ภาษาอังกฤษ

| ภาษาอังกฤษ |
| --- | --- |
ออกเสียง: /ˈɪŋɡlɪʃ/
ประเทศที่มีการพูด: สหราชอาณาจักร, แองโกล-อเมริกา, นิวซีแลนด์, ออสเตรเลีย, ไอร์แลนด์ และสถานที่อื่น ๆ ในโลกที่พูดภาษาอังกฤษ
จำนวนผู้พูด: ภาษาแม่: 380 ล้านคน  (2566) ภาษาที่สอง: 1.077 ล้านคน (2023) ทั้งหมด: 1.457 ล้านคน
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  เจอร์แมนิกเจอร์แมนิกตะวันตกเจอร์แมนิกทะเลเหนือแองโกล-ฟรีเชียนแองกลิกภาษาอังกฤษ
รูปแบบก่อนหน้า: อินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม เจอร์แมนิกดั้งเดิมอังกฤษเก่าอังกฤษสมัยกลางอังกฤษสมัยใหม่ตอนต้นภาษาอังกฤษ 
ระบบการเขียน:   อักษรละติน (ชุดตัวอักษรอังกฤษ)  อักษรรูนแองโกล-แซกซัน (อดีต)  อักษรเบรลล์อังกฤษ, อักษรเบรลล์อังกฤษแบบรวม 
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:   58 ประเทศ  รัฐไม่เป็นเอกราช 31 แห่ง  องค์กรหลายแห่ง  สหประชาชาติ  สหภาพยุโรป  เครือจักรภพแห่งประชาชาติ  สภายุโรป  ICC  IMF  IOC  ISO  เนโท  องค์การการค้าโลก  แนฟตา  OAS  OECD  OIC  โอเปก  องค์การกวม​เพื่อ​ประชาธิปไตย​และ​การ​พัฒนา​เศรษฐกิจ  PIF  ข้อตกลงยูกูซา  อาเซียน  ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน  SAARC  ประชาคมแคริบเบียน  องค์การรัฐเตอร์กิก  ทืร์กซอย  ECO   
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:   มาเลเซีย  ศรีลังกา 
รหัสภาษา
ISO 639-1: en
ISO 639-2: eng
ISO 639-3: eng
Linguasphere: 52-ABA
  ประเทศหรือภูมิภาคที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่เป็นหลัก   ประเทศหรือภูมิภาคที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการหรือพูดกันจำนวนมาก แต่มิใช่ภาษาแม่หลัก
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาอังกฤษ (อังกฤษ: English language) เป็นภาษาในกลุ่มภาษาเจอร์แมนิกตะวันตกที่ใช้ครั้งแรกในอังกฤษสมัยต้นยุคกลาง และปัจจุบันเป็นภาษาที่ใช้กันแพร่หลายที่สุดในโลก ประชากรส่วนใหญ่ในหลายประเทศ รวมทั้ง สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา แคนาดา ออสเตรเลีย ไอร์แลนด์ นิวซีแลนด์ และประเทศในแคริบเบียน พูดภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่หนึ่ง ภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ที่มีผู้พูดมากที่สุดเป็นอันดับสามของโลก รองจากภาษาจีนกลางและภาษาสเปน มักมีผู้เรียนภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สองอย่างกว้างขวาง และภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการของสหภาพยุโรป หลายประเทศเครือจักรภพแห่งชาติ และสหประชาชาติ ตลอดจนองค์การระดับโลกหลายองค์การ
ภาษาอังกฤษเจริญขึ้นในราชอาณาจักรแองโกล-แซ็กซอนอังกฤษ และบริเวณสกอตแลนด์ตะวันออกเฉียงใต้ในปัจจุบัน หลังอิทธิพลอย่างกว้างขวางของบริเตนใหญ่และสหราชอาณาจักรตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 จนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผ่านจักรวรรดิอังกฤษ และรวมสหรัฐอเมริกาด้วยตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 ภาษาอังกฤษได้แพร่หลายทั่วโลก กลายเป็นภาษาชั้นนำของวจนิพนธ์ระหว่างประเทศและเป็นภาษากลางในหลายภูมิภาค
ในประวัติศาสตร์ ภาษาอังกฤษกำเนิดจากการรวมภาษาถิ่นหลายภาษาที่สัมพันธ์อย่างใกล้ชิด ซึ่งปัจจุบันเรียกรวมว่า ภาษาอังกฤษเก่า ซึ่งผู้ตั้งนิคมนำมายังฝั่งตะวันออกของบริเตนใหญ่เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 5 คำในภาษาอังกฤษจำนวนมากสร้างขึ้นบนพื้นฐานรากศัพท์ภาษาละติน เพราะภาษาละตินบางรูปแบบเป็นภาษากลางของคริสตจักรและชีวิตปัญญาชนยุโรป
ภาษาอังกฤษยังได้รับอิทธิพลเพิ่มจากภาษานอร์สเก่าเพราะการบุกครองของไวกิ้งในคริสต์ศตวรรษที่ 9 และ 10
การพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มันในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ทำให้ภาษาอังกฤษยืมคำมาจากภาษานอร์มันอย่างมาก และสัญนิยมคำศัพท์และการสะกดเริ่มให้ลักษณะความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับกลุ่มภาษาโรมานซ์ แก่ภาษาที่ต่อมากลายเป็นภาษาอังกฤษกลาง การเลื่อนสระครั้งใหญ่ (Great Vowel Shift) ซึ่งเริ่มขึ้นทางตอนใต้ของอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นหนึ่งในเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ซึ่งเป็นเครื่องหมายของการกำเนิดของภาษาอังกฤษใหม่จากภาษาอังกฤษกลาง
เนื่องจากการกลมกลืนคำจากภาษาอื่นมากมายตลอดประวัติศาสตร์ ภาษาอังกฤษใหม่จึงมีคำศัพท์ใหญ่มาก โดยมีการสะกดที่ซับซ้อนและไม่สม่ำเสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสระ ภาษาอังกฤษใหม่ไม่เพียงแต่กลมกลืนคำจากภาษาอื่นของยุโรปเท่านั้น แต่ยังรวมภาษาอื่นทั่วโลกด้วย พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ดแสดงรายการคำไว้กว่า 250,000 คำ ซึ่งยังไม่รวมศัพท์เทคนิค วิทยาศาสตร์และสแลง