stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อัลละฮ์เซอลามัตกันซุลตันมะฮ์โกตา

| --- | --- |
ตราแผ่นดินรัฐเกอดะฮ์
เพลงชาติของ รัฐเกอดะฮ์
เนื้อร้อง: อัลละฮ์เซอลามัตกันซุลตันมะฮ์โกตา, 1958
ทำนอง: J. A. Redhill (Reutenberg)
รับไปใช้: 1937

ตัวอย่างเสียง
อัลละฮ์เซอลามัตกันซุลตันมะฮ์โกตาไฟล์ ช่วยเหลือ
 
อัลละฮ์เซอลามัตกันซุลตันมะฮ์โกตา (บรรเลง)
อัลละฮ์เซอลามัตกันซุลตันมะฮ์โกตา (มลายู: Allah Selamatkan Sultan Mahkota) เป็นเพลงสรรเสริญแห่งรัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย คำร้องประพันธ์โดย Almarhum Abdullah Syed Hussain Shahabuddin และทำนองประพันธ์โดย J. A. Redhill (Reutenberg) มันถูกนำมาใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 มีนาคม 1937
ประวัติ

Reuternberg ผู้อำนวยการชมรมวงออร์เคสตราของรัฐเซอลาโงร์ได้รับคำสั่งให้แต่งเพลงชาติสำหรับรัฐเกอดะฮ์ด้วยเงินรางวัล 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ เขาแต่งเพลงจนเสร็จในเวลา 25 นาที แผนการสร้างนั้นริเริ่มโดย S.L. Jones ที่ปรึกษาชาวอังกฤษของรัฐเกอดะฮ์
เพลงนี้ได้รับการแต่งเพลงใหม่โดย Tunku Yakob พร้อมกับเพิ่มเนื้อเพลงที่เขียนโดย Hj Mohammad Sheriff Menteri Besar และทำนองเพลงเป็นของ JF. Agustin ในปี พ.ศ.2492
เนื้อเพลง

| เนื้อร้องภาษามาเลย | คำแปล |
| --- | --- |
 Allah selamat Sultan Mahkota Berpanjangan usia di atas Takhta Memelihara ugama Nabi kita Negeri Kedah serata-rata:  พระเจ้าทรงคุ้มครองตำแหน่งสุลต่าน ประทับบนบัลลังก์ยิ่งยืนนาน ส่งเสริมศาสนาของศาสดาของเรา ทั่วรัฐเกอดะฮ์
แหล่งข้อมูล

National Anthems
Instrumental Anthems
| ด ค กเพลงรัฐประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- |
 ดินแดนสหพันธ์  รัฐยะโฮร์  รัฐเกอดะฮ์  รัฐกลันตัน  รัฐมะละกา  รัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน  รัฐปะหัง  รัฐปีนัง  รัฐเปรัก  รัฐปะลิส  รัฐซาบะฮ์  รัฐซาราวัก  รัฐสลังงอร์  รัฐตรังกานู
สายบาตูเคฟส์–ปูเลาเซอบัง

| สายบาตูเคฟส์–ปูเลาเซอบัง |
| --- | --- |

เคทีเอ็มบี คลาส  92 ที่สถานีเคแอล เซ็นทรัล
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดให้บริการ
เจ้าของ:  เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
หมายเลขสาย: 1 (สายสีน้ำเงิน)
ที่ตั้ง: รัฐเซอลาโงร์ กัวลาลัมเปอร์ รัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน รัฐมะละกา
ปลายทาง:  KC05  บาตูเคฟส์  KB18  ปูเลาเซอบัง/ตัมปิน
จำนวนสถานี: 27 + 3 สถานีสำรอง
เว็บไซต์: www.ktmb.com.my
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟชานเมือง (เอ็ส-บาน)
ระบบ:  เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
ผู้ดำเนินงาน:  เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
ศูนย์ซ่อมบำรุง: เซอเริมบัน
ขบวนรถ: KTM Class 92 Komuter CSR EMU 37 ขบวน 6 ตู้
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 14 สิงหาคม 1995; 29 ปีก่อน (1995-08-14)
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 135 กิโลเมตร (84 ไมล์)
รางกว้าง: 1,000 mm (3 ft 3 3⁄8 in) มีเตอร์เกจ
ระบบจ่ายไฟ: 25 kV 50 Hz เหนือหัว
ความเร็ว: สูงสุด 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (75 ไมล์ต่อชั่วโมง)
สายบาตูเคฟส์–ปูเลาเซอบัง (มลายู: KTM Laluan Batu Caves–Pulau Sebang) มีชื่อเดิมว่า สายเซอเริมบัน (มลายู: Laluan Seremban) เป็นหนึ่งในสามเส้นทางของรถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม ส่วนกลาง ดำเนินการโดยเกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู (เคทีเอ็ม) ให้บริการรถไฟฟ้าระหว่างสถานีบาตูเคฟส์และสถานีปูเลาเซอบัง/ตัมปิน ก่อนหน้าวันที่ 15 ธันวาคม 2015 เส้นทางนี้มีสถานีปลายทางด้านเหนือของสายนี้คือสถานีราวัง
รถไฟชานเมืองเคทีเอ็มเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1995 ช่วยในการขนส่งระหว่างกัวลาลัมเปอร์กับย่านชานเมืองของรัฐใกล้เคียง รถไฟฟ้าทุกขบวนเป็นรถนั่งปรับอากาศ แต่ละสถานีจะมีที่จอดรถของสถานีนั้น ๆ
ระบบนี้เป็นหนึ่งในของระบบขนส่งมวลชนในหุบเขากลัง มีหมายเลขสายคือ 1 มีสีน้ำเงินเป็นสีอย่างเป็นทางการบนแผนที่การขนส่ง เริ่มแรกตั้งชื่อตามสถานีปลายทางเดิมคือสถานีเซอเริมบัน
รายชื่อสถานี

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ชื่อสถานี | ประเภทชานชาลา | จุดเปลี่ยนเส้นทาง |
| ตันจงมาลิม | เกาะกลาง และ ด้านข้าง |  |
| กัวลากูบูบาห์รู | ด้านข้าง |  |
| ราซา | ด้านข้าง |  |
| บาตังกาลี | ด้านข้าง |  |
| เซอเรนดาห์ | ด้านข้าง |  |
| ราวัง | เกาะกลาง และ ด้านข้าง | สายเดินรถแยก ราวัง–ตันจงมาลิม |
| กวง | ด้านข้าง |  |
| ซูไงบูโละฮ์ | ด้านข้าง | 9 สายซูไงบูโละฮ์-กาจัง (โครงการ) |
| เกอปงเซ็นทรัล | ด้านข้าง |  |
| เกอปง | ด้านข้าง |  |
| เซอกัมบัต | ด้านข้าง |  |
| ปุตรา | ด้านข้าง | 2 สายพอร์ตกลัง, 3 สายอัมปัง และ 4 สายศรีเปอตาลิง |
| ธนาคารเนอการา | ด้านข้าง | 2 สายพอร์ตกลัง, 3 สายอัมปัง และ 4 สายศรีเปอตาลิง |
| กัวลาลัมเปอร์ | เกาะกลาง และด้านข้าง | 2 สายพอร์ตกลัง, 5 สายเกอลานาจายา และ 9 สายซูไงบูโละฮ์-กาจัง (โครงการ) |
| เคแอลเซ็นทรัล | เกาะกลาง | 2 สายพอร์ตกลัง, 5 สายเกอลานาจายา, 6 เคแอลไอเอ เอ็กซ์เพรส, 7 เคแอลไอเอ แทรนสิต, 8 เคแอลโมโนเรล และ 9 สายซูไงบูโละฮ์-กาจัง (โครงการ) |
| มิดเวลเลย์ | ด้านข้าง |  |
| เซอปูเตะห์ | ด้านข้าง |  |
| ซาลักเซอลาตัน | ด้านข้าง | 4 สายศรีเปอตาลิง |
| บันดาร์ตาซิก์เซอลาตัน | ด้านข้าง | 4 สายศรีเปอตาลิง, 7 เคแอลไอเอ แทรนสิต และสถานีขนส่งผู้โดยสารเซอลาตัน |
| เซอดัง | ด้านข้าง |  |
| กาจัง | เกาะกลาง และด้านข้าง | 9 สายซูไงบูโละฮ์-กาจัง (โครงการ) |
| ยูเคเอ็ม | ด้านข้าง |  |
| บังยี | เกาะกลาง และด้านข้าง |  |
| บาตังเบอนาร์ | ด้านข้าง |  |
| นิไล | ด้านข้าง | รถโดยสารประจำทางไปท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ |
| ลาบู | ด้านข้าง |  |
| ตีรอย | ด้านข้าง |  |
| บาตูเคฟส์–ปูเลาเซอบัง | เกาะกลาง และด้านข้าง |  |
| เซอนาวัง | ด้านข้าง |  |
| สุไหงกะดุ๊ต | เกาะกลาง | 2 สายพอร์ตกลัง (โครงการส่วนต่อขยาย) |
| เรมเบา | เกาะกลาง |  |
สายเดินรถแยก ราวัง–ตันจงมาลิม

สายเดินรถแยก ราวัง–ตันจงมาลิม เปิดใช้งานครั้งแรกวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2007 มีสถานีเริ่มแรก 3 สถานี ได้แก่ เซอเรนดาห์, บาตังกาลี และ ราซา ต่อมาได้เปิดใช้งานส่วนต่อขยายไปยัง กัวลากูบูบาห์รู ในวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2008 และ ตันจงมาลิม ในวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2009
ผู้โดยสารที่มาจากสถานีก่อนหน้าสถานีราวัง จะต้องเปลี่ยนขบวนรถที่สถานีราวัง ก่อนเข้าไปในสายนี้ รถไฟมีความถี่ทุก ๆ 30 นาที ขบวนแรกและขบวนสุดท้ายให้บริการเวลา 05:42 และ 21:24 น. ใช้เวลาในการเดินทาง 25 นาที
แผนที่เส้นทาง

แผนที่เส้นทาง ฉบับใช้วันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 เก็บถาวร 2015-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ ของเกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
เว็บไซต์ทางการ ของรถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม
ดูเพิ่ม

เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
รถไฟระหว่างเมืองของเคทีเอ็ม
เคทีเอ็ม อีทีเอส
รถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม
สายพอร์ตกลัง
ระบบขนส่งมวลชนในหุบเขากลัง
การขนส่งระบบรางในประเทศมาเลเซีย
สมุดภาพ

พื้นที่จำหน่ายตั๋วรถไฟชานเมืองในเคแอลเซ็นทรัล
สถานีรถไฟบาตูเคฟส์–ปูเลาเซอบัง
สถานีราวัง
สถานีมิดเวลเลย์
ภายในรถไฟฟ้ารุ่น 81
รถไฟฟ้ารุ่น 92 เอสซีเอส 18
อุปาลิเตน

| อุปาลิเตน |
| --- | --- |
ဥပါလိသိမ်

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: พุกาม ภาคมัณฑะเลย์  พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°10′47″N 94°52′35″E﻿ / ﻿21.179674°N 94.876330°E﻿ / 21.179674; 94.876330
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้าอโนรธามังช่อ
เสร็จสมบูรณ์: ป. ค.ศ. 1200
อุปาลิเตน (พม่า: ဥပါလိသိမ်; บาลี: Upāli Sīmā) เป็นอุโบสถที่ตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างพุกามกับญองอู้ ประเทศพม่า อุโบสถแห่งนี้เป็นที่รู้จักจากจิตรกรรมฝาผนังภายในสมัยราชวงศ์โก้นบองที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี
อุโบสถสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าอโนรธามังช่อ และได้รับการปลุกเสกโดยพระภิกษุสี่รูปจากศรีลังกา นำโดยอุบาลีเถระ ภายนอกได้รับการเปลี่ยนแปลงในสมัยพระเจ้าปดุง จิตรกรรมฝาผนังภายในเริ่มสร้างวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2337 และเสร็จในอีกหนึ่งปีต่อมา ชั้นสูงสุดเป็นภาพพระพุทธเจ้าในอดีต 28 องค์ประทับท่าปางต่าง ๆ ส่วนชั้นกลางเป็นฉากจากชาดก และชั้นล่างสุดเป็นภาพการอบรมฟื้นฟูพระภิกษุที่ละเมิดพระวินัย
อำเภออาโลร์กาจะฮ์

| อำเภออาโลร์กาจะฮ์ |
| --- | --- |
อำเภอ
Daerah Alor Gajah
การถอดเสียงภาษาอื่น ๆ
 • อักษรยาวี: الور ڬاجه‎
 • จีน: 亚罗牙也县
 • ทมิฬ: அலோர் காஜா
ที่ตั้งของอำเภออาโลร์กาจะฮ์ในรัฐมะละกา
อำเภออาโลร์กาจะฮ์ที่ตั้งของอำเภออาโลร์กาจะฮ์ในประเทศมาเลเซีย
พิกัด:  2°16′N 102°09′E﻿ / ﻿2.267°N 102.150°E﻿ / 2.267; 102.150
ประเทศ: มาเลเซีย
รัฐ: มะละกา
ศูนย์กลาง: อาโลร์กาจะฮ์
รัฐบาลท้องถิ่น): สภาเทศบาลอาโลร์กาจะฮ์ (อาโลร์กาจะฮ์เหนือ) สภาเทศบาลฮังตัวะฮ์จายา (อาโลร์กาจะฮ์ตะวันออกเฉียงใต้)
การปกครอง
 • เจ้าหน้าทีอำเภอ: ราฮีจี รานม
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 660 ตร.กม. (250 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 212,000 คน
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+8 (ไม่สังเกต)
รหัสไปรษณีย์: 76100 ถึง 78xxx
รหัสโทรศัพท์: +6-06-5
ป้ายทะเบียนยานพาหนะ: M
อาโลร์กาจะฮ์ (มลายู: Alor Gajah) เป็นอำเภอในรัฐมะละกา ประเทศมาเลเซีย มีพื้นที่ 660 ตารางกิโลเมตร โดยมีชายแดนทางเหนือติดกับอำเภอตัมปิน, อำเภอเริมเบา และอำเภอพอร์ตดิกสัน (รวมส่วนแยกของตันจุงตวน) และทางตะวันออกกับใต้ติดกับอำเภอจาซินและอำเภอมะละกากลาง
เขตการปกครอง

อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 31 ตำบล และ 7 เมือง ได้แก่ อาโลร์กาจะฮ์, มัซจิดตานะฮ์, ปูเลาเซอบัง, ลูบกจีนา, กัวลาซูไงบารู, รัมเบีย และดูเรียนตุงกัล
| ตำบล | ชื่อ | ตำบล | ชื่อ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | อาเยอร์ปะอ์อาบัซ | 17 | ปาริตเมอลานา |
| 2 | เบอลิมบิง | 18 | เปอโกะฮ์ |
| 3 | เบอรีงิน | 19 | ปูเลาเซอบัง |
| 4 | บรีซู | 20 | รามวนจีนาเบอซาร์ |
| 5 | ดูเรียนตุงกัล | 21 | รามวนจีนาเกิจิล |
| 6 | กาเด็ก | 22 | เริมเบีย |
| 7 | เกอเลอมัก | 23 | ซูไงบารูฮีลีร์ |
| 8 | เกอมูนิง | 24 | ซูไงบารูอูลู |
| 9 | กัวลาลิงกี | 25 | ซูไงบารูเตองะฮ์ |
| 10 | กัวลาซูไงบารู | 26 | ซูไงบูลุฮ์ |
| 11 | เลินดู | 27 | ซูไงเปอไต |
| 12 | มาจัป | 28 | ซูไงซีปุต |
| 13 | มัซจิดตานะฮ์ | 29 | ตาโบะฮ์นานิง |
| 14 | เมอลากาปินดะฮ์ | 30 | ตันจุงรีเมา |
| 15 | เมอเลอเล็ก | 31 | เตอบง |
| 16 | ปาดังเซอบัง |  |  |
อาซีซุลฮัซนี อาวัง

โมฮัมมัด อาซีซุลฮัซนี บิน อาวัง (มลายู: Mohd Azizulhasni bin Awang; 5 มกราคม ค.ศ. 1988 —) เป็นนักกีฬาจักรยานลู่ชาวมาเลเซีย เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในประเภทคีรินจากการแข่งขันกีฬาจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 และเหรียญทองจากการแข่งขันจักรยานลู่ชิงแชมป์โลก 2017 และกีฬาจักรยานในเอเชียนเกมส์ 2010
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 2010 อาซีซุลฮัซนีได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันจักรยานประเภทลู่ในกีฬาเอเชียนเกมส์ 2010 จากนั้นเขาได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งขันกีฬาเครือจักรภพ 2014 ในประเภททีมสปรินต์ และในการแข่งขันจักรยานลู่ชิงแชมป์โลก 2010 ที่เมืองแบเลอรุบ ประเทศเดนมาร์ก อาซีซุลฮัซนีได้รับเหรียญเงินจากการแข่งประเภทคีริน
เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 อาซีซุลฮัซนีได้รับอุบัติเหตุในรอบสุดท้ายของการแข่งขันประเภทคีริน ในการแข่งขันรายการเวิลด์คัพที่เมืองแมนเชสเตอร์ ซึ่งเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสเนื่องจากมีเศษไม้ยาวประมาณ 20 ซม. ทิ่มแทงทะลุผ่านขาซ้ายของเขา ทำให้เขาถูกตัดสิทธิ์ออกจากการแข่งขันชิงแชมป์โลกในปีนั้น หลังจากที่ใช้เวลาพักฟื้นอาการบาดเจ็บเขาได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่ลอนดอน
ในปี ค.ศ. 2015 ในการแข่งขันจักรยานประเภทลู่รายการจักรยานลู่ชิงแชมป์โลก 2015 จัดขึ้นที่ประเทศฝรั่งเศส อาซีซุลฮัซนีได้รับเหรียญทองแดงจากการแข่งประเภทคีริน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

Officer of the Order of the Defender of the Realm (K.M.N.) (2017)
Member of the Order of the Defender of the Realm (A.M.N.) (2016)
แหล่งข้อมูลอื่น

อาซีซุลฮัซนี อาวัง ที่ UCI (ในภาษาอังกฤษ)
อาซีซุลฮัซนี อาวัง ที่ Cycling Archives (ในภาษาอังกฤษ)
อาซีซุลฮัซนี อาวัง ที่ CycleBase (ในภาษาอังกฤษ)
อาซีซุลฮัซนี อาวัง ที่ Olympedia (ในภาษาอังกฤษ)
อาซีซุลฮัซนี อาวัง ที่ Commonwealth Games Federation (archived) (ในภาษาอังกฤษ)
อาซีซุลฮัซนี อาวัง ที่ Commonwealth Games Federation (archived) (ในภาษาอังกฤษ)
อำเภอกัวลาเซอลาโงร์

| อำเภอกัวลาเซอลาโงร์ |
| --- | --- |
 อำเภอของประเทศมาเลเซีย
Daerah Kuala Selangor
การถอดเสียงอักษรอื่น ๆ
 • ยาวี: کوالا سلاڠور‎
 • จีน: 瓜拉雪兰莪县
 • ทมิฬ: கோலா சிலாங்கூர்
ที่ตั้งของ อำเภอกัวลาเซอลาโงร์ ในรัฐเซอลาโงร์

อำเภอกัวลาเซอลาโงร์ที่ตั้งของ อำเภอกัวลาเซอลาโงร์ ในประเทศมาเลเซีย
พิกัด:  3°24′N 101°20′E﻿ / ﻿3.400°N 101.333°E﻿ / 3.400; 101.333
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  รัฐเซอลาโงร์
ได้รับสถานะ เทศบาล: 7 สิงหาคม ค.ศ. 2021
ศูนย์กลาง: กัวลาเซอลาโงร์
รัฐบาลท้องถิ่น: สภาเทศบาลกัวลาเซอลาโงร์
การปกครอง
 • เจ้าหน้าที่อำเภอ: Shamsul Shahril Badliza Noor
 • ตัวแทนสุลต่าน: Yaacob Ismail
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,194.52 ตร.กม. (461.21 ตร.ไมล์)
ประชากร (2021)
 • ทั้งหมด: 273,728 คน
 • ความหนาแน่น: 230 คน/ตร.กม. (590 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+8 (ไม่มี)
รหัสไปรษณีย์: 45xxx
รหัสโทรศัพท์: +6-03
ป้ายทะเบียนยานพาหนะ: B
กัวลาเซอลาโงร์ (มลายู: Kuala Selangor) เป็นอำเภอในรัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย กินพื้นที่ 1,194.52 ตารางกิโลเมตร โดยมีแม่น้ำเซอลาโงร์แบ่งอำเภอนี้ออกเป็น 2 เขต คือ ตันจุงการังและกัวลาเซอลาโงร์
เขตบริหาร

อำเภอกัวลาเซอลาโงร์แบ่งออกเป็น 9 ตำบล ดังนี้:
อาปี-อาปี
เบิซตารีจายา
ฮูจงเปอร์มาตัง
ฮูลูติงกี
อีจก
เจอรัม
กัวลาเซอลาโงร์
ปาซางัน
ตันจุงการัง
ประชากร

| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1991  | 123,052 | —     |
|  2000  | 161,168 | +31.0% |
|  2010  | 205,257 | +27.4% |
|  2020  | 281,753 | +37.3% |
ที่มา:
อำเภอกมบัก

| อำเภอกมบัก |
| --- | --- |
 อำเภอของประเทศมาเลเซีย
Daerah Gombak
การถอดเสียงอักษรอื่น ๆ
 • ยาวี: ڬومبق‎
 • จีน: 鹅唛县 (ตัวย่อ)  鵝嘜縣 (ตัวเต็ม)
 • ทมิฬ: கோம்பாக் மாவட்டம்
ที่ตั้งของ อำเภอกมบัก ในรัฐเซอลาโงร์
อำเภอกมบักที่ตั้งของ อำเภอกมบัก ในประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 3°16′27.3″N 101°34′14.6″E﻿ / ﻿3.274250°N 101.570722°E﻿ / 3.274250; 101.570722
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  รัฐเซอลาโงร์
ศูนย์กลาง: บันดาร์บารูเซอลายัง
รัฐบาลท้องถิ่น: สภาเทศบาลเซอลายัง (ตะวันตก) สภาเทศบาลอัมปังจายา (ตะวันออก)
การปกครอง
 • เจ้าหน้าที่อำเภอ: อามีรุล อาซีซัน อับดุล ราฮิม
 • ตัวแทนสุลต่าน: วัน มะฮ์มูด ปาวันเตะฮ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 650.08 ตร.กม. (251.00 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 629,971 คน
 • ความหนาแน่น: 970 คน/ตร.กม. (2,500 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+8 (ไม่สังเกต)
รหัสไปรษณีย์: 48xxx, 52xxx-54xxx, 68xxx
รหัสพื้นที่: +6-03-41, +6-03-60, +6-03-61, +6-3-62
ป้ายทะเบียนยานพาหนะ: B
กมบัก (มลายู: Gombak) เป็นอำเภอในรัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย จัดตั้งขึ้นในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1974 ซึ่งเป็นวันเดียวกันที่มีการประกาศให้กัวลาลัมเปอร์เป็นดินแดนสหพันธ์ กมบักเคยมีราวังเป็นเมืองหลักของอำเภอจนกระทั่งย้ายไปที่บันดาร์บารูเซอลายังใน ค.ศ. 1997
เขตการปกครอง

อำเภอกมบักแบ่งออกเป็น 4 ตำบล ดังนี้:
บาตู
ราวัง
เซอตาปัก
อูลูกลัง
ประชากร

นี่คือจำนวนประชากรจากสำมะโน ค.ศ. 2010 ของกระทรวงสถิติมาเลเซีย
| กลุ่มชาติพันธุ์ในกมบัก ตามสำมะโน ค> ศ. 2010.กลุ่มชาติพันธุ์ | กลุ่มชาติพันธุ์ในกมบัก ตามสำมะโน ค> ศ. 2010.ประชากร | กลุ่มชาติพันธุ์ในกมบัก ตามสำมะโน ค> ศ. 2010.ร้อยละ |
| --- | --- | --- |
| บูมีปูเตอรา | 396,012 | 62.9% |
| จีน | 147,488 | 23.4% |
| อินเดีย | 76,773 | 12.2% |
| อื่น ๆ | 9,698 | 1.5% |
| รวม | 629,971 | 100% |
กมบักเป็นหนึ่งในอำเภอที่มีชุมชนมุสลิมชาวหุยที่ใหญ่ที่สุดในประเทศมาเลเซีย โดยมีชาวหุยอาศัยอยู่ในอำเภอกมบักเกือบ 60%
สายตันจุงมาลิม–พอร์ตกลัง

| สายตันจุงมาลิม–พอร์ตกลัง |
| --- | --- |

เคทีเอ็ม คลาส 92 ทำขบวนผ่านชุมทางบังซาร์มุ่งหน้า  KD19  พอร์ตกลัง
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดให้บริการ
เจ้าของ:  เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
หมายเลขสาย: 2 (สายสีแดง)
ที่ตั้ง: รัฐเประ รัฐเซอลาโงร์ กัวลาลัมเปอร์
ปลายทาง:  KA15  ตันจุงมาลิม  KD19  พอร์ตกลัง
จำนวนสถานี: 34
เว็บไซต์: www.ktmb.com.my
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถไฟชานเมือง (เอ็ส-บาน)
ระบบ:  รถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม
ผู้ดำเนินงาน:  เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
ศูนย์ซ่อมบำรุง: เซอเริมบัน
ขบวนรถ: KTM Class 92 Komuter CSR EMU 37 ขบวน 6 ตู้
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 14 สิงหาคม 1995; 29 ปีก่อน (1995-08-14)
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 126 กิโลเมตร (78 ไมล์)
ลักษณะทางวิ่ง: ระดับดิน
รางกว้าง: 1,000 mm (3 ft 3 3⁄8 in) มีเตอร์เกจ
ระบบจ่ายไฟ: 25 kV 50 Hz เหนือหัว
ความเร็ว: 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (75 ไมล์ต่อชั่วโมง)
สายตันจุงมาลิม–พอร์ตกลัง (มลายู: KTM Laluan Tanjung Malim–Pelabuhan Klang; สายสีแดงในแผนที่) เป็นหนึ่งในสองเส้นทางของรถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม ดำเนินการโดยเกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู (เคทีเอ็ม) เปิดให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1995 ช่วยในการขนส่งระหว่างกัวลาลัมเปอร์กับย่านชานเมือง รถไฟทุกคันเป็นรถปรับอากาศ และทุก ๆ สถานีจะมีที่จอดรถสำหรับสถานีนั้น ๆ
สายนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของระบบขนส่งมวลชนในหุบเขากลัง
รายชื่อสถานี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| รหัสสถานี | ชื่อสถานี | ประเภทชานชาลา | เชื่อมต่อ |
|  KA15  | ตันจุงมาลิม | เกาะกลางและด้านข้าง |  อีทีเอส  |
|  KA14  | กัวลากูบูบาห์รู | ด้านข้าง |  |
|  KA13  | ราซา | ด้านข้าง |  |
|  KA12  | บาตังกาลี | ด้านข้าง |  อีทีเอส  |
|  KA11  | เซเรนดะห์ | ด้านข้าง |  |
|  KA10  | ราวัง | เกาะกลางและด้านข้าง |  อีทีเอส  |
|  KA09  | กวง | ด้านข้าง |  |
|  KA08  | ซูไงบูโละฮ์ | ด้านข้าง |  อีทีเอส  และ 12 สายปูตราจายา |
|  KA07  | เคปง เซ็นทรัล | ด้านข้าง |  อีทีเอส  และ 12 สายปูตราจายา |
|  KA06  | เคปง | ด้านข้าง | 12 สายปูตราจายา |
|  KA05  | เซกัมบุต | ด้านข้าง |  |
|  KA04  | ปูตรา | ด้านข้าง | 3 สายอัมปัง และ 4 สายซรีเปอตาลิง |
|  KA03  | ธนาคารเนอการา | ด้านข้าง | 1 สายบาตูเคฟส์–ปูเลาเซอบัง, 3 สายอัมปัง และ 4 สายซรีเปอตาลิง |
|  KA02  | กัวลาลัมเปอร์ | เกาะกลางและด้านข้าง |  อีทีเอส , 1 สายบาตูเคฟส์–ปูเลาเซอบัง, 5 สายเกอลานาจายา และ 9 สายกาจัง |
|  KA01   KS01  | เคแอลเซ็นทรัล | เกาะกลาง |  อีทีเอส , 1 สายบาตูเคฟส์–ปูเลาเซอบัง, 10 สายเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์–เทอมินัล สกายพาร์ก, 5 สายเกอลานาจายา, 6 เคแอลไอเอ เอ็กซ์เพรส, 7 เคแอลไอเอ แทรนซิต, 8 เคแอลโมโนเรล และ 9 สายกาจัง |
|  KD01  | อีโคซิตี | ด้านข้าง | 1 สายบาตูเคฟส์–ปูเลาเซอบัง และ 5 สายเกอลานาจายา |
|  KD02  | อังกาซาปูรี | ด้านข้าง |  |
|  KD03  | ปันไตดาลัม | ด้านข้าง | 13 สายเซอร์เคิล |
|  KD04  | เปอตาลิง | เกาะกลางและด้านข้าง |  |
|  KD05  | จาลันเต็มเปลร์ | ด้านข้าง |  |
|  KD06  | กัมปงดาโตฮารุน | ด้านข้าง |  |
|  KD07  | เซอรีเซอเตีย | ด้านข้าง |  |
|  KD08  | เซอเตียจายา | เกาะกลางและด้านข้าง | B1 บีอาร์ที สายซันเวย์ |
|  KD09   KS02  | ซูบังจายา | ด้านข้าง | 5 สายเกอลานาจายา |
|  KD10  | บาตูตีกา | ด้านข้าง |  |
|  KD11  | ชะฮ์อาลัม | เกาะกลางและด้านข้าง |  |
|  KD12  | ปาดังจาวา | ด้านข้าง |  |
|  KD13  | บูกิตบาดะก์ | ด้านข้าง |  |
|  KD14  | กลัง | เกาะกลางและด้านข้าง |  |
|  KD15  | เตอลุก์ปูไล | ด้านข้าง |  |
|  KD16  | เตอลุก์กาดง | ด้านข้าง |  |
|  KD17  | กัมปุงราจาอูดา | ด้านข้าง |  |
|  KD18  | จาลันกัซตัม | เกาะกลางและด้านข้าง |  |
|  KD19  | พอร์ตกลัง | เกาะกลาง | อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศพอร์ตกลัง ไปยัง ปูเลาเคตัม สลังงอร์ มาเลเซีย และดูไม ประเทศอินโดนีเซีย |
ส่วนต่อขยาย

มีโครงการส่วนต่อขยายแยกจากสถานีซูบังจายา ไปยังสถานีซูบังสกายปาร์ก ซึ่งจะช่วยในการเชื่อมต่อกับท่าอากาศยานซูบังเก่า ส่วนต่อขยายระยะทาง 8 กิโลเมตร มีจำนวนสามสถานี ได้แก่ เกลินมารี, ศรีซูบัง และซูบังสกายปาร์ก
แผนที่เส้นทาง

ฉบับเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 เก็บถาวร 2015-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ ของเกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
เว็บไซต์ทางการ ของรถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม
ดูเพิ่ม

เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
รถไฟระหว่างเมืองของเคทีเอ็ม
สายชายฝั่งทะเลตะวันตก (ประเทศมาเลเซีย)
สายชายฝั่งทะเลตะวันออก (ประเทศมาเลเซีย)
เคทีเอ็ม อีทีเอส
รถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม
สายเซอเริมบัน
สมุดภาพ

สถานีเซินตุล
สถานีซูบังจายา
ภายในรถไฟฟ้ารุ่น 83
อู้โอะตะมะ

อู้โอะตะมะ (พม่า: ဦးဥတ္တမ, ออกเสียง: [ʔoʊ̯ʔ.də.ma̰]) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2391 ได้บวชเป็นสามเณรและบวชเป็นพระภิกษุต่อมา จนได้เป็นเจ้าอาวาสวัดในหมู่บ้านพยิลองจอว์ เมื่อมัณฑะเลย์แตก อู้โอะตะมะจึงสึกออกจากพระและมาเป็นผู้นำฝ่ายต่อต้านอังกฤษ และได้ร่วมมือกับกลุ่มต่อต้านอื่น ๆ กองทัพของอู้โอะตะมะสามารถยึดเมืองสะคุได้ และยังเข้าตีเมืองซะลี่น มยัตไลธอง และสีนบยูจุนใน พ.ศ. 2429 ซึ่งเป็นการรบที่ดุเดือดและสังหารนายทหารอังกฤษได้หลายคน หลังจากนั้น อู้โอะตะมะเปลี่ยนมาใช้การรบแบบกองโจร ในที่สุด อู้โอะตะมะถูกจับได้ที่เลกายง์ เพราะบุตรบุญธรรมทรยศไปแจ้งข่าวแก่อังกฤษ อู้โอะตะมะถูกตัดสินให้ประหารชีวิตแต่เปิดโอกาสให้อุทธรณ์เพื่อลดโทษได้ แต่อู้โอะตะมะปฏิเสธ ยินดีรับโทษประหาร เขาถูกประหารชีวิตเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2432
อุทยานกีฬาสิงคโปร์

| --- | --- |
Singapore Sports Hub Hab Sukan Singapura


ที่ตั้ง: กัลลัง, สิงคโปร์
ความจุ: 68,500
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: 2010
เปิดใช้สนาม: 2014
การใช้งาน
ซีเกมส์ 2015
อุทยานกีฬาสิงคโปร์ (อังกฤษ: Singapore Sports Hub; มลายู: Hab Sukan Singapura) เป็นศูนย์กีฬาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศสิงคโปร์ เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 2010 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2014
ในปี ค.ศ. 2015 ศูนย์กีฬาแห่งนี้ได้ใช้เป็นสถานที่จัดกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 28 ที่สิงคโปร์เป็นเจ้าภาพ โดยพิธีเปิดและปิดจะจัดที่สนามกีฬาแห่งชาติสิงคโปร์
สิ่งก่อสร้างภายในบริเวณศูนย์กีฬา

สนามกีฬาแห่งชาติสิงคโปร์ ความจุ 55,000 ที่นั่ง
ศูนย์กีฬาทางน้ำ
อาคารกีฬาในร่ม
ลานกีฬากลางแจ้ง
ศูนย์ทรัพยากรและสารสนเทศกีฬา ประกอบด้วย ห้องสมุด พิพิธภัณฑ์กีฬา และศูนย์แสดงสินค้า
พื้นที่พานิชยกรรม
อำเภอกัวลาลางัต

| อำเภอกัวลาลางัต |
| --- | --- |
 อำเภอของประเทศมาเลเซีย
Daerah Kuala Langat
การถอดเสียงอักษรอื่น ๆ
 • ยาวี: كوالا لاڠت‎
 • จีน: 瓜拉冷岳县
 • ทมิฬ: குவாலா லாஙாட்
ที่ตั้งของ อำเภอกัวลาลางัต ในรัฐเซอลาโงร์

อำเภอกัวลาลางัตที่ตั้งของ อำเภอกัวลาลางัต ในประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 2°50′N 101°30′E﻿ / ﻿2.833°N 101.500°E﻿ / 2.833; 101.500
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  รัฐเซอลาโงร์
ศูนย์กลาง: เตอลุกดาตก
เมืองใหญ่สุด: บันติง
รัฐบาลท้องถิ่น: สภาเทศบาลกัวลาลางัต
การปกครอง
 • เจ้าหน้าที่อำเภอ: Rosli Othman
 • ตัวแทนสุลต่าน: Mohamed Al Haj Harun
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 858 ตร.กม. (331 ตร.ไมล์)
ประชากร (2020)
 • ทั้งหมด: 307,787 คน
 • ความหนาแน่น: 360 คน/ตร.กม. (930 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+8 (ไม่มี)
รหัสไปรษณีย์: 425xx-428xx, 471xx
รหัสโทรศัพท์: +6-03-31, +6-03-51, +6-03-5614, +6-03-80
ป้ายทะเบียนยานพาหนะ: B
กัวลาลางัต (มลายู: Kuala Langat) เป็นอำเภอในรัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐเซอลาโงร์ ครอบคลุมพื้นที่ 858 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 307,787 คนตามสำมะโน 2020 (ไม่รวมคนต่างชาติ) ทางเหนือติดกับอำเภอกลังและเปอตาลิง และทางตะวันออกติดกับอำเภอเซอปัง ส่วนฝั่งตะวันตกติดกับช่องแคบมะละกา
เขตบริหาร

อำเภอกัวลาลางัตแบ่งออกเป็น 7 ตำบล ดังนี้:
บันดาร์
บาตู
จูกรา
เกอลานัง
โมริบ
ตันจุง 12
เตอลุกปังลีมาการัง
ประชากร

| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1991  | 130,090 | —     |
|  2000  | 192,176 | +47.7% |
|  2010  | 220,214 | +14.6% |
|  2020  | 307,787 | +39.8% |
ที่มา: 
สำนักงานอำเภอและที่ดินกัวลาลางัต
อำเภอเซอเริมบัน

| อำเภอเซอเริมบัน |
| --- | --- |
 อำเภอของประเทศมาเลเซีย
Daerah Seremban
การถอดเสียงอักษรอื่น ๆ
 • ยาวี: سرمبن‎
 • จีน: 芙蓉县
 • ทมิฬ: சிரம்பான்
ที่ตั้งของ อำเภอเซอเริมบัน ในรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน
อำเภอเซอเริมบันที่ตั้งของ อำเภอเซอเริมบัน ในประเทศมาเลเซีย
พิกัด:  2°45′N 101°55′E﻿ / ﻿2.750°N 101.917°E﻿ / 2.750; 101.917
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  เนอเกอรีเซิมบีลัน
ศูนย์กลาง: เซอเริมบัน
รัฐบาลท้องถิ่น: สภาเมืองเซอเริมบัน
การปกครอง
 • เจ้าหน้าที่อำเภอ: ไม่มี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 935.02 ตร.กม. (361.01 ตร.ไมล์)
ประชากร (2015)
 • ทั้งหมด: 620,100 คน
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+8 (ไม่ได้สังเกต)
รหัสไปรษณีย์: 70xxx
รหัสพื้นที่: +6-06
ป้ายทะเบียนยานพาหนะ: N
เซอเริมบัน (มลายู: Seremban) เป็นหนึ่งใน 7 อำเภอในรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน ประเทศมาเลเซีย โดยมีเซอเริมบันเป็นเมืองหลักของรัฐ
เขตการปกครอง

อำเภอเซอเริมบันแบ่งออกเป็น 8 ตำบล ดังนี้:
อัมปางัน
ลาบู
เลิงเกิง
ปันไต
ราซะฮ์
รันเตา
เซอเริมบัน
เซอตุล
อำเภอนี้แบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตคือ เซอเริมบัน (เหนือ, 6 ที่นั่ง), ราซะฮ์ (ใต้, 5 ที่นั่ง) และเริมเบา (ปาโร็ยและรันเตา)
อับดุล ฆาฟูร์ มูฮียุดดิน ชะฮ์แห่งรัฐปะหัง

สุลต่าน อับดุล ฆาฟูร์ มูฮียุดดิน ชะฮ์ (มลายู: Abdul Ghafur Muhiuddin Shah) เป็นสุลต่านแห่งรัฐปะหังองค์ที่ 12 ที่ครองราชย์ใน ค.ศ. 1592 ถึง 1614 เดิมดำรงตำแหน่งเป็นอุปราชของอะฮ์มัด ชะฮ์ที่ 2 หลังพระราชบิดาสรรคตใน ค.ศ. 1590 จากนั้นพระองค์จึงโค่นและเข้ายึดอำนาจในอีกสองปีต่อมา
พระองค์ได้รับการระบุว่าเป็นผู้จัดตั้งฮูกุมกานุนปาฮัง (กฎหมายปะหัง) ที่ผ่านการรวบรวมและกลายเป็นพื้นฐานสำหรับฝ่ายกฎหมายไม่เฉพาะในรัฐปะหังเท่านั้น แต่ยังรวมถึงรัฐสุลต่านยะโฮร์ในภายหลังด้วย
พระราชประวัติ

พระองค์เสด็จพระราชสมภพใน ค.ศ. 1567 เดิมมีพระนาม ราจา อับดุล ฆาฟูร์ พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตของอับดุล กาดีร์ อาลาอุดดีน ชะฮ์ สุลต่านแห่งรัฐปะหังองค์ที่ 10 กับมเหสีรอง ส่วนพี่น้องต่างพระราชมารดา ได้แก่ ราจา ยามีร์, ราจา อะฮ์มัด, ปูเตอรี กามาลียะฮ์ และปูเตอรี ไครุล บารียะฮ์ หลังการรุกรานรัฐปะหังโดยรัฐสุลต่านอาเจะฮ์ใน ค.ศ. 1617 เชื้อพระวงศ์ปะหังส่วนหนึ่งถูกนำไปยังอาเจะฮ์ ปูเตอรี กามาลียะฮ์ กลายเป็นสมเด็จพระราชินีของอิซกันดาร์ มูดา ผู้ปกครองอาเจะฮ์ ส่วนไครุล บารียะฮ์ สมรสกับโกจะฮ์ ปะฮ์ลาวัน สุลต่านแห่งเดอลีองค์แรกในอนาคต
ใน ค.ศ. 1584 อับดุล ฆาฟูร์ สมรสกับรายาอูงู พระขนิษฐาในรายาฮีเยาแห่งปัตตานี ทั้งคู่ให้กำเนิดพระราชธิดาองค์เดียวพระนาม รายากูนิง ทั้งรายาอูงูและรายากูนิงปกครองปัตตานีอย่างต่อเนื่องใน ค.ศ. 1624 ถึง 1651 หลังรัชสมัยรายาฮีเยากับรายาบีรู อับดุล ฆาฟูร์ ก็สร้างสายสัมพันธ์การสมรสกับบรูไนด้วยการสมรสกับเจ้าหญิงซาฮาระฮ์หรือโซฮ์รา พระราชธิดาในสุลต่านไซฟุล รีจัล โดยทั้งคู่ให้กำเนิดเจ้าชาย อับดุลละฮ์ ผู้ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาทหรือ ราจา มูดา อับดุล ฆาฟูร์ ยังมีพระราชโอรสกับพระมเหสีไม่ทราบพระนาม ซึ่งไม่ปรากฏพระนามในประวัติศาสตร์ท้องถิ่น แต่ถูกจารึกไว้ในพระราชลัญจกรในสนธิสัญญากับมะละกาของโปรตุเกส พระองค์ได้รับการระบุเป็นอาลาอุดดีน รีอายัต ชะฮ์ ผู้ที่เชื่อว่าขึ้นครองราชย์หลังปลงพระชนม์พระราชบิดาและราจา มูดา อับดุลละฮ์ พระเชษฐา ใน ค.ศ. 1614