stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ (อนิเมะปี พ.ศ. 2540 - พ.ศ. 2545)
เพลงประกอบ > ในไทย

ทางช่อง 9 การ์ตูน ได้นำทำนองของเพลงปิดลำดับที่ 4 คือ ญี่ปุ่น: ポケモン音頭; โรมาจิ: Pokémon Ondo มาใช้กับเพลง ปาร์ตี้การ์ตูน 9 (โดยที่ไม่ได้ใช้เป็นเพลงประกอบการ์ตูนเรื่องโปเกมอน) รวมอยู่ในอัลบั้ม เพลงฮิตการ์ตูน 9 ชุด ปาร์ตี้การ์ตูนดัง Vol.2 และดิจิมอน เทมเมอร์ส
แหล่งข้อมูลอื่น

Original series in Bulbapedia
รายการธงในประเทศเยอรมนี

หน้านี้คือรายชื่อธงต่างๆ ที่ใช้อยู่ในประเทศเยอรมนี
สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี

บทความหลัก: ธงชาติเยอรมนี
ธงชาติ
ธงชาติสำหรับตกแต่ง
ธงราชการ (Bundesdienstflagge - แปลตามตัวว่า "ธงสหพันธรัฐ")
ธงราชการสำหรับตกแต่ง
ธงนาวี และ ธงฉาน (บุนเดซมารีน)
ธงประธานาธิบดี
ธงผู้บัญชาการทหารสูงสุด
ธงชัยบุนเดซเวร์
ธงกีฬาโอลิมปิกของทีมรวมเยอรมันระหว่าง ค.ศ. 1956–1968
ธงเจ้าพนักงานการไปรษณีย์
ธงชาติพร้อมด้วยตราแผ่นดิน (แบบไม่เป็นทางการ)
ธงประจำรัฐ > ธงพลเรือน

รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
รัฐบาวาเรีย
รัฐบาวาเรีย 
 (ธงอีกแบบหนึ่ง)
นครรัฐเบอร์ลิน
รัฐบรันเดินบวร์ค
นครรัฐเบรเมน
นครรัฐเบรเมน 
 (ธงตราอาร์มกลาง)
นครรัฐเบรเมน 
 (ธงตราอาร์มใหญ่)
นครรัฐฮัมบวร์ค
รัฐเฮ็สเซิน
รัฐนีเดอร์ซัคเซ่น
รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น
รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์
รัฐซาร์ลันท์
รัฐซัคเซ่น
รัฐซัคเซ่น-อันฮัลท์
รัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
รัฐทูริงเง่น
ธงประจำรัฐ > ธงรัฐบาลประจำแต่ละรัฐ

รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค 
 (ธงตราอาร์มน้อย)
รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค 
 (ธงตราอาร์มใหญ่)
รัฐบาวาเรีย
รัฐบาวาเรีย 
 (ธงอีกแบบหนึ่ง)
นครรัฐเบอร์ลิน
รัฐบรันเดินบวร์ค
นครรัฐเบรเมน 
 (ธงตราอาร์มอย่างกลาง)
นครรัฐเบรเมน 
 (ธงตราอาร์มอย่างใหญ่)
นครรัฐฮัมบวร์ค
ธงเรือรัฐบาลนครรัฐฮัมบวร์ค
รัฐเฮ็สเซิน
รัฐนีเดอร์ซัคเซ่น
ธงเรือรัฐบาลรัฐนีเดอร์ซัคเซ่น
รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น
รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์
รัฐซาร์ลันท์
รัฐซัคเซ่น
รัฐซัคเซ่น-อันฮัลท์
รัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
รัฐทูริงเง่น
ธงของเยอรมนีในอดีต > สมาพันธรัฐเยอรมัน

สมาพันธรัฐเยอรมันเป็นการรวมตัวกันทางการเมืองของบรรดารัฐชนชาติเยอรมันในรูปแบบสมาพันธ์ระหว่าง ค.ศ. 1815–1866
ธงชาติและธงเรือราษฎร์ หลังการประชุมรัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ต ค.ศ. 1848
ธงฉาน (ไรช์สฟลอทเทอ)
ธงนาวี
ธงกองทัพ (ดอยท์ บุนเดสเฮร์)
ธงของเยอรมนีในอดีต > สมาพันธรัฐเยอรมัน > รัฐสมาชิก

จักรวรรดิออสเตรีย
ธงของเยอรมนีในอดีต > สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ (ค.ศ. 1866/67–1871)

ธงชาติและธงค้าขาย
ธงนำร่อง
ธงนาวี
ธงฉาน
ธงของเยอรมนีในอดีต > จักรวรรดิเยอรมัน (ค.ศ. 1871-1918)

บทความหลัก: รายชื่อธงในจักรวรรดิเยอรมัน
ธงชาติ
ธงนำร่อง
ธงค้าขายมีรูปกางเขนเหล็ก หลัง ค.ศ. 1896
ธงราชการ ค.ศ. 1903–1918
ธงเรือราชการสำหรับใช้ในทะเล ค.ศ. 1903–1918
ธงเรือยอชต์ ค.ศ. 1903–1918
ธงจักรพรรดินาวี
ธงฉาน ค.ศ. 1903–1918
ธงของเยอรมนีในอดีต > จักรวรรดิเยอรมัน (ค.ศ. 1871-1918) > ธงในพระราชวงศ์

ธงของจักรพรรดิ ค.ศ. 1871
ธงของจักรพรรดิ ค.ศ. 1871 - 1888
ธงของจักรพรรดิ ค.ศ. 1888 - 1918
ธงของจักรพรรดินี ค.ศ. 1871–1888
ธงของจักรพรรดินี ค.ศ. 1888–1918
ธงของมกุฎราชกุมาร ค.ศ. 1871–1888
ธงของมกุฎราชกุมาร ค.ศ. 1888–1918
ธงของเยอรมนีในอดีต > สาธารณรัฐไวมาร์ (ค.ศ. 1919–1933)

บทความหลัก: รายชื่อธงในสาธารณรัฐไวมาร์
ธงชาติ
ธงนำร่อง ค.ศ. 1919–1933
ธงค้าขาย
ธงค้าขายแบบเพิ่มเติมมีรูปกางเขนเหล็ก (หลัง ค.ศ. 1921)
ธงราชการสำหรับใช้ในแผ่นดิน
ธงเรือราชการสำหรับใช้ในทะเล (ค.ศ. 1921–1926)
ธงเรือราชการสำหรับใช้ในทะเล (ค.ศ. 1926–1933)
ธงฉาน ค.ศ. 1921
ธงนาวีโดยนิตินัย (ค.ศ. 1919–1921)
ธงนาวี (หลัง ค.ศ. 1921)
ธงประธานาธิบดี (ค.ศ. 1919–1921)
ธงประธานาธิบดี (ค.ศ. 1921–1926)
ธงประธานาธิบดี (ค.ศ. 1926–1933)
ธงรัฐมนตรีว่าการกลาโหม (ค.ศ. 1919–1921)
ธงรัฐมนตรีว่าการกลาโหม (หลัง ค.ศ. 1921)
ธงของเยอรมนีในอดีต > นาซีเยอรมนี (ค.ศ. 1933 – 1945)

บทความหลัก: รายชื่อธงในเยอรมนี (ค.ศ. 1933–1935) และ รายชื่อธงเรือในนาซีเยอรมนี
ดูเพิ่ม: ธงชาตินาซีเยอรมนี
ธงชาติ และ ธงเรือพลเรือนเพิ่มเติมก่อน ค.ศ. 1935
ธงเรือช่วยรบและธงเรือพลเรือนบังคับการโดยทหารก่อน ค.ศ. 1935
ธงราชการก่อน ค.ศ. 1935
ธงกองทัพก่อน ค.ศ. 1935 (เวร์มัคท์)
ธงนาวี (Reichskriegsflagge - แปลโดยศัพท์คือ "ธงศึกแห่งจักรวรรดิ") ค.ศ. 1933–1935
ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดีก่อน ค.ศ. 1933–1935
ธงชาติ และ ธงเรือพลเรือนนับตั้งแต่ ค.ศ. 1935
ธงฉาน และ ธงเรือพลเรือนนับตั้งแต่ ค.ศ. 1935
ธงชาติสำหรับตกแต่ง ตั้งแต่ ค.ศ. 1935
ธงนำร่องนับตั้งแต่ ค.ศ. 1935
ธงเรือช่วยรบและธงเรือพลเรือนบังคับการโดยทหาร นับตั้งแต่ ค.ศ. 1935
ธงราชการ
ธงชัยเฉลิมพล
ธงนาวี ค.ศ. 1935–1945
ธงประจำตำแหน่งของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์
ธงประจำตำแหน่งว่าการกระทรวงกลาโหม
ธงผู้บัญชาการเวร์มัคท์
ธงของเยอรมนีในอดีต > เยอรมนีภายใต้การยึดครองของสัมพันธมิตร (ค.ศ. 1945–1950)

”ธงประมวลอักษรซี” สำหรับใช้ระบุเรือค้าขายสัญชาติเยอรมัน
ธงของเยอรมนีในอดีต > สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี  (ค.ศ. 1949–1990)

ธงราชการ
ค.ศ. 1949-1959
ธงราชการ
ค.ศ. 1959-1990
ธงค้าขาย
ค.ศ. 1959–1973
ธงเจ้าพนักงานการไปรษณีย์
ค.ศ. 1955–1973
ธงกีฬาโอลิมปิกของทีมรวมเยอรมันระหว่าง ค.ศ. 1956–1968
ธงประธานาธิบดี
ธงประธานสภาแห่งรัฐของสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมัน
ธงเลขาธิการคณะกรรมการกลางแห่งพรรคเอกภาพสังคมนิยมแห่งเยอรมนี (SED) และประธานสภากลาโหม
ธงกองทัพประชาชนแห่งชาติ
ธงกองตำรวจประชาชนแห่งชาติ
ธงกองอาสาประชาชนแห่งชาติ
ธงนาวี ประจำเรือรบของกองทัพเรือประชาชนแห่งชาติ
ธงนาวีเรือช่วยรบของกองทัพเรือประชาชนแห่งชาติ
ธงกองเรือยามฝั่งชายแดน
ธงกองเรือชายแดนด้านแม่น้ำเอลเบและแม่น้ำโอเดอร์
ดูเพิ่ม

ไรช์ซครีกซฟลักเกอ
ตราแผ่นดินของเยอรมนี
เพลงชาติเยอรมนี
เชิงอรรถ

Herzfeld, Andreas (2001). "Einige unbekannte Flaggenänderungen[[หมวดหมู่:บทความที่มีข้อความภาษาเยอรมัน]] 1933–1945". Der Flaggenkurier. Hennigsdorf: Deutsche Gesellschaft für Flaggenkunde (13): 17–23. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-17. สืบค้นเมื่อ 2013-01-06. {{cite journal}}: URL–wikilink ขัดแย้งกัน (help); ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |month= ถูกละเว้น (help) (เยอรมัน)
จักรพรรดิคาซัง

จักรพรรดิคาซัง (ญี่ปุ่น: 花山天皇; โรมาจิ: Kazan-tennō; 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 968 – 17 มีนาคม ค.ศ. 1008) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 65  ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์
รัชสมัยของจักรพรรดิคาซังกินเวลาจาก ค.ศ. 984 ถึง 986
พระราชประวัติ

ก่อนที่พระองค์จะขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระนามเดิมของพระองค์ (อิมินะ) คือ เจ้าชายโมโรซาดะ (師貞親王)
เจ้าชายโมโรซาดะเป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ของจักรพรรดิเรเซ พระมารดาของพระองค์คือ ฟูจิวาระ โนะ คาเนโกะ/ไคชิ (藤原懐子) ธิดาใน เซ็ชโช ฟูจิวาระ โนะ โคเรตาดะ นอกจากนี้พระองค์ยังเป็นพระเชษฐาของจักรพรรดิซันโจ
เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิคาซัง

เจ้าชายโมราซาดะมีพระชนมายุ 17 พรรษา ในเวลาที่เสด็จขึ้นครองราชย์
6 ตุลาคม ค.ศ. 984 (ปีเอกังที่ 1, วันที่ 27 เดือน 8): ปีที่ 15 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเอ็งยู (円融天皇十五年) พระองค์สละราชบัลลังก์ และพระราชนัดดาได้ขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ไม่นานหลังจากนั้น จักรพรรดิคาซังได้ขึ้นครองราชย์
พระองค์เป็นผู้ริเริ่มให้รวบรวมบทกวีชูอิวากาชู
ค.ศ. 985 (ปีคันนะที่ 1, เดือน 4): ฟูจิวาระ โนะ โทกิอากิระกับยาซูซูเกะ น้องชาย ต่อสู้กับฟูจิวาระ โนะ ซูกิตากะกับโอเอะ-โนะ มาซาฮิระในการประลองดาบที่เกียวโต มาซาฮิระเสียนิ้วมือซ้าย สองพี่น้องหนีไป และหลังจากค้นหาอย่างถี่ถ้วนแล้ว มีผู้พบโทกิอากิระในแคว้นโอมิ
พระองค์เผชิญกับการต่อสู้ทางการเมืองที่รุนแรงจากตระกูลฟูจิวาระ และเมื่อพระชนมายุ 19 พรรษา พระองค์ถูกฟูจิวาระ โนะ คาเนอิเอะ บีบให้สละราชบัลลังก์ คาเนอิเอะเสนอให้จักรพรรดิคาซังสละราชบัลลังก์ เนื่องจากเจ้าชายคาเนฮิโตะ (懐仁親王; หลานตาของคาเนอิเอะ) ได้รับการสืบทอดไตรราชกกุธภัณฑ์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจการปกครองเรียบร้อยแล้ว และการสืบทอดราชบัลลังก์ของจักรพรรดิคาซังต่อไปนั้นไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ภายใต้แรงกดดัน จักรพรรดิคาซังจำยอมสละราชบัลลังก์ และเสด็จไปวัดกังเงียวจิ พระองค์เดินทางไปพร้อมกับ มิชิกาเนะ บุตรชายคนที่ 2 ของคาเนอิเอะ ผู้ซึ่งจะเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์เช่นกัน อย่างไรก็ตาม เมื่อมาถึง มิชิกาเนะบอกกับพระองค์ขอพบพ่อแม่เป็นครั้งสุดท้าย ในขณะที่ยังเป็นฆราวาส
ค.ศ. 986 (ปีคันนะที่ 2, เดือน 6): จักรพรรดิคาซังสละราชบัลลังก์ และผนวชเป็นพระภิกษุที่วัดกังเงียวจิ ได้รับพระนามฉายาใหม่ว่า นีวกากุ (如覚)
23 สิงหาคม ค.ศ. 986 (ปีคันนะที่ 2, วันที่ 16 เดือน 7): อิยาซาดะ-ชินโนได้รับการแต่งคั้งเป็นรัชทายาทและมกุฎราชกุมารตอนพระชนมายุ 11 พรรษา
พระราชพงศาวลี

จักรพรรดิคาซังผู้ถูกหลอกให้สละราชสมบัติเสด็จไปวัดเพื่อบวชเป็นพระ – ภาพพิมพ์บล็อกไม้โดยโยชิโตชิ สึกิโอกะ (1839–1892)
จักรพรรดิซูซากุ

จักรพรรดิซูซากุ (ญี่ปุ่น: 朱雀天皇; โรมาจิ: Suzaku-tennō; 7 กันยายน ค.ศ. 921 – 6 กันยายน ค.ศ. 952) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 61ตามที่ได้จัดเรียงไว้ในลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม
รัชสมัยซูซากุอยู่ในช่วง ค.ศ. 930 ถึง 946
พระราชประวัติ

ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ ซูซากุมีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) เป็น ฮิโรอากิระ-ชินโน และยังรู้จักในอีกพระนามว่า ยูตาอากิระ-ชินโน (ญี่ปุ่น: 寛明親王; โรมาจิ: Yutaakira-shinnō)
ฮิโรอากิระ-ชินโนเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 11 ในจักรพรรดิไดโงะกับสมเด็จพระจักรพรรดินีอนชิ ธิดาในฟูจิวาระ โนะ โมตตสึเนะ ผู้สำเร็จราชการและเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่ในสภาแห่งรัฐ
เมื่อจักรพรรดิไดโงะ พระราชบิดาได้สละราชบัลลังก์ในวันที่ 22 เดือน 9 ปี เอ็นโช ที่ 8 ตรงกับวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 930 เจ้าชายฮิโรอากิระพระราชโอรสองค์ที่ 11 พระชนมายุเพียง 7 พรรษาจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นจักรพรรดิซูซากุ โดยได้มีการประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกเมื่อวันที่ 22 เดือน 11 ปี เอ็นโช ที่ 8 ตรงกับวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 930
จักรพรรดิซูซากุได้สละราชบัลลังก์เมื่อวันที่ 13 เดือน 4 ปี เท็งเงียว ที่ 2 ตรงกับวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 946 ให้กับเจ้าชายนาริอากิระ พระอนุชาต่างพระราชมารดา ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิมุระกะมิ หลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 15 ปี
ซูซากุมีจักรพรรดินีหรือพระมเหสี 2 พระองค์ และพระราชธิดาเพียงองค์เดียว
รัชสมัยของซูซากุ

ปีในรัชสมัยซูซากุมีมากกว่าหนึ่งชื่อศักราชหรือเน็งโง
เอ็นโจ   (923–931)
โจเฮ   (931–938)
เท็งเงียว (938–947)
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
จักรพรรดิจุนนะ

จักรพรรดิจุนนะ (ญี่ปุ่น: 淳和天皇; โรมาจิ: Junna-tennō; ป. ค.ศ. 786 – 11 มิถุนายน ค.ศ. 840) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 53 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม จุนนะครองราชย์ใน ค.ศ. 823 ถึง 833
เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม

จุนนะมีจักรพรรดิและพระมเหสีรวม 6 พระองค์ และพระราชโอรสธิดารวม 13 พระองค์ จุนนะมีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ว่า โอโตโมะ (ญี่ปุ่น: 大伴; โรมาจิ: Ōtomo)
เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม > เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจุนนะ

ค.ศ. 810:  หลังการกบฏของจักรพรรดิเฮเซ พระองค์จึงกลายเป็นมกุฎราชกุมารในจักรพรรดิซางะตอนพระชนมพรรษา 25 พรรษา
30 พฤษภาคม ค.ศ. 823 (ปีโคนิงที่ 14, วันที่ 17 เดือน 4): ในปีที่ 14 ของรัชสมัยจักรพรรดิซางะ พระองค์สละราชสมบัติใก้จุนนะ ผู้มีศักดิ์เป็นพระอนุชาในซางะกับพระราชโอรสองค์ที่สามในจักรพรรดิคัมมุ
22 มีนาคม ค.ศ. 833 (ปีเท็นโจที่ 10, วันที่ 28 เดือน 2): ในปีที่ 10 ของรัชสมัยจักรพรรดิจุนนะ พระองค์สละราชสมบัติให้กับพระราชโอรสบุญธรรม หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดินิมเมียวขึ้นครองราชย์ เมื่ออดีตจักรพรรดิจุนนะสละราชบัลลังก์แล้ว อดีตจักรพรรดิซะงะก็ยังมีพระชนมชีพอยู่ ผู้คนจึงเรียกอดีตจักรพรรดิซะงะว่า อดีตจักรพรรดิองค์ใหญ่ (Senior Retired Emperor) ขณะที่อดีตจักรพรรดิจุนนะเรียกว่า อดีตจักรพรรดิองค์น้อย (Junior Retired Emperor)
11 มิถุนายน ค.ศ. 840 (ปีโจวะที่ 7, วันที่ 8 เดือน 5: อดีตจักรพรรดิจุนนะเสด็จสวรรคตขณะพระชนมายุได้ 55 พรรษา หลังจากที่พระองค์สวรรคต ฟูจิวาระ โนะ โยชิฟูซะวางแผนให้มนโตกุขึ้นครองบัลลังก์แทนมกุฎราชกุมารสึเนซาดะ การสวรรคตของจุนนะได้ปูทางสู่การขึ้นสู่อำนาจของตระกูลฟูจิวาระ
เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม > รัชสมัย

ปีในรัชสมัยของจุนนะมีมากกว่าหนึ่งชื่อศักราช (nengō).
โคนิง (810–824)
เท็นโจ            (824–834)
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

จักรพรรดินี: เจ้าหญิงโชชิ/มาซาโกะ (正子内親王; 810–879) พระราชธิดาในจักรพรรดิซางะ
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายสึเนซาดะ (恒貞親王) มกุฎราชกุมาร (ถูกถอดถอนใน ค.ศ. 842)
พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายโมโตซาดะ (基貞親王; 827–869)
พระราชโอรสองค์ที่ 4: เจ้าชายสึเนฟูดะ (恒統親王; 829–842)
ฮิ (สถาปนาเป็นจักรพรรดินีหลังสวรรคต): เจ้าหญิงโคชิ (高志内親王; 789–809) พระราชธิดาในจักรพรรดิคัมมุ
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายสึเนโยะ (恒世親王; 806–826)
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงอูจิโกะ (氏子内親王; สวรรคต ค.ศ. 885) ไซโอองค์ที่ 16 แห่งศาลเจ้าอิเซะ (823–827)
เจ้าหญิงยูชิ (有子内親王; สวรรคต ค.ศ. 862)
เจ้าหญิงซาดาโกะ (貞子内親王: สวรรคต ค.ศ. 834)
นางพระกำนัล: เจ้าหญิงอตสึงุ (緒継女王; 787–847)
เนียวโง: นางาฮาระ โนะ โมโตฮิเมะ (永原原姫)
เนียวโง: ทาจิบานะ โนะ อูจิโกะ (橘氏子) ธิดาในทาจิบานะ โนะ นางานะ
เจ้าชาย
โคอูอิ: ฟูจิวาระ โนะ คิโยโกะ (藤原潔子) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ นางาโอกะ
นางพระกำนัล: คิโยฮาระ โนะ ฮารูโกะ (清原春子) ธิดาในคิโยฮาระ โนะ นัตสึโนะ
เจ้าหญิงเมชิ (明子内親王; สวรรคต ค.ศ. 854)
นางพระกำนัล: โอนากาโตมิ โนะ ยาซูโกะ (大中臣安子) ธิดาในโอนากาโตมิ ฟูจีโอะ
พระราชธิดาองค์ที่ 5: เจ้าชายโยชิซาดะ (良貞親王; สวรรคต ค.ศ. 848)
นางพระกำนัล: โอโนะ โนะ ทากาโกะ (大野鷹子) ธิดาในโอโนะ โนะ มาซาโอะ
เจ้าหญิงฮิโรโกะ (寛子内親王; สวรรคต ค.ศ. 869)
นางพระกำนัล: ทาจิบานะ โนะ ฟูเนโกะ (橘船子) ธิดาในทาจิบานะ โนะ คิโยโนะ
เจ้าหญิงทาไกโกะ (崇子内親王; สวรรคต ค.ศ. 848)
นางพระกำนัล: ทาจิฮิ โนะ อิเกโกะ (丹犀池子) ธิดาในทาจิฮิ โนะ คาโดนาริ
เจ้าหญิงโทโมโกะ (同子内親王; สวรรคต ค.ศ. 860)
พระนางไม่ทราบนาม
มูเนะ โนะ ชูชิ (統忠子; เสียชีวิต ค.ศ. 863) ถูกถอนออกจากราชวงศ์ด้วยการได้รับชื่อตระกูลจากจักรพรรดิ (Shisei Kōka, 賜姓降下) ใน ค.ศ. 862
ข้อมูล

Brown, Delmer M.; Ishida, Ichirō (1979). The Future and the Past (a translation and study of the Gukanshō, an interpretive history of Japan written in 1219). Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0. OCLC 251325323.
Imperial Household Agency (2004). 桓武天皇 大原野西嶺上陵 [Emperor Junna, Ōharano no Nishi no Minenoe Imperial Mausoleum] (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2011-02-04.
Mason, R. H. P.; Caiger, J. G. (1997). A History of Japan (2nd (revised) ed.). North Clarendon, VT: Charles E. Tuttle Company. ISBN 0-8048-2097-X.
Kasai, Masaki. (1991). ญี่ปุ่น: 公卿補任年表; โรมาจิ: Kugyō Officials Chronological Table Tokyo: Yamakawa Shuppan-sha. ISBN 4-634-60270-9; ISBN 978-4-634-60270-0; OCLC 166930357
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
ปราจีน ทรงเผ่า

| ปราจีน ทรงเผ่า |
| --- | --- |
เกิด: 10 ธันวาคม พ.ศ. 2489
ที่เกิด: อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี
เสียชีวิต: 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 (58 ปี)
แนวเพลง: แจ๊ซ ป็อบ
อาชีพ: นักดนตรี, นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: ทรอมโบน, คีย์บอร์ด
ช่วงปี: พ.ศ. 2511 - 2548
อดีตสมาชิก: ดิอิมพอสซิเบิ้ล โอเรียลเต็ล ฟังก์
ปราจีน ทรงเผ่า (10 ธันวาคม พ.ศ. 2489 - 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2548) เป็นนักดนตรี นักแต่งเพลง อดีตหัวหน้าวงดนตรีดิ อิมพอสซิเบิล
ประวัติ

ปราจีน ทรงเผ่า เริ่มหัดเล่นดนตรีสมัยเรียนมัธยมต้นที่จังหวัดชลบุรี และเริ่มเล่นดนตรีอาชีพหลังจากจบมัธยมปีที่ 6 จากโรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย ได้รับการชักชวนเข้าร่วมวง ดิ อิมพอสซิเบิล ร่วมกับเศรษฐา ศิระฉายา และยงยุทธ มีแสง ในปี 2513 หลังจากที่ได้ช่วยวงดิอิมฯ ทำเพลงในภาพยนตร์เรื่องโทน และเพลงประกวดสตริงคอมโบของดิอิมฯ ในปี 2512
ดิ อิมพอสซิเบิล เข้าประกวดดนตรีวงสตริงคอมโบ้ชิงแชมป์ประเทศไทย ชนะเลิศติดต่อกัน 3 ปีซ้อน (2512, 2513, 2515) และกลายเป็นวงขวัญใจวัยรุ่นในยุคนั้น มีผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น ดวง หนึ่งนุช จันทร์เพ็ญ ระเริงชล เจ้าลอย ไม่มีวันที่เราจะพรากจากกัน สวนสน ค่าของคน ไอ้ริด ส่วนใหญ่เป็นผลงานประพันธ์ของปราจีน
หลังจากได้ร่วมตระเวนแสดงทั้งอเมริกา และยุโรป  วงดิอิมฯ ได้โอกาสในการทำอัลบั้มเพลงสากล และปราจีน ทรงเผ่า ได้ร่วมแต่งเพลงสากลให้กับวงฯ ด้วย 1 เพลง มีชื่ออัลบั้มว่า Hot Pepper
เมื่อดิอิมพอสซิเบิลประกาศแยกวงในปี พ.ศ. 2519 ปราจีน ทรงเผ่า ได้นำชื่ออัลบั้มเพลงสากล มาใช้ในการก่อตั้งวงดนตรีชื่อเดอะฮอตเปปเปอร์ และฮอตเปปเปอร์ซิงเกอร์ ซึ่งประกอบด้วยนักร้องประสานเสียงสองคน คือ ผุสดี เอื้อเฟื้อ และรุ่งพิรุณ เมธานนท์
ปราจีนมีผลงานทำเพลงประกอบภาพยนตร์จำนวนมาก ได้รับรางวัลเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลตุ๊กตาทอง 4 ครั้ง  และรางวัลสุพรรณหงส์ 3 ครั้ง เป็นผู้ประพันธ์เพลงสำหรับหน่วยงานราชการ และสาธารณกุศล
ปราจีนล้มป่วยด้วยโรคหัวใจและโรคเบาหวาน ตั้งแต่ พ.ศ. 2546 จนกระทั่งเสียชีวิตด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตกเมื่อวันที่  9 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ที่โรงพยาบาลวิชัยยุทธ
ผลงานภาพยนตร์

โทน (2513)
รักกันหนอ (2514)
หนึ่งนุช (2514)
ดวง (2514)
ค่าของคน (2514)
สะใภ้หัวนอก (2514)
สวนสน (2515)
ระเริงชล (2515)
ลานสาวกอด (2515)
จันทร์เพ็ญ (2515)
สายชล (2516)
เก้าล้านหยดน้ำตา (2520)
น้ำใต้ศอก (2522)
นักรักรุ่นกะเตาะ (2522)
ผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์

ผมรักคุณ (2522)
สัตว์สาวผู้น่ารัก (2525)
เพชรตัดเพชร (2527)
ด้วยเกล้า (2530)
ครูจันทร์แรม ประทีปแห่งลุ่มแม่น้ำแม่สาย (2535)
พระเจ้าการอลที่ 1 แห่งโรมาเนีย

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าการอลที่ 1 แห่งโรมาเนีย |
| --- | --- |
พระราชลัญจกร
ตราประจำพระองค์
การทูล: His Majesty (ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Majesty  (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
พระเจ้าการอลที่ 1 แห่งโรมาเนีย (20 เมษายน ค.ศ. 1839 - 10 ตุลาคม ค.ศ. 1914) เมื่อแรกพระราชสมภพมีพระอิสริยยศเป็น เจ้าชายคาร์ลแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน ทรงครองราชย์เป็นเจ้าผู้ครองสหราชรัฐ ตั้งแต่ ค.ศ. 1866 - 1881 และต่อมาทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโรมาเนียตั้งแต่ ค.ศ. 1881 - 1914 พระองค์ทรงได้รับการเลือกให้เป็นเจ้าผู้ครองสหราชรัฐมอลเดเวียและวอลเลเกียในวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1886 หลังจากอาเล็กซันดรู โยอัน กูซาทรงถูกรัฐประหารยึดพระราชอำนาจ จากการที่จักรวรรดิออตโตมันพ่ายแพ้ในสงครามรัสเซีย-ตุรกี (1877 - 1878) พระองค์ได้ปราบดาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโรมาเนียในวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1881 พระองค์เป็นพระประมุขพระองค์แรกแห่งราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงินซึ่งปกครองประเทศจนกระทั่งการประกาศให้โรมาเนียเป็นสาธารณรัฐในปีค.ศ. 1947
ในช่วงรัชกาลของพระองค์ พระองค์ทรงบัญชาการรบกองทัพโรมาเนียด้วยพระองค์เองในช่วงสงครามรัสเซีย-ตุรกีและทรงร่วมบัญชาการกองทัพโรมาเนียและรัสเซียระหว่างการปิดล้อมที่เปลฟนา โรมาเนียได้รับเอกราชโดยสมบูรณ์จากจักรวรรดิออตโตมัน (สนธิสัญญาเบอร์ลิน (1878)) และได้รับแคว้นคาเดรียเลเทอร์จากบัลแกเรียในปีค.ศ. 1913 ในบทบาททางด้านการเมือง พระองค์ยังคงปกครองประเทศท่ามกลางการแข่งขันของพรรคเสรีภาพแห่งชาติกับพรรคอนุรักษนิยม ที่ซึ่งก่อให้เกิดการลุกฮือของชาวนาในวัลลาเซียเดือนเมษายน ค.ศ. 1888 และในมอลเดเวียเดือนมีนาคม ค.ศ. 1907
พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเอลีซาเบ็ทแห่งวีท ณ เมืองน็อยวีท ในวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1869 ทั้งสองพระองค์มีพระธิดาเพียง 1 พระองค์คือ เจ้าหญิงมารีอาแห่งโรมาเนียซึ่งสิ้นพระชนม์ขณะมีพระชนมายุเพียง 3 ชันษา
การที่พระราชาธิบดีการอลทรงไร้รัชทายาททำให้พระเชษฐาของพระองค์คือ เจ้าชายเลออพ็อลท์แห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์นเป็นรัชทายาทลำดับถัดไปแห่งโรมาเนีย ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1880 เจ้าชายเลออพ็อลท์ทรงสละสิทธิ์ในราชบัลลังก์แก่พระโอรสคือ เจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์นซึ่งเจ้าชายวิลเฮ็ล์มทรงสละสิทธิ์ในราชบัลลังก์แก่พระอนุชาซึ่งต่อมาได้ครองราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ

เจ้าชายคาร์ล ไอเทิล ฟรีดริช เซฟือร์อีนูส ลูทวิชแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน ประสูติ ณ เมืองซีคมาริงเงิน เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของคาร์ล อันโทน เจ้าผู้ครองโฮเอินท์ซ็อลเลิร์นกับเจ้าหญิงโยเซฟีเนอแห่งบาเดิน หลังจากสำเร็จการศึกษาในระดับประถมศึกษา เจ้าชายคาร์ลทรงเข้าศึกษาที่โรงเรียนคาเด็ทในเมืองมึนสเตอร์ ในปีค.ศ. 1857 ทรงเข้าศึกษาในโรงเรียนวิชาการทหารปืนใหญ่ที่กรุงเบอร์ลิน ในปีค.ศ. 1866 (เมื่อพระองค์ได้ตอบรับราชบัลลังก์โรมาเนียแล้ว) เจ้าชายทรงรับราชการในทหารปรัสเซียและทรงร่วมรบในสงครามชเลสวิชครั้งที่สอง โดยทรงร่วมกับฝ่ายปรัสเซียในการรบกับเดนมาร์ก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการโจมตีเมืองเฟรเดอริเซียและดิบโบล์ของเดนมาร์ก พระองค์ได้สะสมประสบการณ์จากการรบในสมรภูมิเหล่านี้ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อพระองค์ในการบัญชาการรบในสงครามรัสเซีย-ตุรกี(1877 - 1878)
ถึงแม้ว่าพระวรกายของพระองค์จะค่อนข้างผอมและไม่สูงมาก พระองค์กลับได้รับการสรรเสริญว่าทรงเป็นชายชาติทหาร, สุขภาพดีเยี่ยม, มีระเบียบวินัยและเป็นนักการเมืองที่ดีโดยมีแนวคิดในทางเสรี พระองค์สามารถตรัสภาษายุโรปได้หลายภาษา พระราชวงศ์ของพระองค์มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับราชวงศ์โบนาปาร์ต (พระอัยยิกาผ่ายพระชนนีของพระองค์ทรงมาจากราชสกุลโบอาร์แนคือ สเตฟานี เดอ โบอาร์แนซึ่งเป็นพระขนิษฐาในโฌเซฟีน เดอ โบอาร์แน และพระอัยยิกาฝ่ายพระชนกของพระองค์ทรงมาจากตระกูลมูว์ราคือ เจ้าหญิงมารี อังตัวแนตต์ มูว์ราซึ่งเป็นพระนัดดาในฌออากีม มูว์รา กษัตริย์แห่งเนเปิลส์) พระราชวงศ์ของพระองค์จึงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 โรมาเนียในตอนนั้นอยู่ภายใต้วัฒนธรรมฝรั่งเศสและคำแนะนำของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 เกี่ยวกับเจ้าชายคาร์ลแห่งโฮเฮนโซลเลิร์น-ซิกมาริงเง็น ซึ่งทรงถูกจับตามองโดยนักการเมืองโรมาเนียในสายพระโลหิตจากปรัสเซีย เอียน ซี. บราเทียนูนักการเมืองชาวโรมาเนียได้ส่งข้อความไปยังเจ้าชายคาร์ลและะพระราชวงศ์เกี่ยวกับความเป็นไปได้ที่จะสถาปนาพระองค์ในราชบัลลังก์องค์อธิปัตย์แห่งโรมาเนีย
เส้นทางสู่โรมาเนีย

อาเล็กซันดรู โยอัน กูซา เจ้าผู้ครองสหราชรัฐ พระประมุของค์ก่อนได้ถูกเนรเทศออกจากโรมาเนียโดยเหล่าขุนนางและทำให้โรมาเนียเกิดวิกฤตการณ์ทางการเมืองอย่างรุนแรง คูซาได้รับการเลือกให้เป็นประมุข (ในวัลลาเซียและมอลเดเวีย) ของประเทศที่ซึ่งทำให้เกิดการรวมชาติโรมาเนียจากการสนับสนุนของชาติมหาอำนาจในยุโรป จากการที่พระองค์ได้ถูกเนรเทศ ทำให้ประเทศตกอยู่ในภาวะวิกฤตจากการสิ้นสภาพความเป็นรัฐ
เนื่องจากความขัดแย้งระหว่างราชอาณาจักรปรัสเซียกับจักรวรรดิออสเตรีย เจ้าชายคาร์ลทรงออกเดินทางโดยใช้พระนามแฝงด้วยรถไฟจากดึสเซลดอร์ฟไปยังบูดาเปสต์ พระองค์ทรงใช้พระนามแฝงว่า นายคาร์ล เฮ็ททินเง็น จากบูดาเปสต์ทรงประทับรถม้าไปยังโรมาเนีย เนื่องจากทรงไปโรมาเนียนั้นไมมีรถไฟ และพระองค์ทรงเดินทางด้วยพระบาทเข้าไปยังเขตชายแดนแผ่นดินโรมาเนีย ซึ่งพระองค์ทรงพบกับบราเทียนู ผู้ซึ่งเชื้อเชิญให้พระองค์ประทับรถม้าไปด้วยกัน
ในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1866 (22 พฤษภาคม ค.ศ. 1866 ตามปฏิทินฉบับใหม่) เจ้าชายคาร์ลเสด็จเข้ากรุงบูคาเรสต์ ข่าวการมาถึงของพระองค์ได้ถูกส่งผ่านด้วยโทรเลขและพระองค์ทรงได้รับการต้อนรับจากประชาชนชาวโรมาเนียจำนวนมากที่ต้องการพบพระประมุของค์ใหม่ของพวกเขา ในเขตบานีอาซาพระองค์ทรงได้รับกุญแจเมืองตามธรรมเนียม ในวันนั้นฝนตกหนักและสิ้นสุดฤดูแล้งที่ยาวนาน ในวันที่พระองค์ประกอบพิธีราชาภิเษกเป็นองค์อธิปัตย์แห่งโรมาเนีย พระองค์ทรงกล่าวคำสัตย์ปฏิญาณว่า "ข้าพเจ้าขอให้สัตย์ปฏิญาณว่าจะพิทักษ์ปกป้องกฎหมายโรมาเนีย,จะคุ้มครองรักษาสิทธิและความบริบูรณ์ของแผ่นดินนี้" พระองค์ทรงกล่าวคำสัตย์ปฏิญาณเป็นภาษาฝรั่งเศสและพระองค์ไม่ตรัสภาษาโรมาเนีย
รัฐธรรมนูญ

ในทันทีหลังจากพระองค์เสด็จถึงโรมาเนีย รัฐสภาโรมาเนียได้มีมติยอมรับรัฐธรรมนูญโรมาเนียฉบับปีค.ศ. 1866 ในวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1866 เป็นหนึ่งในรัฐธรรมนูญที่พัฒนาอย่างทันสมัยที่สุดในช่วงเวลานั้น รัฐธรรมนูญฉบับนี้ได้มีการพัฒนาและการทำให้รัฐโรมาเนียทันสมัยต่อประชาคมโลก ในการย้ายอำนาจอย่างท้าทายของรัฐธรรมนูญนี้ได้เลือกที่จะปฏิเสธการอยู่ใต้อำนาจของจักรวรรดิออตโตมัน ที่ซึ่งเป็นการปูทางสู่เอกราชแห่งโรมาเนีย
ในมาตราที่ 82 ได้ระบุว่า "อำนาจของพระประมุขจะสืบตามพระราชสันตติวงศ์ เริ่มต้นโดยตรงจากสายพระราชสันตติวงศ์ของเจ้าผู้ครองแผ่นดิน การอลที่ 1 แห่งราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงินและสิทธิในการสืบราชบัลลังก์จะผ่านไปทางสายบุรุษที่กำเนิดถูกต้องตามกฎหมาย โดยยกเลิกสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ทางสายสตรีและเหล่าทายาทของสตรีนั้น พระราชสันตติวงศ์ของเจ้าผู้ครองแผ่นดินจะต้องนับถือศาสนาคริสต์นิกายออร์โทดอกซ์"
หลังจากการประกาศอิสรภาพ (ค.ศ. 1877) โรมาเนียมีสถานภาพเป็นพระราชอาณาจักรอย่างสมบูรณ์และมีประสิทธิภาพ ตั้งแต่ปีค.ศ. 1878 องค์อธิปัตย์การอลทรงดำรงพระอิสริยยศ Alteţă Regală (Royal Highness) ในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1881 รัฐธรรมนูญได้ถูกเปลี่ยนสถานะที่ว่าพระประมุขแห่งรัฐจะต้องดำรงพระอิศริยยศเป็น "พระมหากษัตริย์แห่งโรมาเนีย" ในขณะที่รัชทายาทจะต้องดำรงพระอิศริยยศเป็นพระราชกุมาร ในปีเดียวกันองค์อธิปัตย์การอลได้ราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโรมาเนียในวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1881
ตามพื้นฐานของรัฐธรรมนูญแบบนิยมระบอบกษัตริย์ในโรมาเนียได้กำหนดว่าพระมหากษัตริย์จะต้องเป็นพระประมุขโดยปราศจากการปกครองทางการเมือง