stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นภัสสร บุรณศิริ
ผลงานด้านอื่น ๆ > พิธีกร

พริ้ง ทุกวันจันทร์ เวลา 09.30 - 10.00น. ทางช่อง3Family
โมเมพาเพลิน ทางช่อง Momay with you ทาง youtube
Beauty S.O.S ทางช่อง L'official Thailand
Momay with you ทางช่อง Momay with you ทาง youtube
สตรีมีคลาส ทางช่อง StreeMeClass ทาง Youtube
Dailycherie ช่อง Dailycherie ทาง youtube
ผลงานด้านอื่น ๆ > โฆษณา

Smooth E Cream
ผลงานด้านอื่น ๆ > หนังสือ

โมเมพาเพลิน The Book
สวย แซ่บเว่อร์...ไม่จำกัดยุค Momay Beauty’s Secrets
ผลงานด้านอื่น ๆ > รางวัล

รางวัลนาฏราช สาขาผู้จัดรายการบันเทิงยอดเยี่ยม ประเภทรายการวิทยุ (เสนอเข้าชิง)
แหล่งข้อมูลอื่น

นภัสสร บุรณศิริ ที่อินสตาแกรม
โมเม พาเพลิน ที่ยูทูบ
พระที่นั่งวิหารสมเด็จ

| พระที่นั่งวิหารสมเด็จ> ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
สถานะ: โบราณสถาน
ประเภท: พระที่นั่ง
สถาปัตยกรรม: อยุธยา
ที่ตั้ง: พระราชวังโบราณ
เมือง: ตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเทศ: ประเทศไทย
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2179
รื้อถอน: พ.ศ. 2310 (ถูกทำลาย)
ในกำกับดูแลของ: กรมศิลปากร
พระที่นั่งวิหารสมเด็จ แต่เดิมเป็นพระที่นั่งมังคลาภิเษก สมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงใช้รับราชทูตเมืองละแวก(กัมพูชา) สมเด็จพระเอกาทศรถทรงใช้เป็นที่ประกอบพระราชพิธีประเวศพระนคร ต่อมาในสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง พระที่นั่งถูกฟ้าผ่าจนไหม้เสียหายเกือบทั้งหมด พระองค์โปรดเกล้าให้รื้อและสร้างพระที่นั่งองค์ใหม่ขึ้นทดแทนใน พ.ศ. 2179 พระราชทานนามว่า พระที่นั่งวิหารสมเด็จ มีมุขหน้าและหลังยาว แต่มุขข้างสั้น ด้านซ้ายของพระที่นั่งมีโรงช้างเผือก
ฟูจิวาระ โนะ โนริมิชิ

|   ฟูจิวาระ โนะ โนริมิชิ |
| --- | --- |
ภาพวาดของ ฟูจิวาระ โนะ โนริมิชิ
ยุค: กลาง-ปลาย ยุคเฮอัง
เกิด: 29 กรกฎาคม ค.ศ. 996
ถึงแก่กรรม: 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1075(1075-11-06) (79 ปี)
นามแฝง: 大二条殿
ตำแหน่ง: ขุนนางรองขั้น 1, ขุนนางหลักขั้นหนึ่ง, ไดโจไดจิง, คัมปากุ
จักรพรรดิ: อิจิโจ→ซันโจ→โกะ-อิจิโจ→โกะ-ซุซะกุ→โก-ซันโจ→ชิระกะวะ
ตระกูล: ฮกเกะ (ฟุจิวะระ)
บิดามารดา: บิดา:ฟุจิวะระ โนะ มิชินะงะ,มารดา:มินาโมโตะ โนะ รินชิ
พี่น้อง: อากิโกะ, โยริมิชิ, โยริมูเนะ, เคนชิ
ภรรยา: ภรรยาเอก:บุตรสาวของ ฟูจิวาระ โนะ คินโต   ภรรยารอง:เจ้าหญิงชิชิ (พระธิดาของ จักรพรรดิซันโจ)
บุตร: ฟูจิวาระ โนะ โยชิโกะ
ฟูจิวาระ โนะ โนริมิชิ (藤原 教通, 29 กรกฎาคม 996 - 6 พฤศจิกายน 1075) บุตรชายคนที่ห้าของ มิชินะงะ เป็น คูเงียว แห่ง ยุคเฮอัง มารดาของเขาคือ มินาโมโตะ โนะ รินชิ (源倫子) บุตรสาวของ มินาโมโตะ โนะ มาซาโนบุ ผู้สำเร็จราชการ โยะริมิชิ จักรพรรดินีโชชิ (มเหสีของ จักรพรรดิอิจิโจ) จักรพรรดินีเค็นชิ (มเหสีของ จักรพรรดิซันโจ) เป็นน้องชายและน้องสาวของเขาจากแม่เดียวกัน ในปี ค.ศ. 1068 ปีที่บุตรสาวของเขาอภิเษกกับ จักรพรรดิโกะ-เรเซ ซี่งเขาเข้ารับตำแหน่ง คัมปากุ อย่างไรก็ตามเขาสูญเสียอำนาจเมื่อ จักรพรรดิโก-ซันโจ ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับตระกูลฟุจิวาระขึ้นสืบราชบัลลังก์ สิ่งนี้มีส่วนทำให้ตระกูลฟูจิวาระเสื่อมถอยลงในภายหลัง
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ  พระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์> พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 3 |
| --- | --- |
ประสูติ: 3 มีนาคม พ.ศ. 2368
สิ้นพระชนม์: 21 มิถุนายน พ.ศ. 2392
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาน้อยใหญ่ ในรัชกาลที่ 3
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์ เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 42 ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวกับเจ้าจอมมารดาน้อยใหญ่
พระประวัติ

พระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์ประสูติเมื่อวันศุกร์ เดือน 3 แรม 10 ค่ำ ปีระกา สัปตศก จ.ศ. 1187 ตรงกับวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2368 สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3 เมื่อเดือน 8 ปีระกา พ.ศ. 2392 พระชันษา 25 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุวัดสระเกศ พ.ศ. 2393
พระอัฐิใส่ไว้ในโกศทองคำแปดเหลี่ยมลงยา พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชทานไปไว้ที่เมืองนครศรีธรรมราช เหตุที่ทรงพระราชทานไปนั้น ได้ทราบเกล้าด้วยท่านผู้ใหญ่เล่าว่า เมื่อสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพทรงพระประชวรอยู่นั้น ได้ขอพระบรมราชานุญาตต่อพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวให้ส่งพระอัฐิของพระองค์ไปไว้ที่เมืองนครศรีธรรมราช พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงมีพระราชดำริว่า "พระอัฐล้นเกล้าล้นกระหม่อมกรมพระราชวังบวรฯ นั้นได้ออกไปอยู่ที่เมืองนครแล้ว พระอัฐิเสด็จเฉลิมวงศ์ควรพระราชทานให้ไปอยู่ด้วยกัน"
คราวที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จเมืองนครศรีธรรมราช ระหว่างวันที่ 3-8 กรกฎาคม พ.ศ. 2448 ทรงโปรดเกล้าฯ ให้นำพระอัฐิของพระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์ รวมทั้งพระอัฐิเจ้านายในสกุล ณ นคร อาทิสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปัทมราช มาตั้งบำเพ็ญกุศล
ปัจจุบันพระอัฐิของพระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์ ถูกเก็บไว้ที่วิหารสามจอม วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดนครศรีธรรมราช ร่วมกับพระอัฐิและอัฐิของสกุลสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี และเจ้านายสกุล ณ นคร เช่น สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปัทมราช เจ้าจอมมารดาน้อยใหญ่ เจ้าพระยาบดินทรเดชานุชิต (แย้ม ณ นคร) เป็นต้น
พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงสร้างวังเหนือป้อมมหาฤกษ์ขึ้น เพื่อพระราชทานให้แก่ พระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์ แต่พระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์สิ้นพระชนม์ไปเสียก่อน และไม่ปรากฏว่ามีเชื้อสายสืบราชสกุล เมื่อพระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์สิ้นพระชนม์แล้ว พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้พระราชทานวังแห่งนี้ให้พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูบดีราชหฤทัย
พระอิสริยยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์  |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์ (พ.ศ. 2368 - พ.ศ. 2392)
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์ (พระนามภายหลังการสิ้นพระชนม์ในสมัยรัชกาลที่ 4)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์ (พระนามภายหลังการสิ้นพระชนม์ในสมัยรัชกาลที่ 6)
พระที่นั่งสนามจันทร์ (พระราชวังบวรสถานมงคล)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สนามจันทร์ (แก้ความกำกวม)
พระที่นั่งสนามจันทร์ เป็นพระที่นั่งภายในพระบวรราชวัง ซึ่งพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำริให้สร้างขึ้นเพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ปัจจุบัน พระที่นั่งองค์นี้ได้รื้อลงแล้ว
ประวัติ

เมื่อพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสถาปนาสมเด็จพระอนุชาธิราชขึ้นเป็นพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์มีพระราชดำริให้ปรับปรุงพระบวรราชวังหลายประการเพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติยศสมเด็จพระอนุชาธิราชซึ่งมีพระเกียรติยศเสมอด้วยพระเจ้าแผ่นดินพระองค์ที่ 2 พระองค์มีพระดำริให้สร้าง "พระที่นั่งสนามจันทร์" ขึ้นเช่นเดียวกันกับ พระที่นั่งสนามจันทร์ ที่พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงสร้างขึ้นภายในพระบรมมหาราชวัง สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงสันนิษฐานว่าพระที่นั่งองค์นี้อาจจะมีนามว่า "พระที่นั่งสำราญราชจรรยา" ซึ่งเป็นนามที่สอดคล้องกับพระที่นั่งองค์อื่น ๆ ได้แก่ พระที่นั่งศิวโมกข์พิมาน พระที่นั่งสำราญราชจรรยา และพระที่นั่งมังคลาภิเษก
พระที่นั่งสนามจันทร์ภายในพระบวรราชวังนั้น ถ่ายแบบมาจากพระที่นั่งสนามจันทร์ภายในพระบรมมหาราชวังเกือบทั้งหมด โดยมีความแตกต่างกันที่ลวดลายเขียนทอง และพื้นพระที่นั่งไม่ได้ใช้ไม้กระดานใหญ่แผ่นเดียว
พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวจะเสด็จออกพระที่นั่งสนามจันทร์เมื่อใดนั้น ไม่มีใครทราบ แต่ในระยะเวลาที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จมาประทับ ณ พระบวรราชวังนั้น สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าจุฬาลงกรณ์จะเสด็จมาประทับ ณ พระที่นั่งแห่งนี้เวลาขึ้นไปเฝ้าพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่พระบวรราชวัง
ภาษาอูดี

| ภาษาอูดี |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: อาเซอร์ไบจาน, จอร์เจีย
ภูมิภาค: อาเซอร์ไบจาน (ควาบาลาและโอคุซ), รัสเซีย (คอเคซัสเหนือ), จอร์เจีย (Kvareli) และอาร์มีเนีย (Tavush)
จำนวนผู้พูด: ประมาณ 8,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ภาษากลุ่มคอเคซัสเหนือ  ภาษากลุ่มเลซกีภาษาอูดี
รหัสภาษา
ISO 639-2: cau
ISO 639-3: udi
ภาษาอูดี เป็นภาษากลุ่มคอเคซัสตะวันตกเฉียงเหนือ เชื่อว่าเป็นภาษาหลักของชาวแอลเบเนียคอเคซัสในเทือกเขาคอเคซัสที่อพยพออกจากทางใต้ของดาเกสถานเข้าสู่ดินแดนที่ปัจจุบันเป็นประเทศอาเซอร์ไบจาน ประวัติของภาษานี้ย้อนหลังไปได้ถึง 457 ปีก่อนพุทธศักราช มีผู้พูด 5,000 คนในอาเซอร์ไบจานและจอร์เจีย มีความสัมพันธ์กับภาษาเลซกี และภาษาตาบาซาราน
พระราชบัญญัติการเดินเรือ

พระราชบัญญัติการเดินเรือของอังกฤษ เป็นชุดกฎหมายซึ่งมีผลจำกัดการใช้เรือต่างประเทศสำหรับการค้าระหว่างราชอาณาจักรอังกฤษ (หลังจาก ค.ศ. 1707 คือ ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่) และอาณานิคมของอังกฤษ โดยเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1651 ในตอนแรกเริ่ม กฎหมายดังกล่าวถือได้ว่าเป็นปัจจัยหนึ่งที่นำไปสู่สงครามอังกฤษ-ดัตช์ ต่อมา กฎหมายดังกล่าวได้กลายมาเป็นแหล่งของความไม่พอใจของชาวอาณานิคมในทวีปอเมริกาเหนือต่อบริเตนใหญ่ และเป็นหนึ่งในสาเหตุของสงครามปฏิวัติสหรัฐอเมริกา แต่กระนั้น กฎหมายนี้ก็เป็นพื้นฐานของการค้าโพ้นทะเลของอังกฤษเป็นเวลานานถึง 200 ปี
กฤษฎีกาการเดินเรือ ค.ศ. 1651

รัฐสภาเครือจักรภพอังกฤษ นำโดยโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ได้ผ่านร่างพระราชกฤษฎีกาการเดินเรือในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1651 อันเป็นการเสริมหลักการนโยบายของรัฐบาลที่ต้องการให้การค้ากับอังกฤษควรที่จะดำเนินการโดยเรือสัญชาติอังกฤษเท่านั้นซึ่งมีมาช้านาน กฎหมายนี้เป็นปฏิกิริยาตอบสนองต่อความล้มเหลวของคณะทูตอังกฤษ ณ เฮก ซึ่งไม่สามารถชักชวนให้สาธารณรัฐดัตช์เข้าร่วมในเครือจักรภพได้ หลังจากรัฐฮอลแลนด์ได้การทาบทามไปถึงคอร์นเวลล์เพื่อตอบโต้ความปรารถนาอยากเป็นพระมหากษัตริย์ของเจ้าเมือง วิลเลียมที่ 2 เจ้าชายแห่งออเรนจ์ อย่างไรก็ตาม เจ้าเมืองดังกล่าวได้สิ้นพระชนม์โดยเฉียบพลัน และคอร์นเวลล์อึกอักกับรัฐฮอลแลนด์ที่ได้ยึดความคิดดังกล่าวอย่างจริงจังเกินไป อังกฤษได้เสนอให้ครอบครองดินแดนของสเปนและโปรตุเกสร่วมกัน อังกฤษจะได้ทวีปอเมริกา และเนเธอร์แลนด์จะได้แอฟริกาและเอเชีย อย่างไรก็ตาม เนเธอร์แลนด์เพิ่งจะเสร็จสิ้นสงครามกับสเปนและได้รับดินแดนอาณานิคมโปรตุเกสส่วนมากในทวีปเอเชียได้แล้ว เนเธอร์แลนด์จึงเห็นประโยชน์น้อยมากจากแผนการอันยิ่งใหญ่นี้ และได้เสนอข้อตกลงการค้าเสรีเป็นทางเลือกสำหรับการรวมตัวทางการเมืองเต็มรูปแบบ แต่แนวคิดนี้ไม่อาจยอมรับได้สำหรับอังกฤษ ผู้ซึ่งไม่สามารถที่จะแข่งขันในเวทีระดับนั้นได้ และถูกมองว่าเป็นการสบประมาทโดยเจตนา
พระราชบัญญัติดังกล่าวได้สั่งห้ามเรือต่างด้าวจากการขนส่งสินค้าจากทวีปยุโรปเข้ามายังอังกฤษหรืออาณานิคมของอังกฤษ และสั่งห้ามเรือประเทศที่สามในการขนส่งสินค้าจากที่ใดก็ตามในทวีปยุโรปเข้ามาในอังกฤษ กฎดังกล่าวได้มุ่งเป้าหลักไปยังเนเธอร์แลนด์ผู้ซึ่งครอบครองสัดส่วนการค้าระหว่างประเทศของยุโรปและการขนส่งชายฝั่งของอังกฤษจำนวนมาก กฎหมายดังกล่าวทำให้เนเธอร์แลนด์ไม่อาจทำการค้าใด ๆ กับอังกฤษได้ และเนื่องจากเศรษฐกิจของเนเธอร์แลนด์เป็นแบบแข่งขัน ไมพึ่งพากับอังกฤษ ดังนั้น ทั้งสองประเทศจึงมีการแลกเปลี่ยนวัตถุซื้อขายกันน้อยมาก อย่างไรก็ตาม การค้าอังกฤษ-ดัตช์เป็นเพียงส่วนน้อยของการค้าของเนเธอร์แลนด์ทั้งหมด พระราชบัญญัติดังกล่าวได้รับการกล่าวถึงบ่อยครั้งว่าเป็นสาเหตุหลักของสงครามอังกฤษ-ดัตช์ครั้งที่หนึ่ง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงส่วนหนึ่งในนโยบายอันยิ่งใหญ่กว่าของอังกฤษที่จะเข้าร่วมในสงครามหลังจากการเจรจาประสบความล้มเหลว ชัยชนะทางทะเลของอังกฤษในปี ค.ศ. 1653 ได้แสดงถึงความยิ่งใหญ่ของกองทัพเรือเครือจักรภพในน่านน้ำประเทศตน อย่างไรก็ตาม ในการรบที่อยู่นอกเหนือจากนั้น ฝ่ายเนเธอร์แลนด์กลับมีอำนาจเหนือกว่า และสามารถที่จะปิดการค้าของอังกฤษในทะเลบอลติกและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทั้งสองประเทศต่างก็กดดันอีกฝ่ายหนึ่ง
สนธิสัญญาเวสต์มินสเตอร์ได้ยุติภาวะจนตรอกนี้ ฝ่ายเนเธอร์แลนด์ยอมรับพระราชบัญญัติเดินเรือในช่วงสันติภาพนี้ แต่ก็ส่งผลน้อยมากต่อการค้าของเนเธอร์แลนด์ สำหรับอังกฤษแล้ว พระราชบัญญัติดังกล่าวเป็นเพียงสิ่งปลอบใจอันจำกัด มันไม่สามารถจำกัดความเสื่อมของฐานะการค้าโพ้นทะเลของอังกฤษ ยกเว้นแต่ในกรณีที่อังกฤษเป็นประเทศผู้บริโภคหลักเท่านั้น เช่นเดียวกับการค้าไวน์ของกานาเรียส และน้ำมันมะกอกในพักเลียน ในการค้ากับอินเดียตะวันตก เนเธอร์แลนด์ยังรักษาการค้า "ลักลอบน้ำเข้า" ที่เฟื่องฟู เนื่องมาจากการโอนเอียงไปนิยมสินค้านำเข้าของเนเธอร์แลนด์ของคนทำสวนยางชาวอังกฤษและข้อเสนอที่ดีกว่าของเนเธอร์แลนด์ในการค้าน้ำตาล อาณานิคมดัตช์ นิวเนเธอร์แลนด์ ได้เสนอช่องโหว่ (ผ่านทางการค้าระหว่างอาณานิคม) ซึ่งกว้างมากพอที่จะอนุญาตให้ยาสูบเวอร์จิเนียเต็มลำเรือสามารถผ่านได้
พระราชบัญญัติการเดินเรือ

พระราชบัญญัติซึ่งเคยเมื่อปี ค.ศ. 1651 เช่นเดียวกับกฎหมายซึ่งผ่านในสมัยเครือจักรภพอื่น ๆ ได้รับการประกาศว่าเป็นโมฆะหลังจากการฟื้นฟูของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ โดยระบุว่าเป็นกฎหมายซึ่งผ่านโดย 'อำนาจซึ่งได้มาจากการแย่งชิง' ดังนั้น รัฐสภาจึงผ่านกฎหมายฉบับใหม่ ซึ่งมักได้รับการกล่าวถึงว่า "พระราชบัญญัติการเดินเรือ" ซึ่งการแก้ไขเพิ่มเติมบางส่วนยังคงมีผลบังคับใช้มาเป็นเวลาเกือบสองศตวรรษ
พระราชบัญญัติการเดินเรือ ค.ศ. 1660 ได้เพิ่มความประหลาดจากรัฐบัญญัติในสมัยโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ขึ้นอีก; โดยที่ลูกเรือของเรือนั้นจะต้องมีสัญชาติอังกฤษอย่างน้อยสามในสี่ และสินค้าที่ได้รับการระบุซึ่งมิได้ผลิตโดยประเทศแม่ อย่างเช่น ยาสูบ ฝ้ายและน้ำตาล จะต้องได้รับการขนส่งจากอาณานิคมอังกฤษมายังอังกฤษหรือส่งไปยังอาณานิคมอังกฤษอื่นเท่านั้น
พระราชบัญญัติการเดินเรือ ค.ศ. 1663 (หรือเรียกว่า "พระราชบัญญัติกระตุ้นการค้า") กำหนดให้สินค้ายุโรปทั้งหมดซึ่งพึ่งพาทวีปอเมริกา (หรืออาณานิคมอื่น) จะต้องผ่านอังกฤษเสียก่อน ในอังกฤษ สินค้าจะถูกนำขึ้นจากเรือ ตรวจตรา จ่ายภาษี และนำสินค้าลงเรืออีก การค้าดังกล่าวจะต้องบรรทุกในเรือสินค้าอังกฤษ ซึ่งรวมไปถึงเรือของอาณานิคมอังกฤษ ยิ่งไปกว่านั้น การนำเข้าวัตถุซื้อขายที่ถูกระบุ อย่างเช่น น้ำตาล ข้าวและยาสูบ จะต้องนำลงจากเรือและจ่ายภาษีก่อนที่จะขนส่งไปยังประเทศอื่น นี่เป็นการเพิ่มมูลค่าให้แก่อาณานิคมอังกฤษ และเพิ่มเวลาในการขนส่ง (คำว่า "อังกฤษ" ในที่นี้รวมไปถึงเวลส์ด้วย ถึงแม้ว่ามันจะมีส่วนน้อยมากในการค้ากับส่วนอื่น ๆ หลังจากพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707 สกอตแลนด์ก็ได้รับสิทธิพิเศษอย่างเดียวกัน)
พระราชบัญญัติดังกล่าวมีผลเต็มที่ในเวลาสั้น ๆ เท่านั้น หลังจากสงครามอังกฤษ-ดัตช์ครั้งที่สอง ซึ่งส่งผลอย่างหายนะต่ออังกฤษ ดัตช์ได้บรรลุสิทธิ์ที่จะขนส่งวัตถุซื้อขายซึ่งผลิตในบริเวณหลังเมืองท่าในเยอรมนี ไปยังอังกฤษราวกับว่าเป็นการขนส่งสินค้าของดัตช์ และที่สำคัญไปกว่านั้น อังกฤษได้ยอมรับแนวคิดของ "เรือเสรี สินค้าเสรี" ซึ่งเป็นการให้เสรีภาพในการรบกวนโดยราชนาวีดัตช์ในการขนส่งในทะเลหลวง ถึงแม้ว่าในสงครามสาธารณรัฐดัตช์จะเป็นกลางก็ตาม นี่ได้ให้เสรีภาพแก่ดัตช์ได้การ "ลักลอบนำเข้า" ได้ตราบที่พวกเขาไม่ถูกพบว่าผิดในน่านน้ำซึ่งควบคุมโดยอังกฤษ บทบัญญัติดังกล่าวได้รับการยืนยันอีกครั้งหนึ่งในสนธิสัญญาเวสต์มินสเตอร์ (ค.ศ. 1674) หลังจากสงครามอังกฤษ-ดัตช์ครั้งที่สาม
พระราชบัญญัติการเดินเรือ > พระราชบัญญัติกากน้ำตาล ค.ศ. 1733

พระราชบัญญัติกากน้ำตาล ค.ศ. 1733 เป็นการกำหนดอัตราภาษีสูงต่อการค้าน้ำตาลจากอินเดียตะวันตกของฝรั่งเศสไปยังอาณานิคมอเมริกัน ทำให้ชาวอาณานิคมต้องซื้อน้ำตาลที่แพงกว่าจากอินเดียตะวันตกของอังกฤษแทน กฎหมายดังกล่าวได้รับการดูถูกอย่างกว้างขวาง แต่ความพยายามของอังกฤษที่จะป้องกันการลักลอบน้ำเข้าได้ก่อให้เกิดความเป็นปรปักษ์และมีส่วนสำคัญต่อการปฏิวัติอเมริกา พระราชบัญญัติกากน้ำตาลเป็นพระราชบัญญัติเกี่ยวกับน้ำตาลฉบับแรก พระราชบัญญัติดังกล่าวหมดอายุในปี ค.ศ. 1763 และในปี ค.ศ. 1764 กฎหมายนี้ได้รับการริเริ่มขึ้นใหม่เป็นพระราชบัญญัติน้ำตาล ซึ่งได้ทำให้เกิดความไม่สงบในหมู่ชาวอาณานิคม
พระราชบัญญัติการเดินเรือ > การเลิกล้ม

พระราชบัญญัติดังกล่าวเลิกล้มในปี ค.ศ. 1849  พระราชบัญญัตินี้ได้ตั้งอยู่บนทฤษฎีเศรษฐกิจลัทธิพาณิชยนิยม ซึ่งเชื่อกันว่าความมั่งคั่งจะได้มาจากการเพิ่มการจำกัดการค้ากับอาณานิคมมากกว่าการค้าเสรี แต่ในปี ค.ศ. 1849 ศูนย์กลางทุนของยุทธศาสตร์การนเข้าของอังกฤษ คือ การลดราคาของอาหารผ่านทางการนำเข้าสินค้าราคาถูกจากต่างประเทศ และด้วยวิธีนี้ ยังได้เป็นการลดค่าใช้จ่ายในการดูแลรักษากำลังแรงงาน การเลิกล้มพระราชบัญญัติการเดินเรือและกฎหมายข้าวโพดได้บรรลุวัตถุปะรสงค์ดังกล่าว แต่ก็ได้นำไปสู่การกระจัดกระจายของอดีตจักรวรรดิอังกฤษ
พระเจ้าฮโยโซแห่งชิลลา

พระเจ้าฮโยโซแห่งชิลลา (เกาหลี: 효소왕, 687 – 24 สิงหาคม 702, ครองราชย์ 20 สิงหาคม 692 – 24 สิงหาคม 702) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 32 แห่ง ชิลลา ซึ่งเป็นอาณาจักรที่เจริญรุ่งเรืองบนคาบสมุทรเกาหลีตั้งแต่ประมาณปี ค.ศ. 200 ถึง 927 พระองค์เป็นโอรสองค์โตของ พระเจ้าซินมุน และพระราชินีองค์ที่สองของเขา พระนางซินมก พระองค์ครองราชย์มาเป็นเวลาสิบปีและเสด็จสวรรคตด้วยพระอาการประชวรในเมืองหลวงของชิลลาในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 702
ดูเพิ่ม

ชิลลา
รายพระนามพระมหากษัตริย์เกาหลี
| ด ค กลำดับพระมหากษัตริย์เกาหลีสมัยชิลลา |
| --- | --- |
ชิลลายุคต้น (57 ปีก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 654):  ฮยอกกอเซ  นัมแฮ  ยูรี  ทัลแฮ  พาซา  จีมา  อิลซ็อง  อาดัลลา  พ็อลฮยู  แนแฮ  โจบอน  ช็อมแฮ  มีชู  ยูรเย  คีริม  ฮึลแฮ  แนมุล  ซิลซ็อง  นุลจี  จาบี  โซจี  จีจึง  พ็อบฮึง  จินฮึง  จินจี  จินพย็อง  ช็อนด็อก  ชินด็อก 
ชิลลายุคกลาง (ค.ศ. 654 - 780):  มูยอล  มุนมู  ซินมุน  ฮโยโซ  ซองด๊อก  ฮโยซอง  คยองด๊อก  ฮเยคง 
ซิลลายุคปลาย (ค.ศ. 780 - 935):  ซอนด๊อก  วอนซอง  โซซอง  แอจาง  ฮอนด๊อก  ฮึงด๊อก  ฮุยคัง  มินแอ  ซินมู  มุนซอง  ฮอนอัน  คยองมุน  ฮอนคัง  จองคัง  ชินซ็อง  ฮโยคง  ซินด๊อก  คยองมยอง  คยองแค  คยองซุน 
 ดูเพิ่ม โชซ็อนโบราณ พูยอ โคกูรยอ แพ็กเจ ชิลลา พัลแฮ โครยอ โชซ็อน จักรวรรดิเกาหลี
ภาษาอุดมูร์ต

| ภาษาอุดมูร์ต |
| --- | --- |
удмурт кыл udmurt kyl
ประเทศที่มีการพูด: รัสเซียและคาซัคสถาน
ภูมิภาค: ยุโรปตะวันออก
จำนวนผู้พูด: 550,000 คน (2532)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ยูรัล  ภาษากลุ่มฟินโน-อูกริกภาษากลุ่มฟินโน-เปอร์มิกภาษากลุ่มเปอร์มิกภาษาอุดมูร์ต
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: สาธารณรัฐอุดมูร์ต (ประเทศรัสเซีย)
รหัสภาษา
ISO 639-2: udm
ISO 639-3: udm

ภาษาอุดมูร์ต เป็นภาษาตระกูลฟินโน-อูกริก ใช้พูดในสาธารณรัฐอุดมูร์ต ประเทศรัสเซีย เขียนด้วยอักษรซีริลลิก ใกล้เคียงกับภาษาโกมี
ฟูจิวาระ โนะ เรชิ

| ฟูจิวาระ โนะ เรชิ> จักรพรรดินีญี่ปุ่น |
| --- | --- |
จักรพรรดินี（ชูงู）: 11 เดือน 7 ปี เก็นคีว ที่ 2   (28 กรกฎาคม พ.ศ. 1748)
องเมมงอิง
ประกาศ: 19 เดือน 3 ปี โจเง็ง ที่ 4   (19 เมษายน พ.ศ. 1753)
ฉายาทางธรรม: เซโจเมียว
ออกบวช: เดือน 1 ปี โจคิว ที่ 3 (พ.ศ. 1763)

ประสูติ: พ.ศ. 1728
สิ้นพระชนม์: 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 1786 
ตระกูล: ฟูจิวาระ
พระบิดา: ฟูจิวาระ โนะ โยริซาเนะ
พระสวามี: จักรพรรดิสึจิมิกาโดะ
ถวายตัว: 7 เดือน 4 ปี เก็นคีว ที่ 2   (27 เมษายน พ.ศ. 1748)
แต่งตั้งเป็นพระสนม: 13 เดือน 4 ปี เก็นคีว ที่ 2   (3 พฤษภาคม พ.ศ. 1748)
ด ค ก
ฟูจิวาระ โนะ เรชิ (ญี่ปุ่น: 大炊御門麗子; โรมาจิ: Fujiwara no Reishi ; 1728 – 1 พฤศจิกายน 1786) บางทีรู้จักในฐานะ โออิ โนะ มิกาโดะ เรชิ (大炊御門 麗子) จักรพรรดินีแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นจักรพรรดินีหรือ ชูงู ใน จักรพรรดิสึชิมิกะโดะ จักรพรรดิองค์ที่ 83 พระนางได้รับพระนามกิตติมศักดิ์ว่า องเมมงอิง (陰明門院)
ในปี พ.ศ. 1763 เดือน 1 ปี โจคิว พระนางได้ออกบวชเป็นแม่ชีและได้รับฉายาทางธรรมว่า เซโจเมียว (清浄妙)
บันทึก

↑  "陰明門院". コトバンク (ภาษาญี่ปุ่น). コトバンク. สืบค้นเมื่อ 2019-10-12.
ฟูจิวาระ โนะ โมโรมิชิ

|   ฟูจิวาระ โนะ โมโรมิชิ   Fujiwara no Moromichi   藤原師通 |
| --- | --- |
ยุค: ยุคเฮอัง
เกิด: 16 ตุลาคม พ.ศ. 1605
ถึงแก่กรรม: 18 กรกฎาคม พ.ศ. 1642 (36 ปี)
นามแฝง: โกะ-นิโจ คัมปากุ
ตำแหน่ง: ขุนนางรองขั้น 1, คัมปากุ, ไนไดจิง
จักรพรรดิ: ชิระกะวะ→โฮะริกะวะ→โทะบะ→ซุโตะกุ
ตระกูล: ตระกูลฟูจิวาระ
บิดามารดา: ฟุจิวะระ โนะ โมะโระซะเนะ
บุตร: ฟุจิวะระ โนะ ทะดะซะเนะ
ฟูจิวาระ โนะ โมโรมิชิ (ญี่ปุ่น: 藤原 師通; โรมาจิ: Fujiwara no Moromichi, 16 ตุลาคม 1605-18 กรกฎาคม 1642) รัฐบุรุษชาวญี่ปุ่นรู้จักจากการเป็นฝ่ายตรงข้ามกับระบบ อินเซ หรือ การว่าราชการในวัด
การงาน

การงานของโมโรมิชิเริ่มต้นจาก พ.ศ. 1612 ขณะอายุเพียง 7 ปีจนเขาถึงแก่กรรมใน พ.ศ. 1642. เขาเป็นผู้สำเร็จราชการ (คัมปากุ) ใน พ.ศ. 1637. ระหว่างช่วงชีวิตของเขาเขาถูกมองเป็นคนดีใสซื่อมือสะอาด, เขาปกครองอย่างเที่ยงธรรมและเข้มแข็ง. ประเทศจึงสงบสุขระหว่างช่วงชีวิตที่เขาอยู่ในราชการ, และเขาเป็นผู้รอบรู้, มีความกระตือรือร้น.
เขาอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับระบบการว่าราชการในวัดที่นำโดย จักรพรรดิโก-ซันโจ, เขาเป็นปฏิปักษ์กับอดีต จักรพรรดิชิระกะวะ
พระที่นั่งเป่าเหอ

| พระที่นั่งเป่าเหอ 保和殿 |
| --- | --- |
"พระที่นั่งธำรงสมานฉันท์"
พระที่นั่งเป่าเหอ (ด้านหลัง) กับพระที่นั่งจงเหอ
th
ชื่ออื่น: เป่าเหอเตี้ยน
ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: พระที่นั่ง
ที่ตั้ง: พระราชวังต้องห้าม
พิกัด: 39°55′1.3″N 116°23′26.2″E﻿ / ﻿39.917028°N 116.390611°E﻿ / 39.917028; 116.390611
บัลลังก์ในพระที่นั่งเป่าเหอ
พระที่นั่งเป่าเหอ (จีน: 保和殿; พินอิน: Bǎo Hé Diàn) เป็นหนึ่งในสามพระที่นั่งในเขตพระราชฐานชั้นกลางของวังต้องห้าม ตั้งอยู่ด้านเหนือของพระที่นั่งจงเหอ มีพื้นที่ภายในราว 1,240 ตารางเมตร เป็นสถานที่สำหรับซ้อมพระราชพิธีสำคัญ สถานที่จัดงานเลี้ยงฉลองวันตรุษจีน และเป็นที่จัดการสอบจอหงวน
พ.ศ. 1501

| --- | --- |
ศตวรรษ::  9  10  11
ปี::  1498  1499  1500  1501  1502  1503  1504
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 1501
ปฏิทินกริกอเรียน: 958 CMLVIII
Ab urbe condita: 1711
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 407 ԹՎ ՆԷ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 5708
ปฏิทินบาไฮ: −886 – −885
ปฏิทินเบงกอล: 365
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 1908
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 1502
ปฏิทินพม่า: 320
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6466–6467
ปฏิทินจีน: 丁巳年 (มะเส็งธาตุไฟ) 3654 หรือ 3594     — ถึง — 戊午年 (มะเมียธาตุดิน) 3655 หรือ 3595
ปฏิทินคอปติก: 674–675
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 2124
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 950–951
ปฏิทินฮีบรู: 4718–4719
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 1014–1015
 - ศกสมวัต: 880–881
 - กลียุค: 4059–4060
ปฏิทินโฮโลซีน: 10958
ปฏิทินอิกโบ: −42 – −41
ปฏิทินอิหร่าน: 336–337
ปฏิทินอิสลาม: 346–347
ปฏิทินญี่ปุ่น: Tentoku 2 (天徳２年)
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 958 CMLVIII
ปฏิทินเกาหลี: 3291
ปฏิทินหมินกั๋ว: 954 ก่อน ROC 民前954年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 1501 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 958 - มีนาคม ค.ศ. 959
มหาศักราช 880
ฟุตบอลชิงแชมป์คอนคาแคฟ รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี 2024

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ: เม็กซิโก
วันที่: 19 กรกฎาคม – 4 สิงหาคม
ทีม: 12 (จาก 1 สมาพันธ์)
สถานที่: 2 (ใน 2 เมืองเจ้าภาพ)
← 2022 2026 → 
การแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์คอนคาแคฟ รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี 2024 เป็นการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์คอนคาแคฟ รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี ครั้งที่ 8 (จะเป็นครั้งที่ 29 หากรวมการแข่งขันทั้งหมด) การแข่งขันฟุตบอลชายระดับนานาชาติที่อายุต่ำกว่า 20 ปี จัดโดยสมาพันธ์ฟุตบอลอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน จัดขึ้นที่ประเทศเม็กซิโก ในเมืองของเซลายาและอิราปัวโต ตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคมถึง 4 สิงหาคม ค.ศ. 2024
การแข่งขันนี้มีการลดจำนวนทีมที่เข้าร่วมตามการเปลี่ยนแปลงรูปแบบที่คอนคาแคฟนำมาใช้ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 โดยจะมีการแข่งขันโดย 12 ทีมแทนที่จะเป็น 20 ทีมที่เข้าร่วมในครั้งก่อนหน้านี้
เช่นเดียวกับครั้งก่อนหน้า การแข่งขันนี้จะทำหน้าที่เป็นรอบคัดเลือกโซนคอนคาแคฟ สำหรับฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี ทีมสี่อันดับแรกของการแข่งขัน (ผู้เข้ารอบรองชนะเลิศสี่ทีม) จะผ่านเข้ารอบ ฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี 2025 ที่ประเทศชิลี ในฐานะตัวแทนของคอนคาแคฟ
สหรัฐ เป็นทีมชนะเลิศที่จะป้องกันแชมป์ 3 สมัย
ประเทศเจ้าภาพและสนามแข่งขัน

เม็กซิโกได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประเทศเจ้าภาพการแข่งขันโดยคอนคาเคฟเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 โดยมี เอสตาดิโอ มิเกล อาเลมัน บัลเดส ใน เซลายา และ เอสตาดิโอ เซอร์จิโอ เลออน ชาเวซ ใน อิราปัวโต เป็น สถานที่จัดงาน ทั้งสองแห่งตั้งอยู่ใน รัฐกวานาวาโต
th
th
| เซลายา | อิราปัวโต |
| --- | --- |
สนามกีฬามิเกล อเลมัน บัลเดส: สนามเซร์คิโอ เลออน ชาเวซ
ความจุ: 23,182 ที่นั่ง: ความจุ: 25,000 ที่นั่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

Under 20s – Men, CONCACAF.com
พระเจ้าฮเยจง

| พระเจ้าฮเยจง> พระราชาองค์ที่ 2 แห่งโครยอ |
| --- | --- |
ก่อนหน้า: แทโจ
ถัดไป: พระเจ้าจองจงที่ 1

ประสูติ: ค.ศ. 912
สวรรคต: 23 ตุลาคม ค.ศ. 945
ราชสกุล: ราชสกุลวัง
ราชวงศ์: ราชวงศ์โครยอ
พระราชบิดา: พระเจ้าแทโจ
| --- | --- |
พระเจ้าฮเยจง
ฮันกึล: 혜종
ฮันจา: 恵宗
อาร์อาร์: Hyejong 
เอ็มอาร์: Hyejong 
พระเจ้าฮเยจงแห่งโครยอ (เกาหลี: 혜종; ฮันจา: 惠宗; อาร์อาร์: Hyejong; เอ็มอาร์: Hyejong ค.ศ. 912 - ค.ศ. 945) พระราชาองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 943 - ค.ศ. 945) เป็นพระโอรสของพระเจ้าแทโจแห่งโครยอ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โครยอ พระราชมารดาของพระองค์เป็นหญิงสามัญชนธรรมดาที่อภิเษกกับพระเจ้าแทโจตั้งแต่สมัยยังรับใช้คุง เย เมื่อพระเจ้าฮโยจงทรงขึ้นครองราชย์ ก็ต้องเผชิญหน้ากับการแก่งแย่งอำนาจระหว่างตระกูลเก่าที่มีอำนาจของชิลลา วัง คยู (왕규, 王珪 คนละตระกูลกับราชวงศ์โครยอ) เป็นขุนนางเก่าชิลลาที่มีส่วนในการส่งเสริมพระเจ้าแทโจสู่อำนาจ และได้ส่งบุตรสาวของตนสองคนไปเป็นมเหสีของพระเจ้าแทโจ ซึ่งก็มีพระโอรสองค์หนึ่งคือเจ้าชายควางจู วังคยูจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าราชบัลลังก์จะตกมาสู่หลานของตนเองในที่สุด
แต่วังคยูก็ถูกขัดขวางโดยตระกูลยูแห่งชองจู นำโดยพระมเหสีชินมยองซุนซองและเจ้าชายวัง โย และองค์ชายวัง โซพระอนุชาทั้งสอง วังคยูจึงทูลพระเจ้าฮเยจงว่าเจ้าชายวังโยและวังโซจะก่อการกบฏ แต่พระเจ้าฮเยจงที่จริงแล้วก็ไม่มีพระราชอำนาจจะทำอะไรได้ วังคยูจึงตัดสินใจรวบรับวางแผนลอบปลงพระชนม์พระเจ้าฮเยจงและตั้งเจ้าชายควางจู (광주원군, 廣州院君) พระอนุชาต่างพระราชมารดาเป็นกษัตริย์แต่ไม่สำเร็จ
พระเจ้าฮเยจงสวรรคตอย่างปริศนาเมื่อปีค.ศ. 945 หลังจากครองราชย์ได้เพียงสองปีพระชนมายุได้ 33 พรรษาบรรดาขุนนางจึงเชิญเจ้าชายวังโยขึ้นเป็นพระเจ้าจองจงเป็นกษัตริย์องค์ต่อไป
พระราชวงศ์

พระราชบิดา: พระเจ้าแทโจแห่งโครยอ  (태조)
พระราชมารดา: สมเด็จพระนางเจ้าจางฮวา  ตระกูล โอ  (장화왕후 오씨, 莊和王后 吳氏)
พระ:
สมเด็จพระมเหสีอึยฮวา ตระกูล อิม (의화왕후 임씨, 義和王后 林氏)
พระสนม:
พระสนมควางจู ตระกูล วัง (광주원부인 왕씨, 廣州院夫人 王氏 (เป็นพระสนมของพระเจ้าแทโจมาก่อน)
พระสนมชอนจูวอน ตระกูล คิม (청주원부인 김씨, 淸州院夫人 金氏)
นางกำนัล ลีแอจู (궁인 연씨, 宮人 連氏)
พระราชโอรส:
เจ้าชายฮึงฮวา (흥화군, 興化君) พระราชโอรสของสมเด็จพระนางเจ้าอึยฮวา
เจ้าชายวังเจ (태자 왕제, 太子 王齊) พระโอรสของนางกำนัล ลีแอจู
พระราชธิดา:
เจ้าหญิงคยองฮวา (경화궁부인, 慶化宮夫人) พระราชธิดาของสมเด็จพระนางเจ้าอึยฮวา (เป็นพระสนมของพระเจ้าควางจง)
เจ้าหญิงจองฮอน (정헌공주, 貞憲公主) พระราชธิดาของสมเด็จพระนางเจ้าอึยฮวา
เจ้าหญิงมยองฮเย (명혜부인, 明惠夫人) พระราชธิดาของสมเด็จพระนางเจ้าอึยฮวา
ฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระ

| ฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระ> จักรพรรดินีในจักรพรรดิองค์ที่ 50 |
| --- | --- |
จักรพรรดินี (โคโง): 23 พฤษภาคม พ.ศ. 1826
พระพันปีหลวง: 9 มิถุนายน พ.ศ. 1849 (ย้อนหลัง)

ประสูติ: พ.ศ. 1803
สิ้นพระชนม์: 28 เมษายน พ.ศ. 1833 
ตระกูล: ฟูจิวาระ
พระบิดา: ฟูจิวาระ โนะ โยชิสึงู
พระบุตร: จักรพรรดิเฮเซ   จักรพรรดิซางะ   เจ้าหญิงโคชิ
ด ค ก
ฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระ (ญี่ปุ่น: 藤原乙牟漏; โรมาจิ: Fujiwara no Otomuro; 1803 – 28 เมษายน 1833) เป็นสตรีชั้นสูงของญี่ปุ่นและ จักรพรรดินีญี่ปุ่น
ฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระ เป็นธิดาของขุนนางและชนชั้นสูงนามว่า ฟูจิวาระ โนะ โยชิสึงู พระมารดาของพระนางเป็นหลานสาวของขุนพล ฟูจิวาระ โนะ อูมาไก ซึ่งถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 1280
พระนางอภิเษกกับ จักรพรรดิคัมมุ ทั้งสองพระองค์มีพระบุตรอาทิ
จักรพรรดิเฮเซ
จักรพรรดิซางะ
พระนางมีพระธิดาคือ เจ้าหญิงโคชิ
พระสุณิสาของพระนางคือ ทาจิบานะ โนะ คาจิโกะ