stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พิสัยการได้ยิน
ในสัตว์ > มนุษย์

ข้อมูลเพิ่มเติม: ระบบการได้ยิน
ในมนุษย์ คลื่นเสียงจะวิ่งเข้าไปในหูผ่านรูหูด้านนอกเข้าไปถึงแก้วหู
โดยการบีบอัด (compression) แล้วขยายออก (rarefaction) ของคลื่นเสียงจะเป็นแรงสั่นแก้วหู
ทำให้เกิดแรงสั่นผ่านกระดูกหูในหูชั้นกลาง (คือ กระดูกค้อน กระดูกทั่ง และกระดูกโกลน) ผ่านของเหลวในคอเคลีย แล้วในที่สุดก็จะสั่นขนภายในคอเคลียที่เรียกว่า Stereocilia
ขนจะปกคลุมเยื่อในคอเคลียจากฐานไปถึงยอด โดยส่วนที่ได้การกระตุ้นและระดับการกระตุ้นจะชี้ถึงคุณสมบัติของเสียง
แล้วเซลล์ขนก็จะส่งต่อข้อมูลผ่านโสตประสาท (auditory nerve) ไปยังสมองเพื่อประมวลผล
พิสัยการได้ยินที่มักอ้างอิงอยู่ระหว่าง 20 Hz-20 kHz
ในภาวะอุดมคติของห้องทดลอง มนุษย์อาจได้ยินเสียงความถี่ต่ำถึง 12 Hz
และความถี่สูงถึง 28 kHz (> 100 dB SPL) แม้ว่าความดังที่เป็นขีดเริ่มเปลี่ยนจะเพิ่มอย่างเป็นมุมหักที่ความถี่ 15 kHz ในผู้ใหญ่ (ดูรูป)
มนุษย์ไวเสียงที่ความถี่ 2,000-5,000 Hz มากที่สุด คือสามารถได้ยินเสียงที่ค่อยที่สุดในช่วงความถี่นั้น (ดูรูป)
พิสัยการได้ยินของแต่ละคนจะขึ้นอยู่กับสภาพทั่วไปของหูและระบบประสาท
พิสัยจะลดลงในช่วงอายุ
ปกติเริ่มตั้งแต่ราวอายุ 8 ขวบที่ได้ยินเสียงสูงน้อยลง
หญิงจะเสียการได้ยินน้อยกว่าผู้ชาย และเกิดขึ้นทีหลังกว่า
ชายจะเสียการได้ยินเสียงความถี่สูงราว 5-10 เดซิเบลมากกว่าหญิงก่อนถึงอายุ 40 ปี
แผนภูมิ audiogram ของการได้ยินในมนุษย์สามารถสร้างโดยใช้มีเตอร์วัดเสียง (audiometer) ซึ่งปล่อยเสียงที่ความถี่และความดังต่าง ๆ ให้ผู้รับการทดสองได้ยินผ่านหูฟังสวมศีรษะที่ปรับเทียบมาตรฐานแล้ว
ความดังจะถ่วงน้ำหนักด้วยความถี่โดยเปรียบเทียบกับกราฟมาตรฐานที่เรียกว่า minimum audibility curve (เส้นโค้งการได้ยินต่ำสุด) ซึ่งหมายให้เป็นตัวแทนของการได้ยินปกติ
ขีดเริ่มเปลี่ยนการได้ยิน (threshold of hearing) จะกำหนดตามเส้น 0 phon (threshold) ดังที่ปรากฏบนเส้นชั้นความดังเสียงเท่า เท่ากับความดันเสียงต่ออากาศที่ 20 ไมโครปาสกาล ที่ความถี่ 1 kHz ซึ่งเป็นเสียงดังน้อยสุดที่มนุษย์วัยเยาว์ปกติจะได้ยิน (เท่ากับเสียงยุงบินห่างประมาณ 3 เมตร)
แต่มาตรฐาน ANSI จะกำหนดสูงกว่า 1 kHz
เนื่องจากมาตรฐานต่าง ๆ ใช้ระดับอ้างอิงที่ต่างกัน ก็จะทำให้ audiogram ตามมาตรฐานต่าง ๆ กัน
เช่น มาตรฐาน ASA-1951 ใช้ความดัง 16.5 dB SPL ที่ 1 kHz, เทียบกับ มาตรฐานอันกำหนดทีหลังคือ ANSI-1969/ISO-1963 ซึ่งใช้ความดังที่ 6.5 dB SPL ที่ 1 kHz และโดยปกติให้เพิ่ม 10 dB สำหรับคนสูงอายุ
ในสัตว์ > ไพรเมตอื่น ๆ

ไพรเมตหลายชนิดโดยเฉพาะที่ตัวเล็ก ๆ สามารถได้ยินเสียงความถี่ต่ำกว่าระดับที่มนุษย์ได้ยิน
ลิง/ลีเมอร์แอฟริกา Galago senegalensis (Senegal bushbaby) สามารถได้ยินในพิสัย 92 Hz-65 kHz และลีเมอร์หางแหวน Lemur catta (ประเทศมาดากัสการ์) ในพิสัย 67 Hz-58 kHz 
ในบรรดาไพรเมต 19 ชนิดที่ตรวจสอบ ลิงกังญี่ปุ่นมีพิสัยกว้างที่สุดคือระหว่าง 28 Hz-34.5 kHz เทียบกับมนุษย์ที่ 31 Hz-17.6 kHz
ในสัตว์ > แมว

แมวมีหูดีและสามารถได้ยินความถี่เสียงในพิสัยที่กว้างมาก
สามารถได้ยินเสียงสูงกว่ามนุษย์และสุนัขโดยมาก คือได้ยินเสียงระหว่าง 55 Hz จนถึง 79 kHz
แมวไม่ได้ใช้ความสามารถได้ยินเหนือเสียงเพื่อการสื่อสาร แต่น่าจะสำคัญในการล่าสัตว์
เพราะสัตว์ฟันแทะหลายสปีชีส์สื่อสารด้วยความถี่เหนือเสียง
หูของแมวยังไวมากโดยดีเป็นระดับต้น ๆ ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
และไวที่สุดในพิสัย 500 Hz-32 kHz
ความไวยังเพิ่มขึ้นอาศัยใบหูใหญ่ข้างนอกที่เคลื่อนไหวได้ ซึ่งทั้งขยายเสียงและช่วยตรวจจับทิศทางของแหล่งเสียง
ในสัตว์ > สุนัข

สมรรถภาพการได้ยินของสุนัขจะขึ้นอยู่กับพันธุ์และอายุ แต่ปกติจะอยู่ที่ราว ๆ 67 Hz-45 kHz
แต่เหมือนกับมนุษย์ สุนัขบางพันธุ์มีพิสัยที่ลดลงเมื่ออายุมากขึ้น
เช่น เยอรมันเชเพิร์ดและพูเดิลแคระ
เมื่อได้ยินเสียง สุนัขจะขยับใบหูไปทางแหล่งเสียงเพื่อให้ได้ยินดีที่สุด
เพื่อจะทำอย่างนี้ได้ หูสุนัขจึงมีกล้ามเนื้ออย่างน้อย 18 มัด ซึ่งทำให้เอียงหูหมุนหูได้
รูปร่างของหูยังช่วยให้ได้ยินเสียงดีขึ้น
หลายพันธุ์บ่อยครังมีหูตั้งตรงหรือตั้งโค้ง ซึ่งช่วยส่งและขยายเสียง
เพราะสุนัขได้ยินเสียงสูงกว่ามนุษย์ จึงมีโลกการได้ยินที่ต่างจากมนุษย์
เสียงที่มนุษย์ฟังแล้วรู้สึกแค่ดังอาจมีเสียงความถี่สูงที่ไล่สุนัขไป
นกหวีดที่ส่งเสียงอัลตราโซนิกที่บางครั้งเรียกว่านกหวีดสุนัข สามารถใช้ฝึกสุนัข เพราะสุนัขตอบสนองต่อเสียงระดับนี้ดีกว่า
ในธรรมชาติ สุนัขจะใช้การได้ยินเพื่อล่าสัตว์และหาอาหาร
ส่วนสุนัขบ้านมักใช้เพื่อเฝ้าบ้านเพราะได้ยินเสียงดีกว่ามนุษย์
ในสัตว์ > ค้างคาว

ค้างคาวได้วิวัฒนาการให้ไวเสียงมากเพื่อหากินเวลากลางคืน
พิสัยความถี่เสียงจะขึ้นอยู่กับชนิดต่าง ๆ
บางชนิดอาจได้ยินความถี่ต่ำสุดถึง 1 kHz และสูงสุดถึง 200 kHz 
แต่ชนิดที่ได้ยินถึง 200 kHz จะไม่ได้ยินเสียงที่ต่ำกว่า 10 kHz ได้ดี
และพิสัยที่ค้างคาวได้ยินเสียงดีสุดจะแคบกว่า 
ราว ๆ 15 kHz-90 kHz
ค้างคาว "เห็น" วัตถุรอบ ๆ ตัวและหาเหยื่อด้วยการกำหนดที่ตั้งวัตถุด้วยเสียงสะท้อน (echolocation)
คือจะส่งเสียงที่ดังมากสั้น ๆ แล้วประเมินเสียงที่สะท้อนกลับมา
ค้างคาวสามารถล่าแมลงที่บินอยู่ในอากาศ
เพระาแมลงเหล่านี้จะสะท้อนเสียงของค้างคาวกลับเบา ๆ 
ชนิดและขนาดของแมลงสามารถกำหนดด้วยคุณสมบัติเสียงและเวลาที่ใช้สะท้อนเสียง
ค้างคาวใช้เสียงร้องสองชนิด
คือ ร้องที่เสียงความถี่เดียว (constant frequency, CF) และร้องเสียงที่ต่ำลงเรื่อย ๆ (frequency modulated, FM)
เสียงร้องแต่ละอย่างจะแสดงข้อมูลต่าง ๆ 
CF สามารถใช้ตรวจจับว่ามีวัตถุหรือไม่ ส่วน FM ใช้ประเมินระยะทางจากวัตถุ
เสียงสะท้อนจาก FM และ CF จะบอกค้างคาวถึงขนาดและระยะทางไปถึงเหยื่อ
พัลส์เสียงที่ค้างคาวส่งจะยาวเพียงไม่กี่มิลลิวินาที
ความเงียบในหว่างจะใช้เป็นเวลาฟังหาข้อมูลที่กลับมากับเสียงสะท้อน
หลักฐานแสดงว่า ค้างคาวใช้ความสูงต่ำของเสียงที่เปลี่ยนไปเนื่องจากปรากฏการณ์ดอปเพลอร์ เพื่อประเมินความเร็วการบินของตนเทียบกับวัตถุที่อยู่รอบ ๆ ตัว
ข้อมูลต่าง ๆ รวมทั้งขนาด รูปร่าง และลักษณะเนื้อวัตถุ จะใช้กำหนดสิ่งแวดล้อมและตำแหน่งของเหยื่อ
ค้างคาวจึงสามารถตรวจจับการเคลื่อนไหวแล้วแล้วล่าเหยื่อได้
ในสัตว์ > หนูหริ่ง

หนูหริ่งมีหูที่ใหญ่เทียบกับร่างกาย
สามารถได้ยินเสียงสูงกว่ามนุษย์
คือในพิสัยความถี่ระหว่าง 1 kHz-70 kHz
แต่ก็ไม่สามารถได้ยินเสียงที่ต่ำกว่ามนุษย์
หนูสื่อสารใช้เสียงความถี่สูงที่บางส่วนมนุษย์ไม่สามารถได้ยิน
เสียงร้องให้ช่วยของลูกหนูอาจอยู่ที่ 40 kHz
หนูใช้ความสามารถส่งเสียงนอกพิสัยสัตว์อื่น คือมันสามารถเตือนเพื่อน ๆ ถึงอันตรายโดยไม่ต้องแสดงตำแหน่งของตัวเองกับสัตว์ล่าเหยื่อ
ส่วนเสียงร้องอี๊ด ๆ ที่มนุษย์ได้ยินมีความถี่ต่ำกว่า ที่หนูใช้เพื่อส่งเสียงไกล ๆ เพราะเสียงความถี่ต่ำสามารถไปได้ไกลกว่าเสียงสูง
ในสัตว์ > นก

การได้ยินเป็นประสาทสัมผัสสำคัญเป็นที่สองของนก โดยมีหูเป็นรูปกรวยเพื่อรวบรวมเสียง
หูจะอยู่ข้างหลังและใต้ตาเล็กน้อย ปกคลุมด้วยขนอ่อน ๆ (auricular - ขนบริเวณหู) เพื่อช่วยป้องกัน
รูปร่างของหัวยังมีผลต่อการได้ยิน เช่น ในนกเค้า ตาที่กลมเว้า (facial disc) จะช่วยรวบรวมเสียงส่งไปทางหู
นกไวความถี่เสียงที่สุดระหว่าง 1 kHz-4 kHz แต่พิสัยกว้างสุดคร่าว ๆ คล้ายกับของมนุษย์ โดยมีจุดจำกัดสูงหรือต่ำกว่าขึ้นอยู่กับชนิด 
"นกไวความเปลี่ยนแปลงในเสียงสูงเสียงต่ำ คุณภาพเสียง และจังหวะมาก และใช้ความต่าง ๆ เหล่านี้เพื่อรู้จักนกตัวอื่น ๆ แม้จะอยู่ในฝูงเสียงดัง
นกยังใช้เสียง, เพลง และการร้องเรียกต่าง ๆ ในสถานการณ์ต่าง ๆ ดังนั้นการรู้จักเสียงต่าง ๆ จึงสำคัญเพื่อกำหนดว่าเป็นสัญญาณเตือนภัยเกี่ยวกับสัตว์ล่า การประกาศอาณาเขต หรือสัญญาณเสนอแบ่งอาหาร"
"นกบางชนิด โดยเฉพาะ Steatornis caripensis (oilbird) ก็กำหนดที่ตั้งวัตถุด้วยเสียงสะท้อนเหมือนกับค้างคาวเหมือนกัน
นกเหล่านี้อยู่ในถ้ำและใช้เสียงร้องจ๊อก ๆ แจ๊ก ๆ กริ๊ก ๆ 
ที่เร็วเพื่อกำหนดทิศทางในถ้ำมืดซึ่งแม้แต่การเห็นที่ไวก็อาจยังไม่พอ"
ในสัตว์ > ปลา

ปลามีพิสัยการได้ยินที่แคบถ้าเทียบกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโดยมาก (ดูรูป)
ปลาต่าง ๆ ได้ยินไม่เท่ากัน เช่น ปลาทองและปลาหนังมี Weberian apparatus (โครงสร้างที่เชื่อมกระเพาะลมกับระบบการได้ยิน) และมีพิสัยการได้ยินที่กว้างกว่าปลาทูน่า
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในน้ำ

สิ่งแวดล้อมในน้ำมีคุณสมบัติทางกายภาพที่ต่างจากบนบกมาก การได้ยินของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในน้ำจึงต่างจากสัตว์บก
ความแตกต่างในระบบการได้ยินจึงทำให้มีการศึกษาสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในน้ำอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะในโลมา
ระบบการได้ยินของสัตว์บกจะทำงานโดยการถ่ายโอนคลื่นเสียงผ่านช่องหู
ช่องหูของแมวน้ำ สิงโตทะเลและวอลรัส ก็เหมือนกับของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบนบกและอาจทำงานแบบเดียวกัน
แต่สำหรับวาฬและโลมา ก็ยังไม่ชัดเจนว่าเสียงส่งไปถึงหูได้อย่างไร แม้งานศึกษาบางงานจะยืนยันว่า เสียงส่งไปถึงหูผ่านเนื้อเยื่อของขากรรไกรล่าง
วาฬมีฟันจะกำหนดที่ตั้งวัตถุเช่นเหยื่อด้วยเสียงสะท้อน
วาฬกลุ่มนี้ยังแปลกเพราะมีหูที่แยกจากกะโหลกหัวและอยู่ห่างกันมาก
ซึ่งช่วยกำหนดทิศทางของเสียง อันเป็นองค์ประกอบสำคัญของการกำหนดที่ตั้งวัตถุด้วยเสียงสะท้อน
งานศึกษาต่าง ๆ
พบว่า โลมามีคอเคลียในหูชั้นในสองแบบ
แบบ I จะพบในโลมาแม่น้ำแอมะซอนและพอร์พอยส์อ่าวจอดเรือ (Phocoena phocoena หรือ harbour porpoise)
ซึ่งใช้เสียงความถี่สูงมากเพื่อกำหนดที่ตั้งวัตถุด้วยเสียงสะท้อน
โดยพอร์พอยส์อ่าวจอดเรือ จะส่งเสียงเป็นสองแถบที่ 2 kHz และเหนือ 110 kHz
คอเคลียของโลมานี้ได้ปรับตัวโดยเฉพาะเพื่อให้ได้ยินเสียงความถี่สูงมาก โดยคอเคลียที่ฐานจะแคบมาก
ส่วนแบบ II จะพบในสปีชีส์วาฬที่อยู่ห่างจากฝั่งและในน้ำลึก เช่น โลมาปากขวด
ซึ่งส่งเสียงในความถี่ที่ต่ำกว่า ตามปกติที่ 75-150,000 Hz
โดยเสียงความถี่สูงจะใช้กำหนดที่ตั้งวัตถุด้วยเสียงสะท้อน และเสียงความถี่ต่ำมักสัมพันธ์กับปฏิสัมพันธ์ทางสังคม เพราะสามารถส่งไปได้ไกล ๆ
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในน้ำใช้เสียงหลากหลาย
โลมาสามารถสื่อสารด้วยเสียงกริ๊กและเสียงหวีด ส่วนวาฬใช้เสียงครางหรือเสียงเป็นพัลส์ที่มีความถี่ต่ำ
สัญญาณแต่ละอย่างจะมีความถี่ต่าง ๆ กัน และสัญญาณต่าง ๆ จะใช้สื่อสารสิ่งต่าง ๆ กัน
โลมาจะตรวจจับและระบุวัตถุด้วยการกำหนดที่ตั้งวัตถุด้วยเสียงสะท้อน และใช้เสียงหวีดในกลุ่มสังคมเพื่อระบุโลมาแต่ละตัวและเพื่อสื่อสาร
ดูเพิ่ม

ระบบการได้ยิน
เชิงอรรถ

↑  ความถี่เสียงระหว่าง 20 Hz-20 kHz จะเท่ากับคลื่นเสียงในอากาศ ณ อุณหภูมิ 20°C ที่มีความยาวคลื่น 17 ม. จนถึง 1.7 ซม
เส้นชั้นความดังเสียงเท่า (equal-loudness contours) ของ ISO โดยความถี่มีหน่วยเป็นเฮิรตซ์ - เป็นเส้นชั้นแสดงความถี่สัมพันธ์กับความดังของเสียงที่มนุษย์รู้สึกว่าดังเท่ากัน โดยเส้นที่ 0 phon (threshold) จะเป็นเส้นแสดงขีดเริ่มเปลี่ยนมาตรฐานของการได้ยินในมนุษย์
ผัง audiogram แสดงความแตกต่างของการได้ยินทั่วไปเทียบกับมาตรฐาน
โลมา
ปัจฉิมปัญหา

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
เชอร์ล็อก โฮมส์และมอริอาร์ตีต่อสู้กันที่น้ำตกไรเชินบัค ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตในนิตยสารสแตรนด์ปี ค.ศ. 1893
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Final Problem
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดจดหมายเหตุ
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: ธันวาคม ค.ศ. 1893
เรื่องก่อนหน้า: สัญญานาวี 
เรื่องถัดไป: หมาผลาญตระกูล 
ข้อความ: ปัจฉิมปัญหา ที่ วิกิซอร์ซ
"ปัจฉิมปัญหา" (อังกฤษ: The Final Problem) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1893 และในนิตยสารแม็กคลูร์เออในสหรัฐอเมริกาในชื่อภาษาอังฤษว่า "The Adventure of the Final Problem" เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1893 เป็นเรื่องสั้นลำดับสุดท้ายที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ
เรื่องราวเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1891 เป็นการเปิดตัวตัวละครศาสตราจารย์มอริอาร์ตีผู้บงการอาชญากรรม เดิมโคนัน ดอยล์ตั้งใจว่าจะให้เป็นเรื่องสั้นเรี่องสุดท้ายของโฮมส์ที่จบลงด้วยการตายของโฮมส์ แต่ภายหลังดอยล์ถูกรบเร้าให้ฟื้นคืนชีพโฮมส์ในนวนิยายและเรื่องสั้นเพิ่มเติมในภายหลัง
ดอยล์จัดอันดับให้ "ปัจฉิมปัญหา" อยู่ในอันดับที่ 4 ในรายการเรื่องสั้นของโฮมส์ 12 เรื่องที่ชื่นชอบ
ประวัติการตีพิมพ์

"ปัจฉิมปัญหา" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1893 และในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารแม็กคลูร์เออในเดือนเดียวกัน และยังตีพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐในเดือนมกราคม ค.ศ. 1894  ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 9 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต ในนิตยสารแม็กคลูร์เออ มีภาพวาดประกอบ 11 ภาพวาดโดย แฮร์รี ซี. เอ็ดเวิดส์ เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ซีงตีพิมพ์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1893 ในสหราชอาณาจักร และเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894 ในสหรัฐอเมริกา
อ้างอิงและบรรณานุกรม

↑  Doyle, Arthur Conan; Giddings, Robert (2009), Favourite Sherlock Holmes stories, Atlantic, ISBN 978-1-84354-910-9
↑  Smith (2014), p. 100.
1 2  Cawthorne (2011), p. 94.
↑  "McClure's Magazine v.2 1893-1894 Dec-May". HathiTrust Digital Library. pp. 59 volumes. สืบค้นเมื่อ 12 November 2020.
↑  Klinger, Leslie (ed.). The New Annotated Sherlock Holmes, Volume I (New York: W. W. Norton, 2005). pp. 716, 745. ISBN 0-393-05916-2
↑  Cawthorne (2011), p. 75.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ ปัจฉิมปัญหา ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปัจฉิมปัญหา
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดจดหมายเหตุ รวมถึงเรื่อง ปัจฉิมปัญหา ที่ Standard Ebooks
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "ม้าตัวเก็งหาย"  "ตามพิฆาต"  "หน้าเหลือง"  "อุบายสับตัว"  "เรือบรรทุกนักโทษ"  "ปริศนาลายแทง"  "จดหมายนัดพบ"  "ชายหลังค่อม"  "จองเวร"  "ล่ามภาษากรีก"  "สัญญานาวี"  "ปัจฉิมปัญหา" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
กะบังลม

| กะบังลม (Diaphragm) |
| --- | --- |
อวัยวะระบบทางเดินหายใจ (กะบังลมอยู่ด้านล่างของภาพ)
รายละเอียด
คัพภกรรม: septum transversum, pleuroperitoneal folds, body wall 
หลอดเลือดแดง: Pericardiacophrenic artery, Musculophrenic artery, Inferior phrenic arteries
หลอดเลือดดำ: Superior phrenic vein, Inferior phrenic vein
ประสาท: phrenic and lower intercostal nerves
การกระทำ: respiration
ตัวระบุ
ภาษาละติน: diaphragma
MeSH: D003964
TA98: A04.4.02.001
TA2: 2327
FMA: 13295
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
กะบังลม (อังกฤษ: Diaphragm หรือ Thoracic diaphragm) เป็นแผ่นของกล้ามเนื้อโครงร่างในร่างกายขึงอยู่ด้านล่างของซี่โครง กะบังลมกั้นระหว่างช่องอก (ประกอบด้วยหัวใจ ปอด และซี๋โครง เป็นต้น) และช่องท้อง ทำหน้าที่สำคัญในการหายใจ ในทางกายวิภาคศาสตร์กะบังลมบางครั้งอาจหมายถึงโครงสร้างแบนอื่นๆ เช่น กะบังลมเชิงกรานหรือฐานเชิงกราน (pelvic diaphragm; เช่นในโรค "กะบังลมหย่อน" ที่หมายถึงการหย่อนของฐานเชิงกรานทำให้ทวารหนัก มดลูก หรือกระเพาะปัสสาวะยื่นออกมานอกช่องคลอด) แต่โดยทั่วไปแล้วคำว่า "กะบังลม" หมายถึงกะบังลมหน้าอก สัตว์มีกระดูกสันหลังอื่นเช่นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำและสัตว์เลื้อยคลานมีกะบังลมหรือโครงสร้างคล้ายกะบังลมแต่มีลักษณะจำเพาะที่แตกต่างกันออกไป เช่น ตำแหน่งของปอดในช่องท้อง เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

483393594 ที่ GPnotebook
Loyola University Chicago dph
ซิทรัล

| --- | --- |
 เจรานีออล

 เนรัล

ชื่อ
IUPAC name 3,7-dimethylocta-2,6-dienal
ชื่ออื่น citral geranialdehyde
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 5392-40-5 Y
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ รูปภาพแบบโต้ตอบ
3DMet: B00306
ChEBI: CHEBI:16980 Y
ChEMBL: ChEMBL1080997 Y
เคมสไปเดอร์: 553578 Y
ECHA InfoCard: 100.023.994 
EC Number: 226-394-6
IUPHAR/BPS: 6327
KEGG: C01499 Y
ผับเคม CID: 638011
RTECS number: RG5075000
UNII: T7EU0O9VPP Y
UN number: 2810
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID6024836 
 InChI InChI=1S/C10H16O/c1-9(2)5-4-6-10(3)7-8-11/h5,7-8H,4,6H2,1-3H3/b10-7+ YKey: WTEVQBCEXWBHNA-JXMROGBWSA-N Y InChI=1/C10H16O/c1-9(2)5-4-6-10(3)7-8-11/h5,7-8H,4,6H2,1-3H3/b10-7+Key: WTEVQBCEXWBHNA-JXMROGBWBB 
 SMILES O=CC=C(C)CCC=C(C)C O=C/C=C(/CC/C=C(/C)C)C 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: C10H16O 
มวลโมเลกุล: 152.24 กรัม/โมล   
ลักษณะทางกายภาพ: ของเหลวสีเหลืองอ่อน
กลิ่น: คล้ายเลมอน
ความหนาแน่น: 0.893 กรัม/ลูกบาศก์เซนติเมตร
จุดเดือด: 229 องศาเซลเซียส (444 องศาฟาเรนไฮต์; 502 เคลวิน)
ความดันไอ: 0.22 มิลลิเมตรปรอท (20 องศาเซลเซียส)
Magnetic susceptibility (χ): −98.9×10−6 ลูกบาศก์เซนติเมตร/โมล
ความอันตราย
GHS labelling:
Pictograms: 
Signal word: เตือน
Hazard statements: H315, H317
Precautionary statements: P261, P264, P272, P280, P302+P352, P321, P332+P313, P333+P313, P362, P363, P501
NFPA 704 (fire diamond):   0 1 0
จุดวาบไฟ: 91 องศาเซลเซียส (196 องศาฟาเรนไฮต์; 364 เคลวิน)
สารประกอบอื่นที่เกี่ยวข้องกัน
alkenalsที่เกี่ยวข้อง: Citronellal Methacrolein trans-2-Methyl-2-butenal
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
ซิทรัล หรือ ซิทราล คือ โมโนเทอร์พีนแอลดีไฮด์ เนื่องจากเป็นโมโนเทอร์พีน จึงประกอบด้วย 2 หน่วยไอโซพรีน  ซิทรัลเป็นคำรวมที่ครอบคลุมไอโซเมอร์เรขาคณิตสองชนิดที่มีชื่อแยกเป็นของตัวเอง อี-ไอโซเมอร์ เรียกว่า เจรานีออล (trans-citral; α-citral) หรือ ซิทรัล เอ และมี ซี-ไอโซเมอร์ เรียกว่า เนรัล (cis-citral; β-citral) หรือ ซิทรัล บี ซึ่งทั้ง 2 ไอโซเมอร์ มีสูตรทางเคมีเหมือนกัน แต่มีโครงสร้างที่แตกต่างกัน
พบได้ใน

ซิทรัลพบอยู่ในน้ำมันหอมระเหยของพืชหลายชนิด รวมทั้งพบในต้นเลม่อน ไมร์เทิล (Lemon myrtle) (90–98%), Litsea citrata (90%), เมย์ ฉาง (Litsea cubeba) (70–85%), ตะไคร้ (65–85%), ต้นชามะกอก (lemon tea-tree) (70–80%), ใบยี่หร่า (66.5%), Lindera citriodora (ประมาณ 65%), Calypranthes parriculata (ประมาณ 62%), น้ำมันหอมระเหย เพตติเกรน (น้ำมันหอมระเหยที่สกัดจากใบของส้มซ่า) (36%), เลม่อน เวอร์บีนา (30–35%), lemon-scented ironbark (26%), สะระแหน่ (11%), มะนาว (6–9%), เลม่อน (2–5%) และส้ม นอกจากนี้ยังพบในน้ำมันหอมระเหยของขิงออสเตรเลีย (51–71%) แหล่งที่มาของซิทรัลส่วนใหญ่มาจาก Gaudium laevigatum และBackhousia citriodora ของวงศ์ชมพู่
การนำไปใช้

สารซิทรัลมีกลิ่นเลม่อนที่เข้มข้นและใช้เป็นสารประกอบกลิ่นในน้ำหอม ใช้เพื่อเสริมให้กับน้ำมันเลม่อน (เนโรล ซึ่งเป็นสารประกอบกลิ่นน้ำหอมอีกชนิดหนึ่ง มีกลิ่นเลมอนที่เข้มข้นน้อยกว่าแต่หอมมากกว่า) แอลดีไฮด์ เช่น ซิโตรเนลลาลและซิทรัล ถือเป็นส่วนประกอบหลักที่ทำให้เกิดกลิ่นเลมอน โดยซิทรัลจะได้รับความนิยมมากกว่า
นอกจากนี้ยังมีผลต่อฟีโรโมนในไรและแมลงอีกด้วย
ซิทรัลใช้ในการสังเคราะห์ วิตามินเอ ไลโคปีน ไอโอโนน และ เมธิลไอโอโนน และเพื่อดับกลิ่นของควัน
สมุนไพรอย่างตะไคร้ แสดงให้เห็นถึงฤทธิ์ต้านแมลงและเชื้อรา จึงสามารถใช้ในการป้องกันแมลงรบกวนหรือเชื้อราได้
การนำไปใช้ > สารเติมแต่งอาหาร

สารซิทรัลมักใช้เป็นส่วนผสมของสารเติมแต่งอาหาร
ได้รับการทดสอบในในห้องทดลองในปี ค.ศ. 2016 กับเชื้อก่อโรคที่ปนเปื้อนในอาหาร ชื่อ Cronobacter sakazakii
ทางการแพทย์

จากรายงานในปี ค.ศ. 1997 ซิทรัลถูกอ้างว่าเป็นสารที่เป็นพิษต่อเซลล์มะเร็งเม็ดเลือดขาวหรือลูคีเมียของหนู P(388) และมีคุณสมบัติต้านเชื้อจุลินทรีย์ที่มีประสิทธิภาพดี
ผลข้างเคียง

จากการศึกษาแสดงให้เห็นถึงปฏิกิริยาการแพ้ต่อสารซิทรัล สมาคมน้ำหอมนานาชาติ ระบุว่าระดับที่ไม่สังเกตเห็นผลข้างเคียง อยู่ที่ 1,400 ไมโครกรัม ซิทรัลได้รับการทดสอบอย่างแพร่หลาย โดยไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนว่ามีฤทธิ์ก่อมะเร็งหรือเป็นสารก่อมะเร็ง
แหล่งข้อมูลอื่น

MSDS เก็บถาวร 18 สิงหาคม 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พระราชวังบักกิงแฮม

พระราชวังบักกิงแฮมมองจากอนุสรณ์สถานพระนางวิกตอเรีย
ภาพมุมสูงของพระราชวังบักกิงแฮมในพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษา 90 พรรษาของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ในปี 2016
พระราชวังบักกิงแฮม (อังกฤษ: Buckingham Palace) เป็นที่ประทับในลอนดอนของราชวงศ์อังกฤษและศูนย์กลางการบริหารของสถาบันพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ใจกลางนครเวสต์มินสเตอร์ กรุงลอนดอน พระราชวังนี้มักเป็นศูนย์กลางของงานพระราชพิธีและการต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองของราชวงศ์ นอกจากนี้ยังเป็นจุดรวมใจของชาวอังกฤษในช่วงเวลาแห่งความยินดีและความเศร้าโศกของชาติอีกด้วย
เดิมทีเรียกว่า บักกิงแฮมเฮาส์ อาคารแกนหลักของพระราชวังในปัจจุบันนั้นคือบ้านแถวขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นสำหรับดยุกแห่งบักกิงแฮมในปี ค.ศ. 1703 บนที่ดินผืนหนึ่งซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ส่วนบุคคลมายาวนานกว่า 150 ปี มันถูกซื้อมาโดยสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 ในปี ค.ศ. 1761 เพื่อเป็นที่ประทับส่วนพระองค์สำหรับสมเด็จพระราชินีชาร์ล็อท และต่อมาเป็นที่รู้จักในนามเดอะควีนส์เฮาส์ ในช่วงศตวรรษที่ 19 พระราชวังนี้ได้รับต่อเติมโดยสถาปนิกจอห์น แนช และเอ็ดเวิร์ด บลอร์ ซึ่งได้ก่อสร้างปีกอาคารสามปีกล้อมรอบลานกลาง พระราชวังบักกิงแฮมกลายเป็นที่ประทับในกรุงลอนดอนของพระมหากษัตริย์อังกฤษเมื่อสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเสด็จขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1837
การต่อเติมทางสถาปัตยกรรมครั้งสำคัญล่าสุดมีขึ้นในปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงต้นศตวรรษที่ 20 รวมถึงอีสต์ฟรอนต์ที่ซึ่งมีระเบียงอันเลื่องชื่อที่พระราชวงศ์อังกฤษจะเสด็จออกพบปะพสกนิกรตามธรรมเนียม การวางระเบิดโดยเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สองส่งผลให้โบสถ์น้อยของพระราชวังถูกทำลายไป ต่อมาจึงมีการสร้างคิงส์แกเลอรีขึ้นแทนที่ตรงตำแหน่งนั้นและได้สู่สาธารณะในปี ค.ศ. 1962 โดยจัดแสดงงานศิลปะของสะสมหลวง
การตกแต่งภายในดั้งเดิมจากต้นศตวรรษที่ 19 ส่วนใหญ่ยังเหลือรอดมาถึงปัจจุบัน ซึ่งรวมถึงการประดับประดาด้วยสกาลิโอลาสีสันสดใสและแลพิสแลซูลีสีน้ำเงินและชมพูอย่างกว้างขวางตามคำแนะนำของเซอร์ ชาลส์ ลอง สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ทรงกำกับการตกแต่งใหม่บางส่วนให้เป็นโทนสีแบบยุคสวยงาม สีครีมและทอง ห้องรับรองขนาดเล็กจำนวนมากนั้นตกแต่งด้วยรูปแบบรีเจนซีแบบจีน ด้วยเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งที่นำมาจากรอยอลพาวิลเลียน ที่ไบรตัน และจากคาร์ลตันเฮาส์ในลอนดอน พระราชวังบักกิงแฮมมีห้องรวมทั้งหมด 775 ห้อง และมีสวนซึ่งเป็นสวนส่วนบุคคลที่ใหญ่ที่สุดในลอนดอน ท้องพระโรงซึ่งใช้ในงานบันเทิงของรัฐและพิธีทางการเปิดให้สาธารณชนเข้าชมในช่วงเดือนสิงหาคมและกันยายน และบางวันในฤดูหนาวและใบไม้ผลิ
ประวัติศาสตร์ > ที่ตั้ง

ในยุคกลาง ที่ตั้งของพระราชวังบักกิงแฮมในปัจจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งของเมเนอร์ออฟเอบรี ที่ดินมีพื้นดินที่เปียกแฉะจากแม่น้ำไทเบิร์น ที่ซึ่งในปัจจุบันยังคงไหลอยู่ใต้ลานและที่ปีกทิศใต้ของวัง จุดที่แม่น้ำข้ามได้ (ที่คาวเฟิร์ด) มีการตั้งรกรากและเติบโตของหมู่บ้านอายครอสส์ ความเป็นเจ้าของของพื้นที่นี้มีการเปลี่ยนมีเจ้าของอยู่หลายครั้งด้วยกัน เช่น เอดเวิร์ดผู้สารภาพ และพระอัครมเหสี เอดิธแห่งเวสเซกซ์ในสมัยแซกซอนตอนปลาย ปละต่อมาภายหลังการยึดครองของนอร์มัน พื้นที่นี้เป็นของวิลเลียมผู้พิชิต วิลเลียม ต่อมาได้มอบที่ดินนี้ให้กับเจฟฟรีเดอมันดะวิลล์ ผู้ซึ่งต่อมาก็ได้ยกเป็นพินัยกรรมให้แก่นักบวชแห่งเวสท์มินสเตอร์แอบบี
ในปี 1531 พระเจ้าเฮนรีที่แปดได้ยึดครองโรงพยาบาลเซนต์เจมส์ต่อจากวิทยาลัยอีทัน ที่ซึ่งต่อมากลายเป็นพระราชวังเซนต์เจมส์ และต่อมาในปี 1536 เขาได้ยึดครองเมเนอร์แห่งเอบรีมาจากเวสท์มินสเตอร์แอบบี การถ่ายโอนที่ดินเหล่านี้ทำให้ที่ตั้งของพระราชวังเวสท์มินสเตอร์กลับมาสู่พระราชอำนาจเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่รัชสมัยของวิลเลียมผู้พิชิตผู้ส่งต่อที่ดินนี้ให้แก่ผู้อื่นไปเมื่อเกือบ 500 ปีก่อน
ประวัติศาสตร์ > อาคารดั้งเดิม > กอริงเฮาส์

บ้านหลังแรกที่เป็นไปได้ว่าสร้างขึ้นในที่ดินของพระราชวังบักกิงแฮมในปัจจุบันเป็นของเซอร์วิลเลียม เบลก ในปี 1624 ตามด้วยเจ้าของคนถัดมา ลอร์ดกอริง นับตั้งแต่ปี 1633 และได้ขยายพื้นที่รวมถึงสร้างสวนขึ้นที่ซึ่งส่วนใหญ่สืบทอดมาถึงปัจจุบัน ในขณะนั้นเป็นที่รู้จักในชื่อสวนใหญ่กอริง อย่างไรก็ตาม กอริงไม่ได้รับกรรมสิทธิ์ในที่ดินอย่างอิสระในการครอบครองสวนมัลเบอร์รี ในปี 1640 เอกสาร "ไม่ได้รับตราประทับหลวงก่อนชาลส์ที่หนึ่งจะหนีออกจากลอนดอน ตราประทับนี้จำเป็นในทางกฎหมาย" แต่กอริงไม่ทราบว่าเอกสารนั้นไม่ผ่านตราประทับ นี่เป็นข้อยกเว้นส่วนสำคัญที่ในต่อมาราชสำนักอังกฤษสามารถทวงคืนกรรมสิทธิ์กลับมาภายใต้จอร์จที่สามได้
ประวัติศาสตร์ > อาคารดั้งเดิม > อาร์ลิงทันเฮาส๋

ในขณะที่กอริงผู้ซึ่งเลินเล่อผิดสัญญาไม่จ่ายค่าเช่าที่ดิน เฮนรี เบนเนท เอร์ลที่หนึ่งแห่งอาริงทันจึงสามารถซื้อสัญญาเซ่าของกอริงเฮาส์และเข้าอยู่อาศัยขณะที่บ้านถูกเผาลงในปี 1674 ที่ซึ่งต่อมาเขาได้สร้างอาร์ลิงทันเฮาส์ขึ้นแทนที่ในปีต่อมา ตรงพื้นที่ที่ปัจจุบันคือปีกอาคารส่วนใต้ของพระราชวัง ในปี 1698, จอห์น เชฟฟีลด์ ผู้ซึ่งต่อมาเป็นดยุกแห่งบักกิงแฮมและนอร์มันบีได้เข้าถือครองกรรมสิทธิ์การเช่าที่ดิน
ประวัติศาสตร์ > อาคารดั้งเดิม > บักกิงแฮมเฮาส์

อาคารหลังที่เป็นหลักกลางทางสถาปัตยกรรมของพระราชวังหลังปัจจุบันนั้นเป็นที่พักอาศัยที่สร้างขึ้นให้กับดยุกแห่งบักกิงแฮมและนอร์มันบี ในปี 1703 ตามผลงานออกแบบของวิลเลียม วินด์ ซึ่งประกอบด้วยท่อนหลักของอาคารสูงสามชั้น และมีปีกเซอร์วิสขนาดเล็กกว่าขำนวนสองอันประกบ ท้ายที่สุด บักกิงแฮมเฮาส์ได้ถูกขายโดยบุตรนอกกฎหมายของบักกิงแฮม เซอร์ชาลส์ เชฟฟีลด์ ในปี 1761 ให้กับจอร์จที่สามด้วยจำนวนเงิน £21,000 Sheffield's leasehold on the mulberry garden site, the freehold of which was still owned by the royal family, was due to expire in 1774.
ประวัติศาสตร์ > จากควีนส์เฮาส์สู่พระราชวัง

ภายใต้ความเป็นเจ้าของใหม่ของราชสำนัก อาคารนี้แรกเริ่มตั้งใจจะใบ้เป็นที่พักผ่อนส่วนพระองค์ของพระราชินีในพระเจ้าจอร์จที่สาม  จึงทำให้ต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อ เดอะควีนส์เฮาส์ (The Queen's House) โดยใช้การออกแบบใหม่จากโครงสร้างเดิม เริ่มต้นในปี 1762 ในปี 1775 พระราชบัญญัติรัฐสภาได้กำหนดทรัพย์สินนี้เป็นของพระราชินีชาร์ลอท เพื่อแลกกับพระราชสิทธิ์ในซัมเมอร์เซทเฮาส์ and 14 of her 15 children were born there. Some furnishings were transferred from Carlton House, and others had been bought in France after the French Revolution ในปี 1789 ในขณะที่พระราชวังเซนต์เจมส์ยังคงเป็นที่ประทับทางการและทางพิธีการของราชวงศ์ คำว่า "พระราชวังบักกิงแฮม" ก็ปรากฏใช้มาตั้งแต่อย่างน้อยในปี 1791 เป็นต้นมา
ดูเพิ่ม

ธงที่พระราชวังบักกิงแฮม
รายชื่อที่ประทับของพระราชวงศ์อังกฤษ
ราชองครักษ์ของพระราชินี