stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลิโอเนล เมสซิ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Profile ที่ FC Barcelona
Profile ที่ La Liga
ประวัติของ ลิโอเนล เมสซิ ที่ BDFutbol
สถิติของ ลิโอเนล เมสซิ ที่ Soccerbase
ข้อมูลของ ลิโอเนล เมสซิ ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
ลิโอเนล เมสซิ ที่ National-Football-Teams.com
ลิโอเนล เมสซิ – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
ลิโอเนล เมสซิ – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ไต้หวัน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  รัสเซีย 
ศิลปิน:  Musée d'Orsay 
อื่น ๆ:  IdRef 
เมสซิในเกมกับมาลากา ค.ศ. 2005
เมสซิลงแข่งกับ เรนเจอร์ส ใน ค.ศ. 2007
เมสซิทำประตูในนัดแข่งกับเฆตาเฟ
เมสซิ ในนัดชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกฤดูกาล 2008–09
เมสซิในนัดแข่งชิงถ้วยโชอันกัมเปร์ โดยบาร์เซโลนาแข่งกับแมนเชสเตอร์ซิตี ที่สนามกัมนอว์
เมสซิในเกมพบกับเลบันเต 2011
เมสซิขณะยิงประตูในนัดชิงถ้วยฟิฟ่าคลับเวิร์ลคัพกับซานโตส 2011
เมสซิใน ค.ศ. 2014
เมสซิฉลองประตู ในเกมกับกรานาดา ฤดูกาล 2014-15
เมสซิในนัดชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 2014–15 กับยูเวนตุส
เมสซิ ในการแข่งขันยูฟ่าซุปเปอร์คัพ 2015
เมสซิ กับเจ้าหนูถุงพลาสติก 2016
เมสซีในขณะเตะลูกฟรีคิกในเกมพบบายาโดลิด สิงหาคม 2018
บัลลงดอร์ทั้ง 6 สมัยของเมสซิในมิวเซียมของบาร์เซโลนา
เมสซิในขณะลงเล่นให้ปารีแซ็ง-แฌร์แม็งใน ค.ศ. 2021
เมสซิในขณะลงเล่นให้อินเตอร์ไมแอมีใน ค.ศ. 2023
เมสซิในการแข่งขันโกปาอาเมริกา 2007
เมสซิในรอบก่อนชิงชนะเลิศ แข่งกับบราซิลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
เมสซิในชุดทีมชาติอาร์เจนตินา ลงเล่นพบกับ ทีมชาติเยอรมนี
เมสซิทำแฮตทริก ในนัดพบสวิตเซอร์แลนด์ 29/2/2012
เมสซิในเกมฟุตบอลโลกนัดชิงชนะเลิศ
เมสซิยิงฟรีคิก เกมพบกับปารากวัย โกปาอเมริกา 2015
เมสซิทำแฮตทริกได้ในเกมพบกับเอกวาดอร์
เสื้อแข่งอาร์เจนติน่าของเมสซีซึ่งจัดหาโดยอาดิดาส ขายหมดทั่วโลกในช่วงฟุตบอลโลกปี 2022
"เราเล่นนัดชิงมา 5 ครั้งแล้วในฟุตบอลโลกครั้งนี้ และเราชนะทั้ง 5 ครั้ง" เมสซิกล่าวก่อนเกมชิงชนะเลิศกับฝรั่งเศส
เมสซิ (ซ้าย) กับเนย์มาร์ในฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2011
แยกราชเทวี

| --- | --- |


ชื่ออักษรไทย: ราชเทวี
ชื่ออักษรโรมัน: Ratchathewi
รหัสทางแยก: N018 (ESRI), 018 (กทม.)
ที่ตั้ง: แขวงทุ่งพญาไท แขวงถนนพญาไท และแขวงถนนเพชรบุรี เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร
ทิศทางการจราจร
↑: ถนนพญาไท » แยกพญาไท
→: ถนนเพชรบุรี » แยกประตูน้ำ
↓: ถนนพญาไท » แยกปทุมวัน
←: ถนนเพชรบุรี » แยกอุรุพงษ์
แยกราชเทวี เป็นสี่แยกในเขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร เป็นจุดตัดของถนนพญาไทและถนนเพชรบุรี
แต่ดั้งเดิม ณ สถานที่นี้ เคยเป็นที่ตั้งของสะพานพระราชเทวี หรีอที่นิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า สะพานราชเทวี อันเป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็กข้ามคลองประแจจีน บนฝั่งถนนพญาไทก่อนถึงถนนประแจจีน (ถนนเพชรบุรี) สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ด้วยพระราชทรัพย์ของสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงบำเพ็ญพระราชกุศลพระชนมายุครบ ๕๐ พรรษา ด้วยการบริจาคพระราชทรัพย์สร้างสะพาน และพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามและทรงประกอบพระราชพิธีเปิดเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2454  ต่อมาตัวสะพานได้ถูกรื้อถอนไป เพื่อเปิดทางให้มีการถมคลองเพื่อขยายถนนและสร้างเป็นวงเวียนน้ำพุขึ้นมาในราว ปี พ.ศ. 2503–04  โดยที่ป้ายโลหะจารึกชื่อของสะพานถูกเก็บรักษาไว้ยังพิพิธภัณฑ์วังสวนผักกาด จึงทำให้แยกราชเทวีในอดีตมีสภาพเป็นวงเวียน และมีจุดเด่น คือ น้ำพุ ขนาดใหญ่พร้อมกับการปลูกดอกไม้จากต่างประเทศ เช่น กุหลาบ เพื่อความสวยงามรอบ ๆ โดยเฉพาะในเวลากลางคืนที่มีการเปิดไฟสลับสีก็ยิ่งทำให้มีความสวยงามโดดเด่นยิ่งขึ้น  แต่ในเวลาต่อมาเมื่อถนนมีความจำเป็นต้องขยายตัวก็ได้ถูกรื้อถอนออกไปเพื่อเปลี่ยนแปลงสภาพเป็นสี่แยก  แต่ทว่ายังคงสภาพของน้ำพุไว้เหมือนในอดีตที่มุมทั้งสี่ของทางแยก  และคำว่า "ราชเทวี" นี้ก็ยังได้กลายมาเป็นชื่อเขตราชเทวีด้วย เมื่อมีการกำหนดเขตใหม่ในปี พ.ศ. 2532
แยกราชเทวี ในราว พ.ศ. 2520–30 นับเป็นย่านที่มีความคึกคักมาก ด้วยเคยเป็นสถานที่ตั้งบ้านพักอาศัยของขุนนางและคหบดีหลายคน, โรงภาพยนตร์ชั้นนำหลายแห่ง รวมถึงโรงเรียนสอนเสริมสวยด้วย  และมีสะพานลอยข้ามทางแยกฝั่งถนนเพชรบุรี ซึ่งสร้างมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 แล้วเสร็จและเปิดใช้เมื่อปี พ.ศ. 2522 โดยมีการนำเอารถบรรทุกหินคลุกหลายสิบคันขึ้นไปจอดบนสะพานเพื่อทดสอบความแข็งแรงด้วย ซึ่งยังคงใช้มาจนถึงปัจจุบัน โดยถือว่าเป็นสะพานลอยข้ามทางแยกแห่งแรกของกรุงเทพมหานคร
การจัดการจราจรบริเวณทางแยก

ทิศทางจากแยกปทุมวันมุ่งหน้าเข้าสู่ทางแยกสามารถเลี้ยวซ้ายไปยังแยกเพชรพระราม หรือตรงไปยังแยกพญาไท เท่านั้น ไม่สามารถเลี้ยวขวาไปยังแยกประตูน้ำได้ โดยรถที่จะเลี้ยวขวาจะต้องตรงไปกลับรถที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ
ทิศทางจากแยกพญาไทมุ่งหน้าเข้าสู่ทางแยกสามารถเลี้ยวซ้ายไปยังแยกประตูน้ำ ตรงไปยังแยกปทุมวัน หรือเลี้ยวขวาไปยังแยกเพชรพระรามได้ (ในทิศทางนี้ห้ามเลี้ยวขวาเวลา 6:00 น. ถึงเวลา 20:00 น. ยกเว้นรถประจำทางที่เลี้ยวได้ตลอดเวลา)
ทิศทางจากแยกประตูน้ำหน้าเข้าสู่ทางแยกสามารถเลี้ยวซ้ายไปยังแยกปทุมวัน หรือตรงไปยังแยกเพชรพระราม เท่านั้น ไม่สามารถเลี้ยวขวาไปยังแยกพญาไทได้ โดยรถที่จะเลี้ยวขวาจะต้องเลี้ยวซ้ายไปกลับรถใต้สะพานเฉลิมหล้า 56
ทิศทางจากแยกเพชรพระรามมุ่งหน้าเข้าสู่ทางแยกสามารถเลี้ยวซ้ายไปยังแยกพญาไท ตรงไปยังแยกประตูน้ำ หรือเลี้ยวขวาไปยังแยกปทุมวันได้
สะพานข้ามทางแยกในแนวถนนเพชรบุรีมีทิศทางจากแยกเพชรพระรามมุ่งหน้าแยกประตูน้ำเท่านั้น มีขนาด 2 ช่องจราจร (ตอนนี้สะพานข้ามแยกราชเทวีรื้อถอนแล้วเนื่องจากโครงการรถไฟฟ้าสายสีส้มสายบางขุนนนท์-ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย)
สถานที่สำคัญบริเวณทางแยก

รถไฟฟ้าบีทีเอสสถานีราชเทวี
โรงแรมเอเชีย
โรงเรียนกรุงเทพการบัญชีวิทยาลัย
อาคาร ซี.พี. ทาวเวอร์ 3
จังหวัดสกลนครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนคร กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2495 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ผลการเลือกตั้ง

| --- | --- |
สัญลักษณ์และความหมาย
*: ส.ส.ระบบเขตเลือกตั้งที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
**: ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา
†: ผู้สมัครที่ถูกตัดสิทธิ์
✔: ผู้สมัครที่เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว
( ): หมายเลขประจำตัวของผู้สมัคร
ตัวหนา: ผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้ง
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสกลนคร> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสกลนคร> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสกลนคร> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสกลนคร> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสกลนคร> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสกลนคร> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | เสรีประชาธิปไตย (พ.ศ. 2498)   | ดาบชัย อัคราช (13) | 89,532 |  |  |
|  | เสรีประชาธิปไตย (พ.ศ. 2498)   | ทองปาน วงศ์สง่า (15)✔ | 45,956 |  |  |
|  | เสรีประชาธิปไตย (พ.ศ. 2498)   | วิกรานต์ โสตถิสวัสดิ์ (14) | 42,465 |  |  |
|  | เสรีมนังคศิลา   | หลวงปริวรรตวรวิจิตร (จันทร์ เจริญไชย ปริวรรตวร) (3)* | 16,449 |  |  |
|  | เสรีมนังคศิลา   | ร้อยตำรวจตรี อดิสัย อินทรพานิช (16) | 13,567 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | ครอง จันดาวงศ์ (19) | 12,176 |  |  |
|  | เสรีมนังคศิลา   | สุรพล หาญมนตรี (4) | 8,718 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | เสาร์ พันธุราษี (10) | 7,052 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | ร้อยตรี ประทีป ศิริขันธ์ (9) | 5,989 |  |  |
|  | ธรรมาธิปัตย์ (พ.ศ. 2498)   | เฉลา ชื่นเชาว์ไว (12) | 5,179 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | ร้อยตรี เสรี นวลมณี (7) | 4,038 |  |  |
|  | เสรีมนังคศิลา   | กลิ่ง ทิพย์ทอง (20) | 3,922 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | ณรงค์ วงศ์สกล (2) | 3,912 |  |  |
|  | ไม่สังกัดพรรค | เจียม ศิริขันธ์ (5)✔ | 3,866 |  |  |
|  | เสรีมนังคศิลา   | ร้อยเอก สังคม วรรณิสสร (1) | 3,742 |  |  |
|  | เศรษฐกร (พ.ศ. 2498)   | เสงี่ยม คำเมือง (11) | 3,712 |  |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | สวัสดิ์ ไตรยมาศ (17) | 3,141 |  |  |
|  | ธรรมาธิปัตย์ (พ.ศ. 2498)   | ประสิทธิ์ บุณยารมย์ (8) | 2,998 |  |  |
|  | เสรีมนังคศิลา   | บุญทัน โพธินี (18) | 2,148 |  |  |
|  | เศรษฐกร (พ.ศ. 2498)   | เสรี วัฒนชีวะกุล (6) | 1,646 |  |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี |  |  | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน |  |  | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย |  |  | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง |  |  | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง |  |  | — |
: เสรีประชาธิปไตย (พ.ศ. 2498)   ได้ที่นั่งจาก ไม่สังกัดพรรค  
: เสรีประชาธิปไตย (พ.ศ. 2498)   ได้ที่นั่งจาก ไม่สังกัดพรรค  
: เสรีประชาธิปไตย (พ.ศ. 2498)   ชนะที่นั่ง (เขตเลือกตั้งใหม่)
ดูเพิ่ม

จังหวัดสกลนครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
วินสตัน เชอร์ชิล
ชีวิตวัยเยาว์

วินสตันเกิดเมื่อ 30 พฤศจิกายน 1874 ที่วังเบลนิม เกิดมาในครอบครัวชนชั้นสูงซึ่งสืบทอดบรรดาศักดิ์ดยุกแห่งมาร์ลบะระ ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของตระกูลสเปนเซอร์ ตระกูลขุนนางเก่าแก่ ด้วยเหตุนี้บิดาเขาและตัวเขาจึงใช้นามสกุลว่า "สเปนเซอร์-เชอร์ชิล"
บรรพบุรุษของเขา จอร์จ สเปนเซอร์ ได้เปลี่ยนไปใช้นามสกุล สเปนเซอร์-เชอร์ชิล เมื่อได้ขึ้นเป็นดยุกแห่งมาร์ลบะระในปี 1817 โดยบิดาของวินสตันคือ ลอร์ด รันดอล์ฟ เชอร์ชิล นั้นเป็นนักการเมืองซึ่งเป็นบุตรของจอห์น สเปนเซอร์-เชอร์ชิล ดยุกที่ 7 แห่งมาร์ลบะระ ส่วนมารดาของเขา ท่านหญิงรันดอล์ฟ เชอร์ชิล เป็นบุตรสาวของเศรษฐีชาวอเมริกันนามว่าลีโอนาร์ด เจอโรม
เมื่ออายุได้สองขวบ เขาได้ย้ายไปอาศัยในดับลินในไอร์แลนด์ ซึ่งปู่ของเขาได้รับแต่งตั้งเป็นอุปราชของที่นั่นและแต่งตั้งบิดาของเขาเป็นเลขาส่วนตัว ซึ่งในช่วงเวลานี้ มารดาของเขาได้ให้กำเนิดบุตรคนที่สอง คือ จอห์น สเตรนจ์ สเปนเซอร์-เชอร์ชิล จากการที่วินสตันเป็นหลานของอุปราช ทำให้เขาได้เห็นการสวนสนามบ่อย ๆ ในที่ทำงานของปู่ (ปัจจุบันคือทำเนียบประธานาธิบดีไอร์แลนด์) ทำให้วินสตันตัวน้อยเกิดความชอบทหารขึ้น
ในขณะที่อยู่ในดับลิน วินสตันมีพี่เลี้ยงคอยสอนการเขียนอ่านและวิชาคณิตศาสตร์ ด้วยเหตุที่วินสตันไม่ค่อยได้เจอพ่อแม่ ทำให้เขาสนิทสนมกับพี่เลี้ยง นางเอลิซาเบธ อันน์ เอเวอเรสต์ เป็นอย่างมาก นางเป็นทั้งพี่เลี้ยง, พยาบาล และแม่นม โดยทั้งสองมักจะพากันไปเล่นที่สวนสาธารณะฟีนิกซ์เสมอ ๆ
วินสตันในวัยเด็กนั้น มีนิสัยดื้อและไม่ชอบเชื่อฟังใคร ดังนั้นเมื่อเข้าศึกษาในโรงเรียนเขาจึงมีผลการเรียนไม่ดีเขาเข้าศึกษาในโรงเรียนเอกชนสามแห่ง คือ โรงเรียนเซนต์จอร์จในเบิร์กเชอร์, โรงเรียนบรันสวิกใกล้กับไบรตัน และ โรงเรียนฮาร์โรวในลอนดอนซึ่งเป็นโรงเรียนที่เขาไม่ชอบเอาเสียเลย ที่ฮาร์โรวนี้ เขาได้เข้าเป็นสมาชิกในหน่วยปืนไรเฟิลฮาร์โรว ในขณะที่เรียนอยู่ที่ฮาร์โรว วินสตันเป็นเด็กอ้วนเตี้ยผมแดงและพูดติดอ่าง ถึงจะมีผลการเรียนในวิชาคณิตศาสตร์เป็นอันดับหนึ่งในชั้นเรียน แต่ผลการเรียนรวมกลับเป็นอันดับที่โหล่ในห้องบ๊วยของชั้นและก็ติดอันดับนี้เรื่อยมา แม้ว่าการเรียนจะทำได้ไม่ดีแต่วินสตันกลับชอบวิชาภาษาอังกฤษ ในช่วงที่เขาเรียนอยู่ฮาร์โรวนี้ มารดาของเขาแทบจะไม่มาเยี่ยมเลยถึงขนาดที่เขาต้องเขียนจดหมายไปขอให้ทางบ้านมาเยี่ยมบ้างหรือไม่ก็ยอมให้เขากลับไปบ้าน ยิ่งความสัมพันธ์กับบิดานั้นยิ่งห่างเหิน บิดาของเขาถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ 24 มกราคม 1895 ในวัย 45 ปี การตายของบิดานั้นได้ทำให้วินสตันฉุกคิดขึ้นได้ว่า เขาอาจจะต้องตายเมื่ออายุยังไม่มากเหมือนบิดา ดังนั้นเขาจึงควรรีบทำอะไรซักอย่างเพื่อจารึกชื่อเขาลงในประวัติศาสตร์
ราชการทหาร

หลังจากวินสตันออกจากแฮร์โรวในปี 1893 เขาก็เข้าเรียนต่อในราชวิทยาลัยการทหาร เมืองแซนด์เฮิสต์ ซึ่งเขาต้องสอบถึงสามครั้งกว่าจะผ่านเข้าเรียน โดยเขาเข้าเรียนในหมวดทหารม้าแทนที่จะเป็นทหารราบ เนื่องจากทหารม้าต้องการผลการเรียนที่ต่ำกว่าและเขาไม่อยากเรียนคณิตศาสตร์อีก เขาจบการศึกษาเป็นคนที่ 8 ของห้องเรียนซึ่งมี 150 คนในเดือนธันวาคม 1894 และแม้ว่าตอนนี้เขาจะสามารถโอนย้ายไปหมวดทหารราบตามที่บิดาหวังไว้ แต่เขากลับเลือกที่จะสังกัดทหารม้าและได้ยศเป็นร้อยตรีประจำ กรมทหาร 4th Queen's Own Hussars ในเดือนกุมภาพันธ์ 1895 ซึ่งปีเดียวกันนี้เขาได้เดินทางไปยังคิวบาเพื่อสังเกตการณ์การต่อสู้ระหว่างกองทัพสเปนกับฝ่ายกองกำลังปลดแอกคิวบา ระหว่างอยู่ที่คิวบานี้เองเขาได้สูบฮาวานาซิการ์และสูบเรื่อยมาตลอดชีวิตเขา ในปี 1941 เขาได้รับโปรดเกล้าเป็นกรณีพิเศษเป็นผู้พันประจำกรมทหาร 4th Hussars ซึ่งหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้รับโปรดเกล้าให้อวยยศนี้ขึ้นอีกเป็นผู้บัญชาการ ซึ่งปกติ สิทธิพิเศษนี้มีแต่สำหรับพระบรมวงศ์เท่านั้น
วินสตันได้รับค่าตอบแทนในยศร้อยตรีประจำ 4th Hussars ปีละ 300 ปอนด์ อย่างไรก็ตาม เขาคิดว่าเขาต้องการอย่างน้อยปีละ 500 (เทียบเท่า £55,000 ในปี 2012) เพื่อให้เขามีวิถีชีวิตที่ดีเทียบเท่านายทหารคนอื่น ๆ ในหน่วย แม้ว่ามารดาจะส่งเงินให้เขาปีละ 400 ปอนด์แต่ก็ไม่พอเนื่องจากเขาเป็นคนมือเติบ วินสตันไม่สนใจการเลื่อนยศมากนักเหมือนที่ทหารคนอื่น ๆ เป็น เขาต้องการเป็นผู้สื่อข่าวสายทหารโดยต้องการเข้าไปมีส่วนร่วมในปฏิบัติการต่าง ๆ โดยอาศัยเส้นสายของครอบครัวที่มีอยู่ในสังคมชั้นสูง เขาเป็นผู้สื่อข่าวให้แก่หนังสือพิมพ์ในลอนดอนเป็นระยะเวลากว่าเจ็ดปี นอกจากนี้ยังมีงานเขียนเกี่ยวกับปฏิบัติการต่าง ๆ เป็นของตนเอง
ราชการทหาร > ประจำการในอินเดีย​

ต้นเดือนตุลาคม 1896 เขาถูกโอนย้ายไปประจำการยังบริติชราช ในขณะที่เรือกำลังเทียบท่าที่มุมไบ เขาประสบอุบัติเหตุทำให้ข้อไหล่ขวาหลุด ทำให้เขาใช้แขนขวาได้ไม่เต็มที่ไปตลอดชีวิต เขาเคยเป็นนักโปโลมือหนึ่งในหน่วย แม้หลังบาดเจ็บเขาก็ยังคงเล่นโปโลต่อไปแต่ใช้สายหนังหิ้วแขนขวาแทน
ในปีเดียวกันเขาก็เดินทางไปบังคาลอร์ในฐานะนายทหารหนุ่ม ในหนังสือของเขาอธิบายว่า บังคาลอร์เป็นเมืองที่มีสภาพอากาศเยี่ยม และที่อยู่ของเขาเป็นวังสีชมพูขาวใจกลางสวนหย่อมงดงามรายล้อม มีคนใช้ชื่อโธพิ, มีคนสวน, มียาม และมีคนหามน้ำ ในบังคาลอร์นี้เองที่เขาได้พบกับสตรีชื่อ พาเมลลา พลอว์เดน (Pamela Plowden) ลูกสาวของคนใช้และเป็นรักแรกของเขา วินสตันยังได้อธิบายถึงสตรีชาวอังกฤษในอินเดียว่าพวกหล่อนนั้นไม่เป็นที่พึงประสงค์เพราะมีความมั่นใจในความงามของตนเองจนเกินไป จดหมายที่เขาเขียนถึงบ้านยังแสดงให้เห็นว่า เขาพยายามเป็นกลางและหลีกเลี่ยงประเด็นการเมืองอังกฤษซึ่งกำลังมีความขัดแย้งระหว่างสองฝ่าย คือฝ่ายค้านที่มีลอร์ดโรสเบรีกับโจเซฟ เชมเบอร์ลิน และฝ่ายรัฐบาลลอร์ดลันสดาวน์ที่ต้องการเพิ่มงบประมาณกองทัพ
งานการเมือง > สมาชิกสภาสมัยแรก

ในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 1900 เขาชนะการเลือกตั้งได้เป็น ส.ส.จากโอลด์แฮม หลังจากชนะการเลือกตั้งเขาก็เริ่มเดินสายปราศรัยทั้งในเกาะบริเตนและสหรัฐอเมริกา สร้างรายได้ให้แก่เขาถึง 10,000 ปอนด์ (เทียบเท่า 980,000 ปอนด์ในปัจจุบัน) นอกจากนี้ระหว่างปี 1903 ถึง 1905 เขายังได้ร่วมเขียนหนังสือชีวประวัติสองเล่มของบิดา ลอร์ดรันดอล์ฟ เชอร์ชิล
วาระแรกในรัฐสภา วินสตันไปสมาคมอยู่กับพรรคอนุรักษนิยมซึ่งในขณะนั้นเป็นเสียงข้างน้อยนำโดย ลอร์ดฮิวจ์ เซซิล ซึ่งมีชื่อเรียกลำลองในสภาว่า "พวกฮิวจ์" วินสตันได้อภิปรายคัดค้านรายจ่ายด้านการทหารของรัฐบาล ตลอดจนคัดค้านการเสนอให้ขึ้นภาษีของรัฐมนตรีโจเซฟ เชมเบอร์ลิน การคัดค้านของวินสตันก็เพื่อหวังรักษาอิทธิพลทางเศรษฐกิจของอังกฤษ ในขณะที่พวกฮิวจ์ส่วนใหญ่ดูจะสนับสนุนนโยบายขึ้นภาษี ในการเลือกตั้งครั้งต่อไปวินสตันก็ยังสามารถรักษาเก้าอี้ ส.ส.ของตนเองไว้ได้ แต่ด้วยความขัดแย้งเรื่องนโยบายภาษีกับพรรคอนุรักษนิยม เขาก็ตัดสินใจครั้งสำคัญโดยย้ายไปสังกัดพรรคเสรีนิยมแทน ในฐานะสมาชิกพรรคเสรีนิยม เขายังคงสนับสนุนแนวคิดเรื่องเขตการค้าเสรี และเมื่อพรรคเสรีนิยมได้เป็นรัฐบาลที่นำโดยเซอร์เฮนรี แคมป์เบล-แบนเนอร์มัน ในปี 1905 วินสตันก็ได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการอาณานิคม ดูแลนิคมแอฟริกาใต้ภายหลังสงครามโบเออร์ และมีส่วนร่างรัฐธรรมนูญทรานส์วาลซึ่งหวังนำเสถียรภาพมาสู่นิคมแอฟริกาใต้ วินสตันได้สูญเสียเก้าอี้ส.ส.จากโอลด์แฮมไปในการเลือกตั้งปี 1906
งานการเมือง > การเรียกร้องเอกราชของอินเดีย

ส.ส. วินสตันเป็นบุคคลที่ต่อต้านความเคลื่อนไหวต่าง ๆ เพื่อปลดแอกอินเดียรวมถึงต่อต้านกฎหมายที่จะให้เอกราชแก่อินเดีย ในปี 1920 เขากล่าวว่า "คานธีควรจะถูกมัดมือมัดเท้าไว้หน้าประตูเมืองเดลี แล้วก็ปล่อยให้ช้างตัวเบ้อเร่อเหยียบ" ยังมีเอกสารระบุในภายหลังอีกว่า วินสตันอยากจะเห็นคานธีอดอาหารให้ตาย ๆ ไปซะ  วินสตันเป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มที่มีชื่อว่า สันนิบาตป้องกันอินเดีย (India Defence League) เป็นกลุ่มที่เคลื่อนไหวเพื่อธำรงไว้ซึ่งอิทธิพลของอังกฤษในอินเดีย ในปี 1930 วินสตันออกมาประกาศว่า กลุ่มคนและทุกอย่างของลัทธิคานธีจะต้องถูกจับกุมและถูกทำลาย วินสตันถึงขนาดแตกหักกับนายกรัฐมนตรีบอลดวินที่จะเริ่มกระบวนการให้เอกราชแก่อินเดีย โดยกล่าวว่าจะไม่ขอรับตำแหน่งใด ๆ ในรัฐบาลอีกตราบใดที่บอลดวินยังเป็นนายกฯอยู่
งานการเมือง > นายกรัฐมนตรีสมัยแรก (ค.ศ. 1940–45) > หวนคืนสู่กระทรวงทหารเรือ

เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองปะทุขึ้น ในวันที่ 3 กันยายน 1939 วันที่สหราชอาณาจักรประกาศสงครามต่อเยอรมัน วินสตันได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีกระทรวงทหารเรือ ตำแหน่งเดิมกับที่เขาเคยดำรงตำแหน่งในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งเป็นเป็นหนึ่งในสมาชิกคณะรัฐมนตรีฝ่ายสงคราม (War cabinet) ในรัฐบาลของเชมเบอร์ลิน ในตำแหน่งนี้ วินสตันได้พิสูจน์ตนเองเป็นรัฐมนตรีมือดีในยุคที่เรียกว่า "สงครามลวง" ตอนแรกวินสตันเสนอแผนจะส่งกองเรือทะลวงเข้าไปในทะเลบอลติก แต่ก็เปลี่ยนแผนเป็นการวางทุ่นระเบิดเส้นทางเดินเรือไม่ให้นอร์เวย์สามารถส่งแร่เหล็กออกจากเมืองนาร์วิกไปป้อนอุตสาหกรรมทหารของเยอรมันได้ ซึ่งจะบีบเยอรมันให้เปิดฉากโจมตีนอร์เวย์ เป็นโอกาสดีที่ราชนาวีอังกฤษจะมีชัยเหนือกองเรือเยอรมัน อย่างไรก็ตาม นายกรัฐมนตรีเชมเบอร์ลินตลอดจนคณะรัฐมนตรีฝ่ายสงครามคัดค้านแผนการนี้ทำให้แผนล่าช้าออกไป แผนวางทุ่นระเบิดอันมีชื่อว่า "ปฏิบัติการวิลเฟรด" นี้เริ่มขึ้นในวันที่ 8 เมษายน 1940 เพียงวันเดียวก่อนที่เยอรมันจะประสบความสำเร็จในการบุกครองนอร์เวย์
งานการเมือง > นายกรัฐมนตรีสมัยแรก (ค.ศ. 1940–45) > สุนทรพจน์ "เราจักไม่มีวันยอมแพ้"

ในวันที่ 10 พฤษภาคม 1940 ไม่กี่ชั่วโมงก่อนเยอรมนีจะเข้าบุกฝรั่งเศสด้วยกลยุทธ์บลิทซ์ครีกผ่านกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ หลังจากความล้มเหลวของปฏิบัติการในประเทศนอร์เวย์ ผู้คนก็สูญเสียความเชื่อมั่นในรัฐบาลของเชมเบอร์ลิน ทำให้เชมเบอร์ลินตัดสินใจลาออก ตัวเต็งนายกรัฐมนตรีคนต่อไปอย่างเอิร์ลแห่งฮาลิแฟกซ์ก็ถอนตัว เนื่องจากเขาไม่เชื่อมั่นว่าตัวเขาซึ่งมาจากสภาขุนนางจะสามารถบริหารบ้านเมืองได้อย่างมีประสิทธิภาพ ขณะเดียวกัน แม้ว่าโดยจารีตประเพณีแล้วนายกรัฐมนตรีจะมิทูลเกล้าฯ เสนอชื่อนายกฯ คนต่อไป แต่เชมเบอร์ลินต้องการใครซักคนที่จะได้รับแรงสนับสนุนจากทั้งสามพรรคในสภาสามัญชน จึงเกิดการหารือกันระหว่างเชมเบอร์ลิน, ลอร์ดฮาลิแฟกซ์, วินสตัน และเดวิด มาเกรสสัน ในที่สุดพระเจ้าจอร์จที่ 6 ก็ทรงเสนอชื่อวินสตันขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี โดยสิ่งแรกที่วินสตันทำคือการเขียนจดหมายขอบคุณเชมเบอร์ลินที่สนับสนุนเขา
ตอนปลายของยุทธการที่ฝรั่งเศส กองทัพฝรั่งเศสและอังกฤษในภาคพื้นทวีปต่างพ่ายแพ้ต่อเยอรมัน หมู่เกาะอังกฤษตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤตที่สุดในประวัติศาสตร์ ผู้คนต่างหวาดผวาต่อการรุกรานโดยนาซีเยอรมนี ทันใดนั้นก็เกิดปาฏิหาริย์แห่งดันเคิร์กขึ้นซึ่งช่วยทหารไว้กว่าสามแสนนาย ในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1940 นายกรัฐมนตรีวินสตันได้กล่าวสุนทรพจน์ต่อสภาสามัญชน สุนทรพจน์นี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ We shall fight on the beaches ซึ่งบางส่วนของสุนทรพจน์ดังกล่าวได้รับการยอมรับว่าเป็นวลีที่ดีที่สุดแห่งยุค
...วันนี้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ผมได้ขอสภาให้กำหนดบ่ายวันนี้เป็นวาระพิเศษเพื่อกล่าวแถลง ผมมีความลำบากใจเป็นอย่างมากที่จะต้องประกาศหายนะทางการทหารที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์อันยาวนานของเรา...รากเหง้า แก่น และมันสมองของกองทัพบริติช...ดูเหมือนกำลังจะพังทลายลงในสนามรบ...ปาฏิหาริย์การปลดปล่อยซึ่งสำเร็จได้จากความกล้าหาญ จากความบากบั่น กลายเป็นที่ประจักษ์แก่เราทุกคน และราชนาวีด้วยความช่วยเหลือของชาวเรือพาณิชย์นับไม่ถ้วน ได้ใช้เรือทุกชนิดเกือบพันลำ นำพากว่า 335,000 นายทั้งฝรั่งเศสและอังกฤษ ให้รอดพ้นจากปากมัจจุราชและความอัปยศ...มีคนบอกว่าแฮร์ฮิตเลอร์มีแผนรุกรานหมู่เกาะอังกฤษ ข้อนี้ก็เคยคิดกันมาก่อนหลายครั้ง...เราจะขอพิสูจน์ตนเองอีกครั้งหนึ่งเพื่อปกป้องแผ่นดินเกิดของเรา และเราจะผ่านพ้นภัยทรราชนี้...
แม้ว่าพื้นที่มากมายในยุโรปและรัฐเก่าแก่ขึ้นชื่อได้พ่ายแพ้หรืออาจตกอยู่ใต้เงื้อมมือของเกสตาโพและระบอบนาซีที่น่ารังเกียจก็ตาม เราจะอ่อนล้าหรือล้มเหลวไม่ได้
เราจักก้าวเดินไปถึงจุดจบ เราจักสู้ในฝรั่งเศส เราจักสู้ในท้องทะเลและมหาสมุทร เราจักสู้ด้วยความเชื่อมั่นและพลังที่เติบใหญ่ในท้องนภา เราจักปกป้องเกาะของเราไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร เราจักสู้บนชายหาด เราจักสู้บนลานบิน เราจักสู้บนท้องทุ่งและท้องถนน เราจักสู้ในหุบเขา เราจักไม่มีวันยอมแพ้...
จิตรกร นักประวัติศาสตร์ และนักเขียน

เชอร์ชิลเป็นนักเขียนที่ผลิตผลงานมาก ได้แก่ นวนิยาย (Savrola), ชีวประวัติ 2 เล่ม, บันทึกความทรงจำ, ประวัติศาสตร์ และบทความข่าว ผลงานที่มีชื่อเสียง 2 เล่มคือ บันทึกความทรงจำ The Second World War 6 เล่ม และ A History of the English-Speaking Peoples 4 เล่ม ใน ค.ศ. 1953 เชอร์ชิลได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม "สำหรับความเชี่ยวชาญในการบรรยายประวัติศาสตร์และชีวประวัติ" และคำปราศรัย
เขาใช้นามปากกา "วินสตัน เอส. เชอร์ชิล" (Winston S. Churchill) หรือ "วินสตัน สเปนเซอร์ เชอร์ชิล" (Winston Spencer Churchill) เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนกับนักเขียนนวนิยายชาวอเมริกันที่มีชื่อเดียวกัน ซึ่งเขาก็มีจดหมายโต้ตอบอย่างฉันมิตรด้วย เป็นเวลาหลายปีที่เขาอาศัยบทความข่าวของตนเป็นอย่างมาก เพื่อบรรเทาความกังวลทางการเงิน
เชอร์ชิลกลายเป็นจิตรกรมือสมัครเล่นที่ประสบความสำเร็จ เริ่มต้นหลังลาออกจากกองทัพเรือใน ค.ศ. 1915 โดยใช้นามแฝง "Charles Morin" เขาวาดภาพถึงร้อยกว่าภาพ โดยมีหลายภาพที่จัดแสดงในสตูดิโอที่ชาร์ตเวลล์และในชุดสะสมส่วนตัว
เชอร์ชิงเป็นช่างปูนมือสมัครเล่นที่ก่อสร้างอาคารและกำแพงสวนที่ชาร์ตเวลล์ เขาเข้าร่วม Amalgamated Union of Building Trade Workers bแต่ถูกขับออกหลังเข้าเป็นสมาชิกพรรคอนุรักษ์นิยม เขายังเพาะพันธุ์ผีเสื้อด้วย เขาเป็นที่รู้จักจากการรักสัตว์และมีสัตว์เลี้ยงบางตัวเสมอ ส่วนใหญ่เป็นแมว แต่บางครั้งก็มีสุนัข, สุกร, แกะ, แบนแทม, แพะ และลูกสุนัขจิ้งจอก กับตัวอื่น ๆ
ครอบครัวและบรรพบุรุษ

เชอร์ชิลแต่งงานกับคลีเมนไทน์ โฮซีเออร์ (Clementine Hozier) ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1908 ทั้งคู่อยู่ด้วยกันเป็นเวลา 57 ปี เชอร์ชิลตระหนักดีถึงความตึงเครียดในอาชีพทางการเมือง ส่งผลต่อการแต่งงานของเขา Colville รายงานว่า เขามีความรักชั่วครู่กับ Doris Castlerosse ในคริสต์ทศวรรษ 1930 กระนั้น แอนดรูว์ รอเบิตส์ไม่นับเรื่องนี้
ไดอานา ลูกคนแรกของเชอร์ชิล เกิดในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1909 แรนดอล์ฟ ลูกคนที่ 2 เกิดในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1911 ซาราห์ ลูกคนที่ 3 เกิดในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1914 และแมรีโกลด์ ลูกคนที่ 4 เกิดในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 แมรีโกลด์เสียชีวิตจากภาวะติดเชื้อในกระแสเลือดในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1921 จากนั้นในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1922 จึงมีการให้กำเนิดแมรี ลูกคนสุดท้องของเชอร์ชิล ภายหลังในเดือนั้น ครอบครัวเชอร์ชิลซื้อบ้านชาร์ตเวลล์ ซึ่งภายหลังกลายเป็นบ้านของครอบครัวจนกระทั่งวินสตันเสียชีวิตใน ค.ศ. 1965 เจนกินส์รายงานว่า เชอร์ชิลเป็น "พ่อที่กระตือรือร้นและรักลูก" แต่เป็นคนที่คาดหวังลูกมากเกินไป
แหล่งข้อมูลอื่น

วินสตัน เชอร์ชิล ที่เว็บไซต์ Curlie
Churchill's First World War from the Imperial War Museum.
FBI files on Winston Churchill.
Winston Churchill's Personal Manuscripts.
วินสตัน เชอร์ชิล ที่ Nobelprize.org
ผลงานของ วินสตัน เชอร์ชิล ที่โครงการกูเทินแบร์ค
แม่แบบ:FadedPage
ผลงานเกี่ยวกับ/โดย วินสตัน เชอร์ชิล ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
ผลงานโดย วินสตัน เชอร์ชิล บนเว็บ LibriVox (หนังสือเสียง ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ)
EarthStation1: Winston Churchill Speech Audio Archive.
Amateur colour film footage of Churchill's funeral from the Imperial War Museum.
แม่แบบ:Npg name
Hansard 1803–2005: ส่วนร่วมในรัฐสภาสหราชอาณาจักรของ Winston Churchill
แม่แบบ:UK National Archives ID
Records and images from the UK Parliament Collections.
The International Churchill Society (ICS).
Imperial War Museum: Churchill War Rooms. Comprising the original underground War Rooms preserved since 1945, including the Cabinet Room, the Map Room and Churchill's bedroom, and the new Museum dedicated to Churchill's life.
War Cabinet Minutes (1942), (1942–43), (1945–46), (1946).
Locations of correspondence and papers of Churchill at the UK National Archives.
กฤตภาคจากหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ วินสตัน เชอร์ชิล ในหอจดหมายเหตุข่าวสารคริสต์ศตวรรษที่ 20 ของ ZBW
| ก่อนหน้า |  | วินสตัน เชอร์ชิล |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| โจเซฟ สตาลิน |  | บุคคลแห่งปีของนิตยสารไทม์  (ค.ศ. 1940) |  | แฟรงคลิน ดี. รูสเวลท์ |
| แฮร์รี เอส. ทรูแมน |  | บุคคลแห่งปีของนิตยสารไทม์  (ค.ศ. 1949) |  | ทหารอเมริกัน |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อาร์เจนตินา  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  ฟินแลนด์  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ไต้หวัน 2  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โรมาเนีย  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส  รัสเซีย  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  KulturNav  มิวสิกเบรนซ์  Musée d'Orsay  RKD Artists  Te Papa (New Zealand)  ULAN 
ประชาชน:  เนเธอร์แลนด์  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  SNAC  IdRef 
วินสตัน เชอร์ชิล ในวัยเจ็ดขวบ
เชอร์ชิลในเครื่องแบบร้อยตรี ปี 1895
ส.ส. วินสตัน เชอร์ชิล ปี 1904
วินสตัน เชอร์ชิลสวมหมวกเกราะขณะสัญญาณเตือนภัยดัง ระหว่างยุทธการที่บริเตน ค.ศ. 1940
Allies (1995) โดยลอว์เรนซ์ โฮลอฟเซเนอร์ กลุ่มประติมากรรมที่แสดงแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์กับเชอร์ชิลที่นิวบอนด์สตรีท ลอนดอน
ตราประจำตัวของเซอร์วินสตัน เชอร์ชิล ตรงกลางเป็นอาร์มประจำตำแหน่งดยุกแห่งมาร์ลบะระ