การกรีธาทัพขึ้นเหนือ
การกวาดล้างคอมมิวนิสต์และระยะที่สอง (เมษายน ค.ศ. 1927–มิถุนายน ค.ศ. 1928) > การจัดกลุ่มใหม่และอุบัติการณ์จี่หนาน (มกราคม–พฤษภาคม ค.ศ. 1928)

ด้วยฤดูหนาวอันหนาวเหน็บในภาคเหนือของจีนที่เป็นอุปสรรคต่อการรุกคืบเพิ่มเติม เจียงจึงใช้เวลาหลายเดือนหลังจากเข้ารับตำแหน่งเพื่อรวบรวมอำนาจของตนและฟื้นฟูความเป็นปึกแผ่นของรัฐบาลหนานจิง เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ เจียงได้รับตำแหน่งเป็น "ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองกำลังกรีธาทัพขึ้นเหนือ" ขณะที่เหอ ยิ่งชิน ได้รับแต่งตั้งเป็นเสนาธิการประจำกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ กองทัพปฏิวัติแห่งชาติได้รับการปรับโครงสร้างใหม่เป็น 4 กองทัพร่วม โดยกองทัพร่วมที่หนึ่ง  ประกอบด้วยกำลังพลส่วนใหญ่จากกองทัพปฏิวัติแห่งชาติดั้งเดิมซึ่งมาจากกว่างโจว และประจำอยู่ในพื้นที่หนานจิง–เซี่ยงไฮ้, กองทัพร่วมที่สอง ประกอบด้วยกั๋วหมินจฺวินของเฝิง, กองทัพร่วมที่สามคือกองทัพชานซีของหยาน, และกองทัพร่วมที่สี่เป็นกองทัพก๊กกว่างซีของหลี่ จงเหริน ณ จุดนี้ กองทัพปฏิวัติแห่งชาติมีทหารรวมประมาณหนึ่งล้านนาย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นทหารจากกองทัพของอดีตขุนศึก ในขณะที่เจียงกำลังเตรียมพร้อมสำหรับการรื้อฟื้นปฏิบัติการทางทหารในเดือนมีนาคม เขาสั่งให้กระทรวงการต่างประเทศเจรจากับญี่ปุ่น เพื่อพยายามป้องกันการแทรกแซงของญี่ปุ่นในมณฑลชานตง
ในวันที่ 1 เมษายน กองทัพร่วมที่สองของเฝิง (กั๋วหมินจฺวิน) และกองทัพร่วมที่สามของหยานเริ่มการต่อสู้กับกองทัพสันติภาพแห่งชาติบริเวณพรมแดนเหอหนาน–ชานตง และตามแนวทางรถไฟสายปักกิ่ง–สุยยฺเหวี่ยน ต่อมาเมื่อวันที่ 7 เมษายน เจียง ไคเชก ประกาศการรื้อฟื้นปฏิบัติการทางทหารของการกรีธาทัพขึ้นเหนืออย่างเป็นทางการ หลังจากแนวป้องกันของกองทัพสันติภาพแห่งชาติอ่อนแอลงจากการโจมตีของเฝิงและหยาน กองทัพร่วมที่หนึ่งเคลื่อนพลมุ่งสู่มณฑลชานตงผ่านทางรถไฟสายเทียนจิน–ผู่โข่ว และเข้ายึดเมืองเติ๋งโจวในวันที่ 16 เมษายน ในขณะที่ กองทัพของเฝิงรุดหน้าสู่มณฑลชานตงจากด้านตะวันตก และเข้ายึดเจียเสียงได้ในวันที่ 15 ซุน ฉฺวันฟาง ตัดสินใจเปิดฉากโจมตีกลับแบบสองแนวรบต่อกองทัพร่วมที่หนึ่งและที่สอง โดยได้ผลักดันกองทัพร่วมที่หนึ่งให้ถอยร่นไปจนถึงทางรถไฟสายหล่งไห่ แต่ล้มเหลวในการโจมตีกองทัพที่สอง และในวันที่ 21 กองทัพปฏิวัติแห่งชาติที่รวมกำลังกันสามารถบีบให้ซุนต้องล่าถอยจากจี่หนิงไปยังจี่หนาน ซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑลชานตง ตามบันทึกของแหล่งข่าวอเมริกันเกี่ยวกับการล่าถอยของซุน ทหารส่วนใหญ่ในกองทัพเดินเท้าจนพื้นรองเท้าขาด และเมื่อรวมกับปัญหาขาดแคลนอาหารและที่พักพิง ทำให้กองทัพอันใหญ่โตของเขาหมดกำลังใจที่จะต่อสู้ต่อไป ขณะเดียวกัน เมื่อกองทัพญี่ปุ่นได้รับทราบถึงข่าวความพ่ายแพ้ของซุน พวกเขาจึงเริ่มเคลื่อนย้ายกองกำลังจากกองทัพคันโตโดยใช้รถไฟจากเมืองชิงเต่ามุ่งหน้าไปยังจี่หนาน
ขณะที่กองทัพร่วมที่สองเคลื่อนทัพไปทางตะวันออกเฉียงเหนือมุ่งหน้าสู่เมืองจี่หนานตามแนวฝั่งใต้ของแม่น้ำฮวง กองทัพร่วมที่หนึ่งได้เปลี่ยนเส้นทางจากทางรถไฟสายเทียนจิน–ผู่โข่วที่เมืองไท่อาน และข้ามเขาไท่เพื่อโจมตีจี่หนานจากทางตะวันตกผ่านทางรถไฟสายชิงเต่า–จี่หนาน ยุทธวิธีนี้ประสบความสำเร็จ และในวันที่ 29 เมษายน กองทัพปฏิวัติแห่งชาติสามารถโอบล้อมจี่หนานเกือบสมบูรณ์ กองทัพสันติภาพแห่งชาติที่กำลังอ่อนแรงได้ล่าถอยไปยังฝั่งเหนือของแม่น้ำฮวง ท่ามกลางการปล้นสะดมและความก่อความรุนแรงที่เกิดขึ้นในเมือง ณ เวลานั้น กองทัพญี่ปุ่นมีกำลังพลประมาณ 3,000 นาย ประจำการอยู่ในจี่หนาน เพื่อปกป้องพลเรือนชาวญี่ปุ่นประมาณ 2,000 คน ที่อาศัยอยู่ในเมืองดังกล่าว กองทัพปฏิวัติแห่งชาติสามารถบุกเข้าจี่หนานได้สำเร็จในวันถัดมา เจียง ไคเชก เดินทางมาถึงเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม และพยายามเจรจากับฝ่ายญี่ปุ่นเพื่อให้ถอนกำลังออกจากจี่หนาน พร้อมเสนอหลักประกันความปลอดภัยให้กับพลเรือนชาวญี่ปุ่น แก่ฮิโกซูเกะ ฟูกูดะ ผู้บัญชาการกองทัพคันโตประจำพื้นที่ ฟูกูดะตอบตกลง และกองทัพญี่ปุ่นเตรียมถอนกำลังในคืนนั้น แต่ในช่วงเช้าตรู่ของวันถัดมา ได้เกิดความขัดแย้งขึ้นระหว่างกองทัพจีนและญี่ปุ่น นำไปสู่เหตุการณ์ที่เรียกว่า "อุบัติการณ์จี่หนาน" ซึ่งในตอนแรกเป็นเพียงการปะทะย่อม ๆ แต่ต่อมาได้ลุกลามกลายเป็นการโจมตีอย่างเต็มรูปแบบของกองทัพญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ระหว่างเหตุการณ์นี้ ฝ่ายญี่ปุ่นได้สังหารไช่ กงฉือ เจ้าหน้าที่ฝ่ายการต่างประเทศของก๊กมินตั๋ง พร้อมด้วยนักการทูตอีกหลายคน และพลเรือนชาวจีนประมาณ 5,000 คน ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1928  มีชายชาวจีนคนหนึ่งก่อเหตุยิงชาวญี่ปุ่น 11 คน หรือบางแหล่งว่า 7 คน เสียชีวิตในเมืองโกเบ ประเทศญี่ปุ่น เพื่อล้างแค้นให้กับอุบัติการณ์จี่หนาน ก่อนที่เขาจะปลิดชีพตัวเองในเวลาต่อมา