stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ดวงฤทธิ์ เบ็ญจาธิกุล ชัยรุ่งเรือง
การทำงาน > ด้านการเมือง

ปี พ.ศ. 2562 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในระบบบัญชีรายชื่อของพรรคประชาธิปัตย์ ในลำดับที่ 25 ซึ่งในการเลือกตั้งครั้งนั้น ในระบบบัญชีรายชื่อของพรรคประชาธิปัตย์สุดท้ายแล้วได้ถึงลำดับที่ 36
ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงแรงงาน
เลขานุการรัฐมนตรีว่าการ กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม
โฆษกกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม
คณะทำงานกับสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.)
หลังจากที่ลาออกจากสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ เพื่อไปร่วมงานกับพรรครวมพลังประชาชาติไทย ได้รับการเสนอชื่อให้ดำรงตำแหน่ง ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงแรงงาน และเลขาธิการพรรครวมพลังประชาชาติไทย ต่อมาได้ปรับเปลี่ยนกระทรวงโดยการดูแลของพรรค เป็นกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม จึงได้ดำรงตำแหน่งเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวง และโฆษกกระทรวง จนจบสมัยรัฐบาล
ปัจจุบันตำรงตำแหน่ง รองหัวหน้า พรรครวมไทยสร้างชาติ และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร โดยยังคงทำงานด้านการศึกษาในการเป็น รองประธานกรรมาธิการการศึกษา และกรรมาธิการ กิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุ ผู้พิการ กลุ่มชาติพันธุ์และผู้มีความหลากหลายทางเพศ
บทบาทสำคัญในด้านต่างๆ > ด้านการผลักดันความเท่าเทียมด้านการศึกษา

เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 รศ.ดร.ดวงฤทธิ์ เบ็ญจาธิกุล ชัยรุ่งเรือง นำทีมบรรยายพิเศษทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏฺบัติ ให้กับนักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี ในหัวข้อ Branding of the organization และ How to give a speech in the public
เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 รศ.ดร.ดวงฤทธิ์ เปิดเผยข้อมูลในสภาเกี่ยวกับการขาดโอกาสทางการศึกษาเข้าไม่ถึงสิทธิด้านการศึกษาในระดับมัธยมและอุดมศึกษา ของเยาวชนกลุ่มชาติพันธุ์ ทั้งขาดแคลนด้านโอกาสในการคัดเลือกเข้าศึกษาต่อในระดับมัธยมและด้านเงินทุน
เมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2564 รศ.ดร.ดวงฤทธิ์ อภิปรายในสภา เรื่องให้มีการจัดงบประมาณด้านการศึกษาให้ตรงกับความต้องการในพื้นที่ ตรงกับความต้องการของผู้ประกอบการ และตรงกับความต้องการของผู้เรียน เพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจฐานรากอันเป็นส่วนสำคัญของประเทศ เพื่อการขับเคลื่อนเศรษฐกิจของประเทศ
รศ.ดร.ดวงฤทธิ์ ในฐานะโฆษกกระทรวง ได้จัดรายการ "ออน เดอะ เวย์" ตอนแรกออกอากาศเมื่อ 20 พฤษภาคม 2565 โดยการนำศิลปินนักแสดงรุ่นใหม่ที่มีชื่อเสียง นำมาเป็นแรงบันดาลใจให้นักศึกษามหาวิทยาลัยเกิดความคิดสร้างสรรค์ โดยให้ศิลปินนักแสดงคืนสู่มหาวิทยาลัยที่ตนเองเคยศึกษาและทำภารกิจในการค้นหาความคิดสร้างสรรค์จากความทรงจำที่ประทับใจในรั้วมหาวิทยาลัย เป็นการสร้างแรงบันดาลใจให้กับนิสิตนักศึกษาผ่าน Soft Power นั่นคือศิลปินและศิลปะการแสดงนั่นเอง
บทบาทสำคัญในด้านต่างๆ > ด้านการผลักดันความเท่าเทียมทางเพศ

เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2564 รองศาสตราจารย์ ดร. ดวงฤทธิ์ อภิปรายในสภาได้เห็นถึงความเท่าเทียมทางกฎหมายที่ต้องปฏิบัติให้เท่าเทียมและเป็นธรรมโดยไม่จำกัดเพศ สนับสนุนการบริหารจัดการทรัพย์สินระหว่างใช้ชีวิตคู่ LGBTQ+ ควรได้รับสิทธิเท่าเทียมเท่าคู่สมรสตามกฎหมายปกติ
บทบาทสำคัญในด้านต่างๆ > ด้านการพัฒนาสังคม

โครงการ อว.พารอด เมื่อวันที่ 26 มค. 64 ที่ผ่านไปนั้น เป็นอีกหนึ่งโครงการในสมัยที่ รศ.ดร.ดวงฤทธิ์ ยังดำรงตำแหน่งเป็นโฆษกกระทรวงอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม โครงการนี้จัดขึ้นมาเพื่อเป็นการช่วยเหลือผู้ป่วยที่มีความต้องการยารักษาโรคและกำลังใจในการรักษาตนเองให้หายป่วยจากโรค Covid-19 ด้วยการให้จิตอาสาส่งยาสมุนไพรและอุปกรณ์ที่จำเป็นให้กับผู้ป่วย ด้วย "กล่อง อว.พารอด" รวมถึงโทรศัพท์พูดคุยกันใน Community Isolation นอกจากเอาไว้สอบถามอาการประจำวันแล้ว ยังพูดคุยให้กำลังใจผู้ป่วยได้ด้วย โดยเริ่มนำร่องจากโรงพยาบาลในเครือข่ายโรงพยาบาลกลุ่มสถาบันแพทยศาสตร์แห่งประเทศไทย (UHosNet) ก่อนและจะขยายไปสู่โรงพยาบาลในภาคส่วนอื่นต่อไป
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2567 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
ซูลู

| ประชากรทั้งหมด |
| --- | --- |
14,159,000
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 แอฟริกาใต้: 10,659,309 (ข้อมูลจาก 2001)  to 12,559,000
 เลโซโท: 324,000
 ซิมบับเว: 167,000
 เอสวาตินี: 107,000
 มาลาวี: 66,000
 บอตสวานา: 500,000
 โมซัมบิก: 6,000
ภาษา
Zulu 
ศาสนา
Christianity, Zulu religion
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
Xhosa, Swazi, Hlubi, Southern Ndebele and Northern Ndebele 
นักรบซูลูในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โปรดสังเกตชาวยุโรปแถวหลัง
ซูลู (อังกฤษ: Zulu) เป็นชนเผ่ากลุ่มหนึ่งของแอฟริกา มีจำนวนประชากรประมาณ 11 ล้านคน ส่วนใหญ่อยู่อาศัยในควาซูลู-นาตาล แอฟริกาใต้ มีจำนวนเล็กน้อยที่อยู่อาศัยในซิมบับเว แซมเบียและโมซัมบิก ภาษาอีซิซูลู (isiZulu) เป็นสาขาหนึ่งของภาษาบันตู (Bantu) ซึ่งจัดอยู่ในภาษากลุ่มย่อย "นูนิ" (Nguni)
ราชอาณาจักรซูลูมีบทบาทสำคัญมากในประวัติศาสตร์ของประเทศแอฟริกาใต้ โดยเฉพาะในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2344 - พ.ศ. 2444 (คริสต์ศตวรรษที่ 19-20) ในยุคแห่งการถือผิว ชาวซูลูถูกจัดให้เป็นประชาชนชั้น 2 และถูกดูถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรง ปัจจุบันชาวซูลูเป็นชนเผ่าที่เป็นประชากรส่วนใหญ่ของประเทศแอฟริกาใต้และมีสิทธิเสรีภาพแห่งมนุษยชนเท่าเทียมกับประชาชนทุกเชื้อชาติและชนเผ่าในประเทศ
ประวัติศาสตร์ > รกรากเดิม

แต่เดิมซูลู เป็นชนเผ่ากลุ่มน้อยที่อยู่ในตอนเหนือของควาซูลู-นาทาลปัจจุบัน ได้สถาปนาตนเองเป็นราชอาณาจักรขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2330 โดยซูลู คานโตมบฮีลี (Zulu kaNtombhele) ในภาษาซูลู คำว่า "ซูลู" แปลว่าสวรรค์ หรือท้องฟ้า ในสมัยนั้น พื้นที่ถูกครอบครองโดยชนเผ่าเล็กที่เรียกว่า "นูนิ" หลายกลุ่ม พวกนูนิได้ย้ายถิ่นฐานลงมาทางตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปแอฟริกามากกว่าพันปีมาแล้ว อาจเป็นไปได้ที่ได้มาถึงบริเวณที่เป็นประเทศแอฟริกาใต้ในปัจจุบันเมื่อประมาณ 800 ปี ก่อนคริสต์ศักราช หรือประมาณ 2800 ปีก่อน
ประวัติศาสตร์ > ราชอาณาจักร > การเกิดของราชอาณาจักรซูลูภายใต้ "ชากา"

ซูลูชากาเป็นโอรสนอกสมรสของพระเจ้า "เชนซานกาโนมา" กษัตริย์เผ่าซูลู เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2330 ชากาและพระมารดาถูกเนรเทศโดยเชนซานกาโนมา และไปลี้ภัยอยูใน "มเธทวา"(Mthethwa) ชากาได้ฝึกการสู้รบเพื่อเป็นนักรบภายใต้ "ดิงกิสวาโย" (Dingiswayo) หัวหน้าเผ่ามเธวา เมื่อเชนซานกาโนมาถึงแก่พิราลัย ดิงกิสวาโยจึงช่วยหนุนให้ชากาทวงสิทธิ์การเป็นกษัตริย์ของราชอาณาจักรซูลู
ประวัติศาสตร์ > ราชอาณาจักร > การขึ้นสู่บัลลังก์อันโชกเลือดของ "ดิงกาเน" (Dingane)

ดิงกาเน พระอนุชาต่างพระมารดาได้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากชากาโดยสมรู้ร่วมคิดกับ "มลางกานา" (Mhlangana) โอรสต่างพระมารดาอีกผู้หนึ่งเพื่อลอบปลงพระชนม์ หลังการปลงพระชนม์แล้ว ดิงกาเนก็ประหารชีวิตมลางกานาแล้วขึ้นครองบัลลังก์ พระราชกรณียกิจแรก ๆ ของพระองค์คือการประหารชีวิตพระราชวงศ์เป็นจำนวนมากเพื่อไม่ให้เป็นเสี้ยนหนามแผ่นดิน ยกเว้น "มพันเด" (Mpande) พระอนุชาต่างพระมารดาอีกพระองค์หนึ่งซึ่งอ่อนแอไม่มีอันตรายในขณะนั้น
ประวัติศาสตร์ > ราชอาณาจักร > การประทะกับ "วูเทรกเกอส์" (Voortrekkers) กับการขึ้นสู่บัลลังก์ของ มพันเด

ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2380 ปิเอต์ รีทีฟ หัวหน้าพวกวูเทรกเกอรส์ (นักบุกเบิกดินแดนแอฟริกา) ได้ขอเข้าเฝ้าพระเจ้าดิงกาเนที่พระตำหนักเพื่อเจรจาต่อรองเกี่ยวกับที่ดินของนักบุกเบิก และในเดือนพฤศจิกายน คาราวานเกวียนประมาณ 1,000 เล่มของพวกวูเทกเกอร์ได้เดินทางลงจากเขาดราเก็นสเบอร์ก จาก "ออเนจ์ฟรีสเตท" มาสู่ดินแดนซึ่งเป็นแคว้นควาซุลู-นาทาล ในปัจจุบัน
พระเจ้าดิงนาเกขอให้รีทรีฟและชาวคณะให้ช่วยนำฝูงปสุสัตว์ที่หัวหน้าเผ่าในบริเวณนั้นลักไปมาคืนให้ และรีทรีฟก็ได้รีบทำตามและส่งคืนให้ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2381 และในวันรุ่งขึ้นก็ได้มีการลงนามในข้อตกลงโดยพระเจ้าดิงกาเนยอมมอบดินแดนฝั่งใต้ทั้งหมดของแม่น้ำ "ตูเลกา" จดกับแม่น้ำ "ซิมวูบุ" ให้แก่ชาววูเทรกเกอร์ การเฉลิมฉลองได้ตามมาโดยในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ คณะของรีทรีฟได้รับเชิญให้ร่วมเต้นระบำร่วมกันโดยให้วางอาวุธไว้ข้างหลัง ในขณะที่การร่ายรำกำลังสนุกถึงที่ ดิงเนเกได้ลุกขึ้นยืนกระโดดและตระโกนว่า "แบมบานิ อบา ทาคาติ" (ภาษาซูลูแปลว่า "ฆ่าพวกพ่อมด") รีทรีฟและพวกถูกจับตัวและนำไปประหารที่เนินเขาคามาติวาเน เป็นที่เชื่อกันว่าเหตุผลรีทรีฟและพวกถูกฆ่านั้นเนื่องมาจากการยักยอกไม่คืนวัวที่เรียกคืนมาให้ครบทั้งหมด ทหารของดิงกาเนได้โจมตีและฆ่าพวกวูเทกเกอร์รวมทั้งเด็กและสตรีไปประมาณ 500 คน บริเวณที่เกิดเหตุการณ์นี้ในปัจจุบันเรียกว่า "วีเนน" (ภาษาดัทช์แปลว่า "การร่ำไห้)
ชาววูเทกเกอร์ที่เหลือได้เลือกหัวหน้าใหม่ชื่อ แอนเดรียร์ส เปรโตรเรียส (Andries pretorius) และพระเจ้าดิงนาเกประสบกับการพ่ายแพ้ใน "การสู้รบแห่งแม่น้ำสายเลือด" เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 2381 โดยการนำของกลุ่มนักสู้ 470 คนของนักบุกเบิกวูเทกเกอร์ที่เหลือที่นำโดยเปรโตรเรียส
หลังจากการพ่ายแพ้พระเจ้าดิงกาเนก็เผาพระตำหนักและอาคารบ้านเรือนหนีไปทางเหนือ มพันเด พระอนุชาต่างพระมารดาซึ่งได้รับการไว้ชีวิตจากพระเชษฐา 17,000 คน ร่วมกับเปรโตเรียสและพวกวูเทกเกอร์ไล่ล่าทำสงครามกับพระเจ้าดิงกาเน ซึ่งในที่สุดก็ถูกปลงพระชนม์ที่ชายเขตแดนสวาซิแลนด์ปัจจุบัน มพันเดจึงได้ขึ้นสู่บรรลังเป็นประมุขของชาติซูลูสืบต่อมา
ประวัติศาสตร์ > ราชอาณาจักร > การขึ้นสู่บัลลังก์ของพระเจ้าเคตช์วาโย

สืบเนื่องต่อจากการสู้รบกับดิงกาเน ในปี พ.ศ. 2382 ชาวอาณานิคมวูเทกเกอร์นำโดยเปรโตเรียสได้ก่อตั้ง "สาธารณรัฐบัวร์" แห่งนาตาเลียซึ่งตั้งอยู่ระหว่างทางใต้ของแม่น้ำตูเกลากับด้านตะวันตกของอาณานิคมอังกฤษที่ปอร์ตนาทาล (ปัจจุบันคือดุร์บาน) พระเจ้ามพันเดและเปรโตเรียสยังคงมีสัมพันธภาพที่ดีต่อกันอยู่ อย่างไรก็ดี ในปี พ.ศ. 2385 ได้เกิดสงครามระหว่างพวกบัวร์กับอังกฤษ มีผลให้อังกฤษผนวกนาตาเลียเข้าไว้ในอาณานิคม เป็นเหตุให้พระเจ้ามพันเดหันจำต้องไปเข้ากับฝ่ายอังกฤษและก็ได้มีสัมพันธไมตรีอันดีต่อกัน
ในปี พ.ศ. 2386 พระเจ้ามพันเดได้สั่งกำจัดพวกที่ถูกเข้าใจว่าเป็นอริในราชอาณาจักรของพระองค์ทำให้เกิดการเสียชีวิตมากมาย มีการอพยพลี้ภัยไปสู่ประเทศข้างเคียงรวมทั้งอาณานิคมนาทาลที่อยู่ในบังคับอังกฤษ พวกอพยพเหล่านี้หนีไปพร้อมกับฝูงปสุสัตว์ พระเจ้ามพันเดจึงสั่งกวาดล้างพื้นที่ข้างเคียงจนถึงจุดสูงสุดกลายเป็นการรุกรานสวาซีแลนด์ในปี พ.ศ. 2385 แต่ฝ่ายอังกฤษก็ใช้อิทธิพลกดดันให้มพันเดถอยออกไป ซึ่งพระองค์ก็ทำตามโดยดีในเวลาไม่ยาน
ถึงตอนนี้สงครามแย่งชิงบัลลังก์ได้เกิดขึ้นระหว่างพระโอรสสองพระองค์ของพระเจ้ามพันเด คือ เคตช์วาโย กับ มบูยาซี เหตุการณ์ถึงขีดสุดเมือ่ปี พ.ศ. 2395 ด้วยการสู้รบและการตายของมบูยาซ๊ จากนั้นเคตช์วาโย ก็ค่อยๆ ยึดอำนาจการบริหารจากพระราชบิดา เมื่อพระบิดาสิ้นพระชนม์ด้วยโรคชราเมื่อ พ.ศ. 2415 เคตช์วาโย ก็เสด็จขึ้นครองราชย์
การล่มสลายของราชอาณาจักรซูลู > สงครามอังกฤษ-ซูลู

ในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2421 ผู้แทนของฝ่ายอังกฤษใด้ยื่นคำขาดให้กับหัวเผ่า 18 เผ่าย่อยที่ขึ้นอยู่กับเซ็ทช์วาโย เนื้อความสำคัญในคำขาดเป็นสิ่งที่พระเจ้าเคตช์วาโย รับไม่ได้ ฝ่ายอังกฤษจึงบุกข้ามแม่น้ำตูเกลาในปลายเดือนธันวาคม สงครามจึงได้เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2422 ในตอนแรกของสงคราม ฝ่ายซูลูรบชนะอังกฤษใน "การสู้รบที่ไอแลนด์ลวานา" (Battle of Islandlwana) ในวันที่ 22 มกราคม แต่กลับมาพ่ายแพ้อย่างยับเยินในวันเดียวกันที่รอร์กดริฟ สงครามจบลงด้วยการพ่ายแพ้ของฝ่ายซูลูในวันที่ 4 กรกฎาคม
การล่มสลายของราชอาณาจักรซูลู > การแบ่งแยกและการสวรรคตของพระเจ้าเคตช์วาโย

พระเจ้าเคตช์วาโย ถูกจับได้ในเวลา 1 เดือนหลังสงครามและถูกเนรเทศไปอยู่ที่เมืองเคปทาวน์ อังกฤษจัดแบ่งแยกราชอาณาจักรซูลูออกเป็นอาณาจักรเล็ก ๆ 13 อนุราชอาณาจักรแต่ละอนุราชอาณาจักรมีอำนาจในอาณาจักรของตนเอง ในเวลาไม่นานก็ได้เกิดความขัดแย้งกันขึ้นในระหว่างอนุราชอาณาจักรเหล่านั้น และในปี พ.ศ. 2425 พระเจ้าเคตช์วาโย ก็ได้เสด็จเยือนอังกฤษและได้รับพระราชวโรกาสจากสมเด็จพระนางเจ้าวิกตอเรียให้เข้าเฝ้าและพบปะกับบุคคลสำคัญของอังกฤษก่อนที่จะได้รับการยินยอมให้เสด็จกลับสู่การครองแผ่นดินซูลูแลนด์อีกครั้งหนึ่ง
ในปี พ.ศ. 2456 พระเจ้าเคตช์วาโยกลับได้รับมอบอำนาจให้ครอบครองเฉพาะอาณาเขตรอยต่อที่มีขนาดเล็กกว่าราชอาณาจักรเดิมของพระองค์เป็นอย่างมาก ในปลายปีนั้นพระเจ้าเคตช์วาโย ได้ถูกลอบทำร้ายโดยพวกซิบเฮบฮู หนึ่งใน 13 อนุราชอาณาจักรที่ได้รับการสนับสนุนจากพวกบัวร์ พระองค์ได้รับการบาดเจ็บและเสด็จสวรรคตในปีต่อมา ซึ่งสันนิษฐานว่าอาจเกิดจากการลอบวางยาพิษ พระโอรส คือ "ไดนูซูลู"พระชนมายุ 15 พรรษาได้ขึ้นครองราชแทน
ดูเพิ่ม

Anglo-Zulu_War - สงครามอังกฤษ-ซูลู
Inkatha_Freedom_Party - พรรคอิงคาธาเสรี
Ladysmith_Black_Mambazo - บทเพลงเลดีสมิธ แบลค แมมโบโซ
Nguni นูนิ
Shaka - ชากาซูลู
Zulu_Civil_War - สงครามกลางเมืองนวันด์เว-ซูลู
Zulu_Civil_War - รายพระนามกษัตริย์ซูลู
List_of_Zulu_first_names - รายชื่อตัว (ชื่อต้น) ของชาวซูลู
Nguni_stick_fighting - กีฬาการต่อสู้ด้วยพลองของชาวนูนิ
แหล่งข้อมูลอื่น

Zulu Music, BBC semi-post-colonial style, RealPlayer file.
An article on Piet Retief, including his interactions with Dingane
History section of the official page for the Zululand region เก็บถาวร 2008-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Human Rights Watch report on KwaZulu, just prior to the 1994 elections. เก็บถาวร 2021-03-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - This includes detailed, well-referenced sections on recent Zulu history.
1 2 3 4 5 6 7 8  "The Zulu people group are reported in 7 countries". สืบค้นเมื่อ 29 November 2016.
↑  International Marketing Council of South Africa (9 July 2003). "South Africa grows to 44.8 million". www.southafrica.info. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 May 2005. สืบค้นเมื่อ 4 March 2005.
อำเภอเชียงแสน

| อำเภอเชียงแสน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Chiang Saen
จุดบรรจบของแม่น้ำรวกและแม่น้ำโขง มุมมองจากวัดพระธาตุดอยปูเข้าในบ้านสบรวก
คำขวัญ: ถิ่นอมตะ พระเชียงแสน แดนสามเหลี่ยม เยี่ยมน้ำโขง จรรโลงศิลปะ
แผนที่จังหวัดเชียงราย เน้นอำเภอเชียงแสน
พิกัด: 20°16′30″N 100°5′18″E﻿ / ﻿20.27500°N 100.08833°E﻿ / 20.27500; 100.08833
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เชียงราย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 554.0 ตร.กม. (213.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 55,677 คน
 • ความหนาแน่น: 100.50 คน/ตร.กม. (260.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 57150
รหัสภูมิศาสตร์: 5708
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเชียงแสน เลขที่ 1 หมู่ที่ 2 ตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย รหัสไปรษณีย์ 57150
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เชียงแสน (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย ลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบ มีซากโบราณสถานของเมืองเชียงแสนเก่าอยู่ในบริเวณตัวอำเภอ ปัจจุบันเป็นแหล่งท่องเที่ยวและท่าเรือขนส่งสินค้าที่สำคัญในภาคเหนือ นอกจากนี้เชียงแสนมีพื้นที่ซึ่งเรียกว่า สามเหลี่ยมทองคำ ในพื้นที่หมู่ที่ 1 บ้านสบรวก ตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย อันเป็นบริเวณที่บรรจบกันของชายแดนสามประเทศ คือ ไทย ลาว และพม่า และเมืองประวัติศาสตร์เชียงแสน กำลังพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของประเทศไทย
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเชียงแสนตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอแม่สาย ,อำเภอท่าขี้เหล็ก จังหวัดท่าขี้เหล็ก รัฐฉาน (ประเทศพม่า) และเมืองต้นผึ้ง แขวงบ่อแก้ว (ประเทศลาว)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับเมืองต้นผึ้ง และเมืองห้วยทราย แขวงบ่อแก้ว (ประเทศลาว) และอำเภอเชียงของ
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเชียงของ อำเภอดอยหลวง และอำเภอแม่จัน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอแม่จันและอำเภอแม่สาย
ประวัติ

บทความหลัก: เวียงเชียงแสน
ในปี พ.ศ. 2413 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระเจ้าอินทวิชยานนท์ (พระเจ้านครเชียงใหม่) ได้ทรงส่งใบบอกข้อราชการไปยังกรุงเทพมหานครว่า มีชาวพม่า ไทลื้อ และไทเขิน จากเมืองเชียงตุงประมาณ 300 ครอบครัวได้อพยพลงมาอยู่เมืองเชียงแสนและตั้งตนเป็นอิสระไม่ยอมอยู่ใต้การปกครองของสยามและล้านนา จึงแต่งคนไปว่ากล่าวให้ถอยออกจากเมือง ถ้าอยากจะอยู่ ให้อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเมืองเชียงรายและนครเชียงใหม่ แต่ก็ไม่ได้ผล ไม่มีใครยอมออกไป
ในปี พ.ศ. 2417 พระเจ้านครเชียงใหม่จึงทรงเกณฑ์กำลัง 4,500 คน จากเมืองต่าง ๆ ยกทัพจากนครเชียงใหม่มาเมืองเชียงรายและ เมืองเชียงแสน ไล่คนเหล่านั้นออกจากเมืองเชียงแสน จึงทำให้เชียงแสนกลายเป็นเมืองร้าง จนถึงปี พ.ศ. 2423 ได้ทรงให้เจ้าอินต๊ะ พระโอรสในพระเจ้าลำพูนไชย เป็นพระยาราชเดชดำรง เจ้าเมืองเชียงแสน และให้พระเจ้าลำพูนไชยทรงเกณฑ์ราษฎรจากหลาย ๆ เมืองประมาณ 1,500 ครอบครัว ขึ้นมาตั้งรกราก "ปักซั้งตั้งถิ่น" อยู่ที่เมืองเชียงแสนจวบจนถึงปัจจุบัน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2442 ทางราชการได้ย้ายศูนย์การปกครองเมืองไปอยู่ที่ตำบลกาษา เรียกชื่อว่า อำเภอเชียงแสน ส่วนบริเวณเมืองเชียงแสนเดิมถูกยุบลงเป็น กิ่งอำเภอเชียงแสนหลวง ขึ้นกับอำเภอเชียงแสน และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น กิ่งอำเภอเชียงแสน ในปี พ.ศ. 2482 (โดยอำเภอเชียงแสนซึ่งตั้งอยู่ที่ตำบลกาษานั้นได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอแม่จันแทน) จนกระทั่งได้รับการยกฐานะเป็น อำเภอเชียงแสน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500 เป็นต้นมา ในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2554 เกิดเหตุสังหารหมู่ลูกเรือชาวจีน 13 ราย ที่อำเภอเชียงแสน โดยทางตำรวจไทยได้ฟ้องร้องทหารไทยต่ออัยการว่ามีส่วนร่วมในการสังหารลูกเรือชาวจีน ต่อมาได้มีการสืบสวนพบว่า สังหารหมู่ลูกเรือชาวจีน 13 ราย เป็นฝีมือของ "หน่อคำ" นักค้ายาเสพติดรายใหญ่ เป็นหัวหน้าในการปล้นและฆ่าคนในลุ่มแม่น้ำโขงเกี่ยวกับขบวนเรือต่าง ๆ ที่ผ่านเส้นทางดังกล่าวอยู่เสมอ และเป็นอดีตทหารไทยใหญ่ กองทัพเมืองไต ลูกน้องขุนส่า มีประวัติไม่มีที่อยู่ที่ชัดเจน เขาใช้ชีวิตหลบหนีไปมาระหว่างเมืองสามพลู เขตรอยต่อของประเทศพม่าและจีน โดยศาลตัดสินโทษประหารชีวิตด้วยการฉีดยาพิษ (วันที่ 1 มี.ค. 2556)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเชียงแสนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 70 หมู่บ้าน ได้แก่
| ที่ | ชื่อตำบล | ตัวเมือง | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนครัวเรือน | จำนวนประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | เวียง |  | Wiang | 9 | 6,024 | 11,334 |
| 2. | ป่าสัก |  | Pa Sak | 13 | 3,093 | 7,807 |
| 3. | บ้านแซว |  | Ban Saeo | 15 | 4,217 | 10,461 |
| 4. | ศรีดอนมูล |  | Si Don Mun | 13 | 3,170 | 7,765 |
| 5. | แม่เงิน |  | Mae Ngoen | 12 | 2,723 | 8,286 |
| 6. | โยนก |  | Yonok | 8 | 1,851 | 4,670 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเชียงแสนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลเวียงเชียงแสน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเวียง
เทศบาลตำบลเวียง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเวียง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลเวียงเชียงแสน)
เทศบาลตำบลโยนก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโยนกทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบ้านแซว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแซวทั้งตำบล
เทศบาลตำบลแม่เงิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่เงินทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าสัก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าสักทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลศรีดอนมูล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีดอนมูลทั้งตำบล
วุฒิเฉลิม วุฒิชัย

| คุณหญิง วุฒิเฉลิม วุฒิชัย ท> ช., ต.ม., จ.ภ., จ.จ. |
| --- | --- |
เกิด: หม่อมเจ้าวุฒิเฉลิม วุฒิชัย 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2477 (90 ปี) รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย
นามปากกา: วุฒิเฉลิม
อาชีพ: นักเขียน
ภาษา: ไทย
ผลงานที่สำคัญ: ลายน้ำทอง
คู่สมรส: วิรัช ณ สงขลา (หย่า) อี. มอกัน กิลเบอร์ต (หย่า)
บุตร: เดชาภิวัฒน์ ณ สงขลา ณัฐญาดา ขจรเนติกุล ทิพยเฉลิม กิลเบอร์ต วุฒิชัย
บิดามารดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกร หม่อมประพันธ์ วุฒิชัย ณ อยุธยา
คุณหญิงวุฒิเฉลิม วุฒิชัย (เกิด 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2477) เป็นธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกร และหม่อมประพันธ์ วุฒิชัย ณ อยุธยา
ประวัติ

คุณหญิงวุฒิเฉลิม วุฒิชัย มีพระนามเดิมว่าหม่อมเจ้าวุฒิเฉลิม วุฒิชัย มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงปีนัง เป็นธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกร และหม่อมประพันธ์ วุฒิชัย ณ อยุธยา (สกุลเดิม ชะตารุ่ง) เกิดที่รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2477 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่พระบิดาแปรที่ประทับจากสยาม ในเหตุการณ์การปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475
คุณหญิงวุฒิเฉลิมทรงสำเร็จการศึกษาจากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โปรดการวาดรูปและนิพนธ์หนังสือ มีงานอดิเรก คือทำสวน ตกแต่งที่ประทับ ออกแบบผ้าปักไหมและปักบนผ้าใบสำหรับแขวนกำแพง นิพนธ์หนังสือโดยใช้นามปากกาว่า “วุฒิเฉลิม” เช่น หนังสือ "ลายน้ำทอง” เขียนในรูปนวนิยายจากความทรงจำ เป็นเรื่องของชีวิตตอนปลายของพ่อ และเหตุการณ์ที่ประทับใจลูกตั้งแต่จำความได้จนสิ้นพ่อไป เป็นหนังสือได้รับรางวัลจากการประกวดหนังสือดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2544
คุณหญิงวุฒิเฉลิมมีเจ้าพี่เจ้าน้องร่วมหม่อมมารดา ได้แก่ หม่อมเจ้าไกรสิงห์ วุฒิชัย, วุฒิสวาท อนุมานราชธน และวุฒิวิฑู พี.เทอเสน
ในพระราชพิธีเฉลิมพระราชมณเฑียรในการพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2493 ในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร หม่อมเจ้าวุฒิเฉลิม วุฒิชัย ได้เชิญเครื่องเฉลิมพระราชมณเฑียร ลำดับที่ 5 พระแส้หางช้างเผือก
ชีวิตครอบครัว

คุณหญิงวุฒิเฉลิม วุฒิชัย ทรงกราบบังคมทูลลาออกจากฐานันดรศักดิ์หม่อมเจ้าแห่งพระราชวงศ์ เพื่อสมรสกับวิรัช ณ สงขลา เมื่อปี พ.ศ. 2499 ภายหลังได้หย่ากัน และสมรสใหม่กับอี. มอแกน กิลเบอร์ต และปัจจุบันได้หย่ากัน มีบุตร-ธิดาสามคน ได้แก่
เดชาภิวัฒน์ ณ สงขลา สมรสกับหม่อมหลวงรจนาธร ณ สงขลา (ราชสกุลเดิม จิรประวัติ) มีบุตรหนึ่งคน
ณัฐญาดา ณ สงขลา สมรสกับฤๅชา ขจรเนติกุล
ทิพยเฉลิม กิลเบอร์ต วุฒิชัย
วุฒิเฉลิมเคยประทับที่ตำหนักกรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกร วังสะพานขาว ซึ่งปัจจุบันใช้เป็นอาคารที่ทำการของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (ประเทศไทย) และเคยพำนัก ณ ต่างประเทศ ปัจจุบันกลับมาพำนักยังประเทศไทยแล้ว
ทั้งนี้วุฒิเฉลิมเป็นเจ้านายที่มีชนม์ชีพอยู่เป็นองค์สุดท้ายของราชสกุลวุฒิชัย และเป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่มีชนม์ชีพอยู่ในปัจจุบัน 2 พระองค์ ร่วมกับ อินทุรัตนา บริพัตร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2527 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2525 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
พ.ศ. 2549 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2511 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่4 จตุตถจุลจอมเกล้า (จ.จ.)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญพระราชพิธีบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน)

ระวังสับสนกับ พระยาอภัยภูเบศร (แบน)
"เจ้าพระยาอภัยภูเบศร" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แก้ความกำกวม)
| เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) |
| --- | --- |

ผู้สำเร็จราชการเมืองพระตะบอง
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2338–2352
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
ถัดไป: พระยาอภัยภูเบศร (แบน)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: แบน
เสียชีวิต: พ.ศ. 2352
บุตร: 16 คน

เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) หรือ พระยายมราช (แบน) เจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 1 เป็นแม่ทัพคนหนึ่งในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีและพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เมื่อรัชกาลสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีได้มีพระบรมราชโองการสั่งยกทัพไปช่วยเขมรเพื่อป้องกันการรุกรานจากญวนโดยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชเมื่อครั้งยังดำรงพระอิสริยศเป็น เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกเป็นแม่ทัพใหญ่ ซึ่งได้ขอตัวพระยายมราช (แบน) ไปด้วย ด้วยเป็นนายทหารฝีมือดี
เมื่อเสด็จนำกองทัพไปถึงเมืองกัมพูชาแล้ว พระยาสรรค์ก่อกบฏขึ้นในกรุงธนบุรี เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกต้องรีบนำทัพกลับเพื่อจัดการกบฏ แต่ทางกัมพูชานี้ได้ทิ้งไว้ให้พระยายมราช (แบน) เป็นผู้ดูแล ไม่นานนัก เมื่อเสด็จมาถึงและได้ปราบดาภิเษกเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็นพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชส่วนพระยายมราช (แบน) ก็ติดราชการอยู่ที่เมืองกัมพูชาอยู่
ต่อมาสมเด็จพระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณเจ้านายฝ่ายเขมร ในเวลานั้นอายุเพียง ๕ พรรษา เป็นผู้มีสิทธิ์ขึ้นเถลิงถวัลย์ราชสมบัติเขมร พระยายมราช (แบน) คิดว่าหากปล่อยไว้คงเกิดการฆ่าฟันขึ้นอีก จึงให้พระยาเขมรและขุนนางฝ่ายไทยคุมตัวสมเด็จพระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณขึ้นมาทูลเกล้าฯ ถวายแด่ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชที่กรุงรัตนโกสินทร์ ซึ่งพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชก็ได้ทรงรับนักองค์เองเป็นราชบุตรบุญธรรมแล้วมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯให้เลื่อนยศของพระยายมราช (แบน) เป็น เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) ได้เป็นผู้ปกครองเขมร และถือเป็นต้นตระกูล "อภัยวงศ์"
บุตรธิดา

มีบุตรธิดา รวม 16 คน
พระยาอภัยภูเบศร (รศ)
พระองค์แก้ว (มา)
พระนรินทรบริรักษ์ (อุ่ม)
พระยกกระบัตร (ตม)
หลวงเมือง (เม้า)
หลวงสัจจาคม เมืองโตนด
นายกอง
นายเกต
หม่อมอยู่
นักเทพ ห้ามสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี
อำแดงมี ภรรยาพระสุพรรณพิศาล
อำแดงปก
อำแดงแป้น
อำแดงนวม
อำแดงเมียด
อำแดงแก้ว
วุฒิสภาไทย

| วุฒิสภาแห่งราชอาณาจักรไทย |
| --- | --- |
วุฒิสภาไทย ชุดที่ 13
ตรารัฐสภาไทย
ประเภท
ประเภท: สภาสูง เป็นส่วนหนึ่งของรัฐสภาไทย 
ผู้บริหาร
ประธาน: มงคล สุระสัจจะ  ตั้งแต่ 26 กรกฎาคม 2567 
รองประธานคนที่ 1: เกรียงไกร ศรีรักษ์  ตั้งแต่ 26 กรกฎาคม 2567 
รองประธานคนที่ 2: บุญส่ง น้อยโสภณ  ตั้งแต่ 26 กรกฎาคม 2567 
โครงสร้าง
สมาชิก: 200

กลุ่มการเมือง:   อิสระ (200)
ระยะวาระ: 5 ปี, เป็นได้วาระเดียว
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้ง: การลงคะแนนแบบจำกัดคะแนนเสียงทางอ้อมด้วยการการเสนอชื่อตนเอง
การเลือกตั้งครั้งล่าสุด: 9–26 มิถุนายน พ.ศ. 2567
ที่ประชุม

ห้องประชุมพระจันทรา สัปปายะสภาสถาน เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ราชอาณาจักรไทย
เว็บไซต์
เว็บไซต์วุฒิสภา
วุฒิสภาไทย เดิมมีชื่อว่า พฤฒสภา เป็นสภาสูงในรัฐสภาไทยคู่กับสภาผู้แทนราษฎรไทยซึ่งเป็นสภาล่าง ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 วุฒิสภามีวาระคราวละ 5 ปี ใช้ห้องประชุมวุฒิสภา (ห้องประชุมพระจันทรา) สัปปายะสภาสถาน เป็นที่ประชุม