stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การทดสอบวีเบอร์

| Weber test |
| --- | --- |
การวินิจฉัยทางการแพทย์
ICD-9-CM: 95.43
การทดสอบวีเบอร์ (อังกฤษ: Weber test) เป็นการตรวจคัดกรองการได้ยินอย่างหนึ่ง สามารถตรวจหาภาวะสูญเสียการได้ยินจากการนำเสียงและจากประสาทหูเสื่อมของหูข้างเดียวได้ การทดสอบนี้ได้ชื่อตาม Ernst Heinrich Weber (1795-1878)
| ด ค กการทดสอบทางการแพทย์ที่เกี่ยวกับการได้ยินและการทรงตัว (R30–R39, 788) |
| --- | --- |
การได้ยิน:  การทดสอบการได้ยิน  การทดสอบรินเน  Tone decay test  การทดสอบวีเบอร์  การวัดสมรรถภาพการได้ยิน โดยใช้เสียงบริสุทธิ์  โดยใช้โสตทัศนูปกรณ์เสริมสร้างภาพ 
การทรงตัว:  Dix–Hallpike test  Unterberger test  การทดสอบรอมเบิร์ก 
อื่น ๆ:  กล้องส่องตรวจหู การส่องตรวจหูโดยเป่าลมเข้าช่องหู  Tympanometry
การตัดหลอดนำอสุจิ

| การตัดหลอดนำอสุจิ |
| --- | --- |

ความรู้พื้นฐาน
ประเภทการคุมกำเนิด: การทำหมัน
เริ่มใช้ครั้งแรก: พ.ศ. 2442 (มีการทดลองตั้งแต่ พ.ศ. 2328)
อัตราการล้มเหลว (ในปีแรกของการใช้)
เมื่อใช้อย่างถูกต้อง: 0.10%
เมื่อใช้แบบทั่วไป: 0.15% "Vas-Clip" เกือบ 1%
การใช้
ระยะเวลาที่มีผล: ถาวร
การย้อนกลับ: เป็นไปได้แต่ค่าใช้จ่ายสูง
สิ่งที่ผู้ใช้ควรรู้: การตรวจน้ำอสุจิสองครั้งเพื่อยืนยันว่าไม่มีตัวอสุจิ
ข้อดีข้อเสีย
ป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์: ไม่ป้องกัน
ข้อดี: ไม่ต้องใช้ยาสลบ ค่าใช้จ่ายและลุกล้ำน้อยกว่าการทำหมันหญิง
ความเสี่ยง: การอักเสพของอัณฑะชั่วคราว, อาการเจ็บหลังการทำหมัน
ถุงอัณฑะหลังการตัดท่อนำอสุจิ แสดงรอยช้ำ รอยเย็บ และการโกนขนบนถุงอัณฑะ
การตัดหลอดนำอสุจิ หรือ การทำหมันชาย (อังกฤษ: vasectomy) เป็นขั้นตอนการผ่าตัดเพื่อทำหมันชายหรือเพื่อเป็นการคุมกำเนิดแบบถาวร ประกอบด้วยการตัดหรือผูกหลอดนำอสุจิเพื่อป้องกันไม่ให้อสุจิเข้าไปยังท่อปัสสาวะ และเป็นการป้องกันการปฏิสนธิ การตัดหลอดนำอสุจิมักทำในคลินิกทางการแพทย์ หรือคลินิกสัตวแพทย์หากทำในสัตว์ ด้วยขั้นตอนที่ไม่ซับซ้อนและรอยแผลขนาดเล็ก ผู้เข้ารับการผ่าตัดจึงมักไม่ต้องพักอยู่ในโรงพยาบาลหลังการผ่า
มีหลายวิธีที่ศัลยแพทย์อาจใช้เพื่อตัดหลอดนำอสุจิ โดยทุกวิธีมีการอุดท่อนำอสุจิอย่างน้อยหนึ่งข้าง เพื่อลดความกังวลสำหรับผู้ที่กลัวเข็มอาจใช้ยาชาแบบ "ไร้เข็ม" ส่วนเทคนิก "ไร้มีดผ่าตัด" หรือ "ปลายเปิด" อาจช่วยลดเวลาฟื้นตัว
การตัดหลอดนำอสุจิมักใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยความเรียบง่ายของการผ่าตัด ผู้ป่วยสามารถกลับบ้านได้หลังพักระยะหนึ่ง (มักไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง) ด้วยวิธีที่แทบไม่ลุกล้ำเลย ทำให้ผู้ป่วยหลายคนสามารถกลับมาร่วมเพศโดยปกติได้ภายในหนึ่งอาทิตย์หลังผ่าตัด โดยแทบไม่รู้สึกเจ็บ
ความที่เป็นวิธีการคุมกำเนิดแบบถาวรทำให้การย้อนกลับเป็นไปได้ยาก ผู้ชายมักได้รับคำแนะนำให้คิดถึงผลกระทบระยะยาวของการทำหมันต่อทั้งอารมณ์และร่างกายของคนไข้ ผู้ชายวัยหนุ่มที่ยังไม่แต่งงานไม่ได้รับการแนะนำให้ใช้วิธีนี้ เพราะทำให้แทบไม่มีโอกาสมีลูกเลยแบบถาวร วิธีนี้ไม่ค่อยถูกใช้ในสุนัข (ที่มักใช้การตอน) แต่มักใช้กับวัวตัวผู้
การใช้ทางการแพทย์

การตัดหลอดนำอสุจิถูกใช้เพื่อหยุดการเจริญพันธุ์ในผู้ชาย โดยทำให้แน่ใจว่าผู้เข้ารับการผ่าตัดจะเป็นหมัน วิธีนี้ถือว่าเป็นวิธีถาวรด้วยความที่การย้อนการทำหมันมีค่าใช้จ่ายสูงและมักไม่สามารถย้อนปริมาณและคุณภาพของการเคลื่อนไหวของตัวอสุจิกลับมาได้เท่าระดับก่อนการผ่าตัด ผู้ชายที่ผ่านการทำหมันแทบไม่มีโอกาส (เกือบศูนย์) ทำผู้หญิงตั้งท้องได้เลย ทว่าการทำหมันไม่มีผลกระทบต่ออัตราการติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์
หลังการตัดหลอดนำอสุจิลูกอัณฑะยังคงอยู่ในถุงอัณฑะ และเซลล์เลย์ดิก (Leydig cell) ยังคงผลิตเทสโทสเตอโรนและฮอร์โมนเพศชายอื่น ๆ เข้ายังกระแสเลือด บางงานวิจัยพบว่าความต้องการทางเพศอาจลดลงเล็กน้อยหลังตัดหลอดนำอสุจิ
หลังการตัดหลอดนำอสุจิ ตัวอสุจิไม่สามารถออกจากร่างกายผ่านองคชาต แม้อัณฑะยังคงผลิตอสุจิ ไม่นาตัวอสุจิก็จะถูกย่อยและดูดซึมเข้าร่างกาย ของเหลวส่วนใหญ่ถูกดูดซึมผ่านเยื่อหุ้มเซลล์ในเอพิดิไดมิส และของแข็งส่วนใหญ่ถูกย่อยสลายโดยมาโครเฟจและได้รับการดูดซึมเข้าสู่กระแสเลือกอีกครั้ง ตัวอสุจิเติบโตในเอพิดิไดมิสเป็นเวลาประมาณหนึ่งเดือนก่อนออกจากอัณฑะ หลังการตัดหลอดนำอสุจิ เยื่อหุ้มเซลล์ต้องขยายขนาดเพื่อดูดซึมของเหลวในประมาณมากขึ้น สิ่งนี้ทำให้ระบบภูมิคุ้มกันเพิ่มจำนวนมาโครเฟจจำเพื่อมาดูดซับส่วนที่เป็นของแข็ง ภายในหนึ่งปีหลังการตัดหลอดนำอสุจิ 65–70% ของผู้เข้าผ่าตัดมีสารภูมิต้านทานต้านทานอสุจิ (antisperm antibodies) ในบางกรณี อาจเกิด vasitis nodosa บนเนื้อเยื่อบุผิวท่อ การสะสมของอสุจิเพิ่มแรงดันภายในหลอดนำอสุจิและเอพิดิไดมิส  หากตัวอสุจิเข้าไปยังถุงอัณฑะ ร่างกายอาจผลิต แกรนูโลมาของอสุจิ (sperm granulomas) เพื่อซึมซับอสุจิที่ร่างกายมองว่าเป็นวัตถุแปลกปลอม (คล้ายไวรัสหรือแบคทีเรีย)
การใช้ทางการแพทย์ > ประสิทธิผล

การตัดหลอดนำอสุจิเป็นวิธีการคุมกำเนิดแบบถาวรที่มีประสิทธิผลสูงสุดสำหรับผู้ชาย โดยดีกว่าการผูกท่อนำไข่ (การผ่าตัดทำหมันหญิง) ในแทบทุกทาง การผูกท่อนำไข่มีค่าใช้จ่ายต่ำกว่า, ลุกล้ำน้อยกว่า, ย้อนกลับง่ายกว่า และมีโอกาสเกิดภาวะแทรกซ้อนหลังการผ่าตัดน้อยกว่า อัตราการล้มเหลวระยะแรก อีกนัยหนึ่งคือการตั้งครรภ์ภายในไม่กี่เดือนหลังการทำหมัน มักเกิดจากการร่วมเพศโดยไม่ป้องกันเร็วเกินไปหลังผ่าตัด ทำให้อสุจิบางส่วนยังคงเคลือนตัวผ่านท่อนำอสุจิเข้าไปปฏิสนธิ แพทย์หรือศัลยแพทย์มักแนะนำให้ตรวจสอบอสุจิหนึ่ง (บางทีสอง) ครั้งเพื่อยืนยันความสำเร็จของการผ่าตัด อย่างไรก็ตามผู้ชายหลายคนไม่กลับไปยืนยัน โดยให้เหตุผลว่าไม่สะดวก, อาย, ลืม หรือแน่ใจอยู่แล้วว่าเป็นหมัน ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2541 องค์การอาหารและยารับรองชุดตรวจทางบ้านที่มีชื่อว่า SpermCheck Vasectomy ที่ทำให้ผู้รับการผ่าตัดสามารถตรวจสอบยืนยันด้วยตนเอง อย่างไรก็ตามอัตราการให้ความร่วมมือในการวิเคราะห์น้ำอสุจิหลังการผ่าตัดก็ยังคงต่ำ
เหตุการณ์การล้มเหลวระยะหลังหรือการตั้งครรภ์หลังท่อนำอสุจิกลับมาต่อกันเองอีกครั้งก็ได้รับการบันทึกไว้เช่นกัน Royal College of Obstetricians and Gynaecologists กล่าวว่าอัตราการล้มเหลวของการตัดท่อนำอสุจิอยู่ที่ 1 ในการผ่าตัด 2000 ครั้ง ซึ่งดีกว่าการผูกท่อนำไข่ซึ่งมีอัตราการล้มเหลวอยู่ที่ 1 ใน 200 ถึง 300 ครั้ง รายงานจาก พ.ศ. 2548 รวมอัตราการล้มเหลวทั้งในระยะแรกและระยะหลังจำนวนทั้งหมด 183 ครั้งที่ท่อนำอสุจิกลับมาต่อกันเอง จากการตัดท่อนำอสุจิทั้งหมด 43,642 ครั้ง (0.4%) และเกิดการตั้งครรภ์ 60 ครั้งหลังการตัดท่อนำอสุจิ 92,184 ครั้ง (0.07%)
ความแพร่หลาย

อัตราการตัดท่อนำอสุจิแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ การทำหมันหญิงเป็นวิธีที่ได้รับความนิยมทั่วโลก โดยมีผู้หญิงจำนวน 223 ล้านคนที่พึ่งการทำหมันหญิง ทว่ามีผู้หญิงเพียง 28 ล้านคนที่พึ่งการทำหมันชายของคู่เพื่อคุมกำเนิด ใน 69 ประเทศที่พัฒนาน้อยที่สุดในโลกโดยเฉลี่ยมีเพียง 0.1% ของผู้ชายเท่านั้นที่ทำหมัน จากทั้ง 54 ประเทศในทวีปแอฟริกามีเพียงสิบประเทศเท่านั้นที่มีรายงานการใช้การตัดท่อนำอสุจิที่สามารถวัดได้ และมีเพียงในประเทศสวาซิแลนด์ ประเทศบอตสวานา และประเทศแอฟริกาใต้เท่านั้นที่ความแพร่หลายมากกว่า 0·1% ตารางแสดงอัตราของผู้หญิงทั้งหมดที่พึ่งพาการตัดท่อนำอสุจิเพื่อคุมกำเนิดในแต่ละประเทศ
| ประเทศ | การใช้การตัดท่อนำอสุจิ |
| --- | --- |
แคนาดา: 22%
สหราชอาณาจักร: 17% - 21%
นิวซีแลนด์: 17% - 21%
เกาหลีใต้: 17% - 21%
ออสเตรเลีย: ~10%
เบลเยียม: ~10%
เดนมาร์ก: ~10%
สเปน: ~10%
สวิตเซอร์แลนด์: ~10%
สวาซิแลนด์: 0.3%
บอตสวานา: 0.4%
แอฟริกาใต้: 0.7%
แหล่งข้อมูลอื่น

วิธีการผ่าตัดท่อนำอสุจิ
MedlinePlus Encyclopedia
How to treat: vasectomy and reversal, Australian Doctor, 2 July 2014 เก็บถาวร 2020-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การทดสอบทัวริง

การทดสอบของทัวริง (อังกฤษ: Turing test) เป็นวิธีการที่ แอลัน ทัวริง ได้เสนอขึ้นในปี พ.ศ. 2493 (คศ. 1950) เพื่อใช้ทดสอบความสามารถของเครื่องจักร (machine) ว่ามีความสามารถในการคิดได้เช่นเดียวกับมนุษย์หรือไม่ โดยวิธีการทดสอบคือให้คนทำการพิมพ์บทสนทนาโต้ตอบกับกลุ่มตัวอย่างที่เป็นคนและคอมพิวเตอร์หากคู่สนทนาไม่สามารถแยกได้ว่าอีกฝ่ายที่คุยนั้นเป็นคอมพิวเตอร์หรือคนได้ก็ถือว่าเครื่องจักรนั้นผ่านการทดสอบของทัวริง
แชทบอท LaMDA ของกูเกิล

ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565 แชทบอท LaMDA (Language Model for Dialogue Applications) ของกูเกิล ได้รับการอ้างถึงอย่างกว้างขวางว่าได้บรรลุถึงขั้นที่มีความรู้สึกแล้ว เริ่มแรกจากการกล่าวถึงในบทความ The Economist โดยมีนักวิจัยของกูเกิล Blaise Agüera y Arcas กล่าวว่า แชทบอทได้แสดงให้เห็นถึงความเข้าใจในสัมพันธภาพทางสังคม หลายวันต่อมา วิศวกรของกูเกิล เบลก เลอมอยน์ ได้อ้างในการสัมภาษณ์กับเดอะวอชิงตันโพสต์ว่า LaMDA ได้บรรลุถึงความรู้สึกแล้ว ต่อมาเขาถูกพักงานโดยกูเกิล ทาง Agüera y Arcas (รองประธานกูเกิล) และ Jen Gennai (หัวหน้าฝ่ายนวัตกรรมที่ต้องการการโต้ตอบ) ได้เข้ามาสอบสวนแต่ก็ได้ปัดตกคำอ้างนั้นไป คำยืนยันของ เลอมอยน์ ยังถูกถูกปฏิเสธจากผู้เชี่ยวชาญในสาขานี้ โดยชี้ว่า โมเดลภาษาที่ดูเหมือนจะจำลองการสนทนาของมนุษย์ได้นั้น ไม่ได้เป็นการแสดงว่า [LaMDA] มีสติปัญญา แม้จะดูเหมือนมันจะผ่านการทดสอบของทัวริงก็ตาม การวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางจากทั้งผ่ายสนับสนุนและฝ่ายต่อต้านการอ้างว่า LaMDA ได้บรรลุถึงความรู้สึก ได้เกิดขึ้นในสื่อสังคมออนไลน์ ซึ่งรวมถึงการกำหนดความหมายของความรู้สึกและความหมายของการเป็นมนุษย์
การทดสอบการบินของสตาร์ชิปครั้งที่ 5

การส่งขึ้นจรวดสตาร์ชิปของสเปซเอ็กซ์ครั้งที่ 5
| การทดสอบการบินของสตาร์ชิปครั้งที่ 5 |
| --- | --- |
บูสเตอร์ 12ขณะช่วงประชิดเข้าหอส่งขั้นสุดท้าย

ประเภทภารกิจ: การทดสอบการบินวิถีกึ่งโคจร
ผู้ดำเนินการ: สเปซเอ็กซ์
ระยะไกลสุด: 212 km (132 mi)
 

ข้อมูลยานอวกาศ
ยานอวกาศ: สตาร์ชิป ชิป 30
ชนิดยานอวกาศ: สตาร์ชิป
ผู้ผลิต: สเปซเอ็กซ์
 

เริ่มต้นภารกิจ
วันที่ส่งขึ้น: 13 October 2024, 12:25:00 (2024-10-13UTC12:25Z) UTC (7:25 am CDT)
จรวดนำส่ง: ซูเปอร์เฮฟวี (บี 12)
ฐานส่ง: สตาร์เบส, รัฐเทกซัส, สหรัฐอเมริกา
 
โครงการทดสอบการบินของสเปซเอ็กซ์สตาร์ชิป← การทดสอบการบินครั้งที่ 4การทดสอบการบินครั้งที่ 6 → 
การทดสอบการบินของสตาร์ชิปครั้งที่ 5 (อังกฤษ: Starship flight test 5) เป็นการทดสอบการบินครั้งที่ห้าของพาหนะส่งสเปซเอ็กซ์สตาร์ชิป โดยพาหนะต้นแบบสำหรับการบินในครั้งนี้ประกอบไปด้วยท่อนบน ชิป 30 และท่อนขับดัน  บูสเตอร์ 12 การทดสอบครั้งนี้ประกอบไปด้วยองค์ประกอบสำคัญคือการ "จับ" ท่อนขับดันซูเปอร์เฮฟวีโดยใช้หอส่งของแท่นวางการส่งขึ้นส่งวงโคจร เอ ณ ฐานส่งสตาร์เบส.
ในช่วงสัปดาห์ก่อนการทดสอบมีข้อพิพาทสาธารณะระหว่างสเปซเอ็กซ์กับองค์การบริหารการบินแห่งชาติสหรัฐ (FAA) ซึ่งหน่วยงานกำกับดูแลหลัก โดยเดิมคาดว่า FAA จะออกใบอนุญาตให้ทำการส่งขึ้นยานในเดือนกันยายน แต่ต่อมาได้มีประกาศต่อสาธารณะว่าการออกใบอนุญาตจะล่าช้าไปจนถึงปลายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2024 เนื่องจากข้อร้องเรียนทางสิ่งแวดล้อมและการที่สเปซเอ็กซ์ตัดสินใจพยายาม "จับ" ส่วนขับดันซุปเปอร์เฮฟวี สเปซเอ็กซ์ได้ปฏิเสธข้อร้องเรียนทางสิ่งแวดล้อมและกล่าวหาว่า FAA ใช้อำนาจเกินขอบเขต ในช่วงต้นเดือนตุลาคม FAA ได้ยืนยันอีกครั้งว่าจะไม่ออกใบอนุญาตจนกว่าจะถึงช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน อย่างไรก็ตาม FAA ได้อนุมัติใบอนุญาตอย่างไม่คาดคิดในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 2024 เพื่ออนุญาตให้ทำการทดสอบการบินได้ในวันที่ 13 ตุลาคม
ประวัติการบิน

ลักษณะภารกิจการบินของการทดสอบครั้งที่ 5 มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากการทดสอบการบินครั้งก่อน แม้ว่าชิป 30 จะลงจอดในมหาสมุทรอินเดียเช่นเดียวกันกันชิป 29 บูสเตอร์ 12 ตัดกำลังเครื่องยนต์เร็วกว่าการทดสอบครั้งที่ 4 ถึง 13 วินาที และได้กลับมายังฐานส่งเพื่อทำการจับ
| เวลา | เหตุการณ์ | 13 ตุลาคม 2567 |
| --- | --- | --- |
| −01:15:00 | ผู้อำนวยการการบินหยั่งเสียงและยืนยันความพร้อมสำหรับการบรรจุเชื้อเพลิง | สำเร็จ |
| −00:49:50 | เริ่มบรรจุเชื้อเพลิง (มีเทนเหลว) แก่สตาร์ชิป | สำเร็จ |
| −00:48:40 | เริ่มบรรจุตัวออกซิไดซ์ (ออกซิเจนเหลว) แก่สตาร์ชิป | สำเร็จ |
| −00:40:40 | เริ่มบรรจุเชื้อเพลิง (มีเทนเหลว) แก่ซุปเปอร์เฮฟวี | สำเร็จ |
| −00:34:03 | เริ่มบรรจุตัวออกซิไดซ์ (ออกซิเจนเหลว) แก่ซุปเปอร์เฮฟวี | สำเร็จ |
| −00:19:40 | เครื่องยนต์ของสตาร์ชิปและซุปเปอร์เฮฟวีเย็นตัว | สำเร็จ |
| −00:03:20 | สตาร์ชิปบรรจุเชื้อเพลิงเสร็จสิ้น | สำเร็จ |
| −00:02:50 | ซุปเปอร์เฮฟวีบรรจุเชื้อเพลิงเสร็จสิ้น | สำเร็จ |
| −00:00:30 | ผู้อำนวยการการบินให้สัญญาณอนุญาตเริ่มการส่งขึ้น | สำเร็จ |
| −00:00:10 | เปิดใช้งานตัวเบี่ยงเปลวไฟ | สำเร็จ |
| −00:00:03 | ซุปเปอร์เฮฟวีจุดเครื่องยนต์ | สำเร็จ |
| +00:00:04 | ปล่อยตัว | สำเร็จ |
| +00:01:02 | แรงดันไดนามิกสูงสุดในช่วงส่งขึ้น (ช่วงเวลาที่จรวดได้รับความเครียดทางกลสูงสุด) | สำเร็จ |
| +00:02:33 | ซุปเปอร์เฮฟวีตัดกำลังเครื่องยนต์หลัก (MECO) | สำเร็จ |
| +00:02:41 | สตาร์ชิปจุดเครื่องยนต์และแยกท่อน (hot-staging) | สำเร็จ |
| +00:02:48 | ซุปเปอร์เฮฟวีเริ่มจุดเครื่องยนต์เพื่อเดินทางกลับ | สำเร็จ |
| +00:03:41 | ซุปเปอร์เฮฟวีตัดกำลังเครื่องยนต์เพื่อเดินทางกลับ | สำเร็จ |
| +00:03:43 | สลัดทิ้งท่อนระหว่างท่อน | สำเร็จ |
| +00:06:08 | ซุปเปอร์เฮฟวีเคลื่อนที่เร็วเหนือเสียง | สำเร็จ |
| +00:06:33 | ซุปเปอร์เฮฟวีเริ่มจุดเครื่องยนต์เพื่อลงจอด | สำเร็จ |
| +00:06:56 | ซุปเปอร์เฮฟวีตัดกำลังเครื่องยนต์เพื่อลงจอดและถูกจับ | สำเร็จ |
| +00:08:27 | สตาร์ชิปตัดกำลังเครื่องยนต์ (SECO) | สำเร็จ |
| +00:48:03 | สตาร์ชิปเข้าสู่ชั้นบรรยากาศ | สำเร็จ |
| +01:00:50 | ช่วงเวลาคาดการณ์แรงดันไดนามิกสูงสุดระหว่างการลดระดับของสตาร์ชิป | สำเร็จ |
| +01:02:34 | สตาร์ชิปเคลื่อนที่ในย่านความเร็วเสียง | สำเร็จ |
| +01:03:43 | สตาร์ชิปเคลื่อนที่ช้ากว่าเสียง | สำเร็จ |
| +01:05:15 | สตาร์ชิปพลิกตัวเพื่อลงจอด | สำเร็จ |
| +01:05:20 | สตาร์ชิปจุดเครื่องยนต์เพื่อลงจอด | สำเร็จ |
| +01:05:34 | สตาร์ชิปลงจอดในมหาสมุทรอินเดีย | สำเร็จ |
การทดลองหนูน้อยอัลเบิร์ต

The film of the experiment
การทดลองหนูน้อยอัลเบิร์ต (อังกฤษ: Little Albert experiment) เป็นกรณีศึกษาแสดงหลักฐานเชิงประจักษ์ของการวางเงื่อนไขแบบดั้งเดิมในมนุษย์ การศึกษานี้ยังเป็นตัวอย่างหนึ่งของการวางนัยทั่วไปสิ่งเร้า การทดลองมีขึ้นใน ค.ศ. 1920 โดยผู้ทดลอง จอห์น บี. วอตสัน ร่วมกับโรซาลี เรย์เนอร์ ผู้ช่วย ณ มหาวิทยาลัยจอห์นส์ฮอปกินส์
จอห์น บี. วอตสันรู้สึกสนใจที่จะหาหลักฐานสนับสนุนความคิดของเขาที่ว่า ปฏิกิริยาของเด็ก ไม่ว่าจะได้ยินเสียงดังเมื่อใดก็ตาม ถูกกระตุ้นจากความกลัว ยิ่งไปกว่านั้น เขาให้เหตุผลว่า ความกลัวนี้เป็นสันดานหรือเป็นการตอบสนองโดยไม่มีเงื่อนไข เขารู้สึกว่า ตามหลักการวางเงื่อนไขแบบดั้งเดิม เขาสามารถวางเงื่อนไขให้เด็กกลัวสิ่งเร้าอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกันซึ่งโดยปกติแล้วเด็กจะไม่กลัวได้
ระเบียบวิธี

ในขั้นต้น หนูน้อยอัลเบิร์ต ซึ่งเป็นทารกอายุ 9 เดือน ได้รับการทดสอบทางอารมณ์เส้นฐาน (baseline) ก่อน ทารกถูกให้สัมผัสกับกระต่ายขาว หนู สุนัข ลิง หน้ากากทั้งที่มีและไม่มีขน หนังสือพิมพ์ที่ถูกเผา ฯลฯ เป็นช่วงสั้น ๆ และเป็นครั้งแรก ระหว่างเส้นฐาน หนูน้อยอัลเบิร์ตไม่ได้แสดงความกลัวต่อสิ่งเหล่านี้ จากนั้น อัลเบิร์ตถูกนำไปไว้บนโต๊ะกลางห้อง และมีการวางหนูทดลองสีขาวใกล้กับตัวอัลเบิร์ต และอนุญาตให้อัลเบิร์ตเล่นกับมันได้ เมื่อถึงจุดนี้ เด็กไม่แสดงความกลัวต่อหนู
ในการทดลองต่อมา วอตสันและเรย์เนอร์ทำเสียงดังด้านหลังตัวอัลเบิร์ต โดยการตีเหล็กเส้นด้วยค้อนเมื่อทารกสัมผัสกับหนู หนูน้อยอัลเบิร์ตสนองต่อเสียงด้วยการร้องไห้และแสดงความกลัว หลังการจับคู่ระหว่างสิ่งเร้าทั้งสองหลายครั้ง ผู้ทดลองได้นำเฉพาะหนูมาให้อัลเบิร์ต แต่คราวนี้ เด็กรู้สึกเป็นทุกข์ที่หนูปรากฏในห้อง เขาร้องไห้ ปลีกหนีจากหนู และพยายามเคลื่อนที่ออกห่าง ชัดเจนว่า ทารกได้เชื่อมโยงหนูขาว (เดิมเป็นสิ่งเร้าที่เป็นกลาง แต่ขณะนี้เป็นสิ่งเร้าที่ถูกวางเงื่อนไข) กับเสียงดัง (สิ่งเร้าที่ไม่ถูกวางเงื่อนไข) และกำลังสนองความกลัวหรือทางอารมณ์ด้วยการร้องไห้ ซึ่งเดิมเป็นการตอบสนองอย่างไม่มีเงื่อนไขต่อเสียง แต่ขณะนี้เป็นการตอบสนองที่ถูกวางเงื่อนไขต่อหนู
การทดลองแสดงให้เห็นว่า หนูน้อยอัลเบิร์ตดูเหมือนจะสามัญการการสนองของเขาต่อวัตถุที่มีขนปุย โดยที่เมื่อวอตสันส่งกระต่ายที่ไม่ใช่สีขาวเข้าไปในห้องสิบเจ็ดวันหลังการทดลองครั้งแรก อัลเบิร์ตยังคงรู้สึกเป็นทุกข์ เขาแสดงปฏิกิริยาคล้ายกันเมื่อนำสุนัขที่มีขนปุย เสื้อโค้ตขนแมวน้ำ และแม้แต่เมื่อวอตสันปรากฏตัวตรงหน้าเขาด้วยหน้ากากซานตาคลอสที่มีก้อนฝ้ายสีขาวทำเป็นเครา แม้ว่าอัลเบิร์ตจะมิได้กลัวทุกอย่างที่มีขน
เชิงอรรถ

↑  Watson & Rayner, 1920, p. 1
การทัพ

ในวิชาการทหาร การทัพ (อังกฤษ: Military campaign) หมายถึงแผนยุทธศาสตร์การทหารขนาดใหญ่ระยะยาวในยุทธบริเวณหนึ่ง เพื่อบรรลุเป้าประสงค์หนึ่ง การทัพประกอบด้วยหลายยุทธการที่มีความต่อเนื่องและเกี่ยวโยงกัน ซึ่งโดยมากมักใช้เวลาเกินครึ่งปี ไปจนถึงหลายปี
คำว่า “Campaign” มาจากที่ราบ “Campania” ซึ่งเป็นสถานที่ที่กองทัพของสาธารณรัฐโรมันมาประกอบกิจการต่างๆ ทางทหารเป็นประจำทุกปี
การทดสอบแพป

| Papanicolaou test |
| --- | --- |
การแทรกแซง
ภาพจากกล้องจุลทรรศน์ในการทดสอบแพป ย้อมสีด้วยสีย้อมแพป แสดงให้เห็นรอยโรคระดับสูงในเซลล์บุผิวแบบสเควมัส (high-grade squamous intraepithelial lesion, HSIL) จะพบว่ามีเซลล์นอกแบบ (atypical) ในมุมล่างซ้ายของภาพ)
ICD-9-CM: 795.00
MeSH: D014626
MedlinePlus: 003911
การทดสอบแพปหรือการตรวจแป๊ปเสมียร์ (อังกฤษ: Papanicolaou test, Pap smear, Pap test, cervical smear, smear test) เป็นการตรวจคัดกรองทางนรีเวชวิทยาเพื่อตรวจหามะเร็งหรือรอยโรคก่อนเป็นมะเร็ง (precancerous lesion) ในปากมดลูกส่วนนอก (ectocervix) ทำให้สามารถรักษาความผิดปกติที่เกิดขึ้นได้แต่เนิ่นๆ เป็นการป้องกันมะเร็งปากมดลูก การตรวจนี้คิดค้นโดยและได้รับชื่อตามแพทย์ชาวกรีก Georgios Papanikolaou นอกจากนี้ยังมีการประยุกต์ใช้ในการตรวจแป๊ปเสมียร์ทวารหนักเพื่อคัดกรองและตรวจหามะเร็งทวารหนักด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

Jo's Trust - UK's leading cervical cancer charity.
Imaginis - Pap Smear information
International Agency for Research on Cancer เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Resource about screening, including that of Cervical Cancer. There are digital atlases of coloscopy, histology and cytology, the rationale of screening and setting up of a screening programme.
The Pap Test: Questions and Answers — National Cancer Institute — from the U.S.'s National Cancer Institute
Pap Smear เก็บถาวร 2008-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน — from eMedicineHealth
MedlinePlus: Cervical Cancer Prevention/Screening เก็บถาวร 2009-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน — from MedlinePlus
The Bethesda 2001 Workshop เก็บถาวร 2010-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, held April 30 - May 2, 2001, reviewed issues regarding terminology and reporting of cervical cytology
NCI Bethesda System Web Atlas เก็บถาวร 2005-08-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, with 349 images of different Pap smear morphologic findings — from the American Society of Cytopathology
Canadian Guidelines for Cervical Cancer Screening เก็บถาวร 2007-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Society of Obstetricians and Gynaecologists of Canada
The UK's National Association of Cytologists เก็บถาวร 2012-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
British Society for Clinical Cytology
IBMS — The Institute of Biomedical Science[ลิงก์เสีย] on cellular pathology
NHS Cervical Screening Programme — from the UK's National Health Service
EngenderHealth- Cervical Cancer Screening เก็บถาวร 2007-06-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การทรมาน

การทรมาน (อังกฤษ: torture) เป็นการกระทำโดยเจตนาเพื่อก่อให้เกิดความเจ็บปวดทางกายหรือจิตใจต่อสิ่งมีชีวิตเพื่อตอบสนองความปรารถนาบางอย่างของผู้ทรมานหรือบังคับให้สิ่งที่ถูกทรมานกระทำบางอย่าง การทรมานโดยนิยามเป็นการกระทำที่รู้สำนึกและเจตนา ปกติการกระทำโดยไม่รู้สำนึกหรือก่อให้เกิดความเจ็บปวดอย่างละเลยโดยปราศจากเจตนาเช่นนั้นไม่ถือเป็นการทรมาน
ปัจเจกบุคคล กลุ่มหรือรัฐใช้หรืออนุมัติการทรมานโดยตลอดตั้งแต่โบราณกาลจนปัจจุบัน และรูปแบบการทรมานมีระยะเวลาได้หลากหลายตั้งแต่ไม่กี่นาทีจนถึงหลายวันหรือกว่านั้น สาเหตุของการทรมานนั้นมีได้ตั้งแต่การลงโทษ การล้างแค้น การล้างสมอง การป้องปราม การบีบบังคับผู้เสียหายหรือบุคคลอื่น การสอบสวนเพื่อล้วงสารสนเทศหรือคำสารภาพโดยไม่คำนึงว่าเป็นเท็จหรือไม่ หรือเป็นเพียงความพึงพอใจแบบซาดิสต์ของผู้ที่ลงมือหรือสังเกตการทรมานนั้น ในกรณีอื่น ผู้ทรมานอาจแตกต่างจากเงื่อนไขของผู้เสียหาย มีการออกแบบการทรมานบางรูปแบบเพื่อก่อให้เกิดความเจ็บปวดทางจิตใจหรือทิ้งการบาดเจ็บทางกายหรือหลักฐานน้อยที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ขณะที่มีการทำลายทางจิตใจอย่างเดียวกัน ผู้ทรมานอาจฆ่าหรือทำให้บาดเจ็บซึ่งผู้เสียหายหรือไม่ก็ได้ แต่บางครั้งการทรมานทำให้เกิดการเสียชีวิตโดยเจตนาและใช้เป็นโทษประหารชีวิตรูปแบบหนึ่ง รูปแบบการทรมานซึ่งเจตนาให้ถึงตายอาจยืดออกไปเพื่อให้ผู้เสียหายทุกข์ทรมานมากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ขึ้นอยู่กับเป้าหมาย (ตัวอย่างเช่น การแขวนคอครึ่ง)
แม้บางรัฐอนุมัติการทรมาน แต่กฎหมายระหว่างประเทศและกฎหมายในประเทศของประเทศส่วนใหญ่ห้าม แม้การทรมานมิชอบด้วยกฎหมายและมีการประณามอย่างกว้างขวาง แต่ยังมีการอภิปรายอยู่ว่าสิ่งใดมีนิยามทางกฎหมายว่าเป็นการทรมาน การทรมานเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรงและข้อ 5 ของปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนประกาศว่ายอมรับไม่ได้ (แต่ไม่ขัดต่อกฎหมาย) ประเทศภาคีอนุสัญญาเจนีวา ค.ศ. 1949 และพิธีสารเพิ่มเติม 1 และ 2 วันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1977 ยอมรับอย่างเป็นทางการว่าจะไม่ทรมานบุคคลที่ถูกจับได้ในการขัดกันด้วยอาวุธ ไม่ว่าระหว่างประเทศหรือในประเทศ การทรมานยังถูกห้ามสำหรับประเทศภาคีสนธิสัญญาอนุสัญญาสหประชาชาติต่อต้านการทรมาน ซึ่ง 158 ประเทศให้สัตยาบัน
การห้ามการทรมานในกฎหมายชาติและระหว่างประเทศมาจากการเห็นพ้องต้องกันว่าการทรมานและการปฏิบัติมิชอบที่คล้ายกันนั้นผิดศีลธรรมตลอดจนใช้ไม่ได้ผล แม้มีอนุสัญญาระหว่างประเทศเหล่านี้แล้ว องค์การซึ่งเฝ้าสังเกตการละเมิดสิทธิมนุษยชน (เช่น องค์การนิรโทษกรรมสากล สภาฟื้นฟูผู้เสียหายทรมานระหว่างประเทศ เสรีภาพจากการทรมาน เป็นต้น) รายงานการใช้อย่างกว้างขวางซึ่งหลายรัฐอนุญาตในหลายภูมิภาคของโลก องค์การนิรโทษกรรมสากลประมาณว่ามีรัฐบาลอย่างน้อย 81 ประเทศทั่วโลกปัจจุบันใช้การทรมาน บางประเทศใช้อย่างเปิดเผย
แหล่งข้อมูลอื่น

Freedom from Torture เก็บถาวร 2012-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (mostly free) publications and research
การถ่ายภาพรังสีระนาบด้วยการปล่อยโพซิตรอน

ภาพเครื่องตรวจโพซิตรอนอีมิสชันโทโมกราฟีแบบทั่วไป
โพซิตรอนอีมิสชันโทโมกราฟี (อังกฤษ: Positron emission tomography; PET) หรือ การตรวจเอกซ์เรย์ด้วยโพสิตรอน หรือ การถ่ายภาพรังสีจากอนุภาคโพสิตรอนหลายระบบ เป็นเทคนิคทางการแพทย์นิวเคลียร์ที่ช่วยสร้างภาพทางการแพทย์ (medical imaging) ซึ่งแสดงผลเป็นภาพสามมิติและให้ข้อมูลเกี่ยวกับกระบวนการชีวเคมีของร่างกายหรือเมตาบอลิซึม (metabolism) ที่เฉพาะเจาะจง (metabolic information) เพื่อใช้วิเคราะห์ความผิดปกติต่าง ๆ ของร่างกาย และติดตามความก้าวหน้าของการรักษาทางการแพทย์ (therapy monitoring) นอกจากนี้ยังสามารถใช้เทคนิคนี้ในการช่วยศึกษาและติดตามกระบวนการชีวเคมีที่เฉพาะเจาะจงได้อีกด้วย
หลักการ

ถึงแม้ว่าเทคนิคนี้จะสามารถใช้เพื่อตรวจความผิดปกติของกระบวนการต่าง ๆ ในร่างกายได้อย่างเฉพาะเจาะจงและแม่นยำในระดับโมเลกุล ก่อนการเกิดโรคต่าง ๆ แต่การตรวจร่างกายด้วยวิธีนี้ได้นั้น ต้องอาศัยโมเลกุลที่ติดกับกัมมันตรังสี หรือเรียกในภาษาทางเคมีนิวเคลียร์ว่า "เรดิโอเทรเซอร์" (radiotracer) โดยโมเลกุลที่ใช้นั้นต้องมีความเฉพาะเจาะจงต่อเอนไซม์ที่ต้องการศึกษา เมื่อฉีดเรดิโอเทรเซอร์เข้าสู่ร่างกาย เทรเซอร์จะกระจายไปสู่อวัยวะหรือส่วนของร่างกายที่มีเอนไซม์ที่จับเทรเซอร์ได้ดี ส่วนของกัมมันตรังสีที่ไม่เสถียรจะสลายตัวและปลดปล่อยโพซิตรอนออกมา โพซิตรอนจะเดินทางได้ไม่กี่มิลลิเมตร (ขึ้นอยู่กับพลังงาน) จะไปชนและรวมตัวกับอิเล็กตรอน (annihilation) ได้รังสีแกมมา 2 โฟตอนที่มีพลังงาน 511 keV ในทิศทางตรงกันข้าม เครื่องตรวจจับรังสีแกมมาที่รายล้อมอยู่นั้นก็จะได้รับสัญญาณนั้น ส่งไปที่คอมพิวเตอร์เพื่อประมวลผลเป็นภาพสามมิติ
การใช้งาน

โมเลกุลแรกที่ถูกนำมาใช้เป็นเรดิโอเทรเซอร์คือ [18F]ฟลูออโรดิออกซีกลูโคส หรือ [18F]-FDG ซึ่งเป็นโมเลกุลที่มีโครงสร้างคล้ายกลูโคส สามารถได้ภาพทางการแพทย์ของกระบวนการเผาผลาญกลูโคสในร่างกาย (glucose metabolism) ได้อย่างชัดเจน ซึ่งช่วยวิเคราะห์ความผิดปกติของการผิดปกติของการเผาผลาญกลูโคส เช่น ถ้าได้สัญญาณของการเผาผลาญกลูโคสที่สมองและกระเพาะปัสสาวะเท่านั้น ก็ถือได้ว่าเป็นปกติ แต่ถ้าพบที่จุดอื่นของร่างกายที่มีการเผาผลาญมากกว่าปกติ อาจสันนิษฐานได้ว่าบริเวณนั้นอาจจะเป็นเซลล์ที่เจริญเติบโตผิดปกติและอาจจะนำไปสู่มะเร็งก็เป็นได้ นอกจากนี้สำหรับผู้ป่วยที่ได้รับการรักษา อาจจะใช้วิธีนี้เพื่อติดตามความก้าวหน้าของการรักษา หรือสำหรับนักวิจัย สามารถใช้เทคนิคนี้ในการติดตามกระบวนการชีวเคมีอื่น ๆ ของร่างกายได้อีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

PET Images เก็บถาวร 2010-11-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Search MedPix (r)
Seeing is believing: In vivo functional real-time imaging of transplanted islets using positron emission tomography (PET) (a protocol) เก็บถาวร 2009-08-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The nuclear medicine and molecular medicine podcast - Podcast
Positron emmission particle tracking เก็บถาวร 2010-01-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (PEPT) - engineering analysis tool based on PET that is able to track single particles in 3D within mixing systems or fluidised beds. Developed at the University of Birmingham, UK.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
กรีน แลนเทิร์น (ภาพยนตร์)

| กรีน แลนเทิร์น |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: มาร์ติน แคมป์เบลล์
บทภาพยนตร์:   เกร็ก เบอร์ลานติ  ไมเคิล กรีน  มาร์ค กุกเกนไฮม์  ไมเคิล โกลเดนเบิร์ก 
เนื้อเรื่อง:   เกร็ก เบอร์ลานติ  ไมเคิล กรีน  มาร์ค กุกเกนไฮม์ 
สร้างจาก: ตัวละครที่ปรากฏในหนังสือการ์ตูนที่ตีพิมพ์ โดย ดีซีคอมิกส์
อำนวยการสร้าง:   โดนัลด์ เดอ ไลน์  เกร็ก เบอร์ลานติ  เจฟฟ์ จอห์นส์ 
นักแสดงนำ:   ไรอัน เรย์โนลส์  เบลก ไลฟ์ลี  ปีเตอร์ ซาร์สการ์ด  มาร์ก สตรอง  แองเจลา บาสเซตต์  ทิม ร็อบบินส์ 
กำกับภาพ: ดิออน บีบี
ตัดต่อ: สจ๊วต แบร์ด
ดนตรีประกอบ: เจมส์ นิวตัน ฮาวเวิร์ด
บริษัทผู้สร้าง:   ดีซีเอนเทอร์เทนเมนต์  เดอไลน์พิกเชอส์  
ผู้จัดจำหน่าย: วอร์เนอร์บราเธอร์สพิกเชอส์
วันฉาย:   15 มิถุนายน ค.ศ. 2011 (2011-06-15) (โรงละครจีนของเกราแมน)    17 มิถุนายน ค.ศ. 2011 (2011-06-17) (สหรัฐ) 
ความยาว: 114 นาที
ประเทศ: สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 219.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
กรีน แลนเทิร์น (อังกฤษ: Green Lantern) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวซูเปอร์ฮีโร ฉายเมื่อปี ค.ศ. 2011 สร้างจากตัวละครชื่อเดียวกันของดีซีคอมิกส์ กำกับโดย มาร์ติน แคมป์เบลล์ จากบทภาพยนตร์ที่เขียนโดย เกร็ก เบอร์ลานติ, นักเขียนการ์ตูน ไมเคิล กรีนและมาร์ค กุกเกนไฮม์ ซึ่งต่อมาบทถูกเขียนใหม่โดย ไมเคิล โกลเดนเบิร์ก ภาพยนตร์แสดงนำโดย ไรอัน เรย์โนลส์, เบลก ไลฟ์ลี, ปีเตอร์ ซาร์สการ์ด, มาร์ก สตรอง, แองเจลา บาสเซตต์และทิม ร็อบบินส์ ภาพยนตร์เล่าเรื่องราวของ ฮาล จอร์แดน นักบินทดสอบที่ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกมนุษย์คนแรกของกองกำลังตำรวจอวกาศ กรีนแลนเทิร์นคอร์ปส์ ฮาลได้รับแหวนที่มอบพลังพิเศษให้กับเขา และต้องเผชิญหน้ากับ พารัลแลกซ์ ผู้ที่ขู่ว่าจะทำลายสมดุลของอำนาจในจักรวาล