stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กุญแจย่อยของซาโลมอน
เนื้อหา > อาร์สโกเอเทีย > ปิศาจ 72 ตน

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

|  1. ราชา บาเอล  2. ดยุก อากาเรส  3. เจ้า วาสซาโก  4. มาร์ควิส ซามิกินา  5. ประมุข มาร์บัส  6. ดยุก วาเลฟอร์  7. ดยุก อามอน  8. ดยุก บาร์บาทอส  9. ราชา ไพมอน  10. ประมุข บูเออร์  11. ดยุก กูเซียน  12. เจ้า ซิทริ  13. ราชา เบเลธ  14. มาร์ควิส เลราเจ  15. ดยุก เอลิกอส  16. ดยุก เซพาร์  17. เคานต์/ประมุข บอทิส  18. ดยุก บาธิน   19. ดยุก ซัลลอส   20. ราชา พูรซอน   21. เคานต์/ประมุข มาแรกซ์  22. เคานต์/เจ้า อิพอส   23. ดยุก ไอม์  24. มาร์ควิส นาเบเรียส  |  25. เคานต์/ประมุข กลาเซีย ลาโบลัส  26. ดยุก บูเน   27. มาร์ควิส/เคานต์ โรโนเว  28. ดยุก เบริธ   29. ดยุก แอสทารอธ   30. มาร์ควิส ฟอร์เนียส   31. ประมุข ฟอราส   32. ราชา อัสโมดาย   33. เจ้า/ประมุข กาป  34. เคานต์ ฟูรฟูร   35. มาร์ควิส มาร์โชซิอัส  36. เจ้า สโทราส   37. มาร์ควิส เฟเนกซ์   38. เคานต์ ฮัลฟาส   39. ประมุข มาลฟาส   40. เคานต์ ราอุม   41. ดยุก ฟอคาลอร์   42. ดยุก เวพาร์   43. มาร์ควิส แซบนอค   44. มาร์ควิส แชกซ์   45. ราชา/เคานต์ วิเนอาร์   46. เคานต์ บิฟรอนส์   47. ดยุก วูแอล   48. ประมุข ฮาเกนทิ  |  49. ดยุก ครอเคล   50. อัศวิน ฟูรแคส   51. ราชา บาลัม   52. ดยุก อัลโลเซส   53. ประมุข ไคม์   54. ดยุก/เคานต์ มูรมูร   55. เจ้า โอโรบัส   56. ดยุก เกรโมรี   57. ประมุข โอเซ   58. ประมุข อามี   59. มาร์ควิส โอริอัส   60. ดยุก วาพูลา   61. ราชา/ประมุข ซากาล  62. ประมุข วาลัค   63. มาร์ควิส แอนดราส   64. ดยุก ฟาวรอส   65. มาร์ควิส แอนเดรียฟัส  66. มาร์ควิส คิมาลิส   67. ดยุก แอมดูเซียส   68. ราชา เบเลียล   69. มาร์ควิส เดคาราเบีย   70. เจ้า ซีเร   71. ดยุก ดันทาเลียน   72. เคานต์ อันโดรมาเลียส    |
เนื้อหา > อาร์สทิวร์เกียโกเอเทีย

เป็นบทที่สอง อธิบายถึงชื่อ ลักษณะ และผนึกของภูตอากาศ 31 ตน (แต่ละตนมียศเป็น หัวหน้า, จักรพรรดิ, ราชา และ เจ้าชาย) ซึ่งซาโลมอนเคยเรียกและควบคุม วิธีการป้องกันตัวจากภูติ ชื่อของภูติรับใช้ พิธีอัญเชิญและใช้งาน ภูติเหล่านี้มีทั้งดีและเลว ภูติเหล่านี้สามารถใช้ค้นหาสิ่งที่ซ่อนอยู่ เปิดเผยความลับของบุคคล และขนย้ายวัตถุใดๆได้ตราบที่ถูกควบคุมไว้ด้วยธาตุทั้งสี่ ภูติเหล่านี้ถูกระบุถึงด้วยลำดับที่ซับซ้อนในหนังสือ
เนื้อหา > อาร์สพอลลินา

ศาสตร์แห่งพอลเป็นบทที่สาม ซึ่งในตำนานนั้นเป็นศาสตร์ที่นักบุญพอลเป็นผู้ค้นพบ แต่ในหนังสือเล่มนี้ระบุว่าเป็น "ศาสตร์พอลไลน์ของซาโลมอน " ศาสตร์แห่งพอลนี้เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายตั้งแต่สมัยกลาง ในหนังสือเล่มนี้แบ่งเป็นสองบทย่อย
โดยบทแรกนั้นอธิบายถึงเทวทูตในช่วงเวลาต่างๆของวันและคืน ซึ่งรวมถึงรายละเอียดเรื่องผนึก พฤติกรรม ผู้รับใช้ (เรียกว่าดุ๊ค) ความสัมพันธ์กับดาวเคราะห์ทั้งเจ็ดที่รู้จักในขณะนั้น ตำแหน่งของดวงดาวที่เหมาะสม รายชื่อ และวิธีการอัญเชิญเทวทูตเหล่านั้น
ส่วนบทย่อยที่สองกล่าวถึงเทวทูตผู้ปกครองจักรราศี ตำแหน่งทางดาราศาสตร์ ความสัมพันธ์กับธาตุทั้งสี่ ชื่อ และผนึก เทวทูตเหล่านี้เรียกว่าเทวทูตแห่งมนุษย์ เพราะมนุษย์ทั้งมวลล้วนแต่เกิดภายใต้จักรราศีทั้งสิบสอง
เนื้อหา > อาร์สอัลมาเดล

ศาสตร์แห่งอัลมาเดล เป็นบทที่สี่ ว่าด้วยการทำ อัลมาเดล ซึ่งเป็นแผ่นขี้ผึ้งที่มีตราพิทักษ์เขียนไว้และตั้งเทียนไขไว้สี่เล่ม บทนี้กล่าวถึงการเลือกสี วัสดุ และพิธีกรรมที่ใช้ในการทำอัลมาเดลและเทียนไข อาร์สอัลมาเดลยังกล่าวถึงเทวทูตที่จะเรียกมาพร้อมอธิบายวิธีอัญเชิญ ทั้งยังระบุว่าผู้อัญเชิญสามารถขอให้เทวทูตช่วยได้แต่สิ่งที่สมเหตุผลและเป็นธรรมเท่านั้น บทนี้ยังระบุเรื่องผู้ปกครองทั้งสิบสองของเทวทูต นอกจากนั้นยังมีรายละเอียดของวันและตำแหน่งของดวงดาวที่เหมาะสมกับการอัญเชิญแต่ก็ไม่ยาวนัก
เนื้อหา > อาร์สนอทอเรีย

ศาสตร์อันโดดเด่นเป็นบทที่ห้า เป็นตำราเวทซึ่งรู้จักกันตั้งแต่สมัยกลาง หนังสือเล่มนี้อ้างว่าศาสตร์นี้พระเจ้าได้เผยให้แก่ซาโลมอนผ่านเทวทูต บทนี้รวบรวมมนตร์ต่างๆผสมด้วยแคบบาลาห์และเวทมนตร์ในภาษาต่างๆ วิธีการสวดมนต์เหล่านี้ และความสัมพันธ์ของพิธีกรรมเหล่านี้กับการเข้าใจศาสตร์ต่างๆ ในบทนี้ยังกล่าวถึงความสัมพันธ์ของดวงจันทร์กับผู้สวดมนต์และระบุว่ามนตร์เหล่านี้เป็นการเรียกเทวทูต อาร์สนอทอเรียอ้างว่าเมื่อสวดมนต์เหล่านี้อย่างถูกต้องก็จะทำให้เข้าใจศาสตร์แขนงที่สัมพันธ์กันและยังทำให้จิตใจมั่นคง ความทรงจำดี
ในบทนี้ยังกล่าวถึงการที่ซาโลมอนได้รับวิวรณ์จากเทวทูตอีกด้วย
รุ่น

Mathers, S. L. MacGregor (trans.), Crowley A. (ed.), The Goetia: The Lesser Key of Solomon the King (1904). 1995 reprint: ISBN 0-87728-847-X.
de Laurence, L. W. (1916); 1942 reprint: ISBN 978-0-7661-0776-2; 2006 reprint: ISBN 978-1-59462-200-7
Henson Mitch (1999), ISBN 978-0-9672797-0-1.
Peterson, Joseph H. The Lesser Key of Solomon: Lemegeton Clavicula Salomonis (2001), ISBN 978-1-57863-220-6.
Skinner, Stephen & Rankine, David, The Goetia of Dr Rudd: The Angels and Demons of Liber Malorum Spirituum Seu Goetia (Sourceworks of Ceremonial Magic). Golden Hoard Press, (2007). ISBN 978-0-9547639-2-3
แหล่งข้อมูลอื่น

J.B. Hare, online edition (2002, sacred-texts.com) (อังกฤษ)
A correspondence chart of demons mentioned in the Key by rank, planet, etc.. (อังกฤษ)
http://www.esotericarchives.com/solomon/goetia.htm (อังกฤษ)
↑  Lemegeton Clavicula Salomonis: The Lesser Key of Solomon, Detailing the Ceremonial Art of Commanding Spirits Both Good and Evil; ed. Joseph H. Peterson; Weiser Books, Maine; 2001. p.xi-xvii
↑  The Goetia of Dr Rudd; Thomas Rudd, Ed. Stephen Skinner & David Rankine; 2007, Golden Hoard Press.  p. 399.
↑  บทความเรื่อง สัตว์ในเทพนิยายและตำนาน ตอนที่ 136 : Lesser Key of Solomon จากเว็บไซต์ dek-d.com สืบค้นวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
↑  บทความเรื่อง สัตว์ในเทพนิยายและตำนาน ตอนที่ 137 : Ars Goetia จากเว็บไซต์ dek-d.com สืบค้นวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
↑  Rudd, ed. Skinner & Rankine; p.53-57
↑  Rudd, ed. Skinner & Rankine; p.57-59
↑  Peterson, p. xvi
↑  Rudd, ed. Skinner & Rankine; p.59-60
↑  Peterson, p. xvii
↑  Rudd, ed. Skinner & Rankine; p.60-63.
บูเออร์ ปิศาจตนที่10
กีตาร์โปร่ง

กีตาร์โปร่ง
ตัวอย่างเสียงของกีตาร์โปร่งสายเอ็น (ไนลอน)
ตัวอย่างเสียงของกีตาร์โปร่งสายเหล็ก (สตีล)
กีตาร์โปร่ง หรือ กีตาร์อะคูสติก (อังกฤษ: acoustic guitar) เป็นกีตาร์ที่สร้างคลื่นเสียงจากการสั่นสะเทือนของการดีดสาย ส่งผ่านไปยัง “ไม้หน้า” ของโครงกีตาร์ และสะท้อนเสียงให้ก้องกังวานด้วยกล่องเสียง (กล่องเปล่าที่ด้านหลังของไม้หน้า) ในลักษณะการกำทอน (resonance) และส่งผ่านสู่อากาศภายนอกอีกครั้งทางโพรงเสียง ซึ่งเป็นข้อแตกต่างจากกีตาร์ไฟฟ้าซึ่งอาศัยการขยายสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์โดยตรง ที่ไม่มีโพรงเสียงและกล่องเสียงสร้างการกำทอน ในบางครั้งกีตาร์โปร่งอาจติดตั้งอุปกรณ์ขยายเสียงซึ่งเรียก "กีตาร์โปร่งไฟฟ้า" สำหรับการแสดงในที่เปิดโล่งหรือการทำเสียงอิฟเฟ็คแบบกีตาร์ไฟฟ้าได้
โครงสร้างและการสร้างเสียง

กีตาร์โปร่งประกอบด้วย 3 ส่วนหลัก คือ หัว (headstock) คอ (neck) และลำตัว (body) โดยสร้างคลื่นเสียงจากการสั่นสะเทือนของการดีดสาย ที่ขึงจากลูกบิด ลากผ่านนัท (หรือเรียก หย่องหน้า) ในส่วนหัว ผ่านคอที่เป็นส่วนกำหนดโทนเสียงโดยการใช้นิ้วกดสายแนบบนเฟรท คลื่นเสียงจากการดีดบริเวณโพรงเสียงของโครงกีตาร์ จะส่งผ่านไปยังไม้หน้า และสะท้อนเสียงให้ก้องกังวานด้วยกล่องเสียงหรือกล่องกำทอน ที่ประกอบจากไม้หลัง และไม้ข้าง
โดยที่ “ไม้หน้า” (sound board) มีผลอย่างมากต่อความกังวานของเสียง และขนาดของกล่องเสียงมีผลการขยายเสียง (การเพิ่มแอมพลิจูดของคลื่นเสียง) ซึ่งขนาดและรูปทรงของกล่องเสียงแบ่งได้ประมาณ 6 ขนาด (ดูด้านล่าง รูปทรงของกีตาร์โปร่ง)
โครงสร้างและการสร้างเสียง > ส่วนหัว

หัว หรือ เฮดสต๊อก (headstock) เป็นส่วนปลายสุดโดยมากทำจากไม้แท้ (solid wood) และประกอบกับชุดลูกบิด (machine heads หรือ tuners หรือ turning pegs) 6 ชุด ทำจากโลหะ ทำหน้าที่ยึดสายกีตาร์ที่ขึงผ่านนัท (nut) หรือเรียก หย่องหน้า (saddle หรือ bridge) ที่ตรึงความห่างของสายแต่ละเส้นให้พอกัน คงที่ และลอยตัวเล็กน้อยเหนือฟิงเกอร์บอร์ด
โครงสร้างและการสร้างเสียง > ส่วนคอ

คอกีตาร์ (neck) เป็นส่วนกำหนดโทนเสียง ประกอบด้วยแท่งไม้ยาว หน้าตัดรูปครึ่งวงกลมยึดจากส่วนลำตัวของกีตาร์ไปถึงส่วนหัว และแบ่งเป็นช่อง ๆ ด้วยเฟรท (fret) ที่ติดตั้งบนฟิงเกอร์บอร์ด (fingerboard หรือ fretboard)
เฟรท คือแท่งโลหะชิ้นเล็ก ติดตั้งตามแนวขวางกับแกนยาวของคอกีตาร์ โดยส่วนใหญ่มีจำนวน 20 อัน ทำหน้าที่แบ่งโน้ต (โทนเสียง) แยกออกจากกันตามระบบเสียงเจ็ดเสียง (heptatonic scale) หรือเรียกบันไดเสียงเมเจอร์ (major scale) ซึ่งวัสดุ รูปทรง (หน้าตัดและพื้นผิวของสันของเฟรทที่นิ้วต้องกด) ขนาด ความโค้ง การเก็บความเรียบร้อยตรงปลายเฟรท ล้วนมีผลต่อการเล่นและเนื้อเสียง
ฟิงเกอร์บอร์ด คือแผ่นที่ประกบบนคอกีตาร์ด้านหน้าเพื่อรองรับเฟรท โดยชนิดไม้ที่ใช้และความโค้งของฟิงเกอร์บอร์ด (fingerboard radius) ก็มีผลต่อเสียงและการเล่นด้วยเช่นกัน
รูปหน้าตัดโดยรวมของคอกีตาร์ (neck profile) ที่รวมไม้โครงคอกีตาร์กับฟิงเกอร์บอร์ด เป็นคุณลักษณ์ที่ทำให้ผู้เล่นรู้สึกสบายหรืออึดอัด โดยความสัมพันธ์กันของขนาดมือผู้เล่นกับความกว้างและความหนาของรูปหน้าตัดนี้ พื้นผิวที่แบนด้านหน้าของฟิงเกอร์บอร์ดแท้จริงแล้วมีความโค้งเล็กน้อยเพื่อเข้ากับการยศาสตร์ (ergonomics) ของนิ้ว (สรีระของนิ้ว) ซึ่งหากแบนเกินไปจะสร้างความเกร็งของนิ้วขณะกด เมื่อเล่นในเวลานาน แต่หากโค้งมากเกินไปจะต้องออกแรงมากกว่าปกติในการกดนิ้ว ซึ่งต้องเลือกให้พอดีกัน
โครงสร้างและการสร้างเสียง > ส่วนลำตัว

ลำตัว (body) เป็นส่วนสำคัญในการสะท้อนเสียงจากการดีดสายและช่วยขยายเสียง ประกอบด้วยไม้หน้า ที่มีรูตรงกลางเรียก โพรงเสียง (sound hole) ทำหน้าที่รับการสะท้อนเสียงจากสาย และการส่งเสียงที่กำทอนออกมาจากกล่องเสียงด้านหลังของไม้หน้า
ไม้หน้า แผ่นไม้ด้านหน้าสุด (เรียกว่า top wood หรือ soundboard) คือส่วนสำคัญที่สุดในการส่งเสียงของกีตาร์โปร่ง ทำหน้าที่เสมือน “ดอกลำโพง” ของกีตาร์โปร่ง
กล่องเสียงด้านหลัง ประกอบด้วย ไม้หลัง (back) และไม้ข้าง (sides) ไม้หลังอยู่ฝั่งตรงข้ามกับ top ไม้ข้างก็คือส่วนด้านข้างของกีตาร์โปร่งที่ถูกดัดให้เป็นส่วนโค้งของกีตาร์ ไม้ทั้งสองส่วนนี้ถูกจับมาประกบเข้าคู่กันให้เป็นเสมือน “กล่องเปล่า” ที่ทำหน้าที่สะท้อนเสียงก้องกังวาน (กำทอน - resonance) ออกมาด้านหน้าของกีตาร์ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญอย่างหนึ่งที่ทำให้กีตาร์โปร่งแตกต่างจากกีตาร์ไฟฟ้า
ส่วนโค้งของกีตาร์ (cutaway) ที่เป็นรูปทรงเว้ากลางเพื่อการกระชับในการเล่น และความสะดวกในการเล่นเฟรทที่ลึกกว่า 14 โดยเฉพาะการเล่นโซโล่ ปริมาตรอากาศในบอดี้มีผลต่อเสียง หมายถึง การมีทรงเว้ามากเกินไปทำให้ปริมาตรอากาศในบอดี้ลดลงไป ความกังวานของเสียงจะลดลง
ทั้งนี้ชนิดไม้ที่นำมาใช้ทำทั้งสองส่วนล้วนมีผลต่อเสียง เนื่องจากไม้แต่ละชนิดมีคุณสมบัติตามธรรมชาติที่แตกต่างกัน ดังนั้นการสะท้อนเสียงก็ย่อมแตกต่างกันตามไปด้วย นอกจากนี้การวางโครง bracing ใต้ไม้หน้า (แผ่นท็อป) ยังมีผลโดยตรงต่อเสียงอีกด้วย
ปิ๊คการ์ด (pickguard หรือแผ่นรองนิ้ว fingerplate) หน้าที่ให้การป้องกันปิ๊ค ไม่ให้ขีดข่วนกับไม้หน้า (ตัวกีตาร์) เพื่อไม่ให้เกิดรอย และยังช่วยตกแต่งให้กีตาร์โปร่งมีความสวยงามมากขึ้น
สะพานสาย (bridge) และ หย่อง (saddle) หรือ หย่องหลัง สะพานสายหรือบริดจ์ คือแผ่นไม้ที่แปะอยู่กับไม้หน้าเป็นตัวรองรับหย่องและหมุดยึดสาย (Pin) โดยมากสะพานสายทำมาจากไม้เนื้อแข็ง เช่น ไม้แดง (rosewood) หรือมะเกลือ (ebony) หย่องและหมุดยึดสายทำจากพลาสติก, กระดูก, ไนลอน หรือวัสดุอื่น ๆ
โครงสร้างและการสร้างเสียง > รูปทรงของกีตาร์โปร่ง

กีตาร์โปร่งนั้นมีหลายทรงและขนาด เช่น แรนจ์ หรือแทรเวล (Range) 35.5 นิ้ว, พาร์เลอร์ (Parlour) 38 นิ้ว, เกรนด์คอนเสิร์ต (Grand Concert - 00) 39 นิ้ว, ออดิทอเรียม (Auditorium - 000 หรือ 0M) 40 นิ้ว, เดรดน็อท (Dreadnought - D) 41 นิ้ว, จัมโบ้ (Jumbo - J) เกิน 41 นิ้ว
โครงสร้างและการสร้างเสียง > กีตาร์โปร่งไฟฟ้า

ระบบไฟฟ้า หรือปิคอัพ (acoustic pickups) กีตาร์โปร่งบางตัวมีการติดตั้งระบบไฟฟ้าเพื่อขยายเสียงของกีตาร์โปร่งด้วยอุปกรณ์ขยายเสียง สำหรับการแสดงในที่เปิดโล่งหรือการทำเสียงอิฟเฟ็คแบบกีตาร์ไฟฟ้าได้ ซึ่งเรียกกีตาร์โปร่งที่ติดปิคอัพว่า “กีตาร์โปร่งไฟฟ้า”
ประเภทของกีตาร์โปร่ง

ในอดีตและปัจจุบันกีต้าร์โปร่งมีความหลากหลายอย่างมากในการออกแบบและโครงสร้าง กีตาร์ประเภทที่สำคัญ ได้แก่ กีตาร์คลาสสิก (กีตาร์สเปน/สายไนลอน) กีตาร์อะคูสติกแบบสายเหล็ก และกีตาร์แบบแล็บสตีล
ประเภทของกีตาร์โปร่ง > กีตาร์คลาสสิก

กีตาร์คลาสสิก (classical guitar) ถือเป็นต้นแบบกีตาร์ในยุคปัจจุบัน มีลูกบิดและแกนพันสายเป็นพลาสติก มีคอหรือฟิงเกอร์บอร์ดขนาดใหญ่ประมาณ 2 นิ้ว ลักษณะแบนราบ สายที่ 1 และ 2 เป็นสายไนล่อน และอาจเรียกว่า กีตาร์สเปน
ประเภทของกีตาร์โปร่ง > กีตาร์โปรตุเกส

กีตาร์โปรตุเกส (Portuguese guitar) มี 12 สาย ใช้กับเพลงพื้นเพลงชื่อ Fado ในประเทศโปรตุเกส
ประเภทของกีตาร์โปร่ง > กีตาร์ flat-top (steel-string)

มีขนาดใหญ่กว่ากีตาร์คลาสสิก และเสริมความแข็งแรงที่คอ เพื่อรองรับแรงตึงของสาย ให้เสียงที่ใสและดังกว่า สายที่ใช้ สาย 1 และ 2 มีลักษณะเป็นเส้นลวดเปลือย สายที่ 3-6 เป็นเส้นลวดและมีขดลวดเล็ก ๆ พันเป็นเกลียวเพื่อเพิ่มขนาดของสาย
ประเภทของกีตาร์โปร่ง > กีตาร์ archtop

ด้านหน้าจะโค้ง โพรงเสียงไม่เป็นช่องกลม สะพานยึดสายด้านล่างมักเป็นแบบหางปลา นิยมใช้เล่นในดนตรีแจ๊ส
ประเภทของกีตาร์โปร่ง > กีตาร์ resonator

เรียกอีกอย่างหนึ่งว่ากีตาร์ resophonic หรือ dobro คล้ายกับกีตาร์ Flat-top
ประเภทของกีตาร์โปร่ง > กีตาร์ 12 สาย

นิยมใช้ใน folk music, blues และ rock and roll มีสายโลหะ 12 สาย
ประเภทของกีตาร์โปร่ง > กีตาร์รัสเซีย

กีตาร์รัสเซีย (Russian guitar) มี 7 สาย พบในรัสเซีย และบางประเทศที่แยกจากสหภาพโซเวียตเท่านั้น
ประเภทของกีตาร์โปร่ง > กีตาร์อะคูสติกเบส

เป็นกีตาร์เบสในรูปแบบอคูสติก มีสายและเสียงเหมือนกัน โน้ตที่เล่นจะใช้ "กุญแจฟา" ให้เสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล
ประเภทของกีตาร์โปร่ง > กีตาร์เทเนอร์

มี 4 สาย
ประเภทของกีตาร์โปร่ง > กีตาร์ฮาร์ป

กีตาร์ฮาร์ป (harp guitar) มีสายฮาร์ป (harp) เพิ่มขึ้นมา จากปกติที่มี 6 สาย สาย harp จะให้เสียงต่ำหรือเสียงในช่วงเบส ปกติจะไม่มีฟิงเกอร์บอร์ดหรือเฟรท
ประเภทของกีตาร์โปร่ง > กีตาร์บาทเทนเท

กีตาร์บาทเทนเท (guitar battente หรือ chitarra battente) มีขนาดเล็กกว่ากีตาร์คลาสสิก นิยมใช้เล่นกับเครื่องสายอีก 4-5 ชิ้น
จากบนลงล่าง; หัว หรือ เฮดสต๊อก (headstock), ชุดลูกบิด (machine heads, tuners, turning pegs), นัท (nut) หรือเรียก หย่องหน้า (saddle หรือ bridge), คอกีตาร์ (neck), เฟรท (frets), ฟิงเกอร์บอร์ด (fingerboard หรือ fretboard), ไม้หน้า (top wood หรือ soundboard), โพรงเสียง (Sound hole), ปิ๊คการ์ด (Pickguard หรือ fingerplate), สะพานสาย (Bridge) และ หย่อง (Saddle), หมุดยึดสาย (pins หรือ fixing pegs)
จากซ้ายไปขวา; การเปรียบเทียบรูปร่างทั่วไปในกีตาร์สมัยใหม่, แรนจ์หรือแทรเวล (Range) 35.5", พาร์เลอร์ (Parlour) 38", เกรนด์คอนเสิร์ต (Grand Concert - 00) 39", ออดีทอเรียม (Auditorium - 0M) 40", เดรดน็อท (Dreadnought - D) 41", จัมโบ้ (Jumbo - J)
กีตาร์โปร่งไฟฟ้าแบบควมคุมบนไม้ข้างตัวกีตาร์
กีตาร์โปร่งไฟฟ้าแบบต่อสายอุปกรณ์ขยายเสียงทางท้าย
แสดงภายในของกีตาร์โปร่งไฟฟ้า รวมทั้งการแสดงลิขสิทธิ์การออกแบบถึง 3 รายการ ― การออกแบบทรงไม้หน้า, การออกแบบ bracing, การออกแบบการติดตั้งแผงรับเสียง
การออกแบบ bracing และชนิดของไม้ที่ทำไม้หน้ามีผลอย่างมากต่อเสียง
ก้าวเดินกับฉัน

| ก้าวเดินกับฉัน |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์ฉบับภาษาไทย
กำกับ: มาร์ก เจ. แฟรนซิส แมกซ์ ฟิวห์
เขียนบท: มาร์ก เจ. แฟรนซิส แมกซ์ ฟิวห์
อำนวยการสร้าง: มาร์ก เจ. แฟรนซิส แมกซ์ ฟิวห์
ผู้บรรยาย: เบเนดิกต์ คัมเบอร์แบตช์
กำกับภาพ: มาร์ก เจ. แฟรนซิส แมกซ์ ฟิวห์
ตัดต่อ: Nicolas Chaudeurge มาร์ก เจ. แฟรนซิส แอลัน แมกเคย์ แมกซ์ ฟิวห์
ดนตรีประกอบ: เจอร์เมน แฟรงโค
บริษัทผู้สร้าง: สปีกอิตฟิล์มส์ ซันนีมาร์ช  
ผู้จัดจำหน่าย:  ดีซีเอ็มฟิล์มดิสทริบิวชัน  Alambique Destilaria de Ideias  GathrFilms  การ์มาฟิล์มส์  ดอคิวเมนทรีคลับ
วันฉาย: พ.ศ. 2560
ความยาว: 88 นาที
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ ฝรั่งเศส เวียดนาม
ทุนสร้าง: 800,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจาก IMDb
ก้าวเดินกับฉัน (อังกฤษ: Walk with Me) คือ ภาพยนตร์สารคดีอังกฤษ พ.ศ. 2560 กำกับโดย มาร์ก เจ. แฟรนซิส และแมกซ์ ฟิวห์ เล่าเรื่องของนักบวชและผู้ปฏิบัติธรรมทั้งชายและหญิงในหมู่บ้านพลัม ซึ่งเป็นชุมชนหรือ "สังฆะ" พุทธศาสนิกชนนิกายเซนในประเทศฝรั่งเศสของ ทิก เญิ้ต หั่ญ พระภิกษุชาวเวียดนาม ผ่านการสำรวจกิจกรรมเจริญสติ การฝึกปฏิบัติตน รวมถึงการใช้ชีวิตประจำวันของพวกเขาเหล่านั้น โดยมีเบเนดิกต์ คัมเบอร์แบตช์ ให้เสียงอ่านข้อเขียนจากหนังสือ "แผ่นดินหอม" (Fragrant Palm Leaves) ของทิก เญิ้ต หั่ญ ประกอบการดำเนินเรื่อง
ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้เวลาถ่ายทำกว่า 3 ปีทั้งในประเทศฝรั่งเศสและสหรัฐอเมริกา และเข้าฉายในปี พ.ศ. 2560 โดยเข้าฉายอย่างเป็นทางการในประเทศไทยเมื่อวันที่ 21 กันยายนของปีดังกล่าว
ดูเพิ่ม

ทิก เญิ้ต หั่ญ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ข้อมูลภาพยนตร์ในเว็บไซต์ของดอคิวเมนทรีคลับ เก็บถาวร 2017-10-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Walk with Me ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Walk with Me ที่เฟซบุ๊ก
ก๊วยพู้

ก๊วยพู้ (อังกฤษ: Guo Fu ; จีน: 郭芙) เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในเรื่องมังกรหยก ภาค 2 ของ กิมย้ง เป็นธิดาของ ก๊วยเจ๋ง กับ อึ้งย้ง สองสามีภรรยาตัวเอกจากมังกรหยกภาคที่แล้ว ตัวละครก๊วยพู้นั้น เป็นเหมือนการรวมเอาส่วนที่ไม่ดีขอบิดากับมารดาไว้ด้วยกัน โดยได้ถ่ายทอดเอานิสัยเอาแต่ใจตัวเองมาจากอึ้งย้งผู้เป็นมารดา และยังถ่ายทอดความไม่ฉลาดมาจากบิดาอีก ทั้งนี้ก็เนื่องมาจากการอบรมเลี้ยงดูของ ก๊วยเจ๋งและอึ้งย้งที่ตามใจมาตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นทั้งก๊วยเจ๋งและอึ้งย้งต่างก็ยังเด็ก ถึงแม้อึ้งย้งจะฉลาดล้ำ แต่การเลี้ยงลูกไม่เกี่ยวกับความฉลาด แต่เกี่ยวกับประสบการณ์และความเข้าใจ เมื่ออึ้งย้งเลี้ยงลูกแบบตามใจ ผลที่ออกมาก็เลยกลายเป็นก๊วยพู้ที่เอาแต่ใจ ประกอบกับมีสองพี่น้องตระกูลบู๊คอยตามเอาอกเอาใจอยู่ตลอดเวลาอีก ยิ่งทำให้ก๊วยพู้เสียคนขึ้นไปอีก ก๊วยพู้ผ่านชีวิตในวัยเด็กมาอย่างมีความสุข เมื่อนางอยากได้อะไรก็จะได้ มีมารดาคอยตามใจ และสองพี่น้องตระกูลบู๊ก็โอนอ่อนผ่อนตามนางเสมอ เมื่อเริ่มเข้าสู่วัยสาว ก็เริ่มมีเรื่องให้นางต้องกลัดกลุ้มใจอยู่เรื่องหนึ่ง คือ ระหว่างสองพี่น้องตระกูลบู๊นี้ไม่ทราบว่าจะตัดสินใจเลือกใครดี หากเลือกคนใดคนหนึ่งอีกคนย่อมเสียใจ จะให้เลือกทั้งสองคนก็เป็นไปไม่ได้ ดีที่หลังจากเอี้ยก้วยช่วยเข้ามาแก้ปัญหาทำให้สองพี่น้งนั้นตัดใจแยกตัวจากไป ภายหลังก็ได้พานพบคู่ของตัวเอง ส่วนก๊วยพู้ก็ได้พบกับเยลูฉี ทุกอย่างก็เลยลงตัว ก๊วยพู้ถือเป็นอีกหนึ่งตัวละครที่น่าสนใจตรงที่เป็นทายาทของตัวละครนำในมังกรหยกภาคก่อน หลาย ๆ คนคาดหวังว่าธิดาของก๊วยเจ๋งกับอึ้งย้งนั้นจะต้องออกมาเป็นยอดคน แต่กิมย้งท่านกลับให้ก๊วยพู้เอาแต่ส่วนที่ไม่ดีข้อบิดามารดามา ผู้อ่านหลายคนรู้สึกผิดคาด แต่ถ้าดูตามความสมเหตุสมผล และความเป็นไปของเรื่องแล้ว นิสัยของก๊วยพู้ก็เหมาะสมที่จะออกมาเป็นแบบนี้ บทบาทของก๊วยพู้ก็มีความสำคัญในเรื่องนี้พอสมควร เป็นคู่อริกับเอี้ยก้วยมาตังแต่เด็ก เป็นคนที่ตัดแขนเอี้ยก้วย และยังเป็นคนซัดเข็มพิษใส่เซียวเหล่งนึ่ง ทำให้เอี้ยก้วยกับเซียวเหล่งนึ่งต้องพรากจากกันนานถึงสิบหกปี แต่ถ้าจะบอกว่าก๊วยพู้เป็นตัวร้ายของเรื่องก็ยังไม่ถึงขนาดนั้น จริง ๆ แล้วนิสัยโดยรวมก็ยังไม่ถึงกับว่าเลวร้ายมากนัก เพียงเอาแต่ใจและไม่ยอมแพ้ใคร และค่อนข้างอารมณ์ร้อน บางครั้งจึงทำอะไรที่เกินกว่าเหตุ เพราะทำไปตามอารมณ์ ก๊วยพู้มีนิสัยชอบโอ้อวด ชอบเอาชนะ และถือว่าตัวว่าเป็นธิดาของวีรบุรุษที่ชาวยุทธต่างยกย่อง นางมักจะยกชื่อของบิดามารดามาใช้อยู่เสมอ ๆ มีอยู่หลายครั้งที่ก๊วยพู้ดูจะทำเกินกว่าเหตุเกินไป ที่ชัดเจนที่สุดก็เป็นตอนที่ตัดแขนเอี้ยก้วย นอกจากนั้นยังมีอีกหลายตอน ทั้งตอนที่สู้กับเล็กบ่อซังนางลงมืออย่างเต็มทีใช้ท่วงท่าสังหาร แม้ว่าได้ชัยแล้วก็ยังคงรุกสืบต่อ ทั้งที่ทะเลาะกันด้วยเรื่องเล็กน้อย หรือในตอนที่สู้กับเซียนวานรแปดมือ ในขณะที่เซียนวานรแปดมือได้ยินก๊วยเซียงเรียกก๊วยพู้ว่าพี่ จึงหดรั้งกระบวนท่าที่จู่โจมออกไปกลับมาอย่างหักโหม พุ่งถอยไปด้านหลัง เมื่ออีกฝ่ายอ่อนข้อให้ก็ควรจะหยุดมือ แต่ก๊วยพู้ต่อสู้มา แต่สู้ไม่ได้จึงมีโทษะ เห็นคู่ต่อสู้อ่อนข้อให้พลันเสือกกระบี่แทงปลาดออก ฉวยโอกาสแทงเซียนวานรแปดมือบาดเจ็บสาหัส นับเฉพาะที่มีในเรื่องก็มีอยู่หลายตอน ถ้ารวมกับที่ในเรื่องไม่ได้เอ่ยถึง ไม่ทราบว่ามีผู้บริสุทธิกี่คนแล้วที่ต้องบาดเจ็บหรือเสียชีวิตภายใต้คมกระบี่ของนาง เพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบชอบเอาชนะ
วรยุทธของก๊วยพู้

ในด้านวรยุทธ ถ้าเทียบกับคนทั่วไปก็ถือว่านางมีวรยุทธที่สูงส่งอยู่ แต่ถ้าเทียบกับสภาพแวดล้อมที่นางอยู่ ถือว่านางยังมีวรยุทธด้อยกว่าที่ควรจะเป็น นางมีบิดามารดาและสามีเป็นผู้เชี่ยวชาญในเชิงบู๊ บิดาเป็นถึงจอมยุทธฝีมือสูงล้ำยากจะหาใครเทียบเทียม มารดาเป็นประมุกพรรคกระยาจกมีวรยุทธเป็นเลศ มีท่านตาเป็นยอดคนรอบรู้วิชาหลากหลายแขนง และมีสามีคือเยลู่ฉี ที่ถ้าไม่นับเอี้ยก้วย ในจำนวนคนอายุเท่ากันหาใครมีพลังฝีมือเทียบเขาไม่ได้ แต่นางนอกจากมีภูมิปฏิภาณที่ค่อนไปทางบิดา แล้วยังมีใจร้อนรน เมื่อร่ำเรียนวิชาบู๊สัมผัสเพียงผิวเผินก็ยุติ ไม่ยอมทุ่มเทเข้าศึกษาค้นคว้า ทำให้แม้มีวิชาให้ร่ำเรียนมากมาย แต่ไม่สำเร็จในวิชาใดเลย
ความรักของก๊วยพู้

ความรักของก๊วยพู้เป็นความรักที่ซับซ้อนกว่าใครในเรื่อง ก๊วยพู้เป็นอีกคนที่ติดอยู่ในบ่วงแห่งความรักของเอี้ยก้วยโดยที่ไม่มีใครรู้ รวมทั้งตัวนางเอง นางเพิ่งจะมารู้สึกได้ก็ในตอนท้ายเรื่อง ในช่วงที่เอี้ยก้วยฝ่าวงล้อมไปช่วยเยลู่ฉีสามีของนาง เอี้ยก้วยได้กล่าวว่า เราสองเติบโตมาด้วยกัน ผูกพันกันฉันพี่น้อง ขอเพียงท่านไม่รังเกียจแค้งเคืองข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็พึงพอใจแล้ว ก๊วยพู้หลังจากได้ยินภาพความหลังสมัยเยาว์วัยก็แล่นเข้ามา ครุ่นคิดขึ้น
ก้วนซุน

ก้วนซุน หรือ กวนกี มีชื่อในสำเนียงจีนกลางว่าหมิ่นฉุน (จีนตัวย่อ: 闵纯; จีนตัวเต็ม: 閔純; พินอิน: Mǐn Chún; เวด-ไจลส์: Min Ch‘un) มีชื่อรองว่าโป๋เตี่ยน (จีน: 伯典; พินอิน: Bódiǎn; เวด-ไจลส์: Po-tien) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก เป็นขุนนางในเมืองกิจิ๋ว รับราชการกับฮันฮก เจ้าเมืองกิจิ๋ว
ชื่อของก้วนซุนในสำเนียงจีนกลางตามประวัติศาสตร์คือหมิ่นฉุน ส่วนในวรรณกรรมสามก๊กของล่อกวนตง ชื่อของก้วนซุนในสำเนียงจีนกลางเรียกเป็น กวนฉุน (อังกฤษ: Guan Chun ; จีนตัวย่อ: 关纯; จีนตัวเต็ม: 關純; พินอิน: Guān Chún; เวด-ไจลส์: Guan Chun) ในสามก๊กฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) จึงเรียกเป็นก้วนซุน นอกจากนี้ในสามก๊กฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ยังมีการเรียกชื่อก้วนซุนเป็นกวนกีอีกชื่อหนึ่ง
ประวัติ

เมื่ออ้วนเสี้ยววางแผนยึดเมืองกิจิ๋วจากฮันฮกตามอุบายของฮองกี๋ที่เสนอว่า "ขอให้มีหนังสือลับไปถึงกองซุนจ้าน ให้ทหารเข้าตีเมืองกิจิ๋วด้านหนึ่ง ท่านจงยกเข้าตีกระหนาบด้านหนึ่ง ถ้าได้เมืองแล้วแบ่งทรัพย์สินแลเมืองให้กองซุนจ้านกึ่งหนึ่ง แลฮันฮกนั้นเป็นคนหามีความคิดไม่ ถ้ารู้กิตติศัพท์ว่ากองซุนจ้านจะยกมาตี เห็นจะมีหนังสือมาถึงท่านให้ยกทหารไปช่วย ถ้าสมคิดเห็นเราจะได้เมืองกิจิ๋วโดยง่าย" เมื่อฮันฮกได้ข่าวว่ากองซุนจ้านจะยกมาตี จึงปรึกษากับซุนซิมและซินเบ้ง ซุนซิมแนะนำให้ฮันฮกเชิญอ้วนเสี้ยวมาช่วยป้องกันเมืองกิจิ๋ว ฮันฮกจึงแต่งหนังสือ แล้วจะให้ก้วนซุนเป็นผู้ถือหนังสือไปหาอ้วนเสี้ยว ฝ่ายเก๋งบูได้คัดค้านไม่ให้ฮันฮกเชิญอ้วนเสี้ยวมาช่วยเพราะเป็นการชักศึกเข้าบ้าน แต่ฮันฮกไม่เชื่อ ก้วนซุนเป็นอีกคนที่ไม่เห็นด้วยที่ฮันฮกเชิญอ้วนเสี้ยวเข้ามา ทั้งก้วนซุนและเก๋งบู พร้อมทั้งขุนนางคนอื่นรวมสามสิบกว่าคนจึงพากันลาออกจากราชการ
ฝ่ายก้วนซุนได้ร่วมมือกับเก๋งบูไปซุ่มอยู่ที่ประตูเมืองเพื่อลอบฆ่าอ้วนเสี้ยว เมื่ออ้วนเสี้ยวยกทัพมาถึงกิจิ๋ว ก้วนซุนและเก๋งบูก็ชักกระบี่จะฆ่าอ้วนเสี้ยว งันเหลียงและบุนทิว ทหารเอกของอ้วนเสี้ยวจึงสังหารทั้งก้วนซุนและเก๋งบูถึงแก่ความตาย
ดูเพิ่ม

ตัวละครในสามก๊ก
| ด ค กบุคคลสำคัญในยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น (ค> ศ. 189-220) |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  จักรพรรดิฮั่นหลิง (พระเจ้าเลนเต้)  จักรพรรดิฮั่นเซ่า (หองจูเปียน)  จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน (พระเจ้าเหี้ยนเต้/หองจูเหียบ) 
พระมเหสีและพระสนม:  พระนางตังไทฮอ  พระนางโฮเฮา  พระสนมอองบีหยิน  พระสนมถัง  พระนางฮกเฮา  พระสนมตังกุยฮุย  พระนางโจเฮา 
ผู้สำเร็จราชการ:  โฮจิ๋น  ตั๋งโต๊ะ  อ้องอุ้น  ลิฉุย  กุยกี  โจโฉ  โจผี 
ขุนศึก:  กองซุนก๋ง  กองซุนของ  กองซุนจ้าน  กองซุนตู้  กิมสวน  โกกัน  ขงมอ  ขงหยง  เค้าก๋อง  เงียมแปะฮอ  จางหอง  ฉกหยง  ชื่อเซี่ย  ซุนกวน  ซุนเกี๋ยน  ซุนเซ็ก  เต๊งหงวน  เตียวก๊ก  เตียวสิ้ว  เตียวหอม  เตียวฬ่อ  เตียวเอี๋ยง  เตียวเอี๋ยน  โตเกี๋ยม  เปาสิ้น  เปียนจาง  ม้าเฉียว  ม้าเท้ง  ลิโป้  เล่ากี๋  เล่าจ๋อง  เล่าเจี้ยง  เล่าเตา  เล่าปี่  เล่าเปียว  เล่าเอี๋ยน  หลิวสฺวิน  เล่าหงี  เล่าอิ้ว  หันซุย  อ้วนซง  อ้วนถำ  อ้วนสุด  อ้วนเสี้ยว  อ้วนอุ๋ย  อ้วนฮี  อองของ  อองลอง  เอียวฉิว  ฮันเหียน  ฮันฮก 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กองซุนอวด  กันหยง  กากุ๋ย  กาเซี่ยง  กัวเต๋า  กุยแก  เก๊งเหลียง  เก๊งอวด  เกียวก๊กโล  โกกัน  เขาเฉียว  เขาฮิว  งอสิด  จงฮิว  จิวยี่  จูกัดกิ๋น  จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง)  จูฮี  โจโก๋  ชีสิว  ชีซี  ซัวหยง  ซินเป๋ง  ซินผี  ซุนเขียน  ซุนฮก  ซุนฮิว  ซุยตำ  ตังสิน  ตันก๋ง  เต๊งไก๋  เตียนห้อง  เตียวกั๋ง  เตียวเจียว  เตียวเมา  เตียวสง  เตียวอุ๋น  เตียวเหียน  เทียหยก  บังทอง  บิต๊ก  บิฮอง  มอกาย  ม้าเลี้ยง  ลกซุน  ลิยู  ลิห้อม  ลู่คัง  เล่าจ๋อง  เล่าต้าย  เล่าฮก  โลซก  โลติด  สิมโพย  สุมาหลัง  สุมาหอง  สุมาจุ้น  สุมาอี้  หวดเจ้ง  อ๋องก้าย  อ้วนอิ๋น  อ้วนอุ๋ย  อองสิ้ว  อองซัน  อุยของ  เอียวสิ้ว  ฮองกี๋  ฮัวหิม  แฮหัวอัน 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กวนเป๋ง  กวนอู  กิเหลง  กำเหลง  กุยห้วย  เกียงขิม  โกซุ่น  โกลำ  เคาทู  ชัวมอ  งอเก๋ง  งออี้  งอหลัน  งักจิ้น  งันเหลียง  งิวขิ้ม  งิวฮู  งุยซก  เงียมหงัน  เงียมอี๋  จงป้า  จิวท่าย  จิวซุน  จิวอิ๋น  เจียวขิม  จูล่ง  จูตี  จูหวน  จูเหลง  จูเหียน  โจจิ๋น  โจเจียง  โจซุน  โจป้า  โจเมา  โจเสง  โจหยิน  โจหอง  โจฮิว  ชีเซ่ง  ซงเหียน  ซิหลง  ซีเอ๋ง  ซุนเกียว  ซุนเจ้ง  ซุนเซียง  ซุนเปิน  ซุนฟู่  โซหุย  ตังสิด  ตันเซ็ก  ตันบู  เตงฮอง  เตียนอุย  เตียวคับ  เตียวเจ  เตียวเลี้ยว  เตียวหยิม  เตียวหุย  เตียวอุ๋น  เตียวโอย  เทียเภา  ไทสูจู้  บังเต๊ก  บุนทิว  บุนเพ่ง  เบ้งตัด  เปาจิด  เปาสูหยิน  พัวเจี้ยง  ม้าต๋ง  ม้าเทียด  ม้าฮิว  ลิซก  ลิเงียม  ลิเตียน  ลิกอง  ลิบอง  ลิบ้อง  ลิต้าย  ลิอุยหอง  ลีถอง  เล่งโฉ  เล่งทอง  เล่ากี๋  เล่าชุน  เล่าผวน  เล่าเพ็ก  เล่าฮอง  เลียงหิน  เลียวฮัว  วัวเหลง  หมันทอง  หวนเตียว  หลันเป้ง  หองจอ  หันเซียม  อองเป๋ง  อ่องหอง  อิกิ๋ม  อิเขง  อินเล้  อุยก๋วน  อุยกาย  อุยเอี๋ยน  เอียวฮอง  ฮองตง  ฮองฮูสง  ฮันต๋ง  ฮันโฮ  ฮัวหยง  เฮาเฉีย  เฮาเสง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวเอี๋ยน 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  งอฮูหยิน  จาง ชุนหัว  ชัวฮูหยิน  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  ซุนฮูหยิน  ไต้เกี้ยว  บิฮูหยิน  เปียนสี  ปู้ฮูหยิน  ลิหลิงฉี  เสียวเกี้ยว  หวังอี้  อุ๋ยซี  เอียนสี 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  กวนลอ  เกียดเป๋ง  เกียนสิด  จางจ้งจิ่ง  เจียวก้าน  โจงั่ง  โจจู๋  โจฉอง  โจหิม  โจสิด  ชิวลี่จฺวี  ซุนของ  เตียนติ๋ว  ปื่งเหยฺวียน  เป๊กตุ้น  ยีเอ๋ง  สิบขันที  สุมาเต๊กโช  หลิวเป้า  อิเกียด  อุยสิง่าน  ฮัวโต๋