stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มารีโอ บาโลเตลลี
สโมสรอาชีพ > แมนเชสเตอร์ซิตี

วันที่ 12 สิงหาคม 2010 บาโลเตลลี่ตัดสินใจย้ายไปร่วมทีมแมนเชสเตอร์ซิตี ด้วยค่าตัว 21.8 ล้านปอนด์ โดยเป็นการร่วมงานกันอีกครั้งกับเจ้านายเก่า โรแบร์โต้ มันชินี่ โดยเลือกสวมเบอร์ 45 ที่ขอมาจาก เกร็ก คันนิ่งแฮม
วันที่ 19 สิงหาคม 2010 บาโลตลลี่ ลงประเดิมให้ทีม ในเกมบุกไปเยือนชนะ โปเลคติก้า ทิมิโซร่า 1-0 ในยูโรป้า ลีก จากนั้นวันที่ 24 ตุลาคม 2010 ก็เปิดซิงให้ทีมในเกมลีกทีแพ้อาร์เซนอลไป 3-0  ต่อมาวันที่ 30 ตุลาคม เข้าทำให้ทีมได้ 1 ประตู ในเกมเฉือนชนะ วูลฟ์แฮมป์ตัน ไป 2-1  
วันที่ 21 ธันวาคม 2010 เขาได้รับรางวัล โกลเด้น บอย ซึ่งได้รับถัดจาก ลิโอเนล เมสซี่ ในปีก่อน โดยไม่วายแขวะว่า เขาไม่รู้จัก แจ็ค วิลเชียร์ ของสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล แต่อย่างใด 
วันที่ 28 ธันวาคม 2010 เขาทำแฮตทริกครั้งแรกให้ทีม ในเกมถล่ม แอสตันวิลลา 4-0 
วันที่ 14 พฤษภาคม 2011 เขากลายเป็นแมนออฟเดอะแมตช์ในนัดชิงชนะเลิศ เอฟเอ คัพ ที่ชนะ สโต๊ค ซิตี้ ไป 1-0 เป็นโทรฟี่แรกของสโมสรในรอบ 35 ปี


2011-12 
     เขาประเดิมลูกแรกของฤดูกาล 2011-12 ในนัดที่ชนะ เบอร์มิงแฮม ซิตี้ ไป 2-0 ในถ้วยลีกคัพ 
     วันที่ 23 ตุลาคม 2011 เขากดสองลูก ในเกมถล่ม แมน ยูไนเต็ด คาสนามโอลด์แทรฟฟอร์ด 6-1 จากนั้นได้ประเดิมเกมถ้วยยุโรปครั้งแรก ที่พบกับบียาร์รีล โดยซัดจุดโทษไป 1 ลูก
ต่อมาเขาถูกเอฟเอ แบนห้ามลงสนามไป 4 เกม หลังจากตั้งใจเตะใส่ สก็อต พาร์กเกอร์  ในเกมพบ สเปอร์ส 
     อย่างไรก็ตาม เขาถูกวิพากษ์อย่างหนัก ในจังหวะแย่งกันยิงฟรีคิกกับ อเล็กซานเดร์ โคลารอฟ จนมีปากเสียงกัน
     วันที่ 8 เมษายน 2012 บาโลเตลลี่ ถูกแบนไปอีก 3 เกม หลังจากรับใบเหลืองไปอีก จากจังหวะไปปะทะกับ บาการี่ ซานญ่า ในเกมแพ้ อาร์เซนอล 1-0 จนมันชินี่ ต้องออกมาประกาศว่า จะให้โอกาสบาโลเตลลี่ เป็นครั้งสุดท้าย และพร้อมจะขายทิ้งหากมีปัญหาอีก ที่สุดแล้ว เขาจบซีซั่นนี้ด้วยการพาทีมคว้าแชมป์ พรีเมียร์ ลีก นับตั้งแต่หนสุดท้ายเมื่อปี 1968 


2012-13
     ในเดือน ธันวาคม 2012 เขามีปัญหาอีกครั้งจนถูกลงโทษปรับเงินค่าแรง 2 สัปดาห์ ในเรื่องความประพฤติ จนพลาดการเล่นไปอีก 11 เกม เพราะโทษแบน
สโมสรอาชีพ > เอ.ซี. มิลาน

วันที่ 29 มกราคม 2013 เอซีมิลานประกาสคว้าตัวเขามาร่วมทีม ด้วยสัญญา 5 ปี มูลค่า 20 ล้านปอนด์  โดย มันชินี่ บอกว่า นี่คือเรื่องที่ถูกต้องที่เขาย้ายไป และสักวันเขาจะกลายเป็นนักเตะที่ดีสุดในโลก โดย บาโลเตลลี่ ยังเลือกสวมเบอร์ 45 ตามเดิม 


2012-13
     วันที 3 มีนาคม 2013 บาโลเตลลี่ ประเดิมเหมาสองประตูให้ มิลาน ในเกมชนะ อูดิเนเซ่ 2-1 ต่อมาเขากดเบิ้ลได้อีก ในเกมเจอ ปาร์ม่า ซีซั่นนี้เขาโชว์ฟอร์มได้น่าประทับใจมาก จบซีซั่นซัดไป 12 ลูก จาก 13 เกม  และพาทีมคว้าโควต้ายูฟ่า แชมเปี้ยนส์ ลีก ได้ด้วย
 


2013-14 
     วันที่ 22 กันยายน 2013 เขาพลาดการทำจุดโทษเป็นครั้งแรก จากทั้งหมด 22 หน โดยถูกเซฟจาก เปเป เรน่า ในเกมแพ้ นาโปลี 2-1 
     โดยเกมที่ฮือฮาของเขาคือ เกมที่เสมอ ลิวอร์โน่ 2-2 เขายิงฟรีคิกจากระยะ 30 หลา ด้วยความแรง 109 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
 


2014-15
     วันที่ 21 สิงหาคม 2014 มิลานได้ตกลงขายเขาให้กับ สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล ด้วยค่าตัว 16 ล้านปอนด์ โดยมีรายงานว่า เขาเตรียมออกจากมิลาน พร้อมร่ำลาทีมไว้เรียบร้อยแล้ว
สโมสรอาชีพ > เอ.ซี. มิลาน > ฤดูกาล 2015-16

หลังจากไม่ประสบความสำเร็จที่ลิเวอร์พูล หลังสิ้นสุดฤดูกาล ในช่วงต้นฤดูกาลใหม่ บาโลเตลลีได้ย้ายกลับไปยังเอ.ซี. มิลาน อีกครั้ง ด้วยการยืมตัว ซึ่งเจ้าตัวก็ได้ให้คำยืนยันว่าจะปรับปรุงพฤติกรรมตัวเองเสียใหม่
ทีมชาติอิตาลี > ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012

วันที่ 10 มิถุนายน 2012 บาโลเตลลี่ กลายเป็นนักเตะผิวสีคนแรกที่ได้ลงสนามให้อิตาลีในทัวร์นาเม้นท์ใหญ่ ในเกมที่เสมอ สเปน 1-1 โดยเป็นเกมที่เขาโชว์ฟอร์มได้ย่ำแย่
ต่อมา วันที่ 18 มิถุนายน 2012 เขาก็ทำประตูแรกในรายการนี้ได้ในเกมชนะ ไอร์แลนด์ 2-1 โดยจังหวะฉลองประตู เขาถูก เลโอนาโด้ โบนุชชี่ ปิดปากไว้ เนื่องจากกลัวจะสร้างปัญหาอะไรขึ้นมา  
     

ต่อมาเขาถูก เซซาเร่ ปรันเดลลี่ ดรอปไว้ข้างสนาม เนื่องจากโชว์ฟอร์มไม่ดี โดยไฮไลต์สำคัญอยู่ที่การเหมาสองลูก พาทีมชนะ เยอรมนี ไป 2-1 ภายใน 40 นาทีแรกของเกม และพาทีมเข้าชิงชนะเลิศ แม้ที่สุดจะได้แค่รองแชมป์หลังแพ้ สเปน 4-0 ก็ตาม
ทีมชาติอิตาลี > ฟุตบอลโลก 2014 รอบคัดเลือก

วันที่ 1 มิถุนายน 2014 บาโลเตลลี่ ถูกเลือกเป็น 23 ผู้เล่นทีมชาติอิตาลี ชุดลุยบอลโลก 2014 โดยนัดเปิดสนาม เขายิงประตูชัยให้ทีมชนะ อังกฤษ 2-1 แต่อย่างไรก็ตาม พวกเขาตกรอบแรกของรายการนี้
สถิติ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> Division | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ฟุตบอลถ้วย> ลงเล่น | ฟุตบอลถ้วย> ประตู | ลีกคัพ> ลงเล่น | ลีกคัพ> ประตู | ยุโรป> ลงเล่น | ยุโรป> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู | รวม> ลงเล่น | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลูเมซซาเน | 2005–06 | Serie C1 | 2 | 0 | — | — | — | — | — | — | — | — | 2 | 0 |
| ลูเมซซาเน | Total | Total | 2 | 0 | — | — | — | — | — | — | — | — | 2 | 0 |
| อินเตอร์มิลาน | 2007–08 | เซเรียอา | 11 | 3 | 4 | 4 | — | — | 0 | 0 | 0 | 0 | 15 | 7 |
| อินเตอร์มิลาน | 2008–09 | เซเรียอา | 22 | 8 | 2 | 0 | — | — | 6 | 1 | 1 | 1 | 31 | 10 |
| อินเตอร์มิลาน | 2009–10 | เซเรียอา | 29 | 9 | 5 | 1 | — | — | 8 | 1 | 1 | 0 | 40 | 11 |
| อินเตอร์มิลาน | Total | Total | 59 | 20 | 11 | 5 | — | — | 14 | 2 | 2 | 1 | 86 | 28 |
| แมนเชสเตอร์ซิตี | 2010–11 | พรีเมียร์ลีก | 17 | 6 | 5 | 1 | 0 | 0 | 6 | 3 | — | — | 28 | 10 |
| แมนเชสเตอร์ซิตี | 2011–12 | พรีเมียร์ลีก | 23 | 13 | 0 | 0 | 2 | 1 | 6 | 3 | 1 | 0 | 32 | 17 |
| แมนเชสเตอร์ซิตี | 2012–13 | พรีเมียร์ลีก | 14 | 1 | 1 | 0 | 1 | 1 | 4 | 1 | 0 | 0 | 20 | 3 |
| แมนเชสเตอร์ซิตี | รวม | รวม | 54 | 20 | 6 | 1 | 3 | 2 | 16 | 7 | 1 | 0 | 80 | 30 |
| มิลาน | 2012–13 | เซเรียอา | 13 | 12 | 0 | 0 | — | — | — | — | — | — | 13 | 12 |
| มิลาน | 2013–14 | เซเรียอา | 30 | 14 | 1 | 1 | — | — | 10 | 3 | — | — | 41 | 18 |
| มิลาน | รวม | รวม | 43 | 26 | 1 | 1 | — | — | 10 | 3 | — | — | 54 | 30 |
| ลิเวอร์พูล | 2014–15 | พรีเมียร์ลีก | 16 | 1 | 4 | 0 | 3 | 1 | 5 | 2 | 0 | 0 | 28 | 4 |
| ลิเวอร์พูล | รวม | รวม | 16 | 1 | 4 | 0 | 3 | 1 | 5 | 2 | 0 | 0 | 28 | 4 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 174 | 67 | 22 | 7 | 6 | 3 | 45 | 14 | 3 | 1 | 250 | 92 |
สถิติ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| อิตาลี | 2010 | 2 | 0 |
| อิตาลี | 2011 | 5 | 1 |
| อิตาลี | 2012 | 9 | 4 |
| อิตาลี | 2013 | 13 | 7 |
| อิตาลี | 2014 | 4 | 1 |
| อิตาลี | 2015 | 0 | 0 |
| อิตาลี | 2016 | 0 | 0 |
| อิตาลี | 2017 | 0 | 0 |
| อิตาลี | 2018 | 3 | 1 |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | 36 | 14 |
สถิติ > ประตูในนามทีมชาติ

| # | Date | Venue | Opponent | Score | Result | Competition |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 11 November 2011 | Stadion Miejski, Wrocław |  โปแลนด์ | 1–0 | 2–0 | Friendly |  |  |  |  |  |  |
| 2. | 18 June 2012 | Municipal Stadium, Poznań |  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ | 2–0 | 2–0 | Euro 2012 |  |  |  |  |  |  |
| 3. | 28 June 2012 | National Stadium, Warsaw |  เยอรมนี | 1–0 | 2–1 | Euro 2012 |  |  |  |  |  |  |
| 4. | 28 June 2012 | National Stadium, Warsaw |  เยอรมนี | 2–0 | 2–1 | Euro 2012 |  |  |  |  |  |  |
| 5. | 16 October 2012 | San Siro, Milan |  เดนมาร์ก | 3–1 | 3–1 | 2014 World Cup qualifier |  |  |  |  |  |  |
| 6. | 21 March 2013 | Stade de Genève, Geneva |  บราซิล | 2–2 | 2–2 | Friendly |  |  |  |  |  |  |
| 7. | 26 March 2013 | Ta' Qali National Stadium, Ta' Qali |  มอลตา | 1–0 | 2–0 | 2014 World Cup qualifier |  |  |  |  |  |  |
| 8. | 26 March 2013 | Ta' Qali National Stadium, Ta' Qali |  มอลตา | 2–0 | 2–0 | 2014 World Cup qualifier |  |  |  |  |  |  |
| 9. | 16 June 2013 | Estádio do Maracanã, Rio de Janeiro |  เม็กซิโก | 2–1 | 2–1 | 2013 FIFA Confederations Cup |  |  |  |  |  |  |
| 10. | 19 June 2013 | Arena Pernambuco, Recife, Brazil |  ญี่ปุ่น | 3–2 | 4–3 | 2013 FIFA Confederations Cup |  |  |  |  |  |  |
| 11. | 10 September 2013 | Juventus Stadium, Turin, Italy |  เช็กเกีย | 2–1 | 2–1 | 2014 World Cup qualifier |  |  |  |  |  |  |
| 12. | 15 October 2013 | Stadio San Paolo, Naples, Italy |  อาร์มีเนีย | 2–2 | 2–2 | 2014 World Cup qualifier |  |  |  |  |  |  |
| 13. | 14 June 2014 | Arena Amazonia, Manaus, Brazil |  อังกฤษ | 2–1 | 2–1 | 2014 World Cup |  |  |  |  |  |  |
ณ วันที่ 14 June 2014.
เกียรติประวัติ > สโมสร

อินเตอร์มิลาน
Serie A (3): 2007–08, 2008–09, 2009–10
Coppa Italia (1): 2009–10
Supercoppa Italiana (1): 2008
UEFA Champions League (1): 2009–10
แมนเชสเตอร์ซิตี
Premier League (1): 2011–12
FA Cup (1): 2010–11
FA Community Shield (1): 2012
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

UEFA European Football Championship Runner up: 2012
FIFA Confederations Cup Third place: 2013
เกียรติประวัติ > รางวัลส่วนตัว

Golden Boy Award (1): 2010
Serie A Team of the Year (1): 2012–13
FA Cup Final Man of the Match (1): 2011
UEFA Euro Team of the Tournament (1): 2012
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอิตาลี – ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 บุฟฟอน (c)  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี  4 ดาร์มีอัน  5 มอตตา  6 กันเดรวา  7 อาบาเต  8 มาร์กีซีโอ  9 บาโลเตลลี  10 กัสซาโน  11 Cerci  12 ซีรีกู  13 เปริน  14 อากวีลานี  15 บาร์ซัลยี  16 เด รอสซี  17 อิมโมบีเล  18 ปาโรโล  19 โบนุชชี  20 Paletta  21 ปีร์โล  22 อินซิญเญ  23 แวร์รัตตี  ผู้ฝึกสอน: Prandelli  |  1 บุฟฟอน (c)  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี  4 ดาร์มีอัน  5 มอตตา  6 กันเดรวา  7 อาบาเต  8 มาร์กีซีโอ  9 บาโลเตลลี  10 กัสซาโน  11 Cerci  12 ซีรีกู  13 เปริน  14 อากวีลานี  15 บาร์ซัลยี  16 เด รอสซี  17 อิมโมบีเล  18 ปาโรโล  19 โบนุชชี  20 Paletta  21 ปีร์โล  22 อินซิญเญ  23 แวร์รัตตี  ผู้ฝึกสอน: Prandelli  |  |
| ด ค กดาวซัลโวฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป |
| --- | --- |
 1960:  Galić,  Heutte,  Ivanov,  Jerković &  Ponedelnik  1964:  Bene,  Novák &  Pereda  1968:  Džajić  1972:  จี. มึลเลอร์  1976:  D. Müller  1980:  Allofs  1984:  ปลาตีนี  1988:  ฟัน บัสเติน  1992:  แบร์คกัมป์,  Brolin,  Larsen &  Riedle  1996:  เชียเรอร์  2000:  ไกลเฟิร์ต &  Milošević  2004:  Baroš  2008:  บิยา  2012:  บาโลเตลลี,  ดซาโกเอฟ,  ก็อมเม็ส,  มันจูกิช,  โรนัลโด &  ตอร์เรส*  2016:  กรีแยซมาน  2020:  โรนัลโด* &  ชิก  2024:  คักโป,  เคน,  มีคาอูตัดเซ,  มูซีอาลา,  โอลโม &  ชรันตส์ 
*: Golden Boot award winner (when goals scored are tied)
บาโลเตลลีขณะที่ลงเล่นให้กับลิเวอร์พูล ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2014
ขณะที่ลงเล่นให้กับอิตาลี ในฟุตบอลยูโร 2012 นัดที่พบกับอังกฤษ
รายชื่อโรงภาพยนตร์ในกรุงเทพมหานคร

นี่คือ รายชื่อโรงภาพยนตร์ในกรุงเทพมหานคร
โรงภาพยนตร์ในเครือเมเจอร์ ซีนีเพล็กซ์

เมเจอร์ ซีนีเพล็กซ์
โลตัส พระราม 2 (3)
โลตัส บางปะกอก (3)
บิ๊กซี บางบอน (4) (เปิดเร็วๆนี้)
โรบินสัน ไลฟ์สไตล์ ลาดกระบัง (5)
ชาน แอท ดิ อเวนิว แจ้งวัฒนะ (5)
เกทเวย์ แอท บางซื่อ (6)
สุพรีม คอมเพล็กซ์ สามเสน (6)
บิ๊กซี เพชรเกษม (เพชรเกษม เพาเวอร์เซ็นเตอร์) (6)
แฟชั่นไอส์แลนด์ รามอินทรา (7) (เดิมเป็นอีจีวี แฟชั่นไอส์แลนด์)
เซ็นทรัล ปิ่นเกล้า (7) (เมเจอร์ เซ็นทรัล ปิ่นเกล้า) (เดิมเป็นอีจีวี เซ็นทรัล ปิ่นเกล้า, เมเจอร์ ซีนีเพล็กซ์ เซ็นทรัล ปิ่นเกล้า 10,11,12,14 โรง ตามลำดับ)
สุขุมวิท-เอกมัย (8)
เซ็นทรัล พระราม 2 (9)
เซ็นทรัล พระราม 3 (9) (เดิมเป็น United Artist Theatre สาขารัชดา-พระราม 3)
เซ็นทรัล บางนา (10)
โลตัส บางกะปิ (10)
ปิ่นเกล้า (10)
รัชโยธิน (15)
แบงค็อก มอลล์ (15) (เปิดเร็วๆนี้)
เมเจอร์ ซีเนม่า
เมเจอร์ บางแค - ซีคอนบางแค (10) (เดิมเป็นแกรนด์ อีจีวี ซีคอนบางแค, บางแค ซีนีเพล็กซ์)
พารากอน ซีนีเพล็กซ์ - สยามพารากอน (16)
ควอเทียร์ ซีเนอาร์ต - เอ็มควอเทียร์ (8)
เอสพลานาด ซีนีเพล็กซ์ - เอสพลานาด รัชดาภิเษก (12)
ไอคอน ซีเนคอนิค -  ไอคอนสยาม (14)
เอ็ม คอลเล็กชัน
พรอมานาด ซีนีเพล็กซ์ - เดอะ พรอมานาด (8)
อีสต์วิลล์ ซีนีเพล็กซ์ - เซ็นทรัล อีสต์วิลล์ (8)
บางกะปิ ซีนีเพล็กซ์ - เอ็มไลฟ์สโตร์ บางกะปิ (8) (เดิมเป็นเอสเอฟ ซีเนม่า สาขาเดอะมอลล์ บางกะปิ 9,14 โรง)
ซีคอน ซีนีเพล็กซ์ - ซีคอนสแควร์ ศรีนครินทร์ (8) (เดิมเป็นแกรนด์ อีจีวี ซีคอนสแควร์, เดิมมี 12,14 โรง)
โรงภาพยนตร์นอกกลุ่มโดยเมเจอร์ ซีนีเพล็กซ์
เอ็มบาสซี ดิโพลแมท สกรีนส์ - เซ็นทรัล เอ็มบาสซี (5)
วัน อัลทราสกรีนส์ - พาเหรด แอท วัน แบงค็อก (6)
โรงภาพยนตร์ในเครือเอสเอฟ ซีเนม่า

เอ็มพริเว่ ซีเนคลับ - เอ็มโพเรียม (5) (เดิมเป็น United Artist Theatre)
เอสเอฟ เวิลด์ ซีเนม่า - เซ็นทรัลเวิลด์ (15)
เอสเอฟ เอ็กซ์ ซีเนม่า
คริสตัล วีรันดา เอกมัย-รามอินทรา (8)
เซ็นทรัล ลาดพร้าว (10)
เซ็นทรัล พระราม 9 (11)
เอสเอฟ ซีเนม่า
บิ๊กซี เพชรเกษม 2 (4)
เซ็นทรัล รามอินทรา (6) (เดิมเป็น UMG)
เอ็มไลฟ์สโตร์ ท่าพระ (8) (เดิมเป็น NK THX 4 โรง)
เอ็มไลฟ์สโตร์ บางแค (8)
เทอร์มินอล 21 อโศก (8)
เทอร์มินอล 21 พระราม 3 (8)
เอ็มบีเคเซ็นเตอร์ (8) (เดิมมี 6 โรง)
โรงภาพยนตร์ในเครืออื่น ๆ

เซ็นจูรี่ เดอะมูฟวี่พลาซา
สุขุมวิท-อ่อนนุช (6)
อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ (7)
โรงภาพยนตร์เฮาส์ - สามย่านมิตรทาวน์ (3)
เมเจอร์ ฮอลลีวูด
รามคำแหง (10)
โรงภาพยนตร์เดี่ยวที่ยังเปิดบริการ

พหลเธียเตอร์ (ชื่อเดิม พหลโยธินรามา สะพานควาย ฉายภาพยนตร์ผู้ใหญ่)
โรงภาพยนตร์อิสระ

แบงค็อกสกรีนนิงรูม (ถูกรับช่วงต่อและเปลี่ยนชื่อเป็น Doc Club & Pub.)
พ.ศ. 1188

| --- | --- |
ศตวรรษ::  6  7  8
ปี::  1185  1186  1187  1188  1189  1190  1191
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 1187–1188
ปฏิทินกริกอเรียน: 645 DCXLV
Ab urbe condita: 1398
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 94 ԹՎ ՂԴ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 5395
ปฏิทินศกบาหลี: 566–567
ปฏิทินเบงกอล: 51–52
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 1595
พุทธศักราช: 1189
ปฏิทินพม่า: 7
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6153–6154
ปฏิทินจีน: 甲辰年 (มะโรงธาตุไม้) 3342 หรือ 3135     — ถึง — 乙巳年 (มะเส็งธาตุไม้) 3343 หรือ 3136
ปฏิทินคอปติก: 361–362
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 1811
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 637–638
ปฏิทินฮีบรู: 4405–4406
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 701–702
 - ศกสมวัต: 566–567
 - กลียุค: 3746–3747
ปฏิทินโฮโลซีน: 10645
ปฏิทินอิหร่าน: 23–24
ปฏิทินอิสลาม: 24–25
ปฏิทินญี่ปุ่น: ไทกะ 1 (大化元年)
ปฏิทินชวา: 536–537
ปฏิทินจูเลียน: 645 DCXLV
ปฏิทินเกาหลี: 2978
ปฏิทินหมินกั๋ว: 1267 ก่อน ROC 民前1267年
ปฏิทินนานักชาฮี: −823
ซิลูซิดศักราช: 956/957 AG
ปฏิทินทิเบต: 阳木龙年 (ธาตุไม้เพศผู้-มะโรง) 771 หรือ 390 หรือ −382     — ถึง — 阴木蛇年 (ธาตุไม้เพศเมีย-มะเส็ง) 772 หรือ 391 หรือ −381
พุทธศักราช 1188 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 645 - มีนาคม ค.ศ. 646
มหาศักราช 567
เหตุการณ์ > ตามสถานที่ > จักรวรรดิไบแซนไทน์

อะเล็กซานเดรียก่อกบฏต่อการปกครองของชาวอาหรับ เมื่อมีกองเรือไบแซนไทน์จำนวน 300 ลำปรากฏตัวขึ้น และกองทัพไบแซนไทน์จึงสามารถยึดเมืองคืนมาได้ อับดุลลอฮ์ อิบน์ ซะอัด ผู้ว่าการอาหรับแห่งอียิปต์บุกจู่โจมแล้วยึดคืน เขาเริ่มสร้างกองเรือมุสลิม
เหตุการณ์ > ตามสถานที่ > ญี่ปุ่น

10 กรกฎาคม – อุบัตการณ์อิชชิ: เจ้าชายนากะ-โนะ-โอเอะและฟูจิวาระ โนะ คามาตาริลอบสังหารโซงะ โนะ อิรูกะในช่วงรัฐประหารในพระราชวัง
จักรพรรดินีโคเงียวกุถูกบังคับให้สละราชสมบัติให้แก่โคโตกุ พระอนุชาผู้มีพระชนมพรรษา 49 พรรษา ซึ่งกลายเป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 36
นากะ-โนะ-โอเอะกลายเป็นมกุฎราชกุมาร ผู้สนับสนุนผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เจ้าชายโชโตกุกึ่งตำนาน ได้อำนาจสูงสุดในญี่ปุ่น
โคโตกุสร้างเมืองใหม่ที่นานิวะ และย้ายเมืองหลวงจากแคว้นยามาโตะ เมืองหลวงนี้มีท่าเรือ สถาปนาการค้าระหว่างประเทศและความสัมพันธ์ทางการทูต
จักรพรรดิโคโตกุสถาปนาการปฏิรูปไทกะ: การปฏิรูปที่ดินอิงจากแนวคิดขงจื๊อและปรัชญาจากจีน (ปีโดยประมาณ)
เน็งโงแรกที่มาจากระบบศักราชของจีน (เหนียนเฮ่า) เริ่มต้นด้วยปีไทกะ (ความสำคัญไม่กระจ่าง ต้องการอธิบายเพิ่มเติม)
เหตุการณ์ > ตามสถานที่ > จีน

1 พฤษภาคม – ความขัดแย้งครั้งแรกของโคกูรยอ–ถัง: กองทัพสำรวจจีนภายใต้การนำของจักรพรรดิถังไท่จงข้ามแม่น้ำเหลียวเข้าสู่โคกูรยอ (หนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี)
18 กรกฎาคม – กองทัพถังภายใต้การนำของหลี่ฉือจี้เคลื่อนไปทางตะวันออกเฉียงใต้ไปยังแม่น้ำยาลฺวี่ แล้วทำการล้อมเมืองอานชื่อ (ในมณฑลเหลียวหนิง)
กันยายน – ถังไท่จงไม่สามารถถึงป้อมปราการอานชื่อที่ยาง มันชุน ขุนพลชาวเกาหลีกันไว้ เมื่อเสบียงอาหารเริ่มลดน้อยลง พระองค์จึงถอนกำลังออกไป ทำให้การล้อมอานชื่อสิ้นสุดลง
13 ตุลาคม – จักรพรรดิถังไท่จงถูกบังคับให้สั่งถอนทัพจากโคกูรยอ
เหตุการณ์ > ตามหัวข้อ > ศาสนา

เสวียนจั้ง ภิกษุชาวจีน เดินทางกลับประเทศจีนหลังแสวงบุญที่อินเดียถึง 16 ปี ท่านได้รับการต้อนรับอย่างสมเกียรติจากจักรพรรดิถังไท่จง
เจดีย์ห่านป่าใหญ่ที่วัด Ci'en ซีอาน (มณฑลฉ่านซี) สร้างขึ้นครั้งแรกในช่วงราชวงศ์ถัง (ปีโดยประมาณ)
วันเกิด

จิโต จักรพรรดินีญี่ปุ่น (สวรรคต ค.ศ. 703)
ยอห์นแห่งดามัสกัส ปิตาจารย์แห่งคริสตจักรซีเรีย (หรือ ค.ศ. 676)
มุญาฮิด อิบน์ ญับร์ นักวิชาการชาวอาหรับ (หรือ ค.ศ. 642)
ยะซีดที่ 1 เคาะลีฟะฮ์มุสลิม (สวรรคต ค.ศ. 683)
วันถึงแก่กรรม

26 เมษายน – ริชาริอุส ฤษีและนักพรตชาวแฟรงก์
10 กรกฎาคม – โซงะ โนะ อิรูกะ รัฐบุรุษญี่ปุ่น
21 ตุลาคม – เจินจู ข่าน ข่านแห่งเซฺวเหยียนถัว
ไม่ทราบวันที่
อัลค็อนซาอ์ นักกวีชาวอาหรับ (เกิด ค.ศ. 575)
เฉิน เหวินเปิ่น บรรณาธิการของโจวชู (เกิด ค.ศ. 595)
หลี่ เฉิงเฉียน มกุฎราชกุมารราชวงศ์ถัง
โซงะ โนะ เอมิชิ รัฐบุรุษญี่ปุ่น (เกิด ค.ศ. 587)
เหยียน ชือกู่ นักเขียนชาวจีนสมัยราชวงศ์ถัง (เกิด ค.ศ. 581)
คาซีมีร์ มาเลวิช

| คาซีมีร์ มาเลวิช |
| --- | --- |
Казимир Малевич
ถ่ายราว 1925
เกิด: 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1879(1879-02-23) เคียฟ จักรวรรดิรัสเซีย (ปัจจุบันคือกรุงเคียฟ ประเทศยูเครน)
เสียชีวิต: 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1935(1935-05-15) (56 ปี) เลนินกราด, สาธารณรัฐโซเวียตรัสเซีย, สหภาพโซเวียต (ปัจจุบันคือกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย)
สัญชาติ: จักรวรรดิรัสเซีย (1879–1917) สหภาพโซเวียต (1922–1935)
การศึกษา: Moscow School of Painting, Sculpture and Architecture
ผลงานเด่น: An Englishman in Moscow, 1914; Black Square, 1915; White on White, 1918
ขบวนการ: คติซูพรีมาติสต์
คาซีมีร์ เซเวรีโนวิช มาเลวิช (เบลารุส: Казімір Севярынавіч Малевіч; เยอรมัน: Kasimir Malewitsch; โปแลนด์: Kazimierz Malewicz; รัสเซีย: Казими́р Севери́нович Мале́вич [kəzʲɪˈmʲir sʲɪvʲɪˈrʲinəvʲɪtɕ mɐˈlʲevʲɪtɕ]; ยูเครน: Казимир Северинович Малевич, อักษรโรมัน: Kazymyr Severynovych Malevych) เป็นศิลปินกลุ่มล้ำยุครัสเซียและนักทฤษฎีศิลปะ เป็นผู้มีผลงานบุกเบิกและผู้เขียนซึ่งต่อมาเป็นอิทธิพลให้แก่ศิลปะนามธรรมในศตวรรษที่ 20
เขาเกิดในเคียฟซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศยูเครน ในครอบครัวเชื้อสายโปแลนด์ แนวคิดของเขาด้านคติซูพรีมาติสต์ ได้พยายามพัฒนารูปแบบการแสดงออกที่ห่างไกลจากโลกของรูปทรงธรรมชาติ (ความเป็นรูปธรรม) ให้มากที่สุด เพื่อเข้าถึง "อำนาจสูงสุดแห่งความรู้สึกบริสุทธิ์" และจิตวิญญาณ
วิกฤตการณ์วังหน้า

กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ
วิกฤตการณ์วังหน้า (อังกฤษ: Front Palace Crisis) เป็นวิกฤตการณ์ทางการเมืองที่เกิดขึ้นในราชอาณาจักรสยามตั้งแต่วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2417 ถึงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2418 วิกฤตการณ์ดังกล่าวเป็นการแย่งชิงอำนาจระหว่างกลุ่มปฏิรูปนำโดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และกลุ่มอนุรักษ์นิยมนำโดยกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ กรมพระราชวังบวรสถานมงคล เจ้าฟ้าจุฬาลงกรณ์พระราชโอรสองค์โตในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2411 พร้อมกับที่พระองค์เจ้ายอดยิ่งยศ กรมหมื่นบวรวิไชยชาญพระราชโอรสองค์โตในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวได้รับสถาปนาให้เป็นวังหน้าโดยเจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) สมุหพระกลาโหมผู้ทรงอำนาจและอิทธิพลในวันเดียวกัน
การปฏิรูปที่ก้าวหน้าของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวปลุกเร้าความเดือดดาลของกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญและขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่เห็นว่าอำนาจและอิทธิพลของตนถูกกัดเซาะอย่างช้า ๆ เหตุเพลิงไหม้ในพระบรมมหาราชวังทำให้เกิดการเผชิญหน้ากันอย่างเปิดเผยระหว่าง 2 ฝ่าย ส่งผลให้กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญต้องหลบหนีไปยังสถานกงสุลอังกฤษ ในที่สุดทางตันก็คลี่คลายได้ด้วยการปรากฏตัวของเซอร์แอนดรูว์ คลาร์ก ผู้ว่าการของสเตรตส์เซตเทิลเมนต์ ซึ่งสนับสนุนองค์กษัตริย์เหนือพระญาติของพระองค์ ต่อมาวังหน้าก็ถูกลดอำนาจและกำลังพลลง และหลังจากที่กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญทิวงคตในปี 2428 ปีต่อมาตำแหน่งวังหน้าก็ถูกยกเลิกไป
ปฐมบท > กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ

นับตั้งแต่การสถาปนาสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจุฑามณี กรมขุนอิศเรศรังสรรค์ขึ้นเป็นพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวโดยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ผู้เป็นพระเชษฐาเมื่อปี 2394 วังหน้าก็ได้รับอำนาจและบารมีเป็นจำนวนมาก เนื่องจากสยามไม่มีกฎมณเฑียรบาลว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ตำแหน่งวังหน้าจึงมีความเหมาะสมในตำแหน่งรัชทายาทโดยสันนิษฐานที่จะได้สืบราชบัลลังก์ วังหน้ายังมีกองทัพของตัวเองมากกว่า 2,000 นายที่ฝึกฝนและติดอาวุธแบบตะวันตก พระองค์ยังมีกองทัพเรือของพระองค์เองด้วยประกอบด้วยเรือจักรไอน้ำหลายลำ วังหน้ายังมีส่วนแบ่งรายได้ของรัฐมากกว่า 1 ใน 3 ของแผ่นดินที่มอบให้กับพระองค์โดยตรงสำหรับการบำรุงดูแลเหล่าขุนนาง มหาดเล็ก ราชสำนัก และนางสนม
ในเดือนสิงหาคม 2411 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวติดเชื้อมาลาเรียขณะทรงเสด็จไปทอดพระเนตรสุริยุปราคาที่ตำบลหว้ากอเมืองประจวบคีรีขันธ์ พระองค์เสด็จสวรรคตในอีก 6 สัปดาห์ต่อมาคือในวันที่ 1 ตุลาคม เจ้าฟ้าจุฬาลงกรณ์ กรมขุนพินิตประชานารถ พระราชโอรสองค์โตซึ่งมีพระชนมายุเพียง 15 พรรษาในขณะนั้น ได้เป็นกษัตริย์อย่างเป็นเอกฉันท์ท่ามกลางที่ประชุมของพระราชวงศ์อาวุโส, ขุนนางชั้นผู้ใหญ่และพระสงฆ์ โดยมีเจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) เป็นประธานในการประชุม ซึ่งได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ด้วย
ในระหว่างการประชุมเจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ได้เสนอพระนามพระองค์เจ้ายอดยิ่งยศ กรมหมื่นบวรวิไชยชาญเป็นวังหน้าองค์ต่อไปซึ่งเกือบทั้งหมดในที่ประชุมเห็นด้วยในการเสนอพระนาม ยกเว้นพระองค์เจ้าปราโมช กรมขุนวรจักรธรานุภาพที่ไม่เห็นด้วย กรมขุนวรจักรธรานุภาพแย้งว่าการแต่งตั้งตำแหน่งที่สำคัญเช่นนี้เป็นพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์แต่เพียงพระองค์เดียว ไม่ใช่ของที่ประชุม และที่ประชุมควรรอจนกว่าองค์กษัตริย์จะบรรลุนิติภาวะสามารถแต่งตั้งได้ด้วยพระองค์เอง อีกทั้งตำแหน่งวังหน้าไม่สามารถสืบต่อทางสายพระโลหิตและการแต่งตั้งโอรสของอดีตวังหน้าอาจเป็นอันตรายได้ การเสนอพระนามกรมหมื่นบวรวิไชยชาญเสนอโดยเจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ผู้มีอำนาจ โดยเสนอพระนามของพระบรมวงศานุวงศ์ผู้มีความสามารถและประสบการณ์เป็นวังหน้าองค์ใหม่ (เป็นลำดับแรกในการสืบราชบัลลังก์) เจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ตัดสินใจโต้กลับโดยกล่าวหากรมขุนวรจักรธรานุภาพว่า ที่ไม่ยอมนั้น อยากจะเป็นเองหรือ กรมขุนวรจักรธรานุภาพตรัสตอบอย่างเบื่อหน่ายว่า ถ้าจะให้ยอมก็ต้องยอม ส่งผลให้กรมหมื่นบวรวิไชยชาญ พระชนมายุ 30 พรรษา ได้รับสถาปนาให้เป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคลพระองค์ที่ 5
วันที่ 11 พฤศจิกายน 2411 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งเป็นพระญาติของกรมราชวังบวรวิไชยชาญ สวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์สยามในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกครั้งที่ 1 ณ พระบรมมหาราชวัง
ปฐมบท > พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

เมื่อวันที่ 20 กันยายน 2416 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวบรรลุนิติภาวะอย่างเป็นทางการเมื่อพระชนมายุ 20 พรรษา ส่งผลให้ตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของเจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ต้องสิ้นสุดลง ในช่วง 5 ปีแห่งการสำเร็จราชการแทนพระองค์ กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญได้ตัดสินพระทัยจำกัดบทบาทและพระราชอำนาจของพระองค์เพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ที่แต่งตั้งพระองค์ให้ดำรงตำแหน่ง ภายหลังการยุบตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญจึงได้ตัดสินพระทัยกลับคืนสู่พระราชอำนาจในพระราชสำนักอีกครั้ง โชคไม่ดีที่ในเวลาเดียวกัน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระอนุชาของพระองค์ (ในนามของกลุ่มสยามหนุ่ม) กำลังพยายามรวมพระราชอำนาจกลับคืนสู่องค์กษัตริย์ซึ่งสูญเสียไปตั้งแต่พระราชบิดาเสด็จสวรรคต ด้วยแรงผลักดันจากการศึกษาแบบตะวันตก กลุ่มสยามหนุ่มจึงมุ่งหวังที่จะรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง และสร้างชาติให้เข้มแข็งภายใต้ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจำเป็นต้องดำเนินการปฏิรูปที่รุนแรงในทุกส่วนของรัฐบาล
ในปี 2416 หลังพระราชพิธีบรมราชาภิเษกครั้งที่ 2 พระองค์โปรดเกล้าฯ  ให้จัดตั้งหอรัษฎากรพิพัฒน์ (ปัจจุบันคือกระทรวงการคลัง) จัดตั้งขึ้นเพื่อลดความซับซ้อนและปรับปรุงระบบการจัดเก็บภาษีและรายได้ของรัฐเข้าสู่ท้องพระคลังให้ทันสมัย อย่างไรก็ตาม ในเวลาเดียวกัน มันก็กีดกันการควบคุมภาษีที่ดินของขุนนาง (ในฐานะเจ้าของที่ดิน) ซึ่งถือเป็นรายได้ส่วนใหญ่ของพวกเขามาหลายชั่วอายุคน
บรรณานุกรม

Bowring, Sir John (2003 (originally 1857)). The Kingdom and People of Siam: With a Narrative of the Mission to That Country in 1855. (Volume 1). United Kingdom: Adamant Media Corporation. ISBN 0-543-88704-9. {{cite book}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |date= (help) Full text also at Google Books: The Kingdom and People of Siam
Prince Chula Chakrabongse, HRH (1967). Lords of Life: A History of the Kings of Thailand. United Kingdom: Alvin Redman Limited.
Englehart, Neil A. (2001). "Culture and Power in Traditional Siamese Government" (Southeast Asia Program Series) (Southeast Asia Program Studies, 18). United States: Cornell University Southeast Asia Program Publications. ISBN 0-877-27135-6.
Kesboonchoo Mead, Kullada (2004). The Rise and Decline of Thai Absolutism. United Kingdom: Routledge Curzon. ISBN 0-415-29725-7.
Vetch, Robert Hamilton (2005). Life of Lieutenant General the Honorable Sir Andrew Clarke. United Kingdom: Kessinger Publishing. ISBN 1-417-95130-3. Full text also at 'archive.org': Life of Sir Andrew Clarke
ศิลาวิทยา

ภาพตัดของเม็ดทราย ภูเขาไฟที่มองเห็นภายใต้กล้องจุลทรรศน์
ศิลาวิทยา (อังกฤษ: petrology; จาก กรีกโบราณ  πέτρος (pétros) 'หิน' และ  -λογία (-logía) 'ศึกษา') เป็นสาขาหนึ่งของธรณีวิทยาที่ศึกษาหิน วิทยาแร่ องค์ประกอบ เนื้อสัมผัส โครงสร้าง และสภาวะที่เกิดขึ้น ศิลาวิทยาแบ่งออกเป็น วิทยาหินอัคนี วิทยาหินแปร และ วิทยาหินตะกอน โดยทั่วไปแล้ววิทยาหินอัคนีและหินแปรจะสอนควบคู่กัน เนื่องจากทั้งสองวิชามีการใช้วิชาเคมี วิธีการทางเคมีและไดอะแกรมเฟสเป็นอย่างมาก วิชาหินตะกอนมักสอนควบคู่ไปกับวิชาลำดับชั้นหิน เนื่องจากวิชานี้เกี่ยวข้องกับกระบวนการที่ก่อตัวเป็นหินตะกอน
แกรนด์ดัชชีเวือทซ์บวร์ค

แกรนด์ดัชชีเวือทซ์บวร์ค (เยอรมัน: Großherzogtum Würzburg) เป็นแกรนด์ดัชชีของเยอรมนีซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองเวือทซ์บวร์ค ดำรงอยู่ในช่วงต้นศตวรรษที่ 19