stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นาธานาเอล

นาธานาเอลปรากฏในกระจกสีที่ปีกของโบสถ์แองกลิคันนักบุญยอห์น เมืองแอชฟิลด์ รัฐนิวเซาท์เวลส์
นาธานาเอล (ฮีบรู נתנאל, กรีก: ναθαναηλ , "พระเจ้าประทาน") หรือที่รู้จักกันในชื่อ นาธานาเอลชาวบ้านคานา เป็นสาวกของพระเยซู ซึ่งระบุถึงเฉพาะในบทที่ 1 และ 21 ของพระวรสารนักบุญยอห์น
พระวรสารนักบุญยอห์นระบุว่านาธานาเอลเป็นสหายของฟีลิปจากเบธไซดา (1:43-44) ฟีลิปไปพบนาธานาเอลและกล่าวกับเขาว่า “เราพบคนที่โมเสสกล่าวถึงในหนังสือธรรมบัญญัติ และคนที่พวกผู้เผยพระวจนะกล่าวถึง คือ เยซูชาวนาซาเร็ธบุตรโยเซฟ”
ตอนแรกนาธานาเอลสงสัยว่าพระเมสสิยาห์จะมาจากนาซาเร็ธจริงหรือไม่ โดยกล่าวว่า "สิ่งดี ๆ จะมาจากนาซาเร็ธได้หรือ?" แต่เขาก็ยอมตามฟีลิปไป พระเยซูตรัสถึงลักษณะของนาธานาเอลในทันทีว่าเป็น "ชาวอิสราเอลแท้ ในตัวเขาไม่มีอุบาย" นักวิชาการบางคนเชื่อว่าคำตรัสของพระเยซูที่ว่า "เราเห็นท่านอยู่ใต้ต้นมะเดื่อก่อนที่ฟีลิปจะเรียกท่าน" มีพื้นฐานมาจากคำพูดของชาวยิว ซึ่งหมายถึงการศึกษาคัมภีร์โทราห์ นาธานาเอลยอมรับว่าพระเยซูเป็น "พระบุตรของพระเจ้า" และ "กษัตริย์ของอิสราเอล"
นาธานาเอลปรากฏตัวอีกครั้ง (ในชื่อ "นาธานาเอลชาวบ้านคานา") ในบทสุดท้ายของพระวรสารนักบุญยอห์น ในฐานะหนึ่งในสาวกที่พระเยซูทรงปรากฏพระองค์เบื้องหน้าที่ทะเลกาลิลีหลังการฟื้นคืนพระชนม์
ทูริน ทูรัมบาร์

ทูริน ทูรัมบาร์ (ฝรั่งเศส: Túrin Turambar) เป็นตัวละครเอกตัวหนึ่งในจินตนิยายชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือซิลมาริลลิออน และต่อมาได้เป็นตัวละครเอกในนิยายเรื่อง ตำนานบุตรแห่งฮูริน
ทูรินเป็นตัวละครที่โทลคีนสร้างขึ้นในลักษณะ anti-hero แบบหนึ่ง คือเป็นวีรบุรุษในโศกนาฏกรรม เขาเป็นมนุษย์ ที่มีชีวิตอยู่ในยุคที่หนึ่งของอาร์ดา บิดาของทูรินคือ ฮูริน ประมุขของตระกูลฮาดอร์ เขาถูกมอร์กอธจับตัวไปได้หลังจากสงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด แต่ฮูรินไม่ยอมจำนนต่อมอร์กอธ ทำให้มอร์กอธสาปแช่งตระกูลของฮูรินทั้งตระกูลให้ประสบหายนะ
ที่มาของตัวละคร

โทลคีนกล่าวถึงตัวละคร ทูริน ในจดหมายฉบับหนึ่งของเขา สื่อว่าเขาได้รับแรงบันดาลใจมาจากตำนานนอร์สโบราณ เรื่อง ซีกุร์ด เดอะ โวลซุง (Sigurd the Volsung) และจากตัวละคร คุลแลร์โว (Kullervo) จากมหากาพย์คาเลวาลา (Kalevala) ของชาวฟินแลนด์ อันเป็นตัวละครที่ประสบเคราะห์กรรมร้ายกาจในชีวิต
ประวัติ

ทูรินเป็นบุตรชายคนเดียวของ ฮูริน ธาลิออน ประมุขแห่งตระกูลฮาดอร์ ซึ่งเป็นผู้ครองแคว้นดอร์-โลมิน มารดาของเขาคือ มอร์เวน แห่งตระกูลเบออร์  เขามีน้องสาวสองคน หนึ่งคืออัวร์เวน หรือลาไลธ์ ซึ่งเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก และสองคือ นิเอนอร์ นีนิเอล ผู้ต้องประสบชะตากรรม ตกในบ่วงคำสาปร่วมกันกับเขา
เมื่อทูรินอายุได้ 8 ปี เอลฟ์และมนุษย์ร่วมกันจัดทัพยกไปหมายจะปราบปรามมอร์กอธให้สิ้นซาก แต่เหตุการณ์กลับตาลปัตร กลายเป็นสงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด ทัพเอลฟ์และมนุษย์แตกพ่ายยับเยิน กษัตริย์ฟิงกอนสิ้นพระชนม์ แว่นแคว้นของฮูรินก็ถูกพวกอีสเตอร์ลิงเข้ามายึดครอง  มอร์เวนจำต้องส่งทูรินให้หนีไปเสียเพื่อมิให้ตกเป็นทาส ทูรินกับผู้ติดตามสองคนจึงเดินทางไปสู่ราชสำนักโดริอัธ ขอความอุปถัมภ์จากกษัตริย์ธิงโกลและเทพีเมลิอัน
ที่โดริอัธ ทูรินได้เป็นศิษย์และสหายของเบเล็กจอมธนู นายทหารเอลฟ์ผู้เก่งกาจ ต่อมาทูรินมีเหตุวิวาทจนซายรอส คู่กรณีเสียชีวิต ทูรินจึงหนีออกจากโดริอัธไปใช้ชีวิตเป็นโจรอยู่กับพวกกองโจรในป่าทางตะวันตกของโดริอัธ วันหนึ่งกองโจรจับตัวคนแคระมีมได้ และให้แลกอิสรภาพกับที่อยู่อาศัย คนแคระมีมจึงยกบ้านของตนบนเขาหัวโล้นหรืออะมอนรูธให้แก่พวกโจร
ธิงโกลส่งคนออกติดตามหาทูริน หลังจากสอบถามพยานหลักฐานต่างๆ แล้วว่า ทูรินไม่มีความผิดในการตายของซายรอส แต่ไม่มีใครหาทูรินเจอ จนกระทั่งเบเล็กเที่ยวออกติดตามไปนอกเขตอาณาจักรและเจอทูรินในที่สุด แต่ทูรินก็ไม่ยอมหวนกลับโดริอัธ เบเล็กจึงพำนักอยู่กับทูรินและพวกโจร
วันหนึ่งพวกออร์คจับตัวมีมได้ และบังคับให้มีมทรยศต่อกองโจรของทูริน พวกออร์คสังหารคนของทูรินจนหมดแล้วจับตัวทูรินไป คงเหลือแต่เบเล็กที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เบเล็กออกติดตามทูรินไปจนถึงป่าเทาร์-นู-ฟูอิน ได้พบกวินดอร์ แห่งนาร์โกธรอนด์ที่นั่น ทั้งสองคนลอบเข้าค่ายออร์ค ชิงเอาตัวทูรินคืนมาได้ แต่แล้วทูรินกลับสังหารเบเล็กด้วยความเข้าใจผิดคิดว่าเป็นศัตรู
กวินดอร์พาทูรินที่เศร้าโศกจนไม่มีสติกลับมายังนาร์โกธรอนด์ เมื่อทูรินกลับฟื้นดีขึ้นแล้ว ก็ไม่ยอมใช้ชื่อเดิม ปกปิดความจริงไว้ด้วยหวาดกลัวในชะตากรรมของตนเองและผู้อยู่ใกล้
ชื่อต่างๆ ของทูริน

เนย์ธัน
กอร์โธล
อการ์วายน์ บุตรแห่งอูมาร์ธ
อดาเนเดล
มอร์เมกิล หรือ จอมดาบดำ
ธูริน
ทูรัมบาร์
ดักเนียร์ เกลารุงกา หรือ ยมทูตแห่งเกลารุง
ทางสู่ฝัน

| ทางสู่ฝัน |
| --- | --- |

สร้างโดย:   KondZilla  Guilherme Quintella  เฟลีปี บรากา 
เขียนโดย:   Guilherme Quintella  ดูดา จี อัลเมย์ดา  Thays Berbe 
กำกับโดย:   KondZilla  จอห์นนี อาราอูฌู 
แสดงนำ:   Christian Malheiros  Jottapê  Bruna Mascarenhas 
ประเทศแหล่งกำเนิด:  บราซิล
ภาษาต้นฉบับ: โปรตุเกส
จำนวนฤดูกาล: 4
จำนวนตอน: 26
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: เฟลีปี บรากา
ผู้อำนวยการสร้าง:   ริตา โมไรช์  เฟลีปี บรากา  อลิเซ บรากา 
ผู้กำกับภาพ:   Felipe Hermini  Lito Mendes da Rocha 
ผู้ลำดับภาพ:   Helena Maura  Rodrigo Menecucci  เอสเตวาน ซังตุส 
ความยาวตอน: 36–55 นาที
บริษัทผู้ผลิต: ลอสบรากัส
ออกอากาศ
เครือข่าย: เน็ตฟลิกซ์
ออกอากาศ: 9 สิงหาคม ค.ศ. 2019 (2019-08-09) – ปัจจุบัน
ทางสู่ฝัน (โปรตุเกส: Sintonia) เป็นละครโทรทัศน์ของประเทศบราซิล สร้างโดย KondZilla และแสดงนำโดย Christian Malheiros, Jottapê และ Bruna Mascarenhas วางจำหน่ายทั่วโลกเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2562 โดยเน็ตฟลิกซ์
นักแสดง > นักแสดงหลัก

Christian Malheiros รับบท Luiz Fernando "Nando" Silva
Jottapê รับบท Donizete "Doni" Santana da Costa
Bruna Mascarenhas รับบท ริตา (Rita)
นักแสดง > นักแสดงสมทบ

MC M10 รับบท Formiga/Cleyton
วีนีซียุส จี โอลีเวย์รา รับบท แอแดร์ (Éder)
Rosana Maris รับบท Jussara
Danielle Olímpia รับบท กาเกา (Cacau)
Julia Yamaguchi รับบท Sheila
Leilah Moreno รับบท MC Dondoka
Júlio Silvério รับบท Jaspion
Jefferson Silvério รับบท Rivaldinho
Fabrício Araújo รับบท Juninho
Vanderlei Bernardino รับบท Mr. Chico
Fernanda Viacava รับบท Sueli
Felipe Vidal รับบท Stephano
Martha Meola รับบท Lucrécia
César Mello รับบท Dr. William
Angela Dippe รับบท Pastora Val
Sandrão RZO รับบท Badá
Paulo Bronks รับบท Torto
Victoria Rosetti  รับบท Heloísa
Adrinno Bolshi รับบท Marcão
Rosa Namaris รับบท Jussara
Ferrnanda Viacava รับบท Pastora Sueli
Tom Carfi รับบท Ton
Bruno Gadiol รับบท Levi
แหล่งข้อมูลอื่น

ทางสู่ฝัน ที่เน็ตฟลิกซ์
ทางสู่ฝัน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
นิกิต้า

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ นิกิตา ครุสชอฟ
| นิกิต้า |
| --- | --- |
กำกับ: ลุค เบซอง
เขียนบท: ลุค เบซอง
อำนวยการสร้าง: Patrice Ledoux
นักแสดงนำ: แอนน์ ปาริลโย ฌอง-ฮิวจ์ส แองแกลด เชกี คาร์โย ฌอง เรโน แฌน มอโร
ดนตรีประกอบ: เอริก เซอร์รา
บริษัทผู้สร้าง: Gaumont  
วันฉาย: ค.ศ. 1990
ความยาว: 115 นาที
ประเทศ: ฝรั่งเศส
ภาษา: ฝรั่งเศส
นิกิต้า (ฝรั่งเศส: Nikita) เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2533 เขียนบทและกำกับโดยลุค เบซอง เป็นภาพยนตร์ที่สร้างชื่อเสียงให้กับเบซอง และแอนน์ ปาริลโย นักแสดงนำหญิง ที่เป็นภรรยาของเขาในขณะนั้น เนื้อเรื่องเกี่ยวกับเด็กสาวติดยาที่ไปพัวพันคดีสังหารเจ้าหน้าที่และต้องโทษประหารชีวิต เธอได้รับการไว้ชีวิต แลกกับการทำงานเป็นสายลับให้กับหน่วยงานของรัฐบาลฝรั่งเศส
ภาพยนตร์ออกฉายในประเทศฝรั่งเศสในปี 1990 ในชื่อ Nikita และฉายในสหรัฐอเมริกาในชื่อ La Femme Nikita  ต่อมาในปี 1993 วอร์เนอร์บราเธอร์สได้นำมาดัดแปลงสร้างใหม่ ใช้ชื่อว่า Point of No Return (ฉายในบางประเทศใช้ชื่อว่า The Assassin) นำแสดงโดยบริดเจท ฟอนดา, แกเบรียล เบิร์น, ฮาร์วี คีเทล และแอนน์ แบนครอฟต์   นอกจากนั้นยังถูกนำไปดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ฮ่องกงเรื่อง Black Cat (Hei mao, ชื่อไทย หัวใจเธอมันน่ากราบ) ในปี 1990   ต่อมาในปี 1997 วอร์เนอร์บราเธอร์ส ร่วมกับผู้สร้างภาพยนตร์แคนาดา ได้นำเรื่องนี้มาสร้างเป็นภาพยนตร์ซีรีส์ La Femme Nikita จำนวน 5 ฤดูกาล นำแสดงโดยพีตา วิลสัน และรอย ดูปัวส์ ในประเทศไทยภาพยนตร์ซีรีส์นี้ใช้ชื่อว่า นิกิต้า รหัสเธอ โคตรเพชฌฆาต  และนำมาสร้างอีกครั้งในปี 2010 นำแสดงโดยแม็คกี้ คิว
ภาพยนตร์เรื่องนี้ เมื่อวางจำหน่ายดีวีดีในประเทศไทย ครั้งแรกโดยทีไอจีเอ ใช้ชื่อว่า "ผู้หญิงมากกว่าหนึ่ง"  ส่วนผู้ถือลิขสิทธิ์ปัจจุบัน ใช้ชื่อว่า "รหัสเธอ โคตรเพชฌฆาต" ตามชื่อภาพยนตร์ซีรีส์ที่ฉายในไทย
ในช่วงท้ายของภาพยนตร์ มีตัวละครสำคัญชื่อ "วิกเตอร์" รับบทโดยฌอง เรโน เป็นนักฆ่าชาวฝรั่งเศสที่เรียกตัวเองว่าเป็น "คนเก็บกวาด" (The Cleaner) ด้วยบุคลิกที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวละครตัวนี้ ต่อมาเบซองได้ขยายเป็นตัวละครชื่อ "ลีออง" นักฆ่าในนิวยอร์ก ในภาพยนตร์เรื่อง ลีออง (Léon หรือ The Professional) ภาพยนตร์ปี 1994 นำแสดงโดยฌอง เรโน, นาตาลี พอร์ตแมน และแกรี โอลด์แมน  เบซองได้อธิบายถึงตัวละครลีอองว่า "เป็นลูกพี่ลูกน้องของวิกเตอร์"
ต็องกี นีย็องซู

ต็องกี-โอสตีน นีย็องซู กัวซี (ฝรั่งเศส: Tanguy-Austin Nianzou Kouassi; เกิด 7 มิถุนายน ค.ศ. 2002) เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กให้กับเซบิยา สโมสรในลาลิกา
สโมสรอาชีพ > ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง

กัวซีเล่นให้กับปารีแซ็ง-แฌร์แม็งครั้งแรกในฐานะนักฟุตบอลอาชีพ เมื่อ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2019 ในนัดที่ชนะมงเปอลีเย ด้วยคะแนน 3–1 ไม่กี่วันต่อมา เขาลงเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกครั้งแรก ในนัดที่ชนะกาลาทาซาไร ด้วยคะแนน 5–0
เขายิงประตูครั้งแรกได้ในการแข่งขันบอลถ้วย นัดที่ชนะแร็งส์ ด้วยคะแนน 3–0 เมื่อ 22 มกราคม ค.ศ. 2020 ประตูของกัวซี เป็นประตูที่ 4000 ในประวัติศาสตร์เปแอ็สเฌ กัวซียิงประตูครั้งแรกในลีกเอิง ในเกมเยือนที่เสมออาเมียง ซึ่งด้วยคะแนน 4–4 เมื่อ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020
สโมสรอาชีพ > ไบเอิร์นมิวนิก

เมื่อ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ไบเอิร์นมิวนิกประกาศเซ็นสัญญา 4 ปีกับกัวซี
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ดิวิชัน | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ถ้วย> ลงเล่น | ถ้วย> ประตู | ลีกคัพ> ลงเล่น | ลีกคัพ> ประตู | ยุโรป> ลงเล่น | ยุโรป> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู | รวม> ลงเล่น | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง | 2019–20 | ลีกเอิง | 6 | 2 | 3 | 0 | 2 | 1 | 2 | 0 | 0 | 0 | 13 | 3 |
| สถิติทั้งหมด | สถิติทั้งหมด | สถิติทั้งหมด | 6 | 2 | 3 | 0 | 2 | 1 | 2 | 0 | 0 | 0 | 13 | 3 |
เกียรติประวัติ > สโมสร

ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง
ลีกเอิง: 2019–20
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

ฝรั่งเศสอายุไม่เกิน 17 ปี
ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 17 ปี อันดับสาม: 2019
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ T. Nianzou ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเซบิยา  |
| --- | --- |
 1 ดมิตรอวิช  2 มอนติเอล  4 ราโมส  5 โอกัมโปส  6 กูเด็ลย์  7 ซูโซ  8 ฆอร์ดัน  9 มีร์  10 รากิติช  11 มุนีร  13 โบโน  14 โอสการ์  15 อันนุศ็อยรี  16 นาบัส (กัปตัน)  17 ลาเมลา  18 ดิเลนีย์  19 อากุญญา  20 การ์ลุส  21 โอลิเบร์  23 กูนเด  24 ปาปู โกเมซ  25 เฟร์นันโด   46 อัลมัจญ์บะรี  ผู้จัดการทีม: Sánchez Flores 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี
นักบุญคริสโตเฟอร์

| นักบุญคริสโตเฟอร์ |
| --- | --- |
“นักบุญคริสโตเฟอร์อุ้มพระกุมารเยซู” (St. Christopher Carrying the Christ Child) by เฮียโรนิมัส บอส ราว ค.ศ.1485
มรณสักขี
เสียชีวิต: ราว ค.ศ. 251 เอเซียไมเนอร์
นิกาย: โรมันคาทอลิก  อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ 
วันฉลอง: 25 กรกฎาคม
สัญลักษณ์: ต้นไม้, กิ่งไม้, ยักษ์, ยักษ์อุ้มพระกุมารเยซู, หอก, เกราะ, คนมีหัวเป็นหมา
องค์อุปถัมภ์: ชายโสด, ผู้ขับยานพาหนะเช่นรถหรือเรือ, การเดินทาง, พายุ, โรคชัก, คนทำสวน, โรคปวดฟัน, คนเล่นคลื่น
นักบุญคริสโตเฟอร์ (อังกฤษ: Saint Christopher; กรีก: Άγιος Χριστόφορος) เป็นชาวคานาอัน ต่อมาได้นับถือศาสนาคริสต์และพลีชีพเป็นมรณสักขีในรัชสมัยจักรพรรดิเดซิอุสแห่งจักรวรรดิโรมันราวคริสต์ศตวรรษที่ 3  และเป็นหนึ่งในนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
คริสตจักรโรมันคาทอลิกถือว่านักบุญคริสโตเฟอร์เป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ผู้เดินทางและนักกีฬา แต่เมื่อปี ค.ศ. 1969 ทางสันตะสำนักก็ยกเลิกวันฉลองนักบุญคริสโตเฟอร์จากปฏิทินศาสนาที่เป็นทางการ เพราะขาดหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่านักบุญคริสโตเฟอร์มีตัวตนหรือเป็นผู้เคร่งครัดทางศาสนาจริงหรือไม่ แต่การฉลองก็ยังทำกันตามท้องถิ่น
ตำนานของนักบุญคริสโตเฟอร์

ตามตำนานกล่าวว่าในสมัยของจักพรรดิเดซิอุสแห่งจักรวรรดิโรมันมีชายคนหนึ่งชื่อ เรเพรบัส หรือ เรโพรบัส (ภาษาอังกฤษ รีโพรเบท) ถูกจับเป็นเชลยศึกจากสงครามกับชนเผ่าทางตะวันตกของอียิปต์และถูกส่งไปทำงานในหน่วย “Marmaritae” ซึ่งสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นชนเผ่าเบอร์เบอร์แห่งไซเรไนคา  เรเพรบัสมีลักษณะสูงใหญ่และท่าทางน่าเกรงขามมีหัวเป็นสุนัข (cynocephaly) และเป็นผู้กินเนื้อมนุษย์เช่นชน Marmaritae ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามในที่สุดเรเพรบัสก็หันมานับถือศาสนาคริสต์และเข้าพิธีบัพติศมาและเริ่มเผยแพร่ศาสนา ในที่สุดเจ้าเมืองแอนติออก (หรือบางเรื่องก็ว่าพระจักพรรดิเอง) ประกาศสั่งประหารชีวิตเรเพรบัสเพราะความเชื่อในศาสนาคริสต์ แต่เรเพรบัสก็รอดการปองชีวิตมาได้หลายครั้งอย่างปาฏิหาริย์ แต่ในที่สุดก็อนุญาตให้ประหารตนเองหลังจากที่เปลึ่ยนศาสนาคนเป็นจำนวนมาก  ร่างของเรเพรบัสถูกนำกลับไปอะเล็กซานเดรียโดยปีเตอร์แห่งอัตตาเลีย
ข้อมูลเพิ่มเติม

เซนต์
นักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
| ด ค กนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์ |
| --- | --- |
 นักบุญอาเกเทียส  นักบุญบาร์บารา  นักบุญเบลส  นักบุญแคเธอรินแห่งอะเล็กซานเดรีย  นักบุญคริสโตเฟอร์  นักบุญไซเรียคัส  นักบุญเดนิส  นักบุญอิราสมัสแห่งฟอร์เมีย  นักบุญยูสตาซ  นักบุญจอร์จ  นักบุญไจลส์  นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออก  นักบุญแพนทาลิออน  นักบุญไวทัส 
ในบางภาพ นักบุญคริสโตเฟอร์จะมีหัวเป็นสุนัข
นิลมาร์ โอโนราตู ดา ซิลวา

ระวังสับสนกับ เนย์มาร์
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  นิลมาร์ โอโนราตู ดา ซิลวา
วันเกิด:   (1984-07-14) 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1984 (40 ปี)
สถานที่เกิด:  บังเดย์รังชิส, ประเทศบราซิล
ส่วนสูง:  1.80 เมตร (5 ฟุต 11 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหน้า (ตัวเป้า)
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  บิยาร์เรอัล (Villarreal)
หมายเลข:  12
สโมสรเยาวชน
1999-2001:  อิงเตร์นาซีโอนาล (Internacional)
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  สโมสร |  ลงเล่น† |  |
| 2002-2004 |  อิงเตร์นาซีโอนาล |  0042 0(16) |  |
| 2004-2006 |  ลียง |  0032 00(2) |  |
| 2005-2006 |  → คอรินเทียนส์ (ยืม) |  0021 00(7) |  |
| 2006-2007 |  คอรินเทียนส์ |  0011 00(1) |  |
| 2007-2009 |  อิงเตร์นาซีโอนาล |  0035 0(19) |  |
| 2009- |  บิยาร์เรอัล |  0033 0(11) |  |
ทีมชาติ‡
| 2004 |  บราซิลชุดยู 23 |  0007 00(0) |  |
| 2003- |  บราซิล |  0021 00(8) |  |
 นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมสโมสร นับเฉพาะลงเล่นในประเทศ ข้อมูลล่าสุดวันที่ 15 พฤษภาคม 2010.  † ลงเล่น (ประตู).  ‡ นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมชาติ ข้อมูลล่าสุดวันที่ 2 กรกฎาคม 2010
นิลมาร์ โอโนราตู ดา ซิลวา (โปรตุเกส: Nilmar Honorato da Silva) หรือ นิลมาร์ เกิดเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1984 ที่เมืองบังเดย์รังชิส (Bandeirantes) รัฐปารานา เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันเล่นให้สโมสรฟุตบอลบิยาร์เรอัล
นิว

| นิว |
| --- | --- |

อักษรกรีก
Αα แอลฟา: Νν นิว
Ββ บีตา: Ξξ ไซ
Γγ แกมมา: Οο โอไมครอน
Δδ เดลตา: Ππ พาย
Εε เอปไซลอน: Ρρ โร
Ζζ ซีตา: Σσς ซิกมา
Ηη อีตา: Ττ เทา
Θθ ทีตา: Υυ อิปไซลอน
Ι ι ℩ ไอโอตา: Φφ ฟาย
Κκ แคปปา: Χχ ไค
Λλ แลมดา: Ψψ พไซ
Μμ  มิว: Ωω โอเมกา
ใกล้คลาสสิก
Ϝϝ เวา: ϘϙϞϟ คอปปา
Ϻϻ แซน: ͲͲϠϡ แซมไพ
Ϛϛ สติกมา: Ͱͱ ฮีตา
Ϸϸ โช: 

เครื่องหมายเสริมอักษร
นิว (อังกฤษ: nu) หรือ นี (กรีก: νι, ตัวใหญ่ Ν, ตัวเล็ก ν) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 13 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 50
ν ในสมการ
-ฟิสิกส์ แทนความถี่คลื่น
ธงชาติโกตดิวัวร์

| --- | --- |


การใช้: ธงชาติ และ ธงพลเรือน
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: 1959
ลักษณะ: มีลักษณะเป็นธงสามสี ประกอบด้วยแถบสีแนวตั้ง 3 แถบ ได้แก่ สีส้ม สีขาว และ สีเขียว.
 
ธงชาติโกตดิวัวร์ (ฝรั่งเศส: Drapeau de la Côte d'Ivoire) มีลักษณะเป็นธงสามสี กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ประกอบด้วยแถบสีแนวตั้ง 3 แถบ ได้แก่ สีส้ม สีขาว และ สีเขียว เรียงจากด้านคันธงไปยังด้านปลายธง แต่ละแถบกว้างเท่ากัน  การออกแบบธงนี้ได้รับอิทธิพลจากธงชาติฝรั่งเศส ซึ่งเป็นชาติเจ้าอาณานิคมเดิม และมีลักษณะที่คล้ายคลึงกับธงชาติไอร์แลนด์ซึ่งใช้สีแบบเดียวกัน แต่ผิดกันที่การเรียงลำดับสีธงนั้นสลับที่กัน และสัดส่วนของธงชาติไอร์แลนด์นั้นยาวกว่าธงชาติโกตดิวัวร์ ธงนี้เริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2502 ก่อนการประกาศเอกราชไม่นานนัก
ธงที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน

หลังการประกาศเอกราช ประเทศโกตดิวัวร์ได้ร่วมเป็นพันธมิตรกับกลุ่มประเทศแอฟริกาตะวันตก ซึ่งกลุ่มประเทศดังกล่าวล้วนใช้ธงที่ได้รับอิทธิพลจากธงชาติฝรั่งเศสและสีพันธมิตรแอฟริกา สีที่โกตดิวัวร์ใช้ในธงชาตินั้น ประเทศไนเจอร์ก็ได้นำไปใช้ในธงชาติของตนด้วยเช่นกัน เพื่อแสดงถึงความเป็นพันธมิตรต่อกันของทั้งสองชาติ ความหมายของสีธงที่ทั้งสองใช้มีดังนี้
สีส้ม หมายถึง ทุ่งหญ้าสะวันนาทางภาคเหนือของประเทศและความอุดมสมบูรณ์
สีขาว หมายถึง สันติภาพ
สีเขียว หมายถึง ความหวังและป่าไม้ทางภาคใต้ของประเทศ
ดูเพิ่ม

ตราแผ่นดินของโกตดิวัวร์
ลาบีจาแนซ
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติโกตดิวัวร์ ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
| ด ค กธงชาติของประเทศและดินแดนในทวีปแอฟริกา |
| --- | --- |
 กานา  กาบอง  กาบูเวร์ดี  กินี  กินี-บิสเซา  แกมเบีย  โกตดิวัวร์  คอโมโรส  เคนยา  แคเมอรูน  จิบูตี  ชาด  ซิมบับเว  ซูดาน  เซเชลส์  เซนต์เฮเลนา (สหราชอาณาจักร)  เซเนกัล  เซาตูแมอีปริงซีป  ซูดานใต้  เซียร์ราลีโอน  แซมเบีย  โซมาเลีย  ตูนีเซีย  โตโก  แทนซาเนีย  นามิเบีย  ไนจีเรีย  ไนเจอร์  บอตสวานา  บุรุนดี  บูร์กินาฟาโซ  เบนิน  มอริเชียส  มอริเตเนีย  มาดากัสการ์  มาลาวี  มาลี  โมซัมบิก  โมร็อกโก  ยูกันดา  รวันดา  เรอูว์นียง (ฝรั่งเศส)  ลิเบีย  เลโซโท  ไลบีเรีย  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  อิเควทอเรียลกินี  อียิปต์  เอธิโอเปีย  เอริเทรีย  เอสวาตินี  แองโกลา  แอฟริกาใต้  แอลจีเรีย
นวศิลป์

นวศิลป์ หรือ อาร์นูโว (ฝรั่งเศส: Art nouveau, "ศิลปะใหม่") รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า ยูเกินท์ชตีล (เยอรมัน: Jugendstil, "แบบอย่างของวารสารศิลปะที่มีชื่อว่ายูเกินท์") เป็นลักษณะศิลปะ สถาปัตยกรรม และศิลปะประยุกต์ ซึ่งได้รับความนิยมสูงสุดในช่วง ค.ศ. 1890 ถึง 1905 โดยมีจุดเด่นคือใช้รูปแบบธรรมชาติ โดยเฉพาะดอกไม้และพืชอื่น ๆ มาทำเป็นลวดลายเส้นโค้งที่อ่อนช้อย
ลักษณะรูปแบบจะเป็นการลดทอนรูปแบบจากรุกขชาติ แมลง เปลือกหอย ใบไม้ และเถาวัลย์ตามธรรมชาติ นำมาประดิษฐ์เป็นลวดลายประดับทั้งภายในและภายนอกอาคาร ตลอดจนเครื่องใช้ ของประดับบ้าน และเครื่องแต่งกาย ทำให้นวศิลป์เป็นรูปแบบที่นำกลับมาใช้ตกแต่งเสมอ ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายในอาคารพาณิชย์ เช่น ร้านอาหารฝรั่งเศส ร้านขายเสื้อผ้าสตรี และกิจการเกี่ยวกับความงามอื่น ๆ โดยได้รับแรงบันดาลใจจากรูปทรงและสีจากธรรมชาติ เช่น สีจากฤดูกาล (เช่น สีออกส้มและน้ำตาลของฤดูใบไม้ร่วง) สีจากพืชพรรณต่าง ๆ (เช่น สีเขียวเข้ม สีเขียวตอง) และสีของดอกไม้ (เช่น สีขาวนวลดอกมะลิ สีม่วงดอกไอริส สีแดงดอกป็อปปี เป็นต้น)
นอกจากนี้ยังมีการหาวัสดุและแร่ธาตุจากธรรมชาติ ได้แก่ งาช้าง เงิน ทองแดง นำมาใช้ด้วยเช่นกัน
บรรณานุกรม

Duncan, Alastair. Art Nouveau. World of Art. New York: Thames and Hudson, 1994. ISBN 0-500-20273-7
Sterner, Gabriele. Art Nouveau, an Art of Transition: From Individualism to Mass Society. 1st English ed. (original title: Jugendstil: Kunstformen zwischen Individualismus und Massengesellschaft) Trans. Frederick G. Peters and Diana S. Peters. Woodbury, N.Y.: Barron's Educational Series, 1982. ISBN 0-8120-2105-3
ทีมจักรยาน

ไอเอสดี คอนติเนนตัลทีม ในดอแนตสก์ ประเทศยูเครน
ทีมจักรยาน เป็นกลุ่มนักปั่นที่เข้าร่วมทีมหรือเข้าถือสิทธิ์ และฝึกร่วมกันเพื่อการแข่งขันจักรยานไม่ว่าจะเป็นมือสมัครเล่นหรือมืออาชีพ – รวมถึงบุคลากรสายสนับสนุน ทีมจักรยานมีความสำคัญมากที่สุดในการแข่งจักรยานถนน ซึ่งเป็นกีฬาประเภททีม แต่การทำงานร่วมกันระหว่างสมาชิกในทีมก็มีความสำคัญเช่นกันในการแข่งจักรยานลู่และไซโคลครอส
การจัดวางองค์ประกอบ

ในขณะที่นักปั่นเป็นแกนหลักของทีม ทีมระดับสูงสุดก็มีบุคลากรที่คอยสนับสนุนการแข่งและฝึก ได้แก่
ผู้จัดการ ที่ดูแลภาระผูกพัน, การสนับสนุน และการปฏิบัติงานทั่วไปของทีม
ดีเรตอร์สปอร์ตีฟ (ฝรั่งเศส: directeur sportif) ที่เดินทางสู่การแข่งและกำหนดกลยุทธ์การแข่ง ในทีมที่ใหญ่กว่า พวกเขามักจะขับรถของทีมและมีการติดต่อทางวิทยุกับนักปั่น
ผู้ฝึกสอน ที่กำกับการฝึกของทีม
แพทย์ มีหน้าที่รับผิดชอบต่อความเป็นอยู่ที่ดีของนักปั่น และมักจะตรวจสอบให้แน่ใจว่านักปั่นปฏิบัติตามกฎระเบียบต่าง ๆ เช่น ข้อบังคับที่เกี่ยวข้องกับการใช้สารต้องห้าม
นักบำบัด ที่ช่วยผู้ฝึกสอน
โซอิญเนอร์ (ฝรั่งเศส: soigneur) เป็นผู้ช่วยรับผิดชอบในการป้อนอาหาร, เสื้อผ้า, นวด และคุ้มกันนักปั่น จากภาษาฝรั่งเศส (ออกเสียง: [swa.ɲœʁ]) ซึ่งหมายถึง "ผู้ให้การดูแล"
ช่างซ่อม ที่รับผิดชอบอุปกรณ์ของทีม
นอกจากนี้ ยังมีเจ้าหน้าที่สปอนเซอร์, การตลาด และการสื่อสาร
ระดับการมอบหมาย

มีระดับการมอบหมายที่แตกต่างกันระหว่างนักปั่นกับทีม โดยทีมสมัครเล่นมีตั้งแต่กลุ่มนักปั่นที่ระบุตัวเองว่าเป็นทีม ไปจนถึงทีมที่จัดหาอุปกรณ์และเงินให้นักปั่น ส่วนทีมอาชีพระดับสูงสุดได้ขึ้นทะเบียนกับสหภาพจักรยานระหว่างประเทศ ซึ่งบังคับใช้ข้อกติกาและระบบคะแนนสำหรับการแข่งระดับอาชีพ
จักรยานถนน

สมาชิกในทีมมีความเชี่ยวชาญที่แตกต่างกัน ซึ่งนักปั่นไต่เขาต้องฝ่าฟันบนทางลาดชัน ส่วนนักปั่นระยะสั้นประหยัดพลังงานสำหรับการวิ่งเพื่อคะแนนและตำแหน่ และนักปั่นจับเวลาจะรักษาความเร็วสูงในระยะทางไกล
แต่ละทีมมีผู้นำหรือกัปตัน ซึ่งโดยทั่วไปแล้วถือว่าเป็นนักปั่นที่เก่งที่สุดของทีม กัปตันมีการเปิดรับสื่อมากที่สุดและมีโอกาสชนะการแข่งมากที่สุด สมาชิกที่เหลือในทีมเป็นโดเมสติกหรือนักปั่นรอง ที่คอยปกป้องกัปตันจากฝ่ายตรงข้าม และนำอาหารรวมถึงเครื่องดื่มให้แก่เขา อย่างไรก็ตาม สมาชิกในทีมคนใดก็ได้รับอนุญาตให้ชนะบนเวทีได้
ในการแข่งวันเดียว ผู้นำหนึ่งหรือหลายคนจะได้รับเลือกตามความต้องการของการแข่ง ในการแข่งแบบสเตจ ทีมต่าง ๆ จะมุ่งเน้นไปที่เป้าหมายที่แตกต่างกัน ตัวอย่างเช่น ทีมในตูร์เดอฟร็องส์ 2005 เช่น ดิสคัฟเวอรี่ แชนแนล หรือที-โมบายล์ มุ่งเน้นไปที่อันดับเวลารวมของนักปั่น ในขณะที่ทีมอื่น ๆ พยายามเอาชนะสเตจหรือการแบ่งประเภทอื่น ๆ ส่วนในตูร์เดอฟร็องส์ 2004 ควิก-สเตป–ดาวีตามง ช่วยให้รีชาร์ วีรองก์ ชนะการจัดประเภทภูเขา ขณะที่ทีมลอตโต–โดโม ช่วยให้ร็อบบี แมคอีเวน ชนะการจัดประเภทคะแนน ส่วนทีมขนาดเล็กกว่าอาจทำให้นักปั่นต้องหยุดพักยาวเพื่อรับการรายงานข่าวทางโทรทัศน์ ทั้งนี้ ทีมระดับอาชีพส่วนใหญ่มีนักปั่น 10–20 คน
โดยทั่วไปทีมจะได้รับการสนับสนุนเพื่อแลกกับการโฆษณาบนเสื้อผ้าและการรับรองอื่น ๆ ซึ่งการสนับสนุนมีตั้งแต่ธุรกิจขนาดเล็กไปจนถึงบริษัทระหว่างประเทศ
ส่วนตูร์เดอฟร็องส์ระหว่าง ค.ศ. 1930 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1950 เป็นการแข่งขันสำหรับทีมชาติซึ่งไม่มีโฆษณาเชิงพาณิชย์ที่โดดเด่น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทีมจักรยาน
นิทรรศการศิลปะแห่งปารีส

ภาพ “เรือดานเต” (The Barque of Dante) โดย เออแฌน เดอลาครัวซ์ได้รับเข้าแสดงที่นิทรรศการศิลปะแห่งปารีสในปี ค.ศ. 1822
นิทรรศการศิลปะแห่งปารีส (ฝรั่งเศส: Salon หรือ Salon de Paris, อังกฤษ: Paris Salon) ที่เริ่มขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1725 เป็นงานนิทรรศการศิลปะที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการโดยสถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฝรั่งเศสในกรุงปารีส ระหว่างปี ค.ศ. 1748 ถึงปี ค.ศ. 1890 งานนิทรรศการศิลปะแห่งปารีสประจำปีหรือปีละสองครั้งถือกันว่าเป็นงานนิทรรศการศิลปะที่สำคัญของโลกตะวันตก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1881 ผู้จัดงานแสดงก็เปลี่ยนมือไปเป็นสมาคมศิลปินแห่งฝรั่งเศส (Société des Artistes Français)
ใน 1900 ประติมากรอิตาลี จิโอวานนี่มาร์ติ De พำนักอยู่ในกรุงปารีสได้รับรางวัลเป็นครั้งแรกที่ได้รับรางวัลพิเศษของร้านกับการทำงานของรูปปั้นบรอนซ์สิทธิ  "เลอPêcheurเด criquets"  (ตั๊กแตนชาวประมง)
แหล่งข้อมูลอื่น

Timeline of the Paris salons เก็บถาวร 2020-06-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
นีกอลา อาแปร์

| นีกอลา อาแปร์ |
| --- | --- |

เกิด: 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1749(1749-11-17) ชาลง-ซูร์-มาร์น ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 1 มิถุนายน ค.ศ. 1841(1841-06-01) (91 ปี) มาซี ฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
ลายมือชื่อ

นีกอลา อาแปร์ (ฝรั่งเศส: Nicolas Appert) เป็นชาวฝรั่งเศสผู้คิดค้นกรรมวิธีการถนอมอาหารด้วยบรรจุภัณฑ์กระป๋อง ซึ่งเขาอธิบายว่าเป็นกรรมวิธีที่สามารถถนอมอาหารได้ทุกประเภท เขาได้รับการยกย่องว่าเป็น "บิดาแห่งการบรรจุกระป๋อง"
อาแปร์เป็นพ่อครัวและคนทำลูกกวาดในกรุงปารีสตั้งแต่ ค.ศ. 1784 ต่อมาใน ค.ศ. 1795 เขาเริ่มทดสอบและคิดค้นวิธีถนอมอาหาร ทั้งซุป พืชผัก น้ำผลไม้ เยลลี่ แยม น้ำเชื่อม และผลิตภัณฑ์จากนม เขานำอาหารเหล่านี้ใส่ไว้ในขวดโหลแก้ว ปิดปากด้วยจุกไม้ก๊อกและป้ายด้วยขี้ผึ้ง จากนั้นจึงนำไปจุ่มในน้ำเดือด
ใน ค.ศ. 1800 จักรพรรดินโปเลียนเสนอเงินรางวัล 12,000 ฟรังก์ให้ใครก็ตามที่คิดค้นวิธีถนอมอาหารแบบใหม่ได้ ใน ค.ศ. 1806 อาแปร์นำขวดแก้วบรรจุอาหารต่าง ๆ ที่เขาถนอมไว้ออกมาแสดงที่งานนิทรรศการผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมฝรั่งเศส (Exposition des produits de l'industrie française) แต่กลับไม่ชนะและไม่ได้รับเงินรางวัลใด ๆ ต่อมาใน ค.ศ. 1810 กระทรวงมหาดไทยฝรั่งเศสเสนอเงิน 12,000 ฟรังก์ให้อาแปร์ โดยมีเงื่อนไขว่าเขาต้องเผยแพร่กรรมวิธีถนอมอาหารนี้แก่สาธารณชน อาแปร์ยอมรับและตีพิมพ์หนังสือเพื่ออธิบายกรรมวิธีดังกล่าวในปีนั้นเอง หนังสือของเขามีชื่อว่า ศิลปะการถนอมเนื้อสัตว์และพืชผัก (L'Art de conserver les substances animales et végétales) ตีพิมพ์ครั้งแรกจำนวน 200 เล่ม
ลาแมซงอาแปร์ (La Maison Appert) ในเมืองมาซีใกล้กับกรุงปารีส กลายเป็นโรงงานบรรจุอาหารลงขวดแห่งแรกในโลก นับเป็นเวลาหลายปีก่อนที่หลุยส์ ปาสเตอร์ จะพิสูจน์ได้ว่าความร้อนสามารถฆ่าแบคทีเรีย กรรมวิธีถนอมอาหารของอาแปร์ได้จุดประกายให้เกิดธุรกิจถนอมอาหารหลากหลายชนิดในบรรจุภัณฑ์ปิด กรรมวิธีถนอมอาหารของเขาแพร่หลายไปอย่างรวดเร็วมาก ในปีเดียวกับที่เขาตีพิมพ์หนังสือนั้นเอง พ่อค้าชาวอังกฤษนามว่าปีเตอร์ ดูแรนด์ (Peter Durand) ได้นำกรรมวิธีนี้ไปใช้แต่เปลี่ยนบรรจุภัณฑ์เป็นกระป๋องแทน
นิทรรศการศิลปะตกรอบ

งาน “อาหารกลางวันบนลานหญ้า” โดยเอดวด มาเนท์ที่ถูกปฏิเสธโดยคณะกรรมการตัดสินของซาลอน
นิทรรศการศิลปะตกรอบ (ฝรั่งเศส: Salon des Refusés (เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [salɔ̃ de ʁəfyze]), อังกฤษ: Exhibition of rejects) คือนิทรรศการแสดงงานศิลปะที่ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าแสดงในนิทรรศการศิลปะแห่งปารีส หรือ “ซาลอน” ซึ่งเป็นนิทรรศการศิลปะที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการโดยสถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฝรั่งเศสในกรุงปารีส แต่นิทรรศการศิลปะตกรอบครั้งสำคัญคือนิทรรศการศิลปะตกรอบของปี ค.ศ. 1863