stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ก๊กเสง
ดูเพิ่ม

ตัวละครในสามก๊ก
สิบขันที
| ด ค กบุคคลสำคัญในยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น (ค> ศ. 189-220) |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  จักรพรรดิฮั่นหลิง (พระเจ้าเลนเต้)  จักรพรรดิฮั่นเซ่า (หองจูเปียน)  จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน (พระเจ้าเหี้ยนเต้/หองจูเหียบ) 
พระมเหสีและพระสนม:  พระนางตังไทฮอ  พระนางโฮเฮา  พระสนมอองบีหยิน  พระสนมถัง  พระนางฮกเฮา  พระสนมตังกุยฮุย  พระนางโจเฮา 
ผู้สำเร็จราชการ:  โฮจิ๋น  ตั๋งโต๊ะ  อ้องอุ้น  ลิฉุย  กุยกี  โจโฉ  โจผี 
ขุนศึก:  กองซุนก๋ง  กองซุนของ  กองซุนจ้าน  กองซุนตู้  กิมสวน  โกกัน  ขงมอ  ขงหยง  เค้าก๋อง  เงียมแปะฮอ  จางหอง  ฉกหยง  ชื่อเซี่ย  ซุนกวน  ซุนเกี๋ยน  ซุนเซ็ก  เต๊งหงวน  เตียวก๊ก  เตียวสิ้ว  เตียวหอม  เตียวฬ่อ  เตียวเอี๋ยง  เตียวเอี๋ยน  โตเกี๋ยม  เปาสิ้น  เปียนจาง  ม้าเฉียว  ม้าเท้ง  ลิโป้  เล่ากี๋  เล่าจ๋อง  เล่าเจี้ยง  เล่าเตา  เล่าปี่  เล่าเปียว  เล่าเอี๋ยน  หลิวสฺวิน  เล่าหงี  เล่าอิ้ว  หันซุย  อ้วนซง  อ้วนถำ  อ้วนสุด  อ้วนเสี้ยว  อ้วนอุ๋ย  อ้วนฮี  อองของ  อองลอง  เอียวฉิว  ฮันเหียน  ฮันฮก 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กองซุนอวด  กันหยง  กากุ๋ย  กาเซี่ยง  กัวเต๋า  กุยแก  เก๊งเหลียง  เก๊งอวด  เกียวก๊กโล  โกกัน  เขาเฉียว  เขาฮิว  งอสิด  จงฮิว  จิวยี่  จูกัดกิ๋น  จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง)  จูฮี  โจโก๋  ชีสิว  ชีซี  ซัวหยง  ซินเป๋ง  ซินผี  ซุนเขียน  ซุนฮก  ซุนฮิว  ซุยตำ  ตังสิน  ตันก๋ง  เต๊งไก๋  เตียนห้อง  เตียวกั๋ง  เตียวเจียว  เตียวเมา  เตียวสง  เตียวอุ๋น  เตียวเหียน  เทียหยก  บังทอง  บิต๊ก  บิฮอง  มอกาย  ม้าเลี้ยง  ลกซุน  ลิยู  ลิห้อม  ลู่คัง  เล่าจ๋อง  เล่าต้าย  เล่าฮก  โลซก  โลติด  สิมโพย  สุมาหลัง  สุมาหอง  สุมาจุ้น  สุมาอี้  หวดเจ้ง  อ๋องก้าย  อ้วนอิ๋น  อ้วนอุ๋ย  อองสิ้ว  อองซัน  อุยของ  เอียวสิ้ว  ฮองกี๋  ฮัวหิม  แฮหัวอัน 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กวนเป๋ง  กวนอู  กิเหลง  กำเหลง  กุยห้วย  เกียงขิม  โกซุ่น  โกลำ  เคาทู  ชัวมอ  งอเก๋ง  งออี้  งอหลัน  งักจิ้น  งันเหลียง  งิวขิ้ม  งิวฮู  งุยซก  เงียมหงัน  เงียมอี๋  จงป้า  จิวท่าย  จิวซุน  จิวอิ๋น  เจียวขิม  จูล่ง  จูตี  จูหวน  จูเหลง  จูเหียน  โจจิ๋น  โจเจียง  โจซุน  โจป้า  โจเมา  โจเสง  โจหยิน  โจหอง  โจฮิว  ชีเซ่ง  ซงเหียน  ซิหลง  ซีเอ๋ง  ซุนเกียว  ซุนเจ้ง  ซุนเซียง  ซุนเปิน  ซุนฟู่  โซหุย  ตังสิด  ตันเซ็ก  ตันบู  เตงฮอง  เตียนอุย  เตียวคับ  เตียวเจ  เตียวเลี้ยว  เตียวหยิม  เตียวหุย  เตียวอุ๋น  เตียวโอย  เทียเภา  ไทสูจู้  บังเต๊ก  บุนทิว  บุนเพ่ง  เบ้งตัด  เปาจิด  เปาสูหยิน  พัวเจี้ยง  ม้าต๋ง  ม้าเทียด  ม้าฮิว  ลิซก  ลิเงียม  ลิเตียน  ลิกอง  ลิบอง  ลิบ้อง  ลิต้าย  ลิอุยหอง  ลีถอง  เล่งโฉ  เล่งทอง  เล่ากี๋  เล่าชุน  เล่าผวน  เล่าเพ็ก  เล่าฮอง  เลียงหิน  เลียวฮัว  วัวเหลง  หมันทอง  หวนเตียว  หลันเป้ง  หองจอ  หันเซียม  อองเป๋ง  อ่องหอง  อิกิ๋ม  อิเขง  อินเล้  อุยก๋วน  อุยกาย  อุยเอี๋ยน  เอียวฮอง  ฮองตง  ฮองฮูสง  ฮันต๋ง  ฮันโฮ  ฮัวหยง  เฮาเฉีย  เฮาเสง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวเอี๋ยน 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  งอฮูหยิน  จาง ชุนหัว  ชัวฮูหยิน  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  ซุนฮูหยิน  ไต้เกี้ยว  บิฮูหยิน  เปียนสี  ปู้ฮูหยิน  ลิหลิงฉี  เสียวเกี้ยว  หวังอี้  อุ๋ยซี  เอียนสี 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  กวนลอ  เกียดเป๋ง  เกียนสิด  จางจ้งจิ่ง  เจียวก้าน  โจงั่ง  โจจู๋  โจฉอง  โจหิม  โจสิด  ชิวลี่จฺวี  ซุนของ  เตียนติ๋ว  ปื่งเหยฺวียน  เป๊กตุ้น  ยีเอ๋ง  สิบขันที  สุมาเต๊กโช  หลิวเป้า  อิเกียด  อุยสิง่าน  ฮัวโต๋
กู่ฉิน

เครื่องดนตรีชนิดเครื่องสายของจีน
| --- | --- |

เครื่องสาย
ชื่ออื่น: ฉิน, ชีเสียนฉิน
ประเภท:  เครื่องสาย
Hornbostel–Sachs classification: 312.22 (heterochord half-tube zither)
คิดค้นเมื่อ: ศตวรรษ 1 ก่อนคริสตกาลหรีอก่อนหน้านั้น
ความดัง: เบา
เครื่องดนตรีที่เกี่ยวข้อง
 อิจิเง็งกิง, คอมุนโก
กู่ฉิน (จีน: 古琴; [kùtɕʰǐn] ( ฟังเสียง) ) เป็นเครื่องดนตรีจีนมีเจ็ดสายที่เล่นด้วยการดีด มีการเล่นกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ และเป็นนิยมเล่นในหมู่นักวิชาการและขุนนางบัณฑิตในฐานะเครื่องดนตรีที่มีความละเอียดประณีตอย่างยิ่ง ดังที่เน้นไว้ในคำกล่าวที่ว่า "บุรุษพึงไม่แยกจากฉินและเซ่อโดยไม่มีเหตุอันควร" รวมถึงมีความเกี่ยวข้องกับขงจื๊อนักปรัชญาชาวจีนโบราณอีกด้วย บางครั้งชาวจีนเรียกกู่ฉินว่าเป็น "บิดาแห่งดนตรีจีน" หรือ "เครื่องดนตรีของนักปราชญ์" ระวังสับสนกู่ฉินกับกู่เจิงซึ่งเป็นเครื่องดนตรีชนิดเครื่องสายขนาดยาวของจีนอีกชนิดหนึ่งที่ไม่มีเฟรตเช่นกัน  แต่มีหย่องที่เคลื่อนย้ายได้ใต้สายแต่ละสาย
ในยุคโบราณ กู่ฉินมีคำเรียกง่ายๆ ว่า "ฉิน" (琴) แต่เมื่อถึงศตวรรษที่ 20 คำนี้ก็ได้นำไปใช้เรียกครื่องดนตรีอื่น ๆ จำนวนมาก เช่น หยางฉิน คือขิมที่เล่นด้วยการตี, หูฉิน เป็นตระกูลเครื่องสายที่เล่นโดยการสี รวมไปถึงเปียโนของตะวันออกที่เรียกในภาษาจีนว่า กางฉิน (钢琴) และไวโอลินที่เรียกว่าเสี่ยวถีฉิน (小提琴) เป็นตัวอย่างของการใช้คำนี้ คำนำหน้า " กู่- " (古; มีความหมายว่า "โบราณ") ถูกเพิ่มเข้ามาในภายหลังเพื่อให้มีความหมายชัดเจนขึ้น เครื่องดนตรีชนิดนี้จึงถูกเรียกว่า " กู่ฉิน " ในปัจจุบัน นอกจากนี้มีคำเรียกว่า ชีเสียนฉิน (七絃琴; มีความหมายว่า "ฉินเจ็ดสาย")
มีบทเพลงกู่ฉินที่หลงเหลือจากยุคโบราณและยุคราชวงศ์ที่เป็นที่รู้จักมากกว่า 3,360 เพลง เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 องค์การเพื่อการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ประกาศให้กู่ฉินของจีนได้รับเลือกให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมของโลกที่จับต้องไม่ได้ ในปี พ.ศ. 2549 กู่ฉินได้รับเลือกให้อยู่ในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่ไม่ใช่วัตถุแห่งชาติของจีน ในปี พ.ศ. 2553 กู่ฉินยุคราชวงศ์ซ่ง ถูกขายไปในราคา 22 ล้านเหรียญสหรัฐ ทำให้เป็นเครื่องดนตรีที่แพงที่สุดเท่าที่เคยมีการขายมา
แหล่งข้อมูลอื่น

John Thompson's on the Guqin Silk String Zither A host of information on the qin and silk strings for qins in English, including extensive study of Shenqi Mipu and analysis of playing style, plus useful section on qin sources
The Qin on the Heilbrunn Timeline of Art History, The Metropolitan Museum of Art
Silk on Wood A Feature Radio Documentary by Robert Iolini about the Silk String Qin and Madame Tsar Teh-Yun. The website includes online video performances by the Deyin Qin Society of Hong Kong.
Chinese Guqin and Notation Judy (Pei-You) Chang's very detailed and well illustrated site explaining fingering techniques, including sections on structure, forms and various information
A Complete Study of the Chinese Zither from 1670
Chinese Guqin cliques and where they originated A specific analysis of most Guqin cliques and play styles, also have some analysis about their originations
Period table of Chinese dynasties A timetable of different Chinese dynasty to help people understand the period of Guqin History
Guqin Store page เก็บถาวร 2021-04-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน A Guqin store website page in LA
ความคิด (เพลงอภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข)

| "ความคิด" |
| --- | --- |

เพลงโดยอภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข
จากอัลบั้มมิลเลียนเวส์ทูไรท์พาร์ต 1
วางจำหน่าย: 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552
แนวเพลง: ป็อป
ความยาว: 4:27
ค่ายเพลง: เลิฟอีส
ผู้ประพันธ์เพลง: อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข
โปรดิวเซอร์: อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข
 
มิวสิกวิดีโอ
"ความคิด" ที่ยูทูบ
 
"ความคิด" เป็นซิงเกิลจากอีพีอัลบั้ม มิลเลียนเวส์ทูไรท์พาร์ต 1 ขับร้องและประพันธ์โดย อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข (แสตมป์) นักร้อง นักแต่งเพลงและสถาปนิกชาวไทย ซึ่งเป็นอีพีอัลบั้มแรกของแสตมป์ สังกัดค่ายเลิฟอีส ดูแลการจัดจำหน่ายโดยโซนี่มิวสิค (ประเทศไทย) ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 เป็นเพลงที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก
เพลง "ความคิด" เป็นเพลงรักเศร้าๆ บรรยายถึงความรักที่ต้องลาจากกันไป ซึ่งได้นำไปใช้ประกอบภาพยนตร์เรื่อง ณ ขณะรัก (A Moment in June) อีกด้วย ส่วนเพลง "คนที่คุณก็รู้ว่าใคร" เป็นการร้องขอจากภาณุพล เอกเพชร (โจ้) ที่ขอให้แต่งคำร้องให้ แต่ทว่าไม่ได้นำไปใช้ จึงนำมารวมเข้ากับอัลบั้มนี้
เพลงนี้สามารถขึ้นสู่ชาร์ตอันดับหนึ่งในหลายคลื่นวิทยุของประเทศไทย อาทิ ซี้ดเอฟเอ็ม กรีนเวฟ แฟทเรดิโอ เป็นต้น ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล "ซี้ดอะวอร์ดส์" ครั้งที่ 5 ใน 3 สาขา คือ "ศิลปินชายยอดเยี่ยม" จากอัลบั้ม มิลเลียนเวส์ทูไรท์พาร์ต 1 "เพลงยอดนิยมสุดซี้ดประจำปี" และ "เพลงยอดเยี่ยมประจำปี" จากเพลง "ความคิด"
การตอบรับ

เพลง "ความคิด" ติดอันดับสูงสุดที่ 1 จากการจัดอันดับของแฟตเรดิโอ ในชาร์ต แฟต 104.5 ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 และได้อันดับสูงสุด 2 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2552
การตอบรับ > ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2552) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
แฟต 104.5 ชาร์ตท็อป 40: 1
ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20: 2
95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40: 19
การปลดปล่อยกรุงปารีส

การปลดปล่อยกรุงปารีส (ยังเป็นที่รู้จักกันคือ ยุทธการเพื่อปารีสและเบลเยียม) เป็นปฏิบัติการทางทหารที่เกิดขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตั้งแต่วันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1944 จนกระทั่งกองทหารรักษาการณ์ของเยอรมันได้ยอมจำนนที่เมืองหลวงของฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1944 กรุงปารีสได้ถูกปกครองโดยนาซีเยอรมนีตั้งแต่ได้เซ็นลงนามในการสงบศึกที่กงเปียญครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ภายหลังจากนั้นกองทัพเวร์มัคท์ได้เข้ายึดครองทางตอนเหนือและตะวันตกของฝรั่งเศส
การปลดปล่อยได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อกองกำลังฝรั่งเศสแห่งกิจการภายใน—โครงสร้างทางทหารของขบวนการต่อต้านฝรั่งเศส—ได้ทำการก่อการกำเริบเข้าปะทะกับกองทหารรักษาการณ์ของเยอรมันตามเส้นทางการเคลื่อนทัพของกองทัพสหรัฐที่สาม ภายใต้การนำของจอร์จ แพตตัน เมื่อคืนวันที่ 24 สิงหาคม ส่วนหนึ่งของกองพลยานเกราะฝรั่งเศสที่ 2 ของนายพล Philippe Leclerc ได้เคลื่อนพลไปยังกรุงปารีส และมาถึงออแตลเดอวีลไม่นานหลังเที่ยงคืน เช้าวันต่อมา วันที่ 25 สิงหาคม  กองกำลังจำนวนมากของกองพลยานเกราะที่ 2 และกองพลทหารราบที่ 4 แห่งสหรัฐได้เคลื่อนทัพเข้าสู่เมือง ดรีทริซ ฟอน โคลทิซ ผู้บัญชาการของกองทหารรักษาการณ์เยอรมันและฝ่ายอำนาจปกครองทหารในกรุงปารีส ได้ยอมจำนนต่อฝรั่งเศสที่โรงแรม Meurice กองบัญาชาการใหญ่ของฝรั่งเศสได้ถูกจัดตั้งขึ้นมาใหม่ ในขณะที่นายพล ชาร์ล เดอ โกล ได้เดินทางมาถึงเพื่อเข้าควบคุมเมืองในฐานะผู้นำแห่งรัฐบาลชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส
เบื้องหลัง

ยุทธศาสตร์ของฝ่ายสัมพันธมิตรเน้นการทำลายกองกำลังเยอรมันที่ถอยทัพไปทางแม่น้ำไรน์ กองกำลังภายในของฝรั่งเศส (กองกำลังติดอาวุธของขบวนการต่อต้านฝรั่งเศส) นำโดยอองรี รอล-ทังกี ก่อการจลาจลในปารีส
การสู้รบฟาเลส์พ็อกเก็ต (12–21 สิงหาคม) ซึ่งเป็นช่วงสุดท้ายของ ปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ด ยังคงดำเนินต่อไป นายพล ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองบัญชาการสูงสุดกำลังรบนอกประเทศสัมพันธมิตร ไม่ได้พิจารณาว่าการปลดปล่อยปารีสเป็นวัตถุประสงค์หลัก  เป้าหมายของกองทัพสหรัฐฯ และกองทัพอังกฤษคือการทำลายกองกำลังเยอรมัน และด้วยเหตุนี้จึงยุติสงครามโลกครั้งที่สองในยุโรป ซึ่งจะทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรสามารถมุ่งความสนใจไปที่แนวรบด้านแปซิฟิกทั้งหมดได้
การต่อต้านของฝรั่งเศสเริ่มขึ้นในการต่อต้านชาวเยอรมันในปารีสเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม แต่ฝ่ายสัมพันธมิตรยังคงผลักดันให้ชาวเยอรมันไปทางแม่น้ำไรน์และไม่ต้องการเข้าไปพัวพันในการต่อสู้เพื่อการปลดปล่อยปารีส ฝ่ายสัมพันธมิตรคิดว่ายังเร็วเกินไปที่จะพาปารีส พวกเขาทราบดีว่าอดอล์ฟ ฮิตเลอร์สั่งกองทัพเยอรมันให้ทำลายเมืองอย่างสมบูรณ์ในกรณีที่ฝ่ายพันธมิตรโจมตี ปารีสถูกมองว่ามีคุณค่าทั้งในด้านวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์เกินกว่าจะเสี่ยงต่อการทำลายล้าง พวกเขายังกระตือรือร้นที่จะหลีกเลี่ยงการต่อสู้ที่ยืดเยื้อเช่น ยุทธการที่สตาลินกราด หรือ การล้อมเลนินกราดนอกจากนี้ ยังมีการประมาณการว่า ในกรณีของการล้อม ต้องใช้อาหารสั้น 4,000 ชอร์ตตัน (3,600 ตัน) ต่อวัน รวมทั้งวัสดุก่อสร้างจำนวนมาก กำลังคน และทักษะทางวิศวกรรมที่จะต้องเลี้ยงดูประชากรหลังจากการปลดปล่อยปารีสสาธารณูปโภคพื้นฐานจะต้องได้รับการฟื้นฟู และสร้างระบบขนส่งขึ้นใหม่ เสบียงทั้งหมดนี้มีความจำเป็นในด้านอื่น ๆ ของการทำสงครามสาธารณูปโภคพื้นฐานจะต้องได้รับการฟื้นฟู และสร้างระบบขนส่งขึ้นใหม่ เสบียงทั้งหมดนี้มีความจำเป็นในด้านอื่น ๆ ของการทำสงคราม
เดอโกลกังวลว่าการปกครองทางทหารของฝ่ายสัมพันธมิตรจะมีผลบังคับใช้ในฝรั่งเศสด้วยการดำเนินการของรัฐบาลทหารฝ่ายสัมพันธมิตรเพื่อการยึดครอง การบริหารนี้ซึ่งวางแผนไว้โดยเสนาธิการอเมริกัน ได้รับการอนุมัติจากประธานาธิบดีสหรัฐ แฟรงคลิน รูสเวลต์ แต่ถูกต่อต้านโดยไอเซนฮาวร์
อย่างไรก็ตาม เดอโกล เมื่อรู้ว่าการต่อต้านของฝรั่งเศสได้ลุกขึ้นสู้กับผู้ยึดครองชาวเยอรมัน และไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้เพื่อนร่วมชาติของเขาถูกสังหารเช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นกับการต่อต้านโปแลนด์ในการก่อการกำเริบวอร์ซอ ได้ยื่นคำร้องเพื่อโจมตีที่ด้านหน้าทันที เขาขู่ว่าจะปลดกองยานเกราะที่ 2 ของฝรั่งเศส (2e DB) และสั่งให้โจมตีกองกำลังเยอรมันในปารีสเพียงลำพัง เลี่ยงสายการบังคับบัญชาของ SHAEF หากไอเซนฮาวร์ชะลอการอนุมัติเกินควร
สิ่งที่เกี่ยวข้อง

การให้ความร่วมมือกับศัตรูในทางแนวนอน คือหญิงสาวชาวฝรั่งเศลจำนวนมากนั้นได้มีความสัมพันธ์เชิงโรแมนติกกับทหารเยอรมันผู้รุกรานด้วยความยินยอมพร้อมใจหรือการบังคับขู่เข็ญ แต่หลังจากสัมพันธมิตรได้ปลดปล่อยฝรั่งเศลได้สำเร็จและกองทัพเยอรมันล่าถอย ผู้หญิงเหล่านั้นก็ถูกฝูงชนชาวฝรั่งเศลจับโกนผมจนหัวล้านและฉีกเสื้อผ้าเพื่อเป็นการประจานในข้อหาทรยศต่อชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

Liberation of Paris เก็บถาวร 2013-04-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – Official French website (in English)
Battle for Paris: August 16–26, Documentary shot by the French Resistance, 1 September 1944
De Gaulle's speech from the Hôtel de Ville เก็บถาวร 2008-12-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – Charles de Gaulle foundation
De Gaulle's speech in retrospect – BBC News
Paris Liberated: Rare, Unpublished เก็บถาวร 2011-01-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – slideshow by Life
Primout, Gilles. "19–25 août 1944... La Libération de Paris " (in French)  – provides archival documents and a detailed timeline
1 2  "Libération de Paris [Liberation of Paris]" (in French). (PDF format).
↑  "The Lost Evidence – Liberation of Paris".  History.
↑  "Libération de Paris forces américaines" (in French).
จักรพรรดิฮั่นอาย

จักรพรรดิฮั่นอาย (จีน: 汉哀帝; พินอิน: Hàn Āi Dì; 27 ปีก่อนคริสตกาล – 15 สิงหาคม 1 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมว่า หลิว ซิน (劉欣) เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นของจักรวรรดิจีน ได้รับแต่งตั้งเป็นรัชทายาทตำแหน่ง "ไท่จื่อ" (太子; "โอรสาธิราช") โดยจักรพรรดิฮั่นเฉิง (漢成帝) ผู้เป็นพระเจ้าลุง และได้สืบราชสมบัติเมื่อ 7 ปีก่อนคริสตกาลขณะพระชนม์ 20 ชันษา จนสิ้นพระชนม์เมื่อ 1 ปีก่อนคริสตกาล
ขุนนางและราษฎรล้วนตื่นเต้นเมื่อจักรพรรดิฮั่นอายเสด็จขึ้นครองราชย์ เพราะเชื่อว่า พระองค์ทรงพระปรีชาสามารถ แต่ปรากฏว่า รัชกาลของฮั่นอายเต็มไปด้วยการฉ้อราษฎร์บังหลวงและการเก็บภาษีหนักหน่วง ทั้งฟู่เจาอี๋ (傅昭儀) พระชายาของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน (漢元帝) พระเจ้าปู่ ยังเข้าก้าวก่ายการแผ่นดิน และเรียกร้องให้พระองค์ตั้งพระนางเป็นพระจักรพรรดินีอัยยิกาเจ้า (grand empress dowager) ตำแหน่ง "ไท่หฺวังไท่โฮ่ว" (太皇太后; "อัครราชมหาเทวี") แม้พระนางจะมิเคยได้รับแต่งตั้งเป็นจักรพรรดินีมาก่อนก็ตาม ทำให้มีผู้ดำรงตำแหน่ง "ไท่โฮ่ว" (太后; "มหาเทวี") ถึงสี่คนในเวลาเดียวกัน คือ พระนางฟู่เจาอี๋ เรียกว่า "ฟู่ไท่โฮ่ว" (傅太后), หวัง เจิ้งจฺวิน (王政君) พระชายาอีกองค์ของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน เรียกว่า "หวังไท่โฮ่ว" (王太后), จ้าว เฟย์ย่าน (趙飛燕) พระชายาของจักรพรรดิฮั่นเฉิง เรียกว่า "จ้าวไท่โฮ่ว" (定太后), และติ้งเฟย์ (定妃) พระมารดาของจักรพรรดิฮั่นอายเอง เรียกว่า "ติ้งไท่โฮ่ว" (定太后)
ฟู่ไท่โฮ่วเข้าควบคุมราชกิจจนพระนางสิ้นพระชนม์เมื่อ 2 ปีก่อนคริสตกาล ระหว่างนั้น พระนางวางแผนกำจัดเฝิง ยฺเวี่ยน (馮媛) พระชายาอีกองค์หนึ่งของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน ซึ่งพระนางถือเป็นศัตรูหัวใจ โดยบีบให้พระนางเฝิงฆ่าตัวตายด้วยข้อกล่าวหาว่าเป็นแม่มด ส่วนจักรพรรดิฮั่นอายก็ถอดยศสกุลหวังของหวังไท่โฮ่ว แล้วตั้งสกุลฟู่ของฟู่ไท่โฮ่ว กับสกุลติ้งของติ้งไท่โฮ่ว เข้าสวมแทน จักรพรรดิฮั่นอายยังสั่งประหารหวัง เจีย จากสกุลหวัง ซึ่งดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี (丞相) เพราะเหตุที่ได้วิพากษ์วิจารณ์พระองค์ ส่งผลให้พระองค์เสื่อมความนิยมในหมู่ประชา
จักรพรรดิฮั่นอายยังเป็นที่รู้จักในฐานะชายรักร่วมเพศ นักประวัติศาสตร์แต่โบราณระบุว่า พระองค์มีความสัมพันธ์กับชายหนุ่มนามว่า ต่ง เสียน (董賢) โดยพรรณนาความสัมพันธ์ของทั้งสองว่า "รักมากจนตัดแขนเสื้อ" (斷袖之癖) สืบเนื่องจากเหตุการณ์ในบ่ายวันหนึ่งซึ่งพระองค์กับต่ง เสียน ร่วมเตียงกัน แล้วพระองค์ตื่นขึ้นเห็นต่ง เสียน นอนหลับทับแขนเสื้อพระองค์อยู่ ไม่อยากปลุกเขาให้ตื่นไปด้วย จึงตัดแขนเสื้อของพระองค์เองออกแล้วค่อย ๆ ลุกจากเตียง นอกจากนี้ พระองค์ยังอวยยศให้ต่ง เสียน มากมาย จนเมื่อเวลาที่พระองค์สิ้นพระชนม์นั้น ปรากฏว่า ต่ง เสียน ถึงกับได้ว่าการกองทัพทั้งปวง ครั้นสิ้นจักรพรรดิฮั่นอายแล้ว หวังไท่โฮ่วก็เข้ากุมอำนาจ โดยให้หวัง หมั่ง (王莽) ญาติของพระนาง ก่อรัฐประหาร แล้วบังคับให้ต่ง เสียน ปลิดชีวิตตนเอง ก่อนจะตั้งองค์ชายหลิว ค่าน (劉衎) ขึ้นสืบราชสมบัติเป็นจักรพรรดิฮั่นผิง (汉平帝) โดยมีหวัง หมั่ง สำเร็จราชการ
กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980

แม่แบบ:มวยสากลสมัครเล่นโอลิมปิกฤดูร้อน1980
การแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 เป็นการแข่งขันกีฬามวยสากลสมัครเล่นในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 22 ที่มอสโก สหภาพโซเวียต ระหว่างวันที่ 20 กรกฎาคม - 2 สิงหาคม พ.ศ. 2523 จัดขึ้นที่สนาม Indoor Stadium of the Olympiski Sports Complex ซึ่งการแข่งขันกีฬามวยสากลสมัครเล่นครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 11 รายการ คือ ประเภททีมชาย 11 รายการ และประเภททีมหญิง 0 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 271 คน จาก 51 ประเทศ
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1980
สรุปเหรียญรางวัล > ตารางสรุปเหรียญ

*  เจ้าภาพ ( สหภาพโซเวียต)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  คิวบา | 6 | 2 | 2 | 10 |
| 2 |  สหภาพโซเวียต* | 1 | 6 | 1 | 8 |
| 3 |  เยอรมนีตะวันออก | 1 | 0 | 5 | 6 |
| 4 |  บัลแกเรีย | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 5 |  อิตาลี | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 5 |  ยูโกสลาเวีย | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 7 |  โปแลนด์ | 0 | 1 | 4 | 5 |
| 8 |  เวเนซุเอลา | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 8 |  ยูกันดา | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 10 |  โรมาเนีย | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 10 |  ฮังการี | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 12 |  เชโกสโลวาเกีย | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 12 |  สหราชอาณาจักร | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 12 |  กายอานา | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 12 |  เกาหลีเหนือ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 12 |  ไอร์แลนด์ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (16 ประเทศ) | รวม (16 ประเทศ) | 11 | 11 | 22 | 44 |
สรุปเหรียญรางวัล > ผู้ที่ได้รับเหรียญรางวัล

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| [[]] (48kg) รายละเอียด | Shamil Sabirov  สหภาพโซเวียต | Hipólito Ramos  คิวบา | Lee Byong-Uk  เกาหลีเหนือIsmail Mustafov  บัลแกเรีย |
| [[]] (51kg) รายละเอียด | Petar Lesov  บัลแกเรีย | Viktor Miroshnichenko  สหภาพโซเวียต | Hugh Russell  ไอร์แลนด์János Váradi  ฮังการี |
| [[]] (54kg) รายละเอียด | Juan Bautista Hernández Pérez  คิวบา | Bernardo Pinango  เวเนซุเอลา | Michael Anthony  กายอานาDumitru Cipere  โรมาเนีย |
| [[]] (57kg) รายละเอียด | Rudi Fink  เยอรมนีตะวันออก | Adolfo Horta  คิวบา | Viktor Rybakov  สหภาพโซเวียตKrzysztof Kosedowski  โปแลนด์ |
| [[]] (60kg) รายละเอียด | Ángel Herrera  คิวบา | Viktor Demyanenko  สหภาพโซเวียต | Kazimierz Adach  โปแลนด์Richard Nowakowski  เยอรมนีตะวันออก |
| [[]] (63.5kg) รายละเอียด | Patrizio Oliva  อิตาลี | Serik Konakbayev  สหภาพโซเวียต | Tony Willis  สหราชอาณาจักรJosé Aguilar  คิวบา |
| [[]] (67kg) รายละเอียด | Andrés Aldama  คิวบา | John Mugabi  ยูกันดา | Karl-Heinz Krüger  เยอรมนีตะวันออกKazimierz Szczerba  โปแลนด์ |
| [[]] (71kg) รายละเอียด | Armando Martínez  คิวบา | Aleksandr Koshkyn  สหภาพโซเวียต | Ján Franek  เชโกสโลวาเกีย Detlef Kästner  เยอรมนีตะวันออก |
| [[]] (75kg) รายละเอียด | José Gómez  คิวบา | Viktor Savchenko  สหภาพโซเวียต | Valentin Silaghi  โรมาเนียJerzy Rybicki  โปแลนด์ |
| [[]] (81kg) รายละเอียด | Slobodan Kačar  ยูโกสลาเวีย | Paweł Skrzecz  โปแลนด์ | Herbert Bauch  เยอรมนีตะวันออกRicardo Rojas  คิวบา |
| [[]] (+81kg) รายละเอียด | Teófilo Stevenson  คิวบา | Pyotr Zayev  สหภาพโซเวียต | István Lévai  ฮังการีJürgen Fanghänel  เยอรมนีตะวันออก |
กัว ซิว

ขุนนางของรัฐวุยก๊กและรัฐจ๊กก๊ก (เสียชีวิต ค.ศ. 253)
| กัว ซิว / กัว สฺวิน |
| --- | --- |
郭脩 / 郭修 / 郭循

ขุนพลซ้าย (左將軍 จั่วเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 253 (253)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
นายทหารมหาดเล็ก (中郎 จงหลาง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจฮอง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ นครซีหนิง มณฑลชิงไห่
เสียชีวิต: ค.ศ. 253
บุตร: บุตรชายอย่างน้อย 1 คน
อาชีพ: ขุนนาง, ขุนพล
ชื่อรอง: เซี่ยวเซียน (孝先)
สมัญญานาม: เวย์ (威)
บรรดาศักดิ์: ฉางเล่อเซียงโหว (長樂鄉侯)

กัว ซิว (จีน: 郭脩 หรือ 郭修; พินอิน: Guō Xiū; เสียชีวิต ค.ศ. 253) หรือ กัว สฺวิน (จีน: 郭循; พินอิน: Guō Xún) ชื่อรอง เซี่ยวเซียน (จีน: 郭修; พินอิน: Xiàoxiān) เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน มีตำแหน่งเป็นนายทหารมหาดเล็กหรือจงหลาง (中郎) กัว ซิวถูกเกียงอุยขุนพลของรัฐจ๊กก๊กจับตัวได้ ต่อมากัว ซิวจึงยอมสวามิภักดิ์ต่อจ๊กก๊ก ภายหลังกัว ซิวลอบสังหารบิฮุยขุนพลและผู้สำเร็จราชการของรัฐจ๊กก๊ก กัว ซิวจึงถูกประหารชีิวิต
ประวัติ

กัว ซิวเป็นชาวเมืองเสเป๋ง (西平 ซีผิง) มณฑลเลียงจิ๋ว (凉州 เหลียงโจว) ซึ่งอยู่บริเวณนครซีหนิง มณฑลชิงไห่ในปัจจุบัน ในอรรถาธิบายของเผย์ ซงจือ (裴松之) นักประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 5 ที่แทรกในจดหมายเหตุสามก๊ก ซึ่งยกมาจากเว่ย์ชื่อชุนชิว (魏氏春秋) ของซุน เชิ่ง (孫盛) ระบุว่ากัว ซิวค่อนข้างมีชื่อเสียงในมณฑลทางตะวันตก
กัว ซิวถูกเกียงอุยขุนพลของรัฐจ๊กก๊กจับตัวเป็นเชลยศึกระหว่างการรบกับจ๊กก๊กครั้งหนึ่ง ต่อมากัว ซิวยอมสวามิภักดิ์ต่อจ๊กก๊ก เล่าเสี้ยนจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊กทรงแต่งตั้งให้กัว ซิวเป็นขุนพลซ้าย (左將軍 จั่วเจียงจฺวิน) แต่แท้จริงแล้วกัว ซิวไม่เต็มใจเป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊ก ทั้งยังต้องการหาโอกาสลอบปลงพระชนม์เล่าเสี้ยน ครั้งหนึ่งกัว ซิวก้าวเข้าไปใกล้เล่าเสี้ยนอ้างว่าจะถวายพระพร คิดจะหาจังหวะเข้าปลงพระชนม์ แต่เหล่าทหารราชองครักษ์ของเล่าเสี้ยนสังเกตเห็นอะไรชอบกลในพฤติกรรมของกัว ซิว จึงหยุดเขาไว้ก่อนที่จะเข้าไปใกล้จักรรพรดิ กัว ซิวเห็นว่าการปลงพระชนม์เล่าเสี้ยนยากจะสำเร็จ จึงหันไปหาเป้าหมายลอบสังหารอื่น
ในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 253 บิฮุยขุนพลและผู้สำเร็จราชการของจ๊กก๊กจัดงานเลี้ยงในเทศกาลขึ้นปีใหม่วันแรกในอำเภอหั้นสือ (漢壽縣 ฮั่นโชฺ่วเซี่ยน; อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอเจี้ยนเก๋อ มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) เวลานั้นกัว ซิวเข้าร่วมในงานเลี้ยงนั้นด้วย ขณะที่บิฮุยกำลังเมาสุรา กัว ซิวก็จัดการลอบสังหารบิฮุย หลังจากนั้นตัวกัว ซิวเองก็ถูกสังหารโดยผู้ใต้บังคับบัญชาของบิฮุย
ในเดือนกันยายนหรือตุลาคม ค.ศ. 253 โจฮองจักรพรรดิวุยก๊กออกพระราชโองการยกย่องกัว ซิวสำหรับ "การปฏิบัติหน้าที่อย่างกล้าหาญเพื่อวุยก๊ก" และเปรียบเทียบกัว ซิวกับเนี่ย เจิ้ง (聶政) และฟู่ เจี้ยจื่อ (傅介子) พระองค์พระราชทานบรรดาศักดิ์ย้อนหลังให้กัว ซิวเป็นฉางเล่อเซียงโหว (長樂鄉侯) มีศักดินาพันครัวเรือน พระราชทานสมัญญานามว่าเวย์ (威) บุตรชายของกัวซิวได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ของบิดา ได้รับยศเป็นนายกองร้อยราชรถ (奉車都尉 เฟิ่งเชอตูเว่ย์) ได้รับพระราชทานเงินพันแผ่นและผ้าไหมพันผืน
คำวิจารณ์

แม้ว่าราชสำนักวุยก๊กจะยกย่องการสละชีพของกัว ซิวเพื่อลอบสังหารบิฮุย แต่เผย์ ซงจือวิจารณ์การกระทำของกัว ซิวในเชิงลบ โต้แย้งพระราชโองการของโจฮองว่ากัว ซิวไม่ใช่วีรบุรุษ และการลอบสังหารบิฮุยก็ไม่ใช่  "การปฏิบัติหน้าที่เพื่อวุยก๊ก" โดยให้เหตุผล 3 ประการ:
กัว ซิวเป็นพลเรือนขณะถูกจับตัวโดยข้าศึก จึงไม่ได้ "ปฏิบัติหน้าที่" ให้วุยก๊กอย่างแน่นอน ดังนั้นการลอบสังหารบิฮุยโดยกัว ซิวจึงไม่ควรถือเป็นการกระทำที่เป็น "การปฏิบัติหน้าที่เพื่อวุยก๊ก"
วุยก๊กไม่ได้ถูกคุกคามโดยจ๊กก๊กในลักษณะเดียวกับที่รัฐเอี๋ยน (燕 เยียน) ถูกคุมคามโดยรัฐจิ๋น (秦 ฉิน) ในช่วงปลายยุครณรัฐ ดังนั้นการลอบสังหารบิฮุยโดยกัว ซิวจึงไม่ควรถูกมองในแง่เดียวกับการพยายามลอบสังหารจิ๋นซีฮ่องเต้โดยเก๋งคอ (荊軻 จิง เคอ)
จากมุมมองของเผย์ ซงจือแล้ว เล่าเสี้ยนและบิฮุยถือเป็นผู้ปกครองและผู้สำเร็จราชการที่มีความสามารถระดับกลาง ดังนั้นการเสียชีวิตของคนทั้งสองจะไม่ส่งผลเสียหายอย่างมีนัยสำคัญต่อจ๊กก๊ก
เผย์ ซือจงจึงสรุปว่ากัว ซิวเป็นเพียงนักฉวยโอกาสที่แสวงหาชื่อเสียงในการลอบสังหารผู้สำเร็จราชการของรัฐ แก่นแท้และแรงจูงใจของการลอบสังหารเทียบไม่ได้กับของเนี่ย เจิ้งและฟู่ เจี้ยจื่อที่กล่าวถึงในพระราชโองการของโจฮอง และกัว ซิวไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ "สละชีพเพื่อความชอบธรรม"
ชื่อ

ในจดหมายเหตุสามก๊ก ภาคจ๊กก๊ก (蜀書 ฉู่ชู) ทั้งบทพระราชประวัติเล่าเสี้ยน (後主傳 โฮ่วจู้จฺว้าน) และบทประวัติบิฮุย (費禕傳 เฟ่ย์ อีจฺว้าน) ต่างบันทึกเรื่องการลอบสังหารบิฮุย ทั้งสองบทบันทึกชื่อผู้ลอบสังหารว่า "กัว สฺวินผู้แปรพักตร์จากวุย" (魏降人郭循 เว่ย์เจี้ยงเหริน กัว สฺวิน) ส่วนในจดหมายเหตุสามก๊ก ภาควุยก๊ก (魏書 เว่ย์ชู) บทจดหมายเหตุสามยุวจักรพรรดิ (三少帝紀 ซานเฉ่าตี้จี้) ในพระราชโองการของจักรพรรดิโจฮอง ผู้ที่ลอบสังหารบิฮุยถูกเรียกว่า "กัว ซิวชาวเสเป๋ง อดีตนายทหารมหาดเล็ก" (故中郎西平郭脩 กู้จงหลางซีผิง กัว ซิว)
ในบทชีวประวัติเตียวหงี (張嶷傳 จาง หนีจฺว้าน) ยังบันทึกด้วยว่าเตียวหงีเคยอ้างถึงเรื่องที่งิมเหง (岑彭 เฉิน เผิง) และไลเอียก (來歙 หลาย ซี) เมื่อต้นยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกถูกลอบสังหาร เพื่อเตือนบิฮุยให้ระวังการลอบสังหาร และยังระบุด้วยว่า "ภายหลัง[บิ]ฮุยถูกกัว ซิวผู้แปรพักตร์จากวุยก๊กสังหารจริง ๆ"
ในจดหมายเหตุสามก๊ก ภาคง่อก๊ก (吳書 อู๋ชู) บทชีวประวัติจูกัดเก๊ก (諸葛恪傳 จูเก่อเค่อ จฺว้าน) บันทึกเรื่องที่จูกัดเก๊กถูกซุนจุ๋นลอบสังหาร เผย์ ซงจือยกคำวิจารณ์ในจื้อหลิน (志林) ของยฺหวี สี่ (虞喜) กล่าวถึงการลอบสังหารบิฮุยเป็นตัวอย่าง โดยบันทึกว่าไว้ว่า "แต่ด้วยเหตุที่เป็นคนมีน้ำใจกว้างขวางแต่ไม่ระมัดระวัง จึงจบลงด้วยการถูกกัว ซิวผู้แปรพักตร์สังหาร"
ตัวอักษร "ซิว" (脩) และ "สฺวิน" (循) มีรูปร่างคล้ายกัน เมื่อนับดูตลอดจดหมายเหตุสามก๊กรวมถึงอรรถาธิบายของเผย์ ซงจือ พบการบันทึกชื่อ "กัว สฺวิน" 2 แห่ง และพบการบันทึกชื่อ "กัว ซิว" 4 แห่ง ดังนั้นชื่อดั้งเดิมน่าจะเป็น "กัว ซิว"
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968

แม่แบบ:มวยสากลสมัครเล่นโอลิมปิกฤดูร้อน1968
การแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 เป็นการแข่งขันกีฬามวยสากลสมัครเล่นในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 19 ที่เม็กซิโกซิตี้ ประเทศเม็กซิโก ระหว่างวันที่ 13-26 ตุลาคม พ.ศ. 2511 จัดขึ้นที่สนาม Arena México ซึ่งการแข่งขันกีฬามวยสากลสมัครเล่นครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 11 รายการ คือ ประเภททีมชาย 11 รายการ และประเภททีมหญิง 0 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 307 คน จาก 65 ประเทศ
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1968