stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รักวุ่น ๆ เจ้าหญิงจอมจุ้น
เพลงประกอบละคร

เพลงนี่แหละความรัก ขับร้องโดย ธิติมา ประทุมทิพย์
เพลงมีคำอื่นไหม ขับร้องโดย ธิติมา ประทุมทิพย์
เพลงมีคำอื่นไหม ขับร้องโดย เศรษฐพงศ์ เพียงพอ
เพลงเส้นขนาน ขับร้องโดย ปรีติ์ อัศวรักษ์
ดูเพิ่ม

เจ้าหญิงวุ่นวายกับเจ้าชายเย็นชา
แหล่งข้อมูลอื่น

รักวุ่น ๆ เจ้าหญิงจอมจุ้น ที่สยามโซน
Princess Hours Thailand รักวุ่น ๆ เจ้าหญิงจอมจุ้น :true4u เก็บถาวร 2017-05-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เรื่องย่อซีรีส์ Princess Hours Thailand รักวุ่น ๆ เจ้าหญิงจอมจุ้น เก็บถาวร 2017-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
fanpage Princess Hours Thailand รักวุ่น ๆ เจ้าหญิงจอมจุ้น
เรื่องย่อซีรีส์ Princess Hours Thailand รักวุ่น ๆ เจ้าหญิงจอมจุ้น :mangager[ลิงก์เสีย]
เรื่องย่าซีรีส์ Princess Hours Thailand รักวุ่น ๆ เจ้าหญิงจอมจุ้น : Dara TrueID[ลิงก์เสีย]
ลำดับรายการโทรทัศน์

| ทรูโฟร์ยู: ละครวันจันทร์ - อังคาร 20:00 - 21:00 น>  |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า | รักวุ่น ๆ เจ้าหญิงจอมจุ้น | ถัดไป |
| กลรักเกมมายา | รักวุ่น ๆ เจ้าหญิงจอมจุ้น | วุ่นนักรักเต็มบ้าน รีรัน |
วัดนิกรชนาราม

| วัดนิกรชนาราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดนิกรชนาราม, วัดหัวตลาด
ที่ตั้ง: ตำบลอาเนาะรู อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูถาวรธรรมารักษ์ (เคี้ยง ถาวโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดนิกรชนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอาเนาะรู อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี มีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 34.2 ตารางวา
วัดนิกรชนาราม ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดหัวตลาด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2477 สืบเนื่องจากพระธรรมวโรดม (เซ่ง อุตฺตโม) วัดราชาธิวาส เจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราชมาตรวจการคณะสงฆ์ ได้มาพำนักที่วัดตานีนรสโมสร พระธรรมวโรดมมีความประสงค์จะสร้างวัดในเมืองปัตตานีเพิ่มอีกหนึ่งวัด เนื่องจากในเมืองปัตตานีมีวัดอยู่เพียงสองวัด คือ วัดตานีนรสโมสรกับวัดนพวงศาราม ท่านได้เดินทางเพื่อหาที่สร้างวัดหลายแห่ง จนพบที่ดินที่เป็นป่าช้าแห่งหนึ่ง จึงได้ขอที่ดินแปลงนี้ต่อพระบริรักษ์ภูธร ข้าหลวงประจำจังหวัด และขุนชูปรีชาวุฒิ นายอำเภอสะบารัง ข้าหลวงประจำจังหวัดและนายอำเภอไม่ขัดข้อง เพราะเห็นว่าในบริเวณดังกล่าวมีชุมชนชาวจีนอาศัยอยู่หนาแน่น สามารถที่จะดูแลอุปฐากพระสงฆ์ได้ไม่อัตคัด เริ่มแรกสร้างเป็นสำนักสงฆ์หัวตลาด มีการสร้างกุฏิที่พักสงฆ์ จำนวน 9 หลัง ได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ ฉลองสมโภชในปี พ.ศ. 2481 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 15 เมตร ยาว 45 เมตร
สมัยพระครูวิโรจน์ธรรมาภรณ์ (เมือง ชุตินฺธโร) ท่านได้ดำเนินการสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2519 สร้างศาลาการเปรียญคอนกรีตเสริมเหล็กเมื่อ พ.ศ. 2534 สร้างหอฉันและหอระฆังเมื่อ พ.ศ. 2538 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในศาลาการเปรียญ เป็นพระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 1 เมตร 35 เซนติเมตร มีฐานสิงห์สูง 50 เซนติเมตร หล่อติดกับองค์พระ และพระพุทธรูปสร้างด้วยเกสรดอกไม้ ปางมารวิชัย หนักตักกว้าง 1 ศอก นางยกเฮี้ยว เลขะกุล สร้างถวาย
รายนามเจ้าอาวาส

พระครูสโมสรสิทธิการ (แก้ว) พ.ศ. 2478–
พระครูโสภณธรรมจารี
พระชื่น ฐิตกุโล
พระครูวิโรจน์ธรรมาภรณ์ (เมือง ชุตินฺธโร) พ.ศ. 2516–2542
พระครูถาวรธรรมารักษ์ (เคี้ยง ถาวโร) พ.ศ. 2543–
วัดราษฎร์บำรุง (อำเภอแวงน้อย)

สำหรับวัดราษฎร์บำรุงแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์บำรุง
| วัดราษฎร์บำรุง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดราษฎร์บำรุง, วัดบ้านหนองแขม
ที่ตั้ง: ตำบลแวงน้อย อำเภอแวงน้อย จังหวัดขอนแก่น
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแวงน้อย อำเภอแวงน้อย จังหวัดขอนแก่น
วัดราษฎร์บำรุง หรือ วัดบ้านหนองแขม ตามประวัติวัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2455 และ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2457 จากหลักฐานใบประกาศพระราชทานวิสุงคามสีมาซึ่งทางวัดได้เก็บรักษาไว้ลงวันที่ 2 มิถุนายน รัตโกสินทร์ศก 133 พระพุทธศาสนากาล 2457 ส่วนสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2446 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2541
วัดราษฎร์บำรุงมีสิ่งสำคัญที่ขึ้นทะเบียนโบราณสถาน 1 รายการ คือ สิม (อุโบสถ) สร้างโดยพระอธิการภู อินฺทโชโตและชาวบ้านหนองแขม เป็นสิมทึบหันหน้าทางทิศตะวันออก ก่ออิฐถือปูน ฉาบปูน ขนาด 3 ห้อง มีความกว้าง 5.5 เมตร ยาว 7.5 เมตร อิทธิพลศิลปแบบช่างญวณ มีประตูทางเข้าด้านหน้าเพียงด้านเดียว ผนังก่อทึบ หลังคาโครงสร้างไม้ทรงจั่วมุงสังกะสี มีการต่อหลังคาปีกนกมีเสาและคันทวยไม้เกลี้ยง ๆ ไม่สลักลวดลายรองรับโดยรอบ ปัจจุบันอยู่ในสภาพชำรุด บริเวณลานด้านหน้าบันไดทางขึ้นมีใบเสมาปักซ้อนกันจำนวน 2 ใบ ผนังอาคารด้านนอกประดับลายปูนปั้นนูนต่ำประดับกระจกแต่กระจกส่วนมากหลุดเกือบหมดแล้ว
รักไม่ต้องการเวลา

| "รักไม่ต้องการเวลา"> เพลงโดยเคลียร์.จากอัลบั้มไบรเทอร์เดย์ |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552
แนวเพลง: ร็อก, อะคูสติกส์
ความยาว: 4:31
ค่ายเพลง: จีนี่เรคคอร์ดส
ผู้ประพันธ์เพลง: เกี้ยวเกล้า พูนชัย (เนื้อร้อง)  ดนัย ธงสินธุศักดิ์ (ทำนอง)
 
มิวสิกวิดีโอ
"รักไม่ต้องการเวลา" ที่ยูทูบ
 
| "รักไม่ต้องการเวลา"> เพลงโดยหนึ่งธิดา โสภณ.จากอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ กวน มึน โฮ |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 19 สิงหาคม พ.ศ. 2553
แนวเพลง: อะคูสติกส์
ความยาว: 4:26
ค่ายเพลง: จีทีเอช
ผู้ประพันธ์เพลง: เกี้ยวเกล้า พูนชัย (เนื้อร้อง)  ดนัย ธงสินธุศักดิ์ (ทำนอง)

มิวสิกวิดีโอ
"รักไม่ต้องการเวลา" ที่ยูทูบ
 
"รักไม่ต้องการเวลา" เป็นซิงเกิลของวงดนตรีเคลียร์ สังกัดค่ายจีนี่เรคคอร์ดส จากอัลบั้มชุดที่ 2 ไบรเทอร์เดย์ ประพันธ์เนื้อร้องโดยเกี้ยวเกล้า พูนชัย ทำนองโดยดนัย ธงสินธุศักดิ์
มิวสิควิดีโอเพลงนี้นี้เผยแพร่ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ทางช่อง จีนี่ร็อค (Genierock) สื่อถึงการให้หลาย ๆ คนกลับไปมอ­งคนข้าง ๆ ของตัวเอง รักเขาให้มาก ๆ และขอให้มีความสุขกับสิ่งที­่ดีที่สุด
ในปี พ.ศ. 2553 เพลง "รักไม่ต้องการเวลา" เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง กวน มึน โฮ ของค่ายจีทีเอช ขับร้องโดยหนึ่งธิดา โสภณ นักร้องและนักแสดงนำ เรียบเรียงใหม่โดยวัฒนกร ศรีวัง มิวสิควิดีโอเผยแพร่ในวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2553
วัดราษฎร์บูรณะ (จังหวัดสมุทรสงคราม)

| วัดราษฎร์บูรณะ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดราษฎร์บูรณะ, วัดใหม่ยายเงิน
ที่ตั้ง: ตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม 75110
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดราษฎร์บูรณะ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองแควอ้อม ในตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดราษฎร์บูรณะสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง ต่อมานายสุข และนางเงิน พร้อมด้วยน้องสาว ได้บริจาคทรัพย์ที่ดินให้สร้างวัดขึ้นใหม่ พร้อมด้วยสังฆารามต่าง ๆ จึงได้เรียกชื่อวัดว่า วัดใหม่ยายเงิน ตามนามของผู้บริจาค อุโบสถเดิมของวัดเป็นไม้สักทรงผ่ากระดาน ศาลาการเปรียญ ตลอดจนกุฏิสงฆ์ เป็นเรือนไม้สักทรงไทยทั้งสิ้น ต่อมาได้ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา จนในสมัยของหลวงพ่อสุข เป็นเจ้าอาวาสได้ทำการสร้างอุโบสถใหม่เป็นอุโบสถคอนกรีตก่ออิฐถือปูน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2499 พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดราษฎร์บูรณะ"
สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ และหน้าบันของอุโบสถ เป็นรูปหน้ากาล ซึ่งแปลกกว่าวัดอื่น ๆ กุฏิ หอฉัน หอสวดมนต์ ทรงไทยโบราณทั้งสิ้น ต้นตะเคียนใหญ่ และต้นพิกุล อายุ 300 ปี
หลวงพ่อสุขท่านได้ออกวัตถุมงคล เช่น ตะกรุดโทนเนื้อฝาบาตร เชือกคาดเอว และพิรอดแขน โดยท่านทำแจกลูกศิษย์มาเรื่อย ๆ พุทธคุณ กันเขี้ยวงาสารพัด เป็นที่เลื่องลือ
วัดราษฎร์บำรุง (จังหวัดปทุมธานี)

สำหรับวัดราษฎร์บำรุงแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์บำรุง
| วัดราษฎร์บำรุง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดราษฎร์บำรุง, วัดไก่หอบ
ที่ตั้ง: ตำบลบึงกาสาม อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงกาสาม อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมีพระครูวิมลปทุมรส (สมศักดิ์ ชาตวีโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดราษฎร์บำรุงสร้างเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2471 โดยมีนายบุญ คล้ายสิงห์ เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการสร้างวัด ในที่ดินของคุณหญิงปทุม วินิจฉัย เนื้อที่ 5 ไร่ ต่อมา นายสมใจ คล้ายสิงห์ บริจาคที่ดินเพิ่มเติมประมาณ 3 ไร่เศษ ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดไก่หอบ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2510
วัดมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านเคารพนับถือ คือ พระมหาจักรพรรดิ์ซึ่งเป็นรูปปั้นองค์ใหญ่ที่ประดิษฐานหน้าวัด และไอ้ไข่ ทำจากรูปหล่อเหล็กน้ำพี้สูง 1.20 เมตร ประดิษฐาน ณ ศาลาภายในวัด โดยชาวบ้านได้ต่างพากันกราบไหว้ขอพร ขอโชคลาภกับไอ้ไข่โดยส่องเลขเด็ดจากขันน้ำมนต์
ลายกระหนก

ลายกระหนกสามตัว
ลายกระหนก เป็นลายพื้นฐานหนึ่งที่สำคัญของลายไทยในงานจิตรกรรมไทย มีพื้นฐานจากสามเหลี่ยมชายธง (สามเหลี่ยมมุมฉาก) อาจมีตัวเดียว หรือหลายตัวก็ได้ มักมีฐานมุมแหลมหันไปทางเดียวกัน โดยมีขนาดและสัดส่วนที่แตกต่างกันไป ลายกระหนกที่สำคัญ ได้แก่ กระหนกสามตัว กระหนกเปลว กระหนกใบเทศ จากนั้นก็เป็นกระหนกผักกูด  กระหนกกอ เป็นต้น
ความหมาย

ความหมายตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน ปี พ.ศ. 2525 ให้ความหมายว่า กระหนก หมายถึงลวดลาย แต่จะสะกดว่า กนก ก็ได้ด้วย,  กนก หมายถึงทอง
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัตติวงศ์  ทรงอธิบายใน พระนิพนธ์สาส์นสมเด็จ ว่า  "กนก" คงใช้เรียกตู้ลายทอง (ตู้ลายรดน้ำ) แล้วเข้าใจผิดไปว่า ลวดลายนั้นเป็น "กนก"
บ่อเกิดแห่งลายไทย

ลายไทยมีบ่อเกิดมาจากธรรมชาติ ได้แก่
ดอกบัว
ดอกมะลิ
ดอกชัยพฤกษ์
ใบฝ้ายเทศ
ผักกูด
ตาอ้อย
เถาวัลย์
กาบไผ่
เปลวไฟ
ฯลฯ
กำเนิดของลายกระหนก และกระหนกสามตัว

ต้นแบบของลายกระหนก มาจากหางไหล ซึ่งเป็นลายที่มาจากลักษณะของเปลวไฟ
กระหนกสามตัวเป็นแม่ลาย ถือเป็นแม่แบบของกระหนกทั้งหลาย
ประเภทของลายกระหนก

ลายกระหนกแบ่งเป็นประเภทใหญ่ ๆ ได้ ดังนี้คือ
กระหนกเปลว
กระหนกใบเทศ
กระหนกผักกูด
กระหนกนารี
กระหนกหางหงส์
กระหนกลายนาค
กระหนกช่อลายต่าง ๆ
หนังสืออ่านเพิ่ม

โพธิ์ ใจอ่อนน้อม คู่มือลายไทย  โรงพิมพ์ธนาคารออมสิน พ.ศ. 2522.
พระเทวาภินิมมิต สมุดตำราลายไทย โรงพิมพ์คุรุสภา พ.ศ. 2530. ISBN 974-0038-44-1
สันติ เล็กสุขุม กระหนกในดินแดนไทย  สำนักพิมพ์มติชน พ.ศ. 2539. ISBN 974-7120-30-5
แหล่งข้อมูลอื่น

พุทธศิลปะสถาปัตยกรรม ภาคต้น โดย พระพรหมพิจิตร
จิตรธานี เก็บถาวร 2007-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วงศ์นกแสก

| วงศ์นกแสก ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยอีโอซีนตอนปลาย–ปัจจุบัน |
| --- | --- |

นกแสก (Tyto alba)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Strigiformes
วงศ์:: Tytonidae Ridgway, 1914

สกุล
 Tyto   Phodilus   Nocturnavis †  Necrobyas †  Selenornis †  Prosybris †
ชื่อพ้อง
 Tytoninae sensu Sibley & Ahlquist
วงศ์นกแสก (Tytonidae) เป็นวงศ์ของนกล่าเหยื่อในอันดับนกเค้าแมว (Strigiformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Tytonidae
นับเป็นวงศ์ของนกเค้าแมวอีกวงศ์หนึ่งที่อยู่ในอับดับนกเค้าแมว (Strigiformes) นอกเหนือจากวงศ์นกเค้าแมว (Strigidae)
มีลักษณะทั่วไป คือ มีขนาดใหญ่กว่านกในวงศ์นกเค้าแมว  ใบหน้ากลมแบน มีขนสีขาวเต็มหน้า ทำให้คล้ายรูปหัวใจ ตามีสีดำ อยู่ด้านหน้า และมีขนาดเล็กกว่าวงศ์นกเค้าแมว ปากเป็นจะงอยงุ้ม สีเหลืองเทา ชมพู หลังและปีกสีน้ำตาลอ่อน มีสีน้ำตาลเทาเป็นส่วน ๆ คอ อก ท้อง สีขาว ขาวนวล มีจุดสีน้ำตาลเข้มทั่วไป ปีกยาว หางสั้น ขนปีกและหางมีลายขวางสีเหลืองสลับน้ำตาลอ่อน ขาใหญ่ มีขนคลุมขา ตีนสีชมพู นิ้วมีเล็บยาว รูปร่างลักษณะตัวผู้และตัวเมียจะคล้ายกัน โดยตัวเมียจะโตกว่าเล็กน้อย ลำตัวตั้งตรง
มีพฤติกรรมการหากินและเป็นอยู่คล้ายกับนกในวงศ์นกเค้าแมว
โดยแบ่งออกได้เป็น 2 สกุล 16 ชนิด และยังมีอีก 4 สกุล ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว (ดูในตาราง)
พบกระจายพันธุ์ไปในทุกทวีปทั่วโลก ในหลายภูมิประเทศ ทั้งในป่าดิบที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเล จนถึงชุมชนเมืองของมนุษย์ สำหรับในประเทศไทย พบได้ 3 ชนิด คือ นกแสก (Tyto alba) และนกแสกแดง (Phodilus badius) ซึ่งมีขนาดเล็กกว่า และพบได้เฉพาะในป่าเท่านั้น
รายาแห่งรัฐปะลิส

| รายารัฐปะลิส |
| --- | --- |
รัฐ
ตราประจำรัฐ
อยู่ในราชสมบัติ

สมเด็จพระราชาธิบดีตวนกู ซัยยิด ซีรอญุดดีน  ตั้งแต่ 17 เมษายน พ.ศ. 2543
 
รายละเอียด
พระราชอิสริยยศ: รายาแห่งรัฐปะลิส
กษัตริย์องค์แรก: รายา ซัยยิด ฮุสเซียน จามาลุลไลน์
สถาปนาเมื่อ: ค.ศ. 1843
รายาแห่งรัฐปะลิส เริ่มต้นเมื่อปี ค.ศ.1843 รายาองค์ปัจจุบันคือ สมเด็จพระราชาธิบดีตวนกู ซัยยิด ซีรอญุดดีน ขึ้นครองราชย์เมื่อปี ค.ศ.2000 หรือ พ.ศ. 2543 และดำรงตำแหน่ง ยังดี เปอร์ตวน อากง เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2544 ถึงวันที่ 12 ธันวาคม 2549 ต่อไปนี้คือรายพระนามรายาแห่งรัฐปะลิส
รายพระนามรายาแห่งรัฐปะลิส

1843-1873 : รายา ซัยยิด ฮุสเซียน จามาลุลไลน์
1873-1897 : รายา ซัยยิด ฮะมัด จามาลุลไลน์
1897-1904 : รายา ซัยยิด ซัฟฟี จามาลุลไลน์
1904-1943 : รายา ซัยยิด อัลวี จามาลุลไลน์
1943-1945 : รายา ซัยยิด ฮัมซาห์ จามาลุลไลน์
1945-2000 : สมเด็จพระราชาธิบดีตวนกู ไซอิด ปุตรา
2000-ปัจจุบัน : สมเด็จพระราชาธิบดีตวนกู ซัยยิด ซีรอญุดดีน
ดูเพิ่ม

ยังดี เปอร์ตวน อากง
รัฐปะลิส
ลามู ทรามวัยจากต่างดาว

| --- | --- |
ลามู ทรามวัยจากต่างดาว
うる星やつら
ชื่อภาษาอังกฤษ: Urusei Yatsura
แนว: ตลก, โรแมนซ์
มังงะ
เขียนโดย: รูมิโกะ ทากาฮาชิ
สำนักพิมพ์:  โชงะกุกัง   สยามอินเตอร์คอมิกส์
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: มาโมรุ โอชิอิ --> คาซุโอะ ยามาซากิ
เขียนบทโดย: (ออกแบบตัวละคร) อาเคมิ ทาคาดะ
สตูดิโอ: สตูดิโอปิเอโร --> สตูดิโอดีน
เครือข่าย:  ฟูจิทีวี, อนิแม็กซ์   ช่อง 3
ฉาย:  14 ตุลาคม ค.ศ. 1981  –  19 มีนาคม ค.ศ. 1986
ตอน: 195 ตอน
อนิเมะ
ลามู ทรามวัยจากต่างดาว หรือ ลามู สาวน้อยมหัศจรรย์ สมัยเมื่อนำมาฉายออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. หรือ สถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ทีวีในปัจจุบัน เมื่อหลายสิบปีก่อน (ญี่ปุ่น: うる星やつら; โรมาจิ: Urusei Yatsura; ทับศัพท์: อูรูเซ ยัตสึระ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เรื่องและภาพโดยรูมิโกะ ทากาฮาชิ ตีพิมพ์ครั้งแรกในโชเน็งซันเดย์รายสัปดาห์ ของสำนักพิมพ์โชงากูกัง ส่วนอนิเมะซีรีส์มีการออกอากาศครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นวันที่ 14 ตุลาคม 1981 ถึงวันที่ 19 มีนาคม 1986 มีจำนวนตอนทั้งหมด 195 ตอน ต่อมาในปี 2022 มีการนำมาดัดแปลงอีกครั้งในซีรีส์ชื่อเดียวกัน
เนื้อเรื่อง

อาตารุหนุ่มจอมกะล่อนได้ถูกคัดเลือกตัวให้ไปแข่งขันกับผู้รุกรานโลก (เผ่ายักษ์) โดยให้แข่งวิ่งไล่จับกับลามู มีเงื่อนไขว่า ถ้าอาตารุสามารถจับเขาของลามูได้ภายใน 10 วัน พวกเผ่ายักษ์จะกลับไป แต่ถ้าไม่ได้โลกจะต้องถูกยึด ผ่านไปวันแล้ววันเล่าก็ไม่มีวี่แววว่าอาตารุจะทำได้ ชิโนบุจึงตัดสินใจไปบอกอาตารุว่าถ้าหากอาตารุทำได้เธอจะแต่งงานกับอาตารุ ด้วยเหตุนี้จึงทำให้อาตารุมีแรงฮึดสู้ขึ้นมา วันต่อมาอาตารุสามารถจับเขาของลามูได้สำเร็จ และด้วยความดีใจเขาจึงหลุดปากออกไปว่า "ชั้นได้แต่งงานแล้ว" ลามูเข้าใจผิดจึงบอกว่า "ตกลง ถ้าพูดถึงขนาดนั้นล่ะก็ ชั้นจะแต่งงานด้วย" และนี่คือที่มาของเรื่องทั้งหมด
หลังจากวันนั้น ลามูตัดสินใจมาอยู่ที่โลกกับอาตารุ และเรียกอาตารุว่า "ดาร์ลิ่ง" ตลอด ลามูมักจะนำเรื่องมาให้อาตารุได้ปวดหัวอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเครื่องมืออันทันสมัย ไม่ว่าจะเป็นอาหารต่างดาวที่แสนอร่อยแต่ให้ผลข้างเคียงสุดประหลาด แต่เรื่องที่อาตารุเห็นจะชอบที่สุดก็คงเป็นเรื่อง เพื่อนต่างดาวแสนสวยของลามูนั่นเอง
ตัวละคร

โมโรโบชิ อาตารุ (ญี่ปุ่น: 諸星あたる; โรมาจิ: Moroboshi Ataru) เด็กหนุ่มมัธยมปลายจอมกะล่อน ชอบจีบสาวเป็นชีวิตจิตใจ นิสัยบ้า ๆ บอ ๆ เจอเรื่องซวยได้แทบทุกวัน ปากบอกลามูว่ารำคาญ แต่ใจจริงแอบรักลามู
ลามู อินเวเดอร์ หรือ ลัม อินเวเดอร์ (ญี่ปุ่น: ラム•インベーダー; โรมาจิ: Ramu Inbēdā) (ในชื่อภาษาอังกฤษใช้ชื่อ Lum) เจ้าหญิงของโอนิ (ยักษ์ชนิดหนึ่ง) มีความสามารถพิเศษคือบินได้และปล่อยกระแสไฟฟ้าได้ ตามติดอาตารุไม่ยอมห่าง ถ้าเห็นอาตารุนอกใจ เธอจะปล่อยกระแสไฟฟ้าทันที
มิยาเกะ ชิโนบุ (ญี่ปุ่น: 三宅しのぶ; โรมาจิ: Miyake Shinobu) เคยเป็นเพื่อนหญิงของอาตารุ มีพละกำลังสูง เคยถึงขนาดขว้างโต๊ะเรียน
เม็นโด ชูทาโร (ญี่ปุ่น: 面堂終太郎; โรมาจิ: Mendō Shūtarō) หนุ่มผู้ดีมีตระกูลรูปหล่อลูกเศรษฐี แต่กลัวที่มืดและที่แคบ ถ้าถูกขังอยู่ในที่มืดจะร้องว่า "แง! มืดจัง แคบจัง หนูกลัว" (แต่ถ้ามีผู้หญิงอยู่ด้วยล่ะก็ ตรงกันข้ามเลย) นิสัยเหมือนอาตารุ
เม็นโด เรียวโกะ (ญี่ปุ่น: 面堂了子; โรมาจิ: Mendō Ryōko) เป็นน้องสาวของชูทาโร หน้าตาน่ารักแต่ชอบเล่นอะไรแผลง ชอบเล่นระเบิด เรียวโกะเคยทำตุ๊กตาฟางของเม็นโดขึ้นมา แล้วไปฝากไว้ที่อาตารุ ทำเอาเม็นโดแทบตาย
ฟูจินามิ ริวโนะสุเกะ (ญี่ปุ่น: 藤波竜之介; โรมาจิ: Fujinami Ryūnosuke) ผู้หญิง แต่ถูกเลี้ยงมาแบบผู้ชายตั้งแต่เด็ก นิสัยเลยเหมือนผู้ชาย
อาจารย์ซากุระ (ญี่ปุ่น: サクラ; โรมาจิ: Sakura) ครูห้องพยาบาลประจำโรงเรียนโทโมบิกิ แต่ตัวจริงเป็นมิโกะ ถึงแม้ว่าอาจารย์ซากุระกินอาหารแต่ละมื้อเยอะจนไม่น่าเชื่อแต่ยังคงรักษาหุ่นได้ดี
ซากุรันโบ (ญี่ปุ่น: 錯乱坊; โรมาจิ: Sakuranbō) หรือ เชอร์รี่ เป็นลุงของซากุระ และเป็นพระด้วย นิสัยตะกละ และสร้างเสียงหัวเราะให้กับคนอื่น
มิสึโนะโคจิ โทบิมาโร (ญี่ปุ่น: 水乃小路飛麿; โรมาจิ: Mizunokōji Tobimaro) เม็นโด้มักจะเรียกเขาว่า ทอนจัง ส่วนโทบิมาโร่จะเรียกเม็นโด้ว่า "ชูจัง" ตระกูลนี้เป็นศัตรูกับตระกูลเม็นโด้ โทบิมาโรมักจะเล่นเบสบอลอยู่บ่อย ๆ แต่ชอบกลืนลูกเบสบอลที่อีกฝ่ายตีมา
มิสึโนะโคจิ อาซึกะ (ญี่ปุ่น: 水乃小路飛鳥; โรมาจิ: Mizunokōji Asuka) น้องสาวของโทบิมาโร เป็นโรคกลัวผู้ชาย เพราะเธอไม่เคยเจอผู้ชายเลยตั้งแต่เกิด ตามธรรมเนียมของบ้านมิสึโนะโคจิที่ถ้าหากว่ามีลูกสาวจะต้องห้ามไม่ให้พบผู้ชายจนกว่าจะอายุ 15 ปี เวลาเจอผู้ชายจะ ผลักผู้ชายออกไปไกลลิบ อาซึกะแรงเยอะมาก ถึงขนาดใส่ชุดเกราะเหล็ก 200 กิโลกรัม วิ่ง 100 เมตร ได้ภายใน 12 วินาที นิสัยติดพี่ชาย ชอบมานอนห้องพี่ชายบ่อย
เร (ญี่ปุ่น: レイ; โรมาจิ: Rei) เป็นพวกเผ่ายักษ์เหมือนลามูและเป็นผู้ชายที่หล่อที่สุดในอวกาศและเป็นคู่หมั้นของลามู กินอาหารได้หมดทุกอย่าง แต่เพราะนิสัยแบบนี้ลามูเลยหนีมา
รัน (ญี่ปุ่น: 蘭 หรือ ラン; โรมาจิ: Ran) เป็นเพื่อนสมัยเด็กของลามู แต่มีความแค้นส่วนตัวกับลามูที่สมัยเด็กได้ไปแอบชอบ เร คนเดียวกัน แต่เรได้หมั้นกับลามูแทน รันมาที่โลกเพื่อแก้แค้นลามูโดยการแย่งอาตารุ ความสามารถของรันคือสามารถจูบเพื่อดึงเอาความหนุ่มสาวไปได้
โอยุคิ (ญี่ปุ่น: おユキ; โรมาจิ: Oyuki) เป็นเพื่อนสมัยเด็กของลามู และเป็นนางพญาหิมะของดาวเนปจูน เป็นคนที่เย็นชา
เบ็นเท็น (ญี่ปุ่น: 弁天; โรมาจิ: Benten) เป็นเพื่อนสมัยเด็กของลามู มีแรงเยอะมาก
จาริเท็น (ญี่ปุ่น: ジャリテン; โรมาจิ: Jariten) หรือ เท็นจัง เป็นเด็กเผ่ายักษ์ลูกพี่ลูกน้องของลามู พ่นไฟได้ นิสัยกะล่อนเจ้าชู้เหมือนกับอาตารุ เท็นจังแอบชอบซากุระอยู่
เกม

เกมจากการ์ตูน ลามู
| ชื่อ | ผู้ผลิต | ระบบ | ชนิด | ปีออกจำหน่าย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Lum no Wedding Bell | จาเลโก | แฟมิคอม | เกมผจญภัย | พ.ศ. 2529 |
| Urusei Yatsura | ไมโครแคบิน | MSX2 | เกมปริศนา | พ.ศ. 2530 |
| Dear My Friends | เกมอาร์ตส | เซก้า CD | เกมผจญภัย | พ.ศ. 2536 |
| Urusei Yatsura | นินเทนโด | เกมบอย | เกมผจญภัย |  |
| Stay With You | ฮัดสัน | คอมพิวเตอร์ | เกมผจญภัย | พ.ศ. 2535 |
| Endless Summer | มาร์เวลัส | นินเทนโด DS | เกมผจญภัย | พ.ศ. 2548 |
เสียงตอบรับ

ซีรีส์ชุดหนังสือการ์ตูนมังงะ 「うる星やつら」"อูรูเซ ยัตสึระ" หรือ ลามู ทรามวัยจากต่างดาว ได้รับรางวัล "โชงากูกังมังงะอวอร์ด" รวมสองสาขา โชเน็งและโชโจะ เมื่อปี พ.ศ. 2523 และได้รับรางวัล เซอุงอวอร์ด (Seiun Award) ในงานประกาศรางวัล ครั้งที่ 18 ในปี พ.ศ. 2532
และลามู ทรามวัยจากต่างดาว ได้รับอันดับ 1 จากการโหวตในประเภทเพลงประกอบยอดเยี่ยม ปี พ.ศ. 2524 ในการประกาศรางวัล อนิเมะกรังด์ปรีซ์ ซึ่งจัดโดยนิตยสารอะนิเมจ ในเพลงเปิดชื่อเพลง ลามูโนะ เลิฟซอง (ラムのラブソング)  แล้วปีต่อมา พ.ศ. 2525  ตอนที่ 67 ด้วยชื่อตอน 君去りし後 "Kimi sarishi ato" ได้รับการโหวตให้เป็นอันดับ 1 ของรางวัลประเภทตอนสุดประทับใจ
สำหรับในประเทศไทย  ลามู ทรามวัยจากต่างดาว เป็นที่รู้จักดีในประเทศไทยในเวลาไม่นานหลังจากญี่ปุ่นทั้งอนิเมะและหนังสือการ์ตูน   อย่างไรก็ตามการนำเข้าแบบลิขสิทธิ์ถูกต้องที่พอจะมีบันทึกไว้ได้แก่ ภาพยนตร์ ลามู สาวน้อยมหัศจรรย์ ยอดรักนักฝัน (Urusei Yatsura Beautiful Dreamer) ปีพ.ศ. 2543 มีการออกอากาศทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท. โดยทีมพากย์เสียงภาษาไทยนำโดย น้าต๋อยเซมเบ้  และมีวีซีดีวางขายภายใต้ลิขสิทธิ์ของไทก้า   รวมทั้งหนังสือการ์ตูน 34 เล่มจบ ตีพิมพ์ลิขสิทธิ์โดย สยามอินเตอร์คอมิกส์
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลมังงะลามู ทรามวัยจากต่างดาว ที่อนิเมะนิวส์เน็ตเวิร์ก (อังกฤษ)
ข้อมูลอนิเมะลามู ทรามวัยจากต่างดาว ที่อนิเมะนิวส์เน็ตเวิร์ก (อังกฤษ)
ลามู ทรามวัยจากต่างดาวในเว็บไซต์การข่าวผลงานการ์ตูนของรูมิโกะ ทากาฮาชิ รูมิคเวิลด์ (แฟนคลับ) (อังกฤษ)
| ด ค กผลงานการ์ตูนของ รูมิโกะ ทากาฮาชิ |
| --- | --- |
ผลงานเรื่องหลัก: ลามู ทรามวัยจากต่างดาว  ·  อิกโคคุ บ้านพักหรรษา  ·  รันม่า ½ ไอ้หนุ่มกังฟู ·  อินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน  ·  รินเนะ
ผลงานเรื่องอื่น ๆ: ซีรีส์นางเงือก ( วนาแห่งเงือก ·  รอยแผลนางเงือก  ·  เนตรยักษา)  ·  ฤทธิ์หมัดเสือหิว  ·  รูมิคเวิลด์  ·  รูมิคเธียเตอร์
วัดราษฎร์บำรุง (เขตหนองจอก)

สำหรับวัดราษฎร์บำรุงแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์บำรุง
| วัดราษฎร์บำรุง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดราษฎร์บำรุง, วัดคลองสอง
ที่ตั้ง: แขวงลำต้อยติ่ง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสถิตปัญญาภรณ์ (ลำใย ฐิตปญฺโญ)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลำต้อยติ่ง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัด 10 ไร่ 3 งาน 70 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือติดต่อกับคลองสองหลวงแพ่ง ปัจจุบันพระครูสถิตปัญญาภรณ์ (ลำใย ฐิตปญฺโญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดราษฎร์บำรุงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2420 โดยกำนันยกที่ถวาย หลวงปู่เต๊ะท่านเดินทางมาจากวัดลำต้อยติ่งได้มาเป็นประธานสร้างวัด แต่เดิมหมู่บ้านประชาชนมีไม่ถึง 30 หลังคาเรือน ชาวบ้านนิยมเรียกวัดนี้ว่า วัดคลองสอง ตามชื่อคลองสองซึ่งเป็นสถานที่ตั้งวัด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2462 พระครูวิรุฬห์ธรรมาภรณ์ได้มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปแรก ได้บูรณะพัฒนาเสนาสนะต่าง ๆ มากมาย หมู่บ้านประชาชนก็ได้บำรุงวัดหนาแน่นขึ้นประมาณ 100 หลังคาเรือน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2445 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาใหม่เมื่อ พ.ศ. 2506 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2511 นอกจากนั้นยังได้ให้โรงเรียนประถมศึกษาสร้างในที่ดินวัด ต่อมาพลเอกม้วนและคุณนายชวนชื่น คชวงศ์ ได้มอบที่ดิน 2 ไร่ เป็นที่สร้างโรงเรียนซึ่งอยู่ติดต่อกับที่ดินวัด
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 5 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง หลังคามุงกระเบื้องเคลือบ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ฌาปนสถาน ศาลาบำเพ็ญกุศล
รายนามเจ้าอาวาส

พระครูวิรุฬห์ธรรมาภรณ์
พระครูสถิตปัญญาภรณ์ (ลำใย ฐิตปญฺโญ)
รายชื่อท่าเรือตู้สินค้าที่มีการจราจรสูงสุด
ดูเพิ่ม

ท่าเรือตู้สินค้าสหรัฐ
รายชื่อบริษัทขนส่งตู้สินค้าที่ใหญ่ที่สุด
รายชื่อเรือตู้สินค้าที่ใหญ่ที่สุด
รายชื่อท่าเรือที่มีการจราจรหนาแน่นสูงสุดในยุโรป
รางวัลนักมวยสากลแห่งปีของนิตยสารเดอะริง

นิตยสารเดอะริง จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2465 และได้มอบรางวัลนักมวยสากลแห่งปีตั้งแต่ พ.ศ. 2471 รางวัลนี้คัดเลือกโดยบรรณาธิการของวารสารโดยพิจารณาจากสมรรถนะของนักมวย
ผู้ได้รับรางวัล > 1920s

พ.ศ. 2471 -  ยีน ทุนนีย์
พ.ศ. 2472 -  ทอมมี ลูกราน
ผู้ได้รับรางวัล > 1930s

พ.ศ. 2473 -  แมกซ์ ชเมลลิง
พ.ศ. 2474 -  ทอมมี ลูกราน (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2475 -  แจ๊ค ชาร์กี
พ.ศ. 2476 - ไม่มีผู้ได้รับรางวัล
พ.ศ. 2477 -  โทนี กันโซเนรี และ  บาร์นีย์ รอส
พ.ศ. 2478 -  บาร์นีย์ รอส (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2479 -  โจ หลุยส์
พ.ศ. 2480 -  เฮนรี อาร์มสตรอง
พ.ศ. 2481 -  โจ หลุยส์ (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2482 -  โจ หลุยส์ (ครั้งที่ 3)
ผู้ได้รับรางวัล > 1940s

พ.ศ. 2483 -  บิลลี คอนน์
พ.ศ. 2484 -  โจ หลุยส์ (ครั้งที่ 4)
พ.ศ. 2485 -  ซูการ์ เรย์ โรบินสัน
พ.ศ. 2486 -  เฟรด อะปอสโตลี
พ.ศ. 2487 -  เบียว แจ๊ก
พ.ศ. 2488 -  วิลลี เป๊บ
พ.ศ. 2489 -  โทนี ซาเล
พ.ศ. 2490 -  กุส เลสเนวิช
พ.ศ. 2491 -  ไอก์ วิลเลียม
พ.ศ. 2492 -  เอสซาร์ด ชาร์ลส์
ผู้ได้รับรางวัล > 1950s

พ.ศ. 2493 -  เอสซาร์ด ชาร์ลส์ (ครั้งที่2)
พ.ศ. 2494 -  ซูการ์ เรย์ โรบินสัน (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2495 -  ร็อกกี มาร์เซียโน
พ.ศ. 2496 -  โบโบ ออลสัน
พ.ศ. 2497 -  ร็อกกี มาร์เซียโน (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2498 -  ร็อกกี มาร์เซียโน (ครั้งที่ 3)
พ.ศ. 2499 -  ฟลอยด์ แพตเตอร์สัน
พ.ศ. 2500 -  การ์เมน บาซิลิโอ
พ.ศ. 2501 -  อิงเกมาร์ โยฮันสัน
พ.ศ. 2502 -  อิงเกมาร์ โยฮันสัน (ครั้งที่ 2)
ผู้ได้รับรางวัล > 1960s

พ.ศ. 2503 -  ฟลอยด์ แพตเตอร์สัน (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2504 -  โจ บราวน์
พ.ศ. 2505 -  ดิก ไทเกอร์
พ.ศ. 2506 -  มูฮัมหมัด อาลี
พ.ศ. 2507 -  เอมิล กริฟฟิต
พ.ศ. 2508 -  ดิก ไทเกอร์ (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2509 -  มูฮัมหมัด อาลี (ครั้งที่ 2) (ได้รับรางวัลย้อนหลังใน พ.ศ. 2559 )
พ.ศ. 2510 -  โจ ฟราเซียร์
พ.ศ. 2511 -  นีโน เบนเวนูตี
พ.ศ. 2512 -  โฮเซ นาโปเลส
ผู้ได้รับรางวัล > 1970s

พ.ศ. 2513 -  โจ ฟราเซียร์ (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2514 -  โจ ฟราเซียร์ (ครั้งที่ 3)
พ.ศ. 2515 -  มูฮัมหมัด อาลี (ครั้งที่ 3)  และ   คาร์ลอส มอนซอน
พ.ศ. 2516 -  จอร์จ โฟร์แมน
พ.ศ. 2517 -  มูฮัมหมัด อาลี (ครั้งที่ 4)
พ.ศ. 2518 -  มูฮัมหมัด อาลี (ครั้งที่ 5)
พ.ศ. 2519 -  จอร์จ โฟร์แมน (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2520 -  คาร์ลอส ซาราเต
พ.ศ. 2521 -  มูฮัมหมัด อาลี (ครั้งที่ 6)
พ.ศ. 2522 -  ซูการ์ เรย์ เลียวนาร์ด
ผู้ได้รับรางวัล > 1980s

พ.ศ. 2523 -  โทมัส เฮิร์น
พ.ศ. 2524 -  ซูการ์ เรย์ เลียวนาร์ด (ครั้งที่ 2)  และ   ซัลวาดอร์ ซันเชซ
พ.ศ. 2525 -  ลาร์รี โฮล์ม
พ.ศ. 2526 -  มาร์วิน แฮกเลอร์
พ.ศ. 2527 -  โทมัส เฮิร์น (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2528 -  มาร์วิน แฮกเลอร์ (ครั้งที่ 2)  และ   โดนัลด์ เคอร์รี
พ.ศ. 2529 -  ไมค์ ไทสัน
พ.ศ. 2530 -  อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์
พ.ศ. 2531 -  ไมค์ ไทสัน (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2532 -  เพอร์เนล วิกเทเกอร์
ผู้ได้รับรางวัล > 1990s

พ.ศ. 2533 -  ฮูลิโอ ซีซาร์ ชาเวซ
พ.ศ. 2534 -  เจมส์ โทนีย์
พ.ศ. 2535 -  ริดดิก โบว์
พ.ศ. 2536 -  ไมเคิล คาร์บาฮาล
พ.ศ. 2537 -  รอย โจนส์ จูเนียร์
พ.ศ. 2538 -  ออสการ์ เดอ ลา โฮยา
พ.ศ. 2539 -  อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์ (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2540 -  อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์ (ครั้งที่ 3)
พ.ศ. 2541 -  ฟลอยด์ เมเวทเธอร์ จูเนียร์
พ.ศ. 2542 -  พอลลี อยาลา
ผู้ได้รับรางวัล > 2000s

พ.ศ. 2543 -  เฟลิกซ์ ทรินิแดด
พ.ศ. 2544 -  เบอร์นาร์ด ฮอบกินส์
พ.ศ. 2545 -  เวอร์นอน ฟอร์เรสต์
พ.ศ. 2546 -  เจมส์ โทนีย์ (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2547 -  เกล็น จอห์นสัน
พ.ศ. 2548 - แม่แบบ:Country data GRB ริกกี ฮัตตัน
พ.ศ. 2549 -  แมนนี ปาเกียว
พ.ศ. 2550 -  ฟลอยด์ เมเวทเธอร์ จูเนียร์ (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2551 -  แมนนี ปาเกียว (ครั้งที่ 2)
พ.ศ. 2552 -  แมนนี ปาเกียว (ครั้งที่ 3)
ผู้ได้รับรางวัล > 2010s

พ.ศ. 2553 -  เซอร์จิโอ มาร์ติเนซ
พ.ศ. 2554 -  อังเดร วอร์ด
พ.ศ. 2555 -  ฮวน มานูเอล มาร์เกวซ
พ.ศ. 2556 -  อะโดนิส สเตเวนสัน
พ.ศ. 2557 -  เซอร์เกย์ โกวาเลฟ
พ.ศ. 2558 -  ไทสัน ฟูรี
พ.ศ. 2559 -  คาร์ล แฟรมป์ตัน
พ.ศ. 2560 -  วาซิล โลมาเชนโก
พ.ศ. 2561 -  โอเลกซานดร์ อูซิก