stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โฮเมอร์ ซิมป์สัน

| โฮเมอร์ ซิมป์สัน |
| --- | --- |
ตัวละครใน เดอะซิมป์สันส์
โฮเมอร์กินโดนัท
ปรากฏครั้งแรก: "กูดไนท์" (1987)
สร้างโดย: แม็ตต์ เกรนิง
ให้เสียงโดย: แดน แคสเทลลาเนตา (1987–ปัจจุบัน)
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
ชื่อเต็ม: Homer Jay Simpson
เพศ: ชาย
อาชีพ: นักเคมี และผู้รักษาความปลอดภัยที่สถานีพลังงานนิวเคลียร์สปริงฟิลด์ อดีตผู้ควบคุมสถานีพลังงานนิวเคลียร์
ครอบครัว:   อับราฮัม ซิมป์สัน (พ่อ)  โมนา ซิมป์สัน (แม่)  เฮิร์บ โพเวลล์ (กึ่งพี่/น้องชาย)  แอบบี ซิมป์สัน (กึ่งพี่/น้องสาว) 
คู่สมรส: มาร์จ ซิมป์สัน
บุตร:   บาร์ต ซิมป์สัน  ลิซ่า ซิมป์สัน  แม็กกี ซิมป์สัน 
ศาสนา: คริสต์นิกายโปรเตสแตนต์
โฮเมอร์ เจย์ ซิมป์สัน (อังกฤษ: Homer Jay Simpson) เป็นตัวการ์ตูนหลักในการ์ตูนชุดทางโทรทัศน์ในสหรัฐ เรื่อง เดอะซิมป์สันส์ สร้างโดย แม็ตต์ เกรนิง (Matt Groening) ให้เสียงพากย์โดย แดน แคสเทลลาเนตา (Dan Castellaneta)
โฮเมอร์เป็นพ่อในครอบครัวซิมป์สัน ลักษณะอ้วนลงพุง ขี้เกียจ ตะกละ และไม่ฉลาด เขาทำงานที่โรงไฟฟ้าพลังปรมาณูของ ชารลส์ มอนโกเมอร์รี่ เบิร์นส์ (C.M. Burns)ในเมืองสปริงฟิลด์ (Springfield) ที่แผนก Sector 7G โดยใช้เวลาส่วนใหญ่กินโดนัทแทนที่จะทำงาน และงีบหลับ และใช้เวลาหลังเลิกงานที่ผับชื่อโมส์ ทาเวิร์น เมื่ออยู่บ้านก็มักจะนั่งบนโซฟาหน้าจอโทรทัศน์ พร้อมกับแกล้มและเบียร์ในมือ และมีคำอุทานติดปากว่า "โด้ะ!" (D'oh!) ซึ่งคำนี้ถูกบรรจุแล้วในพจนานุกรมออกซฟอร์ด
โฮเมอร์เกิดที่เมืองและโตที่เมืองสปริงฟิลด์ เป็นลูกชายคนแรกของ อับราฮัม ซิมป์สัน และแต่งงานกับ มาร์จ บูวีเยร์ (Marge Bouvier) หรือเรียกว่ามาร์จ มีลูกสามคนได้แก่ บาร์ต ซิมป์สัน ลิซา ซิมป์สัน และ แมกกี ซิมป์สัน มีพี่น้องต่างมารดาชื่อ เฮิร์บ โพเวลล์ (Herb Powell)
เลออโคออน

"เลออโคออนและบุตร" ประติมากรรมหินอ่อนที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วาติกันในนครรัฐวาติกัน
เลออโคออน (อังกฤษ: Laocoön, /leɪˈɒkoʊˌɒn, -kəˌwɒn/; กรีกโบราณ: Λαοκόων, อักษรโรมัน: Laokóōn, สัทอักษรสากล: [laokóɔːn]) เป็นบุคคลในประมวลเรื่องปรัมปรากรีกกับโรมันและใน Epic Cycle เลออโคออนเป็นนักบวชโทรจัน แต่กลับไปละเมิดกฎอาจจะด้วยการแต่งงานและมีลูก หรืออาจจะโดยการปฏิบัติตัวในทางที่ไม่เหมาะสมโดยการไปสมสู่กับภรรยาต่อหน้ารูปเคารพในวัด บทบาทของเลออโคออนในตำนานสงครามเมืองทรอยคือไปพยายามเตือนฝ่ายทรอยไม่ให้รับม้าโทรจันจากฝ่ายกรีก ซึ่งทำความพิโรธให้แก่เทพเจ้าผู้ส่งงูทะเลสองตัวจากเกาะเทเนดอสมาเข่นฆ่า
ครอบครัว

เลออโคออนได้รับการระบุว่าเป็นบุตรแห่งอะโคทีส อันเทนอร์ หรือโพไซดอน หรือบุตรของ Priam กับ Hecuba
เขามีลูกชายสองคน
ข้อมูล

Boardman, J., บ.ก. (1993). The Oxford History of Classical Art. Oxford University Press. ISBN 0-19-814386-9.
Gall, Dorothee; Wolkenhauer, Anja (hg) (30 November 2006). Laokoon in Literatur und Kunst. Symposions "Laokoon in Literatur und Kunst" vom 30 November 2006. (Berlin; New York: Walter de Gruyter) Beiträge zur Altertumskunde. Vol. 254. Bonn, DE: Universität Bonn (ตีพิมพ์ 2009).
Smith, R.R.R., บ.ก. (1991). Hellenistic Sculpture: A handbook. Thames & Hudson. ISBN 0500202494.
แหล่งข้อมูลอื่น

The Warburg Institute Iconographic Database (images of Laocoön)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เลออโคออน
ข้อความบนวิกิซอร์ซ:
“Laocoön” by William Blake
"Laocoon" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). 1911.
"Laöcoön". The New Student's Reference Work. 1914.
"Laocoön". Encyclopedia Americana. 1920.
"Laocoön". Collier's New Encyclopedia. 1921.
"Laocoon". The Digital Sculpture Project.
"Towards a newest Laocoön". hasaqui.com.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 2  3 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ  สวีเดน  โปแลนด์ 
อื่น ๆ:  IdRef
ประเทศโปแลนด์
นิรุกติศาสตร์

ชื่อของประเทศโปแลนด์ในภาษาแม่ว่า Polska นั้น มีมาจากชนเผ่าเลติชของชาวโปลันด์ตะวันตก ซึ่งอาศัยอยู่บริเวณลุ่มแม่น้ำวาร์ตา ซึ่งในปัจจุบันคือภูมิภาควีแยลกอปอลสกา โดยเริ่มมาตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 6 ชื่อของชนเผ่านี้มีต้นกำเนิดมาจากภาษาโปรโต-อินโด-ยุโรป คำว่า *pleh₂- (ที่ราบ) และภาษาโปรโต-สลาวิก คำว่า pole (ทุ่งกว้าง) ในทางนิรุกติศาสตร์นั้นได้มีการพลิกแพลงคำจากภูมิลักษณ์ของภูมิภาคและภูมิประเทศอันราบเรียบของวีแยลกอปอลสกา ชื่อประเทศโปแลนด์ในภาษาอังกฤษนั้น (Poland) ถูกประดิษฐ์คำขึ้นในคริสต์ทศวรรษที่ 1560 โดยมาจากภาษาเยอรมันกลาง-สูง คำว่า Pole(n) และได้เติมคำหลังต่อท้ายว่า land ที่มีความหมายว่า ผู้คนหรือประเทศชาติ ก่อนที่จะถูกเอามาใช้ ส่วนชื่อประเทศโปแลนด์ในภาษาละติน (Polonia) ก็ถูกนำมาใช้อย่างกว้างขวาง ทั่วยุโรปภายในยุคกลาง
ประวัติศาสตร์

บทความหลัก: ประวัติศาสตร์โปแลนด์
โปแลนด์เคยเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต ในการรบวอร์ซอ โปแลนด์ต้องสู้กับสหภาพโซเวียตที่มีทหารมากกว่าถึงห้าเท่า แต่ทหารโปแลนด์ที่รักชาติก็สามารถขับไล่รัสเซียออกไปได้ ต่อมาโปแลนด์เกิดความขัดแย้งภายในประเทศ นาซีเยอรมนีได้เรียกร้องผนวกท่าเรือเสรีดานซิกแต่โปแลนด์ปฏิเสธ นาซีเยอรมนีกับสหภาพโซเวียตได้ทำสนธิสัญญาโมโลตอฟ-ริบเบนทรอพและร่วมมือกันเข้ายึดครองโปแลนด์ ในปี พ.ศ. 2482 โดยเยอรมนีจะเข้ายึดด้านตะวันตก ส่วนสหภาพโซเวียตจะเข้ายึดด้านตะวันออก แต่รัฐบาลของโปแลนด์ได้หลบลี้ภัยไปยังประเทศอังกฤษและจัดตั้งเป็นรัฐบาลพลัดถิ่นทำการต่อสู้กับนาซีเยอรมนีต่อไป
ในระหว่างอยู่ภายใต้การครอบครองของนาซีเยอรมัน นาซีได้ทำการกวาดต้อนชาวยิวในโปแลนด์หลายล้านคนไปยังค่ายกักกัน โดยเฉพาะค่ายกักกันเอาชวิตซ์ และทำการสังหารหมู่อย่างโหดและทารุณ ต่อมาในปี 1945 กองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตได้เข้ายึดครองโปแลนด์และได้ให้ปกครองด้วยระบอบคอมมิวนิสต์ หลังสงครามโลกครั้งที่สองและสงครามเย็น ประเทศโปแลนด์ได้เป็นหนึ่งในสมาชิกของประเทศในยุโรปตะวันออกที่ปกครองด้วยระบอบคอมมิวนิสต์
ภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง ตั้งอยู่ใจกลางทวีปยุโรป มีพรมแดนติด 7 ประเทศ ได้แก่ ทิศเหนือจรดรัสเซีย (แคว้นคาลีนินกราด) ทิศตะวันออกเฉียงเหนือและทิศตะวันออกจรดลิทัวเนีย เบลารุส และยูเครน ทิศใต้จรดสโลวาเกียและสาธารณรัฐเช็ก ทิศตะวันตกจรดเยอรมนี และทิศเหนือจรดทะเลบอลติก
ภูมิประเทศ เป็นพื้นที่ราบเกือบทั้งประเทศ นอกจากบริเวณชายแดนทางใต้เป็นทิวเขาตาตรา ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาคาร์เพเทียและภูเขาซูดีทีส ซึ่งมียอดเขาสูงที่สุดคือยอด Rysy สูงจากระดับน้ำทะเล 8,200 ฟุต เป็นพรมแดนธรรมชาติกั้นระหว่างโปแลนด์กับสโลวาเกีย โปแลนด์มีแม่น้ำสายสำคัญคือ แม่น้ำโอเดอร์ที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ และแม่น้ำวิสตูลาที่อยู่ทางตะวันออกของประเทศ
การเมือง > บริหาร

โปแลนด์เป็นประเทศที่ปกครองโดยระบอบประชาธิปไตยแบบมีผู้แทน โดยมีประธานาธิบดีเป็นประมุขแห่งรัฐ โครงสร้างของรัฐบาลนั้น มีศูนย์กลางอยู่ที่คณะรัฐมนตรี ที่นำโดยนายกรัฐมนตรี ประธานาธิบดีจะแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีตามข้อเสนอของนายกรัฐมนตรี ซึ่งมักจะมาจากพันธมิตรในสภาเซย์มเป็นส่วนใหญ่ ประธานาธิบดีจะได้รับเลือกตั้งจากคะแนนเสียงอยู่ทุก ๆ 5 ปี โดยประธานาธิบดีคนปัจจุบันคืออันด์แชย์ ดูดา และนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันคือมาแตอุช มอราวีแยตสกี
การเมือง > การแบ่งเขตการปกครอง

โปแลนด์แบ่งเขตการปกครองระดับบนสุดออกเป็น 16 จังหวัด (โปแลนด์: województwa) ได้แก่
การปกครองในระดับรองลงไปจากจังหวัดได้แก่
อำเภอ (powiaty ) แบ่งเป็น
อำเภอชนบท (powiaty ziemskie) 314 แห่ง และ
อำเภอนคร (powiaty grodzkie) 65 แห่ง
เทศบาล (gminy) 2,478 แห่ง
ดูเพิ่ม

ยุโรปกลาง
แหล่งข้อมูลอื่น

Poland.gov.en – Polish national portal เก็บถาวร 3 ธันวาคม 2014 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Poland. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
"Poland" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 21 (11 ed.). 1911.
"Poland" . Encyclopædia Britannica. Vol. 32 (12th ed.). 1922.
ประเทศโปแลนด์ ที่เว็บไซต์ Curlie
Wikimedia Atlas of Poland
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ประเทศโปแลนด์ ที่โอเพินสตรีตแมป
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI 2  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  โปแลนด์ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศิลปิน:  KulturNav 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  IdRef  İslâm Ansiklopedisi
อาคารผู้โดยสารสนามบิน

อาคารผู้โดยสารของท่าอากาศยานนานาชาติเป่ย์จิงต้าซิง
อาคารผู้โดยสารนานาชาติทอม แบรดลีย์ในท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิสรองรับเที่ยวบินต้นทางและปลายทาง (O&D Flights) มากที่สุดในโลก
อาคารผู้โดยสารสนามบิน (อังกฤษ: Airport Terminal) คืออาคารที่อยู่ในสนามบินหรือท่าอากาศยานที่ผู้โดยสารจะเปลี่ยนรูปแบบการขนส่งระหว่างภาคพื้นดินและอากาศยานผ่านสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ เช่น การจำหน่ายตั๋วโดยสาร รับกระเป๋าเดินทาง การตรวจจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
อาคารผู้โดยสารที่ถูกออกแบบให้สามารถเข้าสู่ตัวอากาศยานผ่านประตูทางออกขึ้นเครื่อง โดยปกติจะเรียกว่า "อาคารเทียบอากาศยาน" (concourses) อย่างไรก็ตาม คำว่า อาคารผู้โดยสาร และ อาคารเทียบอากาศยาน มักถูกใช้สลับกัน ขึ้นอยู่กับโครงสร้างและการจัดเรียงของสนามบินนั้นๆ สนามบินขนาดเล็กจะมีอาคารผู้โดยสารเพียงแห่งเดียว ในขณะที่ท่าอากาศยานขนาดใหญ่จะมีอาคารผู้โดยสารและ/หรืออาคารเทียบอากาศยาน ในสนามบินขนาดเล็ก อาคารผู้โดยสารหลังเดียวมักจะทำหน้าที่ทั้งหมดของอาคารผู้โดยสารและอาคารเทียบอากาศยาน ท่าอากาศยานขนาดใหญ่จะมีอาคารผู้โดยสารเพียงแห่งเดียวที่เชื่อมต่อกับอาคารเทียบอากาศยานหรืออาคารผู้โดยสารหลายหลังอื่นๆ
ท่าอากาศยานขนาดใหญ่บางแห่งมีอาคารผู้โดยสายหนึ่งอาคารที่เชื่อมต่อหลายๆ อาคารเทียบเครื่องบินด้วยทางเดิน, สะพานลอยฟ้า, หรือ อุโมงค์ใต้ดิน (เช่น สนามบินนานาชาติเดนเวอร์ Denver International Airport). สนามบินขนาดใหญ่บางแห่งมีอาคารผู้โดยสารมากกว่าหนึ่งอาคาร, แต่ละอาคารก็จะมีอาคารเทียบเครื่องบินหนึ่งหรือมากกว่าหนึ่งอาคาร   (เช่น สนามบินนิวยอร์กลาการ์เดีย JFK Airport). สนามบินขนาดใหญ่อื่นๆ มีหลายอาคารผู้โดยสารแต่ละอาคารประกอบรวมไปด้วยฟังก์ชันของอาคารเทียบเครื่องบิน (เช่น สนามบินนานาชาติดัลลัส / ฟอร์ตเวิร์ธ  Dallas/Fort Worth International Airport).
อาคารผู้โดยสารโดยส่วนใหญ่จะสร้างในรูปแบบเรียบๆ ง่ายๆ,  โดยในปี 1960 และ 70 สร้างด้วยคอนกรีตบ็อกซ์ ต่อมาปี 90 และ 00
สร้างด้วยกระจก
โดยอาคารผู้โดยสารที่ดีที่สุดจะผสมผสานระหว่าง “แสง” กับ “อากาศ” อย่างลงตัว. อย่างไรก็ตามบางอาคารผู้โดยสาร เช่น สนามบินนานาชาติแบกแดด   Baghdad International Airport,  คืออนุเสาวรีย์ขนาดยิ่งใหญ่  , ในขณะที่ที่อื่นๆ สร้างเป็นผลงานชิ้นเอกทางสถาปัตยกรรม, เช่น อาคารผู้โดยสาร 1 ที่สนามบินสนามบินชาร์ลส์เดอโกล Charles de Gaulle airport ใกล้กับปารีส Paris หรือ อาคารผู้โดยสาร 5 Terminal 5 ที่สนามบินนิวยอร์ก JFK. มี2-3 แห่งที่ออกแบบมาเพื่อสะท้อนให้เห็นถึงวัฒนธรรมในพื้นที่นั้น., อาคารผู้โดยสารที่อัลบูเควอร์ก Albuquerque International Sunport ในนิวเม็กซิโก New Mexico, ออกแบบในสไตล์ของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูพิวโบล Pueblo Revival  โดยฝีมือของสถาปนิกชื่อดัง John Gaw Meem, เหมือนกับอาคารผู้โดยสารที่สนามบินนานาชาติฮัวตัลโก Bahías de Huatulco International Airport ในฮัวตัวโก โอซากา เม็กซิโก Huatulco, Oaxaca, Mexico, ซึ่งเชื่อมต่ออาคารผู้โดยสารเข้าด้วยกันด้วยโครงสร้างดาวเทียม palapas .
การออกแบบ

จากการเพิ่มความนิยมอย่างรวดเร็วของผู้โดยสารในการคมนาคมทางอากาศ, อาคารผู้โดยสารหลายอาคารในช่วงแรกๆถูกสร้างขึ้นในปี 1930-1940 และ มักจะสร้างในรูปแบบศิลปะสถาปัตยกรรมของแต่ละช่วงเวลา art deco . ตัวอย่างเช่น จากปี 1940 ก็คืออาคารผู้โดยสารฮูสตัน Houston Municipal Airport Terminal. อาคารผู้โดยสารในช่วงแรกยังเป็นแบบยางมะตอย tarmac: ผู้โดยสารจะต้องเดินหรือนั่งรถบัสเพื่อไปยังเครื่องบิน
การออกแบบรูปแบบนี้เป็นรูปแบบธรรมดาๆ ของสนามบินขนาดเล็ก, และแม้แต่สนามบินขนาดใหญ่หลายๆ สนามบินยังมีรสบัสรับส่ง "bus gates" เพื่อรองรับกรณีที่เครื่องบินจอดอยู่ห่างจากอาคารผู้โดยสารหลัก.
การออกแบบ > อาคารเทียบเครื่องบิน

การออกแบบในรูปแบบ Pier จะใช้รูปแบบอาคารยาว และแคบ
โดยให้เครื่องบินจอดทั้งสองด้าน. สุดทางของด้านหนึ่งเชื่อมต่อกับส่วนออกตั๋ว และพื้นที่สำหรับรับกระเป๋าเดินทาง. baggage claim. ท่าเทียบสามารถจุเครื่องบินได้จำนวนมากและมีการออกแบบที่เรียบง่าย, แต่มักจะมีระยะทางที่ยาวนับจากเคาน์เตอร์เช็คอินถึงเกท (ตัวอย่างเช่น ระยะทางห่างกว่าครึ่งไมล์ที่สนามบินนานาชาติคันไซ Kansai International Airport หรือ อาคารผู้โดยสาร 1 ในสนามบิน Lisbon Portela Airport). สนามบินระหว่างประเทศที่ใหญ่ๆ มีทางเทียบรวมทั้งสนามบินนานาชาติชิคาโก O'Hare International Airport, สนามบินนานาชาติลาร์นากา Larnaca International Airport, สนามบินนานาชาติแฟรงค์เฟิร์ต Frankfurt International Airport,  สนามบินฮีทโทรว์ในกรุงลอนดอน London Heathrow Airport, สนามบินอัมสเตอร์ดัม Amsterdam Schiphol Airport, สนามบินนานาชาติ Murtala Muhammed International Airport, สนามบินนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ Kuala Lumpur International Airport, สนามบินนานาชาติเมรีดา Mérida International Airport, สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ Bangkok International Airport, สนามบินนานาชาติมาซาตลัน Mazatlan International Airport, สนามบินนานาชาติกรุงเบรุต Beirut International Airport, สนามบินนานาชาติฮ่องกง Hong Kong International Airport, สนามบินนานาชาติอัลลามา อิกบอล Allama Iqbal International Airport, สนามบินนานาชาติตีฮัวนา Tijuana International Airport, สนามบินโรม ฟิวมิชิโน Rome Fiumicino Airport, สนามบินนานาชาติโตรอนโต เพียร์สัน Toronto-Pearson International Airport, สนามบินนานาชาตินิวเดลี Delhi International Airport, สนามบินนานาชาติฟอร์ท ลอเดอเดล ฮอลิวูด Fort Lauderdale–Hollywood International Airport and สนามบินนานาชาติไมอามี่Miami International Airport.
การออกแบบ > อาคารผู้โดยสารแบบครึ่งวงกลม

บางสนามบินใช้อาคารผู้โดยสารแบบครึ่งวงกลม
โดยที่เครื่องบินจอดด้านหนึ่ง และรถยนต์จอดอีกด้านหนึ่ง. การออกแบบลักษณะนี้ทำให้ผู้โดยสารที่เปลี่ยนเครื่องเดินไกล, แต่ดีในเรื่องของการลดเวลาในการเดินระหว่างเคาน์เตอร์เช็คอินกับตัวเครื่องบิน. สนามบินที่มีการออกแบบรูปแบบนี้ได้แก่ สนามบินนานาชาติชาร์ลส์เดอโกลล์ Charles de Gaulle International Airport (อาคารผู้โดยสาร 2), สนามบินนานาชาติฉัตรปติ ศิวาชี Chhatrapati Shivaji International Airport, มุมไบ Mumbai (อาคารผู้โดยสาร 2), สนามบินนานาชาติดัลลัส/ฟอร์ตเวิร์ธ Dallas/Fort Worth International Airport, สนามบินนานาชาติอินชอน โซล Incheon International Airport, สนามบินนานาชาติโซคาร์นา ฮัตตา ของจาร์กาตาSoekarno-Hatta International Airport, สนามบินโตรอนโต เพียร์สันToronto Pearson Airport, สนามบินแคนซัส ซิตี้Kansas City Airport และสนามบินนิวชิโตเซ แห่งซับโปโร New Chitose Airport.
การออกแบบ > อื่นๆ

ค่อนข้างหายากสำหรับอาคารผู้โดยสารที่มีบริการห้องรับรอง mobile lounge, ผู้โดยสารจะถูกเคลื่อนย้ายจากเกทไปยังตัวเครื่องบินโดยยานพาหนะขนาดใหญ่โดยที่ท่าเทียบเครื่องบินจะเชื่อมต่อโดยตรงกับอาคารผู้โดยสารและเครื่องบินเลย ได้แก่ สนามบินนานาชาติวอชิงตันดัลเลส Washington Dulles International Airport, สนามบินนานาชาติเม็กซิโก ซี้ตี้Mexico City International Airport, และ สนามบินนานาชาติมิราเบล Mirabel International Airport มีการใช้การออกแบบๆ นี้.
สำหรับรูปแบบผสมผสานก็ยังคงมีอยู่เช่นกัน ได้แก่  สนามบินนานาชาติซานฟรานซิสใช้ทั้งแบบ
pier-semicircular และ แบบ pier San Francisco International Airport และสนามบินเมลเบิร์น  Melbourne Airport ใช้รูปแบบผสมระหว่าง pier-semicircular กับ pier .
การออกแบบ > สิ่งอำนวยความสะดวกทั่วๆ ไป

รูปแบบอาคารที่ใช้งานร่วมกันหมายถึง
สายการบินใช้เคาน์เตอร์เช็คอิน, เกท, ระบบคอมพิวเตอร์ร่วมกัน.
เช็คอินเคาน์เตอร์และเกทสามารถใช้ได้ตามความต้องการของสายการบิน.
บันทึก

สนามบินนานาชาติดูไบ Dubai International Airport, ดูไบ  Dubai, สหรัฐอาหรับเอมิเรต United Arab Emirates อาคารผู้โดยสาร 3 เป็นอาคารผู้โดยสารเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีพื้นที่มากกว่า (1,713,000 m²) เปิดเมื่อ 14 ตุลาคม 2008 . สามารถจุผู้โดยสารได้สูงสุดถึง 60 ล้านคน
ปักกิ่ง Beijing, ฮ่องกง Hong Kong, กรุงเทพฯ Bangkok และบาร์เซลโลน่า Barcelona มีอาคารผู้โดยสารเดี่ยวที่ใหญ่เป็นอันดับ 2, 3,4 และ 5 ตามลำดับ (986,000 m2, 570,000 m2, 563,000 m2 and 546,000 m2) สนามบินนานาชาติปักกิ่ง Beijing Capital International Airport, สนามบินนานาชาติฮ่องกง Hong Kong International Airport, สนามบินสุวรรณ Suvarnabhumi Airport and สนามบินบาร์เซลโลน่า Barcelona Airport ตามลำดับ.
การขนส่งภาคพื้นดิน

สนามบินขนาดเล็กและขนาดกลางมากมายมีถนนวันเวย์หนึ่งเส้น
แบ่งเป็นสองเลน หรือ สามเลน ใช้สำหรับให้รถยนต์ส่วนบุคคล รถบัสส่งและรับผู้โดยสารได้.
สนามบินนานาชิตอาจจะมีถนนวันเวย์สองเส้น one-way loop roads, เส้นหนึ่งสำหรับผู้โดยสารขาออก และ เส้นหนึ่งสำหรับผู้โดยสารขาเข้า.ซึ่งอาจจะเชื่อมต่อเข้าสู่ตัวเมือง downtown  หรือย่านใจกลางธุรกิจของเมื่อง central business district ที่ใกล้ที่สุดโดยตรงกับรถไฟ ได้แก่ รถไฟฟ้าท้องถิ่น regional rail, รถไฟฟ้ารางเบา light rail, หรือรถไฟฟ้าใต้ดิน subway . สนามบินขนาดใหญ่อาจจะเชื่อมต่อโดยตรงกับทางด่วนเลย freeway. ในอาคารผู้โดยสารจะมีบริษัทรถเช่า car rental  และแท็กซี่ taxi  สนามบินนานาชาติฮ่องกง Hong Kong International Airport มีท่าเรือเฟอร์รี่ไว้สำหรับข้ามฟาก border. สนามบินนานาชาติดูไบ Dubai International Airport เป็นผู้นำเกี่ยวกับการออกแบบ, ความสะดวกสบาย, และทำเลที่ตั้ง.[ต้องการอ้างอิง]
โซน

ก่อน-ด่านตรวจ
เคาน์เตอร์เช็กอิน
ร้านค้าปลีกและร้านอาหาร
หลัง-ด่านตรวจ
ร้านค้าปลอดภาษี
ร้านค้าปลีกและร้านอาหาร
ห้องรับรอง
ศุลกากร
ช่องรับสัมภาระ
แหล่งข้อมูลอื่นๆ

การเข้าถึงสนามบิน
รถเข็นช่วยเหลือที่สนามบิน
ความช่วยเหลือที่สนามบินสำหรับผู้โดยสารสูงอายุ
รถไฟฟ้าแอร์พอร์ตลิงก์
ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมของการบิน
โซนระหว่างประเทศ
รถเข็น
Typical Passengers-Terminal Configurations
Typical design of a terminal, showing the Departures (upper half of page) and Arrivals levels. 1. Departures Lounge. 2. Gates and jet bridges. 3. Security Clearance Gates. 4 Baggage Check-in. 5. Baggage Carousels
Check-in counters at Bengaluru International Airport, India
4th floor ticketing hall of the Kansai International Airport, Japan
Mumbai Airport (Domestic Terminal), India
Entrance to gates at Asheville Regional Airport, United States
Airport lobby
สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง

กลุ่มสตรีหมายเลขหนึ่งรวมตัวที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์ก, 22 กันยายน ค.ศ. 2008
กลุ่มสตรีหมายเลขหนึ่งที่พิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย, 25 กันยายน ค.ศ. 2009
สตรีหมายเลขหนึ่ง (อังกฤษ: first lady) เป็นตำแหน่งอย่างไม่เป็นทางการที่มักใช้กับภรรยาของประธานาธิบดีหรือประมุขแห่งรัฐที่ไม่ใช่พระมหากษัตริย์ (ในบางโอกาสใช้แก่ลูกสาวหรือญาติฝ่ายหญิงคนอื่น ๆ) คำนี้ยังสามารถใช้ระบุสตรีที่มีอาชีพหรือศิลปะอยู่ในอันดับต้น ๆ ด้วย
ตำแหน่งนี้สามารถใช้กับภรรยาของหัวหน้ารัฐบาลที่ไม่ได้เป็นประมุขแห่งรัฐ และสามารถสื่อถึงภรรยาของหัวหน้าเขตบริหารในประเทศได้เช่นกัน
อ่านเพิ่ม

Abrams, Jeanne E.  First Ladies of the Republic: Martha Washington, Abigail Adams, Dolley Madison, and the Creation of an Iconic American Role (NYU Press. 2018) online review
Bailey, Tim. "America's First Ladies on Twentieth-Century Issues: A Common Core Unit", History Now 35 (Spring 2013) online เก็บถาวร ตุลาคม 15, 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, curriculum unit based on primary sources
Berkin, Berkin, ed., "America's First Ladies", History Now 35 (Spring 2013) online เก็บถาวร มีนาคม 18, 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน; popular essays by scholars
Burns, Lisa M. (2008). First Ladies and the Fourth Estate: Press Framing of Presidential Wives. DeKalb: Northern Illinois University Press. ISBN 978-0-87580-391-3
Caroli, Betty Boyd (2010). First ladies : from Martha Washington to Michelle Obama. Oxford, New York: Oxford University Press. ISBN 9780195392852.
Horohoe, Jill, "First Ladies as Modern Celebrities: Politics and the Press in Progressive Era" (PhD dissertation, Arizona State University, 2011). DA3452884.
Lugo-Lugo, Carmen R. and Mary K. Bloodsworth-Lugo. "Bare Biceps and American (In) Security: Post-9/11 Constructions of Safe(ty), Threat, and the First Black First Lady", Women's Studies Quarterly (2011) 39#1 pp 200–217, on media images of Michelle Obama
Watson, Robert P. "Toward the Study of the First Lady: The State of Scholarship", Presidential Studies Quarterly (2003) 33#2 pp 423–441.
ไม่มีเชิง

ไทป์เฟซพร้อม เป็นไทป์เฟซที่อิงรูปอักขระอักษรไทยตามรูปอักขระอักษรละตินแบบไม่มีเชิง
| --- | --- |
: ฟอนต์แบบไม่มีเชิง
: ฟอนต์แบบมีเชิง
: ฟอนต์แบบมีเชิง (ส่วนสีแดงคือเชิง)
จากซ้ายไปขวา: ฟอนต์แบบมีเชิง (ส่วนสีแดงคือเชิง), ฟอนต์แบบมีเชิง และฟอนต์แบบไม่มีเชิง
ในศิลปะการใช้ตัวพิมพ์ ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิง (อาจเรียกว่า แซนส์เซริฟ (sans-serif หรือ sans serif /ˈsæn(z) ˈsɛrɪf/), ซานส์เซริฟ, กอทิก (Gothic) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า แซนส์ หรือ ซานส์) คือรูปแบบอักษรที่ไม่มีส่วนขยายที่เรียกว่า "เชิง" (หรือ เซริฟ) ที่ส่วนปลายของเส้นขีด  ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงมีแนวโน้มที่จะมีการเปลี่ยนแปลงความกว้างของเส้นขีดน้อยกว่าไทป์เฟซแบบมีเชิง มักใช้เพื่อสื่อถึงความเรียบง่ายและความทันสมัยหรือความเรียบง่าย เพื่อวัตถุประสงค์ในการจำแนกประเภท การออกแบบ ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงมักจะแบ่งออกเป็นกลุ่มหลัก ๆ เหล่านี้: § วิรูป (Grotesque) และ § วิรูปใหม่ (Neo-grotesque), § เรขาคณิต (Geometric), § มนุษยนิยม (Humanist) และ § อื่น ๆ (Other หรือ mixed)
ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงกลายเป็นรูปแบบที่นิยมใช้มากที่สุดในการแสดงข้อความบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ บนจอแสดงผลดิจิตอลที่มีความละเอียดต่ำ รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น เชิงอาจหายไปหรือดูใหญ่เกินไป คำว่า sans นี้มาจากภาษาฝรั่งเศส แปลว่า "ไม่มี" ส่วนคำว่า "serif" นั้นไม่ทราบถึงที่มาแน่ชัด แต่มีการสันนิษฐานว่าอาจมาจากคำภาษาดัตช์ schreef แปลว่า "เส้น" หรือจังหวะปากกา ในสื่อสิ่งพิมพ์ ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงมักใช้สำหรับการแสดงผลและไม่ใช้สำหรับข้อความเนื้อหา
ก่อนที่คำว่า "sans-serif" จะกลายเป็นคำศัพท์มาตรฐานในศิลปะการใช้ตัวพิมพ์ภาษาอังกฤษ มีการใช้คำศัพท์อื่น ๆ อีกจำนวนหนึ่งมาก่อน หนึ่งในคำศัพท์เหล่านี้สำหรับไม่มีเชิงคือ "วิรูป" ซึ่งมักใช้ในยุโรป และ "กอทิก" ซึ่งยังคงใช้ในภาษาในเอเชียตะวันออก และบางครั้งก็พบเห็นในชื่อแบบอักษร เช่น News Gothic, Highway Gothic, Franklin Gothic หรือ Trade Gothic
บางครั้งไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงใช้เป็นเครื่องมือใน การเน้น โดยเฉพาะในเอกสารเก่า ๆ เนื่องจากโดยทั่วไปแล้วแบบอักษรจะมีสีดำกว่า
การจัดหมวดหมู่

เพื่อวัตถุประสงค์ในการจำแนกประเภท การออกแบบไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงมักจะแบ่งออกเป็นสามหรือสี่กลุ่มหลัก กลุ่มที่สี่เป็นผลจากการแบ่งประเภท วิรูป ออกเป็นวิรูปและวิรูปใหม่
การจัดหมวดหมู่ > วิรูป

กลุ่มวิรูป (Grotesque) นี้คือการออกแบบไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงในช่วงต้น (ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20) ส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากไทป์เฟซแบบมีเชิงดีโดนีในยุคนั้นและประเพณีการวาดภาพป้าย สิ่งเหล่านี้มักมีการออกแบบที่แข็งแกร่งและโดดเด่น เหมาะสำหรับพาดหัวข่าวและโฆษณา ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงในยุคแรก ๆ มักไม่มีตัวพิมพ์เล็กหรือตัวเอียงเนื่องจากไม่จำเป็นสำหรับการใช้งานในสมัยนั้น บางครั้งพวกมันจะเปิดตัวตามความกว้าง โดยมีช่วงความกว้างตั้งแต่แบบขยายไปจนถึงแบบปกติไปจนถึงแบบย่อ โดยแต่ละสไตล์แตกต่างกัน ซึ่งหมายความว่าสำหรับคนสมัยปัจจุบันแล้ว พวกมันอาจดูไม่ปกติและแปลกประหลาด
ไทป์เฟซแบบวิรูปมีความกว้างของเส้นขีดค่อนข้างคงที่ (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตัวพิมพ์ใหญ่แทบจะมีความกว้างของเส้นขีดไม่ต่างกันเลยเมื่อดูด้วยตาเปล่า) ส่วนปลายของส่วนโค้งมักจะเป็นแนวนอน และหลายส่วนมีเดือย "G" และ "R" โดยมีขางอ ตัวพิมพ์ใหญ่มักจะมีความกว้างค่อนข้างสม่ำเสมอ โดยทั่วไปความสูงของตัวพิมพ์ใหญ่และความสูงของตัวพิมพ์เล็กบางตัวที่ยื่นสูงเหนือตัวพิมพ์เล็กตัวอื่น ๆ (ascender) จะเท่ากันเพื่อสร้างเอฟเฟกต์ที่สม่ำเสมอมากขึ้นในข้อความ เช่น หัวเรื่องที่มีตัวพิมพ์ใหญ่จำนวนมาก นอกจากนี้ ส่วนของตัวพิมพ์เล็กบางตัวที่ห้อยลงมาใต้ตัวอักษรตัวอื่น (descender) มักลงมาไม่ลึกเพื่อใ้ห้ระยะห่างระหว่างบรรทัดแคบกว่า พวกเขามักจะหลีกเลี่ยงการใช้ตัวเอียงแท้ (true italic) เพื่อหันไปใช้ตัวเอียงเทียม (oblique) หรือลาดเอียง (slope) มากขึ้น อย่างไรก็ตามไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงบางแบบมีตัวเอียงแท้
ตัวอย่างของไทป์เฟซวิรูป ได้แก่ Akzidenz-Grotesk, Venus, News Gothic, Franklin Gothic, IBM Plex และ Monotype Grotesque Akzidenz Grotesk Old Face, Knockout, Grotesque No. 9 และ Monotype Grotesque เป็นตัวอย่างของแบบอักษรดิจิทัลที่ยังคงรักษาความวิรูปของไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงบางประเภทในยุคแรก ๆ ไว้มากกว่า
Monotype กล่าวว่า คำว่า "วิรูป" (grotesque) มีต้นกำเนิดมาจาก อิตาลี: grottesco  แปลว่า "เป็นของถ้ำ" เนื่องจากมีลักษณะทางเรขาคณิตที่เรียบง่าย คำนี้เกิดขึ้นเนื่องจากการเปรียบเทียบในทางตรงข้ามกับแบบอักษรไทป์เฟซแบบมีเชิงสมัยใหม่ และแบบโรมัน ที่หรูหรากว่า และเป็นบรรทัดฐานในขณะนั้น
การจัดหมวดหมู่ > วิรูปใหม่

การออกแบบวิรูปใหม่ (Neo-grotesque) ปรากฏขึ้นในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 โดยเป็นวิวัฒนาการของประเภทวิรูป มีลักษณะค่อนข้างตรงไปตรงมาโดยมีการเปลี่ยนแปลงความกว้างของเส้นที่จำกัด คล้ายกับไทป์เฟซวิรูป วิรูปใหม่มักมีตัวพิมพ์ใหญ่ที่มีความกว้างสม่ำเสมอและมีการออกแบบที่ค่อนข้าง 'พับขึ้น' (folded-up) โดยเส้นขีด (เช่น บนตัว 'c') จะถูกโค้งไปจนสุดในแนวนอนหรือแนวตั้งที่สมบูรณ์แบบ เฮลเวติกาเป็นตัวอย่างของสิ่งนี้ ต่างจากการออกแบบวิรูปก่อนหน้านี้ มีหลายชิ้นที่ออกในครอบครัวใหญ่นับจากเวลาที่ปล่อยออกมา
รูปแบบวิรูปใหม่เริ่มต้นขึ้นในทศวรรษ 1950 โดยมีการเกิดขึ้นของรูปแบบตัวอักษรนานาชาติ หรือสไตล์สวิส สมาชิกมองว่าเส้นสายที่ชัดเจนของ Akzidenz-Grotesk (1898) เป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบที่มีลักษณะเป็นกลางและมีสีสม่ำเสมอบนหน้ากระดาษ ในปี 1957 การเปิดตัวเฮลเวติกา, Univers และ Folio ซึ่งเป็นไทป์เฟซชุดแรกที่ถูกจัดอยู่ในประเภทวิรูปใหม่ มีผลกระทบอย่างมากในระดับนานาชาติ เฮลเวติกากลายเป็นแบบอักษรที่ใช้มากที่สุดในทศวรรษต่อ ๆ มา