stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แพนเค้ก
รูปแบบท้องถิ่น > เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ > มาเลเซีย

แพนเค้กแบบดั้งเดิมของชาวมลายูในมาเลเซียเรียกว่าเปกงา (Pek Nga) หรือ เลมเปงเกลาปา (Lempeng Kelapa) แพนเคกชนิดนี้มีวิธีทำคล้ายกับแพนเค้กแบบอเมริกันหรือแคนาดา แต่ไม่มีสารช่วยให้ขึ้นฟู โดยเป็นแพนเค้กรสคาวที่นิยมรับประทานในช่วงเช้า เปกงามักถูกเสิร์ฟพร้อมกับแกงปลา, ข้าวเหนียวมะพร้าว, ปลาแห้ง, เรินดัง (rendang), หรือซัมบัล (sambal)
รูปแบบท้องถิ่น > เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ > เมียนมาร์ (พม่า)

แพนเค้กแบบดั้งเดิมของพม่าเรียกว่าเบอินมอน (bein mont) ซึ่งเป็นขนมพื้นเมืองประเภทหนึ่งของชาวพม่า แพนเค้กชนิดนี้ทำจากแป้งข้าวเจ้า โดยนำไปอบพร้อมกับน้ำตาลโตนดและมะพร้าวขูด จากนั้นตกแต่งด้วยงา, ถั่วลิสง และเมล็ดป๊อปปี้
รูปแบบท้องถิ่น > เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ > ฟิลิปปินส์

ในฟิลิปปินส์ แพนเค้กแบบดั้งเดิมที่เป็นขนมหวาน ได้แก่ซาลูคารา (salukara) ซึ่งทำจากข้าวเหนียว, ไข่ และกะทิ โดยที่ตัวแป้งนั้นจะถูกนำไปเทลงในหม้อดินหรือกระทะที่รองด้วยใบตองหรือทาน้ำมัน (เดิมใช้น้ำมันหมู) แล้วอบด้วยถ่านร้อน ซาลูคารา เป็นหนึ่งในรูปแบบของบิบีงคา (bibingka) ซึ่งเป็นเค้กข้าวอบของฟิลิปปินส์ อีกเมนูที่คล้ายกันคือ ปันยาลัม (panyalam) ซึ่งเป็นแพนเค้กข้าวจากมินดาเนา แต่ใช้วิธีทอดแทนการอบ
แพนเค้กรสคาวแบบดั้งเดิมในฟิลิปปินส์ ได้แก่ปุดปอด (pudpod) ซึ่งเป็นแพนเค้กที่ทำจากเนื้อปลารมควันฉีกฝอย และโอโคย (okoy) ซึ่งเป็นแพนเค้กที่ทำจากกุ้งชุบแป้ง, ฟักทอง หรือมันเทศทอด
แพนเค้กสไตล์อเมริกันเป็นเมนูที่พบได้ทั่วไปในร้านอาหารจานด่วนในฟิลิปปินส์ ซึ่งมักจะถูกเสิร์ฟเป็นอาหารเช้า และมีจำหน่ายในร้านอาหารเฉพาะทาง เช่น ไอฮอป (IHOP) และแบรนด์ร้านอาหารท้องถิ่นอย่างแพนเค้กเฮาส์ (Pancake House) นอกจากนี้ ยังมีแพนเค้กแบบท้องถิ่นที่มีราคาถูกกว่าที่เรียกว่า ฮอตเค้ก ซึ่งนอกจากจะนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้าแล้ว ยังเป็นของว่างยามบ่ายด้วยเช่นกัน ร้านแผงลอยริมถนนมักขายฮอตเค้กแบบชิ้นเล็ก โดยสามารถเลือกท็อปปิ้งได้ เช่น มาการีน, น้ำตาล, นมข้น หรือน้ำเชื่อมแต่งกลิ่น
รูปแบบท้องถิ่น > เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ > เวียดนาม

ในตำรับอาหารเวียดนามนั้นมีอาหารหลายชนิดที่เรียกว่าแพนเค้ก เช่น บั๊ญแส่ว (bánh xèo) และ บั๊ญข็อต (bánh khọt) ซึ่งบางครั้งถูกเรียกว่าแพนเค้กเวียดนาม นอกจากนี้ยังมีอาหารที่คล้ายกัน เช่น บั๊ญกัน (bánh căn) และ บั๊ญคว้าย (bánh khoái) ซึ่งเป็นเมนูแพนเค้กที่พบได้ในภาคกลางของเวียดนาม
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > ออสเตรีย, สาธารณรัฐเช็ก, โรมาเนีย, สโลวาเกีย และอดีตยูโกสลาเวีย

ในประเทศออสเตรีย, สาธารณรัฐเช็ก และสโลวาเกีย แพนเค้กจะมีชื่อเรียกที่แตกต่างกันไป ได้แก่ พาลัตชินเคอ (palatschinke), ปาลาชิงกา (palačinka) และ ปาลาซิงกา (palacinka) ตามลำดับ (รูปพหูพจน์: palatschinken, palačinky, และ palacinky) ในออสเตรียยังมีแพนเค้กชนิดพิเศษที่เรียกว่าไคเซอร์ชมาร์น (Kaiserschmarrn) ซึ่งเป็นแพนเค้กที่ฉีกเป็นชิ้นขนาดเล็กและผสมลูกเกด, อัลมอนด์, แยมแอปเปิล หรือชิ้นแอปเปิล แล้วโรยด้วยน้ำตาลไอซิง ส่วนในโรมาเนีย แพนเค้กจะถูกเรียกว่าคลาติตา (clătită, พหูพจน์: clătite) และในประเทศที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของยูโกสลาเวียนั้นจะใช้คำว่า ปาลาชิงกา (palačinka, พหูพจน์: palačinke) ซึ่งทั้งหมดมีรากศัพท์มาจากภาษาละตินคำว่า placenta ที่แปลว่า "เค้ก" แพนเค้กเหล่านี้มีลักษณะบางและมักจะใส่ไส้ เช่น แยมแอปริคอต, พลัม, ลิงกอนเบอร์รี, แอปเปิล หรือสตรอว์เบอร์รี รวมถึงซอสช็อกโกแลต หรือเฮเซลนัทบด โดยที่แบรนด์ยอดนิยมในหมู่เยาวชนนั้นได้แก่ ยูโรเครม (Eurokrem), นูเทลลา (Nutella), และลิโน-ลาดา (Lino-Lada) นอกจากนี้ ยังมีแพนเค้กรูปแบบดั้งเดิมที่นำแพนเค้กมายัดไส้ชีส, ราดโยเกิร์ต และนำไปอบในเตา
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > ยุโรปตะวันออก

อาหารในกลุ่มวัฒนธรรมสลาฟตะวันออกมีประเพณีการทำแพนเค้กมาอย่างยาวนาน และมีแพนเค้กหลากหลายประเภท ในเบลารุส, รัสเซีย และยูเครนนั้นแพนเค้กสามารถรับประทานได้ในทุกมื้อ ตั้งแต่อาหารเช้า, อาหารเรียกน้ำย่อย, อาหารจานหลัก ไปจนถึงของหวาน
บลินี (ภาษารัสเซีย: блины) หรือ มลินซี (ภาษายูเครน: млинцi) เป็นแพนเค้กแบบบางที่มีความหนากว่าเครปเล็กน้อย ทำจากแป้งสาลีหรือแป้งบัควีท, เนย, ไข่ และนม โดยมีการเติมยีสต์ลงในแป้ง แพนเค้กชนิดนี้มีประวัติยาวนานตั้งแต่ยุคเพแกนและถูกนำมาใช้ในงานเฉลิมฉลองต่าง ๆ ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงเทศกาล "สัปดาห์แพนเค้ก" (Pancake Week) ที่จัดขึ้นในช่วงฤดูหนาวก่อนเข้าสู่เทศกาลมหาพรตใหญ่ (Great Lent) ในยุคก่อนคริสต์ศาสนานั้นบลินีและมลินซีถือเป็นสัญลักษณ์ของดวงอาทิตย์ในความเชื่อของชาวสลาฟโบราณ เนื่องจากมีรูปร่างเป็นวงกลม
บลินตซ์ (blintz) (ภาษารัสเซีย: блинчики, บลินชิกิ) เป็นเครปบางที่ทำโดยไม่ใช้ยีสต์ แพนเค้กชนิดนี้เมื่อมีไส้จะเรียกว่านาลีสนีกี (ภาษายูเครน: налисники, nalysnyky), นาลีสต์นิกิ (ภาษารัสเซีย: налистники, nalistniki) หรือ นาเลสนิกิ (ภาษารัสเซีย: налесники, nalesniki) ไส้ที่ใช้นั้นมีหลากหลาย เช่น แยม, ผลไม้, ควาร์ก หรือคอทเทจชีส, มันฝรั่ง, เนื้อสัตว์บดปรุงสุก, ไก่ รวมถึงเห็ด, ถั่วงอก, กะหล่ำปลี และหัวหอม โดยไส้จะถูกห่อหรือม้วนไว้ในแผ่นบลินตซ์ที่ทอดไว้ก่อนหน้านั้น จากนั้นจึงนำไปทอดซ้ำ, ผัด หรืออบให้สุกอีกครั้ง
ชาวยิวอัชเคนาซี (Ashkenazi Jews) ซึ่งก่อนปี 1945 นั้นได้อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่ปัจจุบันนี้คือโปแลนด์, ส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเช็ก, ฮังการี และบางพื้นที่ของอดีตดินแดนพาเลออฟเซตเทิลเมนต์ ได้มีการทำบลินตซ์ขึ้นมาเช่นกัน โดยมีจุดเด่นที่แตกต่างกันคือใช้การสอดไส้เป็นชีสโคเชอร์ (kosher cheese) ที่ไม่มีเรนเนต (rennet) โดยที่สูตรส่วนใหญ่นั้นเป็นแบบหวาน มักเสิร์ฟพร้อมเบอร์รี่หรือครีมเปรี้ยว แพนเค้กชนิดนี้มักถูกนำมาเสิร์ฟในช่วงเทศกาลชาวูโอต (Shavuot) และในปัจจุบันนั้นสูตรดั้งเดิมยังคงอยู่ในสถานที่อย่างอิสราเอลและนิวยอร์ก นอกจากนี้ ลัตเก (latke) ซึ่งเป็นแพนเค้กมันฝรั่งที่ทำจากมันฝรั่งขูดละเอียดหรือขูดฝอย ก็เป็นอาหารที่นิยมรับประทานในช่วงเทศกาลฮานุกกะห์อีกด้วย
แพนเค้กขนาดเล็กและหนาเรียกว่าโอลาดยิ (oladyi) (ภาษารัสเซีย: оладьи) หรือโอลัดกี (oladky) (ภาษายูเครน: оладки) แป้งที่ใช้ทำนั้นอาจมีส่วนผสมเพิ่มเติม เช่น แอปเปิลและลูกเกด
นอกจากนี้ยังมีแพนเค้กอีกประเภทที่ทำจากควาร์ก เรียกว่าเซียร์นิกิ (syrniki)
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > เดนมาร์ก

เอเบลอสกีเวอร์ (Æbleskiver) เป็นแพนเค้กแบบดั้งเดิมของเดนมาร์กที่มีลักษณะเป็นทรงกลม (ชื่อของมันแปลว่า "ชิ้นแอปเปิล" ในภาษาเดนมาร์ก แม้ว่าแอปเปิลจะไม่ใช่ส่วนผสม) เอเบลอสกีเวอร์จะถูกปรุงบนเตาด้วยกระทะเหล็กหล่อพิเศษที่มีหลุมครึ่งวงกลมหลายหลุม โดยแป้งจะถูกเทลงในหลุมที่ทาน้ำมันไว้ และเมื่อเริ่มสุกนั้นตัวแพนเค้กจะถูกพลิกโดยใช้เข็มถักผ้า, ไม้เสียบ หรือส้อม เพื่อให้ได้รูปทรงกลมที่เป็นเอกลักษณ์  เอเบลอสกีเวอร์ไม่ได้มีรสหวานโดยตัวมันเอง แต่โดยทั่วไปจะเสิร์ฟคู่กับแยมราสป์เบอร์รี, สตรอว์เบอร์รี, ลิงกอนเบอร์รี หรือแบล็กเบอร์รี และโรยด้วยน้ำตาลไอซิ่ง
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > ฟินแลนด์

แพนเค้กของฟินแลนด์มีลักษณะคล้ายกับแพลตตาร์ (plättar) (ดูรายละเอียดในส่วนของสวีเดน) และมีชื่อเรียกในภาษาฟินแลนด์ว่าเลตตู (lettu), แลตตี (lätty), ไรสแกเล (räiskäle) หรือโอฮูไคเน็น (ohukainen) โดยทั่วไปแพนเค้กในฟินแลนด์จะรับประทานเป็นของหวานคู่กับวิปครีม, แยมแพนเค้ก, น้ำตาล หรือน้ำแข็งไสวานิลลา นอกจากเลตตูแบบปกติแล้ว ยังมีเลตตูแบบที่ใส่ตำแยสายพันธุ์ สติงกิงเน็ตเติล (stinging nettle) ลงไปเป็นส่วนผสมอีกด้วย (น็อคโคสเลตตู (nokkoslettu), พหูพจน์ น็อคโคสเลตูต (nokkosletut)) ในภาษาฟินแลนด์คำว่าเลตตู (lettu) และพันนูคัคคู (pannukakku) (แปลตรงตัวว่า "แพนเค้ก") มีความหมายต่างกัน โดยพันนูคัคคูจะมีโครงสร้างที่คล้ายกับฮอตเค้กมากกว่า และอบในเตาอบแทนการทอดในกระทะ โอลันด์สปันน์คาคา (Ålandspannkaka) หรือ "แพนเค้กของหมู่เกาะโอลันด์" เป็นแพนเค้กอบชนิดหนาพิเศษที่ใส่กระวาน และเติมพุดดิ้งข้าวหรือโจ๊กเซโมลินาเข้าไปในแป้ง นิยมรับประทานเฉพาะในหมู่เกาะโอลันด์และมักถูกเสิร์ฟในวันแห่งการปกครองตนเอง (Autonomy Day) นอกจากเลตตูแบบหวานที่รับประทานเป็นของหวานแล้ว ยังมีแพนเค้กผักโขม (พินาตติเลตตู (pinaattilettu), พหูพจน์ พินาตติเลตูต (pinaattiletut))ซึ่งเป็นอาหารคาวและมักรับประทานเป็นอาหารจานหลักควบคู่กับมันฝรั่งต้มและแยมลิงงอนเบอร์รี โดยแพนเค้กชนิดนี้มีจำหน่ายในรูปแบบสำเร็จรูปจากหลายยี่ห้อ
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > ฝรั่งเศส, เบลเยียม, อิตาลี, โปรตุเกส และสวิตเซอร์แลนด์

เครป (crêpes) เป็นแพนเค้กที่ได้รับความนิยมในฝรั่งเศส, เบลเยียม, สวิตเซอร์แลนด์ และโปรตุเกส ซึ่งทำจากแป้ง, นม และไข่ มีลักษณะบางและสามารถเสิร์ฟได้ทั้งแบบหวาน (เช่น ผลไม้, ไอศกรีม, แยม, ช็อกโกแลต, น้ำตาลไอซิ่ง) และแบบคาว (เช่น ชีส, แฮม, อาหารทะเล, ผักโขม) ในประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสในยุโรปนั้นเครปมักจะถูกขายตามร้านหรือแผงขายแบบเฉพาะ ในอิตาลีมีอาหารที่คล้ายกันที่ถูกเรียกว่าเกรสเปลลา (crespella) หรือสกริปเปลลา (scrippella) นอกจากนี้ ยังมีขนมวาฟเฟิลโบราณที่เรียกว่าปิซเซลเล (pizzelle) และในบางพื้นที่ของแคว้นตอสคานามีแพนเค้กบางกรอบแบบดั้งเดิมชื่อบริกิดินี (brigidini) ซึ่งทำจากเมล็ดยี่หร่า (aniseed) ในแคว้นเบรอตาญของฝรั่งเศสนั้นมีแพนเค้กชนิดหนึ่งที่เรียกว่ากาเลตต์ (galette) (หรือ กาเลตต์เบรอตอน (galette bretonne)) ซึ่งเป็นแพนเค้กแผ่นใหญ่ทำจากแป้งบักวีต โดยมักจะปรุงสุกเพียงด้านเดียว
เครปนั้นได้รับความนิยมในหลายประเทศในอเมริกาใต้ เช่น อาร์เจนตินา, บราซิล และชิลี โดยมักรับประทานคู่กับไส้หวาน เช่น แยมมาร์มาเลด (marmalade) หรือดุลเซเดเลเช (dulce de leche) และไส้คาว เช่น เนื้อบด (โดยเฉพาะในบราซิล), ผัก, ซอสมะเขือเทศ และชีส
ฟารินาตา (Farinata) เป็นอาหารยอดนิยมในภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียน รวมถึงเมืองนีซ ประเทศฝรั่งเศส โดยมีอีกชื่อเรียกว่าซ็อกคา (socca) เป็นแพนเค้กที่ทำจากแป้งถั่วหัวช้าง (chickpea) ปรุงรสด้วยพริกไทยดำ และมักเป็นอาหารข้างทางยอดนิยมในเมืองนีซ
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > เยอรมนี

แพนเค้กของเยอรมันนั้นเรียกว่าฟันน์คูเชิน (Pfannkuchen) ซึ่งมาจากคำในภาษาเยอรมันคำว่าฟันเนอ (Pfanne) ที่แปลว่า "กระทะ" และคำว่าคูเชิน (Kuchen) ที่แปลว่า "เค้ก" ยกเว้นในเบอร์ลิน, บรันเดินบวร์ค และแซกโซนี ซึ่งคำว่าฟันน์คูเชินนั้นจะหมายถึงขนมเบอร์ลินเนอร์ ส่วนแพนเค้กจะเรียกว่าไอเออร์คูเชิน (Eierkuchen) แพนเค้กเยอรมันนั้นมักจะมีความหนากว่าเครปแบบฝรั่งเศสและสามารถเสิร์ฟกับไส้หวานหรือในบางครั้งก็เป็นไส้คาว การใช้สารทำให้ขึ้นฟูหรือยีสต์ไม่เป็นที่นิย นอกจากนี้ยังมีแพนเค้กที่เป็นชิ้นแอปเปิลที่หั่นเป็นวงและนำลงทอดและห่อด้วยแป้งแพนเค้กและเสิร์ฟพร้อมน้ำตาลกับอบเชยที่เรียกว่าอัปเฟิลคูชเลอ (Apfelküchle) ส่วนไคเซอร์ชมาร์น (Kaiserschmarrn) เป็นแพนเค้กหนานุ่มที่ผ่านการเคี่ยวไหม้ ซึ่งเป็นนิยมในแคว้นบาวาเรียและอดีตดินแดนของออสเตรีย-ฮังการี โดยมักจะถูกฉีกเป็นชิ้นขนาดเล็กและใส่ผลไม้หรือถั่ว, โรยน้ำตาลไอซิ่ง และเสิร์ฟพร้อมซอสผลไม้
ในพื้นที่สวาเบียนั้นแพนเค้กจะถูกหั่นเป็นชิ้นยาวเหมือนริบบิ้น (แฟลเดิล (Flädle))
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > บริเตนใหญ่ > อังกฤษ

แพนเค้กอังกฤษมีส่วนประกอบหลักสามอย่าง ได้แก่แป้งสาลี, ไข่ และนม อย่างไรก็ตาม ในปี 1615 เกอร์เวส มาร์แคม (Gervase Markham) ได้บันทึกสูตรการทำแพนเค้กในหนังสือ ดิอิงลิชฮัสไวฟ์ (The English Huswife) โดยใช้น้ำแทนนมและเติมเครื่องเทศหวาน ตัวแป้งแพนเค้กนั้นมีลักษณะเหลว เมื่อตะแคงกระทะจะไหลเคลือบก้นกระทะเป็นชั้นบาง ระหว่างปรุงอาจเกิดฟองอากาศขนาดเล็กที่ทำให้เกิดจุดสีเข้มบนพื้นผิว แต่แป้งจะไม่ขึ้นฟู แพนเค้กอังกฤษคล้ายกับเครปฝรั่งเศสและเกรสเปลเล (crespelle) ของอิตาลี แพนเค้กของอังกฤษนี้มักจะรับประทานเป็นของหวานโดยเติมน้ำมะนาวและน้ำตาล หรือน้ำเชื่อมสีทอง (golden syrup) หรืออาจห่อไส้คาวเพื่อรับประทานเป็นอาหารจานหลัก ในวันอังคารแห่งการสารภาพบาป (Shrove Tuesday) นั้นมีธรรมเนียมการรับประทานแพนเค้กกับเครื่องเคียงต่าง ๆ นอกจากนี้ยังมียอร์กเชอร์พุดดิง (Yorkshire pudding) ที่ทำจากสูตรที่คล้ายกัน แต่ใช้การอบแทนการทอด ซึ่งทำให้แป้งฟูขึ้นจากอากาศที่ถูกตีเข้าไปในแป้งโดยไม่ต้องใช้ผงฟู ผลลัพธ์ที่ได้คือมักถูกเสิร์ฟเป็นส่วนหนึ่งของมื้ออาหารที่มีเนื้ออบแบบดั้งเดิม นอกจากนี้ยังมีสแตฟฟอร์ดเชอร์โอ๊ตเค้ก (Staffordshire oatcakes) ซึ่งเป็นแพนเค้กแบบคาวที่มีเอกลักษณ์เฉพาะของทางมณฑล
แพนเค้กอีกชนิดหนึ่งที่มีชื่อว่าครัมเป็ต (crumpet) นั้นทำจากแป้งที่หมักด้วยยีสต์ (หรือทั้งยีสต์และผงฟู) แล้วทอดในเนย ซึ่งทำให้ได้แป้งที่มีลักษณะนุ่มฟูเล็กน้อยแต่ยังคงความแบนอยู่ โดยมันเป็นที่นิยมรับประทานในสหราชอาณาจักร, ไอร์แลนด์ และบางพื้นที่ในเครือจักรภพ
ดูเพิ่ม: ครัมเป็ต
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > บริเตนใหญ่ > สกอตแลนด์

แพนเค้กแบบสกอตแลนด์ (Scotch pancake หรือ Scottish pancake) มีลักษณะคล้ายกับแพนเค้กแบบอเมริกัน ในบางพื้นที่ของสกอตแลนด์นั้นแพนเค้กชนิดนี้ถูกเรียกว่าดรอปสโคน (drop scone) หรือดรอปท์สโคน (dropped scone) ส่วนผสมประกอบด้วยแป้ง, ไข่, น้ำตาล, บัตเตอร์มิลค์หรือนม, เกลือ, ผงฟู และครีมทาร์ทาร์ โดยมันมีขนาดที่เล็กกว่าแพนเค้กของอเมริกันและอังกฤษ ซึ่งมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางอยู่ที่ประมาณ 9 ซม. (3.5 นิ้ว) วิธีทำแบบดั้งเดิมคือการตักแป้งหยอดลงบนกระทะเหล็กเรียบ (griddle หรือที่เรียกว่า girdle ในนอร์ทัมเบอร์แลนด์ (Northumberland) และในภาษาถิ่นสกอต) มักรับประทานพร้อมแยมและครีม หรือทาเนยเพียงอย่างเดียว โดยทั่วไปในสกอตแลนด์นั้นแพนเค้กประเภทนี้นิยมเสิร์ฟในช่วงน้ำชา
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > บริเตนใหญ่ > เวลส์

แพนเค้กแบบเวลส์นั้นมีชื่อเรียกหลากหลาย เช่นเครมพ็อก (crempog) และโฟรอีส (ffroes) และมีรูปแบบที่หลากหลาย โดยทั่วไปแล้วจะมีเนื้อหนาและซ้อนกันเป็นชั้นคล้ายเค้กจำลอง แต่บางชนิดก็มีลักษณะคล้ายแพนเค้กแบบอเมริกัน ในขณะที่บางสูตรใช้ยีสต์ (เครมพ็อกฟุรุม (crempog furum)) หรือข้าวโอ๊ตเป็นส่วนผสม (ซึ่งเป็นลักษณะที่พบในแพนเค้กอเมริกันเช่นกัน) นอกจากนี้ ยังมีบางชนิดที่คล้ายกับแพนเค้กแบบสกอตแลนด์ ทั้งนี้  ในบางครั้งครัมเป็ตและพิเคเล็ต (pikelet) ก็ถูกจัดว่าเป็นแพนเค้กประเภทหนึ่งด้วย
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > กรีซและไซปรัส

แพนเค้กแบบกรีกเรียกว่าเตกานิเตส (teganites – τηγανίτες) ซึ่งเป็นแพนเค้กขนาดเล็กที่สามารถเป็นได้ทั้งแบบหวานและคาว ส่วนผสมหลักได้แก่ แป้ง, น้ำมันมะกอกหรือเนย, นม, และไข่ โดยปกติแล้วจะราดด้วยน้ำตาลหรือน้ำผึ้งและอบเชย และบางครั้งอาจมีชีส, ถั่ว, ผลไม้ หรือผักเป็นท็อปปิ้ง ตาเกนิเตสสามารถเสิร์ฟเป็นอาหารเช้าหรือของหวานก็ได้ และในบางพื้นที่ เช่น เกาะคอร์ฟู (Corfu) และเมืองเพทรัส (Patras) นั้นมักจะมีแพนเค้กที่ทำขึ้นเป็นพิเศษในวันฉลองนักบุญสไปรีดอน (Saint Spyridon) และนักบุญแอนดรูว์ (Saint Andrew)
ในไซปรัส แพนเค้กถูกเรียกว่าเตกานิเตสเช่นกัน และถูกนำมาใช้ในเมนูทางเลือกที่เรียกว่าเจโนสคันเนลโลนี (Genoese cannelloni) ซึ่งประกอบด้วยเนื้อบดผสมซอสมะเขือเทศ, ชีส และบางครั้งอาจมีซอสเบชาเมล (bechamel) เพิ่มเข้าไปด้วย
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > ฮังการี

ในฮังการี แพนเค้กจะถูกเรียกว่า พาลาซินตา (palacsinta) ซึ่งมีรากศัพท์มาจากภาษาละตินคำว่า ปลาเชนตา (placenta) ซึ่งทำจากแป้ง, นมหรือน้ำโซดา, น้ำตาล และไข่ ในบางครั้งอาจเติมไวน์หวานลงไปในแป้งด้วย ส่วนไส้ที่นิยมใช้นั้นได้แก่ แยม, วอลนัตหรือเมล็ดป๊อปปี้บดผสมน้ำตาล, คอทเทจชีสผสมน้ำตาล, โกโก้ผสมน้ำตาลหรือผงอบเชย นอกจากนี้ยังมีไส้เนื้อและเห็ดที่ใช้ทำฮอร์โตบายีพาลาซินตา (Hortobágyi palacsinta) แพนเค้กแบบพิเศษที่มีชื่อเสียงอีกชนิดหนึ่งคือ กุนเดลพาลาซินตา (Gundel palacsinta) ซึ่งเป็นแพนเค้กสอดไส้วอลนัต, เปลือกส้ม, ลูกเกด และรัม แล้วจึงราดด้วยซอสช็อกโกแลต โดยในบางครั้งเสิร์ฟแบบฟล็องเบ (flambé) แพนเค้กของฮังการีสามารถเสิร์ฟเป็นอาหารจานหลักหรือของหวานก็ได้
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > ไอซ์แลนด์

แพนเค้กแบบเครปของไอซ์แลนด์นั้นเรียกว่า เพินนูคากะ (pönnukaka, พหูพจน์: เพินนูเคอคูร์ – pönnukökur) ส่วนแพนเค้กที่หนาและแน่นกว่าและคล้ายกับแพนเค้กแบบอเมริกัน เรียกว่า ลุมมา (lumma) หรือ สโกนซา (skonsa) แพนเค้กของไอซ์แลนด์มักจะมีสีเข้มกว่าของสวีเดนเล็กน้อย เพินนูคากะนั้นมักจะปรุงบนกระทะแพนเค้กแบบพิเศษของไอซ์แลนด์ ซึ่งออกแบบมาให้ทอดแพนเค้กได้บางที่สุด และตามธรรมเนียมแล้วนั้นกระทะชนิดนี้จะไม่ถูกล้างหรือล้างโดยไม่ใช้น้ำเลย แพนเค้กชนิดนี้มักถูกเสิร์ฟเป็นรูปแบบม้วนพร้อมกับน้ำตาล หรือพับพร้อมแยมและวิปครีม แต่หากรับประทานในคาเฟ่ก็อาจใส่ไอศกรีมแทน นอกจากนี้ เพินนูคากะ ยังเป็นของหวานยอดนิยมในอเมริกาเหนือในกลุ่มผู้ที่มีเชื้อสายไอซ์แลนด์อีกด้วย
ในไอซ์แลนด์ แพนเค้กแบบอเมริกันมักถูกตัดครึ่งและใช้แทนขนมปังแซนด์วิช คล้ายกับขนมปังแผ่นแบนของไอซ์แลนด์
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > ไอร์แลนด์

แพนเค้กในภาษาไอริชนั้นเรียกว่า พันโคกา (Pancóga) มักมีลักษณะที่หนาและมักถูกทำให้คล้ายกับแพนเค้กแบบอเมริกัน โดยเฉพาะแพนเค้กที่ใช้บัตเตอร์มิลค์ซึ่งเป็นที่นิยมมาก นอกจากนี้ ยังมีการรับประทานแพนเค้กแบบดั้งเดิมที่คล้ายกับเครปด้วย โดยทั่วไปนั้นนิยมรับประทานกับนูเทลลา (หรือช็อกโกแลตสเปรดชนิดอื่น), ผลไม้, น้ำเชื่อมเมเปิล หรือเนยกับน้ำตาล
บ็อกซ์ตี (Boxty) คือแพนเค้กมันฝรั่งแบบไอริช ทำจากมันฝรั่งและแป้ง มักรับประทานเป็นส่วนหนึ่งของอาหารเช้าแบบไอริชเต็มรูปแบบ (Full Irish Breakfast) และมักรับประทานแบบไม่ใส่เครื่องเคียง
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > เนเธอร์แลนด์

ในเนเธอร์แลนด์ แพนเค้กถูกเรียกว่า ปันเนิงกุค (pannenkoek) (พหูพจน์: ปันเนิงกุเคิน – pannenkoeken) ซึ่งมักจะรับประทานในมื้อกลางวันและมื้อเย็น โดยที่ร้านแพนเค้กนั้นเป็นที่นิยมในหมู่ครอบครัวและมีให้เลือกทั้งแบบหวาน, คาว และแบบสอดไส้ต่าง ๆ ปันเนิงกุคมีความหนากว่าเครปเล็กน้อยและมักมีขนาดใหญ่ ประมาณ 30 ซม. (12 นิ้ว) แป้งของปันเนิงกุคทำจากไข่เป็นหลัก และสามารถใส่ไส้ได้หลากหลาย เช่น ชิ้นแอปเปิล, ชีส, แฮม, เบคอน และขิงเชื่อม ซึ่งอาจใช้เป็นไส้แบบเดี่ยวหรือผสมกันก็ได้
สโตรป (Stroop) ซึ่งเป็นน้ำเชื่อมที่มีลักษณะคล้ายกากน้ำตาลและทำจากน้ำตาลหัวบีตก็เป็นที่นิยมเช่นกัน โดยเฉพาะเมื่อนำมาใช้เป็นไส้แบบดั้งเดิมร่วมกับเบคอน
โปฟเฟอร์เจิส (Poffertjes) เป็นขนมปังอบ (ควิกเบรด) แบบดัตช์อีกชนิดหนึ่งที่คล้ายกับแพนเค้กของอเมริกัน แต่มีรสหวานที่มากกว่าและมีขนาดเล็กกว่ามาก พวกมันปรุงขึ้นในกระทะพิเศษที่มีหลุมตื้นที่ทำจากทองแดงหรือเหล็กหล่อ จึงทำให้มันมีรูปร่างที่กลมเล็ก และจะถูกพลิกกลับด้านเพียงแค่ครั้งเดียวด้วยส้อม โปฟเฟอร์เจิสนั้นต่างจากแพนเค้กดัตช์ทั่วไป โดยที่แป้งของมันนั้นมีส่วนผสมของผงฟู จึงทำให้เนื้อภายในมีความนุ่มกว่าแพนเค้กปกติ
สเป็กดิค (Spekdik) เป็นอาหารที่มีลักษณะคล้ายแพนเค้ก ซึ่งเป็นอาหารที่ถูกรับประทานตามธรรมเนียมในจังหวัดโกรนิงเงินและเดรนเทอของเนเธอร์แลนด์ในช่วงเทศกาลปีใหม่ มันแตกต่างจากแพนเค้กทั่วไปตรงที่มันจะถูกอบในเตาวาฟเฟิล โดยส่วนผสมหลัก ได้แก่ น้ำเชื่อม, ไข่ และแป้งข้าวไรย์ นอกจากนี้ในบางสูตรอาจมีเบคอนเป็นส่วนประกอบด้วย
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > โปแลนด์

ในโปแลนด์ แพนเค้กแบบบางคล้ายเครปนั้นจะถูกเรียกว่า นาเลชนิกิ (naleśniki) ซึ่งมักจะถูกม้วนและเสิร์ฟพร้อมไส้ที่หลากหลายทั้งคาวและหวาน โดยอาจเป็นอาหารจานหลักหรือของหวานก็ย่อมได้ ไส้หวานที่นิยม ได้แก่ ผลไม้สด (เช่น บิลเบอร์รี), แยม (มักเป็นแอปเปิล) และชีสนุ่มผสมกับน้ำตาล ส่วนไส้คาวอาจมีผักทอด, ไก่ทอด, เนื้อบด, ปวยเล้ง และส่วนผสมอื่น ๆ เช่น มันฝรั่ง, เห็ด, กะหล่ำปลี หรือแฮม อีกเมนูหนึ่งของโปแลนด์ที่คล้ายแพนเค้กคือ ราซูคี (racuchy) ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าและหนากว่านาเลชนิกิ บางครั้งมีชิ้นแอปเปิลฝานเป็นไส้ภายใน
รูปแบบท้องถิ่น > ยุโรป > สเปนและโปรตุเกส

แพนเค้กในคาบสมุทรไอบีเรียนั้นถูกเรียกว่า ฟริซูเอโลส (frixuelos) หรือ ฟิโยอัส (filloas) ซึ่งเป็นที่นิยมอย่างมากในโปรตุเกสและทางตะวันตกเฉียงเหนือของสเปน โดยมันทำจากแป้ง, นม และไข่ มีลักษณะบาง และมักเสิร์ฟพร้อมน้ำตาลหรือน้ำผึ้งจำนวนมาก นอกจากนี้มันยังเป็นของหวานที่นิยมในช่วงเทศกาลคาร์นิวัลในโปรตุเกส, แคว้นกาลิเซีย, อัสตูเรียส และเลออนอีกด้วย
ระเบียงภาพ

แพนเค้กแบบอเมริกาเหนือ (สหรัฐและแคนาดา) บางทีก็มาพร้อมกล้วยชิ้นเล็ก
แพนเค้กแบบชาวสก็อต พร้อมกับครัมเป็ต (แป้งแผ่นกลมจืด) ผลไม้
เครป (Crêpe) หรือแพนเค้กแบบฝรั่งเศส ที่ถูกกางออก
พาลาทชินเกน (Palatschinken) ที่ม้วนเอาไส้ครีม ช็อกโกแลต น้ำตาล และซินนามอน ไว้
พาลาทชินเกน (Palatschinken) ที่ยัดไส้ช็อกโกแลต ครีมตีฟู (whipped cream) และแยม หรือถั่ว
แพนเค้กหนาของชาวหมู่เกาะโอลันด์
แพนเค้กของชาวโปแลนด์ ยัดไส้ด้วยมะเขือเทศ หอมหัวใหญ่ และเนยแข็งที่มาจากแพะ
สำรับอาหารอึนเจอรา (injera) พร้อมด้วยอาหารประเภทวัต (wat) หรือเซบิ (tsebhi) ที่หลากหลาย ซึ่งเป็นอาหารเอธิโอเปียและอาหารเอริเทรียน
ลาฮูห์เป็นอาหารหลักในโซมาเลีย, จิบูตี และเยเมน
แพนเค้กซูเฟลแบบญี่ปุ่น
เซราบีของอินโดนีเซีย
เปกงา (pek nga) ของชาวมาเลย์ หรือที่รู้จักกันอีกชื่อว่าเลมเปงเกลาปา (Lempeng Kelapa)
ซาลูคาราเป็นแพนเค้กพื้นเมืองของฟิลิปปินส์ที่ทำจากข้าว, กะทิ, น้ำ และน้ำตาล
แพนเค้กแบบชาวฟิลิปปินส์ หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อว่าฮอตเค้ก โดยทั่วไปแล้วนั้นมักจะมีสีเหลือง และเป็นอาหารข้างถนนที่ได้รับความนิยม มักจะถูกเสิร์ฟพร้อมกับเนยเทียมและน้ำตาล
บั๊ญแส่วคืออาหารเวียดนามที่เทียบเท่าแพนเค้ก
พาลาชิงกีคือแพนเค้กแบบชาวสโลวัก
บลินชิกิที่สอดไส้ชีสและมีทอปปิ้งเป็นแบล็คเบอร์รี
โอลาดยิ
เอเบลอสกีเวอร์
แพนเค้กโอลันด์ (Ålandspannkaka) อาหารท้องถิ่นของหมู่เกาะโอลันด์
เครป
ไคเซอร์ชมาร์น
แพนเค้กของประเทศอังกฤษ
แพนเค้กของชาวสกอตและครัมเป็ตผลไม้
เครมพ็อก
ฮอร์โตบายีพาลาซินตา (Hortobágyi palacsinta)
เพินนูคากะ (pönnukaka) แบบม้วน
บ็อกซ์ตี (boxty) ถูกบริโภคในฐานะส่วนหนึ่งของอาหารเช้าเต็มรูปแบบของชาวไอร์แลนด์
ปันเนิงกุคกับเบคอนและเนยแข็งเคาดา
นาเลชนิกิสูตรโปแลนด์แบบแฮนด์เมดที่สอดไส้ด้วยชีสขาวรสหวาน
ฟริซูเอโลส
แพนเค้กแบบนอร์ดิก
ดาบล่าพญามาร โดโรโระ

| ดาบล่าพญามาร โดโรโระ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: อะกิฮิโกะ ชิโอตะ
เขียนบท: ต้นฉบับ: จากมังงะชื่อเดียวกันของ โอซามุ เทตสึกะ
อำนวยการสร้าง: ทาเคชิ ฮิราโน
นักแสดงนำ: ซาโตชิ ซึมาบุกิ โค ชิบาซากิ
ผู้จัดจำหน่าย: เจ-บิคส์ฟิล์ม ยูนิเวอร์แซลพิคเจอร์ส (ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา)
วันฉาย:  21 มกราคม 2550  7 มิถุนายน 2550
ความยาว: 139 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
ดาบล่าพญามาร โดโรโระ (ญี่ปุ่น: どろろ; โรมาจิ: Dororo) ภาพยนตร์ญี่ปุ่นในแนวพีเรียดผสมแฟนตาซี นำแสดงโดย โยชิโอะ ฮาราดะ, ซาโตชิ ซึมาบุกิ, โค ชิบาซากิ เข้าฉายในประเทศไทย 7 มิถุนายน พ.ศ. 2550
เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องราวเกิดขึ้นในญี่ปุ่นยุคเซ็นโกคุหรือในยุคสงครามระหว่างแคว้นปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ 48 ตนหรือที่รู้จักกันในชื่อ มาจินส์ (เทพปีศาจ) สัมผัสได้ว่าเวลาแห่งการกำเนิดของมนุษย์ผู้ทรงด้วยฤทธานุภาพซึ่งเมื่อเติบใหญ่ขึ้นจะกลายเป็นผู้กุมชัยชนะเหนือเผ่าพันธุ์ปีศาจทั้งปวงได้เคลื่อนคล้อยใกล้เข้ามาทุกขณะ
คาเงะมิตสึ ไดโกะ ซามูไรผู้เป็นบิดาของมนุษย์ผู้นั้นซึ่งยังมิได้ถือกำเนิดขึ้นมา คาเงะมิตสึได้ทำข้อตกลงกับเหล่ามาจินส์ทั้ง 48 ตน โดยมีเงื่อนไขให้ตนชนะสงครามและเป็นผู้ยิ่งใหญ่ และไม่พ่ายแพ้แก่ผู้ใดไม่ว่าจะเป็นการรบที่ไหนก็ตาม คาเงะมิตสึได้ใช้ 48 อวัยวะสำคัญของร่างกายของลูกชายที่ยังมิได้ถือกำเนิดของเขาคนนี้ไว้เป็นสิ่งค้ำประกันกับพวกปีศาจ
ต่อมาลูกของคาเงะมิตสึได้ถือกำเนิดขึ้น โดยไร้อวัยวะสำคัญของร่างกายทั้ง 48 จนดูเหมือนตัวหนอน แต่สามารถร้องได้ คาเงะมิตสึจึงนำเด็กน้อยใส่ตะกร้าแล้วปล่อยลอยไปตามน้ำ
เป็นโชคดีของเด็กน้อยที่ได้รับการช่วยเหลือจากแพทย์ผู้มีนามว่า จูไค (โยชิโอะ ฮาราดะ) เด็กน้อยที่ถูกเก็บมาได้รับการขนานนามจากจูไคว่า เฮียกกุมารุ จูไคได้ทำการคิดค้นเรื่องการปลูกถ่ายอวัยวะเทียมได้อย่างยอดเยี่ยมเอาไว้มากมายในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาทำให้เด็กน้อย เฮียกกุมารุ ดำเนินชีวิตได้อย่างคนปกติทั่วไป และเฮียกกุมารุยังมีพลังเหนือธรรมชาติหลายประการทำให้เขาสามารถมองเห็น พูดคุยได้ยินทั้งที่ไม่มีตา ปาก หรือ หู และจูไคก็ได้ตีดาบขึ้นมา 2 เล่ม และติดเป็นแขนให้กับเฮียกกุมารุ พร้อมกับสอนเพลงดาบให้
เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่เฮียกกุมารุ (ซาโตชิ ซึมาบุกิ) ได้ออกเดินทางเพื่อกำจัด มาจินส์ทั้ง 48 เพื่อนำเอาร่างกายของเขากลับคืนมา หลังจากเดินทางได้ไม่นานเขาก็ได้เพื่อนร่วมทางเป็นเด็กน้อยผู้มีความสามารถเกินวัย เป็นหัวขโมยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นนั่นคือ โดโรโระ (โค ชิบาซากิ) ทั้งเฮียกกุมารุและโดโรโระเดินทางไปทั่วอาณาจักรญี่ปุ่น ช่วยเหลือชาวบ้านที่ถูกกดขี่และต่อสู้กับเหล่าปีศาจ โดยมีความหวังว่าวันหนึ่งเฮียกกุมารุจะได้ร่างกายทั้งหมดคืนกลับมาจากมาจินส์ทั้ง 48 ตน เมื่อเฮียกกุมารุฆ่าปีศาจไป 1 ตน ก็จะได้อวัยวะคืนมา 1 ชิ้น
เบื้องหลังและการออกฉาย

Dororo เป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูนในชื่อเดียวกัน ของโอซามุ เทตสึกะ นักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่นผู้ได้ฉายาว่า บิดาแห่งการ์ตูนญี่ปุ่น (ลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ)
โดยได้มี เฉิน เสี่ยวตง นักแสดงและผู้กำกับฉากแอ๊คชั่นชื่อดังชาวฮ่องกง มาทำหน้าที่กำกับฉากแอ๊คชั่นในเรื่องนี้ด้วย และได้ชมซาโตชิ ซึมาบุกิ นักแสดงชาวญี่ปุ่นผู้รับบทนำในเรื่องว่า มีตั้งใจเป็นอย่างยิ่ง
ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศไทยเมื่อกลางปี พ.ศ. 2550 และฉายทางโทรทัศน์ทางช่อง 7 เมื่อวันศุกร์ที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 เวลา 03.25 น.
แหล่งข้อมูลอื่น

ดาบล่าพญามาร โดโรโระ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
หน้าปกหนังสือการ์ตูน
เพชรแท้ไม่มีวันสลาย

| --- | --- |
เพชรแท้ไม่มีวันสลาย
ダイヤモンドは砕けない (Daiyamondo wa Kudakenai)
แนว: ผจญภัย, แฟนตาซี, เหนือธรรมชาติ
มังงะ
เขียนโดย: ฮิโรฮิโกะ อาราะกิ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาอังกฤษ: อเมริกาเหนือ วิซมีเดีย
ในเครือ: จัมป์โคมิกส์
นิตยสาร: โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
ตีพิมพ์ตั้งแต่: 21 เมษายน ค.ศ.1992 – 13 พฤศจิกายน ค.ศ.1995
จำนวนเล่ม: 18 (หนังสือ)
สื่ออื่น ๆ
 แอนิเมชันทางโทรทัศน์ (2016)  ภาพยนตร์ที่ใช้นักแสดงจริง (2017) 
เพชรแท้ไม่มีวันสลาย (ญี่ปุ่น: ダイヤモンドは砕けない; โรมาจิ: Daiyamondo wa Kudakenai; อังกฤษ: Diamond Is Unbreakable บางครั้งแปลว่า Diamond Is Not Crash) เป็นภาคที่สี่ของการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ของฮิโรฮิโกะ อารากิ
เนื้อเรื่องย่อ

ปี 1999 ที่ญี่ปุ่น โจทาโร่เดินทางมายังเมืองโมริโอเพื่อจุดประสงค์สองประการ ประการแรกตามหา ฮิงาชิคาตะ โจสุเกะ บุตรนอกสมรสของโจเซฟที่แอบมีก่อนที่จะออกเดินทางไปอียิปต์ไม่กี่ปีและมาแจ้งว่าได้รับสิทธิ์ได้มรดกของตระกูลโจสตาร์ 1/3 ประการที่สองคือเดินทางมาสืบข่าวเรื่อง "ธนูกับคันศร" อุปกรณ์ดึงพลังสแตนด์ที่แม่เฒ่าเอ็นย่าใช้หาผู้ที่มีพลังสแตนด์เพื่อไปเป็นสมุนของดีโอ โดยที่โจทาโร่ได้ข้อมูลมาจากมูลนิธิ SPW(Speedwagon) ว่า "ธนูกับคันศร" นี้อยู่ที่เมืองโมริโอ โจสุเกะพบว่าธนูและคันศรถูกเก็บไว้กับสองพี่น้องตระกูลนิจิมูระ ซึ่งพยายามใช้มันยิงใส่ผู้คนในเมืองเพื่อเหตุผลหาผู้ใช้สแตนด์ที่สามารถช่วยพ่อของตนจากการถูกคำสาปของดีโอ จนทำให้มีผู้ใช้สแตนด์เกิดขึ้นมากมายทั้งดีและร้าย บางคนได้เข้าร่วมเป็นพรรคพวกกับโจสุเกะ ส่วนผู้ใช้สแตนด์ที่ชั่วร้ายก็ก่อกวนเมืองโมริโอให้เสียหาย พวกโจสุเกะก็ร่วมมือกันต่อสู้เพื่อรักษาความสงบสุขของเมืองที่พวกตนอยู่
ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของภาคนี้คือผู้ใช้สแตนด์ที่ชื่อว่าคิระ โยชิคาเงะ คิระ ชายหนุ่มพนักงานออฟฟิศแต่เป็นฆาตกรโรคจิตที่สังหารหญิงสาวมานานนับสิบปี คิระสังหาร "ชิเงจิ" หนึ่งในพรรคพวกของโจสุเกะ พวกโจสุเกะจึงได้ตามล่าหาตัวคิระแต่คิระได้ใช้ความสามารถสแตนด์ของอายะ เปลี่ยนใบหน้าและลายนิ้วมือของตัวเองเป็นคนอื่นและหลบซ่อนตัวอยู่ในเมืองโมริโอ พวกโจสุเกะตามหาเบาะแสต่างๆ ของคิระ จนกระทั่งได้พบกับคิระอย่างบังเอิญและได้ต่อสู้กับคิระจนสามารถเอาชนะคิระไปได้ด้วย "หัวใจทองคำ" คือหัวใจของคนที่มีความยุติธรรมความถูกต้องเพื่อต่อกรกับสิ่งที่ชั่วร้ายและปกป้องคนหรือเมืองอันเป็นที่รัก