stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อะพอพโทซิส
บทบาทของอะโพโทซิสต่อโรคต่างๆ > การติดเชื้อไวรัส

ไวรัสสามารถกระตุ้นให้เซลล์ที่ติดเชื้อเกิดอะโพโทซิสได้โดยกลไกหลากหลาย เช่น
การจับกับตัวรับ (receptor binding)
การกระตุ้น protein kinase R (PKR)
อันตรกิริยากับโปรตีน p53
การแสดงออกของโปรตีนไวรัสร่วมกับโปรตีน MHC บนพื้นผิวของเซลล์ที่ติดเชื้อไวรัส ซึ่งทำให้เซลล์ในระบบภูมิคุ้มกันเช่น NK cell หรือ cytotoxic T cell รับรู้ และตอบสนองโดยชักนำให้เซลล์ติดเชื้อเกิดอะโพโทซิส
ไวรัสส่วนใหญ่จะถอดรหัสโปรตีนซึ่งยับยั้งกระบวนการอะโพโทซิส ไวรัสหลายชนิดสร้างโปรตีนซึ่งมีต้นกำเนิดเหมือน (homolog) กับ Bcl-2 ซึ่งสามารถยับยั้งโปรตีนกระตุ้นอะโพโทซิส (pro-apoptotic protein) เช่น BAX และ BAK ตัวอย่างของโปรตีน Bcl-2 ของไวรัสเช่นโปรตีน BHRF1 ของเอพสไตน์-บารร์ไวรัส (Epstein-Barr virus) หรือโปรตีน E1B 19K ของอะดีโนไวรัส (adenovirus) ไวรัสบางชนิดแสดงออกโปรตีนที่ยับยั้งเอนไซม์แคสเปส เช่นโปรตีน CrmA ของไวรัสฝีดาษวัว (cowpox) ในขณะที่ไวรัสหลายชนิดสามารถยับยั้งการทำงานของ TNF และ Fas ตัวอย่างเช่นโปรตีน M-T2 ของมิกโซมาไวรัส (myxoma viruses) สามารถจับกับ TNF เพื่อป้องกันไม่ให้ TNF จับกับตัวรับได้ นอกจากนี้ไวรัสหลายชนิดแสดงออกโปรตีนที่ยับยั้ง p53 ซึ่งทำให้ p53 ไม่สามารถชักนำการแสดงออกของโปรตีนกระตุ้นอะโพโทซิส (pro-apoptotic proteins) และไม่สามารถชักนำให้เซลล์เกิดกระบวนการอะโพโทซิสได้ ตัวอย่างเช่นโปรตีน E1B-55K ของอะดีโนไวรัสและโปรตีน HBx ของไวรัสตับอีกเสบ บี
น่าสนใจว่าไวรัสนั้นยังคงอยู่ภายในเซลล์ที่เกิดอะโพโทซิสโดยไม่ได้รับความเสียหายโดยเฉพาะอย่างยิ่งในระยะท้ายๆ ของการติดเชื้อ ไวรัสสามารถถูกขับออกมาอยู่ภายใน อะโพโทติก บอดี ที่แยกออกมาจากพื้นผิวของเซลล์ที่กำลังตาย และถูกจับกินโดยเซลล์ข้างเคียงซึ่งทำให้เกิดการกระจายของไวรัสยังเซลล์อื่นๆ ต่อไป
ดูเพิ่ม

Anoikis
Apaf-1
Apo2.7
การตายเฉพาะส่วน
ซิสแพลติน
วิทยาภูมิคุ้มกัน
ออโตฟากี
ออโตไลซิส
แหล่งข้อมูลอื่น

Apoptosis & Caspase 3, The Proteolysis Map – animation
Apoptosis & Caspase 8, The Proteolysis Map – animation
Apoptosis & Caspase 7, The Proteolysis Map – animation
Apoptosis MiniCOPE Dictionary – list of apoptosis terms and acronyms
Apoptosis (Programmed Cell Death) – The Virtual Library of Biochemistry, Molecular Biology and Cell Biology เก็บถาวร 2021-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Apoptosis Research Portal
Apoptosis Info Apoptosis protocols, articles, news, and recent publications.
Database of proteins involved in apoptosis
Apoptosis Video
Apoptosis Video (WEHI on  YouTube )
The Mechanisms of Apoptosis เก็บถาวร 2018-03-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Kimball's Biology Pages. Simple explanation of the mechanisms of apoptosis triggered by internal signals (bcl-2), along the caspase-9, caspase-3 and caspase-7 pathway; and by external signals (FAS and TNF), along the caspase 8 pathway. Accessed 25 March 2007.
WikiPathways – Apoptosis pathway เก็บถาวร 2008-09-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"Finding Cancer's Self-Destruct Button". CR magazine (Spring 2007). Article on apoptosis and cancer.
Xiaodong Wang's lecture: Introduction to Apoptosis เก็บถาวร 2013-10-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Robert Horvitz's Short Clip: Discovering Programmed Cell Death
The Bcl-2 Database เก็บถาวร 2013-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
DeathBase: a database of proteins involved in cell death, curated by experts
European Cell Death Organization
Apoptosis signaling pathway created by Cusabio
| ด ค กพยาธิวิทยา |
| --- | --- |
หลักพยาธิวิทยา: โรค - การติดเชื้อ - การขาดเลือดเฉพาะที่ - การอักเสบ - การสมานแผล - เนื้องอก - โลหิตพลศาสตร์ การตายของเซลล์: การตายเฉพาะส่วน (Liquefactive necrosis, Coagulative necrosis, Caseous necrosis)  - อะพอพโทซิส - Pyknosis - Karyorrhexis - Karyolysis การปรับตัวของเซลล์: การฝ่อ - การโตเกิน - การเจริญเกิน - การเจริญผิดปกติ - Metaplasia (Squamous, Glandular) การสะสมของสาร: สารสี (Hemosiderin, Lipochrome/Lipofuscin, เมลานิน)  - Steatosis
พยาธิกายวิภาค: ศัลยพยาธิวิทยา - พยาธิวิทยาเซลล์ - การชันสูตรพลิกศพ - พยาธิวิทยาโมเลกุล - นิติพยาธิวิทยา - ทันตพยาธิวิทยา    Gross examination - จุลพยาธิวิทยา - Immunohistochemistry - จุลทรรศน์อิเล็กตรอน - Immunofluorescence - Fluorescent in situ hybridization
พยาธิวิทยาคลินิก: เคมีคลินิก - โลหิตพยาธิวิทยา - เวชศาสตร์การบริการโลหิต - Medical microbiology - Diagnostic immunology  - Immunopathology   Enzyme assay - Mass spectrometry - โครมาโตกราฟี - Flow cytometry - ธนาคารเลือด - Microbiological culture - วิทยาเซรุ่ม
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่ 
ภาวะนิ้วติดกัน (syndactyly) เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติจากการขาดกระบวนการอะพอพโทซิส

ภาพรวมของวิถีการแปรสัญญาณโดยตรง (signal transduction pathways)
ภาพรวมของการส่งสัญญาณของ TNF ในกระบวนการอะโพโทซิส ซึ่งเป็นตัวอย่างของการแปรสัญญาณโดยตรง (direct signal transduction)
ภาพรวมของการส่งสัญญาณของ Fas ในกระบวนการอะโพโทซิส ซึ่งเป็นตัวอย่างของการแปรสัญญาณโดยตรง (direct signal transduction)
ภาพตัดของตับหนูแสดงเซลล์ที่เกิดอะโพโทซิสจำนวนมาก (ลูกศร)
ภาพตัดของตับหนูย้อมสีแสดงเซลล์ที่เกิดกระบวนการอะโพโทซิส (สีส้ม)
อันดับกระต่าย

| อันดับกระต่าย ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: พาลีโอซีนตอนปลาย-ปัจจุบัน |
| --- | --- |

กระต่ายสโนว์ชู (Lepus americanus)  เป็นสัตว์ในอันดับกระต่ายที่พบได้ในทวีปอเมริกาเหนือ

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
ชั้นฐาน:: Placentalia
Magnorder:: Boreoeutheria
อันดับใหญ่:: Euarchontoglires
อันดับ:: Lagomorpha Brandt, 1855

วงศ์
 Leporidae   Ochotonidae   Prolagidae (†)

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
อันดับกระต่าย (อังกฤษ: Rabbit, Hare, Pika; ชื่อวิทยาศาสตร์: Lagomorpha-ออกเสียงว่า /ลา-โก-มอร์-ฟา/ มาจากภาษากรีกคำว่า "λαγος" หมายถึง กระต่ายป่า และ "μορφή" หมายถึง ลักษณะ, รูปร่าง)
เป็นอันดับของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอันดับหนึ่ง มีลักษณะโดยรวมคล้ายกับสัตว์ในอันดับสัตว์ฟันแทะ (Rodentia) เช่น หนู หรือกระรอก ด้วยว่ามีฟันในลักษณะฟันแทะเหมือนกัน ซึ่งเดิมเคยถูกรวมไว้อยู่ด้วนกัน
แต่ว่าสัตว์ในอันดับนี้มีฟันแทะที่แตกต่างจากสัตว์ฟันแทะ คือมี ฟันตัดบนหรือฟันหน้า 2 คู่ (4 ซี่ คู่แรกอยู่ด้านหน้า คู่หลังจะซ่อนอยู่ข้าง ๆ ภายในกรามบน) ขณะที่ สัตว์ฟันแทะมี 1 คู่ (2 ซี่) เท่านั้น ทำให้การเคี้ยวของอาหารของสัตว์ทั้งสองอันนี้ไม่เหมือนกัน กล่าวคือ สัตว์ในอันดับกระต่ายจะใช้ฟันทั้ง 2 คู่นี้เคี้ยวสลับกัน จึงจะเห็นเมื่อเวลาเคี้ยวจะใช้กรามสลับข้างกันซ้าย-ขวา อีกทั้งพฤติกรรมการกินก็ต่างกันออกไป เนื่องจาก สัตว์ฟันแทะจะกินได้ทั้งพืชและสัตว์ แต่สัตว์ในอันดับกระต่ายจะกินได้เพียงพืชเท่านั้น และลักษณะเด่นอีกประการหนึ่ง ก็คือ ในตัวผู้ สัตว์ในอันดับกระต่ายจะมีถุงหุ้มอัณฑะอยู่หน้าอวัยวะเพศ แต่สัตว์ฟันแทะจะมีถุงหุ้มอัณฑะอยู่หลังอวัยวะเพศ และอวัยวะเพศของสัตว์ในอันดับกระต่าย จะไม่มีแท่งกระดูกอยู่ภายใน แต่ในสัตว์ฟันแทะจะมี
ปัจจุบัน มีเพียง 2 วงศ์ เท่านั้น โดยสูญพันธุ์ไปแล้ว 1 วงศ์ (ดูในตาราง)  กระจายพันธุ์ไปในทุกพื้นที่ของโลก แม้กระทั่งอาร์กติก
ซึ่งสัตว์ในอันดับนี้ เป็นสัตว์ที่มนุษย์รู้จักเป็นอย่างดี ก็คือ กระต่าย ซึ่งนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงทั้งในแง่ของความเพลินเพลิน สวยงาม และบริโภคเป็นอาหาร
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กอันดับของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม |
| --- | --- |
โพรโทเธอเรีย: โมโนทรีม (Monotremata)
มาร์ซูเปียเลีย: โอพอสซัม (Didelphimorphia) • หนูผีโอพอสซัม (Paucituberculata) • Microbiotheria • Notoryctemorphia • ดันนาร์ท (Dasyuromorphia) • แบนดิคูท (Pelamelemorphia) • จิงโจ้ (Diprotodontia)
ยูเธอเรีย: สล็อท (Xenarthra) (อันดับใหญ่) • เทนเรค (Afrosoricida) • หนูผีช้าง (Macroscelidea) • อาร์ดวาร์ก (Tubulidentata) • อาร์มาดิลโล (Cingulata) • ไฮแรกซ์ (Hyracoidea) • ช้าง (Proboscidea) • พะยูน (Sirenia) •  พิโลซา (Pilosa) • กระแต  (Scandentia) • บ่าง (Dermoptera) • ลิง (Primates) • สัตว์ฟันแทะ (Rodentia) • กระต่าย (Lagomorpha) • เฮดจ์ฮอก (Erinaceomorpha) • ตุ่น (Soricomorpha) • ค้างคาว (Chiroptera) • ลิ่น (Pholidota) • สัตว์กินเนื้อ (Carnivora) • สัตว์กีบคี่ (Perissodactyla) • สัตว์กีบคู่ (Artiodactyla)
อันดับปลาตาเหลือก

| อันดับปลาตาเหลือก ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ก่อนครีเทเชียส-ปัจจุบัน |
| --- | --- |

ปลาแอตแลนติกทาร์ปอน (Megalops atlanticus) อยู่ในวงศ์ปลาตาเหลือก (Megalopidae)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Elopiformes Sauvage, 1875

วงศ์
 Elopidae   Megalopidae  Anaethalion †
ชื่อพ้อง
 Elopoidei 
อันดับปลาตาเหลือก (อังกฤษ: Tarpon, Ladyfish; อันดับ: Elopiformes) เป็นอันดับของปลากระดูกแข็งขนาดใหญ่อันดับหนึ่ง ใช้ชื่ออันดับว่า Elopiformes
มีรูปร่างโดยรวม คือ มีปากกว้าง ที่ใต้คางระหว่างกระดูกกรามล่างมีแผ่นกระดูกแข็ง 1 ชิ้น เกล็ดมีสีเงินแวววาวตลอดทั้งลำตัว ตามีขนาดโต และมีเยื่อไขมันคลุมตาในบางชนิด เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร  ในเมื่อยังเป็นปลาวัยอ่อน จะมีรูปร่างคล้ายกับปลาไหล
ปัจจุบัน เหลือเพียง 2 วงศ์ 2 สกุล 9 ชนิด ได้แก่
วงศ์ปลาตาเหลือก (Megalopidae) 1 สกุล 2 ชนิด
วงศ์ปลาตาเหลือกยาว (Elopidae) 1 สกุล 7 ชนิด
และสูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่ยุคจูราสซิค คือ Anaethalion
เป็นปลาทะเลขนาดใหญ่ มีขนาดโตเต็มที่ได้ประมาณ 1-1.5 เมตร แต่ก็สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำจืดหรือน้ำกร่อยได้เป็นอย่างดี
ตำบลบ้านหัน (อำเภอโนนศิลา)

| ตำบลบ้านหัน |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Ban Han
พิกัด: 15°57′17″N 102°37′58″E﻿ / ﻿15.9548467°N 102.6327315°E﻿ / 15.9548467; 102.6327315
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ขอนแก่น
อำเภอ: โนนศิลา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 79.42 ตร.กม. (30.66 ตร.ไมล์)
ประชากร (2557)
 • ทั้งหมด: 10,581 คน
 • ความหนาแน่น: 133.22 คน/ตร.กม. (345.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 40110
รหัสภูมิศาสตร์: 402503
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลบ้านหัน เป็นหน่วยปกครองส่วนภูมิภาคของอำเภอโนนศิลา มีทั้งหมด 16 หมู่บ้าน
ประวัติ

บ้านหัน แต่ดั้งเดิมเมื่อราวปี พ.ศ. 2474 ขึ้นสังกัดการปกครองเป็น หมู่ 10 ตำบลแคนเหนือ อำเภอชนบท จนต่อมาราว พ.ศ. 2482 ทางราชการจึงตั้งจัด "กิ่งอำเภอบ้านไผ่" ตำบลแคนเหนือจึงได้ย้ายมาสังกัดกิ่งอำเภอบ้านไผ่ ซึ่งในขณะนั้นตำบลแคนเหนือมีทั้งหมด 46 หมู่บ้าน จึงยากต่อการปกครองดูแลไม่ทั่วถึง เมื่อราววันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 บ้านหัน ซึ่งอยู่ห่างไกลจากการปกครอง ทางราชการจึ่งยกฐานะขึ้นเป็น "ตำบลบ้านหัน กิ่งอำเภอบ้านไผ่" โดยได้แยกโอนออกมาจากตำบลแคนเหนือ
ต่อมาเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2522 ทางราชการได้แยกโอนตำบลบ้านหัน โดยนำเอาหมู่บ้านทางได้ทิศตะวันออก ได้แก่ บ้านป่าป่อ บ้านหนองดู่ บ้านดอนเปือย บ้านเสือเฒ่า ซึ่งเห็นว่าห่างไกลที่ตั้งศูนย์ราชการใหม่ จึงขอยกฐานะหมู่บ้านป่าปอขึ้นเป็น "ตำบลป่าปอ อำเภอบ้านไผ่"
จนกระทั่ง ปี พ.ศ. 2539 ตำบลบ้านหัน อำเภอบ้านไผ่ มีประชากรหนาแน่น พื้นที่กว้างขวาง มีหมู่บ้านในเขตการปกครองรวมทั้งหมด 15 หมู่บ้าน ประกอบกับอำเภอบ้านไผ่ มีเขตการปกครองมากถึง 25 ตำบล ทางราชการจึงเห็นสมควรยกฐานะตำบลอันห่างไกลจากการปกครองของอำเภอบ้านไผ่ขึ้นเป็น "กิ่งอำเภอ" โดยทางราชการได้เห็นสมควรยกฐานะตำบลบ้านหัน ขึ้นเป็น "กิ่งอำเภอบ้านหัน" ทางทิศใต้ของอำเภอบ้านไผ่ รวมการปกครองเป็น 5 ตำบล โดยก่อสร้างศูนย์ราชการก่อสร้าง ณ บริเวณป่าโคกห้วยทราย บ้านห้วนแคน ตำบลบ้านหัน แต่ในที่ประชุมกำนัน ผู้ใหญ่บ้านทั้ง 5 ตำบล "ไม่เห็นชอบด้วย" เนื่องจากบริเวณป่าโคกห้วยทราย ไม่เป็นที่ตั้งกึ่งกลางของพื้นทีที่แยกออกมา จึงทำให้ประชาชนทางด้านฝั่งตะวันตกอยู่ห่างไกลศูนย์ราชการแห่งใหม่ ซึ่งอาจจะลำบากต่อการเดินทางมาติดต่อราชการ จึงได้ลงมติเห็นชอบตั้งศูนย์ราชการใหม่ที่โคกสาธารณประโยชน์ หมู่ 2 ตำบลโนนศิลา และมีลงมติเห็นชอบให้ใช้ชื่อว่า "กิ่งอำเภอโนนศิลา" ปัจจุบัน
ปัจจุบันตำบลบ้านหัน อยู่ในเทศบาลตำบลโนนศิลา และองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน โดยเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลขนาดกลาง
ที่ตั้งและอาณาเขต

ทิศเหนือ ติดกับ  ตำบลแคนเหนือ, ตำบลหนองน้ำใส อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น
ทิศใต้ ติดกับ ตำบลวังหิน อำเภอหนองสองห้อง, ตำบลโจดหนองแก อำเภอพล จังหวัดขอนแก่น
ทิศตะวันออก ติดกับ ตำบลป่าปอ อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น
ทิศตะวันตก ติดกับ ตำบลโนนศิลา, ตำบลโนนแดง อำเภอโนนศิลา จังหวัดขอนแก่น
การปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลบ้านหัน อำเภอโนนศิลา จังหวัดขอนแก่น แบ่งการปกครองออกเป็น 16 หมู่บ้าน ประกอบด้วย
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | บ้านหัน |  | (Ban Han) |  |  |  |  |  |  |  | 9. | บ้านหนองน้ำขุ่นใต้ |  | (Ban Nong Namkhun North) |  |  |  |
| 2. | บ้านถนนงาม |  | (Ban Tha Nonngam) |  |  |  |  |  |  |  | 10. | บ้านหนองแวง |  | (Ban Nong Wang) |  |  |  |
| 3. | บ้านหนองไฮ |  | (Ban Nong Hi) |  |  |  |  |  |  |  | 11. | บ้านหนองไฮน้อย |  | (Ban Nong Hinoi) |  |  |  |
| 4. | บ้านห้วยแคน |  | (Ban Huay Khaen) |  |  |  |  |  |  |  | 12. | บ้านหนองแวงน้อย |  | (Ban Nong Wangnoi) |  |  |  |
| 5. | บ้านวังยาว |  | (Ban Wang Yao) |  |  |  |  |  |  |  | 13. | บ้านหนองทุ่ม |  | (Ban Nong Thum) |  |  |  |
| 6. | บ้านหนองขี้เห็น |  | (Ban Nong Kheehan) |  |  |  |  |  |  |  | 14. | บ้านกุดหลง |  | (Ban Kud Long) |  |  |  |
| 7. | บ้านห้างข้าว |  | (Ban Hang Khaoo) |  |  |  |  |  |  |  | 15. | บ้านดอนกู่ |  | (Ban Don Kuu) |  |  |  |
| 8. | บ้านหนองน้ำขุ่นเหนือ |  | (Ban Nong Namkhun North) |  |  |  |  |  |  |  | 16. | บ้านหนองน้ำขุ่นเหนือ |  | (Ban Nong Namkhun North) |  |  |  |
รอจัดตั้งเป็นหมู่บ้าน
ชุมชนโนนทัน หมู่ที่ 1
ชุมชนกองประจำ หมู่ที่ 13
การปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลบ้านหัน อำเภอโนนศิลา จังหวัดขอนแก่น ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลโนนศิลา ครอบคลุมพื้นที่ หมู่ที่ 1 ทั้งหมด และหมู่ที่ 2 ทั้งหมด
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน ครอบคลุมพื้นที่ หมู่ที่ 3 – 16 ทั้งหมด
ประชากร

ตำบลบ้านหัน อำเภอโนนศิลา จังหวัดขอนแก่น ประชากรเรียงลำดับดังต่อไปนี้
| ชุมชน | หมู่ที่ | พื้นที่> (ตร.กม.) | ครัวเรือน> (หลัง) | ประชากร> (คน) พ.ศ. 2557 | ความหนาแน่น> (คน/ตร.กม.) | องค์การปกครองส่วนท้องถิ่น |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| บ้านหัน | 1 | 4 | 241 | 1,144 | 621.25 |  เทศบาลตำบลโนนศิลา |
| บ้านถนนงาม | 2 | 4 | 279 | 1,341 | 621.25 |  เทศบาลตำบลโนนศิลา |
| บ้านหนองไฮ | 3 | 75.42 | 117 | 468 | 199 |  องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน |
| บ้านห้วยแคน | 4 | 75.42 | 136 | 595 | 199 |  องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน |
| บ้านวังยาว | 5 | 75.42 | 269 | 981 | 199 |  องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน |
| บ้านหนองขี้เห็น | 6 | 75.42 | 215 | 939 | 199 |  องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน |
| บ้านห้างข้าว | 7 | 75.42 | 134 | 476 | 199 |  องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน |
| บ้านหนองน้ำขุ่นเหนือ | 8 | 75.42 | 137 | 566 | 199 |  องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน |
| บ้านหนองน้ำขุ่นใต้ | 9 | 75.42 | 149 | 625 | 199 |  องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน |
| บ้านหนองแวง | 10 | 75.42 | 111 | 464 | 199 |  องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน |
| บ้านหนองไฮน้อย | 11 | 75.42 | 236 | 905 | 199 |  องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน |
| บ้านหนองแวงน้อย | 12 | 75.42 | 206 | 762 | 199 |  องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน |
| บ้านหนองทุ่ม | 13 | 75.42 | 65 | 233 | 199 |  องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน |
| บ้านกุดหลง | 14 | 75.42 | 59 | 221 | 199 |  องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน |
| บ้านดอนกู่ | 15 | 75.42 | 70 | 283 | 199 |  องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน |
| บ้านหนองน้ำขุ่นเหนือ | 16 | 75.42 | 141 | 578 | 199 |  องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหัน |
| รวม | 16 | 79.42 | 2,565 | 10,581 | 133.23 | - |
อันดับนกกระทุง

| อันดับนกกระทุง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ครีเตเชียสยุคสุดท้าย–ปัจจุบัน, 65> 5–0Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

นกกาน้ำใหญ่ (Phalacrocorax carbo) จัดอยู่ในวงศ์ Phalacrocoracidae หรือนกกาน้ำ

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
ชั้นฐาน:: Neognathae
อันดับ:: Pelecaniformes Sharpe, 1891

วงศ์
 Anhingidae  Fregatidae  Pelecanidae  Phalacrocoracidae  Sulidae
อันดับนกกระทุง (อังกฤษ: pelican, cormorant, ibis, spoonbill) เป็นอันดับของนกขากรรไกรแบบใหม่อันดับหนึ่ง ใช้ชื่ออันดับว่า Pelecaniformes
ลักษณะร่วมกันหลายอย่างของนกในอันดับนี้  คือ นิ้วตีนทั้ง 4 มีแผ่นพังผืดขึงติดต่อกัน เรียกว่า "Totipalmate foot" และลำคอเปลือยเปล่าหย่อนยานเป็นถุงหนัง ซึ่งเรียกว่า "Gular pouch" มีไว้สำหรับล่าหาอาหารและเก็บอาหาร
เป็นนกที่พบกระจายพันธุ์ไปในทุกภูมิภาค ทุกทวีปทั่วโลก ยกเว้นเฉพาะทางเหนือของประเทศแคนาดาและทางเหนือของทวีปเอเชียซึ่งมีอากาศหนาวเย็น, เกาะต่าง ๆ บางแห่งในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนกลาง และทวีปแอนตาร์กติกาซึ่งมีอากาศหนาวเย็น
เป็นนกที่หากินและอาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำเนื่องจากหากินสัตว์น้ำประเภทต่าง ๆ เช่น ปลา, กุ้ง, ปู หรือสัตว์อื่น ๆ ขนาดเล็ก กินเป็นอาหาร เช่น บึง, หนอง, คลอง, ชายทะเล หรือเกาะกลางทะเล ว่ายน้ำได้เก่งและดำนำได้ดี
แบ่งออกเป็นวงศ์ต่าง ๆ ได้ 5 วงศ์ (ข้อมูลบางแห่งจัดให้มี 6 วงศ์) ซึ่งวงศ์ที่มีจำนวนสมาชิกที่สุดคือ Phalacrocoracidae หรือนกกาน้ำ ที่มีจำนวนชนิดมากถึง 38-39 ชนิด นับว่ามีมากกว่าครึ่งของสมาชิกในอันดับนี้ รองลงไปคือ Sulidae หรือนกบูบบี ที่มี 9 ชนิด แต่อย่างไรก็ตาม ข้อมูลบางแหล่งจะจัดให้วงศ์ในอันดับนี้ มีอันดับของตัวเองแตกต่างกันออกไป
แหล่งข้อมูลอื่น

Tree of Life: Pelecaniformes (อังกฤษ) เก็บถาวร 2014-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อังกฤษสมัยแองโกล-นอร์มัน

แองโกล-นอร์มัน (อังกฤษ: Anglo-Norman) คือผู้สืบเชื้อสายจากชาวนอร์มันผู้ปกครองอังกฤษหลังจากที่ได้รับชัยชนะในการรุกรานอังกฤษโดยดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดีในปี ค.ศ. 1066 แม้ว่าจะมีนอร์มันมาตั้งถิ่นฐานอยู่บ้างก่อนหน้านั้นแล้ว หลังจากยุทธการเฮสติงส์ผู้รุกรานชาวนอร์มันและลูกหลานก็เข้ามาตั้งถิ่นฐานในฐานะกลุ่มชนที่แตกต่างจากกลุ่มชนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่แล้วในอังกฤษ ผู้ที่ตั้งถิ่นฐานเหล่านี้ต่อมาก็กลืนไปกับผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่อยู่แต่เดิมและมาใช้ภาษาพูดที่เรียกว่าภาษาแองโกล-นอร์มัน
ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออังกฤษ

ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออังกฤษเป็นชัยชนะของผู้พิชิตที่มีวัฒนธรรมและภาษาที่แตกต่างไปจากวัฒนธรรมและภาษาของอังกฤษในหลายกรณี และเป็นการรุกรานที่แตกต่างจากการรุกรานของไวกิงตรงที่ผู้รุกรานชาวไวกิงเป็นชนกลุ่มที่มีเชื้อสายและภาษาพูดที่ใกล้เคียงกันกับที่ใช้ในอังกฤษ
ความแตกต่างนี้ทำให้ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวนอร์มันไม่มีความรู้สึกเกี่ยวพันกับผู้ตั้งถิ่นฐานในอังกฤษโดยเฉพาะผู้ที่ที่มีเชื้อสายเดนมาร์ก ผู้ที่เป็นผู้ต่อต้านการยึดครองของนอร์มันอย่างเหนียวแน่นจากกลุ่มที่ว่านี้  หลังจากที่ได้รับชัยชนะแล้วดยุควิลเลียมก็กำจัดขุนนางผู้มีอำนาจทั้งขุนนางเดนส์และขุนนางอังกฤษแทบทั้งสิ้น โดยการแต่งตั้งขุนนางนอร์มันเองขึ้นแทนและก่อตั้งระบบการปกครองแบบ “ระบบเจ้าครองนคร” ขึ้นในแทนที่ (แต่นักประวัติศาสตร์ยังถกเถียงกันว่า “ระบบเจ้าครองนคร” เป็นระบบที่ใช้ในอังกฤษมาตั้งแต่ก่อนหน้าที่นอร์มันจะเข้ามายึดครองแล้ว ฉะนั้นความคิดในเรื่องการปกครองระบบเจ้าครองนคร (Feudalism) ว่าเริ่มใช้กันเมื่อใดในอังกฤษจึงยังเรื่องที่ยังตกลงกันไม่ได้)
ขุนนางแองโกล-แซกซันเป็นจำนวนมากสูญเสียทั้งตำแหน่งและอาณาบริเวณการปกครอง อันที่จริงแล้วชนทุกระดับชั้นในอังกฤษก็ถูกเลื่อนฐานะลงในสังคมไปตามๆ กัน ในขณะเดียวกันขุนนางแองโกล-นอร์มันใหม่ก็เข้ามามีอำนาจแทนที่ และต่างก็ได้รับพระราชทานที่ดินที่ยึดมาจากขุนนางแองโกล-แซกซันเดิม ขุนนางแองโกล-นอร์มันบางคนก็ยังคงรักษาการใช้ “เดอ” นำหน้าที่หมายถึงผู้ปกครองอาณาบริเวณที่ตามด้วยชื่อบริเวณ แต่ขุนนางอื่นก็รับชื่ออาณาบริเวณที่ใช้กันในท้องถิ่นอยู่แล้วมาเป็นชื่อของตน
แต่สิ่งที่สำคัญรองจากสิ่งที่สำคัญที่สุดของความมีชัยชนะต่ออังกฤษของนอร์มันคือเป็นการนำอังกฤษเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินใหญ่ยุโรป โดยเฉพาะการเป็นส่วนหนึ่งของบริเวณที่ยังมีอิทธิพลทางด้านภาษาและวัฒนธรรมที่ยังหลงเหลืออยู่ของโรมัน อังกฤษในสมัยแองโกล-แซกซันและนอร์สเป็นอังกฤษที่มีความสัมพันธ์กับวัฒนธรรมท้องถิ่น แต่อังกฤษภายใต้การปกครองของนอร์มันเป็นอังกฤษของภาษาตระกูลโรมานซ์และวัฒนธรรมของโรมันโบราณ ซึ่งจะเห็นได้จากภาษาที่ใช้, สถาปัตยกรรมการก่อสร้างแบบโรมาเนสก์ และการปกครองระบบเจ้าครองนครที่มาแทนที่การปกครองที่ไม่มีระบบเท่าใดนักของอังกฤษในระหว่างยุคมืด แต่สิ่งที่แน่นอนคืออังกฤษในสมัยนอร์มันเป็นอังกฤษที่แตกต่างจากอังกฤษสมัยก่อนหน้านั้นที่เป็นอังกฤษที่มีอิทธิพลจากภายนอก
ความเปลี่ยนแปลงทางการทหาร

นอกจากนั้นแล้วชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออังกฤษก็ยังเป็นการเปลี่ยนระบบการทหารในอังกฤษทั้งทางลักษณะและวิธีการรบ หลังจากการยึดครองนายทหารแองโกล-แซกซันเดิมโดยเฉพาะชนรุ่นหลังจากการพ่ายแพ้ที่ยุทธการเฮสติงส์ผู้ไม่มีอนาคตความก้าวหน้าถ้าอยู่ต่อไปในอังกฤษภายใต้การปกครองของผู้ชนะ ก็เริ่มลี้ภัยไปต่างประเทศอังกฤษโดยการสนับสนุนของดยุควิลเลียมผู้พิชิตและพระโอรสวิลเลียม รูฟัสเพื่อความปลอดภัยของราชอาณาจักร กลุ่มแรกที่ลี้ภัยคือกลุ่มที่ไปเดนมาร์ก อีกจำนวนหนึ่งก็ลี้ภัยไปสมทบกับกลุ่มวารันเจียน (Varangians) ในคอนแสตนติโนเปิล
แต่โดยทั่วไปแล้วทหารแองโกล-แซกซันก็มิได้ถูกปลดอาวุธกันไปทั้งหมด ดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดีทรงจัดให้ทหารราบแซ็กซอนได้รับการฝึกโดยทหารม้านอร์มันในยุทธวิธีการต่อต้านข้าศึกบนหลังม้า ซึ่งทำให้เกิดกองทัพแองโกล-นอร์มันที่ประกอบด้วยขุนนางที่เป็นเจ้านายนอร์มันบนหลังม้าโดยมีไพร่พลเป็นทหารราบแซ็กซอนผู้บางครั้งก็มีเชื้อสายเจ้านายเท่าเทียมกับผู้นำ, ทหารราบจากชาวบ้าน, ทหารรับจ้าง และนักผจญภัยจากส่วนอื่นๆ ของทวีปยุโรป
เจ้านายนอร์มันรุ่นต่อๆ มาที่เติบโตขึ้นในอังกฤษก็เริ่มรับวัฒนธรรมแซ็กซอนบางอย่างเข้ามาใช้เช่นการไว้ผมยาวขึ้นหรือการไว้หนวดซึ่ทำให้เป็นที่ไม่ค่อยพึงพอใจในบรรดาเจ้านายนอร์มันรุ่นเก่า (คำว่า “cniht” (อัศวิน) ในภาษาแองโกล-แซกซัน มิได้มีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า “chevalier” (ความเป็นอัศวิน/ความเป็นวีรบุรุษ) ของการใช้คำเดียวกันในฝรั่งเศสมาจนกระทั่งปลายยุคกลาง ในคริสต์ศตวรรษที่ 14, นักปรัชญาจอห์น ไวคลิฟฟ์ (John Wycliffe) ใช้คำว่า “knyytis” (อัศวิน) ในการกล่าวถึงผู้ถืออาวุธเท่านั้น จนกระทั่งเมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษ 15 เท่านั้นที่คำว่า “อัศวิน” (knight) เริ่มจะมีความหมายเป็นนัยยะว่าหมายถึงนายทหารม้าผู้เป็นเจ้านายและมีความหมายที่ใกล้เคียงกับคำว่า “ความเป็นอัศวิน” (Chivalry) มากขึ้น)
การพิชิตของแองโกล-นอร์มันในคริสต์ศตวรรษที่ 12 นำมาซึ่งประเพณีและวัฒนธรรมที่เผยแพร่ไปยังไอร์แลนด์ คาโรลซึ่งเป็นการร้องรำทำเพลงของนอร์มันโดยมีผู้ร้องนำล้อมรอบด้วยผู้เต้นรำที่ร้องโต้ด้วยเพลงเดียวกัน การการร้องรำทำเพลงของนอร์มันนี้ก็ทำไปทุกเมืองที่นอร์มันได้รับชัยชนะในไอร์แลนด์
ความขัดแย้งระหว่างนอร์มันกับแซ็กซอน

ความรู้สึกขัดแย้งระหว่างความเป็นนอร์มันและความเป็นแซ็กซอนจะรุนแรงเท่าใดนั้นก็ยังเป็นเรื่องที่นักประวัติศาสตร์ถกเถียงกันอยู่  ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ความขัดแย้งนี้กล่าวว่าเป็นความขัดแย้งที่มาจากทั้งสองฝ่ายที่เห็นได้จากตำนานที่เป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายในเรื่อง “โรบิน ฮูด” (Robin Hood) และในนวนิยายเรื่อง “ไอแวนโฮ” (Ivanhoe) โดยเซอร์วอลเตอร์ สกอตต์ (Walter Scott) ซึ่งอาจจะเป็นทัศคติที่ค่อนข้างจะเกินความจริงไปบ้าง ความรู้สึกทางอคติที่แสดงออกโดยนักประวัติศาสตร์อังกฤษร่วมสมัยออร์เดริค ไวทาลิส (Orderic Vitalis) ใน “ประวัติศาสตร์ทางศาสนา” (Ecclesiastical Historii) จะเห็นได้จากการกล่าวสรรเสริญชาวอังกฤษผู้ต่อต้านดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดี (สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ) นอกจากนั้นก็ยังมีกฎหมายที่เรียกว่า “ค่าปรับการฆาตกรรมนิรนาม” (Murdrum) ที่เดิมเป็นกฎหมายของเดนส์ที่นำมาใช้ในอังกฤษภายใต้การปกครองของพระเจ้คานูท ที่นอร์มันนำกลับมาใช้โดยการปรับหมู่บ้านที่เกิดการฆาตกรรมชาวนอร์มันอย่างลับๆ (หรือผู้ถูกฆาตกรรมที่ไม่ทราบชื่อที่กฎหมายสรุปว่าต้องเป็นนอร์มันโดยปริยายนอกจะพิสูจน์ได้ว่าไม่ใช่) เป็นจำนวนหนึ่งไฮห์ หรือ 46 มาร์ค หรือ ราว £31
แต่ไม่ว่าจะมีความชิงชังกันอย่างไรหรือเท่าใด ในที่สุดชนสองกลุ่มนี้ก็กลืนกันเป็นชนกลุ่มเดียวกันจากการอยู่ร่วมกันและการแต่งงาน ชาวนอร์มันเริ่มมีความรู้สึกตนว่าเป็นแองโกล-นอร์มัน ความแตกต่างก็มาหายไปแทบหมดสิ้นเมื่อสงครามร้อยปีเกิดขึ้น  และภายในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ชาวแองโกล-นอร์มันก็กลืนกับแองโกล-แซกซัน และกลายมาเป็นชาวอังกฤษ
หมู่เกาะแชนเนล

หมู่เกาะแชนเนลเป็นบริเวณสุดท้ายที่ยังคงรักษาวัฒนธรรมแองโกล-นอร์มันและภาษามาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่ออิทธิพลอังกฤษเริ่มเข้ามาแทนที่โดยผู้ที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานที่พูดภาษาอังกฤษและการคมนาคมจากแผ่นดินใหญ่ที่สะดวกขึ้น
เวลส์

การตั้งถิ่นฐานของชาวแองโกล-นอร์มันในอังกฤษเลยไปถึงการตั้งถิ่นฐานในเวลส์ และทำให้เกิดการสร้างป้อมปราการหลายป้อมโดยดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดีเพื่อปราบปรามชาวเวลส์แต่ก็ไม่ทรงประสบความสำเร็จเท่าใดนัก หลังจากนั้นดินแดนที่เป็นพรมแดนระหว่างเวลส์และอังกฤษที่เรียกว่ามาร์ชก็ได้รับอิทธิพลจากนอร์มันมากขึ้น นอกจากการตั้งถิ่นฐานแล้วก็ยังมีการเผยแพร่คริสต์ศาสนาเข้าไปในเวลส์โดยนักบวชในนิกายเช่นซิสเตอร์เชียนที่มาจากฝรั่งเศสและนอร์ม็องดี ที่ไปตั้งสำนักสงฆ์ในบริเวณต่างๆ ทั่วเวลส์ ภายในคริสต์ทศวรรษ 1400 ผู้ดีชาวเวลส์จำนวนมากก็มีเชื้อสายนอร์มัน นอกจากนั้นอัศวินแคมเบอร์-นอร์มันที่ไปรุกรานไอร์แลนด์ก็มาจากที่มั่นในเวลส์
ไอร์แลนด์

ขุนนางแองโกล-นอร์มันที่เข้าไปตั้งถิ่นฐานในไอร์แลนด์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 เริ่มด้วยการไปสนับสนุนฐานะของกษัตริย์ท้องถิ่น Diarmuid MacMorrough ที่เรียกกันในภาษาอังกฤษใหม่ว่าเดอร์ม็อท แม็คเมอร์โรห์ (Dermot MacMurrough) แม็คเมอร์โรห์ทูลขอสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ ให้ส่งริชาร์ด เดอ แคลร์ เอิร์ลแห่งเพมโบรคที่ 2 (Richard de Clare, 2nd Earl of Pembroke) หรือที่รู้จักกันในนาม “Strongbow” ไปช่วยสร้างความมั่นคงในการเป็นกษัตริย์ที่ไลน์สเตอร์ ริชาร์ด เดอ แคลร์เสียชีวิตไม่นานหลังจากไปรุกรานไอร์แลนด์แต่ผู้ที่ติดตามไปด้วยยังคงอยู่ต่อไปในไอร์แลนด์เพื่อสนับสนุนพระเจ้าเฮนรี และพระราชโอรสจอห์นในฐานะลอร์ดแห่งไอร์แลนด์ ในบรรดาผู้ตั้งถิ่นฐานชาวนอร์มันที่สำคัญในระยะแรกก็มีทีโอบอลด์ วอลเตอร์ (Theobald Walter, 1st Baron Butler) ผู้ได้รับพระราชทานตำแหน่งสืบตระกูลบัตเลอร์แห่งไอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1177 โดยพระเจ้าเฮนรี  ชาวนอร์มันที่ไปตั้งถิ่นฐานในไอร์แลนด์ส่วนใหญ่มาจากเวลส์ไม่ใช่จากอังกฤษ ฉะนั้นแคมเบอร์-นอร์มันจึงเป็นคำที่ใช้เรียกชนกลุ่มนี้