การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
เหตุการณ์สืบเนื่อง > สงครามจีน-พม่า (ต่อ) > จีนรุกรานพม่าครั้งที่สี่

แม้ว่าทัพจีนราชวงศ์ชิงจะพ่ายแพ้ให้แก่พม่าถึงสามครั้งแล้ว แต่พระจักรพรรดิเฉียงหลงมีพระประสงค์จะพิชิตพม่าให้จงได้ ทรงแต่งตั้งให้ฟู่เหิง (傅恆) ซึ่งเป็นลุงของหมิงรุ่ย และดำรงตำแหน่งเป็นถึงผู้นำสภาจฺวินจีชู่ (軍機大臣) เป็นแม่ทัพคนต่อมาเพื่อยกทัพเข้ารุกรานพม่าเป็นครั้งที่สี่ ฟู่เหิงคิดค้นยุทธศาสตร์ใหม่ในการเข้าโจมตีพม่า นำกองเรือเข้าโจมตีพม่าทางแม่น้ำอิรวดี (จีนเรียกว่า แม่น้ำต้าจินชา 大金沙) แล่นเข้าโจมตีเมืองอังวะโดยตรง ฟู่เหิงมีคำสั่งให้นำทัพจำนวน 40,000 คน เข้ารุกรานพม่าในเดือนตุลาคมพ.ศ. 2312 โดยที่ยังไม่ทันสิ้นสุดฤดูฝน เนื่องจากต้องการโจมตีพม่าอย่างไม่ทันตั้งตัว (ในขณะเดียวกันนี้ สมเด็จพระเจ้าตากสินเสด็จยกทัพปราบชุมนุมเจ้านครศรีธรรมราช) โดยมีอาลี่กุ่น (阿里袞) และอากุ้ย (阿桂) เป็นปลัดทัพ และฮากว๋อซิง (哈國興) เป็นแม่ทัพเรือ ฟู่เหิงยกทัพ 8,000 คน เข้าสู่แม่น้ำอิรวดีโดยตรง ยึดเมืองก้องและเมืองยางได้สำเร็จ เกลี้ยกล่อมเจ้าฟ้าเมืองก้องให้เข้าฝ่ายจีน และฟู่เหิงให้ช่างเรือต่อเรือขึ้นเตรียมยกทัพเรือบุกอังวะ และให้ช่างไม้สร้างค่ายขนาดใหญ่ขึ้นที่ชเวนยองเบง (Shwenyaungbin) ฝ่ายพระเจ้ามังระจัดทัพออกให้เนเมียวสิธูยกทัพ 12,000 คน ออกไปรับจีนทางเมืองก้อง และอะแซหวุ่นกี้นำทัพ 52,000 คน ออกไปรับทางบ้านหม้อ มีกองพิเศษไว้สำหรับตีวกหลังตัดเสบียงฝ่ายจีนโดยเฉพาะ สุดท้ายทัพเรือพม่าของเนเมียวสิธูแล่นขึ้นมาทำลายกองเรือจีนของฟู่เหิงจนหมดสิ้น ฟู่เหิงจึงเปลี่ยนแผนนำกำลังทั้งหมดขึ้นรุมโจมตีค่ายกองโตนในเดือนพฤศจิกายน แต่พละแมงดินยังสามารถรักษาค่ายไว้ได้ อะแซหวุ่นกี้ยึดค่ายชเวนยองเบงของฝ่ายจีนได้ในเดือนธันวาคม และตีวกหลังปิดทางออกของทัพจีนอีกครั้งหนึ่ง
สุดท้ายโรคมาลาเรียเข้าทำร้ายกองทัพฝ่ายจีนอีกครั้ง แม่ทัพจำนวนมากรวมถึงอาลี่กุ่นล้มป่วยเสียชีวิต ฟู่เหิงเองก็ล้มป่วยหนักไม่สามารถบัญชาการทัพต่อได้ จึงมอบอำนาจให้แก่อากุ้ยปลัดทัพเป็นผู้บัญชาการทัพแทน อากุ้ย แม่ทัพแมนจูผู้ซึ่งไม่เห็นด้วยกับสงครามในพม่าแต่แรก ลักลอบส่งจดหมายเปิดช่องทางเจรจาสงบศึกกับอะแซหวุ่นกี้แม่ทัพพม่า เสนอให้ฝ่ายจีนคืนตัวเจ้าฟ้าคำแหลมเมืองแสนหวี เจ้าพินแห่งเชียงตุง เจ้าฟ้าบ้านหม้อและเจ้าฟ้าเมืองก้อง คืนให้แก่ราชสำนักพม่า โดยให้ฝ่ายพม่าปล่อยตัวเชลยศึกชาวจีนเป็นการแลกเปลี่ยน อะแซหวุ่นกี้เรียกประชุมแม่ทัพนนายกองเพื่อหารือเรื่องสงบศึกกับจีน แม่ทัพพม่าทั้งหลายล้วนไม่เห็นด้วย เพราะตอนนี้ฝ่ายพม่ากำลังมีชัยและฝ่ายจีนกำลังเพลี่ยงพล้ำ ไม่ควรเจรจาสงบศึก แต่อะแซหวุ่นกี้ยืนกรานว่าต้องสงบศึกกับจีน แม้ว่าจะไม่ได้ขออนุญาตพระเจ้ามังระ มิฉะนั้นฝ่ายจีนจะส่งทัพเข้าโจมตีพม่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เป็นอันตรายต่ออาณาจักรพม่าและสิ้นเปลืองทรัพยากรกำลังพล อะแซหวุ่นกี้จึงส่งเนเมียวมหาสุระ (Nemyo Maha Thuya) เป็นตัวแทนฝ่ายพม่าจากค่ายกองโตน ออกไปเจรจากับอากุ้ยและฮากว๋อซิงผู้แทนฝ่ายจีน นำไปสู่สนธิสัญญากองโตน ในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2312 (ขณะนั้นสมเด็จพระเจ้าตากสินประทับอยู่ที่เมืองนครศรีธรรมราช) ฝ่ายจีนให้สัญญาว่าจะส่งตัวเจ้าฟ้าทั้งสี่เมืองคืนให้แก่พม่า ในขณะที่ฝ่ายพม่าสัญญาว่าจะคืนตัวเชลยศึกให้แก่จีน รวมทั้งสัญญาว่าจะส่งบรรณาการจิ้มก้องให้แก่จีนทุกสิบปี ต่อมาไม่นานฟู่เหิงจึงถึงแก่อสัญกรรม
ฝ่ายพระเจ้ามังระทรงพระพิโรธอย่างมากที่อะแซหวุ่นกี้เจรจาสงบศึกโดยพละการ จึงทรงลงอาญาให้ภรรยาของอะแซหวุ่นกี้และภรรยาของแม่ทัพนายกองทั้งหลายที่ไปเจรจากับจีนนั้น ทูนของกำนัลจากจีนไว้เหนือศีรษะเป็นเวลาสามวัน เมื่อพระเจ้ามังระไม่ทรงยอมรับสัญญา ข้อตกลงที่ค่ายกองโตนจึงไม่บรรลุผล ฝ่ายอะแซหวุ่นกี้ทราบว่าพระเจ้ามังระพิโรธหนัก จึงยกทัพไปตีเมืองมณีปุระในปีต่อมาพ.ศ. 2313 เป็นการไถ่โทษ สุดท้ายเมื่อพม่าไม่ส่งบรรณาการตามสัญญาพระเจ้าเฉียนหลงจึงพิโรธมีราชโองการให้ปิดด่านชายแดนกับพม่าทั้งหมด ไม่ให้มีการค้าขาย ทำให้พ่อค้าจีนและเจ้าฟ้าไทใหญ่ต้องเดือดร้อนอีกครั้ง พม่าและจีนอยู่ในภาวะสงครามกันต่อมา จนกระทั่งในสมัยพระเจ้าปดุง มีเจ้าฟ้าไทใหญ่ปลอมสาส์นอ้างว่ามาจากจีนถวายแก่พระเจ้าปดุง เนื้อความว่าจีนมาขอสานสัมพันธไมตรี พระเจ้าปดุงมีความยินดี จึงแต่งทูตไปเข้าเฝ้าพระเจ้าเฉียนหลงที่กรุงปักกิ่ง พระเจ้าเฉียนหลงเข้าพระทัยว่าพม่ามาคำนับถวายบรรณการจึงมีความยินดี มีพระราชโองการให้หัวเมืองไทใหญ่ได้แก่ เมืองแสนหวี เมืองบ้านหม้อ เมืองเชียงตุง เมืองก้อง และเมืองยาง คืนให้แก่พม่าอย่างเป็นทางการ ด้วยถือว่าพระเจ้ากรุงพม่าเป็นข้าขัณฑสีมาของจีนเช่นกัน เท่ากับจีนยอมรับอำนาจของพม่าเหนือหัวเมืองเหล่านี้ในที่สุด