stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภูมิอากาศไทย
ฤดูกาล > ฤดูร้อน

เริ่มตั้งแต่กลางเดือนกุมภาพันธ์ไปจนถึงกลางเดือนพฤษภาคม ซึ่งเป็นช่วงเปลี่ยนจากมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือเป็นมรสุมตะวันออกเฉียงใต้ และเป็นระยะที่ขั้วโลกเหนือหันเข้าหาดวงอาทิตย์ โดยเฉพาะเดือนเมษายนบริเวณประเทศไทย มีดวงอาทิตย์อยู่เกือบตรงศีรษะในเวลาเที่ยงวัน ทำให้ได้รับความร้อนจากดวงอาทิตย์เต็มที่ สภาวะอากาศจึงร้อนอบอ้าวทั่วไป ในฤดูนี้แม้ว่าโดยทั่วไปจะมีอากาศร้อนและแห้งแล้ง แต่บางครั้งอาจมีมวลอากาศเย็นจากประเทศจีนแผ่ลงมาปกคลุมถึงประเทศไทยตอนบน ทำให้เกิดการปะทะกันของมวลอากาศเย็นกับมวลอากาศร้อนที่ปกคลุมอยู่เหนือประเทศไทย ซึ่งก่อให้เกิดพายุฝนฟ้าคะนองและลมกระโชกแรงหรืออาจมีลูกเห็บตกก่อให้เกิดความเสียหายได้ พายุฝนฟ้าคะนองที่เกิดขึ้นในฤดูนี้มักเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "พายุฤดูร้อน"
ลักษณะของอากาศในฤดูร้อนใช้เกณฑ์อุณหภูมิสูงสุดของแต่ละวัน โดยแบ่งดังนี้
อากาศร้อน จะมีอุณหภูมิระหว่าง 35 - 39.9 องศาเซลเซียส
อากาศร้อนจัด มีอุณหภูมิ 40 องศาเซลเซียสขึ้นไป
ฤดูกาล > ฤดูฝน

เริ่มตั้งแต่กลางเดือนพฤษภาคมเมื่อมรสุมตะวันตกเฉียงใต้พัดปกคลุมประเทศไทย และร่องความกดอากาศต่ำพาดผ่านประเทศไทยทำให้มีฝนชุกทั่วไป ร่องความกดอากาศต่ำนี้ปกติจะพาดผ่านภาคใต้ในเดือนพฤษภาคม แล้วจึงเลื่อนขึ้นไปทางเหนือตามลำดับจนถึงช่วงประมาณปลายเดือนมิถุนายน จะพาดผ่านอยู่บริเวณประเทศจีนตอนใต้ ทำให้ฝนในประเทศไทยลดลงระยะหนึ่ง และเรียกว่าเป็น "ฝนทิ้งช่วง" ซึ่งอาจนานประมาณ 1 - 2 สัปดาห์หรือบางปีอาจเกิดขึ้นรุนแรงและมีฝนน้อยนานนับเดือน ในเดือนกรกฎาคมปกติร่องความกดอากาศต่ำจะเลื่อนกลับลงมาทางใต้พาดผ่านบริเวณประเทศไทยอีกครั้ง ทำให้มีฝนชุกต่อเนื่อง จนกระทั่งมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือพัดเข้ามาปกคลุมประเทศไทยแทนที่มรสุมตะวันตกเฉียงใต้ ประมาณกลางเดือนตุลาคมประเทศไทยตอนบน จะเริ่มมีอากาศเย็นและฝนลดลง โดยเฉพาะภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เว้นแต่ภาคใต้ยังคงมีฝนชุกต่อไปจนถึงเดือนธันวาคมและมักมีฝนหนักถึงหนักมาก 1 - 2 สัปดาห์ จนก่อให้เกิดอุทกภัย โดยเฉพาะภาคใต้ฝั่งตะวันออกซึ่งจะมีปริมาณฝนมากกว่าภาคใต้ฝั่งตะวันตก อย่างไรก็ตามการเริ่มต้นฤดูฝนอาจจะช้าหรือเร็วกว่ากำหนดได้ประมาณ 1 - 2 สัปดาห์การพิจารณาปริมาณฝนในเวลา 24 ชั่วโมงของแต่ละวัน จะนับตั้งแต่เวลา 07.00 น. จนถึงเวลา 07.00 น. ของวันถัดไป โดยมีเกณฑ์แบ่งดังนี้
ฝนวัดจำนวนไม่ได้: ปริมาณฝนน้อยกว่า 0.1 มิลลิเมตร
ฝนเล็กน้อย: ปริมาณฝนระหว่าง 0.1 - 10.0 มิลลิเมตร
ฝนปานกลาง: ปริมาณฝนระหว่าง 10.1 - 35.0 มิลลิเมตร
ฝนหนัก: ปริมาณฝนระหว่าง 35.1 - 90.0 มิลลิเมตร
ฝนหนักมาก: ปริมาณฝนตั้งแต่ 90.1 มิลลิเมตรขึ้นไป
ฤดูกาล > ฤดูหนาว

เริ่มตั้งแต่กลางเดือนตุลาคมถึงกลางเดือน กุมภาพันธ์ เมื่อมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือพัดปกคลุมประเทศไทยตั้งแต่กลางเดือนตุลาคม ในช่วงกลางเดือนตุลาคมนานราว 1-2 สัปดาห์ เป็นช่วงเปลี่ยนฤดูจากฤดูฝนเป็นฤดูหนาว อากาศแปรปรวนไม่แน่นอน อาจเริ่มมีอากาศเย็นหรืออาจยังมีฝนฟ้าคะนอง โดยเฉพาะบริเวณภาคกลางตอนล่างและภาคตะวันออกลงไปซึ่งจะหมดฝน และเริ่มมีอากาศเย็นช้ากว่าภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ลักษณะของอากาศในฤดูหนาว
ลักษณะของอากาศในฤดูหนาวใช้เกณฑ์อุณหภูมิต่ำสุดของแต่ละวัน โดยแบ่งดังนี้
อากาศหนาวจัด จะมีอุณหภูมิต่ำกว่า 8.0 องศาเซลเซียส
อากาศหนาว มีอุณหภูมิระหว่าง 8.0 - 15.9 องศาเซลเซียส
อากาศเย็น มีอุณหภูมิระหว่าง 16.0 - 22.9 องศาเซลเซียส
ปริมาณฝน

โดยทั่วไปประเทศไทยมีฝนอยู่ในเกณฑ์ดี พื้นที่ส่วนใหญ่มีปริมาณฝน 1,200–1,600 มิลลิเมตรต่อปี ปริมาณฝนรวมตลอดปีเฉลี่ยทั่วประเทศมีค่า 1,587.7 มิลลิเมตร ปริมาณฝนในแต่ละพื้นที่ผันแปรไปตามลักษณะภูมิประเทศ นอกเหนือจากการผันแปรตามฤดูกาล บริเวณประเทศไทยตอนบนปกติจะแห้งแล้งและมีฝนน้อยในฤดูหนาว เมื่อเข้าสู่ฤดูร้อนปริมาณฝน จะเพิ่มขึ้นบ้างพร้อมทั้งมีพายุฟ้าคะนอง และเมื่อเข้าสู่ฤดูฝนปริมาณฝนจะเพิ่มขึ้นมาก โดยจะมีปริมาณฝนมากที่สุดในเดือนสิงหาคมหรือกันยายน พื้นที่ที่มีปริมาณฝนมาก ส่วนใหญ่จะอยู่ด้านหน้าทิวเขา หรือด้านรับลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ ได้แก่ พื้นที่ทางด้านตะวันตกของประเทศและบริเวณภาคตะวันออก โดยเฉพาะที่อำเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราด มีปริมาณฝนรวมตลอดปีมากกว่า 4,000 มิลลิเมตร ส่วนพื้นที่ที่มีฝนน้อยส่วนใหญ่อยู่ด้านหลังเขา ได้แก่พื้นที่บริเวณตอนกลางของภาคเหนือและภาคกลาง และบริเวณด้านตะวันตกของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สำหรับภาคใต้มีฝนชุกเกือบตลอดปียกเว้นช่วงฤดูร้อน พื้นที่บริเวณภาคใต้ฝั่งตะวันตก ซึ่งเป็นด้านรับลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ จะมีปริมาณฝนมากกว่าภาคใต้ฝั่งตะวันออกในช่วงฤดูฝน โดยมีปริมาณฝนมากที่สุดในเดือนกันยายน ส่วนช่วงฤดูหนาวบริเวณภาคใต้ฝั่งตะวันออก ซึ่งเป็นด้านรับลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ จะมีปริมาณฝนมากกว่าภาคใต้ฝั่งตะวันตก โดยมีปริมาณฝนมากที่สุดในเดือนพฤศจิกายน พื้นที่ที่มีปริมาณฝนมากที่สุดของภาคใต้อยู่บริเวณจังหวัดระนอง ซึ่งมีปริมาณฝนรวมตลอดปีมากกว่า 4,000 มิลลิเมตร ส่วนพื้นที่ที่มีฝนน้อยได้แก่ภาคใต้ฝั่งตะวันออกตอนบน ด้านหลังทิวเขาตะนาวศรี บริเวณจังหวัดเพชรบุรีและประจวบคีรีขันธ์
| ภาค | ฤดูร้อน (มม> ) | ฤดูฝน (มม> ) | ฤดูหนาว (มม> ) | จำนวนวันฝนตกใน 1 ปี |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เหนือ | 187.3 | 943.2 | 100.4 | 122 |
| ตะวันออกเฉียงเหนือ | 224.4 | 1,103.8 | 76.3 | 116 |
| กลาง | 205.4 | 942.5 | 127.3 | 116 |
| ตะวันออก | 277.3 | 1,433.2 | 178.4 | 130 |
| ใต้ฝั่งตะวันออก | 229.0 | 608.0 | 827.9 | 145 |
| ใต้ฝั่งตะวันตก | 411.3 | 1,841.3 | 464.6 | 178 |
หมายเหตุ: ค่าเฉลี่ยในคาบ 30 ปี (พ.ศ. 2524–2553) อ้างอิง:
| ข้อมูลภูมิอากาศของประเทศไทย (2534–2563)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของประเทศไทย (2534–2563)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของประเทศไทย (2534–2563)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของประเทศไทย (2534–2563)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของประเทศไทย (2534–2563)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของประเทศไทย (2534–2563)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของประเทศไทย (2534–2563)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของประเทศไทย (2534–2563)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของประเทศไทย (2534–2563)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของประเทศไทย (2534–2563)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของประเทศไทย (2534–2563)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของประเทศไทย (2534–2563)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของประเทศไทย (2534–2563)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของประเทศไทย (2534–2563)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 30.3 (1.193) | 20.4 (0.803) | 49.5 (1.949) | 88.7 (3.492) | 193.1 (7.602) | 188.6 (7.425) | 202.6 (7.976) | 240.9 (9.484) | 253 (9.96) | 187.2 (7.37) | 98.4 (3.874) | 50 (1.97) | 1,602.7 (63.098) |
แหล่งที่มา: กรมอุตุนิยมวิทยา,"ปริมาณฝนเฉลี่ยรายเดือนของประเทศไทย (มม.) ในคาบ 30 ปี".
ความชื้นสัมพัทธ์

ประเทศไทยตั้งอยู่ในเขตร้อนใกล้เส้นศูนย์สูตร จึงมีอากาศร้อนชื้นปกคลุมเกือบตลอดปี เว้นแต่บริเวณที่อยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดินตั้งแต่ภาคกลางขึ้นไปความชื้นสัมพัทธ์จะลดลงชัดเจนในช่วงฤดูหนาว และฤดูร้อน โดยเฉพาะฤดูร้อนจะเป็นช่วงที่ความชื้นสัมพัทธ์ลดลงต่ำสุดในรอบปี ในบริเวณดังกล่าวมีความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยตลอดปี 73–75 % และจะลดลงเหลือ 64–69 % ในช่วงฤดูร้อน และเคยมีความชื้นสัมพัทธ์ลดลงต่ำที่สุดเพียง 9 เปอร์เซ็นต์ เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 ที่จังหวัดเลย และเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2533 ที่จังหวัดเชียงราย ส่วนบริเวณที่อยู่ติดฝั่งทะเลได้แก่ภาคตะวันออก และภาคใต้จะมีความชื้นสัมพัทธ์สูงกว่า โดยเฉพาะภาคใต้มีความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยตลอดปี 79–80 %
| ภาค | ฤดูร้อน | ฤดูฝน | ฤดูหนาว | ตลอดปี |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เหนือ | 63 | 81 | 74 | 74 |
| ตะวันออกเฉียงเหนือ | 66 | 80 | 69 | 73 |
| กลาง | 68 | 78 | 70 | 73 |
| ตะวันออก | 75 | 81 | 71 | 76 |
| ใต้ฝั่งตะวันออก | 78 | 79 | 81 | 79 |
| ใต้ฝั่งตะวันตก | 77 | 84 | 78 | 80 |
หมายเหตุ: ค่าเฉลี่ยในคาบ 30 ปี (พ.ศ. 2524–2553) หน่วยเปอร์เซ็นต์ อ้างอิง:
เมฆ

ในช่วงฤดูหนาวต่อเนื่องถึงต้นฤดูร้อน (พฤศจิกายนถึงมีนาคม) ปกติประเทศไทยจะมีท้องฟ้าโปร่ง และมีเมฆปกคลุมน้อยกว่าช่วงอื่น ๆ ของปี เมฆที่ปกคลุมในช่วงดังกล่าวส่วนใหญ่เป็นเมฆชั้นสูง และมีเมฆก่อตัวในทางตั้ง เช่นเมฆคิวมูลัสหรือเมฆคิวมูโลนิมบัสที่ก่อให้เกิดฝนฟ้าคะนองได้บ้าง โดยเฉพาะช่วงตั้งแต่เดือนมีนาคมเป็นต้นไปถึงพฤษภาคม เมื่อเข้าสู่ฤดูฝนส่วนใหญ่ท้องฟ้าจะมีเมฆมาก หรือมีเมฆเต็มท้องฟ้า เว้นแต่ในช่วงฝนทิ้งประมาณปลายเดือนมิถุนายนถึงเดือนกรกฎาคมอาจมีโอกาสที่จะมีท้องฟ้าโปร่งได้
พายุฟ้าคะนอง

ประเทศไทยตอนบนมีโอกาสเกิดพายุฟ้าคะนองมากในช่วงเดือนเมษายนถึงตุลาคม โดยเฉพาะเดือนเมษายนถึงพฤษภาคมเป็นช่วงที่มีโอกาสเกิดพายุฟ้าคะนองได้มาก เนื่องจากสภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าว จึงมีการยกตัวขึ้นของมวลอากาศ และอาจมีมวลอากาศเย็นจากประเทศจีนแผ่ลงมา ในขณะที่มวลอากาศร้อนปกคลุมอยู่เหนือประเทศไทย ทำให้เกิดการปะทะกันของมวลอากาศร้อนและเย็น ซึ่งในกรณีที่มีพายุฟ้าคะนองรุนแรงอาจมีฝนตกหนักถึงหนักมาก มีลมกระโชกแรง และอาจมีลูกเห็บตกก่อให้เกิดความเสียหายได้ ส่วนภาคใต้เกิดขึ้นได้มากในช่วงเดือนมีนาคมถึงพฤศจิกายน
ลมผิวพื้น

ลมผิวพื้นที่พัดปกคลุมประเทศไทยผันแปรไปตามฤดูกาล ในฤดูหนาวหรือฤดูมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ ลมที่พัดปกคลุมประเทศไทยตอนบน ส่วนใหญ่เป็นลมฝ่ายเหนือและลมตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนภาคใต้ลมที่พัดปกคลุมส่วนใหญ่เป็นลมตะวันออกเฉียงเหนือและลมตะวันออก ในช่วงฤดูฝนหรือฤดูมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ลมที่พัดปกคลุมประเทศไทยส่วนใหญ่เป็นลมตะวันตก ลมตะวันตกเฉียงใต้และลมใต้ สำหรับช่วงฤดูร้อนเป็นช่วงที่ลมแปรปรวน แต่พื้นที่ส่วนใหญ่ ่โดยเฉพาะประเทศไทยตอนบนมักมีลมฝ่ายใต้พัดปกคลุม
ดูเพิ่ม

ภูมิศาสตร์ไทย
ความเสียหายจากพายุไต้ฝุ่นเกย์ ที่จังหวัดชุมพร เมื่อ พ.ศ. 2532
ซีวิงส์

ซีวิงส์ (อังกฤษ: Seawings) เป็นผู้ประกอบการทัวร์เครื่องบินทะเลระดับหรู ซึ่งตั้งอยู่ในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ บริษัทนี้ได้รับการก่อตั้งขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2007 และให้ทัวร์ทางอากาศและการเช่าเหมาลำไปยังสถานที่ต่าง ๆ เช่น ดูไบ, อาบูดาบี, รัฐราสอัลไคมาห์ และรัฐฟูไจราห์ บริการของบริษัท ได้แก่ เที่ยวบินชมทัศนียภาพ, ทัศนศึกษาที่กำหนดเอง, แพคเกจของหมู่คณะ และเครื่องบินเช่าเหมาลำพิเศษไปกว่า 20 จุดต่าง ๆ ภายในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ โดยมีเงื่อนไขคือเป็นการแก้ปัญหาการเดินทางที่สมบูรณ์ทั่วทั้งภูมิภาค
บริการเครื่องบินทะเลได้รับการดำเนินโดยเจ็ท-ออปส์ เอฟแซดอี ซึ่งเป็นบริษัทที่อยู่ในดูไบ และเป็นผู้ถือใบรับรองผู้ประกอบการทางอากาศของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (AOC)
เจ็ท-ออปส์ เอฟแซดอี มีเจ้าของคือแอร์ชาร์เตอร์อินเตอร์เนชันแนลอาระเบีย จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทการจัดการบินชั้นนำในดูไบนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994
ฐานปฏิบัติการและยานเดินสมุทร

ยานเดินสมุทรประกอบด้วยเครื่องบินทะเลเซสนา 208 คาราวานสามลำ ซึ่งจะออกจากสามฐานที่มั่น โดยตั้งตามความเหมาะสมอยู่ที่ดูไบ และมีสถานที่ปฏิบัติการเดิมอยู่ที่เจเบล อาลี รวมถึงยังดำเนินการทัวร์จากอ่าวดูไบและหมู่เกาะเดอะเวิลด์
เซสนา 208 คาราวาน สามารถบรรจุผู้โดยสารได้เก้าที่นั่งกับนักบินหนึ่งที่นั่ง และมีความเร็วในการแล่นทางน้ำที่ประมาณ 130 นอต เครื่องบินซีวิงส์มีการติดตั้ง:
• เบาะนั่งแบบหรู
• หน้าต่างขนาดใหญ่สำหรับแต่ละที่นั่ง
• ห้องโดยสารปรับอากาศ
เซสนา 208 คาราวาน เป็นเครื่องบินบริการสาธารณะเครื่องยนต์เดียวและผลิตในสหรัฐอเมริกา โดยใช้เครื่องยนต์คะเนเดียนแพรตต์แอนด์วิทนีย์ พีที6เอ-114เอ ซึ่งเป็นหนึ่งในเครื่องยนต์ที่น่าเชื่อถือที่สุดของโลก โดยมีต้นแบบเดิมที่ออกบินครั้งแรกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1982 และได้รับการรับรองโดยสำนักงานบริหารการบินแห่งชาติในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1984 เครื่องบินได้รับการบำรุงรักษาโดยผู้เชี่ยวชาญด้านวิศวกรรม ผู้มีประกาศนียบัตรชั้นสูงสุด ที่ออกโดยเจ้าหน้าที่การบินพลเรือนทั่วไป ซึ่งเป็นฝ่ายปกครองการบินของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ พวกเขามีความรู้เกี่ยวกับเครื่องบินเป็นอย่างมาก และมีระบบบำรุงรักษาเครื่องบินสำหรับมาตรฐานสูงสุดในชีวิตประจำวัน
ประวัติของเครื่องบินทะเลในดูไบ

การบินเริ่มขึ้นในดูไบในปี ค.ศ. 1937 โดยครั้งแรกคือเมื่อครั้งที่เรือเหาะอิมพีเรียลแอร์เวย์ได้ให้บริการรายสัปดาห์ระหว่างสหราชอาณาจักรและปากีสถาน ซึ่งได้แวะลงจอดในอ่าวดูไบ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1940 ถึง 1950 เส้นทางเกือกม้าจากเดอร์บันไปยังซิดนีย์โดยผ่านทางอ่าวได้รับการก่อตั้งขึ้น ในช่วงท้ายของปี ค.ศ. 1944 ทางสายการบินบริติชโอเวอร์ซีแอร์เวย์คอร์ปอเรชัน (BOAC) ได้ออกปฏิบัติการเรือบิน 8 ลำต่อสัปดาห์ ส่วนในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 1947 ได้มีการพบเรือบินชอร์ทเอมไพร์รุ่นซีคลาสล่าสุด ปฏิบัติการบินในเส้นทางเกือกม้าผ่านคาร์ทูม, ลักซอร์, ไคโร, คาลเลีย (ทะเลเดดซี), ฮับบานิยาห์ (ประเทศอิรัก), บาสรา, ประเทศบาห์เรน, ดูไบ, จีวานี ไปยังการาจี
เครื่องบินทะเลและสิ่งแวดล้อม

เครื่องบินทะเลเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากกว่าเครื่องบินรุ่นอื่น และไม่ปล่อยน้ำมันลงไปในน้ำ ในฐานะที่เป็นระบบใบพัด เครื่องยนต์และไอเสียจะอยู่เหนือน้ำโดยไม่รบกวนสิ่งมีชีวิตทางทะเลแต่อย่างใด อีกทั้งเครื่องบินทะเลยังมีเสียงรบกวนจากภายนอกต่ำและมีสถิติความปลอดภัยที่ดีเลิศ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (Seawings)
เว็บไซต์ทางการ (Seawings Lifestyle)
เว็บไซต์ทางการ (Jet-Ops)
เว็บไซต์ทางการ (seaplane.org.au)
เว็บไซต์ทางการ (Air Charter International)
เครื่องบินทะเลสะเทินน้ำสะเทินบกซีวิงส์ รุ่นเซสนา 208 คาราวาน
ฮิเดอากิ ทากาโตริ

| 高取ヒデアキ ฮิเดอากิ ทากาโตริ |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: ฮิเดอากิ ทากาโตริ
รู้จักในชื่อ: ทาคะ, TAKA
เกิด: 3 มีนาคม พ.ศ. 2510 (57 ปี)
ที่เกิด: โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
แนวเพลง: เจ-ป็อป, เพลงการ์ตูน
อาชีพ: นักร้อง, นักดนตรี, นักแต่งเพลง
ช่วงปี: พ.ศ. 2537
ค่ายเพลง: นิปปอนโคลัมเบีย

เว็บไซต์: 
ฮิเดอากิ ทากาโตริ (ญี่ปุ่น: 高取ヒデアキ (秀明); โรมาจิ: Takatori Hideaki) เกิดเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1967 เป็นนักร้อง, นักแต่งเพลง และ นักดนตรี ชาวญี่ปุ่น เกิดที่กรุงโตเกียว กรุ๊ปเลือด B
ประวัติ

เมื่อปีค.ศ. 1994 นั้น ฮิเดอากิ เปิดตัวในฐานะนักร้องนำวง WEATHER SIDE ซึ่งเป็นวงที่ก่อตั้งโดยทาคาชิมะ ชินจิ และ โทชิสึงุ นิชิฮาระ อดีตสมาชิกวง โอเมกาไทรบ์ อย่างไรก็ตามหลังจากยุบวง ฮิเดอากิยังร่วมแสดงโชว์ในไลฟ์เฮาส์ให้กับวง Travelling Ramblers (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น Ramblers) ซึ่งมี ฮิโรมาสะ คาโกชิมะ, ซาโตชิ คาวาเสะ, ทัตสึยะ มิยาซากิ และคนอื่นๆ มาร่วมด้วย
ต่อมาเมื่อปีค.ศ. 1998 ได้ร่วมงานกับฮิเดอากิ โนบุคาซึซึ่งเป็นพี่ชายของตนโดยตั้งชื่อวงว่า COA โดยทำหน้าที่ทั้งร้องนำแต่งเพลงและเรียบเรียงเพลงเอง และปี ค.ศ. 2003 ได้ทำงานเดี่ยวโดยทำหน้าที่แต่งเพลง และเรียบเรียงดนตรีโดยผลงานจะไปเน้นทางเพลงประกอบอนิเมะและละครโทคุซัทสึเป็นหลัก
ผลงานเพลง > เพลงประกอบอนิเมชัน

SONIC DRIVE เพลงเปิดจากเรื่อง โซนิค เอ็กซ์
Transformers ~ Kōtetsu no Yūki (ญี่ปุ่น: TRANSFORMERS～鋼鉄の勇気～; โรมาจิ: TRANSFORMERS~โคเทตสึ โนะ ยูกิ) เพลงเปิดที่ 2 จากเรื่อง ทรานส์ฟอร์เมอร์ส ตำนานไมครอน
Boys And Girls (ญี่ปุ่น: ボーイズ・アンド・ガールス!; โรมาจิ: บอยส์ แอนด์ เกิร์ลส์) เพลงเปิดที่ 2 จากเรื่อง ชินเมกามิเทนเซย์ D ชิลเดรน ไลท์แอนด์ดาร์ค
Trust yourself เพลงเปิดจากเรื่อง คินนิคุแมน 2 Ultimate Muscle II
Live On! (ญี่ปุ่น: ライブオン!; โรมาจิ: ไลฟ์ออน) เพลงเปิดจากเรื่อง ไลฟ์ออน CARDLIVER ทาเครุ
BLAZING BLUE FLARE เพลงประกอบจากเรื่อง ดิจิมอนครอสวอร์ส
ผลงานเพลง > เพลงประกอบอนิเมชัน > วง COA

Chase the Wind เพลงเปิดจากเรื่อง แกรนเดอร์มูชาชิ RV
ผลงานเพลง > เพลงประกอบภาพยนตร์โทกูซัตสึ > เฮอร์ริเคนเจอร์

Hurricaneger Sanjou! (ญี่ปุ่น: ハリケンジャー参上!; โรมาจิ: เฮอร์ริเคนเจอร์ ซันโจ!)
Kaze yo, mizu yo , daichi yo, (ญี่ปุ่น: 風よ、水よ、大地よ; โรมาจิ:  คาเซะ โยะ , มิซึ โยะ , ไดจิ โยะ)
Hi-Dee-Hoo!Shuricaneger (ญี่ปุ่น: Hi-Dee-Hoo!シュリケンジャー; โรมาจิ: Hi-Dee-Hoo!ชูริเคนเจอร์)
ผลงานเพลง > เพลงประกอบภาพยนตร์โทกูซัตสึ > อาบะเรนเจอร์

Fight! for the earth!!
ผลงานเพลง > เพลงประกอบภาพยนตร์โทกูซัตสึ > เดกะเรนเจอร์

Build up ! Dekaranger robo (ญี่ปุ่น: ビルドアップ!デカレンジャーロボ; โรมาจิ: บิลด์ อัพ !เดกะเรนเจอร์โรโบ)
Tobeyo Dekawing robo! (ญี่ปุ่น: 飛べよデカウイングロボ!; โรมาจิ: โทเบโย!เดกะวิงก์โรโบ)
ผลงานเพลง > เพลงประกอบภาพยนตร์โทกูซัตสึ > มาจิเรนเจอร์

Fantastic Magic action (ญี่ปุ่น: ファンタスティック マジアクション; โรมาจิ: แฟนทาสติก มาจิคแอ็กชั่น)
ผลงานเพลง > เพลงประกอบภาพยนตร์โทกูซัตสึ > โบเคนเจอร์

Mabuki senkou! Boukensilver (ญี่ปุ่น: 眩き閃光!ボウケンシルバー; โรมาจิ: มาบุคิเซนโคว โบเคนซิลเวอร์)
ผลงานเพลง > เพลงประกอบภาพยนตร์โทกูซัตสึ > ชินเคนเจอร์

Shirokujimuchuu Shinkenger (ญี่ปุ่น: 四六時夢中 シンケンジャー; โรมาจิ: ชิโรคุจิมุจู ชินเคนเจอร์)
Tatakae! Shinkenger (ญี่ปุ่น: 斗え！シンケンジャー; โรมาจิ: ทาคาคาเอะ! ชินเคนเจอร์)
ผลงานเพลง > เพลงประกอบภาพยนตร์โทกูซัตสึ > โกเซย์เจอร์

Tatakae! Soshite Kate wo Eyo! (ญี่ปุ่น: 闘え! そして糧を得よ!; โรมาจิ: ทาคาคาเอะ! โชชิเตะ คาเตะ โวะ อิโยะ)
เพนิซิลลิน

| --- | --- |

ข้อมูลทางคลินิก
รหัส ATC: J01CE02 (WHO) 
ตัวบ่งชี้
PubChem CID: 6869
DrugBank: APRD00423
 สารานุกรมเภสัชกรรม
เพนิซิลิน (อังกฤษ: penicillin)((P, PCN หรือ PEN) ) หรือ ฟีนอกซิลเมตทิลเพนิซิลลิน  (Phenoxymethylpenicillin-Penicillin V) เป็นกลุ่มยาปฏิชีวนะที่แต่เดิมได้รับมาจากเชื้อราสายพันธ์ุเพนิซิลเลียม โดยส่วนใหญ่เป็นเพนิซิลเลียม คริโซจีนัม(P. chrysogenum) และเพนิซิลเลียม รูเบนส์(P. rubens) เพนิซิลินส่วนใหญ่ในการใช้งานทางสถานพยาบาลถูกสังเคราะห์โดยเพนิซิลเลียม คริโซจีนัม โดยการใช้กระบวนการหมักในถังลึกและทำให้บริสุทธิ์ มีการค้นพบเพนิซิลินทางธรรมชาติจำนวนหนึ่ง แต่มีเพียงสารประกอบที่บริสุทธิ์อยู่สองชนิดเท่านั้นที่ถูกใช้งานในทางสถานพยาบาล: เพนิซิลิน จี(การฉีดเข้ากล้ามเนื้อหรือการฉีดเข้าหลอดเลือดดำ) และเพนิซิลิน วี(การป้อนทางปาก) ยาเพนิซิลินเป็นยากลุ่มแรกที่มีผลต่อการติดเชื้อแบคทีเรียที่เกิดขึ้นมาจากสกุลสแตฟฟิโลคอคคัสและสกุลสเตรปโตคอกคัส พวกมันเป็นสมาชิกของยาปฏิชีวนะกลุ่มบีตา-แลคแทม (β-lactam) พวกมันยังคงถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในปัจจุบันสำหรับการติดเชื้อแบคทีเรียที่แตกต่างกัน แม้ว่าแบคทีเรียหลายชนิดจะมีการพัฒนาการในการต้านทานภายหลังจากใช้กันอย่างกว้างขวาง
ผู้คนประมาณ 10% รายงานว่าพวกเขาแพ้ยาเพนิซิลิน อย่างไรก็ตาม จนถึง 90% ของกลุ่มนี้อาจจะไม่แพ้เลยตามความเป็นจริง อาการแพ้อย่างรุนแรงที่เกิดขึ้นประมาณแค่เพียง 0.03% การวิจัยได้เน้นถึงความสำคัญของทั้งแพทย์และผู้ป่วยที่ได้ปรึกษาหารือกันเกี่ยวกับการแพ้ยาเพนิซิลินที่ได้บันทึกเอาไว้ ผู้ที่แพ้ยาเพนิซิลินส่วนใหญ่มักจะได้รับเซฟาโลสปอริน ซี(ยาปฏิชีวนะกลุ่มบีตา-แลคแทมอีกตัวหนึ่ง) เนื่องจากมีอาการแพ้ระหว่างเพนิซิลินและเซฟาโลสปอรินเพียง 10% เท่านั้น
เพนิซิลินถูกค้นพบใน ค.ศ. 1928 นักวิทยาศาสตร์ชาวสก็อตนามว่า อเล็กซานเดอร์ เฟลมมิง ซึ่งเป็นสารสกัดหยาบของเพนิซิลเลียม รูเบนส์ Cecil George Paine ลูกศิษย์ของเฟลมมิง เป็นคนแรกที่ประสบความสำเร็จในการใช้เพนิซิลินในการรักษาโรคตา(Ophthalmia neonatorum) ใน ค.ศ. 1930 สารประกอบที่ถูกทำให้บริสุทธิ์(เพนิซิลิน เอฟ) ถูกแยกออกใน ค.ศ. 1940 โดยทีมวิจัยซึ่งนำโดย Howard Florey และ Ernst Chain ที่มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด เฟลมมิงใช้เพนิซิลินที่บริสุทธิ์เป็นครั้งแรกในการรักษาโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบที่เกิดขึ้นมาจากสเตรปโตคอกคัสใน ค.ศ. 1942. สำหรับการค้นพบนี้ เฟลมมิงได้แบ่งปันรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ใน ค.ศ. 1945 แก่ Florey และ Chain
ยาเพนิซิลินกึ่งสังเคราะห์หลายชนิดมีประสิทธิภาพในการต่อต้านเชื้อแบคทีเรียในวงกว้าง: ได้แก่ แอนตี้สแตปไฟโตคอกคัล เพนิซิลิน อะมิโนเพนิซิลลินและแอนตี้ซูโดโมนอลเพนิซิลิน
การออกฤทธิ์

เพนิซิลินออกฤทธิ์โดยการขัดขวางการสร้างผนังเซลล์ของแบคทีเรียโดยเฉพาะแบคทีเรียแกรมบวก โดยการยับยั้งการสร้างครอสลิงก์ (crosslink) ระหว่างสายของเปบทิโดไกลแคน (peptidoglycan) ทำให้ผนังเซลล์แบคทีเรียอ่อนแอและถูกทำลาย
ปัจจุบันนี้พบการดื้อยาของแบคทีเรียที่มีต่อยาเพนิซิลิน ผ่านกลไกที่ตัวของแบคทีเรียสร้างสารเคมีมาทำลายส่วนประกอบของยา ทำให้ยาไม่สามารถออกฤทธิ์ได้ เช่น เอนไซม์บีตา-แลคแทมเมส (β-lactamase) ที่แบคทีเรียบางชนิดสร้างขึ้นจะไปตัดวงบีตาแลคแทมในโมเลกุลของเพนิซิลินหรือยากลุ่มบีตาแลคแทมอื่น ๆ ได้ จึงต้องใช้ยาอื่นในการรักษาแบคทีเรียที่ดื้อต่อยาเหล่านี้
•	อาหารมีผลต่อการออกฤทธิ์ยาเพนิซิลินหรือไม่
ยากลุ่มนี้ไม่ค่อยทนต่อกรดการใช้ยากลุ่มนี้ควรเลือกรับประทาน 1-2 สองชั่วโมง ก่อนหรือหลังอาหาร เนื่องจากตอนที่ทานอาหารจะมีหลั่งน้ำย่อยซึ่งเป็นกรดออกมาจึงเกิดการทำลายยาได้
•	เพนิซิลินถูกกำจัดออกจากร่างกายอย่างไร
ยากลุ่มนี้ส่วนใหญ่จะถูกกำจัดออกมากับปัสสาวะในรูปที่ไม่เปลี่ยนแปลงดังนั้นผู่ป่วยโรคไตควรระวังการใช้ยากลุ่มนี้เนื่องจากอาจทำให้ยาอยู่ในร่างกายนานเกินไปทำให้เกิดผลข้างเคียงหรือพิษจากยา ได้ แต่มียาบางตัวที่ผ่านตับและถูกเปลี่ยนให้หมดฤทธิ์แล้วถูกกำจัดออกมาทางน้ำมี เช่น นาฟซิลิน (nafcillin) , แอมพิซิลิน (ampicillin) เป็นต้น
ผลข้างเคียงต่างๆของเพนิซิลิน

ปฏิกิริยาภูมิไวเกิน (Hypersensitivity reaction) ซึ่งสามารถทำให้เกิดการปรากฏอาการต่างได้ เช่น ปฏิกิริยาการตอบสนองรุนแรง (anaphylaxis) ,ไข้, ผื่น, ข้อบวม, การหายใจไม่สะดวก
ภาวะการชักสามารถพบได้ในทารกแรกคลอดหรือผู้ที่มีภาวะการทำงานของไตผิดปกติ
อาจพบภาวะท้องเสียโดยเฉพาะเมื่อใช้ไปนาน ๆ
ผลข้างเคียงอื่น ๆ อาจเกิดจากตัวยาเพนิซิลินเอง หรือเกิดจากปฏิกิริยากับยาอื่นที่ใช้ร่วมด้วย หรือจากอาหาร หรือจากภาวะจากตัวผู้ใช้ยาเอง
เพนิซินลินประเภทต่าง ๆ

เพนิซิลินที่ได้จากธรรมชาติ (Natural Penicillins)
แอนตี้สแตปไฟโตคอกคัล เพนิซิลิน (Antistaphylococcal Penicillins)
แอนตี้ซูโดโมนอลเพนิซิลิน (Antipseudomonal Penicillins)
เอ็กเทนเดด-สเป็กตรัมเพนิซิลิน (Extended-spectrum Penicillins)
เพนิซินลินประเภทต่าง ๆ > เพนิซิลินที่ได้จากธรรมชาติ (Natural Penicillins)

ตัวอย่างยาที่มีในกลุ่มนี้เช่น
เพนิซิลิน จี  (Penicillin G) เป็นยาตัวแรกของเพนิซิลินทั้งหมด เดิมมีทั้งยาที่ให้ทางรับประทาน ฉีดเข้าเส้นเลือดดำ และฉีดเข้ากล้ามเนื้อ แต่ในปัจจุบันนี้ได้มีการยกเลิกยาที่ใช้ทางรับประทานจากทะเบียนยาแล้วเนื่องจากได้ผลการรักษาไม่ดีเท่าที่ควร
เพนิซิลิน วี  (Penicillin V) มีเพียงชนิดรับประทานเท่านั้น
เพนิซิลิน จี โปรเคน (Penicillin G procaine) มีเพียงชนิดใช้ฉีดเข้ากล้ามเนื้อเท่านั้น
เพนิซิลิน จี เบนซาทีน (Penicillin G benzathine) มีเพียงชนิดใช้ฉีดเข้ากล้ามเนื้อเท่านั้น
กลุ่มยาเหล่านี้เป็นยาฆ่าเชื้อแบคทีเรียที่ออกฤทธิ์กว้าง แต่มักจะมีผลต่อเชื้อแบคทีเรียแกรมบวกเพียงเท่านั้น
เพนิซินลินประเภทต่าง ๆ > แอนตี้สแตปไฟโตคอกคัล เพนิซิลิน (Antistaphylococcal Penicillins)

ตัวอย่างยาในกลุ่มนี้เช่น
เมทิซิลิน (Methicillin) ยานี้ได้ถูกถอนในประเทศอเมริกาและอีกหลายประเทศทั่วโลกแล้ว
นาฟซิลิน (Nafcillin)  ยาตัวนี้มีทั้งชนิดรับประทาน ชนิดที่ฉีดเข้าเส้นเลือดดำ และชนิดที่ฉีดเข้ากล้ามเนื้อ
อ๊อกซาซิลิน (Oxacillin) ยาตัวนี้มีทั้งชนิดรับประทาน ชนิดที่ฉีดเข้าเส้นเลือดดำ และชนิดที่ฉีดเข้ากล้ามเนื้อ
ไดคล็อกซาซิลิน (Dicloxacillin) ยาตัวนี้มีทั้งชนิดรับประทาน ชนิดที่ฉีดเข้าเส้นเลือดดำ และชนิดที่ฉีดเข้ากล้ามเนื้อ
คล็อกซาซิลิน (Cloxacillin) ยาตัวนี้มีทั้งชนิดรับประทาน ชนิดที่ฉีดเข้าเส้นเลือดดำ และชนิดที่ฉีดเข้ากล้ามเนื้อ
ยากลุ่มนี้เป็นยาฆ่าเชื้อแบคทีเรียที่ออกฤทธิ์ค่อนค้างแคบจึงมีผลต่อแบคทีเรียไม่กี่สายพันธุ์  สาเหตุเป็นเพราะยากลุ่มนี้ถูกออกแบบมาให้เพื่อใช้รักษาการติดเชื่อแบคทีเรียสายพันธุ์ สแตปไฟโลค็อกไค (staphylococci) หากสายพันธุ์ดังกล่าวดื้อยากลุ่มนี้แล้วเราจะเปลี่ยนมาใช้ยาที่ชื่อว่าแวนโคไมซินแทน (Vancomycin)
อาการแทรกซ้อนที่พบบ่อยจากยากลุ่มนี้
กรวยไตอักเสบ (nephritis)
ภาวะเม็ดเลือดขาวต่ำ (granulocytopenia) มักเกิดขึ้นกับเด็ก โดยเฉพาะเมื่อใช้ยา เมทิซิลิน (Methicillin) และ นาฟซิลิน (Nafcillin)
เพนิซินลินประเภทต่าง ๆ > แอนตี้ซูโดโมนอลเพนิซิลิน (Antipseudomonal Penicillins)

ตัวอย่างยาในกลุ่มนี้เช่น
พิเพอราซิลิน (Piperacillin) ยาตัวนี้มักผสมกับตัวยาอื่น
ไทคาร์ซิลิน (Ticarcillin)
ยากลุ่มนื้มักจะได้ผลที่ดีในกาฆ่าเชื้อแบคทีเรียจำพวก กรัมลบ บาซิไล เอนเทอโรแบกเตอร์ (Gram-negative Bacilli Enterobactor) โดยเฉพาะกลุ่มของ ซูโดโมนาส (Pseudomonas)
อาการแแทรกซ้อนที่พบบ่อยจากการใช้ยากลุ่มนี้
การทำงานผิดปกติของเกล็ดเลือด
เพนิซินลินประเภทต่าง ๆ > เอ็กเทนเดด-สเป็กตรัมเพนิซิลิน (Extended-spectrum Penicillins)

ตัวอย่างยาในกลุ่มนี้เช่น
อะม็อกซี่ซิลิน (Amoxicillin) ยาตัวนี้มีเฉพาะให้ทางรับประทานเท่านั้น ยาตัวนี้ทนกรดจึงไม่จำเป็นต้องระวังเรื่องการรับประทานมากเหมือนตัวอื่น ๆ
แอมพิซิลิน (Ampicillin) มีทั้งชนิดรับประทาน ชนิดฉีดทางเส้นเลือดดำ และชนิดฉีดเข้ากล้ามเนื้อ
ยากลุ่มนี้ครอบคลุมเชื้อแบคทีเรียได้กว้างขวางโดยมีผลต่อแบคทีเรียแกรมบวกแทบทุกชนิดและมีผลต่อแบคทีเรียแกรมลบบางส่วนด้วย ดังนั้นทางการแพทย์จึงมักจะใช้ อะม็อกซี่ซิลิน (Amoxicillin) ในการรักษาโรคติดเชื้อเบื้อต้น โดยเฉพาะผิวหนัง หรือระบบทางเดินหายใจ
อาการแทรกซ้อนที่พบบ่อยจากยากลุ่มนี้
ลำไส้อักเสบท้องเสีย (Pseudomembranous colitis)
เนื่องจากแบคทีเรียสามารถสร้างสารเคมีมาทำลายยาจึงทำให้ยากลุ่มนี้ไม่สามารถออกฤทธิ์ได้ สารเคมีที่แบคทีเรียสร้างนั้นเรียกว่า บีตา-แลกแทมเมส (β-lactamase) ดังนั้นจึงได้มีการคิดค้นสารเคมีบางอย่างเพื่อที่จะไปยับยั้งเบต้า-แลกแตมเมส สารเคมีที่ว่านี้ชื่อว่า บีตา-แลกแทมเมส อินฮิบิเตอร์ (β-lactamase inhibitor) ซึ่งพบว่าเมื่อนำสารนี้ใส่ร่วมกับยาเพนิซิลินแล้วทำให้ประสิทธิภาพการทำงานของยาดีขึ้น นั่นคือเชื้อดื้อยาน้อยลงนั้นเอง แต่สารนี้สามารถเหนี่ยวนำให้ผู้ใช้ยามีอาการท้องเสียได้เช่นกัน สารเคมีที่ว่านี้แบ่งออกได้เป็นสามตัว คือ
คลาวูลานิก เอซิด (Clavulanic acid) จะใช้ผสมกับยา อะม็อกซี่ซิลิน (Amoxicillin) หรือ ไทคาร์ซิลิน (Ticarcillin)
ซัลแบกแตม (Sulbactam) จะใช้ผสมกับตัวยา แอมพิซิลิน (Ampicillin)
ทาโซแบกแตม (Tazobactam) จะใช้ผสมกับตัวยา พิเพอราซิลิน (Piperacillin)
นอกจากการสร้างสารเคมีมาทำลายยาแล้ว แบคทีเรียยังมีกลไกอื่นในการดื้อยาเพนิซิลินได้แก่ การเปลี่ยนแปลงตัวรับ (PBPs) จึงทำตัวยาเข้าสู่เซลล์ของแบคทีเรียน้อยลงทำให้ยามีระดับการทำงานต่ำไม่สามารถฆ่าเชื้อได้เป็นต้น
ดูเพิ่ม

เบนซาทีนฟีนอกซีเมตทิลเพนิซิลลิน
อันศอรอัลอิสลาม

ธงของอันศอรอัลอิสลาม
อันศอรอัลอิสลาม (อาหรับ: أنصار الإسلام, Anṣār al-Islām) เป็นกลุ่มก่อการร้ายของมุสลิมนิกายซุนนีในอิรัก และซีเรีย ก่อตั้งในอิรักเมื่อ พ.ศ. 2544 ในฐานะขบวนการอิสลามซาลาฟีที่ใช้กฎหมายชะรีอะฮ์อย่างจำกัดในหมู่บ้านในพื้นที่ควบคุมบริเวณบีรายา จนถึงทางตะวันออกเฉียงเหนือของฮะลับญะฮ์ ใกล้กับชายแดนอิหร่าน แนวคิดเน้นการตีความอัลกุรอานตามตัวอักษรและสนับสนุนการกลับสู่ตัวอย่างของมุสลิมคนแรกคือซาลาฟ หลังจากการรุกรานอิรักใน พ.ศ. 2546 กลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่ใช้ความรุนแรงต่อต้านกองกำลังพันธมิตรนานาชาติในอิรักและกลุ่มพันธมิตรอิรัก กลุ่มนี้ยังคงต่อสู้กับรัฐบาลอิรักหลังการถอนตัวของสหรัฐอเมริกาและส่งสมาชิกไปยังซีเรียเพื่อต่อสู้กับรัฐบาลในสงครามกลางเมืองซีเรีย
ในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2547 ผู้นำ 50 คนของอันศอรอัลอิสลามประกาศว่ากลุ่มได้รวมเข้ากับรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์และได้สลายองค์กรไปอย่างไรก็ตาม บางหน่วยภายในอันศอรอัลอิสลามปฏิเสธการรวมตัวและยังคงดำเนินกิจกรรมในฐานะองค์กรอิสระ
การกำหนดให้เป็นกลุ่มก่อการร้าย

กลุ่มนี้อยู่ในรายชื่อองค์กรก่อการร้ายของสหประชาชาติ ออสเตรเลีย แคนาดา อิสราเอล สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา และอยู่ในเครือข่ายอัลกออิดะฮ์
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเทศ | วันที่ | อ้างอิง |
|  ออสเตรเลีย | มีนาคม พ.ศ. 2546 |  |
|  แคนาดา | 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 |  |
|  อิสราเอล | พ.ศ. 2548 |  |
|  สหราชอาณาจักร | ตุลาคม พ.ศ. 2548 |  |
|  สหรัฐอเมริกา | 22 มีนาคม พ.ศ. 2547 |  |