stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยูการิ โยชิฮาระ

| ยูการิ โยชิฮาระ |
| --- | --- |

ชื่อเต็ม: ยูการิ โยชิฮาระ
คันจิ: 吉原 由香里
วันเกิด:  (1973-10-04) 4 ตุลาคม ค.ศ. 1973 (50 ปี)
ที่พำนัก: โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ครูผู้สอน: มาซาโอะ คาโต
เทิร์นโปร: ค.ศ. 1996
อันดับ: 6 ดั้ง
ส่วนเกี่ยวพัน: สมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่น
ยูการิ โยชิฮาระ (ญี่ปุ่น: 吉原 由香里; โรมาจิ: Yoshihara Yukari; 4 ตุลาคม ค.ศ. 1973 — ) หรือชื่อก่อนแต่งงาน ยูการิ อูเมซาวะ (ญี่ปุ่น: 梅沢 由香里; โรมาจิ: Umezawa Yukari) เป็นผู้เล่นหมากล้อมระดับอาชีพชาวญี่ปุ่น
ประวัติ

อูเมซาวะ ได้เป็นผู้เล่นหมากล้อมระดับอาชีพในปี ค.ศ. 1996 จากนั้น เธอก็ได้ตำแหน่ง 5 ดั้ง เมื่ออายุได้ 29 ปี และเธอก็ได้แต่งงานในปีเดียวกันนี้ อูเมซาวะเป็นที่ปรึกษาสำหรับการเขียนการ์ตูนเรื่องฮิคารุเซียนโกะ ซึ่งเป็นมังงะเกี่ยวกับหมากล้อม ที่เขียนเรื่องโดยยูมิ ฮตตะ และวาดภาพประกอบโดยทาเกชิ โอบาตะ เธอยังเป็นที่ปรึกษาสำหรับฮิคารุเซียนโกะ เวอร์ชันอนิเมะ และเป็นเจ้าของรายการการศึกษาหมากล้อมทางช่องเอ็นเอชเค อาจารย์ของอูเมซาวะคือมาซาโอะ คาโต และอูเมซาวะแต่งงานกับชิงยะ โยชิฮาระ โดยทั้งคู่มีลูกชายด้วยกันหนึ่งคน (ซึ่งเกิดในปี ค.ศ. 2011)
รายการที่ชนะ

| รายการที่ชนะ | ปีที่จัด |
| --- | --- |
การครองแชมป์: 3 สมัย
 คิเซหญิง: ค.ศ. 2007, 2008, 2009
แหล่งข้อมูลอื่น

Yukari Umezawa's home page เก็บถาวร 2005-02-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sensei's Library's page on Yukari Umezawa
A webpage about Umezawa at Nihon Ki-in's website
A Nipponia article about Umezawa
| ด ค กฮิคารุเซียนโกะ |
| --- | --- | --- |
| สื่อ |  ฮิคารุเซียนโกะ  |  |
| เกม |  ฮิคารุเซียนโกะ  ฮิคารุเซียนโกะ: เฮอันเก็นโซอิบุนโระคุ  ฮิคารุเซียนโกะ 2 เป้าหมายสู่การเป็นผู้เล่นระดับอาชีพ!!  ฮิคารุเซียนโกะ 3  |  |
| ส่วนเกี่ยวข้อง |  ยูมิ ฮตตะ  ทาเกชิ โอบาตะ  ยูการิ โยชิฮาระ  จัมพ์ซูเปอร์สตาร์ส  |  |
ราชวงศ์จิ้นยุคหลัง

ระวังสับสนกับ ราชวงศ์จิ้นกับราชวงศ์จินยุคหลังและราชวงศ์จิน
ราชวงศ์จิ้นยุคหลัง  (จีน: 後晉; พินอิน: Hòu Jìn) ราชวงศ์ที่ 3 ใน ยุคห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร สถาปนาโดยจักรพรรดิจิ้นเกาจู่ (สือจิ้งถัง) เชื้อพระวงศ์องค์หนึ่งในราชวงศ์โฮ่วถัง โดยมีเมืองไคฟงเป็นเมืองหลวง
ราชวงศ์นี้มีจักรพรรดิปกครองเพียง 2 พระองค์คือ จักรพรรดิจิ้นเกาจู่ และจักรพรรดิจิ้นฉู่ตี้ และปกครองจีนอยู่เพียง 11 ปี ก่อนเสียเอกราชให้กับจักรพรรดิเกาจู่ (หลิวจื้อหยวน) แห่งราชวงศ์โฮ่วฮั่น
| ก่อนหน้า |  | ราชวงศ์จิ้นยุคหลัง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ราชวงศ์โฮ่วถัง |  | ราชวงศ์จีน  (ค.ศ. 936 - 947) |  | ราชวงศ์โฮ่วฮั่น |
ราชวงศ์จิ้นตะวันออก

การล่มสลายของราชวงศ์จิ้นตะวันตก ทำให้แผ่นดินจีนตกอยู่ในภาวะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ราชสำนักจิ้นย้ายฐานที่มั่นทางการปกครองและเมืองหลวงลงไปทางใต้ สถาปนาราชวงศ์จิ้นตะวันออก (ค.ศ.317-420) ขณะที่สถานการณ์ทางตอนเหนือวุ่นวายหนัก แผ่นดินที่แตกออกเป็นแว่นแคว้น ที่ปกครองโดยชนกลุ่มน้อยจากชนเผ่าต่างๆ ผลัดกันรุกรับ ผ่านการล้มล้างแล้วก่อตั้งครั้งแล้วครั้งเล่า สู่การหลอมรวมทางชนชาติครั้งใหญ่ของจีน สำหรับห้าชนเผ่าในที่นี้ได้แก่ ซยฺงหนู เซียนเปย์ เจี๋ย ตี และเชียง 16 แคว้น และเมื่อรวมกับแว่นแคว้นที่สถาปนาโดยชาวฮั่นแล้ว ได้แก่
เฉิงฮั่น ตี ค.ศ. 304 – 347
ฮั่นเจ้า ซงหนู ค.ศ. 304 – 329
เฉียนเหลียง ฮั่น ค.ศ. 317 – 376
สือเจ้า เจี๋ย ค.ศ. 319 – 351
เฉียนเอี้ยน เซียนเปย ค.ศ. 337 – 370
หรั่นวุ่ย ฮั่น ค.ศ. 350 – 352
เฉียนฉิน ตี ค.ศ. 350 – 394
โฮ่วฉิน เชียง ค.ศ. 384 – 417
โฮ่วเอี้ยน เซียนเปย ค.ศ. 384 – 407
ซีเอี้ยน เซียนเปย ค.ศ. 384 – 394
ซีฉิน เซียนเปย ค.ศ. 385 – 431
โฮ่วเหลียง ตี ค.ศ. 386 – 403
เหลียง เซียนเปย ค.ศ. 397 – 414
เอี้ยน เซียนเปย ค.ศ. 398 – 410 
ซีเหลียง ฮั่น ค.ศ. 400 – 421
ซีสู ฮั่น ค.ศ. 405 – 413
เซี่ยซงหนู ค.ศ. 407 – 431
เป่ยเอี้ยน ฮั่น+เฉาเสี่ยน(เกาหลี) ค.ศ. 407 – 436
เป่ยเหลียง ซงหนู ค.ศ. 401 – 439
ไต้ เซียนเปย ค.ศ. 315 – 376
ราชวงศ์จิ้นตะวันตก

ราว ๆ ช่วง พ.ศ. 808-1131 สุมาเอี๋ยนสถาปนาตนเองเป็นจิ้นอู่ตี้ ก่อตั้งราชวงค์จิ้นตะวันตกใน ปีคริสต์ศักราช 265 แทนที่ราชวงศ์วุยของเฉาเชาหรือโจโฉ เมื่อถึงปี 280 จิ้นตะวันตกปราบง่อก๊กลงได้ สภาพการแบ่งแยกอำนาจของสามก๊กก็สลายตัวไป ทั้งแผ่นดินจีนรวมเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง เกิดความสันติสุขขึ้นในช่วงเวลาหนึ่ง 
ราชวงศ์จิ้นเป็นยุคสมัยที่กลุ่มตระกูลใหญ่ก้าวเข้ามาเป็นผู้มีอิทธิพลทางการเมืองอย่างสูง เนื่องจากนโยบายการปกครองของสุมาเอี๋ยนหรือจิ้นอู่ตี้ โน้มเอียงไปในทางเอื้อประโยชน์ต่อกลุ่มตระกูลชนชั้นสูง อีกทั้งกฎหมายยังให้สิทธิพิเศษต่อขุนนางเจ้าที่ดิน ในการจัดสรรการถือครองที่ดินและผลประโยชน์อื่น ๆ โดยอ้างอิงจากระดับชั้นตำแหน่งขุนนาง ระเบียบเหล่านี้ได้กลายเป็นเครื่องมือการเพาะสร้างอำนาจแบบเบ็ดเสร็จให้กับกลุ่มตระกูลใหญ่เหล่านี้ ทำให้เกิดการแบ่งแยกทางชนชั้นในสังคมครั้งใหญ่ เพราะเพื่อรักษาสิทธิพิเศษนี้ ถึงกับตั้งข้อรังเกียจไม่ยอมนั่งร่วมโต๊ะหรือแต่งงานข้ามสายเลือดกับตระกูลที่ไม่ได้รับสิทธิพิเศษ ทำให้ผู้อยู่นอกวงถึงแม้จะได้เข้ารับราชการก็จะยังคงถูกมองอย่างแปลกแยกและกีดกันไม่ให้ได้รับการเลื่อนขั้นในตำแหน่งสูงขึ้น
นับแต่สมัยฮั่นตะวันออกเป็นต้นมา ชนกลุ่มน้อยที่อาศัยอยู่ในในแถบชายแดนภาคตะวันตกและภาคเหนือก็ได้ทยอยอพยพเข้าสู่แผ่นดินจีน เมื่อถึงปลายราชวงศ์วุ่ยและจิ้น เนื่องจากเกิดภาวะแรงงานขาดแคลนจึงมักมีการกวาดต้อนชนกลุ่มน้อยจำนวนมากเข้ามาเป็นแรงงานในประเทศ ชนเผ่าต่าง ๆเมื่อเข้ามาอยู่อาศัยระยะยาว จึงได้รับอิทธิพลจากชาวฮั่น ปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตที่แต่เดิมเป็นปศุสัตว์เร่ร่อน หันมาทำไร่ไถนา บ้างก็ได้รับการศึกษา เข้ารับราชการ เป็นต้น ต่อมาเนื่องจากได้รับการบีบคั้นจากการปกครองของเจ้าที่ดินชาวฮั่น และการรีดเก็บภาษีขั้นสูง ทำให้ความสัมพันธ์ทวีความตึงเครียดมากขึ้น จนในที่สุด พากันลุกขึ้นก่อหวอดต่อต้านการปกครองจากส่วนกลาง โดยกลุ่มที่เริ่มทำการก่อนได้แก่กลุ่มขุนศึกของชนเผ่าต่าง ๆในช่วงปลายของจลาจล 8 อ๋อง ขณะที่บรรดาเชื้อพระวงศ์ผู้นำของแต่ละกลุ่มต่างทยอยกันเสียชีวิตในการศึก หัวหน้าของชนเผ่าซงหนูหลิวหยวน ก็ประกาศตั้งตัวเป็นอิสระ โดยใช้ชื่อว่าฮั่นกว๋อภายหลังหลิวหยวนสิ้น บุครชายชื่อหลิวชง ยกกำลังเข้าบุกลั่วหยางนครหลวงของจิ้นตะวันตก จับจิ้นหวยตี้ เป็นตัวประกันและสำเร็จโทษในเวลาต่อมา โดยเชื้อพระวงศ์ทางนครฉางอันเมื่อทราบเรื่องก็ประกาศยกให้จิ้นหมิ่นตี้ ขึ้นครองบัลลังก์สืบทอดราชวงศ์จิ้นต่อไปทันที ประชาชนที่หวาดเกรงภัยจากสงครามทางภาคเหนือ ต่างพากันอพยพลงใต้ จวบถึงปี 316 กองกำลังของชนเผ่าซงหนูบุกเข้านครฉางอัน จับกุมจิ้นหมิ่นตี้ เพื่อรับโทษทัณฑ์ จิ้นตะวันตกจึงถึงกาลล่มสลาย ราชวงศ์จิ้นตะวันออกก่อตั้งขึ้นหลังจากการอพยพโยกย้ายราชธานีของเหล่าข้าราชสำนักจิ้นลงสู่ภาคใต้ ภายหลังการล่มสลายของราชวงศ์จิ้นตะวันตก ซึ่งแม้ว่าจะยังคงนับเนื่องเป็นราชวงศ์หนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์โบราณของจีน แต่แท้จริงแล้ว ขอบข่ายอำนาจการปกครองเพียงสามารถครอบคลุมดินแดนทางตอนใต้ของลำน้ำฉางเจียงเท่านั้น ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ บ้านเมืองทางตอนเหนือระส่ำระสายไปด้วยไฟสงครามการแย่งชิงของแว่นแคว้นต่าง ๆภายใต้การนำของกลุ่มชนเผ่าจากนอกด่าน รวมทั้งชาวฮั่นเอง สถานการณ์ความแตกแยกนี้ ยังคงดำเนินไปท่ามกลางการผลุดขึ้นและล่มสลายลงของราชวงศ์จิ้นตะวันออก จวบจนถึงยุคแห่งการตั้งประจันของราชวงศ์เหนือใต้ ซึ่งกินเวลากว่า 300 ปี
ฟูราโนะ

ฟูราโนะ (ญี่ปุ่น: 富良野市; โรมาจิ: Furano-shi; ไอนุ: フラヌイ ฟูรานุย) เป็นนครในกิ่งจังหวัดคามิกาวะ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น เป็นเมืองจุดหมายปลายทางยอดนิยมของนักท่องเที่ยวในการชมทุ่งลาเวนเดอร์ หรือการเล่นสกีในฤดูหนาว
ประวัติศาสตร์

ชื่อของเมืองนั้น มาจากภาษาไอนุ ภาษาของคนพื้นเมืองของฮกไกโดที่ว่า "ฮูรานูอี" (フラヌイ, hura-nu-i) ซึ่งมีความหมายว่า "สถานที่ที่มีกลิ่น" ซึ่งสันนิษฐานว่า อาจเพราะเดิมในหุบเขานี้ มีกลิ่นเหม็นจากกำมะถันจากยอดภูเขาไฟโทกาจิ
ในปี ค.ศ. 1897 กลุ่มคนจากจังหวัดมิเอะได้มาตั้งรกรากอยู่ในบริเวณนี้ (ในปัจจุบันคือพื้นที่โองิยามะของเมือง) และหมู่บ้านฟูราโนะก็ถูกจัดตั้งขึ้น  ต่อมาในปี 1899 ก็ถูกย้ายจากเดิมสังกัดกิ่งจังหวัดโซราจิไปสังกัดกิ่งจังหวัดคามิกาวะ ศาลาว่าการเมืองก็ได้ถูกจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ ภายหลังจากการที่มีเส้นทางรถไฟไปยังอาซาฮิกาวะ เมืองใหญ่อันดับสองในฮกไกโด ในปี 1900
ภูมิศาสตร์

หุบเขาฟูราโนะตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาภูเขาไฟโทกาจิ (ส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติไดเซ็ตสึซัง) กับยอดเขายูบาริ โดยมีแม่น้ำโซราจิ และแม่น้ำยูบาริ ไหลผ่านกลางเมือง และจากการที่ฟูราโนะนั้น ตั้งอยู่บริเวณศูนย์กลางของเกาะฮกไกโด  จึงได้รับฉายาว่า "เฮโซะ โนะ มาจิ" หรือ "เมืองสะดือ" ซึ่งมีอนุสาวรีย์ใจกลางของเกาะฮกไกโดตั้งอยู่บนสนามของโรงเรียนฟูราโนะ พิกัด 43°20′56″N 142°23′04″E.
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของฟูราโนะ (ค> ศ. 1981-2010).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของฟูราโนะ (ค> ศ. 1981-2010).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฟูราโนะ (ค> ศ. 1981-2010).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของฟูราโนะ (ค> ศ. 1981-2010).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฟูราโนะ (ค> ศ. 1981-2010).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของฟูราโนะ (ค> ศ. 1981-2010).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฟูราโนะ (ค> ศ. 1981-2010).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของฟูราโนะ (ค> ศ. 1981-2010).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฟูราโนะ (ค> ศ. 1981-2010).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฟูราโนะ (ค> ศ. 1981-2010).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของฟูราโนะ (ค> ศ. 1981-2010).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฟูราโนะ (ค> ศ. 1981-2010).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของฟูราโนะ (ค> ศ. 1981-2010).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฟูราโนะ (ค> ศ. 1981-2010).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | -4.1 (24.6) | -2.8 (27) | 2.1 (35.8) | 10.9 (51.6) | 17.9 (64.2) | 22.6 (72.7) | 25.7 (78.3) | 26.5 (79.7) | 21.6 (70.9) | 14.8 (58.6) | 6.2 (43.2) | -1.1 (30) | 11.69 (53.05) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -15.1 (4.8) | -14.9 (5.2) | -8.4 (16.9) | -0.4 (31.3) | 5.6 (42.1) | 11.1 (52) | 15.5 (59.9) | 16.3 (61.3) | 10.6 (51.1) | 3.7 (38.7) | -2.4 (27.7) | -10.4 (13.3) | 0.93 (33.68) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 49.6 (1.953) | 37.1 (1.461) | 49.4 (1.945) | 53.5 (2.106) | 66.5 (2.618) | 54.5 (2.146) | 100.0 (3.937) | 148.7 (5.854) | 134.8 (5.307) | 94.9 (3.736) | 105.0 (4.134) | 69.3 (2.728) | 963.3 (37.925) |
| ปริมาณหิมะ ซม (นิ้ว) | 166 (65.4) | 137 (53.9) | 125 (49.2) | 25 (9.8) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 2 (0.8) | 78 (30.7) | 171 (67.3) | 704 (277.2) |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 67.6 | 91.4 | 133.4 | 162.9 | 193.1 | 181.8 | 164.5 | 161.1 | 138.1 | 118.2 | 69.4 | 50.4 | 1,531.9 |
แหล่งที่มา: สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น
การท่องเที่ยว

ฟูราโนะมีชื่อเสียงในด้านการท่องเที่ยวทั้งช่วงฤดูร้อนและฤดูหนาว ในหน้าร้อน มีสวนดอกไม้ที่สวยงาม โดยเฉพาะฟาร์มโทมิตะในเมืองนากะฟูราโนะซึ่งมีการปลูกต้นลาเวนเดอร์สวยงามมาก มีนักท่องเที่ยวมากในช่วงปลายเดือนมิถุนายนจนกระทั่งกลางเดือนกันยายน ส่วนหน้าหนาว ฟูราโนะ มีชื่อเสียงในเรื่องของ ลานสกี ที่ท้าทาย นักท่องเที่ยวนิยมมาช่วงกลางเดือนธันวาคมถึงกลางเดือนมีนาคม
คิตะโนะกูนิการะ (北の国から) - พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่เกือบจะตรงที่อยู่ติดกับบริเวณสถานีรถไฟฟูราโนะ
วัดโกโกกูซันฟูราโนะ (護国山富良野寺) - แสดงหินสะดือจากวัดโชโฮของเคียวโตะ
คิตะโนะมิเนะเป็นศูนย์กลางของสกีรีสอร์ทและบ้านเช่า และยังมีฟูราโนะสกีรีสอร์ทที่ดำเนินการโดยโรงแรมปรินซ์ในกรุงโตเกียว ซึ่งเป็นสถานที่ในช่วงฤดูหนาวเป็นที่นิยมสำหรับผู้คนจากทั่วโลก และหมู่บ้านชนบทที่ตั้งอยู่ด้านล่างของโรงแรมฟูราโนะปริ้นซ์ยังมีสินค้าให้เลือกซื้อมากมายโดยที่เปิดตลอดทั้งปี ผู้คนจากหลายที่มาที่นี่เพื่อดูเครื่องประดับที่ทำด้วยมือและบางส่วนก็มาเพื่อค้นหาภูตตามตำนาน นอกจากนี้ในคิตะโนะมิเนะยังมีโรงงานชีส และและโรงงานนมเกล็ดหิมะตั้งอยู่
หอสังเกตการณ์โรกูโงะ
ฟาร์มฟูราโนะแยม
หมู่บ้านโพปูริ - เชี่ยวชาญในการปลูกลาเวนเดอร์ให้ออกดอกปลายปี เพื่อที่ผู้เข้าชมจะสามารถมองเห็นดอกไม้สีม่วงในทุกเมื่อ แม้ว่าพวกเขาได้พลาดที่จะมาในฤดูกาล
การเดินทาง

ท่าอากาศยานอาซาฮิกาวะ
JR ฮกไกโด - สายเนะมุโระ : สถานีชิมะโนะชิตะ  - สถานีฟูราโนะ - สถานีนุโนะเบะ - สถานียะมะเบะ
JR ฮกไกโด - สายฟูราโนะ : สถานีกะกุเด็ง - สถานีฟูราโนะ
ทางหลวงแผ่นดิน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 38
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 237
ทางหลวงชนบท
ทางหลวงฮกไกโดหมายเลข 135
ทางหลวงฮกไกโดหมายเลข 253
ทางหลวงฮกไกโดหมายเลข 298
ทางหลวงฮกไกโดหมายเลข 544
ทางหลวงฮกไกโดหมายเลข 706
ทางหลวงฮกไกโดหมายเลข 759
ทางหลวงฮกไกโดหมายเลข 800
ทางหลวงฮกไกโดหมายเลข 985
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
Furano Tourism Association 富良野観光協会
Biei Wedding Palace 日の出公園ラベンダー園での結婚式 เก็บถาวร 2012-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทัศนียภาพจากฟูราโนะสโนว์รีสอร์ท
ฟิล ม็อกก์

| ฟิล ม็อกก์ |
| --- | --- |
ม็อกก์ แสดงร่วมกับวงยูเอฟโอในปี 2022
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ฟิล จอห์น ม็อกก์
เกิด:  (1948-04-15) 15 เมษายน ค.ศ. 1948 (76 ปี) วูด กรีน, ลอนดอน, ประเทศอังกฤษ
แนวเพลง: ฮาร์ดร็อค
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง
ช่วงปี: 1968–ปัจจุบัน
สมาชิกของ: ยูเอฟโอ
อดีตสมาชิก: Mogg/Way $ign of 4

เว็บไซต์: ufo-music.info
นักดนตรี
ฟิล  ม็อกก์ (เกิดเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1948 ในเมืองวูด กรีน ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เขาเป็นนักร้องนำของวงยูเอฟโอซึ่งเขาร่วมก่อตั้งร่วมกับเพื่อนเก่าของเขาอย่าง มิก บอลตัน (Mick Bolton),อีน เวย์ (Pete Way) และ แอนดี พาร์คสัน (Andy Parker) ในปี 1968
ประวัติ

ฟิล ม็อกก์ เขาเริ่มก่อตั้งวงดนตรี ยูเอฟโอ ในปี 1968 พร้อมกับมิก บอลตัน (Mick Bolton)  อีน เวย์ (Pete Way), และ แอนดี พาร์คสัน (Andy Parker) โดยเขาเป็นผู้ร้องนำและนักแต่งเพลงหลักของวง ซึ่งยูเอฟโอได้รับความนิยมในปี 1970 ด้วยเสียงร็อคเข้มที่มีความเป็นเอกลักษณ์ และอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก เช่น Phenomenon (1974), Force It (1975) และ No Heavy Petting (1976)
ในช่วงต้นของการก่อตั้งวงยูเอฟโอ ได้ความนิยมอย่างมากในภูมิภาคยุโรป แต่วงเริ่มเริ่มมีปัญหาเมื่อยูเอฟโอพยายามที่จะเข้าสู่ตลาดเพลงอเมริกัน และได้นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงสมาชิกภายในวง และสิ่งนี้มีผลต่อความเชื่อมั่นของคนในวง
แม้ยูเอฟโอ จะพยายามอย่างมากในการคืนความสำเร็จในตลาดเพลงอเมริกันด้วยการปล่อยอัลบั้ม Lights Out (1977) และ Obsession (1978) แต่ยังคงไม่สามารถรักษาความนิยมอย่างเดิมได้ นับจากนั้น ฟิล ม็อกก์ และวง ยูเอฟโอ ได้เริ่มต้นกำหนดวัตถุประสงค์ใหม่ โดยเปลี่ยนแนวเพลงจากสเปซร็อกเป็นฮาร์ดร็อกและเฮฟวีเมทัลแต่พบว่าประสบความสำเร็จทางการค้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้นอย่างไรก็ตาม ยูเอฟโอมักถูกอ้างถึงว่าเป็นหนึ่งในอิทธิพลสำคัญต่อวงฮาร์ดร็อกและเฮฟวีเมทัลในปี 1980 และ 1990 รวมถึงวงดนตรีอย่างเมทัลลิกา , จูดาสพรีสต์ , ไอเอิร์นเมเดน , กันส์แอนด์โรสเซส , เดฟเล็ปเพิร์ด , สเลเยอร์ , เมกาเดธ , Testament , โอเวอร์ คิล , แอนแทรกซ์ , อลิซอินเชนส์ , เทสลา และโอ โดยที่เขาเขียนเนื้อเพลงส่วนใหญ่ของวงยูเอฟโอ แต่งดนตรีโดย เวย์, เช็งเกอร์ และต่อมาคือ พอล เรย์มอนด์ แม้ว่า เช็งเกอร์ จะออกจากวงในปี 1978 เพื่อเปิดตัววงดนตรีเดี่ยวของเขา ต่อมาก็ตาม ม็อกก์ เป็นสมาชิกคนเดียวของวงยูเอฟโอ ที่ปรากฏในอัลบั้มทั้งหมดของวงและยังคงเป็นสมาชิกถาวรเพียงคนเดียวของวง ในปี 1997 ระหว่างที่ ยูเอฟโอ สมาชิกไม่ครบ ม็อกก์ และ เวย์ ได้ออกอัลบั้มภายใต้ชื่อเล่น Mogg/Way โดยออกอัลบั้มสองชุดคือ Edge of the WorldและChocolate Box ในปี 2002
เขาอยู่ในโปรเจ็กต์วง $ ign โดยมีสมาชิก 4 คน คือ โคสโมสควอด เชน กาลาสตีกลองและเจฟ โคลแมนเล่นกีตาร์ตามลำดับเจฟ โคลแมน เคยเป็นนักกีตาร์และนักเขียนเพลงร่วมใน Mogg / Way's Chocolate Box มาก่อน
ในช่วงปลายปี 2003 หลังจากได้รับสิทธิ์ในชื่อยูเอฟโอจากเชงเกอร์ ม็อกก์ ได้พูดคุยกับอีน เวย์และพอล เรย์มอนด์ และจบลงด้วยการรวมตัวซึ่งต่อมาก็นำวงกลับมาอีกครั้ง โดยมี วินนี มูร์นักกีตาร์ชาวอเมริกันที่เพิ่งจ้างใหม่ตั้งแต่นั้นมา ยูเอฟโอ ก็ออกอัลบั้มอีก 6 อัลบั้ม โดยอัลบั้มล่าสุดคืออัลบั้มปกThe Salentino Cutsใน ปี 2017
ยูเอฟโอ ได้ประกาศทัวร์อำลา "Last Order: 50th Anniversary" ในปี 2019 และจะทัวร์ในสหราชอาณาจักรตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเมษายน ยุโรปตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนสิงหาคม และสุดท้ายคือสหรัฐอเมริกาตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงพฤศจิกายน งานสุดท้ายคือการล่องเรือ Rock Legends ซึ่งเป็นงานห้าวันในต้นปี 2020 ม็อกก์ ยืนยันว่าเขาจะเกษียณหลังจากการทัวร์ในฐานะสมาชิกของ UEO แต่ไม่ได้ตัดทอนกิจการทางดนตรีอื่น ๆทัวร์รอบสุดท้ายถูกกำหนดใหม่เป็นปี 2022 แต่ยกเลิกเนื่องจากสถานะสุขภาพของเขา เขาได้ยืนยันในการสัมภาษณ์กับ Ultimate Classic Rock เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2567 ว่าจะไม่มียูเอฟโออีกต่อไปแล้ว
ชีวิตส่วนตัว

ฟิล ม็อกก์ เป็นแชมป์ชกมวยระดับจูเนียร์ใน ดาร์บีลอนดอนเหนือ ก่อนอาชีพที่จะเริ่มอาชีพของเขา และได้แต่งงานกับ เอ็มมา ม็อกก์ อดีตPage 3 ตั้งแต่ปี 2006 และปัจจุบันอาศัยอยู่ในเมืองไบรตันรัฐซัสเซ็กส์ตะวันออกประเทศอังกฤษ ทั้งคู่มีลูกชายและลูกสาว และเป็นลุงของไนเจล ม็อกก์อดีตมือเบสของวงQuireboys
ในเดือนสิงหาคม ปี 2022 ม็อกก์ ประสบภาวะหัวใจวาย
รายชื่อผลงาน > ยูเอฟโอ > รายชื่ออัลบั้ม

UFO 1 (1970) Uncharted
Flying (1971) Uncharted
Phenomenon (1974) Uncharted
Force It (1975) Chart Position 71 (US)
No Heavy Petting (1976) Chart Position 167 (US)
Lights Out (1977) Chart Position 51 (UK), 23 (US)
Obsession (1978) Chart Position 26 (UK), 41 (US)
No Place to Run (1980) Chart Position 11 (UK), 51 (US)
The Wild, the Willing and the Innocent (1981) Chart Position 19 (UK), 77 (US)
Mechanix (1982) Chart Position 8 (UK), 82 (US)
Making Contact (1983) Chart Position 32 (UK), 153 (US)
Misdemeanor (1985) Chart Position 74 (UK), 106 (US)
Ain't Misbehavin' (EP) (1988) Uncharted
High Stakes & Dangerous Men (1992) Uncharted
Walk on Water (1995) Uncharted
Covenant (2000) Uncharted
Sharks (2002) Uncharted
You Are Here (2004) Uncharted
The Monkey Puzzle (2006)
The Visitor (2009)
Seven Deadly (2012)
A Conspiracy of Stars (2015)
The Salentino Cuts (2017)
รายชื่อผลงาน > ยูเอฟโอ > ถ่ายทอดสด

Live (1972) Uncharted
Live in Concert (1974)
Strangers in the Night (1979) Chart Position 42 (US), 8 (UK)
Lights Out in Tokyo (1992)
Live in Japan (1992)
T.N.T. (1993)
Heaven's Gate (1995)
Showtime (2005)
รายชื่อผลงาน > ยูเอฟโอ > อื่นๆ

On with the Action (1998)
Live in Texas (2000)
Regenerator - Live 1982 (2001)
Space Metal (1976)
Anthology (1986)
The Essential UFO (1992)
Best of UFO: Gold Collection (1996)
X-Factor: Out There & Back (1997)
Flying : The Early Years 1970-1973 (2004)
An Introduction To UFO CD (2006)
The Best of the Rest  (1988)
รายชื่อผลงาน > Mogg/Way

Edge of the World (1997)
Chocolate Box (1999)
รายชื่อผลงาน > $ign of 4

Dancing With St. Peter  (2002)
ฟุตบอลทีมชาติกาบอง

ฟุตบอลทีมชาติกาบอง ฉายา เสือดำ เป็นทีมฟุตบอลประจำประเทศกาบอง ควบคุมโดยสมาคมฟุตบอลกาบอง กาบองไม่เคยผ่านรอบคัดเลือกเข้าไปเล่นฟุตบอลโลก แต่ผ่านรอบคัดเลือกไปเล่นแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ถึง 8 ครั้ง
เกียรติประวัติ

ยูนิแฟคคัพ :
ชนะเลิศ: 1999
ยูดีแอคคัพ :
ชนะเลิศ: 1985, 1988
รองชนะเลิศ: 1989
เซแมคคัพ :
ชนะเลิศ: 2013
รองชนะเลิศ: 2007
สถิติการแข่งขัน > ฟุตบอลโลก

1930 ถึง 1962 – ไม่ได้เข้าร่วม
1966 – ถอนตัว
1970 – ไม่ได้เข้าร่วม
1974 – ถอนตัว
1978 ถึง 1986 – ไม่ได้เข้าร่วม
1990 ถึง 2022 – ไม่ผ่านรอบคัดเลือก
สถิติการแข่งขัน > แอฟริกาคัพออฟเนชันส์

| เจ้าภาพ / ปี | รอบ | อันดับ | แข่ง | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 1957 ถึง  1970: ไม่ได้เข้าร่วม
 1972: ไม่ผ่านการคัดเลือก
 1974: ถอนตัว
 1976: ไม่ได้เข้าร่วม
 1978: ไม่ผ่านการคัดเลือก
 1980: ไม่ได้เข้าร่วม
 1982: ถอนตัว
 1984 to   1992: ไม่ผ่านการคัดเลือก
|  1994 | รอบแบ่งกลุ่ม | 12th | 2 | 0 | 0 | 2 | 0 | 4 |
|  1996 | รอบก่อนรองชนะเลิศ | 7th | 3 | 1 | 0 | 2 | 4 | 3 |
 1998: ไม่ผ่านการคัดเลือก
|  2000 | รอบแบ่งกลุ่ม | 16th | 3 | 0 | 1 | 2 | 2 | 6 |
 2002 ถึง  2008: ไม่ผ่านการคัดเลือก
|  2010 | รอบแบ่งกลุ่ม | 10th | 3 | 1 | 1 | 1 | 2 | 2 |
|  2012 | รอบก่อนรองชนะเลิศ | 5th | 4 | 3 | 1 | 0 | 7 | 3 |
 2013: ไม่ผ่านการคัดเลือก
|  2015 | รอบแบ่งกลุ่ม | 12th | 3 | 0 | 2 | 1 | 1 | 3 |
|  2017 | รอบแบ่งกลุ่ม | 9th | 3 | 0 | 3 | 0 | 2 | 2 |
 2019: ไม่ผ่านการคัดเลือก
|  2021 | รอบ 16 ทีมสุดท้าย |  | 4 | 1 | 3 | 0 | 5 | 4 |
 2023: รอประกาศ
สถิติการแข่งขัน > แอฟริกันเนชันส์แชมเปียนชิป

2009 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
2011 – รอบแบ่งกลุ่ม
2014 – รอบก่อนรองชนะเลิศ
2016 – รอบแบ่งกลุ่ม
2018 – ถอนตัว
2020 – ถูกสั่งห้ามไม่ให้แข่งขัน
แหล่งข้อมูลอื่น

หน้าหลักของฟุตบอลทีมชาติ เก็บถาวร 2018-12-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กาบอง ที่ FIFA.com
National football team of Gabon picture
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติในสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกาเหนือ (UNAF) |  ตูนิเซีย  โมร็อกโก  ลิเบีย  อียิปต์  แอลจีเรีย  |  |
| แอฟริกาตะวันตก (WAFU) |  กานา  กาบูเวร์ดี  กินี  กินี-บิสเซา  แกมเบีย  โกตดิวัวร์  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน  โตโก  ไนจีเรีย  ไนเจอร์  บูร์กินาฟาโซ  เบนิน  มอริเตเนีย  มาลี  ไลบีเรีย  |  |
| แอฟริกาตะวันออก (CECAFA) |  เคนยา  จิบูตี  ซูดาน  เซาท์ซูดาน  แซนซิบาร์1  โซมาเลีย  แทนซาเนีย  บุรุนดี  รวันดา  ยูกันดา  เอธิโอเปีย  เอริเทรีย  |  |
| แอฟริกากลาง (UNIFFAC) |  กาบอง  คองโก  แคเมอรูน  ชาด  เซาตูเมและปรินซิปี  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  อิเควทอเรียลกินี  |  |
| แอฟริกาใต้ (COSAFA) |  คอโมโรส  ซิมบับเว  เซเชลส์  แซมเบีย  นามิเบีย  บอตสวานา  มอริเชียส  มาดากัสการ์  มาลาวี  โมซัมบิก  เลโซโท  เอสวาตีนี  แองโกลา  แอฟริกาใต้  |  |
| สมาชิกไม่เจาะจงภูมิภาค |  เรอูว์นียง1  |  |
1 เป็นสมาชิกของซีเอเอฟ แต่ไม่ได้เป็นสมาชิกฟีฟ่า
รวมพลมาสค์ไรเดอร์ FINAL บิลด์ & เอ็กเซด และลีเจนด์ไรเดอร์

| รวมพลมาสค์ไรเดอร์ FINAL บิลด์ & เอ็กเซด และลีเจนด์ไรเดอร์ |
| --- | --- |

ญี่ปุ่น: 仮面ライダー平成ジェネレーションズ FINAL ビルド&エグゼイドwithレジェンドライダー
เฮปเบิร์น: Kamen Raidā Heisei Jenerēshonzu Fainaru Birudo Ando Eguzeido Wizu Rejendo Raidā
 
กำกับ: Kazuya Kamihoriuchi
เขียนบท: Shogo Muto Yuya Takahashi
สร้างจาก: มาสค์ไรเดอร์บิลด์ โดย Shogo Muto มาสค์ไรเดอร์เอ็กเซด โดย Yuya Takahashi
นักแสดงนำ: Atsuhiro Inukai Hiroki Iijima Shu Watanabe Sota Fukushi Gaku Sano Shun Nishime Eiji Akaso Kaho Takada Toshiki Seto Ukyo Matsumoto Tetsuya Iwanaga Ruka Matsuda Hayato Onozuka Shouma Kai Ryosuke Miura Kensei Mikami Yasuyuki Maekawa Kenji Ohtsuki
กำกับภาพ: Kōji Kurata
ตัดต่อ: Ren Satō
ดนตรีประกอบ: Kenji Kawai ats- Takehito Shimizu Toru Watanabe Kōtarō Nakagawa
บริษัทผู้สร้าง: Ishinomori Productions Toei TV Production Co., Ltd. 
ผู้จัดจำหน่าย: Toei Company
วันฉาย:   9 ธันวาคม ค.ศ. 2017 (2017-12-09) 
ความยาว: 91 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
ทำเงิน: $10.2 million
รวมพลมาสค์ไรเดอร์ FINAL บิลด์ & เอ็กเซด และลีเจนด์ไรเดอร์ หรือในชื่อภาษาญี่ปุ่น มาสค์ไรเดอร์เฮเซเจนเนอเรชันส์ FINAL บิลด์ & เอ็กเซด with เลเจนด์ไรเดอร์ (ญี่ปุ่น: 仮面ライダー平成ジェネレーションズ FINAL ビルド&エグゼイドwithレジェンドライダー; โรมาจิ: Kamen Raidā Heisei Jenerēshonzu Fainaru Birudo Ando Eguzeido Wizu Rejendo Raidā) เป็นภาพยนตร์ซีรีส์มาสค์ไรเดอร์ ฉายเมื่อวันที่  9 ธันวาคม ค.ศ. 2017 ที่โรงภาพยนตร์ในประเทศญี่ปุ่น
สัตว์ประหลาดและนักรบที่ปรากฏในภาพยนตร์ > มาสค์ไรเดอร์บิลด์ เอ็กเซดฟอร์ม

ส่วนสูง: 205.0 ซม.
น้ำหนัก: 97.0 กก.
พลังหมัด: 5.7 ตัน
พลังเตะ: 10.2 ตัน
ระดับการกระโดดสูง: 43.1 เมตร
ระดับการวิ่ง: 100 เมตร / 3.2 วินาที
ร่างที่ใช้ด็อกเตอร์ฟูลบอทเทิล และ เกมฟูลบอทเทิลในการแปลงร่างโดยรูปร่างโดยรวมนั้นเหมือนกับ มาสค์ไรเดอร์เอ็กเซด ต่างกันเพียงแต่เข็มขัดที่สวมยังเป็น บิลด์ไดรเวอร์ สามารถใช้กาชาคอนเบรกเกอร์ และ ดริลครัชเชอร์พร้อมกันได้
สัตว์ประหลาดและนักรบที่ปรากฏในภาพยนตร์ > ไคเซอร์ซิสเต็ม

กลุ่มผู้แปลงร่างด้วย เนบิวล่าสตีมกัน ลักษณะของพื้นฐานชุดเกราะจะคล้ายกับ ทรานสตีมซิสเต็ม พัฒนาโดย โมกามิ ไคเซย์
| ชื่อ | ส่วนสูง | น้ำหนัก | พลังชก | พลังเตะ | พลังกระโดด (ต่อคน) | พลังความเร็ว (100 เมตร) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ไคเซอร์ | 202.0 ซม. | 103.5 กก. | 20.3 ตัน | 24.8 ตัน | 32.4 เมตร | 2.8 วินาที |
| ไคเซอร์รีเวิร์ส | 202.0 ซม. | 103.5 กก. | 20.3 ตัน | 24.8 ตัน | 32.4 เมตร | 2.8 วินาที |
| ไบไคเซอร์ | 202.0 ซม. | 108.0 กก. | 40.6 ตัน | 49.6 ตัน | 64.8 เมตร | 1.4 วินาที |
รถไฟใต้ดินบูดาเปสต์ สาย 2

รถไฟใต้ดินบูดาเปสต์ สาย 2 (สายตะวันออก-ตะวันตก, สายสีแดง) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าสายที่ 2 ในกรุงบูดาเปสต์ วิ่งระหว่างสถานี Déli pályaudvar (ตะวันตก) และสถานี Örs vezér tere (ตะวันออก) ผู้โดยสารรายวัน 451,627 คน เป็นสายเดียวที่ลอดใต้แม่น้ำดานูบ และให้บริการในเขตบูดา เชื่อมต่อกับสาย 1 และ 3 ที่สถานีDeák Ferenc Square และจะเชื่อมต่อกับสาย 4 (ในอนาคต) ที่สถานี Keleti Pályaudvar
รถไฟใต้ดินบูดาเปสต์ สาย 1

รถไฟใต้ดินบูดาเปสต์ สาย 1 ถือว่าเป็นเส้นทางรถไฟฟ้าที่เก่าแก่ที่สุดในกรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี สาย 1 มีชื่อเรียกว่า "ดิอันเดอร์กราวนด์" ("a földalatti") ขณะที่สาย 2-4 จะถูกเรียกว่า "เมโทร"
รถไฟใต้ดินบูดาเปสต์ สาย 1 ถือว่าเป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ของโลก สร้างหลังจาก รถไฟใต้ดินลอนดอน สายเมโทรโพลิตัน และเป็นแห่งแรกในยุโรปตะวันออก ทำการก่อสร้างตั้งแต่ ค.ศ. 1894-1896 และใน ค.ศ. 2002 ยูเนสโกได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลก
รางวัลของประธานาธิบดีสำหรับราชการพลเรือนกลางดีเด่น

| รางวัลของประธานาธิบดีสำหรับราชการพลเรือนกลางดีเด่น |
| --- | --- |
ประเภท: เหรียญ
วันสถาปนา: ค.ศ. 1957 
ประเทศ:  สหรัฐ
สถานะ: ยังคงมอบ
ผู้สถาปนา: ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ เคเนดี
ประธาน: ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา
ลำดับเกียรติ
สูงกว่า: เหรียญพลเมืองของประธานาธิบดี  (Presidential Citizens Medal)
รองมา: เหรียญศิลป์แห่งชาติ  (National Medal of Arts)
หมายเหตุ: ผู้รับไม่จำกัดเฉพาะชาวอเมริกัน
รางวัลของประธานาธิบดีสำหรับราชการพลเรือนกลางดีเด่นหรือPresident's Award for Distinguished Federal Civilian Service เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์สหรัฐอเมริกา สถาปนาโดย จอห์น เอฟ เคเนดี เมื่อปีค.ศ.1957
ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาเป็นประธานแห่งเครื่องอิสริยาภรณ์นี้
แพรแถบ

| ด ค กเครื่องอิสริยาภรณ์สหรัฐอเมริกา |
| --- | --- |
เครื่องอิสริยาภรณ์พลเรือน:  เหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดี •  เหรียญพลเมืองของประธานาธิบดี •  เหรียญกล้าหาญเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสาธารณะ • รางวัลของประธานาธิบดีสำหรับราชการพลเรือนกลางดีเด่น • เหรียญศิลป์แห่งชาติ • เหรียญมนุษยศาสตร์แห่งชาติ • เหรียญวิทยาศาสตร์แห่งชาติ • เหรียญเทคโนโลยีและนวัตกรรมแห่งชาติ • รางวัลของประธานาธิบดีสำหรับการสอนในวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ • รางวัลของประธานาธิบดีสำหรับอาชีพนักวิทยาศาสตร์และวิศวกร •
เครื่องอิสริยาภรณ์ทหาร:  ลีเจียนออฟเมอริต •  
เครื่องอิสริยาภรณ์รัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา:  เหรียญทองของรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา •  เหรียญเงินของรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา •  เหรียญทองแดงของรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา •  เหรียญรับรองชนิดทองของรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา • เหรียญรับรองชนิดเงินของรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา • เหรียญรับรองชนิดทองแดงของรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา • รางวัลเด็กและเยาวชนของรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา • รางวัลคู่มือสำหรับเด็กและเยาวชนของรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา