stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สาธารณรัฐเชเชน

| สาธารณรัฐเชเชน |
| --- | --- |
สาธารณรัฐ
Чеченская Республика / Chechenskaya Respublika
การถอดเสียงอื่น
 • เชเชน: Нохчийн Республика / Noxçiyn Respublika
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: Шатлакхан Илли Şatlaqan İlli "เพลงแห่งชัตลัก"

พิกัด: 43°24′N 45°43′E﻿ / ﻿43.400°N 45.717°E﻿ / 43.400; 45.717
ประเทศ: รัสเซีย
เขตสหพันธ์: คอเคซัสเหนือ
เขตเศรษฐกิจ: คอเคซัสเหนือ
สถาปนา: 10 มกราคม ค.ศ. 1993
เมืองหลัก: กรอซนืย
การปกครอง
 • องค์กร: รัฐสภา
 • หัวหน้า: รัมซาน คาดือรอฟ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 17,300 ตร.กม. (6,700 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 76
เขตเวลา: UTC+3 (เวลามอสโก )
รหัส ISO 3166: RU-CE
ทะเบียนรถ: 95
รหัส OKTMO: 96000000
ภาษาราชการ: รัสเซีย; เชเชน
เชชเนีย (อังกฤษ: Chechnya; รัสเซีย: Чечня́, อักษรโรมัน: Chechnyá, สัทอักษรสากล: [tɕɪtɕˈnʲa]; เชเชน: Нохчийчоь, อักษรโรมัน: Noxçiyçö) หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐเชเชน (อังกฤษ: Chechen Republic; รัสเซีย: Чече́нская Респу́блика, อักษรโรมัน: Chechenskaya Respublika; เชเชน: Нохчийн Республика, อักษรโรมัน: Noxçiyn Respublika) เป็นสาธารณรัฐหนึ่งของประเทศรัสเซีย
เชชเนียตั้งอยู่ในคอเคซัสเหนือ ตั้งอยู่ส่วนใต้สุดของยุโรปตะวันออก และอยู่ในรัศมี 100 กิโลเมตรจากทะเลแคสเปียน เมืองหลวงของสาธารณรัฐคือกรอซนืย ตามสำมะโน พ.ศ. 2553 สาธารณรัฐมีประชากร 1,268,989 คน
หลังสหภาพโซเวียตล่มสลายใน พ.ศ. 2534 สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตปกครองตนเองเชเชน-อินกุช (Chechen-Ingush ASSR) แบ่งออกเป็นสองสาธารณรัฐ คือ สาธารณรัฐอินกูเชเตียและสาธารณรัฐเชเชน สาธารณรัฐเชเชนได้รับการประกาศเป็นสาธารณรัฐเชเชนแห่งอิชเคเรีย ซึ่งแสวงเอกราช หลังสงครามเชเชนครั้งที่หนึ่งกับประเทศรัสเซีย เชชเนียได้รับเอกราชโดยพฤตินัยเป็นสาธารณรัฐเชเชนแห่งอิชเคเรีย การควบคุมจากส่วนกลางของรัสเซียได้รับการฟื้นฟูระหว่างสงครามเชชเนียครั้งที่สอง นับแต่นั้น มีกระบวนการบูรณะและสร้างใหม่อย่างเป็นระบบ แม้การสู้รบประปรายยังดำเนินต่อไปในเขตภูเขาและทางใต้ของสาธารณรัฐ
ปัญหาความขัดแย้งของเชชเนีย

เชชเนียเป็นสาธารณรัฐของสหพันธรัฐรัสเซีย มีประชากรก่อนสงคราม 1.2 ล้านคน ส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิมนิกายสุหนี่ ตั้งอยู่ทางทิศ ตะวันตกเฉียงใต้ของรัสเซียบริเวณเทือกเขาคอเคซัส มีอาณาเขตติดต่อกับจอร์เจีย ในปี 2534 หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ขบวนการชาตินิยมกลุ่มมุสลิมหัวใหม่ในรัสเซียต้องการที่จะผนวกดินแดน 4 สาธารณรัฐคือ สาธารณรัฐอิงกูเชเตีย, คาร์บาดีโน-บัลคาเรีย, ดาเกสถาน และนอร์ทออสซีเชีย เข้าด้วยกันเรียกว่า "สหพันธรัฐอิสลามคาลีฟัด" ภายใต้การสนับสนุนจากประเทศในตะวันออกกลาง ปัญหาของเชชเนียเกิดขึ้นเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2535  นายพลดูดาเยฟ ประธานาธิบดีเชชเนียประกาศให้สาธารณรัฐเป็นเอกราช แต่รัสเซียยอมไม่ได้ที่จะปล่อยให้ดินแดนในปกครองเป็นอิสระ นอกจากนี้กรุงกรอซนืยเมืองหลวงของเชชเนีย ยังเป็นแหล่งน้ำมันขนาดใหญ่ที่มีความสำคัญต่อเศรษฐกิจของรัสเซียอีกด้วย
สมัยประธานาธิบดีเยลต์ซินของรัสเซีย

ได้มีการส่งทหารจำนวน 40,000 นาย เข้าไปยังเชชเนีย เพื่อปราบปรามการแบ่งแยกดินแดน ทำให้เกิดการสู้รบยืดเยื้อเป็นเวลาเกือบ 2 ปี (พ.ศ. 2537–2539) แต่ได้สิ้นสุดลง เมื่อรัสเซียตกลงให้สิทธิปกครองตนเองชั่วคราวแก่กลุ่มกบฏและยอมถอนทหารออกจากเชชเนียทั้งหมด และสนับสนุนให้นายอัสลาน มาสคาดอฟ ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเชชเนียในเดือนกรกฎาคม 2540 สืบแทนประธานาธิบดีโซคคาร์ ดูคาเยฟที่เสียชีวิตไปในช่วงสงคราม ต่อมาอำนาจของประธานาธิบดีมาสคาดอฟได้ลดลงเป็นลำดับ เนื่องจากอดีตหัวหน้ากลุ่มกบฏแบ่งแยกดินแดน ซึ่งกระจายอยู่ตามดินแดนส่วนต่าง ๆ ของเชชเนีย เริ่มตั้งตนขึ้นมามีอำนาจอย่างเป็นเอกเทศ และจากการที่ประธานาธิบดีมาสคาดอฟได้ดำเนินนโยบายแยกตัวเป็นเอกราชจากรัสเซียในภายหลัง ทำให้รัฐบาลรัสเซียต้องการจับกุมตัวประธานาธิบดีมาสคาดอฟ ในฐานะหัวหน้ากลุ่มกบฏแบ่งแยกดินแดน
สงครามเชชเนียครั้งที่ 2 (พ.ศ. 2542)

เริ่มขึ้นเมื่อนายพลชามิล บาซาเยฟ หัวหน้ากลุ่มกบฏเชชเนียซึ่งมีอำนาจมากที่สุด นำกำลังเข้ายึดสาธารณรัฐดาเกสถาน ทางตะวันออกของเชชเนีย พร้อมประกาศจะปลดปล่อยดินแดนทางตอนเหนือของเทือกเขาคอเคซัสออกจากรัสเซีย และเปลี่ยนให้เป็นรัฐอิสลามทั้งหมด ทำให้รัสเซียต้องส่งทหารเข้าโจมตีที่ตั้งของนายพลบาซาเยฟในเชชเนียตั้งแต่ต้นเดือนตุลาคม 2542 โดยสามารถยึดพื้นที่ไว้ได้ทั้งหมด รวมทั้งกรุงกรอซนืยเมืองหลวงของเชชเนีย เหลือแต่เพียงบริเวณเทือกเขาตามแนวชายแดนเท่านั้น ที่มักเกิดการสู้รบกับกลุ่มกบฏในลักษณะการซุ่มโจมตี ในการนี้ รัสเซียได้แต่งตั้งนายอัคมัด คาดีรอฟ ขึ้นเป็นผู้นำเชชเนียคนใหม่
การเสียชีวิตของนายอัสลัน มาสคาดอฟ เมื่อ 8 มีนาคม 2548

ระหว่างการล้อมจับของกองกำลังรัสเซียในเมืองตอลสตอยยุร์ต (Tolstoi Yurt) ของเชชเนีย  หลายฝ่ายมองว่า เป็นการสิ้นสุดกระบวนการเจรจาเพื่อสันติภาพระหว่างเชชเนียกับรัสเซีย เนื่องจากนายมาสคาดอฟ ซึ่งเป็นผู้นำกลุ่มกบฏเชชเนียสายกลาง กำลังต้องการเจรจาสันติภาพกับรัสเซีย โดยเป็นฝ่ายเสนอการหยุดยิงฝ่ายเดียวในเชชเนีย  ขณะที่รัสเซียกลับมองว่า เป็นการสิ้นสุดผู้นำสูงสุดของกลุ่มกบฏเชชเนียสายกลาง ซึ่งจะทำให้ไม่มีตัวเชื่อมโยงทางการเมือง รวมถึงการขอรับการสนับสนุนด้านอาวุธและการเงินจากต่างประเทศ การสังหารนายชามิล บาซาเยฟ ผู้นำกลุ่มกบฏเชชเนียสายหัวรุนแรง เมื่อ 10 กรกฎาคม 2549 ถือเป็นชัยชนะครั้งสำคัญของประธานาธิบดีปูตินที่ดำเนินนโยบายแข็งกร้าวในการแก้ไขปัญหาเชชเนียมาตลอด ซึ่งไม่เพียงส่งผลให้การแพร่กระแสเรียกร้องเอกราชไปยังดินแดนอื่น ๆ ของรัสเซียต้องหยุดชะงักลงบ้าง แม้จะไม่สามารถหยุดยั้งกระบวนการเรียกร้องเอกราชให้แก่เชชเนียได้ เพราะยังคงมีผู้นำกบฏคนใหม่ก้าวขึ้นมาแทนที่ แต่ยังจะช่วยให้การบริหารดินแดนเชชเนียโดยคณะบริหารที่รัฐบาลรัสเซียสนับสนุนอยู่เข้มแข็งขึ้น ปัจจุบันรัฐบาลรัสเซียได้ส่งกองกำลังและเจ้าหน้าที่เข้าไปประจำการอยู่ในเชชเนียประมาณ 40,000 นาย โดยไปจากกระทรวงกลาโหม หน่วยความมั่นคงกลาง (FSB) และกองกำลังของกระทรวงมหาดไทยเป็นหลัก
ทั้งนี้ นายบาซาเยฟเป็นผู้นำกลุ่มกบฏเชชเนียที่ทางการรัสเซียต้องการตัวมากที่สุด และเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ความรุนแรงหลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็นการจับตัวประกันในโรงละครใจกลางกรุงมอสโก การก่อวินาศกรรมเครื่องบินโดยสารของรัสเซีย การลอบวางระเบิดสถานีรถไฟใต้ดินในกรุงมอสโก รวมถึงเหตุการณ์ครั้งรุนแรงที่สุด คือ การจับนักเรียนและครูเป็นตัวประกันที่โรงเรียนในเมืองเบสลันในปี พ.ศ. 2547 ทำให้มีผู้เสียชีวิตถึง 335 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเด็ก และก่อนที่นายบาซาเยฟจะถูกสังหารนั้น หน่วย FSB สืบทราบว่า นายบาซาเยฟมีแผนที่จะก่อการร้ายครั้งใหญ่ในช่วงที่รัสเซียจะเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมผู้นำประเทศอุตสาหกรรมชั้นนำของโลก (G-8) ที่เมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ในระหว่าง 15-17กรกฎาคม 2549 ด้วย
การแก้ไขปัญหาเชชเนียของรัสเซียถูกประณามจากชาติตะวันตกว่า ละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรง เนื่องจากใช้วิธีการกวาดล้างแบบราบคาบ ไม่เลือกเฉพาะพื้นที่ตั้งของฝ่ายกบฏ โดยเน้นการโจมตีทางอากาศเป็นหลัก แม้กระนั้น การก่อการร้ายในรัสเซียยังคงเกิดขึ้นและขยายตัวทั้งในแง่ของพื้นที่ปฏิบัติการและความรุนแรง ทำให้ประธานาธิบดีปูตินดำเนินนโยบายที่แข็งกร้าวมากขึ้น โดยประกาศจะใช้นโยบายชิงโจมตีก่อนต่อผู้ก่อการร้าย ด้านสภาดูมาได้เสนอร่างกฎหมายเพิ่มเติมเกี่ยวกับมาตรการต่อต้านการก่อการร้ายเพื่อสนับสนุนนโยบายดังกล่าว โดยอนุญาตให้เจ้าหน้าที่รัฐใช้มาตรการฉุกเฉินในการสืบสวน แม้จะยังไม่มีการยืนยันว่า กำลังจะมีการก่อการร้ายก็ตาม ซึ่งมาตรการดังกล่าวครอบคลุมการดักฟังโทรศัพท์ การตรวจสอบไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์และเอกสาร การจำกัดการจราจรและการเดินทาง รวมถึงการจำกัดเสรีภาพของสื่อมวลชนในการเสนอข่าวในพื้นที่ปฏิบัติการต่อต้านการก่อการร้าย
ปัญหาการก่อการร้ายในประเทศ

สร้างความชอบธรรมให้กับประธานาธิบดีปูตินในการเปลี่ยนรูปแบบการปกครองจากการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นเป็นการรวมศูนย์อำนาจ โดยเปลี่ยนวิธีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากทั้งแบบแบ่งเขตและแบบสัดส่วน เป็นการเลือกตั้งแบบสัดส่วนทั้งหมด พร้อมกับเปลี่ยนวิธีการเลือกตั้งผู้ปกครองสาธารณรัฐและเขตปกครองตนเองทั้ง 89 แห่ง เป็นการเสนอชื่อโดยประธานาธิบดีและขอความเห็นชอบจากสภานิติบัญญัติท้องถิ่นแทน ซึ่งวิธีการดังกล่าวถูกชาติตะวันตกโจมตีอย่างหนักว่า จะทำให้การพัฒนาประชาธิปไตยในรัสเซียไม่คืบหน้า
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษารัสเซีย)
สาธารณรัฐเชเชน ที่เว็บไซต์ Curlie
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 2 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef  İslâm Ansiklopedisi 
บอริส เยลซิน
วลาดิมีร์ ปูติน
เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาว

| เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาว |
| --- | --- |

ประเภท: เครื่องราชอิสริยาภรณ์ห้าชั้น
วันสถาปนา: พ.ศ. 2465
ประเทศ:  เช็กเกีย
จำนวนสำรับ: ไม่จำกัดจำนวน
ผู้สมควรได้รับ: ชาวเช็กเกียและชาวต่างประเทศ
มอบเพื่อ: ผู้กระทำคุณความดีต่อรัฐบาลและประชาชนแห่งสาธารณรัฐเช็ก ทั้งชาวเช็กเกียและชาวต่างชาติ
สถานะ: ยังมีการมอบ
เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาว (เช็ก: Řád Bílého lva) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของประเทศเช็กเกีย โดยสืบต่อจากเครื่องอิสริยาภรณ์ชื่อเดียวกันในสมัยเชโกสโลวาเกีย โดยเครื่องอิสริยาภรณ์นี้สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2465 สำหรับชาวต่างประเทศเท่านั้น ก่อนจะมีการแก้ไขกฎหมายให้มีการมอบแก่พลเรือนของเชโกสโลวาเกียในภายหลัง โดยได้รับแรงบันดาลใจจากกางเขนขุนนางของโบฮิเมียซึ่งสร้างโดยจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และได้มอบแก่ชาวโบฮิเมียไป 37 ราย
ประวัติ > พ.ศ. 2465–2504

เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาว ถูกสร้างขึ้นมาภายใต้คำสั่งที่ 243/1920 sb. เมื่อปี พ.ศ. 2465 โดยจะมอบให้กับชาวต่างประเทศเท่านั้น มีจำนวนทั้งสิ้น 5 ชั้น ต่อมาเมื่อเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สอง เครื่องอิสริยาภรณ์นี้ได้นำมามอบให้แก่ชาวเชโกสโลวาเกียที่มีส่วนร่วมในการต่อต้านนาซีเยอรมนีที่เข้ามารุกรานประเทศเชโกสโลวาเกีย และได้สร้างเครื่องเสนาอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาวสำหรับมอบให้แก่เจ้าหน้าที่ทางทหารต่างหากใน พ.ศ. 2488 โดยได้มอบให้แก่ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ทหารชาวอเมริกัน ซึ่งต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐ และเมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองยังคงมีการมอบเครื่องอิสริยาภรณ์นี้เรื่อยมา โดยผู้ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์นี้หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 อาทิ เช เกบารา, พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ เป็นต้น
ประวัติ > พ.ศ. 2504–2535

เมื่อเชโกสโลวาเกียเปลี่ยนระบอบการปกครองเป็นคอมมิวนิสต์ เครื่องอิสริยาภรณ์นี้ยังคงมีการมอบเช่นเดิม แต่อยู่ในชั้นที่สองรองจากเครื่องอิสริยาภรณ์เคลเมนต์ ก็อตวอร์ด และปรับเปลี่ยนจำนวนลำดับชั้นของเครื่องอิสริยาภรณ์จากห้าชั้นเหลือเพียงสามชั้นเท่านั้น โดยยังมีการมอบเรื่อยมาจนกระทั่งการแยกตัวของเชโกสโลวาเกียและการเปลี่ยนผ่านสู่ระบอบประชาธิปไตย
ประวัติ > พ.ศ. 2537–ปัจจุบัน

หลังการเปลี่ยนผ่านประเทศกลับสู่ระบอบประชาธิปไตย และการแยกตัวของเชโกสโลวาเกีย เครื่องอิสริยาภรณ์นี้ยังมีการมอบอีกเช่นเคยโดยอยู่ในฐานะเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของสาธารณรัฐเช็ก และปรับเปลี่ยนแพรแถบย่อและลักษณะเครื่องอิสริยาภรณ์ใหม่ และเพิ่มจำนวนชั้นเป็นห้าชั้นเช่นเดียวกับสมัยที่เพิ่งสร้างเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ ซึ่งสร้างขึ้นมาใหม่อีกครั้งภายใต้คำสั่งที่ 57/1994 sb. โดยมอบให้กับทั้งชาวเช็กเกียและชาวต่างประเทศที่กระทำคุณประโยชน์และช่วยเหลือกิจการของรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐเช็ก บางครั้งอาจมีการมอบย้อนหลังการเสียชีวิต ซึ่งเคยมีการมอบย้อนหลังให้แก่วินสตัน เชอร์ชิลล์ นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร เมื่อ พ.ศ. 2555 และมีการมอบให้แก่นิโกลัส วินตอนชาวเช็กเกียเชื้อสายยิว เมื่อ พ.ศ. 2557
โดยคำขวัญของเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ คือ Pravda vítězí (ความจริงนำไปสู่ชัยชนะ)
แพรแถบย่อ

| แพรแถบย่อของเครื่องอิสริยาภรณ์>  | แพรแถบย่อของเครื่องอิสริยาภรณ์> สาธารณรัฐเชโกสโลวัก (พ.ศ. 2465–2504) | แพรแถบย่อของเครื่องอิสริยาภรณ์> สาธารณรัฐสังคมนิยมเชโกสโลวัก (พ.ศ. 2504–2533) | แพรแถบย่อของเครื่องอิสริยาภรณ์> สหพันธ์สาธารณรัฐเชโกสโลวัก (พ.ศ. 2533–2535) | แพรแถบย่อของเครื่องอิสริยาภรณ์> สาธารณรัฐเช็ก (ตั้งแต่ พ.ศ. 2537) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
ชั้นที่ 1: 
ชั้นที่ 2: 
ชั้นที่ 3: 
| ชั้นที่ 4 |  | ไม่มี |  |  |
| ชั้นที่ 5 |  | ไม่มี |  |  |
| เหรียญทอง |  | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |
| เหรียญเงิน |  | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |
ระเบียงภาพ

สายสร้อยของเครื่องอิสริยาภรณ์ (พ.ศ. 2465 – 2504)
ดาราของเครื่องอิสริยาภรณ์ (พ.ศ. 2465 – 2504)
แพรแถบและดวงตราของเครื่องอิสริยาภรณ์ (พ.ศ. 2465 – 2504)
เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาวยุคสาธารณรัฐสังคมนิยมเชโกสโลวัก
เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาวยุคสาธารณรัฐสังคมนิยมเชโกสโลวัก
ชุดเครื่องอิสริยาภรณ์ในพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งในกรุงปราก
สายสร้อยของเครื่องอิสริยาภรณ์ (ตั้งแต่ พ.ศ. 2537)
กัปปุชชีโน

| --- | --- |
กัปปุชชีโนร้อน
ประเภท: เครื่องดื่ม
ประเทศต้นกำเนิด: อิตาลี, ออสเตรีย
ส่วนผสม: เอสเพรสโซ นมและฟองนม
กัปปุชชีโน (อิตาลี: cappuccino) เป็นหนึ่งในเครื่องดื่มประเภทกาแฟซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากประเทศอิตาลี  กัปปุชชีโนมีส่วนประกอบหลักคือเอสเปรสโซและนม
การชงกัปปุชชีโนส่วนใหญ่มักมีอัตราส่วนของเอสเปรสโซ 1/3 ส่วน ผสมกับนมร้อนผ่านไอน้ำ 1/3 ส่วน และนมตีเป็นฟองละเอียด 1/3 ส่วนลอยอยู่ด้านบน นอกจากนั้นอาจโรยหน้าด้วยผงอบเชยหรือผงโกโก้เล็กน้อยตามความชอบ ส่วนผสมของกัปปุชชีโนต่างจากของลัตเตมักกีอาโตซึ่งประกอบไปด้วยนมเป็นส่วนใหญ่และนมตีฟองเพียงเล็กน้อย
ในประเทศอิตาลี ผู้คนมักดื่มกัปปุชชีโนเป็นอาหารเช้าโดยเฉพาะ โดยอาจมีขนมปังแผ่นหรือคุกกี้ประกอบ ทั้งนี้อาจเป็นเพราะว่าวิถีชีวิตของชาวอิตาลีมักไม่ค่อยรับประทานอาหารเช้าแบบเป็นกิจลักษณะ กัปปุชชีโนและขนมปังเบา ๆ จึงเหมาะเป็นอาหารรองท้องสำหรับยามเช้า และด้วยเหตุนี้ทำให้ไม่ดื่มกัปปุชชีโนในช่วงอื่นของวัน แต่สำหรับต่างประเทศรวมถึงประเทศไทยสามารถดื่มกัปปุชชีโนได้ทุกเวลาโดยไม่ถือว่าเป็นเรื่องแปลก
กัปปุชชีโนมีฟองนมอยู่ข้างบน
ดูเพิ่ม

กัฟเฟลลัตเต
เอสเปรสโซ
ลัตเตมักกีอาโต
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กกาแฟ |
| --- | --- |
หัวข้อ:  เศรษฐศาสตร์  การค้าโดยชอบธรรมของกาแฟ  ผลกระทบต่อสุขภาพ  ประวัติศาสตร์ 
การผลิต:  กระบวนการผลิตกาแฟ  แหล่งปลูกกาแฟ 
ชนิดและสายพันธุ์:  รายชื่อพันธุ์กาแฟ  อะแรบิกา  ชาริเยอร์  โรบัสตา  ใบใหญ่ (ไลเบริกา) 
ส่วนประกอบ:  Cafestol  Caffeic acid  กาเฟอีน  เมล็ดกาแฟ  Furan-2-ylmethanethiol 
กระบวนการผลิตกาแฟ:  การคั่วเมล็ดกาแฟ  การสกัดกาเฟอีน  การบำบัดน้ำเสีย  การคั่วกาแฟที่บ้าน 
การจัดเตรียม/การผลิต:  กาแฟกระป๋อง  กาแฟชงเย็น  กาแฟตุรกี  กาแฟแบบหยดร้อน  กาแฟสำเร็จรูป  กาแฟอาหรับ  เครื่องชงกดกาแฟแบบฝรั่งเศส  เครื่องชงกาแฟ  เครื่องชงกาแฟแบบชะสกัด  เครื่องชงกาแฟแบบเป็นกาหยด  เครื่องชงกาแฟแบบสุญญากาศ  เครื่องชงกาแฟแบบเอสเปรสโซ  เจซแว  เจอเบอนา  ชอร์เรอาดอร์  น็อกบ็อกซ์  ภาชนะบรรจุกาแฟแบบใช้ครั้งเดียว  หม้อชงกาแฟโมคา  เอสเปรสโซ ดอปปีโย  ริสเตรตโต  ลุงโก  แอโรเพรสส์ 
ประเภทของกาแฟ:  อัฟโฟกาโต  คัฟแฟะอาเมรีคาโน  Bica  Bicerin  แบล็ค รัสเชี่ยน  กาแฟเวียดนาม  กาเฟโอแล  กาเฟเดโอยา  กาเฟกอนเลเช  Caffè crema  Café Cubano  โมคา  Café Touba  Caffè corretto  Café com Cheirinho  คัฟแฟะมัคคียาโต  คัปปุชชีโน  การาฆิโย  กาแฟนม  กอร์ตาโด  กาแฟไข่  เอสเปรสโซ  แฟลตไวต์  แฟรปพัชชีโน  กาเลา  Garoto  Greek frappé coffee  กาแฟเย็น  กาแฟกรองอินเดีย (มัทราส)  Ipoh white coffee  กาแฟไอริช  Karsk  กาแฟขี้ชะมด  Kopi tubruk  คัฟเฟลลัตเต  ลัตเตมัคคียาโต  Liqueur coffee  ลองแบล็ก  Lungo  Mazagran  โอเลี้ยง  Red eye  ริสเตรตโต  Rüdesheimer Kaffee  Tenom coffee  กาแฟขาว  White Russian  กาเฟกอนเลเช  Wiener Melange  Yuenyeung 
วิถีชีวิต:  บาริสตา  Caffè sospeso  Coffee ceremony  CoffeeCon  Coffee culture  Coffee cupping  Coffee Palace  ร้านกาแฟ  ฟิก้า  โกปี๊เตี่ยม  Latte art  Viennese coffee house 
เครื่องดื่มทดแทน:  Barley coffee  ชาข้าวบาร์เลย์  Barleycup  Caro  กาแฟธัญพืช  Chicory  Dandelion coffee  Inka  Maya nut  Postum  Qishr
การ์โล อาเซลโย ชัมปี

| สมาชิกวุฒิสภาตลอดชีพการ์โล อาเซลโย ชัมปี |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีอิตาลีคนที่ 10
ดำรงตำแหน่ง 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 – 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2549
นายกรัฐมนตรี: มัสซิโม ดาเลมา จูลีอาโน อามาโต  ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี
ก่อนหน้า: ออสการ์ ลุยจี สกัลฟาโร
ถัดไป: จอร์โจ นาโปลีตาโน
นายกรัฐมนตรีอิตาลี
ดำรงตำแหน่ง 28 เมษายน พ.ศ. 2536 – 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2537
ประธานาธิบดี: ออสการ์ ลุยจี สกัลฟาโร
ก่อนหน้า: จูลีอาโน อามาโต
ถัดไป: ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 9 ธันวาคม พ.ศ. 2463 ลีวอร์โน แคว้นตอสคานา ราชอาณาจักรอิตาลี
เสียชีวิต: 16 กันยายน พ.ศ. 2559 (95 ปี) โรม แคว้นลัตซีโย ประเทศอิตาลี
เชื้อชาติ: อิตาลี
พรรคการเมือง: PdA (พ.ศ. 2486–2490) นักการเมืองอิสระ (พ.ศ. 2490–2559)
คู่สมรส: Franca Pilla (2489-2559)
บุตร: 2 คน
ศิษย์เก่า: Scuola Normale Superiore di Pisa
วิชาชีพ: นักเศรษฐศาสตร์ นักการเมือง
ลายมือชื่อ: 

การ์โล อาเซลโย ชัมปี (อิตาลี: Carlo Azeglio Ciampi; 9 ธันวาคม พ.ศ. 2463 – 16 กันยายน พ.ศ. 2559) เป็นนักการเมือง นายธนาคารชาวอิตาลี นายกรัฐมนตรี คนที่ 49 และประธานาธิบดี คนที่ 10 ของประเทศอิตาลี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์แดนเนอโบร

| เครื่องราชอิสริยาภรณ์แดนเนอโบร |
| --- | --- |

ประเภท: เครื่องราชอิสริยาภรณ์หกชั้น
วันสถาปนา: 12 ตุลาคม พ.ศ. 2214
ประเทศ:  ประเทศเดนมาร์ก
จำนวนสำรับ: ไม่จำกัด
แพรแถบ: 
ผู้สมควรได้รับ: พระบรมวงศานุวงศ์ ข้าราชการ ประชาชนชาวเดนมาร์กและชาวต่างประเทศ
สถานะ: ยังพระราชทานอยู่
ผู้สถาปนา: พระเจ้าคริสเตียนที่ 5 แห่งเดนมาร์ก
ประธาน: สมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดอริกที่ 10 แห่งเดนมาร์ก
เครื่องราชอิสริยาภรณ์แดนเนอโบร (อังกฤษ: Order of the Dannebrog; เดนมาร์ก: Dannebrogordenen) เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์เดนมาร์ก สถาปนาเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1671 โดยพระเจ้าคริสเตียนที่ 5 แห่งเดนมาร์ก แต่เดิมเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้จำกัดจำนวนสมาชิกไม่เกิน 50 สำรับ ซึ่งพระราทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์และข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ ซึ่งมีเพียง 1 ชั้น เรียกว่า อัศวินขาว ซึ่งแยกจาก อัศวินฟ้า อันเป็นผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไอยรา จนถึงปี 1808 ได้มีการปรับรูปแบบเป็น 4 ชั้น และในปี 1951 มีการออกพระราชกฤษฎีกาพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ทั้งบุรุษและสตรีสามารถรับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ได้
ในปัจจุบันนี้ พระมหากษัตริย์หรือสมเด็จพระราชินีนาถแห่งประเทศเดนมาร์กเป็นผู้พระราชทานให้กับพระบรมวงศานุวงศ์ ข้าราชการผู้มีความดีความชอบทำคุณประโยชน์ในการปฏิบัติราชการ รวมทั้งพระราชทานแก่บุคคลผู้ทำคุณในด้าน ศิลปะ วิทยาศาสตร์ ความร่วมมือทางธุรกิจ อันก่อให้เกิดประโยชน์แก่ประเทศเดนมาร์ก
ลักษณะ

ดวงตราของเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้คือกางเขนแดนเนอโบร ลงยาสีขาว มีขอบลงยาสีแดง ชุบสีทองหรือสีเงิน ที่ส่วนบนของกางเขนนี้มีอักษรพระปรมาภิไธยย่อของพระมหากษัตริย์ผู้พระราชทาน ภายใต้พระมหามงกุฎแห่งเดนมาร์ก ด้านหน้าของกางเขนมีอักษรพระปรมาภิไธยย่อของพระเจ้าคริสเตียนที่ 5 ประดิษฐานอยู่ตรงกลาง มีภาษิตของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ว่า Gud og Kongen (พระเจ้าและองค์ราชา) บนแขนของกางเขน ด้านหลังมีพระปรมาภิไธยย่อภายใต้มงกุฎของพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2 พระเจ้าคริสเตียนที่ 5 และ พระเจ้าเฟรเดอริกที่  6 และสลักปี 1219, 1671 และ 1808 ซึ่งเป็นปีที่แต่ละพระองค์ขึ้นครองบัลลังก์เดนมาร์ก ในแต่ละมุมทั้งสี่ของไม้กางเขนจะพบมงกุฎแห่งเดนมาร์กขนาดเล็กอยู่ด้วย
สายสร้อยเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทำจากทองคำ โดยมีกางเขนแดนเนอโบรลงยาขนาดเล็ก สลับกับอักษรพระปรมาภิไธยย่อทรงมงกุฎสลับกัน ซึ่งเป็นพระราชสัญลักษณ์แทนพระองค์พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2 และพระเจ้าคริสเตียนที่ 5 ผู้สถาปนาเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เมื่อสวมสายสร้อยแล้ว จะไม่สวมสายสะพาย
ดาราเครื่องราชอิสริยาภรณ์เป็นดาราแปดแฉก รัศมีตรง กับกางเขนแดนเนอโบรลงยาตรงกลางดารา (คล้ายกับด้านหน้าของดวงตราแต่จะไม่มีอักษรพระปรมาภิไธยย่อและมงกุฎระหว่างแขนของกางเขน)
กางเขนประดับอกคล้ายกับกางเขนในดารา แต่มีขนาดใหญ่กว่าและมีสีเงินเหลี่ยมเพชรพลอยแทนการลงยาสีขาวและไม่มีรัศมีของดารา
แพรแถบและสายห้อยดวงตราเป็นแถบผ้าไหมลายมัวเรสีขาวขอบแดง อันเป็นสีประจำชาติเดนมาร์ก
ลำดับศักดิ์

ชั้นพิเศษ
มหาปรมาภรณ์ (Grand Commander , Storkommandør; S.Kmd.) — ห้อยดวงตราประดับเพชร กับสายห้อยคล้องคอ (สำหรับบุรุษ) หรือห้อยกับแพรแถบผูกเป็นรูปแมลงปอ (สำหรับสตรี) ประดับดาราบนอกซ้าย
ชั้นที่ 1
ประถมาภรณ์ (Grand Cross , Storkors; S.K.) — ประดับดวงตราห้อยกับสายสร้อยหรือสายสะพายจากไหล่ขวาเฉียงลงทางซ้าย ประดับดาราบนอกซ้าย
ชั้นที่ 2
ทวีติยาภรณ์ (Commander 1st Class , Kommandør af 1. grad; K.1) — ประดับกางเขนประดับอกบนอกซ้าย สำหรับบุรุษประดับดวงตราห้อยสายคล้องคอ
ตริตาภรณ์ (Commander , Kommandør; K.) — ประดับดวงตราห้อยสายคล้องคอ (สำหรับบุรุษ) หรือ ดวงตราห้องแพรแถบรูปแมลงปอ (สำหรับสตรี)
ชั้นที่ 3
จัตุรถาภรณ์ (Knight 1st Class , Ridder af 1. grad; R.1) — ประดับดวงตราห้อยแพรแถบ (สำหรับบุรุษ) หรือแพรแถบรูปแมลงปอ (สำหรับสตรี) มีกระดุม ประดับบนอกซ้าย
เบญจมาภรณ์ (Knight , Ridder; R.) — ประดับดวงตราห้อยแพรแถบ (สำหรับบุรุษ) หรือแพรแถบรูปแมลงปอ (สำหรับสตรี) ประดับบนอกซ้าย
ลำดับศักดิ์ > แพรแถบย่อ

มหาปรมาภรณ์ (Grand Commander)
ประถมาภรณ์ (Grand Cross)
ทวีติยาภรณ์ (Commander 1st Class)
ตริตาภรณ์ (Commander)
จัตุรถาภรณ์ (Knight 1st Class)
เบญจมาภรณ์ (Knight)
ลำดับศักดิ์ > การประดับ

↑  พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2 เป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์กที่เกี่ยวข้องกับต้นกำเนิดในตำนานของกางเขนแดนเนอโบร และผู้สถาปนาเครื่องราชอิสริยาภรณ์องค์แรก พระเจ้าคริสเตียนที่ 5 เป็นผู้สถาปนาเครื่องราชอิสริยาภรณ์แบบปัจจุบัน และ พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 ผู้ทรงจัดระเบียบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ใหม่ โดยแบ่งออกเป็น 6 ชั้นในปัจจุบัน
เหรียญตรากางเขนกิตติมศักดิ์

เหรียญตรากางเขนกิตติมศักดิ์ (เดนมาร์ก: Dannebrogordenens Hæderstegn) ในปัจจุบันจะพระราชทานแก่ชาวเดนมาร์ก ผู้ซึ่งได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์แดนเนอโบรแล้ว รวมทั้งพระบรมวงศานุวงศ์เดนมาร์กที่ได้รับพระราชทานจะประดับเหรียญตรานี้ด้วย ดวงตรากางเขนกิตติมศักดิ์นี้มีลักษณะคล้ายกับดวงตราเครื่องราชอิสริยภรณ์นี้ แต่จะเป็นวัสดุเงินแทน ห้อยดวงตราประดับกับแพรแถบ (สำหรับบุรุษ) หรือห้อยแพรแถบผูกเป็นรูปแมลงปอ (สำหรับสตรี) มีกระดุม ประดับบนอกซ้าย
สมาชิกเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นพิเศษ

สมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดอริกที่ 10 แห่งเดนมาร์ก องค์ประธานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ (1 มกราคม ค.ศ. 2004)
สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก อดีตสมเด็จพระราชินีนาถแห่งเดนมาร์กและอดีตองค์ประธานแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์ (14 มกราคม ค.ศ. 1972)
สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน (10 ตุลาคม ค.ศ. 1975)
สมเด็จพระราชาธิบดีฮารัลด์ที่ 5 แห่งนอร์เวย์ (28 ตุลาคม ค.ศ. 1991)
เจ้าหญิงเบเนดิกเทอแห่งเดนมาร์ก เจ้าหญิงแห่งไซน์-วิทเกินชไตน์-แบร์เลอบวร์ค (27 มกราคม ค.ศ. 1993)
เจ้าชายโจอาคิมแห่งเดนมาร์ก (16 เมษายน ค.ศ. 2004)
สมเด็จพระราชินีแมรีแห่งเดนมาร์ก (26 พฤษภาคม ค.ศ. 2024)
เนื่องจากการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีกอนสตันดีโนสที่ 2 แห่งกรีซในปี ค.ศ. 2023 ทำให้มีตำแหน่งสมาชิกพิเศษเหลืออยู่หนึ่งตำแหน่ง เนื่องจากจำนวนสมาชิกพิเศษต้องไม่เกิน 8 คน
การประดับของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ตามลำศักดิ์ต่ำ-สูง
สายสร้อยเครื่องราชอิสริยาภรณ์
กรันตูริสโม

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ กรันตูริสโม (แก้ความกำกวม)
| กรันตูริสโม |
| --- | --- |

ประเภท: จำลองการแข่งรถ
ผู้พัฒนา: โพลีโฟนีดิจิตัล
ผู้จัดจำหน่าย: โซนี่ อินเตอร์แอ็กทีฟ เอนเตอร์เทนเมนต์
ผู้จัดสร้าง: คาซูโนริ ยามาอูจิ
ระบบปฏิบัติการ:   เพลย์สเตชัน  เพลย์สเตชัน 2  เพลย์สเตชัน 3  เพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล  เพลย์สเตชัน 4  เพลย์สเตชัน 5 
วางจำหน่ายครั้งแรก: กรันตูริสโม  23 ธันวาคม 1997
จำหน่ายครั้งล่าสุด: กรันตูริสโม 7 4 มีนาคม 2022
กรันตูริสโม (อิตาลี: Gran Turismo; หรือเรียกย่อ ๆ ว่า GT) หรือ แกรนทูริสโม  ตามการออกเสียงในภาษาอังกฤษ เป็นเกมจำลองการขับรถยนต์เสมือนจริง พัฒนาโดยบริษัทโพลีโฟนีดิจิตัล และจัดจำหน่ายโดยโซนี่ อินเตอร์แอ็กทีฟ เอนเตอร์เทนเมนต์ นับตั้งแต่เปิดตัวแฟรนไชส์ในปี 1997 ชุดเกมมียอดขายมากกว่า 80.4 ล้านเครื่องทั่วโลกสำหรับ เพลย์สเตชัน เพลย์สเตชัน 2 เพลย์สเตชัน 3 เพลย์สเตชัน 4 เพลย์สเตชัน 5 และ เพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล ทำให้เป็นแฟรนไชส์วิดีโอเกมที่มียอดขายสูงสุดภายใต้แบรนด์เพลย์สเตชัน
รายชื่อเกม

ชุดเกม กรันตูริสโม นำเสนอโดยเกมภาคหลัก 8 เกม โดยที่สำหรับเพลย์สเตชันมี 2 เกม สำหรับเพลย์สเตชัน 2 มี 2 เกม สำหรับเพลย์สเตชัน 3 มี 2 เกม สำหรับเพลย์สเตชัน 4 มี 2 เกม และสำหรับเพลย์สเตชัน 5 มี 1 เกม ชุดเกมนี้ยังมีเกมสำหรับเพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล และเกมภาครองอื่น ๆ อีกมากมายบนเพลย์สเตชัน 2 และเพลย์สเตชัน 3
รายชื่อเกม > การวางจำหน่าย

| --- | --- |
1997: กรันตูริสโม
1998: 
1999: กรันตูริสโม 2
2000: 
2001: กรันตูริสโม 3: อะ-สเปค
2002: กรันตูริสโม คอนเซ็ปต์
2003: กรันตูริสโม 4: โปรลอค
2004: กรันตูริสโม 4
2005: 
2006: กรันตูริสโม เอชดีคอนเซ็ปต์
2007: กรันตูริสโม 5 โปรลอค
2008: 
2009: กรันตูริสโม (เพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล)
2010: กรันตูริสโม 5
2011: 
2012: 
2013: กรันตูริสโม 6
2014: 
2015: 
2016: 
2017: กรันตูริสโมสปอร์ต
2018: 
2019: 
2020: 
2021: 
2022: กรันตูริสโม 7
รายชื่อเกม > การวางจำหน่าย > ภาคหลัก

| ชื่อ | ปีที่วางจำหน่าย | เครื่องเกม | จำนวนรถ | จำนวนแทร็ก | ยอดขาย (ชุด) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| กรันตูริสโม | 1997 | เพลย์สเตชัน | 140 | 11 | 10,850,000 |
| กรันตูริสโม 2 | 1999 | เพลย์สเตชัน | 650 | 27 | 9,370,000 |
| กรันตูริสโม 3: เอ-สเปค | 2001 | เพลย์สเตชัน 2 | 181 | 34 | 14,890,000 |
| กรันตูริสโม 4 | 2004 | เพลย์สเตชัน 2 | 721 | 51 | 11,760,000 |
| กรันตูริสโม 5 | 2010 | เพลย์สเตชัน 3 | 1,0741 | 813 | 11,950,000 |
| กรันตูริสโม 6 | 2013 | เพลย์สเตชัน 3 | 1,2472 | 1003 | 5,220,000 |
| กรันตูริสโมสปอร์ต | 2017 | เพลย์สเตชัน 4 | 3384 | 845 | 8,000,000 |
| กรันตูริสโม 7 | 2022 | เพลย์สเตชัน 4 เพลย์สเตชัน 5 | 420+ | 90+ | – |
หมายเหตุ: 1. รถพรีเมียม 275 คัน และรถสแตนดาร์ด 850 คัน 2. รถพรีเมียม 388 คัน และรถสแตนดาร์ด 838 คัน 3. รวมเครื่องมือแก้ไขแทร็ก 4. ข้อมูลเมื่อ กรกฎาคม 2021 5. ข้อมูลเมื่อ ธันวาคม 2019
รายชื่อเกม > การวางจำหน่าย > ภาครอง

| ชื่อ | ปีที่วางจำหน่าย | เครื่องเกม | จำนวนรถ | จำนวนแทร็ก | ยอดขาย (ชุด) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| กรันตูริสโม คอนเซ็ปต์: 2001 โตเกียว | 2002 | เพลย์สเตชัน 2 | 51 |  | 440,000 |
| กรันตูริสโม คอนเซ็ปต์: 2002 โตเกียว-โซล | 2002 | เพลย์สเตชัน 2 |  |  | 90,000 |
| กรันตูริสโม คอนเซ็ปต์: 2002 โตเกียว-เจนีวา | 2002 | เพลย์สเตชัน 2 | 100 | 5 | 1,030,000 |
| กรันตูริสโม 4 โปรลอค | 2003 | เพลย์สเตชัน 2 | 50 | 5 | 1,400,000 |
| กรันตูริสโม 4 ออนไลน์ (เวอร์ชันทดลอง) | 2006 | เพลย์สเตชัน 2 |  |  | — |
| กรันตูริสโม เอชคอนเซ็ปต์ | 2006 | เพลย์สเตชัน 3 | 10 | 1 | — |
| กรันตูริสโม 5 โปรลอค | 2007 | เพลย์สเตชัน 3 | 70 | 6 | 5,350,000 |
| กรันตูริสโม | 2009 | เพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล | 833 | 75 | 4,670,000 |