stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาร์ค-อันเดร แทร์ สเตเกิน
เกียรติประวัติ > รางวัลส่วนบุคคล

ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี ทีมยอดเยี่ยมประจำการแข่งขัน: 2009
เหรียญฟริทซ์ วัลเทอร์: รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี เหรียญทองแดง 2009
เหรียญฟริทซ์ วัลเทอร์: รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี เหรียญทอง 2011
คิกเกอร์: บุนเดสลีกา ผู้รักษาประตูยอดเยี่ยมประจำฤดูกาล 2011–12
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ทีมยอดเยี่ยมประจำการแข่งขัน: 2014–15
ยูฟ่าเซฟยอดเยี่ยมประจำฤดูกาล: 2014–15
ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2017 ผู้เล่นยอดเยี่ยมในนัดชิงชนะเลิศ: 2017
ฟิฟโปรเวิลด์ ทีมลำดับที่ 5: 2018
ทีมแห่งปีของยูฟ่า: 2018
บันทึก

↑  หมายถึงการแข่งขันฟุตบอลถ้วยรายการ เดเอ็ฟเบ-โพคาล และ โคปาเดลเรย์
แหล่งข้อมูลอื่น

FC Barcelona official profile
ประวัติของ มาร์ค-อันเดร แทร์ สเตเกิน ที่ BDFutbol
ข้อมูลของ มาร์ค-อันเดร แทร์ สเตเกิน ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
Marc-André ter Stegen เว็บไซต์ fussballdaten.de (เยอรมัน)
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา  |
| --- | --- |
 1 แทร์ สเตเกิน  2 กูบาร์ซี  3 บัลเด  4 อาราอูโฆ  5 มาร์ติเนซ  6 กาบิ  7 ตอร์เรส  8 เปดริ  9 แลวันดอฟสกี  11 ราฟีญา  13 เปญญา  14 ตอร์เร  15 เครสเตินเซิน  16 เฟร์มิน  17 กาซาโด  18 บิกตอร์  19 ยามัล  20 โอลโม  21 เดอ โยง  23 กูนเด  24 การ์ซิอา  25 ชแชนส์นือ  ผู้จัดการ: ฟลิค
มิตสึโกะ อาโอยามะ

| เคาน์เตสมิตสึโกะแห่งคูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี |
| --- | --- |

เคาน์เตสแห่งคูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี
ประสูติ: 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2417 โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
พิราลัย: 27 สิงหาคม พ.ศ. 2484 (67 ปี) เมอดลิง, ประเทศออสเตรีย
พระสวามี: เคานต์ไฮน์ริชแห่งคูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี
พระบุตร: 7 คน
ราชวงศ์: คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี
เคาน์เตสมิตสึโกะแห่งคูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี (เยอรมัน: Mitsuko, Gräfin von Coudenhove-Kalergi; 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2417 — 27 สิงหาคม พ.ศ. 2484) หรือนามเดิมว่า มิตสึ อาโอยามะ (ญี่ปุ่น: 青山みつ) เป็นสตรีญี่ปุ่นคนแรกที่อพยพเข้าไปยังยุโรป และเป็นภริยาของเคานต์ไฮน์ริชแห่งคูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี นักการทูตชาวออสเตรีย  และเป็นมารดาของริชชาร์ท นิคโคเลาส์ ฟ็อน คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี นักการเมืองของประเทศออสเตรีย
ประวัติ

มิตสึโกะเป็นบุตรคนที่สามของครอบครัวซึ่งตระกูลซามูไรและเปิดกิจการร้านขายของเก่าในกรุงโตเกียว จนกระทั่งปี พ.ศ. 2434 เคานต์ไฮน์ริชแห่งคูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี นักการทูตชาวออสเตรียได้มาประจำการที่ญี่ปุ่น และมักเข้ามาในร้านของครอบครัวนี้อยู่เสมอ ๆ
วันหนึ่งม้าของเคานต์ไฮน์ริชได้ลื่นน้ำแข็งจนเสียหลักล้มลงหน้าร้านของครอบครัวมิตสึโกะ เมื่อเธอเห็นเช่นนั้นจึงได้เข้ามาช่วยเหลือเคานต์ไฮน์ริช ซึ่งสร้างความประทับใจแก่ทูตหนุ่มผู้นี้ยิ่งนัก เคานต์ไฮน์ริชจึงได้เสนอกับเจ้าของร้านให้หญิงสาวผู้นี้เข้าไปทำงานในห้องรับแขกของสถานทูตได้ เมื่อทั้งสองได้ใกล้ชิดกันยังให้เกิดเป็นความรักท่ามกลางเสียงคัดค้านจากบิดาของฝ่ายหญิง แต่ทั้งสองก็ลักลอบสมรสกันในปี พ.ศ. 2435 ซึ่งนำไปสู่การนิราศจากญี่ปุ่นในอีก 18 ปีต่อมา
สู่เวียนนา

มิตสึโกะให้กำเนิดบุตรสองคนในปี พ.ศ. 2436 และ 2437 ตามลำดับที่โตเกียว ก่อนที่เธอจะย้ายไปยังเวียนนาอย่างถาวร เธอได้รับประทานพระดำรัสของจักรพรรดินีเอโช ความว่า "ไม่ว่าพรหมลิขิตของเธอจะเป็นอย่างไร เธอก็ไม่ควรที่จะลืมเคารพตนเองให้เหมาะสมกับเป็นสตรีญี่ปุ่น" และมิตสึโกะก็เก็บพระดำรัสไว้ใส่ใจเสมอ
เมื่อเคานต์ไปถึงเวียนนาพร้อมกับสาวเอเชียร่างน้อย ก็ได้รับการต้อนรับอย่างตื่นตะลึงจากสาว ๆ ในศาล ทั้งนี้เธอเข้ารับการศึกษาภาษาเยอรมัน, ภาษาฝรั่งเศส, คณิตศาสตร์, ประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์ และได้ให้กำเนิดบุตรอีก 5 คน รวมเป็น 7 คน ได้แก่
โยฮันน์ อีวันเจลิสต์ เวียร์จีนีโอ เคานต์แห่งคูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี (พ.ศ. 2436-2508)
ริชชาร์ท นิคโคเลาส์ ฟ็อน คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี  (พ.ศ. 2437—2515) นักการเมือง
เจอรอล์ฟ โจเซฟ เบเนดิกต์ มารีอา วาเลนติน ฟรันซ์ คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี (พ.ศ. 2439—2521) เป็นบิดาของ บาร์บารา คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี นักข่าว และไมเคิล คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี ศิลปิน
เอลิซาเบธ มารีอา อันนา คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี (พ.ศ. 2441—1936)
โอลกา มารีเอตตา เอนเรียตเทอ มารีอา คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี (พ.ศ. 2443—2479)
เอลิซาเบธ ฟรีเดอริเคอ เคานต์เตสแห่งคูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี (พ.ศ. 2444—2514) ต่อมาเปลี่ยนนามเป็น ไอดา ฟรีเดอริเคอ เกอเรส นักเขียน
คาร์ล ไฮน์ริช ฟรันซ์ มารีอา คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี (พ.ศ. 2446—2530)
ชีวิตในบั้นปลาย

หลังการเสียชีวิตของสามีในปี พ.ศ. 2449 มิตสึโกะในวัย 33 ปี ได้เรียนรู้กฎหมายและเศรษฐศาสตร์เกี่ยวกับการจัดการที่ดินที่เป็นของครอบครัว ทั้งยังได้อบรมบุตรธิดาได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง หนึ่งในบุตรของเธอ ริชาร์ด นีโคเลาส์ ได้เป็นผู้ก่อตั้งขบวนการ Pan-Europa
มิตสึโกะ เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2484 ที่ประเทศออสเตรีย โดยที่เธอมิเคยหวนกลับไปญี่ปุ่นเลย ร่างของเธอถูกฝังในป่าช้าฮีตซิงเงอร์ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มิตสึโกะ คูเดินโฮเวอ
Sotheby's auction details[ลิงก์เสีย]
Her tomb
Memories of countess Mitsuko Coudenhofe-Kalergi[ลิงก์เสีย]
Mödling  - a Zen garden in memory of her
Mitsuko Coudenhove-Kalergi at Findagrave
A report of the Austrian-Japanese Cooperation[ลิงก์เสีย]
มิตสึโกะ ขณะที่อยู่ในออสเตรีย
มังนาไกรกิอา

| มังนาไกรกิอา |
| --- | --- |
ภูมิภาคทางประวัติศาสตร์
  ตะวันตกเฉียงเหนือ   อะคีอัน   ดอเรียน   ไอโอเนียน
สถานะปัจจุบัน:  อิตาลี
มังนาไกรกิอา (ละติน: Magna Graecia, แปลว่า "เกรตเตอร์กรีซ"; กรีกโบราณ: Μεγάλη Ἑλλάς, Megálē Hellás, อิตาลี: Magna Grecia) เป็นชื่อดินแดนชายฝั่งทะเลของอิตาลีตอนใต้บริเวณอ่าวตารันโต ซึ่งชาวกรีกโบราณได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานได้แก่ อาณานิคมของชาวอะคีอัน (Achaean) ที่ตาเรนตุม โครตัน และซิบาริส รวมไปถึงคิวมีและนีอาโพลิส (เนเปิลส์) ในทางเหนือ ชาวอาณานิคมเริ่มลงรากฐานราวคริสต์ศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล และนำเอาอารยธรรมเฮลเลนิกมาด้วย ซึ่งเป็นอารยธรรมที่ทรงอิทธิพลในอิตาลีอย่างมากตลอดไปจนถึงโรมันโบราณ
คำว่า มังนาไกรกิอา ปรากฎครั้งแรกในหนังสือ ฮิสทรี โดยพอลิเบียส
ข้อมูล

Polyxeni Adam-Veleni and Dimitra Tsangari (editors), Greek colonisation: New data, current approaches; Proceedings of the scientific meeting held in Thessaloniki (6 February 2015), Athens, Alpha Bank, 2015.
Michael J. Bennett, Aaron J. Paul, Mario Iozzo, & Bruce M. White, Magna Graecia: Greek Art From South Italy and Sicily, Cleveland, OH, Cleveland Museum of Art, 2002.
John Boardman, N. G. L. Hammond (editors), The Cambridge Ancient History, vol. III, part 3, The Expansion of the Greek World, Eighth to Sixth Centuries B.C., Cambridge University Press, 1982.
Giovanni Casadio & Patricia A. Johnston, Mystic Cults In Magna Graecia, Austin, University of Texas Press, 2009.
Lucia Cerchiai, Lorenna Jannelli, & Fausto Longo (editors), The Greek cities of Magna Graecia and Sicily, Photography by Mark E. Smith, Los Angeles, J. Paul Getty Museum, 2004.ISBN 0-89236-751-2
Giovanna Ceserani, Italy's Lost Greece: Magna Graecia and the Making of Modern Archaeology, New York, Oxford University Press, 2012.
T. J. Dunbabin, The Western Greeks, 1948.
M. Gualtieri, Fourth Century B.C. Magna Graecia: A Case Study, Jonsered, Sweden, P. Åströms, 1993.
Mogens Herman Hansen & Thomas Heine Nielsen, An Inventory of Archaic and Classical Poleis, Oxford University Press, 2004.
R. Ross Holloway, Art and Coinage In Magna Graecia, Bellinzona, Edizioni arte e moneta, 1978.
Margaret Ellen Mayo, The Art of South Italy: Vases From Magna Graecia, Richmond, Virginia Museum of Fine Arts, 1982.
Giovanni Pugliese Carratelli, The Greek World: Art and Civilization In Magna Graecia and Sicily, New York: Rizzoli, 1996.
———— (editor), The Western Greeks: Catalog of an exhibition held in the Palazzo Grassi, Venice, March–Dec., 1996, Milan, Bompiani, 1976.
William Smith, "Magna Graecia." In Dictionary of Greek and Roman Geography, 1854.
A. G. Woodhead, The Greeks in the West, 1962.
Günther Zuntz, Persephone: Three Essays On Religion and Thought In Magna Graecia, Oxford, Clarendon Press, 1971.
แหล่งข้อมูลอื่น

Map. Ancient Coins.
David Willey. Italy rediscovers Greek heritage. BBC News. 21 June 2005, 17:19 GMT 18:19 UK.
Gaze On The Sea เก็บถาวร 2011-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Salentine Peninsula, Greece and Greater Greece. (in Italian, Greek and English)
Oriamu pisulina. Traditional Griko song performed by Ghetonia.
Kalinifta. Traditional Griko song performed by amateur local group.
Second Interdisciplinary Symposium on the Hellenic Heritage of Southern Italy. Archaeological Institute of America (AIA). June 11, 2015. (Dates: Monday, May 30, 2016 to Thursday, June 2, 2016.)
Sergio Tofanelli et al. The Greeks in the West: genetic signatures of the Hellenic colonisation in southern Italy and Sicily. European Journal of Human Genetics, (15 July 2015).
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สวีเดน
มอนตานุส

มอนตานุส (กรีกโบราณ: Μοντανός) เป็นผู้ก่อตั้งลัทธิมอนตันและประกาศคนเองเป็นผู้เผยพระวจนะในคริสต์ศตวรรษที่ 2 มอนตานุสเน้นผลงานของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในวิธีที่ทำให้ตนเองแยกจากคริสตจักรใหญ่
ชีวิต

มีข้อมูลเกี่ยวกับชีวิตของมอนตานุสน้อยมาก เขาเคยเป็นนักบวชนอกศาสนา แต่เข้ารีตเป็นคริสต์ มอนตานุสเริ่มเผยพระวจนะในหมู่บ้านชื่อ Ardabau แถบฟริเจีย เขาเริ่มทำเผยพระวจนะการเผยพระวจนะเมื่อประมาณ ค.ศ. 157–172 แต่ทางปิตาจารย์แห่งคริสตจักรระบุวันที่อีกแบบ มอนตานุสมีสตรีสองคนชื่อปริสกาและมักซิมิลลาเป็นผู้ช่วยที่อ้างว่ามีการเผยพระวจนะด้วย
หลักคำสอน

หลักคำสอนของลัทธิมอนตันได้แก่:
ยุคแห่งความเจริญรุ่งเรืองใหม่จะมาถึง และเยรูซาเลมจะก่อตั้งขึ้นที่เปปูซา
แต่งงานได้แค่ครั้งเดียว
อนุญาตให้ละทิ้งการแต่งงานด้วยเหตุผลทางจิตวิญญาณ
คริสเตียนที่แท้จริงทุกคนจะต้องมีของขวัญทางวิญญาณที่สามารถรับรู้ได้
ส่งเสริมให้เป็นผู้พลีชีพในศาสนา และการพยายามหนีออกไปถูกมองว่าไม่ดี
ผู้เผยพระวจนะอาจให้อภัยบาปได้
คริสต์จักรไม่อนุญาตให้คนนอกรีต ผู้ฆ่าคน และคนผิดประเวณีกลับมาอีก
คัดค้านแนวคิด formalism ในเทววิทยา
เน้นย้ำเรื่องคุณธรรมอย่างสูง
ผลกระทบ

อิทธิพลของมอนตานุสและ Marcion ช่วยกระตุ้นให้คริสตจักรยุคแรกเริ่มกระบวนการพัฒนาคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ มอนตานุสถูกนักเทววิทยาคริสตจักรยุคแรกคนอื่น ๆ โจมตีอย่างหนักและถูกมองเป็นพวกนอกรีต อย่างไรก็ตาม เตร์ตุลเลียนมักกล่าวว่าตนหันมารับลัทธิมอนตัน
ยุงเฟราย็อค

| ยุงเฟราย็อค |
| --- | --- |

จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 3,466 เมตร (11,371 ฟุต) 
พิกัด: 46°32′50″N 7°58′50″E﻿ / ﻿46.54722°N 7.98056°E﻿ / 46.54722; 7.98056 
ชื่อ
ความหมาย: Virgin Yoke (ภาษาเยอรมัน)
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ยุงเฟราย็อคที่ตั้งในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ 
ประเทศ: สวิตเซอร์แลนด์
รัฐ: แบร์น และ วาเล
เทือกเขา: เทือกเขาแอลป์
แผนที่ภูมิประเทศ: Swiss Federal Office for Topography - swisstopo
การพิชิต
พิชิตครั้งแรก: traversed by Leslie Stephen and party (1862)
ยุงเฟราย็อค (เยอรมัน: Jungfraujoch) เป็นช่องสันเขาที่มีชื่อเสียงของเทือกเขาแอลป์ ตั้งอยู่ในรัฐแบร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ยุงเฟราย็อคมีความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 3,466 เมตร นักท่องเที่ยวสามารถนั่งรถไฟสายยุงเฟราจากเมืองอินเทอร์ลาเคินไปจนถึงสถานีรถไฟยุงเฟราย็อคได้ สถานีรถไฟแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ความสูง 3,454 เมตรจึงถือเป็นสถานีรถไฟที่ตั้งอยู่สูงที่สุดในยุโรป ยุงเฟราย็อคยังเป็นทางผ่านเพื่อไปสู่ยอดเขายุงเฟราที่ระดับความสูง 4,158 เมตร ซึ่งต้องเดินเท้าไปต่อเท่านั้น
ยุงเฟราย็อคยังเป็นที่ตั้งของหอดูดาวสฟิงคส์ ซึ่งเป็นหนึ่งในหอดูดาวที่อยู่สูงที่สุดในโลกที่ระดับความสูง 3,572 เมตร และยังเป็นที่ตั้งของสถานีทวนสัญญาณยุงเฟรา ซึ่งถือเป็นสถานีวิทยุที่อยู่สูงที่สุดในยุโรป
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของยุงเฟราย็อค (ณ 3,580 เมตร, ค> ศ. 1981-2010).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของยุงเฟราย็อค (ณ 3,580 เมตร, ค> ศ. 1981-2010).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของยุงเฟราย็อค (ณ 3,580 เมตร, ค> ศ. 1981-2010).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของยุงเฟราย็อค (ณ 3,580 เมตร, ค> ศ. 1981-2010).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของยุงเฟราย็อค (ณ 3,580 เมตร, ค> ศ. 1981-2010).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของยุงเฟราย็อค (ณ 3,580 เมตร, ค> ศ. 1981-2010).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของยุงเฟราย็อค (ณ 3,580 เมตร, ค> ศ. 1981-2010).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของยุงเฟราย็อค (ณ 3,580 เมตร, ค> ศ. 1981-2010).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของยุงเฟราย็อค (ณ 3,580 เมตร, ค> ศ. 1981-2010).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของยุงเฟราย็อค (ณ 3,580 เมตร, ค> ศ. 1981-2010).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของยุงเฟราย็อค (ณ 3,580 เมตร, ค> ศ. 1981-2010).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของยุงเฟราย็อค (ณ 3,580 เมตร, ค> ศ. 1981-2010).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของยุงเฟราย็อค (ณ 3,580 เมตร, ค> ศ. 1981-2010).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของยุงเฟราย็อค (ณ 3,580 เมตร, ค> ศ. 1981-2010).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | -9.7 (14.5) | -10.5 (13.1) | -9.4 (15.1) | -7.0 (19.4) | -2.5 (27.5) | 0.8 (33.4) | 3.1 (37.6) | 3.0 (37.4) | 0.3 (32.5) | -2.3 (27.9) | -6.9 (19.6) | -8.9 (16) | −4.2 (24.4) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | -12.8 (9) | -13.6 (7.5) | -12.4 (9.7) | -10.2 (13.6) | -5.5 (22.1) | -2.4 (27.7) | 0.1 (32.2) | 0.1 (32.2) | -2.5 (27.5) | -5.0 (23) | -9.7 (14.5) | -12.0 (10.4) | −7.2 (19) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -15.7 (3.7) | -16.4 (2.5) | -15.1 (4.8) | -12.7 (9.1) | -7.9 (17.8) | -4.9 (23.2) | -2.3 (27.9) | -2.2 (28) | -4.8 (23.4) | -7.5 (18.5) | -12.3 (9.9) | -14.7 (5.5) | −9.7 (14.5) |
| ความชื้นร้อยละ | 63 | 66 | 70 | 74 | 79 | 77 | 75 | 74 | 71 | 67 | 67 | 66 | 71 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 124 | 125 | 151 | 156 | 161 | 175 | 197 | 196 | 176 | 147 | 116 | 109 | 1,832 |
แหล่งที่มา: MeteoSwiss
ยูลีอุส เชร็ค

| ยูลีอุส เชร็ค |
| --- | --- |
Julius Schreck

ไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส
ดำรงตำแหน่ง 4 เมษายน ค.ศ. 1925 – 15 เมษายน ค.ศ. 1926
ผู้นำ: อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
ก่อนหน้า: สำนักงานเพิ่งได้ถูกก่อตั้ง
ถัดไป: โยเซฟ เบร็คโทลด์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1898 มิวนิก, จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1936(1936-05-14) (37 ปี) มิวนิก, นาซีเยอรมนี
ศาสนา: คาทอลิก
พรรคการเมือง: พรรคกรรมกรชาติสังคมนิยมเยอรมัน (พรรคนาซี; NSDAP)
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  เยอรมนี
สังกัด: กองทัพบก
ผ่านศึก: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ยูลีอุส เชร็ค (เยอรมัน: Julius Schreck) เป็นเจ้าหน้าที่นาซีระดับชั้นอาวุโสและเป็นคนสนิทใกล้ชิดของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์
เขาเกิดในเมืองมิวนิก,เชร็คได้เข้าเป็นทหารในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและหลังจากนั้นไม่นานก็ได้เข้าร่วมหน่วยกึ่งทหารปีกขวา.เขาได้เข้าร่วมพรรคนาซีในปี ค.ศ. 1920 และก็ได้พัฒนาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับอดอล์ฟ ฮิตเลอร์.เชร็คเป็นสมาชิกที่ร่วมก่อตั้งหน่วยชตูร์มับไทลุง-(กองกำลังพายุหรือหน่วยเอสเอ)และทำหน้าที่ในการพัฒนาหน่วย.ต่อมาในปี ค.ศ. 1925 เขาได้เป็นผู้นำคนแรกของหน่วยชุทซ์ชทัฟเฟิล("หน่วยคุ้มกัน"หรือหน่วยเอ็สเอ็ส) จากนั้นเขาได้ทำหน้าที่จากเวลาเป็นคนขับรถให้กับฮิตเลอร์.เชร็คได้ป่วยเป็นโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบในปี ค.ศ. 1936 และเสียชีวิตในวันที่ 16 พฤษภาคม.ฮิตเลอร์ได้จัดงานศพให้กับเขาอย่างสมเกียรติแบบระดับรัฐโดยมีสมาชิกหลายคนของชนชั้นนาซีกับฮิตเลอร์ได้กล่าวยกย่องสรรเสริญแก่เขา
เทศบาลนครสมุทรสาคร

บทความนี้เกี่ยวกับเทศบาลนคร สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สมุทรสาคร (แก้ความกำกวม)
| เทศบาลนครสมุทรสาคร |
| --- | --- |
เทศบาลนคร
ย่านตลาดมหาชัย
   ตรา
สมญา: เมืองมหาชัย
ทน.สมุทรสาครที่ตั้งสำนักงานเทศบาลนครสมุทรสาครแสดงแผนที่จังหวัดสมุทรสาครทน.สมุทรสาครทน.สมุทรสาคร (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัด: 13°32′55.6″N 100°16′38.9″E﻿ / ﻿13.548778°N 100.277472°E﻿ / 13.548778; 100.277472
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สมุทรสาคร
อำเภอ: เมืองสมุทรสาคร
จัดตั้ง:  •  2448 (สุขาภิบาลท่าฉลอม)  •  10 ธันวาคม 2478 (ทม.สมุทรสาคร)  •  11 พฤศจิกายน 2542 (ทน.สมุทรสาคร)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ชุมพล จันทร์จรัสวัฒนา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 10.33 ตร.กม. (3.99 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 65,409 คน
 • ความหนาแน่น: 6,331.95 คน/ตร.กม. (16,399.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 03740102
ทางหลวง:     สค.4017
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 920/186 ถนนสุคนธวิท ตำบลมหาชัย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร 74000
เว็บไซต์: www.sakhoncity.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลนครสมุทรสาคร เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัด เคยเป็นสุขาภิบาลแห่งที่สองของประเทศไทย ที่มีชื่อว่า สุขาภิบาลท่าฉลอม และเป็นที่ตั้งของตลาดมหาชัย มีพื้นที่ 10.33 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมหาชัย ตำบลท่าฉลอม และตำบลโกรกกรากทั้งตำบล มีประชากรในปี พ.ศ. 2563 จำนวน 65,409 คน
ชื่อ

สมุทรสาครในอดีตเคยถูกเรียกว่า ท่าจีน เพราะเคยเป็นท่าเรือที่สำคัญสำหรับเรือสำเภาจีนจำนวนมาก ในปี 2091 เมืองสาครบุรีถูกตั้งขึ้นที่ปากแม่น้ำท่าจีนในช่วงต้นรัชสมัยของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ เป็นศูนย์กลางการเกณฑ์ทหารจากหัวเมืองชายทะเลต่าง ๆ ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อเมืองจากสาครบุรีเป็นมหาชัย เมื่อคลองมหาชัยถูกขุดขึ้นในปี 2247 ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดีหรือสมเด็จพระเจ้าเสือเพื่อเชื่อมแม่น้ำท่าจีนกับตัวเมือง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานนามเมืองมหาชัยเสียใหม่เป็น สมุทรสาคร ดังในปัจจุบัน แต่ชาวบ้านในท้องถิ่นนิยมเรียกว่า มหาชัย
การขนส่ง

รถโดยสารประจำทางขององค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) ในพื้นที่เทศบาลนครสมุทรสาคร ได้แก่ สาย 7 เอกชัย–หัวลำโพง, สาย 68 สมุทรสาคร–บางลำภู, สาย 120 สมุทรสาคร–แยกบ้านแขก, และสาย 4-18 (105 เดิม) สมุทรสาคร-บีทีเอสกรุงธนบุรี นอกจากนี้ ยังมีรถสองแถวสีส้ม ปิ่นทอง–มหาชัย, รถสองแถวสีเหลือง เคหะชุมชนธนบุรี–มหาชัย, รถเมล์สีส้ม สาย 402 นครปฐม–กระทุ่มแบน–มหาชัย, และรถเมล์สีแดง 481 สมุทรสงคราม–สมุทรสาคร ส่วนการขนส่งทางรางมีทางรถไฟสายแม่กลอง เริ่มต้นจากวงเวียนใหญ่ ผ่านจังหวัดสมุทรสาคร สิ้นสุดที่สถานีรถไฟมหาชัย และเริ่มต้นอีกช่วงหนึ่งที่สถานีรถไฟบ้านแหลม ต่อไปยังจังหวัดสมุทรสงคราม
การขนส่ง > รถไฟ

การรถไฟแห่งประเทศไทย – สายแม่กลอง
ช่วงวงเวียนใหญ่–มหาชัย: ป้ายหยุดรถไฟคลองจาก – ป้ายหยุดรถไฟนิคมรถไฟมหาชัย – สถานีรถไฟมหาชัย
ช่วงบ้านแหลม–แม่กลอง: สถานีรถไฟบ้านแหลม – ที่หยุดรถไฟท่าฉลอม
การขนส่ง > ทางหลวง

ถนนพระรามที่ 2
ถนนเศรษฐกิจ 1
ถนนเอกชัย
ถนนสหกรณ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลนครสมุทรสาคร
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดสมุทรสาคร |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  สมุทรสาคร  อ้อมน้อย  |  |
| เทศบาลเมือง |  กระทุ่มแบน  คลองมะเดื่อ  |  |
| เทศบาลตำบล |  เกษตรพัฒนา  แคราย  ดอนไก่ดี  ท่าจีน  นาดี  บางปลา  บางหญ้าแพรก  บ้านแพ้ว  สวนหลวง  หลักห้า  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กาหลง  คลองตัน  โคกขาม  เจ็ดริ้ว  ชัยมงคล  ท่าทราย  ท่าไม้  ท่าเสา  นาโคก  บางกระเจ้า  บางโทรัด  บางน้ำจืด  บางยาง  บ้านเกาะ  บ้านบ่อ  บ้านแพ้ว  พันท้ายนรสิงห์  สวนส้ม  หนองนกไข่  หลักสอง  หลักสาม  อำแพง  |  |
| ด ค กเทศบาลนครและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษในประเทศไทย |
| --- | --- |
เทศบาลนคร:  เกาะสมุย  ขอนแก่น  เจ้าพระยาสุรศักดิ์  เชียงราย  เชียงใหม่  ตรัง  นครปฐม  นครราชสีมา  นครศรีธรรมราช  นครสวรรค์  นนทบุรี  บุรีรัมย์  ปากเกร็ด  พิษณุโลก  พระนครศรีอยุธยา  ภูเก็ต  แม่สอด  ยะลา  ระยอง  รังสิต  ลำปาง  สกลนคร  สงขลา  สมุทรปราการ  สมุทรสาคร  สุราษฎร์ธานี  หาดใหญ่  แหลมฉบัง  อุดรธานี  อุบลราชธานี  อ้อมน้อย 
อปท. รูปแบบพิเศษ:  กรุงเทพมหานคร  เมืองพัทยา  เชียงใหม่มหานคร (โครงการ)
ยุงเคิร์ส ยู 87

| ยุงเคิร์ส จู 87 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิด
ชาติกำเนิด:  ไรช์เยอรมัน
บริษัทผู้ผลิต: ยุงเคิร์ส
ผู้ออกแบบ:  แฮร์มัน โพลมัน  
ผู้ใช้งานหลัก:  ลุฟท์วัฟเฟอ
จำนวนที่ผลิต: ราว 6,500 ลำ
ประวัติ
เริ่มใช้งาน: ค.ศ. 1936
เที่ยวบินแรก: 17 กันยายน ค.ศ. 1935
ปลดประจำการ: ค.ศ. 1945
ยุงเคิร์ส จู 87 (เยอรมัน: Junkers Ju 87) หรือชื่อเล่น ชตูคา (Stuka) ซึ่งย่อมาจาก ชตวทซ์คัมพฟ์ฟลูคท์ซ็อยค์ (Sturzkampfflugzeug) ที่แปลว่าเครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิด เป็นเครื่องบินรบในการโจมตีภาคพื้นดินและเครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิดของเยอรมนี ได้รับการออกแบบโดยแฮร์มัน โพลมัน มันได้ออกบินเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1935 ยู 87 ได้เปิดตัวในการรบเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1937 ด้วยกองพันนกแร้งแห่งกองทัพอากาศลุฟท์วัฟเฟอในช่วงสงครามกลางเมืองสเปนและได้ทำหน้าที่เป็นกองกำลังฝ่ายอักษะในสงครามโลกครั้งที่สอง
เครื่องบินนี้เป็นที่จดจำได้ง่ายโดยปีกนกนางนวลกลับหัวและล้อเครื่องบินที่พับไม่ได้ซึ่งติดอยู่ใต้ปีกทั้งสองข้าง บนขอบชั้นนำของขาเกียร์หลักถูกติดตั้งด้วย Jericho-Trompete ("แตรแห่งเยริโค") ไซเรนที่ส่งเสียงดังกึกก้อง กลายเป็นสัญลักษณ์โฆษณาชวนเชื่อของอำนาจน่านฟ้าของเยอรมนีและชัยชนะด้วยบลิทซ์ครีก ปี ค.ศ. 1939–1942 การออกแบบของชตูคาได้รวมถึงจุดเด่นใหม่ ๆ หลายอย่าง รวมทั้งระบบเบรกดำดิ่งแบบดึง-ขึ้นอัตโนมัติภายใต้ปีกทั้งสองข้างเพื่อให้แน่ใจว่า เครื่องบินได้ฟื้นตัวจากการโจมตีแบบดิ่งของมัน แม้ว่านักบินจะหมดสติลงจากแรงจีสูง
การออกปฏิบัติการของชตูคาด้วยความประสบความสำเร็จอย่างล้มหลามในการสนับสนุนทางอากาศระยะใกล้ (close air support) และต่อต้านเรือ (anti-shipping) ในสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นกำลังสำคัญในการโจมตีทางอากาศในการบุกครองโปแลนด์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1939 ชตูคาได้มีบทบาทสำคัญในการโจมตีแบบสายฟ้าแลบซึ่งทำให้เยอรมนีพิชิตนอร์เวย์ เนเธอร์แลนด์ เบลเยียม และฝรั่งเศสในปี ค.ศ.1940 ด้วยความแข็งแกร่ง แม่นยำ และมีประสิทธิภาพมากต่อเป้าหมายทางภาคพื้นดิน สตูคานั้นเหมือนกับเครื่องบินทิ้งระเบิดดำดิ่งอื่น ๆ จำนวนมากในสมัยนั้น มีความอ่อนแอต่อเครื่องบินขับไล่ ระหว่างยุทธการที่บริเตน มันได้ขาดความคล่องแคล่ว ความเร็ว และอาวุธสำหรับการป้องกันตัวซึ่งหมายความว่าจะต้องใช้เครื่องบินขับไล่คอยคุ้มกันอย่างหนักเพื่อให้สามารถปฏิบัติภารกิจได้อย่างมีประสิทธิภาพ ภายหลังยุทธการที่บริเตน ชตูคาได้ถูกใช้งานในการทัพบอลข่าน, เขตสงครามแอฟริกาและเมดิเตอร์เรเนียน  และช่วงแรกของแนวรบด้านตะวันออกซึ่งได้ถูกใช้สำหรับการสนับสนุนทางภาคพื้นดินทั่วไป เช่นเดียวกับที่พิเศษสำหรับเครื่องบินต่อต้านรถถังที่มีประสิทธิภาพและบทบาทสำหรับการต่อต้านการเดินเรือ เมื่อลุฟท์วัฟเฟอได้สูญเสียอำนาจเหนือน่านฟ้า ชตูคาได้กลายเป็นเป้าหมายที่ง่ายสำหรับเครื่องบินรบฝ่ายข้าศึกในทุกแนวรบ มันได้ถูกผลิตจนกระทั่งปี ค.ศ. 1944 จากการขาดแคลนในการทดแทนที่ดีกว่า เมื่อเครื่องบินรุ่นโจมตีภาคพื้นดิน Focke-Wulf Fw 190 ได้ถูกมาแทนที่ชตูคาเป็นส่วนใหญ่ แต่ชตูคายังคงใช้งานจนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม
เครื่องบินยู 48 ประมาณ 6,500 ลำในทุกรุ่นได้ถูกสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1936 และเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1944
พันเอก ฮันส์-อุลริช รูเดิล เป็นเสืออากาศที่ได้ขับชตูคาที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดและเป็นนักบินชาวเยอรมันที่ได้รับเหรียญเกียรติยศที่ดีที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สอง
คุณลักษณะ (ยู 87บี-1)

ผู้สร้าง: ยุงเคิร์ส (ประเทศเยอรมนี)
ประเภท: เครื่องบินดำทิ้งระเบิด
เครื่องยนต์: 1 × Junkers Jumo 211Da
กางปีก: 13.805 เมตร
ยาว: 11.10 เมตร
สูง: 4.01 เมตร
พื้นที่ปีก: 31.900 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 2,712 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 4,336 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด: 339.6 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราไต่: 2.3 เมตร/ วินาที
รัศมีทำการรบ: 595.5 กิโลเมตร
พิสัยบินไกลสุด: 789 กิโลเมตร
อาวุธ : ปืนกลหน้า MG 17 ขนาด 7.92 มม. 2 กระบอก / ปืนกลหลัง MG 15 ขนาด 7.92 มม. 1 กระบอก
ลูกระเบิดขนาด 250 กก. 1 ลูก
ยู 87 ชตูคา
ศิลปะยืนยาว ชีวิตสั้น

งานศิลปะตกแต่งเพดานของคณะแพทยศาสตร์และทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวาเล็นซิอา ประเทศสเปน
Ars longa, vita brevis เป็นคำแปลภาษาละตินของคำพังเพยที่มีที่มาจากภาษากรีกโบราณ ซึ่งแปลโดยคร่าว ๆ ได้ว่า "ความชำนาญต้องใช้เวลา, ชีวิตนั้นสั้น" (skilfulness takes time and life is short.) โดยคำพังเพยนี้ยกมาจากสองบรรทัดแรกของ Aphorismi โดยฮิปโปเครติส แพทย์ยุคกรีกโบราณ
ในภาษาไทยนิยมแปลโดยทั่วไปว่า "ศิลปะยืนยาว ชีวิตสั้น" และเกี่ยวพันกับศิลป พีระศรี
คำแปล

ตัวบทต้นฉบับภาษากรีก คำแปลเป็นภาษาละตินมาตรฐาน คำแปลเป็นภาษาอังกฤษจากภาษากรีก และคำแปลเป็นภาษาไทยจากภาษาอังกฤษ คือ:
| --- | --- |
กรีก:: ถอดอักษรเป็นโรมัน
  Ὁ βίος βραχύς, ἡ δὲ τέχνη μακρή, ὁ δὲ καιρὸς ὀξύς, ἡ δὲ πεῖρα σφαλερή, ἡ δὲ κρίσις χαλεπή.:  Ho bíos brakhús, hē dè tékhnē makrḗ, ho dè kairòs oxús, hē dè peîra sphalerḗ, hē dè krísis khalepḗ.
ละติน:: อังกฤษ (ไทย):
 Vīta brevis, ars longa, occāsiō praeceps, experīmentum perīculōsum, iūdicium difficile.:  Life is short, (ชีวิตนั้นสั้น) and art long, (และศิลปะยืนยาว) opportunity fleeting, (โอกาสผ่านมาและผ่านไป) experimentations perilous, (การทดลองสิ่งใหม่ล้วนมีความเสี่ยง) and judgment difficult. (และการตัดสินยาก [เสมอ])
การตีความ

หนึ่งในประเด็นที่มักถูกยกมาพูดคุยมากที่สุดเกี่ยวกับวลีนี้คือคำว่า "ศิลปะ" หรือ "art" (ละติน: ars, กรีกโบราณ: τέχνη tékhnē) ซึ่งมีความหมายดั้งเดิมว่า "เทคนิค, หัตถการ" (ดังเช่นใน The Art of War) ไม่ใช่ศิลปะในแง่ของ "วิจิตรศิลป์" (fine art) คำนี้มาจากงานเขียนของฮิปโปเครติส ซึ่งเป็นแพทย์ยุคโบราณและเขียนวลีนี้เป็นคำเปิดในงานเขียนทางการแพทย์ของเขา บรรทัดต่อมาจากวลีนี้เขียนว่า: "แพทย์จะต้องไม่เพียงแต่เตรียมพร้อมที่จะทำสิ่งที่ถูกต้องโดยตัวเขาเอง แต่จะต้องทำให้ผู้ป่วย ผู้มีส่วนร่วม และบุคคลภายนอกให้ความร่วมมือด้วย" ฉะนั้น หากจะแปลวลีนี้ให้เข้าบริบท ควรแปลว่า "การที่บุคคลหนึ่งจะชำนาญการในสิ่งใดก็ตาม (เช่นในบริบทนี้คือการแพทย์) ต้องใช้เวลา แต่ขณะเดียวกันบุคคลหนึ่งก็มีเวลาสั้นเหลือเกินที่จะทำ [ฝึกฝนจนชำนาญ]" วลีนี้ยังตีความได้ว่า "แม้ศิลปินจะล่วงลับหรือถูกลืม แต่ศิลปะคงอยู่ตลอดไป"