stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มูเซอุมส์อินเซิล (สถานีรถไฟใต้ดินเบอร์ลิน)

Station of the Berlin U-Bahn
มูเซอุมส์อินเซิล (เยอรมัน: Museumsinsel) เป็นสถานีรถไฟใต้ดินของรถไฟใต้ดินเบอร์ลิน ตั้งอยู่ในเขตเมิทเทอ เป็นสถานีส่วนต่อขยายของสาย U5 ระหว่างอาเล็กซันเดอร์พลัทซ์ กับ บรันเดินบัวร์เคอร์ทอร์ เริ่มต้นการก่อสร้างสถานีในปี 2010 และเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในปี 2021
การออกแบบ

สถานีมีชานชาลาเดี่ยวอยู่ตรงกลาง ตัวสถานีตั้งอยู่ที่ปลายทางตะวันออกของอุนแทร์เดนลินเดิน ระหว่างซ็อกยก์เฮาส์ กับ แบร์ลีเนอร์ชลอส บางส่วนของสถานีตั้งอยู่ติดกับทางใต้ของชลอสบรึคเคอ ใต้แม่น้ำชเปร ที่ความลึก 16 เมตรจากระดับถนน
ชานชาลาตั้งอยู่บนพื้นที่ระหว่างสองอุโมงค์ หลังคาเป็นทรงเรียบ สถานีเป็นผลงานออกแบบโดยมักซ์ ดูดแลร์ และได้รับแรงบันดาลใจมาจากการออกแบบเวที (stage design) โดยคาร์ล ฟรีดริค ชิงเคิล ให้กับโอเปอรา ดีเซาเบอฟลืเทอ (Die Zauberflöte) จากปี 1816 และมีลักษณะเป็นดวงดาวบนท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มเหนือรางรถไฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ U-Bahnhof Museumsinsel
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาเยอรมัน)
picture page at public-transport.net
ปลาทูน่า

| ปลาทูน่า ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: อิเปรเซียน-ปัจจุบัน , 56> 0–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

ปลาทูน่า (จากบน): อัลบาคอร์, ครีบน้ำเงินแอตแลนติก, ท้องแถบ, ครีบเหลือง, ตาโต

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: ปลาที่มีก้านครีบ Actinopterygii
อันดับ:: Scombriformes Scombriformes
วงศ์:: วงศ์ปลาอินทรี Scombridae
วงศ์ย่อย:: วงศ์ปลาอินทรี Scombrinae
เผ่า:: Thunnini Thunnini Starks, 1910

สกุล
 Allothunnus: slender tunas  Auxis: frigate tunas  Euthynnus: little tunas  Katsuwonus: skipjack tunas  Thunnus: albacores, true tunas
ทูน่า หรือ ปลาโอ เป็นปลาทะเลในเผ่า Thunnini ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของวงศ์ปลาอินทรี (แมคเคอเรล) Thunnini ประกอบด้วย 15 สปีชีส์ใน 5 สกุล โดยแต่ละชนิดมีขนาดและความยาวแตกต่างกันมาก ตั้งแต่ ปลาทูน่าหัวกระสุน (ความยาวสูงสุด 50 ซม., น้ำหนัก 1.8 กก.) จนถึง ปลาทูน่าครีบน้ำเงินแอตแลนติก (ความยาวสูงสุด 4.6 ม., น้ำหนัก 684 กก.) ครีบน้ำเงินแอตแลนติกมีความยาวเฉลี่ย 2 เมตร และเชื่อกันว่ามีอายุยืนยาวถึง 50 ปี ทูน่าจัดเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญ เพราะเนื้อของปลาทูน่ามีสีชมพูหรือแดงเข้ม ต่างจากปลาทั่วไปที่มักจะมีเนื้อสีขาว โดยนิยมนำมาทำเป็นปลากระป๋อง หรือปรุงสดต่าง ๆ เช่น ซาซิมิ
ปลาทูน่า มีลักษณะรวม คือ อาศัยอยู่เป็นฝูงในทะเลหรือมหาสมุทรห่างจากชายฝั่ง มีรูปร่างเพรียวคล้ายกระสวย บริเวณฐานครีบหูมีกลุ่มเกล็ดเล็ก ๆ ครีบหางเว้าลึก เป็นปลาที่ว่ายน้ำได้รวดเร็วว่องไวมาก
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า "ทูน่า" มาจากคำในภาษาสเปนว่า atún < ภาษอาหรับอันดาลูซีอา at-tūn แผลงจาก อัตตูน التون [อาหรับสมัยใหม่ التن] : 'ปลาทูน่า' < ภาษาละตินสมัยกลาง thunnus Thunnus มาจาก กรีกโบราณ: θύννος, อักษรโรมัน: thýnnos ที่ใช้เรียกปลาทูน่าครีบน้ำเงินเหนือ ซึ่งแปลงมาจากคำว่า θύνω thýnō หมายถึง "ที่พุ่ง; ที่โผ"
ส่วนคำว่า "ปลาโอ" ซึ่งเป็นชื่อในภาษาไทย จะหมายถึง ปลาทูน่าขนาดเล็ก ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 40-100 เซนติเมตร
การจำแนก

วงศ์ Scombridae
เผ่า Thunnini: ปลาทูน่า
สกุล Allothunnus:
สกุล Auxis:
สกุล Euthynnus:
สกุล Katsuwonus: ปลาทูน่าท้องแถบ
สกุล Thunnus: ปลาอัลบาคอร์, ปลาทูน่าแท้
สกุลย่อย Thunnus (Thunnus): กลุ่มปลาทูน่าครีบน้ำเงิน
สกุลย่อย Thunnus (Neothunnus): กลุ่มปลาทูน่าครีบเหลือง
ปลาทูน่า ชนิดที่ใหญ่ที่สุดในโลก คือ ปลาทูน่าครีบน้ำเงินเหนือ มีความยาวตั้งแต่ปลายหัวจรดหาง 458 เซนติเมตร น้ำหนัก 684 กิโลกรัม โดยปลาทูน่าจัดเป็นปลาที่ว่ายน้ำได้รวดเร็วมาก เพราะมีรูปร่างเหมือนตอร์ปิโด สามารถว่ายน้ำได้เร็ว 70-74 กิโลเมตร/ชั่วโมง เป็นรองเพียงปลากระโทงแทง ซึ่งเป็นปลาที่ว่ายน้ำได้เร็วที่สุดในโลกเท่านั้น
ข้อมูล

Clover, Charles. 2004. The End of the Line: How Overfishing Is Changing the World and What We Eat. Ebury Press, London. ISBN 0-09-189780-7
FAO: Species Catalog Vol. 2 Scombrids of the World. FAO Fisheries Synopsis No. 125, Volume 2. FIR/S125 Vol. 2.ISBN 92-5-101381-0
FAO: Review of the state of world marine fishery resources: Tuna and tuna-like species – Global, 2005 Rome.
Majkowski, Jacek (1995) "Tuna and tuna-like species" In: Review of the state of world marine fishery resources, FAO Fisheries technical paper 457, FAO, Rome. ISBN 978-92-5-107023-9.
Majkowski J, Arrizabalaga H, Carocci F and Murua H (2011) "Tuna and tuna-like species" เก็บถาวร 3 มีนาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน In: Review of the state of world marine fishery resources, pages 227–244, FAO Fisheries technical paper 569, FAO, Rome. ISBN 978-92-5-107023-9.
Standard of Identity for Canned Tuna (United States), Code of Federal Regulations: 21 CFR 161.190 – Canned tuna.
Viñas J and Tudela S (2009) "A validated methodology for genetic identification of tuna species (genus Thunnus)" PLoS One, 4(10): e7606.
อ่านเพิ่ม

ปลาทูน่า
Bluefin Tuna, Chinese Cobra and Others Added to Red List of Threatened Species, Scientific American, 18 November 2014
How Hot Tuna (and Some Sharks) Stay Warm National Science Foundation, 27 October 2005
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q6146274  Fossilworks: 352611  ITIS: 638252  NCBI: 186749 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  ลัตเวีย
ยานรบหุ้มเกราะ E-100

|  E-100  |
| --- | --- |
ชนิด: รถถังหนักพิเศษ
แหล่งกำเนิด:  ไรช์เยอรมัน
ประวัติการผลิต
บริษัทผู้ผลิต: Henschel
จำนวนที่ผลิต: 1 partial prototype
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 140 ตัน
ความยาว: 10.27 m (33 ft 8 in)
ความกว้าง: 4.48 m (14 ft 8 in)
ความสูง: 3.29 m (10 ft 10 in)
ลูกเรือ: 6

เกราะ: 150–200 mm (5.9–7.9 in) (hull front)  120–150 mm (4.7–5.9 in) (hull sides and rear)  40 mm (1.6 in) (hull top)  40–80 mm (1.6–3.1 in) (hull bottom)  200 mm (7.9 in) (turret front)  80–150 mm (3.1–5.9 in) (turret sides and rear)  40 mm (1.6 in) (turret top)
อาวุธหลัก:  12.8 cm KwK 44 L/55  15 cm KwK 44 L/38 
อาวุธรอง: co-axial 75 mm KwK 44 L/36.5   7.92 mm MG34
เครื่องยนต์: 23 L Maybach HL230 700 hp (prototype)     1200 hp Maybach (proposed) 700-1200 hp
กำลัง/น้ำหนัก: 4.52 hp/ton (prototype) 8.57hp/ton (proposed)
กันสะเทือน: Belleville washer coil spring
พิสัยปฏิบัติการ: 190 km (120 mi) (road)
ความเร็ว: 40 km/h (25 mph) (theoretically)
ยานรบหุ้มเกราะ E-100 (เยอรมัน: Panzerkampfwagen E-100) เป็นรถถังของนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สร้างในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1943 โดยบริษัท Adlerwerke ได้รับคำสั่งให้พัฒนารถถัง เอ-100 จากรัฐบาลนาซี แต่ในปี 1944 การพัฒนาก็ได้หยุดลง เมื่อจบสงครามก็มีเพียงส่วนตัวถังรถเท่านั้นที่เสร็จสมบูรณ์ และถูกสร้างเพียงคันเดียวเท่านั้นและถูกยึดโดยกองทัพบกสหราชอาณาจักรหลังจากเยอรมนีพ่ายแพ้
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูล อี-100 ภาษาอังกฤษ
1 2 3 4 5 6 7  Ankerstjerne, Christian. "E-100 "Tiger-Maus"". Panzerworld. สืบค้นเมื่อ 2012-03-06.
↑  Spielberger, Walter J. (1993). Panther & Its Variants. Schiffer Publishing, Ltd. p. 153. ISBN 0887403972.
รีอา (ดาวบริวาร)

รีอา (อังกฤษ: Rhea, /ˈriːə/; กรีกโบราณ: Ῥέᾱ) เป็นดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุดอันดับ 2 ของดาวเสาร์และดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุดอันดับที่ 9 ในระบบสุริยะ ค้นพบโดยโจวันนี โดเมนีโก กัสซีนี ในปี ค.ศ. 1672
แหล่งข้อมูลอื่น

Rhea Profile เก็บถาวร 2007-08-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at NASA's Solar System Exploration site
The Planetary Society: Rhea เก็บถาวร 2006-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Cassini images of Rhea เก็บถาวร 2011-08-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Images of Rhea at JPL's Planetary Photojournal
Movie of Rhea's rotation เก็บถาวร 2010-06-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from the National Oceanic and Atmospheric Administration site
Rhea global เก็บถาวร 2021-04-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน and polar เก็บถาวร 2021-04-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน basemaps (March 2012) from Cassini images
Rhea altlas เก็บถาวร 2013-04-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (released December 2010) from Cassini images
Rhea nomenclature and Rhea map with feature names from the USGS planetary nomenclature page
Saturn's moon Rhea has thin atmosphere
| ด ค กดาวบริวารของดาวเสาร์ |
| --- | --- |
ส่วนใหญ่เรียงตามระยะห่างจากดาวเสาร์ออกไป ตัวเอียงคือชื่อชั่วคราว
คุมวงแหวน:  S/2009 S 1  ดาวบริวารเล็ก ๆ  แพน  แดฟนิส  แอตลัส  โพรมีเทียส   ?S/2004 S 6   ?S/2004 S 4   ?S/2004 S 3  แพนดอรา 
ร่วมวงโคจร:  เอพิมีเทียส  เจนัส 
ขนาดใหญ่ใน (รวมโทรจัน):  ไมมัส  มีโทนี  แอนที  พาลลีนี  เอนเซลาดัส  เททิส เทเลสโต  คาลิปโซ  ไดโอนี เฮเลนี  พอลีดีวซีส 
ขนาดใหญ่นอก:  รีอา วงแหวน  ไททัน  ไฮพีเรียน  ไอแอพิตัส 
กลุ่มอินูอิต:  คีเวียก  อีเยราก  พอเลียก  ซีอาร์นาก  ทาร์เคก 
กลุ่มนอร์ส:  ฟีบี  สกาที  S/2007 S 2  สกอลล์  S/2004 S 13  เกรป  ฮีร็อกคิน  มูนดิลแฟรี  ยาร์นแซกซา  S/2006 S 1  S/2004 S 17  นาร์วี  แบร์เยลมีร์  ไอเออร์  ซูตทุงการ์  S/2004 S 12  เบสต์ลา  ฟาร์เบาตี  ฮาตี  S/2004 S 7  ทริมาร์  S/2007 S 3  S/2006 S 3  ซัวร์เตอร์  คารี  เฟนรีร์  อีมีร์  ลอยเอ  ฟอร์นยอต 
กลุ่มแกลิก:  แอลบีออริกซ์  เบวีนน์  แอร์รีแอปัส  ทาร์วัส 
 วงแหวนของดาวเสาร์  แคสซีนี-ไฮเกนส์  ทีมิส  ไครอน
ยูลีอุส มัจจี

มัจจีในราว ค.ศ. 1900
ยูลีอุส มิชชาเอล โยฮันเนิส มัจจี (เยอรมัน: Julius Michael Johannes Maggi; 9 ตุลาคม ค.ศ. 1846 – 19 ตุลาคม ค.ศ. 1912) เป็นผู้ประกอบการชาวสวิสเชื้อสายอิตาลี เขาเป็นผู้คิดค้นซุปกึ่งสำเร็จรูปและซอสแม็กกี้ และเป็นที่รู้จักกันดีจากการก่อตั้งบริษัทแม็กกี้ซึ่งรวมเข้ากับเนสท์เล่ใน ค.ศ. 1947
ยูลีอุส ฟ็อน ไมเออร์

ยูลีอุส ฟ็อน ไมเออร์
ยูลีอุส โรแบร์ท ฟ็อน ไมเออร์ (เยอรมัน: Julius Robert von Mayer; 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1814 – 20 มีนาคม ค.ศ. 1878) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน หนึ่งในผู้วางรากฐานของอุณหพลศาสตร์ มีชื่อเสียงในฐานะผู้กำหนดหลักเกณฑ์ขั้นต้นของกฎการอนุรักษ์พลังงาน หรือพัฒนาต่อมาเป็นกฎข้อที่หนึ่งของอุณหพลศาสตร์ หลักเกณฑ์นั้นได้แก่
ปี ค.ศ. 1842 ไมเออร์อธิบายกระบวนการทางเคมีที่สำคัญอย่างยิ่งยวดข้อหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับการสันดาปหรือการเผาผลาญออกซิเจนไปเป็นแหล่งพลังงานของสิ่งมีชีวิต เขายังค้นพบอีกด้วยว่า ต้นไม้สามารถแปลงแสงอาทิตย์ไปเป็นพลังงานทางเคมี แต่การคิดค้นของเขาถูกกลบบังไปจากผลสำเร็จของทฤษฎีสมมูลกลของความร้อน (mechanical equivalent of heat) ของเจมส์ จูล
ลิวโคพลาสต์

อะไมโลพลาสต์ - ลิวโคพลาสต์ชนิดหนึ่ง
ลิวโคพลาสต์ (อังกฤษ: leucoplast; กรีกโบราณ: λευκός leukos "สีขาว", πλαστός plastos "ถูกขึ้นรูป") เป็นหมวดหมู่หนึ่งของพลาสติด ซึ่งเป็นออร์แกเนลล์ของเซลล์พืช ลิวโคพลาสต์ปราศจากรงควัตถุ ต่างจากพลาสติดชนิดอื่นเช่นคลอโรพลาสต์
ลิวโคพลาสต์ไม่มีสีเนื่องจากขาดรงควัตถุที่ใช้ในการสังเคราะห์ด้วยแสง และพบได้ในในเนื้อเยื่อของพืชที่ไม่มีการสังเคราะห์ด้วยแสงเช่นราก, หัว (bulb), และเมล็ด สัณนิษฐานว่าลิวโคพลาสต์มีพัฒนาการเป็นพิเศษสำหรับการจัดเก็บแป้ง ไขมันหรือโปรตีนในจำนวนมาก มีชื่อเรียกจำเพาะว่าอะไมโลพลาสต์ (amyloplast) เอไลโอพลาสต์ (elaioplast) และโปรตีโนพลาสต์ (proteinoplast, เรียกอีกอย่างว่าอลิวโรพลาสต์, aleuroplast) ตามลำดับ อย่างไรก็ตามในเซลล์หลายชนิด ลิวโคพลาสต์ไม่ได้มีหน้าที่ในการเป็นแหล่งจัดเก็บที่สำคัญ แต่จะมีอยู่เพื่อให้เซลล์สามารถดำเนินกระบวนการสังเคราะห์ทางชีวภาพที่จำเป็นได้ เช่นการสังเคราะห์กรดไขมัน กรดอะมิโนและสารประกอบเตตระไพร์โรล โดยทั่วไป ลิวโคพลาสต์มีขนาดเล็กกว่าคลอโรพลาสต์มาก และมีสัณฐานที่แปรผันได้ จึงถูกจัดว่ามีสัณฐานแบบอะมีบอยด์ ในเซลล์อีพิเดอร์มิสของราก, ลำต้นใต้ใบเลี้ยง, กลีบดอก, ในแคลลัสและในการเพาะเลี้ยงเซลล์แบบแขวนลอย (suspension culture) สังเกตพบเครือข่ายของสโตรมูล (stromule) ที่เชื่อมต่อระหว่างลิวโคพลาสต์แต่ละอัน ในเซลล์บางชนิด ลิวโคพลาสต์จะรวมกลุ่มกันรอบ ๆ นิวเคลียส โดยมีสโตรมูลยื่นออกไปนอกเซลล์ ดังจะสังเกตได้จากโพรพลาสติด (proplastid) ในเนื้อเยื่อเจริญบริเวณราก
อีทิโอพลาสต์ (etioplast) เป็นคลอโรพลาสต์ที่ยังเจริญไม่สมบูรณ์หรือไม่ได้รับแสงมาเป็นเวลานานจนกระทั่งขาดรงควัตถุที่ทำงานได้ไป ทั้งสองอย่างนี้สามารถจัดเป็นลิวโคพลาสต์ได้ แต่หลังจากได้รับแสงเป็นเวลาหลายนาที อีทิโอพลาสต์จะเริ่มเปลี่ยนเป็นคลอโรพลาสต์ที่ทำงานได้และหยุดประพฤติตัวเป็นลิวโคพลาสต์ อะไมโลพลาสต์มีขนาดใหญ่และมีหน้าที่สะสมแป้ง โปรทีโนพลาสต์เก็บโปรตีนและพบในเมล็ดพืชแห้ง (pulse) เอไลโอพลาสต์เก็บไขมันและน้ำมันพบในเมล็ดพืช (เรียกได้อีกอย่างว่าโอเลโอโซม, oleosome)
เปรียบเทียบ

พลาสติด
คลอโรพลาสต์และอีทิโอพลาสต์
โครโมพลาสต์
แทนโนโซม
ลิวโคพลาสต์
อะไมโลพลาสต์
เอไลโอพลาสต์
โปรตีโนพลาสต์
ยูลีอุส ชไตรเชอร์

| ยูลีอุส ชไตรเชอร์ |
| --- | --- |
ชไตรเชอร์ขณะเป็นจำเลยในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค

เกาไลเทอร์ประจำฟรังเคิน
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1929 – 16 กุมภาพันธ์ 1940
ผู้นำ: อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
ก่อนหน้า: ไม่มี
ถัดไป: ฮันส์ ซิมเมอร์มันน์  (รักษาการ, 1940)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1885(1885-02-12) ไฟลน์เฮาเซิน, ราชอาณาจักรบาวาเรีย, จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 16 ตุลาคม ค.ศ. 1946(1946-10-16) (61 ปี) เนือร์นแบร์ค, เยอรมนี
พรรคการเมือง: พรรคกรรมกรชาติสังคมนิยมเยอรมัน (NSDAP)
วิชาชีพ: ครู, ผู้จัดพิมพ์, นักเคลื่อนไหว

ยูลีอุส ชไตรเชอร์ (เยอรมัน: Julius Streicher) เป็นสมาชิกระดับแกนนำของพรรคนาซีในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเป็นผู้ก่อตั้งและสำนักพิมพ์ของการต่อต้านยิว หนังสือพิมพ์  Der Stürmer ซึ่งกลายเป็นองค์กรโฆษณาชวนเชื่อหลักของพรรคนาซี บริษัทสำนักพิมพ์ของเขายังได้ปล่อยหนังสือสามเล่มที่มีเนื้อหาการต่อต้านยิวสำหรับเด็กรวมทั้ง Der Giftpilz ซึ่งเป็นหนึ่งในผลงานที่ได้แพร่หลายมากที่สุดของการโฆษณาชวนเชื่อซึ่งในเนื้อหานั้นได้กล่าวเตือนเกี่ยวกับอันตรายจากชาวยิวที่มีความร้ายกาจโดยใช้คำอุปมากล่าวถึงเห็ดพิษร้ายแรง ต่อมาเขาได้รับตำแหน่งเป็นเกาไลเทอร์ประจำฟรังเคิน หัวหน้าพรรคนาซีบริหารในเขตเกา (จังหวัด) ของรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนีระหว่างปี 1933-40 หลังสงคราม เขาถูกจับกุมและนำตัวไปพิจารณาคดีที่เนือร์นแบร์ค ถูกตัดสินให้ได้รับโทษประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 1946
| ด ค กจำเลยสำคัญในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค |
| --- | --- |
ถูกตัดสินประหารชีวิต:  มาร์ทีน บอร์มัน1  ฮันส์ ฟรังค์  วิลเฮ็ล์ม ฟริค  แฮร์มัน เกอริง2  อัลเฟรท โยเดิล  แอ็นสท์ คัลเทินบรุนเนอร์  วิลเฮ็ล์ม ไคเทิล  โยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ  อัลเฟรท โรเซินแบร์ค  ฟริทซ์ เซาเคิล  อาร์ทัวร์ ไซส์-อินควาร์ท  ยูลีอุส ชไตรเชอร์ 
จำคุก (ระยะเวลา):  คาร์ล เดอนิทซ์ (10 ปี)  วัลเทอร์ ฟุงค์ (จำคุกตลอดชีวิต)  รูด็อล์ฟ เฮ็ส (จำคุกตลอดชีวิต)  ค็อนสตันทีน ฟ็อน น็อยราท (15 ปี)  เอริช เรเดอร์ (จำคุกตลอดชีวิต)  บัลดัวร์ ฟ็อน ชีรัค (20 ปี)  อัลแบร์ท ชแปร์ (20 ปี) 
พ้นผิด:  ฮันส์ ฟริทเชอ  ฟรันทซ์ ฟ็อน พาเพิน  ฮยัลมาร์ ชัคท์ 
ไม่มีคำวินิจฉัย:  กุสทัฟ ครุพ ฟ็อน โบเลิน อุนท์ ฮัลบัค3  โรแบร์ท ไล4 
 1 เป็นการพิจารณาคดีลับหลังจำเลย พบร่างที่กรุงเบอร์ลินในปี 1972 และระบุรูปพรรณได้ในปี 1998; ยืนยันว่าได้ฆ่าตัวตายในวันที่ 2 พฤษภาคม 1945  2 ฆ่าตัวตายในวันที่ 15 ตุลาคม 1946 ก่อนการพิจารณาคดีเริ่ม  3 พบว่าไม่พร้อมรับการพิจารณาคดี  4 ฆ่าตัวตายในวันที่ 25 ตุลาคม 1945
ปรัชญา

วิทยาลัยเอเธนส์ (1509–1511) โดย ราฟาเอล
ปรัชญา (อังกฤษ: Philosophy จาก กรีก: φιλοσοφία, philosophia, 'ความรักในปัญญา') เป็นการศึกษาปัญหาทั่วไปและปัญหาพื้นฐาน เช่น เกี่ยวกับการดำรงอยู่ (อภิปรัชญา), เหตุผล (ตรรกศาสตร์), ความรู้ (ญาณวิทยา), คุณค่า (จริยศาสตร์), จิตใจ และ ภาษา Such questions are often posed as problems แหล่งข้อมูลบางแหล่งอ้างว่าคำนี้คิดขึ้นโดยพีทากอรัส (c. 570 – c. 495 ปีก่อนค.ศ.) ในขณะที่บางส่วน ปฏิเสธและเชื่อว่าพีทากอรัสนำคำนี้มาใช้จากคำเดิมที่ปรากฏอยู่แล้ว วิธีวิทยาของปรัชญาประกอบด้วยการตั้งคำถาม, การถกเถียงเชิงวิพากษ์, การถกเถียงด้วยเหตุผล และการนำเสนออย่างเป็นระบบระเบียบ
ในอดีต คำว่า "ปรัชญา" หมายรวมถึงความรู้ทุกแขนง ส่วนผู้ศึกษาปรัชญา เรียก นักปรัชญา นับแต่ยุคของแอริสตอเติล นักปรัชญากรีกโบราณ จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำว่า "ปรัชญาธรรมชาติ" ครอบคลุมวิชาดาราศาสตร์ แพทยศาสตร์และฟิสิกส์ อย่างเช่น ตำรา Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica (หลักคณิตศาสตร์ของปรัชญาธรรมชาติ) ของไอแซก นิวตัน ในปี 1687 เป็นวิชาปรัชญาก่อนที่ภายหลังจะถูกจำแนกเป็นวิชาฟิสิกส์แทน ในศตวรรษที่ 19 ภายหลังการเติบโตของมหาวิทยาลัยวิจัยทำให้ปรัชญาเชิงวิชาการ (academic philosophy) และสาขาวิชาอื่นกลายเป็นอาชีพและมีความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านมากขึ้น หลังจากนั้นจึงมีหลายวิชาที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของปรัชญาแยกออกไป โดยเฉพาะสังคมศาสตร์ เช่น จิตวิทยา สังคมวิทยา ภาษาศาสตร์ และเศรษฐศาสตร์
ในปัจจุบัน โดยทั่วไปถือว่าปรัชญาประกอบด้วยสาขาย่อยหลักทางวิชาการได้แก่ อภิปรัชญา ซึ่งศึกษาธรรมชาติพื้นฐานของการดำรงอยู่ และ ความเป็นจริง, ญาณวิทยา ซึ่งศึกษาธรรมชาติของความรู้ และ ความเชื่อ, จริยศาสตร์ ซึ่งศึกษาคุณค่าทางศีลธรรม และ ตรรกศาสตร์ ซึ่งศึกษากฎเกณฑ์ของการให้เหตุผลเพื่อสร้างข้อสรุปจากความจริง สาขาย่อยอื่น ๆ ที่เป็นที่รู้จักของปรัชญา เช่น ปรัชญาวิทยาศาสตร์, ปรัชญาการเมือง, สุนทรียศาสตร์, ปรัชญาภาษา และ ปรัชญาความคิด เป็นต้น
แขนงของปรัชญา

ปัญหาทางปรัชญาอาจจัดกลุ่มรวมกันเป็นแขนงต่าง ๆ ได้ เพื่อให้นักปรัชญาสามารถมุ่งสนใจหัวข้อใกล้เคียงกัน และมีปฏิสัมพันธ์กับนักคิดคนอื่นที่สนใจในปัญหาทำนองเดียวกัน
การแบ่งอาจมีได้มากกว่ารายการข้างล่างนี้ และแต่ละแขนงอาจไม่ได้แยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง ปัญหาทางปรัชญาเหล่านี้บางทีก็ซ้อนทับกันหลายแขนงปรัชญา และบางทีก็ซ้อนทับกับวิชาและความคิดอื่น เช่น วิทยาศาสตร์ ศาสนาหรือคณิตศาสตร์
แขนงของปรัชญา > สุนทรียศาสตร์

สุนทรียศาสตร์คือ "การสะท้อนเชิงวิพากษ์ต่อศาสนา วัฒนธรรมและธรรมชาติ" แขนงนี้ว่าด้วยสภาพของศิลปะ ความงาม รสนิยม ความพึงพอใจ คุณค่าทางอารมณ์ การรับรู้ ตลอดจนการสร้างสรรค์และการชื่นชมความงาม หรือหากนิยามให้แม่นยำกว่านั้น คือ การศึกษาคุณค่าของประสาทสัมผัสหรือประสาทสัมผัสและอารมณ์ ส่วนใหญ่แบ่งได้เป็นทฤษฎีศิลปะ ทฤษฎีภาพยนตร์ หรือทฤษฎีดนตรี
แขนงของปรัชญา > จริยศาสตร์

จริยศาสตร์ หรือเรียก ปรัชญาศีลธรรม เป็นการศึกษาความประพฤติที่ดีและเลว ค่านิยมที่ถูกต้องและผิด และความดีกับความชั่วร้าย โดยหลักสนใจศึกษาวิธีการดำรงชีวิตที่ดีและการบอกมาตรฐานศีลธรรม นอกจากนี้ยังสนใจว่ามีวิธีดำรงชีวิตที่ดีที่สุด หรือมีมาตรฐานศีลธรรมเป็นสากลหรือไม่ และถ้ามี มนุษย์จะเรียนรู้เกี่ยวกับมันได้อย่างไร
แขนงของปรัชญา > ญาณวิทยา

ญาณวิทยาเป็นแขนงของปรัชญาที่ศึกษาความรู้ นักญาณวิทยาศึกษาบ่อเกิดความรู้ต่าง ๆ เช่น ประสบการณ์ผัสสะ เหตุผล ความทรงจำและพยาน นอกจากนี้ยังศึกษาปัญหาของสภาพความจริง ความเชื่อ การให้เหตุผลและความสมเหตุสมผล
แขนงย่อยหนึ่งที่ได้รับความสนใจมากในประวัติศาสตร์ของวิชาปรัชญา คือ กังขาคติทางปรัชญา ซึ่งตั้งข้อสงสัยข้ออ้างในความรู้ ซึ่งถือกำเนิดขึ้นตั้งแต่สมัยก่อนโสเครดิส และยังคงปรากฏในงานในของนักปรัชญาสมัยใหม่ที่มีชื่อเสียง และยังเป็นหัวข้อศูนย์กลางในการถกเถียงทางญาณวิทยาร่วมสมัยอยู่
การถกเถียงทางปรัชญาที่มีชื่อเสียง คือ การถกเถียงระหว่างประสบการณ์นิยมกับเหตุผลนิยม ประสบการณ์นิยมเน้นหลักฐานที่สังเกตได้ด้วยประสาทสัมผัสว่าเป็นบ่อเกิดของความรู้ (เช่นความรู้ทางวิทยาศาสตร์) ส่วนเหตุผลนิยมเน้นเหตุผลเป็นบ่อเกิดของความรู้ ซึ่งไม่ต้องอาศัยประสบการณ์ (เช่น ตรรกศาสตร์และคณิตศาสตร์)
เชิงอรรถ

↑  Quinton, Anthony. 1995. "The Ethics of Philosophical Practice." P. 666 in The Oxford Companion to Philosophy, edited by T. Honderich. New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-866132-0.

"Philosophy is rationally critical thinking, of a more or less systematic kind about the general nature of the world (metaphysics or theory of existence), the justification of belief (epistemology or theory of knowledge), and the conduct of life (ethics or theory of value). Each of the three elements in this list has a non-philosophical counterpart, from which it is distinguished by its explicitly rational and critical way of proceeding and by its systematic nature. Everyone has some general conception of the nature of the world in which they live and of their place in it. Metaphysics replaces the unargued assumptions embodied in such a conception with a rational and organized body of beliefs about the world as a whole. Everyone has occasion to doubt and question beliefs, their own or those of others, with more or less success and without any theory of what they are doing. Epistemology seeks by argument to make explicit the rules of correct belief formation. Everyone governs their conduct by directing it to desired or valued ends. Ethics, or moral philosophy, in its most inclusive sense, seeks to articulate, in rationally systematic form, the rules or principles involved." (p. 666).
วงศ์กบมีหาง

| วงศ์กบมีหาง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Amphibia
อันดับ:: Anura
วงศ์:: Ascaphidae Fejérváry, 1923
สกุล:: Ascaphus Stejneger, 1899

ชนิด
 Ascaphus montanus Mittleman & Myers, 1949  Ascaphus truei Stejneger, 1899

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของกบมีหาง (สีดำ)
กบมีหาง (อังกฤษ: Tailed frogs) เป็นวงศ์ของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำในอันดับกบ (Anura) วงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Ascaphidae ซึ่งหมายถึง 'ไม่มีสันใต้ฝ่าเท้าหลัง (spade)' จากคำอุปสรรคนำหน้า a- และรากศัพท์ภาษากรีกโบราณ: σκαφίς (skaphís, ‘spade, shovel’) หมายถึงสันใต้ฝ่าเท้าหลังใช้สำหรับขุดดิน ซึ่งวงศ์กบชนิดนี้ไม่มี
กบในวงศ์นี้ มีลักษณะสำคัญคือ ตัวผู้มีอวัยวะถ่ายอสุจิรูปร่างคล้ายหาง อยู่ทางด้านท้ายของห้องทวารร่วม อวัยวะส่วนนี้ได้รับการค้ำจุนด้วยแท่งกระดูกอ่อนที่เจริญมาจากกระดูกเชิงกราน ภายในมีเส้นเลือดฝอยจำนวนมาก ขณะที่ตัวผู้กอดรัดตัวเมียจะงอหางไปข้างหน้าและสอดเข้าไปในช่องทวารร่วมของตัวเมียเพื่อถ่ายอสุจิ การงอหางเกิดจากการหดตัวของอสุจิ
นอกจากนี้แล้วยังมีกระดูกสันหลังหน้ากระดูกก้นกบจำนวน 9 ปล้อง ซึ่งนับว่ามีมากกว่ากบวงศ์อื่น ๆ นอกจากนี้ยังมีกระดูกอิพิพิวบิสอยู่ด้านหน้ากระดูกพิวบิส ลูกอ๊อดมีช่องปากมีจะงอยปากและมีตุ่มฟัน กระดูกสันหลังมีเซนทรัมเป็นแบบอย่างของแอมฟิซีลัส กระดูกหัวไหล่เป็นแบบอย่างของอาร์กซิฟเอรัล กระดูกแอสทรากาลัสและกระดูกแคลลาเนียมเชื่อมรวมกันเฉพาะส่วนต้นและส่วนปลาย ไม่มีกระดูกแทรกระหว่างระหว่างกระดูกนิ้ว 2 ชิ้นสุดท้าย ช่องเปิดของห้องเหงือกมีช่องเดียวอยู่ในแนวตรงกลางลำตัว จึงเป็นข้อสันนิษฐานว่า กบในวงศ์นี้เป็นบรรพบุรุษของกบวงศ์อื่น ๆ ทั้งหมด
มีขนาดลำตัวขนาดเล็กประมาณ 3.5-5 เซนติเมตร อาศัยอยู่ในน้ำตลอดเวลาในลำธารที่มีกระแสน้ำแรงและเย็นจัด ตัวผู้ไม่มีแผ่นเยื่อแก้วหูและไม่ส่งเสียงร้องแต่ใช้ตารับภาพเพื่อเสาะหาตัวเมีย การผสมพันธุ์เกิดขึ้นในน้ำโดยตัวผู้กอดรัดตัวเมียในบริเวณเอว กบตัวเมียจะเก็บอสุจิไว้ในท่อนำไข่นาน 9 เดือน ต่อจากนั้นจึงวางไข่จำนวน 40-80 ฟองติดไว้ในก้อนหินใต้ลำธาร ไข่มีขนาดใหญ่และเอ็มบริโอเจริญอยู่ภายในไข่เป็นระยะเวลานาน ลูกอ๊อดมีอวัยวะใช้ยึดเกาะก้อนหินเจริญขึ้นมาบริเวณปาก และลดรูปครีบหางซึ่งปรับตัวเพื่ออาศัยในลำธารกระแสน้ำไหลแรง และลูกอ๊อดใช้ระยะเวลานานถึง 2-3 ปี จึงเจริญเป็นตัวเต็มวัย
กบในวงศ์กบมีหางนี้ มีเพียงสกุลเดียว คือ  Ascaphus มีเพียง 2 ชนิด แพร่กระจายพันธุ์ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของสหรัฐอเมริกา อาศัยอยู่บริเวณแนวฝั่งลำธารที่น้ำใสและเย็นจัดบนภูเขาที่มีความสูงกว่า 2,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ascaphidae ที่วิกิสปีชีส์
มาร์ค-อันเดร แทร์ สเตเกิน

มาร์ค-อันเดร แทร์ สเตเกิน (เยอรมัน: Marc-André ter Stegen; เกิด 30 เมษายน ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลชาวเยอรมนี ปัจจุบันลงเล่นให้กับบาร์เซโลนา ในลาลิกา ลีกสูงสุดของสเปน และทีมชาติเยอรมนี ในตำแหน่งผู้รักษาประตู
ตัวเขาอยู่กับโบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัคทั้งสิ้น 4 ปี ลงเล่นเกมบุนเดสลีกา ทั้งสิ้น 108 นัด เขาได้ย้ายร่วมทีมบาร์เซโลนา ด้วยค่าตัว 12 ล้านยูโร เขาคว้าสามแชมป์ในฤดูกาลแรกกับทีมจากกาตาลัน ในฤดูกาลล่าสุดตัวเขาลงเล่นครบ 38 นัดในลีกและพาทีมคว้าแชมป์ลาลิกา
สเตเกิน ได้รับใช้ทีมชาติเยอรมนีตั้งแต่ทีมรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี จนถึงได้ขึ้นไปเล่นชุดใหญ๋ในปี ค.ศ. 2012 เขายังเป็นส่วนหนึ่งของทีมที่ผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016, ชนะเลิศ ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2017 และการตกรอบแรกในฟุตบอลโลก 2018 ที่รัสเซีย อีกด้วย แต่โดยส่วนมากเขาจะตกเป็นตัวสำรองของมานูเอ็ล น็อยเออร์
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ดิวิชั่น | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ถ้วย> ลงเล่น | ถ้วย> ประตู | ถ้วยยุโรป> ลงเล่น | ถ้วยยุโรป> ประตู | อื่นๆ> ลงเล่น | อื่นๆ> ประตู | รวม> ลงเล่น | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค | 2010–11 | บุนเดิสลีกา | 6 | 0 | 0 | 0 | — | — | 2 | 0 | 8 | 0 |
| โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค | 2011–12 | บุนเดิสลีกา | 34 | 0 | 5 | 0 | — | — | — | — | 39 | 0 |
| โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค | 2012–13 | บุนเดิสลีกา | 34 | 0 | 2 | 0 | 9 | 0 | — | — | 45 | 0 |
| โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค | 2013–14 | บุนเดิสลีกา | 34 | 0 | 1 | 0 | — | — | — | — | 35 | 0 |
| โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค | รวม | รวม | 108 | 0 | 8 | 0 | 9 | 0 | 2 | 0 | 127 | 0 |
| บาร์เซโลนา | 2014–15 | ลาลิกา | 0 | 0 | 8 | 0 | 13 | 0 | — | — | 21 | 0 |
| บาร์เซโลนา | 2015–16 | ลาลิกา | 7 | 0 | 7 | 0 | 10 | 0 | 2 | 0 | 26 | 0 |
| บาร์เซโลนา | 2016–17 | ลาลิกา | 36 | 0 | 1 | 0 | 9 | 0 | 0 | 0 | 46 | 0 |
| บาร์เซโลนา | 2017–18 | ลาลิกา | 37 | 0 | 0 | 0 | 9 | 0 | 2 | 0 | 48 | 0 |
| บาร์เซโลนา | 2018–19 | ลาลิกา | 38 | 0 | 2 | 0 | 11 | 0 | 1 | 0 | 49 | 0 |
| บาร์เซโลนา | 2019–20 | ลาลิกา | 36 | 0 | 2 | 0 | 8 | 0 | 0 | 0 | 46 | 0 |
| บาร์เซโลนา | 2020–21 | ลาลิกา | 27 | 0 | 4 | 0 | 5 | 0 | 2 | 0 | 38 | 0 |
| รวม | รวม | รวม | 178 | 0 | 24 | 0 | 65 | 0 | 7 | 0 | 274 | 0 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 286 | 0 | 32 | 0 | 74 | 0 | 9 | 0 | 401 | 0 |
↑  ทั้ง 2 นัดคือการเล่นในการ เพลย์ออฟเลื่อนชั้น-ตกชั้น ของบุนเดิสลีกา
↑  ลงเล่น 2 นัดใน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก,และ 7 นัดใน ยูฟ่ายูโรปาลีก
1 2 3 4 5 6 7  ทุกนัดเล่นใน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
1 2 3 4 5  รวมถึงการเล่นใน ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| เยอรมนี | 2012 | 2 | 0 |
| เยอรมนี | 2013 | 1 | 0 |
| เยอรมนี | 2014 | 1 | 0 |
| เยอรมนี | 2015 | 0 | 0 |
| เยอรมนี | 2016 | 4 | 0 |
| เยอรมนี | 2017 | 10 | 0 |
| เยอรมนี | 2018 | 3 | 0 |
| เยอรมนี | 2019 | 3 | 0 |
| 2021 | 1 | 0 |  |
| รวม | รวม | 25 | 0 |
เกียรติประวัติ > สโมสร

บาร์เซโลนา
ลาลิกา: 2014–15, 2015–16, 2017–18, 2018–19
โกปาเดลเรย์: 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2020–21
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา: 2016, 2018
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก: 2014–15
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ: 2015
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก: 2015
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

เยอรมนี
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี: 2009
ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ: 2017