stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แบเรียมเพอร์ออกไซด์

| --- | --- |


ชื่อ
IUPAC name barium peroxide
ชื่ออื่น Barium binoxide, Barium dioxide
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 1304-29-6 Y
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ
เคมสไปเดอร์: 14090 Y
ECHA InfoCard: 100.013.754 
EC Number: 215-128-4
ผับเคม CID: 14773
RTECS number: CR0175000
UNII: T892KY013Y Y
UN number: 1449
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID9051294 
 InChI InChI=1S/Ba.O2/c;1-2/q+2;-2 YKey: ZJRXSAYFZMGQFP-UHFFFAOYSA-N Y InChI=1/Ba.O2/c;1-2/q+2;-2Key: ZJRXSAYFZMGQFP-UHFFFAOYAZ 
 SMILES [Ba+2].[O-][O-] 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: BaO2 
มวลโมเลกุล: 169.33 g/mol (anhydrous)   313.45 (octahydrate)   
ลักษณะทางกายภาพ: ผลึกสีเทาขาว (anhydrous)   ของแข็งไม่มีสี (octahydrate)
กลิ่น: ไม่มีกลิ่น
ความหนาแน่น: 5.68 g/cm3 (anhydrous) 2.292 g/cm3 (octahydrate)
จุดหลอมเหลว: 450 องศาเซลเซียส (842 องศาฟาเรนไฮต์; 723 เคลวิน)
จุดเดือด: 800 องศาเซลเซียส (1,470 องศาฟาเรนไฮต์; 1,070 เคลวิน) (สลายตัวเป็น BaO & O2.)
ละลายในน้ำ: anhydrous  0.091 g/100 mL (20 °C)   octahydrate   0.168 g/cm3
ความสามารถละลายได้: ละลายด้วยการสลายตัวในกรด
Magnetic susceptibility (χ): -40.6·10−6 cm3/mol
โครงสร้าง
โครงสร้างผลึก: เหลี่ยม
Space group: D174h, I4/mmm, tI6
Coordination geometry: 6
ความอันตราย
GHS labelling:
Pictograms: 
Signal word: เตือน
Hazard statements: H272, H302, H332
Precautionary statements: P210, P220, P221, P261, P264, P270, P271, P280, P301+P312, P304+P312, P304+P340, P312, P330, P370+P378, P501
NFPA 704 (fire diamond):   3 0 2OX
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
แบเรียมเพอร์ออกไซด์ (อังกฤษ: Barium peroxide) มีสูตรทางเคมีว่า BaO2 เป็นสารประกอบเพอร์ออกไซด์ (ประกอบด้วยไอออน O2-2) พื้นฐานชนิดหนึ่ง มีสภาพเป็นของแข็งลักษณะผง สีขาวเหลือง ไม่มีกลิ่น มีคุณสมบัติเป็นตัวออกซิไดซ์ มักนำมาใช้ในกระบวนการฟอกสี ใช้เป็นส่วนผสมของดอกไม้ไฟ ซึ่งให้สีเขียวสดใสเช่นเดียวกับสารประกอบแบเรียมทั้งหลาย ในภาคอุตสาหกรรม สารชนิดนี้ใช้ในกระบวนการผลิตสารโครเมียม และใช้เป็นส่วนประกอบของขั้วแคโทดในหลอดฟลูออเรสเซนต์
แบเรียมเพอร์ออกไซด์ในสถานะของแข็งจะมีโครงสร้างเหมือนกับแคลเซียมคาร์ไบด์ (CaC2) กล่าวคือมีลักษณะเป็นผลึกทรงเตตระโกนอล (Tetragonal)
แบเรียมเพอร์ออกไซด์เป็นสารประกอบเพอร์ออกไซด์ชนิดแรกที่ถูกค้นพบ โดยนักธรรมชาติวิทยาและนักสำรวจชาวเยอรมันนามว่า อเล็กซานเดอร์ ฟอน ฮุมโบลด์ (Alexander von Humboldt) เมื่อ ค.ศ. 1799
การสังเคราะห์

เราสามารถสังเคราะห์แบเรียมเพอร์ออกไซด์ได้จากการทำปฏิกิริยาระหว่างแบเรียมออกไซด์และออกซิเจน ในทางกลับกัน เมื่อเพิ่มความดันและเพิ่มความร้อนให้กับแบเรียมเพอร์ออกไซด์ จนมีอุณหภูมิสูงประมาณ 700 °C สารดังกล่าวจะสลายตัวได้ผลิตภัณฑ์เป็นแบเรียมออกไซด์และออกซิเจน ซึ่งปฏิกิริยานี้เรียกว่า "กระบวนการบริน" (Brin process) เป็นการแยกเอาออกซิเจนออกจากบรรยากาศ แต่ไม่เป็นที่นิยมแล้วในปัจจุบัน กระบวนการดังกล่าวมีสมการดังนี้
\mathrm {\ 2\ BaO+O_{2}\rightleftharpoons \ 2\ BaO_{2}}
ซึ่งสามารถนำแบเรียมเพอร์ออกไซด์ไปทำปฏิกิริยากับกรดซัลฟิวริกเจือจางที่เย็นจัด เพื่อให้ได้ผลิตภัณฑ์เป็น ไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ ได้ ดังสมการ
\mathrm {\ BaO_{2}(aq)+H_{2}SO_{4}(aq)\longrightarrow \ BaSO_{4}(s)+H_{2}O_{2}(aq)}
อันตราย > ต่อสุขภาพ

แบเรียมเพอร์ออกไซด์สามารถทำให้เกิดอาการเจ็บป่วยรุนแรงต่อผู้สัมผัสได้ การหายใจเข้าไป จะทำให้เกิดการระคายเคืองต่อระบบทางเดินหายใจ ทำให้รู้สึกคลื่นไส้ เจ็บคอ ไอ หายใจติดขัด ปวดศีรษะ มีอาการกล้ามเนื้อกระตุก อักเสบ กล่องเสียง หลอดลม ปอดบวม และอาจมีน้ำท่วมปอด เมื่อสัมผัสผิวหนัง จะเกิดการระคายเคือง มีผื่นแดง รู้สึกปวดแสบปวดร้อน เมื่อรับประทานเข้าไป จะทำให้เกิดการระคายเคืองต่อเยื่อเมือก ทำให้คลื่นไส้ อาเจียน น้ำลายไหล เวียนศีรษะ ปวดเสียดท้อง กล้ามเนื้ออ่อนแรง ในกรณีป่วยหนัก จะเกิดภาวะการขับน้ำลายออกมามาก กล้ามเนื้อหดเกร็งอย่างรุนแรง แขนและขาอาจเป็นอัมพาตได้ ชีพจรเต้นช้าหรือเร็วเกินไป มีเลือดออกในกระเพาะอาหาร ลำไส้ และไต โดยรวมแล้ว อวัยวะที่จะได้รับผลกระทบได้แก่ หัวใจ ระบบประสาท ไต ระบบทางเดินอาหาร ไขกระดูก ม้าม ตับ
หากได้รับสารโดยการหายใจเข้าไป ให้เคลื่อนย้ายผู้ป่วย ออกสู่บริเวณที่มีอากาศบริสุทธิ์ หากรับประทานเข้าไป ถ้าผู้ป่วยยังมีสติอยู่ให้บ้วนปากด้วยน้ำ จากนั้นจึงนำส่งไปพบแพทย์ หากสัมผัสถูกผิวหนัง ให้ล้างด้วยน้ำปริมาณมาก อย่างน้อย 15 นาที พร้อมถอดเสื้อผ้าและรองเท้าที่เปรอะเปื้อนสารเคมีออก ทำความสะอาดเสื้อผ้าก่อนนำกลับมาใช้ใหม่ และทิ้งรองเท้าที่เปรอะเปื้อน และหากสัมผัสถูกดวงตาให้ล้างด้วยน้ำเช่นเดียวกับกรณีสัมผัสถูกผิวหนัง แต่ต้องนำส่งไปพบแพทย์
อันตราย > ต่อสิ่งแวดล้อม

แบเรียมเพอร์ออกไซด์เมื่อทำปฏิกิริยากับน้ำ เช่น ในแหล่งน้ำต่าง ๆ จะเป็นพิษต่อสิ่งมีชีวิตในน้ำทั้งพืชและสัตว์
โครงสร้างรูปผลึก
__ Ba2+    __ O-
แบทแมน
ประวัติการตีพิมพ์ > ยุคทอง > ช่วงปีแรก

เรื่องราวของแบทแมนเรื่องแรกมีชื่อว่า "เดอะเคสออฟเดอะเคมิคอลซินดีเคต" ตีพิมพ์ลงใน ดีเทกทิฟคอมิกส์ ฉบับที่ 27 (พฤษภาคม 1939) ฟิงเกอร์กล่าวว่า "เดิมทีแบทแมนถูกเขียนขึ้นในลักษณะของโพล์ป" และจากอิทธิพลนี้เห็นได้ชัดว่า แบทแมนแสดงความสำนึกผิดเพียงเล็กน้อยเมื่อฆ่าหรือทำให้อาชญากรพิการ แบทแมนได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นตัวละครยอดนิยม ด้วยการมีหนังสือการ์ตูนเดี่ยวเป็นของตัวเองในปี 1940 ขณะที่ยังคงตีพิมพ์ใน ดีเทกทิฟคอมิกส์ ช่วงเวลานั้น ดีเทกทิฟคอมิกส์ เป็นสำนักพิมพ์ที่มียอดขายสูงสุดและมีอิทธิพลมากที่สุดในอุตสาหกรรม แบทแมนและฮีโรตัวอื่น ๆ ของบริษัท เช่น ซูเปอร์แมน เป็นเสาหลักของความสำเร็จของบริษัท ตัวละครทั้งสองปรากฏตัวคู่กันใน เวิร์ลส์ไฟเนสต์คอมิกส์ ซึ่งแต่เดิมมีชื่อว่า เวิร์ลส์เบสต์คอมิกส์ ซึ่งเปิดตัวครั้งแรกในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี 1940 มีผู้สร้างรวมไปถึง เจอร์รี รอบินสันและดิก สแปรง ยังทำงานกับการ์ตูนช่องในช่วงเวลานั้น
ตั้งแต่การ์ตูนช่องแบทแมนในช่วงแรกเรื่อยมา ตัวละครได้มีการเพิ่มองค์ประกอบและภาพวาดที่มีการพัฒนามากขึ้น เคนระบุว่าในหกเล่มแรกเขาวาดกรามของตัวละครได้เด่นชัดมากขึ้นและวาดหูของเครื่องแบบยาวขึ้น "ประมาณหนึ่งปีต่อมาเขาเกือบจะเป็นคนเต็มตัว, แบทแมนที่เป็นผู้ใหญ่ของผม" เคนกล่าว เข็มขัดสารพัดประโยชน์เฉพาะตัวของแบทแมน ปรากฏครั้งแรกใน ดีเทกทิฟคอมิกส์ ฉบับที่ 29 (กรกฎาคม 1939), ตามมาด้วย แบทาแรง อาวุธคล้ายกับบูมเมอแรง และยานพาหนะธีมค้างคาวคันแรก แบทเพลน ใน ฉบับที่ 31 (กันยายน 1939) ต้นกำเนิดของตัวละครได้รับการเปิดเผยครั้งแรกใน ฉบับที่ 23 (พฤศจิกายน 1939) เขียนโดยฟิงเกอร์ ตีแผ่เรื่องราวในสองหน้าที่สร้างบุคลิกที่ครุ่นคิดของแบทแมน ตัวละครที่ขับเคลื่อนโดยการเสียชีวิตของพ่อแม่ของเขา โดยแสดงให้เห็นถึง บรูซ เวย์น ในวัยเด็กที่เห็นการฆาตกรรมพ่อแม่ของเขา ด้วยน้ำมือของโจรจี้ชิงทรัพย์ หลายวันต่อมา ที่หลุมศพของพวกเขา บรูซสาบานว่า "ด้วยวิญญาณของพ่อแม่ [ผมจะ] ล้างแค้นให้ความตายของพวกคุณ โดยใช้ชีวิตที่เหลือต่อสู้กับอาชญากรทุกคน"
แบทแมนที่ได้รับอิทธิพลจากโพล์ปเริ่มลดลงใน ดีเทกทิฟคอมิกส์ ฉบับที่ 38 (เมษายน 1940) ด้วยการแนะนำตัว โรบิน คู่หูรุ่นน้องของแบทแมน โรบินนั้นมาจากคำแนะนำของฟิงเกอร์ เพราะแบทแมนต้องการ "วอตสัน" ซึ่งเป็นคนที่แบทแมนสามารถคุยด้วยได้ ยอดขายเพิ่มขึ้นเกือบเป็นสองเท่า แม้ว่าเคนจะชอบให้แบทแมนลุยเดี่ยวมากกว่าและมันก็จุดประกายให้เกิด "คู่หูเด็ก" อย่างแพร่หลาย ในฉบับแรกของการ์ตูนเดี่ยวเรื่องแยกชุด แบทแมน ไม่เพียงแต่จะเป็นการเปิดตัว โจ๊กเกอร์และแคตวูแมน คู่ปรับตลอดกาลของแบทแมน ยังมีเรื่องราวก่อนที่โรบินจะปรากฏตัว เป็นเรื่องราวที่แบทแมนยิงยักษ์ขนาดใหญ่บางตัวเสียชีวิต ซึ่งแต่เดิมนั้นจะตีพิมพ์ใน ดีเทกทิฟคอมิกส์ ฉบับที่ 38 เรื่องราวดังกล่าวทำให้บรรณาธิการ วิตนีย์ เอลส์เวิร์ธ ออกคำสั่งว่าตัวละครไม่สามารถฆ่าหรือใช้ปืนได้อีกต่อไป
ในปี 1942 นักเขียนและศิลปินผู้อยู่เบื้องหลังของการ์ตูนแบทแมน เริ่มสร้างองค์ประกอบพื้นฐานส่วนใหญ่ของตำนานแบทแมน ในหลายปีต่อมาหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ดีซีคอมิกส์ "ใช้แนวทางบรรณาธิการหลังสงครามที่ลดการให้ความสำคัญกับคำวิจารณ์ทางสังคมมากขึ้นเพื่อสนับสนุนจินตนาการที่เบาสมองของเด็กและเยาวชน" ผลกระทบของแนวทางนี้เห็นได้ชัดในการ์ตูนเรื่อง แบทแมน ในช่วงหลังสงคราม ที่ได้ลบภาพ "โลกที่มืดมนและน่ากลัว" ของการ์ตูนช่องในช่วงต้นทศวรรษ 1940 แทนที่ด้วย แบทแมนเป็นพลเมืองที่น่านับถือและเป็นเหมือนบิดาที่อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ "สดใสและมีสีสัน"
ประวัติการตีพิมพ์ > ยุคเงินและสัมฤทธิ์ > ทศวรรษ 1950 และช่วงต้นทศวรรษ 1960

แบทแมนเป็นหนึ่งในตัวละครซูเปอร์ฮีโรไม่กี่ตัวที่ได้รับการตีพิมพ์อย่างต่อเนื่อง ในขณะที่ความสนใจของหนังสือการ์ตูนแนวนี้เริ่มลดลงในช่วงทศวรรษ 1950 ในตอน "เดอะไมตีเอสต์ทีมอินเดอะเวิร์ล" ในหนังสือการ์ตูน ซูเปอร์แมน ฉบับที่ 76 (มิถุนายน 1952) แบทแมนร่วมมือกับซูเปอร์แมนเป็นครั้งแรก ทั้งคู่ต่างค้นพบตัวตนที่แท้จริงของแต่ละฝ่าย หลังเรื่องราวดังกล่าวประสบความสำเร็จ หนังสือการ์ตูน เวิร์ลไฟเนสต์คอมิกส์ ได้มีการปรับปรุงใหม่ โดยให้มีเนื้อเรื่องที่ทั้งสองคนทำงานร่วมกัน แทนที่จะทำงานแยกกันเหมือนที่เคยตีพิมพ์ก่อนหน้านี้ การรวมทีมของตัวละครคือ "ความสำเร็จทางการเงินในยุคนั้นที่มีไม่มากนัก" เนื้อเรื่องชุดนี้ดำเนินไปจนกระทั่งหนังสือการ์ตูนดังกล่าวยกเลิกตีพิมพ์ในปี 1986
การ์ตูนแบทแมนเป็นหนึ่งในหนังสือการ์ตูนที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ เมื่ออุตสาหกรรมหนังสือการ์ตูนอยู่ภายใต้การควบคุม จากการตีพิมพ์หนังสือ เซดักชันออฟเดอะอินโนเซนต์ ของ เฟรดริก เวิร์ทเดม นักจิตวิทยา ในปี 1954 วิทยานิพนธ์ของเวิร์ทเดมระบุว่าเด็ก ๆ เลียนแบบการก่ออาชญากรรมมาจากในหนังสือการ์ตูน และผลงานเหล่านี้ทำให้ศีลธรรมของเยาวชนเสียหาย เวิร์ทเดมวิจารณ์ว่าการ์ตูนแบทแมนสนับสนุนการรักร่วมเพศอย่างโจ่งแจ้งและแบทแมนกับโรบินถูกแสดงให้เห็นว่าเป็นคู่รักกัน การวิจารณ์ของเวิร์ทเดม ทำให้เกิดการประท้วงจากสาธารณชนในทศวรรษ 1950 จนในที่สุดก็นำไปสู่การก่อตั้ง คอมิกส์โคดอะตอริตี (ซึ่งในปัจจุบันไม่มีอุตสาหกรรมหนังสือการ์ตูนไหนใช้งานแล้ว) แนวโน้มที่จะเป็น "แบทแมนที่สดใสกว่า" ในช่วงหลังสงครามก็เริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น หลังจากการเปิดตัวคอมิกส์โคด นักวิชาการได้เสนอว่ามีการนำตัวละครของ แบทวูเมน (ในปี 1956) และ แบท-เกิร์ล (ก่อนบาร์บารา กอร์ดอน) (ในปี 1961) เป็นการหักล้างข้อกล่าวหาที่ว่าแบทแมนและโรบินเป็นเกย์และเรื่องราวก็เริ่มสดใสมากขึ้นและเบาสมอง
ในปลายทศวรรษ 1950 เรื่องราวของแบทแมนค่อย ๆ กลายเป็นแนวนิยายวิทยาศาสตร์มากขึ้น ซึ่งเป็นความพยายามที่จะเลียนแบบความสำเร็จของตัวละครดีซีตัวอื่น ๆ ที่อยู่ในแนวนี้ มีการเปิดตัวตัวละครใหม่ ๆ เช่น แบทวูเมน, แบท-เกิร์ล ต้นฉบับ, เอซเดอะแบท-ฮาวด์ และ แบท-ไมต์ การผจญภัยของแบทแมนมักเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาดหรือเอเลี่ยนอวกาศที่แปลกประหลาด ในปี 1960 แบทแมนเปิดตัวด้วยการเป็นสมาชิก จัสติซลีกออฟอเมริกา ในหนังสือการ์ตูน เดอะเบรฟแอนด์เดอร์โบลด์ ฉบับที่ 28 (กุมภาพันธ์ 1960) และได้ปรากฏตัวในหนังสือการ์ตูนจัสติซลีกหลายเล่ม ซึ่งเริ่มต้นตีพิมพ์ในปีเดียวกัน
ลักษณะตัวละคร > บรูซ เวย์น

ตัวตนที่แท้จริงของแบทแมนคือ บรูซ เวย์น นักอุตสาหกรรมเศรษฐีชาวอเมริกัน เมื่อตอนเขาเป็นเด็ก เขาได้เห็นภาพการฆาตกรรมของพ่อแม่ของเขา ดร. โทมัส เวย์นและมาร์ธา เวย์น ทำให้เขาสร้างตัวตนแบทแมนขึ้นมาและต่อสู้กับอาชญากรเพื่อแสวงหาความยุติธรรม บรูซ เวย์นอาศัยอยู่ที่ คฤหาสน์เวย์น บ้านส่วนตัวของเขานอกเมืองกอแทมซิตี เวย์นหลีกเลี่ยงการถูกสงสัยด้วยการใช้ชีวิตเป็นเพลย์บอยธรรมดาที่ใช้ชีวิตอย่างเฉื่อยชา จากสมบัติของครอบครัวและผลกำไรของ เวย์นเอ็นเทอร์ไพรส์ ซึ่งเป็นกลุ่มบริษัทที่เขาได้รับการสืบทอดมา เขาสนับสนุนการกุศลผ่านมูลนิธิเวย์นที่ไม่แสวงหาผลกำไรของเขา เขายังเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในฐานะบุคคลสังคมชนชั้นสูงที่มีชื่อเสียง ในสาธารณะ เขามักปรากฏตัวในบริษัทของผู้หญิงที่มีสถานะสูง ซึ่งกระตุ้นให้เกิดการซุบซิบในแท็บลอยด์ แม้ว่า บรูซ เวย์น จะมีชีวิตที่โรแมนติก แต่กิจกรรมศาลเตี้ยของเขาในฐานะแบทแมน ก็กินเวลาส่วนใหญ่ของเขามากที่สุด
เรื่องราวในยุคสมัยใหม่หลายเรื่อง ได้แสดงให้เห็นถึงภาพลักษณ์ของ บรูซ เวย์น เป็นเพลย์บอยหรูหราและฟุ่มเฟือย ที่เป็นฉากหน้า นี่คือสิ่งที่ตรงกันข้ามกับซูเปอร์แมนในเส้นเรื่องหลัง ไครซิส ที่ตัวตน คลาร์ก เค้นต์ คือตัวตนที่แท้จริง ขณะที่ตัวตน ซูเปอร์แมน คือฉากหน้า ใน แบทแมนอันแมสก์ทึด สารคดีโทรทัศน์เกี่ยวกับจิตวิทยาของตัวละคร นักพฤติกรรมศาสตร์ เบนจามิน คาร์นีย์ ระบุว่า บุคลิกของแบทแมนถูกขับเคลื่อนโดยความเป็นมนุษย์โดยกำเนิดของ บรูซ เวย์น ว่า "แบทแมน, เพื่อผลประโยชน์ทั้งหมดและเวลาทั้งหมดที่ บรูซ เวย์น ทุ่มเทให้กับมัน, ในที่สุดมันก็เป็นเครื่องมือสำหรับความพยายามของ บรูซ เวย์น ที่จะทำให้โลกดีขึ้น" หลักการของบรูซ เวย์น คือ ความปรารถนาที่จะป้องกันอันตรายในอนาคตและปฏิญาณว่าจะไม่ฆ่า บรูซ เวย์นเชื่อว่าการกระทำของเรากำหนดเรา, เราล้มเหลวด้วยเหตุผลและทุกอย่างเป็นไปได้
นักเขียนเรื่องราวของแบทแมนและซูเปอร์แมนหลายคน มักจะเปรียบเทียบความแตกต่างของทั้งสองคน มีการตีความที่แตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับนักเขียน, เรื่องราวและช่วงเวลา แกรนต์ มอร์ริสัน ระบุว่าฮีโรทั้งสองคน "เชื่อในสิ่งเดียวกัน" แม้ว่าพวกเขาจะทำหน้าที่เป็นฮีโรในช่วงเวลากลางวันและกลางคืนซึ่งแตกต่างกัน เขาสังเกตเห็นความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงในตัวตนที่แท้จริงของพวกเขา บรูซ เวย์นและคลาร์ก เคนต์ อยู่ในชนชั้นทางทางสังคนที่แตกต่างกัน "บรูซมีพ่อบ้าน, คลาร์กมีเจ้านาย" ในหนังสือ อันลีชชิงเดอะซูเปอร์ฮีโรอินอัสออลล์ ของ ที. เจมส์ มัสเลอร์ ได้สำรวจขอบเขตว่าความมั่งคั่งส่วนตัวมากมายของ บรูซ เวย์น มีความสำคัญในเรื่องราวชีวิตของเขาและบทบาทสำคัญที่มีต่อความพยายามของเขาในฐานะแบทแมน
วิล บรูกเกอร์ เขียนในหนังสือของเขา แบทแมนอันแมสก์ทึด ว่า "การยืนยันตัวตนที่แท้จริงของแบทแมนขึ้นอยู่กับผู้อ่านวัยเยาว์ ... เขาไม่จำเป็นต้องเป็น บรูซ เวย์น เขาต้องการแค่ชุดสูทและอุปกรณ์, ความสามารถ, และที่สำคัญที่สุดคือศีลธรรม, ความเป็นมนุษย์ มีเพียงความรู้สึกเกี่ยวกับเขา: 'พวกเขาเชื่อใจเขา ... และพวกเขาไม่เคยผิด"
ตัวละครสมทบ

แบทแมนมีปฏิสัมพันธ์กับทั้งวายร้ายและเพื่อนร่วมงาน ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไป ก็ได้พัฒนาเป็นกลุ่มตัวละครสมทบที่แข็งแกร่ง
ตัวละครสมทบ > ศัตรู

แบทแมนเผชิญหน้ากับศัตรูที่หลากหลาย ตั้งแต่อาชญากรทั่วไปจนถึงมหาวายร้ายจากต่างโลก มีหลายคนสะท้อนแง่มุมของตัวละครและพัฒนาการของแบทแมน โดยมักมีเรื่องราวต้นกำเนิดที่น่าเศร้าที่นำพวกเขาเข้าสู่ชีวิตของอาชญากรรม ศัตรูเหล่านี้มักเรียกกันว่าเป็น โรกส์แกลเลอรี ของแบทแมน "ศัตรูที่เหี้ยมที่สุด" ของแบทแมนคือ โจ๊กเกอร์ คนบ้าที่ชอบฆ่าคนและมีลักษณะเหมือนตัวตลก โจ๊กเกอร์ได้รับการยอมรับจากนักวิจารณ์ว่าเป็นศัตรูที่สมบูรณ์แบบของเขา เนื่องจากโจ๊กเกอร์เป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับแบทแมนในด้านบุคลิกภาพและรูปลักษณ์ โจ๊กเกอร์มีท่าทางที่บ้าคลั่งด้วยรูปลักษณ์ที่มีสีสัน ขณะที่แบทแมนมีท่าทางจริงจังและเด็ดเดี่ยวพร้อมกับรูปลักษณ์ที่มืดมน ในฐานะที่เป็น "บุคลาธิษฐานของความไม่สมเหตุสมผล" โจ๊กเกอร์เป็นตัวแทนของ "ทุกสิ่งที่แบทแมน [ต่อต้าน]" ศัตรูคนอื่น ๆ ที่ปรากฏตัวเป็นประจำซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในโรกส์แกลเลอรีของแบทแมน ได้แก่ แคตวูแมน (แมวขโมย ซึ่งบางครั้งก็เป็นพันธมิตรและคนรัก), เดอะเพนกวิน, ราส์ อัล กูล, ทูเฟซ, เดอะริดเลอร์, เดอะสแกร์โครว, มิสเตอร์ฟรีซ, พอยซันไอวี, ฮาร์ลีย์ ควินน์, เบน, เคลย์เฟซ, คิลเลอร์คร็อก และอื่น ๆ อีกมากมาย ศัตรูของแบทแมนหลายคนมักเป็นผู้ป่วยจิตเวชที่ อาร์แคมอะไซลัม
ตัวละครสมทบ > พันธมิตร

อัลเฟรด เพนนีเวิร์ธ เป็นพ่อบ้านผู้ซื่อสัตย์ของแบทแมน ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูน แบทแมน ฉบับที่ 16 (1943) เขาทำหน้าที่เปรียบเสมือนพ่อของบรูซ เวย์น และเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา อัลเฟรดเลี้ยงดูบรูซตั้งแต่พ่อแม่ของเขาถูกฆาตกรรมและรู้จักเขาในระดับส่วนตัว บางครั้งอัลเฟรดก็ทำหน้าที่เป็นคู่หูของแบทแมนและผู้อาศัยคนอื่น ๆ ในคฤหาสน์เวย์น นอกเหนือจากบรูซ ตัวละคร "ให้ [ยืม] สัมผัสที่อบอุ่นกับสภาพแวดล้อมของแบทแมนและ [พร้อม] ที่จะมอบมือที่มั่นคงและความมั่นใจ" ให้กับฮีโรและคู่หูของเขา
ผลกระทบทางวัฒนธรรมและมรดก

แบทแมนกลายเป็นตัวละครที่มีชื่อเสียงในวัฒนธรรมประชานิยม เป็นตัวละครที่เป็นที่รู้จักทั่วโลก การปรากฏตัวของตัวละครขยายไปไกลกว่าต้นกำเนิดในหนังสือการ์ตูนของเขา มีเหตุการณ์ เช่น การฉายภาพยนตร์ แบทแมน เมื่อปี 1989 และการวางจำหน่ายสินค้าพ่วงภาพยนตร์ ที่ทำให้ "พาแบทแมนออกไปสู่แนวหน้าของสาธารณะ" ในบทความฉลองครบรอบหกสิบปีของตัวละคร, เดอะการ์เดียน เขียนว่า "แบทแมนเป็นภาพที่ถูกเบลอโดยการคิดค้นสิ่งใหม่ ๆ ที่ไม่สิ้นสุด ซึ่งนั่นก็คือวัฒนธรรมมวลชนสมัยใหม่ เขาเป็นทั้งบุคคลที่มีชื่อเสียงและสินค้าในเวลาเดียวกัน วัฒนธรรมที่สมบูรณ์แบบสำหรับศตวรรษที่ 21"
ผลกระทบทางวัฒนธรรมและมรดก > ในสื่ออื่น

ตัวละครของแบทแมนปรากฏตัวในสื่อต่าง ๆ นอกเหนือจากหนังสือการ์ตูน เช่น การ์ตูนช่องในหนังสือพิมพ์, หนังสือ, ละครวิทยุ, โทรทัศน์, การแสดงบนเวทีและภาพยนตร์หลายเรื่อง การดัดแปลงครั้งแรกของแบทแมนคือการ์ตูนช่องในหนังสือพิมพ์รายวัน เปิดตัวครั้งแรกวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1943 ในปีเดียวกัน ตัวละครได้ถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ฉายเป็นตอน จำนวน 15 ตอน ชื่อว่า แบทแมน โดยมี ลูอิส วิลสัน กลายเป็นนักแสดงคนแรกที่แสดงเป็นแบทแมนบนหน้าจอ ถึงแม้ว่าแบทแมนจะไม่มีละครวิทยุเป็นของตัวเอง ตัวละครปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญในละครวิทยุ ดิแอดเวนเจอร์สออฟซูเปอร์แมน เริ่มต้นในปี 1945 ในบางครั้งที่นักพากย์ซูเปอร์แมน บัด คอลล์เยอร์ จำเป็นต้องหยุดพัก ภาพยนตร์ฉายเป็นตอนเรื่องที่สอง แบทแมนแอนด์โรบิน ฉายในปี 1949 โดยมี รอเบิร์ต ลาเวอรี แสดงเป็นแบทแมน การดัดแปลงในช่วงทศวรรษ 1940 นั้น "ช่วยทำให้ [แบทแมน] เป็นที่รู้จักของคนหลายล้านคนที่ไม่เคยซื้อหนังสือการ์ตูน"
ในเรื่องสั้น "เดอะโจ๊กเกอร์ส์เกรเทสต์ไทรอัมฟ์" ในหนังสือรวมเรื่องสั้น คัมแบก, ดร. คาลีการี ของ โดนัลด์ บาร์ทัม ตีพิมพ์เมื่อปี 1964 แบทแมนถูกแสดงเพื่อจุดประสงค์ในการล้อเลียนเป็นคนรวยที่พูดภาษาฝรั่งเศสที่อวดเก่ง
ผลกระทบทางวัฒนธรรมและมรดก > ในสื่ออื่น > ภาพยนตร์

หลังภาพยนตร์เรื่อง ไอ้มนุษย์ค้างคาว ที่สร้างจากละครโทรทัศน์ แสดงนำโดย แอดัม เวสต์ ฉายเมื่อปี ค.ศ. 1966 ยี่สิบสามปีต่อมา วอร์เนอร์บราเธอส์ ได้ฉายภาพยนตร์คนแสดงเรื่อง แบทแมน ในปี ค.ศ. 1989 กำกับโดย ทิม เบอร์ตัน และแสดงนำโดย ไมเคิล คีตัน เป็นตัวละครตามชื่อเรื่อง ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมาก โดยเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในปีที่ฉายและเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่ห้าในเวลานั้น ภาพยนตร์ยังชนะเลิศรางวัลออสการ์ สาขากำกับศิลป์ยอดเยี่ยม ความสำเร็จของภาพยนตร์ ทำให้มีการสร้างภาคต่ออีกสามเรื่อง ได้แก่ แบทแมน รีเทิร์นส ตอน ศึกมนุษย์เพนกวินกับนางแมวป่า (1992), แบทแมน ฟอร์เอฟเวอร์ ศึกจอมโจรอมตะ (1995) และ แบทแมน & โรบิน (1997) โดยภาพยนตร์สองเรื่องหลังกำกับโดย โจเอล ชูมาเกอร์ และเปลี่ยนนักแสดงแบทแมนจากคีตันเป็น วัล คิลเมอร์และจอร์จ คลูนีย์ ตามลำดับ ภาพยนตร์เรื่องที่สองของชูมาเกอร์นั้นประสบความล้มเหลว ทั้งทำเงินได้น้อยกว่าภาพยนตร์สามเรื่องแรกและได้รับคำวิจารณ์ที่ย่ำแย่ ส่งผลให้วอร์เนอร์บราเธอส์ประกาศยกเลิกภาพยนตร์ภาคต่อซึ่งได้วางแผนเอาไว้แล้ว ชื่อว่า แบทแมน อันเชนดึด และเป็นการสิ้นสุดภาพยนตร์ชุดแรก
แบทแมน บีกินส์ จัดจำหน่ายโดย วอร์เนอร์บราเธอส์ เมื่อปี ค.ศ. 2005 เป็นการรีบูตภาพยนตร์ชุด กำกับโดย คริสโตเฟอร์ โนแลน และแสดงนำโดย คริสเตียน เบล เป็น แบทแมน สำหรับภาพยนตร์ภาคต่อ แบทแมน อัศวินรัตติกาล (2008) ทำสถิติเป็นภาพยนตร์ทำเงินในวันเปิดตัวสุดสัปดาห์สูงสุดตลอดกาลในสหรัฐ โดยทำเงินมากกว่า 158 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และกลายเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินถึง 400 ล้านดอลลาร์สหรัฐได้ไว้ที่สุดในประวัติศาสตร์ของโรงภาพยนตร์อเมริกัน (หลังฉายได้เพียงสิบแปดวัน) จนในที่สุดก็กลายเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่สองในสหรัฐ (ในเวลานั้น) ด้วยจำนวนเงิน 533 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็นรองแค่ภาพยนตร์เรื่อง ไททานิค แบทแมน อัศวินรัตติกาล ยังชนะเลิศรางวัลออสการ์สองรางวัล หนึ่งในนั้นคือรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมให้กับฮีธ เลดเจอร์ และภาพยนตร์เรื่องสุดท้าย แบทแมน อัศวินรัตติกาลผงาด (2012) เป็นการสิ้นสุดภาพยนตร์ชุดของโนแลน
ตั้งแต่ปี 2008 แบทแมนได้ปรากฏในภาพยนตร์แอนิเมชันลงแผ่นหลายเรื่อง ภายใต้แบนเนอร์ ดีซียูนิเวิร์สแอะนิเมเต็ดออริจินอลมูฟวีส์ เควิน คอนรอย กลับมารับบทเดิมให้เสียงของแบทแมนในภาพยนตร์แอนิเมชันหลายเรื่อง และมีนักแสดงที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ ให้เสียงแบทแมน ได้แก่ เจเนมี ซิสโต, วิลเลียม บอลด์วิน, บรูซ กรีนวูด, เบน แมกเคนซีและปีเตอร์ เวลเลอร์ แบทแมนในรูปแบบเลโก้ปรากฏตัวเป็นตัวละครหลักในภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง เดอะ เลโก้ มูฟวี่ (2014) โดยมี วิลล์ เออร์เนตต์ เป็นคนให้เสียงของแบทแมน เออร์เนตต์กลับมารับบทให้เสียงเดิมในภาพยนตร์เรื่องแยก เดอะ เลโก้ แบทแมน มูฟวี่ (2017)
ในปี 2016 เบน แอฟเฟล็ก เริ่มแสดงเป็นแบทแมนใน จักรวาลขยายดีซี ในภาพยนตร์เรื่อง แบทแมน ปะทะ ซูเปอร์แมน แสงอรุณแห่งยุติธรรม กำกับโดย แซ็ก สไนเดอร์ แบรนดอน สปิงค์ แสดงเป็น บรูซ เวย์น วัยเด็ก ในภาพยนตร์เรื่องเดียวกัน แอฟเฟล็กยังปรากฏตัวเป็นแบทแมนในฐานะนักแสดงรับเชิญใน ทีมพลีชีพ มหาวายร้าย (2016) ของเดวิด เอเยอร์ แอฟเฟล็กกลับมารับบทเดิมในภาพยนตร์เรื่อง จัสติซ ลีก ในปี 2017 ซึ่งดำเนินเรื่องอยู่ในจักรวาลขยายดีซีเช่นกัน
ดันเต ปาเรรา-โอลสัน แสดงเป็น บรูซ เวย์น วัยเด็กในภาพยนตร์เรื่อง โจ๊กเกอร์ เมื่อปี 2019 ในปีเดียวกัน โรเบิร์ต แพตตินสัน ได้รับคัดเลือกให้แสดงเป็นแบทแมนในภาพยนตร์เรื่อง เดอะ แบทแมน ซึ่งกำหนดฉายปี 2022
ดูเพิ่ม

Beatty, Scott (2005). The Batman Handbook: The Ultimate Training Manual. Quirk Books. ISBN 978-1-59474-023-7.
Daniels, Les (1999). Batman: The Complete History. Chronicle Books. ISBN 978-0-8118-2470-5.
Daniels, Les (1995). DC Comics: Sixty Years of the World's Favorite Comic Book Heroes. Bulfinch. ISBN 978-0-8212-2076-4.
Daniels, Les (2003). DC Comics: A Celebration of the World's Favorite Comic Book Heroes. Billboard Books/Watson-Guptill Publications. ISBN 978-0-8230-7919-3.
Daniels, Les (April 2004). Batman: The Complete History: The Life and Times of the Dark Knight. ISBN 978-0-8118-4232-7. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 11, 2020. สืบค้นเมื่อ November 8, 2020.
Jones, Gerard (1995). Men of Tomorrow: Geeks, Gangsters, and the Birth of the Comic Book. Basic Books. ISBN 978-0-465-03657-8.
Pearson, Roberta E.; Uricchio, William, บ.ก. (1991). The Many Lives of the Batman: Critical Approaches to a Superhero and His Media. London: Routledge. ISBN 978-0-85170-276-6.
Wright, Bradford W. (2001). Comic Book Nation: The Transformation of Youth Culture in America. The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-6514-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Batman Bio at the Unofficial Guide to the DC Universe
Batman (1940–present) Comics Inventory
Batman ที่เว็บไซต์ Curlie
คริสเตียน เบล เป็น แบทแมน ในภาพยนตร์เรื่อง แบทแมน บีกินส์ ฉายเมื่อปี ค.ศ. 2005
แผนพัฒนาพื้นที่ภาคตะวันตกของจีน

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
เขตเศรษฐกิจใหญ่ทั้งสี่ของจีน

|  | ตะวันออก  |  |
|  | ตะวันตก  |  |
|  | ตะวันออกเฉียงเหนือ  |  |
|  | กลาง  |  |
แผนพัฒนาพื้นที่ภาคตะวันตกของจีน (จีน: 西部大开发; พินอิน: Xībù Dàkāifā ซีปู้ต้าไคฟา; อังกฤษ: China Western Development) คือนโยบายที่เสนอโดยรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีนเพื่อพัฒนาพื้นที่ภาคตะวันตกของจีน โดยกินพื้นที่ร้อยละ 71.4 ประชากรร้อยละ 28.8 และเศรษฐกิจร้อยละ 16.8 ของประเทศ ปกคลุมอาณาเขตของ 6 มณฑล (กานสู้ กุ้ยโจว ชิงไห่ ฉ่านซี เสฉวน ยูนนาน) 5 เขตปกครองตนเอง (กวางสี มองโกเลียใน หนิงเซี่ย ทิเบต) และ 1 เทศบาลนคร (นครฉงชิ่ง)
รถไฟใต้ดินนครฉงชิ่ง และทางรถไฟชิงไห่ คือตัวอย่างของโครงการนี้
แผนภาพอ็อยเลอร์

ภาพแสดงลักษณะของแผนภาพอ็อยเลอร์ วงกลมสีแดงแทนเซตของสัตว์ทั้งหมด วงกลมสีเหลืองแทนเซตของสัตว์สี่เท้า และวงกลมสีฟ้าแทนเซตของแร่ธาตุ ซึ่งเซตของสัตว์สี่เท้าเป็นสับเซตของเซตของสัตว์ทั้งหมด และเซตของแร่ธาตุไม่มีความสัมพันธ์กับเซตของสัตว์​และเซตของสัตว์สี่เท้า
แผนภาพอ็อยเลอร์ (อังกฤษ: Euler diagram) เป็นแผนภาพที่ใช้ในการอธิบายความสัมพันธ์ของเซตต่าง ๆ โดยให้วงกลมแต่ละวงแทนแต่ละเซต และแสดงความสัมพันธ์ของแต่ละเซตด้วย การครอบซึ่งแสดงความเป็นสับเซต การทับซ้อนกัน หรือการไม่ทับซ้อนกันซึ่งแสดงว่าทั้งสองเซตไม่มีความสัมพันธ์กัน ลักษณะแผนภาพวงกลมเช่นนี้เชื่อว่าถูกใช้ครั้งแรกโดยนักคณิตศาสตร์ชาวสวิสนามว่า เลอ็อนฮาร์ท อ็อยเลอร์ แผนภาพอ็อยเลอร์นั้นมียังลักษณะคล้ายคลึงกันกับแผนภาพเวนน์มาก ในทฤษฎีเซตซึ่งเป็นแขนงหนึ่งของคณิตศาสตร์จึงนิยมใช้แผนภาพประยุกต์จากแผนภาพทั้งสองในการอธิบายเซตต่าง ๆ ให้เข้าใจได้ง่ายยิ่งขึ้น
แผนการตลาด

แผนการตลาด (อังกฤษ: Marketing plan) เป็นเอกสารที่เขียนขึ้นถึงรายละเอียดการกระทำที่มีความจำเป็น เพื่อให้บรรลุเป้าหมายตั้งแต่หนึ่งรายการหรือมากกว่าตามวัตถุประสงค์ของการตลาด ซึ่งสามารถใช้ได้กับการผลิตสินค้า, การให้บริการ, การสร้างแบรนด์ หรือทางสายผลิตภัณฑ์ แผนการตลาดอาจกินช่วงเวลาตั้งแต่หนึ่งถึงห้าปี กลยุทธ์การตลาดที่แข็งแกร่งคือรากฐานที่มาจากการเขียนแผนการตลาดที่ดี โดยแผนการตลาดจะประกอบด้วยรายการปฏิบัติต่างๆ
กระบวนการวางแผนการตลาด

กระบวนการทางการตลาดสามารถเกิดขึ้นได้โดยส่วนผสมทางการตลาดในสี่ขั้นตอน โดยขั้นตอนสุดท้ายของกระบวนการคือการควบคุมทางการตลาด ในหลายองค์กรถือว่าการวางแผนกลยุทธ์เป็นกระบวนการประจำปี โดยทั่วไปมักครอบคลุมถึงช่วงปีก่อน บางครั้ง ในบางองค์กรอาจมองที่แผนปฏิบัติซึ่งอาจกินเวลาล่วงหน้าถึงสามปี
เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพมากที่สุด แผนการต้องมีรูปแบบเป็นทางการ โดยมักจะเป็นในรูปแบบของการเขียนเป็น"แผนการตลาด"อย่างเป็นทางการ ซึ่งเนื้อแท้ของกระบวนการที่ย้ายมาจากส่วนทั่วไปมายังส่วนที่เฉพาะเจาะจง จากวัตถุประสงค์ทั้งหมดขององค์กรลงสู่แต่ละแผนปฏิบัติ เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของโครงการทางการตลาด ทั้งยังเป็นกระบวนการด้านการประสานงาน ตลอดจนเป็นการร่างถึงการแสดงผลของแต่ละขั้นตอนสำหรับการตรวจสอบในการมองถึงผลกระทบได้ล่วงหน้า ทั้งยังสามารถปรับเปลี่ยนแผนได้ตามต้องการ
ดูเพิ่ม

การตลาด
แบ็กทูดีเซมเบอร์

Error ซิงเกิลโดยเทย์เลอร์ สวิฟต์
"แบ็กทูดีเซมเบอร์" (อังกฤษ: Back to December) เป็นเพลงของนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ จากสตูดิโออัลบั้มที่สาม สปีกนาว  (2010) เพลงเขียนโดยสวิฟต์ ผลิตร่วมกับนาธาน แชปแมน เพลงถูกเผยแพร่ทางคลื่นวิทยุเพลงคันทรีในวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 เป็นซิงเกิลที่สองจากอัลบั้มสปีกนาว สวิฟต์กล่าวว่า "แบ็กทูดีเซมเบอร์" เป็นครั้งแรกที่เธอกล่าวขอโทษคนคนหนึ่งในเพลง  นักวิจารณ์คาดว่าเพลงกล่าวถึงเทย์เลอร์ เลาต์เนอร์ คนรักเก่าของสวิฟต์ แม้ว่าสวิฟต์และเลาต์เนอร์ไม่ได้ตอบความเห็นใด ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ "แบ็กทูดีเซมเบอร์" เป็นเพลงบัลลาดแนวคันทรีป็อปบรรเลงด้วยออเคสตรา เนื้อเพลงเป็นการอ้อนวอนให้ยกโทษหลังจากเลิกรากับคนรักเก่า
"แบ็กทูดีเซมเบอร์" ได้รับคำวิจารณ์ด้านบวกจากนักวิจารณ์ที่ถือว่าเป็นจุดสนใจของอัลบั้มสปีกนาว นักวิจารณ์ยกย่องเนื้อเพลง ทำนอง และเสียงร้องของสวิฟต์ที่ดีขึ้น เพลงประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์ ขึ้นสูงสุดที่อันดับที่หกบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และอันดับที่เจ็ดในประเทศแคนาดา เพลงยังขึ้นอันดับที่สามบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอตเพลงคันทรีด้วย ในต่างประเทศ เพลงประสบความสำเร็จปานกลาง ขึ้นอันดับที่ 24 ในประเทศนิวซีแลนด์ และอันดับที่ 26 ในประเทศออสเตรเลีย
มิวสิกวิดีโอกำกับโดยโยแอนน์ เลอมวน เล่าเรื่องราวหลังจากสวิฟต์เลิกรากับคนรัก มิวสิกวิดีโอได้รับคำวิจารณ์ตั้งแต่คละกันไปจนถึงด้านบวก นักวิจารณ์เพลงยกย่องการถ่ายทอดอารมณ์ผ่านภาพในสีมืดมน ขณะที่นักวิจารณ์อีกกลุ่มวิพากษ์เรื่องการบรรยายเรื่องที่ไม่เพียงพอ สวิฟต์แสดงเพลง "แบ็กทูดีเซมเบอร์" ในการแสดงสดหลายครั้ง ที่โดดเด่นคือในงานประกาศรางวัลชมรมดนตรีคันทรีประจำปี ครั้งที่ 44 และอเมริกันมิวสิกอะวอร์ด ครั้งที่ 38