stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การปรับตัว (นิเวศวิทยา)
การวัดพฤติกรรมปรับตัว

กลยุทธ์ทางพฤติกรรมและสมรรถภาพการปรับตัว  
จะเป็นตัวกำหนดว่าสิ่งมีชีวิตจะมีการตอบสนองต่อภาวะสิ่งแวดล้อมอย่างไร
ส่วน Fitness เป็นตัววัดความสำเร็จของการปรับตัว กำหนดได้โดยจำนวนลูกหลานที่ดำรงอยู่ได้หลังจากเกิดพฤติกรรมปรับตัวอย่างใดอย่างหนึ่ง
นั่นก็คือ กลยุทธ์ที่ประสบความสำเร็จ จะมีผลเป็นการรอดชีวิตและความสำเร็จในการสืบพันธุ์ที่เพิ่มยิ่งขึ้น ซึ่งบ่งว่า เป็นการปรับตัวทางพฤติกรรมที่ได้ผล
คูคลักซ์แคลน

| --- | --- |
  ตราและธงของคูคลักซ์แคลน
การก่อตั้ง
แคลนที่ 1: ค.ศ.1865–1871
แคลนที่ 2: ค.ศ.1915–1944
แคลนที่ 3: ค.ศ.1946–ปัจจุบัน
สมาชิก
แคลนที่ 1: ไม่ทราบ
แคลนที่ 2: 3,000,000–6,000,000 คน (สูงสุดในปีค.ศ.1924–1925)
แคลนที่ 3: 5,000–8,000 คน
คุณสมบัติ
อุดมการณ์ทางการเมือง: Nordicism Neo-Confederate (แคลนแรกและแคลนที่สาม) White supremacy ชาตินิยมผิวขาว ชาติภูมินิยม (แคลนที่สองและแคลนที่สาม)  ต่อต้านผู้อพยพ ((แคลนที่สองและแคลนที่สาม) ต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ (แคลนที่สองและแคลนที่สาม) Christian terrorism Anti-Catholicism (แคลนที่สอง) ห้ามสุรา (แคลนที่สอง) ต่อต้านยิว (แคลนที่สองและแคลนที่สาม) นีโอฟาสซิสต์ (แคลนที่สาม) นีโอนาซี (แคลนที่สาม) ต่อต้านอิสลาม (แคลนที่สาม) ต่อต้าน-LGBT (แคลนที่สาม)
ตำแหน่งทางการเมือง: ขวาจัด; ลัทธิฟาสซิสต์
ศาสนาที่สนับสนุน: Protestantism (แคลนที่สอง) Christian Identity (แคลนที่สองและแคลนที่สาม)
ความรุนแรงที่การเดินขบวนของแคลนในโมบิล รัฐแอลาบามา ปี 1977
คูคลักซ์แคลน (อังกฤษ: Ku Klux Klan, ย่อ: KKK) หรือเรียกง่าย ๆ ว่า "เดอะแคลน" (the Klan) เป็นชื่อของสามขบวนการต่างกันในสหรัฐซึ่งสนับสนุนกระแสปฏิกิริยาสุดโต่งอย่างความสูงสุดของคนขาว (white supremacy) ชาตินิยมผิวขาว (white nationalism) การต่อต้านการเข้าเมือง และโดยเฉพาะอย่างยิ่งการปรากฏซ้ำในสมัยหลัง ลัทธินอร์ดิก (Nordicism) การต่อต้านคาทอลิก และการต่อต้านยิว ในอดีต เคเคเคใช้การก่อการร้ายทั้งการทำร้ายร่างกายและการฆ่าคนต่อกลุ่มหรือปัจเจกที่กลุ่มต่อต้าน ทั้งสามขบวนการถือเป็นองค์การฝ่ายขวาสุดโต่ง ที่มีการเรียกร้องให้ "ทำสังคมอเมริกันให้บริสุทธิ์"
แคลนแรกเฟื่องฟูในสหรัฐอเมริกาภาคใต้ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1860 แล้วตายไปในต้นคริสต์ทศวรรษ 1870 กลุ่มนี้มุ่งรัฐบาลรัฐรีพับลิกันในภาคใต้ระหว่างสมัยบูรณะ (Reconstruction Era) โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้ความรุนแรงต่อผู้นำชาวแอฟริกันอเมริกัน มีหลายสาขาย่อยทั่วภาคใต้ แต่ถูกปราบปรามในปี 1871 ผ่านการบังคับใช้กฎหมายกลาง สมาชิกทำชุดของตนเองมักมีสีสัน ได้แก่ ชุดคลุม หน้ากาก และหมวกทรงกรวย ซึ่งออกแบบมาเพื่อสร้างความกลัวและเพื่อปกปิดรูปพรรณของพวกตน
กลุ่มที่สองก่อตั้งขึ้นในปี 1915 และเฟื่องฟูทั่วประเทศในต้นและกลางคริสต์ทศวรรษ 1920 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่เมืองของมิดเวสต์และตะวันตก มีรากเหง้าในชุมชนโปรเตสแตนต์ท้องถิ่นที่คัดค้านคาทอลิกและยิว และเน้นการคัดค้านคริสตจักรคาทอลิกในช่วงที่มีการเข้าเมืองสูงจากชาติคาทอลิกในยุโรปใต้และตะวันออก องค์การที่สองนี้รับมาตรฐานชุดขาวและใช้คำรหัสซึ่งคล้ายกับที่แคลนแรกใช้ ขณะที่เพิ่มการเผากางเขนและการเดินขบวนเป็นจำนวนมากเพื่อข่มขู่ผู้อื่น
การสำแดงครั้งที่สามและปัจจุบันของเคเคเคกำเนิดหลังปี 1950 ในรูปของกลุ่มท้องถิ่นเล็ก ๆ ไม่เชื่อมโยงกันที่ใช้ชื่อเคเคเค ทั้งหมดสนใจการคัดค้านขบวนการสิทธิพลเมือง มักใช้ความรุนแรงและการฆ่าคนเพื่อปราบปรามนักเคลื่อนไหว สันนิบาตต่อต้านการหมิ่นประมาทและศูนย์กฎหมายความยากจนภาคใต้จัดกลุ่มนี้เป็นกลุ่มเกลียดชัง (hate group) ในปี 2016 สันนิบาตต่อต้านการหมิ่นประมาทกะสมาชิกแคลนทั่วประเทศไว้ประมาณ 3,000 คน ขณะที่ศูนย์กฎหมายความยากจนภาคใต้กะสมาชิกไว้รวม 6,000 คน
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงจันทร์

| พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงจันทร์ |
| --- | --- |
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ ชั้น 4 พระองค์เจ้าชั้นโท

ประสูติ: 18 มิถุนายน พ.ศ. 2393
สิ้นพระชนม์: 29 เมษายน พ.ศ. 2459 (65 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าคุณจอมมารดาเอม
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงจันทร์ (เดิม หม่อมเจ้าวงศ์จันทร์; 18 มิถุนายน พ.ศ. 2393 – 29 เมษายน พ.ศ. 2459) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าคุณจอมมารดาเอม
พระประวัติ

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงจันทร์ ประสูติเมื่อวันอังคาร เดือน 8 บูรพาษาฒ ขึ้น 9 ค่ำ ปีจอ โทศก จ.ศ. 1212 ตรงกับวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2393 ได้รับพระราชทานหีบหมากเสวยลงยา โต๊ะทองคำ และพระมหากรุณาธิคุณเป็นพิเศษจากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4
สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 6 เมื่อวันเสาร์ เดือน 5 แรม 12 ค่ำ ปีมะโรง อัฐศก จ.ศ. 1278 ตรงกับวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2459 พระชันษา 67 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร วันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2463โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระโกศไม้สิบสอง ในคราวพระราชทานเพลิงพระศพ
ผู้สำเร็จราชการวังหน้า

เมื่อปี พ.ศ. 2429 เมื่อกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ทิวงคตแล้วพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสถาปนาสยามมกุฎราชกุมาร อย่างสมเด็จหน่อพระพุทธเจ้าตามราชประเพณีเดิม จึงประกาศพระราชกฤษฎีกาเลิกตำแหน่งพระมหาอุปราชฝ่ายหน้าแต่นั้นมา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชดำริจะไม่ให้พระราชวังบวรสถานมงคลเป็นที่ร้าง จึงโปรดฯ ให้คงจัดรักษาเป็นพระราชวัง ให้มีเจ้าพนักงานรักษาหน้าที่อยู่อย่างเดิม ทรงมอบหมายการปกครองให้ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดวงประภา พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ของพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสำเร็จราชการฝ่ายในทั่วไป และโปรดฯ ให้เสด็จขึ้นมาประทับอยู่ที่พระที่นั่งสาโรชรัตนประพาส
เมื่อพระองค์เจ้าดวงประภาสิ้นพระชนม์ โปรดฯ ให้พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุดาสวรรค์ พระเจ้าลูกยาเธอในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวรองลงมา ทรงสำเร็จราชการฝ่ายในวังหน้าต่อมา เหมือนอย่างพระองค์เจ้าดวงประภา และโปรดฯ ให้พระองค์เจ้าวงจันทร์ พระเจ้าน้องนางร่วมพระชนนีกับกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญเสด็จขึ้นมาประทับที่พระที่นั่งบวรบริวัติมาจนตลอดรัชกาลที่ 5
ถึงรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อพระองค์เจ้าสุดาสวรรค์สิ้นพระชนม์ จึงโปรดฯ ให้พระองค์เจ้าวงจันทร์ทรงสำเร็จราชการฝ่ายในวังหน้าแทนพระองค์เจ้าสุดาสวรรค์ต่อมาจนกระทั่งพระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อปีขาล พ.ศ. 2459 เจ้านายในวังหน้าจึงได้เสด็จไปประทับที่พระบรมมหาราชวัง และมิมีผู้ใดดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการวังหน้าอีก
พระที่นั่งวงจันทร์

เมื่อพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จมาประทับยังพระบวรราชวัง พระองค์ทรงสร้างพระราชมณเฑียรแห่งใหม่ขึ้น โดยมีลักษณะเป็นเก๋งจีน เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปประทับ ณ พระราชมณเฑียรแห่งใหม่นั้น พระองค์เกิดพระอาการประชวรติดต่อเป็นเวลานาน เมื่อซินแสเข้ามาดูจึงกราบทูลว่า เนื่องจากพระที่นั่งเก๋งจีนองค์นี้ สร้างในที่ฮวงจุ้ยที่เป็นอัปมงคล ดังนั้น พระองค์จึงโปรดให้รื้อพระที่นั่งเก๋งจีนลง ไปปลูกไว้ที่นอกวัง
หลังจากนั้น พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดฯ ให้สร้างพระที่นั่งองค์ใหม่บริเวณที่สร้างพระที่นั่งเก๋งจีนองค์เดิม แต่ได้เลื่อนตำแหน่งที่ตั้งไปทางทิศตะวันออก ลักษณะเป็นตึกฝรั่ง เรียกพระที่นั่งองค์นี้ว่า "พระที่นั่งวงจันทร์" ตามพระนามของ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงจันทร์
ภายหลังพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวสวรรคต พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานนามพระที่นั่งใหม่ว่า "พระที่นั่งอิศเรศราชานุสรณ์"
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

หม่อมเจ้าวงจันทร์ (18 มิถุนายน พ.ศ. 2393 – 2 เมษายน พ.ศ. 2394)
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงจันทร์ (2 เมษายน พ.ศ. 2394 – พ.ศ. 2430)
พระเจ้าบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงจันทร์ (พ.ศ. 2430 – 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454)
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงจันทร์ (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 – 29 เมษายน พ.ศ. 2459)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2449 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.)
พ.ศ. 2438 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2447 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 3 (ม.ป.ร.3)
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร

| --- | --- |
The Secretariat of The House of Representatives
ตราสัญลักษณ์
ภาพรวมสำนักงาน
ก่อตั้ง: 28 มิถุนายน พ.ศ. 2475; 92 ปีก่อน (2475-06-28)
สำนักงานก่อนหน้า: สำนักงานเลขาธิการรัฐสภา
ประเภท: ส่วนราชการ
เขตอำนาจ: สภาผู้แทนราษฎรไทย
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 1111 ถนนสามเสน แขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร 10300
บุคลากร: 2,041 คน (พ.ศ. 2560)
งบประมาณต่อปี: 5,805,429,600 บาท (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารสำนักงาน: ว่าที่ร้อยตำรวจตรี อาพัทธ์ สุขะนันท์, เลขาธิการ สาธิต ประเสริฐศักดิ์, รองเลขาธิการ ศิโรจน์ แพทย์พันธุ์, รองเลขาธิการ ศุภพรรัตน์ สุขพุ่ม, รองเลขาธิการ สตีจิตร ไตรพิบูลย์สุข, รองเลขาธิการ กัลยรัชต์ ขาวสำอางค์, รองเลขาธิการ ว่าที่เรือตรี ยุทธนา สำเภาเงิน, รองเลขาธิการ จงเดือน สุทธิรัตน์, รองเลขาธิการ ณัฏฐกฤษฎ์ วงศ์เจริญ, รองเลขาธิการ
ต้นสังกัดสำนักงาน: รัฐสภาไทย
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร (อังกฤษ: The Secretariat of The House of Representatives) หน่วยงานที่ทำหน้าที่เป็นฝ่ายธุรการให้แก่สภาผู้แทนราษฎร
ประวัติ

หลังจากเปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 จากสมบูรณาญาสิทธิราช มาเป็นระบอบประชาธิปไตย ผู้แทนราษฎรชั่วคราวที่ได้รับการแต่งตั้งจากคณะราษฎรได้ประชุมเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2475 โดยใช้พระที่นั่งอนันตสมาคม บริเวณห้องโถงชั้นบน เป็นที่ประชุมชั่วคราว มีเจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรีเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎร และนายพลตรี พระยาอินทรวิชิต เป็นรองประธานสภาผู้แทนราษฎร ได้ขออนุมัติต่อที่ประชุมให้หลวงประดิษฐ์มนูธรรม เป็นเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร ปฏิบัติราชการประจำของสภาผู้แทนราษฎร จึงนับได้ว่าเป็นการสถาปนาสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรขึ้น โดยมีหลวงประดิษฐมนูธรรมเป็นเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรคนแรก
ประวัติ > ลำดับความเป็นมา

ลำดับความเป็นมาของสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
| --- | --- |
13 พฤศจิกายน 2476  : - กรมเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
9 ธันวาคม 2476  : - สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
2484  : - สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
2489  : - สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
2490  : - สำนักงานเลขาธิการรัฐสภา
2495  : - สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
2511  : - สำนักงานเลขาธิการรัฐสภา
2535 - ปัจจุบัน  : แบ่งเป็น 2 สำนักงาน คือ  - สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา  - สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
โครงสร้าง

โครงสร้างการแบ่งส่วนราชการของสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร แบ่งเป็น 23 สำนัก 3 กลุ่มงาน 1 กลุ่ม ประกอบไปด้วย
สำนักงานประธานสภาผู้แทนราษฎร
สำนักงานเลขานุการ ก.ร.
สำนักบริหารงานกลาง
สำนักพัฒนาบุคลากร
สำนักการคลังและงบประมาณ
สำนักการพิมพ์
สำนักรักษาความปลอดภัย
ตำรวจรัฐสภา
สำนักประชาสัมพันธ์
สถานีวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์รัฐสภา
สถานีวิทยุกระจายเสียงรัฐสภา
สถานีวิทยุโทรทัศน์รัฐสภา
สำนักองค์การรัฐสภาระหว่างประเทศ
สำนักความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
สำนักวิชาการ
สำนักสารสนเทศ
สำนักการประชุม
สำนักกฎหมาย
สำนักรายงานการประชุมและชวเลข
สำนักกรรมาธิการ 1
สำนักกรรมาธิการ 2
สำนักกรรมาธิการ 3
สำนักภาษาต่างประเทศ
สำนักนโยบายและแผน
สำนักบริการทางการแพทย์ประจำรัฐสภา
สำนักงบประมาณของรัฐสภา
กลุ่มงานขึ้นตรง ต่อเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
กลุ่มตรวจสอบภายใน
กลุ่มงานประธานรัฐสภา
กลุ่มงานผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร
กลุ่มงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
รายนามเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร

รายนามเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรนั้น จะแบ่งเป็น 2 ช่วงคือ ช่วงที่ใช้ชื่อ เลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร เปลี่ยนไปใช้ชื่อเลขาธิการรัฐสภา และกลับมาใช้ชื่อเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรเช่นเดิม ประกอบไปด้วย
| ลำดับที่ | รูปภาพ | ชื่อ | ดำรงตำแหน่ง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | หลวงประดิษฐ์มนูธรรม (ปรีดี พนมยงค์) | 28 มิถุนายน 2475 - 11 เมษายน 2476 |  |
| 2 |  | หลวงคหกรรมบดี (ชม จารุรัตน์) | 10 ธันวาคม 2476 - 10 สิงหาคม 2484 |  |
| 3 |  | ทองเปลว ชลภูมิ | 8 พฤศจิกายน 2484 - 30 มิถุนายน 2486 |  |
| 4 |  | จิตตะเสน ปัญจะ | 30 มิถุนายน 2486 - 16 สิงหาคม 2486 |  |
| 5 |  | เจริญ ปัณฑโร | 16 สิงหาคม 2486 - 17 ตุลาคม 2503 |  |
| 6 (1) |  | ประเสริฐ ปัทมะสุคนธ์ | 20 ธันวาคม 2503 - 17 กันยายน 2511 |  |
2511 - 2535 ยุบตำแหน่ง (เลขาธิการรัฐสภา ทำหน้าที่แทน)
| 13 (2) |  | ไพศิษฐ์ พิพัฒนกุล | 12 กันยายน 2535 - 30 กันยายน 2541 |  |
| 14 |  | ศิริลักษณ์ ปั้นบำรุงกิจ | 1 ตุลาคม 2541 - 12 กุมภาพันธ์ 2546 |  |
| 15 |  | พิทูร พุ่มหิรัญ | 13 กุมภาพันธ์ 2546 - 30 กันยายน 2555 |  |
| 16 |  | สุวิจักขณ์ นาควัชระชัย | 1 ตุลาคม 2555 - 10 มิถุนายน 2557 |  |
| 17 |  | จเร พันธุ์เปรื่อง | 27 มิถุนายน 2557 - 15 ตุลาคม 2558 |  |
| 18 |  | สายทิพย์ เชาวลิตถวิล | 23 พฤศจิกายน 2558 - 30 กันยายน 2559 |  |
| 19 |  | สรศักดิ์ เพียรเวช | 1 ตุลาคม 2559 - 30 กันยายน 2563 |  |
| 20 |  | พรพิศ เพชรเจริญ | 1 ตุลาคม 2563 - 30 กันยายน 2566 |  |
| 21 |  | ว่าที่ร้อยตำรวจตรี  อาพัทธ์ สุขะนันท์ | 1 ตุลาคม 2566 - ปัจจุบัน |  |
รายนามเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร > รายนามเลขาธิการรัฐสภา

| ลำดับที่ | รูปภาพ | ชื่อ | ดำรงตำแหน่ง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 6 (2) |  | ประเสริฐ ปัทมะสุคนธ์ | 18 กันยายน 2511 - 30 กันยายน 2514 |  |
| 7 |  | ประสิทธิ์ ศรีสุชาติ | 1 ตุลาคม 2514 - 30 กันยายน 2518 |  |
| 8 |  | พันเอก สงวน คำวงษา | 1 ตุลาคม 2518 - 30 กันยายน 2524 |  |
| 9 |  | พลตรี กระวี สุทัศน์ ณ อยุธยา | 1 ตุลาคม 2524 - 31 ธันวาคม 2526 |  |
| 10 |  | ร้อยตรี ปณิธาน เลิศฤทธิ์ | 25 มกราคม 2527 - 30 กันยายน 2527 |  |
| 11 |  | บังอร อิ่มโอชา | 1 ตุลาคม 2527 - 30 กันยายน 2529 |  |
| 12 |  | ประเสริฐ ดวงวิชัย | 1 ตุลาคม 2529 - 30 กันยายน 2533 |  |
| 13 (1) |  | ไพศิษฐ์ พิพัฒนกุล | 1 ตุลาคม 2533 - 11 กันยายน 2535 |  |
ดูเพิ่ม

รัฐสภาไทย
สภาผู้แทนราษฎรไทย
ตำรวจรัฐสภา
เซราฟีน หลุยส์

เซราฟีน หลุยส์ หรือ เซราฟีนแห่งซ็องลี (ฝรั่งเศส: Séraphine Louis หรือ Séraphine de Senlis) (3 กันยายน ค.ศ. 1864 - 11 ธันวาคม ค.ศ. 1942) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสประเภทศิลปะไร้มายา
เซราฟีน หลุยส์ผู้สอนตนเองให้เขียนภาพได้รับแรงบันดาลจากความศรัทธาในศาสนาและจากหน้าต่างประดับกระจกสีในคริสต์ศาสนสถานและศิลปะคริสต์ศาสนาอื่น ๆ ความรุนแรงของภาพเขียนของเซราฟีนทั้งทางด้านการใช้สีและในการเขียนเลียนแบบบางครั้งก็ตีความหมายกันว่ามาจากจิตใต้สำนึกที่เกิดจากการดำรงชีพอยู่ระหว่างความเปี่ยมสุข (ecstasy) กับภาวะความผิดปกติทางจิต
ประวัติ

เซราฟีนเกิดที่อาร์ซี (จังหวัดอวซ) เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1864 บิดามีอาชีพแรงงานมารดามาจากครอบครัวเกษตรกร มารดาเสียชีวิตเมื่อเซราฟีนอายุครบหนึ่งปี ส่วนบิดาผู้ไปแต่งงานใหม่ก็มาเสียชีวิตก่อนที่เซราฟีนจะอายุครบเจ็ดปี เซราฟีนจึงตกอยู่ในความดูแลของพี่สาวคนโต งานแรกของเซราฟีนคือเป็นคนเลี้ยงแกะ เมื่อมาถึง ค.ศ. 1881 ก็เป็นสาวใช้ในคอนแวนต์ของคณะภคินีโพรวิเดนซ์ที่เมืองแกลร์มง เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1901 เซราฟีนก็ได้รับจ้างให้เป็นแม่บ้านในบ้านของครอบครัวคนชั้นกลางในเมืองซ็องลี
เมื่อทำงานอันหนักในเวลากลางวันเสร็จเซราฟีนก็จะเขียนภาพกับแสงเทียน ส่วนใหญ่เขียนคนเดียวอย่างลับ ๆ จนกระทั่งเมื่อนักสะสมศิลปะชาวเยอรมันวิลเฮล์ม อูเดอมาพบผลงานเข้าในปี  ค.ศ. 1912 โดย  ขณะที่พำนักอยู่ที่ซ็องลีอูเดอเห็นภาพนิ่งของผลแอปเปิลของเพื่อนบ้านและเรียนรู้ด้วยความสนเทห์ว่าเป็นผลงานของเซราฟีนผู้เป็นแม่บ้าน  แต่การสนับสนุนยังแทบไม่ทันจะเริ่มเมื่ออูเดอถูกบังคับให้ออกจากฝรั่งเศสในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ. 1914 เมื่อสงครามระหว่างฝรั่งเศสและเยอรมันปะทุขึ้นเพราะอูเดอเป็นพลเมืองของฝ่ายศัตรูที่ไม่เป็นที่ต้องการของชาวเมือง เช่นเดียวกับเซราฟีนผู้ที่ชาวเมืองเห็นกันว่าเป็นผู้มี “บุคลิกพิกลจริต” (eccentric persona) อูเดอกลับมาพบกับเซราฟีนอีกครั้งในปี ค.ศ. 1927 เมื่ออูเดอผู้กลับมายังฝรั่งเศสและมาพักอยู่ที่ช็องตียี มาชมงานแสดงศิลปะของศิลปินท้องถิ่นและมาเห็นงานเขียนของเซราฟีนอีกครั้ง และทราบว่าเซราฟีนยังคงมีชีวิตอยู่และงานเขียนของเซราฟีนก็พัฒนาขึ้น ภายใต้การอุปถัมภ์ของอูเดอเซราฟีนก็เริ่มเขียนงานบนผืนผ้าใบขนาดใหญ่ที่บางกรอบสูงถึงสองเมตร และกลายมาเป็นจิตรกรผู้มีความสำเร็จในการเขียนภาพเชิงศิลปะไร้มายาของยุคนั้น ในปี ค.ศ. 1929 อูเดอก็จัดงานแสดงภาพเขียนโดย “จิตรกรแห่งหัวใจอันศักดิ์สิทธิ์” (Painters of the Sacred Heart) ที่มีงานเขียนของเซราฟีนแสดงอยู่ด้วย ที่เป็นการผลักดันงานเขียนของเซราฟีนจนประสบความสำเร็จทางการเงินที่เซราฟีนไม่เคยประสบมาก่อน และไม่พร้อมที่จะเข้าใจในสถานภาพใหม่ของตนเอง เมื่อ  ในปี ค.ศ. 1930 เมื่อภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในฝรั่งเศสทำลายเศรษฐกิจของผู้อุปถัมภ์ของเซราฟีนไปอูเดอก็ไม่มีทางเลือกนอกจากจะหยุดซื้อภาพเขียนของเซราฟีน
ในปี ค.ศ. 1932 เซราฟีนต้องเข้ารักษาตัวในสถานบำบัดผู้ป่วยด้วยโรคจิตด้วยอาการเป็น “โรคจิต” ที่โรงพยาบาลในแกลร์มงที่เซราฟีนไม่มีทางออกในการสร้างงานศิลปะ อูเดอรายงานว่าเซราฟีนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1934 แต่อันที่จริงแล้วเซราฟีนมีชีวิตอยู่มาจนกระทั่งปี  ค.ศ. 1942 ในปีกหนึ่งของสถานพยาบาลที่แอร์เกอรี ที่เซราฟีนมาเสียชีวิตอย่างโดดเดี่ยวและไร้ญาติมิตร (ข้อมูลบางแหล่งกล่าวว่าเซราฟีนถูกฝังในหลุมศพหมู่ (common grave)
อูเดอยังคงแสดงงานศิลปะของเซราฟีนต่อมา -- ในปี ค.ศ. 1932 ในงานแสดงภาพเขียน “บรรพการสมัยใหม่” (The Modern Primitives) ในกรุงปารีส, ในปี ค.ศ. 1932-1938 ในงานแสดงภาพเขียน “ปรมาจารย์ยอดนิยมแห่งสัจศิลป์” (The Popular Masters of Reality) ในกรุงปารีส, ซูริก และนิวยอร์ก ในปี ค.ศ. 1942 ในงานแสดงภาพเขียน “บรรพกาลแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20” (Primitives of the 20th Century) ในกรุงปารีส และ ในปี ค.ศ. 1945 ในงานแสดงภาพเขียนของเซราฟีนคนเดียวในกรุงปารีส งานเขียนของเซราฟีนตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์มายอลในกรุงปารีส พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งซ็องลี พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งนิส และพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่แห่งลีล
งานเขียนของเซราฟีนแห่งซ็องลี

งานเขียนเซราฟีนเป็นงานเขียนที่เต็มไปด้วยพลังเชิงศิลปะแฟนตาซีที่ใช้การเขียนแบบซ้ำซ้อนลวดลาย (intensely repeated) และเพิ่มรายละเอียดการวางองค์ประกอบของดอกไม้ใบไม้อย่างวิจิตร เซราฟีนใช้สีและรงค์วัตถุที่ทำขึ้นเองจากสูตรที่พิสดารของตนเองที่ไม่เคยเปิดเผย ที่เป็นสีที่ยังคงรักษาความสดอยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลง ผิวภาพเป็นผิวที่ด้าน (matte) ที่ออกไปทางที่ดูแล้วเหมือนขี้ผึ้ง ชื่อที่ลงมักจะใช้ “S. Louis” แกะด้วยมีดที่ทำให้เห็นสีรองพื้นที่ตรงกันข้ามกับสีบนผิวภาพ ในบางกรณีเซราฟีนก็ดูเหมือนจะลงชื่อก่อนเขียน
งานเขียนเซราฟีนเป็นงานเขียนของผู้ที่มีพลังจากภายในผู้ไม่อาจจะควบคุมความต้องการที่จะสร้างสรรงานศิลปะได้ –  “อันเป็น “ความจำเป็นของพลังภายใน” อันสำคัญที่วาสซิลี คานดินสกีกล่าวถึง” เป็นคำที่แบร์ทร็อง ลอร์แก็ง ภัณฑารักษ์ของพิพิธภัณฑ์มายอลใช้ในบทนำในการเปิดงานแสดงภาพเขียน “เซราฟีนหลุยส์ในเซราฟีนแห่งซ็องลี” ที่ปารีสระหว่างวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2008 ถึงวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2009
ในภาพยนตร์

ในปี ค.ศ. 2009 ชีวิตของเซราฟีนก็ได้รับการนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อ “เซราฟีน” โดยผู้กำกับชาวฝรั่งเศสมาร์แตง โปรโวสต์ และได้รับรางวัลรางวัลเซซาร์เจ็ดรางวัลรวมทั้งรางวัลภาพยนตร์ดีเด่นประจำปี และ นักแสดงหญิงยอดเยี่ยมโดย โยลองเดอ โมโรผู้แสดงเป็นเซราฟีน
ดูเพิ่ม

ศิลปะแฟนตาซี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เซราฟีน หลุยส์
Musée d'art naïf (M.A.N.) Beraut (near Toulouse) เก็บถาวร 2006-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Biography
Musée d'art de Senlis เก็บถาวร 2009-04-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Reproduction des grandes marguerites
The Artists เก็บถาวร 2006-06-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Photographie
Artnet
Her work at Musée Maillol
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
รัฐเราะซุลคัยมะฮ์

| เราะซุลคัยมะฮ์ إمارة رأس الخيمة Ra'sal-Khaymah |
| --- | --- |
รัฐ
รัฐเราะซุลคัยมะฮ์
   ธง ตราอาร์ม
Location of Ras al-Khaimah in the UAE
พิกัด: 25°47′N 55°57′E﻿ / ﻿25.783°N 55.950°E﻿ / 25.783; 55.950
การปกครอง
 • ประเภท: ราชาธิปไตย
 • เอมีร: ซะอูด บิน ซักร์ อัลกอซิมี
 • มกุฏราชกุมาร: โมฮัมเหม็ด บิน ซาอุด อัลกอสิมีย์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,486 ตร.กม. (960 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 4
ประชากร (2008)
 • ทั้งหมด: 263,217 คน
รัฐเราะซุลคัยมะฮ์ (อาหรับ: رأس الخيمة สัทอักษรสากล: [raʔs lˈxajma]  บางครั้งสะกดเป็น Ras al Khaimah หรือ Ras al-Khaimah) เป็นหนึ่งในรัฐ (emirate) ทั้งเจ็ดของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ มีพื้นที่  1,683 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 263,217 คน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตย โดยมีเจ้าผู้ครองรัฐ (Emir) องค์ปัจจุบันคือซาอุด บิน ซัคร์ อัลกอสิมีย์
ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 1972 เราะซุลคัยมะฮ์ภายใต้การนำของ Sheikh Saqr bin Mohammad al-Qasimi เข้าร่วมเป็นรัฐที่เจ็ดของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ หลังการยึดอาบูมาซาและทุนบ์
เจสัน บราวน์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 บราวน์ในปี ค.ศ. 2015
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เจสัน รอย บราวน์
วันเกิด:   (1982-05-18) 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1982 (42 ปี)
สถานที่เกิด:  เบอร์มอนด์ซีย์ อังกฤษ
ส่วนสูง:  5 ft 11 in (1.80 m)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
สโมสรเยาวชน
0000–1997:  ฟิชเชอร์แอทเลติก
1997–1998:  Sydenham
1998–2000:  ชาร์ลตันแอธเลติก
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2000–2001 |  ชาร์ลตันแอธเลติก |  0 |  (0) |
| 2001–2006 |  จิลลิงงัม |  126 |  (0) |
| 2006–2011 |  แบล็กเบิร์นโรเวอส์ |  9 |  (0) |
| 2010 |  → ลีดส์ยูไนเต็ด (ยืมตัว) |  4 |  (0) |
| 2010 |  → เลย์ตันโอเรียนต์ (loan) |  3 |  (0) |
| 2011 |  → คาร์ดิฟฟ์ซิตี (ยืมตัว) |  0 |  (0) |
| 2011–2013 |  แอเบอร์ดีน |  22 |  (0) |
| 2013 |  อิปสวิชทาวน์ |  0 |  (0) |
| 2013–2014 |  เคมบริดจ์ยูไนเต็ด |  0 |  (0) |
| 2014 |  ซัตตันยูไนเต็ด |  21 |  (0) |
| 2014–2015 |  ดาร์ตฟอร์ด |  30 |  (0) |
| 2015 |  ซัตตันยูไนเต็ด |  0 |  (0) |
| รวม |   |  215 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2002–2004 |  เวลส์ อายุไม่เกิน 21 ปี |  7 |  (0) |
| 2006–2012 |  เวลส์ |  3 |  (0) |
จัดการทีม
2018–2019:  แอร์ฟอร์ซ เซ็นทรัล
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เจสัน รอย บราวน์ (อังกฤษ: Jason Roy Brown; 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1982 —) เป็นอดีตผู้รักษาประตูฟุตบอลชาวเวลส์ เขาเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลกับจิลลิงงัมซึ่งเป็นสโมสรที่เขาได้ลงเล่นมากกว่า 100 นัด ก่อนที่จะย้ายไปแบล็กเบิร์นโรเวอส์ในปี ค.ศ. 2006 เขาลงเล่นให้กับทีมชาติเวลส์ 3 นัด
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ระดับ | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | เอฟเอคัพ> ลงเล่น | เอฟเอคัพ> ประตู | ลีกคัพ> ลงเล่น | ลีกคัพ> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู | ทั้งหมด> ลงเล่น | ทั้งหมด> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| กิลลิงแฮม | 2001–02 | เฟิสต์ดิวิชัน | 10 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | 10 | 0 |
| กิลลิงแฮม | 2002–03 | เฟิสต์ดิวิชัน | 39 | 0 | 3 | 0 | 2 | 0 | — | — | 44 | 0 |
| กิลลิงแฮม | 2003–04 | เฟิสต์ดิวิชัน | 22 | 0 | 0 | 0 | 3 | 0 | — | — | 25 | 0 |
| กิลลิงแฮม | 2004–05 | แชมเปียนชิป | 16 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | — | — | 17 | 0 |
| กิลลิงแฮม | 2005–06 | ลีกวัน | 39 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | 41 | 0 |
| กิลลิงแฮม | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 126 | 0 | 3 | 0 | 8 | 0 | 0 | 0 | 137 | 0 |
| แบล็กเบิร์นโรเวอส์ | 2006–07 | พรีเมียร์ลีก | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 |
| แบล็กเบิร์นโรเวอส์ | 2008–09 | พรีเมียร์ลีก | 4 | 0 | 1 | 0 | 2 | 0 | — | — | 7 | 0 |
| แบล็กเบิร์นโรเวอส์ | 2009–10 | พรีเมียร์ลีก | 4 | 0 | 1 | 0 | 3 | 0 | — | — | 8 | 0 |
| แบล็กเบิร์นโรเวอส์ | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 9 | 0 | 2 | 0 | 5 | 0 | 0 | 0 | 16 | 0 |
| ลีดส์ยูไนเต็ด (ยืมตัว) | 2010–11 | แชมเปียนชิป | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | 4 | 0 |
| Leyton Orient (ยืมตัว) | 2010–11 | ลีกวัน | 3 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 5 | 0 |
| เอเบอร์ดีน | 2011–12 | สกอตติชพรีเมียร์ชิป | 20 | 0 | 5 | 0 | 1 | 0 | — | — | 26 | 0 |
| เอเบอร์ดีน | 2012–13 | สกอตติชพรีเมียร์ชิป | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | 2 | 0 |
| เอเบอร์ดีน | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 22 | 0 | 5 | 0 | 1 | 0 | — | — | 28 | 0 |
| เคมบริดจ์ยูไนเต็ด | 2013–14 | Conference Premier | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | 2 | 0 | 2 | 0 |
| ซัตตันยูไนเต็ด | 2013–14 | Conference South | 21 | 0 | 0 | 0 | — | — | 2 | 0 | 23 | 0 |
| Dartford | 2014–15 | Conference Premier | 30 | 0 | 3 | 0 | — | — | 3 | 0 | 36 | 0 |
| ซัตตันยูไนเต็ด | 2015–16 | Conference South | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | 0 | 0 | 0 | 0 |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | ทั้งหมด | 215 | 0 | 15 | 0 | 14 | 0 | 7 | 0 | 251 | 0 |
1 2  Appearance(s) in FA Trophy
↑  Appearances in Conference South play-offs
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| เวลส์ | 2006 | 2 | 0 |
| เวลส์ | 2012 | 1 | 0 |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | 3 | 0 |
เกียรติประวัติ

ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของกิลลิงแฮม: 2006
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ เจสัน บราวน์ ที่ Soccerbase
Blackburn Rovers profile