stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชุนอิจิ มากิ

| ชุนอิจิ มากิ |
| --- | --- |
真木 駿一
เกิด:  (1990-06-25) 25 มิถุนายน ค.ศ. 1990 (34 ปี) จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2015 – ปัจจุบัน
ส่วนสูง: 175 ซม.
ชุนอิจิ มากิ (ญี่ปุ่น: 真木 駿一; โรมาจิ: Maki Shunichi,  เกิด 25 มิถุนายน 1990) เป็นนักพากย์ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดไซตามะ ไม่ได้สังกัดค่ายใด
อดิสรณ์ ตรีสิริเกษม

| อดิสรณ์ ตรีสิริเกษม |
| --- | --- |
เกิด: 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 (49 ปี) อดิสรณ์ ตรีสิริเกษม
คู่สมรส: นนตรา คุ้มวงศ์
อาชีพ: ผู้กำกับ, นักเขียนบท, นักแสดง
ผลงานเด่น: แฟนฉัน (2546) รถไฟฟ้า มาหานะเธอ (2552)  ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น (2556,2557)  น้ำตากามเทพ (2558)
สังกัด: จีทีเอช
สุพรรณหงส์: ผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยม พ.ศ. 2546 แฟนฉัน
ฐานข้อมูล
IMDb
ThaiFilmDb
อดิสรณ์ ตรีสิริเกษม หรือ ปิ๊ง ผู้กำกับภาพยนตร์ไทย กลุ่ม 365 ฟิล์ม ค่าย จีทีเอช
ชีวิตส่วนตัว

อดิสรณ์เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 ด้านชีวิตสมรสกับ นนตรา คุ้มวงศ์
การศึกษา

อดิสรณ์ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสุราษฎร์ธานี ระดับปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาวิชาภาพยนตร์และภาพนิ่ง
ผลงานการกำกับ

แฟนฉัน (2546)
หมากเตะรีเทิร์นส (ชื่อเดิม หมากเตะโลกตะลึง, 2549)
รถไฟฟ้ามาหานะเธอ (2552)
หวานขม บิทเทอร์สวีท บอย ป๊อด เดอะ ชอต ฟิล์ม (2552)
รัก 7 ปี ดี 7 หน ตอน 21/28 (2555)
โตไปไม่โกง ตอน สาวนักช้อป  (ภาพยนตร์สั้น) (2556)
น้ำตากามเทพ (ละครโทรทัศน์) (2558)
บุพเพสันนิวาส 2 (พ.ศ. 2565)
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

แฟนฉัน (2546) : ช่างตัดผมของพ่อเจี๊ยบ (ยุคปัจจุบัน)
แจ๋ว (2547) : ทีมสายลับ (ร่วมกับ 5 ผู้กำกับแฟนฉัน)
เพื่อนสนิท (2548) : รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (ร่วมกับ 5 ผู้กำกับแฟนฉัน)
หมากเตะรีเทิร์นส (2549) : เด็กประจำห้องน้ำ
เก๋า..เก๋า (2549) : สมาชิกวงดิอิมพอสซิเบิ้ล ตอนหนุ่ม (ร่วมกับ 5 ผู้กำกับแฟนฉัน)
สายลับจับบ้านเล็ก (2550) : สมศักดิ์ (หัวหน้าแก๊งทวงหนี้)
ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น (2551)  : คนที่นั่งอยู่ในผับเดียวกับเหิร
โปรแกรมหน้า วิญญาณอาฆาต (2551) : ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง วิญญาณอาฆาต
บ้านฉัน..ตลกไว้ก่อน (พ่อสอนไว้) (2553): แฟนหมอทิพย์
Suckseed ห่วยขั้นเทพ (2554) : คนขายกีตาร์
ฟรีแลนซ์..ห้ามป่วย ห้ามพัก ห้ามรักหมอ (2558) : แฟนของเจ๋ (รับเชิญ)
มิสเตอร์เฮิร์ท มือวางอันดับเจ็บ (2560) : หมออดิสรณ์(หมอที่ผ่าตัดดิว)
อนงค์ (2567) : เฮียหมา (เจ้าหนี้โจ)
ผลงานการแสดง > ซีรีส์

เนื้อคู่อยากรู้ว่าใคร (พ.ศ. 2553) : ดี๋ - นิตินัย ห่อกลับบ้าน
หมวดโอภาส ยอดมือปราบคดีพิศวง (พ.ศ. 2554) : สารวัตรอดิสรณ์
หมวดโอภาส เดอะซีรีส์ ปี 2 (พ.ศ. 2556) : สารวัตรอดิสรณ์
Hormones วัยว้าวุ่น (พ.ศ. 2556) : ครูสอนวิชาเคมี
Hormones วัยว้าวุ่น Season 2 (พ.ศ. 2557) : ครูสอนวิชาเคมี
เนื้อคู่ The Final Answer (พ.ศ. 2557) : ดี๋ - นิดินัย ห่อกลับบ้าน
มาลี เพื่อนรัก..พลังพิสดาร (พ.ศ. 2558) : ชัชชวาล ปานทอง (คนขับเครื่องบิน)
Hormones 3 The Final Season (พ.ศ. 2558) : ครูสอนวิชาเคมี
ไดอารี่ตุ๊ดซี่ส์ เดอะซีรีส์ (พ.ศ. 2559) : ตำรวจ
ทีมรักนักหลอก (พ.ศ. 2566) : ลูกค้าของเขียว (ครู)
ผลงานการแสดง > บทภาพยนตร์

แฟนฉัน (พัฒนามาจาก บทภาพยนตร์สั้นเรื่อง อยากบอกเธอ..รักครั้งแรก)
สายลับจับบ้านเล็ก
หมากเตะรีเทิร์นส์
หวานขม บิทเทอร์สวีท บอย ป๊อด เดอะ ชอต ฟิล์ม
รัก 7 ปี ดี 7 หน
น้อง.พี่.ที่รัก
คณะที่ปรึกษาด้านการค้นหาและกู้ภัยระหว่างประเทศ

| --- | --- |

ชื่อย่อ: INSARAG
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2534; 33 ปีที่แล้ว (2534)
ประเภท: องค์กรในสังกัดองค์การสหประชาชาติ
สถานะตามกฎหมาย: ปฏิบัติการ
สํานักงานใหญ่: เจนีวา สวิตเซอร์แลนด์
องค์กรปกครอง: สำนักงานเพื่อการประสานงานด้านมนุษยธรรมแห่งสหประชาชาติ
เว็บไซต์: www.insarag.org
คณะที่ปรึกษาด้านการค้นหาและกู้ภัยระหว่างประเทศ (อังกฤษ: International Search and Rescue Advisory Group, ย่อ: INSARAG) คือกลุ่มเครือข่ายของประเทศและองค์กรสำหรับตอบสนองต่อเหตุการณ์ภัยพิบัติและมีศักยภาพในการค้นหาและกู้ภัยในเขตเมือง (Urban search and rescue: USAR) และการประสานงานในภาคสนาม เพื่อสร้างมาตรฐานและกำหนดชั้นของการปฏิบัติงานของทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองระหว่างประเทศ รวมถึงบรรเทาเหตุการณ์หลังประสบเหตุภัยพิบัติจำพวกแผ่นดินไหวและโครงสร้างขนาดใหญ่ถล่ม ตั้งอยู่ในสำนักงานเพื่อการประสานงานด้านมนุษยธรรมแห่งสหประชาชาติ (OCHA)
ประวัติ

คณะที่ปรึกษาด้านการค้นหาและกู้ภัยระหว่างประเทศ ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2534 จากแนวคิดของทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองระหว่างประเทศ (International USAR Teams) ที่ตอบสนองต่อเหตุการณ์แผ่นดินไหวในอาร์เมเนีย พ.ศ. 2531 และแผ่นดินไหวในเม็กซิโกซิตี้ พ.ศ. 2528 โดยได้เลือกตั้งสำนักเลขาธิการที่สหประชาชาติ เพื่อความสะดวกในการประสานงานระหว่างประเทศ
การดำเนินงานของ INSARAG นั้นเป็นไปตามมติของสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ ที่ 57/150 เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 2545 เรื่อง "การเสริมสร้างประสิทธิผลและการประสานงานของความช่วยเหลือในการค้นหาและกู้ภัยในเมืองระหว่างประเทศ"
ขอเรียกร้องให้ทุกประเทศช่วยอำนวยความสะดวกในการดำเนินงานให้ง่ายขึ้นหรือลดขั้นตอน การดำเนินงานบริหารจัดการและพิธีศุลกากรที่เกี่ยวข้องกับการเดินทางขาเข้า (Entry) การเดินทางผ่าน (Transit) การพำนักและการเดินทางขาออกของทีมค้นหาและกู้ภัยระหว่างประเทศ รวมทั้งวัสดุอุปกรณ์ ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องตามความเหมาะสม คำนึงถึงคู่มือปฏิบัติงานคณะที่ปรึกษาด้านการค้นหาและกู้ภัย ระหว่างประเทศ (INSARAG Guidelines) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ด้านวีซ่าสำหรับนักกู้ภัยและการกักกันสุนัขค้นหา การใช้น่านฟ้า และการนำเข้าอุปกรณ์สื่อสารทางเทคนิคและทางด้านการค้นหาและกู้ภัย เวชภัณฑ์ที่จำเป็น และวัตถุอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง โดยปฏิบัติให้สอดคล้องกับมาตรการบังคับด้านความปลอดภัยของสาธารณะ และความมั่นคงของชาติของประเทศนั้น ๆ 

นอกจากนี้ ยังขอเรียกร้องให้ทุกประเทศดำเนินมาตรการต่าง ๆ เพื่อสร้างความมั่นใจด้านความปลอดภัย และการรักษาความปลอดภัยสำหรับทีมค้นหาและกู้ภัยระหว่างประเทศในขณะปฏิบัติภารกิจในดินแดน ของประเทศเหล่านั้นอีกด้วย
และ ปฏิญญา INSARAG Hyogo ซึ่งได้รับการรองในการประชุมระดับโลกของ INSARAG ครั้งแรกในปี 2553 ที่เมืองโกเบ ประเทศญี่ปุ่น
ข้อบังคับของ INSARAG นั้นจะเกี่ยวข้องกับการพัฒนาขั้นตอนการค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองระหว่างประเทศ ให้มีประสิทธิภาพและมาตรฐานในการปฏิบัติงาน ซึ่งเป็นไปตามมติสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่ 57/150 เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2545 เรื่อง "การเสริมสร้างประสิทธิภาพและการประสานงานของความช่วยเหลือการค้นหาและกู้ภัยในเขตเมือง" รวมไปถึงการส่งเสริมร่วมมือและการประสานงานกันระหว่างทีมการค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองระหว่างประเทศเมื่อเกิดเหตุการณ์ภัยพิบัติขึ้นในเขตพื้นที่ต่าง ๆ ส่งเสริมการฝึกและเตรียมความพร้อมในประเทศที่มีความเสี่ยงสูงที่จะเกิดภัยพิบัติ พัฒนาแนวทางและขั้นตอนที่เป็นมาตรฐาน ส่งเสริมการแบ่งปันประสบการณ์การทำงานระหว่างทีมระดับชาติและนานาชาติ และกำหนดมาตรฐานพื้บฐานของทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองระหว่างประเทศ
สมาชิก

ประเทศหรือองค์กรที่มีศักยภาพในการค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองสามารถขอเข้าร่วมกับ INSARAG ได้ โดยประเทศที่ต้องการจะเข้าร่วมจะต้องกำหนดหน่วยงานในการประสานงานระดับชาติของประเทศนั้น ๆ เพื่อติดต่อกับส่วนงาน INSARAG ระดับภูมิภาคและสำนักเลขาธิการ INSARAG องค์กรที่ต้องการเข้าร่วมจะต้องแสดงความจำนงมายังสำนักเลขาธิการผ่านหน่วยงานประสานงานระดับชาติ (National Focal Point) ของตน ซึ่งประเทศที่มีทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองที่สามารถปฏิบัติงานในต่างประเทศจะได้รับการทาบทามให้ขอรับรองมาตรฐานการประเมินศักยภาพทีมค้นหาและกู้ภัยตามระบบของ INSARAG (INSARAG External Classification: IEC) ซึ่งเป็นระบบตามความสมัครใจ ไม่ใช่ข้อบังคับของสมาชิก INSARAG
การประเมินศักยภาพทีมค้นหาและกู้ภัยตามระบบของ INSARAG

การประเมินศักยภาพทีมค้นหาและกู้ภัยตามระบบของ INSARAG (INSARAG External Classification: IEC) จัดทำขึ้นเพื่อใช้ในการจำแนกศักยภาพการปฏิบัติงานของทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองในการตอบสนองต่อเหตุการณ์และให้ความช่วยเหลือในระดับนานาชาติ ช่วยให้ประเทศที่ประสบภัยสามารถพิจารณาการตอบรับความสนับสนุนทีมค้นหากและกู้ภัยในเขตเมืองจากประเทศต่าง ๆ ได้ง่ายขึ้น เป็นเครื่องหมายรับรองประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองของประเทศนั้น ๆ ด้วย ซึ่งการประเมินศักยภาพทีมค้นหาและกู้ภัยตามระบบของ INSARAG จะประเมินโดยผู้เชียวชาญเฉพาะด้านจากประเทศต่าง ๆ และหน่วยงานอิสระ สามารถตรวจสอบได้ และเป็นกระบวนการประเมินแบบสมัครใจที่ได้รับการยอมรับสำหรับนานาชาติและประเทศสมาชิก INSARAG โดยมีการเริ่มประเมินมาตั้งแต่ พ.ศ. 2548 ประกอบไปด้วย 3 ระดับ คือ
ทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองขนาดใหญ่ (Heavy USAR Teams)
ทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองขนาดกลาง (Medium USAR Teams)
ทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองขนาดเล็ก (Light USAR Teams)
ระเบียงภาพ

ทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองจากสหราชอาณาจักรพร้อมสุนัขค้นหากู้ภัย ติดเครื่องหมาย IEC ทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองขนาดใหญ่
หน่วยปฏิบัติการ @fire ของเยอรมนี เป็นหน่วยที่ได้ IEC ทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองขนาดเล็กตั้งแต่ พ.ศ. 2564
ทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองจากออสเตรเลียติดเครื่องหมาย IEC ทีมค้นหาและกู้ภัยในเขตเมืองขนาดใหญ่
การเผยแผ่ศาสนาอิสลามในประเทศอินโดนีเซีย

มัสยิดใหญ่แห่งบัยตุรเราะฮ์มานที่บันดาร์อาเจะฮ์ จังหวัดอาเจะฮ์ การเผยแผ่ศาสนาอิสลามในประเทศอินโดนีเซียเริ่มต้นในภูมิภาคนี้
ประวัติการเข้ามาของศาสนาอิสลามในประเทศอินโดนีเซียค่อนข้างไม่ชัดเจน โดยทฤษฎีหนึ่งระบุว่า ศาสนาอิสลามเดินทางมาจากคาบสมุทรอาหรับโดยตรงตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 ซึ่งตรงกับสมัยรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์และอับบาซียะฮ์ ส่วนอีกทฤษฎียกให้นักเดินทางศูฟีนำอิสลามเข้ามาในคริสต์ศตวรรษที่ 12 หรือ 13 จากรัฐคุชราตในประเทศอินเดีย หรือจากเปอร์เซีย ก่อนที่หมู่เกาะจะเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม ศาสนาหลักในประเทศอินโดนีเซียคือศาสนาฮินดู (โดยเฉพาะในธรรมเนียมลัทธิไศวะ) และศาสนาพุทธ
หมู่เกาะที่ปัจจุบันอยู่ในอินโดนีเซียได้รับการยอมรับว่าเป็นแหล่งเครื่องเทศอย่างจันทน์เทศและกานพลูมานานหลายศตวรรษ ซึ่งเป็นสินค้าหลักในการค้าเครื่องเทศมายาวนานก่อนที่โปรตุเกสเข้ามาที่หมู่เกาะบันดาใน ค.ศ. 1511 เนื่องจากจุดยุทธศาสตร์ของหมู่เกาะที่เป็นประตูระหว่างโลกมุสลิมกับจีนสมัยจักรวรรดิ บริเวณจึงกลายเป็นศูนย์กลางระหว่างประเทศที่พลุกพล่านสำหรับพ่อค้าที่ทำธุรกิจการค้าหลายรูปแบบ และเป็นบริเวณที่ผู้คนต่างแบ่งปันวัฒนธรรมของตน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือความเชื่ออิสลาม
ถึงแม่ว่าจะเป็นหนึ่งในการพัฒนาที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์อินโดนีเซีย หลักฐานเกี่ยวกับการเข้ามาของอิสลามในอินโดนีเซียกลับมีจำกัด โดยมีการถกเถียงกันอย่างมากในหมู่นักวิชาการเกี่ยวกับข้อสรุปใดที่สามารถสรุปได้เกี่ยวกับการเข้ารีตของชาวอินโดนีเซีย หลักฐานชั้นปฐมภูมิ (อย่างน้อยในขั้นตอนก่อนหน้าของกระบวนการ) คือป้ายสุสานและบันทึกนักเดินทางสองสามคน แต่ข้อมูลเหล่านั้นแสดงให้เห็นมุสลิมพื้นเมืองในสถานที่หนึ่ง ณ ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น หลักฐานนี้ไม่สามารถอธิบายเรื่องที่ซับซ้อนกว่านี้ได้ เช่น วิถีชีวิตได้รับผลกระทบจากศาสนาใหม่ หรือมีผลกระทบต่อสังคมอย่างลึกซึ้งเพียงใด และไม่สามารถคาดการณ์ว่าเพียงเพราะมีผู้นำที่รู้กันว่าเป็นมุสลิม ดังนั้นจึงเกิดอิสลามานุวัตรอย่างแพร่หลาย ถึงกระนั้น จุดเปลี่ยนที่ชัดเจนเกิดขึ้นเมื่อจักรวรรดิมัชปาหิตของฮินดูในชวาตกไปเป็นของรัฐสุลต่านเดอมัก จากนั้นใน ค.ศ. 1527 ผู้นำมุสลิมเปลี่ยนชื่อเมืองซุนดาเกอลาปาเป็นจายาการ์ตา (แปลว่า "ชัยชนะอันล้ำค่า") ซึ่งภายหลังย่อเป็นจาการ์ตา
การเผยแผ่ศาสนาอิสลามเป็นไปอย่างเชื่องช้า หลักฐานที่มีอยู่อย่างจำกัดเท่าที่ทราบกันในปัจจุบันบ่งชี้ว่าการแพร่กระจายของศาสนาอิสลามเร่งตัวขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ลักษณะเฉพาะประการหนึ่งของการเผยแผ่ศาสนาอิสลามในอินโดนีเซียคือการบรรลุผลโดยสันติวิธีในทางทั่วไป เมื่อพ่อค้ามุสลิมตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ชายฝั่ง พวกเขาก็เริ่มถูกกลืนเข้ากับประชากรพื้นเมือง ภายหลังจึงเกิดชุมชนมุสลิมใหม่ตามหลักฐานในบันทึกการเดินทางของอิบน์ บะฏูเฏาะฮ์, เจิ้งเหอ และมาร์โก โปโล มุสลิมหลายคนแต่งงานระหว่างกันกับเชื้อพระวงศ์และบรรดาลูกหลานได้จัดตั้งรัฐสุลต่านหลายแห่งในสุมาตราและชวา ทำให้สมัยฮินดู-พุทธของประวัติศาสตร์อินโดนีเซียสิ้นสุดลง
ธงรัฐสุลต่านในอินเดียตะวันออก (อินโดนีเซีย)

รัฐสุลต่านบันเติน
รัฐสุลต่านจีเรอบน
รัฐสุลต่านมาตารัม
รัฐสุลต่านอาเจะฮ์
รัฐสุลต่านโกวา
รัฐสุลต่านซูราการ์ตา
รัฐสุลต่านเดอมัก
ดูเพิ่ม

ศาสนาอิสลามในประเทศอินโดนีเซีย
ประวัติศาสตร์อินโดนีเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

How Islam came to dominate Indonesia. TRT World.
กองหลัง

กองหลังของโบลตัน (ชุดขาว) กำลังป้องกันการรุกของผู้เล่นจากฟูลัม (ชุดฟ้า)
กองหลัง (อังกฤษ: defender) เป็นตำแหน่งในกีฬาฟุตบอล ผู้เล่นที่เล่นเป็นกองหลังมีหน้าที่ป้องกันการบุกของคู่ต่อสู้ โดยกองหลังจะยืนอยู่ถัดจากกองกลาง และอยู่ก่อนหน้าผู้รักษาประตู
กองหลังมีรูปแบบย่อยอีก 4 แบบ คือ เซ็นเตอร์แบ็ก, ฟุลแบ็ก, วิงแบ็ก และสวีปเปอร์
เซ็นเตอร์แบ็ก

เซ็นเตอร์แบ็ก (center back) คือกองหลังตัวกลาง ที่คอยป้องกันการบุกของผู้เล่นทีมคู่ต่อสู้ โดยเฉพาะกองหน้า ทีมส่วนมากนิยมใช้เซ็นเตอร์แบ็ก 2 คนยืนประจำอยู่หน้าผู้รักษาประตู กลยุทธที่นิยมใช้ในการป้องกันของเซ็นเตอร์แบ็กคือ การป้องกันแบบโซน (แต่ละคนมีพื้นที่รับผิดชอบ) และการมาร์คตัว (แต่ละคนรับหน้าที่ประกบกองหน้าคู่ต่อสู้แบบเจาะจงตัว)
เซ็นเตอร์แบ็กส่วนใหญ่มีรูปร่างสูง และมีทักษะในการโหม่ง การประกบ ในบางครั้งเซ็นเตอร์แบ็กที่มีรูปร่างสูงใหญ่อาจขึ้นไปช่วยโหม่งทำประตู เมื่อทีมได้ลูกตั้งเตะ เช่น ลูกเตะคอร์เนอร์ หรือฟรีคิก
เดิมทีตำแหน่งนี้ถูกเรียกว่า เซ็นเตอร์ฮาล์ฟ (center half) เนื่องจากในช่วงก่อนศตวรรษที่ 20 ทีมส่วนมากนิยมใช้แผนการเล่นแบบ 2-3-5 โดยผู้เล่นกองหลัง 3 คนสุดท้ายจะเรียกว่า เซ็นเตอร์ฮาล์ฟ
ตัวอย่างเซ็นเตอร์แบ็กที่มีชื่อเสียงในอดีต ได้แก่ ฟาบีโอ กันนาวาโร, เปาโล มัลดีนี, อาเลสซันโดร เนสตา, จอห์น เทร์รี, ลีลีย็อง ตูว์ราม, ลูซียู, การ์เลส ปูยอล, วีลียาม กาลัส, เจมี คาร์เรเกอร์ และริโอ เฟอร์ดินานด์ เป็นต้น
ส่วนเซ็นเตอร์แบ็กที่มีชื่อเสียงและยังคงเล่นอยู่ได้แก่ เซร์ฆิโอ ราโมส, เฟอร์จิล ฟัน ไดก์, ราฟาแอล วาราน, จอร์โจ กีเอลลีนี, เลโอนาร์โด โบนุชชี, เดวิด อาลาบา, รูแบน ดียัช, ฌาราร์ต ปิเก และนิคคลัส ซือเลอ เป็นต้น
ฟุลแบ็ก

ฟุลแบ็ก (full back) เป็นตำแหน่งในการป้องกันด้านกว้าง โดยยืนอยู่แต่ละข้างของขอบสนาม หน้าที่หลักคือการสกัดการส่งผ่านบอลของฝ่ายตรงข้ามเข้าสู่เขตโทษ ฟุลแบ็กส่วนใหญ่จะมีบทบาทในเกมรุก โดยขึ้นไปทางปีก และส่งผ่านบอลเข้าสู่เขตโทษของฝ่ายตรงข้าม
ในระบบ 2-3-5 ผู้เล่นกองหลังอีก 2 คนที่ไม่ใช่เซ็นเตอร์แบ็กจะเรียกว่า "ฟุลแบ็ก" และถูกเรียกต่อมาจนถึงปัจจุบัน
ตัวอย่างฟุลแบ็กที่มีชื่อเสียงได้แก่ โรแบร์ตู การ์ลุส, แอชลีย์ โคล, จันลูกา ซัมบรอตตา เป็นต้น
วิงแบ็ก

วิงแบ็ก (wing back) เป็นรูปแบบหนึ่งของฟุลแบ็ก โดยเน้นบทบาทในเกมบุกมากกว่าเดิม ชื่อวิงแบ็กนั้นเกิดจากการผสมกันของ "วิง" (ปีก) และ "แบ็ก" (กองหลัง) เดิมนิยมใช้ในระบบ 3-5-2 และถูกนับเป็นส่วนหนึ่งของกองกลาง แต่ก็อาจใช้ในแผน 5-3-2 โดยนับเป็นกองหลังได้เช่นกัน
ผู้เล่นตำแหน่งวิงแบ็กต้องมีความแข็งแกร่งของร่างกายสูง เนื่องจากเป็นตำแหน่งที่ต้องวิ่งเป็นระยะทางมากกว่าตำแหน่งอื่น
ตัวอย่างวิงแบ็กที่มีชื่อเสียงและยังเล่นอยู่ ได้แก่ โรเบร์ตู การ์ลูส, ดานีแยล อัลวิส, ฆาบิเอร์ ซาเนตติ, จันลูกา ซัมบรอตตา, ฟิลลิพ ลาห์ม, ไมกง โดกลัส ซีเซนังดู และยุน อาเนอ รีเซอ เป็นต้น
สวีปเปอร์

สวีปเปอร์ (sweeper) หรือลีเบโร (อิตาลี: libero แปลว่า "อิสระ, เสรี") เป็นรูปแบบหนึ่งของเซ็นเตอร์แบ็ก โดยเปรียบเสมือน "ตัวกวาด" ตัวสุดท้ายหน้าผู้รักษาประตู ตำแหน่งนี้มีอิสระในการเล่นสูงกว่าเซ็นเตอร์แบ็กปกติที่มีหน้าที่ประกบตัวชัดเจน สวีปเปอร์ต้องมีทักษะในการอ่านเกมสูงที่สุดในทีม และบางครั้งอาจเป็นบุคคลสำคัญที่เป็นผู้ตัดสินใจในเกมบุกแบบโต้กลับ จึงจำเป็นต้องมีทักษะในการควบคุมบอลและการส่งลูกที่ดีอีกด้วย
สวีปเปอร์ที่มีชื่อเสียงในวงการฟุตบอลมีไม่มากนัก เช่น ฟรันทซ์ เบ็คเคินเบาเออร์, มัททีอัส ซัมเมอร์ เป็นต้น ผู้เล่นในปัจจุบันได้แก่ ริโอ เฟอร์ดินานด์, มาร์โก มาเตรัซซี, ดาวิด ลูอีซ โมเรย์รา โมริญญู
พระเอ็ดยง

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: คุณสุวรรณ
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ประเภท: กลอนบทละคร
พระเอ็ดยง เป็นกลอนบทละครแนวจักร ๆ วงศ์ ๆ คาดว่าผู้แต่งคือคุณสุวรรณ หญิงนางในและเป็นราชินิกุลในตำหนักของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ ซึ่งเธอมีชื่อเสียงเจนจัดด้านการแต่งกลอน จนผู้คนสามารถจดจำและท่องบทกลอนที่เธอแต่งได้ กลอนบทละครเรื่องนี้มีกลวิธีประพันธ์โดยใช้คำผวนแนวสัปดน ตั้งแต่ชื่อเรื่อง ชื่อตัวละคร ชื่อเมือง ไปจนถึงเนื้อหาในเรื่อง อันแสดงให้เห็นถึงอารมณ์ขันของผู้แต่ง เช่นเดียวกับ สรรพลี้หวน ซึ่งเป็นวรรณกรรมไทยภาคใต้ ล้อม เพ็งแก้ว สันนิษฐานว่า พระเอ็ดยง เป็นวรรณคดีไทยเรื่องแรกที่รจนาด้วยคำผวนเรื่องเพศตลอดทั้งเรื่อง
อย่างไรก็ตามในปัจจุบันยังไม่มีการเผยแพร่เอกสารต้นฉบับเรื่อง พระเอ็ดยง ออกมาแต่อย่างใด และผู้ที่เคยเห็นเอกสารต้นฉบับก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น
ผู้แต่ง

เชื่อว่า พระเอ็ดยง แต่งขึ้นโดยคุณสุวรรณ เพราะมีผู้พบต้นฉบับบทละครเรื่อง พระเอ็ดยง ในสมุดไทยเลขที่ 1 มัดที่ 42 หมวดกลอนบทละคร ภายในหอสมุดแห่งชาติ ภายในสมุดไทยเล่มนั้น มีบันทึกกลอนบทละครเรื่อง พระมะเหลเถไถ และ อุณรุทร้อยเรื่อง รวมอยู่ด้วย ซึ่งหน้าต้นของสมุดไทยเล่มดังกล่าวระบุไว้อย่างชัดเจนว่ากลอนบทละครทั้งสามเรื่องนี้เป็นผลงานของคุณสุวรรณ บ้างก็ว่าวรรณกรรมเรื่อง พระมะเหลเถไถ และ อุณรุทร้อยเรื่อง เป็นวรรณกรรมคนบ้ารวมกัน แต่ พระเอ็ดยง นั้นเป็นวรรณกรรมจิตหลุด เพราะนำเสนอเนื้อหาได้หยาบโลนกว่าสองเรื่องก่อนหน้านั้นมากนัก ซึ่ง ชูดาว (2566) อธิบายว่า พระเอ็ดยง แต่งโดยคุณสุวรรณ โดยระบุว่า เมื่อวิเคราะห์จากสำนวนโวหารและลีลาการประพันธ์ ก็เข้าใจว่าคงเป็นของคุณสุวรรณจริง
อย่างไรก็ตาม อภิลักษณ์ เกษมผลกูล (2556) ระบุว่ายังไม่แน่ชัดว่าเป็นผลงานของคุณสุวรรณและต้องทำการศึกษาเพิ่มเติม โดยให้เหตุผลว่า อาลักษณ์ประจำหอพระสมุดอาจเห็นว่ากลอนบทละครที่มีเนื้อหาหรือกลวิธีการแต่งที่ผิดแผกกว่าใครคงเป็นผลงานของคุณสุวรรณ ดังจะพบว่า สมุดไทยที่บันทึกผลงานของคุณสุวรรณเอาไว้ กลับเขียนนามผู้แต่งว่าคือคุณพุ่ม เพราะเป็นกวีหญิงนามอุโฆษที่อยู่ร่วมสมัยกัน อาลักษณ์อาจเข้าใจสับสนเป็นได้
ลักษณะการแต่ง

พระเอ็ดยง มีลักษณะเป็นนิทานจักร ๆ วงศ์ ๆ แต่งด้วยกลอนบทละครอย่างธรรมเนียมนิยม คือ มีบทชมป่าชมสวน บททรงเครื่อง และบทจัดทัพ แต่เนื้อหาแต่งด้วยคำผวนสัปดนแต่งวรรณคดีทั้งเรื่อง จนมีลักษณะเสียจริตเสียยิ่งกว่าวรรณกรรมใด ๆ ที่คุณสุวรรณเคยแต่ง โดยในบททรงเครื่อง พระเอ็ดยง มีพระภูษาทรงพิลึกพิลั่น เรียกว่า "ทองกรตอนแมดแปดคู่" และมีสัตว์พาหนะส่วนพระองค์ คือ "แรดแปดตา" ดังปรากฏเนื้อหาสัตว์พาหนะส่วนพระองค์ ดังนี้
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ๏ แรดเอยแรดตู |  | ขากางหางทูหูลี่ |
| ขุกตัวหัวดางหางดี |  | ขยอกทีตีหำทำพยศ |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เจดยอดลองเชิงเริงร้อง |  | กึกก้องอรัญวาปรากฏ |
| เคยรุกรานกระดานย่อไม่ท้อทด |  | แกล้วกล้าสาหสพยดเมด |
เนื้อเรื่อง

เนื้อหาเริ่มอธิบายถึงตัวละครเอกของเรื่อง คือ พระเอ็ดยง เจ้าผู้ครองเมืองขีหันบุรี มีพระมเหสีอยู่แล้วสองพระองค์ คือ นางแหงดี กับนางแต่งแวด ต่อมาพระเอ็ดยงได้เสด็จประพาสเลียบพระนคร ก็ได้นางโหตี มาเป็นพระมเหสีอีกพระองค์หนึ่ง สร้างความไม่พอใจแก่ท้าวโลตึง ขับพระเอ็ดยงและพระมเหสีทั้งสามออกจากขีหันบุรี
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ๏ เมื่อนั้น |  | ไทยอกโศกาน้ำตาไหล |
| ให้คิดอัดอั้นตันใจ |  | ได้โหตีศรีใสมาเป็นเมีย |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เขาคิดว่าเราจะเจ็ดยับ |  | จึงใจให้ขับเราเสีย |
| อกใจให้ร้อนดั่งไฟเลีย |  | ไทยอก...แล้วคลาดไคล |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ๏ เมื่อนั้น |  | นวลนางแหงดีศรีใส |
| ทั้งนางแต่งแวดทรามวัย |  | ก็... |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| นายรักหัวบานรำคาญใจ |  | เคยสนิทชิดไชมาหนักหนา |
| สี่คนก่นกินแต่น้ำตา |  | ก็กีเหาเข้าป่าพนาลี |
หลังเดินทางอยู่กลางป่า พระเอ็ดยงและพระมเหสีทั้งสามได้พบกับนายเจ็ดโยน ซึ่งเป็นโจรป่าผู้มีลูกสมุนอีก 500 คน นายเจ็ดโยนนำลูกสมุนมาสวามิภักดิ์เข้าฝ่ายพระเอ็ดยง พระเอ็ดยงจึงแต่งทัพโจรป่าไปตีเมืองขีหันบุรีเพื่อแก้แค้นท้าวโลตึง
อย่างไรก็ตาม เนื้อหาของ พระเอ็ดยง แต่งถึงตอนที่พระเอ็ดยงตั้งค่ายอยู่หน้าเมืองขีหันบุรีเท่านั้น
ตัวละคร

พระเอ็ดยง – เป็นเจ้าผู้ครองเมืองขีหัน (คีหัน) แต่ต่อมาถูกท้าวโลตึงขับไปอยู่ป่า เพราะไม่พอใจที่รับนางโหตีมาเป็นพระมเหสี
นางแหงดี – เป็นพระมเหสีพระองค์หนึ่งของพระเอ็ดยง
นางแต่งแวด – เป็นพระมเหสีพระองค์หนึ่งของพระเอ็ดยง
นางโหตี – เป็นพระมเหสีพระองค์ล่าสุดของพระเอ็ดยง
ท้าวโลตึง – ในเนื้อหาไม่ได้บ่งว่าเป็นใคร แต่เขามีบทบาทในการถอดพระเอ็ดยงออกจากราชบัลลังก์ และขับพระเอ็ดยงและพระมเหสีทั้งสามไปในป่า
นายเจ็ดโยน – เป็นหัวหน้าโจร มีลูกสมุน 500 คน ต่อมาได้สวามิภักดิ์เข้าฝ่ายพระเอ็ดยง
แรดแปดตา – เป็นพาหนะส่วนพระองค์ของพระเอ็ดยง
ภาพพระราชาและเจ้านายฝ่ายใน (ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาของ พระเอ็ดยง)
แม่น้ำจินชา

แม่น้ำในประเทศจีน ส่วนหนึ่งของแม่น้ำแยงซี
| แม่น้ำจินชา แยงซี/ฉางเจียง (长江) |
| --- | --- |
แม่น้ำจินชาไหลไปตามช่องเขาเสือกระโจน
แผนที่ของที่ราบลุ่มแม่น้ำจินชา
ที่มาของชื่อ: ภาษาจีน: "แม่น้ำทรายทอง"
ชื่อท้องถิ่น: 金沙江
ที่ตั้ง
ประเทศ: จีน
มณฑล: ชิงไห่, เขตปกครองตนเองทิเบต, ยูนนาน, เสฉวน
นคร: ลี่เจียง มณฑลยูนนาน, พานจือฮฺวา
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ: แม่น้ำทงเทียน
 • ตำแหน่ง: จุดบรรจบของแม่น้ำทงเทียนและแม่น้ำปาถางในมณฑลชิงไห่
 • พิกัด: 34°5′38.8″N 92°54′46.1″E﻿ / ﻿34.094111°N 92.912806°E﻿ / 34.094111; 92.912806
 • ระดับความสูง: 4,500 เมตร (14,800 ฟุต)
 
ปากน้ำ: แม่น้ำแยงซี
 • ตำแหน่ง: จุดบรรจบกับแม่น้ำหมินที่นครอี๋ปิน มณฑลเสฉวน
 • พิกัด: 28°46′13.4″N 104°37′58.1″E﻿ / ﻿28.770389°N 104.632806°E﻿ / 28.770389; 104.632806
 • ระดับความสูง: 300 เมตร (980 ฟุต)
ความยาว:  ประมาณ 2,290 กิโลเมตร (1,420 ไมล์)  ความยาวทั้งมดรวมแม่น้ำทงเทียน 3,292 กิโลเมตร (2,046 ไมล์) 
พื้นที่ลุ่มน้ำ: ประมาณ 485,000 km2 (187,000 sq mi)

อัตราการไหล:  
 • เฉลี่ย: 4,471 m3/s (157,900 cu ft/s)
 • สูงสุด: 35,000 m3/s (1,200,000 cu ft/s)
 
ลุ่มน้ำ
ลำดับแม่น้ำ: แม่น้ำแยงซี → ทะเลจีนตะวันออก
ระบบแม่น้ำ: แอ่งแม่น้ำแยงซี
ลำน้ำสาขา:  
 • ซ้าย: แม่น้ำหย่าหลง
 • ขวา: แม่น้ำผู่ตู้, แม่น้ำต๋าต้าน, แม่น้ำเสี่ยวเจียง, แม่น้ำหนิวหลาน
แม่น้ำจินชา (จีน: 金沙江; พินอิน: Jīnshājiāng; แปลตรงตัว: "แม่น้ำทรายทอง" ทิเบต: Dri Chu, འབྲི་ཆུ, อี๋: ꀉꉷꏁꒉ, อักษรโรมัน: Axhuo Shyxyy) หรือแม่น้ำหลู (จีน: 瀘水; พินอิน: Lúshuǐ) เป็นชื่อภาษาจีนที่ใช้เรียกตอนบนของแม่น้ำแยงซี ไหลผ่านมณฑลชิงไห่, เสฉวน และยูนนานทางภาคตะวันตกของประเทศจีน แม่น้ำจินชาไหลผ่านช่องเขาเสือกระโจน
บางครั้งแม่น้ำจินชาถูกจัดกลุ่มรวมกับแม่น้ำหลานชาง (แม่น้ำโขงตอนบน) และแม่น้ำนู่ (แม่น้ำสาละวินตอนบน) ในฐานะพื้นที่ซานเจียง (三江 "สามแม่น้ำ") ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่คุ้มครองแม่น้ำขนานสามสายแห่งยูนนาน
แม่น้ำจินชามีความสำคัญในการผลิตพลังงานไฟฟ้าพลังน้ำ และมีสถานีพลังงานไฟฟ้าพลังน้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลกหลายแห่งบนแม่น้ำจินชา
ชื่อ

แม่น้ำจินชาได้รับการบันทึกครั้งแรกใรชื่อ เฮย์ (黑水, Hēishuǐ, แปลว่า "น้ำดำ") ในยฺหวี่ก้งของยุครณรัฐ ได้รับการกล่าวถึงในชื่อ เชิ่ง (จีน: 绳水; พินอิน: Shéngshuǐ, "แม่น้ำเชือก") ในชานไห่จิงของยุคราชวงศ์ฮั่น ในยุคสามก๊ก แม่น้ำจินชาเป็นที่รู้จักในชื่อ หลู (จีนตัวย่อ: 泸水; จีนตัวเต็ม: 瀘水; พินอิน: Lúshuǐ)
ดูเพิ่ม

รายชื่อแม่น้ำในประเทศจีน
หมวดหมู่:สาขาของแม่น้ำแยงซี
ช่องเขาเสือกระโจน
พื้นที่คุ้มครองแม่น้ำขนานสามสายแห่งยูนนาน
พระมหามัยมุนี
คลังภาพ

ประเพณีการล้างพระพักตร์
ด้านหน้าองค์พระ
ด้านข้างองค์พระ
ด้านหลังองค์พระ
อานโตนอฟ

| --- | --- |

ประเภท: รัฐวิสาหกิจ
อุตสาหกรรม: การบินและอาวุธ
ก่อตั้ง: 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2489 (78 ปี)
ผู้ก่อตั้ง: โอเล็ก อานโตนอฟ
สำนักงานใหญ่:  เคียฟ, ประเทศยูเครน
บุคลากรหลัก: โอเล็กซานเดอร์ โดเนตส์ (ประธาน)
ผลิตภัณฑ์: เครื่องบินสำหรับการใช้งานต่าง ๆ การบำรุงรักษาเครื่องบิน การขนส่งสินค้าทางอากาศ
สินทรัพย์:  13,800,000,000 ฮรึวญา (พ.ศ. 2563)
ส่วนของผู้ถือหุ้น:  13,800,000,000 ฮรึวญา (พ.ศ. 2563)
พนักงาน: 13,700 (พ.ศ. 2557)
บริษัทแม่: ยูโครโบรอนพรอม (อุตสาหกรรมป้องกันประเทศยูเครน)
แผนก: ฝ่ายผลิตเครื่องบินอานโตนอฟ อานโตนอฟแอร์ไลน์ ท่าอากาศยานฮอสตอแมล
เว็บไซต์: www.antonov.com
อานโตนอฟ (ยูเครน: Державне підприємство «Антонов») เดิมชื่อ ศูนย์วิทยาศาสตร์และเทคนิคการบินอานโตนอฟ (ยูเครน: Авіаційний науково-технічний комплекс імені Антонова) เป็นรัฐวิสาหกิจผู้ผลิตและให้บริการอากาศยานสัญชาติยูเครน ตั้งชื่อตาม โอเล็ก อานโตนอฟ ผู้ก่อตั้งและหัวหน้านักออกแบบของบริษัท
อานโตนอฟเชี่ยวชาญในด้านเครื่องบินที่มีขนาดใหญ่และเครื่องบินที่ใช้รันเวย์ที่ไม่ได้เตรียมไว้ อานโตนอฟ (ใช้คำนำหน้ารุ่นเครื่องบินว่า "อาน-") ได้สร้างเครื่องบินไปทั้งหมดประมาณ 22,000 ลำ และมีหลายพันลำที่ประจำการอยู่ในอดีตสหภาพโซเวียต และในประเทศที่กำลังพัฒนา
อานโตนอฟ ก่อตั้งขึ้นในเมืองโนโวซีบีสค์ ประเทศรัสเซีย ในปี พ.ศ. 2489 ต่อมาในปี พ.ศ. 2495 ได้ย้ายที่ตั้งบริษัทไปที่เคียฟ ประเทศยูเครน ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต
เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 ได้มีการโอนย้ายกิจการจากกระทรวงการพัฒนาเศรษฐกิจและการค้า ไปยังยูโครโบรอนพรอม (Укроборонпром) (อุตสาหกรรมการป้องกันประเทศยูเครน) ซึ่งรัฐวิสาหกิจผู้ผลิตยุทโธปกรณ์ของยูเครน
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2559 ยูโครโบรอนพรอม ได้ประกาศจัดตั้งบริษัท อากาศยานยูเครน จำกัด เพื่อรวมบริษัทผู้ผลิตเครื่องบินทั้งหมดในยูเครนเข้าไว้ด้วยกัน
แผนก

โรงงานผลิตเครื่องบินอานโตนอฟ (เดิมชื่อโรงงานการบินเคียฟ "เอเวียนต์") – เคียฟ
โรงงานการบินคาร์กิว – คาร์กิว
อานโตนอฟ – เคียฟ
โรงงานการบินพลเรือน 441 – เคียฟ
แผนก > สนามบิน

ท่าอากาศยานสเวียโตชิน – โรงงานของเอเวียนต์ในเคียฟ
ท่าอากาศยานฮอสตอแมล – สนามบินขนส่งสินค้าในฮอสตอแมล
ผลิตภัณฑ์และกิจกรรม

กิจกรรมเชิงพาณิชย์ของอานโตนอฟ ได้แก่:
การออกแบบและผลิตอากาศยาน
การขนส่งสินค้าทางอากาศ (อานโตนอฟแอร์ไลน์)
การบำรุงรักษา การทดสอบ การรับรอง และการเพิ่มประสิทธิภาพอากาศยาน
การวิจัยและวิศวกรรมที่เกี่ยวข้องกับการบินและอวกาศ
การดำเนินงานท่าอากาศยานฮอสตอแมล (อันตอนอว์)
ระบบขนส่งทางรางขนาดกลาง RADAN
การสร้างรถราง แอลที-10เอ (ตัวถังอะลูมิเนียม)
การสร้างและผลิตรถโดยสารประจำทางไฟฟ้า เคียฟ-12
หัวหน้านักออกแบบ

พ.ศ. 2489–2527 โอเล็ก อานโตนอฟ
พ.ศ. 2527–2548 เปโตร บาลาบูเยฟ
พ.ศ. 2548–ปัจจุบัน ดีมีโตร คีวา
อากาศยาน

อานโตนอฟ อาน-2 เครื่องบินอเนกประสงค์ของโซเวียตที่ถูกผลิตเป็นจำนวนมาก
อานโตนอฟ อาน-12 เครื่องบินขนส่งทางยุทธวิธีในยุคสงครามเย็น
อานโตนอฟ อาน-12 อายุ 47 ปี ยังคงอยู่ในสภาพการใช้งานในปี 2554
อานโตนอฟ อาน-24 เป็นเครื่องบินโดยสารที่พบมากที่สุดในสายการบินระดับภูมิภาคของสหภาพโซเวียต
อานโตนอฟ อาน-225 มรียา เป็นเครื่องบินปฏิบัติการที่ใหญ่ที่สุดในโลก
การเปิดตัวอานโตนอฟ อาน-148 ที่โรงเก็บเครื่องบินของอานโตนอฟ ในเคียฟ เมื่อปี 2552
พิธีเปิดตัวอานโตนอฟ/ตักเนีย อาน-132 ในเคียฟ วันที่ 20 ธันวาคม 2559
รถราง แอลที-10
รถโดยสารประจำทางไฟฟ้า เคียฟ-12