stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระนางกุลประภาวดี
พระราชประวัติ

พระนางกุลประภาวดีทรงเป็นกษัตริยานีแห่งฟูนัน ค.ศ. 514 - ค.ศ. 517 , อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ ค.ศ. 529 - ค.ศ. 550  พระนางกุลประภาวดี ทรงเป็นพระอัครมเหสีใน พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมัน พระนางคือราชนารีแห่งภวปุระที่ถูกส่งมาอภิเษกเชื่อมไมตรีระหว่างสองราชวงศ์ พระนางทรงเป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นผู้ใหญ่ในราชวงศ์เป็นที่เคารพนับถือของสมาชิกในราชวงศ์ เมื่อพระราชสวามีสวรรคตในปี ค.ศ. 514 พระเจ้ารุทรวรมันได้ยกทัพเข้ามาชิงราชสมบัติ และสังหารเจ้าชายกุณณะวรมันพระราชโอรสของพระนางและรัชทายาท
ต่อมาด้วยการสนับสนุนของเชื้อพระวงศ์และพราหมณ์บางส่วน จึงสถาปนาพระนางขึ้นเป็นกษัตริยานีแห่งฟูนัน ในปี ค.ศ. 514 เฉลิมพระนาม ธุลีเชงพระกมรเตงอัญ กัมพุชราชลักษมี (ไม่ระบุว่ามีพิธีราชาภิเษกหรือไม่) ซึ่งถือเป็นองค์ที่ 2 ต่อจาก พระนางโสมา พระนางได้ทำสงครามเพื่ออ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์กับพระเจ้ารุทรวรมัน ต่อมาในปี ค.ศ.517 พระเจ้ารุทรวรมันซึ่งอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์เช่นเดียวกันได้ส่งราชฑูตไปถวายราชบรรณาการแด่ฮ่องเต้จีน ฮ่องเต้จีนจึงให้การรับรองสถานะของพระเจ้ารุทรวรมัน ต่อมา พระเจ้าภววรมันที่ 1 และ พระเจ้ามเหนทรวรมัน แห่งภวปุระได้ยกทัพเข้าชิงราชสมบัติจาก พระเจ้ารุทรวรมัน และเข้าโจมตีวยาธปุระ เมื่อยึดวยาธปุระได้แล้วก็ไม่ทรงปกครองวยาธปุระ ทรงกลับไปครองภวปุระตามเดิมปล่อยให้พระนางกุลประภาวดีปกครองต่อไปจนถึงปี ค.ศ.550 ภายหลังเมื่อพระนางสิ้นพระชนม์ฟูนันก็ไม่ได้สถาปนากษัตริย์พระองค์ใดอีกพระเจ้ามเหนทรวรมันจึงรวมดินแดนในอาณาจักรฟูนันทั้งหมดเข้ากับอาณาจักรเจนละ
พ.ศ. 838

| --- | --- |
ศตวรรษ::  2  3  4
ปี::  835  836  837  838  839  840  841
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 838
ปฏิทินกริกอเรียน: 295 CCXCV
Ab urbe condita: 1048
ปฏิทินอาร์มีเนีย: N/A
ปฏิทินอัสซีเรีย: 5045
ปฏิทินบาไฮ: −1549 – −1548
ปฏิทินเบงกอล: −298
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 1245
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 839
ปฏิทินพม่า: −343
ปฏิทินไบแซนไทน์: 5803–5804
ปฏิทินจีน: 甲寅年 (ขาลธาตุไม้) 2991 หรือ 2931     — ถึง — 乙卯年 (เถาะธาตุไม้) 2992 หรือ 2932
ปฏิทินคอปติก: 11–12
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 1461
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 287–288
ปฏิทินฮีบรู: 4055–4056
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 351–352
 - ศกสมวัต: 217–218
 - กลียุค: 3396–3397
ปฏิทินโฮโลซีน: 10295
ปฏิทินอิกโบ: −705 – −704
ปฏิทินอิหร่าน: 327 BP – 326 BP
ปฏิทินอิสลาม: 337 BH – 336 BH
ปฏิทินญี่ปุ่น: N/A
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 295 CCXCV
ปฏิทินเกาหลี: 2628
ปฏิทินหมินกั๋ว: 1617 ก่อน ROC 民前1617年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 838 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 295 - มีนาคม ค.ศ. 296
มหาศักราช 217
พ.ศ. 835

| --- | --- |
ศตวรรษ::  2  3  4
ปี::  832  833  834  835  836  837  838
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 835
ปฏิทินกริกอเรียน: 292 CCXCII
Ab urbe condita: 1045
ปฏิทินอาร์มีเนีย: N/A
ปฏิทินอัสซีเรีย: 5042
ปฏิทินบาไฮ: −1552 – −1551
ปฏิทินเบงกอล: −301
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 1242
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 836
ปฏิทินพม่า: −346
ปฏิทินไบแซนไทน์: 5800–5801
ปฏิทินจีน: 辛亥年 (กุนธาตุโลหะ) 2988 หรือ 2928     — ถึง — 壬子年 (ชวดธาตุน้ำ) 2989 หรือ 2929
ปฏิทินคอปติก: 8–9
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 1458
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 284–285
ปฏิทินฮีบรู: 4052–4053
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 348–349
 - ศกสมวัต: 214–215
 - กลียุค: 3393–3394
ปฏิทินโฮโลซีน: 10292
ปฏิทินอิกโบ: −708 – −707
ปฏิทินอิหร่าน: 330 BP – 329 BP
ปฏิทินอิสลาม: 340 BH – 339 BH
ปฏิทินญี่ปุ่น: N/A
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 292 CCXCII
ปฏิทินเกาหลี: 2625
ปฏิทินหมินกั๋ว: 1620 ก่อน ROC 民前1620年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 835 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 292 - มีนาคม ค.ศ. 293
มหาศักราช 214
ผีบ้านผีเรือน

ผีบ้านผีเรือน มีลักษณะต่างจากผีทั่วไป คือจะอยู่ในรูปของวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่เจ้าบ้านเคารพกราบไหว้ จะคอยคุ้มครองผู้อยู่อาศัยในบ้าน ในสังคมไทยเมื่อถึงเทศกาลเช่นปีใหม่หรือวันเกิด เจ้าบ้านที่มีความเชื่อจะทำการเซ่นไหว้ เชื่อว่ามีลักษณะรูปร่างจะเหมือนคนปกติ ใส่ชุดไทย บ้างก็ว่าผีบ้านคือผีประจำหมู่บ้าน ส่วนผีเรือนก็คือผีประจำเหย้าเรือน และเรียกรวมกันว่าผีบ้านผีเรือน
บางครั้งเรียกว่า "ด้ำ" จึงมีสำนวนไทยว่า "ผีซ้ำด้ำพลอย" หมายถึง ถูกซ้ำเติมเมื่อพลาดพลั้งลงหรือเมื่อคราวเคราะห์ร้าย
ปราสาทกิฟุ

| ปราสาทกิฟุ |
| --- | --- |
岐阜城
จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น 
ปราสาทกิฟุ
ปราสาทกิฟุ
พิกัด: 35°26′02″N 136°46′56″E﻿ / ﻿35.43389°N 136.78222°E﻿ / 35.43389; 136.78222
ประเภท: ปราสาทญี่ปุ่น
ข้อมูล
สภาพ: บูรณะขึ้นใหม่
ประวัติศาสตร์
สร้าง: ค.ศ. 1201
สร้างโดย: ตระกูลนิไกโด
การใช้งาน: ค.ศ. 1200-1600
วัสดุ: ไม่ทราบ (ดั้งเดิม) คอนกรีตเสริมเหล็ก (ปัจจุบัน)
รื้อถอน: ค.ศ. 1600
ข้อมูลสถานี
ผู้บัญชาการ ในอดีต: โอดะ โนบูนางะ
ผู้เข้าถือครอง: ตระกูลไซโตและตระกูลโอดะ
National Historic Site of Japan
ปราสาทกิฟุ (ญี่ปุ่น: 岐阜城; โรมาจิ: Gifu-jō) หรือ ปราสาทอินาบายามะ (稲葉山城, Inabayama-jō) เป็นปราสาทประจำจังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น และถือเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์สำคัญประจำจังหวัด ตัวปราสาทตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่บนภูเขาคิงกะ ริมแม่น้ำนางาระ หากเดินทางโดยรถไฟมาจากเมืองนาโงยะก็จะเห็นปราสาทกิฟุบนยอดเขาคิงกะ ถือการต้อนรับเข้าสู่จังหวัดกิฟุ
ปัจจุบัน

ปราสาทกิฟุในปัจจุบันเป็นโครงสร้างปูนซีเมนต์ สร้างขึ้นใหม่เมื่อประมาณ ค.ศ. 1950 หลังจากที่ปราสาทถูกทำลายโดยระเบิดจากสงครามโลกครั้งที่ 2  (World War II) ภายในปราสาทมีการจัดแสดงนิทรรศการประวัตศาสตร์ของประสาทกิฟุแบ่งออกเป็น 3 ชั้น นิทรรศการประกอบด้วยแผนที่ อาวุธ รูปภาพ และสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในอดีตของปราสาทกิฟุ ชั้นบนสุดเป็นจุดชมวิวพาโนราม่า 360 องศา สามารถชมทัศนียภาพอันสวยงานของเมืองกิฟุได้โดยรอบที่มีแม่น้ำนางาระไหลผ่านระหว่างเมืองและสามารถมองเห็นเมืองนาโงยะได้ด้วย  และสามารถรับชมทัศนียภาพในยามค่ำคืนได้ในระหว่างเวลาทำการช่วงกลางคืน
ระหว่างทางเดินจากปราสาทประกอบไปด้วยสิ่งประดิษฐ์จากปราสาทกิฟุ รวมไปถึงรูปภาพปราสาทชื่อดังของประเทศญี่ปุ่นด้วย
พิพิธภัณฑ์หอจดหมายเหตุปราสาทกิฟุ

นักท่องเที่ยวสามารถเข้าชมพิพิธภัณฑ์หอจดหมายเหตุปราสาทกิฟุได้ ซึ่งตั้งอยู่ในปราสาทกิฟุ 70 m (230 ft) จากประตูทางเข้า (ค่าธรรมเนียมเข้าขมจะรวมอยู่กับค่าเข้าชมปราสาทกิฟุ) ภายในประกอบด้วยจดหมายเหตุของปราสาทกิฟุ ชั้นที่สองประกอบด้วยเครื่องดนตรีจากประเทศญี่ปุ่นทั้งในอดีตและปัจจุบัน รวมไปถึงรูปภาพปราสาทที่ตกแต่งอย่างสวยงามรายล้อมรอบพิพิธภัณฑ์
เวลาทำการ

ช่วงเวลาปกติ
เที่ยวชมเวลากลางคืน
ค่าเข้าชม

ผู้ใหญ่ - 200 เยน (อายุ 16 ปีขึ้นไป)  เด็ก - 100 เยน (อายุ 4 - 15 ปี)
ราคาสำหรับนักท่องเที่ยวที่มาเป็นกลุ่ม (30 คนขึ้นไป) : ส่วนลดจากราคาปกติ 20%
ราคาหลังจาก 18.00 น.:
ผู้ใหญ่ - 900 เยน / ไปกลับ
เด็ก - 450 เยน / ไปกลับ
การเดินทาง

สามารถใช้บริการรถบัสจากสถานี เจอาร์ กิฟุ (JR Gifu Station) หรือ เมอิเทะซึ กิฟุ (Meitetsu Gifu Station) เดินทางไป “Gifu Park/ Gifu City Museum of History”. (ใช้เวลาเดินทางประมาณ 15 นาที. 210 เยน/เที่ยว) รถบัสที่ให้บริการมีดังนี้
กิฟุบัส หมายเลข N80 ทากาโตมิ (Takatomi) สถานี JR Gifu ป้ายหมายเลข 12 สถานี Meitetsu Gifu ป้ายหมายเลข 4
กิฟุบัส หมายเลย N32 และ N86 เฉพาะเดินทางไปสวนสาธารณะกิฟุ/ทากาโตมิ (Gifu Park /Takatomi direction) สถานี JR Gifu ป้ายหมายเลข 13 สถานี Meitetsu Gifu ป้ายหมายเลข 4
รถบัสรอบเมือง “City Loop-line” (เฉพาะรถบัสวิ่งทวนเข็มนาฬิกา)
เดินเท้าประมาณ 3 นาที จากป้ายสถานี “Gifu Park/ Gifu City Museum of History. ขึ้นไปยังประสาทกิฟุโดยกระเช้าลอยฟ้า (Mt. Kinka Ropeway), (ใช้เวลาประมาณ 3 นาที) และเดินเท้าอีกประมาณ 8 นาที  หรือสามารถเดินเท้าจากตีนเขาไปยังปราสาทกิฟุ (ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง)
*หมายเหตุไม่อนุญาตให้นำรถยนต์ขึ้นเขาคิงกะและปราสาทกิฟุ
บรรณานุกรม

Benesch, Oleg and Ran Zwigenberg (2019). Japan's Castles: Citadels of Modernity in War and Peace. Cambridge: Cambridge University Press. p. 374. ISBN 9781108481946.
De Lange, William (2021). An Encyclopedia of Japanese Castles. Groningen: Toyo Press. pp. 600 pages. ISBN 978-9492722300.
Schmorleitz, Morton S. (1974). Castles in Japan. Tokyo: Charles E. Tuttle Co. p. 117. ISBN 0-8048-1102-4.
วิวภูเขาคิงกะจากแม่น้ำนางาระ
ทิวทัศน์จากยอดปราสาทกิฟุ
กระเช้าลอยฟ้าภูเขาคิงกะ
พระเจ้าการ์ซิอาที่ 1 แห่งเลออน

| พระเจ้าการ์ซิอาที่ 1 |
| --- | --- |
พระเจ้าการ์ซิอาที่ 1 แห่งเลออน โดยมูเรียโน เด ลา โรกา และเดลกาโด จัดแสดงอยู่ในสภาผู้แทนราษฎรสเปน
กษัตริย์แห่งเลออน
ครองราชย์: ค.ศ. 	910 - 914
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าอัลฟอนโซมหาราช
ประสูติ: ค.ศ. 870
สิ้นพระชนม์: ค.ศ. 914
ฝังพระศพ: อาสนวิหารโอบิเอโด
พระมเหสี: มูเนียโดนา
ราชวงศ์: อัสตูร์-เลโอเนซา
พระบิดา: พระเจ้าอัลฟอนโซมหาราช
พระมารดา: ฆีเมนาแห่งอัสตูเรียส
การ์ซิอาที่ 1 เสด็จพระราชสมภพ ค.ศ. 870 สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 914 เป็นปฐมกษัตริย์ของราชอาณาจักรเลออน ครองราชย์ในช่วงปี ค.ศ. 910 ถึง ค.ศ. 914 ทรงเป็นพระโอรสของพระเจ้าอัลฟอนโซมหาราช กษัตริย์แห่งอัสตูเรียส กับพระราชินีฆีเมนาแห่งอัสตูเรียส
พระองค์เป็นพระเชษฐาของพระเจ้าออร์ดอญโญที่ 2 และพระเจ้าฟรูเอลาที่ 2 แห่งเลออน ที่สืบทอดต่อบัลลังก์เลออนหลังพระเจ้าการ์ซิอาที่ 1 สิ้นพระชนม์โดยไร้ซึ่งทายาท
พระราชประวัติ

พระเจ้าการ์ซิอาเป็นพระโอรสคนแรกของพระเจ้าอัลฟอนโซมหาราชกับพระมเหสี พระราชินีฆีเมนาแห่งอัสตูเรียส พระอัยกาและพระอัยกีทางฝั่งบิดาของพระองค์คือพระเจ้าออร์ดอญโญที่ 1 แห่งอัสตูเรียสกับพระมเหสี พระราชินีนูญญา ในช่วงที่พระบิดาครองราชย์อยู่ ทรงปฏิบัติหน้าที่ด้านการบริหารปกครองร่วมกันพระบิดา
ในปี ค.ศ. 909 พระเจ้าอัลฟอนโซทรงจับได้ว่าอินฟันเตการ์ซิอา พระโอรสคนโตของพระองค์ กับพระราชินีฆีเมนา พระมเหสี และพระโอรสคนอื่นๆ สมคบคิดกันวางแผนปลดพระองค์ออกจากตำแหน่ง โดยมีมูนีโอ นูญเญซ เคานต์แห่งกัสติยา บิดาของมูเนียโดนา พระชายาของอินฟันเตการ์ซิอา ให้การสนับสนุน ทว่าอินฟันเตการ์ซิอาถูกจับกุมตัวได้และพระเจ้าอัลฟอนโซสั่งให้ขังพระองค์ไว้ในปราสาทเกาซอน แต่หลังจากนั้นไม่นานพระโอรสทั้งสามของกษัตริย์ก็บีบบังคับให้พระองค์สละราชสมบัติและแบ่งราชอาณาจักรกัน ราชอาณาจักรเลออนตกเป็นของอินฟันเตการ์ซิอา พระโอรสคนโต, ราชอาณาจักรอัสตูเรียสตกเป็นของอินฟันเตฟรูเอล และราชอาณาจักรกาลิเซียตกเป็นของอินฟันเตออร์ดอญโญ ตำแหน่งที่การ์ซิอาได้นั้นใหญ่กว่าพระโอรสคนอื่นๆ พระเจ้าอัลฟอนโซสิ้นพระชนม์ในเมืองซาโมราในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 910 หลังนำกองทัพออกศึกจนได้ชัยชนะเหนือชาวมุสลิม
พระเจ้าการ์ซิอาที่ 1 สถาปนาราชสำนักของพระองค์ขึ้นมาในนครเลออน ในช่วงที่ครองราชย์ ทรงมีความสัมพันธ์ที่เหินห่างและไม่ลงรอยกันกับพระเจ้าออร์ดอญโญผู้เป็นพระอนุชา ในมุมมองของนักประวัติศาสตร์หลายคน ราชอาณาจักรเลออนถูกมองว่าเป็นราชอาณาจักรหลักในมรดกตกทอดของพระเจ้าอัลฟอนโซมหาราช พระอนุชาทั้งสองของพระเจ้าการ์ซิอาจึงถูกมองว่าเป็นข้าราชบริวารของพระองค์
ในรัชสมัยของพระองค์ พระเจ้าการ์ซิอาที่ 1 นำประชากรกลุ่มใหม่มาตั้งถิ่นฐานในเมืองหลายๆ แห่ง เพื่อรักษาดินแดนตามแนวแม่น้ำดูเอโร ซึ่งจะกลายเป็นหนึ่งในกุญแจสำคัญในระบบป้องกันตนเองของราชอาณาจักรเลออน พระราชินีฆีเมนาแห่งอัสตูเรียส พระมารดาของพระเจ้าการ์ซิอาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 912
พระเจ้าการ์ซิอาที่ 1 แห่งเลออนสิ้นพระชนม์ในเมืองซาโมราโดยไม่ทราบวันสิ้นพระชนม์ที่แน่นอน ร่างของพระองค์ถูกนำไปที่ราชอาณาจักรอัสตูเรียสที่พระเจ้าฟรูเอลา พระอนุชาของพระองค์ปกครองอยู่ ศพของพระองค์ถูกฝังในอาสนวิหารโอบิเอโด
พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 2 พระอนุชาของพระองค์ประกาศตนเป็นกษัตริย์แห่งเลออน ด้วยพระเจ้าการ์ซิอาไม่มีทายาททิ้งไว้
การอภิเษกสมรส

พระองค์แต่งงานกับมูเนียโดนา บุตรสาวของมูนีโอ นูญเญซ เคานต์แห่งกัสติยา ทั้งคู่ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน
ผีพุ่งไต้

ผีพุ่งไต้ อาจหมายถึง
ดาวตก
อุกกาบาต
ผนังกั้นอัณฑะ

| ผนังกั้นอัณฑะ |
| --- | --- |
แผนภาพแสดงองค์ประกอบส่วนใหญ่ของอัณฑะมนุษย์วัยผู้ใหญ่ ประกอบด้วย: 1. ทูนิกา วาจินาลิส, 2. ผนังกั้นอัณฑะ, 3. กลีบย่อยอัณฑะ, 4. ผนังกลางอัณฑะ, 5. หลอดสร้างอสุจิ, 6. ทูบูลี เซมินิเฟรี เรกติ, 7. รีตีเทสทิส, 8. ท่อขับ, 9a. หัวของเอพิดิไดมิส, 9b. ตัวของเอพิดิไดมิส, 9.c หางของเอพิดิไดมิส, 10. หลอดนำอสุจิ, 11a. ทูนิกา วาจินาลิส (ผิวฝั่งนอกอวัยวะ), 11b. ทูนิกา วาจินาลิส (ผิวฝั่งในอวัยวะ) และ 12. ช่องของทูนิกา วาจินาลิส
1: หัวหรือขั้วบนของอัณฑะ, 2: ทูนิกา อัลบูจิเนีย, 3: ผนังกั้นอัณฑะ, 4: ขอบด้านหน้า (ขอบอิสระ), 5: พื้นผิวด้านข้าง, 6: หางหรือขั้วล่างของอัณฑะ, 7: กลีบย่อยของอัณฑะ, 8: พาเรงไคมาของอัณฑะ, 9: ท่อนำออก, 10: ผนังกลางอัณฑะ, 11: ขอบด้านหลัง
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: septula testis
TA98: A09.3.01.019
TA2: 3596
FMA: 19814
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
แต่ละกลีบย่อยของอัณฑะจะอยู่ภายในช่องว่างระหว่างผนังกั้นเส้นใยหนึ่ง ซึ่งขยายจากผนังกลางอัณฑะไปยังทูนิกา อัลบูจิเนีย และประกอกด้วยหลอดขดม้วนหนึ่งถึงสามหลอดหรื่อมากกว่านั้น เรียกว่า หลอดสร้างอสุจิ
ระเบียงภาพ

ภาพภาคตัดขวางของถุงอัณฑะและอัณฑะข้างซ้าย
ภาพตัดขวางของอัณฑะ แสดงการจัดเรียงของหลอดต่าง ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

SUNY Downstate Medical Center 36:11-0105 - "Inguinal Region, Scrotum and Testes: The Cross-Section of the Testis"
ผีทะเล

ภาพวาดแสดงปรากฏการณ์ เปลวเพลิงแห่งเซนต์เอลโม
ผีทะเล เชื่อกันว่าเป็นวิญญาณของคนที่ตายในทะเล ผีทะเลปรากฏให้เห็นในหลายลักษณะ อาจจะมาเป็นรูปลักษณ์ของคนเดินลากปลาตัวใหญ่ขึ้นมาจากทะเลในตอนกลางคืนบ้าง (ถูกปลากินตาย) หรือขึ้นมาบนเรือในยามกลางคืนขณะที่ชาวประมงออกเรือหาปลาบ้าง ผีทะเลที่ขึ้นบนเรือนี้ มักจะมาในลักษณะเป็นดวงไฟสว่างอยู่บนเสากระโดงเรือ และชาวประมงเชื่อกันว่าถ้าผีทะเลได้ไต่ขึ้นเกาะบนเสากระโดงเรือแล้ว จะทำให้เรือลำนั้นอัปปางลง
ปรากฏการณ์ผีทะเลอย่างหลังนี้ ชาวตะวันตกเรียกว่า เปลวเพลิงแห่งเซนต์เอลโม (St. Elmo's Fire) เป็นปรากฏการณ์ที่ไฟฟ้าสถิตย์ในอากาศไหลลงสู่ที่ต่ำโดยผ่านวัตถุต่าง ๆ เช่นเสากระโดงเรือ มักจะเกิดในวันที่มีพายุฝนฟ้าคะนอง
ในวรรณคดีไทยเอง ก็มีการกล่าวถึงผีทะเลเอาไว้เช่นกัน ก็คือ "นางผีเสื้อสมุทร" ในวรรณคดีเรื่อง "พระอภัยมณี" ของกวีเอกแห่งสยาม สุนทรภู่ นั่นเอง ซึ่งนางผีเสื้อสมุทรเป็นยักษ์ที่มีอิทธิฤทธิ์อำนาจมาก และเป็นใหญ่ที่สุดในบรรดาภูตผีทั้งมวลที่สิงสู่อยู่ในท้องทะเล
ในปัจจุบัน คำว่าผีทะเลยังใช้เป็นคำด่าหรือคำตำหนิได้ด้วย แต่จะออกแนวน่ารักเสียเป็นส่วนมาก เช่นผู้ชายที่เจ้าชู้ ทำรุ่มร่ามกับผู้หญิง อาจถูกด่าว่า "คนผีทะเล"
หมายความว่าคนที่หน้าตาเหมือนผีมากมาย
ผีพราย

ผีพราย ส่วนใหญ่มีถิ่นที่อยู่อยู่ในน้ำมากกว่าบนบก เชื่อกันว่าเป็นจิตวิญญาณชนิดหนึ่งที่มีขนาดเล็กสุดตามลำดับของดวงจิตวิญญาณที่สามารถปรากฏให้รับรู้ได้ คือ พราย ภูติ ผี ปีศาจ ส่วนใหญ่มักมีที่มาจากการหมักหมมของซากพืชหรือสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก ๆ ดวงจิตวิญญาณนี้มักแสดงตนมีลักษณะเป็นผู้หญิงใส่เสื้อสีขาว เป็นดวงไฟเรืองแสง มักปรากฏตัวตอนเวลาหกโมงเช้า เที่ยงวัน หกโมงเย็น และเที่ยงคืน มักอยู่ในคลองหรือแม่น้ำที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุด เมื่อจับเหยื่อได้จะเอาร่างเหยื่อที่ไร้วิญญาณเป็นร่างของตน
ผีพรายส่วนมากจึงมักปรากฏร่างเป็นผู้หญิง นางไม้ บางทีก็จัดเข้าพวกผีพรายได้เช่นกัน เช่น พรายตะเคียน พรายตานี เป็นต้น หรือแม้แต่ผีทะเลหรือผีน้ำก็จัดเป็นพรายด้วยเช่นกัน เช่น พรายทะเล พรายน้ำ แต่ว่าพรายน้ำที่เป็นฟองผุด ๆ ขึ้นจากน้ำนั้น เป็นคนละอย่างกัน
นอกจากนี้ ในเรื่องขุนช้างขุนแผนยังปรากฏผีพรายด้วย คือโหงพราย แต่ในเรื่องขุนช้างขุนแผน คาดว่าน่าจะเป็นผีผู้ชายมากกว่า
นางพรายปีศาจทะเลเป็นพรายสีเขียว หางเป็นเงือกคล้ายปลา เป็นปีศาจหญิงที่มักล่อเหยื่อนักเดินเรือสมุทรให้หลงทาง และประสบภัยหายนะ[ต้องการอ้างอิง]
ภูลมโล

| ภูลมโล |
| --- | --- |
ต้นนางพญาเสือโคร่ง
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 1,664 เมตร (5,459 ฟุต)
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: จังหวัดเลย
เทือกเขา: เทือกเขาเพชรบูรณ์ตะวันตก
ภูลมโล เป็นเขาในทิวเขาเพชรบูรณ์ตะวันตกที่ตำบลกกสะทอน อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย มี 2 ยอด สูง 1,365 เมตร และ 1,664 เมตร โดยผาดรรชนีเป็นยอดสูงสุดของภูลมโล
คำว่า "ภูลมโล" ชาวบ้านกกสะทอน (ทางฝั่งเลย) ระบุว่า คำว่า "ภู" หมายถึงเขา คำว่า "โล" หมายถึง มากหรือเยอะ ภูลมโลจึงหมายถึงเป็นภูที่มีลมแรงพัดผ่านอยู่ตลอด (ทั้งปี) ส่วนชาวม้งบ้านร่องกล้า (ทางฝั่งพิษณุโลก) ระบุว่า ภูลมโล มาจากชื่อที่สมัยก่อนชาวบ้านเรียกเขาลูกนี้ว่า "ภูลงรู" หรือที่ภาษาม้งเรียกว่า "ตร๊งลงรู" อันหมายถึง ภูเขาที่มีน้ำไหลลงรู ก่อนที่ภายหลังจะเรียกเพี้ยนเป็น "ภูลมโล"
ภูลมโลอยู่ในความดูแลของเขตอุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้าบนพื้นที่รอยต่อของสามจังหวัด คือ พิษณุโลก เพชรบูรณ์ และ เลย เป็นสถานที่ท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวมักมาชมดอกนางพญาเสือโคร่งที่เยอะที่สุดในประเทศไทย ในพื้นที่กว่า 1,200 ไร่ โดยมีต้นนางพญาเสือโคร่งนับหมื่นต้น โดยปกติจะบานในช่วงเดือน มกราคมของทุกปี
ตำบลนาเหรง

| ตำบลนาเหรง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Na Reng
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: นครศรีธรรมราช
อำเภอ: นบพิตำ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 125.45 ตร.กม. (48.44 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 7,733 คน
 • ความหนาแน่น: 59.70 คน/ตร.กม. (154.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 80160
รหัสภูมิศาสตร์: 802104
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| เทศบาลตำบลนาเหรง |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
   ตรา
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครศรีธรรมราช
อำเภอ: นบพิตำ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ธวัชชัย รินรัตน์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 125.45 ตร.กม. (48.44 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 7,733 คน
 • ความหนาแน่น: 59.70 คน/ตร.กม. (154.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05802103
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 9 หมู่ที่ 2 ตำบลนาเหรง อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช 80160
โทรศัพท์: 0-7575-2111-2
เว็บไซต์: www.nareng.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
นาเหรง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น คือ เทศบาลตำบลนาเหรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเหรงทั้งตำบล อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอนบพิตำ ประมาณ 6 กิโลเมตร
ประวัติ

ตำบลนาเหรงเป็น 1 ใน 4 ตำบล ของอำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยตำบลนาเหรงได้แยกออกจากตำบลกะหรอ เมื่อปี พ.ศ. 2538 โดยการจัดตั้งเป็นตำบลใหม่ แยกหมู่บ้านจากตำบลเดิมมา 7 หมู่บ้าน ใช้ชื่อว่า ตำบลนาเหรง ซึ่งเป็นชื่อเก่าแก่ของหมู่บ้านหนึ่งในตำบล ตามประวัติศาสตร์เล่ากันว่าเป็นหมู่บ้านที่มีต้นเหรงและนาอยู่เป็นจำนวนมาก ชาวบ้านจึงเรียกหมู่บ้านนี้ว่า “บ้านนาเหรง” จัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลนาเหรง เมื่อปี พ.ศ. 2539 และจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลนาเหรงในปี 2555
ภูมิศาสตร์

ตำบลนาเหรงตั้งอยู่ทางทิศเหนือของตัวเมืองนครศรีธรรมราช
ทิศเหนือ ติดต่อ ตำบลนบพิตำ อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช
ทิศใต้ ติดต่อ ตำบลทอนหงส์ อำเภอพรหมคีรี จังหวัดนครศรีธรรมราช
ทิศตะวันออก ติดต่อ ตำบลกะหรอ อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช
ทิศตะวันตก ติดต่อ ตำบลเขาพระ อำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช
ภูมิศาสตร์ > ภูมิประเทศ

โดยทั่วไปพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบและมีภูเขาบางส่วนทางทิศตะวันตกของตำบล ตำบลนาเหรงมีทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่อุดมสมบูรณ์ เต็มไปด้วยสัตว์ป่าและพืชพันธุ์ไม้นานาชนิด เนื่องจากพื้นที่ส่วนหนึ่งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติเขาหลวง คือ วนอุทยานแห่งชาติยอดเหลือง ซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่ หมู่ที่ 9 ตำบลนาเหรง อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช นอกจากนี้ยังอุดมสมบูรณ์ไปด้วยแร่ธาตุหลากหลายชนิด ได้แก่ แร่เฟลสปาร์ แร่แบไรต์ และหินปูน
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ตอนกลางของภาคใต้ จึงมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน แต่อากาศโดยทั่วไปไม่ร้อนจัด เนื่องจากมีอิทธิพลของมรสุมพัดผ่านจากทะเลทั้งสองฝั่ง จึงมีฤดูเพียง 2 ฤดู คือ ฤดูร้อน และฤดูฝน
การแบ่งเขตการปกครอง

ตำบลนาเหรงแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
บ้านท่าพุด
บ้านวังเลา
บ้านนาเหรง
บ้านในตูล
บ้านนานอน
บ้านย่านยาว
บ้านคลองโชน
บ้านหน้าถ้ำ
บ้านยอดเหลือง
การประกอบอาชีพ

การประกอบอาชีพของประชากรในตำบลนาเหรง ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทางการเกษตร เช่น ทำสวนยางพารา สวนผลไม้ เลี้ยงสัตว์ รับจ้างทั่วไป รับราชการและอื่น ๆ ซึ่งรายได้โดยเฉลี่ยทั้งตำบลของประชาชนตำบลนาเหรง ประมาณ 55,695.63 บาทต่อคนต่อปี
สถานที่ในตำบล > สถานศึกษา

โรงเรียนวัดนาเหรง
โรงเรียนบ้านในตูล
โรงเรียนเคียงศิริ
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลตำบลนาเหรง
สถานที่ในตำบล > วัด

จำนวนวัดในเขตเทศบาลตำบลนาเหรง มีทั้งหมด 4 วัด คือ
วัดวังเลา
วัดนาเหรง
วัดในตูล
วัดท่าพุด
สถานที่ในตำบล > สถานพยาบาล

โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านท่าพุด
สถานที่ในตำบล > สถานที่สำคัญ

อุทยานแห่งชาติเขาหลวง
วนอุทยานแห่งชาติยอดเหลือง
น้ำตกยอดเหลือง
น้ำตกคลองใน
น้ำตกคลองโชน
น้ำตกเขาพันล้าน
ถ้ำเขานายปาน
สระน้ำหลุมพี
พระยาทรงสุรเดช (แก้ความกำกวม)

พระยาทรงสุรเดช อาจหมายถึง
พระยาทรงสุรเดช (อั้น บุนนาค) ข้าหลวงใหญ่กำกับราชการมณฑลลาวเฉียง บุตรเจ้าพระยาสุรวงศ์ไวยวัฒน์ (วร)
พันเอก พระยาทรงสุรเดช (เทพ พันธุมเสน) (พ.ศ. 2435 - 2487) หนึ่งในสี่ทหารเสือคณะราษฎร อาจารย์โรงเรียนนายร้อยทหารบก (โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้าในปัจจุบัน)
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปทุเมศ

| พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปทุเมศ |
| --- | --- |
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ ชั้น 2 พระองค์เจ้าชั้นโท
ประสูติ: พ.ศ. 2353
สิ้นพระชนม์: 26 ธันวาคม พ.ศ. 2430
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาเอี่ยม
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปทุเมศ (พ.ศ. 2353 – 26 ธันวาคม พ.ศ. 2430) หรือ พระองค์เจ้าประทุมเมศ เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเอี่ยม
พระประวัติ

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปทุเมศ ประสูติเมื่อพ.ศ. 2353 ในเจ้าจอมมารดาเอี่ยม ทรงมีพระอนุชาร่วมเจ้าจอมมารดาคือ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสีสังข์
ในสมัยรัชกาลที่ 4 ทรงเสด็จมาประทับและทรงรับราชการในพระบรมมหาราชวัง ได้ทรงรับราชการสนองพระเดชพระคุณต่อเนื่องมาจนถึงสมัยรัชการที่ 5
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปทุเมศ ประชวรด้วยพระโรคชรา สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4 เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2430 พระชันษา 78 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุผ้าขาววัดสระเกศ วันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2436
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพรหเมศ

| พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพรหเมศ |
| --- | --- |
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ ชั้น 4 พระองค์เจ้าชั้นโท
ประสูติ: 27 สิงหาคม พ.ศ. 2399
สิ้นพระชนม์: 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2434 (34 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาพรหมา
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพรหเมศ (27 สิงหาคม พ.ศ. 2399 – 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2434) เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาพรหมา
พระประวัติ

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพรหเมศ ประสูติเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2399 เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาพรหมา
ในสมัยรัชกาลที่ 4 ทรงได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 2 ชั่ง เงินเดือนเดือนละ 6 บาท ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเบี้ยหวัดเพิ่มขึ้นอีก 1 ชั่งเป็นปีละ 3 ชั่ง เงินกลางปี 2 ชั่ง ทั้งยังคงพระราชทานเงินเดือนตามเดิม ต่อมาเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2434 ทรงประชวรอหิวาตกโรค แพทย์หลวงฝ่ายพระราชวังบวรประกอบพระโอสถถวายพระอาการไม่ทุเลา
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพรหเมศ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2434 พระชันษา 36 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร วันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2435 ทรงเป็นต้นราชสกุลพรหเมศ
ผีผา

นักดนตรีหญิงกำลังเล่นผีผาในพิพิธภัณฑ์กีเมต์ พ.ศ. 2551
ผีผา (จีน: 琵琶; พินอิน: pípá) เป็นเครื่องดนตรีจีนอย่างหนึ่ง มีลักษณะเป็นเครื่องสายยาง เล่นด้วยการใช้นิ้วดีดสายยาง เครื่องดนตรีนี้มีรูปร่างเหมือนสายยาง มีประวัติอันยาวนาน เชื่อว่ามีกำเนิดมานานเกือบสองพันปี มีเครื่องดนตรีหลายชนิดในเอเชียตะวันออกและเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ ที่มีพัฒนาการมาจากผีผานี้ เช่น ญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม
ผีผายังใช้เล่นในดนตรีประเภทร็อกด้วย เช่น วงอินคูบัส(Incubus) ในแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกาใช้ผีผาในเพลง  "Aqueous Transmission" บรรเลงโดยนักกีตาร์ของวงอินคูบัส
ผีผา เป็นเครื่องดนตรีที่จีน ประเภทสาย ที่มีเสียงกังวานไพเราะ ผู้เล่นสามารถเรียบเรียงจังหวะและบรรเลงออกมาให้มีความโดดเด่นได้ แต่ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญและทักษะความสามารถที่แม่นยำอย่างมากในการเล่น เนื่องจากผีผาเป็นเครื่องดนตรีที่เล่นยาก ประกอบกับตั้งแต่ในอดีตเครื่องดนตรีชนิดนี้มักจะใช้ในการเล่นประกอบเพลงเร็วเป็นส่วนใหญ่ ทักษะ และ การฝึกฝน จึงเป็นสิ่งสำคัญในการเล่นเครื่องดนตรีชนิดนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

Cheng Yu กับวง the UK Chinese Ensemble
Pipa - Chinese Lute page จากเว็บไซต์ของ  Philmultic Management & Productions Inc.
ทฤษฎีว่าด้วยผีผาของญี่ปุ่นและจีน จากเว็บไซต์ The Shayda Institute-Iranian Classical Music เก็บถาวร 2008-02-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ORCHID / SHAO RONG
HQ-Video: Traditional Chinese Pipa Song 小月儿高 (The Moon is High)
HQ-Video: Traditional Chinese Pipa Song 陽春白雪 (White Snow in the Spring Sunlight)