stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ

| --- | --- |
United States Secretary of State
ตรากระทรวง
ธงประจำกระทรวง
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2332 (235 ปี)
หน่วยงานก่อนหน้า: กรมการต่างประเทศ
สำนักงานใหญ่: วอชิงตัน ดี.ซี. 38°53′39″N 77°2′54″W﻿ / ﻿38.89417°N 77.04833°W﻿ / 38.89417; -77.04833
บุคลากร: 69,000 คน
งบประมาณต่อปี: 57.533 พันล้านเหรียญ (FY 2012)
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: แอนโทนี บลิงเคน, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงฯ จอห์น ซัลลิแวน, รัฐมนตรีช่วยว่าการ (และรัฐมนตรีช่วยฯ ฝ่ายทรัพยากรและการจัดการ) รัฐมนตรีช่วยฯ ฝ่ายทรัพยากรและการจัดการ
เว็บไซต์: state.gov
กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ (อังกฤษ: United States Department of State) เป็นกระทรวงของรัฐบาลกลางสหรัฐ รับผิดชอบด้านกิจการและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของสหรัฐ กระทรวงดังกล่าวก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1789 และเป็นกระทรวงแรกที่ก่อตั้งขึ้น
สำนักงานใหญ่ของกระทรวงฯ ตั้งอยู่ที่อาคารแฮร์รี เอส. ทรูแมน ที่อยู่ 2201 ถนนซี นอร์ธเวสต์ วอชิงตัน ดี.ซี. (NW) ไม่ไกลจากทำเนียบขาวนัก กระทรวงฯ จัดการคณะผู้แทนทางทูตสหรัฐในต่างประเทศ และรับผิดชอบต่อการนำนโยบายต่างประเทศและความพยายามทางการทูตของสหรัฐไปปฏิบัติ
เจ้ากระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ เรียกว่า รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (Secretary of State) ซึ่งประธานาธิบดีเสนอชื่อให้วุฒิสภารับรองเป็นสมาชิกคณะรัฐมนตรี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐคนปัจจุบัน คือ แอนโทนี บลิงเคน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศเป็นข้ารัฐการคณะรัฐมนตรีคนแรกในลำดับอาวุโส และในลำดับการสืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดี
คณะผู้บริหาร

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (Secretary of State)
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (Deputy Secretary of State)
ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงการต่างประเทศฝ่ายกิจการการเมือง (Under Secretary of State for Political Affairs)
ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงการต่างประเทศฝ่ายการจัดการ (Under Secretary of State for Management)
ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงการต่างประเทศฝ่ายพัฒนาการเศรษฐกิจ พลังงาน และสิ่งแวดล้อม (Under Secretary of State for Economic Growth, Energy, and the Environment)
ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงการต่างประเทศฝ่ายการทูตมหาชนและกิจการมหาชน (Under Secretary of State for Public Diplomacy and Public Affairs)
ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงการต่างประเทศฝ่ายการควบคุมอาวุธและความมั่นคงระหว่างประเทศ (Under Secretary of State for Arms Control and International Security Affairs)
ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงการต่างประเทศฝ่ายความมั่นคงพลเรือน ประชาธิปไตย และสิทธิมนุษยชน (Under Secretary of State for Civilian Security, Democracy, and Human Rights)
แหล่งข้อมูลอื่น

United States Department of State เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อังกฤษ)
| ด ค ก กระทรวงและทบวงของรัฐบาลกลางสหรัฐ |
| --- | --- |
กระทรวง:   เกษตร   พาณิชย์   กลาโหม   ศึกษาธิการ   พลังงาน   สาธารณสุขและบริการประชาชน   ความมั่นคงภายใน   การเคหะและพัฒนาเมือง   มหาดไทย   ยุติธรรม   แรงงาน   การต่างประเทศ   คมนาคม   การคลัง   การทหารผ่านศึก 
ทบวง:   ทหารบก   ทหารเรือ   ทหารอากาศ 
อดีตกระทรวง:   พาณิชย์และแรงงาน   สาธารณสุข ศึกษาธิการและสวัสดิการ   ไปรษณีย์   การสงคราม
ธันยนันท์ พิพัฒน์ไชยศิริ

| ธันยนันท์ พิพัฒน์ไชยศิริ |
| --- | --- |
เกิด: ณัชภัสร์ พิพัฒน์ไชยศิริ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2538 (29 ปี) กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
ชื่ออื่น: นัตตี้ AF7
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 2013-ปัจจุบัน
มีชื่อเสียงจาก: ทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ซีซั่นที่ 7
ผลงานเด่น: ฝัน - พรหมธิดา อริสุข / เพลง เพื่อนเฮี้ยน..โรงเรียนหลอน
ธันยนันท์ พิพัฒน์ไชยศิริ (ชื่อเดิม: ณัชภัสร์ พิพัฒน์ไชยศิริ; เกิด 19 มิถุนายน พ.ศ. 2538) ชื่อเล่น นัตตี้ เป็นนักร้อง นักแสดงชาวไทย เริ่มเข้าวงการด้วยการเข้าประกวดร้องเพลงในรายการ ทรู อะคาเดมี แฟนเทเชีย ซีซั่น 7 จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสารสาสน์วิเทศบางบอน (แผนการเรียนวิทย์ - คณิต), Grade 10-12 - Wells international school และเข้าเรียนต่อที่คณะนิเทศศาสตร์ bangkok university international college (buic) เคยมีผลงานที่ผ่านมา อาทิ ภาพยนตร์เรื่อง Virgin Am I รักแรก กระแทกจิ้น, ซีรีส์ แก้วจอมแก่น, ละครมนต์เจตภูต, ซีรีส์ เพื่อนเฮี้ยน..โรงเรียนหลอน ตอน สวยสยอง, ซีรีส์ LOVE COMPLEX คอนโดวุ่น จุ้นรัก เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

ธันยนันท์ พิพัฒน์ไชยศิริ ที่อินสตาแกรม
แบร์เคินโอปโซม

| แบร์เคินโอปโซม |
| --- | --- |
นครและเทศบาล

   ธง ตราอาร์ม
เพลง: Merck toch hoe sterck
ที่ตั้งในจังหวัดนอร์ทบราแบนต์
แบร์เคินโอปโซมที่ตั้งในประเทศเนเธอร์แลนด์แสดงแผนที่ประเทศเนเธอร์แลนด์แบร์เคินโอปโซมที่ตั้งในทวีปยุโรปแสดงแผนที่ยุโรป
พิกัด: 51°30′N 4°18′E﻿ / ﻿51.500°N 4.300°E﻿ / 51.500; 4.300
ประเทศ: 
จังหวัด: นอร์ทบราแบนต์
การปกครอง
 • องค์กร: สภาเทศบาล
 • นายกเทศมนตรี: Frank Petter (CDA)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 93.13 ตร.กม. (35.96 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 80.04 ตร.กม. (30.90 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 13.09 ตร.กม. (5.05 ตร.ไมล์)
ความสูง: 10 เมตร (30 ฟุต)
ประชากร (มกราคม 2019)
 • ทั้งหมด: 66,811 คน
 • ความหนาแน่น: 835 คน/ตร.กม. (2,160 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัสไปรษณีย์: 4600–4625, 4660–4664
รหัสพื้นที่: 0164
เว็บไซต์: www.bergenopzoom.nl
แบร์เคินโอปโซม (ดัตช์: Bergen op Zoom) หรือ แบร์เรอเคอ (Berrege) ในภาษาท้องถิ่น เป็นนครและเทศบาลทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งอยู่ในจังหวัดนอร์ทบราแบนต์ ติดชายแดนกับจังหวัดเซลันด์ จากข้อมูลในเดือนมกราคม ค.ศ.  2021 เทศบาลมีประชากร 67,514 คน
คำแนะนำและยินยอม

พระราชปรารถในกฎหมายไทย
คำแนะนำและยินยอม (อังกฤษ: advice and consent) หรือ โดยคำแนะนำและยินยอม (อังกฤษ: by and with the advice and consent) เป็นวลีที่มักใช้เป็นถ้อยบัญญัติร่างกฎหมายในหลายระดับทั้งรัฐธรรมนูญและกฎหมายอื่น ๆ
ทั่วไป

ถ้อยคำเช่นนี้มักใช้ในกรณีที่ประมุขแห่งรัฐมีอำนาจค่อนข้างจำกัดจำเขี่ยในทางปฏิบัติ และมักปรากฏในส่วนปรารภของบทกฎหมายที่ฝ่ายนิติบัญญัติจัดทำขึ้น เช่น ในสหราชอาณาจักร ร่างพระราชบัญญัติจะปรากฏพระราชปรารภว่า
"BE IT ENACTED by the Queen's most Excellent Majesty, by and with the advice and consent of the Lords Spiritual and Temporal, and Commons, in this present Parliament assembled, and by the authority of the same, as follows:"
ซึ่งแปลเป็นไทยได้ว่า
"จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้ โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภาซึ่งสภาสามัญชนและสภาขุนนางทั้งสองสภาประชุมประกอบกันขึ้นนี้ และโดยอำนาจแห่งรัฐสภานั้น ดังต่อไปนี้"
ถ้อยบัญญัติข้างต้นเน้นย้ำว่า ถึงแม้สมเด็จพระราชินีนาถแห่งสหราชอาณาจักรจะทรงตราพระราชบัญญัติขึ้น แต่ก็มิใช่เป็นการริเริ่มโดยพระองค์เอง รัฐสภาต่างหากที่ตรากฎหมายนี้ขึ้นในทางปฏิบัติ
ประเทศไทย

ในประเทศไทยใช้ถ้อยบัญญัติลักษณะเดียวกับของสหราชอาณาจักร เช่น พระราชบัญญัติทั้งหลายจะปรากฏพระราชปรารภตอนหนึ่งว่า
"จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้ โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้"
("BE IT ENACTED by the King's most Excellent Majesty, by and with the advice and consent of the National Assembly, as follows:")
ดูเพิ่ม

กฎหมายสหรัฐ
รัฐบาลสหรัฐ
พระยาไชยสงคราม (ทิพย์ช้าง)

| พระยาไชยสงคราม |
| --- | --- |
หนานทิพย์ช้าง พระเจ้าทิพย์จักรสุละวะฤๅไชยสงคราม

พระยานครลำปาง
ครองราชย์: พ.ศ. 2275 - 2302
รัชสมัย: 27 ปี
ก่อนหน้า: ท้าวมหายศ
ถัดไป: เจ้าฟ้าสิงหาราชธานีเจ้าฟ้าหลวงชายแก้ว
กษัตริย์: พระเจ้าตะนินกันเหว่ พระเจ้ามหาธรรมราชาธิบดี พระเจ้าอลองพญา

ประสูติ: พ.ศ. 2217 ตำบลปงยางคก อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง หนานทิพย์ช้าง
พิราลัย: พ.ศ. 2302 (85 พรรษา) เมืองลำปาง
ราชเทวี: แม่เจ้าปิมปามหาเทวี
พระราชบุตร: เจ้าอ้าย เจ้าฟ้าสิงหาราชธานีเจ้าฟ้าหลวงชายแก้ว เจ้าคำทิพ เจ้าคำปา เจ้าพ่อเรือน เจ้ากม (กมลา)
ราชวงศ์: ทิพย์จักร
ศาสนา: เถรวาท
พระยาไชยสงคราม พระเจ้าทิพย์จักรสุละวะฤๅไชยสงคราม พระยาสุลวะลือไชยสงคราม หรือ พ่อเจ้าทิพย์ช้าง () เป็นเจ้าผู้ครองนครลำปางในช่วง พ.ศ. 2275 - 2302 (จ.ศ. 1120) และต้นราชวงศ์ทิพย์จักร
พระประวัติ

พระยาสุลวะลือไชยสงคราม เดิมเป็นสามัญชนชาวบ้านปงยางคก (ปัจจุบันคือตำบลปงยางคก อำเภอห้างฉัตร) มีนามเดิมว่า "ทิพย์ช้าง" เกิดในราวปี พ.ศ. 2217 ได้บวชเรียนที่วัดปงยางคก และสึกออกมาประกอบอาชีพพรานป่า มีความเชี่ยวชาญการใช้อาวุธ และมีความสามารถในการขับไล่และตัดหางช้างที่มารบกวนพืชผลของชาวบ้านได้ ชาวบ้านจึงขนานนามว่า "หนานทิพย์ช้าง" หนานทิพย์ช้าง มีภรรยาคนหนึ่งชื่อ "นางปิมปา" ชาวบ้านหนาดคำ แคว้นบ้านเอื้อม (ปัจจุบันคือตำบลบ้านเอื้อม อำเภอเมืองลำปาง)
ในช่วงปลายของกรุงศรีอยุธยา นครเชียงใหม่เป็นเมืองขึ้นของพม่า ส่วนลำปางเป็นนครรัฐอิสระ กระทั่งท้าวหนานมหายศ เจ้าเมืองลำพูนยกทัพมาตีชนะเมืองลำปาง และตั้งศูนย์บัญชาการที่วัดพระธาตุลำปางหลวง เหล่าบรรดาประชาชนจึงได้ขอให้หนานทิพย์ช้าง นายพรานผู้เก่งกล้าและเชี่ยวชาญอาวุธปืนยาวและหน้าไม้ เป็นผู้นำในการกอบกู้นครลำปาง โดยสามารถรบชนะและสังหารท้าวมหายศได้ที่วัดพระธาตุลำปางหลวง ชาวเมืองจึงร่วมกันสถาปนาหนานทิพย์ช้าง ขึ้นครองนครลำปาง ในปี พ.ศ. 2275 มีพระนามว่า พระญาสุลวะลือไชย
ด้วยล้านนามีคติว่า "บ่ใจ้เจื้อเจ้าก่ออย่าหวังเป๋นพระญา บ่ใจ้เจื้อเสนาก่ออย่าหวังเป๋นอำมาตย์ บ่ใจ้เจื้อคนแกล้วอาจก่ออย่าหวังเป๋นขุนหาญ บ่ใจ้เจื้อนักก๋านก่ออย่าหวังเป๋นเถ้าแก่" หนานทิพย์ช้างซึ่งเป็นเพียงสามัญชนรู้สึกว่าตนเองไม่มีสิทธิธรรมในการปกครอง จึงต้องอาศัยความชอบธรรมโดยการแต่งตั้งของกษัตริย์พม่า หนานทิพย์ช้างได้ส่งเครื่องราชบรรณาการไปถวายพระเจ้ากรุงอังวะ และได้รับการเฉลิมพระนามจากพระเจ้ากรุงอังวะเป็นพระยาไชยสงคราม ในปี พ.ศ. 2278 บางตำราจึงมักออกพระนามรวมกันเป็นพระยาสุลวะลือไชยสงคราม หรือ พระเจ้าทิพย์จักรสุละวะฤๅไชยสงคราม พระองค์ปกครองนครลำปางได้ 27 ปี จึงถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ. 2302
พระราชบุตร

พระยาสุลวะลือไชยสงคราม มีพระราชโอรสและะพระราชธิดา รวม 6 พระองค์ ตามรายพระนามดังนี้
เจ้าชายอ้าย
เจ้าฟ้าสิงหาราชธานีเจ้าฟ้าหลวงชายแก้ว เจ้าฟ้าเมืองลำปาง ในฐานะประเทศราชของพม่า (2302 - 2317) เป็นเจ้าราชบิดาในเจ้าเจ็ดตน
เจ้าหญิงคำทิพ
เจ้าหญิงคำปา
เจ้าชายพ่อเรือน เจ้าราชบิดาในพระยาพุทธวงศ์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 4 เจ้าบุรีรัตน์ (น้อยกาวิละ) และเจ้าราชวงศ์ (คำมูล)
เจ้าหญิงกม (กมลา)
อนุสาวรีย์ > อนุสาวรีย์ ณ ตำบลพระบาท

อนุสาวรีย์พระยาสุลวลือไชยสงคราม ตั้งอยู่ที่ริมถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ลำปาง-งาว ตำบลพระบาท อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง โดยความดูแลของเทศบาลนครลำปาง ก่อสร้างขึ้นเพื่อเทิดพระเกียรติคุณของเจ้าหนานทิพย์ช้าง หรือพระยาสุลวะลือไชยสงคราม ในปี พ.ศ. 2527 โดยสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณ เสด็จทรงประกอบพิธีเททอง และสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงเปิดอนุสาวรีย์ เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527
โดยจะมีการจัดพิธีบวงสรวงในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ของทุกปี
อนุสาวรีย์ > อนุสาวรีย์ ณ วัดพระธาตุลำปางหลวง

วัดพระธาตุลำปางหลวง มีความสำคัญเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์การต่อสู้ของพระยาสุลวลือไชยสงคราม ดังปรากฏเป็นรอยกระสุนปืนของพระยาสุลวลือไชยสงคราม บริเวณรั้วพระธาตุลำปางหลวง จึงได้มีการจัดสร้างอนุสาวรีย์พระยาสุลวลือไชยสงคราม บริเวณลานหน้าวัดพระธาตุลำปางหลวง อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง
อนุสาวรีย์ > อนุสาวรีย์ ณ วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม

อนุสาวรีย์เจ้าหนานทิพย์ช้าง ภายในบริเวณวัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม อำเภอเมืองลำปาง เป็นอนุสาวรีย์รูปปูนปั้นองค์ยืน ขนาดใกล้เคียงองค์จริง สองมือถือปืน ประทับในศาลาบริเวณลานหน้าวัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม
อนุสรณ์สถาน

สภาวัฒนธรรมจังหวัดลำปาง ได้ดำเนินการจัดสร้างอนุสรณ์สถานพระยาสุลวลือไชยสงคราม บริเวณบ้านหนาดคำ ตำบลบ้านเอื้อม อำเภอเมืองลำปาง ซึ่งเป็นบ้านเกิดของแม่เจ้าปิมปามหาเทวี ในพระยาสุลวลือไชยสงคราม และเป็นที่พำนักของหนานทิพย์ช้าง ก่อนจะขึ้นครองนครลำปาง
ภายในบริเวณอนุสรณ์สถานประกอบด้วย อาคารเรือนพ่อเจ้าทิพย์ช้าง เป็นอาคารเรือนไม้ยกพื้นสูง และอาคารแสดงนิทรรศการพ่อเจ้าทิพย์ช้าง
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

มีนักแสดงผู้รับบท พระยาไชยสงคราม (ทิพย์ช้าง) ได้แก่
สมบัติ เมทะนี จากภาพยนตร์เรื่อง ทิพพ์ช้าง (2517)
อนุสาวรีย์พ่อเจ้าทิพย์ช้าง
อนุสาวรีย์เจ้าหนานทิพย์ช้าง ณ วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม
ประเทศลัตเวีย
ภูมิศาสตร์

ประเทศลัตเวียอยู่ทางยุโรปตะวันออกเฉียงเหนือ มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศเอสโตเนียซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ทิศตะวันออกติดกับประเทศรัสเซีย ทางทิศใต้ติดกับประเทศลิทัวเนีย ทิศตะวันตกติดกับทะเลบอลติก ทางตะวันตกเฉียงเหนือติดกับอ่าวริก้า แผ่นดินด้านตะวันตกและทางตะวันตกเฉียงเหนือติดกับทะเล
พื้นที่เกือบทั้งประเทศเป็นที่ราบที่อุดมสมบูรณ์สลับกับเนินสูง ประกอบด้วยแม่น้ำสายเล็กมากมาย แม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลผ่านลัตเวียคือแม่น้ำ เวสเทิร์นดวินา (ภาษาลัตเวียเรียกว่า daugava) เป็นที่ตั้งของเมืองใหญ่หลายแห่ง มีทะเลสาบมากกว่า 3,000 แห่ง ป่าไม้มีพื้นที่ประมาณ 2 ใน 5 ของประเทศแต่ทรัพยากรป่าไม้ได้รับการพัฒนาน้อย มียอดเขาสูงที่สุดชื่อ Gaizins มีความสูง 312 เมตรจากระดับน้ำทะเล
เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบจึงมีพื้นที่บางส่วนที่เกิดน้ำท่วมขังเป็นประจำเหมือนบริเวณป่าพรุ และมีลมจากทะเลพัดผ่านตลอดปีทำให้บางปีมีอากาศเย็นจนต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง
การเมืองการปกครอง

ระบบการเมือง หลังจากได้รับเอกราช เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 2533 ลัตเวียได้มีการปกครองแบบสาธารณรัฐประชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญฉบับปี 2535 ซึ่งมีผลบังคับใช้แทนรัฐธรรมนูญที่สหภาพโซเวียตประกาศใช้มาก่อนหน้านั้นแล้ว และในปัจจุบันได้มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับปี 2535*
การเมืองการปกครอง > นิติบัญญัติ

สถาบันทางการเมืองลัตเวียมีประธานาธิบดีเป็นประมุขภายใต้รัฐธรรมนูญระบบรัฐสภาเป็นระบบสภาเดียว เรียกว่า Saiema ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 100 คน โดยประธานาธิบดีจะเป็นผู้เสนอชื่อนายกรัฐมนตรีต่อรัฐสภา เพื่อลงมติให้ความไว้วางใจ ในการจัดตั้งรัฐบาลชุดใหม่ (พรรคการเมืองที่เข้าร่วมรัฐสภาต้องได้รับคะแนนเสียงเกินร้อยละ 4 จากการลงคะแนนเสียงทั่วประเทศ)
การเมืองการปกครอง > นโยบายต่างประเทศ

เป้าหมายสำคัญที่สุดของนโยบายด้านความมั่นคงที่แถลงออกมาอย่างชัดแจ้งของลัตเวีย คือ การเข้าร่วมเป็นสมาชิกขององค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ (NATO) เพื่อเป็นหลักประกันด้านความมั่นคงของลัตเวีย เนื่องจากลัตเวียยังคงมีความระแวงต่อ ภัยคุกคามที่อาจจะเกิดขึ้นจากรัสเซีย ซึ่งพัฒนาการล่าสุดในการเข้าเป็นสมาชิกองค์การ NATO ของลัตเวีย และกลุ่มประเทศเพื่อนบ้านบอลติก คือ เมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2546 สมาชิกองค์การ NATO 19 ประเทศ ได้ลงนามในพิธีสารว่าด้วยการรับสมาชิกใหม่ 7 ประเทศ คือ บัลแกเรีย เอสโตเนีย ลัตเวีย ลิทัวเนีย โรมาเนีย สโลวะเกีย และสโลวีเนีย ที่กรุงบรัสเซลส์ ต่อมา เมื่อวันที่ 29 มีนาคม 2547 ประเทศสมาชิกองค์การ NATO ใหม่ ทั้ง 7 ประเทศ ได้มอบภาคยานุวัตรสารให้แก่รัฐบาลสหรัฐอเมริกา ที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
และในด้านนโยบายต่างประเทศ คือ การเข้าเป็นสมาชิกสหภาพยุโรป (EU) เพื่อเข้าร่วมกระบวนการรวมตัวของยุโรป โดยลัตเวียและประเทศเพื่อนบ้านในกลุ่มบอลติก คือ เอสโตเนีย และลิทัวเนีย พร้อมด้วยสาธารณรัฐเช็ก ไซปรัส ฮังการี มอลตา โปแลนด์ สโลวีเนีย และสโลวะเกีย ได้เข้าเป็นสมาชิกใหม่ของสหภาพยุโรปอย่างสมบูรณ์เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2547 (ค.ศ. 2004)
นอกจากนี้ ลัตเวียและประเทศเพื่อนบ้านกลุ่มบอลติกยังเข้าร่วมเป็นสมาชิกในองค์กรภูมิภาคอื่นๆ เช่น คณะมนตรีบอลติก (Baltic Council) และองค์การเพื่อความมั่นคง และความร่วมมือในยุโรป (Organization for Security and Cooperation in Europe - OSCE) เป็นต้น
การเมืองการปกครอง > นโยบายต่างประเทศ > นโยบายต่อสหภาพยุโรป

เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2547 ลัตเวีย และกลุ่มประเทศเพื่อนบ้านบอลติก คือ เอสโตเนียและลิทัวเนีย พร้อมประเทศยุโรปตะวันออก ซึ่งได้แก่ สาธารณรัฐเช็ก ไซปรัส ฮังการี มอลตา โปแลนด์ สโลวีเนีย และสโลวะเกีย รวม 10 ประเทศ ได้เข้าเป็นสมาชิกใหม่ของสหภาพยุโรปอย่างสมบูรณ์
สรุปพัฒนาการของลัตเวียต่อสหภาพพยุโรปในช่วงเวลาที่ผ่านมา
1. เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2537 รัฐสภาลัตเวียได้ให้สัตยาบันต่อความตกลงการค้าเสรีกับสหภาพยุโรป (Free Trade Accord) เป็นผลให้ลัตเวียสามารถเป็นภาคีสมาชิกความตกลงดังกล่าว กับสหภาพยุโรป ซึ่งมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2538 โดย ส่งผลให้ลัตเวียได้รับสิทธิพิเศษทางการค้าต่าง ๆ จากสหภาพยุโรป ในรูปของอัตราภาษีศุลกากร โควตาและ GSP
2. ลัตเวียได้ลงนามความตกลงเข้าร่วมเป็นสมาชิกสมทบของสหภาพยุโรป (Association Agreement) เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2538 โดยมีการกำหนดระยะเวลาปรับตัวไว้ ต่อมาลัตเวียได้ยื่นใบสมัครเข้าเป็นสมาชิกสหภาพ EU โดยสมบูรณ์ต่อ คณะกรรมมาธิการยุโรป
3. เมื่อวันที่ 26กันยายน 2539 ลัตเวียได้ส่งคำตอบแบบสอบถามรายละเอียดให้ คณะกรรมาธิการยุโรปพิจารณาถึงความพร้อมที่จะทำการเจรจาว่าด้วยการเข้าเป็นสมาชิกภาพ EU โดยสมบูรณ์ ซึ่งลัตเวียได้พยายามทุกวิถีทางที่จะปฏิรูประบบการเมือง เศรษฐกิจ และสังคมให้สอดคล้องกับมาตรฐานและระเบียบกฎเกณฑ์ของสหภาพยุโรป เพื่อที่จะได้เข้าเป็นสมาชิกของสหภาพยุโรปโดยสมบูรณ์ในช่วงปี ค.ศ. 2004 พร้อมกับกลุ่มประเทศเพื่อนบ้านบอลติก ซึ่งได้แก่ ลัตเวียและลิทัวเนีย ทั้งนี้ แม้ว่า ลัตเวียจะไม่ได้ร่วมอยู่ในกลุ่มแรกที่สหภาพยุโรป เริ่มกระบวนการเจรจาเพื่อรับสมาชิกใหม่ เนื่องจากระดับการพัฒนาของลัตเวียนั้นยังล้าหลัง และไม่เจริญเท่าประเทศอื่น ๆ เช่น เอสโตเนีย โปแลนด์ ฮังการี และสาธารณรัฐเช็ก ก็ตาม แต่ลัตเวียถือว่าการเข้าร่วมเป็นสมาชิกสหภาพยุโรปเป็นเป้าหมายสำคัญในด้านการต่างประเทศ
การเมืองการปกครอง > การเข้าร่วมองค์การในภูมิภาค

ประเทศลัตเวียได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกขององค์การในภูมิภาคดังนี้
CE - Council of Europe หรือ คณะมนตรียุโรป
EBRD - European Bank for Reconstruction and Development หรือ  ธนาคารเพื่อการฟื้นฟูและพัฒนาแห่งยุโรป
CBSS
การแบ่งเขตการปกครอง

บทความหลัก: เขตการปกครองของประเทศลัตเวีย
ลัตเวียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 36 เทศบาล (novads) กับ 7 นครแห่งรัฐ* (valstspilsēta) ได้แก่
กราสลาวา
กุลดีกา
กุลเบเน
แจ็กกาวา
ซัลดุส
ซาลัสปิลส์
ซิกุลดา
เซซิส
เซาล์กรัสตี
ดัวเบเล
เดาเกาปิลส์*
เดียนวิตกูร์เซเม
ตัลซี
ตุกกุมส์
บัลวี
เบาสกา
เปรย์ยี
มาดัวนา
มารูเป
ยูร์มาลา*
แยกัปปิลส์
แย็ลกาวา
แย็ลกาวา*
รัวปาฌี
รีกา*
เรเซ็กเน
เรเซ็กเน*
ลิมบาฌี
ลีวานี
ลุดซา
เลียปายา*
วัลกา
วัลเมียรา
วารากลิยานี
แว็นตส์ปิลส์
แว็นตส์ปิลส์*
สมิลเตเน
อัวเกร
อัวไลเน
อาดาฌี
อาลูกสเน
เอากฌ์เดากาวา
ไอส์เกราเกล
เศรษฐกิจ

ลัตเวียเป็นประเทศหนึ่งที่ได้รับผลกระทบจากวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจของรัสเซีย ซึ่งส่งผลกระทบอุตสาหกรรมการส่งออกของลัตเวียเป็นอย่างมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาคการผลิต ลัตเวียพยายามที่จะแสวงหาตลาดใหม่ๆ หลังจากที่ตลาดรัสเซียและกลุ่มประเทศ CIS พังทลาย แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ ในปี 2545 (ค.ศ. 2002) GDP ของ ลัตเวียมีมูลค่า 18.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ สำหรับด้านดุลบัญชีเดินสะพัดในปี 2541 (ค.ศ. 1998) ขาดดุลร้อยละ 11.1 ของ GDP ซึ่งเป็นการขาดดุลที่สูงที่สุดในช่วงการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจของยุโรปกลางและตะวันออก อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ดังกล่าวนี้ไม่ส่งผลกระทบต่อตลาดเงินทุน ลัตเวียมีนโยบายที่สมัครเข้าเป็นสมาชิกองค์การการค้าโลก (WTO) ในปี 2540 (ค.ศ. 1997) และต่อมาเมื่อเดือนตุลาคม 2541 (ค.ศ. 1998) ลัตเวียได้เข้าเป็นสมาชิก WTO ซึ่งได้ช่วยในการเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันทางการค้าให้มากขึ้น และการปรับระบบภายในเพื่อให้สอดคล้องกับข้อกำหนดขององค์การการค้าโลก ก็จะช่วยในการเตรียมการของลัตเวียที่จะเข้าเป็นสมาชิกสหภาพยุโรป นอกจากนั้น การเข้าร่วมในเขตการค้าเสรี สินค้าเกษตรระหว่างประเทศบอลติก ซึ่งมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม2540 (ค.ศ. 1997) ก็จะช่วยกระตุ้นให้มีการค้าขายระหว่างกันมากขึ้น
ในด้านการค้าระหว่างประเทศ ประเทศในกลุ่มสหภาพยุโรปเป็นคู่ค้าที่สำคัญของลัตเวีย
สำหรับเรื่องการว่างงาน ตามสถิติของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องระบุว่า มีผู้ลงทะเบียนเป็นผู้ว่างงานร้อยละ 8.6 ของประชากรในวัยทำงาน ซึ่งอัตราว่างงานเพิ่มขึ้นหลังจากที่เกิดวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจในรัสเซีย โดยเขตที่มีการว่างงานในอัตราสูงอยู่ทางภาคตะวันออกของประเทศ ในด้านการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ รัฐบาลแต่ละชุดได้ดำเนินการอย่างจริงจังที่จะแปรรูปรัฐวิสาหกิจ โดยในปี 2539 (ค.ศ. 1996) รัฐบาลได้โอนกรรมสิทธิ์รัฐวิสาหกิจต่าง ๆ ที่อยู่ในข่ายจะต้องแปรรูปไปให้แก่หน่วยงานPrivatization Agency โดยวางแผนว่า การแปรรูปรัฐวิสาหกิจขนาดเล็กและขนาดกลางกำหนดเสร็จสิ้นภายในปี 2540 (ค.ศ. 1997) นอกจากนั้น รัฐบาลยังเร่งดำเนินการแปรรูปรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่ที่มีการดำเนินการในลักษณะผูกขาด โดยมีจุดประสงค์ที่จะให้บริษัทหรือรัฐวิสาหกิจต่างประเทศที่ดำเนินธุรกิจอย่างเดียวกันเข้ามาลงทุน
ดรรชนีเศรษฐกิจ (ปี 2547)
ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) 13.63 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
GDPต่อหัว 5,892 ดอลลาร์สหรัฐ
อัตราการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ ร้อยละ 8.5
อัตราเงินเฟ้อ ร้อยละ 6.2
อัตราการว่างงาน ร้อยละ 8.5
ดุลการค้า ขาดดุลการค้า 3.03 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
ส่งออก/ นำเข้า 3.94 และ 6.97 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
ประเทศคู่ค้าส่งออกสำคัญ สหราชอาณาจักร (ร้อยละ 12.9) เยอรมนี (ร้อยละ 12.3) สวีเดน (ร้อยละ 10.3) ลิทัวเนีย (ร้อยละ 9.5) เอสโตเนีย (ร้อยละ 8.2)/ ประเทศในกลุ่มสหภาพยุโรป (ร้อยละ 76.9)
ประเทศคู่ค้านำเข้าที่สำคัญ เยอรมนี (ร้อยละ 14.5) ลิทัวเนีย (ร้อยละ 12.4) รัสเซีย (ร้อยละ 8.9) เอสโตเนีย (ร้อยละ 7.1) ฟินแลนด์ (ร้อยละ 6.5)/ ประเทศในกลุ่มสหภาพยุโรป (ร้อยละ 75.1)
สินค้าส่งออกสำคัญ ไม้และผลิตภัณฑ์จากไม้ โลหะและโลหะภัณฑ์ สิ่งทอ
สินค้านำเข้าสำคัญ เครื่องจักรและส่วนประกอบ อุปกรณ์ที่ใช้ในการขนส่ง เคมีภัณฑ์
การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (FDI) 380.74 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (2546)
ขีดความสามารถด้านการแข่งขัน (Global Competitiveness Index) ในปี 2549 อยู่ในลำดับที่ 36 (ปี 2548 ลำดับที่ 39)
ประชากรศาสตร์ > ประชากร

ประชากร 2.3 ล้านคน (ปี 2546) อันดับที่ 142 ของโลก
ประชากร 1 ใน 3 อาศัยอยู่ในเมืองหลวง
กลุ่มชนชาติ ชาวลัตเวีย 52% ชาวรัสเซีย 34% นอกนั้นเป็นเชื้อชาติเบลารุส ยูเครน โปแลนด์ ลิทัวเนีย เยอรมัน และ อื่นๆ
อัตรการเจริญเติบโตของประชากร 1.3%
อัตราการเกิด 9040 คน/ในปี 2005 (อันดับที่ 185 ของโลก)
อัตราการเสียชีวิต 1366 คน/ในปี2004 (อันดับที่ 34 ของโลก)
จำนวนผู้ป่วยโรคเอดส์ 7600 คน/ในปี 2001 (อันดับที่ 104 ของโลก)
อายุเฉลี่ย ชาย : 64 ปี / หญิง : 75 ปี
จำนวนผู้ใหญ่ที่รู้หนังสือ 99.7%
ประชากรศาสตร์ > การศึกษา

ประเทศลัตเวียมีมหาวิทยาลัยชั้นนำของรัฐบาลคือมหาวิทยาลัยลัตเวีย (อันดับ 1 ของประเทศและอันดับ 1016 ของโลก) และมหาวิทยาลัยชั้นนำของเอกชนคือมหาวิทยาลัยตูรีบา (อันดับ 7 ของประเทศและอันดับ 6084 ของโลก)
ประชากรศาสตร์ > ศาสนา

ลัทธิลูเทอแรน 19.6% คริสต์นิกายออร์ทอดอกซ์ 15.3% คริสต์นิกายอื่น ๆ 1% อื่น ๆ 0.4% และระบุไม่ได้ 63.7%
บรรณานุกรม > ลัตเวีย

Arveds, Švābe (1949). The Story of Latvia: A Historical Survey. Stockholm: Latvian National Foundation. OCLC 2961684.
Bleiere, Daina; and Ilgvars Butulis; Antonijs Zunda; Aivars Stranga; Inesis Feldmanis (2006). History of Latvia: the 20th century. Rīga: Jumava. ISBN 9984-38-038-6. OCLC 70240317.
Cimdiņa, Ausma; and Deniss Hanovs (eds.) (2011). Latvia and Latvians: A People and a State in Ideas, Images and Symbols. Rīga: Zinātne Publishers. ISBN 978-9984-808-83-3. {{cite book}}: |author2= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
Dreifelds, Juris (1996). Latvia in Transition. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-55537-1.
Dzenovska, Dace. School of Europeanness: Tolerance and other lessons in political liberalism in Latvia (Cornell University Press, 2018).
Ģērmanis, Uldis (2007). The Latvian Saga. Rīga: Atēna. ISBN 978-9984-34-291-7.
Hazans, Mihails. "Emigration from Latvia: Recent trends and economic impact." in Coping with emigration in Baltic and East European countries (2013) pp: 65–110. online
Lumans, Valdis O. (2006). Latvia in World War II. Fordham University Press. ISBN 0-8232-2627-1.
Meyendorff, Alexander Feliksovich (1922). "Latvia" .  ใน Chisholm, Hugh (บ.ก.). Encyclopædia Britannica (12th ed.). London & New York: The Encyclopædia Britannica Company.
Plakans, Andrejs (1998). Historical Dictionary of Latvia (2nd ed.). Lanham: The Scarecrow Press. ISBN 978-0-8108-5515-1.
Plakans, Andrejs (2010). The A to Z of Latvia. Lanham: The Scarecrow Press. ISBN 978-0-8108-7209-7.
Plakans, Andrejs (1995). The Latvians: A Short History. Stanford: Hoover Institution Press. ISBN 978-0-8179-9302-3.
Pabriks, Artis, and Aldis Purs. Latvia: the challenges of change (Routledge, 2013).
Rutkis, Jānis (ed.) (1967). Latvia: Country & People. Stockholm: Latvian National Foundation. OCLC 457313. {{cite book}}: |author= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
Turlajs, Jānis (2012). Latvijas vēstures atlants. Rīga: Karšu izdevniecība Jāņa sēta. ISBN 978-9984-07-614-0.
บรรณานุกรม > รัฐบอลติก

Auers, Daunis. Comparative politics and government of the Baltic States: Estonia, Latvia and Lithuania in the 21st century (Springer, 2015).
Bojtár, Endre (1999). Forward to the Past – A Cultural History of the Baltic People. Budapest: Central European University Press. ISBN 978-963-9116-42-9.
Hiden, John; Patrick Salmon (1991). The Baltic Nations and Europe: Estonia, Latvia, and Lithuania in the Twentieth Century. London: Longman. ISBN 0-582-08246-3.
Hiden, John; Vahur Made; David J. Smith (2008). The Baltic Question during the Cold War. London: Routledge. ISBN 978-0-415-56934-7.
Kasekamp, Andres (2010). A History of the Baltic States. London: Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-230-01940-9.
Jacobsson, Bengt (2009). The European Union and the Baltic States: Changing forms of governance. London: Routledge. ISBN 978-0-415-48276-9.
Lane, Thomas, et al. The Baltic States: Estonia, Latvia and Lithuania (Routledge, 2013).
Lehti, Marko; and David J. Smith (eds.) (2003). Post-Cold War Identity Politics – Northern and Baltic Experiences. London/Portland: Frank Cass Publishers. ISBN 0-7146-8351-5. {{cite book}}: |author2= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
Lieven, Anatol (1994). The Baltic Revolution: Estonia, Latvia, Lithuania, and the Path to Independence (2nd ed.). New Haven/London: Yale University Press. ISBN 0-300-05552-8.
Naylor, Aliide (2020). The Shadow in the East: Vladimir Putin and the New Baltic Front. London: Bloomsbury Academic. ISBN 9781788312523.
Plakans, Andrejs (2011). A Concise History of the Baltic States. Cambridge: Cambridge UP. ISBN 978-0-521-54155-8.
Smith, Graham (ed.) (1994). The Baltic States: The National Self-determination of Estonia, Latvia, and Lithuania. New York: St. Martin's Press. ISBN 0-312-12060-5. {{cite book}}: |first= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
Steen, Anton. Between past and future: elites, democracy and the state in post-communist countries: a comparison of Estonia, Latvia and Lithuania (Routledge, 2019).
Williams, Nicola; Debra Herrmann; Cathryn Kemp (2003). Estonia, Latvia, and Lithuania (3rd ed.). London: Lonely Planet. ISBN 1-74059-132-1.