stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สหพันธ์แฮนด์บอลนานาชาติ

| สหพันธ์แฮนด์บอลนานาชาติ   ฝรั่งเศส: Fédération Internationale de Handball   เยอรมัน: Internationale Handball Federation IHF |
| --- | --- |

Sport: แฮนด์บอล
Other Sports: แฮนด์บอลชายหาด Wheelchair handball
Official website: www.ihf.info
History
Preceding organisations: International Amateur Athletic Federation (1926 – 1928)   International Amateur Handball Federation (1928 – 1946)
Year of formation: 12 กรกฎาคม 1946; 78 ปีก่อน (1946-07-12)     โคเปนเฮเกน, เดนมาร์ก 
ข้อมูล
Membership size: 209 สหพันธ์
สังกัด
Other affiliation(s): คณะกรรมการโอลิมปิกสากล สมาคมสหพันธ์กีฬานานาชาติโอลิมปิกฤดูร้อน
การบริหาร
President: Dr. Hassan Moustafa 
Honorary President: Erwin Lanc 
สำนักงานใหญ่
Address: Peter Merian-Strasse 23, P.O. Box CH-4002 บาเซิล
Country: สวิตเซอร์แลนด์ 
ผู้อำนวยการทั่วไป: Ms. Amal Khalifa 
ภาษาทางการ: อังกฤษ, ฝรั่งเศส และ เยอรมัน
Main organ: IHF Congress   IHF Council
การเงิน
Sponsors: ฮัมเมลอินเตอร์เนชันแนล   Lagardère Sports   Grundfos   Molten Corporation   Gerflor
ภูมิภาค
แอฟริกา เอเชีย ยุโรป อเมริกาเหนือและแคริบเบียน โอเชียเนีย อเมริกาใต้และอเมริกากลาง
สหพันธ์แฮนด์บอลนานาชาติ (อังกฤษ: International Handball Federation; IHF) เป็นหน่วยงานบริหารและควบคุมกีฬาแฮนด์บอลและแฮนด์บอลชายหาด IHF รับผิดชอบการจัดการแข่งขันระดับนานาชาติที่สำคัญของแฮนด์บอล โดยเฉพาะอย่างยิ่ง IHF World Men's Handball Championship ซึ่งเริ่มในปี พ.ศ. 2481 และ IHF World Women's Handball Championship ซึ่งเริ่มในปี พ.ศ. 2500
สหพันธ์แฮนด์บอลนานาชาติก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2489 เพื่อดูแลการแข่งขันระดับนานาชาติ สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองบาเซิล ปัจจุบันสมาชิกประกอบด้วยสหพันธ์ระดับชาติ 209 สหพันธ์ ประเทศสมาชิกแต่ละประเทศจะต้องเป็นสมาชิกของสมาพันธ์ระดับภูมิภาคหนึ่งในหกแห่ง ได้แก่ แอฟริกา, เอเชีย, ยุโรป, อเมริกาเหนือและแคริบเบียน, โอเชียเนีย, และ อเมริกากลางและอเมริกาใต้ ดร. ฮัสซัน มุสตาฟา จากอียิปต์ดำรงตำแหน่งประธานสหพันธ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กสหพันธ์กีฬาระหว่างประเทศ |
| --- | --- |
 สมาคมสหพันธ์กีฬานานาชาติ  รายชื่อสหพันธ์กีฬาระหว่างประเทศ 
ASOIF (28) สหพันธ์โอลิมปิกฤดูร้อน:  FINA (กีฬาทางน้ำ)  WA (ยิงธนู)  WA (กรีฑา)  BWF (แบดมินตัน)  FIBA (บาสเกตบอล)  IBA (มวยสากล)  ICF (เรือแคนู)  UCI (จักรยาน)  FEI (ขี่ม้า)  FIE (ฟันดาบ)  FIH (ฮอกกี้)  FIFA (ฟุตบอล)  IGF (กอล์ฟ)  FIG (ยิมนาสติก)  IHF (แฮนด์บอล)  IJF (ยูโด)  UIPM (ปัญจกีฬาสมัยใหม่)  FISA (เรือพาย)  WR (รักบี้)  WS (เรือใบ)  ISSF (ยิงปืน)  ITTF (เทเบิลเทนนิส)  WT (เทควันโด)  ITF (เทนนิส)  WT (ไตรกีฬา)  FIVB (วอลเลย์บอล)  IWF (ยกน้ำหนัก)  UWW (มวยปล้ำ) 
AIOWF (7) สหพันธ์โอลิมปิกฤดูหนาว:  IBU (ทวิกีฬา)  FIBT (บอบสเลและสเกเลตัน)  WCF (เคอร์ลิง)  IIHF (ฮอกี้น้ำแข็ง)  FIL (ลูช)  ISU (สเกต)  FIS (สกี) 
ARISF (42) องค์กรที่รับรองโดยไอโอซี:  FAI (กีฬาทางอากาศ)  IFAF (อเมริกันฟุตบอล)  FIA (การแข่งรถ)  FIB (แบนดี้)  WBSC (เบสบอลและซอฟต์บอล)  FIPV (เปโลตาบาสก์)  WCBS (กีฬาบิลเลียด)  CMSB (boules)  WB (โบว์ลิ่ง)  WBF (บริดจ์)  ICU (เชียร์)  FIDE (หมากรุก)  UIAA (ปีนเขา)  ICC (คริกเกต)  WDSF (ลีลาศ)  FMJD (หมากฮอส)  IFF (ฟลอร์บอล)  WFDF (จานบิน)  WKF (คาราเต้)  IKF (คอร์ฟบอล)  ILSF (ช่วยชีวิต)  FIM (การแข่งจักรยานยนต์)  IFMA (มวยไทย)  INF (เนตบอล)  IOF (การนำทาง)  FIP (โปโล)  UIM (เรือเร็ว)  IRF (แร็กเกตบอล)  WS (กีฬาโรลเลอร์)  ISMF (สกีภูเขา)  IFSC (ปีนหน้าผา)  WSF (สควอช)  IFS (ซูโม่)  ISA (โต้คลื่น)  TWIF (ชักเย่อ)  CMAS (กีฬาใต้น้ำ)  FISU (กีฬามหาวิทยาลัย)  IWWF (สกีน้ำและเวกบอร์ด)  IWUF (วูซู) 
AIMS  (สมาชิกอิสระ ของกีฬาที่ได้รับ การยอมรับ) (20):  IAF (ไอกิโด)  IFBB (เพาะกาย)  ICSF (แคสติง)  WDF (ปาเป้า)  IDBF (เรือมังกร)  FMJD (หมากฮอส)  IFA (ฟิสต์บอล)  IGF (หมากล้อม)  IFI (สต็อกน้ำแข็ง)  JJIF (ยิวยิตสู)  FIK (เค็นโด)  WAKO (คิกบ็อกซิง)  FIL (ลาครอส)  WMF (มินิกอล์ฟ)  IPF (พาวเวอร์ลิฟติ้ง)  FIAS (แซมโบ)  FISav (ซาเวจ)  ISTAF (เซปักตะกร้อ)  ISFF (สุนัขลากเลื่อน)  ISTF (ซอฟท์เทนนิส)  CIPS (ตกปลา)  FITEQ (เทคบอล) 
สมาชิกสังเกตการณ์ ของ GAISF (13):  WAF (งัดข้อ)  WDA (ดอดจ์บอล)  FIFG (ฟุตกอล์ฟ)  IUKL (ยกเคตเทิลเบลล์)  IFP (โป๊กเกอร์)  IPSF (เต้นรูดเสา)  ITSF (ฟุตบอลโต๊ะ)  RLIF (รักบี้ลีก)  IPF (พาเดล) 
อื่น ๆ (22):  ARI (ออสเตรเลียนรูลส์ฟุตบอล)  IBA (บอดี้บอร์ด)  PBA (โบว์ล)  IBJJF (บราซิลเลียนยิวยิตสู)  IFBA (บรูมบอล)  WCF (โครเก)  IGAA (แกลิกฟุตบอลและเฮอร์ลิง)  IKF (กาบัดดี้)  IMMAF (ศิลปะการต่อสู้แบบผสม)  WMRA (วิ่งภูเขา)  IPSC (ยิงปืนรณยุทธ)  IQA (ควิดดิช)  IFMAR (รถบังคับวิทยุ)  IRF (โรเกน)  WSSF (วิ่งสโนว์ชู)  ISF (สกายรันนิ่ง)  WSSA (กีฬาสแต็ก)  ITPF (เต็นท์เพกกิ่ง)  FIT (ทัชฟุตบอล)  ITRA (วิ่งเทรล)  IAU (วิ่งอัลตรา) 
 คณะกรรมการโอลิมปิกสากล  สมาพันธ์เวิลด์เกมส์นานาชาติ  สมาคมสหพันธ์กีฬานานาชาติ
สงครามร้อยปี

สงครามร้อยปี (ฝรั่งเศส: Guerre de Cent Ans อังกฤษ: Hundred Years' War) เป็นชุดความขัดแย้งระหว่าง ค.ศ. 1337 ถึง 1453 ระหว่างราชวงศ์แพลนแทเจเนต ผู้ปกครองราชอาณาจักรอังกฤษ กับราชวงศ์วาลัว เพื่อแย่งการควบคุมราชอาณาจักรฝรั่งเศส ต่างฝ่ายดึงพันธมิตรมากมายเข้าสู่สงคราม
สงครามนี้มีที่มาจากความไม่ลงรอยระหว่างราชวงศ์ย้อนไปถึงสมัยพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิต ผู้กลายเป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษใน ค.ศ. 1066 ระหว่างยังครอบครองดัชชีนอร์ม็องดีในฝรั่งเศส ในฐานะผู้ปกครองนอร์ม็องดีและดินแดนอื่นบนทวีป พระมหากษัตริย์อังกฤษจึงเป็นหนี้บังคม (homage) ระบบฟิวดัลต่อพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1337 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษทรงปฏิเสธถวายบังคมต่อพระเจ้าฟิลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศส ทำให้พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสทรงยึดที่ดินของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดในอากีแตน
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงตอบโต้โดยประกาศพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสโดยชอบ มิใช่พระเจ้าฟิลิป เป็นการอ้างสิทธิ์ย้อนไปใน ค.ศ. 1328 เมื่อพระเจ้าชาร์ลที่ 4 แห่งฝรั่งเศส พระปิตุลา (ลุง) ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด เสด็จสวรรคตโดยไม่มีทายาทชายโดยตรง พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงเป็นพระญาติชายที่ใกล้ชิดที่สุดของอดีตพระมหากษัตริย์ ในฐานะพระโอรสในอิซาเบลลาแห่งฝรั่งเศส พระธิดาในพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส และพระขนิษฐาในพระเจ้าชาร์ลที่ 4 ฝ่ายพระเจ้าฟิลิปที่ 6 ทรงเป็นพระภราดร (ลูกพี่ลูกน้อง) ในอดีตพระมหากษัตริย์ พระโอรสในชาร์ล เคานต์แห่งวาลัว พระอนุชาในพระเจ้าฟิลิปที่ 4 พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสตามกฎหมายแซลิก ซึ่งตัดสิทธิการสืบราชสันตติวงศ์ชายผ่านสายหญิง ปัญหาการสืบราชสันตติวงศ์ราชบัลลังก์ฝรั่งเศสตามกฎหมายเป็นใจหลักของสงครามเหนือผู้อ้างสิทธิ์ชาวอังกฤษและฝรั่งเศสหลายรุ่น
โดยทั่วไปนักประวัติศาสตร์แบ่งสงครามเป็นสามระยะคั่นด้วยการพักรบดังนี้ 1) สงครามสมัยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด (ค.ศ. 1337–1360); 2) สงครามแคโรไลน์ (ค.ศ. 1369–1389) และ 3) สงครามแลงคาสเตอร์ (ค.ศ. 1415–1453)
ความขัดแย้งร่วมสมัยในพื้นที่ใกล้เคียง ซึ่งเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งนี้โดยตรง รวมทั้งสงครามสืบราชบัลลังก์บริตานี, สงครามกลางเมืองกัสติยา และสงครามสองปีเตอร์ คำว่า “สงครามร้อยปี” เป็นคำที่นักประวัติศาสตร์ในสมัยต่อมาประดิษฐ์ขึ้นเพื่อกำหนดยุคให้ครอบคลุมทุกเหตุการณ์เหล่านี้
สงครามมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์หลายประการ แม้ว่าจะเป็นสงครามของความขัดแย้งกันหลายด้านแต่ก็เป็นสงครามที่ที่ทำให้ทั้งฝ่ายอังกฤษเริ่มมีความรู้สึกถึงความเป็นชาตินิยม ทางด้านการทหารก็มีการนำอาวุธและยุทธวิธีใหม่ ๆ มาใช้ที่ทำให้ระบบศักดินาที่ใช้การต่อสู้บนหลังม้าเป็นหลักเริ่มหมดความสำคัญลง ในด้านระบบการทหารก็มีการริเริ่มการใช้ทหารประจำการที่เลิกใช้กันไปตั้งแต่การล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตก ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงบทบาทของเกษตรกร ความเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ เหล่านี้ทำให้เห็นว่าเป็นเหตุการณ์ที่สำคัญที่สุดเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์การสงครามของยุคกลาง ในฝรั่งเศสการรุกรานของฝ่ายอังกฤษ, สงครามกลางเมือง, การระบาดของเชื้อโรค, ความอดอยาก และการเที่ยวปล้นสดมของทหารรับจ้างและโจรทำให้ประชากรลดจำนวนลงไปถึงสองในสามในช่วงเวลานี้ เมื่อต้องออกจากแผ่นดินใหญ่ยุโรปอังกฤษก็กลายเป็นชาติเกาะที่มีผลต่อนโยบายและปรัชญาของอังกฤษต่อมาถึง 500 ปี
ที่มาของสงคราม

สาเหตุของความขัดแย้งเริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1066 เมื่อ ดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดียกกองทัพมารุกรานอังกฤษ พระองค์ทรงไดัรับชัยชนะต่อพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสันในยุทธการเฮสติงส์ และขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษ ในฐานะดยุคแห่งนอร์ม็องดี วิลเลียมยังคงขึ้นอยู่กับกษัตริย์ฝรั่งเศส ซึ่งต้องทรงสาบานความสวามิภักดิ์ต่อกษัตริย์ฝรั่งเศส การแสดงความสวามิภักดิ์ของกษัตริย์องค์หนึ่งต่อกษัตริย์อีกองค์หนึ่งเป็นการกระทำที่เหมือนเป็นการหยามศักดิ์ศรี พระเจ้าแผ่นดินอังกฤษจึงพยายามเลี่ยง ทางฝ่ายราชวงศ์กาเปเซียงที่ปกครองฝรั่งเศสเองก็ไม่พอใจที่มีกษัตริย์ประเทศเพื่อนบ้านมาเป็นเจ้าของดินแดนภายในราชอาณาจักรฝรั่งเศส และพยายามหาทางลดความเป็นอันตรายของฝ่ายอังกฤษต่อความมั่นคงของฝรั่งเศส
หลังจากสมัยของสงครามกลางเมืองที่เรียกว่าดิแอนะคี (The Anarchy) ในอังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1135 ถึงปี ค.ศ. 1154 ราชวงศ์อ็องฌูก็ขึ้นมามีอำนาจแทนราชวงศ์นอร์มัน สมัยที่รุ่งเรืองที่สุดราชวงศ์อ็องฌูก็ปกครองทั้งอังกฤษ และดินแดนในฝรั่งเศสที่รวมทั้งนอร์ม็องดี,ไมน์, อ็องฌู, ทูแรน, ปัวตูร์, แกสโคนี, แซงตง, และอากีแตน ซึ่งเป็นอาณาบริเวณที่มีเนื้อที่มากกว่าพระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศสเอง ดินแดนเหล่านี้เรียกรวม ๆ ว่าจักรวรรดิอ็องณู (Angevin Empire) การที่พระมหากษัตริย์อังกฤษแห่งราชวงศ์อ็องณูต้องแสดงความสวามิภักดิ์ต่อพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสผู้อ่อนแอกว่าเป็นชนวนที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งตลอดมา
พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษทรงได้รับดินแดนมากมายจากพระเจ้าริชาร์ดใจสิงห์ แต่พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศสทรงใช้ความอ่อนแอของพระเจ้าจอห์นทั้งทางกฎหมายและทางการทหาร และเมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1204 พระองค์ก็ทรงยึดดินแดนต่าง ๆ มาเป็นของฝรั่งเศส ยุทธการบูแวงส์ (Battle of Bouvines) ในปี ค.ศ. 1214, ยุทธการแซงตง (Saintonge War) ในปี ค.ศ. 1242 และยุทธการแซงต์ซาร์โดส์ (War of Saint-Sardos) ในปี ค.ศ. 1324) ทำให้ราชวงศ์อ็องณูสูญเสียดินแดนนอร์ม็องดีทั้งหมดและลดเนื้อที่ครอบครองในฝรั่งเศสลงเหลือเพียงในบริเวณบางส่วนของแกสโคนีเท่านั้น
เมื่อมาถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 ขุนนางอังกฤษก็ยังรำลึกถึงเวลาที่บรรพบุรุษมีอำนาจครอบครองดินแดนมากมายบนแผ่นดินใหญ่ยุโรปเช่นในนอร์ม็องดีซึ่งฝ่ายอังกฤษถือว่าเป็นดินแดนของบรรพบุรุษ และเป็นแรงบันดาลใจในความพยายามที่ยึดดินแดนเหล่านี้คืนมาในครอบครองอีกครั้งหนึ่ง
สาเหตุแห่งสงคราม

ในค.ศ. 1324 พระเจ้าชาร์ลที่ 4 แห่งฝรั่งเศส สิ้นพระชนม์โดยไม่มีทายาท ทำให้ราชวงศ์กาเปเชียงสายตรงต้องสิ้นสุดลง พระเจ้าเอ็ดวาร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษเป็นพระนัดดาของพระเจ้าชาลส์ที่ 4 เป็นพระญาติชายที่ใกล้ชิดที่สุดทางสายพระโลหิต จึงเป็นผู้มีสิทธิจะครองบัลลังก์มากที่สุด แต่ขุนนางฝรั่งเศส ไม่ต้องการให้กษัตริย์อังกฤษมาปกครองฝรั่งเศส จึงอ้างกฎบัตรซาลลิคของชนแฟรงก์โบราณว่า การสืบสันติวงศ์จะต้องผ่านทางผู้ชายเท่านั้น และให้ฟิลิปเคานท์แห่งวาลัวส์ ที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าฟิลิปที่ 3 ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฟิลิปที่ 6 เป็นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์วาลัวส์ ซึ่งเป็นสาขาของราชวงศ์กาเปเชียง ในค.ศ. 1331 พระเจ้าเอ็ดวาร์ดที่ 3 ทรงยินยอมที่จะสละสิทธิ์ในบัลลังก์ฝรั่งเศสทั้งมวลแต่ครองแคว้นกาสโคนี
ในค.ศ. 1333 พระเจ้าเอ็ดวาร์ดทรงทำสงครามกับสกอตแลนด์ โดยมีการส่งนักสืบเอกชนลอบเข้าไปสืบราชการลับ ซึ่งตอนนั้นเป็นพันธมิตรกับฝรั่งเศสตามสัญญาพันธมิตรเก่า (Auld Alliance) ทำให้พระเจ้าฟิลิปที่ 6 ทรงเห็นเป็นโอกาสจึงนำทัพบุกยึดแคว้นกาสโคนี แต่พระเจ้าเอ็ดวาร์ดทรงปราบปรามสกอตแลนด์อย่างรวดเร็ว และหันมาตอบโต้พระเจ้าฟิลิปได้ทัน
สงคราม > สงครามของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดแห่งอังกฤษ (ค.ศ. 1337 ถึง ค.ศ. 1360)

สงครามร้อยปีเริ่มต้นใน ค.ศ. 1337 ในตอนแรกทัพเรือฝรั่งเศสสามารถโจมตีเมืองท่าอังกฤษได้หลายที่ แต่ลมก็เปลี่ยนทิศเมื่อทัพเรือฝรั่งเศสถูกทำลายล้างในการรบที่สลุยส์ (Sluys) ในค.ศ. 1341 ตระกูลดรือซ์แห่งแคว้นบรีตตานีสูญสิ้น พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดและพระเจ้าฟิลิปจึงสู้รบกันเพื่อให้คนของตนได้ครองแคว้นบรีตตานี ใน ค.ศ. 1346 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงสามารถขึ้นบกได้ที่เมืองคัง (Caen) ในนอร์ม็องดี เป็นที่ตกใจแก่ชาวฝรั่งเศส พระเจ้าฟิลิปแต่งทัพไปสู้ แต่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงหลบหนีไปประเทศภาคต่ำ (Low Countries) ทัพฝรั่งเศสตามมาทัน แต่พ่ายแพ้ยับเยินที่การรบที่เครซี (Crécy) ทำให้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดต่อไปยึดเมืองท่าคาเลส์ของฝรั่งเศสและยึดเป็นที่มั่นบนแผ่นดินฝรั่งเศสได้ในค.ศ. 1347
ใน ค.ศ. 1348 ระหว่างที่ฝรั่งเศสกำลังลุกเป็นไฟด้วยสงคราม กาฬโรคก็ระบาดมาถึงฝรั่งเศสคร่าชีวิตผู้คนไปเป็นจำนวนมาก เจ้าชายดำพระโอรสของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด บุกอังกฤษจากกาสโคนี ชนะฝรั่งเศสในศึกปัวติเยร์ (Poitiers) จับพระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศสได้  ด้วยอำนาจของฝรั่งเศสที่อ่อนแอลง ทำให้ตามชนบทไม่มีขื่อแปโจรอาละวาด ทำให้ชาวบ้านก่อจลาจลกันมากมาย พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเห็นโอกาสจึงทรงบุกอีกครั้ง แต่ถูกองค์รัชทายาทแห่งฝรั่งเศสต้านไว้ได้ จนทำสนธิสัญญาบรีติญญี (Bretigny) ในค.ศ. 1360 อังกฤษได้อากีแตน บรีตตานีครึ่งนึง และเมืองท่าคาเลส์
สงคราม > สงครามของพระเจ้าชาร์ลส์แห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 1369 ถึง ค.ศ. 1389)

พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 5 ทรงสามารถบุกยึดดินแดนคืนจากอังกฤษได้ ด้วยความช่วยเหลือของขุนพลแบร์ทรันด์ เดอ เกอสแคลง (Bertrand de Guesclin) องค์ชายเอ็ดเวิร์ดทรงติดพันอยู่กับสงครามในสเปน จนทรงปลีกพระองค์มาฝรั่งเศสได้ในค.ศ. 1371 ฝ่ายอังกฤษตอบโต้โดย Chevauchée เมืองต่าง ๆ ของฝรั่งเศส แต่เดอเกอสแคลงก็ไม่หลงกล
องค์ชายเอ็ดเวิร์ดสิ้นพระชนม์ในค.ศ. 1376 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดสิ้นพระชนม์ในค.ศ. 1377 และเดอเกอสแคลงสิ้นชีวิตในค.ศ. 1380 เมื่อผู้นำทัพสิ้นชีวิตไปหมดแล้ว สงครามก็สงบลงอีกครั้ง จนทำสัญญาสงบศึกในค.ศ. 1389
สงคราม > สงครามพระเจ้าเฮนรีแห่งอังกฤษ (ค.ศ. 1415 ถึง ค.ศ. 1429)

สงครามร้อยปีหยุดยาวเพราะฝรั่งเศสตกอยู่ในสงครามกลางเมืองระหว่างตระกูลอาร์มันญัค (Armagnac) และดยุคแห่งเบอร์กันดี เพราะพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 6 มีพระสติไม่สมประกอบ ทำให้แย่งอำนาจกันปกครองบ้านเมือง และขอให้อังกฤษช่วย แต่อังกฤษเองก็กำลังมีสงครามกลางเมือง และเวลส์และไอร์แลนด์ก่อกบฏ สกอตแลนด์บุก
เมื่ออังกฤษสงบแล้ว พระเจ้าเฮนรีที่ 5 ก็ทรงนำทัพบุกฝรั่งเศสในค.ศ. 1415 และชนะฝรั่งเศสขาดรอยที่ยุทธการอาแฌงคูร์ต ได้ดยุคแห่งเบอร์กันดีมาเป็นพวก และยึดฝรั่งเศสตอนเหนือไว้ได้ทั้งหมดในค.ศ. 1419 พระเจ้าเฮนรีทรงเฝ้าพระเจ้าชาลส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศสซึ่งทรงพระสติไม่สมประกอบ ทำสัญญาให้พระโอรสพระเจ้าเฮนรีขึ้นครองฝรั่งเศสเมื่อพระเจ้าชาลส์สิ้นพระชนม์ แต่ทัพสกอตแลนต์ก็มาช่วยขัดขวางเอาไว้ เมื่อพระเจ้าชาลส์สิ้นพระชนม์ พระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ ก็ขึ้นเป็นกษัตริย์ฝรั่งเศส แต่ตระกูลอาร์มันญัคยังคงจงรักภัคดีต่อองค์รัชทายาทฝรั่งเศส
สงคราม > ชัยชนะของฝรั่งเศส (ค.ศ. 1429 ถึง ค.ศ. 1453)

ใน ค.ศ. 1428 อังกฤษล้อมเมืองออร์เลอองส์ แต่โจนออฟอาร์ก (ฌาน ดาร์ก) เสนอตัวขับไล่ทัพอังกฤษกล่าวว่านางเห็นนิมิตว่าพระเจ้าให้เธอปลดปล่อยฝรั่งเศสจากอังกฤษ จนสามารถขับไล่ทัพอังกฤษออกไปได้ใน ค.ศ. 1429 และยังสามารถเปิดทางให้องค์รัชทายาทสามารถยึดเมืองแรงส์เพื่อราชาภิเษกพระเจ้าชาลส์ที่ 7 นับเป็นจุดเปลี่ยนในสงครามร้อยปี แต่โจนออฟอาร์กถูกพวกเบอร์กันดีจับได้และส่งให้อังกฤษ และถูกเผาทั้งเป็น ใน ค.ศ. 1435 แคว้นเบอร์กันดีหันมาเป็นพวกฝรั่งเศส แม้ฝ่ายอังกฤษจะมีจอห์น ทัลบอต ที่ดุร้าย แต่พระเจ้าชาลส์ที่ 7ก็ทรงสามารถยึดฝรั่งเศสคืนได้เกือบหมดใน ค.ศ. 1453 (ยกเว้นคาเลส์) ในการรบที่คาสตีลโลญ (Castillogne) ซึ่งฝรั่งเศสใช้ปืนเป็นครั้งแรก เป็นอันสิ้นสุดสงครามร้อยปี
การรบที่สลุยส์
โจนออฟอาร์กกู้เมืองออร์เลียงส์
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 4

สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 4 (อังกฤษ: Fourth French Republic, ฝรั่งเศส: Quatrième République Française) เป็นสาธารณรัฐที่ปกครองประเทศฝรั่งเศสระหว่าง พ.ศ. 2489 - พ.ศ. 2501 โดยมีรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐฉบับที่ 4 ถือว่าเป็นสาธารณรัฐที่ได้ฟื้นฟูมาจากสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 ที่ได้ก่อตั้งหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่ก็ได้ประสบปัญหาและล้มเหลวในกาลต่อมา เนื่องจากนโยบายการปกครองที่ผิดพลาด มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2489 ซึ่งก็ทำให้สาธารณรัฐฝรั่งเศสได้เริ่มก่อตั้งขึ้น
มีการพยายามที่จะทำให้การปกครองฝ่ายบริหารนั้นแข็งแรงและมั่นคง เพื่อที่จะป้องกันเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่ความอ่อนแอและไม่มั่นคงก็ยังคงอยู่และก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงบ่อยครั้งในรัฐบาล ซึ่งในยุคนี้ก็ได้เห็นการเจริญเติบโตอย่างเข้มแข็งของเศรษฐกิจฝรั่งเศส
อย่างไรก็ตาม รัฐบาลฝรั่งเศสตัดสินใจที่จะปลดปล่อยอาณานิคมที่เหลืออยู่ เนื่องจากปัญหาและการก่อจลาจลในอาณานิคมของฝรั่งเศส การจลาจลในแอลจีเรียเป็นการสิ้นสุดสาธารณรัฐที่ 4 และชาร์ลส์ เดอ กอลส์ก่อตั้งสาธารณรัฐที่ 5
สำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ

| --- | --- |

ชื่อย่อ: โอเอชซีเอชอาร์ อัชเซเดอัช
สถาปนา: 20 ธันวาคม 1993
ประเภท: หน่วยงาน
สถานะตามกฎหมาย: ดำเนินการอยู่
สํานักงานใหญ่: เจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ นครนิวยอร์ก สหรัฐ
หัวหน้า: โวลเกอร์ เติร์ก (ข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชน)
เว็บไซต์: www.ohchr.org
สำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ (อังกฤษ: Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights, OHCHR; ฝรั่งเศส: Haut-Commissariat des Nations unies aux droits de l'homme, HCDH) เป็นแผนกหนึ่งของสำนักเลขาธิการสหประชาชาติซึ่งทำงานเพื่อส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชนซึ่งได้รับประกันภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศและโทษที่กำหนดในปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ค.ศ. 1948 สำนักงานฯ ก่อตังขึ้นโดยสมัชชาสหประชาชาติในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1993
สำนักงานฯ มีข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติเป็นหัวหน้า ซึ่งทำหน้าที่ประสานงานกิจกรรมด้านสิทธิมนุษยชนในระบบยูเอ็น และเป็นสำนักเลขาธิการของสภาสิทธิมนุษยชนในเจนีวา ประเทศสวิสเซอร์แลนด์
ในปี 2561–62 แผนกฯ ได้รับงบประมาณ 201.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (3.7% ของงบประมาณประจำยูเอ็น) และมีพนักงานประมาณ 1,300 คนในเจนีวาและนครนิวยอร์ก เป็นสมาชิกโดยตำแหน่งของคณะกรรมการกลุ่มพัฒนาสหประชาชาติ
สหพันธ์ฟันดาบนานาชาติ

| --- | --- |

ก่อตั้ง: 29 พฤศจิกายน 1913; 110 ปีก่อน (1913-11-29)
ประเภท: กีฬาฟันดาบสากล
สํานักงานใหญ่: โลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
สมาชิก  : 145 ประเทศ
ประธาน: Alisher Usmanov
เว็บไซต์: www.fie.ch
สหพันธ์ฟันดาบนานาชาติ (ฝรั่งเศส: Fédération Internationale d'Escrime; อังกฤษ: International Fencing Federation) เป็นองค์กรที่ควบคุมดูแลกีฬาฟันดาบสากลระหว่างประเทศ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1913 ในปารีส ประเทศฝรั่งเศส ปัจจุบันสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และมีสมาชิกทั้งหมด 135 ประเทศ
รายการแข่งขัน

ฟันดาบชิงแชมป์โลก
ฟันดาบเวิลด์คัพ
ฟันดาบเยาวชนชิงแชมป์โลก
กีฬาฟันดาบในโอลิมปิก
ประธานสหพันธ์

1913–1921:  Albert Feyerik
1921–1924:  André Maginot
1925–1928:  George van Rossem
1929–1932:  Eugène Empeyta
1933–1948:  Paul Anspach
1949–1952:  Jacques Coutrot
1953–1956:  Giuseppe Mazzini
1957–1960:  Pierre Ferri
1961–1964:  Miguel de Capriles
1965–1980:  Pierre Ferri
1981–1984:  Giancarlo Brusati
1984–1992:  Rolland Boitelle
1993–2008:  René Roch
Since 2008:  Alisher Usmanov
ประเทศสมาชิก

ณ ปี ค.ศ. 2012 สหพันธ์มีสมาชิกสมาพันธ์ 145 สมาพันธ์
| ทวีปแอฟริกา (CAE) |  ทวีปอเมริกา (CPE) | ทวีปเอเชีย (AFC) | ทวีปยุโรป (CEE) | ทวีปโอเชียเนีย (OFC) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   แอลจีเรีย    เบนิน    บอตสวานา    บูร์กินาฟาโซ    โกตดิวัวร์    สาธารณรัฐคองโก    แคเมอรูน    สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก    อียิปต์    กาบอง    อิเควทอเรียลกินี    กินี    ลิเบีย    มาดากัสการ์    มาลี    โมร็อกโก    มอริเตเนีย    มอริเชียส    นามิเบีย    ไนเจอร์    ไนจีเรีย    เซเนกัล    เซียร์ราลีโอน    โซมาเลีย    แอฟริกาใต้    โตโก    ตูนิเซีย |   แอนทีกาและบาร์บิวดา    อาร์เจนตินา    อารูบา    บาฮามาส    บาร์เบโดส    เบลีซ    เบอร์มิวดา    โบลิเวีย    บราซิล    แคนาดา   ชิลี    โคลอมเบีย    คอสตาริกา    คิวบา    ดอมินีกา    สาธารณรัฐโดมินิกัน    เอกวาดอร์    เอลซัลวาดอร์    กัวเตมาลา    กายอานา    ฮอนดูรัส    จาเมกา    เม็กซิโก    นิการากัว    ปานามา    ปารากวัย    เปรู    ปวยร์โตรีโก    สหรัฐ    หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ    อุรุกวัย    เวเนซุเอลา |   อัฟกานิสถาน    ซาอุดีอาระเบีย    บังกลาเทศ    บาห์เรน    บรูไน    กัมพูชา    จีน    เกาหลีใต้    เกาหลีเหนือ    สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์    ฟิลิปปินส์    กวม    ฮ่องกง    อินเดีย    อินโดนีเซีย    อิหร่าน    อิรัก    ญี่ปุ่น    จอร์แดน    คาซัคสถาน    คีร์กีซสถาน    คูเวต    เลบานอน    มาเก๊า    พม่า    มาเลเซีย    มองโกเลีย    เนปาล    ปาเลสไตน์    กาตาร์    สิงคโปร์    ศรีลังกา    ซีเรีย    ไทย    จีนไทเป    ทาจิกิสถาน    เติร์กเมนิสถาน    อุซเบกิสถาน    เวียดนาม    เยเมน |   แอลเบเนีย    อาร์มีเนีย    ออสเตรีย    อาเซอร์ไบจาน    เบลเยียม    เบลารุส    บัลแกเรีย    ไซปรัส    โครเอเชีย    เดนมาร์ก    สโลวาเกีย    สโลวีเนีย    สเปน    เอสโตเนีย    ฟินแลนด์    ฝรั่งเศส    จอร์เจีย    เยอรมนี    กรีซ    ฮังการี    ไอร์แลนด์   ไอซ์แลนด์    อิสราเอล    อิตาลี    ลัตเวีย    ลิทัวเนีย    ลักเซมเบิร์ก    มาซิโดเนียเหนือ    มอลตา    มอลโดวา    โมนาโก    นอร์เวย์    เนเธอร์แลนด์    โปแลนด์    โปรตุเกส    เช็กเกีย    สหราชอาณาจักร   โรมาเนีย    รัสเซีย    ซานมารีโน    เซอร์เบีย    สวีเดน    สวิตเซอร์แลนด์    ตุรกี    ยูเครน |   ออสเตรเลีย    นิวซีแลนด์   |
ฟุตบอลโลก 2014

| Copa do Mundo da FIFA Brasil 2014 |
| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์ฟุตบอลโลก 2014
รายละเอียดการแข่งขัน
ประเทศเจ้าภาพ: บราซิล
วันที่: 13 มิถุนายน – 13 กรกฎาคม
ทีม: 32 (จาก 6 สมาพันธ์)
สถานที่: 12 (ใน 12 เมืองเจ้าภาพ)
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  เยอรมนี (สมัยที่ 4)
รองชนะเลิศ:  อาร์เจนตินา
อันดับที่ 3:  เนเธอร์แลนด์
อันดับที่ 4:  บราซิล
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 64
จำนวนประตู: 171 (2.67 ประตูต่อนัด)
ผู้ชม: 3,429,873 (53,592 คนต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  ฮาเมส โรดรีเกซ  (6 ประตู)
ผู้เล่นยอดเยี่ยม:  เลียวเนล เมสซี
ผู้รักษาประตูยอดเยี่ยม:  มานูเอล นอยเออร์
ผู้เล่นดาวรุ่งยอดเยี่ยม:  ปอล ปอกบา
← 2010 2018 → 
ฟุตบอลโลก 2014 (อังกฤษ: 2014 FIFA World Cup; โปรตุเกส: Copa do Mundo da FIFA 2014) เป็นการแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งที่ 20 ซึ่งจัดขึ้นที่ประเทศบราซิลระหว่างวันที่ 13 มิถุนายน–13 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ซึ่งเป็นครั้งที่สองที่บราซิลได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันดังกล่าว โดยเป็นเจ้าภาพครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2493 ทำให้บราซิลกลายเป็นประเทศที่ 5 ที่เป็นเจ้าภาพฟุตบอลโลกสองครั้งต่อจากเม็กซิโก อิตาลี ฝรั่งเศส และเยอรมนี เป็นครั้งแรกที่จัดขึ้นในทวีปอเมริกาใต้นับตั้งแต่ พ.ศ. 2521 ที่ประเทศอาร์เจนตินา เป็นครั้งแรกที่มีจัดการแข่งขันนอกทวีปยุโรปสองครั้งติดต่อกัน และยังเป็นครั้งแรกที่มีจัดการแข่งขันในซีกโลกใต้สองครั้งติดต่อกัน (ก่อนหน้านี้ ฟุตบอลโลก 2010 จัดในประเทศแอฟริกาใต้) นอกจากนี้ ฟีฟ่าก็ได้ใช้เทคโนโลยีโกลไลน์เป็นครั้งแรกในการแข่งขันครั้งนี้ด้วย
ตั๋วของการแข่งขันเปิดขายตั้งแต่วันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2556 จำนวนประมาณ 3.3 ล้านใบ ผ่านเว็บไซต์ของฟีฟ่า
การคัดเลือกเจ้าภาพ

วันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2546 ฟีฟ่าได้ประกาศว่า การแข่งขันฟุตบอลโลกจะจัดขึ้นในทวีปอเมริกาใต้อีกครั้งนับตั้งแต่การแข่งขันฟุตบอลโลก 1978 ในอาร์เจนตินา เพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายที่จะหมุนเวียนสิทธิ์ในการจัดการแข่งขันไปตามสหพันธ์ฟุตบอลต่าง ๆ ต่อมาในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2546 สมาพันธ์ฟุตบอลอเมริกาใต้ (คอนเมบอล) ได้แจ้งว่าอาร์เจนตินา บราซิล และโคลอมเบียมีความประสงค์จะเป็นเจ้าภาพฟุตบอลโลก 2014 รอบสุดท้าย และในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2547 คอนเมบอลได้ลงมติเอกฉันท์ให้บราซิลเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันในครั้งนี้
บราซิลได้ประกาศเสนอตัวเป็นเจ้าภาพอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549 และโคลอมเบียได้ประกาศในวันถัดมา ส่วนอาร์เจนตินาไม่ได้ประกาศเสนอตัว โดยในวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2550 โคลอมเบียได้ขอถอนตัวอย่างเป็นทางการ ซึ่งฟรันซิสโก ซานโตส กัลเดรอน รองประธานาธิบดีโคลอมเบียกล่าวว่าโคลอมเบียจะจัดการแข่งขันฟุตบอลโลกชุดอายุไม่เกิน 20 ปี ใน พ.ศ. 2554 แทน ทำให้เหลือเพียงบราซิลประเทศเดียวที่จะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันนี้
บราซิลชนะการคัดเลือกเจ้าภาพฟุตบอลโลก 2014 ในฐานะที่เป็นประเทศเดียวที่เสนอชื่อเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน โดยงานประกาศนั้นมีขึ้นในวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2550
ทีมที่เข้าร่วมอย่างเป็นทางการ > รอบคัดเลือก

บทความหลัก: ฟุตบอลโลก 2014 รอบคัดเลือก
การแข่งขันรอบคัดเลือก จัดขึ้นระหว่างเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2554 ถึงพฤศจิกายน พ.ศ. 2556 เพื่อให้เหลือเพียง 32 ทีมในรอบสุดท้าย บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาเป็นทีมชาติเดียวที่เข้ารอบสุดท้ายเป็นครั้งแรก ส่วนยูเครนคือทีมที่มีอันดับโลกสูงสุด (อันดับที่ 16) ที่ไม่ผ่านเข้ามาเล่นในรอบสุดท้าย
อนึ่ง เมื่อแข่งขันรอบคัดเลือกเสร็จสิ้น ฟีฟ่ายังกำหนดให้มีการแข่งขันรอบแพ้คัดออก (play-off) เพื่อเลือกทีมชาติเข้ารอบสุดท้ายอีกชั้นหนึ่ง โดยในคราวนี้จัดเป็นสองคู่ แต่ละคู่ใช้ระบบเหย้า-เยือน ประกอบด้วยอันดับที่ 5 จากโซนเอเชียพบกับอันดับที่ 5 จากโซนอเมริกาใต้ซึ่งโซนอเมริกาใต้ชนะ และอีกคู่หนึ่งคืออันดับที่ 4 จากโซนคอนคาแคฟพบกับทีมชนะเลิศจากโซนโอเชียเนียซึ่งโซนคอนคาแคฟชนะ
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (4)  ออสเตรเลีย (62)   อิหร่าน (43)   ญี่ปุ่น (46)   เกาหลีใต้ (57) สมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา (5)  แอลจีเรีย (22)   แคเมอรูน (56)   กานา (37)   โกตดิวัวร์ (23)   ไนจีเรีย (44) สมาพันธ์ฟุตบอลโอเชียเนีย (0) ไม่ผ่านรอบคัดเลือก |  สมาพันธ์ฟุตบอลอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน (4)  คอสตาริกา (28)   ฮอนดูรัส (33)   เม็กซิโก (20)   สหรัฐ (13) สมาพันธ์ฟุตบอลอเมริกาใต้ (6)  อาร์เจนตินา (5)   บราซิล (3) (เจ้าภาพ)   ชิลี (14)   โคลอมเบีย (8)   เอกวาดอร์ (26)   อุรุกวัย (7) |  สหพันธ์ฟุตบอลยุโรป (13)  เบลเยียม (11)   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (21)   โครเอเชีย (18)   อังกฤษ (10)   ฝรั่งเศส (17)   เยอรมนี (2)   กรีซ (12)   อิตาลี (9)   เนเธอร์แลนด์ (15)   โปรตุเกส (4)   รัสเซีย (19)   สเปน (1)   สวิตเซอร์แลนด์ (6) |    ผ่านรอบคัดเลือก   ตกรอบคัดเลือก  ไม่ได้เข้าร่วม   ไม่ได้เป็นสมาชิกฟีฟ่า ตัวเลขในวงเล็บ หมายถึงอันดับโลกซึ่งจัดโดยฟีฟ่า   |
วันและสถานที่แข่งขัน > วันแข่งขัน

การแข่งขันครั้งนี้จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 12 มิถุนายน ถึง 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ซึ่งเป็นสัปดาห์หลังจากที่การแข่งขันฟุตบอลลีกในทวีปยุโรปปิดฤดูกาลลง และยังตรงกับช่วงฤดูหนาวของประเทศในเขตกึ่งร้อนอย่างบราซิลอีกด้วย
การจับสลากแบ่งกลุ่มรอบสุดท้าย

การจับสลากแบ่งกลุ่มรอบสุดท้ายของฟุตบอลโลก 2014 จัดขึ้นที่กอสตาดูเซาอีปีรีสอร์ต เมืองมาตาจีเซาโฌเอา รัฐบาเยีย ในวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2556 เวลา 13:00 น. ตามเวลาท้องถิ่น (UTC –3)