stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศอันดอร์รา
ความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับราชรัฐอันดอร์รา > ความสัมพันธ์ทางการค้า (พ.ศ. 2552)

ในภาพรวมไทยกับอันดอร์รายังมีความสัมพันธ์ทางการค้าไม่มากนัก โดยมีมูลค่าการค้ารวม 3.86 ล้านเหรียญสหรัฐ ไทยส่งออก 0.44 ล้านเหรียญสหรัฐ นำเข้า 3.42 ล้านเหรียญสหรัฐ ไทยขาดดุล 2.99 ล้านเหรียญสหรัฐ
สินค้าส่งออกที่สำคัญของไทย ได้แก่ รองเท้าและชิ้นส่วน อาหารทะเลกระป๋องและแปรรูป ผลิตภัณฑ์พลาสติก แผงวงจรไฟฟ้า รถยนต์ อุปกรณ์และส่วนประกอบ อัญมณีและเครื่องประดับ เสื้อผ้าสำเร็จรูป
สินค้านำเข้าที่สำคัญของไทย ได้แก่ ผลิตภัณฑ์โลหะ เนื้อสัตว์สำหรับการบริโภค เครื่องใช้และเครื่องตกแต่งภายในบ้านเรือน สัตว์น้ำสดแช่เย็น/แช่แข็ง สิ่งพิมพ์ ผลิตภัณฑ์สิ่งทอ แผงวงจรไฟฟ้า เครื่องคอมพิวเตอร์และส่วนประกอบ
ปัญหาและอุปสรรคทางการค้า ตลาดราชรัฐอันดอร์ราเป็นตลาดขนาดเล็ก ซึ่งภาครัฐและเอกชนของไทยยังขาดข้อมูลด้านการตลาด
บรรณานุกรม

Armengol Aleix, E. (2009). Andorra: un profund i llarg viatge. Andorra: Government of Andorra. ISBN 978-99920-0-549-1. (ในภาษากาตาลา)
Guillamet Anton, J. (2009). Andorra: nova aproximació a la història d'Andorra. Andorra: Revista Altaïr. ISBN 978-84-936220-4-6. (ในภาษากาตาลา)
Llop Rovira, Marta (1998). "L'Edat Moderna a Andorra (S. XVII al XVIII)". Història, Geografia i Institucions d'Andorra. Government of Andorra. ISBN 99920-0-185-2.
Ministeri d'Educació, Joventut i Esports (1996). "L'Edat Antiga i Mitjana a Andorra". Història, Geografia i Institucions d'Andorra. Government of Andorra.
Peruga Guerrero, J. (1998). La crisi de la societat tradicional (S. XIX). Andorra: Segona Ensenyança. ISBN 978-99920-0-186-8. (ในภาษากาตาลา)
อ่านเพิ่ม

Berthet, Elie – The Valley of Andorra. Bristol: J. W. Arrowsmith, 1886.
Butler, Michael – Frisch: Andorra.
Carrick, Noel – Let's Visit Andorra. London: Macmillan, 1988.
Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Andorra" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 01 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. pp. 965–966.
Deane, Shirley – The Road to Andorra. London: John Murray, 1960.
Duursma, John C. – Fragmentation and the International Relations of Micro-States. Cambridge University Press, 1996.
Jenner, Paul & Christine Smith – Landscapes of the Pyrenees. London: Sunflower Books, 1990.
Johnson, Virginia W. – Two Quaint Republics, Andorra and San Marino.
Leary, Lewis Gaston – Andorra the Hidden Republic. London: T. Fisher Unwin, 1912.
Mackintosh, May – Assignment in Andorra. London: Pan, 1976.
Murray, James Erskine – A Summer in the Pyrenees. London: John Macrone, 1837.
Newman, Bernard – Round About Andorra. London: George Allen & Unwin, 1928.
Piesold, Werner – Andorra.
Reichert, Thomas – Andorra, A Country Survey. Nuremberg, 1986.
Spender, Harold & H. Llewellyn Smith – Through the High Pyrenees. London: A. D. Innes, 1898.
Vila, Linda Armengol – Approach to the History of Andorra. Perpignan: Institut d'Estudis Andorrans, 1989.
Vilajoana, Ricard Fiter & M. Marti Rebols – All Andorra. Barcelona: Escudo de Oro, 1979.
Waagenaar, Sam – The Little Five. London: Andre Deutsch, 1960.
แหล่งข้อมูลอื่น

Govern d'Andorra –  Official governmental site (ในภาษากาตาลา)
Andorra. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Portals to the World from the United States Library of Congress
Andorra from UCB Libraries GovPubs
ประเทศอันดอร์รา ที่เว็บไซต์ Curlie
Andorra from the BBC News
Andorra – Guía, turismo y de viajes
History of Andorra: Primary Documents from EuroDocs
A New Path for Andorra – slideshow by The New York Times
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ประเทศอันดอร์รา ที่โอเพินสตรีตแมป
Wikimedia Atlas of Andorra
| ด ค กประเทศที่มีกษัตริย์เป็นประมุขแห่งรัฐ |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  กัมพูชา  กาตาร์ (*)  คูเวต (⁂)  จอร์แดน (⁂)  ซาอุดีอาระเบีย (*)  ญี่ปุ่น  ไทย  บรูไน (*)  บาห์เรน (*)  ภูฏาน  มาเลเซีย (!)  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (*)  โอมาน (*) 
ทวีปแอฟริกา:  โมร็อกโก  เลโซโท  เอสวาตินี (*) 
ทวีปยุโรป:  เดนมาร์ก  นครรัฐวาติกัน (*!)  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  เบลเยียม  โมนาโก  ลักเซมเบิร์ก  ลีชเทินชไตน์  สเปน  สวีเดน  อันดอร์รา (!) 
โอเชียเนีย:  ตองงา 
เครือจักรภพ:  เกรเนดา  แคนาดา  จาเมกา  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ตูวาลู  นิวซีแลนด์  บาฮามาส  เบลีซ  ปาปัวนิกินี  สหราชอาณาจักร  หมู่เกาะโซโลมอน  ออสเตรเลีย  แอนทีกาและบาร์บิวดา 
 * สมบูรณาญาสิทธิราชย์  ⁂ ราชาธิปไตยกึ่งภายใต้รัฐธรรมนูญ   ! ราชาธิปไตยที่มีการเลือกตั้ง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  โครเอเชีย  นครรัฐวาติกัน 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  NARA  IdRef 
แผนที่เขตการปกครองส่วนท้องถิ่นของอันดอร์รา
Wikisource
คอเชวิแย

| คอเชวิแย |
| --- | --- |
ศูนย์กลางเมืองมองจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
คอเชวิแยLocation of the City of Kočevje in Slovenia
พิกัด: 45°38′34.66″N 14°51′33.78″E﻿ / ﻿45.6429611°N 14.8593833°E﻿ / 45.6429611; 14.8593833
ประเทศ:  สโลวีเนีย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 14.14 ตร.กม. (5.46 ตร.ไมล์)
ความสูง: 465 เมตร (1,526 ฟุต)
ประชากร (2021)
 • ทั้งหมด: 8,113 คน
 • ความหนาแน่น: 570 คน/ตร.กม. (1,500 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02 (CEST)
คอเชวิแย (สโลวีเนีย: Kočevje (ฟังไฟล์:Sl-Kocevje.ogg); เยอรมัน: Gottschee; อิตาลี: Cocevie) เป็นเมืองในเทศบาลคอเชวิแยทางตอนใต้ของประเทศสโลวีเนีย เมืองนี้มีเนื้อที่ 14.14 ตร.กม. และมีประชากรทั้งหมด 8,616 คน
สถานที่สำคัญ

โบสถ์ประจำเขตแพริชในเมืองนี้อุทิศให้กับนักบุญบาร์โทโลมิว (สโลวีเนีย: Sveti Jernej) และสังกัดสังฆมณฑลโรมันคาทอลิกแห่งนอวอเมสตอ เป็นอาคารรูปแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ที่สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1887 ถึง 1903 บนที่ตั้งของโบสถ์เดิม
บรรณานุกรม

Karl-Markus Gauß: Die sterbenden Europäer. Unterwegs zu den Sepharden von Sarajevo, Gottscheer Deutschen, Arbëreshe, Sorben und Aromunen. Zsolnay, Wien 2001, ISBN 3-552-05158-9 (Taschenbuchausgabe: dtv, München, ISBN 3-423-30854-0) (ในภาษาเยอรมัน)
แหล่งข้อมูลอื่น

Website of the Municipality of Kočevje เก็บถาวร 2010-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Map - Kočevje[ลิงก์เสีย]. Mapnall.com.
Pre–World War II list of Kočevje residences, occupations, and family names (1–39)
Pre–World War II list of Kočevje residences, occupations, and family names (40–140)
Pre–World War II list of Kočevje residences, occupations, and family names (144–326)
Pre–World War II list of Kočevje residences, occupations, and family names (332–344, unnumbered)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef 
โบสถ์สวิตี เยอร์เนย์ ประจำเขตแพริช
จอมโจรจักรยาน

ใบปิดภาพยนตร์
อันโตนิโอ และ บรูโน ก่อนออกจากบ้านไปทำงาน
อันโตนิโอนั่งกับพื้นถนนด้วยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ในตอนท้ายเรื่อง
จอมโจรจักรยาน (อังกฤษ: The Bicycle Thief, Bicycle Thieves; อิตาลี: Ladri di biciclette) เป็นภาพยนตร์ขาวดำสัญชาติอิตาเลียน ออกฉายในปี ค.ศ. 1949 กำกับโดย วิตตอริโอ เดอ ซิกา ความยาว 89 นาที
เนื้อเรื่อง

กรุงโรม ประเทศอิตาลี ในปี ค.ศ. 1949 เศรษฐกิจกำลังตกต่ำอย่างหนัก ผู้คนตกงานเป็นทิวแถว อันโตนิโอ (ลุมแบร์โต แมกจิโอรานี) พ่อลูก 2 เพิ่งได้งานทำใหม่ เป็นงานติดโปสเตอร์ตามกำแพง ซึ่งงานนี้จำเป็นต้องมีจักรยานเท่านั้น หากไม่มี ก็คือ ตกงานได้เลย
อันโตนิโอ และ บรูโน่ (เอนโซ สตาอิโอลา) ลูกชายคนโต ได้ออกทำงานด้วยความมีความหวังที่จะลืมตาอ้าปากได้ แต่ทว่าเพียงเริ่มงานวันแรก จักรยานของอันโตนิโอก็ถูกขโมยไปทันที อันโตนิโอตามไป แต่ไม่อาจตามหัวขโมยได้ทัน เขาออกตามหาและขอความช่วยเหลือจากเพื่อน ๆ หลายคน แต่ก็ไม่มีร่องรอย กลับกันอันโตนิโอและบรูโนกลับถูกสังคมทำร้าย ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ใช่คนพิการทุพพลภาพ ไม่เคยทำความดีงามให้ปรากฏ หรือสังคมไม่เคยติดหนี้เขา เขาเป็นเพียงคนธรรมดา ๆ ที่ไม่เคยเรียกร้องความเห็นใจจากสังคม เพราะรู้ตัวดีว่าไม่อาจทำเช่นนั้นได้หรือทำไปแล้วก็ไม่ได้ผล แต่เมื่อเขาประสบชะตากรรรม สังคมกลับไม่แยแสเขา
ปรากฏการณ์ภาพยนตร์

The Bicycle Thief เป็นภาพยนตร์ขาวดำในสไตล์นีโอเรียลลิสต์ ที่ดำเนินเรื่องแบบสารคดี มีโดดเด่นในการกำกับภาพและดนตรีประกอบ ซึ่งดนตรีประกอบในเรื่องได้กลายมาเป็นดนตรีประกอบในภาพยนตร์หรือสารคดีหลายเรื่องในภายหลัง จนถึงปัจจุบัน ได้รับยกย่องว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ดีที่สุดตลอดกาลของโลกเรื่องหนึ่ง และเป็นแรงบันดาลใจให้กับฉากหลายฉากในภาพยนตร์ชั้นหลัง
ภาพยนตร์ได้รับรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยมในปี ค.ศ. 1949 แสดงโดยนักแสดงที่เป็นคนทั่วไปจริง ๆ ไม่ใช่นักแสดงอาชีพ
ระหว่างที่อันโตนิโอและบรูโน ออกตามหาจักรยาน ทั้งคู่ต้องเผชิญกับหลายสถานการณ์ ภาพยนตร์ได้วิพากษ์แง่มุมต่าง ๆ ในสังคม ทั้งความเฉยเมยของตำรวจ ความเข้มงวดจนไร้น้ำใจของศาสนา สภาพความเป็นอยู่ที่เหมือนไม่ใช่คนของคนแถบชานเมือง โดยให้ปฏิกิริยาต่าง ๆ มุ่งไปที่ปัญหาของชายคนเดียว ทั้ง ๆ เรื่องเริ่มต้นขึ้นมาอย่างง่าย ๆ แต่กลายเป็นโศกนาฏกรรมที่สะเทือนใจคนดูได้ อีกทั้ง ยังแสดงถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ ทั้งความสัมพันธ์ระหว่างอันโตนิโอกับลูก จากความอบอุ่นที่มีให้กันจนถึงขั้นสุดท้ายที่บรูโนได้เติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ จากการตามหาจักรยานกับพ่อเพียงแค่ชั่วระยะเวลาสั้น ๆ เพราะได้เรียนรู้ถึงความจริงที่โหดร้ายของสังคม
นอกจากนี้แล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังเป็นแรงบันดาลใจให้กับหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล สร้างภาพยนตร์ไทยเรื่อง ทองพูน โคกโพ ราษฎรเต็มขั้น ที่แสดงโดยจตุพล ภูอภิรมย์ เมื่อปี 2520 อีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

รายละเอียดภาพยนตร์จากเว็บไซต์ IMDb
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2021

| --- | --- |
เมืองเจ้าภาพ: เฉิงตู, ประเทศจีน
คำขวัญ: To Be Unique (อิตาลี: Essere unico)
ประเทศเข้าร่วม: 120
นักกีฬาเข้าร่วม: TBA
กีฬา: 18
ชนิด: 222
พิธีเปิด: 28 กรกฎาคม
พิธีปิด: 8 สิงหาคม
นักกีฬาปฏิญาณ: Tang Ziting
ผู้ตัดสินปฏิญาณ: Liu Jiang
สนามกีฬาหลัก: Dong'an Lake Sports Center Stadium
← เนเปิลส์ 2019เนเปิลส์ 2023 →
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2021 (อังกฤษ: 2021 Summer Universiade) หรือการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อนครั้งที่ 31 เป็นการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั่วโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่เฉิงตู เสฉวน ประเทศจีน ระหว่างวันที่ 28 กรกฎาคม - 8 สิงหาคม ค.ศ. 2023
ชนิดกีฬา

กีฬาทางน้ำ
กระโดดน้ำ (15) (รายละเอียด)
ว่ายน้ำ (42) (รายละเอียด)
โปโลน้ำ (2) (รายละเอียด)
ยิงธนู (10) (รายละเอียด)
กรีฑา (50) (รายละเอียด)
แบดมินตัน (6) (รายละเอียด)
บาสเกตบอล (2) (รายละเอียด)
ฟันดาบ (12) (รายละเอียด)
ยิมนาสติก (รายละเอียด )
Artistic gymnastics (14)
Rhythmic gymnastics (8)
ยูโด (16) (รายละเอียด)
เรือพาย (15) (รายละเอียด)
ยิงปืน (18) (รายละเอียด)
เทเบิลเทนนิส (7) (รายละเอียด)
เทควันโด (23) (รายละเอียด)
เทนนิส (7) (รายละเอียด)
วอลเลย์บอล (2) (รายละเอียด)
วูซู (20) (รายละเอียด)
สหพันธ์กีฬามหาวิทยาลัยแห่งชาติที่เข้าร่วมแข่งขัน

สหพันธ์กีฬามหาวิทยาลัยแห่งชาติ 119 แห่งต่อไปนี้คาดว่าจะส่งคณะผู้แทนเข้าร่วมการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2021 นี่เป็นจำนวนประเทศที่เข้าร่วมน้อยที่สุดนับตั้งแต่มีการแข่งขันกีฬาฤดูร้อน 1997 เมื่อ 122 ประเทศส่งคณะผู้แทนไปยังซิซิลี
สรุปเหรียญการแข่งขัน

*  เจ้าภาพ ( จีน)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  จีน* | 103 | 40 | 35 | 178 |
| 2 |  ญี่ปุ่น | 21 | 29 | 43 | 93 |
| 3 |  เกาหลีใต้ | 17 | 18 | 23 | 58 |
| 4 |  อิตาลี | 17 | 18 | 21 | 56 |
| 5 |  โปแลนด์ | 15 | 16 | 12 | 43 |
| 6 |  ตุรกี | 11 | 12 | 12 | 35 |
| 7 |  อินเดีย | 11 | 5 | 10 | 26 |
| 8 |  จีนไทเป | 10 | 17 | 19 | 46 |
| 9 |  ลิทัวเนีย | 6 | 4 | 2 | 12 |
| 10 |  ฝรั่งเศส | 5 | 8 | 10 | 23 |
| 11 |  อิหร่าน | 5 | 6 | 12 | 23 |
| 12 |  เยอรมนี | 4 | 8 | 12 | 24 |
| 13 |  ยูเครน | 4 | 4 | 3 | 11 |
| 14 |  เช็กเกีย | 4 | 3 | 5 | 12 |
| 15 |  อินโดนีเซีย | 4 | 3 | 0 | 7 |
| 16 |  ฮ่องกง | 4 | 1 | 7 | 12 |
| 17 |  ฮังการี | 3 | 8 | 6 | 17 |
| 18 |  โปรตุเกส | 3 | 4 | 0 | 7 |
| 19 |  แอฟริกาใต้ | 2 | 11 | 7 | 20 |
| 20 |  คาซัคสถาน | 2 | 7 | 11 | 20 |
| 21 |  ไทย | 2 | 4 | 6 | 12 |
| 22 |  เนเธอร์แลนด์ | 2 | 3 | 4 | 9 |
| 23 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 2 | 1 | 4 | 7 |
| 24 |  สหรัฐ | 1 | 9 | 13 | 23 |
| 25 |  มาเก๊า | 1 | 3 | 3 | 7 |
| 26 |  สโลวาเกีย | 1 | 2 | 0 | 3 |
| 27 |  มาเลเซีย | 1 | 1 | 5 | 7 |
| 28 |  ออสเตรเลีย | 1 | 1 | 3 | 5 |
| 29 |  ยูกันดา | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 29 |  จาเมกา | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 29 |  ลักเซมเบิร์ก | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 32 |  ฟินแลนด์ | 1 | 0 | 3 | 4 |
| 33 |  ออสเตรีย | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 33 |  บัลแกเรีย | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 35 |  กานา | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 36 |  อุซเบกิสถาน | 0 | 8 | 6 | 14 |
| 37 |  บราซิล | 0 | 7 | 6 | 13 |
| 38 |  อาเซอร์ไบจาน | 0 | 3 | 6 | 9 |
| 39 |  แอลจีเรีย | 0 | 1 | 3 | 4 |
| 40 |  ไซปรัส | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 40 |  โรมาเนีย | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 42 |  มอลโดวา | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 43 |  บรูไน | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 43 |  สิงคโปร์ | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 45 |  มองโกเลีย | 0 | 0 | 4 | 4 |
| 46 |  เวียดนาม | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 47 |  อาร์มีเนีย | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 47 |  สเปน | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 49 |  เบลเยียม | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 49 |  โครเอเชีย | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 49 |  คีร์กีซสถาน | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 49 |  เติร์กเมนิสถาน | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (52 ประเทศ) | รวม (52 ประเทศ) | 269 | 273 | 334 | 876 |
แหล่งที่มา:
จอร์โจ มอโรเดร์

| Giorgio Moroder |
| --- | --- |
Giorgio Moroder in 2007
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: Hansjörg Moroder
รู้จักในชื่อ: Giorgio
เกิด:  (1940-04-26) 26 เมษายน ค.ศ. 1940 (84 ปี) Urtijëi, South Tyrol, ประเทศอิตาลี
แนวเพลง:  ดิสโก้  ซินธ์ป็อป  ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์  italo disco  ป็อป  ร็อก 
อาชีพ: Singer, songwriter, record producer
เครื่องดนตรี: เครื่องสังเคราะห์เสียง, vocals, กีตาร์, bass
ช่วงปี: 1965–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: ลอนดอนเรเคิดส์, Oasis, Casablanca, Hansa, อาร์ซีเอเรเคิดส์, เวอร์จินเรเคิดส์

เว็บไซต์: www.giorgiomoroder.com
นักดนตรี
โจวานนี จอร์โจ มอโรเดร์ (อิตาลี: Giovanni Giorgio Moroder) เกิดวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1940) เป็นโปรดิวเซอร์เพลง นักเขียนเพลง ศิลปินเพลง ดีเจ ชาวอิตาลี เขามักได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้บุกเบิกดนตรีที่ใช้เครื่องสังเคราะห์เสียง ดิสโก้ และดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์
เมื่อตอนเขาอยู่ที่มิวนิก ในคริสต์ทศวรรษ 1970 เขาเริ่มก่อตั้งค่ายของตัวเองที่ชื่อ โอเอซิสเรเคิดส์ ซึ่งต่อมาเป็นค่ายย่อยของคาซาบลังกาเรเคิดส์ เขาเป็นโปรดิวเซอร์ผลิตเพลงฮิตให้กับ ดอนนา ซัมเมอร์หลายเพลงในช่วงยุคดิสโก้ ราวปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 อย่างเพลง "Bad Girls", "Last Dance", "Love to Love You Baby", "No More Tears (Enough Is Enough)", "Dim All the Lights", "MacArthur Park", "Hot Stuff", "On the Radio", และ "I Feel Love" และเขาได้ก่อตั้ง มิวสิกแลนด์สตูดิโอส์ในมิวนิก ซึ่งมีศิลปินอาทิ อีเล็กทริกไลท์ออร์เคสตรา, เลด เซพเพลิน, ควีน และ เอลตัน จอห์น
ผลงานการทำงานร่วมกับศิลปินอื่นที่โดดเด่น

ดอนนา ซัมเมอร์ – "Bad Girls" (1979), "Last Dance" (1978), "เลิฟทูเลิฟยูเบบี" (1975), "No More Tears (Enough Is Enough)" (1979), "Dim All the Lights" (1979), "MacArthur Park" (1978), "Hot Stuff" (1979), "On the Radio" (1979), "I Feel Love" (1977), "The Wanderer" (1980)
The Three Degrees – New Dimensions (1978), 3D (1979)
Sparks – No. 1 in Heaven (1979)
Japan – "Life in Tokyo" (1979)
Madleen Kane – "You Can" (1981)
เดวิด โบอี – "Cat People (Putting Out Fire)" (1982)
Irene Cara – What a Feelin' (1983)
Philip Oakey – "Together in Electric Dreams" (1984)
Sigue Sigue Sputnik – "Flaunt It" (1985) - creation of the "Cyberpunk sound"
Big Trouble – Big Trouble (1988)
María Conchita Alonso – "Vamos a Bailar"
Adam Ant
Kenny Loggins - "Danger Zone", "Meet Me Halfway"
แพต เบเนทาร์ – "Here's My Heart"
Edoardo Bennato
Berlin – "Take My Breath Away"
Blondie – "Call Me"
Bonnie Tyler - "Here She Comes"
เฟรดดี เมอร์คูรี - "Love Kills"
ดาฟต์พังก์ – "Giorgio by Moroder" (2013)
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Website - Giorgio Moroder
Giorgio Moroder ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
จูเซปเป กวาร์นีเอรี

| จูเซปเป กวาร์นีเอรี Giuseppe Guarneri |
| --- | --- |
เกิด: 21 สิงหาคม ค.ศ. 1698(1698-08-21) เกรโมนา อิตาลี
เสียชีวิต: 17 ตุลาคม ค.ศ. 1744(1744-10-17) (46 ปี) เกรโมนา อิตาลี
สัญชาติ: อิตาลี
มีชื่อเสียงจาก: ช่างทำไวโอลิน
ปัจจามิตร: อันโตนีโอ สตราดีวารี
บาร์โตโลเมโอ จูเซปเป อันโตนีโอ กวาร์นีเอรี "เดล เกซุ" (อิตาลี: Bartolomeo Giuseppe Antonio Guarnieri, del Gesù) (21 สิงหาคม ค.ศ. 1698 - 17 ตุลาคม ค.ศ. 1744)  เป็นช่างทำไวโอลินที่มีชื่อเสียงจากเมืองเกรโมนา ประเทศอิตาลี มีชื่อเสียงเทียบเคียงได้กับอันโตนีโอ สตราดีวารี (1644-1737) โดยจูเซปเปเป็นหลานชายของอันเดรอา กวาร์นีเอรี (1626-1698) ที่เคยเรียนรู้วิชาทำไวโอลินในตระกูลอามาตี และเป็นลูกศิษย์ของนีโกลา อามาตี เช่นเดียวกับอันโตนีโอ สตราดีวารี
ตราสัญลักษณ์บนไวโอลินของ เดล เกซู
จูเซปเป กวาร์นีเอรี มีฉายาว่า "เดล เกซู" (อิตาลี: del Gesù, อังกฤษ: of Jesus) เนื่องจากไวโอลินที่เขาผลิต จะใช้ตรา เป็นรูปกางเขนละตินและอักษรย่อ IHS ของคณะเยสุอิต
อิล กันโนเน เดล เกซู จัดแสดงอยู่ที่เมืองเจนัว
ไวโอลินตัวที่มีชื่อเสียงที่สุดของเดล เกซู คือไวโอลินชื่อว่า Il Cannone Guarnerius (The Cannon)  ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1743 เคยเป็นไวโอลินที่นิกโกเลาะ ปากานีนี ใช้เล่นจนวาระสุดท้าย ปัจจุบันเป็นสมบัติของเมืองเจนัว และได้รับการจดทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติของอิตาลี
จันลูกา กอนเต

จันลูกา กอนเต (อิตาลี: Gianluca Conte; เกิด 28 พฤษภาคม 1972) เป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีม นักวิเคราะห์ และอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอิตาลี
กอนเต เริ่มอาชีพของเขาที่สโมสรบ้านเกิดคือ เลชเช กอนเตอยู่ในม้านั่งสำรองและไม่สามารถยึดตำแหน่งตัวจริงในทีมชุดใหญ่ได้ ต่อมาเขาได้ศึกษาที่มหาวิทยาลัยฟอจจา ในสาขาวิทยาศาสตร์การกีฬา และติดตามพี่ชายของเขาเป็นเจ้าหน้าที่บริหาร อาชีพการบริหารของเขาเริ่มต้นในปี ค.ศ.2007 เขาช่วยพี่ชายของเขาเพื่อนำบารีไปสู่ตำแหน่งแชมป์เซเรีย บี ฤดูกาล 2008-09 และ เซียนา ได้เลื่อนชั้นจากดิวิชันเดียวกันในอีกสองปีต่อมา จากนั้นเขาก็มาถึงยูเวนตุสในปี ค.ศ. 2011 ในตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการทีมเขาได้แชมป์ลีก 3 สมัยติดต่อกัน จากนั้นเขาก็ติดตามพี่ชายของเขาอีกครั้งในการรับหน้าที่ดูแลทีมชาติอิตาลีในปี ค.ศ. 2014 จนถึงยูโร 2016
ระดับสโมสร

กอนเตเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลกับทีมเยาวชนของสโมสรในบ้านเกิดอย่าง เลชเช่ กอนเตลงเล่นให้กับเลชเช่เพียง 9 นัดตลอดอาชีพของเขา หลังจากล้มเหลวในการแย่งชิงตำแหน่งในทีมชุดใหญ่ กอนเตก็จบอาชีพของเขาเพื่อศึกษาต่อในด้านวิทยาศาสตร์การกีฬา
จูลีอาโน อามาโต

| จูลีอาโน อามาโต |
| --- | --- |


นายกรัฐมนตรีอิตาลี คนที่ 48
ดำรงตำแหน่ง 25 เมษายน 2000 – 11 มิถุนายน 2001
ประธานาธิบดี: การ์โล อาเซลโย ชัมปี
ก่อนหน้า: มัสซิโม ดาเลมา
ถัดไป: ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี
ดำรงตำแหน่ง 28 มิถุนายน 1992 – 28 เมษายน 1993
ประธานาธิบดี: ออสการ์ ลุยจี สกัลฟาโร
ก่อนหน้า: Giulio Andreotti
ถัดไป: การ์โล อาเซลโย ชัมปี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1938-05-13) 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1938 (86 ปี) ตูริน, แคว้นปีเยมอนเต, ราชอาณาจักรอิตาลี
พรรคการเมือง: พรรคสังคมนิยม (ก่อน 1994) นักการเมืองอิสระ (1994–2007; (2008–นำเสนอ) พรรคประชาธิปไตย (2007–2008)
คู่สมรส: Diana Vincenzi
บุตร: 2
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยปิซา Sant'Anna School of Advanced Studies มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
ลายมือชื่อ: 

จูลีอาโน อามาโต (อิตาลี: Giuliano Amato) เป็นนักการเมืองชาวอิตาลีที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสองครั้งของอิตาลีครั้งแรกระหว่างปี 2535 ถึง 2536 และอีกครั้งจากปี 2543 ถึง 2544
| ด ค กนายกรัฐมนตรีอิตาลี |
| --- | --- |
ราชอาณาจักรอิตาลี:  กามิลโล เบนโซ เคานต์แห่งกาวูร์  เบตตีโน รีกาโซลี  Urbano Rattazzi  Luigi Carlo Farini  Marco Minghetti  อัลฟอนโซ แฟร์เรโร ลา มาร์โมรา  Bettino Ricasoli  Urbano Rattazzi  Luigi Federico Menabrea  โจวันนี แลนซา  Marco Minghetti  Agostino Depretis  Benedetto Cairoli  Agostino Depretis  Benedetto Cairoli  Agostino Depretis  ฟรันเซสโก คริสปี  Antonio Starabba, Marchese di Rudinì  โจวันนี โจลิตตี  ฟรันเซสโก คริสปี  Antonio Starabba, Marchese di Rudinì  Luigi Pelloux  Giuseppe Saracco  Giuseppe Zanardelli  โจวันนี โจลิตตี  ทอมมาโซ ทิตโตนี  อเลสซานโดร ฟอร์ทิส  Sidney Sonnino  โจวันนี โจลิตตี  Sidney Sonnino  Luigi Luzzatti  โจวันนี โจลิตตี  Antonio Salandra  Paolo Boselli  วิตโตริโอ เอ็มมานูเอล ออร์ลันโด  Francesco Saverio Nitti  โจวันนี โจลิตตี  อีวาโนเอ โบนอมี  หลุยจี ฟาจตา  เบนิโต มุสโสลินี  ปีเอโตร บาโดลโย  อีวาโนเอ โบนอมี  แฟร์รุจโจ ปาร์รี  อัลชีเด เด กัสเปรี
สาธารณรัฐอิตาลี:  อัลชีเด เด กัสเปรี  จูเซปเป เปลลา  อามินโตเร ฟันฟานี  Mario Scelba  อันโตนีโอ เซญญี  Adone Zoli  อามินโตเร ฟันฟานี  อันโตนีโอ เซญญี  Fernando Tambroni  อามินโตเร ฟันฟานี  โจวันนี เลโอเน  อัลโด โมโร  โจวันนี เลโอเน  Mariano Rumor  เอมีเลียว โคลอมโบ  Giulio Andreotti  Mariano Rumor  อัลโด โมโร  Giulio Andreotti  ฟรันเชสโก กอสซีกา  Arnaldo Forlani  Giovanni Spadolini  อามินโตเร ฟันฟานี  เบ็ตตีโน กรักซี  อามินโตเร ฟันฟานี  Giovanni Goria  Ciriaco De Mita  Giulio Andreotti  จูลีอาโน อามาโต  การ์โล อาเซลโย ชัมปี  ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี  ลัมแบร์โต ดีนี  โรมาโน โปรดี  มัสซิโม ดาเลมา  จูลีอาโน อามาโต  ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี  โรมาโน โปรดี  ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี  มารีโอ มอนตี  เอนรีโก เลตตา  มัตเตโอ เรนซี  ปาโอโล เจนตีโลนี  จูเซปเป คอนเต  มารีโย ดรากี  จอร์จา เมโลนี
จอร์โจ วาซารี

| จอร์โจ วาซารี |
| --- | --- |
จอร์โจ วาซารี
เกิด: 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1511 เมืองอาเรซโซ แคว้นตอสคานา อิตาลี
เสียชีวิต: 27 มิถุนายน ปี ค.ศ. 1574 ฟลอเรนซ์, อิตาลี
สัญชาติ: อิตาลี
อาชีพ: สถาปนิก, จิตรกร, นักเขียน
จอร์โจ วาซารี (อิตาลี: Giorgio Vasari) (30 กรกฎาคม ค.ศ. 1511 - 27 มิถุนายน ค.ศ. 1574) เป็นสถาปนิกและจิตรกรชาวอิตาลี ผลงานที่ทำให้เขามีชื่อเสียงมากที่สุดคืองานบันทึก ประวัติชีวิตและงานของศิลปินอิตาลีก่อนหน้าและร่วมสมัยในชื่อ “ชีวิตจิตรกร, ประติมากร, และสถาปนิกผู้ดีเด่น” (หรือที่เรียกสั้นๆ ว่า “ชีวิตศิลปิน” (The Vite)) ซึ่งเป็นงานที่ยังมีการอ้างอิงกันในการเขียนประวัติชีวิตศิลปินหรือการวิจัยจิตรกรรมและประติมากรรมกันอยู่จนทุกวันนี้
ประวัติ

วาซารีเกิดที่เมืองอาเรซโซในแคว้นตอสคานา ในวัยเด็กได้เล่าเรียนกับจิตรกรเลื่องชื่อผู้มีความสามารถในการเขียนภาพลงบนกระจก (stained glass) นามว่า กูลเยลโม ดา มาร์ซีลยา (Guglielmo da Marsiglia) เมื่ออายุได้สิบหกปี พระคาร์ดินัลซิลวีโอ ปาสเซอรินีได้ส่งจอร์โจไปเล่าเรียนที่ฟลอเรนซ์ โดยได้มีโอกาสเล่าเรียนกับอันเดรอา เดล ซาร์โต รอสโซ ฟีออเรนตีโน (Rosso Fiorentino) และจาโคโป ปอนตอร์โม ในอีกด้านเขาก็ได้ พบกับมีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี (Michelangelo) ผู้ซึ่งกลายมาเป็นผู้ที่มีอิทธิพลอย่างมากต่องานของวาซารี
ในปี ค.ศ. 1529 เขาได้มีโอกาสไปเที่ยวโรม ได้มีโอกาสเรียนรู้เกี่ยวกับงานของราฟาเอล และงานประเภทเรอเนซองซ์ยุคทองแบบโรมัน (Roman High Renaissance) วาซารีได้รับงานจากสมาชิกตระกูลเมดิชิ อย่างต่อเนื่อง ทั้งกลุ่มที่พำนักอยู่ในกรุงโรมและฟลอเรนซ์ นอกจากนี้เขายังได้มีโอกาสทำงานในเมืองเนเปิลส์ (Naples) อาเรซโซ (Arezzo) และอีกหลาย ๆ แห่ง ภาพเขียนหลายภาพของเขายังคงอยู่ โดยงานชิ้นที่สำคัญที่สุด คือ อยู่ที่พระราชวังเวกกีโอ (Palazzo Vecchio) ในเมืองฟลอเรนซ์ ซึ่งเป็นที่ที่เขาและลูกศิษย์ได้ใช้เวลาทำงานอยู่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1555 เขายังได้มีโอกาสช่วยตกแต่งภายในให้กับห้องพักของฟรานเชสโกที่ 1 (Studiolo of Francesco I) พระราชวังแห่งนี้ ซึ่งปัจจุบันได้ถูกฟื้นฟูให้กลับไปอยุ่ในสภาพเก่าแล้ว นอกจากวาซารีจะเป็นศิลปินและสถาปนิกที่มีความสามารถแล้ว ยังได้รับการยกย่องในฐานะผู้จัดการงานศิลปะขนาดใหญ่ที่มีประสิทธิภาพ (director of artistic productions)
ในฐานะสถาปนิก วาซารีประสบความสำเร็จมากกว่าในฐานะจิตรกรทางเดิน (loggia) ระหว่างวังอุฟฟีซี (Palazzo degli Uffizi) มีการนำสายตาของผู้เดินไปสู่ปราสาทอีกด้าน เป็นงานออกแบบเมือง (urban design) ที่สำคัญมากของยุคนั้น ในฟลอเรนซ์ วาซารีได้ออกแบบทางเดินเชื่อมปราสาทอุฟฟีซีกับวังปิตตี (Pitti Palace) ปัจจุบันส่วนนี้เรียกกว่า โถงวาซารี (Vasari Corridor) เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา นอกจากนี้เขายังได้ทำงานอนุรักษ์ฟื้นฟู (renovation) โบสถ์จากยุคกลางห้าแห่ง
วาซารีได้ทำงานมากมายและกลายเป็นผู้ที่มีทรัพย์สินเป็นจำนวนมาก ในปี ค.ศ. 1547 เขาได้สร้างบ้านในเมือง อาเรซโซ (ปัจจุบันกลายเป็นพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับวาซารี) ในช่วงบั้นปลายของชีวิตเขาได้เข้าไปสู่การเมือง ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาบริหารเมือง (municipal council) และได้รับตำแหน่งปกครองระดับสูงในเวลาต่อมา (supreme office)
ในปี ค.ศ. 1563 วาซารีได้ร่วมก่อตั้งสถาบันการออกแบบ (Accademia del Disegno) ในเมืองฟลอเรนซ์ [ปัจจุบันคือ สถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฟลอเรนซ์ (Accademia di Belle Arti Firenze)] โดยมีผู้ร่วมก่อตั้งคือ มกุฎราชกุมารและมีเกลันเจโล มีสมาชิกที่เป็นศิลปิน 36
วาซารีเสียชีวิตในเมืองฟลอเรนซ์ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ปี ค.ศ. 1574
แหล่งข้อมูลอื่น

“Giorgio Vasari's Lives of the Artists.” เก็บถาวร 2010-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บไซต์ สร้างโดย เอเดรียน เดแองเจลลิส (อังกฤษ)
“Le Vite." 1550 Unabridged, (อิตาลี)
“Stories Of The Italian Artists From Vasari.” แปลโดย อี แอล ซีลี เมื่อปี ค.ศ. 1908 (อังกฤษ)
Le Vite - Edizioni Giuntina e Torrentiniana เก็บถาวร 2006-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Gli artisti principali citati dal Vasari nelle "Vite" (elenco) เก็บถาวร 2020-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ส่วนตกแต่งภายในของโบสถ์แห่งเมืองฟลอเรนซ์
The Castration of Uranus: ภาพเขียนเฟรสโกโดย วาซารี และ Cristofano Gherardi (ค.ศ. 1560, Sala di Cosimo I พระราชวังเวกกีโอ ฟลอเรนซ์)
กาโปเดย์กาปี

กาโปเดย์กาปี (อิตาลี: capo dei capi; อังกฤษ: boss of bosses) หรือ กาโปดีตุตตีอีกาปี (อิตาลี: capo di tutti i capi; อังกฤษ: boss of all bosses) หรือ ปาดรีโน (อิตาลี: Padrino; อังกฤษ: Godfather) เป็นศัพท์ที่ใช้กันเป็นหลักโดยสื่อ สาธารณชน และกลุ่มผู้บังคับใช้กฎหมายของสหรัฐและอิตาลี เพื่อระบุตัวหัวหน้ากลุ่มอาชญากรที่มีอำนาจมากในกลุ่มซิซิเลียนมาเฟียหรืออเมริกันมาเฟียที่มีอิทธิพลอย่างมากทั่วทั้งองค์การ ศัพท์ดังกล่าวได้รับการนำมาใช้ในสหรัฐโดยคณะกรรมาธิการคีฟอเวอร์ใน ค.ศ. 1950