stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี
บรรณานุกรม

วินิตา ดิถียนต์, ชัชพล ไชยพร. ดวงแก้วแห่งพระมงกุฎเกล้า. กรุงเทพฯ: บริษัท อักษรโสภณ จำกัด, 2550.
เว็บไซต์มูลนิธิเพชรรัตน-สุวัทนา เก็บถาวร 2014-01-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน พระประวัติ สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี
คณะข้าราชบริพารใน สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี, เฉลิมพระเกียรติ พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ในรัชกาลที่ 6, โรงพิมพ์กรุงเทพฯ, 2548
พิมาน แจ่มจรัส, รักในราชสำนัก, โอเดียนการพิมพ์, 2510 ISBN 974-341-064-3
| ด ค กพระมเหสีในราชวงศ์จักรี |
| --- | --- |
รัชกาลที่ 1:  สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี 
รัชกาลที่ 2:  สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี  สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากุณฑลทิพยวดี 
รัชกาลที่ 3:  มิได้สถาปนา 
รัชกาลที่ 4:  สมเด็จพระนางเจ้าโสมนัสวัฒนาวดี  สมเด็จพระเทพศิรินทราบรมราชินี  พระสัมพันธวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพรรณราย 
รัชกาลที่ 5:  สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง  สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวี  สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า  สมเด็จพระปิตุจฉาเจ้า สุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี  พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัลยา  พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์  พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา  เจ้าดารารัศมี พระราชชายา  พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทักษิณชา นราธิราชบุตรี 
รัชกาลที่ 6:  พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี  สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา  พระนางเธอ ลักษมีลาวัณ 
รัชกาลที่ 7:  สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี 
รัชกาลที่ 8:  มิได้ราชาภิเษกสมรส 
รัชกาลที่ 9:  สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง 
รัชกาลที่ 10:  สมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี 
ตัวหนา คือ พระอัครมเหสี
เครือแก้วขณะรับบทเป็นสาวใช้ของนางจันทร์
ในวันอภิเษกสมรสของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมสุวัทนา
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวีและสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดีที่พระตำหนักสวนรื่นฤดี ในสมัยรัชกาลที่ 7
ขณะประทับ ณ ประเทศอังกฤษ
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวีและสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี
พระโกศทองน้อยทรงพระศพพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี
พระตำหนักวังรื่นฤดี
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ขณะทรงรับพระราชทานน้ำมหาสังข์
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวีและสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดีองค์อุปถัมภิกาการศึกษาแห่งชาติ
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวีและสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดีทอดพระกฐินพระราชทาน ณ วัดพระปฐมเจดีย์ เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512
งานเมตตาบันเทิงรื่นฤดี
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวีทรงเยี่ยมราษฎรในอำเภอกระบุรี จังหวัดระนอง เมื่อปี 2515
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวีเยี่ยมราษฎรที่ยะลา
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวีเสด็จเยี่ยมกิจการเนตรนารี
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวีเสด็จประพาสตลาด
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวีทรงกอล์ฟ
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวีทรงใช้กล้องถ่ายภาพ
พระพุทธรูปประจำพระชนมวารพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวีทรงชุดสตรีอาสากาชาดอังกฤษ
ตราเฉลิมฉลอง 100 ปีวันประสูติ
ตราเฉลิมฉลอง 108 ปีวันประสูติ
กำไลงาในนิทรรศการที่พระราชวังพญาไท
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี กับสุนัขทรงเลี้ยงที่ชื่อ ปิแอร์
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 |
| --- | --- |
ถนนเพชรเกษมสายปัตตานี–นราธิวาส, ถนนเกาหลี
ข้อมูลของเส้นทาง

ส่วนหนึ่งของ 
 
ความยาว: 262.312 กิโลเมตร (162.993 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตก:  ถ.กาญจนวณิชย์ ใน อ.สะเดา จ.สงขลา
 :    ทล.408 ใน อ.นาทวี จ.สงขลา   ทล.409 ใน อ.โคกโพธิ์ จ.ปัตตานี   ทล.43 ใน อ.หนองจิก จ.ปัตตานี   ทล.418 ใน อ.หนองจิก จ.ปัตตานี   ทล.410 ใน อ.เมืองปัตตานี จ.ปัตตานี   ทล.43 ใน อ.ยะหริ่ง จ.ปัตตานี 
ปลายทางทิศตะวันออก:  ทางหลวงสหพันธ์หมายเลข 3 ในรันเตาปันจัง รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 สายคลองแงะ–จุดผ่านแดนถาวรสุไหงโก-ลก (เขตแดนไทย/มาเลเซีย)  หรือที่เรียกกันในช่วงจังหวัดปัตตานีถึงนราธิวาสว่า ถนนเพชรเกษมสายปัตตานี–นราธิวาส หรือ ถนนเกาหลี หรือ บาตะฮ์กอลี ในภาษามลายูปัตตานี เป็นทางหลวงแผ่นดินที่เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดสงขลา จังหวัดปัตตานี และจังหวัดนราธิวาส มีระยะทางตลอดทั้งสาย 263.779 กิโลเมตร
รายละเอียดของเส้นทาง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 มีจุดเริ่มต้นบนถนนกาญจนวณิชย์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4) ที่บ้านคลองแงะ ตำบลพังลา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา เส้นทางมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ในช่วงแรกเป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ผ่านอำเภอนาทวี อำเภอเทพา เข้าเขตจังหวัดปัตตานีที่อำเภอโคกโพธิ์ แล้วมุ่งขึ้นเหนือไปยังอำเภอหนองจิก ซึ่งหลังจากนี้ เส้นทางได้ขยายเป็น 4 ช่องจราจร และเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 18 แล้วมุ่งไปทางตะวันออกเข้าอำเภอเมืองปัตตานี อำเภอยะหริ่ง ต่อจากนั้นก็มุ่งไปทางทิศใต้เข้าเขตอำเภอปะนาเระ อำเภอสายบุรี แล้วเข้าสู่จังหวัดนราธิวาสที่อำเภอบาเจาะ ผ่านอำเภอยี่งอ อำเภอเมืองนราธิวาส อำเภอตากใบ และอำเภอสุไหงโก-ลก แล้วสิ้นสุดที่จุดผ่านแดนถาวรสุไหงโก-ลก บริเวณชายแดนมาเลเซีย-ไทย ที่ตำบลสุไหงโก-ลก เชื่อมต่อกับทางหลวงสหพันธ์มาเลเซียหมายเลข 3 ที่เมืองรันเตาปันจัง รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย
ประวัติ

ก่อนที่จะมีการกำหนดหมายเลขทางหลวง ถนนในช่วงปัตตานี-นราธิวาสมีชื่อว่า ทางหลวงแผ่นดินสายปัตตานี–นราธิวาส ต่อมาได้รับการขนานนามว่า ถนนรามโกมุท เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ในสมัยที่จอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี เพื่อเป็นเกียรติแก่หลวงปริญญาโยควิบูลย์ (ชม-อุบล รามโกมุท) นายช่างควบคุมการสร้าง
ในสมัยก่อนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 ในช่วงบ้านคลองแงะ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา ถึงบ้านดอนยาง อำเภอหนองจิก จังหวัดปัตตานี เป็นเส้นทางสายหลักในการเดินทางระหว่างจังหวัดสงขลาสู่จังหวัดปัตตานี แต่เมื่อมีการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 43 ขึ้น ทำให้รถที่สัญจรไปมาได้หันไปใช้เส้นทางนี้แทน เนื่องจากช่วยย่นเวลาและระยะทางได้ดีกว่า และยังเป็นทางหลวงขนาด 4 ช่องจราจร ขณะที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 ช่วงคลองแงะ–ดอนยาง เป็นทางหลวงขนาด 2 ช่องจราจร
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 เคยมีจุดสิ้นสุดอยู่ที่ตัวเมืองนราธิวาส มีระยะทางในตอนนั้นประมาณ 198 กิโลเมตร ต่อมาได้มีการรวมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4084 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4057 เข้าเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงสายนี้ด้วย เพื่อเชื่อมต่อกับจุดผ่านแดนที่สุไหงโก-ลก
แหล่งข้อมูลอื่น

ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง เก็บถาวร 2016-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน กรมทางหลวง กระทรวงคมนาคม
Google แผนที่
แผนที่ทางหลวงในความควบคุมของสำนักทางหลวงที่ 15 (สงขลา) เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำนักงานศุลกากรภูมิภาคที่ 4 - สำนัก/ด่านศุลกากร เก็บถาวร 2012-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายชื่อผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล

อาร์เนอ สล็อต ผู้จัดการทีมลิเวอร์พูลในปัจจุบัน โดยทำหน้าที่ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2024
สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล เป็นสโมสรฟุตบอลในอังกฤษตั้งอยู่ที่เมืองลิเวอร์พูล มณฑลเมอร์ซีไซด์ ลิเวอร์พูลชนะเลิศเฟิร์สดิวิชันครั้งแรกในปี 1901 ตั้งแต่นั้นมา สโมสรชนะเลิศลีกสูงสุดอีก 19 ครั้ง, เอฟเอคัพ 8 ใบและฟุตบอลลีกคัพ 10 ใบ สโมสรยังครองตำแหน่งเป็นผู้ชนะเลิศรายการฟุตบอลยุโรปมากที่สุดในอังกฤษถึง 6 ครั้ง โดยชนะเลิศ ยูโรเปียนคัพ/ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ในปี 1977, 1978, 1981, 1984, 2005 และ 2019 สโมสรเป็นหนึ่งในยี่สิบสองผู้ก่อตั้ง พรีเมียร์ลีก ในปี 1992
ลิเวอร์พูลเคยมีผู้จัดการทีมทั้งหมด 22 คน ผู้จัดการทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดก็คือ บ็อบ เพสลีย์ โดยนำทีมชนะเลิศในรายการ ฟุตบอลลีกเฟิสต์ดิวิชัน 6 ครั้ง, แชริตีชีลด์ 6 ครั้ง, ฟุตบอลลีกคัพ 3 ครั้ง, ยูโรเปียนคัพ 3 ครั้ง, ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 1 ครั้งและยูฟ่าคัพ 1 ครั้ง ในการเป็นผู้จัดการทีม 9 ปีของเขา ผู้จัดการทีมที่คุมสโมสรยาวนานที่สุด คือ ทอม วัตสัน ตั้งแต่ปี 1896 ถึง 1915 ทั้งหมด 19 ปี เคนนี แดลกลีช เป็นคนเดียวที่เคยเป็นผู้จัดการทีมสองครั้ง ครั้งแรกเขาคุมทีมตั้งแต่ปี 1985 ถึง กุมภาพันธ์ 1991 และครั้งที่สองตั้งแต่เดือนมกราคม 2011 ถึงเดือนกรกฎาคม 2012
รายชื่อต่อไปนี้คือ รายชื่อคนที่ได้ดำรงตำแหน่งผู้จัดการทีมคนแรกของลิเวอร์พูลตั้งแต่ก่อตั้งในปี 1892 โดยจะแสดงระยะเวลาที่ได้ดำรงตำแหน่งและบันทึกการแข่งขันของสโมสรโดยรวม (ในแง่ของการแข่งขันที่ชนะ, เสมอและแพ้), เกียรติประวัติและความสำเร็จที่สำคัญในขณะที่ดำรงตำแหน่ง รวมไปถึง ผู้จัดการทีมชั่วคราว
คำสำคัญ

| --- | --- |
 คำสำคัญเกี่ยวกับสถิติ: แข่ง = นัดที่แข่ง  ชนะ = นัดที่ชนะ  เสมอ = นัดที่เสมอ  แพ้ = นัดที่แพ้  ชนะ % = อัตราส่วนในการชนะ:  คำสำคัญเกี่ยวกับเกียรติประวัติ: L1 = ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1/พรีเมียร์ลีก  L2 = ฟุตบอลลีกดิวิชัน 2/แลงคาเชอร์ลีก  FA = เอฟเอคัพ  LC = อีเอฟแอลคัพ  CS = เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์  EC = ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก  UC = ยูฟ่ายูโรปาลีก  US = ยูฟ่าซูเปอร์คัพ  WC = ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปและอเมริกาใต้/ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก
เชิงอรรถ

"Managers". LFC History. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-04. สืบค้นเมื่อ 29 September 2007.
↑  "Honours". Liverpool F.C. สืบค้นเมื่อ 15 January 2012.
↑  "William Edward Barclay". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2015. สืบค้นเมื่อ 3 June 2024.
↑  "John McKenna". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 November 2013. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Tom Watson". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 October 2015. สืบค้นเมื่อ 22 April 2011.
↑  "George Patterson". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 February 2023. สืบค้นเมื่อ 2 June 2024.
↑  "David Ashworth". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2015. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Matt McQueen". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2015. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "George Patterson (2nd term)". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 October 2015. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "George Kay". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2015. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Don Welsh". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 October 2015. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Phil Taylor". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2015. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Bill Shankly". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 July 2015. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Bob Paisley". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2015. สืบค้นเมื่อ 16 April 2018.
↑  "Joe Fagan". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 January 2016. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Kenny Dalglish". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 January 2011. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Ronnie Moran". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 April 2023. สืบค้นเมื่อ 4 June 2024.
↑  "Graeme Souness". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 October 2015. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Roy Evans". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 July 2012. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Evans/Houllier". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2015. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Gérard Houllier". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 July 2015. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Rafael Benitez". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 October 2015. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Roy Hodgson". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 October 2015. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Kenny Dalglish (2nd term)". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2015. สืบค้นเมื่อ 23 April 2011.
↑  "Brendan Rodgers". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 October 2015. สืบค้นเมื่อ 13 April 2014.
↑  "Jürgen Klopp". LFC History. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 December 2017. สืบค้นเมื่อ 24 February 2020.
↑  "Arne Slot begins role as Liverpool FC head coach". Liverpool FC. June 2024. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 June 2024. สืบค้นเมื่อ 1 June 2024.
บรรณานุกรม

Liversedge, Stan (1991). Liverpool:The Official Centenary History. Hamlyn Publishing Group Ltd. ISBN 0-600-57308-7.
Pead, Brian (1986). Liverpool A Complete Record. Derby: Breedon Books Sport. ISBN 0-907969-15-1.
| ด ค กสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล – ผู้จัดการทีม |
| --- | --- |
 บาร์คเลย์ และ แม็คเคนนา (1892–96)  วัตสัน (1896–1915)  แอชเวิร์ธ (1919–23)  แม็คควีน (1923–28)  แพ็ตเธอร์สัน (1928–36)  เคย์ (1936–51)  เวลช์ (1951–56)  เทเลอร์ (1956–59)  แชงคลี (1959–74)  เพสลีย์ (1974–83)  เฟแกน (1983–85)  แดลกลีช (1985–91)  ซูเนสส์ (1991–94)  อีแวนส์ (1994–98)  อีแวนส์ และ อูลีเย (1998)  อูลีเย (1998–2004)  เบนิเตซ (2004–10)  ฮอดจ์สัน (2010–11)  แดลกลีช (2011–12)  ร็อดเจอส์ (2012–15)  คล็อพ (2015–24)  สล็อต (2024–) 
(a) ทำหน้าที่คุมทีมแทน; (c) ชั่วคราว
ทอม วัตสัน ผู้จัดการทีมที่คุมสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลนานที่สุด
สถาปัตยกรรมฟอนนอยมันน์

แผนภูมิสถาปัตยกรรมฟอนนอยมันน์
สถาปัตยกรรมฟอนนอยมันน์ (อังกฤษ: von Neumann architecture) คือรูปแบบการออกแบบพื้นฐานของคอมพิวเตอร์ที่ใช้หน่วยประมวลผลกับพื้นที่บันทึกความจำเป็นโครงสร้างในการเก็บคำสั่งและข้อมูล รูปแบบนี้ตั้งชื่อตามจอห์น ฟอน นอยมันน์ ผู้เป็นนักคณิตศาสตร์และนักวิทยาการคอมพิวเตอร์ในยุคบุกเบิก
โครงสร้างของสถาปัตยกรรมฟอนนอยมันน์ ประกอบด้วยรูปแบบการทำงานหลักๆ 3 แบบได้แก่:
ตัวเครื่องคอมพิวเตอร์ ซึ่งประกอบด้วย 4 ส่วนย่อย คือ
หน่วยความจำ (Memory)
หน่วยคำนวณและตรรกะ (Arithmetic Logic Unit หรือ ALU)
หน่วยควบคุม (Control unit)
ระบบรับค่าและแสดงผล (Input/Output System หรือ I/O)
โปรแกรม ซึ่งจะถูกเก็บไว้ในหน่วยความจำ จนกว่าจะถูกเรียกใช้
คำสั่งของโปรแกรม ซึ่งจะทำงานตามลำดับขั้นตอน เมื่อโปรแกรมถูกเรียกใช้
อิงเงอปอร์แห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส

| อิงเงอปอร์แห่งเดนมาร์ก |
| --- | --- |

สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
ดำรงพระยศ: 15 สิงหาคม ค.ศ. 1193 – 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1193 และ ค.ศ. 1200 -  14 กรกฎาคม ค.ศ. 1223
ราชาภิเษก: 25 สิงหาคม ค.ศ. 1193

พระราชสมภพ: ค.ศ. 1175
สวรรคต: 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1236  (62-63 พรรษา) แซ็งฌ็องเดอลีล
คู่อภิเษก: พระเจ้าฟีลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
ราชวงศ์: เอสตริดเซน
พระราชบิดา: พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
พระราชมารดา: โซเฟียแห่งมินสก์
อิงเงอปอร์แห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Ingeburge de Danemark) (1175 - 29 กรกฎาคม 1236) เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส และเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระนางอินเกเบิร์กแห่งเดนมาร์ก เสด็จพระราชสมภพเมื่อ ค.ศ. 1175 พระองค์เป็นพระราชธิดาในพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์กกับโซเฟียแห่งมินสก์ พระองค์เป็นพระราชนัดดาของวอร์โลดาร์แห่งมินส์กับริเชซาแห่งโปแลนด์ พระมารดาของพระองค์เป็นพระขนิษฐภคินีของพระเจ้าคนุตมหาราช
พระนางอินเกเบิร์ก ทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 1193 กับพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส หลังการสิ้นพระชนม์ของอิซาเบลลาแห่งเฮนนุล์ทพระมเหสีองค์แรกในพระเจ้าฟิลิปที่ 2
การอภิเษกสมรส

อิงเงอปอร์อภิเสกสมรสกับพระเจ้าฟิลิปที่ 2 ออกุสตุสแห่งฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1193 หลังการสิ้นพระชนม์ของพระมเหสีคนแรกของฟิลิป อิซาเบลลาแห่งเอโนลต์ พระองค์มีสินสอดก้อนโตที่พระเชษฐา พระเจ้าคนุดที่ 6 แห่งเดนมาร์ก ให้ติดตัวมาด้วย เมื่อแต่งงาน พระองค์ได้รับชื่อใหม่ว่าอิซัมบูร์ วันหลังจากที่แต่งงานกับอิงเกอบอร์ก พระเจ้าฟิลิปเกิดเปลี่ยนใจ และพยายามจะส่งพระองค์กลับเดนมาร์ก อิงเกอบอร์กหนีไปคอนเวนต์ในซวยส์ซงส์ที่พระองค์ได้ยื่นคัดค้านต่อพระสันตะปาปาเซเลสตินที่ 3
สามเดือนหลังการแต่งงาน ฟิลิปเรียกประชุมสภานักบวชในคอมปิเยญและให้วาดผังตระกูลแบบผิดๆ ขึ้นมาเพื่อแสดงให้เห็นว่าพระองค์กับอิงเงอปอร์เป็นญาติกันผ่านทางพระมเหสีคนแรกของฟิลิป กฎศาสนาในสมัยนั้นไม่อนุญาตให้ชายแต่งงานกับหญิงที่มีบรรพบุรุษร่วมกันในช่วงเจ็ดรุ่นอายุคน สภาจึงประกาศให้การแต่งงานเป็นโมฆะ
อิงเงอปอร์ยื่นคัดค้านอีกครั้งและชาวเดนส่งคณะผู้แทนไปพบพระสันตะปาปาเซเลสตินที่ 3 พวกเขาโน้มน้าวพระองค์ว่าผังตระกูลปลอมนั้นไม่ถูกต้อง แต่พระสันตะปาปาทำเพียงแค่ประกาศให้การประกาศให้เป็นโมฆะไม่ชอบด้วยกฎหมายและห้ามไม่ใหม่ฟิลิปแต่งงานใหม่ ฟิลิปไม่สนใจคำตัดสินของพระสันตะปาปา อิงเงอปอร์ใช้เวลาตลอด 20 ปีหลังจากนั้นในสภาพเสมือนถูกจองจำในปราสาทฝรั่งเศสหลายแห่ง ครั้งหนึ่งพระองค์ได้ใช้เวลามากกว่าหนึ่งทศวรรษในปราสาทเอต็อมป์ส์ทางตะวันตกเฉียงใต้ของปารีส พระเชษฐาของพระองค์ พระเจ้าคนุตที่ 6 กับคณะที่ปรึกษายังคงเดินหน้าต่อต้านการประกาศให้เป็นโมฆะต่อไป แหล่งข้อมูลในสมัยนั้นยังระบุด้วยว่าที่ปรึกษาของฟิลิปในฝรั่งเศสหลายคนสนับสนุนอิงเงอปอร์
เหตุผลทางการเมืองของการอภิเษกสมรสครั้งนี้ยังคงเป็นที่ถกเถียง แต่ฟิลิปอาจต้องการอะไรที่มากกว่าสายสัมพันธ์กับเดนมาร์กเพราะสองประเทศยืนอยู่คนละฝั่งในเรื่องการสืบทอดบัลลังก์ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในอนาคต พระองค์อาจอยากได้พันธมิตรมาช่วยต่อสู้กับราชวงศ์อ็องฌูแว็งที่เป็นอริ ทรงขอการสนับสนุนจากกองเรือเดนมาร์กเป็นเวลาหนึ่งปีกับสิทธิ์ในการอ้างสิทธิ์ในบัลลังก์อังกฤษของเดนมาร์กเป็นสินสอด พระเชษฐาของอิงเกอบอร์ก พระเจ้าคนุตที่ 6 ยอมให้แค่เงิน 10,000 มาร์กเป็นสินสอด การแต่งงานถูกเจรจาผ่านทางที่ปรึกษาของฟิลิป แบร์นาร์ด์แห่งแว็งเซนส์ กับกีล์โยม พระอธิการแห่งอารามเอเธลโฮล์ตของเดนมาร์ก
การปกป้องที่ได้รับ

พระสันตะปาปาเซเลสตินปกป้องพระราชินีแต่ก็ช่วยพระองค์ได้ไม่มาก  ฟิลิปขอให้พระสันตะปาปาประกาศให้การแต่งงานเป็นโมฆะด้วยเหตุผลว่าไม่สมบูรณ์เนื่องจากโดนคุณไสยทำให้เสื่อมสมรรถภาพทางเพศ ฟิลิปไม่เคยใยดีอิงเกอบอร์ก แต่อิงเกอบอร์กยืนกรานว่าการแต่งงานสมบูรณ์แล้ว และพระองค์เป็นพระมเหสีและพระราชินีแห่งฝรั่งเศสอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
ฟิลิปแต่งงานกับแอ็กเนสแห่งเมราเนียในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1196 ทว่าในปี ค.ศ. 1198 พระสันตะปาปาคนใหม่ อินโนเซนต์ที่ 3 ประกาศให้การแต่งงานครั้งนี้เป็นโมฆะเนื่องจากการแต่งงานครั้งก่อนยังคงถูกต้องในทางกฎหมาย พระองค์สั่งให้ฟิลิปไล่แอ็กเนสไปและรับอิงเงอปอร์กลับมา อิงเงอปอร์เขียนจดหมายถึงพระองค์ กล่าวว่าถูกทำร้ายและถูกทิ้งให้โดดเดี่ยว และอ้างว่าทรงคิดที่จะฆ่าตัวตายเพราะได้รับการปฏิบัติที่โหดร้าย
ฟิลิปตอบโต้ด้วยการขังอิงเงอปอร์ไว้ในชาโตเดต็อมป์ในเอสซอน อิงเงอปอร์ถูกขังไว้ในหอคอยเป็นนักโทษ ได้รับอาหารไม่บ่อยนักและบางครั้งก็ไม่เพียงพอ ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าพบพระองค์ ยกเว้นครั้งเดียวที่อนุศาสนาจารย์ชาวเดนมาร์กสองคนได้รับอนุญาตให้เข้าพบพระองค์ได้ ขณะเดียวกันฟิลิปพาแอ็กเนสกลับมาและอยู่กินกันต่อไป ทรงมีพระโอรสธิดาด้วยกันสองคน เป็นพระโอรสหนึ่งคน การฝ่าฝืนคำสั่งทำให้ฟิลิปถูกตัดขาดออกจากศาสนาในปี ค.ศ. 1200 และเมื่อกษัตริย์ไม่ยอมเชื่อฟัง พระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 จึงให้ฝรั่งเศสโดนคำสั่งห้ามในปี ค.ศ. 1199 จนถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 1200 เมื่อฟิลิปกล่าวว่าจะยอมเชื่อฟัง ต่อมาพระองค์ผิดคำสัญญานั้น แอ็กเนสตายในปีต่อมา
ในปี ค.ศ. 1201 ฟิลิปขอให้พระสันตะปาปาประกาศให้พระโอรสธิดาของพระองค์เป็นบุตรตามกฎหมาย และพระสันตะปาปายอมสนับสนุนพระองค์ในทางการเมือง ทว่าต่อมาในปีนั้นฟิลิปขอให้ประกาศให้การแต่งงานเป็นโมฆะอีกครั้ง โดยอ้างว่าอิงเกอบอร์กพยายามทำเสน่ห์ใส่พระองค์ในคืนแต่งงานจนทำให้พระองค์ไม่สามารถทำให้การแต่งงานสมบูรณ์ได้ พระองค์จึงขอหย่าด้วยข้อหาใช้เวทมนตร์คุณไสย ความพยายามครั้งนี้ล้มเหลวเช่นเคย
การคืนดีและชีวิตในบั้นปลาย

ฟิลิปคืนดีกับอิงเงอปอร์ในปี ค.ศ. 1213 ไม่ใช่เพราะความบริสุทธิ์ใจแต่เพราะพระองค์ต้องการอ้างสิทธิ์ในบัลลังก์ของราชอาณาจักรอังกฤษผ่านทางสายสัมพันธ์กับราชบัลลังก์เดนมาร์ก ต่อมาบนเตียงสิ้นพระชนม์ของพระองค์ในปี ค.ศ. 1223 ว่ากันว่าพระองค์บอกพระโอรส หลุยส์ที่ 8 ให้ดูแลอิงเกอบอร์กให้ดี ต่อมาทั้งพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 และหลุยส์ที่ 9 ต่างยอมรับอิงเกอบอร์กเป็นพระราชินีที่ถูกต้องตามกฎหมาย ภายหลังอิงเกอบอร์กใช้เวลาในชีวิตส่วนใหญ่ในศาสนสำนักแซงต์-ฌอง-เดอ-อีลที่ทรงก่อตั้งขึ้นมา ทรงสิ้นพระชนม์หลังพระสวามี 14 ปี อิงเกอบอร์กแห่งเดนมาร์กสิ้นพระชนม์ไม่ในปี ค.ศ. 1237 ก็ปี ค.ศ. 1238 และถูกฝังที่โบสถ์แห่งคำบัญชาของนักบุญยอห์นในคอร์เบล
ต้าหลี่

บทความนี้เกี่ยวกับนครระดับอำเภอ สำหรับจังหวัดปกครองตนเอง ดูที่ เขตปกครองตนเองชนชาติไป๋ ต้าหลี่
| ต้าหลี่ 大理市 |
| --- | --- |
นครระดับอำเภอ
ย่านเมืองเก่าในนครต้าหลี่
ที่ตั้งของนครต้าหลี่ (สีชมพู) และจังหวัดต้าหลี่ (สีเหลือง) ในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน
ต้าหลี่ที่ตั้งในมณฑลยูนนาน
พิกัด: 25°36′N 100°16′E﻿ / ﻿25.600°N 100.267°E﻿ / 25.600; 100.267
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: ยูนนาน
จังหวัดปกครองตนเอง: ต้าหลี่
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,468 ตร.กม. (567 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,975 เมตร (6,480 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2010)
 • ทั้งหมด: 652,045 คน
 • ความหนาแน่น: 440 คน/ตร.กม. (1,200 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (มาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์: 671003
รหัสพื้นที่: 0872
ภูมิอากาศ: Cwb
เว็บไซต์: www.dali.gov.cn
Yunnan e-Portal
ต้าหลี่ (จีน: 大理市; พินอิน: Dàlǐ shì) หรือภาษาไทใหญ่ว่า แสหลวง หรือ มิถิลา เป็นเมืองหลวงของเขตปกครองตนเองชนชาติไป๋ ต้าหลี่ มณฑลยูนนาน ทางตอนใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่บนที่ราบสูงระหว่างเทือกเขาชางซานทางด้านตะวันตก และทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ทางด้านตะวันออก เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวไป๋และชาวอี๋มาตั้งแต่สมัยโบราณ
เขื่อนสิริกิติ์

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สิริกิติ์ (แก้ความกำกวม)
Dam in หมู่ ตำบลผาเลือด อำเภอท่าปลา จังหวัดอุตรดิตถ์
| เขื่อนสิริกิติ์ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: 40 หมู่ 10 ตำบลผาเลือด อำเภอท่าปลา จังหวัดอุตรดิตถ์
พิกัด: 17°45′50″N 100°33′48″E﻿ / ﻿17.76389°N 100.56333°E﻿ / 17.76389; 100.56333
สถานะ: ดำเนินการ
เริ่มก่อสร้าง: 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514
เปิดดำเนินการ: 4 มีนาคม พ.ศ. 2520; 47 ปีก่อน (2520-03-04)
เจ้าของ: การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
เขื่อนและทางน้ำล้น
ชนิดของเขื่อน: เขื่อนดิน
ปิดกั้น: แม่น้ำน่าน
ความสูง: 113.6 m (373 ft)
ความยาว: 800 m (2,625 ft)
ระดับความสูงที่สันเขื่อน: 169 m (554 ft) จากระดับน้ำทะเล
ความกว้าง (สันเขื่อน): 12 m (39 ft)
ความกว้าง (ฐาน): 630 m (2,067 ft)
ชนิดของทางน้ำล้น: อุโมงค์
ความจุของทางน้ำล้น: 3,250 m3/s (114,773 cu ft/s)
อ่างเก็บน้ำ
อ่างเก็บน้ำ: อ่างเก็บน้ำเขื่อนสิริกิติ์
ปริมาตรกักเก็บน้ำ: 9,510,000,000 m3 (7,709,882 acre·ft)
ปริมาตรใช้การ: 6,668,000,000 m3 (5,405,836 acre·ft)
พื้นที่กักเก็บน้ำ: 13,130 ตารางกิโลเมตร (8,206,250 ไร่)
พื้นที่ผิวน้ำ: 259 ตารางกิโลเมตร (161,875 ไร่)
ชนิดของเขื่อน: เขื่อนดิน
โรงไฟฟ้า
ไฮดรอลิกเฮด: 75.4 m (247 ft) (ประเมิน)
กังหันน้ำ: 4 x 125 MW กังหันฟรานซิส
กําลังการผลิตติดตั้ง: 500 MW
เว็บไซต์ skdam.egat.co.th
เขื่อนสิริกิติ์ หรือที่เรียกกันในชื่อท้องถิ่นว่า เขื่อนท่าปลา จัดเป็นเขื่อนดินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย อยู่ในอำเภอท่าปลา จังหวัดอุตรดิตถ์ กั้นแม่น้ำน่าน ที่ไหลลงมาจากอำเภอนาหมื่น จังหวัดน่าน เดิมอยู่ในความดูแลของกรมชลประทาน กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ภายหลังได้ติดตั้งโรงไฟฟ้าพลังงาน และมอบให้การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยเป็นผู้รับผิดชอบดูแลต่อไป ทั้งนี้พื้นที่เหนือเขื่อนเป็นแอ่งเก็บน้ำขนาดใหญ่ และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดอุตรดิตถ์ด้วย
ประวัติ

เดิมเขื่อนนี้มีชื่อว่า เขื่อนผาซ่อม โดยก่อสร้างปิดกั้นแม่น้ำน่าน ริเวณเขาผาซ่อม ตำบลผาเลือด อำเภอท่าปลา จังหวัดอุตรดิตถ์ ภายหลังได้รับพระบรมราชานุญาตให้อัญเชิญพระนามาภิไธยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง มาขนานนามเขื่อนว่า เขื่อนสิริกิติ์ เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2511
ทั้งนี้พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จพระราชดำเนินไปทรงวางศิลาฤกษ์เขื่อนสิริกิติ์ เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 งานก่อสร้างตัวเขื่อนและองค์ประกอบได้แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2515
การก่อสร้าง

การก่อสร้างเขื่อนสิริกิติ์แบ่งออกเป็นสองส่วนคือ ส่วนตัวเขื่อนและองค์ประกอบ กับส่วนโรงไฟฟ้าและองค์ประกอบ
การก่อสร้างตัวเขื่อนและองค์ประกอบ ดำเนินการโดยกรมชลประทาน เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2511 ส่วนการก่อสร้างโรงไฟฟ้าและองค์ประกอบดำเนินการโดยการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2511 มีเครื่องกำเนิดไฟฟ้า 3 ชุด กำลังผลิตชุดละ 125,000 กิโลวัตต์ รวมกำลังผลิต 375,000 กิโลวัตต์ โรงไฟฟ้าและองค์ประกอบได้แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2517
ปัจจุบัน มีเครื่องกำเนิดไฟฟ้า 4 ชุด กำลังผลิตชุดละ 125,000 กิโลวัตต์ รวมกำลังผลิต 500,000 กิโลวัตต์
สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดเขื่อนสิริกิติ์ และโรงไฟฟ้าอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2520 หลังจากงานก่อสร้างตัวเขื่อน และโรงไฟฟ้า เสร็จเรียบร้อยแล้วกรมชลประทาน ได้มอบให้การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย รับผิดชอบในการควบคุมดูแลรักษา
เขื่อนสิริกิติ์เป็นโรงไฟฟ้าพลังน้ำ
ภายในโรงไฟฟ้าใต้สันเขื่อนสิริกิติ์
จากมุมมองบนสันเขื่อนสิริกิติ์
ภายในอ่างเก็บน้ำเขื่อนสิริกิติ์ยามเย็น
สถานที่

เรือนรับรองพิเศษเขื่อนสิริกิติ์: เป็นเรือนรับรองของพระบรมวงศานุวงศ์ที่เสด็จมาแปรพระราชฐาน อยู่บริเวณจุดสูงสุดของเขื่อน เปิดให้นักท่องเที่ยวชมเฉพาะภายนอกเท่านั้น
หมู่บ้านเรือ: เป็นหมู่บ้านตามแนวพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เป็นโครงการหลวงที่จะช่วยเกษตรกรด้านการประมง
สวนสุมาลัย: เป็นสวนที่เขื่อนสิริกิติ์จัดตั้งขึ้นเพื่อทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายแด่ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ในวโรกาสที่พระองค์มีพระชนมพรรษา ครบ 50 พรรษา ภายในสวนมีประติมากรรมสู่แสงสว่างอันเป็นสัญลักษณ์ของสวนสุมาลัย
พระธาตุกลางน้ำ (ดอยพระธาตุ):  ศิลปะท้องถิ่นตั้งเด่นอยู่บนเขาที่ล้อมรอบด้วยน้ำของเขื่อนสิริกิติ์ เป็นโบราณสถานสำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดอุตรดิตถ์
สะพานเฉลิมพระเกียรติบรมราชินีนาถ: เป็นสะพานแขวน ด้วยสายเคเบิลสวยงามทอดกลางผ่านเขื่อนสิริกิติ์ มีลักษณะที่สวยงามและโดดเด่น
พระพุทธสิริสัตตราช (หลวงพ่อเจ็ดกษัตริย์): จำลองมาจากพระพุทธรูปในจังหวัดยโสธรจำลองมาประดิษฐ์สถาน ณ เขื่อนแห่งนี้เพื่อให้ผู้มาเยือนได้สักการะ และเป็นแหล่งรวมจิตใจของชาวจังหวัดอุตรดิตถ์
ศูนย์จำหน่ายสินค้าผลิตภัณฑ์ชุมชนเขื่อนสิริกิติ์(ศูนย์OTOP): จำหน่ายอาหารพื้นเมือง และของฝากจากเขื่อนสิริกิติ์
อ่างเก็บน้ำสุริยัน-จันทรา: บริเวณตัวเขื่อนสิริกิติ์ ที่มีเกาะแก่ง โค้งเว้าที่สวยงามในตัวเขื่อน มีทิศทัศน์ที่สวยงาม สามารถชมทัศนียภาพโดยรอบจากสันเขื่อน การล่องแพ พายเรือคายัค ถีบจักรยานน้ำ หรือการล่องเรือชมทัศนียภาพของเขื่อนฯ
แปลงเกษตรโครงการชีววิถีเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน(ศูนย์ชีววิถี)
สนามกอล์ฟ: ขนาด 18 หลุม ขนานลำน้ำน่าน
ตลาดปากปาด
ภาพพาโนรามาของเขื่อนสิริกิติ์ - บ้านท่าเรือ - ภูพญาพ่อ