stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หน้ากากเสือ IV
แชมป์และรางวัลต่างๆ

All Japan Pro-Wrestling
World Junior Heavyweight Championship (1 time)
Michinoku Pro Wrestling
Apex of Triangle Six–Man Tag Team Championship (1 time) – with The Great Sasuke and Gran Hamada
British Commonwealth Jr. Heavyweight Championship (2 times)
Fukumen World League (2000, 2007)
Fukumen World Tag League (2000) – with Gran Hamada
National Wrestling Alliance
NWA World Junior Heavyweight Championship (2 times)
New Japan Pro-Wrestling
IWGP Junior Heavyweight Championship (6 times)
IWGP Junior Heavyweight Tag Team Championship (2 times) – with Jushin Thunder Liger (1) and Robbie Eagles (1)
Best of the Super Juniors (2004, 2005)
Jr. Heavyweight MVP Award (2005)
Pro Wrestling Illustrated
PWI ranked him #21 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2005
PWI ranked him #431 of the top 500 singles wrestlers in the PWI Years in 2003
Pro Wrestling Noah
GHC Junior Heavyweight Tag Team Championship (2 times) – with Tiger Mask III (1) and Jushin Thunder Liger (1)
NTV G+ Cup Junior Heavyweight Tag League (2013) – Jushin Thunder Liger
Universal Wrestling Association
UWA World Middleweight Championship (1 time)
แชมป์และรางวัลต่างๆ > นัดที่เดิมพัน

| Winner (wager) | Loser (wager) | Location | Event | Date | Notes |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Tiger Mask IV (IWGP Junior Heavyweight Championship) | Black Tiger (IV) (mask) | Tokyo, Japan | Resolution '09 | 000000002009-04-05-00005 เมษายน 2009 |  |
| Tiger Mask (mask) | Black Tiger (V) (mask) | Osaka, Japan | Dominion 6.20 | 000000002009-06-20-000020 มิถุนายน 2009 |  |
| Tiger Mask (mask) | Tomohiro Ishii (hair) | Tokyo, Japan | Fantastica Mania | 000000002011-01-23-000023 มกราคม 2011 |  |
| Tiger Mask (mask) | Black Tiger (VI) (mask) | Sendai, Japan | The New Beginning | 000000002011-02-20-000020 กุมภาพันธ์ 2011 |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official profile at NJPW.co.jp (ญี่ปุ่น)
อาวเอี๊ยงฮง

พิษประจิมอาวเอี๊ยงฮง (Ouyang Feng - 欧阳锋） เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก และปรากฏตัวในมังกรหยก ภาค 2
ประวัติ

อาวเอี๊ยงฮงเป็นหนึ่งในห้ายอดฝีมือที่ประลองยุทธบนเขาหัวซาน เชี่ยวชาญการใช้พิษ และสัตว์มีพิษต่าง ๆ แตกฉานลมปราณคางคก และเพลงไม้เท้าอสรพิษ ลมปราณคางคกของอาวเอี๊ยงฮงแพ้ทางกับวรยุทธของเฮ้งเตงเอี้ยงนั่นคือวิชาพลังธาตุธรรมชาติ
อาวเอี๊ยงฮงมีลูกชายหนึ่งคนชื่ออาวเอี๊ยงโคก หรือ อ้าวเอียงกงจื้อ ซึ่งเกิดจากพี่สะใภ้ แต่เลี้ยงดูเป็นหลาน ภายหลังอาวเอี๊ยงโคกถูกเอี้ยคังฆ่าตาย อาวเอี๊ยงฮงเคยบังคับให้ก๊วยเจ๋งเขียนเคล็ดวิชาในคัมภีร์เก้าอิมจินเอ็งให้ตน แต่ก๊วยเจ๋งเขียนคัมภีร์ย้อนกลับให้ โดยอั้งฉิกกงบอกให้ก๊วยเจ๋งคัดลอกเคล็ดคัมภีร์เก้าอิมแบบทวนทิศให้อาวเอี๊ยงฮงฝึกตามจนอาวเอี๊ยงฮงถูกธาตุไฟแทรกกลายเป็นคนเสียสติ แต่ก็สำเร็จวิชาเก้าอิมแบบทวนทิศกลาย เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งในการประลองยุทธเขาหัวซานครั้งที่สอง
ในภายหลังอาวเอี๊ยงฮงรับเอี้ยก้วยเป็นบุตรบุญธรรม ถึงจะชั่วร้ายอย่างไร แต่อ้าวเอียงฮงนับได้ว่ามีคุณธรรมอย่างหนึ่ง คือ เป็นคนไม่ผิดคำพูด เมื่อครั้งที่อยู่ในเหตุการณ์ที่ศาลเจ้าร้าง รับปากอึ้งย้งว่าจะปล่อยกัวเต็งอัก ก็กระทำตามวาจาสัตย์ อ้าวเอียงฮงในภาคจอมยุทธอินทรีถือเป็นอาจารย์ของเอี้ยก้วยสอนวิชาลมปราณคางคก และในที่สุดได้สิ้นใจไปพร้อมกับศัตรูคนสำคัญของตนคือ อั้งฉิกกง โดยก่อนตายได้ลืมความแค้นที่มีต่อกันจนหมดสิ้น พร้อมใจกันถ่ายทอดวิชาครั้งสุดท้ายให้กับเอี้ยก้วย
อาณาจักรโคกูรยอใหม่

อาณาจักรโคกูรยอใหม่ หรือ แคว้นแทบง (เกาหลี: 태봉; ฮันจา: 泰封; ค.ศ. 901 - ค.ศ. 918) เป็นหนึ่งในสามอาณาจักรหลังของเกาหลีซึ่งประกอบไปด้วยอาณาจักรแพ็กเจใหม่ อาณาจักรรวมชิลลา และราชอาณาจักรโคกูรยอใหม่ได้รับการสถาปนาโดยพระเจ้ากุง เย ในปี ค.ศ. 901 และหลังจากพระเจ้ากุงเยถูกสำเร็จโทษ วังกอนจึงขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ต่อมาในปี ค.ศ. 935 ภายหลังวังกอนสามารถโจมตีอาณาจักรแพ็กเจใหม่และอาณาจักรรวมชิลลา ได้จึงรวมแผ่นดินแล้วเปลี่ยนชื่อเป็นอาณาจักรโครยอ แล้วเปลี่ยนพระนามเป็นพระเจ้าแทโจ
หอระฆัง

หอระฆัง พระบรมมหาราชวัง กรุงเทพมหานคร
หอระฆัง คืออาคารประเภทหนึ่งในงานสถาปัตยกรรมไทย ซึ่งก่อสร้างในวัดทุกแห่ง ใช้เป็นอาคารสำหรับแขวนระฆังเพื่อใช้ตีบอกสัญญาณ เวลาแก่พระสงฆ์ในการลงทำวัตรและประกอบกิจของสงฆ์
ประเภทของหอระฆัง

หอระฆังโครงสร้างไม้
หอระฆังก่ออิฐถือปูน
หอระฆังโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก
หอระฆังโครงสร้าง
ลักษณะรูปทรงอาคารของหอระฆัง

แบบ 4 เหลี่ยม
แบบ 6 เหลี่ยม
แบบ 8 เหลี่ยม
แบบทรงกลม
ลักษณะรูปทรงหลังคาของหอระฆัง

แบบจั่วธรรมดา (ทรงคฤห์)
แบบมณฑป
แบบจตุรมุข
แบบบุษบก
แบบยอดมงกุฎ
แบบยอดพระเกี้ยว
แบบยอดเจดีย์
แบบยอดปรางค์
แบบทรงปราสาทเครื่องยอด
แบบผสม เช่นทรงมณฑปยอดปรางค์
แบบหลังคาศิลปะต่างประเทศ จากอิทธิพลของสถาปัตยกรรมตะวันตก หรือจีน
ความหมายและสัญลักษณ์ทางพุทธปรัชญา

หมายถึง การตื่น เข้าถึงสัจธรรม และให้ความรู้สึกแห่งสันติสุข
ดูเพิ่ม

วัด : พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย เก็บถาวร 2007-08-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พุทธศิลปะสถาปัตยกรรม ภาคต้น โดย พระพรหมพิจิตร
ภาพจากแหล่งภายนอก

หอระฆังวัดพระศรีรัตนศาสดาราม หลังคาทรงบุษบก เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หอระฆังวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม หลังคาจตุรมุขยอดทรงเจดีย์ย่อไม้สิบสอง
หอระฆังวัดสำโรง โครงสร้างไม้ หลังคาทรงคฤห์ จั่วประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงษ์ เก็บถาวร 2007-10-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หนังสือ

สมคิด จิระทัศนกุล วัด: พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย  โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  พ.ศ. 2544. ISBN 974-6006-81-9
Karl Döhring, Buddhist Temples of Thailand: An Architectonic Introduction, White Lotus Press, 2000. ISBN 974-7534-40-1
สภานิติบัญญัติแห่งชาติ (ประเทศไทย)

สภานิติบัญญัติแห่งชาติ ชุดปี พ.ศ. 2534 เกิดขึ้นเมื่อคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.) นำโดย พลเอก สุนทร คงสมพงษ์ พลเอก สุจินดา คราประยูร พลเรือเอก ประพัฒน์ กฤษณจันทร์ พลอากาศเอก เกษตร โรจนนิล พลตำรวจเอก สวัสดิ์ อมรวิวัฒน์ และพลเอก อิสระพงศ์ หนุนภักดี ยึดอำนาจการปกครองประเทศจากรัฐบาลพลเอก ชาติชาย ชุณหะวัณ เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534
สภานิติบัญญัติแห่งชาติ แต่งตั้งขึ้นตามมาตรา 7 แห่งธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2534 ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 292 คน ประกาศ ณ วันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2534 ปฏิบัติหน้าที่จนถึงวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2535 สิ้นสุดลงเนื่องจากมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
ผู้ดำรงตำแหน่ง

ประธานสภา อุกฤษ มงคลนาวิน (1 เมษายน 2534 - 21 มีนาคม 2535)
รองประธานสภาคนที่ 1 อาษา เมฆสวรรค์ (1 เมษายน 2534 - 21 มีนาคม 2535)
รองประธานสภาคนที่ 2 พลเอก วิชิต บุญยะวัฒน์ (1 เมษายน 2534 - 21 มีนาคม 2535)
อำเภอสิงหนคร

| อำเภอสิงหนคร |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Singhanakhon
ป้อมเมืองสงขลาเก่า ซึ่งตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์สำคัญของเมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดง ทั้งบนเขาและที่ราบ ซึ่งใช้เป็นป้อมปราการป้องกัน ต่อสู้ ปกป้องบ้านเมือง
คำขวัญ: ทะเลคู่ตระการ   น้ำตาลเลิศรส   เรืองยศวัฒนธรรม   หัตถกรรมล้ำค่า   เมืองท่าแดนใต้
แผนที่จังหวัดสงขลา เน้นอำเภอสิงหนคร
พิกัด: 7°14′18″N 100°33′10″E﻿ / ﻿7.23833°N 100.55278°E﻿ / 7.23833; 100.55278
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สงขลา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 228.0 ตร.กม. (88.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 84,104 คน
 • ความหนาแน่น: 368.88 คน/ตร.กม. (955.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 90280
รหัสภูมิศาสตร์: 9015
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอสิงหนคร ถนนสงขลา–ระโนด ตำบลสทิงหม้อ อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา 90280
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
สิงหนคร เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสงขลา เป็นชุมชนเมืองโบราณ เคยเป็นที่ตั้งและเป็นชื่อเมืองสงขลา ในอดีตก่อนที่จะย้ายตัวเมืองสงขลามาอยู่ด้านตะวันออกของปากอ่าวทะเสสาบสงขลา
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอสิงหนครมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสทิงพระ
ทิศตะวันออก จรดอ่าวไทย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอหาดใหญ่และอำเภอเมืองสงขลา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอควนเนียง และอำเภอปากพะยูน (จังหวัดพัทลุง)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอสิงหนครแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 77 หมู่บ้าน ได้แก่
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอสิงหนครประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองสิงหนคร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสทิงหม้อทั้งตำบล; ตำบลหัวเขาทั้งตำบล; ตำบลชิงโค เฉพาะหมู่ที่ 1–4 และบางส่วนของหมู่ที่ 5–6; และตำบลทำนบ เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1, 3
เทศบาลเมืองม่วงงาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลม่วงงามทั้งตำบล
เทศบาลตำบลชะแล้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชะแล้ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลชิงโค ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชิงโค เฉพาะหมู่ที่ 7–10 และบางส่วนของหมู่ที่ 5–6
องค์การบริหารส่วนตำบลทำนบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทำนบ เฉพาะหมู่ที่ 2, 4–7 และบางส่วนของหมู่ที่ 1, 3
องค์การบริหารส่วนตำบลรำแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลรำแดงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวัดขนุน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวัดขนุนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลปากรอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปากรอทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าขาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าขาดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางเขียด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางเขียดทั้งตำบล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อำเภอสิงหนคร
สะพานปากรอ  ที่เป็นสะพานข้ามระหว่างอำเภอควนเนียง - อำเภอสิงหนคร เป็นสะพานที่ทอดข้ามคลองปากรอซึ่งมีกระแสน้ำที่ขึ้นลงตามระดับน้ำทะเล
ทะเลในเขตตำบลสทิงหม้อ
วัดในเขตตำบลสทิงหม้อ
ฮิลเดอ เคอร์เบอร์

ฮิลเดอ เคอร์เบอร์ (3 กรกฎาคม ค.ศ. 1906 – 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1969) เป็นนักแสดงหญิงชาวออสเตรีย
ผลงาน

Chasing Fortune (1930)
Maria the Maid (1936)
Robert Koch (1939)
The Fox of Glenarvon (1940)
The Great King (1942)
Back Then (1943)
Via Mala (1945)
Morituri (1948)
When the Evening Bells Ring (1951)
Desires (1952)
Sauerbruch – Das war mein Leben (1954)
The Confession of Ina Kahr (1954)
Captain Wronski (1954)
Devil in Silk (1956)
The Girl from the Marsh Croft (1958)
แหล่งข้อมูลอื่น

Hilde Körber ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง

| เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่- ห้วยขาแข้ง * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ช้างป่าในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง
พิกัด: 15°24′45.1″N 98°56′38.2″E﻿ / ﻿15.412528°N 98.943944°E﻿ / 15.412528; 98.943944
ประเทศ:  ไทย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: มรดกทางธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (vii), (ix), (x)
อ้างอิง: 591
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2534 (คณะกรรมการสมัยที่ 15)
พื้นที่: 622,200 เฮกตาร์
ที่ตั้งเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง ในประเทศไทย
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง คือแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติของประเทศไทย ประกอบด้วยเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสองเขต ได้แก่ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง ตั้งอยู่ในจังหวัดอุทัยธานี ตาก และกาญจนบุรี ทางตะวันตกของประเทศใกล้กับชายแดนประเทศพม่า ครอบคลุมพื้นที่ 622,200 เฮกตาร์ เป็นพื้นที่อนุรักษ์ที่ใหญ่ที่สุดในคาบสมุทรอินโดจีน เป็นพื้นที่ป่าที่สามารถเข้าถึงได้น้อยที่สุดและเป็นบริเวณที่รบกวนน้อยที่สุดของประเทศ โดยสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ร้อยละ 77 (โดยเฉพาะช้างและเสือ) นกขนาดใหญ่ร้อยละ 50 และสัตว์มีกระดูกสันหลังบกร้อยละ 33 ที่พบในภูมิภาคสามารถพบได้ในแหล่งมรดกโลกแห่งนี้
สถานที่ที่ประกอบเป็นแหล่งมรดกโลก

เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร 3,647 ตารางกิโลเมตร
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง 2,780 ตารางกิโลเมตร
ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก

เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้งได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2534 ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 15 ที่เมืองคาร์เทจ ประเทศตูนิเซีย โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
(vii)  - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา
(ix)  - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดในการเป็นตัวแทนของกระบวนการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทางธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่กำลังเกิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได
(x)  - เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความหนาแน่นของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย
โดยได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกพร้อมกันกับนครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาและเมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร และเป็นแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติแห่งแรกของประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

"Thungyai-Huai Kha Khaeng Wildlife Sanctuaries" (ภาษาอังกฤษ). UNESCO World Heritage Centre. สืบค้นเมื่อ 30 January 2017.
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร สุโขทัย  ศรีสัชนาลัย  กำแพงเพชร  นครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา  แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง  เมืองโบราณศรีเทพและโบราณสถานสมัยทวารวดีที่เกี่ยวข้อง  ภูพระบาท ประจักษ์พยานแห่งวัฒนธรรมสีมาสมัยทวารวดี ภูพระบาท  วัดพระพุทธบาทบัวบาน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง ทุ่งใหญ่นเรศวร  ห้วยขาแข้ง  กลุ่มป่าดงพญาเย็น-เขาใหญ่ เขาใหญ่  ทับลาน  ปางสีดา  ตาพระยา  ดงใหญ่  กลุ่มป่าแก่งกระจาน แก่งกระจาน  กุยบุรี  ไทยประจัน  แม่น้ำภาชี  |  |
| กำลังพิจารณา |  วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร นครศรีธรรมราช  อนุสรณ์สถานแหล่งต่าง ๆ และภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเชียงใหม่ นครหลวงล้านนา  พระธาตุพนม และสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์และภูมิทัศน์ที่เกี่ยวข้อง  กลุ่มเทวสถานปราสาทพนมรุ้ง ปราสาทเมืองต่ำ และปราสาทปลายบัด  แหล่งอนุรักษ์ทะเลอันดามัน หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะระนอง  แหลมสน  หมู่เกาะสุรินทร์  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  สิรินาถ  ป่าชายเลนระนอง  สงขลาและชุมชนที่เกี่ยวเนื่องริมทะเลสาบสงขลา เมืองโบราณพังยาง พะโคะ และสีหยัง  เมืองโบราณสทิงพระ  เมืองป้อมค่ายซิงกอร่า ณ เขาแดงและแหลมสน  เมืองเก่าสงขลา ณ บ่อยาง  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก  ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ อุทยานแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
เดอ ฮาวิลแลนด์ มัสคีโต

| ดีเอช> 98 มัสคีโต |
| --- | --- |

มัสคีโต บี เอ็มเค 4 รุ่น ดีเค338 ก่อนส่งมอบให้กับฝูงบินที่ 105 เครื่องบินลำนี้ได้ถูกใช้หลายครั้งในปฏิบัติการเครื่องบินทิ้งระเบิดในเวลากลางวัน ด้วยระดับความสูงจากต่ำ ของฝูงบินที่ 105 ในปี ค.ศ. 1943
หน้าที่:   เครื่องบินทิ้งระเบิดเบา  เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด  เครื่องบินขับไล่ตอนกลางคืน  เครื่องบินโจมตีทางทะเล  เครื่องบินถ่ายภาพการลาดตระเวน 
ประเทศผู้ผลิต: สหราชอาณาจักร
ผู้ผลิต: เดอ ฮาวิลแลนด์ แอร์คราฟ คอมเพนี
เที่ยวบินแรก: 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940
เริ่มใช้: 15 พฤศจิกายน ค.ศ.1941
ปลดระวาง: ค.ศ. 1963
สถานะ: ถูกปลดระวางแล้ว
ผู้ใช้หลัก: กองทัพอากาศสหราชอาณาจักร   กองทัพอากาศแคนาดา  กองทัพอากาศออสเตรเลีย  กองทัพอากาศทหารบกสหรัฐ 
การผลิต: ค.ศ. 1940–1950
จำนวนที่ถูกผลิต: 7,781 ลำ
ค่าใช้จ่ายต่อลำ:  9,100 ปอนด์ (ค.ศ. 1951) 
เดอ ฮาวิลแลนด์ ดีเอช.98 มัสคีโต เป็นเครื่องบินรบที่สามารถทำภารกิจได้หลายอย่างด้วยเครื่องยนต์ใบพัดบนปีกไหล่ทั้งสองข้างสัญชาติบริติช ถูกนำเสนอในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นที่แปลกตาตรงที่โครงสร้างของมันถูกสร้างมาจากไม้เป็นส่วนใหญ่ มีชื่อเล่นว่า "วูดเด็น วันเดอร์"(ไม้มหัศจรรย์) หรือ "มอสซี่" ลอร์ด Beaverbrook รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการผลิตเครื่องบิน ได้ตั้งชื่อเล่นให้มันว่า "ฟรีแมน ฟอลลี่"(ความโง่เขลาของฟรีแมน) เป็นการพาดพิงถึงพลอากาศเอก วิลฟริด ฟรีแมน ที่ปกป้องจอฟฟรีย์ เดอ ฮาวิลแลนด์ และแนวคิดการออกแบบของเขาจากคำสั่งให้ละทิ้งโครงการ ในปี ค.ศ. 1941 เป็นหนึ่งในเครื่องบินที่สามารถบินปฏิบัติการที่เร็วที่สุดในโลก
แต่เดิมนึกว่าเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดที่รวดเร็วโดยปราศจากอาวุธติดตั้ง การใช้งานของมัสคีโตได้พัฒนาขึ้นในช่วงสงครามในหลายบทบาท รวมทั้งเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธวิธีในช่วงเวลากลางวัน ด้วยระดับความสูงจากต่ำถึงปานกลาง เครื่องบินทิ้งระเบิดช่วงเวลากลางคืน ด้วยระดับความสูงจากสูง เครื่องบินขับไล่เบิกทาง ตอนกลางวัน หรือตอนกลางคืน เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด เครื่องบินบุกรุก การโจมตีทางทะเล หรือการถ่ายภาพลาดตระเวน มันยังถูกใช้งานโดยคอร์ปอเรชั่นแอร์เวย์สโอเวอร์ซีลส์บริติช เป็นการขนส่งที่รวดเร็วเพื่อบรรทุกสินค้าที่มีมูลค่าสูงขนาดเล็ก ที่สามารถบินไปและกลับจากประเทศที่เป็นกลางโดยผ่านเหนือน่านฟ้าที่ถูกควบคุมโดยฝ่ายข้าศึก ลูกเรือในเครื่องบินลำนี้ประกอบไปด้วยนักบินสองคนและผู้นำทาง ที่นั่งแบบข้างต่อข้าง ผู้โดยสารเพียงคนเดียวที่สามารถนั่งอยู่ในช่องทิ้งระเบิดของเครื่องบินได้เมื่อมีความจำเป็น
มัสคีโต เอฟบี4 มักจะบินในการตีโฉบฉวยพิเศษ เช่น ปฏิบัติการเจริโค (การโจมตีเรือนจำอาเมียงในต้นปี ค.ศ. 1944) และการโจมตีอย่างแม่นยำต่อสถานที่อาคารของหน่วยข่าวกรองทางทหาร หน่วยความมั่นคง และหน่วยตำรวจ (เช่น สำนักงานใหญ่ของหน่วยเกสตาโป) เมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1943 งานฉลองครบรอบปีที่ 10 ของการเถลิงอำนาจของนาซี ในช่วงเช้า มัสคีโตได้เข้าโจมตีสถานีวิทยุกระจายเสียงหลักในกรุงเบอร์ลินล้มลง ในขณะที่แฮร์มัน เกอริงกำลังพูดอยู่ ทำให้เสียงพูดของเขาดังออกไปในอากาศ
มัสคีโตได้บินไปพร้อมกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร(RAF) และกองทัพอากาศอื่น ๆ ในเขตสงครามยุโรป เมดิเตอร์เรเนียน และอิตาลี มัสคีโตยังออกปฏิบัติการโดย RAF ในเขตสงครามเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และโดยกองทัพอากาศออสเตรียซึ่งตั้งฐานทัพอยู่ในเกาะฮาลมาเฮราและบอร์เนียวในช่วงสงครามแปซิฟิก ในช่วงปี ค.ศ. 1950 RAF ได้แทนทีมัสคีโตด้วยอิงลิช อีเล็คทิก แคนเบอร์รา ที่ขับเคลื่อนด้วยพลังเจ็ท
อุทกภัยในประเทศมาเลเซีย พ.ศ. 2549–2550

| --- | --- |
วันที่: 18 ธันวาคม พ.ศ. 2549 - 13 มกราคม พ.ศ. 2550
ที่ตั้ง: ยะโฮร์, มะละกา, ปะหัง, เนอเกอรีเซิมบีลัน, สิงคโปร์, อินโดนีเซีย
เสียชีวิต: 118
ทรัพย์สินเสียหาย: 395 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
อุทกภัยในประเทศมาเลเซีย พ.ศ. 2549-2550 เป็นอุทกภัยต่อเนื่องที่ส่งผลกระทบต่อมาเลเซีย ระหว่างวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ถึง 13 มกราคม พ.ศ. 2550 อุทกภัยครั้งนี้เกิดขึ้นจากฝนที่ตกมากกว่าปกติ ซึ่งเป็นผลมาจากพายุไต้ฝุ่นอูตอร์ ซึ่งพัดถล่มฟิลิปปินส์และเวียดนามไม่กี่วันก่อนหน้านั้น จนถึงสัปดาห์ที่สามของเดือนมกราคม พ.ศ. 2550 ยะโฮร์ได้รับผลจากอุทกภัยหนักกว่าสิงคโปร์ และบางส่วนของอินโดนีเซียถูกน้ำท่วมเนื่องจากพายุไต้ฝุ่นลูกเดียวกัน
ตลอดสัปดาห์วันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2549 บริเวณที่ได้รับผลกระทบจากอุทกภัยมียะโฮร์ มะละกา ปะหัง และเนอเกอรีเซิมบีลัน ในช่วงนี้ รัฐมาเลเซียทางใต้ และสิงคโปร์ได้รับปริมาณฝนมากผิดปกติอันทำให้เกิดอุทกภัยใหญ่ ปริมาณน้ำฝนที่บันทึกได้ในนครโจโฮร์บะฮ์รู เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม คือ 289 มิลลิเมตร และปริมาณน้ำฝนในนครต่อปีอยู่ที่ 2,400 มิลลิเมตร ในสิงคโปร์ ปริมาณน้ำฝน 24 ชั่วโมงที่บันทึกได้เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม คือ 366 มิลลิเมตร นับเป็นปริมาณมากที่สุดอันดับสามที่บันทึกได้ในรอบ 75 ปี เจ้าหน้าที่ด้านสภาพอากาศอธิบายอุทกภัยว่าเป็นครั้งเลวร้ายที่สุดในพื้นที่ในรอบศตวรรษ
ในสัปดาห์เดียวกัน เริ่มตั้งแต่วันที่ 22 ธันวาคม สุมาตราเหนือและอาเจะฮ์ได้รับปริมาณฝนมากผิดปกติซึ่งส่งผลให้เกิดอุทกภัยเช่นกัน มีประชากรประเมิน 400,000 คน พลัดถิ่นในช่วงที่เกิดอุทกภัยหนักที่สุด และมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 118 คน และ 155 คนสูญหายจนถึงวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2549
อิจิโนเบะ โนะ โอชิวะ

อิจิโนเบะ โนะ โอชิวะ (ญี่ปุ่น: 磐坂市邊押磐; โรมาจิ: Ichinobe-no Oshiwa; กลางคริสต์ศตวรรษที่ 5 - ค.ศ. 456) เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิริจู และเป็นพระราชบิดาในเจ้าชายโวเกะ (袁祁王) และเจ้าชายโอเกะ (億計) ทั้งสองภายหลังรู้จักกันในพระนามจักรพรรดิเค็นโซ และจักรพรรดินิงเก็ง พระองค์มีพระมเหสีนามวาเอะ-ฮิเมะ
แม้ว่าไม่สามารถกำหนดวันที่แน่นอนให้กับช่วงชีวิตหรือรัชสมัยของช่วงเวลานี้ได้ แต่รัชสมัยของจักรพรรดิอังโกถือว่าอยู่ในช่วง ค.ศ. 456 ถึง 479 และโอชิวะสิ้นพระชนม์ในรัชสมัยของอังโก
ประวัติตามธรรมเนียม

นิฮงโชกิบันทึกไว้ว่า โอชิวะถูกปลงพระชนม์ในอุบัติเหตุจากการล่าสัตว์โดยจักรพรรดิยูเรียกุ จักรพรรดิเซเนทรงรับเลี้ยงพระโอรสของพะรองค์เป็นทายาทผู้สืบทอด ทั้งสองมีพระนามว่า เจ้าชายโวเกะและเจ้าชายโอเกะ
อ่างเก็บน้ำแม่มอก

อ่างเก็บน้ำแม่มอก เป็นอ่างเก็บน้ำขนาดกลาง พื้นที่ได้รับประโยชน์เพื่อการเกษตร และอุปโภคบริโภค ใน เทศบาลตำบลเวียงมอก อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง และอำเภอทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย และเป็นโครงการตามแนวพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตั้งอยู่ หมู่ที่ 7 ตำบลเวียงมอก อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง มีเนื้อที่ถึง 10,000 ไร่ กว้าง 2 กิโลเมตร
ทิศเหนือ ติดต่อกับ เทศบาลตำบลเวียงมอก อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ เทศบาลตำบลกลางดง อำเภอทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลแม่สลิด อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก
ทิศใต้ ติดต่อกับ เทศบาลตำบลตลิ่งชัน อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย
การคมนาคม

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1048
ท่าอากาศยานสุโขทัย ระยะทาง 55 กิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.teawmuangthai.com/lampang/013/
http://irrigation.rid.go.th/rid4/html/menu4/water4/maemok.html เก็บถาวร 2009-02-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อี อึน

| อี อึน |
| --- | --- |
มกุฎราชกุมารแห่งเกาหลี

ประสูติ: 20 ตุลาคม พ.ศ. 2440 พระราชวังท็อกซู จักรวรรดิเกาหลี
สวรรคต: 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 (72 ปี) พระราชวังชังด็อก ประเทศเกาหลีใต้
พระชายา: เจ้าหญิงมาซาโกะแห่งนาชิโมโตะ (2463–2513)
พระบุตร: อี จิน อี กู
ราชวงศ์: โชซ็อน
พระบิดา: จักรพรรดิโคจง
พระมารดา: อ็อม ซ็อน-ย็อง
ศาสนา: โรมันคาทอลิก (เดิมขงจื๊อใหม่)
อี อึน (เกาหลี: 이은; ฮันจา: 李垠; อาร์อาร์: I Eun; เอ็มอาร์: Yi Ŭn; 20 ตุลาคม พ.ศ. 2440 — 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2513) ต่อมามีพระนามว่า เจ้าชายย็อง (เกาหลี: 영친왕; ฮันจา: 英親王; อาร์อาร์: Yeongchinwang; เอ็มอาร์: Yŏngch'inwang) มีพระนามหลังสิ้นพระชนม์ว่า มกุฎราชกุมารอึยมิน (เกาหลี: 의민태자; ฮันจา: 懿愍太子; อาร์อาร์: Uimin Taeja; เอ็มอาร์: Ŭimin T'aeja) เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิโคจง กับเจ้าหญิงพระชายาซุนฮ็อน พระองค์เป็นผู้นำราชวงศ์โชซ็อนลำดับที่ 28 เป็นนายทหารประจำกองทัพญี่ปุ่น และเป็นมกุฎราชกุมารพระองค์สุดท้ายของเกาหลีด้วย
พระประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้น

มกุฎราชกุมารอึยมินประสูติเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2440 ณ พระราชวังท็อกซู เป็นพระราชโอรสลำดับที่เจ็ดในจักรพรรดิโคจงกับพระสนมอ็อมแห่งย็องว็อล (มีชื่อตัวว่าอ็อม ซ็อน-ย็อง หลังสิ้นพระชนม์สถาปนาขึ้นเป็นพระชายาซุนฮ็อน) พระองค์มีพระเชษฐาต่างชนนีซึ่งเป็นที่รู้จักสองพระองค์คือจักรพรรดิซุนจงและเจ้าชายอีฮวา ต่อมาเจ้าชายอึนได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นเจ้าชายย็อง ในปี พ.ศ. 2443 และเป็นมกุฎราชกุมารในปี พ.ศ. 2450 ตามลำดับ แม้ว่าพระองค์จะมีพระชันษาอ่อนกว่าเจ้าชายอีฮวา แต่ฐานเสียงสนับสนุนเจ้าชายอีฮวาในราชสำนักนั้นไม่สู้ดีนัก เนื่องจากพระสนมชังพระชนนีของเจ้าชายอีฮวาถึงแก่อนิจกรรมไปก่อนหน้า
เดือนธันวาคม พ.ศ. 2450 มกุฎราชกุมารแห่งเกาหลีถูกส่งไปยังประเทศญี่ปุ่นเพื่อทรงศึกษาต่อในโรงเรียนขุนนางกะกุชูอิง แล้วทรงศึกษาต่อที่โรงเรียนเตรียมทหารจักรวรรดิญี่ปุ่นจนสำเร็จการศึกษาเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2460 ได้รับการแต่งตั้งให้มียศเป็นร้อยโทประจำหน่วยทหารราบและเลื่อนชั้นยศเป็นพลโทแห่งกองกำลังพิเศษทางอากาศกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นเป็นตำแหน่งสุดท้าย
มกุฎราชกุมารอึนเสกสมรสกับเจ้าหญิงมาซาโกะแห่งนาชิโมโตะ (2444–2532) พระธิดาพระองค์ใหญ่ในเจ้าชายโมริมาซะ นาชิโมโตะโนะมิยะ เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2463 ณ กรุงโตเกียว มีพระโอรสสองพระองค์คืออี จิน (2464–2465) และอี กู (2474–2548)
เกาหลีถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิญี่ปุ่นหลังจักรพรรดิซุนจงถูกบังคับให้สละราชสมบัติในปี พ.ศ. 2453 ขณะนั้นพระองค์ยังคงดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมารดังเดิม จนกระทั่งจักรพรรดิซุนจงพิราลัยเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2469 มกุฎราชกุมารจึงมีพระอิสริยยศเป็น พระเจ้าอึนแห่งเกาหลี ตามสนธิสัญญาผนวกดินแดนญี่ปุ่น-เกาหลี แต่พระองค์มิได้รับการสถาปนาและไม่เคยผ่านพิธีราชาภิเษกเลย
พระประวัติ > รับราชการทหาร

เจ้าชายอึนหรือทรงเป็นที่รู้จักในภาษาญี่ปุ่นว่า ริ กิง (ญี่ปุ่น: 李垠; โรมาจิ: Ri Gin) ทรงรับราชการในกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น ทรงดำรงตำแหน่งผู้บังคับบัญชากองพันที่ 59, กองคลังที่ 4 ก่อนย้ายไปที่กองพล 51 พระองค์ได้รับการเลื่อนยศขึ้นเป็นพันโท (สิงหาคม 2475), พันเอก (1 สิงหาคม 2478), พลตรี (15 กรกฎาคม 2481) และพลโท (2 ธันวาคม 2483) ตามลำดับ
โดยตำแหน่งสุดท้ายพระองค์มียศเป็นพลโท ในตำแหน่งผู้บังคับบัญชากองกำลังพิเศษทางอากาศกองทัพบกที่ 1 นอกจากนี้ยังทรงงานเป็นพระอาจารย์ผู้บรรยายที่วิทยาลัยการทัพบก (Army War College) ภายหลังทรงเป็นสมาชิกสภาสงครามสูงสุด (Supreme War Council) เมื่อยามมีศึกสงคราม
พระประวัติ > ปลายพระชนม์

หลังเกาหลีได้รับเอกราชจากจักรวรรดิญี่ปุ่นเมื่อปี พ.ศ. 2488 มกุฎราชกุมารอึนได้ขออนุญาตจากอี ซึง-มัน ประธานาธิบดีคนแรกของเกาหลีใต้นิวัตกลับมาตุภูมิแต่ทว่าถูกประธานาธิบดีปฏิเสธ จนกระทั่งพัก ช็อง-ฮี ประธานาธิบดีคนที่สามของเกาหลีใต้ได้อนุญาตให้มกุฎราชกุมารอึนและพระราชวงศ์พระองค์อื่น ๆ นิวัตเกาหลีใต้ แต่หลังจากนั้นพระองค์ประชวรด้วยมีพระอาการโรคโพรงเลือดดำสมองอุดตัน (cerebral thrombosis) ประทับรักษาที่โรงพยาบาลเซนต์แมรีส์ (St. Mary's Hospital) ในโซล
เดิมมกุฎราชกุมารอึนนับถือลัทธิขงจื๊อใหม่ แต่ภายหลังทรงเข้ารีตนิกายโรมันคาทอลิก มีนามทางศาสนาว่ายอแซฟ
ในปีสุดท้ายของพระชนม์ชีพ มกุฎราชกุมารอึนประทับอยู่ในพระตำหนักนักซ็อนในพระราชวังชังด็อกร่วมกับเจ้าหญิงพังจาพระชายา และเจ้าหญิงท็อกฮเยพระขนิษฐา พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 ณ พระตำหนักนักซ็อน พระราชวังชังด็อก มีพิธีปลงพระศพ ณ ฮงรึงในนัมยังจูใกล้กรุงโซล มีพระนามหลังสิ้นพระชนม์ว่ามกุฎราชกุมารอึยมิน
พระบุตร

| พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | เสกสมรส | เสกสมรส | พระนัดดา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อี จิน | 18 สิงหาคม พ.ศ. 2464 | 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2465 |  |  |  |
| อี กู | 29 ธันวาคม พ.ศ. 2474 | 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 | 25 ตุลาคม พ.ศ. 2502 | จูเลีย มุลล็อก |  |