stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ความเอนเอียงโดยการมองในแง่ดี
องค์ประกอบ > ผลที่พึงประสงค์เมื่อมีการเปรียบเทียบ

ทฤษฎีอธิบายความเอนเอียงประเภทนี้หลายอย่างแสดงว่า  
เป้าหมาย (goals) และสิ่งที่ต้องการที่จะเห็นเป็นผล (desired outcome) ของบุคคล  เป็นเหตุหนึ่งของความเอนเอียง 
คือ  เรามักจะเห็นความเสี่ยงของเราน้อยกว่าคนอื่น
เพราะเชื่อว่า  เป็นสิ่งที่คนอื่นต้องการจะเห็นในเรา
ทฤษฎีเหล่านี้รวมทั้ง
การยกตน (self-enhancement)
การบริหารความประทับใจ (Impression management)
และความรู้สึกว่าควบคุมได้ (perceived control)
องค์ประกอบ > ผลที่พึงประสงค์เมื่อมีการเปรียบเทียบ > การยกตน

ทฤษฎีการยกตนเสนอว่า  การมองในแง่ดีเป็นสิ่งที่น่าพึงใจและทำให้รู้สึกดี  เมื่อคิดว่า สิ่งดี ๆ จะเกิดขึ้น 
เราสามารถควบคุมความกังวลไม่สบายใจและอารมณ์เชิงลบอื่น ๆ ถ้าเชื่อว่า  เราดีกว่าคนอื่น 
เรามักจะสนใจหาข้อมูลสนับสนุนสิ่งที่เราต้องการให้เกิดขึ้น  มากกว่าข้อมูลที่จะแสดงสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเราจริง ๆ 
ทฤษฎีความเอนเอียงโดยมองในแง่ดีเสนอว่า  เราจะพยากรณ์เหตุการณ์ในเชิงบวก  เพราะเป็นสิ่งที่เราหวังให้เกิดขึ้น
ซึ่งบอกเป็นนัยด้วยว่า  เราอาจจะลดค่าความเสี่ยงของตนเมื่อเทียบกับคนอื่น  เพื่อให้ตนดูดีกว่าคนอื่นโดยเฉลี่ย
คือเพราะมีความเสี่ยงน้อยกว่าผู้อื่น  ดังนั้นจึงดีกว่าผู้อื่น
องค์ประกอบ > ผลที่พึงประสงค์เมื่อมีการเปรียบเทียบ > การบริหารความประทับใจ

งานวิจัยต่าง ๆ แสดงว่า  เราพยายามที่จะสร้างและรักษาภาพพจน์ที่พึงปรารถนาของตนในวงสังคม
คือ  เรามีแรงจูงใจที่จะแสดงตนในภาพพจน์ที่ดีต่อผู้อื่น  
ดังนั้น  นักวิจัยบางพวกจึงเสนอว่า  ความเอนเอียงนี้เป็นตัวแทนของกระบวนการบริหารความประทับใจ
คือ  เราต้องการที่จะปรากฏว่าดีกว่าคนอื่น
แต่ว่า  นี่ไม่ใช่ความพยายามโดยจงใจ คือเกิดขึ้นใต้จิตสำนึก
ในงานวิจัยหนึ่งที่ผู้ร่วมการทดลองเชื่อว่า  จะมีการทดสอบความสามารถในการขับรถของตนโดยเหตุการณ์จริง ๆ หรือในความจริงเสมือน
คนที่เชื่อว่าจะมีการทดสอบ  จะมีความเอนเอียงแบบนี้น้อยกว่า  และจะถ่อมตนมากกว่า  เมื่อให้คะแนนทักษะการขับรถของตน  เทียบกับบุคคลผู้ที่เชื่อว่าจะไม่มีการทดสอบ
มีงานวิจัยที่เสนออีกด้วยว่า  บุคคลที่แสดงตนเองในแง่ร้ายมักจะมีการยอมรับน้อยกว่าจากสังคม 
ซึ่งเป็นเหตุอย่างหนึ่งที่สนับสนุนการมองในแง่ดีมากเกินไป
องค์ประกอบ > ผลที่พึงประสงค์เมื่อมีการเปรียบเทียบ > ความรู้สึกว่าควบคุมได้

เรามักจะมีความเอนเอียงเช่นนี้มากกว่าเมื่อเชื่อว่า  เราสามารถควบคุมเหตุการณ์ในสถานการณ์นั้นมากกว่าคนอื่น
ยกตัวอย่างเช่น  เรามักจะคิดว่า  เราจะไม่เกิดความบาดเจ็บเพราะอุบัติเหตุรถยนต์ถ้าเราเป็นคนขับ 
อีกตัวอย่างหนึ่งก็คือ  ถ้าเราเชื่อว่า  เรามีระดับความควบคุมสูงในการติดเอดส์
เราก็จะมีโอกาสมากกว่าที่จะเห็นว่า  โอกาสเสี่ยงในการติดโรคของเรามีน้อย 
มีงานวิจัยหลายงานที่เสนอว่า  เรายิ่งรู้สึกว่าเรามีความควบคุมสูงเท่าไร  ก็จะมีความเอนเอียงโดยมองในแง่ดีสูงขึ้นเท่านั้น เพราะฉะนั้น ความรู้สึกว่าควบคุมได้เป็นองค์ประกอบที่สำคัญเมื่อประเมินความเสี่ยงของตนเอง  แต่ไม่ใช่เมื่อประเมินความเสี่ยงของคนอื่น
งาน meta-analysis ที่สืบหาความสัมพันธ์ระหว่างความเอนเอียงนี้กับความรู้สึกว่าควบคุมได้พบว่า  มีตัวแปร moderator อื่น ๆ ที่สนับสนุนส่งเสริมความสัมพันธ์ 
ในงานวิจัยที่ผ่านมา  ผู้ร่วมการทดลองจากสหรัฐอเมริกาโดยทั่วไปมีค่าความสัมพันธ์  ระหว่างความเอนเอียงโดยมองในแง่ดีและความรู้สึกว่าควบคุมได้  สูงกว่าประเทศอื่น ๆ
นอกจากนั้นแล้ว  นักเรียนนักศึกษามักจะมีความเอนเอียงนี้ในระดับที่สูงกว่ากลุ่มชนอื่น ๆ 
แบบงานวิจัยยังแสดงความแตกต่างกันของความสัมพันธ์ระหว่างความเอนเอียงนี้กับความรู้สึกว่าควบคุมได้
คือ  งานวิจัยที่ใช้การวัดโดยตรงเสนอว่า  มีความสัมพันธ์กันระหว่างความเอนเอียงนี้กับความรู้สึกว่าควบคุมได้
สูงกว่าเมื่อเทียบกับงานวิจัยที่ใช้การวัดโดยอ้อม 
ความเอนเอียงนี้มีกำลังสูงสุดในสถานการณ์ที่บุคคลต้องพึ่งการกระทำของตน  และมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ
องค์ประกอบมีผลตรงกันข้ามกับความรู้สึกว่าควบคุมได้ก็คือ  ประสบการณ์ที่มีมาก่อน 
นั่นก็คือ  ประสบการณ์ที่มีมาก่อนมักจะสัมพันธ์กับความมีความเอนเอียงนี้ในระดับที่ต่ำกว่า
ซึ่งงานวิจัยบางงานเสนอว่า  มาจากการลดความรู้สึกว่า  สามารถควบคุมเหตุการณ์ได้  หรือว่า  ทำให้ง่ายขึ้นที่จะคิดว่า  ตนมีโอกาสเสี่ยง 
ประสบการณ์ก่อน ๆ ทำให้คิดได้ว่า  เหตุการณ์ต่าง ๆ อาจจะควบคุมได้น้อยกว่าที่เคยเชื่อมาก่อน ๆ
องค์ประกอบ > กลไกทางประชาน

ความเอนเอียงนี้อาจจะได้รับอิทธิพลจากกลไกทางประชาน 3 อย่างที่ใช้ในการประเมินและการตัดสินใจ คือ
representativeness heuristic (ฮิวริสติกโดยความเป็นตัวแทน), singular target focus (จุดเป้าหมายที่มีอันเดียว), และ interpersonal distance (ความเหินห่างระหว่างบุคคล)
องค์ประกอบ > กลไกทางประชาน > ฮิวริสติกโดยความเป็นตัวแทน

การประเมินความเป็นไปได้ของเหตุการณ์  ที่เกี่ยวกับความเอนเอียงนี้  อาศัยว่า  เหตุการณ์หนึ่งจะเหมือนกับไอเดียทั่วไปของเราเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้นอย่างไร 
คือ  มีนักวิชาการบางท่านที่เสนอว่า representativeness heuristic (ฮิวริสติกโดยความเป็นตัวแทน) เป็นเหตุอย่างหนึ่งของความเอนเอียงนี้
ซึ่งก็คือเรามักจะคิดถึงตัวอย่างประเภท (stereotypical categories) แทนที่จะคิดถึงตัวอย่างนั้นโดยตรงเมื่อทำการเปรียบเทียบ 
ยกตัวอย่างเช่น  เมื่อมีการให้คนขับรถคิดถึงอุบัติเหตุรถยนต์  ผู้ขับก็มักจะคิดถึงคนขับรถที่ไม่ดี มากกว่าคนขับรถโดยทั่ว ๆ ไป 
คือ  เรามักจะเปรียบเทียบกับตัวอย่างไม่ดีที่นึกได้
มากกว่าจะทำการเปรียบเทียบที่แม่นยำกว่าโดยทั่ว ๆ ไประหว่างตนเองกับคนขับรถอื่น ๆ 
นอกจากนั้นแล้ว เมื่อเราเปรียบเทียบตัวเองกับเพื่อน  เรามักจะเลือกเพื่อนที่แย่กว่าในเหตุการณ์ที่กำลังพิจารณา 
คือ  เรามักจะเลือกเพื่อนคนใดคนหนึ่งโดยเฉพาะเพราะว่าคล้ายกับตัวอย่างที่เป็นประเด็น  มากกว่าจะเลือกเพื่อนทั่ว ๆ ไป (แทนที่เพื่อนที่มีลักษณะเป็นกลาง ๆ โดยเฉลี่ย) 
นี่เป็นการหาตัวอย่างที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับคำถาม  ซึ่งเป็นลักษณะของฮิวริสติกโดยความเป็นตัวแทน
องค์ประกอบ > กลไกทางประชาน > จุดเป้าหมายที่มีอันเดียว

ความยากลำบากอย่างหนึ่งในการแก้ความเอนเอียงนี้ก็คือ  เราจะรู้จักตัวเราเองดีกว่าคนอื่น
ดังนั้น  แม้เราจะคิดถึงตนเองว่าเป็นบุคคลคนหนึ่ง
แต่เรากลับคิดถึงผู้อื่นโดยความเป็นกลุ่มบุคคล
ซึ่งนำไปสู่การประเมินค่าที่เอนเอียง  และความไม่สามารถที่จะทำความเข้าใจอย่างพอเพียงต่อบุคคลที่เปรียบเทียบ  หรือกลุ่มที่เปรียบเทียบ
โดยนัยเดียวกัน  เมื่อทำการประเมินหรือทำการเปรียบเทียบความเสี่ยงของตนเทียบกับผู้อื่น
เราโดยทั่ว ๆ ไปจะไม่ใส่ใจในบุคคลทั่ว ๆ ไป (คนกลาง ๆ โดยเฉลี่ย) แต่จะไปสนใจคนที่ตรงกับความรู้สึกและประสบการณ์ของตนเอง
องค์ประกอบ > กลไกทางประชาน > ความเหินห่างระหว่างบุคคล

อีกอย่าง  ความแตกต่างของการประเมินความเสี่ยง  จะขึ้นอยู่กับว่า  บุคคลที่เป็นเป้าหมายเปรียบเทียบ  เหมือนหรือไม่เหมือนกับผู้ที่กำลังทำการเปรียบเทียบ 
ยิ่งรู้สึกว่าห่างกันมากเท่าไร  ค่าประเมินความเสี่ยงก็จะแตกต่างกันมากเท่านั้น
แต่ถ้าทำให้ผู้ที่เป็นเป้าหมายเปรียบเทียบใกล้กับผู้เปรียบเทียบมากยิ่งขึ้น
ค่าประเมินความเสี่ยงก็จะแตกต่างกันน้อยลง 
มีหลักฐานอยู่บ้างว่า  ความรู้สึกเกี่ยวกับความห่างทางสังคม (social distance) มีผลต่อระดับความเอนเอียงโดยมองในแง่ดี 
คือ  ถ้าเทียบกับบุคคลใน in-group (วงสังคมของตนเอง) ค่าประเมินระหว่างตนกับคนอื่น  จะมีความใกล้เคียงกว่าเมื่อมีการเทียบกับบุคคลอื่นใน outer-group (กลุ่มนอกสังคมของตน) 
ในงานวิจัยหนึ่ง  นักวิจัยจัดการเปลี่ยนแปลงลักษณะทางสังคมของกลุ่มที่เปรียบเทียบ
โดยที่ผู้ร่วมการทดลองทำการตัดสินโดยใช้กลุ่มเปรียบเทียบสองกลุ่ม
คือ  นักเรียนทั่วไปที่มหาวิทยาลัยของตน  และนักเรียนทั่วไปที่อีกมหาวิทยาลัยหนึ่ง
ผลงานวิจัยแสดงว่า  เราไม่ใช่เพียงแต่ทำการเปรียบเทียบกับกลุ่มที่มีฐานะทางสังคมใกล้กว่าเราก่อนเท่านั้น
แต่ความแตกต่างค่าประเมินความเสี่ยงระหว่างเรากับคนในกลุ่มของเราเองน้อยกว่า  ค่าประเมินระหว่างเรากับคนในกลุ่มอื่นอีกด้วย
งานวิจัยหลายงานยังพบอีกด้วยว่า  เรามีความเอนเอียงโดยมองในแง่ดีเมื่อเปรียบเทียบกับคนอื่นที่ไม่รู้จักดี  ในระดับที่สูงกว่า
แต่ความเอนเอียงจะลดลงถ้าผู้เป็นเป้าหมายเปรียบเทียบเป็นคนคุ้นเคย  เช่นเพื่อนหรือสมาชิกครอบครัว
ซึ่งเป็นเพราะเรามีข้อมูลเกี่ยวกับคนใกล้ตัว
แต่ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับคนอื่น
องค์ประกอบ > ข้อมูลเกี่ยวกับตนและกับผู้เป็นเป้าหมายเปรียบเทียบ

เรามีข้อมูลเกี่ยวกับตนเองมากกว่าเรามีเกี่ยวกับผู้อื่น  
ทำให้เราสามารถประเมินค่าความเสี่ยงของเราได้อย่างเฉพาะเจาะจง
แต่ทำให้ยากที่จะประเมินความเสี่ยงของผู้อื่นได้
ซึ่งเป็นผลให้เกิดความแตกต่างของความเห็นและข้อสรุปที่มีในเรื่องความเสี่ยงของตนเทียบกับของผู้อื่น
ทำให้เกิดความเอนเอียงโดยมองในแง่ดีในระดับที่สูงขึ้น (คือมีความแตกต่างกันของค่าเปรียบเทียบที่มากขึ้น)
องค์ประกอบ > ข้อมูลเกี่ยวกับตนและกับผู้เป็นเป้าหมายเปรียบเทียบ > ความเอนเอียงเพราะเหมือนมนุษย์

Person-positivity bias (ความเอนเอียงเพราะเหมือนมนุษย์) เป็นความโน้มเอียงที่จะให้คะแนนวัตถุหนึ่งดีกว่าวัตถุอื่น  เพราะเหมือนกับมนุษย์มากกว่า
โดยทั่วไปแล้ว  วัตถุเป้าหมายยิ่งเหมือนกับบุคคลใดบุคคลหนึ่งมากเท่าไร  ก็จะมีความรู้สึกคุ้นเคยกับวัตถุนั้นมากขึ้นเท่านั้น
แต่กลุ่มบุคคลกลับเป็นความคิดที่เป็นนามธรรมมากกว่า
ทำให้เกิดความคิดเห็นที่ดีได้น้อยกว่า
ความเอนเอียงเพราะเหมือนมนุษย์สามารถอธิบายความเอนเอียงโดยมองในแง่ดีได้ว่า  เมื่อเราเทียบตนเองกับคนอื่นโดยทั่วไป (คนระดับกลาง ๆ) 
ไม่ว่าจะเป็นคนเพศเดียวกันหรือคนวัยเดียวกัน
ผู้เป็นเป้าหมายเปรียบเทียบกลับดูเหมือนมนุษย์น้อยกว่า  เหมือนกับบุคคลน้อยกว่า
ซึ่งทำให้เกิดความแตกต่างกันระหว่างตนกับผู้อื่น
องค์ประกอบ > ข้อมูลเกี่ยวกับตนและกับผู้เป็นเป้าหมายเปรียบเทียบ > ความคิดมีตนเป็นศูนย์กลาง

Egocentric thinking (ความคิดมีตนเป็นศูนย์กลาง) หมายถึงการที่เรารู้ข้อมูลและความเสี่ยงของตนเอง  พอที่จะสามารถใช้ในการประเมินและการตัดสินใจ
แต่ว่า  แม้ว่าเราจะมีข้อมูลมากเกี่ยวกับตนเอง  เรากลับไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับผู้อื่น
ดังนั้น  เมื่อจะทำการตัดสินใจ  เราต้องใช้ข้อมูลอื่นที่เรามี  เช่นข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่ม  ใช้เพื่อที่จะเรียนรู้เกี่ยวกับผู้ที่เป็นเป้าหมายมากยิ่งขึ้น 
นี้อาจจะมีความสัมพันธ์กับความเอนเอียงประเภทนี้  เพราะว่า  แม้ว่าเราจะสามารถใช้ข้อมูลที่มีเกี่ยวกับตน แต่เรากลับมีความยากลำบากในการเข้าใจข้อมูลที่ถูกต้องเกี่ยวกับผู้อื่น 
ความคิดมีตนเป็นศูนย์กลางเช่นนี้พบได้บ่อยครั้งกว่าในเด็กวัยรุ่นและเด็กมหาวิทยาลัย  ที่มักจะคิดถึงตนเองมากกว่าผู้อื่นโดยรวม ๆ
แต่ว่า   มีวิธีหลีกเลี่ยงแนวคิดแบบมีตนเป็นศูนย์กลาง
ในงานวิจัยหนึ่ง  นักวิจัยให้ผู้ร่วมการทดลองกลุ่มหนึ่งทำรายการองค์ประกอบที่มีอิทธิพลต่อการจะได้ประสบเหตุการณ์ต่าง ๆ 
แล้วให้อีกกลุ่มหนึ่งอ่านรายการนั้น
กลุ่มที่อ่านรายการจะแสดงความเอนเอียงโดยมองในแง่ดีน้อยกว่า
ดังนั้น  จึงเป็นไปได้ว่า   ความรู้ที่ดีขึ้นเกี่ยวกับคนอื่น  และเกี่ยวกับความรู้สึกผู้อื่นในเรื่องโอกาสเสี่ยง  จะทำกลุ่มเป้าหมายให้เข้ามาใกล้ตัวเรามากยิ่งขึ้น
องค์ประกอบ > ข้อมูลเกี่ยวกับตนและกับผู้เป็นเป้าหมายเปรียบเทียบ > การประเมินความสามารถในการควบคุมของผู้อื่นต่ำเกินไป

ในทฤษฎีความคิดมีตนเป็นศูนย์กลาง  มีความเป็นไปได้ที่เราจะประเมินความสามารถในการควบคุมสถานการณ์ของผู้อื่น (ที่เป็นกลาง ๆ โดยเฉลี่ย) ต่ำเกินไป
ซึ่งสามารถอธิบายได้โดย 2 แนว คือ
เราประเมินการควบคุมเหตุการณ์ในชีวิตของผู้อื่นต่ำเกินไป
เรามองข้ามอย่างสิ้นเชิงว่า  คนอื่นสามารถควบคุมผลในชีวิตได้
ยกตัวอย่างเช่น  คนสูบบุหรี่อาจจะคิดว่า  ตนได้ทำการป้องกันเพื่อที่จะไม่เป็นโรคมะเร็งปอดไว้แล้ว
เช่น  สูบบุหรี่แค่วันละหนเดียว  หรือใช้ก้นกรอง  และเชื่อว่า  คนอื่นไม่ได้ใช้วิธีการป้องกันเหมือนกันกับตน
แต่จริง ๆ แล้ว  ก็จะมีคนสูบบุหรี่อื่นมากมายที่ทำการป้องกันอย่างเดียวกันนั่นแหละ
องค์ประกอบ > อารมณ์โดยทั่ว ๆ ไป

องค์ประกอบสุดท้ายของความเอนเอียงนี้ก็คืออารมณ์โดยทั่ว ๆ ไป  และประสบการณ์ทางอารมณ์
มีงานวิจัยที่แสดงว่า  เรามีความเอนเอียงชนิดนี้ในระดับที่ต่ำกว่า  เมื่อกำลังมีอารมณ์เชิงลบ
และมีในระดับที่สูงกว่า  เมื่อมีอารมณ์เชิงบวก
อารมณ์ที่ทำให้เศร้าใจสะท้อนถึงการระลึกถึงเหตุการณ์ที่ไม่ดี  ซึ่งเพิ่มความคิดเห็นเชิงลบ
ในขณะที่อารมณ์ดีจะโปรโหมตการระลึกถึงเหตุการณ์ดี ๆ และความรู้สึกที่ดี 
ซึ่งบอกเป็นนัยว่า  โดยรวม ๆ แล้ว  อารมณ์ที่ไม่ดี  รวมทั้งภาวะซึมเศร้า  
มีผลเป็นการเพิ่มค่าประเมินความเสี่ยงของตน  ซึ่งทำให้มีความเอนเอียงโดยมองในแง่ดีที่ลดลง 
นอกจากนั้นแล้ว ความวิตกกังวลยังนำไปสู่ระดับความเอนเอียงนี้ที่ต่ำลง  ซึ่งก็สนับสนุนสมมติฐานว่า  
ประสบการณ์ดี ๆ โดยทั่ว ๆ ไป  และทัศนคติที่ดี  จะมีผลเป็นระดับความเอนเอียงนี้ที่สูงขึ้นในการประเมินเหตุการณ์ต่าง ๆ
ผลกระทบของความเอนเอียง

ในทางสุขภาพ  ความเอนเอียงนี้มักจะทำให้เราไม่สนใจที่จะกระทำการป้องกันต่าง ๆ เพื่อมีสุขภาพที่ดี 
ดังนั้น  นักวิจัยจึงจำเป็นต้องรู้จักความเอนเอียงนี้  และกระบวนการที่ความเอนเอียงขัดขวางไม่ให้มนุษย์  กระทำการป้องกันในการดำเนินชีวิตในด้านต่าง ๆ 
ยกตัวอย่างเช่น  ผู้ที่ประเมินความเสี่ยงโรคหัวใจของตนเองโดยเปรียบเทียบต่ำเกินไป  จะมีความรู้เกี่ยวกับโรคหัวใจน้อยกว่า
และแม้หลังจากอ่านบทความเกี่ยวกับโรค  ก็จะยังไม่สนใจในเรื่องความเสี่ยงต่อโรคหัวใจของตน 
เพราะว่า  ความเอนเอียงนี้เป็นองค์ประกอบที่สำคัญในการตัดสินใจ
จึงสำคัญที่จะรู้ว่า  ความรู้สึกว่าเสี่ยงไม่เสี่ยงเกิดขึ้นได้อย่างไร  
และว่า  อย่างไรจึงจะมีผลเป็นพฤติกรรมที่ส่งเสริมการป้องกันความเสี่ยง
ความรู้สึกเสี่ยงมีอิทธิพลที่สำคัญอย่างยิ่งต่อพฤติกรรมส่วนบุคคล  เช่นการออกกำลังกาย  ไดเอ็ต และการใช้ครีมกันแดด
นโยบายป้องกันความเสี่ยงนั้นมักจะเน้นที่เด็กวัยรุ่น
เพราะเด็กวัยรุ่นมีความรู้สึกเสี่ยงที่บิดเบือน  จึงมักจะมีพฤติกรรมเสี่ยง ๆ ทางสุขภาพบ่อย ๆ เช่นการสูบบุหรี่  การใช้ยาเสพติด และเพศสัมพันธ์ที่ไม่มีการป้องกัน
และถึงแม้จะรู้ถึงความเสี่ยง  ความรู้นี้ก็ไม่ได้ช่วยเปลี่ยนนิสัยและพฤติกรรมของเด็ก 
ส่วนวัยรุ่นที่มีความเอนเอียงโดยมองในแง่ดีต่อพฤติกรรมเสี่ยง ๆ ก็จะมีความเอนเอียงนี้สูงด้วยในวัยผู้ใหญ่
อย่างไรก็ดี  บททดสอบที่ใช้วัดค่าความเสี่ยงเหล่านี้บ่อยครั้งมีปัญหาทางระเบียบวิธี (methodological problem)
คือ  คำถามเกี่ยวกับความเสี่ยงที่ไม่มีเงื่อนไข  มีการใช้เหมือนกันทั้งหมด  ในงานวิจัยที่ศึกษาประชากรทั้งหมด  จึงทำให้เกิดปัญหา
เช่นถามถึงโอกาสที่การกระทำหนึ่งจะเกิดขึ้น  แต่ไม่ได้กำหนดว่ามีผลของการกระทำนั้นหรือไม่  
หรือว่า  เปรียบเทียบเหตุการณ์จริง ๆ ที่เกิดขึ้น กับเหตุการณ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้น 
ยกตัวอย่างเช่น  ในเรื่องของการฉีดวัคซีน  มีการเปรียบเทียบความรู้สึกของคนที่ฉีดและไม่ได้ฉีด
ปัญหาอย่างอื่นก็คือ  การไม่รู้ความรู้สึกเสี่ยงของบุคคลในเรื่องหนึ่ง ๆ 
ซึ่งถ้ารู้ก็จะเป็นประโยชน์ในการศึกษาความเอนเอียงโดยมองในแง่ดี  และพฤติกรรมที่สามารถใช้ป้องกัน
การแก้ไขและการกำจัด

งานวิจัยหลายงานแสดงว่า  ยากมากที่จะกำจัดความเอนเอียงนี้
แต่ว่า  ก็มีผู้เชื่อว่า  ความพยายามเพื่อลดความเอนเอียงนี้  จะสนับสนุนให้คนเริ่มพฤติกรรมป้องกันทางสุขภาพ
แต่ว่า  ก็ยังมีนักวิชาการที่เสนอว่า  ความเอนเอียงนี้ไม่สามารถที่จะลดได้
ในงานวิจัยที่ทดสอบวิธี 4 อย่างเพื่อลดความเอนเอียงนี้  คือ
ให้ผู้ร่วมการทดลองอ่านรายการองค์ความเสี่ยงสุขภาพ
ให้ผู้ร่วมการทดลองอ่านรายการองค์ความเสี่ยงสุขภาพโดยทำให้คิดว่าตนเองแย่กว่าผู้อื่น
ให้ผู้ร่วมการทดลองอ่านรายการองค์ความเสี่ยงทีละอย่างและคิดถึงบุคคลผู้มีความเสี่ยงสูง
ให้ผู้ร่วมการทดลองทำรายการลักษณะนิสัยต่าง ๆ ของตนที่คิดว่าเพิ่มความเสี่ยง
ล้วนแต่เป็นวิธีที่ลดความเอนเอียงได้อย่างไม่แน่นอน  แต่ว่า  การเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ไปในด้านตรงกับข้าม บ่อยครั้งจะเพิ่มความเอนเอียงขึ้น 
แม้ว่ามีงานวิจัยที่พยามยามจะลดความเอนเอียงโดยลดความแตกต่างกันจากผู้อื่น  อย่างไรก็ดี  โดยองค์รวมแล้ว  ความเอนเอียงก็จะยังหลงเหลืออยู่บ้าง
ถึงแม้ว่างานวิจัยต่าง ๆ จะแสดงว่า  ยากที่จะกำจัดความเอนเอียง
แต่ก็มีองค์ประกอบบางอย่างที่อาจช่วย  ในการลดความแตกต่างของค่าประเมินความเสี่ยงระหว่างตนเองกับกลุ่มเป้าหมายที่มีความเสี่ยง
คือ  ถ้าทำให้กลุ่มเปรียบเทียบมีความใกล้เคียงกับตน  ความเอนเอียงจะสามารถลดลงได้  ถึงแม้ว่าจะยังไม่หมดสิ้นไป  
มีงานวิจัยหลายงานที่พบว่า  เมื่อให้บุคคลทำการเปรียบเทียบตนเองกับเพื่อนสนิท
ก็แทบจะไม่มีความต่างกันระหว่างค่าประเมินโอกาสว่าเหตุการณ์หนึ่ง ๆ จะเกิดขึ้นระหว่างตนกับเพื่อน 
นอกจากนั้นแล้ว  ถ้าประสบเหตุการณ์จริง ๆ ก็จะนำไปสู่การลดระดับความเอนเอียงนี้ 
คือแม้ว่าจะเฉพาะเจาะจงกับเหตุการณ์ที่ตนประสบเท่านั้น  แต่การรู้สิ่งที่ไม่ได้รู้มาก่อน  จะมีผลทำให้เกิดการมองในแง่ดีน้อยลงว่า  เหตุการณ์นั้นจะไม่เกิดขึ้น
นโยบาย แผนงาน และการบริหาร

ความเอนเอียงนี้มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจและการพยากรณ์  ทั้งในเรื่องการตั้งนโยบาย การวางแผนงาน และการจัดการบริหาร
ยกตัวอย่างเช่น  ค่าใช้จ่ายและระยะเวลาการทำงานที่มีการวางแผน  มักจะมีการประเมินต่ำเกินไป  และผลประโยชน์ที่ได้มักจะมีการประเมินสูงเกินไป  เพราะเหตุแห่งความเอนเอียงนี้
คำว่า  เหตุผลวิบัติในการวางแผน (planning fallacy) สำหรับปรากฏการณ์เช่นนี้  เป็นคำบัญญัติโดยอะมอส ทเวอร์สกี้  และแดเนียล คาฮ์นะมัน 
เริ่มมีการสั่งสมหลักฐานเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ว่า  ความเอนเอียงนี้  เป็นความเสี่ยงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างหนึ่งของค่าใช้จ่ายเกินงบประมาณในเมกะโปรเจกต์
ความเอนเอียงโดยการมองในแง่ร้าย

ความเอนเอียงตรงกันข้ามกับความเอนเอียงนี้ก็คือ  ความเอนเอียงโดยการมองในแง่ร้าย (อังกฤษ: pessimism bias)
ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เราประเมินโอกาสที่เหตุการณ์เลวร้ายจะเกิดขึ้นกับเรามากเกินไป
โดยเปรียบเทียบกับความเอนเอียงโดยการมองในแง่ดี  ความแตกต่างก็คือ  เรามีความวิตกกังวลกับเรื่องที่มีโอกาสน้อยที่จะเกิดขึ้นในอนาคต
ผู้มีภาวะซึมเศร้ามีโอกาสสูงที่จะมีความเอนเอียงโดยการมองในแง่ร้าย
ซึ่งเป็นไปได้ว่า  เป็นเพราะโดยทั่ว ๆ ไป คนซึมเศร้าจะมีความคิดเชิงลบ
มีงานสำรวจหลายงานที่พบว่า  ผู้สูบบุหรี่ประเมินความเสี่ยงต่อโรคหัวใจโดยมีความเอนเอียงโดยมองในแง่ร้ายเล็กน้อย  แต่ว่า  เอกสารการตีพิมพ์โดยองค์รวมแสดงผลที่ยังไม่ชัดเจน
ดูเพิ่ม

สัจนิยมเหตุซึมเศร้า
เหตุผลวิบัติในการวางแผน
การแปลสิ่งเร้าผิดว่าควบคุมได้
แหล่งข้อมูลอื่น

"Tali Sharot: The optimism bias", การประชุมว่าด้วยเทคโนโลยี การบันเทิง และการออกแบบเรื่องความเอนเอียงโดยการมองในแง่ดี (อาจมีคำบรรยายภาษาไทย)
ญะบัลฟัรวะอ์

| ญะบัลฟัรวะอ์ |
| --- | --- |

พิกัด: 27°37′47″N 38°32′38″E﻿ / ﻿27.62972°N 38.54389°E﻿ / 27.62972; 38.54389
ญะบัลฟัรวะอ์ (อักษรโรมัน: Jabal Ferwa) เป็นภูเขาในประเทศซาอุดีอาระเบียที่ตั้งอยู่ใกล้บริเวณ 27° 50' 27" เหนือ 38° 06' 41" ตะวันออก ซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของตัยมาอ์, ประเทศซาอุดีอาระเบีย สูงกว่าระดับน้ำทะเล 1,030 เมตร (3,379 ฟุต)
กิรตรา พรหมสาขา ณ สกลนคร

| กิรตรา พรหมสาขา ณ สกลนคร |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: กิรตรา พรหมสาขา ณ สกลนคร
รู้จักในชื่อ: กิ
เกิด: 27 มกราคม พ.ศ. 2526 (41 ปี)
ที่เกิด: ประเทศไทย
แนวเพลง: ป็อป โซล
อาชีพ: นักร้อง
เครื่องดนตรี: ขับร้อง
ช่วงปี: พ.ศ. 2541 - 2556
ค่ายเพลง: โดโจ ซิตี้ สมอลล์รูม

เว็บไซต์: www.myspace.com/kikiratra
กิรตรา พรหมสาขา ณ สกลนคร ชื่อเล่น กิ เป็นอดีตนักร้องของวงดูโอชื่อ นีซ ซึ่งเป็นวงแรกของค่ายโดโจ ซิตี้ ระหว่างที่เป็นศิลปินที่ค่ายโดโจ ซิตี้ ได้มีผลงานเพลงออกมาสองอัลบั้ม และได้ถ่ายแฟชั่นในนิตยสาร Katch หลายเล่ม รวมถึงการเป็นพิธีกรในรายการ Katch Up และ รายการ Bo & Joyce
ประวัติ

กิรตรา พรหมสาขา ณ สกลนคร ชื่อเล่น กิ เป็นบุตรสาวของ กีรติ พรหมสาขา ณ สกลนคร (เขียว คาราบาว) ในปี พ.ศ. 2541 ได้เข้าสู่วงการเพลงในสังกัด โดโจ ซิตี้ สังกัดในเครือเบเกอรี่มิวสิค ร่วมกับ อาภัสณี ศิริรัตน์อัสดร (คิท) ในชื่อ นีซ มีผลงานคือ อีพี "Niece" และอัลบั้มเต็มชื่อ "Merci Merci"
หลังจากออกอัลบั้ม "Merci Merci" กิ ได้เข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรีด้านการตลาดที่มหาวิทยาลัย Southern New Hampshire และได้ห่างหายไปจากวงการเพลง หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2548 ได้รับงานร้องเพลงโฆษณาให้กับค่ายสมอลล์รูม และกลายเป็นศิลปินในสังกัด มีผลงานเป็นอัลบั้มเดี่ยวอัลบั้มแรกในชื่อ "ไวท์" (White) ในปี พ.ศ. 2550
ในปลายปี พ.ศ. 2552 ได้มีผลงานอัลบั้ม EP ออกมาในชื่อ "Just a Comma, a Sway" เพื่อขายที่งาน Fat Festival ครั้งที่ 9
ในปี 2556 กิได้ขึ้นคอนเสิร์ตโดยเป็นแขกรับเชิญพิเศษที่รวบรวมศิลปินค่ายเบเกอรี่มิวสิค และค่ายโดโจ ซิตี้ เช่น ศิลปินค่ายโดโจ โบ สุรัตนาวี สุวิพร (โบ ทีเค), นีซ, เอช, พิงค์ มิสเตอร์ซิสเตอร์ และอีกมากมาย ชื่อคอนเสิร์ตว่า "BMW Millennium Auto Presents P.O.P Party of The Bakerian" วันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2556 และกำลังจะมีคอนเสิร์ตอีกครั้งกับ "Boyd Ko Family Christmas Together" ในวันเสาร์ที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2556
การศึกษา

จบระดับประถมศึกษาและระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย
จบระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนร่วมฤดีวิเทศศึกษา
จบระดับปริญญาตรี หลักสูตรการตลาด (นานาชาติ) มหาวิทยาลัยมหิดล
ผลงาน > สตูลดิโออัลบั้มเดี่ยว > Album "White" (พ.ศ. 2550)

"Ki Kiratra" กับอัลบั้มเดี่ยวชุดแรก "WHITE" (วางจำหน่าย 7 กุมภาพันธ์ 2550) ภายใต้สังกัดใหม่อย่างสมอลล์รูม หลังจากห่างหาย จากวงการเพลงไปนานหลายปี แนวเพลงในอัลบั้มจะเป็นแบบ Soul-Pop ฟังแล้วเพราะฟังแล้วเพลิน สำหรับอัลบั้มชุดนี้ กิ เป็นคน Design Style การร้องเพลงทั้งหมดเอง ซึ่งจะเห็นได้ชัดเจนเลยว่า กิ พัฒนาไปมาก ๆ แล้วก็สำหรับในส่วนของดนตรีในอัลบั้มนี้ ได้รับการเอาใจใส่ดูแลจากชาว Smallroom ไม่ว่าจะเป็นพี่รุ่ง พี่เชา หรือว่าพี่เจ และพี่ ๆ อีกหลายคนที่นี่ รวมทั้ง บอล จารุลักษณ์ และ รัฐ Tattoo Colour ก็มาช่วยเขียนเพลงหลาย ๆ เพลงให้ กิ ด้วย
ราชื่อเพลงในอัลบั้ม:
ตุ๊กตาที่เธอฝัน (Not Your Dream Doll)
ย้อนเวลา (Time Machine)
ลังเล (Hesitation)
โลกของเรา (Our Small World)
I Love You
คนพิเศษ (Special Someone)
อีกครั้ง (Once More)
วันของเรา (It's Your Day)
รู้สึกดี (Feel So Good)
ที่เดิมของเพื่อน (Friends Forever)
ผลงาน > สตูลดิโออัลบั้มในนาม Niece > อัลบั้ม Niece (พ.ศ. 2541)

ไปพัก (Rest up!)
บีบมือ (Squeeze)
รู้ไหม (Sentimental love)
Just don't stop
ดอกไม้ Flower (1 Step beyond mix)
ผลงาน > สตูลดิโออัลบั้มในนาม Niece > อัลบั้ม Merci Merci (พ.ศ. 2543)

Kiss
? When
ลายมือไม่สวย (handwriting)
ไม่ชอบ ไม่ชอบ (sick)
เพียงพอ (good enough)
pt.B ขอโทษ (I'm sorry but!)
กระเถิบ (move over)
เหงา เหงา (lonesome)
ปลอดภัย (cuz you bigg!)
จะว่าไหม (is he o.k.)
ผลงาน > เพลงประกอบละคร

เพลง ไปพัก (เพลงประกอบละคร กะล่อนคูณสอง) 2541
เพลง บีบมือ (เพลงประกอบละคร กะล่อนคูณสอง) 2541
ผลงาน > ซิงเกิ้ลอื่นๆ

เพลง i12cu (i want to see you) / บรรจุอยู่ในอัลบั้ม Smallroom 005 Mini-Mart
เพลง happy (ki version) / บรรจุอยู่ในอัลบั้ม Smallroom 005 Mini-Mart
เพลง คนบนฟ้า - Mr. Z (ร่วมกับ: พิ้งค์ วงมิสเตอร์ซิสเตอร์, ออย ช็อคกิ้งพิ้งค์, แอนนี่ และ กิ๊ฟท์ วงเอช) (พ.ศ. 2560)
อัลบั้มพิเศษ > อัลบั้ม BACk 2 THE DOJO CITY พ.ศ. 2546

อัลบั้มพิเศษชื่อชุด "BACk 2 THE DOJO CITY" วางจำหน่ายเมื่อ พ.ศ. 2546 เป็นอัลบั้มพิเศษทางค่าย โดโจ ซิตี้ นำเพลงเก่าๆมารวบรวมในรูปแบบซีดี
| --- | --- |
 1.ใครคือคนนั้น / ศิลปิน ไทรอัมพ์ส คิงดอม   2.จินตนาการ / ศิลปิน มิสเตอร์ซิสเตอร์   3.ดอกไม้ / ศิลปิน วงนีซ   4.อย่ายอมนะ / ศิลปิน วงเอช   5. DON"MAKE ME CRY/ ศิลปิน ไทรอัมพ์ส คิงดอม   6.JUST DON"STOP / ศิลปิน วงนีซ   7.คิดถึงเธอ / ศิลปิน วงเอช   8.อยากร็ / ศิลปิน มิสเตอร์ซิสเตอร์   9.อยากได้ / ศิลปิน ออย ช๊อกกิ้งพิ้งค์   10.ตอบแทน / ศิลปิน ไทรอัมพ์ส คิงดอม   11.ข้อความ / ศิลปิน วงเอช   12.ดาว / ศิลปิน คริสติน มารี นีเวล  :  1.เขิน / ศิลปิน ไทรอัมพ์ส คิงดอม   2.ไม่รู้ / ศิลปิน วงเอช   3.เศษส่วน / ศิลปิน คริสติน มารี นีเวล   4.ปลอดภัย / ศิลปิน นีซ   5.ล่ำบึก / ศิลปิน ไทรอัมพ์ส คิงดอม   6.KISS / ศิลปิน คริสติน มารี นีเวล   7.ผ้าเช็ดหน้า / ศิลปิน ไทรอัมพ์ส คิงดอม   8.โอม / ศิลปิน วงเอช   9.ลายมือไม่สวย / ศิลปิน นีซ   10.อาม่าดุ / ศิลปิน มิสเตอร์ซิสเตอร์   11.คืนนี้ขอหอม / ศิลปิน ไทรอัมพ์ส คิงดอม   12.BYE / ศิลปิน คริสติน มารี นีเวล
อัลบั้มพิเศษ > อัลบั้มอื่นๆ

อัลบั้ม Made In Dojo City 1
"Made In Dojo City 1" คืออีกหนึ่งอัลบั้มรวมเพลงจากสาว ๆ ค่ายโดโจ ซิตี้ แต่ในอัลบั้มนี้ทุกเพลงจะมาในรูปแบบของอะคูสติก น่าฟังไปอีกแบบ หลายเพลงฮิตจากหลายศิลปินในค่ายถูกรวมไว้ในอัลบั้มของพวกเธอ อาทิ "อยากอยู่อย่างนี้ไปนาน ๆ " ของProject H ,"ไม่ชอบ ไม่ชอบ","ไปพัก" ของNiece และ "อยากบอกกับเธอว่ารักเธอ" ของออย
อัลบั้ม Made in Dojo City 2 (Acoustic)
"Made In Dojo City 2 Dojo Acoustic" คืออีกหนึ่งอัลบั้มรวมเพลงจากสาว ๆ ค่ายโดโจ ซิตี้เหมือนกับ "Made In Dojo City 1" แต่ในอัลบั้มนี้ทุกเพลงจะมาในรูปแบบของอะคูสติก น่าฟังไปอีกแบบ หลายเพลงฮิตจากหลายศิลปินในค่ายถูกรวมไว้ในอัลบั้มของพวกเธอ อาทิ "ไม่รู้" ของProject H ,"บีบมือ"ของNiece ,"กันและกัน" ของTK และ "อยากได้" ของออย
อัลบั้มพิเศษ > คอนเสิร์ต

Bakery The Concert 2001 (รวมศิลปินค่ายเบเกอรี่มิวสิคและโดโจ ซิตี้)
Medley Dojo City @ B DAY THE CONCERT (รวมศิลปินค่ายโดโจ ซิตี้)
P.O.P Party of The Bakerian (รวมศิลปินค่ายเบเกอรี่มิวสิค และโดโจ ซิตี้) 29 มิถุนายน พ.ศ. 2556
Boyd Ko Family Christmas Together (รวมศิลปินค่ายเบเกอรี่มิวสิค และโดโจ ซิตี้) วันเสาร์ที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2556
พระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค

พระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (เยอรมัน: Wilhelm II; 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1848 - 2 ตุลาคม ค.ศ. 1921) เป็นกษัตริย์แห่งเวือร์ทเทิมแบร์คพระองค์สุดท้าย พระองค์ทางปกครองตั้งแต่วันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1891 จนกระทั่งการล้มสลายของราชอาณาจักรในวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 พระองค์เป็นผู้ปกครองชาวเยอรมันพระองค์สุดท้ายที่สละราชสมบัติภายหลังการปฏิวัติเดือนพฤศจิกายนปี ค.ศ. 1918
พระราชประวัติ

พระองค์พระราชสมภพเป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวในเจ้าชายฟรีดริชแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (ค.ศ. 1808–1870) กับเจ้าหญิงคาทารีนาแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (ค.ศ. 1821–1898) เป็นพระราชนัดดาพระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (ค.ศ. 1781–1864)
เมื่อพระองค์ทรงเติบโตขึ้นพระองค์ ใกล้เคียงกับการลดอำนาจเวือร์ทเทิมแบร์คและการมีอยู่ในระหว่างประเทศอย่างค่อยเป็นค่อยไปกับกระบวนการรวมประเทศเยอรมนี ในปี 1870 เวือร์ทเทิมแบร์ค เข้าข้างปรัสเซีย ในสงครามฝรั่งเศส-เยอรมัน ในปี ค.ศ. 1871 เวือร์ทเทิมแบร์ค ได้กลายเป็นรัฐในจักรวรรดิเยอรมันซึ่งเป็นข้อจำกัดที่สำคัญในด้านอำนาจอธิปไตย