stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นกโกโรโกโส
อนุกรมวิธานและศัพทมูลวิทยา

นกโกโรโกโส (Carpococcyx renauldi) มีชื่อลักษณะเฉพาะตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่มิชชันนารีชาวฝรั่งเศส เจ. เอ็น. เรโนลด์ (ค.ศ. 1838–1898) ซึ่งรวบรวมตัวอย่างพันธุ์พืชและสัตว์จำนวนมากระหว่างงานเผยแผ่ศาสนาในเวียดนาม และผู้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเวียดนามในปี พ.ศ. 2441
ชื่ออื่น: นกอีโหลง นกขายหมู
ส่วนชื่อ นกโกโรโกโส กล่าวกันว่าที่ได้ชื่อนี้เนื่องจากตอนที่นายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล กำลังทำการรวบรวมรายชื่อนกชนิดต่าง ๆ ที่พบในประเทศไทย ตัวอย่างของนกชนิดนี้ถูกวางทิ้งไว้กับพื้นในสภาพสกปรกมอมแมม น.พ.บุญส่งจึงตั้งชื่อให้ว่า นกโกโรโกโส
ในเอเซียสกุลนกโกโรโกโส (Carpococcyx) หรือเรียก “นกคัดคูดินเอเชีย”  (Asian ground-cuckoo) ของวงศ์นกคัดคู (Cuculidae) มี 3 ชนิด นกโกโรโกโส (C. renauldi) เป็นชนิดที่หาดูได้ง่ายกว่าอีก 2 ชนิดหนึ่ง คือที่พบบนเกาะบอร์เนียว (นกโกโรโกโสบอร์เนียว –C. radiceus; Bornean Ground Cuckoo) และ ชนิดที่พบที่เกาะสุมาตรา (นกโกโรโกโสสุมาตรา –C. viridis; Sumatra Ground Cuckoo)
ลักษณะ

นกโกโรโกโสเป็นนกที่อาศัยบนพื้นดิน มีรูปลักษณะแบบไก่ฟ้า ลักษณะที่โดดเด่นโดยเฉพาะเมื่ออยู่ในที่แจ้งคือ ลำตัวบนมีสีเทาออกฟ้าและด้านล่างสีเทาอ่อน หัว คอ อก ขนปีกนอกและหางยาวสีน้ำเงินม่วงเข้ม เป็นมันแกมเขียวฟ้า อกล่างสีเทาอ่อนออกเหลืิอง ขาสีแดงเข้ม ค่อนข้างยาว ขนคลุมแข้งสีเทาอ่อน ระหว่างรอบคอสีดำและอก-หลังสีเทาอาจมีแถบขนสีขาวคั่นบาง ๆ ปีกสีเทาหรือเป็นสีเทาอ่อนไล่จากเข้มสุดบนปลายปีกและหลังไปจนเป็นสีขาวที่อก เมื่อกางปีกตะโพกเทาแกมน้ำตาล จะงอยปากสีแดงสดค่อนข้างหนาและโค้งงุ้มเล็กน้อย รอบตามีขนหรอมแหรม หนังรอบตาสีน้ำเงินม่วงหรือม่วงแดง ตาเหลือง
มีขนาดค่อนข้างใหญ่ ความยาววัดจากปลายปากถึงปลายหางประมาณ 65–70 เซนติเมตร ขนาดลำตัวยาว หางสีดำยาวประมาณ 35 เซนติเมตร
นกโตเต็มวัยตัวผู้และตัวเมียสีสันคล้ายคลึงกัน ขนหางในตัวผู้มีความยาวระหว่าง 29 ไม่เกิน 35 เซนติเมตร ในตัวเมียมีความยาวเฉลี่ย 33 เซนติเมตร
นกรุ่น มีหัวสีน้ำตาลเข้ม หน้าผากสีน้ำตาลแดง หนังรอบตาสีเทา ลำตัวส่วนบนเป็นสีน้ำตาล ส่วนล่างมีสีน้ำตาลแดง จะงอยปากสีน้ำตาลเข้ม
การแพร่กระจายพันธุ์

เป็นนกประจำถิ่นของไทย ลาว กัมพูชา และเวียดนาม อาศัยในป่าหญ้ารก ในป่าดิบแล้ง ป่าโปร่ง ตั้งแต่พื้นที่ราบถึงไม่เกินความสูง 900 เมตร จากระดับน้ำทะเล พบได้ค่อนข้างยาก ในประเทศไทยอาจพบทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคตะวันตกเฉียงเหนือและภาคตะวันตกเฉียงใต้ ได้แก่ ในเขตอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว จังหวัดจันทบุรี, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าลุ่มน้ำยม จังหวัดแพร่ มีรายงานการพบในพื้นที่อุทยานแห่งชาติน้ำหนาว เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าตะเบาะ-ห้วยใหญ่ จังหวัดเพชรบูรณ์ และอุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง จังหวัดพิษณุโลก ในอินโดจีนอาจพบได้บ่อยในอดีต และพบบางส่วนน้อยมากในพื้นที่ที่สูงไม่เกิน 1,500 เมตร จากระดับน้ำทะเล
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา

นกโกโรโกโสเป็นนกที่อาศัยและหากินตามพื้นดินบริเวณที่มีลูกไม้หรือที่ปกคลุมแน่นด้วยพืช ชอบซ่อนตัวอยู่ตามกอหญ้า ถ้าถูกรบกวนจะวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว นกโกโรโกโสมักไม่ค่อยบินแม้ว่าจะบินได้เร็ว พบเห็นได้ยากแม้มีขนาดใหญ่ เวลานอนจะขึ้นไปเกาะบนต้นไม้หรือกิ่งไผ่ที่ไม่สูงมาก ประมาณไม่เกิน 10 เมตร จากพื้นดินเช่นเดียวกับจำพวกไก่ และไก่ฟ้า
เสียงร้องก้องดัง พยางค์แรกสั้น "ปู๊ป ปู้-วุ้บ" และ "วู้ว" ดังไกล ลากเสียงเล็กน้อย
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา > การหาอาหาร

หาอาหารบนพื้นดิน อาหารได้แก่ แมลง หนอน สัตว์ขนาดเล็ก ปลวก ผลไม้ลูกไม้สุกที่หล่นจากต้น เช่น ไทร หว้า และตะขบป่า กินลูกไม้ เมล็ดพืช นอกจากนี้การดักถ่ายด้วยกล้องยังพบว่า นกโกโรโกโสมีพฤติกรรมเดินหากินตามสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่อย่างกวางและหมูป่า และส่งเสียงร้องซึ่งอาจเป็นที่มาของชื่อ นกขายหมู[ต้องการอ้างอิง]
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา > การผสมพันธุ์

ผสมพันธุ์ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์-–มิถุนายน นกโกโรโกโสเป็นนกในวงศ์นกคัคคูเช่นเดียวกับแม่นกกาเหว่าซึ่งไม่ทำรังเลี้ยงลูกของตัวเอง แต่นกโกโรโกโสทำรังและเลี้ยงลูกเอง วางไข่ครั้งละ 2–4 ฟอง ทำรังบนต้นไม้ สูงประมาณ 3–4 เมตร หรืออาจบนกิ่งไม้ที่เรี่ยพื้น
ระยะฟักตัว 18 ถึง 19 วัน ลูกนกเพิ่งฟักไม่มีขน มีผิวสีน้ำตาลเข้ม เปิดตาในวันที่ 5 ออกจากรังเมื่ออายุระหว่าง 17–19 วัน เริ่มหาอาหารเองในวันที่ 28 ของชีวิต และแยกรังเมื่ออายุ 50–60 วัน
การศึกษารายละเอียดเกี่ยวกับชีววิทยาการสืบพันธุ์ของนกชนิดนี้มีไม่มากโดยเฉพาะนกในธรรมชาติ คาดว่าไม่แตกต่างจากพวกนกบั้งรอกมากนัก
การอนุรักษ์

ไม่มีการประมาณขนาดประชากรที่ชัดเจน พบน้อยในถิ่นอาศัยที่เหมาะสม หรือ พบเห็นได้เฉพาะบางพื้นที่
คาดว่าแนวโน้มประชากรนกโกโรโกโสในประเทศไทยและอินโดจีนลดลง เนื่องจากการล่าเพื่ออาหารและการค้านกที่เพิ่มขึ้น จากหลักฐานการเพิ่มขึ้นของการล่าโดยใช้แร้วดักนก (cable-snaring) ประมาณว่าอัตราการลดจำนวนประชากรของนกโกโรโกโสใน 3 ประเทศน่าจะลดลงถึงร้อยละ 80 ในระยะเวลาเพียงสิบกว่าปี ตลอดจนสาเหตุจากการสูญเสียแหล่งที่อยู่อาศัย จากปัจจัยข้างต้นทำให้สภานะในปัจจุบันของนกโกโรโกโสอยู่ในระดับเกือบอยู่ในข่ายใกล้การสูญพันธุ์ (VU) ในบัญชีแดงของ IUCN
การอนุรักษ์ > ในประเทศไทย

นกโกโรโกโส (C. renauldi) เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ลำดับที่ 53 ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535  และถูกจัดแสดงในสวนสัตว์ดุสิต สวนสัตว์เปิดเขาเขียว
นอร์ทเวสต์แอร์ไลน์

นอร์ทเวสต์แอร์ไลน์ (อังกฤษ: Northwest Airlines) เป็นอดีตสายการบินหลักของสหรัฐที่ให้ดำเนินงานตั้งแต่ปี 1926 ถึง 2010 เมื่อได้ควบรวมกิจการเข้ากับเดลตาแอร์ไลน์ นอร์ทเวสต์มีสำนักงานใหญ่ที่รัฐมินนิโซตา และมีญานการบินหลักในอัมสเตอร์ดัม ดีทรอยต์ เมมฟิส มินนีแอโพลิส/เซนท์พอล โตเกียว–ฮาเนดะ และโตเกียว–นาริตะ
จุดหมายปลายทาง

นอร์ทเวสต์แอร์ไลน์ให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทาง 254 แห่งทั่วโลก
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

ก่อนการเลิกดำเนินงาน นอร์ทเวสต์แอร์ไลน์ได้มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินต่างๆดังต่อไปนี้:
แอร์ฟรานซ์
อะแลสกาแอร์ไลน์
อาลีตาเลีย
อเมริกาเวสต์แอร์ไลน์
อเมริกันอีเกิล
ไชนาแอร์ไลน์
ไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์
คอนติเนนตัลแอร์ไลน์
เช็กแอร์ไลน์
เดลตาแอร์ไลน์
กัลฟ์สตรีมอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์
ฮาวาเอียนแอร์ไลน์
ฮอไรซันแอร์
เจแปนแอร์ไลน์
เคนยาแอร์เวย์
เคแอลเอ็ม
เคแอลเอ็มซิตี้ฮอปเปอร์
โคเรียนแอร์
มาเลฟฮังกาเรียนแอร์ไลน์ (เฉพาะเส้นทางอัมสเตอร์ดัม-บูดาเปสต์)
มิดเวสต์แอร์ไลน์
พินนาเคิลแอร์ไลน์
ฝูงบิน

ก่อนการเลิกดำเนินงาน นอร์ทเวสต์แอร์ไลน์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> J | ผู้โดยสาร> F | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ319-100 | 57 | — | — | 16 | 108 | 124 | ทั้งหมดโอนย้ายไปยังเดลตาแอร์ไลน์ |
| แอร์บัส เอ320-200 | 72 | — | — | 16 | 132 | 148 | ทั้งหมดโอนย้ายไปยังเดลตาแอร์ไลน์ |
| แอร์บัส เอ330-200 | 11 | — | 32 | — | 211 | 243 | ทั้งหมดโอนย้ายไปยังเดลตาแอร์ไลน์ |
| แอร์บัส เอ330-300 | 21 | — | 34 | — | 264 | 298 | ทั้งหมดโอนย้ายไปยังเดลตาแอร์ไลน์ |
| โบอิง 747-400 | 16 | — | 65 | — | 338 | 403 | ลูกค้าเปิดตัว ทั้งหมดโอนย้ายไปยังเดลตาแอร์ไลน์และปลดประจำการในปี 2018 |
| โบอิง 757-200 | 45 | — | — | 22 | 160 | 182 | ทั้งหมดโอนย้ายไปยังเดลตาแอร์ไลน์ |
| โบอิง 757-300 | 16 | — | — | 24 | 200 | 224 | ทั้งหมดโอนย้ายไปยังเดลตาแอร์ไลน์ |
| โบอิง 787-8 | — | 18 | 48 | — | 154 | 202 | คำสั่งซื้อโอนย้ายไปยังเดลตาแอร์ไลน์ แต่ถูกยกเลิกในปี 2016 |
| แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี 9-30 | 30 | — | — | 16 | 84 | 100 | ทั้งหมดโอนย้ายไปยังเดลตาแอร์ไลน์และปลดประจำการในปี 2011 |
| แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี 9-40 | 7 | — | — | 16 | 94 | 110 | ทั้งหมดโอนย้ายไปยังเดลตาแอร์ไลน์และปลดประจำการในปี 2011 |
| แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี 9-50 | 34 | — | — | 16 | 109 | 125 | ทั้งหมดโอนย้ายไปยังเดลตาแอร์ไลน์และปลดประจำการในปี 2014 |
| รวม | 309 | 18 |  |  |  |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Northwest Airlines (อังกฤษ)
แอร์บัส เอ320
โบอิง 757
ดักลาส ดีซี-9
นอลินอร์เอวิเอชัน

นอลินอร์เอวิเอชัน (อังกฤษ: Nolinor Aviation) เป็นสายการบินเช่าเหมาลำสัญชาติแคนาดา โดยมีฐานการบินหลักและสำนักงานใหญ่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติมอนทรีออล-มิราเบล นอลินอร์ให้บริการเที่ยวบินขนส่งผู้โดยสารและสินค้าแบบเช่าเหมาลำภายในประเทศแคนาดาและสหรัฐ
ประวัติ

นอลินอร์เอวิเอชันก่อตั้งขึ้นในปี 1992 และเริ่มดำเนินการในปี 1997 สายการบินได้ใบอนุญาตการซ่อมบำรุงอากาศยานของตนเองตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1999
ในปี 2001 นอลินอร์ได้รับมอบคอนแวร์ 580 ลำแรก แล้วได้นำเข้าบริการเที่ยวบินขนส่งสินค้าสู่สหรัฐและพื้นที่ทางตอนเหนือของแคนาดา และได้สั่งซื้อคอนแวร์ 540 เพิ่มเติมสองลำในปี 2004 เพื่อที่จะตอบสนองความต้องการขนส่งสินค้าทางอากาศที่เพิ่มมากขึ้น ในปี 2006นอลินอร์สั่งซื้อคอนแวร์ 540 ลำที่สี่ โดยเป็นเครื่องบินขนส่งผู้โดยสาร
ในปี 2004 กองทุนครอบครัวพรูด'ฮอม ได้เข้ามาเป็นผู้ถือหุ้นหลักในสายการบิน และได้ย้ายสำนักงานใหญ่และฐานการบินมาที่มิราเบลในปี 2005พร้อมทั้งได้มีโรงเก็บเครื่องบินหลังใหม่ ที่มีพื้นที่กว่า 10,000 ตร.ม. และสามารถรองรับเครื่องบินโบอิง 747-200, 777-300, 767, แอร์บัส เอ310, และเอ320 ได้
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2017 นอลินอร์ได้มีส่วนช่วยเคลื่อนย้ายผู้โดยสารของแอร์ฟรานซ์ เที่ยวบินที่ 66 ที่ได้ลงจอดฉุกเฉินที่ท่าอากาศยานกูซเบย์ ในกูซเบย์, รัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ หลังจากที่เครื่องยนต์เกิดระเบิดขณะบินอยู่เหนือมหาสมุทรแอตแลนติกโดยได้นำผู้โดยสารเดินทางสู่จุดหมายปลายทางที่ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิสผ่านจุดแวะพักที่ท่าอากาศยานนานาชาติวินนิเพก เจมส์ อาร์มสตรอง ริชาร์ดสัน
ในปี 2020 นอลินอร์ได้เปิดตัวสายการบินลูกโอดับเบิลยูจี
จุดหมายปลายทาง

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 นอลินอร์ให้บริการเที่ยวบินเช่าเหมาลำเป็นหลัก โดยมีเที่ยวบินประจำจากมิราเบลสู่วาล-ดอร์เท่านั้น
ฝูงบิน

ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 นอลินอร์เอวิเอชันมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| อากาศยาน | จำนวนตาม TC | จำนวนที่ประจำการ | การจัดเรียงห้องโดยสาร> Y | การจัดเรียงห้องโดยสาร> สินค้า | การจัดเรียงห้องโดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อาเอร็อสปาซียาล เอเอส350 | 1 | — | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ | เฮลิคอปเตอร์ ไม่ระบุในเว็บไซต์ทางการ |
| โบอิง 737-200 | 9 | 6 | 119 | ✓ | 119 | ทั้งหมดเป็นอากาศยานคอมบิและติดตั้งชุดอปกรณ์สำหรับลงจอดบนพื้นหิน รวม C-GNLK (MSN 20836) โบอิง 737 ที่เก่าแก่ที่สุดที่ให้บริการอยู่ตั้งแต่ทำการบินครั้งแรกในปี 1974 (50 ปี) |
| โบอิง 737-300 | 4 | 1 | 130 | ✓ | 130 | ทั้งหมดสวมลวดลวดลายโอดับเบิลยูจี มีการจดทะเบียนสามลำกับ TC แต่จากเว็บไซต์ทางการมีปฏิบัติการณ์เพียงหนึ่งลำ |
| โบอิง 737-400 | 4 | 3 | 159 | — | 159 | สองลำโอนย้ายมาจากเอกซ์ตราแอร์เวย์และอัลบาสตาร์ ทั้งหมดสวมลวดลวดลายโอดับเบิลยูจี |
| โบอิง 737-800 | 1 | 1 | 189 | — | 189 | สวมลวดลวดลายโอดับเบิลยูจี |
| เซสนา 172แอล | 1 | —- | 4 | — | 4 | ไม่ระบุในเว็บไซต์ทางการ |
| คอนแวร์ ซีวี-340 | 1 | — | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ | ไม่ระบุในเว็บไซต์ทางการ |
| เลียร์เจ็ต 45 | 1 | — | 9 | — | 9 | ไม่ระบุในเว็บไซต์ทางการ |
| รวม | 19 | 11 |  |  |  |  |
นอลินอร์เอวิเอชันมีอายุฝูงบินเฉลี่ย 38.1 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
คอนแวร์ 580 เป็นเครื่องบินลำแรกๆ ของนอลินอร์
โบอิง 737-200 ของนอลินอร์
โบอิง 737-400 ในลวดลายของโอดับเบิลยูจี
นักบุญแพร็กซิดิส (เฟอร์เมร์)

| นักบุญแพร็กซิดิส |
| --- | --- |

ศิลปิน: โยฮันส์ เวร์เมร์?
ปี: ราว ค.ศ. 1655
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
สถานที่: งานสะสมส่วนบุคคล
นักบุญแพร็กซิดิส (อังกฤษ: Saint Praxidis) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่สันนิษฐานว่าอาจจะเขียนโดยโยฮันส์ เวร์เมร์จิตรกรคนสำคัญชาวเนเธอร์แลนด์ของสมัยบาโรก หรือโดยเฟลิชี ฟิเชอเรลลิ (Felice Ficherelli) ถ้าเป็นงานเขียนของโยฮันส์ เวร์เมร์ก็สันนิษฐานว่าเป็นงานเขียนในช่วงแรก แต่ก็มีผู้แย้งอย่างแข็งขัน
ภาพ “นักบุญแพร็กซิดิส” เป็นภาพของนักบุญแพร็กซิดิส (Praxedes) ผู้เป็นนักบุญโรมันที่กล่าวกันว่าเป็นลูกสาวของนักบุญพูเดินส์ (Saint Pudens) และเป็นน้องสาวของนักบุญพูเดินเชียนา (Saint Pudentiana) ภาพ “นักบุญแพร็กซิดิส” เป็นงานสะสมส่วนบุคคล
ดูเพิ่ม

โยฮันส์ เวร์เมร์
รายชื่อภาพเขียนโดยโยฮันส์ เวร์เมร์
| ด ค กจิตรกรรมโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์ |
| --- | --- |
 พระเยซูในบ้านมาร์ธาและแมรี (ค.ศ. 1654–1655)  นักบุญแพร็กซิดิส (ราว ค.ศ. 1655)  ไดแอนาและผู้ติดตาม (ราว ค.ศ. 1655–1656)  โสเภณี (ค.ศ. 1656)  เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง (ค.ศ. 1657)  สตรีหลับ (ค.ศ. 1657)  ถนนสายเล็ก (ค.ศ. 1657/58)  เจ้าหน้าที่กับเด็กสาวหัวเราะ (ราว ค.ศ. 1657)  สตรีเทนม (ราว ค.ศ. 1658)  แก้วไวน์ (ค.ศ. 1658–1660)  สตรีกับแก้วไวน์ (ราว ค.ศ. 1659)  ทิวทัศน์เมืองเดลฟท์ (ค.ศ. 1659–1660)  สตรีถูกขัดจังหวะ (ค.ศ. 1660–1661)  สตรีใส่เสื้อสีน้ำเงินยืนอ่านจดหมาย (ค.ศ. 1663–1664)  บทเรียนดนตรี (ค.ศ. 1662/1665)  สตรีเล่นลูทริมหน้าต่าง (ราว ค.ศ. 1663)  สตรีกับสร้อยไข่มุก (ค.ศ. 1662–1664)  สตรีกับเหยือกน้ำ (ค.ศ. 1660–1662)  สตรีถือตาชั่ง (ค.ศ. 1662–1663)  สตรีเขียนจดหมาย (ค.ศ. 1665–1666)  สาวใส่ต่างหูมุก (ราว ค.ศ. 1665)  เล่นดนตรี (ค.ศ. 1665–1666)  ภาพเหมือนสตรีสาว (ค.ศ. 1666–1667)  ศิลปะของการเขียนภาพ (ค.ศ. 1666/1667)  เจ้านายและสาวใช้ (ค.ศ. 1667/1668)  สตรีใส่หมวกแดง (ค.ศ. 1668)  นักดาราศาสตร์ (ค.ศ. 1668)  นักภูมิศาสตร์ (ค.ศ. 1668/1669)  คนถักลูกไม้ (ค.ศ. 1669/1670)  จดหมายรัก (ค.ศ. 1669/1670)  สตรีเขียนจดหมายกับสาวใช้ (ค.ศ. 1670)  สตรีสาวหน้าเครื่องดนตรี (ราว ค.ศ. 1670–1672)  อุปมานิทัศน์ของความศรัทธา (ค.ศ. 1671/1674)  คนเล่นกีตาร์ (ค.ศ. 1672)  สตรียืนข้างเครื่องดนตรี (ค.ศ. 1673/1675)  สตรีนั่งหน้าเครื่องดนตรี (ค.ศ. 1673/1675) 
 รายชื่อภาพเขียนโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์  ภาพเขียนโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์  จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์ 
จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน ·  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ ·  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย ·  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ ·  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท ·  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง 
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
นักบุญเจอโรมเขียนหนังสือ (คาราวัจโจ)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ นักบุญเจอโรม
| นักบุญเจอโรมเขียนหนังสือ |
| --- | --- |

ศิลปิน: คาราวัจโจ
ปี: ค.ศ. 1605 - ค.ศ. 1606
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
สถานที่: หอศิลป์บอร์เกเซ, โรม
นักบุญเจอโรมเขียนหนังสือ หรือ นักบุญเจอโรมแปลพระคัมภีร์ (อังกฤษ: Saint Jerome Writing) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์บอร์เกเซในกรุงโรมในประเทศอิตาลี
ภาพ “นักบุญเจอโรมเขียนหนังสือ” เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1605 ถึงปี ค.ศ. 1606 เป็นภาพที่เปรียบเทียบได้กับภาพ “นักบุญเจอโรมวิปัสสนา” (พิพิธภัณฑ์สำนักสงฆ์ซานตามาเรีย, มอนเซอร์รัต) ที่เขียนในช่วงเวลาเดียวกัน และภาพในหัวข้อเดียวกันที่เขียนหลังจากนั้น “นักบุญเจอโรมเขียนหนังสือ (วาเล็ตตา)”
ในขณะที่ฝ่ายโปรเตสแตนต์ต้องการจะแปลพระคัมภีร์ไบเบิลเป็นภาษาท้องถิ่นเพื่อเป็นการเผยแพร่พระวจนะของพระเจ้าแก่บรรดาผู้นับถือคริสต์ศาสนาโดยทั่วไป ฝ่ายโรมันคาทอลิกก็พยายามในการต่อสู้เพื่อที่ให้เหตุผลในการสนับสนุนการรักษาการใช้ภาษาละตินที่แปลโดยนักบุญเจอโรมในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 ต่อไป นักบุญเจอโรมได้ทำการรับศีลจุ่มจากพระสันตะปาปาองค์หนึ่ง, ได้รับมอบหน้าที่ให้เป็นผู้แปลโดยพระสันตะปาปาอีกองค์หนึ่ง และประกาศว่านักบุญปีเตอร์เป็นพระสังฆราชองค์แรกของโรม นักบุญเจอโรมเป็นผู้มีอิทธิพลมากที่สุดองค์หนึ่งในบรรดาคริสต์ศาสนปราชญ์ในการต่อต้านผู้นอกศาสนา ในการโจมตีลัทธินิยมนักบุญ และในการจำกัดการเรียนรู้ภาษาละตินให้อยู่ในวงของผู้มีการศึกษา ฉะนั้นภาพนี้จึงเป็นภาพที่เหมาะสมในการภาพแรกที่สคิปิโอเน บอร์เกเซซื้อไม่นานหลังจากที่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นคาร์ดินัลในปี ค.ศ. 1605 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 ผู้เป็นลุง
ก่อนหน้าการปฏิวัติคริสต์ศาสนาภาพเขียนของนักบุญเจอโรมมักจะมีสิงห์โตและหมวกคาร์ดินัลอยู่ในภาพด้วย แต่นักปฏิรูปโรมันคาทอลิกต้องการจะลดองค์ประกอบของศิลปะคริสต์ศาสนาลงเหลือแต่สิ่งที่เป็นหัวใจของภาพ ชายสูงอายุในภาพที่มีใบหน้าละม้ายกับผู้เป็นแบบสำหรับเอบราฮัม, นักบุญแม็ทธิว และนักบุญทอมัส นั่งครุ่นคำนึงถึงกฎบัตรของพระคัมภีร์ไบเบิลขณะที่มือขวาตั้งท่าพร้อมที่จะเขียน นักบุญเจอโรมของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอันโตเนลโล ดา เมสสินา และอัลเบรชท์ ดือเรอร์เป็นนักการศึกษาผู้มั่งคั่งแต่นักบุญเจอโรมของคาราวัจโจลดลงเหลือรายละเอียดแต่สิ่งที่เป็นหัวใจของภาพที่ หนังสือที่เปิดอยู่ และเล่มที่สองที่ยังปิดที่มีหัวกะโหลกวางอยู่ข้างบนตั้งอยู่บนโต๊ะเล็กๆ แสงที่จัดเน้นให้เห็นกล้ามเนื้อบนแขน และความสัมพันธ์ระหว่างหัวของนักบุญเจอโรมและหัวกะโหลกบนหนังสือที่เป็นนัยถึงการเกิดที่ในที่สุดก็ต้องตายแต่พระวจนะของพระเจ้ายังคงอยู่ชั่วนิรันดร์
นักวิเคราะห์ธุรกิจ

นักวิเคราะห์ธุรกิจ (อังกฤษ: business analyst ย่อว่า BA) คือบุคคลที่วิเคราะห์ให้กับองค์กรหรือแผนธุรกิจ (business domain) ทั้งในความเป็นจริงหรือสมมติ และวิเคราะห์ข้อมูลธุรกิจหรือขั้นตอนหรือระบบ โดยประเมินแบบจำลองธุรกิจหรือการผนวกเข้ากับเทคโนโลยี นักวิเคราะห์ธุรกิจช่วยแนะแนวธุรกิจด้วยขั้นตอนการปรับปรุง สินค้า บริการ และซอฟต์แวร์ให้เข้าถึงการวิเคราะห์ข้อมูล
บทบาทของนักวิเคราะห์ระบบสามารถอธิบายได้ว่า เป็นตัวเชื่อมระหว่างปัญหาทางธุรกิจ กับการแก้ปัญหาทางด้านเทคโนโลยี ปัญหาทางธุรกิจนั้นจะเป็นอะไรก็ได้ที่เกี่ยวข้องกับระบบธุรกิจ ตัวอย่างเช่น แบบจำลอง ขั้นตอน หรือวิธี ส่วนการแก้ปัญหาทางด้านเทคโนโลยีนั้นสามารถแก้ได้โดยเทคโนโลยีสถาปัตยกรรม เครื่องมือ หรือโปรแกรมประยุกต์ นักวิเคราะห์ธุรกิจจะวิเคราะห์ เปลี่ยนแปลง และแก้ปัญหาธุรกิจในท้ายสุดด้วยเทคโนโลยี
นักรบปีศาจแห่งสึชิมะ

| นักรบปีศาจแห่งสึชิมะ |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: ซักเกอร์พันช์โปรดักชั่น
ผู้จัดจำหน่าย: โซนี่อินเตอร์แอ็กทีฟเอนเตอร์เทนเมนต์
กำกับ: Nate Fox Jason Connell
อำนวยการผลิต: Brian Fleming
ศิลปิน: Jason Connell
เขียนบท: Ian Ryan Liz Albl Patrick Downs Jordan Lemos
แต่งเพลง: Ilan Eshkeri Shigeru Umebayashi
เครื่องเล่น: เพลย์สเตชัน 4 เพลย์สเตชัน 5 วินโดวส์
วางจำหน่าย: เพลย์สเตชัน 4 17 กรกฎาคม 2020  เพลย์สเตชัน 5 20 สิงหาคม 2021 วินโดวส์ 16 พฤษภาคม 2024
แนว: แอ็กชัน-ผจญภัย, ลอบฆ่า
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว
นักรบปีศาจแห่งสึชิมะ (อังกฤษ: Ghost of Tsushima) เป็นวิดีโอเกมแนวแอกชั่นผจญภัยและลอบฆ่า พัฒนาโดยซักเกอร์พันช์โปรดักชั่น และจัดจำหน่ายโดยโซนี่อินเตอร์แอ็กทีฟเอนเตอร์เทนเมนต์ สำหรับเพลย์สเตชัน 4 ตัวเกมนำเสนอโลกโอเพนเวิลด์ให้ผู้เล่นได้สำรวจ โดยตัวเกมจะให้ผู้เล่นสวมบทบาทเป็นซามูไรในภารกิจปกป้องเกาะสึชิมะระหว่างการรุกรานญี่ปุ่นครั้งแรกของมองโกล ตัวเกมวางจำหน่ายในวันที่ 17 กรกฎาคม 2020 นักรบปีศาจแห่งสึชิมะ ได้รับคำชมในเรื่องของภาพและการต่อสู้ แต่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ในส่วนโลกโอเพนเวิลด์
ดูเพิ่ม

นักรบปีศาจแห่งโยเทอิ
นักบุญเซโนเบียสรับศีลล้างบาป (บอตตีเชลลี)

| นักบุญเซโนเบียสรับศีลจุ่ม |
| --- | --- |

ศิลปิน: ซานโดร บอตติเชลลี
ปี: ค.ศ. 1500 - ค.ศ. 1505
ประเภท: สีฝุ่นบนแผง
สถานที่: หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน
นักบุญเซโนเบียสรับศีลจุ่มและการได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระสังฆราช หรือ นักบุญเซโนเบียสรับศีลจุ่ม (อังกฤษ: Baptism of St. Zenobius and His Appointment as a Bishop) เป็นจิตรกรรมแผงที่เขียนโดยซานโดร บอตติเชลลี จิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน
ภาพ “นักบุญเซโนเบียสรับศีลจุ่ม” ที่เขียนโดยซานโดร บอตติเชลลีราวระหว่างปี ค.ศ. 1500  ถึงปี ค.ศ. 1505 เป็นภาพในภาพชุดสี่ภาพของชีวิตและงานของนักบุญเซโนเบียส (ค.ศ. 337-ค.ศ. 417) ผู้เป็นพระสังฆราชองค์แรกของฟลอเรนซ์ ในภาพแรกนักบุญเซโนเบียสปรากฏสามครั้ง ครั้งแรกทางด้านซ้ายของเมื่อปฏิเสธไม่รับเจ้าสาวที่บิดามารดาจัดหาให้ และเดินก้มหน้าคิดออกไป ฉากที่สองเป็นฉากรับที่นักบุญเซโนเบียสและมารดารับศีลจุ่ม และทางขวาของภาพเมื่อได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระสังฆราช
“ประวัติของนักบุญเซโนเบียส” เป็นงานชิ้นสุดท้ายที่ทราบของบอตติเชลลี ภาพอีกสามภาพในชุดนี้ก็ได้แก่:
“ปาฏิหาริย์สามอย่างของของนักบุญเซโนเบียส” หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน
“ปาฏิหาริย์สามอย่างของของนักบุญเซโนเบียส” พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตัน, นครนิวยอร์ก
“ปาฏิหาริย์สุดท้ายและความตายของนักบุญเซโนเบียส” หอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดน
นักบุญเยโรมรำพึงธรรม (การาวัจโจ)

| นักบุญเยโรมรำพึงธรรม |
| --- | --- |

ศิลปิน: คาราวัจโจ
ปี: ค.ศ. 1605
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
สถานที่: พิพิธภัณฑ์สำนักสงฆ์ซานตามาเรีย, มอนเซอร์รัต
นักบุญเยโรมรำพึงธรรม (อังกฤษ: Saint Jerome in Meditation) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์สำนักสงฆ์ซานตามาเรีย, มอนเซอร์รัตในประเทศอิตาลี
จิตรกรรม “นักบุญเยโรมรำพึงธรรม” เขียนราว ค.ศ. 1605 นักบุญเจอโรมผู้ปฏิบัติตัวเป็นฤๅษีเป็นหนึ่งในคริสต์ศาสนปราชญ์และเป็นผู้รับผิดชอบในการแปลพระคัมภีร์ไบเบิลมาเป็นภาษาละติน (คัมภีร์ไบเบิลภาษาละติน (Vulgate)) และเป็นนักบุญที่นิยมกันในสมัยของคาราวัจโจ และคาราวัจโจเองก็เขียนภาพนักบุญเจอโรมถึงแปดภาพแต่เหลืออยู่เพียงสามภาพ แต่สาเหตุที่วาดไม่เป็นที่ทราบว่าเป็นการเลือกหัวข้อเองหรือผู้อุปถัมภ์เป็นผู้เลือก แต่เป็นหัวข้อการวาดที่ทำให้คาราวัจโจได้เรียนรู้ถึงการวาดภาพผู้มีอายุ  - ของผิวหนังที่ผ่านจากวัยหนุ่มไปเป็นผิวหนังที่เหี่ยวย่น ในภาพนี้นักบุญเจอโรมพิเคราะห์หัวกะโหลกซึ่งเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของท่าน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความตายที่จะมาถึงอย่างเลี่ยงไม่ได้ และความไร้สาระของวัตถุทางโลก
ภาพเขียนอาจจะมาจากงานสะสมของวินเชนโซ จุสตินิอานินายธนาคารผู้อุปถัมภ์ของคาราวัจโจและพี่คาร์ดินัลเบเนเดตโต เบเนเดตโตสะสมงานหลายชิ้นของคาราวัจโจที่รวมทั้งภาพนักบุญเจอโรมที่มีขนาดเดียวกับภาพนี้ที่อยู่ในรายชื่องานสะสมของจุสตินิอานิในปี ค.ศ. 1638
ปีเตอร์ รอบบ์นักเขียนชีวประวัติของคาราวัจโจชี้ให้เห็นอารมณ์คำนึงครุ่นคิดของภาพนี้คล้ายกับภาพ“นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเนลสัน-อัทคินส์ที่เมืองแคนซัส ซิตี้ในสหรัฐอเมริกาที่เขียนในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน
นครศักดิ์สิทธิ์

นครศักดิ์สิทธิ์ (อังกฤษ: holy city) เป็นเมืองที่เป็นศูนย์กลางที่มีประวัติศาสตร์ทางศาสนาและความเชื่อ ส่วนใหญ่จะมีที่สำคัญอยู่อย่างน้อยหนึ่งแห่ง (มักจะเป็นสิ่งที่สำคัญต่อศาสนา เช่น สิ่งปลูกสร้าง, รูปปั้น, ความเชื่อ ฯลฯ) ซึ่งทำให้เกิดการจาริกแสวงบุญ เมืองศักดิ์สิทธิ์เป็น เมืองที่มีสัญลักษณ์ ทีเกี่ยวข้องกับศาสนาและความเชื่อ
รายชื่อเมืองศักดิ์สิทธิ์ทั่วโลก > แอฟริกา

อะบีย์โดส (ศาสนาอียิปต์โบราณ)
แอ็กซัม (เอธิโอเปียนออร์ทอดอกซ์)
อะเล็กซานเดรีย (คอปติกออร์ทอดอกซ์)
บูบาสติส (ศูนย์กลางที่บูชาเทพีบาสเต็ต)
ฮาราร (ศาสนาอิสลาม)
เฮลิโอโปลิส (ศาสนาอียิปต์โบราณ)
นกัมบา (ลัทธิคิมบันกู)
อิเฟ (ศาสนาโยรูบา)
ค็อยรูอาน (ลัทธิศูฟี)
ลาลีเบลา (เอธิโอเปียนออร์ทอดอกซ์)
เมาเลย์ อิดรีส (ศาสนาอิสลาม)
เมืองไซออนโมเรีย (ไซออน)
อีวู (อารามของเซนต์เบเนดิก), (สมัชชาแห่งพระเจ้า), (ศาลเจ้าอลู-โอแชแรน), (ศาลเจ้าอลู-อะซิโด), ที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจของศาสนาอีซาน
เตาบา ประเทศเซเนกัล (ลัทธิเมาริด)
อุยดา (วูดู)
รายชื่อเมืองศักดิ์สิทธิ์ทั่วโลก > อเมริกา

ทิวานากู (ศาสนาแอนเดียนโบราณ ตอนนี้เป็นศูนย์กลางทางความทรงจำ)
กุสโก (ศาสนาอินคาโบราณ)
อินดิเพนเดนซ์ รัฐมิสซูรี - ไซออน และเยรูซาเล็มแห่งใหม่ในอนาคตของวิสุทธิชนยุคสุดท้าย
ชาร์ลสตัน รัฐเซาท์แคโรไลนา (พหุนิยมทางศาสนา)
เคลียร์วอเตอร์ รัฐฟลอริดา (โบสถ์แห่งวิทยาศาสตร์)
ซานตาเฟ่ รัฐนิวเม็กซิโก (โรมันคาทอลิก)
ซอลต์เลกซิตี (โบสถ์แห่งพระเยซูคริสต์ของวิสุทธิชนยุคสุดท้าย)
เม็กซิโกซิตี (ศาสนาแอซเท็ค: เป็นบริเวณที่พระเจ้ามีบัญชาให้คนเม็กซิโกสร้างอาณาจักร ส่วนโรมันคาทอลิก เป็นบริเวณที่พระมารดาแห่งกัวดาลูปปรากฏตัว)
เทโอทิฮัวคาน (ในศาสนาโอลเม็ค, โทลเท็ค และแอซเท็คในฐานะที่กำเนิดของพระเจ้า)
ซิปาเรีย (โรมันคาทอลิก, ศาสนาพื้นเมืองของชาวอินเดียน, ฮินดู, พุทธ, อิสลาม, นักบวชทางจิต, ราสตาฟารี, โยรูบา-โอริชา และบาไฮ)
รายชื่อเมืองศักดิ์สิทธิ์ทั่วโลก > ยุโรป

โรม (โรมันคาทอลิก)
นครรัฐวาติกัน (โรมันคาทอลิก)
โคโลญ (ยุคกลาง และโรมันคาทอลิก)
เวนิส (โรมันคาทอลิก)
ฟาติมา (โรมันคาทอลิก)
ปารีส (โรมันคาทอลิก)    [ต้องการอ้างอิง]
คอนสแตนติโนเปิล/อิสตันบูล (อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และอิสลาม)
เอเธนส์ (อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์)
โอครีด (อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์)
โบลการ์ (ยุคกลาง และอิสลาม)
ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา (โรมันคาทอลิก และลัทธิพริสซิลเลียน)
คาราวาคาเดอลาครูส (โรมันคาทอลิก)
แคนเทอร์เบอรี (ยุคกลาง, โรมันคาทอลิก และคริสตจักรแห่งอังกฤษ)
ซานโตโตริบิโอเดอเลอบานา (โรมันคาทอลิก)
โตเลโด (ยุคกลาง, โรมันคาทอลิก และอิสลาม)
กอร์โดบา (ยุคกลาง และอิสลาม)
เชนสโตโควา (โรมันคาทอลิก)
คิลเคนนี (โรมันคาทอลิก)
เม็ดยูโกรเยอ (โรมันคาทอลิก)
ลีดส์ (คริสตจักรแห่งอังกฤษ)
อัสซีซี (โรมันคาทอลิก)
อาบิลา (โรมันคาทอลิก)
บาร์เซโลนา (โรมันคาทอลิก)
มิวนิก (โรมันคาทอลิก)
มิลาน (โรมันคาทอลิก)
วิทเทนเบอร์ก (นิกายลูเทอแรน)    [ต้องการอ้างอิง]
รายชื่อเมืองศักดิ์สิทธิ์ทั่วโลก > เอเชียตะวันตก

เยรูซาเลม (ศาสนายูดาห์, คริสต์ และอิสลาม)
เทือกเขาไซนาย (ศาสนายูดาห์, คริสต์ และอิสลาม)
ฮีบรอน (ศาสนายูดาห์ และอิสลาม)
นาซาเรธ (ศาสนาคริสต์)
เบธเลเฮม (ศาสนาคริสต์)
กัรบะลาอ์ (ชีอะฮ์)
ไฮฟา (ศาสนาบาไฮ)
เอเคอร์ (ศาสนาบาไฮ)
แอนติออก (ศาสนาคริสต์)
วาการ์สชาพัต (นักบุญอารเมเนีย)
มัชฮัด (ชีอะฮ์)
มักกะฮ์ (ศาสนาอิสลาม)
มะดีนะฮ์ (ศาสนาอิสลาม)
มิทสเคตา (เกรกอเรียนออรทอดอกซ์)
นาจาฟ (ชีอะฮ์)
นิปปูร์ (ศาสนาเมโสโปเตเมียโบราณ)
โกม (ชีอะฮ์)
ซาเฟด (ศาสนายูดาห์)
ตาริม (ลัทธิศูฟี)
ทิเบเรียส (ศาสนายูดาห์)
บัลฆ์ (ศาสนาโซโรอัสเตอร์)
มะซารีชะรีฟ (ศาสนาอิสลามในอัฟกานิสถาน)
ยาซด์ (ศาสนาโซโรอัสเตอร์)
อุดวาดา (ศาสนาโซโรอัสเตอร์)
เบรุต (ศาสนาคริสต์)
มซเคตา (ศาสนาคริสต์)
สภายุติธรรมสากล องค์กรซึ่งปกครองดูแลบาไฮทั้งปวง ตั้งอยู่ที่ไฮฟา