stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดิจุนนิง
ข้อมูล

Appert, Georges and Hiroji Kinoshita. (1888). Ancien japon.  Tokyo: Kokubunsha. OCLC 4429674
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น
จักรพรรดิโคเง็ง

จักรพรรดิโคเง็ง (ญี่ปุ่น: 孝元天皇; โรมาจิ: Kōgen-tennō) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นในตำนานองค์ที่ 8 ตามลำดับการสิบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม เราทราบข้อมูลเกี่ยวกับจักรพรรดิพระองค์นี้น้อยมาก เนื่องจากขาดข้อมูลที่สามารถตรวจยืนยันและศึกษาเพิ่มเติมได้ นักประวัติศาสตร์รู้จักโคเง็งในฐานะ "จักรพรรดิในตำนาน" เนื่องจากมีข้อถกเถียงเรื่องการมีตัวตนของพระองค์ ในโคจิกิไม่ได้ระบุอะไรนอกจากพระนามและพระราชพงศาวลี เชื่อกันว่ารัชสมัยของโคเง็งเริ่มต้นใน 214 ปีก่อน ค.ศ. พระองค์มีพระมเหสีหลัก และพระมเหสีรองสองพระองค์ ซึ่งมีพระราชโอรสธิดาด้วยกัน 6 พระองค์ หลังพระองค์สวรรคตเมื่อ 158 ปีก่อน ค.ศ. พระราชโอรสองค์หนึ่งขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิไคกะ
เรื่องราวตามตำนาน

ในโคจิกิและนิฮงโชกิบันทึกเฉพาะพระนามและพระราชพงศาวลีของโคเง็ง โดยจักรพรรดิโคเง็งเสด็จพระราชสมภพในช่วง 273 ปีก่อน ค.ศ. และได้รับการบันทึกว่าเป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิโคเร พระราชมารดามีพระนามว่า "คูวาชิ-ฮิเมะ" ธิดาในชิกิ โนะ อางาตานูชิ โอโอเมะ[ต้องการอ้างอิง] พระองค์มีพระนามก่อนครองราชย์คือ เจ้าชายโอ-ยามาโตะ-เนโกะ-ฮิโกะ-คูนิ-คูรุ โนะ มิโกโตะ ก่อนขึ้นครองราชย์ใน 214 ปีก่อน ค.ศ. โคจิกิบันทึกว่าพระองค์ปกครองจากพระราชวังซาไกฮาระ-โนะ-มิยะ (ญี่ปุ่น: 軽之堺原宮; โรมาจิ: Sakaihara-no-miya หรือนิฮงโชกิระบุเป็น 軽境原宮) ที่คารุ ในบริเวณที่ภายหลังรู้จักในนามแคว้นยามาโตะ จักรพรรดิโคเง็งมีพระมเหสีหลวง (จักรพรรดินี) นาม อุตสึชิโกเมะ ร่วมกับพระมเหสีอีกสองพระองค์ พระราชโอรสองค์แรกมีพระนามว่า เจ้าชายโอฮิโกะ และเป็นบรรพบุรุษสายตรงของตระกูลอาเบะ (ตามที่ปรากฏในนิฮงโชกิ) เจ้าชายฮิโกฟุตสึโอชิโนมาโกโตะ พระราชโอรสองค์หนึ่งของพระองค์ เป็นปู่ของทาเกโนอูจิ โนะ ซูกูเนะ วีรบุรุษ-รัฐบุรุษญี่ปุ่นในตำนาน จักรพรรดิโคเง็งครองราชย์จนกระทั่งสวรรคตเมื่อ 158 ปีก่อน ค.ศ. พระราชโอรสองค์ที่สองขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรดริองค์ถัดไป
ข้อมูลเท่าที่มีอยู่

การดำรงอยู่ของจักรพรรดิอย่างน้อยเก้าพระองค์แรกยังคงเป็นที่ถกเถียง เนื่องจากมีข้อมูลสำหรับการตรวจยืนยันและศึกษาเพิ่มเติมไม่เพียงพอ นักประวัติศาสตร์จึงถือให้โคเง็งเป็น "จักรพรดริในตำนาน" และเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 จากจักรพรรดิ 8 พระองค์ที่ไม่มีตำนานเฉพาะเกี่ยวกับพระองค์ พระนามโคเง็ง-เท็นโนพระราชทานแก่พระองค์หลังสวรรคตโดยคนรุ่นหลัง พระนามของพระองค์อาจได้รับการกำหนดให้ถูกต้องตามหลักการหลังช่วงชีวิตที่ระบุเข้ากับโคเง็งมาหลายศตวรรษ โดยอาจอยู่ในช่วงเวลาที่มีการรวบรวมตำนานต้นกำเนิดราชวงศ์ญี่ปุ่นเข้าเป็นพงศาวดารที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อโคจิกิ
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

จักรพรรดินี: อุตสึชิโกเมะ [ ja ] (ญี่ปุ่น: 欝色謎命 ; โรมาจิ: Utsushikome ; สวรรคต 157 ปีก่อน ค.ศ.) พระธิดาในโอยากูจิซูกูเนะ
เจ้าชายโอฮิโกะ [ja] (ญี่ปุ่น: 大彦命) บรรพบุรุษของลูกหลานตระกูลอาเบะทั้งหมด
เจ้าชายซูกูนาโอโกโกโระ (ญี่ปุ่น: 少彦男心命)
เจ้าชายวากายามาโตเนโกฮิโกโอโอบิ (ญี่ปุ่น: 稚日本根子彦大日日尊) ภายหลังเป็นจักรพรรดิไคกะ
เจ้าหญิงยามาโตโตโตะ-ฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 倭迹迹姫命)
พระมเหสี: อิกางาชิโกเมะ (ญี่ปุ่น: 伊香色謎命 ; โรมาจิ: Ikagashikome ) พระธิดาในโอเฮโซกิ
เจ้าชายฮิโกฟุตสึโอชิโนมาโกโตะ (ญี่ปุ่น: 彦太忍信命) ปู่ของทาเกโนอูจิ โนะ ซูกูเนะ (ญี่ปุ่น: 武内宿禰; โรมาจิ: Takenouchi no Sukune)
พระมเหสี: ฮานิยาซุ-ฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 埴安媛 ; โรมาจิ: Haniyasu-hime ) พระธิดาในคาวาจิ-โนะ-อาโอตามากาเกะ
เจ้าชายทาเกฮานิยาซูฮิโกะ (ญี่ปุ่น: 武埴安彦命; สวรรคต 88 ปีก่อน ค.ศ.)
อ่านเพิ่ม

Asakawa, Kan'ichi. (1903). The Early Institutional Life of Japan. Tokyo: Shueisha.  OCLC 4427686; see online, multi-formatted, full-text book at openlibrary.org
Aston, William. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
Chamberlain, Basil Hall. (1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on April 12, May 10, and June 21, 1882; reprinted, May, 1919.  OCLC 1882339
Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01753-5;  OCLC 58053128
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิโคเง็ง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิโคเร |  |   จักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น  (214 - 158 ปีก่อน ค.ศ.) |  | จักรพรรดิไคกะ |
นกกิ้งโครงคอดำ

| นกกิ้งโครงคอดำ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Sturnidae
สกุล:: Sturnus
สปีชีส์:: S.  nigricollis
ชื่อทวินาม
Sturnus nigricollis (Paykull, 1807)

ชื่อพ้อง
 Gracupica nigricollis (Paykull, 1807)
นกกิ้งโครงคอดำ หรือ นกเอี้ยงโครง (อังกฤษ: Black-collared starling; ชื่อวิทยาศาสตร์: Sturnus nigricollis) เป็นนกชนิดหนึ่งในวงศ์นกเอี้ยงและนกกิ้งโครง (Sturnidae)
นกกิ้งโครงคอดำเป็นนกที่มีรูปร่างอ้วนป้อมและ มีขนาดใหญ่กว่านกชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน มีขนาดความยาวประมาณ 27 เซนติเมตร ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายกัน มีปากสีดำ หัวสีขาว มีหนังรอบตาสีเหลือง คอสีดำ ปีกและลำตัวด้านบนสีเท้ามีแถบสีขาวพาดขวาง 4-5 เส้น อก, ท้อง, ก้น, สะโพกและปลายหางสีขาว ในประเทศไทยพบได้แทบทุกภาคยกเว้นทางตอนใต้ของภาคใต้ ในต่างประเทศพบได้ในประเทศอินเดีย, พม่า, ลาว, เวียดนาม, กัมพูชา และภาคใต้ของจีน
นกกิ้งโครงคอดำเป็นนกที่กินเมล็ดพืชและธัญพืชเป็นอาหาร และกินสัตว์ขนาดเล็ก ๆ เช่น แมลงหรือสัตว์เลื้อยคลานได้ด้วย อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง หากินตามพื้นดิน โดยมักส่งเสียงร้องเอะอะเสียงดังทั้งฝูงโดยเฉพาะเมื่อตกใจหรือเวลาถูกรบกวน เป็นนกที่อาศัยทั้งในท้องทุ่งหรือแหล่งเกษตรกรรม จนถึงชุมชนเมืองของมนุษย์ เช่น สวนสาธารณะต่าง ๆ นกที่อาศัยอยู่ในเมืองมีพฤติกรรม นำเอาเศษวัสดุตามกองขยะ เช่น กระดาษ หรือถุงพลาสติก มาสร้างรัง วางไข่คราวละ 2-6 ฟอง กกไข่นาน 15-17 วัน จึงฟักออกเป็นตัว โดยรังเป็นรังแบบปิดมีทางเข้าออกแค่ทางเดียว ลักษณะรังเป็นรูปโดมขนาดใหญ่แขวนตามต้นไม้ ซึ่งนกในชุมชนเมืองอาจจะทำหลังใต้หลังคาบ้านของมนุษย์ มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงเดือนเมษายน-มิถุนายน
นกกิ้งโครงคอดำเป็นหนึ่งของนกในวงศ์นี้ที่สามารถเลียนเสียงมนุษย์ได้ จึงมีการนำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง และถือเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sturnus nigricollis ที่วิกิสปีชีส์
จักรพรรดิโจเม

จักรพรรดิโจเม (ญี่ปุ่น: 舒明天皇; โรมาจิ: Jomei-tennō; 17 เมษายน ค.ศ. 593 – 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 641) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 34 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่น ตามที่ได้จัดเรียงไว้ในลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม
จักรพรรดิโจเมครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 629 - 641
เรื่องราวแบบดั้งเดิม

ก่อนจะขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ จักรพรรดิโจเมมีพระนามเดิมว่า ทามูระ (ญี่ปุ่น: 田村; โรมาจิ: Tamura) หรือ เจ้าชายทามูระ (ญี่ปุ่น: 田村皇子; โรมาจิ: Tamura-no-Ōji) เมื่อขึ้นเป็นจักรพรรดิจึงมีพระนามใหม่ว่า โอกินางาตาราชิฮิ ฮิโรนูกะ ซูเมรามิโกโตะ (息長足日広額天皇)
พระองค์เป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิบิดัตสึทั้งทางฝั่งพระราชบิดาและพระราชมารดา พระราชบิดาของพระองค์คือเจ้าชายโอชิซากาโนฮิโกฮิโตะ-โนะ โอเอะ ส่วนพระราชมารดาคือเจ้าหญิงนูกาเตะ-ฮิเมะ พระกนิษฐภคินีของพระราชบิดา
เหตุการณ์ในรัชสมัยโจเม

เนื่องจากจักรพรรดินีซูอิโกะผู้เป็นพระปิตุจฉา (อา) ไร้รัชทายาททำให้ก่อนที่พระนางจะสวรรคตใน ค.ศ. 629 ได้เรียกเจ้าชายทามูระและเจ้าชายยามาชิโระ-โนะ-โอเอะ พระโอรสในเจ้าชายโชโตกุ เข้าเฝ้าที่เตียงพระบรรทมเพื่อให้คำแนะนำแก่แต่ละพระองค์ หลังพระนางสวรรคต ราชสำนักได้แตกเป็นสองฝ่ายคือฝ่ายที่สนับสนุนเจ้าชายทามูระและฝ่ายที่สนับสนุนเจ้าชายยามาชิโระ ซึ่ง โซงะ โนะ เอมิชิ หัวหน้าตระกูลโซงะ ให้การสนับสนุนทามูระ โดยอาศัยพระกระแสรับสั่งสุดท้ายของจักรพรรดินีซูอิโกะสถาปนาเจ้าชายทามูระขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ บรรดานักวิชาการจึงตีความว่าทามูระได้รับตำแหน่งสืบสันตติวงศ์ (เซ็นโซะ) หลังจากนั้นไม่นานก็กล่าวกันว่าพระองค์ได้ขึ้นครองราชสมบัติ (โซกูอิ) ในฐานะจักรพรรดิโจเม ส่วนเจ้าชายยามาชิโระ-โนะ-โอเอะถูกตระกูลโซงะเข้าโจมตีและทำการอัตวินิบาตกรรมร่วมกับทั้งครอบครัว
15 เมษายน ค.ศ. 628 (วันที่ 7 เดือน 3) : ปีที่ 36 ในรัชสมัยจักรพรรดินีซูอิโกะ องค์จักรพรรดินี สวรรคตโดยไร้รัชทายาท ทำให้เจ้าชายทามูระ พระราชนัดดา ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็นจักรพรรดิโจเม
2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 629 (วันที่ 4 เดือน 1) : จักรพรรดิโจเมได้ประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกที่พระราชวังหลวงโอฮาริดะ
17 พฤศจิกายน ค.ศ. 641 (วันที่ 9 เดือน 10) : ปีที่ 13 ในรัชสมัยจักรพรรดิโจเมสวรรคตเมื่อพระชนมายุได้ 48 พรรษา
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

ฮิ: เจ้าหญิงทาเมะ (田眼皇女) พระราชธิดาในจักรพรรดิบิดัตสึ
จักรพรรดินี: เจ้าหญิงทาการะ (宝皇女) ภายหลังเป็นจักรพรรดินีโคเงียวกุ พระธิดาในเจ้าชายชินุ (พระราชนัดดาในเจ้าชายโอชิซากะ-โนะ-ฮิโกฮิโตะ-โนะ-โอเอะ และพระราชปนัดดาในจักรพรรดิบิดัตสึ)
พระราชโอรสองค์ที่สอง: เจ้าชายคาซูรากิ/นากะ-โนะ-โอเอะ (葛城/中大兄皇子) ภายหลังเป็นจักรพรรดิเท็นจิ
เจ้าชายโออามะ (大海人皇子) ภายหลังเป็นจักรพรรดิเท็มมุ
เจ้าหญิงฮาชิฮิโตะ (間人皇女, สวรรคต ค.ศ. 665) สมเด็จพระจักรพรรดินีในจักรพรรดิโคโตกุ
บูนิง: โซงะ โนะ โฮเตะ-โนะ-อิรัตสึเมะ (蘇我法提郎女) พระธิดาในโซงะ โนะ อูมาโกะ
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายฟูรูฮิโตะ-โนะ-โอเอะ (古人大兄皇子; ประมาณ ค.ศ. 612–645)
เจ้าหญิงนูโนชิกิ (布敷皇女)
นางพระกำนัล (อูเนเมะ): คายะ โนะ อูเนเมะ (蚊屋采女) นางพระกำนัลชั้นล่างจากคายะ (蚊屋采女姉子)
เจ้าชายคายะ (蚊屋皇子)
บูนิง: อาวาตะ โนะ คางูชิ-ฮิเมะ (粟田香櫛媛)
เจ้าหญิงโอชิซากะ-โนะ-วาตามูกิ (押坂錦向皇女)
บูนิง: โซงะ โนะ เท็ตสึกิ-โนะ-อิรัตสึเมะ (蘇我手杯娘) พระธิดาในโซงะ โนะ เอมิชิ
เจ้าหญิงยาตะ (箭田皇女)
ไม่ทราบ:
เจ้าชายอิโซเบะ (磯部皇子) ผู้ก่อตั้งตระกูลคูเงะ
ดูเพิ่ม

รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
จักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
(ในภาษาญี่ปุ่น) Yamada, Munemutsu. (1992). Nihon Shoki. Tokyo: Newton Press (Nyūton-puresu). ISBN 978-4-315-51248-9; OCLC 166448992
ที-80

ที-80
ที-80 (อังกฤษ: T-80) เป็นรถถังหลักที่ใช้ระบบเครื่องยนต์กังหันแก๊สเป็นรุ่นที่ 2 ของโลก (ถัดจาก Strv-103 จากสวีเดน) เริ่มเข้าประจำการตั้งแต่ปี ค.ศ. 1976
T-80 รุ่นแรกใช้เครื่องยนต์แบบ GTD-1000 ขนาด 1000 แรงม้า  รุ่นที่สองใช้ชื่อ T-80B เครื่องยนต์แบบ GTD- 1000TF ด้วยกำลังม้าเท่าเดิม และ รุ่นล่าสุด T-80U เครื่องยนต์แบบ GTD- 125.  
รถถัง T-80 ติดตั้งปืนใหญ่รถถังขนาด 125 มม. ลำกล้องเรียบ มีระบบทรงตัวของป้อมปืน ทั้งสองทิศทาง พร้อมด้วยปืนกลร่วมแกนขนาด 7.62 มม. สองกระบอก และปืนกลหนักแบบ PKT ขนาด 12.7มม.หนึ่งกระบอก
ด้วยระบบควบคุมการยิงอันทันสมัยทำให T-80 สามารถทำลายเป้าหมายในระยะไกลสุดได้ถึง 5000 เมตร  กล้องเล็งกลางคืนช่วยให้พลยิงสามารถมองเห็นเป้าหมายในความมืดได้ไกลถึง 1300 เมตรเมื่อใช้แสงอินฟราเรด และไกลถึง 850 เมตรเมื่อไม่ใช้แสงอินฟราเรด
ระบบควบคุมการยิง

ผู้บังคับรถ : กล้องเล็งกลางวัน-กลางคืนเชิงรับระบบทรงตัวทางดิ่ง
พลยิง: กล้องเล็งกลางวันระบบทรงตัวสองทิศทางพร้อมเครื่องหาระยะด้วยเลเซอร์และระบบนำวิถี; กล้องเล็งกลางคืนเชิงรับระบบทรงตัวทางดิ่ง
คอมพิวเตอร์ขีปนะ: ประมวลผลสภาพแวดล้อมที่เกี่ยวข้องกับความแม่นยำในการยิง
เครื่องตรวจจับความร้อน: ค้นหาเป้าหมายด้วยระบบความร้อน
ระบบป้องกันตัว

แผ่นเกราะ: ป้องกันกระสุน APFSDS, HEAT
เกราะแบบอ่อนตัว
ป้องกันรังสี
ป้องกันตรวจจับความร้อน
สีพราง
ป้องกัน นชค.
ป้องกันการยิงกดดดัน
การรบกวนทางอีเลคทรอนิค
เครื่องปรับอากาศ
ข้อมูลจำเพาะ

น้ำหนัก (ตัน) : 46
ความเร็ว (กม./ชม.) : 70
สัดส่วน (เมตร) : 9.651/6.982 x 3.582 x 2.202
เครื่องยนต์: กังหันแกส GTD 1,250 แรงม้า
พลประจำรถ: 3 นาย
กำลังม้าต่อน้ำหนัก (แรงม้า/ตัน) :  27.2
แรงกดพื้นดิน (กก./ลบ.ซม.) :  0.925
ความจุน้ำมัน (ลิตร) :  1,840
ระยะปฏิบัติการ (กม.) : 400
ลุยน้ำลึก (เมตร) : 1.2/5.0
อาวุธ
ปืนใหญ่ลำกล้องเรียบขนาด125 มม.
ปืนกลร่วมแกนขนาด 7.62 มม.
ปืนกลหนักขนาด 12.7 มม.
ป้อนกระสุนปืนใหญ่:อัตโนมัติ;
ระบบทรงตัวของป้อมปืน:2ทิศทาง;
บรรทุกกระสุน
ปืนใหญ่: 45นัด;
ปืนกลร่วมแกน: 1,250นัด;
ปืนกลหนักขนาด 450นัด;
มุมยกปืน/มุมลดปืน.: 54องศา/ 13องศา;
ชนิดกระสุนปืนใหญ่: APFSDS HE-FRAG HEAT จรวดนำวิถึ
รายชื่อประเทศผู้ใช้งาน

เบลารุส
ไซปรัส
อียิปต์
คาซัคสถาน
เกาหลีใต้
ปากีสถาน
สาธารณรัฐประชาชนจีน
รัสเซีย
ยูเครน
เยเมน
รายชื่อประเทศผู้ใช้งาน > อดีตประเทศผู้ใช้งาน

สหภาพโซเวียต
แหล่งข้อมูลอื่น

สีน้ำเงินคือประเทศผู้ใช้งาน ที-80
ศูนย์ธุรกิจนานาชาติมอสโก

| ศูนย์ธุรกิจนานาชาติมอสโก |
| --- | --- |
Московский Международный Деловой Центр
th
ชื่ออื่น: มอสควาซิตี
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: กำลังก่อสร้าง
ที่ตั้ง: เขตเปรสเนนสกี มอสโก
ประเทศ: รัสเซีย
พิกัด: 55°44′48″N 37°32′13″E﻿ / ﻿55.74667°N 37.53694°E﻿ / 55.74667; 37.53694
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1995
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 2024
ศูนย์ธุรกิจนานาชาติมอสโก (รัสเซีย: Московский международный деловой центр, อักษรโรมัน: Moskovskiy mezhdunarodniy delovoy tsentr; อังกฤษ: Moscow International Business Center, MIBC) หรือ มอสโกซิตี (รัสเซีย: Москва-Сити, อักษรโรมัน: Moskva-Siti) เป็นโครงการพัฒนาเชิงพาณิชย์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของถนนวงแหวนที่สาม บริเวณขอบตะวันตกของเขตเปรสเนนสกีในมอสโก ประเทศรัสเซีย ณ ค.ศ. 2019 ศูนย์ธุรกิจนานาชาติมอสโกยังคงอยู่ระหว่างการพัฒนา โดยพื้นที่ก่อสร้างอยู่บริเวณทำนบกั้นน้ำเปรสเนนสกีบนแม่น้ำมอสควา อยู่ห่างจากจัตุรัสแดงไปทางทิศตะวันตก 4 กิโลเมตร (2.5 ไมล์)* โครงการมีพื้นที่ 60 เฮกตาร์
รัฐบาลรัสเซียวางแผนโครงการนี้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1992 โดยมีแผนพัฒนาให้เป็นพื้นที่ของสำนักงาน ที่อยู่อาศัย สถานประกอบการ และสถานบันเทิง รองรับผู้คนได้ 250,000–300,000 คนที่มาทำงาน อาศัย หรือเดินทางมาเยี่ยมชม ศูนย์ธุรกิจมีตึกระฟ้า 6 ตึกที่มีความสูง 300 เมตรหรือมากกว่า เฟเดอเรชันทาวเวอร์ ซึ่งเป็นอาคารที่สูงเป็นอันดับสองของทวีปยุโรป ก็ตั้งอยู่ในศูนย์ธุรกิจแห่งนี้ อาคารอื่น ๆ ที่สำคัญ ได้แก่ โอเคโอทาวเวอร์ เมอร์คิวรีซิตีทาวเวอร์ ยูเรเซีย ซิตีออฟแคปพิทัลส์ และนาเบเรชนายา ซึ่งเป็นอาคารที่สูงเป็นอันดับที่ 3, 4, 6, 7 และ 8 ของทวีปยุโรป ใน ค.ศ. 2016 มี 12 จาก 23 อาคารที่ก่อสร้างเสร็จแล้ว มี 7 อาคารที่กำลังก่อสร้าง และมี 4 อาคารที่อยู่ระหว่างการออกแบบ
ระเบียงภาพ

ภาพทิวทัศน์ของศูนย์ธุรกิจนานาชาติเมื่อมองจากอาคารที่พักอาศัยเนโบ
ศูนย์ธุรกิจนานาชาติในยามค่ำคืน มองจากอาคารเชอร์แบงก์ซิตี
ทางแยกต่างระดับระหว่างถนนวงแหวนที่สามกับถนนมากิสตรัลนายาที่สาม
โรงแรมยูเครนาเมื่อมองจากจุดชมวิวชั้น 89 บนเฟเดอเรชันทาวเวอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

Moscow International Business Center (หมวดหมู่)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของศูนย์ธุรกิจนานาชาติ เก็บถาวร 2016-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเฟเดอเรชันทาวเวอร์
Citytowers Forum เก็บถาวร 2021-12-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
My Moscow City
วิทยาลัยการปกครอง

| --- | --- |
Institute of Administration Development
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 24 มิถุนายน พ.ศ. 2483 (84 ปี)
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: นายสิทธิชัย เทพภูษา, อธิการวิทยาลัยการปกครอง
ต้นสังกัดหน่วยงาน: กรมการปกครอง
เว็บไซต์: http://www.iadopa.org/
วิทยาลัยการปกครอง (อังกฤษ: Institute of Administration Development) เป็นสถาบันการฝึกอบรมข้าราชการฝ่ายพลเรือน ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2483 ในสมัยจอมพล ป.พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี โดยใช้ชื่อว่า "โรงเรียนข้าราชการฝ่ายปกครอง" รับนักศึกษาที่จบมัธยมศึกษาปีที่ 6 เข้ารับการฝึกอบรมหลักสูตร 2 ปี ในระยะแรกใช้พระตำหนักสุวัทนาเป็นหอนอน และพระที่นั่งนงคราญสโมสรเป็นสำนักงานของโรงเรียน จัดการศึกษาเกี่ยวกับวิชาว่าด้วยกฎหมายอาญา หลักการจับกุม สืบสวน สอบสวนคดีอาญา ประวัติศาสตร์ จรรยาของนักปกครอง ขับรถยนต์ ขี่ม้า และยิงปืน เป็นต้น
ประวัติ

วิทยาลัยการปกครอง ก่อตั้งเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2483 ในสมัยจอมพล ป.พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ในสมัยนั้นเรียกว่า "โรงเรียนข้าราชการฝ่ายปกครอง" รับนักศึกษาที่จบมัธยมศึกษาปีที่ 6 เข้ารับการฝึกอบรมเป็นเวลา 2 ปี โดยใช้พระตำหนักสุวัทนาเป็นหอนอนของนักเรียน และพระที่นั่งนงคราญสโมสรเป็นสถานที่ทำงานของเจ้าหน้าที่ มีการศึกษาวิชาที่ว่าด้วยลักษณะกฎหมายอาญา หลักการจับกุม สืบสวน สอบสวนคดีอาญา ประวัติศาสตร์ จรรยาของนักปกครอง ขับรถยนต์ ขี่ม้า และยิงปืน เป็นต้น
ในเวลาต่อมาได้เปลี่ยนมารับผู้สำเร็จการศึกษาอนุปริญญา และปริญญาธรรมศาสตร์บัณฑิต เข้ามาเป็นปลัดอำเภอ โดยมีการพัฒนาขึ้นเป็นลำดับ ดังนี้
พ.ศ. 2485 ได้รับจัดตั้งเป็นแผนกโรงเรียน ในกรมการปกครอง
30 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 จัดตั้ง โรงเรียนนายอำเภอ
พ.ศ. 2512 จัดตั้งสถาบันการศึกษา และฝึกอบรมพนักงานเทศบาล (เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนข้าราชการส่วนท้องถิ่น ในปี พ.ศ. 2515)
15 มิถุนายน พ.ศ. 2514 จัดตั้ง โรงเรียนปลัดอำเภอ
3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 จัดตั้ง วิทยาลัยการปกครอง โดยรวมเอาหน่วยงานต่าง ๆ ข้างต้นเข้ามารวมไว้ด้วยกัน
วิทยาลัยการปกครอง เป็นหน่วยงานที่ขึ้นตรงกับกรมการปกครอง แต่มีลักษณะพิเศษแตกต่างไปจาก สำนักและกองต่าง ฯ ตรงที่มีความเป็นสถาบันด้านการให้การศึกษาอบรมแก่บุคลากรของกรมการปกครอง ทั้งส่วนกลาง ส่วนภูมิภาค ส่วนท้องถิ่น ตลอดจนองค์กรประชาชนต่าง ฯ ดังนั้น คณะรัฐมนตรี จึงมีมติแต่งตั้ง คณะกรรมการวิทยาลัยการปกครองขึ้น เพื่อกำกับ ดูแล และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยได้แต่งตั้งคณะกรรมการบริหารขึ้น เพื่อช่วยเหลือการปฏิบัติงานของวิทยาลัยการปกครอง ดังนี้
คณะกรรมการวิทยาลัยการปกครอง
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ประธานกรรมการ
ปลัดกระทรวงมหาดไทย รองประธานกรรมการ
เลขาธิการคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน หรือผู้แทน กรรมการ
เลขาธิการคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ หรือผู้แทน กรรมการ
ผู้อำนวยการสำนักงบประมาณ หรือผู้แทน กรรมการ
รองปลัดกระทรวงมหาดไทย (ฝ่ายปกครอง) กรรมการ
อธิบดีกรมวิเทศสหการ หรือผู้แทน กรรมการ
อธิบดีกรมการปกครอง กรรมการ
ผู้อำนวยการสำนักนโยบายและแผนมหาดไทย กรรมการ
ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี กรรมการ
นายกสันนิบาตเทศบาลแห่งประเทศไทย กรรมการ
รองอธิบดีกรมการปกครอง (ฝ่ายราชการบริหารส่วนท้องถิ่น) กรรมการ
อธิการบดีสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ หรือผู้แทน กรรมการ
อธิการวิทยาลัยการปกครอง กรรมการและเลขานุการ
รองอธิการวิทยาลัยการปกครอง (ฝ่ายวิชาการ)กรรมการและ ผู้ช่วยเลขานุการ
รองอธิการวิทยาลัยการปกครอง (ฝ่ายบริหารการฝึกอบรม) กรรมการและผู้ช่วยเลขานุการ
กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 4 คน
วิทยาลัยการปกครอง มีอำนาจหน้าที่ ตามกฎกระทรวง แบ่งส่วนราชการกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย พ.ศ. 2559 คือ ดำเนินการเกี่ยวกับการฝึกอบรมและพัฒนาข้าราชการ พนักงานราชการ และลูกจ้างของกรม รวมทั้งพนักงานฝ่ายปกครอง และปฏิบัติงานร่วมกับหรือสนับสนุนการปฏิบัติงานของหน่วยงานอื่นที่เกี่ยวข้องหรือที่ได้รับมอบหมาย
วิทยาลัยการปกครอง มีสัญลักษณ์ของวิทยาลัย คือ เข็มวิทยฐานะรูปดอกจันทร์นูน 8 แฉก มีรูปสิงห์อยู่ตรงกลาง เปรียบได้กับ มรรค 8 อันเป็นหลักธรรมของนักปกครอง หมายถึง ความเห็นชอบ ดำริชอบ เจรจาชอบ ทำงานชอบ เลี้ยงชีพชอบ เพียรชอบ ระลึกชอบ และตั้งใจชอบ และมีคำขวัญของวิทยาลัยการปกครอง คือ เรียบ ง่าย ประหยัด สามัคคี มีวินัย ช่วยตนเอง"'
สถานที่

สถานที่ฝึกอบรมของวิทยาลัยการปกครอง ประกอบด้วย
วิทยาลัยการปกครอง  อำเภอธัญบุรี ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 129 หมู่ที่ 2 ถนนรังสิต-นครนายก (คลอง 6) ตำบลรังสิต อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี มีอาคารฝึกอบรม 4 อาคาร ๆ ได้แก่ โรงเรียนนายอำเภอ โรงเรียนข้าราชการฝ่ายปกครอง โรงเรียนสืบสวนสอบสวนพนักงานฝ่ายปกครอง และโรงเรียนปลัดอำเภอ โดยชั้นบนเป็นที่พัก ชั้นล่างเป็นสำนักงาน ห้องบรรยายและห้องกิจกรรม
นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนที่อาศัยพื้นที่อาคารภายในวิทยาลัยการปกครองอีก 2 โรงเรียน ได้แก่ โรงเรียนกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน และสถาบันพัฒนาวิชาชีพการทะเบียน สำหรับเป็นที่ปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ และนอกจากอาคารฝึกอบรมแล้วยังมีอาคารอื่น ๆ ที่ช่วยสนับสนุนการฝึกอบรม เช่นอาคารสำนักอธิการ อาคารศูนย์เทคโนโลยีการฝึกอบรม หอพระพุทธสีหภูมิบาล อาคารโรงอาหาร อาคารสโมสรวิทยาลัยการปกครอง โรงยิมเนเซี่ยม และสนามกีฬาหลายชนิด สามารถรองรับผู้เข้าอบรม ข้าราชการ และประชาชนที่สนใจค้นคว้าหาความรู้ และการออกกำลังกาย
ศูนย์การเรียนรู้และฝึกอบรมภาค ประกอบด้วย 4 ศูนย์ ได้แก่
ศูนย์การเรียนรู้และฝึกอบรมภาคเหนือ อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่
ศูนย์การเรียนรู้และฝึกอบรมภาคเหนือ อำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน
ศูนย์การเรียนรู้และฝึกอบรมภาคกลาง อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี
ศูนย์การเรียนรู้และฝึกอบรมภาคใต้ อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์วิทยาลัยการปกครอง
| ด ค กหน่วยงานในกระทรวงมหาดไทยของไทย |
| --- | --- |
กรม:  สำนักงานรัฐมนตรี  สำนักงานปลัดกระทรวง  กรมการปกครอง  กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น  กรมที่ดิน  กรมการพัฒนาชุมชน  กรมโยธาธิการและผังเมือง  กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย 
รัฐวิสาหกิจ:  การไฟฟ้านครหลวง  การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค  การประปานครหลวง  การประปาส่วนภูมิภาค  องค์การตลาด  องค์การจัดการน้ำเสีย 
ในอดีต:  กรมราชทัณฑ์  กรมตำรวจ  กรมการเร่งรัดพัฒนาชนบท 
อื่น ๆ:  วิทยาลัยมหาดไทย  วิทยาลัยการปกครอง  กองอาสารักษาดินแดน  ศูนย์ดำรงธรรม  สถาบันพัฒนาบุคลากรท้องถิ่น  สถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมมหาดไทย 
หมวดหมู่
จักรพรรดิริจู

จักรพรรดิริจู (ญี่ปุ่น: 履中天皇; โรมาจิ: Richū-tennō) มีอีกพระนามว่า โอเอโนอิซาโฮวาเกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ (ญี่ปุ่น: 大兄去来穂別尊; โรมาจิ: Ōenoizahowake no Mikoto) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 17 ตามลำดับการสืบทอดแบบดั้งเดิม ทั้งโคจิกิและนิฮงโชกิ (เรียกรวมกันเป็น คิกิ) บันทึกเหตุการณ์ที่อ้างว่าเกิดขึ้นในชีวงชีวิตของริจู จักรพรรดิพระองค์นี้เป็นที่รู้จักจากความพยายามลอบปลงพระชนม์โดยซูมิโนเอะ พระอนุชา หลังการสวรรคตของจักรพรรดินินโตกุ พระราชบิดาของทั้งสอง แม้ว่าไม่สามารถกำหนดวันที่แน่นอนสำหรับพระชนมชีพของจักรพรรดิองค์นี้ แต่ถือว่าพระองค์ครองราชบัลลังก์จาก ค.ศ. 400 ถึง 405
เรื่องราวยุคกึ่งก่อนประวัติศาสตร์

ข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์ปรากฏในโคจิกิและนิฮงโชกิ ซึ่งเรียกรวมกันเป็น คิกิ (ญี่ปุ่น: 記紀) หรือ พงศาวดารญี่ปุ่น โดยบันทึกว่าริจูเสด็จพระราชสมภพจากเจ้าหญิงอิวะ (ญี่ปุ่น: 磐之媛命; โรมาจิ: Iwa no hime no Mikoto) ในช่วง ค.ศ. 336 และได้รับพระราชทานนามว่า โอเอโนอิซาโฮวาเกะ โนะ มิโกโตะ (ญี่ปุ่น: 大兄去来穂別尊; โรมาจิ: Ōenoizahowake no Mikoto) พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดินินโตกุ และภายหลังพระราชบิดาแต่งตั้งพระองค์เป็นมกุฎราชกุมารในปีที่ 31 ของรัชสมัยพระราชบิดา (ค.ศ. 343) เมื่อนินโตกุสวรรคตใน ค.ศ. 399 ท่ามกลางช่วงแห่งความโศกเศร้า ตามมาด้วยเรื่องอื้อฉาวที่เกือบทำให้มกุฏราชกุมารสิ้นพระชนม์
เรื่องราวยุคกึ่งก่อนประวัติศาสตร์ > ความพยายามลอบปลงพระชนม์

ในช่วงหนึ่งก่อนที่ริจูจะขึ้นครองบัลลังก์ พระองค์ส่งเจ้าชายซูมิโนเอะ โนะ นากัตสึ (ญี่ปุ่น: 住吉仲皇子) พระอนุชา ไปจัดเตรียมการอภิเษกสมรสให้กับคูโระ-ฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 黒媛; โรมาจิ: Kuro-hime) พระมเหสีของพระองค์ เจ้าชายนากัตสึกลับอ้างตนเองเป็นริจู พระเชษฐาของตน และล่อลวงคูโระ-ฮิเมะ เมื่อล่อเสร็จ พระองค์เผลอลืมกระดิ่งข้อพระหัตถ์ไว้ในที่พำนักของคูโระ-ฮิเมะ ต่อมาริจูพบสิ่งนี้ระหว่างเสด็จเยือนที่พำนักของพระนางเป็นครั้งแรก จึงสันนิษฐานว่าเป็นฝีมือของพระอนุชา แต่ตัดสินพระทัยไม่ดำเนินการใด ในขณะที่นากัตสึทรงหวาดกลัวต่อการกระทำอันอื้อฉาวของพระองค์ จึงวางแผนปลงพระชนม์พระเชษฐาในคืนนั้น พระองค์แอบสร้างกลุ่มคนจำนวนเล็กน้อยขึ้นมาล้อมพระราชวังของพระเชษฐา โชคดีที่ผู้ติดตามผู้จงรักภักดีของพระองค์บางส่วนเข้าแทรกแซงโดยช่วยรัชทายาทและพาพระองค์ไปยังศาลเจ้าอิโซโนกามิที่ยาโมโตะ ขณะเดียวกันนากัตสึจุดไฟเผาพระราชวังโดยไม่รู้ว่าพระเชษฐาหลบหนีไปแล้ว
เจ้าชายมิซูฮาวาเกะ (ญี่ปุ่น: 瑞歯別尊; ภายหลังเป็นจักรพรรดิฮันเซ) พระอนุชาอีกพระองค์ เสด็จตามพระองค์ไปที่ยาโมโตะ อย่างไรก็ตาม ริจูตรัสแก่องค์ชายว่า หากไม่พิสูจน์ความภักดีด้วยการสังหารนากัตสึแล้ว พระองค์ก็ไม่สามารถไว้วางใจได้ มิซูฮาวาเกะจึงเสด็จกลับไปยังนานิวะและติดสินบนบริวารคนหนึ่งของนากัตสึให้ไปสังหารพระองค์นั้น นากัตสึไม่มีทางสู้และไม่เตรียมตัวรับมือเลย เพราะพระองค์คิดว่าพระเชษฐาเสด็จหนีไปและหายตัวไป ต่อมาพระองค์จึงถูกผู้บริวารแทงจนสิ้นพระชนม์ และมิซูฮาวาเกะเสด็จกลับไปยาโมโตะเพื่อรายงานการตายของพระเชษฐา ริจูทรงขอบพระทัยพระอนุชาด้วยการพระราชทานยุ้งฉาง "มูระ-อาฮาเซะ"