stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายพระนามเทพเจ้าจีน
เทพธรรมบาลจีน

| ลำดับ | พระรูป | พระนาม | บทบาท |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | พระแม่ลักษมี | เทพีแห่งสิริมงคลและโชคลาภ (พระลักษมีในศาสนาฮินดู) |
| 2 |  | พระแม่สุรัสวดี | เทพีแห่งศิลปวิทยาการ (พระสุรัสวดีในศาสนาฮินดู) |
| 3 |  | ท้าวมหาพรหม | เทพแห่งความเจริญและการสรรค์สร้าง (พระพรหมในศาสนาฮินดู) |
| 4 |  | ท้าวสักกะเทวราช | เจ้าแห่งสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ (พระอินทร์ในศาสนาฮินดู) |
| 5 - 6 - 7 - 8 |  | จาตุมหาราชิกา | ทั้งสี่องค์ได้แก่ ท้าวธตรฐ(เจ้าแห่งคนธรรพ์) ท้าววิรุฬหก(เจ้าแห่งกุมภัณฑ์) ท้าววิรูปักษ์(เจ้าแห่งนาค) ท้าวเวสสุวรรณ	หรือ ท้าวกุเวรในศาสนาฮินดู)(เจ้าแห่งยักษ์) |
| 9 |  | พระอาทิตย์ | เทพดวงอาทิตย์(พระอาทิตย์ในศาสนาฮินดู) |
| 10 |  | พระจันทร์ | เทพแห่งดวงจันทร์ (พระจันทร์ในศาสนาฮินดู) |

| 11 |  | พระวัชรปาณีโพธิสัตว์คุยหบดี | เทพธรรมบาลผู้ปราบมารศาสนา |
| 12 |  | พระอิศวร | เทพแห่งการทำลายล้างอธรรม (พระศิวะในศาสนาฮินดู) |
| 13 |  | ท้าวปัญจิกมหาเสนา | เสนายักษ์บริวารของท้าวเวสสุวรรณ |
| 14 |  | พระขันธกุมาร | เทพการยุทธนาสงคราม	(พระขันทกุมารในศาสนาฮินดู) |
| 15 |  | พระแม่ธรณี | เทพธิดาพื้นปฐพี หรือ (พระแม่ธรณีในเถรวาท) (พระภูเทวีหรือพระแม่ปฤถวีในศาสนาฮินดู) |
| 16 |  | พระรามสูรจีน | เทพแห่งความปีติรื่นรมย์ |
| 17 |  | พระมรีจิเทวี | พระมารดาแห่งดาราฤกษ์ (อุษาเทวีหรือพระแม่วาราหีในศาสนาฮินดู |
| 18 |  | พระนางหาริตีเทวี | ยักษิณีผู้อภิบาลทารก |
| 19 |  | ท้าวสาครนาคราช | เจ้าแห่งหมู่นาคราชและมหาสมุทร |
| 20 |  | ท้าวพญายมราช | เจ้าแห่งนรก พระยมในศาสนาฮินดู |
| 21 |  | ท้าวกินนรราชา | เจ้าแห่งไฟและหมู่กินนรกินนรี |
| 22 |  | เจ้าพ่อดาวเหนือ (เทพนักษัตร) | เทพแห่งดวงดาวจักรราศี |
| 23 |  | เจ้าแม่ต้นโพธิ์ | เทวีผู้อารักขาต้นพระศรีมหาโพธิ์ |
| 24 |  | ท้าวไตรตรึงษ์เทพ | เทพแห่งสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ |
เทพธิดาต่างๆ

| รูป | นาม |
| --- | --- |
: เจ็ดนางฟ้า  (七仙女)
: เจ้าแม่เก้าเทียงเหี่ยงนึ่ง (九天玄女)
: เจ้าแม่ฉางเอ๋อ (嫦娥)
: เจ้าแม่มั่วโกว (麻姑娘娘)
: เจ้าแม่ตี่บ้อเนี้ย (地母娘娘)
: เจ้าแม่จุ้ยบ้อเนี้ย (水尾聖娘)
: เจ้าแม่จุ้ยบ้อเนี่ยเนี้ย (水母娘娘)
: เจ้าแม่จูแซเนี้ย (註生娘娘)
: เจ้าแม่โหงวก๊กบ้อเนี่ยเนี้ย (五穀母娘娘)
: เจ้าแม่กิมฮวยเนี่ยเนี้ย (金花娘娘)
: เจ้าแม่ซำไน้ฮูหยิน (三奶夫人)
: เจ้าแม่เขาไท่ (泰山娘娘)
: เจ้าแม่เทียนมู่ (電母)
: ไท้อิมแชกุน (太陰星君)
: ธิดาพญามังกร (小龍女)
: เทพธิดาไหม (蠶神)
: เทพธิดารักษาชุมชน(ปึงเถ้าม่า) (本頭媽)
: เจ้าแม่ห้องสุขา (紫姑)
: เจ้าแม่หยุนเซียว (雲宵娘娘)
: เจ้าแม่หยี่ว์เต๋อฮูหยิน  (懿德夫人 )
: เจ้าแม่เขาหลี่ว์ (骊山老母)
: พระพิรุณเทวี (雨师妾 )
: ฮกเต็กแป๊ะม่า (土地婆)
: เจ้าแม่ไข่มุก (珍珠娘娘)
เทพเจ้าจากห้องสิน

ไท่เสียงเล่ากุง (太上老君)
เง็กเซียนฮ่องเต้ (玉仙望帝)
หนึ่งออ (女媧)
เจียงจื่อหยา (姜子牙)
หลี่จิ้ง (李靖)
หน่าจา (哪吒)
เอ้อหลังเสิน (二郎神)
เหลยเจิ้นจื่อ(雷震子)
ปี่กัน (比干)
เตียวกงเม้ง (趙公明)
ซินกงป้า ()
มอเลฮอง
มอเลแฉ
มอเลไฮ
มอเลซิว
หลี่จินจา
หลี่มู่จา
พระพุทธเจ้าเหยียนเต๋ง
เจ้าแม่กวนอิม
พระอมิตตาภพุทธ
พระมยุรีวิทยาพุทธมาตา
โทเฮงสุน
หวนสีเทียนจุน (三清)
พระมัญชุศรีโพธิสัตว์
พระสมันตภัทรโพธิสัตว์
สหรัฐอินโดนีเซีย

สหรัฐอินโดนีเซีย (ดัตช์: Verenigde Staten van Indonesië; อินโดนีเซีย: Republik Indonesia Serikat, RIS มักย่อเป็น RUSI) เป็นสหพันธรัฐที่ทางราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ได้ถ่ายโอนอำนาจอธิปไตยแก่หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (ไม่รวมนิวกินีของเนเธอร์แลนด์) ในวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ.1949 ซึ่งตามมาด้วยการประชุมโต๊ะกลมดัตช์–อินโดนีเซีย การถ่ายโอนนี้เป็นจุดสิ้นสุดของความขัดแย้งระหว่างกลุ่มชาตินิยมอินโดนีเซีย และเนเธอร์แลนด์ มันอยู่ได้ไม่ถึงปี ก่อนที่จะถูกเปลี่ยนเป็นรัฐเดี่ยวแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย
เบี้องหลัง

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1942 จักรวรรดิญี่ปุ่นได้ยึดครองหมู่เกาะอินเดียตะวันออก และเปลี่ยนแปลงรัฐบาลอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ ในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945 สองวันหลังจากญี่ปุ่นยอมแพ้ ซูการ์โน ผู้นำชาตินิยมอินโดนีเซีย ได้ประกาศอิสรภาพ ซึ่งทำให้พวกดัตช์ ตัดสินใจฟื้นฟูอำนาจของตนเอง แต่อย่างไรก็ตาม กองบัญชาการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษ ที่คุมโดยลอร์ด หลุยส์ เมานต์แบ็ตเทน ซึ่งรับผิดชอบต่อบริเวณหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ปฏิเสธที่จะนำกองทัพดัตช์ลงไปที่ชวาและสุมาตรา และประกาศสถานะ โดยพฤตินัย ในบริเวณนี้ อย่างไรก็ตาม พวกดัตช์สามารถควบคุมบริเวณที่กองทัพเรือญี่ปุ่นเคยครองได้ โดยรวมไปถึงบอร์เนียวและตะวันออกใหญ่ การเจรจาระหว่างอังกฤษกับดัตช์มีผลต่อการรักษาการผู้ว่า-นายพลแห่งหมู่เกาะอินเดียตะวันออก
ฮูเบอร์ตุส ฟัน มูก (Hubertus van Mook) เสนอการตัดสินใจด้วยตนเองให้กับเครือจักรภพอินโดนีเซีย ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1946 ทางการดัตช์ได้จัดการประชุมมาลีโนที่เกาะซูลาเวซี ซึ่งประกอบด้วยสามเงื่อนไขหลัก คือสาธารณรัฐอินโดนีเซีย, รัฐบนเกาะบอร์เนียว และอีกรัฐที่อินโดนีเซียตะวันออก จากนั้นในวันที่ 15 พฤศจิกายน มีการจัดทำข้อตกลงลิงกัตจาตีที่ประกาศให้สาธารณรัฐอินโดนีเซียยอมรับกฎระเบียบของรัฐบาลกลางของอินโดนีเซีย และในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1946 การประชุมที่เดนปาซาร์ได้ทำให้เกิดการก่อตั้งของรัฐอินโดนีเซียตะวันออก และตามมาด้วยรัฐบอร์เนียวตะวันตกในปี ค.ศ. 1947
สิ้นสุด

ในเดือนมีนาคม และเมษายน ค.ศ.1950 รัฐต่าง ๆ ของสหรัฐอินโดนีเซีย ยกเว้นสุมาตราตะวันออกและอินโดนีเซียตะวันออก ล้มเลิกตนเองให้กลายเป็นสาธารณรัฐ จากวันที่ 3–5 พฤษภาคม การประชุมสามทางสิ้นสุดลงด้วยการรวมกันเป็นรัฐเดี่ยว ในวันที่ 19 พฤษภาคม ได้มีการประกาศจากรัฐบาลสหรัฐอินโดนีเซียและสาธารณรัฐอินโดนีเซียว่า "...เห็นควรที่จะสร้างรัฐเดี่ยวจากการเปลี่ยนแปลงของสาธารณรัฐอินโดนีเซียที่ประกาศไว้ ณ วันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ.1945"
สหรัฐอินโดนีเซียถูกล้มเลิกอย่างเป็นทางการโดยประธานาธิบดีซูการ์โนในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1950 – ซึ่งเป็นปีที่ 5 ของการประกาศเอกราช – และได้เปลี่ยนแปลงเป็นรัฐเดี่ยวแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย
เขตการปกครอง

สหรัฐอินโดนีเซียมีเขตการปกครองถึง 16 เขต โดยมี 7 รัฐ ที่รวมไปถึง "สาธารณรัฐอินโดนีเซีย" ซึ่งประกอบด้วยชวาและสุมาตรา (รวมประชากรได้มากกว่า 31 ล้านคน); และ 9 อดีตดินแดนที่ควบคุมโดยตรง (ดินแดนใหม่, ดัตช์: neo-landschappen) เขตปกครองตนองทั้งหมด ซึ่งมีประชากรระหว่าง 100,000 ถึง 11 ล้านคน ที่ก่อตั้งโดยพวกดัตช์
| ชื่อ | ก่อตั้ง | เมืองหลวง | ถูกยุบ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สาธารณรัฐอินโดนีเซีย | 17 สิงหาคม ค.ศ.1945 | ยกยาการ์ตา | - | - |
รัฐ
| อินโดนีเซียตะวันออก | 24 ธันวาคม ค.ศ.1946 | มากัซซาร์ | 17 สิงหาคม ค.ศ.1950 | รัฐที่อยู่ได้นานที่สุด |
| สุมาตราตะวันออก | 25 ธันวาคม ค.ศ.1947 | เมดัน | 17 สิงหาคม ค.ศ.1950 | เป็นรัฐสุดท้ายที่ถูกยุบ ร่วมกับอินโดนีเซียตะวันออก |
| มาดูรา | 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1948 | ปาเมกาซัน  | 9 มีนาคม ค.ศ.1950 | รัฐ |
| ปาซุนดัน | 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1948 | บันดุง | 11 มีนาคม ค.ศ.1950 | รัฐ |
| สุมาตราใต้ | 2 กันยายน ค.ศ.1948 | ปาเล็มบัง | 24 มีนาคม ค.ศ.1950   | รัฐ |
| ชวาตะวันออก | 27 พฤศจิกายน ค.ศ.1948 | ซูราบายา | 9 มีนาคม ค.ศ.1950   | รัฐ |
เขตปกครองตนเอง
| กาลีมันตันตะวันตก | 12 พฤษภาคม ค.ศ.1947 | ปนตียานัก | 22 เมษายน ค.ศ.1950  |  |
| กาลีมันตันตะวันออก | 12 พฤษภาคม ค.ศ.1947 | ซามารินดา | 24 มีนาคม ค.ศ.1950 | สหพันธ์ |
| ดายักใหญ่ | 3 มิถุนายน ค.ศ.1947 | บันจัรมาซิน | 4 เมษายน ค.ศ.1950  | ดินแดนใหม่ |
| บันจัร | 14 มกราคม ค.ศ.1948 | - | 4 เมษายน ค.ศ.1950 |  |
| สหพันธรัฐกาลีมันตันตะวันออกเฉียงใต้ | มีนาคม ค.ศ.1947 | - | 4 เมษายน ค.ศ.1950 | สหพันธ์ |
| บังกา | กรกฎาคม ค.ศ.1947 | - | 4 เมษายน ค.ศ.1950 | ดินแดนใหม่ |
| เบอลีตุง | กรกฎาคม ค.ศ.1947 | - | 4เมษายน ค.ศ.1950 | ดินแดนใหม่ |
| รีเยา | กรกฎาคม ค.ศ.1947 | - | 4 เมษายน ค.ศ.1950 | ดินแดนใหม่ |
| ชวากลาง | 2 มีนาคม ค.ศ.1949 | เซอมารัง | 9 มีนาคม ค.ศ.1950   | ไม่ทราบสถานะทางการเมือง |
แคว้นอื่น ๆ
| โกตาวารีงิน | - | - | 4 เมษายน ค.ศ.1950 | ชุมชนปกครองตนเอง |
| ปาดัง | - | - | 9 มีนาคม ค.ศ.1950   | ชุมชนปกครองตนเอง |
| ซาบัง | - | - | 9 มีนาคม ค.ศ.1950   | ชุมชนปกครองตนเอง |
| เขตสหพันธ์จาการ์ตา | มิถุนายน ค.ศ.1948  | - | 11 มีนาคม ค.ศ.1950 | - |
↑  Recognition by the Dutch authorities of the temporary representative bodySchiller 1955, p. 121
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์อินโดนีเซีย
การปฏิวัติแห่งชาติอินโดนีเซีย
แคว้ยของอินโดนีเซีย
สมาคมเนเธอร์แลนด์-อินโดนีเซีย (Netherlands-Indonesian Union)
รัฐอินโดนีเซียตะวันออก
สารานุกรม

Cribb, Robert (2000). Historical Atlas of Indonesia. Curzon Press. ISBN 0-7007-0985-1.
Cribb, R.B; Kahin, Audrey (2004). Historical Dictionary of Indonesia. Scarecrow Press. ISBN 9780810849358.
Feith, Herbert (2008) [1962]. The Decline of Constitutional Democracy in Indonesia. Singapore: Equininox Publishing (Asia) Pte Ltd. ISBN 978-979-3780-45-0.
Friend, Theodore (2003), Indonesian Destinies, Cambridge: Harvard University Press, ISBN 0-674-01834-6.
Ide Anak Agung Gde Agung (1996) [1995]. From the Formation of the State of East Indonesia Towards the Establishment of the United States of Indonesia. แปลโดย Owens, Linda. Yayasan Obor. ISBN 979-461-216-2.
Kahin, George McTurnan (1970), Nationalism and Revolution in Indonesia, Cornell University Press, ISBN 0-8014-9108-8.
Indrayana, Denny (2008), Indonesian Constitutional Reform 1999-2002, PT Gramedia, ISBN 978-979-709-394-5
Legge, J.D. (1964), Indonesia, Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice-Hall Inc
Reid, Anthony (1981). "Indonesia: revolution without socialism".  ใน Jeffrey, Robin (บ.ก.). Asia: the Winning of Independence. Macmillan. pp. 113–162. ISBN 9780333278574.
Reid, Anthony J.S (1974), The Indonesian National Revolution, 1945-1950, Hawthorn, Victoria, Australia: Longman, ISBN 0-582-71047-2
Ricklefs, M.C. (2008) [1981], A History of Modern Indonesia Since c. 1200 (4th ed.), Palgrave MacMillan, ISBN 978-0-230-54686-8
Schiller, A. Arthur (1955), The Formation of Federal Indonesia 1945-1949, The Hague: W. van Hoeve Ltd
Simanjuntak, P. N. H. (2003). Kabinet-Kabinet Republik Indonesia: Dari Awal Kemerdekaan Sampai Reformasi (ภาษาอินโดนีเซีย). Jakarta: Djambatan. ISBN 979-428-499-8.
| ด ค กสหรัฐอินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
| รัฐ |  สาธารณรัฐอินโดนีเซีย  อินโดนีเซียตะวันออก  ชวาตะวันออก  สุมาตราตะวันออก  มาดูรา  ปาซุนดัน  สุมาตราใต้  |  |
| เขตปกครองตนเอง |  บันจาร์  บังกา  เบอลีตุง  ชวากลาง  กาลีมันตันตะวันออก  ดายักใหญ่  รีเยา  สหพันธรัฐกาลีมันตันตะวันออกเฉียงใต้  กาลีมันตันตะวันตก  |  |
| หน่วยอื่น ๆ |  โกตาวารีงิน  ปาดัง  ซาบัง  |  |
| เขตสหพันธ์ |  จาการ์ตา  |  |
| การปกครองและการบริหาร |  รัฐธรรมนูญ  สภาที่ปรึกษาของรัฐบาลกลาง  สภาผู้แทนราษฎร  คณะรัฐมนตรี  |  |
สหรัฐอินโดนีเซีย เขตการปกครองของสหรัฐอินโดนีเซียเป็นสีแดง รัฐอินโดนีเซียตะวันออกเป็นสีทอง ในชื่อ เนอการาอินโดนีเซียติมูร์ รัฐอื่น ๆ เป็นสีน้ำเงิน. เขตปกครองตนเองเป็นสีขาว
เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์

| เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์ |
| --- | --- |
เกิด: เจฟฟรีย์ ไลโอเนล ดาห์เมอร์ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1960(1960-05-21) มิลวอกี รัฐวิสคอนซิน สหรัฐ
เสียชีวิต: 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1994(1994-11-28) (34 ปี) พอร์เทจ รัฐวิสคอนซิน สหรัฐ
สาเหตุเสียชีวิต: ถูกฆ่าโดยที่สมองได้รับบาดเจ็บจากการกระทบหรือกระแทก (กะโหลกศีรษะแตก และสมองได้รับการกระทบกระเทือน) 
สุสาน: ฌาปนกิจ โดยเถ้ากระดูกถูกส่งมอบให้ผู้ปกครอง
ชื่ออื่น: มนุษย์กินคนแห่งมิลวอกี   สัตว์ประหลาดมิลวอกี

พิพากษาลงโทษฐาน:  ฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา (16 กระทง)   ประพฤติมิชอบ (2 กระทง)  ข่มขืนผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน และชักนำเด็กไปในทางมิชอบ 
บทลงโทษ: จำคุกตลอดชีวิต โดยศาลมิให้ประกันตัว (ทั้งหมด 16 กระทง จำคุกรวมทั้งสิ้น 941 ปี)
รายละเอียด
ผู้เสียหาย: 17 ราย
ระยะเวลาอาชญากรรม: ค.ศ. 1978–ค.ศ. 1991
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: โอไฮโอ และวิสคอนซิน
วันที่ถูกจับ: 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1991
จำคุกที่: เรือนจำโคลัมเบีย พอร์เทจ รัฐวิสคอนซิน สหรัฐ
 
เจฟฟรีย์ ไลโอเนล ดาห์เมอร์  (อังกฤษ: Jeffrey Lionel Dahmer; 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 – 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1994) หรือที่รู้จักกันในชื่อ  มนุษย์กินคนแห่งมิลวอกี  (The Milwaukee Cannibal) หรือ สัตว์ประหลาดมิลวอกี  (The Milwaukee Monster) เป็นฆาตกรต่อเนื่องและผู้กระทำทารุณทางเพศชาวอเมริกัน ที่ฆ่าคนและหั่นศพชายรวม 17 ศพในช่วงปี ค.ศ. 1978–1991 รวมทั้งการกระทำในการฆาตกรรมหลายครั้งในช่วงหลังได้แก่ การมีเพศสัมพันธ์กับศพ การกินคน การเก็บรักษาชิ้นส่วนมนุษย์ รวมถึงโครงกระดูกมนุษย์ ทั้งในลักษณะเป็นชิ้นส่วนและทั้งร่าง
ถึงแม้ว่าเขาเคยถูกวินิจฉัยว่ามีความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง (borderline personality disorder, ย่อ: BPD)  , มีความผิดปกติทางบุคลิกภาพจากโรคจิตเภท (Schizotypal personality disorder, ย่อ: STPD หรือ SPD) และเป็นโรคจิต แต่ในการพิจารณาคดีในชั้นศาลของดาห์เมอร์ เขาถูกพบว่าเขาเป็นคนที่มีสุขภาพจิตที่ปกติ เขาถูกตัดสินว่าได้กระทำผิดในการฆาตกรรม 15 ใน 16 ครั้งในรัฐวิสคอนซินและถูกพิพากษาให้จำคุกตลอดชีวิต 15 คดีในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 และในเวลาต่อมา ดาห์เมอร์ถูกพิพากษาให้จำคุกตลอดชีวิตเพิ่มเป็น 16 คดีสำหรับการฆาตกรรมในรัฐโอไฮโอในปีค.ศ. 1978
ในวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1994 ดาห์เมอร์ถูกทุบตีจนเสียชีวิตโดย คริสโตเฟอร์ สคาร์เวอร์ เพื่อนของดาห์เมอร์ที่อยู่ในเรือนจำเดียวกัน (สถาบันราชทัณฑ์โคลัมเบีย ในเมืองพอร์เทจ รัฐวิสคอนซิน)
บรรณานุกรม

Aggrawal, Anil (2016). Necrophilia: Forensic and Medico-legal Aspects. Boca Raton, Florida: CRC Press. ISBN 978-1-4200-8913-4.
Campbell, Duncan (บ.ก.). "Murder in Mind – Jeffrey Dahmer the Milwaukee serial killer". Murder in Mind. London, England: Marshall Cavendish (5). ISSN 1364-5803.
Dahmer, Lionel (1994). A Father's Story. New York City: William Morrow. ISBN 978-0-688-12156-3.
Davis, Don (1991). The Jeffrey Dahmer Story: An American Nightmare. New York City: Macmillan. ISBN 978-0-312-92840-7.
Dvorchak, Robert J.; Holewa, Lisa (1992). Milwaukee Massacre: Jeffrey Dahmer and the Milwaukee Murders. New York City: Dell Publishing. ISBN 978-0-7090-5003-2.
Ewing, Charles Patrick; McCann, Joseph T. (2006). Minds on Trial: Great Cases in Law and Psychology. Oxford, England: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-518176-0.
Gadd, David; Jefferson, Tony (2007). Psychosocial Criminology: An Introduction. London: Sage Publishing. ISBN 978-1-446-23482-2.
Haycock, Dean A. (2014). Murderous Minds: Exploring the Criminal Psychopathic Brain: Neurological Imaging and the Manifestation of Evil. New York City: Pegasus Books. ISBN 978-1-60598-498-8.
Masters, Brian (1993). The Shrine of Jeffrey Dahmer. London, England: Hodder & Stoughton. ISBN 978-0-340-59194-9.
Norris, Joel (1992). Jeffrey Dahmer. London, England: Constable & Robinson. ISBN 978-0-09-472060-2.
Ratcliff, Roy; Adams, Lindy (2006). Dark Journey, Deep Grace: Jeffrey Dahmer's Story of Faith. Abilene, Texas: Leafwood Publishing. ISBN 978-0-9767790-2-5.
Ressler, Robert; Shachtman, Tom (1997). I Have Lived in the Monster: A Report From The Abyss. New York City: St. Martin's Press. ISBN 978-0-312-15552-0.
Roy, Jody M. (2002). Love to Hate: America's Obsession with Hatred and Violence. New York City: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-12569-7.
Schwartz, Anne E. (1992). The Man Who Could Not Kill Enough. New York City: Citadel. ISBN 978-1-55972-117-2.{{cite book}}:  CS1 maint: ref duplicates default (ลิงก์)
Wilson, Colin; Wilson, Damon (2006). The World's Most Evil Murderers: Real-Life Stories of Infamous Killers. Bath, England: Parragon Books Ltd. ISBN 978-1-405-48828-0.
↑  ฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา 15 กระทงในรัฐวิสคอนซิน และอีก 1 กระทงในรัฐโอไฮโอ
↑
↑
ยูนิเวอร์แซลอินดิเคเตอร์

ม้วนกระดาษยูนิเวอร์แซลอินดิเคเตอร์
ยูนิเวอร์แซลอินดิเคเตอร์ (อังกฤษ: universal indicator) เป็นตัวบ่งชี้พีเอชที่ประกอบด้วยสารละลายหลายชนิด โดยจะให้สีที่ชัดเจนในแต่ละช่วงของ pH 0 ถึง pH 14 โดยทั่วไปแล้ว ส่วนประกอบของยูนิเวอร์แซลอินดิเคเตอร์จะประกอบด้วยน้ำ, 1-โพรพานอล, ฟีนอล์ฟทาลีน, โซเดียมไฮดรอกไซด์, เมทิลเรด, บรอมอไทมอลบลูและไทมอลบลู สีของสารละลายหลังผสมกับยูนิเวอร์แซลอินดิเคเตอร์จะได้ตามตาราง
| ช่วง pH | ความเป็นกรด-เบส | สี |
| --- | --- | --- |
| < 3 | กรดแก่ | แดง |
| 3–6 | กรดอ่อน | ส้ม/เหลือง |
| 7 | เป็นกลาง | เขียว |
| 8–11 | เบสอ่อน | น้ำเงิน |
| > 11 | เบสแก่ | ม่วง/คราม |
ยูนิเวอร์แซลอินดิเคเตอร์มีทั้งแบบกระดาษและสารละลาย โดยแบบกระดาษจะใช้วิธีจุ่มในสารละลายหรือหยดบนกระดาษ หากกระดาษเปลี่ยนเป็นสีแดง สารละลายจะเป็นกรด แต่หากเป็นสีน้ำเงิน สารละลายจะเป็นเบส ส่วนแบบสารละลายจะเป็นสารผสมระหว่างไทมอลบลู, เมทิลเรด, บรอมอไทมอลบลูและฟีนอล์ฟทาลีน ใช้หยดในสารละลายที่ไม่มีสี
ดูเพิ่ม

กระดาษลิตมัส
ยูบิน

คิม ยู-บิน (เกาหลี: 김유빈; อังกฤษ: Kim Yu-bin; เกิด 4 ตุลาคม ค.ศ. 1988) หรือ ยูบิน เป็นแร็ปเปอร์ นักร้อง นักแต่งเพลง นักแสดงชาวเกาหลีใต้ ยูบินเป็นผู้ก่อตั้งและดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมการบริหารของบริษัทหน่วยงานด้านความบันเทิง RRR Entertainment        https://www.rrrentertainment.co.kr/post/yubin เธอเริ่มมีชื่อเสียงมาจากการเป็นสมาชิกของวันเดอร์เกิลส์ เกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ ที่ก่อตั้งขึ้นโดยเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์เมื่อปี ค.ศ. 2007 และได้ทำกิจกรรมกับวงมาโดยตลอดจนกระทั่งวงยุบลงในปี ค.ศ. 2017 ยูบินเปิดตัวในฐานะนักร้องเดี่ยวเมื่อปี ค.ศ. 2018 ด้วยเพลง "Lady" และนับแต่นั้นมาเธอได้ปล่อยเพลงออกมาอย่างต่อเนื่อง
ประวัติ > ค.ศ. 1988–2007  ชีวิตในช่วงต้น

ยูบิน เกิดเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1988 ที่เมืองกวางจู ประเทศเกาหลีใต้ เธออาศัยอยู่ในประเทศเกาหลีใต้จนกระทั่งถึงระดับชั้นมัธยมปลาย ขณะที่ยูบินอาศัยอยู่ในประเทศเกาหลีใต้ เธอได้เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธมอันยางเป็นระยะเวลาหนึ่งก่อนที่จะย้ายไปยังเมืองแซนโฮเซ รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา และจบการศึกษาระดับมัธยมปลายจากโรงเรียน Leland High School ยูบินจบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาภาพยนตร์และดนตรีจากมหาวิทยาลัย Myongji
เดิมยูบินถูกวางตัวไว้ให้เปิดตัวในฐานะสมาชิกของวงโอซนยอ ภายใต้สังกัด Good Entertainment พร้อมกับ G.NA, ยูอี อาฟเตอร์สกูล, ฮโยซ็อง ซีเครต และ จีวอน สปีกา อย่างไรก็ตามวงได้ถูกยุบไม่นานก่อนที่จะเปิดตัวในปี ค.ศ. 2007 เนื่องจากบริษัทต้นสังกัดดังกล่าวมีปัญหาทางการเงิน และสมาชิกทุกคนที่ออกจากบริษัทได้แยกย้ายกันไปยังบริษัทบันเทิงแห่งอื่นในเกาหลีใต้
ประวัติ > ค.ศ. 2007–2017  สมาชิกวงวันเดอร์เกิลส์

บทความหลัก: วันเดอร์เกิลส์
ยูบินเปิดตัวในฐานะสมาชิกใหม่ของวงวันเดอร์เกิลส์ในวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 2007 เธอถูกแนะนำในฐานะนักร้องแร็ปหลักของวงแทนที่ฮย็อนอา แม้ว่าเธอจะเป็นที่รู้จักในฐานะนักร้องแร็ปของวันเดอร์เกิลส์เป็นส่วนมาก แต่ยูบินยังทำหน้าที่เป็นนักร้องเสริมของวงในบางครั้งด้วยเช่นกัน เช่นในเพลง "This Time" และ "Wishing on a Star" นอกเหนือจากการแสดงกับวงแล้ว เธอยังปรากฏตัวในมิวสิกวิดีโอหลายเรื่อง ประกอบด้วย "10 Out of 10" ของวงร่วมค่ายอย่าง 2PM และ "Once in a Life Time" ของวง ชินฮวา นอกจากนี้ยูบินยังได้ร่วมงานกับศิลปินเดี่ยวอีกหลายคน อาทิ แอนดี อี จากวง ชินฮวา, อี มินอู, คิม บอมซู และ Chun G และในปี 2008 เธอได้ร่วมแสดงสั้นๆ ในซิทคอม "Here He Comes"  ของสถานีโทรทัศน์ MBC
ยูบินแสดงเนื้อเพลงแรกที่เธอแต่งขึ้นเองในเพลง "Do You Know That?" ของคิม บอมซู หลังจากนั้นยูบินได้แต่งเนื้อร้องแร็ปในท่อนของตัวเองในเพลงอื่น ๆ อีกหลายเพลง ในปี ค.ศ. 2011 ยูบินเป็นผู้เขียนเนื้อเพลง "Girls Girls", "Me, In" และ "Sweet Dreams" ในอัลบั้มที่สองของวันเดอร์เกิลส์ และยังเป็นผู้เขียนเพลง "Hey Boy" ในมินิอัลบั้ม "Wonder Party"  ของวงที่วางจำหน่ายในวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2012 ต่อมาในปี ค.ศ. 2013 ยูบินได้เปิดตัวครั้งแรกในบทบาททางการแสดงอย่างเป็นทางการในละครเรื่อง "The Virus" ของสถานีโทรทัศน์ OCN ซึ่งได้รับบทเป็น Lee Joo-Yeong แฮ็กเกอร์อัจฉริยะและผู้เชี่ยวชาญด้านไอที
ในวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2015 มีการประกาศว่าวันเดอร์เกิลส์จะกลับมาอีกครั้งในฐานะวงดนตรีหลังจากที่ว่างเว้นจากการทำกิจกรรมไปเป็นเวลานานถึงสองปี วันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2015 ยูบินได้ยืนยันว่าเธอเข้าร่วมแข่งขันในรายการ Unpretty Rapstar  ซีซันที่สอง ซึ่งทำให้ความนิยมของเธอเพิ่มขึ้นอย่างมาก สไตล์การแต่งหน้าและทรงผมของเธอกลายเป็นกระแสในเกาหลีใต้ ต่อมาในวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2017 มีการประกาศว่าวันเดอร์เกิลส์ได้ตัดสินใจแยกวงหลังจากที่สัญญาของสมาชิกในวงหมดอายุ ยูบินเป็นหนึ่งในสองสมาชิกที่เลือกจะอยู่กับเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ต่อไปและต่อสัญญาของเธอในฐานะศิลปินเดี่ยว ต่อมาวงได้ปล่อยซิงเกิลสุดท้าย "Draw Me" ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ของปีเดียวกัน
ประวัติ > ค.ศ. 2018–ปัจจุบัน การเปิดตัวในฐานะศิลปินเดี่ยว

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2018 ยูบินประกาศว่าเธอกำลังเตรียมตัวสำหรับซิงเกิลชุดแรกของเธอผ่านบทสัมภาษณ์ในนิตยสาร Cosmopolitan ต่อมาในวันที่ 15 พฤษภาคม เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ประกาศว่าเธอได้ถ่ายทำมิวสิกวิดีโอสำหรับซิงเกิลนำเสร็จสิ้นแล้วซึ่งวางแผนจะปล่อยออกมาพร้อมกับอัลบั้มแรกของเธอในต้นเดือนมิถุนายน ซิงเกิลชุดแรก City Woman ถูกวางจำหน่ายในวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 2018 พร้อมกับเพลง "Lady" ซิงเกิลนำแนวย้อนยุค  เพลงบีไซต์ "City Love" ไม่ได้ถูกวางจำหน่ายเนื่องจากปัญหาลิขสิทธิ์หลังจากมีการประกาศไปก่อนหน้านั้นว่าเพลงจะถูกวางจำหน่ายล่าช้า เนื่องจากเพลงดังกล่าวมีความคล้ายคลึงกับเพลง "Plastic Love" เพลงแนวเจแปนนีสซิตีป็อปของมาริยะ ทาเกอูจิ ที่ออกจำหน่ายเมื่อปี ค.ศ. 1984 และต่อมาในวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 ยูบินได้วางจำหน่าย EP แรกของเธอ #TUSM  ที่มาพร้อมกับเพลง "Thank U Soooo Much"
ผลงานเพลง > อีพี

| ขื่อ | รายละเอียด | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> KOR  | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> USWorld  | ยอดจำหน่าย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| TUSM |  วางจำหน่าย: 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018  สังกัด: เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์  รูปแบบ: ดิจิทัลดาวน์โหลด, สตรีมมิ่งออดิโอ แทร็คลิสต์ 보내줄게 (I’ll Let You Go)  Thank U Soooo Much  Game Over  | — | — | — |
"—" หมายถึง ผลงานเพลงที่ไม่ติดอันดับบนชาร์ต หรือไม่ได้วางจำหน่ายในภูมิภาคนั้น
ผลงานเพลง > ซิงเกิล > ในฐานะศิลปินหลัก

| ชื่อ | ปี | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> KOR  | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> KOR Hot.  | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> US World  | อัลบั้ม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| "Lady" (숙녀) | 2018 | — | 96 | — | City Woman (ซิงเกิลอัลบั้ม) |
| "Thank U Soooo Much" | 2018 | — | — | 21 | TUSM |
| "Silent Movie" | 2019 | — | — | — | Start of the End |
"—" หมายถึง ผลงานเพลงที่ไม่ติดอันดับบนชาร์ต หรือไม่ได้วางจำหน่ายในภูมิภาคนั้น
ผลงานเพลง > ซิงเกิล > ในฐานะศิลปินรับเชิญ

| ชื่อ | ปี | ตำแหน่งสูงสุดบนชาร์ต> KOR  | อัลบั้ม |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| "Irrelevant Imagination" (Andy Lee feat. Yubin) | 2007 | — | Non album-singles |  |  |  |
| "Honey" (Lee Min-woo feat. Yubin) | 2008 | — | Non album-singles |  |  |  |
| "Do You Know That?" (Kim Bum-soo feat. Yubin) | 2008 | — | Non album-singles |  |  |  |
| "Weak Man" (Chun G feat. Yubin) | 2009 | — | Non album-singles |  |  |  |
| "It's Time" (Taecyeon and San E feat. Yubin) | 2013 | — | Non album-singles |  |  |  |
| "I Dance" (Ivy feat. Yubin) | 2013 | — | Non album-singles |  |  |  |
| "Who Am I?" (Sunmi feat. Yubin) | 2014 | 112 | Full Moon |  |  |  |
| "The Heartbroken" (Justin Thorne feat. Yubin) | 2015 | — | Non album-singles |  |  |  |
| "Sakda (싹 다)" (The Quiett feat. Yubin) | 2015 | — | Non album-singles |  |  |  |
"—" หมายถึง ผลงานเพลงที่ไม่ติดอันดับบนชาร์ต หรือไม่ได้วางจำหน่ายในภูมิภาคนั้น
ผลงานเพลง > เครดิตเพลงที่เขียนและเรียบเรียง

| ปี | อัลบั้ม | ศิลปิน | เพลง | เนื้อเพลง> เครดิต | เนื้อเพลง> ร่วมกับ | เพลง> เครดิต | เพลง> ร่วมกับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2007 | The Wonder Years | Wonder Girls | "Tell Me" | ใช่ | Park Jin-young | ใช่ | Park Jin-young |
| 2011 | Wonder World | Wonder Girls | "Girls Girls" | ใช่ | Shim Eun-ji | ไม่ | — |
| 2011 | Wonder World | Wonder Girls | "Me, In" | ใช่ | Yeeun and Shim Jung-hyeon | ไม่ | — |
| 2011 | Wonder World | Wonder Girls | "Sweet Dreams" | ใช่ | Billion Dollar Baby Noday | ไม่ | — |
| 2012 | Wonder Party | Wonder Girls | "Hey Boy" | ใช่ | — | ไม่ | — |
| 2015 | Reboot | Wonder Girls | "I Feel You" | ใช่ | J.Y. Park "The Asiansoul" | ไม่ | — |
| 2015 | Reboot | Wonder Girls | "Rewind" | ใช่ | Lee Sunmi, Ju Hyo และ Lee Toyo | ไม่ | — |
| 2015 | Reboot | Wonder Girls | "Loved" | ใช่ | Shim Eun-ji | ใช่ | Shim Eun-ji |
| 2015 | Reboot | Wonder Girls | "John Doe" | ใช่ | Hong ji-sang and Ju Hyo | ใช่ | Hong ji-sang และ Ju Hyo |
| 2015 | Reboot | Wonder Girls | "Back" | ใช่ | Woo Hyerim และ Lee Sunmi | ใช่ | Woo Hyerim และ Lee Sunmi |
| 2015 | Reboot | Wonder Girls | "없어" (Gone) | ใช่ | Shim Eun-ji | ใช่ | Shim Eun-ji |
| 2016 | "Why So Lonely" | Wonder Girls | "Why So Lonely" | ใช่ | Lee Sunmi และ Hyerim | ใช่ | Lee Sunmi และ Hyerim |
| 2016 | "Why So Lonely" | Wonder Girls | "Sweet and Easy" | ใช่ | Park Yeeun | ใช่ | Park Yeeun |
| 2017 | "Draw Me" | Wonder Girls | "Draw Me" | ใช่ | Park Yeeun | ใช่ | Park Yeeun |
| 2018 | CAELO | Babylon | "너의 흔적에"  (You're Not) | ใช่ | — | ใช่ | Babylon, Last Nite |
| 2018 | #TUSM | ตัวเอง | "보내줄게" | ใช่ | DOKO | ไม่ | DOKO, bluewind, Sa Seung-ho |
| 2018 | #TUSM | ตัวเอง | "Thank U Soooo Much" | ใช่ | Shim Eun-ji | ไม่ | Albi Albertsson, Mussashi |
| 2018 | #TUSM | ตัวเอง | "Game Over" | ใช่ | present. | ใช่ | present., Last Nite |
ผลงานการแสดง > มิวสิกวิดีโอ

| ปี | ชื่อ | ผู้กำกับ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| 2018 | "Lady" | Naive Creative Production |  |
| 2018 | "Thank U Soooo Much" | FantazyLab |  |
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี | ชื่อ | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2010 | The Last Godfather | ตัวเอง | ตัวละครรับเชิญ |
| 2012 | The Wonder Girls | ตัวเอง |  |
ผลงานการแสดง > ซีรีส์ทางโทรทัศน์

| ปี | ชื่อ | สถานี | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2008 | Here He Comes | MBC | ตัวเอง | ตัวละครรับเชิญ |
| 2013 | The Virus | OCN | Lee Joo-yeong | ตัวละครหลัก |
ผลงานการแสดง > รายการทางโทรทัศน์

| ปี | ชื่อ | สถานี | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2015 | Unpretty Rapstar 2 | Mnet | ผู้เข้าแข่งขัน | เข้ารอบ Semi-final |
สรีรวิทยาระบบนิเวศ

สรีรวิทยาระบบนิเวศ (อังกฤษ: Ecophysiology; มาจากภาษากรีก οἶκος, oikos,"บ้าน"; φύσις, physis,"ธรรมชาติ กำเนิด" และ λογία, logia ความรู้) หรือ สรีรวิทยาสิ่งแวดล้อม เป็นหัวข้อทางวิทยาศาสตร์ชีวภาพซึ่งจากการศึกษาการปรับตัวทางสรีรวิทยาของสิ่งมีชีวิตกับสภาวะของสิ่งแวดล้อม มีความเกี่ยวข้องกับสรีรวิทยาวิวัฒนาการและสรีรวิทยาเปรียบเทียบ