stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปลากดหัวกบ

| ปลากดหัวกบ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
Not evaluated (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Siluriformes
วงศ์:: Ariidae
วงศ์ย่อย:: Ariinae
สกุล:: Batrachocephalus Bleeker, 1846
สปีชีส์:: B.  mino
ชื่อทวินาม
Batrachocephalus mino (Hamilton, 1822)

ชื่อพ้อง
 Ageneiosus mino Hamilton, 1822  Batrachocephalus ageneiosus Bleeker, 1846  Batrachocephalus micropogon Bleeker, 1858
ปลากดหัวกบ หรือ ปลาอุกหน้ากบ หรือ ปลากดยิ้ม (ชื่อวิทยาศาสตร์: Batrachocephalus mino; อังกฤษ: Beardless sea catfish) เป็นปลาเพียงชนิดเดียวในสกุล  Batrachocephalus ในวงศ์ Ariidae ปลาชนิดนี้พบได้ในอ่าวเบงกอล และบางบริเวณของมหาสมุทรแปซิฟิกฝั่งตะวันตก ตามแนวชายฝั่ง และปากแม่น้ำ พบใน ปากีสถาน, อินเดีย, ศรีลังกา, บังกลาเทศ, พม่า, มาเลเซีย, ไทย และ อินโดนีเซีย ในประเทศไทยเป็นปลาหายาก เคยพบที่นนทบุรี, กระบี่, สงขลาและจันทบุรี
ปลาชนิดนี้ยาวถึง 25.0 เซนติเมตร (9.8 นิ้ว)  ตัวขาว หัวโตกว้างแล้วแบนลง ปากสั้น ทู่ ตาไม่มีหนังหุ้ม ขากรรไกรล่างยื่นล้ำขากรรไกรบน รูจมูกสองคู่อยู่ติดกัน ใกล้กับตา ลำตัวด้านหลังสีน้ำตาลและน้ำเงิน ครีบสีเหลืองมีจุดดำประ ปลากดหัวกบกินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังและปลาขนาดเล็กเป็นอาหาร จัดเป็นปลาที่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจ
ประเทศเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์

13°15′N 61°12′W﻿ / ﻿13.250°N 61.200°W﻿ / 13.250; -61.200
| เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: "Pax et Justitia" (ละติน) "สันติภาพและความยุติธรรม"
เพลงชาติ: "เซนต์วินเซนต์แลนด์โซบิวทิฟูล" "เซนต์วินเซนต์ดินแดนอันสวยงาม" 

เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: คิงส์ทาวน์ 13°10′N 61°14′W﻿ / ﻿13.167°N 61.233°W﻿ / 13.167; -61.233
ภาษาราชการ: อังกฤษ
ภาษาถิ่น: ครีโอลวินเซนต์
กลุ่มชาติพันธุ์ : 66% ผิวดำ (แอฟริกา) 19% ผสม 6.0% อินเดีย 4% ยุโรป 2% ชนเกาะและแคริบเบียนผิวดำ 3% อื่น ๆ
ศาสนา  (2010): 82.1% คริสต์ 7.5% ไม่มี 1.1% Rastafari 4.6% อื่น ๆ 4.7% ไม่ระบุ
การปกครอง: รัฐเดี่ยว ระบบรัฐสภา ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ

• พระมหากษัตริย์ : สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3
• ผู้สำเร็จราชการ : ซูซาน ดูแกน
• นายกรัฐมนตรี : ราล์ฟ กอนซัลเวส
 
สภานิติบัญญัติ: รัฐสภา
เอกราช

• รัฐที่เกี่ยวข้อง : 27 ตุลาคม ค.ศ. 1969
• จากสหราชอาณาจักร : 27 ตุลาคม ค.ศ. 1979
 
พื้นที่
• รวม: 389 ตารางกิโลเมตร (150 ตารางไมล์) (อันดับที่ 184)
• แหล่งน้ำ (%): น้อยมาก
ประชากร
• พ.ศ. 2560 ประมาณ: 109,643 (อันดับที่ 179)
• สำมะโนประชากร 2021: 100,455
• ความหนาแน่น: 307 ต่อตารางกิโลเมตร (795.1 ต่อตารางไมล์) (อันดับที่ 39)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2019 (ประมาณ)
• รวม: $1.373 billion
• ต่อหัว: $12,431
จีดีพี (ราคาตลาด) : 2019 (ประมาณ)
• รวม: $864 million
• ต่อหัว: $7,827
เอชดีไอ (2019):  0.738 สูง · อันดับที่ 97
สกุลเงิน: ดอลลาร์แคริบเบียนตะวันออก (XCD)
เขตเวลา: UTC-4 (เวลามาตรฐานแอตแลนติก)
ขับรถด้าน: ซ้าย
รหัสโทรศัพท์: +1 784
โดเมนบนสุด: .vc
เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ (อังกฤษ: Saint Vincent and the Grenadines) เป็นประเทศในภูมิภาคแคริบเบียน มีลักษณะเป็นหมู่เกาะ มีทางออกสู่ทะเลและเป็นสมาชิกของเครือจักรภพ
การเมืองการปกครอง

เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ มีการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข (Constitutional Monarchy) โดยสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 เป็นพระมหากษัตริย์ ทรงใช้พระราชอำนาจผ่านผู้สำเร็จราชการ พระราชทานรัฐธรรมนูญเมื่อ 27 ตุลาคม 2522
การเมืองการปกครอง > นิติบัญญัติ

เป็นระบบสภาเดียว (unicameral) จำนวน 21 ที่นั่ง (มาจากการเลือกตั้ง 15 ที่นั่งและแต่งตั้งอีก 6 ที่นั่ง) มีวาระ 5 ปี
การเมืองการปกครอง > บริหาร

คณะรัฐมนตรีแต่งตั้งโดยผู้สำเร็จราชการ ภายใต้การเสนอของนายกรัฐมนตรี โดยทั่วไปนายกรัฐมนตรี มาจากหัวหน้าพรรคที่ได้คะแนนเสียงข้างมาก ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากผู้สำเร็จราชการ
การเมืองการปกครอง > ตุลาการ

อำนาจในการพิจารณาไต่สวน อยู่ภายใต้อำนาจของศาลสูงสุดแคริบเบียนตะวันออก (Eastern Caribbean Supreme Court)
การเมืองการปกครอง > การแบ่งเขตการปกครอง

แบ่งเป็น 6 เขต ได้แก่ Charlotte, Grenadines, Saint Andrew, Saint David, Saint George, Saint Patrick
เศรษฐกิจ > โครงสร้าง

ภาพรวมทางเศรษฐกิจ รายได้หลักขึ้นอยู่กับการเกษตร คือการส่งออกกล้วย และกำลังขยายด้านการท่องเที่ยว
อัตราความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ (2543) ร้อยละ 2
ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) (2547) 0.39พันล้านดอลลาร์สหรัฐ GDP per capita 3,516 ดอลลาร์สหรัฐ
โครงสร้าง GDP (2543) 
ภาคเกษตรกรรม ร้อยละ 10.6 
ภาคอุตสาหกรรม ร้อยละ 17.5 
ภาคบริการ ร้อยละ 71.9
รายได้ประชาชาติต่อหัว (2543) 2,800 ดอลลาร์สหรัฐ
อัตราเงินเฟ้อ (2542) ร้อยละ 2.2 
อัตราการว่างงาน (2540) ร้อยละ 22
อุตสาหกรรม อาหารแปรรูป เฟอร์นิเจอร์ สิ่งทอ แป้งมัน 
เกษตรกรรม กล้วย มะพร้าว มันเทศ เครื่องเทศ การปศุสัตว์ ได้แก่ วัว แกะ สุกร แพะและปลา
สินค้าเข้า (2543) มูลค่า 185.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ได้แก่ อาหาร เครื่องจักร เคมีภัณฑ์ แร่ และเชื้อเพลิง 
สินค้าออก (2543) มูลค่า 53.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ได้แก่ กล้วย (ร้อยละ 39) เผือก แป้งมัน ไม้ตีเทนนิส
ประเทศคู่ค้าที่สำคัญ สหรัฐอเมริกา ประเทศต่าง ๆ ในลาตินอเมริกาและแคริเบียน อังกฤษ
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยGeography
หมู่เกาะบริติชวินด์เวิร์ด
หมู่เกาะลีเวิร์ด
หมู่เกาะเวอร์จิน
ทะเลแคริบเบียน
อ่านเพิ่ม

Bobrow, Jill & Jinkins, Dana. 1985. St. Vincent and the Grenadines. 4th Edition Revised and Updated, Concepts Publishing Co., Waitsfield, Vermont, 1993.
Cosover, Mary Jo. 1989. "St. Vincent and the Grenadines." In Islands of the Commonwealth Caribbean: A Regional Study, edited by Sandra W. Meditz and Dennis M. Hanratty. US Government Printing Office, Washington, D.C.
CIA Factbook entry
Gonsalves, Ralph E. 1994. History and the Future: A Caribbean Perspective. Quik-Print, Kingstown, St Vincent.
US Dept of State Profile
Williams, Eric. 1964. British Historians and the West Indies, Port-of-Spain.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
เว็บไซต์นายกรัฐมนตรีเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
Chief of State and Cabinet Members
Saint Vincent and the Grenadines. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Saint Vincent and the Grenadines from UCB Libraries GovPubs
ประเทศเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ ที่เว็บไซต์ Curlie
St Vincent and the Grenadines from the BBC News
Wikimedia Atlas of Saint Vincent and the Grenadines
Key Development Forecasts for St Vincent and the Grenadines from International Futures
Saint Vincent and the Grenadines Private Sector Assessment Report
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef 
Residents of Saint Vincent making casabe (casava bread) ช่วงทศวรรษที่ 1910
ปลอกไมอีลิน

ตำแหน่งที่อยู่ของเยื่อไมอีลิน
ไมอีลิน (อังกฤษ: myelin sheath) เป็นเยื่อหุ้มแอกซอน (axon) ของเซลล์ประสาท เป็นฉนวนไฟฟ้าช่วยทำให้กระแสประสาทผ่านไปได้เร็วขึ้น โดยเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเฉลี่ย 120 เมตรต่อวินาที ในระบบประสาทส่วนกลาง (CNS) ถูกสร้างจากเซลล์เกลีย และเซลล์ชวานน์ในระบบประสาทรอบนอก (PNS) ได้รับการค้นพบโดยรูดอล์ฟ เวอร์โชฟ เมื่อเยื่อไมอีลินมีการชำรุดเสียหาย ก็จะทำให้การส่งต่อสัญญาณประสาทเกิดการติดขัดได้
แหล่งข้อมูลอื่น

The Myelin Project เก็บถาวร 2006-12-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Athabasca University Biological Psychology Website
The MS Information Sourcebook, Myelin เก็บถาวร 2014-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Myelin Repair Foundation
H & E Histology เก็บถาวร 2006-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Luxol Fast Blue: Modified Kluver's Method to stain for Myelin Sheath เก็บถาวร 2008-08-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Radiology and Pathology of Myelin เก็บถาวร 2011-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน the MedPix Medical Image Database
ปริสตินามัยซิน

| ข้อมูลทางคลินิก |
| --- | --- |
รหัส ATC: J01FG01 (WHO) 
ตัวบ่งชี้
PubChem CID: 443309
DrugBank: ?
 สารานุกรมเภสัชกรรม
ปริสตินามัยซิน (อังกฤษ: Pristinamycin)
ปราสาทชูริ

อาคารหลักของปราสาทชูริ
ประตูชูเร
แผนที่
แผนที่
ปราสาทชูริ (ญี่ปุ่น: 首里城; โรมาจิ: Shuri-jō; อังกฤษ: Shuri Castle) เป็นปราสาทแบบรีวกีว ตั้งอยู่ในเขตชูริ จังหวัดโอกินาวะ เคยเป็นพระราชวังในสมัยอาณาจักรรีวกีว เมื่อปี พ.ศ. 2488 ระหว่างยุทธการที่โอกินาวะ ปราสาทถูกทำลายเกือบทั้งหมด เหลือเพียงกำแพงไม่กี่ส่วนโผล่พ้นเหนือพื้นดินเพียง 20-30 เซนติเมตร จนกระทั่งปี พ.ศ. 2535 ได้มีการก่อสร้างปราสาทขึ้นใหม่ให้มีลักษณะเดิมโดยอ้างอิงจากภาพถ่าย บันทึกทางประวัติศาสตร์ และความทรงจำของผู้อาศัยอยู่แถบนั้น อย่างไรก็ตาม เมื่อเช้ามืดวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2562 เกิดเหตุเพลิงไหม้ตัวอาคารหลักและอาคารอีกจำนวนหนึ่งเสียหายอย่างหนัก
ประวัติ

ช่วงเวลาที่เริ่มสร้างปราสาทนั้นไม่ปรากฏแน่ชัด แต่เป็นที่ทราบแน่นอนว่าได้ถูกใช้เป็นที่พำนักในยุคซันซัง ประมาณกันว่าน่าจะถูกสร้างในระหว่างยุคกูซูกุ เช่นเดียวกับปราสาทอื่น ๆ ในโอกินาวะ เมื่อกษัตริย์โช ฮาชิได้รวบรวมดินแดนทั้ง 3 แห่งของโอกินาวะและสถาปนาอาณาจักรรีวกีว ได้ทรงใช้ปราสาทชูริเป็นที่ประทับ และในช่วงเวลาเดียวกันนี้ เมืองชูริได้เจริญรุ่งเรืองมากขึ้นจนได้รับการยกฐานะเป็นเมืองหลวง
ต่อมาอีก 450 ปีหลังจากเริ่มต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 เมืองชูริกลายเป็นศูนย์กลางทางการปกครองของอาณาจักรรีวกีว และยังเป็นหัวใจหลักทางด้านการค้ากับต่างประเทศ การเมือง การศึกษา และวัฒนธรรมของรีวกีว
ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ ปราสาทชูริเกิดเพลิงไหม้หลายครั้ง แต่ก็มีการก่อสร้างขึ้นใหม่ทุกครั้ง ก่อนที่จะเกิดยุทธการที่โอกินาวะ ปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติประจำชาติ แต่ในระหว่างสงคราม กองทัพญี่ปุ่นได้สร้างฐานบัญชาการขึ้นที่ใต้ดินของปราสาท และเริ่มใช้งานในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 เรือมิสซูรีซึ่งเป็นเรือรบอเมริกัน ได้ร่วมกับเรือรบลำอื่น ๆ ระดมยิงปราสาทและฐานทัพเป็นเวลา 3 วัน จนปราสาทถูกเผาทำลายในวันที่ 27 พฤษภาคม
หลังจากสงครามสงบลง มหาวิทยาลัยรีวกีวได้ย้ายสถานที่มายังบริเวณปราสาท
ในปี พ.ศ. 2501 ประตูชูเรของปราสาทได้รับการสร้างขึ้นใหม่ และตามมาด้วยอาคารหลักในปี พ.ศ. 2535 ปัจจุบันนี้ พื้นที่รอบปราสาททั้งหมดได้รับการจัดให้เป็นสวนสาธารณะชื่อว่า Shuri Castle Park และในปี พ.ศ. 2543 ปราสาทนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกร่วมกับโบราณสถานอื่น ๆ ในโอกินาวะภายใต้ชื่อ "แหล่งกูซูกุและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรรีวกีว" อีกด้วย
เหตุการณ์ไฟไหม้ปราสาท พ.ศ. 2562

ตามรายงานข่าว เหตุไฟไหม้เกิดขึ้นช่วงเวลาประมาณ 01:30 น. ตามเวลาท้องถิ่นของวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2562 ก่อนที่จะมีสัญญาณเสียงเตือนไฟไหม้ต่อมาในเวลา 02:30 น. และเจ้าหน้าที่ดับเพลิงเดินทางมาถึง 02:40 น. ไม่มีปรากฏว่ามีผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิต รายงานเบื้องต้นพบว่ามีอาคารที่ได้รับความเสียหายโดยสมบูรณ์ถึง 4 หลัง ได้แก่ Seiden Hokuden Nanden Bandokoro และมีอาคาร Houshinmon ที่ได้รับความเสียหายปานกลางอีก 1 หลัง สำหรับความเสียหายอื่น ๆ อยู่ระหว่างการตรวจสอบ
สถานที่สำคัญบริเวณปราสาท

เนื่องด้วยปราสาทชูริมีความบทบาทในแง่ของการเป็นศูนย์กลางทางการปกครองและศาสนา บริเวณปราสาทจึงมีสถานที่และโบราณวัตถุที่สำคัญมากมาย มีจุดเด่นคือ ประตูชูเร ซึ่งเป็นประตูหลักของปราสาท และ Tamaudun สุสานหลวงที่ตั้งอยู่ถัดจากปราสาทชูริ
สถานที่สำคัญบริเวณปราสาท > ประตูหินที่ศาลเจ้าโซโนเฮียง

ประตูหินนี้ตั้งอยู่ทางด้านซ้ายของประตูชูเร สร้างขึ้นในปี 1519 โดยกษัตริย์โชชิน กษัตริย์พระองค์ที่สามแห่งราชวงศ์โชที่สอง ที่ศาลเจ้าโซโนเฮียง นี้ กษัตริย์จะทรงสวดภาวนาเพื่อความปลอดภัยในการออกเดินทางทุกครั้ง ประตูหินนี้สะท้อนให้เห็นถึงความชำนาญในการแกะสลักหินปูนของช่างในสมัยอาณาจักรรีวกีว จนได้รับการยกย่องให้เป็นสมบัติทางวัฒนธรรมประจำชาติ และได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก โดยแยกรายชื่อจากปราสาทชูริ
สถานที่สำคัญบริเวณปราสาท > อุทยานหลวงชิกินะ

สร้างขึ้นในปี 1799 ทั้งอุทยานหลวงและตำหนักที่ตั้งอยู่บริเวณเดียวกัน ไม่ได้เป็นเพียงสถานที่พักผ่อนของเหล่าเชื้อพระวงศ์เท่านั้น แต่ยังเป็นสถานที่ต้อนรับทูตานุทูตจากจีนอีกด้วย โครงร่างรูปวงกลมของอุทยานมีความคล้ายคลึงกับสวนแบบญี่ปุ่นสมัยใหม่ แต่ตัวตำหนักซึ่งมุงด้วยกระเบื้องสีแดงมีเอกลักษณ์ของศิลปะแบบรีวกีวแท้ ส่วนสระน้ำและสะพานข้ามไปสู่เกาะเล็ก ๆ กลางน้ำได้รับการจัดด้วยศิลปะแบบจีน อุทยานแห่งนี้เป็นแบบอย่างของการจัดสวนแบบรีวกีวที่หาได้ยากยิ่งและมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ จึงได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลกพร้อมกับปราสาทชูริ
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยประเทศญี่ปุ่น
Shuri Castle Park
Prefecture of Okinawa | Shuri-jo เก็บถาวร 2005-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Okinawa Prefectural Government | Shurijo เก็บถาวร 2005-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
26°13′1.31″N 127°43′10.11″E﻿ / ﻿26.2170306°N 127.7194750°E﻿ / 26.2170306; 127.7194750
↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-11-01. สืบค้นเมื่อ 2019-10-31. {{cite web}}: ระบุ |accessdate= และ |access-date= มากกว่าหนึ่งรายการ (help); ระบุ |archivedate= และ |archive-date= มากกว่าหนึ่งรายการ (help); ระบุ |archiveurl= และ |archive-url= มากกว่าหนึ่งรายการ (help)
↑  https://www.youtube.com/watch?v=J00CH5G8fZM
แผนผังตัวปราสาท : 1: Seiden; 2: Hokuden; 3: Nanden; 4: Houshinmon; 5: Bandokoro; A: Shureimon; B: Kankaimon; C: Zuisenmon; D: Roukokumon; E: Koufukumon; F: Kyukeimon; G: Uekimon; H: Kobikimon
ประตูหินที่ศาลเจ้าโซโนเฮียง
ปริพันธ์

ในคณิตศาสตร์ ปริพันธ์ หรือ อินทิกรัล (อังกฤษ: integral) เป็นการกำหนดค่าให้กับฟังก์ชัน ซึ่งอาจมองได้เป็นการรวมปริมาณย่อยขนาดเล็กมาก ๆ ของฟังก์ชันนั้นเข้าด้วยกันในรูปแบบที่คล้ายคลึงกับ การกระจัด พื้นที่ ปริมาตร และแนวคิดอื่นที่เกี่ยวข้อง เรียกกระบวนการหาปริพันธ์ว่า การหาปริพันธ์ หรือ อินทิเกรชัน (อังกฤษ: integration) การหาปริพันธ์และการหาอนุพันธ์ซึ่งเป็นคู่ตรงข้ามของกันและกันต่างเป็นการดำเนินการพื้นฐานของแคลคูลัส
ปริพันธ์ที่หาค่าออกมาแล้วเรียกว่า ปริพันธ์จำกัดเขต (definite integral) ซึ่งสามารถตีความได้ว่าเป็นพื้นที่ใต้กราฟของฟังก์ชันบนระนาบ พร้อมกับกำหนดเครื่องหมายบวก/ลบ ให้กับพื้นที่ หากพื้นที่นั้นอยู่เหนือแกน X หรืออยู่ใต้แกน X ตามลำดับ บางครั้งคำว่าปริพันธ์อาจสื่อุถึงปฏิยานุพันธ์ ซึ่งเป็นฟังก์ชันที่หาอนุพันธ์ได้เป็นฟังก์ชันที่กำหนด บางครั้งเรียกว่าปริพันธ์ไม่จำกัดเขต (indefinite integral) ทฤษฎีบทมูลฐานของแคลคูลัสอธิบายความเกี่ยวข้องระหว่างแนวคิดทั้งสอง และความเกี่ยวข้องระหว่างปริพันธ์กับอนุพันธ์
แม้ว่าการหาพื้นที่และปริมาตรด้วยการรวมส่วนเล็ก ๆ เข้าด้วยกันจะปรากฏในคณิตศาสตร์สมัยกรีกโบราณ แต่แนวคิดปริพันธ์อย่างในปัจจุบันนั้นกำเนิดขึ้นในศตวรรษที่ 17 โดย ไอแซค นิวตัน และ ก็อทฟรีท วิลเฮ็ล์ม ไลบ์นิทซ์ ต่างค้นพบด้วยตัวของตัวเองทั้งคู่ โดยมองว่าปริพันธ์คือการหาพื้นที่ใต้เส้นโค้งด้วยการรวมพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้าใต้เส้นโค้งที่มีความยาวน้อยมาก ๆ เข้าด้วยกัน แบร์นฮาร์ด รีมันน์เป็นคนแรกที่นิยามแนวคิดดังกล่าวอย่างรัดกุม จึงได้ชื่อว่าเป็นปริพันธ์แบบรีมันน์ ในภายหลังมีการขยายแนวคิดปริพันธ์แบบรีมันน์ออกไปให้สามารถอินทิเกรตฟังก์ชันได้เพิ่มมากขึ้น ตัวอย่างที่สำคัญที่สุดในคณิตศาสตร์สมัยใหม่คือ ปริพันธ์แบบเลอเบก
สัญลักษณ์และศัพท์ที่เกี่ยวข้อง

โดยทั่วไปแล้ว ปริพันธ์ของฟังก์ชันค่าจริง f(x) เทียบกับตัวแปรค่าจริง x บนช่วงปิด [a, b] จะเขียนแทนด้วย
การหาปริพันธ์ข้างต้นแทนการหาปริพันธ์จำกัดเขต โดยสัญลักษณ์ ∫ หมายถึงการหาปริพันธ์ จุด a และ b หมายถึงขอบเขตของช่วงที่เราจะหา, สัญลักษณ์ f(x) คือฟังก์ชันที่เราต้องการหาปริพันธ์หรือ ปริพัทธ์ (integrand) และสัญลักษณ์ dx ซึ่งเรียกว่า ผลต่างเชิงอนุพันธ์ของ x หรือ ดิฟเฟอเรนเชียลของ x บ่งว่าตัวแปรของการหาปริพันธ์คือ x
หากไม่ระบุช่วงที่หาอินทิกรัล หรือเขียนเป็น
ปริพันธ์ข้างต้นเป็นปริพันธ์ไม่จำกัดเขต ซึ่งแทนคลาสของฟังก์ชันทั้งหมดที่หาอนุพันธ์ได้ตัวปริพัทธ์ f(x) เรียกฟังก์ชันที่มีสมบัติดังกล่าวว่า ปฏิยานุพันธ์ของ f(x) ทฤษฎีบทมูลฐานของแคลคุลัสจะเชื่อมโยงปริพันธ์ไม่จำเขตและปริพันธ์จำกัดเขตเข้าด้วยกัน นอกจากนี้ยังมีการดัดแปลงสัญลักษณ์การหาปริพันธ์ข้างต้นไปสำหรับโดเมนอื่น ๆ หรือปริพันธ์ในมิติที่สูงกว่า
ไลบ์นิซเป็นคนแรกที่ใช้เครื่องหมายปริพันธ์เป็น ∫ ซึ่งดัดแปลงมาจากตัว s ยาว (ſ) แทนสัญลักษณ์ของปริพันธ์ ที่มาของ s ยาว นั้นมาจากคำว่า "summa" หรือเขียนว่า ſumma ซึ่งแปลว่าผลบวก สัญลักษณ์ที่ใช้ในปัจจุบันโดยมีการเขียน a และ b ใต้และบนเครื่องหมายของปริพันธ์มาจากฟูเรียร์
วิธีการหาปริพันธ์

การหาปริพันธ์โดยการแทนค่า
การหาปริพันธ์เป็นส่วน
การหาปริพันธ์โดยการแทนที่ฟังก์ชันตรีโกณมิติ
การหาปริพันธ์โดยใช้เศษส่วนย่อย
ปลากดกลับหัวพม่า

| ปลากดกลับหัวพม่า |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Siluriformes
วงศ์:: Bagridae
สกุล:: Mystus
สปีชีส์:: M.  leucophasis
ชื่อทวินาม
Mystus leucophasis (Blyth, 1860)

ชื่อพ้อง
 Bagrus leucophasis Blyth, 1860  Macrones leucophasis (Blyth, 1860)
ปลากดกลับหัวพม่า หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า ปลากดกลับหัว (อังกฤษ: Upside-down catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: Mystus leucophasis) เป็นปลาหนังน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากด (Bagaridae)
เป็นปลากดขนาดเล็กหรือปลาแขยง มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร  มีลำตัวแบน หลังโค้ง ท้องแบนราบ หลังใหญ่มีแผ่นกระดูกหนา  ปากอยู่ด้านใต้ มีหนวด 3 คู่ หนวดคู่ที่ริมฝีปากมีขนาดยาว และหนวดอีก 2 คู่ มีขนาดสั้นอยู่ที่ใต้คาง และหนวดแต่ละเส้นมีแขนงเล็ก ๆ เรียงเป็นแถว ครีบหลัง และครีบอก มีก้านครีบเดี่ยวเป็นหนามแข็ง เมื่อปลาครีบแนบลำตัวมีร่องบนลำตัว ครีบไขมันมีขนาดใหญ่  ครีบท้องเล็กปลายครีบแหลม ครีบก้นมีก้านครีบไม่เกิน 10 ก้าน พบอาศัยในแม่น้ำสายใหญ่ในประเทศพม่า เช่น อิระวดี และสะโตง ตามโขดหินและแหล่งน้ำนิ่ง มีพฤติกรรมที่พิเศษ คือ ว่ายน้ำกลับหัว ด้วยการหงายท้องเหมือนท่าว่ายกรรเชียง ขณะที่ว่ายหุบครีบไว้ที่ในร่องข้างลำตัว เชื่อว่าเหตุที่ว่ายเช่นนี้มาจากการเปลี่ยนแปลงของอวัยวะที่ใช้ในการทรงตัวของกระดูกหู และถุงลม ทำให้มีพฤติกรรมการหาอาหารที่ไม่เหมือนปลาชนิดอื่น เนื่องจากปลากดกลับหัวนั้นชอบหากินบริเวณท่อนไม้หรือตอไม้ที่จมน้ำอยู่ ซึ่งจะทำให้เข้าและออกตามซอกไม้ได้ดีกว่า และอีกข้อสันนิษฐานหนึ่งว่าน่าจะมาจากการที่ว่ายกลับหัวบนผิวน้ำจะสามารถรับออกซิเจนได้ดีขึ้น
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Mystus leucophasis ที่วิกิสปีชีส์
รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ปลากดขี้ลิง

| ปลากดขี้ลิง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Siluriformes
วงศ์:: Ariidae
สกุล:: Hexanematichthys
สปีชีส์:: H.  sagor
ชื่อทวินาม
Hexanematichthys sagor (Hamilton, 1822)

ชื่อพ้อง   
 Hexanematichthys sundaicus Bleeker, 1858  Bagrus javensis Valenciennes, 1840  Bagrus doroides Valenciennes, 1840  Bagrus sondaicus Valenciennes, 1840  Arius sagor (Hamilton, 1822)  Tachysurus sagor (Hamilton, 1822)  Pimelodus sagor Hamilton, 1822
ปลากดขี้ลิง (อังกฤษ: Sagor catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: Hexanematichthys sagor) ปลากระดูกแข็งจำพวกปลาหนังชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลากดทะเล (Ariidae)
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 17.7 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตามชายฝั่งและทะเลเปิดของเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่ อินเดีย, บังกลาเทศ, ปากีสถาน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, สิงคโปร์, เมียนมาร์ และไทย โดยมีสถานที่ค้นพบครั้งแรกที่ปากอ่าวเบงกอล ในประเทศไทยพบได้ทั้งฝั่งทะเลอันดามันและอ่าวไทย
เป็นปลาที่สามารถนำมาปรับประทานได้โดยปรุงอาหารได้หลากหลายทั้งแกงส้ม, ทอด หรือปลาเค็ม มีราคาซื้อขายที่จังหวัดสงขลาสูงถึงกิโลกรัมละ 150–200 บาท ปัจจุบันมีการศึกษาการเพาะขยายพันธุ์โดยสถาบันวิจัยและเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่ง จังหวัดสงขลา ในบ่อปูนขนาด 30 ตัน เพื่อการอนุรักษ์มิให้สูญพันธุ์
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ปลากดดำ

| ปลากดดำ |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Siluriformes
วงศ์:: Bagridae
สกุล:: Hemibagrus
สปีชีส์:: H.  wyckii
ชื่อทวินาม
Hemibagrus wyckii (Bleeker, 1858)

ชื่อพ้อง
 Bagrus wyckii Bleeker, 1858  Macrones wyckii (Bleeker, 1858)  Mystus wyckii (Bleeker, 1858)
ปลากดดำ หรือ ปลากดหม้อ (อังกฤษ: Crystal eye catfish, Black diamond catfish) ปลาน้ำจืดไม่มีเกล็ดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hemibagrus wyckii
มีรูปร่างค่อนข้างสั้นป้อม หัวและลำตัวตอนหน้าแบนราบกว่าปลาชนิดอื่น ๆ ปากกว้าง ตาค่อนข้างเล็ก ส่วนหลังยกสูง ครีบหลังมีก้านแข็ง ครีบไขมันค่อนข้างยาว หนวดที่ริมฝีปากยาวถึงบริเวณหลัง ตัวมีสีเทาคล้ำหรือดำ ด้านท้องสีจาง ครีบสีคล้ำขอบบนและขอบล่างของครีบหางมีแถบสีขาวเห็นชัดเจน
มีขนาดประมาณ 30 เซนติเมตร ใหญ่สุด 70 เซนติเมตร พบในแม่น้ำสายใหญ่ทุกภาคของประเทศ และพบไปถึงบอร์เนียว เป็นปลากดที่มีราคาสูงชนิดหนึ่ง นิยมบริโภคด้วยการปรุงสดเหมือนปลากดคัง (H. wyckioides) และยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย
ปลากดหม้อ ยังมีชื่อเรียกที่ต่างออกไปเช่น  "ปลาสิงห์ดำ", "ปลากดหางดอก"  ชื่อที่ใช้เรียกในวงการปลาสวยงามคือ "มรกตดำ"  เป็นปลาที่มีนิสัยดุร้ายก้าวร้าวมาก ไม่สามารถเลี้ยงรวมกับปลาชนิดอื่นได้เลย
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปปลากดหม้อเพิ่มเติม
ปลากดหลาว

| ปลากดหลาว> สถานะการอนุรักษ์ |
| --- | --- |
Not evaluated (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Siluriformes
วงศ์:: Ariidae
วงศ์ย่อย:: Ariinae
สกุล:: Cryptarius
สปีชีส์:: C.  truncatus
ชื่อทวินาม
Cryptarius truncatus (Valenciennes, 1840)

ชื่อพ้อง
  Arius truncatus Valenciennes, 1840  Cephalocassis truncatus (Valenciennes, 1840)  Hemipimelodus cochlearis Fowler, 1935  Tachysurus truncatus (Valenciennes, 1840) 
ปลากดหลาว หรือ ปลากดคันหลาว หรือ ปลากดหัวหลาว หรือ ปลากดเหลือง (อังกฤษ: Spoonsnouted catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: Cryptarius truncatus) ปลาหนังชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากดทะเล (Ariidae)
มีส่วนหัวที่และจะงอยปากที่เรียวแหลมคล้ายหลาว ซึ่งเป็นไม้ที่มีเสี้ยนหนาม ฟันที่กระดูกเพดานมีขนาดเล็กปลายแหลมอยู่รวมกันเป็นรูปไข่ ขนาดของกลุมฟันเล็กกว่านัยน์ตา ปลายจะงอยปากตัดตรง ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยวที่สูงเป็นกระโดง ขอบด้านหน้าจักเป็นฟันเลื่อย ครีบอกมีก้านครีบเดี่ยวเป็นกระโดงสูงปลายแหลม มีหนวด 3 คู่ (ริมปากบน 1 คู่, ริมปากล่าง 1 คู่ และคาง 1 คู่) ครีบไขมันมีปลายตัดตรงอยู่ตรงข้ามครีบก้น ครีบหางเว้าลึก มีสีลำตัวเป็นสีเหลืองเหลือบเขียวหรือทอง ด้านหลังเป็นสีเขียวคล้ำ ท้องสีเหลืองปนขาวครีม
มีขนาดยาวเต็มที่ได้ประมาณ 42 เซนติเมตร นิยมอยู่รวมกันเป็นฝูง เป็นปลาที่ว่ายน้ำไปมาไม่อยู่นิ่ง กินสัตว์น้ำขนาดเล็ก ๆ รวมถึง ปลาขนาดเล็กและกุ้งขนาดเล็กเป็นอาหาร เป็นปลาน้ำกร่อยที่พบได้ในแหล่งน้ำจืดบางส่วน พบกระจายพันธุ์บริเวณปากแม่น้ำหรือแม่น้ำตอนล่าง เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำบางปะกง, แม่น้ำแม่กลอง, ทะเลสาบสงขลาตอนใน รวมถึงปากแม่น้ำโขงในเวียดนาม  และพบได้ในกัมพูชา, มาเลเซีย จนถึงเกาะชวา และเกาะสุมาตรา ในอินโดนีเซีย นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งต้องนำมาปรับสภาพให้อาศัยอยู่ในสภาวะแวดล้อมเป็นที่เลี้ยงให้เป็นอย่างดีก่อน จัดเป็นปลาที่เลี้ยงให้รอดได้ยาก แต่ก็มีความสวยงาม และช่วยในการเก็บเศษอาหารตามก้นตู้ได้
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cryptarius truncatus ที่วิกิสปีชีส์
ปลากดหมูสาละวิน

| ปลากดหมูสาละวิน |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Siluriformes
วงศ์:: Bagridae
สกุล:: Rita
สปีชีส์:: R.  sacerdotum
ชื่อทวินาม
Rita sacerdotum Anderson, 1879

ปลากดหมูสาละวิน (อังกฤษ: Salween rita; ชื่อวิทยาศาสตร์: Rita sacerdotum) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  จัดเป็นปลาหนังในวงศ์ปลากด (Bagaridae)  มีรูปร่างอ้วนป้อมคล้ายหมู  จึงเป็นที่มาของชื่อสามัญ มีหนวดสั้น ๆ 4 คู่ และลักษณะที่สะดุดตา คือ แผ่นกระดูกบริเวณท้ายทอยและบริเวณเหนือครีบอก เป็นแผ่นหนาและแข็งมาก สีพื้นของลำตัวมีสีเทาคล้ำส่วนท้องจะมีสีอ่อนกว่าส่วนหลังเล็กน้อย มักอาศัยอยู่ตามพื้นน้ำ กินสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร
พบเฉพาะแม่น้ำสาละวินบริเวณพรมแดนไทย–พม่า เท่านั้น เช่น ประจวบคีรีขันธ์, กาญจนบุรี, อุทัยธานี, กำแพงเพชร, ตาก เป็นต้น โดยเฉพาะในแม่น้ำเมยที่เขตอำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก นับเป็นปลาที่หาได้ยากมาก โดยเป็นปลาที่พบได้เฉพาะบางฤดูกาลเท่านั้น มีสถานภาพใกล้สูญพันธุ์ในธรรมชาติ มีขนาดความยาวได้ถึง 2 เมตร น้ำหนักกว่า 150 กิโลกรัม (แต่ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 1.50–1.80 เมตร) นับเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ และใหญ่ที่สุดในบรรดาปลากดหมูทั้งหมด และด้วยความใหญ่ในรูปร่าง  ทำให้ได้ชื่อเรียกของคนท้องถิ่นว่า "ปลาบึกสาละวิน"
เป็นปลาน้ำจืดอีกชนิดหนึ่ง ที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงปลาสวยงาม โดยเฉพาะปลาแปลก หายาก หรือปลาแม่น้ำขนาดใหญ่ ซึ่งทว่าหาได้ยากยิ่ง ทั้งการค้นหาในพื้นที่ธรรมชาติที่อยู่อาศัย กอรปกับเป็นปลาที่ขนส่งเคลื่อนย้ายลำบาก เนื่องจากส่วนใหญ่ ชาวพื้นเมืองที่เป็นผู้หาปลา ซึ่งได้แก่ชาวกะเหรี่ยงในพื้นที่ จะไม่มีอุปกรณ์ในการดูแลปลาให้มีชีวิตรอดเมื่อถูกจับ ดังนั้นปลาขนาดใหญ่ที่ถูกจับมักจะตาย อีกทั้งยังมักมีพฤติกรรมดุร้าย ชอบกัดหัวทรายซึ่งพ่นออกซิเจนให้แตกขณะทำการเคลื่อนย้ายอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลากดหมูสาละวิน (อังกฤษ) เก็บถาวร 2009-01-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ปราสาทฮิเมจิ

| ฮิเมจิโจ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ฮิเมจิโจ
พิกัด: 34°49′N 134°41′E﻿ / ﻿34.817°N 134.683°E﻿ / 34.817; 134.683
ประเทศ: เมืองฮิเมจิ  จังหวัดเฮียวโงะ    ญี่ปุ่น
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (iv)
อ้างอิง: 661
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2536 (คณะกรรมการสมัยที่ 17)
พื้นที่: 107 ha (260 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 143 ha (350 เอเคอร์)
ที่ตั้งของปราสาทฮิเมจิ ในประเทศญี่ปุ่น
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ภาพมุมกว้างของลานหน้าปราสาท เห็นทิวทัศน์เมืองฮิเมจิอยู่เบื้องหลัง
ปราสาทฮิเมจิในปลายฤดูใบไม้ผลิ
ปราสาทฮิเมจิ
ปราสาทฮิเมจิ (ญี่ปุ่น: 姫路城; โรมาจิ: Himeji-jo; อังกฤษ: Himeji Castle) เป็นปราสาทญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในเมืองฮิเมจิ จังหวัดเฮียวโงะ เป็นสิ่งก่อสร้างที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งที่เหลือรอดมาจากการทิ้งระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิง พ.ศ. 2538 ปราสาทฮิเมจิได้รับการยกย่องจากยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกและสมบัติประจำชาติญี่ปุ่นเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2536 ถือว่าเป็น 1 ใน 3 ปราสาทที่งดงามที่สุดในญี่ปุ่น โดยอีก 2 แห่งคือ ปราสาทมัตสึโมโตะ และปราสาทคูมาโมโตะ และยังเป็นปราสาทที่มีผู้มาเยี่ยมชมมากที่สุดในญี่ปุ่น ชาวญี่ปุ่นนิยมเรียกในชื่อว่า "ปราสาทนกกระสาขาว" หรือ ฮากุระโจ ซึ่งมีที่มาจากพื้นผิวปราสาทภายนอกซึ่งมีสีขาวสว่าง ในปัจจุบันปราสาทฮิเมจิได้ขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติประจำชาติญี่ปุ่นและมรดกโลก