stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลิต้าย
ในฐานะข้าหลวงมณฑลเกาจิ๋ว

ในปี ค.ศ. 220 ลิต้ายได้รับการแต่งตั้งเป็นข้าหลวงมณฑล (刺史 ชื่อฉื่อ) ของมณฑลเกาจิ๋วทางใต้ (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลกวางตุ้ง, เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง และบางส่วนของภาคเหนือของประเทศเวียดนามในปัจจุบัน) แทนที่เปาจิด หลังจากลิต้ายเข้ารับตำแหน่ง เฉฺวียน ปั๋ว (錢愽) หัวหน้ากลุ่มโจรในเมืองเกาเหลียง (高涼郡 เกาเหลียงจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครหยางเจียง มณฑลกวางตุ้งในปัจจุบัน) นำผู้ติดตามมาสวามิภักดิ์ต่อลิต้าย ลิต้ายรับการสวามิภักดิ์ของเฉฺวียน ปั๋วและแต่งตั้งให้เป็นนายกองร้อยส่วนตะวันตกของเมืองเกาเหลียง ต่อมาลิต้ายยังได้ปราบการก่อการกำเริบของชนเผ่าพื้นเมืองในเมืองยฺวี่หลิน (鬱林郡 ยฺวี่หลินจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครกุ้ยก่าง เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงในปัจจุบัน)
ในช่วงเวลานั้นมีหัวหน้ากลุ่มโจรชื่อหวาง จิน (王金) จากอำเภอเจินหยาง (湞陽縣 เจินหยางเซี่ยน; ทางตะวันออกของนครอิงเต๋อ มณฑลกวางตุ้งในปัจจุบัน) ซึ่งมักนำผู้ติดตามไปปล้นบริเวณชายแดนของเมืองหนานไห่ (南海郡 หนานไห่จฺวิ้น; อยู่บริเวณนครกว่างโจว มณฑลกวางตุ้งในปัจจุบัน) ลิต้ายได้รับคำสั่งจากซุนกวนให้นำกองกำลังเข้าโจมตีกลุ่มโจรและจับเป็นหวาง จินได้สำเร็จ จากนั้นจึงส่งตัวหวาง จินไปยังเกี๋ยนเงียบ (建業 เจี้ยนเย่; ปัจจุบันคือนครหนานจิง มณฑลเจียงซู) นครหลวงของง่อก๊ก ตลอดการทัพ ลิต้ายสังหาร จับกุม และปล่อยตัวโจรไปทั้งหมดประมาณ 10,000 คน ซุนกวนให้เลื่อนยศลิต้ายเป็นขุนพลสงบภาคใต้ (安南將軍 อานหนานเจียงจฺวิน) มอบอาญาสิทธิ์ และยกให้มีบรรดาศักดิ์เป็นตูเซียงโหว (都鄉侯) เพื่อตอบแทนความดีความชอบของลิต้าย
ในฐานะข้าหลวงมณฑลเกาจิ๋ว > ปราบกบฏชื่อ ฮุย

เมื่อชื่อ เซี่ย (士燮) เจ้าเมืองของเมืองเกาจี (交趾郡 เจียวจื่อจฺวิ้น) เสียชีวิตในปี ค.ศ. 226 ซุนกวนตั้งให้ชื่อ ฮุย (士徽) บุตรชายคนที่ 3 ของชื่อ เซี่ยเป็นขุนพลและตั้งให้เป็นเจ้าเมืองของเมืองจิ่วเจิน (九真郡 จิ่วเจินจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครทัญฮว้า ประเทศเวียดนามในปัจจุบัน) ซุนกวนยังแต่งตั้งเฉิน ฉือ (陳時) เป็นเจ้าเมืองของเมืองเกาจีคนใหม่แทนที่ชื่อ เซี่ย ในช่วงเวลานั้นซุนกวนต้องการแยกส่วนหนึ่งของมณฑลเกาจิ๋วมาจัดตั้งเป็นมณฑลใหม่ชื่อกว่างโจว (廣州) โดยเมืองเกาจี, จิ่วเจิน (九真) และรื่อหนาน (日南) จะยังคงอยู่ในมณฑลเกาจิ๋ว ส่วนซังงาว (蒼梧 ชางอู๋), หนานไห่ (南海), ยฺวี่หลิน (鬱林) และเหอผู่ (合浦) จะก่อตั้งใหม่เป็นมณฑลกว่างโจว จากนั้นซุนกวนจึงตั้งให้ไต้ เหลียง (戴良) และลิต้ายเป็นข้าหลวงของมณฑลเกาจิ๋วและกว่างโจวตามลำดับ
เมื่อไต้ เหลียงและเฉิน ฉือมารับตำแหน่งใหม่ ชื่อ ฮุยไม่ยอมรับการแต่งตั้งใหม่นี้และเริ่มต้นก่อกบฏโดยส่งทัพเข้าสกัดไต้ เหลียงและเฉิน ฉือ ลิต้ายได้รับการอนุมัติจากซุนกวนให้นำกำลังพล 3,000 นายเข้าโจมตีชื่อ ฮุยและปราบปรามกบฏ มีคนเตือนลิต้ายให้ระมัดระวังเพราะตระกูลชื่ออาศัยอยู่ในมณฑลเกาจิ๋วมาหลายรุุ่นและได้รับการสนับสนุนอย่างดีจากคนในท้องถิ่น ลิต้ายตอบว่า "แม้ว่าชื่อ ฮุยตัดสินใจก่อกบฏ แต่ก็ไม่ได้คาดการณ์ว่าข้าจะนำทหารยกมา หากข้าโจมตีอย่างฉับไว ก็จะสามารถจับตัวชื่อ ฮุยที่ไม่ทันตั้งตัวได้และเอาชนะได้อย่างง่ายดาย หากข้าไม่ดำเนินการอย่างรวดเร็ว คนอื่น ๆ ก็จะเริ่มคิดก่อกบฏเช่นกัน ส่วนชื่อ ฮุยก็จะมีเวลามากขึ้นในการเสริมการป้องกันของตน หากอนารยชนในทั้ง 7 เมืองประสานทัพเข้าร่วมกับชื่อ ฮุยในการก่อกบฏ ข้าเห็นว่าแม้แต่แม่ทัพที่เก่งที่สุดก็ไม่อาจจัดการกับพวกเขาได้"
จากนั้นลิต้ายก็นำกองกำลังไปยังจุดรวมพลที่อำเภอเหอผู่ รวมกำลังกับไต้ เหลียงและเตรียมโจมตีชื่อ ฮุย เมื่อชื่อ ฮุยรู้ว่าลิต้ายนำทัพมาที่เมืองเกาจีก็ตกใจและหวาดหวั่นด้วยไม่คาดคิดว่าลิต้ายจะมาถึงเร็วเพียงนี้ ชื่อ ฮุยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนำพี่น้องของตนออกจากเมืองและยอมจำนนต่อลิต้าย ลิต้ายสั่งให้ประหารชีวิตพี่น้องตระกูลชื่อทั้งหมดและส่งศีรษะไปให้ซุนกวน กาน หลี่ (甘醴) และหฺวาน จื้อ (桓治) นายทหาร 2 คนที่เคยรับใช้ชื่อ ฮุยได้ระดมพลเข้าโจมตีลิต้ายเพื่อแก้แค้นให้นาย ลิต้ายเอาชนะทั้งสองได้และกำจัดทัพปฏิปักษ์ทั้งเหลืออยู่ทั้งหมด จากความชอบในการศึก ลิต้ายจึงได้เลื่อนบรรดาศักดิ์จากโหวระดับตำบลเป็นโหวระดับอำเภอชื่อบรรดาศักดิ์ว่า "พาน-ยฺหวีโหว" (番禺侯)
หลังการก่อกบฏของชื่อ ฮุย ซุนกวนได้ยกเลิกมณฑลกว่างโจวที่จัดตั้งขึ้นใหม่และฟื้นฟูมณฑลเกาจิ๋วดั้งเดิม หลังลิต้ายทำให้เมืองเกาจีกลับมาสงับแล้ว ก็นำกองกำลังลงใต้ไปเมืองเมืองจิ่วเจินเพื่อโจมตีทัพฝ่ายตรงข้าม สังหารและจับกุมข้าศึกได้หลายหมื่นคน  ลิต้ายยังมอบหมายให้นายทหารใต้บังคับบัญชาของตนให้เผยแพร่วัฒนธรรมของชาวจีนฮั่นในดินแดนทางใต้โดยมีเป้าหมายเพื่อทำให้ผู้คนที่ไม่ใช่ชาวจีนฮั่นที่อาศัยที่นั่นให้มีวัฒนธรรมอย่างชาวจีนฮั่น เวลาช่วงเวลาเดียวกัน ลิต้ายส่งทูตไปติดต่อกับเจ้าผู้ปกครองของอาณาจักรต่างชาติ เช่น ฟูนาน, เลิมเอิ๊ป (Lâm Ấp) และถางหมิง (堂明) ในคาบสมุทรอินโดจีน (ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แผ่นดินใหญ่) และทำให้อาณาจักรเหล่านี้ส่งบรรณาการมายังง่อก๊ก ซุนกวนยกย่องลิต้ายจากความดีความชอบเหล่านี้ และเลื่อนยศให้ลิต้ายเป็นขุนพลพิทักษ์ภาคใต้ (鎮南將軍 เจิ้นหนานเจียงจฺวิน)
สยบกบฏในบุเหลง หลูหลิง ห้อยเข และหนานไห่

ต้นปี ค.ศ. 231 หลังซุนกวนจักรพรรดิแห่งง่อก๊กทรงเห็นว่ามณฑลเกาจิ๋วกลับมาสงบแล้ว จึงมีรับสั่งให้ลิต้ายไปรับตำแหน่งใหม่ที่โอวโข่ว (漚口; อยู่ในนครฉางชา มณฑลหูหนานในปัจจุบัน)
ราวเดือนมีนาคมหรือเมษายน ค.ศ. 231 ชนเผ่าพื้นเมืองที่อาศัยในเง้าเขเซีย (五谿 อู่ซี; แปลว่า "ห้าโตรกธาร"; หมายถึงพื้นที่บริเวณนครหฺวาย-ฮฺว่า มณฑลหูหนานในปัจจุบัน) ก่อกบฏต่อต้านการปกครองของง่อก๊ก ซุนกวนทรงมีรับสั่งให้ลิต้ายนำกำลังพล 50,000 นายไปปราบกบฏ พระองค์ยังมีรับสั่งให้พัวโยยช่วยเหลือลิต้ายในการปราบกบฏ พัวโยยปฏิบัติหน้าที่เป็นอย่างดี การมอบรางวัลและการลงโทษเป็นไปอย่างยุติธรรม ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 234 การก่อกบฏสิ้นสุดลงโดยกบฏมากกว่า 10,000 คนถูกสังหารหรือถูกจับกุม ชนเผ่าพื้นเมืองอ่อนกำลังลงอย่างมากจนไม่สามารถก่อกบฏได้อีกเป็นเวลานาน
ในปี ค.ศ. 233 ซุนกวนมีรับสั่งให้ลิต้ายและพัวเจี้ยงนำกำลังพลไปประจำการอยู่ที่ลกเค้า (陸口 ลู่โข่ว; ที่ทะเลสาบลู่ฉุ่ยใกล้กับนครชื่อปี้ มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน) ต่อมาซุนกวนมีรับสั่งให้ทั้งคู่ย้ายไปประจำการที่ผูฉี (蒲圻; ปัจจุบันคือนครชื่อปี้ มณฑลหูเป่ย์) ที่อยู่ใกล้เคียง
ในปี ค.ศ. 235 เกิดการก่อกบฏขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกันใน 3 เมือง ได้แก่ หลูหลิง (廬陵; อยู่บริเวณนครจี๋อาน มณฑลเจียงซีในปัจจุบัน), ห้อยเข (會稽 ไคว่จี; อยู่บริเวณนครเช่าซิง มณฑลเจ้อเจียงในปัจจุบัน) ทางด้านตะวันออก และหนานไห่ (南海郡 หนานไห่จฺวิ้น; อยู่บริเวณนครกว่างโจว มณฑลกวางตุ้งในปัจจุบัน) หลี่ หฺวาน (李桓) และลู่ เหอ (路合) นำการก่อกบฏในหลูหลิง สุย ชุน (隨春) นำการก่อกบฏในห้อยเข และหลัว ลี่ (羅厲) นำการก่อกบฏในหนานไห่ ซุนกวนจึงมีรับสั่งให้ลิต้ายพร้อมด้วยรองแม่ทัพหลิว จฺว่าน (劉纂) และต๋องจู (唐咨 ถาง จือ) นำกองกำลังแยกกันไปปราบกบฏแต่ละคร หลังจากสุย ชุนยอมจำนน ลิต้ายก็แต่งตั้งให้สุย ชุนเป็นขุนพลรองและรับเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของตน ลิต้ายยังเอาชนะกองกำลังกบฏกลุ่มอื่น ๆ สังหารผู้นำกบฏหลี่ หฺวาน, ลู่เหอ และหลัว ลี่ แล้วส่งศีรษะไปถวายซุนกวน ซุนกวนออกพระราชโองการยกย่องลิต้ายจากความดีความชอบในการปราบกบฏและฟื้นฟูความสงบใน 3 เมือง
หลังการเสียชีวิตของพัวโยยในปี ค.ศ. 239 ลิต้ายรับช่วงหน้าที่ของพัวโยยในการดูแลราชการพลเรือนและงานเอกสารทั้งหมดในมณฑลเกงจิ๋ว ลิต้ายยังได้ย้ายไปยังบู๊เฉียง (武昌 อู่ชาง; ปัจจุบันคือนครเอ้อโจว มณฑลหูเป่ย์) เพื่อทำงานร่วมกับลกซุน แต่ยังคงดูแลกองทหารรักษาการณ์ในผูฉี (蒲圻; ปัจจุบันคือนครชื่อปี้ มณฑลหูเป่ย์)
ปราบกบฏเลี่ยว ชื่อ

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 239 หรือมกราคม ค.ศ. 240 เลี่ยว ชื่อ (廖式) นายทหารของง่อก๊กเริ่มต้นก่อกบฏในเมืองหลินเฮ่อ (臨賀郡 หลินเฮ่อจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครเหอโจว เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงในปัจจุบัน) และนำผู้ติดตามเข้าโจมตีเมืองใกล้เคียงอันได้แก่เลงเหลง (零陵 หลิงหลิง; อยู่บริเวณนครหย่งโจว มณฑลหูหนานในปัจจุบัน) และฮุยเอี๋ยง (桂陽 กุ้ยหยาง; อยู่บริเวณนครเชินโจว มณฑลหูหนานในปัจจุบัน) การก่อการกำเริบของเลี่ยว ชื่อยังเป็นการกระตุ้นให้คนท้องถิ่นในเมืองในมณฑลเกาจิ๋วอันได้แก่ซังงาว (蒼梧 ชางอู๋; อยู่บริเวณนครอู๋โจว เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงในปัจจุบัน) และยฺวี่หลิน (鬱林; อยู่บริเวณนครกุ้ยก่าง เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงในปัจจุบัน) ให้ก่อกบฏต่อง่อก๊กด้วยเช่นกัน
เมื่อลิต้ายได้รับรายงานเรื่องการก่อกบฏ จึงรวบรวมกำลังทหารและเข้าโจมตีกบฏทันที กองกำลังของลิต้ายเดินทัพทั้งหมดเพื่อจะไปถึงจุดหมายปลายทางโดยใช้เวลาอันสั้นที่สุด ซุนกวนทรงส่งผู้แทนพระองค์ไปพบลิต้ายและแต่งตั้งลิต้ายเป็นเจ้ามณฑลเกาจิ๋ว (交州牧 เจียวโจวมู่) อย่างเป็นทางการ ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น ซุนกวนมีรับสั่งให้นายทหารคนอื่น ๆ เช่นต๋องจูให้นำกองกำลังของแต่ละคนไปยังมณฑลเกาจิ๋วเพื่อสนับสนุนลิต้าย หลังจากนั้นประมาณหนึ่งปี ลิต้ายปราบกบฏเป็นผลสำเร็จและฟื้นฟูความสงบในหลายเมือง ลิต้ายยังสั่งให้ประหารชีวิตผู้นำกบฏเลี่ยว ชื่อ, เฟ่ย์ หยาง (費楊) และผู้ติดตาม หลังเสร็จสิ้นภารกิจ ลิต้ายกลับไปดำรงตำแหน่งเดิมที่บู๊เฉียง (武昌 อู่ชาง; ปัจจุบันคือนครเอ้อโจว มณฑลหูเป่ย์)
ดูแลราชการในบู๊เฉียง

ในปี ค.ศ. 240 ลิต้ายมีอายุใกล้ครบ 80 ปีแล้ว แต่ยังคงมีสุขภาพดี มีความสามารถเพียงพอในการปฏิบัติหน้าที่ในฐานะขุนพล และยังคงดูแลราชการในแต่ละวันในบู๊เฉียง (武昌 อู่ชาง; ปัจจุบันคือนครเอ้อโจว มณฑลหูเป่ย์) ด้วยตนเอง
ในช่วงเวลานั้น จาง เฉิง (張承) ขุนพลง่อก๊กเขียนจดหมายถึงลิต้ายดังต่อไปนี้: "ในอดีต เมื่อต้าน (旦) และชื่อ (奭) ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของจิว (周 โจว) ผู้คนเขียนศังสกานท์แดนใต้เพื่อสรรเสริญทั้งคู่ ทุกวันนี้ท่านและท่านลก (ลกซุน) ก็เฉกเช่นทั้งสองท่านนั้น ท่านทั้งสองแสดงความจงรักภักดี ความขยันหมั่นเพียร ความทุ่มเทการงาน และความอ่อนน้อมถ่อมตน สร้างความสำเร็จและผลงานยิ่งใหญ่ ส่งเสริมวัฒนธรรมพลเรือนเข้มแข็ง  เพลงของวิญญูชน (君子 จฺวินจื่อ) สรรเสริญคุณธรรมของพวกท่าน ส่วนราษฎรก็นิยมชมชอบในคุณค่าของพวกท่าน  ข้าพเจ้าได้ยินว่าในทุก ๆ วัน ท่านมีเอกสารกองโตที่ต้องตรวจสอบและมีผู้คนต่อแถวเข้าพบไม่หมดสิ้น แต่ท่านไม่ละทิ้งงาน ไม่พร่ำบ่นว่าเหนื่อย ข้าพเจ้ายังได้ยินว่าท่านสามารถขึ้นหลังม้าได้โดยไม่ต้องเหยียบโกลน ดูเหมือนท่านได้เหนือกว่าเลียมเภา (廉頗 เหลียน พัว) ไปแล้ว ที่ท่านมีความสำเร็จทั้งหมดนี้ช่างน่าอัศจรรย์! อี้จิงกล่าวว่า 'เขาหวังให้คุณธรรมของตนสมบูรณ์ยิ่ง ๆ ขึ้นไป และปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นเป็นที่น่านับถือยิ่ง ๆ ขึ้นไป' ท่านบรรลุความสมบูรณ์แบบเช่นนี้ได้อย่างไร!"
ในปี ค.ศ. 243 ลิต้ายส่งจู อิง (朱應) และคาง ไท่ (康泰) ไปสำรวจดินแดนทางใต้ของมณฑลเกาจิ๋วซึ่งปัจจุบันคือคาบสมุทรอินโดจีน (ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แผ่นดินใหญ่) และเผยแพร่วัฒนธรรมจีนที่นั่น คาง ไท่เขียนอู๋ฉือไว่กั๋วจฺว้าน (吳時外國傳) ซึ่งบันทึกถึงสิ่งที่เห็นระหส่างการเดินทางในอินโดจีน
หลังการเสียชีวิตของลกซุนในปี ค.ศ. 245 จูกัดเก๊กขึ้นมาแทนที่ลกซุนในฐานะผู้บัญชาการทหารดูแลบู๊เฉียงและดูแลราชการในมณฑลเกงจิ๋ว ซุนกวนจึงทรงแบ่งบู๊เฉียงออกเป็น 2 ส่วน และมอบหมายให้ลิต้ายรับผิดชอบส่วนขวา ดูแลพื้นที่ตั้งแต่ผูฉี (蒲圻; ปัจจุบันคือนครชื่อปี้ มณฑลหูเป่ย์) ถึงบู๊เฉียง ในเดือนกันยายนหรือตุลาคม ค.ศ. 246 ซุนกวนทรงเลื่อนให้ลิต้ายเป็นมหาขุนพลอาวุโส (上大將軍 ช่างต้าเจียงจวิน) และทรงแต่งตั้งให้ลฺหวี ข่าย (呂凱) บุตรชายของลิต้ายเป็นนายกองพันดูแลกองทหารรักษาการณ์ที่ผูฉี
การรับราชการช่วงปลายและเสียชีวิต

หลังซุนกวนสวรรคตในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 252 ซุนเหลียงพระโอรสองค์สุดท้องขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งง่อก๊กองค์ใหม่ ต่อมาในเดือนพฤษภาคมหรือมิถุนายนปีเดียวกัน ซุนเหลียงทรงแต่งตั้งลิต้ายเป็นเสนาบดีกลาโหม (大司馬 ต้าซือหม่า)
ลิต้ายเสียชีวิตในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 256 ขณะอายุ 96 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก) ลฺหวี ข่าย (呂凱) บุตรชายได้สืบทอดบรรดาศักดิ์พาน-ยฺหวีโหว (番禺侯)
ก่อนลิต้ายเสียชีวิตได้สั่งเสียว่าตนต้องการให้ฝังศพของตนด้วยโลงศพที่ไม่มีการตกแต่ง ให้แต่งกายศพด้วยชุดเรียบ ๆ และจัดงานศพแบบเรียบง่าย ลฺหวี ข่ายปฏิบัติตามคำสั่งเสียอย่างเคร่งครัด
เกร็ดประวัติ > ปล่อยครอบครัวให้อยู่อย่างยากจน

ลิต้ายขึ้นชื่อว่าใช้ชีวิตอย่างซื่อตรง มัธยัสถ์ และเรียบง่าย เมื่อลิต้ายดำรงตำแหน่งในมณฑลเกาจิ๋ว ไม่ได้ส่งรายได้กลับไปบ้านเป็นเวลาหลายปีและทำให้ครอบครัวใช้ชีวิตอย่างยากจนและหิวโหย
ซุนกวนทรงถอนหายใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้ จึงตรัสกับข้าราชบริพารว่า "ลิต้ายอยู่ห่างไกลจากบ้านไปหลายพันลี้ ปฏิบัติหน้าที่ต่อรัฐอย่างซื่อสัตย์ ในขณะที่ครอบครัวต้องทนทุกข์ด้วยความยากจน ข้าไม่รู้เรื่องนี้เลยจนกระทั่งบัดนี้ พวกท่านผู้ช่วยคนสนิทและผู้รวบรวมข้อมูลของข้าไปทำอะไรอยู่ตลอดมานี้" จากนั้นซุนกวนจึงทรงมีรับสั่งให้จัดเตรียมเงิน ข้าว เสื้อผ้า และผ้าไหมจำนวนหนึ่งส่งไปให้ครอบครัวของลิต้ายทุก ๆ ปี
เกร็ดประวัติ > มิตรภาพกับสฺวี ยฺเหวียน

ลิต้ายเป็นเพื่อนสนิทกับสฺวี ยฺเหวียน (徐原) ชาวเมืองง่อกุ๋นซึ่งเป็นที่รู้จักในเรื่องความใจกว้างและทะเยอทะยาน ลิต้ายมองเห็นศักยภาพยิ่งใหญ่ในตัวสฺวี ยฺเหวียน จึงมักส่งเสื้อผ้าไปให้สฺวี ยฺเหวียน มักหารือในเรื่องสถานการณ์ปัจจุบันกับสฺวี ยฺเหวียน และเสนอชื่อสฺวี ยฺเหวียนให้ได้ดำรงตำแหน่งสูงขึ้น ในที่สุดสฺวี ยฺเหวียนก็ขึ้นมารับราชการในราชสำนักง่อก๊กในตำแหน่งผู้ตรวจการของราชสำนัก
สฺวี ยฺเหวียนเป็นที่รู้จักในเรื่องความภักดี กล้าหาญ และพูดตรงไปตรงมา เมื่อใดที่สฺวี ยฺเหวียนเห็นลิต้ายทำผิดพลาด จะชี้ให้ลิต้ายเห็นจุดผิดพลาดเป็นการส่วนตัว และในขณะเดียวกันก็ยกประเด็นมาหารือในที่สาธารณะ เมื่อมีคนบอกลิต้ายเรื่องนี้ ลิต้ายก็กล่าวว่า "นี่จึงเป็นเหตุให้ข้านับถือเต๋อเยฺวียน (德淵; ชื่อรองของสฺวี ยฺเหวียน) อย่างสูง"
เมื่อสฺวี ยฺเหวียนเสียชีวิต ลิต้ายร้องไห้ไม่หยุดและกล่าวว่า "เต๋อเยฺวียนเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของข้า บัดนี้จากไปแล้ว ข้าจะไปหาใครที่จะชี้ให้ข้าเห็นความผิดพลาดของตัวข้าเองได้ที่ไหนอีกเล่า" คนร่วมสมัยของลิต้ายและสฺวี ยฺเหวียนมองมิตรภาพของทั้งคู่ในแง่บวกอย่างมาก
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
de Crespigny, Rafe (2007). A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms 23-220 AD. Leiden: Brill. ISBN 9789004156050.
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟานหลาน 
เชื้อพระวงศ์:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง
กลุ่มภาษาซัมบัล

บทความนี้เกี่ยวกับภาษา สำหรับอาหาร ดูที่ ซัมบัล
| กลุ่มภาษาซัมบัล |
| --- | --- |
ภูมิภาค:: จังหวัดซัมบาเลส, เมืองโบลีเนา, อันดา, Olongapo
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: ออสโตรนีเซียนมลายู-พอลินีเชียฟิลิปปินส์ลูซอนกลางกลุ่มภาษาซัมบัล
กลุ่มย่อย::   อาเบลเลน  อัมบาลา  โบลีเนา  โบโตลัน  มักอันซี  มักอินดี  มารีเบเลส  ซัมบัล  
กลอตโตลอก:: samb1319
กลุ่มภาษาซัมบัล (อังกฤษ: Sambalic languages; สเปน: lenguas zambales) มีผู้พูดส่วนใหญ่ในจังหวัดซัมบาเลส ประเทศฟิลิปปินส์
ประชากร

ภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดในกลุ่มภาษาซัมบัลคือภาษาซัมบัล ภาษาโบลีเนา และภาษาโบโตลันซึ่งมีผู้พูดประมาณ 200,000, 105,000 และ 72,000 คน ตามลำดับ จากสถิติประชากร ค.ศ. 2007 ของ National Statistical Coordination Board (NSCB)
ตัวอย่าง

ข้อความข้างล่างเป็นภาษิตประจำชาติฟิลิปปินส์ที่แปลเป็นภาษาโบลีเนา ภาษาโบโตลัน และภาษาซัมบัล และข้อความเดิมในภาษาตากาล็อก
| ภาษา | แปล |
| --- | --- |
ตากาล็อก: Ang hindi marunong lumingon sa pinanggalingan ay hindi makararating sa paroroonan.
โบลีเนา: Si [tawon] kai magtanda’ lumingap sa ibwatan [na], kai ya mirate’ sa keen [na].
โบโตลัน: Hay ahe nin nanlek ha pinag-ibatan, ay ahe makarateng ha lalakwen.
ซัมบัล: Hiyay kay tanda mamanomtom ha pinag'ibatan, kay 'ya maka'lato ha ampako'tawan.
กริสเตียน เตโย

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เตโยขณะลงเล่นให้โปร์ตูใน ค.ศ. 2014
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  กริสเตียน เตโย เอร์เรรา
วันเกิด:   (1991-08-11) 11 สิงหาคม ค.ศ. 1991 (33 ปี)
สถานที่เกิด:  ซาบาเด็ลย์ ประเทศสเปน
ส่วนสูง:  1.78 เมตร (5 ฟุต 10 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหน้า / ปีก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ลอสแอนเจลิส
หมายเลข:  37
สโมสรเยาวชน
1999–2002:  กันรุลย์
2002–2008:  บาร์เซโลนา
2007–2008:  → ดามม์ (ยืมตัว)
2008–2010:  อัสปัญญ็อล
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2010 |  อัสปัญญ็อล เบ |  4 |  (1) |
| 2010–2012 |  บาร์เซโลนา เบ |  39 |  (9) |
| 2011–2017 |  บาร์เซโลนา |  59 |  (11) |
| 2014–2016 |  → โปร์ตู (ยืมตัว) |  36 |  (7) |
| 2016–2017 |  → ฟีออเรนตีนา (ยืมตัว) |  51 |  (6) |
| 2017–2022 |  เบติส |  140 |  (17) |
| 2022– |  ลอสแอนเจลิส |  5 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2010 |  สเปน อายุไม่เกิน 19 ปี |  3 |  (0) |
| 2011 |  สเปน อายุไม่เกิน 20 ปี |  5 |  (1) |
| 2012–2013 |  สเปน อายุไม่เกิน 21 ปี |  12 |  (2) |
| 2012 |  สเปน อายุไม่เกิน 23 ปี |  6 |  (0) |
| 2013 |  สเปน |  1 |  (0) |
| 2013– |  กาตาลุญญา |  2 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 23:51, 14 ธันวาคม ค.ศ. 2022 (UTC)
กริสเตียน เตโย เอร์เรรา (สเปน: Cristian Tello Herrera, เสียงอ่านภาษาสเปน: [ˈkɾistjan ˈteʎo eˈreɾa]; เกิดวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งกองหน้า และปีก ให้กับลอสแอนเจลิส สโมสรในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์
เขาเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลกกับทีมเยาวชนของอัสปัญญ็อลและบาร์เซโลนา โดยเล่นให้กับทีมสำรองของทั้งสองสโมสรก่อนที่จะได้ลงเล่นกับทีมชุดใหญ่ของบาร์เซโลนาถึง 6 ปี เขาอยู่ในชุดที่ชนะเลิศโกปาเดลเรย์ ฤดูกาล 2011–12 รวมถึงลาลิกา และซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ในปี ค.ศ. 2013 นอกจากนี้ เขายังใช้เวลาหนึ่งฤดูกาลครึ่งในโปรตุเกสกับโปร์ตู และอีกหนึ่งปีในอิตาลีกับฟีออเรนตีนา โดยกลับไปสเปนกับเบติสในปี ค.ศ. 2017 และช่วยให้ทีมชนะเลิศโกปาเดลเรย์ ในปี ค.ศ. 2022 และย้ายออกจากทีมไปยังลอสแอนเจลิสหลังจบฤดูกาล
เตโบ เป็นตัวแทนของทีมชาติสเปนในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกปี ค.ศ. 2012 ที่สหราชอาณาจักร โดยเขาได้ลงสนามทุกนัดโดยสเปนตกรอบแบ่งกลุ่ม หลังไม่ชนะทีมใดตลอดสนามนัด เขายังเป็นส่วนหนึ่งของทีมรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี ที่คว้าแชมป์ยุโรปในปี ค.ศ. 2013 โดยเขาได้ลงสนามทุกนัด เช่นกัน
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ดิวิชัน | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ถ้วย> ลงเล่น | ถ้วย> ประตู | ลีกคัพ> ลงเล่น | ลีกคัพ> ประตู | ยุโรป> ลงเล่น | ยุโรป> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู | รวม> ลงเล่น | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อัสปัญญ็อล เบ | 2009–10 | เซกุนดาดิบิซิออนเบ | 4 | 1 | — | — | — | — | — | — | 1 | 0 | 5 | 1 |
| บาร์เซโลนาเบ | 2010–11 | เซกุนดาดิบิซิออน | 23 | 4 | — | — | — | — | — | — | — | — | 23 | 4 |
| บาร์เซโลนาเบ | 2011–12 | เซกุนดาดิบิซิออน | 16 | 5 | — | — | — | — | — | — | — | — | 16 | 5 |
| บาร์เซโลนาเบ | รวม | รวม | 39 | 9 | — | — | — | — | — | — | — | — | 39 | 9 |
| บาร์เซโลนา | 2010–11 | ลาลิกา | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | — | — | — | — | 0 | 0 |
| บาร์เซโลนา | 2011–12 | ลาลิกา | 15 | 3 | 4 | 2 | — | — | 3 | 2 | — | — | 22 | 7 |
| บาร์เซโลนา | 2012–13 | ลาลิกา | 22 | 7 | 6 | 0 | — | — | 4 | 1 | 2 | 0 | 34 | 8 |
| บาร์เซโลนา | 2013–14 | ลาลิกา | 22 | 1 | 6 | 3 | — | — | 2 | 1 | 0 | 0 | 30 | 5 |
| บาร์เซโลนา | รวม | รวม | 59 | 11 | 16 | 5 | — | — | 9 | 4 | 2 | 0 | 86 | 20 |
| โปร์ตู (ยืมตัว) | 2014–15 | ปรีไมราลีกา | 25 | 7 | 1 | 0 | 3 | 0 | 8 | 1 | — | — | 37 | 8 |
| โปร์ตู (ยืมตัว) | 2015–16 | ปรีไมราลีกา | 11 | 0 | 3 | 1 | 1 | 0 | 5 | 1 | — | — | 20 | 2 |
| โปร์ตู (ยืมตัว) | รวม | รวม | 36 | 7 | 4 | 1 | 4 | 0 | 13 | 2 | — | — | 57 | 10 |
| ฟีออเรนตีนา (ยืมตัว) | 2015–16 | เซเรียอา | 15 | 2 | 0 | 0 | — | — | 0 | 0 | — | — | 15 | 2 |
| ฟีออเรนตีนา (ยืมตัว) | 2016–17 | เซเรียอา | 36 | 4 | 0 | 0 | — | — | 5 | 0 | — | — | 41 | 4 |
| ฟีออเรนตีนา (ยืมตัว) | รวม | รวม | 51 | 6 | 0 | 0 | — | — | 5 | 0 | — | — | 56 | 6 |
| เรอัลเบติส | 2017–18 | ลาลิกา | 32 | 4 | 1 | 2 | — | — | — | — | — | — | 33 | 6 |
| เรอัลเบติส | 2018–19 | ลาลิกา | 29 | 4 | 6 | 0 | — | — | 6 | 1 | — | — | 41 | 5 |
| เรอัลเบติส | 2019–20 | ลาลิกา | 27 | 2 | 3 | 1 | — | — | — | — | — | — | 30 | 3 |
| เรอัลเบติส | 2020–21 | ลาลิกา | 29 | 5 | 4 | 0 | — | — | — | — | — | — | 33 | 5 |
| เรอัลเบติส | 2021–22 | ลาลิกา | 23 | 2 | 6 | 1 | — | — | 6 | 2 | — | — | 35 | 5 |
| เรอัลเบติส | รวม | รวม | 140 | 17 | 20 | 4 | — | — | 12 | 3 | — | — | 172 | 24 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 327 | 51 | 40 | 9 | 4 | 0 | 39 | 8 | 3 | 0 | 414 | 67 |
↑  รวมถึงโกปาเดลเรย์ และ Taça de Portugal
↑  รวมถึง Taça da Liga
↑  ลงเล่นในรอบเพลย์-ออฟตกชั้นของเซกุนดาดิบิซิออนเบ
1 2 3 4 5  ลงเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
↑  ลงเล่นในซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา
1 2 3  ลงเล่นในยูฟ่ายูโรปาลีก
เกียรติประวัติ

บาร์เซโลนา
ลาลิกา: 2012–13
โกปาเดลเรย์: 2011–12
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา: 2013
เรอัลเบติส
โกปาเดลเรย์: 2021–22
สเปน อายุไม่เกิน 21 ปี
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี: 2013
ส่วนบุคคล
รางวัลผู้เล่นเยาวชนในลีกโปรตุเกสยอดเยี่ยม: มีนาคม ค.ศ. 2015
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติของ กริสเตียน เตโย ที่ BDFutbol
กริสเตียน เตโย ที่ National-Football-Teams.com
กริสเตียน เตโย – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่กานาเรียส

| --- | --- |
กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่กานาเรียสในปี 2008
ที่ตั้ง: หอดูดาวโรเกเดโลสมูชาโชส แคว้นกานาเรียส  สเปน
พิกัด: 28°45′23.8″N 17°53′31.3″W﻿ / ﻿28.756611°N 17.892028°W﻿ / 28.756611; -17.892028
องค์กร: สถาบันวิจัยฟิสิกส์ดาราศาสตร์กานาเรียส มหาวิทยาลัยฟลอริดา มหาวิทยาลัยอิสระแห่งชาติเม็กซิโก
ความสูง: 2,267 เมตร (7,438 ฟุต) + 8 m pier
สร้างเมื่อ: 2002–2008
แสงแรก: 13 กรกฎาคม 2007
ชนิดของกล้อง: แบบริตชี–เครเตียง
เส้นผ่านศูนย์กลาง: รูรับแสงยังผล = 10.4 เมตร (34 ฟุต)  รูรับแสงใหญ่สุด = 11,386.9 มิลลิเมตร (37.359 ฟุต) 
พื้นที่สังเกตการณ์: 78.54 ตารางเมตร (845.4 ตารางฟุต)  (74.14 ตารางเมตร (798.0 ตารางฟุต) )
ความยาวโฟกัส: 16.5 เมตร (54 ฟุต)
ที่ตั้งของกล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่กานาเรียส
กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่กานาเรียส หรือ กรันเตเลสโกปิโอกานาเรียส (สเปน: Gran Telescopio Canarias) เรียกในชื่อย่อว่า กรันเตกัน (GranTeCan) หรือ เฆเตเซ (GTC) เป็นกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงขนาด 10.4 ม. ที่หอดูดาวโรเกเดโลสมูชาโชสบนเกาะลาปัลมาในแคว้นกานาเรียส ประเทศสเปน ถือเป็นกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงแบบเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดในโลก
การสร้างกล้องโทรทรรศน์นี้ใช้เวลา 7 ปี และใช้เงิน 130 ล้านยูโร อุปสรรคของความคืบหน้าในการติดตั้งได้แก่สภาพอากาศและความห่างไกลของพื้นที่ ซึ่งทำให้การขนส่งอุปกรณ์มายังที่นี่และการสนับสนุนด้านโลจิสติกส์ทำได้ยาก แสงแรกเริ่มในปี 2007 และในปี 2009 จึงได้เริ่มการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ขึ้น
โครงการกล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่กานาเรียสเป็นโครงการความร่วมมือของหลายสถาบันจากประเทศสเปนและประเทศเม็กซิโก มหาวิทยาลัยฟลอริดา มหาวิทยาลัยอิสระแห่งชาติเม็กซิโก และสถาบันวิจัยฟิสิกส์ดาราศาสตร์กานาเรียส การออกแบบกล้องโทรทรรศน์นี้เริ่มขึ้นตั้งแต่ในปี 1987 มีผู้คนมากกว่า 1,000 คนจาก 100 บริษัทเข้าร่วมในการก่อสร้าง
สัดส่วนการใช้งานกล้องโทรทรรศน์นี้แบ่งตามผลงาน ได้แก่ สเปน 90% เม็กซิโก 5% และมหาวิทยาลัยฟลอริดา 5%
ประวัติศาสตร์ > แสงแรก

กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่กานาเรียสเริ่มสังเกตการณ์เบื้องต้นเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม 2007  ในเวลานั้นกระจกเงาปฐมภูมิที่ใช้นั้นประกอบขึ้นจากกระจกเงา 12 ชิ้น เป็น ZERODUR ที่หล่อจากโรงงานช็อท อาเก ของเยอรมนี ต่อมาได้เพิ่มเป็นรูปหกเหลี่ยม 36 ชิ้น กระจกสะท้อนแสงที่ทำงานร่วมกันทั้งหมดได้รับการควบคุมโดยระบบควบคุมแบบแอกทิฟออปติก เครื่องมือที่ถูกใช้อยู่ทุกวันคือ OSIRIS (Optical System for Imaging and low Resolution Integrated Spectroscopy) ในเดือนพฤษภาคม 2009 การสังเกตการณ์ทางวิทยาศาสตร์ตามปกติจึงได้เริ่มขึ้น
ประวัติศาสตร์ > พิธีเปิด

กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่กานาเรียสเปิดใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2009 โดยสมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน เสด็จพระราชดำเนินมาทรงร่วมพิธีเปิดกล้องอย่างเป็นทางการ นักดาราศาสตร์ เจ้าหน้าที่รัฐบาล และนักข่าวจากยุโรปและอเมริกามากกว่า 500 คนเข้าร่วมพิธี
โดมของกล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่กานาเรียสตอนพระอาทิตย์ตกดิน
กองทัพอุรุกวัย

| กองทัพอุรุกวัย |
| --- | --- |
'Fuerzas armadas del Uruguay'
ธงชาติอุรุกวัย
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1828
เหล่า:  กองทัพบก   กองทัพเรือ   กองทัพอากาศ
กองบัญชาการ: มอนเตวิเดโอ
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการทหารสูงสุด: ประธานาธิบดี โคเซ มูคีกา
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม: Eleuterio Fernández Huidobro
กำลังพล
อายุเริ่มบรรจุ: 18-49
ประชากร วัยบรรจุ: 831,297, อายุ 15–49 (2003 est.)
ประชากร ฉกรรจ์: 672,030, อายุ 15–49 (2003 est.)
ประชากรวัยถึงขั้น ประจำการทุกปี: (2003 est.)
ยอดประจำการ: 24,000 (2001) (อันดับที่ 93)
รายจ่าย
งบประมาณ: $492 million (2008)
ร้อยละต่อจีดีพี: 1.1% (2008)
อุตสาหกรรม
แหล่งผลิตนอกประเทศ:  สหรัฐ  บราซิล  อาร์เจนตินา  อิสราเอล  แคนาดา  รัสเซีย  เกาหลีเหนือ
บทความที่เกี่ยวข้อง
ประวัติ: ประวัติศาสตร์ทางทหารของอุรุกวัย
ยศ: ยศทหาร เครื่องอิสริยาภรณ์
กองทัพอุรุกวัย (สเปน: Fuerzas armadas del Uruguay: FF.AA. del Uruguay) ประกอบด้วย กองทัพบก กองทัพเรือและกองทัพอากาศ รัฐธรรมนูญ ได้บัญญัติไว้ดังนี้ ประธานาธิบดี เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดโดยตำแหน่ง และ ใช้อำนาจผ่านกระทรวงกลาโหม. โดยมีกำลังพลกองประจำการดังนี้ ทหารบก 16.800 นาย; ทหารเรือ 6.000 นาย; และ ทหารอากาศ 3.000 นาย. เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2003, อุรกวัยได้ส่งกำลังพล 2.500 นายเข้าร่วมปฏิบัติการรักษาสันติภาพของสหประชาชาติ. ใน สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก และ เฮติ. มีกำลังพลประจำการ 85 นาย[ต้องการอ้างอิง] ร่วมกับ MFO ใน คาบสมุทรไซนาย.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Military of Uruguay
กระทรวงกลาโหมอุรกวัย (สเปน)
กองทัพบกอุรุกวัย (สเปน)
กองทัพเรืออุรุกวัย (สเปน)
http://www.fau.com.uy/ เก็บถาวร 2009-09-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Memorias del tiempo de vuelo (สเปน) - ประวัติความเป็นมาของกองทัพอากาศ
Uruguay Militaria (สเปน) - Uruguayan armed forces discussion forum
World Ranks เก็บถาวร 2021-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
- Washington Times article on Iranian arms sales
เก็บถาวร 2016-03-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แม่แบบ:ประเทศอุรุกวัย
แม่แบบ:กองทัพอุรุกวัย