stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อันเดรอา ปีร์โล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ปีร์โลกับอิตาลีใน ค.ศ. 2015
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  อันเดรอา ปีร์โล
วันเกิด:   (1979-05-19) 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1979 (45 ปี)
สถานที่เกิด:  Flero อิตาลี
ส่วนสูง:  1.77 เมตร (5 ฟุต 10 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
สโมสรเยาวชน
1992–1995:  เบรชชา
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1995–1998 |  เบรชชา |  47 |  (6) |
| 1998–2001 |  อินเตอร์มิลาน |  22 |  (0) |
| 1999–2000 |  → Reggina (ยืม) |  28 |  (6) |
| 2001 |  → เบรชชา (ยืม) |  10 |  (0) |
| 2001–2011 |  เอซี มิลาน |  284 |  (32) |
| 2011–2015 |  ยูเวนตุส |  119 |  (16) |
| 2015–2017 |  นิวยอร์กซิตี |  60 |  (1) |
| รวม |   |  570 |  (61) |
ทีมชาติ
| 1994 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 15 ปี |  3 |  (0) |
| 1995 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 16 ปี |  6 |  (2) |
| 1995 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 17 ปี |  4 |  (0) |
| 1995–1997 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 18 ปี |  18 |  (7) |
| 1998–2002 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 21 ปี |  37 |  (15) |
| 2000–2004 |  โอลิมปิกอิตาลี |  9 |  (1) |
| 2002–2015 |  อิตาลี |  116 |  (13) |
จัดการทีม
2020:  ยูเวนตุส อายุไม่เกิน 23 ปี
2020–2021:  ยูเวนตุส
2022–2023:  Fatih Karagümrük
2023–2024:  ซัมป์โดเรีย
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
อันเดรอา ปีร์โล (อิตาลี: Andrea Pirlo; เกิด 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1979) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลี
ปีร์โลเล่นให้กับยูเวนตุสในเซเรียอา มาเป็นระยะเวลายาวนาน รวมถึงฟุตบอลทีมชาติอิตาลี มักเล่นตำแหน่งเพลย์เมกเกอร์ใหักับทั้งยูเวนตุสและทีมชาติอิตาลี และมักเป็นผู้เล่นสำคัญในตำแหน่งนี้ ได้รับคำชมว่าเป็นผู้เล่นสร้างสรรค์เกมและความสามารถในการส่งผ่านระยะยาว และยังมักได้เตะเซตพีชและลูกฟรีคิกที่แม่นยำอีกด้วย
ก่อนที่ในกลางปี ค.ศ. 2015 ด้วยอายุที่มากขึ้น ปีร์โลจึงได้ย้ายไปเล่นให้กับนิวยอร์กซิตี ในสหรัฐอเมริกา อันเป็นสโมสรที่มีนักฟุตบอลที่มีชื่อเสียงในลีกยุโรปหลายคนเข้าร่วม เช่น แฟรงก์ แลมพาร์ด, ดาบิด บียา ด้วยสัญญา 18 เดือน
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กสโมสรฟุตบอลยูเวนตุส – ผู้จัดการทีม |
| --- | --- |
 Károly (1923–26)  Viola (1926–28)  Aitken (1928–30)  Carcano (1930–35)  Bigatto (1935)  Rosetta (1935–39)  Caligaris (1939–41)  Munerati (1941)  Ferrari (1941–42)  Monti (1942)  Borel (1942–46)  Cesarini (1946–48)  Chalmers (1948–49)  Carver (1949–51)  Bertolini (1951)  Sárosi (1951–53)  Olivieri (1953–55)  Puppo (1955–57)  Broćić (1957–59)  Depetrini (1959)  Parola (1959–61)  Korostelev (1961)  Parola (1961–62)  Amaral (1962–64)  Monzeglio (1964)  Herrera (1964–69)  Carniglia (1969–70)  Rabitti (1970)  Picchi (1970–71)  Vycpálek (1971–74)  Parola (1974–76)  ตราปัตโตนี (1976–86)  Marchesi (1986–88)  ซอฟฟ์ (1988–90)  Maifredi (1990–91)  ตราปัตโตนี (1991–94)  ลิปปี (1994–99)  อันเชลอตตี (1999–2001)  ลิปปี (2001–04)  กาเปลโล (2004–06)  เดช็อง (2006–07)  Corradini (2007)  รานีเอรี (2007–09)  Ferrara (2009–10)  ซักเกโรนี (2010)  Delneri (2010–11)  กอนเต (2011–14)  อัลเลกรี (2014–19)  ซาร์รี (2019–20)  ปีร์โล (2010–21)  อัลเลกรี (2021–24)  มอตตา (2024–) 
| ด ค กนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของเซเรียอา |
| --- | --- |
ออสการ์เดลกัลโช อาอีชิ:  1997: มันชีนี  1998: โรนัลโด  1999: วีเอรี  2000: ตอตตี  2001: ซีดาน  2002: เทรเซเก   2003: แน็ดเวียตและตอตตี  2004: กาก้า  2005: Gilardino   2006: กันนาวาโร  2007: กาก้า  2008: อิบราฮีมอวิช  2009: อิบราฮีมอวิช  2010: มิลิโต 
กรันกาละเดลกัลโช อาอีชิ:  2011: อิบราฮีมอวิช  2012: ปีร์โล  2013: ปีร์โล  2014: ปีร์โล  2015: เตเบซ  2016: โบนุชชี  2017: บุฟฟอน  2018: อิการ์ดิ  2019: ค. โรนัลโด  2020: ค. โรนัลโด  2021: ลูกากู  2022: ลีเยา  2023: โอซิมเฮน  2024: มาร์ติเนซ 
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอิตาลี – ชนะเลิศ ฟุตบอลโลก 2006 (สมัยที่ 4) |
| --- | --- | --- |
|  1 บุฟฟอน  2 Zaccardo  3 Grosso  4 เด รอสซี  5 กันนาวาโร (c)  6 บาร์ซัลยี  7 เดล ปีเอโร  8 กัตตูโซ  9 Toni  10 ตอตตี  11 Gilardino  12 Peruzzi  13 เนสตา  14 Amelia  15 Iaquinta  16 Camoranesi  17 Barone  18 อินซากี  19 ซัมบรอตตา  20 Perrotta  21 ปีร์โล  22 ออดโด  23 มาเตรัซซี  ผู้ฝึกสอน: ลิปปี  |  1 บุฟฟอน  2 Zaccardo  3 Grosso  4 เด รอสซี  5 กันนาวาโร (c)  6 บาร์ซัลยี  7 เดล ปีเอโร  8 กัตตูโซ  9 Toni  10 ตอตตี  11 Gilardino  12 Peruzzi  13 เนสตา  14 Amelia  15 Iaquinta  16 Camoranesi  17 Barone  18 อินซากี  19 ซัมบรอตตา  20 Perrotta  21 ปีร์โล  22 ออดโด  23 มาเตรัซซี  ผู้ฝึกสอน: ลิปปี  |  |
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอิตาลี – ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- | --- | --- |
|  1 บุฟฟอน (c)  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี  4 ดาร์มีอัน  5 มอตตา  6 กันเดรวา  7 อาบาเต  8 มาร์กีซีโอ  9 บาโลเตลลี  10 กัสซาโน  11 Cerci  12 ซีรีกู  13 เปริน  14 อากวีลานี  15 บาร์ซัลยี  16 เด รอสซี  17 อิมโมบีเล  18 ปาโรโล  19 โบนุชชี  20 Paletta  21 ปีร์โล  22 อินซิญเญ  23 แวร์รัตตี  ผู้ฝึกสอน: Prandelli  |  1 บุฟฟอน (c)  2 เด ชิลโย  3 กีเอลลีนี  4 ดาร์มีอัน  5 มอตตา  6 กันเดรวา  7 อาบาเต  8 มาร์กีซีโอ  9 บาโลเตลลี  10 กัสซาโน  11 Cerci  12 ซีรีกู  13 เปริน  14 อากวีลานี  15 บาร์ซัลยี  16 เด รอสซี  17 อิมโมบีเล  18 ปาโรโล  19 โบนุชชี  20 Paletta  21 ปีร์โล  22 อินซิญเญ  23 แวร์รัตตี  ผู้ฝึกสอน: Prandelli  |  |
สุโขทัยระทม

เพชร โพธาราม ผู้ขับรองเพลงสุโขทัยระทม และเป็นต้นฉบับที่นักร้องคนอื่นนำมาขับรองต่อ
วัดราชธานี กับภาพเหตุการณ์ไฟไหม้ในครั้งกระนั้น อันเป็นที่มาของเพลงสุโขทัยระทม
สุโขทัยระทม เป็นชื่อเพลง ที่แต่งโดยครูจิ๋ว พิจิตร ที่แต่งขึ้นในปี พ.ศ. 2511  โดยอาศัยโครงเหตุการณ์  ไฟไหม้ครั้งใหญ่ที่สุโขทัย  ที่ไหม้ทั้งตลาดและอาคารบ้านเรือนใกล้เคียง มีข้อมูลจากประวัติวัดราชธานี ซึ่งเป็นวัดที่มีประวัติความเป็นมานับแต่ครั้งกรุงสุโขทัย และตั้งอยู่ติดกับตลาดอันเป็นพื้นที่เหตุการณ์ไฟไหม้ด้วยมีว่า "เหตุการณ์ไฟไหม้ตลาดครั้งใหญ่ที่ปรากฏเมื่อ วันที่ 11 มีนาคม  พ.ศ. 2511 และวัดราชธานีก็ถูกไฟไหม้ในครั้งนั้น อุโบสถที่เก็บพระพุทธรูปสำคัญก็ถูกไฟไหม้ด้วย ซึ่งในปัจจุบันยังคงเหลือซากนั้นปรากฏอยู่"  โดยครูจิ๋ว พิจิตร (ดิเรก เกศรีระคุปต์, พ.ศ. 2466-2553) เป็นผู้แต่ง  จากข้อมูลของ ทรายทอง ณ โคราช มีว่า "วันที่ไฟไหม้ตลาดสุโขทัย น่าจะราว ๆ ปีใหม่ 2511 เธออยู่บนรถวงดนตรีไวพจน์ จะไปแสดงที่เพชรบูรณ์พอถึงสุโขทัยรถติดมากและนาน ครูจิ๋ว พิจิตร เลยนั่งแต่งเพลงสุโขทัยระทม บนรถขณะมองเห็นไฟไหม้ และแต่งสงสารสุโขทัย มอบให้ทรายทองร้องแก้" เหตุการณ์ไฟไหม้ จึงเป็น "โครงเรื่อง"แรงบันดาลใจในการแต่งเพลงนี้  โดยเพลงนี้มอบให้นักร้อง เพชร โพธาราม ขับร้องอัดแผ่นเสียงในปี พ.ศ.นั้น และเพลงนี้ก็ถูกนำมาขับร้องในอีกหลายครั้ง อาทิ สายัณห์ นิรันดร เสรี รุ่งสว่าง เป็นต้น
พม่าภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร

การปกครองของบริเตนในพม่า คือช่วงที่พม่าอยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษระหว่าง พ.ศ. 2367 – 2491 โดยเริ่มต้นจากสงครามพม่า-อังกฤษ ซึ่งนำไปสู่การทำให้พม่ากลายเป็นมณฑลหนึ่งของบริติชอินเดีย ขึ้นตรงกับรัฐบาลอุปราชในกัลกัตตา พื้นที่หลายส่วนของพม่า เช่น ยะไข่ ตะนาวศรี ถูกผนวกเข้ากับอังกฤษหลังสงครามพม่า-อังกฤษครั้งที่ 1 พม่าตอนล่างถูกผนวกหลังสงครามพม่า-อังกฤษครั้งที่ 2  ส่วนที่ถูกผนวกนี้กลายเป็นมณฑลขนาดเล็กที่เรียกบริติชพม่าในบริติชอินเดีย ส่วนพม่าตอนบนถูกผนวกหลังสงครามพม่า-อังกฤษครั้งที่ 3 และพม่าทั้งหมดกลายเป็นมณฑลหนึ่งของบริติชอินเดียใน พ.ศ. 2380 ต่อมา พม่าได้แยกการบริหารออกมาต่างหาก และได้รับเอกราชในวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2491
การแบ่งเขตการปกครอง

มณฑลพม่ามีการแบ่งเขตการปกครองใน พ.ศ. 2428 ได้แก่  พม่าส่วนกลาง ประกอบด้วยเขตตะนาวศรี เขตยะไข่ เขตพะโค เขตอิรวดี และพื้นที่ตามแนวชายแดน ได้แก่ รัฐชาน เขตภูเขาชีน รัฐกะชีน และรัฐกะเหรี่ยงแดง (กะยา)
ภูมิหลัง

พม่าเป็นดินแดนที่อยู่ระหว่างจีนกับอินเดีย อยู่บนเส้นทางการค้าและเกษตรกรรมเป็นพื้นฐานของเศรษฐกิจ พ่อค้าจากอินเดียมาถึงทางทะเลและเข้าไปค้าขายภายในประเทศผ่านทางแม่น้ำอิรวดี พม่าได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากอินเดียมาก โดยเฉพาะศาสนาพุทธ ก่อนที่อังกฤษจะเข้ามา ราชวงศ์คองบองเป็นรัฐบาลที่ปกครองพม่า โดยพระมหากษัตริย์มีอำนาจเด็ดขาด
สงครามพม่า-อังกฤษครั้งแรกเริ่มจากการแตกแยกของยะไข่ และอังกฤษเข้ามาควบคุมจิตตะกองทางตอนเหนือ หลังจากพม่ารบชนะราชอาณาจักรยะไข่เมื่อ พ.ศ. 2327 – 2328  ต่อมา ใน พ.ศ. 2366 กองทัพพม่าได้ข้ามชายแดนขยายอำนาจของพม่าจากยะไข่เข้าสู่อัสสัมซึ่งเป็นดินแดนใกล้เคียงกับบริติชอินเดีย ทำให้เกิดสงครามพม่า-อังกฤษครั้งที่หนึ่ง อังกฤษเป็นฝ่ายชนะ ได้ครอบครองอัสสัม ยะไข่ ตะนาวศรี และส่งกองเรือเข้ายึดครองย่างกุ้งโดยไม่มีการต่อต้าน ใน พ.ศ. 2367  พม่าได้ยกทัพมาขับไล่อังกฤษแต่แม่ทัพพม่าเสียชีวิตในการสู้รบ ในที่สุด สงครามยุติลงด้วยการทำสนธิสัญญารานตะโบ ในอีก 25 ปีต่อมา เกิดสงครามอังกฤษ-พม่าครั้งที่ 2 เพราะอังกฤษต้องการไม้สักในพม่าตอนล่าง และต้องการท่าเรือใหม่ระหว่างจิตตะกองและสิงคโปร์ แม้อังกฤษจะเป็นฝ่ายชนะ ได้ครอบครองพม่าตอนล่างทั้งหมด แต่ไม้สัก แร่ธาตุและน้ำมันในพม่าตอนบนก็ยังเป็นที่ต้องการของอังกฤษ ทำให้เกิดสงครามครั้งที่สามขึ้นอีก ผลของสงครามทำให้อังกฤษยึดพม่าได้ทั้งประเทศ ปลดพระเจ้าธีบอออกจากกษัตริย์ ด้วยข้อหาที่พยายามชักนำให้ฝรั่งเศสเข้ามามีอิทธิพลในพม่าแข่งกับอังกฤษ ในที่สุด อังกฤษก็ผนวกพม่าเข้ากับอินเดีย
การปกครองของอังกฤษช่วงแรก > การบริหาร

อังกฤษเริ่มปกครองพม่าในฐานะมณฑลหนึ่งของอินเดียเมื่อ พ.ศ. 2429 โดยมีเมืองหลวงที่ย่างกุ้ง และกลายเป็นยุคใหม่ทางด้านการเติบโตทางเศรษฐกิจของพม่า ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างรัฐบาล ราชวงศ์ถูกล้มเลิก พระเจ้าธีบอถูกเนรเทศไปอินเดีย แยกการเมืองและศาสนาออกจากกัน ซึ่งแต่เดิม พระสงฆ์จะขึ้นกับการสนับสนุนจากราชวงศ์ และราชวงศ์จะรับรองสถานะทางกฎหมายของพุทธศาสนา ทำให้องค์กรทางศาสนาเข้ามาเกี่ยวข้องกับการเมืองระดับชาติ  นอกจากนั้น อังกฤษยังเข้ามาจัดการศึกษาในระบบโรงเรียนที่ไม่เกี่ยวข้องกับศาสนา โดยจัดตั้งโรงเรียนที่สอนเป็นภาษาอังกฤษและภาษาพม่า และสนับสนุนให้มิชชันนารีเข้ามาสร้างโรงเรียน โดยในโรงเรียนทั้งสองระบบนี้พุทธศาสนาและวัฒนธรรมดั้งเดิมของพม่าไม่ถูกกล่าวถึง เพื่อทำลายความเป็นเอกภาพทางวัฒนธรรมของพม่าที่ต่างจากอังกฤษ ทำให้เกิดการต่อต้านทั่วไปในพม่าตอนเหนือจนถึง ปีพ.ศ. 2433 ซึ่งเป็นปีที่อังกฤษเข้าไปปราบปรามในระดับหมู่บ้านโดยเผาทำลายหมู่บ้านที่ต่อต้านอังกฤษ สั่งให้ผู้คนอพยพลงไปพม่าภาคใต้และปลดเจ้าหน้าที่ที่สนับสนุนฝ่ายกบฏออก นำกลุ่มคนที่สนับสนุนอังกฤษเข้ามาแทนจึงทำให้การต่อต้านสิ้นสุดลง
การปกครองของอังกฤษช่วงแรก > สภาพเศรษฐกิจในอาณานิคม

สภาพเศรษฐกิจแบบดั้งเดิมของพม่านั้นจะกำหนดราคาโดยภาครัฐ อุปสงค์และอุปทานไม่มีความจำเป็น การค้าไม่ใช่เศรษฐกิจหลักของประเทศ แต่ตำแหน่งของพม่าอยู่ในตำแหน่งสำคัญทางการค้าระหว่างจีนกับอินเดีย เมื่ออังกฤษมาถึง เศรษฐกิจของพม่าถูกบีบคั้นด้วยเศรษฐกิจโลกและกลายเป็นส่วนหนึ่งของการส่งออกของอาณานิคม มีการส่งเสริมให้ปลูกข้าวในที่ราบลุ่มแม่น้ำอิรวดี เนื่องจากขณะนั้น ข้าวเป็นที่ต้องการของยุโรป และมีการอพยพผู้คนจากที่สูงลงมายังที่ลุ่มเพื่อปลูกข้าว ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงดุลอำนาจของประชากร
การปกครองของอังกฤษทำให้เกิดกลุ่มชนลูกผสมระหว่างชาวยุโรปและชาวพม่า ซึ่งมีความโดดเด่นในสังคมยุคอาณานิคม สภาพทางเศรษฐกิจค่อย ๆ เปลี่ยนแปลง หลังจากมีการเปิดคลองสุเอซ ความต้องการข้าวจากพม่าเพิ่มมากขึ้น มีการเพิ่มพื้นที่เพาะปลูกมากขึ้น ในการเตรียมที่ดินเพื่อการปลูกข้าว ชาวนาพม่ามักจะยืมเงินจากพ่อค้าอินเดียในอัตราดอกเบี้ยที่สูง เกิดการขูดรีด มีการนำแรงงานชาวอินเดียเข้ามาเป็นปัจจัยการผลิตเนื่องจากได้ค่าแรงต่ำ และได้เข้ามาแทนที่ชาวนาพม่า มีการพัฒนาอุตสาหกรรมมากขึ้น มีการสร้างทางรถไฟผ่านที่ราบลุ่มแม่น้ำอิรวดี และมีเรือเครื่องจักรไอน้ำแล่นขึ้นล่องระหว่างแม่น้ำ บริการสาธารณะจัดขึ้นเพื่อชาวพม่าเชื้อสายอังกฤษและชาวอินเดีย สิ่งเหล่านี้มีอังกฤษเป็นเจ้าของ และชาวพม่าต้องจ่ายเงินจำนวนมากในการใช้บริการเหล่านี้  หลายหมู่บ้านกลายเป็นหมู่บ้านนอกกฎหมายเนื่องจากมีกองโจรติดอาวุธ เศรษฐกิจของพม่าเติบโตขึ้นโดยอำนาจทั้งหมดอยู่ในมือหุ้นส่วนชาวอังกฤษและผู้อพยพจากอินเดีย การเติบโตทางเศรษฐกิจในสมัยอาณานิคมส่งผลร้ายต่อพม่า เพราะได้ใช้ทรัพยากรของพม่าไปเพื่อผลกำไรของอังกฤษ ชาวพม่าถูกห้ามเป็นทหาร โดยทหารส่วนใหญ่เป็นชาวอินเดีย ชาวพม่าเชื้อสายอังกฤษ ชาวกะเหรี่ยง และชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ในพม่า หลังจากที่อังกฤษยึดครองพม่า พม่ายังคงส่งบรรณาการไปปักกิ่งซึ่งเป็นไปตามข้อตกลงในการประชุมเรื่องพม่า พ.ศ. 2429 ที่จีนยอมรับการยึดครองพม่าของอังกฤษ แต่อังกฤษต้องยอมให้พม่าส่งบรรณาการให้จีนทุกสิบปี
ขบวนการชาตินิยม

ขบวนการชาตินิยมในพม่าเริ่มต้นขึ้นในรูปยุวพุทธิกสมาคม (YMBA) ที่ก่อตั้งเลียนแบบ YMCA องค์กรทางศาสนาที่ก่อตั้งโดยอังกฤษ ต่อมาได้รับการสนับสนุนจากสมาคมสภาทั่วไปแห่งพม่า (GCBA) ซึ่งมีการเชื่อมโยงกับสมาคมแห่งชาติที่เป็นที่นิยมในหมู่ชาวพม่า ระหว่าง พ.ศ. 2443 – 2454 อู ธรรมโลกได้ท้าทายอำนาจของจักรวรรดินิยมและศาสนาคริสต์ ผู้นำพม่ารุ่นใหม่ในช่วงดังกล่าวที่ได้รับการศึกษาโดยได้เดินทางไปเรียนด้านกฎหมายที่ลอนดอน คนกลุ่มนี้กลับมายังพม่าพร้อมกับความคิดที่ว่าต้องปฏิรูปพม่า การแก้ไขรัฐธรรมนูญในช่วง พ.ศ. 2463 ทำให้มีสภานิติบัญญัติซึ่งมีอำนาจจำกัด มีมหาวิทยาลัย และมีการปกครองตัวเองมากขึ้นแม้จะอยู่ภายใต้การบริหารรวมกับอินเดีย มีความพยายามที่จะเพิ่มจำนวนเจ้าหน้าที่ของรัฐที่เป็นชาวพม่า  มีการประท้วงของนักศึกษาเพื่อต่อต้านกฏใหม่ของมหาวิทยาลัยใน พ.ศ. 2463 นักเรียนในโรงเรียนออกมาประท้วงเกี่ยวกับการจัดการศึกษาของระบบอาณานิคม ต่อมามีการประท้วงเพื่อต่อต้านการจัดเก็บภาษี  ผู้นำในการประท้วงส่วนใหญ่เป็นพระสงฆ์ เช่น อู โอตมะ และอู เสนทะ ในยะไข่ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นหัวหน้ากองกำลังติดอาวุธต่อต้านอังกฤษและได้เข้าร่วมกับรัฐบาลชาตินิยมหลังได้รับเอกราชและอู วิสะระที่เสียชีวิตจากการอดอาหารประท้วงในคุก
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2473 มีการประท้วงเกี่ยวกับภาษีโดยซยาซานและได้ลุกลามกลายเป็นจลาจลต่อต้านรัฐบาล อีกสองปีต่อมาเกิดกบฏกาลนซึ่งตั้งชื่อตามครุฑที่เป็นศัตรูของพญานาค การกบฏนี้ต้องใช้ทหารอังกฤษร่วมพันคนในการปราบปราม ซยาซานถูกประหารชีวิต แต่ก็มีผู้นำชาตินิยมอีกหลายคนเช่น บามอว์และอูซอที่ขึ้นมามีบทบาทแทน ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2473 ได้จัดตั้งสมาคมเราชาวพม่าโดยสมาชิกขององค์กรเรียกทะขิ่น การประท้วงของนักศึกษาพม่าใน พ.ศ. 2479 นำโดยออง ซาน และโกนุ ผู้นำสหภาพนักศึกษามหาวิทยาลัยย่างกุ้ง ได้ลุกลามไปยังมัณฑะเลย์ ต่อมา อองซานและโก นุ ได้เข้าร่วมในขบวนการทะขิ่น
การแยกพม่าออกจากอินเดีย

อังกฤษได้แยกมณฑลพม่าออกจากบริติชอินเดียใน พ.ศ. 2480  และตั้งเป็นหน่วยการปกครองที่มีสภาเป็นของตนเองซึ่งเป็นผลในทางบวกสำหรับชาวพม่า บามอว์ได้เป็นรัฐมนตรี แต่เขาถูกบังคับให้ลาออกโดยอูซอใน พ.ศ. 2482 อูซอได้เป็นนายกรัฐมนตรีคนต่อมาใน พ.ศ. 2483 จนกระทั่งถูกอังกฤษจับกุมเมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2485 เนื่องจากมีการติดต่อกับญี่ปุ่น
เกิดการนัดหยุดงานและการประท้วงเริ่มจากพม่าตอนกลางใน พ.ศ. 2481 และกลายเป็นการนัดหยุดงานทั่วประเทศ ในย่างกุ้งมีการประท้วงของนักศึกษา อังกฤษได้ส่งตำรวจเข้าปราบปราม และมีนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยย่างกุ้งเสียชีวิต 1 คนคืออ่องจ่อ ในมัณฑะเลย์ ตำรวจได้ยิงเข้าไปในกลุ่มผู้ประท้วงที่นำโดยพระสงฆ์และมีผู้เสียชีวิต 17 คน ผลจากเหตุการณ์นี้ วันที่ 20 ธันวาคมได้กลายเป็นวันเพื่อระลึกถึงอ่องจ่อผู้เสียชีวิต
สงครามโลกครั้งที่ 2

จักรวรรดิญี่ปุ่นได้แผ่ขยายเข้ามาในพม่าเมื่อ พ.ศ. 2485 จนมีการก่อตั้งรัฐพม่าใน พ.ศ. 2486 หลังจากญี่ปุ่นแพ้สงคราม กองทหารอังกฤษได้กลับเข้าไปในพม่าเพื่อสถาปนาการปกครองระบอบอาณานิคมอีกครั้งใน พ.ศ. 2488
การลอบสังหารอองซาน

หลังจากที่อังกฤษกลับเข้ามาปกครองพม่าอีกครั้งได้มีการเจรจาเกี่ยวกับเอกราชของพม่าจนบรรลุในข้อตกลงอองซาน-แอตลี เมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2490 ซึ่งเป็นข้อตกลงระหว่างอังกฤษกับกลุ่มการเมืองของอองซาน โดยตัดกลุ่มนิยมคอมมิวนิสต์ออกไปทำให้พรรคคอมมิวนิสต์ธงแดงของทะขิ่นโสกลายเป็นกลุ่มใต้ดิน นอกจากนั้น อองซานยังประสบความสำเร็จในการรวมชนกลุ่มน้อยต่างเข้ากับพม่าในการประชุมที่ปางโหลงเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ซึ่งกลายเป็นวันสหภาพ ไม่นานหลังจากนั้น เกิดกบฏขึ้นในยะไข่นำโดยพระภิกษุ อูเซนดาและได้แพร่กระจายออกไป กลุ่มสันนิบาตเสรีชนของอองซานได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งสภาร่างรัฐธรรมนูญเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2490
ในการประชุมเมื่อ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 ได้มีการลอบสังหารอองซานและคณะรัฐมนตรีรวมทั้งบะวิน ซึ่งผู้ที่ถูกสอบสวนและพบว่าเป็นผู้สั่งการคืออูซอ ทะขิ่นนุ ผู้นำกลุ่มสังคมนิยมได้จัดตั้งคณะรัฐมนตรีและเป็นผู้นำรัฐบาลพม่าจนได้รับเอกราชเมื่อ 4 มกราคม พ.ศ. 2491 กลุ่มต่อต้านอังกฤษในพม่ายังคงมีบทบาทมากจนพม่าตัดสินใจไม่เข้าร่วมเครือจักรภพอังกฤษ
แหล่งข้อมูลอื่น

นินิเมียนต์. พม่ากับการต่อต้านจักรวรรดินิยมอังกฤษ ค.ศ. 1885-1895. แปลโดย ฉลอง สุนทราวาณิชย์. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 2543.
Chaiwat Pasuna. "British Colonial Regime: Considering the Administration of British Colony in Burma and Malay Peninsular between the 19th and 20th Centuries." Political Science and Public Administration Journal, 13(1), 175–198. Retrieved from https://so05.tci-thaijo.org/index.php/polscicmujournal/article/view/247427
Lalita Hingkanonta. “The Police in Colonial Burma.” Ph.D. Thesis, Department of History, School of Oriental and African Studies, University of London, 2013. <https://eprints.soas.ac.uk/17360/1/Hingkanonta_3529.pdf>
J. S. Furnivall, "Burma, Past and Present", Far Eastern Survey, Vol. 22, No. 3 (25 February 1953), pp. 21–26, Institute of Pacific Relations. <http://jstor.org/stable/3024126>
Ernest Chew, "The Withdrawal of the Last British Residency from Upper Burma in 1879", Journal of Southeast Asian History, Vol. 10, No. 2 (Sep. 1969), pp. 253–278, Cambridge University Press. <http://jstor.org/stable/20067745>
Michael W. Charney: Burma, in: 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War.
Rachatapong Malithong. “News from “Burmah”: The Role of the English Press in the Making of the British Empire in Burma.” Ph.D. Thesis, Faculty of Humanities, The University of Manchester, 2018. <https://www.research.manchester.ac.uk/portal/files/102592359/FULL_TEXT.PDF>
ทหารอังกฤษได้นำพระเจ้าธีบอ ขึ้นเรือเพื่อเนรเทศไปยังเมืองรัตนคีรี ประเทศอินเดีย
คริสโตเฟอร์ เรน

| เซอร์ คริสโตเฟอร์ เรน |
| --- | --- |
ภาพวาดเซอร์ คริสโตเฟอร์ เรน โดยกอดเฟรย์ เนลเลอร์ ในปี ค.ศ. 1711
เกิด: 20 ตุลาคม ค.ศ. 1632(1632-10-20) East Knoyle, Wiltshire, ประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต: 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1723(1723-02-25) (90 ปี) ลอนดอน
สัญชาติ: อังกฤษ
ศิษย์เก่า: Wadham College, มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
มีชื่อเสียงจาก: ออกแบบโบสถ์ 54 แห่ง รวมถึงมหาวิหารเซนต์พอล เช่นเดียวกับหลาย ๆ อาคารหลัง เหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: สถาปัตยกรรม, ฟิสิกส์, ดาราศาสตร์, และ คณิตศาสตร์
 
เซอร์ คริสโตเฟอร์ เรน (อังกฤษ: Sir Christopher Wren) (20 ตุลาคม ค.ศ. 1632 - 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1723) เป็นสถาปนิกอังกฤษที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ เขารับหน้าที่ปรับปรุงโบสถ์ 51 แห่ง ในนครหลวงลอนดอน หลังเกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ ในปี ค.ศ. 1666 รวมถึงผลงานชิ้นเอกอย่าง มหาวิหารเซนต์พอล ที่แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1710
เขาศึกษาภาษาละตินและอริสโตเทเลียนฟิสิกส์ จากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด เรนยังเป็นนักดาราศาสตร์ นักเรขาคณิต และนักคณิตศาสตร์-ฟิสิกส์ รวมถึงเป็นสถาปนิก เขาเป็นผู้ก่อตั้ง ราชสมาคมแห่งลอนดอน (เป็นประธาน ค.ศ. 1680–82) และผลงานทางวิทยาศาสตร์ของเขาได้รับความสนใจจากเซอร์ ไอแซก นิวตันและแบลส ปาสกาล
ถ้วยเมรอด

ถ้วยเมรอด (ฝรั่งเศส: coupe de Mérode; อังกฤษ: Mérode Cup) เป็นเครื่องเคลือบลงยาที่ทำในภูมิภาคเบอร์กันดีในฝรั่งเศสราวปี ค.ศ. 1400 ชื่อถ้วยมาจากชื่อของตระกูลเบลเยียมโบราณที่เคยเป็นเจ้าของ ตัวถ้วยทำด้วยเงินชุบทองตกแต่งด้วยรายละเอียดที่เป็นนก ผลไม้ และเถาองุ่น ส่วนด้านข้าง ฝาปิด และฐานเป็นแผ่นเงินชุบทองบาง ๆ
ลักษณะ

ด้านข้าง ฝา และ ฐานเป็นแผงเครื่องเคลือบลงยาวิเทรียสบาง ๆ ที่เรียกเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า "ปลีกาฌูร์" (plique-à-jour) ซึ่งเป็นวิธีลงยาที่ยากที่ต้องมีการเผาแก้วเป็นชิ้น ๆ และลอกด้านหลังออกเพื่อทำให้ดูคล้ายกับกระจกสี เมื่อเอาถ้วยตั้งตรงที่แสงส่องลงมาได้ก็จะดูเหมือนจะมีงานหน้าต่างประดับกระจกสีขนาดเล็กบนถ้วย งานลงยาที่ตกแต่งลักษณะนี้เป็นงานที่ทราบกันว่าอยู่ในรายการสมบัติของผู้อุปถัมภ์ศิลปะของคริสต์ศตวรรษที่ 14 เช่น จอห์น ดยุกแห่งแบรี พระอนุชาในพระเจ้าชาร์ลที่ 5 แห่งฝรั่งเศส แต่ "ถ้วยเมรอด" ใบนี้เป็นเพียงงานชิ้นเดียวที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากสมัยดังกล่าว
ดูเพิ่ม

เครื่องเคลือบลงยา
แหล่งข้อมูลอื่น

The Mildenhall Treasure เก็บถาวร 2006-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ดินแดนของสหรัฐ

| ดินแดนของสหรัฐ  |
| --- | --- |
   ธงชาติ
  รัฐทั้ง 50 รัฐ และเขตโคลัมเบีย   ดินแดนไม่มีการจัดระเบียบซึ่งปกครองโดยระบบเทศบาล   ดินแดนที่มีสถานภาพเครือจักรภพซึ่งไม่ได้ปกครองโดยระบบเทศบาล   ดินแดนไม่มีการจัดระเบียบซึ่งปกครองโดยระบบเทศบาล   ดินแดนไม่มีการจัดระเบียบซึ่งไม่ได้ปกครองโดยระบบเทศบาล
นิคมใหญ่สุด: ซานฆวน, ปวยร์โตรีโก
ภาษา: อังกฤษ, สเปน, ชามอร์โร, คาโรไลน์, ซามัว
เดมะนิม: ชาวอเมริกัน
ดินแดน:  5 ดินแดนที่มีประชากร  อเมริกันซามัว   กวม   หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา   ปวยร์โตรีโก   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ    9 ดินแดนที่ไม่มีประชากรถาวร  เกาะเบเกอร์   เกาะฮาวแลนด์   เกาะจาร์วิส   จอห์นสตันอะทอลล์   คิงแมนรีฟ   มิดเวย์อะทอลล์   เกาะนาวาสซา   แพลไมราอะทอลล์   เกาะเวก    2 ดินแดนที่ยังอยู่ในข้อพิพาท  บาโฮนูเอโบแบงก์   เซร์รานิยาแบงก์  
ผู้นำ

• ประมุขแห่งรัฐ : ดอนัลด์ ทรัมป์
• ผู้ว่าการ : ดูรายชื่อผู้ว่าการดินแดนในปัจจุบัน
 
พื้นที่
• รวม: 22,294.19 ตารางกิโลเมตร (8,607.83 ตารางไมล์)
ประชากร
• ประมาณ: 4,100,954 คน ใน ค.ศ. 2010 3,569,284 คน ใน ค.ศ. 2020
สกุลเงิน: ดอลลาร์สหรัฐ
รูปแบบวันที่: ดด/วว/ปปปป (AD)
 "Commonwealth" does not describe a political status, and has been applied to states and territories. When used for U.S. non-states, the term describes a self-governed area with a constitution whose right of self-government will not be unilaterally withdrawn by Congress.
การแบ่งประเภทดินแดนสหรัฐอเมริกาปัจจุบัน > ดินแดนมีการจัดระเบียบซึ่งปกครองโดยระบบเทศบาล

ดินแดนฮาวาย
ดินแดนอะแลสกา
การแบ่งประเภทดินแดนสหรัฐอเมริกาปัจจุบัน > ดินแดนไม่มีการจัดระเบียบซึ่งไม่ได้ปกครองโดยระบบเทศบาล

แพลไมราอะทอลล์
การแบ่งประเภทดินแดนสหรัฐอเมริกาปัจจุบัน > ดินแดนมีการจัดระเบียบซึ่งไม่ได้ปกครองโดยระบบเทศบาล

| ชื่อ | ตำแหน่ง | พื้นที่ | จำนวนประชากร | เมืองหลวง | ข้อมูล |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  กวม | ไมโครนีเซีย & แปซิฟิกเหนือ | 0000543 !543 km2 (210 sq mi) | 159,358 | ฮากัตญา | Territory since 1898, Guam is the home of Naval Base Guam and Andersen Air Force Base. |
|  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา | ไมโครนีเซีย & แปซิฟิกเหนือ | 0000463 !463.63 km2 (179 sq mi) | 77,000 | ไซปัน | Commonwealth since 1978; formerly a United Nations Trust Territory under the administration of the U.S. |
|  ปวยร์โตรีโก | แคริบเบียน & แอตแลนติกเหนือ | 0009104 !9,104 km2 (3,515 sq mi) | 3,667,084 | ซานฮวน | Territory since 1898, a commonwealth since 1952. In November 2008 a district court judge ruled that a sequence of Congressional actions have had the cumulative effect of changing Puerto Rico's status to incorporated. However, by April 2011 the issue had not yet made its way through the courts, and in January 2013 the U.S. government still referred to Puerto Rico as unincorporated. |
|  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ | แคริบเบียน & แอตแลนติกเหนือ | 000346.36  !346.36 km2 (134 sq mi) | 106,405 | ชาร์ลอตต์อะมาลี | สหรัฐอเมริกาซื้อจากเดนมาร์กในปี 1917 |
การแบ่งประเภทดินแดนสหรัฐอเมริกาปัจจุบัน > ดินแดนไม่มีการจัดระเบียบซึ่งปกครองโดยระบบเทศบาล

| ชื่อ | ตำแหน่ง | พื้นที่ | จำนวนประชากร | เมืองหลวง | ข้อมูล |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  อเมริกันซามัว | พอลินีเซีย & แปซิฟิกใต้ | 0000197.1 !197.1 km2 (76 sq mi) | 55,519 | ปาโกปาโก | Territory since 1898. Locally self-governing under a constitution last revised in 1967. |
| เกาะเบเกอร์ | แปซิฟิกเหนือ | 00002.1 !2.1 km2 (1 sq mi) | 0 |  |  |
| เกาะฮาวแลนด์ | แปซิฟิกเหนือ | 1,112.0 เอเคอร์ (450 เฮกตาร์) | 0 |  | Claimed under the Guano Islands Act in 1856 |
| เกาะจาร์วิส | พอลินีเซีย & แปซิฟิกใต้ | 0001390 !4.5 km2 (2 sq mi) | 0 |  | Claimed under the Guano Islands Act in 1857, formally annexed on February 27, 1858 |
| จอห์นสตันอะทอลล์ | แปซิฟิกเหนือ | 00002 !4.5 km2 (2 sq mi) | 0 |  | last used by the Department of Defense in about 2005 |
| คิงแมนรีฟ | พอลินีเซีย & แปซิฟิกเหนือ | 000018 !18 km2 (7 sq mi) | 0 |  | Claimed under the Guano Islands Act in 1860, formally annexed in 1922 |
| เกาะเวก | ไมโครนีเซีย & แปซิฟิกเหนือ | 00007.4 !7.4 km2 (3 sq mi) | 150 |  | Territory since 1898; primarily a wildlife refuge; host to the Wake Island Airfield administered by U.S. Air Force; claimed by the Marshall Islands. |
| เกาะมิดเวย์ | แปซิฟิกเหนือ | 00006.2 !6.2 km2 (2 sq mi) | 0 |  | Territory since 1859; primarily a wildlife refuge inhabited only by civilian contractors; previously under the jurisdiction of the Department of the Navy. |
| เกาะนาแวสซา | แคริบเบียน & แปซิฟิกเหนือ | 00005.4 !5.4 km2 (2 sq mi) | 0 |  | Territory since 1857.  Claimed by Haiti. |
| เซร์รานียาแบงก์ | แคริบเบียน & แอตแลนติกเหนือ | 0000350 !350 km2 (135 sq mi) | 0 |  | Administered by Colombia; site of a naval garrison.  Claimed by the United States (since 1879 under the Guano Islands Act) and Honduras.  A claim by Nicaragua was resolved in 2012 in favor of Colombia by the International Court of Justice. |
| บาโฮนวยโวแบงก์ | แคริบเบียน & แอตแลนติกเหนือ | 0000110 !110 km2 (42 sq mi) | 0 |  | Administered by Colombia.  Claimed by the United States (under the Guano Islands Act), Jamaica, and Nicaragua |
1 2 3 4 5 6  These six territories, together with Palmyra Atoll, comprise the Pacific Remote Islands Marine National Monument.
การแบ่งประเภทอดีตดินแดนและอาณาเขตในปกครองของสหรัฐอเมริกา > อดีตดินแดนมีการจัดระเบียบซึ่งไม่ได้ปกครองโดยระบบเทศบาลของสหรัฐอเมริกา

ดู Organized incorporated territories of the United States for a complete list.
การแบ่งประเภทอดีตดินแดนและอาณาเขตในปกครองของสหรัฐอเมริกา > อดีตดินแดนไม่มีการจัดระเบียบของสหรัฐอเมริกา

Corn Islands (1914–1971)
หมู่เกาะไลน์ (? – 1979)
เขตคลองปานามา (1903–1979)
หมู่เกาะฟิลิปปินส์ (1898–1935), เครือรัฐฟิลิปปินส์ (1935–46)
Phoenix Islands (?–1979)
Quita Sueño Bank (1869–1981)
Roncador Bank (1856–1981)
เซร์รานียาแบงก์ (?–1981)
Swan Islands (1863–1972)