stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หน่วยความร้อนอังกฤษ
คำจำกัดความ

ในอดีต บีทียูถูกกำหนดให้เป็นปริมาณความร้อนที่จำเป็นในการเพิ่มอุณหภูมิของน้ำของเหลว 1 ปอนด์ (ประมาณ 0.45 กิโลกรัม) ขึ้น 1 องศาฟาเรนไฮต์ (ประมาณ 0.55 องศาเซลเซียส) ภายใต้ความดันคงที่ 1 หน่วยบรรยากาศ บีทียูมีคำจำกัดความที่แตกต่างกันหลายประการ ซึ่งมีความแตกต่างกันเล็กน้อย สาเหตุหลักมาจากการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิของน้ำที่มีมวลเท่ากัน เนื่องจากการเติมความร้อนในปริมาณที่กำหนด (วัดเป็นหน่วยพลังงาน เช่น จูล) จะขึ้นอยู่กับอุณหภูมิเริ่มต้นของน้ำเล็กน้อย ดังที่แสดงในตารางด้านล่าง ค่าของบีทียูจะเปลี่ยนแปลงไปตามอุณหภูมิเริ่มต้นของน้ำ โดยมีความแตกต่างสูงสุดถึง 0.5%
| ประเภท | พลังงาน (J) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| เทอร์โมเคมี | ≈1,054.35 | ในอดีต เทอร์โมเคมีบีทียูถูกกำหนดให้เป็นปริมาณความร้อนที่จำเป็นในการเพิ่มอุณหภูมิของน้ำ 1 ปอนด์ (ประมาณ 0.45 กิโลกรัม) จากจุดเยือกแข็ง (0 °C) ถึงจุดเดือด (100 °C) หารด้วย 180 (อุณหภูมิเปลี่ยนแปลงอยู่ที่ 180 องศาฟาเรนไฮต์) คำจำกัดความสมัยใหม่ของเทอร์โมเคมีบีทียู มีพื้นฐานมาจาก เทอร์โมเคมีแคลอรี่ ซึ่งมีแนวคิดคล้ายคลึงกัน เทอร์โมเคมีแคลอรี่ถูกกำหนดให้เป็นปริมาณความร้อนที่จำเป็นในการเพิ่มอุณหภูมิของน้ำ 1 กรัม (0.001 กิโลกรัม) จากจุดเยือกแข็ง (0 °C) ถึงจุดเดือด (100 °C) หารด้วย 100 (อุณหภูมิเปลี่ยนแปลงอยู่ที่ 100 องศาเซลเซียส) ตามคำจำกัดความขององค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐาน (ISO) 1 เทอร์โมเคมีแคลอรี่ เท่ากับ 4.184 จูล (J) เทอร์โมเคมีบีทียูคำนวณโดยการแปลงจากกรัมเป็นปอนด์ และจากเซลเซียสเป็นฟาเรนไฮต์ |
| 59 องศาฟาเรนไฮต์ (15.0 องศาเซลเซียส) | ≈1,054.80 | ใช้สำหรับการกำหนดราคาก๊าซธรรมชาติของสหรัฐอเมริกา |
| 60 องศาฟาเรนไฮต์ (15.6 องศาเซลเซียส) | ≈1,054.68 | ส่วนใหญ่ใช้ในแคนาดา[ต้องการอ้างอิง] |
| 39 องศาฟาเรนไฮต์ (3.9 องศาเซลเซียส) | ≈1,059.67 | ใช้วัดค่าแคลอรี่ของน้ำที่ความหนาแน่นสูงสุด (4 องศาเซลเซียส, 39.2 องศาฟาเรนไฮต์).[ต้องการอ้างอิง] |
| International Steam Table (IT) | ≈1,055.06 | ในช่วงแรกๆ มีความพยายามที่จะกำหนดหน่วยความร้อนโดยตรงในรูปของหน่วยพลังงาน แทนที่จะพึ่งพาคุณสมบัติของน้ำ การประชุม International Steam Table Conferences เป็นเวทีสำคัญสำหรับความพยายามนี้  การประชุมเหล่านี้เริ่มต้นด้วยคำจำกัดความง่ายๆ ว่า 860 แคลอรี่ "ไอที" เท่ากับ 1 วัตต์-ชั่วโมงสากลพอดี (ซึ่งแตกต่างจากวัตต์-ชั่วโมงสมัยใหม่) คำจำกัดความนี้ถูกพัฒนาต่อมาเป็น 1 แคลอรี่ไอที เท่ากับ 4.1868 จูล พอดี บีทียูสามารถคำนวณจากแคลอรี่ได้ โดยใช้วิธีเดียวกับที่ใช้ในคำจำกัดความความร้อนเคมีของบีทียูและแคลอรี่ วิธีการนี้สอดคล้องกับมาตรฐานสากล ISO 31-4 ปริมาณและหน่วย - ส่วนที่ 4: ความร้อน และมาตรฐานอังกฤษ BS 350: ส่วนที่ 1: 1974 ปัจจัยการแปลง และตาราง |
คำจำกัดความ > คำนำหน้า

kBtu (กิโลบีทียู) เป็นหน่วยวัดปริมาณความร้อน นิยมใช้ติดตามการใช้พลังงานของอาคารและคำนวณขนาดระบบทำความร้อน ดัชนีการใช้พลังงาน (EUI) วัดเป็น kBtu ต่อตารางฟุตของพื้นที่ปรับอากาศ แสดงประสิทธิภาพการใช้พลังงานของอาคาร เปรียบเทียบกับอาคารอื่น "k" ย่อมาจาก 1,000 หมายความว่า 1 kBtu เท่ากับ 1,000 บีทียู
Mbtu (เมกะบีทียู) นิยมใช้ในอุตสาหกรรมก๊าซธรรมชาติและอุตสาหกรรมอื่นๆ หมายถึง 1,000 บีทียู ในระบบเมตริก (SI) "M" ย่อมาจาก "เมกะ-" หมายถึง 1 ล้าน (1,000,000) แต่ในอุตสาหกรรมน้ำมันและก๊าซ มักใช้ "MMbtu" เพื่อระบุ 1 ล้าน Btu
นักวิเคราะห์พลังงาน ที่คุ้นเคยกับระบบเมตริกที่ "k" ย่อมาจาก "กิโล-" มักใช้ MBtu แทน 1 ล้าน Btu แทนที่จะใช้ MMBtu นักวิเคราะห์เหล่านี้อาจคุ้นเคยกับการใช้ "M" แทน 1 ล้าน ในหน่วยพลังงานอื่นๆ เช่น MW, MWh และ $
หน่วย 'เทอร์ม' ใช้แทน 100,000 บีทียู เดคาเธิร์มคือ 10 เทอร์ม หรือหนึ่ง MMBtu (ล้านบีทียู) และโดยทั่วไปหน่วยควอด (หน่วยวัด)จะใช้แทนหนึ่งพันล้านล้าน (1015) บีทียู
การแปลงหน่วย

หนึ่งบีทียูมีค่าประมาณ:
1.0551 kJ (กิโลจูล)
0.2931 W·h (วัตต์ชั่วโมง)
252.2 cal (แคลอรี่)
0.2522 kcal (กิโลแคลอรี)
25,031 to 25,160 ft⋅pdl (ฟุต-ปอนด์)
778.2 ft·lbf (ฟุต-ปอนด์-ฟอร์ซ)
5.40395 (lbf/in2)⋅ft3
บีทียูสามารถประมาณได้จากความร้อนที่เกิดจากการเผาไหม้ไม้ขีดไฟอันเดียว หรือปริมาณพลังงานที่ใช้ในการยกน้ำหนัก หนึ่ง-ปอนด์ (0.45-กิโลกรัม) 778 ฟุต (237 เมตร)
การแปลงหน่วย > สำหรับก๊าซธรรมชาติ

สำหรับราคาก๊าซธรรมชาติตามแนวนิยามของแคนาดา: 1,000,000 Btu ≡ 1.054615 GJ
พลังงานความร้อนของก๊าซธรรมชาติ ขึ้นอยู่กับองค์ประกอบของก๊าซ ไม่มีปัจจัยการแปลงพลังงานเป็นปริมาตรสากล ผลผลิตก๊าซธรรมชาติโดยเฉลี่ย 1 ลูกบาศก์ฟุต (28 ลิตร) ≈ 1,030 บีทียู (ระหว่าง 1,010 บีทียูถึง 1,070 บีทียู ขึ้นอยู่กับคุณภาพเมื่อเผา)
จากการประมาณการเบื้องต้น ก๊าซธรรมชาติ 1,000 ลูกบาศก์ฟุต (28 ลูกบาศก์เมตร) ให้ผลผลิต ≈ 1,000,000 Btu ≈ 1 GJ (กิกะจูล)
สำหรับการแปลงราคาก๊าซธรรมชาติ 1,000 m3 ≈ 36.9 ล้าน Btu และ 1,000,000 Btu ≈ 27.1 m3
การแปลงหน่วย > BTU/h

หน่วยวัดกำลังมาตรฐานสำหรับระบบทำความร้อนและความเย็นในระบบ SI คือ วัตต์ (W) อย่างไรก็ตาม ยังมีหน่วยอื่นที่ใช้ควบคู่ไปด้วย เช่น บีทียูต่อชั่วโมง (Btu/h) ซึ่งนิยมใช้ในอเมริกาเหนือและสหราชอาณาจักร โดยเฉพาะสำหรับเครื่องปรับอากาศ แม้ว่าบางครั้ง "Btu/h" จะย่อว่า "Btu" เท่านั้น MBH หรือหลายพันบีทียูต่อชั่วโมงก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน
1 W คือประมาณ 3.412142 British thermal unit ต่อ ชั่วโมง
1,000 Btu/h คือประมาณ 0.2931 กิโลวัตต์
1 hp คือประมาณ 2,544 British thermal unit ต่อ ชั่วโมง
เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสน ควรระบุหน่วยวัดที่ใช้ให้ชัดเจน
โน้ต

↑  4.184 × 453.59237 × 5/9
↑  4.1868 × 453.59237 × 5/9
สันติภาพโรมัน

ขอบเขตของจักรวรรดิโรมันในสมัยจักรพรรดิเอากุสตุส สีเหลืองคือสมัยสาธารณรัฐใน 31 ปีก่อน ค.ศ. ส่วนสีเขียวสื่อถึงดินแดนที่พิชิตในสมัยเอากุสตุส และสีชมพูคือรัฐบริวาร
ปากส์โรมานา (ละติน: Pax Romana; แปลว่า "สันติภาพโรมัน") เป็นช่วงเวลาเกือบ 200 ปีของประวัติศาสตร์โรมันที่ถือเป็นยุคสมัยและยุคทองจากจักรวรรดินิยมโรมันที่เพิ่มขึ้นและยั่งยืน สันติภาพและความสงบเรียบร้อย เสถียรภาพที่รุ่งเรือง การมีอำนาจครอบงำ และการขยายในภูมิภาค  แม้จะมีการปฏิวัติและสงครามหลายครั้ง และยังคงแข่งขันกับพาร์เธียอย่างต่อเนื่อง ตามธรรมเนียม ยุคนี้เริ่มตั้งแต่การขึ้นครองอำนาจของจักรพรรดิเอากุสตุส ผู้ก่อตั้งปรินซิเปตโรมัน ใน 27 ปีก่อน ค.ศ. และสิ้นสุดที่ ค.ศ. 180 ด้วยการเสียชีวิตของจักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุส หนึ่งใน "ห้าจักรพรรดิที่ดี" องค์สุดท้าย เนื่องจากเป็นสมัยที่ก่อตั้งโดยจักรพรรดิเอากุสตุสในช่วงปลายของสงครามสุดท้ายในสาธารณรัฐโรมัน ทำให้บางครั้งมีการเรียกเป็น ปากส์เอากุสตา (Pax Augusta) ในช่วงสมัยนี้ที่กินระยะเวลาเกือบ 2 ศตวรรษ จักรวรรดิโรมันขยายดินแดนถึงจุดสูงสุด และประชากรพุ่งสูงสุดถึง 70 ล้านคน เทียบเท่ากับประชากรโลกที่ประมาณ 33% กัสซีอุส ดีโอรายงานว่า สมัยเผด็จการของจักรพรรดิก็อมมอดุสที่เกิดขึ้นหลังปีแห่งห้าจักรพรรดิกับวิกฤตการณ์คริสต์ศตวรรษที่ 3 ถือเป็นจุดเปลี่ยน "จากอาณาจักรทองคำไปเป็นอาณาจักรเหล็กและสนิม"
ที่มาของคำ

ความคิดเกี่ยวกับ “สันติภาพโรมัน” เสนอเป็นครั้งแรกโดยเอ็ดเวิร์ด กิบบอนในบทที่สองของหนังสือ “ประวัติศาสตร์ของความเสิ่อมโทรมและการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน” ที่กิบบอนเรียกว่า “Roman Peace” กิบบอนเสนอว่าเป็นสมัยอันค่อนข้างราบรื่นในสมัยของเอากุสตุสและผู้ปกครองคนต่อ ๆ มา และเสนอว่าขุนพลโรมันที่ดำเนินนโยบายออกไปทางการขยายดินแดน เช่น เจอร์มานิกุส ถูกตรวจสอบและเรียกตัวกลับโดยจักรพรรดิระหว่างช่วงที่ได้รับชัยชนะ โดยนิยมที่จะรวมจักรวรรดิเข้าด้วยกันมากกว่าที่จะทำการขยายตัว กิบบอนกล่าวว่าการพิชิตบริเตนภายใต้การนำของจักรพรรดิเกลาดิอุสและการพิชิตดินแดนโดยทราจันเป็นข้อยกเว้นของนโยบายดังกล่าวที่พยายามรักษาสันติภาพ
สมัยสันติภาพโรมันมายุติลงในปี ค.ศ. 180 เมื่อจักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุสเสด็จสวรรคต ระหว่างสมัยดังกล่าวจักรวรรดิโรมันขยายตัวไปรวมเนื้อที่ทั้งหมดราวห้าล้านตารางกิโลเมตร
อิทธิพลต่อการค้า

การค้าในเมดิเตอร์เรเนียนของโรมันเพิ่มขึ้นเนื่องจากปากส์โรมานา ชาวโรมันแล่นเรือไปทางคะวันออกเพื่อแสวงหาหาผ้าไหม อัญมณี โอนิกซ์ และเครื่องเทศ ชาวโรมันได้รับผลประโยชน์จากผลกำไรและรายได้ในจักรวรรดิโรมันจำนวนมากเพิ่มขึ้นจากการค้าขายในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
เนื่องจากปากส์โรมานาในโลกตะวันตกของโรมส่วนใหญ่เกิดร่วมสมัยกับปากส์ซีนีกาในโลกตะวันออกของจีนสมัยราชวงศ์ฮั่น ทำให้การเดินทางและการค้าทางไกลในประวัติศาสตร์ยูเรเชียยุคนั้นได้รับการกระตุ้นอย่างมาก
แหล่งข้อมูลอื่น

United Nations of Roma Victrix History: Pax Romana
Pax Romana Discussion group
สึนเดเระ

คางามิ ฮิรากิ (Kagami Hiiragi) จาก ลักกีสตาร์ (らき☆すた) ซึ่งเป็นตัวละครอันเป็นรู้จักเพราะมีบุคลิกแบบสึนเดเระอย่างเด่นชัด
สึนเดเระ (ญี่ปุ่น: ツンデレ; โรมาจิ: Tsundere) เป็นคำภาษาญี่ปุ่น ใช้เรียกบุคลิกที่แรกเริ่มเดิมทีดูประหนึ่งไม่เป็นมิตร, ดูเย็นชา หรือฉุนเฉียวง่าย แต่มาภายหลังหรือลึก ๆ แล้วอ่อนไหวหรืออ่อนหวาน คำนี้ประสมจากคำ "สึนสึน" (ญี่ปุ่น: ツンツン; โรมาจิ: Tsun Tsun) อันแปลว่า ร้ายกาจ, โมโหร้าย, หรืออารมณ์ร้อน กับคำ "เดเระเดเระ" (ญี่ปุ่น: デレデレ; โรมาจิ: Dere Dere) ที่หมายความว่า อ่อนหวาน หรือชดช้อย
เดิมคำนี้พบได้ในเกมประเภทบิโชโจะ แต่หลังจากได้รับความนิยมเมื่อนำไปใช้ในนิยายเสมือนจริงเรื่อง คิมิกะโนโซมุเอเอ็ง (Kimi ga Nozomu Eien) แล้ว คำนี้ก็กลายเป็นปรากฏการณ์อย่างหนึ่งของบุคลิกแบบโมเอะ (moe) ซึ่งเป็นที่ต้องตาต้องใจของบรรดาโอตากุ (otaku) ตลอดจนพบได้ในสื่อนานาประเภท ทั้งอนิเมะ, มังงะ, นวนิยาย และสื่อมวลชนเอง
ขนคอสิงห์

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
ภาพวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีลในปี ค.ศ. 1926
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of the Lion's Mane
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดบันทึกคดี
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: พฤศจิกายน ค.ศ. 1926
เรื่องก่อนหน้า: ทหารขี้ทูด 
เรื่องถัดไป: หึงสาอาฆาต 
ข้อความ: ขนคอสิงห์ ที่ วิกิซอร์ซ
"ขนคอสิงห์" (อังกฤษ: The Adventure of the Lion's Mane) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารลิเบอร์ตีในสหรัฐอเมริกาในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1926 และตีพิมพ์ในนิตยสารนิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1926 เป็นเรื่องสั้นที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดี ในปี ค.ศ. 1927 เรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นหนึ่งในเพียงสองเรื่องที่เล่าโดยโฮมส์แทนที่จะเป็นวัตสัน อีกเรื่องหนึ่งคือ "ทหารขี้ทูด" หมอวัตสันไม่ได้มีบทบาทในเรื่องสั้นทั้งสองเรื่อง
ประวัติการตีพิมพ์

"ขนคอสิงห์" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารลิเบอร์ตีในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1926 และตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1925 ในนิตยสารลิเบอร์ตีมีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 7 ภาพวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 3 ภาพวาดโดยโฮเวิร์ด เค. เอคล็อก เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดี ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1927
สำเนาของต้นฉบับดั้งเดิมได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1992 โดยห้องสมุดเวสมินสเตอร์และสมาคมเชอร์ล็อก โฮมส์แห่งลอนดอน
บรรณานุกรม

Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ ขนคอสิงห์ ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ขนคอสิงห์
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดีรวมถึงเรื่อง ขนคอสิงห์ ที่ Standard Ebooks
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดี โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "เพชรมงกุฎ"  "สะพานมรณะ"  "คนลิง"  "ผีดิบอาละวาด"  "พินัยกรรมประหลาด"  "พรานพิศวาส"  "ความจริงในนิยาย"  "ทหารขี้ทูด"  "ขนคอสิงห์"  "หึงสาอาฆาต"  "หญิงคลุมหน้า"  "สุสานร้าง" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
ธงราชการ

ในทางธัชวิทยา ธงราชการ หมายถึงธงสำหรับหน่วยงานราชการของรัฐบาล ในฐานะรัฐเอกราช และธงแสดงเขตการปกครองท้องถิ่นของรัฐ
ธงรัฐบาลไทย ธงประจำตำแหน่งนายกรัฐมนตรีไทย
ธงรัฐบาล

ธงราชการ มีลักษณะเดียวกับธงชาติ (การออกแบบในรายละเอียดที่แตกต่างบางประการ) โดยอิงจากกฎหมาย และ ระเบียบปฏิบัติ (theoretically or actually) ใช้เฉพาะหน่วยงานราชการของรัฐ มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ธงรัฐบาล หลายประเทศใช้ธงพลเรือนเป็นธงราชการ (สำหรับชัก ประดับ หรือ ตกแต่งอาคารสถานที่) แต่ในบางประเทศของ ลาตินอเมริกา, ยุโรปกลาง และคาบสมุทรสแกนดิเนเวีย ธงราชการ มีการออกแบบนอกเหนือจากธงชาติโดยทั่วไป กล่าวคือ การเพิ่มตราแผ่นดิน หรือ เครื่องหมาย ส่วนราชการนั้นลงบนธง ธงราชการในกลุ่มสแกนดิเนเวีย มีลักษณะเป็นธงหางนกแซงแซว เพื่อแยกความแตกต่างระหว่างธงพลเรือน กับ ธงราชการ
ในบางประเทศมีการใช้ธงเรือราชการ สำหรับเรือราชการในสังกัดของรัฐบาล รวมถึงเรือช่วยรบ และ เรือหน่วยรักษาชายฝั่ง ธงเรือราชการหลายประเทศในกลุ่มเครือจักรภพแห่งประชาชาติ ใช้ธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน
ธงราชการนอกจากใช้เป็นธงชาติแล้ว ยังใช้เป็นธงกองทัพ และ ธงนาวี สำหรับกองทัพโดยตรง
ธงรัฐบาล > ธงชาติที่มีการออกแบบที่แตกต่างจากของพลเรือน

ธงพลเรือน Andorra
State and Civil Flag of Andorra
โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน
อาการแสดง

ในสหรัฐอเมริกา มีสัญญาณบอกโรคที่สำคัญอยู่ 5 อย่าง คือ
การชาและอ่อนแรงตามใบหน้า แขน-ขา อย่างฉับพลัน
สับสนหรือมีปัญหาในการพูดหรือเข้าใจภาษาอย่างฉับพลัน
สายตามีปัญหาอย่างฉับพลัน
การทรงตัว การเดินมีปัญหา หรือรู้สึกมึนงงอย่างฉับพลัน
ปวดหัวอย่างรุนแรงและฉับพลัน
ทั้งนี้ ผู้ที่มีอาการดังกล่าว มิควรมองข้ามอาการเหล่านี้ โดเมื่อมีอาการรุนแรงหรือมีอาการหลายๆอย่างประกอบกันในคราวเดียว ทั้งเป็นผู้ที่มีความเสี่ยงด้วยแล้ว ควรรีบปรึกษาแพทย์หรือให้ผู้ที่ใกล้ชิดพาส่งโรงพยาบาลทันที เพราะหากปล่อยไว้นานเท่าไร โอกาสที่จะเกิดความเจ็บป่วย พิการและตาย ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
การวินิจฉัย

การวินิจฉัยโรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลันประกอบด้วยการเก็บข้อมูลหลายส่วน ทั้งจากการตรวจร่างกายทางระบบประสาท (เช่นการตรวจด้วย NIHSS) การตรวจด้วยซีทีสแกน หรือเอ็มอาร์ไอ
อ่านเพิ่ม

Mohr JP, Choi D, Grotta J, Wolf P (2004). Stroke: Pathophysiology, Diagnosis, and Management. New York: Churchill Livingstone. ISBN 978-0-443-06600-9. OCLC 50477349.
Warlow CP, van Gijn J, Dennis MS, Wardlaw JM, Bamford JM, Hankey GJ, Sandercock PA, Rinkel G, Langhorne P, Sudlow C, Rothwell P (2008). Stroke: Practical Management (3rd ed.). Wiley-Blackwell. ISBN 978-1-4051-2766-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน ที่เว็บไซต์ Curlie
DRAGON Score for Post-Thrombolysis เก็บถาวร 2020-10-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
THRIVE score for stroke outcome เก็บถาวร 2016-09-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
National Institute of Neurological Disorders and Stroke
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: I61-I64 ICD-9-CM: 434.91 OMIM: 601367 MeSH: D020521 DiseasesDB: 2247
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000726 eMedicine: neuro/9 emerg/558 emerg/557 pmr/187 Patient UK: โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  โครเอเชีย 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่
ฟังก์ชันต่อเนื่องแบบสมมาตร

ในคณิตศาสตร์ ฟังก์ชัน  f:\mathbb {R} \to \mathbb {R}  จะต่อเนื่องแบบสมมาตรที่จุด x ถ้า
\lim _{h\to 0}f(x+h)-f(x-h)=0
นิยามของภาวะต่อเนื่องบ่งบอกภาวะต่อเนื่องแบบสมมาตร แต่บทกลับไม่จำเป็นที่จะเป็นจริงดังตัวอย่าง ฟังก์ชัน  x^{-2} ต่อเนื่องแบบสมมาตรที่  x=0 แต่ไม่ต่อเนื่อง
อีกทั้งการหาค่าอนุพันธ์สมมาตรได้บ่งบอกภาวะต่อเนื่องแบบสมมาตร แต่บทกลับไม่จำเป็นที่จะเป็นจริง เหมือนกับที่ภาวะต่อเนื่องไม่ได้บ่งบอกว่าจะหาอนุพันธ์ได้
เซตของฟังชันต่อเนื่องแบบสมมาตร ด้วยการคูณเชิงสเกลลาร์ สามารถแสดงได้ว่ามีโครงสร้างของปริภูมิเวกเตอร์ทั่วถึง  \mathbb {R}  คล้าย ๆ กับฟังก์ชันต่อเนื่องซึ่งก่อให้เกิดปริภูมิย่อยเชิงเส้นภายในนั้น
ระบบนำวิถี

ระบบนำวิถี คือ อุปกรณ์เสมือนหรืออุปกรณ์ทางกายภาพหรือกลุ่มของอุปกรณ์การใช้ขั้นตอนการนำวิถีที่ใช้สำหรับการควบคุมการเคลื่อนไหวของเรือ, อากาศยาน, ขีปนาวุธ, จรวด, ดาวเทียม, หรือวัตถุที่เคลื่อนที่อื่น ๆ  การนำวิถีเป็นกระบวนการของการคำนวณการเปลี่ยนแปลงในตำแหน่ง, ความเร็ว, ท่าทางการทรงตัว (attitude), และ / หรืออัตราการหมุนของวัตถุที่เคลื่อนที่ต้องเป็นไปตามวิถีและ / หรือรายละเอียดลักษณะท่าทางการทรงตัวที่อยู่บนพื้นฐานของข้อมูลที่เกี่ยวกับสถานะของการเคลื่อนไหวของวัตถุ
ระบบนำวิถีมักเป็นส่วนหนึ่งของระบบการนำวิถี, การนำทางและการควบคุม (Guidance, navigation and control system), ในขณะที่การนำทางหมายถึงระบบที่จำเป็นในการคำนวณตำแหน่งปัจจุบันและการกำหนดเป้าหมายตามข้อมูลจากเซ็นเซอร์ เช่น เข็มทิศ, เครื่องรับจีพีเอส (GPS receivers), เครื่องโลแรน-ซี (Loran-C), เครื่องตามดาว (star tracker), เครื่องวัดความเฉื่อย (inertial measurement unit), เครื่องวัดความสูง (altimeter) ฯลฯ
ดูเพิ่ม

ระบบนำทางในรถยนต์
ระบบประสาทรับความรู้สึกทางกาย

เครื่องหมายที่สัมผัสได้เพื่อแสดงว่ามีบันได สำหรับผู้ที่การเห็นบกพร่อง สัมผัสเป็นประสาทสัมผัสที่สำคัญเพื่อรับรู้สิ่งแวดล้อม
ระบบประสาทรับความรู้สึกทางกาย (อังกฤษ: somatosensory system) เป็นส่วนของระบบรับความรู้สึกที่สามารถรับรู้อย่างหลายหลาก ประกอบด้วยตัวรับความรู้สึก/ปลายประสาทรับความรู้สึก (sensory receptor) ที่ระบบประสาทนอกส่วนกลาง และศูนย์ประมวลผลต่าง ๆ ที่ระบบประสาทกลางมากมาย ทำให้รับรู้ตัวกระตุ้นได้หลายแบบรวมทั้งสัมผัส อุณหภูมิ อากัปกิริยา และโนซิเซ็ปชั่น (ซึ่งอาจให้เกิดความเจ็บปวด)
ตัวรับความรู้สึกมีอยู่ที่ผิวหนัง เนื้อเยื่อบุผิว กล้ามเนื้อโครงร่าง กระดูก ข้อต่อ อวัยวะภายใน และระบบหัวใจและหลอดเลือด
ถึงแม้จะสืบทอดมาตั้งแต่ครั้งโบราณว่า สัมผัสเป็นความรู้สึกอย่างหนึ่งในทวารทั้ง 5 (เช่น "โผฏฐัพพะ" ในพระพุทธศาสนา) แต่ความจริงแล้ว "สัมผัส" เป็นความรู้สึกต่าง ๆ หลายแบบ
ดังนั้น การแพทย์จึงมักจะใช้ศัพท์ภาษาอังกฤษว่า "somatic senses (ความรู้สึกทางกาย)" แทนศัพท์ว่า "touch (สัมผัส)" เพื่อให้ครอบคลุมกลไกความรู้สึกทางกายทั้งหมด
ความรู้สึกทางกายบางครั้งเรียกว่า "somesthetic senses" โดยที่คำว่า "somesthesis" นั้น รวมการรับรู้สัมผัส (touch) การรับรู้อากัปกิริยา และในบางที่ การรับรู้วัตถุโดยสัมผัส (haptic perception
)
ระบบรับความรู้สึกทางกายมีปฏิสัมพันธ์กับสิ่งเร้ามากมายหลายแบบ โดยอาศัยตัวรับความรู้สึกประเภทต่าง ๆ รวมทั้งตัวรับอุณหภูมิ โนซิเซ็ปเตอร์ ตัวรับแรงกล และตัวรับรู้สารเคมี
ข้อมูลความรู้สึกจะส่งไปจากตัวรับความรู้สึกผ่านเส้นประสาทรับความรู้สึก (sensory nerve) ผ่านลำเส้นใยประสาทในไขสันหลัง ตรงเข้าไปยังสมอง
การประมวลผลโดยหลักเกิดขึ้นที่คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายปฐมภูมิ (primary somatosensory cortex) ในสมองกลีบข้าง
cortical homunculus ที่แสดงไว้โดยไวล์เดอร์ เพ็นฟิลด์
กล่าวอย่างง่าย ๆ ที่สุด ระบบรับความรู้สึกทางกายจะเริ่มทำงานเมื่อตัวรับความรู้สึกที่กายเขตหนึ่งเริ่มทำงาน โดยถ่ายโอนคุณสมบัติของตัวกระตุ้นบางอย่างเช่นความร้อนไปเป็นสัญญาณประสาท 
ซึ่งในที่สุดก็จะเดินทางไปถึงเขตสมองที่มีหน้าที่เฉพาะเจาะจงต่อเขตกายนั้น และเพราะเฉพาะเจาะจงอย่างนี้ จึงสามารถระบุเขตกายที่เกิดความรู้สึกโดยเฉพาะซึ่งเป็นผลแปลของสมอง 
ความสัมพันธ์จุดต่อจุดเช่นนี้ปรากฏเป็นแผนที่ผิวกายในสมองที่เรียกว่า homunculus แปลว่า "มนุษย์ตัวเล็ก ๆ" และเป็นส่วนสำคัญในการรับรู้ความรู้สึกที่ส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย
แต่แผนที่ในสมองเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้ และจริง ๆ สามารถเปลี่ยนแปลงได้อย่างน่าทึ่งใจ เพื่อตอบสนองต่อโรคหลอดเลือดสมองหรือความบาดเจ็บอื่น ๆ
กายวิภาค

องค์ประกอบของระบบรับความรู้สึกทางกาย กระจายไปทั่วส่วนสำคัญในร่างกายของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและของสัตว์มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ
เป็นระบบที่ประกอบด้วยปลายประสาทรับความรู้สึก (sensory receptor) และเซลล์ประสาทรับความรู้สึก (sensory neuron) ที่ระบบประสาทนอกส่วนกลางเช่นผิวหนัง กล้ามเนื้อ และอวัยวะอื่น ๆ ตลอดจนถึงนิวรอน/เซลล์ประสาทที่อยู่ในระบบประสาทกลาง
กายวิภาค > ส่วนปลาย

ในระบบประสาทนอกส่วนกลาง ตัวรับความรู้สึก (sensory receptors) จะเป็นตัวตรวจจับสิ่งเร้าต่าง ๆ เช่น ตัวรับแรงกลจะตรวจจับสัมผัสและอากัปกิริยา และโนซิเซ็ปเตอร์จะตรวจจับความรู้สึกที่อาจนำไปสู่ความเจ็บปวด
ข้อมูลความรู้สึก (เช่นสัมผัสและอุณหภูมิ) ก็จะเดินทางไปยังระบบประสาทกลางผ่านนิวรอนต่าง ๆ ที่เป็นส่วนของใยประสาทนำเข้า (ดังที่กล่าวไว้ด้านบน) ซึ่งเป็นนิวรอนหลายประเภทที่แตกต่างกันโดยขนาด โครงสร้าง และคุณสมบัติ โดยทั่ว ๆ ไปแล้ว รูปแบบความรู้สึกจะสัมพันธ์กับประเภทของนิวรอนในใยประสาทนำเข้าที่เกี่ยวข้องกัน
ตัวอย่างเช่น นิวรอนที่มีแอกซอนบาง ไร้ปลอกไมอีลิน และส่งสัญญาณได้ช้า จะเป็นตัวส่งข้อมูลเกี่ยวกับความเจ็บปวด เทียบกับนิวรอนที่มีแอกซอนหนา มีปลอกไมอีลิน และส่งสัญญาณได้เร็วกว่า จะเป็นตัวส่งข้อมูลเกี่ยวกับสัมผัสละเอียด
กลไกการทำงานของการถ่ายโอนความรู้สึกของตัวรับความรู้สึก (ปลายประสาท) ในระบบรับความรู้สึกทางกายจะคล้าย ๆ กันโดยทั่วไป คือสิ่งเร้าที่เหมาะสมจะเปิดปิดช่องไอออนของปลายประสาท ทำให้แคตไอออนเช่น Na+ และ/หรือ Ca2+ ไหล เข้าไปในเซลล์เป็นกระแสไฟฟ้าที่เรียกว่าศักย์ตัวรับความรู้สึก ซึ่งเมื่อถึงขีดเริ่มเปลี่ยนในที่สุดก็จะทำให้เกิดการสร้างศักยะงาน แล้วส่งไปยังระบบประสาทกลางผ่านไขสันหลังหรือก้านสมอง
ขนาดลานรับสัญญาณ (receptive field) ของนิวรอนในประสาทนำเข้าหนึ่ง ๆ จะกำหนดได้โดยลานรับสัญญาณของตัวรับความรู้สึกทั้งหมดที่ปลายต่าง ๆ
กายวิภาค > ไขสันหลัง

ในไขสันหลัง ระบบรับความรู้สึกทางกายประกอบด้วยวิถีประสาทที่ดำเนินขึ้นไปจากกายไปสู่สมอง
จุดหมายสำคัญหนึ่งของวิถีประสาทภายในสมองก็คือ รอยนูนหลังร่องกลาง (postcentral gyrus) ในเปลือกสมอง
คือ เป็นจุดหมายของนิวรอนในวิถีประสาท Dorsal column-medial lemniscus pathway และลำเส้นใยประสาท Ventral spinothalamic tract
ให้สังเกตว่า วิถีประสาทที่กำลังดำเนินขึ้นไปสู่คอร์เทกซ์ของระบบรับความรู้สึกทางกาย จะเชื่อมกับไซแนปส์ถ้าไม่ที่ทาลามัส ก็ที่ reticular formation ก่อนจะดำเนินต่อไปสู่คอร์เทกซ์
วิถีประสาทอื่น ๆ โดยเฉพาะที่มีส่วนในการควบคุมการรักษาอากัปกิริยา ซึ่งก็คือ ventral spinocerebellar tract และ dorsal spinocerebellar tract ก็จะเชื่อมไซแนปส์ในซีรีเบลลัม
จุดหมายสำคัญอีกอย่างหนึ่งของนิวรอนใยประสาทนำเข้าที่เข้าไปสู่ไขสันหลังก็คือ นิวรอนที่มีบทบาทเกี่ยวกับปฏิกิริยานอกอำนาจจิตใจคือรีเฟล็กซ์ ซึ่งเป็นปฏิกิริยาของวงจรประสาทในแต่ละข้อของไขสันหลัง
กายวิภาค > สมอง

เขตรับความรู้สึกปฐมภูมิ (primary somatosensory area) ในคอร์เทกซ์มนุษย์ หรือเรียกว่า คอร์เทกซ์รับความรู้สึกปฐมภูมิ (primary somatic sensory cortex หรือ S1) อยู่ในรอยนูนหลังร่องกลาง (postcentral gyrus) ในสมองกลีบข้าง ประกอบด้วยเขตบร็อดแมนน์ 3a, 3b, 1, และ 2 
รอยนูนหลังร่องกลางเป็นที่อยู่ของเขตรับความรู้สึกปฐมภูมิ ซึ่งเป็นเขตหลักในการแปลผลจากสัญญาณความรู้สึกเกี่ยวกับสัมผัส นิวรอนแต่ละตัวในเขตมีลานรับสัญญาณ (receptive field) ที่ผิวหนัง
ความสัมพันธ์กันระหว่างจุดต่าง ๆ ในคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย และส่วนของกายที่ส่งสัญญาณความรู้สึก รู้ได้โดยการบันทึกกระแสไฟฟ้าในจุดต่าง ๆ ของคอร์เทกซ์หลังจากที่กระตุ้นส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย การบันทึกนี้ทำในระหว่างการผ่าตัดสมองเพื่อการรักษาพยาบาล
ข้อมูลที่ได้นี้นำไปสู่การสร้างแผนที่ somatotopic 
ซึ่งเป็นแผนที่เกี่ยวกับเขตความรู้สึกที่มีคล้าย ๆ กันในทุก ๆ ระบบความรู้สึก และในคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายปฐมภูมิ เป็นแผนที่ที่เรียกว่า sensory homunculus หรือ cortical homunculus (ดูรูปด้านบน)
คือ จุดต่าง ๆ ในคอร์เทกซ์ แปลไปสู่จุดต่าง ๆ ในร่างกายได้อย่างคงเส้นคงวา โดยขนาดของจุดในคอร์เทกซ์ขึ้นอยู่กับความสำคัญของข้อมูลความรู้สึกจากส่วนในกาย
ตัวอย่างเช่น มีเขตขนาดใหญ่ในคอร์เทกซ์เพื่อรับความรู้สึกจากมือทั้งสอง เทียบกับขนาดที่เล็กว่าของความรู้สึกจากหลัง (ของตัว)
สัมผัสละเอียดและหยาบ

สัมผัสละเอียด (fine touch หรือเรียกว่า สัมผัสที่แยกตำแหน่งได้) เป็นความรู้สึกประเภทหนึ่งซึ่งยังให้สัตว์สามารถรับรู้และบอกตำแหน่งสัมผัสได้
สัมผัสอีกอย่างหนึ่งที่ไม่สามารถบอกตำแหน่งได้เรียกว่าสัมผัสหยาบ (crude touch)
วิถีประสาท dorsal column-medial lemniscus pathway มีหน้าที่ส่งข้อมูลเกี่ยวกับสัมผัสละเอียดไปยังเปลือกสมอง
สัมผัสหยาบ (crude touch หรือสัมผัสแยกตำแหน่งไม่ได้) เป็นความรู้สึกอีกประเภทหนึ่งซึ่งยังให้สัตว์สามารถรับรู้ว่า มีอะไรมาถูกต้อง โดยที่ไม่สามารถกำหนดตำแหน่ง
ใยประสาทสำหรับสัมผัสหยาบดำเนินไปในลำเส้นใยประสาท spinothalamic tract ไม่เหมือนสำหรับสัมผัสละเอียดซึ่งดำเนินไปใน dorsal column-medial lemniscus pathway
เนื่องจากว่า การรับรู้สัมผัสละเอียดเป็นไปพร้อม ๆ กันกับการรับรู้สัมผัสหยาบ สัตว์นั้นจะสามารถบอกตำแหน่งของจุดกระทบได้ นอกจากถ้าใยประสาทที่ส่งข้อมูลสัมผัสละเอียดจะขัดข้อง
และเมื่อนั้น สัตว์จะสามารถรู้ถึงการกระทบสัมผัส แต่จะไม่สามารถระบุตำแหน่งที่สัมผัส
สรีรภาพ

การทำงานของระบบรับความรู้สึกทางกายเริ่มที่การทำงานของตัวรับความรู้สึกทางกาย
ซึ่งมักจะอยู่ตามอวัยวะต่าง ๆ โดยสังเกตได้ง่ายที่สุดที่ผิวหนังและกล้ามเนื้อ
โครงสร้างของตัวรับความรู้สึกเหล่านี้คล้าย ๆ กันทั้งหมด ประกอบด้วยถ้าไม่ใช่ปลายประสาทอิสระ (free nerve ending) ก็จะเป็นปลายประสาทที่มีปลอกเฉพาะกิจหุ้มอยู่ (encapsulated nerve ending)
ตัวรับความรู้สึกเหล่านี้เริ่มทำงานเพราะเหตุการเคลื่อนไหว (ตัวรับแรงกล) แรงกด (ตัวรับแรงกล) สารเคมี (ตัวรับรู้สารเคมี) และอุณหภูมิ (ตัวรับอุณหภูมิ)
สิ่งที่เริ่มการทำงานอีกอย่างหนึ่งก็คือ แรงสั่นสะเทือน (ตัวรับแรงกล) ที่เกิดขึ้นได้เมื่อลูบนิ้วไปตามผิวของวัตถุ
นี้เป็นวิธีที่เราสามารถรู้สึกความหยาบละเอียดของผิววัตถุซึ่งมีขนาดเล็กถึง 80 นาโนเมตร ได้
โดยเป็นแรงสั่นสะเทือนที่ความถี่ 200 เฮิรตซ์ ซึ่งตัวรับแรงกลประเภท Pacinian corpuscle ไวมากที่สุด
อย่างไรก็ดี ในความรู้สึกแต่ละประเภท กลไกการทำงานของการถ่ายโอนความรู้สึกของตัวรับความรู้สึก (ปลายประสาท) ในระบบรับความรู้สึกทางกายจะคล้าย ๆ กันโดยทั่วไป คือสิ่งเร้าที่เหมาะสมจะเปิดปิดช่องไอออนของปลายประสาท ทำให้แคตไอออนเช่น Na+ และ/หรือ Ca2+ ไหล เข้าไปในเซลล์เป็นกระแสไฟฟ้าที่เรียกว่าศักย์ตัวรับความรู้สึก ซึ่งเมื่อถึงขีดเริ่มเปลี่ยนในที่สุดก็จะทำให้เกิดการสร้างศักยะงาน แล้วส่งไปยังระบบประสาทกลางผ่านไขสันหลังหรือก้านสมองเป็นจุดเริ่มต้น โดยอัตราของศักยะงานจะมีสัดส่วนเข้ากับการลดขั้ว ซึ่งก็จะเข้ากับลักษณะตัวกระตุ้นด้วย