อาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย (ค.ศ. 1906)
หลังสงคราม

มอริเทเนียกลับมาให้บริการพลเรือนอีกครั้งในวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1919 ในเส้นทางเซาแทมป์ตัน–นิวยอร์ก
ตารางการเดินเรือที่หนาแน่นของเรือลำนี้ทำให้ไม่สามารถทำการซ่อมแซมครั้งใหญ่ตามกำหนดใน ค.ศ. 1920 ได้ อย่างไรก็ตามใน ค.ศ. 1921 คูนาร์ดได้สั่งระงับการให้บริการของเรือลำนี้เนื่องจากเกิดเหตุเพลิงไหม้บนดาดฟ้า E และตัดสินใจทำการซ่อมแซมครั้งใหญ่ให้กับเรือ เรือกลับไปยังอู่เรือไทน์ สถานที่ที่เรือถูกสร้างขึ้นเพื่อทำการดัดแปลงหม้อน้ำให้ใช้เชื้อเพลิงน้ำมันเตา และกลับมาบริการอีกครั้งในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1922 คูนาร์ดพบว่ามอริเทเนียประสบปัญหาในการรักษาความเร็วในการให้บริการตามปกติ
แม้ความเร็วบริการของเรือจะดีขึ้นและปัจจุบันใช้น้ำมันเตาเพียง 680 ตันต่อวันเมื่อเทียบกับการใช้ถ่านหิน 910 ตันต่อวันในอดีต แต่เรือลำนี้ก็ยังไม่สามารถทำความเร็วในการให้บริการได้เทียบเท่ากับช่วงก่อนสงคราม ในการเดินทางข้ามมหาสมุทรครั้งหนึ่งใน ค.ศ. 1922 เรือสามารถทำความเร็วเฉลี่ยได้เพียง 19 นอต (35 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 22 ไมล์ต่อชั่วโมง)[ต้องการอ้างอิง]
ในเวลาดังกล่าวมีการปรับปรุงเรือโดยการปิดล้อมบริเวณพื้นที่ทางเดินบนเรือชั่วคราว และดัดแปลงปล่องไฟให้มีรูปร่างเป็นวงรี ทำให้มีลักษณะคล้ายกับลูซิเทเนียอย่างมาก คูนาร์ดเห็นว่าระบบกังหันไอน้ำของเรือที่เคยเป็นเทคโนโลยีปฏิวัติวงการนั้นจำเป็นต้องได้รับการซ่อมแซมครั้งใหญ่โดยด่วน ใน ค.ศ. 1923 มีการเริ่มซ่อมแซมเรือครั้งใหญ่ในเซาแทมป์ตัน โดยการถอดกังหันไอน้ำของเรือออก เมื่อการซ่อมใหญ่ดำเนินมาถึงครึ่งทาง คนงานอู่เรือได้ประกาศหยุดงาน ทำให้การทำงานทั้งหมดต้องหยุดชะงัก คูนาร์ดจึงสั่งให้ลากเรือไปยังแชร์บูร์ ประเทศฝรั่งเศส เพื่อดำเนินการให้แล้วเสร็จ ณ อู่เรือแห่งอื่น ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1924 เรือก็ได้กลับมาให้บริการในเส้นทางแอตแลนติกอีกครั้ง
ในช่วงหลายปีต่อมา คูนาร์ดได้พิสูจน์แล้วว่าการปรับปรุงมอริเทเนียครั้งนั้นส่งผลดีอย่างเห็นได้ชัด เรือได้รับความนิยมอย่างมากและประสบความสำเร็จเป็นอย่างยิ่งในช่วงเวลาดังกล่าว ใน ค.ศ. 1928 มอริเทเนียผ่านการปรับปรุงตกแต่งภายในใหม่เพื่อเพิ่มความหรูหราและทันสมัย ทว่าในปีถัดมา สถิติความเร็วของเรือก็ถูกทำลายโดยเอ็สเอ็ส เบรเมิน (SS Bremen) ของเยอรมัน ด้วยความเร็ว 28 นอต (52 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 32 ไมล์ต่อชั่วโมง) ในวันที่ 27 สิงหาคม คูนาร์ดได้อนุญาตให้อดีตเรือเดินสมุทรเร็วมีโอกาสสุดท้ายในการทวงคืนสถิติจากเรือลำใหม่ของเยอรมัน แต่ถึงแม้จะพยายามอย่างเต็มที่ ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นรองสถิติเล็กน้อย เรือถูกนำออกจากการให้บริการ และมีการปรับปรุงเครื่องยนต์เพื่อเพิ่มกำลังขับเคลื่อนให้ได้ความเร็วในการให้บริการที่มากขึ้น อย่างไรก็ตาม การปรับปรุงดังกล่าวก็ยังไม่เพียงพอ เบรเมินเป็นตัวแทนของเรือเดินสมุทรรุ่นใหม่ที่มีกำลังขับเคลื่อนและเทคโนโลยีก้าวหน้ากว่าเรือของคูนาร์ดไลน์ที่มีอายุใช้งานมานาน แม้มอริเทเนียจะไม่สามารถเอาชนะคู่แข่งชาวเยอรมันได้ แต่เรือลำนี้ก็พ่ายไปเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งหลังการปรับปรุงการออกแบบมานานหลายทศวรรษและการทำลายสถิติความเร็วของตนเองทั้งในเส้นทางมุ่งตะวันออกและตะวันตก ใน ค.ศ. 1929 มอริเทเนียชนกับเรือข้ามฟากขนส่งรถไฟบริเวณใกล้กับประภาคารรอบบินส์รีฟ โชคดีที่ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต และความเสียหายของเรือก็ได้รับการซ่อมแซมอย่างรวดเร็ว[ต้องการอ้างอิง]
ใน ค.ศ. 1930 ด้วยภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่และการแข่งขันที่รุนแรงขึ้นจากเรือโดยสารลำใหม่ในเส้นทางแอตแลนติก มอริเทเนียจึงถูกเปลี่ยนบทบาทเป็นเรือสำราญโดยเฉพาะ โดยให้บริการเดินเรือสำราญ 6 วันจากนิวยอร์กไปยังท่าเทียบเรือ 21 แฮลิแฟกซ์ รัฐโนวาสโกเชีย ในวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1930 มอริเทเนียทำการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจำนวน 28 คน และแมวของเรือขนสินค้าชื่อโอวิเดีย (Ovidia) ที่ประสบเหตุอับปางในมหาสมุทรแอตแลนติก ห่างจากแหลมเรซ นิวฟันด์แลนด์ ไปทางตะวันออกเฉียงใต้ 400 ไมล์ทะเล (740 กิโลเมตร; 460 ไมล์) ใน ค.ศ. 1932 เรือถูกทาสีขาวให้เข้ากับบริการเรือสำราญ เมื่อคูนาร์ดควบรวมกิจการกับไวต์สตาร์ใน ค.ศ. 1934 มอริเทเนีย พร้อมด้วยโอลิมปิก โฮเมริก และเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ล้าสมัยลำอื่น ๆ ก็ถูกพิจารณาว่าเกินความจำเป็นและถูกนำออกจากการให้บริการ[ต้องการอ้างอิง]