stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ดอนดอน จีเมนา
ประวัติ

จีเมนาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ชนะคะแนน โจนาธาน อีกอต ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะรวด รวมทั้งชนะจูน อีราแฮม 2 ครั้ง จากนั้น จีเมนา ได้เดินทางมาชกที่ประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2547 โดยมาซ้อมมวยที่ค่ายของใหม่ เมืองคอนอยู่ระยะหนึ่ง ในช่วงนี้ จีเมนาขึ้นชกในไทยหลายครั้ง โดยมีแพ้คะแนน วันมีโชค สิงห์วังชา และไก่ชน ส.วรพิน จากนั้น เสมอกับสำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ สำราญศักดิ์ขอแก้มืออีก ปรากฏว่าจีเมนาเป็นฝ่ายชนะน็อค สำราญศักดิ์อีก 2 ครั้งรวด จากนั้น ชกชนะคะแนน นกน้อย สิทธิประเสริฐ และได้ชิงแชมป์ ABCO เฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 แพ้น็อค เพชรตาปี ป.สิงห์ใต้ ยก 9 จากนั้น แพ้ทีเคโอ แมกไซไซ ศิษย์ทรายทอง ยก 9 จากนั้น จีเมนากลับไปชกที่ฟิลิปปินส์ ชกชนะอีกหลายครั้งแต่ไม่มีโอกาสได้ชิงแชมป์ จน พ.ศ. 2550 ได้มาชกในไทยอีก แพ้น็อค แท่งทอง เกียรติทวีสุข ยก 7 และแพ้คะแนน ประมวลศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ
หลังจากนั้น จีเมนาชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ มีชกชนะและเสมอไม่กี่ครั้ง จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์ที่ว่างรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2553 แพ้คะแนน มาร์โก เดเมซีโญ จากนั้นได้ชิงแชมป์ WBC เข็มขัดเงินรุ่นฟลายเวท แพ้คะแนน พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิมเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 และชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 แพ้คะแนน ขวัญพิชิต วันทรงชัยยิม ขึ้นชกนอกรอบ แพ้คะแนนโดยเทคนิค ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย จากนั้น ได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2555 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 5 หลังจากที่จีเมนาขึ้นชกครั้งล่าสุดเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2556 ซึ่งเป็นการชิงแชมป์เงาของ WBC เอเชียรุ่นแบนตัมเวทที่ว่าง แพ้น็อค เพชร ก่อเกียรติยิม ยก 8 แล้ว ก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ ABCO เฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 2548 แพ้น็อค เพชรตาปี ปิ่นสินชัย ยก 9 ที่ กทม.
ชิงแชมป์ WBC เข็มขัดเงินรุ่นฟลายเวทเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 2554 แพ้คะแนน พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิม
ชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 13 กรกฎาคม  2554 แพ้คะแนน ขวัญพิชิต วันทรงชัยยิม
ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 5 มิถุนายน 2555 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 5
ชิงแชมป์เงาของ WBC ASIA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 25 มีนาคม 2556 แพ้น็อค เพชร ก่อเกียรติยิม ยก 8
ดอนต์ (เพลงเอลวิส เพรสลีย์)

| "Don't" |
| --- | --- |

เพลงโดยเอลวิส เพรสลีย์
ด้านบี: "I Beg of You"
วางจำหน่าย: 7 มกราคม 1958
บันทึกเสียง: 6 กันยายน 1957
แนวเพลง: ร็อกแอนด์โรล
ความยาว: 2:49
ผู้ประพันธ์เพลง: Jerry Leiber and Mike Stoller
โปรดิวเซอร์: Leiber-Stoller
ดอนต์ (อังกฤษ: Don't) เป็นเพลงที่บันทึกของ เอลวิส เพรสลีย์ ในปี 1958 เป็นเพลงฮิตติดอันดับ 1 ที่ 11 ของเพรสลีย์ในสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้เพลง "Don't" ก็ยังเป็นอันดับที่สี่ในชาร์ต R&B เพลงนี้ถูกรวมอยู่ในชุดดนตรี "Smokey Joe's Cafe" ที่ผสมกับ "Love Me" อีกด้วย
ชาร์ต

| ชาร์ต (1958) | ยอด สูงสุด |
| --- | --- |
U.S. Billboard Hot 100: 1
U.S. Billboard Hot Country Singles: 2
U.S. Billboard Hot R&B Singles: 4
แหล่งข้อมูลอื่น

47-7150 Don't / I Beg of You Guide part of the The Elvis Presley Record Research Database
เนื้อเพลงเต็มของเพลงนี้ ที่เมโทรลิริกส์
ดอนดอน สุลต่าน

| ดอนดอน สุลต่าน |
| --- | --- |
เกิด: โกบาเนีย สุลต่าน   (Govanie Sultan) 7 กันยายน พ.ศ. 2521 (46 ปี)
ดอนดอน สุลต่าน หรือ โกบาเนีย สุลต่าน (อังกฤษ: Dondon Sultan)  เป็นนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 7 กันยายน พ.ศ. 2521 ที่เมืองลิลอย จังหวัดซัมโบอันกาเหนือ สถิติการชก 43 ครั้ง ชนะ 18 (น็อค 9) เสมอ 3 แพ้ 22
ประวัติ

สุลต่านขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ชนะคะแนน เอสเมอร์ เอสปานิโอลา จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2545 ชนะคะแนน เบิร์ต บาโด และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 3 ครั้ง จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 7 กันยายน พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน ฮิโรยูกิ วาตานาเบะ ที่ ญี่ปุ่น ใน พ.ศ. 2547 สุลต่านไปชกนอกรอบที่อินโดนีเซีย ชนะน็อค ดาวิด กอสวารา ยก 2 แล้วชกแพ้คะแนน ฆีเดออน ซาลาซา แล้วไปชกที่ออสเตรเลีย 2 ครั้ง ชนะ 1 เสมอ  ต่อมา ใน พ.ศ. 2548 สุลต่านได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวทที่ว่างเมื่อ 29 มกราคม ชนะน็อค รามิล กาบาเยส ยก 1 จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 21 กรกฎาคม แพ้น็อค คาซูฮิโกะ ฮิดากะ ยก 7 ที่ ญี่ปุ่น แล้วมาชิงแชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวท เมื่อ 24 ตุลาคม แพ้คะแนน ภาคภูมิ แจ้งโพธิ์นาค
หลังจากชิงแชมป์ไม่สำเร็จ สุลต่านชกป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ได้อีก 1 ครั้ง และยังไปชกนอกรอบชนะที่ญี่ปุ่น ต่อมา สุลต่านได้ไปชิงแชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทที่รัสเซียเมื่อ 20 พฤษภาคมพ.ศ. 2549 ชนะน็อค แอนตัน โซโลปอฟ ยก 1 ได้แชมป์มาครอง และขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวท WBF ที่ว่างเมื่อ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ชนะคะแนน เอ็ดดี เดลิก ที่สิงคโปร์ แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ไปเมื่อ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2550 แพ้น็อค ฮัมซา อิสซา ยก 9 ที่ ฝรั่งเศส และในการชกครั้งถัดมา สุลต่านก็เสียแชมป์ฟิลิปปินส์ไปอีกเมื่อชกแพ้คะแนน อาร์เนล ทิคัมเปย์ เมื่อ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 แล้วขึ้นชิงแชมป์ IBF ออสเตรเลียรุ่นเวลเตอร์เวทก็เป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไป เพราะสุลต่านไม่ออกจากมุมมาสู้ต่อเมื่อหมดยกที่ 4
ตลอดปี พ.ศ. 2551 สุลต่านขึ้นชกที่ออสเตรเลียตลอด แต่ชกแพ้มากกว่าชนะ เขาได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2551 แพ้น็อค แชนนัน เทย์เลอร์ ยก 12 ไม่ได้แชมป์ สุลต่านได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์ที่ว่างรุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 5 มีนาคม พ.ศ. 2554 และเป็นฝ่ายแพ้น็อค เดนนิส ลอเรนเต้ ยก 6 ไม่ได้แชมป์ สุลต่านได้มาชิงแชมป์ระดับภูมิภาคในไทยอีก 2 ครั้ง โดยชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นซูเปอร์เวลเตอร์เวทเมื่อ 21 กันยายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนน ปฐมศึก ปฐมโพธิ์ทอง ที่ จันทบุรี และชิงแชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ยอมแพ้ไม่ออกจากมุมหลังยก 5 ในการชกกับถิรชัย กระทิงแดงยิม สุลต่านขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2556 แพ้คะแนน โชเฮอิ คาเนโมโตะ ที่ญี่ปุ่น จากนั้นก็แขวนนวมไป
เกียรติประวัติ

แชมป์ PABA รุ่นเวเตอร์เวท
ชิง 20 พฤษภาคม 2549 ชนะน็อค แอนตัน โซโลปอฟ ยก 1 ที่ ออสเตรเลีย
แชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวท WBF
ชิง 25 พฤศจิกายน 2549 ชนะคะแนน เอ็ดดี้ เดลิก ที่ สิงคโปร์
เสียแชมป์ 23 มิถุนายน 2550 แพ้น็อค ฮัมซา อิสซา ยก 9 ที่ ฝรั่งเศส
แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวท (2545 – 2549)
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 7กันยายน 2546 แพ้คะแนน ฮิโรชิ วาตานาเบ้ ที่ ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 21 กรกฎาคม 2548 แพ้น็อค คาซูฮิโกะ ฮิดากะ ยก 7 ที่ ญี่ปุ่น
ชิงแชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 24 ตุลาคม 2548 แพ้คะแนน ภาคภูมิ แจ้งโพธิ์นาค ที่ กทม.
ชิงแชมป์ PABA รุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ 31 ตุลาคม 2551 แพ้น็อค แชนนอน เทย์เลอร์ ยก 12 ที่ ออสเตรเลีย
ชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นซูเปอร์เวลเตอร์เวทเมื่อ 21 กันยายน 2555 แพ้คะแนน ปฐมศึก ปฐมโพธิ์ทอง ที่ จันทบุรี
ชิงแชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2556 แพ้ทีเคโอ ถิรชัย กระทิงแดงยิม ยก 5
ตำบลหนองโพธิ์ (อำเภอหนองหญ้าไซ)

| ตำบลหนองโพธิ์ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Nong Pho
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: หนองหญ้าไซ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 73.92 ตร.กม. (28.54 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 6,416 คน
 • ความหนาแน่น: 86.82 คน/ตร.กม. (224.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 72240
รหัสภูมิศาสตร์: 721003
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลหนองโพธิ์ |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อบต.หนองโพธิ์ที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลหนองโพธิ์
พิกัด: 14°49′33.0″N 99°55′48.1″E﻿ / ﻿14.825833°N 99.930028°E﻿ / 14.825833; 99.930028
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: หนองหญ้าไซ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 73.92 ตร.กม. (28.54 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 6,416 คน
 • ความหนาแน่น: 86.82 คน/ตร.กม. (224.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06721005
ที่อยู่ที่ทำการ: เลขที่ 119 หมู่ 4 ถนนบ้านน้อย–ลำพันบอง ตำบลหนองโพธิ์ อำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี 72240
เว็บไซต์: www.nongpho.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
หนองโพธิ์ เป็นตำบลในอำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลหนองโพธิ์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหนองกระทุ่ม ตำบลบ่อกรุ ตำบลป่าสะแก และตำบลวังศรีราช (อำเภอเดิมบางนางบวช)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลหนองสะเดา (อำเภอสามชุก)
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหนองหญ้าไซ
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลแจงงาม
ประวัติ

หนองโพธิ์ เดิมเป็นตำบลในเขตปกครองของอำเภอสามชุก ปี พ.ศ. 2526 นายจรินทร์ กาญจโนมัย ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ทิศตะวันตกของอำเภอสามชุก 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองหญ้าไซ ตำบลหนองราชวัตร ตำบลหนองโพธิ์ และตำบลแจงงาม เป็น กิ่งอำเภอหนองหญ้าไซ และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2533 ตำบลหนองโพธิ์จึงมีฐานะเป็นตำบลของอำเภอหนองหญ้าไซจนถึงปัจจุบัน
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลหนองโพธิ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านหนองโพธิ์
หมู่ที่ 2 บ้านหนองจิกยาว
หมู่ที่ 3 บ้านดอนตาลเสี้ยน
หมู่ที่ 4 บ้านลำพันบอง
หมู่ที่ 5 บ้านหนองกางยาง
หมู่ที่ 6 บ้านใหม่ไร่อ้อย
หมู่ที่ 7 บ้านหนองโพธิ์
หมู่ที่ 8 บ้านลำพันบอง
หมู่ที่ 9 บ้านกงกำปั่น
หมู่ที่ 10 บ้านหนองปล้อง
หมู่ที่ 11 บ้านหนองกระโดนมน
หมู่ที่ 12 บ้านสามัคคีธรรม
หมู่ที่ 13 บ้านหนองพลับ
หมู่ที่ 14 บ้านใหม่วัดยาง
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลหนองโพธิ์เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหนองโพธิ์ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลหนองโพธิ์มี 14 หมู่บ้าน พื้นที่ 73.92 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,115 คน และ 1,924 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหนองโพธิ์อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองโพธิ์
ดอมินิก เดล

| --- | --- |

เกิด:  (1971-12-29) 29 ธันวาคม ค.ศ. 1971 (52 ปี) คอเวนทรี, อังกฤษ
สัญชาติ:  เวลส์
ฉายา: The Spaceman
ปีที่เริ่มเล่นอาชีพ: 1992–
อันดับสูงสุด: 19 (1999/00)
เบรกสูงสุด: 145 (ยูเคแชมเปียนชิป 1999)
จำนวนเซนจูรีเบรก: 167
รายการแข่งขันที่ชนะ
รายการสะสมคะแนนที่ชนะ: 2
รายการสะสมคะแนนย่อยที่ชนะ: 1
ดอมินิก เดล (อังกฤษ: Dominic Dale) ชื่อเกิด  คริสโตเฟอร์ เดล  เป็นนักสนุกเกอร์อาชีพชาวเวลส์ ผู้บรรยายสนุกเกอร์และพิธีกรของบีบีซี
ดอนนา รีด

| ดอนนา รีด |
| --- | --- |
รีดในคริสต์ทศวรรษ 1950
เกิด: ดอนนา เบลล์ มัลเลนเจอร์ 27 มกราคม ค.ศ. 1921(1921-01-27) เดนิสัน รัฐไอโอวา สหรัฐ
เสียชีวิต: 14 มกราคม ค.ศ. 1986(1986-01-14) (64 ปี) เบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1941–1986
คู่สมรส: วิลเลียม เจ. ทัตเติล  (สมรส 1943; หย่า 1945) โทนี โอเวน  (สมรส 1945; หย่า 1971) โกรเวอร์ แอสมุส  (สมรส 1974)
บุตร: 4
ดอนนา รีด (อังกฤษ: Donna Reed; 27 มกราคม ค.ศ. 1921 – 14 มกราคม ค.ศ. 1986) หรือชื่อเกิด ดอนนา เบลล์ มัลเลนเจอร์ (อังกฤษ: Donna Belle Mullenger) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน อาชีพการงานของเธอมีช่วงยาวนานตั้งแต่ปี 1941 ถึง 1986 โดยปรากฏตัวในภาพยนตร์มากกว่า 40 เรื่อง เธอเป็นที่รู้จักอย่างดีจากบทแมรี แฮตช์ เบลีย์ ในภาพยนตร์คริสต์มาสของแฟรงก์ คาปรา เรื่อง อิตส์อะวันเดอร์ฟูลไลฟ์ (1946) รีดได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ในภาพยนตร์สงคราม-ชีวิตของเฟรด ซินเนแมนน์ เรื่อง ชั่วนิรันดร์ (1953)
รีดเป็นที่รู้จักทางโทรทัศน์ โดยเฉพาะจากบท ดอนนา สโตน แม่บ้านชนชั้นกลางอเมริกัน ในละครซิตคอมเรื่อง เดอะดอนนารีดโชว์ (1958–1966) ซึ่งทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอมมีหลายครั้งจากบทดังกล่าว รวมถึงได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ สาขาดาราทีวียอดเยี่ยมเมื่อปี 1963 ในช่วงบั้นปลายชีวิต เธอยังรับบทเป็นเอลลี ยูวิง ในละครประโลมโลกเรื่อง แดลลัส (1984–1985) ก่อนจะเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตับอ่อนในวันที่ 14 มกราคม 1986
แหล่งข้อมูลอื่น

ดอนนา รีด ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ดอนนา รีด ที่ไฟน์อะเกรฟ
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1936–1940:  เกล ซันเดอร์การ์ด (1936)  อลิซ แบรดี (1937)  เฟย์ เบนเตอร์ (1938)  แฮตตี แม็กแดเนียล (1939)  เจน ดาร์เวล (1940) 
1941–1960:  แมรี แอสเตอร์ (1941)  เทเรซา ไรต์ (1942)  Katina Paxinou (1943)  เอเธล แบร์รีมอร์ (1944)  แอนน์ เรเวอร์ (1945)  แอน แบกซ์เตอร์ (1946)  เซเลสต์ โฮล์ม (1947)  แคลร์ ทรีเวอร์ (1948)  Mercedes McCambridge (1949)  โจเซฟิน ฮูล (1950)  คิม ฮันเตอร์ (1951)  กลอเรีย เกรแฮม (1952)  ดอนนา รีด (1953)  อีว่า มารี เซนต์ (1954)  โจ ฟาน ฟลีต (1955)  โดโรธี มาโลน (1956)  Miyoshi Umeki (1957)  เวนดี ฮิลเลอร์ (1958)  เชลลีย์ วินเตอส์ (1959)  เชอร์ลีย์ โจนส์ (1960) 
1961–1980:  ริตา โมรีโน (1961)  แพตตี้ ดยุกที่ (1962)  มาร์กาเร็ต รูเทอร์ฟอร์ด (1963)  Lila Kedrova (1964)  เชลลีย์ วินเตอส์ (1965)  แซนดี้ เดนนิส (1966)  เอสเตลล์ พาร์สันส์ (1967)  รูธ กอร์ดอน (1968)  โกลดี ฮอว์น (1969)  เฮเลน เฮส์ (1970)  คลอริส ลีชแมน (1971)  ไอลีน เฮ็คคาร์ต (1972)  เททัม โอนีล (1973)  อิงกริด เบิร์กแมน (1974)  ลี แกรนต์ (1975)  บีทรีซ สเตรท์ (1976)  วาเนสซา เรดเกรฟ (1977)  แมกกี สมิธ (1978)  เมริล สตรีป (1979)  แมรี สตีนเบอร์เกน (1980) 
1981–2000:  มอรีน สเตเปิลตัน (1981)  เจสซิกา แลงจ์ (1982)  ลินดา ฮันต์ (1983)  เพกกี แอชครอฟต์ (1984)  อันเจลิกา ฮัสตัน (1985)  ไดแอน ไวสต์ (1986)  โอลิมเปีย ดูคาคิส (1987)  กีนา เดวิส (1988)  เบรนดา ฟริกเกอร์ (1989)  วูปี โกลด์เบิร์ก (1990)  เมอร์ซิดีส รูห์ล (1991)  เมริซา โทเม (1992)  แอนนา แพควิน (1993)  ไดแอน ไวสต์ (1994)  มีรา ซอร์วีโน (1995)  จูเลียต บิโนช (1996)  คิม เบซิงเงอร์ (1997)  จูดี เดนช์ (1998)  แอนเจลีนา โจลี (1999)  มาร์เชอ เกย์ ฮาร์เดน (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เจนนิเฟอร์ คอนเนลลี (2001)  แคเธอรีน ซีตา-โจนส์ (2002)  เรเน เซลเวเกอร์ (2003)  เคต แบลนเชตต์ (2004)  เรเชล ไวสซ์ (2005)  เจนนิเฟอร์ ฮัดสัน (2006)  ทิลดา สวินตัน (2007)  เปเนโลเป กรุซ (2008)  โม'นิก (2009)  เมลิสซา ลีโอ (2010)  ออคตาเวีย สเปนเซอร์ (2011)  แอนน์ แฮททาเวย์ (2012)  ลูพีตา ญองอ (2013)  แพทริเชีย อาร์เคตต์ (2014)  อาลีเซีย วิคันเดอร์ (2015)  ไวโอลา เดวิส (2016)  แอลลิสัน แจนนีย์ (2017)  เรจินา คิง (2018)  ลอรา เดิร์น (2019)  ยุน ยอ-จ็อง (2020)  อารีอานา เดโบซ (2021)  เจมี ลี เคอร์ติส (2022)
ดอนัลด์ คนูธ

| ดอนัลด์ คนูธ |
| --- | --- |
คนูธใน ค.ศ. 2011
เกิด:  (1938-01-10) 10 มกราคม ค.ศ. 1938 (86 ปี) มิลวอกี, รัฐวิสคอนซิน, สหรัฐ
สัญชาติ: ชาวอเมริกัน
ศิษย์เก่า: สถาบันเทคโนโลยีเคส สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย
มีชื่อเสียงจาก: The Art of Computer Programming TeX, METAFONT Knuth–Morris–Pratt algorithm Knuth–Bendix completion algorithm MMIX
รางวัล: รางวัลทัวริง (1974) John von Neumann Medal (1995) Harvey Prize (1995) Kyoto Prize (1996)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: คณิตศาสตร์  วิทยาการคอมพิวเตอร์
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: Marshall Hall, Jr.
ลูกศิษย์ในระดับปริญญาเอก: Leonidas J. Guibas Michael Fredman Scott Kim Vaughan Pratt Robert Sedgewick Jeffrey Vitter Andrei Broder
 
เว็บไซต์: Donald E. Knuth
ดอนัลด์ เออร์วิน คนูธ (อังกฤษ: Donald Ervin Knuth; เกิด 10 มกราคม ค.ศ. 1938) เป็นนักวิทยาการคอมพิวเตอร์และศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดและผู้ชนะรางวัลทัวริง (พ.ศ. 2517) และมีผลงานเขียนทางด้านวิทยาการคอมพิวเตอร์ที่ได้รับการยอมรับ เช่น The Art of Computer Programming และ Concrete Mathematics และคิดระบบสร้างเอกสาร TeX
การศึกษา

ดอนัลด์เคยเรียนระดับปริญญาตรีและโทที่ทางด้านคณิตศาสตร์สถาบันเทคโนโลยีเคส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยเคสเวสเทิร์นรีเสิร์ฟ) และได้รับปริญญาเอกทางด้านคณิตศาสตร์ที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งแคลิฟอร์เนีย
มหาวิทยาลัยนอตทิงแฮม

| --- | --- |
ตราอาร์มประจำมหาวิทยาลัยนอตทิงแฮม
คติพจน์: ลาติน: Sapientia urbs conditur อังกฤษ: A city is built on wisdom ไทย: รากฐานของเมืองคือปัญญา
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐบาล
สถาปนา: พ.ศ. 2491 - ได้รับพระบรมราชโองการให้เป็นมหาวิทยาลัย พ.ศ. 2424 - วิทยาลัยอุดมศึกษานอตทิงแฮม
ที่ตั้ง: นอตทิงแฮม, นอตทิงแฮมเชอร์, สหราชอาณาจักร 52°56′20″N 1°11′49″W﻿ / ﻿52.939°N 1.197°W﻿ / 52.939; -1.197
สี: เขียวแก่ เหลืองทอง คราม ขาว        
เครือข่าย: สมาคมมหาวิทยาลัยเครือจักรภพ สมาคมบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต EQUIS สมาคมมหาวิทยาลัยยุโรป กลุ่มรัสเซล กลุ่มเวอร์โก ยูนิเวอร์ซิตัส 21 ซัตตันทรัสต์ กลุ่มเอ็มห้า
เว็บไซต์: www.nottingham.ac.uk

ระวังสับสนกับ มหาวิทยาลัยนอตทิงแฮมเทรนต์
มหาวิทยาลัยนอตทิงแฮม (University of Nottingham) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเน้นวิจัยขนาดใหญ่มากในสหราชอาณาจักร มีชื่อเสียงด้านแพทยศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ตั้งที่เมืองนอตทิงแฮม แคว้นนอตทิงแฮมเชอร์ นอกจากที่ตั้งในเมืองนอตทิงแฮมแล้ว มหาวิทยาลัยยังขยายการสอนไปยังประเทศมาเลเซียและประเทศจีนอีกด้วย
มหาวิทยาลัยนอตทิงแฮมก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2424 ในฐานะวิทยาลัยอุดมศึกษานอตทิงแฮม และได้รับพระบรมราชโองการสถาปนาเป็นมหาวิทยาลัยเมื่อ พ.ศ. 2491 มหาวิทยาลัยเป็นสมาชิกก่อตั้งกลุ่มรัสเซล ซึ่งเป็นกลุ่มมหาวิทยาลัยวิจัยขนาดใหญ่ในสหราชอาณาจักร ปัจจุบันมหาวิทยาลัยเป็นสถาบันการศึกษาที่มีนักศึกษาทุกระดับมากที่สุดเป็นอันดับที่สอง รองจากมหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ โดยไม่นับมหาวิทยาลัยเปิด (Open University)
ประวัติ

มหาวิทยาลัยนอตทิงแฮมเริ่มต้นจากโรงเรียนผู้ใหญ่ประจำอำเภอนอตทิงแฮมซึ่งก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2341 ครั้นโรงเรียนผู้ใหญ่ดำเนินการไปได้ระยะหนึ่ง มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ได้ขยายหลักสูตรมาสอนที่โรงเรียนเมื่อ พ.ศ. 2416 การดำเนินการสอนเป็นไปได้ด้วยดี ต่อมาในปี พ.ศ. 2420 วิลเลียม แกลดสตัน นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ได้ให้เกียรติเป็นประธานในพิธีวางศิลาฤกษ์วิทยาลัยอุดมศึกษา  (university college) ซึ่งเปิดดำเนินการในห้วงเวลาสี่ปีต่อมา เพื่อรองรับจำนวนสาขาวิชาที่มีมากขึ้นและวุฒิการศึกษาที่สูงขึ้นตาม หลังจากการสร้างอาคารต่าง ๆ เสร็จแล้ว เจ้าชายลีโอโพลด์ พระราชโอรสของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ทรงประกอบพิธีเปิดอาคารเรียนถนนเชคสเปียร์ การเรียนการสอนในขณะนั้นมีอาจารย์เพียงสี่คนในสาขาวิชาวรรณคดี เคมี ฟิสิกส์ และวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ ผู้สอบได้ตามหลักสูตรในขณะนั้นจะได้รับปริญญาบัตรของมหาวิทยาลัยลอนดอน เนื่องจากวิทยาลัยฯ เป็นส่วนงานของมหาวิทยาลัยลอนดอน
หลังจากที่วิทยาลัยเปิดดำเนินการไปสักระยะ มีการเพิ่มสาขาวิชาต่าง ๆ ดังนี้
พ.ศ. 2427 จัดตั้งสาขาวิชาวิศวกรรม
พ.ศ. 2436 จัดตั้งสาขาวิชาปรัชญา
พ.ศ. 2440 จัดตั้งสาขาวิชาภาษาฝรั่งเศส
พ.ศ. 2448 จัดตั้งสาขาวิชาศึกษาศาสตร์ และแยกสาขาวิชาฟิสิกส์กับเคมีออกจากกัน
พ.ศ. 2454 จัดตั้งสาขาวิชาภาษาอังกฤษ และสาขาวิชาเหมืองแร่
พ.ศ. 2455 จัดตั้งสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ และสาขาวิชาธรณีวิทยา
พ.ศ. 2457 จัดตั้งสาขาวิชาประวัติศาสตร์
พ.ศ. 2466 จัดตั้งสาขาวิชาการศึกษาผู้ใหญ่
พ.ศ. 2468 จัดตั้งสาขาวิชาเภสัชศาสตร์
ได้มีการเพิ่มคณะวิชาวิศวกรรมเมื่อ พ.ศ. 2427 คณะวิชาปรัชญาเมื่อ พ.ศ. 2436 คณะวิชาภาษาฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2440 และคณะวิชาศึกษาศาสตร์เมื่อ พ.ศ. 2448 โดยลำดับ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2491 สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่สอง ทรงตราพระราชบัญญัติจัดตั้งมหาวิทยาลัยนอตทิงแฮมขึ้น โดยแปรสภาพวิทยาลัยอุดมศึกษานอตทิงแฮมที่มีอยู่เดิม
ส่วนงาน

มหาวิทยาลัยนอตทิงแฮมมีคณะวิชาทั้งสิ้น 5 คณะ แต่ละคณะมีภาควิชาต่าง ๆ ปฏิบัติการสอนและวิจัยในสาขาวิชาของตน ดังนี้
คณะศิลปศาสตร์
ภาควิชาอเมริกันและแคนาดาศึกษา
ภาควิชาโบราณคดี
ภาควิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ
ภาควิชาศิลปะโบราณ
ภาควิชาวัฒนธรรม ภาพยนตร์ และสื่อ
ภาควิชาวัฒนธรรม ภาษา และท้องถิ่นศึกษา
ภาควิชาภาษาอังกฤษ
ภาควิชาภาษาฝรั่งเศสและฝรั่งเศสศึกษา
ภาควิชาเยอรมันศึกษา
ภาควิชาประวัติศาสตร์
ภาควิชามนุษยศาสตร์
ศูนย์ภาษา
ภาควิชาดุริยศาสตร์
ภาควิชาปรัชญา
ภาควิชารัสเซียและสลาฟศึกษา
ภาควิชาสเปน โปรตุเกส และลาตินอเมริกันศึกษา
ภาควิชาเทววิทยาและศาสนศาสตร์
คณะแพทยศาสตร์และวิทยาศาสตร์สุขภาพ
ภาควิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพ
ภาควิชาชีววิทยาศาสตร์ (life science)
ภาควิชาแพทยศาสตร์
ภาควิชาสัตวแพทยศาสตร์
คณะวิทยาศาสตร์
ภาควิชาชีววิทยาและชีวประยุกต์ (biosciences)
ภาควิชาเคมี
ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์
ภาควิชาคณิตศาสตร์
ภาควิชาเภสัชศาสตร์
ภาควิชาฟิสิกส์และดาราศาสตร์
ภาควิชาจิตวิทยา
คณะวิศวกรรมศาสตร์
ภาควิชาสถาปัตยกรรมและการก่อสร้าง
ภาควิชาวิศวกรรมเคมีและสิ่งแวดล้อม
ภาควิชาวิศวกรรมโยธา
ภาควิชาวิศวกรรมพื้นฐานและวิทยาศาสตร์กายภาพ
ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์
ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล วัสดุ และการผลิต
คณะสังคมศาสตร์
ภาควิชาจีนศึกษาร่วมสมัย
ภาควิชาเศรษฐศาสตร์
ภาควิชาศึกษาศาสตร์
ภาควิชาภูมิศาสตร์
ภาควิชานิติศาสตร์
ภาควิชาบริหารธุรกิจ
ภาควิชารัฐศาสตร์และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
ภาควิชาสังคมวิทยาและนโยบายสังคม
ที่ตั้ง

มหาวิทยาลัยทำการสอนเป็นหลักภายในเขตจังหวัดนอตทิงแฮมเชอร์ และมีวิทยาเขตต่างประเทศสองแห่ง แห่งหนึ่งที่ประเทศจีน อีกแห่งหนึ่งที่ประเทศมาเลเซีย
ที่ตั้ง > วิทยาเขตยูนิเวอร์ซิตีพาร์ก

มหาวิทยาลัยนอตทิงแฮมมีที่ตั้งหลักที่ด้านตะวันตกของเมืองนอตทิงแฮม มีพื้นที่ 834 ไร่เศษ ลักษณะเป็นมหาวิทยาลัยในสวนออกแบบสวยงามจนได้รับรางวัลธงเขียวติดกันหลายปีซ้อน
ที่ตั้ง > วิทยาเขตเฉลิมภาญจนาภิเษก

นอกจากวิทยาเขตยูนิเวอร์ซิตีพาร์กแล้ว มหาวิทยาลัยยังได้จัดสร้างวิทยาเขตจูบิลี หรือวิทยาเขตเฉลิมกาญจนาภิเษกขึ้น ออกแบบโดยไมเคิล ฮอปกินส์ (Michael Hopkins) สถาปนิกชาวอังกฤษ สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2542 ใช้เป็นที่ตั้งของภาควิชาศึกษาศาสตร์ วิทยาลัยผู้นำโรงเรียนแห่งชาติ (National College for School Leadership) ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ และภาควิชาบริหารธุรกิจ วิทยาเขตจูบิลีได้รับรางวัลอนุรักษ์พลังงานเมื่อ พ.ศ. 2548 จุดเด่นในวิทยาเขตประกอบด้วยเสาแดงแอสไปร์ (Aspire) ซึ่งเป็นประติมากรรมทำด้วยเหล็กทาสีแดงสูง 60 เมตร วิทยาเขตจูบิลีได้รับการต่อเติมอาคาร โดยล่าสุดเป็นอาคารที่ออกแบบโดยเคน ชัทเทิลเวิร์ท (Ken Shuttleworth) ซึ่งเป็นผู้ออกแบบอาคารเกอร์คิน (Gherkin) ในกรุงลอนดอน ด้วยหมายจะทำให้วิทยาเขตแห่งนี้ได้รับความสนใจ แต่ประชาชนกลับลงคะแนนให้เป็นอาคารที่ออกแบบได้แย่อันดับสองของประเทศ
ล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2557 อาคารแกล็กโซสมิทไคลน์ ขณะกำลังก่อสร้างได้ถูกไฟไหม้เสียหาย
ที่ตั้ง > วิทยาเขตขนาดเล็ก

มหาวิทยาลัยทำการเรียนการสอนสาขาแพทย์เฉพาะทาง อาทิ เวชศาสตร์ทางเดินหายใจ เวชศาสตร์โรคหัวใจล้มเหลว วิทยาเนื้องอก กายภาพบำบัด และสาธารณสุข ที่โรงพยาบาลนอตทิงแฮมเบสต์วูด ทางตอนเหนือของตัวเมือง ส่วนสาขาชีวศาสตร์ สาขาสัตวแพทยศาสตร์ ทำการสอนที่วิทยาเขตซัตตันโบนิงตัน (Sutton Bonington Campus) ในท้องที่อำเภอรัชคลิฟฟ์ (Rushcliffe) ติดกับจังหวัดเลสเตอร์เชอร์ ห่างจากใจกลางเมืองไปทางใต้ 19 กิโลเมตร
วิทยาเขตคิงส์มีโดว์ (King's Meadow Campus) ตั้งไม่ห่างจากวิทยาเขตยูนิเวอร์ซิตีพาร์กมากนัก เดิมทีเป็นสถานีส่งวิทยุโทรทัศน์เซนทรัลอินดีเพนเดนซ์ ปัจจุบันใช้เป็นสถานฝึกสอนด้านการถ่ายภาพยนตร์และข่าวโทรทัศน์
ที่ตั้ง > วิทยาเขตต่างประเทศ

นอกเหนือจากที่ตั้งในอำเภอนอตทิงแฮมแล้ว มหาวิทยาลัยยังได้จัดตั้งวิทยาเขตต่างประเทศที่รัฐสลังงอ ประเทศมาเลเซีย (พ.ศ. 2542) และจังหวัดหนิงโป มณฑลเจ้อเจียง สาธารณรัฐประชาชนจีน (พ.ศ. 2548)
วิทยาเขตมาเลเซียของมหาวิทยาลัยได้รับรางวัลพระราชทานสำหรับวิสาหกิจดีเด่น (Queen's Award for Enterprise) เมื่อ พ.ศ. 2544 และรางวัลพระราชทานสำหรับอุตสาหกรรม (ด้านการค้าต่างประเทศ) เมื่อ พ.ศ. 2549 ต่อมาได้ย้ายที่ตั้งจากรัฐสลังงอเข้ามายังตอนใต้ของกัวลาลัมเปอร์
วิทยาเขตจีน เปิดดำเนินการเมื่อ พ.ศ. 2548 โดยได้สร้างอาคารปลอดมลพิษแห่งแรกของจีน ต่อมาได้ร่วมมือกับมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจีนตะวันออก จัดตั้งสถานศึกษาชั้นสูงซั่งไห่-นอตทิงแฮม (Shanghai Nottingham Advanced Academy (SNAA)) เพื่อให้การเรียนการสอนร่วมกันในทุกระดับ โดยกำหนดให้นักศึกษาต้องไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยนอตทิงแฮมระยะหนึ่งด้วย
วิชาการ

มหาวิทยาลัยนอตทิงแฮมเป็นมหาวิทยาลัยวิจัย และมีอาจารย์ได้รับรางวัลโนเบลแล้วสองท่าน หนึ่งในนั้นคือปีเตอร์ แมนสฟีลด์ (Peter Mansfield) ซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาแพทยศาสตร์ประจำปี พ.ศ. 2546 งานวิจัยหลักที่เขาทำเป็นด้านการถ่ายภาพด้วยการสั่นพ้องแม่เหล็ก (Magnetic Resonance Imaging; MRI) นอกจากนี้ เฟรเดอริก คิปปิง (Frederick Kipping) ศาสตราจารย์สาขาเคมี (พ.ศ. 2440 - 2479) ได้ค้นพบโพลิเมอร์ซิลิโคน ไม่เพียงเท่านั้น มหาวิทยาลัยยังได้คิดค้นการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อมะเขือเทศ การฝังเครื่องช่วยฟัง (Cochlear Implant) และการจัดการเหตุฉุกเฉินบนอากาศยาน ด้วยเหตุนี้เอง มหาวิทยาลัยได้จัดหาคอมพิวเตอร์กำลังสูงเทราฟลอป 16 เครื่องมาใช้งาน
ภาควิชา 26 ภาคของมหาวิทยาลัยได้รับการจัดอันดับ 5 หรือ 5* (ยอดเยี่ยมระดับนานาชาติ) ในการประเมินกำลังวิจัยประจำปี พ.ศ. 2544 (Research Assessment Exercise) โดยสภาทุนวิจัยแห่งสหราชอาณาจักร การประเมินครั้งถัดมาเมื่อ พ.ศ. 2551 มหาวิทยาลัยยังคงได้รับอันดับที่ดีตามเคย คือ ได้กำลังวิจัยอันดับ 7 ของสหราชอาณาจักร ในปีการศึกษา 2552/2553 มหาวิทยาลัยได้รับเงินทุนวิจัยนับ 150 ล้านปอนด์ และนับเป็นมหาวิทยาลัยที่ประสบความสำเร็จในการสมัครขอรับทุนวิจัยเป็นอันดับสอง นำหน้ามหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด วิทยาลัยอิมพีเรียลลอนดอน และวิทยาลัยอุดมศึกษาลอนดอน
มหาวิทยาลัยมีความร่วมมือกันกับมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ผลิตบัณฑิตหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต โดยใน 3 ปีแรก (ระดับพรีคลินิก) นิสิตจะศึกษาที่คณะแพทยศาสตร์ฯ มหาวิทยาลัยนอตทิงแฮม ส่วน 3 ปีหลัง จะฝึกปฏิบัติระดับคลินิกที่ศูนย์การแพทย์ มศว องครักษ์ ทั้งนี้นิสิตต้องเสียค่าเล่าเรียนให้แก่สถาบันทั้งสองเอง และจะได้รับปริญญาบัตรของสถาบันทั้งสองเมื่อสำเร็จการศึกษา นอกจากนี้ มหาวิทยาลัย โดยคณะวิศวกรรมศาสตร์ ยังได้ร่วมมือกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และมหาวิทยาลัยนิวเซาท์เวลส์ จัดการเรียนการสอนในหลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต โดยกำหนดให้นักศึกษาเรียนสองปีแรกที่ มธ. และสองปีหลังที่ UoN หลังสำเร็จการศึกษาจะได้รับปริญญาบัตรของทั้งสองสถาบันเช่นกัน
การรับเข้าศึกษา

จากข้อมูลของสำนักสถิติอุดมศึกษา (Higher Education Statistics Agency; HESA) มหาวิทยาลัยนอตทิงแฮมมีขนาดใหญ่เป็นอันดับห้าหากนับตามการลงทะเบียนเรียนของนักศึกษา โดยมีนักศึกษามากถึง 30,000 คน จาก 130 ประเทศทั่วโลก
ในปี พ.ศ. 2543 มหาวิทยาลัยได้รับใบสมัครถึง 49,000 ใบ แต่สามารถรับเข้าศึกษาได้เพียง 5,500 คนเท่านั้น จึงทำให้เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่มีนักเรียนนิยมเลือกมากที่สุดในสหราชอาณาจักร ในจำนวนนี้ 40% เป็นนักเรียนโรงเรียนเอกชน แนวโน้มเดียวกันนี้พบได้ในมหาวิทยาลัยหลายแห่งได้แก่ มหาวิทยาลัยบริสตอล มหาวิทยาลัยเดอแรม และมหาวิทยาลัยเอดินบะระ ซึ่งมีนักศึกษาฐานะดีจำนวนมาก ด้วยเหตุนี้มหาวิทยาลัยจึงต้องเปิดสอนภาคฤดูร้อน (ซัมเมอร์สคูล) เพื่อเปิดโอกาสให้บุคคลภายนอกและนักศึกษาสถาบันอื่นเข้ามาเรียนได้โดยไม่ยึดฐานะ
มหาวิทยาลัยเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่มีจำนวนนักศึกษามาก โดยมีนักศึกษาทุกระดับมากเป็นอันดับสองรองจากมหาวิทยาลัยเปิดและมหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ และมีนักศึกษาต่างชาตินอกสหภาพยุโรปมากที่สุดเป็นอันดับสาม รองจากมหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์และมหาวิทยาลัยลอนดอน