stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรขาคณิตวิเคราะห์

ระบบพิกัดคาร์ทีเซียนสำหรับระนาบ
เรขาคณิตวิเคราะห์ (analytic geometry, coordinate geometry หรือ Cartesian geometry) เป็นคณิตศาสตร์แขนงหนึ่งที่ศึกษาเรขาคณิต ผ่านระบบพิกัด ซึ่งแตกต่างจากเรขาคณิตสังเคราะห์ที่ไม่ใช้ระบบพิกัด แต่ใช้ความสัมพันธ์ระหว่างรูปร่างรูปทรงเรขาคณิตแทน
เรขาคณิตวิเคราะห์เป็นพื้นฐานของฟิสิกส์และวิศวกรรมศาสตร์ ในการเดินอากาศ วิศวกรรมการบินและอวกาศ นอกจากนี้ยังเป็นพื้นฐานของเรขาคณิตสมัยใหม่เกือบทั้งหมด ซึ่งรวมไปถึงเรขาคณิตเชิงพีชคณิต เรขาคณิตเชิงอนุพันธ์ เรขาคณิตวิยุต และเรขาคณิตเชิงคณนา
โดยทั่วไปแล้วเรขาคณิตวิเคราะห์ใช้ระบบพิกัดคาร์ทีเซียนเพื่อให้ได้สมการของระนาบ เส้นตรง และวงกลมในสองหรือสามมิติ ในหนังสือแบบเรียนทั่วไป เรขาคณิตวิเคราะห์ยังหมายรวมไปถึงการศึกษาเส้นโค้งภาคตัดกรวย เหตุผลที่พีชคณิตของจำนวนจริงสามารถพิสูจน์ผลลัพธ์ในเรขาคณิตได้เป็นผลจากสัจพจน์ของคันตอร์-เดเดคินด์
ระบบพิกัด

บทความหลัก: ระบบพิกัด
ในเรขาคณิตวิเคราะห์ เราระบุระบบพิกัดให้แก่ระนาบ ซึ่งทำให้จุดแต่ละจุดบนระนาบมีพิกัดระบุด้วยคู่อันดับของจำนวนจริง ในทำนองเดียวกัน ปริภูมิสามมิติแบบยูคลิดสามารถให้ระบบพิกัดเป็นสามสิ่งอันดับของจำนวนจริงได้ พิกัดของจุดขึ้นอยู่กับการเลือกให้จุดได้เป็นจุดกำเนิด ต่อไปนี้เป็นระบบพิกัดที่นิยมใช้
ระบบพิกัด > ระบบพิกัดคาร์ทีเซียน

บทความหลัก: ระบบพิกัดคาร์ทีเซียน
ระบบพิกัดที่นิยมใช้มากที่สุดคือระบบพิกัดคาร์ทีเซียน ซึ่งแต่ละจุดจะมีพิกัดตามแนวแกน x ที่ระบุตำแหน่งตามแนวนอน และพิกัดตามแนวแกน y ซึ่งระบุตำแหน่งตามแนวตั้งเมื่อวัดจากจุดกำเนิด โดยทั่วไปจะเขียนพิกัดเป็นคู่อันดับ (x, y) และระบบพิกัดคาร์ทีเซียนสามารถใช้ในสามมิติได้ และพิกัดจะเป็นสามสิ่งอันดับ (x, y, z)
ระบบพิกัด > ระบบพิกัดเชิงขั้ว

บทความหลัก: ระบบพิกัดเชิงขั้ว
ในระบบพิกัดเชิงขั้ว ทุกจุดบนระนาบจะมีพิกัดระบุโดยระยะทาง r ว่าห่างจากจุดกำเนิดเท่าใด และมุม θ ซึ่งวัดในแนวทวนเข็มนาฬิกาจากแกน x บวก ในระบบพิกัดเชิงขั้วเราเขียนแทนพิกัดด้วยคู่อันดับ (r, θ)
เราสามารถเปลี่ยนระบบพิกัดจากระบบพิกัดคาร์ทีเซียน และระบบพิกัดเชิงขั้วได้ด้วยสูตรดังนี้ x=r\,\cos \theta ,\,y=r\,\sin \theta ;\,r={\sqrt {x^{2}+y^{2}}},\,\theta =\arctan(y/x). ระบบพิกัดเชิงขั้วสามารถขยายไปยังปริภูมิสามมิติได้โดยใช้ระบบพิกัดทรงกระบอก และระบบพิกัดทรงกลม
ระบบพิกัด > ระบบพิกัดทรงกระบอก

บทความหลัก: ระบบพิกัดทรงกระบอก
ในระบบพิกัดทรงกระบอก จุดแต่ละจุดจะแทนด้วยความสูง z, รัศมี r ที่วัดจากแกน z และมุม θ ที่วัดว่าภาพฉายของจุดลงบนระนาบ xy ทำมุมกับแกน x เท่าใด
ระบบพิกัด > ระบบพิกัดทรงกลม

บทความหลัก: ระบบพิกัดทรงกลม
ในระบบพิกัดทรงกลม จุดแต่ละจุดจะแทนด้วยระยะห่าง ρ วัดจากจุดกำเนิด, มุม θ ที่วัดว่าภาพฉายของจุดลงบนระนาบ xy ทำมุมกับแกน x เท่าใด, และมุม φ ที่วัดว่าจุดนั้นทำมุมเท่าใดกับแกน z ชื่อตัวแปรของแต่ละมุมอาจต่างออกไปในวิชาฟิสิกส์
สมการและเส้นโค้ง

ในเรขาคณิตวิเคราะห์ คำตอบทั้งหมดของสมการที่มีตัวแปรเป็นพิกัดจะเป็นสับเซตของระนาบ ซึ่งเรียกว่าเซตผลเฉลย หรือทางเดินของจุด ตัวอย่างเช่นสมการ y = x จะได้เป็นเซตของจุดทั้งหมดบนระนาบที่พิกัด x และพิกัด y มีค่าเท่ากัน จุดเหล่านี้ประกอบกันเป็นเส้นตรง และเรากล่าวว่าสมการ y = x เป็นสมการของเส้นตรงดังกล่าว โดยทั่วไปแล้วสมการกำลังหนึ่งจะให้เส้นตรงทั้งหมด และสมการกำลังสองจะให้ภาคตัดกรวย
โดยทั่วไปแล้วสมการหนึ่งสมการจะได้เป็นเส้นโค้งหนึ่งเส้นบนระนาบ แต่อาจจะไม่เป็นจริงเสมอไป อาทิ สมการ  x = x ได้ระนาบทั้งหมด และสมการ x2 + y2 = 0 มีเพียงจุด (0, 0) จุดเดียวเท่านั้น ในสามมิติ สมการหนึ่งสมการมักจะให้ผิว และเส้นโค้งจะเป็นรอยตัดระหว่างผิวสองผิว หรืออาจระบุด้วยระบบสมการอิงตัวแปรเสริม
สมการและเส้นโค้ง > เส้นตรงและระนาบ

บทความหลัก: เส้นตรง และ ระนาบ
เส้นตรงในระนาบที่ให้พิกัดคาร์ทีเซียนทุกเส้นได้จากสมการเส้นตรง หรือสมการกำลังหนึ่ง ในสองมิติ สมการของเส้นตรงทุกเส้นที่ไม่ใช่เส้นในแนวตั้งจะนิยมเขียนในรูปความชันและจุดตัด (slope-intercept form):
 y=mx+b
เมื่อ:
m เป็นความชันของเส้นตรง
b คือจุดตัดแกน y ของเส้นตรง
x เป็นตัวแปรอิสระของฟังก์ชัน y = f(x)
ในสามมิติ เราสามารถระบุระนาบได้ด้วยวิธีที่คล้ายกันกับในสองมิติ ด้วยการระบุจุดหนึ่งจุดที่อยู่บนระนาบ และเวกเตอร์หนึ่งเวกเตอร์ที่ตั้งฉากกับระนาบ (เรียกว่า เวกเตอร์ปรกติ) ที่ระบุความชันของระนาบ
สมการและเส้นโค้ง > ภาคตัดกรวย

บทความหลัก: ภาคตัดกรวย
ในระบุพิกัดคาร์ทีเซียน กราฟของสมการกำลังสองในสองมิติจะเป็นภาคตัดกรวยเสมอ แต่มีกรณีที่อาจจะได้ภาคตัดกรวยลดรูป สมการทั่วไปที่สุดของภาคตัดกรวยคือ
 Ax^{2}+Bxy+Cy^{2}+Dx+Ey+F=0
โดยที่  A,B,C ไม่เป็น 0 พร้อมกัน
เนื่องจากเราสามารถคูณสมการข้างต้นด้วยจำนวนจริงไม่เป็นศูนย์ แล้วยังได้สมการที่มีทางเดินของจุดเป็นแบบเดิม เราสามารถมองภาคตัดกรวยว่าเป็นจุดในปริภูมิเชิงภาพฉาย  \mathbf {P} ^{5} ใน 5 มิติได้
สมการภาคตัดกรวยสามารถจำแนกได้โดยพิจารณาดิสคริมิแนนต์
B^{2}-4AC.
ถ้าภาคตัดกรวยไม่ใช่ภาคตัดกรวยลดรูป (คือไม่ใช่จุดหรือไม่ใช่เซตว่าง) แล้ว
ถ้า B^{2}-4AC<0 , สมการที่ได้คือสมการของวงรี
ถ้า  A=C และ  B=0, สมการที่ได้คือสมการของวงกลม ซึ่งเป็นกรณีเฉพาะของวงรี
ถ้า  B^{2}-4AC=0, แล้วสมการที่ได้คือสมการของพาราโบลา
ถ้า B^{2}-4AC>0 , แล้วสมการที่ได้คือสมการของไฮเพอร์โบลา
และถ้า  A+C=0, แล้วสมการที่ได้คือสมการของไฮเพอร์โบลามุมฉาก
ระบบพิกัดคาร์ทีเซียน ในรูปมีจุดที่สนใจอยู่ 4 สุด พร้อมกับพิกัดของแต่ละจุด จุดสีเขียวมีพิกัด (2,3), จุดสีแดงมีพิกัด  (−3,1), จุดสีน้ำเงินมีพิกัด  (−1.5,−2.5), และจุดสีม่วงมีพิกัด (0,0) ซึ่งเรียกอีกอย่างว่าจุดกำเนิด
ไฮเพอร์โบลาและไฮเพอร์โบลาสังยุคของมัน
ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ครั้งที่ 50

| --- | --- |
สนามกีฬาติณสูลานนท์  เป็นสถานที่จัดการแข่งขัน  ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ครั้งที่ 50
รายละเอียดการแข่งขัน
ประเทศเจ้าภาพ:  ประเทศไทย
เมือง: จังหวัดสงขลา
วันที่: 11–14 ตุลาคม พ.ศ. 2567
ทีม: 4 (จาก 1 สมาพันธ์)
สถานที่: สนามกีฬาติณสูลานนท์ (ใน 1 เมืองเจ้าภาพ)
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  ไทย (สมัยที่ 16)
รองชนะเลิศ:  ซีเรีย
อันดับที่ 3:  ฟิลิปปินส์
อันดับที่ 4:  ทาจิกิสถาน
← 2023 2025 → 
การแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ครั้งที่ 50 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 11–14 ตุลาคม พ.ศ. 2567 โดยมีทีมเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 4 ทีม คือ ไทย (เจ้าภาพ), ซีเรีย, ทาจิกิสถาน และ ฟิลิปปินส์
ทีมที่เข้าร่วม

| ประเทศ | สมาคม | สมาพันธ์ | อันดับโลกฟีฟ่า | ผลงานที่ดีที่สุดครั้งที่ผ่านมา |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  ไทย (เจ้าภาพ) | เอฟเอ ไทยแลนด์ | เอเอฟซี | 100 | ชนะเลิศ (15 สมัย; สมัยล่าสุด: 2017) |
|  ทาจิกิสถาน | แอลเอฟเอ | เอเอฟซี | 103 | ชนะเลิศ (1 สมัย; สมัยล่าสุด: 2022) |
|  ซีเรีย | เอไอเอฟเอฟ | เอเอฟซี | 92 | อันดับที่ 3 (2016) |
|  ฟิลิปปินส์ | ไอเอฟเอ | เอเอฟซี | 148 | รอบแบ่งกลุ่ม (1982) |
การแข่งขัน

เวลาทั้งหมดเป็นเวลาท้องถิ่น, เวลาอินโดจีน (UTC+7)
การแข่งขัน > กฎกติกาการแข่งขัน

90 นาที
การดวลลูกโทษ ถ้าเสมอใน 90 นาทีโดยไม่มีต่อเวลาพิเศษ
เปลี่ยนตัวผู้เล่นได้สูงสุด 5 คน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | รอบรองชนะเลิศ | รอบรองชนะเลิศ |  |  | นัดชิงชนะเลิศ | นัดชิงชนะเลิศ |  |

|  | 11 ตุลาคม 2567 16:30 – สงขลา | 11 ตุลาคม 2567 16:30 – สงขลา |  |  |  |  |  |
|  |   ซีเรีย |  1 |   |  |  |  |  |
|  |   ทาจิกิสถาน |  0 |   |  |  |  |  |
|  |   |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | 14 ตุลาคม 2567 20:00 – สงขลา | 14 ตุลาคม 2567 20:00 – สงขลา |  |
|  |   |   |   |   |   ซีเรีย |  1 |  |
|  |   |   |   |   |   ไทย |  2 |  |

|  |  |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | นัดชิงอันดับที่ 3 | นัดชิงอันดับที่ 3 |  |
|  | 11 ตุลาคม 2567 20:00 – สงขลา | 11 ตุลาคม 2567 20:00 – สงขลา |   |  | 14 ตุลาคม 2567 16:30 – สงขลา | 14 ตุลาคม 2567 16:30 – สงขลา |  |
|  |   ไทย |  3 |   |  |   ทาจิกิสถาน |  0 |  |
|  |   ฟิลิปปินส์ |  1 |   |  |   ฟิลิปปินส์ |  3 |  |
การแข่งขัน > รอบรองชนะเลิศ

16:30
| ซีเรีย  | 1–0 |  ทาจิกิสถาน |
| --- | --- | --- |
| ออสมาน  35' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 13,588 คน
ผู้ตัดสิน: วิวรรธน์ จำปาอ่อน (ไทย)
20:00
| ไทย  | 3–1 |  ฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
|  ชนาธิป  53'  ศุภณัฏฐ์  68', 88' | รายงาน |  คริสเตนเซน  63' |
ผู้ชม: 19,506 คน
ผู้ตัดสิน: Ngo Duy Lan (เวียดนาม)
การแข่งขัน > นัดชิงอันดับที่ 3

16:30
| ทาจิกิสถาน  | 0–3 |  ฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  โฮลต์มันน์  47'  จ. ทาบินาส  58'  ไบลีย์  62' |
ผู้ตัดสิน: วรินทร สัสดี (ไทย)
การแข่งขัน > นัดชิงชนะเลิศ

20:00
| ซีเรีย  | 1–2 |  ไทย |
| --- | --- | --- |
|  ฮาม  54 | รายงาน |  เอกนิษฐ์  44  ชนาธิป  90+1' |
ผู้ชม: 24,121 คน
ผู้ตัดสิน: Jansen Foo Chuan Hui (สิงคโปร์)
ไทรกัน

| --- | --- |
ไทรกัน

トライガン (Toraigan)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Trigun
แนว: โลดโผน หลังพยากรณ์ สเปซเวสเทิร์น
มังงะ
เขียนโดย: ยาซูฮิโระ ไนโต
สำนักพิมพ์: ทากูมะโชเต็ง (ก่อนหน้า) โชเน็งโกโฮชะ
ในเครือ: โชเน็งกัปตันคอมิกส์สเปเชีบล (ทากูมะโชเต็ง) ยังคิงคอมิกส์ (โชเน็งโกโฮชะ)
นิตยสาร: โชเน็งกัปตันรายเดือน
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: เมษายน พ.ศ. 2538 – มกราคม พ.ศ. 2540
จำนวนเล่ม: 3 (ทากูมะโชเต็ง) 2 (โชเน็งโกโฮชะ)
มังงะ
ไทรกัน แม็กซิมัม
เขียนโดย: ยาซูฮิโระ ไนโต
สำนักพิมพ์: โชเน็งโกโฮชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: สยามอินเตอร์คอมิกส์
ในเครือ: ยังคิงคอมิกส์
นิตยสาร: ยังคิงเอาส์
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: ตุลาคม พ.ศ. 2540 – มีนาคม พ.ศ. 2550
จำนวนเล่ม: 14
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ซาโตชิ นิชิมูระ
อำนวยการโดย: ชิเงรุ คิตายามะ
เขียนบทโดย: โยซูเกะ คูโรดะ
ดนตรีโดย: สึเนโอะ อิมาโฮริ
สตูดิโอ: แมดเฮาส์
เครือข่าย: ทีวีโตเกียว
ฉาย:  1 เมษายน พ.ศ. 2541  –  30 กันยายน พ.ศ. 2541
ตอน: 26
ภาพยนตร์อนิเมะ
 ไทรกัน: แบดแลนด์รัมเบิล (พ.ศ. 2553) 
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์
 ไทรกัน สแตมพีด (พ.ศ. 2566) 
ไทรกัน (ญี่ปุ่น: トライガン; โรมาจิ: Toraigan) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยยาซูฮิโระ ไนโต ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารโชเน็งกัปตันรายเดือน นิตยสารมังงะแนวโชเน็งของสำนักพิมพ์ทากูมะโชเต็งตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2538 ถึงมกราคม พ.ศ. 2540 เมื่อนิตยสารหยุดการตีพิมพ์ รวบรวมแต่ละตอนเป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 3 เล่ม ซีรีส์ตีพิมพ์ต่อในนิตยสารยังคิงเอาส์ นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์โชเน็งกาโฮชะ โดยใช้ชื่อว่า ไทรกัน แม็กซิมัม ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2540 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2550 สำนักพิมพ์โชเน็งกาโฮชะตีพิมพ์ไทรกันซ้ำเป็นหนังสือมังงะ 2 เล่มและรวบรวมตีพิมพ์ไทรกัน แม็กซิมัมเป็นหนังสือมังงะทั้งหมด 14 เล่ม มังงะไทรกันและไทรกัน แม็กซิมัมมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ 26 ตอนผลิตโดยสตูดิโอแมดเฮาส์ ออกอากาศทางช่องทีวีโตเกียวตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกันยายน พ.ศ. 2541 ภาพยนตร์อนิเมะ ไทรกัน: แบดแลนด์รัมเบิล ออกฉายในประเทศญี่ปุ่นในเดือนเมษายน พ.ศ. 2553
ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงใหม่โดยสตูดิโอออเรนจ์ชื่อเรื่องว่า ไทรกัน สแตมพีด เริ่มออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566
ซามูไรดีปเปอร์ เคียว

| --- | --- |
ซามูไรดีปเปอร์ เคียว
SAMURAI DEEPER KYO
ชื่อภาษาอังกฤษ: Samurai Deeper Kyo
แนว: ผจญภัย, ประวัติศาสตร์, คอเมดี้
มังงะ
เขียนโดย: คามิโจว อาคิมิเนะ
สำนักพิมพ์: โคดันฉะ    วิบูลย์กิจ
อนิเมะ
กำกับโดย: จุนจิ นิชิมูระ
สตูดิโอ: สตูดิโอดีน
ซามูไรดีปเปอร์เคียว หรือ เคียว (ญี่ปุ่น: サムライ ディーパー キョウ; โรมาจิ: Samurai Dīpā Kyo; ทับศัพท์: ทับศัพท์จาก SAMURAI DEEPER KYO ซึ่งใช้ตัวอักษรพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด) เป็น การ์ตูนญี่ปุ่น เรื่องและภาพโดย อาคิมิเนะ คามิโจ ตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ KC.WEEKLY เมื่อปี พ.ศ. 2542 ปัจจุบันมีฉบับรวมเล่มจนจบบริบูรณ์ตั้งแต่เล่ม 1-38 ภายใต้ ลิขสิทธิ์ ถูกต้องจากบริษัท วิบูลย์กิจ พับลิชชิ่ง กรุ๊ป ส่วนฉบับอนิเมะ เคยออกฉายทาง ยูบีซีสปาร์ค ช่อง 28 สถานีโทรทัศน์เคเบิลยูบีซี
โครงเรื่อง

เนื้อเรื่องหลักของซามูไรดีปเปอร์ เคียว นั้นคือการตามหาร่างที่แท้จริงของเคียว ซึ่งจะมีเนื้อเรื่องรองอยู่มากมาย โดยเฉพาะปมปริศนาเกี่ยวกับตระกูลมิบุ ไม่ว่าจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของจักรพรรดิแดงรุ่นก่อน การมีอยู่ของตระกูลมิบุ จุดประสงค์ของเคียวชิโร่ รวมถึงโรคแห่งความตาย ซึ่งจะค่อย ๆ ถูกเปิดเผยในช่วงท้าย ๆ นอกจากเรื่องเกี่ยวกับตระกูลมิบุแล้วยังมีการต่อสู้กับโอดะ โนบุนากะอีกด้วย
ความแตกต่างระหว่างมังงะและอนิเมะ

ความแตกต่างระหว่างมังงะและอนิเมะคือในอนิเมะนั้นเคียวชิโร่เกิดมาเพื่อปราบเคียวและทำให้เคียวซึ่งนิยมความรุนแรงกลับเป็นคนดี เคียวแพ้ให้กับเคียวชิโร่ในทุ่งเซคิงาฮาระเพราะเคียวชิโร่จำเป็นต้องทำให้เคียวที่สู้อย่างกระหายเลือดสงบลง ไม่ใช่เพื่อปกป้องซาคุยะเหมือนในมังงะแต่อย่างใด นอกจากนี้ในอนิเมะยังมีการบอกเล่าอดีตของเคียวน้อยมาก และจบลงโดยไม่ได้กำจัดจักรพรรดิแดงรุ่นก่อนเหมือนในมังงะ
ตัวละคร

เคียว นัยน์ตายักษ์
มิบุ เคียวชิโร่ ("องครักษ์กางเขนแดง"อันดับ4)
ชีนะ ยูยะ
ซานะดะ ยูคิมุระ
เบนิโทร่า (โทกุกาว่า ฮิเดทาดะ)
ซารุโทบิ ซาสุเกะ
สี่ผู้เฒ่าแห่งตระกูลมิบุ
มุรามาสะ (รุ่นหลังเป็น โทคิโตะ)
ฟุบุกิ
ฮิชิงิ
ยุอัน (ยุนยุน)
จักรพรรดิแดง (รุ่นก่อน) แห่งตระกูลมิบุ ("องครักษ์กางเขนแดง"อันดับ1 มิบุ เคียวอิจิโร่)
ซาคุยะ
ชีนะ โนโซมุ
จอมมารฟ้า โนบุนากะ
สิบสองขุนพลเทพ
อาจิระ
อันเทระ
บาซาระ
บิคาระ
ไฮระ
อินดาระ
คุบิระ
มาโคระ
เมคิระ
ซันเทระ
ชาโตระ
ชินดาระ
ห้าดารา แห่งตระกูลมิบุ
ชินเม ("องครักษ์กางเขนแดง"อันดับ2")
เคโคคุ (โฮตารุแห่งสี่จตุรเทพ)
ชินเร
ไทฮาคุ
ไซจิและไซเซ
จตุรเทพ ผู้พิทักษ์เคียว
อาคาริ
โฮตารุ (เคโคคุ)
บงเท็นมารุ (ดาเตะ มาซามุเนะ)
อากิระ
เพลงประกอบ

Aoi no Requiem โดย Pipeline Project featuring Yuiko Tsubokura
Love Deeper โดย Pipeline Project featuring Yuiko Tsubokura
ไทรกัน สแตมพีด

ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ญี่ปุ่น
| --- | --- |
ไทรกัน สแตมพีด
TRIGUN STAMPEDE
แนว: สเปซเวสเทิร์น
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: เค็นจิ มูโต
อำนวยการโดย: คัตสึฮิโระ ทาเก
เขียนบทโดย: ทัตสึโร อินาโมโตะ ชิง โอกาชิมะ โยชิฮิซะ อูเอดะ
ดนตรีโดย: ทัตสึยะ คาโต
สตูดิโอ: ออเรนจ์
ถือสิทธิ์โดย: เมเดียลิงก์
เครือข่าย: ทีวีโตเกียว, TVO, TVA, TSC, TVh, TVQ, AT-X
เครือข่ายภาษาไทย: อนิ-วัน เอเชีย, ปีลีปีลี
ฉาย:  7 มกราคม พ.ศ. 2566  – ปัจจุบัน
ตอน: 12
ไทรกัน สแตมพีด (TRIGUN STAMPEDE) เป็นซีรีส์อนิเมะญี่ปุ่น อิงจากซีรีส์มังงะ ไทรกัน โดยยาซูฮิโระ ไนโต ผลิตโดยสตูดิโอออเรนจ์และกำกับโดยเค็นจิ มูโต ออกอากาศทางช่องทีวีโตเกียวตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2566 มีการประกาศว่า "เฟสสุดท้าย" กำลังอยู่ในระหว่างการสร้าง
นักพากย์

| ตัวละคร | นักพากย์เสียงภาษาญี่ปุ่น | นักพากย์เสียงภาษาอังกฤษ |
| --- | --- | --- |
| วาซ สแตมพีด | โยชิตสึงุ มัตสึโอกะ โทโมโยะ คูโรซาวะ (วัยเด็ก) | จอห์นนี ยัง บอสช์ Kristen McGuire (วัยเด็ก) |
| Millions Knives | จุนยะ อิเกดะ ยูมิริ ฮานาโมริ (วัยเด็ก) | Austin Tindle Megan Shipman (วัยเด็ก) |
| Meryl Stryfe | ซากูระ อันโด | Sarah Roach |
| Nicholas D. Wolfwood | โยชิมาซะ โฮโซยะ | David Matranga |
| Roberto De Niro | เค็นจิ มัตสึดะ | Ben Bryant |
| Legato Bluesummers | โคกิ อูจิยามะ |  |
| Zazie the Beast | TARAKO |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
อนิเมะ ไทรกัน สแตมพีด ที่อนิ-วัน เอเชีย
อนิเมะ ไทรกัน สแตมพีด ที่ปีลีปีลี
อนิเมะ ไทรกัน สแตมพีด ที่แอมะซอน ไพรม์วิดีโอ
ไทรกัน สแตมพีด  ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
ปางโปรดสุภัททปริพาชก

พระพุทธรูปปางโปรดสุภัททปริพาชก ณ วัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร
ปางโปรดสุภัททปริพาชก เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถบรรทมตะแคงขวา ลืมพระเนตร พระเศียรหนุนพระเขนย (หมอน) พระหัตถ์ซ้ายทอดทาบไปกับพระวรกาย พระหัตถ์ขวายกตั้งขึ้น จีบนิ้วพระหัตถ์ เป็นกิริยาแสดงธรรมโปรดสุภัททปริพาชก
ประวัติ

ขณะพระสัมมาสัมพุทธเจ้าบรรทมอยู่ระหว่างต้นสาละคู่ในเมืองกุสินาราก่อนทรงดับขันธ์ปรินิพพาน มีปริพาชกนามว่า สุภัททะ ทราบข่าวว่าพระองค์จะปรินิพพาน จึงปรารถนาเข้าเฝ้าเพื่อทูลถามข้อข้องใจ พระพุทธองค์ทรงอนุญาตให้เข้าเฝ้า และทรงแสดงพระธรรมเทศนา คือ อริยมรรคมีองค์ 8 และทรงย้ำว่าตราบใดที่สาวกของพระองค์ปฏิบัติอริยมรรคมีองค์ 8 อย่างถูกต้อง โลกนี้จะไม่ว่างจากพระอรหันต์ สุภัททปริพาชกเลื่อมใส ทูลขออุปสมบทและบรรลุอรหันตผลในราตรีนั้น นับเป็นพุทธสาวกองค์สุดท้ายที่ได้เป็นอรหันต์ทันพระชนชีพของพระพุทธองค์
ปองวุฒิ รุจิระชาคร

| ปองวุฒิ รุจิระชาคร |
| --- | --- |
เกิด: 29 เมษายน พ.ศ. 2525 (42 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
นามปากกา: ปองวุฒิ Pongwut Rujirachakorn
อาชีพ: นักเขียน
สัญชาติ:  ไทย
ช่วงปีที่ทำงาน: พ.ศ. 2540 - ปัจจุบัน
ปองวุฒิ รุจิระชาคร (เกิด 29 เมษายน พ.ศ. 2525) (ชื่อเล่น ปอง) เป็นนักเขียนและคอลัมนิสต์ชื่อดังผู้มีผลงานหลากหลายแนว ทั้งนวนิยาย เรื่องสั้น วรรณกรรมเยาวชน สืบสวนสอบสวน และบทความ โดยใช้นามปากกา ปองวุฒิ และ Pongwut Rujirachakorn ได้รับรางวัลทางด้านการเขียนในเวทีประกวดวรรณกรรมระดับประเทศหลายสาขา เช่นรางวัลพานแว่นฟ้า นายอินทร์อวอร์ด รวมทั้งเข้ารอบรางวัลซีไรต์ 3 หนในปี พ.ศ. 2558/2560/2561 ผลงานบางชิ้นได้รับการแปลเป็นภาษาต่างประเทศ เช่น เรื่องสั้น สินเชื่อ Diamond เพชรพยาบาท รวมถึงได้รับการซื้อลิขสิทธิ์เป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์เช่น Mystery Spot วงกตฆาตกรรม/Ghost Theory ทฤษฎีขังวิญญาณ/สานรักสลับกาล/ลางมรรคา มีเรื่องสั้นภาษาอังกฤษตีพิมพ์ในนิตยสารต่างประเทศอย่างสหรัฐอเมริกาและอังกฤษ ปัจจุบันมีผลงานเขียนของตนเองและเขียนร่วมกับคนอื่นออกมาเกือบ 100 เล่ม นอกจากนี้ยังทำงานร่วมกับหน่วยงานภาครัฐหลายแห่ง เช่น เป็นอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญพิเศษในโครงการบ่มเพาะนักเขียนหน้าใหม่โดยกระทรวงวัฒนธรรม
ประวัติ

ปองวุฒิ รุจิระชาคร เกิดเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2525 จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี ภาควิชาการตลาด จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เกียรตินิยมอันดับสอง บิดาเป็นนายตำรวจดังผู้ทำคดีใหญ่ระดับประเทศ มารดาเป็นข้าราชการใหญ่สังกัดกรุงเทพมหานคร
เริ่มต้นการเขียนนวนิยายเพราะความรักการอ่าน ชอบอ่านหนังสือหลากหลายแนว ต่อมาจนอายุ 15 ปี เขาเริ่มต้นการเขียนด้วยการเขียนไดอารี่ส่วนตัว ก่อนจะเขียนอย่างเป็นจริงเป็นจังในช่วงเรียนมหาวิทยาลัยด้วยการส่งเรื่องสั้นส่งไปตีพิมพ์ตามนิตยสาร เช่น ขวัญเรือน เป็นต้น งานเขียนชิ้นแรกที่ออกสู่สายตานักอ่านคือ เรื่องสั้น "ฟ้าหลังฝนที่เปลี่ยน" ตีพิมพ์ในนิตยสารขวัญเรือน ใช้นามปากกาว่า ปองวุฒิ ก่อนจะตีพิมพ์นวนิยายเรื่องยาวครั้งแรกชื่อ "Pornovel" ในอีก 4 ปีต่อมา
แรงบันดาลใจในการเขียนของเขามาจากหลายแหล่ง ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ เพลง ภาพยนตร์ และงานศิลปะแขนงต่าง ๆ รับเข้ามากลั่นกรองจนกลายเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง เป้าหมายของเขาในอนาคตคือ การทำงานเขียนอย่างต่อเนื่องเพื่อให้มีกลุ่มนักอ่านมากขึ้น ดึงให้คนรุ่นใหม่หันมาอ่านวรรณกรรมมากขึ้น รวมถึงการทำงานให้มีมาตรฐานและรูปแบบความเป็นสากลมากที่สุด
หนังสือในวัยเด็กที่เขาประทับใจจนกลายเป็นรากฐานสำคัญของการเป็นนักเขียนในทุกวันนี้คือ หนังสือของอกาธา คริสตี้ ไอแซค อาซิมอฟ โรอัลด์ ดาห์ล ส่วนนักเขียนไทยที่เขาชอบคือ วิรัตน์ โตอารีย์มิตร ชาติ กอบจิตติ และกนกพงศ์ สงสมพันธุ์
แนวทางการเขียน

แนวคิดในการเขียนนวนิยายของปองวุฒิคือ การนำเสนอความแปลกใหม่ของนิยายที่นักอ่านเข้าถึงได้โดยง่าย สามารถอ่านและตีความได้หลายระดับ โดยเริ่มต้นจากการวางโครงเรื่องในตอนต้นและตอนท้ายอย่างรัดกุม ทั้งในส่วนของแก่นเรื่อง การกระทำ ความนึกคิดของตัวละคร และประเด็นเกี่ยวกับจิตใจมนุษย์ จุดเชื่อมต่อปริศนาต่าง ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาให้ความสำคัญมาก โดยเฉพาะนวนิยายที่มีจำนวนหลายเล่มจบ เพื่อไม่ให้เรื่องราวหลุดจากกรอบของความสมจริงสมจัง และเพื่อให้เนื้อเรื่องออกมาสนุกและน่าสนใจ
จุดเด่นในนวนิยายของปองวุฒิ ได้แก่ การเล่าเรื่องที่โดดเด่น การบรรยายกระชับ เป็นเหตุเป็นผล การวางโครงเรื่องมีมาตรฐาน ใช้ลีลาเหมือนหนังสือวรรณกรรมตะวันตก มีความซับซ้อนในเนื้อหา กระตุ้นการตั้งคำถามของนักอ่านให้เกิดความอยากรู้และติดตามเรื่องราวต่อไปเรื่อย ๆ
แนวทางการเขียน > ผลงานนวนิยาย

จันทร์รัก (2565; Meb)
สวนผักขององค์หญิงมาร (2564; Meb)
Soul Distancing การ์ดตกตาย (2563; สำนักพิมพ์โซฟา)
สลักบุหลัน (2563; สำนักพิมพ์กรู๊ฟพับลิชชิ่ง)
ชีวิตดีขึ้นง่าย ๆ แค่รักเธอครั้งเดียว (2562; สำนักพิมพ์พาสเทล)
นาฏกรรมบุษบา (2562; สำนักพิมพ์กรู๊ฟพับลิชชิ่ง)
Online Code เกมภาษีไม่หนีรัก (2561; Live Rich Forever)
บ่วงสุคนธา (2561; สำนักพิมพ์กรู๊ฟพับลิชชิ่ง)
ณ ที่ซึ่งความจริงไม่อาจดำรงอยู่ (2561; แพรวสำนักพิมพ์)
อารักษ์ลวง (2561; สำนักพิมพ์กรู๊ฟพับลิชชิ่ง)
พักตร์อำพราง (2560; สำนักพิมพ์กรู๊ฟพับลิชชิ่ง)
Tax Code ถอดรหัส คน-ลัก-ชาติ (2560; Live Rich Forever)
Money Code รหัสลับชนะหนี้ (2560; Live Rich Forever)
อนันตนิวาส (2560; สำนักพิมพ์กรู๊ฟพับลิชชิ่ง)
เจ้าสาวตกขบวน (2559; พิมพ์คำสำนักพิมพ์)
ม่านมรณา (2559;สำนักพิมพ์กรู๊ฟพับลิชชิ่ง)
บ้านเช่า เข้า อยู่ตาย (2559; สำนักพิมพ์โซฟา)
วิฬาร์สีเลือด (2559; สำนักพิมพ์กรู๊ฟพับลิชชิ่ง)
ตามรอยรัก (2558; สำนักพิมพ์ที่รัก)
The Village วิมานอาถรรพ์ (2558; สำนักพิมพ์โซฟา)
ประเทศเหนือจริง (2558; แพรวสำนักพิมพ์)
สานรักสลับกาล (2558; พิมพ์คำสำนักพิมพ์)
ฉากซ่อนรัก (2558; สำนักพิมพ์คำต่อคำ)
Alphabet อักษรปีศาจ (การ์ตูน) (2558; Sofa Comics)
Past Life ระลึกฆาต (2558; สำนักพิมพ์โซฟา)
Sin เกมฆ่าตัดกรรม (2558; สำนักพิมพ์โซฟา)
ลางมรรคา (2557; สำนักพิมพ์โซฟา)
บุษบาข้างทุ่ง (2557; พิมพ์คำสำนักพิมพ์)
Fakebook เน็ตเวิร์คชวนตาย (2557; แพรวสำนักพิมพ์)
Evil Twin ลอกสังหาร (2557; สำนักพิมพ์โซฟา)
เคหาสน์ตุ๊กตา (2557; พิมพ์คำสำนักพิมพ์)
Alphabet อักษรปีศาจ (2557; สำนักพิมพ์โซฟา)
Karma ตัดกรรมต่อตาย (การ์ตูน) (2557; Sofa Comics)
Ghost Theory ทฤษฎีขังวิญญาณ (2557; สำนักพิมพ์โซฟา)
สาปลังกา (2557; พิมพ์คำสำนักพิมพ์)
Diamond เพชรพยาบาท (2556; สำนักพิมพ์โซฟา)
Mystery Spot วงกตฆาตกรรม (2556; สำนักพิมพ์โซฟา)
Serial Killer พลิกแผนฆ่า! (2556; สำนักพิมพ์โซฟา)
Cassette ท่วงทำนองในรอยรัก (2556; สำนักพิมพ์อรุณ)
Dream นิมิตอาฆาต (2556; สำนักพิมพ์โซฟา)
Winter เหมันต์สาบสูญ (2556; แพรวสำนักพิมพ์)
Rain สายฝนมรณะ (2556; แพรวสำนักพิมพ์)
Summer เกาะชะตาฆาต (2556; แพรวสำนักพิมพ์)
Milly Mall ห้างศพสินค้า (2556; สำนักพิมพ์โซฟา)
Karma ตัดกรรมต่อตาย (2555; สำนักพิมพ์โซฟา)
Deal สัญญาหลอนซ่อนมรณะ (2555; สำนักพิมพ์โซฟา)
Half Night คำสาปสารพัดสัตว์ (3 เล่ม; 2555-2556; สำนักพิมพ์สถาพรบุ๊คส์)
Undead ศพลวงตาย (2555; สำนักพิมพ์โซฟา)
บุพเพราชัน (2555; พิมพ์คำสำนักพิมพ์)
The Insider (4 เล่ม; 2554-2555; สำนักพิมพ์สถาพรบุ๊คส์)
ผจญภัยใต้สายน้ำ (2554; สำนักพิมพ์ตะวันส่อง)
Hermes เฮอร์มีส นักสืบแห่งแดนเวทมนตร์ (4 เล่ม; 2553-2554; สำนักพิมพ์สถาพรบุ๊คส์)
Shadow of Angel เงาเทวทูต (8 เล่ม; 2552-2554; สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์บุ๊คส์)
สัญญารักแห่งปีศาจตนสุดท้าย (2551; สำนักพิมพ์สถาพรบุ๊คส์)
Nirvana วิกฤตเทวะ(7 เล่ม; 2550-2552; สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์บุ๊คส์)
เงามรณะ (Dead Shadow) (2549; สำนักพิมพ์ดอกหญ้า 2000)
Pornovel (2548; สำนักพิมพ์ a book)
แนวทางการเขียน > ผลงานเรื่องสั้น

Swap โยกย้าย...ส่ายสะโพกโยกย้ายวิญญาณ (2564; รวมเรื่องสั้น D(I)ELIVERY สั่งเป็นส่งตาย; สำนักพิมพ์โซฟา)
ผีตลก...คือตัวไหน ? (2564; รวมเรื่องสั้น คน-ผี-พิธี-กรรม; สำนักพิมพ์โซฟา)
แฟลต 90s (2563; รวมเรื่องสั้น One day หนึ่งวันก่อนฉันตาย (อีกครั้ง); สำนักพิมพ์โซฟา)
เจ็ดวันหลังใครตาย (2562; รวมเรื่องสั้น 7 วันหลังความตาย; สำนักพิมพ์โซฟา)
ฉันมองเห็นแสงของเธอ (2561; รวมเรื่องสั้นพบกันวันเงียบเหงา)
ความเป็นไปได้บนทางคู่ขนาน (2561; วรรณกรรมเรื่องสั้นยอดเยี่ยมสถาบันพระปกเกล้า 2561; สถาบันพระปกเกล้า)
ลืมตาตื่นอีกครั้ง...ในเวลาอันสมควร (รวมเรื่องสั้น) (2560; แพรวสำนักพิมพ์)
วัฏจักรไร้สำนึก (รวมเรื่องสั้น) (2557; สำนักพิมพ์มติชน)
เงาแรกและแสงสุดท้าย (รวมเรื่องสั้น) (2557; สำนักพิมพ์อักขระบันเทิง)
ไม่ต้องฉลาดก็ชนะขาดเหนือกว่าใคร (2560; www.thepaperless.co)
บทสนทนาบนชั้นหนังสือสูงระดับสายตา (2560; รวมเรื่องสั้น-บทกวีรางวัลเปลื้อง วรรณศรี 2559 ระยะห่างบนโต๊ะกินข้าวของแม่และบทสนทนาบนชั้นหนังสือสูงระดับสายตา; สำนักพิมพ์ศรีปัญญา)
ปริศนาต้องห้ามประเทศไฉน (2559; นิตยสาร MAD ABOUT: DON'T)
เสี้ยวบันทึกความทรงจำของจักรกลบกพร่องตัวหนึ่ง (2559; รวมเรื่องสั้นจากโครงการประกวดเรื่องสั้นแนววิทยาศาสตร์ครั้งที่ 1 เสี้ยวบทสนทนานิรันดร์; สำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์)
ในวันที่ห้องแห่งความลับถูกเปิด (2559; รวมเรื่องสั้น วรรณกรรมรางวัลพานแว่นฟ้าประจำปี 2559 สงบงงในดงงู)
กาลมารค (2559; รวมเรื่องสั้น ทศฆาต; สำนักพิมพ์โซฟา)
นางไหว้ (2559; รวมเรื่องสั้น 13 หลอน ฆ่า อาฆาต; สำนักพิมพ์โซฟา)
รักแท้? vs. ลูกเทพ? (2559; รวมเรื่องสั้น อาถรรพ์ลูกเทพ; สำนักพิมพ์โซฟา)
ทางเลือกของแอนดรอยด์ผู้รักความสันโดษและอิสระ (2558; มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับวันที่ 22 ตุลาคม)
ลืมตาตื่นอีกครั้ง...ในเวลาอันสมควร (2558; รวมเรื่องสั้น จะขอรับผิดทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว; แพรวสำนักพิมพ์)
ในวันที่นักการเมืองหายไป (2558; รวมเรื่องสั้น เงื่อน ทะเล และผ้าเปื้อนเลือด; สำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์)
เพลย์ลิสต์...บทเพลงสื่อใจ (2558; รวมเรื่องสั้น Short Story part รักครั้งแรก; สำนักพิมพ์ต้นมะนาว)
ร้านรับตามหาความจริง (2557; รวมเรื่องสั้น Riva Estella ตลาดนัดดวงดาว:ละครเหล่าวาณิช; สำนักพิมพ์สถาพรบุ๊คส์)
ภาพลวงในโลกละครสัตว์ (2556; รวมเรื่องสั้น การยืนยันอีกครั้งหนึ่งของสาวแม่ฮ้างแห่งหมู่บ้านตาเอกทะไม วรรณกรรมการเมืองรางวัลพานแว่นฟ้าครั้งที่ 12)
เด็กแว้น (2556; รวมเรื่องสั้น 25 ปีต่อมา; สำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์)
หุ่นครูขยับ (2556; รวมเรื่องสั้น ภูเขาตายช้าๆ; สำนักพิมพ์ WAY of BOOK)
เมืองอมร 2312 (2555; รวมเรื่องสั้น หมวกที่หายไป รวมวรรณกรรมการเมืองรางวัลพานแว่นฟ้า ครั้งที่ 11)
สินเชื่อ (2555; นิตยสารราหูอมจันทร์ ฉบับที่ 12)
แผนของแก้มหอม (2555; นิตยสารสกุลไทย ฉบับเดือนสิงหาคม)
นางงามธรรมชาติ (2555; รวมเรื่องสั้น รหัสลับคอร์รัปชัน เรื่องสั้นจากโครงการเล่าเรื่องโกงเพื่อเท่าทันการโกง; แพรวสำนักพิมพ์)
โซเชียล เน็ตเวิร์ค (2554; นิตยสาร Happening ฉบับที่ 53)
นางเอกของผม (2554; เนชั่นสุดสัปดาห์ ฉบับเดือนกรกฎาคม)
เรื่องสั้นครั้งแรก (2554; หนังสือรักครั้งแรก First Love 2; สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์บุ๊คส์)
เสียงเพรียกจากป่า (2553; รวมเรื่องสั้นรางวัลตะวันส่องอะวอร์ดครั้งที่ 3; สำนักพิมพ์ตะวันส่อง)
โรงเรียนดีเด่น (2553; นิตยสารช่อการะเกด ฉบับที่ 54)
ศิลปะตัวจริงศิลปินตัวปลอม (2545; นิตยสาร MONO ฉบับที่ 4)
ฟ้าหลังฝนที่เปลี่ยน (2544; นิตยสารขวัญเรือน ฉบับที่ 717)
แนวทางการเขียน > ผลงานเขียนอื่น ๆ

โลกสวยงามด้วยสองมือเรา (2552 - สำนักพิมพ์ริช หนังสือแนวบทความจิตวิทยาประยุกต์)
Good old day (คอลัมน์ในนิตยสารอะเดย์ ฉบับที่ 97 - 102)
100 สิ่งแนวๆ ที่วัยรุ่นควรทำก่อนตาย (ไม่ทำก็ได้... แต่อายเพื่อน) (2551 - สำนักพิมพ์แมวกวัก หนังสือแนวบทความจิตวิทยาวัยรุ่น)
แหล่งข้อมูลอื่น

หนังสือพิมพ์แนวหน้า ข่าวการศึกษา-วัฒนธรรม หนังสือเด่น[ลิงก์เสีย]
หนังสือพิมพ์แนวหน้า: นิยายแฟนตาซีสำหรับผู้ใหญ่ที่ยังจับกลุ่มให้เยาวชนสนใจ[ลิงก์เสีย]
สถาพรบุ๊คส์: ทำความรู้จักกับ Pongwut นักเขียนเจ้าของผลงานเรื่องเฮอร์มีส[ลิงก์เสีย]
dek-d: นักเขียนเด่นประจำเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552