stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถาปัตยกรรมมหาวิหารสมัยกลางในอังกฤษ
สถาปัตยกรรม > ลักษณะโดยทั่วไปของมหาวิหารอังกฤษ > ลักษณะภายใน > เพดานโค้ง

เพดานโค้งประทุน
มหาวิหารคาร์ไล
เพดานโค้งแบบฝรั่งเศส
มหาวิหารชิคเชสเตอร์
“เพดานโค้งสอดสลับ”
มหาวิหารวินเชสเตอร์
“เพดานโค้งแห”
มหาวิหารยอร์ก
เพดานพัดหลัง
บริเวณร้องเพลงสวด
มหาวิหารปีเตอร์บะระ
ความซับซ้อนของเพดานโค้งเป็นลักษณะสำคัญอีกลักษณะหนึ่งของมหาวิหารอังกฤษ เพดานโค้งมีตั้งแต่เพดานโค้งแบบง่ายๆ ตามแบบเพดานโค้งแบบฝรั่งเศสเช่นที่มหาวิหารชิคเชสเตอร์ไปจนถึงเพดานโค้งที่ซับซ้อนขึ้นที่รวมทั้ง “เพดานโค้งซ้อน” (“tierceron”) ที่มหาวิหารเอ็กซิเตอร์ หรือ “เพดานโค้งสอดสลับ” (“lierne”) ที่มหาวิหารนอริช หรือที่ซับซ้อนยิ่งไปกว่านั้นก็ที่มหาวิหารวินเชสเตอร์, หรือเพดานโค้งสอดสลับที่เป็นเอกลักษณ์ของมหาวิหารบริสตอล, หรือเพดานโค้งเป็นแหเหนือบริเวณร้องเพลงสวดของมหาวิหารกลอสเตอร์ และมหาวิหารยอร์ก เพดานพัดหลังบริเวณร้องเพลงสวดที่มหาวิหารปีเตอร์บะระห์ และเพดานที่แต่งด้วยปุ่มหินที่ห้อยลงมาเหมือนตะเกียงในบริเวณร้องเพลงสวดของมหาวิหารออกซฟอร์ด เพดานที่วิวัฒนาการขึ้นมาอย่างซับซ้อนเป็นลักษณะเฉพาะของอังกฤษ นอกไปจากเพดานดาวของสเปนและเยอรมนี
สถาปัตยกรรม > ลักษณะสถาปัตยกรรม

บทความหลัก: สถาปัตยกรรมนอร์มัน
บทความหลัก: สถาปัตยกรรมกอทิกแบบอังกฤษ
สถาปัตยกรรม > ลักษณะสถาปัตยกรรม > แซกซันและนอร์มัน

แม้ว่ามหาวิหารในอังกฤษส่วนใหญ่ที่เป็นสถาปัตยกรรมนอร์มันสร้างแทนที่คริสต์ศาสนสถานเดิมที่เป็นแบบแซ็กซอน มหาวิหารริพพอนยังคงรักษาคริพท์ (crypt) ที่เป็นแบบแซ็กซอนภายใต้บริเวณร้องเพลงสวด มหาวิหารทุกมหาวิหารที่ก่อสร้างในยุคกลางยกเว้นมหาวิหารซอลสบรี, มหาวิหารลิชฟิลด์ และ มหาวิหารเวลล์สพอมีร่องรอยของสถาปัตยกรรมนอร์มันหลงเหลืออยู่บ้าง และตัวสิ่งก่อสร้างส่วนใหญ่ของมหาวิหารปีเตอร์บะระห์, มหาวิหารเดอแรม และ มหาวิหารนอริชยังคงเป็นสถาปัตยกรรมนอร์มัน บางมหาวิหารก็มีบางส่วนที่เป็นแบบนอร์มันเช่นช่องทางเดินกลางของมหาวิหารอีลี, มหาวิหารกลอสเตอร์ และ มหาวิหารเซาท์เวลยังคงเป็นแบบนอร์มัน หรือหัวเสาแกะสลักเป็นสิงหาราสัตว์แบบนอร์มันที่มีชื่อเสียงภายในคริพท์ของมหาวิหารแคนเตอร์บรี
สถาปัตยกรรม > ลักษณะสถาปัตยกรรม > กอธิคตอนต้น

มหาวิหารหลายมหาวิหารมีบริเวณหลักๆ ที่สร้างขึ้นระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 13 ในสมัยสถาปัตยกรรมที่เรียกว่า “กอธิคตอนต้น” หรือ “กอธิคแลนเซ็ท” ที่เห็นได้จากลักษณะที่เรียบง่าย ไม่มีลวดลายตกแต่งด้วยซี่หินในบานหน้าต่าง ตัวอย่างของสถาปัตยกรรมกอธิคตอนต้นที่สำคัญคือที่มหาวิหารซอลสบรี, มหาวิหารเวลล์ส และมหาวิหารวูสเตอร์, ทางแขนกางเขนด้านตะวันออกของมหาวิหารแคนเตอร์บรี, มหาวิหารแฮรฟอร์ด และมหาวิหารซัทเธิค, และแขนกางเขนของมหาวิหารยอร์ค นอกจากนั้นสมัยนี้ยังเป็นสมัยที่มีการก่อสร้างด้านหน้าอย่างบรรเจิดเช่นที่ด้านหน้าของมหาวิหารปีเตอร์บะระห์ หรือที่ไม่หรูหราเท่าและกลมกลืนกว่าของมหาวิหารริพพอน
สถาปัตยกรรม > ลักษณะสถาปัตยกรรม > กอธิควิจิตร

กอธิควิจิตรจะเห็นหน้าต่างที่มีการตกแต่งด้วยซี่หินเป็นลวดลายที่อาจจะเป็นลวดลายเรขาคณิตหรือม้วนโค้ง มหาวิหารมีส่วนที่สร้างเป็นแบบเรขาคณิตระหว่างกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่รวมทั้งมหาวิหารลิงคอล์น, มหาวิหารลิชฟิลด์, บริเวณร้องเพลงสวดของมหาวิหารอีลี และหอประชุมสงฆ์ของมหาวิหารซอลสบรี และมหาวิหารเซาท์เวล เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 การตกแต่งหน้าต่างก็เริ่มรวมการตกแต่งที่ใช้เส้นม้วนโค้งที่เห็นได้จากหน้าต่างของหอประชุมสงฆ์ของมหาวิหารยอร์ค, หอประชุมสงฆ์แปดเหลี่ยมของมหาวิหารอีลี และหน้าต่างทางมุขตะวันตกของมหาวิหารเอ็กซิเตอร์.
การวิวัฒนาการต่อมาก็รวมทั้งการใช้เส้นม้วนโค้งซ้อนหรือเส้นโค้งคล้ายเปลวไฟที่มักจะพบในหน้าต่างที่สร้างราวคริสต์ทศวรรษ 1320 โดยเฉพาะหน้าต่างด้านหลังของบริเวณร้องเพลงสวดที่มหาวิหารเวลล์ส และของช่องทางเดินกลางของมหาวิหารเอ็กซิเตอร์ การตกแต่งลักษณะนี้มักจะทำร่วมกับการใช้เพดานสันที่สลับเส้นสันกันอย่างซับซ้อนเช่นในหอประชุมสงฆ์ของมหาวิหารเวลล์สและบนเพดานของมหาวิหารเอ็กซิเตอร์ที่แล่นตลอดแนวช่องทางเดินกลางโดยไม่มีหอกลางมาขัดที่ยาวถึง 91 เมตร และเป็นเพดานโค้งจากยุคกลางที่ยาวที่สุดในโลก
ช่วงสุดท้ายของกอธิควิจิตรแบบโค้งม้วนเห็นได้ในงานตกแต่งเส้นโค้งม้วนที่ซับซ้อนมากขึ้น หน้าต่างที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในอังกฤษสร้างในช่วงเวลานี้ระหว่าง ค.ศ. 1320 ถึง ค.ศ. 1330 ที่รวมทั้งหน้าต่างกุหลาบบนผนังของแขนกางเขนด้านใต้ที่เรียกกันว่า “ตาพระสังฆราช” ที่มหาวิหารลิงคอล์น, “หัวใจของยอร์คเชอร์” บนมุขด้านตะวันตกของมหาวิหารยอร์ค และหน้าต่างเก้าช่องของมหาวิหารคาร์ไล
นอกจากนั้นก็ยังมีงานชิ้นเล็กๆ ภายในมหาวิหารที่สร้างแบบกอธิควิจิตรแบบโค้งม้วนที่รวมทั้งซุ้มโค้งของชาเปลพระแม่มารีที่มหาวิหารอีลีที่มีเพดานโค้งที่กว้างที่สุดในอังกฤษ, ฉากหินที่มหาวิหารลิงคอล์น และประตูที่ตกแต่งอย่างงดงามของมหาวิหารอีลี และมหาวิหารรอเชสเตอร์ ลักษณะที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งของยุคนี้คือการสร้างเพดานโค้งที่ซับซ้อนที่เรียกว่า “เพดานโค้งสอดสลับ” (“lierne”)  ที่สันเพดานต่อเนื่องกันโดยสันที่ไขว้สลับที่ไม่ได้พุ่งออกมาจากผนังซึ่งทำให้ไม่ใช่สิ่งที่มีความสำคัญต่อโครงสร้าง ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือเพดานโค้งของมหาวิหารบริสตอล หรือมหาวิหารยอร์ค
สถาปัตยกรรม > ลักษณะสถาปัตยกรรม > กอธิคเพอร์เพ็นดิคิวลาร์

ในคริสต์ทศวรรษ 1330 เมื่อสถาปนิกในยุโรปนิยมการตกแต่งแบบกอธิควิจิตร สถาปัตยกรรมอังกฤษก็เริ่มหันจากการตกแต่งแบบโค้งม้วนไปในแนวใหม่ที่เรียบกว่ากอธิคเพอร์เพ็นดิคิวลาร์ เช่นในการก่อสร้างบริเวณร้องเพลงสวดของแอบบีนอร์มันที่ปัจจุบันเป็นมหาวิหารที่มหาวิหารกลอสเตอร์ สถาปัตยกรรมกอธิคเพอร์เพ็นดิคิวลาร์ที่ใช้การไขว้สลับซี่หินแทนที่จะเป็นการแกะสลักด้วยเส้นโค้งม้วนเช่นที่ทำกันในสมัยกอธิควิจิตร ที่ทำให้ผลที่ออกมาดูกลมกลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เช่นในการสร้างโครงสร้างของหน้าต่างของมุขตะวันออกและหน้าต่างชั้นบนที่ผสานกับลักษณะของซุ้มโค้งภายใต้และเพดานโค้งเหนือขึ้นไป ลักษณะการก่อสร้างที่ว่านี้เป็นลักษณะที่แปรเปลี่ยนได้ง่ายและใช้ในการสร้างช่องทางเดินกลางของมหาวิหารแคนเตอร์บรีและมหาวิหารวินเชสเตอร์ และในบริเวณร้องเพลงสวดของมหาวิหารยอร์ค
ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 หอของมหาวิหารในอังกฤษไม่ก็สร้างหรือต่อเติมเป็นแบบเพอร์เพ็นดิคิวลาร์กันในสมัยนี้ ที่รวมทั้งหอของมหาวิหารกลอสเตอร์, วูสเตอร์,เวลล์ส, ยอร์ค, เดอแรม และ แคนเตอร์บรี และยอดแหลมของมหาวิหารชิชิสเตอร์ และมหาวิหารนอริช
การออกแบบภายในก็มาถึงช่วงสุดท้ายที่สร้างกันต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16  ที่เป็นการวิวัฒนาการการสร้างเพดานพัดที่สร้างกันเป็นครั้งแรกราวคริสต์ทศวรรษ 1370 ภายในระเบียงคดของมหาวิหารกลอสเตอร์ และต่อมาที่ด้านหลังของบริเวณร้องเพลงสวดที่มหาวิหารปีเตอร์บะระห์ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 หรือที่ยิ่งหรูหรากว่านั้นในการใช้ปุ่มหินห้อยบนเพดานเหนือบริเวณร้องเพลงสวดแบบนอร์มันที่มหาวิหารออกซฟอร์ด หรือในการตกแต่งชาเปลของพระเจ้าเฮนรีที่ 7ที่แอบบีเวสต์มินสเตอร์ในขณะที่อิตาลีอยู่ในสมัยการก่อสร้างแบบฟื้นฟูศิลปวิทยาเข้าไปแล้ว
สถาปัตยกรรม > ลักษณะความแตกต่างทางสถาปัตยกรรม

ผังของมหาวิหารซอลสบรีที่เป็นรูปกางเขนซ้อนมักจะใช้ในการอ้างถึงในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมในการเปรียบเทียบระหว่างสถาปัตยกรรมกอทิกแบบอังกฤษกับสถาปัตยกรรมกอทิกแบบฝรั่งเศสและสถาปัตยกรรมกอทิกแบบอิตาลีหรือกับในประเทศอื่นๆ มหาวิหารซอลสบรีมีลักษณะหลายอย่างซึ่งเป็นลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของอังกฤษ เช่นผังของมหาวิหารวูสเตอร์ที่คล้ายคลึงกับของมหาวิหารซอลสบรี ทั้งสองซอลสบรีมีแขนกางเขนซ้อนกันสองแขน, มีหอเหนือจุดตัดขนาดใหญ่, ซุ้มทางเข้า (porch) ของช่องทางเดินกลางทางด้านเหนือขนาดใหญ่ และ ระเบียงคดทางด้านใต้ที่เปิดออกไปยังหอประชุมสงฆ์หลายเหลี่ยม ภายในทัศนมิติก็คล้ายคลึงกันที่ประกอบด้วยหน้าต่างแลนเซ็ทบนมุขตะวันออก และเรียงรายด้วยเสาสลับสีตัดกันที่ทำด้วยหินเพอร์เบ็ค แต่เมื่อมาถึงประวัติศาตร์แล้วสองมหาวิหารนี้ก็แตกต่างกันมาก มหาวิหารซอลสบรีใช้เวลาสร้าง 160 ปีก็เสร็จตั้งแต่การวางรากฐานในปี ค.ศ. 1220 จนเมื่อสร้างหอยอดแหลมในปี ค.ศ. 1380 ส่วนมหาวิหารวูสเตอร์ใช้เวลาถึง 420 ปีตั้งแต่การสร้างคริพท์แบบนอร์มันในปี ค.ศ. 1084 ไปจนถึงการสร้างชาเปลเจ้าชายอาร์เธอร์ในปี ค.ศ. 1504 แต่ประวัติการก่อสร้างของมหาวิหารวูสเตอร์เป็นประวัติที่คล้ายคลึงกับประวัติของการก่อสร้างมหาวิหารอื่นๆ ในอังกฤษในยุคก
างมากกว่าประวัติของมหาวิหารซอลสบรี
สถาปัตยกรรม > ลักษณะความแตกต่างทางสถาปัตยกรรม > การก่อสร้างมหาวิหารซอลสบรี

ระหว่างปี ค.ศ. 1075 ถึงปี ค.ศ. 1228 มหาวิหารซอลสบรีตั้งอยู่บนเนินใกล้กับป้อมที่โอลด์เซรัม เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ทางมหาวิหารก็ตัดสินใจย้ายที่ตั้งจากบนเนินไปตั้งบนที่ราบไม่ไกลจากที่ตั้งเดิมนัก สิ่งก่อสร้างใหม่ออกแบบเป็นแบบกอธิคแลนเซ็ท (หรือที่เรียกว่ากอธิคอังกฤษตอนต้น) โดยนายช่างหินเอกอีไลอัสแห่งเดอแรม (Elias of Dereham) และนิโคลัสแห่งอีลี (Nicholas of Ely) โดยเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1220 ทางด้านมุขตะวันออกมาทางตะวันตกจนกระทั่งปี ค.ศ. 1258 จึงสร้างเสร็จ ส่วนที่สร้างต่อมาเป็นสถาปัตยกรรมเรขาคณิตวิจิตร  (Geometric Decorated) ที่ตกแต่งด้วยลวดลายซี่หินในบานหน้าต่างและตามซุ้ม ราวห้าสิบปีหลังจากนั้นจึงได้มีการเริ่มสร้างหอกลางเหนือจุดตัดโดยสถาปนิกริชาร์ด ฟาร์ลีห์ การตกแต่งหรูหรากว่าลักษณะการก่อสร้างตอนต้น มหาวิหารทั้งหมดสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1380 การต่อเติมต่อมาก็เป็นเพียงแต่การสร้างหนุนซุ้มโค้งและหอเมื่อเสาข้างหนึ่งของหอเริ่มโก่งตัว สรุปแล้วมหาวิหารซอลสบรีแบ่งการก่อสร้างเป็นสามช่วงในระยะเวลา 160 ปีซึ่งทำให้เป็นมหาวิหารที่มีลักษณะความแตกต่างทางสถาปัตยกรรมน้อยที่สุดและดูกลมกลืนกันมากที่สุดในอังกฤษ
สถาปัตยกรรม > ลักษณะความแตกต่างทางสถาปัตยกรรม > การก่อสร้างมหาวิหารวูสเตอร์

ประวัติการก่อสร้างของมหาวิหารวูสเตอร์ไม่เหมือนกับของมหาวิหารซอลสบรี ส่วนสำคัญของมหาวิหารสร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 มาจนถึง คริสต์ศตวรรษที่ 16
ส่วนที่เก่าที่สุดเป็นคริพท์รับด้วยคอลัมน์แบบนอร์มันที่มีหัวเสาแกะสลักที่เป็นของอารามที่เริ่มสร้างโดยนักบุญวูลฟสตันในปี ค.ศ. 1084 อีกส่วนหนึ่งที่เป็นสถาปัตยกรรมนอร์มันคือหอประชุมนักบวชที่เป็นหอกลมสร้างในปี ค.ศ. 1120 ที่มาเปลี่ยนเป็นทรงแปดเหลี่ยมทางด้านนอกเมื่อมาเสริมกำแพงในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ช่องทางเดินกลางสร้างแล้วสร้างซ้ำเป็นช่วงๆ เป็นหลายแบบหลายลักษณะโดยสถาปนิกหลายคนในช่วงระยะเวลาที่รวมทั้งหมดด้วยกันกว่า 200 ปีระหว่างปี ค.ศ. 1170 ถึงปี ค.ศ. 1374 ช่วงซุ้มโค้งบางช่วงก็เป็นงานกึ่งนอร์มันกึ่งกอธิค มุขตะวันออกแบบนอร์มันสร้างเหนือคริพท์เดิมโดยอเล็กซานเดอร์ เมสันระหว่างปี ค.ศ. 1224 ถึงปี ค.ศ. 1269 ที่มีลักษณะคล้ายกับลักษณะส่วนใหญ่ของมหาวิหารซอลสบรี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1360 จอห์น ไคลฟ์ก็สร้างช่องทางเดินกลางเสร็จและเริ่มสร้างเพดานโค้งเหนือช่องทางเดิน, มุขตะวันตก, ซุ้มทางเข้าทางด้านเหนือ และทางตะวันออกของระเบียงคด นอกจากนั้นแล้วไคลฟ์ก็ยังสร้างเสริมกำแพงของหอประชุมสงฆ์นอร์มันโดยเพิ่มค้ำยันและเปลี่ยนเพดานโค้ง งานชิ้นเอกของไคลฟ์คือหอกลางเหนือจุดตัดที่สร้างในปี ค.ศ. 1374 เดิมหนุนด้วยไม้และปูหลังคาด้วยตะกั่ว ระหว่างปี ค.ศ. 1404 ถึงปี ค.ศ. 1432 สถาปนิกไม่ทราบนามต่อเติมด้านเหนือและใต้ของระเบียงฉันนบถ ที่ต่อมามาต่อด้วยส่วนตะวันตกที่สร้างโดยจอห์น แช็พแมนระหว่างปี ค.ศ. 1435 ถึงปี ค.ศ. 1438 ส่วนสำคัญส่วนสุดท้ายที่สร้างคือชาเปลแชนทรีสำหรับเจ้าชายอาร์เธอร์ทางด้านขวาของบริเวณร้องเพลงสวดด้านใต้ระหว่างปี ค.ศ. 1502 ถึงปี ค.ศ. 1504
ดูเพิ่ม

มหาวิหาร
คริสต์ศาสนสถาน
สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
สถาปัตยกรรมกอทิก
สถาปัตยกรรมกอทิกแบบอังกฤษ
สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
มหาวิหารในสหราชอาณาจักร
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
แผนผังมหาวิหาร (ผังแสดงส่วนประกอบต่างๆ ของวัด)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในอังกฤษในยุคกลาง
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
(อังกฤษ) เว็ปไซท์ของสถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในอังกฤษในยุคกลาง
| ด ค กอาสนวิหารในอังกฤษ |
| --- | --- |
 อาสนวิหารเบอร์มิงแฮม  อาสนวิหารบริสตอล  อาสนวิหารแคนเทอร์เบอรี  อาสนวิหารเชล์มฟอร์ด  อาสนวิหารชิชิสเตอร์  อาสนวิหารโคเวนทรี  อาสนวิหารดาร์บี  อาสนวิหารอีลี  อาสนวิหารเอ็กซิเตอร์  อาสนวิหารยิบรอลตาร์  อาสนวิหารกลอสเตอร์  อาสนวิหารกิลด์ฟอร์ด  อาสนวิหารเฮริฟอร์ด  อาสนวิหารเลสเตอร์  อาสนวิหารลิคฟิลด์  อาสนวิหารลิงคอล์น  อาสนวิหารนักบุญเปาโล  อาสนวิหารนอริช  อาสนวิหารอ๊อกซฟอร์ด  อาสนวิหารปีเตอร์บะระ  อาสนวิหารพอร์ทสมัธ  อาสนวิหารรอเชสเตอร์  อาสนวิหารซอลส์บรี  อาสนวิหารซัทเธิค  อาสนวิหารนักบุญออลบัน  อาสนวิหารเซนต์เอ็ดมันส์บรี  อาสนวิหารแสตนลีย์  อาสนวิหารทรูโร  อาสนวิหารเว็ลส์  อาสนวิหารวินเชสเตอร์  อาสนวิหารวุร์สเตอร์  อาสนวิหารเวสต์มินสเตอร์  อาสนวิหารแบล็คเบิร์น  อาสนวิหารแบร็ดฟอร์ด  อาสนวิหารคาร์ไล  อาสนวิหารเชสเตอร์  อาสนวิหารเดอรัม  อาสนวิหารลิเวอร์พูล  อาสนวิหารแมนเชสเตอร์  อาสนวิหารนิวคาสเซิล  อาสนวิหารพีล  อาสนวิหารริพพอน  อาสนวิหารเชฟฟิลด์  อาสนวิหารเซาท์เวล  อาสนวิหารเวกฟีลด์  อาสนวิหารยอร์ก 
 คริสต์ศาสนสถาน  แผนผังอาสนวิหาร  สถาปัตยกรรมการก่อสร้างอาสนวิหารในยุโรปตะวันตก  สถาปัตยกรรมการก่อสร้างอาสนวิหารในอังกฤษในยุคกลาง 
มุขมณฑลแคนเทอร์เบอรีก่อตั้งในปี ค.ศ. 597 โดยนักบุญออกัสตินแห่งแคนเทอร์เบอรี
มหาวิหารรอเชสเตอร์บริหารโดยแคนันประจำมุขมณฑลหว่างปี ค.ศ. 604 ถึงปี ค.ศ. 1076 ต่อมาเป็นอารามคณะเบเนดิกตินจนกระทั่งปี ค.ศ. 1540 จึงเปลี่ยนกลับมาเป็นของนักบวชประจำมุขมณฑลอีกครั้ง
ฉากกางเขนของมหาวิหารเซนต์อัลบันถูกรื้อทิ้ง และมาสร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1888
ช่องทางเดินกลางของมหาวิหารซัดเดิร์กสร้างโดยอาร์เธอร์ โบลมฟิลด์ในคริสต์ทศวรรษ 1890
เรลิกของอาร์ชบิชอปทอมัส เบ็กเก็ตนำความมีชื่อเสียงและความมั่งคั่งเป็นอันมากมาสู่มหาวิหารแคนเทอร์เบอรี
หอประชุมนักบวชของมหาวิหารลิงคอล์นเป็นหอประชุมหลายเหลี่ยมหอแรกที่สร้างขึ้นในอังกฤษ
เพดานพัดภายในระเบียงฉันนบถของมหาวิหารกลอสเตอร์ที่เป็นอารามเบเนดิกตินระหว่าง ค.ศ. 1022 ถึง ค.ศ. 1539
ภาพพิมพ์มหาวิหารเซนต์พอลเก่า
กลุ่มนักร้องฝึกร้องเพลงสวดที่มหาวิหารยอร์ก
ช่องทางเดินกลางของมหาวิหารลิงคอล์น
แผนผังมหาวิหารของมหาวิหารซอลสบรีแสดงลักษณะสถาปัตยกรรมหลายอย่างที่เป็นเอกลักษณ์ของอังกฤษ
มหาวิหารวินเชสเตอร์เป็นมหาวิหารที่ยาวที่สุดในยุคกลางของโลกที่ยาว 169 เมตร (554 ฟุต)
ช่องทางเดินกลางของมหาวิหารวินเชสเตอร์ดูทั้งลึกและสูงแต่ความสูง 23.7 เมตรก็เป็นเพียงครึ่งเดียวของมหาวิหารโบเวส์ในฝรั่งเศสเท่านั้น
หอเหนือจุดตัดของมหาวิหารแคนเทอร์เบอรีที่สูง 71.5 เมตร
มุขตะวันออกของมหาวิหารริพพอนมีลักษณะเหมือน “ผา” ซึ่งเป็นลักษณะของสถาปัตยกรรมกอธิคอังกฤษ
มหาวิหารเวลล์สเน้นความงามของแนวนอนมากกว่าแนวตั้ง
ภายในแบบนอร์มันของ
มหาวิหารปีเตอร์บะระห์
หน้าต่างแลนเซ็ทของมหาวิหารซอลสบรี
การตกแต่งแบบกอธิควิจิตรภายในมหาวิหารเอ็กซิเตอร์
เพดานแบบเพอร์เพ็นดิคิวลาร์เหนือบริเวณร้องเพลงสวดของมหาวิหารยอร์ค
มหาวิหารซอลสบรี ค.ศ. 1220-ค.ศ. 1380
สมเด็จพระสันตะปาปายอห์นที่ 1

| สมเด็จพระสันตะปาปา นักบุญ ยอห์นที่ 1 John I |
| --- | --- |
บิชอปเเห่งโรม

สมณนาม: Papa Ioannes I (ละติน)
เริ่มวาระ: 13 สิงหาคม ค.ศ. 523
สิ้นสุดวาระ: 18 พฤษภาคม ค.ศ. 526
องค์ก่อน: สมเด็จพระสันตะปาปาฮอร์มิสดัส
องค์ถัดไป: สมเด็จพระสันตะปาปาเฟลิกซ์ที่ 4
ข้อมูลส่วนพระองค์
ประสูติ: ค.ศ. 470   แคว้นทัสกานี
สิ้นพระชนม์: 18 พฤษภาคม ค.ศ. 526
ข้อมูลอื่น
สมเด็จพระสันตะปาปายอห์นที่ 1 (อังกฤษ: Pope John I) ประสูติที่เมืองซีเอนา ต่อมาได้รับศีลอนุกรมเป็นพันธบริกร และบิชอปแห่งกรุงโรม (พระสันตะปาปา) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 523 ถึง ค.ศ. 526 พระองค์ ในสมณสมัยของพระองค์เป็นช่วงที่เกิดความขัดแย้งระหว่าง 2 อาณาจักร คือ จักรวรรดิไบแซนไทน์ของจักรพรรดิจัสตินที่ 1 กับราชอาณาจักรแห่งชาวออสโตรกอทของพระเจ้าธีโอดอริกมหาราช
พระเจ้าธีโอดอริกนับถือลัทธิเอเรียส และข่มขู่พระองค์ว่าหากพระองค์ทำให้จักรพรรดิจัสตินยุติการเบียดเบียนชาวเอเรียนไม่ได้ ก็จะเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกเช่นกัน เมื่อพระสันตะปาปาเสด็จเยือนกรุงคอนสแตนติโนเปิล ก็ได้รับการต้อนรับจากจักรพรรดิจัสตินเป็นอย่างดี จักรพรรดิยินดีปฏิบัติตามข้อเสนอทุกอย่างของพระสันตะปาปา แต่เมื่อพระสันตะปาปาและคณะกลับถึงกรุงราเวนนา พระเจ้าธีโอโดริกกลับกล่าวหาว่าพระสันตะปาปามีแผนสมคบกับจักรพรรดิจัสติน จึงสั่งจำคุกพระสันตะปาปาและให้อดอาหารจนสิ้นพระชนม์ในวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 526 พระศพถูกส่งกลับกรุงโรม และฝังไว้ที่มหาวิหารนักบุญเปโตร
คริสตจักรโรมันคาทอลิกจึงกำหนดวันที่ 18 พฤษภาคม ของทุกปีเป็นวันฉลองนักบุญยอห์นที่ 1 พระสันตะปาปาและมรณสักขี
สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1

บทความนี้เกี่ยวกับสันตะปาปา สำหรับความหมายอื่น ดูที่ นักบุญเกรกอรี
| สมเด็จพระสันตะปาปา นักบุญ เกรกอรีที่ 1 Gregory I |
| --- | --- |
บิชอปเเห่งโรม

สมณนาม: Papa Gregorius I (ละติน)
เริ่มวาระ: 3 กันยายน 590
สิ้นสุดวาระ: 12 มีนาคม 604
องค์ก่อน: สมเด็จพระสันตะปาปาเปลาจิอุส
องค์ถัดไป: สมเด็จพระสันตะปาปาซาบินิอานุส
ข้อมูลส่วนพระองค์
ประสูติ: 16 ตุลาคม ค.ศ. 540   กรุงโรม จักรวรรดิไบแซนไทน์
สิ้นพระชนม์: 12 มีนาคม 604
ข้อมูลอื่น
สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 หรือ นักบุญเกรกอรีมหาสมณะ (อังกฤษ: Gregory I หรือ Saint Gregory I the Great) ประสูติราวปึ ค.ศ. 540 และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 604 ทรงดำรงตำแหน่งพระสันตะปาปาตั้งแต่วันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 590 ถึง ค.ศ. 604
อึกชื่อหนึ่งที่ทางคริสตจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ใช้กับพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 คือ “เกรกอริอุส ไดอาโลกุส” (Gregorius Dialogus) ตามหนังสือชื่อ “Dialogues” ที่พระองค์เป็นผู้ประพันธ์ เป็นพระสันตะปาปาพระองค์แรกที่เป็นนักพรต นอกจากนั้นพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 ยังทรงเป็นหนึ่งในสี่นักปราชญ์แห่งคริสตจักรที่เรียกว่า “ปิตาจารย์แห่งคริสตจักรตะวันตก” โดยอีกสามองค์คือ นักบุญแอมโบรสแห่งมิลาน นักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป และนักบุญเจอโรม ในบรรดาพระสันตะปาปาด้วยกันเกรกอรีเป็นพระสันตะปาปาที่มีอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่งในช่วงต้นสมัยกลาง
สมเด็จพระราชินีคาลาคัว คาเฮอิเฮอิมาลิเอแห่งฮาวาย

สมเด็จพระราชินีคาลาคัว คาเฮอิเฮอิมาลิเอแห่งฮาวาย (อังกฤษ: Queen Consort Kalākua Kaheiheimālie of Hawaiʻi) หรือพระนามที่เป็นที่รู้จัก สมเด็จพระราชินีโฮอาปิลิ วาฮิเนแห่งฮาวาย (อังกฤษ: Hoapili Wahine) (1778-1823) เป็นพระมเหสีในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แห่งฮาวาย พระองค์ทรงเป็นพระราชมารดาของสมเด็จพระราชินีคามามาลูแห่งฮาวาย และเป็นพระราชอัยยิกาของพระมหากษัตริย์ฮาวายอีก 2 พระองค์ คือ พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 แห่งฮาวาย และ พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 5 แห่งฮาวาย
แหล่งข้อมูลอื่น

Martin K.I. Christensen. "Woman with Power 1840-70". Worldwide Guide to Women in Leadership. สืบค้นเมื่อ 2009-12-23.
สมเด็จพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 2

สมเด็จพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 2 (อังกฤษ: Sylvester II) ทรงดำรงตำแหน่งพระสันตะปาปาตั้งแต่ ค.ศ. 999 ถึง ค.ศ. 1003
สรีรวิทยาของพืช

การทดสอบอัตราการงอกของพืช
สรีรวิทยาของพืช (อังกฤษ: plant physiology) เป็นสาขาย่อยของพฤกษศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับ กลไกหน้าที่การทำงานของพืชชนิดต่างๆ และกระบวนการที่เกี่ยวข้อง
สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3

ระวังสับสนกับ อาเลสซันโดร ฟาร์เนเซ

สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 (อังกฤษ: Pope Paul III) (29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1468 - 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1549) ทรงดำรงตำแหน่งพระสันตะปาปาตั้งแต่ ค.ศ. 1534 หลังจากกรุงโรมแตกในปี ค.ศ. 1527 และทรงดำรงตำแหน่งมาจนเมื่อเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1549 มีพระนามว่า อาเลสซันโดร ฟาร์เนเซ สมณสมัยของพระองค์เป็นช่วงที่คริสตจักรโรมันคาทอลิกกำลังระส่ำระสายจากการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ และเป็นช่วง “การปฏิรูปคาทอลิก” ที่เกิดคณะนักบวชคาทอลิกต่าง ๆ มากมาย เช่น คณะแห่งพระเยซูเจ้า คณะเตอาติน คณะบาร์นาไบต์ และคณะนักบุญฟีลิปโป เนรี คณะเหล่านี้ล้วนแต่มีผู้ติดตามกันอย่างกว้างขวาง และทรงเรียกประชุมสภาสังคายนาแห่งเทรนต์ในปี ค.ศ. 1545 นอกจากนั้นแล้วพระองค์ก็ยังทรงเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญของศิลปะและสถาปัตยกรรม และใช้คติเห็นแก่ญาติในการสร้างเสริมบารมีให้แก่ตระกูลฟาร์เนเซของพระองค์
สมเด็จพระราชาธิบดีกูดวิลล์ ซเวเลตินี กาเบกูซูลู

สมเด็จพระราชาธิบดีกูดวิลล์ ซเวเลตินี กาเบกูซูลู (อังกฤษ: Goodwill Zwelithini kaBhekuzulu) (27 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 - 12 มีนาคม พ.ศ. 2564) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรซูลู ตั้งแต่ พ.ศ. 2511 จนถึงสิ้นพระชนม์ พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ตามราชประเพณี ไม่ได้เป็นประมุขแห่งรัฐ พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ต่อจากสมเด็จพระราชาธิบดีไซเปรียน เบกูซูลู คาโซโลมอน พระบิดาของพระองค์ พระองค์สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าเคตช์วาโย พระมหากษัตริย์แห่งซูลูพระองค์สุดท้าย
พระองค์ขึ้นครองราชย์เมื่อพระราชบิดาของพระองค์ สมเด็จพระราชาธิบดีไซเปรียน เบกูซูลู คาโซโลมอน สวรรคตในปีพ.ศ. 2511 โดยมีเจ้าชายอิสราเอล แมคเวยีเซนี ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตั้งแต่ปี 2511 ถึง 2514 ในขณะที่พระองค์ลี้ภัยในจังหวัดทรานซ์วาอัลของแอฟริกาใต้เป็นเวลาสามปีเพื่อหลีกเลี่ยงการลอบปลงพระชนม์ หลังจากวันคล้ายวันพระราชสมภพปีที่ 21 และการอภิเษกสมรสครั้งแรกพระองค์จึงได้ครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์องค์ที่แปดของซูลู ในพิธีตามประเพณีที่โนโงมา เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2514 โดยมีผู้เข้าร่วม 20,000 คน สมเด็จพระราชาธิบดีกูดวิลล์ ซเวเลตินีสวรรคตเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2564 หลังจากมีรายงานว่าทรงเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลด้วยโรคเบาหวาน ในระหว่างการเตรียมงานพระศพ แมนโกซูตู บูเธเลซี นายกรัฐมนตรีตามประเพณีของพระมหากษัตริย์ประกาศว่าพระองค์สวรรคตจากโควิด 19
บทบาททางวัฒนธรรม

สมเด็จพระราชาธิบดีกูดวิลล์ ซเวเลตินีทรงเป็นประธานของกองทุนอินโกนียามาซึ่งเป็นองค์กรที่จัดตั้งขึ้นเพื่อบริหารจัดการดินแดนที่พระมหากษัตริย์เป็นเจ้าของเพื่อประโยชน์สวัสดิการทางวัตถุและความเป็นอยู่ที่ดีทางสังคมของประเทศซูลู ที่ดินนี้ประกอบด้วย 32% ของพื้นที่ควาซูลู นาทาล
ในฐานะผู้รักษาขนบธรรมเนียมประเพณีของชาวซูลู พระองค์ได้ฟื้นฟูการแสดงทางวัฒนธรรมเช่น อุมห์ลังกาซึ่งเป็นพิธีเต้นรำที่มีสีสันและเป็นสัญลักษณ์ซึ่งส่งเสริมความตระหนักทางศีลธรรมและการศึกษาโรคเอดส์ในหมู่สตรีซูลู และอูเกวชวามาพิธีฉลองพืชผลแรกซึ่งเป็นธรรมเนียมแบบดั้งเดิมที่เกี่ยวข้องกับพิธีกรรมดั้งเดิมบางอย่างรวมทั้งการฆ่าวัว พิธีหลังนี้อยู่ภายใต้การฟ้องร้องในเดือนพฤศจิกายน 2552 โดย Animal Rights Africa โดยอ้างว่าวิธีการฆ่าสัตว์นั้นโหดร้ายและป่าเถื่อน พระองค์ได้เสด็จไปต่างประเทศอย่างกว้างขวางเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวและการค้าในตะวันตกของควาซูลู นาทาล และทรงระดมทุน สำหรับองค์กรการกุศลซูลู พระองค์มักเสด็จพร้อมกับสมเด็จพระราชินี ในโอกาสดังกล่าวพระองค์มักจะเป็นประธานอย่างเป็นทางการโดยองค์กรในท้องถิ่นของซูลู และองค์กรชาวซูลูที่อาศัยอยู่ในต่างประเทศ
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2537 มหาวิทยาลัยซูลูแลนด์ ได้ถวายปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ด้านการเกษตรแด่พระองค์ ทรงเป็นปรธานของสาขาแอฟริกาใต้ของมหาวิทยาลัยนิวพอร์ต ในเดือนมีนาคม 2542 มหาวิทยาลัยคู้กเกอร์แห่งเซาท์แคโรไลนา ได้ถวายปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ด้านกฎหมายให้แด่พระองค์ ในช่วงครึ่งแรกของปี 2544 พระองค์ทรงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอธิการบดีของ ML Sultan Technikon ในควาซูลู นาทาล
หนังสือพระราชประวัติ King of Goodwill ถูกตีพิมพ์ในปี 2003 ละครเพลงของงานนี้ฉายรอบปฐมทัศน์ที่โรงละครตลาด โจฮันเนสเบิร์กที่ 16 มีนาคม 2548
พระองค์ทรงมีพระราชดำรัสที่โบสถ์ยิวของมวลประชาชาติใน ลากอส ประเทศไนจีเรียในปี 2547 เกี่ยวกับความสำคัญของการค้าและสันติภาพ
ประเด็นวิพากษ์วิจารย์

ในเดือนมกราคม 2555 ขณะทรงปราศรัยในงานฉลองครบรอบ 133 ปีของการสู้รบที่ Isandlwana พระองค์ได้ก่อให้เกิดความขัดแย้งในพระราชดำรัสที่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเพศเดียวกันนั้น "เน่าเฟะ" พระราชดำรัสของพระองค์ถูกประณามจากคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแอฟริกาใต้เช่นเดียวกับกลุ่มสิทธิมนุษยชน LGBT ประธานาธิบดีจาค็อบ ซูมาตำหนิพระองค์สำหรับพระราชดำรัสนั้น สำนักพระราชวังซูลูกล่าวในภายหลังว่าพระราชดำรัสของกษัตริย์ถูกแปลผิดและพระองค์ไม่ได้ประณามความสัมพันธ์ระหว่างเพศเดียวกัน เพียงแต่แสดงความกังวลเกี่ยวกับสภาวะเสื่อมโทรมทางศีลธรรมในแอฟริกาใต้ที่นำไปสู่การล่วงละเมิดทางเพศอย่างกว้างขวางรวมถึงชายกับชาย ล่วงละเมิดทางเพศ
ในเดือนกันยายน 2555 สมเด็จพระราชาธิบดีกูดวิลล์ ซเวเลตินีได้ขอให้รัฐบาลควาซูลู นาทาล จัดการทรัพย์สินใหม่รวมถึงสร้างพระราชวังใหม่สำหรับสมเด็จพระราชินีมาฟู พระมเหสีพระองค์ล่าสุด และปรับปรุงพระราชวังของสมเด็จพระราชินีมาแมคฮีซา เลขาธิการสำนักพระราชวัง มดูดูซี มเตมบู บอกคณะกรรมการรัฐสภาว่าต้องการงบประมาณ สำนักพระราชวังยังขอเงิน 1.4 ล้านเหรียญสหรัฐสำหรับการปรับปรุงพระราชวังของสมเด็จพระราชินีมาแมคฮีซา รัฐบาลได้จัดงบประมาณสำหรับราชวงศ์ไปแล้วประมาณ 6.9 ล้านเหรียญสหรัฐในช่วงปี 2555 ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีการกล่าวหาว่ามีการใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย ในปี 2552 ฝ่ายค้านวิพากษ์วิจารณ์พระมเหสีของสมเด็จพระราชาธิบดีกูดวิลล์ ซเวเลตินี ที่ใช้จ่ายเงินประมาณ 24,000 เหรียญสหรัฐสำหรับเสื้อผ้าที่ทำจากผ้าลินินและการใช้จ่ายในวันหยุด
สมเด็จพระราชาธิบดีกูดวิลล์ ซเวเลตินีทรงกล่าวในการประชุมชุมชนพองโกโลในเดือนมีนาคม 2558 ว่าในขณะที่ประเทศอื่น ๆ ได้มีส่วนร่วมในความพยายามที่นำไปสู่การปลดปล่อยของแอฟริกาใต้ แต่ก็ไม่ควรถือเป็นข้ออ้างสำหรับชาวต่างชาติที่จะทำให้เกิดความไม่สะดวกในประเทศในขณะนี้ โดยการแข่งขันกับคนในท้องถิ่นในด้านเศรษฐกิจ และโอกาส โดยทรงยืนยันว่าทรงอิสระที่จะตรัสในสิ่งที่นักการเมืองไม่ได้ถาม ชาวต่างชาติโปรดกลับไปยังดินแดนพื้นเมืองของพวกเขาตั้งแต่เขายังคงอุปถัมภ์แอฟริกาใต้ในบรรดาผู้พลัดถิ่น ซึ่งไม่ได้ไปเกี่ยวกับการเปิดธุรกิจในประเทศเจ้าบ้าน ข้อสังเกตเหล่านี้เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่มีความไม่สงบเพิ่มขึ้นระหว่างชาวแอฟริกาใต้และผู้ที่ไม่ใช่คนในชาติ ความรุนแรงได้ปะทุขึ้นในโซเวโตในเดือนมกราคมและแพร่กระจายไปยังควาซูลู นาทาล ทำให้มีผู้เสียชีวิต 3 ราย โฆษกแนวร่วมประชาธิปไตยเรียกร้องให้มีการเพิกถอนพระราชดำรัส ขอโทษประชาชน และวิพากษ์วิจารณ์พร้อมตั้งข้อสังเกตว่า "ขาดความรับผิดชอบสูง" ในขณะที่คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแอฟริกาใต้ได้มีการป้องกันความเกลียดกลัวต่างชาติในแง่ของการโจมตีล่าสุดเกี่ยวกับชาวต่างชาติ พระองค์ถูกกล่าวหาว่าจุดประกายความรุนแรงต่อคนที่ไม่ใช่คนชาติ แม้ว่าพระราชดำรัสวของพระองค์จะเกี่ยวกับพฤติกรรมต่อต้านสังคมและความปรารถนาของชาวต่างชาติที่เชื่อว่ามีความรับผิดชอบในการออกจากแอฟริกาใต้ไม่ได้แยกความแตกต่างระหว่างผู้อพยพที่ถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย โฆษกของพระองค์กล่าวในภายหลังว่าพระองค์ตรัสถึงเพียงผู้ที่อยู่ในประเทศโดยผิดกฎหมาย