stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศซีเรียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ดูเพิ่ม

ประเทศซีเรียในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติซีเรียในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาซีเรียที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 ที่ หนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   สาธารณรัฐแอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คูเวต   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   ทีมผสม  |  |
ภาษาอังกฤษแบบออสเตรเลีย

วิธภาษาของภาษาอังกฤษ
| ภาษาอังกฤษแบบออสเตรเลีย |
| --- | --- |
ภูมิภาค: ประเทศออสเตรเลีย
จำนวนผู้พูด: 18.5 ล้านคนในประเทศออสเตรเลีย  (2021) ผู้พูดภาษาที่สอง 5 ล้านคนในออสเตรเลีย (ประมาณ ค.ศ. 2021)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  เจอร์แมนิกเจอร์แมนิกตะวันตกเจอร์แมนิกทะเลเหนือแองโกล-ฟรีเชียแองกลิกอังกฤษภาษาอังกฤษแบบออสเตรเลีย
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาอังกฤษเก่า ภาษาอังกฤษสมัยกลางภาษาอังกฤษสมัยใหม่ตอนต้นภาษาอังกฤษสมัยใหม่ภาษาอังกฤษแบบบริติชและภาษาอังกฤษแบบไอริชในคริสต์ศตวรรษที่ 18ภาษาอังกฤษแบบออสเตรเลีย 
ระบบการเขียน: อักษรละติน (ชุดตัวอักษรอังกฤษ) อักษรเบรลล์อังกฤษรวม
รหัสภาษา
ISO 639-3: –

บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
จำนวนร้อยละประชากรที่พูดได้เฉพาะภาษาอังกฤษในบ้าน ค.ศ. 2021
ภาษาอังกฤษแบบออสเตรเลีย (อังกฤษ: Australian English, อักษรย่อ: AusE, AusEng, AuE, AuEng, en-AU) เป็นชุดวิธภาษาของภาษาอังกฤษที่พบในประเทศออสเตรเลีย ถือเป็นภาษากลางและภาษาประจำชาติของประเทศ แม้ว่าประเทศออสเตรเลียไม่มีภาษาราชการเป็นของตนเอง ภาษาอังกฤษทำหน้าที่เป็นภาษาแม่ของประชากรส่วนใหญ่และยึดเป็นภาษาประจำชาติโดยพฤตินัยนับตั้งแต่การเข้าตั้งถิ่นฐานของชาวบริติช ชาวออสเตรเลียพูดภาษานี้เป็นภาษาเดียวในบ้านถึงร้อยละ 72 นอกจากนี้ ภาษานี้ยังเป็นภาษาหลักที่ใช้ในการศึกษาภาคบังคับ และภายในสภานิติบัญญัติกับศาลในระดับรัฐบาลกลาง รัฐ และดินแดนอีกเช่นกัน
ภาษาอังกฤษออสเตรเลียเริ่มแยกจากภาษาอังกฤษแบบบริติชและภาษาอังกฤษแบบไอริชหลังกองเรือแรกสถาปนาอาณานิคมนิวเซาท์เวลส์ใน ค.ศ. 1788 ภาษาอังกฤษแบบออสเตรเลียเกิดขึ้นผ่านการหลอมรวมสำเนียงของผู้ตั้งถิ่นฐานยุคแรกที่มาจากภูมิภาคทางวิธภาษาต่าง ๆ ของบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์  ถึงกระนั้น สำเนียงที่มีอิทธิพลที่สุดคือภาษาอังกฤษสำเนียงตะวันออกเฉียงใต้ ในคริสต์ทศวรรษ 1820 คำพูดของชาวอาณานิคมโดยกำเนิดมีความแตกต่างจากผู้พูดในบริเตนและไอร์แลนด์อย่างเห็นได้ชัด
ภาษาอังกฤษออสเตรเลียมีความแตกต่างจากวิธภาษาอื่น ๆ ทั้งในด้านสัทวิทยา การออกเสียง คลังศัพท์ สำนวน ไวยากรณ์ และการสะกดคำ
อ่านเพิ่ม

Korhonen, Minna (2017). Perspectives on the Americanisation of Australian English: A Sociolinguistic Study of Variation (วิทยานิพนธ์ PhD). University of Helsinki. ISBN 978-951-51-3559-9.
Mitchell, Alexander G. (1995). The Story of Australian English. Sydney: Dictionary Research Centre.
แหล่งข้อมูลอื่น

Aussie English, The Illustrated Dictionary of Australian English
Australian National Dictionary Centre
free newsletter from the Australian National Dictionary Centre, which includes articles on Australian English
Australian Word Map at the ABC—documents regionalisms
R. Mannell, F. Cox and J. Harrington (2009), An Introduction to Phonetics and Phonology เก็บถาวร 2009-01-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Macquarie University
Aussie English for beginners—the origins, meanings and a quiz to test your knowledge at the National Museum of Australia.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
อำเภอถมอปวก

| อำเภอถมอปวก ស្រុកថ្មពួក |
| --- | --- |
อำเภอ (สฺรุก)
ส่วนหนึ่งของบันทายฉมาร์
แผนที่แสดงที่ตั้งของอำเภอภายในจังหวัดบันทายมีชัย
อำเภอถมอปวกที่ตั้งในประเทศกัมพูชา
พิกัด: 13°45′N 103°0′E﻿ / ﻿13.750°N 103.000°E﻿ / 13.750; 103.000
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัดกัมพูชา: บันทายมีชัย
ตำบล: 6
หมู่บ้าน: 62
ประชากร (2551)
 • ทั้งหมด: 61,189 คน
เขตเวลา: +7
Geocode: 0107
ถมอปวก (เขมร: ថ្មពួក, แปลว่า หินที่พังทลาย) เป็นอำเภอทางตอนเหนือของจังหวัดบันทายมีชัย ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา เมืองหลวงของอำเภอนี้คือเมืองถมอปวก ตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลักของเทศบาลศรีโสภณไปทางเหนือประมาณ 42 กิโลเมตรทางถนน ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดอุดรมีชัย ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับประเทศไทย ไม่มีทางหลวงสายใดวิ่งผ่านอำเภอนี้ แต่มีถนนหมายเลข 56 จากเมืองศรีโสภณไปยังเมืองสำโรงในจังหวัดอุดรมีชัยที่ตัดผ่านอำเภอนี้จากเหนือจรดใต้ เขตนี้เป็นที่ตั้งของกลุ่มวัดขนาดใหญ่ของบันทายฉมาร์ วัดแห่งนี้สร้างขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 หรือต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ไม่ซับซ้อน
สามารถเดินทางไปยังอำเภอนี้ได้ทางถนนจากศรีโสภณ (42 กิโลเมตร) เมืองพระตะบอง (110 กิโลเมตร) เมืองเสียมราฐ (144 กิโลเมตร) และเมืองสำโรง (71 กิโลเมตร) อำเภอถมอปวกเป็นอำเภอที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดบันทายมีชัยหากแบ่งตามพื้นที่ แต่มีประชากรค่อนข้างน้อยเนื่องจากตั้งอยู่ห่างไกล พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอโดยเฉพาะทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือติดกับประเทศไทย ส่วนใหญ่ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ มีจุดผ่านแดนอย่างเป็นทางการกับประเทศไทย 1 แห่ง คือ ที่ตำบลโกอุกฺ โรมิเอตฺ ถนนสายหนึ่งของจังหวัดเริ่มต้นที่ชายแดนและวิ่งไปทางตะวันออกเฉียงใต้ผ่านอำเภอไปจนถึงทางแยกที่ตำบลโสร่ง ในอำเภอสวายเจก ถนนสายอื่นของจังหวัดวิ่งไปทางเหนือจากตำบลบันทายฉมาร์ บนถนนหมายเลข 56 สู่อำเภอบ็อนเตียย์อ็อมปึลในจังหวัดอุดรมีชัย ถนนเล็ก ๆ จำนวนมากยังวิ่งไปจนถึงชายแดนไทยในส่วนตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอ
บันทายฉมาร์

อำเภอถมอปวกเป็นที่ตั้งของกลุ่มวัดบันทายฉมาร์อันยิ่งใหญ่ วัดนี้ได้รับมอบหมายให้สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12 โดยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 เพื่อเป็นเกียรติแก่แม่ทัพสี่นายและมกุฎราชกุมารอินทรวรมันซึ่งเป็นลูกชายของเขา กลุ่มวัดมีพื้นที่มากกว่า 500,000 ฟุต (46,500 ตารางเมตร) และเนื่องจากตั้งอยู่ห่างไกลและใกล้กับชายแดนไทย จึงทำให้เป็นเป้าหมายการปล้นสะดมจำนวนมากมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 ในอดีตผู้ปล้นสะดมได้รื้อกำแพงทั้งหมดของวิหารเพื่อเอารูปแกะสลักและภาพนูนต่ำออกไป สมบัติเหล่านี้จะถูกขายในตลาดมืดโบราณวัตถุที่ผิดกฎหมาย
ที่ตั้ง

อำเภอถมอปวกตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของจังหวัดและมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดสระแก้วของประเทศไทย จากทิศเหนือตามเข็มนาฬิกา อำเภอถมอปวกมีอาณาเขตติดกับอำเภอตาพระยาของประเทศไทยไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และติดกับอำเภอบ็อนเตียย์อ็อมปึลของจังหวัดอุดรมีชัยไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ อาณาเขตด้านตะวันออกของอำเภอมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอพนมศก ทิศใต้มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอสวายเจก อาณาเขตด้านตะวันตกของอำเภอนี้ติดต่อกับอำเภอตาพระยา จังหวัดสระแก้ว ของประเทศไทย
การปกครอง

นายอำเภอ รายงานต่อ ผู้ว่าราชการจังหวัดบันเตียเมียนเจย ตารางต่อไปนี้แสดงหมู่บ้านในอำเภอถมอปวก จำแนกตามตำบล
| ตำบล (คุ้ม) | หมู่บ้าน (ภูมิ) |
| --- | --- |
บันทายฉมาร์: Kouk Samraong, Kbal Tonsaong, Banteay Chhmar Cheung, Kbal Krabei, Banteay Chhmar Tboung, Banteay Chhmar Lech, Thma Daekkeh, Thlok, Kouk Samraong Kaeut, Kouk Samraong Lech, Srah Chrey, Dang Raek, Prasat Tbaeng, Prey Sangha, Trapeang Thlok
Kouk Romiet: Kouk Prech, Srae L'a, Kouk Romiet, Sdau, Thmei, Ta Lei, Sereika, Ta Song, Trapeang Samraong, Thnal Bambaek, Thma Chhatr, Voa Preng, Pram Minea, Sameakki, Banteay Mean Rit, Spean, Kandaol, Kdeb Thma, Boeng Ta Srei, Boeng Sokram, Ta Mang
Phum Thmei: Kab Chaor, Kouk Svay, Rolum Chrey, Thmei Khang Lech, Thmei Kandal, Thmei Khang Tboung, Totea
Thma Puok: Thma Puok, Neak Ta, Voat Chas, Kasen, Svay, Thnal Dach, Anlong Trach
Kouk Kakthen: Deu, Sdau, Treas, Kouk Kakthen, Ta Siev, Chonleas Dai, Ta Trai, Preah Chhor, Kouk Khpos
Kumru: Andoung Khlong, Kumru, Ta Yueng, Aekakpheap, Phsar Thmei, Svay Chrum, Prey Veng
ประชากร

อำเภอนี้แบ่งย่อยออกเป็น 6 ตำบล (คุ้ม) และ 62 หมู่บ้าน (ภูมิ) จากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2541 พบว่าประชากรของอำเภอนี้มี 53,536 คน ใน 10,860 ครัวเรือน ในปี พ.ศ. 2541 ประชากรดังกล่าวประกอบด้วยชาย 26,591 คน (ร้อยละ 49.7) และหญิง 26,945 คน (ร้อยละ 50.3) อำเภอถมอปวกมีประชากรประมาณ 50,000 คน ซึ่งถือเป็นอำเภอที่มีประชากรน้อยที่สุดแห่งหนึ่งในจังหวัดบันทายมีชัย ขนาดครัวเรือนโดยเฉลี่ยในอำเภอถมอปวกคือ 4.9 คนต่อครัวเรือน ซึ่งเล็กกว่าค่าเฉลี่ยในพื้นที่ชนบทของกัมพูชาเล็กน้อย (5.2 คน) อัตราส่วนทางเพศในเขตนี้คือ 98.7% โดยมีจำนวนเพศหญิงและเพศชายใกล้เคียงกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Banteay Meanchey at Royal Government of Cambodia website
| ด ค ก จังหวัดบันทายมีชัย |
| --- | --- | --- |
เมืองหลัก: ศรีโสภณ
| อำเภอ |  มงคลบุรี  พนมศก  พระเนตรพระ  อำเภอโอ-จเริว  เทศบาลศรีโสภณ นคร  ถมอปวก  สวายเจก  มาลัย  เทศบาลปอยเปต นคร  |  |
| หัวข้อที่เกี่ยวข้อง |  จังหวัดพิบูลสงคราม  |  |
ภาษาไซซิยัต

| ภาษาไซซิยัต |
| --- | --- |
SaiSiyat
ประเทศที่มีการพูด: ไต้หวัน
ชาติพันธุ์: 7,900
จำนวนผู้พูด: 4,750  (2002)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  ฟอร์โมซาตะวันตกเฉียงเหนือภาษาไซซิยัต
ภาษาถิ่น: Taai Tungho                  
รหัสภาษา
ISO 639-3: xsy
ไซซิยัต, Pazeh และ Kulon (ชมพู, ตะวันตกเฉียงเหนือ) ข้อมูลภาษาจีนบางสว่นจัดให้พื้นที่สีขาวทางตะวันตกเฉียงเหนือเป็นของ Kulon ซึ่งอยู่ทางตรงข้ามกับวงกลมชมพูเล็กในแผนที่นี้
ภาษาไซซิยัตเป็นภาษาของชาวไซซิยัต ชนพื้นเมืองในไต้หวัน เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน สาขาเกาะฟอร์โมซา มีผู้พูดราว 4,750 คน บริเวณที่มีผู้พูดอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของไต้หวัน ระหว่างเขตของผู้พูดภาษาฮากกากับผู้พูดภาษาอตายัลในเขตภูเขา
ปัจจุบันชาวไซซิยัตรุ่นใหม่กว่าพันคนไม่ใช้ภาษาไซซิยัตแต่หันไปพูดภาษาฮากกาหรือภาษาอตายัลแทน ชาวไซซิยัตจำนวนมากพูดได้ทั้งภาษาไซซิยัต ภาษาอตายัล ภาษาจีนกลาง และบางครั้งพูดภาษาจีนฮกเกี้ยนได้ด้วย ทำให้ภาษาไซซิยัตมีความเสี่ยงที่จะกลายเป็นภาษาตาย
อักขรวิธี

a - [ä]
ae - [æ]
b - [β]
e - [ə]
ng - [ŋ]
oe - [œ]
s - [s/θ]
S - [ʃ]
y - [j]
z - [z/ð]
' - [ʔ]
aa/aː - [aː]
ee/eː - [əː]
ii/iː - [iː]
แหล่งข้อมูลอื่น

Yuánzhùmínzú yǔyán xiànshàng cídiǎn 原住民族語言線上詞典 (ในภาษาจีน) – Saisiyat search page at the "Aboriginal language online dictionary" website of the Indigenous Languages Research and Development Foundation
Saisiyat teaching and leaning materials published by the Council of Indigenous Peoples of Taiwan เก็บถาวร 2022-02-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาจีน)
Saisiyat translation of President Tsai Ing-wen's 2016 apology to indigenous people เก็บถาวร 2023-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – published on the website of the presidential office
ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
ฮะมาฮ์

ระวังสับสนกับ ฮามาส
| ฮะมาฮ์ حَمَاة |
| --- | --- |
นคร
 ตามเข็มนาฬิกาจากบน:   ตึกระฟ้าฮะมาฮ์, ระหัดแห่งฮะมาฮ์, พระราชวังอัลอัซม์, มัสยิด Al-Hassanein, มัสยิดนูรุดดีน, Khan Rustem Pasha
สมญา: มารดาแห่งระหัด (أم النواعير)  นครอะบูลฟิดาอ์ (مدينة أبي الفداء)
ฮะมาฮ์ที่ตั้งในประเทศซีเรียแสดงแผนที่ประเทศซีเรียฮะมาฮ์ฮะมาฮ์ (เมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก)แสดงแผนที่เมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก
พิกัด: 35°08′N 36°45′E﻿ / ﻿35.133°N 36.750°E﻿ / 35.133; 36.750
ประเทศ:  ซีเรีย
เขตผู้ว่าการ: ฮะมาฮ์
อำเภอ: ฮะมาฮ์
ตำบล: ฮะมาฮ์
ตั้งถิ่นฐานครั้งแรก: 1500 ปีก่อน ค.ศ.
การปกครอง
 • ผู้ว่าการ: Mahmoud Zanubua
ความสูง: 305 เมตร (1,001 ฟุต)
ประชากร (สำมะโน 2004)
 • ทั้งหมด: 312,994 คน
 • กลุ่มชาติพันธุ์: ชาวซีเรีย
 • ศาสนา: อิสลามนิกายซุนนี   คริสต์จักรออร์ทอดอกซ์ซีเรีย   คริสต์จักรออร์ทอดอกซ์กรีก
เขตเวลา: UTC+2 (เวลายุโรปตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (เวลาออมแสงยุโรปตะวันออก)
รหัสพื้นที่: รหัสประเทศ: 963   รหัสเมือง: 33
รหัสภูมิศาสตร์: C2987
ภูมิอากาศ: BSk
เว็บไซต์: www.ehama.sy
ฮะมาฮ์ (อาหรับ: حَمَاة, [ħaˈmaː]; ซีรีแอก: ܚܡܬ, อักษรโรมัน: ħ(ə)mɑθ, แปลตรงตัว 'ป้อมปราการ'; ฮีบรูไบเบิล: חֲמָת Ḥamāṯ) เป็นเมืองในประเทศซีเรีย บนฝั่งแม่น้ำออรอนตีส ตอนกลางของประเทศ เป็นเมืองสำคัญด้านการค้า ตั้งอยู่ทางเหนือของดามัสกัส 213 กิโลเมตร (132 ไมล์) และทางเหนือของฮอมส์ 46 กิโลเมตร (29 ไมล์) โดยเป็นเมืองหลักของเขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ที่มีประชากร 854,000 คน (สำมะโน ค.ศ. 2009) และเป็นเมืองใหญ่อันดับ 4 ของประเทศ เป็นรองเพียงดามัสกัส, อะเลปโป และฮอมส์ เมืองนี้มีชื่อเสียงในเรื่องกังหันทดน้ำมาตั้งแต่สมัยกลาง
มีการกล่าวถึงเมืองนี้บ่อยครั้งในคัมภีร์ไบเบิลในฐานะเมืองที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของอาณาจักรอิสราเอล เป็นที่ตั้งถิ่นฐานในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ต่อมาเปลี่ยนไปอยู่ใต้การปกครองของอะราเมีย อัสซีเรีย เปอร์เซีย มาซิโดเนีย โรมัน ไบแซนไทน์ อาหรับ และอียิปต์ ตามลำดับ จนในปี ค.ศ. 1941 เป็นส่วนหนึ่งของประเทศซีเรีย ในปี ค.ศ. 1982 ได้รับความเสียหายอย่างมากจากการปราบปรามการจลาจลของชาวมุสลิม
ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศของเมืองฮะมาฮ์อยู่ในสภาพกึ่งแห้งแล้ง (BSk) ตามระบบเคิพเพิน ที่ตั้งของเมืองไม่มีอิทธิพลของชายฝั่งและสายลมจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทำให้นครนี้มีอากาศร้อนกว่าและภูมอากาศแห้งกว่าเมืองฮอมส์ที่อยู่ใกล้เคียง
| ข้อมูลภูมิอากาศของฮะมาฮ์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1956–2004).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของฮะมาฮ์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1956–2004).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮะมาฮ์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1956–2004).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮะมาฮ์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1956–2004).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮะมาฮ์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1956–2004).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮะมาฮ์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1956–2004).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮะมาฮ์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1956–2004).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮะมาฮ์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1956–2004).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮะมาฮ์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1956–2004).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮะมาฮ์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1956–2004).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮะมาฮ์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1956–2004).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮะมาฮ์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1956–2004).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮะมาฮ์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1956–2004).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของฮะมาฮ์ (ค> ศ. 1961–1990, สูงสุด ค.ศ. 1956–2004).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 20.0 (68) | 23.1 (73.6) | 28.0 (82.4) | 36.2 (97.2) | 41.0 (105.8) | 42.0 (107.6) | 45.2 (113.4) | 45.0 (113) | 42.2 (108) | 37.6 (99.7) | 31.0 (87.8) | 25.2 (77.4) | 45.2 (113.4) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 11.4 (52.5) | 13.8 (56.8) | 17.9 (64.2) | 23.1 (73.6) | 29.3 (84.7) | 33.8 (92.8) | 36.2 (97.2) | 36.2 (97.2) | 33.8 (92.8) | 27.6 (81.7) | 19.7 (67.5) | 13.1 (55.6) | 24.7 (76.5) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 6.6 (43.9) | 8.3 (46.9) | 11.6 (52.9) | 15.9 (60.6) | 21.1 (70) | 25.8 (78.4) | 28.2 (82.8) | 27.9 (82.2) | 25.3 (77.5) | 19.3 (66.7) | 12.7 (54.9) | 7.9 (46.2) | 17.5 (63.5) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 2.9 (37.2) | 3.3 (37.9) | 5.4 (41.7) | 8.8 (47.8) | 12.9 (55.2) | 17.4 (63.3) | 20.2 (68.4) | 20.1 (68.2) | 17.1 (62.8) | 12.4 (54.3) | 6.6 (43.9) | 3.7 (38.7) | 10.9 (51.6) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -8.3 (17.1) | -7.3 (18.9) | -3.0 (26.6) | -0.5 (31.1) | 5.9 (42.6) | 10.6 (51.1) | 14.7 (58.5) | 14.0 (57.2) | 9.5 (49.1) | 2.2 (36) | -3.7 (25.3) | -5.5 (22.1) | −8.3 (17.1) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 72.5 (2.854) | 54.3 (2.138) | 49.3 (1.941) | 32.3 (1.272) | 10.3 (0.406) | 3.8 (0.15) | 0.4 (0.016) | 0.1 (0.004) | 1.8 (0.071) | 21.4 (0.843) | 40.0 (1.575) | 66.5 (2.618) | 352.7 (13.886) |
| ความชื้นร้อยละ | 81 | 75 | 69 | 61 | 49 | 40 | 39 | 42 | 43 | 51 | 69 | 83 | 58 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 9.9 | 8.1 | 7.4 | 4.5 | 1.8 | 0.3 | 0.0 | 0.0 | 0.3 | 2.8 | 5.1 | 9.0 | 49.2 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 127.1 | 151.2 | 217.0 | 249.0 | 325.5 | 366.0 | 387.5 | 356.5 | 312.0 | 257.3 | 192.0 | 130.2 | 3,071.3 |
แหล่งที่มา 1: NOAA
แหล่งที่มา 2: Deutscher Wetterdienst (สูงสุด 1956–2004, และความชื้น 1973–1993)
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  Pleiades 
อื่น ๆ:  IdRef
ภาษาไปวัน

| ภาษาไปวัน |
| --- | --- |
Vinuculjan, Pinayuanan
ออกเสียง: [vinutsuʎan]
ประเทศที่มีการพูด: ไต้หวัน
ชาติพันธุ์: ชาวไปวัน 96,000 คน (2014)
จำนวนผู้พูด: 15,000 คน  (2008)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  ภาษาไปวัน
ระบบการเขียน: อักษรละติน (ชุดตัวอักษรไปวัน)
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  ไต้หวัน
รหัสภาษา
ISO 639-3: pwn
บริเวณที่มีผู้พูดภาษาไปวัน (เขียวเข้ม, ทางใต้)
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาไปวัน เป็นiภาษาพื้นเมืองของชาวไปวัน ชนพื้นเมืิิองในไต้หวัน ภาษาไปวันเป็นภาษาฟอร์โมซาในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน และเป็นหนึ่งในภาษาประจำชาติของไต้หวัน
ข้อมูล

Chang, Anna Hsiou-chuan (2006). A Reference Grammar of Paiwan (วิทยานิพนธ์ Ph.D.) (ภาษาอังกฤษ). Australian National University. doi:10.25911/5D778712291BF. hdl:1885/10719.
Chang, Hsiu-chuan 張秀絹 (2018). Páiwānyǔ yǔfǎ gàilùn 排灣語語法概論 [Introduction to Paiwan Grammar] (ภาษาจีน). Xinbei shi: Yuanzhu minzu weiyuanhui. ISBN 978-986-05-5690-2. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-04-26. สืบค้นเมื่อ 2024-04-26 – โดยทาง alilin.apc.gov.tw.
Early, Robert; Whitehorn, John (2003). One Hundred Paiwan Texts. Pacific Linguistics 542 (ภาษาอังกฤษ). Canberra: Pacific Linguistics. doi:10.15144/PL-542. hdl:1885/146710. ISBN 0-85883-479-0.
Egli, Hans (1990). Paiwangrammatik [Paiwan Grammar] (ภาษาเยอรมัน). Wiesbaden: Otto Harrassowitz. ISBN 9783447030502.
Ferrell, Raleigh (1982). Paiwan Dictionary. Pacific Linguistics Series C – No. 73 (ภาษาอังกฤษ). Canberra: The Australian National University. doi:10.15144/PL-C73. hdl:1885/145076. ISBN 978-0-85883-264-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

Yuánzhùmínzú yǔyán xiànshàng cídiǎn 原住民族語言線上詞典 (ในภาษาจีน) – Paiwan search page at the "Aboriginal language online dictionary" website of the Indigenous Languages Research and Development Foundation
Paiwan teaching and leaning materials published by the Council of Indigenous Peoples of Taiwan เก็บถาวร 2021-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาจีน)
Paiwan translation of President Tsai Ing-wen's 2016 apology to indigenous people เก็บถาวร 2021-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – published on the website of the presidential office
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล
ภาษามลายูบางกอก

| ภาษามลายูบางกอก |
| --- | --- |
بڠكوق ملايو 'نايو
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศไทย
ภูมิภาค: กรุงเทพมหานคร
ชาติพันธุ์: ไทยเชื้อสายมลายู
จำนวนผู้พูด: ประมาณ 5,000 คน  (2550)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มาลาโย-โพลีเนเซียมาลาโย-ซุมบาวันมาเลย์อิกมาลายันมลายูมลายูกลันตัน-ปัตตานี/มลายูเกอดะฮ์ภาษามลายูบางกอก
ระบบการเขียน: อักษรไทย, อักษรยาวี
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษามลายูบางกอก, ภาษามลายูกรุงเทพ (อักษรยาวี: بڠكوق ملايو; บาซอนายูบาเกาะ) บ้างเรียก มลายูบางบัวทอง เป็นภาษามลายูถิ่นที่ใช้พูดกันในชุมชนชาวไทยเชื้อสายมลายูที่พำนักบริเวณชานเมืองของกรุงเทพมหานคร บ้างก็เป็นคนที่อาศัยมาแต่เดิม บ้างก็เป็นกลุ่มที่ถูกกวาดต้อนขึ้นภาคกลางของไทยช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์
ปัจจุบันมีผู้ใช้ภาษามลายูบางกอกไม่มากนักเมื่อเปรียบเทียบกับจำนวนประชากรเชื้อสายมลายูในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในจังหวัดปทุมธานี และนนทบุรี และมีจำนวนมากที่หันมาใช้ภาษาไทยมาตรฐาน
ประวัติ

มีประวัติการตั้งถิ่นฐานของชาวไทยเชื้อสายมลายูบริเวณภาคกลางของไทยมาช้านาน บ้างก็ตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่ช่วงกรุงศรีอยุธยาซึ่งรับราชการเป็นขุนนางเดิม บ้างก็มาจากการค้าขาย ดังพบว่ามีการใช้ภาษามลายูเป็นภาษากลางสำหรับการติดต่อค้าขายกับประชาคมต่างประเทศ ก่อนอพยพลงมาลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาตอนล่างพร้อมกับมุสลิมกลุ่มอื่น ๆ หลังกรุงศรีอยุธยาถูกพม่าตีแตก บางส่วนก็สืบสันดานมาแต่บรรพบุรุษเชลยที่ถูกกวาดต้อนจากหัวเมืองแขกอันได้แก่ ปัตตานี ไทรบุรี ยะหริ่ง กลันตัน และสตูล ช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก และในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รวมทั้งหมด 6 ครั้ง และได้รับโปรดเกล้าให้ตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนทั้งในและรอบพระนคร ทั้งนี้ก็เพื่อเพิ่มประชากรในพระนคร และลดกำลังพลของหัวเมืองแขกมิให้ก่อกบฏต่อสยามอีก ทำให้ประชาคมมลายูกลายเป็นชุมชนมุสลิมขนาดใหญ่ของกรุงเทพมหานครมาแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน บางกลุ่มเช่นกลุ่มมุสลิมบ้านสมเด็จเป็นกลุ่มเชื้อสายเจ้าเมืองและขุนนาง มีการใช้ราชาศัพท์ และมักสมรสกับผู้มีฐานันดรสูงด้วยกัน แต่ในระยะหลัง หญิงมุสลิมในแถบนี้มักตกเป็นภรรยาของขุนนางที่ไม่ใช่มุสลิม นอกจากนี้ชาวมลายูที่มาจากไทรบุรีและสตูลบางส่วนใช้ภาษาไทยถิ่นใต้ ไม่ใช้ภาษามลายู
ในกรุงเทพมหานคร มีกลุ่มชนเชื้อสายมลายู ทั้งกลุ่มแขกเก่า (คือกลุ่มที่อาศัยบริเวณภาคกลางมาแต่เดิม) กับกลุ่มแขกใหม่ที่โยกย้ายมาคราวต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ทั้งที่อพยพมาเพื่อค้าขายและถูกกวาดต้อนมา อาศัยอยู่กระจายตัวตั้งแต่สี่แยกบ้านแขก ในฝั่งเขตธนบุรี ทุ่งครุ บางคอแหลม มหานาค พระโขนง คลองตัน มีนบุรี หนองจอก เรื่อยไปจนถึงอำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา และยังมีคนเชื้อสายมลายูรอบ ๆ ปริมณฑลด้วย ดังพบในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา จังหวัดนครนายก จังหวัดปทุมธานี จังหวัดนนทบุรี จังหวัดสมุทรปราการ จังหวัดอ่างทอง และจังหวัดเพชรบุรี ภายหลังได้มีการขยับขยายออกมาทางจังหวัดชลบุรี ซึ่งชาวมลายูบางส่วนมีพัฒนาการด้านภาษา หรือแม้แต่ด้านพิธีกรรมทางศาสนาบางประการต่างจากมาตุภูมิ และอนุชนส่วนใหญ่ถือตนว่าเป็นมุสลิมกรุงเทพฯ เสียมากกว่ามุสลิมเชื้อสายมลายู พวกเขาผสมกลมกลืนไปกับคนส่วนใหญ่ บางคนตักบาตรแก่พระสงฆ์ แต่จะเรียกว่า "ให้อาหารพระ" เป็นต้น
สถานะปัจจุบัน

ผู้พูดภาษามลายูบางกอกมีอยู่ประมาณ 5,000 คน[ต้องการอ้างอิง] ส่วนมากจะมีอายุเกินกว่า 40 ปีเท่านั้นที่ยังพอพูดภาษามลายูได้ แต่ความสามารถในการใช้ภาษาแตกต่างกันออกไป อย่างไรก็ตามปัจจุบันภาษาของพวกเขาเหล่านั้นมีความแตกต่างจากภาษามลายูปัตตานีบ้าง ไม่ว่าจะเป็นด้านเสียง ความหมาย และโครงสร้างประโยค ทั้งนี้เนื่องจากมีวิวัฒนาการทางภาษาที่แตกต่างกัน ชุมชนเชื้อสายมลายูหลายแห่งยุติการคุตบะห์หรือการบรรยายธรรมเป็นมลายู การศึกษากีตาบยาวี หรือแม้แต่การใช้ภาษามลายูสำหรับสื่อสารในชีวิตประจำวันเสียแล้ว
ปัจจุบันจังหวัดปทุมธานียังมีการใช้ภาษามลายูแบบปัตตานีในการสื่อสาร โดยเฉพาะในอำเภอคลองหลวง และพบในอำเภอลาดหลุมแก้ว ส่วนในนนทบุรีท้องที่ที่ยังใช้ภาษามลายู ได้แก่ ตำบลท่าอิฐ อำเภอปากเกร็ด และพบที่ตำบลละหาร อำเภอบางบัวทอง ส่วนในโรงเรียนสุเหร่าบ้านดอน เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร ยังมีการเรียนการสอนด้วยภาษามลายูอยู่เพื่อสืบทอดภาษาสู่ชนรุ่นต่อไป
ชนรุ่นหลังส่วนใหญ่หันมาใช้ภาษาไทยมากขึ้น แต่ยังคงศัพท์เฉพาะจำพวกคนและสิ่งของต่างจากภาษาไทยมาตรฐาน และคงสำเนียงถิ่นเข้าผสมกับภาษาไทย เช่นชุมชนเชื้อสายมลายูในอำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี จะเรียกพ่อว่า ป๊ะ เป๊าะ เยาะห์ ป๋า ส่วนคำไทยอื่นจะมีเสียงแปร่ง เช่น เป็ด เป็น เป๊ด, ขยะ เป็น ขะยะ และ สะอาด เป็น ซะอั๊ด เป็นต้น
ตัวอย่าง

ตัวอย่างคำในภาษามลายูบางกอก ในอำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
| มลายูบางกอก | มลายูปัตตานี | มลายูมาตรฐาน | คำแปล |
| --- | --- | --- | --- |
| มาเกียง | มาแก | มากัน | กิน |
| อีเกียง | อีแก | อีกัน | ปลา |
| อาเญียง | อาแย | อายัม | ไก่ |
| ซมีเลียง | ซิมิแล | เซิมบีลัน | เก้า |
| มาเลียง | มาแล | มาลัม | กลางคืน |
| ออเรียง | ออแฆ | โอรัง | คน |
| เซียง | ซีแย | เซียม | สยาม |
| ดาออ | ดอออ | โดอา | ดุอา (บทสวด) |
| กูบา | กูบา | เกอเบา | ควาย |
| ตาเนาะฮ์ | ตาเนาะฮ์ | ตานะฮ์ | ดิน |
| บารู | บารู | บารู | ใหม่ |
| นาซิ | นาซิ | นาซี | ข้าว |
| อาญิง | อาญิง | อันจิง | หมา |
| ฮาตู | ฮาตู | ฮันตู | ผี |
| อะการะฮ์ | ไอร์บาตู | ไอซ์ | น้ำแข็ง |
แหล่งข้อมูลอื่น

Umaiyah Haji Umar (2005), Bang Bua Thong Melayu Dialect - a Lexicon Study, Journal Language and Culture, Bangkok:The Research Institute for Languages and Cultures of Asia (RILCA), Mahidol University, online edition