stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พัสเซา

เมืองมหาวิทยาลัยในนีเดอร์ไบเอิร์น ประเทศเยอรมนี
| พัสเซา   |
| --- | --- |
เมือง
Donaulände และ เมืองเก่า
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของพัสเซา 
พัสเซา  แสดงแผนที่เยอรมนีพัสเซา  แสดงแผนที่รัฐบาวาเรีย
พิกัด:  48°34′28″N 13°27′53″E﻿ / ﻿48.57444°N 13.46472°E﻿ / 48.57444; 13.46472
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: ไบเอิร์น
จังหวัด: Niederbayern  
อำเภอ: นครปลอดอำเภอ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2020–26) : Jürgen Dupper (SPD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 69.58 ตร.กม. (26.86 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด: 447 เมตร (1,467 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 294 เมตร (965 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 52,415 คน
 • ความหนาแน่น: 750 คน/ตร.กม. (2,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 94001–94036
รหัสโทรศัพท์: 0851
ทะเบียนพาหนะ: PA
เว็บไซต์: www.passau.de
พัสเซา (เยอรมัน: Passau, ภาษาเยอรมัน: [ˈpasaʊ] ไฟล์:De-Passau.ogg; บาวาเรียกลาง: Båssa) เป็นนครในนีเดอร์ไบเอิร์น ประเทศเยอรมนี มีอีกชื่อว่า Dreiflüssestadt ("นครสามแม่น้ำ") เนื่องจากแม่น้ำดานูบไหลบรรจบกับแม่น้ำอินน์ทางใต้กับแม่น้ำอิลซ์ทางเหนือ
ประชากรในพัสเซามีประมาณ 50,000 คน ในจำนวนนี้มีประมาณ 12,000 คนเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยพัสเซาที่มีชื่อเสียงในด้านสถาบันเศรษฐศาสตร์ กฎหมาย เทววิทยา วิทยาการคอมพิวเตอร์ และวัฒนธรรมศึกษาของประเทศเยอรมนี
ประวัติ

ในศตวรรษที่ 2 ก่อน ค.ศ. สมาชิกเผ่า Boii หลายคนถูกพวกโรมันดันออกาจากอิตาลีเหนือไปทางเหนือข้ามเทือกเขาแอลป์ พวกเขาตั้งเมืองหลวงใหม่ที่ชาวโรมันตั้งชื่อว่า โบอิโอดูรุม (Boiodurum, จากภาษากอล Boioduron) ปัจจุบันอยู่ในเขต Innstadt ของพัสเซา
พัสเซาเคยเป็นอาณานิคมโรมโบราณที่มีชื่อว่า บาตาวิส (Batavis) ภาษาละตินแปลว่า "เพื่อ บาตาวี " โดยบาตาวีเป็นชนเผ่าเจอร์แมนิกโบราณที่นักเขียนยุคคลาสสิกมักกล่าวถึง
ในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 5 นักบุญเซเวรีนุสสถาปนาอารามที่นี่ พื้นที่นี้ถูกชนอลามันน์เข้ารุกรานหลายครั้ง
ณ วันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2013 ย่านเมืองเก่าประสบกับน้ำท่วมครั้งรุนแรงที่เป็นผลจากฝนตกติดต่อกันหลายวันและบริเวณนครตั้งอยู่ที่จุดบรรจบของแม่น้ำ 3 สาย โดยมีการจัดแสดงระดับน้ำท่วมสูงสุดตั้งแต่ ค.ศ. 1501 ไว้ที่ผนังศาลากลางเมืองเก่า น้ำท่วมถึงฐานกำแพงนั้นเฉลี่ยทุก ๆ 5 ปี
เขตบริหาร

ก่อน ค.ศ. 2013 นครพัสเซาแบ่งออกเป็น 8 เขต ซึ่งโดยทั่วไปจะสอดคล้องกับเขตเทศบาลแยกเดิม จากนั้นตั้งแต่ ค.ศ. 2013 นครนี้แบ่งออกเป็น 16 เขตที่เรียกว่าพื้นที่สภาเปิด ("Bürgerversammlungsgebiete")
เมืองพี่น้อง

พัสเซาเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
แฮ็กเกินแซ็ก สหรัฐ (1952)
กาญ-ซูร์-แมร์ ประเทศฝรั่งเศส (1973)
แคร็มส์อันเดร์โดเนา ประเทศออสเตรีย (1974)
อากิตะ ประเทศญี่ปุ่น (1984)
มาลากา ประเทศสเปน (1987)
แช็สแกบูแยโยวิตแซ ประเทศเช็กเกีย (1993)
หลิ่วโจว ประเทศจีน (1999)
แวสเปรม ประเทศฮังการี (1999)
Montecchio Maggiore ประเทศอิตาลี (2003)
อ่านเพิ่ม

Huber, Gerald (2010). Kleine Geschichte Niederbayerns: überarbeitete und ergänzte Auflage. Regensburg: Friedrich Pustet. ISBN 978-3-7917-2048-7.
Wagner, Christoph (2007). Entwicklung, Herrschaft und Untergang der nationalsozialistischen Bewegung in Passau 1920 bis 1945. Berlin: Frank & Timme. ISBN 978-3-86596-117-4.  Passau, Universität, Dissertation, 2005
Weithmann, Michael W. (2004). Kleine Passauer Stadtgeschichte. Regensburg: Friedrich Pustet. ISBN 978-3791718705.
Jeep, John M., บ.ก. (2001). "Passau". Medieval Germany: an Encyclopedia. Garland Publishing. ISBN 978-0824076443.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ  (ในภาษาเยอรมัน)
Passau Wiki (ในภาษาเยอรมัน)
Passau at Flickr
Passau Cathedral, which is famous for its organ with 17,774 pipes and 233 registers - the biggest church organ on Earth - Zoomable map and satellite overview (Google Maps).
First stop for new arrivals in Germany: bureaucracy[ลิงก์เสีย] (My Way news, September 16th, 2015)
| ด ค กอำเภอในเสรีรัฐไบเอิร์น  |
| --- | --- |
นครนอกอำเภอ:  อัมแบร์ค  อันส์บัค  อชัฟเฟินบวร์ค  เอาคส์บวร์ค  บัมแบร์ค  ไบร็อยท์  โคบวร์ค  แอร์ลังเงิน  เฟือร์ท  โฮฟ  อิงก็อลชตัท  เคาฟ์บ็อยเริน  เค็มพ์เทิน  ลันทซ์ฮูท  เม็มมิงเงิน  มิวนิก (มึนเชิน)  เนือร์นแบร์ค  พัสเซา  เรเกินส์บวร์ค  โรเซินไฮม์  ชวาบัค  ชไวน์ฟวร์ท  ชเตราบิง  ไวเดิน  เวือทซ์บวร์ค 
อำเภอภูธร:  Aichach-Friedberg  Altötting  Amberg-Sulzbach  Ansbach  Aschaffenburg  Augsburg  Bad Kissingen  Bad Tölz-Wolfratshausen  Bamberg  Bayreuth  Berchtesgadener Land  Cham  Coburg  Dachau  Deggendorf  Dillingen  Dingolfing-Landau  Donau-Ries  Ebersberg  Eichstätt  Erding  Erlangen-Höchstadt  Forchheim  Freising  Freyung-Grafenau  Fürstenfeldbruck  Fürth  Garmisch-Partenkirchen  Günzburg  Haßberge  Hof  Kelheim  Kitzingen  Kronach  Kulmbach  Landsberg  Landshut  Lichtenfels  Lindau  Main-Spessart  Miesbach  Miltenberg  Mühldorf  München (Munich)  Neuburg-Schrobenhausen  Neumarkt  Neustadt (Aisch)-Bad Windsheim  Neustadt an der Waldnaab  Neu-Ulm  Nürnberger Land  Oberallgäu  Ostallgäu  Passau  Pfaffenhofen  Regen  Regensburg  Rhön-Grabfeld  Rosenheim  Roth  Rottal-Inn  Schwandorf  Schweinfurt  Starnberg  Straubing-Bogen  Tirschenreuth  Traunstein  Unterallgäu  Weilheim-Schongau  Weißenburg-Gunzenhausen  Wunsiedel  Würzburg 
อำเภอของประเทศเยอรมนี
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  โครเอเชีย  นครรัฐวาติกัน 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่  Pleiades 
ระดับน้ำสูงระหว่าง ค.ศ. 1501–2002 ที่นครพัสเซา ถ่ายเมืองเดือนกันยายน ค.ศ.  2012
พื้นที่สภาเปิดในพัสเซา
พระราชวังฤดูร้อน

Complex of gardens and palaces in Beijing, China; UNESCO World Heritage Site
ระวังสับสนกับ พระราชวังฤดูร้อนเดิม
| พระราชวังฤดูร้อน สวนหลวงในปักกิ่ง * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
 
ประเทศ:  จีน
ประเภท: มรดกโลกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (ii) (iii)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2541 (คณะกรรมการสมัยที่ 22)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
พระราชวังฤดูร้อน (อังกฤษ: Summer Palace) หรือ อี๋เหอ-ยฺเหวียน (จีนตัวย่อ: 颐和园; จีนตัวเต็ม: 頤和園; พินอิน: Yíhé Yuán; Gardens of Nurtured Harmony) เป็นพระราชวัง อยู่ในกรุงปักกิ่ง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับพระราชวังหยวนหมิงหยวน ห่างจากพระราชวังต้องห้ามไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ประมาณ 8 กิโลเมตร
อี๋เหอ-ยฺเหวียนมีพื้นที่ประมาณ 2.9 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,812.5 ไร่ ประกอบด้วยเนินเขาสูง 60 เมตร มีพระตำหนักอยู่บนเนิน และทะเลสาบคุนหมิง มีเนื้อที่ประมาณ 2.2 ตารางกิโลเมตร หรือ (1,375 ไร่) คิดเป็น 3 ใน 4 ของพื้นที่ทั้งหมด โดยทะเลสาบนี้เกิดจากการใช้แรงงานคน ขุดดินขึ้นไปถมเป็นเนินเขา สำหรับสร้างพระตำหนัก
อี๋เหอ-ยฺเหวียนเริ่มก่อสร้างในสมัยราชวงศ์จิน (ค.ศ. 1115 – 1234) โดยจักรพรรดิไหหลิงหวัง เมื่อย้ายเมืองหลวงมาอยู่ที่ปักกิ่ง และเป็นที่ประทับของจักรพรรดิราชวงศ์หยวน จนกระทั่งถึงรัชกาลของจักรพรรดิเฉียนหลง แห่งราชวงศ์ชิง ทรงบูรณะและสร้างพระตำหนักแห่งใหม่บนเนินเขา ในปี ค.ศ. 1749
ประวัติ > ก่อนราชวงศ์ชิง

ต้นกำเนิดของพระราชวังฤดูร้อนมีขึ้นในสมัยราชวงศ์จินที่ปกครองโดยชนชาติหฺนวี่เจิน (Jurchen) ในปี ค.ศ. 1153 เมื่อจักรพรรดิไหหลิงหวัง จักรพรรดิองค์ที่สี่ (รัชสมัย ค.ศ. 1150–1161) ย้ายเมืองหลวงของราชวงศ์จิน จากมณฑลฮุ่ยหนิง (ในปัจจุบันคือเมืองฮาร์บิน เฮย์หลงเจียง) ไปสู่หยานจิง (ปัจจุบันคือปักกิ่ง) และให้สร้างพระราชวังบนเขาเซียง (香山) และเขายู่ฉฺวาน (玉泉山) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของปักกิ่ง
ราวปี ค.ศ. 1271 หลังจากที่ราชวงศ์หยวนก่อตั้งเมืองหลวงในข่านบาลิก (หรือเรียก ต้าตู ปัจจุบันคือปักกิ่ง) วิศวกร กัวโส่วจิ้ง (郭守敬) ได้ริเริ่มโครงการประปาเพื่อควบคุมน้ำจากน้ำพุเฉินชาน (神山泉) ในหมู่บ้านไป๋ฝู (白浮村) เขตชางผิง จากทะเลสาบตะวันตก (西湖) ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นทะเลสาบคุนหมิง เป้าหมายของกัว คือการสร้างอ่างเก็บน้ำเพื่อเป็นแหล่งน้ำมั่นคงสำหรับพระราชวัง
ในปี ค.ศ. 1494 จักรพรรดิหงจื้อแห่งราชวงศ์หมิงได้สร้างวัดหยวนจิ้ง (圓靜寺) เพื่อรำลึกแม่นมหลัวของพระองค์ หน้าเขาเวิ่ง (瓮山) ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขาอายุวัฒนะ (万寿山 เขาว่านโช่ว) วัดนี้ถูกทิ้งร้างและทรุดโทรมเป็นเวลาหลายปี และบริเวณเขาถูกปกคลุมด้วยพืชพันธุ์ ในรัชสมัยจักรพรรดิเจิ้งเต๋อ (รัชสมัย ค.ศ. 1505–1521) ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากจักรพรรดิหงจื้อ ได้สร้างพระราชวังริมฝั่งทะเลสาบตะวันตกและเปลี่ยนพื้นที่ให้เป็นสวนในพระองค์ และเปลี่ยนชื่อเขาเวิ่งเป็น "เขาทอง" (金山) และตั้งชื่อทะเลสาบว่า "ทะเลสีทอง" (金海) ทั้งจักรพรรดิเจิ้งเต๋อและจักรพรรดิว่านลี่ (รัชสมัย ค.ศ. 1572–1620) พอพระทัยกับการล่องเรือในทะเลสาบ ในรัชสมัยของจักรพรรดิเทียนฉี่ (รัชสมัย ค.ศ. 1620–1627) ขันทีในราชสำนัก Wei Zhongxian ได้ยึดสวนในพระองค์จักรพรรดิไปเป็นทรัพย์สินส่วนตัว
ประวัติ > หลังราชวงศ์ชิง

ในปี ค.ศ. 1912 หลังจากการสละราชสมบัติของผู่อี๋ (จักรพรรดิองค์สุดท้าย) พระราชวังฤดูร้อนได้กลายเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของอดีตราชวงศ์ของจักรวรรดิชิง อีกสองปีต่อมาพระราชวังฤดูร้อนเปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชมและจำหน่ายตั๋วเข้าชม
ในปี ค.ศ. 1924 (พ.ศ. 2467) หลังจากที่ผู่อี๋ถูกขับไล่ออกจากพระราชวังต้องห้ามโดยขุนศึกเฝิง ยู่เสียง รัฐบาลเทศบาลกรุงปักกิ่งได้เข้ามาดูแลพระราชวังฤดูร้อนและเปลี่ยนให้เป็นสวนสาธารณะ
ภายหลังปี ค.ศ. 1949 พระราชวังฤดูร้อนเป็นที่ตั้งของโรงเรียนกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในช่วงสั้น ๆ ซึ่งคณะสหายและบุคคลากรสำคัญของเหมา เจ๋อตงหลายคนในพรรคคอมมิวนิสต์ เช่น หลิ่ว ย่าจึ (柳亚子) และ เจียง ชิง ได้อาศัยอยู่ที่นี่เช่นกัน นับแต่ปี ค.ศ. 1953 พระราชวังฤดูร้อนได้ดำเนินการบูรณะและปรับปรุงครั้งใหญ่หลายครั้ง ซึ่งปัจจุบันเปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชมในฐานะสถานที่ท่องเที่ยวและสวนสาธารณะ
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2541 พระราชวังฤดูร้อนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2549 รัฐบาลจีนได้เริ่มแจกจ่ายเหรียญที่ระลึกเพื่อเฉลิมฉลองพระราชวังฤดูร้อนในฐานะมรดกทางวัฒนธรรมของโลก
ภาพแผนผังของพระราชวังฤดูร้อน พ.ศ. 2431
มรดกโลก

พระราชวังฤดูร้อนพร้อมด้วยอุทยานอี๋เหอ-ยฺเหวียนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกภายใต้ชื่อ "พระราชวังฤดูร้อนและอุทยานในกรุงปักกิ่ง" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 22 เมื่อปี พ.ศ. 2541 ที่เมืองเกียวโตะ ประเทศญี่ปุ่น ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยะธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
ประตูและโถงทางเข้า ด้านหลังเป็นเจดีย์แปดเหลี่ยม ซึ่งเป็นอาคารที่สูงที่สุดในพระราชวังฤดูร้อน
รูปหล่อกิเลน สร้างด้วยทองแดง
ระเบียงกตัญญู  มีความยาวกว่า 700 เมตร ได้รับการบันทึกว่าเป็นระเบียงที่ยาวที่สุดในโลก
สะพานโค้ง ประกอบด้วยโค้งทั้งสิ้น 17 โค้ง
เรือหินอ่อน สร้างด้วยหินอ่อนทั้งลำ
ภูเขาอวี่เฉวียน และเจดีย์อวี่เฝิง ที่อยู่ใกล้เคียง ภายในภูเขาแห่งนี้เป็นบังเกอร์ใต้ดิน และศูนย์บัญชาการรบในกรณีที่เกิดสงครามนิวเคลียร์
อำเภอหนองหาน

| อำเภอหนองหาน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Nong Han
แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง
คำขวัญ: ดินแดนแห่งอารยธรรมห้าพันปี ธานีคนโบราณ ชำนาญปั้นหม้อ บ่อเสวยสวนสวรรค์ พิพิธภัณฑ์บ้านเชียง ชื่อเสียงมรดกโลก
แผนที่จังหวัดอุดรธานี เน้นอำเภอหนองหาน
พิกัด: 17°21′38″N 103°6′20″E﻿ / ﻿17.36056°N 103.10556°E﻿ / 17.36056; 103.10556
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: อุดรธานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 708.119 ตร.กม. (273.406 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 116,053 คน
 • ความหนาแน่น: 163.88 คน/ตร.กม. (424.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 41130, 41320 (เฉพาะตำบลบ้านเชียง, บ้านยา, หนองสระปลา)
รหัสภูมิศาสตร์: 4106
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอหนองหาน ถนนอุดรธานี-สกลนคร ตำบลหนองหาน อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี 41130
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
หนองหาน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี อดีตเป็นอำเภอที่เคยมีอาณาเขตพื้นที่ขนาดใหญ่ ซึ่งพื้นที่อำเภอหนองหานครอบคลุมพื้นที่อำเภอบ้านดุง อำเภอทุ่งฝน อำเภอไชยวาน อำเภอพิบูลย์รักษ์ และอำเภอกู่แก้ว ในปัจจุบัน ซึ่งแยกการปกครองออกเรื่อยมา และยังเป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณคดีบ้านเชียง
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอหนองหานตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพิบูลย์รักษ์และอำเภอทุ่งฝน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอสว่างแดนดิน (จังหวัดสกลนคร)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอไชยวาน อำเภอกู่แก้ว และอำเภอประจักษ์ศิลปาคม
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองอุดรธานี
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอหนองหานแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 161 หมู่บ้าน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอหนองหานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลบ้านเชียง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลบ้านเชียง
เทศบาลตำบลหนองเม็ก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหนองเม็ก
เทศบาลตำบลหนองหาน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหนองหาน
เทศบาลตำบลโคกสูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองเม็ก (นอกเขตเทศบาลตำบลหนองเม็ก)
เทศบาลตำบลหนองไผ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองไผ่ทั้งตำบล
เทศบาลตำบลผักตบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลผักตบทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหาน (นอกเขตเทศบาลตำบลหนองหาน)
องค์การบริหารส่วนตำบลพังงู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพังงูทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสะแบง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะแบงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสร้อยพร้าว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสร้อยพร้าวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเชียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านเชียง (นอกเขตเทศบาลตำบลบ้านเชียง)
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านยาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโพนงาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพนงามทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดอนหายโศก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนหายโศกทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสระปลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองสระปลาทั้งตำบล
สถานที่สำคัญ

แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง
บุคคลสำคัญอำเภอหนองหาน

สุธิดา บัวติก (นางเอกหนังเรื่อง สัปเหร่อ รายได้ 700 ล้านบาท)
ขุนอภัยบริพัฒน์ นายอำเภอหนองหานคนแรก และต่อมาได้รับตำแหน่ง ปลัดจังหวัดขอนแก่น อีกทั้งเป็นต้นสายนามสกุล นันทานี จันทานี โดยประทานนามสกุล นันทานี ให้แก่บุตรชายชื่อ นัน(หมื่นกั้งวิกรการ) ให้ปกครองประชาชนแถวตำบลสร้อยพร้าว ตำบลดอนกลอย ตำบลบ้านแดง และประทานนามสกุล จันทานี ให้แก่บุตรชายชื่อ จัน ให้ปกครองประชาชนแถวตำบลสะแบง
หมื่นกั้งวิกรการ(กำนันทอง กำนันตำบลกั้ง ต่อมายุบรวมเข้ากับตำบลสร้อยพร้าว)
ขุนคำพา(กำนันคำพา กำนันตำบลสร้อยพร้าว)
Moelleriella

| Moelleriella |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: เห็ดรา Fungi
หมวด:: แอสโกไมโคตา 
ชั้น:: Sordariomycetes 
อันดับ:: Hypocreales 
วงศ์:: Clavicipitaceae 
สกุล:: Moelleriella  Bres.

ชนิดต้นแบบ
Moelleriella sulphurea Bres.
ชื่อพ้อง
 Fleischeria Penz. & Sacc. (1902) [1901]  Hemimyriangium J. Reid & Piroz. (1966)  Moelleria Bres. (1896)
Moelleriella เป็นสกุลของเห็ดราในวงศ์ Clavicipitaceae
ชื่อสกุลของ Moelleriella นั้นเป็นชื่อที่เป็นเกียรติแก่ Friedrich Alfred Gustav Jobst Möller (1860-1922) ซึ่งเป็นนักพฤกษศาสตร์และนักเห็ดราวิทยา ชาวเยอรมัน รวมถึงนักวิทยาศาสตร์ป่าไม้ ซึ่งเดินทางและศึกษาในหน่วยงานทางการทูตในประเทศบราซิล
สกุลนี้ถูกกำหนดขอบเขตโดย Giacomo Bresadola ใน Syll. Fung. เล่มที่ 14 หน้า 626 ในปี ค.ศ. 1899
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Lumbsch TH, Huhndorf SM. (December 2007). "Outline of Ascomycota – 2007". Myconet. Chicago, USA: The Field Museum, Department of Botany. 13: 1–58.
↑  Burkhardt, Lotte (2022). Eine Enzyklopädie zu eponymischen Pflanzennamen [Encyclopedia of eponymic plant names] (pdf) (ภาษาGerman). Berlin: Botanic Garden and Botanical Museum, Freie Universität Berlin. doi:10.3372/epolist2022. ISBN 978-3-946292-41-8. สืบค้นเมื่อ January 27, 2022.{{cite book}}:  CS1 maint: unrecognized language (ลิงก์)
แหล่งข้อมูลอื่น

Index Fungorum
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q6890152  Wikispecies: Moelleriella  GBIF: 2562791  iNaturalist: 330805  MycoBank: 3238  NCBI: 511189  NZOR: d98e2445-40a1-47e8-b647-7139f8ab68c7
พายสตาร์เกซี

| --- | --- |
พายสตาร์เกซี พร้อมรับประทาน
ชื่ออื่น: starrey gazey pie
มื้อ: หลัก
แหล่งกำเนิด: คอร์นวอลล์
ภูมิภาค: คอร์นวอลล์
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: ปลาพิลชาร์ด
 ตำราอาหาร: พายสตาร์เกซี
พายสตาร์เกซี (อังกฤษ: stargazy pie หรือ starrey gazey pie, stargazey pie; คอร์นวอลล์: starry gazee py) เป็นอาหารของชาวคอร์นวอลล์ที่ทำจากปลาพิลชาร์ด (ปลาซาร์ดีนยุโรป) อบพร้อมด้วยไข่ มันฝรั่งและปิดด้วยแป้งพาย มีการใช้ปลาชนิดอื่นในการปรุงเช่นกัน ลักษณะเฉพาะของพายสตาร์เกซี คือมีหัวปลา (และบางครั้งมีหางปลา) ยื่นออกมาจากแผ่นแป้ง เหมือนกับว่าปลาเหล่านั้นกำลังจ้องมองดวงดาวตามชื่อของพาย
อาหารชนิดนี้มีต้นกำเนิดมาจากหมู่บ้านเมาส์โฮล (อังกฤษ: Mousehole, คอร์นวอลล์: Porthenys) ในเทศมณฑลคอร์นวอลล์ ประเทศอังกฤษ และนิยมรับประทานกันในวันเทศกาลทอมบอว์ค็อกส์อีฟ (Tom Bawcock's Eve) เพื่อระลึกถึงความกล้าหาญของชายผู้หนึ่งในหมู่บ้านซึ่งออกจับปลาในช่วงฤดูหนาวที่มีพายุรุนแรง เทศกาลในยุคสมัยใหม่จะมีการประดับไฟในหมู่บ้านเมาส์โฮล ปลาที่จับได้ทั้งหมดจะถูกอบเป็นพายสตาร์เกซีขนาดใหญ่ที่มีปลาเจ็ดชนิดซึ่งสามารถเลี้ยงผู้คนได้ทั้งหมู่บ้าน
เรื่องราวของบอว์ค็อกส์ได้รับความนิยมจากหนังสือเด็กเรื่อง The Mousehole Cat ของแอนโทเนีย บาร์เบอร์ (Antonia Barber) ซึ่งในเรื่องมีการกล่าวถึงพายสตาร์เกซี
ในปี ค.ศ. 2007 มาร์ก ฮิกซ์ (Mark Hix) ผู้เข้าแข่งขันรายการ Great British Menu ทางสถานีโทรทัศน์บีบีซี ชนะเลิศด้วยอาหารที่ประยุกต์จากพายชนิดนี้
คำอธิบาย

พายสตาร์เกซี เป็นพายปลาที่ทำโดยการอบ ตามธรรมเนียมแล้วจะใช้ปลาพิลชาร์ดทั้งตัวโดยจะต้องรักษาหัวปลาพิลชาร์ตไว้ ดังนั้นจึงมีการทำโดยโผล่หัวปลาทางด้านบนของแผ่นแป้งพาย ลักษณะของหัวปลาทำให้ดูเหมือนกำลัง "ดูดาว" ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ การจัดวางช่วยให้น้ำมันปลาที่ไหลออกมาระหว่างการปรุงอาหารลงสู่เนื้อพาย เพิ่มรสชาติที่เข้มข้นขึ้นและทำให้พายชุ่มชื้น ริก สไตน์ (Rick Stein) เชฟที่มีชื่อเสียงแนะนำให้ใส่หางของปลาพิลชาร์ดโผล่จากแป้งพายเพื่อให้ดูเหมือนปลากำลังกระโจนผ่านน้ำ
แม้ว่ามูลนิธิบริติชฟูดทรัสต์ (The British Food Trust) จะอธิบายอาหารจานนี้ว่าทั้งสนุกและน่าขบขันสำหรับเด็ก ๆ แต่เมนูนี้ก็ถูกจัดอยู่ในคอลัมน์ Yuck! Disgusting things people eat ซึ่งเป็นคอลัมน์เกี่ยวกับรูปแบบการดำเนินชีวิตของหนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กเดลินิวส์ (The New York Daily News) โดยนำเนื้อหามาจากหนังสือของนีล เซตช์ฟิลด์ (Neil Setchfield) นักเขียนชาวอเมริกัน ในเทศกาลทอมบอว์ค็อกส์อีฟมักจะมีการเสิร์ฟพายนี้ในร้านเดอะชิปอินน์ (The Ship Inn) ซึ่งเป็นผับแห่งเดียวในหมู่บ้านเมาส์โฮลเพื่อเป็นการหวนรำลึกถึงตำนาน
ต้นกำเนิด

พายมีต้นกำเนิดจากหมู่บ้านชาวประมงเมาส์โฮลซึ่งเป็นแหล่งมรดกของชาวคอร์นวอลล์ ตำนานได้กล่าวถึงต้นกำเนิดของพายโดยจะทำขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองความกล้าหาญของทอม บอว์ค็อก (Tom Bawcock) ชาวประมงท้องถิ่นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ตำนานเล่าว่าฤดูหนาววันหนึ่งมีพายุหนักเป็นพิเศษ ทำให้ไม่มีเรือประมงลำใดสามารถออกจากท่าเรือได้ เมื่อวันคริสต์มาสใกล้เข้ามา ชาวบ้านซึ่งอาศัยปลาเป็นแหล่งอาหารหลักจึงเผชิญกับความอดอยาก
ในวันที่ 23 ธันวาคม ทอม บอว์ค็อก ตัดสินใจฝ่าพายุออกไปด้วยเรือหาปลาของเขา แม้ว่าจะมีความยากลำบากจากคลื่นลมรุนแรง แต่เขาก็สามารถจับปลาได้มากพอที่จะเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้าน ปลาที่จับได้ทั้งหมด (รวมถึงปลาเจ็ดชนิด) ถูกอบเป็นพายซึ่งมีหัวปลาโผล่ออกมาเพื่อพิสูจน์ว่ามีปลาอยู่ข้างใน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเทศกาลทอมบอว์ค็อกอีฟ จะจัดขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคมที่หมู่บ้านเมาส์โฮล เพื่อเฉลิมฉลองและรำลึกถึงเหตุการณ์ดังกล่าว ชาวหมู่บ้านจะจัดขบวนแห่พายสตาร์เกซีขนาดใหญ่พร้อมกับโคมไฟที่ประดิษฐ์เองในช่วงเย็น ก่อนที่จะร่วมกันรับประทานพาย
งานเฉลิมฉลองในสมัยโบราณนั้นจัดขึ้นโดยชาวประมงในช่วงปลายเดือนธันวาคม จะมีพายที่ปรุงด้วยปลาชนิดต่าง ๆ เพื่อแสดงถึงความหวังที่จะจับปลาได้หลากหลายชนิดในปีถัดไป มีความเป็นไปได้ที่เทศกาลทอมบอว์ค็อกอีฟ จะสืบทอดมาจากเทศกาลเหล่านั้น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 เทศกาลทอมบอว์ค็อกอีฟจัดขึ้นโดยมีฉากหลังเป็นหมู่บ้านเมาส์โฮลซึ่งมีการประดับไฟทั้งท่าเรือพร้อมกับการแสดงอื่น ๆ อีกมากมาย จะมีไฟชุดหนึ่งเป็นตัวแทนของพายด้วย โดยแสดงให้เห็นหัวและหางของปลาที่ยื่นออกมาจากจานพายภายใต้ดาว 6 ดวง
มีการอ้างว่าเทศกาลทั้งหมดเป็นการประดิษฐ์ขึ้นโดยเจ้าของร้าน The Ship Inn ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 อย่างไรก็ตามงานเฉลิมฉลองได้รับการบันทึกโดยมอร์ตัน แนนซ์ (Morton Nance) นักเขียนเรื่องเกี่ยวกับวัฒนธรรมคอร์นวอลล์ในปี ค.ศ. 1927 ในนิตยสาร Old Cornwall โดยคำอธิบายของเขาเกี่ยวกับงานเฉลิมฉลองซึ่งมีขึ้นก่อน ค.ศ. 1900 แม้ว่าเขาจะสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของทอม บอว์ค็อก โดยระบุว่าความจริงแล้วควรสะกดว่า "Beau Coc" นอกจากนี้เขายังยืนยันด้วยว่าต้นกำเนิดของเทศกาลมีมาตั้งแต่สมัยก่อนคริสต์ศักราช แม้ว่าจะไม่มีความชัดเจนว่าขนมพายกลายเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลนี้ในเวลาใด มอร์ตัน แนนซ์ได้ดำเนินการฟื้นฟูเพลงดั้งเดิมที่ร้องในเทศกาลทอมบอว์ค็อกอีฟ โดยใช้ทำนองเพลงท้องถิ่น "wedding March"
กล่าวว่าตำนานเกี่ยวกับพายสตาร์เกซีพร้อมกับพายอื่น ๆ ที่มีลักษณะไม่ปรกติของคอร์นวอลล์ เป็นสาเหตุที่ทำให้ปีศาจไม่เคยมาที่คอร์นวอลล์ ในหนังสือของโรเบิร์ต ฮันต์ (Robert Hunt) เรื่อง Popular Romances of the West of England: The drolls, traditions, and superstitions of old Cornwall ซึ่งเป็นการรวบรวมประเพณีของชาวคอร์นวอลล์ ในบทที่มีชื่อว่า "The Devil's Coits, etc" อธิบายว่าปีศาจข้ามแม่น้ำทามาร์มายังทอร์พอยต์ ผลจากการที่ถูกปีศาจค้นพบชาวคอร์นวอลล์จะใส่อะไรบางอย่างลงไปในพาย ซึ่งจะทำให้ปีศาจกลับออกไปที่เดวอนเมื่อพบว่าพวกเขาทำการตกแต่งพายที่ดูเหมือนปีศาจ
สูตรอาหาร

ในตำนานดั้งเดิมพายประกอบด้วยปลาไหลทราย ปลาแมกเคอเรลแอตแลนติก ปลาพิลชาร์ด ปลาเฮร์ริง ปลาฉลามหนู และปลาลิง (Molva molva) พร้อมด้วยปลาตัวที่เจ็ด โดยส่วนผสมหลักคือปลาพิลชาร์ด (ปลาซาร์ดีนยุโรป) แม้ว่าจะใช้ปลาแมคเคอเรลหรือปลาเฮร์ริงแทนก็ตาม ริชาร์ด สตีเวนสัน (Richard Stevenson) พ่อครัวที่ร้าน The Ship Inn ในหมู่บ้านเมาส์โฮล แนะนำว่าปลาสีขาวทุกชนิดจะใช้แทนเพื่อทำไส้พายได้ โดยเพิ่มปลาพิลชาร์ดหรือเฮร์ริงสำหรับการตกแต่ง โดยก่อนใส่ลงในพายควรลอกหนังปลาและเลาะก้างออกเพื่อให้รับประทานง่ายขึ้น (เก็บส่วนหัวและหางปลาไว้) นอกจากปลาแล้วส่วนผสมดั้งเดิมอื่น ๆ ได้แก่ นมข้น ไข่ และมันฝรั่งต้ม
มีสูตรอาหารที่หลากหลายสำหรับส่วนผสมแบบดั้งเดิม ซึ่งบางอย่างรวมถึงไข่ลวก เบคอน หัวหอม มัสตาร์ด หรือไวน์ขาว ทางเลือกอื่นนอกเหนือจากปลา อาจเป็นกุ้งเครย์ฟิช เนื้อกระต่ายหรือเนื้อแกะ พายสตาร์เกซีมักจะปิดด้านบนด้วยแผ่นแป้งพาย โดยทั่วไปจะเป็นชอร์ตครัสต์แต่บางครั้งก็เป็นพัฟ ซึ่งส่วนหัว (และในบางครั้งหาง) ของปลาจะยื่นออกมา
สำหรับการตกแต่งมีคำแนะนำคือให้จัดปลาพิลชาร์ดโดยให้หางหันไปทางกึ่งกลางพายและให้หัวโผล่พ้นเปลือกรอบขอบ เนื่องจากมีทั้งมันฝรั่งและแป้งพายจึงสามารถเสิร์ฟจานนี้เดี่ยว ๆ หรือกับขนมปังกรอบ บางครั้งอาจเสิร์ฟพร้อมผักและเครื่องเคียงอื่น ๆ ที่แนะนำได้แก่ ชีสคอร์นิชยาร์ก ชัทนีย์รูบาร์บ ไข่ลวก หรือมะนาวฝาน
ในวัฒนธรรมดนตรี

แนนซี เคอร์ และเจมส์ เฟแกน (Nancy Kerr & James Fagan) บันทึกเพลง Starry Gazy Pie ในอัลบั้มชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 1997
จิม คอสลีย์ (Jim Causley) กล่าวถึง "starry-gazey pie" ในเพลง My Young Man's a Cornishman ในอัลบั้ม Cyprus Well ในปี ค.ศ. 2013 เพลงนี้มาจากบทกวีของชาลส์ คอสลีย์ (Charles Causley) ญาติห่าง ๆ ของเขา
เบรนดา วูตตัน (Brenda Wootton) นักร้องชาวคอร์นวอลล์ บันทึกอัลบั้ม Starry-Gazey Pie ร่วมกับร็อบ บาร์ตเลตต์ (Rob Bartlett) ในปี ค.ศ. 1975
ดูเพิ่ม

คอร์นวอลล์
แหล่งข้อมูลอื่น

Fish Recipe Stargazy Pie, Cornish Light
Stargazy pie, Food and Drink in London, 14 กุมภาพันธ์ 2007
พายสตาร์เกซีต้องมีหัวปลาพิลชาร์ด
พายสตาร์เกซีก่อนนำเข้าเตาอบ มีหัวปลาซาร์ดีนโผล่ขึ้นด้านบน
ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค

แกรนด์ดัชชีซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค (เยอรมัน: Großherzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach) ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1809 จากการรวมดัชชีซัคเซิน-ไวมาร์และซัคเซิน-ไอเซอนัคที่รวมตัวเป็นสหอาณาจักร (personal union) มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1741 เมื่อเชื้อสายของประมุขของซัคเซิน-ไอเซอนัคมาสิ้นสุดลง ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัคได้รับฐานะเป็นแกรนด์ดัชชีในปี ค.ศ. 1815 เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1877 ก็เปลี่ยนชื่อเป็น "แกรนด์ดัชชีแห่งซัคเซิน" (เยอรมัน: Großherzogtum Sachsen) แต่ก็ไม่เป็นชื่อที่ใช้กันเท่าใดนัก อาณาจักรมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1918 พร้อมกับระบบการปกครองโดยกษัตริย์ในเยอรมนีมายุติลง สองปีต่อมาในปี ค.ศ. 1920 ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัคก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของรัฐใหม่ทือริงเงิน
ตำแหน่งเต็มของแกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัคคือ "แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค, แลนด์กราฟในทือริงเงิน, มากราฟแห่งไมส์เสน, เคานท์แห่งเฮนเนอแบร์ก, ลอร์ดแห่งบลังเค็นเฮย์น, น็อยชตัดท์ และทอยเทินบวร์ค"
ภูมิศาสตร์

แกรนด์ดัชชีซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัคประกอบด้วยพื้นที่หลักสามส่วน ซึ่งแต่ละแห่งเป็นเขตปกครอง (Kreis) และยังมีดินแดนแยก (exclaves) กระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ รัฐที่มีพรมแดนติดกัน ได้แก่ ปรัสเซีย, ซัคเซิน, บาวาเรีย, เฮ็สเซิน (จนถึงปีค.ศ. 1866 เมื่อถูกผนวกเข้ากับจังหวัดเฮ็สเซิน-นัสเซาของปรัสเซีย) รัฐอื่น ๆ ในทือริงเงน ได้แก่ ซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค, ซัคเซิน-โคบวร์ค-โกธา, ซัคเซิน-ไมน์นิงเงน, รอยส์สายอาวุโส, รอยส์สายรอง, ชวาทซ์บวร์ค-รูดอลชตัดท์ และชวาทซ์บวร์ค-ซอนเดอร์สเฮาเซิน
ลักษณะภูมิประเทศ ทางตอนเหนือของเขตไวมาร์ เป็นที่ราบในแอ่งทือริงเงน ทางตอนใต้และตะวันออกของไวมาร์ อยู่บนที่ราบสูงอิล์ม-ซาเลอ (Ilm-Saale Plateau) และหุบเขาแม่น้ำซาเลอ เขตไอเซอนัคตอนเหนือ เป็นพื้นที่เนินเขา (เทือกเขา Hörselberge และ Hainich) ตอนกลาง ซึ่งมีเมืองไอเซอนัค ตั้งอยู่ในหุบเขาแม่น้ำเฮอเซลทางตอนใต้ เป็นภูเขา ทือริงเงอร์วาลด์ (Thuringian Forest) ตามด้วยหุบเขาแม่น้ำเวร่า, เทือกเขาคูเพินเริน (Kupenrhön) และทางใต้สุดเป็นเทือกเขาโรน (Rhön) เขต[[ เป็นพื้นที่เนินเขา มีระดับความสูงระหว่าง 200 - 400 เมตร