stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จอร์จ วิลเลียร์ส ดยุกที่ 2 แห่งบักกิงแฮม

| จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 2 |
| --- | --- |

เกิด: 30 มกราคม ค.ศ. 1628
อสัญกรรม: 16 เมษายน ค.ศ. 1687
บรรดาศักดิ์: ขุนนางอังกฤษ
ตำแหน่ง: รัฐบุรษ
คู่สมรส: แมรี
ขุนนางอังกฤษ - กษัตริย์อังกฤษ - ชาวอังกฤษ
จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 2 (ภาษาอังกฤษ: George Villiers, 2nd Duke of Buckingham) (30 มกราคม ค.ศ. 1628 - (16 เมษายน ค.ศ. 1687) จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 2 เป็นรัฐบุรุษชาวอังกฤษและเป็นบุตรของจอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 1 ผู้เป็นข้าราชสำนักคนโปรดของพระเจ้าเจมส์ที่ 1และพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 และ แคทเธอริน วิลเลียรส์ (Katherine Villiers, Duchess of Buckingham) เมื่อบิดาเสียชีวิตดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 2 มีอายุเพียง 4 เดือน ดยุคและฟรานซิสน้องชายจึงได้รับการเลี้ยงดูโดยพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 พร้อมกับพระราชโอรสธิดาของพระองค์เอง และได้รับการศึกษาจาก วิทยาลัยทรินิตี, มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และได้รับปริญญาโททางศิลปะในปี ค.ศ. 1642
ดูเพิ่ม

จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 1
สงครามกลางเมืองอังกฤษ
สมัยฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ
การรุกปราก

| ด ค กแนวรบด้านตะวันออก |
| --- | --- |
 ค.ศ. 1941 บาร์บารอสซา แบรสต์  เบียวิสตอค–มินสค์  ระไซนี  โบรดี  เบสซาเรเบีย  ภัยพิบัติทาลลินน์  เลนินกราด  สโมเลนสค์ครั้งที่ 1  ฮาร์คอฟครั้งที่ 1  อูมัญ  โอเดสซา  เคียฟครั้งที่ 1  เซวัสโตปอล  รอสตอฟ  มอสโก  เคียร์ช  ฟินแลนด์ ค.ศ. 1942 ลูย์บัน  รเจฟ  โทโรเปตส์และฮอล์ม  เดเมียนสค์  ฮอล์มพ็อกเกต  เวลีคีเยลูคี  รเจฟ ฤดูร้อน 1942  ฮาร์คอฟครั้งที่ 2  สีน้ำเงิน  คอเคซัส  สตาลินกราด ยูเรนัส  มาร์ส  พายุฤดูหนาว  ลิตเติลแซเทิร์น ค.ศ. 1943 ไทดัลเวฟ  ฮาร์คอฟครั้งที่ 3  คูสค์  ฮาร์คอฟครั้งที่ 4  สโมเลนสค์ครั้งที่ 2  นีเปอร์ตอนล่าง  เคียฟครั้งที่ 2 ค.ศ. 1944 นีเปอร์และคาร์เพเทียน  เลนินกราดและนอฟโกรอด  คอร์ซุน-เชฟเชนคอฟสกี  นาร์วา  หย่อมฮูเบอ  ไครเมีย  ยาช–คีชีเนฟ  คาเรเลีย  บากราติออน  ลวอฟและซานโดเมียร์ซ  ดอพเพลคอพฟ์  ยาช–คีชีเนฟครั้งที่ 2  บอลติก  ริกา  ทาลลินน์  มูนซุนด์  เมเมล  แดแบร็ตแซ็น  ช่องดูกลา  เบลเกรด  เพ็ตซาโมและคิร์เคเนส  เคอร์ลันด์  ฮังการี บูดาเปสต์ ค.ศ. 1945 วิสตูลาและโอเดอร์  พอซนาน  ปรัสเซียตะวันออก  เคอนิชส์แบร์ค  ไฮลีเกนไบล์  ซัมลันด์  พอเมอเรเนียตะวันออก  คอลเบิร์ก  โซลสติส  ไซลีเชีย  เบรสเลา  ทะเลสาบบอลอโตน  เวียนนา  ที่ราบสูงซีโลว์  ฮัลเบอ  เบอร์ลิน  เชโกสโลวาเกีย การสงครามทางเรือ: ทะเลบอลติก  ทะเลดำ  มหาสมุทรอาร์กติก 
การรุกปราก (รัสเซีย: Пражская стратегическая наступательная операция, อักษรโรมัน: Prazhskaya strategicheskaya nastupatel'naya operatsiya การรุกปรากทางยุทธศาสตร์) เป็นปฏิบัติการสำคัญครั้งสุดท้ายของโซเวียตในสงครามโลกครั้งที่สองในทวีปยุโรป การรุกรานและสู้รบจากกรุงปราก เป็นการสู้รบในแนวรบด้านตะวันออก ตั้งแต่วันที่ 6 พฤษภาคม – 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 การสู้รบครั้งนี้ทำให้เมืองแห่งนี้กลายเป็นที่น่าจดจำในขณะที่ได้สิ้นสุดลงในช่วงหลังจากจักรวรรดิไรซ์ที่สามได้ยอมจำนน เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 การสู้รบครั้งนี้ได้มีเหตุการณ์ที่เหลือเชื่อในการสู้รบด้วยการก่อการกำเริบกรุงปราก
จอมพลอีวาน โคเนฟพบประชาชนในปรากหลังการรุกปราก
กรุงปรากได้รับการปลดปล่อยในที่สุดโดยกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตในช่วงการรุกปราก กองกำลังทหารเยอรมันทั้งหมดของกองทัพกลุ่มกลาง (Heeresgruppe Mitte) และจำนวนมากของกองทัพกลุ่มออสมาร์ค (Ostmark แต่เดิมมีชื่อว่า กองทัพกลุ่มใต้)ถูกฆ่าตายหรือถูกจับเป็นเชลยหรือไม่ก็หลบหนีไปยอมจำนนกับฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกในช่วงที่ยอมจำนนแล้ว การยอมจำนนของกองทัพกลุ่มกลางนั้นเป็นเวลาเพียงเก้าวันในภายหลังจากเบอร์ลินถูกยึดครองและสามวันหลังวันแห่งชัยชนะยุโรป
คณะกรรมการเพื่อเอกราชและประชาธิปไตย

คณะกรรมการเพื่อเอกราชและประชาธิปไตย (The Committee for Independence and Democracy) เป็นขบวนการทางการเมืองในลาวที่อาจจะเกี่ยวข้องกับศาสนา เชื่อกันว่าประกอบด้วยอดีตทหาร ชนกลุ่มน้อยชาวม้งและกลุ่มอื่นๆที่ไม่เกี่ยวข้องกับการปกครองระบอบคอมมิวนิสต์ พวกเขากล่าวอ้างความรับผิดชอบในการโจมตีรัฐบาลเมื่อ พ.ศ. 2547
คม ส.ธนิกุล

คม ส.ธนิกุล สถิติการชก 7 ครั้ง ชนะ 4 (น็อค 2) แพ้ 3
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ภาคฯรุ่นมินิมั่มเวทเมื่อ 21 มกราคม 2533 แพ้น็อค ชอย ฮิยอง ยก 5 ที่ เกาหลีใต้
การรุกบูดาเปสต์

| ด ค กแนวรบด้านตะวันออก |
| --- | --- |
 ค.ศ. 1941 บาร์บารอสซา แบรสต์  เบียวิสตอค–มินสค์  ระไซนี  โบรดี  เบสซาเรเบีย  ภัยพิบัติทาลลินน์  เลนินกราด  สโมเลนสค์ครั้งที่ 1  ฮาร์คอฟครั้งที่ 1  อูมัญ  โอเดสซา  เคียฟครั้งที่ 1  เซวัสโตปอล  รอสตอฟ  มอสโก  เคียร์ช  ฟินแลนด์ ค.ศ. 1942 ลูย์บัน  รเจฟ  โทโรเปตส์และฮอล์ม  เดเมียนสค์  ฮอล์มพ็อกเกต  เวลีคีเยลูคี  รเจฟ ฤดูร้อน 1942  ฮาร์คอฟครั้งที่ 2  สีน้ำเงิน  คอเคซัส  สตาลินกราด ยูเรนัส  มาร์ส  พายุฤดูหนาว  ลิตเติลแซเทิร์น ค.ศ. 1943 ไทดัลเวฟ  ฮาร์คอฟครั้งที่ 3  คูสค์  ฮาร์คอฟครั้งที่ 4  สโมเลนสค์ครั้งที่ 2  นีเปอร์ตอนล่าง  เคียฟครั้งที่ 2 ค.ศ. 1944 นีเปอร์และคาร์เพเทียน  เลนินกราดและนอฟโกรอด  คอร์ซุน-เชฟเชนคอฟสกี  นาร์วา  หย่อมฮูเบอ  ไครเมีย  ยาช–คีชีเนฟ  คาเรเลีย  บากราติออน  ลวอฟและซานโดเมียร์ซ  ดอพเพลคอพฟ์  ยาช–คีชีเนฟครั้งที่ 2  บอลติก  ริกา  ทาลลินน์  มูนซุนด์  เมเมล  แดแบร็ตแซ็น  ช่องดูกลา  เบลเกรด  เพ็ตซาโมและคิร์เคเนส  เคอร์ลันด์  ฮังการี บูดาเปสต์ ค.ศ. 1945 วิสตูลาและโอเดอร์  พอซนาน  ปรัสเซียตะวันออก  เคอนิชส์แบร์ค  ไฮลีเกนไบล์  ซัมลันด์  พอเมอเรเนียตะวันออก  คอลเบิร์ก  โซลสติส  ไซลีเชีย  เบรสเลา  ทะเลสาบบอลอโตน  เวียนนา  ที่ราบสูงซีโลว์  ฮัลเบอ  เบอร์ลิน  เชโกสโลวาเกีย การสงครามทางเรือ: ทะเลบอลติก  ทะเลดำ  มหาสมุทรอาร์กติก 
การรุกบูดาเปสต์ เป็นการรบโดยทั่วไปของกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียต เพื่อกวาดล้างกองทัพนาซีเยอรมนีและพันธมิตรฝ่ายอักษะให้ออกไปจากฮังการี การรุกเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1944 จนกระทั่งกรุงบูดาเปสต์แตกในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 กองทัพเยอรมันซึ่งได้รับคำสั่งจากฮิตเลอร์ให้เข้ายึดครองฮังการี (ตามแผนปฏิบัติการพันแซร์เฟาสท์และปฏิบัติการมาร์กาเรต) เพื่อหลีกเลี่ยงการละทิ้งที่มั่นจากค่ายของฝ่ายอักษะ และปกป้องปีกใต้ของแนวรบฝ่ายเยอรมนี จนต้องปราชัยให้แก่กองทัพโซเวียตในที่สุด
หนังสือแนะนำ

David M. Glantz The Soviet‐German War 1941–45 เก็บถาวร 2011-06-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: Myths and Realities: A Survey Essay.
การแพทย์เฉพาะทาง

การแพทย์เฉพาะทาง เป็นสาขาย่อยของวิทยาศาสตร์การแพทย์ ซึ่งหลังจากนักศึกษาแพทย์สำเร็จการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิตจากโรงเรียนแพทย์ แพทย์ที่เรียนจบอาจเลือกศึกษาต่อในสาขาเฉพาะทางโดยสมัครเป็นแพทย์ประจำบ้านตามสถาบันที่เปิดรับสมัคร และหลังจากสำเร็จการศึกษาแล้วจะได้เป็น แพทย์เฉพาะทาง (Medical specialist) ในสาขาที่ศึกษามา
แพทย์เฉพาะทางในประเทศไทย

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  วิทยาศาสตร์การแพทย์ วิทยาศาสตร์การแพทย์  กายวิภาคศาสตร์  สรีรวิทยา  ประสาทวิทยาศาสตร์  จุลชีววิทยา  ไวรัสวิทยา  โรคติดเชื้อ  จุลชีวนิติเวชวิทยา  ภูมิคุ้มกันวิทยา  ระบาดวิทยา  ปรสิตวิทยา  อณูชีววิทยา  เภสัชวิทยา  พิษวิทยา  กีฏวิทยาทางการแพทย์  กุมารเวชศาสตร์ กุมารเวชศาสตร์  กุมารเวชศาสตร์ทารกแรกเกิดและปริกำเนิด  กุมารเวชศาสตร์โรคติดเชื้อ  กุมารเวชศาสตร์โรคระบบทางเดินอาหารและโรคตับ  กุมารเวชศาสตร์ประสาทวิทยา  กุมารเวชศาสตร์โรคภูมิแพ้และภูมิคุ้มกัน  กุมารเวชศาสตร์โรคต่อมไร้ท่อและเมตาบอลิสม  กุมารเวชศาสตร์พัฒนาการและพฤติกรรม  กุมารเวชศาสตร์โรคไต  กุมารเวชศาสตร์โรคหัวใจ  กุมารเวชศาสตร์โรคระบบการหายใจ  กุมารเวชศาสตร์ตจวิทยา  โลหิตวิทยาและมะเร็งในเด็ก  กุมารเวชศาสตร์โรคเลือด  จักษุวิทยา เลนส์สัมผัส (Contact Lens)  กระจกตาและการผ่าตัดแก้ไขสายตา (Cornea and Refractive Surgery)  จักษุวิทยาการตรวจคลื่นไฟฟ้า (Electrophysiology)  จักษุวิทยาโรคต้อหิน (Glaucoma)  สายตาเลือนลาน (Low Vision)  ประสาทจักษุวิทยา (Neuro-Ophthalmology)  จักษุวิทยาภูมิคุ้มกันและการอักเสบ (Ocular Immunology and Inflamation)  ศัลยกรรมจักษุตกแต่งและเสริมสร้าง (Occuloplastic and Recontractive Surgery)  จักษุวิทยาเด็กและตาเข (Pediatric Ophthalmology and Strabismus)  จักษุสาธารณสุข (Public Health Ophthalmology)  จักษุวิทยาจอตาและวุ้นตา (Retina and Vitreous)  จิตเวชศาสตร์ จิตเวชศาสตร์  จิตเวชเด็กและวัยรุ่น  นิติเวชศาสตร์ นิติเวชศาสตร์  พยาธิวิทยา พยาธิวิทยาทั่วไป  พยาธิวิทยากายวิภาค  พยาธิวิทยาคลินิค  รังสีวิทยา รังสีวิทยาทั่วไป  ภาพวินิจฉัยระบบประสาท  รังสีร่วมรักษาระบบประสาท  รังสีร่วมรักษาของลำตัว  ภาพวินิจฉัยชั้นสูง  รังสีวิทยาวินิจฉัย  รังสีรักษาและมะเร็งวิทยา  เวชศาสตร์นิวเคลียร์  รังสีรักษาและเวชศาสตร์นิวเคลียร์  วิสัญญีวิทยา วิสัญญีวิทยา  วิสัญญีวิทยาเพื่อการผ่าตัดหัวใจ หลอดเลือดใหญ่และทรวงอก  วิสัญญีวิทยาสำหรับผู้ป่วยโรคทางระบบประสาท  การระงับปวด  เวชศาสตร์ครอบครัว เวชศาสตร์ครอบครัว  เวชศาสตร์ครอบครัวการบริบาลแบบประคับประคอง |  เวชศาสตร์ป้องกัน สาธารณสุขศาสตร์  ระบาดวิทยา  เวชศาสตร์ป้องกันคลินิก  เวชศาสตร์การบิน  อาชีวเวชศาสตร์  สุขภาพจิตชุมชน  เวชศาสตร์การเดินทางและท่องเที่ยว  เวชศาสตร์การจราจร |  เวชศาสตร์ฟื้นฟู เวชศาสตร์ฟื้นฟู  ศัลยศาสตร์ ศัลยศาสตร์  ศัลยศาสตร์ลำไส้ใหญ่และทวารหนัก  ศัลยศาสตร์หลอดเลือด  ศัลยศาสตร์อุบัติเหตุ  ศัลยศาสตร์มะเร็งวิทยา  ศัลยศาสตร์ตกแต่ง  ศัลยศาสตร์ทรวงอก  ศัลยศาสตร์ยูโรวิทยา  กุมารศัลยศาสตร์  สูติศาสตร์-นรีเวชวิทยา สูติศาสตร์-นรีเวชวิทยา  เวชศาสตร์มารดาและทารกในครรภ์  มะเร็งนรีเวชวิทยา  เวชศาสตร์การเจริญพันธุ์  โสตศอนาสิกวิทยา โสต ศอ นาสิกวิทยา  ศัลยศาสตร์เสริมสร้างใบหน้า  ออร์โธปิดิกส์ ออร์โธปิดิกส์  อายุรศาสตร์ อายุรศาสตร์  อายุรศาสตร์โรคติดเชื้อ  อายุรศาสตร์โรคข้อและรูมาติสซั่ม  อายุรศาสตร์โรคต่อมไร้ท่อและเมตะบอลิสม  อายุรศาสตร์โรคภูมิแพ้และอิมมูโนวิทยาคลินิก  อายุรศาสตร์โรคระบบทางเดินอาหาร  อายุรศาสตร์โรคไต  อายุรศาสตร์โรคหัวใจ  อายุรศาสตร์โรคระบบการหายใจและภาวะวิกฤตโรคระบบการหายใจ  เวชบำบัดวิกฤต  อายุรศาสตร์โรคเลือด  อายุรศาสตร์มะเร็งวิทยา  ประสาทวิทยา  ตจวิทยา  อายุรศาสตร์โรคทรวงอก  เวชศาสตร์ฉุกเฉิน  ประสาทศัลยศาสตร์   |
จอร์จ วิลเลียมส์ (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2538)

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 วิลเลียมส์ขณะเล่นให้กับเวลส์ในนัดที่พบกับเนเธอร์แลนด์ใน ค.ศ. 2015
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  จอร์จ คริสโตเฟอร์ วิลเลียมส์
วันเกิด:   (1995-09-07) 7 กันยายน ค.ศ. 1995 (29 ปี)
สถานที่เกิด:  มิลตันคีนส์ อังกฤษ
ส่วนสูง:  5 ft 10 in (1.78 m)
ตำแหน่ง:  กองหน้า / ปีก
สโมสรเยาวชน
0000–2011:  มิลตันคีนส์ดอนส์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2011–2012 |  มิลตันคีนส์ดอนส์ |  0 |  (0) |
| 2012–2018 |  ฟูลัม |  15 |  (0) |
| 2015 |  → มิลตันคีนส์ดอนส์ (ยืม) |  4 |  (0) |
| 2016 |  → จิลลิงงัม (ยืม) |  10 |  (0) |
| 2016–2017 |  → มิลตันคีนส์ดอนส์ (ยืม) |  11 |  (0) |
| 2018 |  → เซนต์จอห์นสโตน (ยืม) |  11 |  (0) |
| 2018–2020 |  ฟอเรสต์กรีนโรเวอส์ |  41 |  (8) |
| 2020–2021 |  กริมสบี ทาวน์ |  19 |  (2) |
| 2021–2022 |  บาร์โรว์ |  18 |  (1) |
ทีมชาติ‡
| 2012 |  เวลส์ รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี |  2 |  (0) |
| 2013 |  เวลส์ รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี |  7 |  (1) |
| 2014–2016 |  เวลส์ รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี |  3 |  (0) |
| 2014–2018 |  เวลส์ |  7 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 07:45, 23 มกราคม 2019 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 22:39, 8 กรกฎาคม 2018 (UTC)
จอร์จ คริสโตเฟอร์ วิลเลียมส์ (เกิดวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1995) เป็นนักฟุตบอลชาวเวลส์ตำแหน่งกองหน้าหรือปีก เคยติดทีมชาติเวลส์ในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 ซึ่งสุดท้ายแล้วเวลส์จบในรอบรองชนะเลิศของรายการ
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ จอร์จ วิลเลียมส์ (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2538) ที่ Soccerbase
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติเวลส์ – รอบรองชนะเลิศ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 |
| --- | --- | --- |
|  1 เฮนเนสซีย์  2 กันเทอร์  3 เทย์เลอร์  4 เดวิส  5 เชสเตอร์  6 อ. วิลเลียมส์ (c)  7 แอลเลน  8 คิง  9 ร็อบสัน-คานู  10 แรมซีย์  11 เบล  12 โวน วิลเลียมส์  13 จอร์จ วิลเลียมส์  14 เอดเวิดส์  15 ริชาดส์  16 เลดลีย์  17 คอตเทอริลล์  18 โวกส์  19 คอลลินส์  20 จอน วิลเลียมส์  21 วอร์ด  22 วอน  23 เชิร์ช  ผู้ฝึกสอน: โคลแมน  |  1 เฮนเนสซีย์  2 กันเทอร์  3 เทย์เลอร์  4 เดวิส  5 เชสเตอร์  6 อ. วิลเลียมส์ (c)  7 แอลเลน  8 คิง  9 ร็อบสัน-คานู  10 แรมซีย์  11 เบล  12 โวน วิลเลียมส์  13 จอร์จ วิลเลียมส์  14 เอดเวิดส์  15 ริชาดส์  16 เลดลีย์  17 คอตเทอริลล์  18 โวกส์  19 คอลลินส์  20 จอน วิลเลียมส์  21 วอร์ด  22 วอน  23 เชิร์ช  ผู้ฝึกสอน: โคลแมน  |  |
ชิกเกนอาลาคิง

ชิกเกนอาลาคิง
ชิกเกนอาลาคิง (Chicken à la King, แปลว่า "ไก่แบบพระราชา") เป็นอาหารที่มีส่วนประกอบหลักคือเนื้อไก่และซอสครีม ไวน์เชร์รี เห็ด และผักอื่น ๆ ราดข้าว พาสตา หรือขนมปัง
การโจมตีรัฐสภาเชชเนีย พ.ศ. 2553

การโจมตีรัฐสภาเชชเนีย พ.ศ. 2553 เป็นการก่อการร้ายที่เกิดขึ้นในช่วงเช้าของวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2553 เมื่อกลุ่มติดอาวุธโจมตีอาคารรัฐสภาในกรอซนี เมืองหลวงของสาธารณรัฐเชชเนีย ซึ่งเป็นเขตการปกครองของสหพันธรัฐรัสเซีย มีผู้เสียชีวิต 6 คน รวมไปถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจ 2 นาย เจ้าพนักงานรัฐสภา 1 คน และกลุ่มติดอาวุธอีก 3 คน การโจมตีดังกล่าวถูกมองว่ามีความสำคัญเนื่องจากเป้าหมายและเวลาเกิดเหตุ
เหตุการณ์

การโจมตีเริ่มต้นขึ้นเมื่อราว 8.45 น. ตามเวลาท้องถิ่น (4.45 น. UTC) เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2553 เมื่อกลุ่มติดอาวุธราว 3-4 คนมาถึงบริเวณรัฐสภาเชชเนียในกรอซนีในรถซึ่งขับตามขบวนรถของรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทยรัสเซีย มือระเบิดฆ่าตัวตายได้จุดชนวนระเบิดใกล้กับประตูของอาคารรัฐสภา ในขณะที่ผู้ก่อการร้ายอีกสามคนพยายามที่จะเข้าไปในอาคาร และเปิดฉากยิง ผู้ก่อการร้ายได้สังหารเจ้าหน้าที่ตำรวจรักษาอาคารไป 2 นาย เช่นเดียวกับผู้จัดการบริหารรัฐสภา เจ้าหน้าที่ตำรวจอีก 6 นาย และพลเรือนอีก 11 คนได้รับบาดเจ็บ สมาชิกรัฐสภาได้หนีออกทางชั้นสามของอาคาร
หลังจากเหตุการณ์ ปฏิบัติการกำจัดผู้ก่อการร้ายได้เริ่มขึ้น โดยประธานาธิบดีเชชเนีย รัมซัน คาดีรอฟ เป็นผู้สั่งการด้วยตนเอง ปฏิบัติการดังกล่าวกินเวลา 15-20 นาที ในช่วงแรก มีรายงานออกมาว่า ผู้ก่อการร้าย 4 คนถูกสังหารในปฏิบัติการดังกล่าว ตามคำกล่าวของรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหากไทยของเชชเนีย โรมัน เอดิลอฟ อย่างไรก็ตาม การสืบสวนในภายหลังได้รายงานว่าผู้ก่อการร้ายสามคนที่มีส่วนในเหตุการณ์ได้ระเบิดฆ่าตัวตายทั้งหมด โดยผู้ก่อการอีกสองคนได้หลบหนีการจับกุม
1 − 2 + 3 − 4 + · · ·

กราฟแสดงผลรวมจำกัดพจน์ 15,000 ค่าแรกของอนุกรม 1 − 2 + 3 − 4 + …
ในทางคณิตศาสตร์ 1 − 2 + 3 − 4 + ··· เป็นอนุกรมอนันต์ที่แต่ละพจน์เป็นจำนวนเต็มบวกลำดับถัดจากพจน์ก่อนหน้า โดยใส่เครื่องหมายบวกและลบสลับกัน ผลรวม m พจน์แรกของอนุกรมนี้สามารถเขียนโดยใช้สัญลักษณ์ผลรวมได้ในรูป
อนุกรมนี้เป็นอนุกรมลู่ออก เพราะลำดับของผลรวมจำกัดพจน์ (1, -1, 2, -2, …) ไม่ลู่เข้าหาลิมิตที่เป็นจำนวนจำกัดใด ๆ อย่างไรก็ตาม มีปฏิทรรศน์จำนวนมากที่แสดงว่าอนุกรมนี้มีลิมิต ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 เลออนฮาร์ด ออยเลอร์ ได้เขียนสมการซึ่งเขายอมรับว่าเป็นปฏิทรรศน์ต่อไปนี้
เป็นเวลานานกว่าจะมีคำอธิบายอย่างชัดเจนถึงสมการดังกล่าว ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2433 แอร์เนสโต เชซะโร, เอมีล บอแรล และนักคณิตศาสตร์คนอื่น ๆ ได้ร่วมกันพัฒนาวิธีการนิยามผลรวมของอนุกรมลู่ออกทั่วไป วิธีเหล่านั้นจำนวนมากต่างได้นิยามค่า 1 − 2 + 3 − 4 + … ให้ "เท่ากับ" 1/4 ผลรวมเซซาโรเป็นหนึ่งในวิธีการที่ไม่สามารถนิยามค่าของ 1 − 2 + 3 − 4 + … ได้ อนุกรมนี้จึงเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ต้องใช้วิธีการที่แรงกว่าเพื่อนิยามค่า เช่น ผลรวมอาเบล
อนุกรม 1 − 2 + 3 − 4 + … เป็นอนุกรมที่เกี่ยวข้องกับอนุกรมแกรนดี 1 − 1 + 1 − 1 + … ออยเลอร์ได้พิจารณาอนุกรมทั้งสองว่าเป็นกรณีเฉพาะของอนุกรม 1 − 2n + 3n − 4n + … งานวิจัยของเขาได้ต่อยอดไปสู่การศึกษาเรื่องปัญหาบาเซิล ซึ่งนำไปสู่สมการเชิงฟังก์ชันที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อฟังก์ชันอีตาของดิริชเลต์และฟังก์ชันซีตาของรีมันน์
คำอธิบายเกี่ยวกับปฏิทรรศน์

ในทางคณิตศาสตร์ ถ้ามีชุดของกฎที่สอดคล้องกับตัวมันเองแล้ว เราจะสามารถใช้งานกฎเหล่านั้นได้ แม้ตามนิยามของคำว่า "ผลรวม" และ "เท่ากับ" ที่เราใช้กันอยู่ทุกวันนี้ อาจไม่สามารถอธิบายให้ 1 – 2 + 3 – 4 + ... เท่ากับค่าใดค่าหนึ่งได้ แต่ยังมีอีกหลายวิธีที่จะนิยามคำว่า "ผลรวม" และ "เท่ากับ" ซึ่งไม่ขัดกับสามัญสำนึก และยังสามารถนิยามค่าของอนุกรมดังกล่าวได้ ตัวอย่างวิธีการหนึ่งเช่น หากนำอนุกรม (1 – 2 + 3 – 4 + ...) มาหาผลบวกกับตัวเอง 4 ครั้งในตำแหน่งที่เหมาะสม พจน์ที่เป็นจำนวนเต็มบวกและจำนวนเต็มลบจะตัดกันไปหมด ยกเว้น "1" ดังนั้น ผลบวกของอนุกรมนี้ซ้ำกัน 4 ครั้งมีค่าเท่ากับ 1 ตัวอนุกรมนี้จึงมีค่าเท่ากับ 1/4
1 - 2 + 3 - 4 + 5 - 6 + . . . . . 
    + 1 - 2 + 3 - 4 + 5 - . . . . . 
    + 1 - 2 + 3 - 4 + 5 - . . . . . . 
        + 1 - 2 + 3 - 4 + . . . . . . . 
--------------------------------------------
= 1 + 0 + 0 + 0 + 0 + 0 + . . .
การลู่ออกของอนุกรม

แต่ละพจน์ของอนุกรม (1, −2, 3, −4, ...) ไม่ลู่เข้าสู่ศูนย์ จากการทดสอบพจน์จึงสรุปได้ว่าอนุกรม 1 − 2 + 3 − 4 + ... ลู่ออก นอกจากนี้ ยังสามารถสังเกตการลู่เข้าหรือลู่ออกของอนุกรมนี้ได้จากลำดับของผลรวมจำกัดพจน์ของอนุกรม ดังต่อไปนี้
ลำดับดังกล่าวประกอบด้วยจำนวนเต็มบวกทุกตัวยกเว้นศูนย์ (และจะรวมศูนย์ด้วยหากนับผลรวมว่าง) ลำดับดังกล่าวจึงแสดงให้เห็นว่าเซต  \mathbb {Z}  ของจำนวนเต็มเป็นเซตนับได้ เห็นได้ชัดว่าลำดับดังกล่าวไม่ได้ลู่เข้าหาค่าคงที่ใด ๆ ดังนั้น อนุกรม 1 − 2 + 3 − 4 + … เป็นอนุกรมลู่ออก
การหาผลรวมของอนุกรม > ความเสถียรและความเป็นเชิงเส้น

แต่ละพจน์ของอนุกรม 1, −2, 3, −4, 5, −6, ... มีรูปแบบที่เรียบง่าย เราจึงสามารถจัดการขยับพจน์ต่าง ๆ ในตำแหน่งที่เหมาะสม เพื่อให้รวมกันแล้วเป็นค่าคงที่ได้ ถ้าหากกำหนดให้ s = 1 − 2 + 3 − 4 + … สำหรับบางจำนวน s เราจะสามารถสร้างปฏิทรรศน์ที่แสดงว่า s = 1/4 ได้ดังนี้
จึงได้ว่า  s={\frac {1}{4}} ดังที่แสดงในแผนภาพด้านขวา
ถึงแม้ในความเป็นจริง เราจะไม่สามารถหาผลรวมของอนุกรม 1 − 2 + 3 − 4 + ... ได้ แต่สมการ s = 1 − 2 + 3 − 4 + ... = 1/4 ก็เป็นคำตอบที่เป็นธรรมชาติที่สุดหากต้องนิยามผลรวมขึ้นมา ในกรณีทั่วไป การหาวิธีนิยาม "ผลรวม" ของอนุกรมลู่ออกต่าง ๆ เรียกว่าวิธีหาผลรวม ซึ่งมีอยู่หลายวิธี และสามารถแบ่งหมวดหมู่ได้ตามสมบัติของมันที่เหมือนกับการหาผลรวมปกติ การหาผลรวมของอนุกรมตามวิธีการข้างต้นนั้นได้แสดงว่า วิธีหาผลรวมใด ๆ ที่เป็นเชิงเส้นและเสถียร จะหาผลรวมของ 1 − 2 + 3 − 4 + ... ได้เท่ากับ 1/4 เสมอ นอกจากนี้ วิธีการข้างต้นยังได้แสดงถึงความสัมพันธ์ของอนุกรม 1 − 2 + 3 − 4 + … และอนุกรมแกรนดี 1 - 1 + 1 - 1 + … กล่าวคือ
ซึ่ง  s={\frac {1}{4}} ทำให้นำไปสู่ปฏิทรรศน์ที่แสดงว่า 1 - 1 + 1 - 1 + … = 1/2
การหาผลรวมของอนุกรม > ผลคูณโคชี

ใน พ.ศ. 2434 แอร์เนสโต เชซะโร ได้คาดหวังว่าจะมีการนำอนุกรมลู่ออกมาใช้อย่างมากในแคลคูลัส เขาได้ระบุว่า "เราสามารถเขียนให้ (1 − 1 + 1 − 1 + ...)2 = 1 − 2 + 3 − 4 + ... และยืนยันได้ว่าทั้งสองข้างนั้นเท่ากับ 1/4" สมการดังกล่าวเป็นกรณีทั่วไปของทฤษฎีบทที่เชซะโรได้ตีพิมพ์ในปีก่อนหน้า ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นทฤษฎีบทแรกในประวัติศาสตร์ของการหาผลรวมอนุกรมลู่ออก วิธีการหาผลรวมของเซซาโรใช้แนวคิดหลักที่ว่าอนุกรม 1 − 2 + 3 − 4 + … นั้นเกิดจากผลคูณโคชีของ 1 - 1 + 1 - 1 + … กับ 1 - 1 + 1 - 1 + …
นิยามของผลคูณโคชีนั้นได้รวมถึงกรณีที่อนุกรมทั้งสองลู่ออกด้วย สำหรับ Σan = Σbn = Σ (−1) n เมื่อหาผลคูณโคชีตามนิยามจะได้
ผลคูณโคชีของอนุกรมจึงมีค่าเท่ากับ
ดังนั้น วิธีหาผลรวมใด ๆ ที่ยอมรับผลคูณโคชีของอนุกรม และกำหนดผลรวมของ 1 − 1 + 1 − 1 + ... เท่ากับ 1/2 จะหาผลรวมของ 1 − 2 + 3 − 4 + … ได้เท่ากับ 1/4 เสมอ ผลลัพธ์ดังกล่าวยังแสดงถึงความสมมูลกันในเชิงการหาผลรวมได้ของอนุกรม 1 − 1 + 1 − 1 + ... และ 1 − 2 + 3 − 4 + ... ด้วยวิธีหาผลรวมที่เป็นเชิงเส้น เสถียร และยอมรับผลคูณโคชี
วิธีการดังกล่าวเป็นเพียงตัวอย่างขั้นพื้นฐาน อนุกรม 1 - 1 + 1 - 1 + … จัดว่าเป็นอนุกรมที่อ่อนที่สุดในเชิงการหาผลรวมเซซาโร เรียกว่าหาผลรวมได้แบบ (C, 1) ในขณะที่ 1 − 2 + 3 − 4 + … เป็นอนุกรมที่ต้องใช้ทฤษฎีที่แรงขึ้นในการหาผลรวม เรียกว่าหาผลรวมได้แบบ (C, 2)
วิธีต่าง ๆ ในการหาผลรวม

มีหลายวิธีการในการนิยามผลรวมของอนุกรม 1 − 2 + 3 − 4 + … เช่น
วิธีต่าง ๆ ในการหาผลรวม > เซซาโรและเฮิลเดอร์

การหาผลรวมเซซาโร (C, 1) ของ 1 − 2 + 3 − 4 + … ทำโดยการคำนวณค่าเฉลี่ยเลขคณิตของผลรวมจำกัดพจน์ ผลรวมจำกัดพจน์เหล่านั้นได้แก่
ซึ่งมีค่าเฉลี่ยเลขคณิตคือ
ลำดับดังกล่าวเป็นลำดับลู่ออก ดังนั้นจึงไม่สามารถหาผลรวมเซซาโรของอนุกรม 1 − 2 + 3 − 4 + … ได้
มีอย่างน้อยสองวิธีในการขยายผลรวมเซซาโรไปสู่รูปทั่วไป  วิธีแรกประกอบด้วยลำดับของวิธีการ (H, n) เมื่อ n เป็นจำนวนเต็มบวกใด ๆ เริ่มจาก (H, 1) คือผลรวมเซซาโร และผลรวมขั้นที่สูงขึ้นเกิดจากการหาค่าเฉลี่ยเลขคณิตของผลรวมขั้นที่ต่ำกว่าซ้ำอีกครั้ง เช่น ในตัวอย่างข้างต้น ค่าเฉลี่ยเลขคณิตของพจน์คู่ลู่เข้าสู่ 1/2 ส่วนค่าเฉลี่ยเลขคณิตของพจน์คี่เป็นศูนย์เสมอ ดังนั้น หากเราหาค่าเฉลี่ยเลขคณิตของค่าเฉลี่ยเลขคณิตเหล่านั้นทั้งหมดอีกครั้ง คำตอบที่ได้จะลู่เข้าสู่ค่าเฉลี่ยเลขคณิตของ 0 และ 1/2 นั่นคือ 1/4 ดังนั้น 1 − 2 + 3 − 4 + ... สามารถหาผลรวมได้แบบ (H, 2) ซึ่งเท่ากับ 1/4
อักษร "H" มาจากชื่อของ ออทโท เฮิลเดอร์ ซึ่งเป็นผู้พิสูจน์ถึงความเชื่อมโยงระหว่างผลรวมอาเบลและผลรวม (H, n) ในปี พ.ศ. 2425 โดยอนุกรม 1 − 2 + 3 − 4 + … เป็นตัวอย่างแรกที่เขาใช้ การที่ 1/4 เป็นผลรวม (H, 2) ของ 1 − 2 + 3 − 4 + … ได้ยืนยันว่ามันเป็นผลรวมอาเบลของอนุกรมดังกล่าวเช่นกัน
อีกวิธีหนึ่งในการขยายผลรวมเซซาโรไปสู่รูปทั่วไปประกอบด้วยลำดับของวิธีการ (C, n) ซึ่งได้มีการพิสูจน์ว่าผลรวม (C, n) และ (H, n) จะมีค่าเท่ากันเสมอ แม้ว่าวิธีทั้งสองจะมีที่มาแตกต่างกัน ในปี พ.ศ. 2430 เซซาโรได้ยกตัวอย่างของการหาผลรวม (C, n) จำนวนหนึ่ง และได้นิยามวิธีการดังกล่าวอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2433 พร้อมกับเสนอทฤษฎีบทของเขาที่พิสูจน์ว่าผลคูณโคชีของอนุกรมที่หาผลรวมได้แบบ (C, m) และอนุกรมที่หาผลรวมได้แบบ (C, n) จะหาผลรวมได้แบบ (C, m + n + 1)
วิธีต่าง ๆ ในการหาผลรวม > ผลรวมอาเบล

จากรายงานใน พ.ศ. 2292 เลออนฮาร์ด ออยเลอร์ ได้ยอมรับว่าอนุกรมนี้เป็นอนุกรมลู่ออก แต่ต้องการที่จะหาผลรวมให้ได้:
...หากบอกว่าผลรวมของอนุกรม 1−2+3−4+5−6+... คือ 1/4 มันจะดูขัดแย้ง เมื่อหาผลรวม 100 พจน์แรกของอนุกรม เราจะได้ -50 แต่ผลรวมของ 101 พจน์แรกคือ +51 ซึ่งแตกต่างจาก 1/4 เป็นอย่างมาก และจะยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเราเพิ่มจำนวนพจน์ แต่ข้าพเจ้าได้สังเกตมาก่อนแล้วว่า มีความจำเป็นที่จะต้องนิยามคำว่า ผลรวม ให้มีความหมายที่กว้างขึ้น...
ออยเลอร์ได้เสนอรูปทั่วไปของคำว่า "ผลรวม" หลายครั้ง ในกรณีของ 1 − 2 + 3 − 4 + ... แนวคิดของเขาคล้ายคลึงกับผลรวมอาเบล:
...ไม่ต้องเป็นที่สงสัยเลยว่า ผลรวมของ 1−2+3−4+5−6+... คือ 1/4 เนื่องจากมันเกิดจากการกระจาย 1/ (1+1)2 ซึ่งเป็นที่แน่ชัดว่ามีค่าเท่ากับ 1/4 แนวคิดนี้จะยิ่งเห็นได้ชัดเมื่อพิจารณาอนุกรมในรูปทั่วไป 1 − 2x + 3x2 − 4x3 + 5x4 − 6x5 + ... ซึ่งเกิดจากการกระจาย 1/ (1+x)2 ซึ่งมันจะเท่ากับอนุกรมนี้เมื่อเราแทน x = 1
สำหรับจำนวนจริง x ที่มีค่าสัมบูรณ์ |x| < 1 จะได้ว่า
ซึ่งสามารถพิสูจน์ได้โดยการกระจายอนุกรมเทย์เลอร์ของฝั่งขวาของสมการ หรือโดยขั้นตอนการหารยาวพหุนาม หากเริ่มจากฝั่งซ้ายของสมการ เราสามารถคูณ (1+x) สองครั้ง หรือสามารถยกกำลังสองอนุกรมเรขาคณิต 1 − x + x2 − .... นอกจากนี้ ออยเลอร์ได้แนะนำให้หาอนุพันธ์ทีละพจน์ของอนุกรมดังกล่าว
ในมุมมองปัจจุบัน อนุกรม 1 − 2x + 3x2 − 4x3 + … ไม่นิยามเป็นฟังก์ชันเมื่อ x = 1 เราจึงไม่สามารถแทนค่า x = 1 โดยตรงเพื่อให้เกิดนิพจน์ดังกล่าวได้ อย่างไรก็ตาม ฟังก์ชันนี้ได้นิยามค่าสำหรับทุก |x| < 1 เราจึงสามารถหาลิมิตเมื่อ x เข้าใกล้ 1 ได้ และเป็นนิยามของผลรวมอาเบลดังนี้
วิธีต่าง ๆ ในการหาผลรวม > ออยเลอร์และบอแรล

ออยเลอร์ได้พัฒนาวิธีการอื่นในการหาผลรวมของอนุกรม 1 − 2 + 3 − 4 + … เรียกว่าการแปลงออยเลอร์ วิธีคำนวณการแปลงออยเลอร์นั้นเริ่มจากลำดับของจำนวนเต็มบวกที่ประกอบกันเป็นอนุกรมสลับ ได้แก่ 1, 2, 3, 4, … เรียกพจน์แรกของลำดับนี้ว่า a0
จากนั้น สร้างลำดับของผลต่างของพจน์ถัดกันในลำดับ 1, 2, 3, 4, ... ซึ่งจะได้ลำดับ 1, 1, 1, 1, … และเรียกพจน์แรกของลำดับนี้ว่า Δa0 การแปลงออยเลอร์นั้นขึ้นกับลำดับที่เกิดจากการหาผลต่างของพจน์ถัดกันของลำดับนี้ในขั้นที่สูงขึ้นไปเรื่อย ๆ แต่ในกรณีนี้ลำดับขั้นต่อ ๆ ไปจะเป็นศูนย์ทั้งหมด การแปลงออยเลอร์ของ 1 − 2 + 3 − 4 + … นิยามโดย
จึงกล่าวได้ว่า 1 − 2 + 3 − 4 + … สามารถหาผลรวมแบบออยเลอร์ได้ ซึ่งเท่ากับ 1/4
ผลรวมออยเลอร์ยังนำไปสู่การหาผลรวมของอนุกรมในวิธีอื่น เริ่มจากการเขียนอนุกรม 1 − 2 + 3 − 4 + … ในรูป
เราจะได้อนุกรมที่ลู่เข้าทุกจุด
ผลรวมบอแรลของ 1 − 2 + 3 − 4 + ... จึงมีค่าเท่ากับ
วิธีต่าง ๆ ในการหาผลรวม > การแยกสเกล

ไซเชฟและวอยซีนสกีได้แสดงว่า 1 − 2 + 3 − 4 + … = 1/4 โดยใช้หลักการทางฟิสิกส์เรื่องการคลายตัวในปริมาณเล็กน้อย (infinitesimal relaxation)  และการแยกสเกล (separation of scales)  หลักการเหล่านี้ได้นำไปสู่นิยามของกลุ่มของ "วิธีการหาผลรวมแบบ φ" ซึ่งวิธีการทั้งหมดหาผลรวมของอนุกรมนี้ได้เท่ากับ 1/4
ถ้า φ (x) เป็นฟังก์ชันที่ต่อเนื่องและหาอนุพันธ์ลำดับที่หนึ่งและลำดับที่สองได้ในช่วง (0, ∞) โดยที่ φ (0) = 1 และลิมิตของ φ (x) และ xφ (x) เข้าสู่ +∞ เป็นศูนย์ แล้วจะได้ว่า
ผลลัพธ์ดังกล่าวเป็นรูปทั่วไปของผลรวมอาเบล ซึ่งเกิดจากการให้ φ (x) = exp (−x) ผลลัพธ์ในรูปทั่วไปนี้สามารถพิสูจน์ได้โดยการจับคู่พจน์ในอนุกรมและแปลงนิพจน์ให้เป็นอินทิกรัลแบบรีมันน์ การพิสูจน์อนุกรม 1 − 1 + 1 − 1 + ... ด้วยวิธีเดียวกันอาศัยทฤษฎีบทค่าเฉลี่ยในการพิสูจน์ แต่สำหรับอนุกรมนี้ต้องอาศัยทฤษฎีบทของเทย์เลอร์ในรูปแบบลากร็องฌ์