stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยเวสต์ออฟอิงแลนด์
ตราสัญลักษณ์

มหาวิทยาลัยได้รับพระราชทานตราอาร์มซึ่งออกแบบโดยสำนักมุรธาธรแห่งสหราชอาณาจักร (College of Arms) ประกอบด้วยโล่ขอบสีขาว แบ่งเป็นสองซีกด้วยเส้นสลับฟันปลาเป็นสำคัญหมายถึงแม่น้ำเอวอนและแม่น้ำเซเวิร์น ซีกซ้ายพื้นสีดำ มีกุญแจไขว้กัน ซีกขวาพื้นสีแดง มีพระมหามงกุฎสีเงิน 3 องค์ วางเรียงจากบนลงล่าง โล่นี้ตกทอดมาจากวิทยาลัยเซนต์มัทเทียส ที่เหนือโล่เป็นหมวกเกราะพร้อมพู่ เหนือหมวกเกราะขึ้นไปเป็นใบเรือและเสากระโดง แทนต้นกำเนิดของมหาวิทยาลัยที่แต่เดิมมาจากวิทยาลัยพาณิชยนาวี บนยอดเสาเป็นกระบะมีเปลวเพลิง แทนความโชติช่วงและความปรารถนาที่จะศึกษาเล่าเรียน ด้านซ้ายและขวาของตราเป็นม้าเขาเดียว (ยูนิคอร์น)และกวางหางปลาตามลำดับ ที่ไหล่หน้ามีวงกลมและเส้นหยักเป็นสัญลักษณ์ของการเรียนรู้ ขาหน้าข้างหนึ่งถือโล่ไว้ อีกข้างถือต้นแอปเปิล อันเป็นต้นไม้แห่งวิชาการ และที่คอมีจุลมงกุฎสวมครอบไว้ แทนพระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ ซึ่งขึ้นครองราชย์ที่บาธ ใกล้ ๆ กับเมืองบริสตอล ทั้งม้าและกวางนำมาจากตราประจำเทศมณฑลบริสตอล และตราประจำเทศมณฑลเอวอนเดิม ด้านใต้ตราเป็นแพรแถบจารึกภาษิตของมหาวิทยาลัย
แหล่งข้อมูลอื่น

University of West of England website
UWE Research Repository เก็บถาวร 2011-08-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วิทยาเขตเฟรนเชย์ ซึ่งเป็นวิทยาเขตหลัก
ระบบขนส่งมวลชนเจนไน

ระบบขนส่งมวลชนเจนไน ดำเนินการโดยบริษัทรถไฟอินเดียใต้ เป็นเส้นทางรถไฟฟ้ายกระดับแห่งแรกในประเทศอินเดีย แนวเส้นทางเริ่มจากหาดเจนไน สิ้นสุดที่ Velachery ระยะทาง 19.34 km (12.02 mi) จำนวน 17 สถานี ผู้โดยสารรายวัน 76,800 คน
เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1995 และได้ทำการก่อสร้างส่วนต่อขยายในปี ค.ศ. 2004 และ 2007
สถานี

| # | สถานี | สถานี | ระยะทางจากสถานีแรก (กิโลเมตร) | เปิดให้บริการ | การเชื่อมต่อ | รูปแบบ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | สถานีหาดเจนไน | சென்னை கடற்கரை | 0 | 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995 | รถไฟชานเมือง | ระดับดิน |
| 2 | สถานีเจนไนฟอร์ต | சென்னை கோட்டை | 1.70 | 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995 | รถไฟชานเมือง | ระดับดิน |
| 3 | สถานีสวนเจนไน | பூங்கா நகர் | 2.54 | 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995 | รถไฟชานเมือง | ระดับดิน |
| 4 | สถานีรถไฟ Chintadripet | சிந்தாதிரிப்பேட்டை | 3.43 | 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995 |  | ยกระดับ |
| 5 | สถานีรถไฟ Chepauk | சேப்பாக்கம் | 5 | 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995 |  | ยกระดับ |
| 6 | สถานีรถไฟ Thiruvallikeni (Triplicane) | திருவல்லிக்கேணி | 5.74 | 19 ตุลาคม ค.ศ. 1997 |  | ยกระดับ |
| 7 | สถานีรถไฟไลจ์เฮาส์ | கலங்கரை விளக்கம் | 6.95 | 19 ตุลาคม ค.ศ. 1997 |  | ยกระดับ |
| * | สถานีรถไฟ Mundakanniamman Koil | முண்டக்கண்ணியம்மன் கோவில் | 7.925 | ไม่เปิด |  | ยกระดับ |
| 8 | สถานีรถไฟ Thirumayilai (Mylapore) | திருமயிலை | 8.66 | 19 ตุลาคม ค.ศ. 1997 |  | ยกระดับ |
| 9 | สถานีรถไฟ Mandaveli | மந்தைவெளி | 9.699 | 26 มกราคม ค.ศ. 2004 |  | ยกระดับ |
| 10 | สถานีรถไฟถนนเขียว | கிரீன்வேஸ் சாலை | 11.02 | 26 มกราคม ค.ศ. 2004 |  | ยกระดับ |
| 11 | สถานีรถไฟ Kotturpuram | கோட்டூர்புரம் | 11.892 | 26 มกราคม ค.ศ. 2004 |  | ยกระดับ |
| 12 | สถานีรถไฟ Kasturba Nagar | கஸ்தூரிபாய் நகர் | 12.824 | 26 มกราคม ค.ศ. 2004 |  | ยกระดับ |
| 13 | สถานีรถไฟ Indira Nagar | இந்திரா நகர் | 13.796 | 26 มกราคม ค.ศ. 2004 |  | ยกระดับ |
| 14 | สถานีรถไฟ Thiruvanmiyur | திருவான்மியூர் | 14.655 | 26 มกราคม ค.ศ. 2004 |  | ยกระดับ |
| 15 | สถานีรถไฟ Taramani | தரமணி | 16.57 | 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 |  | ยกระดับ |
| 16 | สถานีรถไฟ Perungudi | பெருங்குடி | 17.713 | 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 |  | ยกระดับ |
| 17 | สถานีรถไฟ Velachery | வேளச்சேரி | 19.34 | 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 |  | ระดับดิน |
ล้อขับเคลื่อน

ระบบขนส่งมวลชนเจนไน ใช้รถไฟฟ้า 2 ชนิด คือ แบบ 6 คัน และแบบ 9 คันต่อขบวน วิ่งบนรางบรอดเกจ และรับไฟฟ้าโดยใช้ระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว ผลิตโดย Integral Coach Factory
ดูเพิ่ม

ระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูงในประเทศอินเดีย
รถไฟชานเมืองเจนไน
รถไฟใต้ดินเจนไน
การคมนาคมในเจนไน
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Timetable of MRTS, Chennai
| ด ค กระบบขนส่งมวลชนเจนไน |
| --- | --- |
สถานี:  หาดเจนไน  เจนไนฟอร์ต  สวนเจนไน  Chintadripet  Chepauk  Thiruvallikeni  ไลจ์เฮาส์  Mundakanniamman Koil  Thirumayilai  Mandaveli  ถนนเขียว  Kotturpuram  Kasturba Nagar  Indira Nagar  Thiruvanmiyur  Taramani  Perungudi  Velachery 
ด้านข้างตัวรถ
ราชวงศ์ที่ยี่สิบแปดแห่งอียิปต์

ราชวงศ์ที่ยี่สิบแปดแห่งอียิปต์ มักจะจัดเป็นราชวงศ์ลำดับที่สามในสมัยยุคปลายตามประวัติศาสตร์อียิปต์โบราณ ราชวงศ์ที่ยี่สิบแปดปกครองอยู่ในช่วงตั้งแต่ 404 ถึง 398 ปีก่อนคริสตกาล และประกอบด้วยฟาโรห์เพียงพระองค์เดียวนามว่า อไมร์เตอุส (อเมนอิร์ดิส) หรือที่รู้จักในพระนาม พซัมเตกที่ 5 หรือ พซัมเมติคัสที่ 5 โดยฟาโรห์อไมร์เตอุสน่าจะเป็นหลานชายของอไมร์เตอุสแห่งซาอิส ซึ่งเป็นผู้นำการก่อกบฏต่อผู้ปกครองท้องถิ่นที่ขึ้นกับจักรวรรดิอะคีเมนิด นามว่า อะเคเมเนส ในช่วงระหว่าง 465 – 463 ปีก่อนคริสตกาลกับผู้ปกครองกบฏนามว่า อินารัส ผู้ซึ่งเป็นพระราชนัดดาของฟาโรห์พซัมเตกที่ 3
ประวัติราชวงศ์

ราว 411 ปีก่อนคริสตกาล ฟาโรห์อไมร์เตอุส ซึ่งเป็นชาวอียิปต์พื้นเมืองได้ทรงก่อกบฏต่อกษัตริย์ดาริอุสที่ 2 ซึ่งเป็นกษัตริย์แห่งจักรวรรดิอะคีเมนิด และเป็นฟาโรห์พระองค์สุดท้ายจากราชวงศ์ที่ยี่สิบเจ็ดแห่งอียิปต์ ฟาโรห์อไมร์เตอุสทรงประสบความสำเร็จในการขับไล่ชาวเปอร์เซียออกจากเมืองเมมฟิสใน 405 ปีก่อนคริสตกาลด้วยความช่วยเหลือจากทหารรับจ้างชาวครีต และใน 404 ปีก่อนคริสตกาล หลังจากการเสด็จสวรรคตของกษัตริย์ดาริอุส ฟาโรห์อไมร์เตอุสทรงได้ประกาศตนว่าเป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์ ถึงแม้ว่ากษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 2 ผู้ซึ่งเป็นองค์รัชทายาทของกษัตริย์ดาริอัส ในฐานะกษัตริย์แห่งเปอร์เซียพยายามที่จะนำกองทัพเพื่อเข้ายึดอียิปต์กลับ แต่พระองค์กลับไม่สามารถทำได้เนื่องจากปัญหาทางการเมืองกับไซรัส ผู้เยาว์ ซึ่งเป็นพระอนุชาของพระองค์ และสิ่งนี้ส่งผลให้ฟาโรห์อไมร์เตอุสมีอำนาจมากขึ้นสำหรับปกครองเหนือดินแดนอียิปต์
ไม่ค่อยทราบเกี่ยวกับรัชสมัยของ ฟาโรห์อไมร์เตอุส และไม่พบอนุเสาวรีย์จากราชวงศ์นี้เลย
ใน 398 ปีก่อนคริสตกาล  ฟาโรห์อไมร์เตอุสทรงถูกโค่นล้มพระราชบัลลังก์และทรงถูกสำเร็จโทษโดยฟาโรห์เนฟอาอารุดที่ 1 จึงเป็นจุดสิ้นสุดการปกครองของราชวงศ์ที่ยี่สิบแปดแห่งอียิปต์ และเป็นจุดเริ่มต้นการปกครองของราชวงศ์ที่ยี่สิบเก้าแห่งอียิปต์
รายพระนามฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่ยี่สิบแปด

บทความหลัก: รายพระนามฟาโรห์
| พระนาม | คาร์ทูช | รัชสมัย | พระนามครองราชบัลลังก์ | คำอธิบาย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อไมร์เตอุส / พซัมเตกที่ 5 / พซัมเมติคัสที่ 5 |  | 404 -398 ปีก่อนคริสตกาล |  | ทรงเป็นผู้สถาปนาราชวงศ์ที่ยี่สิบแปดแห่งอียิปต์ |
แหล่งข้อมูล

* O. Perdu, 'Saites and Persians (664-332),' in A.B. Lloyd (ed.), ''A Companion to Ancient Egypt'' (Chichester, 2010), 140-58 (at 153-7).
* J.D. Ray, 'Egypt: Dependence and Independence (425-343 B.C.)', in ''Achaemenid History 1'' (Leiden, 1987), 79-95.
มิสทัวริซึมควีนอินเตอร์เนชันแนล 2011

| มิสทัวริซึมควีนอินเตอร์เนชันแนล 2011 |
| --- | --- |
วันที่: 27 ธันวาคม พ.ศ. 2014
สถานที่จัด: Qujiang International Exhibition Centre, ซีอาน, ประเทศจีน
เข้าร่วมประกวด: 92
ผ่านเข้ารอบ: 20
ถอนตัว: แอลจีเรีย บาฮามาส คอสตาริก้า แกมเบีย กัวเตมาลา ฮาวาย เคนยา มาลาวี เปรู เปอร์โตริโก เอสวาตีนี ทาจิกิสถาน เวลส์
ผู้ชนะเลิศ: กันตพัฒน์ พีรดาชัยนรินท์  ไทย
นางงามมิตรภาพ: Delaney Holley  แคนาดา
ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม: Stephanie Paulette González  ปานามา
ขวัญใจช่างภาพ: Kris Tiffany Janson  ฟิลิปปินส์
← 20092013 →
มิสทัวริซึมควีนอินเตอร์เนชันแนล 2011, ครั้งที่ 12 จัดขึ้นในวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2014 ที่Qujiang International Exhibition Centre, ซีอาน, ประเทศจีนผู้เข้าร่วมแข่งขัน 92 รายจากทั่วโลกเข้าร่วมการแข่งขันเพื่อสร้างมงกุฎที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์การประกวดผู้ชนะในปีนี้คือ กันตพัฒน์ พีรดาชัยนรินท์ จากประเทศไทย นี่เป็นครั้งแรกที่ประเทศไทยได้รับรางวัล มิสทัวริซึมควีนอินเตอร์เนชันแนล
ผลการประกวด > ตำแหน่งสำคัญ

| ผลการประกวด | ผลการประกวด | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- | --- |
| มิสทัวริซึมควีนอินเตอร์เนชันแนล 2011 | มิสทัวริซึมควีนอินเตอร์เนชันแนล 2011 |   ไทย - Kantapat Peeradachinarin |
| รองอันดับ 1 | รองอันดับ 1 |   เฟร์นันดูจีนอโรนยา - Jeanine Cristiane de Castro |
| รองอันดับ 2 | รองอันดับ 2 |   เบลารุส - Mariya Ovechkina |
| รองอันดับ 3 | รองอันดับ 3 |   จีน (ภาคเหนือ) - Wang Lu |
| รองอันดับ 4 | รองอันดับ 4 |   แทนซาเนีย - Nelly Alkexandra Kamwelu |
| 10 คนสุดท้าย | 10 คนสุดท้าย |   อินเดีย - Preet Singh Rakul   แคนาดา - Ava Ferdowsmakan   นามิเบีย - Antonia Shinana   โบลิเวีย - Dominique Peltier   โปรตุเกสL - Morgana Nogueira |
| 15 คนสุดท้าย | 15 คนสุดท้าย |   บราซิล - Livia da Silva Nepomuceno   รัสเซีย - Tatyana Guseva   ศรีลังกา - Pushpika Sandamali De Silva   กัวเดอลุป - Erika Aly   เวียดนาม - Le Huynh Thuy Ngan § |
| คอนติเนนทอลควีน |  อเมริกา  โอเชียเนีย  แอฟริกา  ยุโรป  เอเชีย |   เวเนซุเอลา - Maria Jose Brito Marcano   ออสเตรเลีย - Brooke Jessica Nash   แอฟริกาใต้ - Donique Leonard   เช็กเกีย - Kristyna Jecmenova   จีน (ภาคใต้) - Shen Chanjuan |
§ มิสอินเทอร์เน็ต
คอนติเนนทอลควีน

| ทวีป | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอฟริกาใต้ - Donique Leonard
รองอันดับ 1:   ไนจีเรีย - Obioma Isiwu
รองอันดับ 2:   ซิมบับเว - Rumbidzai Mudzengerere
อเมริกา:   เวเนซุเอลา - Maria Jose Brito Marcano
รองอันดับ 1:   โคลอมเบีย - Silvana Lepesqueur
รองอันดับ 2:   นิการากัว - Claudia Alejandra Trejos Gadea
เอเชีย:   จีน (ภาคใต้) - Shen Chanjuan
รองอันดับ 1:   อินโดนีเซีย - Ratna Mariana
รองอันดับ 2:   ไต้หวัน - Cindy Chen Huei-chun
ยุโรป:   เช็กเกีย - Kristyna Jecmenova
รองอันดับ 1:   เดนมาร์ก - Belinda S. Jensen
รองอันดับ 2:   กรีซ - Paraskevi Antonopoulou
โอเชียเนีย:   ออสเตรเลีย - Brooke Jessica Nash
รางวัลพิเศษ > มิสอินเทอร์เน็ต

| ผลการประกวด | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
ผู้ชนะ:   เวียดนาม - Le Huynh Thuy Ngan
รองอันดับ 1:   ฟิลิปปินส์ - Isabella Angela Catipunan Manjon
รองอันดับ 2:   ไทย - Kantapat Peeradachinarin
รองอันดับ 3:   ออสเตรเลีย - Brooke Jessica Nash
รองอันดับ 4:   แทนซาเนีย - Nelly Alkexandra Kamwelu
| ผลการประกวด | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
Miss Bikini of the World:   เบลารุส - Mariya Ovechkina
Miss Friendship:   เอกวาดอร์ - Mónica Gabriela Armas Morán
Miss Photogenic:   แคนาดา - Ava Ferdowsmakan
Best National Costume:   ศรีลังกา - Pushpika Sandamali De Silva
Best in Evening Gown:   สาธารณรัฐโดมินิกัน - Carlina Duran
Miss Talent:   กัวเดอลุป - Erika Aly
Miss Press Princess:   คาซัคสถาน - Indira Zhussupova
Miss Charm:   โปแลนด์ - Amanda Warecka
Miss Personality:   เนปาล - Samriddhi Rai
Miss Charity:   ฟิลิปปินส์ - Isabella Angela Catipunan Manjon
Miss Elegant:   คีร์กีซสถาน - Marina Kliug
Best Smile:   สโลวาเกีย - Jana Mrazova
ผู้เข้าประกวด

92  ผู้เข้าร่วมการแข่งขันใน มิสทัวริซึมควีนอินเตอร์เนชันแนล 2011.
| ประเทศ/ดินแดน | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
 แอลเบเนีย: Enxhi Kryeziu
 อาร์มีเนีย: Ani Aghvanyan
 อาเซอร์ไบจาน: Irada Balakhanova
 ออสเตรเลีย: Brooke Jessica Nash
 บาหลี: Natasha Sutadisastra
 บาวาเรีย: Sonja Koch
 เบลารุส: Mariya Ovechkina
 เบลเยียม: Jolien de Neve
 โบลิเวีย: Dominique Peltier
 บอร์เนียว: Marlene Lim Hui Nee
 บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา: Ira Petranovic
 บราซิล: Livia da Silva Nepomuceno
 บัลแกเรีย: Melisa Bachvarova
 บัลแกเรีย: Melisa Bachvarova
 แคเมอรูน: Marguerite Marie Ava
 แคนาดา: Ava Ferdowsmakan
 จีน (ภาคใต้): Shen Chanjuan
 จีน (ภาคเหนือ): Wang Lu
 โคลอมเบีย: Silvana Lepesqueur
 ไครเมีย: Yekaterina Grigorenko
 คิวบา: Rosely Prieto
 กูราเซา: Germone de Lima
 เช็กเกีย: Kristyna Jecmenova
 เดนมาร์ก: Belinda S. Jensen
 สาธารณรัฐโดมินิกัน: Carlina Duran
 เอกวาดอร์: Mónica Gabriela Armas Morán
 เอลซัลวาดอร์: Fátima Yolanda Mauricio Mangandi
 เอสโตเนีย: Janela Peterson
 เอธิโอเปีย: Helen Tefera Lemma
 ฟินแลนด์: Katja Heleena Palonen
 จอร์เจีย: Teona Lagvilava
 เยอรมนี: Michelle Goldermann
 กานา: Charlotte Sika Quagurine
 กรีซ: Paraskevi Antonopoulou
 กัวเดอลุป: Erika Aly
 กินี: Bintougbe Fofana
 ฮอนดูรัส: Shirley Nicole Velásquez Morales
 อินเดีย: Preet Singh Rakul
 อินโดนีเซีย: Ratna Mariana
 ญี่ปุ่น: Shizuka Homma
 คาซัคสถาน: Indira Zhussupova
 เกาหลีใต้: Na Hyun-jung
 คอซอวอ : Franceska Jacaj
 คีร์กีซสถาน: Marina Kliug
 ลัตเวีย: Eva Antonova
 ลิทัวเนีย: Indra Braslauskaite
 มาเก๊า: Sharon Lau Sut Wan
 มาซิโดเนียเหนือ: Nadica Chaushevska
 มาเลเซีย: Winnie Chan Wai Ling
 เม็กซิโก: Karla Paulina Gutierrez Garcia
 มอลโดวา: Inga Ojog
 มองโกเลีย: Solongo Daraa
 มอนเตเนโกร: Andrea Radonjic
 นามิเบีย: Antonia Shinana
 เนปาล: Samriddhi Rai
 เนเธอร์แลนด์: Janniebe Anne Vlashof
 นิวซีแลนด์: Alexandra Grace Scott
 นิการากัว: Claudia Alejandra Trejos Gadea
 ไนจีเรีย: Obioma Isiwu
 ปากีสถาน: Asma Zernab Waheed
 ปานามา: María Laura Espil
 ปารากวัย: Monica Mariani Pascualotto
 ฟิลิปปินส์: Isabella Angela Catipunan Manjon
 เฟร์นันดูจีนอโรนยา: Jeanine Cristiane de Castro
 ภูเก็ต: Suchaya Ruangsri
 โปแลนด์: Amanda Warecka
 โปรตุเกส: Morgana Nogueira
 โรมาเนีย: Claudia Dragoi
 รัสเซีย: Tatyana Guseva
 เซอร์เบีย: Nevena Lazovic
 ไซบีเรีย: Yekaterina Dobryshkina
 สิงคโปร์: Jacelyn Lim Sing Hui
 สโลวาเกีย: Jana Mrazova
 โซชี: Olesya Shevchenko
 แอฟริกาใต้: Donique Leonard
 ศรีลังกา: Pushpika Sandamali De Silva
 ไต้หวัน: Cindy Chen Huei-chun
 แทนซาเนีย: Nelly Alkexandra Kamwelu
 ตาตาร์สถาน: Yekaterina Tregubova
 ไทย: Kantapat Peeradachinarin
 ตุรกี: Berna Batur
 เติร์กเมนิสถาน: Leysan Salakhova
 ยูกันดา: Stella Amito
 ยูเครน: Olena Melnikova
 อุรุกวัย: Maria Alejandra Gabrielli Scarrone
 สหรัฐ: Liannet Batista
 อุซเบกิสถาน: Kseniya Samoilova
 เวเนซุเอลา: Maria Jose Brito Marcano
 เวียดนาม: Le Huynh Thuy Ngan
 แซมเบีย: Sthabiso Mteliso
 ซิมบับเว: Rumbidzai Mudzengerere
ดูเพิ่ม

มิสทัวริซึมควีนอินเตอร์เนชันแนล
รหัสเที่ยวบิน

รหัสเที่ยวบินบน ป้ายแสดงผลแบบพับ ภายในสนามบินแฟรงเฟิร์ต
รหัสเที่ยวบิน (อังกฤษ: flight number) ประกอบไปด้วยรหัสของสายการบินและเลขเที่ยวบิน เพื่อที่จะแสดงถึงเที่ยวบินนั้นโดยเฉพาะ รหัสเที่ยวบินไม่ควรที่จะเกี่ยวข้องกับ รหัสประจำเครื่องบินใช้เป็นสัญญาณเรียกขานในการบิน ในรหัสเที่ยวบินหนึ่งอาจบินหลายเที่ยวบินในหนึ่งวัน และรหัสเที่ยวบินหนึ่งอาจใช้กับเครื่องบินหลายลำ
หลักการในการตั้งรหัสเที่ยวบิน

ในการตั้งรหัสเที่ยวบินมีใช้หลายรูปแบบ ในบางสายการบิน เส้นทางที่เดินทางไปทิศตะวันออกและทิศเหนือตั้งรหัสเที่ยวบินเป็นเลขคู่ และเส้นทางไปทิศตะวันตกและทิศใต้ตั้งรหัสเที่ยวบินเป็นเลขคี่ ในขณะที่บางสายการบินใช้เลขคี่สำหรับเส้นทางที่ออกจากศูนย์กลางการบิน และเลขคู่ถัดไปสำหรับเส้นทางที่บินกลับในเส้นทางเดียวกัน ในเส้นทางที่มีการบินหลายเที่ยวบินต่อวัน เลขเที่ยวบินจะเพิ่มขึ้นเฉพาะในวันเดียวกัน เช่น เที่ยวบินจากจุด ก ไป จุด ข ใช้รหัสเที่ยวบิน 101 เส้นทางจาก จุด ข ไป จุด ก จะใช้รหัสเที่ยวบิน 102 เที่ยวบินไป-กลับ ถัดไปที่บินในเส้นทางเดียวกัน จะใช้รหัสเที่ยวบิน 103 และ 104
จำนวนหลักของรหัสเที่ยวบิน

รหัสเที่ยวบินที่น้อยกว่า 3 หลัก ส่วนใหญ่จะเป็นเที่ยวบินระยะไกลหรือเที่ยวบินพิเศษ เที่ยวบินที่ 1 โดยมากจะเป็น "เรือธง" ของการให้บริการ เช่น บริติชแอร์เวย์ เที่ยวบินที่ BA 1 เป็นเที่ยวบิน ที่ออกในตอนเช้า ในเส้นทาง ลอนดอน (ท่าอากาศยานลอนดอนซิตี)-แชนนอน (ท่าอากาศยานแชนนอน)-นครนิวยอร์ก (ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี) แอร์นิวซีแลนด์ เที่ยวบินที่ NZ 1 เป็นเที่ยวบินที่ให้บริการจาก ลอนดอน (ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์) สู่ ออกแลนด์ (ท่าอากาศยานนานาชาติออกแลนด์) ผ่าน ลอสแอนเจลิส (ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส) ควอนตัส เที่ยวบินที่ QF 1 เรียกว่า Kangaroo Route บินจาก ซิดนีย์ (ท่าอากาศยานนานาชาติคิงส์ฟอร์ดสมิธ) ผ่าน ดูไบ (ท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ) สู่ ลอนดอน (ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์) อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ AA 1 บินทุกวันจาก นครนิวยอร์ก (ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี) สู่ ลอสแอนเจลิส (ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส) และ แอล อัล อิสราเอลแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ LY 1 บินทุกวันจาก เทลอาวีฟ (ท่าอากาศยานนานาชาติเบนกูเรียน ) สู่ นครนิวยอร์ก (ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี) รหัสเที่ยวบินสี่หลัก ในช่วง 3000 ถึง 5999 โดยมากจะเป็นเที่ยวบินพันธมิตรในระดับภูมิภาค และ รหัสเที่ยวบินที่มากกว่า 6000 ปกติจะเป็นเที่ยวบินที่มีข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกัน รวมถึงในรถไฟความเร็วสูงด้วย
เช่นเดียวกันเที่ยวบินที่ใช้รหัสเที่ยวบินมากกว่า 9000 มักจะเป็นเที่ยวบินที่บินโดยไม่มีผู้โดยสาร เที่ยวบินที่อยู่ระหว่างการนำไปซ่อมบำรุง เที่ยวบินที่เดินทางจากสนามบินหนึ่งไปอีกสนามบินหนึ่งเพื่อเริ่มต้นเที่ยวบินเชิงพาณิชย์ต่อไป เที่ยวบินที่รหัสเที่ยวบินขึ้นต้นด้วย 8 มักเป็นเที่ยวบินเหมาลำ แต่โดยมากจะขึ้นอยู่กับสายการบิน
การเปลี่ยนรหัสเที่ยวบิน

รหัสเที่ยวบินจะมีการเปลี่ยนเมื่อเกิดอุบัติเหตุที่ร้ายแรง เช่น เหตุการณ์ชนของ การบินไทย เที่ยวบินที่ 311 การบินไทยเปลี่ยนรหัสเที่ยวบินในเส้นทางเดียวกันเป็น 319 เช่นเดียวกับ อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 ซึ่งบินจากท่าอากาศยานนานาชาติวอชิงตัน ดัลเลส ที่ วอชิงตัน ดี.ซี. สู่ ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส เปลี่ยนรหัสเที่ยวบินเป็น 149 หลังเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 เที่ยวบินล่าสุดที่มีการเปลี่ยนรหัสเที่ยวบินคือ แอโรฟลอต เที่ยวบินที่ 1492 โดยเปลี่ยนรหัสเที่ยวบินเป็น 1316
↑  https://www.mvestnik.ru/newslent/aeroflot-smenil-nomer-moskovskogo-rejsa-posle-katastrofy-v-sheremetevo/
รหัสไปรษณีย์

รหัสไปรษณีย์ เป็นรหัสที่ทางไปรษณีย์ใช้ในการคัดแยกจดหมายเพื่อความสะดวกรวดเร็ว ซึ่งปลายทางแต่ละพื้นที่จะมีการกำหนดรหัสแตกต่างกัน รหัสที่ใช้จะแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ สหรัฐอเมริกาจะใช้ตัวอักษรย่อของรัฐสองตัวตามด้วยตัวเลขห้าหลัก เช่น CA 90210 ที่เรียกว่า ZIP code ส่วนประเทศไทยใช้ตัวเลข 5 หลัก ชาติแรกที่ใช้รหัสไปรษณีย์คือประเทศเยอรมนี เมื่อคริสต์ทศวรรษ 1960
รหัสไปรษณีย์ของประเทศไทย

รหัสไปรษณีย์ของไทย เริ่มใช้งานในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 ประกอบไปด้วยตัวเลขห้าหลัก โดย
หลักแรกแทนภูมิภาค เช่น 1 แทนภาคกลางตอนล่าง 2 แทนภาคตะวันออก เป็นต้น
เลขหลักที่สองแทนจังหวัดในภูมิภาคนั้น จะมียกเว้นก็กรุงเทพมหานครและสมุทรปราการที่ใช้เลข 0 เหมือนกัน
หลักที่สามและสี่แทนท้องที่ (ซึ่งมักเป็นอำเภอ) ที่มีไปรษณีย์รับผิดชอบในการนำจดหมายไปส่งยังบ้าน
หลักสุดท้ายคือรหัสของที่ทำการไปรษณีย์ในท้องที่นั้น ๆ
ตัวอย่างเช่น 10100 รหัสไปรษณีย์ของเขตป้อมปราบศัตรูพ่ายและสัมพันธวงศ์ ตัวแรกเป็น 1 หมายถึงภาคกลางตอนล่าง ถัดมา 0 คือกรุงเทพมหานครและสมุทรปราการ ถัดมา 10 แทนเขตป้อมปราบศัตรูพ่ายและสัมพันธวงศ์ ส่วน 0 ตัวสุดท้ายแทนที่ทำการไปรษณีย์พลับพลาไชย ซึ่งมีบุรุษไปรษณีย์นำจดหมายไปส่งถึงบ้านในเขตป้อมปราบศัตรูพ่ายและสัมพันธวงศ์ เรียกไปรษณีย์ดังกล่าวว่าที่ทำการไปรษณีย์รับจ่าย ส่วน 10101 เป็นรหัสไปรษณีย์ของที่ทำการไปรษณีย์ป้อมปราบ ซึ่งอยู่ในท้องที่เดียวกัน ไปรษณีย์ป้อมปราบเป็นที่ทำการไปรษณีย์รับฝาก กล่าวคือเปิดให้บริการรับจดหมายอย่างเดียว ไม่มีการนำจดหมายไปส่งตามบ้าน ดังนั้นในการจ่าหน้าจดหมายถึงผู้รับในเขตทั้งสองตามปกติจะใช้รหัส 10100 แต่จะใช้รหัส 10101 แทนก็ต่อเมื่อต้องการส่งไปยังตู้ไปรษณีย์ หรือเจ้าหน้าที่ที่ทำงานอยู่ที่ที่ทำการไปรษณีย์ป้อมปราบ
รหัสไปรษณีย์ไทย ซึ่งครอบคลุมทั่วประเทศ ใช้แทนระบบ แขวงไปรษณีย์ ซึ่งริเริ่มในช่วง พ.ศ. 2499-2509 ซึ่งใช้เฉพาะภายในกรุงเทพโดยแบ่งพื้นที่ออกเป็น 29 แขวงไปรษณีย์ ได้แก่ แขวงไปรษณีย์กรุงเทพ 1 ไปจนถึง กรุงเทพ 29 ซึ่งสามารถย่นระยะเวลาในการส่งจดหมายภายในกรุงเทพ จาก 3-4 วันเหลือเพียง 1-2 วัน
ดูเพิ่ม

รหัสไปรษณีย์ทั่วประเทศไทยเรียงตามจังหวัด
แหล่งข้อมูลอื่น

ค้นหารหัสไปรษณีย์จากเว็บไปรษณีย์ไทย
ยศทหารและตำรวจชิลี

ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหารของกองทัพชิลี
ประทวน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |



| ยศ |  กองทัพบก |  กองทัพเรือ |  กองทัพอากาศ |  ตำรวจทหารแห่งชาติ |  ทหารตำรวจแห่งชาติ |  |
| Suboficial Mayor |  พันจ่า Suboficial Mayor |  พันจ่า Suboficial Mayor o Condestable |  พันจ่าอากาศ Suboficial Mayor |  พันจ่าตำรวจ Suboficial Mayor |  พัจ่า Suboficial Mayor |  |
| Suboficial |  จ่าสิบเอก Suboficial |  พันจ่าเอก Suboficial |  พันจ่าอากาศเอก Suboficial |  จ่าสิบตำรวจเอก Suboficial |  จ่าสิบเอก Suboficial |  |
|  |  จ่าสิบโท Sargento 1° |  พันจ่าโท Sargento 1° |  พันจ่าอากาศโท Sargento 1° |  จ่าสิบตำรวจโท Sargento 1° |  จ่าสิบโท Sargento 1° |  |
| Clase |  จ่าสิบตรี Sargento 2° |  พันจ่าตรี Sargento 2° |  พันจ่าอากาศตรี Sargento 2° |  จ่าสิบตำรวจตรี Sargento 2° |  จ่าสิบตรี Sargento 2° |  |
|  |  สิบเอก Cabo 1° |  จ่าเอก Cabo 1° |  จ่าอากาศเอก Cabo 1° |  สิบตำรวจเอก Cabo 1° |  สิบเอก Cabo 1° |  |
|  |  สิบโท Cabo 2° |  จ่าโท Cabo 2° |  จ่าอากาศโท Cabo 2° |  สิบตำรวจโท Cabo 2° |  สิบโท Cabo 2° |  |
|  |  สิบตรี Cabo |  จ่าตรี Marinero 1º-Soldado 1º |  จ่าอากาศตรี Cabo | - |  สิบตรี Cabo |  |
| Soldados de Tropa Profesional | - | Marinero 2° / Soldado Infante de Marina | - | - |  Gendarme 1° |  |
|  | Soldado de Arma/Servicio Profesional | - | - | - |  Gendarme 2° |  |
|  |  Soldado de Tropa Profesional | Marinero | Soldado de Tropa Profesional |  Carabinero |  Gendarme |  |
| Alumnos de las Escuelas Matrices de Suboficiales |   Cabo Dragoneante | Grumete Naval o Grumete IM (grumete infante de marina) | - | - | - |  |
|  |  Soldado Dragoneante | Grumete |  Alumno | Carabinero Alumno |  Gendarme Alumno |  |
| พลทหาร | Soldado Conscripto | Marinero Conscripto Soldado Conscripto (infante de marina)/ | Soldado Conscripto | - | - |  |
ลต ฉาย

| ลต ฉาย |
| --- | --- |
เกิด: ประมาณ พ.ศ. 2463 – 2465 จังหวัดกำปงธม
เสียชีวิต: พ.ศ. 2518 ประเทศกัมพูชา
สัญชาติ: กัมพูชา
อาชีพ: บรรณาธิการหนังสือพิมพ์สามัคคีและประโยชัน แขมร์
ตำแหน่ง: นักหนังสือพิมพ์
หมายเหตุ
พี่ชายของพล พต
ลต ฉาย (Saloth Chhay) เกิดประมาณ พ.ศ. 2463 – 2465 เป็นนักการเมืองและนักหนังสือพิมพ์ฝ่ายซ้ายชาวกัมพูชา ซึ่งมีบทบาททางการเมืองในช่วง พ.ศ. 2493 จนถึงก่อนเขมรแดงครองอำนาจ เขาเป็นที่รู้จักเพราะเป็นพี่ชายของลต ซอร์หรือพล พต ซึ่งต่อมาเป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาและมีอิทธิพลทางการเมืองของกัมพูชา เชื่อกันว่าเขาถูกฆ่าตายไม่นานหลังจากพนมเปญแตกหรืออาจจะเสียชีวิตระหว่างที่ออกจากพนมเปญ
การทำงาน

ฉายเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางในเปรกซเบา จังหวัดกำปงธม ต่อมาได้เข้ามาอยู่ในพนมเปญเมื่อประมาณ พ.ศ. 2473 โดยที่ญาติของเขามีความใกล้ชิดกับกษัตริย์กัมพูชาในขณะนั้นคือพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ ฉายมีความสนใจต่อการเรียกร้องเอกราชที่สมบูรณ์ของกัมพูชา ทำให้เขาเข้าร่วมกลุ่มกองโจรกับเซิง งอกทัญเมื่อประมาณ พ.ศ. 2493 และเขาได้ติดต่อกับผู้นำกลุ่มเขมรอิสระคือพระนโรดม จันทรังสีด้วย
ฉายเป็นผู้ให้การสนับสนุนลต ซอร์ น้องชายของเขาเมื่อกลับจากปารีสเมื่อ พ.ศ. 2496 ให้เข้ามาทำงานกับพระนโรดม จันทรังสี แต่ซอร์ปฏิเสธการทำงานกับระบบเจ้าขุนมูลนาย ซอร์ได้อาศัยความสัมพันธ์ของฉายกับกลุ่มคอมมิวนิสต์ที่ต่อต้านจักรวรรดินิยม โดยฉายร่วมมือกับกลุ่มเวียดมิญที่เคลื่อนไหวตามแนวชายแดนกัมพูชาและพาน้องชายของเขาไปเข้าร่วมด้วย และซอร์ได้เข้าร่มในสมาคมเขมรอิสระในที่สุด
กัมพูชาได้รับเอกราชเมื่อพ.ศ. 2496 โดยมีพระนโรดม สีหนุเป็นผู้นำ ฉายเข้ามาเล่นการเมืองกับกรมประชาชนซึ่งเป็นองค์กรถูกกฎหมายของพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา เขาได้ร่วมกับ เซิน ฟอกโทว ทัช เฟือน และ ฮู ยวน ก่อตั้งคณะกรรมการปกป้องนโยบายเป็นกลางของพระมหากษัตริย์ ใน พ.ศ. 2498 ฉายถูกจับใน พ.ศ. 2498 หลังจากที่หนังสือพิมพ์สามัคคี (Sammaki) โจมตีข้อตกลงทางการทหารระหว่างกัมพูชากับสหรัฐอเมริกา ในช่วงหลัง พ.ศ. 2503 กรมประชาชนถูกกดดันโดยระบอบสังคมของพระนโรดม สีหนุ ฉายถูกขังคุกอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2512 แต่ถูกปล่อยตัวหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 โดยลน นล ระหว่างพ.ศ. 2514 – 2515 ฉายเป็นบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ประโยชัน แขมร์ และเข้าร่วมกับกรมประชาชนที่รื้อฟื้นขึ้นมาใหม่
เสียชีวิต

ฉายเสียชีวิตหลังจากกองทัพเขมรแดงเข้ายึดพนมเปญได้ไม่นาน กองทัพเขมรแดงได้กวาดต้อนประชาชนออกจากเมือง โดยกล่าวอ้างว่าสหรัฐอเมริกาจะมาทิ้งระเบิด เชื่อว่าฉายเสียชีวิตระหว่างการอพยพออกจากพนมเปญหรือถูกทหารเขมรแดงฆ่าตาย
ราชวงศ์ที่สามสิบแห่งอียิปต์

ราชวงศ์ที่สามสิบแห่งอียิปต์ โดยปกติแล้วจะจัดเป็นราชวงศ์ลำดับที่ห้าในช่วงยุคปลายของอียิปต์โบราณ ได้สถาปนาขึ้นหลังจากการโค่นล้มพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 เมื่อช่วง 380 ปีก่อนคริสตกาลโดยฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 และล่มสลายลงจากการรุกรานราชอาณาจักรอียิปต์โดยจักรวรรดิอะคีเมนิด ซึ่งปกครองโดยกษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 2 เมื่อช่วง 343 ปีก่อนคริสตกาล ราชวงศ์ที่สามสิบเป็นราชวงศ์สุดท้ายของอียิปต์โบราณ ภายหลังจากการเนรเทศฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 ราชอาณาจักรอียิปต์ก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ต่างชาติ