stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รัสเซียนพรีเมียร์ลีก

| --- | --- |
ก่อตั้ง: 2001
ประเทศ:  รัสเซีย
สมาพันธ์: ยูฟ่า
จำนวนทีม: 16
ระดับในพีระมิด: 1
ตกชั้นสู่: เนชันนัลฟุตบอลลีก
ถ้วยระดับประเทศ: รัสเซียนคัพ
ถ้วยระดับนานาชาติ: ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ยูฟ่ายูโรปาลีก ยูฟ่ายูโรปาคอนเฟอเรนซ์ลีก
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: เซนิตเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก (6 ครั้ง)  (2019–20)
ชนะเลิศมากที่สุด: สปาร์ตัคมอสโก (10 ครั้ง)
เว็บไซต์: www.RFPL.org
ปัจจุบัน: รัสเซียนพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2019–20
รัสเซียนพรีเมียร์ลีก (อังกฤษ: Russian Premier League) เป็นลีกฟุตบอลสูงสุดของประเทศรัสเซีย ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2001
เมื่อจบฤดูกาล 2 ทีมอันดับสุดท้ายของตารางจะตกชั้นลงในเล่นในรัสเซียนฟุตบอลเนชันนัลลีก และทีมจากรัสเซียนฟุตบอลเนชันนัลลีกจะเลื่อนชั้นขึ้นมา ส่วน 3 ทีมที่อันดับดีสุดจะได้ผ่านเข้าไปเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก โดยสองทีมอันดับแรกจะผ่านเข้าไปรอในรอบแบ่งกลุ่ม ในขณะที่ทีมอันดับ 3 จะต้องแข่งรอบเพลย์ออฟอีกทีหนึ่ง ส่วนอันดับ 4 จะมีสิทธิเข้าไปเล่นในยูฟ่ายูโรปาลีก
สโมสรที่เข้าร่วมรัสเซียนพรีเมียร์ลีก (ฤดูกาล 2017–18)

Krasnodar
Rostov
Akhmat
Tosno
Zenit
Anzhi
Arsenal
CSKA
Dynamo
Lokomotiv
Spartak
Rubin
Ufa
Amkar
Ural
ที่ตั้งของทีมฟุตบอลในรายการรัสเซียนพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2017–18
Moscow
SKA-Khabarovsk
ที่ตั้งของทีมฟุตบอลในรายการรัสเซียนพรีเมียร์ลีก (Khabarovsk) ฤดูกาล 2017–18
| สโมสร | ที่ตั้ง | สนาม | ความจุ |
| --- | --- | --- | --- |
| อัคมัตกรอซนืย | กรอซนืย | อัคมัต-อะเรนา | 30,597 |
| อัมคาร์เปียร์ม | เปียร์ม | สนามกีฬาซเวซดา | 17,000 |
| อันจีมาฮัชคาลา | มาฮัชคาลา | อันจีอะเรนา | 26,400 |
| อาร์เซนอลตูลา | ตูลา | อาร์เซนอลสเตเดียม (ตูลา) | 20,048 |
| ซีเอสเคเอ มอสโก | มอสโก | อารีนาซีเอสเคเอ | 30,000 |
| ดีนาโมมอสโก | มอสโก | VTB Arena | 26,700 |
| ครัสโนดาร์ | ครัสโนดาร์ | สนามกีฬาครัสโนดาร์ | 34,291 |
| โลโคโมทีฟมอสโก | มอสโก | สนามกีฬาโลโคโมทิฟ | 28,800 |
| รอสตอฟ | รอสตอฟ | โอลิมป์-2 | 15,840 |
| รูบินคาซาน | คาซาน | คาซานอะเรนา | 45,379 |
| SKA-Khabarovsk | Khabarovsk | สนามกีฬาเลนิน | 15,200 |
| สปาร์ตัคมอสโก | มอสโก | ออตครืยตีเย-อะเรนา | 45,360 |
| ตอสโน | ตอสโน | สนามกีฬาเปตรอฟสกี | 21,405 |
| อูฟา | อูฟา | สนามกีฬาเนฟเตียนิค | 15,200 |
| อูรัลสเวียร์ดลอฟสค์ | เยกาเตรินบุร์ก | เอสเคบี-แบงก์อารีนา | 10,000 |
| เซนิตเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก | เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก | สนามกีฬาเครสตอฟสกี | 67,800 |
ทีมชนะเลิศ > ชนะเลิศลีกสูงสุดรัสเซีย

| สโมสร | ชนะเลิศ | ปีที่ชนะเลิศ |
| --- | --- | --- |
| สปาร์ตัคมอสโก | 22 | 1936 (a), 1938, 1939, 1952, 1953, 1956, 1958, 1962, 1969, 1979, 1987, 1989, 1992, 1993, 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2016–17 |
| ซีเอสเคเอ มอสโก | 13 | 1946, 1947, 1948, 1950, 1951, 1970, 1991, 2003, 2005, 2006, 2012–13, 2013–14, 2015–16 |
| ดีนาโมมอสโก | 11 | 1936 (s), 1937, 1940, 1945, 1949, 1954, 1955, 1957, 1959, 1963, 1976 (s) |
| เซนิตเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก | 6 | 1984, 2007, 2010, 2011–12, 2014–15, 2018–19, 2019-20 |
| โลโคโมทีฟมอสโก | 3 | 2002, 2004, 2017–18 |
| Torpedo Moscow | 3 | 1960, 1965, 1976 (a) |
| รูบินคาซาน | 2 | 2008, 2009 |
| Spartak Vladikavkaz | 1 | 1995 |
ทีมชนะเลิศ > ชนะเลิศรัสเซียนพรีเมียร์ลีก

| สโมสร | ชนะเลิศ | ปีที่ชนะเลิศ |
| --- | --- | --- |
| สปาร์ตัคมอสโก | 10 | 1992, 1993, 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2016–17 |
| ซีเอสเคเอ มอสโก | 6 | 2003, 2005, 2006, 2012–13, 2013–14, 2015–16 |
| เซนิตเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก | 5 | 2007, 2010, 2011–12, 2014–15, 2018–19, 2019-20 |
| โลโคโมทีฟมอสโก | 3 | 2002, 2004, 2017–18 |
| รูบินคาซาน | 2 | 2008, 2009 |
| Spartak Vladikavkaz | 1 | 1995 |
ดูเพิ่ม

โซเวียตท็อปลีก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
สถิติต่าง ๆ
| ด ค กรัสเซียนพรีเมียร์ลีก |
| --- | --- |
 ก่อนหน้านี้: โซเวียตท็อปลีก 
ทีมชนะเลิศ:  สปาร์ตัคมอสโก (10)  ซีเอสเคเอ มอสโก (6)  เซนิตเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก (5)  โลโคโมติฟมอสโก (3)  รูบินคาซาน (2)  Spartak Vladikavkaz (1) 
ทีมในฤดูกาล 2019–20:  Akhmat Grozny  อาร์เซนัลตูลา  ซีเอสเคเอ มอสโก  ดีนาโมมอสโก  ครัสโนดาร์  Krylia Sovetov Samara  โลโคโมติฟมอสโก  Orenburg  Rostov  รูบินคาซาน  Sochi  สปาร์ตัคมอสโก  Tambov  Ufa  Ural Yekaterinburg  เซนิตเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก 
| ด ค กลีกฟุตบอลชายสูงสุดของทวีปยุโรป (ยูฟ่า) |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กรีซ  คอซอวอ  คาซัคสถาน  โครเอเชีย  จอร์เจีย  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  ตุรกี  นอร์ทมาซิโดเนีย  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอลโดวา  มอลตา  มอนเตเนโกร  ยิบรอลตาร์  ยูเครน  เยอรมนี  รัสเซีย  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  เวลส์  สกอตแลนด์  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  หมู่เกาะแฟโร  ออสเตรีย  อังกฤษ  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิตาลี  อิสราเอล  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  ฮังการี 
อดีต:  ออสเตรีย Tagblatt Pokal  Gauliga Ostmark  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย รีพับบลิก  สเตต  เชโกสโลวาเกีย  เดนมาร์ก  เยอรมนีตะวันออก  อังกฤษ  ฟินแลนด์  เยอรมนี Bezirksliga Bayern  Gauliga  Kreisliga Bayern  Hessen  Nordmain  Odenwald  Pfalz  Saar  Südmain  Südwest  Württemberg  Nordkreis-Liga  Oberliga Berlin  Oberliga Nord  Oberliga Süd  Oberliga Südwest  Oberliga West  Südkreis-Liga  Westkreis-Liga  ยิบรอลตาร์  เฮอร์เซก-บอสเนีย  ปาเลสไตน์  สกอตแลนด์ พรีเมียร์ดิวิชัน  พรีเมียร์ลีก  ซาร์แลนด์  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต  ตุรกี Turkish Championship  National Division  ยูโกสลาเวีย 
ไม่รับรอง:  Artsakh  Crimea  Isle of Man  โมนาโก  นอร์เทิร์นไซปรัส  นครรัฐวาติกัน 
ลีชเทินชไตน์เป็นเพียงสมาชิกเดียวของยูฟ่าที่ไม่มีลีกฟุตบอล
ราชวงศ์เลโอนิด

ราชวงศ์เลโอ (อังกฤษ: Leonid Dynasty, 457 – 518) ราชวงศ์ที่ปกครอง จักรวรรดิโรมันตะวันออก จาก ค.ศ. 457 ถึง 518 รวมเวลาทั้งสิ้น 61 ปีมีจักรพรรดิปกครองทั้งหมด 5 พระองค์
จักรพรรดิยูลิอุส แนโปส ปกครองดัลมาเทียซึ่งเป็นรัฐกันชนของโรมันหลังการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตก
ราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก

ตราประจำราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก
ราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก (อังกฤษ: House of Luxembourg) เป็นราชตระกูลยุคกลางของตระกูลขุนนางแห่งลักเซมเบิร์ก ในปี ค.ศ. 1308 ไฮนริคเคานท์แห่งลักเซมเบิร์กได้เป็นกษัตริย์แห่งเยอรมนี ไม่นานหลังจากนั้นพระราชโอรสของพระองค์จอห์นแห่งลักเซมเบิร์กก็ได้รับราชบัลลังก์โบฮีเมีย การครองจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ของราชวงศ์ลักเซมเบิร์กถูกขัดโดยราชวงศ์วิทเทลส์บัคสองครั้ง เมื่อพระจักรพรรดิซิจิสมุนด์เสด็จสวรรคตราชวงศ์ลักเซมเบิร์กก็สิ้นสุดลงและมาแทนที่ด้วยราชวงศ์ฮับส์บวร์ก
ราชวงศ์ลอแรน

| --- | --- |


พระราชอิสริยยศ:  จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  จักรพรรดิแห่งออสเตรีย  จักรพรรดิแห่งเม็กซิโก  กษัตริย์แห่งฮังการี  กษัตริย์แห่งโบฮีเมีย  กษัตริย์แห่งโครเอเชีย  แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา  ดยุกแห่งบราบันต์  ดยุกแห่งลอแรน  ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก  ดยุกแห่งโมเดนา  เคานต์แห่งแฟลนเดอส์ 
ปกครอง: ออสเตรีย, โบฮีเมีย, บราบันต์, แฟลนเดอส์, ฮังการี, ลอแรน, ลักเซมเบิร์ก, เม็กซิโก, โมเดนา และ ตอสคานา
สาขา:  แวเดอมอนต์  กุยซี (สิ้นวงศ์)  ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน  ออสเตรีย-เอ็สเทอ  โฮเอินแบร์ค 
ผู้นำสกุลองค์ปัจจุบัน: คาร์ล ฮาพส์บวร์ค-โลทริงเงิน
สิ้นสุด: วงศ์ลอแรน: 1738 – จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 1 วงศ์โรมันอันศักดิ์สิทธิ์, ลักเซมเบิร์ก,  บราบันต์, และแฟลนเดอส์: 1805 – จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 วงศ์ปาร์มา: 1847 – ดัชเชส มารี หลุยส์ วงศ์ทัสกานี: 1859 – แกรนด์ดยุก เลโอโปลด์ที่ 2 วงศ์เม็กซิโก: 1867 – จักรพรรดิแม็กซีมีเลียนที่ 1 วงศ์ออสเตรีย, ฮังการี และโบฮีเมีย: 1918 – จักรพรรดิคาร์ลที่ 1
ด ค ก
ราชวงศ์ลอแรน (อังกฤษ: House of Lorraine) หรือ ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน เป็นราชวงศ์ที่มีความสำคัญที่สุดและครองอำนาจยาวนานที่สุดราชวงศ์หนึ่งในประวัติศาสตร์ยุโรป ปัจจุบันประมุขของราชวงศ์นี้คือคาร์ล ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค ซึ่งดำรงตำแหน่งประมุขแต่เพียงในนามว่าเป็นจักรพรรดิออสเตรีย พระมหากษัตริย์ฮังการี โบฮีเมีย กาลิเซียและโลโดเมเรีย โครเอเชีย อิลลิเรีย และเยรูซาเลม
รางวัลฮิวโก สาขาเรื่องสั้นยอดเยี่ยม

| รางวัลฮิวโก สาขาเรื่องสั้นยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
รางวัลสำหรับ: บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์หรือจินตนิมิตยอดเยี่ยมที่มีคำน้อยกว่า 7,500 คำ ซึ่งตีพิมพ์ในปีปฏิทินก่อนหน้า
จัดโดย: สมาคมนิยายวิทยาศาสตร์โลก
รางวัลแรก: ค.ศ. 1955
ผู้ชนะล่าสุด: เอส. แอล. หวง ("แอสเดอะลาสต์ไอเมย์โนว์")
เว็บไซต์: thehugoawards.org
รางวัลฮิวโก สาขาเรื่องสั้นยอดเยี่ยม (อังกฤษ: Hugo Award for Best Short Story) เป็นหนึ่งในรางวัลฮิวโกที่มอบให้ในแต่ละปีสำหรับเรื่องบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์หรือจินตนิมิตที่ได้รับการตีพิมพ์หรือแปลเป็นภาษาอังกฤษในช่วงปีปฏิทินที่ผ่านมา รางวัลเรื่องสั้นมีให้สำหรับผลงานบันเทิงคดีที่มีความยาวน้อยกว่า 7,500 คำ นอกจากนี้ ยังมีการแจกรางวัลสำหรับผลงานที่มีความยาวมากกว่าในประเภทนวนิยายขนาดสั้น, เรื่องสั้นขนาดยาว และนวนิยาย รางวัลฮิวโกได้รับการอธิบายว่าเป็น "สิ่งที่แสดงจุดเด่นที่ดีสำหรับจินตนิยาย" และ "รางวัลเกี่ยวกับการประพันธ์ที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับการเขียนบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์"
รางวัลฮิวโก สาขาเรื่องสั้นยอดเยี่ยม ได้มอบรางวัลทุกปีตั้งแต่ ค.ศ. 1955 ยกเว้นใน ค.ศ. 1957 โดยรางวัลนี้มีชื่อว่า "บันเทิงคดีสั้นยอดเยี่ยม" ค่อนข้างมากกว่า "เรื่องสั้นยอดเยี่ยม" ใน ค.ศ. 1960–1966 ในช่วงเวลานี้ไม่มีการมอบรางวัลประเภทนวนิยายขนาดสั้น และยังไม่มีการกำหนดประเภทของเรื่องสั้นขนาดยาว รางวัลนี้กำหนดให้เป็นผลงาน "ความยาวน้อยกว่านวนิยาย" ที่ไม่ได้ตีพิมพ์เป็นหนังสือเดี่ยว นอกเหนือจากรางวัลฮิวโกแบบปกติแล้ว รางวัลฮิวโกย้อนหลัง หรือ "รีโทรฮิวโก" ที่เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1996 ยังมอบให้สำหรับผลงาน 50, 75 หรือ 100 ปีก่อนหน้านี้ โดยอาจมอบรางวัลรีโทรฮิวโกเป็นเวลาหลายปีหลังจาก ค.ศ. 1939 ซึ่งเดิมไม่มีการมอบรางวัล จนถึงปัจจุบัน ได้มีการมอบรางวัลรีโทรฮิวโกแก่เรื่องสั้นใน ค.ศ. 1939, 1941, 1943–1946, 1951, และ 1954
ในช่วงการเสนอชื่อ 73 ปี ผู้เขียน 204 คนได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง ซึ่งในจำนวนนี้มี 56 คนที่ได้รับรางวัล รวมถึงผู้เขียนร่วมและรีโทรฮิวโก โดยฮาร์ลาน เอลลิสัน ได้รับรางวัลฮิวโกมากที่สุดสำหรับเรื่องสั้นยอดเยี่ยมสี่ครั้ง ส่วนอาร์เธอร์ ซี. คลาร์ก, แลร์รี นิเวน, ไมค์ เรสนิก, ไมเคิล สวานวิก และคอนนี วิลลิส ได้รับรางวัลสามครั้ง ขณะที่พอล แอนเดอร์สัน, โจ ฮาลเดอแมน และเคน หลิว ได้รับรางวัลสองครั้งเท่านั้นที่ชนะมากกว่าหนึ่งครั้ง ทั้งนี้ เรสนิกได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดที่ 18 ครั้ง ในขณะที่สวานวิกได้รับการเสนอชื่อ 14 ครั้ง โดยไม่มีนักเขียนคนอื่นที่ได้รับการเสนอชื่อมากกว่า 7 ครั้ง ซึ่งไมเคิล เอ. เบอร์สไตน์ ได้รับการเสนอชื่อ 7 ครั้ง จึงถือเป็นผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดโดยที่ไม่ได้ชนะรางวัลดังกล่าว
การคัดเลือก

ผู้ได้รับการเสนอชื่อและผู้ชนะรางวัลฮิวโกจะได้รับเลือกจากการสนับสนุนหรือเข้าร่วมสมาชิกของการประชุมนิยายวิทยาศาสตร์โลก หรือเวิลด์คอนประจำปี และช่วงเย็นของการนำเสนอถือเป็นงานสำคัญ กระบวนการคัดเลือกถูกกำหนดไว้ในระเบียบปฏิบัติของสมาคมนิยายวิทยาศาสตร์โลกว่าด้วยการลงคะแนนแบบหลายรอบในทันทีโดยมีผู้ได้รับการเสนอชื่อหกคน ยกเว้นในกรณีที่เสมอกัน เรื่องสั้นในบัตรลงคะแนนคือหกเรื่องที่สมาชิกได้รับการเสนอชื่อมากที่สุดในปีนั้น โดยไม่จำกัดจำนวนเรื่องที่เสนอชื่อได้ รางวัล ค.ศ. 1955 และ 1958 ไม่ได้รวมเอาเรื่องรองชนะเลิศมารวมไว้ด้วย แต่ตั้งแต่ ค.ศ. 1959 ได้มีการบันทึกผู้เข้าชิงทั้งหกคน การเสนอชื่อขั้นแรกจะดำเนินการโดยสมาชิกในเดือนมกราคมถึงมีนาคม ในขณะที่การลงคะแนนเสียงสำหรับการเสนอชื่อหกรายการจะดำเนินการประมาณเดือนเมษายนถึงกรกฎาคม ซึ่งอาจเปลี่ยนแปลงได้ขึ้นอยู่กับว่าจะมีการจัดเวิลด์คอนในปีนั้นเมื่อใด ก่อน ค.ศ. 2017 การลงคะแนนครั้งสุดท้ายมีห้าผลงาน ซึ่งถูกเปลี่ยนในปีนั้นเป็นหกคน โดยผู้เสนอชื่อขั้นต้นแต่ละคนจะจำกัดการเสนอชื่อห้าผลงาน โดยทั่วไปแล้ว เวิลด์คอนจะจัดขึ้นใกล้กับวันแรงงานสหรัฐ และจัดขึ้นในเมืองต่าง ๆ ทั่วโลกในแต่ละปี สมาชิกได้รับอนุญาตให้ลงคะแนนเสียง "ไม่มอบรางวัล" หากพวกเขารู้สึกว่าไม่มีผู้ได้รับการเสนอชื่อคนใดสมควรได้รับรางวัลในปีนั้น และในกรณีที่ "ไม่มอบรางวัล" ได้เสียงข้างมาก รางวัลฮิวโกจะไม่ให้ในสาขานั้น โดยสิ่งนี้ได้เกิดขึ้นในสาขาเรื่องสั้นยอดเยี่ยม ค.ศ. 2015
ผู้ชนะและผู้ได้รับการเสนอชื่อ

ในตารางต่อไปนี้ ปีต่าง ๆ จะตรงกับวันที่จัดพิธี มากกว่าที่จะเป็นตอนที่เผยแพร่เรื่องสั้นครั้งแรก โดยในแต่ละปีจะเชื่อมไปยังบทความ "วรรณกรรมในปี" ที่เกี่ยวข้อง ผลงานที่มีพื้นหลังเป็นสีน้ำเงินได้รับรางวัล ส่วนที่มีพื้นหลังสีขาวเป็นผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง หากแต่เดิมเรื่องสั้นได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือที่มีเรื่องอื่นมากกว่าโดยตัวมันเองหรือในนิตยสาร ชื่อหนังสือจะรวมอยู่หลังชื่อผู้จัดพิมพ์
*   ผู้ชนะและผู้ชนะร่วม
  +   ไม่มีผู้ชนะที่ได้รับเลือก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
List of Hugo Award nominees in Locus magazine
ราชวงศ์ปรัทโยต

ราชวงศ์ปรัทโยต (อังกฤษ: Pradyota dynasty) เป็นราชวงศ์หนึ่งในอวันตี สถาปนาโดยปรัทโยต
พระเจ้าปรัทโยตเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์และผู้ปกครองแคว้นอวันตี พระองค์คือเป็นโอรสของนางพูลิกะ ซึ่งกล่าวกันว่าได้สังหารอดีตกษัตริย์ Ripunjaya แห่งราชวงศ์พฤหทรถะที่อุชเชนี เพื่อให้โอรสพระนางได้เป็นกษัตริย์ กล่าวกันว่าพระองค์ครองราชย์เป็นระยะเวลา 23 ปี
'วิสารเสนี'ของ Merutunga บันทึกไว้ว่า พระเจ้าพาลกะเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าปรัทโยตที่ครองราชย์ ป. 659–635 ปีก่อน ค.ศ. กล่าวกันว่าพระองค์เข้าพิชิตโกสัมพีได้ และครองราชย์เป็นเวลา 25 ปี
พระเจ้าวิศากยุปะ พระเจ้าอัชกะ พระเจ้านันทิวรรธนะ ได้ครองราชย์เป็นเวลา 50, 21 และ 20 ปีตามลำดับ
รายพระนามกษัตริย์

พระเจ้าปรัทโยต มหาเสนา (541-518 ปีก่อนคริสตกาล)
พระเจ้าพาลกะ (518-494 ปีก่อนคริสตกาล)
พระเจ้าวิศากยุปะ (494-444 ปีก่อนคริสตกาล)
พระเจ้าอัชกะ หรือ พระเจ้าอารยะกะ (444-423 ปีก่อนคริสตกาล)
พระเจ้าวรรธิวรรธนะ หรือ พระเจ้านันทิวรรธนะ (423-403 ปีก่อนคริสตกาล)
ราชวงศ์โจวเหนือ

ราชวงศ์โจวเหนือ (จีน: 北周,อังกฤษ: Northern Zhou Dynasty) เป็นหนึ่งในราชวงศ์ที่ปกครองจีนในยุคที่เรียกว่า ราชวงศ์เหนือใต้  โดย
ขึ้นปกครองจีนตั้งแต่ ค.ศ. 557-581 สืบทอดจาก ราชวงศ์ฉีเหนือ มีจักรพรรดิปกครองทั้งสิ้น 5 พระองค์ก่อนที่จะถูก สุยเหวินตี้ เข้ายึดอำนาจในปี
ค.ศ. 581
ราชวงศ์คาลาอีมามาฮู

| --- | --- |


พระราชอิสริยยศ: พระมหากษัตริย์, เจ้าชาย
ปกครอง: ราชอาณาจักรฮาวาย
เชื้อชาติ: ชาวฮาวาย
ประมุขพระองค์แรก: พระเจ้าลูนาลิโลแห่งฮาวาย
ผู้นำสกุลองค์ปัจจุบัน: ไม่มี
ประมุขพระองค์สุดท้าย: พระเจ้าลูนาลิโลแห่งฮาวาย
สถาปนา: 1873
สิ้นสุด: 1874
ด ค ก
ราชวงศ์คาลาอีมามาฮู (อังกฤษ: House of Kalaimamahu) เป็นราชวงศ์ที่ปกครองราชอาณาจักรฮาวายในช่วงการครองราชย์ของพระเจ้าลูนาลิโลแห่งฮาวาย ตั้งแต่ 1873 ถึง 1874
ราชวงศ์นี้ได้รับการก่อตั้งขึ้นโดยเจ้าชายคาลาอีมามาฮู พระโอรสองค์ที่ 4 ในเคโออูอากับคามาคาเอเฮอิคูลิ เจ้าชายคาลาอีมามาฮูเป็นพระราชบิดาของพระเจ้าลูนาลิโล
พระมหากษัตริย์

| ลำดับ | พระบรมรูป | รายพระนาม | ระยะเวลาที่ครองราชย์  (พ> ศ.) | ระยะเวลาที่ครองราชย์  (ค> ศ.) | รวมปีครองราชย์ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  1  |  |  พระเจ้าลูนาลิโลแห่งฮาวาย |  2416-2417  |  1873-1874  |  1 ปี |
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์คาเมฮาเมฮา
ราชวงศ์คาลาคาอัว
รัฐบาลกลางสหรัฐ

รัฐบาลกลางสหรัฐ (อังกฤษ: Federal Government of the United States) เป็นรัฐบาลกลางของสหรัฐ ซึ่งใช้การปกครองแบบสาธารณรัฐตามรัฐธรรมนูญและประกอบด้วยรัฐห้าสิบรัฐ รวมตลอดถึงเขตการปกครองใหญ่หนึ่งแห่ง และดินแดนอื่น ๆ แบ่งเป็นสามฝ่าย คือ นิติบัญญัติ บริหาร และตุลาการ ซึ่งรัฐธรรมนูญสหรัฐให้ใช้อำนาจผ่านรัฐสภา ประธานาธิบดี และศาลกลาง รวมถึง ศาลสูงสุด ตามลำดับ อำนาจหน้าที่ของแต่ละฝ่ายนั้น กับทั้งการจัดตั้งกระทรวงในฝ่ายบริหารและศาลชั้นรองนั้น เป็นไปตามที่บัญญัติเพิ่มเติมไว้ในรัฐบัญญัติ
ชื่อเต็มของประเทศ คือ "สหรัฐอเมริกา" (The United States of America) ไม่ปรากฏชื่ออื่นในรัฐธรรมนูญ และชื่อนี้ยังปรากฏบนเงินตรา สนธิสัญญา และคดีความซึ่งรัฐเป็นคู่ความ (เช่น คดีระหว่างชาลส์ ที. เช็งก์ กับสหรัฐอเมริกา) ส่วนคำว่า "รัฐบาลแห่งสหรัฐอเมริกา" (Government of the United States of America) หรือ "รัฐบาลสหรัฐ" (United States Government) นั้นนิยมใช้ในเอกสารราชการเพื่อแทนรัฐบาลกลางแยกจากรัฐทั้งหลายโดยรวม ในระดับภาษาเขียนหรือสนทนาอย่างเป็นกันเองนั้น นิยมใช้ว่า "รัฐบาลกลาง" (Federal Government) และบางทีก็ใช้ว่า "รัฐบาลแห่งชาติ" (National Government) คำว่า "กลาง" และ "แห่งชาติ" ที่ปรากฏในชื่อส่วนราชการและโครงการราชการนั้นมักบ่งบอกการสังกัดรัฐบาลกลาง (เช่น สำนักงานสอบสวนกลาง และองค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ) นอกจากนี้ เพราะรัฐบาลกลางตั้งอยู่ในวอชิงตัน ดี.ซี. โดยทั่วไปจึงใช้ "วอชิงตัน" เรียกแทนรัฐบาลกลาง
ฝ่ายนิติบัญญัติ

บทความหลัก: รัฐสภาสหรัฐ
รัฐสภาสหรัฐเป็นฝ่ายนิติบัญญัติของรัฐบาลกลาง ใช้ระบบสองสภา ประกอบด้วยสภาผู้แทนราษฎร และวุฒิสภา
ฝ่ายนิติบัญญัติ > อำนาจ

รัฐธรรมนูญได้บัญญัติถึงอำนาจของรัฐสภาไว้หลายประการด้วยกัน ตามที่แจกแจงไว้ในมาตรา 1 อนุมาตรา 8 อำนาจดังกล่าวรวมถึงการเรียกและเก็บภาษี ผลิตและควบคุมมูลค่าเงินตรา บัญญัติโทษสำหรับการปลอมเงินตรา จัดตั้งที่ทำการไปรษณีย์และถนน ส่งเสริมความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ด้วยการออกสิทธิบัตร จัดตั้งศาลกลางซึ่งรองจากศาลสูงสุด ปราบปรามการกระทำอันเป็นโจรสลัดและความผิดอาญาอุกฉกรรจ์ ประกาศสงคราม ระดมและสนับสนุนสรรพกำลังทางทหาร จัดตั้งและดำรงไว้ซึ่งทัพเรือ วางระเบียบการใช้กำลังทางบกและทางน้ำ จัดตั้ง จัดหาอาวุธให้ และควบคุมวินัยกองกำลังอาสาสมัคร ใช้อำนาจนิติบัญญัติแต่เพียงผู้เดียวในวอชิงตัน ดี.ซี. และตรากฎหมายซึ่งจำเป็นแก่การใช้อำนาจให้เหมาะสม ตลอดระยะเวลากว่าสองร้อยปีนับแต่จัดตั้งสหรัฐ มีข้อพิพาทมากมายเกี่ยวกับการจำกัดอำนาจรัฐบาลกลาง และมักกลายเป็นคดีความซึ่งสุดท้ายแล้วได้รับการตัดสินโดยศาลสูงสุด
ฝ่ายนิติบัญญัติ > องค์ประกอบ > สภาผู้แทนราษฎร

สภาผู้แทนราษฎร (House of Representatives) ปัจจุบันประกอบด้วยสมาชิกที่มีสิทธิออกเสียงจำนวน 435 คน แต่ละคนมาเป็นผู้แทนเขตเลือกตั้ง จำนวนผู้แทนราษฎรที่แต่ละรัฐสามารถมีได้ในสภานั้นเป็นไปตามจำนวนประชากรของรัฐนั้น ๆ ตามที่ระบุไว้ในสำมะโนครัวล่าสุด แต่ละรัฐต้องมีผู้แทนราษฎรอย่างน้อยหนึ่งคน สมาชิกทั้ง 435 คนดำรงตำแหน่งคราวละสองปี และดำรงตำแหน่งซ้ำได้ไม่จำกัด บุคคลต้องมีอายุอย่างน้อย 25 ปี และเป็นพลเมืองสหรัฐมาแล้วอย่างน้อย 7 ปี จึงสามารถได้รับเลือกเป็นผู้แทนราษฎร นอกจากสมาชิกที่มีสิทธิออกเสียงจำนวน 435 คนดังกล่าวแล้ว ยังมีสมาชิกที่ไม่มีสิทธิออกเสียงอีก 6 คน 5 คนเป็นผู้แทนวอชิงตัน ดี.ซี. กวม หมู่เกาะเวอร์จิน อเมริกันซามัว และหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา อีก 1 คนเป็นข้าหลวงประจำเปอร์โตริโก
ฝ่ายนิติบัญญัติ > องค์ประกอบ > วุฒิสภา

วุฒิสภา (Senate) ประกอบด้วยสมาชิก 2 คนจากแต่ละรัฐ ไม่ว่ารัฐนั้นจะมีประชากรเท่าใด ปัจจุบันมีสมาชิกวุฒสิภา 100 คน (จากทั้งหมด 50 มลรัฐ) แต่ละคนดำรงตำแหน่งคราวละ 6 ปี และจะเลือกตั้งราว ๆ หนึ่งในสามของสมาชิกทั้งหมดทุก ๆ สองปี
ฝ่ายนิติบัญญัติ > อำนาจที่แตกต่างกัน

ทั้งสองสภามีอำนาจสิทธิ์ขาดบางประการ เช่น วุฒิสภาต้องให้ความเห็นชอบ (ให้คำแนะนำและยินยอม) ต่อการแต่งตั้งบุคคลของประธานาธิบดี เช่น สมาชิกคณะรัฐมนตรี ตุลาการส่วนกลาง (รวมถึง ผู้ได้รับเสนอชื่อให้ดำรงตำแหน่งในศาลสูงสุด) รัฐมนตรีว่าการกระทรวง ข้าราชการทหารบกและทหารเรือ และเอกอัครราชทูตประจำต่างประเทศ ร่างรัฐบัญญัติจัดเก็บภาษีอากรนั้นต้องเสนอในสภาผู้แทนราษฎร กฎหมายใด ๆ ต้องได้รับความเห็นชอบจากทั้งสองสภา และจะเป็นกฎหมายก็ต่อเมื่อประธานาธิบดีลงนาม (หรือถ้าประธานาธิบดียับยั้งร่างกฎหมาย สภาทั้งสองจะต้องพิจารณาร่างนั้นใหม่ ถ้าสองในสามของสมาชิกทั้งสองสภายืนยันมติเดิม ร่างกฎหมายนั้นจะเป็นกฎหมายโดยไม่จำต้องให้ประธานาธิบดีลงนามอีก) อำนาจของรัฐสภามีจำกัดเท่าที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ อำนาจอื่น ๆ ทั้งหลายนั้นสงวนไว้เป็นของรัฐและประชาชน รัฐธรรมนูญยังมี "ข้อบทเพื่อความจำเป็นและเหมาะสม" (Necessary and Proper Claus) ซึ่งให้รัฐสภามีอำนาจ "ตรากฎหมายทั้งปวงที่จำเป็นและเหมาะสมแก่การใช้อำนาจบรรดาที่ระบุไว้ข้างต้น" สมาชิกทั้งสองสภานั้นมาจากการเลือกตั้งในแต่ละรัฐซึ่งใช้ระบบเลือกตั้งรอบเดียวโดยผู้มีคะแนนเสียงมากสุดชนะ (first-past-the-post) ยกเว้นรัฐหลุยเซียนา แคลิฟอร์เนีย และวอชิงตัน ใช้การเลือกตั้งสองรอบ (runoff)
ฝ่ายนิติบัญญัติ > การขับข้าราชการส่วนกลางออกจากตำแหน่ง

รัฐสภามีอำนาจถอดประธานาธิบดี ตุลาการส่วนกลาง และข้าราชการส่วนกลางอื่น ๆ ออกจากตำแหน่ง ในกระบวนการนี้ทั้งสองสภามีบทบาทแยกกัน อันดับแรก สภาผู้แทนราษฎรต้องออกเสียงลงคะแนนว่าจะขับข้าราชการออกจากตำแหน่งหรือไม่ จากนั้น วุฒิสภาจึงไต่สวนเพื่อวินิจฉัยว่า ข้าราชการผู้นั้นควรพ้นจากตำแหน่งหรือไม่ อย่างไรก็ดี แม้เคยมีประธานาธิบดีสองคนถูกสภาผู้แทนราษฎรลงมติให้ขับออกจากตำแหน่ง (คือ แอนดรูว์ จอห์นสัน และบิล คลินตัน แต่ทั้งสองคนก็มิได้พ้นจากตำแหน่งเพราะการไต่สวนในวุฒิสภา
ฝ่ายนิติบัญญัติ > วิธีประชุม

รัฐธรรมนูญ มาตรา 1 อนุมาตรา 1 วรรค 2 ให้แต่ละสภามีอำนาจ "วางระเบียบการดำเนินงานของตนเอง" บทบัญญัตินี้ก่อให้เกิดคณะกรรมาธิการของรัฐสภาขึ้นทำหน้าที่ยกร่างกฎหมายและรับผิดชอบการสืบสวนของรัฐสภาเกี่ยวกับปัญหาระดับชาติ รัฐสภาชุดที่ 108 (ค.ศ. 2003–2005) มีคณะกรรมาธิการสามัญ 19 คณะในสภาผู้แทนราษฎร และ 17 คณะในวุฒิสภา รวมถึงคณะกรรมาธิการร่วมถาวร 4 คณะซึ่งกรรมาธิการมาจากสภาทั้งสองและมีหน้าที่กำดับดูแลหอสมุดรัฐสภา งานสารบรรณ ภาษีอากร และเศรษฐกิจ นอกจากนี้ แต่ละสภายังสามารถตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญเพื่อศึกษาปัญหาเฉพาะ ปัจจุบัน งานส่วนใหญ่ของรัฐสภาตกเป็นของคณะอนุกรรมาธิการซึ่งมีราว 150 คณะด้วยกัน
ฝ่ายบริหาร

อำนาจบริหารรัฐบาลกลางนั้นเป็นของประธานาธิบดีสหรัฐ แต่อำนาจดังกล่าวนั้นมักมอบหมายให้สมาชิกคณะรัฐมนตรีและข้าราชการอื่นใช้แทน ประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีได้รับการเลือกตั้งร่วมกันจากคณะผู้เลือกตั้ง (Electoral College) รัฐต่าง ๆ รวมทั้งวอชิงตัน ดี.ซี. จะมีสมาชิกภาพในคณะผู้เลือกตั้งตามจำนวนของสมาชิกของตนในสภาทั้งสอง ประธานาธิบดีมีวาระดำรงตำแหน่งคราวละ 4 ปี แต่ไม่เกิน 2 วาระ ถ้าประธานาธิบดีดำรงตำแหน่งครบ 2 วาระแล้ว และมีผู้อื่นได้รับเลือกตั้งมาคั่น เขาจะดำรงตำแหน่งได้อีกเพียง 1 วาระมีระยะ 4 ปีเช่นกัน
ฝ่ายบริหาร > ประธานาธิบดี

บทความหลัก: ประธานาธิบดีสหรัฐ
ฝ่ายบริหารประกอบด้วยประธานาธิบดีสหรัฐ (President of the United States) และบุคคลอื่น ๆ ซึ่งได้รับมอบอำนาจประธานาธิบดี ประธานาธิบเป็นทั้งประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาล รวมถึงจอมทัพ และหัวหน้าทูต ตามรัฐธรรมูญประธานาธิบดีต้อง "ดูแลให้การปฏิบัติตามกฎหมายเป็นไปอย่างซื่อสัตย์" และ "สงวน ป้องกัน และพิทักษ์รัฐธรรมนูญ" ประธานาธิบดีเป็นประธานฝ่ายบริหารของรัฐบาลกลาง ซึ่งเป็นองค์การที่ประกอบด้วยบุคคลราว 5 ล้านคน ในจำนวนนี้เป็นทหารประจำการราวหนึ่งล้านคน และเจ้าพนักงานไปรษณีย์อีกกว่า 600,000 คน
ประธานาธิบดีอาจลงนามในร่างกฎหมายที่ได้รัฐสภาให้ความเห็นชอบเพื่อให้ร่างนั้นเป็นกฎหมาย หรือจะยับยั้งร่างนั้นก็ได้อันจะส่งผลให้ร่างนั้นตกไป เว้นแต่รัฐสภา โดยคะแนนเสียงสองในสามของสมาชิกทั้งสองสภา จะมีมติคัดค้านการยับยั้ง ประธานาธิบดีฝ่ายเดียวยังอาจลงนามในสนธิสัญญากับต่างประเทศ แต่การให้สัตยาบันแก่สนธิสัญญานั้นจำต้องได้รับความเห็นชอบของวุฒิสภาด้วยคะแนนเสียงสองในสามของสมาชิก ประธานาธิบดีอาจถูกขับออกจากตำแหน่งด้วยคะแนนเสียงข้างมากของสภาผู้แทนราษฎร และพ้นจากตำแหน่งด่วยคะแนนเสียงสองในสามของสมาชิกวุฒิสภา ด้วยข้อกล่าวหาว่าเป็น "กบฏ รับสินบน หรือความผิดอาญาอย่างอื่นทั้งอุกฉกรรจ์และลหุโทษ" ประธานาธิบดีไม่มีอำนาจยุบรัฐสภาหรือสั่งให้เลือกตั้งเป็นกรณีพิเศษ แต่มีอำนาจอภัยโทษหรือปล่อยบุคคลซึ่งถูกพิพากษาว่ามความผิดต่อรัฐบาลกลาง (เว้นแต่กรณีขับออกจากตำแหน่ง) ตรารัฐกำหนด และแต่งตั้งตุลาการศาลสูงสุดกับตุลาการส่วนกลาง (โดยได้รับความยินยอมของวุฒิสภา)
ฝ่ายบริหาร > รองประธานาธิบดี

บทความหลัก: รองประธานาธิบดีสหรัฐ
รองประธานาธิบดีสหรัฐ (Vice President of the United States) เป็นข้าราชการฝ่ายบริหารซึ่งตามตำแหน่งแล้วถือว่าสูงสุดเป็นอันดับที่สองในรัฐบาล ในฐานะที่เป็นบุคคลแรกที่จะสืบตำแหน่งประธานาธิบดี รองประธานาธิบดีจะขึ้นเป็นประธานาธิบดีต่อเมื่อประธานาธิบดีตาย ลาออก หรือถูกถอดจากตำแหน่ง ในประวัติศาสตร์สหรัฐเกิดเหตุการณ์นี้แล้ว 9 ครั้ง อนึ่ง ตามความในรัฐธรรมนูญ รองประธานาธิบดีเป็นประธานวุฒิสภา ด้วยบทบาทนี้ เขาจึงเป็นผู้นำของวุฒิสภา และในฐานดังกล่าว รองประธานาบธิดีจะออกเสียงลงคะแนนในวุฒิสภาได้เฉพาะเพื่อเป็นเสียงชี้ขาดเมื่อคะแนนเสียงเท่ากัน ตามรัฐธรรมนูญสหรัฐ แก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 12 รองประธานาธิบดีเป็นประธานที่ประชุมร่วมกันของรัฐสภาเพื่อนับคะแนนการเลือกตั้งของคณะผู้เลือกตั้ง แม้ว่าตามรัฐธรรมนูญแล้ว อำนาจหน้าที่ของรองประธานาธิบดีจะเกี่ยวข้องกับการเป็นประธานวุฒิสภา นอกเหนือไปจากการสืบตำแหน่งประธานาธิบดี แต่ปัจจุบันมักมองกันว่า รองประธานาธิบดีเป็นสมาชิกฝ่ายบริหารของรัฐบาลกลาง และเนื่องจากรัฐธรรมนูญไม่ได้กำหนดให้ตำแหน่งนี้อยู่ฝ่ายไหนโดยเฉพาะ นักวิชาการจึงถกเถียงกันว่า ควรอยู่ในฝ่ายบริการ ฝ่ายนิติบัญญัติ หรือทั้งสองฝ่าย
ฝ่ายบริหาร > คณะรัฐมนตรี กระทรวง และส่วนราชการ

บทความหลัก: คณะรัฐมนตรีสหรัฐ
งานรายวันในการบังคับใช้และดำเนินการตามกฎหมายกลางนั้นเป็นของกระทรวงฝ่ายบริหารในส่วนกลางซึ่งรัฐสภาจัดตั้งขึ้นเพื่อรับผิดชอบราชการระดับประเทศและระหว่างประเทศโดยเฉพาะ หัวหน้ากระทรวงทั้ง 15 มาจากการคัดเลือกโดยประธานาธิบดีตามคำแนะนำและยินยอมของวุฒิสภา และประกอบกันเป็นคณะที่ปรึกษาซึ่งเรียกโดยทั่วไปว่า คณะรัฐมนตรีในประธานาธิบดี (President's Cabinet) นอกจากกระทรวงต่าง ๆ แล้ว ยังมีองค์การเจ้าหน้าที่จำนวนหนึ่งซึ่งรวมกลุ่มเป็นสำนักประธานาธิบดี (Executive Office of the President) ได้แก่ เจ้าหน้าที่ทำเนียบขาว สภาความมั่นคงแห่งชาติ สำนักบริหารจัดการและงบประมาณ คณะที่ปรึกษาด้านเศรษฐกิจ สภาคุณภาพสิ่งแวดล้อม สำนักผู้แทนการค้าสหรัฐ สำนักนโยบายควบคุมยาเสพติดแห่งชาติ และสำนักนโยบายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ผู้ปฏิบัติงานในส่วนราชการเหล่านี้เรียกว่า ข้าราชการพลเรือนกลาง (federal civil servant) อนึ่ง ยังมีส่วนราชการอิสระ เช่น กระทรวงสำนักงานไปรษณีย์สหรัฐ องค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ สำนักข่าวกรองกลาง สำนักงานปกป้องสิ่งแวดล้อมสหรัฐ และหน่วยงานเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศสหรัฐ กับทั้งยังมีรัฐวิสาหกิจ เช่น บรรษัทประกันเงินฝากกลาง และบรรษัทขนส่งคนโดยสารรถไฟแห่งชาติ
ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ

ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศหรือ ทากามิกูระ ในท้องพระโรง ชิชินเด็น ที่พระราชวังหลวงโตเกียว ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะในปี พ.ศ. 2562​
ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ (อังกฤษ: Chrysanthemum Throne , ญี่ปุ่น: 高御座; โรมาจิ: ทากามิกูระ) ราชบัลลังก์ที่ใช้ประกอบ พระราชพิธีราชาภิเษกของจักรพรรดิญี่ปุ่น ซึ่งประดิษฐานอยู่ ณ ท้องพระโรง ชิชินเด็น ในพระราชวังหลวงเคียวโตะ โดยจักรพรรดิพระองค์ล่าสุดที่ได้ประทับบนราชบัลลังก์นี้คือสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ ในคราวพระราชพิธีราชาภิเษกเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2019