stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลโบโลญญา 1909
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อิตาลี)
สโมสรฟุตบอลโบโลญญา 1909 ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กแชมเปียนเซเรียอา |
| --- | --- | --- |
| แชมป์ 36 สมัย |  ยูเวนตุส (1905, 1925-26, 1930-31, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1934-35, 1949-50, 1951-52, 1957-58, 1959-60, 1960-61, 1966-67, 1971-72, 1972-73, 1974-75, 1976-77, 1977-78, 1980-81, 1981-82, 1983-84, 1985-86, 1994-95, 1996-97, 1997-98, 2001-02, 2002-03, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20) |  |
| แชมป์ 20 สมัย |  อินเตอร์มิลาน (1909-10, 1919-20, 1929-30, 1937-38, 1939-40, 1952-53, 1953-54, 1962-63, 1964-65, 1965-66, 1970-71, 1979-80, 1988-89, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2020-21, 2023-24) |  |
| แชมป์ 19 สมัย |  เอซี มิลาน (1901, 1906, 1907, 1950-51, 1954-55, 1956-57, 1958-59, 1961-62, 1967-68, 1978-79, 1987-88, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1995-96, 1998-99, 2003-04, 2010-11, 2021-22) |  |
| แชมป์ 9 สมัย |  เจนัว (1898, 1899, 1900, 1902, 1903, 1904, 1914-15, 1922-23, 1923-24) |  |
| แชมป์ 7 สมัย |  โตรีโน (1927-28, 1942-43, 1945-46, 1946-47, 1947-48, 1948-49, 1975-76) • โบโลญญา (1924-25, 1928-29, 1935-36, 1936-37, 1938-39, 1940-41, 1963-64) •  โปรแวร์เชลลี (1908, 1909, 1910-11, 1911-12, 1912-13, 1920-21, 1921-22) |  |
| แชมป์ 3 สมัย |  โรมา (1941-42, 1982-83, 2000-01) •  นาโปลี (1986-87, 1989-90, 2022-23) |  |
| แชมป์ 2 สมัย |  ลาซีโอ (1973-74, 1999-2000) •  ฟีออเรนตีนา (1955-56, 1968-69) |  |
| แชมป์สมัยเดียว |  เวโรนา (1984-85) •  ซัมป์โดเรีย (1990-91) •  คัลยารี (1969-70) • กาซาเล (1913-14) • โนเวเซ (1921-22) • สเปเซีย (1944) |  |
สนามกีฬาเรนาโต ดัลลารา
ประธานสโมสร เรนาโต ดัลลารา (ซ้าย) และกัปตันทีม มีร์โก ปาวินาโต (ขวา) กับถ้วยรางวัลมีโทรพาคัพใน ค.ศ. 1961
อูร์บีโน

| อูร์บีโน |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Urbino
อูร์บีโน
   ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของอูร์บีโน 
อูร์บีโนที่ตั้งของอูร์บีโนในอิตาลี
พิกัด: 43°43′N 12°38′E﻿ / ﻿43.717°N 12.633°E﻿ / 43.717; 12.633
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: มาร์เค
จังหวัด: เปซาโรและอูร์บีโน (PU)
Frazioni: Ca' Mazzasette, Canavaccio, Castelcavallino, La Torre, Mazzaferro, Pieve di Cagna, San Marino, Schieti, Scotaneto, Trasanni
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Maurizio Gambini
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 226.50 ตร.กม. (87.45 ตร.ไมล์)
ความสูง: 451 เมตร (1,480 ฟุต)
ประชากร (30-4-2017)
 • ทั้งหมด: 14,786 คน
 • ความหนาแน่น: 65 คน/ตร.กม. (170 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: เออร์บินาติ
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 61029
รหัสเขตโทรศัพท์: 0722
นักบุญองค์อุปถัมภ์: นักบุญเครสเชนตินัส
วันสมโภชนักบุญ: 1 มิถุนายน
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
| แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก |
| --- | --- |
โบสถ์ซันแบร์นาร์ดิโอใกล้กับอูร์บีโน
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: ii, iv
อ้างอิง: 828
ขึ้นทะเบียน: 1998 (สมัยที่ 22nd)
พื้นที่: 29.23 ha
พื้นที่กันชน: 3,608.5 ha
อูร์บีโน (อิตาลี: Urbino) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดเปซาโรและอูร์บีโน แคว้นมาร์เค ประเทศอิตาลี อูร์บีโนเป็นเมืองที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในวัฒนธรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่เป็นลักษณะเฉพาะตัวโดยเฉพาะในสมัยของเฟเดรีโก ดา มอนเตเฟลโตร ดยุกแห่งอูร์บีโนระหว่าง ค.ศ. 1444 ถึง ค.ศ. 1482 ตัวเมืองเป็นกระจุกอยู่เนินสูงรอบวังดยุคที่ยังคงรักษาความงามอย่างเมืองของยุคกลางอย่างไม่เปลี่ยนแปลง อูร์บีโนเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยอูร์บีโนที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1506 และเป็นเมืองศูนย์กลางของบิชอปแห่งอูร์บีโน สิ่งก่อสร้างที่สำคัญที่สุดของเมืองคือปาลัซโซดูกาเล อูร์บีโนที่สร้างใหม่โดยลูเชียโน ลอรานา
ในปี ค.ศ. 1998 องค์การ การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติก็ประกาศให้อูร์บีโนเป็นเมืองมรดกโลกทางวัฒนธรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อูร์บีโน
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์โรม ทรัพย์สินของสันตะสำนักในนครดังกล่าวซึ่งได้รับสิทธิสภาพนอกอาณาเขต และซานปาโอโลฟูโอรีเลมูรา1  โบสถ์และคอนแวนต์ซานตามารีอาเดลเลกราซีเอของคณะดอมินิกันพร้อมด้วยจิตรกรรม "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ฟลอเรนซ์  เวนิสและทะเลสาบน้ำเค็ม  จัตุรัสดูโอโม ปิซา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานจีมิญญาโน  ซัสซีและอุทยานโบสถ์หินแห่งมาเตรา  นครวีเชนซาและคฤหาสน์แบบปัลลาดีโอแห่งแคว้นเวเนโต  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซีเอนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นาโปลี  เกรสปีดัดดา  แฟร์รารา นครแห่งสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโป  กัสเตลเดลมอนเต  ตรุลโลแห่งอัลเบโรเบลโล  โบราณสถานศิลปะคริสเตียนเริ่มแรกแห่งราเวนนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นครปีเอนซา  พระราชวังสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่กาแซร์ตา พร้อมด้วยอุทยาน สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี และกลุ่มอาคารซานเลอูโช  ที่ประทับของราชวงศ์ซาวอย  สวนพฤกษศาสตร์ (ออร์โตโบตานีโก) ปาโดวา  ปอร์โตเวเนเร, ชินเกวแตร์เร และหมู่เกาะ (ปัลมาเรีย, ตีโน และตีเนตโต)  อาสนวิหาร, ตอร์เรชีวีกา และปีอัซซากรันเด โมเดนา  พื้นที่โบราณคดีปอมเปอี, เฮอร์คิวเลเนียม และตอร์เรอันนุนซีอาตา  กอสตีเอราอามัลฟีตานา  พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต  วิลลาโรมานาเดลกาซาเล  ซูนูราฌีดีบารูมีนี  พื้นที่โบราณคดีและมหาวิหารอัครบิดรแห่งอากวีเลยา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์อูร์บีโน  อุทยานแห่งชาติชีเลนโตและวัลโลดีดีอาโน พร้อมด้วยแหล่งโบราณคดีไปส์ตูงและแวลิอา และแชร์โตซาดีปาดูลา  วิลลาอาดรีอานา (ตีโวลี)  นครเวโรนา  อัสซีซี มหาวิหารซานฟรันเชสโก และสถานที่อื่น ๆ ของคณะฟรันซิสกัน  วิลลาเดสเต ตีโวลี  เมืองสมัยบาโรกยุคปลายแห่งวัลดีโนโต (ซิซิลีตะวันออกเฉียงใต้)  ซากรีมอนตีแห่งปีเยมอนเตและลอมบาร์เดีย  วัลดอร์ชา  สุสานอิทรัสกันแห่งแชร์เวเตรีและตาร์กวีเนีย  ซีรากูซาและสุสานหินแห่งปันตาลีกา  เจโนวา : เลสตราเดนูโอเวและระบบของปาลัซซีเดย์รอลลี  ทางรถไฟสายรีเชียในภูมิทัศน์อัลบูลา / แบร์นีนา2  มันโตวาและซับบีโอเนตา  ชาวลองโกบาร์ดในอิตาลี ศูนย์กลางแห่งอำนาจ (ค.ศ. 568–774)  แหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยรอบเทือกเขาแอลป์3  คฤหาสน์และสวนของตระกูลเมดีชีในตอสคานา  ภูมิทัศน์ไร่องุ่นของปีเยมอนเต : ลันเก-โรเอโรและมอนแฟร์ราโต  อาคารศิลปะอาหรับ-นอร์มันแห่งปาแลร์โมกับอาสนวิหารเชฟาลุและอาสนวิหารมอนเรอาเล  งานป้องกันของสาธารณรัฐเวนิสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16–17 : สตาโตดาแตร์รา – สตาโตดามาร์ตะวันตก4  อีวเรอา นครอุตสาหกรรมแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20  เนินเขาไร่องุ่นไวน์โปรเซกโกแห่งโกเนลยาโนและวัลดอบบีอาเดเน  เมืองสปาใหญ่แห่งยุโรป5  ชุดภาพปูนเปียกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่ปาโดวา  มุขเสาเรียงแห่งโบโลญญา  วีอาอัปเปีย เรกีนาวิอารูง  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อีโซเลเอโอลีเอ (หมู่เกาะเอโอเลียน)  มอนเตซานจอร์โจ6  ป่าต้นบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป7  ทิวเขาโดโลไมต์  เขาเอตนา  คาสต์และถ้ำหินเกลือระเหยแห่งเทือกเขาแอเพนไนน์ตอนเหนือ  |  |
 หมายเหตุ 1ร่วมกับนครรัฐวาติกัน 2ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 3ร่วมกับฝรั่งเศส เยอรมนี สโลวีเนีย สวิตเซอร์แลนด์ และออสเตรีย 4ร่วมกับโครเอเชียและมอนเตเนโกร  5ร่วมกับเช็กเกีย เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี สหราชอาณาจักร และออสเตรีย) 6ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 7ร่วมกับอีก 17 ประเทศ
เจ้าหญิงมารีอา ลุยซาแห่งบูร์บง-ปาร์มา

เจ้าหญิงมารีอา ลุยซาแห่งบูร์บง-ปาร์มา (Marie Louise Pia Theresa Anna Ferdinanda Francisca Antonia Margaret Josepha Carolina Blanche Lucia Apollonia;17 มกราคม ค.ศ. 1870 – 31 มกราคม ค.ศ. 1899) ทรงเป็นพระธิดาองค์โตของโรแบร์โตที่ 1 ดยุกแห่งปาร์มาพระองค์สุดท้าย พระองค์ทรงได้กลายเป็นเจ้าหญิงพระชายาแห่งบัลแกเรียเมื่อพระนางได้อภิเษกสมรสกับเฟอร์ดินานด์แห่งบัลแกเรีย ซึ่งดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมาร(ต่อมาได้กลายเป็นพระเจ้าซาร์หลังจากพระนางสิ้นพระชนม์) พระองค์ทรงเป็นพระมารดาของพระเจ้าซาร์บอริสที่ 3 แห่งบัลแกเรีย
อันโตนีโย รอตตา

| อันโตนีโย รอตตา |
| --- | --- |
Antonio Rotta
ภาพเขียน กรณีหมดหวัง โดยรอตตาในปี ค.ศ. 1871
เกิด: 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1828 กอริเซีย, ราชอาณาจักรอิลลิเรีย
เสียชีวิต: 10 หรือ 11 กันยายน ค.ศ. 1903 เวนิส, อิตาลี
สัญชาติ: อิตาลี
การศึกษา: สถาบันวิจิตรศิลป์เวนิส ลูโดวีโค ลิปปารีนี
ผลงานเด่น: ช่างซ่อมรองเท้า (Il Ciabattino)
แบบแผนการกล่าวถึง: ภาพชีวิตประจำวัน, วิถีชีวิตชาวเวนิส
อันโตนีโย รอตตา (อิตาลี: Antonio Rotta; 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1828 – 10/11 กันยายน ค.ศ. 1903) เป็นจิตรกรชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 19 รู้จักกันในนาม “จิตรกรปราชญ์” แต่ก็เรียกว่า “จิตรกรเพลงบัลลาดสไตล์เวนิส” โดยเขาทำให้รูปภาพศิลปะเป็นเหมือนบทกวีและเรื่องราวของกระจกสังคมในยุคนั้น พร้อมกับวิจารณ์ทางสังคม
ตลาดศิลปะ

ในการประมูลของซัทเทบีส์ ที่ลอนดอนในปี ค.ศ. 2001 ผลงานของอันโตนิโอ ร็อตตา A Venetian Water Fete (Una festa Veneziana, 1863) ซึ่งเป็นสีน้ำมันบนผ้าใบถูกขายไปในราคา 158,000 ยูโรพร้อมค่าธรรมเนียมการประมูล ปัจจุบันมูลค่าผลงานของอันโตนิโอ ร็อตตาในตลาดของนักสะสมที่หลงใหลทั่วโลก มีมูลค่าเกิน 1,000,000 ดอลลาร์
ชีวประวัติ

อันโตนิโอ รอตตา หรือที่รู้จักกันในนามจิตรกรของ "เพลงบัลลาดเวนิส" หรือ "กวีแห่งเวนิส" เป็นจิตรกรชาวอิตาลีคนสำคัญในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของจิตรกรรมภาพชีวิตประจำวัน ซึ่งเป็นรูปแบบการวาดภาพที่อุทิศตนให้กับฉากในชีวิตประจำวัน รอตตาซึ่งย้ายไปเวนิส เข้าเรียนที่ Accademia di Belle Arti di Venezia ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1841 ซึ่งเขาเป็นลูกศิษย์ของ Ludovico Lipparini (1800–1856)
อันโตนิโอ รอตตา แต่งงานกับลูกสาวของ Lattazio Querena ให้กำเนิดบุตรชาย Silvio Giulio (ค.ศ. 1853–1913) ซึ่งเป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียงเช่นกัน
ใน ค.ศ. 1853 เขาเข้าร่วมในนิทรรศการวิจิตรศิลป์ [it] ในมิลาน ด้วยภาพวาดประวัติศาสตร์ Tiziano Vecellio istruisce nella pittura Irene di Spilimbergo ใน ค.ศ. 1878 เขาได้รับรางวัลนิทรรศการของ Salon du Louvre ในปารีส ใน ค.ศ. 1891 เขาจัดแสดงนิทรรศการในเบอร์ลิน ใน ค.ศ. 1894 เขาได้เข้าร่วมในนิทรรศการศิลปะของ Gorizia ด้วยภาพวาด Stella marina
อันโตนิโอ รอตตาเป็นจิตรกรคนสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ของเวนิส
ผลงานของเขาสามารถพบได้ในพิพิธภัณฑ์หลายแห่งทั่วโลก ในพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งฟิลาเดลเฟีย เช่นเดียวกับในพิพิธภัณฑ์แห่งเฮลซิงกิ และที่ Museo Revoltella ในตรีเยสเต บ้านเกิดของเขาซึ่งเก็บผลงานของเขาไว้มากมายโดยเฉพาะภาพบุคคลในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และศิลปะประจำจังหวัด กอริเซีย ผลงานหลายชิ้นของเขาถูกขายในต่างประเทศและพบในคอลเล็กชันส่วนตัวที่สำคัญ
ในงาน  Venice Biennale ปี ค.ศ. 1932 ที่เมืองเวนิส โดยได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมาธิการศิลปะซึ่งประกอบด้วย Italico Ottone, Elio Zorzi และ Domenico Varagnolo มีดำริจัดแสดงผลงานหลังมรณกรรมของอันโตนิโอ รอตตา ในส่วนเฉพาะที่มีการกล่าวถึงเป็นพิเศษ เพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 30 ปีของ Venice Biennale โดยมีเป้าหมายเพื่อรำลึกถึงลักษณะอันคุ้นเคยของจิตรกรรมเวนิสในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งถือเป็นช่วงเวลาสำคัญในประวัติศาสตร์ศิลปะโลก
เมืองกอริเซีย ได้อุทิศชื่อถนนสาธารณะให้กับอันโตนิโอ รอตตา
รางวัลด้านศิลปะ

เหรียญนิทรรศการศิลปะแห่งปารีส, พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ (ค.ศ. 1878)
เหรียญนิทรรศการสากลแห่งเวียนนา, เอ็กซ์โปเวียนนา (ค.ศ. 1873)
รางวัล Exposición Universal de Paris, เอ็กซ์โปปารีส (ค.ศ. 1878)
รางวัล Academia de Bellas Artes de Venecia (สถาบันวิจิตรศิลป์แห่งเวนิส)
พิพิธภัณฑ์

คอลเลกชัน Farnesina ของกระทรวงการต่างประเทศที่ สถานทูตอิตาลีประจำประเทศโปรตุเกส, Palácio dos Condes de Pombeiro, ลิสบอน
หอศิลป์ Brera, มิลาน
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน, สหรัฐอเมริกา
พิพิธภัณฑ์ศิลปะฟิลาเดลเฟีย, สหรัฐอเมริกา
MAM - พิพิธภัณฑ์ศิลปะมิลวอกี, สหรัฐอเมริกา
พิพิธภัณฑ์ศิลปะวอลเตอร์ส, สหรัฐอเมริกา
พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งตูริน
พิพิธภัณฑ์ Kiasma, พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัย, เฮลซิงกิ, ฟินแลนด์
พิพิธภัณฑ์ Revoltella, ตริเอสเต
แกลเลอรีศิลปะสมัยใหม่ Achille Forti
Art Renewal Center (ARC), นิวเจอร์ซีย์, สหรัฐอเมริกา
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และศิลปะเมืองตริเอสเต (inv. 20075)
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดประวัติศาสตร์และศิลปะเมืองกอริเซีย
คอลเลกชันศิลปะโรงพยาบาล Maggiore แห่งมิลาน
หอศิลป์แห่งมูลนิธิ Cassa di Risparmio แห่งกอริเซีย
MAG Museo Alto Garda, อาร์โก, ริวาเดลการ์ดา
มูลนิธิ Palazzo Coronini Cronberg
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันออกเมืองตริเอสเต
คอลเลกชันราชวงศ์ซาวอย
พิพิธภัณฑ์เมืองปาดัว, พิพิธภัณฑ์บอตตาซินแห่งปาดัว
พระราชวัง Attems, กอริเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อันโตนีโย รอตตา
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิตาลี 
ศิลปิน:  Musée d'Orsay  RKD Artists  ULAN 
ประชาชน:  ชาวอิตาลี  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  SNAC
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติอิตาลี

วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติอิตาลีในปี 2002
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติอิตาลี (อิตาลี: Nazionale di pallavolo femminile dell'Italia) เป็นทีมชาติวอลเลย์บอลของประเทศอิตาลี ซึ่งปัจจุบันอยู่ในอันดับ 2 ของโลก โดยสหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ และมีหัวหน้าผู้ฝึกสอนคนปัจจุบันคือดาวีเด มัซซันตี
หนึ่งในความสำเร็จของทีมวอลเลย์บอลหญิงอิตาลีคือการคว้าแชมป์วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2002 ที่เยอรมัน โดยทีมชาติอิตาลีสามารถเอาชนะทีมชาติสหรัฐอเมริกาในรอบชิงชนะเลิศ และคว้าแชมป์วอลเลย์บอลหญิงเวิลด์คัพในปี 2007 และปี 2011 ที่ประเทศญี่ปุ่น และคว้าอันดับที่ 2 ในการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก ปี2018
ทีมชาติอิตาลีได้รับเลือกให้เข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 จากการเป็นฝ่ายคว้าแชมป์วอลเลย์บอลหญิงเวิลด์คัพ 2011 ตั้งแต่วันที่ 4 ถึง 18 พฤศจิกายน ณ ประเทศญี่ปุ่น และที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ทีมดังกล่าวได้อันดับห้าจากการแข่งขัน
และในการแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2013 ทีมชาติอิตาลีได้ผ่านเข้ารอบสุดท้ายที่เมืองซัปโปโระ ประเทศญี่ปุ่นและคว้าอันดับ 5 จากการแข่งขันครั้งนี้ไปครอง เวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2016 ได้เป็นฝ่ายแพ้ให้กับทีมชาติไทย 3-2 เซต และ เวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2017 แพ้อีกให้กับทีมชาติไทย 3-0 เซต
รายชื่อผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หัวหน้าผู้ฝึกสอน: ดาวีเด มัซซันตี
อ้างอิงรายชื่อนักกีฬาชุดปัจจุบันจาก :การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์ยุโรป 2021
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| เบอร์ | ชื่อ | วันเกิด | ส่วนสูง | น้ำหนัก | จุดตบ | จุดบล็อก | ตำแหน่ง | สโมสร 2021-2022 |
| 3. | อาเลสเซีย เจนนารี | 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991 | 184 | 68 | 302 | 284 | ตัวตบหัวเสา |  อีโมโกวอลเลย์ |
| 4. | ซารา โบนีฟาโช | 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1996 | 186 | 75 | 324 | 244 | บอลเร็ว |  อีกอร์ โนวารา |
| 5. | โอเฟเลีย มาลีนอฟ | 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 | 185 | 70 | 304 | 285 | ตัวเซต |  ปัลลาโวโล สกันดิชชี |
| 6. | โมนีกา เด เจนนาโร (L) | 8 มกราคม ค.ศ. 1987 | 174 | 67 | 292 | 217 | ตัวรับอิสระ |  อีโมโกวอลเลย์ |
| 8. | อาเลสเซีย ออร์โร | 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 | 180 | 64 | 308 | 231 | ตัวเซต |  เวโร วอลเลย์ มีลาโน |
| 10. | กริสตีนา ชีรีเชลลา | 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 | 195 | 75 | 322 | 301 | บอลเร็ว |  อีกอร์ โนวารา |
| 11. | อันนา ดาเนซี | 20 เมษายน ค.ศ. 1996 | 198 | 78 | 312 | 294 | บอลเร็ว |  อีกอร์ โนวารา |
| 13. | ซารา ลุยซา ฟาห์ร | 12 กันยายน ค.ศ. 2001 | 194 | 84 | 322 | 306 | บล็อกกลาง |  อีโมโกวอลเลย์ |
| 14. | เอเลนา ปีเอตรีนี | 17 มีนาคม ค.ศ. 2000 | 190 | 73 | 330 | 306 | ตัวตบหัวเสา |  ปัลลาโวโล สกันดิชชี |
| 15. | ซิลเวีย อึนวากาโลร์ | 12 สิงหาคม ค.ศ. 1999 | 177 | 70 | 330 | 312 | บีหลัง |  อีโมโกวอลเลย์ |
| 17. | มีเรียม ซิลลา (C) | 8 มกราคม ค.ศ. 1995 | 184 | 80 | 320 | 240 | ตัวตบหัวเสา |  เวโร วอลเลย์ มีลาโน |
| 18. | ปาโอลา เอโกนู | 18 ธันวาคม ค.ศ. 1998 | 193 | 80 | 344 | 321 | บีหลัง |  วาคึฟบังค์สปอร์คูลือบือ |
| 20. | เบอาตรีเช ปาร์รอกกีอาเล (L) | 26 ธันวาคม ค.ศ. 1995 | 167 | 60 | 296 | 213 | ตัวรับอิสระ |  เวโร วอลเลย์ มีลาโน |
| 24. | อาเลสเซีย มัซซาโร | 29 กันยายน ค.ศ. 1998 | 185 | 64 | 302 | 284 | บอลเร็ว |  กีเอรี '76 วอลเลย์บอล |
| 29. | โซเฟีย ดีโอโดรีโก | 6 มกราคม ค.ศ. 1997 | 187 | 78 | 312 | 302 | ตัวตบหัวเสา |  อีกอร์ โนวารา |
รางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

1964 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
1968 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
1972 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
1976 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
1980 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
1984 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
1988 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
1992 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
1996 – ไม่ผ่านการคัดเลือก
2000 – อันดับที่ 9
2004 – อันดับที่ 5
2008 – อันดับที่ 5
2012 – อันดับที่ 5
2016 –อันดับที่ 5
2020 –อันดับที่ 6
🇫🇷 2024 - 🥇เหรียญทอง
รางวัล > วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก

1956 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1960 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1962 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1967 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1970 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1974 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1978 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1982 : อันดับที่ 15
1986 : อันดับที่ 9
1990 : อันดับที่ 10
1994 : อันดับที่ 14
1998 : อันดับที่ 5
2002 :  เหรียญทอง
2006 : อันดับที่ 4
2010 : อันดับที่ 5
2014 : อันดับที่ 4
2018  : เหรียญเงิน
รางวัล > เวิลด์คัพ

1973 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1977 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1981 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1985 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1989 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1991 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1995 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1999 : อันดับที่ 7
2003 : อันดับที่ 4
2007 :  เหรียญทอง
2011 :  เหรียญทอง
2015 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2019 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
รางวัล > วอลเลย์บอลเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ

2009 :  เหรียญทอง
2013 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
รางวัล > วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์

1993 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1994 : อันดับที่ 8
1995 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1996 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
1997 : อันดับที่ 7
1998 : อันดับที่ 5
1999 : อันดับที่ 4
2000 : อันดับที่ 7
2001 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2002 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2003 : อันดับที่ 5
2004 :  เหรียญเงิน
2005 :  เหรียญเงิน
2006 :  เหรียญทองแดง
2007 :  เหรียญทองแดง
2008 :  เหรียญทองแดง
2009 : ไม่ผ่านการคัดเลือก
2010 :  เหรียญทองแดง
2011 : อันดับที่ 7
2012 : อันดับที่ 10
2013 : อันดับที่ 5
2014 : อันดับที่ 9
2015 : อันดับที่ 5
2016 : อันดับที่ 8
2017 :  เหรียญเงิน
รางวัล > วอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก

2018 : อันดับที่ 6
2019 : อันดับที่ 5
2021 : อันดับที่ 12
2022 :  เหรียญทอง
🇹🇭 2024  :  เหรียญทอง
รางวัล > เมดิเตอร์เรเนียนเกมส์

1975 :  เหรียญเงิน
1979 :  เหรียญทอง
1983 :  เหรียญทอง
1987 :  เหรียญทองแดง
1991 :  เหรียญทอง
1993 : ไม่ได้เข้าแข่งขัน
1997 :  เหรียญทอง
2001 :  เหรียญทอง
2005 :  เหรียญทองแดง
2009 :  เหรียญทอง
2013 :  เหรียญทอง
รางวัล > วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป

1951 : อันดับที่ 6
1955 : ไม่ได้เข้าแข่งขัน
1958 : ไม่ได้เข้าแข่งขัน
1963 : ไม่ได้เข้าแข่งขัน
1967 : อันดับที่ 11
1971 : อันดับที่ 8
1975 : อันดับที่ 9
1977 : อันดับที่ 11
1981 : อันดับที่ 8
1983 : อันดับที่ 7
1985 : อันดับที่ 5
1987 : อันดับที่ 6
1989 :  เหรียญทองแดง
1991 : อันดับที่ 4
1993 : อันดับที่ 4
1995 : อันดับที่ 6
1997 : อันดับที่ 6
1999 :  เหรียญทองแดง
2001 :  เหรียญเงิน
2003 : อันดับที่ 6
2005 :  เหรียญเงิน
2007 :  เหรียญทอง
2009 :  เหรียญทอง
2011 : อันดับที่ 4
2013 : อันดับที่ 6
2015 : อันดับที่ 8
2017 : อันดับที่ 5
2019 :  เหรียญทองแดง
2021 :  เหรียญทอง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติอิตาลี
เว็บไซต์ทางการ
FIVB profile
| ด ค กวอลเลย์บอลหญิงชาติในทวีปยุโรป (ซีอีวี) |
| --- | --- |
สมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป
ปัจจุบัน:  แอลเบเนีย  อันดอร์รา  อาร์มีเนีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  เบลารุส  เบลเยียม  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  โครเอเชีย  ไซปรัส  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  จอร์เจีย  เยอรมนี  ยิบรอลตาร์  สหราชอาณาจักร อังกฤษ  ไอร์แลนด์เหนือ  สกอตแลนด์  เวลส์  กรีซ  กรีนแลนด์  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มาซิโดเนีย  มอลตา  มอลโดวา  โมนาโก  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  นอร์เวย์  โปแลนด์  โปรตุเกส  ไอร์แลนด์  โรมาเนีย  รัสเซีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สเปน  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ตุรกี  ยูเครน 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนีตะวันออก  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  สหภาพโซเวียต  ยูโกสลาเวีย
เจโนวา

ระวังสับสนกับ เจนีวา
| เจโนวา |
| --- | --- |
เทศบาล
เทศบาลเจโนวา
A collage of Genoa, clockwise from top left: Torre della Lanterna, Piazza de Ferrari, Galleria Mazzini, Brigata Liguria Street, view of San Teodoro from Port of Genoa
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของเจโนวา 
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: Liguria
จังหวัด: Genoa (GE)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Marco Doria (Left)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 243.60 ตร.กม. (94.05 ตร.ไมล์)
ความสูง: 20 เมตร (70 ฟุต)
ประชากร (30 April 2015)
 • ทั้งหมด: 588,688 คน
 • ความหนาแน่น: 2,400 คน/ตร.กม. (6,300 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Genovesi
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 16121-16167
รหัสเขตโทรศัพท์: 010
นักบุญองค์อุปถัมภ์: St. John the Baptist
วันสมโภชนักบุญ: June 24
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
เจโนวา (อิตาลี: Genova) หรือ เจนัว (อังกฤษ: Genoa) เป็นเมืองและเมืองท่าทางทะเลที่สำคัญทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี เป็นเมืองหลักของจังหวัดเจโนวาและแคว้นลีกูเรีย เมืองมีความหนาแน่นประชากรราว 610,000 คน และบริเวณเมืองมีความหนาแน่นประชากรราว 900,000 คน
เจนัวเป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐทางทะเลที่ทรงอิทธิพลที่สุดแห่งหนึ่งเป็นเวลากว่า 7 ศตวรรษ ตั้งแต่ศตวรรษที่ 11 ถึง ค.ศ. 1797 โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 ถึงศตวรรษที่ 15 เมืองนี้มีบทบาทสำคัญในการค้าเชิงพาณิชย์ในยุโรป กลายเป็นหนึ่งในมหาอำนาจทางเรือที่ใหญ่ที่สุดของทวีปและถือว่าเป็นหนึ่งในเมืองที่ร่ำรวยที่สุดในโลก นอกจากนี้ยังได้รับฉายาว่า la Superba ("the proud one") เนื่องจากมีความสง่างามในทะเลและสถานที่สำคัญที่น่าประทับใจ เมืองนี้เป็นที่ตั้งของอู่ต่อเรือและโรงงานเหล็กขนาดใหญ่ตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 และภาคการเงินที่แข็งแกร่งมีมาตั้งแต่ยุคกลาง Bank of Saint George ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1407 เป็นธนาคารเงินฝากของรัฐที่เก่าแก่ที่สุดในโลก และมีบทบาทสำคัญในความเจริญรุ่งเรืองของเมืองนับตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 15
เชริญโญลา

| เชริญโญลา |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Cerignola
Chiesa del Carmine in Cerignola.
   ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของเชริญโญลา 
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: Apulia
จังหวัด: Foggia (FG)
Frazioni: Angeloni, Borgo Libertà, Borgo Tressanti, Cerignola Campagna, Moschella, Pozzo Terraneo
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Antonio Giannatempo
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 593.71 ตร.กม. (229.23 ตร.ไมล์)
ความสูง: 120 เมตร (390 ฟุต)
ประชากร (31 December 2010)
 • ทั้งหมด: 59,103 คน
 • ความหนาแน่น: 100 คน/ตร.กม. (260 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Cerignolani or Cerignolesi
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 71042
รหัสเขตโทรศัพท์: 0885
นักบุญองค์อุปถัมภ์: Madonna of Ripalta
วันสมโภชนักบุญ: September 8
เว็บไซต์: Official website
เชริญโญลา (อิตาลี: Cerignola) เป็นเมืองและเทศบาลในจังหวัดฟอจจา แคว้นปุลยา ประเทศอิตาลี เป็นเทศบาลที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศ มีพื้นที่ 593.71 กม² อยู่ห่างจากเมืองฟอจจาไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว 40 กิโลเมตร
เจลา

ชายหาดเมืองเจลา
เจลา (อิตาลี: Gela) เป็นเมืองหนึ่งในจังหวัดกัลตานิสเซตตา แคว้นปกครองตนเองซิซิลี มีฐานะเป็นเทศบาล (comune) ตั้งอยู่ห่างจากเมืองกัลตานิสเซตตาซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดประมาณ 84 กิโลเมตร เมืองเจลามีประชากร 77,051 คน (มิถุนายน 2551) ซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากกว่าเมืองหลวงของจังหวัด และมีพื้นที่ 276 ตารางกิโลเมตร
เมืองเจลาเป็นเมืองท่าและเมืองอุตสาหกรรมที่สำคัญ อุตสาหกรรมหนึ่งที่สำคัญมากก็คือที่นี่มีโรงกลั่นน้ำมันปิโตรเลียม
แหล่งข้อมูลอื่น

(อังกฤษ) Piccolo, Salvatore. Gela. Ancient History Encyclopedia. December 20, 2017.
เว็บไซด์อย่างเป็นทางการ (อิตาลี)
ข้อมูลทั่วไปทางโบราณคดีของเมือง เก็บถาวร 2004-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ) (อิตาลี)
อาร์กเดอทรียงฟ์ดูว์การูแซล

|  อาร์กเดอทรียงฟ์ดูว์การูแซล |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: ประตูชัย
สถาปัตยกรรม: นีโอคลาสสิก
เมือง: ปารีส
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 48°51′43″N 2°19′58″E﻿ / ﻿48.86194°N 2.33278°E﻿ / 48.86194; 2.33278
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1806 - ค.ศ. 1808
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: ชาร์ล แปร์ซีเย  ปิแย์-ฟร็องซัว-เลโอนาร์ ฟงแตน
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ (ค.ศ. 1808)
อาร์กเดอทรียงฟ์ดูว์การูแซล (ฝรั่งเศส: Arc de triomphe du Carrousel) หรือรู้จักกันในชื่อ ประตูชัยแห่งการูแซล เป็นอนุสรณ์สถานที่สำคัญในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่กลางจัตุรัสดูว์การูแซล (Place du Carousel) ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของพระราชวังทุยเลอรี อยู่ในเขตที่ 1 ของกรุงปารีส ประตูชัยแห่งนี้สร้างขึ้นในระหว่างปีค.ศ. 1806 - ค.ศ. 1808  เพื่อเป็นการสดุดีวีรชนทหารกล้าที่ได้ร่วมรบเพื่อประเทศฝรั่งเศสในระหว่างสงครามนโปเลียน สร้างในช่วงเดียวกันกับประตูชัยแห่งฝรั่งเศส และสร้างเสร็จก่อน ส่วนประตูชัยแห่งใหญ่นั้นเนื่องจากขนาดที่ใหญ่กว่าถึงสองเท่า จึงทำให้ใช้เวลาถึง 30 ปีในการสร้าง
ประตูชัยแห่งนี้ได้ถูกขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1808
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม

อนุเสาวรีย์แห่งนี้มีขนาดความสูง 19 เมตร หน้ากว้าง 23 เมตร และหนา 7.3 เมตร บริเวณช่องโค้งกลางสูง 6.4 เมตร ขนาบข้างด้วยช่องโค้งขนาดเล็กเท่ากันจำนวน 2 ช่อง สูง 4.3 เมตร และกว้าง 2.7 เมตร
เสาต่างๆโดยรอบมีลักษณะเป็นเสาคอรินเทียน ทำจากหินอ่อน เหนือหัวเสาเป็นรูปปั้นนายทหารเอกทั้งแปดแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศส บริเวณส่วนหน้าบันซึ่งอยู่ระหว่างรูปปั้นนั้น เป็นงานสลักนูนต่ำประกอบด้วย;
ตราแผ่นดินของราชอาณาจักรอิตาลี แสดงถึงประวัติศาสตร์และศิลปะ
ตราแผ่นดินของจักรวรรดิฝรั่งเศส แสดงออกถึงชัยชนะ ความมีชื่อเสียง ประวัติศาสตร์ และความอุดมสมบูรณ์
นอกจากนี้ ยังมีงานสลักนูนต่ำบนหินอ่อนสีชมพูแสดงถึงชัยชนะทางการทหารและการทูตของนโปเลียน ซึ่งกล่าวถึงเหตุการณ์ต่างๆดังนี้;
สนธิสัญญาเพรสบวร์ก
กองทัพของนโปเลียนเข้าตีเมืองมิวนิก
กองทัพของนโปเลียนเข้าตีกรุงเวียนนา
ยุทธการที่เอาสเทอร์ลิทซ์
สนธิสัญญาทิลซิท
ชัยชนะที่ยุทธการแห่งอุล์ม
ประตูชัยแห่งนี้สร้างตามลักษณะสถาปัตยกรรมตามอย่างประตูชัยในสมัยจักรวรรดิโรมัน ในสมัยของจักรพรรดิเซปตีมิอุส เซเวรุส งานแกะสลักนูนต่ำหินอ่อนซึ่งเล่าเรื่องราวของยุทธการต่างๆนั้นถูกเลือกโดย วิว็อง เดอนง (Vivant Denon) ผู้อำนวยการของพิพิธภัณฑ์นโปเลียน (ปารีส) (ซึ่งเคยตั้งอยู่ในพระราชวังลูฟวร์ในสมัยนั้น) และออกแบบโดย ชาร์ลส์ เมนิเย (Charles Meynier)
รูปสำริดม้าเทียมรถศึก (Quadriga) นั้นเป็นแบบจำลองของ "Horses of Saint Mark" ซึ่งตั้งอยู่บนประตูทางเข้าหลักของบาซิลิกา ซาน มาร์โก ที่เมืองเวนิส โดยในสมัยจักรวรรดิฝรั่งเศสนั้นได้มีการย้ายรูปสำริดของจริงมาเนื่องในโอกาสพิเศษต่างๆอีกด้วย