stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สะพานโกลเดนเกต
ประวัติ > พิธีเปิด, ครบรอบ 50 ปี และ 75 ปี

พิธีเปิดสะพานโกลเดนเกตจัดขึ้นเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1937 และกินเวลาต่อเนื่องยาวนานถึง 1 สัปดาห์ ก่อนเปิดให้บริการแก่รถยนต์อย่างเป็นทางการ ประชาชนจำนวนมหาศาลกว่า 200,000 คน ต่างหลั่งไหลเข้าร่วมงานเฉลิมฉลอง โดยเดินเท้าหรือเล่นสเก็ตโรลเลอร์สเกตข้ามสะพาน
ในวันพิธีเปิด นายกเทศมนตรี แองเจโล รอสซี (Angelo Rossi) พร้อมด้วยคณะผู้มีเกียรติ ได้โดยสารเรือข้ามฟากไปยังมาริน จากนั้นจึงร่วมขบวนรถเปิดประทุนข้ามสะพาน โดยต้องผ่านด่านพิธีกรรม 3 ด่าน ซึ่งด่านสุดท้ายเป็นด่านพิเศษที่ประดับด้วยเหล่านางงาม พวกเธอเรียกร้องให้ โจเซฟ สเตราส์ วิศวกรผู้ควบคุมการก่อสร้าง ส่งมอบสะพานให้แก่แขวงทางหลวงอย่างเป็นทางการก่อนจะอนุญาตให้เขาผ่านไปได้
เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองครั้งยิ่งใหญ่นี้ ได้มีการแต่งเพลงประจำงาน "There's a Silver Moon on the Golden Gate" และสเตราส์เองก็ได้แต่งบทกวี "The Mighty Task is Done" ซึ่งปัจจุบันติดตั้งไว้บนสะพาน
วันรุ่งขึ้น ประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ ได้กดปุ่มเปิดใช้งานสะพานโกลเดนเกตอย่างเป็นทางการ ณ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ส่งสัญญาณให้รถยนต์สามารถเริ่มสัญจรบนสะพานได้ตั้งแต่เวลาเที่ยงวันเป็นต้นไป กิจกรรมเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่นี้ ยังคงดำเนินต่อไปอีกหลายสัปดาห์ ภายใต้ชื่องาน "The Fiesta" ซึ่งประกอบด้วยกิจกรรมทางวัฒนธรรมและสังคมมากมาย สุดท้าย รูปปั้นของสเตราส์ได้รับการย้ายไปตั้งใกล้กับสะพานโกลเดนเกตในปี ค.ศ. 1955 เพื่อเป็นอนุสรณ์เชิดชูเกียรติคุณของเขาตลอดไป
ในปี ค.ศ. 1987 เนื่องในโอกาสครบรอบ 50 ปีการเปิดใช้งานสะพาน แขวงทางหลวงสะพานโกลเดนเกตได้เปิดให้ประชาชนเดินเท้าข้ามสะพานเป็นกรณีพิเศษในวันที่ 24 พฤษภาคม กิจกรรมนี้ดึงดูดผู้เข้าร่วมจำนวนมหาศาล คาดการณ์อยู่ระหว่าง 750,000–1,000,000 คน อย่างไรก็ตาม ด้วยระบบการควบคุมฝูงชนที่ไม่เพียงพอ ส่งผลให้เกิดภาวะแออัดบนสะพาน โดยมีผู้คนราว 300,000 คน เบียดเสียดอยู่บนช่วงกลางสะพาน จนส่งผลให้เกิดการยุบตัวของโครงสร้าง แม้สะพานจะได้รับการออกแบบมาให้มีความยืดหยุ่นรองรับน้ำหนักบรรทุกมหาศาล และการยุบตัวในครั้งนั้นก็ไม่ส่งผลกระทบต่อความปลอดภัย เนื่องจากความเค้นที่สายเคเบิลยังอยู่ต่ำกว่าเกณฑ์ความปลอดภัยที่กำหนด (ไม่เกิน 40%) แต่เหตุการณ์ดังกล่าวยังคงเป็นบทเรียนสำคัญ เจ้าหน้าที่สะพานจึงตัดสินใจยกเลิกกิจกรรมเดินเท้าบนสะพานในงานครบรอบ 75 ปี เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 โดยให้เหตุผลสำคัญประการหนึ่ง คือ ต้นทุนด้านการรักษาความปลอดภัยที่เพิ่มสูงขึ้นหลังเหตุการณ์ "11 กันยายน"
ประชาชนโพสท่าที่ราวสะพานในวันพิธีเปิด เมื่อปี ค.ศ. 1937
พิธีเปิดสะพานโกลเดนเกต
คำเชิญอย่างเป็นทางการสู่พิธีเปิดสะพานโกลเดนเกต สำเนานี้ส่งถึงเมืองซีแอตเทิล
ข้อกำหนดโครงสร้าง

สะพานโกลเดนเกตเคยครองตำแหน่งสะพานแขวนที่มีช่วงกลางยาวที่สุดในโลกด้วยความยาว 4,200 ฟุต (1,300 เมตร) จนถึงปี ค.ศ. 1964 แต่หลังจากนั้นก็มีสะพานแขวนอีกถึง 17 แห่งที่มีช่วงกลางยาวกว่า ปัจจุบันสะพานโกลเดนเกตยังเป็นอันดับที่ 2 ในทวีปอเมริกา รองจากสะพานเวเรซาโน่-นาร์โรว์ (Verrazzano-Narrows Bridge) ในนครนิวยอร์ก
ความยาวทั้งหมดของสะพานโกลเดนเกตอยู่ที่ 8,981 ฟุต (2,737 เมตร) เมื่อวัดจากตอม่อริม (abutment) ฝั่งเหนือถึงฝั่งใต้
ระยะห่างระหว่างใต้สะพานกับระดับน้ำมีความสูงเฉลี่ยอยู่ที่ 220 ฟุต (67 เมตร) ส่วนหอคอยทั้งสองมีความสูงจากระดับน้ำอยู่ที่ 746 ฟุต (227 เมตร) ซึ่งเคยครองตำแหน่งหอคอยสะพานแขวนที่สูงที่สุดในโลก จนกระทั่งถูกสะพานเมซกาลา (Mezcala Bridge) ในเม็กซิโกแซงหน้าไปในปี ค.ศ. 1993
น้ำหนักของพื้นถนนบนสะพานแขวนอยู่กับสายเคเบิลหลักสองเส้น โดยใช้สายสลิงยึดแนวตั้งจำนวน 250 คู่ สายเคเบิลหลักทอดผ่านยอดหอคอยหลักทั้งสอง และยึดติดกับฐานคอนกรีตที่ปลายทั้งสองข้าง แต่ละสายเคเบิลประกอบด้วยลวดเส้นขนาดเล็กจำนวน 27,572 เส้น คาดว่าความยาวรวมของลวดเหล็กชุบสังกะสีที่ใช้ในการผลิตสายเคเบิลหลักทั้งสองเส้นนั้น มีความยาวประมาณ 80,000 ไมล์ (130,000 กิโลเมตร) นอกจากนี้ หอคอยแต่ละฝั่งของสะพานยังมีหมุดยึดประมาณ 600,000 ตัว
ในช่วงทศวรรษที่ 1960 ขณะที่มีการวางแผนระบบขนส่งมวลชนอ่าวซานฟรานซิสโก (BART) วิศวกรผู้เชี่ยวชาญมีความเห็นขัดแย้งกันเกี่ยวกับความเป็นไปได้ในการสร้างทางรถไฟข้ามสะพานโกลเดนเกตไปยังมาริน มิถุนายน ค.ศ. 1961 ที่ปรึกษาที่ถูกว่าจ้างโดย BART ทำการศึกษาและสรุปว่า ช่วงแขวนของสะพานสามารถรองรับน้ำหนักรถไฟบนชั้นล่างเพิ่มเติมได้ กรกฎาคม ค.ศ. 1961 คลิฟฟอร์ด เพน (Clifford Paine) วิศวกรที่ปรึกษาคนหนึ่งของสะพาน ไม่เห็นด้วยกับข้อสรุปดังกล่าว มกราคม ค.ศ. 1962 เนื่องจากความเห็นทางวิศวกรรมขัดแย้งกัน คณะกรรมการบริหารสะพานจึงแต่งตั้งคณะกรรมการตรวจสอบวิศวกรรมเพื่อวิเคราะห์รายงานทั้งหมด และในเมษายน ค.ศ. 1962 รายงานของคณะกรรมการก็ตรวจสอบสรุปว่าไม่แนะนำให้เดินรถไฟบนสะพาน
สุนทรียศาสตร์

สุนทรียศาสตร์หรือความสวยงาม เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้แบบสะพานฉบับแรกของโจเซฟ สเตราส์ ถูกปฏิเสธ เมื่อเขายื่นแบบสะพานอีกครั้ง เขาได้เพิ่มรายละเอียดลงไป เช่น ระบบไฟ เพื่อเน้นสายเคเบิลและหอคอยของสะพานให้โดดเด่นขึ้น ซึ่งต่อมาสะพานแห่งนี้ได้รับการจัดอันดับที่ 5 ในรายชื่อ "สถาปัตยกรรมที่ชื่นชอบของชาวอเมริกัน" ในปี 1999 โดยสถาบันสถาปนิกอเมริกัน (AIA)
สีของสะพานนี้เรียกอย่างเป็นทางการว่า "สีส้มชาด" (orange vermilion) หรือที่เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "สีส้มอินเตอร์เนชั่นแนล" (international orange) สีนี้ได้รับการเลือกโดยสถาปนิกที่ปรึกษา เออร์วิง มอร์โรว์ เนื่องจากสีดังกล่าวเข้ากันได้ดีกับสภาพแวดล้อมโดยรอบและช่วยให้มองเห็นสะพานได้ชัดเจนยิ่งขึ้นในยามหมอก
เดิมทีสะพานจะทาด้วยสีรองพื้นตะกั่วแดงและทับด้วยสีทับหน้าตะกั่ว ซึ่งทาสีเพิ่มเติมตามความจำเป็น ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1960 ได้มีการริเริ่มโครงการเพื่อปรับปรุงการป้องกันการกัดกร่อนโดยการลอกสีเดิมออกและทาสีสะพานใหม่ด้วยสีรองพื้นซิงก์ซิลิเกตและสีทับหน้าไวนิล ตั้งแต่ปี 1990 เป็นต้นมา ได้มีการใช้สีอะคริลิกทับหน้าแทนด้วยเหตุผลด้านคุณภาพอากาศ โครงการนี้เสร็จสมบูรณ์ในปี 1995 และปัจจุบันมีทีมช่างทาสี 38 คน ซึ่งจะคอยดูแลและทาสีทับบริเวณที่มีการกัดกร่อนรุนแรง งานบำรุงรักษาสีสะพานแห่งนี้ยังคงเป็นภารกิจที่ดำเนินไปอย่างไม่หยุดยั้ง
ทิวทัศน์ของสะพานโกลเดนเกตมองจากแหลมมาริน ในยามเช้าที่มีหมอกหนา
ทิวทัศน์ของมารินมองจากหอคอยใต้
ด้านบนของหอคอยใต้
การจราจร

แม้ว่าแผนที่และป้ายบอกทางส่วนใหญ่จะระบุว่าสะพานโกลเดนเกตเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงสายหลักร่วมกันระหว่างทางหลวงสหรัฐหมายเลข 101 และทางหลวงรัฐแคลิฟอร์เนียหายเลข 1 แต่ในความเป็นจริงแล้วสะพานนี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของระบบทางหลวงของรัฐแคลิฟอร์เนียอย่างเป็นทางการ ตามกฎหมายถนนและทางหลวงของรัฐแคลิฟอร์เนีย § 401 ระบุว่า ทางหลวงหมายเลข 101 สิ้นสุดที่ "ทางขึ้นสะพานโกลเดนเกต" จากนั้นจึงกลับมาเริ่มใหม่ที่ "จุดหนึ่งในเทศมณฑลมาริน ตรงข้ามกับซานฟรานซิสโก" เนื่องจากสะพานไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของระบบทางหลวงรัฐแคลิฟอร์เนีย จึงอยู่ภายใต้การดูแลของแขวงทางหลวงและคมนาคมสะพานโกลเดนเกต (Golden Gate Bridge, Highway and Transportation District) แทนที่จะเป็นกระทรวงคมนาคมรัฐแคลิฟอร์เนีย
แผงกั้นกลางถนนแบบเคลื่อนย้ายได้จะถูกปรับเปลี่ยนตำแหน่งหลายครั้งต่อวันเพื่อให้สอดคล้องกับรูปแบบการจราจร ดังนี้
ช่วงเช้าวันธรรมดา การจราจรส่วนใหญ่จะมุ่งหน้าลงใต้เข้าสู่ตัวเมือง ทางสะพานจึงจัดให้มีช่องทางวิ่งลงใต้ 4 ช่อง จากทั้งหมด 6 ช่อง
ช่วงบ่ายวันธรรมดา จะมีการจัดช่องทางวิ่งขึ้นเหนือ 4 ช่อง และวิ่งลงใต้ 2 ช่อง
ช่วงเวลาที่ไม่ใช่ชั่วโมงเร่งด่วนและช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ ช่องทางจะถูกแบ่งเท่า ๆ กัน โดยวิ่งขึ้นเหนือและลงใต้ฝั่งละ 3 ช่อง
ระหว่างปี 1968–2015 การจราจรบนสะพานโกลเดนเกตที่วิ่งสวนทางกันเคยถูกกั้นด้วยแท่งพลาสติกขนาดเล็ก ในช่วงเวลานั้น มีอุบัติเหตุชนประสานงาเกิดขึ้นถึง 128 ครั้ง ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 16 คน เพื่อปรับปรุงความปลอดภัยบนสะพาน ทางการจึงลดความเร็วจำกัดลงจาก 50 เป็น 45 ไมล์/ชั่วโมง (80 เป็น 72 กม./ชม.) ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 1983 แม้จะมีการหารือเกี่ยวกับการติดตั้งแผงกั้นกลางถนนแบบเคลื่อนย้ายได้ตั้งแต่ช่วงทศวรรษที่ 1980 แต่คณะกรรมการบริหารสะพานเพิ่งอนุมัติให้จัดสรรงบประมาณ 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อศึกษารายละเอียดในเดือนมีนาคม 2005 ก่อนที่จะดำเนินการติดตั้ง การติดตั้งแผงกั้นกลางถนนแบบเคลื่อนย้ายได้แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 11 มกราคม 2015 โดยต้องปิดสะพานสำหรับรถยนต์ส่วนบุคคลนาน 45.5 ชั่วโมง ซึ่งถือเป็นการปิดสะพานนานที่สุดในประวัติศาสตร์ ระบบแผงกั้นใหม่นี้ รวมถึงรถบรรทุกพิเศษที่ใช้ในการเคลื่อนย้าย มีค่าใช้จ่ายในการซื้อและติดตั้งประมาณ 30.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
สะพานโกลเดนเกตมีปริมาณรถยนต์วิ่งผ่านโดยเฉลี่ยประมาณ 112,000 คันต่อวัน จากรายงานของแขวงทางหลวงและคมนาคมสะพานโกลเดนเกต
การจราจร > การใช้ประโยชน์และการท่องเที่ยว

สะพานแห่งนี้ได้รับความนิยมจากทั้งคนเดินเท้าและนักปั่นจักรยาน การออกแบบสะพานจึงมีทางเดินเลียบไปตามสองข้างของช่องทางเดินรถ 6 ช่อง แต่เดิมนั้น ทางเดินเลียบนี้ไม่มีสิ่งกั้นแยกจากช่องทางเดินรถ มีเพียงแค่ขอบโลหะเตี้ย ๆ เท่านั้น ต่อมาในปี 2003 ได้มีการติดตั้งราวกันตกเพิ่มเติม เพื่อป้องกันไม่ให้นักปั่นจักรยานล้ำเข้าไปบนถนน นอกจากนี้ สะพานยังได้รับการกำหนดให้เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางจักรยานสหรัฐหมายเลข 95 ในปี 2021
ทางเดินหลักจะอยู่ฝั่งตะวันออกของสะพาน โดยเปิดให้คนเดินเท้าและจักรยานใช้ร่วมกันในช่วงเช้าถึงช่วงบ่ายของวันธรรมดา (05:00 น.–15:30 น.) ส่วนช่วงเวลาที่เหลือของวัน (จนถึง 18:00 น. หรือ 21:00 น. ตามเวลา DST) จะเปิดเฉพาะคนเดินเท้าเท่านั้น ในวันหยุดสุดสัปดาห์ ทางเดินฝั่งตะวันออกจะสงวนไว้สำหรับคนเดินเท้า (05:00 น.–18:00 น. หรือ 21:00 น. ตามเวลา DST) และเปิดเฉพาะจักรยานในช่วงค่ำถึงเช้า ซึ่งช่วงเวลานี้ห้ามคนเดินเท้าเข้า ส่วนทางเดินฝั่งตะวันตกเปิดเฉพาะจักรยานเท่านั้น และเปิดเฉพาะช่วงเวลาที่ไม่อนุญาตให้จักรยานใช้ทางเดินฝั่งตะวันออก
สะพานโกลเดนเกตมีบริการรถประจำทางให้บริการข้ามสะพานโดยหน่วยงานขนส่งสาธารณะสองแห่ง ได้แก่ ซานฟานซิสโกมิวนิ (San Francisco Muni) และโกลเดนเกตทรานสิท (Golden Gate Transit) โดยซานฟรานซิสโกมิวนิจะให้บริการเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์บนเส้นทางมารินเฮดแลนด์เอกซ์เพรส (Marin Headlands Express) ส่วนโกลเดนเกตทรานสิทจะให้บริการหลายเส้นทางตลอดทั้งสัปดาห์  สำหรับการเดินทางระหว่างมารินกับท่าอากาศยานนานาชาติซานฟรานซิสโกนั้นยังมีบริการของมารินแอร์พอร์เตอร์ (Marin Airporter) ให้บริการ
ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวและร้านขายของที่ระลึก เดิมชื่อ "บริดจ์พาวิลเลียน" (Bridge Pavilion) ซึ่งปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น "โกลเดนเกตบริดจ์เวลคัม เซ็นเตอร์" (Golden Gate Bridge Welcome Center) ตั้งอยู่ฝั่งซานฟรานซิสโก ติดกับที่จอดรถด้านตะวันออกเฉียงใต้ เปิดให้บริการในปี 2012 เพื่อร่วมฉลองครบรอบ 75 ปีของสะพาน ใกล้เคียงกันยังมีคาเฟ่ นิทรรศการกลางแจ้ง และห้องสุขา ส่วนที่ฝั่งมาริน ยังมีพื้นที่พักผ่อนและจุดชมวิวเอช. เดนา บาวเวอร์ (H. Dana Bower Rest Area and Vista Point) ที่ตั้งชื่อตามสถาปนิกภูมิทัศน์คนแรกของกองทางหลวงแคลิฟอร์เนีย เข้าถึงได้เฉพาะช่องทางเดินรถขาขึ้นเท่านั้น
บริเวณพื้นดินและผืนน้ำใต้และรอบสะพานโกลเดนเกต เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าหลากหลายชนิด เช่น บอบแคต แมวน้ำ และสิงโตทะเล นอกจากนี้ ยังมีโลมา (วาฬ) 3 สายพันธุ์ที่สูญหายไปจากพื้นที่มานาน กลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในบริเวณใกล้เคียงสะพานเมื่อไม่นานมานี้[เมื่อไร?] นักวิจัยที่ศึกษาโลมาเหล่านี้สนับสนุนให้มีการปกป้องที่เข้มงวดและจริงจังมากขึ้น และแนะนำให้ประชาชนชมโลมาจากบนสะพานหรือบนฝั่ง หรือใช้บริการชมวาฬจากผู้ประกอบการท้องถิ่น
การจราจร > ค่าผ่านทาง > อัตราค่าผ่านทางปัจจุบัน

สะพานโกลเดนเกตใช้วิธีการเก็บค่าผ่านทางแบบอิเล็กทรอนิกส์ล้วนมาตั้งแต่ปี 2013 โดยเรียกเก็บเฉพาะรถที่มุ่งลงใต้ที่ด่านเก็บเงินฝั่งซานฟรานซิสโกเท่านั้น ผู้ขับขี่สามารถเลือกชำระค่าผ่านทางได้ 3 วิธี ได้แก่:
เครื่องเก็บค่าผ่านทางอิเล็กทรอนิกส์ "ฟาสแทร็ก" (FasTrak) วิธีนี้สะดวก รวดเร็ว และประหยัดกว่าวิธีอื่น ๆ โดยจะต้องสมัครบัตร FasTrak ล่วงหน้า แล้วติดไว้ที่กระจกรถ เมื่อผ่านด่านเก็บค่าผ่านทาง เครื่องจะตัดเงินจากบัตรโดยอัตโนมัติ
ระบบชำระค่าผ่านทางด้วยป้ายทะเบียน วิธีนี้ไม่ต้องมีบัตร FasTrak เพียงแค่ลงทะเบียนป้ายทะเบียนรถไว้กับระบบ เมื่อผ่านด่านเก็บค่าผ่านทาง ระบบจะบันทึกป้ายทะเบียนและส่งใบแจ้งหนี้มาให้ชำระในภายหลัง
ชำระเงินแบบครั้งเดียวทางออนไลน์ เหมาะสำหรับคนที่ใช้สะพานเป็นครั้งคราว โดยสามารถเข้าไปชำระค่าผ่านทางผ่านเว็บไซต์หรือแอปพลิเคชันหลังจากผ่านด่านเก็บค่าผ่านทาง ภายในระยะเวลาที่กำหนด
ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 เป็นต้นไป รถยนต์ส่วนบุคคลจะต้องจ่ายค่าผ่านทางสะพาน $9.00 ยกเว้นผู้ใช้ FasTrak ที่จะได้รับส่วนลดเหลือ $8.75
ในช่วงเวลาเร่งด่วน รถที่มีผู้โดยสาร 3 คนขึ้นไป หรือรถจักรยานยนต์ที่ใช้ FasTrak และใช้เลนคาร์พูลที่กำหนด จะได้รับส่วนลดค่าผ่านทางเหลือ $6.75 ผู้ใช้จะต้องชำระค่าผ่านทางภายใน 48 ชั่วโมงหลังจากข้ามสะพาน มิฉะนั้นจะถูกส่งใบแจ้งค่าปรับ $9.75 และจะมีค่าปรับเพิ่มเติมหากไม่ชำระภายใน 21 วัน
ปัญหา > การฆ่าตัวตาย

ป้ายบนสะพานโกลเดนเกตมีการประชาสัมพันธ์โทรศัพท์พิเศษที่เชื่อมต่อกับสายด่วนฉุกเฉินด้านจิตใจ รวมถึงบริการส่งข้อความขอความช่วยเหลือฉุกเฉินตลอด 24 ชั่วโมง
สะพานโกลเดนเกตเป็นสถานที่ที่ใช้ในการฆ่าตัวตายมากที่สุดในโลก พื้นสะพานมีความสูงประมาณ 245 ฟุต (75 เมตร) เหนือน้ำ หลังจากตกลงไป 4 วินาที ผู้กระโดดจะตกลงน้ำด้วยความเร็วประมาณ 75 ไมล์/ชั่วโมง (120 กิโลเมตร/ชั่วโมง; 30 เมตร/วินาที) ส่วนใหญ่เสียชีวิตจากแรงกระแทก ประมาณ 5% รอดชีวิตจากแรงกระแทกครั้งแรก แต่โดยทั่วไปจะจมน้ำหรือเสียชีวิตจากภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำในน้ำเย็น
หลังจากการถกเถียงกันหลายปีและมีผู้เสียชีวิตประมาณกว่า 1,500 คน แนวป้องกันการฆ่าตัวตาย ซึ่งประกอบด้วยตาข่ายสแตนเลสสตีลยาว 20 ฟุตจากสะพานและรองรับด้วยโครงสร้างเหล็ก 20 ฟุตใต้ทางเดินเท้า เริ่มติดตั้งในเดือนเมษายน 2017 การติดตั้งคาดว่าจะใช้เวลานานประมาณ 4 ปีด้วยค่าใช้จ่ายกว่า 200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ การติดตั้งตาข่ายแล้วเสร็จในเดือนมกราคม 2024 ตาข่ายนี้สามารถมองเห็นได้จากทางเดินเท้าสำหรับคนเดินเท้าและคาดว่าจะสร้าวความเจ็บปวดเมื่อตกลงไป
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สะพานโกลเดนเกต
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
37°49′11″N 122°28′43″W﻿ / ﻿37.81972°N 122.47858°W﻿ / 37.81972; -122.47858
ช่องแคบโกลเดนเกตที่มีฟอรต์พอยต์อยู่เบื้องหน้า ราวปี ค.ศ. 1891
หอคอยใต้มองจากทางเดิน พร้อมรายละเอียดสไตล์อลังการศิลป์
ใต้สะพานโกลเดนเกต
สะพานโกลเดนเกตขณะกำลังก่อสร้าง มองจากฟอร์ตสกอตต์
ร้านอาหารราวด์เฮาส์คาเฟ
แผ่นจารึกอนุสรณ์การสร้างสะพานโกลเดนเกต
แผ่นจารึกบนหอคอยด้านใต้เพื่อรำลึกถึงวันครบรอบ 25 ปีของสะพาน
สะพานโกลเดนเกตและป้อมฟอร์ตพอยต์
บนฝั่งทิศใต้ของสะพาน มีการจัดแสดงหน้าตัดสายเคเบิลขนาดกว้าง 36.5 นิ้ว (93 ซม.) ซึ่งประกอบด้วยเส้นลวดจำนวน 27,572 เส้น
การติดตั้งแผงกั้นแบบเคลื่อนย้ายได้ในเดือนมกราคม 2015
การทดสอบแผงกั้นแบบเคลื่อนย้ายได้ที่ติดตั้งใหม่
ทิวทัศน์สะพานโกลเดนเกต
ตาข่ายป้องกันการฆ่าตัวตาย ถูกติดตั้งบนฝั่งด้านมหาสมุทรแปซิฟิกของสะพานโกลเดนเกต ในเดือนธันวาคม 2022
ชาติชาย เชี่ยวน้อย

| ชาติชาย เชี่ยวน้อย |
| --- | --- |

เกิด: นริศ เชี่ยวน้อย 10 ตุลาคม พ.ศ. 2485 อำเภอปทุมวัน  จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
เสียชีวิต: 21 มกราคม พ.ศ. 2561 (75 ปี) โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี เขตคันนายาว  กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ปอดบวม
ชื่ออื่น: มาร์ซีอาโนน้อยแห่งเอเชีย มารีซีอาโนแห่งตะวันออก
สัญชาติ: ไทย
ส่วนสูง: 1.65 เมตร
น้ำหนัก: 51 กิโลกรัม
ช่วงระยะ: 166 เซนติเมตร
ท่ายืน: ออร์โทด็อกซ์
มาจาก: จังหวัดปทุมธานี ประเทศไทย
ผู้ฝึกสอน: บุญธรรม เชาว์สนิท
ช่วงปี: พ.ศ. 2502–2518

สถิติมวยสากล
คะแนนรวม: 82
ชนะ: 61
โดยการน็อก: 36
แพ้: 18
โดยการน็อก: 5
เสมอ: 3
 
ข้อมูลอื่น
คู่สมรส: สิรินทร เชี่ยวน้อย
สถิติมวยสากล จากบ็อกเรค
ชาติชาย เชี่ยวน้อย หรือเป็นที่รู้จักว่า ชาติชาย แหลมฟ้าผ่า หรือชื่อจริง นริศ เชี่ยวน้อย (10 ตุลาคม พ.ศ. 2485 – 21 มกราคม พ.ศ. 2561) เป็นนักมวยสากลอาชีพชาวไทย แชมป์โลก WBCและแชมป์โลก WBAในรุ่นฟลายเวท เขาคว้าแชมป์ WBC (แชมป์โลกรุ่นฟลายเวท) สองครั้งติดต่อกัน และ WBA แชมป์เปี้ยนชีพ หนึ่งครั้งก่อนที่จะสละสิทธิ์ในที่สุด
ในปีต่อมา เขาสนับสนุนการเปิดตัวระดับอาชีพของ มาซาโอะ โอบะ หลานชายของเขาเมื่ออายุ 36 ปี  นักมวยชาวญี่ปุ่นและแชมป์ชาวไทยในเวลาต่อมา,Soh Ohba
วัยเด็ก

ชาติชายมีชื่อจริงว่า นริศ เชี่ยวน้อย เกิดเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2485 ที่ย่านหัวลำโพง อำเภอปทุมวัน จังหวัดพระนคร  เป็นบุตรคนที่ 3 ของ ร้อยตำรวจตรี สุจิต และนางรักสอาด เชี่ยวน้อย ในจำนวนพี่น้อง 9 คน ฐานะครอบครัวของชาติชายนับว่ายากจน หลังจบ ป.4 จากโรงเรียนวัดเครือวัลย์แล้ว ชาติชายต้องออกมาช่วยพ่อแม่ทำมาหากิน โดยชาติชายชกมวยครั้งแรกเมื่ออายุได้ 14 ปี ที่ค่ายมวย "ลูกวังเดิม" หลังวัดใหม่พิเรนทร์ อำเภอบางกอกใหญ่ จังหวัดธนบุรี โดยการชกครั้งแรกของชาติชายชนะน็อกยก 2 ได้เงินรางวัล 50 บาท โดยใช้ชื่อว่า "ธนูน้อย ลูกวังเดิม"
เริ่มชกมวย

จากนั้นจึงได้ย้ายค่ายมาอยู่กับ หม่อมหลวงสุทัศน์ สุประดิษฐ์ เจ้าของค่าย "แหลมฟ้าผ่า" จึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "ชาติชาย แหลมฟ้าผ่า" โดยชื่อชาติชายนั้น มาจากชื่อของ "ชาติชาย รัตนสิทธิ์" อดีตนักมวยไทยชื่อดัง และจากชื่อนี้เองที่ได้สร้างประสบการณ์และชื่อเสียงให้กับชาติชาย ก่อนจะเปลี่ยนเป็น "ชาติชาย เชี่ยวน้อย" ตามนามสกุลตัวเอง ในเวลาต่อมา โดยได้ตระเวนชกไปทั่วทั้งในและต่างประเทศมากกว่า 50 ไฟท์ รวมทั้งเอาชนะคะแนน ซันวาตอเร่ เบอรูนนี่ แชมป์โลกชาวอิตาลี ผู้ได้แชมป์จากโผน กิ่งเพชร ในการชกนอกรอบด้วย สร้างความมั่นใจอย่างมาก จากนั้นจึงได้ขึ้นชิงแชมป์โลกกับ วอลเตอร์ แม็คโกแวน นักมวยชาวอังกฤษ เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2509 ที่สนามกีฬากิตติขจร โดยชาติชายสามารถชนะทีเคโอไปได้ในยกที่ 9
แชมป์โลกคนที่สอง

ชาติชาย นับได้ว่าเป็นแชมป์โลกคนหนึ่งที่อยู่ในความทรงจำของแฟนมวยและบุคคลร่วมสมัยตลอดกาลไม่แพ้ โผน กิ่งเพชร แชมป์โลกคนแรก หรือแชมป์โลกคนอื่น ๆ เลย  โดยชาติชายเป็นแชมป์ถึง 3 สมัย ครองแชมป์ทั้งสถาบันสภามวยโลก (WBC) และสมาคมมวยโลก (WBA) รวมถึงเดอะริง (The Ring) มีไฟท์ในความทรงจำหลายไฟท์ เช่น การป้องกันตำแหน่งกับ พันธุ์ทิพย์ แก้วสุริยะ เจ้าของฉายา เสือหมัดซ้าย นักมวยชาวไทยด้วยกันเอง ที่เรียกว่าเป็น ศึกสายเลือด ครั้งแรกของวงการมวยไทย การผลัดแพ้ - ชนะ แอฟเฟรน ทอร์เรส นักมวยชาวเม็กซิกัน ที่แฟนมวยชาวไทยตั้งฉายาให้ว่า ไอ้แมงป่อง หรือการชกกับ มาซาโอะ โอบะ นักมวยอันตรายชาวญี่ปุ่น รวมถึงการชกกับ เบิกฤกษ์ ชาติวันชัย นักมวยชาวไทยระดับแชมป์โลกอีกคน   โดยชาติชายได้มีโอกาสชกต่อหน้าพระพักตร์ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร หลายต่อหลายครั้ง และมีพระกรุณาต่อชาติชายอย่างหาที่สุดมิได้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ยังคงตรึงอยู่ในความทรงจำของชาติชายตราบจนปัจจุบัน
ชีวิตส่วนตัว

ชาติชาย เชี่ยวน้อย เป็นนักมวยรูปร่างเล็ก แต่มีจิตใจที่กล้าหาญ ไม่กลัวใคร เป็นมวยในสไตล์ไฟเตอร์ เดินหน้าไม่มีหยุด ชกสนุก เดินทางไปชกทั่วโลก มีสถิติการชกมากมาย จนนับได้ว่าเป็นแชมป์โลกที่มีสถิติการชกมากที่สุดของไทยตราบจนปัจจุบัน  จนได้รับฉายาจากแน็ต แฟลชเชอร์ บรรณาธิการนิตยสารเดอะริง ว่า มาร์ซีอาโนน้อยแห่งเอเชีย (มาจาก รอคกี มาร์ซีอาโน แชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวทผิวขาว ชาวอเมริกันร่วมสมัย) ที่ขากางเกงของชาติชายเมื่อขึ้นชก จะปักอักษรคำว่า BOY ไว้เสมอ โดยเป็นชื่อเล่นของลูกชายคนแรกคือ จรัลโรจน์ เชี่ยวน้อย รวมถึงคำว่า BLE ด้วย ซึ่งเป็นชื่อเล่นของลูกชายคนที่สอง คือ สัญชัย เชี่ยวน้อย แต่กางเกงแบบหลังนี้ไม่ค่อยเป็นที่คุ้นเคยเหมือนแบบแรก
ชาติชาย เป็นนักมวยที่ตระเวนชกไปทั่วโลก ไปในหลายประเทศ ทั้งที่กัมพูชา, ญี่ปุ่น หรือนิคารากัว จึงมีสถิติการชกที่มากมาย และทำให้เป็นนักมวยที่สามารถใช้ภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่นได้เป็นอย่างดี เนื่องด้วยเป็นคนที่ชื่นชอบเสวนาและคบหากับชาวต่างชาติ ชาติชายโดยปกติแล้ว เป็นนักมวยที่ประสบปัญหาการลดน้ำหนักตัวเป็นอย่างมากในการชกแต่ละครั้ง ในบางครั้งเคยลดเกือบถึง 20 กิโลกรัม จนหลายครั้งเจ้าตัวเกิดความเครียด จนทำร้ายตัวเองด้วยการใช้ศีรษะโขกกับฝาผนังบ้าน หรือแม้กระทั่งกระโดดจากเฟอร์นิเจอร์แล้วทิ้งศีรษะลงฟาดกับพื้นก็มี เหล่านี้แม้กระทั่งครอบครัวก็ไม่อาจจะช่วยอะไรได้
หลังแขวนนวม ชาติชาย มีชีวิตความเป็นอยู่สุขสบายตามอัตภาพ ชาติชายมีภรรยา คือ นางสิรินทร (ชื่อเล่น: อู๊ด) ที่สมรสอยู่กินกันก่อนที่ชาติชายจะได้แชมป์โลก  ทั้งคู่มีลูกและหลานด้วยกันหลายคน มีฐานะมั่นคงจากหยาดเหยื่อแรงกายเมื่อครั้งสมัยรุ่งโรจน์ มีที่ดินหลายไร่และบ้านหลายหลัง ทั้งที่จังหวัดปทุมธานี, นครนายก และเชียงใหม่ ที่เจ้าตัวซื้อไว้สมัยที่ยังเป็นแชมป์โลก ปัจจุบัน ชาติชายได้ล้มป่วยไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้จากโรคพาร์กินสัน ซึ่งเป็นผลมาจากการชกมวย  โดยป่วยมานานก่อนจะทรุดหนักลงตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2555 โดยเข้า ๆ ออก ๆ รักษาตัวในโรงพยาบาลทั้งที่เชียงใหม่และกรุงเทพฯหลายครั้ง ที่สุด ชาติชายต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านที่อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี โดยบ้านที่เชียงใหม่ต้องประกาศขายเนื่องจากต้องการเงินมาเป็นค่ารักษาในแต่ละเดือนซึ่งต้องใช้จ่ายกว่า 50,000 บาท โดยมีภรรยาและอนุตรา (ชื่อเล่น: บี) ลูกสาว พร้อมกับลูกเขย ผู้เป็นสามีของอนุตราเป็นผู้ดูแล
ชาติชายเสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2561 ที่โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร ด้วยภาวะปอดติดเชื้อ สิริอายุได้ 76 ปี
Soh Ohba,นักมวยชาวญี่ปุ่น Soh ได้รับการสนับสนุนมากมายเมื่อเขาเปิดตัวอาชีพในประเทศไทยเมื่ออายุ 36 ปี
เกียรติประวัติ

แชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวท (2505 - 2506)
ชิง, 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505 ชนะคะแนน ฟรีโม ฟามีโร่ ( ฟิลิปปินส์) ที่ สมาร์ท อาราเนตาคอลิเซียม เกซอนซิตี
เสียแชมป์,7 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 แพ้คะแนน สึโยชิ นากามูระ ( ญี่ปุ่น) ที่ โอซากะ
แชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวท (รวมถึงเดอะริง; 2510 - 2512)
ชิง 30 ธันวาคม พ.ศ. 2509 ชนะน็อก ยก 9 วอลเตอร์ แม็คโกแวน ( สหราชอาณาจักร) ที่ สนามกีฬากิตติขจร
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 ชนะน็อก ยก 3 พันธุ์ทิพย์ แก้วสุริยะ ที่ สนามกีฬากิตติขจร
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 19 กันยายน พ.ศ. 2510 ชนะน็อก ยก 7 วอลเตอร์ แม็คโกแวน (อังกฤษ) ที่ เอ็มไพร์พูล สนามกีฬาเวมบลีย์(1923) กรุงลอนดอน
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 28 มกราคม พ.ศ. 2511 ชนะน็อก ยก 13 เอเฟรน ตอร์เรส ( เม็กซิโก) ที่ ปลาซา เด โตโรส กรุงเม็กซิโก ซิตี
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 ชนะคะแนน เบอร์นาเบ้ วิลลาแคมโป (ฟิลิปปินส์) ที่ สนามกีฬาจารุเสถียร
เสียแชมป์ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 แพ้น็อก ยก 8 เอเฟรน ตอร์เรส (เม็กซิโก) ที่ ปลาซา เด โตโรส กรุงเม็กซิโก ซิตี
แชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวท สมัยที่ 2 (2513)
ชิง 20 มีนาคม พ.ศ. 2513 ชนะคะแนน เอเฟรน ตอร์เรส (เม็กซิโก) ที่ สนามกีฬากิตติขจร
เสียแชมป์ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2513 แพ้น็อก ยก 2 เออร์บิโต้ ซาลาวาเรีย (ฟิลิปปินส์) ที่ สนามกีฬากิตติขจร
แชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท (2516 - 2517)
ชิงแชมป์, 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 ชนะน็อก ยก  5 ฟริต เซอร์เวต ( สวิตเซอร์แลนด์) ที่ สนามกีฬากิตติขจร
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 27 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ชนะคะแนน ซูซูมุ ฮานากาตะ (ญี่ปุ่น) ที่ สนามกีฬากิตติขจร
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 27 เมษายน พ.ศ. 2517 ชนะคะแนน ฟริต เซอร์เวต (สวิตเซอร์แลนด์) ที่ ฮาเลินสตาดีออน ซือริช
เสียแชมป์ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2517 แพ้น็อก ยก 6 ซูซูมุ ฮานากาตะ (ญี่ปุ่น) ที่ โยโกฮามะ คัลเจอรัล ยิมเนเซียม โยโกฮามะ​ จังหวัดคานางาวะ (ชาติชายถูกปลดก่อนหน้านี้เพราะทำน้ำหนักไม่ผ่าน)
เคย​ชิงแชมป์​ต่อไปนี้​แต่​ไม่​สำเร็จ​
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท , 2 มกราคม พ.ศ. 2516 แพ้ทีเคโอ​ ยก 12 มาซาโอะ โอบะ (ญี่ปุ่น) ที่ หอประชุมมหาวิทยาลัยนิฮน
รางวัลเกียรติยศ (Hall of Fame) นักกีฬาทรงคุณค่าในอดีต: สยามกีฬาอวอร์ดส์ ครั้งที่ 3, 6 มีนาคม พ.ศ. 2552 ที่ โรงละครอักษรา คิง เพาเวอร์
เชิงอรรถ

↑  บางแห่งว่าชนะคะแนน ?
แหล่งข้อมูลอื่น

ฐานข้อมูลนักมวยเก็บถาวร 2006-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เทปการชกระหว่าง ชาติชาย กับ มาซาโอะ โอบะ
| ด ค กแชมเปียนโลกชาวไทย (เฉพาะ 4 สถาบันหลัก) |
| --- | --- |
เดอะริง:  โผน กิ่งเพชร  ชาติชาย เชี่ยวน้อย  เวนิส บ.ข.ส.  สด จิตรลดา  พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์  ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย 
สภามวยโลก:  โผน กิ่งเพชร  ชาติชาย เชี่ยวน้อย  เวนิส บ.ข.ส.  แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์  เนตรน้อย ศ.วรสิงห์  พเยาว์ พูลธรัตน์  สด จิตรลดา  สามารถ พยัคฆ์อรุณ  นภา เกียรติวันชัย  เมืองชัย กิตติเกษม  สมาน ส.จาตุรงค์  ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์  ฉัตรชัย สาสะกุล  วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น  วันดี สิงห์วังชา  เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม  พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์  อีเกิล เด่น จุลพันธ์  โอเล่ห์ดง ศิษย์เสมอชัย  สุริยัน ศ.รุ่งวิสัย  คมพยัคฆ์ ป.ประมุข  ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย  วันเฮง มีนะโยธิน  เพชรมณี ก่อเกียรติยิม 
สมาคมมวยโลก:  โผน กิ่งเพชร  ชาติชาย เชี่ยวน้อย  เบิกฤกษ์ ชาติวันชัย  เขาทราย แกแล็คซี่  เขาค้อ แกแล็คซี่  ชนะ ป.เปาอินทร์  แสน ส.เพลินจิต  ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ  วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น  หยกไท ศิษย์ อ.  พิชิต ช.ศิริวัฒน์  ศรพิชัย พิษณุราชันย์  ยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง  ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่  พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม  สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์  เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต  ขวัญไทย ศิษย์หมอเส็ง  พรสวรรค์ ป.ประมุข  เทพฤทธิ์ สิงห์วังชา  น็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท 
องค์กรมวยโลก:  รัตนชัย ส.วรพิน  ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่ 
สหพันธ์มวยนานาชาติ:  สมุทร ศิษย์นฤพนธ์  เมืองชัย กิตติเกษม  ฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ  พิชิต ศิษย์บางพระจันทร์  รัตนพล ส.วรพิน  สมาน ส.จาตุรงค์  อำนาจ รื่นเริง 
| ด ค กแชมป์ OPBF ชาวไทย |
| --- | --- |
ก่อน พ.ศ. 2500:  จำเริญ ทรงกิตรัตน์  สมเดช ยนตรกิจ 
พ.ศ. 2500 - 2519:  ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า  โผน กิ่งเพชร  ดาวทอง สิงหพัลลภ   คีรีศักดิ์ บาร์โบส  สามารถ ศรแดง  เขียวหวาน ยนตรกิจ  วีระนิด เจริญเมือง  ชาติชาย เชี่ยวน้อย   พลายน้อย ร.ฟ.ท.  อภิเดช ศิษย์หิรัญ  สเลมาลย์ อิทธิอนุชิต   เวนิส บ.ข.ส.  มนต์สยาม ฮ. มหาชัย 
พ.ศ. 2528 - 2540:  เพชรงาม ชูวัฒนะ   สมุทร ศิษย์นฤพนธ์  สกัด พรทวี  ประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์   ถนอมศักดิ์ ศิษย์โบ๊เบ๊   เด่น ชูวัฒนะ  ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ  โชคชัย โชควิวัฒน์  วิสุทธิ์ ชูวัฒนะ  หลักหิน ซีพียิม 
พ.ศ. 2547 - ปัจจุบัน:  แหวนเพชร ชูวัฒนะ  เวทย์ ศักดิ์เมืองแกลง  วันมีโชค สิงห์วังชา  กุมารทอง ป.ปลื้มกมล  จอมทอง ชูวัฒนะ  ราชสีห์ ศิษย์ทรายทอง 
ชาติชาย เชี่ยวน้อย หลังแขวนนวม
วัชระ เพชรทอง

| วัชระ เพชรทองป> ม., ป.ช. |
| --- | --- |
วัชระ ใน พ.ศ. 2562

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 11
ดำรงตำแหน่ง 26 ตุลาคม พ.ศ. 2551 – 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2554   (2 ปี 206 วัน)
ก่อนหน้า: สุธา ชันแสง  (ลาออก)
คะแนนเสียง: 49,346 (53.71%)
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร   แบบบัญชีรายชื่อ
ดำรงตำแหน่ง 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 – 9 ธันวาคม พ.ศ. 2556   (2 ปี 54 วัน)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 14 มกราคม พ.ศ. 2508 (60 ปี) อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (2537–ปัจจุบัน)

วัชระ เพชรทอง (เกิด 14 มกราคม พ.ศ. 2508) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 11 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ 1 สมัย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ 1 สมัย