stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไพรวัลย์ ดาเกลี้ยง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2560 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2549 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
อาเลชังดรี ปอลกิง

อาเลชังดรี พอลกิง (โปรตุเกส: Alexandré Pölking) หรือ อาเลซันเดร พอลคิง (เยอรมัน: Axandré Pölking) ในภาษาเยอรมัน หรือที่รู้จักกันในชื่อ มาโน่ พอลกิง (โปรตุเกส: Mano Pölking; เกิด 12 มีนาคม ค.ศ. 1976) เป็นผู้จัดการทีมชาวบราซิล เชื้อสายเยอรมัน ปัจจุบันเป็นผู้ฝึกสอนให้กับกงอันฮานอย ในวี.ลีก ดิวิชัน 1 อดีตเคยเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนให้กับฟุตบอลทีมชาติไทย และฟุตบอลทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีในการแข่งขันซีเกมส์ 2021 ที่กรุงฮานอย ประเทศเวียดนาม
เขาได้เริ่มเล่นฟุตบอลอาชีพในประเทศเยอรมนี กับ ฟิชเทบีเลเฟลด์, อาร์มีนีอาบีเลอเฟ็ลท์ และ ดัร์มซทัตท์ 98 ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2548 เขาได้ย้ายมาเล่นในประเทศไซปรัส ให้กับโอลิมเปียกอสนิโคเซีย และ อาโปเอล
เขาครองสถิติเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนที่คุมทีมยาวนานที่สุดในไทยลีก โดยคุมแบงค็อก ยูไนเต็ดนานถึง 6 ปี 4 เดือน
ระหว่างปี พ.ศ. 2557–2563 หลังจากนั้นเขาได้ย้ายไปเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนให้กับนครโฮจิมินห์ ในวี.ลีก ดิวิชัน 1 ก่อนที่จะกลับมารับหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนให้กับฟุตบอลทีมชาติไทยเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2564 โดยงานแรกของปอลกิงคือการพาทีมชาติไทยลงแข่งขัน เอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2020 ในเดือนธันวาคม เขาพาทีมชาติไทยผ่านรอบแบ่งกลุ่มด้วยการชนะ 4 นัดรวด และเอาชนะคู่แข่งสำคัญอย่างเวียดนามได้ในรอบรองชนะเลิศด้วยผลประตูรวมสองนัด 2–0 ผ่านเข้าไปพบกับอินโดนีเซียในรอบชิงชนะเลิศเป็นครั้งที่ 4 ในรายการนี้ และทีมชาติไทยเอาชนะไปด้วยผลประตูรวมสองนัด 6–2 คว้าแชมป์เป็นสมัยที่ 6
เกียรติประวัติ > ผู้ฝึกสอน

ไทยลีก
ไทยเอฟเอคัพ
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน
ซีเกมส์
คิงส์คัพ
แหล่งข้อมูลอื่น

อาเลชังดรี ปอลกิง ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
อาเลชังดรี ปอลกิง ที่อินสตาแกรม
ข้อมูลของ อาเลชังดรี ปอลกิง ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
อาเลชังดรี ปอลกิง ที่เฟซบุ๊ก
| ก่อนหน้า |  | อาเลชังดรี ปอลกิง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อากิระ นิชิโนะ |  |   ผู้ฝึกสอนทีมชาติไทย  (พ.ศ. 2564 – 2566) |  | มาซาตาดะ อิชิอิ |
ปิยวัฒน์ นาควานิช

พลโท ปิยวัฒน์ นาควานิช ตุลาการศาลทหารสูงสุดอดีตตุลาการศาลทหารกลางอดีตแม่ทัพภาคที่ 4 อดีตผู้อำนวยการรักษาความมั่นคงภายในภาค 4 อดีตกรรมการในคณะกรรมการขับเคลื่อนการแก้ไข้ปัญหาจังหวัดชายแดนภาคใต้ ตามคำสั่งคณะรักษาความสงบแห่งชาติ อดีตอนุกรรมการในคณะอนุกรรมการตรวจสอบปริมาณและคุณภาพข้าวคงเหลือของรัฐอดีตราชองครักษ์เวร
ประวัติ

พลโท ปิยวัฒน์ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2501 เป็นบุตรของพลตรี ธวัชชัย นาควานิช (ถึงแก่อนิจกรรม วันที่ 30 พฤษภาคม 2557) กับหม่อมราชวงศ์พิศวาส (ดิศกุล) นาควานิช มีพี่น้อง 4 คนคือ
พลตรีหญิง มนัสสวาสดิ์ อานุภาพ ข้าราชการบำนาญ สังกัดกระทรวงกลาโหม
พลเอก ธีรชัย นาควานิช อดีตองคมนตรี และอดีตผู้บัญชาการทหารบก
พลโท ปิยวัฒน์ นาควานิช
พลเอก วุฒิชัย นาควานิช ราชองครักษ์  อดีตผู้ทรงคุณวุฒิพิเศษกองทัพบก อดีตรองแม่ทัพภาคที่ 1 และอดีตผู้บัญชาการกองพลทหารราบที่ 9
พลโท ปิยวัฒน์ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 18 รุ่นเดียวกับพลเรือเอก ลือชัย รุดดิษฐ์ อดีตผู้บัญชาการทหารเรือ พลอากาศเอก ชัยพฤกษ์ ดิษยะศริน อดีตผู้บัญชาการทหารอากาศ  และโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า รุ่นที่ 29 รุ่นเดียวกับพลเอก เทพพงศ์ ทิพยจันทร์ อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตปลัดกระทรวงกลาโหม และอดีตผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารบก พลเอก พรพิพัฒน์ เบญญศรี อดีตสมาชิกวุฒิสภา และอดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุด พลเอก วราห์ บุญญะสิทธิ์ อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตรองเสนาธิการทหารบก และอดีตผู้บัญชาการกองพลที่ 1 รักษาพระองค์
พลโท ปิยวัฒน์ เคยดำรงตำแหน่งได้แก่
1 ต.ค. 2557 - ผู้ทรงคุณวุฒิกองทัพบก
1 เม.ย. 2559 - ที่ปรึกษากองทัพบก
1 ต.ค. 2559 - แม่ทัพภาคที่ 4
ยศ

1 ต.ค. 2557 - พลตรี
1 เม.ย. 2559 - พลโท
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2531 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2544 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2535 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
ตำแหน่งเกิดเสียง

ตำแหน่งเกิดเสียง:
1. ริมฝีปาก ด้านนอก (Exo-labial) 2. ริมฝีปาก ด้านใน (Endo-labial) 3. ฟัน (Dental) 4. ปุ่มเหงือก (Alveolar) 5. หลังปุ่มเหงือก (Post-alveolar) 6. หน้าเพดานแข็ง (Pre-palatal) 7. เพดานแข็ง (Palatal) 8. เพดานอ่อน (Velar) 9. ลิ้นไก่ (Uvular) 10. ช่องคอ (Pharyngeal) 11. เส้นเสียง (Glottal) 12. ลิ้นปิดกล่องเสียง (Epiglottal) 13. โคนลิ้นในช่องคอ (Radical) 14. ผนังลิ้นส่วนหลัง (Postero-dorsal) 15. ผนังลิ้นส่วนหน้า (Antero-dorsal) 16. ปลายลิ้น (Laminal) 17. ปลายสุดลิ้น (Apical) 18. ใต้ปลายสุดลิ้น (Sub-apical)
ตำแหน่งเกิดเสียง (อังกฤษ: place of articulation, point of articulation) ในทางสัทศาสตร์ เป็นตำแหน่งกำเนิดเสียงพยัญชนะ คือตำแหน่งในช่องเสียง (vocal tract) ที่เกิดการกีดขวาง จากการเคลื่อนตำแหน่งของกรณ์ (โดยปกติคือ บางส่วนของลิ้น) และฐาน (ปกติคือ บางส่วนของเพดานปาก) โดยเมื่อรวมกับลักษณะการออกเสียง (manner of articulation) และการเปล่งเสียงพูด (phonation) ทำให้เกิดเสียงพยัญชนะที่แตกต่างกัน
ชนิดของการออกเสียง

ฐานกรณ์ (articulator) นั้นแยกออกเป็นการออกเสียงแบบ ฐาน (passive articulator) และ กรณ์ (active articulator) ตัวอย่างเช่น
ใช้ริมฝีปากล่างเป็นกรณ์ (ส่วนเคลื่อนที่) อาจเคลื่อนไปสัมผัส ริมฝีปากบนซึ่งเป็นฐาน (ส่วนไม่เคลื่อนที่) เป็นการออกเสียงจากริมฝีปากคู่ (bilabial) เช่น เสียง [m]) หรือ
ใช้ริมฝีปากล่างไปสัมผัสกับฟันบน (ฐาน) เป็นเสียงจากริมฝีปากล่าง-ฟันบน (labiodental) เช่น เสียง [f])
การสัมผัสเพดานแข็งด้วยส่วนหน้าและส่วนหลังของลิ้น
ใช้ส่วนหน้าสัมผัส เรียก เสียงปลายลิ้นม้วน (retroflex)
ใช้ส่วนหลังลิ้นสัมผัส เรียก "เสียงจากหลังลิ้น-เพดานแข็ง" (dorsal-palatal) หรือ โดยทั่วไปเรียกเพียง ตาลุชะ/เสียงจากเพดานแข็ง (palatal)
เสียงแบบกรณ์ มีทั้งหมด 5 เสียง คือ
เสียงพยัญชนะริมฝีปาก (labial consonant) เป็นเสียงจากริมฝีปากหรือโอษฐชะ
เสียงพยัญชนะโพรงปาก (coronal consonant) เป็นเสียงจากการใช้ส่วนปลายอ่อนตัวของลิ้น
เสียงพยัญชนะหลังลิ้น (dorsal consonant) เป็นเสียงจากการใช้ส่วนกลางหรือส่วนหลังของลิ้น
เสียงพยัญชนะโคนลิ้น (radical consonant) เป็นเสียงจากการใช้โคนลิ้นและลิ้นปิดกล่องเสียง (epiglottis)
เสียงพยัญชนะเส้นเสียง (laryngeal consonants) เป็นเสียงจากกล่องเสียง (larynx)
การออกเสียงเหล่านี้สามารถเปล่งแยกจากกัน หรือ สามารถออกเป็นเสียงผสม เรียก การออกเสียงผสม (coarticulation)
การออกเสียงแบบฐานเป็นการออกเสียงที่ไม่มีการแบ่งแยกชัดเจน โดยตำแหน่งการออกเสียง เสียงจากลิ้น-ริมฝีปากบน (linguolabial) และเสียงลิ้นระหว่างฟัน (interdental), เสียงจากลิ้นระหว่างฟันและเสียงจากฟัน/ทันตชะ (dental), เสียงจากฟันและเสียงจากปุ่มเหงือก (alveolar), เสียงจากปุ่มเหงือกและเสียงจากเพดานแข็ง/ตาลุชะ (palatal), เสียงจากเพดานแข็งและเสียงจากเพดานอ่อน (velar), เสียงจากเพดานอ่อนและเสียงจากลิ้นไก่ (uvular) อาจเชื่อมโยงเหลื่อมกัน และการออกเสียงพยัญชนะอาจมีการออกเสียงในตำแหน่งก้ำกึ่ง
นอกจากนั้นแล้ว ในการใช้ลิ้นออกเสียง ส่วนที่ใช้สัมผัสอาจเป็นส่วน ผิวบนของลิ้น (blade) ที่ใช้ในการสัมผัส (เสียงพยัญชนะใช้ปลายลิ้น - en:laminal consonant), ส่วนยอดของปลายลิ้น (เสียงพยัญชนะใช้ปลายสุดลิ้น - apical consonant), หรือผิวใต้ลิ้น (เสียงพยัญชนะใช้ใต้ปลายสุดลิ้น - sub-apical consonant) ซึ่งเสียงเหล่านี้ก็อาจผสมผสานก้ำกึ่งไม่ได้แบ่งแยกชัดเจน
เสียงพยัญชนะที่มีตำแหน่งออกเสียงเหมือนกัน เรียกว่ามีฐานกรณ์ร่วม เช่น เสียงจากปุ่มเหงือกในภาษาอังกฤษ [n, t, d, s, z, l]
ตารางการออกเสียงและฐานกรณ์

| ลักษณะการออกเสียง | ลักษณะการออกเสียง | ฐานกรณ์ |
| --- | --- | --- |
| โอษฐชะ/เสียงจากริมฝีปาก (Labial) | โอษฐชะ/เสียงจากริมฝีปาก (Labial) | เสียงจากริมฝีปากคู่  (Bilabial) |
| โอษฐชะ/เสียงจากริมฝีปาก (Labial) | โอษฐชะ/เสียงจากริมฝีปาก (Labial) | เสียงจากริมฝีปากล่าง-ฟันบน (Labiodental) |
| ส่วนโพรงช่องปาก (Coronal) | เสียงใช้ปลายลิ้น (Laminal) | เสียงจากลิ้น-ริมฝีปากบน (Linguolabial) |
| ส่วนโพรงช่องปาก (Coronal) | เสียงใช้ปลายลิ้น (Laminal) | เสียงลิ้นระหว่างฟัน (Interdental) |
| ส่วนโพรงช่องปาก (Coronal) | เสียงใช้ปลายลิ้น (Laminal) | เสียงใช้ปลายลิ้น-ฟัน (Laminal en:dentaldental) |
| ส่วนโพรงช่องปาก (Coronal) | เสียงใช้ปลายลิ้น (Laminal) | เสียงใช้ปลายลิ้น-ฟัน-ปุ่มเหงือก (Laminal denti-alveolar) |
| ส่วนโพรงช่องปาก (Coronal) | เสียงใช้ปลายลิ้น (Laminal) | เสียงใช้ปลายลิ้น-ปุ่มเหงือก (Laminal alveolar) |
| ส่วนโพรงช่องปาก (Coronal) | เสียงใช้ปลายลิ้น (Laminal) | เสียงใช้ปลายลิ้น-หลังปุ่มเหงือก (Laminal postalveolar)  ("เสียงปลายลิ้นม้วน" - retroflex #1) |
| ส่วนโพรงช่องปาก (Coronal) | เสียงโก่งลิ้น (Domed)  (โก่งกลางลิ้นโค้งขึ้นเป็นทรงกลม   สัมผัสเพดานแข็งบางส่วน) | เสียงโก่งลิ้น-หลังปุ่มเหงือก (Domed postalveolar)  ("เสียงจากลิ้น-หลังปุ่มเหงือก" - palato-alveolar) |
| ส่วนโพรงช่องปาก (Coronal) | เสียงใช้เพดานแข็ง (Palatalized) | เสียงจากเพดานแข็ง-หลังปุ่มเหงือก (Palatalized postalveolar)  ("เสียงจากปุ่มเหงือก-เพดานแข็ง" - alveolo-palatal) |
| ส่วนโพรงช่องปาก (Coronal) | เสียงใช้ปลายสุดลิ้น (Apical) | เสียงจากปลายสุดลิ้น-ฟัน (Apical dental) |
| ส่วนโพรงช่องปาก (Coronal) | เสียงใช้ปลายสุดลิ้น (Apical) | เสียงจากปลายสุดลิ้น-ปุ่มเหงือก (Apical alveolar) |
| ส่วนโพรงช่องปาก (Coronal) | เสียงใช้ปลายสุดลิ้น (Apical) | เสียงจากปลายสุดลิ้น-หลังปุ่มเหงือก (Apical postalveolar)  ("เสียงปลายลิ้นม้วน" #2) |
| ส่วนโพรงช่องปาก (Coronal) | เสียงใช้ใต้ปลายสุดลิ้น (Sub-apical) | เสียงจากใต้ปลายสุดลิ้น-(หน้า)เพดานแข็ง (Sub-apical (pre)palatal)  ("เสียงปลายลิ้นม้วน" #3) |
| หลังลิ้น (Dorsal) | หลังลิ้น (Dorsal) | หน้าเพดานแข็ง (Prepalatal) |
| หลังลิ้น (Dorsal) | หลังลิ้น (Dorsal) | เสียงจากเพดานแข็ง/ตาลุชะ (Palatal) |
| หลังลิ้น (Dorsal) | หลังลิ้น (Dorsal) | เสียงจากหน้าเพดานอ่อน (Prevelar or medio-palatal) |
| หลังลิ้น (Dorsal) | หลังลิ้น (Dorsal) | เสียงจากเพดานอ่อน (Velar) |
| หลังลิ้น (Dorsal) | หลังลิ้น (Dorsal) | เสียงจากหลังเพดานอ่อน (Postvelar) |
| หลังลิ้น (Dorsal) | หลังลิ้น (Dorsal) | เสียงจากลิ้นไก่ (Uvular) |
| โคนลิ้นในช่องคอ (Radical) | โคนลิ้นในช่องคอ (Radical) | เสียงจากช่องคอส่วนบน (Upper pharyngeal) |
| โคนลิ้นในช่องคอ (Radical) | โคนลิ้นในช่องคอ (Radical) | เสียงจากช่องคอส่วนล่าง (Lower pharyngeal) |
| โคนลิ้นในช่องคอ (Radical) | โคนลิ้นในช่องคอ (Radical) | เสียงพยัญชนะจากลิ้นปิดกล่องเสียง-ช่องคอ (Epiglotto-pharyngeal) |
| โคนลิ้นในช่องคอ (Radical) | โคนลิ้นในช่องคอ (Radical) | เสียงพยัญชนะจากลิ้นปิดกล่องเสียง  ((Ary-)epiglottal) |
| กล่องเสียง (Laryngeal) | กล่องเสียง (Laryngeal) | เสียงจากเส้นเสียง (Glottal) |
ตืร์กเมนาบัต

| ตืร์กเมนาบัต Түркменабат เลนินสก์ (ค> ศ. 1924–27)  แชร์เจว (สมัยกลาง) อามุล (สมัยโบราณ) |
| --- | --- |

   ตรา
ตืร์กเมนาบัตที่ตั้งในประเทศเติร์กเมนิสถาน
พิกัด: 39°05′N 63°34′E﻿ / ﻿39.083°N 63.567°E﻿ / 39.083; 63.567
ประเทศ: เติร์กเมนิสถาน
จังหวัด: เลบัป
ความสูง: 187 เมตร (614 ฟุต)
ประชากร (ประมาณการ ค.ศ. 2004)
 • ทั้งหมด: 256,000 คน
ตืร์กเมนาบัต (เติร์กเมน: Türkmenabat, Түркменабат) ในอดีตและยุคกลางมีชื่อว่า แชร์เจว (รัสเซีย: Чарджоу, Chardzhou; เติร์กเมน: Çärjew, Чәрҗев) (เปอร์เซีย: چهارجوی แชฮอร์จูย หมายถึง 'ลำธารสี่แห่ง') และในสมัยโบราณว่า อามุล (Āmul) เป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองในประเทศเติร์กเมนิสถานและเป็นเมืองหลักของจังหวัดเลบัป ประมาณการในปี ค.ศ. 2004 เมืองนี้มีประชากร 256,000 คน ใน ค.ศ. 1924 ถึง 1927 เมืองนี้เคยเปลี่ยนชื่อเป็นเลนินสก์ เพื่อเป็นเกียรติแก่วลาดีมีร์ เลนิน
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของตืร์กเมนาบัต> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของตืร์กเมนาบัต> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของตืร์กเมนาบัต> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของตืร์กเมนาบัต> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของตืร์กเมนาบัต> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของตืร์กเมนาบัต> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของตืร์กเมนาบัต> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของตืร์กเมนาบัต> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของตืร์กเมนาบัต> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของตืร์กเมนาบัต> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของตืร์กเมนาบัต> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของตืร์กเมนาบัต> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของตืร์กเมนาบัต> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของตืร์กเมนาบัต> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 24.0 (75.2) | 28.4 (83.1) | 33.9 (93) | 40.3 (104.5) | 42.2 (108) | 44.0 (111.2) | 46.2 (115.2) | 43.0 (109.4) | 40.4 (104.7) | 35.6 (96.1) | 31.3 (88.3) | 25.7 (78.3) | 46.2 (115.2) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 6.8 (44.2) | 10.0 (50) | 16.0 (60.8) | 24.4 (75.9) | 30.4 (86.7) | 34.8 (94.6) | 36.4 (97.5) | 34.5 (94.1) | 29.7 (85.5) | 22.6 (72.7) | 15.0 (59) | 8.3 (46.9) | 22.41 (72.34) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 1.0 (33.8) | 3.7 (38.7) | 9.2 (48.6) | 17.1 (62.8) | 23.3 (73.9) | 27.6 (81.7) | 29.3 (84.7) | 26.9 (80.4) | 21.2 (70.2) | 13.9 (57) | 7.6 (45.7) | 2.7 (36.9) | 15.29 (59.53) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -3.3 (26.1) | -1.1 (30) | 3.6 (38.5) | 10.4 (50.7) | 15.7 (60.3) | 19.5 (67.1) | 21.4 (70.5) | 19.0 (66.2) | 13.1 (55.6) | 6.6 (43.9) | 1.7 (35.1) | -1.8 (28.8) | 8.73 (47.72) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -23.8 (-10.8) | -22.2 (-8) | -16.3 (2.7) | -4.6 (23.7) | 0.8 (33.4) | 9.4 (48.9) | 11.2 (52.2) | 9.1 (48.4) | 2.8 (37) | -9.5 (14.9) | -19.8 (-3.6) | -23.4 (-10.1) | −23.8 (−10.8) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 19 (0.75) | 17.4 (0.685) | 26.7 (1.051) | 22.4 (0.882) | 10.4 (0.409) | 1.5 (0.059) | 1.0 (0.039) | 0.1 (0.004) | 0.5 (0.02) | 4.6 (0.181) | 9.8 (0.386) | 16.1 (0.634) | 129.5 (5.1) |
| ความชื้นร้อยละ | 76.9 | 69.6 | 59.4 | 51.4 | 43.1 | 36.0 | 37.4 | 38.1 | 43.3 | 54.4 | 69.3 | 77.2 | 54.68 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 0.1 mm) | 6.3 | 5.8 | 5.6 | 4.7 | 2.0 | 0.5 | 0.2 | 0.3 | 0.2 | 1.5 | 5.2 | 6.3 | 38.6 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 131.8 | 153.2 | 197.6 | 242.1 | 330.3 | 384.5 | 395.3 | 379.1 | 322.7 | 267.7 | 193.7 | 132.0 | 3,130 |
แหล่งที่มา 1: climatebase.ru
แหล่งที่มา 2: NOAA (1961–1990)
ความสัมพันธ์กับนานาชาติ

อิซมีร์ ประเทศตุรกี (1994)
รื่อจ้าว ประเทศจีน (2014)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ตืร์กเมนาบัต
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

| กีฬาว่ายน้ำ ใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2024 |
| --- | --- | --- | --- |

รอบคัดเลือก
ฟรีสไตล์
| 50 เมตร | ชาย |  | หญิง |
| 100 เมตร | ชาย |  | หญิง |
| 200 เมตร | ชาย |  | หญิง |
| 400 เมตร | ชาย |  | หญิง |
| 800 เมตร | ชาย |  | หญิง |
| 1500 เมตร | ชาย |  | หญิง |
กรรเชียง
| 100 เมตร | ชาย |  | หญิง |
| 200 เมตร | ชาย |  | หญิง |
กบ
| 100 เมตร | ชาย |  | หญิง |
| 200 เมตร | ชาย |  | หญิง |
ผีเสื้อ
| 100 เมตร | ชาย |  | หญิง |
| 200 เมตร | ชาย |  | หญิง |
เดี่ยวผสม
| 200 เมตร | ชาย |  | หญิง |
| 400 เมตร | ชาย |  | หญิง |
ผลัดฟรีสไตล์
| 4×100 เมตร | ชาย |  | หญิง |
| 4×200 เมตร | ชาย |  | หญิง |
ผลัดผสม
| 4×100 เมตร | ชาย | ผสม | หญิง |
มาราธอน
| 10 กิโลเมตร | ชาย |  | หญิง |
ด ค ก
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส จัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 27 กรกฎาคม ถึง 9 สิงหาคม ค.ศ. 2024 รายการที่ใช้สระว่ายน้ำ (27 กรกฎาคม ถึง 4 สิงหาคม) จัดขึ้นที่สนามกีฬาปารีลาเดฟ็องส์ ส่วนการแข่งขันว่ายน้ำมาราธอน (8 ถึง 9 สิงหาคม) จัดขึ้นที่สะพานปงอาแล็กซ็องดร์-ทรัวและแม่น้ำแซน
รายการ

กีฬาว่ายน้ำมีการแข่งขันทั้งหมด 37 รายการเช่นเดียวกับรูปแบบการแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว แบ่งเป็นชาย 18 รายการ หญิง 18 รายการ และผสม 1 รายการ รวมถึงการแข่งขันว่ายน้ำมาราธอนระยะทาง 10 กิโลเมตรสองรายการ รายการการแข่งขันต่อไปนี้เป็นการแข่งขันที่ได้จัดขึ้น การแข่งขันที่จัดขึ้นในสระทั้งหมดเป็นแบบ long-course (50 เมตร) มีหน่วยเป็นเมตรเว้นแต่จะระบุเป็นอย่างอื่น
ท่าฟรีสไตล์: 50, 100, 200, 400, 800 และ 1500
ท่ากรรเชียง: 100 และ 200
ท่ากบ: 100 และ 200
ท่าผีเสื้อ: 100 และ 200
ท่าผสม: 200 และ 400
ผลัด: 4 × 100 ฟรี, 4 × 200 ฟรี; ผสม 4 × 100 (ชาย หญิง และผสม)
มาราธอน: 10 กิโลเมตร
สรุปเหรียญรางวัล > ตารางสรุปเหรียญ

*  เจ้าภาพ ( ฝรั่งเศส)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหรัฐ | 8 | 13 | 7 | 28 |
| 2 |  ออสเตรเลีย | 7 | 9 | 3 | 19 |
| 3 |  ฝรั่งเศส* | 4 | 1 | 2 | 7 |
| 4 |  แคนาดา | 3 | 2 | 3 | 8 |
| 5 |  ฮังการี | 3 | 1 | 1 | 5 |
| 6 |  จีน | 2 | 3 | 7 | 12 |
| 7 |  อิตาลี | 2 | 1 | 3 | 6 |
| 8 |  สวีเดน | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 9 |  สหราชอาณาจักร | 1 | 4 | 0 | 5 |
| 10 |  เยอรมนี | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 11 |  แอฟริกาใต้ | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 12 |  ไอร์แลนด์ | 1 | 0 | 2 | 3 |
| 12 |  เนเธอร์แลนด์ | 1 | 0 | 2 | 3 |
| 14 |  โรมาเนีย | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 15 |  ญี่ปุ่น | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 15 |  กรีซ | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 17 |  ฮ่องกง | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 18 |  เกาหลีใต้ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 18 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (19 ประเทศ) | รวม (19 ประเทศ) | 37 | 38 | 36 | 111 |
สรุปเหรียญรางวัล > รายการผสม

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ผลัดท่าผสม 4 × 100 เมตร รายละเอียด |  สหรัฐ Ryan Murphy (52.08) Nic Fink (58.29) Gretchen Walsh (55.18) Torri Huske (51.88) Regan Smith Charlie Swanson Caeleb Dressel Abbey Weitzeil | 3:37.43 WR |  จีน Xu Jiayu (52.13) Qin Haiyang (57.82) Zhang Yufei (55.64) Yang Junxuan (51.96) Tang Qianting Pan Zhanle | 3:37.55 AS |  ออสเตรเลีย Kaylee McKeown (57.90) Joshua Yong (58.43) Matthew Temple (50.42) Mollie O'Callaghan (52.01) Iona Anderson แซ็ก สตับเบิลตี-คุก Emma McKeon Kyle Chalmers | 3:38.76 OC |
โซเม็ง

| --- | --- |

ประเภท: บะหมี่ญี่ปุ่น
แหล่งกำเนิด: ญี่ปุ่น
อุณหภูมิเสิร์ฟ: แบบเย็น
ส่วนผสมหลัก: เส้นหมี่ (แป้งสาลี)
 ตำราอาหาร: โซเม็ง   สื่อ: โซเม็ง
โซเม็ง (ญี่ปุ่น: 素麺, 索麺; โรมาจิ: sōmen) ภาษาจีนกลางอ่านว่า ซู่เมี่ยน (จีนตัวย่อ: 素面; จีนตัวเต็ม: 素麵; พินอิน: sùmiàn) ภาษาเกาหลีอ่านว่า โซมย็อน (소면) แปลตามตัวว่า "บะหมี่แบบเรียบ ๆ"
โซเม็ง เป็น เส้นบะหมี่ญี่ปุ่นสีขาวทำมาจากแป้งสาลี ที่เส้นบางมาก เส้นผ่านศูนย์กลางน้อยกว่า 1.3 มิลลิเมตร ปกติเสิร์ฟเป็นบะหมี่เย็น เส้นผ่านศูนย์กลางมีขนาดแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างเส้นโซเม็งกับเส้นหมี่ที่หนากว่าอย่างฮิยามูงิและอูดง ตอนทำ เส้นโซเม็งจะถูกยืดคล้ายกับเส้นอูดงบางชนิด แป้งโด (dough) ถูกยืดด้วยน้ำมันพืชเพื่อให้ได้เส้นที่บางมาก ๆ แล้วนำไปผึ่งลมให้แห้ง
โซเม็งจะกินกันเป็นบะหมี่เย็นร่วมกับน้ำจิ้มรสอ่อน ที่เรียกว่า "สึยุ" สึยุนั้นปกติจะเป็นน้ำซอสที่ทำจากปลาโอแห้ง (คัตสึโอบูชิ) ที่สามารถปรุงรสด้วยต้นหอมญี่ปุ่น ขิง หรือขิงญี่ปุ่น ที่เรียกว่า เมียวงะ ในฤดูร้อน โซเม็งแช่น้ำแข็งจะเป็นที่นิยมในการดับร้อน
โซเม็งเสิร์ฟในซุปร้อน ปกติจะเรียกว่า นิวเม็ง รับประทานกันในฤดูหนาว คล้ายกับโซบะหรืออูดง
นางาชิโซเม็ง

นางาชิโซเม็ง (ญี่ปุ่น: 流しそうめん; 流し素麺; 流し索麺; โรมาจิ: nagashi sōmen, แปลว่า "โซเม็งปล่อยไหล") ภัตตาคารบางแห่งนำเสนอในฤดูร้อน จะวางเส้นหมี่ในรางไม้ไผ่ยาว ขวางตามยาวของภัตตาคาร ในรางจะมีน้ำเย็นจัดใส ๆ เมื่อเส้นโซเม็งไหลผ่าน ผู้รับประทานจะคีบออกด้วยตะเกียบของพวกเขา แล้วจุ่มเส้นในสึยุ การจับเส้นหมี่ต้องใช้ความคล่องแคล่วพอสมควร แต่เส้นหมี่ที่คีบกันได้ไม่ทันนั้น ปกติแล้วจะไม่ถูกนำมากินอีก ดังนั้นผู้รับประทานจะถูกกดดันให้คีบให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ความฟุ่มเฟือยเล็กน้อยได้ถูกคิดขึ้นโดยการใส่เส้นโซเม็งของพวกเขาลงในลำธารจริง ๆ ซึ่งนั่นผู้รับประทานสามารถเพลิดเพลินกับมื้ออาหารของพวกเขา ในสวนที่ถูกจัดไว้อย่างสวยงาม มีการออกแบบเครื่องจำลองประสบการณ์นี้ให้ทำได้ที่บ้าน
โซเม็งคาโบจะ

โซเม็งคาโบจะ (ญี่ปุ่น: 素麺南瓜; そうめんカボチャ; ソウメンカボチャ; โรมาจิ: sōmen kabocha) เป็นแตงผลรีชนิดหนึ่ง ที่เนื้อแตกเป็นเส้นคล้ายเส้นโซเม็งหรือเส้นสปาเกตตี คำว่า คาโบจะ มาจากคำว่า กัมพูชา ในภาษาญี่ปุ่นใช้หมายถึงฟักทองชนิดหนึ่งที่ชาวโปรตุเกสได้นำพันธุ์จากประเทศกัมพูชามาปลูกในญี่ปุ่น (ฟักทองเป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกา) ส่วนคำว่า 南瓜 ภาษาญี่ปุ่นสามารถอ่านได้ว่า นังกะ (หรือ โบบูระ) ตรงกับภาษาจีนกลางว่า หนานกวา แปลว่า ฟักทอง
ดูเพิ่ม

สปาเกตตีสควอช
สลัดโซเม็ง
ฮิยาชิจูกะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โซเม็ง
| ด ค กอาหารและเครื่องดื่มญี่ปุ่น |
| --- | --- |
อาหารจานหลัก:  กีวดง  เกี๊ยวซ่า  แกงกะหรี่ คัตสึกาเร  ข้าว ข้าวกล้องงอก  ข้าวเหนียว  โจ๊ก  เซกิฮัง  โซซูอิ  ทากิโกมิโงฮัง  ข้าวฮายาชิ  ไข่อนเซ็ง  คากูนิ  คาราอาเงะ  คูชิกัตสึ  ชาบูชาบู  ชาฮัง  ชิราตากิ  ซาชิมิ ฟูงุ  ซูชิ ประวัติศาสตร์  ซูชิยั่งยืน  โซกิ ฟูงุ  ดมบูริ คัตสึดง  ชูกาดง  เท็กกาดง  เท็นชินดง  อูนาดง  โอยาโกดง  ทงกัตสึ  ทาโกยากิ  ทามาโงยากิ  เท็มปูระ  โทโกโรเต็ง  นาเบโมโนะ  นิกูจางะ  บะหมี่ โซบะ  โซบะโอกินาวะ โซกิ  โซเม็ง สลัดโซเม็ง  ราเม็ง กระดูกหมู  แกงกะหรี่มูโรรัง  คาโงชิมะ  ชัมปง  ฮิยาชิจูกะ  สึเกเม็ง  ยากิโซบะ  วุ้นเส้น  อูดง ยากิอูดง  โฮโต  เบ็นโต เคียราเบ็ง  จูบาโกะ  มากูโนอูจิ  วัปปาเมชิ  เอกิเบ็ง  มนจายากิ  ยากินิกุ  ยากิโตริ  สึกูดานิ  สึกูเนะ  สุกี้ยากี้  ออมไรซ์  โอโกโนมิยากิ  โอโกวะ  โอเซจิ  โอเด็ง  โอนิงิริ เท็มมูซุ  ฮิยามูงิ  ฮิรายาจี 
อาหารจานรอง:  การิ  ขนมปัง ขนมปังแกงกะหรี่  ขนมปังเมลอน  ยูดาเนะ  อัมปัง  โครกเกะ  ชิโอการะ  ซัตสึมาอาเงะ  ซุปมิโซะ  นัตโต  นามาซุ  นูกาซูเกะ  ทากูอัง  สึเกโมโนะ  อาเงดาชิโดฟุ  โอกาซุ 
เครื่องดื่ม:  กาแฟกระป๋อง บอส  จอร์เจีย  เก็มไมจะ  คาลพิส  ชา ประวัติศาสตร์  เกียวกูโระ  คาบูเซจะ  คูกิจะ  ชาเขียว  เซ็นจะ  บันจะ  มัตจะ  โฮจิจะ  ชาข้าวบาร์เลย์  โชจู อาวาโมริ  ฮาบูชุ  โพคารี่สเวท  ยาคูลท์  รามูเนะ  ลิโพวิตัน  สาเก โทโซะ  นิโงริ  เหล้าหวาน  อควาเรียส  โอโรนามินซี 
ขนม / ของหวาน:  คมเปโต  คารูกัง  คูซูโมจิ  ชิรูโกะ  เซ็มเบ อาราเระ  ดังโงะ ชิจิดังโงะ  คิบิดังโงะ  โดรายากิ  ไดฟูกุ  ไทยากิ  มันจู  โมจิ โกเฮโมจิ  อาเงโมจิ  อูอิโร  โยกัง  ลูกอมข้าวโบตัง  วางาชิ  วาราบิโมจิ  อามานัตโต 
ส่วนผสม / เครื่องปรุง:  โกโบ  คนเนียกุ  คมบุ  คัตสึโอบูชิ  คันซูริ  คาราชิ  คูซูโกะ  คูโรมิตสึ  ชิจิมิโตงาราชิ  ซอส โชยุ  ซอสทงกัตสึ  ซอสวุร์สเตอร์เชอร์  ทาเระ  พนซุ  ชตสึรุ  ซันโช  ดาชิ  ไดกง ไดคงซากูราจิมะ  เต้าหู้  ถั่วแดงกวน  เท็งกาซุ  น้ำมันงา  โนริ  เบนิโชงะ  ปลา คามาโบโกะ  ซูริมิ  เม็นไตโกะ / ทาราโกะ  โทบิโกะ  ปังโกะ  ผงชูรส  มายองเนส  มิโซะ  มิริง  เม็มมะ  เมียวงะ  ยูซุ ยูซูโกโช  วาซาบิ  หน่อไม้  เห็ด ชีตาเกะ  มัตสึตาเกะ  เห็ดเข็มทอง  อาโอโนริ  อูเมโบชิ  ฮิจิกิ 
อุปกรณ์:  มีด กีวโต  ซันโตกุ  ซาชิมิโบโช  เดบะโบโช  นากิริโบโช  นานางิบะ  มางูโระโบโช  มีดทำครัวญี่ปุ่น  อูซูบะโบโช  หม้อหุงข้าว 
รายชื่อ:  ของว่าง  ของหวานและขนมหวาน  เครื่องปรุง  ส่วนประกอบของซูชิและซาชิมิ  อาหารจาน ซุปและสตูว์  ราเม็ง 
ผลไม้:  ไชน์มัสแคต  แตงโมสี่เหลี่ยม  ยูบาริเมลอน  รูบีโรมัน 
เกี่ยวข้อง:  ขนบธรรมเนียมและมารยาท  ไคเซกิ  ชิมมิ  เท็ปปังยากิ  เทริยากิ  โทกูซังฮิง  อาหารโอกินาวะ  อูมามิ  โอมากาเซะ 
  หมวดหมู่ 
โซเม็งราง
ประวัติศาสตร์จีน

เขตพื้นที่ของราชวงศ์ต่าง ๆ ตามประวัติศาสตร์ของจีน
เส้นเวลาของประวัติศาสตร์จีน
ประเทศจีนเป็นประเทศที่มีอารยธรรมยาวนานที่สุดประเทศหนึ่ง โดยหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่สามารถค้นคว้าได้บ่งชี้ว่าอารยธรรมจีนมีอายุถึง 5,000 ปี
รากฐานที่สำคัญของอารยธรรมจีนคือ การสร้างระบบภาษาเขียน ในยุคราชวงศ์ฉิน (ศตวรรษที่ 58 ก่อน ค.ศ.) ให้เป็นภาษากลางใช้ได้ทั่วประเทศ เป็นครั้งแรกในโลก (ไม่ว่าชนเผ่าใด ๆ จะพูดต่างกัน สำเนียงต่างกัน แต่ใช้ตัวเขียนเหมือนกัน) และการพัฒนาแนวคิดลัทธิขงจื๊อ เมื่อประมาณ ศตวรรษที่ 2 ก่อน ค.ศ. ประวัติศาสตร์จีนมีทั้งช่วงที่เป็นปึกแผ่นและแตกเป็นหลายอาณาจักรสลับกันไป ในบางครั้งก็ถูกปกครองโดยชนชาติอื่น เช่น มองโกล แมนจู ญี่ปุ่น วัฒนธรรมของจีนมีอิทธิพลอย่างสูงต่อชาติอื่น ๆ ในทวีปเอเชีย และในสังคมโลก
ยุคก่อนประวัติศาสตร์นั้นไม่มีหลักฐานแน่ชัดนักว่าเริ่มต้นเมื่อไร แต่จากการขุดพบวัตถุโบราณตามลุ่มแม่น้ำฉางเจียงและแม่น้ำหวง แบ่งช่วงเวลานี้ออกได้เป็นสังคมสองแบบ แบบแรกเป็นช่วงที่ผู้หญิงเป็นใหญ่เรียกว่าช่วงวัฒนธรรมหย่างเฉา และช่วงที่ผู้ชายเป็นใหญ่เรียกว่าวัฒนธรรมหลงชาน ตำนานเล่ากันว่าบรรพบุรุษจีนมีชื่อเรียกว่า หวางตี้ และ เหยียนตี้
ยุคก่อนประวัติศาสตร์ > ยุคหินเก่า

จีนเป็นดินแดนที่มนุษย์อาศัยเป็นเวลานานที่สุดแห่งหนึ่งในทวีปเอเชีย หลักฐานที่พบคือมนุษย์หยวนโหม่ว (元谋人:Yuánmóu rén) มีอายุประมาณ 1,700,000 ปี ล่วงมาแล้ว ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1965 ที่มณฑลยูนนาน ภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีน และ พบโครงกระดูกมนุษย์ปักกิ่ง (北京人:Běijīng rén) มีอายุประมาณ 700,000 ปี - 200,000 ปี ล่วงมาแล้ว ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1929 ที่บริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของปักกิ่ง (北京西南周口店龙骨山山洞里)  และ พบหลักฐานมนุษย์ถ้ำ (山顶洞人:Shāndǐngdòng rén）มีอายุประมาณ 18,000 ปี ล่วงมาแล้ว ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1930 ที่บริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของปักกิ่ง (北京西南周口店龙骨山顶部的山洞里)
ยุคก่อนประวัติศาสตร์ > ยุคหินกลาง

ยุคหินกลาง มีอายุประมาณ 10,000 ปี - 6,000 ปีล่วงมาแล้ว ใช้ชีวิตกึ่งเร่ร่อน ไม่มีการตั้งหลักแหล่งถาวร มีการพบเครื่องถ้วยชาม หม้อ มีการล่าสัตว์ เก็บอาหาร เครื่องมือหินที่ใช้ในชีวิตประจำวัน คือ หินสับ ขูด หัวธนู
ยุคก่อนประวัติศาสตร์ > ยุคหินใหม่

ดูเพิ่ม: รายชื่อวัฒนธรรมยุคหินใหม่ของจีน
ยุคหินใหม่ในบริเวณประเทศจีนปัจจุบัน มีอายุในช่วงประมาณ 6,000 ปี - 4,000 ปีล่วงมาแล้ว เริ่มตั้งหลักแหล่งเป็นชุมชน รู้จักเพาะปลูกข้าวฟ่าง เลี้ยงสัตว์ ทอผ้า ปลูกบ้านมีหลังคา ในยุคหินใหม่นี้มีมนุษย์ทำเครื่องปั้นดินเผาที่มีความประณีตและแข็งแกร่งมากขึ้น ตกแต่งเขียนลายสีและขัดมันผิว
ยุคก่อนประวัติศาสตร์ > ยุคโลหะ

มีอายุประมาณ 4,000 ปีล่วงมาแล้ว หลักฐานที่เก่าสุดคือมีดทองแดง แล้วยังพบเครื่องสำริดเก่าที่สุด ซึ่งนำมาใช้ทำภาชนะต่าง ๆเช่น ที่บรรจุไวน์ กระถาง กระจกเงา มีขนาดใหญ่และสวยงาม มากโดยเฉพาะสมัยราชวงศ์ซาง และ ราชวงศ์โจว
ยุคโบราณ

เป็นที่เล่าขานสืบทอดกันมาในหมู่ชาวจีนว่า  ตนเองเป็นลูกหลาน เหยียนตี้ และ หวงตี้ (炎帝子孙:Yándì zǐsūn) เมื่อประมาณ 4,000 ปีมาแล้ว และยังเชื่อเช่นนั้นจวบจนปัจจุบัน