stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นกตะขาบปีกม่วง

| นกตะขาบปีกม่วง |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
อันดับ:: อันดับนกตะขาบ Coraciiformes
วงศ์:: วงศ์นกตะขาบ Coraciidae
สกุล:: Coracias Coracias (Vieillot, 1819)
สปีชีส์:: Coracias temminckii
ชื่อทวินาม
Coracias temminckii (Vieillot, 1819)

ชื่อพ้อง
 Garrulus Temminckii
นกตะขาบปีกม่วง (อังกฤษ: purple-winged roller; ชื่อวิทยาศาสตร์: Coracias temminckii) เป็นนกในวงศ์นกตะขาบ มีถิ่นกำเนิดและเป็นนกเฉพาะถิ่นในอนุภูมิภาคซูลาเวซีในอินโดนีเซีย พบได้บนเกาะซูลาเวซี เกาะบังกา เกาะเลมเบห์ เกาะมันเทอราวู เกาะมูนา และเกาะบูตุง นกตะขาบปีกม่วงอาศัยในป่าดิบชื้นในภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อนชื้นหรือเขตร้อนชื้น
อนุกรมวิธาน

นกตะขาบปีกม่วงได้รับการระบุชนิดอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1819 โดยลุยส์ ฌอง ปิแอร์ วิเอลลอต์ (Louis Jean Pierre Vieillot) นักปักษีวิทยาชาวฝรั่งเศส ในชื่อทวินาม Garrulus temminckii ชื่อลักษณะเฉพาะเพื่อเป็นเกียรติแก่เคินราด ยาคอบ เทมมิงค์ (Coenraad Jacob Temminck) นักปักษีวิทยาชาวดัตช์
ตัวอย่างต้นแบบเก็บได้จากพื้นที่เกาะซูลาเวซี นกตะขาบปีกม่วงเป็นหนึ่งในเก้าชนิดที่อยู่ในสกุลนกตะขาบทุ่ง (Coracias) ซึ่งกาโรลุส ลินเนียสเป็นผู้ระบุชนิดในปี ค.ศ. 1758
อนุกรมวิธาน > ความสัมพันธ์กับนกตะขาบทุ่ง

จากการศึกษาสายวิวัฒนาการระดับโมเลกุลที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2018 พบว่านกตะขาบปีกม่วงเป็นญาติใกล้ชิดกับนกตะขาบทุ่งที่พบในภูมิภาคอินโดจีน (Coracias affinis) และนี่เป็นข้อสังเกตในการแยกนกตะขาบทุ่งออกจากการเป็นชนิดย่อยของนกตะขาบอินเดีย
อนุกรมวิธาน > ชื่ออื่น

นกตะขาบปีกม่วงมีชื่ออื่น ๆ ได้แก่ นกตะขาบเซเลบีส (Celebes roller), นกตะขาบซูลาเวซี (Sulawesi roller) และนกตะขาบเทมมิงค์ (Temminck's roller)
คำอธิบาย

นกตะขาบปีกม่วงมีความยาว 30–34 เซนติเมตร (12–13 นิ้ว) มีขนาดใกล้เคียงกับนกพิราบ
กระหม่อมและโคนหางด้านบนเป็นสีฟ้าสดใส หลังเป็นสีเขียวมะกอกเข้ม ส่วนขนนกที่เหลือส่วนใหญ่เป็นสีน้ำเงินเข้มหรือออกดำ จะงอยปากขนาดใหญ่เป็นสีดำ ปลายงุ้มเป็นตะขอเล็กน้อย แทบไม่มีความแตกต่างระหว่างเพศ ลูกนกและนกรุ่นมีลักษณะคล้ายกับตัวเต็มวัยแต่มีขนสีทึม ๆ กว่า
ภาพวาดประกอบนกตะขาบปีกม่วง แสดงสีด้านหลังของนก
ในพุ่มไม้
จะงอยปากใหญ่หนา
นกยูงอินเดีย

| นกยูงอินเดีย |
| --- | --- |

นกยูงอินเดียตัวผู้รำแพนหาง เสียงร้องไฟล์:Indian Peafowl.ogg

หงอนบนหัวที่เป็นรูปพัดต่างจากนกยูงไทย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Galliformes
วงศ์:: Phasianidae
วงศ์ย่อย:: Phasianinae
สกุล:: Pavo
สปีชีส์:: P.  cristatus
ชื่อทวินาม
Pavo cristatus Linnaeus, 1758


แผนที่แสดงถิ่นกระจายพันธุ์
นกยูงอินเดีย หรือ นกยูงสีน้ำเงิน (อังกฤษ: Indian  peafowl, Blue peafowl; ชื่อวิทยาศาสตร์: Pavo cristatus) เป็นนกยูงชนิดหนึ่ง ในวงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา  (Phasianidae) พบกระจายพันธุ์ในประเทศอินเดีย, ปากีสถาน, เนปาล, บังกลาเทศ, ภูฏาน และศรีลังกา
มีขนาดเล็กกว่านกยูงไทย (P.  muticus) ซึ่งเป็นนกยูงอีกชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีนจนถึงแหลมมลายูเล็กน้อย  ขนหงอนจะมีลักษณะเป็นรูปพัดต่างจากนกยูงไทยที่เป็นกระจุก สีของผิวหนังบริเวณหน้าจะมีสีขาว และมีสีดำคาดบริเวณตา ขนบริเวณคอและอกมีสีน้ำเงิน ขนบริเวณปีกเป็นลายสีขาวสลับกับสีดำ ขนตามลำตัวจะมีสีเขียวอมน้ำเงิน ด้านหลังเป็นเกล็ดคล้ายใบไม้ ในตัวเมียนั้นจะมีขนาดเล็กกว่าตัวผู้ ขนตามลำตัวเป็นสีน้ำตาล ขนคอและหลังจะมีสีอ่อนกว่าตัวผู้
นกยูงอินเดียตัวผู้ตัวเต็มวัย เมื่อเข้าสู่ช่วงฤดูสืบพันธุ์จะมีขนคลุมหางที่ยาวออกมา ประมาณ 2 เท่าของลำตัวหรือประมาณ 150 เซนติเมตร ประกอบด้วยขน 2 ประเภทด้วยกัน คือ ขนที่มีวงกลม ซึ่งเรียกว่า "แววมยุรา" และขนที่อยู่บริเวณขอบ เรียกว่า "T Feathers" ซึ่งบริเวณนี้จะไม่มีแววมยุรา ขนคลุมหางของนกยูงหนึ่งตัวจะประกอบด้วยขนคลุมหางประมาณ 200 เส้น แบ่งเป็นขนที่มีแววมยุรา ประมาณ 170 เส้น และขนคลุมหางที่เป็นขอบหรือ T-feathers อีกประมาณ 30 เส้น ซึ่งขนคลุมหางนี้จะมีเพื่อการเกี้ยวพาราสีตัวเมียในฤดูสืบพันธุ์ ที่เรียกว่า "การรำแพน"
นกยูงอินเดียวางไข่ ครั้งละ 5-8 ฟอง ระยะฟักไข่นาน 28 วัน และในระยะที่เป็นวัยอ่อนนั้นจะมีความแตกต่างกับนกยูงที่ตัวโตเต็มวัยทั้งสีขนและขนาดของลำตัว ลูกนกยูงในวัยนี้จะไม่สามารถระบุเพศได้จากการสังเกตลักษณะและสีของขนจากภายนอก จนกว่าลูกนกจะมีอายุ 8 เดือน จึงจะสามารถระบุเพศด้วยจากการสังเกตลักษณะภายนอกและสีของขนได้  แต่ถ้ามองผิวเผินอาจจะเหมารวมได้ว่าเป็นลูกนกชนิดเดียวกันดังนั้นจะต้องสังเกตอย่างละเอียด โดยลูกของนกยูงไทยจะมีสีเขียวเป็นมันเหลือบบริเวณปลายขนแต่ละเส้นจะมีสีน้ำตาลแต้ม ขนบริเวณหัวและคอจะมีสีเขียวเป็นมันเหลือบและจะมีขนสีขาวแซมประปราย ขนปลายปีกจะมีสีน้ำตาลทองและมีสีดำแต้มบ้าง ส่วนลูกนกยูงอินเดียจะมีลักษณะแตกต่างกันที่ขน บริเวณลำตัวและหลังจะมีลายสีน้ำตาลประทั้งเส้น ขนบริเวณคอจะมีสีขาวเทาและมีสีเขียวเป็นมันเหลือบแซมประปราย ส่วนขนบริเวณคอส่วนล่างและหน้าอกจะเริ่มเห็นสีน้ำเงินแซมเป็นจุด ๆ ขนปลายปีกจะมีสีน้ำตาลลายดำ เมื่อมองโดยรวมก็จะพบว่าลูกนกยูงอินเดียจะมีสีที่อ่อนและหม่นกว่าลูกนกยูงไทย
ตัวผู้ขณะยืนปกติ
ตัวเมียและลูก ๆ
มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงในป่าดงดิบทึบ  ตัวผู้ชอบทำลานเอาไว้รำแพนหาง และจะรักษาความสะอาดลานอย่างดี เป็นนกที่ระวังตัวมากและสายตาไวมาก ยากที่จะเข้าใกล้ตัวได้ จะบินหนีก่อน เป็นนกที่บินเก่ง ชอบนอนที่สูงและชอบร้องเวลาเช้าและเย็น เป็นนกที่จดจำที่อยู่ของตนได้เป็นอย่างดี
นกยูงอินเดีย ถือเป็นสัตว์ประจำชาติของอินเดีย ในต้นปี ค.ศ. 2016 รัฐบาลท้องถิ่นของรัฐกัว รัฐทางทิศตะวันออกติดชายฝั่งของอินเดียมีความพยายามจะจัดให้นกยูงอินเดียเป็นสัตว์รำคาญ ซึ่งสามารถฆ่าได้ ทำลายได้ เพราะมองว่าสร้างความเสียหายแก่พืชผลทางการเกษตร แต่เรื่องนี้ก็มีการคัดค้านอย่างกว้างขวาง
Pavo cristatus
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pavo cristatus ที่วิกิสปีชีส์
นกพงหญ้าพันธุ์อินเดีย

| นกพงหญ้า |
| --- | --- |

นกพงหญ้าพันธุ์อินเดีย (G. bengalensis) ในอุทยานแห่งชาติจิตวันของประเทศเนปาล
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Pellorneidae
สกุล:: Graminicola
สปีชีส์:: G.  bengalensis
ชื่อทวินาม
Graminicola bengalensis (Styan, 1892)

ชื่อพ้อง
 Graminicola bengalensis striatus
นกพงหญ้าพันธุ์อินเดีย (อังกฤษ: Indian grassbird หรือ Rufous-rumped Grassbird; ชื่อวิทยาศาสตร์: Graminicola bengalensis) เป็นนกขนาดเล็กและเป็นเพียงหนึ่งในสองชนิดของนกในสกุล Graminicola เป็นนกในวงศ์นกมุ่นรก อันดับนกเกาะคอน นกพงหญ้าพันธุ์อินเดียพบเห็นได้น้อยจากนิสัยที่ชอบซ่อนเร้นและการหากินในพงหญ้า ปัจจุบันพบในรอยต่อประเทศอินเดีย ภูฏาน และเนปาล และอาจพบในรัฐชานของพม่า
อนุกรมวิธาน

นกพงหญ้าพันธุ์อินเดีย (Graminicola bengalensis) เป็นนกขนาดเล็กและเป็นเพียงหนึ่งในสองชนิดของนกในสกุล Graminicola ของวงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae) ก่อนหน้านี้ถูกจัดให้อยู่ในวงศ์ Sylviidae ของ นกกระจิบโลกเก่า (Old World warble) ในวงศ์ Timaliidae
ลักษณะทางชีววิทยา

ลำตัวเป็นริ้วสีน้ำตาล ด้านบนสีน้ำตาล อกและท้องสีขาวนวล หางยาว ขนหัวด้านบนและด้านหลังมีริ้วสีดำ แต่จุดที่โดดเด่นที่ริ้วสีดำและสีขาวบนต้นคอที่ไม่เหมือนกับนกจำพวกกระจิบอื่น ๆ
นกพงหญ้าพันธุ์อินเดียเป็นหนึ่งในสองชนิดของนกในสกุล Graminicola ซึ่งมีความแตกต่างจากนกพงหญ้า Graminicola striatus ตรงที่ขนาดของจะงอยปากที่เล็กกว่าเล็กน้อย เสียงร้อง(จังหวะและโทนเสียง) และริ้วสีดำที่น้อยกว่า
ถิ่นที่อยู่และการกระจายพันธุ์

นกพงหญ้าพันธุ์อินเดียมักหากินและอาศัยอยู่ในพื้นต่ำและซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าสูงและพืชจำพวกต้นอ้อ ภายในทุ่งนาและพื้นที่ชุ่มน้ำ ได้แก่ หนองน้ำจืด หรือริมฝั่งแม่น้ำในที่ราบลุ่มของ บังกลาเทศ อินเดีย ตอนเหนือของ อินเดีย ภูฏาน และ อุทยานแห่งชาติจิตวันของเนปาล ถูกคุกคามจาก การทำลายถิ่นฐานธรรมชาติ
เขตอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ป่าสุขลาพันธา (Sukla Phanta) ในเนปาลเป็นเขตสุดของการกระจายพันธุ์ทางตะวันตก
นกลุยน้ำ

| นกลุยน้ำ |
| --- | --- |

นกหัวโตมลายู (Charadrius peronii) ตัวผู้ จัดเป็นนกลุยน้ำชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Charadriidae

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Charadriiformes

อันดับย่อย
 Charadrii  Chionidi  Scolopaci  Thinocori
นกลุยน้ำ หรือ นกชายเลน (อังกฤษ: wader, wadering bird, shorebird) เป็นนกในกลุ่มของนกที่หากินหาอาหารตามแหล่งน้ำต่าง ๆ เช่น หนองบึง, ท้องทุ่ง, ริมน้ำ หรือแม้แต่ชายทะเล มีลักษณะร่วมกัน คือ เป็นนกขนาดเล็กไปจนถึงขนาดใหญ่มาก มีจุดเด่นที่แบ่งแยกจากนกจำพวกอื่นค่อนข้างชัดเจน คือ ปากตรงแหลมและยาว ขายาว น้ำหนักตัวเบาเพราะกระดูกกลวง ทำให้คุณสมบัติพิเศษในการเดินท่องน้ำหาอาหารตามวัชพืชที่ลอยตัวอยู่ในผิวน้ำ  เมื่อหาอาหารนกลุยน้ำจะใช้ปากจิก ขณะเยื้องย่างไปตามบึงน้ำตื้น ๆ, ดงกก หรือตามทุ่งหญ้า
นกลุยน้ำแทบทั้งหมด ทำรังตามง่ามกิ่งไม้ ง่ามกิ่งไม้ในชั้นเรือนยอด, โคนกอหญ้า, กอกก, กอวัชพืช หรือบนพื้นดิน หลายชนิดสร้างรังใกล้ ๆ กันเป็นกลุ่ม บางชนิดออกหากิน เวลากลางคืน ตัวผู้กับตัวเมียมีลักษณะเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
ในฤดูผสมพันธุ์หลายชนิดจะมีการสร้างขนชนิดพิเศษขึ้นที่หัว คอ หรือลำตัว เพื่อดึงดูดเพศตรงข้าม
นกลุยน้ำมีทั้งที่เป็นนกประจำถิ่น ไม่มีการอพยพ และอพยพย้ายถิ่นในช่วงฤดูหนาว ในประเทศไทยฤดูอพยพเริ่มขึ้นราวเดือนกันยายน จนถึงเดือนมีนาคม-เมษายน มีการทำรังและออกไข่ฟักลูกขยายพันธุ์ ก่อนจะอพยพไปยังถิ่นฐานใหม่
สำหรับนกลุยน้ำในประเทศไทย มีหลายชนิด ในหลายวงศ์ เช่น นกกระยาง, นกกระสา, ไก่นา, นกช้อนหอย เป็นต้น
การจำแนก

อันดับย่อย Scolopaci
วงศ์ Scolopacidae: นกอีก๋อย, นกปากซ่อม
อันดับย่อย Thinocori
วงศ์ Rostratulidae: นกโป่งวิด
วงศ์ Jacanidae: นกอีแจว, นกพริก
วงศ์ Thinocoridae
วงศ์ Pedionomidae
อันดับย่อย Chionidi
วงศ์ Burhinidae: นกกระแตผี
วงศ์ Chionididae
วงศ์ Pluvianellidae
อันดับย่อย Charadrii
วงศ์ Ibidorhynchidae
วงศ์ Recurvirostridae: นกตีนเทียน, นกปากงอน
วงศ์ Haematopodidae
วงศ์ Charadriidae: นกหัวโต, นกกระแต
นกสาลิกาดง

| นกสาลิกาดง |
| --- | --- |

นกขุนแผน (U. erythrorhyncha)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Corvidae
สกุล:: Urocissa Cabanis, 1850

ชนิด
 Urocissa caerulea  Urocissa erythrorhyncha  Urocissa flavirostris  Urocissa whiteheadi  Urocissa ornata
นกสาลิกาดง (อังกฤษ: Blue magpie) เป็นสกุลของนกเกาะคอนสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Urocissa ในวงศ์นกกา (Corvidae)
เป็นนกที่มีสีสันสวยงาม โดยมากจะเป็นสีฟ้าหรือสีน้ำเงิน และขนหางยาวมาก พบกระจายพันธุ์เฉพาะในป่าของเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีจะงอยปากที่หนาและแข็งแรง มีลักษณะใกล้เคียงกับนกในสกุล Cissa
พบทั้งหมด 5 ชนิด โดยในประเทศไทยพบเพียงชนิดเดียว คือ
Urocissa caerulea Gould, 1863 พบเฉพาะเกาะไต้หวันเท่านั้น
Urocissa erythrorhyncha  (Boddaert, 1783) นกขุนแผน หรือ นกสาลิกาดง พบได้ในประเทศไทย
Urocissa flavirostris  (Blyth, 1846) พบได้ในอนุทวีปอินเดีย
Urocissa ornata  (Wagler, 1829) พบเฉพาะศรีลังกาเท่านั้น
Urocissa whiteheadi Ogilvie-Grant, 1899 พบได้ในจีนตอนล่าง, เกาะไหหลำ, เวียดนาม และลาว
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Urocissa ที่วิกิสปีชีส์
นกสีชมพูสวน

| นกสีชมพูสวน |
| --- | --- |

เพศผู้

เพศเมีย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Dicaeidae
สกุล:: Dicaeum
สปีชีส์:: D.  cruentatum
ชื่อทวินาม
Dicaeum cruentatum (Linnaeus, 1758)

นกสีชมพูสวน (อังกฤษ: Scarlet-backed Flowerpecker) เป็นนกขนาดเล็ก ความยาว (ปลายปากถึงหาง) ประมาณ 9 เซนติเมตร มีเสียงร้อง แหลมสูง และ สั้น บางครั้งฟังเหมือน เสียงร้องคำว่า ดิ๊กๆ ตามลำตัวมีสามสี ถ้าเป็นตัวผู้จะสังเกตได้ง่าย จากสีที่กลางหลัง เพราะเป็นแถบยาวสีแดง ส่วนด้านท้องจะเป็นสีขาว และข้าง ๆ เป็นสีดำ - น้ำตาล ส่วนตัวเมียมีสีอ่อนกว่า และแถบสีแดงด้านหลังจะสั้นกว่า มีอยู่บริเวณโคนหางเท่านั้น นกชนิดนี้มีลักษณะ ป้อม และหางสั้น วัยเด็ก (Juvenile) ยังไม่มีสีแดงที่ด้านหลัง และสีอ่อนกว่าวัยโตสามารถพบเห็นได้ง่ายในประเทศไทย
ลักษณะ

นกสีชมพูสวนเป็นนกขนาดเล็กหางสั้น ยาว 9 ซม. หนัก 7 -8 กรัม สองเพศมีลักษณะต่างกัน ตัวผู้มีหน้า ปีก และหางสีน้ำเงินเข้ม มีแถบกว้างสีแดงสดจากกระหม่อมถึงหางส่วนบน ตัวเมียส่วนใหญ่มีสีเขียวมะกอก หางสีดำ และมีสีแดงบริเวณโคนหางและตะโพก ทั้งสองเพศมีด้านล่างสีครีม ตาและขาสีดำ ปากโค้งสีเทาเข้ม นกวัยอ่อนมีสีคล้ายตัวเมียแต่มีปากสีส้มและไม่มีสีแดงที่ตะโพก
นกสาลิกาเขียว

| นกสาลิกาเขียว |
| --- | --- |

สวนสัตว์เชียงใหม่, ประเทศไทย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Corvidae
สกุล:: Cissa
สปีชีส์:: C.  chinensis
ชื่อทวินาม
Cissa chinensis (Boddaert, 1783)

นกสาลิกาเขียว (อังกฤษ: Common  green magpie; ชื่อวิทยาศาสตร์: Cissa chinensis) เป็นนกชนิดหนึ่งในวงศ์นกกา (Corvidae) มีขนาด 38 ​เซนติ​เมตร มีปากหนาสี​แดงสด วงรอบตาสี​แดง​และมี​แถบสีดำคาด​เหมือนหน้ากาก บริ​เวณกระหม่อมสี​เขียวอม​เหลือง ลำตัวด้านบนสี​เขียวสด ​ใต้ท้องสี​เขียวอ่อน ช่วงปีกตรงหัว​ไหล่​เป็นสี​เขียว ปลายปีก​เป็นสี​แดง​เข้ม ​และตอน​ในของขนกลางปีกมี​แถบสีดำสลับขาว ขาสี​แดงสด ​ใต้หางมีสีดำสลับขาว ​และส่วนปลายหางจะ​เป็นสีขาว ร้องดัง “กวีก.ก..กวีก..ก..ก....”
กระจายพันธุ์ในเทือกเขาหิมาลัยในตอนเหนือของภาคตะวันออกของประเทศอินเดียไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านภาคกลางของประเทศไทย มาเลเซีย ถึงเกาะสุมาตราและทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะบอร์เนียว ในป่าไม่ผลัดใบ ป่า​เบญจพรรณ
นกหากินเป็นคู่หรือเป็นฝูงตามต้นไม้และพื้นดิน  กินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง, สัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก, สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมขนาดเล็ก ลูกนก และไข่เป็นอาหาร ทำรังอยู่ตามง่าม​ไม้ รัง​ทำจากกิ่ง​ไม้ ​ใบ​ไม้​แห้ง ​และ​ใบ​ไผ่ วางซ้อนกัน​และสาน​ไปมา​เป็นรูปลักษณะถ้วยตื้นๆ ตรงกลางมีกิ่ง​ไม้​เล็กวางรองอีกชั้น ออก​ไข่ครั้งละ 4 - 6 ฟอง
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cissa chinensis ที่วิกิสปีชีส์
นกมานูโคด

| นกมานูโคด |
| --- | --- |

นกมานูโคดหงอนโค้ง (M. comrii)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Paradisaeidae
สกุล:: Manucodia Boddaert, 1783

สกุลย่อย
 Manucodia  Phonygammus
นกมานูโคด (อังกฤษ: Manucode) เป็นนกสกุลหนึ่ง จัดอยู่ในสกุล Manucodia (/มา-นู-โค-เดีย/) ในวงศ์นกปักษาสวรรค์ (Paradisaeidae)
นกมานูโคด มีความแตกต่างจากนกปักษาสวรรค์สกุลหรือชนิดอื่นอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากไม่มีสีหรือขนที่สวยงาม แต่กลับมีลักษณะคล้ายกับอีกา หรือนกในวงศ์กา (Corvidae) ซึ่งเชื่อว่าเป็นบรรพบุรุษของนกปักษาสวรรค์ในปัจจุบัน
นกมานูโคด มีเสียงร้องที่โดดเด่น และในอดีตเชื่อว่าเป็นนกที่จับคู่เพียงคู่เดียว ตัวผู้ไม่ต้องมีสีขนฉูดฉาดเพื่อดึงดูดตัวเมีย แต่ใช้เสียงเป็นตัวดึงดูด จากนั้นจึงเปลี่ยนกลายมาเป็นจับคู่ตัวเมียหลายตัว และการคัดเลือกทางเพศก็เปลี่ยนไป
คำว่า "มานูโคด" หรือ Manucodia  มาจากภาษาชวาคำว่า "manuk dewata"; "manuk" หมายถึง "นก" และ "dewata" หมายถึง "เทพเจ้า"
การจำแนก

Manucodia ater (นกมานูโคดกลอสซี่-แมนเทิล)
Manucodia jobiensis (นกมานูโคดโจบี)
Manucodia chalybatus (นกมานูโคดคอย่น)
Manucodia comrii (นกมานูโคดหงอนโค้ง)
Manucodia keraudrenii (นกมานูโคดทรัมเป็ต)
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Manucodia ที่วิกิสปีชีส์
นกจู๋เต้นเขาหินปูน

| นกจู๋เต้นเขาหินปูน |
| --- | --- |

นกจู๋เต้นสระบุรี (G. c. calcicola) จากภาคกลางของประเทศไทย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: สัตว์
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง
ชั้น:: สัตว์ปีก
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Pellorneidae
สกุล:: Gypsophila
สปีชีส์:: crispifrons
ชื่อทวินาม
Gypsophila crispifrons (Blyth, 1855)

นกจู๋เต้นเขาหินปูนที่พบทางภาคเหนือของประเทศไทย (G. c. crispifrons) มีสีเทา
นกจู๋เต้นเขาหินปูน (อังกฤษ: Variable limestone babbler, Greyish Limestone Babbler, Limestone wren-babbler ชื่อวิทยาศาสตร์: Gypsophila crispifrons) เป็นนกในวงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae) พบใน ประเทศจีน ลาว เมียนมา ไทย และ เวียดนาม ถิ่นอาศัยตามธรรมชาติของนกจู๋เต้นเขาหินปูน มีความเฉพาะเจาะจงคือพบได้เฉพาะในป่าดิบชื้นกึ่งเขตร้อนและเขตร้อน บนภูเขาหินปูนเท่านั้น
ศัพทมูลวิทยา

ชื่อนกจู๋เต้น น่าจะมาจากคำผสมในภาษาไทยวนล้านนา ᨶ᩠ᨠᩫᨧᩩᨲᩮ᩠ᨶ᩶ (นกจุเต้น ซึ่งออกเสียงว่า นก-จุ๋-เต้น) หมายถึง นกกระโดดไปทุกที่
อนุกรมวิธาน

นกจู๋เต้นเขาหินปูน (Gypsophila crispifrons) มี 3 ชนิดย่อย
นกจู๋เต้นเขาหินปูนกะเหรี่ยง G. c. crispifrons — กระจายพันธุ์ในเขตเขาหินปูนของเทือกเขาตะนาวศรีของไทยและพม่าตอนใต้ ตั้งแต่นครสวรรค์ กาญจนบุรี ตาก และภาคเหนือ ถึงรัฐมอญ เขตตะนาวศรี รัฐกะเหรี่ยง รัฐกะยา
นกจู๋เต้นเขาหินปูนล้านนา G. c. annamensis — พบในบริเวณเขาหินปูนของเวียดนาม ลาว และบางส่วนในมณฑลยูนนานและกว่างซีของจีน
นกจู๋เต้นเขาหินปูนสระบุรี G. c. calcicola — เป็นนกเฉพาะถิ่น (endemic species) พบเฉพาะที่จังหวัดสระบุรีและเขตรอยต่อในจังหวัดใกล้เคียง ในเขตเขาหินปูนของป่าดงพญาเย็น -เขาใหญ่ เช่น บริเวณสถานีหินลับ อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี  นกจู๋เต้นสระบุรีมีขนาดตัวเล็กกว่าและสีส้มที่คอที่สดกว่านกจู๋เต้นกะเหรี่ยง (G. c. crispifrons)  ที่อยู่ทางเทือกเขาตะนาวศรี และอาจแบ่งออกไปเป็นชนิดใหม่ ในชื่อสามัญคือ Rufous Limestone Babbler (Gypsophila calcicola)
ลักษณะทางชีววิทยาและพฤติกรรม

นกจู๋เต้นเขาหินปูน มีสีน้ำตาลเทาตลอดหัว ลำตัว และหาง มีลำคอเป็นริ้วขาวดำสลับกัน และคิ้วซีด ใต้ตาช่วงคออาจมีแต้มสีส้มแดงเล็กน้อย ตลอดแนวจากหน้าผากถึงหลังเป็นเส้นขนมีแกนที่มีสีน้ำตาลอ่อนคล้ายเป็นจุด ๆ  ดูเผิน ๆ คล้ายกับนกจู๋เต้นหางสั้น (Streaked Wren Babbler)
ประชากรนกจู๋เต้นเขาหินปูนในภาคเหนือของประเทศไทย มีความแตกต่างของปริมาณริ้วสีขาวที่ใบหน้าและลำคอ
นกจู๋เต้นเขาหินปูนมักมักกระโดดหาอาหารใกล้พื้นดินมักอยู่ตามซอกหิน ในรอยแตกและรอยแยกของหินปูน และไม้พื้นล่าง ตามปกติจะพบหากินเป็นคู่ กินแมลงเป็นอาหารหลัก แต่ก็มีรายงานขึ้นต้นไม้สูงเพื่อกินน้ำหวานดอกไม้ด้วย เช่น ต้นทองหลาง เสียงร้องเป็นชุดโน้ตซ้ำ ๆ ที่มีเสียงดังแหลมสูง "อู่-วี้ด อู่-วี้ด" และมีเสียงค่อนข้างแหบ
ถิ่นที่อยู่และการกระจายพันธุ์

พบได้เฉพาะในป่าเขาหินปูนเท่านั้น ในที่ราบถึงระดับความสูงจากน้ำทะเล 915 เมตร
นิเวศวิทยาและการอนุรักษ์

นกจู๋เต้นเขาหินปูน เป็นนกเพียงชนิดเดียวในประเทศไทยที่มีความเฉพาะเจาะจงต่อถิ่นอาศัยแบบเขาหินปูน ประชากรของมันจึงลดลงจากการที่ถิ่นอาศัยถูกทำลาย เนื่องจากยังคงมีการสัมปทานระเบิดเขาหินปูนเพื่อผลิตปูนซีเมนต์ เป็นเหตุให้นกที่มีการกระจายพันธุ์แคบอย่าง นกจู๋เต้นเขาหินปูนชนิดย่อยสระบุรี (Rufous Limestone Babbler - Gypsophila crispifrons calcicola) นั้นถูกจัดเป็นชนิดที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ในบัญชีแดงของ IUCN (VU) ในเขตเขาหินปูนของประเทศไทยนอกจากนกจู๋เต้นเขาหินปูนสระบุรีแล้ว ยังมีสัตว์ขนาดเล็กอีกหลายชนิดโดยเฉพาะสัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์ถิ่นเดียว คือ อาศัยอยู่เฉพาะตามเขาหินปูน และถูกคุกคามจากสัมปทานเขาหินปูนเช่นเดียวกัน
ป่าเขาหินปูนที่พอจะเหลืออยู่ตามวัดต่าง ๆ ที่พอจะเป็นแหล่งอาศัยของนกจู๋เต้นและสัตว์อื่น ๆ ได้อาศัย แต่ด้วยค่านิยมในการปล่อยสัตว์เลี้ยงในบริเวณวัด สัตว์ปล่อยเหล่านี้เป็นภัยคุกคามที่ค่อนข้างร้ายแรงโดยเฉพาะแมวจรจัดต่อนกและสัตว์ป่าขนาดเล็ก ซึ่งในต่างประเทศที่มีการเก็บข้อมูลพบว่าสัตว์ท้องถิ่นถูกล่าจนเหลือจำนวนน้อยลงมากโดยแมวที่เลี้ยงแบบปล่อยนั่นเอง
นกฟลามิงโก

| นกฟลามิงโก |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
ชั้นฐาน:: Neognathae
อันดับ:: Phoenicopteriformes Fürbringer, 1888
วงศ์:: Phoenicopteridae Bonaparte, 1831

สกุลและชนิด
 ดูในบทความ

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ (ทั่วโลก)
นกฟลามิงโกในสวนสัตว์พาต้า
นกฟลามิงโก (อังกฤษ: flamingo) เป็นนกน้ำจำพวกหนึ่งในวงศ์ Phoenicopteridae และอันดับ Phoenicopteriformes มี 4 ชนิดในทวีปออสเตรเลีย และ 2 ชนิดในโลกเก่า
นกฟลามิงโก เป็นนกที่มีซากฟอสซิลสามารถนับย้อนไปไกลได้กว่า 30 ล้านปีก่อน นกฟลามิงโกอาศัยอยู่เป็นฝูงขนาดใหญ่ ซึ่งสถานที่ ๆ พบนกฟลามิงโกได้มากที่สุดในโลก คือ ทะเลสาบนากูรู ในอุทยานแห่งชาติทะเลสาบนากูรู ทางตอนเหนือของประเทศเคนยา ซึ่งมีจำนวนประชากรนกฟลามิงโกมากได้ถึง 1,500,000 ตัว นกฟลามิงโกเป็นนกที่บินได้เป็นระยะทางที่ไกล และมักบินในเวลากลางคืน ด้วยความเร็วประมาณ 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง และหากมีความจำเป็นต้องบินในเวลากลางวันก็จะบินในระดับสูงเพื่อหลบเลี่ยงสัตว์นักล่า ส่วนในทวีปเอเชียสามารถพบได้ที่ทุ่งหญ้าสเตปป์แถบตอนเหนือของคาซัคสถานในภูมิภาคเอเชียกลางเท่านั้น โดยผสมพันธุ์กันในฤดูใบไม้ผลิ ก่อนอพยพไปที่อื่น
นกฟลามิงโก ได้ชื่อว่าเป็นนกที่ไม่มีประสาทรับกลิ่น และเป็นนกที่ส่งเสียงดังตลอดเวลา ซึ่งลูกนกแม้แต่อยู่ในไข่ก็ยังส่งเสียงร้องแล้ว ซึ่งพ่อแม่นกจะจดจำลูกของตัวเองได้จากเสียงร้องอันนี้
นอกจากนี้แล้ว นกฟลามิงโกยังเป็นนกที่ได้ชื่อว่าเป็นนกที่มีขนสีชมพู จนได้รับชื่อว่า "นกฟลามิงโกสีชมพู" ซึ่งขนของนกฟลามิงโกนั้นจะแตกต่างกันออกไปตามแต่ละชนิดตั้งแต่สีชมพูซีดจนถึงสีแดงเลือดหมูหรือแดงเข้ม ทั้งนี้เป็นเพราะการกินอาหารที่ได้รับสารอาหารจากกุ้งและเห็ดรามีสารประเภทอัลฟาและบีตา-แคโรทีน แต่โดยมากแล้วนกที่เลี้ยงตามสวนสัตว์ขนจะเปลี่ยนเป็นสีขาวเพราะขาดสารอาหารเหล่านี้ ซึ่งหากให้ในสิ่งที่ทดแทนกันได้ เช่น แคร์รอต หรือบีตรูต สีขนก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม อีกทั้งยังเป็นนกที่มีพฤติกรรมยืนด้วยขาเดียวอยู่นิ่ง ๆ แช่น้ำได้เป็นเวลานานมากถึง 4 ชั่วโมง นั่นเพราะขาของนกจะได้รับจะได้รับเลือดสูบฉีดต่ออัตราการเต้นของหัวใจได้มากเท่า ๆ กับที่กล้ามเนื้อหลักได้รับ ซึ่งเลือดจะให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย การที่นกฟลามิงโกมีขายาวมาก ก็ยิ่งทำให้มีพื้นที่สูญเสียความอบอุ่น อีกทั้งขาข้างที่ไม่ถูกแช่น้ำก็จะไม่เหี่ยวแห้งอีกด้วย
การจำแนก

แบ่งออกได้ทั้งหมด 6 ชนิด
Phoeniconaias G. R. Gray, 1869
Phoeniconaias minor (E. Geoffroy Saint-Hilaire, 1798)  – นกฟลามิงโกเล็ก พบในทวีปแอฟริกา จนถึงทางตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย
Phoenicoparrus Bonaparte, 1856
Phoenicoparrus andinus (Philippi, 1854) – นกฟลามิงโกแอนดีน พบบริเวณเทือกเขาแอนดีส ในเปรู, ชิลี, โบลิเวีย, และอาร์เจนตินา
Phoenicoparrus jamesi (P. L. Sclater, 1886) – นกฟลามิงโกเจมส์ พบบริเวณเทือกเขาแอนดีส ในเปรู, ชิลี, โบลิเวีย, และอาร์เจนตินา
Phoenicopterus Linnaeus, 1758
Phoenicopterus chilensis Molina, 1782 – นกฟลามิงโกชิลี พบในตอนใต้ของทวีปอเมริกาใต้
Phoenicopterus roseus Pallas, 1811 – นกฟลามิงโกใหญ่ พบในบางส่วนของทวีปแอฟริกา, ตอนใต้ของทวีปยุโรป, เอเชียใต้, และเอเชียตะวันตกเฉียงใต้
Phoenicopterus ruber Linnaeus, 1758 – นกฟลามิงโกอเมริกัน พบในทะเลแคริบเบียน, ตอนใต้ของรัฐฟลอริดา, เม็กซิโก, เบลีซ, ชายฝั่งของโคลอมเบีย, ตอนเหนือของบราซิล, เวเนซุเอลา, และหมู่เกาะกาลาปาโกส
แหล่งข้อมูลอื่น

Flamingo Resource Centre, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 เมษายน 2009
"Flamingo videos and photos", the Internet Bird Collection
นกหัวขวานสามนิ้วหลังทอง

| นกหัวขวานสามนิ้วหลังทอง |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Piciformes
วงศ์:: Picidae
สกุล:: Dinopium
สปีชีส์:: D.  javanense
ชื่อทวินาม
Dinopium javanense (Ljungh, 1797)

ชนิดย่อย
 ชนิดย่อย D. j. borneonense  (Dubois, 1897)  D. j. everetti  (Tweeddale, 1878)  D. j. exsul  (Hartert, 1901)	   D. j. intermedium  (Blyth, 1845)  D. j. javanense  (Ljungh, 1797)	   D. j. malabaricum Whistler & Kinnear, 1934 
นกหัวขวานสามนิ้วหลังทอง (อังกฤษ: Common flameback, Common goldenback; ชื่อวิทยาศาสตร์: Dinopium javanense) เป็นนกหัวขวานชนิดหนึ่ง
มีลำตัวยาว 30 เซนติเมตร ขนด้านหลังและขนปีกสีเหลืองอมส้ม สะโพกสีแดงสด หางดำ อกและท้องมีจุดกลมสีขาวบนพื้นสีดำ ตัวผู้มีหัวและหงอนสีแดง ตัวเมียมีหัวและหงอนสีดำจุดขาว มีนิ้วยาว 3 นิ้ว ยื่นมาทางด้านหน้า 2 นิ้ว ด้านหลัง 1 นิ้ว ขนหางสั้นมีแกนขนที่แข็งแรง ใช้สำหรับการเกาะและไต่ต้นไม้ จะงอยปากแหลมยาวเรียว
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่อนุทวีปอินเดียจนถึงภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงเขตชีวภาพซุนดา มีทั้งหมด 6 ชนิดย่อย (ดูในตาราง) ในประเทศไทยพบได้ทุกภาค
มีพฤติกรรมชอบอาศัยในป่าโปร่ง, ป่าชายเลน ตลอดจนถึงสวนผลไม้ ที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลไม่เกิน 1,500 เมตร มักพบอยู่ตามลำพัง หรือเป็นคู่ตามโพรงไม้ ไต่ไม้เจาะเปลือกไม้หาแมลงกินด้วยการไต่จากโคนต้นในแนวดิ่ง มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงระหว่างเดือนมีนาคม-เมษายน วางไข่ครั้งละ 2-3 ฟอง
จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dinopium javanense ที่วิกิสปีชีส์
นกร่อนทะเลหางแดง

| นกร่อนทะเลหางแดง |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Phaethontiformes
วงศ์:: Phaethontidae
สกุล:: Phaethon
สปีชีส์:: P.  rubricauda
ชื่อทวินาม
Phaethon rubricauda Boddaert, 1783

Phaethon rubricauda
นกร่อนทะเลหางแดง หรือ นกนวลหางยาว (อังกฤษ: Red-tailed tropicbird) เป็นนกทะเลที่พบในมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก อยู่ในกลุ่มนกร่อนทะเลที่พบเห็นได้ยากแต่ยังมีการกระจายพันธุ์เป็นวงกว้างจึงยังไม่จัดว่าถูกคุกคาม อยู่เป็นอาณานิคมทำรังวางไข่บนเกาะกลางทะเล
ลักษณะ

นกร่อนทะเลหางแดงคล้ายนกนางนวลแกลบและมีลักษณะใกล้เคียงกับนกร่อนทะเลอีก 2 ชนิดที่เหลือ  ยาวจากปลายปากถึงปลายหาง 46.0-48.0 เซนติเมตร นกที่โตเต็มวัยแล้วมีขนหางคู่กลางยื่นยาวเลยขนหางคู่อื่นออกไปมาก ปากหนาแหลมและแข็งแรง แบนข้าง สันปากบนโค้งลงเล็กน้อย ขอบปากบนหยักเป็นฟันเลื่อย ความยาวของปากไล่เลี่ยกับความยาวของหัว หัวโต คอสั้น ใต้คอเป็นหนังเปลือยเปล่า รูจมูกเป็นรูปรี
ปีกยาว แข็งแรงและปลายปีกแหลม หางเป็นรูปลิ่ม ขนปลายปีกมี 11 เส้น ขาสั้นและอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัว นิ้วตีนทั้งสี่หันไปข้างหน้าและมีแผ่นพังผืดขึงระหว่างนิ้วทั้งสี่ตลอดความ ยาวของนิ้ว แต่นิ้วที่ 1 (นิ้วตีน) อยู่สูงกว่านิ้วอื่น เล็บโค้งแหลมคมโผล่พ้นแผ่นพังผืดออกมา
ลำตัวสีขาวอาจปนสีชมพูจางๆ ขนหางคู่บนสุดยื่นยาวเลยขนหางคู่อื่นออกไปมาก สีชมพูเข้มหรือแดง มีแถบสีดำขวางปากทางด้านหน้าของรูจมูก ม่านตาสีน้ำตาลเข้ม มีแต้มสีดำที่โคนปีกและสีข้าง และมีแถบสีดำพาดผ่านตา ขาและโคนนิ้วเท้าสีฟ้าอ่อน ที่เหลือสีดำ
พฤติกรรมและการกระจายพันธุ์

นกร่อนทะเลหางแดงทำรังบนเกาะในมหาสมุทรเป็นอาณานิคมขนาดใหญ่จากหมู่เกาะฮาวายถึงเกาะอีสเตอร์และข้ามไปถึงประเทศมอริเชียสและเรอูนียง มีการกระจายพันธุ์เป็นวงกว้าง เคยมีการพบนกที่ใส่ห่วงขาจากฮาวายไกลถึงประเทศญี่ปุ่นและประเทศฟิลิปปินส์ มีพิสัยจากทะเลแดงถึงประเทศนิวซีแลนด์และประเทศชิลี
นกมักเลือกอะทอลล์เป็นที่ทำรัง โดยทำรังใต้พุ่มไม้ (หรือร่องหินปูน)  นกร่อนทะเลหางแดงหากินไกลฝั่งตัวเดียว ว่ายน้ำ ดำน้ำได้ กินปลาเป็นอาหาร ส่วมมากเป็นปลาบินและหมึก
ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง