stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มตุไร

| มตุไร มธุรา |
| --- | --- |
มหานคร
บนลงล่างและซ้ายไปขวา: มีนากษีโฆยิล, ติรุมาไลนายักการมหัล, พิพิธภัณฑ์คานธี, แยกมตุไร, ฌัลลีกัตตู ที่ อลังคนัลลูร, สนามบินมตุไร, แม่น้ำวอิกอิ แลพ ติรุปรันกุนทรัม
สมญา: The city that never sleeps[ต้องการอ้างอิง]
มตุไรแสดงแผนที่รัฐทมิฬนาฑูมตุไรแสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
พิกัด:  9°56′N 78°07′E﻿ / ﻿9.93°N 78.11°E﻿ / 9.93; 78.11
ประเทศ:  อินเดีย
รัฐ: ทมิฬนาฑู
อำเภอ: มตุไร
การปกครอง
 • ประเภท: องค์การเทศบาล
 • องค์กร: นครมตุไร
พื้นที่
 • มหานคร: 147.97 ตร.กม. (57.13 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 3
ความสูง: 101 เมตร (331 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • มหานคร: 1,017,865 คน
 • อันดับ: ที่ 44
 • ความหนาแน่น: 6,900 คน/ตร.กม. (18,000 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 1,465,625 คน
 • อันดับนคร: ที่ 31
เขตเวลา: UTC+5:30 (IST)
PIN: 625 xxx
รหัสโทรศัพท์: 0452
ทะเบียนพาหนะ: TN-58 (South), TN-58A (Tirumangalam), TN-58Y (Usilampatti),TN-59 (North), TN-59V (Vadipatti), TN-59W (Melur) and TN-64(Central)
เว็บไซต์: maduraicorporation.co.in
มตุไร (ทมิฬ: மதுரை) เป็นนครเก่าแก่และสำคัญแห่งหนึ่งในรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย ศูนย์กลางวัฒนธรรมของทมิฬนาฑูและเป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอมตุไร ข้อมูลจากสำมะโนปี 2011 มตุไรเป็นพื้นที่นครที่มีประชากรมากสุดอันดับสามของรัฐ รองจากเจนไนและโคอิมบาตอร์ และเป็นเมืองที่มีประชากรมากสุดอันดับที่ 44 ของอินเดีย มตุไรตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำไวไก มีการตั้งรกรากยาวนานและมีบันทึกการตั้งถิ่นฐานในพื้นที่นี้ย้อนกลับไปได้ในยุคประวัติศาสตร์ เมืองได้รับสมญาว่า "ตูงกานกรัม" (Thoonga Nagaram) แปลว่า "นครที่ไม่เคยหลับไหล"
พระเจ้าโลโลฟากางาโล

| พระเจ้าโลโลฟากางาโล> ตูอีโตงาแห่งจักรวรรดิตูอีโตงา |
| --- | --- |
รัชสมัย: ไม่ทราบปีที่แน่นอน
รัชกาลก่อนหน้า: สมเด็จพระเจ้าอะโฮเออิตู
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าฟางาโอเนโอเน
พระมเหสี: ไม่มีข้อมูล
พระราชบุตร: พระเจ้าฟางาโอเนโอเน
สมเด็จพระเจ้าโลโลฟากางาโล
ราชวงศ์: ตูอีโตงา
พระราชบิดา: สมเด็จพระเจ้าอะโฮเออิตู
พระราชมารดา: ไม่ทราบ
สมเด็จพระเจ้าโลโลฟากางาโล (ตองงา: Lolofakangalo) ทรงเป็นตูอีโตงา (พระมหากษัตริย์) พระองค์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิตูอีโตงา พระองค์เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าอะโฮเออิตูกับพระมเหสีไม่ทราบชื่อ ในยุคสมัยนี้เป็นยุคสมัยที่จักรวรรดิค่อยๆที่จะพัฒนาขึ้นมาจากเดิมเรื่อยๆ สำหรับปีพระราชสมภพและปีที่สิ้นพระชนม์ยังคงเป็นปริศนาเนื่องจากหลักฐานเชิงประจักษ์ยังมีไม่เพียงพอ พระองค์มีพระราชโอรสที่ปรากฏพระนามเพียงพระองค์เดียวคือสมเด็จพระเจ้าฟางาโอเนโอเน
รายการอ้างอิง

↑  Robert D. Craig, Dictionary of Polynesian Mythology (New York: Greenwood press, 1898), 296.
↑  "BACKGROUND TO TONGAN SOCIETY AT THE TIME OF CAPTAIN COOK'S VISITS" (PDF). The Journal of the Polynesian Society. 11 January 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-12-09. สืบค้นเมื่อ 2014-01-11.
↑  "TU'I TONGA Lolofakangalo (d. date unknown)". familytreemaker. 11 January 2014.
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าโลโลฟากางาโล |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระเจ้าอะโฮเออิตู |  |   ตูอีโตงาแห่งจักรวรรดิตูอีโตงา  (ไม่ทราบปีแน่นอน) |  | สมเด็จพระเจ้าฟางาโอเนโอเน |
พระแม่วัลลี

| พระนางวัลลี |
| --- | --- |
เทพีแห่งอิจฉาศักติ (इच्छा-शक्ति/Iccha-Shakti) หรือ พลังแห่งความปรารถนา
พระขันธกุมารพร้อมด้วยพระนางเทวเสนาและพระนางวัลลี จิตรกรรมแบบประเพณีอินเดียประยุกต์ โดย ราชา รวิ วรรมา
ชื่ออื่น: สุนทรวัลลี
ชื่อในTamil: வள்ளி
ส่วนเกี่ยวข้อง: ลัทธิไศวะ, ลัทธิไวษณพ
ที่ประทับ: สกันทโลก
พาหนะ: กวาง
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: พระขันธกุมาร
บิดา-มารดา: พระนารายณ์ และ เจ้าแม่ลักษมี (ในภาค สุนทรวัลลี) Nambi (Valli)
พี่น้อง: นางเทวเสนา
วัลลี (ทมิฬ: வள்ளி) ("ไม้เลื้อย, ต้นมันเทศ") เป็นเทพีในศาสนาพราหมณ์ - ฮินดูและนางเป็นหนึ่งในเทพชายาของพระขันทกุมาร ในเทพปกรณัมพราหมณ์ - ฮินดูในอินเดียฝ่ายใต้ทั่วไปนั้น นามเดิมของพระนางนั้นคือ สุนทรวัลลี บุตรีของพระวิษณุ
เทพปกรณัม > ประสูติกาล

ในเทพปกรณัมของคัมภีร์กัณฑปุราณะ ซึ่งเป็นภาคแปลเป็นภาษาทมิฬของคัมภีร์สกันทปุราณะ นางสุนทรวัลลี และ นางอมฤตวัลลี สองธิดาของพระวิษณุ มีจิตปฏิพัทธ์ผูกสมัครด้วยองค์พระสกันทกุมาร โดยทั้งสองนางมีความปารถนาจะเสกสมรสกับเทพบุรุษองค์นี้ทั้งสองนาง ตามเทพปกรณัมพรามณ์ - ฮินดูของอินเดียภาคใต้นั้น กล่าวกันว่านางสุนทรวัลลีและเชษฐภคินีของนาง ประสูติจากอัสสุชลแห่งความสุขที่พระวิษณุหลั่งไหลระหว่างที่ทรงอวตารในภาคเป็นวามนะหรือจากแสงที่เปล่งออกมาจากดวงตาข้างหนึ่งของพระวิษณุในระหว่างสภาวะจักรวาลของพระองค์
| ด ค กเทพและคัมภีร์ในศาสนาฮินดู |
| --- | --- | --- |
| มหาเทพ |  พระพรหม  พระวิษณุ  พระศิวะ  |  |
| เทพเจ้าชั้นรอง |  พระพิฆเนศ  พระขันทกุมาร  พระราม  พระกฤษณะ  พระหนุมาน  พระอินทร์  พระอัคนี  พระไภรวะ  พระยม  พระกามเทพ  พระวายุ  พระวรุณ  พระวิศวกรรม  พระอัศวิน  |  |
| นพเคราะห์ |  พระอาทิตย์  พระจันทร์  พระอังคาร  พระพุธ  พระพฤหัสบดี  พระศุกร์  พระเสาร์  พระราหู  พระเกตุ  |  |
| เทวี |  พระสุรัสวดี  พระลักษมี  พระสตี  พระปารวตี  พระทุรคา  พระตรีศักติ  พระแม่กาลี  พระแม่สีดา  พระแม่ราธา  พระแม่มหาวิทยา  มาตฤกา  |  |
| คัมภีร์ |  พระเวท  อุปนิษัท  ปุราณะ  รามายณะ  มหาภารตะ  ภควัทคีตา  |  |
 ศาสนาฮินดู  เทววิทยาฮินดู  ยุคมหากาพย์ของอินเดีย 
↑  Artistic Visions and the Promise of Beauty: Cross-Cultural Perspectives. Springer. 6 March 2017. ISBN 9783319438931.
↑  Dictionary definition is: வள்ளி  (vaḷḷi), s. a plant, convolvulus batatas; 2. a winding plant, dioscorea sativa, படர்கொடி; 3. a ratan-shield, பிரப்பங் கேடகம்; 4. a jewel, ஆபரணம்; 5. a bracelet, கைவளை; 6. a kind of play, a dance, ஓர் கூத்து; 7. a consort of Subramanya. Fabricius, Johann Philipp. J. P. Fabricius's Tamil and English dictionary. 4th ed., rev.and enl. Tranquebar: Evangelical Lutheran Mission Pub. House, p,855, online (1972) edition
↑  Good, Anthony (2004). Worship and the Ceremonial Economy of a Royal South Indian Temple (ภาษาอังกฤษ). Lewiston, New York: Edwin Mellen Press. ISBN 978-0-7734-6397-4.
↑  Ghurye, Govind Sadashiv (1977). Indian Acculturation: Agastya and Skanda (ภาษาอังกฤษ). Popular Prakashan. p. 174.
↑  sivaraman, dr akila (2006). sri kandha puranam (english) (ภาษาอังกฤษ). GIRI Trading Agency Private. p. 421. ISBN 978-81-7950-397-3.
↑  Rao, Mekala S. Sadhana: Living with God (ภาษาอังกฤษ). MEKALA S RAO. p. 197.
เทวรูปพระสกันทกุมารพร้อมด้วย นางเทวเสนา (ซ้าย) และ นางวัลลี (ขวา)
มอร์คอฟชา

มอร์คอฟชา
มอร์คอฟชาถูกจำหน่ายพร้อมกับสลัดชนิดอื่นในตลาดอัลตึนอาซึร ประเทศเติร์กเมนิสถาน
มอร์คอฟ โป-โคเรย์สกี (รัสเซีย: морковь по-корейски "แคร์รอตแบบเกาหลี") หรือ โคเรย์สชา ซับซีลี ซาลัต (อุซเบก: koreyscha sabzili salat "สลัดแคร์รอตแบบเกาหลี") เรียกโดยย่อว่า มอร์คอฟชา (รัสเซีย: морковча; โครยอ-มาร์: 마르코프차/марков-ча) คือสลัดแคร์รอตที่มีรสเผ็ดของชาวโครยอ-ซารัม นับเป็นกิมจิรูปแบบหนึ่ง โดยชาวโครยอ-ซารัมคือชาวเกาหลีที่ย้ายถิ่นฐานเข้าไปในสหภาพโซเวียตเดิมตั้งแต่ ค.ศ. 1937 เป็นต้นมา แต่ในบริเวณเอเชียกลางที่พวกเขาอพยพไปนั้นไม่มีผักกาดขาวอันเป็นวัตถุดิบหลักในการทำกิมจิ พวกเขาจึงเปลี่ยนแปลงวัตถุดิบเป็นแคร์รอตแทน อาหารชนิดนี้จึงถูกเรียกว่า "มอร์คอฟชา" ซึ่ง "มอร์คอฟ" เป็นคำรัสเซียแปลว่า "แคร์รอต" กับ "ชา" เป็นปัจจัยบอกขนาดเล็กในภาษาอุซเบก
อาหารชนิดนี้ไม่เป็นที่รู้จักในประเทศเกาหลีใต้ แต่กลับเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติ มีการยกอาหารชนิดนี้ตามร้านอาหารทั่วไปในกลุ่มประเทศอดีตสหภาพโซเวียต มีการจำหน่ายตามร้านสรรพาหารหลายแห่ง รวมทั้งเป็นส่วนหนึ่งในซาคูสกี (สำรับอาหารเรียกน้ำย่อยอย่างหนึ่ง) และกลายเป็นหนึ่งในเครื่องเคียงข้างสำรับอาหารค่ำหรืออาหารตามงานเลี้ยงฉลองวันหยุดของประชาชนทุกเชื้อชาติในอดีตสหภาพโซเวียต
มอร์คอฟชามีส่วนประกอบหลักได้แก่ แคร์รอตขูดฝอย กระเทียม พริกไทยแดงป่น เม็ดรากผักชี น้ำส้มสายชู น้ำมันพืช เกลือ พริกไทย และอาจโรยด้วยงา
มตุไรวีรัน

| มตุไรวีรัน |
| --- | --- |
เทวรูปพระมตุไรวีรันในสาเลม รัฐทมิฬนาฑู
อาวุธ: ดาบ, อรุวัล
พาหนะ: ม้าขาว
เป็นที่นับถือใน: มตุไร
ข้อมูลส่วนบุคคล
เสียชีวิต: มตุไร
คู่ครอง: Bommi และ Vellaiyammal
มตุไรวีรัน (ทมิฬ: மதுரை வீரன்; ละติน: Madurai Veeran) เป็นกุลเทวดาประจำนครมตุไร รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย มีที่มาจากการบูชาบรรพชนและพัฒนามาสู่การเป็นเทพเจ้าในคติของศาสนาฮินดู[ไม่อยู่ในแหล่งอ้างอิง]
พายุไต้ฝุ่นโคนี (พ.ศ. 2563)

สำหรับพายุลูกอื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ พายุโคนี
| --- | --- |
พายุไต้ฝุ่นโคนีขณะมีกำลังแรงสูงสุดเมื่อวันที่  31 ตุลาคม พ.ศ. 2563
ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา
ก่อตัว: 26 ตุลาคม พ.ศ. 2563
สลายตัว: 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563
พายุไต้ฝุ่นรุนแรง
10-นาที ของเฉลี่ยลม  (JMA)
ความเร็วลมสูงสุด: 220 กม./ชม. (140 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 905 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 26.72 นิ้วปรอท
พายุไต้ฝุ่น
10-นาที ของเฉลี่ยลม  (TMD)
ความเร็วลมสูงสุด: 220 กม./ชม. (140 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 905 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 26.72 นิ้วปรอท
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5
1-นาที ของเฉลี่ยลม  (SSHWS/JTWC)
ความเร็วลมสูงสุด: 315 กม./ชม. (195 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด: 884 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์) ; 26.10 นิ้วปรอท
ผลกระทบ
ผู้เสียชีวิต: 32 ราย
ความเสียหาย: $1.02 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ  (ค่าเงินปี พ.ศ. 2551 USD)
พื้นที่ได้รับผลกระทบ: ฟิลิปปินส์, เวียดนาม, ลาว,  กัมพูชา
IBTrACS
ส่วนหนึ่งของ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2563
พายุไต้ฝุ่นโคนี (อักษรโรมัน: Goni) หรือที่ในประเทศฟิลิปปินส์เรียกว่า พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นโรลลี (ตากาล็อก: Rolly) เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่อ่อนกำลังลงซึ่งเพิ่งขึ้นฝั่งที่เกาะคาตันดัวเนสในฟิลิปปินส์ โคนีเป็นพายุลูกที่ 19 พายุไต้ฝุ่นลูกที่ 9 และซูเปอร์ไต้ฝุ่นลูกที่ 2 ที่ได้รับการตั้งชื่อในฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2563 โคนีเริ่มก่อตัวขึ้นจากพายุดีเปรสชันทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะกวมเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม จากนั้นได้เพิ่มกำลังขึ้นเป็นพายุโซนร้อนและได้รับการตั้งชื่อในวันที่ 27 ตุลาคม โคนีได้ทวีความรุนแรงอย่างมากในทะเลฟิลิปปินและกลายเป็นซูเปอร์ไต้ฝุ่นเทียบเท่าระดับ 5 ในวันที่ 30 ตุลาคม จนถึงขณะนี้ถือเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่รุนแรงที่สุดในโลกใน พ.ศ. 2563
เนื่องจากความเสียหายที่เกิดขึ้นจากพายุไต้ฝุ่นในประเทศฟิลิปปินส์ ทางกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น และ ทาง PAGASA หรือ สำนักงานสำรวจบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์ของฟิลิปปินส์ จึงได้ประกาศให้ชื่อ"โคนี" และ "โรลลี" ถูกปลดออกจากรายชื่อไต้ฝุ่นและจะไม่มีการใช้งานอีกต่อไปในอนาคต สําหรับชื่อใหม่ซึ่งถูกเลือกในปี พ.ศ. 2564 คือ โรมินา (Romina) และ พ.ศ. 2565 สําหรับชื่อทดแทนของพายุโคนี
แหล่งข้อมูลอื่น

พายุหมุนเขตร้อนระบบดิจิทัล (Digital Typhoon) ข้อมูลของพายุไต้ฝุ่นโคนี (2019)
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ข้อมูลเส้นทางของพายุไต้ฝุ่นโคนี (2019)
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาไทย (TMD) ข้อมูลเส้นทางของพายุไต้ฝุ่นโคนี (2019)
ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ข้อมูลเส้นทางของพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นโคนี (22W)
ฟาวาด ข่าน

| ฟาวาด ข่าน |
| --- | --- |
ข่านในงานกราเซียยังแฟชั่นอวอร์ด 2016
เกิด:  (1981-11-29) 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1981 (42 ปี) การาจี, สินธ์, ประเทศปากีสถาน
สัญชาติ: ปากีสถาน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยแห่งชาติด้านคอมพิวเตอร์และวิทยาศาสตร์เกิดใหม่, ละฮอร์
อาชีพ: นักแสดง โปรดิวเซอร์ นักเขียนบท นายแบบ นักร้อง
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2002–2004   ค.ศ. 2007–ปัจจุบัน
คู่สมรส: ซาดาฟ ข่าน (สมรส 2005)
บุตร: 3 คน
อาชีพทางดนตรี
เครื่องดนตรี:  ร้องนำ  กีตาร์  เบส  กลอง 
ช่วงปี: ค.ศ. 2000–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง:  ลิปส์มิวสิค (2002–2007)  อินดิเพนเดนท์ (2009–2015)  โค้กสเตชั่นปากีสถาน  เป๊ปซี่แบตเทิลออฟเดอะแบนด์ 
อดีตสมาชิก: เอนทิตีพาราดิม
 นักดนตรี
ฟาวาด อัฟซาล ข่าน (อูรดู: فواد افضل خان; อังกฤษ: Fawad Afzal Khan; เกิด 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524) เป็นนักแสดง, ผู้อำนวยการสร้าง, คนเขียนบท, นายแบบ และนักร้องชาวปากีสถาน ที่ได้รับรางวัลมากมาย ได้แก่ ฟิล์มแฟร์อวอร์ด 1 รางวัล, ลักซ์สไตล์อวอร์ด 2 รางวัล และฮัมอวอร์ด 6 รางวัล
ข่านเริ่มอาชีพนักแสดงจากละครซิทคอมเรื่อง จัตต์แอนด์บอนด์ เขาก่อตั้งวงดนตรีอัลเทอร์เนทีฟร็อกชื่อ เอนทิตีพาราดิม กับนักแสดงร่วมของรายการ และเริ่มอาชีพนักดนตรีในฐานะนักร้องนำ วงนี้ปรากฏตัวในตอนจบของรายการ เป๊ปซี่แบตเทิลออฟเดอะแบนด์ ในปี พ.ศ. 2545 และข่านกลายเป็นที่รู้จักจากอัลบั้มเปิดตัวในปี พ.ศ. 2546 ชื่อ อิร์ติกา หลังจากการแสดงประมาณ 250 ครั้ง เขาก็ออกจากวงเพื่อไปแสดงภาพยนตร์ ข่านเปิดตัวภาพยนตร์ด้วยบทสมทบในภาพยนตร์ดราม่าสังคมของ ชออิบ มานซูร์ เรื่อง คูดา เคย์ ลีเย (2007) ซึ่งเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงสุดของปากีสถาน
เขาประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรกในละครย้อนยุคทางโทรทัศน์เรื่อง ดาสตาน (2010) ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากรางวัลสื่อปากีสถาน ข่านรับบทนำในซีรีส์โทรทัศน์ของปากีสถานเรื่อง ฮัมซาฟาร์ (2011) และปรากฏตัวในละครครอบครัวของ ซัลตานา ซิดดิกี เรื่อง ซินดากิ กุลซาร์ ไฮ (2012) สำหรับการแสดงทั้งสองเรื่อง เขาได้รับรางวัลลักซ์สไตล์อวอร์ด สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม-แซทเทิลไลท์ ข่านเปิดตัวในภาพยนตร์บอลลีวูด โดยแสดงนำในภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้เรื่อง คู้บสุรัต (2014) ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลภาพยนตร์แฟร์อวอร์ดสาขานักแสดงชายหน้าใหม่ยอดเยี่ยม เขาได้รับการยกย่องจากการรับบทชายรักร่วมเพศที่ต้องปกปิด ในละครครอบครัวที่ประสบความสำเร็จทั้งในเชิงเสียงวิจารณ์และเชิงพาณิชย์เรื่อง กะปูร์แอนด์ซัน (2016) ซึ่งทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลฟิล์มแฟร์อวอร์ด สาขาภาพยนตร์สมทบยอดเยี่ยม
นอกเหนือจากการแสดงแล้ว ข่านยังได้ระดมเงินเพื่อองค์กรการกุศลทั่วปากีสถาน เขาได้รับความวางใจจากแบรนด์และผลิตภัณฑ์ยอดนิยมมากมาย ข่านได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งใน "ผู้ชายเอเชียที่เซ็กซี่ที่สุด" โดยนิตยสารอังกฤษ อีสเทิร์นอาย
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟาวาด ข่าน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Fawad Khan ที่รอตเทนโทเมโทส์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ
มะรีอัม นะวาซ

| มะรีอัม นะวาซ |
| --- | --- |
อูรดู: مریم نواز
มะรีอัมเมื่อปี 2019

ผู้ว่าการแคว้นปัญจาบคนที่ 20
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  26 กุมภาพันธ์ 2024
ผู้ว่าการ: บาลีฆ อูร์ เรฮ์มัน สรทาร สาลีม ไฮเดอร์ ข่าน
สมาชิกสภาแคว้นปัญจาบ
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  23 กุมภาพันธ์ 2024
เขตเลือกตั้ง: PP-159 Lahore-XV
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: มะรีอัม นะวาซ ชะรีฟ  (1973-10-28) 28 ตุลาคม ค.ศ. 1973 (51 ปี) ลาฮอร์ แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน
พรรคการเมือง: สันนิบาตมุสลิมปากีสถาน (เอ็น)
คู่สมรส: Safdar Awan (สมรส 1992)
บุตร: 3
บุพการี: นะวาซ ชะรีฟ (บิดา) กัลซูม นะวาซ (มารดา)
ความสัมพันธ์: ตระกูลชะรีฟ
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยปัญจาบ

มะรีอัม นะวาซ ชะรีฟ (อูรดู: مریم نواز شریف; เกิด 28 ตุลาคม 1973) เป็นนักการเมืองปากีสถาน ผู้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการแคว้นปัญจาบคนที่ 20 ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2024 ลูกสาวของอดีตนายกรัฐมนตรีปากีสถาน นะวาซ ชะรีฟ ชีวิตการเมืองของเธอเริ่มมีความโดดเด่นตั้งแต่ปี 2012 ที่ซึ่งเธอดูแลการกรณรงค์หาเสียงสำหรับการเลือกตั้งทั่วไปปี 2013 และหลังการเลือกตั้งสิ้นสุด เธอได้รับแต่งตั้งเป็นปะธานโครงการเยาวชนของนายกรัฐมนตรีในปี 2013 เธอลาออกจากตำแหน่งในปี 2014 หลังศาลสูงละฮอร์ตั้งข้อสังเกตการแต่งตั้งของเธอเป็นไปโดยไม่ชอบธรรม
ในการเลือกตั้งทั่วไปปี 2024 เธอกลับมาปรากฏตัวในรัฐสภาจากการได้รับเลือกตั้งเข้ารัฐสภาแห่งชาติปากีสถาน และรัฐสภาแคว้นปัญจาบ โดยเธอเลือกเข้ารับตำแหน่งในรัฐสภาแคว้นและลาออกจากตำแหน่งในรัฐสภาของประเทศ ในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2024 เธอเข้ารับตำแหน่งผู้ว่าการแคว้นปัญจาบ เป็นสตรีคนแรกในตำแหน่งนี้
เมื่อวันที่ 3 เมษายน 2016 เอกสารปานามาถูกปล่อยและปรากฏชื่อของเธอและพี่น้องชายสองคนเป็นเจ้าของบริษัทบนหมู่เกาะบริติชเวอร์จินสองบริษัทและเป็นเจ้าของทรัพย์สินในสหราชอาณาจักรจำนวนหนึ่ง เธอออกมาปฏิเสธการเป็นเจ้าของบริษัทหรือทรัพย์สินนอกปากีสถาน และอ้างว่าพี่/น้องชายของตนเป็นผู้มอบหมายตำแหน่งผู้ดูแลทรัสต์ หลังถูกร้องต่อศาลสูงปากีสถานในกรณีเอกสารปานามา ในปี 2017 เธอได้ยื่นเอกสารหลักฐานต่าง ๆ รวมถึงที่ยืนยันการเป็นเจ้าของแฟลตหกหลังในลอนดอนตั้งแต่ปี 2006 อย่างน้อยหกเดือน ศาลสูงทำการจัดตั้งคณะกรรมการสอบสวนกรณีดังกล่าว ซึ่งยืนยันว่าเธอถือครองสินทรัพย์มากกว่าที่เธอรายงานในรายงานรายรับของเธอ รวมถึงพบว่าเธอปลอมแปลงเอกสารเพื่อชักจูงให้ศาลสูงเข้าใจผิดดังที่สังเกตได้จากแบบอักษร แคลีบรี ในเอกสารจากปี 2006 นั้นไม่ได้เปิดให้ใช้งานในเชิงการค้าจนถึงปี 2007 เหตุการณ์นี้เป็นที่เรียกขานกันว่า ฟอนต์เกต (Fontgate จากคำว่า ฟอนต์ [แบบอักษร] และ เกต จากกรณีวอเตอร์เกต)
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน

| --- | --- |
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน ดูชานเบ
th
ก่อตั้ง: 12 สิงหาคม พ.ศ. 2477
ที่ตั้ง: ดูชานเบ
พิกัดภูมิศาสตร์: 38°33′48″N 68°47′57″E﻿ / ﻿38.5634°N 68.7991°E﻿ / 38.5634; 68.7991
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน (รัสเซีย: Национальный музей Таджикистана; ทาจิก: Осорхонаи миллии Тоҷикистон, อักษรโรมัน: Osorkhonai Millii Tojikiston) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในกรุงดูชานเบ เมืองหลวงของทาจิกิสถาน
พิพิธภัณฑ์ถูกจัดตั้งในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2477 ตามคำสั่งกฤษฎีการ่วมของคณะกรรมการบริหารกลางและคณะกรรมการราษฎรแห่งสหภาพโซเวียต คณะกรรมการราษฎรแห่งสาธารณรัฐทาจิกออกคำสั่งจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งชื่อตาม Kamāl ud-Dīn Behzād ในกรุงดูชานเบ ใน พ.ศ. 2502 พิพิธภัณฑ์ได้เปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ ตำนานท้องถิ่น และวิจิตรศิลป์แห่งสาธารณรัฐ พิพิธภัณฑ์ได้รับสถานะพิพิธภัณฑ์แห่งชาติเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ตามกฤษฎีกาของรัฐบาลทาจิกิสถาน
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2556 มีการเปิดอาคารใหม่ของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน
พื้นที่และส่วนต่าง ๆ

พิพิธภัณฑ์มีพื้นที่ทั้งหมด 24,000 ตารางเมตร2 โดยในจำนวนนี้เป็นห้องนิทรรศการมากกว่า 15,000 ตารางเมตร ประกอบด้วยส่วนนิทรรศการ 4 ส่วน ได้แก่ ส่วนประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ส่วนประวัติศาสตร์โบราณและยุคกลาง ส่วนประวัติศาสตร์สมัยใหม่และร่วมสมัย และส่วนวิจิตรศิลป์และศิลปะประยุกต์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน ที่เฟซบุ๊ก
นายกรัฐมนตรีปากีสถาน

| นายกรัฐมนตรี แห่งสาธารณรัฐอิสลามปากีสถาน |
| --- | --- |
وزِیرِ اعظم پاکستان
ตราแผ่นดิน
ธงประจำตำแหน่ง
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน เชห์บาซ ชารีฟ ตั้งแต่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2024
รัฐบาลปากีสถาน
การเรียกขาน:   ดิออนอเรเบิล  ฮิสเอ็กเซลเลนซี (การทูตระหว่างประเทศ) 
สมาชิกของ: คณะรัฐมนตรี  สภานิติบัญญัติแห่งชาติ สภาเพื่อประโยชน์ร่วม
รายงานต่อ:  ประธานาธิบดีปากีสถาน  รัฐสภาปากีสถาน 
จวน: สำนักนายกรัฐมนตรี, เขตแดง อิสลามาบาด
ที่ว่าการ: เขตนครหลวงอิสลามาบาด
ผู้แต่งตั้ง: คณะกรรมการเลือกตั้งปากีสถาน ผ่านทาง การเลือกตั้งทั่วไป:โดยคอนเวนชั่นซึ่งจัดในรัฐสภา โดยความสามารถของผู้เข้ารับตำแหน่งในการได้รับการไว้วางใจโดยเสียงส่วนใหญ่ของสมาชิก
วาระ: 5 ปี, ซ้ำได้
ตราสารจัดตั้ง: รัฐธรรมนูญปากีสถาน
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: ลีอากูยัต อะลี ข่าน (1947–1951)
สถาปนา: 14 สิงหาคม 1947; 77 ปีก่อน (1947-08-14)
รอง: รองนายกรัฐมนตรีปากีสถาน
เงินตอบแทน: แม่แบบ:PKRConvert, รายปี
เว็บไซต์: pmo.gov.pk
นายกรัฐมนตรีปากีสถาน (อูรดู: وزِیرِ اعظم پاکستان , แปลว่า ขุนนางใหญ่, เสียงอ่านภาษาอูรดู: [ʋəˈziːr-ˌeː ˈɑː.zəm]) หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐอิสลามปากีสถาน เป็นหัวหน้ารัฐบาลของสาธารณรัฐอิสลามปากีสถานตามรัฐธรรมนูญ ผู้นำฝ่ายบริหารของรัฐบาลกลาง กำกับควบคุมเศรษฐกิจของรัฐ, นำรัฐสภา, นำสภาเพื่อหระโยชน์ร่วม และคณะรัฐมนตรี และมีหน้าที่ในการควบคุมดูแลคณะกรรมการกองบังคับการแห่งชาติต่อคลังอาวุธนิวเคลียร์ของปากีสถาน ตำแหน่งของนายกรัฐมนตรีมีหน้าที่เป็นผู้นำนโยบายในประเทศ และ นโยบายการต่างประเทศ
นายกรัฐมนตรีได้รับเลือกตั้งโดยสมาชิกรัฐสภา ฉะนั้นส่วนใหญ่จึงเป็นหัวหน้าของพรรคที่มีที่นั่งมากสุดในสภา รัฐธรรมนูญปากีสถานจัดสรรอำนาจบริหารให้นายกรัฐมนตรีในการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีและบริหารราชการแผ่นดินปากีสถาน
มาณิกกวาจกรร

| มาณิกฺกวาจกรฺ |
| --- | --- |
มาณิกฺกวาจกรฺในท่าตริภังค์ รูปหล่อทองสัมฤทธิ์ศิลปะโจฬะ ศตวรรษที่ 12, พิพิธภัณฑ์ลินเดิน ชตุทท์การ์ท
ส่วนบุคคล
เกิด: ติรุวาตวูรฏิกัฬ ติรุวาตวูร
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
ปรัชญา: ลัทธิไศวะ, ภักติ
ตำแหน่งชั้นสูง
งานเขียน: ติรุวสกัม,  ติรุกโกไวยรร, ติรุเวมปาไว
เกียรติยศ: นาฬวาร์
มาณิกกวาจกรร (มาณิกฺกวาจกรฺ [มาณิกกะวาจะกรร], ทมิฬ: மாணிக்கவாசகர், อักษรโรมัน: Māṇikkavācakar, แปลตรงตัว 'ผู้มีวาจาประดุจมณี') เป็นสันตะและกวีชาวทมิฬในสมัยศตวรรษที่ 9 ผู้ประพันธ์บทสวดบูชาพระศิวะ ติรุวสกัม,  ติรุกโกไวยรร, ติรุเวมปาไว และเชื่อกันว่าอาจเป็นขุนนางในราชสำนักของกษัตริย์ปาณฑยะ วรคุณวรมันที่สอง (ครองราชย์ปี 862–885)
มาณิกกวาจกรรได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในองค์สี่นาฬวาร์ ซึ่งเป็นสี่สันตะองค์สำคัญของลัทธิไศวะ อีกสามองค์ได้แก่นายันมาร์อัปปาร์, สุนทรรร และ สัมพันธรร โดยสามองค์หลังประพันธ์เจ็ดเล่มแรก (เตวารัม) ของติรุมุไรความยาวสิบสองเล่ม ซึ่งเป็นวรรณกรรมสำคัญของไศวะสิทธานตะ ส่วน ติรุวสกัม และ ติรุกโกไวยรร ของมาณิกกวาจกรรเป็นเล่มที่แปด แปดเล่มแรกนี้รวมกันถือว่าเป็นพระเวททมิฬในนิกายไศวะ
งานประพันธ์ของมาณิกกวาจกรรมีลักษณะโดดเด่นที่การแสดงออกซึ่งความเศร้าหมองกลัดกลุ้มจากการต้องแยกห่างจากพระเจ้า และความสุขอัศจรรย์จากการได้สัมผัสถึงพระเจ้า และความเร่าร้อนทางศาสนาอย่างเหลือล้น ในงานประพันธ์เหล่านี้ยังมีการเขียนแสดงความักคุ้นกับพระเจ้า ลักษณะซึ่งปรากฏเช่นกันในยุคภักติ ผ่านการเขียนถึงพระเจ้าว่าเป็น "เจ้าบ่าวจากสวรรค์" หรือ นิตยมณวาฬาร์ (Nityamanavaalar; "เจ้าบ่าวนิรันดร์") ที่ซึ่งประสงค์ยิ่งที่จะได้รวมกันเป็นหนึ่งผ่าน "การสมรส"
มาอิตากิ

มาอิตากิ (ตองงา: Māʻitaki) (ศัพท์ที่สัมพันธ์กับคำว่า ตามาตาอี (ผู้หญิง) ในภาษาซามัว) เป็นธิดาของตูอิฮาอะตากาลาอัวที่สมรสกับตูอิโตงาในฐานะพระมเหสีเอกและพระมารดาของรัชทายาท ด้วยตำแหน่งส่วนบุคคลในตองงามาจากฝ่ายมารดา ดังนั้นจึงเป็นการยกระดับสถานะของตูอิโตงาในอนาคต และเพิ่มอำนาจให้กับตูอิฮาอะตากาลาอัวตามระบบฟาฮู ซึ่งนั่นเป็นประโยชน์กับ กาลีงา (ตระกูล) ของทั้งสองฝ่าย
มาอิตากิพระองค์แรกได้แก่กาโลอาฟูโตงาในช่วงประมาณ ค.ศ. 1600 ส่วนพระองค์สุดท้ายคือโลโงมาอิตากิในช่วงประมาณ ค.ศ. 1700
ระบบนี้อยู่ได้เพียงแค่สี่ชั่วอายุคนเท่านั้น อันเนื่องมาจากอำนาจของตูอิฮาอะตากาลาอัวเสื่อมถอยลง จากการขึ้นมามีบทบาทของตูอิกาโนกูโปลู และตูอิโตงาเริ่มรับพระมเหสีเอกจากตระกูลดังกล่าว ซึ่งเรียกว่า โมเฮโอโฟ (หมายถึง: ปลุก(เจ้าเหนือหัว)ให้ตื่น) แต่เดิมแล้วศัพท์คำนี้มักใช้ระบุหญิงสาวที่หลับนอนกับหัวหน้าชุมชนที่มาเยี่ยมเยียน ซึ่งเป็นเรื่องปกติในอดีต โมเฮโอโฟพระองค์แรกคือโตงาโตเตอาในช่วงประมาณ ค.ศ. 1700
ในปัจจุบันศัพท์คำว่ามาอิตากิเสื่อมความหมายลงจากในอดีต โดยเป็นศัพท์ทั่วไปที่ใช้เรียกภริยาลับ ขณะที่โมเฮโอโฟเป็นคำที่อ้างถึงเชื้อพระวงศ์ ซึ่งแตกต่างจากความหมายดั้งเดิม
โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย

| โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย |
| --- | --- |

ที่ตั้ง

73/3 ถนนเทพกระษัตรี ตำบลตลาดใหญ่ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต 83000
พิกัด: 7°53′34.66″N 98°23′19.45″E﻿ / ﻿7.8929611°N 98.3887361°E﻿ / 7.8929611; 98.3887361
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ภ.ว. (PKW)
ประเภท: โรงเรียนประจำจังหวัดของรัฐ โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ
คำขวัญ: บาลี: อตฺตานํ ทมยนฺติ ปณฺฑิตา (บัณฑิตย่อมฝึกตน)
สถาปนา: พ.ศ. 2440; 127 ปีที่แล้ว (2440)
เขตการศึกษา: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา พังงา ภูเก็ต ระนอง
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
รหัส: 1004830101
ผู้อำนวยการ: วัชรศักดิ์  สงค์ปาน
จำนวนนักเรียน: 3,076 (2566)
สี:    ฟ้า–ขาว
เพลง: มาร์ชภูเก็ตวิทยาลัย
เว็บไซต์: www.pkw.ac.th
โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย (อังกฤษ: Phuket Wittayalai School) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษประเภทสหศึกษา ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัยสอนในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 ตั้งขึ้นครั้งแรกใน ปี พ.ศ. 2440 เดิมเป็นโรงเรียนสอนภาษาไทยอยู่ในบริเวณวัดมงคลนิมิตร (จังหวัดภูเก็ต) นับว่าเป็นโรงเรียนสอนหนังสือแห่งแรกในมณฑลภาคใต้ฝั่งตะวันตก มีเนื้อที่ 23 ไร่ 1 งาน 50 ตารางวา ประกอบด้วยอาคารเรียน 6 หลัง
ทำเนียบผู้บริหาร

ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2440 ถึงปัจจุบัน โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัยมีผู้บริหารทั้งหมด 34 ท่าน
| ลำดับ | รายนาม | วาระการดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระวิสุทธิวงศ์ศาจารย์ญาณมุนีสังฆปาโมกข์ (พระภิกษุเพรา พุทธสโร) | พ.ศ. 2440 - 2445 |
| 2 | อำมาตย์เอกพระยาอุปการศิลปเสริฐ (อั๋น ชัชกุล) | พ.ศ. 2445 - 2446 |
| 3 | พระวิสณฑ์ดรุณการ | ไม่ปรากฏหลักฐาน |
| 4 | พระประมูลวิชาเพิ่ม ( ชุ่ม ประมูลวิชาเพิ่ม หรือ ชินะเตมีย์ ) | พ.ศ. 2456 - ใดไม่ปรากฏหลักฐาน |
| 5 | หลวงโหตรกิตยานุพัทธ์ (อี่ โหตรกิตย์) | ไม่ปรากฏหลักฐาน - 2460 |
| 6 | ขุนมานพานุศาสน์ | ไม่ปรากฏหลักฐาน |
| 7 | ขุนวิทยาวุฒิ | ไม่ปรากฏหลักฐาน |
| 8 | ขุนวิจักษ์จรรยา | ไม่ปรากฏหลักฐาน |
| 9 | ขุนวิศิษฐ์จรรยา | พ.ศ. 2469 - 2471 |
| 10 | ขุนจรรยาวิทูร | พ.ศ. 2471 - 2472 |
| 11 | กอง วิสุทธารมณ์ | พ.ศ. 2472 - 2473 |
| 12 | ชวน อังศุละโยธิน | พ.ศ. 2473 - 2476 |
| 13 | พร้อม จิตรศิริ | พ.ศ. 2476 - 2477 |
| 14 | หม่อมหลวงตุ้ย ชุมสาย | พ.ศ. 2477 - 2479 |
| 15 | หม่อมเจ้าศิวากร วรวรรณ | พ.ศ. 2479 - 2481 |
| 16 | พงศ์อินทร์ ศุขขจร | พ.ศ. 2481 - 2485 |
| 17 | สาโรช บัวศรี | พ.ศ. 2485 - 2489 |
| 18 | ครอบ นรบาล | พ.ศ. 2489 - 2513 |
| 19 | นิยม เสรีรัตน์ | พ.ศ. 2513 - 2514 |
| 20 | ครอบ นรบาล | พ.ศ. 2514 - 2516 |
| 21 | สมบูรณ์ ศรีสุทธิ์ | พ.ศ. 2516 - 2520 |
| 22 | บัญญัติ บูรณะหิรัญ | พ.ศ. 2520 - 2523 |
| 23 | สนั่น ชุมวรฐายี | พ.ศ. 2523 - 2525 |
| 24 | สุเทพ ภัทรปกรณ์ | พ.ศ. 2525 - 2537 |
| 25 | พะยงค์ อุบลขาว | พ.ศ. 2537 - 2539 |
| 26 | สุวิชช์ ศรีทิพยราช | พ.ศ. 2539 - 2542 |
| 27 | นิกร ธีระจามร | พ.ศ. 2542 - 2547 |

| 28 | สาธร ลิกขะไชย | พ.ศ. 2547 - 2550 |
| 29 | นิกร ธีระจามร | พ.ศ. 2550 - 2552 |
| 30 | สดศรี ตันสุธัญลักษณ์ | พ.ศ. 2553 - 2555 |
| 31 | ณชัย เขมนิพัทธ์ | พ.ศ. 2555 - 2557 |
| 32 | อุเทน จิตต์สำรวย | พ.ศ. 2557-2559 |
| 33 | โกศล ใสขาว | พ.ศ. 2559 - 2562 |
| 34 | วัชรศักดิ์ สงค์ปาน | พ.ศ. 2562 - ปัจจุบัน |
การเรียนการสอน

โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย มีแผนการจัดชั้นเรียน มีดังนี้
การเรียนการสอน > ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น

ห้องเรียนโครงการพิเศษส่งเสริมความเป็นเลิศด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ Science Mathematics Program (Gifted : SMP)
ห้องเรียนโครงการพิเศษวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์และเทคโนโลยี สสวท.  Intensive Science Mathematics and Technology (Intensive : SMT)
ห้องเรียนโครงการพิเศษเรียนตามหลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการเป็นภาษาอังกฤษ English Program (EP)
ห้องเรียนโครงการพิเศษส่งเสริมความเป็นเลิศด้านภาษาจีน ภาษาอังกฤษ Intensive  Chinese and English Program (Gifted : ICE)
ห้องเรียนพหุปัญญา(ทั่วไป) MIP
การเรียนการสอน > ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย

แผนการเรียนวิทยาศาสตร์
โครงการเสริมสร้างศักยภาพด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม : SMTE (ภาคสมทบ) (เป็นโครงการจัดห้องเรียนพิเศษจำนวน 207 แห่งทั่วประเทศที่กำกับติดตามโดย สสวท.)
โครงการส่งเสริมความสามารถด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม (ส่งเสริมโอลิมปิกวิชาการ)
การจัดการศึกษาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ (วิทย์-คณิต ทั่วไป)
แผนการเรียนศิลปศาสตร์
โครงการเสริมสร้างศักยภาพด้านภาษาอังกฤษ คณิตศาสตร์ (ศิลป์คำนวณพิเศษ)
การจัดการศึกษาภาษาอังกฤษ คณิตศาสตร์ (ศิลป์คำนวณ)
การจัดการศึกษาทางด้านศิลปศาสตร์ (ศิลป์ภาษา)
การจัดการศึกษาภาษาอังกฤษ-ภาษาฝรั่งเศส
การจัดการศึกษาภาษาอังกฤษ-ภาษาจีน
การจัดการศึกษาภาษาอังกฤษ-ภาษาญี่ปุ่น
การจัดการศึกษาภาษาอาหรับ