stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าควังแกโทมหาราช

| พระเจ้าควังแกโทมหาราช |
| --- | --- |
พระจักรพรรดิโคกูรยอ
รัชกาลที่ 19 แห่งโคกูรยอ
ครองราชย์: ค.ศ. 391–413
ก่อนหน้า: โคกุกยัง
ถัดไป: ชังซู

พระราชสมภพ: ค.ศ. 374
สวรรคต: ค.ศ. 413
ราชวงศ์: โคกูรยอ
พระราชบิดา: พระเจ้าโคกุกยัง
ช่วงเวลา: 
| --- | --- |
พระเจ้าควังแกโทมหาราช
ชื่อเกิด
ฮันกึล: 고담덕 หรือ 안
ฮันจา: 高談德 หรือ 安
อาร์อาร์: Go Damdeok หรือ An 
เอ็มอาร์: Ko Tamdǒk หรือ An 
ชื่อมรณกรรม
ฮันกึล: 국강상광개토경평안호태왕
ฮันจา: 國岡上廣開土境平安好太王
อาร์อาร์: Gukgangsang-gwanggaetogyeong-pyeongan-hotaewang 
เอ็มอาร์: Kukkangsang-kwanggaet'ogyŏng-p'yŏngan-hot'aewang 
พระเจ้าควังแกโทมหาราช (เกาหลี: 광개토대왕; ฮันจา: 廣開土大王; อาร์อาร์: Kwanggaet'o-taewang; เอ็มอาร์: Gwanggaeto-daewang; ค.ศ. 374–413) เป็นจักรพรรดิรัชกาลที่ 19 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ ทรงพระราชสมภพเมื่อปี ค.ศ. 374 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโคกุกยัง (ค.ศ. 384–391)
เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 391 รัชทายาทจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าควังแกโท ตามตำนานพระองค์คือพระราชาจูซิน พระเจ้าควังแกโทมหาราชทรงสนับสนุนทุกด้าน จนบ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก ระหว่างรัชกาลมีผู้ถวายพระราชสมัญญาให้พระองค์ว่า "พระเจ้าย็องนัก"  หลังสวรรคตแล้วมีผู้ถวายพระราชสมัญญาให้พระองค์อีกพระนามหนึ่งว่า "แทวัง"
สวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 413 ขณะพระชนมายุได้ 39 พรรษา ทรงครองราชย์ได้ 22 ปี  พระราชโอรสขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็นพระเจ้าชังซูแห่งโคกูรยอ
พระราชวงศ์

พระราชบิดา พระเจ้าโคกุกยัง
พระราชโอรส พระเจ้าชังซู
พงศาวลี

| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าควังแกโทมหาราช |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าโคกุกยัง |  | จักรพรรดิแห่งโคกูรยอ    |  | พระเจ้าชังซู |
| ด ค กพระมหากษัตริย์ที่ได้รับสมัญญานามมหาราช |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  พ่อขุนรามคำแหงมหาราช  สมเด็จพระนเรศวรมหาราช  สมเด็จพระนารายณ์มหาราช  สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช  พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช  พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช  พระเจ้าควังแกโทมหาราช  พระเจ้าเซจงมหาราช  พระเจ้าอโศกมหาราช  พระเจ้าอโนรธามังช่อมหาราช  พระเจ้าบุเรงนองมหาราช  พระเจ้าอลองพญามหาราช  จักรพรรดิเฉียนหลง  จิ๋นซีฮ่องเต้  เจงกิสข่านมหาราช  จักรพรรดิฮั่นอู่  จักรพรรดิคังซี  พระเจ้ากนิษกะ  พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 2  พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2  พระเจ้าชัยวรมันที่ 7  พระเจ้าฟ้างุ้มมหาราช  พระเจ้าไชยเชษฐามหาราช  พระเจ้าราชราช โจฬะที่ 1  จักรพรรดิอักบัร  พระเจ้าอวี่  จักรพรรดิเมจิ  มานูเอลมหาราช  สุลัยมานมหาราช 
ทวีปยุโรป:  อเล็กซานเดอร์มหาราช  นโปเลียนมหาราช  พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช  แคทเธอรีนมหาราชินี  ฟรีดริชมหาราช  ปีเตอร์มหาราช  พระเจ้าคนุตมหาราช  พระเจ้าอ็องรีมหาราช  พระเจ้าไทกราเนสมหาราช  เจ้าชายอีวานมหาราช  วลาดีมีร์มหาราช  คอนสแตนตินมหาราช  ธีโอโดเซียสมหาราช  จัสติเนียนมหาราช  ธีโอดอริคมหาราช  อ็อทโทมหาราช  พระเจ้าอัลฟอนโซมหาราช  เอลิซาเบธมหาราชินี  ทามาร์มหาราชินี 
ทวีปแอฟริกา:  ฟาโรห์แรเมซีสมหาราช  แอสเกียมหาราช  ราดามามหาราช 
ตะวันออกกลาง:  เฮโรดมหาราช  ไซรัสมหาราช  ดาไรอัสมหาราช  แอนทิโอคัสมหาราช  มิทริเดทีสมหาราช  ซาปูร์มหาราช  อับบาสมหาราช  เซิร์กซีสมหาราช  กาหลิบอูมัวร์  ชาห์กะรีมข่านมหาราช  ชาห์เรซามหาราช 
ทวีปอเมริกาเหนือ:  ม็อคเตซูมามหาราช  พาคัลมหาราช 
ทวีปอเมริกาใต้:  พาชาคูติมหาราช 
ทวีปโอเชียเนีย:  คาเมฮาเมฮามหาราช 
| ด ค กลำดับพระมหากษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรโคกูรยอ |
| --- | --- |
 ทงมย็องซ็อง  ยูรี  แทมูชิน  มินจุง  โมบน  แทโจ  ชาแด  ชินแด  โคกุกช็อน  ซันซัง  ทงช็อน  ชุงช็อน  ซอช็อน  พงซัง  มีช็อน  โคกุกว็อน  โซซูริม  โคกุกยัง  ควังแกโท  ชังซู  มุนจามย็อง  อันจัง  อันว็อน  ยังว็อน  พย็องว็อน  ย็องยัง  ย็องนยู  โพจัง 
 ดูเพิ่ม โชซ็อนโบราณ พูยอ โคกูรยอ แพ็กเจ ชิลลา พัลแฮ โครยอ โชซ็อน จักรวรรดิเกาหลี
พ.ศ. 2363

| --- | --- |
ศตวรรษ::  18  19  20
ปี::  2360  2361  2362  2363  2364  2365  2366
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 2363
ปฏิทินกริกอเรียน: 1820 MDCCCXX
Ab urbe condita: 2573
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 1269 ԹՎ ՌՄԿԹ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 6570
ปฏิทินบาไฮ: −24 – −23
ปฏิทินเบงกอล: 1227
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 2770
ปีในรัชกาลอังกฤษ: 60 Geo. 3 – 1 Geo. 4
พุทธศักราช: 2364
ปฏิทินพม่า: 1182
ปฏิทินไบแซนไทน์: 7328–7329
ปฏิทินจีน: 己卯年 (เถาะธาตุดิน) 4516 หรือ 4456     — ถึง — 庚辰年 (มะโรงธาตุโลหะ) 4517 หรือ 4457
ปฏิทินคอปติก: 1536–1537
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2986
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 1812–1813
ปฏิทินฮีบรู: 5580–5581
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1876–1877
 - ศกสมวัต: 1742–1743
 - กลียุค: 4921–4922
ปฏิทินโฮโลซีน: 11820
ปฏิทินอิกโบ: 820–821
ปฏิทินอิหร่าน: 1198–1199
ปฏิทินอิสลาม: 1235–1236
ปฏิทินญี่ปุ่น: Bunsei 3 (文政３年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: กริกอเรียนลบ 12 วัน
ปฏิทินเกาหลี: 4153
ปฏิทินหมินกั๋ว: 92 ก่อน ROC 民前92年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 2363 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 1820 - มีนาคม ค.ศ. 1821
มหาศักราช 1742
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (7 กันยายน พ.ศ. 2352 - 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367)
เจ้าประเทศราช:
เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่: พระยาธรรมลังกา
เจ้าผูครองนครลำพูน: พระเจ้าลำพูนไชย
เจ้าผู้ครองนครลำปาง: พระเจ้าดวงทิพย์
เจ้าผู้ครองนครน่าน: พระยาสุมนเทวราช
เหตุการณ์

มีอหิวาตกโรคระบาดทั่วพระนคร มีผู้คนล้มตายจำนวนมาก พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดฯให้ประกอบพระราชพิธีอาพาธพินาศเพื่อเรียกขวัญกำลังใจและปัดเป่าความเป็นอุบาทว์ทั้งหลาย
29 มกราคม
สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร เสด็จสวรรคต
สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร ขึ้นครองราชสมบัติ
วันเกิด

14 มีนาคม - พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 แห่งอิตาลี (สวรรคต 9 มกราคม พ.ศ. 2421)
12 มิถุนายน - หม่อมราโชทัย (หม่อมราชวงศ์กระต่าย อิศรางกูร) นักเขียนชาวไทย (ถึงแก่กรรม 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2410)
23 พฤศจิกายน - พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์ (สิ้นพระชนม์ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2404)
หลวงปู่ทอง อายะนะ อดีตเจ้าอาวาสวัดราชโยธา อ.สะพานสูง จ.กรุงเทพ (มรณภาพ พ.ศ. 2480)
วันถึงแก่กรรม

23 มกราคม - เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์และสแตรธเอิร์น (ประสูติ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2310)
29 มกราคม - สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร (พระราชสมภพ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2281)
2 กันยายน - จักรพรรดิเจียชิ่ง (พระราชสมภพ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2303)
พระมงคลสิทธิการ (พูล อตฺตรกฺโข)

| พระมงคลสิทธิการ (พูล อตฺตรกฺโข) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: หลวงพ่อพูล
ส่วนบุคคล
เกิด: 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455 (92 ปี)
มรณภาพ: 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2548
นิกาย: มหานิกาย
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดไผ่ล้อม นครปฐม
อุปสมบท: พฤษภาคม พ.ศ. 2480
พรรษา: 67
ตำแหน่ง: อดีตเจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม
ประวัติ

หลวงพ่อพูล อดีตเจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อมเกิดในนามสกุล "ปิ่นทอง" เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455 ในรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบุตรคนที่ 6 ใน นายจู และนางนำเนียง ปิ่นทอง ท่านจบการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่โรงเรียนวัดห้วยจระเข้ นครปฐม เมื่อปี พ.ศ. 2471 จากนั้นได้ฝึกอ่านเขียนอักษรขอมและแพทย์แผนโบราณจาก "ปู่แย้ม ปิ่นทอง" ผู้ซึ่งมีศักดิ์เป็นปู่แท้ ๆ ของท่าน และได้รับการถ่ายทอดวิชา คาถาอาคมจาก หลวงพ่อจ้อย วัดบางช้างเหนือ หลวงพ่อแช่ม วัดตาก้อง หลวงปู่กลั่น หลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม ในวัยหนุ่มหลวงพ่อพูลชอบฝึกและศึกษาวิชามวยไทยจนเป็นนักมวยฝีมือดีคนหนึ่ง จนมีอายุครบเกณฑ์ทหาร หลวงพ่อพูลได้ถูกเกณฑ์ไปสังกัดทหารม้า เป็นทหารรักษาพระองค์ที่สะพานมัฆวาน โดยต่อมาท่านได้รับยศเป็นนายสิบตรี
อุปสมบท

หลังจากท่านปลดประจำการ ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2480 โดยมี พระครูอุตตการบดี (หลวงปู่สุข ปทฺวณฺโณ) เป็นพระอุปัชฌาย์ หลังท่านบวช ได้พำนักอยู่ที่วัดพระงาม ศึกษาเล่าเรียนจนสอบไล่ได้นักธรรมชั้นตรี เมื่อ พ.ศ. 2482ในระหว่างนี้เองท่านได้ให้ความสนใจศึกษาด้านการเจริญสมาธิจิตฝึกฝนวิปัสสนากรรมฐาน ตามคำสอนควบคู่กับการศึกษาวิชาอาคม ซึ่งได้รับมอบหมายจาก "ปู่แย้ม ปิ่นทอง" ที่วัดพระงามนี้ท่านจึงได้มีโอกาสได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของ หลวงพ่อพร้อม วัดพระงาม พระเกจิที่ท่านเคราพมากที่สุดคือ หลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม ได้รับคำแนะนำในการเจริญสมาธิภาวนา การเขียนอักขระเลขยันต์ ปลุกเสกวัตถุมงคล วิชาอาคมต่าง ๆ หลวงพ่อเงินเมตตาเป็นคนถ่ายทอดอย่างไม่ปิดบัง
เป็นเจ้าอาวาส

ต่อมาท่านได้ย้ายมาธุดงค์ที่ป่าเขาลำเนาไพรฝึกฝนสมาธิจิต และในปี พ.ศ. 2490 วัดไผ่ล้อมขาดเจ้าอาวาสในการปกครองเนื่องจากเจ้าอาวาสแต่ละรูปอยู่ปกครองวัดได้ไม่นานต้องลาสิกขาบทออกไป หลวงพ่อพูลจึงได้ย้ายมาจำพรรษาประจำอยู่ที่วัดไผ่ล้อม พร้อมกับทำการก่อสร้าง พัฒนาวัดเรื่อยตลอดเวลา
มรณภาพ

หลวงพ่อพูลมรณภาพในวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 สิริอายุได้ 92 ปี นับพรรษาได้ 67 พรรษา
พระบรมราชาที่ 8

พระบรมราชาที่ 8 หรือนักองค์โสร์ (เขมร:  ព្រះបាទរាមា ៨) หรือพระปทุมราชา เป็นพระมหากษัตริย์กัมพูชา ตั้งแต่ พ.ศ. 2202-2215
พระราชประวัติ

พ.ศ. 2202 พระปทุมราชาหรือพระบรมราชาที่ 8 และพระอุไทยราช(นักองค์ตน)พระอนุชา ได้ทรงรบชนะญวน ได้ตีทัพญวนจนแตกพ่ายกลับคืนไปที่เมืองญวนจนหมดแล้ว พระปทุมราชา ขณะพระชันษา 26 ปี ได้ขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์กัมพูชา ได้ยก นางนักลี ผู้เป็นพระขนิษฐาร่วมบิดาเดียวกัน ขึ้นเป็นพระเทพี และพระองค์ทรงมีพระสนมอีกหนึ่งคนชื่อ นักนางไทย มีพระโอรสและธิดา คือ
1.เจ้าพระยาโสร์ พระราชสมภพ พ.ศ. 2204
2.นักองค์เภา พระธิดา (พระราชสมภพปีใดมิได้กล่าว)
3.นักองค์ชี พระโอรส
พ.ศ. 2215 ทรงครองราชย์ได้ 14 ปี พระชันษา 39 ปี พระศรีไชยเชษฐา ทรงพระนามเป็น สมเด็จพระปทุมราชา ซึ่งเป็นพระชามาดาคิดลอบปลงพระชนม์พระองค์จนถึงแก่สวรรคต
เหตุการณ์การลอบปลงพระชนม์ของพระบรมราชาที่ 8 บันทึกโดยชาวฮอลันดา อันเป็นเหตุให้พระปทุมราชาที่ 2 ทรงขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลต่อมา
พรรคพลังประชาชน

พรรคพลังประชาชน อาจหมายถึง
พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2517)
พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2535)
พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541) - พรรคแกนนำรัฐบาลใน พ.ศ. 2551
พรรคพลังประชาชน (เกาหลีใต้)
ปัจจัยการผลิต

ปัจจัยการผลิต (อังกฤษ: Means of production) หรือสินค้าทุน (อังกฤษ: Capital goods) มีความหมายเชิงเศรษฐศาสตร์และสังคมวิทยาว่า เป็นวัตถุทางกายภาพที่มิได้เป็นตัวเงิน ซึ่งใช้ในการผลิตสินค้าและบริการอันจะทำให้มีมูลค่าทางเศรษฐกิจ ปัจจัยการผลิตอาจรวมถึงวัตถุดิบ สถานที่ เครื่องจักร และเครื่องมือที่ใช้ในการผลิตสินค้าและบริการ บรรญัติศัพท์ในเชิงเศรษฐศาสตร์คลาสสิคนั้น ปัจจัยการผลิต หมายถึง “ตัวแปรการผลิต” ลบกับทุนทางการเงินและทุนมนุษย์
ปัจจัยการผลิตทางสังคม หมายถึงสินค้าทุนและสินทรัพย์ที่ต้องมีการลงแรงของแรงงานร่วมกันอย่างเป็นระบบ มิใช่การลงแรงของผู้ใดผู้หนึ่งเท่านั้น กรรมสิทธิ์ในปัจจัยการผลิตทางสังคม ถือเป็นหัวใจสำคัญที่ใช้เป็นเกณฑ์แบ่งหมวดหมู่ของระบบเศรษฐกิจรูปแบบต่าง ๆ
ปัจจัยการผลิตแบ่งออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่ เครื่องมือทางแรงงาน (เครื่องมือ โรงงาน โครงสร้างพื้นฐาน ฯลฯ) และวัตถุทางแรงงาน (ทรัพยากรธรรมชาติและวัตถุดิบ) กระบวนการผลิตจึงเป็นการแปรรูปวัตถุทางแรงงานโดยใช้เครื่องมือทางแรงงานในการดำเนินงาน กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ แรงงานมีกิจกรรมที่ต้องลงมือกระทำต่อปัจจัยการผลิตเพื่อผลิตสินค้า ในยุคสังคมเกษตร ปัจจัยการผลิตที่เป็นหัวใจสำคัญคือพลั่วและดิน ในยุคสังคมอุตสาหการ ปัจจัยการผลิตกลายสภาพเป็นปัจจัยการผลิตทางสังคมที่รวมถึงเหมืองแร่และโรงงาน ในยุคเศรษฐกิจแห่งความรู้ คอมพิวเตอร์และโครงข่ายคอมพิวเตอร์นับเป็นปัจจัยการผลิต นอกจากนี้ความหมายโดยกว้างของ “ปัจจัยการผลิต” ยังรวมถึง “ปัจจัยการกระจายตัว” ด้วย เช่นร้านค้า อินเตอร์เน็ต และทางรถไฟ (ทุนโครงสร้างพื้นฐาน)