
ในประเทศตะวันตก มืออาชีพด้านสาธารณสุขเท่านั้นจะใช้ไม้แคะหู
แต่ก็เป็นเรื่องปกติในยุโรปโบราณ และยังเป็นเรื่องปกติในเอเชียปัจจุบัน (รวมทั้งประเทศไทย)
เพราะคนเอเชียโดยมากมีขี้หูแบบแห้ง
จึงสามารถใช้ไม้ขูดเบา ๆ ทำให้ขี้หูหลุดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นใหญ่ที่แห้ง ๆ
คำแนะนำปกติจะไม่ให้ใช้ไม้ปั่นหัวสำลี เพราะจะดันขี้หูเข้าไปในหูให้ลึกขึ้น และถ้าใช้อย่างไม่ระมัดระวัง อาจทำให้แก้วหูทะลุ
อนึ่ง การทำให้ช่องหูถลอก โดยเฉพาะเมื่อมีน้ำจากการว่ายน้ำหรืออาบน้ำ อาจทำให้ติดเชื้อ
แม้สำลีเองก็อาจหลุดออกติดอยู่ในหู
ดังนั้น ไม้ปั่นหัวสำลีควรใช้ทำความสะอาดหูภายนอกเท่านั้น
การกำจัดขี้หู > เทียนดูดหู

เทียนดูดหู เป็นขี้ผึ้งแท่งกลวงซึ่งจุดไฟที่ปลายข้างหนึ่ง และเอาปลาย (กลวง) อีกข้างหนึ่งใส่เข้าในหูเพื่อดูดสิ่งที่อยู่ในหูออก แพทย์ทางเลือกอาจอ้างว่า มันสามารถทำให้สุขภาพดี
แต่แพทย์ปัจจุบันแนะนำไม่ให้ทำเพราะเสี่ยงอันตรายและไม่มีผลอะไร
ผู้สนับสนุนเชื่อว่า เศษสีเข้ม ๆ ที่เหลือจากการทำเช่นนี้เป็นขี้หูที่ดูดออกมา เป็นข้อพิสูจน์ว่าได้ผล
แต่งานศึกษาต่าง ๆ ได้แสดงว่า เศษสีเข้มที่พบเป็นส่วนเหลือของการจุดเทียน ซึ่งมีไม่ว่าจะใส่เข้าในหูหรือไม่ 
เพราะเทียนทำจากใยฝ้ายและขี้ผึ้งซึ่งมีเศษเหลือเมื่อไหม้
แต่เศษเหลือที่ว่านี้จะมีสีน้ำตาลเหมือนกับขี้หู (ของบางคน) ทำให้เข้าใจผิดได้ว่าเป็นขี้หู
และเพราะเทียนเป็นแท่งกลวง ขี้ผึ้งร้อน ๆ อาจตกใส่ในช่องหูแล้วทำอันตรายแก่แก้วหู
วิทยาลัยวิทยาการหูคอจมูกอเมริกัน (AAO) กล่าวว่า เทียนดูดหูไม่ปลอดภัยเพื่อเอาขี้หูออก และไม่มีงานศึกษาที่มีกลุ่มควบคุมหรือเป็นวิทยาศาสตร์ที่สนับสนุนให้ใช้มันเยี่ยงนี้
ส่วนองค์การอาหารและยาสหรัฐ (FDA) ได้บังคับใช้กฎหมายต่อต้านการขายเทียนดูดหูหลายครั้งเริ่มตั้งแต่ปี 1996 รวมทั้งยึดของและออกหมายไม่ให้ทำอีก
อนึ่ง ผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ที่ขายเพื่อ "ดูดหู" ก็ไม่สามารถเอาขี้หูออกด้วย โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับอุปกรณ์ (Jobson-Horne probe) 
ที่แพทย์ใช้
การกำจัดขี้หู > ภาวะแทรกซ้อนที่อาจมี

การสำรวจแพทย์ทั่วไปในอังกฤษทางไปรษณีย์
พบว่า เพียงแค่ 19% เอาขี้หูออกเอง
เป็นปัญหาเพราะการเอาขี้หูออกเสี่ยง และแพทย์พยาบาลมักไม่ได้ฝึกเอาขี้หูออกพอ
การล้างหูสามารถทำที่บ้านถ้ามีอุปกรณ์ที่จำเป็นและไม่ฉีดน้ำแรงเกิน
วิธีการอื่น ๆ ควรให้บุคคลที่ฝึกวิธีนั้นมาดีพอทำ
นักวิชาการผู้หนึ่งแนะนำแพทย์ว่า "หลังจากเอาขี้หูออก ตรวจให้ทั่วว่าไม่มีเหลือ
คำแนะนำนี้อาจดูเหลือเฟือ แต่บ่อยครั้งถูกเมิน"
ซึ่งนักวิชาการอีกท่านหนึ่งก็ได้ยืนยัน
เพราะได้สำรวจแพทย์ทั่วไป 320 รายแล้วพบว่า แพทย์เพียง 68% จะตรวจช่องหูว่ามีขี้หูเหลือหรือไม่หลังล้างหูแล้ว
ดังนั้น การเอาขี้หูออกไม่หมดจึงเป็นภาวะแทรกซ้อน 30% เนื่องกับหัตถการนี้
ภาวะแทรกซ้อนอื่นรวมทั้งหูชั้นนอกอักเสบ (otitis externa) เพราะติดเชื้อแบคทีเรีย ตลอดจนเจ็บ รู้สึกหมุน (vertigo) เสียงในหู และแก้วหูทะลุ
ข้อมูลจากงานศึกษานี้ทำให้เสนอว่าภาวะแทรกซ้อนสำคัญเนื่องกับหัตถการนี้เกิดในอัตรา 1/1,000 เมื่อฉีดล้างหู
หน่วยประกันภัยที่ไม่ต้องพิสูจน์ความผิดของนิวซีแลนด์มีกรณีเรียกร้องเพราะปัญหาเอาขี้หูออก 25% ในบรรดากรณีเรียกร้องเกี่ยวกับหูคอจมูก โดยแก้วหูทะลุเป็นปัญหาความพิการซึ่งสามัญที่สุด
แม้มีอัตราสูงแต่ก็ไม่น่าแปลกใจเพราะการล้างขี้หูออกเป็นหัตถการที่ทำอย่างสามัญ
นักวิชาการได้ประเมินว่า มีการล้างขี้หูออก 7,000 ครั้งต่อประชากร 100,000 คนต่อปีอาศัยการประมาณค่านอกช่วงของข้อมูลที่ได้จากเมืองเอดินบะระ
ประวัติ

ในคริสต์ศตวรรษที่ 1 นักเขียนสารานุกรมชาวโรมัน Aulus Cornelius Celsus ได้บอกวิธีการเอาขี้หูออกไว้ในหนังสือ De Medicina
เมื่อบุคคลเริ่มไม่ค่อยได้ยินเสียง ซึ่งเกิดบ่อยมากหลังปวดหัวมานาน ขั้นแรก ควรตรวจดูหู เพราะถ้าไม่พบรอยแผลที่มีของแข็งติดด้านบน ก็จะพบขี้หูรวมกันแข็ง ๆ
ถ้าเป็นของแข็ง ให้ใส่น้ำมันร้อนเข้าไป หรือสนิมเขียวของทองแดงผสมน้ำผึ้ง หรือน้ำผักลีก (Allium ampeloprasum) หรือน้ำโซดาเล็กน้อยผสมกับกับไวน์น้ำผึ้ง
และเมื่อของแข็งหลุดออกจากแผล ให้ล้างหูด้วยน้ำอุ่น ทำให้ตักออกด้วยไม้แคะหูได้ง่าย
ถ้าเป็นขี้หูนิ่ม ก็สามารถเอาออกโดยวิธีเดียวกันด้วยไม้แคะหู
แต่ถ้าแข็ง ให้หยอดน้ำส้มสายชูที่มีน้ำโซดาเล็กน้อย
และเมื่อนิ่มแล้ว ก็ให้ล้างและทำความสะอาดดังที่กล่าวมาแล้ว
อนึ่ง ควรล้างหูด้วย castoreum
ผสมกับน้ำส้มสายชู กับน้ำมัน laurel (Laurus nobilis) และกับน้ำเปลือกหัวผักกาดอ่อน (Raphanus raphanistrum subsp. sativus) หรือน้ำแตงกวาผสมกับใบต้นกุหลาบบด
การหยดน้ำผลองุ่นที่ยังไม่สุกผสมกับน้ำมันดอกกุหลาบก็ค่อนดีกับการไม่ได้ยินด้วย
ประวัติ > การใช้

ในสมัยกลาง สารต่าง ๆ รวมทั้งขี้หูและปัสสาวะได้ใช้ทำสีให้เสมียนคัดลอกเขียนหนังสือที่มีรูปประกอบ
มันทาปากแรกอาจทำมาจากขี้หู หนังสือ แม่บ้านอเมริกันช่างประหยัด (American Frugal Housewife) กล่าวว่า "ไม่มีอะไรดีกว่าขี้หูเพื่อบรรเทาความเจ็บที่มาจากแผลตะปูหรือไม้เสียบ" และยังแนะนำให้ใช้ขี้หูเป็นมันทางปาก
ก่อนมีด้ายเคลือบมัน/ขี้ผึ้ง ช่างเย็บผ้าได้ใช้ขี้หูกันไม่ให้ปลายด้ายลุ่ย
สัตว์อื่น

มีปลาวาฬหลายชนิดที่สะสมขี้หูเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งสามารถใช้ขนาดกำหนดอายุของวาฬที่ไม่มีฟัน
เชิงอรรถ

↑  Jobson-Horne probe เป็นช้อนแคะหูที่แพทย์หูคอจมูกใช้ ช้อนจะเจาะรูตรงกลางเพื่อให้สามารถแคะเอาทั้งขี้หูแห้งและเปียกที่อัดแน่นออกได้
↑  castoreum เป็นสิ่งที่หลั่งออกจากถุงแคสเตอร์ (castor sacs) ของบีเวอร์อเมริกาเหนือ (Castor canadensis) และของบีเวอร์ยุโรป (Castor fiber)
เว็บไซต์

Ear wax and its treatment Deafness Research UK
Clinical practice guideline: Cerumen impaction (The American Academy of Otolaryngology - Head and Neck Surgery) เก็บถาวร 21 ตุลาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Outer ear infection: What helps if earwax builds up?  (Pubmed Health)
ขี้หูในช่องหู
ขี้หูมนุษย์แบบเปียกบนไม้สำลี
ไม้แคะหูทำด้วยไม้ไผ่
ไม้แคะหูโลหะ
การแคะหูในอินเดีย ภาพสีน้ำทึบ
หนังสือ De medicina
กฎของแก๊ส

คำอธิบายทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมของแก๊สเมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ
บทความนี้สรุปประวัติศาตร์พัฒนาการของกฎซึ่งอธิบายแก๊สอุดมคติ รายละเอียดเพิ่มเติมสำหรับกฎของแก๊สอุดมคติและพัฒนาการ ดูแก๊สอุดมคติ
กฎของแก๊ส (อังกฤษ: Gas laws) พัฒนาขึ้นเมื่อปลายศตวรรษที่ 18 เมื่อนักวิทยาศาสตร์เริ่มตระหนักว่าสามารถหาความสัมพันธ์ระหว่างความดัน ( P) ปริมาตร ( V) และอุณหภูมิ ( T) ของแก๊สตัวอย่าง ซึ่งจะเป็นค่าประมาณสำหรับแก๊สทั้งหมด สำหรับรายละเอียดของกฎข้างต้นและกฎอื่น ๆ จะได้อธิบายข้างล่างนี้
กฎของบอยล์

ในปี 1662 โรเบิร์ต บอยล์ (Robert Boyle) นักเคมีและนักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปริมาตรและความดันของแก๊สที่มีปริมาณและอุณหภูมิคงตัว เขาสังเกตว่าปริมาตรของแก๊สที่มีมวลหนึ่ง ๆ แปรผกผันกับความดันของแก๊ส กฎของบอยล์ตีพิมพ์ในปี 1662 กล่าวว่า หากอุณหภูมิคงตัว ผลคูณของความดันและปริมาตรของแก๊สอุดมคติที่มีมวลหนึ่ง ๆ ในระบบปิดเป็นค่าคงตัวเสมอ สามารถยืนยันได้โดยการทดลองใช้เครื่องวัดความดันและภาชนะที่มีปริมาตรไม่คงตัว และยังหาได้จากทฤษฎีจลน์ของแก๊ซ เมื่อลดปริมาตรภาชนะที่มีจำนวนโมเลกุลที่แน่นอนอยู่ภายใน ทำให้โมเลกุลชนกับพื้นผิวของภาชนะมากขึ้นต่อหน่วยเวลา ส่งผลให้ความดันเพิ่มขึ้น
กฎของบอยล์เป็นดังต่อนี้
ปริมาตรของแก๊สที่มีมวลหนึ่ง ๆ แปรผกผันกับความดันเมื่ออุณหภูมิคงตัว
แสดงความสัมพันธ์ดังกล่าวได้ดังสมการ
หมายความว่า ปริมาตรแปรผกผันกับความดัน หรือ
หมายความว่า ความดันแปรผกผันกับปริมาตร หรือ
หมายความว่า ผลคูณของความดันและปริมาตรของแก๊สเท่ากับค่าคงตัว
ดังนั้น
เมื่อ
P คือ ความดัน
V คือ ปริมาตร
k_{1} คือ ค่าคงตัวในสมการนี้ (ไม่เท่ากันกับค่าคงตัวของสมการอื่นในบทความนี้)
กฎของชาร์ล

กฎของชาร์ลค้นพบในปี 1787 โดยฌัก อาแล็กซ็องดร์ เซซาร์ ชาร์ล (Jacques Alexandre César Charles) นักวิทยาศาสตร์ชาวฝรั่งเศส กล่าวว่า แก๊สอุดมคติที่มีมวลหนึ่ง ๆ ในความดันคงตัว ปริมาตรจะแปรผันตรงกับอุณหภูมิสัมบูรณ์ของแก๊สนั้น ๆ ในระบบปิด
กฎของชาร์ลเป็นดังต่อไปนี้
ปริมาตรของแก๊สที่มีมวลหนึ่ง ๆ ในความดันคงตัวจะแปรผันตรงกับอุณหภูมิ
แสดงความสัมพันธ์ดังกล่าวได้ดังสมการ
หรือ
ดังนั้น
เมื่อ
V คือ ปริมาตร
T คือ อุณหภูมิ (K)
k_{2} คือ ค่าคงตัวในสมการนี้ (ไม่เท่ากันกับค่าคงตัวของสมการอื่นในบทความนี้)
กฎของแก-ลูว์ซัก

กฎของแก-ลูว์ซัก (บางครั้งเขียนว่ากฎของเก-ลัสแซกหรือกฎของเกย์ลูสแซก) ค้นพบโดยโฌแซ็ฟ หลุยส์ แก-ลูว์ซัก (Joseph Louis Gay-Lussac) นักฟิสิกส์และนักเคมีชาวฝรั่งเศสในปี 1808 กล่าวว่า แก๊สอุดมคติที่มีมวลหนึ่ง ๆ และมีปริมาตรคงตัว ความดันที่กระทำต่อภาชนะจะแปรผันตรงกับอุณหภูมิสัมบูรณ์
แสดงความสัมพันธ์ดังกล่าวได้ดังสมการ
หรือ
ดังนั้น
เมื่อ
P คือ ความดัน
T คือ อุณหภูมิ (K)
k_{3} คือ ค่าคงตัวในสมการนี้ (ไม่เท่ากันกับค่าคงตัวของสมการอื่นในบทความนี้)
กฎของอโวกาโดร

กฎของอโวกาโดรสันนิษฐานว่าค้นพบเมื่อปี 1811 กล่าวว่า หากอุณหภูมิและความดันคงตัว ปริมาตรของแก็สอุดมคติจะแปรผันตรงกับจำนวนโมเลกุลของแก๊สในภาชนะ นำมาสู่ปริมาตรโมลาร์ของแก๊สที่ STP (273.1 K, 1 atm) ประมาณ 22.4 L
แสดงความสัมพันธ์ดังกล่าวได้ดังสมการ
หรือ
เมื่อ
V คือ ปริมาตร
n คือ จำนวนโมเลกุลของแก๊ส (หรือจำนวนโมลของแก๊ส)
กฎรวมแก๊สและกฎของแก๊สอุดมคติ

จากกฎทั้งสามกฎข้างต้น นำมารวมได้เป็นกฎรวมแก๊ส ซึ่งแสดงความสัมพันธ์ระหว่างความดัน ปริมาตร และอุณหภูมิ ของแก๊สที่มีมวล (ปริมาณ) คงตัว ดังสมการ
หรือเขียนได้อีกแบบหนึ่งว่า
อาศัยกฎของอาโวกาโดร สามารถเปลี่ยนกฎรวมแก๊สให้เป็นกฎของแก๊สอุดมคติหรือกฎแก๊สสมบูรณ์ ดังสมการ
เมื่อ
P คือ ความดัน (Pa)
V คือ ปริมาตร (m2)
n คือ จำนวนโมลของแก๊ส
R คือ ค่าคงตัวสากลของแก๊ส (8.3144598 kPa∙L∙mol−1∙K−1)
T คือ อุณหภูมิ (K)
สูตรที่เหมือนกับกฎนี้คือ
เมื่อ
P คือ ความดัน (Pa)
V คือ ปริมาตร (m2)
N คือ จำนวนโมเลกุลของแก๊ส
k_{B} คือ ค่าคงตัวของโบลต์ซมันน์ (1.381×10−23 J∙K−1)
T คือ อุณหภูมิ (K)
สมการเหล่านี้ใช้สำหรับแก๊สอุดมคติอยู่ในสภาวะที่สมมติขึ้นมา ซึ่งไม่ได้พิจารณาปรากฏการณ์ระหว่างโมเลกุล (ดูแก๊สจริง) กฎเหล่านี้จึงไม่สามารถอธิบายพฤติกรรมที่แท้จริงของแก๊สจริงได้ อย่างไรก็ตาม กฎของแก๊สอุดมคติเป็นการประมาณที่ดีสำหรับแก๊สส่วนมากภายใต้ความดันและอุณภูมิที่พอดี
กฎนี้ส่งผลกระทบที่สำคัญ ดังนี้
หากอุณหภูมิและความดันของแก๊สคงตัว ปริมาตรจะแปรผันตรงกับจำนวนโมเลกุลของแก๊ส
หากอุณหภูมิและปริมาตรของแก๊สคงตัว ความดันจะแปรผันตรงกับจำนวนโมเลกุลของแก๊ส
หากจำนวนโมเลกุลและอุณหภูมิของแก๊สคงตัว ความดันจะแปรผกผันกับปริมาตรของแก๊ส
หากอุณหภูมิเปลี่ยนแปลงแต่จำนวนโมเลกุลของแก๊สยังคงตัว ความดันและ/หรือปริมาตรของแก๊สจะแปรผกผันกับอุณหภูมิ
กฎอื่น ๆ ของแก๊ส > กฎการแพร่ของแกรห์ม

อัตราการแพร่ของโมเลกุลของแก๊สแปรผกผันกับรากที่สองของความหนาแน่นของแก๊ส ณ อุณหภูมิคงตัว นำมารวมกับกฎของอโวกาโดรเนื่องจากปริมาตรเท่ากันจะมีจำนวนโมเลกุลเท่ากัน นั่นคืออัตราการแพร่จะแปรผกผันกับรากที่สองของมวลโมเลกุล
r\propto {\frac {1}{\sqrt {d}}}
ดังนั้น
{\frac {{\textrm {Rate}}_{1}}{{\textrm {Rate}}_{2}}}={\sqrt {\frac {M_{2}}{M_{1}}}}
เมื่อ
{\textrm {Rate}}_{1} คือ อัตราการแพร่ผ่านของแก๊ส 1
{\textrm {Rate}}_{2} คือ อัตราการแพร่ผ่านของแก๊ส 2
M_{1} คือ มวลโมลาร์ของแก๊ส 1
M_{2} คือ มวลโมลาร์ของแก๊ส 2
กฎอื่น ๆ ของแก๊ส > กฎความดันย่อยของดอลตัน

หากแก๊สแต่ละชนิดและแก๊สผสมอยู่ในอุณหภูมิและปริมาตรเดียวกัน ความดันของแก๊สผสมคือผลรวมของความดันย่อยของแก๊สแต่ละชนิด ดังนี้
P_{\textrm {total}}=P_{1}+P_{2}+P_{3}+\cdots +P_{n}\equiv \sum _{i=1}^{n}P_{i}
เมื่อ
P_{\textrm {total}} คือ ความดันรวมของแก๊สผสม
P_{i} คือ ความดันย่อยหรือความดันของแก๊สแต่ละชนิดในอุณหภูมิและปริมาตรหนึ่ง ๆ
กฎอื่น ๆ ของแก๊ส > กฎความดันย่อยของแอมะแกต

หากแก๊สแต่ละชนิดและแก๊สผสมอยู่ในอุณหภูมิและความดันเดียวกัน ปริมาตรของแก๊สผสมคือผลรวมของปริมาตรย่อยของแต่ละส่วนประกอบ ดังนี้
V_{\textrm {total}}=V_{1}+V_{2}+V_{3}+\cdots +V_{n}\equiv \sum _{i=1}^{n}V_{i}
เมื่อ
V_{\textrm {total}} คือ ปริมาตรรวมของแก๊สผสม
V_{i} คือ ปริมาตรย่อยหรือปริมาตรของแก๊สแต่ละชนิดในอุณหภูมิและความดันหนึ่ง ๆ
กฎอื่น ๆ ของแก๊ส > กฎของเฮนรี

หากอุณหภูมิคงที่ ปริมาณของแก๊สหนึ่ง ๆ ที่ละลายในของเหลวชนิดและปริมาตรหนึ่ง ๆ จะแปรผันตรงกับความดันย่อยของแก๊สในสภาวะสมดุลที่อยู่ในของเหลวนั้น
p=k_{\rm {H}}\,c
กฎอื่น ๆ ของแก๊ส > กฎของแก๊สจริง

คิดค้นในปี 1873 โดย Johannes Diderik van der Waals
อิสมาอีล

| นบี อิสมาอีล إِسْمَاعِيْل อิชมาเอล |
| --- | --- |
ชื่ออิสมาอีลใน การประดิษฐ์ตัวอักษรอิสลาม
เกิด: 2424 ก่อนฮิจญ์เราะห์ศักราช (1800 ก่อนคริสต์ศตวรรษ) [ต้องการอ้างอิง] คานาอัน
เสียชีวิต: (อายุ 136) มักกะฮ์, อาระเบีย
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อน: ลูฏ
ผู้สืบตำแหน่ง: อิสหาก
บุตร: วงศ์วานอิชมาเอล
บิดามารดา: อิบรอฮีม   นางฮาญัร
ญาติ: อิสหาก (พี่ชายต่างมารดา)
อิสมาอีล ( อาหรับ: إِسْمَاعِيْل, อักษรโรมัน: ʾIsmāʿīl  ) ได้รับการยกย่องว่าเป็นนบีและเราะสูล และเป็นบรรพบุรุษของชาวอาหรับ ในศาสนาอิสลาม ท่านเป็นบุตรของอิบรอฮีม (อับราฮัม) เกิดกับฮาญัร (ฮาการ์) นบีอิสมาอีลยังเกี่ยวข้องกับมักกะฮ์ และการก่อสร้างกะอ์บะฮ์ นบีอิสมาอีลถือเป็นบรรพบุรุษของนบีมุฮัมมัด
นบีอิสมาอีลเป็นบุคคลที่เรียกว่า อิชมาเอล ในศาสนายูดาย และ ศาสนาคริสต์ แหล่งข้อมูลเหล่านี้รวมถึง คัมภีร์อัลกุรอาน อรรถธิบายอัลกุรอาน (ตัฟซีร) หะดีษ และคอลเลกชันประวัติศาสตร์เช่นเดียวกับของอัฏเฏาะบารีย์และอิสรออีลิยาต (ตำราอิสลามเกี่ยวกับบุคคลในพระคัมภีร์ไบเบิลหรือชาวอิสราเอล โบราณที่มาจากแหล่งที่มาของชาวยิวหรือคริสเตียน)
เรื่องเล่าในกุรอานของนบีอิสมาอีล > การเกิด

นบีอิสมาอีลเป็นบุตรชายคนแรกของนบีอิบรอฮีม มารดาของท่านคือฮาญัร มีเรื่องราวหลายเวอร์ชัน บางเรื่องรวมถึงคำทำนายเกี่ยวกับการเกิดของนบีอิสมาอีล ตัวอย่างหนึ่งมาจากอิบนุ กะษีร (d.1373) ซึ่งมีเรื่องราวกล่าวว่า มะลาอิกะฮ์บอกนางฮาญัรที่ตั้งครรภ์ให้ตั้งชื่อลูกของนางว่า อิสมาอีล และทำนายว่า "มือของเขาจะอยู่เหนือทุกคน และมือของทุกคนจะต่อต้านเขา พี่น้องของเขาจะปกครองดินแดนทั้งหมด” อิบนุ กะษีร คิดเห็นว่าสิ่งนี้เป็นการบอกล่วงหน้าถึงความเป็นผู้นำของนบีมุฮัมมัด