stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แม่น้ำเซเนกัล

| --- | --- |
แม่น้ำเซเนกัล

แม่น้ำ

 ชาวประมงจับปลาในแม่น้ำเซเนกัล 
ปากแม่น้ำ: 
 - ตำแหน่ง: มหาสมุทรแอตแลนติก


ความยาว: 1,086 km (675 mi) km (ข้อผิดพลาดนิพจน์: "," เป็นอักขระเครื่องหมายวรรคตอนที่ไม่รู้จัก mi)


    แผนที่ลุ่มแม่น้ำเซเนกัล    แผนที่ลุ่มแม่น้ำเซเนกัล   
แม่น้ำเซเนกัล (อังกฤษ: Senegal River, อาหรับ: نهر السنغال, ฝรั่งเศส: Fleuve Sénégal)  เป็นแม่น้ำที่มีความยาว 1,086 km (675 mi) ในแอฟริกาตะวันตก เป็นพรมแดนระหว่างประเทศเซเนกัลและมอริเตเนีย
แม่น้ำไนเจอร์

แม่น้ำไนเจอร์ไหลผ่านกรุงนีอาเม ประเทศไนเจอร์
แม่น้ำไนเจอร์  เป็นแม่น้ำที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ที่สำคัญของทวีปแอฟริกา  อยู่ในส่วนแอฟริกาตะวันตกของประเทศมาลี ไนเจอร์ ไนจีเรีย ต้นน้ำอยู่ที่ประเทศเซียร์ราลีโอน ไหลลงสู่อ่าวกินี ทอดตัวยาวเป็นแนวกว่า 2500 ไมล์
แม่น้ำไนเจอร์ เปรียบเสมือนเลือดชีวิตของ ประเทศมาลี  เป็นแหล่งอาหาร, น้ำซึ่งเหมาะสำหรับดื่ม, และน้ำสำหรับการทำไร่ เป็นวิถีทางที่สำคัญที่ชาวมาลีได้รับ เป็นแม่น้ำสายสำคัญที่ให้พ่อค้าใช้สำหรับการขนส่งแลกเปลี่ยนสินค้าอีกด้วย ระหว่างเดือนที่มีน้ำสูง (ระหว่าง สิงหาคม ถึง พฤศจิกายน) เรือใหญ่มากมายสามารถเดินทางเที่ยวชมตามแม่น้ำ เรือที่มีขนาดเล็กสามารถล่องในแม่น้ำได้อย่างกว้างขวางอีกด้วย
ประจวบ ชนะภัย

| ประจวบ ชนะภัย |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2464 อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช
เสียชีวิต: 25 ตุลาคม พ.ศ. 2553 (88 ปี)
พรรคการเมือง: กิจสังคม (2518–253?)

ประจวบ ชนะภัย  (19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2464 – 25 ตุลาคม พ.ศ. 2553) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 1 สมัย
ประวัติ

ประจวบ ชนะภัย เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2464  สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 8
การทำงาน

ประจวบ เป็นเจ้าของและผู้จัดการห้างขายยาชนะฟาร์มาซี ในขณะเดียวกัน ประจวบ เคยทำงานเป็นพนักงานรักษาที่หลวง ของ กรมธนารักษ์ จังหวัดสงขลา และเป็นข้าราชการ ในกระทรวงมหาดไทย กระทรวงการคลัง และ กระทรวงอุตสาหกรรม ตามลำดับ
งานการเมือง

ประจวบ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใน พ.ศ. 2512 ไม่สังกัดพรรคการเมือง ซึ่งได้รับเลือกตั้งในครั้งแรกและครั้งเดียว
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ประจวบ ชนะภัย ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 1 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 จังหวัดสงขลา ไม่สังกัดพรรคการเมือง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2513 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
พ.ศ. 2514 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
นักองค์ศิริวงษ์

ระวังสับสนกับ สมเด็จพระบรมราชมาตามหัยกาเธอ กรมหมื่นมาตยาพิทักษ์ มีพระนามเดิมว่า พระองค์เจ้าศิริวงศ์
| นักองค์ศิริวงษ์ |
| --- | --- |
พระองค์เจ้า
ประสูติ: ช่วง พ.ศ. 2385–2387
ราชวงศ์: ตรอซ็อกผแอม
พระบิดา: สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี
พระมารดา: พระแม่นางผลทิพย์สุวรรณ (เขียว)
นักองค์ศิริวงษ์, พระองค์เจ้าศิริวงษ์ หรือ นักพระองค์ศิริวงศ์ (พระนามเดิม พระองค์เจ้าจอจแรด; ประสูติ พ.ศ. 2385 ถึง 2387 – สิ้นพระชนม์ ไม่มีข้อมูล) เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี ประสูติแต่พระแม่นางผลทิพย์สุวรรณ (เขียว) เป็นพระอนุชาต่างพระชนนีของพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร และพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ ต่อมานักองค์ศิริวงษ์เข้าฝ่ายกับนักองค์วัตถา ก่อกบฏแย่งชิงราชบัลลังก์พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร
พระประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้น

นักองค์ศิริวงษ์ มีพระนามเดิมว่า จอจแรด เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี ประสูติแต่พระแม่นางผลทิพย์สุวรรณ (เขียว) เข้าพระราชพิธีเกศากันต์เมื่อเดือนสี่ ปีมะโรงอัฐศก จ.ศ 1218 ตรงกับ พ.ศ. 2399 สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีพระราชทานพระนามใหม่ว่า "ศิริวงษ์"
นักองค์วัตถาถูกส่งตัวกลับไปปฏิบัติราชการในกรุงกัมพูชาก่อน พ.ศ. 2400 อันเป็นปีที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชานุญาตให้ นักองค์ราชาวดี เป็นที่พระมหาอุปราช และนักองค์ศรีสวัสดิ เป็นที่สมเด็จพระแก้วฟ้า กลับไปปฏิบัติราชการกรุงกัมพูชา และทรงมีพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาให้ นักองค์ราชาวดีขึ้นเป็นที่สมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ มหาอุปราช และนักองค์ศรีสวัสดิเป็นที่พระหริราชดนัยไกรแก้วฟ้า (เอกสารเขมรเรียก สมเด็จพระหริราชรัตไนไกรแก้วฟ้า) สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีก็ส่งตัวนักองค์เจ้าวัตถาและนักองค์ศิริวงษ์ไปรับใช้ราชกิจของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่กรุงเทพมหานครแทน กระทั่งหลังการพิราลัยของสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีเมื่อ พ.ศ. 2403 ด้วยโรคริดสีดวงทวารที่ประชวรมานานหลายเดือน นักองค์วัตถาได้เข้าร่วมพระราชพิธีพระบรมศพด้วย สมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ มหาอุปราช ทรงปลูกพระตำหนักทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของพระราชวังในอุดงฦๅไชยแก่นักองค์วัตถา นักองค์วัตถาขอให้พระองค์เจ้าศิริวงษ์ พระอนุชาต่างพระชนนีไปประทับที่พระตำหนักด้วยกัน
พระประวัติ > การก่อกบฏ

ครั้น พ.ศ. 2404 สนองโสร์ กรมการของเมืองบาพนมซึ่งเป็นพระมาตุลาหรือน้าชายของวัตถา เกลี้ยกล่อมชาวเมืองบาพนมเป็นพวกจำนวนมาก โดยยุยงให้ชาวเมืองกระด้างกระเดื่องต่อพระยาธรรมเดโชซึ่งเป็นเจ้าเมืองดังกล่าว ในเอกสารไทยระบุว่า สนองโสร์เห็นว่าสมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์นั้น "...ไม่โอบอ้อมอารีต่อพี่น้อง..." ก็คุมสมัครพรรคพวกก่อกบฏขึ้น สมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์จึงตรัสให้เอาตัวสนองโสร์ไปไต่สวน แต่สนองโสร์ไม่ยินยอม กลับไปพักพิงอยู่กับนักองค์วัตถาและศิริวงษ์แทน ซึ่งนักองค์วัตถาก็ออกตัวปกป้องสนองโสร์ พร้อมกับกล่าวว่า ตนรับใช้พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวให้มาดูแลน้ำใจของเหล่าเจ้านายเขมรและขุนนางเขมรมิให้เอาใจออกหาก หากใครประพฤติผิดไปจากนี้ก็จะนำความกราบบังคมทูลให้พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงทราบความประพฤติของเจ้านายและขุนนางเขมรทุกประการ หลังจากเหตุการณ์นั้น ทั้งนักองค์วัตถาและศิริวงษ์ก็มิได้เฝ้าแหนสมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ตามเคย และทั้งสองพระองค์นี้ก็มิได้เสด็จออกไปร่วมพระราชพิธีพระบรมศพของพระชนกเลย ใน ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา ระบุว่าพระยาราชประสิทธิไปเข้าเฝ้าสมเด็จพระมหาสังฆราช (เที่ยง สุวณฺณเกสโร) ที่วัดปราง เพื่อเชิญนักองค์วัตถาและศิริวงษ์เพื่อกราบทูลเจรจาเรื่องราวแต่ก็ล้มเหลว ในช่วงเวลาดังกล่าว นักองค์วัตถาได้แต่งตั้งให้สนองโสร์ ซึ่งเป็นพระมาตุลาขึ้นเป็นออกญามหาฤทธิรงค์ชาญไชย
พ.ศ. 2404 สมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ ทรงให้ไพร่พลนำปืนไปยิงพระตำหนักนักองค์วัตถาและศิริวงษ์ เพื่อไล่ให้ตื่น จะได้หนีกลับไปยังกรุงเทพมหานครโดยเร็ว ฝ่ายออกญามหาฤทธิณรงค์ (โสร์) และออกญากำแหงโยธา (แก้ว) ก็พาสมัครพรรคพวกราว 40-50 คน ใช้อาวุธปืนยิงต่อสู้กันไปมากับฝ่ายสมเด็จพระนโรดม จนฝ่ายของนักองค์วัตถาล้มตายไป 7-8 คน นักองค์วัตถาเห็นว่าสู้ไม่ได้จึงพาครอบครัว คือ นักขำ มารดา หม่อมดอกบัว ภรรยา และยายแก้ว พระอัยยิกา พร้อมด้วยบ่าวไพร่ ขี่ม้าหนีไปเมืองพระตะบอง ซึ่งเป็นเขตแดนของสยาม เพื่อมุ่งสู่กรุงเทพมหานครต่อไป พระบาทสมเด็จพระนโรดมตรัสให้ออกญาเสนาธิบดี (เล็ก) กับออกญาราชเดชะ (เอก) ยกไพร่พลไล่ตามพวกนักองค์วัตถาจนสุดเขตแดน แล้วให้จับพระแม่นางผลทิพย์สุวรรณ (เขียว) พระชนนีของพระองค์เจ้าศิริวงษ์ จำขังไว้ในพระราชวัง แม้ตัววัตถาและศิริวงษ์จะลี้ภัยไปกรุงเทพมหานครแล้ว แต่ออกญามหาฤทธิณรงค์ (โสร์) และออกญากำแหงโยธา (แก้ว) ยังปฏิบัติการอยู่ในเขมรต่อไป ด้วยประสงค์จะให้นักองค์วัตถาเสวยราชสมบัติสืบต่อไป เรื่องราวดังกล่าว ปรากฏอยู่ในพระราชหัตถเลขาของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถึงพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปัทมราช ซึ่งทรงสนิทสนมกัน ความว่า
"...ราชการในกรุงเทพมหานครทุกวันนี้ มีแต่ด้วยเรื่องเมืองเขมร เกิดรบพุ่งยุ่งยิ่งกันมาก  เปนเหตุด้วยบุตร์ชายหญิงขององค์สมเดจพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี ที่ถึงแก่พิราลัยนั้นนั้นไม่มีความสมัคสโมสรแก่กัน ต่างคนต่างจะชิงกันเปนเจ้าเมืองเขมรต่อไป แต่งพวกพ้องออกไปหัวเมืองเกลี้ยกล่อมคนเปนกองทัพแล้ว รบกันหลายแห่งหลายตำบล นักองค์วัถา นักองค์ศิริวงษ์ ๆ เปนผู้ก่อเหตุเดิม แล้วบัดนี้หนีเข้ามาอยู่ในกรุงเทพมหานคร องค์พระนโรดมพรหมบริรักษ์ มหาอุปราช กับพระยาเขมรก็อพยพครอบครัวหนีเข้ามาอยู่ที่เมืองพัตบอง เมืองอุดงมีไชย ยังอยู่แต่องค์พระหริราชดนัยไกรแก้วฟ้ากับเจ้าผู้หญิง บัดนี้ที่กรุงเทพมหานครได้แต่งให้พระยามุขมนตรี แลพระยาสีหราชฤทธิไกรยกออกไปทางบก โดยทางเมืองพัตบอง แลให้พระยาฤทธิไกรเกรียงหาญ กับพระ (ราช) เสนายกออกไปทางเรือ ขึ้นเมืองกำปอด เพื่อจะให้รงับการเมืองเขมรให้สงบ บัดนี้การเรื่องนั้นก็ยังไม่จบลง..."
พระประวัติ > ลี้ภัยในสยาม

หลังเสด็จลี้ภัยอยู่ในกรุงสยามพร้อมกับนักองค์วัตถา นักองค์ศิริวงษ์ได้ผนวชเป็นพระภิกษุ มีฉายาธรรมว่า "ปุวํโส" หม่อมราชวงศ์ศุภวัฒย์ เกษมศรี ระบุว่าในช่วงที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวผนวชเป็นสามเณรเมื่อ พ.ศ. 2409 ทรงให้พระปุวํโส (นักองค์ศิริวงษ์) แปลศิลาจารึกที่เป็นภาษาเขมร
ประเวศ ลิมปรังษี

| ประเวศ ลิมปรังษี ป> ม., ท.ช., ต.ภ. |
| --- | --- |
เกิด: 17 กันยายน พ.ศ. 2473 อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 (87 ปี) เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
อาชีพ: นักเขียน สถาปนิก
สัญชาติ:  ไทย
ช่วงปีที่ทำงาน: พ.ศ. 2508 – 2561
ประเวศ ลิมปรังษี (17 กันยายน พ.ศ. 2473 – 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2561) เป็นสถาปนิกชาวไทย เกิดที่จังหวัดนครศรีธรรมราช รับราชการจนดำรงตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญพิเศษ (สถาปนิก 9) ด้านบูรณปฏิสังขรณ์ กรมศิลปากร มีผลงานการออกแบบสถาปัตยกรรมยาวนานกว่า 30 ปี ทั้งการออกแบบผูกลายไทย มีผลงานทั้งในและต่างประเทศ เช่น การออกแบบพระอุโบสถวัดพุทธประทีป ณ มหานครลอนดอน พลับพลาพระราชพิธีบวงสรวงสมเด็จพระบรมมหากษัตริยาธิราช ณ ท้องสนามหลวง พระเมรุมาศ พระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี และบูรณะพระธาตุพนม เป็นต้น ในปี พ.ศ. 2532 ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (สถาปัตยกรรม)
ประวัติ

ประเวศ ลิมปรังษี เกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2473 ที่อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช จบการศึกษาระดับชั้น ป.4 จาก โรงเรียนประถมเทศบาล 7 วัดท่าโพธิ์ ตำบลท่าวัง อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช ระดับมัธยมจากโรงเรียนวัดจันทรารามจนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 และมาเรียนต่อที่โรงเรียนอำนวยศิลป์ธนบุรี จนจบชั้นมัธยมปีที่ 6 ขณะนั้นกรมศิลปากรได้เปิดรับสมัครนักเรียนเตรียมช่างสิบหมู่ จึงได้สมัครเรียนวิชาช่างไทย หลักสูตร 2 ปี จนสำเร็จ ท่านเป็นศิษย์ของศาสตราจารย์พระพรหมพิจิตร (อู๋ ลาภานนท์) ซึ่งศาสตราจารย์พระพรหมพิจิตร นี้เป็นศิษย์เอกของ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์
ระหว่างที่ศึกษาด้านสถาปัตยกรรมไทย ได้ทำงานควบคู่ไปด้วย จนสำเร็จการศึกษาได้รับอนุปริญญาด้านสถาปัตยกรรมไทยเมื่อปี 2501 และได้รับราชการตำแหน่งครูตรีที่มหาวิทยาลัยศิลปากร โดยทำหน้าที่สอนวิชาสถาปัตยกรรมไทย ต่อมาในปี 2508 ได้ย้ายไปรับราชการที่กองหัตถศิลป์ กรมศิลปากรในตำแหน่งช่างศิลป์ตรี จนได้รับตำแหน่งเป็นอำนวยการกองหัตถศิลป์ เมื่อปี 2521 และได้รับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการกองสถาปัตยกรรม ในปี 2530 ต่อมาเลื่อนเป็นผู้เชี่ยวชาญพิเศษกรมศิลปากร (สถาปนิก 9) ด้านบูรณปฏิสังขรณ์ จนเกษียณอายุราชการเมื่อปี 2533
ภายหลังเกษียณอายุราชการ ท่านยังคงได้รับเชิญให้เป็น อาจารย์พิเศษ สอนวิชาสถาปัตยกรรมไทย ที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิจิตรศิลป์ จากมหาวิทยาลัยเคลย์ตัน ในปี 2529 จนในปี พ.ศ. 2532 ได้รับการยกย่องให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (สถาปัตยกรรม)
ประเวศ ลิมปรังษี ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชรา เมื่อเวลา 8.20 น.ของวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 สิริอายุ 88 ปี
ผลงาน > การออกแบบ

พระอุโบสถวัดพุทธประทีป ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ
พระอุโบสถวัดพระธาตุเชิงชุม อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร
พระอุโบสถวัดมาบชลูด อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี
พระอุโบสถวัดอรัญวาสี อำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคาย
พระอุโบสถวัดเพชรสมุทร อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสงคราม
พระอุโบสถ และพระเจดีย์วัดเทพพิทักษ์ปุณณาราม อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา
พระอุโบสถวัดเลียบราษฎร์บำรุง เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
วิหารพระพุทธไสยาสน์ ณ เขาศูนย์ อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช
วิหารพระอาจารย์ธรรมโชติ วัดค่ายบางระจัน อำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี
มณฑปอนุสรณ์วัดหินหมากเป้ง อำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคาย
กุฏิวัดพระโค เขาทัพสิงห์ อำเภอสะทิงพระ จังหวัดสงขลา
พระธาตุพังพวน อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย
ฐานพระประธานพุทธมณฑล อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
ฐานชุกชีพระประธาน พระอุโบสถวัดชัยพฤกษ์มาลา เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร
พระบรมราชานุสาวรีย์ สมเด็จพระนเรศวรมหาราช อำเภอหนองบัวลำพู จังหวัดอุดรธานี
พระบรมราชานุสาวรีย์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หน้าศาลากลางจังหวัดชลบุรี
พระบรมราชานุสาวรีย์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หน้าศาลากลางจังหวัดภูเก็ต
พระบรมราชานุสาวรีย์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หน้าศาลากลางจังหวัดสุพรรณบุรี
พระบรมราชานุสาวรีย์ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ สนามกีฬาจังหวัดระยอง
ศาลหลักเมือง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ศาลหลักเมือง จังหวัดยะลา
ศาลหลักเมือง จังหวัดมุกดาหาร
พลับพลาพระราชพิธีบวงสรวง สมเด็จพระบูรพมหากษัตริยาธิราช ณ ท้องสนามหลวง
พระเมรุมาศพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในรัชกาลที่ 7
ศาลาไทยกลางน้ำที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ศาลาไทยที่ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย
ศาลาไทยที่นครโอซากา ประเทศญี่ปุ่น
พระอุโบสถวัดโสธรวรารามวรวิหาร ฯลฯ
ผลงาน > ผลงานควบคุมงานบูรณปฏิสังขรณ์

บูรณะสถูปเจดีย์พระธาตุพนม อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ที่พังทลายลงขึ้นมาใหม่
บูรณะพระปรางค์วัดอรุณราชวราราม
บูรณะวิหารหลวง วัดพระบรมธาตุ นครศรีธรรมราช ฯลฯ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2533 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2526 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2547 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
พ.ศ. 2542 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ)) สาขาวิจิตรศิลป์ (ด้านสถาปัตยกรรมไทย)
พ.ศ. 2526 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2527 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2522 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 4 (ภ.ป.ร.4)
เห้ง โสภาพงศ์

| เห้ง โสภาพงศ์ จ> ม. |
| --- | --- |
เห้ง โสภาพงศ์
เกิด: เห้ง 11 มกราคม พ.ศ. 2455 จังหวัดนครศรีธรรมราช ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 23 มิถุนายน พ.ศ. 2542 (87 ปี)
สาเหตุเสียชีวิต: หัวใจวาย
การศึกษา: โรงเรียนช่างถม วัดวังตะวันออก
ศิษย์เก่า: โรงเรียนพระเสื้อเมือง
อาชีพ: ช่างถม
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2472 - พ.ศ. 2542
ผลงานเด่น: ชุดนํ้าชาถมทอง - พ.ศ. 2502
คู่สมรส: ตุ้น โสภาพงศ์
บุตร: 8 คน
บิดามารดา: ชี โสภาพงศ์ นุ้ย โสภาพงศ์
รางวัล: พ.ศ. 2529 - ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (เครื่องถม)
เห้ง โสภาพงศ์ ศิลปินแห่งชาติ ประจำปี 2529 สาขาทัศนศิลป์ (เครื่องถม)
ประวัติ

นายเห้ง โสภาพงศ์ เกิดเมื่อ 11 มกราคม พ.ศ. 2455 ที่บ้านหน้าวัดพระบรมธาตุ อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นบุตรของนายชี และนางนุ้ย โสภาพงศ์ เมื่ออายุ 8 ปี ได้เข้าเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนพระเสื้อเมือง (โรงเรียนวัดพระมหาธาตุในปัจจุบัน) จบชั้นประถมปีที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2466 แล้วไปเรียนต่อที่โรงเรียนช่างถม วัดวังตะวันออก ซึ่งได้พัฒนาเป็นวิทยาลัยศิลปหัตถกรรมนครศรีธรรมราชในปัจจุบัน จนจบหลักสูตรช่างถม เมื่อ พ.ศ. 2471 ได้ปฏิบัติงานอยู่ที่โรงเรียนนี้ถึง 3 ปี แล้วจึงออกไปทำงานเป็นช่างถมอย่างเต็มตัว เมื่ออายุ 22 ปี โดยประจำอยู่ที่ร้านสุพจน์ (เป็นโรงงานและร้านที่ผลิตและจำหน่ายเครื่องถม ที่มีชื่อเสียงของจังหวัดนครศรีธรรมราช) ณ ที่นี้ นายเห้ง ได้รับการฝึกทำเครื่องถมเป็นพิเศษจาก นายรุ่ง สินธุรงค์ ช่างถมฝีมือเยี่ยมยุคนั้น จนทำให้นายเห้ง โสภาพงศ์ มีฝีมือเข้าขั้นเป็นช่างถมยอดเยี่ยมของเมืองนครศรีธรรมราชตามไปด้วย
เครื่องถมที่นายเห้ง โสภาพงศ์ ประดิษฐ์ มีตั้งแต่สิ่งเล็ก ๆ เช่น แหวน ล็อกเก็ต กำไล ไปจนถึงสิ่งของชิ้นใหญ่ ๆ เช่น ขัน พาน ถาด การประดิษฐ์ ทำด้วยมือทั้งสิ้น นับตั้งแต่ขึ้นรูป การเขียนลวดลาย การสลัก การถม การขัด โดยใช้ความชำนิชำนาญ และความละเอียดลออและความอุตสาหวิริยะเป็นสำคัญ เครื่องถมเหล่านี้ได้ถูกจำหน่ายจ่ายแจก และเปลี่ยนมือไปหลายต่อหลายแห่ง ที่มีสะสมตอทอดอยู่บ้างในเวลานี้ พอจะหาดูได้ในวัดพระเขียน วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร นครศรีธรรมราช
ผลงานที่นายเห้ง โสภาพงศ์ ภาคภูมิใจก็คือ ชุดน้ำชาถมทอง ซึ่งตนร่วมกับช่างถมชาวนครหลายคนประดิษฐ์ขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2502 ชุดน้ำชาถมทองชุดนี้ เป็นชุดที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้ทรงนำไปพระราชทานแด่ ประธานาธิบดีไอเซนฮาวด์ แห่งสหรัฐอเมริกา ในคราวเสด็จประพาสสหรัฐอเมริกาและยุโรปครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2503 นอกจากนั้นในช่วง 50 ปีเศษ ของการเป็นช่างถม นายเห้ง ได้ทำเครื่องถมเพื่อจำหน่ายบ้าง ทำตามที่ลูกค้าสั่งบ้าง รวมหลายร้อยชิ้น ในจำนวนนี้เคยส่งเข้าร่วมประกวดในงานศิลปหัตถกรรมที่กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม กระทรวงอุตหกรรม จัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2514 โดยได้รับรางวัลที่ 3 ด้วย
นายเห้ง โสภาพงศ์ สมรสกับนางตุ้น โสภาพงศ์ มีบุตรธิดา 8 คน ในจำนวนนี้ผู้ชายสองคนคือ นายโสฬส โสภาพงศ์ และนายจรวย โสภาพงศ์ ได้สืบทอดวิชาการทำเครื่องถมและนำไปประกอบอาชีพสืบแทนบิดา
นายเห้ง โสภาพงศ์ ได้สร้างผลงานด้วยความประณีตและพัฒนาอยู่เสมอ พร้อมที่จะเผยแพร่และถ่ายทอดวิชาความรู้แก่ศิษย์และผู้สนใจตลอดเวลา ซึ่งสมควรยกย่องไว้ในฐานะศิลปินแห่งชาติ ด้วยเหตุนี้คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ จึงได้ประกาศยกย่องให้นายเห้ง โสภาพงศ์ เป็นศิลปินพื้นบ้านดีเด่น ประจำปี 2529 สาขาเครื่องถม เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2529 ต่อมาในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2530 คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติก็ได้ยกย่องให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ ประจำปี 2529 สาขาทัศนศิลป์ (เครื่องถม) เข้ารับพระราชทานรางวัลจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
ปัจจุบัน นายเห้ง โสภาพงศ์ ได้ถึงแก่กรรมแล้ว เมื่อ พ.ศ. 2542 (รับช่วงต่อ นายนิติกร กังกุสล)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.)
เซเรกุนดา

| เซเรกุนดา |
| --- | --- |
นคร
Sir Dawda Kairaba Jawara International Conference Centerธนาคารสแตนดาร์ดชาร์เตอร์Bijilo Forest Park
เซเรกุนดาสถานที่ตั้งในแกมเบีย
พิกัด: 13°26′42″N 16°40′30″W﻿ / ﻿13.44500°N 16.67500°W﻿ / 13.44500; -16.67500
ประเทศ: แกมเบีย
Division: Kanifing
District: Kanifing
ผู้ก่อตั้ง: Sayerr Jobe
ตั้งชื่อจาก: Sayerr Jobe
ประชากร (2013)
 • นคร: 19,944 คน
 • เขตเมือง (Kanifing Municipal Council): 382,096 คน
เขตเวลา: 0 GMT
เซเรกุนดา (อังกฤษ: Serekunda หรือ Serrekunda) เป็นศูนย์กลางเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศแกมเบีย ตั้งอยู่ใกล้ชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ริมแม่น้ำแกมเบีย ใกล้กับเมืองหลวง บันจูล เซเรกุนดาและบันจูลก่อตัวเป็นเขตเมืองที่เรียกว่าคอมโบส โดยมีประชากรประมาณครึ่งหนึ่งของแกมเบีย
ตลาดเซเรกุนดาเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ตามแนวชายฝั่ง เซเนแกมเบียสตริปเป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ รวมถึงนักท่องเที่ยวทางเพศด้วย มวยปล้ำแกมเบียและฟุตบอลเป็นกีฬายอดนิยม
นาธาน โอร์มาน

| นาธาน โอมาน |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ธัญญวัฒน์ หยุ่นตระกูล
เกิด: 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2515
ที่เกิด: นครศรีธรรมราช ประเทศไทย
เสียชีวิต: 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 (45 ปี)
แนวเพลง: ป๊อป
อาชีพ: นักร้อง, นักแสดง
เครื่องดนตรี: ทรัมเป็ต
ช่วงปี: พ.ศ. 2545–2554
ค่ายเพลง: อาร์เอส โปรโมชั่น
นาธาน โอร์มาน (15 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 – 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2563) เป็นนักร้อง นักแสดง และนักเขียนชาวไทย มีผลงานอัลบั้มเพลงกับค่ายอาร์เอส 2 ชุดคือ Nathan และ สิ่งที่เรียกว่าหัวใจ
ชื่อ

ชื่อบางครั้งเขียน "นาธาน โอมาน"
ชื่อจริงว่า "สุธัญ โอมานันท์" เคยใช้ชื่อจริงว่า "นธัญ โอมานันท์" และชื่อแต่กำเนิดว่า "ธัญญวัฒน์ หยุ่นตระกูล"
ประวัติ

นาธานเป็นบุตรของนายธัญญา และนางอุทัยวรรณ นาธานมีน้องสาวร่วมบิดามารดา 1 คน ชื่อเล่น น็อต สำเร็จชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนดรุณศึกษา จังหวัดนครศรีธรรมราช และเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนทุ่งสง ซึ่งอยู่ในจังหวัดเดียวกัน เมื่อสำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 นาธานก็ได้หนีไปใช้ชีวิตในกรุงเทพมหานคร โดยศึกษาที่วิทยาลัยเพาะช่าง 2 ปี แล้วต่อปริญญาตรีศิลปศาสตร์ คณะครุศาสตร์ (เอกศิลปะ) มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
บิดาและมารดาของนาธานเป็นคนเชื้อชาติไทย บิดาเกิดที่อำเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช ส่วนมารดาเกิดที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี บิดาและมารดาของนาธานไม่ได้แต่งงานกัน แต่อยู่กินด้วยกันสมัยเรียน และกลับมาตั้งหลักปักฐานที่บ้านเกิดของฝ่ายชาย ทั้งสองได้แยกทางกันตั้งแต่นาธานและน้องสาวยังเล็ก ๆ ทำให้นาธานต้องไปอาศัยอยู่กับป้าและย่า โดยมีบิดาเป็นผู้ส่งเสียเลี้ยงดู หลังจากนั้นบิดาของนาธานได้แต่งงานกับหญิงสาวที่จังหวัดเชียงใหม่ และทำงานเป็นช่างไฟฟ้า ส่วนมารดาของนาธานแต่งงานใหม่กับตำรวจ มีบุตรด้วยกัน 3 คน (ผู้หญิง 2 คน ผู้ชาย 1 คน)
นาธานเข้าสู่วงการบันเทิง ด้วยการถ่ายแฟชั่นนิตยสารอย่างอิมเมจ ลิปส์ ป๊อบทีน จากนั้นก้าวมาเป็นศิลปินนักร้องค่ายอาร์เอส มีอัลบั้มแรกในสไตล์ป็อปร็อกที่ชื่อ Nathan ต่อมาเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้นทั้งจากหนังสือพิมพ์และทางโทรทัศน์ที่เชิญไปสัมภาษณ์เหตุการณ์รอดชีวิตจากภัยพิบัติคลื่นยักษ์สึนามิ หลังจากนั้น 2 ปีออกผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 คือ สิ่งที่เรียกว่าหัวใจ ที่มีแนวดนตรีได้กลิ่นอายของเนปาล รวมถึงในมิวสิกวิดีโอด้วยเช่นกัน จากนั้นได้เปิดบริษัททำทัวร์ไปเที่ยวประเทศเนปาล และออกผลงานเขียนหนังสือเรื่อง ผมมันเด็กหลังเขา (หิมาลัย) และ โลกนี้ไม่เหงาแล้ว (Not A Lonely Planet)
นาธานเริ่มสนใจด้านการเมือง โดยสมัครเข้าสังกัดพรรคพลังเครือข่ายประชาชน
นาธานเสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 เวลา 09.35 น. ที่โรงพยาบาลสมุทรสาคร หลังเข้ารับการรักษาตัวเนื่องจากอาการป่วยด้วยโรคโลหิตจาง เสียชีวิตโดยติดเชื้อในกระแสเลือด
กรณีพิพาท > การแสดงภาพยนตร์ฮอลลีวูด

ในกลางปี พ.ศ. 2551 นาธานเริ่มให้สัมภาษณ์ว่า ได้แสดงภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่อง The Prince Of Red Shoe ของบริษัทบิกบลู ในเครือค่ายทเวนตี้ เซ็นจูรี ฟอกซ์ ซึ่งมี วูล์ฟกัง ปีเตอร์เซน และ มูฮำหมัดซูอัต เป็นผู้กำกับ โดยแสดงร่วมกับดาราดังอย่าง บรูซ วิลลิส และ คริสติน่า ริชชี่ ถ่ายทำในหลายที่ เช่น ประเทศจอร์แดน, อิหร่าน, โอมาน และหลาย ๆ เมืองในแถบตะวันออกกลาง ก่อนที่จะให้สัมภาษณ์เพิ่มเติมอีกครั้งในอีกราวหนึ่งปีต่อมาจนกลายเป็นข่าวโด่งดัง แต่เมื่อมีการสืบค้นข้อมูล ทั้งจากเว็บไซต์ IMDb ทวิตเตอร์ของนักแสดงที่นาธานอ้างถึง ตลอดจนหลักฐานอื่น ๆ กลับไม่มีสิ่งยืนยันว่านาธานแสดงภาพยนตร์ตามที่กล่าวอ้าง จึงได้กลายเป็นหัวข้อถกเถียงในอินเทอร์เน็ตว่านาธานพูดโกหกหรือไม่ และยังรวมถึงประวัติของนาธานที่เขาเคยให้สัมภาษณ์ไว้ด้วย หลังจากนั้นนาธานกับผู้จัดการส่วนตัวได้ออกมายืนยันว่าไปถ่ายหนังของฮอลลีวูดในหลายประเทศแถบตะวันออกกลางจริง แต่เมื่อนักข่าวขอดูพาสปอร์ตกลับบ่ายเบี่ยงอ้างว่าไม่ได้เป็นนักโทษทำไมต้องให้ดู อีกทั้งยังไม่ตอบคำถามเรื่องโกงอายุและเรื่องหลอกนักข่าวปลอมตัวเป็นอรัญ น้องชายของตัวเอง
วันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 เปี๊ยก โมเดลลิ่ง ผู้ที่ถ่ายภาพของนาธานที่ได้รับการเสนอว่าเป็นภาพถ่ายจากภาพยนตร์ The Prince Of Red Shoe ออกมาให้สัมภาษณ์ในรายการ เจาะข่าวเด่น ว่าภาพเหล่านั้นไม่ใช่ภาพจากกองถ่ายที่โอมาน แต่เป็นภาพที่เจ้าตัวเป็นผู้ถ่ายเองและกล่าวว่าถูกหลอกให้แต่งหน้าและถ่ายรูปที่ออกแบบโดยนาธาน จึงออกมาให้สัมภาษณ์เพื่อความบริสุทธิ์ใจ
ต่อมา 2 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ในการบันทึกเทปสัมภาษณ์กับรายการ วู้ดดี้เกิดมาคุย เขายอมรับว่าเขากุเรื่องในการแสดงภาพยนตร์ฮอลลีวูดรวมถึงเรื่องราวทั้งหมดของตน โดยอ้างว่าที่ทำไปทั้งหมดนั้น ก็เพราะผู้สนับสนุนตนในวงการบันเทิง ต้องการสร้างตัวตนของตนให้เป็นแบบนั้น ให้มีชีวิตที่น่าทึ่ง เป็นเด็กอัจฉริยะสามารถพูดได้หลายภาษา เป็นต้น
กรณีพิพาท > ข้อสงสัยเรื่องชาติกำเนิด

นาธานอ้างว่าตัวเองเป็นลูกครึ่งเนปาลกับไทย โดยมีพ่อเป็นนักธุรกิจค้าขายอัญมณีจำพวกหินสีชาวเนปาล แม่เป็นคนไทยเชื้อสายโอมาน เกิดที่เมืองปาฏัน มีฐานะทางครอบครัวในระดับที่มั่นคง โดยออกจากเนปาลมาใช้ชีวิตอยู่ในประเทศไทยตั้งแต่อายุ 15 ปี และมีความสามารถพูดได้ถึง 5 ภาษา คือ ภาษาไทย, เนปาล, อาหรับ, ฝรั่งเศส และรัสเซีย อีกทั้งยังเคยใช้ชีวิตมาหลากหลายรูปแบบ ทั้งเคยเป็นลูกเรือประมงที่จังหวัดภูเก็ต หรือเคยเผชิญหน้ากับขบวนการค้ามนุษย์ที่ชายแดนกัมพูชามาแล้ว
ซึ่งรายการโต๊ะข่าวบันเทิง ของช่อง 3 รายงานว่า "นาธานมีเชื้อชาติไทย สัญชาติไทย นับถือศาสนาพุทธ ไม่ใช่อิสลามอย่างที่เคยกล่าว มีชื่อเดิมว่า ธัญวัฒน์ หยุ่นตระกูล เป็นบุตรชายของนายธัญญา หยุ่นตระกูล มีเชื้อชาติไทย สัญชาติไทย ไม่ได้เป็นคนเนปาล อาศัยอยู่ในจังหวัดพิษณุโลก" โดยทางทีมนักข่าวสอบถามกับนายธัญญา ที่เชื่อว่าเป็นบิดา แต่ปฏิเสธที่จะให้สัมภาษณ์ บอกแต่เพียงว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนาธาน แต่เมื่อผู้สื่อข่าวสอบถามกับเพื่อนบ้าน ทุกคนในหมู่บ้านรู้ดีว่านายธัญญาเป็นพ่อของนาธาน ซึ่งนาธานเคยมาหาพ่อบ้างแต่ไม่บ่อย และต่อมาอดีตแม่บ้านของนาธานนำสำเนาบัตรประชาชนและทะเบียนบ้านของนาธานมาแสดงให้เห็นว่าเขามีสัญชาติไทยแท้ ไม่ใช่ลูกครึ่งเนปาลตามที่กล่าวอ้าง แต่เมื่อพิธีกรพยายามจี้ถามถึงเรื่องของสัญชาติ นาธานก็ได้ตัดสายโทรศัพท์ไปทันที
ในการบันทึกเทปสัมภาษณ์รายการวู้ดดี้เกิดมาคุย เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 นาธานเปิดเผยว่า พูด 5 ภาษาตามที่เคยกล่าวอ้างไม่ได้ และกล่าวว่า ตนเป็นคนโกหกลวงโลกตั้งแต่เข้าวงการมา โดยมีผู้มีพระคุณ 5-6 คน คอยบอกให้เป็นแบบนั้น จัดวางว่าจะต้องเป็นลูกครึ่งที่พูดได้ 5 ภาษา และวิเคราะห์ตนเองว่า ตัวเองเป็น คนที่ต้องการความรัก ต้องการความอบอุ่น กลัวว่าคนจะไม่รัก เลยต้องจำใจโกหกตามที่ผู้มีพระคุณได้วางหมากเอาไว้ และเข้าใจว่า คนทั่วไปชอบเรื่องโกหก เวลาที่พูดความจริงจะไม่เคยเชื่อ แต่พอโกหกทุกคนเชื่อกัน จึงกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตเรื่อยมา
ผลงาน > อัลบั้มเพลง

NATHAN (2546)
| ชื่ออัลบั้ม | รายชื่อเพลง |
| --- | --- |
อัลบั้ม : NATHAN ประภท : เทป/ซีดี/วีซีดี คาราโอเกะ ปี : 2546: 1.นางฟ้ามาโปรด 2.อย่างน้อย 3.นักเดินทาง 4.พูดจริงง่ายกว่า 5.ลม 6.ให้มันผ่านไป 7.ไปให้ถึงดวงดาว 8.คนจริง 9.ยอม 10.กว่าจะรู้ใจตัวเอง
สิ่งที่เรียกว่าหัวใจ (2548)
| ชื่ออัลบั้ม | รายชื่อเพลง |
| --- | --- |
อัลบั้ม : สิ่งที่เรียกว่าหัวใจ ประภท : เทป/ซีดี/วีซีดี คาราโอเกะ ปี : 2548: 1.สิ่งที่เรียกว่าหัวใจ 2.แค่ใครสักคนบนโลกใบนี้ 3.เนื้อคู่ 4.สัญญา 5.เป่า 6.ไม่มีที่มา 7.DARANEHO (ความรักอยู่ไหน) 8.ทะเลกับเธอ 9.ไม่เสียใจ 10.อยู่กับใครก็ตาม
เพลงพิเศษ
อัลบั้ม : ต้นกล้า...ความฝัน (เพลง : ห่วงใยเหลือเกิน) 2546
อัลบั้ม : HAPPINESS (เพลง : นางฟ้ามาโปรด) 2547
อัลบั้ม : คิดถึงแม่...เรียงความเรื่องแม่ (เพลง : รักเดินทางมาจากบ้าน) 2548
เพลง : ใครสักคนหนึ่ง : นาธาน โอมาน (Single) : 2555
เพลง : ฟ้ามืดไม่นาน : โก๋ การันต์ - นาธาน โอมาน 2555