stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าโจวติ้ง

พระเจ้าโจวติ้ง (จีน: 周僖王; อังกฤษ: King Ding of Zhou; สิ้นพระชนม์ 586 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม จี ยฺหวี เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 21 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 9 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก เสวยราชย์ราว 606–586 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโจวฉิง และเป็นพระอนุชาของพระเจ้าโจวควง ครั้นเมือพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวเจี่ยนพระราชโอรสก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
ในรัชกาล พระองค์ทรงสั่งให้ขุนนาง หวังซุน เหมิน ไปมอบของกำนัลให้แก่กองทัพรัฐฉู่ ในครั้งนั้นทำให้เขาได้เข้าเฝ้า พระเจ้าฉู่จวง
พระเจ้าโจวอาน

พระเจ้าโจวอาน (จีน: 周安王; พินอิน: Zhōu Ān Wáng; อังกฤษ: King An of Zhou; สิ้นพระชนม์ 376 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม จี เจียวเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 33 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 21 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก
พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวเว่ยลี่ พระราชบิดาของพระองค์ ในปี่ที่ 401 ก่อนคริสตกาล ครั้นเมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวเลี่ย พระราชบุตรพระองค์โตก็ขึ้นครองราชย์ต่อ ซึ่งพระเจ้าโจวเลี่ยเป็นพระเชษฐาของ พระเจ้าโจวเสี่ยน
พระเจ้าฟร็องซัวที่ 2 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าฟร็องซัวที่ 2 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส
ครองราชย์: 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1559 -  5 ธันวาคม ค.ศ. 1560
ราชาภิเษก: 21 กันยายน ค.ศ. 1559
ก่อนหน้า: อ็องรีที่ 2
ถัดไป: ชาร์ลที่ 9
พระมหากษัตริย์พระราชสวามีแห่งชาวสกอต
ดำรงพระยศ: 24 เมษายน ค.ศ. 1558 –  5 ธันวาคม ค.ศ. 1560

พระราชสมภพ: 19 มกราคม ค.ศ. 1544 วังฟองแตนโบล ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
สวรรคต: 5 ธันวาคม ค.ศ. 1560 ออร์เลอ็อง ราชอาณาจักรฝรั่งเศส (16 พรรษา)
พระอัครมเหสี: แมรี สจวต สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
ราชวงศ์: วาลัว
พระราชบิดา: พระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: กาเตรีนา เด เมดีชี สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าฟร็องซัวที่ 2 แห่งฝรั่งเศส (อังกฤษ: Francis II of France) (19 มกราคม ค.ศ. 1544 - 5 ธันวาคม ค.ศ. 1560) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์วาลัวส์ ผู้ครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสระหว่างวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1559 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1560
พระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 2 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1544 ที่วังฟองแตนโบลในประเทศฝรั่งเศส เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในพระเจ้าอ็องรีที่ 2 และ กาเตรีนา เด เมดีชี
พระสวามีในพระราชินีนาถแห่งสกอตแลนด์

หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าเจมส์ที่ 5 แห่งสกอตแลนด์พระราชบิดาของแมรี สจวตก็ได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระราชินีนาถแห่งสกอตแลนด์ที่ปราสาทเสตอร์ลิงเมื่อวันที่9 กันยายน ค.ศ. 1543 เมื่อมีพระชนมายุได้ 9 เดือน การจัดการเสกสมรสของพระองค์กับฟรองซัวส์เป็นการสมรสแบบจับคู่ที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1548 เมื่อฟรองซัวส์มีพระชนมายุได้ 4 พรรษา เมื่อการแต่งงานได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการเมื่อพระราชินีนาถแมรีมีพระชนมายุได้ 6 พรรษาพระองค์ก็ทรงถูกส่งตัวไปฝรั่งเศสเพื่อให้ได้รับการเลี้ยงดูจนกว่าที่จะทรงเสกสมรส
แม้ว่าพระราชินีนาถแมรีจะมีพระวรกายที่ค่อนข้างสูงและทรงเป็นผู้ที่พูดจาฉะฉานที่ตรงกันข้ามกับฟรองซัวส์ผู้มีพระวรกายที่เตี้ยกว่าปกติและทรงติดอ่าง พระเจ้าอองรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศสทรงให้ความเห็นว่า “ตั้งแต่วันแรกที่ทรงพบกัน, ลูกของฉันและแมรีก็ทรงเข้ากันได้เป็นอย่างดีราวกับทรงรู้จักกันมานาน”
เมื่อวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1558 มกุฎราชกุมารฟรองซัวส์ก็เสกสมรสกับพระราชินีนาถแมรีซึ่งทำให้ทรงมีสิทธิในราชบัลลังก์สกอตแลนด์ และอ้างสิทธิในการครองราชบัลลังก์ของราชอาณาจักรอังกฤษโดยทางพระอัยกาของพระราชินีนาถแมรีพระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ แต่พระราชินีนาถแมรีและฟรองซัวส์ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกันซึ่งอาจจะเป็นเพราะพระสุขภาพพลามัยของฟรองซัวส์ที่ไม่ไคร่แข็งแรงนักและจากการที่มีปัญหาที่พระอัณฑะไม่ได้เลื่อนลงมาตามปกติ (Undescended testicle)
พระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศส

ปีหนึ่งหลังจากการเสกสมรส พระเจ้าอองรีที่ 2 พระราชบิดาของมกุฎราชกุมารฟรองซัวส์ก็เสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันเมื่อฟรองซัวส์ยังมีพระชนมายุเพียง 15 พรรษา พระองค์จึงเสด็จขึ้นครองราชสมบัติต่อจากพระราชบิดาโดยการทำพิธีบรมราชาภิเษกที่มหาวิหารแรงส์ มงกุฎหนักจนขุนนางที่ร่วมในพิธีต้องช่วยประคองไว้ พระราชินีแคทเธอรีนพระราชมารดาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แต่ก็กล่าวกันว่าชาร์ลส์แห่งกีส คาร์ดินัลแห่งลอร์แรน (Charles, Cardinal of Lorraine) พระปิตุลาของพระราชินีนาถแมรีเป็นผู้มีอำนาจที่แท้จริงหลังราชบัลลังก์
พระเจ้าฟรองซัวส์ผู้ไม่มีพระสุขภาพพลามัยที่แข็งแรงเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1560 ที่ออร์เลอองส์ด้วยพระอาการพระกรรณอักเสบที่ทำให้เป็นฝีในพระมัตถลุงค์ พระบรมศพได้รับการบรรจุที่มหาวิหารแซงต์เดอนีส์ พระอนุชาขึ้นครองราชย์ต่อเป็นพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส
ดูเพิ่ม

แคทเธอรีน เดอ เมดิชิ
สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งสกอตแลนด์
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
| ด ค กคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ |
| --- | --- |
 Gruoch (c. 1040 – 1057)  Ingibiorg Finnsdottir (1058–1069)  Margaret of Wessex (1070–1093)  Ethelreda of Northumbria (1093–1094)  Sybilla of Normandy (1107–1122)   Maud of Northumbria (1124–1130)  Ermengarde de Beaumont (1186–1214)  โจแอนแห่งอังกฤษ (1221–1238)  Marie de Coucy (1239–1249)  มาร์กาเร็ตแห่งอังกฤษ (1251–1275)  อียอล็องด์แห่งเดรอ (1285–1286)  Elizabeth de Burgh (1306–1327)  Joan of the Tower (1329–1362)  Margaret Drummond (1364–1369)  Euphemia de Ross (1371–1386)  Anabella Drummond (1390–1401)  Joan Beaufort (1424–1437)  Mary of Guelders  (1449–1460)  มาร์เกรเธอแห่งเดนมาร์ก (1469–1486)  มาร์กาเร็ต ทิวดอร์ (1503–1513)  Madeleine of Valois (1537)  มารีแห่งกีซ (1538–1542)  พระเจ้าฟร็องซัวที่ 2 แห่งฝรั่งเศส (1558–1560)  เฮนรี ดยุกแห่งออลบานี  (1565–1567)  เจมส์ เอิร์ลแห่งโบธธ์เวลล์ (1567)  แอนน์แห่งเดนมาร์ก (1589–1619)  อ็องเรียต มารีแห่งฝรั่งเศส (1625–1649)  กาตารีนาแห่งบรากังซา (1662–1685)  แมรีแห่งโมดีนา (1685–1688)  เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งคัมบาลันด์ (1702–1707) 
พระเจ้าฟร็องซัวและพระนางแมรี
พระเจ้าโจวหยวน

พระเจ้าโจวหยวน (จีน: 周元王; พินอิน: Zhōu Yuán Wáng; อังกฤษ: King Yuan of Zhou; สิ้นพระชนม์ 469 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม  จี เหริน เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 27 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 15 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก นับเป็นกษัตริย์พระองค์แรกในยุค ยุคจ้านกว๋อ พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวจิง พระราชบิดาของพระองค์ ครั้นเมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวเจิ้นติ้ง พระราชบุตรก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
พระเจ้าโจวหลิง

พระเจ้าโจวหลิง (จีน: 周灵王; อังกฤษ: King Ling of Zhou; สิ้นพระชนม์ 545 ปีก่อนคริสตกาล ) พระนามเดิม จี เซี่ยซิน เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 23 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 11 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก เสวยราชย์ราว 571–545 ปีก่อนคริสตกาล
ปีที่ 21 ในรัชกาลของพระองค์ ได้มีนักปราชญ์คนหนึ่งถือกำเนิดขึ้นมาคือ ขงจื๊อ
ครั้นเมือพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวจิ่งพระราชโอรสองค์เล็กก็ขึ้นครองราชย์ต่อ ส่วนพระราชโอรสอีกองค์ก็คือ รัชทายาทจีจิน ในยุคราชวงศ์ต้าถัง พระนางบูเช็คเทียน อ้างว่าคนรักของพระนาง นั่นก็คือ จาง ชางซง คือรัชทายาทจีจินกลับชาติมาเกิด
พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งอังกฤษ

| พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 |
| --- | --- |
พระบรมสาทิสลักษณ์ของพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 โดยศิลปินนิรนาม คริสต์ศตวรรษที่ 17
กษัตริย์แห่งอังกฤษ
ครองราชย์: 26 กันยายน ค.ศ. 1087 –  2 สิงหาคม ค.ศ. 1100
ราชาภิเษก: 26 กันยายน ค.ศ. 1087
ก่อนหน้า: พระเจ้าวิลเลียมที่ 1
ถัดไป: พระเจ้าเฮนรีที่ 1

พระราชสมภพ: ประมาณ ค.ศ. 1056 ดัชชีนอร์ม็องดี
สวรรคต: 2 สิงหาคม ค.ศ. 1100 (พระชนมายุประมาณ 43–44 พรรษา) นิวฟอเรส ราชอาณาจักรอังกฤษ
ฝังพระบรมศพ: อาสนวิหารวินเชสเตอร์
ราชวงศ์: นอร์มัน
พระราชบิดา: พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ
พระราชมารดา: มาทิลดาแห่งแฟลนเดิร์ส
ช่วงเวลา: 
พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งอังกฤษ (อังกฤษ: William II of England หรือ Rufus) (ราว ค.ศ. 1056 – 2 สิงหาคม ค.ศ. 1100) เป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษและเป็นกษัตริย์องค์ที่สองของราชวงศ์นอร์มันตั้งแต่วันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1087 จนกระทั่งเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1100 โดยทรงมีพระราชอำนาจเหนือนอร์ม็องดีและมีอิทธิพลในสกอตแลนด์ แต่พระองค์ไม่ประสบความสำเร็จในการขยายการปกครองเข้าไปในเวลส์ พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สามของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษหรือพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิตและมาทิลดาแห่งแฟลนเดิร์สพระองค์มักถูกเรียกว่าวิลเลียม รูฟัส (รูฟัสเป็นภาษาละตินแปลว่า "สีแดง") อาจเป็นเพราะพระวรกายของพระองค์มีสีแดงก่ำหรือเนื่องจากพระองค์มีเส้นพระเกศาสีแดงตั้งแต่ยังเยาว์
พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 เป็นบุคคลที่มีอารมณ์ซับซ้อน พระองค์มิได้อภิเษกสมรสและไม่มีพระราชโอรสหรือพระราชธิดาทำให้พระองค์ไม่มีรัชทายาท ซึ่งทำให้นักประวัติศาสตร์คาดเดาว่าพระองค์เป็นพวกรักร่วมเพศหรือรักร่วมสองเพศ พระองค์สวรรคตหลังจากถูกลูกศรยิงขณะล่าสัตว์ในอุทยานหลวงนิวฟอเรสต์ภายใต้สถานการณ์ที่ยังคลุมเครือ เจ้าชายเฮนรี พระอนุชาของพระองค์สืบราชบัลลังก์อังกฤษเป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ
เบื้องต้น

วันประสูติที่แน่นอนของพระองค์ไม่เป็นที่ทราบแต่สันนิษฐานกันว่าราวระหว่างปี ค.ศ. 1056 และปี ค.ศ. 1060 เป็นพระราชโอรสองค์ที่สามในพระราชโอรสสี่พระองค์ของดยุคแห่งนอร์ม็องดี เป็นพระอนุชาของโรเบิร์ต เคอธอส (Robert Curthose) เมื่อยังทรงพระเยาว์ทรงได้รับการศึกษาจากอัครบาทหลวงลองฟรองลองฟรอง (Lanfranc) อนาคตของพระองค์ดูเหมือนว่าจะได้เป็นขุนนางผู้มีอำนาจแต่มิใช่เป็นพระมหากษัตริย์เพราะเป็นพระราชโอรสองค์รอง แต่เมื่อริชาร์ดพระราชโอรสองค์ที่สองสิ้นพระชนม์ พระองค์ก็กลายเป็นผู้มีสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ วิลเลียมเป็นพระราชโอรสองค์โปรดของพระราชบิดาและทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาเมื่อเสด็จสวรรคต วิลเลียมและโรเบิร์ต เคอธอสพระเชษฐาองค์โตไม่ทรงถูกชะตากันเท่าใดนัก แต่ทั้งสองคนก็คืนดีกันหลังจากการพยายามโค่นราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1091 โดยพระอนุชาองค์เล็กเฮนรี
ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องทั้งสามองค์เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีนัก นักบันทึกประวัติศาสตร์ออร์เดอริค ไวทาลิส (Orderic Vitalis) กล่าวถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1077 และปี ค.ศ. 1078 ที่วิลเลียมและเฮนรีทรงรู้สึกเบื่อจากการโยนลูกเต๋าจึงตัดสินใจล้อพี่ชายโดยเทน้ำเสียจากระเบียงชั้นบนลงบนพระเศียรของโรเบิร์ตซึ่งทำให้โรเบิร์ตทรงรู้สึกมีความขายพระพักตร์และพิโรธ จึงเกิดการทะเลาะกันจนพระราชบิดาต้องทรงเข้าห้าม
บรรณานุกรม

↑  Tout An Advanced History of Great Britain from the Earliest Times to 1918. p. 94
↑  "สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งอังกฤษ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-05-28. สืบค้นเมื่อ 2008-04-12.
↑  William of Malmesbury, in e.g. A History of the Norman Kings (1066 - 1125) , Llanerch, 1989, pp. 43, 46.
↑  Chibnall, M. (ed. & tr.), The Ecclesiastical History of Orderic Vitalis, Oxford Medieval Texts, 1968-1980, ii, pp. 356 ff. See also Barlow, F., William Rufus, Univ. of California Press, 1983, pp. 33-4. Barlow suggests that William and Henry probably urinated over Robert. In the context of the 11th century Norman court, it is tempting merely to observe that 'boys will be boys.'
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรอังกฤษ
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งอังกฤษ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 |  |   พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ  (ราชวงศ์นอร์มัน)   (ค.ศ. 1087 – ค.ศ. 1100) |  | พระเจ้าเฮนรีที่ 1 |
| ด ค กพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  ค.ศ. 927–1066:  แอเทลสแตน  เอ็ดมันด์ที่ 1  เอเดรด  เอ็ดวี  เอ็ดการ์ผู้รักสงบ  เอ็ดเวิร์ดมรณสักขี  แอเธลเรดที่ 2 ผู้ไม่พร้อม  สเวน ฟอร์กเบียร์ด  เอ็ดมันด์ที่ 2 ผู้ทนทาน  คนุตมหาราช  ฮาโรลด์ที่ 1 แฮร์ฟุต  ฮาร์ธาคนุต  เอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี  ฮาโรลด์ที่ 2 กอดวินสัน  เอ็ดการ์ เอเธลลิง 
ราชอาณาจักรอังกฤษ  ค.ศ. 1066–1649:  วิลเลียมที่ 1 ผู้พิชิต  วิลเลียมที่ 2 รูฟัส  เฮนรีที่ 1  สตีเฟน  มาทิลดา  เฮนรีที่ 2อ  เฮนรียุวกษัตริย์  ริชาร์ดที่ 1 ใจสิงห์  จอห์นอ  หลุยส์  เฮนรีที่ 3อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 1อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 2อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 3อ  ริชาร์ดที่ 2อ  เฮนรีที่ 4อ  เฮนรีที่ 5อ  เฮนรีที่ 6อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 4อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 5อ  ริชาร์ดที่ 3อ  เฮนรีที่ 7อ  เฮนรีที่ 8อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 6อ  เจน เกรย์อ  แมรีที่ 1อ ร่วมกับฟิลิปอ  เอลิซาเบธที่ 1อ  เจมส์ที่ 1สอ  ชาลส์ที่ 1สอ 
เจ้าผู้อารักขาแห่ง เครือจักรภพอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ค.ศ. 1653–1659:  โอลิเวอร์ ครอมเวลล์  ริชาร์ด ครอมเวลล์ 
ราชอาณาจักรอังกฤษ ค.ศ. 1660–1707:  ชาลส์ที่ 2สอ  เจมส์ที่ 2สอ  วิลเลียมที่ 3สอ และ แมรีที่ 2สอ  แอนน์สอ 
 อ เป็นพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์ด้วย  ส เป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ด้วย  ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วย ตัวเอียง
พระเจ้าโจวอาย

พระเจ้าโจวอาย (จีน: 周哀王; พินอิน: Zhōu Āi Wáng; อังกฤษ: King Ai of Zhou; สิ้นพระชนม์ 441 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมคือ  จี ชวี่จี๋ (姬去疾) เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 29 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 17 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก พระองค์เป็นพระราชบุตรองค์โตใน พระเจ้าโจวเจินติ้ง
พระองค์ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาในปีที่ 441 ก่อนคริสตกาล แต่เมื่อพระองค์ครองราชย์ได้เพียง 3 เดือน ก็ถูกพระอนุชาของพระองค์ปลงพระชนม์เพื่อชิงพระราชบัลลังก์
พระเจ้าโจวฮุ่ย

พระเจ้าโจวฮุ่ย (จีน: 周惠王; อังกฤษ: King Hui of Zhou; สิ้นพระชนม์ 652 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมคือ จี ล่าง เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 17 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ พระองค์เป็นกษัตริย์พระองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก เสวยราชย์ราว 676–652 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าโจวซี พระองค์มีพระมเหสีสองพระองค์ คือจักรพรรดินีเฉิน และจักรพรรดินีฮุ่ยโจว ครั้นเมือพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวเซียง พระราชบุตรก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
พระเจ้าฮัมมูราบี

| ฮัมมูราบี 𒄩𒄠𒈬𒊏𒁉 |
| --- | --- |
กษัตริย์แห่งบาบิโลน ราชาแห่งสี่มุม
ฮัมมูราบี (คนที่ยืน) รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากชามัช (หรืออาจเป็นมาร์ดุก) ฮัมมูราบีเอาพระหัตถ์ปิดพระโอษฐ์เป็นสัญลักษณ์การขอพร (จารึกส่วนบนของศิลาจารึกประมวลกฎหมายฮัมมูราบี)
กษัตริย์แห่งจักรวรรดิบาบิโลนเก่า
ครองราชย์: 42 พรรษา; ประมาณ 1792 – ประมาณ 1750 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ก่อนหน้า: ซิน-มูบัลลิต
ถัดไป: ซัมซู-อิลูนา

ประสูติ: ประมาณ 1810 ปีก่อนคริสต์ศักราช บาบิโลน
สวรรคต: ประมาณ 1750 ปีก่อนคริสต์ศักราช บาบิโลน
พระราชบุตร: ซัมซู-อิลูนา
ฮัมมูราบี (อังกฤษ: Hammurabi; ป. 1810 –  1750 ปีก่อนคริสต์ศักราช) กษัตริย์ชาวอามอไรท์องค์ที่ 6 และเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกแห่งจักรวรรดิบาบิโลน รู้จักกันดีที่สุดในด้านกฎหมายในขณะเดียวกับความเป็นผู้ยิ่งใหญ่ด้านการทหารที่ทำให้อาณาจักรบาบิโลนมีอำนาจมากที่สุดในแถบเมโสโปเตเมียโดยการเอาชนะพวกซูเมอร์และพวกอัคคาด
พระราชประวัติ

ฮัมมูราบีปกครองจักรวรรดิบาบิโลนตั้งแต่ปี 1792 ก่อนคริสตกาล ในช่วงต้นของการครองราชย์บ้านเมืองค่อนข้างมีความสงบสุข ทรงทำลายและขับไล่กองทัพผู้รุกรานได้แก่ พวกอีลาไมท์และกองทัพอื่น ๆ ออกไปจากอาณาจักรได้อย่างเด็ดขาด และได้ทรงผนวกอาณาจักรลาร์ซาและอาณาจักรยามัตบาล ไว้ในอำนาจเป็นราชอาณาจักรเดียวโดยมีบาบิโลนเป็นศูนย์กลาง ความเฟื่องฟูด้านอักษรศาสตร์ที่รุ่งเรืองตามความเจริญของอาณาจักรบาบิโลนทำให้กฎหมายต่าง ๆ ของกษัตริย์ได้รับการยอมรับไปตลอดชายฝั่งทะเลเมดิเตอเรเนียน มีการค้นพบแผ่นจารึกดินเผาที่เป็นสนธิสัญญาจำนวนมากที่สอบอายุได้ว่าตรงกับสมัยของพระองค์และกษัตริย์ที่ครองราชย์ต่อมา รวมทั้งจดหมายที่มีการลงนามด้วย หนึ่งในจำนวนนั้นมีหนังสือคำสั่งให้เคลื่อนทหารจำนวน 240 นายจากอัสซีเรียและไซทัลลัม ซึ่งเป็นข้อพิสูจน์ว่าพวกอัสซีเรียเคยตกอยู่ใต้การปกครองของบาบิโลน
ฮัมมูราบีแผ่อำนาจการปกครองของจักรวรรดิบาบิโลนครั้งแรกไปทางใต้ก่อนแล้วจึงขยายขอบเขตครอบคลุมพื้นที่เกือบทั้งหมดของเมโสโปเตเมีย ชัยชนะอย่างเด็ดขาดทางการทหารเกิดขึ้นค่อนข้างล่าช้าในรัชสมัยของพระองค์ และที่สำเร็จลงได้อาจเป็นเพราะการล่มสลายของอาณาจักรแชมชิ - เอดัด
ประมวลกฎหมายฮัมมูราบี

ชื่อเสียงที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของกษัตริย์ฮัมมูราบีได้แก่การประกาศใช้กฎหมายที่เรียกกันว่า ประมวลกฎหมายฮัมมูราบี (Code of Hammurabi) ที่เขียนลงบนสเตลา และติดตั้งไว้ในที่สาธารณะให้คนทั่วไปได้อ่านแม้จะมีคนรู้หนังสือไม่มากก็ตาม แผ่นสเตลานี้ถูกรื้อถอนจากการปล้นสะดมไปไว้ที่เมืองหลวงซูซาของเอลาไมท์ และถูกค้นพบเมื่อปี พ.ศ. 2444 ซึ่งปัจจุบันตั้งแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์ลูฟในกรุงปารีส
แม้บทลงโทษตามกฎหมายฮัมมูราบีจะดูว่าโหดเหี้ยมตามความคิดของคนสมัยใหม่ แต่การทำกฎหมายให้เป็นลายลักษณ์อักษรและพยายามใช้บังคับอย่างเป็นระบบกับทุกคน และการ “ถือว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ไว้ก่อนจนกว่าจะได้รับการพิสูจน์ว่าผิด” ที่นับเป็นวิวัฒนาการทางอารยธรรมที่สำคัญของมนุษย์ ทฤษฎีใหม่บางทฤษฎีถือว่าการนับกฎหมายฮัมมูราบีให้มีสถานะเป็นประมวลกฎหมายอย่างปัจจุบันนั้นไม่ถูกต้องนัก เพราะความจริงน่าจะนับได้เพียงการเป็นอนุสรณ์ยกย่องว่ากษัตริย์ฮัมมูราบีเป็น “ตัวอย่างกษัตริย์ที่ทรงไว้ซึ่งความยุติธรรม” เท่านั้นเพราะในชีวิตของคนย่อมมีความผิดอย่างอื่นที่ไม่ใช่การลักขโมย
นอกจากกฎหมายแล้ว ฮัมมูราบียังได้ทรงทำให้บาบิโลนเป็นสถานที่สวยงามขึ้นโดยการปรับปรุงระบบชลประทาน ต่อมาในภายหลังจักรวรรดิบาบิโลนล่มสลายลงโดยผู้ปกครองที่สืบต่ออำนาจจากกษัตริย์ฮัมมูราบีได้รับแรงกดดันทางอำนาจจากพวกฮิตไตท์ที่นำโดยกษัตริย์มิวซิลิสที่ 1 แต่โดยความเป็นจริงบาบิโลนถูกครอบครองโดยพวกแคสไซต์ที่นำโดยกษัตริย์อคุมคัครีน ซึ่งได้ปกครองบาบิโลนต่อมาอีก 400 ปีโดยที่ยังยอมรับและใช้ประมวลกฎหมายฮัมมูราบีสืบต่อมา
แหล่งข้อมูลอื่น

A Closer Look at the Code of Hammurabi (Louvre museum) เก็บถาวร 2017-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ผลงานของ พระเจ้าฮัมมูราบี ที่โครงการกูเทินแบร์ค
ผลงานเกี่ยวกับ/โดย พระเจ้าฮัมมูราบี ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef 
แผ่นจารึกประมวลกฎหมายฮัมมูราบี
พระเจ้าโจวเข่า

พระเจ้าโจวเข่า (จีน: 周考王; พินอิน: Zhōu Kǎo Wáng อังกฤษ: King Kao of Zhou; สิ้นพระชนม์ 426 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมว่า  จี เหวย์ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 31 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 19 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก พระองค์เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าโจวเจินติ้ง (พระราชบุตรของ พระเจ้าโจวหยวน) ครั้นเมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวเวย์เลี่ย พระราชบุตรก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ

| พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ |
| --- | --- |
จุลจิตรกรรมร่วมสมัยจาก กฎบัตรมินสเตอร์ใหม่
กษัตริย์แห่งชนอังกฤษ
ครองราชย์: 1 ตุลาคม ค.ศ. 959 – 8 กรกฎาคม ค.ศ. 975
ก่อนหน้า: พระเจ้าเอ็ดวี
ถัดไป: พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขี

พระราชสมภพ: ค.ศ. 943 หรือ 944
สวรรคต: 8 กรกฎาคม ค.ศ. 975 (พระชนมายุประมาณ 31/32 พรรษา) วินเชสเตอร์ แฮมป์เชอร์
ฝังพระบรมศพ: กลาสตันบรีแอบบีย์
ชายา: เอเธลฟรีด วูลฟธริธ เอลฟ์ธรีธ
พระราชบุตร: พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขี อีดจิธ เอ็ดมันด์ พระเจ้าแอเธลเรดผู้ไม่พร้อม
ราชวงศ์: เวสเซกซ์
พระราชบิดา: พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1
พระราชมารดา: เอลฟ์จิฟูแห่งชาฟท์สบรี
พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ (อังกฤษ: Edgar the Peaceful หรือ Edgar the Peaceable) (ราว ค.ศ. 943 หรือ ค.ศ. 944 - ค.ศ. 975) พระมหากษัตริย์อังกฤษในราชวงศ์เวสเซกซ์
พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบเสด็จพระราชสมภพเมื่อราวปี ค.ศ. 943 หรือปี ค.ศ. 944 ที่เวสเซ็กซ์ ในอังกฤษ เป็นพระราชโอรสพระองค์รองในพระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1 แห่งอังกฤษและเอลฟ์จิฟูแห่งชาฟท์สบรี ทรงอภิเษกสมรสกับเอเธลฟรีด วูลฟธริธ และเอลฟ์ธรีธทรงราชย์ระหว่างวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 959 จวบจนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 975 ที่วินเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ พระเจ้าเอ็ดการ์ทรงปกครองบริเวณเหนือแม่น้ำเทมส์กับขุนนางของพระองค์กลุ่มหนึ่ง เมื่อพระเจ้าเอ็ดวีเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 959 พระเจ้าเอ็ดการ์ก็ทรงเรียกตัวมุขนายกดันสตัน (ต่อมาเป็นนักบุญดันสตัน) กลับมาจากการลี้ภัยกลับมาและแต่งตั้งให้เป็นมุขนายกแห่งวูสเตอร์และต่อมาเป็นมุขนายกแห่งลอนดอนและในที่สุดอัครมุขนายกแห่งแคนเทอร์เบอรี ดันสตันเมื่อเริ่มแรกไม่ยอมสวมมงกุฏให้พระเจ้าเอ็ดการ์เพราะไม่ยอมรับวิธีดำเนินชีวิตของพระองค์เกี่ยวกับการมีพระสนม[ต้องการอ้างอิง] เช่นวูลฟธริธ (ต่อมาเป็นนักพรตหญิงที่วิลตัน) ซึ่งได้ให้กําเนิดพระราชธิดานอกสมรส อีดจิธ แต่ดันสตันก็เป็นที่ปรึกษาที่พระเจ้าเอ็ดการ์ไว้วางพระทัยตลอดรัชสมัย
รัชสมัยของพระเจ้าเอ็ดการ์เป็นรัชสมัยที่บ้านเมืองมีความสงบสุขและอาจจะเป็นสมัยที่เรียกได้ว่าเป็นสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดของอังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน แม้ว่าการรวมตัวเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของอังกฤษจะเป็นผลที่มาจากผู้ที่ครองบัลลังก์มาก่อนพระองค์ ในปลายรัชสมัยของพระเจ้าเอ็ดการ์ อังกฤษก็เกือบจะไม่มีศัตรูที่จะมาแบ่งราชอาณาจักรอย่างที่เคยเป็นมาก่อน
ในสมัยนี้ดันสตันก็มีบทบาทในการปฏิรูปอารามที่ออกจะเริ่มหย่อนยานให้กลับไปถือวินัยของนักบุญเบเนดิกต์อย่างที่เคยเป็นมา แต่บทบาทอันนี้ก็ยังเป็นที่ถกเถึยงกันในบรรดาผู้รู้ในวงการศึกษา
พระเจ้าเอ็ดการ์ได้ทำพิธีสวมมงกุฏที่บาธในปี ค.ศ. 973 ซึ่งมิใช่ราชาภิเศกในการฉลองการเริ่มรัชกาล พระราชพิธีครั้งนี้เตรียมการโดยดันสตันเองโดยมีโคลงเฉลิมพระเกียรติที่บันทึกในบันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน เป็นพระราชพิธีที่เป็นพื้นฐานในการทำพิธีบรมราชาภิเศกของอังกฤษมาจนถึงปัจจุบันนี้ พระราชพิธีเป็นพิธีสัญลักษณ์โดยมีเจ้าผู้ครองอาณาจักรในอังกฤษมาแสดงความสวามิภักดิ์ต่อพระองค์ที่เชสเตอร์ กษัตริย์หกพระองค์ในบริเตนและสกอตแลนด์ปฏิญาณว่าจะเป็นผู้ป้องกันพระองค์ไม่ว่าจะเป็นทางบกหรือทางทะเล ต่อมาบันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซันกล่าวว่ามีแปดองค์ แต่พระราชพิธีประกาศการสวามิภักดิ์ที่เชสเตอร์ (submission at Chester) ดูเหมือนว่จะเป็นเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้น
พระเจ้าเอ็ดการ์มีพระราชโอรสธิดาเจ็ดพระองค์ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขีพระราชโอรสพระองค์ใหญ่สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ หลังจากที่เสด็จสวรรคตมาจนถึงการพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มันไม่มีราชบัลลังก์ใดที่ได้รับการสืบทอดโดยไม่มีปัญหาในการแก่งแย่ง
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรอังกฤษ
ราชวงศ์เวสเซกซ์
แหล่งข้อมูลอื่น

แหล่งข้อมูลของสมัยกลาง: แองโกล-แซกซัน: เก็บถาวร 2010-01-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน กฎหมายของพระเจ้าเอ็ดการ์ (บางส่วน)
พระเจ้าเอ็ดการ์ (Find A Grave)
พระเจ้าเอ็ดการ์ (Oxford Dictionary of National Biography entry)
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าเอ็ดวี |  |   พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ  (ราชวงศ์เวสเซกซ์)   (ค.ศ. 959 – ค.ศ. 975) |  | พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขี |
| ด ค กพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  ค.ศ. 927–1066:  แอเทลสแตน  เอ็ดมันด์ที่ 1  เอเดรด  เอ็ดวี  เอ็ดการ์ผู้รักสงบ  เอ็ดเวิร์ดมรณสักขี  แอเธลเรดที่ 2 ผู้ไม่พร้อม  สเวน ฟอร์กเบียร์ด  เอ็ดมันด์ที่ 2 ผู้ทนทาน  คนุตมหาราช  ฮาโรลด์ที่ 1 แฮร์ฟุต  ฮาร์ธาคนุต  เอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี  ฮาโรลด์ที่ 2 กอดวินสัน  เอ็ดการ์ เอเธลลิง 
ราชอาณาจักรอังกฤษ  ค.ศ. 1066–1649:  วิลเลียมที่ 1 ผู้พิชิต  วิลเลียมที่ 2 รูฟัส  เฮนรีที่ 1  สตีเฟน  มาทิลดา  เฮนรีที่ 2อ  เฮนรียุวกษัตริย์  ริชาร์ดที่ 1 ใจสิงห์  จอห์นอ  หลุยส์  เฮนรีที่ 3อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 1อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 2อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 3อ  ริชาร์ดที่ 2อ  เฮนรีที่ 4อ  เฮนรีที่ 5อ  เฮนรีที่ 6อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 4อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 5อ  ริชาร์ดที่ 3อ  เฮนรีที่ 7อ  เฮนรีที่ 8อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 6อ  เจน เกรย์อ  แมรีที่ 1อ ร่วมกับฟิลิปอ  เอลิซาเบธที่ 1อ  เจมส์ที่ 1สอ  ชาลส์ที่ 1สอ 
เจ้าผู้อารักขาแห่ง เครือจักรภพอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ค.ศ. 1653–1659:  โอลิเวอร์ ครอมเวลล์  ริชาร์ด ครอมเวลล์ 
ราชอาณาจักรอังกฤษ ค.ศ. 1660–1707:  ชาลส์ที่ 2สอ  เจมส์ที่ 2สอ  วิลเลียมที่ 3สอ และ แมรีที่ 2สอ  แอนน์สอ 
 อ เป็นพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์ด้วย  ส เป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ด้วย  ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วย ตัวเอียง 
ผังพระราชวงศ์เวสเซกซ์ที่พบในวิกิพีเดีย
พระเจ้าโจวเจินติ้ง

พระเจ้าโจวเจินติ้ง (จีน: 周貞定王; พินอิน: Zhōu Zhēndìng Wáng; อังกฤษ: King Zhending of Zhou; สิ้นพระชนม์ 441 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมว่า  จี เจี้ย, เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 28 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 16 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวหยวน พระราชบิดาของพระองค์ ครั้นเมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวอ้าย พระราชบุตรพระองค์โตก็ขึ้นครองราชย์ต่อ พระเจ้าโจวเจิ้นติ้งมีพระราชบุตร 4 พระองค์ คือ เจ้าชายฉี้ฉี, เจ้าชายซื่อฉี, เจ้าชายเหวย และเจ้าชายเจี๋ย
นักปรัชญาชื่อดังนามว่า ม่อจื๊อ ได้ถือกำเนิดขึ้นในช่วงสองรัชกาล ระหว่าง พระเจ้าโจวจิ้ง กับพระเจ้าเจิ้นติ้งแห่ง ราชวงศ์โจว
พระเจ้าโจวเจี่ยน

พระเจ้าโจวเจี่ยน (จีน: 周簡王; อังกฤษ: King Jian of Zhou; สิ้นพระชนม์ 572 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม จี อี๋ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 22 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 10 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก เสวยราชย์ราว 585–572 ปีก่อนคริสตกาล
พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวติ้งพระราชบิดา ครั้นเมือพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวหลิงพระราชโอรสองค์โตก็ขึ้นครองราชย์ต่อ