stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แม่น้ำไนล์

| แม่น้ำไนล์ |
| --- | --- |
แม่น้ำไนล์ที่ไคโร ประเทศอียิปต์

ที่ตั้ง
ประเทศ: อียิปต์, ซูดาน, ซูดานใต้, เอธิโอเปีย, ยูกันดา, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก, เคนยา, แทนซาเนีย, รวันดา, บุรุนดี
เมืองใหญ่: จินจา, จูบา, คาร์ทูม, ไคโร
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ: แม่น้ำไวท์ไนล์
 • พิกัด: 02°16′56″S 29°19′53″E﻿ / ﻿2.28222°S 29.33139°E﻿ / -2.28222; 29.33139
 • ระดับความสูง: 2,400 เมตร (7,900 ฟุต)
 

แหล่งที่ 2: แม่น้ำบลูไนล์
 • ตำแหน่ง: ทะเลสาบตานา ประเทศเอธิโอเปีย
 • พิกัด: 12°02′09″N 037°15′53″E﻿ / ﻿12.03583°N 37.26472°E﻿ / 12.03583; 37.26472
 
ปากน้ำ: ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
 • ตำแหน่ง: ดินดอนสามเหลี่ยมไนล์ ประเทศอียิปต์
 • พิกัด: 30°10′N 31°09′E﻿ / ﻿30.167°N 31.150°E﻿ / 30.167; 31.150
 • ระดับความสูง: ระดับน้ำทะเล
ความยาว: 6,650 กิโลเมตร (4,130 ไมล์)
พื้นที่ลุ่มน้ำ: 3,349,000 ตารางกิโลเมตร (1,293,000 ตารางไมล์)
ความกว้าง:  
 • สูงสุด: 2.8 กิโลเมตร (1.7 ไมล์)
ความลึก:  
 • เฉลี่ย: 8–11 เมตร (26–36 ฟุต)

อัตราการไหล:  
 • ตำแหน่ง: อัสวาน ประเทศอียิปต์
 • เฉลี่ย: 2,633 cubic metre per second (93,000 cubic foot per second)
 • ต่ำสุด: 530 cubic metre per second (19,000 cubic foot per second)
 • สูงสุด: 7,620 cubic metre per second (269,000 cubic foot per second)
 

อัตราการไหล:  
 • ตำแหน่ง: ไคโร ประเทศอียิปต์
 • เฉลี่ย: 2,000 cubic metre per second (71,000 cubic foot per second)
 • ต่ำสุด: 500 cubic metre per second (18,000 cubic foot per second)
 • สูงสุด: 7,000 cubic metre per second (250,000 cubic foot per second)
 

อัตราการไหล:  
 • ตำแหน่ง: ดินดอนสามเหลี่ยมไนล์ ประเทศอียิปต์ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
 • เฉลี่ย: 1,584 cubic metre per second (55,900 cubic foot per second)
 
ลุ่มน้ำ
ลำน้ำสาขา:  
 • ซ้าย: ไวท์ไนล์
 • ขวา: บลูไนล์, อัฏบะเราะฮ์
แม่น้ำไนล์ (อังกฤษ: Nile) เป็นแม่น้ำสายหลักที่ไหลไปทางเหนือลงไปในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปแอฟริกา แม่น้ำไนล์เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดในแอฟริกาและเคยเป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดในโลก แม้ว่ามีงานวิจัยโต้แย้ง ซึ่งแนะนำว่าแม่น้ำแอมะซอนมีความยาวมากกว่านิดหนึ่ง ในบรรดาแม่น้ำสายหลักของโลก แม่น้ำไนล์เป็นหนึ่งในแม่น้ำที่เล็กที่สุด เมื่อวัดจากการไหลในของปริมาณน้ำต่อปีเป็นลูกบาศก์เมตร ด้วยความยาว 6,650 กิโลเมตร (4,130 ไมล์) แม่น้ำไนล์มีที่ราบลุ่มแม่น้ำครอบคลุม 11 ประเทศ ได้แก่: สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก, แทนซาเนีย, บุรุนดี, รวันดา, ยูกันดา, เคนยา, เอธิโอเปีย, เอริเทรีย, ซูดานใต้, ซูดาน และอียิปต์ แม่น้ำนี้ยังเป็นแหล่งน้ำหลักของประเทศอียิปต์ ซูดาน และซูดานใต้ และเป็นแม่น้ำสำคัญที่สนับสนุนการเกษตรและการประมง
ที่มาของชื่อ

คำว่า "Nile" ('nIl) มาจากคำว่า "เนย์ลอส" (ละติน : Neilos ; กรีก : Νειλος) ชื่อในภาษากรีกที่มีความหมายว่า "หุบเขาที่มีแม่น้ำ" อีกชื่อหนึ่งของแม่น้ำไนล์ในภาษากรีกคือ "ไอกึปตอส" (ละติน : Aigyptos ; กรีก : Αιγυπτος) ซึ่งแปลว่าแผ่นดิน "อียิปต์" นั่นเอง
เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดและมีคนยกย่องว่าแม่น้ำนี้มีปลาในส่วนใหญ่
แม่น้ำสาขา

แม่น้ำไนล์เกิดจากการรวมตัวของแม่น้ำสายใหญ่ 2 สายคือ แม่น้ำบลูไนล์ (Blue Nile) จากประเทศเอธิโอเปีย และแม่น้ำไวท์ไนล์ (White Nile) จากบริเวณแอฟริกาตะวันออก มารวมตัวกันในประเทศซูดาน จากนั้นไหลผ่านประเทศอียิปต์ และไหลลงทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
แม่น้ำสาขา > แม่น้ำไวท์ไนล์

แม่น้ำไวท์ไนล์ กำเนิดจากทะเลสาบวิกตอเรีย ซึ่งอยู่ระหว่างประเทศยูกันดา ประเทศเคนยา และประเทศแทนซาเนีย แม่น้ำไนล์ช่วงที่ไหลออกจากทะเลสาบวิกทอเรีย จะเรียกแม่น้ำวิกตอเรียไนล์ ซึ่งไหลไปยังทะเลสาบแอลเบิร์ท ในช่วงนี้จะเรียก แม่น้ำแอลเบิร์ทไนล์ ไหลไปที่ประเทศเซาท์ซูดานและประเทศซูดาน รวมกับแม่น้ำหลายสาย และเรียกว่าไวท์ไนล์ตอนกลางประเทศก่อนจะไปรวมกับบลูไนล์
แม่น้ำสาขา > แม่น้ำบลูไนล์

แม่น้ำบลูไนล์ (*อ่านได้ว่า บลูไนเอวล์ เพื่อป้องกันการสับสนชื่อกับประเทศบรูไน) กำเนิดในประเทศเอธิโอเปีย และไหลผ่านเข้าซูดานไปรวมกับไวท์ไนล์เลย
ประวัติศาสตร์

แม่น้ำไนล์เป็นแม่น้ำสายที่หล่อเลี้ยงทวีปแอฟริกาที่แห้งแล้ง จนทำให้เกิดอารยธรรมโบราณขึ้นมากมาย โดยที่รู้จักกันดีคืออารยธรรมอียิปต์ เมื่อสมัยมากกว่ากว่าห้าพันปีที่แล้ว และยังสร้างความอุดมสมบูรณ์ให้กับพื้นที่แถบนั้นด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

A Struggle Over the Nile – slideshow by The New York Times
Thesis Analyzing Nile River Negotiations
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ แม่น้ำไนล์ ที่โอเพินสตรีตแมป
Old maps of the Nile, from the Eran Laor Cartographic Collection, The National Library of Israel
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส 2  BnF data 2  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  โครเอเชีย 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef  İslâm Ansiklopedisi
ขิม

ขิม
ขิม พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานให้คำอธิบายไว้ว่า "เครื่องดนตรีจีนชนิดหนึ่ง รูปคล้ายพระจันทร์ครึ่งซีกใช้ตี" ขิมถูกนำเข้ามาในประเทศไทยในสมัยรัชกาลที่ 6 โดยชาวจีนนำมาบรรเลงรวมอยู่ในวงเครื่องสายจีน
และประกอบการแสดงงิ้วบ้าง บรรเลงในงานเทศกาล และงานรื่นเริงต่าง ๆ บ้าง
คำว่า ขิม มาจากภาษาจีนฮกเกี้ยน ซึ่งมาจากอักษรจีน 琴 ซึ่งในภาษาจีนกลางอ่านว่า ฉิน
นักดนตรีไทยนำขิมมาบรรเลงในสมัยต้นรัชกาลที่ 6 โดยแก้ไขบางอย่าง คือเปลี่ยนสายลวดทองเหลืองให้มีขนาดโตขึ้น เทียบเสียงเรียงลำดับ ไปตลอดจน ถึงสายต่ำสุด เสียงคู่แปดมือซ้ายกับมือขวามีระดับเกือบตรงกัน เปลี่ยนไม้ตีให้ใหญ่และก้านแข็งขิ้น หย่องที่หนุนสาย มีความหนา กว่าของเดิมเพื่อให้เกิดความสมดุล และมีความประสงค์ให้เสียงดังมากขึ้น และไม่ให้เสียงที่ออกมาแกร่งกร้าวเกินไปให้ทาบสักหลาดหรือหนังตรงปลายไม้ตี ส่วนที่กระทบกับสาย ทำให้เสียงเกิดความนุ่มนวล และได้รับความนิยม บรรเลงร่วมอยู่ในวงเครื่องสายผสมจนถึงปัจจุบัน
เพลงที่นิยมบรรเลงกันมากคือ เพลงขิมเล็ก และเพลงขิมใหญ่ ซึ่งเป็นเพลงสำเนียงจีนที่เกิดขึ้นในราวปลายรัชสมัยรัชกาลที่ 4 โดยพระประดิษฐ์ไพเราะ ได้จำทำนองการตีขิมของคนจีนแล้วมาแต่งเป็นเพลงในอัตรา 2 ชั้นได้ 2 เพลง ตั้งชื่อว่า เพลงขิมเล็ก และเพลงขิมใหญ่ สำหรับเพลงขิมเล็ก พระประดิษฐ์ไพเราะได้แต่งขยายเป็นอัตรา 3 ชั้น ส่วนเพลงขิมใหญ่ ครูช้อย สุนทรวาทิน ได้แต่งขึ้นเป็น อัตรา 3 ชั้น เช่นกัน และทั้ง 2 เพลงนี้ ครูมนตรี ตราโมทได้แต่งตัดลงเป็นอัตราชั้นเดียว จนครบเป็นเพลงเถา เมื่อประมาณปี พุทธศักราช 2478 และได้รับความนิยมมาจนถึงปัจจุบันนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติขิม[ลิงก์เสีย] จากเว็บดนตรีไทย
ประวัติขิม เก็บถาวร 2007-09-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บไทยคิด
อำเภอแม่ลาน

| อำเภอแม่ลาน |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mae Lan
โครงการส่งน้ำและบำรุงรักษาปัตตานี มีหัวงานตั้งอยู่ที่หมู่ 4 ตำบลตาเซะ อำเภอเมืองยะลา โดยอยู่ทางตอนล่างของเขื่อนบางลาง โดยอำเภอแม่ลานอยู่ในฝ่ายส่งน้ำและบำรุงรักษาที่ 4 รับผิดชอบส่งน้ำและบำรุงรักษาระบบส่งน้ำฝั่งซ้าย รับผิดชอบในเขตอำเภอแม่ลาน อำเภอหนองจิก อำเภอโคกโพธิ์ และบางส่วนของอำเภอเมืองยะลา
คำขวัญ: ลองกองหวาน ชลประทานดี  วิถีอำนวย พระนอนสวย รวยทุ่งกว้าง
แผนที่จังหวัดปัตตานี เน้นอำเภอแม่ลาน
พิกัด: 6°39′39″N 101°14′23″E﻿ / ﻿6.66083°N 101.23972°E﻿ / 6.66083; 101.23972
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ปัตตานี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 89.2 ตร.กม. (34.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 17,604 คน
 • ความหนาแน่น: 197.35 คน/ตร.กม. (511.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 94180
รหัสภูมิศาสตร์: 9412
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอแม่ลาน หมู่ที่ 4 ตำบลแม่ลาน อำเภอแม่ลาน จังหวัดปัตตานี 94180
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
แม่ลาน เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี และเป็น 1 ใน 2 อำเภอของจังหวัดที่มีทางรถไฟสายใต้ผ่าน โดยมีสถานีรถไฟคลองทรายที่เป็นสถานีย่อยประจำอำเภอ จัดตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอในปี พ.ศ. 2532 และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2538 เป็นอำเภอล่าสุดในจังหวัดปัตตานี
เว็บไซต์ที่ทำการปกครองอำเภอแม่ลาน https://sites.google.com/dei.ac.th/maelanoffice
โครงการส่งน้ำและบำรุงรักษาจังหวัดปัตตานี ครอบคลุมพื้นที่ในอำเภอแม่ลาน อำเภอหนองจิก อำเภอยะรัง อำเภอยะหริ่ง อำเภอมายอ อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี และอำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอแม่ลานมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองจิก
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอยะรัง และอำเภอเมืองยะลา (จังหวัดยะลา)
ทิศใต้  ติดต่อกับอำเภอเมืองยะลา (จังหวัดยะลา)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอโคกโพธิ์
ประวัติ

"แม่ลาน" เป็นชื่อของหนองน้ำขนาดใหญ่ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่หมู่ 6 บ้านลูตง ตำบลแม่ลาน (เดิม) ในอดีตแม่ลานเป็นชุมชนเก่าแก่ประมาณ 200 กว่าปีมาแล้ว เดิมอยู่ในเขตการปกครองของเมืองหนองจิกเป็น 1 ใน 7 หัวเมือง โดยมีเจ้าพระยาเมืองหรือเจ้าเมือง เป็นคนไทยพุทธ ประชาชนรุ่นแรกอพยพมาจากจังหวัดพัทลุงและจังหวัดสงขลา โดยพระยาเมืองหนองจิกในขณะนั้น มอบหมายภารกิจให้ชุมชนแม่ลานและชุมชนใกล้เคียงทำหน้าที่หาข่าวลาดตระเวนพื้นที่จัดเตรียมเสบียงอาหารไว้ใช้ในราชการ เตรียมคนไว้นำทางแก่กองทัพเมื่อเกิดสงคราม
ชุมชนแม่ลานและชุมชนใกล้เคียง เช่น ป่าไร่ นาประดู่ ทรายขาว โคกโพธิ์ ทุ่งพลา ปากล่อ ห้วยเงาะ ลำพระยา ลำใหม่ ยุโป ล้วนแต่เป็นชุมชนเครือข่ายเดียวกันทั้งสิ้น สำหรับเจ้าหน้าที่ปกครองชุมชนแม่ลานและชุมชนใกล้เคียง พระยาหนองจิกได้แต่งตั้งผู้ที่ชาวบ้านเคารพนับถือ มีลักษณะผู้นำและมีความเด็ดขาด เป็นกรมการเมืองหนองจิก ทำหน้าที่ดูแลชุมชนในพื้นที่รับผิดชอบเรียกว่า "หัวเมือง" ผู้ปกครองคนสุดท้ายชื่อ "หัวเมืองชุม" ต้นตระกูล "ชุมนุมมณี" ในปัจจุบันมีลูกหลานกระจัดกระจายอยู่ในพื้นที่อำเภอแม่ลานและอำเภอใกล้เคียงในทุกวันนี้
เดิมทีอำเภอแม่ลานเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโคกโพธิ์ ประกอบด้วย 3 ตำบล คือ ตำบลแม่ลาน ตำบลป่าไร่ และตำบลม่วงเตี้ย (แยกออกจากตำบลแม่ลานในปี พ.ศ. 2524) เป็นท้องที่ห่างไกลทุรกันดาร มีการคมนาคมไม่สะดวก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นที่หลบซ่อนและซ่องสุมของโจรผู้ร้าย เป็นพื้นที่รอยต่อกับอำเภอหนองจิก อำเภอโคกโพธิ์ อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี และอำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา
ในปี พ.ศ. 2528 นายอำเภอโคกโพธิ์ในขณะนั้น นายบุณยสิทธิ์ สุวรรณรัตน์ (อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดยะลา) ได้พิจารณาเห็นว่าพี่น้องประชาชนในตำบลแม่ลาน ตำบลป่าไร่บางส่วน (บางส่วนถูกแบ่งไปจัดตั้งเป็นตำบลควนโนรี ในปี พ.ศ. 2531) และตำบลม่วงเตี้ย ได้รับความเดือดร้อนในการเดินทางไปติดต่อราชการกับอำเภอโคกโพธิ์ จึงได้ประชุมกับหัวหน้าส่วนราชการและผู้เกี่ยวข้องพิจารณาตั้งกิ่งอำเภอใหม่ขึ้นในบริเวณพื้นที่ตำบลแม่ลาน ตำบลป่าไร่บางส่วนและตำบลม่วงเตี้ย เพื่อเป็นการอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนที่อยู่ห่างไกล ซึ่งห่างจะเดินทางไปติดต่อราชการ ณ ที่ว่าการอำเภอโคกโพธิ์ ต้องเดินทางผ่านอำเภอยะรังเพื่อเข้าตัวเมืองปัตตานีและนั่งรถโดยสารต่อไปยังอำเภอโคกโพธิ์ ซึ่งต้องใช้เวลาถึง 1 วันเต็ม ในเบื้องแรกนั้น ได้มีการเสนอสถานที่ตั้งกิ่งอำเภอ 2 แห่ง คือ
ประชาชนในตำบลแม่ลาน และตำบลม่วงเตี้ย เสนอให้มีการตั้งกิ่งอำเภอใหม่ ที่หมู่ 4 บ้านนางโอ ตำบลแม่ลาน ซึ่งสถานที่ดังกล่าวเป็นทุ่งเลี้ยงสัตว์ขนาดใหญ่ ขนาดประมาณ 1.6 ตร.กม. (1,000 ไร่)
ประชาชนในตำบลป่าไร่ เสนอที่ตั้งที่ว่าการอำเภอใหม่ ที่หมู่ 6 บ้านควนแปลงงู ซึ่งสถานที่ดังกล่าวเป็นสถานที่ตั้งของหน่วยพัฒนาการเคลื่อนที่ (กรป.) มีเนื้อที่ประมาณ 80 ไร่
ในท้ายที่สุด ที่ประชุมมีมติเสนอให้หมู่ 4 ตำบลแม่ลาน เป็นที่ตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอใหม่ กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศตั้งที่ว่าการ กิ่งอำเภอแม่ลาน เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 โดยมีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน เพื่ออำนวยความสะดวกในการให้การบริการ การรักษาความสงบเรียบร้อย ประกอบด้วยพื้นที่ 3 ตำบลของอำเภอโคกโพธิ์เดิม คือ ตำบลแม่ลาน ตำบลป่าไร่ (บางส่วน) ตำบลม่วงเตี้ย นับเป็นก้าวแรกของที่ว่าการอำเภอในปัจจุบัน และต่อมาในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2538 ได้ยกฐานะเป็น อำเภอแม่ลาน มีผลบังคับใช้ตั้งแต่ 7 กันยายน ปีเดียวกัน เป็นอำเภอล่าสุดที่จัดตั้งขึ้นในจังหวัดปัตตานี
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

การปกครองของอำเภอแม่ลานมี 3 ตำบล 22 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | แม่ลาน |  |  |  | (Mae Lan) |  |  |  | 9 หมู่บ้าน |  |
| 2. | ม่วงเตี้ย |  |  |  | (Muang Tia) |  |  |  | 6 หมู่บ้าน |  |
| 3. | ป่าไร่ |  |  |  | (Pa Rai) |  |  |  | 7 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอแม่ลานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ลาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ลานทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลม่วงเตี้ย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลม่วงเตี้ยทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าไร่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าไร่ทั้งตำบล
ดามัสกัส

| ดามัสกัส دمشق |
| --- | --- |
เมืองหลวง
 มัสยิดอุมัยยะฮ์  ทิวทัศน์ดามัสกัส • เขากอซิยูน  มักตับอันบัร • วังอัลอัซม์  อัตตะกียะฮ์ อัสซุลัยมานียะฮ์
   ธง ตรา
สมญา: เมืองแห่งดอกมะลิ (مَدِينَةُ الْيَاسْمِينِ) อัลฟัยฮาอ์ (อาหรับ: الْفَيْحَاء, อักษรโรมัน: al-Fayḥāʾ)
ดามัสกัสที่ตั้งของดามัสกัสในประเทศซีเรียแสดงแผนที่ประเทศซีเรียดามัสกัสดามัสกัส (เมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก)แสดงแผนที่เมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก
พิกัด: 33°30′47″N 36°17′31″E﻿ / ﻿33.51306°N 36.29194°E﻿ / 33.51306; 36.29194
ประเทศ:  ซีเรีย
เขตผู้ว่าการ: เมืองหลวงดามัสกัส
อยู่ในพื้นที่ควบคุมของ: รัฐบาลเปลี่ยนผ่านซีเรีย
เทศบาล: 16
การปกครอง
 • ผู้ว่าการ: Mohammad Tariq Kreishati
พื้นที่
 • เมืองหลวง: 105 ตร.กม. (41 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 77 ตร.กม. (29.73 ตร.ไมล์)
ความสูง: 680 เมตร (2,230 ฟุต)
ประชากร (ประมาณ ค.ศ. 2022)
 • เมืองหลวง: 2,503,000 คน
เขตเวลา: UTC+3
รหัสพื้นที่: รหัสประเทศ: 963, รหัสเมือง: 11
รหัสภูมิศาสตร์: C1001
รหัส ISO 3166: SY-DI
ภูมิอากาศ: BWk
เอชดีไอ (2011): 0.714 – สูง
ท่าอากาศยานนานาชาติ: ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส
เว็บไซต์: www.damascus.gov.sy

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: เมืองโบราณดามัสกัส
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์: i, ii, iii, iv, vi
ขึ้นเมื่อ: 1979 (คณะกรรมการสมัยที่ 3)
เลขอ้างอิง: 20
ภูมิภาค: รัฐอาหรับ
 
 
ดามัสกัส (อังกฤษ: Damascus, /dəˈmæskəs/ də-mass-kəs หรือ /dəˈmɑːskəs/ də-mah-skəs; อาหรับ: دمشق‎, อักษรโรมัน: Dimashq, สัทอักษรสากล: [diˈmaʃq]) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของประเทศซีเรีย บางคนถือว่าเมืองนี้เป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์ลำดับที่ 4 ในศาสนาอิสลาม ชาวซีเรียเรียกขานเมืองนี้ว่า อัชชาม (الشَّام‎) และมีสมญาว่า "เมืองแห่งดอกมะลิ" (مَدِينَةُ الْيَاسْمِينِ‎ Madīnat al-Yāsmīn) ดามัสกัสเป็นศูนย์วัฒนธรรมที่สำคัญของลิแวนต์และโลกอาหรับ ประมาณการว่าเมืองนี้มีประชากร 2,503,000 คนใน ค.ศ. 2022
เมืองตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศซีเรีย เป็นศูนย์กลางของเขตมหานคร (Greater Damascus) ที่มีประชากร 2.7 ล้านคน (2004) ในทางภูมิศาสตร์เมืองวางตัวอยู่ทางเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขา แอนติเลบานอน ห่างจากชายฝั่งด้านตะวันออกของทะเลเมดิเตอเรเนียน เข้าไป 80 กิโลเมตร (50 ไมล์) บนที่ราบสูง 680 เมตร (2,230 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ดามัสกัสมีภูมิอากาศแบบกึ่งทะเลทราย เนื่องจากอยู่ในเขตเงาฝน
ดามัสกัสเป็นหนึ่งในเมืองที่มีคนอาศัยอยู่อย่างต่อเนื่องที่เก่าแก่ที่สุดในโลก โดยมีผู้ตั้งถิ่นฐานครั้งแรกในสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช จากนั้นจึงกลายเป็นเมืองหลวงของรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ใน ค.ศ. 661 ถึง 750 หลังราชวงศ์อับบาซียะฮ์ชนะ จึงย้ายศูนย์กลางอำนาจของรัฐอิสลามไปที่แบกแดด ดามัสกัสมีบทบาททางการเมืองลดลงในยุคนั้น โดยรื้อฟื้นกลับมามีความสำคัญอีกครั้งในสมัยอัยยูบิดถึงมัมลูก ปัจจุบัน ดามัสกัสเป็นที่ตั้งของรัฐบาลกลางซีเรีย ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2024 สิบสามปีหลังสงครามกลางเมืองซีเรีย มีการประกาศให้ดามัสกัสเป็นเมืองที่น่าอยู่อาศัยน้อยที่สุดในโลกจาก 173 เมืองทั่วโลก (global cities) ในการจัดอันดับ Global Liveability
ชื่อและศัพทมูลวิทยา

ชื่อดามัสกัสปรากฏในรายการทางภูมิศาสตร์ของฟาโรห์ทุตโมสที่ 3 เป็น ṯmśq (𓍘𓄟𓊃𓈎𓅱) เมื่อศตวรรษที่ 15 ก่อนคริสต์ศักราช
ศัพทมูลวิทยาของชื่อโบราณ ṯmśq ยังไม่เป็นที่กระจ่าง โดยมีผู้เสนอเป็น Imerišú (𒀲𒋙) ในภาษาแอกแคด, ṯmśq (𓍘𓄟𓊃𓈎𓅱) ในภาษาอียิปต์, Damašq (𐡃𐡌𐡔𐡒‎) ในภาษาแอราเมอิกเก่า และ Damméseq (דַּמֶּשֶׂק) ในภาษาฮีบรูไบเบิล มีผู้พบรูปสะกดแบบแอกแคดจำนวนหนึ่งบนจดหมายอามาร์นาที่เขียนในศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสต์ศักราช ได้แก่: Dimasqa (𒁲𒈦𒋡), Dimašqì (𒁲𒈦𒀸𒄀), และ Dimašqa (𒁲𒈦𒀸𒋡)
ภายหลังรูปสะกดของชื่อเมืองในภาษาแอราเมอิกมักรวม resh (อักษร r) แทรกซอน โดยอาจได้รับอิทธิพลจากรากศัพท์ dr ที่หมายถึง "ที่อยู่อาศัย" ทำให้ชื่อเมืองในภาษาอังกฤษกับภาษาละตินจึงเป็น Damascus ซึ่งนำเข้ามาจากภาษากรีกว่า Δαμασκός และมีต้นกำเนิดจากกุมรอนว่า Darmeśeq (דרמשק), และ Darmsûq (ܕܪܡܣܘܩ) ในภาษาซีรีแอก" หมายถึง "ดินแดนที่อุดมไปด้วยน้ำ"
เมื่องนี้มีชื่อเรียกในภาษาอาหรับว่า ดิมัชก์ (دمشق Dimašq) ส่วนอีกชื่อหนึ่งคือ อัชชาม โดยอัชชามในภาษาอาหรับใช้เรียก "ลิแวนต์" ส่วน "ซีเรีย" โดยเฉพาะในอดีตภูมิภาคซีเรีย มีชื่อเรียกว่า บิลาดุชชาม (بلاد الشام, แปลว่า ดินแดนลิแวนต์) ศัพท์หลัง ในเชิงศัพทมูลวิทยา หมายถึง "ดินแดนทางฝั่งซ้าย" หรือ "ทางเหนือ" เนื่องจากบุคคลจากฮิญาซหันหน้าไปทางตะวันออก ตรงทิศที่ดวงอาทิตย์ขึ้น ทำให้ทิศเหนืออยู่ฝั่งซ้าย โดยชื่อนี้เป็นชื่อที่อยู่ตรงข้ามกับชื่อเยเมน (اَلْيَمَن al-Yaman) ที่แปลว่า "ฝั่งขวามือ" หรือ "ทางใต้" รูปแบบอักษร ش ء م (š-ʾ-m') ของ ش م ل (š-m-l) สามารถยืนยันในอักษรอาระเบียใต้โบราณว่า 𐩦𐩱𐩣 (šʾm) ซึ่งมีการพัฒนาทางอรรถศาสตร์เหมือนกัน
ภูมิประเทศ > ภูมิอากาศ

ดามัสกัสมีสภาพภูมิอากาศแบบเย็นแห้งแล้ง (BWk) ตามระบบเคิพเพิน เนื่องจากเมืองนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่อับฝนของเทือกเขาแอนติเลบานอน (Anti-Lebanon Mountains) และกระแสน้ำในมหาสมุทร
| ข้อมูลภูมิอากาศของดามัสกัส (ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส) 1991–2020> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของดามัสกัส (ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส) 1991–2020> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของดามัสกัส (ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส) 1991–2020> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของดามัสกัส (ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส) 1991–2020> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของดามัสกัส (ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส) 1991–2020> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของดามัสกัส (ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส) 1991–2020> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของดามัสกัส (ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส) 1991–2020> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของดามัสกัส (ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส) 1991–2020> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของดามัสกัส (ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส) 1991–2020> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของดามัสกัส (ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส) 1991–2020> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของดามัสกัส (ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส) 1991–2020> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของดามัสกัส (ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส) 1991–2020> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของดามัสกัส (ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส) 1991–2020> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของดามัสกัส (ท่าอากาศยานนานาชาติดามัสกัส) 1991–2020> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 24.0 (75.2) | 29.0 (84.2) | 34.4 (93.9) | 38.4 (101.1) | 41.0 (105.8) | 44.8 (112.6) | 46.0 (114.8) | 44.6 (112.3) | 42.0 (107.6) | 37.8 (100) | 31.0 (87.8) | 25.1 (77.2) | 46.0 (114.8) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 12.9 (55.2) | 15.1 (59.2) | 20.0 (68) | 25.1 (77.2) | 30.7 (87.3) | 35.1 (95.2) | 37.6 (99.7) | 37.4 (99.3) | 34.3 (93.7) | 28.8 (83.8) | 20.5 (68.9) | 14.7 (58.5) | 26.02 (78.83) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 6.5 (43.7) | 8.2 (46.8) | 12.1 (53.8) | 16.6 (61.9) | 21.7 (71.1) | 25.6 (78.1) | 27.8 (82) | 27.6 (81.7) | 24.7 (76.5) | 19.8 (67.6) | 12.5 (54.5) | 7.8 (46) | 17.58 (63.64) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 1.2 (34.2) | 2.3 (36.1) | 5.0 (41) | 8.3 (46.9) | 12.4 (54.3) | 16.0 (60.8) | 18.8 (65.8) | 18.7 (65.7) | 15.4 (59.7) | 11.4 (52.5) | 5.6 (42.1) | 2.3 (36.1) | 9.78 (49.61) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | −12.2 (10) | −12.0 (10) | −8.0 (18) | −7.5 (18.5) | 0.6 (33.1) | 4.5 (40.1) | 9.0 (48.2) | 8.6 (47.5) | 2.1 (35.8) | -3.0 (26.6) | −8.0 (18) | −10.2 (13.6) | −12.2 (10) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 25 (0.98) | 26 (1.02) | 20 (0.79) | 7 (0.28) | 4 (0.16) | 1 (0.04) | 0 (0) | 0 (0) | 0 (0) | 6 (0.24) | 21 (0.83) | 21 (0.83) | 131 (5.16) |
| ความชื้นร้อยละ | 76 | 69 | 59 | 50 | 43 | 41 | 44 | 48 | 47 | 52 | 63 | 75 | 56 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 8 | 8 | 6 | 3 | 2 | 0.1 | 0.1 | 0.1 | 0.2 | 3 | 5 | 7 | 42.5 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย | 1 | 1 | 0.1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0.2 | 2.3 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 164.3 | 182.0 | 226.3 | 249.0 | 322.4 | 357.0 | 365.8 | 353.4 | 306.0 | 266.6 | 207.0 | 164.3 | 3,164.1 |
แหล่งที่มา 1: Pogoda.ru.net
แหล่งที่มา 2: NOAA (ชั่วโมงที่มีแสงแดด, 1961–1990)
วัฒนธรรม

ดามัสกัสได้รับเลือกเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับ ค.ศ. 2008
เมืองพี่น้องและเมืองแฝด

อังการา ตุรกี
อัสตานา คาซัคสถาน
บูคาเรสต์ โรมาเนีย
บัวโนสไอเรส อาร์เจนตินา
กอร์โดบา สเปน
ดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
อิสตันบูล ตุรกี
โตเลโด สเปน
เยเรวาน อาร์มีเนีย
ดูเพิ่ม

รายชื่อแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย
แหล่งข้อมูลอื่น

Macalister, R. A. Stewart (1911). "Damascus" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.).
Map of Damascus, 1929, Eran Laor Cartographic Collection, The National Library of Israel, Historic Cities Research Project.
| ด ค กเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับ |
| --- | --- |
1996 ไคโร • 1997 ตูนิส • 1998 ชาร์จาห์ • 1999 เบรุต • 2000 ริยาด • 2001 คูเวตซิตี • 2002 อัมมาน • 2003 ราบัต • 2004 ซานา • 2005 คาร์ทูม •  2006 มัสกัต • 2007 แอลเจียร์ • 2008 ดามัสกัส • 2009 เยรูซาเลม • 2010 โดฮา • 2011 เซิร์ต • 2012 มานามา • 2013 แบกแดด • 2014 ตริโปลี • 2015 กงส์ต็องตีน  • 2016 สฟักซ์ • 2017 ลักซอร์ • 2018 อุจดา • 2019 พอร์ตซูดาน • 2020 เบธเลเฮม • 2021 อิรบิด • 2022 คูเวตซิตี • 2023 ตรีโปลี
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่  Pleiades 
อื่น ๆ:  NARA 
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ดามัสกัส
ศาสนาฮินดูในประเทศโอมาน

ศาสนาฮินดูเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากเป็นอันดับ 2 ในประเทศโอมาน โดยมีประชากรที่นับถือศาสนานี้ร้อยละ 5.5
ประวัติ

เป็นเวลาหลายศตวรรษที่มัสกัตดึงดูดบรรดาพ่อค้าชาวฮินดูที่ทำการค้าขายสิ่งของต่าง ๆ รวมถึงไข่มุกและธัญพืช ศาสนาฮินดูเข้ามายังโอมานครั้งแรกใน ค.ศ. 1507 เมื่อชาวฮินดูที่พูดภาษากัจฉิจากภูมิภาคกัจฉ์ในอินเดียเข้ามายังมัสกัต มีชาวฮินดูในโอมานอย่างน้อย 4,000 คนในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ใน ค.ศ. 1895 การมีอยู่ของศาสนาฮินดูในมัสกัตตกอยู่ภายใต้การโจมตีของฝ่ายอิบาฎียะฮ์และใน ค.ศ. 1900 จำนวนชาวฮินดูในประเทศลดลงเหลือ 300 คน ในช่วงประกาศเอกราชโอมาน มีชาวฮินดูเพียงไม่กี่สิบคนที่เหลืออยู่ ย่านประวัติศาสตร์ al-Waljat และ al-Banyan ไม่มีชาวฮินดูอาศัยอีกต่อไป
ประชากร

โอมานเป็นประเทศเดียวในตะวันออกกลางที่มีประชากรฮินดูพื้นเมือง โดยมีชาวฮินดูในโอมานอย่างน้อย 1,000 คนที่มีสัญชาติโอมาน ทางซีไอเอรายงานว่า มีชาวฮินดูในประเทศ 259,780 คน ซึ่งเทียบเท่าร้อยละ 5.5 ของประชากรทั้งหมด
วิหาร

มีวิหารฮินดูสองแห่งที่ได้รับการรับรองจากทางการในประเทศโอมาน นั่นคือ วิหารพระศิวะที่มัสกัต (Motishwar Mandir) เป็นหนึ่งในวิหารฮินดูที่เก่าแก่ที่สุดในตะวันออกกลาง ส่วนอีกแห่งคือวิหารพระกฤษณะที่อยู่ในมัสกัตเช่นเดียวกัน
วิหารพระศิวะในประเทศโอมาน เป็นหนึ่งในวิหารฮินดูที่เก่าแก่ที่สุดในตะวันออกกลาง
นายกรัฐมนตรี นเรนทระ โมที ทำพิธี Abhishekam ที่วิหารพระศิวะที่มัสกัต ประเทศโอมานใน ค.ศ. 2018
เดสมอนด์ เลเวลีน

| เดสมอนด์ เลเวลีน |
| --- | --- |
เดสมอนด์ เลเวลีน เป็น 'คิว' ในสวีเดน ขณะกำลังประชาสัมพันธ์ 007 เพชฌฆาตปลาหมึกยักษ์ เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1983 ลายเซ็นต์ เดสมอนด์ เลเวลิน
เกิด: เดสมอนด์ วิลกินสัน เลเวลีน 12 กันยายน ค.ศ. 1914(1914-09-12) นิวพอร์ต, เวลส์
เสียชีวิต: 19 ธันวาคม ค.ศ. 1999(1999-12-19) (85 ปี) เฟิร์ล, อีสต์ซัสเซกซ์, อังกฤษ, สหราชอาณาจักร
สาเหตุเสียชีวิต: อุบัติเหตุรถยนต์
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยแรดลีย์
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1939–1999
คู่สมรส: พาเมลา แมรี แพน์ตลิน (แต่งงาน 1938–1999; เขาเสียชีวิต)
บุตร: 2

ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: สหราชอาณาจักร
แผนก/สังกัด: กองทัพบก
ประจำการ: 1939–1945
ชั้นยศ: ร้อยตรี
หน่วย: รอยัลเวลจ์ฟิวซิเลียร์ส
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่สอง
 
เดสมอนด์ เลเวลีน (อังกฤษ: Desmond Llewelyn) เป็นดารานักแสดงชาวอังกฤษที่รู้จักกันมากที่สุดจากการรับบทคิว (Q) ในภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์เดอะซีรีส์ ที่ค่ายภาพยนตร์อีโอเอ็นโปรดัคชั่นส์ (EON Productions) จัดทำขึ้นเป็นจำนวนถึง 17 เรื่อง จาก 19 เรื่องที่คิวปรากฏตัวในภาพยนตร์เจมส์บอนด์เดอะซีรีส์
ประวัติ

เดสมอนด์ เลเวลีน เกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2457 เขาเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงอย่างเต็มตัวในพ.ศ. 2493 และต่อมาในพ.ศ. 2506 เขาก็ได้รับคัดเลือกเข้าแสดงเป็นคิว(Q) นักประดิษฐ์ของบอนด์ ในภาพยนตร์เจมส์บอนด์เรื่องที่ 2 คือ เพชฌฆาต 007 ต่อจากปีเตอร์ เบอร์ตัน ที่รับบทคิวไปได้เพียงตอนเดียว คือตอนที่ 1 พยัคฆ์ร้าย 007 แล้วเขาก็ได้รับบทคิวนี้มาทุกตอน ๆ ยกเว้นเพียงตอนพยัคฆ์มฤตยู 007 เพราะในเรื่องนั้นคิวไม่ปรากฏตัว แต่ในเรื่องถัดมาคิวก็ปรากฏตัวอีกครั้ง เดสมอนด์ก็ยังรับบทคิวอยู่เช่นเดิม และเขาก็ปรากฏตัวในภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ทุกตอนไม่เคยขาด จนกระทั่งใน พ.ศ. 2542 หลังจากที่เจมส์บอนด์เรื่อง พยัคฆ์ร้ายดับแผนครองโลก ออกฉายเพียง 1 เดือน เขาก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเสียชีวิตบนถนนสาย A27 เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2542
เขตชูโอ (ซัปโปโระ)

บทความนี้เกี่ยวกับเขตในนครซัปโปโระ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ชูโอ
| เขตชูโอ 中央区 |
| --- | --- |
เขตของนครซัปโปโระ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของเขตชูโอในนครซัปโปโระ
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
จังหวัด: ฮกไกโด
เมือง: ซัปโปโระ
ก่อตั้ง: 1 เมษายน ค.ศ. 1972
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 46.42 ตร.กม. (17.92 ตร.ไมล์)
ประชากร (2009)
 • ทั้งหมด: 216,601 คน
 : ประมาณค่า ณ 1 สิงหาคม 2009
เว็บไซต์: www.city.sapporo.jp/chuo
เขตชูโอ (ญี่ปุ่น: 中央区; โรมาจิ: Chūō-ku) เป็นเขตหนึ่งในนครซัปโปโระ ในจังหวัดฮกไกโด โดย "เขตชูโอ" นั้น มีความหมายว่า "เขตศูนย์กลาง" หรือก็คือเขตชูโอเป็นศูนย์กลางในการบริการ บริหาร และเศรษฐกิจของนครซัปโปโระ
เขตชูโอมีย่านเศรษฐกิจที่สำคัญที่ชื่อว่า ซูซูกิโนะ ซึ่งผู้คนจะคึกคักในช่วงเวลาตอนเย็นเป็นต้นไป
ประวัติศาสตร์

ใน ค.ศ. 1922 ซัปโปโระถูกจัดเป็นเมือง  โดยในช่วงกลางของรัชสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะ เทศกาลหิมะซัปโปโระครั้งที่ 1 ได้ถูกจัดขึ้น และในปี ค.ศ. 1971 สำนักงานเมืองซัปโปโระถูกจัดตั้งขึ้น
เขตชูโอถูกจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในปีถัดมาจากการจัดโอลิมปิกฤดูหนาว 1972 ซึ่งนั่นเองทำให้ฐานะของซัปโปโระกลายเป็นนครใหญ่ที่กำหนดโดยรัฐบาล
การคมนาคม

สถานีโซเอ็ง
สายหลักฮาโกดาเตะ
สายซัชโช
สายนัมโบกุ
สถานีโอโดริ
สถานีซูซูกิโนะ
สถานีนากาจิมาโกเอ็ง
สถานีโฮโรฮิราบาชิ
สายโทไซ
สถานีนิชินิจูฮัตโจเมะ
สถานีมารูยามาโกเอ็ง
สถานีนิชิจูฮัตโจเมะ
สถานีนิชิจูอิตโจเมะ
สถานีโอโดริ
สถานีศูนย์รถประจำทางมาเอะ
โอโดริปาร์ค