stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
งานอาชีพ
การเปลี่ยนแปลงทางประวัติศาสตร์ในอาชีพ

ด้วยความหลากหลายของตัวเลือกในการทำงาน (โดยเฉพาะในระดับของอาชีพที่เป็นไปได้) และการเผยแพร่การศึกษาที่กว้างขวางในสิ้นศตวรรษที่ 20 ได้ทำให้เราสามารถวางแผนหรือออกแบบอาชีพของเราได้
อาชีพของที่ปรึกษาด้านอาชีพได้เติบโตขึ้น ในผู้ใหญ่ในสิ้นศตวรรษที่ 20 / ต้นศตวรรษที่ 21 ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีอาชีพสองอาชีพหรือมากกว่า และเราสามารถทำงานได้ทั้งสองแบบนั้นพร้อมกันหรือครั้งละครั้ง ดังนั้น ตัวตนทางมืออาชีพจึงเริ่มถูกแยกด้วยเครื่องหมายขีดกลางหรือจมูกหน้าที่เพื่อสะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงนี้ในจริยธรรมการทำงาน นักเศรษฐศาสตร์ ริชาร์ด ฟลอริดา ดูเห็นเทรนด์ทั้งหมดนี้และเป็นผู้ที่กำหนดแนวโน้มระหว่าง "ชั้นสรรพชาติที่สร้างสรรค์"
การสนับสนุนอาชีพ

ประเภทหลักของการสนับสนุนอาชีพได้แก่:
ข้อมูลเกี่ยวกับอาชีพคือข้อมูลที่สนับสนุนในการเลือกอาชีพและการศึกษา ส่วนย่อยที่สำคัญของข้อมูลเกี่ยวกับอาชีพคือข้อมูลเกี่ยวกับตลาดแรงงาน (LMI) เช่น รายได้ในอาชีพต่างๆ ระดับการจ้างงานในอาชีพต่างๆ โปรแกรมการฝึกอบรมที่มีอยู่ และตำแหน่งงานว่างในขณะนี้
การประเมินอาชีพคือการทดสอบที่มีชนิดและรูปแบบต่าง ๆ และอาศัยทั้งวิธีวิทยาศาสตร์ทางปริมาณและคุณภาพ การประเมินอาชีพสามารถช่วยให้คนรู้เรื่องที่สนใจและสร้างสรรค์ทักษะที่เป็นเอกลักษณ์ บุคลิกภาพ ค่านิยม และทักษะที่ดี เพื่อกำหนดอาชีพที่เหมาะกับตัว เขาระบุว่า การประเมินอาชีพระบุแนวทางที่เป็นไปได้โดยช่วยให้คนระบุเป้าหมาย ประสบการณ์ การศึกษา และการฝึกอบรมทางวิชาชีพที่จำเป็นสำหรับอาชีพที่พวกเขาประสงค์ที่จะประกอบอาชีพ
การให้คำปรึกษาเรื่องอาชีพเป็นการประเมินที่สนใจ บุคลิกภาพ ค่านิยม และทักษะของคน และช่วยให้เขาสำรวจตัวเลือกในการเติบโตในอาชีพและศึกษาอีกชั้นตีกดูโรงเรียนและโรงเรียนวิชาชีพ
งานศึกษาตามรุ่นตามแผน

แผนภาพแสดงจุดเริ่มต้นและทิศทางการดำเนินงานของงานศึกษามีกลุ่มควบคุม เทียบกับงานศึกษาตามรุ่น (cohort study)
ในงานศึกษามีกลุ่มควบคุม เริ่มต้นจากข้อมูลการเกิดโรค ผู้วิจัยจะตรวจสอบและวิเคราะห์หาเหตุของโรค
ส่วนในงานศึกษาตามรุ่น เริ่มต้นจากสมมุติฐานของโรค 
ผู้วิจัยจะสังเกตดูปัจจัยที่เป็นสมมุติฐานของโรคสัมพันธ์กับอุบัติการณ์ของโรค
การศึกษาตามรุ่นตามแผน หรือในอนาคต (prospective) จะศึกษาการเกิดของโรคในอนาคต ส่วนการศึกษาตามรุ่นย้อนหลัง (retrospective) จะศึกษาการเกิดของโรคที่มีแล้ว
งานศึกษาตามรุ่นตามแผน 
(อังกฤษ: prospective cohort study)
เป็นการศึกษาตามรุ่น (cohort study) ที่ติดตามกลุ่มบุคคลที่มีลักษณะคล้าย ๆ กัน (cohort) แต่ต่างกันโดยองค์ที่เป็นประเด็นการศึกษา เพื่อที่จะกำหนดว่าองค์เหล่านี้มีอิทธิพลต่ออัตราการเกิดของผล (outcome) เช่นโรค มากเท่าไร 
ยกตัวอย่างเช่น เราสามารถติดตามรุ่นของคนขับรถบรรทุกวัยกลางคนที่มีลักษณะนิสัยการสูบบุหรี่ต่าง ๆ กัน
เพื่อทดสอบสมมุติฐานว่า อัตราการเกิดโรคมะเร็งปอดภายใน 20 ปีจะอยู่ในระดับสูงสุดสำหรับผู้สูบบุหรี่มาก ตามมาด้วยผู้สูบบุหรี่น้อยลงมา และผู้ที่ไม่สูบบุหรี่
งานศึกษาตามแผนเป็นวิธีการศึกษาที่สำคัญเพื่อตรวจสอบสมุฏฐานของโรคและความเจ็บไข้อย่างอื่น ๆ
ลักษณะะเฉพาะของงานก็คือ เมื่อรับสมัครลงทะเบียนผู้ร่วมเข้าการทดลองเพื่อตรวจข้อมูลเบื้องต้นคือปัจจัย (เช่นการสูบบุหรี่) ที่เป็นประเด็นการศึกษา ผู้ร่วมการทดลองจะยังไม่เกิดผลที่เป็นประเด็นที่สนใจ (เช่นโรคมะเร็งปอด) 
แล้วจึงติดตามบุคคลเหล่านั้น "ตามยาว" คือเป็นช่วงระยะเวลาหนึ่ง ซึ่งปกติจะเป็นหลายปี
เพื่อกำหนดว่า จะเกิดมีโรคหรือไม่ ว่าเมื่อไรจึงเกิดมีโรค 
และว่า ปัจจัยนั้นมีอิทธิพลต่อผลที่เกิดขึ้นบ้างไหม
ดังนั้น ผู้วิจัยจึงสามารถใช้ข้อมูลเพื่อตอบคำถามหลายอย่าง เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเสี่ยง กับผลที่เกี่ยวเนื่องกับโรค
ยกตัวอย่างเช่น เราสามารถกำหนดข้อมูลเบื้องต้นของผู้สูบบุหรี่และผู้ไม่สูบบุหรี่ แล้วเปรียบเทียบอุบัติการณ์โรคหัวใจของบุคคลเหล่านั้นต่อ ๆ มา
หรือว่า เราอาจจะจัดกลุ่มผู้รวมการทดลองโดยดัชนีมวลกาย (BMI) แล้วเปรียบเทียบความเสี่ยงการเกิดขึ้นของโรคหัวใจหรือโรคมะเร็ง
งานศึกษาตามแผนมีความน่าเชื่อถือตามลำดับชั้นหลักฐาน (hierarchy of evidence) สูงกว่าการศึกษาตามรุ่นย้อนหลัง (Retrospective cohort study)
และอาจมีค่าใช้จ่ายสูงกว่างานศึกษามีกลุ่มควบคุม
ข้อดีของการศึกษาตามแผนก็คือสามารถกำหนดองค์ความเสี่ยงที่จะเกิดโรค เพราะเป็นการเก็บข้อมูลตามแผนคือเป็นช่วงระยะเวลาหนึ่ง ที่เก็บเป็นระยะ ๆ ดังนั้น ความคลาดเคลื่อนเนื่องจากจำข้อมูลในอดีตผิด ๆ (recall error) จึงมีน้อยลง
ตัวอย่าง

Caerphilly Heart Disease Study ในสหราชอาณาจักร เป็นงานศึกษาเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1979 ในเมือง Caerphilly เพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบทางสังคม ทางการใช้ชีวิต ทางอาหาร และอื่น ๆ กับโรคหลอดเลือดหัวใจ
Framingham Heart Study สหรัฐอเมริกา เป็นงานศึกษาที่เริ่มในปี ค.ศ. 1948 ในเมือง Framingham เพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์ขององค์ประกอบต่าง ๆ เช่นอาหาร การออกกำลังกาย การใช้ยาสามัญประจำบ้านเช่นแอสไพริน กับโรคหัวใจ
Rotterdam Study ในประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นงานศึกษาเริ่มในปี ค.ศ. 1990 เพื่อตรวจสอบองค์ประกอบต่าง ๆ ที่มีผลต่ออุบัติการณ์ของโรคหลอดเลือดหัวใจ โรคประสาท โรคตา และโรคระบบต่อมไร้ท่อ ในคนชรา
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Meirik, O. "Cohort and Case-Control Studies".  ใน Campana, Aldo (บ.ก.). Reproductive Health. Geneva Foundation for Medical Education and Research.
↑  "ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑", ให้ความหมายของ "cohort" ว่า "ตามรุ่น" เช่น "cohort analysis" แปลว่า "การวิเคราะห์ตามรุ่น", และ "prospective study" ว่า "การศึกษาตามแผน"
↑  "Definition of prospective cohort study - NCI Dictionary of Cancer Terms".
↑  LaMorte, Wayne. "Prospective and Retrospective Cohort Studies". Boston University College of Public Health. สืบค้นเมื่อ 2013-11-25.
↑  Euser, A.M; Zoccali, C; Jager, K.J; Dekker, F.W. (2009). "Cohort Studies: Prospective versus Retrospective". Nephron Clin Pract. 113: c214–c217. doi:10.1159/000235241. สืบค้นเมื่อ 2015-05-06.{{cite journal}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
↑  Manolio, TA; Bailey-Wilson, JE; Collins, FS (Oct 2006). "Genes, environment and the value of prospective cohort studies". Nat. Rev. Genet. 7 (10): 812–20. doi:10.1038/nrg1919. PMID 16983377.{{cite journal}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
↑  "Oxford Dictionary of Statistics: cohort study". Oxford Dictionary of Statistics. สืบค้นเมื่อ 2015-05-06.
↑  Porta, M, บ.ก. (2008). A dictionary of epidemiology (5 ed.). New York: Oxford University Press. ISBN 978-0195314502.
| ด ค กBiomedical research: Clinical study design / Design of experiments |
| --- | --- |
Overview:  การทดลองทางคลินิก Clinical trial protocol  Clinical trial management  Academic clinical trials 
Controlled study (EBM I to II-1; A to B):  การทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม การทดลองแบบอำพราง  Open-label trial) 
งานศึกษาแบบสังเกต (EBM II-2 to II-3; B to C):  งานศึกษาตามขวาง vs. งานศึกษาตามยาว, Ecological study งานศึกษาตามรุ่น (งานศึกษาตามรุ่นย้อนหลัง  งานศึกษาตามรุ่นตามแผน)  งานศึกษามีกลุ่มควบคุม (Nested case-control study)  Case series  Case study  รายงานผู้ป่วย 
วิทยาการระบาด/ methods:  occurrence: อุบัติการณ์ (อุบัติการณ์สะสม)  ความชุก ความชุก ณ จุดใดจุดหนึ่ง  ความชุกในช่วงเวลา) association: absolute (Absolute risk reduction, Attributable risk, Attributable risk percent)  relative (ความเสี่ยงสัมพัทธ์ (Odds ratio, Hazard ratio) other: Virulence  Infectivity  Mortality rate  Morbidity  Case fatality  Specificity and sensitivity  Likelihood-ratios  Pre/post-test probability 
Trial/test types:  In vitro  In vivo  Animal testing  Animal testing on non-human primates  First-in-man study  Multicenter trial  Seeding trial  Vaccine trial 
Analysis of clinical trials:  Risk-benefit analysis 
Interpretation of results:  Selection bias  Correlation does not imply causation  Null result 
Category · Glossary · List of topics
งูดินหางยาว

| งูดินหางยาว |
| --- | --- |

งูดินธรรมดา (R. braminus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ไฟลัมย่อย:: Vertebrata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes
วงศ์:: Typhlopidae
สกุล:: Ramphotyphlops Fitzinger, 1843

ชื่อพ้อง
  Typhlina Wagler, 1830  Ramphotyphlops Fitzinger, 1843  Pseudotyphlops Fitzinger, 1843  Pilidion A.M.C. Duméril & Bibron, 1844  Typhlinalis Gray, 1845  Typhlira Jan, 1861 
งูดินหางยาว (อังกฤษ: Long-tailed blind snake) งูดินจำพวกหนึ่ง อยู่ในสกุล Ramphotyphlops ในวงศ์งูดิน (Typhlopidae)
งูดินในสกุลนี้ มีแท่งกระดูกอยู่ภายในถุงพีนิสซึ่งแตกต่างจากของสกุลอื่นที่มีเฉพาะตัวถุงพีนิส และในชนิด R. braminus มีชุดโครโมโซมเป็นไตรพลอยด์ และมีกระบวนการเกิดโดยไม่มีการปฏิสนธิได้ ซึ่งเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดการแพร่กระจายพันธุ์ของงูดินนี้กว้างมากเนื่องจากไข่ติดไปกับรากของต้นไม้ที่ถูกนำไปในพื้นที่อื่นรวมทั้งเกาะกลางมหาสมุทร เช่น หมู่้เกาะฮาวาย หรือเกาะมาดากัสการ์
สามารถแบ่งออกเป็นชนิดต่าง ๆ ได้ 49 ชนิด
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ramphotyphlops ที่วิกิสปีชีส์
งานเลี้ยงน้ำชา

การรวมตัวเพื่อดื่มชายามบ่าย
งานเลี้ยงน้ำชายามบ่าย ราว ค.ศ. 1891 โดยแมรี เคแซต
งานเลี้ยงน้ำชา (อังกฤษ: tea party) เป็นงานสังสรรค์ทางสังคมที่จัดขึ้นในช่วงเวลาบ่าย เป็นเวลาหลายศตวรรษแล้วที่หลายสังคมชื่นชอบการดื่มชาร่วมกับกลุ่มเพื่อนในช่วงเวลาเที่ยง งานเลี้ยงน้ำชาอาจถือเป็นการพบปะทางธุรกิจอย่างเป็นทางการ, การเฉลิมฉลองทางสังคม หรืออาจเป็นเพียงการดื่มชาเพื่อความสดชื่นในยามบ่าย
งานเลี้ยงน้ำชาแบบดั้งเดิมมีการเตรียมชาเต็มใบในกาน้ำชาพร้อมด้วยนมและน้ำตาล กับมีอาหารหลากหลายประเภท เช่น แซนด์วิช สโคน เค้ก ขนมอบ และบิสกิต เสิร์ฟพร้อมกับชาโดยวางเรียงอยู่บนชั้น อาหารที่เสิร์ฟในงานเลี้ยงน้ำชาจะขึ้นอยู่ในฤดูกาล โดยทั่วไปผู้คนนิยมรับประทานอาหารของแข็งในฤดูหนาว และรับประทานผลไม้และเบอร์รีในช่วงฤดูร้อนและฤดูใบไม้ผลิ
งานเลี้ยงน้่ำชาอย่างเป็นทางการมีลักษณะเฉพาะคิอีการใช้เครื่องใช้ที่หรูหรา เช่น เครื่องถ้วยเปลือกไข่, เครื่องกระเบื้องกระดูก หรือเครื่องเงิน บนโต๊ะอาจเตรียมผ้าเช็ดปากและถ้วยกับจานรองที่เข้าชุดกัน
ในอดีต งานเลี้ยงน้ำชายามบ่ายจัดขึ้นเป็นประจำ ในขณะที่ในปัจจุบัน งานเลี้ยงน้ำชากลายเป็นงานรวมตัวทางสังคมในร้านน้ำชาระดับสูงซึ่งเสิร์ฟชาและอาหารในรูปแบบดั้งเดิม
ดูเพิ่ม

ชาในสหราชอาณาจักร
ซาโด
ชา
แหล่งข้อมูลอื่น

Woburn Abbey - origin of Afternoon Tea เก็บถาวร 2013-08-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
งานฝังประดับแบบคอสมาติ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ งานฝังประดับวัสดุ
| --- | --- |
งานฝังประดับแบบคอสมาติ Cosmatesque / Opus alexandrinum
   “งานฝังประดับแบบคอสมาติ” ที่วัดซานตามาเรียอัสซันตา, ลูญาโนอินเทเวรินา, อิตาลี
ลายคอสมาติที่ใช้กันทั่วไปบนพื้นที่มหาวิหารแทร์ราชินา
งานฝังประดับแบบคอสมาติ หรือ ลายคอสมาติ หรือ งานฝังประดับอเล็กซานดรินัม (อังกฤษ: Cosmatesque หรือ opus alexandrinum) เป็นลักษณะงานโมเสกบนพื้นที่เป็นลวดลายเรขาคณิตที่นิยมทำกันในยุคกลางในอิตาลี โดยเฉพาะในกรุงโรมและปริมณฑล ชื่อของลักษณะลวดลายมาจากชื่อ “คอสมาติ” ซึ่งเป็นตระกูลช่างหัตถกรรมหินอ่อนชั้นนำของกรุงโรมผู้สร้างงานในลักษณะดังกล่าว ลักษณะลวดลายเผยแพร่ไปทั่วยุโรปในการใช้ตกแต่งคริสต์ศาสนสถานระดับสูง เช่นในการตกแต่งแท่นบูชาเอกในแอบบีเวสต์มินสเตอร์ เป็นต้นที่ตกแต่งพื้นหินอ่อนเป็นลายคอสมาติ
งานฝังประดับแบบอเล็กซานดรินัม

“งานฝังประดับแบบคอสมาติ” เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “งานฝังประดับอเล็กซานดรินัม” ความหมายของคำนี้และความแตกต่างจาก “งานฝังประดับวัสดุ” ก็มีความแตกต่างกันอยู่บ้าง บ้างก็กล่าวว่า “งานฝังประดับอเล็กซานดรินัม” เป็นงานที่จำกัดอยู่กับการออกแบบงานขนาดใหญ่ โดยเฉพาะในการตกแต่งพื้น โดยใช้การแกะลายชิลลอช (Guilloché) สีขาวแต่งเป็นโค้งกลมและแถบเป็นสีที่ประดับด้วยหินอ่อนที่ตัดเป็นชิ้นเล็กๆ แต่บ้างก็รวมลวดลายเรขาคณิตต่างๆ เข้าไปด้วย ที่รวมทั้งการใช้วัสดุชิ้นใหญ่ด้วย เช่นที่ใช้ในการตกแต่งพื้นที่มหาวิหารสโปเลตโต และ “งานฝังประดับวัสดุ” จะรวมทั้งการประดับที่เป็นรูปลักษณ์โดยใช้กรรมวิธีเดียวกัน
ฉะนั้นงานฝังประดับอเล็กซานดรินัมจึงเป็นประเภทของงานฝังประดับวัสดุแต่ใช้สีน้อยกว่า เช่นใช้แต่เพียงสีขาวดำ หรือสีเขียวเข้มบนพื้นหลังสีแดง หรือ กลับกัน คำนี้ใช้ในความหมายเฉพาะที่หมายถึงโมเสกที่เป็นลวยลายเรขาคณิตที่จะเป็นงานที่ประกอบกับแผ่นหินอ่อนชิ้นใหญ่ ที่ใช้สร้างเป็นพื้นคริสต์ศาสนสถานโรมันในยุคกลางกันมาก หรือแม้แต่ต่อมาในสมัยยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ตัวอย่างเช่นพื้นในชาเปลซิสติน และในห้องเซนยาทูรา งานคอสมาติที่มักจะเกี่ยวพันกับพื้นของงานฝังประดับอเล็กซานดรินัมเป็นงานที่มาจากชื่อของตระกูลคอสมาติที่มีชื่อเสียงเกี่ยวกับการสร้างงานโมเสกที่รุ่งเรืองอยู่ในกรุงโรมระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของงานคอสมาติคือเป็นการฝังประดับที่ใช้ทั้งแก้วและหินอ่อนรวมกัน การฝังประดับบางครั้งก็จะทำบนบัวปิดแนววงกบของประตู, บนแถบประดับชายคาของระเบียงคด, ลายร่องขลุ่ยของคอลัมน์ และ อนุสรณ์ผู้ตาย นอกจากนั้นก็ยังใช้ในการล้อมกรอบหินเนื้อดอก หรือหินอ่อนอื่นๆ บนแท่นเทศน์, อาสนะ, ฉาก และอื่นๆ หรือบางครั้งตัวงานเองก็อาจจะใช้เป็นฉากก็ได้ สีที่ใช้ก็จะเป็นสีสรรค์ที่สดใส — ชิ้นทองเทสเซรา (Tessera) จะนิยมใช้กันมากโดยเฉพาะในโรม แต่ก็มีที่ใช้ที่อื่นด้วยเช่นที่ชาเปลพาลาทินาที่พาแลร์โม แต่ความเกี่ยวข้องกันกับศิลปะทางตอนใต้ของซิซิลียังไม่เป็นที่ทราบอย่างแน่นอน
ดูเพิ่ม

งานฝังประดับ
งานโมเสก
งานฝังประดับวัสดุ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ งานฝังประดับแบบคอสมาติ
Catholic Encyclopedia article on Cosmati Mosaic
Cosmatesque pavement of S. Maria in Cosmedin (with photographs)
The high altar of Westminster Abbey เก็บถาวร 2007-08-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
งานโมเสก

งานโมเสก (อังกฤษ: Mosaic) เป็นศิลปะการตกแต่งด้วยชิ้นแก้ว, หิน, หรือกระเบื้องชิ้นเล็ก ๆ ซึ่งใช้เป็นการตกแต่งภายในเช่นภายในมหาวิหาร การตกแต่งลวดลายหรือภาพทำจากชิ้นกระเบื้องหรือเศษจากเครื่องปั้นดินเผาที่เรียกว่า “tesserae” หรือ กระจกสี หรือแก้วใสเคลือบด้วยโลหะข้างหลัง
ประวัติ

งานโมเสก เป็นงานศิลปะที่นิยมทำกันมากในสมัยโบราณภายในที่อยู่อาศัย งานโมเสกที่เก่าที่สุดชิ้นหนึ่งเป็นงานจาก 400 ปีก่อนคริสต์ศตวรรษพบที่วังมาซิโดเนียที่เมืองเอเจีย งานอื่น ๆ ที่พบเป็นงานตกแต่งพื้นคฤหาสน์แบบกรีก, และงานตกแต่งที่อยู่อาศัยที่หรูหราของชาวโรมันตั้งแต่อังกฤษไปจนทั่วยุโรปและแอฟริกา ในกรุงโรมเอง จักรพรรดิเนโรทรงใช้โมเสกในการตกแต่งผนังและเพดานของ “Domus Aurea” ที่สร้างราว ค.ศ. 64
งานโมเสกที่คฤหาสน์โรมานาเดลคาซาเล (Villa Romana del Casale) ใกล้จัตุรัสอาร์เมอรินาที่ซิซิลีเป็นงานโมเสกของสมัยโรมันตอนปลายที่ใหญ่ที่สุดในโลกซึ่งปัจจุบันอยู่ในทำเนียบมรดกโลก ซึ่งอาจจะสร้างโดยจักรพรรดิมักซิมิอานุสเป็นส่วนใหญ่ราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 งานโมเสกที่ว่านี้ถูกกลบรักษาไว้ด้วยดินถล่มเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 12 เป็นเวลาร่วม 700 ปี งานทีสำคัญที่สุดคือ “ฉากละครสัตว์” ยาว 64 เมตรเป็นภาพเด็กผู้หญิงที่แต่งตัวเหมือนสมัยใหม่นุ่งบิกินี ชานหน้าบ้าน, ห้องที่อยู่อาศัย, และห้องอาบน้ำก็ตกแต่งด้วยโมเสกเป็นลวดลายและฉากจากตำนานเทพ งานสำคัญอีกชิ้นหนึ่งที่พบที่ซิซิลีเช่นกันคืองานที่พบที่บ้านสองหลังที่จัตุรัสวิตโตเรียที่ปาเลอร์โม ฉากสำคัญที่พบคือฉาก “ออร์เฟียส” (Orpheus), “อเล็กซานเดอร์นักล่าสัตว์” (Alexander the Great's Hunt), และ “สี่ฤดู”
ดูเพิ่ม

งานกระจกสี
มหาวิหาร
ศิลปะคริสต์ศาสนา
งานเลี้ยงที่หงเหมิน

ภาพจิตรกรรมฝาผนังที่สุสานสมัยปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (ค.ศ. 25-220) แสดงฉากงานเลี้ยง การเต้นรำและดนตรี กายกรรม และมวยปล้ำ จากสุสานต๋าหู่ถิง เมืองเจิ้งโจว มณฑลเหอหนาน
งานเลี้ยงที่หงเหมิน (อังกฤษ: Feast at Hong Gate, Banquet at Hong Gate, Hongmen Banquet, Hongmen Feast; จีนตัวย่อ: 鸿门宴; จีนตัวเต็ม: 鴻門宴; พินอิน: Hóngményàn; คำแปล: "งานเลี้ยงที่ประตูห่านป่า") เป็นเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดใน 206 ปีก่อนคริสตกาล เป็นส่วนหนึ่งของสงครามฉู่-ฮั่น (206-202 ปีก่อนคริสตกาล) อันเป็นสงครามภายหลังสิ้นสุดราชวงศ์ฉิน เป็นการแย่งชิงความเป็นใหญ่ระหว่างเซี่ยงอวี่ หรือฌ้อปาอ๋อง แห่งรัฐฉู่ กับหลิวปัง แห่งรัฐฮั่น
โดยสถานที่ ๆ เกิดเหตุในปัจจุบัน คือ หมู่บ้านหงเหมินเปา ในอำเภอหลินตง เมืองซีอาน มณฑลส่านซี
เหตุการณ์

เหตุการณ์เริ่มต้นขึ้นที่ หลิวปังสามารถยาตราทัพเข้าสู่เมืองเสียนหยาง ซึ่งเป็นศูนย์กลางอำนาจ ได้สำเร็จก่อนกองทัพของเซี่ยงอวี่ พร้อมกับซื้อใจราษฎรชาวเมือง โดยไม่ใช้ความรุนแรงหรือกดขี่ใด ๆ  พร้อมกับได้สิทธิขึ้นเป็นอ๋องแห่งรัฐฉินคนใหม่  ซึ่งก็เท่ากับว่าเตรียมพร้อมที่จะสถาปนาตนเองเป็นฮ่องเต้ในไม่ช้า ทั้ง ๆ ที่กองทัพของเซี่ยงอวี่นั้นได้ฝ่าฟันการศึกต่าง ๆ มามากกว่า ยังความโกรธแค้นให้แก่เซี่ยงอวี่มาก เพราะเนื่องจากหลิวปังเคยร่วมเป็นพันธมิตรต่อต้านรัฐฉินมาก่อน ทางฝ่ายเซี่ยงอวี่จึงคิดจะจัดการหลิวปังให้ได้อย่างเด็ดขาด ฟ่านเจิ้ง ที่ปรึกษาของเซี่ยงอวี่จึงคิดแผนที่จะจัดงานเลี้ยงฉลองให้แก่ความสำเร็จของหลิวปัง ที่ด่านหงเหมิน นอกเมืองเสียนหยางอออกไป  ซึ่งแท้ที่จริงแล้วภายในงานจะซุ่มซ่อนอาวุธและมือสังหารไว้ เพื่อลอบสังหารหลิวปัง
ทางฝ่ายหลิวปังล่วงรู้แผนนี้ได้จาก เซี่ยงป๋อ ซึ่งเป็นญาติของเซี่ยงอวี่ และเป็นมิตรสหายกับหลิวปัง เซี่ยงป๋อแอบเอาข้อมูลนี้แจ้งแก่จางเหลียง ที่ปรึกษาคนสำคัญของหลิวปังเพื่อพร้อมรับมือ จางเหลียงสั่งให้หลิวปังเชิญเซี่ยงป๋อมาพบอย่างเป็นทางการพร้อมมอบเงินทองของมีค่าที่ได้จากเมืองเสียนหยางให้ แถมยังสัญญาว่าจะยกลูกชายของหลิวปังให้แต่งงานแก่ลูกสาวของเซี่ยงป๋อ เพื่อเกี่ยวดองความเป็นญาติกัน  เซี่ยงป๋อได้กลับไปรายงานต่อเซี่ยงอวี่ว่า หลิวปังนั้นมิได้หักหลัง แต่กระนั้นงานเลี้ยงที่หงเหมินก็ยังมีขึ้นตามกำหนด กำหนดการสังหารนั้นจะเกิดขึ้นเมื่อมีการแสดงการร่ายรำดาบหลังจากที่ดื่มกินกันไปแล้วพักใหญ่
หลิวปังได้พบหน้าเซี่ยงอวี่ก็ประกาศความยิ่งใหญ่ของเซี่ยงอวี่ทันที โดยยกให้ความดีความชอบที่ได้เข้าเสียนหยางก่อนเป็นเพราะเซี่ยงอวี่รับศึกกับ จางฮั่น แม่ทัพใหญ่ของรัฐฉิน จนไม่มีทหารเหลือต่อต้านตน การเดินทางของตนเองนั้นได้มาจากโชคที่ทางเซี่ยงอวี่ประทานให้ แถมที่เข้ามาควบคุมเมืองให้ก็เพื่อให้เซี่ยงอวี่เข้ามาสู่เมืองเสียนหยางอย่างสะดวก และการที่ตนเข้าเมืองเสียนหยางมานี้ ก็มิได้ตั้งตนเป็นอ๋อง เพราะต้องการจะมอบตำแหน่งนี้ให้แก่เซี่ยงอวี่ การอวยความยิ่งใหญ่นี้ ทำให้เซี่ยงอวี่ไม่ส่งสัญญาณให้มือสังหาร ออกมารำดาบตามแผนเสียที ฟ่านเจิ้งนั้นกระตุ้นเตือนหลายครั้งให้เซี่ยงอวี่ลงมือ สุดท้ายเมื่อเซี่ยงอวี่ไม่ยอมทำ ฟ่านเจิ้งจึงกระซิบให้เซี่ยงจวงซึ่งเป็นญาติอีกคนของเซี่ยงอวี่ และเป็นมือสังหารที่เตรียมไว้ออกมารำดาบทันที
เมื่อเห็นดังนั้น ฟานไขว้ แม่ทัพคนสนิทของหลิวปัง ได้ชักดาบออกมาสกัดกั้นเซี่ยงจวงทันที พร้อมกับตะโกนต่อว่าเตือนสติเซี่ยงอวี่ไปว่า หูเบา ไปหลงคำยุแหย่ของผู้ที่ต้องการให้สองฝ่ายแตกแยกกัน  เมื่อฟังถ้อยความของฟานไขว้แล้ว เซี่ยงอวี่ก็ได้สั่งให้หยุดกิจกรรมทุกอย่าง และรินสุราคาราวะให้ฟานกุ้ย
ทางฝ่ายหลิวปังได้ทีก็แสร้งเมาแล้วเดินออกจากกระโจมจัดงาน โดยอ้างว่าจะไปปัสสาวะ  โดยมีฟานไขว้เป็นคนประคองออกไปพร้อมกัน เมื่อออกมาไกลทั้งคู่ก็หนีกลับไปที่ค่ายของตัวเอง  รอดพ้นการถูกสังหารอย่างหวุดหวิด หลังเหตุการณ์นี้ ฟ่านเจิ้งได้ถึงกับปรารภออกมาว่า ท้ายที่สุดสงครามครั้งนี้ เซี่ยงอวี่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ และหลิวปังจะได้สถาปนาตนเองเป็นฮ่องเต้ ซึ่งก็เป็นจริงตามนั้นทุกประการ หลังจากนี้
ในวัฒนธรรม

เรื่องราวดังกล่าว ได้กลายมาเป็นเรื่องเล่าขานในวัฒนธรรมจีนจนถึงปัจจุบัน  โดยมีสำนวนที่ว่า "項莊舞劍" หรือ "意在沛公" (พินอิน: Xiàng Zhuāng wǔ jiàn, yì zài Pèi Gōng) อันมีความหมายว่า "ใครบางคนถูกเรียกตัวให้ไปตาย หรือเรียกตัวให้ไปรับความผิด หรือการวางแผนเพื่อลอบสังหารโดยที่อีกฝ่ายไม่มีทางเลือก" ซึ่งเรื่องราวนี้ได้ถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัย เช่น White Vengeance ภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 2011 และThe Last Supper ภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 2012 เป็นต้น
ข้าวโพดคั่ว

ข้าวโพดคั่วเคลือบคาราเมล
ข้าวโพดคั่ว หรือ พ็อปคอร์น (อังกฤษ: popcorn) หรือ ตอกคง ในภาษาไทยถิ่นใต้ เป็นอาหารว่างอย่างหนึ่ง ผลิตจากเมล็ดข้าวโพด ปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันทั่วไปในหลายชนชาติ ต้นกำเนิดข้าวโพดคั่วนั้นอยู่ในดินแดนของอินเดียแดงในทวีปอเมริกา ตั้งแต่เมื่อประมาณ 5,600 ปีที่ผ่านมา
นักโบราณคดีพบหลักฐานเกี่ยวกับข้าวโพดคั่วในซากเมืองโบราณหลายแห่ง เช่น เมืองอินคาทางอเมริกาใต้ เมืองมายาในอเมริกากลาง และเมืองอัซเตกในเม็กซิโก ต่างพบการใช้ข้าวโพดจำนวนมากมาเป็นเวลานานก่อนสมัยที่คริสโตเฟอร์ โคลัมบัสมาเยือนโลกใหม่ ข้าวโพดที่คั่วจนพองขาวแล้วชาวอินเดียแดงในอเมริกาเหนือจะนำมารับประทาน และร้อยสายด้วยหญ้า ทำเป็นเครื่องประดับสำหรับหัวหน้าเผ่าหรือนักรบ รูปเคารพเทพเจ้าฝนของชาวอัซเตก และเทพเจ้าข้าวโพด บางครั้งก็ประดับด้วยข้าวโพด และในบางแห่งของเม็กซิโกในปัจจุบันวันนี้ บางครั้งก็มีการใช้พวงข้าวโพดคั่วประดับเทวรูป
เมื่อนักล่าอาณานิคมชาวอังกฤษสมัยแรก ๆ ได้จัดงานขอบคุณพระเจ้าครั้งแรกขึ้น ชาวอินเดียแดงนามว่า เควเดอควีนา ได้นำอาหารมาในงานเลี้ยง นั่นคือข้าวโพดคั่ว ใส่ถุงหนังกวางขนาดใหญ่ ผู้เข้าร่วมในงานได้ ซึ่งต่อมาก็กลายเป็นส่วนสำคัญและเป็นเอกลักษณ์ในวิถีชีวิตแบบอเมริกา
ข้าวโพดคั่วอินเดียแดง

ชาวอินคาจะใช้หม้อดินปั้นเป็นพิเศษสำหรับคั่วข้าวโพด (ภาชนะพบได้ในซากปรักหักพังสมัยโบราณของอเมริกาใต้) โดยฝังหม้อในทรายที่ร้อนจัด โรยเมล็ดข้าวโพดลงไป แล้วปิดฝา หรือใช้หม้ออีกใบมาครอบ ความร้อนจากทรายจะทำให้ข้าวโพดแตก กลายเป็นข้าวโพดคั่วได้
ข้าวโพดและข้าวโพดคั่วค่อย ๆ ปรากฏแพร่หลายไปทั่วสหรัฐอเมริกาในฐานะพืชเกษตรกรรมทั่วไป และเริ่มปรากฏความสำคัญจนถือเป็นพืชเกษตรกรรมในตลาด เมื่อราว ค.ศ. 1890 นี้เอง ซึ่งมีความนิยมสูง และเริ่มผลิตในเชิงการค้า โดยมีการผลิตเครื่องทำข้าวโพดคั่วขนาดมหึมา ใช้เตาน้ำมันเบนซิน กลายเป็นอุปกรณ์ที่คุ้นตาในงานแห่และงานเทศกาล และเมื่อในปี ค.ศ. 1893 ในงานแสดงสินค้าโลกที่ชิคาโก ก็มีการผลิตข้าวโพดคั่วแบบใหม่ เรียกว่า เครเกอร์แจ็ค (Cracker Jack) อันเป็นส่วนผสมของข้าวโพดคั่ว น้ำอ้อย และถั่วลิสง
ข้าวโพดคั่วในโรงภาพยนตร์

จากความเติบโตของธุรกิจภาพยนตร์เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ยี่สิบ และการเปิดโรงภาพยนตร์จำนวนนับไม่ถ้วน ทำให้ข้าวโพดคั่วกลายเป็นส่วนหนึ่งของความบันเทิงแบบใหม่ ในช่วงต้น เครื่องผลิตข้าวโพดคั่วมักจะอยู่นอกโรงภาพยนตร์ ผู้ควบคุมเครื่องมักจะต้องเช่าสถานที่จากเจ้าของโรงภาพยนตร์ สมัยที่เป็นหนังเงียบ บางครั้งมีเสียงดนตรีคลอ ในช่วงบรรเลงดนตรีนั้น ยังมีเสียงกรุบกรับของผู้ชมที่สนุกกับข้าวโพดคั่วพอ ๆ กับความสนุกกับภาพยนตร์
เครื่องผลิตข้าวโพดคั่วแบบไฟฟ้าเสร็จสมบูรณ์และนำออกจำหน่ายประมาณปี ค.ศ. 1925 เป็นเครื่องแก้วมันวาวและเครื่องไฟฟ้าสีโครเมียม ทำให้ข้าวโพดคั่วได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นไปอีก
มีสถิติว่า ในปี ค.ศ. 1922 สหรัฐอเมริกาเพาะปลูกข้าวโพดสำหรับใช้ทำข้าวโพดคั่วประมาณ 15,000 เอเคอร์ เมื่อมีเครื่องผลิตข้าวโพดคั่วแบบไฟฟ้า ข้าวโพดคั่วนำรายได้มาสู่ผู้ปลูกพอสมควร จนได้รับสมญานามว่า "ทิวทองแห่งท้องทุ่ง" (prairie gold) และเมื่อปี ค.ศ. 1967 ผลผลิตต่อปีของข้าวโพดมีค่าประมาณ 432 ล้านปอนด์ รัฐอินเดียนา, ไอโอวา, อิลลินอยส์, โอไฮโอ, และเคนทักกี เป็นผู้นำในการผลิตข้าวโพดคั่วของสหรัฐอเมริกา
เมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 เมื่อโทรทัศน์แพร่หลายมากขึ้น ข้าวโพดคั่วไม่ได้นิยมรับประทานเฉพาะในโรงภาพยนตร์เท่านั้น แต่ยังแพร่หลายไปรับประทานกันหน้าจอโทรทัศน์ และเริ่มมีการโฆษณาข้าวโพดคั่วในช่วงโฆษณาของรายการ ในบางพื้นที่มีข้าวโพดคั่วขายในห่อฟอยล์ ซึ่งใช้คั่วแล้วทิ้งได้
กลไกเบื้องหลังข้าวโพดคั่ว

กลไกเบื้องหลังข้าวโพดคั่ว ก็คือ เมล็ดข้าวโพดนั้นมีความชื้นอยู่ภายใน เมื่อได้รับความร้อน จะเกิดไอน้ำขึ้นภายในเมล็ด และเกิดแรงดันผลักให้เมล็ดแตกบานออก แรงดันในฉับพลันนั้นก็ดันเมล็ดภายในออกมา
วิธีการคั่วข้าวโพดมีอยู่สองวิธี คือคั่วแห้ง และคั่วเปียก
วิธีคั่วแห้ง ทำได้โดยนำข้าวโพดใส่ตะกร้าสานแล้วเขย่าเหนือถ่านหินร้อน กระทั่งเมล็ดเต้นและแตกพองอยู่ในตะกร้าสาน จากนั้นเทข้าวโพดลงชาม และ เติมเครื่องปรุงรส จำพวกเกลือและเนย
วิธีคั่วเปียกนั้น เป็นวิธีที่นิยมใช้ทุกวันนี้ โดยการคั่วข้าวโพดในภาชนะก้นหนา ใส่น้ำมันเล็กน้อย เมล็ดข้าวโพดเมื่อถูกเขย่าจะเคลือบน้ำมัน ทำให้ความร้อนถึงจุดที่แตกตัว ในเครื่องทำข้าวโพดคั่วมักจะใช้น้ำมันมะพร้าว แต่น้ำมันปรุงอาหารชนิดอื่น ๆ ก็ใช้ได้เหมือนกัน
ประโยชน์อันหลากหลาย

นอกเหนือจากการใช้เป็นอาหารแล้ว ข้าวโพดคั่วยังมีประโยชน์อื่น ๆ อีกมากมาย เช่นการนำมาใช้เป็นวัสดุกันกระแทกในการขนส่งสินค้าเปราะบาง ซึ่งได้ผลดีมากกว่ากระดาษลูกฟูก จากการทดลองบรรจุขวดแก้วลงในหีบ ซึ่งหีบหนึ่งใช้ข้าวโพดคั่วรอง และอีกหีบใช้กระดาษลูกฟูก เมื่อโยนหีบดังกล่าวจากหลังคาโกดังลงบนพื้นยางมะตอยด้วยความสูง 50-60 ฟุต ขวดที่บรรจุในหีบบุข้าวโพดคั่วนั้นไม่แตก ขณะที่อีกหีบมีขวดแตกไปเกือบหนึ่งในสาม
นอกจากนี้ยังมีการทดลองนำไปปรับใช้ทำอาหารตำรับต่าง ๆ เช่น ข้าวโพดคั่วกับเครื่องเทศ น้ำมะนาว และน้ำผึ้ง และรับประทานกับครีมเป็นอาหารว่าง หากผสมกับหัวหอม ผักชี และเครื่องปรุงรสอื่น ๆ จะนำไปยัดไส้ไก่ได้ ไม่ต่างกับเครื่องปรุงขนมปังหรือขนมปังข้าวโพดเลย
ทุกวันนี้นักวิทยาศาสตร์กำลังหาวิธีต่าง ๆ ที่จะใช้ประโยชน์จากข้าวโพดคั่วนี้ นับเป็นเส้นทางอันยาวนานไกลจากถิ่นฐานชาวอินคาเมื่อหลายศตรรษก่อน ผู้รู้จักคั่วข้าวโพดด้วยวิธีง่าย ๆ ในหม้อดิน ไปสู่ห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์อันซับซ้อนในปัจจุบัน
เกร็ด

มีการขายข้าวโพดทั่วในโรงภาพยนตร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1912
ข้าวโพดคั่วเนยมียอดการขายสูงกว่าข้าวโพดคั่วธรรมดา
อุณหภูมิในการคั่วข้าวโพดนั้น อยู่ที่ประมาณ 175 องศาเซลเซียส (347 องศาฟาเรนไฮต์)
เครื่องคั่วข้าวโพดเครื่องแรก ประดิษฐ์โดยนายชาลส์ เครเตอส์ ในเมืองชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ สหรัฐอเมริกา เมื่อ ค.ศ. 1885
ข้าวโพดคั่วสามารถนำเข้าไมโครเวฟได้
แหล่งข้อมูลอื่น

เครื่องผลิตข้าวโพดคั่วในรถเข็นริมถนนปี 1880 ณ เมืองชิคาโก, รัฐอิลลินอย, สหรัฐอเมริกา
การจำหน่ายข้าวโพดคั่วในโรงภาพยนตร์
งุ้มใบไม้

“งุ้มใบไม้” ที่ใช้ตกแต่งบนยอดแหลมที่วัดเซนต์ปีเตอร์และเซนต์พอลที่ออสเทนด์ในเบลเยียม
ภาพวาด“หัวเสางุ้มใบไม้”
งุ้มใบไม้ (อังกฤษ: Crocket) คือสิ่งตกแต่งของสิ่งก่อสร้างของคริสต์ศาสนสถานที่เป็นมีลักษณะงอหรือเป็นทรงตะขอที่นิยมกันในสถาปัตยกรรมกอธิค ที่ใช้ในการแกะสลักใบไม้ หรือ ดอกไม้ตูมหรือบาน ที่นำมาประดับเป็นช่วงๆ บนแนวลาดของยอดแหลม, เครื่องยอด, จุลหอ และ Wimperg
เมื่อใช้ในการตกแต่งหัวเสาก็จะเรียกว่า “หัวเสางุ้มใบไม้” (Crocket capital) นอกจากนั้นองค์ประกอบนี้ก็ยังใช้ในการตกแต่งเฟอร์นิเจอร์ และ งานโลหะของศิลปะกอธิคด้วย
คำว่า “Crocket” แผลงมาจากภาษาฝรั่งเศสว่า  “Croc” ที่แปลว่า “ขอ” เพราะเป็นลวดลายตกแต่งที่มีลักษณะคล้ายส่วนหัวของคทานักบวช (Crosier)
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมกอธิค
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ งุ้มใบไม้
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา