stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ง่อก๊ก
บรรณานุกรม

de Crespigny, Rafe (2004) [1990]. "Empire in the South". Generals of the South: The Foundation and Early History of the Three Kingdoms State of Wu. Internet. Canberra, ACT: Faculty of Asian Studies, The Australian National University. ISBN 0731509013. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 กรกฎาคม 2012. สืบค้นเมื่อ 22 กันยายน 2016.
Taylor, Jay (1983), The Birth of the Vietnamese, University of California Press
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟางหลาน 
ราชนิกูล:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว  ซุนฮี 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  เจียวเอี๋ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  หลิว จี  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง 
| ด ค กสามก๊ก (ค> ศ. 220–280) |
| --- | --- |
 วุยก๊ก  จ๊กก๊ก  ง่อก๊ก
พิพิธภัณฑ์ทาจิเนปูตะ

พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น
| --- | --- |
立佞武多の館
พิพิธภัณฑ์ทาจิเนปูตะ
ที่ตั้งในจังหวัดอาโอโมริแสดงแผนที่จังหวัดอาโอโมริพิพิธภัณฑ์ทาจิเนปูตะ (ประเทศญี่ปุ่น)แสดงแผนที่ประเทศญี่ปุ่น
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2529
ที่ตั้ง: นครโกโชงาวาระ จังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 40°48′39″N 140°26′36″E﻿ / ﻿40.8109°N 140.4433°E﻿ / 40.8109; 140.4433
เว็บไซต์: www.tachineputa.jp/index.php
พิพิธภัณฑ์ทาจิเนปูตะ (ญี่ปุ่น: 立佞武多の館; โรมาจิ: Tachineputa no Yakata) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในนครโกโชงาวาระ จังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์จัดแสดงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเทศกาลทาจิเนปูตะของนครโอโชงาวาระซึ่งจัดขึ้นทุกเดือนสิงหาคม ภายในพิพิธภัณฑ์มีรถแห่ทาจิเนปูตะสามคัน รวมถึงสตูดิโอการสร้างซึ่งผู้เยี่ยมชมสามารถชมกระบวนการสร้างรถแห่ได้ พิพิธภัณฑ์ยังมีห้องแสดงผลงานศิลปะที่สร้างสรรค์โดยศิลปินที่เกี่ยวข้องกับจังหวัดอาโอโมริอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
สีลัพพตปรามาส

สาธุในศาสนพิธีที่เมืองหริทวาร ประเทศอินเดีย
สีลัพพตปรามาส (บาลี: สีลพฺพตปรามาส) มาจากการสมาสคำว่า สีล (แปลว่า ศีล) + วต (แปลว่า พรต) + ปรามาส (อ่านว่า ปะ-รา-มาด, แปลว่า การจับต้อง, การลูบคลำ (ใช้ในความหมายใกล้เคียงกับคำว่ายึดมั่น)
สีลัพพตปรามาส คือ การยึดมั่นในข้อห้าม (ศีล) และข้อปฏิบัติ (วัตรหรือพรต) มีความเห็นว่าเราเป็นผู้ครอบครองศีล วัตร หรือความบริสุทธิ์ มีลักษณะถือศีลเหมือนคนแบกศีล จัดเป็นความเห็นผิดหรือมิจฉาทิฐิอย่างหนึ่ง
ผู้ที่ละสีลัพพัตปรามาสได้ คือ พระอริยบุคคล ก็จะเป็นผู้รักษาศีลในลักษณะศีลช่วยให้วาง ช่วยให้เบาสบาย เหมือนคนทิ้งของหนัก เดินตัวเปล่าอย่างสบายตัว ฉะนั้น เพราะเห็นประโยชน์ของศีลอย่างเต็มที่ เป็นการรักษาศีลด้วยปัญญา แต่ผู้ยังเป็นปุถุชนย่อมต้องเป็นผู้ที่ต้องถือศีลด้วยการแบกไปก่อน เป็นการถือศีลด้วยศรัทธาไปก่อน จนกว่าจะเป็นพระอริยบุคคล จึงละสีลัพพัตปรามาสลงเสียได้ สีลัพพัตปรามาส จัดเข้าในกลุ่มสังโยชน์ขั้นต้นที่พระอริยบุคคลระดับโสดาบันละได้
พระพาหิยทารุจีริยเถระ

| พระพาหิยรุจีริยเถระ> ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
ชื่อเดิม: พาหิยะ
สถานที่บรรลุธรรม: กรุงสาวัตถี พระพุทธเจ้าแสดงธรรมขณะออกบิณฑบาต
เอตทัคคะ: ขิปปาภิญญา (ตรัสรู้เร็วพลัน)
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: พาหิยรัฐ
วรรณะเดิม: แพศย์
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
พระพาหิยรุจีริยเถระ คือ พระมหาสาวกรูปหนึ่ง ซึ่งเกิดในครอบครัวคนมีตระกูล ครั้งหนึ่งได้เคยลงเรือเพื่อไปค้าขายที่สุวรรณภูมิ แต่เรือเกิดอับปางกลางทะเล ทำให้หมดเนื้อหมดตัว แต่รอดชีวิตมาได้ ต่อมาได้ทูลขอพระพุทธเจ้าให้ทรงแสดงธรรม พระพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมวิธีปฏิบัติต่ออารมณ์ที่รับรู้ทางอายตนะทั้งหก พอจบพระธรรมเทศนาอย่างย่อ พระพาหิยะก็บรรลุพระอรหัตตผล แต่ไม่ทันได้อุปสมบท ในขณะที่เที่ยวหาบาตร จีวร ก็ถูกโคแม่ลูกอ่อนขวิดเสียชีวิต พระพาหิยรุจีริยเถระได้รับยกย่องเป็นเอตทัคคะในทางตรัสรู้เฉียบพลัน
นครภายใต้จังหวัด (ประเทศเวียดนาม)

นครภายใต้จังหวัด (เวียดนาม: thành phố trực thuộc tỉnh ถั่ญโฟ้จึกถ็วกติ๋ญ) เป็นเขตการปกครองระดับสองของประเทศเวียดนาม นครภายใต้จังหวัดเป็นเมืองหลักของจังหวัดและศูนย์กลางการปกครอง บางเมืองยังได้รับการแต่งตั้งให้เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมของภูมิภาค (ระหว่างจังหวัด) นครภายใต้จังหวัดจะแบ่งออกเป็นแขวง (phường) และตำบล (xã) นอกจากนี้ยังมีฐานะเทียบเท่ากับเขต (quận) หรือเมืองระดับอำเภอ (thị xã)
ในปี ค.ศ. 2020 มี 7 เมืองที่ไม่มีเขตการปกครองระดับตำบลได้แก่ บั๊กนิญ สีอาน ดงห่า เว้ ซ้อกจัง ถูเสิ่วหมตและหวิญล็อง
ดูเพิ่ม

รายชื่อนครในประเทศเวียดนาม
ผีไพร

ผีไพร เป็นความเชื่อของชาวไทย ที่เกี่ยวข้องกับป่าและภูตผีวิญญาณ
ความเข้าใจ

ผีที่สิงสถิตอยู่ตามป่าเขาลำเนาไพร ส่วนใหญ่จะอยู่ในป่าลึก ผีไพรมีหลายจำพวกด้วยกัน
ประเภท

ผีโป่งค่าง หรือผีโป่ง มีรูปลักษณ์เป็นค่างหรือเป็นลิง แต่มีขนาดใหญ่กว่ามาก มักอาศัยอยู่ตามโป่ง (พื้นที่ที่ดินมีแร่ธาตุเยอะ พวกสัตว์จะชอบมากินดินโป่งเพื่อเพิ่มแร่ธาตุให้ร่างกาย พื้นที่ที่เป็นดินโป่งมักอยู่ตามริมลำธารที่มีน้ำไหลริน) เวลาที่มีคนไปเดินป่าแล้วค้างแรมในป่า ผีโป่งมักจะแอบเข้ามาดูดเลือดคนจากนิ้วหัวแม่โป้งเท้าขณะนอนหลับ
ผีจะกละ มีรูปลักษณ์เป็นแมว พวกหมอผีชาวบ้านป่าผู้เจนอาคม ส่งให้ไปทำร้ายศัตรูของตนเอง
เสือสมิง เป็นเสือโคร่งหรือเสือดำที่กินคนเข้าไปมากมาย จนมีวิญญาณผีตายโหงสิงสู่อยู่ วันดีคืนดีจะแปลงร่างมาหลอกลวงคนที่เดินทางในป่าเพื่อจับกินเป็นอาหาร มักจะมาในรูปแบบของคนบาดเจ็บ สาวชาวป่า
เจ้าพลศึกซ้ายไชยสงคราม

พระเจ้าพลศึกซ้ายไชยสงคราม ทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 42 และเป็นพระโอรสองค์ที่ 3 ในพระยาหน่อคำเสถียรไชยสงคราม เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 40 ต่อมาในปี พ.ศ. 2146 เจ้าฟ้าสารวตี กษัตริย์พม่า โปรดเกล้าแต่งตั้งให้เป็น "เจ้าพระยาพลศึกซ้ายไชยสงคราม เจ้าผู้ครองนครน่าน " ทรงครองเมืองน่าน ระหว่างปี พ.ศ. 2146 - พ.ศ. 2158 รวมระยะเวลา 17 ปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2158 กษัตริย์พม่าโปรดเกล้าแต่งตั้งให้เป็น พระเจ้าศรีสองเมือง พระเจ้านครเชียงใหม่ ทรงครองเมืองเชียงใหม่ ระหว่างปี พ.ศ. 2158 - พ.ศ. 2175 รวมระยะเวลา 17 ปี
พระประวัติ

เจ้าพลศึกซ้ายไชยสงคราม เป็นพระโอรสในพระญาหน่อคำไชยเสถียรสงคราม เจ้าเมืองน่าน ทรงครองราชย์เวียเชียงใหม่ใน พ.ศ. 2158-2175 ในกำกับของพม่าเป็นระยะเวลา 16 ปี เจ้าฟ้าสารวตีรับเป็นพระโอรสบุญธรรม และทรงเป็นเจ้าเมืองน่านมาก่อนที่พระองค์จะถูกตั้งให้เป็นพระเจ้าเชียงใหม่แทนที่พระช้อยซึ่งถูกประหารพระชนม์ชีพหลังจากกองทัพของพระเจ้าอะเนาะเพะลูนกษัตริย์พม่าตีเมืองเชียงใหม่แตก กองทัพพม่าเข้าควบคุมสถานการณ์ในเขตล้านนาจนถึงปี พ.ศ. 2159 จึงยกทัพกลับไป แต่กษัตริย์พม่ายังทรงประทับที่เชียงใหม่เพื่อทำการซ่อมแซมพระนคร จนแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2160 จึงเสด็จกลับหงสาวดี ในปี พ.ศ. 2171 พระเจ้าอะเนาะเพะลูนถูกลอบปลงพระชนม์และเกิดสงครามแย่งชิงบัลลังก์ขึ้น เจ้าพลศึกซ้ายไชยสงครามทรงคิดนำล้านนากลับมามีเอกราชอีกครั้งโดยประกาศเอกราชจากพม่า หลังจากพระเจ้าตาลูนขึ้นครองบัลลังก์อาณาจักรพม่าในปีถัดมาพม่าบุกตีนครเชียงใหม่อีก พระองค์ก็ถูกจับกุมไปไว้ที่กรุงหงสาวดีในปี พ.ศ. 2175
โรงเรียนสมาคมไทย-ญี่ปุ่น

โรงเรียนสมาคมไทย-ญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 泰日協会学校 Tai-nichi Kyōkai Gakkō หรือ バンコク日本人学校 Bankoku Nihonjin Gakkō; อังกฤษ: Thai-Japanese Association School) เป็นโรงเรียนญี่ปุ่นในเขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่บนถนนพระราม 9 และสนับสนุนโดยสมาคมไทย-ญี่ปุ่น เปิดรับนักเรียนเข้าศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 3 และรับเฉพาะแต่นักเรียนญี่ปุ่นเท่านั้น
แรงต้านแรงโน้มถ่วง

แรงต้านแรงโน้มถ่วง (อังกฤษ: anti-gravity) คือแนวความคิดของการสร้างสถานที่หรือวัตถุที่เป็นอิสระจากแรงโน้มถ่วง ไม่ได้หมายถึงการไม่มีของน้ำหนักภายใต้แรงโน้มถ่วงที่ประสบกับเหตุการณ์ในการตกอย่างอิสระหรือในวงโคจร หรือความสมดุลระหว่างแรงโน้มถ่วงกับแรงอื่น ๆ บางชนิด เช่น เช่นแรงยกทางแม่เหล็กไฟฟ้าหรือทางอากาศพลศาสตร์ แรงต้านแรงโน้มถ่วงเป็นแนวคิดที่เกิดขึ้นในนิยายวิทยาศาสตร์โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริบทของการขับเคลื่อนยานอวกาศ ตัวอย่างแรก ๆ คือ สารสกัดกั้นแรงโน้มถ่วง "คาโวฮีเต" (Cavorite) ในนิยายวิทยาศาสตร์ของเอช. จี. เวลส์ (H. G. Wells) เรื่อง มนุษย์คนแรกบนดวงจันทร์ (The First Men in the Moon)
ในกฎความโน้มถ่วงสากลของนิวตัน แรงโน้มถ่วงเป็นแรงภายนอกที่ส่งผ่านโดยวิธีการที่ไม่มีใครทราบ ในศตวรรษที่ 20 แบบจำลองของนิวตันก็ถูกแทนที่ด้วยสัมพัทธภาพทั่วไปที่แรงโน้มถ่วงไม่ได้เป็นแรง แต่เป็นผลมาจากรูปทรงทางเรขาคณิตของกาล-อวกาศ ภายใต้หลักสัมพัทธภาพทั่วไปนั้น แรงต้านแรงโน้มถ่วงเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ยกเว้นเสียแต่ว่าจะเกิดขึ้นภายใต้สถานการณ์ที่ได้ถูกสร้างขึ้นมา  ฟิสิกส์ควอนตัมได้ตั้งสมมติฐานการดำรงอยู่ของ กราวิตอน (graviton), กลุ่มของอนุภาคมูลฐานที่ปราศจากมวลซึ่งเป็นสื่อส่งผ่านแรง, และความเป็นไปได้ของการสร้างหรือการทำลายเหล่านี้ก็ไม่มีความชัดเจน
"แรงต้านแรงโน้มถ่วง" มักจะถูกนำมาใช้เรียกขานเพื่อกล่าวถึงอุปกรณ์ที่ดูราวกับว่าพวกมันย้อนกลับแรงโน้มถ่วงได้แม้ว่าพวกมันจะถูกดำเนินการผ่านวิธีการอื่น ๆ ก็ตาม ตัวอย่างเช่น เครื่องยก (lifter) ซึ่งบินอยู่ในอากาศได้โดยใช้สนามแม่เหล็กไฟฟ้า
การแก้ปัญหาโดยสมมุติฐาน > เกราะป้องกันแรงโน้มถ่วง (Gravity shield)

ในปี 1948 มีนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จชื่อ รอเจอร์ แบ๊บเซน (Roger Babson) (ผู้ก่อตั้งวิทยาลัยแบ๊บเซน (Babson College)) ได้ก่อตั้งมูลนิธิวิจัยแรงโน้มถ่วง (Gravity Research Foundation) เพื่อศึกษาวิธีการที่จะลดผลกระทบที่เกิดขึ้นจากแรงโน้มถ่วง   ความพยายามของพวกเขาในตอนแรกออกจะดูเหมือนค่อนข้าง "บ้า ๆ บอ ๆ" (crankish) แต่พวกเขาก็ได้จัดการประชุมเป็นครั้งคราวเพื่อที่จะดึงคนอย่างเช่น คลาเรนซ์ เบิร์ดไซย์ (Clarence Birdseye) ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีสำหรับธุรกิจผลิตภัณฑ์อาหารแช่แข็ง และ อิกอร์ ซิกอร์สกี (Igor Sikorsky) ซึ่งเป็น "บิดาแห่งเฮลิคอปเตอร์" มาร่วมวงด้วย  เมื่อเวลาผ่านไปทางมูลนิธิได้หันเหความสนใจออกไปจากความพยายามที่จะควบคุมบังคับแรงโน้มถ่วงเอาไว้ใช้ประโยชน์, ไปเป็นความพยายามที่เพียงแค่อยากจะทำความรู้และความเข้าใจมันให้ดียิ่งขึ้นมากกว่านี้  ต่อมามูลนิธินี้เกือบจะสลายตัวหายสาบสูญไปหลังจากการตายของแบ๊บเซน (Babson) ผู้ที่ได้ก่อตั้งมูลนิธินี้ขึ้น ในปี 1967  อย่างไรก็ตามทางมูลนิธินี้ก็ยังคงเดินหน้าทำงานต่อไปจนได้รับรางวัลจากการนำเสนอการเขียนเรียงความได้เงินรางวัลเป็นจำนวนถึง 5,000 ดอลล่าร์สหรัฐ ในปี ค.ศ. 2013  ต่อมามูลนิธินี้ก็ยังคงได้รับการบริหารงานต่อมาโดยการแยกตัวออกมาอยู่ที่เมืองเวลสลีย์, ในมลรัฐแมสซาชูเซต (Wellesley, Massachusetts) โดย จอร์จ ไรด์เอาต์ จูเนียร์ (George Rideout, Jr.) ผู้เป็นลูกชายของผู้อำนวยการคนเดิมของมูลนิธิ
ข้อเรียกร้องเชิงประจักษ์และความพยายามในเชิงพาณิชย์ (Empirical claims and commercial efforts)

มีความพยายามอยู่เป็นอันมากในการที่จะสร้างอุปกรณ์การต่อต้านแรงโน้มถ่วงและรายงานจำนวนเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผลกระทบของปรากฏการณ์ของแรงต่อต้านแรงโน้มถ่วงที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติเหมือนอย่างกับในวรรณกรรมทางวิทยาศาสตร์ตามที่เคยอ่านกัน
ข้อเรียกร้องเชิงประจักษ์และความพยายามในเชิงพาณิชย์ (Empirical claims and commercial efforts) > อุปกรณ์ที่เกี่ยวกับทางด้านไจโรสโคป

ไจโรสโคป (Gyroscopes) สามารถสร้างแรงให้เกิดขึ้นในตัวเองได้เมื่อขณะเกิดการบิดตัวในขณะที่กำลังดำเนินการ "เคลื่อนตัวมันเองออกมาจากแนวระนาบ" และสามารถทำให้เกิดปรากฏการณ์ที่จะยกตัวเองให้ลอยตัวอยู่ได้โดยประสานแรงยกตัวเองให้อยู่ในลักษณะที่ "ต่อต้าน" กับแรงโน้มถ่วง แม้ว่าแรงนี้จะเข้าใจกันดีว่าเป็นแค่ภาพลวงตา แม้แต่ภายใต้แบบจำลองของนิวตันก็ตาม แต่แรงนี้ก็ยังคงมีการเอ่ยอ้างถึงอยู่จากการที่มีการสร้างอุปกรณ์ที่มีการสร้างแรงต่อต้านแรงโน้มถ่วงและมีอุปกรณ์ที่ได้รับการจดสิทธิบัตรไว้อีกมากมาย ยังไม่มีการพิสูจน์ได้ว่าอุปกรณ์เหล่านี้สามารถทำงานได้ภายใต้สภาวะเงื่อนไขที่ได้รับการควบคุม และมักจะกลายเป็นหัวข้อถกเถียงของทฤษฎีสมคบคิดอยู่เสมอๆ ด้วยเหตุนี้
ดูเพิ่ม

Aerodynamic levitation
Apergy
Artificial gravity
Burkhard Heim
Casimir effect
Clinostat
Electrostatic levitation
Exotic matter
Gravitational interaction of antimatter
Heim Theory
Magnetic levitation
Optical levitation
Reactionless drive
Tractor beam
Fictional accounts
Despicable Me: Minion Mayhem has the Anti-Gravity Recycling Room
LittleBigPlanet 2 features a device called the Anti-Gravity Tweaker
spindizzy is an anti-gravity drive in the science fiction novels of James Blish
เครื่องกำเนิด "สนามจลนศาสตร์" จากสิทธิบัตรสหรัฐอเมริกาหมายเลข 3,626,605: วิธีการและอุปกรณ์เครื่องมือสำหรับสร้างสนามแรงโน้มถ่วงที่สอง (A "kinemassic field" generator from U.S. Patent 3,626,605: Method and apparatus for generating a secondary gravitational force field)
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกดาไซ โอซามุ

พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น
| --- | --- |
太宰治記念館
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกดาไซ โอซามุ (พฤษภาคม พ.ศ. 2565)
ที่ตั้งในจังหวัดอาโอโมริแสดงแผนที่จังหวัดอาโอโมริพิพิธภัณฑ์ที่ระลึกดาไซ โอซามุ (ประเทศญี่ปุ่น)แสดงแผนที่ประเทศญี่ปุ่น
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1998
ที่ตั้ง: เมืองคานางิ นครโกโชงาวาระ จังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 40°54′10″N 140°27′20″E﻿ / ﻿40.9027°N 140.4555°E﻿ / 40.9027; 140.4555
เว็บไซต์: dazai.or.jp/modules/contents/class-a01.html
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกดาไซ โอซามุ (ญี่ปุ่น: 太宰治記念館; โรมาจิ: Dazai Osamu Kinenkan) หรือมักเรียกด้วยชื่อว่า ชาโยกัง (ญี่ปุ่น: 斜陽館; โรมาจิ: Shayōkan เป็นพิพิธภัณฑ์บ้านนักเขียนที่ตั้งอยู่ในเมืองคานางิในนครโกโชงาวาระ จังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับโอซามุ ดาไซ นักเขียนผู้ล่วงลับผู้ใช้ชีวิตในวัยเด็กช่วงต้นในพื้นที่คานางิ และเป็นที่เก็บสะสมเครื่องเรือนโบราณ เครื่องประดับ และสิ่งสะสมเกี่ยวกับผลงานของโอซามุ ดาไซ
ประวัติ

อาคารของพิพิธภัณฑ์สร้างในปี ค.ศ. 1907 โดยบิดาของดาไซผู้เป็นเจ้าที่ดินผู้มั่งคั่งและเป็นสมาชิกของสภานิติบัญญัติแห่งชาติในยุคเมจิ ดาไซอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ตั้งแค่ ค.ศ. 1909 จนถึง ค.ศ. 1923 เมื่อดาไซย้ายไปยังนครอาโอโมริ แต่ดาไซก็กลับมาที่บ้านหลังนี้หลายครั้ง แล้วย้ายกลับมาอยู่บ้านหลังนี้อีกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1942 ถึง ค.ศ. 1945 หลังการเสียชีวิตของดาไซในปี ค.ศ. 1948 บ้านก็ถูกขายไปและปรับปรุงใหม่เป็นโรงแรมเรียวกัง โดยมีพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวขนาดเล็กเพื่อเป็นที่ระลึกถึงดาไซ ชื่อ ชาโยคัง ที่เป็นอีกชื่อหนึ่งของพิพิธภัณฑ์นำมาจากนวนิยายผลงานของเรื่องหนึ่งคือ ชาโย หรือ อาทิตย์สิ้นแสง  โรงแรมประสบปัญหาทางการเงินที่ถดถอยแม้ว่ายังได้รับความนิยมจากผู้ชื่นชอบผลงานของดาไซ โรงแรมถูกขายให้เมืองคานางิในปี ค.ศ. 1996 และได้รับการปรับปรุงขนานใหญ่เพื่อฟื้นฟูรูปลักษณ์ดั้งเดิม ก่อนจะเกิดทำการอีกครั้งในฐานะพิพิธภัณฑ์ที่ระลึกดาไซ โอซามุในปี ค.ศ. 1998
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
มหาวิทยาลัยเวียนนา

| --- | --- |
Universität Wien

ละติน: Universitas Vindobonensis
ชื่อเดิม: Alma Mater Rudolphina Vindobonensis
ประเภท: รัฐ
สถาปนา: 12 March 1365; 659 ปีก่อน (12 March 1365)
งบประมาณ: €691.5 ล้าน (2021)
อธิการบดี: Sebastian Schütze
อาจารย์: 7,538
เจ้าหน้าที่: 3,043
บุคลากรทั้งหมด: 10,381
ผู้ศึกษา: 88,900 (2021)
บัณฑิตศึกษา: 16,490
นักศึกษาปริญญาเอก: 8,945
ที่ตั้ง: Vienna, ออสเตรีย 48°12′47″N 16°21′35″E﻿ / ﻿48.21306°N 16.35972°E﻿ / 48.21306; 16.35972
วิทยาเขต: Urban
สี: น้ำเงินและขาว   
เครือข่าย: Campus Europae EUA Guild of European Research-Intensive Universities UNICA
เว็บไซต์: univie.ac.at

มหาวิทยาลัยเวียนนา (อังกฤษ: University of Vienna; เยอรมัน: Universität Wien) เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยของรัฐ ตั้งอยู่ในเวียนนา ประเทศออสเตรีย ก่อตั้งโดย รูดอล์ฟที่ 4 ดยุกแห่งออสเตรีย ในปี ค.ศ. 1365 ถือเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ใช้ภาษาเยอรมัน และเป็นหนึ่งในสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป มหาวิทยาลัยแห่งนี้เกี่ยวข้องกับผู้ได้รับรางวัลโนเบล 17 คน และเป็นแหล่งรวมของนักวิชาการและประวัติศาสตร์จำนวนมาก
เขตการปกครองของประเทศเวียดนาม

เขตการปกครองของประเทศเวียดนาม แบ่งออกเป็น 3 ระดับ ได้แก่ :
ระดับหนึ่ง : จังหวัด (tỉnh) และเทศบาลนคร (thành phố trực thuộc trung ương)
ระดับสอง : นครประจำจังหวัด (thành phố trực thuộc tỉnh), อำเภอ (huyện), เมืองระดับอำเภอ (thị xã) และเขต (quận)
ระดับสาม : เมืองระดับตำบล (thị trấn), ตำบล (xã) และแขวง (phường)
ลำดับชั้นของโครงสร้าง

| ระดับ | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ประเภท | เทศบาลนคร (thành phố trực thuộc trung ương) | นครภายใต้นครภายใต้ส่วนกลาง (Thành phố thuộc thành phố trực thuộc trung ương) | แขวง (phường) |
| ประเภท | เทศบาลนคร (thành phố trực thuộc trung ương) | เขต (quận) | แขวง (phường) |
| ประเภท | เทศบาลนคร (thành phố trực thuộc trung ương) | เมืองระดับอำเภอ (thị xã) | แขวง (phường) |
| ประเภท | เทศบาลนคร (thành phố trực thuộc trung ương) | เมืองระดับอำเภอ (thị xã) | ตำบล (xã) |
| ประเภท | เทศบาลนคร (thành phố trực thuộc trung ương) | อำเภอ (huyện) | เมืองระดับตำบล (thị trấn) |
| ประเภท | เทศบาลนคร (thành phố trực thuộc trung ương) | อำเภอ (huyện) | ตำบล (xã) |
| ประเภท | จังหวัด (tỉnh) | นครประจำจังหวัด (thành phố trực thuộc tỉnh) | แขวง (phường) |
| ประเภท | จังหวัด (tỉnh) | นครประจำจังหวัด (thành phố trực thuộc tỉnh) | ตำบล (xã) |
| ประเภท | จังหวัด (tỉnh) | เมืองระดับอำเภอ (thị xã) | แขวง (phường) |
| ประเภท | จังหวัด (tỉnh) | เมืองระดับอำเภอ (thị xã) | ตำบล (xã) |
| ประเภท | จังหวัด (tỉnh) | อำเภอ (huyện) | เมืองระดับตำบล (thị trấn) |
| ประเภท | จังหวัด (tỉnh) | อำเภอ (huyện) | ตำบล (xã) |
หน่วยการปกครองระดับภูมิภาค

ดูเพิ่ม: ภูมิภาคของประเทศเวียดนาม
รัฐบาลเวียดนามแบ่งภูมิภาคออกเป็น 8 ภูมิภาค :
ภาคเหนือของเวียดนาม (Bắc Bộ, Miền Bắc )
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (Đông Bắc Bộ)
ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ (Tây Bắc Bộ)
ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง (Đồng Bằng Sông Hồng)
ภาคกลางของเวียดนาม (Trung Bộ, Miền Trung )
ชายฝั่งตอนกลางเหนือ (Bắc Trung Bộ)
ชายฝั่งตอนกลางใต้ (Duyên hải Nam Trung Bộ)
ที่สูงตอนกลาง (Tây Nguyên)
ภาคใต้ของเวียดนาม (Nam Bộ, Miền Nam )
ภาคตะวันออกเฉียงใต้ (Đông Nam Bộ, Miền Đông)
ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง (Đồng Bằng Sông Cửu Long) หรือภาคตะวันตกเฉียงใต้ (Tây Nam Bộ, Miền Tây)
หน่วยการปกครองระดับหนึ่ง

ดูเพิ่ม: จังหวัดของประเทศเวียดนาม และ เทศบาลนครของประเทศเวียดนาม
หน่วยการปกครองระดับหนึ่งแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 57 จังหวัด (tỉnh) และ 5 เทศบาลนคร (thành phố trực thuộc trung ương) ซึ่งเทศบาลนครอยู่ในระดับเดียวกับจังหวัด แต่ละจังหวัดจะถูกปกครองโดยสภาประชาชนซึ่งได้รับการเลือกตั้งจากประชาชน
6 เมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาล ได้แก่
ฮานอย (thành phố Hà Nội, 城舗河內)
นครโฮจิมินห์ (thành phố Hồ Chí Minh, 城舗胡志明)
ดานัง (thành phố Đà Nẵng, 城舗沱灢)
ไฮฟอง (thành phố Hải Phòng, 城舗海防)
เกิ่นเทอ (thành phố Cần Thơ, 城舗芹𡮲)
เว้ (thành phố Huế, 城舗化)
57 จังหวัด (tỉnh)
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  บั๊กนิญ  ห่านาม  หายเซือง  ฮึงเอียน  นามดิ่ญ  นิญบิ่ญ  ท้ายบิ่ญ  หวิญฟุก  ห่าติ๋ญ  เหงะอาน  กว๋างบิ่ญ  กว๋างจิ  ทัญฮว้า  บั๊กซาง  บั๊กกั่น  กาวบั่ง  ห่าซาง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย |  ฟู้เถาะ  กว๋างนิญ  ท้ายเงวียน  เตวียนกวาง  เอียนบ๊าย  เดี่ยนเบียน  ฮหว่าบิ่ญ  ลายเจิว  เซินลา  ดั๊กลัก  ดั๊กนง  ซาลาย  กอนตูม  เลิมด่ง  บิ่ญดิ่ญ  นิญถ่วน  คั้ญฮหว่า  บิ่ญถ่วน  ฟู้เอียน  กว๋างนาม |  กว๋างหงาย  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญเฟื้อก  ด่งนาย  เต็ยนิญ  อานซาง  บักเลียว  เบ๊นแจ  ก่าเมา  ด่งท้าป  เหิ่วซาง  เกียนซาง  ล็องอาน  ซ้อกจัง  เตี่ยนซาง  จ่าวิญ  หวิญล็อง |
หน่วยการปกครองระดับสอง

เทศบาลนครแบ่งเขตการปกครองออกเป็นเขต, เมืองระดับอำเภอ และอำเภอ ซึ่งจะไม่มีเมืองหลักของเทศบาลนคร แต่ที่นั่งในท้องถิ่นจะตั้งอยู่ในใจกลางเมืองของเทศบาลนคร
จังหวัดแบ่งเขตการปกครองออกเป็นนครประจำจังหวัด, เมืองระดับอำเภอ และอำเภอ โดยปกตินครประจำจังหวัดหรือเมืองระดับอำเภอเป็นเมืองหลักของจังหวัดนั้น
จากแหล่งข้อมูลล่าสุดของสำนักงานสถิติแห่งประเทศเวียดนาม (General Statistics Office of Vietnam: GSO) มีหน่วยการปกครองระดับสองทั้งสิ้น 713 แห่ง
อำเภอสามารถปรับเปลี่ยนเป็นเมืองระดับอำเภอ ซึ่งสามารถปรับเปลี่ยนเป็นนครประจำจังหวัดได้
หน่วยการปกครองระดับสาม

เขตแบ่งเขตการปกครองออกเป็นแขวง ในขณะที่เมืองระดับอำเภอแบ่งเขตการปกครองออกเป็นแขวงและตำบล อำเภอแบ่งเขตการปกครองออกเมืองระดับตำบลและตำบล
ในปี ค.ศ. 2016 จีเอสโอระบุว่ามีหน่วยการปกครองระดับสามทั้งสิ้น 11,162 แห่ง ประกอบด้วยแขวง 1,581 แห่ง เมืองระดับตำบล 603 แห่ง และตำบล 8,978 แห่ง
ตำบลสามารถปรับเปลี่ยนเป็นเมืองระดับตำบลหรือแขวงได้
ภูมิภาคของประเทศเวียดนาม
จังหวัดและเทศบาลนครของประเทศเวียดนาม
โชโกกัง

พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดซางะ ประเทศญี่ปุ่น
| โชโกกัง |
| --- | --- |
徴古館

th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดใช้งาน
ที่อยู่: 5-22 มัตสึบาระ บล็อก 2
เมือง: นครซางะ จังหวัดซางะ
ประเทศ: ประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 33°15′06″N 130°18′05″E﻿ / ﻿33.251586°N 130.301407°E﻿ / 33.251586; 130.301407
เปิดใช้งาน: ค.ศ. 1927
ปรับปรุง: ค.ศ. 1998
เว็บไซต์
โฮมเพจ
โชโกกัง (ญี่ปุ่น: 徴古館; โรมาจิ: Chōkokan) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เปิดทำการในนครซางะ จังหวัดซางะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1927 ก่อตั้งโดยนาเบชิมะ นาโอมิตสึ (鍋島直映) บุตรชายของนาเบชิมะ นาโอชิโระแห่งตระกูลนาเบชิมะ ไดเมียวคนสุดท้ายของเขตซางะในแคว้นฮิเซ็ง  สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยวัตถุทางประวัติศาสตร์และงานศิลปะที่เกี่ยวข้องกับเขตซางะและตระกูลนาเบชิมะ พิพิธภัณฑ์ปิดทำการในปี ค.ศ. 1945 และเปิดใหม่โดยมูลนิธินาเบชิมะ โฮโกไก (鍋島報效会) ในปี ค.ศ. 1998 อาคารของพิพิธภัณฑ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ตั้งแต่ ค.ศ. 1927 สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์รวมไปถึงโน้ตเพลงไซบาระที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ ซึ่งเป็นสมบัติแห่งชาติญี่ปุ่น
ดูเพิ่ม

พิพิธภัณฑ์จังหวัดซางะ
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาญี่ปุ่น) โชโกกัง
(ในภาษาญี่ปุ่น) ฐานข้อมูลสิ่งสะสม
แองเจเล่ อานัง

| แองเจเล่ อานัง |
| --- | --- |
แองเจเล่ที่งานรูพอลส์แดร็กคอนแอลเอ พ.ศ. 2567
เกิด: 29 กันยายน ค.ศ. 1994 (อายุ 30–31 ปี)  อำเภอจักราช จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย
อาชีพ:  แดร็กควีน  นักแสดง  นางแบบ 
โทรทัศน์: แดร็ก เรซ ไทยแลนด์ (ฤดูกาลที่สอง)
อัญชลี อณังษ์ หรือรู้จักกันในนาม แองเจเล่ อานัง (อังกฤษ: Angele Anang) เป็นแดร็กควีนชาวไทย เริ่มมีชื่อเสียงหลังจากเป็นผู้ชนะในรายการ แดร็ก เรซ ไทยแลนด์ ฤดูกาลที่สอง ซึ่งแตกแขนงมาจากรายการ รูพอลส์แดร็กเรซ เธอถือเป็นคนข้ามเพศคนแรกที่ชนะในแฟรนไชส์นี้
ชีวิตช่วงแรก

อัญชลี อณังษ์ เกิดเมื่อปี 2537 ที่จังหวัดนครราชสีมา จากนั้นครอบครัวได้ย้ายมาอยู่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เธอเข้าเรียนที่โรงเรียนยอแซฟอยุธยาและโรงเรียนประจำสันติอโศก พ่อแม่ของอัญชลีหย่าร้างกันตั้งแต่เธอยังเด็ก หลังแม่เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเต้านมเธอจึงหยุดเรียนและย้ายไปอาศัยอยู่กับพ่อเพื่อช่วยทำงานธุรกิจโรงกลึง
อัญชลีเคยเสพยามาก่อน ภายหลังได้เข้ารับการบำบัดและออกบวชพระเป็นเวลาสั้น ๆ ในระหว่างเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย อัญชลีกล่าวว่า "มันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก" เพราะเธอไม่สามารถปรับตัวได้ จนกระทั่งเริ่มคบหากับคนในอินเทอร์เน็ตและเปิดเผยตนเองว่าเป็นเกย์ในขณะนั้น หลังจากเลิกรากับคนรัก อัญชลีเริ่มไว้ผมยาวเป็นผู้หญิงข้ามเพศและทำงานในร้านคาราโอเกะ ก่อนจะได้เข้าสู่วงการแดร็กควีนในเวลาต่อมา
อาชีพ

อัญชลีเริ่มทำงานเป็นนักแสดงหญิงข้ามเพศที่โรงละครคาบาเร่ต์ในกรุงเทพมหานคร และยังได้รับการนิยามว่าเป็น "บียอนเซ่แห่งประเทศไทย" จากการลอกเลียนแบบเป็นนักร้องคนดังกล่าว
อัญชลีได้รับการประกาศให้เป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันในรายการ แดร็ก เรซ ไทยแลนด์ ฤดูกาลที่สอง ซึ่งเริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 11 มกราคม 2562 ตลอดระยะเวลาการแข่งขัน เธอชนะถึงหกครั้ง ซึ่งมากกว่าแดร็กควีนคนใด ๆ ในประวัติศาสตร์ของแฟรนไชส์ ต่อมาในวันที่ 5 เมษายน เธอได้รับตำแหน่งเป็นผู้ชนะ ในปัจจุบันเธอเป็นทั้งนักแสดง นางแบบ และแดร็กควีนอิสระ ซึ่งมักทำการแสดงอยู่ที่ไบโพล่าสีลมและเฮาส์ออฟฮีลส์
ชีวิตส่วนตัว

อัญชลีได้เข้าร่วมชุมนุมกับกลุ่มราษฎรในปี 2563 โดยออกมาสนับสนุนสิทธิของแอลจีบีทีและความเท่าเทียมกันทางเพศ เธอยังกล่าวกับบีบีซีว่า "ถ้าการเมืองดี รัฐบาลจะเข้าใจคนกลุ่มหลากหลายทางเพศมากขึ้น..."
ผลงานการแสดง > โทรทัศน์

| ปี | ชื่อ | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2562 | I Can See Your Voice Thailand | ตนเอง | นักร้องปริศนา |
| 2562 | แดร็ก เรซ ไทยแลนด์ | ตนเอง | ผู้เข้าแข่งขัน |
| 2565 | โปรเจกต์รันเวย์ไทยแลนด์ | ตนเอง | นางแบบ |
ผลงานการแสดง > เว็บซีรีส์

| ปี | ชื่อ | บทบาท | หมายเหตุ | อ>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2562 | Bootleg Opinions | ตนเอง | แขกรับเชิญ, ตอน: "Drag UK's Drag Con NY 2019 Looks" |  |
ผลงานการแสดง > มิวสิกวิดีโอ

| ปี | ชื่อ | ศิลปิน | อ>  |
| --- | --- | --- | --- |
| 2562 | "ขาว-ดำ" | พรีน |  |
| 2566 | "ก็อตมีสตาร์เต็ด" | ทรอย ซีวาน |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แองเจเล่ อานัง
รายชื่อนครในประเทศเวียดนาม

แผนที่ประเทศเวียดนาม
รัฐบาลเวียดนามได้นิยามเมืองหรือนครไว้ว่า เป็นนิคมที่มีพื้นที่และประชากรมากจนสามารถมีบทบาทสำคัญในแง่การเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมได้ สถานะของเมืองและนครต่าง ๆ ในเวียดนามจัดอยู่ในหมวดหมู่ 4 หมวดหมู่ ได้แก่ ชั้นพิเศษ, ชั้นหนึ่ง (I), ชั้นสอง (II) และชั้นสาม (III)
เทศบาลนคร

บทความหลัก: เทศบาลนครของประเทศเวียดนาม
อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลเวียดนาม ปัจจุบันมีเทศบาลนครทั้งหมด 5 แห่งด้วยกัน
| นคร | เนื้อที่ (ตารางกิโลเมตร) | ประชากร (คน) | ชั้น |
| --- | --- | --- | --- |
| เกิ่นเทอ | 1,408.9 | 1,248,000 | 1 |
| ดานัง | 1,285.4 | 1,028,000 | 1 |
| ไฮฟอง | 1,527.4 | 1,963,300 | 1 |
| ฮานอย | 3,324.5 | 7,216,000 | พิเศษ |
| โฮจิมินห์ | 2,095.5 | 8,146,300 | พิเศษ |
สถิติเมื่อ ค.ศ. 2015
ระเบียงภาพ

โฮจิมินห์
เมืองใหญ่ที่สุด
ฮานอย
ดูเพิ่ม

จังหวัดของประเทศเวียดนาม