stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แผนลับ 20 กรกฎาคม
การดัดแปลงเป็นภาพยนตร์

ค.ศ. 1951: The Desert Fox: The Story of Rommel
ค.ศ. 1955: Es geschah am 20. Juli ละครเชิงสารคดี
ค.ศ. 1955: Der 20. Juli
ค.ศ. 1967: The Night of the Generals
ค.ศ. 1968: Claus Graf Stauffenberg
ค.ศ. 1969: ออสโวบอจเดนี ตอนที่ 3 Direction of the Main Blow (รัสเซีย: Направление главного удара)
ค.ศ. 1988: War and Remembrance, Part 10
ค.ศ. 1990: Stauffenberg - Verschwörung gegen Hitler
ค.ศ. 1990: The Plot to Kill Hitler
ค.ศ. 1992: The Restless Conscience
ค.ศ. 2004: Die Stunde der Offiziere ภาพยนตร์กึ่งสารดคี
ค.ศ. 2004: Stauffenberg
ค.ศ. 2004: Days That Shook the World - S2EP5 Conspiracy to kill สารคดีโดย BBC2
ค.ศ. 2007: Ruins of the Reich (DVD)
ค.ศ. 2008: ยุทธการดับจอมอหังการ์อินทรีเหล็ก นำแสดงโดย ทอม ครูซ
ค.ศ. 2008: Operation Valkyrie: The Stauffenberg Plot to Kill Hitler สารคดี
ค.ศ. 2009: Stauffenberg - Die wahre Geschichte ละครเชิงสารคดี
แหล่งข้อมูลอื่น

Valkyrie: The Wehrmacht July Bomb Plot
Documentário เก็บถาวร 2009-04-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ที่รัสเทินบวร์ค วันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 ชเตาเฟินแบร์คอยู่ซ้าย ฮิตเลอร์อยู่กลาง จอมพลไคเทิลอยู่ขวา ผู้ที่กำลังเขย่ามือฮิตเลอร์ คือ พลเอกคาร์ล โบเดินชัทซ์ ซึ่งภายหลังได้รับบาดเจ็บสาหัสจากระเบิดของชเตาเฟินแบร์ค
สภาพห้องประชุมที่ถูกวางระเบิด
ตำแหน่งโดยประมาณของผู้เข้าร่วมประชุมในขณะที่เกิดระเบิดในห้องประชุมขึ้น
ทหารกำลังถือกางเกงที่ฮิตเลอร์สวมระหว่างความพยายามลอบสังหารที่ไม่เป็นผล
ทหารและองค์การเอ็สเอ็สที่เบ็นท์เลอร์บล็อก
สนามที่เบ็นท์เลอร์บล็อก ที่ซึ่งชเตาเฟินแบร์ค อ็อลบริชท์ และคนอื่นถูกประหารชีวิต
อนุสรณ์ที่เบ็นท์เลอร์บล็อก เขียนว่า "บุคคลเหล่านี้ตายเพื่อเยอรมนีเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม 1944 พลเอกอาวุโสลูทวิช เบ็ค, พลเอกทหารราบฟรีดริช อ็อลบริชท์, พันเอกเคลาส์ กราฟ เช็งค์ ฟ็อน ชเตาฟ์เฟินแบร์ค, พันเอกอัลเบร็ชท์ ริทเทอร์ แมทซ์ ฟ็อน เควียร์นไฮม์, ร้อยโทแวร์เนอร์ ฟ็อน เฮ็ฟเทิน"
กาลักมุล

| นครมายาโบราณและป่าเขตร้อนคุ้มครองแห่งกาลักมุล กัมเปเช * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
พีระมิดหมายเลข 2 แห่งกาลักมุล
พิกัด: 18°06′18.5″N 89°48′35.8″W﻿ / ﻿18.105139°N 89.809944°W﻿ / 18.105139; -89.809944
ประเทศ:  เม็กซิโก
ภูมิภาค **: ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน
ประเภท: มรดกแบบผสม
เกณฑ์พิจารณา: (i), (ii), (iii), (iv), (ix), (x)
อ้างอิง: 1061
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2002 (คณะกรรมการสมัยที่ 26)
เพิ่มเติม: 2014
พื้นที่: 331,397 ha (818,900 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 391,788 ha (968,130 เอเคอร์)
ที่ตั้งของกาลักมุลในเม็กซิโกและมีโซอเมริกาแสดงแผนที่เม็กซิโกกาลักมุล (มีโซอเมริกา)แสดงแผนที่มีโซอเมริกา
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
กาลักมุล (สเปน: Calakmul) เป็นแหล่งโบราณคดีอารยธรรมมายาแห่งหนึ่งในรัฐกัมเปเช ประเทศเม็กซิโก ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในป่าดิบของภูมิภาคแอ่งเปเตน ห่างจากชายแดนประเทศกัวเตมาลาราว 35 กิโลเมตร กาลักมุลเป็นหนึ่งในนครโบราณที่ใหญ่ที่สุดและเคยมีอำนาจมากที่สุดเท่าที่ค้นพบในที่ลุ่มมายา
กาลักมุลเป็นศูนย์กลางของหน่วยทางการเมืองที่ได้รับการขนานนามว่าอาณาจักรแห่งงู อาณาจักรแห่งงูนี้มีอำนาจในช่วงเวลาส่วนใหญ่ของสมัยคลาสสิกและได้ปกครองพื้นที่กว้างใหญ่ มีการใช้ตราสัญลักษณ์รูปหัวงูซึ่งอ่านว่า กาน เป็นเสมือนหลักเขตกระจายทั่วอาณาเขต คาดว่าในสมัยนั้นตัวเมืองกาลักมุลมีประชากร 50,000 คนและปกครองท้องที่ต่าง ๆ ภายในระยะ 150 กิโลเมตรในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน โดยมีคู่แข่งสำคัญคือเมืองติกัลซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ มีโครงสร้างโบราณ 6,750 โครงสร้างที่ได้รับการพิสูจน์ระบุที่กาลักมุล โครงสร้างที่ใหญ่ที่สุดในจำนวนนั้นคือพีระมิด พีระมิดหมายเลข 2 มีความสูงกว่า 45 เมตร และเป็นหนึ่งในพีระมิดมายาที่สูงที่สุด มีสุสาน 4 สุสานอยู่ภายในพีระมิดนั้น พีระมิดที่กาลักมุลได้รับการเพิ่มขนาดด้วยการสร้างทับตัววิหารที่มีอยู่ก่อนเช่นเดียวกับวิหารหรือพีระมิดอีกหลายแห่งในมีโซอเมริกา
กาลักมุลได้รับการค้นพบในสมัยใหม่เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1931 โดยไซรัส แอล. ลันเดลล์ นักชีววิทยาที่กำลังวิจัยเกี่ยวกับการนำยางละมุดจากอเมริกากลางมาทำหมากฝรั่ง เขารายงานการค้นพบไปยังซิลเวนัส จี. มอร์ลีย์ นักวิชาการอารยธรรมมายาจากสถาบันคาร์เนกีที่ชิเชนอิตซาใน ค.ศ. 1932 การสำรวจค้นคว้าหยุดชะงักใน ค.ศ. 1938 และบรรดานักโบราณคดีไม่ได้กลับมายังแหล่งดังกล่าวอีกจนกระทั่ง ค.ศ. 1982 เมื่อวิลเลียม เจ. โฟลัน ดำเนินโครงการขุดค้นที่กาลักมุลจนถึง ค.ศ. 1994 ในนามของมหาวิทยาลัยอิสระแห่งกัมเปเช ในปัจจุบันแหล่งโบราณคดีนี้รวมอยู่ในโครงการขนาดใหญ่ของสถาบันมานุษยวิทยาและประวัติศาสตร์แห่งชาติเม็กซิโก
บรรณานุกรม

Folan, William S.; Joyce Marcus; Sophia Pincemin; Maria del Rosario Dominguez Carrasco; Loraine Fletcher; Abel Morales Lopez (December 1995a). "Calakmul: New Data from an Ancient Maya Capitol in Campeche, Mexico". Latin American Antiquity. 6 (4): 310–334. doi:10.2307/971834. JSTOR 971834.
Martin, Simon; Nikolai Grube (2000). Chronicle of the Maya Kings and Queens: Deciphering the Dynasties of the Ancient Maya. London and New York: Thames & Hudson. ISBN 0-500-05103-8. OCLC 47358325.
Sharer, Robert J.; Loa P. Traxler (2006). The Ancient Maya (6th (fully revised) ed.). Stanford, CA: Stanford University Press. ISBN 0-8047-4817-9. OCLC 57577446.
Webster, David L. (2002). The Fall of the Ancient Maya: Solving the Mystery of the Maya Collapse. London: Thames & Hudson. ISBN 0-500-05113-5. OCLC 48753878.
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศเม็กซิโก |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์เม็กซิโกซิตีและโซชิมิลโก  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์วาฮากาและแหล่งโบราณคดีมอนเตอัลบัน  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ปวยบลา  นครสมัยก่อนอารยธรรมสเปนและอุทยานแห่งชาติปาเลงเก  นครสมัยก่อนอารยธรรมสเปนแห่งเตโอตีวากาน  เมืองประวัติศาสตร์กวานาคัวโตและเหมืองในบริเวณใกล้เคียง  นครสมัยก่อนอารยธรรมสเปนแห่งชิเชนอิตซา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์โมเรเลีย  เอลตาฆิน นครสมัยก่อนอารยธรรมสเปน  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซากาเตกัส  จิตรกรรมบนหินแห่งซิเอร์ราเดซานฟรันซิสโก  อารามเก่าแก่ที่สุดสมัยต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 บนไหล่เขาโปโปกาเตเปตล์  เขตโบราณสถานเกเรตาโร  เมืองสมัยก่อนอารยธรรมสเปนแห่งอุชมัล  โอสปิซิโอกาบัญญัส กวาดาลาฮารา  เขตโบราณคดีปากิเม กาซัสกรันเดส  เขตโบราณสถานตลาโกตัลปัน  เขตแหล่งโบราณคดีโชชีกัลโก  เมืองประวัติศาสตร์ที่มีป้อมปราการแห่งกัมเปเช  ศูนย์เผยแผ่ศาสนาคณะฟรันซิสกันในซิเอร์รากอร์ดาแห่งเกเรตาโร  บ้านและสตูดิโอของลุยส์ บาร์รากัน  ภูมิทัศน์อะกาเวและเขตอุตสาหกรรมโบราณเตกิลา  วิทยาเขตเมืองมหาวิทยาลัยกลางแห่งมหาวิทยาลัยอิสระแห่งชาติเม็กซิโก  เมืองผู้คุ้มครองแห่งซานมิเกลและบริเวณศักดิ์สิทธิ์เฆซุสนาซาเรโนเดอาโตโตนิลโก  กามิโนเรอัลเดติเอร์ราอาเดนโตร  ถ้ำยุคก่อนประวัติศาสตร์ยากุลและมิตลาในหุบเขาวาฮากาตอนกลาง  ระบบไฮดรอลิกของสะพานส่งน้ำบาทหลวงเตมเบลเก  |  |
| ทางธรรมชาติ |  เซียนกาอัน  เขตอนุรักษ์วาฬเอลบิซกาอิโน  หมู่เกาะและพื้นที่คุ้มครองบริเวณอ่าวแคลิฟอร์เนีย  เขตสงวนชีวมณฑลผีเสื้อจักรพรรดิ  เขตสงวนชีวมณฑลเอลปินากาเตและกรันเดซิเอร์โตเดอัลตาร์  กลุ่มเกาะเรบิยาฆิเฆโด  |  |
| ผสม |  นครมายาโบราณและป่าเขตร้อนคุ้มครองแห่งกาลักมุล กัมเปเช  หุบเขาเตอัวกัน-กุยกาตลัน : แหล่งที่อยู่ดั้งเดิมแห่งมีโซอเมริกา  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
กิเก เซติเอน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เซติเอนใน ค.ศ. 2010
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เอนริเก เซติเอน โซลาร์
วันเกิด:   (1958-09-27) 27 กันยายน ค.ศ. 1958 (66 ปี)
สถานที่เกิด:  ซันตันเดร์ สเปน
ส่วนสูง:  1.82 เมตร (6 ฟุต 0 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองกลางตัวกลาง
สโมสรเยาวชน
:  กาซาบลังกา
:  เปริเนส
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1977–1985 |  ราซินเดซันตันเดร์ |  204 |  (43) |
| 1985–1988 |  อัตเลติโกเดมาดริด |  73 |  (7) |
| 1988–1992 |  โลกรอญเญส |  114 |  (20) |
| 1992–1996 |  ราซินเดซันตันเดร์ |  124 |  (25) |
| 1996 |  เลบันเต |  3 |  (0) |
| รวม |   |  518 |  (95) |
ทีมชาติ
| 1978–1982 |  สเปน อายุไม่เกิน 21 ปี |  2 |  (0) |
| 1985–1986 |  สเปน |  3 |  (0) |
จัดการทีม
2001–2002:  ราซินเดซันตันเดร์
2003:  โปลิเอฆิโด
2006:  อิเควทอเรียลกินี
2007–2008:  โลกรอญเญส
2009–2015:  ลูโก
2015–2017:  ลัสปัลมัส
2017–2019:  เบติส
2020:  บาร์เซโลนา
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เอนริเก "กิเก" เซติเอน โซลาร์ (สเปน: Enrique "Quique" Setién Solar; เกิดวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1958) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวสเปนซึ่งเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวกลาง เคยเป็นหัวหน้าผู้ฝึกให้กับสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาในลาลิกา
กีปู

ตัวอย่างของกีปู
กีปู (สเปน: Quipu) เป็นวิธีการเก็บบันทึกข้อมูลตัวเลขของวัฒนธรรมโบราณในแถบเทือกเขาแอนดีส กีปูจะประกอบด้วยเชือกหลักหนึ่งเส้นที่ถูกผูกไว้ด้วยเชือกหลากสีที่มีปมลักษณะแตกต่างกัน ตัวเลขจะถูกบันทึกเป็นเลขฐานสิบ คำว่ากีปูในภาษาเกชัวแปลว่า "ปม" ชาวอินคาไม่มีตัวอักษรและตัวเลข ดังนั้นจึงใช้เชือกหลากสีและการมัดปมเชือกเพื่อแสดงจำนวน สำหรับการนับตัวเลขจะใช้เลขฐานสิบเช่นกัน ตัวอย่าง หากเชือกหลักหน่วย มี 6 ปม เชือกหลักสิบมี 6 ปม ก็หมายถึงจำนวน 66
ในสมัยของอาณาจักรอินคา กีปูถูกใช้อย่างกว้างขวาง เช่นการสำรวจประชากร การนับฝูงสัตว์ของกษัตริย์ การเก็บภาษี การวัดขนาดที่ดิน และการบันทึกข้อมูลปฏิทิน ผู้เก็บรักษากีปูที่เรียกว่า กีปูกามายุค (Quipu-kamayuq) จะมีหน้าที่สร้างกีปูขึ้นพร้อมกับจดจำคำอธิบายของกีปูนั้น ๆ ตำแหน่งนี้มักสืบทอดจากพ่อสู่ลูกไปพร้อมกับคำอธิบายกีปูแต่ละอัน
ปัจจุบันมีกีปูหลงเหลืออยู่เพียงประมาณ 600 อันทั่วโลก เพราะถูกชาวสเปนที่เข้ายึดครองอาณาจักรอินคานำไปเผาทิ้งเนื่องจากคิดว่าเชือกเหล่านั้นเกี่ยวข้องกับความชั่วร้าย
กาเอล การ์ซิอา เบร์นัล

| กาเอล การ์ซิอา เบร์นัล |
| --- | --- |
การ์ซิอา เบร์นัล ใน พ.ศ. 2560
เกิด: 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521 (45 ปี) กัวดาลาฮารา รัฐฮาลิสโก เม็กซิโก
อาชีพ: นักแสดง โปรดิวเซอร์
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2532–ปัจจุบัน
คู่รัก: โดโลเรส ฟอนซิ (พ.ศ. 2551–2557)   เฟร์นันดา อาราโกเนส (พ.ศ. 2562–ปัจจุบัน)
บุตร: 3 คน
บิดามารดา: โฆเซ อังเฆล การ์ซิอา   ปาตริเซีย เบร์นัล
ญาติ: ดาริโอ ยัซเบก เบร์นัล (น้องชายร่วมมารดา)
กาเอล การ์ซิอา เบร์นัล (สเปน: Gael García Bernal; เกิด 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521) เป็นนักแสดงและโปรดิวเซอร์ชาวเม็กซิโก การ์ซิอา เบร์นัล มีชื่อเสียงจากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง บทเรียนร้าย ฝังใจไม่รู้ลืม, บันทึกลูกผู้ชายชื่อ.. เช, อาโมเรสเปร์โรส, กิ๊วก๊าว...ชวนสาวไปพักร้อน, อาชญากรรม / ความหวัง / การสูญเสีย, วันอลวน วิญญาณอลเวง และ โอลด์ และบทบาทของเขาในบทโรดริโก เด โซว์ซา ในซีรีส์โทรทัศน์ส่งผ่านสัญญาณต่อเนื่องเรื่อง โมตซาร์ตอินเดอะจังเกิล ของแอมะซอนสตูดิโอส์ เขาและดิเอโก ลูนา ได้ก่อตั้งกานานาฟิลมส์ในเม็กซิโกซิตี
การ์ซิอา เบร์นัล ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลบาฟตา สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากเรื่อง บันทึกลูกผู้ชายชื่อ.. เช ใน พ.ศ. 2548 และใน พ.ศ. 2559 ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม สาขาละครเพลงหรือตลก เป็นครั้งแรกจากเรื่อง โมตซาร์ตอินเดอะจังเกิล ใน พ.ศ. 2559 นิตยสารไทม์ได้ยกให้เขาอยู่ในรายชื่อบุคคลผู้ทรงอิทธิพลที่สุด ไทม์ 100 ประจำปี ใน พ.ศ. 2563 เดอะนิวยอร์กไทมส์ จัดอันดับให้เขาอยู่ในอันดับที่ 25 ในรายชื่อ 25 นักแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 21
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef
กิโยตา

| กิโยตา |
| --- | --- |
City and Commune

       ตราอาร์ม  กิโยตาสถานที่ตั้งในชิลี
คำขวัญ: City created with care (Ciudad creada con cariño)
พิกัด: 32°52′S 71°15′W﻿ / ﻿32.867°S 71.250°W﻿ / -32.867; -71.250
ประเทศ: ชิลี
แคว้น: บัลปาราอิโซ
จังหวัด: กิโยตา
ก่อตั้ง: 11 พฤศจิกายน 1717
การปกครอง
 • ประเภท: Municipality
 • Alcalde: Luis Alberto Mella Gajardo (DC)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 302 ตร.กม. (117 ตร.ไมล์)
ความสูง: 462 เมตร (1,516 ฟุต)
ประชากร (2012 Census)
 • ทั้งหมด: 85,262 คน
 • ความหนาแน่น: 280 คน/ตร.กม. (730 คน/ตร.ไมล์)
 • Urban: 66,025
 • Rural: 9,891
Sex
 • Men: 37,191
 • Women: 38,725
เขตเวลา: UTC-4 (CLT )
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-3 (CLST )
Postal code: 2430000
รหัสพื้นที่: 56 + 33
เว็บไซต์: Official website (สเปน)
กิโยตา (สเปน: Quillota) เป็นเมืองในประเทศชิลี ตั้งอยู่ตอนกลางของแคว้นบัลปาราอิโซ เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดกิโยตา เป็นเมืองสำคัญด้านกสิกรรม อยู่ใกล้กับเมืองลากาเลรา โดยผ่านเมืองเล็ก ๆ ที่ชื่อลากรุซ ชาลส์ ดาร์วินเคยกล่าวถึงเกษตรกรรมและทัศนียภาพของเมืองในหนังสือ The Voyage of the Beagle
กิเยร์โม อาโร

| กิเยร์โม อาโร บาร์ราซา |
| --- | --- |
Guillermo Haro Barraza
สุสานของกิเยร์โม อาโร
เกิด: 21  มีนาคม ค.ศ. 1913(1913-03-21) เม็กซิโกซิตี เม็กซิโก
เสียชีวิต: 26 เมษายน ค.ศ. 1988(1988-04-26) (75 ปี)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยปกครองตนเองแห่งชาติเม็กซิโก (UNAM)
คู่สมรส: กลาดีส เลิร์น โรฮัส เอเลนา โปเนียตอฟสกา
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ดาราศาสตร์
 
กิเยร์โม อาโร บาร์ราซา (สเปน: Guillermo Haro Barraza, [ɡiˈʝeɾmo ˈaɾo βaˈrasa], 21 มีนาคม 1913 – 26 เมษายน 1988) เป็นนักดาราศาสตร์ ชาวเม็กซิโก เขาเป็นหนึ่งในผู้ค้นพบวัตถุเฮอร์บิก–อาโร ซึ่งเป็นวัตถุกำเนิดดาวฤกษ์ ร่วมกับจอร์จ เฮอร์บิก และมีส่วนในการพัฒนาดาราศาสตร์เม็กซิกัน
อาชีพ

อาโรเกิดในเม็กซิโกซิตีในปี 1913 ศึกษาปรัชญาที่มหาวิทยาลัยปกครองตนเองแห่งชาติเม็กซิโก (UNAM)
ใน ปี 1943 เขาสนใจดาราศาสตร์และกลายเป็นเจ้าหน้าที่ของหอดูดาวแห่งชาติเม็กซิโก ที่สร้างขึ้นใหม่
ตั้งแต่ปี 1943 ถึง 1944 เขาฝึกงานที่หอดูดาวมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และกลับประเทศในปี 1945 และทำวิจัยที่หอดูดาวแห่งชาติ จากนั้นทำงานที่หอดูดาวตากูบายาของ UNAM วัตถุที่ค้นพบในปี 1950 ถูกพบว่าเป็นวัตถุชนิดเดียวกับที่จอร์จ เฮอร์บิกค้นพบ และได้รับการตั้งชื่อว่าวัตถุเฮอร์บิก–อาโร ตามชื่อของทั้งสองคน
ใน 1959 เขากลายเป็นบุคคลแรกจากประเทศกำลังพัฒนาที่ได้รับเลือกเข้าสู่สมาคมดาราศาสตร์หลวง
ในปี 1985 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองโลโมโนซอฟ
เขาเสียชีวิตในเม็กซิโกซิตีในปี 1988 ศพของเขาถูกฝังอยู่ที่นั่น
เขาแต่งงานสองครั้งในชีวิต ในปี 1968 เขาแต่งงานกับนักเขียนและนักข่าว เอเลนา โปเนียตอฟสกา มีลูกด้วยกัน 3 คน แต่หย่าร้างใน ปี 1981
กาโรล จี

| กาโรล จี |
| --- | --- |
กาโรล จี ใน ค.ศ. 2018
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: กาโรลินา ฮิรัลโด นาบาร์โร
เกิด:  (1991-02-14) 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 (33 ปี) เมเดยิน โคลอมเบีย
แนวเพลง: อูร์บาโน เรเกตอน
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง
ช่วงปี: 2007–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: ยูนิเวอร์แซลมิวสิกลาติน

เว็บไซต์: karolgmusic.com
นักดนตรี
กาโรลินา ฮิรัลโด นาบาร์โร (สเปน: Carolina Giraldo Navarro; เกิด 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991) หรือชื่อในวงการคือ กาโรล จี (Karol G) เป็นนักร้องชาวโคลอมเบีย เธอถูกอธิบายว่าเป็นศิลปินแนวเรเกตอนและลาตินแทร็ป แต่ยังได้ทดลองดนตรีแนวอื่น ๆ ที่หลากหลาย รวมถึงเร็กเกและเซร์ตาเนฌู ใน ค.ศ. 2018 เธอได้รับรางวัลลาตินแกรมมี สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลบิลบอร์ดลาตินมิวสิกอะวอดส์และโลนูเอสโตรอะวอดส์อีกหลายรางวัล
กาโรล จี เกิดและเติบโตในเมเดยิน เธอเริ่มต้นอาชีพขณะยังเป็นวัยรุ่น โดยปรากฏอยู่ในรายการ ดิเอ็กซ์แฟกเตอร์ ของโคลอมเบีย เธอย้ายไปยังนครนิวยอร์กใน ค.ศ. 2014 เพื่อเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับอุตสาหกรรมดนตรีและได้เซ็นสัญญากับยูนิเวอร์แซลมิวสิกลาติน การร่วมมือของเธอกับแบดบันนี แร็ปเปอร์และนักร้องชาวปวยร์โตรีโก ในเพลง "อาโอราเมยามา" (Ahora Me Llama) กลายเป็นเพลงฮิตและเป็นซิงเกิลนำในอัลบัมเปิดตัวของเธอ อันสต็อปเอเบิล วางจำหน่ายใน ค.ศ. 2017 ต่อมาในปลาย ค.ศ. 2018 เพลง "เซเกรโต" (Secreto) ของเธอได้รับความนิยมในลาตินอเมริกา รวมถึงยืนยันความสัมพันธ์ของเธอกับอานูเอล โดเบลอา ต่อสาธารณชนผ่านมิวสิกวิดีโอด้วย
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2019 เธอออกเพลง "ชินา" (China) ร่วมกับอานูเอล โดเบลอา, เจ บัลวิน, แดดดีแยงกี และโอซูนา กลายเป็นมิวสิกวิดีโอเพลงแรกของเธอที่มียอดผู้ชมเกิน 1 พันล้านครั้งบนยูทูบ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019 เพลง "ตูซา" (Tusa) ของเธอกับนิกกี มินาจ ยังติดชาร์ตในระดับนานาชาติและได้รับการรับรองระดับทองคำขาวลาตินถึง 28 ครั้งจากอาร์ไอเอเอ รวมถึงอยู่บนชาร์ตบิลบอร์ด ฮอตลาตินซองส์ เป็นเวลา 25 สัปดาห์ ใน ค.ศ. 2020 กาโรล จี ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลาตินแกรมมีอีกสี่ครั้ง เธอยังประสบความสำเร็จกับเพลง "มามี" (Mamiii) ที่ร้องร่วมกับเบกกี จี ขึ้นอันดับ 15 บนบิลบอร์ด ฮอต 100
แหล่งข้อมูลอื่น

กาโรล จี ที่อินสตาแกรม
การาโกลเตเลบิซิออน

| --- | --- |

ประเทศ: โคลอมเบีย
แบบรายการ
ภาษา: ภาษาสเปน
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: กลุ่มบาโลเรม
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 28 สิงหาคม 1969; 55 ปีก่อน (1969-08-28) (ในฐานะบริษัทผลิตรายการโทรทัศน์)   10 กรกฎาคม 1998; 26 ปีก่อน (1998-07-10) (ในฐานะเครือข่ายโทรทัศน์)
การาโกลเตเลบิซิออน (สเปน: Caracol Televisión) หรือชื่อทางการค้า การาโกล (Caracol) ซึ่งเป็นตัวย่อของ กาเดนาราเดียลโกลอมเบียนา (Cadena Radial Colombiana) เป็นเครือข่ายโทรทัศน์ออกอากาศฟรีของโคลอมเบียที่กลุ่มบาโลเรมเป็นเจ้าของ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2512 ในฐานะบริษัทผลิตรายการโทรทัศน์และเปิดตัวอย่างเป็นทางการในฐานะช่องโทรทัศน์เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2541 เป็นหนึ่งในเครือข่ายโทรทัศน์เอกชนชั้นนำในโคลอมเบีย ร่วมกับกานัล เอเรเซเอเน และกานัลอูโน
รายการที่ออกอากาศ > ข่าว

โนติเซียสการาโกล
รายการที่ออกอากาศ > รายการเรียลลิตี

ลาโบซโกลอมเบีย
โยเมยาโม
รายการที่ออกอากาศ > กีฬา

โกลการาโกล
การาโกลสปอร์ต
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (สเปน)
กุสตาโบ ดูดาเมล

| กุสตาโบ ดูดาเมล |
| --- | --- |
ดูดาเมลใน ค.ศ. 2012
ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด:  (1981-01-26) 26 มกราคม ค.ศ. 1981 (43 ปี) บาร์กีซีเมโต, ประเทศเวเนซุเอลา
แนวเพลง: คลาสสิก
อาชีพ: นักประพันธ์เพลง, วาทยกร
เครื่องดนตรี: ไวโอลิน
ช่วงปี: ค.ศ. 1999– ปัจจุบัน

เว็บไซต์: www.GustavoDudamel.com
นักดนตรี
กุสตาโบ อาโดลโฟ ดูดาเมล รามิเรซ (สเปน: Gustavo Adolfo Dudamel Ramírez) เป็นวาทยกรและนักไวโอลินชาวเวเนซุเอลา เขาเคยเป็นผู้อำนวยการวงออร์เกสตาซินโฟนิกาซิมอนโบลิบาร์ (Orquesta Sinfónica Simón Bolívar) ในเวเนซุเอลา และลอสแอนเจลิสฟิลฮาร์มอนิก (Los Angeles Philharmonic) ในสหรัฐอเมริกา
ดูดาเมลเกิดในบาร์กีซีเมโต ประเทศเวเนซุเอลา เขาเริ่มเรียนวิชาดนตรีตั้งแต่ยังเล็ก และเริ่มเรียนไวโอลินเมื่อมีอายุ 10 ขวบ ดูดาเมลเริ่มเรียนวาทยการใน ค.ศ. 1995 และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการวงออร์เกสตาซินโฟนิกาซิมอนโบลิบาร์ ซึ่งเป็นวงออร์เคสตราเยาวชนของเวเนซุเอลา และมีโอกาสออกแสดงในหลายประเทศ เขายังเข้าเป็นศิษย์ของชาร์ล ดูว์ตัว (Charles Dutoit) ใน ค.ศ. 2002 และเป็นผู้ช่วยของไซมอน แรตเทิล ใน ค.ศ. 2003 และเมื่อเขาชนะรายการกุสตาฟมาห์เลอร์คันดักติงคอมพิทิชัน (Gustav Mahler Conducting Competition) ใน ค.ศ. 2004 ชื่อเสียงของเขาก็เริ่มแพร่กระจาย เขาได้เข้าเป็นวาทยกรหลักประจำวงกอเทนเบิร์กซิมโฟนี (Gothenburg Symphony) ระหว่าง ค.ศ. 2007–2008
ดูดาเมลได้เฉิดฉายในวงการเมื่อเขามีโอกาสเป็นวาทยกรในการแสดงของดอน โจวันนี ที่โรงละครลาสกาลาในนครมิลานเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006 ต่อมาเขายังมีโอกาสเป็นวาทยกรให้กับวงเวียนนาฟิลฮาร์มอนิก (Vienna Philharmonic) เป็นครั้งแรกในเทศกาลลูเซิร์น ต่อมายังมีโอกาสเป็นวาทยกรให้กับวงชทุตการ์ตเรดิโอซิมโฟนีออร์เคสตรา (Stuttgart Radio Symphony Orchestra) ในการแสดงต่อพระพักตร์สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ในนครรัฐวาติกันเมื่อ ค.ศ. 2007
กีโต

| นครกีโต * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ทิวทัศน์ย่านเมืองเก่า
พิกัด: 0°13′13.4″S 78°30′41.7″W﻿ / ﻿0.220389°S 78.511583°W﻿ / -0.220389; -78.511583
ประเทศ:  เอกวาดอร์
ภูมิภาค **: ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii), (iv)
อ้างอิง: 2
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2521 (คณะกรรมการสมัยที่ 2)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
กีโต (สเปน: Quito) หรือชื่อทางการคือ ซานฟรันซิสโกเดกิโต (San Francisco de Quito) เป็นเมืองหลวงของประเทศเอกวาดอร์ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของทวีปอเมริกาใต้ ตั้งอยู่ทางภาคเหนือของประเทศ ในแอ่งแม่น้ำกัวยาบัมบาบนเนินเขาปิชินชา (15,728 ฟุต; 4,794 เมตร) ภูเขาไฟที่ยังทรงพลังในเทือกเขาแอนดีส ความสูงของเมืองที่ 9,300 ฟุต (2,850 เมตร) เหนือระดับน้ำทะเล (วัดจากจัตุรัสเอกราช) ทำให้กีโตเป็นเมืองหลวงที่ตั้งอยู่สูงที่สุดเป็นอันดับสองในโลก จากการสำรวจใน พ.ศ. 2544 เมืองนี้มีประชากร 1,399,378 คน และมีพื้นที่ประมาณ 112 ตารางไมล์ (290 ตารางกิโลเมตร)
เนื่องจากระดับความสูงและที่ตั้งของเมืองนี้ ทำให้ภูมิอากาศของเมืองมีลักษณะเย็น และค่อนข้างคงที่ตลอดทั้งปี โดยมีอุณหภูมิสูงสุด 67 องศาฟาเรนไฮต์ (20 องศาเซลเซียส) และลดต่ำลงที่ 49 องศาฟาเรนไฮต์ (10 องศาเซลเซียส) ในเวลากลางคืน เมืองนี้มีเพียงสองฤดูกาลเท่านั้นคือ ฤดูร้อน (ฤดูแห้ง) และฤดูหนาว (ฤดูฝน)
กรุงกีโตเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสองของเอกวาดอร์ รองจากกัวยากิล
กรุงกีโตเป็นเมืองเก่าตั้งอยู่บนภูเขา คนที่นี่เป็นชาวสเปนกับชาวอินเดียนผสมกัน ใช้เงินสกุลดอลลาร์สหรัฐ
กิเยร์โม มอร์ดิโย

| กิเยร์โม มอร์ดิโย |
| --- | --- |
ที่แฟรงก์เฟิร์ตในปี 2012
เกิด:  (1932-08-04) 4 สิงหาคม ค.ศ. 1932 (92 ปี) บัวโนสไอเรส
สัญชาติ: อาร์เจนตินา
อาชีพ: นักวาดการ์ตูน
กิเยร์โม มอร์ดิโย (สเปน: Guillermo Mordillo) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ มอร์ดิโย (Mordillo) เป็นผู้สร้างการ์ตูนและแอนิเมชันชาวอาร์เจนตินา เป็นนักวาดการ์ตูนที่ผลงานได้รับการตีพิมพ์แพร่หลายมากที่สุดคนหนึ่งในคริสต์ทศวรรษ 1970 ผลงานของเขามักมีเรื่องราวเกี่ยวกับความรัก กีฬาฟุตบอล กีฬากอล์ฟ หรือเกี่ยวกับชีวิตสัตว์ มีเอกลักษณ์คือมีสีสันฉูดฉาด ไม่ใช้คำอธิบาย  และมีอารมณ์ขัน
การ์ตูนของเขาถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์สั้นแอนิเมชันโดย Miki Muster ผู้สร้างชาวสโลวีเนียในช่วง ค.ศ. 1976–1981 ใช้ชื่อว่า "Mordillo" จำนวนกว่า 400 ตอน ได้รับการเผยแพร่ทางโทรทัศน์ในกว่า 30 ประเทศ นอกจากนั้นผลงานของเขายังได้รับการตีพิมพ์จำหน่ายในรูปแบบโปสเตอร์ติดผนังและจิกซอพัซเซิล ซึ่งได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีในกลุ่มนักสะสม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
กาลูอา

ขวดกาลูอา 700 มิลลิลิตร
แผงขายกาลูอาที่ร้านเหล้าในญี่ปุ่น
กาลูอา (สเปน: Kahlúa) เป็นเหล้ารสกาแฟจากประเทศเม็กซิโก เครื่องดื่มชนิดนี้ประกอบไปด้วยรัม น้ำตาล วานิลลา และกาแฟอะแรบิกา เปโดร โดเมก เริ่มผลิตกาลูอาในปี ค.ศ. 1936 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 เป็นต้นมา กาลูอามีแอลกอฮอล์ลดลงเหลือร้อยละ 20.0 จากเดิมร้อยละ 26.5
การใช้

กาลูอามักนำมาทำค็อกเทล บ้างก็นำมาทำขนมอบหรือใส่ในไอศกรีม เค้ก และชีสเค้ก โดยมากจะผสมกับนม กาแฟ และโกโก้
กาลูอาทำมาจากเมล็ดกาแฟจึงมีกาเฟอีนประมาณ 10 มิลลิกรัมต่อ 100 มิลลิลิตร หรือประมาณร้อยละ 25 ของกาแฟ
กาลูอาเป็นส่วนประกอบของค็อกเทล เช่น
เอสเปรสโซมาร์ตีนี
ไวต์รัชเชียน
แบล็กรัชเชียน
ไมนด์อิเรเซอร์
บี-52
เบบีกินนิสส์
เบรฟบุลล์
คอโลราโดบุลล์ด็อก
เดอร์ตีมัทเทอร์
กาลูอาซาวเวอร์
มูสมิลก์
มัดสไลด์
กาแฟสเปน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ว่าด้วยกาลูอาและกาเฟอีน เก็บถาวร 2009-12-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กิเยร์โม ฟาลัสกา

กิเยร์โม ฟาลัสกา เฟร์นันเดซ (สเปน: Guillermo Falasca Fernández) เกิดวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2520 ที่เมืองเมนโดซา ประเทศอาร์เจนตินา เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายชาวสเปน ฟาลัสกาได้รับรางวัลผู้ทำคะแนนสูงสุดและเสิร์ฟยอดเยี่ยมในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยูโรเปียนลีก 2005 เขาสามารถคว้าอันดับ 3 ของการแข่งขันครั้งนี้ และเขาเป็นสมาชิกคนหนึ่งของสโมสรวอลเลย์บอล กูมิแอลไอจีอินชัวรันซ์เกรเตอร์ส ในประเทศเกาหลีใต้ ในการแข่งขันวอลเลย์บอลวี-ลีก ฤดูกาล 2007/08
เกียรติประวัติ > บุคคล

วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยูโรเปียนลีก 2005 "ทำคะแนนสูงสุด"
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยูโรเปียนลีก 2005 "เสิร์ฟยอดเยี่ยม"
แหล่งข้อมูลอื่น

FIVB Profile
กิเอนเซรา?

กิเอนเซรา? (สเปน: ¿Quién será?) เป็นเพลงแนวโบเลโร-มัมโบที่เขียนโดยปาโบล เบลตรัน รุยซ์ นักแต่งเพลงชาวเม็กซิโก เบลตรันบันทึกเสียงเพลงนี้เป็นครั้งแรกด้วยวงออเคสตราของเขาในปี พ.ศ. 2496 เปโดน อินฟันเต ซึ่งเป็นผู้ประพันธ์เพลงนี้ได้บันทึกไว้ในปี พ.ศ. 2497
นอร์แมน กิมเบล นำเพลงนี้มาลบเนื้อเพลงภาษาสเปนที่ค่อนข้างเศร้าโศกเกี่ยวกับชายคนหนึ่งที่สงสัยว่าเขาจะรักอีกครั้งหรือไม่ และเขียนเนื้อเพลงภาษาอังกฤษใหม่เกี่ยวกับชายคนหนึ่งที่ยกย่องความสามารถของคู่เต้นรำที่ส่งผลต่อหัวใจของเขาด้วยการที่เธอ "ไหว" เมื่อพวกเขา เต้นรำ เพลงใหม่นี้มีชื่อว่า "สเวย์" ได้กลายเป็นเพลงมาตรฐานทั้งในเพลงป๊อปและแจ๊ส เวอร์ชันแรกของเพลงนี้ที่ประสบความสำเร็จอย่างมากในสหรัฐได้รับการบันทึกโดยนักร้อง ดีน มาร์ติน ร่วมกับวงออเคสตรา Dick Stabile ในปีพ. ศ. 2497
เวอร์ชันพุสซีแคตดอลส์

เดอะพุสซีแคตดอลส์ เกิร์ลกรุ๊ปอเมริกัน บันทึกเพลง "สเวย์" เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ Shall We Dance? ต่อมาเพลงนี้ได้ถูกรวมเป็นเพลงพิเศษในอัลบั้มเปิดตัว PCD (2005)
ท่าทอง

เมืองท่าทอง หรือ อำเภอกาญจนดิษฐ์ในปัจจุบัน ตั้งขึ้นเมื่อใดไม่มีหลักฐานบันทึกไว้แน่นอน แต่มีสถานที่ที่สอดคล้องกับตำนานและพงศาวดารอยู่หลายแห่งซึ่งเป็นสิ่งที่บ่งบอกให้เห็นว่า บริเวณเหล่านี้เคยเป็นชุมชนระดับเมืองมาตั้งแต่สมัยศรีวิชัยเป็นอย่างน้อย ในระหว่างที่เมืองหลวงของอาณาจักรนี้ตั้งอยู่ที่ไชยา เรื่องกรุงศรีวิชัยนั้นนายธรรมทาส พานิช กล่าวในพนมทราวดีศรีวิชัยว่า จารึกกรุงศรีวิชัยที่ทำขึ้นใน พ.ศ. 1318 พบที่ไชยา กรุงศรีวิชัยก็ต้องตั้งที่ไชยาในราว พ.ศ. 1200- 1350 หลังจากนั้นก็ย้ายจากไชยาไปอยู่ที่ตามพรลิงก์นครศรีธรรมราช
ประวัติ

บริเวณลุ่มน้ำท่าทอง ได้รับเอาศิลปวัฒนธรรมศรีวิชัย จากเมืองไชยาซึ่งอยู่ฝั่งอ่าวตรงกันข้าม มาพัฒนาท้องถิ่นของตนโดยสร้างพุทธสถานสำคัญขึ้นเป็นแห่งแรก ที่ถ้ำวัดเขาพระนิ่มชาวลุ่มน้ำท่าทองได้สละกำลังกายกำลังทรัพย์สร้างพระพุทธรูปเป็นพระประธานเป็นพระนอนหุ้มด้วยทองคำตลอดทั้งองค์ จึงเรียกว่า พระทอง และเรียกเขานี้ว่าเขาพระทอง ถ้ำพระทอง ต่อมาได้ทำถนนจากพุทธสถานเขาพระทองไปยังท่าน้ำชายฝั่งคลองเพื่อให้ผู้เดินทางทางเรือได้จอดเรือและได้เดินทางไปยังพุทธสถานได้สะดวกขึ้น จึงเรียกท่าน้ำตรงถนนนี้ว่าท่าเขาพระทองและเรียกบ้านบริเวณนี้ว่าบ้านท่าเขาพระทองต่อมาเรียกว่าบ้านท่าพระทองและเรียกสั้นลงอีกว่าบ้านท่าทอง พุทธสถานเขาพระทองเป็นสิ่งจูงใจให้ชาวลุ่มน้ำท่าทองและบริเวณใกล้เคียงเดินทางมาสักการบูชาพระทองอยู่เป็นประจำ ทำให้เจริญรุ่งเรืองมาก ประมาณ พ.ศ. 1340 กรุงศรีวิชัยจึงยกบ้านท่าทองให้เป็นเมือง ปกครองบริเวณลุ่มน้ำท่าทองและท้องที่ใกล้เคียง ขึ้นตรงต่อกรุงศรีวิชัยที่ไชยา ครั้น พ.ศ. 1350 เมืองหลวงของศรีวิชัยย้ายไปนครศรีธรรมราชเมืองท่าทองก็ขึ้นตรงกับนครศรีธรรมราชตั้งแต่นั้นมา โบราณวัตถุอีกอย่างหนึ่งที่พบบริเวณลุ่มน้ำท่าทองคือ พระพิมพ์ดินดิบที่พบที่ถ้ำเขาหลีกที่ทุ่งเขน สิ่งเหล่านี้ล้วนชี้ให้เห็นว่าบริเวณลุ่มน้ำท่าทองเป็นชุมชนที่เจริญด้วยศิลปวัฒนธรรมระดับเมืองมาตั้งแต่ศรีวิชัย เมืองท่าทองตั้งที่เขาพระทองประมาณ 200 ปี