stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วอริเออร์โอโรจิ

| วอริเออร์โอโรจิ |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: Koei Omega Force
ผู้จัดจำหน่าย: Koei
ชุด: Dynasty Warriors / Samurai Warriors
เครื่องเล่น: PlayStation 2, Xbox 360, PlayStation Portable, Microsoft Windows
วางจำหน่าย: PSP 
แนว: Hack and slash
รูปแบบ: Multiplayer
วอริเออร์โอโรจิ (อังกฤษ: Warriors Orochi) หรือที่ในญี่ปุ่นรู้จักว่า Musō Orochi (ญี่ปุ่น: 無双OROCHI) เป็นเกมที่ผสมระหว่าง Dynasty Warriors  กับ Samurai Warriors โดยมีบริษัท KOEI เป็นผู้สร้าง การเล่นนั้นเป็นรูปแบบของ Musou เกมนี้สามารถสับเปลี่ยนตัวละครระหว่างเล่นได้ โดยจะเลือกเล่นได้ 3 ตัว ผู้เล่นสามารถเลือกเนื้อเรื่องได้ 4 ฝ่ายคือ Shu (จ๊กก๊ก), Wu (ง่อก๊ก), Wei (วุยก๊ก) และ SW (ซามุไร)
เกมได้เชื่อมเข้ากับระบบเพลย์สเตชันพอร์เทเบิล ซึ่งได้วางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่น เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008, 25 มีนาคมในสหรัฐ และ 28 มีนาคมในสหราชอาณาจักร ส่วนเวอร์ชันคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลได้วางจำหน่ายในสหรัฐวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 2008
สำหรับภาคต่อได้วางจำหน่ายในญี่ปุ่นวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 2008 และวางจำหน่ายในยุโรปกับอเมริกาเหนือในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008
ตัวละครในเกม

| --- | --- |
 Wei Xiahou Dun (แฮหัวตุ้น)  Dian Wei (เตียนอุย)  Zhang Liao (เตียวเลี้ยว)  Cao Cao (โจโฉ)  Xu Zhu (เคาทู)  Xiahou Yuan (แฮหัวเอี๋ยน)  Xu Huang (ซิหลง)  Zhang He (เตียวคับ)  Cao Ren (โจหยิน)  Cao Pi (โจผี)  Zhen Ji (เอียนสี)  Cai Wenji (ไซ่เหวินจี)  Jia Xu (กาเซี่ยง)  Pang De (บังเต๊ก)  Wang Yi (อองยี่)  Guo Jia (กุยแก) Wu Zhou Yu (จิวยี่)  Lu Xun (ลกซุน)  Sun Shang Xiang (ซุนฮูหยิน)  Gan Ning (กำเหลง)  Sun Jian (ซุนเกี๋ยน)  Taishi Ci (ไทสูจู้)  Lu Meng (ลิบอง)  Huang Gai (อุยกาย)  Zhou Tai (จิวท่าย)  Ling Tong (เล่งทอง)  Sun Ce (ซุนเซ็ก)  Sun Quan (ซุนกวน)  Xiao Qiao (เสียวเกี้ยว)  Da Qiao (ไต้เกี้ยว )  Ding Feng (เตงฮอง)  Lian Shi (เปาฮูหยิน) Shu Zhao Yun (จูล่ง)  Guan Yu (กวนอู)  Zhang Fei (เตียวหุย)  Zhuge Liang (ขงเบ้ง)  Liu Bei (เล่าปี่)  Ma Chao (ม้าเฉียว)  Huang Zhong (ฮองตง)  Wei Yan (อุยเอี๋ยน )  Guan Ping (กวนเป๋ง)  Pang Tong (บังทอง)  Yue Ying (อุยซี)  Jiang Wei (เกียงอุย)  Liu Shan (เล่าเสี้ยน)  Xing Cai (เตียวซี)  Ma Dai (ม้าต้าย)  Guan Suo (กวนสก)  Bao Sanniang (เปาซานเหนียง) Jin Sima Yi (สุมาอี้)  Sima Shi (สุมาสู)  Sima Zhao (สุมาเจียว)  Deng Ai (เตงงาย)  Wang Yuanji (หวังหยวนจี)  Zhong Hui (จงโฮย)  Zhuge Dan (จูกัดเอี๋ยน)  Xiahou Ba (แฮหัวป๋า) Other 1 Diao Chan (เตียวเสี้ยน)  Lu Bu (ลิโป้)  Dong Zhuo (ตั๋งโต๊ะ)  Yuan Shao (อ้วนเสี้ยว)  Zhang Jiao (เตียวก๊ก)  Meng Huo (เบ้งเฮ็ก)  Zhu Rong (จกหยง)  Zuo Ci (โจจู๋):  Other 2 Orochi (โอโรจิ)  Da Ji (หลาจี่)  Taigong Wang (ต้ากงอ้วง)  Sun Wukong (ซุนหงอคง)  Fu Xi (ฮกซี)  Nu Wa (หนี่วา)  Yoshitsune Minamoto (มินาโมโตะ โยชิซึเนะ)  Kiyomori Taira (คิโยโมริ ทาอิระ)  Himiko (ฮิมิโกะ)  Orochi X (โอโรจิ เอ็กซ์)  Dodomeki (โดโดเมกิ)  Gyuki (คิวกิ) SW1 Yukimura Sanada (ซานาดะ ยูคิมุระ)  Keiji Maeda (มาเอดะ เคย์อิจิ)  Oda Nobunaga (โอดะ โนบุนากะ)  Mitsuhide Akechi (อาเคจิ มิทสึฮิเดะ)  Goemon Ishikawa (อิชิคาว่า โกเอม่อน)  Kenshin Uesugi (อุเอซุกิ เคนชิน)  Oichi (โออิจิ)  Okuni (โอคุนิ)  Kunoichi (คุโนะอิจิ)  Magoichi Saika (ไซกะ มาโกอิจิ)  Shingen Takeda (ทาเคดะ ชินเก็น)  Masamune Date (ดาเตะ มาซามูเนะ) SW2 Nohime (โนะฮิเมะ)  Hanzo Hattori (ฮัตโตพริ ฮันโซะ)  Ranmaru Mori (โมริ รันมารุ)  Hideyoshi Toyotomi (โทะโยะโตะมิ ฮิเดะโยะชิ)  Yoshimoto Imagawa (อิมากาว่า โยชิโมโตะ)  Tadakatsu Honda (ฮนดะ ทะดะกะสึ)  Inahime (อินะฮิเมะ)  Ieyasu Tokugawa (โทะกุงะวะ อิเอะยะซุ)  Mitsunari Ishida (อิชิดะ มิสึนะริ)  Nagamasa Azai (อาซาอิ นากามาสะ)  Sakon Shima (ชิมะ ซะกง) SW3 Yoshihiro Shimazu (ชิมาสุ โยชิฮิโร่)  Ginchiyo Tachibana (ทาจิบานะ กินชิโยะ)  Kanetsugu Naoe (นาโอเอะ คาเนะสึกุ)  Nene (เนเนะ)  Kotaro Fuma (ฟูมะ โคทาโร่)  Musashi Miyamoto (มิยาโมโตะ มุซาชิ)  Toshiie Maeda (มาเอดะ โทชิอิเอะ)  Motochika Chosokabe (โชโซคาเบะ โมโตจิกะ)  Gracia (กราเซีย)  Kojirō Sasaki (ซาซากิ โคจิโร่)  Katsuie Shibata (ชิบาตะ คัทสึอิเอะ)
รายชื่อภาคต่าง ๆ > ภาคปกติ

Warriors Orochi
Warriors Orochi 2
Warriors Orochi Z
Warriors Orochi 3
Warriors Orochi 4
รายชื่อภาคต่าง ๆ > เกมที่คล้ายกันโดย Koei

Warriors Orochi: Thunder (雷鳴無双 Orochi) ภาคนี้ใช้ตัวละครผสมกันระหว่าง Samurai Warriors: Thunder กับ Dynasty Warriors: Gundam
ดูเพิ่ม

ไดนาสตีวอริเออร์
ซามูไรวอริเออร์
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Warriors Orochi website เก็บถาวร 2011-09-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
Official Musou Orochi website (ญี่ปุ่น)
Official Musou Orochi - Maou Sairin website (ญี่ปุ่น)
KOEI Warriors - Warriors Orochi section[ลิงก์เสีย]
Warriors Orochi article เก็บถาวร 2007-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ปัฏฏทกัลลุ

| --- | --- |
ปัฏฏทกัลลุ

แสดงที่ตั้งภายในรัฐกรณาฏกะแสดงแผนที่รัฐกรณาฏกะปัฏฏทกัลลุ (ประเทศอินเดีย)แสดงแผนที่ประเทศอินเดีย
ที่ตั้ง: อำเภอพคลโกฏ, รัฐกรณาฏกะ, ประเทศอินเดีย
พิกัด: 15°57′05″N 75°48′53″E﻿ / ﻿15.95139°N 75.81472°E﻿ / 15.95139; 75.81472

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์: iii, iv
ขึ้นเมื่อ: 1987 (11th session)
เลขอ้างอิง: 239
รัฐ: ประเทศอินเดีย
ภูมิภาค: เอเชียแปซิฟิก
 
 
ปัฏทกัล หรือ ปัฏฏทกัลลุ หรือ รักตปุระ เป็นหมู่เทวสถานในศาสนาฮินดูและไชนะสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 7 และ 8 ในตอนเหนือของรัฐกรณาฏกะ บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำมาลประภา ในอำเภอพคลโกฏ หมู่เทวสถานนี้ได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก  ตั้งอยู่ราว 14 ไมล์ (23 กิโลเมตร) จากพทามี และราว 6 ไมล์ (9.7 กิโลเมตร) จากไอโหเล ซึ่งล้วนเป็นศูนย์กลางสำคัญของจลุกยะ ปัจจุบันอยู่ภายใต้การดูแลของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI)
ยูเนสโกระบุว่าหมู่โบราณสถานนี้เป็น "การผสมผสานอย่างลงตัวของรูปแบบสถาปัตยกรรมอินเดียเหนือและใต้" และเป็นผลงานชิ้นเอกของ "ศิลปะสรรหา" (eclectic art) ที่จุดสูงสุด หมู่มนเทียรฮินดูที่นี่สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระศิวะ รวมถึงปรากฏลักษณะเทววิทยาและตำนานแบบลัทธิไวษณพ และ ลัทธิศักติ เช่นเดียวกัน งานแกะสลักปรากฏเรื่องราวจากพระเวทและปุราณะ รวมถึง รามายณะ, มหาภารตะ, ภควตาปุราณะ, ปัญจตันตระ และ กิราตารชุนียะ เทวสถานที่ประณีตที่สุดในบรรดาทั้งหมดปรากฏงานแกะสลักที่ผสมผสานแบบอินเดียเหนือและอินเดียใต้อย่างลงตัว เช่นในปาปนาถมนเทียร (Papanatha) และวิรูปักษมนเทียร (Virupaksha) วิรูปักษมนเทียรในปัจจุบันยังคงเป็นเทวสถานที่มีการบูชาและประกอบพิธีเป็นปกติอยู่
แหล่งข้อมูลอื่น

Pattadakal World Heritage Site
Pattadakal Photo gallery
Pattadakal Karnataka Government of Tourism เก็บถาวร 2023-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอินเดีย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ป้อมอาครา  ถ้ำอชันตา  ทัชมาฮาล  ถ้ำเอลโลรา  กลุ่มโบราณสถานแห่งมหาพลิปุรัม  เทวาลัยพระอาทิตย์ โกณารัก  โบสถ์และคอนแวนต์แห่งกัว  กลุ่มโบราณสถานแห่งขชุราโห  กลุ่มศาสนสถานแห่งหัมปี  ฟเตหปุระสีกรี  ถ้ำเอลิฟันตา  หมู่มหาเทวสถานโจฬะที่มีชีวิต  กลุ่มโบราณสถานแห่งปัฏฏทกัล  พุทธสถานที่สาญจี  ที่ไว้พระบรมศพของจักรพรรดิหุมายูง  กุตุบมีนาร์และโบราณสถาน เดลี  ทางรถไฟสายภูเขาแห่งอินเดีย  กลุ่มวัดมหาโพธิที่พุทธคยา  เพิงหินภีมเพฏกา  สถานีปลายทางฉัตรปติศิวาจี (สถานีปลายทางวิกตอเรียเดิม)  อุทยานโบราณคดีจัมปาเนร์-ปาวาครห์  ป้อมแดง  ชันตรมันตระ ชัยปุระ  หมู่ป้อมเนินแห่งรัฐราชสถาน  รานี-กี-วาว (บ่อน้ำขั้นบันไดของพระราชินี) ที่ปาฏัณ รัฐคุชราต  แหล่งโบราณคดีนาลันทามหาวิหาร (มหาวิทยาลัยนาลันทา) นาลันทา พิหาร  จัณฑีครห์แคปิตอลคอมเพล็กซ์ (ส่วนหนึ่งของงานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่)  นครประวัติศาสตร์อะหมดาบาด  กลุ่มอาคารกอทิกวิกตอเรียและอลังการศิลป์แห่งมุมไบ  เมืองชัยปุระ ราชสถาน  กากติยารุทเรศวรมนเทียร (รามัปปามนเทียร) เตลังคานา  โธฬาวีรา นครอารยธรรมฮารัปปา  ศานตินิเกตัน  กลุ่มปูชนียสถานของชาวโหยสฬะ  ไมดาม – ระบบเนินดินฝังศพของราชวงศ์อาหม  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อุทยานแห่งชาติกาซีรังคา  อุทยานแห่งชาติเกวลาเทวะ  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่ามานสะ  อุทยานแห่งชาติสุนทรวัน  อุทยานแห่งชาตินันทาเทวีและพนมบุปผา  เทือกเขาฆาฏตะวันตก  อุทยานแห่งชาติหิมาลัยใหญ่  |  |
| ผสม |  อุทยานแห่งชาติคังเซนซุงกา  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก (ช)

| ด ค กรายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก |
| --- | --- |
 ก  ข  ค  ง  จ  ฉ  ช  ซ  ต  ถ  ท  น  บ  ป  ผ  ฝ  พ  ภ  ม  ย  ร  ล  ว  ส  ห  อ  ฮ 
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อของบุคคลในประวัติศาสตร์จีนในยุคสามก๊กที่มีชื่อขึ้นต้นด้วยตัวอักษร ช รายชื่อนี้แสดงชื่อตามสามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ชื่อในภาษาจีนกลาง ชื่อในอักษรโรมัน และชื่อเขียนเป็นตัวอักษรจีน กรณีเป็นชื่อบุคคลที่ไม่ปรากฏในสามก๊กฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) จะแสดงเฉพาะชื่อในภาษาจีนกลาง ชื่อในอักษรโรมัน และชื่อเขียนเป็นตัวอักษรจีน
รายชื่อตัวละครสมมติ

บทความหลัก: รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
| ชื่อ | ชื่อรอง | ปีที่ เกิด (ค> ศ.) | ปีที่ เสียชีวิต (ค> ศ.) | บ้านเกิด (ในวงเล็บคือสถานที่ในปัจจุบัน) | บทบาท | สังกัด | เคยสังกัด | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชัวต๋ง ไช่ จง Cai Zhong 蔡中 |  |  | 208 |  | ขุนพล | โจโฉ | เล่าเปียว | สามก๊ก ตอนที่ 34, 46, 47, 49 และ 50 |
| ชัวหุน ไช่ ซฺวิน Cai Xun 蔡勳/蔡壎 |  |  | 208 |  | ขุนพล | โจโฉ | เล่าเปียว | สามก๊ก ตอนที่ 34 และ 45 |
| ชัวโฮ ไช่ เหอ Cai He 蔡和 |  |  | 208 |  | ขุนพล | โจโฉ | เล่าเปียว | สามก๊ก ตอนที่ 34, 46, 47 และ 49 |
| ชีของ สฺวี่ คาง Xu Kang 徐康 |  |  |  |  | น้องชายของชีซี |  |  | สามก๊ก ตอนที่ 36 |
| ชีเจ๊ก เซฺว เจ๋อ Xue Ze 薛則 |  |  | 228 |  | ขุนพล | วุยก๊ก |  | สามก๊ก ตอนที่ 92 |
| ชือเหลียน โฉว เหลียน Chou Lian 仇連 |  |  | 238 |  | ขุนพล | วุยก๊ก |  | สามก๊ก ตอนที่ 106 |
| เชาหู ซู หยง Su Yong 蘇顒 |  |  | 228 |  | ขุนพล | วุยก๊ก |  | สามก๊ก ตอนที่ 95 |
| เชียงกี ชาง ฉี Chang Qi 昌奇 |  |  | 215 |  | ขุนพล | เตียวฬ่อ |  | สามก๊ก ตอนที่ 67 |
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว. สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ. อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
ฟ่าน เย่. จดหมายเหตุราชวงศ์ฮั่นยุคหลัง (โฮ่วฮั่นชู).
ฝาง เสฺวียนหลิ่ง. จดหมายเหตุราชวงศ์จิ้น (จิ้นชู).
ซือหม่า กวาง. จือจื้อทงเจี้ยน
ล่อกวนตง. สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้).
เจ้าพระยาพระคลัง (หน). สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน).
สันนิบาตชาติ

สันนิบาตชาติ (อังกฤษ: League of Nations, LON; ฝรั่งเศส: Société des Nations, SDN, SdN) เป็นองค์การระหว่างรัฐบาลทั่วโลกแห่งแรกที่มีภารกิจหลักในการปกป้องสันติภาพของโลก ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1920 ภายหลังจากการประชุมสันติภาพปารีส ซึ่งสงครามโลกครั้งที่หนึ่งได้ยุติลง ในปี ค.ศ. 1919 วูดโรว์ วิลสัน ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐ ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพจากบทบาทของเขาในฐานะผู้ก่อตั้งสันนิบาต
เป้าหมายหลักขององค์กรนี้ ตามที่ได้ระบุไว้ในกติกาสัญญา รวมทั้งการป้องกันไม่ให้เกิดสงครามผ่านทางการรักษาความปลอดภัยโดยรวมและการลดอาวุธและการยุติข้อพิพาทระว่างประเทศผ่านทางการเจรจาและอนุญาโตตุลาการ ประเด็นอื่น ๆ ในเรื่องนี้และสนธิสัญญาที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ สหภาพแรงงาน การปฏิบัติตัวต่อประชากรชาวพื้นเมือง การค้ามนุษย์และยาเสพติดที่ผิดกฎหมาย การค้าขายอาวุธปืน สุขภาพทั่วโลก เชลยสงคราม และการปกป้องชนกลุ่มน้อยในยุโรป กติกาสัญญาของสันนิบาตชาติลงนาม เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1919 ซึ่งเป็นส่วนที่หนึ่งของสนธิสัญญาแวร์ซาย และมีผลใช้บังคับร่วมกับสนธิสัญญาอื่น ๆ เมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1920 การประชุมครั้งแรกของคณะมนตรีสันนิบาตเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1920 การประชุมครั้งแรกของสมัชชาสันนิบาตได้เกิดขึ้น เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1920
ปรัชญาด้านการทูตที่อยู่เบื้องหลังของสันนิบาตเป็นตัวแทนของการเปลี่ยนแปลงรากฐานจากช่วงร้อยปีก่อนหน้านี้ สันนิบาตนั้นไม่มีกองกำลังติดอาวุธเป็นของตัวเองและขึ้นอยู่กับประเทศต่าง ๆ ในฝ่ายสัมพันธมิตรที่เป็นฝ่ายชนะในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง (ฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร อิตาลี และญี่ปุ่น ซึ่งเป็นสมาชิกถาวรของสภาบริหาร) เพื่อใช้บังคับในการลงมติ บทลงโทษด้วยการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจ หรือให้จัดตั้งกองทัพเมื่อมีความจำเป็น มหาอำนาจมักจะไม่เต็มใจที่จะกระทำเช่นนั้น บทลงโทษนั้นอาจจะไปทำร้ายต่อประเทศสมาชิกในสันนิบาต ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เต็มใจที่จะปฏิบัติตาม ในช่วงสงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สอง เมื่อสันนิบาตได้กล่าวหาว่า ทหารอิตาลีได้กำหนดเป้าหมายโจมตีไปที่เต็นท์แพทย์ของหน่วยงานกาชาด เบนิโต มุสโสลินีได้ตอบไปว่า "สันนิบาตนี้ดีนักหนา เมื่อนกกระจอกส่งเสียงร้องเอะอะโวยวาย แต่คงไม่ดีทั้งหมดเลย เมื่อนกอินทรีได้หลุดออกไป"
ด้วยองค์กรนี้ได้เติบโตขยายมากขึ้น ตั้งแต่วันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1934 ถึง 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935 ได้มีสมาชิกถึง 58 สมาชิก ภายหลังจากที่ประสบความสำเร็จอย่างโดดเด่นและบางส่วนก็ประสบความล้มเหลวในปี ค.ศ. 1920 ในท้ายที่สุด สันนิบาตได้แสดงให้เห็นแล้วว่า ไม่สามารถขัดขวางความก้าวร้าวของฝ่ายอักษะในปี ค.ศ. 1930 ความน่าเชื่อถือขององค์กรได้ลดลงจากข้อเท็จจริงที่ว่าสหรัฐอเมริกาไม่เคยเข้าร่วมสันนิบาตและสหภาพโซเวียตได้เข้าร่วมในช่วงปลายปีและไม่นานก็ถูกขับไล่ในภายหลังจากได้เข้ารุกรานฟินแลนด์ เยอรมนีได้ถอนตัวออกจากสันนิบาตเช่นเดียวกับญี่ปุ่น อิตาลี สเปน และอื่น ๆ การริเริ่มของสงครามโลกครั้งที่สองได้แสดงให้เห็นว่า สันนิบาตได้ประสบความล้มเหลวในเป้าหมายหลักนั่นคือเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดสงครามโลกในอนาคต สันนิบาติได้ดำรงอยู่ถึง 26 ปี สหประชาชาติ (UN) ได้เข้ามาแทนที่ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง และได้สืบทอดหน่วยงานและองค์กรต่าง ๆ ที่ก่อตั้งขึ้นโดยสันนิบาต
ที่มา

แนวความคิดของประชาคมนานาชาติที่อยู่ร่วมกันอย่างสันติมีมานานแล้ว ในปี ค.ศ. 1795 อิมมานูเอล คานต์ เสนอให้มีการก่อตั้งองค์การที่จะไกล่เกลี่ยของพิพาทและรักษาสันติภาพระหว่างประเทศในงานเขียนของเขา Perpetual Peace: A Philosophical Sketch โดยเขาย้ำว่าแนวทางนี้ไม่ใช่การให้มีรัฐบาลปกครองโลก แต่ให้รัฐบาลของแต่ละประเทศเคารพพลเมืองของตน และต้อนรับชาวต่างประเทศในลักษณะที่เป็นมนุษย์ด้วยกัน สันติภาพระหว่างประเทศก็จะเกิดขึ้น
ต่อมาเมื่อเกิดสงครามนโปเลียนในศตวรรษที่ 19 ก็มีความพยายามร่วมมือกันเพื่อให้ยุโรปมีความมั่นคงยิ่งขึ้น รวมทั้งได้เกิดอนุสัญญาเจนีวาขึ้นเพื่อมนุษยธรรมระหว่างสงคราม และอนุสัญญาเฮกซึ่งกำหนดกฎเกณฑ์ของสงครามและการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทระหว่างประเทศ และในปี ค.ศ. 1889 นักรณรงค์สันติภาพได้ก่อตั้งสมัชชาสหภาพรัฐสภา (Inter-Parliamentary Union: IPU) ขึ้นเพื่อสนับสนุนการเจรจาและการทูตในการแก้ไขข้อพิพาท
ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 มีกลุ่มอำนาจใหญ่สองกลุ่มในยุโรปที่ขัดแย้งกัน และเป็นสาเหตุของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งมีทหารเสียชีวิต 8.5 ล้านนาย ผู้บาดเจ็บ 21 ล้านคน และพลเรือนเสียชีวิต 10 ล้านคน สงครามนี้ได้ส่งผลกระทบในทุกด้านของชีวิต และทำให้เกิดกระแสต่อต้านสงครามทั่วโลก จนเกิดวลีเรียกสงครามโลกครั้งที่หนึ่งว่า "สงครามเพื่อที่จะหยุดสงครามทั้งหมด" และมีการสืบสวนถึงสาเหตุอย่างถี่ถ้วน ซึ่งพบว่าเกิดจาก การแข่งขันทางอาวุธ พันธมิตร การทูตลับ และเสรีภาพในการเข้าร่วมสงครามของรัฐต่าง ๆ เพื่อประโยชน์ส่วนตน จึงมีการเสนอให้มีองค์การระหว่างประเทศที่จะทำหน้าที่หยุดสงครามในอนาคตด้วยการลดอาวุธ การทูตอย่างเปิดเผย การตัดสินข้อพิพาท ความร่วมมือระหว่างชาติ การควบคุมสิทธิในการเข้าร่วมสงคราม และการลงโทษประเทศที่ทำผิดกฎ
บุคคลสำคัญที่มีส่วนทำให้สันนิบาตชาติเป็นความจริงขึ้นมาคือประธานาธิบดีวูดโรว์ วิลสันแห่งสหรัฐอเมริกา การตั้งสันนิบาตชาติเป็นหนึ่งในหลักการสิบสี่ข้อของวิลสัน ซึ่งข้อ 14 ระบุว่า การรวมตัวกันของประชาชาติควรจะก่อตั้งขึ้นภายใต้พันธะที่แน่นอนเพื่อจุดประสงค์ที่สามารถให้ความช่วยเหลือกันได้กับทุกฝ่าย และให้การรับรองแก่รัฐที่มีขนาดเล็กกว่าเทียบเท่ากับตนเอง โดยการจัดตั้งองค์การสันนิบาตชาติขึ้นมา โดยในระหว่างการประชุมสันติภาพที่ปารีส ซึ่งมีสามประเทศใหญ่ผู้ชนะสงครามเข้าร่วมคือ อเมริกา ฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร แนวความคิดการก่อตั้งสันนิบาตชาติของวิลสันได้รับการยอมรับ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของสนธิสัญญาแวร์ซายส์
กติกาสันนิบาตชาติร่างขึ้นโดยคณะกรรมการพิเศษ โดยมี 44 ประเทศที่เซ็นยอมรับกติกานี้ซึ่งรวมถึงประเทศไทยด้วย อย่างไรก็ดีแม้วิลสันจะประสบผลสำเร็จในการผลักดันให้สันนิบาตชาติเป็นจริงขึ้นมา ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพในปีเดียวกัน แต่รัฐสภาอเมริกากลับมีมติไม่ยอมให้ประเทศอเมริกาเข้าร่วมสันนิบาต เนื่องจากเกรงว่าจะมีข้อผูกมัดตามมา ซึ่งจะเป็นสาเหตุที่ทำให้สันนิบาตล่มในเวลาต่อมา
สันนิบาตชาติเปิดประชุมคณะมนตรีหกวันหลังจากสนธิสัญญาแวร์ซายส์มีผลใช้บังคับ ต่อมาสำนักงานใหญ่ย้ายไปกรุงเจนีวา และมีการประชุมสมัชชาใหญ่ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1920
ตราสัญลักษณ์

มีตราสัญลักษณ์กึ่งทางการเกิดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1939 ซึ่งเป็นดาวห้าเหลี่ยมสองดวงในรูปห้าเหลี่ยมสีน้ำเงิน สื่อความหมายถึงทวีปในโลก 5 ทวีป และเผ่าพันธุ์ 5 เผ่า (ขาว เหลือง น้ำตาล ดำ แดง) ตามที่เชื่อกันในสมัยนั้น ด้านบนเป็นชื่อภาษาอังกฤษ (League of Nations) ส่วนด้านล่างเป็นภาษาฝรั่งเศส ("Société des Nations")
โครงสร้าง

องค์กรที่สำคัญมี 3 องค์กรคือ:
สมัชชา (Assembly) เป็นที่ประชุมใหญ่ขององค์การ ประกอบด้วยผู้แทนของประเทศสมาชิกทั้งหมด มีหน้าที่พิจารณาปัญหาต่าง ๆ ที่อาจส่งผลกระทบต่อสันติภาพของโลก
คณะมนตรี (Council) ทำหน้าที่ควบคุมสมัชชา ประกอบด้วยสมาชิกถาวร 4 ประเทศ คือ ฝรั่งเศส อังกฤษ อิตาลี และญี่ปุ่น และสมาชิกประเภทไม่ถาวรที่มาจากการเลือกตั้งอีก 4 ประเทศ ทำหน้าที่พิจารณาเรื่องต่าง ๆ ที่เป็นภัยคุกคามต่อสันติภาพและปฏิบัติตามข้อเสนอแนะของสมัชชา ทั้งนี้มติของคณะมนตรีซึ่งเป็นมติสูงสุด จะต้องเป็นฉันทามติเท่านั้นจึงสามารถใช้บังคับได้ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้สันนิบาตล่มเมื่อญี่ปุ่นและอิตาลีกลับกลายเป็นผู้คุกคามสันติภาพเสียเองในเวลาต่อมา
สำนักงานเลขาธิการ (Secretary-General) เลขาธิการที่ได้รับเลือกมีหน้าที่จัดทำรายงาน รักษาเอกสาร อำนวยการวิจัย และประสานงานกับฝ่ายต่าง ๆ
และมีหลายหน่วยงานและคณะกรรมการ (commission) อื่น ๆ อีก ซึ่งบางองค์การเมื่อยุบสันนิบาตชาติก็ได้ถ่ายโอนไปในสังกัดของสหประชาชาติ
ศาลยุติธรรมถาวรระหว่างประเทศ (ต่อมากลายเป็นศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ) ทำหน้าที่พิจารณาคดีและตัดสินข้อพิพาทระหว่างประเทศ
องค์การแรงงานระหว่างประเทศ มีผลงานโดดเด่นได้แก่ การรณรงค์ให้ทำงานแปดชั่วโมงต่อวัน การรณรงค์คัดค้านแรงงานเด็ก และสนับสนุนสิทธิของผู้หญิงในสถานที่ทำงาน
องค์การอนามัย (ต่อมากลายเป็นองค์การอนามัยโลก) มีผลงานโดดเด่นทางด้านการต่อสู้โรคเรื้อน มาลาเรีย ไข้เหลือง และไข้รากสาดใหญ่
คณะกรรมการทาส ทำหน้าที่ขจัดระบอบทาสและการบังคับขายประเวณี โดยเฉพาะในประเทศอาณานิคม
คณะกรรมการเพื่อผู้ลี้ภัย มีผลงานโดดเด่นคือการนำเชลยศึกสงคราม 427,000 คน จากประเทศรัสเซียส่งกลับประเทศดั้งเดิม 26 ประเทศ
คณะกรรมการเศรษฐกิจและการเงิน
คณะกรรมการดูแลดินแดนใต้อาณัติสันนิบาต (ดูที่ดินแดนใต้อาณัติ)
คณะกรรมการศึกษาสถานะทางกฎหมายของสตรี ต่อมากลายเป็นคณะกรรมการเพื่อสถานะของสตรี ในสหประชาชาติ
คณะกรรมการการสื่อสารและคมนาคม มีผลงานจัดตั้งอนุสัญญาเพื่อควบคุมท่าเรือ น่านน้ำ และทางรถไฟ ระหว่างประเทศ
คณะกรรมการเพื่อความร่วมมือทางปัญญา (ต่อมากลายเป็นองค์การยูเนสโก) ทำหน้าที่ปกป้องทรัพย์สินทางปัญญา สนับสนุนความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัย การแลกเปลี่ยนวารสารและสิ่งตีพิมพ์ระหว่างประเทศ
รัฐสมาชิก

เมื่อเริ่มต้นมีรัฐสมาชิกร่วมก่อตั้งสันนิบาต 42 ประเทศ แต่มีเพียง 23 ประเทศเท่านั้นที่เป็นสมาชิกจนกระทั่งยุบสันนิบาตในปี ค.ศ. 1946 ซึ่งประเทศไทยรวมอยู่ในประเทศเหล่านี้ด้วย
สันนิบาตมีจำนวนรัฐสมาชิกมากที่สุดคือ 58 ประเทศในช่วงปี ค.ศ. 1934-1935
ดินแดนใต้อาณัติ

บทความหลัก: ดินแดนในอาณัติของสันนิบาตชาติ
เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งจบลง ประเทศผู้แพ้ เช่น เยอรมนี และจักรวรรดิออตโตมันจำต้องสละอาณานิคมซึ่งเป็นบทลงโทษจากประเทศผู้ชนะสงคราม การประชุมสันติภาพที่ปารีสจึงได้ตกลงให้รัฐบาลต่าง ๆ บริหารอาณาบริเวณเหล่านี้ในนามของสันนิบาต เรียกว่า ดินแดนใต้อาณัติ (mandate) ซึ่งอำนาจของสันนิบาตในการจัดการได้รับการรับรองจากมาตรา 22 ของกติกาสันนิบาตชาติ โดยมีคณะกรรมการจัดการดินแดนใต้อาณัติเป็นผู้ดูแล
ดินแดนใต้อาณัติแบ่งออกเป็นสามประเภท A B C ตามมาตรา 22
A คือดินแดนที่เคยอยู่ในจักรวรรดิออตโตมันมาก่อน ที่ "ต้องได้รับความช่วยเหลือจากผู้ได้รับมอบอาณัติเป็นระยะเวลาหนึ่งจนกว่าจะสามารถปกครองตนเองได้"
B คือดินแดนที่เคยเป็นอาณานิคมของเยอรมนีมาก่อน ที่ "ต้อง[ได้รับการเข้ามาดูแล]เพื่อรักษาเสรีภาพทางมโนธรรมและศาสนา...และเพื่อยับยั้งการค้าทาส การค้าอาวุธ"
C คือเกาะในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ที่ "สมควรที่สุดที่จะอยู่ใต้อาณัติ... เพื่อที่ชนพื้นเมืองจะได้รับการปกป้องดังที่กล่าวมาแล้ว[สำหรับ B]
ส่วนประเทศมหาอำนาจขณะนั้น 7 ประเทศได้ รับมอบอาณัติ (mandatory) คือมีอำนาจปกครองดินแดนใต้อาณัติของสันนิบาต ได้แก่ สหราชอาณาจักร, สหพันธ์แอฟริกาใต้, ฝรั่งเศส, เบลเยียม, นิวซีแลนด์, ออสเตรเลีย และญี่ปุ่น
ดินแดนใต้อาณัติทั้งหมดไม่ได้รับเอกราชจวบจนสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุด ยกเว้นประเทศอิรักประเทศเดียวที่ได้รับเอกราชและเข้าร่วมสันนิบาตในปี ค.ศ. 1932 หลังจากสันนิบาตถูกยุบดินแดนใต้อาณัติเหล่านี้ถูกโอนไปให้สหประชาชาติดูแล เรียกว่า ดินแดนในภาวะทรัสตีของสหประชาชาติ (United Nations Trust Territories) และเป็นเอกราชทั้งหมดในปี ค.ศ. 1990
นอกจากดินแดนใต้อาณัติแล้ว สันนิบาตยังปกครองดินแดนลุ่มแม่น้ำซาร์เป็นเวลา 15 ปี ก่อนจะจัดให้มีประชามติ ซึ่งประชากรส่วนใหญ่เลือกที่จะกลับเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเยอรมนี และยังปกครองเสรีนครดันท์ซิช (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศโปแลนด์) ตั้งแต่ค.ศ. 1920 - 1939
การ์ดที่ระลึกในโอกาสก่อตั้งสันนิบาต คนในรูปคือประธานาธิบดีวูดโรว์ วิลสัน ผู้เสนอให้ก่อตั้งองค์การนี้ขึ้น
ปาแลเดนาซียง ณ นครเจนีวา เป็นสำนักงานใหญ่ของสันนิบาตตั้งแต่ปี 1929 จนกระทั่งถูกยุบ
แผนที่รัฐสมาชิกของสันนิบาตในปี ค.ศ. 1920 
  รัฐสมาชิก
  อาณานิคมของรัฐสมาชิก
  ดินแดนภายใต้อาณัติสันนิบาตชาติ
  รัฐที่ไม่เป็นสมาชิก
  อาณานิคมของรัฐที่ไม่เป็นสมาชิก
บรรหาร ศิลปอาชา

| บรรหาร ศิลปอาชาม> ป.ช. ม.ว.ม. ป.ภ. ท.จ. GCMG |
| --- | --- |


นายกรัฐมนตรีไทย คนที่ 21
ดำรงตำแหน่ง 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 – 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539  (1 ปี 4 เดือน 12 วัน)
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
รอง:  ดูรายชื่อ สมบุญ ระหงษ์ ชวลิต ยงใจยุทธ ทักษิณ ชินวัตร บุญพันธ์ แขวัฒนะ สมัคร สุนทรเวช อำนวย วีรวรรณ หม่อมราชวงศ์เกษมสโมสร เกษมศรี มนตรี พงษ์พานิช 
ก่อนหน้า: ชวน หลีกภัย
ถัดไป: ชวลิต ยงใจยุทธ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ดำรงตำแหน่ง 3 มีนาคม พ.ศ. 2523 – 4 มีนาคม พ.ศ. 2524
นายกรัฐมนตรี: เปรม ติณสูลานนท์
ก่อนหน้า: เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์
ถัดไป: อาณัติ อาภาภิรม
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม
ดำรงตำแหน่ง 5 สิงหาคม พ.ศ. 2529 – 3 สิงหาคม พ.ศ. 2531
นายกรัฐมนตรี: เปรม ติณสูลานนท์
ก่อนหน้า: สมัคร สุนทรเวช
ถัดไป: มนตรี พงษ์พานิช
ดำรงตำแหน่ง 7 เมษายน พ.ศ. 2535 – 9 มิถุนายน พ.ศ. 2535
นายกรัฐมนตรี: สุจินดา คราประยูร
ก่อนหน้า: นุกูล ประจวบเหมาะ
ถัดไป: นุกูล ประจวบเหมาะ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
ดำรงตำแหน่ง 4 สิงหาคม พ.ศ. 2531 – 9 มกราคม พ.ศ. 2533
นายกรัฐมนตรี: ชาติชาย ชุณหะวัณ
ก่อนหน้า: ประมวล สภาวสุ
ถัดไป: ประมาณ อดิเรกสาร
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่ง 9 มกราคม พ.ศ. 2533 – 9 ธันวาคม พ.ศ. 2533
นายกรัฐมนตรี: ชาติชาย ชุณหะวัณ
ก่อนหน้า: ประมาณ อดิเรกสาร
ถัดไป: ประมาณ อดิเรกสาร
ดำรงตำแหน่ง 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 – 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539
นายกรัฐมนตรี: ตนเอง
ก่อนหน้า: สนั่น ขจรประศาสน์
ถัดไป: เสนาะ เทียนทอง
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ดำรงตำแหน่ง 14 ธันวาคม พ.ศ. 2533 – 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534
นายกรัฐมนตรี: ชาติชาย ชุณหะวัณ
ก่อนหน้า: วีรพงษ์ รามางกูร
ถัดไป: สุธี สิงห์เสน่ห์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: เต็กเซียง แซ่เบ๊ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2475 อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 23 เมษายน พ.ศ. 2559 (83 ปี) โรงพยาบาลศิริราช ปิยมหาราชการุณย์ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ศาสนา: พุทธ
พรรคการเมือง: ชาติไทย (2517–2551) ชาติไทยพัฒนา (2556–2559)
คู่สมรส: แจ่มใส เลขวัต (สมรส 2500)
บุตร: กัญจนา ภัคณีรัศ วราวุธ
บุพการี: เซ่งกิม แซ่เบ๊ (บิดา) สายเอ็ง แซ่เบ๊ (มารดา)
ญาติ: ชุมพล ศิลปอาชา (น้องชาย)
ลายมือชื่อ: 

บรรหาร ศิลปอาชา ม.ป.ช. ม.ว.ม. ป.ภ. ท.จ. GCMG (19 สิงหาคม พ.ศ. 2475 – 23 เมษายน พ.ศ. 2559) เป็นนายกรัฐมนตรีไทยคนที่ 21 อดีตประธานกรรมการมูลนิธิบรรหาร-แจ่มใส ศิลปอาชา อดีตประธานที่ปรึกษาพรรคชาติไทยพัฒนา อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุพรรณบุรี 11 สมัย อดีตนายกสภามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา อดีตนายกสภาสถาบันการพลศึกษา อดีตกรรมการผู้จัดการ บริษัท สหศรีชัยก่อสร้าง จำกัด และอดีตหัวหน้าพรรคชาติไทย ทั้งเป็นพี่ชายของชุมพล ศิลปอาชา อดีตรองนายกรัฐมนตรี
ประวัติ

ตามทะเบียนราษฎร บรรหารเกิดวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2475 แต่บางแหล่งว่าเกิดวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2475
บรรหารเป็นชาวตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี เดิมมีชื่อว่า เต็กเซียง แซ่เบ๊ (馬德祥) มีชื่อเล่นว่า "​เติ้ง" ​บิดาของบรรหาร คือ เซ่งกิม แซ่เบ๊ ส่วนมารดาของบรรหาร คือ สายเอ็ง แซ่เบ๊ เป็นเจ้าของร้านสิ่งทอชื่อ ย่งหยูฮง ทั้งคู่มีบุตร 6 คน ดังนี้ตามลำดับ สมบูรณ์ ศิลปอาชา, สายใจ ศิลปอาชา, อุดม ศิลปอาชา, บรรหาร ศิลปอาชา, ดรุณี วายากุล, และชุมพล ศิลปอาชา
บรรหารสมรสกับคุณหญิงแจ่มใส ศิลปอาชา มีบุตร 3 คน
กัญจนา ศิลปอาชา (หนูนา)
ภัคณีรัศ ศิลปอาชา (เดิมชื่อปาริชาติ) (ยุ้ย)
วราวุธ ศิลปอาชา (ท็อป) สมรสกับสุวรรณา ไรวินท์
บรรหารจบการศึกษาชั้นประถมศึกษาที่จังหวัดสุพรรณบุรี เข้ากรุงเทพฯ มาเรียนหนังสือชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนวัฒนศิลป์วิทยาลัย แต่ต้องหยุดเรียนไป เนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง หันไปทำงานกับพี่ชาย และก่อตั้งบริษัทรับเหมาก่อสร้างเป็นของตัวเองชื่อ บริษัท สหศรีชัยก่อสร้าง เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2496 พ.ศ. 2505 ก่อตั้งห้างหุ้นส่วนจำกัด นทีทอง และ พ.ศ. 2508 ก่อตั้งบริษัทวารทิพย์ จำกัด
ต่อมาก่อตั้งบริษัท บี.เอส.อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด ขายเคมีภัณฑ์ เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2513 ใน พ.ศ. 2523 ครอบครัวบรรหารได้ก่อตั้งบริษัท สหศรีชัยเคมิคอลส์ จำกัด เพื่อขายเคมีภัณฑ์ ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็นบริษัท คอสติกไทย จำกัด บริษัททั้งหมดเป็นตัวแทนจำหน่ายคลอรีนให้แก่กรมโยธาธิการและการประปาส่วนภูมิภาคจนมีฐานะดีขึ้น
ใน พ.ศ. 2515 เขาเป็นผู้ร่วมทุนก่อตั้ง หนังสือพิมพ์บ้านเมือง อีกด้วย
ต่อมาเมื่อเป็นนักการเมืองแล้ว ได้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมระหว่าง วันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2519 ถึงวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2519 และระหว่าง วันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2519 ถึงวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 จึงเริ่มเรียนหนังสือต่อจนจบปริญญาตรี คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เมื่อ พ.ศ. 2529 และศึกษาต่อปริญญาโทนิติศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน
สำนักข่าวอิศรารายงานว่า เขาเป็นอดีตนายกรัฐมนตรีที่มีฐานะร่ำรวยรองจากทักษิณ ชินวัตร หากเปรียบเทียบกับนายกรัฐมนตรี 10 คน คือ ชวน หลีกภัย, พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ, พลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์, สมัคร สุนทรเวช, สมชาย วงศ์สวัสดิ์, อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ, พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร, ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร, และพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา
เขายังเป็นอาของนคร ศิลปอาชา ซึ่งได้ตำแหน่งปลัดกระทรวงแรงงานภายหลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ถึง 30 กันยายน พ.ศ. 2558 และได้รับตำแหน่งประธานคณะกรรมการสถาบันคุณวุฒิวิชาชีพ (องค์การมหาชน) ตั้งแต่ วันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2560