การกรีธาทัพขึ้นเหนือ
ระยะแรก (กรกฎาคม ค.ศ. 1926–เมษายน ค.ศ. 1927) > การต่อต้านซุน ฉฺวันฟาง (กันยายน ค.ศ. 1926–กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1927)

เมื่อกองกำลังของอู๋ เพ่ย์ฝูล่าถอย กองทัพปฏิวัติแห่งชาติจึงมุ่งเป้าไปยังมณฑลเจียงซี ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของซุน ฉฺวันฟาง โดยมีเมืองจิ่วเจียงและหนานชาง เมืองหลวงของมณฑล เป็นเป้าหมายหลัก แม้ว่ารัฐบาลกว่างโจวจะเสนอข้อตกลงไม่รุกรานให้ซุน แต่เขาปฏิเสธที่จะยอมอยู่ใต้การปกครองของก๊กมินตั๋ง ดังนั้น ในขณะที่การปิดล้อมเมืองอู่ชางยังดำเนินอยู่ เจียง ไคเชกจึงเปิดฉากบุกข้ามพรมแดนเจียงซีเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1926 ในวันที่ 19 กันยายน ทั้งเมืองจิ่วเจียงและหนานชางตกอยู่ภายใต้การควบคุมของก๊กมินตั๋ง โดยได้รับแรงหนุนจากการแปรพักตร์ของไหล ซื่อหวง นายพลคนหนึ่งของซุน แม้จะประสบความสำเร็จในเบื้องต้น แต่การบุกโจมตีของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติกลับต้องล่าถอยเมื่อซุนนำกำลังเสริมจากหนานจิงมาถึงในวันที่ 21 กันยายน ซุนสามารถยึดคืนพื้นที่ส่วนใหญ่ที่เสียไป และกวาดล้างผู้ต่อต้านอย่างโหดเหี้ยม โดยสังหารนักศึกษา ครู และผู้ต้องสงสัยว่าเป็นสมาชิกก๊กมินตั๋งหลายร้อยคน พร้อมนำศีรษะของพวกเขามาเสียบประจานตามที่สาธารณะ
เมื่อต้องเผชิญกับการหยุดชะงักของปฏิบัติการ เจียงได้ส่งโทรเลขไปยังรัฐบาลกว่างโจวเพื่อเรียกร้องให้ยุติการนัดหยุดงานกว่างโจว-ฮ่องกง ซึ่งยังคงดำเนินอยู่และส่งผลกระทบต่อเส้นทางลำเลียงเสบียงของเขา การเจรจากับฝ่ายอังกฤษเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 23 กันยายน และการนัดหยุดงานสิ้นสุดลงในวันที่ 10 ตุลาคม ซึ่งช่วยให้กองทัพปฏิวัติแห่งชาติเข้าถึงเสบียงได้สะดวกขึ้น รวมถึงได้รับกำลังพลเพิ่มเติมจากกลุ่มผู้ประท้วงที่กลับเข้าร่วมการเดินทัพ ในวันเดียวกันนั้น กองกำลังที่เหลือของอู๋ เพ่ย์ฝูในอู่ชางได้ยอมจำนน ทำให้กองทัพปฏิวัติแห่งชาติสามารถยึดครองมณฑลหูเป่ย์ได้โดยสมบูรณ์ ขณะที่การสู้รบในเจียงซียังคงดำเนินไป เซี่ย เชา ผู้ว่าการพลเรือนประจำมณฑลเจ้อเจียง ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ใต้บังคับบัญชาของซุน ฉฺวันฟาง ได้แปรพักตร์ไปเข้าร่วมกับรัฐบาลกว่างโจว ชาวเจ้อเจียงเริ่มไม่พอใจกับการปกครองของซุนซึ่งเป็นบุคคลนอกพื้นที่ และเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม เซี่ยจึงประกาศให้มณฑลเจ้อเจียงเป็นอิสระ เนื่องจากเจียง ไคเชกเป็นชาวเจ้อเจียงโดยกำเนิด เขาจึงสามารถโน้มน้าวให้เซี่ยเข้าร่วมกับก๊กมินตั๋งได้ โดยหลังจากแปรพักตร์ เซี่ยเปิดฉากโจมตีเซี่ยงไฮ้ซึ่งอยู่ในการควบคุมของซุน แต่ต้องล่าถอยกลับไปยังเจ้อเจียงอย่างรวดเร็ว เพราะซุนสามารถล่วงรู้แผนการล่วงหน้าหลายวัน กองทัพของซุนจึงบุกเข้าโจมตีเจ้อเจียง และปราบปรามการก่อกบฏลงได้อย่างสมบูรณ์ภายในวันที่ 23 ตุลาคม เซี่ยถูกประหารชีวิตพร้อมกับทหารหลายร้อยนาย ขณะที่พลเรือนอีกหลายพันคนถูกสังหารหมู่ที่กองบัญชาการเดิมของเซี่ย
ในเวลาเดียวกันกับกบฏในเจ้อเจียง กองทัพปฏิวัติแห่งชาติยังคงรุกคืบในมณฑลเจียงซี กองทัพที่ 1 ภายใต้การนำของเหอ ยิ่งชิน ซึ่งตั้งมั่นอยู่ที่ซัวเถา ได้ข้ามพรมแดนกวางตุ้งและเปิดฉากบุกเข้าสู่มณฑลฝูเจี้ยน โดยมีจุดประสงค์เพื่อเพิ่มแรงกดดันต่อซุน ฉฺวันฟาง กองทัพปฏิวัติแห่งชาติได้รับการต้อนรับจากชาวบ้านจำนวนมาก รวมถึงชาวฮากกาซึ่งไม่พอใจกับอิทธิพลของขุนศึกจากต่างถิ่น และค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่ชนบทของฝูเจี้ยน กองทัพของเหอเคลื่อนพลขึ้นไปตามชายฝั่ง โดยมุ่งหน้าไปยังฝูโจว เมืองหลวงของมณฑล ในช่วงปลายเดือนตุลาคม กองทัพของซุนต้องล่าถอยอีกครั้งจากมณฑลเจียงซีและฝูเจี้ยน ช่วงต้นเดือนพฤศจิกายน กองทัพก๊กมินตั๋งเคลื่อนพลยึดท่าเรือสำคัญริมแม่น้ำแยงซี ได้แก่ จิ่วเจียงและหูโข่ว และในวันที่ 9 พฤศจิกายน ก็สามารถยึดคืนเมืองหนานชางได้ กองกำลังของซุนทิ้งอาวุธยุทโธปกรณ์จำนวนมากระหว่างล่าถอย ซึ่งช่วยเสริมกำลังให้กับกองทัพปฏิวัติแห่งชาติที่มีอาวุธน้อยกว่า โดยเฉพาะในการบุกยึดหนานชางครั้งสุดท้าย ที่ทำให้กองทัพปฏิวัติแห่งชาติเสียกำลังพลไปถึง 20,000 นาย ขณะเดียวกัน ซุนได้เดินทางไปยังเทียนจินเพื่อขอความช่วยเหลือจากก๊กเฟิ่งเทียน ทางด้านจาง จงชาง ขุนศึกแห่งชานตง และจาง จั้วหลิน ขุนศึกแห่งแมนจูเรีย ตกลงให้ความช่วยเหลือ เนื่องจากต้องการสกัดการรุกคืบของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ แต่ทั้งคู่ก็เรียกร้องค่าตอบแทนสำหรับการสนับสนุนนี้ เมื่อกองทัพปฏิวัติแห่งชาติเคลื่อนพลเข้าสู่ฝูเจี้ยน กองกำลังจากชานตงจำนวน 60,000 นาย เดินทางมาถึงมณฑลอานฮุยที่อยู่ภายใต้การควบคุมของซุนในวันที่ 24 พฤศจิกายน ต่อมาเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม กองกำลังเหล่านี้ได้รับการจัดตั้งเป็น "กองทัพสันติภาพแห่งชาติ" โดยมีจาง จั้วหลินเป็นผู้บัญชาการสูงสุด และจาง จงชาง กับซุน ฉฺวันฟางเป็นรองผู้บัญชาการ
อย่างไรก็ตาม พันธมิตรนี้ไม่เป็นที่ยอมรับอย่างยิ่งในภูมิภาคที่ซุนควบคุม รวมถึงกองกําลังทางเหนือของจาง จงชางยังถูกมองว่าเป็นผู้รุกราน การเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องการปกครองตนเองของมณฑลเจ้อเจียงยังคงดำเนินต่อไป โดยเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม มีการประชุมที่เซี่ยงไฮ้ของบุคคลสำคัญระดับมณฑลซึ่งภักดีต่อซุนแต่ในนาม ขณะที่ในมณฑลฝูเจี้ยน กองทัพของซุนจำนวนมากเริ่มแปรพักตร์ไปเข้ากับกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ และในวันที่ 9 ธันวาคม กองทัพของเหอ ยิ่งชินก็สามารถพิชิตฝูโจวได้โดยไม่มีการต่อต้าน เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม โจว เฟิงฉี ผู้บัญชาการทหารของเจ้อเจียงประกาศแปรพักตร์ไปเข้าร่วมกับกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ ทำให้เกิดการแปรพักตร์เป็นลูกโซ่ ส่งผลให้เจ้อเจียงแยกตัวออกจาก "สหมณฑล" ของซุน และได้รับสถานะปกครองตนเองจากรัฐบาลกว่างโจว ซุนตอบโต้สิ่งนี้ด้วยการระดมกองทัพไปยังพรมแดนเจ้อเจียง โดยมีกองทัพสันติภาพแห่งชาติคอยคุ้มกันแนวหลัง พร้อมทั้งเปิดฉากบุกเข้าไปในเจ้อเจียง และยึดคืนพื้นที่ส่วนใหญ่ของมณฑลกลับมาได้ เมื่อวันที่ 10 มกราคม กองกำลังต่อต้านซุนส่วนใหญ่ล่าถอยไปยังเมืองฉฺวีโจว กองทัพของเหอ ยิ่งชินจากฝูเจี้ยนจึงบุกเข้าสู่เจ้อเจียงเพื่อช่วยเหลือฝ่ายกบฏและสกัดกั้นการรุกคืบของซุน กองกำลังของฝ่ายกบฏและก๊กมินตั๋งได้รวมเข้าด้วยกันภายใต้การนำของไป๋ ฉงซี ซึ่งเปิดฉากโจมตีตอบโต้ในวันที่ 20 มกราคม ต่อมาเมื่อวันที่ 29 มกราคม กองทัพปฏิวัติแห่งชาติสามารถรุกคืบถึงเมืองหลานซีและจินหัว และเกิดการสู้รบครั้งใหญ่ที่นำไปสู่ความพ่ายแพ้อย่างยับเยินของซุน หลังจากชัยชนะครั้งนี้ กองทัพปฏิวัติแห่งชาติได้เปิดฉากโจมตีเมืองหางโจวจากสองด้าน กองกำลังของซุนที่เริ่มหมดขวัญกำลังใจพากันหลบหนีไปทางเหนือ และปล้นสะดมหมู่บ้านระหว่างทาง ขณะที่กองกำลังของซุนอยู่ในสภาพแตกพ่าย เมิ่ง เชาเยฺว่ ผู้บัญชาการในพื้นที่จึงตัดสินใจละทิ้งหางโจวเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ และพากองกำลัง 20,000 นายหลบหนีไปยังมณฑลเจียงซูโดยรถไฟ ที่สุดแล้วในที่ 23 กุมภาพันธ์ มณฑลเจ้อเจียงตกอยู่ภายใต้การควบคุมของก๊กมินตั๋งโดยสมบูรณ์ โดยภายในเวลาเพียง 6 เดือน รัฐบาลชาตินิยมสามารถขยายอำนาจครอบคลุมพื้นที่ 7 มณฑล ซึ่งมีประชากรรวมกันราว 170 ล้านคน นอกจากนี้ จากการแปรพักตร์ของขุนศึกหลายกลุ่ม ทำให้กองทัพปฏิวัติแห่งชาติสามารถเพิ่มจำนวนกำลังพลของตนขึ้นเป็น 700,000 นาย