สุนัขต่อต้านรถถัง
การใช้งานโดยสหภาพโซเวียต

การใช้สุนัขต่อต้านรถถังถูกเพิ่มขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1941 และ ค.ศ. 1942 เมื่อกองทัพแดงพยายามอย่างเต็มที่ในการหยุดยั้งการบุกของเยอรมันที่แนวรบด้านตะวันออกของสงครามโลกครั้งที่สอง ในช่วงเวลานี้ โรงเรียนฝึกสุนัขเกือบทั้งหมดมุ่งเน้นไปที่การผลิตสุนัขต่อต้านรถถัง โดยประมาณ 40,000 ตัวถูกส่งไปปฏิบัติภารกิจต่าง ๆ ในกองทัพแดง
กลุ่มสุนัขต่อต้านรถถังกลุ่มแรกถูกส่งไปยังแนวหน้าในช่วงปลายฤดูร้อนปี ค.ศ. 1941 โดยมีสุนัข 30 ตัวและผู้ฝึก 40 คน อย่างไรก็ตาม การปฏิบัติการครั้งแรกเผยให้เห็นปัญหาที่รุนแรงหลายประการ สุนัขถูกฝึกกับรถถังที่จอดนิ่งและไม่ยิงปืนเพื่อประหยัดเชื้อเพลิงและกระสุน เมื่ออยู่ในสนามรบจริง สุนัขปฏิเสธที่จะมุดไปใต้รถถังที่เคลื่อนที่ แม้ว่าสุนัขบางตัวจะวิ่งใกล้รถถังเพื่อรอให้รถหยุด แต่ก็ถูกยิงตายในระหว่างทาง เสียงปืนจากรถถังทำให้สุนัขจำนวนมากตกใจและวิ่งกลับไปยังสนามเพลาะของโซเวียต และบ่อยครั้งระเบิดจะถูกจุดชนวนเมื่อตกลงไปในสนามเพลาะ ส่งผลให้ทหารโซเวียตเสียชีวิต เพื่อป้องกันเหตุการณ์นี้ สุนัขที่วิ่งกลับมาจึงต้องถูกยิง ซึ่งมักทำโดยผู้ควบคุม สิ่งนี้ทำให้ผู้ฝึกไม่เต็มใจที่จะฝึกสุนัขใหม่อีก บางคนกล่าวว่ากองทัพไม่ได้หยุดแค่การสังเวยชีวิตผู้คนในสงคราม แต่ยังส่งสุนัขไปตายด้วย ผู้ที่วิจารณ์โปรแกรมนี้อย่างเปิดเผยมักถูกข่มเหงโดย "หน่วยงานพิเศษ" (หน่วยข่าวกรองทางทหาร) จากสุนัขกลุ่มแรกจำนวน 30 ตัว มีเพียง 4 ตัวที่สามารถจุดชนวนระเบิดใกล้รถถังของเยอรมัน ส่วนอีก 6 ตัวระเบิดขณะกลับมาที่สนามเพลาะของโซเวียต ส่งผลให้ทหารบาดเจ็บและเสียชีวิต สุนัขอีก 3 ตัวถูกยิงโดยทหารเยอรมันและถูกยึดไปโดยที่โซเวียตไม่พยายามจะยับยั้ง ทำให้กลไกการจุดชนวนของสุนัขต่อต้านรถถังถูกเปิดเผยต่อชาวเยอรมัน ภายหลังเจ้าหน้าที่เยอรมันที่ถูกจับได้รายงานว่าพวกเขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับการออกแบบสุนัขต่อต้านรถถังจากสัตว์ที่ตายแล้ว และพิจารณาว่าโปรแกรมนี้เป็นความพยายามที่สิ้นหวังและไม่มีประสิทธิภาพ การโฆษณาชวนเชื่อของเยอรมันใช้โอกาสนี้ในการวิพากษ์วิจารณ์กองทัพแดง โดยกล่าวว่าทหารโซเวียตปฏิเสธที่จะต่อสู้และส่งสุนัขไปแทน
ข้อผิดพลาดในการฝึกที่สำคัญอีกประการหนึ่งถูกเปิดเผยในภายหลัง คือโซเวียตใช้รถถังเครื่องยนต์ดีเซลของตนเองในการฝึกสุนัข แทนที่จะใช้รถถังเยอรมันที่ใช้เครื่องยนต์เบนซิน เนื่องจากสุนัขพึ่งพาประสาทการดมกลิ่นเป็นหลัก จึงมักจะค้นหารถถังของโซเวียตที่มีกลิ่นคุ้นเคยแทนที่จะค้นหารถถังเยอรมันที่มีกลิ่นแปลกประหลาด
ประสิทธิภาพของการใช้สุนัขต่อต้านรถถังในสงครามโลกครั้งที่สองยังคงไม่แน่ชัด แหล่งข้อมูลโซเวียตอ้างว่ารถถังเยอรมันประมาณ 300 คันได้รับความเสียหายจากสุนัขต่อต้านรถถังของโซเวียต อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์ชาวรัสเซียหลายคนมองว่าข้อมูลนี้เป็นเพียงโฆษณาชวนเชื่อที่ใช้เพื่อแก้ต่างให้กับโปรแกรมฝึกสุนัขต่อต้านรถถัง อย่างไรก็ตาม ยังมีการบันทึกถึงความสำเร็จบางอย่างของโปรแกรมนี้ โดยจำนวนรถถังที่ได้รับความเสียหายมักอยู่ในหลักสิบ ตัวอย่างเช่น ที่แนวหน้าของกองพลทหารราบที่ 160 ใกล้Hlukhiv สุนัข 6 ตัวทำให้รถถังเยอรมันเสียหาย 5 คัน; ใกล้สนามบินของยุทธการที่สตาลินกราด สุนัขต่อต้านรถถังทำลายรถถัง 13 คัน; และในการยุทธการที่คูร์สค์ สุนัข 16 ตัวสามารถทำลายรถถังเยอรมัน 12 คันที่บุกผ่านแนวป้องกันของโซเวียตใกล้เมือง Tamarovka, Bykovo
กองทัพเยอรมันรู้ถึงการใช้สุนัขต่อต้านรถถังของโซเวียตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941 และได้ใช้มาตรการป้องกัน โดยปืนกลที่ติดอยู่ด้านบนของยานพาหนะหุ้มเกราะไม่สามารถใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพ เนื่องจากสุนัขมีขนาดเล็กเกินไปและอยู่ใกล้พื้นมากเกินไป อีกทั้งสุนัขยังเคลื่อนไหวได้รวดเร็วและยากต่อการตรวจจับ ทำให้ทหารเยอรมันทุกคนได้รับคำสั่งให้ยิงสุนัขทุกตัวที่อยู่ในพื้นที่ต่อสู้
หลังจากปี ค.ศ. 1942 การใช้สุนัขต่อต้านรถถังของกองทัพแดงลดลงอย่างรวดเร็ว และโรงเรียนฝึกอบรมได้เปลี่ยนมาผลิตสุนัขค้นหาและส่งทุ่นระเบิดซึ่งมีความจำเป็นมากกว่า อย่างไรก็ตาม การฝึกสุนัขต่อต้านรถถังยังคงดำเนินต่อไปหลังสงครามโลกครั้งที่สอง จนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1996