stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก
ประวัติ > เดินทางครั้งสุดท้าย > อพยพ

บนสะพานเดินเรือ กัปตันบาร์ทเลตต์กำลังพิจารณาถึงวิธีการที่จะช่วยให้เรือรอด เพียง 2 นาทีหลังเกิดการระเบิด ห้องหม้อไอน้ำที่ 5 และ 6 ก็ต้องอพยพผู้คนออกอย่างเร่งด่วน ภายในเวลาประมาณ 10 นาที บริแทนนิกก็อยู่ในสภาพที่ใกล้เคียงกับไททานิกใน 1 ชั่วโมงหลังชนกับภูเขาน้ำแข็ง 15 นาที บานหน้าต่างที่เปิดอยู่บนดาดฟ้า E ก็จมอยู่ใต้น้ำ ด้วยน้ำที่ไหลเข้าสู่ส่วนท้ายเรือจากผนังกั้นห้องระหว่างห้องหม้อไอน้ำที่ 4 และ 5 บริแทนนิกจึงเอียงไปทางกราบขวาอย่างรวดเร็วและรุนแรง
บาร์ทเลตต์สั่งให้เลี้ยวเรือไปทางขวามุ่งหน้าสู่เกาะเคียเพื่อพยายามนำเรือไปเกยตื้น แรงดันจากการเอียงไปทางขวาของบริแทนนิกและน้ำหนักของหางเสือทำให้การควบคุมเรือด้วยกำลังของตัวเรือเองเป็นไปได้ยากยิ่งขึ้น และอุปกรณ์ควบคุมทิศทางก็ถูกแรงระเบิดทำลายไป ทำให้ไม่สามารถควบคุมเรือด้วยใบจักรได้อีกต่อไป กัปตันสั่งให้ขับเคลื่อนเพลาใบจักรด้านซ้ายด้วยความเร็วที่สูงกว่าด้านขวา ซึ่งช่วยให้เรือเคลื่อนที่ไปยังเกาะเคีย
ขณะเดียวกัน บุคลากรทางการแพทย์ก็เตรียมพร้อมอพยพ บาร์ทเลตต์ได้สั่งให้เตรียมเรือชูชีพ แต่เขาไม่ได้อนุญาตให้ปล่อยเรือชูชีพลงสู่ทะเล ก่อนการอพยพ ทุกคนได้นำสิ่งของมีค่าที่สุดของตนติดตัวไปด้วย บาทหลวงประจำเรือเก็บคัมภีร์ไบเบิลของท่านกลับมา ผู้ป่วยและพยาบาลจำนวนน้อยบนเรือถูกเรียกมารวมตัวกัน พันตรีแฮโรลด์ พรีสต์ลีย์ ได้รวบรวมหน่วยเสนารักษ์กองทัพบกขึ้นมาประจำการที่ท้ายดาดฟ้า A และได้ทำการตรวจสอบห้องโดยสารต่าง ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีผู้ใดหลงเหลืออยู่
ขณะที่บาร์ทเลตต์ยังคงพยายามอย่างสุดกำลังในการควบคุมเรือ บริแทนนิกก็เอียงลงเรื่อย ๆ ด้วยความกลัวว่าเรือจะเอียงมากจนไม่สามารถปล่อยเรือชูชีพได้ ลูกเรือบางส่วนจึงตัดสินใจปล่อยเรือชูชีพโดยไม่รอคำสั่ง เจ้าหน้าที่ชั้นสาม แฟรนซิส ลอส์ ได้สั่งให้ปล่อยเรือชูชีพสองลำลงสู่ทะเลทางกราบซ้ายของเรือโดยไม่ได้รับอนุญาต เรือเหล่านั้นถูกดูดเข้าหาใบจักรที่ยังคงหมุนและโผล่พ้นน้ำอยู่บางส่วน บาร์ทเลตต์สั่งให้หยุดเครื่องยนต์ แต่ก่อนที่คำสั่งจะมีผล เรือทั้งสองลำก็ถูกดูดเข้าไปในใบจักรซึ่งทำลายเรือทั้งสองลำจนพังยับเยินและทำให้มีผู้เสียชีวิตถึง 30 คน บาร์ทเลตต์สามารถหยุดเครื่องยนต์ได้ก่อนที่เรือชูชีพลำอื่นจะสูญเสียไปอีก
ประวัติ > เดินทางครั้งสุดท้าย > ช่วงเวลาสุดท้าย

ในเวลา 08:50 น. ผู้โดยสารและลูกเรือส่วนใหญ่ได้อพยพออกจากเรือโดยใช้เรือชูชีพที่ปล่อยลงไปได้สำเร็จ 35 ลำ ณ จุดนี้ บาร์ทเลตต์สรุปว่าอัตราการจมของบริแทนนิกช้าลงแล้ว เขาจึงสั่งหยุดการอพยพและสั่งให้เครื่องยนต์เริ่มทำงานใหม่ ด้วยความหวังว่าจะยังสามารถนำเรือไปเกยตื้นได้ เวลา 09:00 น. บาร์ทเลตต์ได้รับแจ้งว่าอัตราการรั่วเข้าของน้ำเพิ่มขึ้นสูงขึ้นเนื่องจากเรือเคลื่อนที่ไปข้างหน้า และน้ำได้ท่วมถึงดาดฟ้า D แล้ว เมื่อตระหนักว่าไม่มีหวังจะถึงฝั่งทันเวลา บาร์ทเลตต์จึงสั่งหยุดเครื่องยนต์เป็นครั้งสุดท้าย และส่งสัญญาณเสียงยาวสองครั้งด้วยหวูดไอน้ำ ซึ่งเป็นสัญญาณให้สละเรือ น้ำท่วมถึงสะพานเดินเรือ เขาและผู้ช่วยกัปตันไดก์ก็เดินออกไปบนดาดฟ้าแล้วกระโดดลงไปในน้ำ ว่ายไปยังเรือพับได้ลำหนึ่ง จากนั้นจึงดำเนินการประสานงานปฏิบัติการช่วยเหลือต่อไป
บริแทนนิกค่อย ๆ เอียงข้างไปทางขวาอย่างช้า ๆ ปล่องไฟถล่มลงมาทีละอันตามลำดับขณะที่เรือจมลงอย่างรวดเร็ว เมื่อท้ายเรือโผล่พ้นน้ำ หัวเรือได้ชนกับก้นทะเลเนื่องจากความยาวของบริแทนนิกยาวกว่าความลึกของน้ำ จึงทำให้การชนครั้งนั้นสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อส่วนหัวเรือ ก่อนที่เรือจะอับปางลงอย่างสมบูรณ์ในเวลา 09:07 น. หรือ 55 นาทีหลังจากการระเบิด ไวโอเล็ต เจสซอป (ผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์เรือไททานิกอับปาง และเคยอยู่บนเรือโอลิมปิกขณะชนกับเรือหลวงฮอว์ก) ได้บรรยายถึงวินาทีสุดท้ายว่า
หัวเรือค่อย ๆ จมลงเล็กน้อย จากนั้นก็จมต่ำลงอีกและต่ำลงเรื่อย ๆ  เครื่องจักรบนดาดฟ้าตกลงไปในทะเลราวกับของเล่นเด็ก จากนั้นเรือก็ดิ่งลงอย่างน่าสะพรึงกลัว ท้ายเรือโผล่ขึ้นเหนือน้ำสูงหลายสิบเมตร ก่อนจะหายไปในความลึกพร้อมเสียงคำรามสุดท้าย เสียงดังกึกก้องไปทั่วผืนน้ำอย่างรุนแรงเกินจะจินตนาการ
เมื่อบริแทนนิกอับปางลง เรือลำนี้ก็ได้กลายเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดที่อับปางในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดที่อับปางลงในโลก
จินตนาการเป็นเรือเดินสมุทร

การออกแบบของบริแทนนิกเผยให้เห็นถึงเจตนาในการสร้างเรือให้มีความหรูหราเหนือกว่าเรือลำอื่นในชั้นเดียวกัน เพื่อเป็นการแข่งขันทางธุรกิจกับเรือเอสเอส อิมเพอเรเตอร์, เอสเอส วาเทอร์แลนด์ และอาร์เอ็มเอส อาควิเทเนีย มีการจัดเตรียมห้องพักจำนวนเพียงพอสำหรับผู้โดยสารที่แบ่งออกเป็นสามชั้น ไวต์สตาร์ไลน์คาดการณ์ว่าฐานลูกค้าของตนจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ดังนั้นคุณภาพของชั้นสาม (ซึ่งออกแบบมาสำหรับผู้อพยพ) จึงลดลงเมื่อเทียบกับเรือลำอื่นในชั้นเดียวกัน ในขณะที่คุณภาพของชั้นสองกลับเพิ่มขึ้น นอกจากนี้จำนวนลูกเรือที่วางแผนไว้ยังเพิ่มขึ้นจากประมาณ 860–880 คนบนเรือโอลิมปิกและไททานิก เป็น 950 คนบนบริแทนนิก
คุณภาพของชั้นหนึ่งได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้น โดยมีการเพิ่มพื้นที่สำหรับเด็ก เนื่องจากเด็ก ๆ เริ่มเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มลูกค้าที่ต้องให้ความสำคัญ ดังนั้นจึงมีการสร้างห้องเล่นสำหรับเด็กบนดาดฟ้าชั้นเรือบด ชั้นหนึ่งของบริแทนนิกมีบันไดใหญ่ที่โอ่อ่าตระการตาเช่นเดียวกับเรือแฝดทั้งสองลำ แต่สิ่งอำนวยความสะดวกของบริแทนนิกนั้นหรูหราอลังการยิ่งกว่า โดยมีราวบันไดที่แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง แผงตกแต่งที่ประณีต และออร์แกนขนาดใหญ่ ดาดฟ้า A ของเรือถูกออกแบบมาเพื่อรองรับผู้โดยสารชั้นหนึ่งโดยเฉพาะ ภายในประกอบด้วยห้องรับรอง ร้านกาแฟริมระเบียง 2 ห้อง ห้องสูบบุหรี่ และห้องอ่านหนังสือ ดาดฟ้า B ประกอบด้วยร้านทำผม สำนักงานไปรษณีย์ และห้องชุดสุดหรู (parlour suites) ที่ออกแบบใหม่ ซึ่งในแผนการสร้างเรียกว่าซาลูน (saloon) "สิ่งเพิ่มเติมที่สำคัญที่สุดคือการเพิ่มห้องน้ำส่วนตัวในห้องโดยสารชั้นหนึ่งเกือบทุกห้อง ซึ่งถือเป็นครั้งแรกในเรือเดินสมุทร ซึ่งบนเรือโอลิมปิกและไททานิก ผู้โดยสารส่วนใหญ่ต้องใช้ห้องน้ำรวม
สิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านี้ได้ถูกติดตั้งไว้ก่อนแล้ว แต่ถูกนำออกไปในภายหลังเนื่องจากเรือถูกแปลงเป็นเรือพยาบาล และไม่เคยถูกติดตั้งใหม่เนื่องจากเรืออับปางก่อนที่จะได้เข้าประจำการในเส้นทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ดังนั้นสิ่งอำนวยความสะดวกที่วางแผนไว้จึงถูกยกเลิก ทำลาย นำไปใช้ใหม่ในเรือลำอื่น เช่น โอลิมปิก หรือมาเจสติก หรือไม่เคยถูกใช้งานเลย ในบรรดาสิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านี้ มีเพียงบันไดใหญ่และห้องเล่นสำหรับเด็กเท่านั้นที่ติดตั้งเสร็จสมบูรณ์ ส่วนใต้โดมกระจกนั้นมีผนังสีขาวอยู่เหนือบันไดชั้นหนึ่ง แทนที่จะเป็นนาฬิกาและภาพวาดขนาดใหญ่
จินตนาการเป็นเรือเดินสมุทร > ออร์แกน

ออร์แกนฟิลฮาร์โมนิกเวลท์ มีแผนจะติดตั้งบนบริแทนนิก แต่ด้วยเหตุการปะทุของสงคราม เครื่องดนตรีชิ้นนี้จึงไม่สามารถเดินทางจากเยอรมนีมายังเบลฟาสต์ได้ หลังสงคราม ออร์แกนชิ้นนี้ไม่ได้ถูกเรียกคืนโดยฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ เนื่องจากบริแทนนิกอับปางลงก่อนจะได้เข้าประจำการในเส้นทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก นอกจากนี้ไวต์สตาร์ไลน์ก็ไม่ต้องการติดตั้งออร์แกนชิ้นนี้บนเรือโอลิมปิกหรือมาเจสติก เป็นเวลานานที่ผู้คนเชื่อว่าออร์แกนชิ้นนี้สูญหายหรือถูกทำลายไปแล้ว
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2007 ช่างผู้บูรณะออร์แกนเวลท์ ซึ่งปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์เครื่องดนตรีอัตโนมัติ (Museum für Musikautomaten) ที่ซีเวน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ได้ค้นพบว่าชิ้นส่วนหลักของเครื่องดนตรีชิ้นนี้มีลายเซ็นของช่างสร้างออร์แกนชาวเยอรมันระบุว่า "บริแทนนิก" (Britanik) ภาพถ่ายของภาพวาดในใบปลิวของบริษัท ซึ่งพบในมรดกของเวลท์ที่พิพิธภัณฑ์ออกุสทีนาร์ในไฟรบวร์ค เป็นหลักฐานยืนยันว่าออร์แกนชิ้นนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อติดตั้งบนบริแทนนิก ต่อมาพบว่า เวลท์ได้ขายออร์แกนนี้ให้กับเจ้าของส่วนบุคคลในชตุทการ์ทเป็นรายแรก ในปี 1937 ออร์แกนนี้ได้ถูกย้ายไปยังห้องแสดงคอนเสิร์ตของบริษัทแห่งหนึ่งในวิปเปอร์ฟูร์ท และในที่สุดก็ถูกซื้อโดยผู้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์เครื่องดนตรีอัตโนมัติแห่งสวิตเซอร์แลนด์ในปี 1969 ซึ่งในขณะนั้นพิพิธภัณฑ์ยังไม่ทราบประวัติของออร์แกนนี้เลย พิพิธภัณฑ์ได้ดูแลรักษาออร์แกนให้อยู่ในสภาพที่ใช้งานได้ และยังคงนำไปใช้ในการบรรเลงทั้งแบบอัตโนมัติและแบบบรรเลงด้วยมือ
มรดก

เนื่องจากต้องยุติบทบาทในช่วงสงคราม ไม่เคยได้ให้บริการเชิงพาณิชย์ และมีผู้เสียชีวิตน้อย บริแทนนิกจึงไม่ได้รับความโด่งดังเท่ากับเรือไททานิก หลังจากถูกสาธารณชนลืมเลือนไปนาน ในที่สุดบริแทนนิกก็กลับมาเป็นที่รู้จักอีกครั้งเมื่อซากเรือถูกค้นพบ ชื่อของบริแทนนิกถูกนำมาใช้อีกครั้งโดยไวต์สตาร์ไลน์ เมื่อได้นำเรือเอ็มวี บริแทนนิก (MV Britannic) เข้าประจำการในปี ค.ศ. 1930 เรือลำนี้ถือเป็นเรือลำสุดท้ายที่ได้ใช้ธงประจำบริษัท ก่อนที่จะปลดระวางในปี ค.ศ. 1960
หลังจากเยอรมนีพ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและยอมจำนนตามสนธิสัญญาแวร์ซาย เยอรมนีได้มอบเรือโดยสารบางลำเป็นค่าปฏิกรรมสงครามเพื่อชดเชยเรือลำอื่น ๆ ที่สูญเสียไปในสงคราม โดยสองลำถูกมอบให้กับไวต์สตาร์ไลน์ เรือลำแรกชื่อบิสมาร์คถูกเปลี่ยนชื่อเป็นมาเจสติก มาแทนที่บริแทนนิก ส่วนลำที่สองชื่อโคลัมบัส ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นโฮเมริก
จอร์จ เพอร์แมน ผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย เสียชีวิตในวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2000 ก่อนอายุครบ 100 ปีเพียงไม่กี่วัน ในขณะที่เรือกำลังอับปาง เขาเป็นลูกเสืออายุ 15 ปีที่ทำงานอยู่บนบริแทนนิก และเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดบนเรือ
ในวัฒนธรรมประชานิยม

การอับปางของบริแทนนิกถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์โทรทัศน์ในปี ค.ศ. 2000 เรื่อง "บริแทนนิค" นำแสดงโดยเอ็ดเวิร์ด แอตเทอร์ตัน, อแมนดา ไรอัน, แจ็กเกอลีน บิสเซต และจอห์น ริส-เดวีส์ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติที่กล่าวถึงสายลับชาวเยอรมันที่ก่อวินาศกรรมเรือ เนื่องจากบริแทนนิกกำลังลักลอบขนส่งอาวุธ
สารคดีของบีบีซี 2 เรื่อง 'Titanic's Tragic Twin – the Britannic Disaster' หรือในชื่อไทยว่า 'โศกนาฏกรรมของบริแทนนิก – พี่น้องคู่กรรมของไททานิก' ได้ออกอากาศเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2016 โดยมีเคท ฮัมเบิล และแอนดี ทอร์เบต เป็นผู้ดำเนินรายการ สารคดีนี้ได้นำเสนอภาพยนตร์ใต้น้ำล่าสุดของซากเรือ และได้สัมภาษณ์ญาติของผู้รอดชีวิต
สารคดีสืบสวนทางประวัติศาสตร์เรื่อง 'ปริศนาของบริแทนนิก' ออกฉายในปี ค.ศ. 2017 โดยมีริชาร์ด โคห์เลอร์ นักสำรวจทางทะเล เป็นผู้ดำเนินการสืบสวนการเดินทางครั้งสุดท้ายของเรือลำนี้[ต้องการอ้างอิง]
นวนิยายเรื่อง The Deep ของอัลมา แคตซู ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2020 นั้นมีฉากหลังอยู่บนบริแทนนิกและเรือไททานิก ซึ่งเป็นเรือแฝดกัน และมีเนื้อหาหลักเกี่ยวกับเหตุการณ์อับปางของเรือทั้งสองลำ
เรือไจแกนติก เป็นฉากหลักที่ปรากฏในเกมไขปริศนาหนีห้องชื่อ '999: Nine Hours, Nine Persons, Nine Doors' ที่ออกวางจำหน่ายในปี ค.ศ. 2009 นั้นได้อ้างอิงถึงบริแทนนิก ซึ่งเป็นเรือแฝดของเรือไททานิกที่ถูกดัดแปลงให้เป็นเรือพยาบาล
บรรณานุกรม

Brewster, Hugh; Coulter, Laurie (1998). 882 1/2 Amazing Answers to your Questions about the Titanic. Madison Press Book. ISBN 978-0-590-18730-5.
Chirnside, Mark (2011) [2004]. The Olympic-Class Ships. Stroud: Tempus. ISBN 978-0-7524-2868-0.
Lord, Walter (2005) [1955]. A Night to Remember. New York: St. Martin's Griffin. ISBN 978-0-8050-7764-3.
Le Goff, Olivier (1998). Les Plus Beaux Paquebots du Monde (ภาษาฝรั่งเศส). Solar. ISBN 9782263027994.
Lynch, John (2012). Belfast Built Ships. The History Press. ISBN 978-0-7524-6539-5.
Piouffre, Gérard (2009). Le Titanic ne répond plus (ภาษาฝรั่งเศส). Larousse. ISBN 978-2-263-02799-4.
อ่านเพิ่ม

Mills, Simon (1992). H.M.H.S. "Britannic": Last Titan. Dorset: Waterfront Publications. ISBN 0-946184-71-2.
Mills, Simon (2002). Hostage to Fortune: the dramatic story of the last Olympian, HMHS Britannic. Chesham, England: Wordsmith. ISBN 1-899493-03-4.
Mills, Simon (2019). Exploring the Britannic: The Life, Last Voyage and Wreck of Titanic's Tragic Twin. London: Adlard Coles. ISBN 978-1-4729-5492-3.
Layton, J. Kent (2013). The Edwardian Superliners: a trio of trios. Amberley. ISBN 978-1-4456-1438-0.
Kohler, Richie; Hudson, Charlie (2016). Mystery of the Last Olympian: Titanic's Tragic Sister Britannic. Best Publishing Company. ISBN 978-1930536869.
แหล่งข้อมูลอื่น

Newsreel footage of the construction of HMHS Britannic, 1914
Maritimequest HMHS Britannic Photo Gallery
Britannic Home at Atlantic Liners
NOVA Online-Titanic's Lost Sister (Companion website to the PBS special Titanic's Lost Sister)
Hospital Ship Britannic
About the origins of the Britannic Organ เก็บถาวร 10 กรกฎาคม 2021 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Carl Spencer – Daily Telegraph obituary
Images of HMHS Britannic เก็บถาวร 22 เมษายน 2014 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the English Heritage Archive
HMHS Britannic at Titanic and Co.
British Pathé gallery on the Olympic class
Real-time computer animation of the sinking of HMHS Britannic
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ 
ภาพวาดสมมติของศิลปินที่แสดงให้เห็นบริแทนนิกในลวดลายของไวต์สตาร์ไลน์
เดวิทแบบโครงเหล็กบนบริแทนนิก
แบบจำลองต้นแบบของอาร์เอ็มเอส บริแทนนิก ในปี ค.ศ. 1914
เครนแอร์โรลตั้งตระหง่านเหนือตัวเรือบริแทนนิกราวปี 1914
หนึ่งในปล่องไฟของบริแทนนิกกำลังถูกขนส่งไปยังอู่ต่อเรือฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ
บริแทนนิก (ขวา) กำลังอยู่ในระหว่างการติดตั้งอุปกรณ์และตกแต่งภายในขณะจอดเทียบท่ากับเรือโอลิมปิก (ซ้าย)
พิธีปล่อยเรืออาร์เอ็มเอส บริแทนนิก วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1914
บริแทนนิกหลังจากแปลเป็นเรือพยาบาลปฏิบัติการ ราวเดือนมกราคม ค.ศ. 1916
บริแทนนิกพร้อมกับเรือเอชเอ็มเอชเอส กาเลกา กำลังรับผู้บาดเจ็บขึ้นเรือที่มูโดรส
บริแทนนิกแวะเติมถ่านหินที่เนเปิลส์ในปี ค.ศ. 1916
หนังสือพิมพ์บางฉบับรายงานว่าเรืออับปางเนื่องจากถูกตอร์ปิโด 2 ลูกที่ยิงมาจากเรือดำน้ำเยอรมัน ซึ่งผู้บังคับการเรือดำน้ำเหล่านั้นน่าจะทราบดีว่าเรือลำดังกล่าวไม่บรรทุกกำลังพล เนื่องจากแล่นไปทางเหนือ รายงานระบุว่าหลังจากเกิดการระเบิดมี "ความสงบเรียบร้อยอย่างสมบูรณ์" และ "ไม่มีความแตกตื่นแม้แต่น้อย" และว่า "ผู้หญิงได้รับการช่วยเหลือก่อนเป็นอันดับแรก"
ผู้รอดชีวิตจากเรือบริแทนนิกบนเรือหลวงสเกิร์จ
ร้อยเอกจอห์น ครอปเปอร์ เสนารักษ์ทหารบก เสียชีวิตระหว่างการจมของเรือ
ออร์แกนฟิลฮาร์โมนิกเวลท์บนบริแทนนิก ในแคตตาล็อกสินค้าของบริษัทที่จัดทำขึ้นในปี 1914
เครเตอร์เมซ

| เครเตอร์เมซ |
| --- | --- |
ผู้พัฒนา: ฮัดสันซอฟต์
ผู้จัดจำหน่าย: ฮัดสันซอฟต์
เครื่องเล่น: TurboGrafx-16
วางจำหน่าย: ค.ศ. 1990
แนว: แอ็กชัน
รูปแบบ: คนเดียว
เครเตอร์เมซ (อังกฤษ: Cratermaze) รู้จักกันในญี่ปุ่นว่า โดราเอมง: เมกีว ไดซากูเซ็ง (ญี่ปุ่น: ドラえもん 迷宮大作戦; โรมาจิ: Doraemon: Meikyū Daisakusen) เป็นวิดีโอเกมสำหรับเครื่องเล่นวิดีโอเกม TurboGrafx-16 ที่เผยแพร่ในปี ค.ศ. 1990 และเผยแพร่อีกรอบโดยฮัดสันซอฟต์สำหรับ Virtual Console เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 2007 ในอเมริกาเหนือ และวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2007 ในยุโรปและออสเตรเลีย
เครเตอร์เมซ เป็นเกมที่เปลี่ยนแปลงจากเกมญี่ปุ่นสองเกมชื่อว่า บูบีคิดส์ (เผยแพร่ในแฟมิคอม) และ คิด โนะ โฮเรโฮเร ไดซากุเซ็น (1987) ที่เผยแพร่โดยนีฮง บุสซัน หลายคำตอบรับได้กล่าวว่าเกมนี้มีส่วนคล้ายกับเกม บอมเบอร์แมน
ภาพรวม

โอปิ (โดเรม่อนในรุ่นญี่ปุ่น) ต้องเดินทางย้อนเวลาไปช่วยเพื่อนทั้งสี่ที่ถูกจับโดยวายร้ายเซนซอมบี้ โดยย้อนไปช่วงเวลาต่าง ๆ (ปัจจุบัน, ซามูไร, อนาคต, สงครามโลกครั้งที่สอง และก่อนประวัติศาสตร์) การเก็บสมบัติจะเป็นประตูไปสู่ยุคต่อไป และฆ่าศัตรูด้วยการขุดรูแล้วฝังศัตรู
ทุก ๆ 15 ด่านของเกมทั้ง 60 ด่าน โอปิจะช่วยเพื่อนหนึ่งคน และในด่าน 30 กับ 60 เป็นด่านบอส โดยที่บอสจะเคลื่อนที่รอบหน้าจอและสามารถฆ่าโอปิได้ด้วยการแตะเพียงครั้งเดียว
ในรุ่นญี่ปุ่น โอปิถูกเปลี่ยนเป็นโดเรม่อน และเพื่อนของโอปิถูกเปลี่ยนเป็นตัวละครในเรื่อง โดเรม่อน แทน
เทศกาลกินเจ

เทศกาลกินเจ หรือ กินเจ (จีน: 九皇勝會; ฮกเกี้ยน: กิ้วหองเซ่งโห่ย; หรือ จีน: 九皇大帝誕; ฮกเกี้ยน: กิ้วหองไต่เต้ตั้น) หรือบางแห่งเรียกว่า ประเพณีถือศีลกินผัก  กำหนดเอาวันตามจันทรคติ คือ เริ่มต้นตั้งแต่วันขึ้น 1 ค่ำ ถึง ขึ้น 9 ค่ำ เดือน 9 ตามปฏิทินจีนของทุกปี รวม 9 วัน สันนิษฐานว่ามีจุดเริ่มต้นในประเทศมาเลเซีย และภาคใต้ของประเทศไทย เทศกาลกินเจไม่ใช่ประเพณีของชาวจีนโพ้นทะเลทั้งหมด เพราะชาวจีนในประเทศจีนปัจจุบันไม่ค้นพบว่ามีการสืบทอดหรือจัดประเพณีกินเจนี้เลย แม้มีอยู่บางหมู่บ้านก็ปรากฏว่าได้จัดประเพณีตามประเทศไทย และไม่พบประเพณีนี้ในชุมชนชาวจีนในประเทศอื่น ๆ ดังนั้น จึงสันนิษฐานว่าเป็นเทศกาลที่เกิดขึ้นจากคนไทยเชื้อสายจีนในประเทศไทย ก่อนประเทศไทยจะเสียดินแดนบางส่วนให้อังกฤษและกลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศมาเลเซีย คนมาเลเซียเชื้อสายจีนในประเทศมาเลเซีย จึงยังคงมีเทศกาลกินเจเช่นเดียวกับประเทศไทย โดยมีตำนานเล่าขานกันว่าประมาณปี 2370 ได้เกิดโรคระบาดที่เกาะภูเก็ตทำให้มีคนตายเป็นจำนวนมาก มีคณะงิ้วชาวจีนฮกเกี้ยนที่อพยบมาจากอำเภอกังไส(มณฑลเจียงซี)ประเทศจีน มาอยู่ที่บ้านในทูหรือกระทู้จังหวัดภูเก็ต ได้ร่วมกันถือศีลกินเจซึ่งเป็นประเพณีความเชื่อในภูมิภาคบ้านเกิดของตนเองด้วยเชื่อว่าจะทำให้รอดพ้นเคราะห์กรรมนี้ไปได้ และคนจีนกลุ่มที่ถือศีลกินเจได้รอดตายจากโรคระบาดมาได้ทั้งหมด จึงทำให้ผู้คนเลื่อมใสศรัทธาในการถือศีลกินเจนี้มาก และประมาณปี2400ก็ได้เกิดโรคระบาดเกิดขึ้นต่อมาอีกหลายครั้ง ชาวบ้านที่อื่นจึงได้ถือศีลกินเจตามอย่างชาวจีนบ้านกระทู้ ว่ากันว่าทำให้มีคนรอดชีวิตจากโรคระบาดจำนวนมาก จึงเกิดความเลื่อมใสกลายเป็นประเพณีถือศีลกินเจที่สืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน ในปัจจุบันเทศกาลกินเจจัดขึ้นในประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ได้แก่ สิงคโปร์ มาเลเซีย และไทย ตลอดจนหมู่เกาะเรียวในอินโดนีเซียและอาจมีในบางประเทศที่ได้รับอิทธิพลผ่านคนไทยและคนมาเลเซียเชื้อสายจีน ที่ย้ายไปพำนักที่ต่างประเทศจัดขึ้นตามอย่างจนเกิดเป็นประเพณีในชุมชนชาวจีนในประเทศเหล่านั้นด้วย
ประวัติ

ประเพณีถือศีลกินเจหรือกินเจซึ่งเป็นพิธียันตรกรรมบูชาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด โดยอาศัยพระแม่แห่งดวงดาวมารีจี ( 摩利支 ) ในแบบของพระพุทธศาสนานิกายมหายาน แต่ในทางลัทธิเต๋าเรียกว่า เต้าโบ้หงวนกุนหรือเต้าโบ้เทียนจุนในภาษาฮกเกี้ยน (斗姆元君, 斗姆天尊 )  เป็นศูนย์กลางสมมติของพิธีศักดิ์สิทธิ์นี้ มักอิงประวัติผูกติดอยู่กับฝ่ายตำนานเทพแห่งดาวนพเคราะห์มากกว่า ซึ่งเป็นศาสตร์แห่งลัทธิเต๋า ต่อมาเมื่อพระพุทธศาสนาเผยแผ่เข้าสู่เมืองจีน นับจากนั้นเป็นต้นมาเมื่อพระพุทธศาสนาเจริญขึ้น จึงปรากฏตำนานความเชื่อที่ผูกโยงกับพระพุทธเจ้า 7 พระองค์และพระโพธิสัตว์อีก 2 พระองค์ เรียกว่า กิ้วอ้วงฮุดโจ้วในภาษาจีนแต้จิ๋ว  (九皇佛祖) โดยคติความเชื่อในประเพณีของชาวจีน โดยเฉพาะลัทธิขงจื๊อซึ่งเน้นในเรื่องบรรพบุรุษและความกตัญญู บรรดาบูรพกษัตริย์ที่เคยอุทิศตนเพื่อให้ประชาชนมีความเจริญโดยใช้หลักเมตตาธรรมก็จะเป็นบุคคลผู้ได้รับการสรรเสริญจากประชาชน ตามตำนานสามารถรวบรวมได้ 9 พระองค์ ซึ่งอยู่ในยุคสมัยต่างๆกัน ทั้ง 9 พระองค์รวมเรียกว่าพระราชาธิราช 9 พระองค์ ในภาษาจีนฮกเกี้ยนเรียกว่า : กิ๋วหองไต่เต่ ,(九皇大帝 ) ซึ่งชาวจีนเชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างในโลกเป็นธรรมชาติและดำเนินไปตามวิถีแห่งสวรรค์ อาศัยตามความเชื่อในลัทธิเต๋า จึงส่งผลให้เกิดการนับถือดวงวิญญาณที่สถิตอยู่ในสรวงสวรรค์ พระเจ้าแผ่นดินทั้งเก้าพระองค์เมื่ออยู่ในโลกมนุษย์ได้ประกอบกรรมดีมากมาย เมื่อสิ้นพระชนม์แล้วจึงได้จุติเป็นเทพเจ้าประจำดาวนพเคราะห์ ทำหน้าที่คุ้มครองมวลหมู่ประชาราษฎร์ให้บังเกิดความร่มเย็นสืบไป
ชื่อเรียกอืนๆ

九皇大帝聖誕千秋 (ตัวย่อ: 九皇大帝圣诞千秋, พินอิน: Jiǔ huáng dàdì shèngdàn qiānqiū จิ้วหวงต้าตี่เซิงตั้นเชียนชิว, ฮกเกี้ยน: กิ๋วหองไต่เต้เซ่งตั๋นเชียนชิว ) แปล วันประสูติพระจักพรรดิ 9 พระองค์
九皇勝會 (ตัวย่อ: 九皇胜会, พินอิน: Jiǔ huáng shèng huì จิ้วหวงต้าตี่เซิงตั้นเชียนชิว, ฮกเกี้ยน: กิ๋วหองเซ่งห้วย )
九皇節 (ตัวย่อ: 九皇节, พินอิน: Jiǔ huáng Jié จิ้วหวงเจี่ย, ฮกเกี้ยน: กิ๋วหองจ้วย )
ตำนาน

บางแห่งเชื่อกันว่ากินเจเพื่อถวายเป็นพุทธบูชาแด่พระมหาโพธิสัตว์กวนอิม ส่วนความเชื่ออื่นๆ ที่เกี่ยวกับเทศกาลกินเจนั้นมีดังนี้
ตำนาน > ตำนานที่ 1

กล่าวกันว่า การกินเจเริ่มขึ้นเพื่อรำลึกถึงนักรบ "หงี่หั่วท้วง" ซึ่งเป็นทหารชาวบ้านของจีนที่ต่อสู้ต้านทานกองทัพแมนจูอย่างกล้าหาญ ฝ่ายแมนจูมีปืนไฟของชาวตะวันตกที่ฝ่ายจีนไม่มี นักรบหงี่หั่วท้วงเหล่านี้จะประกอบพิธีกรรมนุ่งขาวห่มขาว ไม่กินเนื้อสัตว์และผักที่มีกลิ่นฉุน และท่องบริกรรมคาถาตามความเชื่อของจีน เชื่อกันว่าจะสามารถป้องกันปืนไฟได้ แต่ก็ไม่ประสบผล ครั้นจีนพ่ายแพ้แมนจู ชายชาวจีนถูกบังคับให้ไว้ผมอย่างชาวแมนจู ซึ่งสร้างความคับแค้นให้แก่ชาวจีนอย่างมาก ชาวจีนจึงรำลึกถึงนักรบหงี่หั่วท้วงเหล่านี้ด้วยสำนึกในบุญคุณ
ตำนาน > ตำนานที่ 2

เพื่อเป็นการประกอบพิธีกรรมเพื่อสักการบูชาพระพุทธเจ้าในอดีตกาล 7 พระองค์และพระมหาโพธิสัตว์อีก 2 พระองค์ รวมเป็น 9 พระองค์ด้วยกัน หรืออีกนัยหนึ่งเรียกว่า “ดาวนพเคราะห์” ทั้ง 9 ได้แก่ พระอาทิตย์ พระจันทร์ พระอังคาร พระพุธ พระพฤหัสบดี พระศุกร์ พระเสาร์ พระราหู และพระเกตุ ในพิธีกรรมบูชานี้สาธุชนในพระพุทธศาสนาสละเวลาทางโลกมาบำเพ็ญศีลงดเว้นเนื้อสัตว์และแต่งกายด้วยชุดขาว
ตำนาน > ตำนานที่ 3

ผู้ถือศีลกินเจในพระพุทธศาสนาฝ่ายมหายานที่ปฏิบัติสืบต่อกันมาของชาวจีนในประเทศไทย เพื่อสักการบูชาพระพุทธเจ้าในอดีลกาล 7 พระองค์ ดังมีในพระสูตร ปั๊กเต๊าโก๋ว ฮุดเชียวไจเอียงชั่วเมียวเกง กล่าวไว้คือ พระวิชัยโลกมนจรพุทธะ พระศรีรัตนโลกประภาโมษอิศวรพุทธะ พระเวปุลลรัตนโลกวรรณสิทธิพุทธะ พระอโศกโลกวิชัยมงคลพุทธะ พระวิสุทธิอาศรมโลกเวปุลลปรัชญาวิภาคพุทธะ พระธรรมมติธรรมสาครจรโลกมโนพุทธะ พระเวปุลลจันทรโภคไภสัชชไวฑูรย์พุทธะ และพระมหาโพธิสัตว์อีก 2 พระองค์ คือพระศรีสุขโลกปัทมอรรถอลังการโพธิสัตว์และพระศรีเวปุลกสังสารโลกสุขอิศวรโพธิสัตว์
รวมเป็น 9 พระองค์(หรือ “เก้าอ๊อง”)ทรงตั้งปณิธานจักโปรดสัตว์โลก จึงได้แบ่งกายมาเป็นเทพเจ้า 9 พระองค์ด้วยกันคือ ไต้อวยเอี๊ยงเม้งทัมหลังไทแชกุน ไต้เจียกอิมเจ็งกื้อมึ้งงวนแชกุน ไต้กวนจิงหยิ้งลุกช้งเจงแชกุน ไต้ฮั่งเฮี่ยงเม้งม่งเคียกนิวแชกุน ไต้ปิ๊กตังง้วนเนี้ยบเจงกังแชกุน ไต้โพ้วปั๊กเก๊กบู๊เอียกกี่แชกุน ไต้เพียวเทียนกวนพัวกุงกวนแชกุน ไต้ตั่งเม้งงั่วคูแชกุน ฮุ้ยกวงไตเพียกแชกุน เทพเจ้าทั้ง 9 พระองค์ ทรงอำนาจตบะอันเรืองฤทธิ์บริหารธาตุดิน ทอง น้ำ  ไม้ และไฟ ทั่วทุกพิภพน้อยใหญ่สารทิศ
ตำนาน > ตำนานที่ 4

กินเจเพื่อเป็นการบูชา“จักรพรรดิซ่งตี้ปิง”ซึ่งเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายของราชวงศ์ซ้องซึ่งสิ้นพระชนม์โดยทรงทำอัตวินิบาตกรรม (การฆ่าตัวตาย) ในขณะที่เสด็จไต้หวันโดยทางเรือ เมื่อมีพระชนนมายุได้ 9 พรรษา พิธีบูชาเพื่อระลึกถึงราชวงศ์ซ้องนี้ มีแต่เฉพาะในมณฑลฮกเกี้ยนซึ่งเป็นดินแดนผืนสุดท้ายของราชวงศ์ซ้องเท่านั้น โดยชาวฮกเกี้ยนได้จัดทำพิธีดังกล่าวนี้ขึ้นด้วยการอาศัยศาสนาบังหน้าการเมือง การที่เผยแผ่มาสู่เมืองไทยได้นั้นเพราะชาวจีนจากฮกเกี้ยนนำมาเผยแผ่
ตำนาน > ตำนานที่ 5

1,500 ปีมาแล้ว มณฑลกังไสเป็นดินแดนที่เจริญรุ่งเรืองมาก ฮ่องเต้เมืองนี้มีพระราชโอรส 9 พระองค์ซึ่งเป็นเลิศทั้งบุ๋นและบู๊จึงทำให้หัวเมืองต่างๆ ยอมสวามิภักดิ์ ยกเว้นแคว้นก่งเลี้ยดที่มีอำนาจเข้มแข็งและมีกองกำลังทหารที่เหนือกว่า ทั้งสองแคว้นทำศึกกันมาถึงครั้งที่ 4 แคว้นก่งเลี้ยดชนะโดยการทุ่มกองกำลังทหารที่มีทั้งหมดที่มากกว่าหลายเท่าตัวโอบล้อมกองทัพพระราชโอรสทั้งเก้าไว้ทุกด้าน แต่กองทัพก่งเลี้ยดไม่สามารถบุกเข้าเมืองได้จึงถอยทัพกลับ
จนวันหนึ่งชาวกังไสเกิดความแตกสามัคคีและเอาเปรียบกัน เทพยดาทราบว่าอีกไม่นานกังไสจะเกิดภัยพิบัติจึงหาผู้อาสาช่วยแต่ชาวบ้านจะพ้นภัยได้ก็ต่อเมื่อได้สร้างผลบุญของตนเอง ดวงวิญญาณพระราชโอรสองค์โตรับอาสาและเพ่งญาณเห็นว่าควรเริ่มที่บ้านเศรษฐีใจบุญ ลีฮั้วก่าย
คืนวันหนึ่งคนรับใช้แจ้งเศรษฐีลีฮั้วก่ายว่ามีขอทานโรคเรื้อนมาขอพบเศรษฐีจึงมอบเงินจำนวนหนึ่งให้เป็นค่าเดินทาง แต่ขอทานไม่ไปและประกาศให้ชาวเมืองถือศีลกินเจเป็นเวลา 9 วัน 9 คืนผู้ใดทำตามภัยพิบัติจะหายไป เศรษฐีนำมาปฏิบัติก่อนและผู้อื่นจึงปฏิบัติตามจนมีการจัดให้มีอุปรากรเป็นมหรสพในช่วงกินเจด้วย
เล่าเอี๋ยเกิดศรัทธาประเพณีกินเจของมณฑลกังไสจึงได้ศึกษาตำราการกินเจของเศรษฐีลีฮั้วก่ายที่บันทึกไว้ แต่ได้ดัดแปลงพิธีกรรมบางอย่างให้รัดกุมยิ่งขึ้นและให้มีพิธีเชี้ยยกอ๋องส่องเต้ (พิธีเชิญเง็กเซียนฮ่องเต้มาเป็นประธานในพิธี)
ตำนาน > ตำนานที่ 6

ชายขี้เมานามว่า เล่าเซ็ง เข้าใจผิดคิดว่าแม่ตนตายไปเพราะเป็นโรคขาดสารอาหาร จนคืนหนึ่งแม่ได้มาเข้าฝันบอกว่า แม่ตายไปได้รับความสุขมากเพราะแม่กินแต่อาหารเจและตอนนี้แม่อยู่บนเขาโพถ้อซัว ตั้งอยู่บนเกาะน่ำไฮ้ ในมณฑลจิ๊ดเจียงถ้าลูกอยากพบแม่ให้ไปที่นั่น
ครั้นถึงเทศกาลไหว้พระโพธิสัตว์กวนอิมที่เขาโพถ้อซัว เล่าเซ็งอยากไปแต่ไปไม่ถูกจึงตามเพื่อนบ้านที่จะไปไหว้พระโพธิสัตว์ เพื่อนบ้านเห็นเล่าเซ็งสัญญาว่าจะไม่กินเหล้าและเนื้อสัตว์จึงให้ไปด้วย ระหว่างทางเดินสวนกับคนขายเนื้อเล่าเซ็งลืมสัญญาที่ให้ไว้เพื่อนบ้านก็หนีไป โชคดีที่มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินผ่านมาและต้องการไปไหว้พระโพธิสัตว์เล่าเซ็งจึงขอตามนางไป
เมื่อถึงเขาโพถ้อซัวขณะที่เล่าเซ็งก้มลงกราบไหว้พระโพธิสัตว์นั้น เขาเห็นแม่ลอยอยู่เหนือกระถางธูปที่คนอื่นมองไม่เห็น ขณะเดินทางกลับเขาได้แยกทางกับหญิงสาวและได้พบเด็กชายคนหนึ่งยืนร้องไห้อยู่จึงเข้าไปถามไถ่ได้ความว่าเป็นลูกของเขากับภรรยาที่เลิกกันไปนานแล้ว เขาจึงพาไปอยู่ด้วยแล้ววันหนึ่งหญิงสาวที่นำทางไปเขาโพถ้อซัวมาขออาศัยอยู่ด้วย ทั้งสามอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
หญิงสาวผู้นั้นเป็นสาวบริสุทธิ์ประพฤติตนเป็นคนดีอยู่ในศีลธรรมและถือศีลกินเจอยู่เนืองนิตย์ นางรู้ว่าใกล้ถึงวันตายของนางแล้วจึงบอกเล่าเซ็ง เมื่อถึงวันนั้นนางอาบน้ำแต่งตัวด้วยอาภรณ์ที่ขาวสะอาดแล้วนั่งสักครู่ก็สิ้นลม เล่าเซ็งเห็นการจากไปด้วยดีของนางคล้ายกับแม่จึงเกิดศรัทธายกสมบัติให้ลูกชายแล้วประพฤติตนใหม่ เมื่อตายไปจะได้บังเกิดผลเช่นเดียวกับแม่และหญิงสาวและประเพณีกินเจจึงเริ่มขึ้น
จุดประสงค์ของการกินเจ

ผู้ที่กินเจอาจจะมีจุดเริ่มต้นที่แตกต่างกันไป แต่จุดประสงค์หลักสามารถแบ่งได้เป็น 3 ประเภทดังนี้
กินเพื่อสุขภาพ อาหารเจเป็นอาหารประเภทชีวจิต เมื่อกินติดต่อกันไปช่วงเวลาหนึ่งจะทำให้ร่างกายเกิดการปรับตัวให้อยู่ในสภาวะสมดุล สามารถขับพิษของเสียต่างๆ ออกจากร่างกายได้ ปรับระบบไหลเวียนโลหิต ระบบทางเดินอาหารให้มีเสถียรภาพ
กินด้วยจิตเมตตา เนื่องจากอาหารที่เรากินอยู่ในชีวิตประจำวัน ประกอบด้วยเลือดเนื้อของสรรพสัตว์ ผู้มีจิตเมตตา มีคุณธรรมและมีจิตสำนึกอันดีงามย่อมไม่อาจกินเลือดเนื้อของสัตว์เหล่านั้นซึ่งมีเลือดเนื้อ จิตใจและที่สำคัญมีความรักตัวกลัวตายเช่นเดียวกับคนเรา
กินเพื่อเว้นกรรม ผู้ที่เข้าใจอย่างลึกซึ้งย่อมตระหนักว่าการกินซึ่งอาศัยการฆ่าเพื่อเอาเลือดเนื้อผู้อื่นมาเป็นของเราเป็นการสร้างกรรม แม้ว่าจะไม่ได้เป็นผู้ลงมือฆ่าเองก็ตาม การซื้อจากผู้อื่นก็เหมือนกับการจ้างฆ่าเพราะถ้าไม่มีคนกินก็ไม่มีคนฆ่ามาขาย (ถ้าไม่ฆ่าไม่ขายก็ไม่มีคนกิน) กรรมที่สร้างนี้จะติดตามสนองเราในไม่ช้าทำให้สุขภาพร่างกายอายุขัยของเราสั้นลงเป็นบ่อเกิดของโรคภัยไข้เจ็บ เมื่อผู้หยั่งรู้เรื่องกฎแห่งกรรมนี้จึงหยุดกินหยุดฆ่าหันมารับประทานอาหารเจ ซึ่งทำให้ร่างกายเติบโตได้เหมือนกัน โดยไม่เห็นแก่ความอร่อยช่วงเวลาสั้นๆ เพียงแค่อาหารผ่านลิ้นเท่านั้น