stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การแต่งกายกัมพูชา
ประวัติการแต่งกาย > ยุคสมัยอาณาจักรเขมรละแวก (ค.ศ. 1529—1594)

ในยุคนี้ ชุดซัมปอตมีลักษณะเฉพาะคือมีแผงด้านหน้าพับโค้งมนและสอดไว้ในขอบเอว บางครั้งอาจเผยให้เห็นชุดชั้นในที่ยาวถึงกลางน่อง เสื้อผ้าสตรีจะเสริมด้วยสไบซึ่งสวมไว้บริเวณหน้าอก กาเบรียล กีโรกา เด ซาน อันโตนิโอ นักบวชชาวโดมินิกันชาวสเปน ได้บันทึกประเพณีของกัมพูชาในศตวรรษที่ 16 ไว้ โดยเฉพาะเสื้อผ้าของชาวเขมร ในผลงานของเขา A Brief and Truthful Relation of Events in the Kingdom of Cambodia:
"ขุนนางจะสวมชุดผ้าไหมและผ้าฝ้ายชั้นดีเป็นพิเศษ ในขณะที่คนธรรมดาจะสวมชุดผ้าฝ้ายหยาบและผ้าซิ่น"
การแต่งกายของชายเขมร ขุนนางชั้นสูง สมัยละแวก
การแต่งกายของสตรีเขมรชั้นสูง สมัยละแวก
ประวัติการแต่งกาย > ยุคสมัยอาณาจักรเขมรอุดง (1601—1863)

จิตรกรรมเขมร คริสต์ศตวรรษที่ 18
ในภาพประกอบราชวงศ์ชิงของชนชาติบรรณาการซึ่งเขียนเสร็จในปี ค.ศ.  1759 กล่าวกันว่าชายชาวเขมรตัดผมสั้นและคลุมศีรษะ โดยไม่นิยมใส่เสื้อท่อนบนในขณะที่เสื้อผ้าปกปิดส่วนล่างของร่างกาย ผู้หญิงมัดผมไว้ เปิดเผยแขนและข้อศอกโดยปกปิดเพียงหน้าอกเท่านั้น พวกเธอสวมกระโปรงพันรอบและเดินเท้าเปล่า
นายทหารอังกฤษในราชสำนักเขมรอุดงมีชัยในปี ค.ศ. 1854 บันทึกไว้ว่ากษัตริย์ไม่ใส่เสื้อและทรงสวมเพียงผ้าโสร่งพร้อมเข็มขัดทองคำประดับเพชรและทับทิม เสื้อผ้าของพระองค์ไม่ได้แตกต่างจากประชาชนทั่วไปมากนัก ผู้หญิงถูกบรรยายว่าแต่งกายเบาบาง มี "ซาเล็มบัง" (salembang) และผ้าไหมยาวสไบสวมพาดไหล่ข้างหนึ่ง เจ้าหน้าที่บรรยายว่าสไบเป็นเครื่องประดับหลัก เนื่องจากมักจะหลุดออกจากไหล่ก่อนจะใส่กลับเข้าที่ นักวิชาการชาวเวียดนามเปตรุส กีได้บันทึกไว้ในปี 1863 ว่าสตรีชาวเขมรสวมผ้าโสร่งพร้อมสไบสวมพาดหน้าอกจากขวาไปซ้าย รวมถึงเสื้อคลุมแบบไม่มีกระดุมคล้ายกับของผู้หญิงยุโรป
สตรีเขมรชั้นสูงและบริวารชายที่พระนครอุดงมีชัย สมัยอุดงตอนต้น
หนังสือ

Narin, Chea; Ṇārin, Jā (2003). Seams of Change: Clothing and the Care of the Self in Late 19th and 20th Century Cambodia (ภาษาอังกฤษ). Reyum Publishing. ISBN 978-1-58886-046-0.
Green, Gillian (2003). Traditional textiles of Cambodia. Chicago: Buppha Press. ISBN 1932476067.
Daguan Zhou; translated and introduced by Harris, Peter (2007). A record of Cambodia : the land and its people. Chiang Mai, Thailand: Silkworm Books. ISBN 978-9749511244.
คณะทูตจากอาณาจักรฟูนันประจำราชวงศ์เหลียง สวมชุดซัมปอต-โจงกระเบน โดยจิตรกรกูเต๋อเฉียนแห่งราชวงศ์ถังใต้ (คริสตศักราช 937–976)
พระบรมวงศานุวงศ์

พระบรมวงศานุวงศ์ (เรียงจากซ้ายไปขวา) พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ, สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี, สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และ ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี
พระบรมวงศานุวงศ์ หมายถึง พระประยูรญาติใหญ่น้อยทั้งหมดทุกราชสกุลของพระมหากษัตริย์  โดยประกอบด้วย 2 คำ คือ
พระบรมวงศ์ (บรมวงศ์ แปลว่า วงศ์ประเสริฐ หมายถึง วงศ์ใหญ่) หรืออาจจะกล่าวได้ว่าเป็น "พระญาติที่สนิทของพระมหากษัตริย์" อันได้แก่ เจ้านายที่มีพระยศเป็น เจ้าฟ้า และพระองค์เจ้า ชั้นลูกหลวง ตัวอย่างพระบรมวงศ์ชั้นผู้ใหญ่หรือที่ใกล้ชิดพระมหากษัตริย์ เช่น สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี พระโสทรกนิษฐภคินี , สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี พระโสทรกนิษฐภคินี, ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี พระโสทรเชษฐภคินี, สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ เป็นต้น
พระอนุวงศ์  (อนุวงศ์ แปลว่า วงศ์น้อย) หรืออาจจะกล่าวได้ว่าเป็น "พระญาติห่าง ๆ ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว" อันได้แก่ เจ้านายที่มีพระยศตั้งแต่ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า ลงมาถึงหม่อมเจ้า  ซึ่งหม่อมเจ้าถือเป็นพระอิสริยยศชั้นสุดท้ายในบรรดาพระบรมวงศานุวงศ์ เช่น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมศึกยุคล, หม่อมเจ้าจุลเจิม ยุคล, หม่อมเจ้านวพรรษ์ ยุคล เป็นต้น
ส่วนหม่อมราชวงศ์และหม่อมหลวงถือเป็นสามัญชน ไม่ต้องใช้คำราชาศัพท์ และมิได้จัดอยู่ในพระอนุวงศ์ แต่ถูกจัดอยู่ในราชสกุล หรือผู้สืบเชื้อสายในราชสกุล สำหรับผู้สืบเชื้อสายลงมาจากหม่อมหลวงจะมีคำนำหน้านามตามปกติเช่นสามัญคือ เด็กชาย เด็กหญิง นาย นางสาว และมีสร้อย ณ อยุธยา ต่อท้ายนามสกุลอันเป็นราชสกุล สำหรับผู้สืบเชื้อสายมาจากฝ่ายบิดาเท่านั้น
สำหรับผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากฝ่ายมารดา สามารถขอร่วมใช้นามสกุลอันเป็นราชสกุลได้ แต่ไม่ต้องเติมคำว่า ณ อยุธยา ดังนั้นจึงพึงระวังในการใช้ เพราะพระราชวงศ์จะสืบราชตระกูลทางฝ่ายชายเท่านั้น มิสามารถใช้ ณ อยุธยากับลูกที่เกิดมารดาสืบสายราชสกุล แต่บิดาไม่ได้สืบราชสกุลได้
มือ เบียลารูซือ

เพลงชาติที่ประพันธ์ทำนองโดยเญชเชร์ ซากาโลว์สกี และเนื้อร้องโดยมีคัช กลิมโกวิช
| คำแปล: เรา, ชาวเบลารุส |
| --- | --- |
Мы, беларусы My Belarusy
หน้าแรกของโน้ตเพลงมือ เบียลารูซือ พร้อมแสดงเนื้อร้องกำกับ
เพลงชาติของเบลารุส
ชื่ออื่น: Дзяржаўны гімн Рэспублікі Беларусь
เนื้อร้อง: มีคัช กลิมโกวิช (Mikhas Klimkovich) และอูลาจีมีร์ การึซนา, ค.ศ. 2002
ทำนอง: เญชเชร์ ซากาโลว์สกี (Niescier Sakałoŭski), ค.ศ. 1944
รับไปใช้: ค.ศ. 1955 (ทำนอง)
รับไปใช้ใหม่: 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2002 (พร้อมกับเนื้อร้องในปัจจุบัน)
ก่อนหน้า: "เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย"

ตัวอย่างเสียง
มือ เบียลารูซือ (บรรเลง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
มือ เบียลารูซือ (เบลารุส: Мы, беларусы, อักษรโรมัน: My, Belarusy, สัทอักษรสากล: [mɨ bʲeɫaˈrusɨ], "เรา, ชาวเบลารุส") เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการของเพลงชาติเบลารุส และและเป็นวรรคแรกที่ปรากฏอยู่ในเพลงนี้ ชื่ออย่างเป็นทางการคือ เพลงชาติสาธารณรัฐเบลารุส
เดิมเพลงนี้ประพันธ์ขึ้นและเริ่มใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2498 ในฐานะเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย ทำนองโดยเญชเชร์ ซากาโลว์สกี (Niescier Sakałoŭski) เนื้อร้องโดยมีคัช กลิมโกวิช (Mikhas Klimkovich) หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ทำนองของเพลงเดิมที่ซากาโลว์สกีแต่งไว้นั้นยังคงใช้อยู่ แต่เนื้อร้องเดิมถูกยกเลิกไป และมีการใช้เนื้อร้องใหม่ ซึ่งประพันธ์โดยมีคัช กลิมโกวิช และอูลาจีมีร์ การึซนา (Uladzimir Karyzna) ตามคำสั่งของประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเบลารุส ลงวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งเนื้อร้องดังกล่าวนี้ มีเนื้อหาถึงความเป็นมิตรของชาวเบลารุส การยกย่องถึงการสู้รบเพื่อชาติในอดีต และความมุ่งหวังต่ออนาคตในวันหน้า ส่วนทำนองนั้นยังคงความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์ของเบลารุสไว้
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย

บทความหลัก: เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย
เดิมเพลง "มือ เบียลารูซือ" นั้นใช้เป็นเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย (ภาษาเบลารุส: гімн Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі, ภาษารัสเซีย: гимн Белорусской Советской Социалистической Республики) ตั้งแต่วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 เป็นต้นมา โดยทำนองนั้นประพันธ์โดยเญชเชร์ ซากาโลว์สกี เนื้อร้องโดยมีคัช กลิมโกวิช เพลงนี้ได้มีการนำเสนอต่อคณะกรรมการพิจารณาเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซียตั้งแต่ปี พ.ศ. 2487 แต่กว่าจะรับรองให้ใช้ได้เป็นทางการนั้นก็ใช้เวลานานถึง 11 ปี

หลังจากที่เบลารุสได้ประกาศเอกราชจากสหภาพโซเวียตแล้ว จึงได้มีการแก้ไขเพลงชาติเพื่อลบล้างเนื้อเพลงชาติที่ใช้ในสมัยปกครองด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์ออกเสีย ความพยายามดังกล่าวเริ่มมีขึ้นในปี พ.ศ. 2538 จากการนำบทกวี "ข้าแต่พระเป็นเจ้าผู้ทรงศักดิ์" (O God Almighty) ซึ่งแต่งโดยนาตัลลา อาร์เซียนเนียวา (Natalla Arsiennieva) มาใช้เป็นเนื้อเพลงชาติ ทว่าข้อเสนอแนะดังกล่าวไม่บังเกิดผล แม้ว่าจะได้รับการสนับสนุนจากคณะกรรมาธิการในรัฐสภาเบลารุสก็ตาม
เพลงชาติสาธารณรัฐเบลารุส

ก่อนปี พ.ศ. 2545 มีกฎหมายเพียงฉบับเดียวที่กล่าวถึงสัญลักษณ์ประจำชาติอย่างเป็นทางการ คือ รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐเบลารุส หมวด 1 มาตรา 19 อันกล่าวไว้ว่า "สัญลักษณ์แห่งสาธารณรัฐเบลารุสในฐานะรัฐอธิปไตย ได้แก่ ธงชาติ ตราแผ่นดิน และเพลงชาติ" 
 
โดยสัญลักษณ์แต่ละอย่างนั้นจะมีกฎหมายเฉพาะกำกับไว้อีกชั้นหนึ่งด้วย 
กฎหมายเกี่ยวกับธงชาตินั้นไม่ได้บังคับใช้ จนกระทั่งคำสั่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเบลารุส เลขที่ 350 มีผลบังคับใช้ในวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งเป็นวันก่อนวันคล้ายวันประกาศเอกราชของเบลารุสในปีนั้นเพียงวันเดียว วัตถุประสงค์หลักของคำสั่งประธานาธิบดีดังกล่าวคือ ประกาศใช้เนื้อร้องใหม่ของเพลงชาติสาธารณรัฐเบลารุสอย่างเป็นทางการ พร้อมทั้งบัญญัติข้อบังคับในการบรรเลงเพลงในวาระและโอกาสต่าง ๆ
เพลงชาติสาธารณรัฐเบลารุส > ข้อบังคับตามกฎหมาย

การแสดงเพลงชาติในวาระต่าง ๆ จะต้องเป็นไปตามเนื้อร้องและทำนองตามที่กฎหมายได้บังคับไว้ สถานีโทรทัศน์และสถานีวิทยุต่าง ๆ ที่รัฐบาลเป็นเจ้าของจะต้องมีการบรรเลงเพลงชาติทุกวันในเวลา 6.00 น. ซึ่งเป็นเวลาเปิดสถานีและเวลาปิดสถานีของแต่ละสถานี ซึ่งโดยปกติแล้วคือเวลาเที่ยงคืน วาระที่สำคัญในการบรรเลงเพลงชาติได้แก่ ในพิธีการของทางราชการ ก่อนเริ่มการแข่งขันกีฬา และพิธีสาบานตนของผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี เป็นต้น ขณะที่มีการบรรเลงเพลงชาตินั้น ประชาชนต้องยืนตรงเพื่อแสดงความเคารพ สำหรับตำรวจหรือทหารนั้น ให้แสดงความเคารพตามวินัยตำรวจหรือทหาร เช่น การทำวันทยหัตถ์
สื่อ

มือ เบียลารูซือ (ขับร้อง)
จากรัฐบาลสาธารณรัฐเบลารุส บันทึกเสียงเมื่อ พ.ศ. 2545
มือ เบียลารูซือ (บรรเลง)
บรรเลงโดย วงดุริยางค์กองทัพเรือสหรัฐอเมริกา บันทึกเสียงเมื่อ พ.ศ. 2543
โน้ตเพลง

โน้ตดนตรีพร้อมเนื้อร้อง หน้า 1
โน้ตดนตรีพร้อมเนื้อร้อง หน้า 2
โน้ตดนตรี หน้า 1
โน้ตดนตรี หน้า 2
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเบลารุส เก็บถาวร 2009-04-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คำสั่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเบลารุสที่ 350
บทความเกี่ยวกับสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์รวมบันทึกเสียงเพลงชาติเบลารุส เก็บถาวร 2005-05-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อำเภอชุมพลบุรี

| อำเภอชุมพลบุรี |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Chumphon Buri
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 219 บริเวณเชิงสะพานข้ามแม่น้ำมูลในเขตอำเภอชุมพลบุรี
คำขวัญ: ชุมพลบุรี เขตทุ่งกุลา เมืองปลาไหล ผ้าไหมสวย รวยข้าวมะลิหอม งามพร้อมลำน้ำมูล
แผนที่จังหวัดสุรินทร์ เน้นอำเภอชุมพลบุรี
พิกัด: 15°21′3″N 103°23′20″E﻿ / ﻿15.35083°N 103.38889°E﻿ / 15.35083; 103.38889
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุรินทร์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 526.256 ตร.กม. (203.189 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 70,947 คน
 • ความหนาแน่น: 134.82 คน/ตร.กม. (349.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 32190
รหัสภูมิศาสตร์: 3202
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอชุมพลบุรี ถนนท่าตูม-ชุมพลบุรี ตำบลชุมพลบุรี อำเภอชุมพลบุรี จังหวัดสุรินทร์ 32190
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ชุมพลบุรี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสุรินทร์
ประวัติ

การตั้งบ้านเมืองชุมพลบุรีโดยสังเขป ได้กล่าวไว้ว่า พระยาสุรินทร์ภักดีศรีไผทสมันต์ (ม่วง) เจ้าเมืองสุรินทร์ กราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ขอตั้งบ้านทัพค่ายเป็นเมืองชุมพลบุรี และโปรดเกล้าฯ ให้พระวิเศษราชา ผู้ช่วยราชการเมืองสุรินทร์ เป็นเจ้าเมือง ราชทินนามที่ "พระฤทธิรณยุทธ" (ต้นตระกูลฤทธิรณในปัจจุบัน) อำเภอนามชุมพลบุรีนั้น โปรดเกล้าฯ พระราชทานนามเมืองตามพระนามข้าหลวงใหญ่ต่างพระองค์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ กรมหลวงมีสรรพสิทธิประสงค์ (พระองค์เจ้าชุมพลสมโภช) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2427 เป็นต้นมา รวมเป็นเมืองอยู่ 10 ปี
พุทธศักราช 2431 อุปฮาดเมืองสุวรรณภูมิ ในฐานะผู้รักษาเมืองและกรมการเมืองมีใบบอกกล่าวโทษเมืองมหาสารคาม เมืองสุรินทร์ เมืองศรีสะเกษ ว่าแย่งชิงเขตแขวงเมืองสุวรรณภูมิ ไปขอตั้งเป็นเมืองขึ้น คือ เมืองมหาสารคาม ขอตั้งบ้านนาเลา เป็น เมืองวาปีปทุม  เมืองสุรินทร์ ขอตั้งบ้านทัพค่ายเป็น เมืองชุมพลบุรี เมืองศรีสะเกษขอตั้งบ้านโนนหินกองเป็น เมืองราษีไศล ได้โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ข้าหลวงเมืองนครจำปาศักดิ์และข้าหลวงเมืองอุบลราชธานี ไต่สวนว่ากล่าวเรื่องนี้ แม้ว่าจะไต่สวนได้ความจริง แต่ก็รื้อถอนไม่ไหว เพราะเมืองทั้ง 3 นี้ ได้โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ตั้งเป็นเมืองขึ้นแก่เมืองทั้งสามมาหลายปีแล้ว จึงเป็นอันโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้คงเป็นเมืองขึ้นของทั้ง 3 เมืองตามเดิม
ต่อมาเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2480 ข้าหลวงประจำจังหวัดสุรินทร์ได้พิจารณาเห็นว่า บ้านเมืองมีความเจริญก้าวหน้าเป็นอันมาก การคมนาคมสะดวกขึ้น จึงกำหนดการเปลี่ยนแปลงการปกครองใหม่ โดยแยกตำบลพรหมเทพจากอำเภอชุมพลบุรีไปขึ้นต่ออำเภอท่าตูม ทำให้อำเภอชุมพลบุรีเป็นอำเภอเล็ก มีพลเมืองน้อย หาสมควรที่จะอยู่ในฐานะเป็นอำเภอไม่ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยุบอำเภอชุมพลบุรีเป็น กิ่งอำเภอชุมพลบุรี  มีเขตปกครอง รวม 3 ตำบล คือ ตำบลชุมพลบุรี ตำบลไพลขลา ตำบลยะวึก เมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2480 อยู่ในการปกครองของอำเภอท่าตูม
วันที่ 6 มิถุนายน 2492 ตั้งและเปลี่ยนแปลงเขตตำบลในท้องที่ กิ่งอำเภอชุมพลบุรี โดยโอนหมู่ 2,7,8,9,11,12,13,14,15,16,17,18 ตำบลยะวึก ตั้งขึ้นเป็น ตำบลเมืองบัว
วันที่ 23 ธันวาคม 2495 ตั้งและเปลี่ยนแปลงเขตตำบลในท้องที่ กิ่งอำเภอชุมพลบุรี โดย       โอนหมู่ 5,6,7,17 ตำบลชุมพลบุรี และหมู่ 9,11,12,13,16 ตำบลไพรขลา ตั้งขึ้นเป็น ตำบลนาหนองไผ่
โอนหมู่ 2,4,11,12,13,14,21,22 ตำบลชุมพลบุรี  ตั้งขึ้นเป็น ตำบลศรีณรงค์
ต่อมาเห็นว่ากิ่งอำเภอชุมพลบุรีเป็นเมืองสงบ ไม่มีโจรผู้ร้ายชุกชุมเหมือนกับอำเภออื่น ๆ ประกอบกับประชาชนก็อยู่เป็นสุข อุดมสมบูรณ์ ประชาชนจากถิ่นอื่นก็อพยพเข้ามาทำกินมากขึ้นและตั้งถิ่นฐานมั่นคง สภาพทั่วไปเจริญขึ้นมาก จึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอเป็นอำเภอ เรียกว่า อำเภอชุมพลบุรี ตั้งแต่วันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496
วันที่ 13 กรกฎาคม 2521 ตั้งและเปลี่ยนแปลงเขตตำบลในท้องที่ อำเภอชุมพลบุรี โดยโอนหมู่ 5,6,7,8,15,16,19,20,21,22 ตำบลเมืองบัว ตั้งขึ้นเป็น ตำบลสระขุด
วันที่ 30 กันยายน 2535 ตั้งและเปลี่ยนแปลงเขตตำบลในท้องที่ อำเภอชุมพลบุรี โดยโอนหมู่ 9,10,11,13,14 ตำบลยะวึก และหมู่ 4,10,11,12,17 ตำบลศรีณรงค์ ตั้งขึ้นเป็น ตำบลกระเบื้อง
วันที่ 1 กันยายน 2536 ตั้งและเปลี่ยนแปลงเขตตำบลในท้องที่ อำเภอชุมพลบุรี โดยโอนหมู่ 3,5,6,7,8,14,17,18 ตำบลไพรขลา ตั้งขึ้นเป็น ตำบลหนองเรือ
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอชุมพลบุรีตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพยัคฆภูมิพิสัย (จังหวัดมหาสารคาม) และอำเภอเกษตรวิสัย (จังหวัดร้อยเอ็ด)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าตูม
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอท่าตูม อำเภอสตึก และอำเภอแคนดง (จังหวัดบุรีรัมย์)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอแคนดง อำเภอคูเมือง และอำเภอพุทไธสง (จังหวัดบุรีรัมย์)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอชุมพลบุรีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9  ตำบล 124 หมู่บ้าน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  | ชุมพลบุรี |  | (Chumphon Buri) |  | 22 หมู่บ้าน |  |  |  | 6. |  | เมืองบัว |  | (Mueang Bua) |  | 17 หมู่บ้าน |  |
| 2. |  | นาหนองไผ่ |  | (Na Nong Phai) |  | 19 หมู่บ้าน |  |  |  | 7. |  | สระขุด |  | (Sa Khut) |  | 11 หมู่บ้าน |  |
| 3. |  | ไพรขลา |  | (Phrai Khla) |  | 12 หมู่บ้าน |  |  |  | 8. |  | กระเบื้อง |  | (Krabueang) |  | 10 หมู่บ้าน |  |
| 4. |  | ศรีณรงค์ |  | (Si Narong) |  | 13 หมู่บ้าน |  |  |  | 9. |  | หนองเรือ |  | (Nong Ruea) |  | 10 หมู่บ้าน |  |
| 5. |  | ยะวึก |  | (Yawuek) |  | 10 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอชุมพลบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลชุมพลบุรี ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลชุมพลบุรี
เทศบาลตำบลทุ่งศรีชุมพล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชุมพลบุรี (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลชุมพลบุรี)
เทศบาลตำบลสระขุด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสระขุดทั้งตำบล
เทศบาลตำบลยะวึก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยะวึกทั้งตำบล
เทศบาลตำบลนาหนองไผ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาหนองไผ่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลไพรขลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไพรขลาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลศรีณรงค์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีณรงค์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองบัว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองบัวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกระเบื้อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกระเบื้องทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองเรือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองเรือทั้งตำบล
ยี่นดอมะเล่

| ยี่นดอมะเล่ |
| --- | --- |
ยี่นดอมะเล่
เกิด: พ.ศ. 2389 ยี่นดอ อำเภอปยอ-บแว ภาคมัณฑะเลย์
เสียชีวิต: ป. พ.ศ. 2459
สัญชาติ: พม่า
อาชีพ: นักนาฏศิลป์หลวง
ยี่นดอมะเล่ (พม่า: ယင်းတော်မလေး, ออกเสียง: [jɪ́ɰ̃dɔ̀ma̰lé]; พ.ศ. 2389 – ป. พ.ศ. 2459) เป็นนักนาฏศิลป์หลวงในราชสำนักพม่า ซึ่งเป็นที่รู้จักดีในช่วงปลายสมัยโก้นบอง ยี่นดอมะเล่ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในสองมารดาแห่งนาฏศิลป์ยุคต้นของมัณฑะเลย์ร่วมกับซีนโก้มะเล่ ซึ่งเป็นนักนาฏศิลป์หลวงร่วมสมัยเพียงคนเดียวกับเธอ
ชีวิตช่วงต้น

ยี่นดอมะเล่เกิดเมื่อ พ.ศ. 2389 ที่ยี่นดอ ใน พ.ศ. 2405 เธอถูกเจ้าเมืองยี่นดอส่งไปยังมัณฑะเลย์เพื่อให้ทำหน้าที่เป็นนักนาฏศิลป์หลวงฝึกหัดของราชวงศ์
อาชีพนักนาฏศิลป์ของราชวงศ์

หนึ่งปีต่อมาเธอได้กลายเป็นนักนาฏศิลป์ชั้นนำในราชสำนัก โดยรับบทเป็นเจ้าหญิงบุษบาในละครราชสำนักอินทราวุธร่วมกับอีนองอู้ซานโตะ (အီနောင်ဦးစံတုတ်) ในไม่ช้าเธอก็ได้รับความนิยมในราชสำนัก เธอได้รับพระราชทานตำแหน่งและทรัพย์สินในยี่นดอ และเป็นที่รู้จักในนามยี่นดอมะเล่ (หรือคุณหญิงแห่งยี่นดอ)
ใน พ.ศ. 2411 ตามคำร้องขอของข้าหลวงเมืองพะโค คณะละครราชสำนักอินทราวุธซึ่งนำโดยยี่นดอมะเล่ ได้รับมอบหมายให้ไปแสดงละครราชสำนักให้กับริชาร์ด เบิร์ก อุปราชอินเดียคนที่ 4 และผู้สำเร็จราชการเอิร์ลแห่งเมโยคนที่ 6 ขณะที่เขากำลังพำนักอยู่ในย่างกุ้ง
ชีวิตในภายหลัง

หลังการสละราชสมบัติของพระเจ้าสีป่อ ใน พ.ศ. 2428 และเนื่องจากไม่มีผู้สนับสนุนหลัก คณะละครราชสำนักอินทราวุธจึงเกือบจะยุบไป อย่างไรก็ตาม เนื่องจากภริยาของนายกเทศมนตรีเมืองตองกวินสนับสนุนคณะละคร คณะละครจึงสามารถแสดงในพิธีที่จัดขึ้นในเมืองมัณฑะเลย์ได้
แปดปีหลังจากการสละราชสมบัติของพระเจ้าสีป่อ ยี่นดอมะเล่ตาบอดข้างหนึ่ง เธอยังคงป่วยอยู่จนถึงอายุหกสิบกว่า แม้ว่าจะแก่ตัวลงแล้ว แต่เธอยังคงเข้าร่วมคณะนาฏศิลป์ท้องถิ่นบางคณะ เมื่อใดก็ตามที่เธอร้องเพลงเกี่ยวกับการเสื่อมถอยของช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์ของเธอลงสู่สถานะที่ต่ำลง ผู้ชมทุกคนต่างก็รู้สึกเศร้าใจแทนเธอ
ไม่มีใครในรุ่นเธอที่สืบทอดความรู้เรื่องนาฏศิลป์ในราชสำนักพม่าจากยี่นดอมะเล่ ยกเว้นมะทเว่เล่ ลูกศิษย์ของเธอ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นนักนาฏศิลป์ยอดนิยม
ยี่นดอมะเล่รับบทเป็นเจ้าหญิงบุษบา
ตัวละครในไฟนอลแฟนตาซี XIII

บทความนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับไฟนอลแฟนตาซี XIII สำหรับบทความหลัก ดูที่ ไฟนอลแฟนตาซี XIII
ตัวละครในเกมไฟนอลแฟนตาซี XIII
ตัวละครหลัก > ไลท์นิง แคลร์ ฟาร์รอน อายุ 32 ปี

ไลท์นิง แคลร์ ฟาร์รอน ส่วนสูง 164 Cm. เธอเป็นอดีตทหารหญิงภายใต้สังกัดของรัฐบาลเมืองลอยฟ้าโคคูน มีเดม่อนอัญเชิญ คือ โอดิน ธาตุ : น้ำ
ตัวละครหลัก > เซราห์ ฟาร์รอน อายุ 18 ปี

เซราห์ ฟาร์รอน ส่วนสูง 158 Cm. (Serah Farron) (ญี่ปุ่น: セラ・ファロン; โรมาจิ: Sera Faron) เป็นเด็กหญิงอายุ 18 ปีจากโคคูน หลังจากที่พ่อแม่ของเธอตาย ไลท์นิงก็ได้เลี้ยงดูและคอยปกป้องเซราห์ไว้ตลอด แต่พวกเธอทั้งสองก็ทะเลาะกันอยู่บ่อยครั้ง เหตุผลหนึ่งมาจากการที่เซราห์ได้หมั้นกับสโนว์ ทำให้ไลท์นิงรู้สึกเกลียดชังความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง ต่อมาเซราห์บอกกับสโนว์และไลท์นิงว่า เธอถูกตราหน้าให้เป็นลาซีในขณะที่เธอกำลังออกสำรวจพัลซ์เวสเตจ (Pulse Vestage) ซึ่งเป็นสถานที่กบดานของฟาลซีอานิมา แต่กว่าที่ไลท์นิงจะช่วยเธอนั้นก็สายเกินไปแล้วเนื่องจากเซราห์ได้ถูกอนิมาลักพาตัวไป เซราห์ภายหลังได้เปลี่ยนภารกิจ จากที่เธอได้รับมอบหมายให้ปกป้องโคคูน ตอนนี้เธอกลับสนใจกับไลท์นิงและสโนว์มากกว่าก่อนที่ร่างของเธอจะแปลงเป็นคริสตัลเมื่อพวกเขาทั้งสองได้พบเธอ การเปลี่ยนแปลงภารกิจของเธอนี้เป็นแรงบันดาลใจให้กับลาซีอื่น ๆ ให้ทำตามเช่นกัน หลังจากที่เพื่อนของเธอทำลายออฟานลงในตอนท้ายเกม เซราห์ได้ชีวิตปกติกลับคืนมา และไลท์นิงก็ได้ยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับสโนว์
ในช่วงการพัฒนาของภาค XIII เซราห์เคยได้รับการเสนอให้เป็นตัวละครที่สามารถควบคุมได้ แต่ภายหลังมีข้อตกลงให้เธอเป็นตัวละครสนับสนุนแทนเนื่องจากปัญหาด้านเทคนิคต่าง ๆ เทะซึยะ โนะมุระ ในบทสัมภาษณ์ กล่าวว่าเขาออกแบบผมของเซราห์ให้แลดูเหมือนร่างเสมือนของไลท์นิง ต่อมา ยุโกะ โอะชิมะ จากวง AKB48 ได้รับข้อเสนอให้ออกแบบชุดพิเศษ 2 ชุดให้กับเซราห์ ซึ่งชุดแรกเป็นชุดสีดำใช้สำหรับการต่อสู้ในชื่อ "เอ็กซ์โปเชอร์แอนด์ดีเฟนส์" (ภายหลังเปลี่ยนเป็น "สไตล์แอนด์สตีล) และชุดที่สองเป็นชุดสีแดงสลับขาวในชื่อ "ลิตเทิลเรตไรด์ดิงฮูด" ซึ่งมีความหมายเป็นนัยว่าเหมือนเซราห์ในร่างผู้ใหญ่ หลังจากการโหวตเพื่อหาความนิยม ชุดที่ 2 ได้รับคะแนนสูงกว่า จึงทำให้ทางผู้ผลิตเลือกชุดที่สองให้อยู่ในเกมภาคเสริมโดยปริยาย โดยปล่อยออกมาในเดือนเมษายน 2012
เซราห์ได้รับการพากย์เสียงโดย ลอรา ไบลีย์ ในฉบับภาษาอังกฤษ และ มินะโกะ โคะโตะบุกิ ในฉบับภาษาญี่ปุ่น
ตัวละครหลัก > สโนว์ วิลเลียม อายุ 36 ปี

สโนว์ วินเลียม ส่วนสูง 184 cm. หัวหน้ากลุ่มโนระ กลุ่มต่อต้านรัฐบาลเมืองลอยฟ้าโคคูน มีเดม่อนอัญเชิญ คือ ศิวะ ธาตุ : น้ำ
ตัวละครหลัก > โฮป เอสต์ไฮม์

โฮป เอสต์ไฮม์ ส่วนสูง 156 Cm. (Hope Estheim) (ญี่ปุ่น: ホープ・エストハイム; โรมาจิ: Hōpu Esutohaimu) เป็นเด็กชายวัย 14 ที่ถูกขับไล่ออกจากโลกจำลองชื่อโคคูนในตอนปฐมบท โฮป เอสต์ไฮม์ และโนรา เอสต์ไฮม์แม่ของเขาถูกตราหน้าว่าเป็นเพิร์จ (Purge) หรือผู้ลี้ภัย ขณะที่พวกเขากำลังไปเที่ยวในเมืองชื่อโบตฮัม ด้วยคำชักชวนจากสโนว์ โนราเข้าร่วมกลุ่มต่อต้านรัฐบาลที่แฮงกิงเอตจ์ แต่ก็เสียชีวิตลงขณะต่อสู้กับทหารเพื่อปกป้องทั้งโฮปและสโนว์ เหตุการณ์นี้ส่งผลให้โฮปเกลียดสโนว์มาก หลังจากที่เขาถูกต้องคำสาปให้เป็นลาซี (l'Cie) โฮปเลือกที่จะติดตามไลท์นิงด้วยแผนลับที่จะลอบสังหารสโนว์ เมื่อเขาพบสโนว์ เขาก็พกมีดไว้ด้านหลังและเตรียมที่จะสังหารเขา แต่ก่อนที่เขาจะลงมือ เขาก็นึกได้ว่าสโนว์เคยให้คำสัญญากับเขาว่าจะทำสิ่งที่ชดเชยชีวิตแม่ของเขา ทำให้โฮปหยุดแผนการนี้ หลังจากที่โฮปกลับบ้านเพื่อไปพบบาร์ทโลมิวพ่อของเขา เขาบอกกับพ่อของเขาเรื่องโนราและปรับความเข้าใจกันระหว่างเขาทั้งสอง
เมื่อปี 2009 ในงานโตเกียวเกมโชว์ (TGS) มีการเปิดเผยว่าสีผมสีเงินของโฮปนั้นเดิมทีจะใช้เป็นสีผมของไลท์นิง แต่เมื่อได้ข้อตกลงว่าผมของไลท์นิงจะเป็นสีชมพู โฮปเลยได้สีผมนี้แทน ชุดของโฮปสำหรับภาค XIII-2 นั้นออกแบบโดย ฮิเดะโอะ มินะบะ และถึงแม้ว่าโฮปจะมีรูปลักษณ์อ่อนแอและเปราะบางในภาค XIII แต่เขาก็ได้รับการพัฒนาให้ดูเติบโตขึ้นในภาคถัดมาตามความปรารถนาของผู้ผลิตเกม โมะโทะมุ โทะริยะมะ กล่าวว่าตามมุมมองของไลท์นิงแล้ว พัฒนาการของโฮปเป็นสิ่งสำคัญในการขับเคลื่อนบทในภาค ไลท์นิงรีเทิร์น นอกจากนี้ ยังมีการออกแบบโมเดลโฮปในวัยผู้ใหญ่ แต่ทีมผู้ผลิตตัดสินใจคงภาพลักษณ์วัยรุ่นของเขาเอาไว้ ในบทสัมภาษณ์ในเวลาต่อมา โทะริยะมะบอกว่าถึงแม้ว่าโฮปจะเป็นที่ชื่นชอบของทีมงาน แต่โฮปนั้นขาดภาพลักษณ์ความเป็นผู้นำ จึงทำให้เขาเป็นเพียงแค่ตัวละครรองเท่านั้น วะตะนะเบะกล่าวในภายหลังว่าเขารู้สึกเหมือนโฮปเป็นตัวละครที่คอยเติมเต็มตัวละครไลท์นิงและเป็นปัจจัยสำคัญที่จะทำให้เธอเติบโตเหมือนคนทั่ว ๆ ไป
โฮปได้รับการพากย์เสียงโดย วินเซนต์ มาร์เทลลา ในฉบับภาษาอังกฤษ และ ยูกิ คะจิ ในฉบับภาษาญี่ปุ่น
ตัวละครหลัก > โนเอล ไครส์

เซราห์ ฟาร์รอน
โฮป เอสต์ไฮม์
องค์ประกอบร่างกาย

ในด้านสมรรถภาพทางกาย องค์ประกอบร่างกาย (อังกฤษ: body composition) ใช้อธิบายร้อยละของไขมัน กระดูก น้ำและกล้ามเนื้อในร่างกายมนุษย์ เนื่องจากเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อกินพื้นที่ในร่างกายมากกว่าเนื้อเยื่อไขมัน องค์ประกอบร่างกายและน้ำหนักเป็นตัวกำหนดส่วนที่ไม่ใช่ไขมันของร่างกาย (leanness) คนสองคนซึ่งเป็นเพศเดียวกันและมีน้ำหนักตัวเท่านั้นอาจดูต่างกันสิ้นเชิงเพราะมีองค์ประกอบร่างกายต่างกัน
ความหนาแน่นของร่างกาย

การประมาณค่าองค์ประกอบร่างกายที่แม่นยำที่สุดมาจากความหนาแน่นของร่างกายด้วยวิธีเข้าสมการความหนาแน่นเศษส่วน ซึ่งระบุว่าความหนาแน่นรวมของสารผสมที่มีสสารมากกว่าหนึ่งชนิด (ที่มีความหนาแน่นต่างกัน) สามารถคำนวณได้จากสัดส่วนและความหนาแน่นของสสารองค์ประกอบที่ทราบแต่ละชนิด สำหรับการหาค่าอค์ประกอบร่างกายมักสันนิษฐานว่าประกอบด้วยสี่สสารพื้นฐาน ("แบบจำลองสี่ส่วน") โดยมีสมการรูปทั่วไปดังนี้
โดยที่  Db = ความหนาแน่นของร่างกายรวม,  w = สัดส่วนของน้ำ,  f = สัดส่วนของไขมัน,  p = สัดส่วนของโปรตีน,  m = สัดส่วนของแร่ธาตุ,  Dw = ความหนาแน่นของน้ำ,  Df = ความหนาแน่นของไขมัน,  Dp = ความหนาแน่นของโปรตีน,  Dm = ความหนาแน่นของแร่ธาตุ
ในสิ่งแวดล้อมห้องปฏิบัติการวิจัย ความหนาแน่นรวมของร่างกาย (Db) คำนวณได้จากมวลและปริมาตร (Db = มวล/ปริมาตร) สามารถหามวลของร่างกายได้โดยชั่งน้ำหนักของบุคคลบนตราชั่งง่าย ๆ ปริมาตรของร่างกายหาได้ง่ายที่สุดและแม่นยำที่สุดโดยการให้บุคคลจุ่มตัวลงในน้ำทั้งตัวและคำนวณปริมาตรของน้ำจากน้ำหนักของน้ำที่ถูกแทนที่ (โดย "การชั่งน้ำหนักใต้น้ำ") สัดส่วนของน้ำ โปรตีนและแร่ธาตุในร่างกายหาได้จากการทดสอบทางเคมีและการวัดทางรังสี (radiometric) ความหนาแน่นของน้ำ ไขมัน โปรตีนและแร่ธาตุสามารถวัดหรือกะประมาณเอาก็ได้ แล้วจัดเรียงสมการใหม่เพื่อแก้หาสัดส่วนของไขมัน (f) จากค่าอื่น
โกลาบา

| โกลาบา กุลาบา (Kulābā) |
| --- | --- |
ย่าน
ด้านหน้าโรงแรมทัชมาฮาลพาเลซ ย่านโกลาบา
โกลาบา
พิกัด: 18°55′N 72°49′E﻿ / ﻿18.91°N 72.81°E﻿ / 18.91; 72.81
ประเทศ: อินเดีย
รัฐ: มหาราษฏระ
อำเภอ: มุมไบซิตี
เมือง: มุมไบ
โซน: 1
เขต: A
การปกครอง
 • ประเภท: องค์กรมุมไบ
 • องค์กร: พฤหันมุมไบ (MCGM)
ความสูง: 4 เมตร (13 ฟุต)
ภาษา
 • ทางการ: ภาษามราฐี
เขตเวลา: UTC+5:30 (IST)
PIN: 400005
รหัสพื้นที่: 022
ทะเบียนพาหนะ: MH 01
โลกสภา: มุมไบใต้
วิธนสภา: โกลาบา
โกลาบา (Colaba, [koˈlaːbaː] หรือ กุลาบา (ISO: Kulābā) เป็นส่วนหนึ่งของเมืองมุมไบ ประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งในสองแหลมที่ยื่นออกไปในทะลของเมืองมุมไบ อีกแหลมหนึ่งคือโวรลี ขณะอยู่ภายใต้การปกครองของโปรตุเกสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เกาะนี้รู้จักในชื่อกานดิล (Candil) ภายหลังบริเตนเข้ายึดครองเกาะในศตวรรษที่ 17 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โกลิโอ (Colio)
ชื่อโกลาบามาจากคำว่า โกลาภาต (Kolabhat) ในภาษาของชาวโกลี ชนพื้นเมืองท้องถิ่นของเกาะก่อนโปรตุเกสเข้ามายึดครอง โกลาบาในปัจจุบันประกอบขึ้นจากสองเกาะ: โกลาบา กับ โกลาบาน้อย (Little Colaba หรือ เกาะโอลด์วูแมนส์) และเกาะโกลาบาเคยเป็นหนึ่งในเจ็ดเกาะของบอมเบย์ ภายใต้การปกครองของโปรตุเกส
สถานที่ท่องเที่ยว

ถนนโกลาบา
หอดูดาวโกลาบา
หอประชุมโกวาสจี ชะฮันคีร์
บัลลาร์ดเอสเตต
อาสนวิหารพระนามศักดิ์สิทธิ์
ประภาคารโปรงส์
เกตเวย์ออฟอินเดีย
ท่าเรือซาสซูน
หอสมุดเดวิด ซาสซูน
เลโอโปลด์คาเฟ่
โรงแรมทัชมาฮาลพาเลซ
ระเบียงภาพ

คาเฟ่โมนเดการ์ (Cafe Mondegar)
ห้องชุดในโกลาบา
ภาพจากปี ค.ศ. 1826
ดูเพิ่ม

ป่าโกลาบา
ย่านธุรกิจอื่นในมุมไบ: ฟอร์ต, นริมาณพอยต์, วะษี, ซีบีดีเบลาปุระ, โวรลี, บานดรากุรลา, อาณเธรี, ปาเรลใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

History of Colaba
เรื่องของน้ำพุ

เรื่องของน้ำพุ เป็นวรรณกรรมที่แต่งจากเรื่องจริงของสุวรรณี สุคนธา โดยเป็นเรื่องของ น้ำพุ หรือ วงศ์เมือง นันทขว้าง  (13 มีนาคม 2499 - 28 พฤษภาคม 2517) ลูกชายของผู้เขียนที่ติดยาเสพติด โดยเนื้อเรื่องเป็นจดหมายที่น้ำพุเขียนถึงแม่ตอนไปอดยาที่สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอก
เรื่องของน้ำพุ ได้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง น้ำพุ ในปี พ.ศ. 2527 และละครโทรทัศน์ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2545