stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดบู๊ตท้าป

วัดบู๊ตท้าป
วัดบู๊ตท้าป (เวียดนาม: Chùa Bút Tháp) เป็นวัดพุทธใกล้กับพะนังแม่น้ำโดว๊ก ในอำเภอถ่วนท้าญ จังหวัดบั๊กนิญ ประเทศเวียดนาม สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 13 และเป็นหนึ่งในวัดพุทธที่สำคัญและมีชื่อเสียงของประเทศเวียดนาม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปและรูปเคารพพุทธศาสนบุคคล เช่น เจ้าแม่กวนอิม ซึ่งถือเป็นผลงานชิ้นเอกศิลปะเวียดนามในศตวรรษที่ 17 และเป็นที่รู้จักจากปรมาจารย์เซ็น ทิก เชวี้ยน เชวี้ยน (Chuyết Chuyết; 1590 - 1644) ผู้เคยเป็นเจ้าอาวาสวัด
วัดประกอบไปด้วยอาคาร 10 หลัง มีขนาดมากกว่า 100 เมตรจากตามกวานไปจนถึงหอระฆังและกุฏิสงฆ์ ภายในประดิษฐานรูปเคารพมากกว่า 50 องค์ ทั้งพระพุทธเจ้าสามพระองค์, พระมัญชุศรี (วันทู้; Văn Thù) ประทับบนสิงโตสีน้ำเงิน และพระสมันตภัทร (โฝเหี่ยน; Phổ Hiền) ประทับบนช้างเผือก รูปเคารพที่สำคัญที่สุดคือกวนอิมพันมือพันตา ซึ่งได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในประติมากรรมชั้นครูของช่างศิลป์เวียดนาม
ลักษณะสถาปัตยกรรม ประติมากรรม และการประดับภายในของวัด มีลักษณะแบบที่สามารถพบได้จำเพาะต่อศตวรรษที่ 17 วัดนี้จึงถือเป็นตัวอย่างสำคัญและคงสภาพดีที่สุดแห่งหนึ่งของศิลปกรรมเวียดนามจากยุคสมัยดังกล่าว
ระเบียงภาพ

วัดบู๊ตท้าป
ประติมากรรมไม้สมัยศตวรรษที่ 17
เจ้าแม่กวนอิมพันมือพันตา
เจ้าแม่กวนอิมพันมือพันตา
สะพานสักเหมียว

| สะพานสักเหมียว |
| --- | --- |
Cầu Rạch Miễu
สะพานในช่วงที่กำลังก่อสร้าง
เส้นทาง: 2 ช่องจราจร
ข้าม: แม่น้ำโขง
ที่ตั้ง: จังหวัดเกียนซางและจังหวัดเบ๊นแจ ประเทศเวียดนาม
ผู้ดูแล: Tổng công ty Tư vấn thiết kế GTVT (TEDI)
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานขึง
ความยาว: 2,868 เมตร (9,409 ฟุต) (8,331 เมตร (27,333 ฟุต)* รวมช่วงทางขึ้น)
ความกว้าง: 12 เมตร (39 ฟุต)
ความสูง: 117 เมตร (384 ฟุต)
ช่วงยาวที่สุด: 270 เมตร (890 ฟุต)
เคลียร์ตอนล่าง: 37.5 เมตร (123 ฟุต)
ประวัติ
วันเริ่มสร้าง: 30 เมษายน พ.ศ. 2545
วันเปิด: 19 มกราคม พ.ศ. 2552
ที่ตั้ง

สะพานสักเหมียว (เวียดนาม: Cầu Rạch Miễu) เป็นสะพานขึงที่ข้ามแม่น้ำโขงในประเทศเวียดนาม เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดเกียนซางกับจังหวัดเบ๊นแจ สะพานเริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2545 และสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2552 ซึ่งล่าช้าจากแผนเดิมที่กำหนดไว้ในปลายปี พ.ศ. 2550 สะพานนี้ยาว 8,331 เมตร (รวมช่วงทางขึ้น) แต่ตัวสะพานจริง ๆ ยาว 2,868 เมตร
สะพานสักเหมียวมีปัญหาด้านการจราจรติดขัดโดยเฉพาะในช่วงวันหยุดเทศกาล เพราะมีเพียง 2 ช่องจราจรเท่านั้น
10°20′13″N 106°20′38″E﻿ / ﻿10.337°N 106.344°E﻿ / 10.337; 106.344
จื๋อโนม

| จื๋อโนม  |
| --- | --- |

ชนิด:  อักษรภาพ 
ช่วงยุค: คริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงต้นศตวรรษที่ 20
ทิศทาง: แนวตั้งขวาไปซ้าย 
ภาษาพูด: ภาษาเวียดนาม
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: อักษรจีนจื๋อโนม
ระบบพี่น้อง: คันจิ, ฮันจา, สือดิบผู้จ่อง, คีตัน
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
จื๋อโนม (เวียดนาม: chữ Nôm, 字喃/𡨸喃/𡦂喃) เป็นระบบอักษรที่ใช้เขียนภาษาเวียดนาม ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว จื๋อโนมประกอบด้วยอักษรจีน ("ฮั่นจื้อ" เรียกเป็นภาษาเวียดนามว่า "ฮ้านตึ" - Hán tự) และอักขระที่ประดิษฐ์ขึ้นตามแบบอักษรจีน ตัวอย่างที่เก่าที่สุดอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 มักนิยมใช้เฉพาะในหมู่ชนชั้นสูงของเวียดนาม โดยส่วนใหญ่ใช้บันทึกวรรณคดีเวียดนาม (งานเขียนที่เป็นทางการส่วนใหญ่จะใช้ภาษาจีนแบบแผน ไม่ใช่ภาษาเวียดนาม) ปัจจุบันถือว่าถูกแทนที่โดยสมบูรณ์ด้วยจื๋อโกว๊กหงือซึ่งดัดแปลงจากอักษรละติน
ประวัติ

เวียดนามถูกจีนปกครองนานนับพันปีระหว่าง พ.ศ. 432–1481 เป็นผลให้ภาษาเขียนในทางราชการเป็นภาษาจีนโบราณที่รู้จักในชื่อ "จื๋อญอ" (chữ Nho; 字儒) ในภาษาเวียดนาม จื๋อญอยังใช้ต่อมาในเวียดนามร่วมกับจื๋อโนมและจื๋อโกว๊กหงือจนถึง พ.ศ. 2461
ในช่วงประมาณ พ.ศ. 1500 ชาวเวียดนามปรับปรุงอักษรจีนใช้เขียนภาษาของตน เรียกว่าจื๋อโนมหรืออักษรใต้ ตัวอย่างที่เก่าที่สุดของอักษรนี้คือจารึกโลหะที่เจดีย์บ๋าวอาน (Bảo An) ในจังหวัดหวิญฟุก อายุราว พ.ศ. 1752 ในช่วง พ.ศ. 1800 อักษรชุดนี้ได้เริ่มมีการนำมาใช้ทางวรรณคดี กวีและนักเขียนชาวเวียดนามที่มีชื่อเสียงหลายคนเขียนงานของตนโดยใช้จื๋อโนม เช่น เหงียน เทวียน (Nguyễn Thuyên), เหงียน สี โก๊ (Nguyễn Sĩ Cố; พ.ศ. 1900), เหงียน จ๋าย (Nguyễn Trãi; พ.ศ. 2000), โห่ กวี๊ ลี (Hồ Quý Ly; พ.ศ. 1900) ผู้แปลภาษาจีนเป็นภาษาเวียดนามและเขียนประกาศของทางราชการ
เมื่อมิชชันนารีชาวตะวันตกเข้ามาถึงเวียดนามเมื่อประมาณ พ.ศ. 2200 พวกเขาได้คิดค้นการเขียนภาษาเวียดนามด้วยอักษรละติน เรียกว่า "จื๋อโกว๊กหงือ" ใช้ในหนังสือสวดมนต์และหนังสือทางศาสนา ฯลฯ อักษรนี้มีผู้ประดิษฐ์หลายคน แต่ผู้ที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดคือ อาแล็กซ็องดร์ เดอ รอด (Alexandre de Rhodes) มิชชันนารีคณะเยสุอิตชาวฝรั่งเศส และต่อมาเริ่มมีการสอนจื๋อโกว๊กหงือในโรงเรียนต่าง ๆ ตั้งแต่ราว พ.ศ. 2300 เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในอีก 200 ปีต่อมา ปัจจุบัน ภาษาเวียดนามเขียนด้วยจื๋อโกว๊กหงือเพียงอย่างเดียว ส่วนจื๋อโนมใช้ในทางวิชาการเท่านั้น
จื๋อโนมเป็นรูปแบบผสมของอักษรจีนมาตรฐานกับสัญลักษณ์ที่ใช้เฉพาะภาษาเวียดนาม (อักษรจีนหลายตัวที่ถูกดัดแปลงไม่มีความหมายในภาษาจีน) ในการนำอักษรจีนมาใช้ ผู้ประดิษฐ์จื๋อโนมยืมคำจีนมาเป็นจำนวนมากและปรับให้เป็นการออกเสียงของภาษาเวียดนาม ทำให้มี 2 คำสำหรับเรียกสิ่งเดียวกันคือ คำจีน-เวียดนาม กับ คำที่มีต้นกำเนิดในภาษาเวียดนาม สัญลักษณ์ใหม่จะรวมสัญลักษณ์ที่แสดงความหมายและแสดงการออกเสียงในภาษาเวียดนาม
สะพานหมีถ่วน

| สะพานหมีถ่วน |
| --- | --- |
Cầu Mỹ Thuận

ข้าม: แม่น้ำโขง
ที่ตั้ง: ระหว่างจังหวัดเตี่ยนซางกับจังหวัดหวิญล็อง ประเทศเวียดนาม
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานขึง
ความยาว: 1,535 เมตร (5,036 ฟุต)
ความกว้าง: 23.66 เมตร (77.6 ฟุต)
ช่วงยาวที่สุด: 350 เมตร (1,150 ฟุต)
เคลียร์ตอนล่าง: 37.5 เมตร (123 ฟุต)
ประวัติ
วันเปิด: 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2000
ที่ตั้ง

สะพานหมีถ่วน (เวียดนาม: Cầu Mỹ Thuận) เป็นสะพานขึงข้ามแม่น้ำโขง เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดเตี่ยนซางกับจังหวัดหวิญล็องของประเทศเวียดนาม เป็นผลงานจากความร่วมมือของรัฐบาลเวียดนามและรัฐบาลออสเตรเลีย ใช้งบประมาณ 91 ล้านดอลลาร์ออสเตรเลีย ก่อสร้างโดยบริษัทบิลฟิงเกอร์เบอร์เกอร์ เปิดใช้งานในปี พ.ศ. 2543
สะพานหมีถ่วน
สมาคมลูกเสือสหพันธ์อินโดจีน

| --- | --- |
ชื่อย่อ: ฟียัส
ก่อตั้ง: 1930
ที่ตั้ง: อินโดจีนฝรั่งเศส
สมาชิก  : ลาว กัมพูชา และเวียดนาม
สมาคมลูกเสือสหพันธ์อินโดจีน (ฝรั่งเศส: Fédération Indochinoise des Associations du Scoutisme; เวียดนาม: Liên Hội Hướng đạo Đông Dương) เป็นสมาคมลูกเสือแห่งแรกในอินโดจีนฝรั่งเศส ครอบคลุมดินแดนลาว กัมพูชา และเวียดนาม จัดตั้งขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2473 - 2497 จากนั้นจึงแยกไปเป็นองค์กรลูกเสือของแต่ละประเทศ
ใน พ.ศ. 2473 กิจกรรมลูกเสือเกิดขึ้นในอินโดจีนและเข้าสู่โรงเรียนและวิทยาลัยในฮานอยและไซ่ง่อน มีการเข้าค่ายฝึกอบรมครูฝึกลูกเสือทั่วอินโดจีนฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. 2478 และจัดตั้งสมาคมขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2480 ระหว่าง พ.ศ. 2482 - 2488 สถานการณ์ทางการเมืองส่งผลกระทบต่อกิจกรรมลูกเสือทั่วประเทศ สงครามโลกครั้งที่ 2 ทำให้เกิดขบวนการเรียกร้องเอกราช ฝรั่งเศสลดการควบคุมและถูกขับออกไปในที่สุด
ใน พ.ศ. 2489 สภาลูกเสือแห่งชาติได้รวมขบวนการลูกเสือทั้งสามบริเวณของเวียดนามเข้าด้วยกัน ตั้งคณะกรรมการทั่วไปขึ้น สงครามอินโดจีนครั้งที่ 1 เข้ามารบกวน ขบวนการลูกเสือได้แยกไปคนละทิศทาง ได้มีการฟื้นฟูอีกครั้งใน พ.ศ. 2493 โดยเฉพาะในฮานอย หลังการประชุมลูกเสือโลกที่เจนีวา พ.ศ. 2497 การลูกเสือกลับสู่อินโดจีนอีกครั้ง สมาคมลูกเสือเวียดนามเหนือสลายตัวไปหลังจากปกครองด้วยระบอบคอมมิวนิสต์
ตราของสมาคมลูกเสือสหพันธ์อินโดจีนเป็นรูปดอกบัวหลวงสีแดง และยังพบตรานี้สำหรับลูกเสือในประเทศลาว และสมาคมลูกเสือเวียดนาม
แหล่งข้อมูลอื่น

http://formation.conseil.free.fr/1907/annexes3.htm
http://www.hdvn.de/aa/HDTU/hdvn.html
http://diendanlequydon.com/viewtopic.php?t=22591&sid=4ec745d0e8648bd88e1f0d10c0466800 เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://eglasie.mepasie.org/depuis-plusieurs-annees-le-Scoutisme-a-repris-dans-la-discretion-ses-activites-traditionnelles-et-souhaite-une-reconnaissance-officielle.fr-fr.91.6063.eda_article.htm
http://eglasie.mepasie.org/discrete-reprise-des-activites-du-Scoutisme.fr-fr.91.2252.eda_article.htm
http://parati.fraternite.net/forum/viewtopic.php?forum=5&topic=215%5Bลิงก์เสีย%5D
http://riaumont.net/Scoutisme/labo/etudes/lexique_Scout/d_a_l_html
สนามกีฬาห่างเด๋ย

| --- | --- |


ที่ตั้ง: ฮานอย, ประเทศเวียดนาม
เจ้าของ: รัฐบาลเวียดนาม
ผู้ดำเนินการ: ทีแอนด์ทีกรุ๊ป
ความจุ: 22,500 ที่นั่ง
ขนาดสนาม: 105 × 68 เมตร
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: ค.ศ. 1934
ต่อเติม: ค.ศ. 1958
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลฮานอย (วี-ลีก) (ค.ศ. 2009–ปัจจุบัน) Công An Nhân Dân (วี-ลีก 2) (ค.ศ. 2009–ปัจจุบัน) เอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2014 ฮานอยสตีลเลอร์ (FGS League 1) (ค.ศ. 2017–ปัจจุบัน)
21°1′47″N 105°49′59″E﻿ / ﻿21.02972°N 105.83306°E﻿ / 21.02972; 105.83306
สนามกีฬาห่างเด๋ย (เวียดนาม: Sân vận động Hàng Đẫy) หรือ สนามกีฬาฮานอย (Sân vận động Hà Nội) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในกรุงฮานอย ประเทศเวียดนาม ใช้ในการแข่งขันฟุตบอล สนามมีความจุ 22,500 ที่นั่ง ในช่วงปี ค.ศ. 2000-2003 ชื่อของสนามคือสนามกีฬาฮานอย ต่อมาวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 2003 ได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อ "ห่างเด๋ย"
สนามกีฬาห่างเด๋ยตั้งอยู่ใจกลางกรุงฮานอย เคยเป็นสนามเหย้าหลักของฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม ก่อนที่จะย้ายไปสนามกีฬาหมีดิ่ญ และเคยใช้แข่งขันไทเกอร์คัพ 1998 รอบชิงชนะเลิศ
นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 สนามนี้ได้กลายเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลในฮานอย 4 แห่ง ได้แก่ สโมสรฟุตบอลฮานอย, สโมสรฟุตบอลเถกง, สโมสรฟุตบอลฮหว่าฟ้าตห่าโหน่ย และสโมสรฟุตบอลฮานอย (ค.ศ. 1956)
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลสนามกีฬา เก็บถาวร 2018-03-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
StadiumDB.com page
สหภาพเยาวชนคอมมิวนิสต์โฮจิมินห์

| สหภาพเยาวชนคอมมิวนิสต์โฮจิมินห์ Đoàn Thanh niên Cộng sản Hồ Chí Minh |
| --- | --- |

ก่อตั้ง: 26 มีนาคม ค.ศ. 1931 (1931-03-26)
ที่ตั้ง: ฮานอย, เวียดนาม
สมาชิก: 6.1 ล้าน (2550)
อุดมการณ์: แนวคิดโฮจิมินห์
พรรคแม่: พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
ความร่วมมือระหว่างประเทศ: สหพันธ์เยาวชนประชาธิปไตยโลก
เว็บไซต์: doanthanhnien.vn
สหภาพเยาวชนคอมมิวนิสต์โฮจิมินห์  (เวียดนาม: Đoàn Thanh niên Cộng sản Hồ Chí Minh (Đoàn TNCS)), เป็นองค์กรระดับยุวชนที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนาม นำโดยพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
สหภาพนี้ก่อตั้งเมื่อ 26 มีนาคม พ.ศ. 2473 โดยมีโฮจิมินห์เป็นผู้ก่อตั้งและผู้นำ ระหว่างการประชุมคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามครั้งที่ 2 ได้มีการพิจารณาถึงงานระดับยุวชน ต่อมาได้นำเข้าสู่สมัชชาใหญ่ระดับชาติใน พ.ศ. 2504 และได้ตกลงให้จัดตั้งองค์กรยุวชนขึ้น โดยถือว่า 26 มีนาคม พ.ศ. 2473 เป็นวันก่อตั้งสหภาพแรงงานยุวชนโฮจิมินห์ ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็นสหภาพเยาวชนคอมมิวนิสต์โฮจิมินห์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2013-02-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สะพานเตียนเซิน

| สะพานเตียนเซิน |
| --- | --- |
cầu Tiên Sơn
ข้าม: แม่น้ำห่าน
ที่ตั้ง: ดานัง, ประเทศเวียดนาม
ข้อมูลจำเพาะ
ความยาว: 529.1 เมตร
ความกว้าง: 25 เมตร
ที่ตั้ง

สะพานเตียนเซิน (เวียดนาม: cầu Tiên Sơn) เป็นสะพานทอดข้ามแม่น้ำห่านในเมืองดานัง ประเทศเวียดนาม
สะพานเริ่มก่อสร้างในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2002 โดยก่อสร้างตัวสะพานแล้วเสร็จในวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2003 และได้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2004
ท่าอากาศยานนานาชาติล็องถั่ญ

ท่าอากาศยานนานาชาติล็องถั่ญ (เวียดนาม: Cảng hàng không quốc tế Long Thành) เป็นท่าอากาศยานที่รัฐบาลเวียดนามมีแผนจะก่อสร้างในเขตอำเภอล็องถั่ญ จังหวัดด่งนาย ทางตอนใต้ของประเทศ อยู่ห่างจากนครโฮจิมินห์ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 40 กิโลเมตร โดยคาดว่าจะเปิดใช้งานได้ภายในปี พ.ศ. 2563 และจะสามารถรองรับผู้โดยสารเต็มความจุได้ถึง 100 ล้านคนต่อปี สินค้า 5 ล้านตันต่อปี
ระยะที่ 1 (2015-2020)

การก่อสร้างของสนามบินจะเริ่มต้นในปี 2015 ด้วยงบประมาณ 6,740,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ ระยะแรกมีกำหนดจะแล้วเสร็จในปี 2020 มีความจุผู้โดยสาร 25 ล้านต่อปีและ สินค้า 1.2 ล้านตันต่อปี และจะสร้างทางวิ่งทั้งหมด 2 ทางวิ่งเมื่อระยะที่ 1 เสร็จสมบูรณ์ท่าอากาศยานนานาชาติล็องถั่ญแห่งใหม่นี้จะให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศทั้งหมด ในขณะที่ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ตแห่งเดิมจะให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศทั้งหมด โดยแบ่งเป็นสามระยะย่อยตามดังนี้
ระยะที่ 1A (2016-2023)

ตามแผนเดิมที่สนามบินจะสร้างให้รองรับ 25 ล้านคนต่อปี
ระยะที่ 1B (2016-2023)

จะมีการสร้างเพิ่มทางวิ่งอีกหนึ่งทาง และเพิ่มการรองรับผู้โดยสารรวม 25 ล้านคนต่อปี
ระยะที่ 1C (2025)

จะมีการสร้างส่วนที่เหลือของสิ่งอำนวยความสะดวกที่จำเป็น
ระยะที่ 2 (2020-2030)

ในระยะที่ 2 จะมีการสร้างทางวิ่งที่ 3 เพิ่ม และสร้างสนามบินเพิ่มเติมจะสามารถจะเพิ่มความสามารถรองรับผู้โดยสารได้ 50 ล้านบาทต่อปี และสินค้าเพิ่มขึ้น 1.5 ล้านตันต่อปี
ระยะที่ 3 (ถึงปี 2030)

สนามบินจะสร้างทางวิ่งที่ 4 เพิ่มและอาคาร 4 เพิ่ม จะทำให้มีผู้โดยสารรองรับ 100 ล้านคนต่อปี และสินค้า 5 ล้านตันต่อปี
วันรำลึกกษัตริย์หุ่ง

| วันรำลึกกษัตริย์หุ่ง |
| --- | --- |
ศาลเจ้าหุ่งเวือง เขตท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมซ้วยเตียน ในวันรำลึกกษัตริย์หุ่ง
ชื่อทางการ: Giỗ Tổ Hùng Vương
จัดขึ้นโดย: ชาวเวียดนาม
ประเภท: วัฒนธรรม
ความสำคัญ: วันครบรอบสวรรคตของกษัตริย์หุ่ง
การถือปฏิบัติ: สักการะกษัตริย์หุ่ง
วันที่: วันที่ 10 ในเดือน 3 ทางจันทรคติ
ความถี่: ประจำปี
วันรำลึกกษัตริย์หุ่ง หรือ เทศกาลศาลเจ้าหุ่ง (เวียดนาม: Giỗ Tổ Hùng Vương หรือ Lễ hội đền Hùng) เป็นเทศกาลของเวียดนามที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ตั้งแต่วันที่ 8 ถึง 11 ของเดือน 3 ทางจันทรคติ เพื่อเฉลิมพระเกียรติกษัตริย์หุ่ง (Hùng Vương)  วันเทศกาลหลักคือวันที่ 10 ของเดือน ได้รับการประกาศให้เป็นวันหยุดประจำชาติในเวียดนามตั้งแต่ พ.ศ. 2550
แม้ว่าชื่ออย่างเป็นทางการคือ วันครบรอบวันสวรรคตของกษัตริย์หุ่ง (Giỗ Tổ Hùng Vương) เทศกาลนี้ไม่ได้ระบุวันสวรรคตของกษัตริย์หุ่งพระองค์ใดโดยเฉพาะ
งานเทศกาล

จุดประสงค์ของพิธีนี้คือเพื่อระลึกถึงและแสดงความเคารพต่อกษัตริย์หุ่งซึ่งตามตำนานเป็นผู้ก่อตั้งประเทศและเป็นกษัตริย์พระองค์แรกของชาวเวียดนาม เริ่มแรกเทศกาลเป็นวันหยุดในท้องถิ่น ต่อมาได้รับการยอมรับให้เป็นวันหยุดประจำชาติตั้งแต่ปี 2550 ใน พ.ศ. 2559 มีจำนวนผู้เข้าร่วมเทศกาลทั้งหมดเจ็ดล้านคน
พิธีสำคัญ

พิธีมีขึ้นหลายวัน แต่วันที่ 10 ของเดือนถือว่าเป็นวันสำคัญที่สุด ขบวนแห่จะเริ่มต้นที่ตีนเขาและหยุดที่ศาลเจ้าเล็ก ๆ ระหว่างทางทุกแห่ง จนถึงศาลเจ้าบนเขา ที่นี่ผู้แสวงบุญจะจุดธูปไหว้บรรพบุรุษและสวดมนต์
สะพานบิ๊ญ

| สะพานบิ๊ญ |
| --- | --- |
Cầu Bính

เส้นทาง: 6 ช่องจราจร
ข้าม: แม่น้ำเกิ๊ม
ที่ตั้ง: ไฮฟอง ประเทศเวียดนาม
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานขึง
ความยาว: 1,280 เมตร (4,200 ฟุต)
ความกว้าง: 22.5 เมตร (74 ฟุต)
ความสูง: 102 เมตร (335 ฟุต)
ช่วงยาวที่สุด: 260 เมตร (850 ฟุต)
ขีดจำกัดบรรทุก: 3000 D WT
เคลียร์ตอนล่าง: 25 เมตร (82 ฟุต)
ประวัติ
ผู้สร้าง: ไอเอชไอ คอร์ปอเรชั่น ซูมิโตโม มิตซุย คอนสตรักชัน ชิมิสึ คอร์เพอเรชัน
วันเริ่มสร้าง: 1 กันยายน พ.ศ. 2545
วันเปิด: 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2548
ที่ตั้ง

สะพานบิ๊ญ (เวียดนาม: Cầu Bính) เป็นสะพานขึงที่ข้ามแม่น้ำเกิ๊ม ตั้งอยู่ที่เมืองไฮฟอง ประเทศเวียดนาม มีความยาว 1,280 เมตร กว้าง 22.5 เมตร มี 4 ช่องสำหรับรถยนต์ และ 2 ช่องสำหรับคนเดิน หอสะพานมีความสูง 102 เมตร สร้างโดยใช้คอนกรีต สะพานเริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2545 และสิ้นสุดเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ใช้งบประมาณจากญี่ปุ่น 7,426 ล้านเยน
แหล่งข้อมูลอื่น

Binh Bridge at Structurae (อังกฤษ)
Cầu Bính (เวียดนาม)
Hải Phòng: "Xổng đà" ba tàu biển đâm hỏng cầu Bính เก็บถาวร 2012-11-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เวียดนาม)
สะพานฟู้หมี

| สะพานฟู้หมี |
| --- | --- |
Cầu Phú Mỹ

พิกัด: 10°44′41.97″N 106°44′40.04″E﻿ / ﻿10.7449917°N 106.7444556°E﻿ / 10.7449917; 106.7444556
ข้าม: แม่น้ำไซ่ง่อน
ที่ตั้ง: นครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม
ผู้ดูแล: บริษัทสะพานฟู้หมี (PMC)
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานขึง
วัสดุ: คอนกรีต
ความยาว: 2,100 เมตร (6,900 ฟุต)
ความกว้าง: 27 เมตร (89 ฟุต)
ความสูง: 145 เมตร (476 ฟุต)
ช่วงยาวที่สุด: 380 เมตร (1,250 ฟุต)
จำนวนตอม่อ: 2
เคลียร์ตอนล่าง: 45 เมตร (148 ฟุต)
ประวัติ
ผู้ออกแบบ: อาร์คาดิส
ผู้สร้าง: บอลเดอร์สโตน, บิลฟิงเกอร์เบอร์เกอร์, แฟรซีแนแอ็งแตร์นาซียอนาล
วันเริ่มสร้าง: 9 กันยายน พ.ศ. 2548
วันเปิด: 2 กันยายน พ.ศ. 2552
ที่ตั้ง
th
สะพานฟู้หมี (เวียดนาม: Cầu Phú Mỹ) เป็นสะพานขึงที่สร้างข้ามแม่น้ำไซ่ง่อนในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ก่อสร้างตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 จนถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2552 โดยบริษัทบอลเดอร์สโตน, บิลฟิงเกอร์เบอร์เกอร์, แฟรซีแนแอ็งแตร์นาซียอนาล และซีซี 620 สะพานได้รับการออกแบบโดยอาร์คาดิสและคาร์ดโน
สะพานฟู้หมียาว 705 เมตร มีช่วงหลักยาว 380 เมตร หอสะพานรูปตัวเอช สูง 145 เมตร กว้าง 27 เมตร สะพานมี 6 ช่องจราจร เชื่อมต่อระหว่างเขต 2 และเขต 7 ของนครโฮจิมินห์ และเป็นส่วนหนึ่งของโครงการถนนวงแหวนที่กำลังก่อสร้างอีกด้วย
พิธีเปิดสะพานจัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2552 โดยนายกรัฐมนตรีเวียดนาม เหงียน เติ๊น สุง ร่วมกับเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเวียดนามและรัฐบาลออสเตรเลีย
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพสะพาน เก็บถาวร 2012-10-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
BBBH consortium เก็บถาวร 2017-12-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Phú Mỹ Bridge at Structurae Database
Phú Mỹ Bridge at Baulderstone webpage เก็บถาวร 2012-05-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (เวียดนาม)

จังหวัดกาวบั่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ที่ตั้งของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเวียดนาม
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (เวียดนาม: Đông Bắc; อังกฤษ: Northeast) เป็นภูมิภาคทางตอนเหนือของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงในประเทศเวียดนาม ที่เรียกว่า "ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ" นั้นก็เพื่อให้แตกต่างจากภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แต่ความจริงภูมิภาคนี้ตั้งอยู่ทางตอนเหนือรวมทั้งตะวันออกเฉียงเหนือของฮานอย กินพื้นที่กว้างขวางกว่าเหวียตบั๊ก (ภาคเหนือ) ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเป็นหนึ่งในสามภูมิภาคทางตอนเหนือของเวียดนาม (อีกสองภูมิภาคคือภาคตะวันตกเฉียงเหนือและดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง) บางครั้ง "ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ" ก็นับรวมดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงด้วย
ภูมิศาสตร์ > สถานที่ตั้ง

ภาคตะวันออกเฉียงเหนือครอบคลุมจังหวัดต่าง ๆ ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของฮานอย ใกล้ชายแดนประเทศจีน มีประชากรประมาณสิบล้านคน
จังหวัด

| จังหวัด/เขตเทศบาลนคร | เมืองหลัก | ประชากร (สำมะโนประชากร 1 เมษายน 2552) | พื้นที่ (กม> ²) |
| --- | --- | --- | --- |
| บั๊กซาง | บั๊กซาง | 1,594,300 | 3,827.4 กม.² |
| บั๊กกั่น | บั๊กกั่น | 301,500 | 4,868.4 กม.² |
| กาวบั่ง | กาวบั่ง | 518,900 | 6,724.6 กม.² |
| ห่าซาง | ห่าซาง | 683,500 | 7,945.8 กม.² |
| หลั่งเซิน | หลั่งเซิน | 746,400 | 8,331.2 กม.² |
| ฟู้เถาะ | เหวียตจี่ | 1,336,600 | 3,528.4 กม.² |
| กว๋างนิญ | หะล็อง | 1,091,300 | 6,099.0 กม.² |
| ท้ายเงวียน | ท้ายเงวียน | 1,127,200 | 3.546.6 กม.² |
| ทัญฮว้า | ทัญฮว้า | 723,300 | 5,870.4 กม.² |
สองจังหวัด หล่าวกายและเอียนบ๊าย มักจะถือเป็นส่วนหนึ่งของภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
แหล่งข้อมูลอื่น

Travel Guide of northeastern Vietnam
21°42′05″N 106°13′17″E﻿ / ﻿21.70139°N 106.22139°E﻿ / 21.70139; 106.22139
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
ภาคตะวันออกเฉียงใต้ (เวียดนาม)

ที่ตั้งของภาคตะวันออกเฉียงใต้ของเวียดนาม
หวุงเต่า
ท่าเรือไซ่ง่อน
ภาคตะวันออกเฉียงใต้ (เวียดนาม: Đông Nam Bộ; อังกฤษ: Southeast) เป็นภูมิภาคแห่งหนึ่งในประเทศเวียดนาม ประกอบด้วย 1 เขตเทศบาลคือนครโฮจิมินห์ และอีก 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดด่งนาย, จังหวัดบิ่ญเซือง, จังหวัดบิ่ญเฟื้อก, จังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่า และจังหวัดเต็ยนิญ อีกสองจังหวัดทางภาคใต้ของประเทศคือ จังหวัดบิ่ญถ่วนและจังหวัดนิญถ่วน บางครั้งจะนับรวมเป็นส่วนหนึ่งของภาคตะวันออกเฉียงใต้ด้วย ภูมิภาคนี้เป็นภูมิภาคที่มีการพัฒนาทางเศรษฐกิจมากที่สุดในเวียดนาม ในปี ค.ศ. 2006 ภูมิภาคนี้ทำรายได้เข้าสู่รัฐประมาณ 148,000 ล้านด่ง (9,250,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ) จากรายได้ทั้งหมด 251,000 ล้านด่ง นอกจากนี้ ภาคตะวันออกเฉียงใต้ยังเป็นพื้นที่ที่มีความเป็นชุมชนเมืองสูงที่สุดในประเทศ โดยมีประชากรมากกว่าร้อยละ 50 อาศัยอยู่ในเขตเมือง (ในขณะที่อัตราส่วนประชากรในเขตเมืองทั้งประเทศคิดเป็นเพียงร้อยละ 25)
จังหวัด

| ลำดับ | จังหวัด/เขตเทศบาลนคร | พื้นที่ (กม> ²) | ประชากร (สำมะโนประชากร 1 เมษายน 2552) | ความหนาแน่น (คน/กม> ²) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | นครโฮจิมินห์ | 2,095 | 7,123,340 | 3,401 |
| 2 | จังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่า | 1,982.2 | 994,837 | 501.9 |
| 3 | จังหวัดบิ่ญเฟื้อก | 2,695.5 | 1,482,636 | 550 |
| 4 | จังหวัดบิ่ญเซือง | 6,857.3 | 874,961 | 127,6 |
| 5 | จังหวัดด่งนาย | 5,894.8 | 2,483,211 | 421,2 |
| 6 | จังหวัดเต็ยนิญ | 4,029.6 | 1,066,402 | 264,6 |
เมืองหลัก

นครโฮจิมินห์ เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศเวียดนาม มีประชากรมากกว่า 7,200,000 คน โดยประชากรเมืองเกือบ 10 ล้านคนอาศัยอยู่ในเขตนครโฮจิมินห์และปริมณฑล
เบียนฮหว่า เป็นเมืองอุตสาหกรรมที่ฐานทัพอากาศเบียนฮหว่าตั้งอยู่ และเป็นส่วนหนึ่งของนครโฮจิมินห์และปริมณฑล
หวุงเต่า เป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมปิโตรเลียมของเวียดนามเช่นเดียวกับที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยว
การขนส่ง

ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต
ท่าอากาศยานนานาชาติล็องถั่ญ
ท่าอากาศยานนานาชาติเลียนเคือง
ท่าเรือไซ่ง่อน
ทางหลวง 1A
ทางหลวง 51
ทางหลวงสายเอเชีย
ศาสนามะพร้าว

"อาณาจักรมะพร้าว" สถานที่สำคัญของศาสนามะพร้าว
ผู้ปฏิบัติศาสนกิจใน "อาณาจักรมะพร้าว" เมื่อ พ.ศ. 2512
ศาสนามะพร้าว (เวียดนาม: Đạo Dừa) หรือ ศาสนาสามัคคี (เวียดนาม: Hòa đồng Tôn giáo) เป็นลัทธิศาสนาหนึ่งในประเทศเวียดนาม ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2506 โดยเหงียน ถั่ญ นาม (Nguyễn Thành Nam) หรือฉายา องเด่าเสื่อ (Ông Đạo Dừa "นักบวชมะพร้าว") ศาสนานี้มีศูนย์กลางอยู่ที่เกาะขนาดเล็กกลางแม่น้ำโขง เรียกกันว่า อาณาจักรมะพร้าว ในเขตจังหวัดเบ๊นแจ ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม พื้นฐานความเชื่อทางศาสนาส่วนใหญ่นำมาจากคำสอนในศาสนาพุทธและคริสต์ มาประกอบกับคำสอนเรื่องความสงบสุขขององเด่าเสื่อเอง ทั้งยังมีลักษณะพิเศษคือ สนับสนุนให้ศาสนิกชนของตนเองบริโภคผลิตภัณฑ์จากมะพร้าว และน้ำกะทิเป็นนิจศีล
ศาสนามะพร้าวถูกยกเลิกโดยรัฐบาลคอมมิวนิสต์เมื่อ พ.ศ. 2518 ในยุครุ่งเรืองศาสนามะพร้าวเคยมีสมาชิกมากถึง 4,000 คน แต่ปัจจุบันมีน้อยคนนักที่ยังปฏิบัติตนตามความเชื่อของศาสนามะพร้าว
ประวัติ

ศาสนามะพร้าวก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 โดยเหงียน ถั่ญ นาม (พ.ศ. 2452–2533) นักวิชาการชาวเวียดนาม เขาเป็นที่รู้จักในหลายชื่อ เช่น องเด่าเสื่อ, หลวงพ่อมะพร้าว, ผู้เผยแผ่พระวจนะแห่งความสามัคคี, และลุงฮาย เขาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยในประเทศฝรั่งเศส
เหงียน ถั่ญ นามได้ก่อสร้างเจดีย์ลอยน้ำ บน "อาณาจักรมะพร้าว" เกาะขนาดเล็กกลางแม่น้ำโขงในเขตจังหวัดเบ๊นแจ ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม เขาอ้างว่าตนเองบริโภคมะพร้าวเพียงอย่างเดียวเป็นเวลาถึงสามปี ช่วงเวลานั้นเขาฝึกการฝึกสมาธิด้วยการเดินบนทางเดินซึ่งปูด้วยหินขนาดเล็ก เหงียน ถั่ญ นาม เคยลงสมัครเลือกตั้งประธานาธิบดีเวียดนามใต้ปี 2514 แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เขาจึงเดินทางกลับสู่อาณาจักรมะพร้าว รัฐบาลไซ่ง่อนยกย่องเขา และเรียกเหงียน ถั่น นาม ว่าเป็น "บุรุษแห่งศาสนา" เพราะเขามักจะสวมไม้กางเขนและครองจีวรแบบพุทธตามธรรมเนียมญวนอยู่เสมอ
ในยุครุ่งเรือง ศาสนามะพร้าวมีจำนวนศาสนิกชนมากถึง 4,000 คน รวมไปถึงจอห์น สไตน์เบ็กที่ 4 บุตรชายของจอห์น สไตน์เบ็ก นักประพันธ์ชาวอเมริกัน แต่ภายหลังรัฐบาลคอมมิวนิสต์สั่งห้ามเผยแผ่ศาสนานี้ใน พ.ศ. 2518 เพราะเป็น "กลุ่มลัทธิ" ครั้นเหงียน ถั่ญ นาม เสียชีวิตใน พ.ศ. 2533 ศาสนานี้จึงสิ้นสุดลงไปด้วย ปัจจุบันที่ดินของอาณาจักรมะพร้าวกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวในปากแม่น้ำโขงโดยปริยาย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศาสนามะพร้าว
หวอ จี๊ กง

| หวอ จี๊ กง |
| --- | --- |

ประธานสภาแห่งรัฐเวียดนาม
ดำรงตำแหน่ง 18 มิถุนายน พ.ศ. 2530 – 24 กันยายน พ.ศ. 2535
ก่อนหน้า: เจื่อง จิญ
ถัดไป: เล ดึ๊ก อัญ (ประธานาธิบดี)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 7 สิงหาคม พ.ศ. 2455 กว๋างนาม, อินโดจีนของฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 8 กันยายน พ.ศ. 2554 (99 ปี) นครโฮจิมินห์, เวียดนาม

หวอ จี๊ กง (เวียดนาม: Võ Chí Công) เป็นนักการเมืองคอมมิวนิสต์ชาวเวียดนามและประธานคณะมนตรีแห่งรัฐเวียดนาม (เทียบเท่าประธานาธิบดี) ระหว่างปี พ.ศ. 2530 และปี พ.ศ. 2535
ในฐานะที่เป็นสมาชิกกรมการเมือง หวอได้ดำรงตำแหน่งต่าง ๆ ดังนี้ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการประมง (พ.ศ. 2529-พ.ศ. 2530) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตร (พ.ศ. 2530-พ.ศ. 2531) และรองนายกรัฐมนตรี (พ.ศ. 2519-พ.ศ. 2525) ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งประธานสภาแห่งรัฐเวียดนาม (เทียบเท่ากับตำแหน่ง ประธานาธิบดีเวียดนาม) ในปีพ.ศ. 2530 หลังจากที่วาระการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของเขาสิ้นสุดลงในพ.ศ. 2535 เขาจึงเป็นที่ปรึกษาให้กับคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม จนกระทั่งตำแหน่งนี้ถูกยกเลิกในปีพ.ศ. 2540
สนามกีฬาท้งเญิ้ต

| --- | --- |


ที่ตั้ง: นครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม
ความจุ: 25,000 ที่นั่ง
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลนครโฮจิมินห์ สโมสรฟุตบอลไซ่ง่อน
สนามกีฬาท้งเญิ้ต (เวียดนาม: Sân vận động Thống Nhất, "สนามกีฬาแห่งการรวมชาติ") เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่เลขที่ 138 ถนนด่าว ซวี ตื่อ แขวงที่ 6 เขตที่ 10 มักใช้ในการแข่งขันฟุตบอล เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลนครโฮจิมินห์และสโมสรฟุตบอลไซ่ง่อนซึ่งแข่งขันในวี-ลีก สนามมีความจุ 25,000 ที่นั่ง
ประวัติ

ก่อนปี ค.ศ. 1975 สนามเคยมีชื่อว่า สนามกีฬาก่งฮหว่า (Sân vận động Cộng Hòa, "สนามกีฬาแห่งสาธารณรัฐ") เคยมีสถิติผู้เข้าชมถึง 30,000 คน ในนัดที่เวียดนามใต้พบกับเกาหลีใต้
ในปี ค.ศ. 1966 เวียดนามใต้คว้าแชมป์เมอร์เดกาคัพ ด้วยการเอาชนะพม่า ถ้วยรางวัลได้ถูกเก็บที่สนามแห่งนี้ ก่อนที่จะหายสาบสูญไปหลังกรุงไซ่ง่อนแตก
ช่วงสงครามเวียดนาม สนามนี้เป็นเป้าหมายสำคัญของกลุ่มผู้ก่อการร้ายเวียดกง มีการวางระเบิดในวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1965 มีผู้เสียชีวิต 11 ราย และบาดเจ็บ 42 ราย
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพของสนามกีฬา