stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เส้นเมริเดียนที่ 52 องศาตะวันตก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก

เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 52 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
| พิกัด | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| 90°0′N 52°0′W﻿ / ﻿90.000°N 52.000°W﻿ / 90.000; -52.000﻿ (Arctic Ocean) | มหาสมุทรอาร์กติก |  |
| 83°38′N 52°0′W﻿ / ﻿83.633°N 52.000°W﻿ / 83.633; -52.000﻿ (Lincoln Sea) | ทะเลลินคอล์น |  |
| 82°16′N 52°0′W﻿ / ﻿82.267°N 52.000°W﻿ / 82.267; -52.000﻿ (Greenland) |  กรีนแลนด์  |  |
| 71°6′N 52°0′W﻿ / ﻿71.100°N 52.000°W﻿ / 71.100; -52.000﻿ (Uummannaq Fjord) | Uummannaq Fjord |  |
| 70°58′N 52°0′W﻿ / ﻿70.967°N 52.000°W﻿ / 70.967; -52.000﻿ (Greenland) |  กรีนแลนด์  |  |
| 71°6′N 52°0′W﻿ / ﻿71.100°N 52.000°W﻿ / 71.100; -52.000﻿ (Uummannaq Fjord) | Uummannaq Fjord |  |
| 70°52′N 52°0′W﻿ / ﻿70.867°N 52.000°W﻿ / 70.867; -52.000﻿ (Greenland) |  กรีนแลนด์  |  |
| 70°1′N 52°0′W﻿ / ﻿70.017°N 52.000°W﻿ / 70.017; -52.000﻿ (Vaigat Sound) | Sullorsuaq Strait |  |
| 69°48′N 52°0′W﻿ / ﻿69.800°N 52.000°W﻿ / 69.800; -52.000﻿ (Greenland) |  กรีนแลนด์  |  |
| 69°33′N 52°0′W﻿ / ﻿69.550°N 52.000°W﻿ / 69.550; -52.000﻿ (Qeqertarsuup Tunua) | อ่าวดิสโก้ |  |
| 68°37′N 52°0′W﻿ / ﻿68.617°N 52.000°W﻿ / 68.617; -52.000﻿ (Greenland) |  กรีนแลนด์  |  |
| 64°7′N 52°0′W﻿ / ﻿64.117°N 52.000°W﻿ / 64.117; -52.000﻿ (Atlantic Ocean) | มหาสมุทรแอตแลนติก |  |
| 4°41′N 52°0′W﻿ / ﻿4.683°N 52.000°W﻿ / 4.683; -52.000﻿ (France) |  ฝรั่งเศส |  |
| 3°37′N 52°0′W﻿ / ﻿3.617°N 52.000°W﻿ / 3.617; -52.000﻿ (Brazil) |  บราซิล |  |
| 32°5′S 52°0′W﻿ / ﻿32.083°S 52.000°W﻿ / -32.083; -52.000﻿ (Atlantic Ocean) | มหาสมุทรแอตแลนติก |  |
| 60°0′S 52°0′W﻿ / ﻿60.000°S 52.000°W﻿ / -60.000; -52.000﻿ (Southern Ocean) | มหาสมุทรใต้ |  |
| 76°54′S 52°0′W﻿ / ﻿76.900°S 52.000°W﻿ / -76.900; -52.000﻿ (Antarctica) | แอนตาร์กติกา | อ้างสิทธิ์ ทั้ง  อาร์เจนตินา (อาร์เจนไทน์แอนตาร์กติกา) และ  สหราชอาณาจักร (บริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี) |
ดูเพิ่ม

เส้นเมริเดียนที่ 51 องศาตะวันตก
เส้นเมริเดียนที่ 53 องศาตะวันตก
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90
เส้นเมริเดียนที่ 52 องศาตะวันออก

เส้นเมริเดียนที่ 52 องศาตะวันออกของกรีนิช  คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปยุโรป ทวีปเอเชีย มหาสมุทรอินเดีย มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 52 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 128 องศาตะวันตก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก

เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 52 องศาตะวันออกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
| พิกัด | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| 90°0′N 52°0′E﻿ / ﻿90.000°N 52.000°E﻿ / 90.000; 52.000﻿ (Arctic Ocean) | มหาสมุทรอาร์กติก |  |
| 80°41′N 52°0′E﻿ / ﻿80.683°N 52.000°E﻿ / 80.683; 52.000﻿ (Barents Sea) | ทะเลแบเร็นตส์ |  |
| 72°6′N 52°0′E﻿ / ﻿72.100°N 52.000°E﻿ / 72.100; 52.000﻿ (Russia) |  รัสเซีย |  |
| 71°28′N 52°0′E﻿ / ﻿71.467°N 52.000°E﻿ / 71.467; 52.000﻿ (Barents Sea) | ทะเลแบเร็นตส์ |  |
| 68°32′N 52°0′E﻿ / ﻿68.533°N 52.000°E﻿ / 68.533; 52.000﻿ (Russia) |  รัสเซีย |  |
| 51°40′N 52°0′E﻿ / ﻿51.667°N 52.000°E﻿ / 51.667; 52.000﻿ (Kazakhstan) |  คาซัคสถาน |  |
| 46°49′N 52°0′E﻿ / ﻿46.817°N 52.000°E﻿ / 46.817; 52.000﻿ (Caspian Sea) | ทะเลแคสเปียน |  |
| 45°24′N 52°0′E﻿ / ﻿45.400°N 52.000°E﻿ / 45.400; 52.000﻿ (Kazakhstan) |  คาซัคสถาน |  |
| 42°51′N 52°0′E﻿ / ﻿42.850°N 52.000°E﻿ / 42.850; 52.000﻿ (Caspian Sea) | ทะเลแคสเปียน |  |
| 36°35′N 52°0′E﻿ / ﻿36.583°N 52.000°E﻿ / 36.583; 52.000﻿ (Iran) |  อิหร่าน |  |
| 27°50′N 52°0′E﻿ / ﻿27.833°N 52.000°E﻿ / 27.833; 52.000﻿ (Persian Gulf) | ทะเลแคสเปียน |  |
| 24°12′N 52°0′E﻿ / ﻿24.200°N 52.000°E﻿ / 24.200; 52.000﻿ (United Arab Emirates) |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ |  |
| 24°10′N 52°0′E﻿ / ﻿24.167°N 52.000°E﻿ / 24.167; 52.000﻿ (Persian Gulf) | อ่าวเปอร์เซีย |  |
| 23°59′N 52°0′E﻿ / ﻿23.983°N 52.000°E﻿ / 23.983; 52.000﻿ (United Arab Emirates) |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ |  |
| 23°37′N 52°0′E﻿ / ﻿23.617°N 52.000°E﻿ / 23.617; 52.000﻿ (Saudi Arabia) |  ซาอุดีอาระเบีย |  |
| 19°0′N 52°0′E﻿ / ﻿19.000°N 52.000°E﻿ / 19.000; 52.000﻿ (Yemen) |  เยเมน |  |
| 15°32′N 52°0′E﻿ / ﻿15.533°N 52.000°E﻿ / 15.533; 52.000﻿ (Indian Ocean) | มหาสมุทรอินเดีย |  |
| 60°0′S 52°0′E﻿ / ﻿60.000°S 52.000°E﻿ / -60.000; 52.000﻿ (Southern Ocean) | มหาสมุทรใต้ |  |
| 66°0′S 52°0′E﻿ / ﻿66.000°S 52.000°E﻿ / -66.000; 52.000﻿ (Antarctica) | แอนตาร์กติกา | ออสเตรเลียนแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี, อ้างสิทธิ์ โดย  ออสเตรเลีย |
ดูเพิ่ม

เส้นเมริเดียนที่ 51 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 53 องศาตะวันออก
| ด ค กวงกลมละติจูด / เส้นเมริเดียน |
| --- | --- |
  เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก เส้นศูนย์สูตร ทรอปิกออฟแคนเซอร์ ทรอปิกออฟแคปริคอร์น วงกลมอาร์กติก วงกลมแอนตาร์กติก ต.ต. 0° ต.อ. 30° 60° 90° 120° 150° 180° 30° 60° 90° 120° 150° 180° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 5° 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 95° 105° 115° 125° 135° 145° 155° 165° 175° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 10° 20° 40° 50° 70° 80° 100° 110° 130° 140° 160° 170° 0° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 10° 20° 30° 40° 50° 60° 70° 80° 90° 5° น. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 5° ต. 15° 25° 35° 45° 55° 65° 75° 85° 45x90 45x90 45x90 45x90
เหตุการณ์ (ความน่าจะเป็น)

ในทฤษฎีความน่าจะเป็น เหตุการณ์ คือเซตของผลลัพธ์ (สับเซตของแซมเปิลสเปส) ที่ถูกกำหนดสำหรับความน่าจะเป็นนั้น ๆ โดยทั่วไปแล้ว ถ้าแซมเปิลสเปสเป็นเซตจำกัด สับเซตใด ๆ ของแซมเปิลสเปสจะถือว่าเป็นเหตุการณ์ทั้งหมด (นั่นคือ สมาชิกทุกตัวของพาวเวอร์เซตเป็นเหตุการณ์) แต่อย่างไรก็ตามข้อความดังที่กล่าวมาก็ไม่ได้เป็นจริงเสมอไป
ดูเพิ่ม

ความน่าจะเป็น
แมงป่องช้างก้ามยาว

| แมงป่องช้างก้ามยาว |
| --- | --- |

Heterometrus longimanus จากเกาะบอร์เนียว มุมมองข้างหลังและหน้าท้อง

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropoda
ไฟลัมย่อย:: เชลิเซอราตา Chelicerata
ชั้น:: แมง Arachnida
อันดับ:: Scorpiones Scorpiones
วงศ์:: Scorpionidae Scorpionidae
สกุล:: แมงป่องช้าง Heterometrus (Herbst, 1800)
สปีชีส์:: Heterometrus longimanus
ชื่อทวินาม
Heterometrus longimanus (Herbst, 1800)

ชื่อพ้อง
 Buthus costimanus C. L. Koch, 1837  Centrurus galbineus C. L. Koch, 1838  Palamnaeus angustimanus Thorell, 1876  Pandinus humilis Simon, 1877  Scorpio longimanus Herbst, 1800
แมงป่องช้างก้ามยาว (ชื่อวิทยาศาสตร์: Heterometrus longimanus) เป็นแมงป่องช้างชนิดหนึ่งในวงศ์ Scorpionidae. มีลักษณะคล้ายแมงป่องช้างชนิด H. spinifer คือ มีปล้องพิษที่ปลายหางสีแดงเหมือนกัน ส่วนหัวไม่เรียบ แต่แมงป่องช้างก้ามยาวจะมีขนาดลำตัวที่ใหญ่กว่าเมื่อเทียบขนาดกับแมงป่องช้างชนิดอื่นที่อายุเท่ากัน มีร่างกายสีดำ และมีส่วนก้ามที่ใหญ่และยาวกว่า แมงป่องชนิดนี้ออกลูกเป็นตัว
มีความยาวลำตัวประมาณ 8-9 เซนติเมตร (ไม่รวมหาง) โดยสามารถมีความยาวสูงสุด10–12 เซนติเมตร (0.33–0.39 ฟุต). พบมากในป่าทางภาคใต้ของประเทศไทย จนถึงมาเลเซีย, อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์
เอเชียนเกมส์ 1990

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ: ปักกิ่ง
ประเทศ:  จีน
คำขวัญ: Unity, friendship and progress (จีน: 团结、友谊、进步; พินอิน: Tuánjié, yǒuyì, jìnbù)
ประเทศเข้าร่วม: 36 ประเทศ
นักกีฬาเข้าร่วม: 6,122 คน
กีฬา: 27  ชนิดกีฬา
ชนิด: 308 ประเภท
พิธีเปิด: 22 กันยายน 2533 (2533-09-22)
พิธีปิด: 7 ตุลาคม 2533 (2533-10-07)
ประธานพิธีเปิด: หยาง ซั่งคุน ประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาชนจีน
ประธานพิธีปิด: Roy de Silva รักษาการประธานสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย
นักกีฬาปฏิญาณ: Chen Longcan
ผู้จุดคบเพลิง: Xu Haifeng,  Gao Min,   Zhang Rongfang
สนามกีฬาหลัก: สนามกีฬาผู้ใช้แรงงาน
← โซล 1986ฮิโรชิมะ 1994 →
เอเชียนเกมส์ 1990 (จีน: 第十一届亚洲运动会; พินอิน: Dì shíyī jiè yàzhōu yùndònghuì) เป็นการแข่งขัน เอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 11 จัดขึ้นที่ปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 22 กันยายน ถึง 7 ตุลาคม พ.ศ. 2533 มีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 36 ประเทศ และมีกีฬาแข่งขันทั้งหมด 27 ชนิด และในครั้งนี้ประชุมสภาโอลิมปิกแห่งเอเชียได้มีการพิจารณาลงโทษ พักการเป็นสมาชิกของประเทศอิรัก เนื่องจากอิรักได้ก่อสงครามอ่าวเปอร์เซีย และจากผลของสงครามครั้งนี้ ทำให้ชีค ฟาฮัด ประธานสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย และชาวคูเวตเสียชีวิต
หลังจากกรุงปักกิ่งได้เป็นเจ้าภาพเอเชียนเกมส์ 1990 ครั้งต่อไปจะเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
สรุปเหรียญการแข่งขัน

บทความหลัก: สรุปเหรียญเอเชียนเกมส์ 1990
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่
*  เจ้าภาพ (จีน)
| ลำดับที่ | NOC | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  จีน (CHN)* | 183 | 107 | 51 | 341 |
| 2 |  เกาหลีใต้ (KOR) | 54 | 54 | 73 | 181 |
| 3 |  ญี่ปุ่น (JPN) | 38 | 60 | 76 | 174 |
| 4 |  เกาหลีเหนือ (PRK) | 12 | 31 | 39 | 82 |
| 5 |  อิหร่าน (IRI) | 4 | 6 | 8 | 18 |
| 6 |  ปากีสถาน (PAK) | 4 | 1 | 7 | 12 |
| 7 |  อินโดนีเซีย (INA) | 3 | 6 | 21 | 30 |
| 8 |  กาตาร์ (QAT) | 3 | 2 | 1 | 6 |
| 9 |  ไทย (THA) | 2 | 7 | 8 | 17 |
| 10 |  มาเลเซีย (MAS) | 2 | 2 | 4 | 8 |
| 11–25 | Remaining | 5 | 33 | 69 | 107 |
| รวม (25 NOC) | รวม (25 NOC) | 310 | 309 | 357 | 976 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เอเชียนเกมส์ 1990 จากเว็บสยามกีฬา
| ก่อนหน้า |  | เอเชียนเกมส์ 1990 |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เอเชียนเกมส์ 1986 (โซล, ประเทศเกาหลีใต้) |  |   การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์  (22 กันยายน - 7 ตุลาคม ค.ศ. 1990) |  | เอเชียนเกมส์ 1994 (ฮิโรชิมะ, ประเทศญี่ปุ่น) |
| ด ค กชาติใน เอเชียนเกมส์ 1990 ใน ปักกิ่ง , ประเทศจีน |
| --- | --- |
 อัฟกานิสถาน  บาห์เรน  บังกลาเทศ  ภูฏาน  บรูไน  จีน  จีนไทเป  ฮ่องกง  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิหร่าน  ญี่ปุ่น  คูเวต  ลาว  เลบานอน  มาเก๊า  มาเลเซีย  มัลดีฟส์  มองโกเลีย  พม่า  เนปาล  เกาหลีเหนือ  โอมาน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  ฟิลิปปินส์  กาตาร์  ซาอุดิอาระเบีย  สิงคโปร์  เกาหลีใต้  ศรีลังกา  ซีเรีย  ไทย  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  เวียดนาม  เยเมน 
| ด ค กเอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
 กีฬา  การคัดเลือกเจ้าภาพ  OCA  NOCs  ตารางเหรียญรางวัล  สรุปเหรียญ ฤดูร้อน  ฤดูหนาว  ผู้รับเหรียญรางวัล  สัญลักษณ์  มาสคอต 
| ฤดูร้อน |   1951 นิวเดลี   1954 มะนิลา   1958 โตเกียว   1962 จาการ์ตา   1966 กรุงเทพ   1970 กรุงเทพ   1974 เตหะราน   1978 กรุงเทพ   1982 นิวเดลี   1986 โซล   1990 ปักกิ่ง   1994 ฮิโรชิมะ   1998 กรุงเทพ   2002 ปูซาน   2006 โดฮา   2010 กว่างโจว   2014 อินช็อน   2018 จาการ์ตา–ปาเล็มบัง   2022 หางโจว†   2026 ไอจิ–นาโงยะ   2030 โดฮา   2034 รียาด    2038 รอประกาศ  |  |
| ฤดูหนาว |   1986 ซัปโปโระ   1990 ซัปโปโระ   1996 ฮาร์บิน   1999 คังว็อน   2003 อาโอโมริ   2007 ฉางชุน   2011 อัสตานา–อัลมาตี   2017 ซัปโปโระ   2025 ฮาร์บิน   2029 โทรเจนา  |  |
 †เลื่อนออกไปเป็นปี ค.ศ. 2023 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
เอซาชิ

เอซาชิ อาจหมายถึง
เอซาชิ (จังหวัดอิวาเตะ) - อดีตเมืองในจังหวัดอิวาเตะ
เอซาชิ (กิ่งจังหวัดโซยะ) - กิ่งจังหวัดของฮกไกโด
เอซาชิ (กิ่งจังหวัดฮิยามะ) - กิ่งจังหวัดของฮกไกโด
อำเภอเอซาชิ - อำเภอในจังหวัดฮกไกโด
เอซาเรีย อิลคานอฟ

| เอซาเรีย อิลคานอฟ |
| --- | --- |
เกิด: 3 กรกฎาคม พ.ศ.  2477
| สถิติเหรียญโอลิมปิก> มวยสากลสมัครเล่น.ตัวแทนของ  อิหร่าน.เอเชียนเกมส์ |
| --- | --- | --- |
|  | โตเกียว 2501 | 51 kg |
เอซาเรีย อิลคานอฟ (Ezaria Ilkhanoff)  (ภาษาเปอร์เซีย: ایزاریا ایلخانوف)  หรือ เอซเรียล อิลคาโนอูฟ (Ezrael Illkhanouf) เกิดเมื่อ 3 กรกฎาคม พ.ศ.  2477 ที่ มอสโก เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวอิหร่าน และติดทีมชาติอิหร่านเมื่อ พ.ศ. 2498  ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2501  ในรุ่นฟลายเวท ได้เหรียญทองแดง โดยแพ้คะแนน ฮลา ญุนต์จากพม่าในรอบรองชนะเลิศ และเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2503  และกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2505 แต่ไม่ได้เหรียญรางวัล
เศรษฐกิจสีเขียว

เศรษฐกิจสีเขียว (Green Economy) เป็นเศรษฐกิจที่มุ่งเน้นให้เกิดความกินดีอยู่ดีของมนุษย์และความเท่าเทียมทางสังคมโดยลดผลกระทบต่อสภาพแวดล้อมและทรัพยากรของระบบนิเวศน์เป็นผลลัพธ์ โดยทั่วไปแล้วเศรษฐกิจสีเขียวเป็นความพยายามในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของมนุษย์พร้อมกับการดูแลสิ่งแวดล้อมและการลดการใช้ทรัพยากรธรรมชาติแทนการแสวงหาผลกำไรเพียงอย่างเดียวและการดำเนินธุรกิจที่ใช้ทรัพยากรธรรมชาติอย่างสิ้นเปลืองและก่อมลพิษ โดยดำเนินระบบหรือทำการพัฒนาโดยตั้งอยู่บนฐานของการพัฒนาแบบยั่งยืนและคำนึงถึงความสัมพันธ์ของระบบนิเวศน์และเศรษฐกิจ (Cheng Siwei, 2011: 2)
อรรถาธิบาย

ในช่วงยี่สิบถึงสามสิบปีที่ผ่านมา เมื่อมีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของสภาพบรรยากาศโลกมากขึ้นและปัญหาสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรธรรมชาติที่ขาดแคลนกลายเป็นปัญหาในระดับระหว่างประเทศ เศรษฐกิจสีเขียวได้รับความสนใจทั้งในฐานะการพัฒนาที่ยั่งยืนและมีความรับผิดชอบ การแสดงออกซึ่งความรับผิดชอบเชิงบรรษัทของผู้ผลิต และกระแสความนิยมธรรมชาติอันเกิดจากการตื่นตัวด้านสิ่งแวดล้อมในหมู่ผู้บริโภคที่สร้างตลาดใหม่ขึ้นมาในระบบเศรษฐกิจ แนวคิดการพัฒนาเศรษฐกิจสีเขียวเกิดขึ้นและพัฒนาไปพร้อมกับการพัฒนาการผลิตแบบคาร์บอนต่ำ (low-carbon development) ซึ่งหมายถึงรูปแบบของการพัฒนาภาคอุตสาหกรรมและภาคธุรกิจ ที่มีกระบวนการลดการใช้พลังงานคาร์บอน และเพิ่มสัดส่วนของพลังงานสะอาด ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม โดยมีเป้าหมายเบื้องต้นคือการช่วยลดการปล่อยคาร์บอนอันเป็นสาเหตุของปัญหาเรือนกระจกและโลกร้อน และมีเป้าหมายระยะยาวคือสร้างระบบอุตสาหกรรมและเศรษฐกิจที่เป็นมิตรกับสภาพแวดล้อมอย่างยั่งยืน
ประเด็นที่มักจะถูกหยิบยกให้เป็นประเด็นหลักของเศรษฐกิจสีเขียวคือพลังงานสีเขียว เนื่องจากพลังงานเป็นปัจจัยสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมของโลก และเป็นต้นเหตุสำคัญของการทำลายสิ่งแวดล้อมและการปล่อยมลพิษ ประเด็นพลังงานสีเขียวจึงเป็นประเด็นที่ใหญ่มากประเด็นหนึ่งและอาจได้รับการพิจารณาโดยมิได้เกี่ยวข้องอะไรกับเศรษฐกิจสีเขียวในฐานะประเด็นเอกเทศ
องค์ประกอบของความเป็นเศรษฐกิจสีเขียว
คาร์ล เบิร์คคาร์ท แบ่งเศรษฐกิจสีเขียวออกเป็น 6 ส่วน ดังนี้
พลังงานซึ่งนำกลับมาใช้ใหม่ได้ เช่น พลังงานน้ำ ลม แสงแดด ความร้อนใต้พิภพ ฯลฯ เป็นพลังงานธรรมชาติที่ไม่หมดไปเหมือนเชื้อเพลิงฟอสซิลชนิดต่างๆ และไม่สร้างมลพิษต่อสิ่งแวดล้อม
อาคารสีเขียว อาคารซึ่งออกแบบและสร้างให้ใช้ทรัพยากรในการก่อสร้างน้อยและประหยัดพลังงานในการใช้สอย เช่น การติดตั้งแผงรับพลังงานแสงอาทิตย์ ระบบหมุนเวียนน้ำฝนมาใช้ภายในอาคาร ฯลฯ
พาหนะสะอาด ยานพาหนะซึ่งใช้พลังงานทางเลือกหรือพลังงานสะอาดแทนการใช้เชื้อเพลิงฟอสซิล เช่น รถไฮบริดจ์ รถพลังไฟฟ้า ฯลฯ
การจัดการน้ำ มีการอนุรักษ์แหล่งน้ำในธรรมชาติ บริหารจัดการทรัพยากรน้ำในเชิงเศรษฐกิจให้มีการใช้งานคุ้มค่า มีการบำบัดน้ำเสียจากกิจกรรมทางเศรษฐกิจให้กลับคืนสู่ธรรมชาติอย่างปลอดภัย ฯลฯ
การจัดการของเสีย การนำขยะกลับมาใช้ใหม่ การบำบัดของเสีย การออกแบบบรรจุภัณฑ์ ผลิตภัณฑ์ให้เกิดขยะน้อยที่สุด
การจัดการที่ดิน การอนุรักษ์ที่ดิน การฟื้นฟูสภาพดิน การจัดพื้นที่สีเขียวในเขตเมือง ป่าชุมชน เกษตรอินทรีย์ ฯลฯ
เป้าหมายของเศรษฐกิจสีเขียวแตกต่างกันไปตามคำจำกัดความ ซึ่งมองได้ว่าเศรษฐกิจสีเขียวนั้นเป็นสำนักเศรษฐศาสตร์แบบใหม่ที่ยกให้ระบบนิเวศน์เหนือกว่ากำไรสุทธิหรือเป็นเพียงองค์ประกอบหนึ่งที่เพิ่มเข้าไปในแนวคิดเศรษฐศาสตร์สำนักต่างๆ เช่น เศรษฐศาสตร์สำนักคลาสสิกจะมองว่าธรรมชาติเป็นทุนอย่างหนึ่ง (natural capital) หรือสำนักมาร์กซิสต์มองว่าธรรมชาติเป็นเหมือนกับชนชั้นกรรมาชีพที่ถูกกดขี่จากการแสวงหาประโยชน์ของนายทุน แต่โดยรวมแล้วเศรษฐกิจสีเขียวมีเป้าหมายคือการสร้างสมดุลระหว่างการพัฒนาทางเศรษฐกิจและการอนุรักษ์ธรรมชาติ ทั้งในแง่การใช้ทรัพยากรที่มีอย่างจำกัด การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมจากการปนเปื้อนของมนุษย์ สมดุลของระบบนิเวศน์และความหลากหลายทางธรรมชาติ (และยังรวมไปจนถึงการพัฒนาสังคมในด้านอื่นๆอย่างยั่งยืน เช่น การสร้างโอกาสให้แก่พลเมืองอย่างเท่าเทียมกันมากยิ่งขึ้นในทุกๆด้านด้วยเช่นกัน)
ข้อวิจารณ์

เศรษฐกิจสีเขียวถูกวิจารณ์ว่าเป็นความพยายามรูปแบบใหม่ของบรรษัทที่จะควบคุมและบิดเบือนกลไกตลาดด้วยระบบราคาสินค้าที่อิงกับกระแสการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม นโยบายต่างๆตั้งแต่การผลิตจนถึงการบริโภคของเศรษฐกิจสีเขียวที่คำนึงถึงสิ่งแวดล้อมยังเป็นการขัดขวางการพัฒนาประเทศ การใช้ทรัพยากรธรรมชาติ และการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ อีกทั้งระบบการเมืองการปกครองและโครงสร้างทางเศรษฐกิจของระบบตลาดและบรรษัทก็มิได้อยู่ในสภาพที่สามารถจะรองรับเศรษฐกิจสีเขียวได้ การกดดันให้รัฐบาลออกกฎหมายที่เอื้อต่อเศรษฐกิจสีเขียวหรือกดดันให้บรรษัทต่างๆ ทำตามแนวทางสีเขียวจึงเป็นเรื่องที่ไม่ยุติธรรม
ยิ่งไปกว่านั้น ยังคงมีคนบางกลุ่มเชื่อว่า ปัญหาสภาพแวดล้อม การเปลี่ยนแปลงของชั้นบรรยากาศ และการเสื่อมโทรมของระบบนิเวศน์เป็นเพียงเรื่องหลอกลวงที่สร้างขึ้นมาเพื่อหาช่องทางแสวงหาผลกำไรเท่านั้น เศรษฐกิจสีเขียวจึงเป็นเพียงความพยายามที่จะกดขี่ควบคุมระบบตลาดเสรีไม่ให้แสวงหาผลประโยชน์สูงสุดสำหรับมนุษย์ ซึ่งเป็นเจ้าเหนือทุกสิ่งในโลก อย่างไรก็ตามข้อเท็จจริงทางสภาพภูมิอากาศที่เปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันและร้ายแรงทั่วโลก และภัยพิบัติทางธรรมชาติอันรุนแรงที่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้น่าจะเป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดีถึงความน่าเชื่อถือ และสภาพปัญหาที่เกิดขึ้น “จริง” ในโลก
ตัวอย่างการนำไปใช้ในประเทศไทย

สำหรับในส่วนของประเทศไทยนั้นเศรษฐกิจสีเขียวยังค่อนข้างได้รับความสนใจในวงจำกัด ทั้งนี้ส่วนหนึ่งเป็นเพราะประเทศไทยนั้นยังคงมีเป้าหมายหลักเพื่อการพัฒนาอุตสาหกรรมเพื่อตอบสนองตลาดโลก และตลาดในภูมิภาคมากกว่าการพัฒนาด้านการเกษตรกรรม แต่ก็ใช่ว่าภาครัฐเองจะมิได้ให้ความสนใจในกระบวนการพัฒนาเศรษฐกิจที่ยั่งยืนเลย เพราะในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2555 - 2559) ในส่วนที่ 3 บทที่ 6 ว่าด้วยเรื่อง “ยุทธศาสตร์การปรับตัวทางเศรษฐกิจสู่การเติบโตอย่างมีคุณภาพและยั่งยืน” นั้นได้ระบุไว้บางส่วนถึงการพัฒนาการเกษตร และการพัฒนาอุตสาหกรรมที่ “มุ่งการปรับโครงสร้างอุตสาหกรรมให้มีคุณภาพและยั่งยืนด้วยการมุ่งเน้นการใช้ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และความคิดสร้างสรรค์ สู่อุตสาหกรรมสีเขียวและคาร์บอนต่ำบนฐานความรู้เชิงสร้างสรรค์และเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม เพื่อการพัฒนาที่สมดุลและยั่งยืน”
เหวัชระ

เหวัชระและไนราตมยะ ล้อมรอบด้วยฑากิณี 8 ตน
เหวัชระ (ภาษาทิเบต: ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ kye'i rdo rje / kye rdo rje; ภาษาจีน: 喜金刚 Xǐ jīngāng;) เป็นอีกภาคหนึ่งของเหรุกะ ที่สะท้อนถึงจิตใจด้านดีงามต่างจากเหรุกะที่สะท้อนจิตใจด้านชั่วร้าย ถือเป็นยิดัมเช่นกัน อิตถีภาวะของเหวัชระ เรียกว่า วัชรโยคินี หรือ ไนราตมยะ ซึ่งบ่งถึงสุญตาหรือความไร้ตัวตน รูปปั้นของเหวัชระมีกายสีน้ำเงิน แปดเศียร สี่ขา สิบหกกร ถือถ้วยรูปหัวกะโหลกที่บรรจุรูปพระธยานิพุทธะหรือเทพต่าง ๆ รวมถึงสัญลักษณ์ของพุทธะและเทพเหล่านั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Hevajra Tantra and Related Subjects (Himalayanart.org)
Forthcoming Hevajra studies by Harunaga Isaacson
เอฟเอคัพ (แก้ความกำกวม)

เอฟเอคัพ (FA Cup) สามารถหมายถึง
เอฟเอคัพ การแข่งขันชิงถ้วยในอังกฤษ ซึ่งเป็นการแข่งขันชิงถ้วยฟุตบอลที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
เอฟเอคัพ (ไทย) การแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยในประเทศไทย ซึ่งในช่วงปี พ.ศ. 2545-2551ได้ถูกยกเลิกไป และได้กลับมาแข่งขันใหม่ในปี พ.ศ. 2552
เกาหลีเอฟเอคัพ การแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยในประเทศเกาหลีใต้
เหวิน ซู่ฉิน

| เหวิน ซู่ฉิน  文素勤 |
| --- | --- |

เกิด: 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2410 อำเภอเซียงเซียง มณฑลหูหนาน จักรวรรดิชิง
เสียชีวิต: 5 ตุลาคม พ.ศ. 2462 (52 ปี) อำเภอเฉาชาน มณฑลหูหนาน สาธารณรัฐจีน
อาชีพ: เกษตรกร
คู่สมรส: เหมา อี๋ชาง
บุตร: เหมา เจ๋อตง เหมา เจ๋อหมิน เหมา เจ๋อถาน เหมา เจ๋อเจี้ยน (บุตรบุญธรรม)
เหวิน ซู่ฉิน (จีน: 文素勤; พินอิน: Wén Sùqín; 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2410 – 5 ตุลาคม พ.ศ. 2462; ชื่อลำลอง ชีเม่ย์ หรือ ฉีเหม่ย์) เป็นมารดาของเหมา เจ๋อตง
ประวัติ

เหวิน ซู่ฉิน เกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2410 (ถงจื้อปีที่ 6) ที่หมู่บ้านถังเจียถัว ในตำบลไท่ผิงอ้าว อำเภอเซียงเซียง จังหวัดเซียงถาน มณฑลหูหนาน (ปัจจุบันคือหมู่บ้านต้าผิง ตำบลต้าผิง) บิดาของเธอชื่อ เหวิน จืออี๋ เป็นช่างทำรองเท้าที่ยากจนและติดสุรา มารดาของเธอชื่อ เหวิน เฮ่อชื่อ เป็นภรรยาน้อยคนที่ 14 ของจืออี๋ เธอมีพี่ชาย 2 คนและน้องสาว 2 คน เธอเข้าเรียนที่วัดพุทธในท้องถิ่นจนถึงอายุ 10 ปี
บิดามักจะทำร้ายมารดาของเธอ ดังนั้นนางจึงหนีไปที่อำเภอเฉาชาน ที่นั่น นางก็แต่งงานใหม่กับเจ้าของที่ดินวัย 60 ปี ซึ่งถือเป็นเรื่องแปลกประหลาดในจีนแผ่นดินใหญ่ในเวลานั้น ซู่ฉินเข้าเรียนที่โรงเรียนแบ๊บติสต์ที่นั่นและสอบได้เป็นอันดับต้น ๆ เมื่ออายุได้ 13 ปี พ่อเลี้ยงก็จัดการแต่งงานให้เธอกับเหมา อี๋ชาง วัย 10 ปี ซึ่งสืบเชื้อสายมาจากชาวนาเป็นเวลายาวนาน เมื่ออายุ 26 ปี ซู่ฉินก็ได้ให้กำเนิดเหมา เจ๋อตง
หลังจากเหมา เจ๋อตง เกิด เธอและสามีก็ได้รับไก่ตัวผู้เป็นของขวัญตามธรรมเนียมท้องถิ่น เหวินรู้สึกเป็นห่วงสุขภาพของเหมา เนื่องจากเธอเคยมีลูกชายสองคนที่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเป็นทารก เธอจึงพาเขาไปพบพระสงฆ์รูปหนึ่งที่อาศัยอยู่บนภูเขา และขอให้พระสงฆ์รูปนั้นช่วยดูแล แต่พระสงฆ์รูปนั้นปฏิเสธ เพราะเชื่อว่าเหมามีสุขภาพแข็งแรงดี จากนั้นเธอได้เดินทางไปยังบ้านของบิดาของเธอในเขตใกล้เคียง ระหว่างทางได้แวะที่วัดแห่งหนึ่งซึ่งอุทิศให้กับพระโพธิสัตว์กวนอิม โดยนางได้อธิษฐานขอให้องค์พระโพธิสัตว์นี้มาเป็นแม่บุญธรรมของเจ๋อตง
เธอเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลืองเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2462
แครอล ฟุคุนะงะ

แครอล ฟุคุนะงะ (เกิดเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1947) เป็นนักกฎหมายและนักการเมืองจากสหรัฐอเมริกา
เกิดที่เมืองHonolulu, Hawaii รัฐฮาวาย จบการศึกษาคณะนิติศาสตร์ ที่niversity of Hawaii แครอลมีประสบการจากการทำงานด้านกฎหมายที่เมืองHonolulu และได้เป็นผู้ร่างอนุสัญญาฮาวาย ค.ศ. 1978 จากการที่แครอลเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 ถึงปี ค.ศ. 1982 และในปี ค.ศ. 1986 จนถึงปี ค.ศ. 1986 สังกัดพรรคเดโมแครต และเป็นวุฒิสภาฮาวาย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1992 จนถึงปี ค.ศ. 2012
เรนาโต โคโรนา

| เรนาโต โคโรนา   Renato Corona |
| --- | --- |


ประธานศาลสูงสุดแห่งฟิลิปปินส์
ดำรงตำแหน่ง 17 พฤษภาคม 2553 – 29 พฤษภาคม 2555
แต่งตั้งโดย: กลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย
ก่อนหน้า: เรย์นาโต ปูโน
ถัดไป: อันโตนิโอ คาร์ปิโอ (รักษาการ)
ตุลาการสมทบในศาลสูงสุดแห่งฟิลิปปินส์
ดำรงตำแหน่ง 9 เมษายน 2545 – 17 พฤษภาคม 2553
แต่งตั้งโดย: กลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย
ก่อนหน้า: อาร์ตูโร บูเอนา
ถัดไป: มาเรีย เลาวร์เดส เซเรโน
รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีแห่งฟิลิปปินส์
ดำรงตำแหน่ง 20 มกราคม 2544 – 9 เมษายน 2545
ประธานาธิบดี: กลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย
ก่อนหน้า: อาโปรดิกิโอ ลาเควียน
ถัดไป: ริโกเบอร์โต ทิกลาโอ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 15 ตุลาคม 2491 (75 ปี 352 วัน) ทานาอวน ฟิลิปปินส์
คู่สมรส: คริสตินา รอโก
ศิษย์เก่า: • มหาวิทยาลัยอาเตเนโอเดมะนิลา • คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด • มหาวิทยาลัยซันโตโทมัส

เรนาโต ซี. โคโรนา (Renato C. Corona; 15 ตุลาคม 2491 – ) เป็นประธานศาลสูงสุดคนที่ยี่สิบสามแห่งฟิลิปปินส์ เดิมกลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย ประธานาธิบดี ตั้งให้เป็นตุลาการสมทบในศาลสูงสุดตั้งแต่วันที่ 9 เมษายน 2545 ต่อมาเมื่อเรย์นาโต ปูโน (Reynato Puno) พ้นจากตำแหน่งประธานศาลสูงสุด เขาจึงได้เลื่อนสู่ตำแหน่งนั้นตั้งแต่วันที่ 12 พฤษภาคม 2553
โคโรนานั้นเดิมเป็นอาจารย์คณะนิติศาสตร์ นักกฎหมายเอกชน และรัฐมนตรีในคณะรัฐมนตรีของฟิเดล วี. รามอส กับของกลอเรีย อาร์โรโย ก่อนได้รับแต่งตั้งเข้าสู่ศาลสูง
ครั้นวันที่ 12 ธันวาคม 2554 เขาถูกสภาผู้แทนราษฎรร้องขับจากตำแหน่งประธานศาลสูงสุด ต่อมาวันที่ 29 พฤษภาคม 2555 วุฒิสภาชี้ขาดว่า เขามีความผิดฐานไม่แถลงทรัพย์สิน หนี้สิน และมูลค่าสุทธิ ตามความในข้อ 2 แห่งคำร้องขับออกจากตำแหน่ง
ภูมิหลัง

โคโรนาเกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2491 ณ อำเภอทานาอวน จังหวัดบาทังกัส ประเทศฟิลิปปินส์ สมรสกับคริสตินา โคโรนา (Christina Corona) หรือชื่อสกุลเดิมว่า รอโก (Roco) มีบุตรด้วยกันสามคน และมีหลานอีกหกคน
การศึกษา > คุณวุฒิ

ในปี 2513 โคโรนาสำเร็จเป็นศิลปศาสตรบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยอาเตเนโอเดมะนิลา (Ateneo de Manila University) ครั้งเป็นนักศึกษา เขาได้ทำหน้าที่เป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์นักศึกษาเรียก เดอะกีด็อน (The GUIDON) ด้วย ต่อมาในปี 2517 จึงสำเร็จเป็นนิติศาสตรบัณฑิตจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยอาเตเนโอ (Ateneo Law School) และสอบเนติบัณฑิตผ่าน  ได้คะแนนร้อยละ 84.6 นับเป็นที่ยี่สิบห้าจากผู้สอบทั้งหมดหนึ่งพันเก้าร้อยหกสิบห้าคน
ลุปี 2524 คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (Harvard Law School) ตกลงรับเขาเข้าศึกษานิติศาสตรมหาบัณฑิต และเขาสำเร็จการศึกษาได้ปริญญานั้นในปีถัดมา ต่อมา จึงสำเร็จเป็นนิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากมหาวิทยาลัยซันโตโทมัส (University of Santo Tomas) และได้รับเลือกเป็นตัวแทนเพื่อนร่วมห้องกล่าวคำอำลาในพิธีประสาทปริญญาบัตรด้วย