stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 1

เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองพิจิตร อำเภอสามง่าม อำเภอโพธิ์ประทับช้าง อำเภอวังทรายพูน อำเภอสากเหล็ก และอำเภอวชิรบารมี
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดพิจิตร> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดพิจิตร> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดพิจิตร> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดพิจิตร> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดพิจิตร> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 1 จังหวัดพิจิตร> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ประชาธิปัตย์   | นราพัฒน์ แก้วทอง (1)✔ | 95,774 | 70.48 |  |
|  | รวมใจไทยชาติพัฒนา | วินัย ภัทรประสิทธิ์ (3) | 77,430 | 56.98 |  |
|  | พลังประชาชน  | สุณีย์ เหลืองวิจิตร (7)* | 38,393 | 28.26 |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | วราวุฒิ ประทุมขัน (2) | 13,388 | 9.85 |  |
|  | พลังประชาชน  | อภิณุ ศรีวนิชย์ (8) | 9,549 | 7.03 |  |
|  | รวมใจไทยชาติพัฒนา | ชรินทร์ เลาวกุล (4) | 6,365 | 4.68 |  |
|  | มัชฌิมาธิปไตย | อาดิษฐ์ กัลยาณมิตร (5) | 3,087 | 2.27 |  |
|  | มัชฌิมาธิปไตย | ประเสริฐ ฉิมพาณิชย์ (6) | 573 | 0.42 |  |
|  | ไทยร่ำรวย | ตาลตะวัน เต่าทอง (10) | 319 | 0.23 |  |
|  | ไทยร่ำรวย | มนัสชพงศ์ เขมพัฒนชัย (9) | 281 | 0.21 |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี | 135,880 | 93.66 | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | 3,364 | 2.32 | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย | 5,839 | 4.02 | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 145,083 | 72.27 | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 200,749 | 100.00 | — |
: ประชาธิปัตย์   ได้ที่นั่งจาก ไทยรักไทย  
: รวมใจไทยชาติพัฒนา ได้ที่นั่งจาก ประชาธิปัตย์
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 2

เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอตะพานหิน อำเภอบางมูลนาก อำเภอโพทะเล อำเภอทับคล้อ อำเภอดงเจริญ และอำเภอบึงนาราง
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดพิจิตร> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดพิจิตร> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดพิจิตร> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดพิจิตร> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดพิจิตร> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดพิจิตร> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ชาติไทย  | ศิริวัฒน์ ขจรประศาสน์ (2)* | 74,134 | 58.38 |  |
|  | ชาติไทย  |  พลตรี สนั่น ขจรประศาสน์ (1)✔ | 67,791 | 53.39 |  |
|  | พลังประชาชน  | นาวิน บุญเสรฐ (5)✔ | 54,970 | 43.29 |  |
|  | พลังประชาชน  | ดุษฎี บัวเขียว (6) | 21,587 | 17.00 |  |
|  | มัชฌิมาธิปไตย | สุรสิทธิ์ ฉัตรชัยเดช (3) | 14,240 | 11.21 |  |
|  | มัชฌิมาธิปไตย | วานิช ขวัญใจรักษ์ (4) | 4,038 | 3.18 |  |
|  | ไทยร่ำรวย | นิยม รัตนเจริญ (8) | 411 | 0.32 |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี | 126,977 | 90.58 | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | 4,896 | 3.49 | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย | 8,312 | 5.93 | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 140,185 | 69.83 | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 200,746 | 100.00 | — |
: ชาติไทย  ได้ที่นั่งจาก มหาชน 
: ชาติไทย  ได้ที่นั่งจาก ไทยรักไทย
ดูเพิ่ม

จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง
| ด ค ก(พ> ศ. 2548 ·  พ.ศ. 2549 ←)  การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 (→  พ.ศ. 2554)   |
| --- | --- |
 กรุงเทพมหานคร  กระบี่  กาญจนบุรี  กาฬสินธุ์  กำแพงเพชร  ขอนแก่น  จันทบุรี  ฉะเชิงเทรา  ชลบุรี  ชัยนาท  ชัยภูมิ  ชุมพร  เชียงราย  เชียงใหม่  ตรัง  ตราด  ตาก  นครนายก  นครปฐม  นครพนม  นครราชสีมา  นครศรีธรรมราช  นครสวรรค์  นนทบุรี  นราธิวาส  น่าน  บุรีรัมย์  ปทุมธานี  ประจวบคีรีขันธ์  ปราจีนบุรี  ปัตตานี  พระนครศรีอยุธยา  พะเยา  พังงา  พัทลุง  พิจิตร  พิษณุโลก  เพชรบุรี  เพชรบูรณ์  แพร่  ภูเก็ต  มหาสารคาม  มุกดาหาร  แม่ฮ่องสอน  ยโสธร  ยะลา  ร้อยเอ็ด  ระนอง  ระยอง  ราชบุรี  ลพบุรี  ลำปาง  ลำพูน  เลย  ศรีสะเกษ  สกลนคร  สงขลา  สตูล  สมุทรปราการ  สมุทรสงคราม  สมุทรสาคร  สระแก้ว  สระบุรี  สิงห์บุรี  สุโขทัย  สุพรรณบุรี  สุราษฎร์ธานี  สุรินทร์  หนองคาย  หนองบัวลำภู  อ่างทอง  อำนาจเจริญ  อุดรธานี  อุตรดิตถ์  อุทัยธานี  อุบลราชธานี 
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
| ด ค กจังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย |
| --- | --- |
เลือกตั้งทั่วไป:  กุมภาพันธ์ 2500  ธันวาคม 2500  2512  2518  2519  2522  2526  2529  2531  มีนาคม 2535  กันยายน 2535  2538  2539  2544  2548  2550  2554  2562  2566 
เลือกตั้งซ่อม:  เขต 3 2548
พระเจ้ามักนุสที่ 1 แห่งสวีเดน

พระเจ้ามักนุสที่ 1 แห่งสวีเดน หรือ พระเจ้ามักนุส ผู้แข็งแกร่ง (สวีเดน: Magnus Nilsson; เดนมาร์ก: Magnus Nielsen) (ราว ค.ศ. 1106 – 4 มิถุนายน ค.ศ. 1134 ในยุทธการฟอเตอวิค) ทรงเป็นเจ้าชายและดยุกเดนมาร์กที่ปกครองเกิตทาลันด์ในทางตอนใต้ของสวีเดนตั้งแต่ทศวรรษที่ 1120 ถึงราวค.ศ. 1132 ยังเป็นที่ถกเถียงว่าพระองค์ได้รับเลือกเป็นพระมหากษัตริย์โดยชาวสวีเดนหรือไม่ แต่บางครั้งพระองค์ก็ปรากฏพระนามในรายพระนามพระมหากษัตริย์สวีเดนในการรวบรวมรายชื่อยุคสมัยใหม่ ในฐานะ กษัตริย์มักนุสที่ 1 สตอร์รี สตูร์ลาสันได้ตั้งพระสมัญญานามของพระองค์ว่า "มักนุส ผู้แข็งแกร่ง"
พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ร่วมในเดนมาร์กในช่วงเวลาสั้นๆ ตั้งแต่วันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1134 จนกระทั่งพระองค์สวรรคต
ทรงพระเยาว์และรูปโฉม

เจ้าชายมักนุสแห่งเดนมาร์กเป็นพระราชโอรสในพระเจ้านีลส์แห่งเดนมาร์กกับพระราชินีมาร์กาเรียตา เฟรียดกุลลา ซึ่งเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าอิงเงอที่ 1 แห่งสวีเดน เมื่อเจ้าชายอิงเงอ นีลส์เซน พระเชษฐาของพระองค์สิ้นพระชนม์ด้วยอุบัติเหตุจากการทรงม้า ส่งผลให้เจ้าชายมักนุสเป็นรัชทายาทหนึ่งเดียวของกษัตริย์นีลส์ พระองค์เจริญพระชันษารูปร่างสูงโปร่งและทรงมีพระวรกายแข็งแรง และทรงมีพระเศียรสูงกว่าใคร พงศาวดารให้ภาพลักษณ์ที่แตกต่างกันในเรื่องรูปโฉมของพระองค์ ขึ้นอยู่กับความชื่นชอบทางการเมืองของนักพงศาวดารแต่ละคน พงศาวดารรอสคิลด์ ซึ่งใกล้เคียงยุคร่วมสมัย บรรยายว่าพระองค์เป็นคนสนุกสนาน พระทัยกว้าง และมี "ความแน่วแน่ในอุปนิสัย" ส่วนแซ็กโซ แกรมมาติคัสบรรยายว่าพระองค์มีความเป็นธรรมชาติแต่ก็มีความป่าเถื่อนดุร้าย
เส้นทางสู่การเป็นกษัตริย์

เมื่อพระญาติของพระราชินีมาร์กาเรียตา คือ พระเจ้าอิงเงอที่ 2 แห่งสวีเดนสวรรคตโดยในเวลาช่วงทศวรรษที่ 1120 เจ้าชายมักนุสทรงอ้างสิทธิในราชบัลลังก์สวีเดนในฐานะเป็นพระราชนัดดาองค์ใหญ่ในพระเจ้าอิงเงอที่ 1 แห่งสวีเดน ตามพงศาวดารของแซ็กโซ แกรมมาติคัส กษัตริย์มักนุสได้รับการยอมรับจากชาวกีต (เกิตทาร์นา) ในเกิตทาลันด์ แต่อภิสิทธิ์ในการเลือกตั้งกษัตริย์นั้นอยู่ในมือของชาวสวีเดน (สวีด) ซึ่งเป็นชนเผ่าหนึ่งทางตอนเหนือของชาวกีต
ในพงศาวดารโดยรวมตามกฎหมายเวสโตรเกิตทิก ไม่ได้กล่าวถึงกษัตริย์มักนุส แต่บันทึกว่า หลังจากการสวรรคตของกษัตริย์อิงเงอ ชาวสวีดได้เลือกรังน์วัลด์ นัปฮอเดอขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ กษัตริย์รังน์วัลด์นั้นไม่ทรงให้ความเคารพต่อชาวกีตโดยทรงไม่มอบตัวประกันให้ตามธรรมเนียมในระหว่างทรงม้าประกอบพิธีอีริคสกาตา (พิธีการเสด็จเยือนเพื่อรับตำแหน่ง) เพื่อการแก้แค้น กษัตริย์รังน์วัลด์ถูกลอบปลงพระชนม์โดยชาวกีต เหตุการณ์เกิดขึ้นราวค.ศ. 1129 หลังจากเหตุการณ์นี้ ผู้ดูแลกฎหมายของเวสเตร์เกิตลันด์ ชื่อ คาร์ลแห่งอัดสวือรา ได้เข้าปกครองแคว้นของเขาในช่วงเวลานี้ โดยเขาถูกเรียกในบางครั้งว่าเป็น "ยาร์ล" หรือ "กษัตริย์"
แซ็กโซไม่ได้เอ่ยพระนามของรังน์วัลด์ แต่ระบุว่าได้มีการเลือกชาวสวีดเป็นกษัตริย์เพื่อตอบสนองต่อต้านการเลือกตั้งกษัตริย์มักนุส และอ้างอีกว่าชาวสวีดพระองค์นั้นถูกสังหารโดยชาวกีต และ "เมื่อพระองค์สวรรคต อำนาจก็ถูกถ่ายโอนไปยังมักนุส" มักนุสไม่ได้ถูกกล่าวถึงในฐานะพระมหากษัตริย์ในรายพระนามกษัตริย์สวีเดน จึงทำให้มีการตั้งคำถามถึงขอบเขตอำนาจที่แท้จริงของพระองค์
รัชกาล

มีแหล่งข้อมูลไม่กี่แหล่งระบุว่าศาสนาคริสต์ยังไม่ได้มีการเผยแพร่ไปทั่วทุกพื้นที่ ซิวาร์ดัส บิชอปแห่งอุปซอลาได้รับการแต่งตั้งจากอร์กบิชอปแห่งฮัมบูร์ก-เบรเมินใน ค.ศ. 1123 แต่เขาถูกขับไล่โดย "พวกเพแกน" ใน ค.ศ. 1130 บิชอปคนอื่นๆ อย่างเฮนริก ได้รับการแต่งตั้งให้ประจำซิกตูนา โดยอาร์กบิชอกเดนมาร์ก คือ อัสเชอร์ ทอร์คิลสัน และเขาจะกลายเป็นผู้สนับสนุนกษัตริย์มักนุสอย่างแข็งขัน การเปลี่ยนแปลงนี้บ่งบอกถึงการขับเคี่ยวกันระหว่างฮัมบูร์ก-เบรเมินและอาร์กบิชอปแห่งลุนด์ของเดนมาร์ก  มีเรื่องราวตามพงศาวดารของแซ็กโซ ระบุว่า กษัตริย์มักนุสทรงออกสำรวจแบบไวกิงตามพื้นที่ต่างๆ ของสวีเดนอย่างล่าช้าและทรงนำค้อนธอร์กลับมาหลังจากที่พระองค์เข้าปล้นเกาะศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่ง ด้วยเหตุนี้ชาวสวีเดนที่ยังไม่นับถือศาสนาคริสต์เต็มที่ มองว่าพระองค์เป็นผู้ก่อกวนวิหารที่ทำการปล้นเหล่าทวยเทพ
ราว ค.ศ. 1127 กษัตริย์มักนุสอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงริเชซาแห่งโปแลนด์ พระราชธิดาในดยุกโบเรสเลาสที่ 3 แห่งโปแลนด์ ทั้งสองพระองค์มีพระราชโอรส ได้แก่  เจ้าชายคนุตแห่งสวีเดน (ประสูติ ค.ศ. 1129 ต่อมาเป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์ก) และเจ้าชายนีลส์แห่งสวีเดน (ประสูติ ค.ศ. 1130) ใน ค.ศ. 1130 กษัตริย์มักนุสทรงสนับสนุนดยุกโบเรสเลาที่ 3 ในการยึดเกาะรือเงิน กองทัพโปแลนด์และกองเรือเดนมาร์กสามารถขับไล่ชาว รานี (ชนเผ่าสลาวิก) เพื่อสถาปนาอำนาจของชาวโปแลนด์เหนือเกาะนี้
สงครามกลางเมืองในเดนมาร์ก

ในค.ศ. 1131 กษัตริย์มักนุสทรงมีพระญาติผู้พี่พระองค์หนึ่ง ซึ่งเป็นคู่แข่งในการสืบราชบัลลังก์เดนมาร์ก คือ เจ้าชายคนุต ลาวาร์ด และพระองค์ก็วางแผนปลงพระชนม์เจ้าชายพระองค์นี้ หลังจากทรงก่อการครั้งนี้ พระองค์ต้องเสด็จกลับไปยังเกิตเทินลันด์ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ยังทรงเป็นพระมหากษัตริย์อยู่ แม้ว่าพระองค์จะได้รับการสนับสนุนจากกษัตริย์นีลส์แห่งเดนมาร์ก พระราชบิดา แต่กษัตริย์มักนุสต้องทำสงครามกลางเมืองกับพระเชษฐาต่างมารดาของเจ้าชายคนุต ลาวาร์ด คือ เจ้าชายอีริค สงครามกลางเมืองเดนมาร์กทำให้สถานะของกษัตริย์มักนุสในสวีเดนอ่อนแอลง ชาวสวีดได้รวมตัวกันเลือกเจ้าที่ดินจากเอิสเตร์เยิตลันด์ขึ้นเป็นกษัตริย์ของพวกเขาในฐานะ พระเจ้าสแวร์เกอร์ที่ 1 แห่งสวีเดน ตามพงศาวดารของแซ็กโซ แกรมมาติคัสระบุว่าเหตุการณ์นี้เกิดราว ค.ศ. 1132
อดีตกษัตริย์มักนุสและกษัตริย์นีลส์แห่งเดนมาร์ก พระราชบิดาได้สู้รบกับศัตรูในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1134 ณ ยุทธการฟอเตอวิค แคว้นสคาเนีย ตามบันทึกของแซ็กโซ กษัตริย์ชรานีลส์ทรงตื่นตระหนกและเสด็จหนีออกไปเมื่อกองทัพของเจ้าชายอีริคเข้ามาใกล้ แต่อดีตกษัตริย์มักนุสทรงเผชิญหน้ากับศัตรูพร้อมผู้ติดตามที่มุ่งมั่น "พระองค์ทรงยอมตายแทนที่จะหลบหนีเพื่อไม่ให้ชื่อเสียงด้านความกล้าหาญของพระองค์ต้องมัวหมอง สุดท้าย พระองค์ทรงต่อสู้อย่างมุทะลุและสังหารศัตรูจำนวนมาก แล้วพระองค์ก็ล้มลงนอนสิ้นใจทับซากศพที่กองอยู่รอบตัวพระองค์" หลังจากความพ่ายแพ้อย่างเด็ดขาด กษัตริย์นีลส์ทรงหลบหนีไปทางเรือ แต่พระองค์ก็ถูกปลงพระชนม์ในปีเดียวกัน
พระราชมรดก

หลังจากอดีตกษัตริย์มักนุสสวรรคต สมเด็จพระพันปีหลวงริเชซา พระราชินีม่ายของพระองค์เสด็จกลับไปยังอีกฟากของทะเลบอลติก พระนางอภิเษกสมรสกับโวโลดาร์ เกลโบวิช เจ้าชาบแห่งมินสก์ ผู้นำเชื้อสายไวกิงจากราชวงศ์รูลิค หลังจากนั้นพระนางเสด็จกลับสวีเดนและอภิเษกสมรสกับพระเจ้าสแวร์เกอร์ที่ 1 แห่งสวีเดน ศัตรูผู้โค่นอำนาจกษัตริย์มักนุส อดีตพระราชสวามี
พระราชโอรสของกษัตริย์มักนุส คือ พระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์ก ได้แข่งขันในการสืบราชบัลลังก์เดนมาร์กกับพระญาติ คือ พระเจ้าสเวนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก เมื่อกษัตริย์คนุตที่ 5 สวรรคตในค.ศ. 1157 เชื้อสายสันตติวงศ์ตามกฎหมายของพระองค์ได้สูญสิ้น พระโอรสองค์โตของกษัตริย์คนุต คือ นักบุญนีลส์ มรณภาพในค.ศ. 1180 มีโอรสนอกสมรสที่ประสูติหลังจากกษัตริย์คนุตสวรรคต ได้แก่ บิชอปวัลเดมาร์แห่งชเลสวิชและเป็นมุขนายกแห่งเบรเมิน มรณภาพในค.ศ. 1236 เขาเป็นเชื้อสายของกษัตริย์มักนุสคนสุดท้าย
วรรณกรรม

Bricka, Carl Frederik, Dansk Biografisk Lexikon, vol. XI [Maar – Müllner], 1897. http://runeberg.org/dbl/11/0047.html
Gillingstam, Hans. "Magnus Nilsson", Svenskt biografiskt lexikon, https://sok.riksarkivet.se/sbl/Presentation.aspx?id=10158
Kosiarz, Edmund, Wojny na Bałtyku X–XIX w. Gdańsk, 1978.
Sawyer, Peter. När Sverige blev Sverige. Alingsås: Viktoria, 1991.
Saxo Grammaticus. Danmarks kronike, Vol. I-II. Kobenhavn: Aschenfeldt's, 1985 (ISBN 87-414-4524-4).
Tunberg, Sven. Sveriges historia till våra dagar. Andra delen. Äldre medeltiden. Stockholm: P.A. Norstedt & Söners Förlag, 1926.
Västgötalagen, http://project2.sol.lu.se/fornsvenska/01_Bitar/A.L5.D-Vidhem.html
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้ามักนุสที่ 1 แห่งสวีเดน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าอิงเงอที่ 2 |  |   พระมหากษัตริย์สวีเดนแห่งเกิตทาลันด์ แย่งชิงราชบัลลังก์กับ รังน์วัลด์ นัปฮอเดอ  (ทศวรรษที่ 1120 - ราวค.ศ. 1132) |  | พระเจ้าสแวร์เกอร์ที่ 1 |
| คนุต ลาวาร์ด |  |   เอิร์ล/ดยุกแห่งจัตแลนด์ใต้  (ค.ศ. 1130 - ค.ศ. 1134) |  | ว่าง ตำแหน่งถัดไป พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 |
ระบบแพร่สัญญาณเกาหลี

| --- | --- |

อาคารหลักของระบบแพร่สัญญาณเกาหลี
ชื่อท้องถิ่น: 
ฮันกึล: 한국방송공사
ฮันจา: 韓國放送公社
อาร์อาร์: Han-guk Bangsong Gongsa 
เอ็มอาร์: Han'guk Pangsong Kongsa 
 
ประเภท: บริษัทที่จัดตั้งโดยกฎหมาย
อุตสาหกรรม: การแพร่ภาพสาธารณะ
ก่อนหน้า: สถานีแพร่สัญญาณคย็องซ็อง/เคโจ (1927–1932) บรรษัทแพร่สัญญาณโชเซ็ง (1932–1945)
ก่อตั้ง: 16 กุมภาพันธ์ 1927; 97 ปีก่อน (1927-02-16) (สถานีแพร่สัญญาณคย็องซ็อง/เคโจ) (วิทยุ) พฤษภาคม 1956; 68 ปีที่แล้ว (1956-05) (โทรทัศน์) 3 มีนาคม 1973; 51 ปีก่อน (1973-03-03) (องค์การแพร่สัญญาณสาธารณะ)
ผู้ก่อตั้ง: ผู้สำเร็จราชการเกาหลี
สำนักงานใหญ่: ยออึยโด เขตย็องดึงโพ โซล, ประเทศเกาหลีใต้
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: พัก มิน (ประธานและซีอีโอ)
ผลิตภัณฑ์: โทรทัศน์ วิทยุ เว็บท่า
เจ้าของ: รัฐบาลเกาหลีใต้
พนักงาน: 4,701 (เมื่อ 1 มิถุนายน 2020)
บริษัทในเครือ: เคบีเอส มีเดีย เคบีเอส อาตส์วิชัน เคบีเอส ธุรกิจ เคบีเอส เอ็น เคบีเอส ไอ (ปิดปี 2011) เคบีเอส ซีเคียวริตี อี-เคบีเอส เคบีเอส อเมริกัน เคบีเอส ญี่ปุ่น มอนสเตอร์ ยูเนียน
เว็บไซต์: www.kbs.co.kr
เคบีเอส หรือ ระบบแพร่สัญญาณเกาหลี (อังกฤษ: Korean Broadcasting System, KBS; เกาหลี: 한국방송공사; ฮันจา: 韓國放送公社; อาร์อาร์: Han-guk Bangsong Gongsa; เอ็มอาร์: Han’guk Pangsong Kongsa) เป็นเครือข่ายวิทยุโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2470 และเป็นเครือข่ายที่ใหญ่ที่สุดในสี่สถานีชั้นนำของประเทศเกาหลีใต้
ประวัติ

เคบีเอส เริ่มต้นก่อตั้งเป็น สถานีแพร่สัญญาณคย็องซ็อง (เจโอดีเค) ซึ่งก่อตั้งโดยรัฐบาลของญี่ปุ่นในเกาหลี เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2470 นี่คือสถานีวิทยุแห่งที่สองที่เริ่มใช้รหัสที่ใช้อ้างถึงตัวผู้พูดในการสื่อสารทางวิทยุ HLKA ในปี พ.ศ. 2490 ภายหลังการก่อตั้งสาธารณรัฐเกาหลี ก็ใช้สัญญาณว่า HL ของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ ภายหลังจากการทำการกระจายเสียงไปทั่วประเทศ สถานีวิทยุก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น สถานีแพร่สัญญาณกลางโซล เมื่อปี 2491 การออกอากาศทางโทรทัศน์ของ สถานีแพร่สัญญาณโซล ทีวี (เคบีเอส ทีวี) ได้เริ่มออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2504 สถานะของสถานีเคบีเอสจากที่เป็นของรัฐบาลเป็นองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะ ตั้งแต่วันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2516 สำนักงานใหญ่ของเคบีเอสที่ยออิโด เริ่มทำการก่อสร้างในปี พ.ศ. 2519 ในปี พ.ศ. 2522 สถานีวิทยุเคบีเอสเริ่มออกอากาศผ่านระบบคลื่นเอฟเอ็ม แตกต่างจากองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพที่อื่นซึ่งไม่มีการรับโฆษณา นอกเหนือจากค่าธรรมเนียมทางโทรทัศน์ รายได้ของช่องเคบีเอสก็มาจากการโฆษณา โดยเคบีเอสเริ่มรับโฆษณาตั้งแต่ปี 2523 จากการรวบรวมสถานีกระจายเสียงเอกชนซึ่งมีขนาดเล็กกว่าจากความอิสระในการตัดสินใจของรัฐบาล ชอน ดูฮวาน จากการยับยั้งเสรีภาพในการสื่อสาร ภายหลังจากการยุบรวมกับบริษัทกระจายเสียงทงยัง (ทีบีซี) ซึ่งส่วนหนึ่งในปัจจุบันเป็น เจทีบีซี และ ระบบแพร่สัญญาณดง-เอ (ดีบีเอส) เคบีเอสได้ปล่อย เคบีเอส เรดิโอ 2 (เอเอ็ม/เอฟเอ็ม) และสถานีโทรทัศน์ เคบีเอส ทีวี 2 ในปี พ.ศ. 2523 เช่นเดียวกับ เคบีเอสทีวี 3 และ เอฟเอ็มเพื่อการศึกษา ในปี พ.ศ. 2524 ในวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2523 เคบีเอส ทีวี 3 และเอฟเอ็มเพื่อการศึกษาได้แยกออกจาก เคบีเอส ไปในชื่อที่ว่า ระบบแพร่สัญญาณเพื่อการศึกษา (อีบีเอส) ภายหลังจากการปรับปรุงใหม่เป็นระบบการจัดเก็บค่าธรรมเนียมในปี พ.ศ. 2537 ช่อง เคบีเอส 1 ก็ไม่มีการแสดงโฆษณาอีก
โครงสร้าง

เคบีเอสเป็น 'สื่อสาธารณะ' โดยกฎหมายจะได้รับเงินอุดหนุนจากรัฐบาลเกาหลีใต้แต่รัฐบาลไม่สามารถควบคุมได้ โดยดำเนินการเป็นอิสระ ดังเช่นที่กล่าวไว้ในรัฐธรรมนูญของเกาหลีใต้ โดยประธานของเคบีเอสจะได้รับการแนะนำโดยบอร์ดบริหารเสนอให้แก่ประธานาธิบดีเกาหลีใต้ พรรคการเมืองในเกาหลีใต้มีสิทธิที่จะมีชื่อเป็นสมาชิกบอร์ดบริหารของช่องเคบีเอส ตั้งแต่ประธานาธิบดีเกาหลีใต้โดยปกติมีอำนาจเหนือสมาชิกของพรรคการเมือง โดยประธานของเคบีเอสนั้นจะถูกพิจารณาและถูกกำหนดโดยประธานาธิบดีเกาหลีใต้ นี่คือขั้นตอนที่ทำให้เกิดความกังวลในการเข้าแทรกแซงทางการเมืองในการบริหารจัดการเคบีเอส และนำไปสู่ความคิดที่หลากหลายในระบบปัจจุบันว่าควรที่จะมีการปรับปรุงใหม่
ประมาณ 37.8% ของรายได้มาจากการเก็บค่าธรรมเนียม ขณะที่ 47.6% มาจากการขายเวลาโฆษณา สำหรับรายการระดับชาติหรือของรัฐบาล อย่างเช่น บริการวิทยุนานาชาติ (เคบีเอส เวิลด์ เรดิโอ)และบริการทางวิทยุสำหรับผู้พิการ โดยเคบีเอสได้รับเงินอุดหนุนจากรัฐบาลเกาหลีใต้
ช่องรายการต่าง ๆ > โทรทัศน์ภาคพื้นดิน

เคบีเอส 1ทีวี ข่าว, สถานการณ์ปัจจุบัน, การศึกษา, กีฬาและวัฒนธรรม เริ่มออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2504 ด้วยสัญญาณ HLKA-TV โดยช่องเคบีเอส 1 ทีวีเป็นเพียงช่องเดียวที่ใช้ระบบการจัดเก็บค่าธรรมเนียมและไม่มีโฆษณา การออกอากาศภาคพื้นดินทั้งประเทศในช่อง 1 นี้มีทั้งสัญญาณแบบระบบแอนะล็อกและระบบดิจิทัล คล้ายกับช่องบีบีซีวันและช่องเนเธอร์แลนด์ 1 ช่องเคบีเอส 1ทีวี ยังฉายภาพยนตร์เกี่ยวกับข้อมูลสาธารณะที่ทำโดยเคบีเอส และรายการบันเทิง ส่วนรายการนอกเหนือจากนี้จะออกอากาศทางช่อง เคบีเอส 2ทีวี
เคบีเอส 2ทีวี ออกอากาศรายการบันเทิงและซีรีส์เท่านั้น เริ่มออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523 ซึ่งออกอากาศแทน บริษัทกระจายเสียงทงยัง ซึ่งปิดกิจการไป ไม่ใช่แทนที่สถานี ทีบีซี-ทีวี (ต่อมาได้รวมเข้ากับ เอสบีเอส ที่แทกู เกาหลีใต้) อย่างที่เข้าใจกัน นี่เป็นสถานีออกอากาศภาคพื้นดินช่องที่ 2 คล้ายกับช่องบีบีซี ทู และช่อง เนเธอร์แลนด์ 2
ช่องรายการต่าง ๆ > เคเบิลและโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม (เคบีเอส เอ็น)

เคบีเอส ไพร์ม - วัฒนธรรมและซีรีส์ ออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 ทาง KBS satellite 2 และเปลี่ยนชื่อเป็น เคบีเอส เกาหลีเมื่อปี พ.ศ. 2545
เคบีเอส ดราม่า - ชื่อเดิม เคบีเอส สกาย ดราม่า ออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545
เคบีเอส เอ็น สปอร์ต - ชื่อเดิม เคบีเอส สปอร์ต/เคบีเอส สกาย สปอร์ต ออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 เช่นกัน
เคบีเอส จอย - เป็นช่องรายการตลกและเกมส์โชว์ ออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549
นี่เป็นสี่ช่องที่ดำเนินการโดยระบบเคเบิลและดาวเทียมโดยผู้ประกอบการในเกาหลีใต้ มีผู้ประกอบการเคเบิลในประเทศเกาหลีใต้มากกว่า 100 ราย และสกายไลฟ์เป็นผู้ให้บริการโทรทัศน์ดาวเทียมแต่เพียงผู้เดียว ทั้งสี่ช่องนี้ดำเนินการโดยเคบีเอส เอ็น ซึ่งเป็นบริษัทลูกของเคบีเอส
ช่องรายการต่าง ๆ > วิทยุ

เคบีเอส เรดิโอ 1 (711KHz AM) (97.3MHz FM) (เอเอ็ม/เอฟเอ็ม)) ข่าว, สถานการณ์ปัจจุบัน, สารคดีและวัฒนธรรม ออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2470 ในนาม บริษัทกระจายเสียงคยองซอง หรือ เจโอดีเค และเปลี่ยนชื่อเป็น เคบีเอส เรดิโอ​ 1 ในปี 2508
เคบีเอส เรดิโอ 2 (เอเอ็ม/เอฟเอ็ม) รายการบันเทิง ออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2491 ด้วยสัญญาณ HLKA
เคบีเอส เรดิโอ 3 (เอเอ็ม/เอฟเอ็ม) ออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2516 ในชื่อ อาร์เอสบี (สถานีวิทยุกระจายเสียงโซล) และเปลี่ยนชื่อเป็น ทีบีซี เรดิโอ ในคริสศตวรรษที่ 70 และเปลี่ยนมาใช้ชื่อที่ใช้อยู่ปัจจุบันในปี พ.ศ. 2523 และยุติการออกอากาศในปี พ.ศ. 2524 และต่อมาแทนที่ด้วยวิทยุภูมิภาค ของเคบีเอส เรดิโอ 2 และ วิทยุเพื่อการศึกษา (ปัจจุบัน อีบีเอส เอฟเอ็ม) ต่อมาได้กลับมาออกอากาศใหม่ในปี พ.ศ. 2543 ด้วยการแยกออกจาก เคบีเอส เรดิโอ 2 และได้ออกอากาศในระบบเอฟเอ็มเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2553
เคบีเอส 1 เอฟเอ็ม (93.1MHz Classic FM) เพลงคลาสสิกและเพลงพื้นบ้าน ออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 ในชื่อ เคบีเอส-เอฟเอ็ม
เคบีเอส 2 เอฟเอ็ม (89.1MHz Cool FM) ออกอากาศเพลงดนตรีสมัยนิยม ออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2509 ในชื่อ ทีบีซี-เอฟเอ็ม
เคบีเอส ฮัน มินจก เรดิโอ (1170KHz AM) (วิทยุคลื่นสั้น และคลื่นวิทยุขนาดปานกลาง) ออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518
เคบีเอส เวิร์ด เรดิโอ บริการวิทยุระดับนานาชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยประเทศเกาหลี
สถานีย่อยโทรทัศน์
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาเกาหลีและอังกฤษ)
World.KBS.co.kr เก็บถาวร 17 พฤศจิกายน 2019 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – เว็บไซต์ทางการทั่วโลก (ในภาษาเกาหลี อาหรับ เยอรมัน อังกฤษ สเปน ฝรั่งเศส อินโดนีเซีย จีน ญี่ปุ่น เวียดนาม และรัสเซีย)
เคบีเอส อเมริกัน
| ด ค กรายการของเคบีเอสเอนเตอร์เทนเมนต์ |
| --- | --- |
กำลังออกอากาศ:  แฮปปัซันเดย์ ทูเดส์แอนด์วันไนท์  เดอะรีเทิร์นออฟซูเปอร์แมน  มิวสิกแบงก์  You Hee-yeol's Sketchbook  อิมมอร์ทัลซองส์  My Neighbor, Charles  Problem Child in House  ฟลายชูตโดรี – นิวบีกินนิง  บอสอินเดอะมิรเรอร์  Stars' Top Recipe at Fun-Staurant  อีมูจินเซอร์วิส  แบตเทิลทริป 
สิ้นสุด:  เบรฟแฟมิลี  อินวินซิเบิลยูท  แซเทอร์เดย์ฟรีดอม  สปันจ์ 0  เฮลโลเบบี  สตาร์โกลเดนเบลล์  ไอแอมอะแมน  ซิงกิงแบตเทิล  เล็ทซ์โกดรีมทีม ซีซั่น 2  วิตามิน  พอตสแตนด์  เดอะฮิวแมนคอนดิชัน  อะสไตล์ฟอร์ยู  ซิสเตอส์สแลมดังก์  แบรกกิงรูมเกสต์  ดรากอนซ์คลับ: โอเวอร์กราวน์โบรแมนซ์  วันเปอร์เซ็นต์ออฟเฟรนด์ชิป  แวร์ออนเอิร์ธ??  แกรนด์มาส์เรสเตอรองอินซัมช็องดง  ซิกซ์ปาร์ตีทอกส์  แมทชิงเซอร์ไววัล 1+1  ทริโอส์ไชลด์แคร์แชลเลนจ์  เดอะฮิต  สปันจ์ 2.0  เฮลโลเคาน์เซเลอร์  แก๊ก คอนเสิร์ต  แฮปปีทูเก็ตเตอร์  เดอะดรีมเมอร์  ท็อปเท็นสติวเดนต์  ไอดอลออนควิซ 
พิเศษ:  เคบีเอสดรามาอะวอดส์  เคบีเอสเอนเตอร์เทนเมนต์อะวอดส์  เทศกาลเพลงเคบีเอส 2017  2018  2020  2021  2022
จักรพรรดิโยเม

จักรพรรดิโยเม (ญี่ปุ่น: 用明天皇; โรมาจิ: Yōmei-tennō; 12 ตุลาคม ค.ศ. 540 – 21 พฤษภาคม ค.ศ. 587) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 31 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม
รัชสมัยของโยเมอยู่ในช่วง ค.ศ. 585 จนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 587
พระราชพงศาวลี

จักรพรรดิโยเมเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ของจักรพรรดิคิมเม และพระราชชนนีคือจักรพรรดินีฮิโรฮิเมะ ธิดาของโซงะ โนะ อินาเมะ
ใน ค.ศ. 586 จักรพรรดิโยเมอภิเษกสมรสกับ เจ้าหญิงอานาโฮเบะ โนะ ฮาชิฮิโตะ ผู้เป็นพระกนิษฐภคินี (ญี่ปุ่น: 穴穂部間人皇女; โรมาจิ: Anahobe no Hashihito no Himemiko; ทับศัพท์: อานาโฮเบะ โนะ ฮาชิฮิโตะ โนะ ฮิเมมิโกะ) ซึ่งพระชนนีคือธิดาอีกคนของอินาเมะนามว่า โซงะ โนะ โออาเนะ ฮิเมะ ผู้เป็นพระมเหสี เจ้าหญิงฮาชิฮิโตะ โนะ อานาโฮเบะให้กำเนิดพระราชบุตร 4 พระองค์
จักรพรรดินี (โคโง): เจ้าหญิงฮาชิฮิโตะ โนะ อานาโฮเบะ (ญี่ปุ่น: 穴穂部間人皇女 สวรรคต ค.ศ. 622) พระราชธิดาในจักรพรรดิคิมเม
พระราชโอรสองค์ที่สอง: เจ้าชายอูมายาโดะ (ญี่ปุ่น: 厩戸皇子) ภายหลังเป็นเจ้าชายโชโตกุ อุปราชในจักรพรรดินีซูอิโกะ
พระราชโอรสองค์ที่สี่: เจ้าชายคูเนะ (ญี่ปุ่น: 来目皇子; สวรรคต ค.ศ. 603)
พระราชโอรสองค์ที่ห้า: เจ้าชายเองูริ (ญี่ปุ่น: 殖栗皇子)
พระราชโอรสองค์ที่หก: เจ้าชายมามูตะ (ญี่ปุ่น: 茨田皇子; ค.ศ. 579-643)
พระสนม (ฮิง): โซงะ โนะ อิชิกินะ (ญี่ปุ่น: 蘇我石寸名; โรมาจิ: Soga no Ishikina) พระธิดาในโซงะ โนะ อินาเมะ
พระราชโอรสองค์ที่หนึ่ง: เจ้าชายทาเมะ (ญี่ปุ่น: 田目皇子)
พระมเหสี (ฮิ): คัตสึรางิ ฮิโรโกะ (ญี่ปุ่น: 葛城広子; โรมาจิ: Katsuragi Hiroko) พระธิดาในคัตสึรางิ โนะ อาตาเฮะ
พระราชโอรสองค์ที่สาม: เจ้าชายมาโรโกะ (ญี่ปุ่น: 当麻皇子; ค.ศ. 574-586)
เจ้าหญิงซูกาเตฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 酢香手姫皇女)
จักรพรรดิโยเมมีจักรพรรดินีสามพระองค์และพระราชโอรสธิดารวม 7 พระองค์
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิญี่ปุ่น
รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
มารี โซฟีแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล

| มารี โซฟีแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล |
| --- | --- |

สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก
ระหว่าง: 13 มีนาคม ค.ศ. 1808 - 3 ธันวาคม ค.ศ. 1839
ราชาภิเษก: 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1815  พระราชวังเฟรเดอริกส์บอร์ก
สมเด็จพระราชินีแห่งนอร์เวย์
ระหว่าง: 13 มีนาคม ค.ศ. 1808 - 14 มกราคม ค.ศ. 1814

พระราชสมภพ: 28 ตุลาคม พ.ศ. 2310  ณ ฮาเนา เฮสส์ ประเทศเยอรมนี
สวรรคต: 22 มีนาคม พ.ศ. 2395  ณ พระราชวังเฟรเดอริกส์บอร์ก โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก   (พระชนมายุ 84 พรรษา)
พระราชสวามี: พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 แห่งเดนมาร์ก
พระราชบุตร:  เจ้าชายคริสเตียน เจ้าหญิงมารี หลุยส์ เจ้าหญิงแคโรไลน์แห่งเดนมาร์ก เจ้าหญิงหลุยส์ เจ้าชายคริสเตียน เจ้าหญิงจูเลียนา หลุยส์ เจ้าหญิงเฟรเดอริเก มารี เจ้าหญิงวิลเฮลมิเน มารีแห่งเดนมาร์ก
ราชวงศ์: เฮสส์ โอลเดนบวร์ก (โดยการอภิเษกสมรส)
พระราชบิดา: เจ้าชายชาร์ลส์แห่งเฮสส์-คาสเซิล
พระราชมารดา: เจ้าหญิงหลุยส์แห่งเดนมาร์ก
มารี โซฟีแห่งเฮ็สเซิล-คัสเซิล (ภาษาเยอรมัน:Marie Sophie Friederike von Hessen-Kassel,28 ตุลาคม พ.ศ. 2310 - 22 มีนาคม พ.ศ. 2395) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ และทรงดำรงพระอิศริยยศเป็น ผู้สำเร็จราชการแห่งเดนมาร์กในระหว่างปีพ.ศ. 2357 ถึง พ.ศ. 2358 ในช่วงที่พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 แห่งเดนมาร์กพระสวามีเสด็จประพาสต่างประเทศ เป็นพระราชินีที่เป็นนิยมของชาวเดนมาร์กซึ่งนับตั้งแต่สมัยสมเด็จพระราชินีหลุยส์แห่งเดนมาร์กทรงเคยเป็นพระราชินีที่เป็นที่นิยมในเดนมาร์กมาก่อน และชาวเดนมาร์กก็ไม่เคยเห็นว่าพระนางเป็นชาวต่างชาติแต่ได้คิดว่าพระนางทรงเป็นเดนมาร์กทั้งกายและใจ