stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งลอนดอน

มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งลอนดอน (University of the Arts London หรือ UAL) เป็นมหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองกรุงลอนดอนประเทศอังกฤษที่มีชื่อเสียงอย่างมากในหลักสูตรด้านศิลปะ, การออกแบบ, แฟชั่น, การสิ่อสารและศิลปะการแสดง ที่ได้รับการจัดอันดับให้ติดอันดับ 1 ใน 5 และ 1 ใน 10 ของโลกอยู่บ่อยครั้ง โดยมีการรวมสถาบันการศึกษาศิลปะและการออกแบบของรัฐที่มีชื่อเสียงระดับโลกทั้งหกแห่งไว้ด้วยกัน ซึ่งทั้งหกสถาบันต่างเป็นส่วนหนึ่งของ "มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งลอนดอน" ได้แก่ "วิทยาลัยศิลปะแคมเบอร์เวล" (Camberwell College of Arts)
, "เซ็นทรัลเซนต์มาร์ติน" (Central St Martins), "วิทยาลัยศิลปะเชลซี" (Chelsea College of Arts), "วิทยาลัยสื่อสารลอนดอน" (London College of Communication), "วิทยาลัยแฟชั่นลอนดอน" (London
College of Fashion) และ"วิทยาลัยศิลปะวิมเบิลดัน" (Wimbledon College of Arts)
นอกจากนี้ยังเป็นมหาวิทยาลัยที่เชี่ยวชาญด้านศิลปะและการออกแบบที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป ด้วยจำนวนนักศึกษากว่า 18,000 คนแต่จากข้อมูลล่าสุดในปีพ.ศ. 2560 (2017) มีนักศึกษาประมาณ 25,000 คน
เดิมทีเป็นสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่งในลอนดอน (London Institute) ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2529-2547 (1986-2004) ซึ่งมีการขอขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2546 และได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการในปีพ.ศ. 2547
การจัดอันดับ

ได้รับการการันตีคุณภาพการสอนด้านศิลปะแขนงต่าง ๆ จาก QS World Ranking ให้เป็นอันดับ 6 ของโลก
อันดับที่  94  โดย Times University Guide ประจำปี 2019
อันดับที่  75  โดย Guardian University Guide ประจำปี 2019
รางวัล

UAL ถูกจัดให้อยู่อันดับที่ 6 ของโลกสำหรับมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงทางด้าน Art and Design ซึ่งมีผู้ที่จบการศึกษาที่ UAL ได้รับรางวัล Oscar และ BAFTA ถึง 48 รางวัล อีกทั้งผู้เข้าสมัครชิงรางวัล Turner Prize ในปี 2015 และครึ่งหนึ่งของผู้ชนะรางวัล Turner Prize ซึ่งเป็นรางวัลประจำปี ที่มอบให้แก่ศิลปินอังกฤษที่จัดขึ้นโดยพิพิธภัณฑ์ Tate ก็จบจากสถาบันแห่งนี้
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

ผู้ชนะรางวัล Turner prize 13 คน และผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล 33 คน และเป็นแฟชั่นดีไซเนอร์ผู้ได้รับรางวัล British Designer of the Year 10 คน ทุกคนต่างจบจากวิทยาลัยของมหาวิทยาลัยศิลปะแห่งลอนดอน
ผู้ชนะรางวัล Jerwood Photography 12 คน ที่มีผลงานเด่นซึ่งเกี่ยวข้องกับ BAFTAs และ Oscars
องเหม่ยหลิง อดีตนักแสดงหญิงชื่อดังผู้ล่วงลับชาวฮ่องกง ที่โด่งดังจากบท อึ้งย้ง ในละครกำลังภายในเรื่อง มังกรหยก เวอร์ชันปีพ.ศ. 2526 โดยเธอจบสาขาแฟชั่นและการออกแบบสิ่งทอ (Fashion and Textile Design) ที่ "'สถาบันสอนการออกแบบ เซ็นทรัลสคูล ออฟ อาร์ท แอนด์ดีไซน์" ที่ต่อมาได้รวมเข้ากับสถาบัน "เซ็นทรัล เซนต์มาร์ติน" (Central St Martins) ของ มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งกรุงลอนดอน ที่ประเทศอังกฤษ
แหล่งข้อมูล

Website[ลิงก์เสีย] (Thai.)
ข้อมูลทั่วไปของ มหาวิทยาลัย University of the Arts London เก็บถาวร 2020-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Offizielle Website (engl.)
สถาบันอาร์ต ดีไซน์ สุดเจ๋งจาก UAL ประเทศอังกฤษ เก็บถาวร 2019-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ยิ่มอั้วเกี้ย

ยิ่มอั้วเกี้ย ประมุขพรรคมาร (พรรคสุริยันจันทรา) ในนวนิยายกำลังภายในของกิมย้ง
ยิ่มอั้วเกี้ย แปลว่า ทำตามใจตนเอง ปรากฏตัวในเรื่องกระบี่เย้ยยุทธจักร ฝึกฝีมือสำคัญคือ อวิชาดูดดาว ซึ่งสืบทอดมาจากสำนักสราญรมณย์ ในยุคสมัยของเรื่อง แปดเทพอสูรมังกรฟ้า
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี

| --- | --- |

ชื่อย่อ: ม.อ. / PSU
คติพจน์: ขอให้ถือประโยชน์ส่วนตนเป็นที่สอง ประโยชน์ของเพื่อนมนุษย์เป็นกิจที่หนึ่ง  ลาภ ทรัพย์ และเกียรติยศจะตกแก่ท่านเอง  ถ้าท่านทรงธรรมะแห่งอาชีพไว้ให้บริสุทธิ์
ประเภท: วิทยาเขต
สถาปนา: พ.ศ. 2510
นายกสภาฯ: ศาสตราจารย์กิตติคุณ นายแพทย์ จรัส สุวรรณเวลา
อธิการบดี: รศ.อิ่มจิต เลิศพงษ์สมบัติ
ที่ตั้ง: ถนนเจริญประดิษฐ์ ตำบลรูสะมิแล  อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี
เว็บไซต์: http://www.pn.psu.ac.th
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี (เดิมชื่อ ศูนย์ปัตตานี หรือ ศูนย์รูสะมิแล) ดำเนินการมาตั้งแต่ปีงบประมาณ พ.ศ. 2509 มีการก่อสร้างตึกอำนวยการ อาคารเรียน อาคารฝึกงาน หอนอน และหอพักอาจารย์ ตลอดจนการปรับปรุงบริเวณ และการเตรียมการด้านสาธารณูปโภค สาธารณูปการ สามารถย้ายนักศึกษาและคณาจารย์คณะศึกษาศาสตร์จากกรุงเทพฯ มาเริ่มการเรียนการสอนที่จังหวัดปัตตานีเป็นกลุ่มแรก เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 ปัจจุบัน รองศาสตราจารย์อิ่มจิต เลิศพงษ์สมบัติ ดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีวิทยาเขตปัตตานี
ประวัติ

วิทยาเขตปัตตานี เป็นวิทยาเขตแห่งแรกของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์   นับตั้งแต่มหาวิทยาลัยยังใช่ใช้คำว่าวิทยาเขต  ณ ที่แห่งนี้เป็นจุดเริ่มต้นของสงขลานครินทร์โดยวิทยาเขตปัตตานีนั้น เป็นวิทยาเขตด้านศิลปศาสตร์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์)และจัดการวิจัย บริการวิชาการ ทำนุบำรุงและพัฒนาด้านภาษา วัฒนธรรมและ สังคมวิทยาและมานุษยวิทยา  ศิลปกรรมศาสตร์ ซึ่งมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์เป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกในภาคใต้เริ่มก่อตั้งที่ตำบล รูสมิแล อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี เมื่อปีพ.ศ. 2509 ในระยะแรกใช้ชื่อว่า "มหาวิทยาลัยภาคใต้" (UNIVERSITY OF SOUTHERN THAILAND) ต่อมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2510 มหาวิทยาลัยฯได้รับพระราชทานชื่อว่า มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (PRINCE OF SONGKLA UNIVERSITY) ตามพระนาม ฐานันดรศักดิ์สมเด็จพระบรมราชชนกเจ้าฟ้ามหิดลอดุลยเดชกรมหลวง สงขลานครินทร์ ในวันที่12 มีนาคม พ.ศ. 2511 ได้มีพระบรมราชโองการประกาศใช้ พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มหาวิทยาลัย จึงกำหนดให้วันที่ 13 มีนาคม ซึ่งเป็นวันที่พระราชบัญญัตินี้มีผลบังคับใช้ เป็นวันสถาปนามหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัสงขลานครินทร์ได้กำหนดเป้าหมาย เพื่อการพัฒนาภาคใต้ ตามแผน พัฒนาการศึกษา อันเป็นพื้นฐานในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม เพื่อการอยู่ร่วมกัน อย่างสันติสุข และเสมอภาคของประชาชนและเพื่อเป็นแหล่ง บริการ วิชาการชุมชน ทั้งในชนบท และในเมือง
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตานี จัดการศึกษาครอบคลุมทางด้านสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และวิทยาศาสตร์สุขภาพ ซึ่งวิทยาเขตปัตานีจัดการศึกษาในลักษณะบูรณาการบนพื้นฐานสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และศึกษาศาสตร์ พัฒนาองค์ความรู้จากการวิจัยเพื่อการศึกษาและการ พัฒนาสังคมการประสานความร่วมมือการเรียนการสอนให้การบริการวิชาการแก่สังคม อนุรักษ์ศิลปะ วัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อม
คณะ

คณะศึกษาศาสตร์
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
คณะศิลปกรรมศาสตร์
คณะวิทยาการสื่อสาร
คณะรัฐศาสตร์
คณะพยาบาลศาสตร์ วิทยาเขตปัตตานี
คณะวิทยาการอิสลาม
คณะบริหารศาสตร์ (โครงการจัดตั้ง)
สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย

ชื่อมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ โดย สงขลานครินทร์ คือ พระนามฐานันดรศักดิ์ที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ สถาปนา เจ้าฟ้ามหิดลอดุลยเดช ดำรงพระนามอิสริยยศฐานันดรศักดิ์เป็นเจ้ากรม โดยพระราชทานชื่อ เมืองสงขลา เป็นพระนามทรงกรม เพื่อเป็นเกียรติแก่เมืองสงขลา เมื่อ  พ.ศ. 2446 เสมือนเป็นเจ้าแห่งนครสงขลา
ตราประจำสถาบัน ได้แก่ อักษร ม.อ. ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฏ และ จักรกับตรีศูล
พระมหาพิชัยมงกุฏ คือ ศิราภรณ์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์สำคัญแสดงว่าเป็นพระมหากษัตริย์
จักรกับตรีศูล คือ ตราเครื่องหมายประจำราชวงศ์จักรี
ม.อ. คือ อักษรย่อมาจากพระนาม "มหิดลอดุลยเดช" อันเป็นพระนามเดิมของสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก
ดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัย คือ ดอกศรีตรัง
สีประจำมหาวิทยาลัย  คือ สีน้ำเงิน
วันสำคัญวิทยาเขต

มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้เริ่มดำเนินการก่อตั้งที่ตำบลรูสะมิแล อ.เมือง จ.ปัตตานี เมื่อ พ.ศ. 2509 โดยในเวลาดังกล่าวมหาวิทยาลัยมีสำนักงานชั่วคราวอยู่ที่มหาวิทยาลัยมหิดล ต่อมาในปี 2510 มหาวิทยาลัย ได้เปิดรับนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นคณะแรก และในปี 2511 ก็เปิดรับนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ โดยอาศัยพื้นที่ของมหาวิทยาลัยมหิดลเป็นที่ทำการเช่นเดียวกัน เมื่อการก่อสร้างอาคารที่ปัตตานีแล้วเสร็จเป็นบางส่วนในภาคการศึกษาที่ 2 นักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ และบุคลากรมหาวิทยาลัยก็ได้ย้ายมาอยู่ที่วิทยาเขตปัตตานี ซึ่งมีที่ตั้งอยู่ที่ ต.รูสะมิแล อ.เมือง จ.ปัตตานี พร้อมกันเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2511 ดังนั้นในวันที่ 9 พฤศจิกายนของทุกปีจึงเรียกว่าวัน “รูสะมิแล” ซึ่งมีความหมายว่า “สนเก้าต้น” ตามชื่อตำบลที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเพื่อระลึกถึงการมาอยู่ที่ตำบลรูสะมิแลวันแรก
สถานที่ตั้ง

มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ตั้งอยู่ เลขที่ 181  หมู่ 6 ตำบลรูสะมิแล อำเภอเมือง  จังหวัดปัตตานี เป็นท้องที่ของตำบลที่มีพื้นที่ส่วนหนึ่งเป็น ชายทะเลด้านทิศเหนือของอำเภออาณาเขตของบริเวณนี้เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ที่นักศึกษาและที่ชาวบ้านเรียกในพระปรมาภิไธยย่อของสมเด็จพระราชบิดา เจ้าฟ้ามหิดลอดุลยเดชว่า “ม.อ.”
สำหรับการติดต่อมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี โดยละเอียดคลิกที่นี่[ลิงก์เสีย]
Social Media ที่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัย

Facebook สมาคมศิษย์เก่า มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี (กรุงเทพฯ)
Facebook กลุ่มนักศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ปัตตานี
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี[ลิงก์เสีย]
สมาคมศิษย์ศิษย์เก่า เก็บถาวร 2013-01-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มาซามิ ทากิ

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  มาซามิ ทากิ
วันเกิด:  28 มิถุนายน พ.ศ. 2515 (52 ปี)
สถานที่เกิด:  โตเกียว, ญี่ปุ่น
จัดการทีม
ปี:  ทีม
2552–2553:  ไทยฮอนด้า
2557–2558:  ไทยฮอนด้า
2563:  เชียงราย ยูไนเต็ด
2563–2564:  ระยอง
2564:  พีที ประจวบ
2564–2565:  ระยอง
มาซามิ ทากิ (ญี่ปุ่น: 滝 雅美; โรมาจิ: Taki Masami; 28 มิถุนายน พ.ศ. 2515 −) เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนชาวญี่ปุ่น
สถิติการจัดการทีม

| สโมสร | วันที่เริ่มต้น | วันที่สิ้นสุด | บันทึก> P | บันทึก> W | บันทึก> D | บันทึก> L | บันทึก> Win % |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เชียงราย ยูไนเต็ด | 11 ธันวาคม 2562 | 3 พฤศจิกายน 2563 | 14 | 7 | 2 | 5 | 050.00 |
| ระยอง | 12 พฤศจิกายน 2563 | 29 มีนาคม 2564 | 20 | 3 | 3 | 14 | 015.00 |
| พีที ประจวบ | 30 มีนาคม 2564 | 15 พฤศจิกายน 2564 | 14 | 2 | 3 | 9 | 014.29 |
| ระยอง | 20 ธันวาคม 2564 | 2565 | 18 | 7 | 5 | 6 | 038.89 |
| รวม | รวม | รวม | 66 | 19 | 13 | 34 | 028.79 |
เกียรติประวัติ

ไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพ: 2563
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ มาซามิ ทากิ ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ

| --- | --- |

ชื่อย่อ: ฮิตตสึบาชิได
ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐ
สถาปนา: พ.ศ. 2418
ที่ตั้ง: คูนิตาจิ โตเกียว ญี่ปุ่น
เว็บไซต์: www.hit-u.ac.jp
หอนาฬิกามหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ
มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ (ญี่ปุ่น: 一橋大学; โรมาจิ: Hitotsubashi Daigaku) หรือย่อว่า (ญี่ปุ่น: 一橋大; โรมาจิ: Hitotsubashidai) เป็นมหาวิทยาลัยในจังหวัดโตเกียวที่เปิดสอนเฉพาะวิชาด้านสังคมศาสตร์ ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2418 ปัจจุบันมีนักศึกษาประมาณ 6,500 คน ประกอบด้วยสามศูนย์ คือคูนิตาจิ โคไดระ และคันดะ
ถึงแม้จะเป็นเพียงมหาวิทยาลัยขนาดเล็กที่มีคณะเพียง 4 คณะ แต่ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น จึงทำให้จัดอันดับจากโรงเรียนกวดวิชาต่าง ๆ ให้เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยรัฐที่สอบเข้าได้ยากที่สุด
การศึกษาจะเน้นระบบเซมินาร์ซึ่งเปิดโอกาสให้นักศึกษาอภิปรายภายในกลุ่มเล็ก ๆ จำนวน 10-15 คน มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกในประเทศญี่ปุ่นที่นำระบบเซมินาร์มาใช้ และยังให้เป็นวิชาบังคับจนปัจจุบัน
ประวัติ

เริ่มก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2418 โดยแต่เดิมชื่อสถาบันฝึกอบรมธุรกิจ (ญี่ปุ่น: 商法講習所; โรมาจิ: Shoho Koshujo) โดยมีจุดประสงค์เพื่อการสร้างทรัพยากรมนุษย์ที่จะสามารถเป็นผู้นำในอุตสาหกรรมต่าง ๆ  ดั่งปรัชญาของมหาวิทยาลัยว่า "Captains of Industry" ต่อมาได้เปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิในปี พ.ศ. 2472 ประกอบด้วย 3 คณะ ได้แก่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี คณะเศรษฐศาสตร์ และ คณะนิติสังคมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2494 คณะนิติสังคมศาสตร์จึงแยกออกเป็นคณะนิติศาสตร์และสังคมศาสตร์
ภายหลังมีการก่อตั้งบัณฑิตวิทยาลัยภาษาและสังคมวิทยา (พ.ศ. 2539), ศูนย์วิจัยนวัตกรรม (พ.ศ. 2540), บัณฑิตวิทยาลัยบริหารธุรกิจนานาชาติ (พ.ศ. 2541), บัณฑิตวิทยาลัยเพื่อการวางนโยบายสาธารณะ (พ.ศ. 2548) ตามลำดับ
สัญลักษณ์

สัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิคือไม้เท้าของเทพเมอร์คิวรี่ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งการค้า มีตัวอักษร ซี 2 ตัว ซึ่งย่อมาจาก “Commercial College” และงูซึ่งแสดงถึงความฉลาดเฉลียว
คณะและบัณฑิตวิทยาลัย > คณะ

พาณิชยศาสตร์และการบัญชี
เศรษฐศาสตร์
นิติศาสตร์
สังคมศาสตร์
คณะและบัณฑิตวิทยาลัย > บัณฑิตวิทยาลัย

พาณิชยศาสตร์และการบัญชี
เศรษฐศาสตร์
นิติศาสตร์
สังคมศาสตร์
ภาษาและสังคมวิทยา
บริหารธุรกิจนานาชาติ (ICS) ซึ่งมีการเปิดสอนหลักสูตรภาษาอังกฤษ
นโยบายสาธารณะ
สถาบันวิจัย

ศูนย์วิจัยนวัตกรรม
สถาบันวิจัยเศรษฐศาสตร์
ความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยอื่น

มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิมีการทำสัญญาความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศกว่า 40 แห่ง เช่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ในไทย มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ในสหรัฐอเมริกา มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ในจีน มหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย ในออสเตรเลีย มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ในสหราชอาณาจักร เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ
35°41′37″N 139°26′42″E﻿ / ﻿35.69374°N 139.44509°E﻿ / 35.69374; 139.44509
หอประชุมมหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ
ยีน (แก้ความกำกวม)

ยีน อาจหมายถึง
ยีน (gene) ในทางชีววิทยา
ยิน (gin) เหล้าชนิดหนึ่งมีสีขาว
ยีนส์ (jeans) กางเกงชนิดหนึ่ง
ญิน ผีแขก
ดูเพิ่ม

จีน (แก้ความกำกวม)
รัฐอวัธ

รัฐอวัธ (อักษรโรมัน: Oudh หรือ Awadh /ˈaʊd/, เป็นรัฐมหาราชาในภูมิภาคอวัธ ของอินเดียเหนือ กระทั่งถูกผนวกโดยอังกฤษในปี 1856
อวัธและรัฐอื่นในอินเดียร่วมกันก่อการกำเริบต่อการปกครององอังกฤษในปี 1858 เป็นหนึ่งในชุดการก่อการกำเริบท้าย ๆ ของกบฏใหญ่ปี 1857 กองกำลังของอวัธยังคงต่อสู้เรื่อยมาจนถึงปี 1859 ในการยุทธที่ปัจจุบันเรียกว่า ยุทธการอวัธ
หลังอวัธถูกผนวกรวมเข้ากับอังกฤษภายใต้หลักแลปส์ เข้ากับแคว้นเหนือตะวันตก
ระเบิดสองลูก หนึ่งดาวเทียม

ระเบิดสองลูก หนึ่งดาวเทียม(จีน: 两弹一星; พินอิน: Liǎngdàn Yīxīng) เป็นโครงการนิวเคลียร์และอวกาศช่วงแรกของสาธารณรัฐประชาชนจีน ระเบิดสองลูกหมายถึงระเบิดปรมาณู(และระเบิดไฮโดรเจน) และขีปนาวุธข้ามทวีป(ICBM) ในขณะที่หนึ่งดาวเทียมหมายถึงดาวเทียมประดิษฐ์ จีนได้ทำการทดสอบระเบิดปรมาณูครั้งแรกและระเบิดไฮโดรเจนครั้งแรกใน ค.ศ. 1964 และ ค.ศ. 1967 ตามลำดับ การผสมผสานเข้าด้วยกันของระเบิดปรมาณูกับขีปนาวุธพื้นสู่พื้นใน ค.ศ. 1966 และประสบความสำเร็จในการปล่อยดาวเทียวดวงแรก(ดาวเทียมตงฟังหง 1) ใน ค.ศ. 1970
ยิ่งห้ามยิ่งหวั่นไหว

| "ยิ่งห้ามยิ่งหวั่นไหว" |
| --- | --- |

เพลงโดยซีล
จากอัลบั้มเพลงประกอบละคร คลื่นชีวิต
วางจำหน่าย: 15 มกราคม พ.ศ. 2560
แนวเพลง: ป็อปร็อก
ความยาว: 3:31
ค่ายเพลง: แชนเดอเลียร์มิวสิก
ผู้ประพันธ์เพลง: มโน นิมิต
โปรดิวเซอร์: ณรงค์วิทย์ เตชะธนะวัฒน์

มิวสิกวิดีโอ
"ยิ่งห้ามยิ่งหวั่นไหว" ที่ยูทูบ
 
"ยิ่งห้ามยิ่งหวั่นไหว" เป็นเพลงประกอบละครเรื่อง คลื่นชีวิต ของวงดนตรีร็อกชาวไทย ซีล เพลงเขียนโดย มโน นิมิต ทำนองและเรียบเรียงโดย ปรเมศวร์ เหมือนสนิท เพลงออกจำหน่ายวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2560 โดยค่ายแชนเดอเลียร์มิวสิก "ยิ่งห้ามยิ่งหวั่นไหว" เป็นเพลงแนวป็อปร็อกที่เนื้อหาพูดถึงความรักที่น่าอึดอัด
ชาร์ตเพลง

| ชาร์ต (2560) | ตำแหน่ง สูงสุด |
| --- | --- |
อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอร์เพลย์: 6
จูกซ์ท็อป 100 ชาร์ต: 3
จูกซ์ท็อป 50 ไทยซองส์: 2
อินเท็นซีฟวอตช์ท็อป 20 ชาร์ต เพลงไทยสากล: 6
เอฟเอ็ม วัน 103.5 ชาร์ต วันทูเท็น: 4
เอฟเอ็ม เวอร์จินฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 20: 2
มุโต้ ยูกิ

| มุโต้ ยูกิ |
| --- | --- |
ตัวละครใน เกมกลคนอัจฉริยะ
ปรากฏครั้งแรก: เกมกลคนอัจฉริยะ บทที่ 1 (กันยายน 2539)
สร้างโดย: คาซูกิ ทากาฮาชิ
ให้เสียงโดย: ญี่ปุ่น เมกุมิ โอกาตะ ซูนซุเกะ คาซามะ อังกฤษ แดน กรีน ไทย รัตติยากร ริมสินธุ ภิญโญ รุ่งสมัย
ประวัติ
ญาติ: มุโต้ สุโงโรคุ (ปู)   อาเทม (ชาติก่อน)
มุโต้ ยูกิ หรือ ยูกิ มุโต้ (ญี่ปุ่น: 武藤 遊戯; โรมาจิ: Mutō Yūgi; อังกฤษ: Yugi Mutou) เป็นตัวละครสมมติที่สร้างโดยคาซูกิ ทากาฮาชิ และเป็นตัวละครเอกของเรื่องเกมกลคนอัจฉริยะ ยูกิเป็นเด็กหนุ่มมัธปลายที่ชอบเล่นการเกมวันหนึ่งได้ไขปริศนาอียิปต์โบราณที่รู้จักกันในชื่อตัวต่อพันปี ด้วยแรงอธิษฐานอันแรงกล้าที่อยากจะได้เพื่อนสนิท และได้ปลุกวิญญาณฟาโรห์ที่ชื่อ อาเทม (ญี่ปุ่น: 王; โรมาจิ: Atemu; อังกฤษ: Atem) หรือ ยูกิด้านมืด (ญี่ปุ่น: 闇遊戯; โรมาจิ: Yami Yūgi; อังกฤษ: Yami Yugi) ในระหว่างเนื้อเรื่องยูกิจะสร้างมิตรภาพกับตัวละครประกอบ, ตอบโต้กับอาเทม, และเรียนรู้ความลับของอาเทม นอกเหนือจากเกมกลคนอัจฉริยะแฟรนไซส์ ยูกิได้ปรากฏตัวในวิดีโอเกมดังกล่าว จัมป์ซูเปอร์สตาส์, จัมป์อัลทิเมตสตาส์, และจัมป์ฟอร์ซ
การออกแแบบ > บุคลิกภาพของตัวละคร

ยูกิเป็นเด็กหนุ่มมีนิสัยใจดีและไร้เดียงสา เขาเก่งเกมประเภทปริศนาคำทาย, ปริศนาตัวต่อ, และโดยเฉพาะเกมดูเอลมอนสเตอร์ ในตอนที่ชาดีห์ใช้กุญแจพันปีเปิดห้องแห่งจิตใจของยูกิ ในห้องนั้นไร้ซึ่งความคิดชั่วแต่เต็มใปด้วยความบริสุทธิ์ นี้ไม่ได้หมายความว่ายูกิจะไม่โกรธใครเลย แต่ยูกิยินดีที่จะให้อภัยพวกเขา และยูกินั้นเกลียดการวิวาทและการใช้กำลัง
มุโต้ ยูกิไม่เหมื่อนกับอาเทมตรงที่เขาไม่มีปัญหากับการพ่ายแพ้ ซึ่งเขายินดีที่จะแพ้ถ้ามันหมายถึงการช่วยเหลือคู่แข่งของเขา ยูกิมักจะขาดความมั่นใจในความสามารถของเขา แต่เวลาภายไปในเนื้อเรื่องยูกิเริ่มมีความมั่นใจและแน่นอนมากขึ้น นอกจากนี้ยูกิยังยินดีที่จะสละชีวิตของตนเองถ้ามันหมายถึงการช่วยชีวิตผู้อื่นเช่นโจวโนะอุจิหรืออาเทม
การสร้างและการพัฒนา

คาซูกิ ทากาฮาชิ ได้ให้ความสนใจในเกมมาโดยตลอด โดยอ้างว่าเป็นเด็กที่ติดเกมและยังคงสนใจเกมในขณะที่ผู้ใหญ่ เขาชอบเล่นเกมที่มีผู้เล่นกลายเป็นฮีโร่ โดยตัดสินใจให้ เกมกลคนอัจฉริยะ เป็นเหมือนเกมดังกล่าวที่มี ยูกิเป็นเด็กที่อ่อนแอเมื่อเล่นเกมจะกลายเป็นฮีโร่ มิตรภาพคือธีมหลักที่สำคัญของเรื่องเกมกลคนอัจฉริยะ ซึ่งทากาฮาชิได้ระบุไว้ว่าชื่อตัวละครของ "ยูกิ" และ "โจวโนะอุจิ" มีพื้นฐานมาจากคำว่ายูโจว yūjō (友情) ที่หมายถึง "มิตรภาพ" ทากาฮาชิคิดว่าเด็กทุกคนใฝ่ฝันที่จะอยากแปลงร่างได้ (変身) ซึ่งทำให้ยูกิแปลงร่างเป็นยูกิอีกคน (ยูกิด้านมืด) ทำให้นิสัยเปลี่ยนไปเป็นผู้เล่นเกมที่ฉลาดและไร้เทียมทาน เพื่อเป็นสิ่งดึงดูดสำหรับเด็ก
ยะซุโอะ ไดชิ

ยะซุโอะ ไดชิ (25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1951) เป็นนักแสดงชายชาวญี่ปุ่น เริ่มแสดงภาพยนตร์มากถึง 50 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1979
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

| ปี | เรื่อง |
| --- | --- |
1987: A Taxing Woman
1988: Last Cabaret
1992: Minbo
2016: Kōfuku no Alibi
2017: Survival Family
| ปี | เรื่อง |
| --- | --- |
2011: Gō
แหล่งข้อมูลอื่น

ยะซุโอะ ไดชิ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เว็บไซต์ทางการ
ยูเอสเอส มิดเวย์

ยูเอสเอส มิดเวย์ (USS Midway) สามารถหมายถึง
ยูเอสเอส มิดเวย์ (AG-41)
ยูเอสเอส มิดเวย์ (CVE-63)
ยูเอสเอส มิดเวย์ (CV-41)
ดูเพิ่ม

เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นมิดเวย์
มู่หยงฟู่

มู่หยงฟู่ หรือม่อย้งฮก (慕容復 Murong Fu) เป็นตัวเอกในนิยายเรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า ซึ่งแต่งโดยกิมย้ง
จอมยุทธ์หนุ่มผู้ถูกขนานนามเสมอคู่กับเฉียวฟง  มีพรสวรรค์อีกทั้งยังมีสุดยอดวิชามากมายออกตามหาชาวยุทธ์ หมายฟื้นฟูราชบังลังก์ของตระกูลมู่หยงที่ถูกล้มล้างไป
มู่หยงฟู่เป็นบุตรของมู่หยงป๋อ หรือม่อย้งผัก เป็นเชื้อพระวงศ์แคว้นเยี่ยน ซึ่งถูกกลืนชาติโดยชาวฮั่น จึงถูกบรรพบุรุษปลูกฝังปณิธานกู้ชาติตลอดเวลา วรยุทธ์สูงเยี่ยม ถนัดกลยุทธ์ "ยืมหอกสนองผู้ใช้" (ใช้วิชาของคู่ต่อสู้ประมือกับคู่ต่อสู้เอง) และวิชาดาวเคลื่อนดาราคล้อย ถูกขนานนามร่วมกับเฉียวฟงเป็นจอมยุทธอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน "เฉียวฟงเหนือ มู่หยงใต้" มีลักษณะหล่อเหลาคมคาย ฉลาดหลักแหลม ฝีมือสูงส่ง นับเป็นมังกรในหมู่มวลมนุษย์
แต่มู่หยงฟู่นับเป็นบุคคลแห่งความโชคร้าย ด้วยความทะเยอทะยานมากไป ทำให้การตัดสินใจครั้งสำคัญมักผิดพลาด จนต้องสูญเสียทั้งบริวาร มิตรสหาย คนรัก ชื่อเสียงเกียรติยศ รวมทั้งความฝันในการกอบกู้บ้านเมืองต้องมลายสูญสิ้น บั้นปลายสติฟั่นเฟือน
บทวิเคราะห์ จากตั้งแก-ลกถึง ม่อย้งฮก

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าที่กิมย้งสร้างตัวละครม่อย้งฮกขึ้นมานั้นใช่สืบเนื่องจากความต้องการที่จะซ่อมแซมตัวละครเอกของเรื่องจอมใจจอมยุทธ ที่ถูกวิจารณ์ว่าเขียนออกมาไม่ได้โดดเด่นเท่าใดนัก แต่ทั้งสองมีส่วนคลับคล้ายกันและมีส่วนที่แตกต่างกัน กล่าวโดยสรุปแล้วเราอาจจะมองว่าม่อย้งฮกคือ "เงาสะท้อนของตั้งแกลกในด้านมืดก็ว่าได้"
ที่ว่าเหมือนกันนั้นคือ ทั้งสองคนมีบุคลิกของคุณชายตระกูลสูงศักดิ์สูงสง่าผ่าเผย หล่อเหลาฉลาดทั้งบุ๋นและบู๊ทั้งคู่ ร่ำเรียนวิชาร้อยพันแขนงดุจเดียวกัน และมีปณิธานอันยิ่งใหญ่ในการกอบกู้บ้านเมืองของตนเหมือนกัน แต่ที่ต่างกันก็คือตั้งแกลกตั้งใจทำเพื่อชาวประชา แต่ม่อย้งฮกตั้งใจทำเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล
หากเปรียบเทียบกับความพร้อมแล้วตั้งแกลกถือว่าเพียบพร้อมกว่าม่อย้งฮกมากนัก ดูได้จากเหล่าเอี้ย (นาย) ทั้งหลายของสมาคมดอกไม้แดงที่แต่ละคนล้วนมีความสามารถโดดเด่นกันไปในแต่ละด้าน อีกทั้งชาวฮั่นในสมัยของตั้งแกลกต่างชิงชังราชสำนักยิ่ง อย่าว่าแต่ตั้งแกลกมีความลับเรื่องชาติกำเนิดของฮ่องเต้ด้วย
เมื่อเปรียบกับม่อย้งฮกนั้น คนสนิทม่อย้งฮกก็อ่อนด้อยกว่า ช่วงเวลาก็ไม่เป็นใจ และยิ่งไม่มีความลับที่เล่นงานศัตรูได้ กล่าวโดยสรุปก็คือม่อย้งฮกเกิดมาผิดเวลา
หากเปลี่ยนตั้งแกลกเป็นม่อย้งฮก ไม่แน่ว่าภารกิจการโค่นราชวงศ์เช็งอาจกระทำได้ ทั้งนี้เพราะม่อย้งฮกไม่เลือกวิธีใช้เพียงคิดถึงแต่ผลสำเร็จเท่านั้น นี่คล้ายกับคำที่บอกว่า "อันการศึกนั้นไม่หน่ายอุบาย" หากมองย้อนไปยังเหล่าจักรพรรดิ์ผู้ก่อตั้งราชวงของจีนมีท่านใดที่บอกว่าใจซื่อมือสะอาดจริง ๆ มีท่านใดที่ไม่ผ่านหนทางของการฆ่าฟันและการใช้อุบายบ้าง ดังนั้นพฤติกรรมของม่อย้งฮกเราไม่อาจบอกว่าเขาต่ำช้าสามานได้ทันที ได้แต่เพียงบอกว่าเขาเกิดผิดช่วงเวลา  และที่ผิดจริง ๆ ยังคงเป็นความคิดที่ถูกปลูกฝังกันมาจากบรรพบุรุษของเขานั่นเอง
มัสยิดบ้านอู่

| มัสยิดบ้านอู่ |
| --- | --- |
مسجد

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาอิสลาม
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ซอยเจริญกรุง 46 ถนนเจริญกรุง แขวงบางรัก เขตบางรัก
ประเทศ: ประเทศไทย
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°43′32″N 100°30′52″E﻿ / ﻿13.7255171°N 100.5145188°E﻿ / 13.7255171; 100.5145188
มัสยิดบ้านอู่ เป็นมัสยิดเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ในย่านถนนเจริญกรุง เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร มัสยิดบ้านอู่เป็นมัสยิดแห่งแรกในประเทศไทยที่ได้จดทะเบียนตามพระราชบัญญัติมัสยิดอิสลาม โดยจดทะเบียนเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2491 มัสยิดบ้านอู่ไม่ได้มีประวัติการก่อตั้งที่แน่นอน ตามคำบอกเล่าเชื่อว่าเริ่มมีชุมชนมุสลิมขึ้นในบริเวณมัสยิดบ้านอู่ตั้งแต่ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีมุสลิมจากจังหวัดปัตตานีจำนวนหนึ่งอพยพเข้ามาอยู่ในกรุงเทพมหานคร ซึ่งชุมชนมัสยิดบ้านอู่ก็เริ่มเกิดขึ้นในสมัยนั้นเช่นกัน โดยผู้คนเดิมเรียกว่า “สุเหร่าแขก” ตามข้อความที่ปรากฏในโฉนดที่ดิน ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานให้เป็นที่ตั้งของมัสยิดและกุโบร์ (สุสานมุสลิม) ในปี ร.ศ. 130 (พ.ศ. 2455) คนในชุมชนส่วนใหญ่เป็นคนมุสลิมเชื้อสายชวา ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญการเดินเรือ จึงเป็นที่มาของชื่อ "บ้านอู่" ซึ่งคำว่าอู่ในที่นี้หมายถึงอู่ต่อเรือ ชุมชนมัสยิดบ้านอู่ได้ลดขนาดลงตามการพัฒนาที่ดินบริเวณโดยรอบเป็นโรงแรมและห้างสรรพสินค้า จนในปัจจุบันเหลือเพียงอาคารของมัสยิดและบ้านเก่าหลังสุดท้ายของชุมชน ซึ่งเป็นบ้านไม้ทรงปั้นหยาตั้งอยู่ตรงข้ามทางเข้าของมัสยิด บ้านหลงนี้เคยเป็นที่พักของอาจารย์รังสฤษดิ์ เชาวน์ศิริ อดีตอิหม่ามประจำมัสยิด, อดีตอธิบดีกรมการศาสนา อดีตอธิบดีกรมศิลปากร และอดีตปลัดกระทรวงศึกษาธิการ ปัจจุบันศพของท่านฝังอยู่ในกุโบร์ของมัสยิดบ้านอู่
เป็นไปได้ว่ามัสยิดแห่งนี้เป็นแห่งเดียวในไทยที่มีอักษรวิจิตรอิสลามเขียนชื่อสาวกทั้งสิบ อะชะเราะฮ์ อัลมุบัชชิรีน (Asharah al-Mubashireen) ที่ท่านนบีมุฮัมหมัดรับรองว่าจะได้ขึ้นสวรรค์ อยู่ตามผนังเหนือช่องหน้าต่าง นอกจากนี้ยังมีกลองหนังสัตว์เก่าแก่ที่ใช้ตีเรียกชุมนุม บอกเวลาละหมาด และแจ้งข่าวเมื่อมีผู้เสียชีวิตในชุมชน อันเป็นเอกลักษณ์ของชุมชนของมุสลิมในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบคัดเลือก กลุ่มซี

กลุ่มซีของ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบคัดเลือก เป็นหนึ่งในสิบกลุ่มที่ใช้ตัดสินหาทีมเข้ารอบสำหรับทัวร์นาเมนต์ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบสุดท้าย. กลุ่ม ซี ประกอบไปด้วยห้าทีม: เบลารุส, เอสโตเนีย, เยอรมนี, เนเธอร์แลนด์ และ ไอร์แลนด์เหนือ, โดยที่พวกเขาจะลงเล่นในการพบกันหมดในรูปแบบเหย้าและเยือน.
สองทีมที่ดีที่สุดจะได้เข้ารอบสุดท้ายโดยอัตโนมัติ. ไม่เหมือนกับครั้งก่อนหน้านี้, การมีส่วนร่วมของ รอบเพลย์ออฟ จะไม่ถูกนำมาตัดสินขึ้นอยู่กับผลการแข่งขันจากรอบคัดเลือกรอบแบ่งกลุ่ม, แต่แทนที่ขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของพวกเขาใน ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2018–19.
ตารางคะแนน

| อันดับ | ทีมด ค ก | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน | การผ่านเข้ารอบ |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  เยอรมนี | 8 | 7 | 0 | 1 | 30 | 7 | +23 | 21 | ผ่านเข้ารอบ รอบสุดท้าย |  | — | 2–4 | 6–1 | 4–0 | 8–0 |
| 2 |  เนเธอร์แลนด์ | 8 | 6 | 1 | 1 | 24 | 7 | +17 | 19 | ผ่านเข้ารอบ รอบสุดท้าย |  | 2–3 | — | 3–1 | 4–0 | 5–0 |
| 3 |  ไอร์แลนด์เหนือ | 8 | 4 | 1 | 3 | 9 | 13 | −4 | 13 |  |  | 0–2 | 0–0 | — | 2–1 | 2–0 |
| 4 |  เบลารุส | 8 | 1 | 1 | 6 | 4 | 16 | −12 | 4 |  |  | 0–2 | 1–2 | 0–1 | — | 0–0 |
| 5 |  เอสโตเนีย | 8 | 0 | 1 | 7 | 2 | 26 | −24 | 1 |  |  | 0–3 | 0–4 | 1–2 | 1–2 | — |
แหล่งที่มา: ยูฟ่า
กฎการจัดอันดับ: Tiebreakers
ผู้ทำประตู

การแข่งขันทั้งหมดมี 69 ประตูที่ทำได้ใน 20 นัด สำหรับค่าเฉลี่ย 3.45 ประตูต่อนัด.
แซร์จ กนาบรือ
จอร์จีนีโย ไวนัลดึม
แม็มฟิส เดอไป
ลีออน กอเรทซ์คา
อิลไค กึนโดอัน
โทนี โครส
มาร์โค ร็อยส์
ลีร็อย ซาเน
จอช มาเกนนิส
ทีโม แวร์เนอร์
ไรอัน บาเบิล
สตานิสลาฟ ดราฮัน
นิคิตา นาอูมอฟ
มัคซิม สคาวีช
อิฮาร์ สตาเซวิช
อีริก ซอร์กา
คอนสแตนติน วัสซิลเจฟ
ยูลีอาน บรันท์
มัทธิอัส กินเทอร์
มาร์เซล ฮัลสเตนเบิร์ก
นิโก ชุลซ์
นาธาน อาเก
มายรอน โบอาดู
เฟอร์จิล ฟัน ไดก์
แฟร็งกี เดอ โยง
ลืก เดอ โยง
มัตไตส์ เดอ ลิคต์
ดอนแยลล์ มาแลน
สตีเวน เดวิส
จอนนี เอฟวันส์
ไนอัลล์ มักกินน์
แพดดี มักแนร์
ไมเคิล สมิธ
คอนอร์ วอชิงตัน
โยนาทัน ทา (ในนัดที่พบกับ เนเธอร์แลนด์)
ระเบียบวินัย

| ทีม | ผู้เล่น | โดนลงโทษในนัดที่พบกับ | ติดโทษแบนในนัดที่พบกับ |
| --- | --- | --- | --- |
|  เอสโตเนีย | จูนัส แทมม์ |  พบกับ ไอร์แลนด์เหนือ (21 มีนาคม ค.ศ. 2019)  พบกับ เยอรมนี (11 มิถุนายน ค.ศ. 2019)  พบกับ เนเธอร์แลนด์ (9 กันยายน ค.ศ. 2019) | พบกับ เบลารุส (10 ตุลาคม ค.ศ. 2019) |
|  เยอรมนี | แอมแร จัน |  พบกับ เอสโตเนีย (13 ตุลาคม ค.ศ. 2019) | พบกับ เบลารุส (16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019) |
|  เนเธอร์แลนด์ | มาร์แต็น เดอ รูน |  พบกับ เบลารุส (21 มีนาคม ค.ศ. 2019)  พบกับ เยอรมนี (6 กันยายน ค.ศ. 2019)  พบกับ ไอร์แลนด์เหนือ (16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019) | พบกับ เอสโตเนีย (19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019) |