stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราชวงศ์วาลัว

| --- | --- |


พระราชอิสริยยศ:  กษัตริย์แห่งฝรั่งเศส  กษัตริย์แห่งเนเปิลส์  กษัตริย์แห่งโปแลนด์  ดยุคแห่งออร์เลอองส์  ดยุคแห่งเบอร์กันดี  ดยุคแห่งบราบันต์  ดยุคแห่งอาลองซง  เคานต์แห่งเนอแวร์ 
ปกครอง: ฝรั่งเศส
เชื้อชาติ: ฝรั่งเศส
บรรพบุรุษ: ราชวงศ์กาเปเซียง
สาขา: ราชวงศ์วาลัว-เบอร์กันดี ราชวงศ์วาลัว-อองชู ราชวงศ์วาลัว-ออร์เลออง  ราชวงศ์วาลัว-อองกูแลม  
ประมุขพระองค์แรก: ชาร์ลส์ เคานต์แห่งวาลัว
ประมุขพระองค์สุดท้าย: พระเจ้าอองรีที่ 3 แห่งฝรั่งเศส
สถาปนา: ค.ศ. 1328
สิ้นสุด: ค.ศ. 1589
ด ค ก
ราชวงศ์วาลัว (ฝรั่งเศส: Maison de Valois, อังกฤษ: Valois dynasty) เป็นสาขาย่อยของราชวงศ์กาเปเตียง สืบราชสมบัติฝรั่งเศสต่อจากราชวงศ์กาเปเตียงในค.ศ. 1328 และส่งต่อให้ราชวงศ์บูร์บงในค.ศ. 1589 ราชวงศ์วาลัวสาขาเบอร์กันดีปกครองแคว้นเบอร์กันดีด้วย เป็นดยุคแห่งเบอร์กันดี ราชวงศ์วาลัวสืบเชื้อสายมาจากชาร์ลส์ เคานต์แห่งวาลัว (Charles, Count of Valois) พระโอรสองค์ที่ 3 ของพระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส
แม้พระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส ราชวงศ์กาเปเตียงจะมีพระโอรสถึงสามองค์ ซึ่งทั้งสามพระองค์ก็ได้เป็นกษัตริย์ แต่กลับไม่มีพระองค์ใดมีทายาทเลย ในค.ศ. 1328 พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 สิ้นพระชนม์ พระนางอิซาเบลลา พระขนิษฐาของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 ทรงอภิเษกกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ และมีพระโอรสเป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ดังนั้นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจึงเป็นพระญาติที่ใกล้ชิดที่สุดของพระเจ้าชาร์ลส์ที่จะขึ้นครองบัลลังก์ฝรั่งเศส แต่ไม่มีขุนนางฝรั่งเศสคนใดจะยอมให้กษัตริย์อังกฤษมาครองฝรั่งเศสเป็นแน่ จึงยกกฎซาลิก (Salic Law) อันเก่าแก่ของชาวแฟรงก์โบราณออกมาอ้างว่าการสืบสันตติวงศ์นั้นจะต้องผ่านทางผู้ชายเท่านั้น เท่ากับตัดพระนางอิซาเบลลาและพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดออกไป และยกบัลลังก์ให้ฟีลิป ลูกชายของชาร์ลส์แห่งวาลัว เป็นพระเจ้าฟีลิปที่ 4 ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์วาลัว
ทั้งพระเจ้าฟิลิปและพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดตกลงกันแล้วว่าจะให้พระเจ้าฟีลิปครองฝรั่งเศส แต่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดรักษาแคว้นกาสโคนี (Gascony) ไว้ แต่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทำสงครามกับสกอตแลนด์ ซึ่งเป็นพันธมิตรของฝรั่งเศส พระเจ้าฟีลิปจึงฉวยโอกาสบุกแคว้นกาสโคนี แต่ศึกกับสกอตก็เสร็จเร็ว พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดยกทัพมาบุกฝรั่งเศสในค.ศ. 1338 กลายเป็นชนวนสงครามร้อยปี (Hundred Years' War)
หลุยส์ พระโอรสของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 5 ได้รับแต่งตั้งเป็นดยุกแห่งออร์เลออง (Duke of Orléans) ดยุกหลุยส์ให้ชาร์ลส์ลูกชายเป็นดยุกแห่งออร์เลออง และแต่งตั้งชองลูกชายอีกคนให้เป็นเคานต์แห่งอองกูแลม (Count of Angoulême) ทั้งลูกหลานของทั้งสองคนจะกลายเป็นสาขาย่อย คือ สาขาออร์เลออง และสาขาอองกูแลม
พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 สิ้นพระชนม์ในค.ศ. 1498 ทำให้ราชวงศ์วาลัวสายตรงสิ้นสุดลง ดยุกแห่งออร์เลออง ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส แต่พระเจ้าหลุยส์ก็สิ้นพระชนม์ไร้ทายาทอีกในค.ศ. 1515 เคานต์แห่งอองกูแลม ขึ้นเป็นพระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1
พระเจ้าอองรีที่ 3 ทรงได้เป็นกษัตริย์แห่งโปแลนด์ด้วย แต่ก็ทรงสละบัลลังก์โปแลนด์มาครองฝรั่งเศส พระเจ้าอองรีทรงสิ้นพระชนม์ในค.ศ. 1589 ทำให้ตามกฎซาลิกบัลลังก์ตกเป็นของกษัตริย์แห่งนาวาร์ ราชวงศ์บูร์บงต่อไป
ระบำมรณะ

“ระบำมรณะ” โดย ไมเคิล โวลเกอมุท ราว ค.ศ. 1493 จาก “Liber chronicarum” โดยฮาร์ทมันน์ เชเดล
เปียเตอร์ บรูเกล (ผู้พ่อ), “ชัยชนะแห่งความตาย” (The Triumph of Death) (ราว ค.ศ. 1562) ในพิพิธภัณฑ์ปราโด, มาดริด งานของบรูเกลได้รับอิทธิพลเป็นอันมากจากเฮียโรนิมัส บอส
“ระบำมรณะ” (หลวงพ่อกับนายอำเภอ) ปารีส กี มาร์ชองต์ (Guy Marchant) ค.ศ. 1486
ระบำมรณะ (อังกฤษ: Dance of Death; ฝรั่งเศส: Danse Macabre; เยอรมัน: Totentanz) เป็นอุปมานิทัศน์จากยุคกลางที่เป็นการเตือนว่าความตายเป็นสิ่งที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง และ “ระบำมรณะ” เป็นสิ่งที่เชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกัน
“ระบำมรณะ” ประกอบด้วยความตายที่อุปมาเป็นบุคคลที่นำแถวผู้เต้นรำไปยังที่ฝังศพ ผู้ที่เต้นรำก็จะมาจากชนทุกระดับชั้นที่มักจะประกอบด้วยพระจักรพรรดิ, พระเจ้าแผ่นดิน, เด็กหนุ่ม และหญิงสาว ทั้งหมดมักจะอยู่ในรูปของโครงกระดูกหรือกึ่งเน่าเปื่อย การสร้างงาน “ระบำมรณะ” ก็เพื่อเป็นการเตือนว่าชีวิตเป็นของไม่แน่นอนและความมีเกียรติมีศักดิ์เป็นเพียงของนอกกาย ที่มาของ “ระบำมรณะ” มาจากภาพประกอบหนังสือเทศน์ ตัวอย่างที่เก่าที่สุดที่พบมาจากสุสานในปารีสในปี ค.ศ. 1424
จิตรกรรม

งานศิลปะที่เก่าที่สุดของ “ระบำมรณะ” เป็นงานจิตรกรรมในสุสานของวัดโฮลีอินโนเซนต์ส์ในปารีสจาก ค.ศ. 1424 นอกจากนั้นก็ยังมีงานของ คอนราด วิตซ์ (Konrad Witz) ที่บาเซลจาก ค.ศ. 1440; เบิร์นท โนตเค (Bernt Notke) ที่ลือเบ็คจาก ค.ศ. 1463; และงานแกะไม้ออกแบบโดยฮันส์ โฮลไบน์ (ผู้ลูก) และแกะโดยฮันส์ ลึทเซลเบอร์เกอร์ (Hans Lützelburger) จาก ค.ศ. 1538
ความสยดสยองต่างๆ ที่เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 14—จากความอดอยากที่เกิดขึ้นหลายครั้ง; สงครามร้อยปีในประเทศฝรั่งเศส; และที่สำคัญที่สุดก็คือกาฬโรคระบาดในยุโรป—เป็นสิ่งสำคัญที่มีผลต่อวัฒนธรรมทั่วไปในยุโรป บรรยากาศของความตายอันทรมานที่เห็นอยู่โดยทั่วไปที่อาจจะเกิดขึ้นกับใครก็ได้หรือเมื่อใดก็ได้ ทำให้ผู้คนหันไปหาศาสนาเพราะความรู้สึกว่าตนเองมีความผิดอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่ในขณะเดียวกันก็กระตุ้นให้เกิดความต้องการที่จะมีความสนุกขณะที่ยังมีโอกาส “ระบำมรณะ” รวมทั้งสองความต้องการที่คล้ายคลึงกับละครปริศนา (mystery plays) ของยุคกลาง อุปมานิทัศน์ ของ “ระบำมรณะ” ในสมัยแรกเป็นบทสั่งสอนเพื่อเตือนถึงความตายที่จะมาถึงเมื่อใดก็ได้ และเป็นการเตือนให้มีความเตรียมพร้อมตลอดเวลา
ตัวอย่างแรกที่สุดของละครที่เป็นบทพูดสั้นๆ ระหว่าง “ความตาย” และผู้ที่กำลังจะตายแต่ละคนพบหลังจากกาฬโรคระบาดในประเทศเยอรมนี (ที่เรียกกันว่า  “Totentanz”  และในประเทศสเปนที่เรียกกันว่า “la Danza de la Muerte”) ในฝรั่งเศสคำว่า “danse macabre” คงมาจากภาษาละติน “Chorea Machabæorum” ซึ่งแปลตรงๆ ว่า “การเต้นรำมัคคาบีส” 2 มัคคาบีสจากเฉลยธรรมบัญญัติ (Deuteronomy) หนึ่งในหนังสือจากคัมภีร์ไบเบิล ที่บรรยายถึงแม่ผู้พลีชีพกับลูกเจ็ดคน ซึ่งเป็นหัวข้อที่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในยุคกลาง และอาจจะเป็นไปได้ว่าการพลีชีพมัคคาบีสฉลองกันในบทละครฝรั่งเศสสมัยต้นที่เป็นบทระหว่างความตายและเหยื่อของความตาย ทั้งบทละครและภาพเขียนที่วิวัฒนาการขึ้นมาใช้เป็นบทสั่งสอนสำหรับผู้คนจำนวนมากในสมัยนั้นที่ไม่มีการศึกษาและอ่านหนังสือไม่ออก
นอกจากนั้น “ระบำมรณะ” ก็ยังพบใน จิตรกรรมฝาผนัง ที่เกี่ยวกับความตายก็เป็นศิลปะที่แพร่หลาย เช่นตำนานเรื่องชายสามคนที่ยังมีชีวิตอยู่พบชายสามคนที่ตายไปแล้ว เรื่องของเรื่องคือชายสามคนขี่ม้าไป ระหว่างทางก็พบโครงกระดูกสามโครงของบรรพบุรุษผู้ที่เตือนว่า “Quod fuimus, estis; quod sumus, vos eritis” (เราเคยเป็น, เจ้าเป็น; เราเป็น, เจ้าจะเป็น) ภาพนี้จากคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นต้นมายังคงเหลืออยู่หลายแห่งเช่นที่วัดของโรงพยาบาลที่วิสมาร์
จิตรกรรม “ระบำมรณะ” มักจะเป็นภาพการร่ายรำเป็นวงที่นำด้วย “ความตาย” ผู้ร่วมก็มีตั้งแต่ผู้มียศศักดิ์สูงที่สุดในยุคกลางที่อาจจะเป็นพระสันตะปาปา และพระจักรพรรดิ) ไปจนถึงชนชั้นต่ำทีสุดที่อาจจะเป็นขอทาน, ชาวบ้าน หรือเด็ก มือแต่ละมือของผู้ที่มีชีวิตอยู่ก็ถูกกุมโดยมือกระดูกหรือมือที่เน่าเปื่อย  ภาพ “ระบำมรณะ” ที่มีชื่อเสียงที่สุดที่ลือเบ็คในวัดมาเรียน  (ถูกทำลายระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง) แสดงภาพ“ความตาย” ที่ดูเหมือนจะเต้นรำออกมานอกภาพได้ ขณะที่ผู้ร่วมเต้นรำดูเงอะงะและซึมเซื่อง ความแตกต่างของวรรณะถูกทำให้ละลายหายไปเพราะความตาย เช่น “ระบำมรณะ” ของเม็ตซินที่พระสันตะปาปาสวมมงกุฏที่ถูกนำไปสู่นรกโดย “ความตาย”
โดยทั่วไปแล้วเหยื่อแต่ละคนก็จะมีบทพูดสั้นๆ เมื่อ “ความตาย” เรียกตัวและเมื่อผู้ถูกเรียกครวญครางถึงความตายที่จะมาถึง ในหนังสือ “ระบำมรณะ” ที่พิมพ์ครั้งแรก (ไม่ทราบนาม: Vierzeiliger oberdeutscher Totentanz, Heidelberger Blockbuch, ราว ค.ศ. 1460), “ความตาย” กล่าวต่อ พระจักรพรรดิ:
ในตอนจบ “ความตาย” เรียกชาวนามาเต้นรำ ชาวนาก็ตอบว่า:
งานพิมพ์

งานพิมพ์แรกที่สุดจากโรงพิมพ์ปรากฏในปี ค.ศ. 1499 ที่ลิอองโดยมัทไทอัส ฮุสส์ (Mattias Huss)
ดนตรี

“ระบำมรณะ” เป็นงานเขียนดนตรีมากมายหลายชิ้นเช่น
“Danse macabre, Op. 40” โดย กามีย์ แซง-ซองส์ (Camille Saint-Saëns) ค.ศ. 1874
“Mattasin oder Toden Tanz” โดย August Nörmiger ค.ศ. 1598
“Песни и пляски смерти” (เพลงและระบำมรณะ) โดย โมเดสต์ มูสซอร์กสกี (Modest Mussorgsky) ค.ศ. 1875–1877
“ซิมโฟนีหมายเลข 4” 2nd Movement โดย กุสตาฟ มาห์เลอร์ (Gustav Mahler) ค.ศ. 1901
“Totentanz” Oratorium โดย Felix Woyrsch ค.ศ. 1905
“Totentanz der Prinzipien” โดย อาร์โนลด์ เชินเบิร์ก (Arnold Schoenberg) ค.ศ. 1914
“Ein Totentanz” Op. 37 สำหรับเปียนโนและออร์เคสตรา โดย วิลเฮลม เค้มพฟ์ (Wilhelm Kempff) ค.ศ. 1931
“Der grüne Tisch” บัลเลต์ โดย เคิร์ต ยูสส์ (Kurt Jooss) ค.ศ. 1932
“Scherzo” Op.14 ใน “Ballad of Heroes” โดย เบ็นจามิน บริต์เต็น (Benjamin Britten) ค.ศ. 1939
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ระบำมรณะ
“ระบำมรณะ” โดย เบิร์นท โนตเคที่วัดเซนต์นิโคลัสที่ทาลลินน์
ราฟา ซิลวา

ราฟาแอล อาลึชังดรึ "ราฟา" ฟือร์นังดึช ฟึไรรา ดา ซิลวา (โปรตุเกส: Rafael Alexandre "Rafa" Fernandes Ferreira da Silva; เกิดวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลชาวโปรตุเกส ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรไบฟีกาและทีมชาติโปรตุเกสในตำแหน่งกองกลางตัวรุก
หลังจากเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลที่สโมสรไฟเร็งซึ ราฟาได้ย้ายไปยังสโมสรบรากาใน ค.ศ. 2013 และลงเล่นให้กับสโมสรมากกว่า 100 นัด โดยเป็นผู้ชนะเลิศในตาซาดึปูร์ตูกัล 2016 เขาเข้าร่วมสโมสรไบฟีกาใน ค.ศ. 2016
ในฐานะผู้เล่นทีมชาติโปรตุเกสชุดหลักตั้งแต่ ค.ศ. 2014 ราฟาเป็นตัวแทนประเทศในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 โดยเป็นผู้ชนะเลิศการแข่งขันรายการหลัง
รถไฟฟ้าปารีส

รถไฟฟ้าปารีส (ฝรั่งเศส: Métro de Paris) เป็นระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ถือเป็นสัญลักษณ์ของเมืองก็ว่าได้ เห็นได้ชัดจากอิทธิพลของนวศิลป์ (Art Nouveau) มีเส้นทางทั้งหมด 16 สาย ส่วนมากมักจะอยู่ใต้ดินและมีความยาวทั้งสิ้น 213 กิโลเมตร (133 ไมล์) และมีสถานี 298 แห่ง
รถไฟฟ้าสายแรกเปิดโดยไม่มีพิธีรีตองในปี พ.ศ. 2443 ระหว่างงานนิทรรศการนานาชาติ (Exposition Universelle 1900)  หลังจากนั้นระบบขนส่งมวลชนรถไฟฟ้าได้ขยายตัวอย่างรวดเร็วจนกระทั่งเสร็จในช่วงปี พ.ศ. 2463 ส่วนการขยายออกไปยังชานเมืองได้บรรลุในช่วง 10 กว่าปีต่อมา
ระบบรถไฟฟ้าปารีสได้ถึงจุดอิ่มตัวในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งระบบรถไฟฟ้าก็ได้นำขบวนรถไฟฟ้าใหม่เข้ามาให้บริการเนื่องจากการจราจรอันคับคั่ง ซึ่งการต่อเติมนั้นเป็นไปได้ยากและมีขีดจำกัดจึงได้เกิดรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ขึ้นในปี พ.ศ. 2503 เป็นต้นมา
กรุงปารีสเป็นเมืองที่มีสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินที่หนาแน่นที่สุดในโลก ด้วยสถานีกว่า 245 แห่งภายในเนื้อที่กรุงปารีส 41 ตารางกิโลเมตร (16 ตารางไมล์) แต่ละสายจะมีชื่อเป็นหมายเลขตั้งแต่ 1 ถึง 14 และมีสายรองอีกสองสายคือ สาย 3 (2) และสาย 7 (2) สายรองทั้งสองเคยเป็นส่วนหนึ่งของสาย 3 และ 7 แต่แยกตัวออกมาภายหลังในปี พ.ศ. 2514 และ พ.ศ. 2510 ตามลำดับ
รถไฟฟ้าปารีสมีสถานีทั้งหมด 298 แห่ง (382 ป้าย) โดยเชื่อมต่อกับสายอื่น 62 ป้าย มีจำนวนผู้โดยสารใช้บริการประมาณ 4.5 ล้านคนต่อวัน (1,409 ล้านคนต่อปี) ถือเป็นลำดับที่ 4 ของโลก ตามหลังมอสโก โตเกียว และเม็กซิโกซิตี และอยู่ในลำดับที่ 7 ของโลกเมื่อเปรียบเทียบระยะทางการเดินรถไฟฟ้า รองจากนิวยอร์ก โซล โตเกียว มอสโก มาดริด (แต่ถ้ารวมกับแอร์เออแอร์แล้วจะอยู่ในอันดับที่ 1) ส่วนจำนวนสถานีนั้นอยู่ที่ลำดับ 3 ของโลก รองลงมาจากนิวยอร์ก (468 สถานี) และโซล ทั้งนี้สถานีชาเตอแล-เลอาลยังเป็นสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในโลกอีกด้วย
แต่ละสายจะมีเลขและสีในการบ่งบอก ส่วนทิศทางในการเดินทางเห็นได้จากสถานีปลายทางของแต่ละสาย
การใช้บริการ > เวลาเปิดบริการ

รถไฟฟ้าปารีสจะเปิดให้ใช้บริการในเวลา 05.00 น. จนถึง 01.00 น. ทุกวันและทุกสถานี รถไฟฟ้าขบวนสุดท้ายมักจะถูกเรียกว่า "balai" (ไม้กวาด) เนื่องจากได้กวาดผู้โดยสารชุดสุดท้ายของวันไปยังสถานีในเวลา 01.15 น. ทั้งนี้ในวันเสาร์และวันก่อนถึงวันหยุดเทศกาลจะเลื่อนเวลาปิดให้บริการไปอีก 1 ชั่วโมง และตั้งแต่วันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2550 เป็นต้นมา รถไฟฟ้าปารีสได้เปิดให้บริการเพิ่มขึ้นอีก 1 ชั่วโมงในคืนวันศุกร์
รถไฟฟ้าปารีสยังเปิดตลอดเวลาในวันสิ้นปี วันดนตรีสากล วันนุยบล็องช์ และเทศกาลอื่น ๆ อีกด้วย
การใช้บริการ > การใช้บริการ

บัตรรถไฟสามารถซื้อได้จากแผงขายบัตรหรือเครื่องขายอัตโนมัติบริเวณทางเข้าสถานีรถไฟ เมื่อสอดบัตรบริเวณประตูทางเข้าอัตโนมัติแล้ว มันจะเปิดให้ผู้โดยสารสามารถเดินทางต่อไปยังชานชาลา หลังจากนั้นเครื่องจะให้บัตรรถไฟคืน
การใช้บริการ > บัตรรถไฟ

บัตรรถไฟมาตรฐานของรถไฟฟ้าปารีสคือ "บัตรรถไฟฟ้า t+" ซึ่งสามารถใช้ได้ในระยะเวลา 90 นาทีหลังจากเข้าชานชาลาและเดินทางได้เพียงรอบเดียว บัตรนี้สามารถใช้ได้ทั้งระบบรถไฟฟ้าปารีส รถเมล์ รถราง หรือแม้กระทั่งพื้นที่ 1 ของรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ (RER) ทำให้เป็นการลดการโดยสารจากระบบการขนส่งแบบเดียวกัน (เช่น รถไฟฟ้า - รถไฟฟ้า, รถโดยสารประจำทาง - รถโดยสารประจำทาง, รถราง - รถราง) ให้สามารถเชื่อมต่อกับระบบขนส่งมวลชนประเภทอื่นได้ ระหว่างรถโดยสารประจำทาง - รถราง, รถไฟฟ้า - รถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ พื้นที่ 1 เป็นต้น หรือสามารถซื้อ 10 ใบ ซึ่งเรียกว่า "การ์แน" (carnet)
ข้อมูลทางเทคนิค > โดยรวม

รถไฟฟ้าปารีสมีความยาวกว่า 213 กิโลเมตร (133 ไมล์) และมีสถานี 298 แห่ง 382 ป้ายจอดและ 62 ตัวเชื่อมระหว่างสาย ในที่นี้ไม่ได้รวมถึงระบบรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ ความยาวเฉลี่ยในแต่ละสถานีคือ 562 เมตร (1,845 ฟุต) รถไฟฟ้าจะจอดทุกสถานี แต่ละสายจะไม่มีการใช้ชานชาลาร่วมกัน แม้กระทั่งสถานีเชื่อมต่อก็ตาม ซึ่งก็เหมือนกับรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์
ความเร็วเฉลี่ยของรถไฟฟ้าปารีสคือ 35 กม./ชม. (22 ไมล์/ชม.) และมีความเร็วสูงสุดคือ 70 กม./ชม. (44 ไมล์/ชม.) ยกเว้นรถไฟฟ้าอัตโนมัติ ไร้คนขับของสาย 14 ซึ่งมีความเร็วสูงสุดถึง 80 กม./ชม. รถไฟฟ้าปารีสโดยทั่วไปจะโดยสารทางฝั่งขวาเสมอ รางรถไฟใช้แบบรางมาตรฐานยุโรป ส่วนรางแบบขนส่งจะมีขนาดเล็กกว่าสายหลักของ SNCF ในแต่ละสายอาจจะมีตู้รถไฟฟ้าต่างกันจาก 3 จนถึง 6 ตู้ โดยแต่ละสายจะมีจำนวนตู้เท่ากัน และรับไฟฟ้ากระแสตรงขั้วบวกเพื่อขับเคลื่อนจากรางที่สาม (750v DC) ยกเว้นสายที่ใช้ล้อยาง ซึ่งจะรับพลังงานไฟฟ้าขับเคลื่อนจากรางตรงกลาง (750v DC) ซึ่งมีสาย 1, 4, 6, 11 และ 14 ใช้ล้อยาง
รถไฟฟ้าสายแรกสุดคือ สาย 1 ซึ่งขุดด้วยมือไปตามทางถนนช็องเซลีเซเป็นเส้นตรง พวกวิศวกรต้องขุดไปตามถนนหรือต้องปะกับสิ่งก่อสร้างใต้ดิน ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมบางสถานี (สาย 8 และสาย 13) มีชานชาลาที่ไม่ได้อยู่แนวเดียวกัน เพราะถนนข้างบนแคบเกินไปในการสร้างชานชาลาให้ตรงข้ามกัน
ข้อมูลทางเทคนิค > ล้อขับเคลื่อน

ล้อขับเคลื่อนของรถไฟฟ้าปารีสนั้นมี 2 แบบ ได้แก่ ล้อเหล็ก (Matériel fer: MF) และล้อยาง (Matériel pneu: MP) โดยแต่ละรุ่นจะมีชื่อต่างกันโดยตั้งชื่อในปีที่ออกแบบ ไม่ใช่ปีที่ให้บริการเป็นครั้งแรก
ล้อยาง
MP 59 : สาย 4 และ 11 (จะถูกเลิกใช้เมื่อการเคลื่อนย้าย "MP 89 CC" จากสาย 1 สำเร็จ)
MP 73 : สาย 6
MP 89 CA : สาย 14
MP 89 CC : สาย 1 (จะถูกเคลื่อนย้ายไปยังสาย 4 เริ่มในปี พ.ศ. 2551 - 2552)
MP 05 : ไว้สำหรับสาย 1 ภายในปี พ.ศ. 2553
ล้อเหล็ก
MF 67 : สาย 3, 10, 12 และแบบ 3 ตอนในสาย 3 (2)
MF 77 : สาย 7, 8 และ 13
MF 88 : สาย 7 (2)
MF 2000 : สาย 2, 5 และ 9
สายที่เปิดให้บริการ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
รถไฟฟ้าปารีส
| สาย | สาย | เปิดใช้บริการ | ต่อขยายครั้งล่าสุด | จำนวน สถานี | ระยะทาง | ระยะทาง | ระยะทางเฉลี่ย ระหว่างสถานี (เมตร) | จำนวนรอบที่วิ่ง (ต่อปี) | สถานีต้นทาง / ปลายทาง |
| สาย | สาย | เปิดใช้บริการ | ต่อขยายครั้งล่าสุด | จำนวน สถานี | กม. | ไมล์ | ระยะทางเฉลี่ย ระหว่างสถานี (เมตร) | จำนวนรอบที่วิ่ง (ต่อปี) | สถานีต้นทาง / ปลายทาง |
|  | สาย 1 | พ.ศ. 2443 | พ.ศ. 2535 | 25 | 16.6 | 10.3 | 692 | 213,921,408 | • ลาเดฟ็องส์ • ชาโตเดอแว็งแซน |
|  | สาย 2 | พ.ศ. 2443 | พ.ศ. 2446 | 25 | 12.3 | 7.7 | 513 | 95,945,503 | • ปอร์ตโดฟีน  • นาซียง |
|  | สาย 3 | พ.ศ. 2447 | พ.ศ. 2514 | 25 | 11.7 | 7.3 | 488 | 91,655,659 | • ปงเดอเลอวาลัว • กาลีเยนี |
|  | สาย 3 (2) | พ.ศ. 2514 | พ.ศ. 2514 | 4 | 1.3 | 0.8 | 433 | 91,655,659 | • ปอร์ตเดลีลา • ก็องแบตา |
|  | สาย 4 | พ.ศ. 2451 | พ.ศ. 2556 | 27 | 12.1 | 7.5 | 424 | 155,348,608 | • ปอร์ตเดอกลีญ็องกูร์ • แมรีเดอมงรูฌ |
|  | สาย 5 | พ.ศ. 2449 | พ.ศ. 2528 | 22 | 14.6 | 9.1 | 695 | 92,778,870 | • บอบีญี  • ปลัสดีตาลี |
|  | สาย 6 | พ.ศ. 2452 | พ.ศ. 2485 | 28 | 13.6 | 8.5 | 504 | 104,102,370 | • ชาร์ล เดอ โกล - เอตวล  • นาซียง |
|  | สาย 7 | พ.ศ. 2453 | พ.ศ. 2530 | 38 | 22.4 | 13.9 | 605 | 121,341,833 | • ลากูร์เนิฟว์  • วีลฌุอิฟ  • แมรีดีวรี |
|  | สาย 7 (2) | พ.ศ. 2510 | พ.ศ. 2510 | 8 | 3.1 | 1.9 | 443 | 121,341,833 | • หลุยส์ บล็อง  • เพรแซ็ง-แฌร์แว |
|  | สาย 8 | พ.ศ. 2456 | พ.ศ. 2554 | 38 | 23.4 | 14.5 | 614 | 92,041,135 | • บาลาร์  • ปวงต์ดูว์ลัก |
|  | สาย 9 | พ.ศ. 2465 | พ.ศ. 2480 | 37 | 19.6 | 12.2 | 544 | 119,885,878 | • ปงเดอแซฟวร์  • แมรีเดอมงเทรย |
|  | สาย 10 | พ.ศ. 2466 | พ.ศ. 2524 | 23 | 11.7 | 7.3 | 532 | 40,411,341 | • บูลอญ  • การ์โดสแตร์ลิตซ์ |
|  | สาย 11 | พ.ศ. 2478 | พ.ศ. 2480 | 13 | 6.3 | 3.9 | 525 | 46,854,797 | • ชาเตอแล  • แมรีเดลีลา |
|  | สาย 12 | พ.ศ. 2453 | พ.ศ. 2555 | 29 | 13.9 | 8.6 | 515 | 81,409,421 | • ฟรงปอปูว์แลร์  • แมรีดีซี |
|  | สาย 13 | พ.ศ. 2454 | พ.ศ. 2551 | 32 | 24.3 | 15.0 | 776 | 114,821,166 | • ชาตียง - มงรูฌ  • แซ็ง-เดอนี  • อาเนียร์ - เฌินวีลีเย |
|  | สาย 14 | พ.ศ. 2541 | พ.ศ. 2550 | 9 | 9 | 5.6 | 1,129 | 62,469,502 | • แซ็ง-ลาซาร์  • ออแล็งปียาด |
แหล่งข้อมูลอื่น

ข่าวสารและข้อมูลเกี่ยวกับระบบขนส่งมวลชนในปารีส (รถเมล์, แอร์เออแอร์, รถไฟฟ้า) เก็บถาวร 2005-12-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
| ด ค กระบบขนส่งมวลชนในปารีส |
| --- | --- |
 เมโทร:                  ระหว่างการก่อสร้าง     โครงการ  
 แอร์เออแอร์:           
 ทร็องซีเลียง:                   
 รถราง:                
 รถโดยสารประจำทาง:   RATP   น็อกตีเลียง 
อื่น ๆ:   CDGVAL   Orlyval   Montmartre Funicular 
โครงการ:  Grand Paris Express  CDG Express  Lines 3bis and 7bis merger 
องค์กร:  IDFM  RATP  แอ็สแอนเซแอ็ฟ  Optile  Keolis  Transdev 
การเงิน:  ตั๋วและค่าโดยสาร Ticket t+  Paris visite  Navigo card  ภาษีขนส่ง 
| ด ค กรถไฟใต้ดินในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
   อัมสเตอร์ดัม    เอเธนส์    บาร์เซโลนา    เบอร์ลิน    บิลบาโอ    เบรชชา    บรัสเซลส์    บูคาเรสต์    บูดาเปสต์    กาตาเนีย    โคเปนเฮเกน    แฟรงก์เฟิร์ต    เจนัว    กลาสโกว์    ฮัมบวร์ค    เฮลซิงกิ    ลอนดอน    ลีล    ลิสบอน    ลียง    มาดริด    มาร์แซย์    มิลาน    มิวนิก    เนเปิลส์    เนือร์นแบร์ค    ปัลมา    ปารีส    ปราก    แรน    โรม    รอตเทอร์ดาม    เซบิยา    โซเฟีย    สต็อกโฮล์ม    ไทน์แอนด์แวร์    ตูลูซ    ตูริน    บาเลนเซีย    เวียนนา    วอร์ซอ 
บัตรรถไฟฟ้า t+
เครื่องขายตั๋วอัตโนมัติที่สถานีรถไฟฟ้าปารีส มีภาษาฝรั่งเศส ภาษาอังกฤษ และภาษาเยอรมัน
รัฐอามาโซนัช

รัฐในประเทศบราซิล
| รัฐอามาโซนัช Estado de Amazonas (โปรตุเกส) |
| --- | --- |
รัฐ
   ธง ตราอาร์ม
เพลง: Hino do Amazonas

พิกัด: 5°S 63°W﻿ / ﻿5°S 63°W﻿ / -5; -63
ประเทศ:  บราซิล
เมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุด: มาเนาช์
การปกครอง
 • ผู้ว่า: Wilson Lima (PSC)
 • รองผู้ว่า: Carlos Almeida (PSDB)
 • วุฒิสมาชิก: Eduardo Braga (MDB) Omar Aziz (PSD) Plínio Valério (PSDB)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,570,745.7 ตร.กม. (606,468.3 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 1
ความสูงจุดสูงสุด (Pico da Neblina): 2,995 เมตร (9,827 ฟุต)
ประชากร (2007)
 • ทั้งหมด: 3,483,985 คน
 • ประมาณ (2020): 4,207,714 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 13
 • ความหนาแน่น: 2.2 คน/ตร.กม. (5.7 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 26
จีดีพี
 • ปี: ประมาณ ค.ศ. 2015
 • รวม: 26 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (พีพีพี) (อันดับที่ 15)
 • ต่อหัว: 6,558 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 12)
เฮชดีไอ
 • ปี: 2017
 • หมวดหมู่: 0.733 – สูง (อันดับที่ 15)
เขตเวลา: UTC–5 (BRT–2)
: UTC–4 (BRT–1)
รหัสไปรษณีย์: 69000-000 ถึง 69290-000 69400-000 ถึง 69890-000
รหัส ISO 3166: BR-AM
ตัวอักษรในป้ายทะเบียน: JWF ถึง JXY, NOI ถึง NPB, OAA ถึง OAO, OXM, PHA ถึง PHZ, QZA ถึง QZZ
เว็บไซต์: amazonas.am.gov.br
อามาโซนัช (โปรตุเกส: Amazonas, [amaˈzonɐs] ( ฟังเสียง)) เป็นรัฐของประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางมุมตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ รัฐเพื่อนบ้านได้แก่ (จากทิศเหนือหมุนตามเข็มนาฬิกา) รัฐโฮไรมา, รัฐปารา, รัฐมาตูโกรซู, รัฐฮงโดเนีย และรัฐอาครี รัฐยังติดชายแดนกับประเทศเปรู โคลอมเบียและเวเนซุเอลา ที่รวมถึงการแยกตัวไปของจังหวัดอามาโซนัสในโคลอมเบีย เช่นเดียวกับรัฐอามาโซนัสของเวเนซุเอลา (แต่ไม่ติดกับแคว้นอามาโซนัสของเปรู) รัฐมีพื้นที่ป่าไม้อันกว้างขวาง และยังเป็นรัฐที่มีพื้นที่มากที่สุดของบราซิลกับพื้นที่ 1.57 ล้าน ตร.กม. เมืองหลวงของรัฐที่ชื่อมาเนาช์ เป็นเมืองท่าที่สำคัญ
อ่านเพิ่ม

Jackson, Joe (2008) The Thief at the End of the World: Rubber, Power, and the Seeds of Empire
Levy, Buddy (2011) River of Darkness: Francisco Orellana's Legendary Voyage of Death and Discovery Down the Amazon. Bantam
Heaton, H.C., ed.(2007) The Discovery of the Amazon
March, K. and Passman, K. (1993) The Amazon Myth and Latin America in Haase & Meyer, eds., European Images of the Americas and the Classical Tradition. De Gruyter ISBN 978-3110115727
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาโปรตุเกส) เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กหน่วยสหพันธ์ของประเทศบราซิล |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  โตกังจิงช์  ปารา  อาครี  อามาโซนัช  อามาปา  ฮงโดเนีย  โฮไรมา 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  เซอารา  แซร์จีปี  บาเยีย  ปาราอีบา  ปีเอาอี  เปร์นังบูกู  มารันเญา  อาลาโกวัช  ฮิวกรังจีดูนอร์ชี 
ภาคกลางและตะวันตก:  โกยาช  บราซิเลียนเฟเดอรัลดิสตริกต์  มาตูโกรซู  มาตูโกรซูดูซูว 
ภาคตะวันออกเฉียงใต้:  เซาเปาลู  มีนัชเจไรช์  รีโอเดจาเนโร  เอชปีรีตูซังตู 
ภาคใต้:  ซังตากาตารีนา  ปารานา  ฮิวกรังจีดูซูว 
 เฟร์นันดูจีนอโรนยา  รอกัสอะทอลล์  กลุ่มเกาะเซนต์ปีเตอร์และเซนต์พอล  ตริงดาจีและมาร์ชิงวัส 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
ราชอาณาจักรอังกฤษ

ราชอาณาจักรอังกฤษ (อังกฤษ: Kingdom of England) เป็นราชอาณาจักรระหว่างปี ค.ศ. 927-1649 และระหว่างปี ค.ศ. 1660-1707 โดยมีสมเด็จพระเจ้าเอเธลสตันแห่งอังกฤษแห่งราชวงศ์เวสเซ็กซ์เป็นกษัตริย์องค์แรกและ  สมเด็จพระราชินีนาถแอนน์แห่งบริเตนใหญ่แห่งราชวงศ์สจวตเป็นกษัตรีย์องค์สุดท้าย ราชอาณาจักรอังกฤษกลายมาเป็นราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ราชอาณาจักรอังกฤษตั้งอยู่ทางใต้ของเกาะอังกฤษและบริเวณที่เป็นที่รู้จักกันในปัจจุบันว่าอังกฤษ
ที่ประทับเป็นทางการของประมุขของราชอาณาจักรอังกฤษเดิมอยู่ที่วินเชสเตอร์ในแคว้นแฮมพ์เชอร์ แต่กลอสเตอร์และลอนดอนก็มีฐานะเท่าเทียมกัน โดยเฉพาะลอนดอนที่กลายมาเป็นเมืองหลวงไปโดยปริยายตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่  12 และเป็นเมืองหลวงมาจนกระทั่งรวมกับราชอาณาจักรสกอตแลนด์ ในปี ค.ศ. 1707 ตามพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707 (Acts of Union 1707) ลอนดอนจึงกลายมาเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1707 ถึง ปี ค.ศ. 1801 และของสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ระหว่างปี ค.ศ. 1801 ถึง ปี ค.ศ. 1922 ในปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ หรือที่รู้จักกันในนาม “สหราชอาณาจักร”
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์อังกฤษ
ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่
ราชอาณาจักรสกอตแลนด์
สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ
เจ็ดอาณาจักร
รัฐประหาร 18 ฟรุกตีดอร์

การยึดอำนาจในประเทศฝรั่งเศสเมื่อ ค.ศ. 1797
รัฐประหารในวันที่ 18 ฟรุกตีดอร์ ปี 5 (ฝรั่งเศส: coup d'État du 18 fructidor an V) ตรงกับวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1797 ในปฏิทินสาธารณรัฐฝรั่งเศส เป็นการยึดอำนาจการปกครองในสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 ผู้ก่อการ คือ สมาชิกคณะดีแร็กตัวร์ฝรั่งเศส ซึ่งเป็นรัฐบาลอยู่ในเวลานั้น โดยได้การสนับสนุนจากกองทัพฝรั่งเศส รัฐประหารครั้งนี้มีสาเหตุมาจากผลการเลือกตั้งเมื่อหลายเดือนก่อนหน้า ซึ่งทำให้ผู้สมัครรับเลือกตั้งที่นิยมราชวงศ์ได้รับตำแหน่งส่วนใหญ่ในองค์กรนิติบัญญัติ นำไปสู่ความหวาดกลัวว่า จะเกิดการรื้อฟื้นราชวงศ์บูร์บงและการหวนคืนสู่ระบอบเก่า ปอล บารัส (Paul Barras), ฌ็อง-ฟร็องซัว เรอแบล (Jean-François Reubell) และหลุยส์ มารี เดอ ลา เรแวลีแยร์-เลโป (Louis Marie de La Révellière-Lépeaux) สมาชิกคณะดีแร็กตัวร์สามในห้าคน พร้อมด้วยการสนับสนุนจากชาร์ล มอริส เดอ ตาแลร็อง-เปรีกอร์ (Charles Maurice de Talleyrand-Périgord) รัฐมนตรีว่าการต่างประเทศ เป็นผู้ดำเนินการรัฐประหาร มีผลเป็นการยกเลิกการเลือกครั้งที่ผ่านมาและขับผู้นิยมกษัตริย์ออกจากสภานิติบัญญัติ
ภูมิหลัง

ในการเลือกตั้งเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1795 ผู้สมัครรับเลือกตั้งที่นิยมราชวงศ์ได้ตำแหน่งถึง 87 ตำแหน่ง ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเสียงข้างมากในองค์กรนิติบัญญัติ ซึ่งประกอบด้วยสภาห้าร้อย (Conseil des Cinq-Cents) กับสภาผู้อาวุโส (Conseil des Anciens) จากฝ่ายนิยมสาธารณรัฐไปเป็นฝ่ายนิยมราชวงศ์ หลังจากนั้นไม่นาน เสียงข้างมากกลุ่มใหม่นี้ก็ยกเลิกกฎหมายหลายฉบับที่เป็นปฏิปักษ์ต่อนักบวชผู้ไม่กระทำสัตย์ปฏิญาณตามธรรมนูญทางแพ่งสำหรับคณะสงฆ์ (Constitution civile du clergé) และที่เป็นปฏิปักษ์ต่อกลุ่มเอมีเกร (emigré) ทั้งยังเรียกร้องให้ปลดรัฐมนตรี 4 คนในรัฐบาลฌากอแบ็ง
ภายใต้สภาวะที่ฝ่ายนิยมราชวงศ์มีเสียงข้างมากเช่นนี้ ฟร็องซัว-มารี มาร์กีแห่งบาร์เตเลมี (François-Marie, marquis de Barthélemy) ซึ่งเป็นที่รับรู้กันว่า นิยมกษัตริย์ ก็ได้รับเลือกจากองค์กรนิติบัญญัติให้เข้าเป็นสมาชิกคณะดีแร็กตัวร์แทนที่เอเตียน-ฟร็องซัว เลอตูร์เนอร์ (Étienne-François Letourneur) ที่พ้นจากตำแหน่ง นอกจากนี้ ฟร็องซัว บาร์เบ-มาร์บัว (François Barbé-Marbois) ก็ได้รับเลือกเป็นประธานสภาผู้อาวุโส และฌ็อง-ชาร์ล ปีเชอกรูว์ (Jean-Charles Pichegru) ซึ่งมีความเห็นกันอย่างกว้างขวางว่า เป็นผู้เห็นใจในระบอบกษัตริย์และการรื้อฟื้นระบอบกษัตริย์ ก็ได้รับเลือกเป็นประธานสภาห้าร้อย