stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถาบันวิทยาลัยชุมชน
ส่วนงานราชการ > วิทยาลัยในสังกัด

เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบโครงการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) และกระทรวงศึกษาธิการมีประกาศจัดตั้งวิทยาลัยชุมชน เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2545 จำนวน 10 จังหวัด คือ จังหวัดแม่ฮ่องสอน พิจิตร ตาก บุรีรัมย์ มุกดาหาร หนองบัวลำภู สระแก้ว อุทัยธานี ระนอง และนราธิวาส และในปี พ.ศ. 2547 ได้ดำเนินการขยายจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนเพิ่มเติมในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ คือ ยะลา และปัตตานี และวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ได้มีการดำเนินการขยายการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนเพิ่มเติมอีก 5 แห่ง คือ จังหวัดยโสธร สมุทรสาคร ตราด สตูล และพังงา
ต่อมาได้มีการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนเพิ่มเติมขึ้นอีก 3 แห่ง คือ ในปีพ.ศ. 2549 จัดตั้งวิทยาลัยชุมชนแพร่ พ.ศ. 2550 จัดตั้งวิทยาลัยชุมชนสงขลา เพื่อรับผิดชอบการศึกษาในพื้นที่พิเศษ 4 อำเภอและเมื่อ พ.ศ. 2554 มีการจัดตั้งวิทยาชัยชุมชนน่าน เป็นวิทยาลัยล่าสุด
| ลำดับที่ | วันที่จัดตั้ง | ชื่อ | รายละเอียด |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | 17 เมษายน พ.ศ. 2545 | วิทยาลัยชุมชนแม่ฮ่องสอน |  |
| 2 | 17 เมษายน พ.ศ. 2547 | วิทยาลัยชุมชนพิจิตร |  |
| 3 | 17 เมษายน พ.ศ. 2545 | วิทยาลัยชุมชนตาก |  |
| 4 | 17 เมษายน พ.ศ. 2545 | วิทยาลัยชุมชนบุรีรัมย์ | เปิดสอนอนุปริญญา 7 สาขาวิชา มีหน่วยจัดการศึกษา 8 แห่ง |
| 5 | 17 เมษายน พ.ศ. 2545 | วิทยาลัยชุมชนมุกดาหาร |  |
| 6 | 17 เมษายน พ.ศ. 2545 | วิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู |  |
| 7 | 17 เมษายน พ.ศ. 2545 | วิทยาลัยชุมชนสระแก้ว |  |
| 8 | 17 เมษายน พ.ศ. 2545 | วิทยาลัยชุมชนอุทัยธานี |  |
| 9 | 17 เมษายน พ.ศ. 2545 | วิทยาลัยชุมชนระนอง | มีหน่วยจัดการศึกษา 5 แห่ง เปิดทำการสอนหลักสูตรระยะสั้น "ภาษาพม่าเพื่อการสื่อสารและธุรกิจ" |
| 10 | 17 เมษายน พ.ศ. 2545 | วิทยาลัยชุมชนนราธิวาส |  |
| 11 | 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 | วิทยาลัยชุมชนยะลา | จัดตั้งตามนโยบายการแก้ไขปัญหาพื้นที่พิเศษภาคใต้ ตามยุทธศาสตร์ของ ศอ.บต. |
| 12 | 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 | วิทยาลัยชุมชนปัตตานี | จัดตั้งตามนโยบายการแก้ไขปัญหาพื้นที่พิเศษภาคใต้ ตามยุทธศาสตร์ของ ศอ.บต. |
| 13 | 8 ตุลาคม พ.ศ. 2547 | วิทยาลัยชุมชนยโสธร |  |
| 14 | 8 ตุลาคม พ.ศ. 2547 | วิทยาลัยชุมชนสมุทรสาคร | มีหน่วยจัดการศึกษา 5 แห่ง เปิดสอนอนุปริญญา 3 สาขาวิชา |
| 15 | 8 ตุลาคม พ.ศ. 2547 | วิทยาลัยชุมชนตราด |  |
| 16 | 8 ตุลาคม พ.ศ. 2547 | วิทยาลัยชุมชนสตูล |  |
| 17 | 8 ตุลาคม พ.ศ. 2547 | วิทยาลัยชุมชนพังงา | มีหน่วยจัดการศึกษา 1 แห่ง ได้แก่ วิทยาลัยชุมชนพังงา หน่วยจัดการศึกษาทับปุด และ มีสถานที่จัดการศึกษา 2 แห่ง ได้แก่ 1) สถานที่จัดการศึกษาตะกั่วป่า และ 2) สถานที่จัดการศึกษาคุระบุรี  จัดการศึกษาในระดับอนุปริญญา และหลักสูตรฝึกอบรม  |
| 18 | 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 | วิทยาลัยชุมชนแพร่ |  |
| 19 | 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 | วิทยาลัยชุมชนสงขลา | จัดตั้งตามนโยบายการแก้ไขปัญหาพื้นที่พิเศษภาคใต้ ของ ศอ.บต. รับผิดชอบพื้นที่ 4 อำเภอ คือ  อำเภอเทพา อำเภอจะนะ อำเภอนาทวี และอำเภอสะบ้าย้อย |

| 20 | 29 มีนาคม พ.ศ. 2554 | วิทยาลัยชุมชนน่าน |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

สำนักบริหารงานวิทยาลัยชุมชน เก็บถาวร 2018-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กหน่วยงานในสังกัดและหน่วยงานภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงศึกษาธิการ |
| --- | --- | --- |
| กรม |  สำนักงานรัฐมนตรี  สำนักงานปลัดกระทรวง  สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน  สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา  สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา  กรมส่งเสริมการเรียนรู้  |  |
| องค์การมหาชน |  คุรุสภา  สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมสวัสดิการและสวัสดิภาพครูและบุคลากรทางการศึกษา  สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี  สำนักงานลูกเสือแห่งชาติ  สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ  (องค์การมหาชน)  สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน)  สถาบันวิทยาลัยชุมชน  โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์  |  |
| อื่น ๆ |  สถานีวิทยุศึกษา  สถานีวิทยุโทรทัศน์เพื่อการศึกษา  องค์การค้าของ สกสค.  |  |
| หน่วยงานในอดีต |  กรมสามัญศึกษา  สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา  |  |
  หมวดหมู่ 
| ด ค กหน่วยงานในสถาบันวิทยาลัยชุมชน |
| --- | --- | --- |
| ส่วนงานราชการ |  สำนักงานสถาบัน  วิทยาลัยในสังกัด  |  |
| วิทยาลัยชุมชนในสังกัด |  แม่ฮ่องสอน  พิจิตร  ตาก  บุรีรัมย์  มุกดาหาร  หนองบัวลำภู  สระแก้ว  อุทัยธานี  ระนอง  นราธิวาส  ยโสธร  สมุทรสาคร  ตราด  สตูล  พังงา  ยะลา  ปัตตานี  แพร่  สงขลา  น่าน  |  |
ตราสัญลักษณ์ของสถาบันและวิทยาลัยในสังกัด[ลิงก์เสีย]
อำเภอซับใหญ่

| อำเภอซับใหญ่ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Sap Yai
แผนที่จังหวัดชัยภูมิ เน้นอำเภอซับใหญ่
พิกัด: 15°38′30″N 100°37′48″E﻿ / ﻿15.64167°N 100.63000°E﻿ / 15.64167; 100.63000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ชัยภูมิ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 255.0 ตร.กม. (98.5 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 15,647 คน
 • ความหนาแน่น: 61.36 คน/ตร.กม. (158.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 36130
รหัสภูมิศาสตร์: 3616
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอซับใหญ่ หมู่ที่ 1 ถนนหนองบัวระเหว-เทพสถิต ตำบลซับใหญ่ อำเภอซับใหญ่ จังหวัดชัยภูมิ 36130
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ซับใหญ่ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดชัยภูมิ
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอซับใหญ่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเทพสถิตและอำเภอหนองบัวระเหว
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอจัตุรัส
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบำเหน็จณรงค์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเทพสถิต
ประวัติ

เดิมซับใหญ่ เป็นพื้นที่ป่าสงวน ของอำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ เมื่อปี พ.ศ. 2508 ได้ขอแยกตำบล จากการปกครองของตำบลหนองโดน มาเป็นตำบลท่ากูบ อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ ปี พ.ศ. 2510 ได้ขอตั้งเป็นหมู่บ้าน โดยใช้ชื่อว่าบ้านซับใหญ่ หมู่ที่ 4 ตำบลท่ากูบ อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2523 ได้ขอแยกตำบล จากตำบลท่ากูบ เป็นตำบลซับใหญ่ โดยมีนายสงัด มะเรืองศูนย์ เป็นกำนันประจำตำบล และได้จัดตั้งหมู่บ้านซับใหญ่ จากหมู่ที่ 4 ตำบลท่ากูบ เป็นบ้านซับใหญ่ หมู่ที่ 1 ตำบลซับใหญ่ อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ
จนกระทั่งปี พ.ศ. 2540 ได้รับการจัดตั้งให้เป็นกิ่งอำเภอซับใหญ่ ซึ่งแยกออกมาจาก อำเภอจัตุรัส ประกอบด้วย 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลซับใหญ่ ตำบลท่ากูบ ตำบลตะโกทอง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอซับใหญ่ โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอซับใหญ่แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ซับใหญ่ |  |  |  | (Sap Yai) |  |  |  | 14 หมู่บ้าน |
| 2. | ท่ากูบ |  |  |  | (Tha Kup) |  |  |  | 12 หมู่บ้าน |
| 3. | ตะโกทอง |  |  |  | (Tako Thong) |  |  |  | 11 หมู่บ้าน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอซับใหญ่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลซับใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลซับใหญ่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่ากูบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่ากูบทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลตะโกทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะโกทองทั้งตำบล
การสาธารณสุข

ท้องที่อำเภอซับใหญ่ประกอบด้วยสถานบริการสาธารณสุข 4 แห่ง ได้แก่
โรงพยาบาลซับใหญ่ (ขนาด 30 เตียง) บริการปฐมภูมิครอบคลุมพื้นที่ตำบลซับใหญ่บางส่วน และทุติยภูมิทั้งอำเภอและอำเภอใกล้เคียง
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลท่ากูบ บริการครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่ากูบทั้งตำบล
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลตะโกทอง บริการครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะโกทองทั้งตำบล
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านบุฉนวน บริการครอบคลุมพื้นที่ตำบลซับใหญ่บางส่วน (บริการปฐมภูมินอกเขตโรงพยาบาลซับใหญ่)
โรงเรียนมัธยมศึกษา

โรงเรียนซับใหญ่วิทยาคม (เป็นโรงเรียนประจำอำเภอ เปิดสอนตั้งแต่ อ.1 - ม.6 สังกัด สพป.ชัยภูมิ เขต 3)
โรงเรียนท่ากูบ
โรงเรียนซับใหม่
โรงเรียนบ้านบุฉนวน
รามีริส

รามีริส ซังตุส ดู นาซีเม็งตู (โปรตุเกส: Ramires Santos do Nascimento) หรือ รามีริส เกิดเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1987 ในรัฐรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล
รามีริสเคยเล่นให้กับไบฟีกาในปรีไมราลีกา ประเทศโปรตุเกส  มาก่อนในปี ค.ศ. 2009 ซึ่งในตอนนั้นเขาเล่นในตำแหน่งกองกลางแบบเดียว ต่อมาเขาได้ย้ายมาอยู่กับสโมสรฟุตบอลเชลซีในพรีเมียร์ลีก ประเทศอังกฤษ ในปี ค.ศ. 2010 เขาได้ถูกย้ายตำแหน่งให้ไปเล่นในริมเส้น โดยเล่นตัวรุกหรือกองกลางตัวรุก และในปี ค.ศ. 2016 ได้ย้ายมาเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลเจียงซูซูหนิงในประเทศจีน
เกียรติประวัติ

เชลซี
แชมป์เอฟเอคัพ: 2012
แชมป์ลีกคัพ: 2015
แชมป์ยูฟ่าคัพ: 2013
แชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก: 2012
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ Ramires ที่ Soccerbase
Guardian Stats Centre เก็บถาวร 2012-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ESPN profile เก็บถาวร 2012-12-05 ที่ archive.today
BBC Sport profile เก็บถาวร 2011-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Premier League profile เก็บถาวร 2015-06-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รามีริส – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
Player profile on Chelsea.com
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติบราซิล – อันดับที่สี่ ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 แฌเฟร์ซง  2 ดานีแยล อัลวิส  3 ชียากู ซิลวา (กัปตัน)  4 ดาวิด ลูอีซ  5 เฟร์นังจิญญู  6 มาร์เซลู  7 ฮุลกี  8 เปาลีญู  9 แฟรจี  10 เนย์มาร์  11 โอสการ์  12 ชูลีอู เซซาร์  13 ดังชี  14 มักซ์เวล  15 เอ็งรีกี  16 รามีริส  17 ลูอิส กุสตาวู  18 เอร์นานิส  19 วีลียัง  20 แบร์นาร์  21 โฌ  22 Victor  23 ไมกง  ผู้ฝึกสอน: สโกลารี  |  1 แฌเฟร์ซง  2 ดานีแยล อัลวิส  3 ชียากู ซิลวา (กัปตัน)  4 ดาวิด ลูอีซ  5 เฟร์นังจิญญู  6 มาร์เซลู  7 ฮุลกี  8 เปาลีญู  9 แฟรจี  10 เนย์มาร์  11 โอสการ์  12 ชูลีอู เซซาร์  13 ดังชี  14 มักซ์เวล  15 เอ็งรีกี  16 รามีริส  17 ลูอิส กุสตาวู  18 เอร์นานิส  19 วีลียัง  20 แบร์นาร์  21 โฌ  22 Victor  23 ไมกง  ผู้ฝึกสอน: สโกลารี  |  |
วิลยนอร์ สุพรหมัณยัม รามจันทรัน

| วิลยนอร์ สุพรหมัณยัม รามจันทรัน  (Vilayanur S>  Ramachandran) |
| --- | --- |
รามจันทรันในงานฉลอง Time 100 ปี ค.ศ. 2011
เกิด: ค.ศ. 1951 รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย
ศิษย์เก่า: แพทยศาสตร์บัณฑิต, ศัลยศาสตร์บัณฑิต (M.B.B.S.) จาก มหาวิทยาลัยมัทราส เมืองเจนไน; ปริญญาเอก จาก  มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
มีชื่อเสียงจาก: ประสาทวิทยา, การรับรู้ทางตา, กลุ่มอาการหลงผิดว่าแขนขายังคงอยู่, ภาวะวิถีประสาทเจือกัน, ออทิซึม, body integrity identity disorder
รางวัล: เหรียญ  Ariens Kappers จาก  ราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์แห่งประเทศเนเธอร์แลนด์; รางวัล  Padma Bhushan จากประธานาธิบดีประเทศอินเดีย; BBC Reith Lectures, ค.ศ. 2003; ได้รับเลือกเป็นสมาชิกเยี่ยมเยียน (Visiting Fellows) ของ All Souls College อันเป็นสถาบันของ มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด; ผู้ร่วมรับรางวัล Henry Dale Prize ปี ค.ศ. 2005 ของ ราชบัณฑิตยสถานบริเตนใหญ่
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ประสาทวิทยา, จิตวิทยา
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโก (ศาสตราจารย์) และศูนย์สมองและการรับรู้ (Center for Brain and Cognition) (ผู้อำนวยการ)
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอกs: Oliver Braddick, David Whitteridge, FW Campbell, H Barlow
 
วิลยนอร์ สุพรหมัณยัม รามจันทรัน  (ทมิฬ: விளையனூர் இராமச்சந்திரன், วิลยนูรฺ สุพฺรหฺมณฺยมฺ รามจนฺทรน อักษรโรมัน: Vilayanur Subramanian Ramachandran; เกิด พ.ศ.  2494)  เป็นนักประสาทวิทยาศาสตร์  ที่มีผลงานเป็นที่รู้จักกันในสาขาพฤติกรรมประสาทวิทยา  (behavioral neurology) และ จิตฟิสิกส์  (psychophysics)  ดร.รามจันทรันปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการของศูนย์สมองและการรับรู้  (Center for Brain and Cognition)
และศาสตราจารย์ในคณะจิตวิทยา และคณะประสาทวิทยาศาสตร์ในระดับบัณฑิตศึกษา ของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานดิเอโก ประเทศสหรัฐอเมริกา
ดร.รามจันทรันมีชื่อเสียงในการทดลอง  ที่ไม่ต้องอาศัยเทคโนโลยีที่ซับซ้อนเช่นการสร้างภาพประสาท  (neuroimaging) แต่ถึงแม้ว่าจะใช้วิธีที่ง่าย ๆ ดร.รามจันทรันก็ได้สร้างความคิดใหม่ ๆ  มากมายเกี่ยวกับการทำงานของสมอง
ริชาร์ด ดอว์กินส์  (ผู้เป็นนักชีววิทยาวิวัฒนาการที่มีชื่อเสียง)  ได้เรียก ดร.รามจันทรันว่า  "นายมาร์โก โปโล  ของประสาทวิทยาศาสตร์"  และเอริค แกนเดิล  (ผู้เป็นแพทย์ประสาทจิตเวชผู้ได้รับรางวัลโนเบลในปี ค.ศ. 2000) ได้เรียกเขาว่า "นายพอล์ โบรคา  ในยุคปัจจุบัน"
นิตยสาร  Newsweek (ข่าวสัปดาห์) ยก  ดร.รามจันทรันให้เป็นสมาชิกสโมสรแห่งศตวรรษ  (The Century Club)  เป็นบุคคลเด่นที่สุดคนหนึ่งใน 100 คนที่ควรจะติดตามในคริสต์ศตวรรษที่ 21 
ในปี ค.ศ. 2011 นิตยสารไทม์ ยกให้เขาเป็นหนึ่งในบรรดาบุคคล  100  คน  ที่มีอิทธิพลมากที่สุดในโลกในรายชื่อ "ไทม์ 100"
ดร.รามจันทรันได้เขียนหนังสือหลายเล่ม  ที่ก่อให้เกิดความสนใจอย่างกว้างขวางจากสาธารณชน  รวมทั้ง  Phantoms In the Brain  (อวัยวะแฟนตอมในสมอง)  (ค.ศ. 1999)  และ The Tell-Tale Brain  (สมองนักเล่านิทาน)  (ค.ศ. 2010)
ชีวประวัติและการศึกษา

วิลยนอร์ สุพรหมัณยัม รามจันทรัน (ตามประเพณีของคนทมิฬ  นามสกุลของเขาคือ  "วิลยนอร์"  เขียนเป็นชื่อหน้า) เกิดในปี ค.ศ. 1951 (พ.ศ. 2494) ในรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย  บิดาผู้ชื่อว่า  ว.ม. สุพรหมัณยัม (V.M. Subramanian)  เป็นวิศวกรทำงานกับองค์กรพัฒนาอุตสาหกรรม  (Industrial Development)  ขององค์การสหประชาชาติ  ผู้ได้ทำหน้าที่ทูตในกรุงเทพมหานคร
รามจันทรันใช้ชีวิตในวัยเด็กส่วนมากเดินทางไปในที่ต่าง ๆ ในประเทศอินเดียและในทวีปเอเชีย 
เมื่อเจริญวัยขึ้น  รามจันทรันได้เข้าโรงเรียนที่เมืองเจนไน  (ชื่อเดิม  มัทราส)  และโรงเรียนของคนอังกฤษในกรุงเทพมหานคร 
เขามีความสนใจในวิทยาศาสตร์หลายสาขารวมทั้งสังขวิทยา
รามจันทรันได้จบสำเร็จเป็นแพทยศาสตร์บัณฑิต, ศัลยศาสตร์บัณฑิต (M.B.B.S.) จาก วิทยาลัยการแพทย์มัทราส  (Madras Medical College)  (ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของ มหาวิทยาลัยมัทราส) เมืองเจนไน ประเทศอินเดีย และหลังจากนั้นได้รับปริญญาเอกจาก Trinity College ของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ
เมื่อเป็นบัณฑิตศึกษาอยู่ที่เคมบริดจ์  รามจันทรันมีส่วนร่วมในงานวิจัยกับคณะวิชาต่าง ๆ  ที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด  รวมทั้งคณะสรีรวิทยา  หลังจากนั้น  เขาได้ใช้เวลา 2 ปี  ที่สถาบันแคลเทค รัฐแคลิฟอร์เนีย  เป็นผู้รับการฝึกอบรมงานวิจัย  (research fellow)  ได้ทำงานร่วมกับแจ็คก์ เพ็ตติกริว  (ผู้ต่อมาเป็นศาสตราจารย์นักสรีรวิทยาชาวออสเตรเลีย)  ต่อมา  เขาได้รับตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์สาขาจิตวิทยา  ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานดิเอโก  ในปี ค.ศ. 1983  และได้รับตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ในสาขานั้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998
ดร.รามจันทรันเป็นหลานชายของเซอร์อัลลาดี กริษณสวามี ไลเออร์  ผู้เป็นที่ปรึกษากฎหมาย  (Advocate General)  ของเมืองมัทราส เป็นผู้ร่วมเขียนรัฐธรรมนูญของประเทศอินเดีย 
ดร.รามจันทรันมีคู่สมรสคือไดแอน รอเจอร์ส-รามจันทรัน  และมีบุตรสองคนคือมานีและไชยา
งานวิทยาศาสตร์ > การเห็นในมนุษย์

งานยุคต้น ๆ ของ  ดร.รามจันทรันมีความเกี่ยวข้องกับการรับรู้ทางตา  โดยใช้วิธีทางจิตกายภาพ  เพื่อให้อนุมานได้อย่างชัดเจนถึงกลไกในสมอง  ที่เป็นรากฐานของการประมวลผลทางตา
รามจันทรันได้รับเครดิตว่าเป็นผู้ค้นพบปรากฏการณ์และภาพลวงประสาททางตาแบบใหม่ ๆ
ดร.รามจันทรันยังได้ประดิษฐ์กลุ่มตัวกระตุ้นทางตาประเภทหนึ่ง  (เรียกว่า เส้นขอบแฟนตอม [phantom contours]) ซึ่งเข้าไปกระตุ้นวิถีประสาท magnocellular ในการเห็นของมนุษย์  เป็นตัวกระตุ้นที่แอนน์ สเปอร์ลิงก์และคณะได้ใช้เพื่อตรวจสอบภาวะเสียการอ่านรู้ความ  (dyslexia)
งานวิทยาศาสตร์ > อวัยวะแฟนตอม

บทความหลัก: กลุ่มอาการหลงผิดว่าแขนขายังคงอยู่
เมื่อมีการตัดแขนหรือขาออกไป คนไข้บ่อยครั้งยังมีความรู้สึกอย่างชัดเจนว่ายังมีอวัยวะเหล่านั้นอยู่  โดยเป็น  "อวัยวะแฟนตอม"  โดยต่อยอดงานวิจัยของโรแนลด์ เม็ลแซคก์  แห่งมหาวิทยาลัยแมคกิลล์  (แคนาดา) และของทิโมธี พอนส์ แห่งสถาบันสุขภาพจิตแห่งชาติ  (NIMH) (สหรัฐอเมริกา)  ดร.รามจันทรันตั้งทฤษฎีว่า  มีความสัมพันธ์กันระหว่างปรากฏการณ์อวัยวะแฟนตอมและสภาพพลาสติกของระบบประสาท  (neural plasticity) ในสมองของมนุษย์ผู้ใหญ่
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง  เขามีทฤษฎีว่า  แผนที่ภาพทางกายในคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย  เปลี่ยนแปลงไปเมื่อมีการตัดอวัยวะออก  ในปี ค.ศ. 1993  โดยทำงานร่วมกับแยง  ผู้กำลังทำงานวิจัยใช้ภาพ  magnetoencephalography  (MEG) ที่สถานบันวิจัยสคริปป์ส  รามจันทรันแสดงให้เห็นว่า  มีความเปลี่ยนแปลงที่วัดได้ในคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายของคนไข้หลายคนที่ผ่านการตัดแขนออก
รามจันทรันตั้งทฤษฎีว่า  มีความสัมพันธ์ระหว่างการจัดระเบียบใหม่ในคอร์เทกซ์ที่ชัดเจนในภาพ MEG และความรู้สึกที่ยังหลงเหลืออยู่ที่พบในคนไข้  เขากล่าวถึงทฤษฎีนี้ในบทความ  "ความสัมพันธ์ของการรับรู้กับการจัดระเบียบใหม่อย่างกว้างขวางในคอร์เทกซ์  (Perceptual correlates of massive cortical reorganization)"
ถึงแม้ว่ารามจันทรันจะเป็นคนหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์พวกแรก ๆ   ที่เน้นบทบาทของการเปลี่ยนแปลงในคอร์เทกซ์ว่า  เป็นมูลฐานของอาการหลงผิดว่าแขนขายังคงอยู่  แต่งานวิจัยต่อ ๆ มากลับแสดงว่า  ความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่ไม่ได้เกิดขึ้นเนื่องด้วยการเปลี่ยนแปลงในคอร์เทกซ์หลังจากตัดอวัยวะออก 
จนถึงทุกวันนี้  คำถามว่า กระบวนการทางประสาทอะไรที่สัมพันธ์กับความรู้สึกที่ยังหลงเหลืออยู่และไม่ประกอบด้วยความเจ็บปวดนั้น  ยังไม่มีคำตอบ
งานวิทยาศาสตร์ > ข้อมูลป้อนกลับทางตาด้วยกระจก

รามจันทรันได้รับเครดิตว่าเป็นผู้ประดิษฐ์กล่องกระจก  และเริ่มใช้เทคนิคให้ข้อมูลป้อนกลับทางตากับสมองโดยใช้กล่องกระจก   เพื่อบรรเทาภาวะหลายอย่างที่เกี่ยวกับความเจ็บปวดเนื่องด้วยอาการหลงผิดว่าแขนขายังคงอยู่,  โรคลมปัจจุบัน,  และอาการเจ็บปวดเฉพาะที่.  งานวิจัยหลายงานที่ใช้การรักษาด้วยกระจก  แสดงอนาคตที่สดใสของวิธีรักษานี้
อย่างไรก็ดี  โดยการทดลองที่มีกลุ่มควบคุมและใช้การสุ่ม  วิธีรักษาด้วยกระจกกลับปรากฏว่ามีผลที่ขัดแย้งกัน  (คือไม่ชัดเจนว่าได้ผลจริง ๆ  หรือไม่)  ดังนั้น  การใช้วิธีรักษานี้ยังอยู่ภายใต้การตรวจสอบในขั้นทดลองอยู่
งานวิทยาศาสตร์ > วงจรประสาทไขว้ในสมอง

บนรากฐานของงานวิจัยเกี่ยวกับอวัยวะแฟนตอม  รามจันทรันได้ตั้งทฤษฎีว่าภาวะวิถีประสาทเจือกัน  (synesthesia) เกิดขึ้นจากการที่มีการทำงานข้ามไปข้ามมา  (cross-activation)  ในเขตต่าง ๆ ของสมอง
เขาได้กล่าวไว้ว่า
ประเภทย่อย ๆ ของการเจือกันของวิถีประสาทแบบสี-ตัวเลข  เกิดจากการเชื่อมต่อกันเกินกว่าปกติระหว่างเขตสมองที่เกี่ยวข้องกับสีและตัวเลขในระดับต่าง ๆ   ของระบบการประมวลผล  ผู้มีวิถีประสาทเจือกันของเขตสมองระดับต่ำ  อาจจะมีการทำงานที่ข้ามเขตในรอยนูนรูปกระสวย  (fusiform gyrus)  เปรียบเทียบกับผู้มีวิถีประสาทเจือกันของเขตสมองระดับสูง อาจจะมีการทำงานที่ข้ามเขตในรอยนูนแองกูลาร์  (angular gyrus)
และคล้องจองกันกับแบบแผนนี้  รามจันทรันพบการทำงานในระดับที่สูงขึ้นในเขตสมองที่ตอบสนองต่อสีในผู้มีวิถีประสาทเจือกัน  เมื่อเทียบกับผู้ที่ไม่มี  โดยตรวจสอบด้วยภาพสมองแบบ  fMRI 
และโดยใช้การสร้างภาพแบบ MEG เขาได้แสดงว่า  ความแตกต่างในส่วนประสาทที่กล่าวถึงระหว่างผู้มีวิถีประสาทเจือกันและผู้ที่ไม่มี  เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อมีการแสดงตัวอักษร
รามจันทรันคาดหมายว่า  ภาวะวิถีประสาทเจือกันและคำอุปมาอาจจะมีมูลฐานเดียวกันคือการเชื่อมต่อกันข้ามคอร์เทกซ์ของระบบประสาท  ในปี ค.ศ. 2003 รามจันทรันและเอ็ดวาร์ด ฮับบาร์ด พิมพ์งานวิจัยที่ให้การคาดหมายว่า  รอยนูนแองกูลาร์เป็นองค์ประกอบในการเข้าใจคำอุปมาอุปไมย
งานวิทยาศาสตร์ > วิวัฒนาการของภาษา

คล้องจองกับงานของแล็คอ็อฟและจอนห์สัน  รามจันทรันยกประเด็นว่า  คำอุปมาอุปไมยนั้น  ไม่ได้เกิดขึ้นลอย ๆ
รามจันทรันและฮับบาร์ดเสนอว่า
กฏธรรมชาติ  (ของการสร้างคำอุปมาอุปไมย)  มีข้อจำกัดทางกายวิภาคที่สำคัญ  ที่อนุญาตการทำงานข้ามเขตบางอย่าง  แต่ไม่ใช่ทุกอย่าง
รามจันทรันเสนอว่า  วิวัฒนาการของภาษาเกิดจากแผนที่สัมพันธ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นลอย ๆ 3 อย่าง  คือ  เสียงกับรูปร่างที่เห็น  (เช่นในปรากฏการณ์บูบา/กิกี) การเจือกันของวิถีประสาทของประสาทรับรู้กับประสาทสั่งการเคลื่อนไหว  (sensory-to-motor) และ การเจือกันของวิถีประสาทของประสาทสั่งการเคลื่อนไหวกับประสาทสั่งการเคลื่อนไหว  (motor-to-motor)
งานวิทยาศาสตร์ > เซลล์ประสาทกระจก

เป็นที่รู้กันดีว่า  รามจันทรันเป็นผู้เน้นความสำคัญของเซลล์ประสาทกระจก  (Mirror neuron)  เขาได้กล่าวว่า  การค้นพบเซลล์ประสาทกระจกเป็นข่าวสำคัญที่สุดที่ไม่ได้รับการเผยแพร่  (จากสื่อมวลชน)  ภายในทศวรรษที่ผ่านมา 
(คือมีการแจ้งถึงเซลล์ประสาทกระจกเป็นครั้งแรกในงานวิจัยที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1992 โดยกลุ่มนักวิจัยนำโดยเกียโคโม ริซโซลาตตี  ที่มหาวิทยาลัยปาร์มา  ที่เมืองปาร์มาในประเทศอิตาลี)
ในปี ค.ศ. 2000  รามจันทรันพยากรณ์ว่า
เซลล์ประสาทกระจกจะมีผลต่อจิตวิทยา  เหมือนกับดีเอ็นเอมีผลต่อชีววิทยา  คือ  จะเป็นโครงสร้างโดยรวมที่ช่วยอธิบายความสามารถต่าง ๆ ของจิต   ที่ยังเป็นสิ่งที่ลึกลับและเข้าถึงไม่ได้ด้วยการทดลอง
รามจันทรันคาดหมายว่า  งานวิจัยถึงบทบาทในเซลล์ประสาทกระจก  จะช่วยอธิบายความสามารถทางจิตใจของมนุษย์  เช่นความเห็นใจผู้อื่น  การเรียนรู้โดยลอกเลียนแบบ  และวิวัฒนาการทางภาษา  รามจันทรันยังได้ตั้งทฤษฎีขึ้นด้วยว่า  เซลล์ประสาทกระจกอาจเป็นกุญแจในการเข้าใจระบบประสาทซึ่งเป็นรากฐานของความรู้สึกว่าตนในมนุษย์
งานวิทยาศาสตร์ > ทฤษฎีเกี่ยวกับออทิซึม

บทความหลัก: ออทิซึม
ในปี ค.ศ. 1999 รามจันทรัน  โดยร่วมงานกับนายอีริค แอลท์สกูเลอร์  ผู้รับอบรมหลังปริญญาเอก  (ในเวลานั้น)  และเจมี พิเนดา  ผู้เป็นเพื่อนร่วมงาน  เป็นกลุ่มนักวิจัยกลุ่มแรกที่เสนอว่า  การสูญเสียเซลล์ประสาทกระจก  อาจเป็นความบกพร่องตัวสำคัญที่อธิบายอาการและปรากฏการณ์หลาย ๆ อย่างของโรคกลุ่มออทิซึมสเปกตรัม  (autism spectrum disorder ตัวย่อ ASD) 
ในระหว่างปี ค.ศ. 2000 และ 2006 รามจันทรันและคณะที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานดิเอโก  ได้พิมพ์บทความหลายชิ้นที่สนับสนุนทฤษฎีนี้  ซึ่งกลายเป็นทฤษฎีที่รู้จักกันว่า  "ทฤษฎีกระจกแตก"  (Broken Mirrors) ของโรคออทิซึม 
รามจันทรันและคณะไม่ได้วัดค่าการทำงานของเซลล์ประสาทกระจกโดยตรง  แต่แสดงให้เห็นว่า  เด็กที่มีภาวะ ASD มีการตอบสนองที่ผิดปกติทางคลื่นไฟฟ้าสมอง  (EEG)  (ที่รู้จักกันว่า  Mu wave suppression หรือการระงับคลื่นสมองมู) เมื่อเปรียบเทียบกับสมองของผู้อื่น
ในปี ค.ศ. 2006 รามจันทรันให้สัมภาษณ์กับนิตยสาร  Frontline (แนวหน้า)  ของอินเดีย  ซึ่งเขากล่าวว่า
สิ่งหนึ่งที่เราค้นพบในห้องทดลองก็คือเหตุของความผิดปกติที่โหดร้ายอย่างหนึ่งซึ่งเรียกว่า  ออทิซึม  ความบกพร่องในระบบเซลล์ประสาทกระจกสามารถอธิบายกลุ่มอาการต่าง ๆ  ที่เป็นสัญลักษณ์ของโรคออทิซึมเพียงโรคเดียว  ที่ไม่พบในโรคอื่น ๆ... โดยสรุปก็คือ  เราได้ค้นพบมูลฐานของโรคออทิซึมในปี ค.ศ. 2000
การยืนยันของรามจันทรันว่า  ระบบเซลล์ประสาทนิวรอนที่ผิดปกติเป็นมูลฐานของออทิซึม  ยังเป็นสิ่งที่ถกเถียงกันอย่างกว้างขวาง  ในบทความปฏิทัศน์ปี ค.ศ. 2011 ของหนังสือ The Tell-Tale Brain  (สมองนักเล่านิทาน) ไซมอน บารอน-โคเฮ็น ผู้อำนวยการของศูนย์วิจัยออทิซึมที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์กล่าวว่า
ในฐานะเป็นเครื่องอธิบายโรคออทิซึม  ทฤษฎีกระจกแตกได้ให้เงื่อนงำที่ยั่วเย้าใจ  แต่ว่า  หลักฐานตรงกันข้ามบางอย่างขัดแย้งกับทฤษฎีนี้  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับขอบเขตของทฤษฎี
เมื่อตระหนักแล้วว่า  ระบบเซลล์ประสาทกระจกที่ผิดปกติเพียงอย่างเดียว  ไม่สามารถอธิบายกลุ่มอาการที่กว้างขวางของ ASD รามจันทรันจึงได้ตั้งทฤษฎีเพิ่มขึ้นอีกว่า  โรคลมชักในสมองกลีบขมับในวัยเด็ก  และความผิดปกติช่วงพัฒนาของป่องรับกลิ่น  (olfactory bulb dysgenesis) อาจมีบทบาทในกลุ่มอาการของ ASD
ในปี ค.ศ. 2010 รามจันทรันกล่าวว่า
ทฤษฎีเกี่ยวกับป่องรับกลิ่น  มีความเกี่ยวข้องอย่างสำคัญในการวินิจฉัยและรักษา  (โรคกลุ่มอาการ ASD)
และประกาศว่า  คณะของเขาจะดำเนินงานวิจัยที่เปรียบเทียบขนาดป่องรับกลิ่นของคนไข้ออทิซึมเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมผู้เป็นปกติ
งานวิทยาศาสตร์ > Apotemnophilia

ในปี ค.ศ. 2008 รามจันทรัน  พร้อมทั้งเดวิด แบรงก์ และพอล์ แม็คกิออค  ตีพิมพ์ผลงานวิจัยงานแรกที่เสนอว่า apotemnophilia เป็นโรคทางประสาทที่เกิดขึ้นจากความเสียหายในสมองกลีบข้าง
โรคที่มีน้อยนี้   ซึ่งคนไข้ต้องการจะให้ตัดอวัยวะของตนออก  ได้รับการบ่งชี้เป็นครั้งแรกโดยจอหน์ มันนี ในปี ค.ศ. 1977.  โดยต่อยอดงานก่อน ๆ ของรามจันทรันซึ่งชี้ถึงแผนภาพร่างกายในสมอง  รามจันทรันและคณะได้เสนอว่า  โรคนี้เกิดจากภาพร่างกายในสมองที่ไม่สมบูรณ์  ดังนั้น  ผู้มีภาวะนี้จึงเห็นอวัยวะของตนเป็นส่วนเกินที่ไม่คุ้นเคยและอยู่นอกกายของตน 
รามจันทรันได้ขยายของเขตทฤษฎีนี้โดยเสนอว่าโรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจ  (anorexia nervosa) อาจจะเป็นโรคเกี่ยวกับภาพร่างกายที่มีมูลมาจากระบบประสาท  ไม่ใช่เป็นโรคเกี่ยวกับความอยากอาหารที่มีเหตุในไฮโปทาลามัส
งานวิทยาศาสตร์ > อาการหลงผิดคะกราส์

บทความหลัก: อาการหลงผิดคะกราส์
โดยร่วมงานกับผู้รับอบรมหลังปริญญาเอก  (ในเวลานั้น)  คือวิลเลียมส์  เฮอร์สไตน์  รามจันทรันตีพิมพ์งานวิจัยในปี ค.ศ. 1997 ซึ่งแสดงทฤษฎีที่อธิบายมูลฐานทางประสาทของอาการหลงผิดคะกราส์  (Capgras delusion)  ซึ่งเป็นอาการหลงผิดที่คนไข้คิดว่า  สมาชิกในครอบครัวและบุคคลผู้เป็นที่รักอื่น ๆ มีการทดแทนด้วยตัวปลอม  ก่อนหน้านั้น  อาการนี้ได้รับการอธิบายว่า  เกิดจากความขาดออกจากกันของการรู้จำใบหน้า  (facial recognition)  และความตื่นตัวของอารมณ์ความรู้สึก (emotional arousal)
รามจันทรันและเฮอร์สไตน์  ได้เสนอคำอธิบายเกี่ยวกับโครงสร้างที่มีความเฉพาะเจาะจงยิ่งกว่าคำอธิบายเดิมว่า  อาการหลงผิดคะกราส์เป็นผลจากการเชื่อมต่อที่ขาดจากกันของเขตรับรู้หน้าในรอยนูนรูปกระสวย  (fusiform face area)  ที่มีบทบาทในการรับรู้ใบหน้า  และอะมิกดะลา  (amygdala)  ซึ่งมีบทบาทในการตอบสนองด้วยอารมณ์ความรู้สึกต่อใบหน้าที่คุ้นเคย
นอกจากนั้นแล้ว  โดยมีพื้นฐานในแบบจำลองของพวกเขา  และการตอบสนองของคนไข้ที่พวกเขาตรวจสอบ  (ผู้เป็นชาวบราซิลที่มีความบาดเจ็บที่ศีรษะเนื่องจากอุบัติเหตุรถยนต์)  รามจันทรันและเฮอร์สไตน์ได้เสนอทฤษฎีที่ทั่วไปเกี่ยวกับการสร้างความทรงจำ
พวกเขาสันนิษฐานว่า  บุคคลผู้มีอาการหลงผิดคะกราส์  สูญเสียความสามารถในการจัดระเบียบหรือการจัดประเภทของความทรงจำ  ดังนั้น  จึงไม่สามารถจัดการความจำเหล่านั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ  แทนที่จะมีความทรงจำเชื่อมต่อกันเกี่ยวข้องกับคน ๆ หนึ่ง  ความทรงจำต่าง ๆ  กันกลับประกอบด้วยความรู้สึกว่าเกี่ยวข้องกับคนต่าง ๆ กัน
งานวิทยาศาสตร์ > ความมีเพศสลับไปมา

ในปี ค.ศ. 2012  เคสและรามจันทรันรายงานถึงผลการสำรวจบุคคลผู้มีภาวะ  bigender  ผู้ประสบการสลับไปมาระหว่างพฤติกรรมเป็นชายและพฤติกรรมเป็นหญิงที่อยู่นอกอำนาจจิตใจ  เคสและรามจันทรันสันนิษฐานว่า  การสลับไปมาของของพฤติกรรมอาจจะเกิดจากการสลับการทำงานในสมองสองซีกในระดับที่ลึกซึ้งกว่าปกติ  และมีการเข้าไปยับยั้งแผนที่ทางกายที่เป็นไปตามเพศจริง ๆ  ของตนในคอร์เทกซ์กลีบข้าง
พวกเขาได้กล่าวไว้ว่า
เราสันนิษฐานว่า  โดยติดตาม nasal cycle  ระดับการสลับตาในปรากฏการณ์การแข่งขันระหว่างสองตา  และตัวบ่งชี้อย่างอื่นที่แสดงการสลับการทำงานระหว่างซีกสมองทั้งสองข้าง  ก็จะสามารถค้นพบเหตุทางสรีรภาพ  ของการที่ผู้มีพฤติกรรมสองเพศแจ้งถึงการกลับเพศที่เป็นอัตวิสัย  ทฤษฎีของเรามีมูลฐานในความสัมพันธ์ระหว่างสมองซีกซ้ายและสมองซีกขวากับเพศชายและเพศหญิง  ทั้งที่แสดงไว้ตั้งแต่สมัยโบราณและทั้งที่แสดงไว้ในปัจจุบัน