stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมเด็จพระเจ้าอุทุมพร
พระราชประวัติ > ลาพระผนวชสู้ศึกและขุนหลวงหาวัดครั้งที่ 2

ดูเพิ่ม: สงครามพระเจ้าอลองพญา
ในปี พ.ศ. 2297 พระเจ้าอลองพญาสามารถปราบปรามเมืองพม่าและเมืองมอญได้สำเร็จ พระองค์จึงให้เตรียมกองทัพเพื่อยกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยา ในปี พ.ศ. 2302 จนเมื่อพม่ายกทัพเข้ามาใกล้พระนคร บรรดาขุนนางราษฎรทั้งหลายจึงพากันไปกราบทูลวิงวอนสมเด็จพระเจ้าอุทุมพรให้ลาพระผนวชออกมาเพื่อช่วยสมเด็จพระเจ้าเอกทัศป้องกันพระนครศรีอยุธยา โดยสัญญาว่าหากรบพม่าชนะจะให้พระเจ้าอุทุมพรกลับมาเป็นกษัตริย์ โดยการปรับปรุงการตั้งรับข้าศึกจนพม่าไม่สามารถตีกรุงศรีอยุธยาได้ ต้องยอมเลิกทัพกลับไป เพราะพระเจ้าอลองพญาทรงประชวรแล้วสวรรคตระหว่างทาง ในตอนแรกไทยไม่รู้ว่าพระเจ้าอลองพญาทรงประชวร และคิดว่าอาจเป็นกลอุบายเลิกทัพ ครั้นรู้ว่าเลิกทัพกลับไปแน่ พระเจ้าอุทุมพรจึงมีรับสั่งให้พระยายมราชกับพระยาสีหราชเดโชยกทัพไปติดตามพม่า ตามไปถึงเมืองตากก็ไม่ทันข้าศึก จึงเห็นว่าไม่เป็นประโยชน์อันใดก็เลิกตาม
เมื่อพม่าเลิกทัพไปจากกรุงศรีอยุธยาแล้ว วันหนึ่งสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าฟ้าอุทุมพรเข้าเฝ้าในพระราชวัง สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ทรงถอดพระแสงดาบพาดไปบนพระเพลา สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรทอดพระเนตรเห็นดังนั้นก็เข้าพระทัย จึงเสด็จฯ ออกไปทรงพระผนวชยังวัดโพธิ์ทองหยาด ปัจจุบันอยู่ในจังหวัดอ่างทอง และไปประทับที่พระตำหนักคำหยาด ซึ่งพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศผู้เป็นพระราชบิดาสร้างไว้เป็นที่ประทับแรมเมื่อเสด็จประพาสเมืองอ่างทอง ราษฎรจึงพากันขนานพระนามพระองค์ว่า "ขุนหลวงหาวัด" จากนั้นเสด็จฯ กลับมาประทับ ณ วัดประดู่ทรงธรรมตามเดิม
พระราชประวัติ > สงครามคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2

ดูเพิ่ม: การล้อมอยุธยา (2309–2310) และ การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
หลังจากศึกอลองพญา พม่าเกิดปัญหาสงครามภายในหลายปี พระนครศรีอยุธยาจึงเว้นว่างจากศึกการสงคราม ระหว่างนั้นเจ้าฟ้าอุทุมพรยังทรงผนวชเรื่อยมา จนกระทั่งพระเจ้ามังระปราบปรามเมืองพม่าและหัวเมืองที่กระด้างกระเดื่องเสร็จ จึงโปรดให้มังมหานรธาและเนเมียวสีหบดี เป็นแม่ทัพยกกองมาตีกรุงศรีอยุธยา การยกกองมาตีครั้งนี้ได้เตรียมพร้อมตั้งแต่ พ.ศ. 2307 และมีการกำหนดเส้นทางการเข้าตีมาอย่างดี โดยแบ่งเป็น 2 เส้นทาง คือ เส้นทางใต้ และเส้นทางเหนือ เมื่อสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ทรงทราบ จึงโปรดเกล้าฯให้เกณฑ์กองทัพจากหัวเมืองมาช่วยพระนคร แล้วจึงให้เกณฑ์กองทัพหัวเมืองฝ่ายเหนือ หัวเมืองฝ่ายใต้จัดกองทัพออกไปรับศึกพม่า ส่วนกองทัพหัวเมืองนอกจากนั้น ให้เกณฑ์เข้าบรรจบกับทหารกรุงศรีอยุธยาขึ้นประจำรักษาหน้าที่เชิงเทินกำแพงเมืองโดยรอบ และกวาดต้อนพลเรือนและเสบียงอาหารเข้าไว้ในพระนคร
เมื่อกองทัพของกรุงศรีอยุธยาที่สมเด็จพระเจ้าเอกทัศโปรดเกล้าฯ ให้ออกไปรับศึก พ่ายแพ้ถอยทัพกลับมายังกรุงศรีอยุธยา กองทัพพม่าก็ยกทัพเข้าประชิดพระนคร เวลานั้นสมเด็จพระเจ้าเอกทัศจึงพระราชตรัสให้นิมนต์พระราชาคณะจากวัดต่าง ๆ นอกพระนครให้เข้ามาอยู่ในพระนครศรีอยุธยา รวมถึงเจ้าฟ้าอุทุมพรซึ่งทรงพระผนวช จึงได้เสด็จฯ เข้ามาประทับ ณ วัดราชประดิษฐาน ขุนนางและราษฎรจึงชวนกันไปกราบทูลให้ลาพระผนวชมาช่วยรบพม่า แต่เจ้าฟ้าอุทุมพรทรงไม่ยอมลาพระผนวชในครั้งนี้ แม้ราษฎรจะเขียนหนังสือใส่บาตรจนเต็มตอนออกบิณฑบาตรก็ไม่ยอม
ต่อมามังมหานรธาแม่ทัพใหญ่ของพม่าป่วยตายในค่ายสีกุก เนเมียวสีหบดีจึงเป็นแม่ทัพใหญ่แทน จากนั้นก็ให้ตั้งค่ายล้อมพระนครศรีอยุธยาและเร่งโจมตี โดยตั้งค่าย ณ วัดกระซ้าย วัดพลับพลาชัย วัดเต่า วัดสุเรนทร์ วัดแดง ปลูกหอรบขึ้นทุก ๆ ค่าย เอาปืนใหญ่ ปืนน้อยขึ้นระดมยิงเข้ามาในกรุงศรีอยุธยา จนเข้าตีกรุงศรีอยุธยาได้ในวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2310 พม่าได้เผาทำลายเมืองและกวาดต้อนผู้คนไปยังค่ายพม่า สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์สวรรคตระหว่างเสด็จพระราชดำเนินหนีออกจากพระนคร เจ้าฟ้าอุทุมพรซึ่งทรงพระผนวชอยู่และประทับอยู่ที่วัดราชประดิษฐานก็น่าจะถูกพม่ากวาดต้อนไปไว้ที่ค่ายพร้อมกับพระวงศานุวงศ์
พระราชประวัติ > เส้นทางกวาดต้อนเชลย

หลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง เจ้าฟ้าอุทุมพรได้ถูกกวาดต้อนไปที่พม่าพร้อมด้วยเจ้านายและเชลยชาวไทยอื่น ๆ สำหรับเส้นทางกวาดต้อนเชลยชาวกรุงศรีอยุธยาไปยังรัตนปุระอังวะนั้น มีการกวาดต้อน 2 เส้นทาง คือเส้นทางเมืองอุทัยธานีกับเส้นทางเมืองกาญจนบุรี เพื่อไปบรรจบกันที่เมืองเมาะตะมะ สำหรับเจ้าฟ้าอุทุมพรซึ่งทรงพระผนวชอยู่ ถูกกวาดต้อนทางเมืองอุทัยธานี เนเมียวสีหบดียกทัพขึ้นไปเมืองอุทัยธานีทางเรือตามแม่น้ำเจ้าพระยา จากนั้นขึ้นบกที่ชัยนาทแล้วเดินไปทางเมืองอุทัยธานีเก่า ปัจจุบันคือ อำเภอหนองฉางจากนั้นไปทางอำเภอลานสัก ซึ่งปัจจุบันคือเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง ต่อกับเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มุ่งไปยัง ด่านหนองหลวง (ตำบลหนองหลวง อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก) และด่านแม่กลอง (ตำบลแม่กลอง อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก) จากนั้นเนเมียวสีหบดีน่าจะเดินทัพที่มีเจ้าฟ้าอุทุมพรเลียบแม่น้ำเมยขึ้นไปทางเหนือ แล้วออกเมืองเมียวดีไปยังเมืองเมาะตะมะ
เมื่อนำทัพมาบรรจบกันที่เมืองเมาะตะมาแล้ว เนเมียวสีหบดีได้กวาดต้อนเชลยซึ่งเป็นพระราชวงศานุวงศ์และเชลยส่วนหนึ่งของกรุงศรีอยุธยาไปทางบก ส่วนทางเรือได้นำเรือพระที่นั่ง ปืนใหญ่ และสิ่งของต่าง ๆ ขึ้นไปถวายพระเจ้ามังระที่กรุงรัตนะปุระอังวะ แต่จากหลักฐานในคำให้การของมหาโค มหากฤช นายโค เป็นไพร่วัย 27 ปี ที่ถูกล่ามตามเจ้าฟ้าอุทุมพร ได้พลัดหลงกับเจ้าฟ้าอุทุมพรที่เมืองแปร แสดงให้เห็นว่าทรงถูกกวาดต้อนไปทางน้ำ เนื่องจากเมืองแปรเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำอิรวดีก่อนที่จะขึ้นไปถึงกรุงอังวะ เจ้าฟ้าอุทุมพรและพระราชวงศานุวงศ์และเชลยชาวอยุธยาและหัวเมืองใกล้เคียง ได้ถูกกวาดต้อนไปยังกรุงรัตนปุระอังวะ ก่อนถูกส่งไปอยู่ตามเมืองต่าง ๆ
พระราชประวัติ > บั้นปลายพระชนมชีพ

สิงหาคม พ.ศ. 2310 เมื่อเจ้าฟ้าอุทุมพรซึ่งทรงพระผนวช พระราชวงศานุวงศ์กรุงศรีอยุธยาและเชลย เดินทางไปถึงเมืองอังวะ เนเมียวเสนาบดีได้นำเข้าเฝ้าพระเจ้ามังระ จากนั้นพระราชวงศานุวงศ์ที่ประกอบด้วย พระมเหสี พระกนิษฐภคินี พระเชษฐภคินี พระราชธิดา พระราชนัดดา และพระภาคิไนยที่เป็นสตรี พระเจ้ากรุงอังวะโปรดให้ประทับในเขตพระราชฐาน ส่วนพระอนุชา พระราชโอรส พระราชนัดดา และพระภาคิไนยที่เป็นบุรุษ โปรดให้ประทับนอกเขตพระราชฐาน ส่วนขุนนางกรุงศรีอยุธยาและไพร่บ้านพลเมือง ก็ได้รับพระราชทานถิ่นที่พักอาศัย
เจ้าฟ้าอุทุมพรซึ่งทรงพระผนวชประทับอยู่ที่กรุงอังวะนั้น ปรากฏหลักฐานในคำบอกเล่าของชาวพม่าว่า ได้ประทับอยู่ที่วัดเยตะพัน (วัดมะเดื่อ) ทางใต้ของกรุงอังวะเป็นเวลา 16 ปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2310 ถึง 2325 และได้มีการสร้างพระพุทธรูปจากไม้มะเดื่อ
ปี พ.ศ. 2326 พระเจ้าปดุงแห่งราชวงศ์คองบอง ได้ย้ายราชธานีจากกรุงรัตนปุระอังวะไปยังกรุงอมรปุระ ดังนั้นพระราชวงศ์ของกรุงศรีอยุธยาซึ่งประทับอยู่ในพระราชวังจึงได้ย้ายไปยังพระราชวังแห่งใหม่ในกรุงอมรปุระด้วย ส่วนเจ้าฟ้าอุทุมพรไปประทับจำพรรษาที่ ปองเลไต๊ (ตึกปองเล) ปัจจุบันคือ วัดปองเล ในย่านตลาดระแหง กรุงอมรปุระ ปรากฏหลักฐานพม่าออกพระนามของพระองค์ว่า "เจ้าฟ้าทอกมหาเถระ"
พระราชประวัติ > สวรรคต

เจ้าฟ้าอุทุมพรที่ทรงพระผนวชและประทับอยู่กรุงอมรปุระจนถึง พ.ศ. 2339 จึงสวรรคตในสมณเพศ ส่วนสถานที่สวรรคตและสถานที่ถวายพระเพลิง จากสมุดภาพชื่อ เตวั้งรุปซุงประบุท แปลว่า เอกสารการบันทึกราชสำนัก พร้อมด้วยภาพเขียน บันทึกโดยราชเลขาราชจอว์เทง ซึ่งเป็นพระราชนัดดาของพระเจ้าปดุง มีภาพที่บรรยายเป็นภาษาพม่า ระบุว่า พระบรมศพนั้นได้ถวายพระเพลิงที่ ลินซินกง คือ สุสานล้านช้าง ซึ่งเป็นบริเวณที่พระเจ้ามังระพระราชทานให้เชลยชาวยวน (เชียงใหม่) และชาวอยุธยาอยู่อาศัย รวมระยะที่ทรงพระผนวชอยู่ในกรุงรัตนปุระอังวะและกรุงอมรปุระจนสวรรคต เป็นเวลา 19 ปี
มรดก > ผลสืบเนื่อง

หมู่บ้านที่อยู่รอบเมืองมัณฑะเลย์ ในปัจจุบัน มีชื่อว่า "มินตาซุ" แปลว่า "เยี่ยงเจ้าชาย" และก็ยังคงมีหลักฐานปรากฏถึงวัฒนธรรมไทยอยู่ เช่น ประเพณีการขนทรายเข้าวัดในวันสงกรานต์ หรือการตั้งศาลบูชาพ่อปู่ หรือ หัวโขน เป็นต้น แม้ผู้คนในหมู่บ้านนี้จะไม่สามารถพูดไทยหรือมีวัฒนธรรมไทยเหลืออยู่แล้วก็ตาม แต่ก็เป็นที่รับรู้กันว่าบรรพบุรุษของพวกเขาเป็นเชลยมาจากไทย ปัจจุบันคนไทยกลุ่มนี้มีชื่อเรียกว่า "โยเดีย" (Yodia)
พระเจ้ามังระให้คนไทยที่ถูกกวาดต้อนไปลำดับเรื่องราวในพงศาวดารไทยจดบันทึกไว้และพระองค์ได้เป็นผู้ให้ปากคำเรื่องประวัติศาสตร์อยุธยาแก่พม่า ต่อมาเมื่ออังกฤษยึดพม่าในปี พ.ศ. 2492 พบหนังสือเล่มนี้อยู่ในหอหลวงพระราชวังมัณฑะเลย์ มีชื่อว่า "คำให้การขุนหลวงหาวัด" ต้นฉบับเดิมเป็นภาษามอญ ได้นำมาไว้ที่หอสมุดเมืองร่างกุ้ง ต่อมาหอวชิรญาณได้ขอคัดลอกมาแปลเป็นฉบับภาษาไทย โดยใช้ชื่อว่า คำให้การชาวกรุงเก่า เพราะเห็นว่าเป็นคำให้การของคนไทยที่ถูกกวาดต้อนไปหลายคน ไม่ใช่เจ้าฟ้าอุทุมพรเพียงพระองค์เดียว สำหรับคำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรมก็ตั้งชื่อตามสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร เพราะเข้าใจว่าเป็นคำให้การของพระองค์
พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระพุทธรูปปางเปิดโลกเพื่ออุทิศพระราชกุศลถวายแก่สมเด็จพระเจ้าอุทุมพร ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้หล่อฐานชั้นล่างแล้วให้กาไหลทอง พร้อมจารึกข้อความเพื่อทรงอุทิศพระราชกุศลถวาย ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ที่หอราชกรมานุสร วัดพระศรีรัตนศาสดาราม นอกจากนี้ยังพบพระพุทธรูป 2 องค์ คือ พระพุทธรูปเจ้าฟ้าเอกทัศน์ เจ้าฟ้าอุทุมพร ที่วัดท่าสำเภาเหนือ จังหวัดพัทลุง เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องอย่างใหญ่ศิลปะอยุธยาตอนปลาย พระพุทธรูปเจ้าฟ้าอุทุมพร เป็นพระพุทธรูปสำริด ประทับยืน พระหัตถ์ ปางประทานอภัย ขนาดองค์ย่อมกว่าพระพุทธรูปเจ้าฟ้าเอกทัศน์
มรดก > วัฒนธรรมสมัยนิยม

มีการนำพระราชประวัติมาสร้างเป็นนวนิยาย ละครโทรทัศน์ และภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ ที่มีเรื่องราวในช่วงปลายกรุงศรีอยุธยาถึงช่วงเสียกรุงอยู่หลายเรื่อง อย่างเช่น สายโลหิต, ฟ้าใหม่, ขุนรองปลัดชู และ ศรีอโยธยา
สำหรับ สายโลหิต เป็นนวนิยายของโสภาค สุวรรณ  ผ่านตัวละครขุนไกรและดาวเรือง สร้างเป็นละครโทรทัศน์แล้ว 4 ครั้ง สำหรับในฉบับปี 2561 ที่ออกฉายทางช่อง 7 บทสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร แสดงโดยเพชรฎี ศรีฤกษ์ ส่วนละครเรื่อง ฟ้าใหม่ ออกฉายในปี พ.ศ. 2547 สร้างจากบทประพันธ์ของศุภร บุนนาค ผู้รับบทเป็นสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร คือ ดนุพร ปุณณกันต์ ภาพยนตร์ไทย ในปี พ.ศ. 2554 เรื่อง ขุนรองปลัดชู หรือชื่อเต็มว่า ขุนรองปลัดชู วีรชนคนถูกลืม มีเรื่องราวเกี่ยวกับขุนรองปลัดชู ขุนนางระดับล่างของวิเศษไชยชาญ เรื่องนี้ผู้รับบทเป็นสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร คือ นพเก้า พุ่มคล้าย ถัดมาในปี 2558 ละครโทรทัศน์เรื่อง บางระจัน ผู้รับบท ขุนหลวงวัดประดู่โรงธรรม คือ วิศววิท แซ่อุ้ย และละครในปี 2560 เรื่อง ศรีอโยธยา กำกับโดยหม่อมหลวงพันธุ์เทวนพ เทวกุล ดำเนินเรื่องผ่าน 3 รัชกาล โดยได้เพ็ญเพ็ชร เพ็ญกุล รับบทเป็นสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร
ทัศนะ

ในทัศนะของศาสตราจารย์สุเนตร ชุตินธรานนท์ นักประวัติศาสตร์ และอดีตอาจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีความเห็นว่า ในประวัติศาสตร์ช่วงปลายกรุงศรีอยุธยา เรื่องราวที่ถูกบันทึก ผลิตซ้ำ และเล่าผ่านบทบาทและความสำคัญของผู้นำยุคเสียกรุงและกู้กรุง ไม่ว่าจะเป็นสมเด็จพระเจ้าเอกทัศ สมเด็จพระเจ้าตากสิน และพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก หากแต่หนึ่งในรัฐบุรุษสำคัญของยุคผลัดเปลี่ยนแผ่นดินซึ่งมีบทบาทสำคัญไม่รองราชาผู้ปราชัย กล่าวกันว่า "พระเจ้าอุทุมพรทรงได้เป็นวีรบุรุษที่ถูกลืม หากแต่พระองค์ไม่ได้รับความสนใจเพียงพอจากนักวิชาการช่วงหลังที่ตัดสินความสำคัญของผู้ครองแผ่นดินยุคเปลี่ยนผ่าน ผ่านผลแพ้ชนะของสงครามรบพม่าในปี พ.ศ. 2309–2310 เมื่อนำการปราชัยของกรุงศรีอยุธยามาเป็นตัวตั้ง ความสำคัญของพระเจ้าอุทุมพรก็ถูกลดทอนลงด้วยพระองค์ถูกตัดสินว่าไม่เป็นผู้เห็นแก่ประโยชน์ของชาติบ้านเมือง เพราะมิยอมลาพระผนวชออกมารบป้องกันพระนคร จนดูประหนึ่งว่าการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งนั้นส่วนหนึ่งเป็นผลจากการที่กรุงปราศจากพระเจ้าอุทุมพรมาช่วยบัญชาการรบ"
ในปี พ.ศ. 2436 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงประชวร เพราะความเจ็บช้ำที่สยามยกดินแดนให้ฝรั่งเศสไป ทรงพระราชนิพนธ์ระบายความคับแค้น ไว้ตอนหนึ่ง "กลัวเป็นทวิราช บ่ตริป้องอยุธยา เสียเมืองจึงนินทา บ่ละเว้นฤๅว่างวาย" ว.วินิจฉัยกุล อธิบายว่า ทวิราชหรือสองพระราชา นั้นหมายถึงพระเจ้าอุทุมพรและพระเจ้าเอกทัศ และเขียนไว้ว่า "ทำไมสองพระนามจึงเป็นที่ติฉินนินทาต่อมายาวนาน ก็เพราะคนไทยที่เหลือรอดมาตั้งอาณาจักรธนบุรีและรัตนโกสินทร์ ถือกันว่าสองพระองค์ควรรับผิดชอบยิ่งกว่าคนไทยอื่น ๆ กรณีเสียกรุงฯ ครั้งที่สอง"
ดูเพิ่ม

รายพระนามพระมหากษัตริย์ไทย
ไทยโยเดีย
| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระเจ้าอุทุมพร |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ (พ.ศ. 2275 - 2301) |  |   พระเจ้ากรุงอยุธยา  (ราชวงศ์บ้านพลูหลวง)   (พ.ศ. 2301) |  | สมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ (พ.ศ. 2301 - 2310) |
| เจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์ |  |   กรมพระราชวังบวรสถานมงคลแห่งกรุงศรีอยุธยา (ราชวงศ์บ้านพลูหลวง)   (พ.ศ. 2300 - พ.ศ. 2301) |  | สมเด็จพระมหาอุปราช เจ้าฟ้ากรมขุนอินทรพิทักษ์ (อาณาจักรธนบุรี) |
| ด ค กการเฉลิมพระยศเจ้านายในสมัยกรุงศรีอยุธยา |
| --- | --- | --- |
| กรมพระ | กรมพระเทพามาตย์ (กัน) • กรมพระเทพามาตุ (พลับ) |  |
| กรมหลวง | กรมหลวงราชานุรักษ์ • กรมหลวงพิพิธมนตรี • กรมหลวงโยธาทิพ • กรมหลวงโยธาเทพ • กรมหลวงอภัยนุชิต |  |
| กรมขุน | กรมขุนพรพินิต (*) () • กรมขุนยี่สารเสนีย์ • กรมขุนวิมลพัตร • กรมขุนสุรินทรสงคราม • กรมขุนเสนาบริรักษ์ • กรมขุนสุเรนทรพิทักษ์ • กรมขุนเสนาพิทักษ์ (*) • กรมขุนเสนีย์นุรักษ์ •  กรมขุนอนุรักษ์มนตรี () |  |
| กรมหมื่น | กรมหมื่นจิตรสุนทร • กรมหมื่นเทพพิพิธ • กรมหมื่นพิทักษ์ภูเบศร์ • กรมหมื่นสุนทรเทพ • กรมหมื่นเสพภักดี •  กรมหมื่นอินทรภักดี   = สืบราชสมบัติ • * = กรมพระราชวังบวร • ตัวเอียง = ฝ่ายใน |  |
สมัยกรุงศรีอยุธยา • สมัยกรุงธนบุรี • สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ 
​
พระปรางค์วัดวรโพธิ์ สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรทรงเป็นแม่กองในการบูรณะ
พระบรมรูปสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร ณ ศาลพระเจ้าอุทุมพรบริเวณวัดเจ้าฟ้าดอกเดื่อ (ร้าง) จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พระตำหนักคำหยาด ที่เจ้าฟ้าอุทุมพรทรงประทับเป็นเวลาสั้น ๆ
ตรงกลางภาพคือเจดีย์ทรงระฆังที่เชื่อว่าขุดพบพระบรมอัฐิสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร ส่วนด้านซ้ายคือกู่ทรงสี่เหลี่ยม
ฟังก์ชันสี่เหลี่ยมมุมฉาก

กราฟของฟังก์ชันสี่เหลี่ยมมุมฉาก
ฟังก์ชันสี่เหลี่ยมมุมฉาก (อังกฤษ: rectangular/rectangle/rect function) หรือชื่ออื่นเช่น พัลส์หนึ่งหน่วย (unit pulse) พัลส์สี่เหลี่ยมจัตุรัส (square pulse) ฟังก์ชันรถตู้แบบบรรทัดฐาน (normalized boxcar function) คือ ฟังก์ชันที่นิยามว่า
เป็นฟังก์ชันขั้นบันไดอย่างง่ายฟังก์ชันหนึ่ง การนิยามฟังก์ชันแบบอื่นอาจนิยามให้  \mathrm {rect} (\pm {\tfrac {1}{2}}) มีค่าเป็น 0 หรือ 1 หรือไม่นิยาม เรายังสามารถแปลงฟังก์ชันสี่เหลี่ยมมุมฉากให้เป็นรูปแบบฟังก์ชันขั้นบันไดเฮฟวีไซด์  u(t) ได้ดังนี้
หรืออีกรูปแบบหนึ่งคือ
การแปลงฟูรีเยแบบยูนิแทรีของฟังก์ชันสี่เหลี่ยมมุมฉากคือ
และ
เมื่อ "sinc" หมายถึงฟังก์ชันไซน์คาร์ดินัลแบบบรรทัดฐาน (normalized sinc function)
เราสามารถนิยามฟังก์ชันสามเหลี่ยมได้จากสังวัตนาการระหว่างฟังก์ชันสี่เหลี่ยมมุมฉากสองฟังก์ชันดังนี้
ดูเพิ่ม

คลื่นสี่เหลี่ยมจัตุรัส
ฟังก์ชันขั้นบันได
แหล่งข้อมูลอื่น

สมชาย อรุณรุ่งรัศมี. การบรรยายสัญญาณด้วยสมการคณิตศาสตร์พื้นฐาน เก็บถาวร 2017-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. ภาควิชาครุศาสตร์ไฟฟ้า มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี.
จังหวัดของประเทศญี่ปุ่น

| จังหวัด 都道府県 โทโดฟูเก็ง |
| --- | --- |

หมวดหมู่: เขตการปกครองระดับแรกของรัฐเดี่ยว
ที่ตั้ง: ประเทศญี่ปุ่น
จำนวน: 47 จังหวัด
ประชากร: น้อยที่สุด: ทตโตริ – 560,517 คน มากที่สุด: โตเกียว – 13,843,403 คน
พื้นที่: เล็กที่สุด: คางาวะ – 1,861.7 km2 (718.8 sq mi) ใหญ่ที่สุด: ฮกไกโด – 83,453.6 km2 (32,221.6 sq mi)
หน่วยการปกครอง: กิ่งจังหวัด, อำเภอ
ประเทศญี่ปุ่นแบ่งออกเป็น 47 จังหวัด หรือภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า โทโดฟูเก็ง (ญี่ปุ่น: 都道府県; โรมาจิ: todōfuken, อังกฤษ: Prefectures) ซึ่งเป็นเขตการปกครองระดับแรกของประเทศ อันได้แก่
โทะ (ญี่ปุ่น: 都; โรมาจิ: to) 1 แห่ง ได้แก่ มหานครโตเกียว
โด (ญี่ปุ่น: 道; โรมาจิ: dō) 1 แห่ง ได้แก่ ฮกไกโด
ฟุ (ญี่ปุ่น: 府; โรมาจิ: fu) 2 แห่ง ได้แก่ จังหวัดโอซากะ และจังหวัดเกียวโต
เค็ง (ญี่ปุ่น: 県; โรมาจิ: ken) 43 แห่ง
อนึ่ง เขตการปกครองในมหานครโตเกียว (ญี่ปุ่น: 東京都; โรมาจิ: โทเกียวโตะ) มีการจัดเขตการปกครองท้องถิ่นพิเศษจากจังหวัดอื่น กล่าวคือ ฝั่งตะวันตก ซึ่งเป็นย่านชานเมือง มีเขตการปกครองดังเช่นจังหวัดอื่น แต่ฝั่งตะวันออก อันเป็นย่านเมืองเศรษฐกิจและมีประชากรหนาแน่น จำเป็นต้องมีการปกครองที่คล่องตัวตอบสนองกับเมืองใหญ่ จึงมีเขตพิเศษ (ญี่ปุ่น: 特別区; โรมาจิ: โทกูเบ็ตสึกุ) จำนวน 23 เขต หรือเรียกว่า "เขตทั้งยี่สิบสาม" (ญี่ปุ่น: 23 区; โรมาจิ: นิจูซังกุ) ซึ่งมีสิทธิในการใช้สิทธิเลือกตั้งนายกเทศมนตรีเขตของตนเอง
รายชื่อจังหวัด > เรียงตามรหัสไอเอสโอ

|  ฮกไกโด | โทโฮะกุ | คันโต | ชูบุ |
| --- | --- | --- | --- |
|  1.  ฮกไกโด   |  2.  อาโอโมริ  3.  อิวาเตะ   4.  มิยางิ  5.  อากิตะ   6.  ยามางาตะ   7.  ฟูกูชิมะ   |  8.  อิบารากิ   9.  โทจิงิ   10.  กุมมะ   11.  ไซตามะ   12.  ชิบะ  13.  โตเกียว   14.  คานางาวะ   |  15.  นีงาตะ   16.  โทยามะ   17.  อิชิกาวะ   18.  ฟูกูอิ   19.  ยามานาชิ   20.  นางาโนะ   21.  กิฟุ   22.  ชิซูโอกะ   23.  ไอจิ   |
| คันไซ | ชูโงกุ | ชิโกกุ | คีวชูและโอกินาวะ |
|  24.  มิเอะ   25.  ชิงะ   26.  เกียวโต   27.  โอซากะ   28.  เฮียวโงะ   29.  นาระ   30.  วากายามะ   |  31.  ทตโตริ   32.  ชิมาเนะ   33.  โอกายามะ   34.  ฮิโรชิมะ   35.  ยามางูจิ   |  36.  โทกูชิมะ   37.  คางาวะ   38.  เอฮิเมะ   39.  โคจิ   |  40.  ฟูกูโอกะ   41.  ซางะ   42.  นางาซากิ   43.  คูมาโมโตะ   44.  โออิตะ   45.  มิยาซากิ   46.  คาโงชิมะ   47.  โอกินาวะ   |
จังหวัดในอดีตของญี่ปุ่น > จังหวัดที่เปลี่ยนแปลงระหว่างทศวรรษ 1880 และสงครามโลกครั้งที่สอง

| จังหวัด | ชื่อภาษาญี่ปุ่น | ปีที่เปลี่ยนแปลง | การเปลี่ยนแปลง |
| --- | --- | --- | --- |
| คานาซาวะ | 金沢県 | 1869 | เปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดอิชิกาวะ |
| เซ็นได | 仙台県 | 1871 | เปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดมิยางิ |
| โมริโอกะ | 盛岡県 | 1872 | เปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดอิวาเตะ |
| นาโงยะ | 名古屋県 | 1872 | เปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดไอจิ |
| นูกาตะ | 額田県 | 1872 | ยุบไปรวมกับจังหวัดไอจิ |
| นานาโอะ | 七尾県 | 1872 | ยุบไปรวมกับจังหวัดอิชิกาวะและจังหวัดชิงกาวะ |
| อิรูมะ | 入間県 | 1873 | ยุบไปรวมกับจังหวัดคูมางายะและจังหวัดคานางาวะ |
| อิมบะ | 印旛県 | 1873 | ยุบไปรวมกับจังหวัดชิบะ |
| คิซาราซุ | 木更津県 | 1873 | ยุบไปรวมกับจังหวัดชิบะ |
| อุตสึโนมิยะ | 宇都宮県 | 1873 | ยุบไปรวมกับจังหวัดโทจิงิ |
| อาซูวะ | 足羽県 | 1873 | ยุบไปรวมกับจังหวัดสึรูงะ |
| คาชิวาซากิ | 柏崎県 | 1873 | ยุบไปรวมกับจังหวัดนีงาตะ |
| อิจิโนเซกิ→มิซูซาวะ→อิวาอิ | 一関県→水沢県→磐井県 | 1875 | ยุบไปรวมกับจังหวัดอิวาเตะและจังหวัดมิยางิ |
| โอกิตามะ | 置賜県 | 1875 | ยุบไปรวมกับจังหวัดยามางาตะ |
| ชินจิ | 新治県 | 1875 | ยุบไปรวมกับจังหวัดอิบารากิและจังหวัดชิบะ |
| ซากาตะ→สึรูโอกะ | 酒田県→鶴岡県 | 1876 | ยุบไปรวมกับจังหวัดยามางาตะ |
| ไทระ→อิวาซากิ | 平県→磐前県 | 1876 | ยุบไปรวมกับจังหวัดฟูกูชิมะและจังหวัดมิยางิ |
| วากามัตสึ | 若松県 | 1876 | ยุบไปรวมกับจังหวัดฟูกูชิมะ |
| ชิกูมะ | 筑摩県 | 1876 | ยุบไปรวมกับจังหวัดนางาโนะและจังหวัดกิฟุ |
| สึรูงะ | 敦賀県 | 1876 | ยุบไปรวมกับจังหวัดอิชิกาวะและจังหวัดชิงะ |
| ชิงกาวะ | 新川県 | 1876 | ยุบไปรวมกับจังหวัดอิชิกาวะ |
| ซาไก | 堺県 | 1881 | ยุบไปรวมกับจังหวัดโอซากะ |
| อาชิงาระ | 足柄県 | 1876 | ยุบไปรวมกับจังหวัดคานางาวะและจังหวัดชิซูโอกะ |
| คูมางายะ | 熊谷県 | 1876 | ยุบไปรวมกับจังหวัดกุมมะและจังหวัดไซตามะ |
| ไอกาวะ | 相川県 | 1876 | ยุบไปรวมกับจังหวัดนีงาตะ |
| ฮามามัตสึ | 浜松県 | 1876 | ยุบไปรวมกับจังหวัดชิซูโอกะ |
| ฮาโกดาเตะ | 函館県 | 1886 | ยุบไปรวมกับฮกไกโด |
| ซัปโปโร | 札幌県 | 1886 | ยุบไปรวมกับฮกไกโด |
| เนมูโระ | 根室県 | 1886 | ยุบไปรวมกับฮกไกโด |
| โตเกียว | 東京府 | 1943 | ปรับเปลี่ยนรูปแบบเป็นมหานครโตเกียว (東京都) |
จังหวัดในอดีตของญี่ปุ่น > ดินแดนที่เสียไปหลังสงครามโลกครั้งที่สอง

| ดินแดน | จังหวัด | จังหวัด> ชื่อภาษาญี่ปุ่น | จังหวัด> เมืองหลวง | ฝ่ายสัมพันธมิตร | สถานะปัจจุบัน> ประเทศ | สถานะปัจจุบัน> ชื่อ | สถานะปัจจุบัน> เมืองหลวง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่ | โอกินาวะ | 沖縄県 | นาฮะ |  สหรัฐอเมริกา |  ญี่ปุ่น | จังหวัดโอกินาวะ | นาฮะ |
| ญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่ | คาราฟูโตะ | 樺太庁 | โทโยฮาระ |  สหภาพโซเวียต |  รัสเซีย | ส่วนหนึ่งของซาฮาลิน | ยุจโน-ซาฮาลินสค์ |
| เกาหลี | เฮอังเหนือ | 平安北道 | ชิงงิชู |  สหภาพโซเวียต |  เกาหลีเหนือ | พย็องอันเหนือ | ชินอึยจู |
| เกาหลี | เฮอังใต้ | 平安南道 | เฮโจ |  สหภาพโซเวียต |  เกาหลีเหนือ | พย็องอันใต้ | พย็องซ็อง |
| เกาหลี | คังเกียวเหนือ | 咸鏡北道 | รานัง |  สหภาพโซเวียต |  เกาหลีเหนือ | ฮัมกย็องเหนือ | รานัม |
| เกาหลี | คังเกียวใต้ | 咸鏡南道 | คังโก |  สหภาพโซเวียต |  เกาหลีเหนือ | ฮัมกย็องใต้ | ฮัมฮึง |
| เกาหลี | โคไก | 黃海道 | ไคชู |  สหภาพโซเวียต |  เกาหลีเหนือ | ฮวังแฮ | แฮจู |
| เกาหลี | โคเง็ง | 江原道 | ชุนเซ็ง |  สหภาพโซเวียต |  เกาหลีเหนือ | คังว็อน | ชุนช็อน |
| เกาหลี | โคเง็ง | 江原道 | ชุนเซ็ง |  สหรัฐอเมริกา |  เกาหลีใต้ | คังว็อน | ชุนช็อน |
| เกาหลี | ชูเซเหนือ | 忠清北道 | เซชู |  สหรัฐอเมริกา |  เกาหลีใต้ | ชุงช็องเหนือ | ช็องจู |
| เกาหลี | ชูเซใต้ | 忠清南道 | ไทเด็ง |  สหรัฐอเมริกา |  เกาหลีใต้ | ชุงช็องใต้ | แทจ็อน |
| เกาหลี | เคกิ | 京畿道 | เคโจ |  สหรัฐอเมริกา |  เกาหลีใต้ | คย็องกี | โซล |
| เกาหลี | เคโชเหนือ | 慶尚北道 | ไทกีว |  สหรัฐอเมริกา |  เกาหลีใต้ | คย็องซังเหนือ | แทกู |
| เกาหลี | เคโชใต้ | 慶尚南道 | ฟูซัง |  สหรัฐอเมริกา |  เกาหลีใต้ | คย็องซังใต้ | ปูซาน |
| เกาหลี | เซ็นระเหนือ | 全羅北道 | เซ็นชู |  สหรัฐอเมริกา |  เกาหลีใต้ | ช็อลลาเหนือ | ช็อนจู |
| เกาหลี | เซ็นระใต้ | 全羅南道 | โคชู |  สหรัฐอเมริกา |  เกาหลีใต้ | ช็อลลาใต้ | ควังจู |
| ไต้หวัน | โฮโกะ | 澎湖庁 | มาโก |  สหรัฐอเมริกา |  ไต้หวัน | เผิงหู | หม่ากง |
| ไต้หวัน | คาเร็งโก | 花蓮港庁 | คาเร็งโก |  สหรัฐอเมริกา |  ไต้หวัน | ฮวาเหลียน | ฮวาเหลียน |
| ไต้หวัน | ชินจิกุ | 新竹州 | ชินจิกุ |  สหรัฐอเมริกา |  ไต้หวัน | ซินจู๋ | ซินจู๋ |
| ไต้หวัน | ไทจู | 台中州 | ไทจู |  สหรัฐอเมริกา |  ไต้หวัน | ไถจง | ไถจง |
| ไต้หวัน | ไทโฮกุ | 台北州 | ไทโฮกุ |  สหรัฐอเมริกา |  ไต้หวัน | ไทเป | ไทเป |
| ไต้หวัน | ไทนัน | 台南州 | ไทนัน |  สหรัฐอเมริกา |  ไต้หวัน | ไถหนัน | ไถหนัน |
| ไต้หวัน | ไทโต | 台東庁 | ไทโต |  สหรัฐอเมริกา |  ไต้หวัน | ไถตง | ไถตง |
| ไต้หวัน | ทากาโอะ | 高雄州 | ทากาโอะ |  สหรัฐอเมริกา |  ไต้หวัน | เกาสฺยง | เกาสฺยง |
| คันโต | คันโต | 関東州 | ไดเร็ง |  สหภาพโซเวียต |  จีน | ส่วนหนึ่งของต้าเหลียน มณฑลเหลียวหนิง | ส่วนหนึ่งของต้าเหลียน มณฑลเหลียวหนิง |
| นันโย | นันโย | 南洋庁 | โคโรรุ |  สหรัฐอเมริกา |  ปาเลา |  ปาเลา | เงรุลมุด |
| นันโย | นันโย | 南洋庁 | โคโรรุ |  สหรัฐอเมริกา |  หมู่เกาะมาร์แชลล์ |  หมู่เกาะมาร์แชลล์ | มาจูโร |
| นันโย | นันโย | 南洋庁 | โคโรรุ |  สหรัฐอเมริกา |  ไมโครนีเชีย |  ไมโครนีเชีย | ปาลีกีร์ |
| นันโย | นันโย | 南洋庁 | โคโรรุ |  สหรัฐอเมริกา |  สหรัฐอเมริกา |  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา | ไซปัน |
ดูเพิ่ม

รายชื่อจังหวัดของญี่ปุ่นเรียงตามประชากร
แหล่งข้อมูลอื่น

National Governors' Association website
Map of Japan showing prefectures เก็บถาวร 2012-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Japanese essay on types of prefectures
CityMayors.com profile of prefectures
| ด ค กเขตการปกครองระดับแรกของประเทศในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กรีซ1  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ จังหวัด  นครพิเศษ  คาซัคสถาน1  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจีย1  จอร์แดน  จีน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ญี่ปุ่น1  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี1  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน1  รัสเซีย1  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจาน1  อาร์มีเนีย  อินโดนีเซีย1  อินเดีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์1  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  เซาท์ออสซีเชีย  ไต้หวัน  นอร์เทิร์นไซปรัส  อับคาเซีย 
ดูเพิ่ม: รายชื่อเขตการปกครอง  1มีพื้นที่ส่วนหนึ่งอยู่นอกทวีปเอเชีย
ฐิติรัศมิ์ เจริญภักดี

| ฐิติรัศมิ์ เจริญภักดี |
| --- | --- |
เกิด: 31 ตุลาคม พ.ศ. 2527 (40 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
คู่สมรส: ศิริศิลป์ โชติวิจิตร (2563–2566)
อาชีพ: นักร้อง นักแสดง พิธีกร
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2541–ปัจจุบัน
สังกัด: จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
ฐิติรัศมิ์ เจริญภักดี (ชื่อเดิม: พิมรา; เกิด 31 ตุลาคม พ.ศ. 2527) ชื่อเล่น น้ำหวาน เป็นนักร้อง นักแสดง และพิธีกรชาวไทย มีชื่อเสียงจากการเป็นหนึ่งในเกิร์ลกรุปสัญชาติไทยซาซ่า ร่วมวงกับพิมพ์มาดา บริรักษ์ศุภกร และจรีนา สิริสิงห และออกอัลบั้มชื่อเดียวกับวงใน พ.ศ. 2541
ประวัติ

ฐิติรัศมิ์ เกิดวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2527 เกิดที่โรงพยาบาลวิชัยยุทธ กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของพลอย เจริญปุระ มารดาเป็นบุตรของ รุจน์ รณภพ เป็นพี่สาวของ ใหม่ เจริญปุระ และทราย เจริญปุระ ฐิติรัศม์สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ สาขาวิชาการภาพยนตร์และวีดิทัศน์ มหาวิทยาลัยรังสิต และปริญญาโท คณะบัณฑิตวิทยาลัย สาขาการจัดการวัฒนธรรม ภาคภาษาอังกฤษ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ฐิติรัศม์และศิริศิลป์ โชติวิจิตร หรือ กวาง สมาชิกวงเอบีนอร์มอล เข้าพิธีสงฆ์ทำบุญถวายสังฆทานและพัตตาหารเพลแก่สมเด็จพระวันรัต (จุนท์ พฺรหฺมคุตฺโต) ณ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ในโอกาสมงคลสมรสของทั้งคู่ เมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2563 กระทั่ง พ.ศ. 2566 ฐิติรัศม์ได้ออกมายอมรับว่าเลิกรากับศิริศิลป์แล้ว
ผลงาน > งานเพลง

บทความหลัก: ซาซ่า § ผลงาน
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

เฮี้ยวนักรักซะเลย (ช่อง 3/2545)
พ่อแกกับแม่ฉัน (ช่อง 3/2548)
กลิ่นแก้วตำหนักขาว (ช่อง 3/2548)
เกิร์ลแก๊งแมลงซ่า (ช่อง 3/2548)
คลื่นรักสีคราม (ช่อง 5/2548)
เป็นต่อ (รับเชิญ) (ช่อง 3/2550)
คลื่นฝัน..วันรัก (ช่อง 9/2552)
โรงงานสำราญใจ (ช่องทีวีไทย/2553)
Forward ท้าเวลา พลิกอนาคต (รับเชิญ) (ช่อง 9/2556)
สองรัก สองวิญญาณ (ช่อง one/2558)
เลือดข้นคนจาง (ช่อง one 31/2561) รับบท พิม
แม่มดเจ้าเสน่ห์ (ช่อง จีเอ็มเอ็ม 25/2562)
แพศยา (ช่อง พีพีทีวี/2564)
บัลลังก์ลูกทุ่ง (ช่องเวิร์คพอยท์/2567) รับบท พรรณา
ชะตา ชาตะ (โมโนแม็กซ์/2567)
ดวงใจเทวพรหม ตอน พรชีวัน (ช่อง 3/2567) รับบท หม่อมหลวงกระถิน วงศ์นคร (คุณกระถิน)
ผลงาน > พิธีกร

รายการ คนพันธุ์ A (รับเชิญ) (ch 9)
รายการ TEEN CENTER (ch 7)
รายการ 9/9 บอกเล่าข่าวดี (ch 9)
รายการ คุณนายจ่ายตลาด (อมรินทร์ทีวี)
รายการ ตีฆ้องร้องข่าว (ch Green Channel)
รายการ Live @ G (ch Gmm music)
รายการ iScream (YouTube Ch iheretv)
ผลงาน > โฆษณา

Lux / ปี 2550
แหล่งข้อมูลอื่น

ฐิติรัศมิ์ เจริญภักดี ที่อินสตาแกรม