stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น > หนังสือ

David P. Forsythe: Humanitarian Politics: The International Committee of the Red Cross. Johns Hopkins University Press, Baltimore 1978, ISBN 0-8018-1983-0
Henry Dunant: A Memory of Solferino. ICRC, Geneva 1986, ISBN 2-88145-006-7
Hans Haug: Humanity for all: the International Red Cross and Red Crescent Movement. Henry Dunant Institute, Geneva in association with Paul Haupt Publishers, Bern 1993, ISBN 3-258-04719-7
Georges Willemin, Roger Heacock: International Organization and the Evolution of World Society. Volume 2: The International Committee of the Red Cross. Martinus Nijhoff Publishers, Boston 1984, ISBN 90-247-3064-3
Pierre Boissier: History of the International Committee of the Red Cross. Volume I: From Solferino to Tsushima. Henry Dunant Institute, Geneva 1985, ISBN 2-88044-012-2
André Durand: History of the International Committee of the Red Cross. Volume II: From Sarajevo to Hiroshima. Henry Dunant Institute, Geneva 1984, ISBN 2-88044-009-2
International Committee of the Red Cross: Handbook of the International Red Cross and Red Crescent Movement. 13th edition, ICRC, Geneva 1994, ISBN 2-88145-074-1
John F. Hutchinson: Champions of Charity: War and the Rise of the Red Cross. Westview Press, Boulder 1997, ISBN 0-8133-3367-9
Caroline Moorehead: Dunant's dream: War, Switzerland and the history of the Red Cross. HarperCollins, London 1998, ISBN 0-00-255141-1 (Hardcover edition) ; HarperCollins, London 1999, ISBN 0-00-638883-3 (Paperback edition)
François Bugnion: The International Committee of the Red Cross and the protection of war victims. ICRC & Macmillan (ref. 0503) , Geneva 2003, ISBN 0-333-74771-2
Angela Bennett: The Geneva Convention: The Hidden Origins of the Red Cross. Sutton Publishing, Gloucestershire 2005, ISBN 0-7509-4147-2
David P. Forsythe: The Humanitarians. The International Committee of the Red Cross. Cambridge University Press, Cambridge 2005, ISBN 0-521-61281-0
Favez, Jean-Claude (1999). The Red Cross and the Holocaust. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 0-521-41587-X.
Dominique-D. Junod : "The Imperiled Red Cross and the Palestine Eretz Yisrael Conflict: The Influence of Institutional Concerns on A Humanitarian Operation." 344 pages. Kegan Paul International."@ The Graduate Institute of International Studies Geneva. ISBN 0-7103-0519-2 1995.
แหล่งข้อมูลอื่น > บทความ

François Bugnion: The emblem of the Red Cross: a brief history. ICRC (ref. 0316) , Geneva 1977
Jean-Philippe Lavoyer, Louis Maresca: The Role of the ICRC in the Development of International Humanitarian Law. In: International Negotiation. 4 (3)/1999. Brill Academic Publishers, p. 503-527, ISSN 1382-340X
Neville Wylie: The Sound of Silence: The History of the International Committee of the Red Cross as Past and Present. In: Diplomacy and Statecraft. 13 (4)/2002. Routledge/ Taylor & Francis, p. 186-204, ISSN 0959-2296
David P. Forsythe: "The International Committee of the Red Cross and International Humanitarian Law." In: Humanitäres Völkerrecht - Informationsschriften. The Journal of International Law of Peace and Armed Conflict. 2/2003, German Red Cross and Institute for International Law of Peace and Armed Conflict, p. 64-77, ISSN 0937-5414
François Bugnion: Towards a comprehensive Solution to the Question of the Emblem. Revised third edition. ICRC (ref. 0778) , Geneva 2005
รถไฟใต้ดินลอนดอน

| รถไฟใต้ดินลอนดอน |
| --- | --- |



ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: กรุงลอนดอน
ประเภท: รถไฟใต้ดิน
จำนวนสาย: 11
จำนวนสถานี: ให้บริการ 272 สถานี (เป็นเจ้าของ 262 สถานี)
ผู้โดยสารต่อวัน: 1.8 ล้าน (กรกฎาคม 2021)
ผู้โดยสารต่อปี: 1.23 พันล้านคน (ค.ศ. 2012/13)
เว็บไซต์: tfl.gov.uk/modes/tube/ 
การให้บริการ
เริ่มดำเนินงาน: 10 มกราคม 1863; 161 ปีก่อน (1863-01-10)
ผู้ดำเนินงาน: London Underground Ltd (LUL); ส่วนหนึ่งของ การคมนาคมลอนดอน (TfL)
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 402 กิโลเมตร (250 ไมล์)
รางกว้าง:   1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) สแตนดาร์ดเกจ (1863–ปัจจุบัน)  7 ft (2,134 mm) Brunel gauge (1863–1869) 
การจ่ายไฟฟ้า: 630–750 V DC รางที่สี่
ความเร็วเฉลี่ย: 33 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (21 ไมล์ต่อชั่วโมง)
รถไฟใต้ดินลอนดอน (อังกฤษ: London Underground) เป็นระบบขนส่งมวลชนของกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ตัวระบบใช้ไฟฟ้าเป็นหลัก มีทั้งรถไฟบนดินและรถไฟใต้ดินอยู่ภายในสายเดียวกัน ถือเป็นระบบรถไฟใต้ดินที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เริ่มเปิดใช้เมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2406 (ค.ศ. 1863) โดยสายแรกคือ สายเมโทรโพลิตัน ซึ่งปัจจุบันกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของ "สาย Circle" ซึ่งวิ่งรอบโซน 1 ชั้นในของเมือง และ "สาย Hammersmith & City" ที่วิ่งพาดจากด้านตะวันตกเฉียงใต้ไปยังด้านตะวันออกของเมือง ปัจจุบันระบบรถไฟฟ้าใต้ดินลอนดอนมีทั้งหมด 274 สถานี มีระยะทางรวมประมาณ 406 กิโลเมตร (253 ไมล์) และมีผู้โดยสารในปี ค.ศ. 2016–17 ประมาณ 1,379 ล้านคน-เที่ยว หรือเฉลี่ย 4.8 ล้านคน-เที่ยวต่อวัน แม้ว่าชื่อ "the Underground" จะทำให้คนส่วนใหญ่นึกถึงรถไฟใต้ดิน แต่ความจริงแล้วมีเพียงร้อยละ 45 ของเส้นทางทั้งหมดเท่านั้นที่เป็นทางรถไฟในอุโมงค์ใต้ดิน พื้นที่ให้บริการส่วนใหญ่ของรถไฟใต้ดินลอนดอน ได้แก่พื้นที่ทางตอนเหนือของแม่น้ำเทมส์ ทำให้ส่วนพื้นที่ตอนใต้ของเกรเทอร์ลอนดอน มีจำนวนสถานีให้บริการเพียงร้อยละ 10 ของสถานีทั้งหมดเท่านั้น
ในระยะแรกเส้นทางแต่ละสายของรถไฟใต้ดินลอนดอน เป็นกรรมสิทธิ์และอยู่ภายใต้การบริหารจัดการของแต่ละบริษัทเอกชนที่ลงทุนสร้างทางเส้นทางรถไฟ แต่ภายหลังถูกรวมเข้าด้วยกันภายใต้แบรนด์ "UNDERGROUND" ในตอนต้นศตวรรษที่ 20 และภายหลัง ในปี ค.ศ. 1933 ก็ถูกควบรวมเข้ากับเส้นทางขนส่งทางรางใต้ผิวดินอื่น ๆ และ เส้นทางรถเมล์ เพื่อก่อตั้งการขนส่งแห่งนครลอนดอน (London Transport) ขึ้นภายใต้การควบคุมของคณะกรรมการขนส่งผู้โดยสารลอนดอน (London Passenger Transport Board) ปัจจุบันผู้ดำเนินการให้บริการของรถไฟใต้ดินลอนดอน คือ บริษัท London Underground Limited (LUL) ซึ่งเป็นหน่วยงานสาขาขององค์การคมนาคมสำหรับลอนดอน (อังกฤษ: Transport for London) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 (พ.ศ. 2546) เป็นต้นมา รถไฟใต้ดินลอนดอนได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของ องค์การคมนาคมสำหรับลอนดอน (TfL) ซึ่งควบคุมการบริหารจัดการรถเมล์ รถไฟรางเบาสายดอคแลนดส์ รถไฟเหนือดินลอนดอน และครอสเรล (Crossrail หรือตามชื่อเป็นทางการว่า สายอลิซาเบธ) ด้วย
การก่อสร้างทางรถไฟใต้ดินลอนดอน เป็นโครงการที่ต้องมีการระดมทุนอย่างมหาศาล แบบที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน ทำให้การก่อสร้างเครือข่ายทางรถไฟใต้ดินสายแรกของโลกนี้มีส่วนสำคัญอย่างยิ่งในการปฏิวัติการระดมทุนผ่านสถาบันการเงินสมัยใหม่
รถไฟใต้ดินลอนดอน บางครั้งจะเรียกว่า ดิอันเดอร์กราวนด์ (The Underground) หรือ เดอะทูป (The Tube) ตามลักษณะของอุโมงค์รถไฟใต้ดิน
ประวัติศาสตร์

ในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 มหานครลอนดอนมีการขยายตัวทางประชากรอย่างรวดเร็ว เนื่องจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมทำให้มีแรงงานจำนวนมากจากพื้นที่ชนบทอพยพเข้ามาหางานทำ พอถึงปี ค.ศ. 1830 พื้นที่เขตชั้นในของลอนดอนก็มีประชากรมากถึง 1.5 ล้านคน และยังมีแรงงานจำนวนไม่ต่ำกว่า 2 แสนคน เดินทางเข้ามาทำงานทุกเช้า ทำให้การจราจรในท้องถนนของนครลอนดอนแทบหยุดนิ่งเป็นอัมพาต เพราะในขณะนั้นต้องพึ่งพารถลาก และรถโดยสารเทียมม้า หรือเทียมวัวซึ่งเคลื่อนที่ช้า และยังทำให้แรงงานจำนวนมากต้องมาอาศัยอยู่กันอย่างแออัดเป็นสลัมในพื้นที่ชั้นในของเมือง เนื่องจากการจราจรที่เกือบหยุดนิ่งในช่วงเช้า ทำให้แรงงานเหล่านี้จำเป็นต้องเข้ามาหาที่อยู่ใกล้ ๆ สถานที่ทำงาน ขณะนั้นเทคโนโลยีรถไฟยังเป็นของใหม่ แต่ความพยายามที่จะสร้างทางรถไฟเพื่อขนผู้โดยสารจากชานเมือง เข้ามาใจกลางเมือง ยังถูกต่อต้านในรัฐสภาเพราะพื้นที่ใจกลางกรุงลอนดอนล้วนแต่เป็นที่ดินที่มีเศรษฐี และผู้มีอิทธิพลถือกรรมสิทธิ์อยู่ ทำให้การเวนคืนพื้นที่เพื่อสร้างทางรถไฟในพื้นที่ส่วนในของเมืองหลวงเป็นเรื่องที่มีอุปสรรคมากในทางการเมือง ดังนั้นแม้จะมีชุมทางรถไฟถึง 7 แห่งเกิดขึ้นรอบพื้นที่โซนภายในของนครลอนดอน แต่การจะเชื่อมต่อระหว่างสถานีรถไฟใหญ่ ๆ เหล่านั้นเข้าด้วยกันโดยทางรถไฟบนดิน (at grade) เป็นเรื่องที่ถูกคัดค้านมาตลอด ด้วยเหตุนี้ในปี ค.ศ. 1830 จึงเกิดแนวคิดที่จะสร้างทางรถไฟใต้ดินเพื่อนำผู้คนจากพื้นที่ภายนอกของลอนดอนเข้ามาทำงานในใจกลางเมือง โดยมีนายชาร์ลส เพียรสัน (Charles Pearson) อัยการของนครลอนดอนรับหน้าที่เป็นหัวเรือในการผลักดันแนวคิดนี้ไปสู่การปฏิบัติ นายเพียร์สันจึงได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นบิดาแห่งรถไฟใต้ดินลอนดอนมาจนปัจจุบัน
ในปี ค.ศ. 1854 ทางรถไฟสายเมโทรโพลิตันได้รับอนุมัติให้ก่อสร้างได้เป็นสายแรก หลังจากเปิดทดลองอยู่สองปี ทางรถไฟใต้ดินสายแรกของโลกก็เปิดให้บริการในเดือนมกราคม ค.ศ. 1863 ระหว่างสถานีแพดดิงตัน กับสถานีฟาร์ริงตัน โดยเป็นรถโดยสารที่ให้ความสว่างด้วยแก๊ส และมีหัวรถจักรไอน้ำฉุดลาก มีผู้โดยสารใช้บริการถึง 38,000 คนในวันเปิดให้บริการ
ประวัติศาสตร์ > ลำดับเวลา

ค.ศ. 1863: รถไฟฟ้าใต้ดินลอนดอนเปิดให้บริการ โดยบริษัทรถไฟเมโทรโพลิตันเป็นผู้สร้างสายแรก และให้บริการ 7 สถานีระหว่างสถานีแพดดิงตัน กับสถานีฟาร์ริงตัน
ค.ศ. 1864: สายเมโทรโพลิตันขยายต่อไปทางทิศตะวันตกและมุ่งลงใต้ไปถึง Hammersmith กับ Kensington
ค.ศ. 1865: สายเมโทรโพลิตันขยายไปทางทิศตะวันออกจนถึงสถานี Moorgate
ประวัติศาสตร์ > อุบัติเหตุและการก่อการร้าย

เหตุระเบิดที่ลอนดอน วันที่ 7 กรกฎาคม 2548 และวันที่ 21 กรกฎาคม 2548
การบริการ

รถไฟใต้ดินไม่ได้เปิดให้บริการตลอด 24 ชั่วโมง ยกเว้นวันปีใหม่ เพราะว่าสายรถไฟใต้ดินส่วนใหญ่จะมีทางรถไฟแค่สองรางสวนกันเท่านั้น เพราะฉะนั้นจึงจำเป็นต้องปิดบริการตอนกลางคืนเพื่อทำการปรับปรุงรักษารางรถไฟ รถไฟจะเริ่มให้บริการเที่ยวแรกเวลา 04.30 น. เป็นต้นไปจนถึงเวลา 01.30 น. ซึ่งแตกต่างจากระบบรถไฟฟ้าใต้ดินที่นิวยอร์กตรงที่ลอนดอนไม่มีรางให้อ้อมบริเวณที่บำรุงรักษา เมื่อไม่นานมานี้จึงได้มีการเริ่มใช้เวลาที่รถไฟปิดบริการวันสุดสัปดาห์ในการบำรุงรักษา
การบริการ > สาย

ตารางข้างล่างนี้แสดงสายรถไฟใต้ดินต่าง ๆ ที่วิ่งบนรถไฟใต้ดินลอนดอน ถึงปี พ.ศ. 2550 รถไฟใต้ดินลอนดอนมีทั้งหมด 12 สาย สายที่ 12 ซึ่งก็คือสายอีสต์ลอนดอน แต่สายนี้ถูกปิดลงเพื่อเปลี่ยนแปลงไปเป็นรถไฟเหนือดินลอนดอน และเปิดให้บริการอีกครั้งในปี พ.ศ. 2553
| ชื่อสาย | สีบนแผนที่ | ให้บริการครั้งแรก | ส่วนแรกเปิด * | ตั้งชื่อสายเมื่อ | ประเภท | ระยะทาง (กม> ) | ระยะทาง (ไมล์) | จำนวนสถานี | รอบการเดินรถต่อปี (พันรอบ) | รอบการเดินรถเฉลี่ยต่อไมล์ (พันรอบ) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สายเบเคอร์ลู | น้ำตาล | พ.ศ. 2449 | พ.ศ. 2449 | พ.ศ. 2449 | ระดับลึก | 23.2 | 14.5 | 25 | 95,947 | 6,617 |
| สายเซ็นทรัล | แดง | พ.ศ. 2443 | พ.ศ. 2399 | พ.ศ. 2443 | ระดับลึก | 74 | 46 | 49 | 183,582 | 3,990 |
| สายเซอร์เคิล | เหลือง | พ.ศ. 2427 | พ.ศ. 2406 | พ.ศ. 2492 | กึ่งใต้ดิน-บนดิน | 22.5 | 14 | 27 | 68,485 | 4,892 |
| สายดิสทริกต์ | เขียว | พ.ศ. 2411 | พ.ศ. 2401 | พ.ศ. 2411 - พ.ศ. 2448 | กึ่งใต้ดิน-บนดิน | 64 | 40 | 60 | 172,879 | 4,322 |
| สายแฮมเมอร์สมิธและซิตี | ชมพู | พ.ศ. 2406 | พ.ศ. 2401 | พ.ศ. 2531 | กึ่งใต้ดิน-บนดิน | 26.5 | 16.5 | 28 | 45,845 | 2,778 |
| สายจูบิลี | เทา | พ.ศ. 2522 | พ.ศ. 2422 | พ.ศ. 2522 | ระดับลึก | 36.2 | 22.5 | 27 | 127,584 | 5,670 |
| สายเมโทรโพลิตัน | ม่วง | พ.ศ. 2406 | พ.ศ. 2406 | พ.ศ. 2406 | กึ่งใต้ดิน-บนดิน | 66.7 | 41.5 | 34 | 53,697 | 1,294 |
| สายนอร์ธเธิร์น | ดำ | พ.ศ. 2433 | พ.ศ. 2410 | พ.ศ. 2480 | ระดับลึก | 58 | 36 | 50 | 206,734 | 5,743 |
| สายพิคคาดิลลี่ | น้ำเงิน | พ.ศ. 2449 | พ.ศ. 2412 | พ.ศ. 2449 | ระดับลึก | 71 | 44.3 | 52 | 176,177 | 3,977 |
| สายวิกตอเรีย | ฟ้า | พ.ศ. 2511 | พ.ศ. 2511 | พ.ศ. 2511 | ระดับลึก | 21 | 13.25 | 16 | 161,319 | 12,175 |
| สายวอเตอร์ลูและซิตี | ฟ้าอ่อน | พ.ศ. 2441 | พ.ศ. 2441 | พ.ศ. 2441 | ระดับลึก | 2.5 | 1.5 | 2 | 9,616 | 6,410 |
* เมื่อปีที่แสดงเป็นปีก่อนหน้าปี ให้บริการครั้งแรก ก็หมายความว่าสายที่กล่าวเปิดบริการเป็นส่วนหนึ่งของสายอื่นมาก่อนหรือโดยบริษัทอื่นมาก่อน.
ดูเพิ่ม

การคมนาคมในลอนดอน
รถไฟเหนือดินลอนดอน
Mind the gap
บรรณานุกรม

Artmonsky, Ruth (2012). Designing Women: Women Working in Advertising and Publicity from the 1920s to the 1960s (1st ed.). Artmonsky Arts. ISBN 978-0-9551994-9-3.
Bonavia, Michael R. (1981). British Rail: The First 25 Years. Newton Abbot: David & Charles. ISBN 978-0-7153-8002-4.
Brown, Joe (1 October 2012). London Railway Atlas (3rd ed.). Ian Allan Publishing. ISBN 978-0-7110-3728-1.
Cooke, B.W.C., บ.ก. (September 1964). "The Why and the Wherefore: London Transport Board". Railway Magazine. Vol. 110 no. 761. Westminster: Tothill Press.
Croome, D.; Jackson, A (1993). Rails Through The Clay — A History Of London's Tube Railways (2nd ed.). Capital Transport. ISBN 978-1-85414-151-4.
Day, John R; Reed, John (2010) [1963]. The Story of London's Underground (11th ed.). Capital Transport. ISBN 978-1-85414-341-9.
Day, John R.; Reed, John (2008) [1963]. The Story of London's Underground (10th ed.). Harrow: Capital Transport. ISBN 978-1-85414-316-7.
Fennell, Desmond (1988). Investigation into the King's Cross Underground Fire. Department of Transport. ISBN 978-0-10-104992-4. Scan available online at railwaysarchive.co.uk. Retrieved 27 October 2012.
Green, Oliver (1987). The London Underground — An illustrated history. Ian Allan. ISBN 978-0-7110-1720-7.
Hardy, Brian (2002) [1976]. London Underground Rolling Stock (15th ed.). Harrow Weald: Capital Transport. ISBN 978-1-85414-263-4.
Horne, Mike (2003). The Metropolitan Line. Capital Transport. ISBN 978-1-85414-275-7.
Horne, Mike (2006). The District Line. Capital Transport. ISBN 978-1-85414-292-4.
Jackson, Alan (1986). London's Metropolitan Railway. David & Charles. ISBN 978-0-7153-8839-6. Snippet view at google.com, retrieved 20 August 2012
Lentin, Antony (2013). Banker, Traitor, Scapegoat, Spy? The Troublesome Case of Sir Edgar Speyer. Haus. ISBN 978-1-908323-11-8.
Ovenden, Mark (2013). London Underground by Design. Penguin Books. ISBN 978-1-84614-417-2.
Peacock, Thomas B. (1970). Great Western London Suburban Services. Oakwood Press. ASIN B0006C7PD2.
Rose, Douglas (December 2007) [1980]. The London Underground: A Diagrammatic History (8th ed.). Capital Transport. ISBN 978-1-85414-315-0.
Simpson, Bill (2003). A History of the Metropolitan Railway. Vol 1. Lamplight Publications. ISBN 978-1-899246-07-6.
Wolmar, Christian (2004). The Subterranean Railway: how the London Underground was built and how it changed the city forever. Atlantic. ISBN 978-1-84354-023-6.
Transport Committee (December 2009). "Too Close For Comfort: Passengers' experiences of the London Underground" (PDF). London Assembly. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 15 August 2012. สืบค้นเมื่อ 1 April 2013.
Transport Committee (November 2010). "Accessibility of the transport network" (PDF). London Assembly. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 21 August 2012. สืบค้นเมื่อ 20 April 2013.
Transport Committee (September 2011). "The State of the Underground" (PDF). London Assembly. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 5 May 2015. สืบค้นเมื่อ 1 April 2012.
"Your accessible transport network" (PDF). Transport for London. December 2012. สืบค้นเมื่อ 20 April 2013.
แหล่งข้อมูลอื่น

รถไฟใต้ดินลอนดอน เก็บถาวร 2008-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
| ด ค กรถไฟใต้ดินในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
   อัมสเตอร์ดัม    เอเธนส์    บาร์เซโลนา    เบอร์ลิน    บิลบาโอ    เบรชชา    บรัสเซลส์    บูคาเรสต์    บูดาเปสต์    กาตาเนีย    โคเปนเฮเกน    แฟรงก์เฟิร์ต    เจนัว    กลาสโกว์    ฮัมบวร์ค    เฮลซิงกิ    ลอนดอน    ลีล    ลิสบอน    ลียง    มาดริด    มาร์แซย์    มิลาน    มิวนิก    เนเปิลส์    เนือร์นแบร์ค    ปัลมา    ปารีส    ปราก    แรน    โรม    รอตเทอร์ดาม    เซบิยา    โซเฟีย    สต็อกโฮล์ม    ไทน์แอนด์แวร์    ตูลูซ    ตูริน    บาเลนเซีย    เวียนนา    วอร์ซอ 
| ด ค กการคมนาคมลอนดอน (Transport for London) |
| --- | --- |
รายชื่อ: รถไฟใต้ดินลอนดอน  ·  รถไฟเหนือดินลอนดอน  ·  DLR  ·  รถเมล์  ·  แท็กซี่  ·  รถราง  ·  รถไฟ  ·  รถโดยสาร  ·  แม่น้ำ  ·  ลอนดอนโทรแล้วรับ  ·  ถนน  ·  ค่าเข้าเมือง  ·  เขตลดควัน  ·  บัตรออยสเตอร์
ดูเพิ่ม: การคมนาคมในลอนดอน  ·  นายกเทศมนตรีลอนดอน  ·  นครหลวงลอนดอน  ·  เทศบาลลอนดอน  ·  นครลอนดอนและปริมณฑล
ทางรถไฟสายเมโทรโพลิตันเมื่อเริ่มเปิดใช้งาน โดยใช้หัวรถจักรไอน้ำลากจูงแบบ GWR broad guage
แผนที่ โซน 1 (โซนกลาง) ของรถไฟใต้ดินลอนดอน (และสาย DLR)
ประเทศเช็กเกียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016

| ประเทศเช็กเกีย ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: CZE
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกเช็ก
เว็บไซต์: www.olympic.cz (ในภาษาเช็กและอังกฤษ)
ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล 5 สิงหาคม ค.ศ. 2016 (2016-08-05) – 21 สิงหาคม ค.ศ. 2016 (2016-08-21)
นักกีฬา: 105 คน  ใน 20 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีเปิด): Lukáš Krpálek
ผู้เชิญธงชาติ (พิธีปิด): Josef Dostál
เหรียญ อันดับ 43:  ทอง 1 เงิน 2 ทองแดง 7 รวม 10 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน
1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
 โบฮีเมีย (1900–1912)  เชโกสโลวาเกีย (1924–1992)
ประเทศเช็กเกีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ที่กรุงรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5-21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเช็กเกียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 105 คน ใน 20 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเช็กเกียได้รับเหรียญรางวัลได้แก่ 1 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน และ 7 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 10 เหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
| เหรียญ | นักกีฬา | กีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ! ทอง | Lukáš Krpálek | Judo | Men's 100 kg | 000000002024-08-11-000011 ส.ค. |
| 2 ! เงิน | Josef Dostál | Canoeing | Men's K-1 1000 m | 000000002024-08-16-000016 ส.ค. |
| 2 ! เงิน | Jaroslav Kulhavý | Cycling | Men's cross-country | 000000002024-08-21-000021 ส.ค. |
| 3 ! ทองแดง | Jiří Prskavec | Canoeing | Men's K-1 | 000000002024-08-10-000010 ส.ค. |
| 3 ! ทองแดง | Ondřej Synek | Rowing | Men's single sculls | 000000002024-08-13-000013 ส.ค. |
| 3 ! ทองแดง | Petra Kvitová | Tennis | Women's singles | 000000002024-08-13-000013 ส.ค. |
| 3 ! ทองแดง | Lucie Šafářová Barbora Strýcová | Tennis | Women's doubles | 000000002024-08-13-000013 ส.ค. |
| 3 ! ทองแดง | Lucie Hradecká Radek Štěpánek | Tennis | Mixed doubles | 000000002024-08-14-000014 ส.ค. |
| 3 ! ทองแดง | Barbora Špotáková | Athletics | Women's javelin throw | 000000002024-08-18-000018 ส.ค. |
| 3 ! ทองแดง | Josef Dostál Daniel Havel Jan Štěrba Lukáš Trefil | Canoeing | Men's K-4 1000 m | 000000002024-08-20-000020 ส.ค. |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบก่อนรองฯ> ผล | รอบก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ระยะทาง | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ระยะทาง | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ดูเพิ่ม

ประเทศเช็กเกียในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติเช็กเกียในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาเช็กเกียที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
นกกา

บทความนี้เกี่ยวกับนก สำหรับความหมายอื่น ดูที่ กา
| นกกา ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 5–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓  Late Miocene origin based on molecular clock |
| --- | --- |

American crow (Corvus brachyrhynchos)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
อันดับ:: นกเกาะคอน Passeriformes
วงศ์:: นกกา Corvidae
วงศ์ย่อย:: Corvinae Corvinae
สกุล:: นกกา Corvus Linnaeus, 1758

ชนิดต้นแบบ
Corvus corax Linnaeus, 1758
สปีชีส์
 หลายสปีชีส์ ดู#ชนิด
ความหลากหลาย
50 สปีชีส์
นกกา จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์ปีก เป็นนกชนิดหนึ่งอยู่ในสกุล Corvus ในวงศ์นกกา (Corvidae) พบกระจายพันธุ์ทั่วโลก ยกเว้นในทวีปอเมริกาใต้ มีลักษณะเฉพาะตัวคือมีสีขนสีดำสนิทเป็นเงามันเลื่อม อยู่รวมกันเป็นกลุ่มและออกหากินเวลากลางวันโดยเฉพาะอย่างยิ่งวันที่แดดแรง กาจะหาอาหารโดยการซ่อนตัวในเงาของต้นไม้ สำหรับการจู่โจมเหยื่อ
นกกามีลักษณะเหมือนนกอีกประเภทหนึ่งชื่อ นกเรเวน ซึ่งเป็นนกที่มีสีดำเหมือนกัน
นอกจากนี้แล้ว นกกายังถือว่าเป็นนกที่มีอายุขัยเฉลี่ยสูงถึง 90 ปี ซึ่งนับว่าสูงกว่าสัตว์ใหญ่อย่างช้างเสียอีก
ชนิด

ชนิดของนกกามีดังนี้
Corvus albus - (ชายฝั่งแอฟริกากลางถึงทางใต้ของแอฟริกา)
Corvus bennetti - (ออสเตรเลีย)
Corvus brachyrhynchos - (สหรัฐอเมริกา, ตอนใต้ของแคนาดา, ตอนเหนือของเม็กซิโก)
Corvus capensis - (ทางตะวันออกและใต้ของแอฟริกา)
Corvus caurinus - (คาบสมุทรโอลิมปิกถึงทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐอะแลสกา)
Corvus corone - (ทางตะวันตกของยุโรปจากเกาะอังกฤษถึงเยอรมัน, เอเชียตะวันออก)
Corvus (corone) capellanus - (ตอนใต้ของอิรักถึงตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่าน)
Corvus (corone) cornix - (ทางเหนือและตะวันตกของยุโรปถึงตุรกี, ซีเรีย, อิหร่าน, อิรัก)
Corvus (corone) orientalis - (ยูเรเซีย และตอนเหนือของแอฟริกา)
Corvus enca - (มาเลเซีย, บอร์เนียว, อินโดนีเซีย)
Corvus (enca) violaceus - (ประเทศฟิลิปปินส์, เซรัม, หมู่เกาะโมลุกกะ)
Corvus florensis - (เกาะโฟลเร็ซ)
Corvus fuscicapillus - (นิวกีนี)
Corvus hawaiiensis (เดิมใช้ชื่อว่า C. tropicus) - (รัฐฮาวาย)
Corvus imparatus - (อ่าวเม็กซิโกจากตะวันออกรัฐนวยโวเลอองถึงปากแม่น้ำรีโอแกรนด์, ทางใต้ถึง เทมฟิโค, รัฐตาเมาลีปัส)
Corvus jamaicensis - (จาเมกา)
Corvus kubaryi - (กวม, เกาะโรตา)
Corvus leucognaphalus - (เฮติ, สาธารณรัฐโดมินิกัน, ปวยร์โตรีโก)
Corvus macrorhynchos - (ทางตะวันออกของเอเชีย, เทือกเขาหิมาลัย, ประเทศฟิลิปปินส์)
Corvus (macrorhynchos) levaillantii - (อินเดีย, พม่า)
Corvus meeki - (ตอนเหนือของหมู่เกาะโซโลมอน)
Corvus moneduloides - (นิวแคลิโดเนีย, หมู่เกาะโลยัลตี)
Corvus nasicus - (คิวบา, อิสลาเดลาฮูเบนตุด, หมู่เกาะเคคอส)
Corvus orru - (ออสเตรเลีย, นิวกีนี และเกาะใกล้เคียง)
Corvus ossifragus - (ชายฝั่งทางตะวันออกของสหรัฐอเมริกา, ทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกาถึงรัฐฟลอริดา, ตะวันตกยังตามแม่น้ำถึงรัฐโอคลาโฮมาและรัฐเท็กซัส)
Corvus palmarum - (คิวบา, เฮติ, สาธารณรัฐโดมินิกัน)
Corvus (ruficolis) edithae - (แอฟริกาตะวันออกเฉียงเหนือ)
Corvus sinaloae - (ชายฝั่งแปซิฟิกจากโซโนราถึงโกลิมา)
Corvus splendens - (อนุทวีปอินเดีย, ตะวันออกกลาง, แอฟริกาตะวันออก)
Corvus torquatus - (ทางตะวันออกของจีนถึงตอนใต้ของเวียดนาม)
Corvus tristis - (นิวกินีและเกาะใกล้เคียง)
Corvus typicus - (เกาะซูลาเวซี, มูนา, บูตุง)
Corvus unicolor - (เกาะบังไก) - อาจสูญพันธุ์แล้ว
Corvus validus - (ตอนเหนือของหมู่เกาะโมลุกกะ)
Corvus woodfordi - (ตอนใต้ของเกาะโซโลมอน)