stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ว่าน จื่อเหลียง

ว่าน จื่อเหลียง (เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1957 ที่มณฑลกวางตุ้ง จีนแผ่นดินใหญ่) เป็นนักแสดงที่ได้รับความนิยมสูงสุดของวงการละครชุด-ละครซีรีส์ และวงการภาพยนตร์คนหนึ่งของเกาะฮ่องกง เขาได้รับการยอมรับและยกย่องในวงกว้างทั่วเอเชียว่าเป็น "นักแสดงเจ้าบทบาท" แห่งวงการบันเทิงฮ่องกง
ว่าน จื่อเหลียง เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเป็นนักแสดงในสังกัดสถานีโทรทัศน์เอทีวี(ATV) ในช่วงยุคทศวรรษที่ 70 ต่อมาได้หันมาร่วมงานกับทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบี(TVB) ในช่วงยุคทศวรรษที่ 80 ต่อเนื่องยาวนานถึงยุคทศวรรษที่ 90 เขารับแสดงทั้งบทพระเอกและบทสมทบจนมีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดคนหนึ่งของวงการละครชุดฮ่องกง มีผลงานละครชุดที่โดดเด่นและได้รับความนิยมอย่างสูงหลายต่อหลายเรื่อง อาทิเช่น จางซานฟง ฤทธิ์หมัดสะท้านบู๊ลิ้ม , ศึกสายเลือด , ยอดยุทธจักรมังกรฟ้า ,  เล็กเซียวหงส์ , ซิ ยิ่นกุ้ย , คู่ทรนง , เจงกิสข่าน ผู้พิชิต , เพลิงรักเพลิงแค้น , ศึกสองตระกูลใหญ่ , มรสุมชีวิต เป็นต้น
ด้านการแสดงภาพยนตร์ เขาหันมาแสดงภาพยนตร์ในช่วงกลางทศวรรษที่ 80s แต่เริ่มมีผลงานโดดเด่นช่วงปลายยุค 80s มีผลงานแสดงนำเดี่ยวและร่วมกับนักแสดงชื่อดังหลายคน เช่น มีผลงานร่วมกับโจว เหวินฟะ ในภาพยนตร์เรื่อง ต้นตระกูลโหด (Tragic Hero ,1987) บริษัทโหด (Rich and Famous ,1987) ผลงานร่วมกับโจว ซิงฉือ ในเรื่อง โหดแค่แหลก (He Who Chases After The Wind ,1988) ผลงานร่วมกับหลิว เต๋อหัว ในเรื่อง ทะลุกลางอก (As Tears Go By ,1988) แหย่หางไอ้เข้ (Crocodile Hunter ,1989) หักเสือถึงเขี้ยว (China White ,1989) รวมหัวเป็นแก็งค์ ถึงจะแรงแล้วอยู่รอด (Gangland Odyssey ,1990) ฟ้านี้ใหญ่ได้คนเดียว (Casino Tycoon ,1992) เจาะเหลี่ยมคน 2 ตอน ถล่มลาสเวกัส (The Conmen in Vegas ,1999) เป็นต้น
ว่าน จื่อเหลียง เขาได้รับยกย่องในวงกว้างทั่วเอเชียว่าเป็น "นักแสดงเจ้าบทบาท" แห่งวงการบันเทิงฮ่องกง การแสดงแนวโอเวอร์แอ็คติ้ง และการแสดงออกทางสีหน้า แววตา ได้รับการยอมรับไปทั่วเอเชีย เขายังเป็นขวัญใจหรือไอดอล และเป็นต้นแบบการแสดงของนักแสดงชื่อก้องโลกอย่าง โจว ซิงฉือ และ หลิว เต๋อหัว อีกด้วย
ชีวิตส่วนตัว สมรสกับเถียน นิว (恬妞) ซึ่งเป็นนักแสดงเช่นกันในปี ค.ศ. 1992 และต่อมาในปี ค.ศ. 1996 ทั้งคู่ก็ได้หย่าร้างกัน ต่อมาว่าน จื่อเหลียง ได้สมรสใหม่กับ กัว หมิงหลี (郭明黎) ในปี ค.ศ. 2002 ปัจจุบัน มีปัญหาด้านสุขภาพ ไม่รับงานแสดงแล้ว
ผลงาน > ภาพยนตร์ (บางส่วน)

ยุทธจักรจิ้งจอกฟ้า (1984)
กู๋ หว่า ไจ๋ 4 อันธพาลกวนเมือง (1997)
กู๋ หว่า ไจ๋ 5 ฟัดใหญ่เมืองตะลึง (1998)
เจาะเหลี่ยมคน 2 ตอน ถล่มลาสเวกัส (1999)
เกิดมาเป็นเจ้าพ่อ (2000)
The Jade and the Pearl (2010)
Bruce Lee, My Brother (2010)
ผลงาน > ละครชุดทางโทรทัศน์ (บางส่วน)

ยอดยุทธจักรมังกรฟ้า (1979)
จางซานฟง ฤทธิ์หมัดสะท้านบู๊ลิ้ม (1980)
ซิยิ่นกุ้ย ผู้พิชิตตะวันออก (1985)
คู่ทรนง (1986)
เจงกิสข่าน (1987)
เพลิงรักเพลิงแค้น (1990)
เลือดล้างตระกูล (1991)
ศึกสองตระกูลใหญ่ (1992)
ตี๋ใหญ่เลือดมังกร (1993)
มรสุมชีวิต (1995)
แหล่งข้อมูลอื่น

ว่าน จื่อเหลียง ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แม่แบบ:HKMDB name
ว่าน จื่อเหลียง ที่ออลมูวี
ว่าน จื่อเหลียง ที่รอตเทนโทเมโทส์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี 
อื่น ๆ:  IdRef
อูดงแกงกะหรี่นาโงยะ

| --- | --- |
อูดงแกงกะหรี่นาโงยะที่ร้านชาโนยะสาขาหลัก
ประเภท: อาหารจากเส้น (อูดง)
แหล่งกำเนิด:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: นาโงยะ จังหวัดไอจิ
ชาติที่มีอาหารประจำชาติที่เกี่ยวข้อง: อาหารญี่ปุ่น
ส่วนผสมหลัก: อูดง, ผงกะหรี่
ส่วนผสมที่มักใช้: ซุปไก่, เครื่อง (อาบุราอาเงะ, ต้นหอม, เนื้อหมู)
 ตำราอาหาร: อูดงแกงกะหรี่นาโงยะ   สื่อ: อูดงแกงกะหรี่นาโงยะ
อูดงแกงกะหรี่นาโงยะ (ญี่ปุ่น: 名古屋カレーうどん; โรมาจิ: Nagoya karē udon) เป็นเมนูอาหารจากเส้น (อูดงแกงกะหรี่) ท้องถิ่นประเภทหนึ่งจาก เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ
ลักษณะเฉพาะ

กล่าวกันว่าอาหารอูดงแกงกะหรี่มีต้นกำเนิดในปี 1908 ในช่วงปลายยุคเมจิ ที่ร้านมิโจอันในวาเซดะ เขตชินจุกุ โตเกียว เช่นเดียวกับ ข้าวราดแกงกะหรี่ ที่แพร่หลายเป็นอาหารประจำชาติ อูดงแกงกะหรี่ก็ได้กลายเป็นหนึ่งในอาหารประเภทเส้นยอดนิยมที่สามารถรับประทานได้ที่ร้านอูดงและโซบะทั่วประเทศญี่ปุ่น
อย่างไรก็ตาม อูดงแกงกะหรี่ทั่วไปนั้นทำโดยการละลายผงกะหรี่และทำให้ข้นด้วยแป้งมันฝรั่ง โดยใช้ ดาชิที่ใช้สำหรับอูดงทุกประเภท เช่น คัตสึโอบูชิ และโดยมากมีความคล้ายคลึงกับอังกาเกะอูดง รสแกงกะหรี่
ในทางกลับกัน อูดงแกงกะหรี่นาโงยะที่จะอธิบายในบทความนี้มักถูกมองว่าเป็น อาหารนาโงยะ เนื่องจากจะมีลักษณะที่แตกต่างจากของทั่วประเทศตามที่กล่าวมา .
ซุปอูดงแกงกะหรี่นาโงยะมีพื้นฐานมาจากซุปไก่ ที่ใช้ในการทำราเม็ง ฯลฯ ทำจากส่วนผสมที่มีเอกลักษณ์ของเครื่องเทศต่าง ๆ คล้ายกับ แกงกะหรี่อินเดีย และมีความเผ็ดร้อน แกงกะหรี่ทำโดยดึงกลิ่นหอมออกมา แล้วเติมน้ำซุปจากอาหารทะเลแบบญี่ปุ่น การปรุงส่วนผสมและใช้ดาชิที่แตกต่างกันไปช่วยสร้างรสชาติที่หลากหลายแตกต่างกันไปในแต่ละร้าน
ทาโกไรซ์

| --- | --- |

แหล่งกำเนิด: ประเทศญี่ปุ่น
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออก
ผู้สร้างสรรค์: มัตสึโซะ กิโบะ
ส่วนผสมหลัก: ข้าว, เนื้อ, ชีส, ผักกาดหอม, มะเขือเทศ, ซัลซา
 ตำราอาหาร: ทาโกไรซ์   สื่อ: ทาโกไรซ์
ทาโกไรซ์ (ญี่ปุ่น: タコライス; โรมาจิ: Takoraisu; อังกฤษ: Taco rice) เป็นอาหารญี่ปุ่นและโอกินาวะชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยม มีลักษณะอย่างตาโก (taco) ซึ่งเป็นอาหารเม็กซิโก มีส่วนประกอบหลักได้แก่ชีส, เนื้อ, ผักกาดหอม และมะเขือเทศ (ด้วยการหั่นฝอยทั้งหมด) ราดด้วยซอสซัลซา โดยมีข้าวอยู่ใต้สุดของจาน
ร้านชาร์ลีส์ทาโกส์ (Charlie's Tacos) เปิดกิจการในโอกินาวะในปี ค.ศ. 1956 ได้จำหน่ายตาโกที่ทำจากแป้งข้าวเจ้า โดยถือเป็นร้านขายตาโกเจ้าแรกในโอกินาวะ ต่อมาในปี ค.ศ. 1984 มัตสึโซะ กิโบะ (Matsuzo Gibo) ได้คิดค้นการทำทาโกไรซ์ขึ้น ออกจำหน่ายที่ร้านพาร์โลร์เซนรี (Parlor Senri) และคิงทาโกส์ (King Tacos) ซึ่งเป็นร้านของเขาเอง โดยร้านทั้งสองตั้งอยู่ไม่ไกลจากประตูค่ายแฮนเซน (Camp Hansen) ในเมืองคิง จังหวัดโอกินาวะ
ทาโกไรซ์กลายเป็นอาหารเที่ยงหรือมื้อดึกที่ได้รับความนิยมยิ่งในหมู่ทหารและบุคลากรชาวอเมริกันที่ประจำการในโอกินาวะ ต่อมาเคเอฟซีได้จัดให้ทาโกไรซ์อยู่ในรายการอาหารทุกสาขาในประเทศญี่ปุ่นช่วงปี ค.ศ. 1990 และร้านโยชิโนยะ ภัตตาคารข้าวหน้าเนื้อที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ได้บรรจุรายการอาหารชนิดนี้ไว้เฉพาะสาขาในจังหวัดโอกินาวะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทาโกไรซ์
เอบิฟราย

| --- | --- |

ประเภท: ของทอด
แหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ชาติที่มีอาหารประจำชาติที่เกี่ยวข้อง: โยโชกุ
คิดค้น: ยุคเมจิ
 ตำราอาหาร: เอบิฟราย   สื่อ: เอบิฟราย
เอบิฟราย (海老フライ) เป็น อาหาร ที่มีต้นกำเนิดในญี่ปุ่น ทำโดยนำ กุ้ง ไป ทอด ในน้ำมันปรุงอาหารปริมาณมาก เป็นหนึ่งในอาหารทอด เป็นหนึ่งในตัวแทนของอาหารโยโชกุที่พัฒนาขึ้นในญี่ปุ่น
ภาพรวม

เป็นอาหารที่ทำโดยการทอดกุ้ง ในน้ำมันปริมาณมาก และมักรับประทานพร้อมผักต่าง ๆ เช่น กะหล่ำปลี แตงกวา และ มะเขือเทศ และมักรับประทานกับ ซอสทาร์ทาร์ หรือ ซอสวุร์สเตอร์เชอร์ ด้วย
สำหรับกุ้งที่ใช้นั้น ถ้าเป็นที่ร้านอาหารระดับสูงส่วนใหญ่จะใช้เป็นคุรุมะเอบิ แต่เนื่องจากผลกระทบของการจับที่ซบเซาและราคาที่สูงขึ้น ร้านอาหารหลายแห่งจึงมักใช้ กุ้งกุลาดำ นอกจากนี้ยังมีตัวอย่างการใช้ผลิตภัณฑ์ระดับสูง เช่น โคไรเอบิ (ไทโชเอบิ) กุ้งมังกรญี่ปุ่น และ กุ้งมังกรประเหลือง และอาจใช้กุ้งขาวราคาถูกสำหรับทำอาหารแช่แข็ง
มีทฤษฎีมากมายเกี่ยวกับที่มาของอาหารชนิดนี้ แต่ยังไม่เป็นที่แน่ชัด แต่ทฤษฎีที่เป็นตัวแทนแสดงไว้ด้านล่างในส่วนนี้
ในปี 1900 ได้รับแรงบันดาลใจจากความนิยมของทงกัตสึ และเม็นจิคัตสึที่ร้านอาหารตะวันตก เร็งงาเตย์ (煉瓦亭) ใน กินซะ โตเกียว จึงคิดค้นของทอดที่คล้ายกัน
คิดค้นจากเกล็ดขนมปังทอดและ เท็มปุระ ในสมัยเมจิ โดยเกิดจากการผสมปลาทอด อาหารตะวันตก และเท็มปุระ ซึ่งเป็นอาหารสมัยเอโดะเข้าด้วยกัน
กราแต็ง

กราแต็งมักกะโรนี
กราแต็งอาโวคาโด
กราแต็ง (ฝรั่งเศส: gratin) เป็นเทคนิคการปรุงอาหารอย่างหนึ่ง ผู้ปรุงจะโรยเกล็ดขนมปัง, เนยแข็งขูดฝอย, ไข่ หรือเนย ทับลงบนอาหาร (มักจะปรุงสุกแล้ว) จากนั้นนำไปอบโดยใช้ไฟบนเพื่อให้เครื่องโรยนั้นเกรียมเป็นสีน้ำตาลทอง วัตถุประสงค์ของการทำกราแต็งคือการสร้างชั้นผิวหน้าเพื่อรักษากลิ่นอาหารข้างใต้เอาไว้ กราแต็งมักเตรียมในภาชนะก้นไม่ลึกมากนักและมักเสิร์ฟในภาชนะที่ใช้อบนั้นเอง นอกเหนือจากกราแต็งมันฝรั่งที่มีชื่อเสียงอย่างกราแต็งโดฟีนัวแล้ว เรายังสามารถนำเทคนิคกราแต็งไปใช้กับอาหารจากเนื้อสัตว์, ปลา, ผัก หรือพาสตาอื่น ๆ ได้อีกมาก
ศัพท์ กราแต็ง มาจากคำกริยาฝรั่งเศส gratter ซึ่งแปลว่า "เกา", "ขัด", "ครูด" หรือ "ขูด" แต่เดิมใช้หมายถึงคราบไหม้ของอาหารบางชนิด (เช่น ข้าว, ครีม) ที่ติดอยู่ตามก้นภาชนะจากการปรุงอาหารและต้องขัดหรือขูดออก ต่อมาจึงนำมาใช้หมายถึงเทคนิคการทำอาหารที่ใช้เนยแข็งขูดดังกล่าว
ดูเพิ่ม

กราแต็งโดฟีนัว
หอยนางรมทอด

หอยนางรมทอด อาจหมายถึง
หอยทอด - อาหารแต้จิ๋ว และ อาหารไต้หวัน
คากิฟราย - อาหารญี่ปุ่น
ศึกอสูรเหนือเทพ://บลัดไซน์

Japanese light novel series
| --- | --- |
ศึกอสูรเหนือเทพ://บลัดไซน์
未踏召喚://ブラッドサイン (Mitō Shōkan://Buraddo Sain)
แนว: จินตนิมิต
ไลต์โนเวล
เขียนโดย: คาสุมะ คามาจิ
วาดภาพโดย: วากิ อิคาวะ
สำนักพิมพ์: แอสกีมีเดียเวิร์กส์
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: ฟีนิกซ์
ในเครือ: เด็งเงกิบุงโกะ
กลุ่มเป้าหมาย: ชาย
วางจำหน่ายตั้งแต่: 10 กันยายน พ.ศ. 2557 – 8 มิถุนายน พ.ศ. 2562
จำนวนเล่ม:  10    3 (หนังสือ)
ศึกอสูรเหนือเทพ://บลัดไซน์ (ญี่ปุ่น: 未踏召喚://ブラッドサイン, โรมาจิ: Mitō Shōkan://Buraddo Sain)  เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดย คาสุมะ คามาจิ และวาดภาพประกอบโดย วากิ อิคาวะ โดยได้มีการตีพิมพ์หนังสือทั้งหมด 10 เล่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 ถึง พ.ศ. 2562 ภายใต้สำนักพิมพ์เด็งเงกิบุงโกะของแอสกีมีเดียเวิร์กส์ โดยไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
สื่อ > ไลต์โนเวล

ไลต์โนเวลเล่มแรกได้รับการตีพิมพ์เมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2557 โดย แอสกีมีเดียเวิร์กส์ภายใต้สำนักพิมพ์ เด็งเงกิบุงโกะ และจนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562 ได้มีการตีพิมพ์ไปแล้วทั้งหมด 10 เล่ม ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559
| # | วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ | ISBN ต้นฉบับ | วันที่ออกจำหน่ายภาษาไทย | ISBN ภาษาไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  10 กันยายน พ.ศ. 2557 | 978-4-04-866861-3 | 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 | 978-616-8105-42-9 |
| 2 |  10 มกราคม พ.ศ. 2558 | 978-4-04-869164-2 | 25 มีนาคม พ.ศ. 2562 | 978-616-464-138-9 |
| 3 |  8 สิงหาคม พ.ศ. 2558 | 978-4-04-865310-7 | 25 สิงหาคม พ.ศ. 2563 | 978-616-464-330-7 |
| 4 |  9 มกราคม พ.ศ. 2559 | 978-4-04-865660-3 |  |  |
| 5 |  10 มิถุนายน พ.ศ. 2559 | 978-4-04-892116-9 |  |  |
| 6 |  10 ธันวาคม พ.ศ. 2559 | 978-4-04-892550-1 |  |  |
| 7 |  9 มิถุนายน พ.ศ. 2560 | 978-4-04-892951-6 |  |  |
| 8 |  10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 | 978-4-04-893678-1 |  |  |
| 9 |  10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 | 978-4-04-912166-7 |  |  |
| 10 |  8 มิถุนายน พ.ศ. 2562 | 978-4-04-912566-5 |  |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ชิราตากิ

| --- | --- |

แหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
ส่วนผสมหลัก: คนเนียกุ
 ตำราอาหาร: ชิราตากิ   สื่อ: ชิราตากิ
ชิราตากิแบบซอง
ชิราตากิในหม้อพร้อมกับส่วนผสมอื่น ๆ
ชิราตากิ (白滝) เป็นอาหารประเภทเส้นแบบหนึ่งที่เป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่น ทำขึ้นจากต้นคนเนียกุ ซึ่งเป็นพืชพื้นเมืองในเขตกึ่งร้อนชื้นของเอเชีย
ชิราตากิประกอบด้วยน้ำและกลูโคแมนแนนเป็นส่วนใหญ่ และเนื่องจากมีปริมาณคาร์โบไฮเดรตต่ำ จึงเหมาะอย่างยิ่งสำหรับอาหารทุกประเภทที่จำกัดปริมาณคาร์โบไฮเดรตและเหมาะสำหรับผู้ป่วยโรคเบาหวาน
ชื่อเรียกว่า "ชิราตากิ" นั้นเป็นคำอธิบายลักษณะของเส้นก๋วยเตี๋ยว โดยแปลตรงตัวว่า "น้ำตกสีขาว"
กรุณา กุศลาสัย

| กรุณา กุศลาสัย ม> ว.ม., ป.ช., จ.ภ. |
| --- | --- |
ภาพบุคคลของกรุณา
เกิด: 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2463 อำเภอปากน้ำโพ จังหวัดนครสวรรค์
เสียชีวิต: 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552 (89 ปี) กรุงเทพมหานคร
นามปากกา: สามเณรไทยในสารนาถ
อาชีพ: นักเขียน   นักหนังสือพิมพ์
สัญชาติ: ไทย
คู่สมรส: เรืองอุไร กุศลาสัย
บิดามารดา: (บิดา) เจ็ง โค้วตระกูล, (มารดา) เกียง โค้วตระกูล

ลายมือชื่อ: 
 สถานีย่อยโลกวรรณศิลป์
กรุณา กุศลาสัย (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2463 - 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552) เป็นนักเขียนบทความและสารคดี เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาฮินดี ภาษาสันสกฤต และภารตวิทยา กรุณาได้รับรางวัลศรีบูรพาปี พ.ศ. 2538, รางวัลนราธิปปี พ.ศ. 2544 และได้รับการยกย่องเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2546 ผลงานที่มีชื่อเสียงคือผลงานแปลกวีนิพนธ์ "คีตาญชลี" ของรพินทรนาถ ฐากูร และอัตชีวประวัติ ชื่อเรื่อง "ชีวิตที่เลือกไม่ได้"
ประวัติ

กรุณา กุศลาสัย เดิมชื่อ นายกิมฮง แซ่โค้ว  เกิดในเรือกระแชง หน้าวัดตะแบก ตำบลแควใหญ่ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ บิดามารดามีเชื้อสายจีนแต้จิ๋ว มีอาชีพค้าขายทางเรือ แต่เสียชีวิตเมื่อกรุณายังเด็ก จึงเติบมาโดยการเลี้ยงดูของน้าสาว เมื่อน้าสาวเสียชีวิตจึงได้ไปบวชเป็นสามเณร เมื่อ พ.ศ. 2476 เมื่ออายุ 13 ปี ในโครงการ "พระภิกษุสามเณรใจสิงห์" ของพระโลกนาถ พระสงฆ์ชาวอิตาลี เพื่อนำภิกษุสามเณรจากประเทศไทย พม่า ศรีลังกา ไปศึกษาอบรมที่ประเทศอินเดีย
กรุณามีโอกาสได้ศึกษาภาษาฮินดี ภาษาสันสกฤต และภาษาอังกฤษจนเชี่ยวชาญ สอบภาษาฮินดีได้ที่ 1 ของอินเดีย ได้รับทุนการศึกษาจากสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต เมื่ออายุเพียง 18 ปี  และเริ่มเขียนข่าวและบทความ ส่งมาตีพิมพ์ในประเทศไทย ในวารสาร ธรรมจักษุ พุทธศาสนา และ ประชาชาติ ใช้นามปากกา "สามเณรไทยในสารนาถ" จากนั้นได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยวิศวภารติในเมืองศานตินิเกตัน รัฐเบงกอลตะวันออก เมื่อ พ.ศ. 2482
เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง สามเณรกรุณาถูกจับเป็นเชลยศึก เนื่องจากเป็นพลเมืองไทยซึ่งเป็นประเทศคู่สงครามกับอังกฤษในฐานะบริติชราช และถูกจองจำในค่ายกักกันที่นิวเดลีพร้อมทั้งพระโลกนาถและเฟื้อ หริพิทักษ์ซึ่งกำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ในขณะนั้น กรุณาได้ลาสิกขาบท และพบรักกับโยโกะ โมริโมโตะ เชลยชาวญี่ปุ่นในค่ายเดียวกัน แต่ทั้งคู่ได้แยกจากกันหลังสงครามสงบ
หลังสงคราม กรุณาเดินทางกลับประเทศไทย โดยไม่ศึกษาต่อให้จบ และทำงานเป็นครูสอนภาษาสันสกฤตและภาษาไทย ที่อาศรมวัฒนธรรมไทย–ภารต จากนั้นได้เป็นล่าม พนักงานแปล และเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ ประจำสถานกงสุลอินเดีย (ต่อมาเป็นสถานเอกอัครราชทูตอินเดียประจำประเทศไทย) และเป็นผู้บรรยายวิชาธรรมภาคภาษาอังกฤษ ที่มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
ขณะทำงานอยู่ที่สถานทูตอินเดีย กรุณา กุศลาศัย เคยเป็นผู้แทนของรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม เพื่อเดินทางไปสร้างความสัมพันธ์กับประเทศจีน และเมื่อทำงานหนังสือพิมพ์ก็ได้เดินทางไปกับคณะผู้แทนการค้า ร่วมคณะกับสุวัฒน์ วรดิลก, กุหลาบ สายประดิษฐ์ และเพ็ญศรี พุ่มชูศรี แต่ครั้งหลัง เมื่อเดินทางกลับมาในปี พ.ศ. 2501 ภายหลังจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ทำการรัฐประหารในปีนั้น กรุณาถูกจับและคุมขังที่เรือนจำลาดยาว ด้วยข้อหามีการกระทำอันเป็นคอมมิวนิสต์ พร้อมกับสังข์ พัธโนทัย และอารีย์ ภิรมย์ กรุณาต้องติดคุกอยู่เป็นเวลา 9 ปี จึงได้รับอิสรภาพ หลังจากล้มป่วยด้วยอาการทางสมอง และศาลอนุญาตให้ประกันตัว เพื่อไปรักษาตัวที่บ้าน และได้รับการถอนฟ้อง เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2512
กรุณา กุศลาศัย สมรสกับ เรืองอุไร กุศลาสัย (สกุลเดิม: หิญชีระนันท์) เมื่อ พ.ศ. 2492 และเริ่มสร้างผลงานร่วมกันในนามปากการ่วม "กรุณา-เรืองอุไร กุศลาสัย"
กรุณา กุศลาศัย ล้มป่วยด้วยโรคพาร์คินสัน และมีอาการของโรคสมองเสื่อม  จนกระทั่งเสียชีวิตด้วยอาการอันสงบ เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552 เวลาประมาณ 17.00 น. สิริอายุ 89 ปี โดยบริจาคร่างกายเพื่อการศึกษาให้กับภาควิชากายวิภาคศาสตร์ โรงพยาบาลศิริราช รวมถึงได้กำชับไม่ให้นำร่างขนย้ายมาประกอบพิธีศพแต่ให้ใช้รูปถ่ายตนตั้งแทนหีบศพและไม่ให้พิธียาวเกิน 3 วัน และได้ขอให้ลงแจ้งความข่าวการเสียชีวิตในหนังสือพิมพ์รายวันเป็นเวลา 7 วันติดต่อกัน ทั้งหมดนี้กรุณาระบุไว้ในจดหมายที่ลงวันที่ 13 มิถุนายน 2529
ผลงานหนังสือ

ผลงานชิ้นสำคัญ เช่น
ภารตวิทยา: ความรู้เรื่องอินเดียทางวัฒนธรรม (2510)
มหากาพย์มหาภารตะ (2525, แปลจาก มหาภารตะ)
อินเดียในสมัยพุทธกาล (2532)
วัฒนธรรมสัมพันธ์ไทย-อินเดีย (2537)
พบถิ่นอินเดีย (2537, แปลจากงานเขียนของชวาหะร์ลาล เนห์รู)
อโศกมหาราชและข้อเขียนคนละเรื่องเดียวกัน (2539)
เหมือนหนึ่งนกที่จากรัง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2541 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2534 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2547 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
กรมเชื้อเพลิงธรรมชาติ

| --- | --- |
Department of Mineral Fuels
ตราโลกุตระ ตราสัญลักษณ์ของกรม
ภาพรวมกรม
ก่อตั้ง: 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545; 22 ปีก่อน (2545-10-03)
กรมก่อนหน้า: กองเชื้อเพลิงธรรมชาติ กรมทรัพยากรธรณี
ประเภท: ส่วนราชการ
เขตอำนาจ: ทั่วราชอาณาจักร
สำนักงานใหญ่: ศูนย์เอนเนอร์ยี่ คอมเพล็กซ์ ชั้น 21-22 ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงจตุจักร เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร 10900
บุคลากร: 251 คน (พ.ศ. 2565)
งบประมาณต่อปี: 272,490,200 บาท  (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารกรม: วรากร พรหโมบล, อธิบดี ศุภลักษณ์ พาฬอนุรักษ์, รองอธิบดี วิศรุต ตั้งสุนทรขัณฑ์, รองอธิบดี
ต้นสังกัดกรม: กระทรวงพลังงาน
เว็บไซต์: เว็บไซต์ของกรม
กรมเชื้อเพลิงธรรมชาติ (อังกฤษ: Department of Mineral Fuels) เป็นหน่วยงานระดับกรมของกระทรวงพลังงาน มีหน้าที่หลักในภารกิจสำคัญด้านพลังงาน ดำเนินงานตั้งแต่ปี 2545 เป็นองค์กรหลักในการบริหารจัดการ การจัดหาและจัดการแหล่งเชื้อเพลิงธรรมชาติ เพื่อสร้างและรักษาความมั่นคงทางพลังงานของประเทศ
ประวัติ

กรมเชื้อเพลิงธรรมชาติ จัดตั้งขึ้นตามนโยบายการปฏิรูประบบราชการของรัฐบาลตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2545 และพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกา เล่มที่ 119 ตอนที่ 99 ก ลงวันที่ 2 ตุลาคม 2545 โดยมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม 2545 ส่งผลให้กรมเชื้อเพลิงธรรมชาติ สังกัดกระทรวงพลังงาน มีฐานะเป็นหน่วยงานหลักที่เป็นแกนนำในการส่งเสริม และเร่งรัดการสำรวจและพัฒนาแหล่งเชื้อเพลิงธรรมชาติในประเทศ และส่งเสริมความร่วมมือด้านการสำรวจและพัฒนาแหล่งเชื้อเพลิงธรรมชาติ กับประเทศเพื่อนบ้าน เพื่อสร้างและรักษาความมั่นคงทางพลังงานของประเทศอย่างมีประสิทธิภาพและยั่งยืน
ก่อนที่จะมีการปฏิรูประบบราชการเมื่อปี พ.ศ. 2545 กรมเชื้อเพลิงธรรมชาติเป็นหน่วยงานระดับกองมีหน้าที่หลักในภารกิจสำคัญด้านพลังงานของกรมทรัพยากรธรณี กระทรวงอุตสาหกรรม การเปลี่ยนแปลงในครั้งนั้นทำให้มีกรมใหม่เกิดขึ้นอีก 2 กรม ได้แก่ กรมทรัพยากรน้ำบาดาล และกรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่
อำนาจหน้าที่

กรมเชื้อเพลิงธรรมชาติ มีหน้าที่บริหารจัดการในการให้สัมปทานการสำรวจ การผลิต การเก็บ รักษา การขนส่ง การขาย และการจำหน่ายปิโตรเลียม วิเคราะห์ วิจัย ประเมินศักยภาพ ปริมาณสำรอง และพัฒนาแหล่งเชื้อเพลิงธรรมชาติ พิจารณาสิทธิ ประสาน และอำนวยความสะดวกแก่ผู้ประกอบการให้เป็นไปตามกฎหมายและข้อผูกพันต่อรัฐ จัดเก็บค่าภาคหลวง และผลประโยชน์อื่นใดจากปิโตรเลียม ปฏิบัติงานด้านวิชาการ กำหนดมาตรฐานการดำเนินงานความปลอดภัย และสิ่งแวดล้อมในการประกอบกิจการปิโตรเลียม วิเคราะห์ และจัดทำแผนการดำเนินงาน การพัฒนาแหล่งและจัดการแหล่งปิโตรเลียม กำหนดแนวทางการจัดหา และพัฒนาแหล่งปิโตรเลียม และติดตามประเมินผลการดำเนินงาน ประสานความร่วมมือในการสำรวจและพัฒนาแหล่งปิโตรเลียมในพื้นที่พัฒนาร่วม พื้นที่คาบเกี่ยวระหว่างประเทศ และประเทศอื่น ประมวลผล และบริหารจัดการข้อมูลปิโตรเลียม ปฏิบัติการอื่นใดตามที่กฎหมายกำหนดให้เป็นอำนาจหน้าที่ของกรมหรือตามที่กระทรวง หรือคณะรัฐมนตรีมอบหมาย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์กรมเชื้อเพลิงธรรมชาติ
| ด ค กหน่วยงานในสังกัดและหน่วยงานภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงพลังงาน |
| --- | --- | --- |
| กรม |  สำนักงานรัฐมนตรี  สำนักงานปลัดกระทรวง  กรมพัฒนาพลังงานทดแทนและอนุรักษ์พลังงาน  สำนักงานนโยบายและแผนพลังงาน  กรมธุรกิจพลังงาน  กรมเชื้อเพลิงธรรมชาติ  |  |
| รัฐวิสาหกิจ |  บริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน)  การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย  |  |
| หน่วยงานที่กำกับดูแลของรัฐมนตรี |  สำนักงานกองทุนน้ำมันเชื้อเพลิง  |  |
| อื่น ๆ |  กองทุนน้ำมันเชื้อเพลิง  สถาบันบริหารกองทุนพลังงาน (องค์การมหาชน) (อดีต)  |  |
หมวดหมู่
โชยุราเม็ง

โชยุราเม็ง
โชยุราเม็ง (醤油ラーメン) คือ ราเม็งที่ใช้โชยุเป็นน้ำซุป
ต้นกำเนิดของราเม็งชนิดนี้มาจาก ราเม็งโตเกียว ซึ่งเสิร์ฟที่ร้านไรไรกัง (来々軒) ในอาซากุสะ ในปี 1910 ในบรรดาราเม็งในญี่ปุ่น โชยุราเม็ง มีประวัติศาสตร์อันยาวนานเช่นเดียวกับชิโอราเม็ง โดยทั่วไปถ้าพูดว่า "ราเมน" บ่อยครั้งก็จะหมายถึงโชยุราเม็งนั่นเอง
ว่าน หู่

ภาพวาดว่าน หู่ ขณะพยายามขึ้นสู่อวกาศ
ว่าน หู่ (จีน: 万虎; พินอิน: Wàn Hǔ) หรือ ว่าน ฮู่ (จีน: 万户; พินอิน: Wàn Hù) เป็นขุนนางจีนซึ่งบางตำนานว่า มีชีวิตอยู่ราว 2,000 ปีก่อนคริสตกาล บางตำนานว่า อยู่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 16 ตรงกับกลางสมัยราชวงศ์หมิง เอกสารที่ผลิตขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ระบุว่า เขาพยายามจะเป็นนักผจญอวกาศคนแรกของโลกโดยขึ้นสู่อวกาศด้วยจรวดที่ทำเอง ภายหลัง ชื่อของเขาได้ใช้ตั้งเป็นนามปล่องภูเขาไฟแห่งหนึ่งบนดวงจันทร์
ตำนาน > หวัง ถู

เรื่องราวของว่าน หู่ นั้นปรากฏเป็นครั้งแรกในบทความที่จอห์น เอลเฟรท วัตกินส์ (John Elfreth Watkins) เขียนลงนิตยสาร ไซอันติฟิกอะแมริคัน (Scientific American) ฉบับวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1909 แต่ใช้นามว่า "หวัง ถู" (王屠) แทนที่จะเป็นว่าน หู่ บทความนั้นว่า
"ตำนานอ้างว่า บุคคลแรกที่อุทิศตนให้แก่ปัญหาเรื่องการเหาะเหินเดินอากาศนั้น คือ หวัง ถู ขุนนางชาวจีนซึ่งอยู่ในราว ๆ 2,000 ปีก่อนคริสตกาล เขาทำว่าวขนาดยักษ์คู่หนึ่งซึ่งมีรูปร่างเหมือนกันมาวางขนานกัน แล้วนั่งบนเก้าอี้ซึ่งผนึกไว้กลางว่าวคู่นั้น ก่อนให้บ่าวไพร่ 47 คนเอาเทียนที่แต่ละคนถือในมือจุดจรวด 47 ดอกที่ติดไว้ใต้เครื่องนั้น แต่จรวดซึ่งอยู่ใต้เก้าอี้เกิดระเบิดจนไหม้คลอกเขา ทั้งยังเป็นเหตุให้จักรพรรดิกริ้วถึงขนาดรับสั่งให้โบยเขาอย่างสาหัส"
อย่างไรก็ดี ในเวลา 2,000 ปีก่อนคริสตกาลดังอ้างถึงนั้น ประเทศจีนยังไม่มีดินปืนใช้ทำจรวด ดินปืนมีขึ้นหลังจากนั้น 3,000 ปี จึงเห็นกันว่า ตำนานข้างต้นเป็นแต่เรื่องขำขัน
ตำนาน > ว่าน หู่

เรื่องราวของว่าน หู่ ได้รับการเผยแพร่อย่างกว้างขวาง เมื่อเฮอร์เบิร์ต เอส. ซิม (Herbert S. Zim) นักเขียนชาวอเมริกัน เขียนลงหนังสือ รอกเกตส์แอนด์เจตส์ (Rockets and Jets) เมื่อ ค.ศ. 1945 โดยไม่ปรากฏที่มาที่ไปแต่อย่างใด หนังสือนั้นว่า
"ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ว่านตกลงใจจะอาศัยประโยชน์จากวิชาการผลิตจรวดและดอกไม้ไฟอันก้าวหน้าของจีนในการส่งตนเองขึ้นสู่อวกาศ ร่ำลือกันว่า เขาสั่งทำเก้าอี้อันผนึกด้วยจรวด 47 ดอก ในวันออกสู่อวกาศนั้น ว่านนุ่งห่มอย่างดีแล้วขึ้นนั่งเก้าอี้จรวด ก่อนสั่งให้บ่าวไพร่ 47 คนจุดชนวนแล้วรีบวิ่งไปหลบเสีย ขณะนั้น เกิดระเบิดขนานใหญ่ เมื่อควันจางหาย ว่านกับเก้าอี้ก็อันตรธานหายไป และว่ากันว่า ไม่มีใครพบเห็นเขาอีกเลย"
ดูเพิ่ม

รายชื่อนักประดิษฐ์ที่ตายเพราะสิ่งประดิษฐ์ของตนเอง
การสำรวจอวกาศ
แหล่งข้อมูลอื่น

WAN HOO AND HIS SPACE VEHICLE เก็บถาวร 2009-04-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
NASA List of craters
China's Ming Dynasty astronaut เก็บถาวร 2015-05-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(เยอรมัน) Ein Mandarin träumt von den Sternen เก็บถาวร 2007-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ศาสนาในรัฐเกรละ

ศาสนาในรัฐเกรละ (สำมะโน ค.ศ. 2011)
ฮินดู (54.73%)
อิสลาม (26.56%)
คริสต์ (18.38%)
อื่น ๆ / ไม่มี (0.33%)
วิหาร Thirunavaya Navamukunda
โครงสร้างมัสยิดเชรามันจูมาเก่าที่สร้างขึ้นใหม่
โบสถ์นักบุญทอมัสปาลายูร์ของชาวคริสต์ซีเรีย
โบสถ์ยิวปรเทศิใน ค.ศ. 1344
ศาสนาในรัฐเกรละมีความหลากหลาย จากจำนวนในสำมะโนอินเดีย ค.ศ. 2011 ประชากรเกรละร้อยละ 54.73 นับถือศาสนาฮินดู ร้อยละ 26.56 เป็นมุสลิม ร้อยละ 18.38 เป็นชาวคริสต์ และที่เหลือร้อยละ 0.33 นับถือศาสนาอื่นหรือไม่มีศาสนา ณ ค.ศ. 2020 จำนวนเด็กที่เกิดในรัฐทั้งหมดที่เป็นชาวฮินดู มุสลิม คริสต์ และอื่น ๆ มีถึงร้อยละ 41.5, 43.9, 13.9 และ 0.7 ตามลำดับ
ตำนานทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับต้นกำเนิดของเกรละมีเนื้อหาเกี่ยวกับศาสนาฮินดู เกรละเป็นแหล่งผลิตนักบุญและขบวนการต่าง ๆ มากมาย เช่น อาทิศังกราจารย์เป็นนักปรัชญาศาสนาผู้มีส่วนสนับสนุนศาสนาฮินดูและเผยแผ่ปรัชญา Advaita ชาวฮินดูเป็นกลุ่มศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในทุกอำเภอ ยกเว้นมลัปปุรัมที่มีมุสลิมมากกว่า ชนเผ่าต่าง ๆ ในรัฐเกรละยังคงรักษาความเชื่อทางศาสนาของบรรพบุรุษไว้ เมื่อเทียบกับพื้นที่อื่นของอินเดียแล้ว รัฐเกรละประสบกับการแบ่งแยกนิกายค่อนข้างน้อย
ศาสนาฮินดู

ศาสนาฮินดูเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดและเก่าแก่ที่สุดในรัฐเกรละ ตามจำนวนในสำมะโนอินเดีย ค.ศ. 2011 พลเมืองเกรละร้อยละ 54.7 นับถือศาสนาฮินดู ชาวฮินดูเป็นกลุ่มศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในทุกอำเภอ ยกเว้นมลัปปุรัม
ดูเพิ่ม

ศาสนาในประเทศอินเดีย
ศาสนาในมาลาบาร์
ศาสนาในติรุวิตางกูร์
ศาสนศึกษาในรัฐเกรละ
อ่านเพิ่ม

S. Muhammad Hussain Nainar (1942), Tuhfat-al-Mujahidin: An Historical Work in The Arabic Language, University of Madras, สืบค้นเมื่อ 3 December 2020 (The English translation of the historic book Tuhfat Ul Mujahideen written about the society of Kerala by Zainuddin Makhdoom II during sixteenth century CE, which is also the first recognised book on history of Kerala written by a native of Kerala)
Chandran, VP (2018). Mathrubhumi Yearbook Plus – 2019 (Malayalam ed.). Kozhikode: P. V. Chandran, Managing Editor, Mathrubhumi Printing & Publishing Company Limited, Kozhikode.
นาโปริตัง

| --- | --- |

แหล่งกำเนิด: ประเทศญี่ปุ่น
ผู้สร้างสรรค์: ชิเงตาดะ อิริเอะ
ส่วนผสมหลัก: สปาเกตตี, ซอสมะเขือเทศ
ส่วนผสมที่มักใช้: พริกหยวก, เห็ด, หัวหอม, ไส้กรอก, เบคอน
  สื่อ: นาโปริตัง
นาโปริตัง (ญี่ปุ่น: ナポリタン; โรมาจิ: Naporitan) เป็นพาสตาแบบญี่ปุ่น ซึ่งเป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากตะวันตกหรือที่เรียกว่า โยโชกุ อาหารจานนี้ประกอบด้วยเส้นสปาเกตตี ซอสมะเขือเทศ หัวหอม เห็ดกระดุม ไส้กรอก เบคอน และสามารถใส่ซอสตาบัสโกได้ อ้างกันว่าอาหารชนิดนี้ถือกำเนิดขึ้นที่เมืองโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ
นาโปริตังถูกสร้างสรรค์ครั้งแรกโดยชิเงตาดะ อิริเอะ (入江茂忠) เชฟจากโรงแรมนิวแกรนด์ในเมืองโยโกฮามะ โดยได้แรงบันดาลใจจากอาหารสนามของทหารอเมริกัน ซึ่งทำจากเส้นสปาเกตตีผสมกับซอสมะเขือเทศ อิริเอะจึงนำซอสมะเขือเทศกระป๋องแบบเข้มข้นมาผัดกับเส้นสปาเกตตี กระเทียม เบคอน เห็ดกระป๋อง และผักหั่น จากนั้นเป็นต้นมาก็ได้ปรับปรุงรสชาติให้เหมาะสมกับรสนิยมของชาวญี่ปุ่นมากขึ้น ด้วยการเปลี่ยนไปใช้ซอสมะเขือเทศซึ่งหาได้ง่ายกว่า รวมทั้งเติมไส้กรอกและเห็ดกระดุมเพื่อเสริมรสชาติ โดยเชฟตั้งชื่ออาหารชนิดนี้ตามชื่อเมืองนาโปลี (หรือเนเปิลส์ในภาษาอังกฤษ) ประเทศอิตาลี โดยชื่อ "นาโปริตัง" จะมีความหมายว่า "ชาวเมืองนาโปลี" และเป็นคนละชนิดกับสปาเกตตีนโปเลียน