stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดสมุหราษฎร์บำรุง

| วัดสมุหราษฎร์บำรุง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสมุหราษฎร์บำรุง, วัดแปลงกระบือ
ที่ตั้ง: ตำบลลำลูกกา อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสมุหราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำลูกกา อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ทั้งหมดรวม 15 ไร่ 1 งาน 1 ตารางวา
วัดสมุหราษฎร์บำรุงก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2462 เดิมชื่อ วัดแปลงกระบือ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 ซึ่งเจ้าคณะปกครองฝ่ายสงฆ์ได้ปกครองดูแลตลอด จนถึงปัจจุบัน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติรับรองว่าวัดสมุหราษฎร์บำรุง มีชื่ออยู่ในทะเบียนวัดของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535 มีพระใบฎีกาสุเทพ ฐิตพโล รักษาการเจ้าอาวาส
วัดสมุหราษฎร์บำรุงมีรูปปั้นไอ้ไข่ โดยได้ขอนำมวลสารจากผงธูปที่ประชาชนไปจุดบูชากราบไหว้ไอ้ไข่ที่วัดเจดีย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช มาไว้ใต้ฐานรูปปั้นไอ้ไข่ ณ ที่วัดสมุหราษฎร์บำรุง นอกจากนี้ยังได้มีสมเด็จองค์ปฐมและรูปปั้นจำลอง พระครูพิทักษ์ ธรรมนาถ (หลวงปู่เอี่ยม) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 5 ของวัดสมุหราษฎร์บำรุง และรูปปั้นจำลองพระเกจินามมงคลร่วม 9 รูป ได้แก่ หลวงปู่ทวด หลวงปู่ศุข หลวงปู่เจริญ หลวงพ่อคง หลวงปู่มั่น หลวงพ่อทอง หลวงพ่อเงิน หลวงปู่แหวน หลวงพ่อแก้ว และหลวงปู่เชื่อมวัดสมุห์ฯ
วัดสระกระเบื้อง (จังหวัดกาญจนบุรี)

| วัดสระกระเบื้อง |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลดอนแสลบ อำเภอห้วยกระเจา จังหวัดกาญจนบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสระกระเบื้อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนแสลบ อำเภอห้วยกระเจา จังหวัดกาญจนบุรี
วัดสระกระเบื้อง ไม่ทราบประวัติความเป็นมาที่แน่ชัด แต่จากหลักฐานสถาปัตยกรรมที่พบ สันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย เป็นวัดร้างมายาวนาน มีการขุดพบพระพุทธรูปปางนาคปรกเก่าแก่ข้างอุโบสถหลังเก่า กรมการศาสนาระบุตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2529 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2547
วัดสระกระเบื้องประกอบด้วยโบราณสถานและโบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ทรงเครื่องย่อมุมสมัยอยุธยาตอนปลาย มีชุดฐานสิงห์จำนวน 3 ฐาน องค์ระฆังหักหายแต่สันนิษฐานว่าคงเป็นองค์ระฆังเพิ่มมุม บัวทรงคลุ่มและส่วนของปล้องไฉนที่หักลงมาด้านล่าง อุโบสถมหาอุด ปัจจุบันเหลือเพียงฐานและผนังอาคารเท่านั้น มีฐานเขียงรองรับบัวคว่ำบัวหงาย พระปรางค์องค์ปัจจุบันสันนิษฐานว่าได้รับการบูรณะใหม่ในสมัยรัตนโกสินทร์ ส่วนฐานของพระปรางค์เป็นฐานสิงห์ 3 ฐาน ส่วนกลางเป็นเรือนธาตุ มีซุ้มจระนำทั้ง 4 ด้าน ส่วนหน้าบันของกรอบซุ้มประดับเครื่องถ้วยลายครามสันนิษฐานว่ามีการประดับเพิ่มเติมภายหลังในสมัยรัตนสินทร์ ส่วนยอดปรางค์ประดับด้วยกลีบขนุน 3 ชั้น ถัดจากนั้นเป็นกลีบมะเฟือง
วัดสระกะเทียม

| วัดสระกะเทียม |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 36 หมู่ที่ 5 ทางหลวงชนบท นฐ.1003 ตำบลสระกะเทียม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม 73000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
เจ้าอาวาส: พระภาวนาวชิรวิมล วิ. (สุพรชัย สารธมฺโม)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสระกะเทียม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านต้นมะขาม ตำบลสระกะเทียม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
ในอดีตนั้นหมู่บ้านสระกะเทียมไม่มีวัด ชาวบ้านที่ต้องการทำบุญ บวชลูกบวชหลาน และประกอบพิธีทางศาสนาต้องเดินทางไปยังวัดหนองเสือซึ่งอยู่ห่างไกลและไม่สะดวกในการเดินทางไปมา จนเมื่อ พ.ศ. 2439 พระอาจารย์มิ่ง ฐานจาโร แห่งวัดหนองเสือ ซึ่งมีพื้นเพเดิมอยู่ที่สระกะเทียมได้เดินทางมาเยี่ยมญาติโยมที่บ้าน เห็นว่าชาวบ้านทำบุญได้ยากลำบากเพราะถนนหนทางทุรกันดารและวัดหนองเสือก็อยู่ห่างจากหมู่บ้านมาก จึงเห็นว่าน่าจะสร้างวัดประจำหมู่บ้านขึ้น ชาวบ้านเห็นพ้องกับความคิดท่านจึงได้ชักชวนกันสร้างวัด โดยมีนายบัว นายสังข์ และนางเล็กเป็นหัวเรี่ยวหัวแรง
วัดได้สร้างเสร็จใน พ.ศ. 2440 ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2441 ให้ชื่อว่า "วัดสระกะเทียม" และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมารวมทั้งผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตเมื่อ พ.ศ. 2442 ชาวบ้านได้นิมนต์พระอาจารย์มิ่งจากวัดหนองเสือมาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัด ภายในโบสถ์มีจิตรกรรมฝาผนังที่งดงาม และยังมีวิหารพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรและพระพุทธรูปปางลีลา
วัดสรรพยาวัฒนาราม

| วัดสรรพยาวัฒนาราม |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดสรรพยาวัฒนาราม, วัดเสาธงหิน, วัดวังหิน
ที่ตั้ง: ตำบลสรรพยา อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสรรพยาวัฒนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลสรรพยา อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท
วัดสรรพยาวัฒนาราม เดิมชื่อว่า วัดเสาธงหิน หรือ วัดวังหิน เดิมก่อนนี้บริเวณหน้าวัดเป็นวังน้ำวนน้ำหมุนเป็นเกลียวเหมือนเสาหิน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2410 มีหลวงพ่อเขียวเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก (พ.ศ. 2415–2435) ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดสรรพยาวัฒนาราม" เมื่อ พ.ศ. 2495 ปีมะเส็ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารน้อยก่ออิฐถือปูน สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2435–2465 ขนาด 4 ห้อง กว้าง 5.00 เมตร ยาว 11.50 เมตร (รวมเฉลียงด้านหลัง) และลดชั้นที่ด้านหลังมีเสาร้าง ส่วนด้านหน้าก่อเป็นซุ้มโค้งรูปกลีบบัว มีประติมากรรมปูนปั้น เรียกว่า พระฉาย เป็นองค์พระพุทธเจ้าประทับยืนปางถวายเนตร พร้อมพระอัครสาวก 2 องค์ หลังคามุงกระเบื้องดินเผาหางแหลมไม่เคลือบ สันและหลบกระเบื้องหลังคาเป็นปูนปั้น หน้าบันด้านหน้าเป็นปูนปั้นประดับเครื่องถ้วย หน้าบันด้านหลังเป็นไม้แนบกระดานตีตั้ง ผนังด้านหลังก่ออิฐถือปูนปั้นสูงจรดอกไก่ พื้นภายนอกและภายในปูอิฐขนาดใหญ่ทับหน้าด้วยปูนทรายภายในอาคารห้องสุดท้ายทำฐานชุกชีประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนอนหงายในหีบพระบรมศพ โดยพระบาทยืนพ้นหีบออกมาที่ปลายพระบาท ชาวบ้านเรียกว่า ปางแหย่เท้า มีพระมหากัสสปะ ซึ่งเป็นพระอรหันต์สาวกและพระสาวกรวมอีก 4 รูป นั่งกราบสักการะอยู่ปลายพระบาท
วัดสมุหนิมิต

| วัดสมุหนิมิต |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสมุหนิมิต, วัดล่าง
ที่ตั้ง: ตำบลพุมเรียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสมุหนิมิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพุมเรียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดสมุหนิมิต หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดล่าง คล้ายกับเป็นวัดคู่แฝดกับวัดเหนือ (วัดโพธาราม) เพราะเป็นวัดใหญ่ซึ่งในอดีตมีความเจริญรุ่งเรืองและมีขุนนางอุปถัมภ์เหมือนกัน ในศิลาจารึกที่ฝังไว้กับผนังอุโบสถระบุว่า วัดสมุหนิมิตเดิมชื่อ วัดรอ เจ้าพระยาพระคลังเสนาบดีว่าที่กรมพระกลาโหมซึ่งเป็นต้นตระกูลของพระอภิรมย์สินนารักษ์ บุนนาค ออกมาสักเลกหัวเมืองปักษ์ใต้ เมื่อ พ.ศ. 2392 เห็นว่าเป็นวัดร้างจึงได้สร้างขึ้นใหม่และสร้างเสร็จภายในเวลาเพียง 4 เดือนขนานนามใหม่ว่า "วัดสมุหนิมิต" ตั้งเป็นวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2392
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูนศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้วมีบันใดทางขึ้น 2 ทาง ฐานอุโบสถเป็นฐานประทักษิณหรือฐานไพทีสามารถเดินได้รอบ มีเสาสี่เหลี่ยมเรียงรายรอบอุโบสถรองรับปีกนกหลังคา หน้าบันตกแต่งด้วยลายปูนปั้นรูปดอกไม้ประดับกระจกสี หน้าต่างและบานประตูเขียนลายดอกไม้ร่วงและผีเสื้อลงรักปิดทอง และเจดีย์ใหญ่ที่น่าประตูนอกวัดหักพังลงมาเหลือแต่ฐาน สูงจากพื้นดินประมาณ 1 เมตร มีบันไดทางขึ้นทั้ง 4 ทิศ มีการประดับด้วยลูกกรงดินเผาเคลือบแบบจีน เจดีย์มีสภาพทรุดโทรมมีต้นโพธิ์ขึ้นปกคลุม ที่ฐานเจดีย์มีหลักศิลาจารึกภาษาจีนตั้งอยู่ 1 หลัก ยังคงตั้งอยู่ ณ ที่เดิม
โบราณวัตถุภายในวัด ได้แก่ ศิลาจารึกจำนวน 2 หลัก อักษรไทย ภาษาไทย สลักบนแผ่นหินชนวน และศิลาจารึก สฎ.6 รูปร่างเหมือนใบเสมา ทำด้วยหินทรายแดง จารึกด้วยอักษรขอม ภาษาไทย ตู้พระไตรปิฎกลายรดน้ำศิลปะรัตนโกสินทร์จำนวน 2 ตู้ คัมภีร์ใบลานต่าง ๆ และพระพุทธรูปประทับยืน 2 องค์ ศิลปะรัตนโกสินทร์
รายการการวิ่งคบเพลิงโอลิมปิก

การวิ่งคบเพลิงโอลิมปิก เป็นพิธีการของการวิ่งเพลิงโอลิมปิกจากเมืองโอลิมเปีย, ประเทศกรีซ ไปยังสถานที่จัดกีฬาโอลิมปิก ในครั้งนั้นๆ โดยครั้งแรกได้เริ่มในโอลิมปิกเบอร์ลิน 1936 และต่อจากนั้นก็ได้มีการวิ่งคบเพลิงโอลิมปิกในทุก ๆ ครั้ง
โอลิมปิกครั้งก่อน ๆ ได้มีการวิ่งคบเพลิงโอลิมปิกในหลายประเทศ แต่ในปัจจุบันคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ได้จำกัดให้วิ่งคบเพลิงภายในประเทศ หลังเกิดการประท้วงใน การวิ่งคบเพลิงโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
โอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน

| เมืองเจ้าภาพ | วัน | ระยะทาง (กิโลเมตร) | นักวิ่งคบเพลิง (คน) | เส้นทาง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  สิงคโปร์ 2010 | 22 | 26,700+ | 2,400+ | บทความหลัก: การวิ่งคบเพลิงในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 สายต่างประเทศ  (โอลิมเปีย – เอเธนส์) –  เบอร์ลิน –  ดาการ์ –  เม็กซิโกซิตี –  ออกแลนด์ –   โซล สายในประเทศ  สิงคโปร์ |
|  หนานจิง 2014 | 108 |  | 104 |  สายต่างประเทศ  (โอลิมเปีย – เอเธนส์) – ออนไลน์  สายในประเทศ  หนานจิง |
โอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว

| เมืองเจ้าภาพ | วัน | ระยะทาง (กิโลเมตร) | นักวิ่งคบเพลิง (คน) | เส้นทาง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  อินส์บรุค 2012 | 18 | 3,573 | 2,012 |  สายต่างประเทศ  (โอลิมเปีย – เอเธนส์) สายในประเทศ  (อินส์บรุค – เบรเกนซ์ – เซนต์แอนทอนและอาร์ลเบิร์ก – ลีนซ์ – คลาเกินฟวร์ท – เซอร์เมอร์ริง – เวียนนา – กราซ – ไอเซนชตัดท์ – ซังคท์เพิลเทิน – ลินซ์ – ซาลซ์บูร์ก – สคลาดมิง – อินส์บรุค) |
|  ลิลเลฮัมเมร์ 2016 | 74 | - | - |  สายต่างประเทศ  (โอลิมเปีย – เอเธนส์) สายในประเทศ  (ลิลเลฮัมเมร์ – ออสโล – ลิลเลฮัมเมร์) |
ดูเพิ่ม

รายพระนามและรายนามที่จุดกระถางคบเพลิงโอลิมปิก
วัดสรรเพชญ

| วัดสรรเพชญ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสรรเพชญ, วัดตาเพชร, วัดสามเพชร
ที่ตั้ง: เลขที่ 1 หมู่ที่ 5 ทางหลวงท้องถิ่นสายวัดสรรเพชญ–โรงเรียนนายร้อยตำรวจสามพราน ตำบลยายชา อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม 73110
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระอธิการสีรมณ์ เขมธมฺโม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสรรเพชญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านสรรเพชญ ตำบลยายชา อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม บริเวณวัดยังมีตลาดน้ำวัดสรรเพชญ
วัดสรรเพชญเป็นวัดโบราณที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ไม่ทราบประวัติการก่อสร้าง หลักฐานที่ยังคงเหลืออยู่ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า ส่วนฐานและหลังคามีลักษณะแอ่นโค้งแบบตกท้องช้าง ด้านหน้ามีเพิงคลุมลงมา เป็นรูปแบบที่นิยมกันมากในสมัยอยุธยาตอนปลาย ตรงฐานชุกชีของพระพุทธรูปในอุโบสถหลังเก่ามีลวดลายปูนปั้นปิดทองประดับกระจกสีเปลือกแมลงทับสวยงามมาก จัดเป็นสกุลศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลายที่หลงเหลือเพียงแห่งเดียวเท่านั้นในเขตอำเภอสามพราน อุโบสถหลังนี้ได้รับการซ่อมแซมในสมัยหลวงปู่พัน ตรงกับสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดสรรเพชญที่จัดสร้างขึ้นเพื่ออนุรักษ์ของพื้นบ้าน ชั้นบนจัดแสดงพระพุทธรูปเก่าแก่ของวัด ชั้นล่างจัดแสดงเครื่องใช้ที่ทางวัดได้เก็บสะสมมาตั้งแต่อดีต เช่น ชุดน้ำชา จปร. จุลศักราช 1250 เครื่องถ้วยลายครามจากประเทศจีน ถาดเคลือบและเครื่องแก้วเจียระไนจากยุโรป กาน้ำชาแบบต่าง ๆ เป็นต้น
ข้อมูลจากกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 เดิมวัดนี้ชื่อว่า วัดตาเพชร ตามชื่อผู้สร้าง ต่อมาตาเพชรได้นำเอาเพชรในตระกูลของตนมาฝังไว้ที่หน้าบันอุโบสถจึงได้ชื่อว่า วัดสามเพชร ต่อมาเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2461 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสด็จตรวจเยี่ยมวัดในลุ่มแม่น้ำนครชัยศรี พระองค์ทรงแวะเยี่ยมและถวายรูปถ่าย 1 รูป ไว้แก่พระครูทักษิณานุกิจ (ผัน) เจ้าอาวาสรูปที่ 5 วัดสรรเพชญได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 ปัจจุบันมีพระอธิการสีรมณ์ เขมธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส
วัดมีวัตถุมงคลและพระเครื่องของอดีตเจ้าอาวาส 2 รูป คือ พระครูทักษิณานุกิจ (ผัน) และพระครูถาวรวิทยาคม (เพิ่ม ทิฏฺโฐ) เจ้าอาวาสรูปที่ 7 ซึ่งมีชื่อเสียงทางด้านเมตตามหานิยมและคงกระพันชาตรี
วัดสระทะเล

| วัดสระทะเล |
| --- | --- |
หลวงพ่อดำ

ชื่อสามัญ: วัดสระทะเล, วัดหลวงพ่อดำ
ที่ตั้ง: ตำบลสระทะเล อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อดำ
เจ้าอาวาส: พระอธิการจำเนียร สิริธมโม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสระทะเล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระทะเล อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ มี่เนื้อที่ 60 ไร่ 1 งาน 78 ตารางวา มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระอธิการจำเนียร สิริธมโม
วัดสระทะเลตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2357 ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านสระทะเล เดิมชื่อหนองทะเล เพราะอยู่ข้างหนองน้ำ ต่อมาหลวงพ่อเทศได้เดินทางมาที่หมู่บ้านและขอตั้งวัดด้านทิศใต้ของหนองน้ำ และทำหนองน้ำให้เป็นสระเนื้อที่ประมาณ 20 ไร่ จึงเปลี่ยนชื่อจากหนองทะเลเป็นสระทะเล และได้ตั้งชื่อวัดตามนั้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2432
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อดำ วัดสระทะเล ชาวบ้านได้เห็นพระพุทธรูปองค์ใหญ่ดำทะมึนกลางป่ารกชัฎอยู่สามองค์ ซึ่งปัจจุบันเหลืออยู่เพียงองค์เดียว ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อดำ ไม่มีใครทราบความเป็นมาของวัดสระทะเลที่กลายมาเป็นวัดร้าง จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2498 กำนันพูน แก้วคง ได้ชักชวนชาวบ้านนำสังกะสีมามุงคลุมองค์พระเอาไว้ ต่อมาเริ่มมีผู้มีจิตศรัทธาได้ร่วมกันสร้างอาคารครอบองค์พระ และช่วยกันต่อเติมโดยรอบองค์พระเพื่อเป็นอาคารอเนกประสงค์ใช้ในกิจกรรมทางพุทธศาสนา จากการสันนิษฐานของกรมศิลปากรว่า หลวงพ่อดำน่าจะสร้างในสมัยสุโขทัย มีอายุประมาณ 700 ปีเศษ
วัดมีเกจิอาจารย์ คือหลวงพ่อเทศ ที่ชาวบ้านต่างให้ความเคารพนับถือเป็นอย่างมาก มีความเก่งด้านอาคมขลัง ทางน้ำมนต์ มีวาจาสิทธิ์ เชี่ยวชาญเรื่องวิปัสสนากรรมฐาน
วงศ์นกกระจอกเทศ

| วงศ์นกกระจอกเทศ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ไมโอซีน-ปัจจุบัน 21–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

นกกระจอกเทศแอฟริกาใต้ ที่ แหลมกู๊ดโฮป, แอฟริกาใต้

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
ชั้นฐาน:: Palaeognathae Palaeognathae
อันดับ:: Struthioniformes Struthioniformes Latham, 1790
วงศ์:: วงศ์นกกระจอกเทศ Struthionidae Vigors, 1825

สกุลต้นแบบ
Struthio Linnaeus, 1758
Genera
 †Pachystruthio  Struthio
ชื่อพ้อง
 †Struthiolithidae Vjalov 1971
วงศ์นกกระจอกเทศ ( /ˌstruːθiˈɒnədiː/ ; จาก ละติน strūthiō 'นกกระจอกเทศ', และ กรีกโบราณ  εἶδος  ) เป็นวงศ์นกที่บินไม่ได้ ซึ่งประกอบด้วย นกกระจอกเทศ ที่ยังหลงเหลืออยู่และญาติที่สูญพันธุ์ไปแล้ว นกกระจอกเทศสองสายพันธุ์ที่ยังหลงเหลืออยู่คือ นกกระจอกเทศทั่วไป และ นกกระจอกเทศโซมาเลีย ทั้งสองอยู่ในสกุล Struthio ซึ่งมีหลายสายพันธุ์ที่รู้จักจากฟอสซิล โฮโลซีน เช่น นกกระจอกเทศเอเชีย นกกระจอกเทศทั่วไปเป็นนกที่แพร่หลายมากกว่าในบรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งสองสายพันธุ์ และเป็น นกสายพันธุ์ที่มีชีวิตที่ใหญ่ที่สุด นกสกุล Pachystruthio ที่สูญพันธุ์ไปแล้วจากปลายสมัยไพลโอซีน-ต้นไพลสโตซีนแห่งยูเรเซีย เป็น หนึ่งในนกที่ใหญ่ที่สุด เท่าที่เคยมีมา
Struthio ชนิดแรกปรากฏในช่วงสมัยไมโอซีน แม้ว่าฟอสซิล สมัยพาลีโอซีน, สมัยอีโอซีน และ โอลิโกซีน ต่างๆ ก็อาจเป็นของครอบครัวเช่นกัน   นกกระจอกเทศจัดอยู่ในกลุ่มนก ราไทต์ ซึ่งทุกสายพันธุ์ที่ยังหลงเหลืออยู่ซึ่งไม่สามารถบินได้ รวมถึง นกกีวี นกอีมู และ นกเรีย ตามเนื้อผ้า อันดับ Struthioniformes มี Ratite ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม การวิเคราะห์ทางพันธุกรรมเมื่อเร็วๆ นี้พบว่ากลุ่มนี้ไม่ใช่กลุ่ม monophyletic เนื่องจากเป็น กลุ่ม paraphyletic ในส่วนที่เกี่ยวกับ tinamous ดังนั้นนกกระจอกเทศจึงมักถูกจัดประเภทเป็นสมาชิกเพียงกลุ่มเดียวในอันดับ   แม้ว่า IUCN จะใช้ลำดับที่กว้างกว่า การจำแนกประเภทและรวมถึง "ratites" และ tinamous ทั้งหมดใน Struthioniformes
วิวัฒนาการ

Struthionidae เป็นสมาชิกของ Struthioniformes ซึ่งเป็นกลุ่มนก ดึกดำบรรพ์ ที่ปรากฏตัวครั้งแรกในช่วง สมัยอีโอซีน ตอนต้น และรวมถึงนกหลากหลายรูปแบบที่บินไม่ได้ซึ่งพบเห็นทั่วซีกโลกเหนือ (ยุโรป เอเชีย และอเมริกาเหนือ) ในสมัยอีโอซีน ญาติที่ใกล้ที่สุดของ Struthionidae ใน Struthioniformes คือ Ergilornithidae ซึ่งรู้จักตั้งแต่ สมัยอีโอซีน ตอนปลายจนถึง สมัยไพลโอซีน ยุคแรกของเอเชีย ดังนั้นจึงเป็นไปได้มากว่า Struthionidae มีถิ่นกำเนิดในเอเชีย  บันทึกที่เก่าแก่ที่สุดของ Struthionidae ในสกุล Struthio มาจากสมัยไมโอซีน ตอนต้นของทวีปแอฟริกา ซึ่งมีอายุประมาณ 21 ล้านปี Struthio กระจายตัวและแพร่หลายในยูเรเชียในช่วงปลายยุคกลาง สมัยไมโอซีนตอนปลาย ซึ่งเริ่มต้นเมื่อประมาณ 12 ล้านปีก่อน Pachystruthio จากสมัยไพลโอซีนแห่งยูเรเชียตอนปลายประกอบด้วยนกบางชนิดที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา โดยบางชนิดอาจมีน้ำหนักมากถึง 450 กิโลกรัม (990 ปอนด์) .
แม้ว่าความสัมพันธ์ของฟอสซิลสายพันธุ์แอฟริกาจะค่อนข้างตรงไปตรงมา แต่นกกระจอกเทศในเอเชียหลายสายพันธุ์ได้รับการอธิบายจากซากศพที่ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน และความสัมพันธ์ระหว่างพวกมันและความสัมพันธ์ระหว่างนกกระจอกเทศแอฟริกันนั้นทำให้เกิดความสับสน ใน ประเทศจีน นกกระจอกเทศเป็นที่รู้กันว่าสูญพันธุ์ไปในช่วงประมาณหรือแม้กระทั่งหลังจากสิ้นสุด ยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้าย เท่านั้น มีการพบภาพนกกระจอกเทศบนเครื่องปั้นดินเผาและศิลปะสกัดหิน ยุคก่อนประวัติศาสตร์
การแพร่กระจายและถิ่นที่อยู่

ปัจจุบันนกกระจอกเทศพบได้เฉพาะในป่าใน แอฟริกา ซึ่งพวกมันพบได้ในแหล่งอาศัยที่แห้งแล้งและกึ่งแห้งแล้ง เช่น สะวันนา และ ซาเฮล ทั้งทางเหนือและใต้ของเขตป่าเส้นศูนย์สูตร  นกกระจอกเทศโซมาเลีย เกิดขึ้นใน จะงอยแอฟริกา โดยมีวิวัฒนาการแยกจากนกกระจอกเทศทั่วไปโดยมีสิ่งกีดขวางทางภูมิศาสตร์ของ รอยแยกแอฟริกาตะวันออก ในบางพื้นที่ นกกระจอกเทศ พันธุ์มาไซ ทั่วไปเกิดขึ้นควบคู่ไปกับนกกระจอกเทศโซมาเลีย แต่พวกมันจะถูกกันไม่ให้ผสมพันธุ์กันเนื่องจากความแตกต่างด้านพฤติกรรมและระบบนิเวศ  นกกระจอกเทศอาหรับ ใน เอเชียไมเนอร์ และ อาระเบีย ถูกล่าจนสูญพันธุ์ภายในกลางศตวรรษที่ 20 และใน อิสราเอล ความพยายามที่จะแนะนำ นกกระจอกเทศแอฟริกาเหนือ เพื่อเติมเต็มบทบาททางนิเวศของพวกมันล้มเหลว  นกกระจอกเทศทั่วไปที่หนีรอดมาในออสเตรเลียได้ก่อให้เกิดประชากรที่ดุร้าย
อนุกรมวิธาน

ในปี 2019 สายพันธุ์ S. pannonicus, S. dmanisensis (นกกระจอกเทศยักษ์) และ S. transcaucasicus ถูกย้ายไปยังสกุล Pachystruthio
Order Struthioniformes Latham 1790 (นกกระจอกเทศ)
วงศ์ Struthionidae Vigors 1825
สกุล † Pachystruthio (Kretzoi 1954) (ปลายไพลโอซีน – ไพลสโตซีน)
สกุล Struthio Linnaeus ค.ศ. 1758 (สมัยไมโอซีนตอนต้น – ล่าสุด)
ดูสิ่งนี้ด้วย

ไข่นกกระจอกเทศ
Struthio Camelus Massaicus ตัวเมีย (ซ้าย) และตัวผู้ (ขวา)
นกกระจอกเทศโซมาเลียตัวผู้ในทุ่งหญ้าสะวันนาของเคนยา มีคอสีฟ้า
นกกระจอกเทศในเมืองบูการามังกา ประเทศโคลอมเบีย
วทานิกา ปัทมสิงห์ ณ อยุธยา

| วทานิกา ปัทมสิงห์ ณ อยุธยา |
| --- | --- |
เกิด: 11 สิงหาคม พ.ศ. 2527 (40 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
ชื่ออื่น: แพร
การศึกษา: วิทยาลัยแฟชั่นลอนดอน
อาชีพ: นักออกแบบแฟชั่น
ค่าย: วทานิกา (2554–ปัจจุบัน)
ส่วนสูง: 160 เซนติเมตร (5 ฟุต 3 นิ้ว)
บิดามารดา: นภดนัย ปัทมสิงห์ ณ อยุธยา (บิดา) พิณทิพา เทวกุล (มารดา)
วทานิกา ปัทมสิงห์ ณ อยุธยา (เกิด 11 สิงหาคม พ.ศ. 2527) ชื่อเล่น แพร​ เป็นนักออกแบบเสื้อผ้าชาวไทย เจ้าของตราสินค้าวทานิกา เป็นที่รู้จักในรายการเรียลลิตีโชว์ "This Is Me VATANIKA" โดยออกอากาศผ่านช่องยูทูบ
ชีวิตในวัยเด็กและการศึกษา

วทานิกาเป็นลูกสาวคนโตจากทั้งหมดสามคนของนภดนัย ปัทมสิงห์ ณ อยุธยา กับพิณทิพา เทวกุล (สกุลเดิม จาตุรจินดา) เป็นหลานจันทนา โอบายวาทย์ หนึ่งในนักร้องวงดนตรีสุนทราภรณ์  วทานิกาเคยเรียนที่โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย และได้ไปเรียนต่อพื้นฐานทางด้านศิลปะและการออกแบบจากเซ็นทรัลเซนต์มาร์ตินส์ (Central Saint Martins) ที่ลอนดอนเป็นเวลา 1 ปี และศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาเสื้อผ้าสตรี (Women’s Wear) ที่วิทยาลัยแฟชั่นลอนดอน (London College of Fashion) ก่อนเรียนจบ 6 เดือนเธอได้ย้ายไปเรียนสาขาการออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ (Product Design and Development)
อาชีพ

เมื่อวทานิกาสำเร็จการศึกษา เธอได้กลับมาที่ประเทศไทย และเปิดตัวกระเป๋าหนังที่มีการผลิตจำนวนจำกัด วทานิกาเปิดตัวคอลเลกชั่นแรก คือเสื้อผ้าผู้หญิงในคอลเลกชั่นฤดูใบไม้ร่วง/ฤดูหนาว 2011 ในปัจจุบันวทานิกาเป็นเจ้าของบริษัทวทานิกากรุ๊ปที่มีตราสินค้าวทานิกาออกแบบโดยเธอเอง ซึ่งได้รับความสนใจทั้งในประเทศและทั่วโลก เธอเป็นผู้สนับสนุนในรายการเอเชียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 6 รวมถึงเป็นแขกรับเชิญพิเศษในสัปดาห์ที่ 3 วทานิกายังได้ร่วมงานกับนิตยสารต่าง ๆ เช่น โว้กไทยแลนด์ แอล ฮาร์เปอส์บะซาร์ และอื่น ๆ นอกจากนี้ยังได้ร่วมงานกับลอรีอัล ดิอาจิโอ แฟรงก์ มูลเลอร์ และบางส่วนในแอลวีเอ็มเอช และงานแสดงแฟชั่นโชว์ของวทานิกาจะถูกจัดขึ้นเป็นประจำในงานสัปดาห์แฟชั่นที่กรุงเทพมหานคร
ในปี พ.ศ. 2557 วทานิกาปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญในรายการประกวดนักเดินแบบ เดอะเฟซไทยแลนด์ ซีซัน 1 ตอนที่ 7 ในปี พ.ศ. 2561 วทานิกาเปิดตัวรายการดิสอิสมีวทานิกา (This Is Me VATANIKA) โดยอากาศผ่านช่องยูทูบของช่องเธอเอง ในวันที่ 10 สิงหาคม ซึ่งได้เป็นกระแสในโลกออนไลน์ และเธอเป็นที่รู้จักมากขึ้น
ในปี พ.ศ. 2562 วทานิกาได้ร่วมมือกับองค์การเพื่อการส่งเสริมความเสมอภาคระหว่างเพศ และเพิ่มพลังของผู้หญิงแห่งสหประชาชาติหรือ UN WOMEN จัดงานวีกาลา (V Gala) โดยการลงนามอย่างเป็นทางการในยอมรับหลักการแห่งการเสริมสร้างศักยภาพและพลังของผู้หญิง (Women’s Empowerment Principles;WEPs) ในครั้งนั้นเธอยังได้รับคัดเลือกให้ดำรงตำแหน่ง Empower Women Champion for Change จาก UN Women อย่างเป็นทางการ ในปีเดียวกันวทานิกาได้รับบทเป็นตัวเองในภาพยนตร์ ตุ๊ดซี่ส์ แอนด์ เดอะเฟค
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2562 | ตุ๊ดซี่ส์ แอนด์ เดอะเฟค | แพร | รับบทเป็นตัวเอง |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ตราสินค้าวทานิกา
วทานิกา ปัทมสิงห์ ณ อยุธยา ที่อินสตาแกรม
วัดสันติธรรม (จังหวัดเชียงใหม่)

| วัดสันติธรรม |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดสันติธรรม, วัดสันติธรรม นครเชียงใหม่
ที่ตั้ง: ตำบลช้างเผือก อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูวิมลธรรมรัต
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสันติธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างเผือก อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เนื้อที่ 8 ไร่ 3 งาน
วัดสันติธรรมตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2498 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 วัดได้ทำการก่อสร้างขึ้นในภายหลัง พ.ศ. 2490 โดยคุณแม่นิ่มนวล สุภาวงศ์ที่เกิดศรัทธาอยากจะสร้างวัดถวายหลวงปู่ พระครูสันติวรญาณ สิม พุทฺธาจาโร) ในการแผ้วถางดำเนินการครั้งแรก สังเกตเห็นได้ว่าเนื้อที่บริเวณที่จะสร้างกุฏิ มีอิฐ มีกระเบื้อง มีแนวกำแพง และมีเนินอุโบสถหรือวิหาร พอสันนิษฐานได้ว่า ที่แห่งนั้นเคยเป็นวัดมาก่อน แต่ไม่อาจสืบประวัติได้ว่าเป็นวัดอะไร ใช้ชื่อวัดว่า วัดสันติธรรม นครเชียงใหม่ จนได้รับอนุญาตสร้างวัดจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดสันติธรรม" ผู้ที่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก คือ หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร (พระครูสันติวรญาณ, พระญาณสิทธาจารย์)
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถของวัดเริ่มดำเนินการสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2495 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2513 อุโบสถกว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร มีพระธาตุสันติเจดีย์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 โดยหลวงปู่สิม มีการหุ้มทองจังโกยอดปลี ปิดทองยอดคำปลี การสร้างห้องกรุ ชั้นที่ 2 ในการบรรจุพระบรมธาตุ และการสร้างพระพุทธรูปเพื่อบรรจุในองค์พระเจดีย์ มีพิพิธภัณฑ์พระธาตุบูรพาจารย์ เป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ และจัดแสดงนิทรรศการพระบรมสารีริกธาตุ พระอรหันตธาตุ อัฐิธาตุพระสุปฏิปันโนทั่วประเทศไทย
วัดสันป่ากอ

| วัดสันป่ากอ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดสันป่ากอ, วัดไทยใหญ่
ที่ตั้ง: ตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสมุห์ธรรมนันท์ กลฺยาณธมฺโม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสันป่ากอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 13 ตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีเนื้อที่ทั้งหมด 13 ไร่ 2 งาน ปัจจุบัน มีพระครูสมุห์ธรรมนันท์ กลฺยาณธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส
วัดสันป่ากอเริ่มสร้างเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 โดยพระก่า คำเฮือง จองติ้ จองสร้อย และปู่หลอย ได้นำชาวบ้านมาทำการแผ้วถางที่ดินที่เห็นว่าเหมาะสม ให้เป็นวัดขึ้นมา แต่เดิมบริเวณวัดนี้มีต้นก่อจำนวนมาก จึงตั้งชื่อวัดและหมู่บ้านว่าสันป่าก่อ แรกสร้างได้ทำเป็นอาคารชั่วคราว มุงด้วยคา แล้วนิมนต์พระเชื้อสายไทใหญ่ มาอยู่จำพรรษาเป็นที่พึ่งทางใจของชาวบ้านมาตลอด และได้มีการพัฒนาขยายมาเรื่อยมา ต่อมา พ.ศ. 2489 ได้สร้างวิหาร พื้นปูด้วยไม้กระดาน หลังคามุงด้วยดินขอ พ.ศ. 2508 สร้างอุโบสถ พ.ศ. 2513–2518 สร้างกำแพงวัดโดยรอบและเมื่อ พ.ศ. 2519 ได้ปรับปรุงวิหาร โดยเปลี่ยนหลังคาเป็นกระเบื้องลอนเล็ก และดัดแปลง หลังคาให้มีช่อฟ้า ปั้นลมนาค วัดคงเป็นวัดร้างระยะหนึ่ง และได้รับยกฐานจากวัดร้างขึ้นเป็นวัดที่มีพระภิกษุจำพรรษาเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2556 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2557 ไปประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2559
สถาปัตยกรรมของวัดเป็นศิลปะแบบไทใหญ่ ทั้งวิหารใหญ่และวิหารพระประจำวันเกิดซึ่งจะภาพวาดแสดงให้เห็นถึงประเพณีในช่วงสิบสองเดือนของชาวไทใหญ่ มีพระพุทธรูปองค์ประธานในวิหารสามองค์
วนอุทยานถ้ำจัน

ถ้ำจัน
วนอุทยานถ้ำจัน เป็นวนอุทยานขนาดเล็ก ตั้งอยู่ที่บ้านน้ำหมีใหญ่ อำเภอทองแสนขัน จังหวัดอุตรดิตถ์ ภายในวนอุทยานมีถ้ำหินปูนจำนวนมากมาย โดยถ้ำขนาดใหญ่ที่สุดชื่อถ้ำจัน เป็นถ้ำที่มีลักษณะโถงใหญ่และมีขนาดปากถ้ำกว้างที่สุดในจังหวัดอุตรดิตถ์
ประวัติความเป็นมาของ วนอุทยานถ้ำจัน

สมัยก่อนยังมีบุคคลกลุ่มหนึ่งได้อพยพเข้ามาจากบ้านน้ำพี้ ต.น้ำพี้ อ.ตรอน จังหวัดอุตรดิตถ์ในครั้งนั้นยังมีเงี้ยว(ไทยใหญ่)เข้ามาตีเมืองแพร่และเอาชนะเมืองแพร่ได้ และได้เข้าไปล้อมจับเอาพระยาชัยบูรณ์ผู้ครองเมืองแพร่  นำไปสำเร็จโทษแสียแล้วเงี้ยวจึงยกทัพลงมาทางทิศใต้ตั้งฐานทัพอยู่ที่ท่าเซา (ปัจจุบันคือ ท่าเสา)โดยมีความประสงค์ที่จะเข้าตีเมืองพิชัย และเมืองพิษณุโลก โดยจะต้องตีเมืองพิชัย ซึ่งเป็นเมืองหน้าด่านก่อน แต่การที่จะตีเมืองพิชัย ดังนั้นจะต้องตีเมืองรี้ซึ่งเป็นเมืองหน้าด่านฝ่ายเหนือให้ได้ ก่อนเพราะหากพลาดท่าพ่ายแพ้ต่อเมืองพิชัยจะได้หนีออกเมืองรี้เมื่อฝ่ายเมืองรี้ทราบข่าวว่าทัพเงี้ยวจะเข้ามาทำศึกจึงได้เตรียมการต่อสู้กับเงี้ยวไว้เป็นอย่างดีพอทัพเงี้ยวมาถึงจึงช่วยกันระดมพลตีทัพเงี้ยว จนทัพเงี้ยวแตกกระเจิงไปอยู่ที่ห้วยทัพแตกส่วนข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่ในเมืองรี้ก็อพยพที่อยู่ใหม่กลัวว่าทัพเงี้ยวจะเข้ามาตีเมืองอีก จึงพากันโดยอพยพมาอยู่ที่ปากห้วยจันซึ่งเป็นที่ที่อุดมสมบูรณ์มากมีคลองตรอนไหลผ่านขึ้นกลางหมู่บ้านและมีสัตว์ป่าชุกชุมมาก  ต่อมาเมื่อครอบครัวเพิ่มจึงได้ตั้งเป็นบ้านน้ำหมีใหญ่ และต่อมาชาวบ้านเข้าไปแสวงหาสัตว์ป่าจึงพบถ้ำมากมายซึ่งมีลักษณะเป็นถ้ำหินงอก หินย้อย สวยงามมาก และมีต้นจันผาอยู่บริเวณถ้ำจึงพากันเรียกว่า " ถ้ำจัน "