stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประธานาธิบดีสหภาพโซเวียต

| ประธานาธิบดี แห่งสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต |
| --- | --- |
Президент Союза Советских Социалистических Республик
ตราแผ่นดินของสหภาพโซเวียต
ผู้ดำรงตำแหน่งคนเดียว มีฮาอิล กอร์บาชอฟ 15 มีนาคม ค.ศ. 1990 – 25 ธันวาคม ค.ศ. 1991
การเรียกขาน: ท่านประธานาธิบดี (ไม่ทางการ) ฮิสเอ็กเซลเลนซี (การทูต)
จวน: วุฒิสภาเครมลิน มอสโก
ผู้แต่งตั้ง: การเลือกตั้งทางตรง (ตามรัฐธรรมนูญ) สมัชชาใหญ่ผู้แทนประชาชน (14 มีนาคม ค.ศ. 1990)
ตำแหน่งก่อนหน้า: Presidium of the Supreme Soviet (ในฐานะประมุขแห่งรัฐ)
สถาปนา: 15 มีนาคม 1990; 34 ปีก่อน (1990-03-15)
คนแรก: มีฮาอิล กอร์บาชอฟ
คนสุดท้าย: มีฮาอิล กอร์บาชอฟ
ยกเลิก: 25 ธันวาคม 1991; 32 ปีก่อน (1991-12-25)
ตำแหน่งที่มาแทน: ไม่มี (สหภาพโซเวียตล่มสลาย) สภาประขุขแห่งรัฐของเครือรัฐเอกราช ประธานาธิบดีรัสเซีย
ประธานาธิบดีสหภาพโซเวียต (รัสเซีย: Президент Советского Союза, อักษรโรมัน: Prezident Sovetskogo Soyuza) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า ประธานาธิบดีแห่งสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต (Президент Союза Советских Социалистических Республик) เป็นประมุขแห่งรัฐของสหภาพโซเวียตตั้งแต่วันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2533 ถึง 25 ธันวาคม พ.ศ. 2534 มีฮาอิล กอร์บาชอฟเป็นบุคคลเดียวที่ดำรงตำแหน่งดังกล่าว นอกจากนี้กอร์บาชอฟยังเป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์สหภาพโซเวียตระหว่างเดือนมีนาคม พ.ศ. 2528 ถึงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2534 เขาได้รับส่วนแบ่งอำนาจเพิ่มขึ้นจากตำแหน่งประธานาธิบดีกระทั่งเขาลาออกหลังความพยายามรัฐประหารในโซเวียตเมื่อปี พ.ศ. 2534
ตำแหน่งประธานาธิบดีเป็นตำแหน่งบริหาร โดยยึดตามระบบประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกาและฝรั่งเศสผสมกัน
ก่อนหน้าการสถาปนาตำแหน่งประธานาธิบดี ประมุขแห่งรัฐสหภาพโซเวียตโดยนิตินัยคือ ประธานคณะผู้บริหารสูงสุดแห่งสภาโซเวียตสูงสุด (Chairman of the Presidium of the Supreme Soviet) ซึ่งสื่อนอกโซเวียตมักเรียกว่า "ประธานาธิบดี" ทว่าเกือบระยะเวลาของสหภาพโซเวียต อำนาจการเมืองฝ่ายบริหารที่มีผลทั้งหมดอยู่ในมือของเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์สหภาพโซเวียต โดยประธานคณะผู้บริหารสูงสุดใช้อำนาจในหน้าที่เชิงสัญลักษณ์และแต่ในนามเป็นส่วนมาก เลขาธิการพรรคสี่คนสุดท้ายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2520 เลโอนิด เบรจเนฟ, ยูรี อันโดรปอฟ, คอนสตันติน เชียร์เนนโคและกอร์บาชอฟดำรงตำแหน่งเป็นประมุขแห่งรัฐโดยนิตินัยร่วมกับเลขาธิการพรรคระหว่างสมัยดำรงตำแหน่งด้วย
เดิมประธานาธิบดีมาจากการเลือกตั้งโดยสมัชชาใหญ่ผู้แทนประชาชน (Congress of People's Deputies) และประธานาธิบดีเป็นประธานของสภาดังกล่าวโดยตำแหน่ง ทว่าการเลือกตั้งครั้งถัดมาทั้งหมดมาจากการเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชน
รองประธานาธิบดีสหภาพโซเวียต คือ เกนนาดี ยานาเยฟ ผู้ยึดอำนาจกอร์บาชอฟเป็นประธานาธิบดีในความพยายามรัฐประหารปี พ.ศ. 2534 เป็นคณะกรรมาธิการสถานการณ์ฉุกเฉินแห่งรัฐ (State Committee of the State of Emergency)
รายนาม

| ลำดับ | ชื่อ (เกิด-เสียชีวิต) | ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง> เริ่มต้น | ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง> สิ้นสุด | ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง> ระยะเวลา | พรรคการเมือง | การเลือกตั้ง | รองประธานาธิบดี | นายกรัฐมนตรี | นายกรัฐมนตรี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | มีฮาอิล กอร์บาชอฟ (1931–2022) | 15 มีนาคม 1990 | 25 ธันวาคม 1991 | 1 ปี 285 วัน | พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต | 1990 | ตำแหน่งว่าง (จนถึง 27 ธันวาคม 1990) |  | Nikolai Ryzhkov |
| 1 | มีฮาอิล กอร์บาชอฟ (1931–2022) | 15 มีนาคม 1990 | 25 ธันวาคม 1991 | 1 ปี 285 วัน | พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต | 1990 | เกนนาดี ยานาเยฟ |  | Valentin Pavlov |
| 1 | มีฮาอิล กอร์บาชอฟ (1931–2022) | 15 มีนาคม 1990 | 25 ธันวาคม 1991 | 1 ปี 285 วัน | พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต | 1990 | ยุบตำแหน่ง (หลัง 21 สิงหาคม 1991) |  | Ivan Silayev |
| — | เกนนาดี ยานาเยฟ (1937–2010) รักษาการ, พิพาท | 19 สิงหาคม 1991 | 21 สิงหาคม 1991 | 0 ปี 2 วัน | พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต | — | ตำแหน่งว่าง |  | Valentin Pavlov |
ดูเพิ่ม

รายนามประมุขแห่งรัฐสหภาพโซเวียต
นายกรัฐมนตรีสหภาพโซเวียต
เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต
ผู้นำสหภาพโซเวียต
ป่าเต้นรำ

55°10′48″N 20°51′43″E﻿ / ﻿55.18000°N 20.86194°E﻿ / 55.18000; 20.86194
ป่าเต้นรำ
ป่าเต้นรำ (รัสเซีย: Танцующий лес, อักษรโรมัน: Tantsuyushchiy les) เป็นป่าต้นสนในสันดอนจะงอยคูโรเนีย แคว้นคาลินินกราด ประเทศรัสเซีย เป็นที่รู้จักจากต้นไม้ที่มีลำต้นม้วนอย่างประหลาด ต่างจากต้นไม้เมาตรงที่ต้นไม้ในป่านี้บิดเป็นหลายรูปแบบ เช่น แหวน หัวใจ เกลียวบิดเวียนเข้าหาพื้นดิน ยังไม่มีใครทราบสาเหตุของการม้วนบิดของต้นไม้เหล่านี้ รายงานฉบับหนึ่งกล่าวว่าการม้วนบิดเกิดจากกิจกรรมของหนอนผีเสื้อชนิด Rhyacionia buoliana
ดูเพิ่ม

ป่าคด
ต้นไม้เมา
จักรพรรดินีเหรินหฺวาย

| จักรพรรดินีเหรินหฺวาย 仁怀皇后 |
| --- | --- |

สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ
ดำรงพระยศ: ค.ศ. 1126–1127
ก่อนหน้า: จักรพรรดินีเสี่ยนซู่
ถัดไป: จักรพรรดินีเซี่ยนเจี๋ย

ประสูติ: ค.ศ. 1102 เปี้ยนจิง
สวรรคต: 1127 (อายุ 24–25)
คู่อภิเษก: จักรพรรดิซ่งชินจง
ราชวงศ์: พระนามตระกูล: จู (朱)
พระสาทิสลักษณ์ของสมเด็จพระจักรพรรดินีเหรินหฺวาย
สมเด็จพระจักรพรรดินีเหรินหฺวาย   (จีน: 仁怀皇后) เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีในสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง สมเด็จพระจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ซ่งในประวัติศาสตร์จีน ทรงเป็น ฮองเฮา ที่น่าเห็นใจที่สุดในราชวงศ์ซ่ง แม้นกระทั่งในประวัติศาสตร์จีน น้อยครั้งที่พระนางทรงได้รับความสุขสมบูรณ์ในฐานะ ฮองเฮา เมื่อจักรวรรดิล่มสลาย พระนางก็ต้องรับเคราะห์ทรงทนทุกข์ยากติดตาม ฮ่องเต้ ในฐานะพระราชสวามี ไปในฐานะเชลยตัวประกัน ทรงติดตามพระราชสวามี เริ่มต้นใช้ชีวิตที่ถูกกดขี่เยี่ยงข้าทาสในจักรวรรดิจิน
พระราชประวัติ

พระนางเสด็จพระราชสมภพใน ค.ศ. 1102 ที่เปี้ยนจิง  พระชาติตระกูลของพระนาง คือ (จีน: 朱) มีพระนามเดิมว่า จูเหลียน (จีน: 朱琏) ทรงเป็นชาวเมืองไคฟง พระบิดาเป็นข้าหลวงในกองทัพ อู่คัน (บู่คัง) จูเป๋อ (จูเปะ) ในสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจงดำรงตำแหน่งเป็นองค์รัชทายาท สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงทรงทอดพระเนตรเห็นความงดงามเฉลียวฉลาดของพระนาง จึ่งทรงเลือกพระนางเป็นพระวรชายาเอกขององค์รัชทายาท ต่อมาทรงเสวยราชสมบัติ ทรงได้รับการสถาปนาเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินี ในสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง
การทิวงคต

เดือนที่ 11  ปีที่ 2 ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง สมเด็จพระจักรพรรดิกองทัพของจักรวรรดิจิน บุกเข้าเมืองหลวงนครหลวงของราชวงศ์ซ่งได้สำเร็จ และได้จับตัว สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง,สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง, สมเด็จพระจักรพรรดินีเจิ้ง, และพระนาง, ต่างถูกส่งตามเสด็จ ทรงถูกขังรวมกัน  ณ หน้าค่ายของราชวงศ์จิน แล้วส่งคนควบคุมไปส่ง ณ เมืองหลวงของราชวงศ์จิน เมื่อเสด็จถึงนครหลวงของราชอาณาจักรจิน ทรงถูกนำตัวไปเฝ้า จักรพรรดิจินไท่จงแต่ทว่าจักรพรรดิจินไท่จง ยังทรงอยู่ในระหว่างประพาสล่าสัตว์ จึงถูกสั่งให้ประทับอยู่ที่วัด หมินจงจี้ ระหว่างนั้นทรงถูกทหารของราชวงศ์จินดูถูกและเกี้ยวพาราสี  สมเด็จพระจักรพรรดินีทนความอัปยศอดสูไม่ได้ จึงทรงกระทำอัตวินิบาตกรรมทันที
หลังการทิวงคต

ภายหลังต่อมาอีก 70 ปี ในรัชสมัยของราชวงศ์ซ่งใต้ ในรัชกาลของจักรพรรดิซ่งหนิงจง  ค.ศ.1193 พระนางทรงได้รับการสถาปนาพระนามวว่า สมเด็จพระจักรพรรดินีเหรินหฺวาย และได้สร้างพระป้ายของพระนางและพระราชสวามี ไว้สำหรับสักการบูชาร่วมสมเด็จพระบรมราชบุพบการีในศาลพระประจำราชวงศ์
ปีเตอร์ อุสตีนอฟ

| เซอร์ ปีเตอร์ อุสตีนอฟ ซีบีอี เอฟอาร์เอสเอ |
| --- | --- |
อุสตีนอฟเมื่อปี 1986
เกิด: ปีเตอร์ อเล็กซานเดอร์ ไฟรแฮร์ ฟ็อน อุสตีนอฟ 16 เมษายน ค.ศ. 1921(1921-04-16) เบลไซส์พาร์ก ลอนดอน อังกฤษ
เสียชีวิต: 28 มีนาคม ค.ศ. 2004(2004-03-28) (82 ปี) จีโนเลียร์ สวิตเซอร์แลนด์
การศึกษา: โรงเรียนเวสต์มินสเตอร์  โรงละครสตูดิโอลอนดอน
อาชีพ:  นักแสดง  ผู้สร้างภาพยนตร์  นักเขียน 
ปีปฏิบัติงาน: 1938–2004
คู่สมรส: อีซ็อลเดอ เดนแฮม (สมรส 1940; หย่า 1950) ซูซาน คลอเทียร์ (สมรส 1954; หย่า 1971) เอแลน ดูว์ เลา เดอัลเลอม็อง (สมรส 1972)
บุตร: 4 คน รวมถึงทามารา อุสตีนอฟ
บิดามารดา: โจนา ฟ็อน อุสตีนอฟ นาเดีย เบนัวส์
เซอร์ ปีเตอร์ อเล็กซานเดอร์ อุสตีนอฟ, ซีบีอี เอฟอาร์เอสเอ (รัสเซีย: Сэр Питер Алекса́ндер Устинов; อังกฤษ: Sir Peter Alexander Ustinov; 16 เมษายน ค.ศ. 1921 – 28 มีนาคม ค.ศ. 2004) เป็นนักแสดง ผู้สร้างภาพยนตร์ และนักเขียนชาวบริติช เขามักปรากฎเป็นประจำในรายการทอล์กโชว์และการบรรยายตลอดอาชีพการงานของเขา นอกจากนี้ เขายังเป็นทูตสันถวไมตรีของยูนิเซฟและเป็นประธานขององค์การสหพันธ์โลก
อุสตีนอฟเป็นผู้ได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม สองครั้ง, รางวัลเอมมี, รางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลแบฟตา อีกทั้งยังได้รับรางวัลแกรมมี สาขาบันทึกเสียงเพลงยอดเยี่ยมสำหรับเด็ก ตลอดจนได้รับเกียรติจากรัฐบาลประเทศสหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส และเยอรมนี
อุสตีนอฟเสียชีวิตขณะอายุ 82 ปี เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2004 ด้วยภาวะหัวใจล้มเหลว
แหล่งข้อมูลอื่น

ปีเตอร์ อุสตีนอฟ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ปีเตอร์ อุสตีนอฟ ที่อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1936–1940:  วอลเตอร์ เบรนแนน (1936)  โจเซฟ ไชลด์เคราท์ (1937)  วอลเตอร์ เบรนแนน (1938)  ทอมัส มิตเชลล์ (1939)  วอลเตอร์ เบรนแนน (1940) 
1941-1960:  ดอนัลด์ คริสป์ (1941)  แวน เฮฟลิน (1942)  ชาลส์ โคเบิร์น (1943)  แบร์รี ฟิตซ์เจอรัลด์ (1944)  เจมส์ ดันน์ (1945)  แฮโรลด์ รัสเซลล์ (1946)  เอ็ดมันด์ เกว็นน์ (1947)  วอลเตอร์ ฮัสตัน (1948)  ดีน แจกเกอร์ (1949)  จอร์จ แซนเดอส์ (1950)  คาร์ล มัลเดน (1951)  แอนโทนี ควินน์ (1952)  แฟรงก์ ซินาตรา (1953)  เอ็ดมันด์ โอไบรอัน (1954)  แจ็ก เลมมอน (1955)  แอนโทนี ควินน์ (1956)  เรด บัตตันส์ (1957)  เบิร์ล ไอฟส์ (1958)  ฮิว กริฟฟิท (1959)  ปีเตอร์ อุสตีนอฟ (1960) 
1961–1980:  จอร์จ ชาคีริส (1961)  เอ็ด เบ็กลีย์ (1962)  เมลวิน ดักลาส (1963)  ปีเตอร์ อุสตีนอฟ (1964)  มาร์ติน บอลซัม (1965)  วอลเตอร์ แมตทาว (1966)  จอร์จ เคนเนดี (1967)  แจ็ก อัลเบิร์ตสัน (1968)  กิก ยัง (1969)  จอห์น มิลส์ (1970)  Ben Johnson (1971)  โจเอล เกรย์ (1972)  จอห์น เฮาส์แมน (1973)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1974)  George Burns (1975)  เจสัน โรบาดส์ (1976)  เจสัน โรบาดส์ (1977)  คริสโตเฟอร์ วอลเคน (1978)  เมลวิน ดักลาส (1979)  ทีโมธี ฮัตตัน (1980) 
1981–2000:  จอห์น กีลกุด (1981)  หลุยส์ กอสเซ็ตต์ จูเนียร์ (1982)  แจ็ก นิโคลสัน (1983)  ฮัง โงร์ (1984)  ดอน อะมีชี (1985)  ไมเคิล เคน (1986)  ฌอน คอนเนอรี (1987)  เควิน ไคลน์ (1988)  เดนเซล วอชิงตัน (1989)  โจ เพชชี (1990)  แจ็ก พาแลนซ์ (1991)  จีน แฮกแมน (1992)  ทอมมี่ ลี โจนส์ (1993)  มาร์ติน แลนเดา (1994)  เควิน สเปซีย์ (1995)  คิวบา กูดิง จูเนียร์ (1996)  โรบิน วิลเลียมส์ (1997)  เจมส์ โคเบิร์น (1998)  ไมเคิล เคน (1999)  เบนีเซียว เดล โตโร (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  จิม บรอดเบนต์ (2001)  คริส คูเปอร์ (2002)  ทิม ร็อบบินส์ (2003)  มอร์แกน ฟรีแมน (2004)  จอร์จ คลูนีย์ (2005)  อลัน อาร์คิน (2006)  ฆาบิเอร์ บาร์เดม (2007)  ฮีธ เลดเจอร์ (2008)  คริสตอฟ วอลซ์ (2009)  คริสเตียน เบล (2010)  คริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์ (2011)  คริสท็อฟ วัลทซ์ (2012)  จาเรด เลโท (2013)  เจ. เค. ซิมมอนส์ (2014)  มาร์ก ไรแลนซ์ (2015)  มาเฮอร์ชาลา อาลี (2016)  แซม ร็อกเวลล์ (2017)  มาเฮอร์ชาลา อาลี (2018)  แบรด พิตต์ (2019)  แดเนียล คาลูยา (2020)  ทรอย คอตเซอร์ (2021)  กวาน เก๊ ฮวี (2022)  รอเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ (2023)
พรรคประชาธิปัตย์รัฐธรรมนูญ

ระวังสับสนกับ พรรคประชาธิปัตย์
| พรรคประชาธิปัตย์รัฐธรรมนูญ Конституционно-демократическая партия |
| --- | --- |

ชื่อย่อ: K-D; คาเดตส์ (Kadets)
ผู้ก่อตั้ง:   ปาเวล มิลอูย์คอฟ  อันเดรย์ ชินการอฟ  ปาเวล ดอลโกรูคอฟ  วลาดีมีร์ นาโบคอฟ  และคนอื่น ๆ 
ประธาน: ปาเวล มิลอูย์คอฟ
คำขวัญ: ทักษะและการงานเพื่อความดีงามของมาตุภูมิ (รัสเซีย: Умение и труд на благо Родине)
ก่อตั้ง: 12 ตุลาคม ค.ศ. 1905 (1905-10-12)
ถูกยุบ: 11 ธันวาคม ค.ศ. 1917 (1917-12-11)
รวมตัวกับ:   สหภาพเซมสตวิสต์-นิยมรัฐธรรมนูญ [ru]  สหภาพการปลดปล่อย 
ที่ทำการ: เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก
หนังสือพิมพ์: เรช
อุดมการณ์:   เสรีนิยม เสรีนิยมแบบสังคมนิยม  ค.ศ. 1905–1906 คติมูลวิวัติ สาธารณรัฐนิยม  ค.ศ. 1906–1917 ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ รัฐสภานิยม พหุนิยม 
จุดยืน:   ค.ศ. 1905–1906 ฝ่ายซ้ายกลางถึงฝ่ายซ้าย  ค.ศ. 1906–1917 สายกลางถึงฝ่ายซ้ายกลาง 
สี:   ฟ้า   ขาว
สภาดูมา (ค.ศ. 1906): 178 / 497
สภาดูมา (มกราคม ค.ศ. 1907): 124 / 518
สภาดูมา (ตุลาคม ค.ศ. 1907): 54 / 441
สภาดูมา (ค.ศ. 1912): 59 / 432
สภาร่างรัฐธรรมนูญ: 24 / 766
การเมืองรัสเซีย   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคประชาธิปัตย์รัฐธรรมนูญ (รัสเซีย: Конституцио́нно-демократи́ческая па́ртия, อักษรโรมัน: Konstitutsionno-demokraticheskaya partiya; K-D) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า พรรคอิสรภาพของประชาชน (รัสเซีย: Па́ртия Наро́дной Свобо́ды) เป็นพรรคการเมืองในจักรวรรดิรัสเซียที่ส่งเสริมการเกิดขึ้นของระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญแบบตะวันตก และมีฐานคะแนนนิยมตั้งแต่กลุ่มอนุรักษนิยมสายกลางจนถึงฝ่ายสังคมนิยม สมาชิกพรรคมีชื่อเรียกว่า คาเดตส์ (Kadets) มาจากตัวย่อ K-D ของชื่อพรรค นโยบายของพรรคมีพื้นฐานทางทฤษฎีมาจากงานเขียนของคอนสตันติน คาเวลิน และบอริส ชรเชริน โดยมีปาเวล มิลอูย์คอฟ เป็นหัวหน้าพรรคตลอดเวลาการดำรงอยู่ของพรรค
ฐานการสนับสนุนส่วนใหญ่ของคาเดตส์มาจากปัญญาชนและผู้สำเร็จวิชาชีพ โดยเฉพาะอาจารย์มหาวิทยาลัยและนักกฎหมายที่เป็นกลุ่มบุคคลโดดเด่นของพรรค สมาชิกคาเดตส์จำนวนมากเป็นผู้ทรงคุณวุฒิของสภาท้องถิ่นเซมสตโว (Zemstvo) พรรคประชาธิปัตย์รัฐธรรมนูญเกิดจากการรวมตัวกันของกลุ่มเสรีนิยมหลายกลุ่ม ได้แก่ สหภาพการปลดปล่อย, สหภาพเซมสตวิสต์-นิยมรัฐธรรมนูญ และสหภาพแห่งบรรดาสหภาพ เช่นเดียวกับองค์กรแห่งผู้สำเร็จวิชาชีพและปัญญาชนชนชั้นกระฎุมพี อันประกอบด้วย อาจารย์ นักกฎหมาย นักเขียน นักฟิสิกส์ และวิศวรกร
นโยบายเศรษฐกิจแบบเสรีนิยมของคาเดตส์สนับสนุนสิทธิคนงานในขบวนการแปดชั่วโมงต่อวัน และสิทธิในการหยุดงานประท้วง จนกล่าวได้ว่าคาเดตส์ "มุ่งมั่นอย่างแน่วแน่ในการเป็นพลเมืองเต็มรูปแบบสําหรับชนกลุ่มน้อยรัสเซียทั้งมวล" และสนับสนุนการปลดปล่อยชาวยิว ทำให้พรรคเป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่ชาวยิว และชาวเยอรมันวอลกา และมีชนกลุ่มเหล่านี้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของพรรคเป็นจำนวนมาก
ปืนซุ่มยิงดรากูนอฟ

|  SVD  |
| --- | --- |

ชนิด: ปืนไรเฟิลซุ่มยิง
แหล่งกำเนิด:  สหภาพโซเวียต
บทบาท
ประจำการ: 1963–ปัจจุบัน
ผู้ใช้งาน: ดูที่ ผู้ใช้งาน
สงคราม: สงครามเวียดนาม, สงครามโซเวียตในอัฟกานิสถาน, สงครามอิรัก, สงครามยูโกสลาฟ, First and Second Chechen Wars, 2008 South Ossetia War
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: Evgeny Dragunov
ช่วงการออกแบบ: 1958–1963
บริษัทผู้ผลิต: Izhmash, Norinco, Zastava Arms
ช่วงการผลิต: 1963–present
แบบอื่น: See Variants
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 4.30 kg (9.48 lb) (with scope and unloaded magazine)  4.68 kg (10.3 lb) (SVDS)  4.40 kg (9.7 lb) (SVU)  5.02 kg (11.1 lb) (SWD-M)
ความยาว: 1,225 mm (48.2 in) (SVD)  1,135 mm (44.7 in) stock extended / 815 mm (32.1 in) stock folded (SVDS)  900 mm (35.4 in) (SVU)  1,125 mm (44.3 in) (SWD-M)
ความยาวลำกล้อง: 610 mm (24.0 in) (SVD, SWD-M)  565 mm (22.2 in) (SVDS)  600 mm (23.6 in) (SVU)

กระสุน: 7.62x54mmR
การทำงาน: Gas-operated, rotating bolt
ความเร็วปากกระบอก: 830 m/s (2,723 ft/s)* (SVD, SVDS, SWD-M)  800 m/s (2,624.7 ft/s) (SVU)
ระยะหวังผล: Up to 800 m sight adjustments for point targets
พิสัยไกลสุด: 1,300 m with scope  1,200 m with iron sights
ระบบป้อนกระสุน: 10-round detachable box magazine
ศูนย์เล็ง: PSO-1 telescopic sight and iron sights with an adjustable rear notch sight
ปืนซุ่มยิงดรากูนอฟ หรือ SVD (รัสเซีย: Снайперская винтовка Драгунова, Snayperskaya Vintovka Dragunova (SVD) เป็นปืนซุ่มยิงระยะไกลแบบกึ่งอัตโนมัติทำงานด้วยระบบแกส ที่พัฒนาในสหภาพโซเวียต ออกแบบโดยเยฟเกนี ดรากูนอฟ และเข้าประจำการตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 โดยพัฒนามาจากปืนไรเฟิลตระกูลเอเค 47
ปืนซุ่มยิงดรากูนอฟถูกจัดให้เป็นปืนระยะกลาง ที่มีความแม่นยำกว่าปืนประเภท Assault Rifle (ตัวอย่างเช่น ปืนในตระกูล M4) แต่ยังเป็นรองปืนประเภท Sniper Rifle ปืนซุ่มยิงดรากูนอฟ ใช้กระสุนขนาด 7.62×54 mmR ความยาวลำกล้อง 620 มม. ความเร็วของกระสุน 830 ม./วินาที ระยะหวังผล 800 เมตร แต่ถ้าใช้กล้อง PSO-1M2-1 ในการเล็งก็สามารถที่จะยิงได้ไกลถึง 1,300 เมตร (ระยะขนาดนี้ขึ้นอยู่กับความสามารถและประสบการณ์ของผู้ยิง) หน้าที่หลักๆ ของปืนซุ่มยิงดรากูนอฟ จะถูกใช้เป็นปืนของพลชี้เป้าให้พลซุ่มยิงที่ใช้ปืนประเภท Sniper Rifle มากกว่าจะนำไปใช้ในการลอบสังหารบุคคลเพราะระยะความแม่นยำของมันยังเป็นรองปืนประเภท Sniper Rlfle ส่วนใหญ่ถ้าจะใช้เป็นปืนซุ่มยิงก็จะใช้ในระยะที่ไม่ไกลนักเพราะถ้ายิงพลาดก็สามารถที่จะยิงซ้ำได้ในทันทีเพราะตัวปืนนั้นมีระบบ Semi Auto ที่ช่วยให้ยิงต่อเนื่องได้
ปืนซุ่มยิงดรากูนอฟมีใช้ในหลายประเทศ โดยเฉพาะประเทศสมาชิกจากสนธิสัญญาวอร์ซอ และได้ขายสิทธิบัตรให้มีการผลิตในประเทศจีนและประเทศอิหร่าน
แหล่งข้อมูลอื่น

IZHMASH JSC official site: 7.62 mm Dragunov Sniper Rifle "SVD" เก็บถาวร 2015-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Dragunov.net Dragunov and PSL rifle information
ปาเวล เลดนีออฟ

นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชาวโซเวียต
ปาเวล เซราฟีโมวิช เลดนีออฟ (รัสเซีย: Павел Серафимович Леднëв; อังกฤษ: Pavel Serafimovich Lednyov; เกิดวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1943 ณ นิจนีนอฟโกรอด นิจนี ประเทศรัสเซีย – เสียชีวิตวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 ณ มอสโก ประเทศรัสเซีย) เป็นนักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชาวโซเวียตและแชมป์โอลิมปิก เขาได้รับเหรียญโอลิมปิกเจ็ดเหรียญในปัญจกีฬาสมัยใหม่ ซึ่งมากกว่านักกีฬาคนอื่น ๆ ในปัจจุบัน เขาชนะการแข่งชิงแชมป์โลกประเภทบุคคลสี่รายการ และสองเหรียญทองในฐานะสมาชิกของทีมโซเวียต
อาชีพ

เลดนีออฟเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968, 1972, 1976 และ 1980 โดยได้รับรางวัลเหรียญทองสองเหรียญ, เหรียญเงินสองเหรียญ และเหรียญทองแดงสามเหรียญ
เลดนีออฟกลายเป็นแชมป์ของสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1968 และผ่านเข้ารอบการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนที่เม็กซิโกซิตี ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกของเขา เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงประเภทบุคคล และรางวัลเหรียญเงินกับทีมโซเวียต ซึ่งประกอบด้วยเลดนีออฟ, บอริส ออนิชเชนโก และสตาซีส์ สพาร์นิส ส่วนที่มิวนิกในปี ค.ศ. 1972 เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งประเภทบุคคล ซึ่งตามหลังอ็อนดราช บ็อลโซ และรางวัลเหรียญทองโอลิมปิกในการแข่งประเภททีม ร่วมกับบอริส ออนิชเชนโก และวลาดีมีร์ ชมีลีออฟ
ที่ลอนดอนในปี ค.ศ. 1973 เลดนีออฟกลายเป็นแชมป์โลกสองรายการ โดยชนะการแข่งประเภทบุคคลด้วย 5,412 คะแนน ซึ่งนำหน้าชมีลีออฟ 145 คะแนน และทีมโซเวียตของเขาชนะการแข่งประเภททีมที่นำหน้าเยอรมนีตะวันตก ซึ่งในปี ค.ศ. 1973 เขาก็ได้เป็นแชมป์ระดับประเทศเป็นครั้งที่สอง กระทั่งเขากลายเป็นแชมป์โลกสองรายการอีกครั้งในปี ค.ศ. 1974 และในปี ค.ศ. 1975 เขาได้กลายเป็นแชมป์โลกของประเภทบุคคลเป็นครั้งที่สาม
ส่วนในการแข่งกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่มอนทรีออล เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในประเภทบุคคล ซึ่งตามหลังยานุช ปีจัค-เปจัค ผู้ชนะรางวัลเหรียญทอง ครั้นในปี ค.ศ. 1978 เขาได้กลายเป็นแชมป์โลกอีกครั้ง ซึ่งเป็นครั้งที่สี่ของเขาในการแข่งประเภทบุคคล และในการแข่งกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่มอสโก เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในประเภทบุคคล และยังได้รางวัลเหรียญทองโอลิมปิกกับทีมโซเวียตเป็นครั้งที่สอง ร่วมกับอนาโตลี สตารอสติน และเยฟเกนี ลีเปเยฟ
รางวัลที่ได้รับ

เลดนีออฟได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในนักกีฬาสหภาพโซเวียตสิบอันดับแรกแห่งปีโดยสมาพันธ์นักข่าวกีฬาแห่งสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1973 และ 1975[ต้องการอ้างอิง]
ผู้ปกครองสูงสุดแห่งรัสเซีย

| ผู้ปกครองสูงสุดแห่งรัสเซีย |
| --- | --- |
Верховный правитель России
ธงประจำตำแหน่งผู้ปกครองสูงสุด
ผู้ปกครองสูงสุด อะเลคซันดร์ คอลชัค 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 – 4 มกราคม ค.ศ. 1920
ที่ว่าการ: ออมสค์ รัสเซีย
ผู้แต่งตั้ง: คณะรัฐมนตรีแห่งรัสเซียทั้งปวง
สถาปนา: 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918
คนแรก: อะเลคซันดร์ คอลชัค
คนสุดท้าย: อะเลคซันดร์ คอลชัค ในฐานะผู้ปกครองสูงสุด อันตอน เดนีกิน รักษาการผู้ปกครองสูงสุด
ยกเลิก: 4 มกราคม ค.ศ. 1920
ผู้ปกครองสูงสุดแห่งรัสเซีย (รัสเซีย: Верховный правитель России, Verkhovnyy pravitel' Rossii) หรือ ผู้นำสูงสุดแห่งรัสเซีย เป็นตำแหน่งประมุขแห่งรัฐและผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งรัฐรัสเซีย ซึ่งก่อตั้งขึ้นโดยขบวนการขาวที่ต่อต้านรัฐบาลบอลเชวิคในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซีย และดำรงอยู่เป็นระยะเวลาเกือบสองปีตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 ถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 1920 บรรดากองทัพของขบวนการขาวต่างรวมตัวกันภายใต้การบริหารของรัฐรัสเซีย ในขณะที่รัฐรัสเซียอ้างตนว่าเป็นรัฐบาลรัสเซียที่แท้จริง ผู้ดำรงตำแหน่ง "ผู้ปกครองสูงสุด" เพียงหนึ่งเดียวในช่วงการดำรงอยู่ของรัฐคือพลเรือเอกอะเลคซันดร์ คอลชัค ซึ่งเขาเป็นหนึ่งในสมาชิกคณะรัฐมนตรีแห่งรัสเซียทั้งปวง และดำรงตำแหน่งนี้หลังจากการรัฐประหารคณะกรรมาธิการอูฟาในวันที่ 18 พฤศจิกายน
ผู้บัญชาการทหารกองทัพขาวทั้งหมดในภาคใต้และตะวันตกของรัสเซีย เช่นเดียวกับในไซบีเรียและตะวันออกไกลต่างก็ยอมรับผู้ปกครองสูงสุดทั้งสิ้น ในช่วงเดือนพฤษภาคม—มิถุนายน ค.ศ. 1919 นายพลอันตอน เดนีกิน, เยฟเกนี มิลเลียร์, และนีโคไล ยูเดนิช ประกาศสนับสนุนและยอมรับคำสั่งสูงสุดของคอลชัคอย่างเป็นทางการเหนือกองทัพทั้งหมดในรัสเซีย ซึ่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดก็ยืนยันอำนาจของผู้บัญชาการทหารด้วยเช่นกัน เป็นเวลาเกือบสองปีที่คอลชัคดำรงตำแหน่งประมุขแห่งรัฐที่เป็นที่ยอมรับในระดับสากลของรัสเซีย และได้รับการสนับสนุนทั้งทางการทูตและทางทหารจากอดีตฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1920 คอลชัคประกาศลาออกจากตำแหน่ง พร้อมมอบตำแหน่งผู้ปกครองสูงสุดให้แก่เดนีกิน โดยเดนีกินดำรงตำแหน่งนี้เป็นคนสุดท้ายในฐานะผู้รักษาการผู้ปกครองสูงสุดแห่งรัฐรัสเซีย แม้ว่าเขาจะไม่ยอมรับตำแหน่งและหน้าที่นี้ก็ตาม ซึ่งท้ายที่สุดตำแหน่งนี้ถูกยกเลิกลงอย่างถาวรในวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1920
ดูเพิ่ม

อะเลคซันดร์ คอลชัค
สงครามกลางเมืองรัสเซีย
รัฐรัสเซีย (ค.ศ. 1918–1920)
นีโคไล ปัฟลอฟ

นีโคไล วลาดีมีโรวิช ปัฟลอฟ (รัสเซีย: Николай Владимирович Павлов; เกิดวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1982) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชาวรัสเซีย เขาเล่นตำแหน่งตัวดีด้านนอก ให้กับสโมสรกูเบอร์นียานิจนีนอฟโกรอด ปัฟลอฟได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่าในรายการวอลเลย์บอลเวิลด์ลีก 2013
ชีวิตส่วนตัว

เขาได้ย้ายสัญชาติรัสเซียในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2550
สโมสร

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| สโมสร | ประเทศ | ปี |
| Iourakademia Kharkiv |  ยูเครน | 2001–2005 |

| อูชมอสโก |  รัสเซีย | 2005–2016 |
| โลโคโมทีฟ โนโวซีบีสค์ |  รัสเซีย | 2006–2010 |
| ดีนาโมมอสโก |  รัสเซีย | 2010–2012 |
| กูเบอร์นียานิจนีนอฟโกรอด |  รัสเซีย | 2012–ปัจจุบัน |
รางวัล > ทีมชาติ

2013 –  ชนะเลิศ
2013 –  รองชนะเลิศ
2013 –  ชนะเลิศ
รางวัล > บุคคล

วอลเลย์บอลเวิลด์ลีก 2013 "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
แหล่งข้อมูลอื่น

(อังกฤษ) Son profil sur le site de la FIVB
ปราสาทเคอนิชส์แบร์ค

ปราสาทเคอนิชส์แบร์ค พ.ศ. 2438
ปราสาทเคอนิชส์แบร์คฝั่งทิศตะวันออก พ.ศ. 2453
ปราสาทเคอนิชส์แบร์ค (เยอรมัน: Königsberger Schloss; รัสเซีย: Кёнигсбергский замок) คือปราสาทในเมืองเคอนิชส์แบร์ค เยอรมนี (คาลีนินกราด สหพันธรัฐรัสเซีย ในปัจจุบัน) และเป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญของเมือง ซึ่งในอดีตเคยเป็นเมืองหลวงของจังหวัดปรัสเซียตะวันออก (แคว้นคาลีนินกราด ในปัจจุบัน)
ปัจจุบัน

ในปัจจุบัน จัตุรัสกลางเมืองของคาลีนินกราดถูกสร้างขึ้นบนบริเวณที่เคยเป็นที่ตั้งของปราสาท ซึ่งแม้ว่าจะชื่อจัตุรัสกลางเมืองแต่แท้จริงแล้วตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของใจกลางเมือง ติดกันกับจัตุรัสคือที่ตั้งของ "บ้านโซเวียต" (House of Soviets) ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นแนวคูเมืองมาก่อนที่จะถูกถมกลบ เดิมทีในปี พ.ศ. 2503 รัฐบาลต้องการใช้ให้เป็นอาคารที่ทำการของฝ่ายปกครองกลาง แต่แผนพัฒนาดังกล่าวต้องหยุดชะงักลงในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1980 เมื่ออาคารขนาดใหญ่ทั้งหลังเริ่มจมลงสู่พื้นดินทีละเล็กทีละน้อย เนื่องจากรากฐานของตึกไม่มั่นคงมากพอ อันเป็นผลมาจากการถล่มของอุโมงค์ใต้ดินที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นชั้นใต้ดินของปราสาท ผู้คนจำนวนมากเรียกเหตุการณ์นี้ว่า "การแก้แค้นของชาวปรัสเซีย" หรือ "ปีศาจร้าย" อย่างไรก็ตาม งานโยธาภายนอกของอาคารก่อสร้างจนเสร็จสมบูรณ์ในที่สุด พร้อมกับการมาเยี่ยมชมของประธานาธิบดีวลาดีมีร์ ปูตินในปี พ.ศ. 2548 ในขณะที่งานด้านในตัวอาคารยังคงก่อสร้างไม่แล้วเสร็จ
หน่วยงานราชการของเมืองคาลีนินกราดชุดปัจจุบันถกเถียงกันว่าควรนำงบประมาณที่ได้รับสนับสนุนจากสำนักงานวัฒนธรรมของรัสเซียมาสร้างปราสาทขึ้นใหม่หรือไม่ ซึ่งการบูรณะปราสาทขึ้นมาใหม่นี้แตกต่างจากการบูรณะมหาวิหารเคอนิชส์แบร์ค เนื่องจากต้องทำการสร้างปราสาทขึ้นมาใหม่หมดทั้งหลังเพราะไม่มีเศษซากใดของตัวอาคารเก่าหลงเหลืออยู่เลย ดังนั้นแผนดังกล่าวจงตกไปชั่วขณะ และเปลี่ยนไปเป็นแผนการปูพื้นหินให้กับจัตุรัสของเมืองแทน
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2553 รัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรมประจำภูมิภาค มีฮาอิล อันเดรเยฟ ประกาศว่าจะจัดการลงประชามติในประเด็นการสร้างปราสาทขึ้นมาใหม่ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งก่อนหน้าแต่ตั้งใจจะจัดขึ้นมาตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2553 แล้ว แต่ด้วยแรงกดดันจากเรื่องงบประมาณทำให้การลงประชามติดังกล่าวต้องเลื่อนออกไป
ตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2544 นิตยสารเยอรมัน แดร์ ชปีเกิล (Der Spiegel) ให้การสนับสนุนทางการเงินแก่การขุดค้นบริเวณส่วนที่เคยเป็นห้องใต้ดินของปราสาท ดำเนินการโดยพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะคาลีนินกราด ซึ่งคาดว่าจะมีการค้นพบสมบัติที่ถูกฝังอยู่หลายชิ้นรวมไปถึงส่วนที่เหลือของห้องอำพัน และเมื่อขุดค้นก็พบสิ่งของนับพันชิ้นอยู่จริง ๆ จนในเดือนมิถุนายนปี พ.ศ. 2548 มีการขุดพบหีบศพสีเงินอันลึกลับพร้อมกับเหรียญโลหะและเครื่องรางของขลังจำนวนหนึ่ง สร้างความตื่นเต้นในหมู่ผู้เชี่ยวชาญอย่างมาก ทั้งนี้มีการวางแผนไว้ว่าเมื่อการขุดค้นสิ้นสุดลงจะเปิดให้ประชาชนเข้าชมห้องใต้ดินบางส่วนของปราสาทในลักษณะพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งต่อไป
ดูเพิ่ม

ความตกลงพ็อทซ์ดัม
ลานกว้างและโบสถ์ภายในปราสาท