stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซานเลอูโช
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1750 พระเจ้าคาร์ลที่ 7 แห่งเนเปิลส์มีพระบรมราชโองการในมนตรีแบร์นาร์โด ตานุชชีเลือกที่ตั้งที่เดิมเป็นเรือนล่าสัตว์สสำหรับตระกูลอากวาวีวา สำหรับการก่อสร้างสถานที่สำหรับการทดลองทางสังคมและเทคโนโลยี ซึ่งเป็นโครงการผสมระหว่างการสร้างประชาคมที่สนองทั้งความต้องการทางด้านความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี และความต้องการทางสังคม ในระยะแรกซานเลอูโชเป็นสถานที่สำหรับการพักผ่อนจากการหาความสำราญในการล่าสัตว์ที่สร้างบนซากวัดซานเลอูโชที่สะพานส่งน้ำนำน้ำจากน้ำตกไปยังพระราชวังกาแซร์ตาที่ออกแบบโดย สถาปนิกลุยจี วันวีเตลลี พระราชโอรสองค์ที่สามในพระเจ้าคาร์ล พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 4 แห่งเนเปิลส์ทรงสร้างตำหนักล่าสัตว์ส่วนพระองค์ ณ ที่นั้น พระองค์ทรงเป็นนักล่าสัตว์ผู้มีความสามารถและไม่โปรดชีวิตอันหรูหราในราชสำนัก ซานเลอูโชจึงได้รับการเลือกโดยพระเจ้าคาร์ลและพระราชโอรสทรงสร้างโรงงานไหม กลุ่มสิ่งก่อสร้างกลายมาเป็นสถานที่สำหรับผลิตไหมซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างประเภทที่ล้ำยุคของคริสต์ศตวรรษที่ 18 สถาปนิกฟรานเชสโค โคลเลชินีเป็นผู้ออกแบบโรงงานอุตสาหกรรม ที่กี่ที่ส่งเสียงดังติดตั้งเคียงข้างกับห้องชุดที่ประทับและห้องนั่งเล่นกลายเป็นชาเปลสำหรับคนงาน
จากนั้นก็ได้มีการสร้างหมู่บ้านสำหรับคนงานที่ขยายตัวจนกลายเป็นเมืองอุตสาหกรรม ที่ในปี ค.ศ. 1789 กลายเป็น "Real Colonia dei Setaioli" ("ราชอาณานิคมช่างทอไหม") พระเจ้าเฟอร์ดินานด์มีพระราชประสงค์ที่จะทำการขยายให้ใหญ่โตขึ้นเป็นเมืองใหญ่ที่เรียกว่า "แฟร์ดีนันโดโปลี" แต่ต้องมาหยุดยั้งลงเนื่องมาจากการรุกรานของฝรั่งเศส
ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของซานเลอูโชที่เลื่องลือไปทั่วยุโรปได้รับการใช้เป็นแบบฉบับ สมาชิกของประชาคมมีอภิสิทธิ์เทียบเท่ากับระบบการประกันสังคมในปัจจุบัน การปฏิวัติในปี ค.ศ. 1799 ยุติความก้าวหน้าของโครงการสร้างแฟร์ดีนันโดโปลีโดยกะทันหัน แต่รีสอร์ตซานเลอูโชเจริญตัวขึ้นระหว่างการยึดครองของฝรั่งเศสระหว่าง ค.ศ. 1806 จนถึง ค.ศ. 1815
ดูเพิ่ม

มรดกโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซานเลอูโช
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์โรม ทรัพย์สินของสันตะสำนักในนครดังกล่าวซึ่งได้รับสิทธิสภาพนอกอาณาเขต และซานปาโอโลฟูโอรีเลมูรา1  โบสถ์และคอนแวนต์ซานตามารีอาเดลเลกราซีเอของคณะดอมินิกันพร้อมด้วยจิตรกรรม "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ฟลอเรนซ์  เวนิสและทะเลสาบน้ำเค็ม  จัตุรัสดูโอโม ปิซา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานจีมิญญาโน  ซัสซีและอุทยานโบสถ์หินแห่งมาเตรา  นครวีเชนซาและคฤหาสน์แบบปัลลาดีโอแห่งแคว้นเวเนโต  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซีเอนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นาโปลี  เกรสปีดัดดา  แฟร์รารา นครแห่งสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโป  กัสเตลเดลมอนเต  ตรุลโลแห่งอัลเบโรเบลโล  โบราณสถานศิลปะคริสเตียนเริ่มแรกแห่งราเวนนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นครปีเอนซา  พระราชวังสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่กาแซร์ตา พร้อมด้วยอุทยาน สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี และกลุ่มอาคารซานเลอูโช  ที่ประทับของราชวงศ์ซาวอย  สวนพฤกษศาสตร์ (ออร์โตโบตานีโก) ปาโดวา  ปอร์โตเวเนเร, ชินเกวแตร์เร และหมู่เกาะ (ปัลมาเรีย, ตีโน และตีเนตโต)  อาสนวิหาร, ตอร์เรชีวีกา และปีอัซซากรันเด โมเดนา  พื้นที่โบราณคดีปอมเปอี, เฮอร์คิวเลเนียม และตอร์เรอันนุนซีอาตา  กอสตีเอราอามัลฟีตานา  พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต  วิลลาโรมานาเดลกาซาเล  ซูนูราฌีดีบารูมีนี  พื้นที่โบราณคดีและมหาวิหารอัครบิดรแห่งอากวีเลยา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์อูร์บีโน  อุทยานแห่งชาติชีเลนโตและวัลโลดีดีอาโน พร้อมด้วยแหล่งโบราณคดีไปส์ตูงและแวลิอา และแชร์โตซาดีปาดูลา  วิลลาอาดรีอานา (ตีโวลี)  นครเวโรนา  อัสซีซี มหาวิหารซานฟรันเชสโก และสถานที่อื่น ๆ ของคณะฟรันซิสกัน  วิลลาเดสเต ตีโวลี  เมืองสมัยบาโรกยุคปลายแห่งวัลดีโนโต (ซิซิลีตะวันออกเฉียงใต้)  ซากรีมอนตีแห่งปีเยมอนเตและลอมบาร์เดีย  วัลดอร์ชา  สุสานอิทรัสกันแห่งแชร์เวเตรีและตาร์กวีเนีย  ซีรากูซาและสุสานหินแห่งปันตาลีกา  เจโนวา : เลสตราเดนูโอเวและระบบของปาลัซซีเดย์รอลลี  ทางรถไฟสายรีเชียในภูมิทัศน์อัลบูลา / แบร์นีนา2  มันโตวาและซับบีโอเนตา  ชาวลองโกบาร์ดในอิตาลี ศูนย์กลางแห่งอำนาจ (ค.ศ. 568–774)  แหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยรอบเทือกเขาแอลป์3  คฤหาสน์และสวนของตระกูลเมดีชีในตอสคานา  ภูมิทัศน์ไร่องุ่นของปีเยมอนเต : ลันเก-โรเอโรและมอนแฟร์ราโต  อาคารศิลปะอาหรับ-นอร์มันแห่งปาแลร์โมกับอาสนวิหารเชฟาลุและอาสนวิหารมอนเรอาเล  งานป้องกันของสาธารณรัฐเวนิสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16–17 : สตาโตดาแตร์รา – สตาโตดามาร์ตะวันตก4  อีวเรอา นครอุตสาหกรรมแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20  เนินเขาไร่องุ่นไวน์โปรเซกโกแห่งโกเนลยาโนและวัลดอบบีอาเดเน  เมืองสปาใหญ่แห่งยุโรป5  ชุดภาพปูนเปียกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่ปาโดวา  มุขเสาเรียงแห่งโบโลญญา  วีอาอัปเปีย เรกีนาวิอารูง  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อีโซเลเอโอลีเอ (หมู่เกาะเอโอเลียน)  มอนเตซานจอร์โจ6  ป่าต้นบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป7  ทิวเขาโดโลไมต์  เขาเอตนา  คาสต์และถ้ำหินเกลือระเหยแห่งเทือกเขาแอเพนไนน์ตอนเหนือ  |  |
 หมายเหตุ 1ร่วมกับนครรัฐวาติกัน 2ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 3ร่วมกับฝรั่งเศส เยอรมนี สโลวีเนีย สวิตเซอร์แลนด์ และออสเตรีย 4ร่วมกับโครเอเชียและมอนเตเนโกร  5ร่วมกับเช็กเกีย เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี สหราชอาณาจักร และออสเตรีย) 6ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 7ร่วมกับอีก 17 ประเทศ
ดินแดนเสรีตรีเยสเต

ดินแดนเสรีตรีเยสเต (อิตาลี: Territorio libero di Trieste, สโลวีเนีย: Svobodno tržaško ozemlje; บอสเนีย-โครเอเชีย-มอนเตเนโกร-เซอร์เบีย: Slobodni teritorij Trsta) เป็นดินแดนเสรีในยุโรปกลางอยู่ระหว่างทางตอนเหนือของอิตาลีกับยูโกสลาเวีย ดินแดนติดกับทะเลเอเดรียติกโดยอยู่ใต้อาณัติของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

Vintage Life Magazine Photos of Trieste at Google Images.
The present-day Free Territory of Trieste: http://www.lavoceditrieste.net/wp-content/uploads/2014/12/FreeTerritoryofTrieste_map.png
http://www.securitycouncilreport.org/atf/cf/%7B65BFCF9B-6D27-4E9C-8CD3-CF6E4FF96FF9%7D/s_2015_809.pdf
45°41′N 13°45′E﻿ / ﻿45.68°N 13.75°E﻿ / 45.68; 13.75
ตูรันโด

โปสเตอร์การแสดงรอบปฐมทัศน์
ตูรันโด (อิตาลี: Turandot, [turan ˈdɔt]) เป็นอุปรากรภาษาอิตาลีจำนวน 3 องก์ เขียนโดยจาโกโม ปุชชีนี คีตกวีอุปรากรคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของจาโกโม ปุชชีนี ที่เสียชีวิตก่อนจะเขียนเสร็จ ปุชชีนีเริ่มเขียนอุปรากรเรื่องนี้ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 1920 จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1924 โดยคงเหลือแผ่นร่างจำนวน 36 หน้า สำหรับตอนจบ 23 แผ่นสุดท้ายที่ยังเขียนไม่เสร็จ ต่อมาได้ถูกเขียนต่อจนสำเร็จโดยฟรังโก อัลฟาโน
ตูรันโดจัดแสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1926 ที่โรงอุปรากรลา สกาลา มิลาน อำนวยเพลงโดยอาร์ตูโร ตอสกานีนี เมื่อการแสดงมาถึงช่วงกลางขององก์ที่สาม วงออร์เคสตราหยุดบรรเลง ตอสกานีนีลดไม้บาตองลง หันกลับไปหาผู้ชมและประกาศว่า "Qui finisce l'opera, perché a questo punto il maestro è morto" ("Here the opera ends, because at this point the maestro died"; อุปรากรจบลง ณ ที่นี้ เพราะท่านแมสโตรผู้แต่งเสียชีวิตลงแล้ว) พร้อมกับผ้าม่านเวทีเลื่อนลงมาปิดช้าๆ  จากนั้นตอสกานีนีก็ไม่ได้ขึ้นอำนวยเพลงที่ใดอีกเลย  การแสดงรอบถัดมา ได้เปลี่ยนผู้อำนวยเพลงเป็นเอตตอเร ปานิซซา โดยได้รวมตอนจบซึ่งแต่งโดยฟรังโก อัลฟาโน ไว้ด้วย
ตูรันโด มาจากภาษาเปอร์เซีย แปลว่าลูกสาวของตูราน เป็นชื่อของตัวละครนำฝ่ายหญิง เป็นเจ้าหญิงชาวอุยกูร์ ธิดาของผู้ครองแคว้นตูรานในเอเชียกลาง และเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรเปอร์เซีย นักวิชาการที่ศึกษาผลงานของปุชชีนี แนะนำว่าชื่อตัวละคร ให้ออกเสียงว่า "Turan-do" (ไม่ต้องออกเสียงตัวสะกด ต์) เรื่องของตูรันโดมาจากนิทานเปอร์เซียเรื่อง พันหนึ่งทิวา
องก์สุดท้ายของอุปรากร มีท่อนอาเรียที่ชื่อว่า Nessun dorma (อังกฤษ: None shall sleep) เจ้าชายตกหลุมรักเจ้าหญิงตูรันโดผู้เย็นชา และประสงค์จะอภิเษกกับเจ้าหญิง ต้องถูกทดสอบโดยตอบปริศนา 3 ข้อ โดยหากตอบข้อใดผิดจะต้องถูกบั่นศีรษะ บทเพลงอาเรียท่อนนี้เป็นอาเรียที่มีชื่อเสียงที่สุดสำหรับขับร้องโดยนักร้องเสียงเทเนอร์ โดยเฉพาะที่ขับร้องโดยลูชาโน ปาวารอตติ ที่นำมาใช้เป็นเพลงธีมของบีบีซีในการถ่ายทอดฟุตบอลโลก 1990 ที่อิตาลี เพลงนี้ขึ้นถึงอันดับสองของป็อปชาร์ตในสหราชอาณาจักร
ตลาดหลักทรัพย์อิตาลี

อาคารที่ทำการตลาดหลักทรัพย์อิตาลีในเมืองมิลาน
ตลาดหลักทรัพย์อิตาลี (อิตาลี: Borsa Italiana) เป็นตลาดหลักทรัพย์ในประเทศอิตาลี มีที่ทำการอยู่ที่เมืองมิลาน มีหน้าที่บริหารและจัดการการซื้อขายหลักทรัพย์ในประเทศ ควบคุมการจดทะเบียนหลักทรัพย์ของบริษัทต่างๆ ปัจจุบันมีกลุ่มตลาดหลักทรัพย์ลอนดอน ผู้เป็นเจ้าของตลาดหลักทรัพย์ลอนดอน เป็นเจ้าของและบริหารตลาด โดยมีคณะกรรมการบริษัทและการซื้อขายหลักทรัพย์แห่งชาติ (Commissione Nazionale per le Società e la Borsa) ในกระทรวงเศรษฐกิจและการเงินของอิตาลี เป็นผู้ดูแลกฎระเบียบ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ทะเลสาบมัจโจเร

ทะเลสาบมัจโจเร
ทะเลสาบมัจโจเร (อิตาลี: Lago Maggiore) หรือ ทะเลสาบแวร์บาโน (Lago Verbano) ตั้งอยู่บริเวณพรมแดนระหว่างแคว้นปีเยมอนเตและแคว้นลอมบาร์เดียทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี กับรัฐตีชีโนทางตอนใต้ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีเนื้อที่ 212 ตารางกิโลเมตร เป็นทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับสองของอิตาลี ทอดตัวขนานไปกับเชิงเขาแอลป์และทะเลสาบลูกาโน บริเวณทะเลสาบล้อมรอบไปด้วยภูเขาและเมืองตากอากาศ
ดาวีเด ฟรัตเตซี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ดาวีเด ฟรัตเตซี
วันเกิด:   (1999-09-22) 22 กันยายน ค.ศ. 1999 (25 ปี)
สถานที่เกิด:  โรม อิตาลี
ส่วนสูง:  1.78 m (5 ft 10 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  อินเตอร์มิลาน (โดยยืมมาจากซัสซูโอโล)
หมายเลข:  16
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2017– |  ซัสซูโอโล |  72 |  (11) |
| 2023– |  →อินเตอร์มิลาน (ยืม) |  0 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2022– |  อิตาลี |  4 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ดาวีเด ฟรัตเตซี (อิตาลี: Davide Frattesi; เกิด 22 กันยายน ค.ศ. 1999) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอิตาลีที่เล่นตำแหน่งกองกลางให้กับอินเตอร์มิลาน โดยยืมมาจากซัสซูโอโลในเซเรียอาและทีมชาติอิตาลี
ระดับสโมสร > ซัสซูโอโล

เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2017 ฟรัตเตซีในวัย 18 ปีเปิดตัวในทีมชุดใหญ่ในเกมเยือนที่ออกไปแพ้อาตาลันตา 1–2 ในเกมโคปปาอิตาเลียรอบ 16 ทีมสุดท้าย มัตเตโอ โปลีตาโน ลงเล่นแทนที่เขาในนาทีที่ 74 ในฤดูกาลนั้นเขานั่งอยู่บนม้านั่งสำรองหลายนัดให้กับทีมชุดใหญ่ของซัสซูโอโล แต่เขาไม่ได้ลงสนาม
ระดับสโมสร > อินเตอร์มิลาน

ในวันศุกร์ที่ 7 กรกฎาคม 2023 ฟรัตเตซีเข้าร่วมทีมอินเตอร์มิลานด้วยสัญญายืมตัวตลอดฤดูกาลพร้อมออปชันซื้อขาด
ตอร์เรอันนุนซีอาตา

| ตอร์เรอันนุนซีอาตา |
| --- | --- |
เทศบาล
ท่าเรือตอร์เรอันนุนซีอาตา
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของตอร์เรอันนุนซีอาตา 
ตอร์เรอันนุนซีอาตาที่ตั้งของตอร์เรอันนุนซีอาตาในอิตาลี
พิกัด: 40°45′N 14°27′E﻿ / ﻿40.750°N 14.450°E﻿ / 40.750; 14.450
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: คัมปาเนีย
นคร: เนเปิลส์ (NA)
Frazioni: Rovigliano
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Vincenzo Ascione
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7.33 ตร.กม. (2.83 ตร.ไมล์)
ความสูง: 9 เมตร (30 ฟุต)
ประชากร (30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 42,788 คน
 • ความหนาแน่น: 5,800 คน/ตร.กม. (15,000 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: ตอร์เรซี, Oplontini (ใช้น้อย)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 80058
รหัสเขตโทรศัพท์: 081
นักบุญองค์อุปถัมภ์: Madonna of the Snow
วันสมโภชนักบุญ: 22 ตุลาคม 5 สิงหาคม
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อทางการ:  ตอร์เรอันนุนซีอาตา วิลลา อา  วิลลา เบ 
บางส่วน: แหล่งโบราณคดีปอมเปอี เฮอร์คิวลาเนียม และตอร์เรอันนุนซิอาตา
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: (iii)(iv)(v)
อ้างอิง: 829
ขึ้นทะเบียน: 1997 (สมัยที่ 21st)
พื้นที่: 1.7 ha (4.2 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 2.63 ha (6.5 เอเคอร์)
 
ตอร์เรอันนุนซีอาตา (อิตาลี: Torre Annunziata) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดนาโปลีในแคว้นคัมปาเนียในประเทศอิตาลี ตอร์เรอันนุนซีอาตาตั้งอยู่ที่อ่าวเนเปิลส์ที่เชิงภูเขาไฟวิสุเวียสและถูกทำลายเมื่อภูเขาไฟระเบิดในปี ค.ศ. 79 และในปี ค.ศ. 1631 เมืองนี้ก็รูจักในภาษาเนเปิลส์ท้องถิ่นว่า ตอร์เรนุนซีอาตา
ตอร์เรอันนุนซีอาตาเป็นที่ตั้งของโรงงานทำเหล็ก, ผลิตอาหารสำเร็จรูปและพาสตา และรวมทั้งการนาวี, การผลิตอาวุธ และยารักษาโรค
ในปี ค.ศ. 1997 องค์การ การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติก็ประกาศให้ตอร์เรอันนุนซีอาตาเป็นเมืองมรดกโลกทางวัฒนธรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ตอร์เรอันนุนซีอาตา
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์โรม ทรัพย์สินของสันตะสำนักในนครดังกล่าวซึ่งได้รับสิทธิสภาพนอกอาณาเขต และซานปาโอโลฟูโอรีเลมูรา1  โบสถ์และคอนแวนต์ซานตามารีอาเดลเลกราซีเอของคณะดอมินิกันพร้อมด้วยจิตรกรรม "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ฟลอเรนซ์  เวนิสและทะเลสาบน้ำเค็ม  จัตุรัสดูโอโม ปิซา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานจีมิญญาโน  ซัสซีและอุทยานโบสถ์หินแห่งมาเตรา  นครวีเชนซาและคฤหาสน์แบบปัลลาดีโอแห่งแคว้นเวเนโต  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซีเอนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นาโปลี  เกรสปีดัดดา  แฟร์รารา นครแห่งสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโป  กัสเตลเดลมอนเต  ตรุลโลแห่งอัลเบโรเบลโล  โบราณสถานศิลปะคริสเตียนเริ่มแรกแห่งราเวนนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นครปีเอนซา  พระราชวังสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่กาแซร์ตา พร้อมด้วยอุทยาน สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี และกลุ่มอาคารซานเลอูโช  ที่ประทับของราชวงศ์ซาวอย  สวนพฤกษศาสตร์ (ออร์โตโบตานีโก) ปาโดวา  ปอร์โตเวเนเร, ชินเกวแตร์เร และหมู่เกาะ (ปัลมาเรีย, ตีโน และตีเนตโต)  อาสนวิหาร, ตอร์เรชีวีกา และปีอัซซากรันเด โมเดนา  พื้นที่โบราณคดีปอมเปอี, เฮอร์คิวเลเนียม และตอร์เรอันนุนซีอาตา  กอสตีเอราอามัลฟีตานา  พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต  วิลลาโรมานาเดลกาซาเล  ซูนูราฌีดีบารูมีนี  พื้นที่โบราณคดีและมหาวิหารอัครบิดรแห่งอากวีเลยา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์อูร์บีโน  อุทยานแห่งชาติชีเลนโตและวัลโลดีดีอาโน พร้อมด้วยแหล่งโบราณคดีไปส์ตูงและแวลิอา และแชร์โตซาดีปาดูลา  วิลลาอาดรีอานา (ตีโวลี)  นครเวโรนา  อัสซีซี มหาวิหารซานฟรันเชสโก และสถานที่อื่น ๆ ของคณะฟรันซิสกัน  วิลลาเดสเต ตีโวลี  เมืองสมัยบาโรกยุคปลายแห่งวัลดีโนโต (ซิซิลีตะวันออกเฉียงใต้)  ซากรีมอนตีแห่งปีเยมอนเตและลอมบาร์เดีย  วัลดอร์ชา  สุสานอิทรัสกันแห่งแชร์เวเตรีและตาร์กวีเนีย  ซีรากูซาและสุสานหินแห่งปันตาลีกา  เจโนวา : เลสตราเดนูโอเวและระบบของปาลัซซีเดย์รอลลี  ทางรถไฟสายรีเชียในภูมิทัศน์อัลบูลา / แบร์นีนา2  มันโตวาและซับบีโอเนตา  ชาวลองโกบาร์ดในอิตาลี ศูนย์กลางแห่งอำนาจ (ค.ศ. 568–774)  แหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยรอบเทือกเขาแอลป์3  คฤหาสน์และสวนของตระกูลเมดีชีในตอสคานา  ภูมิทัศน์ไร่องุ่นของปีเยมอนเต : ลันเก-โรเอโรและมอนแฟร์ราโต  อาคารศิลปะอาหรับ-นอร์มันแห่งปาแลร์โมกับอาสนวิหารเชฟาลุและอาสนวิหารมอนเรอาเล  งานป้องกันของสาธารณรัฐเวนิสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16–17 : สตาโตดาแตร์รา – สตาโตดามาร์ตะวันตก4  อีวเรอา นครอุตสาหกรรมแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20  เนินเขาไร่องุ่นไวน์โปรเซกโกแห่งโกเนลยาโนและวัลดอบบีอาเดเน  เมืองสปาใหญ่แห่งยุโรป5  ชุดภาพปูนเปียกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่ปาโดวา  มุขเสาเรียงแห่งโบโลญญา  วีอาอัปเปีย เรกีนาวิอารูง  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อีโซเลเอโอลีเอ (หมู่เกาะเอโอเลียน)  มอนเตซานจอร์โจ6  ป่าต้นบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป7  ทิวเขาโดโลไมต์  เขาเอตนา  คาสต์และถ้ำหินเกลือระเหยแห่งเทือกเขาแอเพนไนน์ตอนเหนือ  |  |
 หมายเหตุ 1ร่วมกับนครรัฐวาติกัน 2ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 3ร่วมกับฝรั่งเศส เยอรมนี สโลวีเนีย สวิตเซอร์แลนด์ และออสเตรีย 4ร่วมกับโครเอเชียและมอนเตเนโกร  5ร่วมกับเช็กเกีย เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี สหราชอาณาจักร และออสเตรีย) 6ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 7ร่วมกับอีก 17 ประเทศ
นีโกลา อาโมรูโซ

นีโคลา อาโมรูโซ (อิตาลี: Nicola Amoruso; เกิด 29 สิงหาคม 1974) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอิตาลีที่เล่นเป็นกองหน้า เขาเป็นกองหน้าที่สง่างาม มีพรสวรรค์ด้านเทคนิค และความว่องไว เป็นที่รู้จักจากการสัมผัสบอลที่ละเอียดอ่อนและการล็อคบอลหลบคู่ต่อสู้ โดยปกติเขาเล่นเป็นกองหน้าตัวกลาง ปัจจุบันเขาเป็นผู้อำนวยการด้านกีฬาของปาแลร์โม
ซีโมเน อินซากี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ซีโมเนในฐานะผู้จัดการของลาซีโอในปี 2018
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ซีโมเน อินซากี
วันเกิด:   (1976-04-05) 5 เมษายน ค.ศ. 1976 (48 ปี)
สถานที่เกิด:  ปีอาเชนซา อิตาลี
ส่วนสูง:  1.85 เมตร (6 ฟุต 1 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหน้าตัวเป้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  อินเตอร์มิลาน (ผู้จัดการทีม)
สโมสรเยาวชน
1992–1994:  ปีอาเชนซา
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1994–1999 |  ปีอาเชนซา |  30 |  (15) |
| 1994–1995 |  → คาร์ปี (ยืม) |  9 |  (0) |
| 1995–1996 |  → โนวารา (ยืม) |  23 |  (4) |
| 1996–1997 |  → ลูเมซซาเน (ยืม) |  23 |  (6) |
| 1997–1998 |  → เบรสเซลโล (ยืม) |  21 |  (10) |
| 1999–2010 |  ลาซีโอ |  133 |  (28) |
| 2005 |  → ซัมป์โดเรีย (ยืม) |  5 |  (0) |
| 2007–2008 |  → อาตาลันตา (ยืม) |  19 |  (0) |
| รวม |   |  263 |  (63) |
ทีมชาติ
| 1993–1994 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 18 ปี |  4 |  (1) |
| 2000–2003 |  อิตาลี |  3 |  (0) |
จัดการทีม
2016–2021:  ลาซีโอ
2021–:  อินเตอร์มิลาน
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ซีโมเน อินซากี (อิตาลี: Simone Inzaghi, เสียงอ่านภาษาอิตาลี: [siˈmoːne inˈtsaːɡi]; เกิด 5 เมษายน ค.ศ. 1976) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลี ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมอินเตอร์มิลาน
เขาเป็นน้องชายของฟีลิปโป อินซากี ซิโมเนเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้าให้กับสโมสรต่าง ๆ ในอาชีพของเขา ซึ่งรวมถึงปีอาเชนซา และลาซีโอด้วย เขาเล่นให้กับสโมสรโรมันมานานนับทศวรรษ โดยชนะเลิศในรายการใหญ่มากมาย รวมไปถึงดับเบิลแชมป์ แต่เขาก็ยังคงใช้เวลาอยู่บนม้านั่งสำรองและถูกส่งยืมไปยังสโมสรต่าง ๆ ซีโมเนเคยเล่นให้กับทีมชาติอิตาลี 3 นัด
หลังจากเกษียณจากการเป็นผู้เล่น เขาเริ่มต้นอาชีพผู้จัดการโดยคุมทีมเยาวชนของลาซีโอก่อนที่จะรับหน้าที่ในทีมชุดใหญ่ในปี 2016 และพาทีมคว้าแชมป์โกปปาอีตาเลีย และซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา สองครั้ง ซีโมเนเป็นที่รู้จักจากการใช้แผนการเล่นระบบ 3–5–2 ซึ่งเป็นหนึ่งในโค้ชชาวอิตาลีหลายคนที่แผนนี้มาปรับใช้ได้อย่างน่าทึ่ง
เกียรติประวัติ > นักเตะ

ลาซีโอ
เซเรียอา: 1999–2000
โกปปาอีตาเลีย: 1999–2000, 2003–04, 2008–09
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2000, 2009
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ: 1999
เกียรติประวัติ > ผู้จัดการทีม

ลาซีโอ
โกปปาอีตาเลีย: 2018–19
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2017, 2019
อินเตอร์มิลาน
เซเรียอา: 2023–24
โกปปาอีตาเลีย: 2022–23
นีโกลา เวนโตลา

นิโกลา เวนโตลา (อิตาลี: Nicola Ventola)  เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ.  1978 เป็นนักฟุตบอลเล่นในต่ำแหน่งกองหน้าและเคยติดทีมชาติอิตาลีมาแล้ว แต่ไม่มีโอกาสประเดิมสนามสักที เริ่มเล่นฟุตบอลครั้งแรกกับสโมสรบารีในปี ค.ศ.  1994 ก่อนย้ายไปอตาลันต้า
ธงไตรรงค์ (แก้ความกำกวม)

ธงไตรรงค์ อาจหมายถึงธงใด ๆ ที่มีสีประกอบในธง 3 สี
ธงชาติไทย - ธงชาติไทยแบบปัจจุบันนับตั้งแต่ พ.ศ. 2460 เป็นต้นมา ในภาษาอังกฤษมักอ้างถึงโดยการทับศัพท์ว่า "Thong Trairong" หรือ "Trairanga"
ธงชาติสหพันธ์สาธารณรัฐประชาชนยูโกสลาเวีย (เซอร์เบีย: "Застава Социјалистичке Федеративне Републике Југославије")
ธงชาติเซอร์เบียและมอนเตเนโกร  (เซอร์เบีย: "као застава Савезне Републике Југославије")
ธงชาติเซอร์เบีย  (เซอร์เบีย: "Народна застава")
ธงชาติฝรั่งเศส  (ฝรั่งเศส: "Le Tricolore")
ธงชาติรัสเซีย (รัสเซีย: "Триколор")
ธงชาติอิตาลี (อิตาลี: "Il Tricolore")
ธงชาติอินเดีย (ฮินดี: "तिरंगा")
ธงชาติเอกวาดอร์ (สเปน: La Tricolor)
ธงชาติคอสตาริกา (สเปน: La Tricolor)
ธงชาติโรมาเนีย (โรมาเนีย: Tricolorul)
ธงชาติโคลอมเบีย (สเปน: La Tricolor Nacional)
ธงชาติไอร์แลนด์ - ชื่อในภาษาไอริชไม่ได้มีความหมายว่าธงสามสี แต่ในภาษาอังกฤษเรียกว่า "tricolour" โดยออกเสียงว่า "try-colour" เพื่อให้แตกต่างจากจากการออกเสียงตามปกติว่า "trickalour" ซึ่งใช้อ้างถึงธงสามสีของฝรั่งเศสและธงสามสีอื่น ๆ
ซันโดร บอตตีเชลลี

| ซันโดร บอตตีเชลลี |
| --- | --- |
ภาพเหมือนตนเอง ในภาพ การนมัสการของโหราจารย์ (1475)
เกิด: อเลสซันโดร ดี มารีอาโน ดี วันนี ฟีลีเปปี ป. ค.ศ.1445 ฟลอเรนซ์, สาธารณรัฐฟลอเรนซ์ (ปัจจุบันคือประเทศอิตาลี)
เสียชีวิต: 17 พฤษภาคม ค.ศ.1510 (ป. 64 ปี) ฟลอเรนซ์, สาธารณรัฐฟลอเรนซ์
สัญชาติ: อิตาลี
การศึกษา: ฟีลิปโป ลิปปี
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกร
ผลงานเด่น: ฤดูใบไม้ผลิ   กำเนิดวีนัส การนมัสการของโหราจารย์   และอื่น ๆ
ขบวนการ: สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
อเลสซันโดร ดี มารีอาโน ดี วันนี ฟีลีเปปี หรือ ซันโดร บอตตีเชลลี หรือเรียกสั้น ๆ ว่า บอตตีเชลลี (อิตาลี: Alessandro di Mariano di Vanni Filipepi หรือ Sandro Botticelli เรียกย่อว่า Il Botticello; 1 มีนาคม ค.ศ. 1444 (พ.ศ. 1987/1988) – 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1510 (พ.ศ. 2053) เป็นจิตรกรชาวอิตาลีแห่งสกุลช่างเขียนแห่งฟลอเรนซ์ระหว่างสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้น เพียงไม่ถึงร้อยปึต่อมาวิธีการเขียนของสกุลช่างนี้ (ภายใต้การอุปถัมภ์ของโลเรนโซ เด เมดีชี) ก็ถูกจัดโดยจอร์โจ วาซารีให้เป็น “ยุคทอง” ในบทนำของหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” ในส่วนชีวประวัติของบอตตีเชลลี  ชื่อเสียงของบอตตีเชลลีได้รับความเสียหายหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้วมาจนกระทั่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาบอตตีเชลลีก็ได้รับความนับถือว่าเป็นจิตรกรฝีมือดีของสมัยเรอแนซ็องส์ตอนต้นของอิตาลีหรือสมัยที่เรียกกันในภาษาอิตาลีว่า “กวัตโตรเชนโต” ผลงานที่เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของงานเขียนแบบฟลอเรนซ์ก็ได้แก่ “กำเนิดวีนัส” และ “ฤดูใบไม้ผลิ”
ประวัติ > เบื้องต้น

ประวัติชีวิตของบอตตีเชลลีเบื้องต้นไม่เป็นที่รู้จักกันเท่าใดนักเพียงแต่ทราบว่ามิได้ฝึกเป็นช่างเขียนจนอายุราวสิบสี่ปี ซึ่งชี้ให้เห็นว่าได้รับการศึกษามากกว่าช่างเขียนอื่น ๆ ร่วมสมัย วาซารีกล่าวว่าบอตตีเชลลีได้รับการฝึกเป็นช่างทองก่อนโดยอันโตนีโอ พี่ชาย อาจจะเป็นราวปี ค.ศ. 1462 จึงได้ไปฝึกการเขียนภาพกับฟีลิปโป ลิปปี งานชิ้นแรก ๆ ของบอตตีเชลลีกล่าวกันว่าเป็นงานของลิปปี แต่ก็ยังเป็นที่ไม่ตกลงกันว่าเป็นงานเขียนของผู้ใดแน่ แต่บอตตีเชลลีศึกษาการเขียนรายละเอียดและความอ่อนหวานจากลิปปี งานเขียนของจิตรกรสำคัญอีกผู้หนึ่งที่มีอิทธิพลต่องานของบอตตีเชลลีคืองานของมาซัชชีโอ จากหลักฐานที่เพิ่งพบเมื่อไม่นานนี้ ในช่วงเวลานี้บอตตีเชลลีอาจจะเดินทางไปฮังการีเพื่อไปช่วยในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังของงานร่วมปฏิบัติของฟีลิปโป ลิปปี ที่แอสซ์แตร์กม (Esztergom) ที่ได้รับสัญญาจ้างจากวีติซ  ยานอส (Vitéz János) ผู้เป็นอัครบาทหลวงแห่งฮังการี
ภายในปี ค.ศ. 1470 บอตตีเชลลีก็มีห้องเขียนภาพเป็นของตัวเอง แม้ว่าจะเป็นงานเขียนสมัยต้นแต่ลักษณะการเขียนก็เป็นงานเขียนที่แสดงลักษณะที่พบในประติมากรรมแบบนูนต่ำมีเน้นการเขียนขอบคันและลดความตัดกันระหว่างแสงและเงา
ประวัติ > งานชิ้นเอก

งานชิ้นเอกสองชิ้น “ฤดูใบไม้ผลิ”  (Primavera) ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1478 และ  “กำเนิดวีนัส”  (The Birth of Venus)  ที่เขียนราว ปี ค.ศ. 1485 เป็นงานที่วาซารีเห็นที่คฤหาสน์ของโลเรนโซ ดี ปิแอร์ฟรันเชสโก เด เมดีชี ที่เมืองกัสเตลโลราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 และเป็นที่เชื่อกันมาจนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ว่าเป็นงานเขียนที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะสำหรับคฤหาสน์ที่กัสเตลโล แต่ผู้เชี่ยวชาญเมื่อไม่นานมานี้เชื่อว่าภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ” เขียนสำหรับคฤหาสน์ของเมดีชีในฟลอเรนซ์ และภาพ “กำเนิดวีนัส” เขียนสำหรับผู้จ้างคนอื่นสำหรับสถานที่อื่น แต่เมื่อราวปี ค.ศ. 1499 สองภาพนี้ก็ได้มาตั้งที่คฤหาสน์ที่กัสเตลโล
งานสองชิ้นนี้มีอิทธิพลมาจากงานวรรณกรรมแบบสัจนิยมของกอทิกจากการศึกษางานเขียนโบราณของบอตตีเชลลี แต่ถ้าจะให้เข้าใจภาพเขียนอย่างที่ภาพควรจะเป็นที่เข้าใจ เนี้อความของภาพเขียนก็ยังกำกวมและทำให้ผู้ดูฉงนสนเท่ห์อยู่ ความซับซ้อนของความหมายทำให้ภาพยังได้รับการวิจัยศึกษาโดยผู้รู้ผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งเน้นความเข้าใจในทางปรัชญาของมานุษยวิทยาและโคลงกลอนของศิลปินร่วมสมัยของบอตตีเชลลี งานของบอตตีเชลลีมิได้พยายามสื่อสารข้อความจากบทเขียนเรื่องเดียว แต่จากหัวข้อสำคัญของบทเขียนจากหลายแหล่ง สำหรับความงามของภาพเขียนวาซารีใช้คำว่า “grace”
ประวัติ > ต่อมา

ภาพ “การนมัสการของโหราจารย์” ที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1476 สำหรับวัดซันตามาเรียโนเวลลา (Santa Maria Novella) มีภาพเหมือนของโกซีโม เด เมดีชี, จูลิอาโน เด เมดีชี (หลาน) และ โจวันนี เด เมดีชี (ลูก) วาซารีสรรเสริญคุณภาพของภาพเขียนว่าเป็นจุดสุดยอดของบอตตีเชลลี
ในปี ค.ศ. 1481 สมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 เรียกตัวบอตตีเชลลีและช่างเขียนผู้มีชื่อเสียงชาวฟลอเรนซ์และอุมเบรียอื่น ๆ ไปเขียนจิตรกรรมฝาผนังที่โบสถ์น้อยซิสทีน งานที่บอตตีเชลลีเขียนมีความสำเร็จพอประมาณ หลังจากนั้นบอตตีเชลลีก็กลับมาฟลอเรนซ์ และเขียนความเห็นบางส่วนของงานของดันเตและเขียนภาพประกอบ “ไฟนรก” (Inferno) สำหรับมหากาพย์ ดีวีนากอมเมเดีย (ไตรภูมิดันเต) ซึ่งบอตตีเชลลีทุ่มเททั้งทางใจและทางกำลังทรัพย์จนทำให้ชีวิตออกจะไม่เข้าร่องเข้ารอยอยู่ระยะหนึ่ง
กลางคริสต์ทศวรรษ 1480 บอตตีเชลลีเขียนจิตรกรรมฝาผนังชิ้นสำคัญร่วมกับปีเอโตร เปรูจีโน, โดเมนีโก กีร์ลันดาโย และฟีลิปปีโน ลิปปี ให้กับโลเรนโซ เด เมดีชีที่คฤหาสน์ใกล้เมืองวอลแตร์รา นอกไปจากการเขียนจิตรกรรมฝาผนังสำหรับวัดหลายแห่งในฟลอเรนซ์
ในปี ค.ศ. 1491 บอตตีเชลลีทำงานให้กับสมาคมที่มีอำนาจในการตัดสินในการตกแต่งด้านหน้าของมหาวิหารฟลอเรนซ์ ในปี ค.ศ. 1502 บอตตีเชลลีถูกกล่าวหาว่ามีความผิดในการสมสู่วัจมรรคแต่ต่อมาศาลก็ยกเลิกข้อกล่าวหา ในปี ค.ศ. 1504 บอตตีเชลลีได้เป็นสมาชิกของคณะกรรมการที่มีอำนาจในการตัดสินใจเกี่ยวกับที่ตั้งของประติมากรรมดาวิดโดยมีเกลันเจโล งานเขียนสมัยต่อมา โดยเฉพาะงานเขียนในชุดประวัติของนักบุญเซนอบิอุส (Saint Zenobius) แสดงการเปลื่ยนแปลงวิธีการเขียนรูป ตัวแบบจะออกไปทางบิดเบือนและการใช้สีที่ไม่เป็นธรรมชาติ เช่นที่เห็นในงานเขียนของฟราอันเจลีโกเกือยร้อยปีก่อนหน้านั้น
นักบุญมารีนุส

| มารีนุส |
| --- | --- |
ภาพเขียนนักบุญมารีนุส โดย ซเตฟาโน โบโลญีนี (Stefano Bolognini) ปี 1740
นักพรต
เกิด: ป. 275 อาร์บา แคว้นดัลมาเชีย จักรวรรดิโรมัน
เสียชีวิต: 366 (ตามธรรมเนียม) มอนเตตีตาโน อิตาลีของโรมัน
นับถือ ใน: โรมันคาทอลิก อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์
สักการสถานหลัก: มหาวิหารนักบุญมารีนุส
วันฉลอง: 3 กันยายน
สัญลักษณ์: ชายมีเคราหรือชายหนุ่มถือค้อน
องค์อุปถัมภ์: บัณฑิต; ดีคอน; ผู้ถูกกล่าวหาโดยเท็จ; ประเทศซานมารีโน
นักบุญมารีนุส (/məˈriːnəs/; อิตาลี: San Marino) เป็นคริสต์ชนยุคแรกและผู้สถาปนาโบสถ์น้อยและอารามหลังหนึ่งในปี 301 ที่ต่อมาเติบโตกลายมาเป็นชุมชนและรัฐซานมารีโน ตามธรรมเนียมเชื่อว่านักบุญมารีนุสประกอบอาชีพช่างหินมาก่อน และเกิดที่เกาะอาร์บา (ปัจจุบันคือเกาะรับ ประเทศโครเอเชีย)
ชื่อ มารีนุส มีความหมายว่าผู้มาจากทะเล (of the sea) ได้รับการบวชเข้าเป็นดีคอนในศาสนาคริสต์โดยเกาเดนตีอุสแห่งรีมีนี ต่อมาท่านถูกสตรีสติเฟื่องกล่าวหาว่าท่านเป็นสามีของตนที่ได้ขอแยกกันอยู่ ท่านจึงหนีไปยังมอนเตตีตาโน สร้างโบสถ์น้อย-อารามขึ้นหนึ่งหลัง และจำพรรษาเป็นฤาษี/นักพรตอยู่ที่นั่น