stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เบ้งจ๋อง
ประวัติ

เบ้งจ๋องเป็นชาวอำเภอเหมิง (𫑡縣 เหมิงเซี่ยน) เมืองกังแฮ (江夏 เจียงเซี่ย) ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอเซี่ยวฉาง นครเซี่ยวก่าน มณฑลหูเป่ย์ เมื่อเบ้งจ๋องอยู่ในวัยเยาว์ไปขอเข้าศึกษากับลีซก (李肅 หลี่ ซู่) ชาวเมืองลำหยง (南陽郡 หนานหยางจฺวิ้น) เบ้งจ๋องศึกษาเล่าเรียนอย่างหนักทั้งกลางวันและกลางคืน หลี่ ซู่ยกย่องเบ้งจ๋องว่ามีความสามารถระดับอัครมหาเสนาบดี
หลังจากเข้ารับราชการในง่อก๊ก เบ้งจ๋องเริ่มจากการเป็นนายทหารในสังกัดของจู จฺวี้ (朱據) ผู้เป็นขุนพลม้าทะยาน (驃騎將軍 เพี่ยวฉีเจียงจวิน) ต่อมาไปเป็นนายกองพันประจำอำเภอเหยียนฉือ (塩池司馬 เหยียนฉือซือหม่า) และนายอำเภอของอำเภออู๋ (吳令 อู๋ลิ่ง) ในช่วงที่เบ้งจ๋องดำรงตำแหน่งนายอำเภอของอำเภออู๋ มารดาของเบ้งจ๋องเสียชีวิต ตามกฎหมายของง่อก๊กในเวลานั้น การรีบกลับบ้านไปร่วมงานศพโดยไม่ได้รับอนุญาตจากทางการท้องถิ่นถือเป็นความผิดร้ายแรงถึงขั้นประหารชีวิต แต่เบ้งจ๋องรีบกลับบ้านไปร่วมงานศพโดยไม่คำนึงถึงความเสี่ยงที่จะถูกประหารชีวิต จากนั้นเบ้งจ๋องก็ไปที่บู๊เฉียง (武昌 อู่ชาง; ปัจจุบันคือนครเอ้อโจว มณฑลหูเป่ย์) เพื่อรับโทษ เบ้งจ้องได้รับการช่วยเหลือจากลกซุนจึงได้รับการละเว้นโทษประหารชีวิต ต่อมาเบ้งจ๋องได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองอิเจี๋ยง (豫章郡 ยฺวี่จางจฺวิ้น) แล้วย้ายมาเป็นเสนาบดีกรมวัง (光祿勳 กวางลู่ซฺวิน) หลังจากที่ซุนหลิมขึ้นมามีอำนาจในราชสำนักง่อก๊กในฐานะผู้สำเร็จราชแทนพระองค์ในรัชสมัยของซุนเหลียง เบ้งจ๋องก็มาอยู่ใต้บังคับบัญชาของซุนหลิม
ในปี ค.ศ. 258 เบ้งจ๋องได้รับคำสั่งจากซุนหลิมให้อ่านออกเสียงประกาศต่อศาลบรรพกษัตริย์เรื่องการปลดซุนเหลียงจากตำแหน่งจักรพรรดิ หลังจากซุนหลิมตั้งให้ซุนฮิวขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิแทนที่ซุนเหลียง ซุนหลิมก็มีความคิดจะก่อกบฏ จึงให้เบ้งจ๋องเป็นตัวแทนของตนไปทูลขอซุนฮิวให้อนุญาตให้ซุนหลิมย้ายไปบู๊เฉียง ซุนฮิวทรงอนุญาต แต่หลังจากนั้นไม่นานซุนฮิวก็ทรงวางแผนเชิญซุนหลิมมางานเลี้ยงและสังหารซุนหลิมได้เป็นผลสำเร็จ
ในปี ค.ศ. 262 ซุนฮิวทรงแต่งตั้งให้เบ้งจ๋องเป็นเสนาบดีที่ปรึกษาฝ่ายขวา (右御史大夫 โย่ว-ยฺวี่ฉื่อต้าฟู)
ในปี ค.ศ. 264 ซุนโฮจักรพรรดิลำดับสุดท้ายของง่อก๊กขึ้นครองราชย์ เนื่องจากพระองค์มีชื่อรองว่า "ยฺเหวียนจง" (元宗) เบ้งจ๋อง (เมิ่ง จง) จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "เมิ่ง เหริน" (孟仁)
ในปี ค.ศ. 267 ซุนโฮทรงมีรับสั่งให้เบ้งจ๋อง (ในชื่อใหม่ว่า "เมิ่ง เหริน") และเหยา ซิ่น (姚信) ผู้เป็นเสนาบดีพิธีการ (太常 ไท่ฉาง)  นำเครื่องบูชาไปยังสุสานหมิงหลิง (明陵) อันเป็นสุสานของซุนโฮ (孫和 ซุน เหอ) พระบิดาของซุนโฮ เพื่อทูลเชิญวิญญาณของซุนโฮ (ซุน เหอ) ที่สุสาน แล้วนำเสด็จไปสถิตยังศาล
ในปี ค.ศ. 268 เบ้งจ๋องได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นเสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง)
เบ้งจ๋องเสียชีวิตในปี ค.ศ. 271 ศพได้รับการฝังที่บู๊เฉียง
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
ยี่จับสี่เห่า
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
ฝาน เสฺวียนหลิง (648). จิ้นชู.
| ด ค กยี่จับสี่เห่า |
| --- | --- |
 พระเจ้าเต้สุ่น (ตี้ชุ่น)  เล่าไล่จื๊อ (เหล่าไหลจื่อ)  เจ็งชาม (เจิง เชิน)  เมี่ยนจือเคียน (หมิน จื่อเชียน)  จือหลู (จื่อลู่)  ทั่มจื๊อ (ถานจื่อ)  พระเจ้าฮั่นบุ่นเต้ (ฮั่นเหวินตี้)  ก้วยกื๊อ (กัว จฺวี้)  ฉั่วสุน (ไช่ ชุ่น)  เต็งหลัง (ติง หลาน)  กังเก๊ก (เจียง เก๋อ)  เกียงซี (เจียว ชือ)  ตังอ๎ย้ง (ต๋ง หย่ง)  อึ่งเฮียง (หฺวาง เซียง)  เล็กเจ้ะ/ลกเจ๊ก (ลู่ จี)  เฮ่งเพา (หวาง โผว)  เม่งจง/เบ้งจ๋อง (เมิ่ง จง)  เฮ่งเสียง (หวาง เสียง)  เอี้ยเฮียง (หยาง เซียง)  โง่วแม้ (อู๋ เหมิ่ง)  ยูงิมหลู (ยฺหวี่ เฉียนโหลว)  ทั่งฮูหยิน (ถางฟูเหริน)  จูซิ่วเชียง (จู โช่วชาง)  อึ้งเท่งเกียน (หฺวาง ถิงเจียน) 
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟางหลาน 
ราชนิกูล:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว  ซุนฮี 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  เจียวเอี๋ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  หลิว จี  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  ติง เฟิง  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง
ฟอรามินิเฟอรา

ฟอรามินิเฟอรา (อังกฤษ: Foraminifera) เป็น Order อยู่ใน  Class Sarcodina โดย Class นี้แบ่งออกเป็น 2 order คือ Order Foraminifera และ Order Radiolaria อยู่ในไฟลัมโปรโตซัว (Phylum Protrzoa)
เป็นพวกที่มีขนาดใหญ่กว่าโปรโตซัวชนิดอื่น มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางตั้งแต่ <  1 มม. ถึง 190 มม. อาศัยอยู่ได้ทั้งในน้ำจืด น้ำกร่อย และน้ำเค็ม แต่โดยทั่วไปแล้วจะอาศัยอยู่ในน้ำทะเล เป็นพวก planktonic พบมากในทะเลเขตร้อนหรือเขตอบอุ่น พวกนี้มีประมาณ 3,000 species มีช่วงอายุตั้งแต่มหายุคพาลีโอโซอิกจนถึงยุคปัจจุบัน เป็นพวกที่มีความสำคัญมากในกลุ่มจุลซากดึกดำบรรพ์ (microfossil) ด้วยเหตุผล คือ หนึ่งพบมากในหินและมีมากชนิด สองเป็นพวกที่ให้ข้อมูลมากเกี่ยวกับอายุของชั้นหิน ทำให้ช่วยในการศึกษาสภาพแวดล้อมของการตกตะกอนในอดีต
สัณฐานวิทยา

ในส่วนที่เป็นเนื้อ เรียก Cytoplasm ส่วนที่อยู่ด้านนอกเรียก Ectoplasm ส่วนที่อยู่ด้านในเรียก Endoplasm ซึ่งภายในจะมี nuclei อยู่
Ectoplasm : ทำหน้าที่สร้างส่วนที่แข็ง ปกคลุมส่วนที่ถูกสร้าง ของแข็งส่วนที่สร้างขึ้นมาเรียกว่า Test ซึ่งประกอบด้วย SiO2, Chitin, CaCo3, FeS2
Cytoplasm : ใน Foraminifera บางทียื่นออกมานอก Test เรียกส่วนนี้ว่า Pseudopodia ซึ่งช่วยในการเคลื่อนไหวและกินอาหาร ส่วนที่แข็งของฟอรามินิเฟอรา
ขนาด : มีเส้นผ่านศูนย์กลางตั้งแต่ < 1 มม. ถึง 190 มม.
ส่วนประกอบ : ส่วนประกอบที่แข็งแบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดใหญ่ๆ คือ
เกิดจากการสร้างสารพวก chitinous test, calcareous test
เกิดจากการสร้างที่มีสารอื่นทาปะปนกัน เช่น agglutinated test chamber แรกสุดเรียก proloculus , ที่ปลายสุดเป็นรูเปิดเรียกว่า aperture ภายในมี septa กั้นเป็นช่องเรียกว่า chamber, รอยต่อของ septa กับ inner wall เรียกว่า suture รูปร่างของ aperture มีหลายแบบ เช่น กลม รี มน, ส่วนที่เป็นฝาปิด aperture เรียกว่า lip ผิวของเปลือกถ้าเรียบ เรียกว่า imperforate, ผิวของเปลือกถ้ามีรูพรุน เรียกว่า perforate
นิเวศวิทยา

ฟอรามินิเฟอราส่วนมากอาศัยในสภาพแวดล้อมตามก้นทะเล (Bentonic environment) แต่มีฟอรามินิเฟอราบางพวกที่อาศัยอย่างอิสระเหนือท้องทะเล หรือตามผิวตะกอนในขณะที่บางพวกจะใช้ pseudopodia หรือ calcareous secretion เกาะติดกับหิน เปลือกหอยและสาหร่ายทะเล ฟอรามินิเฟอราส่วนมากอาศัยอยู่ในน้ำทะเลที่มีความเค็ม แต่จะพบฟอรามินิเฟอราที่อาศัยอยู่ในน้ำกร่อยตามชายฝั่งทะเล พวกที่มีเปลือกแบบ porcellaneous จะเป็นพวกที่อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบ hyperhaline เช่น lagoons ที่มีค่าความเค็มมากกว่า 35 ppm ส่วนพวกที่มีเปลือกเป็นแบบ agglutinates และ hyalines จะชอบน้ำที่มีความเค็มน้อย เช่น น้ำกร่อยตาม lagoons และ estuaries นอกจากนี้แล้วยังสามารถพบในสภาพแวดล้อมอื่นๆ ได้อีก
ฟอรามินิเฟอรายังสามารถใช้เป็นตัวบอกความลึกของน้ำได้อีกด้วย เนื่องจากชนิดของมันขึ้นกับอุณหภูมิ ปริมาณออกซิเจน แสงสว่าง และอื่นๆ โดยทั่วไปพวกที่มีเปลือกแบบ porcellaneous จะอาศัยบริเวณน้ำตื่น ในขณะที่พวกอื่นๆ จะอาศัยในบริเวณที่น้ำลึกกว่า  พวกที่มีเปลือกแบบ agglutinated จะอาศัยบริเวณที่มีน้ำลึกระหว่าง 4,000 - 5,000 เมตร 
การกระจายตัวทางธรณีวิทยา (Geological distribution)
เชื่อกันว่าฟอรามินิเฟอรามีมาตั้งแต่สมัยแคมเบรียนแต่ไม่พบซากดึกดำบรรพ์นักธรณีวิทยาเริ่มพบซากดึกดำบรรพ์ในหินปูนยุคออร์โดวิเชียน ไซลูเรียน และดีโวเนียน ในยุคเพอร์เมียนและคาร์บอนิเฟอรัสพบมากและมีรูปร่างต่างกันค่อนข้างมาก ยุคไทรแอสซิกพบมากเช่นกัน แต่ยังไม่มากเท่าเพอร์เมียนและคาร์บอนิเฟอรัส ส่วนยุคจูแรสซิกพบมาก และไปมากที่สุดในยุคครีเทเชียส ซึ่งฟอรามินิเฟอราในยุคนี้ถือว่าเป็นต้นตระกูลของฟอรามินิเฟอราในยุคปัจจุบัน
ฟอรามินิเฟอราเป็นซากดึกดำบรรพ์ดัชนีที่ใช้ในการศึกษาเปรียบเทียบชั้นหิน ใช้ในการหาแหล่งน้ำมัน จากหลักฐานเชื่อกันว่าฟอรามินิเฟอราเป็นสัตว์ที่มีชีวิตโดยการล่องลอยไปตามผิวน้ำ เมื่อตายไปก็จะตกทับถมเป็นตะกอนที่เรียกว่า foraminifera ooze ซึ่งเชื่อว่าเป็นบ่อเกิดของน้ำมัน
ถ้าพบซากดึกดำบรรพ์ฟอรามินิเฟอราที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางขนาดใหญ่ 5 – 20 มม. แสดงว่าฟอรามินิเฟอราพวกนี้เกิดในทะเลเขตอบอุ่นและเปลือกเป็นแบบ calcareous test ส่วนฟอรามินิเฟอราที่เป็น arenaceous test จะเป็นพวกที่อาศัยอยู่ในเขตน้ำเย็น
ประพันธ์ แก้วเก๋

| ประพันธ์ แก้วเก๋ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ประพันธ์ แก้วเก๋
เกิด: 11 มกราคม พ.ศ. 2499 (69 ปี)   อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย
แนวเพลง: ตลกคำเมือง เพลงเหนือ เพลงล้านนา
อาชีพ: นักร้อง ศิลปินพื้นบ้าน
ค่ายเพลง: การันตี โปรโมชั่น

สมาชิก: วงการันตี
ดร.ประพันธ์ แก้วเก๋ (เกิด 11 มกราคม พ.ศ. 2499) หรือที่รู้จักในนาม ลุงใจ เป็นนักร้อง ศิลปินพื้นบ้าน และเจ้าของค่ายเพลงชาวไทย (การันตี โปรโมชั่น) มีชื่อเสียงจากการร้องเพลงตลกคำเมือง คู่กับแซมซู่ซ่า สายทอง ทองเจริญ และวงการันตี มีผลงานเป็นที่รู้จักจากเพลง ลุงใจแก้บน, ต๋ำฮากุ๊ยลาบ, คนเฒ่าป๋าปิ้ง, และอีกหลายผลงานเพลง
ปัจจุบันอยู่บ้านเลขที่ 115 หมู่ที่ 7 บ้านป่าลาน  ตำบลสองแคว อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่
ประวัติ

ปัจจุบัน ประพันธ์ เป็นผู้อำนวยการสถานีวิทยุศูนย์สืบสานวัฒนธรรมไทยล้านนา การันตีเรดิโอ 89.75 MHz. ประพันธ์ เป็นอดีตผู้นำชุมชนที่ชาวบ้านเคารพนับถือ และให้ความไว้วางใจให้ความช่วยเหลืองานส่วนรวมของ ชุมชน อีกทั้งเป็นศิลปินล้านนาที่เป็นที่รู้จักดีกันในนาม “ลุงใจ วงการันตี” และเป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถในการขับ ขานบทกลอนล้านนาหรือที่เรียกว่า“ละครซอ” ซึ่งมีการสอดแทรกความรู้ หลักคำสอนของพระพุทธศาสนาเข้าไว้ด้วย อย่างกลมกลืน ทั้งนี้ยังมีบทบาทด้านสื่อมวลชน เป็นผู้จัดรายการวิทยุ เพื่อเผยแพร่ความรู้การอนุรักษ์วัฒนธรรม ล้านนา นอกจากนี้ ประพันธ์ ยังนำเอาเรื่องราวจาก บทซอ ค่าวเจี้ย และคำสอนของพระพุทธศาสนานำมาถ่ายทอดเป็นบทเพลง ซึ่งในบทเพลงจะมีทั้งเนื้อร้องและบทพูด เพื่อให้เยาวชนคนรุ่นหลังให้เข้าใจง่ายและ สนุกสนาน เช่น อัลบั้มชุด ศีล 5  ที่ได้รวมเอาหลักคำสอนของพระพุทธศาสนามาสื่อสารให้เข้าใจได้ง่าย และยังมีบท เพลงอีกหลายๆเพลง ที่สอดแทรกความรู้และทำให้เห็นถึงสภาพความเป็นอยู่ วิถีชีวิตของคนล้านนา
ประพันธ์ เป็นบุคคลสำคัญของท้องถิ่น และภาคเหนือ เป็นทรัพยากรมนุษย์ที่มีคุณภาพ จากวิถีชีวิตแบบชาวบ้านจนมีคุณภาพชีวิตที่ดีทั้งหน้าที่การงาน ครอบครัวและสังคม เป็นบุคคลที่เสียสละเพื่อชุมชน สังคม อย่างแท้จริง สมควรเอาเป็น แบบอย่างในการอนุรักษ์ภาษา วัฒนธรรม สามารถถ่ายทอดให้แก่เยาวชน
ผลงานเพลง > การันตี ชุด น้ำต๋าไก่ ไข้หวัดนก

ลักเมาน้องอ้อน
ต๋าบอดน้ำใส
อีวอก อีลิง
แอ่วสาวบ่าเก่า
โลภมากลาภหาย
ไข้หวัดนก
คำปันดอตคอม
เมียครู
นางงูเห่า
สิบแปดมงกุฎ
เสียงจากผู้นำ
น้ำต๋าไก่
ผลงานเพลง > การันตี ชุด ลุงใจแก้บน

ลุงใจแก้บน
คนเฒ่าป๋าปิ้ง
ผีปู่ย่าแค้น
สายเสียแล้ว
สองเกลอลักไก่
ทิพยาทร
เสน่ห์ยาแฝด
นักพนันจนมุม
แค้นต้องชำระ
เฒ่าชีกอ
หวยปลอม
ฮักพี่หนีพ่อ
ผลงานเพลง > การันตี ชุด เสียเพราะเหล้า เมาไม่ขับ

เสียเพราะเหล้า
เมาไม่ขับ
ผีสองนาง
คนขี้จุ๊
อะไรเอ่ย
ขี้เมาบาร์เบอร์
สองเฒ่าสองมุม
เสียเจิงเมียเสี่ยว
เสียงจากลุงใจ
ขอบคุณเมีย
การันตีสืบสาน
พิษการเมือง
ผลงานเพลง > การันตี ชุด ต๋ำฮากุ๊ยลาบ

ต๋ำฮากุ๊ยลาบ
กินฟรี
ควายไทย
แจกผ้าห่ม
ต้มเมีย
แบ่งปลา
เปิดไฟใส่หหมวก
ผีย่าหม้อนึ้ง
ฟังหูไว้หู
เลี้ยงงัวแบ่งเกิ่ง
โล่นตวยก้นจ๊าง
หนุ่มวัยงอม
ผลงานเพลง > การันตี ชุด นางในก๊อง

ขางลูกสาว
ขายโต๊กโต
คนเฒ่าลำเอียง
แก้วแตก
นางในก๊อง
น้ำต๋าควาย
ยาหนุ่ม
เสียงครวญจากเจ้าตี่
เลือกผู้นำ
อำนาจเงิน
เมียสองคน
ผลงานเพลง > การันตี ชุด ศีลห้า

ศีลข้อหนึ่ง ปาณา
กงกรรมกงเกวียน
ศีลข้อสอง อทินนา
กรรมตามทัน
ศีลข้อสาม กาเม
ใจเขาใจเรา
ศีลข้อสี่ มุสา
ข้อคิดคนลวง
ศีลข้อห้า สุราเมรัย
สุราพาวิวาท
คมในฝัก
หันเงินหน้าดำ หันคำหน้าเศร้า
ผลงานเพลง > การันตี ชุด สังคมก้มหน้า

เศรษฐกิจพอเพียง
สังคมก้มหน้า
แม่ง่อม
คนเฒ่าขายเขียว
ฝันที่เป็นจริง
กรรมคนแก่
บนควาย
ครอบครัวหูหนวก
ผ้าป่าปลอม
แปลกจริงหนอ
ข้าวแข็งแกงจืด
เล่าเจี้ยกำเมือง
ผลงานเพลง > การันตี ชุด บนเจ้าตี้

บนเจ้าตี้
สาวน้อยคาแฟ่
แก่แต่ก๋าย
เด็กเอ๋ยเด็กน้อย
น้ำจาแมวโพง
ป้อง่อม
สาวน้อยไฟแรง
ยาบ้าพาไป
แชมป์มาสาย
ทุกข์ชาวบ้าน
บ่าวเคิ้นไฟเขียว
ใจลอยคอยแฟน
ผลงานเพลง > การันตี ชุด ลำใยอบแห้ง

ดูดไขมัน
แก่แต่กาย
เด็กเอ๋ยเด็กน้อย
ลำใยอบแห้ง
โดนตัดตอน
บนเจ้าตี้
แชมป์มาสาย
หมอกับครู
เฒ่าคืนศีล
แข่งกลองหลวง
ผัวเปรตเมียยักษ์
ปุ๋ยปลอม
ทุกข์ชาวบ้าน
สู้ให้เป็น
ผลงานเพลง > การันตี ชุด มหาเหยิม

มหาเหยิม
คนแก่ชีกอ
คนขี้กั้ง
แม่พ่าน
ลูกเนรคุณ
สามคุ๊เปลือกเดือย
ให้แน่...แต่ช้าหน่อย
เงินซอมอ
อุทยานผาช่อ
วอนน้องกลับนา
คิดถึงบ้านนา
กะเทยเกษียณ
ผลงานเพลง > การันตี (New Single)

ปิดนมลูก
หน้ากากโควิด 19
ไฟไหม้ป่า
ผีข้าวมันไก่
แอ้ม อิค อุ้ยป้อ ลุงใจ (Cover เจน นุ่น โบว์)
ผลงานเพลง > การันตี (ละครซอ/เรื่อง)

เลือดต่างสี
รางวัล

พ.ศ. 2552 รางวัลเพชรราชภัฏ เพชรล้านนา
พ.ศ. 2552 รางวัลเกียรติบัตรผู้ส่งเสริม สนับสนุนการอู้คำเมืองอนุรักษ์วัฒนธรรม ประเพณีเชียงใหม่ จากชมรมอนุรักษ์วัฒนธรรมเชียงใหม่
พ.ศ. 2552 รางวัลเข็มเกียรติคุณ วันอนุรักษ์มรดกไทย เป็นผู้มีผลงานดีเด่นการอนุรักษ์ ด้านดนตรีและการแสดงพื้นเมือง จากจังหวัดเชียงใหม่
พ.ศ. 2559 รางวัลภูมิแผ่นดินปิ่นล้านนา สาขา ศิลปะการแสดงและการขับขานพื้นบ้าน
แหล่งข้อมูลอื่น

ศิลปินพื้นบ้าน (ภาคเหนือ) เก็บถาวร 2018-09-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การันตีโปรโมชั่น
ดีซีสตูดิโอส์

| --- | --- |

ชื่อเดิม: ดีซี ฟิล์มส์ (2016–2022)
ประเภท: บริษัทย่อย
อุตสาหกรรม: ภาพยนตร์ โทรทัศน์ แอนิเมชั่น
รูปแบบ: นิยายซูเปอร์ฮีโร่
ก่อตั้ง: พฤษภาคม 2016; 8 ปีที่แล้ว (2016-05)
ผู้ก่อตั้ง: เจฟฟ์ จอห์นส์ จอน เบิร์ก
สำนักงานใหญ่: 4400 วอร์เนอร์บูเลอวาร์ด, เบอร์แบงก์ แคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก:   เจมส์ กันน์ (ประธานร่วมและซีอีโอร่วม)  ปีเตอร์ ซาฟราน (ประธานร่วมและซีอีโอร่วม)  Chantal Nong (รองผู้อำนวยการฝ่ายผลิต) 
ผลิตภัณฑ์: ภาพยนตร์ รายการโทรทัศน์
ตราสินค้า: จักรวาลขยายดีซี
เจ้าของ: วอร์เนอร์บราเธอส์ดิสคัฟเวอรี
บริษัทแม่: วอร์เนอร์บราเธอส์
เว็บไซต์: www.dc.com/movies
เชิงอรรถ / อ้างอิง 
ดีซีสตูดิโอส์ (อังกฤษ: DC Studios) เป็นบริษัทผลิตภาพยนตร์อเมริกันที่เป็นบริษัทย่อยของวอร์เนอร์บราเธอส์ ซึ่งเป็นแผนกหนึ่งของวอร์เนอร์บราเธอส์ดิสคัฟเวอรี เป็นผู้สร้างภาพยนตร์จากตัวละครของ ดีซีคอมิกส์ วอลเตอร์ ฮามาดะเป็นประธานของดีซี ฟิล์ม จนกระทั่งเขาออกจากตำแหน่งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2022 โดยทำงานภายใต้ซีอีโอร่วมและประธานร่วมของวอร์เนอร์บราเธอส์พิคเจอร์ส คือ ไมเคิล เด ลูกา และ พาเมลา แอ็บดี
วัดกลางวรวิหาร

| วัดกลางวรวิหาร |
| --- | --- |
วัดกลางวรวิหาร

ชื่อสามัญ: วัดกลางวรวิหาร
ที่ตั้ง: เลขที่ 10 หมู่ที่ 1 ถนนวัดกลาง ตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ 10270
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: พระพุทธมงคลนวฤทธิ์ , พระพุทธอภัยมงคลสมังคี
เจ้าอาวาส: พระราชสมุทรวัชราจารย์ (บุญสืบ วุฑฺฒิสาโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดกลางวรวิหาร พระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ เป็นวัดสมัยอยุธยา เดิมชื่อ วัดตะโกทอง ในปี พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร อาณาเขตของวัดมีพื้นที่ 25 ไร่ (ไม่นับรวมที่ธรณีสงฆ์ 49 ไร่)
ประวัติ

วัดกลางวรวิหารตั้งเป็นวัดราว พ.ศ. 2299 ตามตำนานกล่าวว่า แต่เดิมเป็นเพียงกุฏิเล็กมุงใบจากของภิกษุรูปหนึ่ง ชื่อ พระอาจารย์ซู ภายหลังชาวบ้านเลื่อมใสศรัทธาท่าน จึงได้สร้างวัดถวาย ตั้งอยู่ระหว่างกลางระหว่างวัดนอกกับวัดใน โดยในการสร้างวัดครั้งแรกมีอุบาสิกาหม้ายสามคนเป็นธุระหาที่ดินสร้างวัด โดยการสละที่ดินของตนที่เป็นใบจองสวนซึ่งมากกว่าที่ดินสองฝั่งคลองบางฆ้องที่เห็นพ้องว่าควรเป็นที่ตั้งของวัด โดยได้นำไปขอแลกกับเจ้าของที่ดินดังกล่าว ชาวบ้านยังร่วมกันบริจาคทรัพย์อีกเป็นจำนวนมาก ระหว่างการปรับที่ดินได้พบกับแหวนทองโบราณใต้ต้นตะโก จึงได้เป็นที่มาของชื่อวัด การสร้างวัดได้ใช้เวลา 4–5 ปี ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ชาวบ้านได้อาราธนาพระอาจารย์ซูเป็นเจ้าอาวาสองค์แรก สิ่งก่อสร้างในสมัยพระอาจารย์ซู ได้แก่ พระอุโบสถ โรงธรรม สระน้ำ กุฏิหมู่เล็ก ๆ ใกล้สระน้ำ ต่อมาพระอาจารย์ชีจากนครเขื่อนขันธ์ได้เข้ามาปกครองวัดหลังพระอาจารย์ซูถึงแก่มรณภาพ
เมื่อกรุงศรีอยุธยาเสียกรุง วัดกลางถูกทิ้งร้าง พระอาจารย์ชีหายสาบสูญ จนสมัยกรุงธนบุรี พระอาจารย์ดา ฉายา มหาอินทโชติ ซึ่งเป็นน้องพระอาจารย์ชี ได้เป็นผู้นำเข้ามาทำนุบำรุงวัด มีการหล่อพระพุทธรูปใหม่ขึ้นมา ได้ปลูกกุฏิขึ้นใหม่ ส่วนอุโบสถหลังเก่าที่สลักหักพังก็รื้อก่อใหม่ขยายออกเป็นสองเท่า เริ่มก่อราว พ.ศ. 2345 (ร.1) มีภิกษุผู้มีฝีมือทางการช่าง ได้สร้างกุฏิปลูกต้นไม้ดัด ท่านมีนามว่า พระอาจารย์เส็ง ต่อมาเป็นเจ้าอาวาสองค์ที่ 4
เจ้าอาวาสองค์ที่ 5 พระอาจารย์ฮวด (ฉายา ธรรมถีระ) เป็นเจ้าอาวาสองค์แรกของวัดที่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น พระครูสุนทรสมุทร ท่านได้สร้างศาลาการเปรียญลงแทนหมู่กุฏิ และสร้างเจดีย์ ศาลาสรงน้ำปากสระ ปรกสำหรับอยู่บริวาสกรรม ศาลาท่าน้ำ
ในสมัยรัชกาลที่ 4 เสด็จพระราชดำเนินทางชลมารค มาพระราชทานพระกฐินครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2400 ต่อมาในสมัยเจ้าอาวาสองค์ที่ 6 หรือ พระปลัดเงิน ได้รับความศรัทธาจากผู้มีอันจะกิน ได้ทำการทำนุบำรุงวัด สร้างพระพุทธบาทประดิษฐานไว้ในพระวิหาร สร้างถนน ศาลา พุทธเจดีย์ ธรรมเจดีย์ ฯลฯ และพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินมาทอดพระกฐินครั้งหนึ่ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2426 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้เสด็จลงมาตั้งโรงเรียน ใช้ศาลาทำบุญกลางวัดเป็นสถานที่เรียนในตอนแรก ในปี พ.ศ. 2442 รัชกาลที่ 5 เสด็จเข้ามาประทับในพระอุโบสถ ทอดพระเนตรพระสารีริกธาตุที่เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม)ได้อัญเชิญมาจากประเทศอินเดีย
ในปี พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นโท
ปูชนียวัตถุและถาวรวัตถุ

พระอุโบสถหลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 ศิลปะรัชกาลที่ 3 พระประธานในพระอุโบสถปางมารวิชัย หน้าตัก กว้าง 205 ซม. สร้างด้วยศิลาแลงหุ้มปูนปิดทอง อัญเชิญมาจากวัดร้างกลางป่า อำเภอพนัสนิคม อำเภอพานทอง จังหวัดชลบุรี
ภายในวิหารประดิษฐานหล่ออดีตเจ้าอาวาสตั้งแต่รูปที่ 1–11 มีพระมณฑป พระพุทธบาทจำลองภายในประดิษฐานพระพุทธบาท 4 รอย หอประชุมสงฆ์จังหวัดสมุทรปราการ ตึกคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยมีช่อฟ้าใบระกา มีพระพุทธมงคลนวฤทธิ์ ปางประทานพรประทับยืน มีหอระฆัง หอกลอง หอนาฬิกา กุฏิสงฆ์ 9 คณะ จำนวน 41 หลัง มีพระปรางค์ พระพุทธเจดีย์ พระธรรมเจดีย์ พระวิหาร ศาลาการเปรียญ เป็นเรือนไทยหมู่ไม้สักทั้งหลัง หน้าบันมีลวดลายไม้สลักละเอียดอ่อน และศาลาบำเพ็ญกุศล พระพุทธรูปประจำเมืองสมุทรปราการ
งานจิตรกรรมฝาผนังในพระอุโบสถ เขียนขึ้นราวปลายกรุงศรีอยุธยา มีเรื่องราวเกี่ยวกับพุทธประวัติ ผนังสกัดฝั่งตรงข้ามพระประธานเป็นตอนมารวิชัย ผนังสกัดหลังพระประธานเป็นเรื่องไตรภูมิและพุทธประวัติตอนพระพุทธองค์เสด็จโปรดพุทธมารดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ผนังด้านทิศเหนือและทิศใต้ด้านที่อยู่ใกล้พระประธานเป็นภาพระอดีตพุทธเจ้า ถัดออกมาเป็นภาพเทพชุมนุม ภาพเขียนมีลักษณะทัศนียวิทยาแบบตะวันตกบางจุด พระอุโบสถหลังใหม่วัดกลางวรวิหารเป็นอาคารทรงไทยภายในประดิษฐานพระพุทธสมุทรมงคลเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหน้าตัก 80 นิ้วสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชสยามมกุฎราชกุมารเสด็จมาหล่อที่พระเกศพระพุทธสมุทรมงคลประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุอัญเชิญมาจากประเทศศรีลังกา
วัดทุงยู

| วัดทุงยู |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดทุงยู, วัดตุงยู
ที่ตั้ง: ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดทุงยู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดทุงยูตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2119 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2516 เดิมชื่อ วัดตุงยู
วัดนี้ปรากฏในโคลงนิราศหริภุญชัย ความว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ๏ ทุงยูศรีเกิดใกล้ |  | ปราเกียร |
| สามสี่อาวาเจียน |  | จิ่มไหว้ |
| กุศลพี่ทำเพียร |  | นพราช เดียวเอ่ |
| มิใช่จงห้องใต้ |  | แต่พื้นรสาดล |
— โคลงนิราศหริภุญชัย
คำว่า ทุยยู ปรากฏในวรรณกรรมและกฎหมายโบราณ หมายถึง ร่มที่เป็นเครื่องประดับยศเจ้านาย วัดทุงยูได้รับการบูรณะและฟื้นฟูจากเจ้าหลวงเชียงใหม่สืบต่อมา เช่นเมื่อ พ.ศ. 2452 เจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์ เจ้าหลวงเชียงใหม่ องค์ที่ 8 โปรดให้สร้างฉัตรและเจดีย์
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถศิลปะล้านนา สร้างด้วยคอนกรีตหินอ่อนลงรักปิดทอง เครื่องบนมีช่อฟ้าใบระกา ทำด้วยไม้สักปิดทองที่ได้รับการบูรณะใหม่ โก่งคิ้วเป็นรูปโค้งไม่มีรวงผึ้งหน้าบันประดับปูนปั้นลวดลายเครือเถาประดับกระจกอังวะ ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ วิหารทรงล้านนา และเจดีย์ทรงกลม แต่เดิมเป็นแบบล้านนาตั้งบนเรือนธาตุ ต่อมาได้รับการบูรณะโดยเป็นรูปแบบอิทธิพลทรงพม่า–มอญ
ซีตูออง

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  ซีตูออง
วันเกิด:   (1996-11-16) 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1996 (28 ปี)
สถานที่เกิด:  ย่างกุ้ง, พม่า
ส่วนสูง:  1.72 m (5 ft 7 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  ปีก / แบ็กซ้าย
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  โปลิศ เทโร
หมายเลข:  77
สโมสรเยาวชน
2009–2012:  ย่างกุ้งยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2012–2014 |  ย่างกุ้งยูไนเต็ด |  33 |  (2) |
| 2014–2022 |  ยะดะนาโบน |  137 |  (13) |
| 2019 |  → ชลบุรี (ยืมตัว) |  12 |  (2) |
| 2022–2023 |  ฉาน ยูไนเต็ด |  6 |  (4) |
| 2023 |  อยุธยา ยูไนเต็ด |  17 |  (2) |
| 2024 |  สมุทรปราการ ซิตี้ |  10 |  (2) |
| 2024–2025 |  ยะไข่ยูไนเต็ด |  0 |  (0) |
| 2025– |  โปลิศ เทโร |  4 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2013–2016 |  พม่า อายุไม่เกิน 19 ปี |  5 |  (1) |
| 2013–2019 |  พม่า อายุไม่เกิน 23 ปี |  27 |  (7) |
| 2013– |  พม่า |  44 |  (5) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 6 มีนาคม 2568 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 24 ธันวาคม 2565
ซีตูออง (พม่า: စည်သူအောင်; เกิด 16 ตุลาคม 2539 ที่ย่างกุ้ง) เป็นนักฟุตบอลชาวพม่า และกองกลางของฟุตบอลทีมชาติพม่าและโปลิศ เทโร ในอาชีพของเขา เขาเป็นแบ็กซ้าย บางครั้งก็ขึ้นไปเล่นในตำแหน่งกองกลาง
ขณะมีอายุ 13 ปี ซีตูอองร่วมทีมเยาวชนของย่างกุ้งยูไนเต็ด เขาเปิดตัวเล่นฟุตบอลอาชีพของเขาใน พ.ศ. 2555 ขณะอายุได้ 16 ปี เขาคว้าแชมป์เมียนมาเนชันแนลลีก หรือแชมป์ลีกของพม่าถึง 2 สมัยและได้ลงเล่นในรายการเอเอฟซีคัพถึง 3 สมัยติดต่อกันระหว่าง พ.ศ. 2555–2557 ก่อนย้ายไปร่วมสโมสรยะดะนาโบนใน พ.ศ. 2557 โดยไม่เปิดเผยค่าตัว นับเป็นผู้เล่นรายที่ 3 ของย่างกุ้งยูไนเต็ดที่ย้ายมาร่วมทีมยะดะนาโบนในรอบ 18 เดือน
ใน พ.ศ. 2556 ซีตูอองลงเล่นในรายการเอเอฟเอฟคัพร่วมกับทีมชาติพม่ารุ่นอายุต่ำกว่า 19 ปี และเขาเปิดตัวลงเล่นระดับนานาชาติให้กับทีมชาติชุดใหญ่ใน พ.ศ. 2557 ขณะอายุได้ 17 ปี ใน พ.ศ. 2557 ซีตูอองได้รับรางวัลผู้เล่นดาวรุ่งยอดเยี่ยมของเมียนมาเนชันแนลลีก
เกียรติประวัติ

ย่างกุ้งยูไนเต็ด
เมียนมาเนชันแนลลีก:  2013, 2015
ยะดะนาโบน
เมียนมาเนชันแนลลีก:  2016
ฉาน ยูไนเต็ด
เมียนมาเนชันแนลลีก:  2022
วัดเจดีย์ (ไอ้ไข่)

| วัดเจดีย์ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดเจดีย์(ไอ้ไข่)
ที่ตั้ง: 103 หมู่ 7 ตำบลฉลอง อำเภอสิชล  นครศรีธรรมราช    ประเทศไทย 80120
นิกาย: เถรวาท มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูพุทธเจติยาภิมณฑ์
กิจกรรม: ช่วงเทศกาลสงกรานต์ (13 -17 เมษายน ของทุกปี)  มีการจัดงานบุญ โดยคณะกรรมการวัดนำรูปหล่อมาประดิษฐานยังปะรำพิธี ให้คนสรงน้ำพระแล้วอาบน้ำ ไอ้ไข่ ขอพรด้วยความเชื่อมั่นและความศรัทธา
เว็บไซต์: https://xn--22cl9ab4e0a0c1a3b9g1bb7cl6b.net/https://www.facebook.com/
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
th
วัดเจดีย์ (ไอ้ไข่) หรือที่นิยมเรียกกันว่า วัดเจดีย์ไอ้ไข่  ตั้งอยู่ ณ ตำบลฉลอง อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ชื่อวัด "ไอ้ไข่" มาจากชื่อของเด็กชายที่ได้ติดตามหลวงปู่ทวด ซึ่งกำลังเดินทางจากสงขลาไปยังกรุงศรีอยุธยา
ประวัติและตำนาน

ย้อนกลับไปยังสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย หลวงพ่อทวดพระเถระ ผู้เปี่ยมด้วยญาณบารมี ได้เดินทางไปยังกรุงศรีอยุธยา ในการนั้นท่านได้นำพา เด็กชายผู้หนึ่ง อายุราว 9 ถึง 10 ขวบมาด้วย หมายใจให้คอยปรนนิบัติรับใช้ เมื่อเดินทางมาถึงยังฐานถิ่นวัดเจดีย์ ก็หยุดรั้งรอหมายพบเจอสหธรรมิกครั้งศึกษาพระธรรม ยังเมืองนครศรีธรรมราช นามว่า ขรัวทอง ผู้เป็นสมภารวัด หมายสนทนาพาที ด้วยจิตอันเป็นไมตรีต่อกัน ดังมีหลักฐานนามถิ่นโพธิ์เสด็จ ไว้เป็นประจักษ์พยานว่ากาลหนึ่ง พระโพธิญาณ (หลวงพ่อทวด) ได้เดินทางมายังธรรมสถานแห่งนี้
ด้วยญาณแห่งพระผู้มีบารมี จึงรับรู้ได้ว่าในภายภาคหน้า สถานที่แห่งนี้จะเป็นหลักสำคัญแห่งพระพุทธศาสนา จึงบอกเด็กชายผู้คอยติดตามว่า
"เจ้าจงอยู่ที่นี่เถิด จะก่อเกิดผลดีศรีสดใสในภายภาคหน้านั้นต่อไป จะเป็นหลักชัยในทางธรรม"
เด็กชายรับปากพระอาจารย์ แล้วตั้งสัตย์ปฏิญาณตามพระอาจารย์สั่ง หลวงพ่อทวด จึงฝากเด็กชายไว้กับ ขรัวทอง เด็กชายกลายเป็นเด็กวัดเจดีย์ คอยอยู่รับใช้สมภาร และดูแลวัดเจดีย์
ดังในตำนานเมืองนครศรีธรรมราช ได้กล่าวถึง เหตุการณ์ครั้นเจ้าพระยาคืนเมืองมีท้องตรามายังเมือง "อลอง" (ตำบลฉลอง ในปัจจุบัน) มีบันทึกว่า
"...มาถึงเมืองอลอง แวะพักหนึ่งคืน นมัสการสมภารทอง มีศิษย์เกะกะชื่อไอ้ไข่เด็กวัด..."
แต่ถึงจะเป็นเด็กเกะกะซุกซนแต่เด็กชายก็เปี่ยมด้วยอานุภาพพิเศษ แปลกแตกต่างจากเด็กทั่วไป ชอบช่วยเหลือผู้คน หากใครมีปัญหาที่หมดปัญญาจะแก้ไข จะต้องมาออกปาก (ไหว้วาน) ทุกคราไป จึงไม่มีใครเกลียดชังถึงจะซุกซนเกเร ด้วยเป็นเด็กที่จริงจังทั้งวาจา และจิตใจ รับปากใครแล้วเป็นต้องทำให้ได้ ถึงจะเป็นอันตรายก็ตาม ว่ากันว่าควายตัวไหนพยศ หากเด็กวัดจับหางติดจะไม่ปล่อยเป็นเด็ดขาด ถึงควายจะวิ่งอย่างไร จนควายตัวนั้นต้องละพยศหมดฤทธิ์
เมื่อเวลาล่วงผ่านไป ด้วยจิตอันแสดงถึงอานุภาพพิเศษ ก็รับรู้ได้ว่าพระอาจารย์ (หลวงพ่อทวด) กำลังจะเดินทางกลับจากกรุงศรีอยุธยา ด้วยกลัวว่าหากพระอาจารย์กลับมาถึง จะนำพาตนกลับสู่ถิ่นฐานที่จากมา ด้วยคำสั่งของพระอาจารย์ ที่สั่งให้เฝ้าและดูแลรักษาวัดเจดีย์ และด้วยสัจจะวาจาที่ให้ไว้ เด็กชายจึงเดินลงสระน้ำภายในวัด เป็นการปลดชีวิตตัวเอง ตามภาษาทางศาสตร์ เรียก การเสด็จ หมายสละร่างเหลือไว้แต่ดวงวิญญาณ ไว้คอยปกปักษ์รักษาวัดเจดีย์ สืบมาจนกระทั่งถึงปัจจุบัน