stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตราแผ่นดินของนิวซีแลนด์

| ตราแผ่นดินของนิวซีแลนด์ |
| --- | --- |

ตราอาร์มรุ่นต่าง ๆ
ตราแผ่นดินนิวซีแลนด์ พ.ศ. 2454 - พ.ศ. 2499
ตราราชการของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งนิวซีแลนด์
ตราอาร์มย่อแห่งนิวซีแลนด์
รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: พระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ในฐานะพระประมุขสูงสุดแห่งนิวซีแลนด์  สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 (ประกาศใช้ครั้งแรก) สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 (แก้ไขแบบตราเพิ่มเติม)
เริ่มใช้: 26 กันยายน พ.ศ. 2454 (ประกาศใช้ครั้งแรก)   พ.ศ. 2499 (แก้ไขแบบตราเพิ่มเติม)
เครื่องยอด: มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ด (St. Edward's Crown)
โล่: ช่องที่ 1 ช่องมุมบนซ้าย กลุ่มดาวกางเขนใต้  ช่องที่ 2 ช่องมุมบนขวา รูปแกะสีทอง,   ช่องที่ 3 ช่องล่างซ้าย รวงข้าวสาลีสีทอง,  ช่องที่ 4 ช่องมุมล่างขวา ค้อนไขว้,  ช่องตรงกลาง รูปเรือสำเภาโบราณ
ประคองข้าง: หญิงผิวขาวถือธงชาตินิวซีแลนด์ และ หญิงชาวเผ่าเมารีถือหอก
ฐานรองข้าง: ใบเฟิร์นเมนาลี
คำขวัญ: อังกฤษ: NEW ZEALAND  อังกฤษ: ONWARD "ข้างหน้า" (ตราแบบเก่า)
การใช้: รัฐบาลแห่งนิวซีแลนด์ ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
ตราแผ่นดินของนิวซีแลนด์ (เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ตราแผ่นดินแห่งอาณาจักร) ใช้โดยรัฐบาลแห่งนิวซีแลนด์. ประกาศใช้อย่างเป็นทางการโดย สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2454 และ แก้ไขแบบตราเพิ่มเติมโดย สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 เมื่อพ.ศ. 2499
ดูเพิ่ม

ธงชาตินิวซีแลนด์
สีประจำชาตินิวซีแลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

New Zealand coat of arms with extended history and images
MCH page on the Coat of Arms เก็บถาวร 2011-08-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Blazon at Encyclopaedia of New Zealand 1966
Zealandia, Britannia's daughter: the woman symbolising New Zealand (particularly in the early twentieth century) by Denis Glover.
| ด ค กตราแผ่นดินของประเทศและดินแดนในเขตโอเชียเนีย |
| --- | --- | --- |
| ออสเตรเลีย | ออสเตรเลีย · เกาะคริสต์มาส · หมู่เกาะโคโคส (คีลิง) · เกาะนอร์ฟอล์ก |  |
| เมลานีเซีย | ฟิจิ · นิวแคลิโดเนีย · ปาปัวนิวกินี · หมู่เกาะโซโลมอน · ติมอร์ตะวันออก · วานูอาตู |  |
| ไมโครนีเซีย | กวม · คิริบาส · หมู่เกาะมาร์แชลล์ · ไมโครนีเซีย · นาอูรู · หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา · ปาเลา |  |
| โพลินีเซีย | อเมริกันซามัว · หมู่เกาะคุก · เฟรนช์โปลินีเซีย · ฮาวาย · นิวซีแลนด์ · นีอูเอ · หมู่เกาะพิตแคร์น · ซามัว · โตเกเลา · ตองกา · ตูวาลู · วาลิสและฟูตูนา |  |
ตราแผ่นดินของบริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี

| ตราแผ่นดิน ของบริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี |
| --- | --- |

รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: ดินแดนบริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี ในความปกครองของสหราชอาณาจักร
เริ่มใช้: ค.ศ. 1952 (พ.ศ. 2495)
เครื่องยอด: หมวกเกราะ, เรือใบ อาร์เอสเอส ดิสคัฟเวอรี (RRS Discovery)
แพรประดับ: ผ้าโพกสีน้ำเงิน-ขาว มีพู่ประดับสีเดียวกัน
โล่: พื้นขาว, แถบขวางคลื่นสีฟ้า 3 แถบที่หัวโล่, แบ่งแถบสามเหลี่ยมพื้นแดง มีรูปคบเพลิง
ประคองข้าง: สิงห์ทองยืนผงาด (ซ้าย), นกเพนกวินจักรพรรดิ (ขวา)
ฐานรองข้าง: พื้นหญ้าสีเขียว (ครึ่งซ้าย) พื้นน้ำแข็งสีขาว (ครึ่งขวา)
คำขวัญ: อังกฤษ: Research and Discovery (สำรวจและค้นพบ)
ส่วนประกอบอื่น: แพรแถบจารึกคำขวัญ พื้นเหลือง
ตราแผ่นดินของบริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี มีลักษณะเป็นตราอาร์ม รูปโล่พื้นสีขาว มีแถบขวางรูปคลื่นสีฟ้า 3 แถบที่ตอนบนของโล่ บนพื้นโล่นั้นแบ่งเป็นช่องสามเหลี่ยมหัวกลับพื้นสีแดง ภายในมีรูปคบเพลิง ถัดจากโล่ขึ้นไปเป็นหมวกเกราะอัศวินโบราณ ประดับด้วยพู่ประดับสีขาว-น้ำเงิน คาดด้วยผ้าโพกสีเดียวกัน ตอนบนสุดนั้นเป็นเครื่องยอดรูปเรือสำรวจชื่อ อาร์เอสเอส ดิสคัฟเวอรี (RRS Discovery) ซึ่งเป็นเรือที่ โรเบิร์ต ฟอลคอน สก็อตต์ และเออร์เนสต์ แชคเคิลตัน นักสำรวจชาวอังกฤษ ใช้เดินทางมาสำรวจขั้วโลกใต้ในปี ค.ศ. 1901 (พ.ศ. 2444)
ตราดังกล่าวนี้ตั้งอยู่บนพื้นรองรูปพื้นหญ้าสีเขียว (ครึ่งซ้าย) และพื้นน้ำแข็งสีขาว (ครึ่งขวา) มีราชสีห์สีทองยืนผงาดประคองข้างตราด้านซ้าย หมายถึงสหราชอาณาจักร ส่วนด้านขวาประคองด้วยนกเพนกวินจักรพรรดิ อันเป็นสัตว์ที่สามารถพบได้ทั่วไปในขั้วโลกใต้ เบื้องล่างสุดมีแพรแถบสีเหลือง จารึกคำขวัญเป็นอักษรสีแดงใจความ "Research and Discovery" แปลความได้ว่า "สำรวจและค้นพบ" ซึ่งเป็นจุดมุ่งหมายสำคัญของดินแดนส่วนนี้
ตราดังกล่าวนี้ ทางการสหราชอาณาจักรเริ่มกำหนดให้ใช้ได้เมื่อปี ค.ศ. 1952 (พ.ศ. 2495) ขณะที่ดินแดนส่วนนี้ยังจัดให้อยู่ในความดูแลของหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ (พร้อมกันกับตราแผ่นดินของเกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช)
ดูเพิ่ม

ธงชาติบริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติบริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
| ด ค กตราแผ่นดินของประเทศและดินแดนในทวีปอเมริกาใต้ |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ | กายอานา · โคลอมเบีย · ชิลี · ซูรินาม · ตรินิแดดและโตเบโก* · บราซิล · โบลิเวีย · ปารากวัย ·  เปรู · เวเนซุเอลา · อาร์เจนตินา · อุรุกวัย · เอกวาดอร์ |  |
| ดินแดน | อารูบา* (เนเธอร์แลนด์) · บริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี (สหราชอาณาจักร) · กือราเซา* (เนเธอร์แลนด์) · หมู่เกาะฟอล์กแลนด์ (สหราชอาณาจักร) · เฟรนช์เกียนา (ฝรั่งเศส) · เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช (สหราชอาณาจักร) |  |
*เป็นประเทศหรือดินแดนที่มักจะถูกจัดให้อยู่ในทวีปอเมริกาเหนือ
ตราแผ่นดินของเซนต์คิตส์และเนวิส

| ตราแผ่นดินของเซนต์คิตส์และเนวิส |
| --- | --- |

ตราอาร์มรุ่นต่าง ๆ
ตราแผ่นดินของเซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลา
รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: รัฐบาลเซนต์คิตส์และเนวิส ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
เริ่มใช้: พ.ศ. 2510 (ประกาศใช้ครั้งแรก)  พ.ศ. 2526 (แก้ไขเพิ่มเติม)
เครื่องยอด: ชุดเกราะนักรบส่วนศีรษะกับตราโล่มีมือสีนำตาล 3 ข้างถือคบเพลิง
โล่: โล่สีขาวที่มุมบนของโล่ทั้ง 2 มุมมีดอกโป๊ยเซียนวางอยู่ ใต้ดอกโป๊ยเซียน มีขีดแง่งสีแดงวางอยู่ ใต่แง่งสีแดงมีรูปเรือใบวางอยู่ ด้านบนสุดของโล่มีแถบสีนำเงินคือทะเลแคริบเบียน
คำขวัญ: เดิม:อังกฤษ: Unity in Trinity (ความสามัคคีแห่งส่วนรวม)  ใหม่:อังกฤษ: Country Above Self (ประเทศชาติอยู่เหนือกว่าตนเอง)
ตราแผ่นดินของเซนต์คิตส์และเนวิส ประกาศใช้เป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2510 โดยรายละเอียดของตราอาร์มแผ่นดินมีดังนี้
ในโล่พื้นขาวที่มุมบนของโล่ทั้ง 2 มุมมีดอกโป๊ยเซียนวางอยู่ ใต้ดอกโป๊ยเซียน มีขีดแง่งสีแดงวางอยู่ ใต่แง่งสีแดงมีรูปเรือใบวางอยู่ ด้านบนสุดของโล่มีแถบสีนำเงินคือทะเลแคริบเบียน ในแถบบนสุดมีการวางตามรูปแบบคือ ด้านซ้ายสุด มีดอกเฟอร์ราลีลวางอยู่ ตรงกลางแถบ มีหอยแคริเบียนวางอยู่ ด้นขวาสุด มีดอกกุหลาบอังกฤษวางอยู่ด้านข้างโล้มีนกปากยาวยืนขนาบข้างโล่ โดยนกถือต้นมะพร้าวและต้นอ้อย เหนือตราโล่มีมือสีนำตาล 3 ข้างถือคบเพลิง ใต้ตราโล่มีคำขวัญเขียนว่า "Country Above Self" ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นคำขวัญที่ชื่อว่า "Unity in Trinity"
ดูเพิ่ม

ธงชาติเซนต์คิตส์และเนวิส
โอแลนด์ออฟบิวที
ตริส(เอทิลีนไดเอมีน)โคบอลต์(III)

| --- | --- |

ชื่อ
IUPAC name cobalt tris(ethylenediamine) chloride
ชื่ออื่น tris(ethylenediamine)cobalt(III) chloride
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 207802-43-5
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID10746548 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: C6H24N6Cl3Co 
มวลโมเลกุล: 345.59   
ลักษณะทางกายภาพ: yellow-orange solid
จุดหลอมเหลว: 275 °C (decomp)
ละลายในน้ำ: water
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
ตริส(เอทิลีนไดเอมีน)โคบอลต์(III) คลอไรด์ (อังกฤษ: Tris(ethylenediamine)cobalt(III) chloride) เป็นสารประกอบโคออร์ดิเนชันที่มีสูตร [Co(en)3]Cl3 สารประกอบสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ของเคมีโคออร์ดิเนชันเนื่องจากเสถียรภาพและสมบัติทางสเตอริโอเคมี
ตลก

ตลก อาจหมายถึง
ความตลกขบขัน เป็นประสบการณ์ทางการรู้คิดที่มักทำให้หัวเราะและสร้างความบันเทิงสนุกสนาน
สุขนาฏกรรม หมายถึง วรรณกรรมโดยเฉพาะประเภทละคร ที่ลงท้ายด้วยความสุขหรือสมหวัง เช่นเรื่องอิเหนา ศกุนตลา ชิงนาง ปริศนา, โดยปริยายหมายถึงเรื่องราวหรือเหตุการณ์ ทั่ว ๆ ไปที่ลงท้ายด้วยความสุขหรือสมหวัง
นักแสดงตลก (อังกฤษ: Comedian) ผู้ที่พยายามสร้างความบันเทิงให้ผู้ชมด้วยการทำให้หัวเราะ
ตัวตลก หรือ ตัวโจ๊ก (อังกฤษ: Joker, jester, court jester หรือ fool) หมายถึง ผู้แสดงบทขำขัน, ผู้ที่ทำให้ใคร ๆ ต้องขบขันในความเปิ่น
มุกตลก (อังกฤษ: Joke) รูปแบบของอารมณ์ตลกขบขัน
ตราแผ่นดินของออสเตรเลีย

| ตราแผ่นดินของออสเตรเลีย |
| --- | --- |

ตราอาร์มรุ่นต่าง ๆ
ตราแผ่นดินออสเตรเลีย พ.ศ. 2451
รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: พระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ในฐานะพระประมุขสูงสุดแห่งเครือรัฐออสเตรเลีย  สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 (ประกาศใช้ครั้งแรก) สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 (แก้ไขแบบตราเพิ่มเติม)
เริ่มใช้: 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2451 (ประกาศใช้ครั้งแรก)  19 กันยายน พ.ศ. 2455 (แก้ไขแบบตราเพิ่มเติม)
เครื่องยอด: ดาราสหพันธรัฐ (The Commonwelth Star)
แพรประดับ: สีน้ำเงิน-ทอง
โล่: สัญลักษณ์ของรัฐ6แห่งออสเตรเลีย รัฐนิวเซาท์เวลส์, รัฐวิกตอเรีย, รัฐควีนส์แลนด์, รัฐเซาท์ออสเตรเลีย, รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย, และ รัฐแทสเมเนีย
ประคองข้าง: จิงโจ้ และ นกอีมู
ฐานรองข้าง: ดอกวอทเทิ่ลสีทอง (Acacia pycnantha Benth)
คำขวัญ: อังกฤษ: AUSTRALIA  อังกฤษ: Advance Australia (ตราแบบเก่า)
ตราย่อ / ตรารุ่นก่อนหน้า: 
การใช้: รัฐบาลแห่งออสเตรเลีย ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
ตราแผ่นดินของออสเตรเลีย (เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ตราแผ่นดินแห่งเครือรัฐ) ใช้โดยรัฐบาลแห่งออสเตรเลีย. ประกาศใช้อย่างเป็นทางการโดย สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2451 และ แก้ไขแบบตราเพิ่มเติมโดย สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 เมื่อวันที่  19 กันยายน พ.ศ. 2455 แต่ในบางโอกาสยังมีการใช้ตราแผ่นดินในสมัยสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 เป็นกรณี, และตราแผ่นดินยังอยู่บน เหรียญ6เพนนีออสเตรเลีย ซึ่งใช้จนถึง พ.ศ. 2509.
ดูเพิ่ม

ธงชาติออสเตรเลีย
แอดวานซ์ออสเตรเลียแฟร์
สีประจำชาติออสเตรเลีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website with more information เก็บถาวร 2006-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
National Archives of Australia. Papers relating to the Commonwealth Coat of Arms เก็บถาวร 2008-08-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Online Exhibition commemorating the Centenary of the NSW Coat of Arms 1906-2006 เก็บถาวร 2009-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน The designer of the NSW Coat of Arms, William Gullick, was also involved in the creation of the Australian Coat of Arms
| ด ค กตราแผ่นดินของประเทศและดินแดนในเขตโอเชียเนีย |
| --- | --- | --- |
| ออสเตรเลีย | ออสเตรเลีย · เกาะคริสต์มาส · หมู่เกาะโคโคส (คีลิง) · เกาะนอร์ฟอล์ก |  |
| เมลานีเซีย | ฟิจิ · นิวแคลิโดเนีย · ปาปัวนิวกินี · หมู่เกาะโซโลมอน · ติมอร์ตะวันออก · วานูอาตู |  |
| ไมโครนีเซีย | กวม · คิริบาส · หมู่เกาะมาร์แชลล์ · ไมโครนีเซีย · นาอูรู · หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา · ปาเลา |  |
| โพลินีเซีย | อเมริกันซามัว · หมู่เกาะคุก · เฟรนช์โปลินีเซีย · ฮาวาย · นิวซีแลนด์ · นีอูเอ · หมู่เกาะพิตแคร์น · ซามัว · โตเกเลา · ตองกา · ตูวาลู · วาลิสและฟูตูนา |  |
อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย

| อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Phayakkhaphum Phisai
คำขวัญ: ข้าวหอมมะลิเลื่องชื่อ ฝีมือทอผ้าไหม ศิลปาชีพน้ำพระทัย ทุ่งกุลาร้องไห้งามตา
แผนที่จังหวัดมหาสารคาม เน้นอำเภอพยัคฆภูมิพิสัย
พิกัด: 15°30′59″N 103°11′37″E﻿ / ﻿15.51639°N 103.19361°E﻿ / 15.51639; 103.19361
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: มหาสารคาม
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 409.783 ตร.กม. (158.218 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 87,589 คน
 • ความหนาแน่น: 213.75 คน/ตร.กม. (553.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 44110
รหัสภูมิศาสตร์: 4408
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอพยัคฆภูมิพิสัย หมู่ที่ 1 ตำบลปะหลาน อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม 44110
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
พยัคฆภูมิพิสัย [พะ-ยัก-คะ-พูม-พิ-ไส] เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดมหาสารคาม สัญลักษณ์ของอำเภอคือ เสือ ซึ่งมาจากชื่ออำเภอที่นิยมเรียกย่อ ๆ ว่า "อำเภอพยัคฆ์" มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 6 และมีประชากรมากเป็นอันดับ 5 ของจังหวัด
อาณาเขตและที่ตั้ง

อำเภอพยัคฆภูมิพิสัยตั้งอยู่ทางทิศใต้สุดของจังหวัด มีระยะทางห่างจากตัวอำเภอเมืองมหาสารคาม 85 กิโลเมตร ระยะทางห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 415 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอยางสีสุราช อำเภอนาดูน และอำเภอปทุมรัตต์ (จังหวัดร้อยเอ็ด)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอปทุมรัตต์และอำเภอเกษตรวิสัย (จังหวัดร้อยเอ็ด)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอชุมพลบุรี (จังหวัดสุรินทร์)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพุทไธสง (จังหวัดบุรีรัมย์) และอำเภอยางสีสุราช
ทำเนียบนายอำเภอพยัคฆภูมิพิสัย

1.	พระศรีสุวรรณวงศา (เดช รัตนะวงศะวัต) 	ร.ศ. 102 - ร.ศ.126
2.	หลวงไสยบัณฑิตย์ (ลิ วงศ์กาไสย)		ร.ศ. 126 - ร.ศ.130
3.	รองอำมาตย์โท หลวงภูมิพยัคฆเขต (ทิม ทิวะวิภาค)		พ.ศ. 2454 - พ.ศ. 2463
4.	รองอำมาตย์โท หลวงผดุงประชากร (ทองอยู่ สุขรัตน์)	พ.ศ. 2463 - พ.ศ. 2471
5.	รองอำมาตย์โท ขุนอนุสรณ์สิทธิกรรม (ทองดี วัชโรทยาน)	พ.ศ. 2471 - พ.ศ. 2472
6.	รองอำมาตย์โท ขุนแววประศาสน์ (แวว วงษ์ไทย)		พ.ศ. 2472 - พ.ศ. 2472
7.	รองอำมาตย์โท ขุนกุรีประศาสน์ (กาดำ ผกานนท์)		พ.ศ. 2472 - พ.ศ. 2476
8.	รองอำมาตย์โท ขุนสรรพกิจโกศล (กิมไล้ ปัทมสุนทร)	พ.ศ. 2476 - พ.ศ. 2477
9.	รองอำมาตย์โท ขุนฟูประศาสน์ (เกตุ คชวัฒน์)		พ.ศ. 2477 - พ.ศ. 2478
10.	นายเลื่อน ไขแสง			พ.ศ. 2478 – พ.ศ. 2483
11.	นายสะอาด นุตจรัส		พ.ศ. 2483 – พ.ศ. 2487
12.	นายสมดี กวีกรณ์			พ.ศ. 2487 – พ.ศ. 2495
13.	นายแสวง ศรีสุภาพ		พ.ศ. 2495 – พ.ศ. 2496
14.	ร.ต.อ.เสริม ทองสอดแสง	พ.ศ. 2496 – พ.ศ. 2497
15.	นายดำรง วชิโรดม		        พ.ศ. 2498 – พ.ศ. 2499
16.	นายเวศ สุริโย			พ.ศ. 2499 – พ.ศ. 2505
17.	นายวัลลภ ชัยพิพัฒน์		พ.ศ. 2505 – พ.ศ. 2507
18.	นายประดิษฐ์ วิชัยดิษฐ์		พ.ศ. 2507 – พ.ศ. 2508
19.	นายสืบศักดิ์  สุขไทย		พ.ศ. 2508 – พ.ศ. 2511
20.	นายวิชิต  ทัปนวัชร์		พ.ศ. 2511 – พ.ศ. 2513
21.	นายสุนทร มานะกุล		พ.ศ. 2513 – พ.ศ. 2514
22.	นายสม  ทัดศรี			พ.ศ. 2514 – พ.ศ. 2516
23.	นายเทพ  ทิมาตฤกะ		พ.ศ. 2516 – พ.ศ. 2518
24.	นายบุญสอด  วิเชียรสรรค์	พ.ศ. 2518 – พ.ศ. 2519
25.	นายเกียรติ  เสียมสกุล		พ.ศ. 2519 – พ.ศ. 2521
26.	นายอำพัน  วิมุกตานนท์		พ.ศ. 2521 – พ.ศ. 2523
27.	นายโกเมศ  แดงทองดี		พ.ศ. 2523 – พ.ศ. 2525
28.	นายมานพ พรเรืองวงศ์		พ.ศ. 2525 – พ.ศ. 2527
29.	นายอนันต์ ปลื้มสุด		พ.ศ. 2527 – พ.ศ. 2531
30.	นายดารา การุณยวนิช		พ.ศ. 2531 – พ.ศ. 2532
31.	นายกมล  อุชุปาละนันท์		พ.ศ. 2532 – พ.ศ. 2533
32.	นายวิพัฒน์ พลโยราช		พ.ศ. 2533 – พ.ศ. 2537
33.	นายสมโภชน์  นิยะโต		พ.ศ. 2537 – พ.ศ. 2538
34.	นายอุไร  หล่าสกุล		พ.ศ. 2538 – พ.ศ. 2541
35.	นายสุรชัย  ลิ้นทอง		2 พ.ย.  2541 – พ.ศ. 2542
36.	นายเฉลี่ยว  จันทวร		29 พ.ย. 2542 – พ.ศ. 2543
37.	นายนรินทร์  เจิดดีสกุล		20 พ.ย. 2543 – พ.ศ. 2544
38.	นายเกษม  บุญข้าเหลือ		11 ธ.ค. 2544 – พ.ศ. 2549
39.	นายนิราศ รัตนะ			8 ม.ค. 2550 – 23 ต.ค. 2550
40.	นายวีระพล  สุพรรณไชยมาตย์	24 ต.ค. 2550 – 10 พ.ย. 2551
41.	นายยิ่งยศ  ธนะจันทร์		10 พ.ย. 2551 – 9 พ.ย. 2552
42.	นายสุรชัย  วัฒนาอุดมชัย	25 ม.ค. 2553 – 4 ม.ค. 2555
43.	นายอำนาจ  พวงสำลี		8 พ.ค. 2555 – 24 มี.ค. 2556
44.	ว่าที่ ร.ต.อภินันท์  เผือกผ่อง	25 มี.ค. 2556 – 15 ธ.ค. 2556
45.	นายฉัตรชัย อุ่นเจริญ		13 ม.ค. 2557 – 6 พ.ย. 2559
46.	นายนราธร ศรประสิทธิ์		7 พ.ย. 2559 -
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอพยัคฆภูมิพิสัยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 14 ตำบล 227 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ปะหลาน |  | (Palan) |  | 16 หมู่บ้าน |  |  | 8. | เมืองเตา |  | (Mueang Tao) |  | 26 หมู่บ้าน |  |  |
| 2. | ก้ามปู |  | (Kam Pu) |  | 17 หมู่บ้าน |  |  | 9. | ลานสะแก |  | (Lan Sakae) |  | 19 หมู่บ้าน |  |  |
| 3. | เวียงสะอาด |  | (Wiang Sa-at) |  | 21 หมู่บ้าน |  |  | 10. | เวียงชัย |  | (Wiang Chai) |  | 14 หมู่บ้าน |  |  |
| 4. | เม็กดำ |  | (Mek Dam) |  | 22 หมู่บ้าน |  |  | 11. | หนองบัว |  | (Nong Bua) |  | 13 หมู่บ้าน |  |  |
| 5. | นาสีนวล |  | (Na Si Nuan) |  | 14 หมู่บ้าน |  |  | 12. | ราษฎร์พัฒนา |  | (Rat Phatthana) |  | 14 หมู่บ้าน |  |  |
| 6. | ราษฎร์เจริญ |  | (Rat Charoen) |  | 14 หมู่บ้าน |  |  | 13. | เมืองเสือ |  | (Mueang Suea) |  | 11 หมู่บ้าน |  |  |
| 7. | หนองบัวแก้ว |  | (Nong Bua Kaeo) |  | 16 หมู่บ้าน |  |  | 14. | ภารแอ่น |  | (Phan Aen) |  | 10 หมู่บ้าน |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอพยัคฆภูมิพิสัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลพยัคฆภูมิพิสัย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลปะหลานและตำบลลานสะแก
องค์การบริหารส่วนตำบลปะหลาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปะหลาน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพยัคฆภูมิพิสัย)
องค์การบริหารส่วนตำบลก้ามปู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลก้ามปูทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเวียงสะอาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเวียงสะอาดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเม็กดำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเม็กดำทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาสีนวล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาสีนวลทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลราษฎร์เจริญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลราษฎร์เจริญทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบัวแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบัวแก้วทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองเตา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองเตาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลลานสะแก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลานสะแก (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพยัคฆภูมิพิสัย)
องค์การบริหารส่วนตำบลเวียงชัย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเวียงชัยทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบัว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบัวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลราษฎร์พัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลราษฎร์พัฒนาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองเสือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองเสือทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลภารแอ่น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลภารแอ่นทั้งตำบล
สถานศึกษา

โรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคาร
วิทยาลัยการอาชีพพยัคฆภูมิพิสัย
โรงเรียนเมืองเตาวิทยาคม
โรงเรียนเวียงสะอาดพิทยาคม
โรงเรียนพระกุมารศึกษา
โรงเรียนอนุบาลเอี่ยมสุข
โรงเรียนอนุบาลพยัคฆภูมิพิสัย
โรงเรียนบ้านโนนม่วงท่าพลับพลา
โรงเรียนเทศบาลตำบลพยัคฆภูมิพิสัย
โรงเรียนหัวหมูวิทยาสรรค์
โรงเรียนบ้านมะโบ่
สถานพยาบาล

โรงพยาบาลพยัคฆภูมิพิสัย (โรงพยาบาลชุมชน (ระดับ M2) ขนาด 90 เตียง เตียงจริง 108 เตียง))
คลินิกเวชกรรมทั่วไป
การขนส่ง

การเดินทางโดยรถประจำทาง มีรถประจำทางไปในจังหวัดต่าง ๆ ดังนี้
กรุงเทพมหานคร มีหลายบริษัทที่เปิดให้บริการเดินรถมาสู่อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย เช่น ภัสสรชัยทัวร์ ประหยัดทัวร์ พรทวีชัยแอร์ พุทไธสงทัวร์ บริการด้วยรถปรับอากศชั้น 1 และชั้น 2
นครราชสีมา มีบริษัทเปิดให้บริการ ดังนี้ สายนครราชสีมา-พยัคฆภูมิพิสัย (วันละหลายเที่ยว) สายนครราชสีมา-มุกดาหาร บริษัทนครชัยทัวร์จำกัด
ชลบุรี ระยอง มีบริษัทรถรุ่งเรืองจำกัด เส้นทางมุกดาหาร-พัทยา ระยอง สามารถซื้อได้ ณ สถานีขนส่ง
ขอนแก่น มหาสารคาม บุรีรัมย์ สุรินทร์ เดินทางได้โดยรถประจำทางสาย 281
และมีรถโดยสารไปยังที่อื่น ๆ ได้แก่ ร้อยเอ็ด เมืองพล เป็นต้น
การเดินทางโดยเครื่องบิน จากท่าอากาศยานบุรีรัมย์ (ตั้งอยู่ ณ อำเภอสตึก จังหวัดบุรีรัมย์) โดยสายการบินแอร์เอเชีย จากนั้นต่อรถยนต์หรือรถประจำทางมาอำเภอพยัคฆภูมิพิสัยผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 219 อีกประมาณ 29 กิโลเมตร
การเดินทางภายในเทศบาล มีรถรับจ้างในเมืองหลายจุด
ตลับลูกปืน

ตัวอย่างตลับลูกปืนเม็ดกลมสัมผัสสี่จุด
ตลับลูกปืน (อังกฤษ: Bearing) เป็นอุปกรณ์ที่ใช้รองรับการหมุนของเพลา โดยตลับลูกปืนมีหน้าที่ถ่ายทอดแรงที่เกิดขึ้นจากเพลาลงไปสู่ฐานเครื่องยนต์ และลดแรงเสียดทานระหว่างผิวสัมผัส ทำให้ช่วยเพิ่มสมรรถนะของเครื่องจักรกลต่างๆ ลดการสึกหรอ แต่ตลับลูกปืนมักจะเสื่อมสภาพเร็วเนื่องจากตลับลูกปืนถือว่าเป็นจุดวิกฤตของเครื่องมือกล
ตระกูลภาษาแอโฟรเอชีแอติก

| ตระกูลภาษาแอโฟรเอชีแอติก |
| --- | --- |
ภูมิภาค:: จะงอยแอฟริกา, แอฟริกาเหนือ, ซาเฮล และแอฟริกาตะวันตก
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: หนึ่งในตระกูลภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดในโลก
ภาษาดั้งเดิม:: แอโฟรเอชีแอติกดั้งเดิม
กลุ่มย่อย::   เบอร์เบอร์  ชาด  คูชิติก  อียิปต์  โอมอติก  เซมิติก  
ISO 639-2 / 5:: afa
กลอตโตลอก:: afro1255
แผนที่แสดงการกระจายของภาษาตระกูลแอโฟรเอชีแอติก; สีเหลืองซีดคือบริเวณที่ไม่มีผู้พูดภาษาใด ๆ ในตระกูลนี้เลย
แผนที่แสดงการกระจายของตระกูลภาษาแอโฟรเอชีแอติกด้วยสีเหลือง
ตระกูลภาษาแอโฟรเอชีแอติก (อังกฤษ: Afroasiatic languages) เป็นตระกูลภาษาที่มีสมาชิก 375 ภาษาและมีผู้พูดมากกว่า 300 ล้านคน แพร่กระจายในตะวันออกกลาง แอฟริกาเหนือ แอฟริกาตะวันตก แอฟริกาตะวันออก แอฟริกากลางและแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ (รวมผู้พูดภาษาอาหรับ 200 ล้านคน) ชื่อของภาษาตระกูลนี้ตั้งโดย Joseph Greenberg เพื่อใช้แทนชื่อเดิม ตระกูลภาษาฮามิโต-เซมิติก กลุ่มย่อยของภาษาตระกูลนี้ได้แก่
กลุ่มภาษาเบอร์เบอร์
กลุ่มภาษาชาด
ภาษาอียิปต์
กลุ่มภาษาเซมิติก
กลุ่มภาษาคูชิติก
กลุ่มภาษาโอมอติก (บางครั้งจัดให้อยู่ในภาษากลุ่มคูชิติก)
กลุ่มภาษาเบยา (บางครั้งจัดให้อยู่ในภาษากลุ่มคูชิติก)
ส่วนใหญ่ยอมรับให้ภาษาออนโกตาอยู่ในภาษากลุ่มโอมอติก แต่การแบ่งภายในตระกูลยังขาดข้อมูล Harold Fleming จัดให้เป็นสาขาเอกเทศของภาษากลุ่มแอโฟรเอชีแอติกที่ไม่ใช่กลุ่มโอมอติก
ถิ่นกำเนิด

ไม่มีข้อตกลงที่ตายตัวว่าภาษาแอโฟรเอชีแอติกดั้งเดิมอยู่ที่ใด เชื่อกันว่าภาษานี้มีจุดกำเนิดในแอฟริกาตะวันออกเฉียงเหนือ นักวิชาการบางคนเสนอว่าอยู่ที่เอธิโอเปียเพราะบริเวณดังกล่าวมีภาษาในกลุ่มนี้หลากหลายมากในพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่ใกล้เคียงกัน นักวิชาการกลุ่มอื่นเสนอว่าอยู่ตามชายฝั่งตะวันตกของทะเลแดง และในสะฮารา มีผู้เสนอว่าน่าจะมีจุดกำเนิดที่บริเวณเลอวานต์ซึ่งเป็นบริเวณที่พบภาษากลุ่มเซมิติกแพร่กระจายอยู่มาก
ภาษากลุ่มเซมิติกเป็นภาษาตระกูลแอโฟรเอชีแอติกเพียงกลุ่มเดียวที่อยู่นอกทวีปแอฟริกา นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่า ในยุคประวัติศาสตร์หรือใกล้เคียง ผู้พูดภาษาเซมิติกข้ามจากอาระเบียใต้กลับสู่เอธิโอเปียและเอริเทรีย ในขณะที่อีกมุมมองหนึ่งเห็นว่าภาษากลุ่มเซมิติกมีจุดกำเนิดในเอธิโอเปีย มุมมองที่สามอาศัยความคล้ายคลึงกันระหว่างภาษากลุ่มเซมิติกกับภาษาอียิปต์โบราณ สันนิษฐานว่าภาษาทั้งสองนี้อาจมีบรรพบุรุษร่วมกัน โดยมีผู้พูดอยู่ในบริเวณลุ่มแม่น้ำไนล์ข้ามสู่คาบสมุทรไซนายเมื่อประมาณ 5,457 - 5,257 ปีก่อนพุทธศักราช ผู้คนที่เป็นนักล่าในวัฒนธรรมเอล-ฮารีฟและดำรงชีวิตด้วยการร่อนเร่เลี้ยงสัตว์ กระจายตามชายฝั่งทะเลแดงและบริเวณเลอวานต์ทางชายขอบของดินแดนพระจันทร์เสี้ยวอันสมบูรณ์ได้พัฒนาวัฒนธรรมเฉพาะกลุ่มขึ้นมา
ภาษาที่มีวรรณยุกต์พบในภาษากลุ่มโอโตก ชาด และคูชิติก และจาก Ehret (1996) ระบุว่าภาษากลุ่มเซมิติก เบอร์เบอร์ และภาษาอียิปต์ไม่ใช้ความแตกต่างของระดับเสียงในการแยกหน่วยเสียง
ความหลากหลายที่พบภายในตระกูลภาษานี้ และการที่ไม่มีคำศัพท์ใช้ร่วมกันในหัวข้อทางเกษตรกรรม จึงเป็นไปได้ว่าผู้พูดภาษาตระกูลนี้แยกจากกันก่อนการเข้าสู่ยุคเกษตรกรรม มีคำศัพท์ใช้ร่วมกันบ้าง เช่นคำศัพท์เกี่ยวกับภาชนะ Ehret อธิบายว่าภาษาตระกูลแอโฟรเอชีแอติกพัฒนาขึ้นมาจากชีวิตประจำวันในการทำมาหากินในเอธิโอเปีย แต่ก็มีผู้เสนอว่าคำเหล่านี้พบเฉพาะในภาษากลุ่มคูชิติกและโอมอติก และไม่พบคำที่มีต้นกำเนิดร่วมกันทางเกษตรกรรม ถ้าให้มีวิถีชีวิตแบบช่างปั้นหม้อกว้างขวางในสะฮาราเมื่อ 7,457 ปีก่อนพุทธศักราช และเกษตรกรรมในช่วงท้ายของยุคหินเกิดขึ้นเมื่อ 4,547 ปีก่อนพุทธศักราช ช่วงนี้น่าจะเป็นช่วงที่ภาษาแอโฟรเอชีแอติกดั้งเดิมเกิดการกระจายตัว เป็นที่รู้กันว่าเกษตรกรในเอธิโอเปียเคลื่อนย้ายเข้าสู่แผ่นดินที่สูงกว่าของนิวเบีย ซูดาน และจากความพยายามถอดความจารึกอักษรเมรอยติกพบว่ามีลักษณะของสำคัญของภาษาตระกูลแอโฟรเอชีแอติกอยู่ด้วย นักภาษาศาสตร์ Lionel Bender เสนอว่ารอบนอกของดินแดนนี้ทางตอนใต้ของลุ่มน้ำไนล์เป็นศูนย์กลางของการแพร่กระจายของภาษาตระกูลนี้ จุดวิกฤติของยุคนี้คือสะฮาราที่มีความอุดมสมบูรณ์ด้วยแม่น้ำและทะเลสาบ การแพร่กระจายตัวออกไปอาจมีสาเหตุมาจากความแห้งแล้งของสะฮารา
ประวัติการจัดจำแนก

นักวิชาการในยุคกลาง เช่นราวพุทธศตวรรษที่ 14 มักเชื่อมโยงสาขาต่าง ๆ ของตระกูลภาษาแอโฟรเอชีแอติกเข้าด้วยกัน นักไวยากรณ์ภาษาฮีบรู ยูดะห์ อิบน์ กูรอยศ์ แห่งติอาเรตในแอลจีเรียเชื่อว่ามีความสัมพันธ์กันระหว่างภาษากลุ่มเบอร์เบอร์และภาษากลุ่มเซมิติก (ซึ่งใช้ภาษาฮีบรู ภาษาอาหรับและภาษาอราเมอิกเป็นตัวแทน)
ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 24 นักวิชาการจากยุโรปเริ่มพบความสัมพันธ์มากขึ้น เช่นใน พ.ศ. 2387 Th. Benfey เสนอว่าภาษาในตระกูลนี้ประกอบด้วยภาษากลุ่มเซมิติก ภาษากลุ่มเบอร์เบอร์ และภาษากลุ่มคูชิติก (ภายหลังเรียกว่าภาษากลุ่มเอธิโอปิก) ในปีเดียวกัน T.N. Newman เสนอความสัมพันธระหว่างภาษากลุ่มเซมิติกกับภาษาฮัวซา แต่ยังเป็นข้อโต้แย้งเรื่อยมา จนกระทั่ง Friedrich Muller ตั้งชื่อภาษาตระกูลนี้ว่า ตระกูลภาษาฮามิโต-เซมิติกเมื่อ พ.ศ. 2419 โดยระบุว่าภาษาตระกูลนี้ประกอบด้วยภาษากลุ่มเซมิติกและภาษากลุ่มฮามิติก (ประกอบด้วยภาษาอียิปต์ ภาษากลุ่มเบอร์เบอร์ และภาษากลุ่มคูชิติก โดยตัดภาษากลุ่มชาดออกไป)
Leo Reinisch (1909) เสนอให้เชื่อมโยงภาษากลุ่มชาดกับภาษากลุ่มคูชิติก ในขณะที่ให้ภาษาอียิปต์กับภาษากลุ่มเซมิติกมีความห่างไกลกันมากขึ้น Marcel Cohen (1924) ปฏิเสธแนวคิดการแยกกลุ่มย่อยฮามิติก เพิ่มภาษากลุ่มชาดและเสนอชื่อภาษาตระกูลนี้ว่าตระกูลภาษาแอโฟรเอชีแอติก ซึ่งนักวิชาการส่วนใหญ่ยอมรับการแบ่งนี้ ใน พ.ศ. 2512 Harold Fleming เสนอให้รวมภาษากลุ่มโอมอติกเป็นอีกสาขาหนึ่ง นอกจากนั้น นักวิชาการส่วนใหญ่ยังตั้งคำถามเกี่ยวกับการรวมภาษาเบยาเข้าในภาษากลุ่มคูชิติก
โดยสรุป การแบ่งสาขาย่อยของภาษาตระกูลนี้ เป็นดังนี้
การจัดของ Ehret มี ภาษาอียิปต์ ภาษากลุ่มเบอร์เบอร์ และภาษากลุ่มเซมิติกรวมอยู่ในกลุ่มย่อยแอโฟรเอชีแอติกเหนือ
Paul Newman (1980) จัดให้ภาษากลุ่มเบอร์เบอร์อยู่กับภาษากลุ่มชาดและภาษาอียิปต์อยู่กับภาษากลุ่มเซมิติก และมีการตั้งคำถามเกี่ยวกับการรวมภาษากลุ่มโอมอติก
Fleming (1981) แบ่งกลุ่มแอโฟรเอชีแอติกที่ไม่ใช่โอมอติกหรืออิริเทรีย เป็น 3 กลุ่มคือ กลุ่มคูชิติก กลุ่มเซมิติกและกลุ่มชาด-เบอร์เบอร์-อียิปต์ รวมทั้งเสนอว่าภาษาออนโกตาอาจจะเป็นสาขาของภาษากลุ่มอิริเทรียด้วย
Lionel Bender (1997)เสอนภาษากลุ่มคูชิติกใหญ่ประกอบด้วยภาษากลุ่มเบอร์เบอร์ ภาษากลุ่มคูชิติก และภาษากลุ่มเซมิติก ยอมรับภาษากลุ่มชาดและภาษากลุ่มโอมอติกเป็นอีกสาขาหนึ่ง
Vladmir Orel และ Olga Stolbova (1995) รวมภาษากลุ่มเบอร์เบอร์เข้ากับภาษากลุ่มเซมิติก รวมภาษากลุ่มชาดเข้ากับภาษากลุ่มอียิปต์ และแยกกลุ่มคูชิติกออกมาต่างหาก
Alexander Militarev (2000) จากพื้นฐานทางรากศัพท์ รวมกลุ่มภาษาเบอร์เบอร์ไว้กับภาษากลุ่มชาด ซึ่งมีความห่างไกลจากภาษากลุ่มเซมิติก ไม่ยอมรับภาษากลุ่มคูชิติกและโอมอติก