ออดิโอแกรม
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "What is an Audiogram?". www.babyhearing.org. babyhearing.org. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-03-08. สืบค้นเมื่อ 2018-05-07.
↑  
Northern, Jerry L.; Downs, Marion P. (2002). Hearing in Children (ภาษาอังกฤษ). Lippincott Williams & Wilkins. ISBN 9780683307641. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-04. สืบค้นเมื่อ 2020-11-24.
↑  
Martin, Frederick N.; Clark, John Greer (2014). Introduction to Audiology (ภาษาอังกฤษ) (12 ed.). Pearson. ISBN 9780133491463.
↑  Noise and Hearing Loss Prevention: Frequently Asked Questions. เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน NIOSH Safety and Health Topic.
↑  
Roland, Peter (2004). Ototoxicity. BC Decker. p. 63. ISBN 978-1550092639. The most commonly employed measure of auditory status is conventional audiometry (0.5-8 kHz).
↑  
"Hearing Test: Types, Purpose and Results". MedPark Hospital. 2024-06-20. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2025-01-26. สืบค้นเมื่อ 2025-02-02.
↑  Conn, P. Michael (2011). Handbook of Models for Human Aging. Academic Press. p. 911. ISBN 978-0-12-369391-4. For research purposes, or early diagnosis of presbycusis, ultra-high frequency audiograms can be measured. In such cases the test frequencies can go as high as 20 kHz and require special audiometer calibration and headphones.
↑  
American Speech-Language-Hearing Association (1990). "Audiometric Symbols [Guidelines]". American Speech-Language-Hearing Association. สืบค้นเมื่อ 2022-03-23.
1 2  
Mroz, Mandy (2020-03-10). "How to read an audiogram". Healthy Hearing (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-03-23.
↑  Cheslock, Megan; De Jesus, Orlando (2021-11-14), "Presbycusis", StatPearls, Treasure Island (FL): StatPearls Publishing, PMID 32644646, สืบค้นเมื่อ 2022-03-23
↑  Rabinowitz, Peter (2000-05-01). "Noise-Induced Hearing Loss". American Family Physician. 61 (9): 2749–2756. ISSN 0002-838X. PMID 10821155.
↑  pure tone audiometry in otosclerosis เก็บถาวร 2008-12-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from General Practice Notebook. Retrieved 2012
↑  Kashio, A.; Ito, K.; Kakigi, A.; Karino, S.; Iwasaki, S. -I.; Sakamoto, T.; Yasui, T.; Suzuki, M.; Yamasoba, T. (2011). "Carhart Notch 2-kHz Bone Conduction Threshold Dip: A Nondefinitive Predictor of Stapes Fixation in Conductive Hearing Loss with Normal Tympanic Membrane". Archives of Otolaryngology–Head & Neck Surgery. 137 (3): 236–240. doi:10.1001/archoto.2011.14. PMID 21422306.
↑  pure tone audiometry in Meniere's disease เก็บถาวร 2008-12-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from General Practice Notebook. Retrieved 2012
↑  
Zheng, Fan-Gang (January 2015). "Uncovering Hidden Hearing Loss". The Hearing Journal. 68: 6. doi:10.1097/01.HJ.0000459741.56134.79. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-12-13. สืบค้นเมื่อ 2020-11-13.
↑  
Liberman, M. Charles (August 2015). "Hidden Hearing Loss". Scientific American. 313 (2): 48–53. Bibcode:2015SciAm.313b..48L. doi:10.1038/scientificamerican0815-48. PMID 26349143. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-02-01. สืบค้นเมื่อ 2020-12-13.
1 2  Chen, Diyan; Jia, Gaogan; Ni, Yusu; Chen, Yan (June 2019). "Hidden hearing loss". Journal of Bio-X Research (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2 (2): 62–67. doi:10.1097/JBR.0000000000000035. ISSN 2096-5672. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-04. สืบค้นเมื่อ 2020-12-13.
↑  Blum, Haley (2017-07-01). "Lost in the Midst". The ASHA Leader (ภาษาอังกฤษ). 22 (7): 48–55. doi:10.1044/leader.ftr1.22072017.48. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-04. สืบค้นเมื่อ 2020-12-13.
ผลการตรวจการได้ยินที่วาดเป็นกราฟออดิโอแกรมซึ่งแสดงร่องการไม่ได้ยินเสียง (noise notch) ของหูซ้าย โดยหูขวาได้ยินเป็นปกติ