stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รามมนเทียร

โบสถ์ที่อุทิศแด่พระรามในอโยธยา ประเทศอินเดีย
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ รามมนเทียร (แก้ความกำกวม)
| รามมนเทียร |
| --- | --- |
รามชนมภูมิมนเทียร
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เทพ: รามลัลล (ปางประสูติของพระราม)
หน่วยงานกำกับดูแล: ศรีรามชนมภูมิตีรถะเกษตร
สถานะ: กำลังก่อสร้าง
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: รามชนมภูมิ อโยธยา
รัฐ: รัฐอุตตรประเทศ
ประเทศ: ประเทศอินเดีย
ที่ตั้งในรัฐอุตตรประเทศแสดงแผนที่รัฐอุตตรประเทศรามมนเทียร (ประเทศอินเดีย)แสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 26°47′44″N 82°11′39″E﻿ / ﻿26.7956°N 82.1943°E﻿ / 26.7956; 82.1943
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: ตระกูลโสมปุระ
ประเภท: ศาสนสถานฮินดู
รูปแบบ: แบบนคร
ผู้สร้าง: ศรีรามชนมภูมิตีรถะเกษตร
ลงเสาเข็ม: 5 สิงหาคม 2020; 4 ปีก่อน (2020-08-05)
เสร็จสมบูรณ์: 22 มกราคม 2024; 9 เดือนก่อน (2024-01-22)
ลักษณะจำเพาะ
ความยาว: 110 เมตร (360 ฟุต)
ความกว้าง: 72 เมตร (235 ฟุต)
ความสูงสูงสุด: 49 เมตร (161 ฟุต)
พื้นที่ทั้งหมด: 1.1 เฮกตาร์ (2.7 เอเคอร์)
วัด: วิหารกลาง 1 แห่งที่มีวิหารเชื่อม 6 แห่งอยู่ล้อมรอบ
เว็บไซต์
ศรีรามชนมภูมิตีรถะเกษตร
รามมนเทียร (อักษรโรมัน: Ram Mandir; แปลว่า มนเทียรพระราม) เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่กำลังก่อสร้างในอโยธยา รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ในพื้นที่รามชนมภูมิ ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสถานที่ประสูติของพระราม เทพเจ้าหลักในศาสนาฮินดู
บริเวณนี้เคยเป็นที่ตั้งของมัสยิดบาบรีที่สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ต่อมามีการตั้งเทวรูปพระรามและนางสีดาในมัสยิดเมื่อ ค.ศ. 1949 ก่อนที่มัสยิดถูกโจมตีและทำลายใน ค.ศ. 1992 ใน ค.ศ. 2019 ศาลสูงสุดอินเดียให้คำตัดสินยกที่ดินพิพาทแก่ชาวฮินดูเพื่อสร้างโบสถ์ ส่วนฝ่ายมุสลิมจะได้รับที่ดินในการสร้างมัสยิดในบริเวณอื่น ทางศาลอ้างรายงานจากกรมสำรวจโบราณคดีอินเดียเป็นหลักฐานเสนอแนะถึงการมีโครงสร้างใต้มัสยิดบาบรีที่ถูกทำลายว่าไม่ใช่อิสลาม
ณ วันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2020 มีการทำพิธี ภูมิบูชา (พิธีวางศิลาฤกษ์) เพื่อเริ่มการก่อสร้างรามมณเทียรโดยนเรนทระ โมที นายกรัฐมนตรีอินเดีย ปัจจุบันการก่อสร้างโบสถ์นี้อยู่ภายใต้การควบคุมของศรีรามชนมภูมิตีรถะเกษตรทรัสต์ ณ วันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 2024 โมทีทำหน้าที่เป็น Mukhya Yajman (หัวหน้าผู้อุปถัมภ์) ของพิธีในวันเปิดโบสถ์ และทำพิธี Prana Pratishtha (การปลุกเสก) รามลัลล พิธี Prana Pratishtha ดำเนินการโดยศรีรามชนมภูมิตีรถะเกษตร
โบสถ์นี้ก่อให้เกิดข้อพิพาทหลายประการ เนื่องจากมีการกล่าวหาว่าใช้เงินบริจาคในทางที่ผิด กีดกันนักเคลื่อนไหวหลัก และการทำให้โบสถ์เป็นเรื่องการเมืองโดยพรรคภารตียชนตา
ประวัติ

ดูเพิ่ม: รามชนมภูมิ และ กรณีพิพาทอโยธยา
บริเวณนี้เคยเป็นที่ตั้งของมัสยิดบาบรีที่สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ต่อมามีการตั้งเทวรูปพระรามและนางสีดาในมัสยิดเมื่อ ค.ศ. 1949 ก่อนที่มัสยิดถูกโจมตีและทำลายใน ค.ศ. 1992 ใน ค.ศ. 2019 ศาลสูงสุดอินเดียให้คำตัดสินยกที่ดินพิพาทแก่ชาวฮินดูเพื่อสร้างโบสถ์ ส่วนฝ่ายมุสลิมจะได้รับที่ดินในการสร้างมัสยิดในบริเวณอื่น ทางศาลอ้างรายงานจากกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (เอเอสไอ) เป็นหลักฐานเสนอแนะถึงการมีโครงสร้างใต้มัสยิดบาบรีที่ถูกทำลายว่าไม่ใช่อิสลาม อย่างไรก็ตาม ข้ออ้างของเอเอสไอถูกนักวิจารณ์โต้แย้งอย่างหนักว่ามีความขัดแย้งและไม่น่าเชื่อถือ ศาลสูงสุดสรุปไว้ว่า โครงสร้างข้างใต้มัสยิดไม่ใช่สถาปัตยกรรมอิสลาม และมีหลักฐานที่ชัดเจนว่าพื้นที่พิพาทนี้มีชาวฮินดูเชื่อว่าเป็น ชนมภูมิ (ที่ประสูติ) ของพระราม
สถาปัตยกรรม

ดูเพิ่ม: สถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์
การออกแบบดั้งเดิมของมนเทียรนั้นสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1988 โดยตระกูลโสมปุระแห่งอะห์มดาบาด ตระกูลโสมปุระเป็นผู้มีส่วนในการออกแบบมนเทียรมาแล้วกว่า 100 แห่งทั่วโลกเป็นระยะเวลา 15 รุ่นคนแล้ว หัวหน้าสถาปนิกของโครงการคือ จันทรกันต์ โสมปุระ (Chandrakant Sompura) และบุตรชายของเขาทั้งสองคนคือ นิขิล โสมปุระ (Nikhil Sompura) และ อศิษ โสมปุระ (Ashish Sompura)
ผลงานออกแบบปัจจุบันใน ค.ศ. 2020 ได้มีการปรับแต่งบางประการโดยตระกูลโสมปุระ มนเทียรมีความกว้าง 235 ฟุต ยาว 360 ฟุต และสูง 161 ฟุต ตามหลักวาสตุศาสตร์และศิลปศาสตร์  ก่อนสร้างเสร็จ โบสถ์นี้กลายเป็นโบสถ์ฮินดูที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Ram Mandir, Ayodhya
รามลัลล พระรามในวัย 5 พรรษา เป็นเทพองค์หลักแห่งรามมนเทียร
อีนโนเคนตี สโมคตูนอฟสกี

| อีนโนเคนตี สโมคตูนอฟสกี |
| --- | --- |
สโมคตูนอฟสกี ในปี 1943
เกิด: อีนโนเคนตี มีไคโลวิช สโมคตูนอฟสกี 28 มีนาคม ค.ศ. 1925(1925-03-28) Tatyanovka, เขตผู้ว่าการตอมสค์, สาธารณรัฐรัสเซีย, สหภาพโซเวียต
เสียชีวิต: 3 สิงหาคม ค.ศ. 1994(1994-08-03) (69 ปี) มอสโก, รัสเซีย
สุสาน: Novodevichy Cemetery, มอสโก
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1956–1994
อีนโนเคนตี มีไคโลวิช สโมคตูนอฟสกี (รัสเซีย: Иннокентий Михайлович Смоктуновский) เป็นนักแสดงชายชาวโซเวียตที่รับการยกย่องให้เป็น "ราชาแห่งนักแสดงโซเวียต" เขาได้รับรางวัล ศิลปินของประชาชนสหภาพโซเวียต ในปี 1974 และ วีรชนแรงงานแห่งสังคมนิยม ในปี 1990
ผลงานการแสดง

1956 Soldiers ในบท Farber
1957 Storm ในบท Muromtsev
1959 The Unsent Letter ในบท Konstantin Sabinine
1961 เดียวิทเดนย์โอดโนโกโกดา ในบท Ilya Kulikov
1964 แฮมเลต ในบท แฮมเลต
1966 Beware of the Car ในบท Yury Detochkin
1969 ไชคอฟสกี ในบท ปิออตร์ อิลิช ไชคอฟสกี
1979 Moscow Does Not Believe in Tears ในบท сameo appearance
1983 Two under one umbrella ในบท Till
1993 I Wanna Go to America ในบท writer
1994 Enchanted ในบท taster
1997 Dandelion Wine ในบท colonel Frehley
แหล่งข้อมูลอื่น

Innokenti Smoktunovsky ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Smoktunovsky's biography in The New York Times.
Biography of Innokenti Smoktunovsky
สโมคตูนอฟสกี ในบท แฮมเลต ร่วมกับ Anastasiya Vertinskaya ที่ไปรษณียากรของสหภาพโซเวียตในปี 1966
อูราลแอร์ไลน์

อูราลแอร์ไลน์ (รัสเซีย: Ура́льские авиали́нии, Ural’skiye avialinii) เป็นสายการบินสัญชาติรัสเซีย มีฐานบินที่เยคาเตรินบุร์ก แคว้นสเวียร์ดลอฟสค์ ประเทศรัสเซีย บริการการเที่ยวบินประจำและเที่ยวบินเช่าเหมาลำ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Ural Airlines
เว็บไซต์ทางการ
อีเดอร์ ลีมา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  อีเดอร์ เฟอร์มีโน ลีมา
วันเกิด:   (1984-06-29) 29 มิถุนายน ค.ศ. 1984 (40 ปี)
สถานที่เกิด:  เซาเปาโล ประเทศบราซิล
ส่วนสูง:  1.80 m (5 ft 11 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  แกซพรอมอักรา
หมายเลข:  5
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| ค.ศ. xxxx–xx |  บาเนสปา |   |   |
| ค.ศ. xxxx–xx |  เอสเตรลาอมาดอรา |   |   |
| ค.ศ. 2006– |  แกซพรอมอักรา |   |   |
ทีมชาติ
| ค.ศ. 2009- |  รัสเซีย |   |   |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
อีเดอร์ เฟอร์มีโน ลีมา (รัสเซีย: Эдер Фермино Лима; อังกฤษ: Eder Fermino Lima) หรือที่รู้จักโดยทั่วไปในชื่อ อีเดอร์ ลีมา เกิดวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1984 ที่ประเทศบราซิล เป็นนักกีฬาฟุตซอลชาวรัสเซีย ผู้เล่นให้แก่แกซพรอมอักรา และทีมชาติรัสเซีย นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในการแข่งขันฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2012 จากการยิงเข้าประตูรวมทั้งสิ้น 9 ประตู
แหล่งข้อมูลอื่น

FIFA profile เก็บถาวร 2014-11-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Gazprom UGRA profile เก็บถาวร 2011-11-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Footballzz profile
เกนนาดี ซาโมกฮิน

วลาดีมีร์ ปูติน และเกนนาดี ซาโมกฮิน ในปี ค.ศ. 2016
เกนนาดี วิกโตโรวิช ซาโมกฮิน (รัสเซีย: Геннадий Викторович Самохин; อังกฤษ: Gennady Viktorovich Samokhin) เกิดวันที่ 14 กรกฏาคม ค.ศ. 1971 ในซิมเฟอโรโพล เป็นนักถ้ำวิทยาชาวไครเมีย ผู้ครองสถิติโลกของการดำน้ำในถ้ำด้วยความลึกที่ −2,196 เมตร ซึ่งบรรลุเป้าหมายขณะสำรวจถ้ำครูเบราในปี ค.ศ. 2012  เขาได้รับการศึกษาและทำงานในมหาวิทยาลัยแห่งชาติทาฟรีดา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เกนนาดี ซาโมกฮิน
Ukrainian Speleological Association interview
อ่าวชวานสกายา

อ่าวชวานสกายา (รัสเซีย: Чаунская губа) เป็นอ่าวในมหาสมุทรอาร์กติก ในเขตชวานสกายา ทางตะวันออกเฉียงเหนือของไซบีเรีย
| อ่าวชวานสกายา |
| --- | --- |

พิกัด: 69°20′58″N 169°46′25″E﻿ / ﻿69.3494°N 169.7736°E﻿ / 69.3494; 169.7736
ชื่อในภาษาแม่: Чаунская губа (รัสเซีย)
ต้นแม่น้ำ: แม่น้ำชอน, แม่น้ำอิชูเวเยม, แม่น้ำปาลยาวาม, แม่น้ำเลยูเวเยม, แม่น้ำปูเชเวเยม
เปิดสู่มหาสมุทร/ทะเล: ทะเลไซบีเรียตะวันออก
ประเทศในลุ่มน้ำ:  รัสเซีย

ช่วงยาวที่สุด: 140 กม. (87 ไมล์)
ช่วงกว้างที่สุด: 110 กม. (68 ไมล์)
เมือง: เพเวค
อ่าวชวานสกายา
ที่ตั้ง

อ่าวนี้ตั้งอยู่ทางตะวันตกของหมู่เกาะอายอน อ่าวถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งตลอดทั้งปี มีแม่น้ำอิชูเวเยม แม่น้ำปายาวาม แม่น้ำเลลยูเวเยม และแม่น้ำปูเชเวเยม ไหลเข้ามา
ู 
69°20′58″N 169°46′25″E﻿ / ﻿69.3494°N 169.7736°E﻿ / 69.3494; 169.7736
สาธารณรัฐตะวันออกไกล

สาธารณรัฐตะวันออกไกล (รัสเซีย: Дальневосто́чная Респу́блика, ДВР, อักษรโรมัน: Dalnevostochnaya Respublika, DVR) บางครั้งเรียกว่า สาธารณรัฐชีตา เป็นรัฐเอกราชแต่ในนามที่ดำรงอยู่ตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 1920 ถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1922 ในพื้นที่ตะวันออกสุดของรัสเซียตะวันออกไกล แม้ว่าจะมีเอกราชแต่ในนาม แต่ด้วยส่วนใหญ่อยู่ในการควบคุมของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย (รัสเซียโซเวียต) รัฐจึงเปรียบเสมือนเป็นรัฐกันชนระหว่างรัสเซียโซเวียตและดินแดนที่ญี่ปุ่นยึดครองในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซีย ค.ศ. 1917–1922 โดยมีประธานาธิบดีคนแรกของสาธารณรัฐ คือ อะเลคซันดร์ ครัสโนชิโอคอฟ
สาธารณรัฐตะวันออกไกลครอบคลุมพื้นที่ของดินแดนซาไบคัลสกี แคว้นอามูร์ แคว้นปกครองตนเองยิว ดินแดนฮาบารอฟสค์ และดินแดนปรีมอร์เยของประเทศรัสเซียในปัจจุบัน (ในอดีตคือ แคว้นทรานส์ไบคัลและอามูร์ รวมถึงดินแดนปรีมอร์เย) เมืองหลวงของสาธารณรัฐเริ่มแรกอยู่ที่เวียร์ฮเนอูดินสค์ (ปัจจุบันคืออูลัน-อูเด) แต่ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1920 มีการย้ายเมืองหลวงมาที่ชีตา
กองทัพแดงเข้ายึดครองวลาดีวอสตอคเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1922 จากนั้นสามสัปดาห์ เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 สาธารณรัฐตะวันออกไกลจึงถูกผนวกรวมเข้ากับรัสเซียโซเวียต
ประวัติ > การก่อตั้ง

สาธารณรัฐตะวันออกไกลก่อตั้งขึ้นในช่วงท้ายของสงครามกลางเมืองรัสเซีย ซึ่งในระหว่างสงครามกลางเมือง เมืองและนครต่าง ๆ ในรัสเซียตะวันออกไกลอยู่ภายใต้การควบคุมของทางการท้องถิ่นที่ให้ความร่วมมือกับรัฐบาลฝ่ายขาวไซบีเรียของอะเลคซันดร์ คอลชัค และกองทัพญี่ปุ่นที่เข้าบุกครองประเทศ เมื่อญี่ปุ่นถอนกำลังพลออกจากแคว้นทรานส์ไบคัลและอามูร์ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1920 เป็นผลให้เกิดสุญญากาศทางการเมืองในบริเวณนี้
มีการจัดตั้งรัฐบาลส่วนกลางชุดใหม่ขึ้นที่ชีตาเพื่อปกครองสาธารณรัฐตะวันออกไกลต่อจากญี่ปุ่น ในช่วงแรกของการจัดตั้ง สาธารณรัฐตะวันออกไกลครอบคลุมพื้นที่บริเวณเวียร์ฮเนอูดินสค์เท่านั้น แต่ในฤดูร้อน ค.ศ. 1920 รัฐบาลโซเวียตของดินแดนอามูร์ได้ยินยอมที่จะรวมเข้ากับสาธารณรัฐ
สาธารณรัฐตะวันออกไกลจัดตั้งขึ้นภายหลังจากอสัญกรรมของคอลชัคได้สองเดือน โดยได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลโซเวียตรัสเซียอย่างเงียบ ๆ ซึ่งทางการโซเวียตมองสาธารณรัฐว่าเป็นรัฐกันชนระหว่างรัสเซียโซเวียตกับญี่ปุ่น สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์รัสเซียจำนวนมากไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจยินยอมให้มีรัฐบาลใหม่ในภูมิภาค โดยมีสมาชิกประมาณ 4,000 คน เชื่อว่าสามารถยึดอำนาจได้ด้วยสิทธิของพรรค อย่างไรก็ดี วลาดีมีร์ เลนิน และผู้นำพรรคคนอื่น ๆ ในมอสโก กังวลว่าทหารญี่ปุ่นประมาณ 70,000 นาย และทหารอเมริกันอีก 12,000 นาย จะมองว่าการกระทําดังกล่าวเป็นการยั่วยุ ซึ่งอาจกระตุ้นการโจมตีเพิ่มเติมที่สาธารณรัฐโซเวียตมิอาจรับมือได้
เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1920 กองกำลังรบนอกประเทศอเมริกันในไซบีเรียภายใต้บัญชาของนายพลวิลเลียม เอส. เกรฟส์ ได้ถอนกำลังพลไปจากไซบีเรีย เหลือเพียงกองทัพญี่ปุ่นเท่านั้นที่ยังคงอยู่ในภูมิภาค อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงความสมดุลพื้นฐานสำหรับรัฐบาลบอลเชวิคในมอสโก ที่ยังคงมองว่าการก่อตั้งสาธารณรัฐตะวันออกไกลเป็นเหมือนดังสนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์ในตะวันออก ทําให้ระบอบการปกครองมีพื้นที่หายใจที่จําเป็นที่จะช่วยให้สามารถฟื้นตัวทางเศรษฐกิจและการทหารได้
เมื่อวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1920 มีการจัดประชุมสภาร่างรัฐธรรมนูญอย่างเร่งรีบ ณ เมืองเวียร์ฮเนอูดินสค์ พร้อมทั้งประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐตะวันออกไกล โดยสัญญาว่ารัฐธรรมนูญฉบับใหม่ของสาธารณรัฐจะรับประกันการเลือกตั้งโดยเสรีภายใต้หลักการของสากล เที่ยงตรง และมีสิทธิออกเสียงเท่าเทียมกัน รวมถึงการลงทุนระหว่างประเทศในสาธารณรัฐจะได้รับการสนับสนุนด้วย
ในช่วงปลาย ค.ศ. 1920 เมืองต่าง ๆ ในภูมิภาคต่างไม่เต็มใจยอมรับสาธารณรัฐตะวันออกไกลที่อยู่ในการควบคุมของนักสังคมนิยมสายกลาง ความรุนแรง ความโหดร้าย และการตอบโต้ยังคงปะทุเป็นระยะ ๆ เป็นเวลา 18 เดือน ตัวอย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นในดินแดนชินฮันชอนของชาวเกาหลี ที่ซึ่งพลเรือนเกาหลีถูกสังหารหมู่โดยทหารญี่ปุ่น
ญี่ปุ่นตกลงที่จะรับรองรัฐกันชนใหม่ในการสงบศึกกับกองทัพแดง ซึ่งลงนามเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1920 และละทิ้งการช่วยเหลือพื้นที่รัสเซียโอครายีนาของอะตามันกรีโกรี เซมิโอนอฟ โดยในเดือนตุลาคม เซมิโอนอฟถูกขับไล่จากฐานกำลังหลักของเขาในชีตา และเมืองหลวงของสาธารณรัฐจึงยัายมาที่เมืองนี้
เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1920 การประชุมสมัชชาชั่วคราวแห่งชาติตะวันออกไกลจัดขึ้นในวลาดีวอสตอค โดยที่ประชุมได้รับรองรัฐบาลที่ชีตา และกําหนดวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1921 เป็นวันเลือกตั้งใหม่สําหรับสภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐตะวันออกไกล รัฐธรรมนูญฉบับใหม่นี้เขียนและประกาศใช้เมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ส. 1921 ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับรัฐธรรมนูญสหรัฐเป็นอย่างมาก
ประวัติ > รัฐประหาร ค.ศ. 1921

อย่างไรก็ตาม พวกนิยมการเมืองฝ่ายขวาปฏิเสธแนวคิดสาธารณรัฐประชาธิปไตยแบบอ่อน ๆ ในรัสเซียตะวันออกไกล ทำให้เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1921 รัฐประหารของกองทัพขาวจึงเกิดขึ้นในวลาดีวอสตอค โดยมีกองกำลังยึดครองของญี่ปุ่นอยู่เบื้องหลัง วงล้อมของกองทัพญี่ปุ่นช่วยป้องกันการกบฏ และมีการจัดตั้งระบอบใหม่ในชื่อ "รัฐบาลชั่วคราวปรีอามูร์เย"
ในแคว้นปรีมอร์เย ไม่นานหลังจากการยึดอำนาจ กรีโกรี เซมิโอนอฟ จึงพำนักอยู่ที่วลาดีวอสตอคและพยายามประกาศตนเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด ซึ่งเคยเป็นความพยายามที่ล้มเหลว เนื่องจากญี่ปุ่นได้ทอดทิ้งเขา
รัฐบาลชั่วคราวปรีอามูร์เยใหม่พยายามที่จะระดมกําลังต่อต้านบอลเชวิคต่าง ๆ ไปที่กองกำลังของตน (ซึ่งสำเร็จเพียงเล็กน้อย) ผู้นำของรัฐบาลใหม่เป็นสองพี่น้องนักธุรกิจชาววลาดีวอสตอค ได้แก่ สปีรีดอน เมียร์คูลอฟ [ru] และนีโคไล เมียร์คูลอฟ [ru] พบว่าตนเองกำลังโดดเดี่ยว โดยเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน กองทัพญี่ปุ่นได้ประกาศว่าจะถอนกําลังทหารทั้งหมดออกจากไซบีเรียภายในสิ้นเดือนตุลาคม  และในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1922 รัฐสภาได้ขับไล่พี่น้องเมียร์คูลอฟ พร้อมกับแต่งตั้งนายพลมีฮาอิล ดีเตริคส์ ผู้ซึ่งเคยประจำการในหน่วยทหารเชโกสโลวัก เป็นผู้นำเผด็จการทหาร
ประวัติ > ชัยชนะของสาธารณรัฐและการสิ้นสุด

เมื่อญี่ปุ่นถอนทหารออกจากประเทศในฤดูร้อน ค.ศ. 1922 กบฏรัสเซียขาวจึงเริ่มตื่นตระหนก กองทัพแดงที่แอบแฝงเป็นกองทัพประชาชนปฏิวัติแห่งสาธารณรัฐตะวันออกไกล [ru] เคลื่อนพลไปทางตะวันออก ส่งผลให้ชาวรัสเซียหลายพันคน รวมถึงดีเตริคส์และกองทหารที่เหลือของเขา อพยพออกจากประเทศเพื่อหลบหนีระบอบการปกครองใหม่ กองทัพสาธารณรัฐตะวันออกไกลพิชิตวลาดีวอสตอคได้สำเร็จเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1922 สมรภูมิหลักของสงครามกลางเมืองรัสเซียจึงเป็นอันสิ้นสุดลง
เมื่อสิ้นสุดสงครามกลางเมือง รัสเซียโซเวียตผนวกสาธารณรัฐตะวันออกไกลเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 รัฐบาลสาธารณรัฐได้ยุบเลิกลงและโอนอํานาจกับอาณาเขตทั้งหมดให้กับรัฐบาลบอลเชวิคในมอสโก
ประวัติ > ผลที่ตามมา

ญี่ปุ่นยังคงครอบครองเกาะซาฮาลินตอนเหนือไว้จนถึง ค.ศ. 1925 เพื่อเป็นการชดเชยสำหรับกรณีนีโคลาเยฟสค์ ซึ่งเป็นเหตุการณ์สังหารหมู่ทหารและพลเมืองญี่ปุ่นราว 700 คน ที่เมืองนีโคลาเยฟสค์-นา-อามูร์เยในเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน ค.ศ. 1920 แรงจูงใจสำหรับการชดเชยนี้ปฏิเสธความจริงที่ว่าการตอบโต้ของญี่ปุ่นสําหรับการกระทําของรัสเซียได้คร่าชีวิตชาวรัสเซียไปมากกว่าสองถึงสามเท่า
พื้นที่และทรัพยากร

สาธารณรัฐตะวันออกไกลครอบคลุมพื้นที่ 4 แคว้นของอดีตจักรวรรดิรัสเซีย (แคว้นทรานส์-ไบคัล แคว้นอามูร์ แคว้นภาคพื้นสมุทร และตอนเหนือของเกาะซาฮาลิน ซึ่งเป็นพรมแดนหลักของภูมิภาคทรานส์ไบคัลและแมนจูเรียนอก พรมแดนของสาธารณรัฐทอดยาวตามแนวชายฝั่งตะวันตกของทะเลสาบไบคาล พาดผ่านพรมแดนทางตอนเหนือของมองโกเลียและแมนจูเรียไปจนถึงทะเลญี่ปุ่นและทะเลโอค็อตสค์
มีการประมาณพื้นที่ทั้งหมดของสาธารณรัฐตะวันออกไกลไว้ราว 730,000 ตารางไมล์ (1,900,000 ตารางกิโลเมตร) และมีประชากรอยู่ที่ 3.5 ล้านคน ประมาณ 1.62 ล้านคนเป็นชาวรัสเซีย และอีก 1 ล้านคนเป็นชาวเอเชียที่มีเชื้อสายบรรพบุรุษจากประเทศจีน ญี่ปุ่น มองโกเลีย และเกาหลี
สาธารณรัฐตะวันออกไกลเป็นพื้นที่ที่มีแร่จำนวนมาก รวมถึงยังเป็นดินแดนที่ผลิตทองคําได้ประมาณหนึ่งในสามของทองคําทั้งหมดในรัสเซีย และยังเป็นแหล่งผลิตดีบุกแห่งเดียวของประเทศอีกด้วย แร่สํารองอื่น ๆ ของสาธารณรัฐตะวันออกไกล ได้แก่ สังกะสี เหล็ก และถ่านหิน
อุตสาหกรรมประมงในอดีตแคว้นภาคพื้นสมุทรก็มีจำนวนมากเช่นกัน โดยมีปริมาณการทำประมงมากกว่าไอซ์แลนด์ และเป็นแหล่งชุกชุมของปลาเฮร์ริง ปลาแซลมอน และปลาสเตอร์เจียน นอกจากนี้ สาธารณรัฐยังมีทรัพยากรป่าไม้ที่กว้างขวาง รวมถึงสนเขา เฟอร์ เซดาร์ พอปลาร์ และเบิร์ช ที่มีพื้นที่เก็บเกี่ยวทั้งหมด 120 ล้าน เอเคอร์ (490,000 ตารางกิโลเมตร)
กองทัพประชาชนปฏิวัติ

เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1922 มีการจัดระเบียบกองทัพน้อยไรเฟิลบาลากันสค์ที่ 104 เช้ากับกองพันไรเฟิลทรานส์ไบคัลที่ 1 ของกองทัพประชาชนปฏิวัติแห่งสาธารณรัฐตะวันออกไกล โดยมีจุดประสงค์เพื่อรักษาชายแดนฝั่งแมนจูเรีย และในระหว่างวันที่ 4 ถึง 25 ตุลาคม กองพันได้เช้าไปมีส่วนร่วมในปฏิบัติการปรีมอร์เยเพื่อพิชิตกองทัพขาวในแคว้นอามูร์ กองกำลังส่วนสุดท้ายของขบวนการขาวในตะวันออกไกล ในช่วงปฏิบัติการ กองพันไรเฟิลทรานส์ไบคัลที่ 1 สามารถเข้ายึดโกรเดโคโว นีคอลสค์-อุสซูรีสค์ และวลาดีวอสตอค
กองทัพโซเวียตที่ 5 จัดตั้งขึ้นตามคำสั่งของคณะกรรมการบริหารกลางรัสเซียทั้งปวงแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 โดยเปลี่ยนชื่อจากกองทัพประชาชนปฏิวัติแห่งสาธารณรัฐตะวันออกไกล กองพันไรเฟิลทรานส์ไบคัลที่ 1 จึงอยู่ภายใต้คำสั่งนี้ด้วยเหมือนกันและประจำการอยู่ที่วลาดีวอสตอค กองพันเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นกองพันไรเฟิลแปซิฟิกที่ 1 (รัสเซีย: 1-я Тихоокеанская стрелковая дивизия) เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 เพื่อเป็นการระลึกถึงความปราชัยของกองทัพขาวบนชายฝั่งแปซิฟิก
ผู้นำ > ประธานรัฐบาล (ประมุขแห่งรัฐ)

| ลำดับ | รูปภาพ | ชื่อ | การดำรงตำแหน่ง> เริ่มต้น | การดำรงตำแหน่ง> สิ้นสุด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | อะเลคซันดร์ ครัสโนชิโอคอฟ (ค.ศ. 1880–1937) Александр Краснощёков (Alexander Krasnoshchyokov) | 6 เมษายน ค.ศ. 1920 | ธันวาคม ค.ศ. 1921 |
| 2 |  | นีโคไล มัตเวเยฟ (ค.ศ. 1877–1951) Николай Матвеев (Nikolay Matveyev) | ธันวาคม ค.ศ. 1921 | 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 |
ผู้นำ > ประธานคณะรัฐมนตรี (นายกรัฐมนตรี)

| ลำดับ | รูปภาพ | ชื่อ | การดำรงตำแหน่ง> เริ่มต้น | การดำรงตำแหน่ง> สิ้นสุด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | อะเลคซันดร์ ครัสโนชิโอคอฟ (ค.ศ. 1880–1937) Александр Краснощёков (Alexander Krasnoshchyokov) | 6 เมษายน ค.ศ. 1920 | พฤศจิกายน ค.ศ. 1920 |
| 2 |  | บอริส ชุมยัซกี (ค.ศ. 1886–1938) Борис Шумяцкий (Boris Shumyatsky) | พฤศจิกายน ค.ศ. 1920 | เมษายน ค.ศ. 1921 |
| 3 |  | ปิออตร์ นีคีโฟรอฟ (ค.ศ. 1882–1974) Пётр Никифоров (Pyotr Nikiforov) | 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1921 | ธันวาคม ค.ศ. 1921 |
| 4 |  | นีโคไล มัตเวเยฟ (ค.ศ. 1877–1951) Николай Матвеев (Nikolay Matveyev) | ธันวาคม ค.ศ. 1921 | 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 |
| 5 |  | ปิออตร์ โคโบเซฟ (ค.ศ. 1878–1941) Пётр Ко́бозев (Pyotr Kobozev) | 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 | 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 |
บุคคลที่มีชื่อเสียง

ยูล บรีนเนอร์ นักแสดงชาวรัสเซีย เกิดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1920
ดูเพิ่ม

การแทรกแซงสงครามกลางเมืองรัสเซียโดยฝ่ายสัมพันธมิตร
แมนจูเรีย
สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคซัส
เชิงอรรถ

1 2 3 4 5 6 7 8  "The Far Eastern Republic," Russian Information and Review, vol. 1, no. 10 (Feb. 15, 1922), pp. 232–233.
1 2 3 4 5 6  Alan Wood, "The Revolution and Civil War in Siberia," in Edward Acton, Vladimir Iu. Cherniaev, and William G. Rosenberg (eds.), Critical Companion to the Russian Revolution, 1914–1921. Bloomington, Indiana University Press, 1997; pp. 716–717.
1 2 3 4 5 6 7  George Jackson and Robert Devlin (eds.), Dictionary of the Russian Revolution. Westport, CT: Greenwood Press, 1989; pp. 223–225.
1 2 3  N.G.O. Pereira, White Siberia: The Politics of Civil War. Montreal: McGill-Queen's University Press, 1996; pg. 153.
↑  Pereira, White Siberia, pg. 152.
↑  신, 재홍. "4월참변 (四月慘變)". Encyclopedia of Korean Culture. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 21, 2023.
↑  
Wood, Alan (15 April 2011). "Revolution and Civil War". Russia's Frozen Frontier: A History of Siberia and the Russian Far East 1581 - 1991. London: A&C Black (ตีพิมพ์ 2011). p. 189. ISBN 9780340971246. สืบค้นเมื่อ 19 September 2022. [...] before the final Bolshevik victory in the Far East, one last desperate throw by two Vladivostok businessmen, the brothers S.D. and N.D. Merkulov, took place in the early summer of 1921. Having by various ruses managed to overthrow the Vladivostok agents of the Far Eastern Republic, they and their supporters declared the formation of a new 'Provisional Priamurskii Government'.
↑  Pereira, White Siberia, pg. 155.
1 2 3 4  Pereira, White Siberia, pg. 156.
↑  "39-я Тихоокеанская Краснознаменная стрелковая дивизия". Rkka.ru. สืบค้นเมื่อ 2022-03-21.
↑  "Историческая справка" [Historical Reference] (PDF) (ภาษารัสเซีย). Council of Veterans of the 392nd District Training Centre. สืบค้นเมื่อ 10 June 2017.
หนังสืออ่านเพิ่ม

A Short Outline of the History of the Far Eastern Republic. Washington, DC: Special Delegation of the Far Eastern Republic to the United States of America, 1922.
Alan Wood, Russia's Frozen Frontier: A History of Siberia and the Russian Far East 1581–1991. London: A&C Black, 2011. ISBN 9780340971246.
Canfield F. Smith, Vladivostok Under Red and White Rule: Revolution and Counterrevolution in the Russian Far East, 1920–1922. Seattle: University of Washington Press, 1975.
Jamie Bisher,  White Terror: Cossack Warlords of the Trans-Siberian. London: Routledge, 2005. ISBN 9780714656908.
John Albert White, The Siberian Intervention. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1950.
Richard K. Debo, Survival and Consolidation: The Foreign Policy of Soviet Russia, 1918–1921. Montreal/Kingston: McGill-Queen's Press, 1992. ISBN 9780773562851.
51°50′N 107°36′E﻿ / ﻿51.833°N 107.600°E﻿ / 51.833; 107.600
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ดินแดนสาธารณรัฐตะวันออกไกลเมื่อ ค.ศ. 1922
อีวาน เปตรอฟสกี

| อีวาน เปตรอฟสกี |
| --- | --- |
เกิด: 18 มกราคม ค.ศ. 1901(1901-01-18) เซฟสค์ จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 15 มกราคม ค.ศ. 1973(1973-01-15) (71 ปี) มอสโก สหภาพโซเวียต
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยมอสโก
มีชื่อเสียงจาก: สมการเชิงอนุพันธ์ย่อยไฮเพอร์โบลิก สมการโคลโมโกรอฟ–เปตรอฟสกี–ปิสคูนอฟ แอ่งเปตรอฟสกี
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยมอสโก สถาบันคณิตศาสตร์สเตคลอฟ
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: ดมีตรี เอโกรอฟ
ลูกศิษย์ในระดับปริญญาเอก: โอลกา เลดืยเจนสกายา เยฟเกนี ลันดิส โอลกา โอเลย์นิค เซียร์เกย์ โกดูนอฟ อะเลคเซย์ ฟีลิปปอฟ
 
อีวาน กอร์กีวิช เปตรอฟสกี (รัสเซีย: Ива́н Гео́ргиевич Петро́вский; อังกฤษ: Ivan Georgievich Petrovsky) เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวสหภาพโซเวียตที่ศึกษาเกี่ยวกับสมการเชิงอนุพันธ์ย่อย เปตรอฟสกีมีส่วนร่วมสำคัญในการแก้ปัญหาของฮิลเบิร์ทข้อที่สิบเก้าและสิบหก และค้นพบแอ่งเปตรอฟสกี นอกจากนี้เขายังศึกษาเกี่ยวกับทฤษฎีของปัญหาเงื่อนไขขอบ ความน่าจะเป็น และทอพอโลยีของเส้นโค้งพีชคณิตและผิวพีชคณิต
ประวัติ

เปตรอฟสกีเกิดและเติบโตที่เมืองเซฟสค์ (Sevsk) ในแคว้นเบรียนสค์ (Bryansk Oblast) ในตระกูลพ่อค้าที่เป็นที่นับถือในเมือง เขาเข้าเรียนในโรงเรียนที่ตระกูลของเขามีส่วนร่วมสบทบทุนก่อสร้าง ผลการเรียนของเปตรอฟสกีอยู่ในเกณฑ์ดีมากในทุกวิชา แม้ว่าวิชาที่เขาชื่นชอบในตอนนั้นคือวิชาเคมี และวิชาคณิตศาสตร์จะอ่อนกว่าวิชาอื่น ๆ ก็ตามเนื่องจากคุณภาพของครูผู้สอน เปตรอฟสกีเข้าศึกษาวิชาเคมีและชีววิทยาที่มหาวิทยาลัยมอสโกใน ค.ศ. 1917 อย่างไรก็ตาม การปฏิวัติรัสเซียเริ่มต้นขึ้นก่อนที่เขาจะได้เข้าเรียน เขาจึงตัดสินใจเดินทางกลับเซฟสค์ ก่อนที่ครอบครัวของเขาจะอพยพย้ายไปยังเมืองแยลือซาแวตฮรัด (เมืองนี้เปลี่ยนชื่อหลายครั้งจนกระทั่งใช้ชื่อกรอปึวนึตสกึยในปัจจุบัน) ในประเทศยูเครน
ที่เยลิซาเวตฮรัต เปตรอฟสกีเข้าเรียนวิศวกรรมเครื่องกล และค้นพบว่าเมื่อเขาพยายามอ่านตำราทฤษฎีกลศาสตร์ซึ่งแต่งโดยนีโคไล จูคอฟสกี ความรู้คณิตศาสตร์ของเขาไม่ดีพอที่จะเข้าใจทฤษฎีในตำรานั้นได้ เปตรอฟสกีจึงเริ่มค้นหาตำราคณิตศาสตร์เพื่อปรับพื้นฐานตนเอง อย่างไรก็ตาม เขาได้พบตำราของดีรีเคลฺ ซึ่งทำให้เขาประทับใจมากจนตัดสินใจเปลี่ยนมาศึกษาวิชาคณิตศาสตร์แทน เมื่อสถานการณ์การปฏิวัติและสงครามกลางเมืองสงบลง เปตรอฟสกีจึงเดินทางกลับมาศึกษาคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยมอสโก เปตรอฟสกีเป็นลูกศิษย์ของดมีตรี เอโกรอฟ และมีลูกศิษย์ 11 คน โดยลูกศิษย์คนสำคัญได้แก่โอลกา เลดืยเจนสกายา, เยฟเกนี ลันดิส, โอลกา โอเลย์นิค, เซียร์เกย์ โกดูนอฟ และอะเลคเซย์ ฟีลิปปอฟ
หลังจบการศึกษา เปตรอฟสกีเริ่มต้นสอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยเดิมตั้งแต่ ค.ศ. 1929 และได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ใน ค.ศ. 1933 นอกจากนี้ยังสอนที่สถาบันอื่นอีกสองสถาบันในรัสเซียได้แก่สถาบันวิจัยและพัฒนาวิศวกรรมและสถาบันคณิตศาสตร์สเตคลอฟ เขายังเป็นสมาชิกของสำนักวิทยาศาสตร์โซเวียตตั้งแต่ ค.ศ. 1946 ได้รับรางวัลสตาลินสองครั้งได้แก่ ค.ศ. 1946 จากผลงานด้านสมการเชิงอนุพันธ์ และค.ศ. 1952 จากการเขียนตำราคณิตศาสตร์ และได้รับรางวัลวีรชนแรงงานแห่งสังคมนิยม ใน ค.ศ. 1969 เปตรอฟสกีดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยมอสโก ตั้งแต่ ค.ศ. 1951–1973 และดำรงตำแหน่งประธานการประชุมนักคณิตศาสตร์ระหว่างประเทศที่กรุงมอสโก ใน ค.ศ. 1966
เปตรอฟสกีเสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1973 ก่อนวันเกิดครบรอบอายุ 72 ปีของเขาเพียง 3 วัน