stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกนนาดี โรจเดียซ์เตวนสกี

| เกนนาดี โรจเดียซ์เตวนสกี |
| --- | --- |
โรจเดียซ์เตวนสกีในงานปรากสปริงเฟสติวัล 2007
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เกนนาดี นีโคลาเยวิช โรจเดียซ์เตวนสกี
เกิด: 4 พฤษภาคม 1931
ที่เกิด: มอสโก สาธารณรัฐรัสเซีย สหภาพโซเวียต
เสียชีวิต: 16 มิถุนายน 2018
แนวเพลง: ดนตรีคลาสสิก
อาชีพ: นักดนตรี, วาทยกร
ช่วงปี: ค.ศ. 1951 - 2018
คู่สมรส: Viktoria Postnikova
เกนนาดี นีโคลาเยวิช โรจเดียซ์เตวนสกี (รัสเซีย: Генна́дий Никола́евич Рожде́ственский; 4 พฤษภาคม 1931 – 16 มิถุนายน 2018) เป็นวาทยากรชาวโซเวียตและรัสเซีย ศิลปินของประชาชนสหภาพโซเวียต (1976) และ วีรชนแรงงานแห่งสังคมนิยม (1990)
โรจเดียซ์เตวนสกีเกิดที่กรุงมอสโก พ่อแม่ของเขาเป็นวาทยากรและนักนิเทศศาสตร์ นีโคไล อะโนซอฟ และนักร้องโซปราโน นาตาเลีย โรจเดียซ์เตวนสกายา ชื่อของเขาคือ เกนนาดี นีโคลาเยวิช อะโนซอฟ แต่เขาได้รับเอานามสกุลเดิมของแม่รูปแบบผู้ชายสำหรับอาชีพของเขา เพื่อหลีกเลี่ยงการเห็นแก่ญาติ แต่จิตรกร P.N. Anosov ซึ่งเป็นน้องชายของเขายังคงใช้ชื่อของบิดาเอาไว้
โรจเดียซ์เตวนสกีเรียนดนตรีกับพ่อของเขาที่วิทยาลัยดนตรีมอสโก และเรียนเปียโนกับ Lev Oborin เขาเป็นที่รู้จักจากการบรรเลงบัลเลต์ของไชคอฟสกี เรื่อง เดอะนัทแครกเกอร์ ที่โรงละครบอลชอย ตอนอายุ 20 ปี เขาได้สร้างชื่อเสียงอย่างรวดเร็ว เขาบรรเลงเพลงของนักประพันธ์เพลงของโซเวียตหลายครั้งรวมไปถึง Le soleil des Incas ของ Edison Denisov (1964) เช่นเดียวกับการเปิดตัวเพลง A Midsummer Night's Dream ของ Benjamin Britten รอบปฐมทัศน์ และบรรเลง ซิมโฟนีหมายเลข 4 ของ ดมีตรี ชอสตโกวิช ในเทศกาล Edinburgh Festival 1962
เกนนาดี โรจเดียซ์เตวนสกี เสียชีวิตในวันที่ 16 มิถุนายน 2018
การดำรงตำแหน่งในวงออร์เคสตรา

1951-1961: วงดุริยางค์โรงละครบอลชอย (วาทยากร)
1961-1974: วงซิมโฟนีออร์เคสตราวิทยุและโทรทัศน์มวลสหภาพ (มอสโก)
1964-1970: วงดุริยางค์โรงละครบอลชอย (วาทยากรหลัก)
1974-1985: วงแชมเบอร์เธียเตอร์ออร์เคสตรา
1974-1977: วงดุริยางค์สต็อกโฮล์มฟิลฮาร์มอนิก (ผู้กำกับศิลป์)
1978-1981: วงบีบีซีซิมโฟนีออร์เคสตรา (หัวหน้าวาทยากร)
1980-1982: วงเวียนนาซิมโฟนี
1983-1991: วงซิมโฟนีออร์เคสตรากระทรวงวัฒนธรรมสหภาพโซเวียต
1992-1995: วงรอยัลสต็อกโฮล์มฟิลฮาร์มอนิก
2011-2018:  วงซิมโฟนีออร์เคสตราไอซ์แลนด์ (วาทยากรรับเชิญ)
2011-2018:  วงดุริยางค์เซนต์ปีเตอส์เบิร์กฟิลฮาร์มอนิก (หัวหน้าวาทยากรรับเชิญ)
แหล่งข้อมูลอื่น

เกนนาดี โรจเดียซ์เตวนสกี ที่ออลมิวสิก
Rayfield Allied profile เก็บถาวร 2018-11-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
František Sláma (musician) Archive เก็บถาวร 2016-09-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. More on the history of the Czech Philharmonic between the 1940s and the 1980s: Conductors
การอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีไทย พ.ศ. 2553

การอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีไทย พ.ศ. 2553 เป็นการประชุมสภาผู้แทนราษฎร เพื่อลงมติไม่ไว้วางใจนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีเป็นรายบุคคลอีก 5 คน โดยการอภิปรายไม่ไว้วางใจจัดขึ้นระหว่างวันที่ 31 พฤษภาคม และ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2553 ส่วนการลงมติจัดขึ้นในวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2553
ผู้อภิปราย

| ลำดับ | รายนาม | ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | ร้อยตำรวจเอก เฉลิม อยู่บำรุง | สส.สัดส่วน |
| 2 | จตุพร พรหมพันธุ์ | สส.สัดส่วน |
| 3 | สุนัย จุลพงศธร | สส.สัดส่วน |
| 4 | ร้อยตำรวจโท เชาวริน ลัทธศักดิ์ศิริ | สส.สัดส่วน |
| 5 | ไชยา พรหมา | สส.หนองบัวลำภู |
| 6 | สุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล | สส.เชียงใหม่ |
| 7 | เจริญ จรรย์โกมล | สส.ชัยภูมิ |
| 8 | ฐิติมา ฉายแสง | สส.ฉะเชิงเทรา |
| 9 | ชลน่าน ศรีแก้ว | สส.น่าน |
| 10 | วิชาญ มีนชัยนันท์ | สส.กรุงเทพมหานคร |
| 11 | สงวน พงษ์มณี | สส.ลำพูน |
| 12 | ชวลิต วิชยสุทธิ์ | สส.สัดส่วน |
| 13 | วิเชียร ขาวขำ | สส.อุดรธานี |
| 14 | ประเสริฐ จันทรรวงทอง | สส.นครราชสีมา |
| 15 | สถาพร มณีรัตน์ | สส.ลำพูน |
| 16 | อรุณี ชำนาญยา | สส.พะเยา |
| 17 | ไพจิต ศรีวรขาน | สส.นครพนม |
| 18 | พันตำรวจโท สมชาย เพศประเสริฐ | สส.นครราชสีมา |
| 19 | ว่าที่ร้อยตรี พงศ์พันธ์ สุนทรชัย | สส.หนองคาย |
| 20 | อนุดิษฐ์ นาครทรรพ | สส.กรุงเทพมหานคร |
| 21 | วรวัจน์ เอื้ออภิญญกุล | สส.แพร่ |
รัฐมนตรีที่ถูกอภิปราย

| ลำดับ | รายนาม | ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ | นายกรัฐมนตรี |
| 2 | สุเทพ เทือกสุบรรณ | รองนายกรัฐมนตรี |
| 3 | กรณ์ จาติกวณิช | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง |
| 4 | กษิต ภิรมย์ | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ |
| 5 | ชวรัตน์ ชาญวีรกูล | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย |
| 6 | โสภณ ซารัมย์ | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม |
การยื่นญัตติขอเปิดการอภิปราย

วันที่ 24 พฤษภาคม เวลา 11.55 น. ที่รัฐสภา ส.ส.พรรคเพื่อไทย นำโดย นายวิทยา บุรณศิริ ส.ส.อยุธยา พรรคเพื่อไทย ในฐานะประธานวิปฝ่ายค้าน เข้ายื่นหนังสือพร้อมแนบรายชื่อ ส.ส. 159 คน ต่อนายประสพสุข บุญเดช ประธานวุฒิสภา เพื่อถอดถอนนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี, นายสุเทพ เทือกสุบรรณ รองนายกรัฐมนตรี, นายชวรัตน์ ชาญวีรกูล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และนายโสภณ ซารัมย์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ออกจากตำแหน่งตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 270
นายวิทยา กล่าวว่า การยื่นถอดถอนครั้งนี้เป็นบทบัญญัติที่เมื่อมีการยื่นญัตติขอเปิดอภิปรายไม่ไว้วางใจแล้วจะต้องยื่นถอดถอนนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีที่ถูกอภิปรายในเรื่องทุจริตด้วย ซึ่งเห็นว่ารัฐบาลควรจัดให้พิจารณาญัตติอภิปรายไม่ไว้วางใจก่อนพิจารณาร่าง พ.ร.บ.งบประมาณฯ เพราะหากยังมีความขัดแย้ง รัฐบาลไม่สามารถดำเนินการตามนโยบายได้นั้นต่อให้มีงบประมาณไปก็คงไม่เกิดประโยชน์
นายวิทยา กล่าวว่า ส่วนการยื่นญัตติอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาล มี ส.ส.พรรคเพื่อไทย 184 คน ลงชื่อในยื่นญัตติเพื่อยื่นต่อนายชัย ชิดชอบ ประธานสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งรัฐมนตรีที่จะถูกอภิปรายมี 6 คน คือนายอภิสิทธิ์, นายสุเทพ, นายชวรัตน์, นายโสภณ, นายกรณ์ จาติกวณิช รัฐมนตรีว่ารกระทรวงการคลัง และนายกษิต ภิรมย์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ โดยนายกรณ์ และนายกษิต นั้นฝ่ายค้านไม่ได้ยื่นถอดถอนเนื่องจากมีหลักฐานไม่เพียงพอจะดำเนินการได้ อภิปรายความผิดพลาดในการดำเนินนโยบายเพียงอย่างเดียว
ต่อมาเวลา 13.30 น. นายวิทยานำรายชื่อ ส.ส.พรรคเพื่อไทย 184 รายชื่อ จากทั้งหมด 189 คน ยื่นญัตติขอเปิดอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจ 2 ญัตติ คือ
ญัตติขอเปิดอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี โดยแนบชื่อ ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง ส.ส.สัดส่วน พรรคเพื่อไทย เป็นนายกรัฐมนตรีสำรอง
ญัตติขอเปิดอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีรายบุคคล 5 คน ได้แก่ นายสุเทพ นายชวรัตน์ นายโสภณ นายกรณ์ และนายกษิต ต่อนายชัย
สำหรับ ส.ส.พรรคเพื่อไทยมีทั้งหมด 189 คน แต่ร่วมลงชื่อในญัตติอภิปรายไม่ไว้วางใจเพียง 184 คนขาด 5 คนคือ
นายสามารถ แก้วมีชัย ส.ส.เชียงราย รองประธานสภาผู้แทนราษฎรคนที่ 1
พ.อ.อภิวันท์ วิริยะชัย ส.ส.นนทบุรี รองประธานสภาผู้แทนราษฎรคนที่ 2
นายจุมพฏ บุญใหญ่ ส.ส.สกลนคร
ร.ต.ปรพล อดิเรกสาร ส.ส.สระบุรี
นายสมบูรณ์ วันไชยธนวงศ์ ส.ส.สัดส่วน
โดยนายจุมพฏ และ ร.ต.ปรพล ได้ไปทำงานร่วมกับพรรคภูมิใจไทยนานแล้ว ส่วนนายสมบูรณ์ แจ้งความจำนงกับพรรคมาก่อนหน้าแล้วว่าหากมีการยื่นญัตติไม่ไว้วางใจรัฐบาลจะไม่ร่วมลงชื่อด้วย
ผลการลงมติ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รายนามรัฐมนตรี | ไว้วางใจ | ไม่ไว้วางใจ | งดออกเสียง | ไม่ลงคะแนน | ผู้เข้าร่วมประชุม |
| อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ | 246 | 186 | 11 | 21 | 464 |
| สุเทพ เทือกสุบรรณ | 245 | 187 | 11 | 21 | 464 |
| กรณ์ จาติกวณิช | 244 | 187 | 12 | 22 | 465 |
| กษิต ภิรมย์ | 239 | 190 | 15 | 21 | 465 |
| ชวรัตน์ ชาญวีรกูล | 236 | 194 | 14 | 22 | 466 |
| โสภณ ซารัมย์ | 234 | 196 | 13 | 22 | 465 |
การเรียกร้องให้ปรับพรรคเพื่อแผ่นดินออกจากการร่วมรัฐบาล

หลังการลงมติในวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2553 ซึ่งมี ส.ส.ของพรรคเพื่อแผ่นดินบางส่วน ได้ลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีในรัฐบาล 2 คน คือ นายชวรัตน์ ชาญวีรกูล และนายโสภณ ซารัมย์ จากพรรคภูมิใจไทย ทำให้แกนนำของพรรคภูมิใจไทย แสดงความไม่พอใจ และเรียกร้องให้นายกรัฐมนตรีปรับพรรคเพื่อแผ่นดินออกจากพรรคร่วมรัฐบาล จนเป็นที่มาของการปรับคณะรัฐมนตรี และมีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้รัฐมนตรีพ้นจากตำแหน่ง และแต่งตั้งรัฐมนตรี จำนวน 8 ตำแหน่ง ซึ่งในส่วนของกลุ่ม ส.ส. พรรคเพื่อแผ่นดินที่มีการลงมติไม่ไว้วสงใจดังกล่าว ถูกปรับออกจากตำแหน่ง คือ ร้อยตรีหญิง ระนองรักษ์ สุวรรณฉวี รมว.ไอซีที นายชาญชัย ชัยรุ่งเรือง รมว.อุตสาหกรรม และนายแพทย์พฤฒิชัย ดำรงรัตน์ รมช.การคลัง และมีการดึงพรรคมาตุภูมิ และ ส.ส. พรรคเพื่อแผ่นดิน ในกลุ่มของนายไชยยศ จิรเมธากร เข้าร่วมรัฐบาลแทน
องค์การความร่วมมือเซี่ยงไฮ้

| --- | --- |
จีน: 上海合作组织 รัสเซีย: Шанхайская организация сотрудничества

      สมาชิก       สังเกตการณ์       คู่ค้า
ชื่อย่อ: SCO
ก่อนหน้า: เซี่ยงไฮ้ไฟฟ์
ก่อตั้ง: 15 มิถุนายน ค.ศ. 2001 (2001-06-15)
ประเภท: องค์กรทางด้านเศรษฐกิจ การเมืองและความปลอดภัย
สํานักงานใหญ่: ปักกิ่ง ประเทศจีน (สำนักเลขาธิการ) ทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถาน (คณะกรรมการบริหาร RATS)
สมาชิก  : 10 ชาติสมาชิก  เบลารุส  จีน  อินเดีย  อิหร่าน  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  ปากีสถาน  รัสเซีย  ทาจิกิสถาน  อุซเบกิสถาน 2 ชาติสังเกตการณ์  อัฟกานิสถาน  มองโกเลีย 14 ชาติคู่ค้า  อาร์มีเนีย  อาเซอร์ไบจาน  บาห์เรน  กัมพูชา  อียิปต์  คูเวต  มัลดีฟส์  พม่า  เนปาล  กาตาร์  ซาอุดีอาระเบีย  ศรีลังกา  ตุรกี  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ 4 ชาติรับเชิญ  อาเซียน  เครือรัฐเอกราช  เติร์กเมนิสถาน  สหประชาชาติ
ภาษาทางการ : จีน รัสเซีย
เลขาธิการทั่วไป: จาง หมิง
รองเลขาธิการทั่วไป: เยริก อาชิมอฟ Zhang Haizhou มูรัตเบก อาซึมบาเกียฟ กริกอรี ลอกวินอฟ เชราลี โจโนนอฟ
คณะกรรมการบริหาร RATS: รุสลัน มีร์ซาเอฟ
เว็บไซต์: sectsco.org  (สำนักเลขาธิการ) ecrats.org/en/ (RATS)
องค์การความร่วมมือเซี่ยงไฮ้ (อังกฤษ: Shanghai Cooperation Organisation, ย่อ: SCO; จีนตัวย่อ: 上海合作组织; จีนตัวเต็ม: 上海合作組織; พินอิน: Shànghǎi hézuò zǔzhī) มีอีกชื่อว่า กติกาเซี่ยงไฮ้ เป็นองค์การการเมือง เศรษฐกิจและการทหารระหว่างทวีป ซึ่งเป็นองค์การภูมิภาคที่ใหญ่ที่สุดตามด้านภูมิศาสตร์และประชากร โดยกินพื้นที่ยูเรเชียประมาณ 60% ประชากรโลก 40% และจีดีพีทั่วโลกที่มากกว่า 30%
SCO สืบต่อจาก เซี่ยงไฮ้ไฟฟ์ ซึ่งเป็นข้อตกลงความมั่นคงร่วมกันที่ก่อตั้งใน ค.ศ. 1996 ที่มีสามชิกเป็นประเทศจีน, คาซัคสถาน, คีร์กีซสถาน, รัสเซีย และทาจิกิสถาน ในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 2001 ผู้นำจากชาติเหล่านี้กับอุซเบกิสถานพบปะกันที่เซี่ยงไฮ้ เพื่อประกาศจัดตั้งองค์การใหม่ที่เน้นถึงการร่วมมือทางการเมืองและเศรษฐกิจให้มากกว่าเดิม มีการลงนามกฎบัตร SCO ในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2002 และนำไปใช้งานในวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2003 สมาชิกในองค์การนี้เพิ่มขึ้นเป็นแปดประเทศ โดยอินเดียและปากีสถานเข้าร่วมในวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 2017 อิหร่านกลายเป็นสมาชิกเต็มตัวในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 ที่การประชุมดูชานเบ (ทาจิกิสถาน) ประเทศอื่น ๆ บางส่วนนำหน้าที่เป็นผู้สังเกตการณ์หรือคู่ค้า
สมาชิก > รัฐสมาชิก

| ประเทศ | เข้าร่วม | เป็นสมาชิกตั้งแต่ |
| --- | --- | --- |
|  จีน | — | 15 มกราคม ค.ศ. 2001 |
|  คาซัคสถาน | — | 15 มกราคม ค.ศ. 2001 |
|  คีร์กีซสถาน | — | 15 มกราคม ค.ศ. 2001 |
|  รัสเซีย | — | 15 มกราคม ค.ศ. 2001 |
|  ทาจิกิสถาน | — | 15 มกราคม ค.ศ. 2001 |
|  อุซเบกิสถาน | — | 15 มกราคม ค.ศ. 2001 |
|  อินเดีย | 10 มิถุนายน ค.ศ. 2015 | 9 มิถุนายน ค.ศ. 2017 |
|  ปากีสถาน | 10 มิถุนายน ค.ศ. 2015 | 9 มิถุนายน ค.ศ. 2017 |
เข้าเป็นสมาชิก
|  อิหร่าน | 17 กันยายน ค.ศ. 2021 | ไม่เกินเดือนเมษายน ค.ศ. 2023 |
|  เบลารุส | 16 กันยายน ค.ศ. 2022 | TBA |
สมาชิก > รัฐสังเกตการณ์

สาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถาน
เบลารุส
มองโกเลีย
อิหร่าน
สมาชิก > คู่ค้า

มีการจัดตั้งสถานะคู่ค้าใน ค.ศ. 2008.
| ประเทศ | ยอมรับสถานะ | ได้รับสถานะ |
| --- | --- | --- |
|  ศรีลังกา | 15 หรือ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2009 | 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 |
|  ตุรกี | 7 มิถุนายน ค.ศ. 2012 | 26 เมษายน ค.ศ. 2013 |
|  กัมพูชา | 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 | 24 กันยายน ค.ศ. 2015 |
|  อาเซอร์ไบจาน | 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 | 14 มีนาคม ค.ศ. 2016 |
|  เนปาล | 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 | 22 มีนาคม ค.ศ. 2016 |
|  อาร์มีเนีย | 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 | 16 เมษายน ค.ศ. 2016 |
|  อียิปต์ | 16 กันยายน ค.ศ. 2021 | 14 กันยายน ค.ศ. 2022 |
|  กาตาร์ | 16 กันยายน ค.ศ. 2021 | 14 กันยายน ค.ศ. 2022 |
|  ซาอุดีอาระเบีย | 16 กันยายน ค.ศ. 2021 | 14 กันยายน ค.ศ. 2022 |
คู่ค้าในเร็ววัน
|  บาห์เรน | 16 กันยายน ค.ศ. 2022 | TBA |
|  คูเวต | 16 กันยายน ค.ศ. 2022 | TBA |
|  มัลดีฟส์ | 16 กันยายน ค.ศ. 2022 | TBA |
|  พม่า | 16 กันยายน ค.ศ. 2022 | TBA |
|  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | 16 กันยายน ค.ศ. 2022 | TBA |
อดีตคู่ค้า
|  เบลารุส | 15 หรือ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2009 | 28 เมษายน ค.ศ. 2010 |
สมาชิก > แขกผู้เข้าร่วม

อาเซียน
เครือรัฐเอกราช
เติร์กเมนิสถาน
สหประชาชาติ
ผู้นำปัจจุบันของประเทศสมาชิก

สาธารณรัฐประชาชนจีน
สี จิ้นผิง
ประธานาธิบดีจีน
สาธารณรัฐอินเดีย
นเรนทระ โมที
นายกรัฐมนตรีอินเดีย
สาธารณรัฐคาซัคสถาน
ฆาเซิม-โฌมาร์ต โตกาเยฟ
ประธานาธิบดีคาซัคสถาน
สาธารณรัฐคีร์กีซ
ซาดือร์ จาปารอฟ
ประธานาธิบดีคีร์กีซสถาน
สาธารณรัฐอิสลามปากีสถาน
เชห์บาซ ชารีฟ
นายกรัฐมนตรีปากีสถาน
สหพันธรัฐรัสเซีย
วลาดีมีร์ ปูติน
ประธานาธิบดีรัสเซีย
สาธารณรัฐทาจิกิสถาน
เอมอมาลี ราห์มอน
ประธานาธิบดีทาจิกิสถาน
สาธารณรัฐอุซเบกิสถาน
ชัฟคัต มีร์ซีโยเยฟ
ประธานาธิบดีอุซเบกิสถาน
ดูเพิ่ม

กรอบความร่วมมือเอเชีย
การประชุมเอเชีย–ยุโรป
ข้อริเริ่มเข็มขัดและเส้นทาง
องค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน
Conference on Interaction and Confidence-Building Measures in Asia
สหภาพเศรษฐกิจยูเรเชีย
Eurasianism
ความสัมพันธ์ระหว่างจีน–รัสเซีย
สมาคมเอเชียใต้เพื่อความร่วมมือระดับภูมิภาค
อ่านเพิ่ม

Adıbelli, Barış (2006). "Greater Eurasia Project". Istanbul: IQ Publishing House.
Adıbelli, Barış (2007). Turkey–China Relations since the Ottoman Period. Istanbul: IQ Publishing House.
Adıbelli, Barış (2007). The Shanghai Cooperation Organisation Dream of Turkey. Istanbul: Cumhuriyet Strateji.
Adıbelli, Barış (2007). The Eurasia Strategy of China เก็บถาวร 2008-09-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Istanbul: IQ Publishing House.
Adıbelli, Barış (2008). The Great Game in Eurasian Geopolitics. Istanbul: IQ Publishing House.
Chabal, Pierre (2019), La coopération de Shanghai : conceptualiser la nouvelle Asie, Presses de l'Université de Liège, 308 p; 2019 – Presses Universitaires de Liège – La coopération de Shanghai เก็บถาวร 2021-01-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Chabal, Pierre (2016), L'Organisation de Coopération de Shanghai et la construction de "la nouvelle Asie", Brussels: Peter Lang, 492 p.
Chabal, Pierre (2015), Concurrences Interrégionales Europe-Asie au 21ème siècle, Brussels: Peter Lang, 388 p.
Cohen, Dr. Ariel. (18 July 2001). "The Russia-China Friendship and Cooperation Treaty: A Strategic Shift in Eurasia?". The Heritage Foundation.
Cohen, Dr. Ariel. (24 October 2005). "Competition over Eurasia: Are the U.S. and Russia on a Collision Course?". The Heritage Foundation.
Colson, Charles. (5 August 2003). "Central Asia: Shanghai Cooperation Organisation Makes Military Debut". Radio Free Europe/Radio Liberty.
Daly, John. (19 July 2001). "'Shanghai Five' expands to combat Islamic radicals". Jane's Terrorism & Security Monitor.
Douglas, John Keefer; Matthew B. Nelson, and Kevin Schwartz; ""Fueling the Dragon's Flame: How China's Energy Demands Affect its Relationships in the Middle East"" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2012-12-12. (162 KiB), United States–China Economic and Security Review Commission, October 2006.
Fels, Enrico (2009), Assessing Eurasia's Powerhouse. An Inquiry into the Nature of the Shanghai Cooperation Organisation, Winkler Verlag: Bochum. ISBN 978-3-89911-107-1
Gill, Bates and Oresman, Matthew, China's New Journey to the West: Report on China's Emergence in Central Asia and Implications for U.S. Interests, CSIS Press, August 2003
Kalra, Prajakti and Saxena, Siddharth "Shanghai Cooperation Organisation and Prospects of Development in Eurasia Region" Turkish Policy Quarterly, Vol 6. No. 2, 2007
Plater-Zyberk, Henry; Monaghan, Andrew (2014). Strategic Implications of the Evolving Shanghai Cooperation Organization. Strategic Studies Institute and U.S. Army War College Press.
Oresman, Matthew, "Beyond the Battle of Talas: China's Re-emergence in Central Asia" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2010-03-26. (4.74 MiB), National Defence University Press, August 2004
Sznajder, Ariel Pablo, "China's Shanghai Cooperation Organisation Strategy", University of California Press, May 2006
Yom, Sean L. (2002). "Power Politics in Central Asia: The Future of the Shanghai Cooperation Organisation". Harvard Asia Quarterly 6 (4) 48–54.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กผู้นำประเทศในองค์การความร่วมมือเซี่ยงไฮ้ |
| --- | --- |
  สี จิ้นผิง   นเรนทระ โมที   ฆาเซิม-โฌมาร์ต โตกาเยฟ   ซาดีร์ จาปารอฟ    เชห์บาซ ชารีฟ   วลาดีมีร์ ปูติน   เอมอมาลี ราห์มอน   ชัฟแกต มือร์ซียอยิฟ 
| ด ค กองค์การระดับภูมิภาค |
| --- | --- |
องค์การ:  สหภาพแอฟริกา  สันนิบาตอาหรับ  ความร่วมมือเอเชีย  เอเปค  OCS  อาเซียน  BBIN  บิมสเทค  ประชาคมแคริบเบียน  Central American Integration System  เครือรัฐเอกราช  เครือจักรภพแห่งประชาชาติ  Community of Latin American and Caribbean States  สภายุโรป  ประชาคมแอฟริกาตะวันออก  อีซีโอดับบลิวเอเอส  องค์การความร่วมมือทางเศรษฐกิจ  สหภาพเศรษฐกิจยูเรเชีย  อียู  GUAM  คณะมนตรีความร่วมมืออ่าว  IORA  Latin American Parliament  Melanesian Spearhead Group  เมร์โกซูร์  เนโท  คณะมนตรีนอร์ดิก  องค์การนานารัฐอเมริกา  PIF  Polynesian Leaders Group  Prosur  อาร์เซ็ป  เอสซีโอ  เอสเอเออาร์ซี  TAKM  Trilateral Cooperation Secretariat  องค์การนานารัฐเตอร์กิก  สหภาพประชาชาติอเมริกาใต้  วี4  คณะมนตรีนอร์ดิกตะวันตก 
หัวข้อ:  การรวมกลุ่มระดับภูมิภาค  องค์การระดับภูมิภาคเรียงตามจำนวนประชากร  ภูมิภาคนิยม (ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ) 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย  โปแลนด์ 
อื่น ๆ:  IdRef 
แฮมิด คาร์ไซ ประธานาธิบดีอัฟกานิสถานในงานประชุม SCO ใน ค.ศ. 2004
เขตเศรษฐกิจยูรัล

| เขตเศรษฐกิจยูรัล Ура льский экономи ческий райо н  (Uralsky ekonomichesky rayon) |
| --- | --- |
เขตเศรษฐกิจ
เขตเศรษฐกิจยูรัลบนแผนที่ประเทศรัสเซีย
ประเทศ:  รัสเซีย
เขตเศรษฐกิจยูรัล (รัสเซีย: Ура льский экономи ческий райо н, อักษรโรมัน: Uralsky ekonomichesky rayon; อังกฤษ: Ural economic region) เป็นหนึ่งในสิบสองเขตเศรษฐกิจของประเทศรัสเซีย เขตอุตสาหกรรมที่โดดเด่นประกอบด้วยเขตการปกครองต่อไปนี้ (กับศูนย์กลางการปกครอง) สาธารณรัฐบัชคอร์โตสตาน (อูฟา), แคว้นเชเลียบินสค์ (เชเลียบินสค์), แคว้นคูร์กัน ( คูร์กัน), แคว้นโอเรนบุร์ก (โอเรนบุร์ก), ดินแดนเปียร์ม (เปียร์ม), แคว้นสเวียร์ดลอฟสค์ (เยคาเตรินเบิร์ก) และ สาธารณรัฐอุดมูร์ต (อีเจฟสค์) ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในภาคกลาง และบางส่วนอยู่ในภาคใต้และตอนเหนือของยูรัล และยังรวมถึงบางส่วนของ ยุโรปตะวันออก และ ที่ราบไซบีเรียตะวันตก ขอบเขตของมันแตกต่างกันเริ่มจาก เขตสหพันธ์ยูรัล ได้แก่ สาธารณรัฐบัชคอร์โตสตาน, แคว้นโอเรนบุร์ก, ดินแดนเปียร์ม และ สาธารณรัฐอุดมูร์ต อยู่ใน เขตสหพันธ์วอลกา ในขณะที่อีกสามแห่งอยู่ในเขตสหพันธ์ยูรัล
เขตเศรษฐกิจคาลินินกราด

| เขตเศรษฐกิจคาลินินกราด Калининградский экономический район |
| --- | --- |
เขตเศรษฐกิจ
เขตเศรษฐกิจคาลินินกราดในแผนที่ของรัสเซีย
ประเทศ:  รัสเซีย
เขตเศรษฐกิจคาลินินกราด (รัสเซีย: Калининградский экономический район; อังกฤษ: Kaliningrad economic region) เป็นหนึ่งใน 12 เขตเศรษฐกิจของประเทศรัสเซีย ประกอบด้วยแคว้นคาลินินกราดเพียงแห่งเดียว คาลินินกราดยังมีท่าเรือที่ปราศจากน้ำแข็งตลอดทั้งปีเพียงแห่งเดียวของทะเลบอลติก ทำให้เป็นเมืองท่าที่มีความสำคัญกับทั้งรัสเซียและกลุ่มประเทศบอลติกอย่างเอสโตเนีย ลัตเวีย และลิทัวเนีย ในการรับประกันการขนส่งและการค้าทั่วทั้งภูมิภาค
แคว้นคาลินินกราดเป็นหนึ่งในแคว้นที่มีการพัฒนาการท่องเที่ยวสูงที่สุดในประเทศรัสเซีย ด้วยความมีเอกลักษณ์ของเมือง มีอนุสรณ์สถานจากมรดกทางวัฒนธรรมมากมายที่สืบทอดมาจากปรัสเซียตะวันออก เช่น ปราสาทยุคกลาง โบสถ์ป้อมปราการ ที่มีมากถึง 63 แห่ง และวัตถุอื่น ๆ อีก 1,660 ชิ้นที่ได้รับการคุ้มครองให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมของรัฐบาล มีภูมิทัศน์ทาง
ธรรมชาติที่หลากหลาย มีรีสอร์ทอยู่นอกชายฝั่งทะเลบอลติก สิ่งเหล่านี้เป็นปัจจัยสำคัญในการแข่งขันด้านการท่องเที่ยวของแคว้นคาลินินกราดในภูมิภาคแถบบอลติก
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2022 เขตเศรษฐกิจคาลินินกราดมีการส่งออกอันดับที่ 35 และการนำเข้าอันดับที่ 4 ในรัสเซีย
อีวาน บูนิน

อีวาน บูนิน บนแสตมป์ของสหภาพโซเวียต
อีวาน อะเลคเซเยวิช บูนิน (รัสเซีย: Ива́н Алексе́евич Бу́нин Ivan Alekseyevich Bunin) เป็นนักเขียนชาวรัสเซียคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
ประวัติ

อีวาน อะเลคเซเยวิช บูนิน เกิดวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1870 ที่เมืองโวโรเนจ วรรณกรมของเขาได้รับรางวัล ปุชกิน ถึง 3 ครั้ง 
ในวันที่ 1 พฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1909 เขาได้รับเกียรติจากสถาบันวิทยาศาสตร์เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก เลือกให้เขาเป็นสมาชิก 
บูนินไม่ยอมรับการปฏิวัติในปี ค.ศ. 1917 เขาย้ายถิ่นฐานไปฝรั่งเศส ดำรงชีพด้วยการเขียนนิยาย และเรื่องสั้น
ปี ค.ศ. 1933 วรรณกรรมของเขาได้รับรางวัลโนเบล ถือเป็นชาวรัสเซียคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบล สาขาวรรณกรรม 
เขามีความหวังว่า จะกลับมาแผ่นดินเกิดแต่ก็ไม่มีโอกาส 
เขาเสียชีวิตในขณะนอนหลับช่วงหัวค่ำ ในสันที่ 8 ฤศจิกายน ค.ศ. 1953 ที่กรุงปารีส ฝรั่งเศส รวมอายุ 83 ปี
ผลงาน

ความรักของมิตย่า (Митина любовь, พ.ศ. 2467)
รางวัลที่ได้รับ

Пушкинская премия I степени สำหรับผลงานแปล The Song of Hiawatha ของ Henry Wadsworth Longfellow เป็นภาษารัสเซีย
รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม พ.ศ. 2476
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บเพจเกี่ยวกับบูนินในเว็บไซต์รางวัลโนเบล(อังกฤษ)
| ด ค กรายชื่อผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม |
| --- | --- |
ค.ศ. 1901–1925 (พ.ศ. 2444–2468): พรูดอม (1901) ·  ม็อมเซิน (1902) ·  บีเยินซ็อน (1903) ·  มิสทราล / เอย์ซากีร์เร (1904) ·  แชงกีเยวิตช์ (1905) ·  คาร์ดุชชี (1906) ·  คิปลิง (1907) ·  อ็อยเคิน (1908) ·  ลอเกร์เลิฟ (1909) ·  ไฮเซอ (1910) ·  มาแตร์แล็งก์ (1911) ·  เฮาพท์มัน (1912) ·  ฐากุร (1913) ·  รอล็อง (1915) ·  ไฮเดินสตัม (1916) ·  เกลเลอโรป / พอนทอปปีดัน (1917) ·  ชปิทเทอเลอร์ (1919) ·  ฮัมซัน (1920) ·  ฟร็องส์ (1921) ·  เบนาเบนเต (1922) ·  เยตส์ (1923) ·  แรย์มอนต์ (1924) ·  ชอว์ (1925)
ค.ศ. 1926–1950 (พ.ศ. 2469–2493): เดเลดดา (1926) ·  แบร์กซอน (1927) ·  อึนเซ็ต (1928) ·  มันน์ (1929) ·  ลูอิส (1930) ·  คาร์ลเฟลต์ (1931) ·  กอลส์เวอร์ธี (1932) ·  บูนิน (1933) ·  ปีรันเดลโล (1934) ·  โอนีล (1936) ·  มาร์แต็ง ดูว์ การ์ (1937) ·  บัก (1938) ·  ซิลลันแป (1939) ·  เยนเซน (1944) ·  มิสตรัล (1945) ·  เฮ็สเซอ (1946) ·  ฌีด (1947) ·  เอเลียต (1948) ·  ฟอกเนอร์ (1949) ·  รัสเซลล์ (1950)
ค.ศ. 1951–1975 (พ.ศ. 2494–2518): ลาเกอร์กวิสต์ (1951) ·  โมรียัก (1952) ·  เชอร์ชิลล์ (1953) ·  เฮมิงเวย์ (1954) ·  ลัฆส์แนส (1955) ·  ฆิเมเนซ (1956) ·  กามูว์ (1957) ·  ปัสเตร์นัค (1958) ·  กวาซีโมโด (1959) ·  แปร์ส (1960) ·  อานดริช (1961) ·  สไตน์เบ็ก (1962) ·  เซเฟริส (1963) ·  ซาทร์ (1964) ·  โชโลคอฟ (1965) ·  อักนอน / ซัคส์ (1966) ·  อัสตูเรียส (1967) ·  คาวาบาตะ (1968) ·  เบ็คเค็ทท์ (1969) ·  โซลเซนิตซิน (1970) ·  เนรูดา (1971) ·  เบิล (1972) ·  ไวต์ (1973) ·  จอห์นสัน / มาร์ตินสัน (1974) ·  มอนตาเล (1975)
ค.ศ. 1976–2000 (พ.ศ. 2519–2543): เบลโลว์ (1976) ·  อาเลย์กซันเดร (1977) ·  ซิงเกอร์ (1978) ·  เอลีติส (1979) ·  มีวอช (1980) ·  คาเนตติ (1981) ·  มาร์เกซ (1982) ·  โกลดิง (1983) ·  ไซเฟิร์ต (1984) ·  ซีมง (1985) ·  โชยิงกา (1986) ·  บรอดสกี (1987) ·  มะห์ฟูซ (1988) ·  เซลา (1989) ·  ปัซ (1990) ·  กอร์ดิเมอร์ (1991) ·  วอลคอต (1992) ·  มอร์ริสัน (1993) ·  โอเอะ (1994) ·  ฮีนีย์ (1995) ·  ชึมบอร์สกา (1996) ·  โฟ (1997) ·  ซารามากู (1998) ·  กรัส (1999) ·  เกา ซิงเจี้ยน (2000)
ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน (พ.ศ. 2544–ปัจจุบัน): ไนพอล (2001) ·  แกร์เตส (2002) ·  คุตซี (2003) ·  เย็ลลีเน็ค (2004) ·  พินเทอร์ (2005) ·  พามุค (2006) ·  เลสซิง (2007) ·  เลอ เกลซีโย (2008) · มึลเลอร์ (2009) ·  โยซา (2010) ·  ทรานสเตรอเมอร์ (2011) ·  โม่เหยียน (2012) ·  มุนโร (2013) · มอดียาโน (2014) · อะเลคซีเอวิช (2015) · ดิลลัน (2016) · อิชิงูโระ (2017) · ตอการ์ตชุก (2018) · ฮันท์เคอ (2019) · กลิก (2020) · เกอร์นาห์ (2021)  ·  แอร์โน (2022)  ·  ฟ็อสเซอ (2023)  ·  คัง (2024)
อเล็กซานเดอร์ เลียปูนอฟ

| อเล็กซานเดอร์ มิคาอิลโลวิช เลียปูนอฟ |
| --- | --- |

เกิด: 6 มิถุนายน ค.ศ. 1857(1857-06-06) ยาโรสลัฟล์  รัสเซีย
เสียชีวิต: พฤศจิกายน 3, 1918(1918-11-03) (61 ปี) ออแดซา
สัญชาติ:  ชาวรัสเซีย
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก
มีชื่อเสียงจาก:  ฟังก์ชันเลียปูนอฟ   สมการเลียปูนอฟ 
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: คณิตศาสตร์ประยุกต์, ทฤษฎีระบบควบคุม
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก Russian Academy of Sciences มหาวิทยาลัยฮาร์คอฟ
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: Pafnuty Chebyshev
ลูกศิษย์ในระดับปริญญาเอก: Nikola Saltikov Vladimir Steklov
 
อเล็กซานเดอร์ มิคาอิลโลวิช เลียปูนอฟ (รัสเซีย: Алекса́ндр Миха́йлович Ляпуно́в, อังกฤษ: Aleksandr Mikhailovich Lyapunov; 6 มิถุนายน ค.ศ. 1857 – 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918) เป็นนักคณิตศาสตร์ ช่างเครื่องกล และนักฟิสิกส์ชาวรัสเซีย นามสกุลของเขาอาจเขียนเป็นอักษรโรมันได้หลายแบบคือ Ljapunov, Liapunov หรือ Ljapunow
เลียปูนอฟเป็นที่รู้จักการงานพัฒนาทฤษฎีเสถียรภาพของระบบพลศาสตร์ และการมีส่วนร่วมมากมายในสาขาฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์และทฤษฎีความน่าจะเป็น
รายชื่อผลงานตีพิมพ์บางส่วน

1884, On the stability of ellipsoidal figures of equilibrium of a rotating fluid (ภาษารัสเซีย)
1892, General problem of the stability of motion (ภาษารัสเซีย)
1897, Sur certaines questions qui se rattachent au problème de Dirichlet
1901, Novelle forme du théorème sur la limite de probabilité
1901, Sur un théorème du calcul des probabilités
1902, Sur une série dans la théorie des équations différentielles linéaires du second ordre à coefficients périodiques
1903, Recherches dans la théorie de la figure des corps célestes
1904, Sur l'équation de Clairaut et les équations plus générales de la théorie de la figure des planètes
ดูเพิ่ม

ฟังก์ชันเลียปูนอฟ
สมการเลียปูนอฟ