stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เฉินหนง

เฉินหนงชิมสมุนไพรเพื่อสืบหาสรรพคุณ
เฉินหนง
เฉินหนง (จีน: 神農; พินอิน: Shénnóng; "เทพกสิกรรม"), อู๋กู่เฉิน (五穀神; "เทพห้าธัญพืช"), หรือ อู๋กู่เซียนตี้ (五穀先帝; "ปฐมกษัตริย์ห้าธัญพืช") เป็นเทวดาในศาสนาพื้นบ้านจีน และเป็นที่เคารพนับถือในฐานะวีรบุรุษทางวัฒนธรรมแห่งยุคก่อนประวัติศาสตร์ของจีน
บางคราวเฉินหนงนับเป็นหนึ่งในสามราชา (三皇) ซึ่งเป็นกลุ่มผู้นำจีนโบราณ นอกจากนี้ ยังเชื่อกันว่า เฉินหนงไม่เพียงแต่สอนชาวจีนเพาะปลูก เขายังสอนชาวจีนใช้ยาสมุนไพรด้วย ทั้งยังถือว่า เขาคิดค้นหลายสิ่ง เช่น จอบ, คันไถ, ขวาน, บ่อน้ำ, ชลประทาน, การรักษาอายุเมล็ดพันธุ์พืชโดยใช้ปัสสาวะม้าต้มสุก, ตลาดนัดวันหยุดสุดสัปดาห์ขายผลิตผลทางเกษตรกรรม, และปฏิทินจีน ตลอดจนพัฒนาและปรับปรุงความรู้ความเข้าใจทางแพทย์ เช่น การจับชีพจร, การฝังเข็ม, และการรมยา รวมถึงก่อตั้งพิธีกรรมเกี่ยวกับฤดูเก็บเกี่ยว
เรื่องปรัมปรา

ในเรื่องปรัมปราจีน เฉินหนงสอนมนุษย์ใช้คันไถ และสอนเรื่องอื่น ๆ ให้แก่มนุษย์ เช่น การเกษตรขั้นพื้นฐาน และการใช้สมุนไพร ทั้งยังเป็นเทวดาแห่งลมร้อน (burning wind) ซึ่งน่าจะเกี่ยวเนื่องกับความเชื่อเรื่องจักรพรรดิหยาน (炎帝) และการเกษตรแบบตัดและเผา (slash-and-burn)
อนึ่ง ถือกันว่า เฉินหนงเป็นบรรพบุรุษของชือโหยว (蚩尤) เพราะมีลักษณะทางกายภาพที่เหมือนกัน คือ มีศีรษะเหมือนวัว มีเขาแหลมบนศีรษะ มีหน้าผากเป็นทองสัมฤทธิ์ และมีกระโหลกศีรษะเป็นโลหะ
ยังถือว่า เฉินหนงเป็นบิดาของจักรพรรดิเหลือง (黃帝) ผู้สืบทอดความลับเกี่ยวกับการแพทย์, ความเป็นอมตะ, และการสร้างทองคำ
ซือหม่า เจิน (司馬貞) เขียนอรรถกถาให้หนังสือ ฉือจี้ (史記) ของซือหม่า เชียน (司馬遷) ว่า เฉินหนงเป็นญาติ (kinsman) ของจักรพรรดิเหลือง และถือกันให้เป็นต้นกำเนิดหรือหัวหน้าของเทือกเถาเหล่ากอ (ancestor or patriarch of the forebears) ของชาวจีนโบราณ
| ก่อนหน้า |  | เฉินหนง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิฝูซี |  | จักรพรรดิจีน  (2737 ปีก่อนคริสตกาล – 2698 ปีก่อนคริสตกาล) |  | จักรพรรดิเหลือง |
บรรณานุกรม

Christie, Anthony (1975). Chinese Mythology. London, England: Hamlyn. ISBN 0600006379.
Forbes, Andrew; Henley, David (2011). China's Ancient Tea Horse Road (ภาษาอังกฤษ). Congoscenti.
Wu, K. C. (1981). The Chinese Heritage. New York, NY: Crown. ISBN 051754475X.
Unschuld, Paul U. (1986). Medicine in China: A history of Pharmaceutics. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 9780520050259.
Yang, Lihui; An, Deming; Turner, Jessica Anderson (2005). Handbook of Chinese mythology. Oxford, England: Oxford University Press. ISBN 9780195332636.
มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธ

มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธ (อังกฤษ: Great Race of Yith) หรือ ยิธเธียน เป็นมนุษย์ต่างดาวซึ่งมีบทบาทในเรื่องชุดตำนานคธูลู ยิธเธียนปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่องสั้น The Shadow Out of Time ของเอช. พี. เลิฟคราฟท์ซึ่งเผยแพร่ในปีพ.ศ. 2482 ยิธเธียนได้รับการเรียกว่า มหาเผ่าพันธุ์ เนื่องจากเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีความชำนาญในการเดินทางข้ามกาลเวลา
ลักษณะทั่วไป

มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธเป็นเผ่าพันธุ์ซึ่งเปี่ยมด้วยสติปัญญาและพลังจิต เมื่อดาวเคราะห์ ยิธซึ่งเป็นบ้านเดิมของมหาเผ่าพันธุ์ใกล้จะแตกดับนั้น เหล่ายิธเธียนได้ใช้พลังสลับจิตกับสิ่งมีชีวิตพื้นเมืองในอดีตกาลของโลก ยิธเธียนอาศัยอยู่บนโลกเป็นเวลาประมาณ 200ล้านปีและเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่ทำสงครามกับเอลเดอร์ธิงจนต้องหนีไปอยู่ในทะเล มีศัตรูสำคัญคือมนุษย์ต่างดาวอีกกลุ่มซึ่งเรียกว่าฟลายอิงโพลีป(อังกฤษ: Flying Polyp - ติ่งเนื้อบินได้) ซึ่งในที่สุดแล้วอารยธรรมของมหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธก็ถูกฟลายอิงโพลีปทำลายล้างในช่วงยุคครีเทเชียส
ร่างของยิธเธียนบนโลกในอดีตนั้นมีลักษณะเป็นทรงกรวยซึ่งมีส่วนยอดเป็นแขนระยางสี่ข้าง โดยสองข้างเป็นก้าม อีกข้างเป็นอวัยวะคล้ายกับแตรสำหรับส่งเสียง และข้างสุดท้ายเป็นซึ่งเป็นส่วนหัวทรงกลมสีเหลืองที่มีตาและหนวดซึ่งเป็นอวัยวะรับเสียงสี่เส้น ความสูงทั้งหมดประมาณ 3 เมตร ยิธเธียนไม่มีเพศและขยายพันธุ์ด้วยสปอร์ ยิธเธียนเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีวิทยาการอันก้าวหน้ามาก แต่คุณสมบัติสำคัญที่สุดของยิธเธียนก็คือพลังในการสลับจิตกับสิ่งมีชีวิตอื่นนั่นเอง ซึ่งยิธเธียนสามารถสลับจิตกับสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในยุคสมัยอื่นได้ โดยทั่วไปแล้วยิธเธียนจะสลับจิตกับมนุษย์ในปัจจุบันเพื่อเรียนรู้เรื่องราวต่างๆของมนุษย์ ส่วนจิตของมนุษย์ในร่างยิธเธียนก็จะถูกพวกยิธเธียนในอดีตสอบถามเพื่อเก็บข้อมูลเช่นกัน ซึ่งถ้ามนุษย์ที่ถูกสลับจิตไปยอมให้ความร่วมมือกับยิธเธียนในการเก็บข้อมูลก็จะได้รับอนุญาตให้เที่ยวชมเมืองของยิธเธียนและใช้ห้องสมุดขนาดใหญ่ได้ ภายในห้องสมุดนี้เต็มไปด้วยกระบอกโลหะซึ่งใช้เก็บเอกสารเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเผ่าพันธุ์ต่างๆในจักรวาล มนุษย์ในร่างยิธเธียนยังสามารถพูดคุยกับเผ่าพันธุ์อื่นๆจากทั่วจักรวาลและต่างมิติซึ่งถูกสลับจิตอยู่ในร่างของยิธเธียนเช่นเดียวกัน เมื่อยิธเธียนในร่างมนุษย์เก็บข้อมูลได้จนเป็นที่พอใจแล้วก็จะทำการสลับจิตคืนตามเดิม แต่ความทรงจำเกี่ยวกับมหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธก็จะถูกลบออกไปด้วย
คอเลออปเทรัส

ด้วยความสามารถในการท่องเวลา มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธจึงรู้ล่วงหน้าถึงการล่มสลายของอารยธรรมตนเอง ก่อนหน้าสงครามสุดท้ายกับฟลายอิงโพลีปนั้น มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธได้คัดเลือกจิตที่ดีที่สุดให้ทำการสลับจิตกับ คอเลออปเทรัส (อังกฤษ: Coleopterous)ซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์ลักษณะคล้ายตัวด้วงที่ครองโลกหลังจากมนุษย์ และในเวลานั้นเหล่าฟลายอิงโพลีปได้สูญพันธุ์ไปจากโลกแล้ว
มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธ
ทางรถไฟสายทรานส์-แคสเปียน

แผนที่ของทางรถไฟสายทรานส์-แคสเปียน
ทางรถไฟสายทรานส์-แคสเปียน (หรือเรียกว่า ทางรถไฟสายเอเชียกลาง, รัสเซีย: Среднеазиатская железная дорога) เป็นทางรถไฟที่ทอดยาวไปตามเส้นทางสายไหม ผ่านพื้นที่ส่วนใหญ่ทางตะวันตกของเอเชียกลาง สร้างขึ้นโดยจักรวรรดิรัสเซียระหว่างการขยายอำนาจของจักรวรรดิรัสเซียเข้าสู่เอเชียกลางในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทางรถไฟเริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 1879 หลังจากรัสเซียได้รับชัยชนะเหนือโคคันด์ เดิมทีมีจุดประสงค์ทางทหารในการอำนวยความสะดวกแก่กองทัพจักรวรรดิรัสเซียในการต่อต้านการต่อต้านการปกครองในท้องถิ่น อย่างไรก็ตาม เมื่อลอร์ดเคอร์ซอนเสด็จเยือนทางรถไฟ เขาตั้งข้อสังเกตว่าเขาถือว่าความสำคัญของทางรถไฟนั้นอยู่นอกเหนือการควบคุมของทหารในท้องถิ่น และคุกคามผลประโยชน์ของจักรวรรดิบริติชในเอเชีย
ประวัติ > การก่อสร้าง

การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1879 เป็นการก่อสร้างของทางรถไฟรางแคบไปยังกึซยาร์บัต ซึ่งเกี่ยวข้องกับการพิชิตทรานส์แคสเปียของจักรวรรดิรัสเซียภายใต้นายพลมีฮาอิล สกอเบเลฟ ทางรถไฟสายนี้มีการเปลี่ยนแปลงขนาดของรางอย่างรวดเร็วเป็นขนาดรางมาตรฐานรัสเซียที่ 5 ฟุต (1,524 มม.) และการก่อสร้างจนถึงอัชกาบัดและเมิร์ฟ (หรือมารือในปัจจุบัน) แล้วเสร็จภายใต้การนำของนายพลมิฮาอิล นิโคลาวิทช์ แอนเนนคอฟในปี ค.ศ. 1886 เดิมทางรถไฟสายนี้นี้เริ่มต้นจากอูซุน-อาดา บนทะเลแคสเปียน แต่ต่อมาปลายทางก็ถูกย้ายไปทางเหนือไปยังท่าเรือที่ครัสโนวอดสค์ ทางรถไฟสายนี้ไปถึงซามาร์คันด์ผ่านทางบูคาราในปี ค.ศ. 1888 และหยุดการก่อสร้างไปเป็นเวลาสิบปีจนกระทั่งขยายไปยังทาชเคนต์และอันดิจานในปี ค.ศ. 1898 การสร้างสะพานถาวรในการข้ามข้ามแม่น้ำอามู-ดาร์ยายังสร้างไม่เสร็จจนกระทั่งปี ค.ศ. 1901 และจนกระทั่งถึงตอนนั้นรถไฟก็วิ่งผ่านไม้ง่อนแง่นที่มักได้รับความเสียหายจากน้ำท่วม ในปี ค.ศ. 1905 มีเรือข้ามฟากรถไฟข้ามทะเลแคสเปียนจากครัสโนวอดสค์ไปยังบากูในอาเซอร์ไบจาน ในปี ค.ศ. 1906 ทางรถไฟสายทาชเคนต์ซึ่งเป็นทางรถไฟที่เชื่อมต่อรถไฟทหารทรานแคสเปียนกับเครือข่ายรถไฟรัสเซียและยุโรปอื่น ๆ ได้ถูกสร้างเสร็จในปีนั้น
ประวัติ > ผลกระทบทางด้านเศรษฐกิจ

ทางรถไฟสายนี้ได้ส่งผลให้มีปริมาณฝ้ายที่ส่งออกจากภูมิภาคนี้เพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก เพิ่มขึ้นจาก 873,092 พู้ดในปี ค.ศ. 1888 เป็น 3,588,025 พู้ดในปี ค.ศ. 1893 นอกจากนี้ยังมีการนำเข้าน้ำตาล น้ำมันก๊าด ไม้ เหล็ก และวัสดุก่อสร้างเข้ามาในพื้นที่ด้วย ตัวเลขการค้าที่เพิ่มขึ้นเหล่านี้ถูกใช้โดยผู้ว่าราชการทั่วไป นิโคไล โรเซนบาค เพื่อโต้แย้งเรื่องการขยายทางรถไฟไปยังทาชเคนต์ ในขณะที่พ่อค้า N. I. Reshetnikov เสนอกองทุนส่วนบุคคลเพื่อจุดประสงค์เดียวกัน
ประวัติ > การปฏิวัติและสงครามกลางเมืองรัสเซีย

ทางรถไฟสายนี้เป็นวิธีการคมนาคมที่สำคัญที่สุดในพื้นที่ และคนงานบนทางรถไฟสายนั้นได้กลายเป็นนักเคลื่อนไหวคนสำคัญในช่วงการปฏิวัติรัสเซีย คนงานรถไฟจำนวน 35 คนเป็นผู้ก่อตั้งกระบวนการโซเวียตทาชเคนต์เมื่อวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1917 พวกเขาออกคำสั่งว่าควรย้ายการบริหารงานรถไฟออกไปจากอาชกาบัต และส่งคอมมิสสาร์โฟรลอฟไปที่เมืองนั้น ซึ่งเป็นการเคลื่อนไหวที่ไม่เป็นที่นิยม ในทางกลับกัน คนงานรถไฟทางด้านตะวันตกของทางรถสายนี้ไฟได้เริ่มแยกตัวออกจากทาชเคนต์ซึ่งเข้าข้างบอลเชวิค โดยจัดตั้งคณะกรรมการบริหารอัชคาบัดเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1918
ทั้งทางรถไฟและคนงานมีบทบาทสำคัญในสงครามกลางเมืองรัสเซีย กองทหารของกองทัพบริติชอินเดียเข้าร่วมการรบตามแนวทางรถไฟบางส่วน และเมืองทาชเคนต์เป็นป้อมปราการที่สำคัญของกองทัพแดง
ประวัติ > ทางรถไฟสายนี้ภายใต้อำนาจของสหภาพโซเวียต

ในช่วงยุคโซเวียตและต่อจากนั้น ทางรถไฟสายนี้ได้มีศูนย์กลางในการบริหารที่เมืองทาชเคนต์
แหล่งข้อมูลอื่น

Curzon, G. N. (1889). Russia in Central Asia. London. OCLC 2115675.
Annenkov, Mikhail (1881).  Ахал-Техинский Оазис и пути к Индии [The Akhal-Teki Oasis and the roads to India]. Санкт-Петербург.
Dobson, George (1890). Russia's Railway Advance Into Central Asia. W. H. Allen & Co. OCLC 1097761.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ภูมิศาสตร์:  Structurae
วงศ์ผักกาด

| วงศ์ผักกาด |
| --- | --- |

Barbarea vulgaris

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Brassicales
วงศ์:: Brassicaceae Juss.

สกุล
 ดูเนื้อหา
วงศ์ผักกาด หรือ Brassicaceae, เป็นวงศ์ของพืชมีดอก ชื่อวงศ์ตั้งตามชื่อสกุล (En:Brassica_ วงศ์นี้แต่เดิมใช้ชื่อว่า (En:Cruciferae หมายถึงลักษณะดอกที่มีสี่กลีบ วงศ์นี้ประกอบด้วย 330 สกุล มีสมาชิกประมาณ 3,700 สปีชีส์ สกุลที่ใหญ่ที่สุดคือ (En:Draba) (365 สปีชีส์) รองลงไปได้แก่  (En:Cardamine) (200 สปีชีส์แต่คำจำกัดความยังมีข้อโต้แย้ง) (En:Erysimum) (225 สปีชีส์), (En:Lepidium) (230 สปีชีส์) และ (En:Alyssum) (195 สปีชีส์)
สปีชีส์ในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันดีได้แก่ (En:Brassica oleracea) (กะหล่ำ) (En:Brassica napus) (เรปสีด) (En:Raphanus sativus) (ผักกาดหัว) (En:Armoracia rusticana) (ฮอร์สเรดิช) (En:Arabidopsis thaliana) (พืชที่ใช้เป็นแบบจำลองในการศึกษาทางด้านชีวโมเลกุล)
แหล่งข้อมูลอื่น

Brassicaceae เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in L. Watson and M.J. Dallwitz (1992 onwards). The families of flowering plants: descriptions, illustrations, identification, information retrieval. เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน http://delta-intkey.com เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Brassicaceae at www.botany.hawaii.edu
Family Brassicaceae เก็บถาวร 2016-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Flowers in Israel
เสียงจากหู

บทความนี้เกี่ยวกับเสียงที่หูชั้นในสร้างขึ้นโดยมีเหตุจากการทำงานของเซลล์และกลไกการทำงานของหูชั้นใน สำหรับเสียงที่ได้ยินแต่ไม่มีจริง ๆ นอกร่างกาย ซึ่งอาจเป็นอาการของโรค ดูที่ เสียงในหู
เสียงจากหู (อังกฤษ: otoacoustic emission, ตัวย่อ OAE)
เป็นเสียงที่หูชั้นในสร้างขึ้น
โดยนักวิทยาศาสตร์ได้พยากรณ์ว่ามี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2491 แล้วต่อมาจึงพิสูจน์ด้วยการทดลองได้ในปี 2521
เสียงมีเหตุจากการทำงานของเซลล์และกลไกการทำงานของหูชั้นใน
งานศึกษาได้พิสูจน์แล้วว่า เสียง OAE จะหายไปหลังจากที่หูชั้นในเสียหาย และดังนั้น จึงมักจะใช้ในแล็บและคลินิกเพื่อตรวจสุขภาพหู
โดยทั่วไปแล้ว มีการปล่อยเสียงสองแบบ คือ การปล่อยเสียงเอง (spontaneous otoacoustic emission, SOAE) และการปล่อยเสียงเนื่องด้วยสิ่งเร้า (evoked otoacoustic emission, EOAE)
นักวิทยาศาสตร์บางพวกสันนิษฐานว่า เสียงที่เกิดขึ้นเป็นหลักฐานแสดงการขยายเสียงในหูชั้นใน เหมือนกับที่ระบบขยายเสียงหอนเมื่อทำงานเกิน
กลไก

OAE พิจารณาว่าสัมพันธ์กับหน้าที่การขยายเสียงของหูชั้นในรูปหอยโข่ง (คอเคลีย)
เมื่อขาดสิ่งเร้าภายนอก การขยายเสียงของคอเคลียจะเพิ่มขึ้น ทำให้เกิดเสียง
หลักฐานจากการศึกษาหลายแนวแสดงนัยว่า ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เซลล์ขนด้านนอก (outer hair cells, OHC) ของคลอเคลีย เป็นตัวเพิ่มความไวต่อเสียงและความถี่เสียง โดยเป็นตัวขยายเสียง
ทฤษฎีหนึ่งเสนอว่า OHC ช่วยทำให้แยกแยะเสียงต่าง ๆ ได้ดีขึ้นโดยลดเสียงกลบ (masking effect)
อย่างไรก็ดี นักวิทยาศาสตร์พบว่า เมื่อกระตุ้น OHC ที่อยู่เดี่ยว ๆ ด้วยไฟฟ้า เซลล์จะสามารถยืดและหดได้โดยเป็นกระบวนการปรับทิศทางของโปรตีน prestin ที่อยู่บนเยื่อหุ้มเซลล์ ซึ่งเรียกว่า somatic electromotility (การเคลื่อนไหวของตัวเซลล์เองอาศัยไฟฟ้า)
แต่เนื่องจากว่า แม้แต่สัตว์ที่ไม่มี OHC ก็มีเสียง OAE จากหู ก็ไวเสียงที่ความถี่เฉพาะ ๆ และก็ไวเสียงค่อย ๆ เหมือนกัน ดังนั้น การเคลื่อนไหวของตัวเซลล์เองไม่น่าจะเป็นเหตุเดียวที่ให้เกิด OAE การทดลองในสภาพแวดล้อมเทียม (in vitro) แสดงว่า นอกจากจะมีหน้าที่ตรวจจับเสียงแล้ว ขนของเซลล์ขนยังสามารถออกแรงต่อหัวอุปกรณ์ทดลองภายใต้สถานการณ์บางอย่าง และจะทำงานใต้ภาวะไม่เสถียรที่เรียกว่า Hopf bifurcation ซึ่งแสดงถึงการกลับไปกลับมาของขนเซลล์ได้เอง สภาพเช่นนี้สามารถอธิบายปรากฏการณ์ต่าง ๆ ของหูชั้นในรวมทั้งการขยายเสียง การตอบสนองต่อความถี่ในที่เฉพาะ ๆ การไวต่อระดับเสียงดังค่อยไม่เท่ากัน ความไม่เสถียรของขน และการปล่อยเสียงจากหู การขยับเองของเซลล์ขนเช่นนี้เรียกว่า การเคลื่อนไหวเองของมัดขน (hair-bundle motility) ซึ่งอาจเป็นเหตุให้เกิด OAE อีกอย่างหนึ่ง
รูปแบบ > เกิดเอง

เสียงปล่อยจากหูเอง (Spontaneous otoacoustic emission, SOAE) เป็นเสียงที่หูสร้างขึ้นโดยไม่มีสิ่งเร้าภายนอก และสามารถวัดได้ด้วยไมโครโฟนไวเสียงในช่องหูด้านนอก
SOAE อย่างน้อยชนิดหนึ่งสามารถตรวจจับได้ในประชากรประมาณ 35-50% 
โดยมีความถี่ที่เสถียรระหว่าง 500-4,500 เฮิรตซ์ แต่มีระดับเสียงที่ไม่เสถียรระหว่าง -30-+10 dB SPL 
แม้คนโดยมากจะไม่รู้ว่าหูของตนสร้างเสียง แต่ก็มีคนประมาณ 1-9% ที่ได้ยิน SOAE โดยเป็นเสียงในหู (tinnitus)
มีงานศึกษาอื่นที่แสดงว่า 70% ของคนปกติทั้งในผู้ใหญ่และในเด็กอาจมี SOAE โดยเกิดจากกระบวนการขยายเสียงของหูชั้นใน เหมือนกับเครื่องขยายเสียงหอนเมื่อทำงานเกิน และต้องทำงานเช่นนี้เพื่อแก้สัญญาณเสียงที่ลดลงเนื่องจากต้องวิ่งผ่านน้ำและเนื้อเยื่อของหูชั้นใน มีแม้แต่รายงานจากแพทย์ว่า ได้ยินเสียงที่เกิดในหูของทารกเกิดใหม่
รูปแบบ > เร้าให้เกิด

เสียงปล่อยจากหูเองโดยเร้า (Evoked otoacoustic emission, EOAE) เกิดได้อย่างน้อยโดย 3 วิธี
Stimulus Frequency OAEs (SFOAEs) เป็นค่าที่วัดเมื่อเร้าด้วยเสียงความถี่เดียว โดยวัดความต่างกันระหว่างเสียงที่ใช้เร้าและเสียงที่มาจากหู
ส่วน Transient-evoked OAEs (TEOAEs หรือ TrOAEs) จะเกิดเมื่อใช้เสียงกริ๊กที่มีความถี่กว้าง หรือ toneburst ที่ใช้เวลาสั้น ๆ มีความถี่เดี่ยว
เสียงจากหูที่ได้จากเสียงกริ๊กมีความถี่จนถึงประมาณ 4 กิโลเฮิรตซ์ ในขณะที่ toneburst จะทำให้เกิดเสียงในความถี่ที่ใกล้ ๆ กับความถี่เสียงที่ส่งแต่แรก
Distortion product OAEs (DPOAEs) จะเร้าด้วยเสียงคู่ที่ความถี่  f_{1} และ  f_{2} โดยปกติดังที่ 65, 55 dBSPL หรือ 65 สำหรับทั้งสอง และมีอัตรา  f_{1}{\mbox{ }}:{\mbox{ }}f_{2}
เสียงที่ปล่อยจากหูเพราะเสียงเร้าเหล่านี้อยู่ที่ความถี่  f_{dp} ซึ่งสัมพันธ์กันทางคณิต โดยความถี่สองอย่างที่ชัดที่สุดคือ  f_{dp}=2f_{1}-f_{2} ("cubic" distortion tone ซึ่งใช้เพื่อตรวจคัดกรองมากที่สุด) และ  f_{dp}=f_{2}-f_{1} ("quadratic" distortion tone หรือ distortion tone)
โดยย่อ ๆ แล้ว เสียงกริ๊กที่ส่งเข้าในหูจะทำให้หูชั้นในส่งเสียงตอบรับภายในไม่กี่มิลลิวินาที โดยปกติจะตอบจำกัดที่ความถี่โดยเฉพาะ ๆ ถ้าตอบสนองเป็นเสียงความถี่สูงจะตอบเร็วกว่า (5 มิลลิวินาที) ถ้าเป็นความถี่ต่ำจะตอบช้ากว่า (20 มิลลิวินาที) และนี่ไม่ใช่เป็นเพียงแค่เสียงสะท้อน แต่เป็นเสียงที่คอเคลียตอบสนองต่อเสียงโดยแรงกล
ความสำคัญในการรักษา

เสียงจากหูสำคัญในการรักษาเพราะเป็นวิธีง่าย ๆ เพื่อตรวจสอบความพิการทางการได้ยินของทารกเกิดใหม่หรือเด็กเล็ก ๆ ที่ไม่สามารถให้ความร่วมมือในการทดสอบทั่วไปได้
ประเทศตะวันตกหลายประเทศปัจจุบันมีโปรแกรมตรวจคัดกรองการได้ยินของเด็กเกิดใหม่
และก็ยังมีโปรแกรมตรวจการได้ยินของเด็ก ๆ ที่ใช้เทคโนโลยี OAE ด้วย
โปรแกรมตัวอย่างหนึ่งก็คือ Early Childhood Hearing Outreach Initiative ที่ศูนย์ประเมินและการบริหารการได้ยินแห่งชาติ (NCHAM) ที่มหาวิทยาลัย Utah State University ที่ส่งเสริมโปรแกรมช่วยเหลือเด็กและครอบครัวที่ยากจน (Early Head Start) ทั่วสหรัฐอเมริกาเพื่อให้มีการตรวจคัดกรองแบบ OAE และปฏิบัติการอื่น ๆ เพื่อช่วยเด็กในเรื่องการศึกษาช่วงต้นชีวิต
การตรวจคัดกรองหลักจะทดสอบการมี click-evoked OAE นอกจากนั้นแล้ว เสียงจากหูยังสามารถช่วยวินิจฉัยอาการต่าง ๆ ของคอเคลียและการไม่ได้ยินทางประสาทได้ละเอียดยิ่งขึ้น (เช่น auditory neuropathy)
ได้มีการทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างเสียงจากหูกับเสียงในหู (tinnitus)
งานศึกษาหลายงานแสดงว่า คนปกติประมาณ 6-12% ที่มีทั้งอาการเสียงในหู และ SOAEs เสียงจากหูจะมีส่วนทำให้เกิดอาการเสียงในหู
งานศึกษาได้พบว่า บางคนที่มีอาการเสียงในหูมี EOAEs แบบขึ้น ๆ ลง ๆ หรือแบบสม่ำเสมอ แต่ในกรณีเหล่านี้ สันนิษฐานว่า เสียงจากหูและอาการเสียงในหูมีเหตุโรคอย่างเดียวกัน โดยเสียงจากหูไม่ได้เป็นเหตุ
นอกจากจะใช้ทดสอบระดับการได้ยินแล้ว เสียงจากหูยังสามารถใช้ตรวจจับความเปลี่ยนแปลงของการได้ยินอีกด้วย
งานศึกษาพบว่า การได้ยินเสียงดัง ๆ สามารถลดการตอบสนองด้วย OAE
คือ งานหนึ่งเปรียบคนงานอุตสาหกรรมที่ได้ยินเสียงระดับ 84.5 dBA เทียบกับคนงานที่ได้ยินระดับ 53.2 dBA โดยเปรียบเทียบเสียงเบาที่สุดที่ได้ยิน และ OAE ก่อนและหลังทำงานเป็นเวลา 5 วัน
งานศึกษานี้แสดงว่า เสียงเบาที่สุดที่ได้ยินและ OAE จะแย่กว่าอย่างมีนัยสำคัญในคนงานที่ได้ยินเสียงที่ดังกว่า
งานศึกษาหนึ่งพบว่า distortion product otoacoustic emissions (DPOAE’s) จะสามารถตรวจจับการเสียการได้ยินแบบน้อย ๆ ต่อเสียงความถี่สูงเทียบกับ transient evoked otoacoustic emissions (TEOAE)
ซึ่งชี้บอกว่า DPOAE สามารถช่วยตรวจจับการเสียการได้ยินที่เกิดจากเสียงดังได้
งานศึกษาหนึ่งที่วัดขีดเสียงเริ่มได้ยินและ DPOAE ในทหารพบว่า DPOAE ลดลงหลังจากได้ยินเสียงดัง แต่ขีดเสียงที่เริ่มได้ยินไม่เปลี่ยน
ซึ่งเป็นหลักฐานแสดงว่า OAE สามารถตรวจจับความเสียหายต่อหูที่เกิดจากเสียงได้เร็ว
ความสำคัญทางชีวมิติ

ในปี 2552 นักวิทยาศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเซาแทมป์ตันได้ทำงานวิจัยเพื่อใช้เสียงจากหูเป็นตัวระบุบุคคลทางชีวมิติ
โดยใช้อุปกรณ์ที่มีไมโครโฟนที่สามารถจับเสียงค่อย ๆ ที่ปล่อยจากหูเพื่อระบุบุคคล ดังนั้น ช่วยให้เปิดใช้อุปกรณ์ได้โดยไม่ต้องใช้รหัสผ่านปกติ
แต่สันนิษฐานกันว่า หวัด การทานยา การตัดขนหู การอัดเสียงไว้แล้วเล่นเสียงใส่ไมโครโฟนจะสามารถหลอกระบบได้
ดูเพิ่ม

Auditory brainstem response
แหล่งข้อมูลอื่น

Kandel, Eric R; Schwartz, James H; Jessell, Thomas M; Siegelbaum, Steven A; Hudspeth, AJ (2013). Principles of Neural Science (5th ed.). United State of America: McGraw-Hill. ISBN 978-0-07-139011-8.
M.S. Robinette and T.J. Glattke (eds., 2007). Otoacoustic Emissions: Clinical Applications, third edition (Thieme).
G.A. Manley, R.R. Fay, and A.N. Popper (eds., 2008). Active Processes and Otoacoustic Emissions (Springer Handbook of Auditory Research, vol. 30).
S. Dhar and J.W. Hall, III (2011). Otoacoustic Emissions: Principles, Procedures, and Protocols (Plural Publishing).
ประภัสสร พานิชกุล

| ประภัสสร พานิชกุล |
| --- | --- |
เกิด: ประภัสสร พานิชกุล 25 มีนาคม พ.ศ. 2492 (75 ปี) จังหวัดเพชรบุรี ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
มีชื่อเสียงจาก: นางสาวไทย พ.ศ. 2509
คู่สมรส: เทอดพงษ์ เทียนสุวรรณ
บุตร: 3 คน
จิตประภัสสร เทียนสุวรรณ หรือชื่อเดิมว่า ประภัสสร พานิชกุล ชื่อเล่น แดง (25 มีนาคม พ.ศ. 2492) เป็นนางสาวไทย ประจำปี พ.ศ. 2509 และเป็นมารดาของกรุณพล เทียนสุวรรณ นักแสดงชาวไทย
ประวัติ

ประภัสสรเป็นบุตรคนที่ 3 ในจำนวน 4 คน มีชีวิตในวัยเด็กที่ไม่สุขสบายนัก เนื่องจากบิดาผู้มีเชื้อสายจีนแต้จิ๋วจากอำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรีนั้นมีภรรยาหลายคนตามความนิยมของชาวจีนในยุคนั้น ส่วนคุณแม่ที่เป็นชาวจังหวัดราชบุรีนั้นเป็นผู้ดูแลบุตรทั้ง 4 จวบจนประภัสสร อายุได้ 11 ปี คุณแม่ก็เสียชีวิตลงด้วยโรคหัวใจ เติบโตโดยการ ดูแลของน้าสาว เธอสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเสริมสวยดาวรุ่ง เธอได้รับตำแหน่งนางงามเวทีแรกคือ นางงามบ้านหมี่ อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี  เกิดจากการที่เธอได้ไปแต่งหน้าให้กับผู้เข้าประกวดในครั้งนั้น แล้วได้รับการชักชวนให้เข้าประกวด เธอจึงตกลงเข้าร่วม และชนะเลิศเวที่นี้ในที่สุด และเป็นตัวแทนของอำเภอ เข้าร่วมประกวดนางสาวไทย และคว้าตำแหน่งมาได้สำเร็จ ปีนั้นเป็นปีแรกที่มีบัลลังค์ให้นางงามนั่งตามแบบเวทีนางงามจักรวาล
ขณะดำรงตำแหน่งนางสาวไทย เธอมิได้เดินทางไปร่วมประกวด นางงามจักรวาล เนื่องจากอายุเธอเพียง16ปี ไม่ถึงเกณฑ์ของกองประกวดนางงามจักรวาล แต่ยังมีโอกาสเป็นตัวแทนประเทศได้เข้าร่วมประกวด มิส ควีน ออฟ เดอะ แปซิฟิค ที่ประเทศออสเตรเลีย ปี 1967 และเธอก็ได้รับตำแหน่งนางงามบุคลิกภาพ มาฝากคนไทยอีกด้วย
ด้านชีวิตครอบครัว ประภัสสร หรือ จิตประภัสสรในปัจจุบัน สมรสกับ พล.ต.ต.เทอดพงษ์ เทียนสุวรรณ มีทายาทด้วยกัน 3 คน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ กรุณพล เทียนสุวรรณ ดารา นักแสดง พิธีกร ปัจจุบันเปิดร้านอาหารจิตประภัสสร ย่านประชาชื่น เป็นธุรกิจเล็กๆ ที่เธอทำมานานอีกด้วย
นอกจากนี้ ในปี พ.ศ. 2557 เธอยังได้เขียนหนังสืออัตชีวประวัติ "กว่าชีวิตจะถึงจิตประภัสสร" ที่บอกเล่าถึงเรื่องราวที่พลิกชีวิตของอดีตนางสาวไทยและเจ้าของสวนอาหารบ้านจิตประภัสสร จากชีวิตที่ดำดิ่งลงเหวสู่หนทางสว่างด้วยปัญญาแห่งธรรม จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์อมรินทร์ธรรมะ
รางวัล

รางวัลชนะเลิศนางงามบ้านหมี่
รางวัลนางสาวไทย ปีพ.ศ. 2509
รางวัลนางงามบุคลิกภาพ ในการประกวดมิส ควีน ออฟ เดอะ แปซิฟิค ที่ประเทศออสเตรเลีย
ดูเพิ่ม

นางสาวไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

ย้อนตำนานนางสาวไทย เก็บถาวร 2007-05-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายนามนางสาวไทยและรองนางสาวไทย เก็บถาวร 2007-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กนางสาวสยามและนางสาวไทย |
| --- | --- |
นางสาวสยาม:  1934  1935  1936  1937  1938 
นางสาวไทย:  1939  1940  1948  1950  1951  1952  1953  1954  1964  1965  1966  1967  1968  1969  1971  1972  1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2006  2007  2008  2009  2010  2012  2013  2014  2016  2019  2020  2022  2023  2024 
รายนามนางสาวสยาม:  กันยา เทียนสว่าง  วณี เลาหเกียรติ  วงเดือน ภูมิรัตน์  มยุรี วิชัยวัฒนะ  พิศมัย โชติวุฒิ 
รายนามนางสาวไทย:  เรียม เพศยนาวิน  สว่างจิตต์ คฤหานนท์  ลัดดา สุวรรณสุภา  อัมพร บุรารักษ์  อุษณีย์ ทองเนื้อดี  ประชิตร์ ทองอุไร  อนงค์ อัชชวัฒนา  สุชีลา ศรีสมบูรณ์  อาภัสรา หงสกุล  จีรนันทน์ เศวตนันทน์  ประภัสสร พานิชกุล  อภันตรี ประยุทธเสนีย์  แสงเดือน แม้นวงศ์  วารุณี แสงศิรินาวิน  นิภาภัทร สุดศิริ  กนกอร บุญมา  สาวิณี ปะการะนัง  ธารทิพย์ พงษ์สุข  ทวีพร คลังพลอย  ชุติมา นัยนา  ภรณ์ทิพย์ นาคหิรัญกนก  ยลดา รองหานาม  ภัสราภรณ์ ชัยมงคล  จิระประภา เศวตนันทน์  อรอนงค์ ปัญญาวงศ์  ฉัตฑริกา อุบลศิริ  อารียา สิริโสภา  ภาวดี วิเชียรรัตน์  สรวงสุดา ลาวัณย์ประเสริฐ  ชลิดา เถาว์ชาลี  อภิสมัย ศรีรังสรรค์  ปนัดดา วงศ์ผู้ดี  สุจิรา อรุณพิพัฒน์  ปฏิพร สิทธิพงศ์  ชาลิสา บุญครองทรัพย์  สิรินทร์ยา สัตยาศัย  ลลนา ก้องธรนินทร์  อังคณา ตรีรัตนาทิพย์  พรรณประภา ยงค์ตระกูล  อรวิภา กนกนทีสวัสดิ์  กฤชภร หอมบุญญาศักดิ์  ปริศนา กัมพูสิริ  อัจฉราภรณ์ กนกนทีสวัสดิ์  วิลาสินี จันทร์วุฒิวงศ์  ธนพร ศรีวิราช  สิรีธร ลีห์อร่ามวัฒน์  ณัฐพัชร พงษ์ประพันธ์  มานิตา ดวงคำ ฟาร์เมอร์  ชนนิกานต์ สุพิทยาพร  พนิดา เขื่อนจินดา 
รายละเอียด:  รายชื่อ  รางวัลพิเศษ
พิธีย่ำพระสุริย์ศรี

| พิธีย่ำพระสุริย์ศรี |
| --- | --- |
พิธีเชิญธงราชนาวีลงจากยอดเสาระหว่างพิธีย่ำพระสุริย์ศรี
สถานะ: จัดอยู่
ประเภท: พิธีการของทหารเรือไทย
ที่ตั้ง: สนามหน้าหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ค่ายกรมหลวงชุมพร
พิกัดภูมิศาสตร์: 12°39′56″N 100°51′44″E﻿ / ﻿12.665421°N 100.862149°E﻿ / 12.665421; 100.862149
ประเทศ:  ไทย
ช่วงปี: 45
ประเดิม: 3 พฤศจิกายน 2522 (2522-11-03)
จัดโดย: หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน
พิธีย่ำพระสุริย์ศรี เป็นพิธีการของทหารเรือไทยพิธีหนึ่ง คล้ายกับการสวนสนามเพื่ออำลาชีวิตราชการของผู้บังคับบัญชาระดับสูง เช่น ผู้บัญชาการทหารเรือ, ผู้บัญชาการทหารสูงสุด, ผู้บัญชาการหน่วยนาวิกโยธิน เป็นต้น กระทำในเวลาโพล้เพล้ใกล้ค่ำ มีความสวยงามจากดวงไฟที่ประดับและลำแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ก่อนที่จะลับขอบฟ้า
ประวัติ

พิธีย่ำพระสุริย์ศรี มีการประกอบพิธีครั้งแรกเนื่องในโอกาสในการฉลองพระเกียรติของ เรือโทหญิง สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522 บริเวณสนามหน้ากองบัญชาการหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ค่ายกรมหลวงชุมพร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี และได้มีการประกอบพิธีดังกล่าวสืบต่อมา
พิธีเริ่มต้นในเวลาที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าพอดี (ประมาณเวลา 18.00 น.) ถือเป็นขนบธรรมเนียมของทหารหน่วยนาวิกโยธิน โดยอัญเชิญธงราชนาวีลงจากยอดเสา ซึ่งปกติจะถือเอาเวลาพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าเป็นหลัก จึงได้ชื่อว่า "พิธีย่ำพระสุริย์ศรี" ซึ่งเรียกตามชื่อ "เพลงพระสุริย์ศรี"   ซึ่งเป็นเพลงที่เกิดจากภูมิปัญญาทหารเรือไทยที่พัฒนาจากจังหวะเพลงย่ำค่ำ ซึ่งก็ดัดแปลงมาจากเพลง sunset ของราชนาวีสหราชอาณาจักร มาเป็นเพลงบรรเลงรูปจบกระบวนของการแสดงดนตรีสยาม หรือเพลง ฟีนาเล่ และด้วยเหตุผลที่ว่าขนบธรรมเนียมประเพณีทหารเรือ เมื่อเชิญธงราชนาวีลงจากยอดเสา พลแตรเดี่ยวจะเป่าเพลง ย่ำค่ำ อันเป็นตำนานเก่าแก่สืบมาช้านาน จึงน่าอนุโลมใช้คำ ย่ำพระสุริย์ศรี กับพิธีการเช่นนี้ได้ ซึ่งถึงแม้ว่าจะไม่ตรงกับความหมายในภาษาอังกฤษนัก แต่มีความหมายในภาษาไทยว่า การจบ สิ้นสุด หรือยุติลงอย่างสง่างาม ซึ่งสอดรับกับพิธีการของการอำลาชีวิตราชการอย่างกลมกลืน ดังนั้น พิธีย่ำพระสุริย์ศรี จึงมีความเป็นมาด้วยประการเช่นนี้ โดยพิธีการนี้ หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน มิได้ลอกเลียนแบบมาจากหน่วยทหารสวนสนามของนาวิกโยธินสหรัฐอเมริกาแต่อย่างใดเพียงแต่อาศัยเค้าโครงมาสอดแทรกการแสดงทางทหารประกอบวงโยธวาทิต ซึ่งทั้งสิ้นจะกระทำอยู่ท่ามกลางความสว่างจากดวงไฟที่จัดไว้อย่างเหมาะสม โดยมีลำแสงของพระอาทิตย์ที่ทาบทาท้องฟ้ายามเย็นย่ำเป็นฉากหลังที่สวยงามตามธรรมชาติ และปิดท้ายด้วยการจุดพลุดอกไม้ไฟอันงดงามตระการตา
ในภายหลัง เริ่มมีการตรวจพลสวนสนามทางบกของหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน และหน่วยบัญชาการต่อสู้อากาศยานและรักษาฝั่งนำกำลังพลและยุทโธปกรณ์เข้าร่วมการสวนสนาม
การจัดพิธี

หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน จะจัดพิธีเช่นนี้ขึ้นเพื่อเป็นการเทิดพระเกียรติ หรือเทิดเกียรติ หรือเทิดเกียรติบุคคลสำคัญของกองทัพเรือเท่านั้น พิธีดังกล่าว จะใช้เวลาไม่เกิน 1 ชั่วโมง ซึ่งเป็นเวลาที่ลำแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์จะค่อย ๆ เลือนลับไปกับความมืด และเหมาะสมสำหรับการต่อด้วยงานเลี้ยงรับรองอย่างเป็นพิธีการ ที่สามารถจัดขึ้นในเวลาถัดไปในสถานที่ที่อยู่ใกล้เคียงกัน