stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชาวปัญจาบ
ศัพทมูลวิทยา

ศัพท์ "ปัญจาบ" ปรากฏขึ้นในรัชสมัยจักรพรรดิอักบัรเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 แม้ว่าศัพท์ปัญจาบมีต้นตอจากภาษาเปอร์เซีย คำทั้งสองคำนี้ (پنج, panj, 'ห้า' กับ آب, āb, 'น้ำ') เป็นคำร่วมเชื้อสายกับศัพท์ภาษาสันสกฤต (पञ्‍च, pañca, 'ห้า' กับ अप्, áp, 'น้ำ') ที่มีความหมายเดียวกัน ดังนั้น คำว่า pañjāb จึงหมายถึง 'ดินแดนแห่งแม่น้ำทั้งห้า' ซึ่งสื่อถึงแม่น้ำเฌลัม จนาพ ราวี สตลุช และบีอาส ทั้งหมดเป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำสินธุ โดยมีแม่น้ำสตลุชเป็นลำสาขาที่ใหญ่ที่สุด ข้อมูลที่อ้างอิงถึงดินแดนแห่งแม่น้ำทั้งห้าอาจพบในมหาภารตะ ซึ่งเรียกหนึ่งในภูมิภาคในภารัตโบราณว่า Panchanada (สันสกฤต: पञ्चनद, อักษรโรมัน: pañca-nada, แปลตรงตัว 'ห้าแม่น้ำ') ชาวกรีกโบราณเรียกภูมิภาคนี้ว่า Pentapotamía (กรีก: Πενταποταμία) ซึ่งมีความหมายเดียวกันกับศัพท์ภาษาเปอร์เซีย
ขอบเขตทางภูมิศาสตร์

ปัญจาบเป็นภูมิภาคทางภูมิรัฐศาสตร์ วัฒนธรรม และประวัติศาสตร์ในเอเชียใต้ โดยเฉพาะในบริเวณทางตอนเหนือของอนุทวีปอินเดีย ซึ่งประกอบด้วยพื้นที่ทางตะวันออกของปากีสถานและทางตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย ขอบเขตของภูมิภาคนั้นไม่ชัดเจนและมุ่งเน้นไปที่เรื่องราวทางประวัติศาสตร์ คำจำกัดความทางภูมิศาสตร์ของ "ปัญจาบ" ก็เปลี่ยนไปตามยุคสมัย โดยในสมัยจักรวรรดิโมกุลเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 16 ระบุถึงพื้นที่ค่อนข้างเล็กระหว่างแม่น้ำสินธุกับแม่น้ำสตลุช
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Punjabi people (ethnic group)
ภูมิภาคปัญจาบกับแม่น้ำ
ที่สูงแคเมอรอน

| อำเภอที่สูงแคเมอรอน |
| --- | --- |
อำเภอของประเทศมาเลเซียและพื้นที่บนเขา
Daerah Cameron Highlands
การถอดเสียงภาษาอื่น
 • มลายู: Tanah Tinggi Cameron (อักษรรูมี)  تانه تيڠڬي كاميرون‎ (อักษรยาวี)
 • จีน: 金馬崙高原縣
 • ทมิฬ: கேமரன் மலை
บนลงล่าง: ไร่ชา • ต้นบัวผุด • ผลสตรอว์เบอร์รี •  นกกินปลีหางยาวคอดำ • พิพิธภัณฑ์ไทม์ทันเนล
   ตรา
ที่ตั้งของอำเภอที่สูงแคเมอรอนในรัฐปะหัง

ที่สูงแคเมอรอนที่ตั้งของอำเภอที่สูงแคเมอรอนในมาเลเซียตะวันตกแสดงแผนที่มาเลเซียตะวันตกที่สูงแคเมอรอนที่ตั้งของอำเภอที่สูงแคเมอรอนในประเทศมาเลเซียแสดงแผนที่ประเทศมาเลเซีย
พิกัด:  4°30′N 101°30′E﻿ / ﻿4.500°N 101.500°E﻿ / 4.500; 101.500
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ: รัฐปะหัง
สำรวจ: ค.ศ. 1885 โดยวิลเลียม แคเมอรอน
ศูนย์กลาง: ตานะฮ์ราตา
รัฐบาลท้องถิ่น: สภาอำเภอที่สูงแคเมอรอน
การปกครอง
 • ประธาน: ไซนัล-อาบีดิน อามิน
พื้นที่(พื้นที่ปฏิบัติการ MDCH)
 • ทั้งหมด: 275.36 ตร.กม. (106.32 ตร.ไมล์)
ประชากร (รัฐบาลท้องถิ่น ค.ศ. 2010)
 • ทั้งหมด: 34,510 คน
 • ความหนาแน่น: 130 คน/ตร.กม. (320 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+08:00 (เวลาในประเทศมาเลเซีย)
รหัสไปรษณีย์: 39xxx
รหัสพื้นที่: +6-05
ป้ายทะเบียนยานพาหนะ: C
เว็บไซต์: www.mdcameron.gov.my
ที่สูงแคเมอรอน (มลายู: Tanah Tinggi Cameron; จีน: 金馬崙高原; ทมิฬ: கேமரன் மலை) เป็นอำเภอหนึ่งในรัฐปะหัง ประเทศมาเลเซีย มีพื้นที่ 712.18 ตารางกิโลเมตร (274.97 ตารางไมล์) โดยทางเหนือติดกับรัฐกลันตัน ทางตะวันตกติดกับรัฐเปรัก ที่ราบสูงแคเมอรอนตั้งอยู่ในบริเวณตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐปะหัง โดยอยู่ห่างจากอีโปะฮ์ทางตะวันออกประมาณ 90 กิโลเมตร (56 ไมล์) กัวลาลัมเปอร์ทางเหนือเกือบ 200 กิโลเมตร (120 ไมล์) หรือจากกวนตัน เมืองหลักของรัฐปะหัง ประมาณ 355 กิโลเมตร (221 ไมล์) ถือเป็นเทศบาลที่เล็กที่สุดของรัฐ
ผู้สำรวจที่สูงแคเมอรอนคือวิลเลียม แคเมอรอน นักธรณีวิทยาและนักสำรวจของรัฐบาลใน ค.ศ. 1885 อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 3 ตำบล คือ ริงเล็ต, ตานะฮ์ราตา และอุลูเตอลม และมีนิคม 8 แห่ง คือ ริงเล็ต, ตานะฮ์ราตา (ศูนย์กลางบริหาร), บรินจัง, หุบเขาเบอร์ตัม, ฟาร์มเกีย, ตริงกัป, กัมปุงกัวลาเตอร์ลา, กัมปุงราจา และบรูแวลลีย์ พื้นที่เหล่านี้ทั้งหมดอยู่ในระดับความสูงเหนือระดับน้ำทะเลจาก 800 เมตร (2,600 ฟุต) ถึง 1,603 เมตร (5,259 ฟุต)
ที่สูงแคเมอรอนได้รับการพัฒนาในคริสต์ทศวรรษ 1930 โดยเทเบิลแลนด์ (tableland) เป็นหนึ่งในจุดท่องเที่ยวที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศมาเลเซีย นอกจากอุตสาหกรรมชา มีการบันทึกที่ราบสูงแห่งนี้ว่าเป็นสถานที่ที่มีอากาศเย็น สวนผลไม้, สถานที่เพาะชำพันธุ์ไม้, แหล่งเพาะปลูก, น้ำตก, แม่น้ำ, ทะเลสาบ, สัตว์ป่า, ป่าที่ปกคลุมด้วยหญ้ามอส, สนามกอล์ฟ, โรงแรม, ศาสนสถาน, บังกะโล, แลนด์โรเวอร์,  พิพิธภัณฑ์ และชนพื้นเมือง (โอรังอัซลี)
ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศของที่ราบสูงแคเมอรอนอยู่ในขอบเขตระหว่างภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Af) กับภูมิอากาศที่ราบสูงกึ่งเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfb) มีอุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีที่ 18 องศาเซลเซียส (64 องศาฟาเรนไฮต์) ในช่วงกลางวันอุณหภูมิไม่ค่อยขึ้นสูงมากกว่า 25 องศาเซลเซียส (77 องศาฟาเรนไฮต์) ส่วนตอนกลางคืน อุณหภูมิสามารถลงต่ำสุดถึง 9 องศาเซลเซียส (48 องศาฟาเรนไฮต์) หยาดน้ำฟ้าทั้งปีมีมากกว่า 2,700 มิลลิเมตร (110 นิ้ว) อุณหภูมิต่ำสุดเท่าที่บันทึกเกิดเมื่อวันพุธที่ 1 กุมภาพันธ์ 1978 โดยมีอุณหภูมิลดลงถึง 7.8 องศาเซลเซียส (46.0 องศาฟาเรนไฮต์) ในบริเวณที่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 1,471.6 เมตร
| ข้อมูลภูมิอากาศของที่สูงแคเมอรอน> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของที่สูงแคเมอรอน> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของที่สูงแคเมอรอน> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของที่สูงแคเมอรอน> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของที่สูงแคเมอรอน> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของที่สูงแคเมอรอน> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของที่สูงแคเมอรอน> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของที่สูงแคเมอรอน> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของที่สูงแคเมอรอน> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของที่สูงแคเมอรอน> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของที่สูงแคเมอรอน> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของที่สูงแคเมอรอน> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของที่สูงแคเมอรอน> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของที่สูงแคเมอรอน> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 25.7 (78.3) | 27.4 (81.3) | 26.6 (79.9) | 27.0 (80.6) | 27.9 (82.2) | 26.5 (79.7) | 26.6 (79.9) | 25.6 (78.1) | 26.5 (79.7) | 26.2 (79.2) | 26.1 (79) | 25.7 (78.3) | 27.9 (82.2) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 21.4 (70.5) | 22.4 (72.3) | 23.0 (73.4) | 23.4 (74.1) | 23.2 (73.8) | 22.8 (73) | 22.4 (72.3) | 22.0 (71.6) | 22.0 (71.6) | 21.8 (71.2) | 21.7 (71.1) | 21.1 (70) | 22.27 (72.08) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 17.2 (63) | 17.6 (63.7) | 18.2 (64.8) | 18.7 (65.7) | 18.7 (65.7) | 18.4 (65.1) | 18.0 (64.4) | 17.8 (64) | 17.7 (63.9) | 17.6 (63.7) | 17.6 (63.7) | 17.2 (63) | 17.89 (64.21) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 14.6 (58.3) | 14.7 (58.5) | 15.2 (59.4) | 15.8 (60.4) | 16.1 (61) | 15.6 (60.1) | 15.3 (59.5) | 15.3 (59.5) | 15.3 (59.5) | 15.3 (59.5) | 15.3 (59.5) | 14.9 (58.8) | 15.28 (59.51) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 10.9 (51.6) | 7.8 (46) | 11.6 (52.9) | 13.4 (56.1) | 14.2 (57.6) | 13.4 (56.1) | 13.5 (56.3) | 13.6 (56.5) | 13.1 (55.6) | 13.3 (55.9) | 12.0 (53.6) | 12.1 (53.8) | 7.8 (46) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 109.5 (4.311) | 115.1 (4.531) | 198.4 (7.811) | 275.7 (10.854) | 268.8 (10.583) | 145.1 (5.713) | 162.1 (6.382) | 180.2 (7.094) | 244.8 (9.638) | 334.7 (13.177) | 300.6 (11.835) | 203.1 (7.996) | 2,538.1 (99.925) |
| ความชื้นร้อยละ | 84 | 83 | 84 | 91 | 92 | 90 | 90 | 91 | 92 | 93 | 93 | 92 | 89.6 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 14 | 12 | 17 | 20 | 21 | 15 | 16 | 18 | 22 | 25 | 24 | 20 | 224 |
แหล่งที่มา: Malaysian Meteorological Department "Climate Of Tourist Places In Malaysia: Cameron Highlands". Malaysian Meteorological Department. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 August 2008. สืบค้นเมื่อ 14 January 2019.</ref>
ประชากร

| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
| 1991  | 25,555 | —     |
| 2000  | 28,077 | +9.9% |
| 2010  | 36,978 | +31.7% |
| 2020  | 39,004 | +5.5% |
ที่มา: Department of Statistics, Malaysia 
| กลุ่มชาติพันธุ์ในอำเภอที่สูงแคเมอรอน (สำมะโน ค> ศ. 2010) |
| --- | --- | --- |
| เชื้อชาติ | ประชากร | ร้อยละ |
| จีน | 13,099 | 39.4% |
| บูมีปูเตอรา | 12,989 | 39.0% |
| อินเดีย | 6,988 | 21.0% |
| อื่น ๆ | 202 | 0.6% |
| รวม | 33,278 | 100% |
อำเภอนี้มีประชากรที่หลากหลาย โดยรวมมี 33,278 คน แบ่งออกเป็น ชาวจีน (13,099), บูมีปูเตอรา (12,989; แบ่งออกเป็น: มลายู (7,321); อื่น ๆ (ส่วนใหญ่เป็นโอรังอัซลี (5,688)) อินเดีย (6,988), พลเมืองที่ไม่ใช่ชาวมาเลเซีย (5,193) และสัญชาติอื่น ๆ (202) พลเมืองส่วนใหญ่เป็นเจ้าของกิจการ, พนักงานอุตสาหกรรมบริการ, คนงานฟาร์ม, คนเกษียณ หรือข้าราชการ
ภูมิศาสตร์

ที่สูงแคเมอรอนเป้นหนึ่งใน 11 อำเภอของรัฐปะหัง กินพื้นที่ 712 ตารางกิโลเมตร (275 ตารางไมล์) โดยอำเภอนี้มีตำบล 3 ตำบล และเมือง 5 เมือง เมืองทั้งหมดอยู่ในบริเวณความสูงเหนือระดับน้ำทะเลจาก 800 เมตร (2,600 ฟุต) ถึง 1,603 เมตร (5,259 ฟุต) สิ่งที่มีความแตกต่างจากอำเภออื่นของประเทศมาเลเซีย ไม่เป็นเพียงแต่การเป็นที่อยู่ของพืชดอกที่พบได้ยากในเขตร้อนกว่าร้อยชนิดเท่านั้น แต่ก้มีระบบนิเวศที่แตกต่างกันด้วย
ใน ค.ศ. 1958 มีการตั้งด่านเพื่อสำแดงสัตว์ประเภทกวางสงวน 4 ปีต่อมา ด่านนี้กลายเป็นแหล่งคุ้มครองสัตว์และนกหายากหลายชนิด ตั้งอยู่ที่ทิวเขาหลัก (บันจารันตีตีวังซา) กว่า 75% ของเขตนี้มีพื้นที่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 1,000 เมตร (3,300 ฟุต) มีความชื้นสูงและไม่มีฤดูแล้ง ช่วงเดือนที่ฝนตกชุกมากอยู่ในช่วงตุลาคมถึงพฤศจิกายน และช่วงเดือนที่อากาศ "แห้ง" ไม่มีฝน อยู่ในช่วงมกราคมถึงกุมภาพันธ์
ที่สูงแคเมอรอนเป็นหนึ่งในไม่กี่ที่ของมาเลเซียที่เป็นที่อยู่อาศัยของดอกไม้นานาพันธุ์และสัตว์ประจำถิ่นจำนวนมาก โดยมีพืชมากกว่า 700 ชนิดที่เติบโตที่นี่ พืชผักบนภูเขามีการเปลี่ยนแปลง พื้นที่นี้เป็นที่รู้จักจากการปลูกชา ฟาร์มผัก และแหล่งเพาะพันธุ์ไม้ดอก รูปแบบป่าก่อให้เกิดระบบนิเวศทางธรรมชาติทั้งในและรอบ ๆ ตัวเมือง
ในทางภูมิศาสตร์ รีสอร์ทที่ตั้งอยู่บนที่ราบสูง "ชัน" ของมาเลเซียตะวันตก (ซึ่งมีความสูงที่หลากหลายตั้งแต่ 800 เมตร (2,600 ฟุต) ถึง 1,603 เมตร (5,259 ฟุต)) ที่สูงแคเมอรอนมีภูเขาอยู่ 8 ลูกที่เป็นสำหรับพักผ่อน มีดังนี้ เขาบาตูบรินจัง (2,031 เมตร (6,663 ฟุต)), เขาเบอเริมบัน (1,840 เมตร (6,040 ฟุต)), ภูเขาอีเรา (2,091 เมตร (6,860 ฟุต)), เขาจาซาร์ (1,696 เมตร (5,564 ฟุต)), เขาเมินตีกี (1,563 เมตร (5,128 ฟุต)), เขาเปอร์ดะฮ์ (1,576 เมตร (5,171 ฟุต)) และเขาซีกู (1,916 เมตร (6,286 ฟุต)) เขาสเวตเทนแฮม (1,961 เมตร (6,434 ฟุต)) ตั้งอยู่บริเวณชายแดนรัฐกลันตัน จุดสูงสุดของเขาบาตูบรินจังมีสถานนีวิทยุและโทรทัศน์ตั้งอยู่ ซึ่งสร้างโดยชาวอังกฤษในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 ใกล้กับป่าที่ปกคลุมไปด้วยหญ้ามอส เส้นทางเดินป่าเริ่มจากไร่ชาซูไงปาลัซโบะฮ์ ใช้เวลาประมาณ 15 นาทีก็จะถึงป่าเมฆตามเส้นทางถนน
การเดินทาง

ทางถนนที่เดินทางมาที่สูงแคเมอรอน คือ ตาปะฮ์, ซิมปังปูไล, กัวมูซัง และซูไงโกยัน ตาปะฮ์กับซิมปังปูไลเป็นสองทางจากรัฐเปรัก ส่วนกัวมูซังกับซูไงโกยันเป็นทางเข้าที่มาจากรัฐกลันตันและรัฐปะหัง ตามลำดับ
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Cameron Highlands จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Cameron Highlands Website
Official website of Cameron Highlands District Council
Official website of Regional Environmental Awareness Cameron Highlands (R.E.A.C.H.)
Rancangan Tempatan Daerah Cameron Highlands 2030 (Penggantian)
| ด ค กอำเภอของประเทศมาเลเซีย |
| --- | --- |
 ★ อำเภอที่มีสถานะเทศบาล  ☆ อำเภอที่มีสถานะนคร 
รัฐกลันตัน:  บาจก  กัวมูซัง  เจอลี  ★โกตาบารู  กัวลาไกร  เขตปกครองตนเองโลจิง (กึ่งอำเภอ)  มาจัง  ปาซีร์มัซ  ปาซีร์ปูเตะฮ์  ตานะฮ์เมระฮ์  ตุมปัต 
รัฐเกอดะฮ์:  บาลิง  บันดาร์บาฮารู  ☆โกตาเซอตาร์  ★กัวลามูดา  ★กูบังปาซู  ★กูลิม  ★ลังกาวี  ปาดังเตอรัป  เปินดัง  ☆โปกกเซอนา  ซิก  ยัน 
รัฐซาบะฮ์:  บิวฟอร์ต  เบอลูรัน  กาลาบากัน  เกอนีเงา  กีนาบาตางัน  โกตาเบอลุด  ☆โกตากีนาบาลู  โกตามารูดู  กัวลาเปอญู  กูดัต  กูนัก  ลาฮัดดาตู  นาบาวัน  ปาปาร์  เปอนัมปัง  ปูตาตัน  ปีตัซ  ราเนา  ★ซันดากัน  เซิมโปร์นา  ซีปีตัง  ตัมบูนัน  ★ตาเวา  เตอลูปิด  เตอนม  โตงด  ตัวรัน 
รัฐซาราวัก:  ★อาซาจายา  เบา  เบอลากา  เบอลูรู  เบอตง  ★บินตูลู  บูกิตมาบง  ดาลัต  ดาโร  เกิดง  จูเลา  กาบง  กาโนวิต  กาปิต  ☆กูจิง  ลาวัซ  ลิมบัง  ลิงกา  ลูบกอันตู  ลุนดู  มารูดี  มาตู  เมอราดง  ☆มีรี  มูกะฮ์  ปากัน  ปันตู  ปูซา  ★ซามาราฮัน  ซาราตก  ซารีเกอี  เซอเบาฮ์  เซอบูเยา  เซอลาเงา  เซอเรียน  ★ซีบู  ซีบูรัน  ซีมุนจัน  ซง  ซรีอามัน  ซูบิซ  ตันจุงมานิซ  ตาเตา  เตอเบอดู  เตอลังอูซัน 
รัฐเซอลาโงร์:  ★กมบัก  ★ฮูลูลางัต  ★ฮูลูเซอลาโงร์  ★☆กลัง  ★กัวลาลางัต  ★กัวลาเซอลาโงร์  ☆เปอตาลิง  ซาบักเบอร์นัม  ★เซอปัง 
รัฐตรังกานู:  เบอซุต  ★ดูงุน  ฮูลูเตอเริงกานู  ★เกอมามัน  ☆กัวลาเนอรุซ  ☆กัวลาเตอเริงกานู  มารัง  เซอตียู 
รัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน:  เจอเลอบู  ★เจิมปล  กัวลาปีละฮ์  ★พอร์ทดิกสัน  เริมเบา  ☆เซอเริมบัน  ตัมปิน 
รัฐปะลิส: ไม่มี (★กางาร์)
รัฐปะหัง:  ★เบินตง  เบอรา  ที่สูงแคเมอรอน  เจอรันตุต  ☆กวนตัน  ลีปิซ  มารัน  เปอกัน  เราบ์  รมปิน  ★เตอเมอร์โละฮ์ 
รัฐปีนัง:  ☆เซอเบอรังเปอไรกลาง  ☆เซอเบอรังเปอไรเหนือ  ☆เกาะปีนังตะวันออกเฉียงเหนือ  ☆เซอเบอรังเปอไรใต้  ☆เกาะปีนังตะวันตกเฉียงใต้ 
รัฐเประ:  ★บากันดาตุก  บาตังปาดัง  ★ฮีลีร์เปรัก  ฮูลูเปรัก  กัมปาร์  เกอเรียน  ☆กินตา  ★กัวลากังซาร์  ★ลารุต มาตัง และเซอลามา ((กิ่งอำเภอ))  ★มันจุง  มูอัลลิม  เปรักเตองะฮ์ 
รัฐมะละกา:  ★อาโลร์กาจะฮ์  ★จาซิน  ☆★เมอลากากลาง 
รัฐยะโฮร์:  ★บาตูปาฮัต  ☆โจโฮร์บะฮ์รู  ★กลวง  ★โกตาติงกี  ★กูไล  เมอร์ซิง  ★มัวร์  ★ปนเตียน  ★เซอกามัต  ตังกัก 
☆กัวลาลัมเปอร์ ลาบวน และปูตราจายา เป็นดินแดนสหพันธ์ที่ไม่มีเขตปกครองระดับอำเภอ ตัวเอียง หมายถึงอำเภอที่จัดเป็นอำเภอใหม่ ณ ค.ศ. 2019
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ 
ตัวเมืองบรินจัง (ประมาณ ค.ศ. 2012)
แผนที่แบบย่อของที่สูงแคเมอรอน
แผนที่อำเภอที่สูงแคเมอรอน
นกแว่นภูเขามาเลเซีย ถูกจัดเป็นชนิดที่มีความเสี่ยงของ IUCN ใน ค.ศ. 2004
อัลอุบุลละฮ์

อัลอุบุลละฮ์ (อาหรับ: الأبلة) หรือชาวกรีกในสมัยก่อนอิสลามเรียกว่า อาโปโลกูเอมโปรีโอน (กรีกโบราณ: 'Απολόγου 'Εμπόριον) เป็นเมืองท่าที่ต้นอ่าวเปอร์เซียทางตะวันออกของบัสราในประเทศอิรักปัจจุบัน ในสมัยกลาง เมืองนี้ทำหน้าที่เป็นท่าเรือการค้าหลักของอิรักสำหรับการค้ากับอินเดีย
ที่ตั้ง

อัลอุบุลละฮ์ตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกของชะวากทะเลยูเฟรติส–ไทกริสที่บริเวณทางเข้าสู่อ่าวเปอร์เซีย เมืองนี้ตั้งอยู่ทางตะวันออกของบัสราเก่าและอยู่ด้านเหนือของคลองที่มีชื่อว่า Nahr al-Ubulla ซึ่งเชื่อมบัสราเข้ากับแม่น้ำไทกริสทางตะวันออกเฉียงใต้ ออบอดอน (ปัจจุบันอยู่ในประเทศอิหร่าน) และลงไปยังอ่าวเปอร์เซีย ย่าน 'Ashar ของบัสราในปัจจุบันตั้งอยู่บนพื้นที่อัลอุบุลละฮ์
ประวัติ

อัลอุบุลละฮ์มีความเกี่ยวข้องกับเมืองโบราณอาโปโลกูเอมโปรีโอนในเอกสารตัวเขียนบันทึกเส้นทางการเดินเรือในทะเลอีริทเธรียนของกรีก เมืองนี้มีอายุอย่างน้อยในสมัยซาเซเนียน (คริสตศตวรรษที่ 3–7) และอาจถึงก่อนหน้านั้น Eutychius of Alexandria นักประวัติศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 รายงานว่า เมืองนี้ก่อตั้งโดยแอร์แดชีร์ที่ 1 จักรพรรดิซาเซเนียน (ครองราชย์ ค.ศ. 212–224) เมืองนี้อยู่ในอาณาจักรลัคมิดที่เป็นรัฐบริวารของซาเซเนียนจนกระทั่งสิ้นสุดสมัย
ในช่วงการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมยุคต้นเมื่อคริสต์ทศวรรษ 630 อัลอุบุลละฮ์ถูกพิชิตโดยกองทัพอาหรับของอุตบะฮ์ อิบน์ ฆ็อซวาน อัลมาซินีหลังเอาชนะกองทหารรักษาการณ์ซาเซเนียน 500 นาย เมืองนี้ถูกอุตบะฮ์ อิบน์ ฆ็อซวานเข้าพิชิตถึงสองครั้ง ในจดหมายที่เขียนถึงอุตบะฮ์ เขากล่าวถึงเมืองนี้เป็น "ท่าอัลบะห์ร็อยน์ (อาระเบียตะวันออก), อุมาน, อัลฮินด์ (อินเดีย) และอัสซีน (จีน)" หลังสถาปนาบัสรา เมืองกองทหารรักษาการณ์อาหรับให้ไกลออกไปจากทะเล อัลอุบุลละฮ์จึงสูญเสียความสำคัญเชิงยุทธศาสตร์ แต่ยังคงเป็นท่าการค้าหลักจนกระทั่งการรุกรานของมองโกล
การรุกรานของมองโกลในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ส่งผลให้พื้นที่หลายแห่งในอิรักส่วนนี้ รวมถึงอัลอุบุลละฮ์ เสื่อมถอยลง อิบน์ บะฏูเฏาะฮ์ นักเดินทางในคริสต์ศตวรรษที่ 14 กล่าวถึงบริเวณเป็นเพียงแค่หมู่บ้าน และประมาณช่วงนี้ อัลอุบุลละฮ์จึงหายไปจากบันทึกทางประวัติศาสตร์
บรรณานุกรม

Bosworth, C. E., บ.ก. (1999). The History of al-Ṭabarī, Volume V: The Sāsānids, the Byzantines, the Lakhmids, and Yemen. SUNY Series in Near Eastern Studies. Albany, New York: State University of New York Press. ISBN 978-0-7914-4355-2.
Donner, Fred McGraw (1981). The Early Islamic Conquests. Princeton University Press.
Gibb, H. A. R. (1962). The Travels of Ibn Battuta, A.D. 1325-1354, Volume 2. The Hakluyt Society at Cambridge University Press. ISBN 9781351539920.
Huntingford, G.W.B. (2010). The Periplus of The Erythraean Sea, By an Unknown Author. Burlington: Ashgate Publishing Company.
Kramers, J. H. (2000). "Ubulla".  ใน Bearman, P. J.; Bianquis, Th.; Bosworth, C. E.; van Donzel, E. & Heinrichs, W. P. (บ.ก.). The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume X: T–U. Leiden: E. J. Brill. pp. 765–766. ISBN 978-90-04-11211-7.
อ่านเพิ่ม

Ramini, Irsan; Al-Zuraiqi, Heba (2020). "The Muslim Conquest of the City of al-Ubulla". Journal of Islamic Studies. 31 (2): 173–184. doi:10.1093/jis/etaa004.
ตัวนครแสดงเป็น "al-Ubullah" ทางตะวันออกเฉียงเหนือของบัสรา บนแผนที่อิรักในคริสต์ศตวรรษที่ 9 (เมโสโปเตเมียตอนล่าง)
ล่ามภาษากรีก

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
ภาพวาดโดย  W. H. Hyde ในนิตยสารฮาเพอร์วีกลีปี ค.ศ. 1893
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of the Greek Interpreter
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดจดหมายเหตุ
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: กันยายน ค.ศ. 1893
เรื่องก่อนหน้า: จองเวร 
เรื่องถัดไป: สัญญานาวี 
ข้อความ: ล่ามภาษากรีก ที่ วิกิซอร์ซ
"ล่ามภาษากรีก" (อังกฤษ: The Adventure of the Greek Interpreter) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนกันยายน ค.ศ. 1893 และในนิตยสารฮาเพอส์วีกลีในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1893 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 10 จากทั้งหมด 12 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุในฉบับที่ตีพิมพ์ในอังกฤษ และเป็นลำดับที่ 9 จากทั้งหมด 11 เรื่องใน เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ในฉบับที่ตีพิมพ์ในอเมริกา (เนื่องจากการตัดเรื่อง "ตามพิฆาต" ออกเพราะเนื้อเรื่องมีประเด็น "อื้อฉาว") เรื่องสั้นเรื่อง "ล่ามภาษากรีก" เป็นเรื่องที่เป็นการเปิดตัวตัวละครไมครอฟต์ โฮมส์ที่เป็นพี่ชายของเชอร์ล็อก โฮมส์ ดอยล์จัดอันดับให้ "ล่ามภาษากรีก" อยู่ในอันดับที่ 17 ในรายการเรื่องสั้นของโฮมส์ 19 เรื่องที่ชื่นชอบ
ประวัติการตีพิมพ์

"ล่ามภาษากรีก" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1893 และในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารฮาเพอส์วีกลี (ในชื่อเรื่องภาษาอังกฤษว่า "The Greek Interpreter")  เมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1893 และยังตีพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1893  ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 8 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต และ 2 ภาพวาดโดย W. H. Hyde ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาเพอส์วีกลี เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ซีงตีพิมพ์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1893 ในสหราชอาณาจักร และเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894 ในสหรัฐอเมริกา
อ้างอิงและบรรณานุกรม

1 2  Smith (2014), p. 98.
1 2  "Harper's Weekly. v.37 1893". HathiTrust Digital Library. สืบค้นเมื่อ 12 November 2020.
1 2  Cawthorne (2011), p. 90.
↑  Cawthorne (2011), p. 75.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ ล่ามภาษากรีก ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ล่ามภาษากรีก
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดจดหมายเหตุ รวมถึงเรื่อง ล่ามภาษากรีก ที่ Standard Ebooks
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "ม้าตัวเก็งหาย"  "ตามพิฆาต"  "หน้าเหลือง"  "อุบายสับตัว"  "เรือบรรทุกนักโทษ"  "ปริศนาลายแทง"  "จดหมายนัดพบ"  "ชายหลังค่อม"  "จองเวร"  "ล่ามภาษากรีก"  "สัญญานาวี"  "ปัจฉิมปัญหา" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
ปฏิทินจันทรคติไทย

| --- | --- |
 เดือนจันทรคติ  
 เดือน ๑  เดือน ๒  เดือน ๓  เดือน ๔  เดือน ๕  เดือน ๖  เดือน ๗  เดือน ๘  เดือน ๙  เดือน ๑๐  เดือน ๑๑  เดือน ๑๒: 
ปฏิทินจันทรคติไทย (อังกฤษ: Thai lunar calendar) คือ ปฏิทินที่นับตามคติการโคจรของดวงจันทร์ โดยหมายดูจากปรากฏการณ์ข้างขึ้นข้างแรม สำหรับปฏิทินจันทรคติ ของไทย จะมีด้วยกัน 2 แบบ ดังนี้
ปฏิทินจันทรคติราชการ หรือปฏิทินหลวง เป็นแบบที่ใช้กันมาแต่ดั้งเดิม อาศัยการกำหนดรูปแบบปีทางจันทรคติ อย่างไรก็ตาม หลักการคำนวณหารูปแบบปีจันทรคติ ยังไม่มีการสรุปเป็นสูตรที่ตายตัวแน่ชัด ใช้เป็นปฏิทินจันทรคติราชการทั่วไป ตลอดจน พระสงฆ์ไทยคณะมหานิกาย
ปฏิทินจันทรคติปักขคณนา เป็นแบบที่ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 แห่งราชวงศ์จักรี ได้ทรงประดิษฐ์ขึ้นมาใหม่ มีสูตรคำนวณที่แน่ชัด และมีความแม่นยำตามธรรมชาติกว่าแบบราชการอยู่มาก และให้ทรงนำมาใช้ในพระสงฆ์ไทย คณะธรรมยุติกนิกาย
การนับช่วงเวลา

การนับช่วงเวลาในปฏิทินจันทรคติไทย เป็นการนับโดยถือเอาการเปลี่ยนแปลงของดวงจันทร์เป็นหลัก ดังนี้
คืนเดือนดับ จะสังเกตไม่เห็นดวงจันทร์
คืนข้างขึ้น จะสังเกตเห็นดวงจันทร์เป็นรูปเสี้ยว นิดเดียวแล้วค่อย ๆ โตขึ้นในแต่ละวันจนเต็มดวง
คืนเดือนเพ็ญ จะสังเกตเห็นดวงจันทร์สว่างเต็มดวงมากที่สุดในรอบเดือนจันทรคติ
คืนข้างแรม จะสังเกตเห็นดวงจันทร์ค่อย ๆ แหว่งเป็นรูปเสี้ยวเล็กลง ๆ จนในที่สุดดวงจันทร์ก็มืดทั้งดวง
การอ่านวันตามแบบจันทรคติจะอ่านเป็นตัวเลขโดยเริ่มที่วันอาทิตย์เป็นหนึ่ง และนับต่อไปตามลำดับจนถึงวันเสาร์นับเป็นเจ็ด และมีการกำหนดดิถีดวงจันทร์และตัวเลขเดือนกำกับอย่างย่อ โดยใช้สัญลักษณ์เป็นตัวเลข ดังตัวอย่าง ๖ ๓ฯ ๓ อ่านว่า วันศุกร์ ขึ้น 3 ค่ำ เดือน 3
การนับวันทางจันทรคติตามหลักของปฏิทินราชการ (ซึ่งแตกต่างจากหลักของปฏิทินจันทรคติปักขคณนา) ได้กำหนดให้ เริ่มนับวันขึ้น 1 ค่ำ จนถึงขึ้น 15 ค่ำ แล้วจึงขึ้นวันแรม 1 ค่ำ ถึงวันแรม 14 ค่ำ ในเดือนคี่ และวันแรม 15 ค่ำ ในเดือนคู่ จึงทำให้เดือนคี่มี 29 วัน เดือนคู่มี 30 วัน
การนับเดือนทางจันทรคติ เริ่มต้นนับเดือนธันวาคมเป็นเดือน 1 เรียกว่าเดือนอ้าย มกราคมเป็นเดือนที่ 2 เรียกว่า เดือนยี่ และนับเดือน 3 เดือน 4 ไปจนถึงเดือน 12 ยกเว้นเขตภาคเหนือตอนบน หรือดินแดนล้านนาเดิม ที่มีการนับเดือนเร็วกว่า 2 เดือน กล่าวคือ ในวันลอยกระทง ตรงกับเดือน 12 ใต้ และตรงกับเดือน 2 เหนือ (12, 1, 2) ส่วนวันมาฆบูชา ตรงกับเดือน 3 ใต้ และ เดือน 5 เหนือ
การนับปีทางจันทรคติ นับตามเวลาการโคจรของดวงจันทร์รอบโลก 1 รอบ ใช้เวลา 29 วันครึ่งในเวลา 1 เดือน ถ้านับ 29 วัน เวลาจะขาดไป 12 ชั่วโมง แต่ถ้านับ 30 วัน เวลาจะเกินไป 12 ชั่วโมง จึงต้องนับ 59 วัน เป็น 2 เดือน โดยให้นับเดือนคี่มี 29 วัน และเดือนคู่มี 30 วัน โดยเดือนคี่เป็นเดือนต้น เดือนคู่เป็นเดือนรองถัดไป สลับจนครบ 12 เดือน แล้วเริ่มต้นใหม่
ถ้านับวันปีทางจันทรคติจะมีเพียง 354 วัน ซึ่งมีวันน้อยกว่าปีทางสุริยคติถึง 11 วันต่อปี เมื่อรวม 3 ปี จะได้ 33 วัน ดังนั้น ในทุก ๆ 3 ปีทางจันทรคติ จะมีเดือน 8 สองหน คือจะมี 13 เดือน เรียกปีนั้นว่า ปีอธิกมาส
ปีปฏิทินไทย

แบ่งเป็น 3 แบบ คือ
ปีปกติ มี 12 เดือน
ปีอธิกมาส มี 13 เดือน มีเดือนพิเศษแทรกระหว่างเดือน 7 กับเดือน 8 เรียกว่า "เดือน 8 หนแรก"
ปีอธิกวาร มี 12 เดือน มีวัน "แรม 15 ค่ำ เดือน 7"
ปีปฏิทินไทย > วัตถุประสงค์ของการแทรกเดือนและวัน

ปีอธิกมาส เพื่อให้โดยเฉลี่ย 1 ปีมี 365.256363 วัน ตามรอบปีดาวฤกษ์
ปีอธิกวาร เพื่อให้โดยเฉลี่ย 1 เดือนมี 29.530588 วัน ตามเดือนจันทร์ดับ
ปีปฏิทินไทย > วิธีหาปีอธิกมาส

1 ปีมี 365.256363/29.530588 = 12.36874670 เดือน
จึงต้องแทรก 1 เดือนทุก ๆ 1/0.36874670 = 2.711888 ปี
19 ปี แทรก 7 ครั้ง
160 ปี แทรก 59 ครั้ง
1619 ปี แทรก 597 ครั้ง
ลอย ชุนพงษ์ทอง ได้คิดค้นสูตรหาอธิกมาส โดยปีมหาศักราชนั้น จะเป็นปีอธิกมาสก็ต่อเมื่อ
และ  F<1
โดย  x คือ ม.ศ.
mod(a,b) เป็นเศษเหลือจากการหาร a ด้วย b
0.45222 เป็นค่าคงที่ซึ่งสอดคล้องกับปฏิทินไทยในประวัติศาสตร์ช่วง 500 ปีที่ผ่านมา
ตัวอย่างเช่น ม.ศ. 1793 (พ.ศ. 2415, ค.ศ. 1872)
F=mod(1794-0.45222,2.7118886)
F=2.7013>=1 จึงไม่เป็นปีอธิกมาส
ปีปฏิทินไทย > วิธีหาเดือนอธิกมาส

ลอย ชุนพงษ์ทอง คิดสูตรคำนวณเดือนอธิกมาส แบบพระราชประสงค์ของ ร.4 ดังนี้
เช่น ม.ศ. 1794, F=0.9894 เป็นปีอธิกมาส
M=11.5-\lfloor 0.9894\times 12\rfloor =0.5
แทรกเดือน 0.5 เรียกว่า เดือน 1 หนแรก (เดือน 1 หนที่สอง คือ เดือน 1 จริง)
อีกวิธีหนึ่งคือหาช่วงที่พระอาทิตย์อยู่ราศีใดราศีหนึ่งมีจันทร์ดับสองครั้ง เดือนนั้นเป็นอธิกมาส
ความแตกต่างระหว่างการบอกเฟสของดวงจันทร์ในปฏิทินจันทรคติไทยกับการสังเกตดวงจันทร์จริง

เฟสของดวงจันทร์ที่ใช้เพื่อใช้จัดทำปฏิทินจันทรคติไทย ใช้เวลาเที่ยงคืน ในการคำนวณหาเฟสของดวงจันทร์เสมือน ที่ถือว่าโคจรรอบโลกด้วยอัตราเร็วคงที่ ซึ่งอาจจะไม่ตรงกับการสังเกตเห็นเฟสดวงจันทร์ในท้องฟ้าจริง (อาจคลาดเคลื่อนไปจากดวงจันทร์ได้ถึง 0.65 วัน)
จันทร์ดับ หรือวันเดือนดับ ในทางปฏิทินจันทรคติไทย หมายถึง คืนที่ดวงจันทร์เป็นเสี้ยวเล็กที่สุด ในรอบเดือนนั้น เนื่องจากความคลาดเคลื่อนของปฏิทินจันทรคติจึงทำให้พบวันจันทร์ดับนี้ได้ในคืนข้างแรม 14- 15 ค่ำ หรืออาจเป็นขึ้น 1-2 ค่ำ แต่ในทางดาราศาสตร์ จันทร์ดับ หรือ New Moon จะต้องเป็นวันที่ดวงจันทร์ขึ้นและตกพร้อมกับดวงอาทิตย์ หรือ ดวงจันทร์มีมุมห่าง 0 องศากับดวงอาทิตย์ จึงไม่สามารถสังเกตเห็นเสี้ยวของดวงจันทร์ได้
จันทร์เพ็ญ หรือวันเดือนเพ็ญ หรือวันเดือนเต็มดวง ปฏิทินจันทรคติไทย หมายถึง คืนที่ดวงจันทร์มีความสว่างเต็มดวงมากที่สุด ในรอบเดือนนั้น โดยหลักการแล้วจะไม่ใช่ทั้ง ข้างขึ้น หรือข้างแรม เพราะเป็นช่วงเวลาที่ดวงจันทร์อยู่ตรงกลาง ระหว่างข้างขึ้นและข้างแรม ในปฏิทินจันทรคติไทย เนื่องจากความคลาดเคลื่อนของปฏิทินจันทรคติจึงทำให้พบวันเพ็ญในช่วงวันขึ้น 14-15 ค่ำ หรือช่วงวันแรม 1-2 ค่ำ ก็ได้ ส่วนในทางดาราศาสตร์นั้น จันทร์เพ็ญ หรือ Full Moon จะเป็นวันที่ดวงจันทร์อยู่ที่มุมห่าง 180 องศากับดวงอาทิตย์ จะสังเกตเห็นดวงจันทร์มีความสว่างเต็มดวง มีรูปร่างเป็นวงกลม ช่วงเวลาที่พบจันทร์เพ็ญนั้นมีโอกาศเกิดขึ้นในเวลากลางวันดังนั้นจึงอาจจะไม่สังเกตเห็นจันทร์เพ็ญนี้
จันทร์กึ่งดวง ไม่จำเป็นต้องเป็นวันขึ้น 8 ค่ำ หรือแรม 8 ค่ำ ซึ่งเป็นวันพระ อาจเป็นวันขึ้น 7 ค่ำ หรือแรม 7 ค่ำ ก็ได้
ปฏิทินจันทรคติไทยพบว่ามีความคลาดเคลื่อนจากการสังเกตดวงจันทร์ในท้องฟ้าจริง ซึ่งอาจจะเกิดจากความคลาดเคลื่อนในการคำนวณเฟสของดวงจันทร์ในปฏิทินจันทรคติไทย 2 ส่วน คือ ส่วนการทดวัน (ทางปฏิทิน) ซึ่งมีค่าได้ถึง 0.5 วัน โดยเฉพาะในเดือน 6 ของปีอธิกวารเป็นช่วงที่รอทดวัน กับส่วนความเป็นวงรีของ วงโคจรของดวงจันทร์รอบโลก (ทางดาราศาสตร์) ซึ่งมีค่าได้ถึง 0.65 วัน อีกส่วนหนึ่ง