stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มกราคม พ.ศ. 2553
สถานีย่อย:เหตุการณ์ปัจจุบัน

| ด ค กเหตุการณ์เดือนอื่น |
| --- | --- |
พ.ศ. 2567:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2566:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2565:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2564:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2563:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2562:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2561:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2560:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2559:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2558:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2557:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2556:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2555:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2554:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2553:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2552:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2551:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2550:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2549:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2548:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2547:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2546:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม
มิชิมะ

| มิชิมะ 三島市 |
| --- | --- |
นคร
ย่านดาวน์ทาวน์มิชิมะ
   ธง Emblem
ตำแหน่งเมืองมิชิมะในจังหวัดชิซูโอกะ
มิชิมะ 
พิกัด: 35°07′N 138°55′E﻿ / ﻿35.117°N 138.917°E﻿ / 35.117; 138.917
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ชูบุ (โทไก)
จังหวัด: ชิซูโอกะ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ทาเกชิ โทโยโอกะ (ตั้งแต่ ธันวาคม ค.ศ. 2010)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 62.13 ตร.กม. (23.99 ตร.ไมล์)
ประชากร (กันยายน ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 110,705 คน
 • ความหนาแน่น: 1,780 คน/ตร.กม. (4,600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
- ต้นไม้: แปะก๊วย
- ดอกไม้: มิชิมะ ซากูระ
- นก: European Kingfisher
หมายเลขโทรศัพท์: 055-975-3111
ที่อยู่: 4-47 Kitatamachi, Mishima-shi, Shizuoka-ken 411-8666
เว็บไซต์: www.city.mishima.shizuoka.jp
มิชิมะ (ญี่ปุ่น: 三島市; โรมาจิ: Mishima-shi) เป็นนครในจังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณตอนบนของคาบสมุทรอิซุบริเวณเชิงภูเขาฟูจิ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Mishima, Shizuoka
เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง

| ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เจดีทองที่วัดเอร์เดเน โซ
ประเทศ: มองโกเลีย
ประเภท: มรดกโลกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (ii) (iii) (iv)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2547 (คณะกรรมการสมัยที่ 28)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง (Орхоны хөндийн соёлын дурсгал) มีพื้นที่ 121,967 เฮกตาร์ ตั้งอยู่รอบบริเวณผืนทุ่งกว้างบนสองฝั่งแม่น้ำออร์ค็อง และแหล่งโบราณคดีมากมายที่มีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 6 (พุทธศตวรรษที่ 11) บริเวณนี้ยังรวมคาราคอรม เมืองหลวงในคริสต์ศตวรรษที่ 13–14 (พุทธศตวรรษที่ 18–19) ของอาณาจักรเจงกิส ข่าน เข้าไว้ด้วย กล่าวโดยรวมสิ่งที่หลงเหลือในบริเวณนี้ สะท้อนให้เห็นถึงสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงระหว่างชนเผ่าร่อนเร่ สังคมปศุสัตว์ และศูนย์กลางการปกครองและศาสนา และความสำคัญของหุบเขาออร์ค็องในประวัติศาสตร์ของเอเชียกลาง ทุ่งหญ้ายังคงถูกใช้เลี้ยงสัตว์โดยชนเผ่าเร่รอนมองโกเลียน
มรดกโลก

ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็องได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อ พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศมองโกเลีย |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง  กลุ่มภาพบนแผ่นหินแห่งเทือกเขาอัลไตในมองโกเลีย  ภูเขาใหญ่บูร์คันคัลดุนและภูมิทัศน์ศักดิ์สิทธิ์โดยรอบ  โบราณสถานหินกวางและแหล่งยุคสำริดที่เกี่ยวข้อง  |  |
| ทางธรรมชาติ |  แอ่งน้ำอุฟส์นูร์  ภูมิทัศน์ดาวเรีย  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมนาขั้นบันไดหงเหอฮาหนี่

| ภูมิทัศน์วัฒนธรรมนาขั้นบันไดหงเหอฮาหนี่ * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก

ประเทศ:  จีน
ประเภท: มรดกโลกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iii), (v)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2556 (คณะกรรมการสมัยที่ 37)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมนาขั้นบันไดหงเหอฮาหนี่ คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลยูนนาน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ตามแม่น้ำแดง เป็นภูมิทัศน์นาข้าวแบบขั้นบันไดกว่า 3,000 ขั้นตลอดหุบเขา ที่ทั้งสวยงามน่าตื่นตาตื่นใจ และเป็นการแสดงภูมิปัญญาของชาวฮาหนี่ ชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ในบริเวณนี้ ผู้คิดค้นระบบชลประทานที่สลับซับซ้อน จนสามารถผันน้ำจากยอดเขาลงไปยังที่ราบตลอดทั้งหุบเขาเพื่อให้ปลูกข้าวได้ตั้งแต่เมื่อ 1,200 กว่าปีที่แล้ว ยูเนสโกให้เหตุผลในการรับรองนาข้าวหงเหอฮาหนี่เป็นมรดกโลกว่าเป็นเพราะภูมิทัศน์แห่งนี้ไม่เพียงแสดงความสมดุลระหว่างการทำเกษตรกรรมกับการอยู่ร่วมกับธรรมชาติเท่านั้น แต่ยังแสดงถึงการสอดประสานระหว่างบุคคลกับชุมชน และความสัมพันธ์ระหว่างความเชื่อทางศาสนากับการเกษตรกรรมได้อย่างกลมกลืนอีกด้วย
มรดกโลก

"ภูมิทัศน์วัฒนธรรมนาขั้นบันไดหงเหอฮาหนี่" ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญ ครั้งที่ 37 ปี พ.ศ.2556 ณ กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  พระราชวังหลวงแห่งราชวงศ์หมิงและชิงในปักกิ่งและเฉิ่นหยาง  สุสานจักรพรรดิฉินที่ 1  ถ้ำมั่วเกา  แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีมนุษย์ปักกิ่ง โจวโข่วเตี้ยน  กำแพงเมืองจีน  กลุ่มอาคารโบราณบนทิวเขาอู่ตัง  กลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลาในลาซา  สถานที่พักร้อนและหมู่วัดในเฉิงเต๋อ  วัดขงจื๊อ สุสานขงจื๊อ และจวนตระกูลขงในชฺวีฟู่  อุทยานแห่งชาติเขาหลู  เมืองโบราณผิงเหยา  เมืองเก่าลี่เจียง  สวนโบราณแห่งซูโจว  พระราชวังฤดูร้อน สวนหลวงในปักกิ่ง  หอสักการะฟ้า: แท่นบวงสรวงของจักรพรรดิในปักกิ่ง  งานแกะสลักหินแห่งต้าจู๋  หมู่บ้านโบราณในอานฮุยตอนใต้ ซีตี้และหงชุน  สุสานหลวงราชวงศ์หมิงและชิง  ถ้ำหลงเหมิน  เขาชิงเฉิงและระบบชลประทานตูเจียงยั่น  ถ้ำยฺหวินกัง  เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ  ศูนย์ประวัติศาสตร์มาเก๊า  อินซฺวี  เตียวโหลวและหมู่บ้านแห่งไคผิง  ถู่โหลวแห่งฝูเจี้ยน  เขาอู่ไถ  โบราณสถานแห่งเติงเฟิงใน "ศูนย์กลางแห่งสวรรค์และโลก"  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมทะเลสาบตะวันตกในหางโจว  แหล่งแซนาดู  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมนาขั้นบันไดหงเหอฮาหนี่  คลองใหญ่  เส้นทางสายไหม: โครงข่ายเส้นทางฉนวนฉางอาน-เทียนชาน  แหล่งตู่ซี  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมศิลปะบนหินจั่วเจียงหัวซาน  กูลังซู: ชุมชนประวัติศาสตร์นานาชาติ  ซากโบราณคดีแห่งเมืองเหลียงจู  เฉวียนโจว: ศูนย์กลางโลกในจีนสมัยราชวงศ์ซ่งและหยวน  ภูมิทัศน์วัฒนธรรมป่าชาเก่าแก่แห่งเขาจิ่งม่ายในผูเอ่อร์  แกนกลางปักกิ่ง : กลุ่มอาคารที่แสดงระเบียบในอุดมคติของเมืองหลวงจีน  |  |
| ทางธรรมชาติ |  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์หวงหลง  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์หุบเขาจิ่วไจ้โกว  พื้นที่ที่มีคุณค่าทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์อู่หลิงยฺเหวียน  พื้นที่คุ้มครองแม่น้ำขนานสามสายแห่งยูนนาน (แม่น้ำโขง-แม่น้ำแยงซี-แม่น้ำสาละวิน)   เขตรักษาพันธุ์แพนด้ายักษ์แห่งเสฉวน วั่วหลง ภูเขาซื่อกูเหนียง และทิวเขาเจียจิน  คาสต์ในจีนตอนใต้  อุทยานแห่งชาติเขาซานชิง  ตานเสียแห่งจีน  แหล่งซากดึกดำบรรพ์เฉิงเจียง  เทียนชานในซินเจียง  หูเป่ย์เฉินหนงเจี้ย  ชิงไห่โฮห์ซิล  ฟานจิงซาน  เขตรักษาพันธุ์นกอพยพตลอดฝั่งทะเลเหลือง-อ่าวปั๋วไห่แห่งจีน (ระยะที่ 1)  ทะเลทรายบาไดง์จารัง - Towers of Sand and Lakes  |  |
| แบบผสม |  เขาไท่  เขาหวง  พื้นที่ทัศนียภาพเขาเอ๋อเหมย์ รวมทั้งพื้นที่ทัศนียภาพพระพุทธรูปเล่อชาน  ทิวเขาอู่อี๋  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
มิชิโกะ ฮะดะ

มิชิโกะ ฮะดะ( ญี่ปุ่น: Michiko Hada; โรมาจิ: 羽田美智子; ทับศัพท์: Hada Michiko (羽田美智子, Hada Michiko?), เกิด 24 กันยายน ค.ศ. 1968 ที่ จังหวัดอิบะระกิ, ประเทศญี่ปุ่น) เป็นนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น
ผลงาน

Flowers of Shanghai (1998)
Infection (2004), Dr. Nakazono
แหล่งข้อมูลอื่น

Hada Michiko ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
JMDb Profile (in Japanese)
มอญ (แก้ความกำกวม)

มอญ อาจหมายถึง
ชาวมอญ กลุ่มชาติพันธุ์หนึ่ง
รัฐมอญ รัฐหนึ่งทางตอนใต้ของประเทศพม่า มีอาณาเขตบางส่วนติดกับจังหวัดกาญจนบุรี ของประเทศไทย
เลขมอญ ระบบการนับเลข
ภาษามอญ ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก
อักษรมอญ อักษรตระกูลพราหฺมี
คลองมอญ คลองในกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ระหว่างเขตบางกอกใหญ่กับเขตบางกอกน้อย
มอญร้องไห้ ประเพณีอย่างหนึ่งของชาวมอญ
อาณาจักรมอญ อาณาจักรในสมัยโบราณ
มิซดาร์ฆัน

มิซดาร์ฆัน (อักษรโรมัน: Mizdarkhan หรือ Mizdakhan) เป็นสุสานขนาดใหญ่ (necropolis) และแหล่งโบราณคดีในการากัลปักสถาน ประเทศอุซเบกิสถาน ปรากฏหลักฐานการอยู่อาศัยในพื้นที่นี้ย้อนไปได้ถึง 400 ปีก่อนคริสต์กาล ก่อนที่ต่อมาจะแปรสภาพมาเป็นศาสนสถานและที่ฝังศพ
ในอดีตเมืองนี้เคยมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสองในฆอเรซัม เป็นรองเพียงโกนเย-อูร์เกนจ์ ตำนานพื้นถิ่นเชื่อว่าที่นี่เป็นที่ไว้ศพของอาดัม อันอาจบ่งบอกว่าในสมัยโบราณ สถานที่นี้เป็นศาสนสถานหรือดินแดนศักดิ์สิทธิ์มาก่อน
นครมิซดาร์ฆันเฟื่องฟูเรื่อยมาถึงศตวรรษที่ 14 เมื่อจักรพรรดิตีมูร์ทการโจมตีนครฆอเรซัมสามครั้ง และโจมตีมิซดาร์ฆันเสียหายอย่างรุนแรง ถูกทิ้งร้าง และท้ายที่สุดแปรสภาพมาเป็นที่ฝังศพขนาดใหญ่ อนุสรณ์ศพและมัสยิดขนาดย่อมที่พบได้ในปัจจุบันในมิซดาร์ฆันเกือบทั้งหมดสร้างขึ้นหลังจากนครโบราณมิซดาร์ฆันถูกโจมตีโดยตีมูร์
พระเทพคุณาธาร (อภัย อภโย)

| พระเทพคุณาธาร (อภัย อภโย) |
| --- | --- |

ชื่ออื่น: อภัย วงศ์บุปผา
ส่วนบุคคล
เกิด: 15 ตุลาคม พ.ศ. 2465 (83 ปี)
มรณภาพ: 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: เปรียญธรรม 4 ประโยค (ป.ธ.4)   นักธรรมชั้นเอก (น.ธ.เอก)
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดป่าประดู่ จังหวัดระยอง
อุปสมบท: 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2486
พรรษา: 62
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาสวัดป่าประดู่ เจ้าคณะจังหวัดระยอง /ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดระยอง
พระเทพคุณาธาร​ (อภัย​อภโย) (นามเดิม: อภัย วงศ์บุปผา)  (15 ตุลาคม พ.ศ. 2465 - 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549) อดีตเจ้าคณะจังหวัดระยอง และอดีตเจ้าอาวาสวัดป่าประดู่ ท่านเกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2465 ณ บ้านเลขที่ 53 หมู่ 1 ตำบลตะพง อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง บิดามารดาชื่อ นายพล นางเจิ้น วงศ์บุปผา มีพี่น้อง 9 คน เป็นชาย 4 คน และหญิง 5 คน ส่วนตัวท่านเป็นพี่คนโต เริ่มการศึกษาที่โรงเรียนประชาบาลวัดตะพงใน จบชั้น ป.4 แล้วไปเรียนวิชาเกษตรต่ออีก 1 ปี  จึงกลับมาบรรพชาเป็นสามเณรเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2480 ณ วัดตะพงใน อ.เมือง จ.ระยอง มีพระครูไพบูลอรรถกิจ วัดนาตาขวัญ เป็นพระอุปัชฌาย์ อุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2486 ณ วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร โดยมี สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปลด กิตฺติโสภโณ) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระเทพคุณาธารเป็นพระผู้ใหญ่ที่มีความรู้ความสามารถทั้งทางโลกและทางธรรม ตลอดจนมีวัตรปฏิบัติ นุ่มนวล อ่อนโยน ยังความสบายใจแก่ผู้พบเห็นตลอดชีวิตของท่าน
การศึกษา

นักธรรมชั้นเอก
เปรียญธรรม 4 ประโยค
ตำแหน่งบริหารทางคณะสงฆ์

พ.ศ. 2510 ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดป่าประดู่
พ.ศ. 2524 ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสพระอารามหลวง
พ.ศ. 2524 ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอปลวกแดง
พ.ศ. 2525 ดำรงดำแหน่งเจ้าคณะอำเภอเมืองระยอง
พ.ศ. 2529 ดำรงตำแหน่งรองเจ้าคณะจังหวัดระยอง
พ.ศ. 2530 ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดระยอง พ.ศ. 2530 (ดำรงตำแหน่งจนอายุ 80 ปี จึงได้รับการยกย่องขึ้นเป็นที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดระยอง)
พ.ศ. 2546 ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดระยอง
สมณศักดิ์

พ.ศ. 2498 เป็นพระครูสัญญาบัตร ที่ "พระครูพิศิษฐ์ศุภการ" ในตำแหน่งเลขานุการคณะกรรมการสงฆ์จังหวัด ถือพัดชนิดเดียวกับเจ้าคณะอำเภอ  เทียบเท่าผู้ช่วยเจ้าอาวาสพระอารามหลวง
พ.ศ. 2516 เป็นพระครูสัญญาบัตรเทียบผู้ช่วยเจ้าอาวาสพระอารามหลวงชั้นพิเศษ
พ.ศ. 2523 เป็นพระครูสัญญาบัตร เจ้าอาวาสพระอารามหลวงชั้นโท เนื่องจากวัดป่าประดู่ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวง
พ.ศ. 2525 เป็นพระครูสัญญาบัตรเจ้าอาวาสพระอารามหลวงเป็นชั้นเอก
พ.ศ. 2530 ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ "พระโสภณธรรมคณี"
พ.ศ. 2537 ได้รับเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่ "พระราชธรรมคณี ศรีสุนทรปสาสนกิจ มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี"
พ.ศ. 2543 ได้รับเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นเทพที่ "พระเทพคุณาธาร ศีลาจารโสภณ วิมลกิจจาทร มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี"
ผลงาน

ได้รับการยกย่องจากสมเด็จพระสังฆราชสกลมหาสังฆปริณายก ว่าเป็นพระนักพัฒนาวัด จนวัดได้รับการคัดเลือกเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างในปี ๒๕๐๙ และ ๒๕๑๐
บูรณะองค์พระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์ใหม่หมดทั้งองค์เพราะชำรุด
สร้างโรงเรียนปริยัติธรรม เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๑๕
สร้างหอระฆัง กำแพงรอบวัด และ ซุ้มประตูวัดอีก ๓ ซุ้ม
สร้างโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์ เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๐ ชื่อว่าโรงเรียนพิศิษฏ์วิทยา ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณวัดป่าประดู่
สร้างศาลาบำเพ็ญกุศล (ตั้งศพ) ๒ หลัง
ปี พ.ศ. ๒๕๓๓ ได้ทำการก่อสร้างพระอุโบสถหลังใหม่ ซึ่งหน้าบันเป็นกระจกหนาแกะสลักเป็นพระนามาภิไธยย่อของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร
รางวัล

ได้รับพัดพัฒนาจากสมเด็จพระสังฆราชสกลมหาสังฆปรินายก
ได้รับเสมาธรรมจักรทองคำ จากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
มรณภาพ

พระเทพคุณาธาร มรณภาพด้วยอาการกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด เมื่อเวลา 22.25 น. ของคืนวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 รวมอายุได้ 84 ปี ที่โรงพยาบาลเปาโล กรุงเทพฯ มีพิธีบำเพ็ญกุศลและสวดพระอภิธรรมศพ ณ ศาลาราชอริยคณาธาร วัดป่าประดู่ โดยมี สมเด็จพระมหาธีราจารย์ (นิยม ฐานิสฺสโร) เจ้าคณะใหญ่หนกลาง เจ้าอาวาสวัดชนะสงครามราชวรมหาวิหาร เป็นประธานทำพิธีสรงน้ำอาบศพพระราชทาน
อนุสรณ์สถานที่สร้างไว้เพื่อเป็นเกียรติ

อาคารพระเทพคุณาธาร โรงเรียนวัดป่าประดู่ - อาคารเรียนสูง 7 ชั้น  วางศิลาฤกษ์โดย พลเอกเชษฐา ฐานะจาโร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมในขณะนั้น
บรรพบุรุษ

รายชื่อบรรพบุรุษของพระเทพคุณาธาร (อภัย อภโย)
เมื่อครั้งได้รับเลื่อนสมณศักดิ์เป็น พระราชธรรมคณี
ม.3 ปี 4 เรารักนาย

| ม> 3 ปี 4 เรารักนาย |
| --- | --- |
โรแมนติกดราม่า
กำกับ: เหมันต์ เชตมี
อำนวยการสร้าง: จันทิมา  เลียวศิริกุล, มณฑล  อารยางกูร
นักแสดงนำ: สโรชา ตันจรารักษ์   คณิน บัดติยา ชลธร ปรัชญารุ่งโรจน์ ศุภสิทธิ์ ชินวินิจกุล   จุรี โอศิริ   เพ็ญพักตร์ ศิริกุล
ผู้จัดจำหน่าย: ค่ายอาวอง
วันฉาย: 30 เมษายน พ.ศ. 2552
ทำเงิน: 19.3 ล้านบาท
ข้อมูลจากฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
ข้อมูลจากสยามโซน
ม.3 ปี 4 เรารักนาย เป็นภาพยนตร์ไทย ออกฉายวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2552 กำกับโดยเหมันต์ เชตมี นำแสดงโดย บัว - สโรชา ตันจรารักษ์, คูณ - คณิน บัดติยา, แจม - ชลธร ปรัชญารุ่งโรจน์ จากวง ซิสก้า (Siska), ป๊อป - ศุภสิทธิ์ ชินวินิจกุล, จุรี โอศิริ และเพ็ญพักตร์ ศิริกุล มีเรื่องราวเกี่ยวกับ "แรกรัก" และ "รักแรก" ที่สะท้อนการใช้ชีวิตของวัยรุ่นหนุ่มสาว และมีเอ็มเอสเอ็นที่มีอิทธิพลต่อชีวิต ในบรรยากาศของเมืองภูเก็ต และแหลมพรหมเทพ นักแสดงนำจะเป็นหน้าใหม่ทั้งหมด ใช้เวลาคัดเลือกนานกว่า 6 เดือน ซึ่งถ้านับตั้งแต่เริ่มโครงการใช้เวลาทำงานร่วม 2 ปี แต่ถ่ายทำจริงเป็นเวลา 3 เดือน ภาพยนตร์ทำรายได้ 19.3 ล้านบาท
นักแสดง

สโรชา  ตันจรารักษ์          รับบท   จูน
คณิน  บัดติยา                 รับบท   ธีร์
ชลธร  ปรัชญารุ่งโรจน์     รับบท   แจน
ศุภสิทธิ์  ชินวินิจกุล           รับบท   นัท
เพ็ญพักตร์  ศิริกุล              รับบท   แม่
จุรี  โอศิริ                       รับบท   ยายแหม่ม
แหล่งข้อมูลอื่น

ม.3 ปี 4 เรารักนาย ที่สยามโซน
ประเทศเดนมาร์กในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

ประเทศเดนมาร์ก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเดนมาร์กเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 15 คน ใน 8 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเดนมาร์กได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น  เหรียญทอง  เหรียญเงิน และ  เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด  เหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
| เหรียญ | นักกีฬา | กีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ! ทอง  | Hansen, EmilEmil Hansen  | Triathlon | Mixed Relay  | 000000000021-08-01-0000สิงหาคม 21 |
| 2 ! เงิน | Honore, MikkelMikkel Honore Rasmus Salling | Cycling | Boys' Team | 000000000022-08-01-0000สิงหาคม 22 |
| 3 ! ทองแดง | Hansen, EmilEmil Hansen | Triathlon | Boys' Race | 000000000018-08-01-0000สิงหาคม 18 |
| 3 ! ทองแดง | Madsen, AnnaAnna Madsen Pernille Mathiesen | Cycling | Girls' Team | 000000000022-08-01-0000สิงหาคม 22 |
| 3 ! ทองแดง | Kirkegaard, Anne SofieAnne Sofie Kirkegaard | Athletics | Girls' 400 m Hurdles | 000000000025-08-01-0000สิงหาคม 25 |
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | รอบคัดเลือก> ผล | รอบคัดเลือก> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ดูเพิ่ม

ประเทศเดนมาร์กในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติเดนมาร์กในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาเดนมาร์กที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 ที่ หนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   ทีมผสม  |  |
มัทนะพาธา

| มัทนะพาธา |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: นางกุหลาบ, ตำนานแห่งดอกกุหลาบ
กวี: พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประเภท: บทละคร
คำประพันธ์: ฉันท์
ยุค: รัตนโกสินทร์
ปีที่แต่ง: พ.ศ. 2466
ลิขสิทธิ์: บทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมวรรณศิลป์
มัทนะพาธา เป็นบทละครพูดคำฉันท์ 5 องก์ โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชนิพนธ์ขึ้นทั้งหมดด้วยพระองค์เองโดยไม่ได้อิงเนื้อหามาจากที่อื่น ทรงพระราชนิพนธ์ทั้งเริ่มและจบลงในปี พ.ศ. 2466 เล่าเรื่องว่าด้วยตำนานเกี่ยวกับดอกกุหลาบ และความเจ็บปวดจากความรัก
มัทนะพาธา เป็นวรรณคดีที่ได้รับการยกย่องจากวรรณคดีสโมสรในด้านเป็นยอดบทละครพูดคำฉันท์ และยังได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในหนังสือดี 100 เล่มที่คนไทยควรอ่าน ประเภทบันเทิงคดี อีกด้วย
ชื่อมัทนะพาธา

พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้า อยู่หัวทรงพระราชนิพนธ์ขึ้นในปี พ.ศ. ๒๔๖๖ พระองค์ทรงกล่าวถึงที่มาของชื่อมัทนาว่า “...ก่อนได้ทราบว่าดอกกุหลาบเรียกว่าอย่างไรในภาษาสันสกฤตนั้น ข้าพเจ้าได้นึกไว้ว่าจะให้ชื่อนางเอกในเรื่องนี้ตามนามแห่งดอกไม้ แต่เมื่อได้ทราบแล้วว่าดอกกุหลาบ คือ “กุพชกะ” เลยต้องเปลี่ยนความคิด เพราะถ้าแม้ว่าจะให้ชื่อนางว่า “กุพชกะ” ก็จะกลายเป็นนางค่อมไป ข้าพเจ้าจึงค้นหาดูศัพท์ต่างๆ ที่พอจะใช้เป็นนามสตรี ตกลงเลือกเอา “มัทนา” จากศัพท์ “มทน” ซึ่งแปลว่าความลุ่มหลงหรือความรัก เผอิญในขณะที่ค้นนั้นเองก็ได้พบศัพท์ “มทนพาธา” ซึ่งโมเนียร์ วิลเลียมส์ แปลไว้ว่า “the pain or disquietude of love” (ความเจ็บปวดหรือเดือดร้อนแห่งความรัก” ซึ่งข้าพเจ้าได้ฉวยเอาทันที เพราะเหมาะกับลักษณะแห่งเรื่องที่เดียว เรื่องนี้จึงได้นามว่า “มัทนะพาธาหรือตำนานแห่งดอกกุหลาบ” ด้วยประการฉะนี้....”
เนื้อเรื่อง

เนื้อเรื่องแบ่งเป็นสองภาค คือภาคสวรรค์ และภาคพื้นดิน
มัทนะพาธาในวัฒนธรรมร่วมสมัย

สมเถา สุจริตกุลได้ประพันธ์อุปรากรเรื่อง มัทนา ตามเนื้อเรื่องของพระราชนิพนธ์เรื่องมัทนะพาธา
มหาวิทยาลัยติรานา

มหาวิทยาลัยได้ก่อตั้งขึ้นในปี 1957 ในขณะที่มหาวิทยาลัยแห่งรัฐของติรานา (University of Shtetëror i Tiranes) ผ่านการรวมกันของห้าสถาบันที่มีอยู่ของการศึกษาขั้นสูงที่สำคัญที่สุดของติรานา ซึ่งเป็นสถาบันวิทยาศาสตร์การก่อตั้งขึ้นในปี 1947 ระหว่าง 13 เมษายน 1985 และ 1992 (ในช่วงระบอบคอมมิวนิสต์), มหาวิทยาลัยถูกเรียกว่า Enver Hoxha หลังจากนั้นเมื่อระบอบเผด็จการแอลเบเนีย Enver Hoxha ได้เสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 เมษายน 1985  มหาวิทยาลัยจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น มหาวิทยาลัยติรานา (University of Tiranes )  
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยติรานาเป็นมหาวิทยาลัยของรัฐบาล  มีอาจารย์ประมาณ 600 คน มีนักศึกษาประมาณ 14000 กว่าคน มีสีประจำมหาวิทยลัยคือ สีแดงและสีดำ ซึ้งเป็นสีในธงชาติของแอลเบเนียด้วย มีวิทยาเขตมากมาย เช่น urban, decentralized. A new suburban, centralized campus is under construction. เป็นต้น
หลักสูตรที่เปิดสอน

คณะแพทยศาสตร์  
คณะแพทยศาสตร์ คณะซึ่งมีนักศึกษา มากกว่า 5000 คน เป็นคณะที่มีการแข่งขันกันมากที่สุดนอกจากนี้คณะยังได้ทำการเคลื่อนไหวเพื่อแยกออกจากหมาวิทยาลัย โดยใช้รูปแบบโรงเรียนแพทย์ด้วยตัวเอง คณะประกอบด้วยการแพทย์ทั่วไปทันตกรรม เภสัชกรรม
คณะสังคมศาสตร์ ประกอบด้วย  ปรัชญา สังคมวิทยา  จิตวิทยา  การรักษาความปลอดภัยทางสังคม
คณะ วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ  ประกอบด้วย คณิตศาสตร์  ฟิสิกส์  เคมี  ชีววิทยา  สารสนเทศ  เภสัชวิทยา
คณะ ประวัติศาสตร์ และ ภาษาศาสตร์ ประกอบด้วย  ประวัติ  ภูมิศาสตร์  ภาษาแอลเบเนีย  วารสารศาสตร์
คณะนิติศาสตร์
คณะวิทยาศาสตร์ เศรษฐกิจ  ประกอบด้วย ธุรกิจ สารสนเทศ  การเงิน การบัญชี  เศรษฐศาสตร์  บริหารธุรกิจ  การตลาด, การท่องเที่ยว
คณะ ภาษาต่างประเทศประกอบด้วย ภาษาอังกฤษ  ภาษาฝรั่งเศส  ภาษาอิตาลี  ภาษาสเปน  ภาษาเยอรมัน  ภาษาตุรกี  ภาษารัสเซีย  ภาษากลุ่มบอลข่าน  ภาษาจีน
และภาควิชาพลศึกษา