stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี

| โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี Princess Chulabhorn Science High School Chonburi |
| --- | --- |

ที่ตั้ง

เลขที่ 695 หมู่ 3 ถนนบ้านบึง-แกลง ตำบลหนองชาก อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี
ข้อมูล
ชื่ออื่น: จภ. ชลบุรี PCCCHON , PCSHS Chonburi
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาล
คำขวัญ: ปญฺญา ยตฺถํ วิปสฺสติ : คนย่อมเห็นเนื้อความด้วยปัญญา
สถาปนา: 19 มีนาคม พ.ศ. 2539 (28 ปี 264 วัน)
ผู้ก่อตั้ง: สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี
หน่วยงานกำกับ: กระทรวงศึกษาธิการ
รหัส: 1020080319
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษาปีที่ 1-6 สายวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์
วิทยาเขต: ชลบุรี
สี:    สีน้ำเงิน-สีแสด
เพลง: มาร์ชจุฬาภรณราชวิทยาลัย
ต้นไม้: แคแสด
เว็บไซต์: www.pccchon.ac.th
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี (อังกฤษ: Princess Chulabhorn Science High School Chonburi) เป็นโรงเรียนสหศึกษาให้การศึกษาในระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ทรงเจริญพระชนมายุครบ 3 รอบ ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2536
ประวัติ

โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี เป็น 1 ใน 12 โรงเรียนที่กรมสามัญศึกษาจัดตั้งขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในโอกาสที่สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี (พระอิสริยยศในขณะนั้น) ทรงเจริญพระชนมายุครบ 3 รอบ ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 ด้วยสำนึกในพระกรุณาธิคุณที่ทรงมีต่องานด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม สนองตามพระราชประสงค์ ที่ทรงมุ่งมั่นส่งเสริมคุณภาพชีวิตในด้านความเป็นอยู่ และการศึกษาของประชาชน โดยเฉพาะในท้องถิ่นห่างไกล โดยให้โอกาสแก่เยาวชนที่มีความสนใจและมีความสามารถด้านนี้ตั้งแต่เยาว์วัย โดยมีวัตถุประสงค์ในการจัดตั้งดังนี้
เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสที่สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ทรงเจริญพระชนมายุ ครบ 3 รอบ
เพื่อเป็นสถานศึกษาในระดับมัธยมศึกษาที่ฝึกทักษะความรู้ความสามารถของนักเรียนด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม ตั้งแต่วัยเยาว์ ซึ่งเป็นการเตรียมบุคลากรไว้รองรับโครงการด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของประเทศ
เพื่อส่งเสริมให้นักเรียนที่เรียนดี มีความสามารถทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้มีโอกาสเพิ่มมากขึ้น ในการเข้าเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษา และได้พัฒนาความรู้พื้นฐานในด้านนี้อย่างเข้มข้น นำไปสู่การแก้ปัญหาและปรับปรุงสิ่งแวดล้อมให้ได้ผลอย่างแท้จริง
เพื่อเป็นสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษาตัวอย่าง ในด้านการฝึกอบรมนักเรียน ให้เป็นกุลบุตรกุลสตรี ที่เพียบพร้อมด้วยจริยธรรม สามารถพึ่งพาตนเองได้ และเป็นประโยชน์ต่อสังคม
โดย  ฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น มีประกาศจัดตั้งโรงเรียน เมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2539 บนที่ดินขนาด 110 ไร่ 2 ตารางวา ที่ได้รับบริจาคจากประโยชน์ เนื่องจำนงค์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรี และรำแพน เนื่องจำนงค์ ภรรยา เริ่มจัดการเรียนการสอนครั้งแรกในปีการศึกษา 2541
ในปี พ.ศ. 2551 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานร่วมกับโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์จัดดการเรียนการสอนหลักสูตรวิทยาศาสตร์ของโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ที่โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนละ 1 ห้องเรียน ห้องเรียนละ 24 คน โดยมีโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์เป็นโรงเรียนต้นแบบ และพัฒนาบุคลากร รวมทั้งควบคุมการใช้หลักสูตรตามมาตรฐานของหลักสูตร และในปี พ.ศ. 2552 สำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐานพิจารณาแห่งว่า โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยทั้ง 12 โรงเรียนสามารถจัดการเรียนการสอนตามหลักสูตรวิทยาศาสตร์ได้มาตรฐานเดียวกันกับโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์จึงประกาศ ณ วันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ให้โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยทั้ง 12 แห่งเป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค
ต่อมาเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 คณะรัฐมนตรีได้เห็นชอบ ข้อเสนอของกระทรวงศึกษาธิการ ให้ดำเนินการพัฒนากลุ่มโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยให้เป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค เพื่อเพิ่มโอกาสให้กับผู้มีความสามารถพิเศษด้านคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ซึ่งมีกระจายอยู่ในทุกภูมิภาคทั่วประเทศ โดยเน้นการให้โอกาสกับผู้มีความสามารถพิเศษที่ขาดแคลนทุนทรัพย์ในภูมิภาค โดยมีการพัฒนา ปรับปรุง ส่งเสริม ให้โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยทั้ง 12 แห่ง มีมาตรฐานเทียบเท่าโรงเรียนวิทยาศาสตร์ชั้นนำของนานาชาติ โดยแบ่งเป็นระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ชั้นละ 4 ห้องเรียน และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ชั้นละ 6 ห้องเรียน แต่ละห้องมีนักเรียน 24 คน รวมนักเรียนทั้งหมด 720 คน เริ่มมีการรับนักเรียนเข้าเรียนในหลักสูตรโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาคเป็นรุ่นแรกในปี พ.ศ. 2554
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน

ตราประจำโรงเรียน
แคแสด ต้นไม้ประจำโรงเรียน
สีประจำโรงเรียน
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน > ตราประจำโรงเรียน

ตราประจำโรงเรียนโรงเรียนวิทยาศษสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี ได้รับพระราชทานจากสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี โดยประกอบด้วย อักษร จ และ ภ อยู่ภายใต้พระมหามงกุฏ โดยตัวอักษร จภ มาจากพระนามของสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ด้านล่างมีแพรแถบมีข้อความว่า จุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน > ต้นไม้ประจำโรงเรียน

แคแสด Spathodea campanulata P.Beauv. เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง สูง 15-20 เมตร เรือนยอดเป็นพุ่มกลมค่อนข้างทึบ เปลือกลำต้นสีน้ำตาลเข้ม แตกเป็นร่องตามยาว ใบเป็น ใบประกอบแบบขนนกปลายคี่ ยาวประมาณ 30-45 ซม. ใบย่อยมี 4-9 คู่ รูปรีถึงรูปไข่ ขอบใบเป็นริ้วเล็กน้อย ปลายใบแหลมและมักจะงุ้มลง มีขนเล็กน้อย มีขนาดยาว 5-12 ซม. กว้าง 2-5 ซม. ดอกเป็น ช่อตั้ง ออกที่ปลายกิ่ง ดอกย่อยมีจำนวนมาก โคนกลีบดอกติดกัน ปลายแผ่เป็นรูปแตร ปลายแยกเป็น 4-5 กลีบ กลีบดอกยับย่น สีส้มแสดถึงสีแดงแสด ดอกทยอยบาน ร่วงง่าย ออกดอกราวเดือน ตุลาคม - กุมภาพันธ์ ผลแบน คล้ายฝัก ปลายแหลม ผลแก่สีน้ำตาลดำ ผลแก่จะแตกเป็นด้านเดียวเมล็ดเล็กแบนมีปีก ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด จะเริ่มให้ดอกเมื่อมีอายุประมาณ 4 - 8 ปี
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน > สีประจำโรงเรียน

สีน้ำเงิน-แสด
สีน้ำเงิน หมายถึง สถาบันพระมหากษัตริย์ ความแข็งแรง มั่นคง และความเคร่งครัดในระเบียบวินัย
สีแสด หมายถึง เป็นสีประจำวันประสูติของสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี วันพฤหัสบดีที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2500
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
8°22′08″N 100°02′43″E﻿ / ﻿8.368936°N 100.045292°E﻿ / 8.368936; 100.045292
ตาลปัตรฤๅษี

| ตาลปัตรฤๅษี |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงเดี่ยว Monocots
อันดับ:: อันดับขาเขียด Alismatales
วงศ์:: วงศ์ขาเขียด Alismataceae
สกุล:: Limnocharis Limnocharis (L.) Buchenau
สปีชีส์:: Limnocharis flava
ชื่อทวินาม
Limnocharis flava (L.) Buchenau

ชื่อพ้อง
 Alisma flavum L.  Damasonium flavum (L.) Mill.  Limnocharis emarginata Humb. & Bonpl.  Limnocharis flava var. indica Buchenau  Limnocharis plumieri Rich.
ตาลปัตรฤๅษี (ชื่อวิทยาศาสตร์: Limnocharis flava (L.) Buchenau) หรือ ผักพาย หรือ ผักคันจอง ของอีสาน มีชื่อพื้นเมืองอื่นได้แก่ บอนจีน นางกวัก หรือ ตาลปัตรยายชี 
เป็นไม้น้ำที่พบบริเวณนาข้าว และบริเวณที่มีน้ำขัง ลำต้นเหง้าฝังจมอยู่ในโคลนเจริญเป็นต้น บางครั้งมีไหลสั้น ๆ จำนวนมาก
ใบเป็นใบเดี่ยว รูปร่างกลมรี ยาว 15-18 ซม. กว้าง 12 ซม. มีก้านใบงอกยื่นอยู่เหนือผิวน้ำก้านใบยาวประมาณ 30 ซม. ก้านใบสีเขียวอ่อนเป็นเหลี่ยม แผ่นใบใหญ่และแผ่นคล้ายใบ ตาลปัตรดอกเป็นดอกช่อแบบร่ม มีดอกย่อย 7-10 ดอก กลีบดอกสีเหลืองอ่อนหลุดร่วงง่ายเส้นผ่าศูนย์กลางของดอกย่อย ประมาณ 1.5 ซม.
คุณค่าทางอาหาร

พืชชนิดนี้เป็นผักสำคัญในพื้นที่หลายแห่งของอินโดนีเซีย, ฟิลิปปินส์, เวียดนาม, ลาว, ภาคอีสาน (ไทย) และพื้นที่หลายแห่งของของอินเดีย โดยจะมีการนำก้านดอกกลางและใบไปใช้ในการทำซุป, แกงกะหรี่, สลัด และทอดผัด
ผักตาลปัตรฤๅษี 100 กรัม ให้พลังงานต่อร่างกาย 14 กิโลแคลอรี่ ประกอบด้วยเส้นใย 0.8 กรัม แคลเซียม 7 มิลลิกรัม ฟอสฟอรัส 2 มิลลิกรัม เหล็ก 0.5 มิลลิกรัม เบต้า-แคโรทีน 501 ไมโครกรัม วิตามินบีหนึ่ง 0.03 มิลลิกรัม วิตามินบีสอง 0.08 มิลลิกรัม ไนอาซีน 1.2 มิลลิกรัม วิตามินซี 13 มิลลิกรัม
แหล่งข้อมูลอื่น

Vegetables, spices and fruits of Thailand
FAO - Aquatic plants for human food
Thai biodiversity - Limnocharis flava
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน |
| --- | --- |
Limnocharis flava:  Wikidata: Q3339674  Wikispecies: Limnocharis flava  BOLD: 416307  EoL: 250023  EPPO: LMNFL  FNA: 242329602  FoC: 242329602  GBIF: 5328736  GRIN: 22247  iNaturalist: 283710  IPNI: 58404-1  IRMNG: 10973382  ITIS: 503462  NCBI: 55477  PfaF: flava Limnocharis flava  Plant List: kew-280510  PLANTS: LIFL5  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:58404-1  Tropicos: 50160232  WCSP: 280510 
Alisma flavum:  Wikidata: Q38410726  GRIN: 2202  IPNI: 58201-1  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:58201-1  Tropicos: 100143399
วัณณ์ฎา

| วัณณ์ฎา KCM |
| --- | --- |
វណ្ណដា
วัณณ์ฎา
เกิด: มาน วัณณ์ฎา  (1997-01-22) 22 มกราคม ค.ศ. 1997 (27 ปี) พระสีหนุ ประเทศกัมพูชา
อาชีพ: นักร้อง แรปเปอร์ นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์แผ่นเสียง
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2016–ปัจจุบัน
อาชีพทางดนตรี
ที่เกิด: พนมเปญ
ค่ายเพลง: บริษัท บาราเม็ยโปรดักชั่น จำกัด (Baramey Production Company Limited)
 นักดนตรี
มาน วัณณ์ฎา KCM (เขมร: ម៉ាន់ វណ្ណដា  [man ʋan.ɗaː]; เกิดวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1997) รู้จักกันในฉายา วัณณ์ฎา (มักเขียนเป็นตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด หรือเขียนเป็น VannDa) เป็นแร็ปเปอร์ชาวกัมพูชาที่เป็นที่รู้จักจากเพลง "Time to Rise" พร้อมเสียงขับร้องของอาจารย์กง ไณย และทางเอ็นเอ็มอีรายงานว่าเป็นหนึ่งในศิลปินร่วมสมัยที่น่าตื่นตาที่สุดของกัมพูชา
ประวัติ

วัณณ์ฎา (វណ្ណដា) เกิดเมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1997 ที่พระสีหนุ จังหวัดพระสีหนุ ประเทศกัมพูชา พ่อของวัณณ์ฎามีชื่อว่า Mann Bunnheng ส่วนแม่มีชื่อว่า Kang Kimseak ทำธุรกิจขูดมะพร้าวแบบครอบครัวที่ Psar Leur ตลาดท้องถิ่นใจกลางเมืองสีหนุ วัณณ์ฎามีพี่สองคนชื่อ Sophy และ VannDy เขามีความหลงใหลในดนตรีตั้งแต่เด็กและใฝ่ฝันที่จะเป็นดารามาโดยตลอดstar.
เขาประสบความสำเร็จในด้านวงการดนตรีในเพลง Time To Rise ในปี ค.ศ. 2021 และได้สร้างผลงานเพลงอย่าง Queen Bee ที่สื่อถึงจิตวิญญาณความเป็นเขมรในปีเดียวกัน
ประวัติ > Time to Rise

Time To Rise ซึ่งเป็นเพลงดนตรีฮิปฮอปผสมผสานกับเพลงดนตรีพื้นบ้านเขมรด้วยเสียงขับร้องของอาจารย์กง ไณย (Master Kong Nay) ที่บรรเลงด้วยเครื่องดนตรีพื้นบ้านเขมรโบราณจะเป็ยฎ็องแวง (กระจับปี่เขมร) รับด้วยขลุ่ยพื้นเมือง ได้กลายเป็นไวรัลในแอปพลิเคชันติ๊กต็อก จนมีผู้ใช้เพลงนี้ในการสร้างเนื้อหากว่าเจ็ดหมื่นครั้ง และยังมียอดชมทางยูทูบ 30 ล้านการรับชม ภายในเวลาเพียง 3 สัปดาห์หลังจากเผยแพร่ (ปัจจุบัน 4 สัปดาห์ 34 ล้านการรับชม)
ประวัติ > ผลงานและรางวัล

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี | รางวัล | สื่อ | ผล | หมายเหตุ |
| ​​ 2020 | Best Male Artist of The Year | Cambodian Music Awards |  ชนะเลิศ  | WORLDBRIGDE Media  |
| ​​ 2020 | Best Music Performance of The Year | Cambodian Music Awards |  ชนะเลิศ  | WORLDBRIGDE Media  |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official facebook page
VannDa on Youtube
Baramey Production
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ศิลปิน :  มิวสิกเบรนซ์
ข้าวตู

ข้าวตู เป็นขนมไทยที่ทำจากข้าวสวยที่เหลือรับประทาน โดยนำข้าวเหล่านั้นไปตากแห้งแล้วโม่ให้ละเอียด นำมากวนกับน้ำตาล น้ำ และมะพร้าวขูดให้เข้ากัน พอเย็นใส่ข้าวคั่วบดคนให้เข้ากัน ปั้นเป็นก้อน จัดเรียงใส่หม้อ อบด้วยควันเทียนอบ กระดังงาหรือดอกมะลิ
ขนมที่ใกล้เคียงกับข้าวตูได้แก่ ขนมไข่มด เป็นขนมโบราณ ใช้ข้าวสวยร้อน ๆ ผสมน้ำตาลปี๊บ มะพร้าวขูด เกลือป่น ขนมไข่จิ้งหรีด หรือขนมไข่มดกรอบ ใช้ข้าวที่เหลือตากแห้งเป็นเม็ด ๆ มาคั่วให้กรอบ แล้วคลุกกับน้ำตาล นำมะพร้าวขูดกวนให้เข้ากันในกระทะ
ทางภาคใต้มีขนมชนิดหนึ่งเรียก ขนมหน้างอน คล้ายข้าวตูของภาคกลาง แต่แผ่เป็นแผ่นแทนการปั้นเป็นก้อน
นกกวัก

| นกกวัก  (White-breasted waterhen) |
| --- | --- |

นกโตเต็มวัยในสิงคโปร์

นกร้องยามสนธยาในเมืองบังคาลอร์
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
อันดับ:: Gruiformes Gruiformes
วงศ์:: Rallidae Rallidae
สกุล:: Amaurornis Amaurornis Pennant, 1769
สปีชีส์:: Amaurornis phoenicurus
ชื่อทวินาม
Amaurornis phoenicurus Pennant, 1769


     approximate range 
ชื่อพ้อง
 Erythra phoenicura
นกกวัก (ชื่อวิทยาศาสตร์: Amaurornis phoenicurus) เป็นนกน้ำในวงศ์นกอัญชัน (Rallidae) ที่อยู่กระจายไปทั่วเอเชียใต้และเอเชียอาคเนย์ มีสีเทาเข้มเหมือนกระดานชนวน ลำตัวสั้น มีใบหน้า อก และท้องขาว ขาและนิ้วยาว อาศัยอยู่ตามหนองน้ำ ระวังตัวน้อยกว่านกอัญชันชนิดอื่น ๆ จึงมักเห็นก้าวเท้าอย่างช้า ๆ ยกหางตรง ไปในหนองน้ำโล่งหรือแม้แต่ที่ระบายน้ำใกล้ ๆ ถนนที่มีรถวิ่ง มักออกหากินในช่วงฟ้าสางหรือพลบค่ำ เดินหากินบนใบพืชน้ำ เช่น บัว จอก แหน ในฤดูผสมพันธ์คือฤดูฝนหลังเริ่มฝนตก ก็จะร้องเสียงดัง "กวัก ๆ" เป็นเสียงต่ำซ้ำ ๆ
ในประเทศไทย เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าพุทธศักราช 2535 จึงห้ามล่า พยายามล่า ห้ามค้า ห้ามนำเข้าหรือส่งออก ห้ามครอบครอง ห้ามเพาะพันธุ์ ห้ามเก็บหรือทำอันตรายรัง การห้ามการครอบครองและการค้ามีผลไปถึงไข่และซาก
รายละเอียด

นกกวักที่โตแล้วโดยมากมีสีเทาเข้มด้านบนและข้าง ๆ มีหน้า คอ อก และท้องขาว
ท้องด้านล่าง ๆ และใต้หางมีสีน้ำตาลเหลือง
ข้าง ๆ ตัวจะเรียบเพื่อให้เดินผ่านต้นอ้อ ต้นกก หญ้า และพุ่มไม้ไปง่าย ๆ 
มีขาและนิ้วยาว หางสั้น ปากและขาเหลือง
ตัวผู้ตัวเมียคล้าย ๆ กัน ตัวเมียเล็กกว่าเล็กน้อย
ลูกนกมีสีจางกว่า
ลูกนกที่ขนยังปุยมีสีดำเหมือนกับนกอัญชันทั้งหมด
นกจัดเป็นสปีชีส์ย่อยหลายสปีชีส์ตามที่อยู่ซึ่งกระจายไปอย่างกว้างขวาง
สปีชีส์ย่อยต้นแบบ (nominate) มาจากประเทศศรีลังกาแต่มักใช้ครอบคลุมสปีชีส์ย่อย chinensis ในอินเดียแผ่นดินใหญ่และเขตรอบ ๆ โดยทางทิศตะวันตกไปจนถึงคาบสมุทรอาหรับ และทางทิศตะวันออกจนเกือบถึงญี่ปุ่น
สปีชีส์ย่อยที่เหลือมาจากเกาะต่าง ๆ รวมทั้งสปีชีส์ย่อย insularis ในหมู่เกาะอันดามันและหมู่เกาะนิโคบาร์, สปีชีส์ย่อย midnicobaricus ในหมู่เกาะนิโคบาร์ส่วนกลาง, leucocephala ในเกาะคาร์นิโคบาร์ (ในหมู่เกาะนิโคบาร์), maldivus ในหมู่เกาะมัลดีฟส์, javanicus ในเกาะชวา และ leucomelanus ในเกาะซูลาเวซีและหมู่เกาะซุนดาน้อย
ที่อยู่และการกระจายตัว

ที่อยู่ของนกก็คือหนองน้ำทั่วเอเชียเขตร้อนตั้งแต่ปากีสถานไปจนถึงอินโดนีเซีย
มักจะอยู่ในที่ราบแต่ก็พบในเขตภูเขา เช่น ในเมืองพักร้อนไนนีตาล (नैनीताल) (1,300 เมตร) รัฐอุตตราขัณฑ์ และในเทือกเขา High Range (ഹൈറേഞ്ച്) (1,500 เมตร) รัฐเกรละ ประเทศอินเดีย
นกอัญชันขนาดใหญ่ยาว 32 เซนติเมตร นี้เป็นนกอยู่ประจำในเขตที่อยู่ของมันทั้งหมด
มันอาจจะอพยพไปตั้งรกรากใหม่ในที่ใกล้ ๆ 
เช่น ดังที่พบในเกาะภูเขาไฟรากาตา (Rakata) ในประเทศอินโดนีเซีย
แม้โดยมากจะพบใกล้น้ำจืด แต่ก็พบใกล้น้ำกร่อยหรือแม้แต่ที่ฝั่งทะเลเมื่อไม่มีน้ำจืด เช่น ในเกาะภูเขาไฟบาร์เร็น (Barren Island) ของหมู่เกาะอันดามัน
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา

นกมักจะเห็นเดี่ยว ๆ หรือเป็นคู่เมื่อค่อย ๆ หากินบนพื้นตามริมหนองน้ำแต่ก็อาจปีนป่ายขึ้นไปบนไม้เตี้ย ๆ เหมือนกัน
หางมักจะยกกระตุกไปมาเมื่อเดิน
ใช้ปากไซ้ตามโคลนหรือน้ำตื้น ๆ และใช้ตาเพื่องับเอาอาหาร
โดยหลักกินแมลง (มีรายงานว่ากินด้วงเป็นจำนวนมาก)
ปลาเล็ก (ซึ่งมักล้างอย่างระมัดระวังในน้ำ) สัตว์น้ำที่ไม่มีกระดูกสันหลัง เมล็ดพืช เช่น Pithecolobium dulce ในสกุลมะขามเทศ
บางครั้งก็หากินในน้ำที่ลึกกว่าด้วย
ฤดูผสมพันธุ์/ทำรังโดยหลักอยู่ระหว่างเดือนมิถุนายนจนถึงตุลาคม แต่ก็ต่างกันเฉพาะที่ ๆ ด้วย
นกทำรังในที่แห้งบนพื้นระหว่างไม้ของหนองน้ำแล้ววางไข่ 6–7 ฟอง
นกจีบกันด้วยการโค้งตัว ถูปาก และงับเบา ๆ 
ไข่ฟักภายในประมาณ 19 วัน
ทั้งตัวผู้ตัวเมียฟักไข่และดูแลลูกนก
ลูกนกมักดำลงใต้น้ำเพื่อหนีสัตว์ล่า
มีรายงานว่า นกที่โตแล้วจะสร้างรังเพื่อพักอยู่หรือเพื่อฟักไข่ เป็นที่ ๆ ทั้งลูกนกและพ่อแม่จะมาพัก
นกอัญชันมักจะซ่อนตัว แต่นกกวักกลับมักเห็นในที่โล่ง
อาจส่งเสียงดังโดยเฉพาะช่วงฟ้าสางหรือพลบค่ำโดยร้องเสียงต่ำ ๆ 
มีรายงานว่า สปีชีส์ย่อย insularis ในหมู่เกาะอันดามันร้องเหมือนเป็ด
วัฒนธรรม

ชื่อพื้นเมืองของนกนี้มักจะตั้งตามเสียงร้อง เช่น ruak-ruak ในภาษามลายู และ korawakka (කොරවක්කා) ในภาษาสิงหล
แม้ชื่อที่ตั้งโดยวิธีอื่นก็สามัญเช่นกัน เช่น Dahuk (ডাহুক) ในภาษาเบงกอล (ใช้ในบังกลาเทศและอินเดียในเขตที่พูดเบงกอล) และ Dauk (ডাউক) ในภาษาอัสสัม
ส่วนในรัฐโอฑิศา ถูกเรียกว่า Daahuka (ଡାହୁକ) ในภาษาโอเดีย
นักเขียนแนวธรรมชาตินิยมชาวสกอตแลนด์ เอ็ดวาร์ด แฮมิลตัน เอตเก็น พรรณนาเสียงนกอย่างขำ ๆ ว่า
มันเริ่มจากร้องเสียงดังลั่นเหมือนทำให้หมีร้องโดยย่างหมีอย่างช้า ๆ เหนือกองไฟใหญ่ แล้วเปลี่ยนอย่างฉับพลันเป็นเสียงใส ๆ โดยร้องซ้ำ ๆ เหมือนกับเสียงคู ๆ ของนกเขา/นกพิราบ
วัฒนธรรม > คัมภีร์ศาสนาพุทธ

คัมภีร์พุทธศาสนากล่าวถึงนกกวักไว้หลายที่รวมทั้ง
เมื่อสนทนากับชูชก อัจจุตฤๅษีได้พรรณนาถึงป่าที่พระเวสสันดรทรงอาศัยอยู่ในเวสสันดรชาดก มหาวนวัณณนา ไว้ว่า
สกุณชาติหลายชนิด คือ นกกวัก นกยูง นกหงส์ขาว ไก่ฟ้า นกกะปูด ไก่ป่า นกหัสดีลิงค์ ร่ำร้องคูขันหากันและกัน— สุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เวสสันดรชาดก มหาวนวัณณนา
พระสารีบุตรได้พรรณนาอาศรมที่ตนสร้างไว้ในชาติที่เป็นฤๅษี ได้รับพยากรณ์จากพระอโนมทัสสีพุทธเจ้าว่าอีกหนึ่งอสงไขยยิ่งด้วยแสนมหากัป จะแทงตลอดอัครสาวกบารมีญาณเป็นอัครสาวกเบื้องขวาของพระโคตมพุทธเจ้า
ฝูงนกกวัก ฝูงไก่ป่า ฝูงนกนางนวล ฝูงนกต้อยตีวิด ฝูงนกแขกเต้า อาศัยสระนั้นหากิน (ใกล้ ๆ อาศรมของข้าพเจ้า)— สุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สารีปุตตเถราปทาน
แหล่งข้อมูลอื่น

Ria Tan (2001), White-breasted waterhen in Sungei Buloh Nature Park, Singapore, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 มีนาคม 2016
"Photos and videos", The Internet Bird Collection joins the Macaulay Library
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q862825  Wikispecies: Amaurornis phoenicurus  ADW: Amaurornis_phoenicurus  ARKive: amaurornis-phoenicurus  Avibase: F53518E3D78616E7  BirdLife: 22692640  BOLD: 90164  eBird: whbwat1  Fossilworks: 370655  GBIF: 2474732  iNaturalist: 199  IRMNG: 10919989  ITIS: 176385  IUCN: 22692640  NCBI: 261959  WoRMS: 1451046  Xeno-canto: Amaurornis-phoenicurus 
Amaurornis phoenicurus
ลูกนกมีสีขาวเพียงเล็กน้อยที่ด้านหน้า
สิงคโปร์ ตุลาคม 1994
ข้าวโป่ง

ข้าวโป่ง
ข้าวโป่ง เป็นขนมพื้นบ้านภาคอีสาน นิยมในฤดูหนาวหลังจากเกี่ยวข้าวแล้ว การทำเริ่มจากนำข้าวเหนียวที่นึ่งสุกแล้วไปตำด้วยครกมอง เมื่อละเอียดแล้วจะเอาใบตดหมูตดหมาหรือย่านพาโหมขยี้กับน้ำแล้วสลัดใส่ครก เพื่อให้ข้าวเหนียวจับตัวกันดี นำน้ำอ้อยโขลกแล้วตำผสมลงในครกจนเหนียวได้ที่ นำน้ำมันหมูทามือแล้วปั้นข้าวเหนียวเป็นก้อนผสมกับไข่แดง กดก้อนข้าวเหนียวที่ปั้นให้เป็นแผ่นบาง ๆ แล้ววางบนใบตองที่ทาน้ำมันหมูแล้ว ตากแดดให้แห้ง เมื่อจะรับประทานจึงเอามาปิ้งให้สุก
ทางภาคเหนือมีขนมชนิดนี้เช่นกันแต่เรียก ข้าวปอง หรือ ข้าวควบ
โกลเมอรูลัส (ระบบรู้กลิ่น)

| โกลเมอรูลัส  (Glomerulus) |
| --- | --- |
ป่องรับกลิ่นแบ่งหน้าหลัง
ผังของเซลล์ประสาทรับกลิ่น
ตัวระบุ
นิวโรเล็กซ์ ID: nlx_anat_1005011
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
โกลเมอรูลัส (อังกฤษ: glomerulus พหูพจน์ glomeruli) เป็นโครงสร้างนิวโรพิลรูปกลมในป่องรับกลิ่นของสมอง เป็นที่เกิดไซแนปส์ระหว่างปลายฆานประสาท (olfactory nerve) และเดนไดรต์ของเซลล์ไมทรัล, ของเซลล์ประสาทรอบโกลเมอรูลัส (periglomerular cell), และของ tufted cell
โกลเมอรูลัสแต่ละอันจะล้อมรอบไปด้วยเซลล์ประสาทใกล้ ๆ รวมทั้งเซลล์ประสาทรอบโกลเมอรูลัส, เซลล์แอกซอนสั้น (short axon), tufted cell ส่วนนอก, และเซลล์เกลีย
โกลเมอรูลัสทั้งหมดจะอยู่ใกล้ส่วนผิวของป่องรับกลิ่น
แต่ป่องรับกลิ่นก็ยังรวมส่วนหนึ่งของ anterior olfactory nucleus ซึ่งก็ส่งแอกซอนไปทาง olfactory tract ด้วย
โกลเมอรูลัสเป็นส่วนแรกที่ประมวลผลข้อมูลกลิ่นที่มาจากจมูกผ่านการเชื่อมต่อของไซแนปส์
ประกอบด้วยแอกซอนที่รวมตัวกันจากเซลล์ประสาทรับกลิ่นเป็นพัน ๆ ตัว และประกอบด้วยเดนไดรต์จากเซลล์ไมทรัล, tufted cell,
กับเซลล์อื่น ๆ ที่อยู่รอบ ๆ โกลเมอรูลัสรวมทั้ง tufted cell ส่วนนอก, เซลล์ประสาทรอบโกลเมอรูลัส, short axon cell, และแอสโทรไซต์
ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม โกลเมอรูลัสปกติจะมีเส้นผ่านศูนย์กลางระหว่าง 50-120 ไมโครเมตร 
(100-200) 
และมีจำนวนระหว่าง 1,100-2,400 อันขึ้นอยู่กับสปีชีส์ โดยมนุษย์มี 1,100-1,200 อัน
จำนวนโกลเมอรูลัสในมนุษย์จะลดลงตามอายุ
มนุษย์อายุมากกว่า 80 ปีเกือบจะไม่มีเลย
โกลเมอรูลัสแต่ละอันอาจแบ่งเป็นสองเขต คือเขตประสาทรับกลิ่น (olfactory nerve zone) และเขตที่ไม่ใช่เซลล์ประสาทรับลิ่น (non-olfactory nerve zone)
เขตประสาทรับกลิ่นมีทั้งเส้นประสาทส่วนก่อนปลายและส่วนปลาย เป็นที่ที่เซลล์ประสาทรับกลิ่นสร้างไซแนปส์เพื่อเชื่อมกับเซลล์เป้าหมาย
เขตที่ไม่ใช่เซลล์ประสาทรับกลิ่นประกอบด้วยการเชื่อมต่อทำงานประสานกันระหว่างเดนไดรต์-เดนไดรต์ของเซลล์ประสาทในป่องรับกลิ่นต่าง ๆ
กายวิภาค

โกลเมอรูลัสเป็นสถานีย่อยที่สำคัญของวิถีประสาทจากจมูกไปยังเปลือกสมองส่วนการได้กลิ่น ซึ่งขาดไม่ได้ในการรับกลิ่น
เซลล์ประสาทรับกลิ่น (ORN) แต่ละตัว ๆ ที่เยื่อรับกลิ่นจะแสดงออกยีนโปรตีนหน่วยรับกลิ่น (OR) เพียงแค่ชนิดเดียว
ORN ตัวหนึ่งจะส่งแอกซอนไปหยุดเป็นไซแนปส์ที่โกลเมอรูลัสอันเดียวของป่องรับกลิ่น
โดยเซลล์ไมทรัลและ tufted cell ซึงเป็นเซลล์ประสาทรีเลย์ ก็จะส่งเดนไดรต์หลักอันเดียวไปยังโกลเมอรูลัสอันเดียวเช่นกัน
โกลเมอรูลัสแต่ละตัวจะรับข้อมูลจากหน่วยรับกลิ่นเพียงแค่ชนิดเดียว โดยจะได้รับข้อมูลจากเซลล์หลายพันตัว และจะส่งข้อมูลไปยังเซลล์รีเลย์ เพียง 40-50 ตัว เท่ากับลดจำนวนนิวรอนที่ส่งสัญญาณกลิ่นต่อถึง 100 เท่า
นอกจากนั้น เซลล์รับกลิ่นที่แสดงออกยีนหน่วยรับกลิ่นประเภทเดียวกันปกติจะส่งแอกซอนไปยังโกลเมอรูลัสเป็นคู่ในป่องรับกลิ่น โกลเมอรูลัสแต่ละอันจะอยู่ด้านตรงข้ามของป่องโดยมีเส้นแบ่งข้างวิ่งผ่านป่องในแนวทแยง (dorsal-ventral and anterior-posterior axis) ดังนั้น โกลเมอรูลัสพร้อมกับเซลล์รีเลย์ที่ได้ข้อมูลต่อคือ เซลล์ไมทรัลและ tufted cell จะได้ข้อมูลที่เป็นระเบียบอย่างแม่นยำจากหน่วยรับกลิ่นต่าง ๆ และจะอยู่ในรูปแบบทางพื้นที่ซึ่งคล้ายกันในสัตว์แต่ละตัว ๆ
รูปแบบการทำงานของโกลเมอรูลัสร่วมกันภายในป่องรับกลิ่น เชื่อว่าเป็นตัวแทนกลิ่นที่สัตว์ได้
รูปแบบการทำงานอาจเปลี่ยนไปได้เนื่องจากความเร็วกระแสลมและความเข้มข้นของกลิ่นที่ชั้นเมือกในช่องจมูก
ศ. ดร. ลินดา บัก และ ศ. ดร. ริชาร์ด แอกเซิล ได้รับรางวัลโนเบลในปี ค.ศ. 2004 
เพราะได้ค้นพบมูลฐานทางพันธุกรรมของการเข้ารหัสกลิ่นเช่นนี้
ความเห็นหลักในปัจจุบันก็คือว่า แอกซอนจาก ORN ทั้งหมดที่แสดงออกหน่วยรับกลิ่นเดียวกัน จะรวมตัวที่โกลเมอรูลัสหนึ่งหรือสองอันจากโกลเมอรูลัส 1,800 อันในป่องรับกลิ่นแต่ละข้าง
แต่แอกซอนของ ORN ที่กำลังงอกไปสู่โกลเมอรูลัสโดยเฉพาะของพวกมัน บ่อยครั้งก็งอกเกินเข้าไปในโกลเมอรูลัสข้าง ๆ ด้วย
ดังนั้น โกลเมอรูลัสหนึ่งที่เป็นตัวแทนของ OR โดยเฉพาะ จะพัฒนาขึ้นอย่างช้า ๆ และจำต้องมีการจัดระเบียบแอกซอนใหม่เพื่อให้ได้การทำงานแบบแผนที่ภูมิลักษณ์ดังที่พบในหนูหริ่งที่โตแล้ว
หน้าที่การทำงาน

โกลเมอรูลัสเป็นหน่วยพื้นฐานของแผนที่กลิ่นในป่องรับกลิ่น
เพราะกลิ่นแต่ละอย่างจะทำให้โกลเมอรูลัสต่าง ๆ ทำงานในรูปแบบโดยเฉพาะ ดังนั้น การวิเคราะห์รูปแบบการทำงานของโกลเมอรูลัสโดยทฤษฎีแล้ว ก็จะสามารถทำให้ระบุกลิ่นที่สัตว์ได้กลิ่นได้
แต่แผนที่เช่นนี้ไม่ได้เป็นการยิงสัญญาณตามรูปแบบของเซลล์รับกลิ่น เพราะวงจรประสาทภายในป่องรับกลิ่นจะเปลี่ยนรูปแบบการยิงสัญญาณของเซลล์ไมทรัลซึ่งส่งสัญญาณขาออกจากป่อง
เช่น โกลเมอรูลัสแต่ละตัวจะล้อมรอบด้วยเซลล์ประสาทรอบโกลเมอรูลัส (periglomerular cell) ที่เชื่อมเดนไดรต์ซึ่งส่งสัญญาณแบบยับยั้ง กับเดนไดรต์ของเซลล์ไมทรัลและ tufted cell ทั้งในโกลเมอรูลัสนั้นด้วย และอาจทั้งในโกลเมอรูลัสข้าง ๆ ด้วย และเมื่อบวกกับสัญญาณยับยั้งในส่วนอื่น ๆ ของป่องรับกลิ่น ก็อาจมีส่วนในการระงับกลิ่นพื้นฐานที่จาง ๆ เพื่อให้ได้กลิ่นที่แรงกว่าได้ดีขึ้น
นอกจากนั้น โดยขนานกับหน่วยรับกลิ่นที่สามารถรู้กลิ่นได้หลายอย่าง โกลเมอรูลัสหนึ่ง ๆ รวมทั้งเซลล์รีเลย์ คือเซลล์ไมทรัลและ tufted cell ก็จะทำงานเนื่องจากกลิ่นหลายอย่างได้ด้วย กลิ่นที่มีโครงสร้างโมเลกุลคล้าย ๆ กันดูเหมือนจะทำให้โกลเมอรูลัสใกล้ ๆ กันทำงาน ซึ่งอาจแสดงว่าการจัดระเบียบของโกลเมอรูลัสเป็นไปตามโครงสร้างของโมเลกุลกลิ่น อนึ่ง การทำงานตอบสนองต่อกลิ่นหนึ่ง ๆ ของโกลเมอรูลัสจะคล้ายกันในสัตว์หรือบุคคลต่าง ๆ และสมมาตรกันระหว่างป่องรับกลิ่นที่อยู่ติดกันทั้งสองข้าง
ในสัตว์อื่น ๆ > ในสุนัข

การประมวลผลของโกลเมอรูลัสในสุนัขแบ่งออกเป็น 3 ส่วน
คือ การรับสัญญาณ (acquisition) การถ่ายโอนสัญญาณ (transduction) และการประมวลสัญญาณ (processing)
สุนัขบางชนิดมีเซลล์รับกลิ่นจำนวนเป็น 100 เท่าของมนุษย์ ทำให้สามารถตรวจจับและแยกแยะกลิ่นได้ชัดในบรรดากลิ่นเป็นล้าน ๆ ได้
ในสัตว์อื่น ๆ > ในปลา

การได้กลิ่นของปลามีลักษณะพิเศษอย่างหนึ่งคือเกิดในน้ำ
เพราะกลิ่นมีพาหะเป็นน้ำ ดังนั้น กลิ่นจึงต้องเป็นสารเคมีที่ละลายน้ำได้
เยื่อรับกลิ่นของปลาก็มีเซลล์ 3 ชนิดเหมือนกับสัตว์มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ
รวมทั้งเซลล์รับกลิ่น เซลล์ค้ำจุน (supporting cell) และเซลล์ชั้นฐาน (basal cell)
โกลเมอรูลัสของปลาต่างจากของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโดยจำนวนของเดนไดรต์ที่เซลล์ไมทรัลส่งไปถึง
ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เดนไดรต์หนึ่งอันจากเซลล์ไมทรัลหนึ่งตัวจะเข้าไปในโกลเมอรูลัสหนึ่งอัน
แต่ในปลา เดนไดรต์หนึ่งอันหรือมากกว่านั้นจากเซลล์ไมทรัลหลายตัวจะเข้าไปในโกลเมอรูลัสหนึ่งอันหรือมากกว่านั้น