stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอดิศรอุดมศักดิ์
พระโอรส-ธิดา

เมื่อปี พ.ศ. 2443 นายร้อยตรี หม่อมเจ้าอลงกฎ เสกสมรสกับ หม่อมหลวงชุบ ศุขสวัสดิ์ ท.จ.ว. ธิดาของ พันตรี หลวงครรชิตสรกรรม (หม่อมราชวงศ์ดัด สนิทวงศ์) กับนางสาตร สกุลเดิม ประกอบศร มีพระโอรส-ธิดาทั้งสิ้น 10 คน ดังนี้
หม่อมราชวงศ์หญิงรัชนีพันธุ์ ศุขสวัสดิ์ (29 ตุลาคม พ.ศ. 2445 - 31 มกราคม พ.ศ. 2526)
หม่อมราชวงศ์หญิงจันทร์กระจ่าง กฤดากรราชเสนา (6 เมษายน พ.ศ. 2449 - 22 มกราคม พ.ศ. 2534) สมรสกับพลตรี หม่อมกฤดากรราชเสนา (หม่อมราชวงศ์เทียมพันธุ์ กฤดากร) มีบุตร-ธิดา 5 คน
หม่อมราชวงศ์หญิงสอางโสม โรจนบุรานนท์ (27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2451 - 6 ตุลาคม พ.ศ. 2540) สมรสกับปุ๋ย โรจนบุรานนท์ มีบุตร-ธิดา 4 คน
หม่อมราชวงศ์หญิงโฉมแข คมกฤส (9 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 - 29 ตุลาคม พ.ศ. 2541) สมรสกับศาสตราจารย์เทียม คมกฤส มีบุตร-ธิดา 3 คน
หม่อมราชวงศ์หญิงนิลตระการ วงษ์ตา (23 ธันวาคม พ.ศ. 2455 - 23 เมษายน พ.ศ. 2539) สมรสกับสุวัฒน์ วงษ์ตา มีบุตร-ธิดา 2 คน
หม่อมราชวงศ์หญิงสังวาลพจน์ กฤดากร (7 มีนาคม พ.ศ. 2457) สมรสกับหม่อมราชวงศ์ทันพงศ์ กฤดากร
หม่อมราชวงศ์หญิงรจนากร เหล่าวานิช (8 พฤษภาคม พ.ศ. 2458 - 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549) สมรสกับประกอบ เหล่าวานิช  มีบุตร-ธิดา 6 คน
หม่อมราชวงศ์หญิงสุภรณ์รัศมี ศุขสวัสดิ์ (14 ตุลาคม พ.ศ. 2459 - พ.ศ. 2546)
หม่อมราชวงศ์ชายปิโยรส ศุขสวัสดิ์ (21 กันยายน พ.ศ. 2464 - 28 เมษายน พ.ศ. 2549) สมรสกับสายสุรีวรรณ (สกุลเดิม สุวรรณานุช) มีบุตร 4 คน และสมรสกับฤดี (สกุลเดิม มุสิกสวัสดิ์)
พันเอก หม่อมราชวงศ์ชายพชรดนัย ศุขสวัสดิ์ ท.ม. ท.ช. ต.จ. (18 สิงหาคม พ.ศ. 2467 - 3 มิถุนายน พ.ศ. 2549) สมรสกับนิยมลักษณ์ (สกุลเดิม เกษะโกมล) มีบุตร-ธิดา 2 คน
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอดิศรอุดมศักดิ์ |
| --- | --- |
การทูล: ฝ่าพระบาท
การแทนตน: กระหม่อม/หม่อมฉัน
การขานรับ: กระหม่อม/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

หม่อมเจ้าอลงกฎ (24 ตุลาคม พ.ศ. 2423 – 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473)
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอลงกฎ (8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 – 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2495)
พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอดิศรอุดมศักดิ์ (5 พฤษภาคม พ.ศ. 2495 – 19 ธันวาคม พ.ศ. 2495)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พลเอก พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอดิศรอุดมศักดิ์ ทรงได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2495 –  เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ (ม.จ.ก.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2474 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2493 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2457 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2461 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์รามาธิบดี ชั้นที่ 2 มหาโยธิน (ม.ร.)
พ.ศ. 2460 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มราชการแผ่นดิน (ร.ด.ม.(ผ))
พ.ศ. 2470 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))
พ.ศ. 2468 –  เหรียญศารทูลมาลา (ร.ศ.ท.)
พ.ศ. 2457 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2464 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 2 (ว.ป.ร.2)
พ.ศ. 2469 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 3 (ป.ป.ร.3)
พ.ศ. 2454 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 (ร.ร.ศ.6)
พ.ศ. 2468 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พ.ศ. 2475 –  เหรียญเฉลิมพระนคร 150 ปี (ร.ฉ.พ.)
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ญี่ปุ่น :
พ.ศ. 2472 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อาทิตย์อุทัย ชั้นที่ 1
แบทเทิลเน็ตเวิร์ค ร็อคแมนเอ็กเซ่

แบทเทิลเน็ตเวิร์ค ร็อคแมนเอ็กเซ่ (ญี่ปุ่น: バトルネットワーク ロックマンエグゼ; โรมาจิ: Batorunettowāku Rokkuman Eguze; ทับศัพท์: Battle Network Rockman EXE) หรือ เมกาแมนแบทเทิลเน็ตเวิร์ค (Mega Man Battle Network) เป็นวิดีโอเกมชุดของร็อคแมนเอ็กเซ่ ลำดับที่ 1 ผลิตและพัฒนาโดยบริษัทแคปคอม วางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2001 ในประเทศญี่ปุ่น
เนื้อเรื่อง

ในปี ค.ศ. 20xx ได้มีการสร้างสิ่งมีชีวิตของคอมพิวเตอร์ซึ่งสร้างโดย ดร.ฮิคาริ ทาดาชิ และ ดร.ไวลี่ ซึ่งได้สร้างระบบเน็ตเวิร์ก และสร้างโปรแกรมกับอุปกรณ์ที่มีชื่อว่า PET (PErsonal Terminal) ซึ่งเป็นคอมพิวเตอร์ขนาดเล็ก และได้สร้างพีซีที่มีชื่อว่า เน็ตนาวิ (มีชื่อเต็มว่า เน็ตเวิร์กนาวิเกเตอร์) ซึ่งเป็นตัวโปรแกรมหลักที่ใช้งานของโอปอเรเตอร์หลักและยังได้ประยุกต์ของเน็ตนาวีเป็นเน็ตแบทเทเลอร์โดยใช้ "แบทเทิลชิป"
หลายปีต่อมา ฮิคาริ เน็ตโตะ (Hikari Netto; หรือ Lan Hikari ในภาคภาษาอังกฤษ) หลานของ ดร.ฮิคาริ ซึ่งมีคู่หูคือ ร็อคแมนเอ็กเซ่ (Rockman.EXE; หรือ Megaman.EXE ในภาคภาษาอังกฤษ) ก็ได้เข้าต่อกรกับองค์กรอาชญากรคอมพิวเตอร์ WWW (เวิลด์ทรี) ที่นำโดย ดร.ไวลี่ เพื่อปกป้องความสงบสุขของโลกไซเบอร์และโลกมนุษย์
คอมพิวเตอร์โอลิมปิกระหว่างประเทศ

| --- | --- |
คอมพิวเตอร์โอลิมปิก
 สัญลักษณ์การแข่งขันคอมพิวเตอร์โอลิมปิก
เว็บไซต์
เว็บไซต์ทางการของการแข่งขันคอมพิวเตอร์โอลิมปิก
การแข่งขันคอมพิวเตอร์โอลิมปิกระหว่างประเทศ (อังกฤษ: International Olympiad in Informatics - IOI) เป็นการแข่งขันเกี่ยวกับวิทยาการคอมพิวเตอร์ประจำปี เป็นหนึ่งในการแข่งขันโอลิมปิกวิชาการสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษา คอมพิวเตอร์โอลิมปิกครั้งแรกเริ่มต้นในปี พ.ศ. 2532 (ค.ศ. 1989)
การแข่งขันประกอบด้วยการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์สองวัน เป็นการแก้ปัญหาด้วยขั้นตอนวิธีต่างๆ ผู้เข้าแข่งขันจะแข่งเป็นทีม ทีมละไม่เกิน 4 คนจากแต่ละประเทศ (อาจยกเว้นประเทศเจ้าภาพที่สามารถมีผู้เข้าแข่งขันเกิน 4 คนได้) แต่การแข่งขันจะเป็นการแข่งเดี่ยว มีผู้เข้าแข่งขันจาก 81 ประเทศเมื่อปี พ.ศ. 2547 นักเรียนที่เข้าแข่งขันจะมาจากการแข่งขันการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ภายในประเทศ เพื่อเป็นตัวแทนประเทศนั้นๆ
รูปแบบการแข่งขัน

การแข่งขันมีทั้งสิ้นสองวัน ในแต่ละวันนักเรียนแต่ละคนจะได้รับโจทย์ 3 ข้อ (บางปีอาจเป็น 4 ข้อ) และมีเวลาสำหรับแก้ปัญหา 5 ชั่วโมง ผู้เข้าแข่งขันจะต้องแก้ไขปัญหาด้วยตนเอง โดยมีคอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง และไม่มีการช่วยเหลืออื่นใด เช่น การสื่อสารกับผู้แข่งขันคนอื่น การสื่อสารกับบุคคลภายนอก หนังสือ อินเทอร์เน็ต ฯลฯ โดยปกตินักเรียนจะต้องแก้ปัญหาโดยการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ด้วย ภาษาซี, ภาษาซีพลัสพลัส หรือ ภาษาปาสกาล และส่งภายในเวลา 5 ชั่วโมงของการแข่งขัน หลังจากนั้นจะมีการตรวจโปรแกรมที่ส่งมาด้วยชุดข้อมูลทดสอบอันเป็นความลับ ซึ่งมีข้อมูลทดสอบจำนวนหนึ่ง (ปกติจะเป็น 10 หรือ 20 ข้อ) ผู้เข้าแข่งขันจะได้คะแนนสำหรับชุดทดสอบที่โปรแกรมทำงานถูกต้อง ภายในเวลาที่กำหนด และไม่ใช้หน่วยความจำเกินกำหนด โจทย์บางข้ออาจมีการตอบโต้ระหว่างโปรแกรมและไลบรารีหนึ่งซึ่งเป็นความลับ ทำให้ข้อมูลนำเข้ามีความแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับการตอบโต้ของโปรแกรม เช่นโจทย์เขียนโปรแกรมให้เล่นเกมให้ชนะ นอกจากนี้ยังมีปัญหาอีกชนิดหนึ่งซึ่งเปิดเผยชุดข้อมูลทดสอบให้กับนักเรียนระหว่างการแข่งขัน นักเรียนจะต้องแก้ปัญหาสำหรับข้อมูลทดสอบชุดนี้ และส่งคำตอบเท่านั้นโดยไม่ต้องส่งโปรแกรม ซึ่งนักเรียนอาจใช้การเขียนโปรแกรมแก้ปัญหา อาจทำด้วยมือ หรืออาจใช้การผสมผสานของสองอย่างนี้ก็ได้
คะแนนจากการแข่งขันทั้งสองวันจะนำมารวมกันสำหรับแต่ละคน จะมีการมอบเหรียญรางวัลหลังการแข่งขันจบ เหรียญรางวัลที่ได้ขึ้นอยู่กับคะแนนที่แต่ละคนทำได้ ผู้เข้าแข่งขันประมาณ 50% จะได้รับเหรียญรางวัล โดยมีอัตราส่วนของ เหรียญทอง:เหรียญเงิน:เหรียญทองแดง:ไม่ได้เหรียญรางวัล เป็น 1:2:3:6 (นั่นคือผู้เข้าแข่งขันหนึ่งในสิบสอง จะได้เหรียญทอง)
รูปแบบการแข่งขันอาจมีการปรับเปลี่ยนได้ ในการแข่งขัน IOI 2010 มีการเปลี่ยนมาใช้ระบบ RunC ซึ่งจะตรวจโปรแกรมที่ส่งไปทันที (ต่างจากก่อนหน้านี้ซึ่งการตรวจจะดำเนินการหลังจบการแข่งขันแล้ว) ผูเข้าแข่งขันสามารถใช้โทเค็นในการให้ระบบตรวจแสดงผลลัพธ์จากการตรวจเพื่อที่จะนำมาปรับปรุงโปรแกรมให้ถูกต้องยิ่งขึ้น โทเค็นที่ให้ตอนเริ่มต้นจะมีเพียงเล็กน้อยและจะค่อยๆเพิ่มขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป เนื่องจากระบบตรวจโปรแกรมทันทีที่ส่ง จึงได้มีการแสดงตารางคะแนนออนไลน์ เพื่อให้ผู้ชมต่างๆจากทั่วโลกสามารถชมผลการแข่งขันออนไลน์ได้ นอกจากนี้ระบบ RunC ยังถูกพัฒนาให้ใช้งานร่วมกับโปรแกรมแก้ไขข้อความ gedit ได้อีกด้วย
ระบบ RunC ยังปรับเปลี่ยนรูปแบบการแข่งขันในอีกหลายเรื่อง ผู้เข้าแข่งขันจะต้องเขียนฟังก์ชันขึ้นมาเพื่อแก้ไขปัญหาแทนที่จะเขียนโปรแกรมขึ้นมาซึ่งทำให้บางปัญหายากขึ้น สำหรับวิธีการให้คะแนน ข้อมูลทดสอบจะถูกรวมเป็นกลุ่มๆเรียกว่างานย่อย ผู้เข้าแข่งขันจะได้คะแนนในงานย่อยใดๆก็ต่อเมื่อโปรแกรมทำงานถูกต้องสำหรับทุกๆข้อมูลทดสอบในงานย่อยนั้น แต่ละงานย่อยอาจมีข้อกำหนดที่แตกต่างกันเพื่อให้มีความยากง่ายแตกต่างกัน
ในการแข่งขัน IOI 2012 มีการใช้ระบบ CMS  แทนที่ระบบ RunC
แหล่งข้อมูลอื่น

IOI International Committee Website
เว็บไซต์คอมพิวเตอร์โอลิมปิกประเทศไทย เก็บถาวร 2013-06-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
IOI Secretariat Website
รูปถ่ายจากการแข่งขันคอมพิวเตอร์โอลิมปิก
| ด ค กโอลิมปิกวิชาการ |
| --- | --- |
 คณิตศาสตร์ (IMO)  ฟิสิกส์ (IPhO)  เคมี (IChO)  คอมพิวเตอร์ (IOI)  ชีววิทยา (IBO)  ปรัชญา (IPO)  ดาราศาสตร์ (IAO)  ภูมิศาสตร์ (IGeO)  ภาษาศาสตร์ (IOL)  วิทยาศาสตร์ ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น (IJSO)  โลกและอวกาศ (IESO)  ดาราศาสตร์และฟิสิกส์ดาราศาสตร์ (IOAA) 
เว็บย่อ
IOI
ซินต์-เตรยเดิน

| ซินต์-เตรยเดิน แซ็ง-ทรง |
| --- | --- |
เมืองและเทศบาล
ศาลาว่าการประจำเมืองซินต์-เตรยเดิน (ทางซ้ายของภาพ)
   ธง ตรา
ที่ตั้งของซินต์-เตรยเดินในเขตฮัสเซิลต์ (สีเทาเข้ม)
ซินต์-เตรยเดินที่ตั้งของซินต์-เตรยเดินในประเทศเบลเยียม
พิกัด:  50°49′00″N 05°11′00″E﻿ / ﻿50.81667°N 5.18333°E﻿ / 50.81667; 5.18333
ประเทศ:  เบลเยียม
เขต:  แคว้นเฟลมิช
ชุมชน:  เฟลมิช
มณฑล:  ลิมเบิร์ก
เขตท้องถิ่น: เขตฮัสเซิลต์
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Veerle Heeren
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 106.90 ตร.กม. (41.27 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 39,840 คน
 • ความหนาแน่น: 372.69 คน/ตร.กม. (965.3 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
Postal codes: 3800, 3803, 3806
รหัสพื้นที่: 011 - 012
เว็บไซต์: www.sint-truiden.be
ซินต์-เตรยเดิน (ดัตช์: Sint-Truiden) หรือ แซ็ง-ทรง (ฝรั่งเศส: Saint-Trond) เป็นเมืองและเทศบาลในมณฑลลิมเบิร์กของประเทศเบลเยียม มีประชากรประมาณ 39,000 คน อยู่ห่างจากฮัสเซิลต์ซึ่งเป็นเมืองหลวงจังหวัด 18 กิโลเมตร จากการควบรวมเขตย่อยในปี ค.ศ. 1971 และ ค.ศ. 1977 ทำให้ซินต์-เตรยเดินประกอบด้วยตัวซินต์-เตรยเดินเองและเขตย่อยทั้งหมด 14 เขต ได้แก่ อาลสต์, บรึสเตม, ดือรัส, แอ็งเงิลมันส์โฮเฟิน, เคอลินเดิน, คอร์เซม, โครต-แค็ลเมิน, ฮัลมาล, เกอร์กอม-ไบ-ซินต์-เตรยเดิน, ออร์ดิงเคน, รึงเกอเลิน, เฟล์ม, วิลเดอเริน และเซปเปอเริน กับหมู่บ้านกอร์เตินโบส
| ลำดับที่ | เขตย่อย | ชื่อภาษาดัตช์ | พื้นที่ (กม²) | ประชากร (ค> ศ. 2011) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| I | ซินต์-เตรยเดิน | Sint-Truiden | 37.47 | 22,954 |
| II | ฮัลมาล | Halmaal | 1.75 | 368 |
| III | วิลเดอเริน | Wilderen | 2.49 | 1,285 |
| IV | ดือรัส | Duras | 2.89 | 436 |
| V | คอร์เซม | Gorsem | 2.30 | 393 |
| VI | รึงเกอเลิน | Runkelen | 1.86 | 419 |
| VII | เซปเปอเริน | Zepperen | 11.17 | 3,463 |
| VIII | ออร์ดิงเคน | Ordingen | 1.78 | 913 |
| IX | บรึสเตม | Brustem | 9.00 | 2,591 |
| X | โครต-แค็ลเมิน | Groot-Gelmen | 4.92 | 592 |
| XI | แอ็งเงิลมันส์โฮเฟิน | Engelmanshoven | 3.65 | 421 |
| XII | เคอลินเดิน | Gelinden | 7.98 | 1,435 |
| XIII | อาลสต์ | Aalst | 4.12 | 724 |
| XIV | เกอร์กอม-ไบ-ซินต์-เตรยเดิน | Kerkom-bij-Sint-Truiden | 5.04 | 589 |
| XV | เฟล์ม | Velm | 10.45 | 2,234 |
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

ซินต์-เตรยเดินเป็นเมืองคู่แฝดกับอีก 3 เมือง ดังนี้
ฝรั่งเศส : ดูว์รัส
เนเธอร์แลนด์ : เวร์ต
นิการากัว : นูเอบากิเนอา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซินต์-เตรยเดิน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของซินต์-เตรยเดิน (ดัตช์)
คำสาปทิปเปคานู

วิลเลียม เฮนรี แฮร์ริสัน ชื่อเล่น โอลด์ทิปเปคานู เสียชีวิตหลังดำรงตำแหน่งเพียงเดือนเดียวใน ค.ศ. 1841 การเสียชีวิตของเขาเป็นจุดเริ่มต้นอ้างอิงของคำสาปทิปเปคานู
คำสาปทิปเปคานู (อังกฤษ: Curse of Tippecanoe; มีอีกชื่อว่า คำสาปของเทคุมเซฮ์ (Tecumseh's Curse), คำสาป 20 ปี (20-year Curse) หรือ  คำสาปศูนย์ (Zero Curse)) เป็นตำนานพื้นบ้านเกี่ยวกับการเสียชีวิตในตำแหน่งของประธานาธิบดีสหรัฐที่ได้รับเลือกตั้งหรือได้รับเลือกตั้งกลับมาอีกสมัยในปีที่ลงท้ายด้วย 0 ซึ่งหารด้วย 20 ลงตัว
ประธานาธิบดีที่ได้รับการเลือกตั้งในช่วง ค.ศ. 1840 ถึง 1960 ซึ่งเสียชีวิตในตำแหน่งคือวิลเลียม เฮนรี แฮร์ริสัน (1840), อับราฮัม ลินคอล์น (1860), เจมส์ เอ. การ์ฟีลด์ (1880), วิลเลียม แมกคินลีย์ (1900), วาร์เรน จี. ฮาร์ดิง (1920), แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ (1940) และจอห์น เอฟ. เคนเนดี (1960) โดยมีประธานาธิบดี 7 ใน 8 คนที่เสียชีวิตขณะดำรงตำแหน่ง นับตั้งแต่ ค.ศ. 1960 สามประธานาธิบดีที่ได้รับเลือกตั้งในปีที่กำหนดยังไม่ได้เสียชีวิตขณะตำแหน่ง โรนัลด์ เรแกน (1980) และจอร์จ ดับเบิลยู. บุช (2000) อยู่รอดจนครบสมัย ประธานาธิบดีคนปัจจุบันที่อยู่ในตำแหน่งนี้คือโจ ไบเดิน (2020)
รายนามประธานาธิบดีในสายคำสาปตามที่อ้าง

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ได้รับเลือกตั้ง | ประธานาธิบดี | ประธานาธิบดี | วาระที่ถึงแก่อสัญกรรม | วาระเลือกตั้งที่หารด้วย 20 ลงตัว | สาเหตุของการถึงแก่อสัญกรรมหรือความพยายามลอบสังหาร | วันที่ถึงแก่อสัญกรรม |
| 1800 |  | ทอมัส เจฟเฟอร์สัน | — | ที่หนึ่ง | — | 4 กรกฎาคม 1826 (ไม่ได้ถึงแก่อสัญกรรมขณะดำรงตำแหน่ง) |
| 1820 |  | เจมส์ มอนโร | — | ที่สอง | — | 4 กรกฎาคม 1831 (ไม่ได้ถึงแก่อสัญกรรมขณะดำรงตำแหน่ง) |
| 1840 |  | วิลเลียม เฮนรี แฮร์ริสัน | ที่หนึ่ง | ที่หนึ่ง | โรคปอดบวม | 4 เมษายน 1841 |
| 1860 |  | อับราฮัม ลินคอล์น | ที่สอง | ที่หนึ่ง | ลอบสังหาร | 15 เมษายน 1865 |
| 1880 |  | เจมส์ เอ. การ์ฟีลด์ | ที่หนึ่ง | ที่หนึ่ง | ลอบสังหาร | 9 กันยายน 1881 |
| 1900 |  | วิลเลียม แมกคินลีย์ | ที่สอง | ที่สอง | ลอบสังหาร | 14 กันยายน 1901 |
| 1920 |  | วาร์เรน จี. ฮาร์ดิง | ที่หนึ่ง | ที่หนึ่ง | กล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือด | 2 สิงหาคม 1923 |
| 1940 |  | แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ | ที่สี่ | ที่สาม | เลือดออกในสมองใหญ่ | 12 เมษายน 1945 |
| 1960 |  | จอห์น เอฟ. เคนเนดี | ที่หนึ่ง | ที่หนึ่ง | ลอบสังหาร | 22 พฤศจิกายน 1963 |
| 1980 |  | โรนัลด์ เรแกน | — | ที่หนึ่ง | ปอดบวม โรคอัลไซเมอร์ซับซ้อน | 5 มิถุนายน 2004 (ไม่ได้ถึงแก่อสัญกรรมขณะดำรงตำแหน่ง) |
| 2000 |  | จอร์จ ดับเบิลยู. บุช | — | ที่หนึ่ง | — | ยังมีชีวิตอยู่ (ไม่ได้ถึงแก่อสัญกรรมขณะดำรงตำแหน่ง) |

| 2020 |  | โจ ไบเดิน | — | ที่หนึ่ง | — | ยังมีชีวิตอยู่ (ไม่ได้ถึงแก่อสัญกรรมขณะดำรงตำแหน่ง) |
แหล่งข้อมูลอื่น

The Mortal Presidency: Film and Documentary Shapell Manuscript Foundation
Breaking Tecumseh's Curse
The Curse of Tippecanoe on C-SPAN
Tecumseh's Curse on indianapublicmedia.org
เลโอนาร์โด ฟีโบนัชชี

| เลโอนาร์โด ฟีโบนัชชี |
| --- | --- |

เกิด: ประมาณปี พ.ศ. 1713 ปิซา อิตาลี
เสียชีวิต: ประมาณปี พ.ศ. 1793 ปิซา อิตาลี
สัญชาติ: ชาวอิตาลี
อาชีพ: นักคณิตศาสตร์
มีชื่อเสียงจาก: นำระบบตัวเลขฮินดูอารบิกมาใช้อย่างแพร่หลายในยุโรป ผู้คิดค้นจำนวนฟีโบนัชชี
เลโอนาร์โดแห่งปีซา (ประมาณ ค.ศ. 1170 – ประมาณ ค.ศ. 1240–1250) มีชื่ออื่น ๆ เช่น เลโอนาร์โด ปีซาโน (Leonardo Pisano) เลโอนาร์โด ฟีโบนัชชี (Leonardo Fibonacci) หรือรู้กันในชื่อสั้น ๆ ว่า ฟีโบนัชชี (Fibonacci) (มักจะสะกดผิดว่า ฟีโบนักชี หรือ ฟิโบนักชี) เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวอิตาลี มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดจากการค้นพบจำนวนฟีโบนัชชี และบทบาทในการเผยแพร่การเขียนและวิธีการคำนวณระบบจำนวนฐานสิบที่ให้ค่าตามหลักแบบอาราบิก (Arabic positional decimal system) ที่ใช้กันในปัจจุบัน หลายคนยกย่องว่าเขาเป็นนักคณิตศาสตร์ที่เก่งที่สุดในยุคกลาง
ประวัติ

กูลเยลโม วิลเลียม (Guglielmo William) บิดาของฟีโบนัชชีมีฉายาว่า โบนัชโช (Bonaccio แปลว่า 'อารมณ์ดี' หรือ 'ง่าย ๆ') เลโอนาร์โดได้รับชื่อเล่นหลังจากเสียชีวิตแล้วว่า ฟีโบนัชชี (Fibonacci หรือ บุตรชายของโบนัชโช) วิลเลียมทำหน้าที่กำกับการค้าที่เมืองบูเกีย (Bugia) ซึ่งเป็นเมืองท่าอยู่บริเวณแอฟริกาเหนือ (บางแหล่งว่า เขาเป็นกงสุลจากเมืองปีซา) เลโอนาร์โดเดินทางมาช่วยงานบิดาของเขาตั้งแต่ยังเด็ก และที่นี่เองที่เขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับระบบเลขอาราบิก
หลังจากที่ฟีโบนัชชีได้เห็นว่าการคำนวณด้วยตัวเลขอารบิกนั้นง่ายและมีประสิทธิภาพกว่าตัวเลขโรมัน เขาได้เดินทางท่องไปในย่านคาบสมุทรเมดิเตอร์เรเนียนเพื่อทำการศึกษากับนักคณิตศาสตร์ชั้นนำชาวอาหรับในยุคนั้น และได้เดินทางกลับมาเมื่อประมาณปี ค.ศ. 1200 และ ปี ค.ศ. 1202 เมื่อเขาอายุได้ 32 ปี เขาได้เผยแพร่สิ่งที่เขาศึกษามาในหนังสือ ลิเบอร์ อะบาชี (Liber Abaci) หรือ คัมภีร์แห่งการคำนวณ
เลโอนาร์โดได้รับเกียรติให้เป็นพระราชอาคันตุกะของจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Emperor Frederick II) ผู้ทรงโปรดปรานคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ในปี ค.ศ. 1240 สาธารณรัฐปีซาได้ให้เกียรติกับเลโอนาร์โด ภายใต้ชื่ออีกชื่อหนึ่งคือ เลโอนาร์โด บีกอลโล (Bigollo มีความหมายว่า 'ไม่มีประโยชน์' หรือ 'นักพเนจร') โดยให้เงินเดือนแก่เขานับจากนั้น
ลิเบอร์ อาบาชี

ในหนังสือ "ลีเบอร์ อาบาชี" (Liber Abaci) เขาได้แนะนำสิ่งที่เรียกว่าวิธีการของชาวอินเดีย หรือ เป็นที่รู้จักกันในปัจจุบันในนามของตัวเลขอารบิก ดังนี้
"...หลังจากพ่อของข้าได้รับแต่งตั้งจากทางบ้านเมืองของท่าน ให้เป็นข้าราชการศุลกากรของรัฐแห่งเมืองบูเกีย ที่ทำงานเกี่ยวข้องกับพ่อค้าจากปีซา ท่านได้เข้ามารับตำแหน่ง และได้เห็นประโยชน์และความสะดวกในอนาคตของการคำนวณวิธีนี้ จึงได้ให้ข้ามาอยู่กับท่านตั้งแต่เด็ก และต้องการให้ข้าเรียนรู้มันสักวันหนึ่ง
"หลังจากที่ข้าได้รู้จักตัวเลขเก้าตัวของชาวฮินดูจากที่นั่น ความมหัศจรรย์จากการเรียนการสอนศิลปวิทยาการและความรู้สาขานี้ดึงดูดใจข้ามากกว่าศาสตร์แขนงใด และข้าทราบว่าศาสตร์นี้ได้รับการศึกษาอย่างหมดจดทุกแง่มุมใน อียิปต์ ซีเรีย กรีซ ซิซิลี และ โปรเวนซ์ (Provence) ด้วยวิธีการอันหลากหลายขณะที่ข้าประกอบการงานอยู่
"ข้าได้ศึกษาต่อในเบื้องลึก และได้ทราบถึงข้อดีและข้อเสียต่าง ๆ แต่สิ่งต่าง ๆ ที่ข้ารู้ และ วิธีการคำนวณมากมาย หรือแม้แต่ศาสตร์ของพีทาโกรัส (Pythagoras) นั้น ข้าเห็นว่าแทบจะบกพร่องเมื่อเทียบกับวิธีของชาวฮินดู ดังนั้นข้าจึงยึดมั่นกับวิธีการของชาวฮินดูมากขึ้น และอุทิศตัวในการศึกษาวิธีนี้อย่างแข็งขันขึ้น โดยที่ข้าได้แทรกความเข้าใจของข้าบางประการลงไป รวมทั้งสิ่งดี ๆ จากศาสตร์เรขาคณิตของยุคลิด (Euclid) ข้าได้พากเพียรเขียนจนได้หนังสือสิบห้าบทให้เข้าใจได้ง่ายเท่าที่ข้าสามารถจะทำได้
"สิ่งต่าง ๆ เกือบทั้งหมดที่ข้าสอน ข้าได้แสดงมันพร้อมกับบทพิสูจน์ที่ถูกต้อง เพื่อให้ผู้ที่ต้องการหาความรู้เพิ่มเติม โดยมีพื้นจากวิธีการเก่า ๆ ก่อนหน้า ให้สามารถเรียนรู้ได้ ถ้าบังเอิญข้าได้ละเว้นสิ่งใดอย่างไม่เหมาะสมและไม่จำเป็น ข้าต้องขออภัย เนื่องจากไม่มีใครที่จะไร้ที่ติ และทราบการณ์ได้ทุกอย่าง
ตัวเลขของอินเดียทั้งเก้าคือ 9 8 7 6 5 4 3 2 1 ด้วยตัวเลขทั้งเก้านี้ พร้อมด้วยสัญลักษณ์ 0 เราสามารถเขียนจำนวนใดก็ได้"
ในหนังสือเล่มนี้ เขาได้แสดงความสำคัญของระบบจำนวนใหม่นี้ที่มีประโยชน์ในการใช้ทำบัญชีการค้า แปลงหน่วยการชั่งการวัด การคำนวณดอกเบี้ย การแลกเปลี่ยนเงินตรา และ การประยุกต์ใช้อื่นอีกมากมาย หนังสือเล่มนี้ได้รับการต้อนรับอย่างกว้างขวางจากชาวยุโรปที่มีการศึกษา และมีอิทธิพลอย่างล้ำลึกต่อแนวความคิดของชาวยุโรป แม้ว่าระบบเลขฐานสิบนี้จะยังไม่ได้รับการใช้อย่างกว้างขวางจนกระทั่งมีนวัตกรรมของการพิมพ์ในอีกเกือบสามร้อยปีต่อมา
นอกจากนี้ เขายังค้นพบจำนวนฟีโบนัชชี คือ 1 1 2 3 5 8 13 21 โดยที่เลขสองตัวข้างหน้าบวกกันกลายมาเป็นผลลัพธ์ ของอีกตัวหนึ่งทางด้านขวา เช่น 2 + 3 = 5 ไปเรื่อย ๆ ซึ่งจำนวนนี้ปรากฏอยู่ในงานวรรณศิลป์ เช่น ในหนังสือ รหัสลับดาวินชี ที่ฌาคส์ โซนิแยร์ทิ้งไว้ให้โรเบิร์ต แลงดอน และโซฟี เนอเวอ ก่อนตาย
แอร์บัส เอ340

| แอร์บัส เอ340 |
| --- | --- |
      เครื่องบินลำเลียงแบบที่ 19 (แอร์บัส เอ340-541) ของกองทัพอากาศไทย
ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: อากาศยานไอพ่นลำตัวกว้าง
บริษัทผู้ผลิต: แอร์บัส
สถานะ: ในประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: ลุฟต์ฮันซา มาฮานแอร์ เซาท์แอฟริกันแอร์เวย์ สวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์
จำนวนที่ผลิต: 380 (ส่งมอบทั้งหมด 377 ลำ)
ประวัติ
สร้างเมื่อ: ค.ศ. 1991 - 2011
เริ่มใช้งาน: 15 มีนาคม ค.ศ. 1992 โดย ลุฟต์ฮันซาและแอร์ฟรานซ์
เที่ยวบินแรก: 25 ตุลาคม ค.ศ. 1991
พัฒนาจาก: แอร์บัส เอ300
แอร์บัส เอ340 เป็นเครื่องบินโดยสารเชิงพาณิชย์แบบลำตัวกว้างสี่เครื่องยนต์ระยะไกลที่ผลิตโดยแอร์บัส บริษัทลูกของ EADS ดีไซน์คล้ายกับ A330 เครื่องยนต์คู่
รุ่นนี้มี 4 รุ่น: A340-200 (ซึ่งสั้นที่สุด), A340-300, A340-500 และรุ่นที่ยาวที่สุดใน A340-600 A340-600 เป็นเครื่องบินโดยสารที่ยาวที่สุดเป็นอันดับสองของโลก
มีสี่เครื่องยนต์ ทำให้ A340 ใช้เชื้อเพลิงมากกว่าเครื่องบินรุ่นอื่นๆ อย่างไรก็ตาม นั่นก็หมายความว่าไม่ต้องผ่านการทดสอบ ETOPS (ปฏิบัติการแฝดช่วงขยาย) เพื่อบินระยะไกล
Airbus A340 เลิกผลิตแล้ว เนื่องจากถูกแทนที่ด้วย Airbus A350 XWB ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น
วันที่ 2 พฤศจิกายน​ พ.ศ. 2564 A340-313 ของสายการบิน hi fly เที่ยวบิน 5M801ทำการบินจากท่าอากาศยานนานาชาติเคปทาวน์​ลงจอดที่ Wolfs Fang Runway ควีนม็อดแลนด์​
ทวีปแอนตาร์กติกา​ก่อนทำการบินกลับในเที่ยวบิน 5M802 นับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสต​ร์ที่สามารถนำเครื่อง A340 ลงจอดในที่ทวีปแอนตาร์กติกา​ได้สำเร็จ
ประวัติ

ในช่วงที่แอร์บัสพัฒนาแอร์บัส เอ300 ในช่วงทศวรรษที่ 1970 แอร์บัสได้มีการเริ่มแผนที่จะพัฒนาเครื่องบินรุ่นใหม่ เพื่อแข่งขันกับโบอิงและแมคดอนเนลล์ดักลาส โดยได้เริ่มศึกษาแอร์บัส เอ300B4 เอนำมาพัฒนาต่อเป็นรุ่นใหม่ ซึ่งก่อนที่จะเปิดตัวเอ300 แอร์บัสได้ออกแบบรุ่นอื่นที่พัฒนาต่อถึงสิบรุ่น ใช้ชื่อตั้งแต่เอ300B1-B10 โดยรุ่น B10 เป็นเครื่องบินขนาดเล็ก ที่ต่อมาจะพัฒนาเป็นแอร์บัส เอ310 จากนั้นแอร์บัสก็มุ่งไปที่ตลาดอากาศยานลำตัวแคบ โดยได้สร้างเครื่องบินตระกูลแอร์บัส เอ320 ซึ่งเป็นเครื่องบินพาณิชย์แบบบินด้วยระบบฟลายบายไวร์ลำแรก
เพื่อแยกความแตกต่างของโปรแกรมจากการศึกษาเอสเอ (เอสเอ หมายถึง "ทางเดินเดี่ยว") โครงการ B9 และ B11 ได้รับการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น TA9 และ TA11 (TA หมายถึง "ทางเดินคู่") ตามลำดับ ในความพยายามที่จะประหยัดค่าใช้จ่ายในการพัฒนา แอร์บัสตัดสินใจที่จะใช้ปีกและโครงเครื่องบินเดียวกันร่วมกันทั้งสองรุ่น การใช้โครงสร้างปีกร่วมกันยังมีข้อได้เปรียบทางเทคนิคอย่างหนึ่ง: เครื่องยนต์ติดท้ายเรือของ TA11 สามารถรับน้ำหนักของรุ่นที่มีพิสัยบินยาวกว่าได้ด้วยการผ่อนแรงในการโค้งงอ อีกปัจจัยหนึ่งคือความชอบที่แตกต่างกันของผู้ที่อยู่ภายในแอร์บัสและความคาดหวังของสายการบิน
แอร์บัส เอ340 ลำแรก รุ่น −200 ได้ส่งมอบให้กับลุฟท์ฮันซ่าเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 และเข้าประจำการเมื่อวันที่ 15 มีนาคม เครื่องบิน A340-300 ลำแรก ซึ่งเป็นเครื่องบินของแอร์บัสลำที่ 1,000 ได้ถูกส่งมอบให้กับแอร์ฟรานซ์เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ แอร์ฟรานซ์ทดแทนเครื่องโบอิง 747 ด้วยเครื่องบิน เอ340 ในเส้นทางปารีส-วอชิงตัน ดี.ซี. โดยทำการบินสี่เที่ยวต่อสัปดาห์ ลุฟท์ฮันซาตั้งใจที่จะทดแทนดีซี-10 ที่เก่าแล้วด้วยแอร์บัส เอ340 ในเส้นทางแฟรงก์เฟิร์ต-นิวยอร์ก
รุ่น > เอ340-200

แอร์บัส เอ340−200 เป็นหนึ่งในสองรุ่นเริ่มต้นของแอร์บัส เอ340 โดยมีที่นั่งสำหรับผู้โดยสาร 261 ที่นั่งในรูปแบบห้องโดยสารสามชั้น ที่มีพิสัยการบิน 13,800 กิโลเมตร (7,500 ไมล์ทะเล) หรือที่นั่งสำหรับผู้โดยสาร 240 ที่นั่งในรูปแบบห้องโดยสารสามชั้นสำหรับพิสัยการบิน 15,000 กิโลเมตร (8,100 ไมล์ทะเล) รุ่น -200 เป็นรุ่นที่สั้นที่สุดของตระกูลและเป็นรุ่นเดียวที่มีปีกกว้างกว่าความยาวลำตัว เอ340-200 ใช้เครื่องยนต์ ซีเอฟเอ็ม56-5C4 สี่เครื่อง แอร์ฟรานซ์เริ่มให้บริการรุ่น -200 ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1993 แอร์บัสได้ผลิตเอ340-200 เพียง 28 ลำเท่านั้น เพราะมีปีกขนาดใหญ่และมีสี่เครื่องยนต์ รวมถึงความจุของผู้โดยสารที่น้อยกว่ารุ่นอื่นๆ โดยมีคู่แข่งสำคัญคือ โบอิง 767-400อีอาร์
รุ่น > เอ340-300

แอร์บัส เอ340-300 สามารถจุผู้โดยสารได้ 295 คนในรูปแบบห้องโดยสารสามชั้นโดยทั่วไปด้วยพิสัยการบินกว่า 6,700 ไมล์ทะเล (12,400 กม.) เครื่องบินรุ่นนี้เป็นรุ่นแรกของตระกูล เริ่มบินเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1991 และเข้าประจำการกับลุฟท์ฮันซ่าและแอร์ฟรานซ์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1993 รุ่น -300 ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ ซีเอฟเอ็ม56-5C สี่เครื่อง และใช้เอพียูของฮันนี่เวลล์ คล้ายกัเรุ่น −200 ต่อมาเอ340-300 ถูกแทนที่ด้วยแอร์บัส เอ350-900 คู่แข่งหลักคือโบอิง 777-200อีอาร์ โดยมีการส่งมอบรุ่น -300 ทั้งหมด 218 ลำ
รุ่น > เอ340-300 > เอ340-300E

แอร์บัส เอ340-300E ซึ่งมักเขียนผิดเป็น เอ340-300X เป็นรุ่นที่เพิ่มน้ำหนักขึ้นบินสูงสุด โดยเพิ่มขึ้น 275 ตัน (606,000 ปอนด์) และขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์แรงขับ 34,000 ปอนด์ (150 กิโลนิวตัน) ในรุ่นนี้จะติดตั้งเครื่องยนต์ CFM56-5C4/P รุ่นใหม่และระบบการบินที่ดีขึ้น รวมถึงระบบฟลายบายไวร์ที่พัฒนาขึ้นสำหรับ เอ340-500 และ −600 ในการจัดเรียงที่นั่งปกติ จะสามารถจุผู้โดยสารได้ 295 คนในพิสัยการบิน 7,200 ถึง 7,400 ไมล์ทะเล (13,300 ถึง 13,700 กม.) ผู้ให้บริการรุ่นนี้ที่ใหญ่ที่สุดคือลุฟท์ฮันซ่า ซึ่งให้บริการจำนวน 30 ลำ และยังมีการส่งมอบให้กับเซาท์แอฟริกันแอร์เวย์ในปี 2003 และแอร์มอริเชียสในปี 2006
รุ่น > เอ340-500

แอร์บัส เอ340-500 เป็นรุ่นที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ โดยเริ่มบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2002 และได้รับการรับรองเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม โดยมีแผนจะเปิดตัวกับแอร์แคนาดา แต่ถูกฟ้องล้มละลายในเดือนมกราคม ค.ศ. 2003 เอมิเรตส์จึงเปิดตัวรุ่น -500 ในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน เอ340-300 สามารถจุผู้โดยสารได้ 313 คนในรูปแบบห้องโดยสารสามชั้นด้วยพิสัยการบินกว่า 16,020 กม. (8650 ไมล์ทะเล) เมื่อเปรียบเทียบกับ เอ340-300 เอ340−500 มีลำตัวที่ยาวกว่า 4.3 เมตร (14.1 ฟุต) ปีกที่ขยายใหญ่ขึ้น ความจุเชื้อเพลิงเพิ่มขึ้น (มากกว่ารุ่น −300 ประมาณ 50%) ความเร็วใระหว่างบินที่สูงขึ้นเล็กน้อย มีขนาดใหญ่ขึ้น ระบบกันโคลงในแนวนอนและระนาบท้ายแนวตั้งที่ใหญ่ขึ้น ล้อหลักกลางเปลี่ยนเป็นโบกี้สี่ล้อเพื่อรองรับน้ำหนักที่เพิ่มขึ้น  รุ่น -500 ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ เทรนต์ 553 แรงขับ 240 กิโลนิวตัน (54,000 ปอนด์) และใช้เอพียูของฮันนี่เวลล์