stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การเล่นแร่แปรธาตุ
บรรณานุกรม > บทนำและตำรา

Beretta, Marco, บ.ก. (2022). A Cultural History Of Chemistry in Antiquity. London: Bloomsbury. doi:10.5040/9781474203746. ISBN 978-1-4742-9453-9. (focus on technical aspects)
Burnett, Charles; Moureau, Sébastien, บ.ก. (2022). A Cultural History Of Chemistry in the Middle Ages. London: Bloomsbury. ISBN 978-1-4742-9454-6. (focus on technical aspects)
Halleux, Robert (1979). Les textes alchimiques. Turnhout: Brepols. ISBN 978-2-503-36032-4.
Joly, Bernard (2013). Histoire de l'alchimie. Paris: Vuibert-Adapt. ISBN 978-2-311-01248-4. (general overview)
Martelli, Matteo (2019). L'alchimista antico: Dall'Egitto greco-romano a Bisanzio. Milano: Editrice Bibliografica. ISBN 978-88-7075-979-2. (Greek and Byzantine alchemy)
Moran, Bruce, บ.ก. (2022). A Cultural History Of Chemistry in the Early Modern Age. London: Bloomsbury. ISBN 978-1-4742-9459-1. (focus on technical aspects)
Multhauf, Robert P. (1966). The Origins of Chemistry. London: Oldbourne. OCLC 977570829.
Nicolaïdis, Efthymios, บ.ก. (2018). Greek Alchemy from Late Antiquity to Early Modernity. De Diversis Artibus. Vol. 104. Turnhout: Brepols. doi:10.1484/M.DDA-EB.5.116173. ISBN 978-2-503-58191-0. (Greek and Byzantine alchemy)
Partington, James R. (1970) [1961]. A History of Chemistry. Volume 1, Part I. London: Macmillan. ISBN 978-0-333-03490-3. (the second part of volume 1 was never published; the other volumes deal with the modern period and are not relevant for alchemy)
Pereira, Michela (2001). Arcana Sapienza: Storia dell'alchimia occidentale dalle origini a Jung. Rome: Carocci. ISBN 978-88-430-9647-3. (general overview, focus on esoteric aspects)
Principe, Lawrence M. (2013). The Secrets of Alchemy. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-10379-2. (general overview, written in a highly accessible style)
Rampling, Jennifer M. (2020). The Experimental Fire: Inventing English Alchemy, 1300–1700. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-82654-7.
Viano, Cristina, บ.ก. (2005). L'alchimie et ses racines philosophiques. La tradition grecque et la tradition arabe. Paris: Vrin. ISBN 978-2-7116-1754-8.
บรรณานุกรม > การเล่นแร่แปรธาตุของกรีก-อียิปต์ > ตำรา

Marcellin Berthelot and Charles-Émile Ruelle (eds.), Collection des anciens alchimistes grecs (CAAG), 3 vols., 1887–1888, Vol 1: https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k96492923, Vol 2: https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k9680734p, Vol. 3: https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k9634942s.
André-Jean Festugière, La Révélation d'Hermès Trismégiste, Paris, Les Belles Lettres, 2014 (ISBN 978-2-251-32674-0, OCLC 897235256).
Robert Halleux and Henri-Dominique Saffrey (eds.), Les alchimistes grecs, t. 1 : Papyrus de Leyde – Papyrus de Stockholm – Recettes, Paris, Les Belles Lettres, 1981.
Otto Lagercrantz (ed), Papyrus Graecus Holmiensis, Uppsala, A.B. Akademiska Bokhandeln, 1913, Papyrus graecus holmiensis (P. holm.); Recepte für Silber, Steine und Purpur, bearb. von Otto Lagercrantz. Hrsg. mit Unterstützung des Vilh. Ekman'schen Universitätsfonds.
Michèle Mertens and Henri-Dominique Saffrey (ed.), Les alchimistes grecs, t. 4.1 : Zosime de Panopolis. Mémoires authentiques, Paris, Les Belles Lettres, 1995.
Andrée Collinet and Henri-Dominique Saffrey (ed.), Les alchimistes grecs, t. 10 : L'Anonyme de Zuretti ou l'Art sacré and divin de la chrysopée par un anonyme, Paris, Les Belles Lettres, 2000.
Andrée Collinet (ed), Les alchimistes grecs, t. 11 : Recettes alchimiques (Par. Gr. 2419; Holkhamicus 109) – Cosmas le Hiéromoine – Chrysopée, Paris, Les Belles Lettres, 2000.
Matteo Martelli (ed), The Four Books of Pseudo-Democritus, Maney Publishing, 2014.
บรรณานุกรม > ช่วงต้นสมัยใหม่

Principe, Lawrence and William Newman. Alchemy Tried in the Fire: Starkey, Boyle, and the Fate of Helmontian Chymistry. University of Chicago Press, 2002.
แหล่งข้อมูลอื่น

Wikisource
การแข่งม้าในประเทศญี่ปุ่น

ดีปอิมแพ็คชนะการแข่งขันคิกกะโช ในปี พ.ศ. 2548
การแข่งม้า (ญี่ปุ่น: 競馬; โรมาจิ: keiba) เป็นกีฬาขี่ม้าที่ได้รับความนิยมสูงในประเทศญี่ปุ่น มีการแข่งม้ามากกว่า 21,000 รายการจัดขึ้นในแต่ละปี การแข่งม้าในประเทศญี่ปุ่นแบ่งออกเป็น 3 ประเภทหลัก ได้แก่ การแข่งวิ่งทางเรียบ การแข่งกระโดดข้ามรั้ว และการแข่งบันเอ
ในประเทศญี่ปุ่น การแข่งม้าจัดขึ้นโดยสมาคมแข่งม้าญี่ปุ่น (Japan Racing Association; JRA) และสมาคมแข่งม้าแห่งชาติ (National Association of Racing; NAR) โดย JRA ดูแลการแข่งขันที่สนามหลัก 10 สนามในหัวเมืองใหญ่ของประเทศ และ NAR ดูแลการแข่งขันที่สนามท้องถิ่นตามเมืองต่าง ๆ
การแข่งม้ารายการสำคัญของประเทศญี่ปุ่น มักจัดขึ้นในฤดูใบไม้ผลิ ใบไม้ร่วง และฤดูหนาว โดยมีรายการที่สำคัญที่สุดคือเจแปนคัพ
ประวัติ

การแข่งม้าและกีฬาขี่ม้าในประเทศญี่ปุ่นมีประวัติมายาวนานหลายศตวรรษ แต่การแข่งม้าในรูปแบบมาตรฐานของยุโรปได้เริ่มขึ้นในฤดูใบไม้ผลิ พ.ศ. 2405 จัดโดยชาวอังกฤษที่พำนักอยู่บริเวณที่ราบลุ่มใกล้กับท่าเรือโยโกฮามะ
หลังจากมีการแข่งม้าอย่างไม่เป็นทางการหลายครั้ง สนามแข่งม้าเนงิชิได้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2409 เพื่อเป็นสนามแข่งขันถาวรสำหรับผู้อยู่อาศัยในย่านยามาเตะ แม้ว่าในตอนแรก สนามจะสร้างขึ้นเพื่อรองรับชาวต่างชาติเป็นหลัก แต่การแข่งม้าที่สนามแห่งนี้ก็ได้รับความนิยมอย่างมากจากชาวญี่ปุ่น จักรพรรดิเมจิได้เสด็จมาทอดพระเนตรการแข่งม้าที่สนามถึง 14 ครั้ง การแข่งม้ายังได้แพร่กระจายไปยังเมืองท่าอื่น ๆ เช่น สมาคมจ็อคกีโคเบะได้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2413
ในระยะแรก การแข่งม้าในประเทศญี่ปุ่นได้พัฒนาควบคู่ไปกับการผสมพันธุ์ม้า การสนับสนุนทางการเงินอย่างใกล้ชิดระหว่างสองอุตสาหกรรมนี้ได้ทำให้อุตสาหกรรมทั้งสองเติบโตอย่างรวดเร็วในช่วงการเติบโตทางเศรษฐกิจหลังสงครามโลกครั้งที่สอง สมาคมแข่งม้าญี่ปุ่นได้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2497
เจแปนคัพ รายการแข่งม้าที่สำคัญที่สุดของญี่ปุ่น เริ่มจัดขึ้นใน พ.ศ. 2524 โดยแข่งที่สนามแข่งม้าโตเกียวในสัปดาห์สุดท้ายของเดือนพฤศจิกายน เป็นการแข่งขันที่ดึงดูดม้าที่มีชื่อเสียงจากทั่วโลก
การแข่งขันที่สำคัญ

February Stakes (ดิน 1600m)
ทากามัตสึโนะมิยะ คิเน็น (หญ้า 1200m)
โอซากะไฮ (หญ้า 2000m)
โอกะโช (Japanese 1000 Guineas) (หญ้า 1600m) - รายการแรกของสามรัดเกล้า
ซัตสึกิโช (Japanese 2000 Guineas) (หญ้า 2000m) - รายการแรกของสามมงกุฎ
เท็นโนโช (ฤดูใบไม้ผลิ) (หญ้า 3200m)
เอ็นเอชเคไมล์คัพ (หญ้า 1600m)
วิกตอเรียไมล์ (หญ้า 1600m)
ยูชุนฮิมบะ (Japanese Oaks) (หญ้า 2400m) - รายการที่สองของสามรัดเกล้า
โตเกียวยูชุน (Japanese Derby) (หญ้า 2400m) - รายการที่สองของสามมงกุฎ
ยาซูดะคิเน็น (หญ้า 1600m)
ทาการาซูกะคิเน็น (หญ้า 2200m)
Sprinters Stakes (หญ้า 1200m)
ชูกะโช (หญ้า 2000m) - รายการสุดท้ายของสามรัดเกล้า
คิกกะโช (Japanese St. Leger) (หญ้า 3000m) - รายการสุดท้ายของสามมงกุฎ
เท็นโนโช (ฤดูใบไม้ร่วง) (หญ้า2000m)
ควีนเอลิซาเบธที่ 2 คัพ (หญ้า 2200m)
ไมล์แชมเปียนชิป (หญ้า 1600m)
เจแปนคัพ (หญ้า 2400m) - รายการที่เงินรางวัลสูงที่สุดในญี่ปุ่น
แชมเปียนคัพ (ดิน 1800m)
Hanshin Juvenile Fillies (หญ้า 1600m)
Asahi Hai Futurity Stakes (หญ้า 1600m)
อาริมะคิเน็น (Grand Prix) (หญ้า 2500m) - รายการที่วงเงินพนันสูงที่สุดในโลก
Hopeful Stakes (หญ้า 2000m)
โตเกียวไดโชเต็ง (ดิน 2000m) - รายการเดียวของ NAR ที่ได้มาตรฐานนานาชาติระดับ G1
แหล่งข้อมูลอื่น

Horse Racing in Japan
ซามูไรขี่ม้าในโยโกฮามะ
ริชาร์ด ฮาร์วีย์

| ริชาร์ด ฮาร์วีย์ |
| --- | --- |
ฮาร์วีย์ในงานรอบปฐมทัศน์ ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๑ องค์ประกันหงสา ที่เซ็นทรัลเวิลด์ เมื่อปี พ.ศ. 2550
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ริชาร์ด อัลเลน ฮาร์วีย์
เกิด:  (1953-09-25) 25 กันยายน ค.ศ. 1953 (71 ปี) เอนฟีลด์ มิดเดิลเซกซ์ อังกฤษ
อาชีพ: นักดนตรี, นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: หลากหลาย
ช่วงปี: ทศวรรษ 1970–ปัจจุบัน
นักดนตรี
ริชาร์ด อัลเลน ฮาร์วีย์ (อังกฤษ: Richard Allen Harvey; เกิด 25 กันยายน 1953) เป็นนักแต่งเพลงและนักดนตรีชาวอังกฤษ เดิมทีฮาร์วีย์มาจากวง Gryphon ซึ่งเป็นวงโปรเกรสซีฟร็อก ปัจจุบันเขาเป็นที่รู้จักจากผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์และซีรีส์ทางโทรทัศน์ เขายังเป็นที่รู้จักจากกีตาร์คอนแชร์โต Concerto Antico ซึ่งแต่งขึ้นสำหรับจอห์น วิลเลียมส์ มือกีตาร์ (คนละคนกับจอห์น วิลเลียมส์ ซึ่งเป็นวาทยกร) และลอนดอนซิมโฟนีออร์เคสตรา
ในเดือนเมษายน 2012 ผู้ฟังวิทยุในสหราชอาณาจักรลงคะแนนออกเสียงให้เพลง Concerto Antico ของริชาร์ด ฮาร์วีย์ เข้าสู่ Classic FM Hall of Fame เป็นครั้งแรก
ชีวิตในวัยเด็กและอาชีพ

ฮาร์วีย์เกิดในเอนฟีนด์ ลอนดอน ฮาร์วีย์เริ่มสนใจดนตรี โดยเรียนรู้เรื่องการบันทึกเสียงเมื่ออายุได้ 4 ขวบ โดยเริ่มเล่นเพอร์คัชชันก่อน และเปลี่ยนมาเล่นแคลริเน็ตในวง British Youth Symphony Orchestra ในเวลาต่อมา เมื่อเขาสำเร็จการศึกษาจากราชวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ในลอนดอนในปี 1972 เขาสามารถเข้าร่วมวงลอนดอนฟิลฮาร์โมนิกออร์เคสตราได้ แต่เขากลับเลือกที่จะทำงานกับ Musica Reservata ซึ่งเป็นวงดนตรีในยุคแรก ๆ ต่อมาเขาได้พบกับไบรอัน  กัลแลนด์ผู้สำเร็จการศึกษาจากราชวิทยาลัยดุริยางคศิลป์อีกคนและได้ร่วมกันก่อตั้งกริฟฟอน วงดนตรีแนวโปรเกรสซีฟร็อกและโฟล์ก
ผลงาน

ฮาร์วีย์เป็นผู้แต่งเพลงประกอบภาพยนตร์ สุริโยไท, คืนบาป พรหมพิราม และภาพยนตร์ชุด ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
พระอัศวโฆษ

พระอัศวโฆษ (ราว ค.ศ. 80 – 150) เป็นภิกษุนิกายสรวาสติวาท นักปราชญ์ นักเขียนละคร นักกวี และนักโต้วาที จากอินเดีย เกิดที่เมืองสาเกตะ ทางตอนเหนือของอินเดีย เชื่อว่าพระอัศวโฆษเป็นนักเขียนละครภาษาสันสกฤตคนแรก และถือว่าเป็นกวีชาวอินเดียที่ยิ่งใหญ่ก่อนยุคของกาลิทาส พระอัศวโฆษถือเป็นหนึ่งในนักเขียนชาวพุทธที่โด่งดังที่สุด แต่บทละครได้เทียบเคียงกับรามายณะร่วมสมัย ซึ่งวรรณกรรมพุทธศาสนาก่อนหน้ายุคของพระอัศวโฆษแต่งด้วยภาษาบาลีและภาษาปรากฤต โดยท่านประพันธ์ด้วยภาษาสันสกฤต
แม่น้ำมารีกีนา

| แม่น้ำมารีกีนา |
| --- | --- |
แม่น้ำมารีกีนาในมารีคีนา
แผนที่ระบายน้ำของระบบแม่น้ำปาซิก-มารีกีนา
ปากน้ำมารีกีนาแสดงแผนที่เกาะลูซอนแม่น้ำมารีกีนา (ฟิลิปปินส์)แสดงแผนที่ฟิลิปปินส์
ชื่อท้องถิ่น: Ilog ng Marikina (ตากาล็อก)
ที่ตั้ง
ประเทศ: ประเทศฟิลิปปินส์
ดินแดน: เขตเมืองหลวงแห่งชาติ เขตคาลาบาร์โซน
มารีคีนา ซันมาตีโอ เกซอนซิตี ปาซิก
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ: Sierra Madre mountains
 • ตำแหน่ง: Rodriguez, Rizal
 
ปากน้ำ: แม่น้ำปาซิก
 • ตำแหน่ง: ปาซิก
 • พิกัด: 14°33′30″N 121°04′05″E﻿ / ﻿14.55833°N 121.06806°E﻿ / 14.55833; 121.06806
 • ระดับความสูง: 0 เมตร (0 ฟุต)
ความยาว: 78 กิโลเมตร (48 ไมล์)
พื้นที่ลุ่มน้ำ: 680 ตารางกิโลเมตร (260 ตารางไมล์)

อัตราการไหล:  
 • สูงสุด: 160 m3/s (5,700 cu ft/s)
 
ลุ่มน้ำ
ลำดับแม่น้ำ: มารีกีนา–ปาซิก
สวนสาธารณะริมแม่น้ำมารีกีนา
แม่น้ำมารีกีนา (ตากาล็อก: Ilog Marikina) เป็นแม่น้ำสายหนึ่งในเมโทรมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ โดยเป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำปาซิก ต้นน้ำตั้งอยู่ที่ภูเขาซีเอร์รา มาเดรในจังหวัดรีซัล
แม่น้ำมารีกีนาเป็นเส้นทางขนส่งที่สำคัญในยุคอาณานิคมของสเปน แต่ได้ถูกลดทอนความสำคัญลงอันเนื่องจากการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดิน การขาดเรือขนส่งและการทำลายป่าริมแม่น้ำทำให้มีการจัดตั้งเขตปกป้องลุ่มน้ำมารีกีนาตอนบน
ปัจจุบันแม่น้ำมารีกีนามีปัญหามลพิษทางน้ำ เนื่องจากความไม่ใส่ใจด้านสิ่งแวดล้อมของประชาชน และการพัฒนาอุตสาหกรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

Marikina City Community Portal เก็บถาวร 2021-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง

การฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง (ฝรั่งเศส: La Restauration; ลาเรสโตราซียง) คือช่วงเวลาหนึ่งในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศสซึ่งเริ่มตั้งแต่จักรพรรดินโปเลียนก้าวลงจากพระราชอำนาจในปี พ.ศ. 2357 ไปจนถึงการปฏิวัติเดือนกรกฎาคมในปี พ.ศ. 2373
พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งราชวงศ์บูร์บงถูกถอดถอนออกจากพระราชอำนาจโดยการปฏิวัติฝรั่งเศส (พ.ศ. 2332-2342) ตามมาด้วยการปกครองของสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่หนึ่ง (พ.ศ. 2335-2347) และจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่งของจักรพรรดินโปเลียน (พ.ศ. 2347-2357 และ 2358) ซึ่งถูกบังคับให้สิ้นสุดลงโดยสงครามประสานมิตรครั้งที่หก เมื่อพันธมิตรของชาติมหาอำนาจในยุโรปร่วมกันฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ในฝรั่งเศสและคืนราชบัลลังก์แก่รัชทายาทของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16
ราชวงศ์บูร์บงฟื้นฟูดำเนินอยู่ในช่วงวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2357 จนกระทั่งเกิดการลุกฮือครั้งสำคัญในการปฏิวัติเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2373 ซึ่งมีช่วงที่จักรพรรดินโปเลียนหวนคืนสู่พระราชอำนาจเป็นเวลา 100 วัน (10 มีนาคม - 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2358) ก่อนที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 จะขึ้นสู่บัลลังก์ตามเดิม ต่อมาระบอบกษัตริย์ภายใต้ราชวงศ์บูร์บงก็เสื่อมความนิยมลงจนพระราชวงศ์ถูกบังคับให้ต้องเสด็จลี้ภัยไปยังเกนต์
ในช่วงของการฟื้นฟูราชวงศ์ การปกครองเป็นแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ซึ่งแตกต่างไปจากการปกครองระบบโบราณของกษัตริย์ฝรั่งเศสก่อนการปฏิวัติ ทำให้พระมหากษัตริย์มีข้อจำกัดบางประการในการใช้พระราชอำนาจปกครองแผ่นดิน ยุคนี้ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นช่วงที่ฝ่ายอนุรักษนิยมตอบโต้การปฏิวัติอย่างรุนแรงและมีความไม่สงบในสังคมที่ไม่รุนแรงแต่ยาวนานต่อเนื่อง นอกจากนี้คริสตจักรโรมันคาทอลิกยังกลับมามีอิทธิพลต่อการเมืองฝรั่งเศสอีกครั้งหนึ่ง
ภาพรวมทางประวัติศาสตร์

ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2357 กองทัพของฝ่ายประสานมิตรครั้งที่หกฟื้นฟูราชบัลลังก์ฝรั่งเศสแก่พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 หรือที่ทรงถูกเรียกว่า ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์สายราชวงศ์บูร์บง โดยนักประวัติศาสตร์นิพนธ์กลุ่มที่ไม่ปรารถนาการฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ จากนั้นรัฐธรรมนูญ (ธรรมนูญ พ.ศ. 2357) จึงถูกร่างขึ้นเพื่อแสดงให้เห็นว่าชาวฝรั่งเศสทุกคนมีความเท่าเทียมกันภายใต้กฎหมาย แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งพระราชสิทธิ์สำคัญบางอย่างสำหรับพระมหากษัตริย์และขุนนาง
พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ทรงมีฐานะเป็นประมุขสูงสุดแห่งรัฐ มีพระราชอำนาจบัญชาการกองทัพบกและกองทัพเรือ, ประกาศสงคราม, กระทำสนธิสัญญาสันติภาพ, สนธิสัญญาการค้า และสนธิสัญญาการเป็นพันธมิตร, แต่งตั้งข้าราชการทุกตำแหน่ง และออกกฏระเบียบข้อบังคับที่มีความจำเป็นต่อการบังคับใช้กฎหมายและความมั่นคงของรัฐ ทรงมีแนวคิดเสรีนิยมมากกว่าพระอนุชา พระเจ้าชาร์ลที่ 10 ซึ่งสืบทอดราชสมบัติต่อจากพระองค์ เห็นได้จากการที่ทรงเห็นชอบแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีที่มีแนวความคิดสายกลางหลายชุด
พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 สวรรคตในเดือนกันยายน พ.ศ. 2367 พระอนุชา พระเจ้าชาร์ลที่ 10 จึงสืบราชสมบัติต่อจากพระองค์ พระเจ้าชาร์ลที่ 10 ครองราชย์ในแนวทางอนุรักษนิยมมากกว่ารัชกาลของพระเชษฐา ทรงประกาศใช้กฎหมายแนวขวาจัด เช่น พระราชบัญญัติห้ามทำลายรูปเคารพ (Anti-Sacrilege Act; พ.ศ. 2368 - 2373) ซึ่งทำให้ความนิยมในตัวพระองค์เสื่อมถอยลง พระองค์กับบรรดารัฐมนตรีพยายามจะชี้นำผลการเลือกตั้งทั่วไปในปี พ.ศ. 2373 ด้วยการออกกฤษฎีกาเดือนกรกฎาคม (July Ordinances) ซึ่งก่อให้เกิดการปฏิวัติตอบโต้การกระทำของพระเจ้าชาร์ลที่ 10 ต่อมาในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2373 พระเจ้าชาร์ลสละราชสมบัติแก่พระนัดดา อองรี ดยุกแห่งบอร์โดซ์ แต่รัชกาลของพระเจ้าอองรีกลับสิ้นสุดลงในวันที่ 9 สิงหาคม เมื่อสภาผู้แทนมีมติประกาศให้หลุยส์-ฟีลิป แห่งออร์เลอองส์ ที่ก่อนหน้านี้ทรงปกครองฝรั่งเศสในฐานะผู้สำเร็จราชการแทน ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวฝรั่งเศส อันเป็นจุดเริ่มต้นของยุคราชาธิปไตยเดือนกรกฎาคม
อ่านเพิ่ม > ประวัติศาสตร์นิพนธ์

Alexander, Robert (2003). Re-Writing the French Revolutionary Tradition: Liberal Opposition and the Fall of the Bourbon Monarchy. Cambridge UP. ISBN 0-521-80122-2.
Haynes, Christine. Our Friends the Enemies. The Occupation of France after Napoleon (Harvard University Press, 2018) online reviews on H-DIPLO 2020
Haynes, Christine. "Remembering and Forgetting the First Modern Occupations of France,” Journal of Modern History 88:3 (2016): 535-571 online
Sauvigny, G. de Bertier de (Spring 1981). "The Bourbon Restoration: One Century of French Historiography". French Historical Studies. 12 (1): 41–67. doi:10.2307/286306. JSTOR 286306.
อ่านเพิ่ม > ข้อมูลปฐมภูมิ

Anderson, F.M. (1904). The constitutions and other select documents illustrative of the history of France, 1789–1901. The H. W. Wilson company 1904., complete text online
Collins, Irene, ed. Government and society in France, 1814-1848 (1971) pp 7–87. Primary sources translated into English.
Lindsann, Olchar E. ed. Liberté, Vol. II: 1827-1847 (2012) original documents in English translation regarding politics, literature, history, philosophy, and art.  online free; 430pp
Stewart, John Hall ed. The Restoration Era in France, 1814-1830 (1968)  222pp; excerpts from 68 primary sources, plus 87pp introduction
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ 
48°49′N 2°29′E﻿ / ﻿48.817°N 2.483°E﻿ / 48.817; 2.483
นกกระสาเบนนู

สปีชีส์ของนกที่สูญพันธุ์แล้ว
| นกกระสาเบนนู ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: Holocene, 0> 00255Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |

รูปแทนของเทพเบนนูในเทวตำนานอียิปต์ ซึ่งอาจมีที่มาจากนกกระสาเบนนู
สถานะการอนุรักษ์
 สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
อันดับ:: นกกระทุง Pelecaniformes
วงศ์:: วงศ์นกยาง Ardeidae
สกุล:: Ardea Ardea Hoch, 1977
สปีชีส์:: †Ardea bennuides
ชื่อทวินาม
†Ardea bennuides Hoch, 1977

เทพเบนนูอาจมีที่มาจากนกกระสาเบนนู จากความสูงที่เท่ากับมนุษย์ดังแสดงในกระดาษพาไพรัสโบราณ
นกกระสาเบนนู (อังกฤษ: Bennu heron; ชื่อวิทยาศาสตร์: Ardea bennuides)  เป็นนกกระสาขนาดใหญ่ที่สูญพันธุ์แล้วจากพื้นที่ที่ปัจจุบันคือสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ซากของนกกระสาชนิดนี้มีอายุประมาณ 2700–1800 ปีก่อนสากลศักราช (before common era) ซึ่งตรงกับสมัยอุมม์ อัล-นาร์ เชื่อกันว่านกกระสานี้เป็นแรงบันดาลใจให้กับเทพเบนนูในเทวตำนานของอียิปต์ และเป็นที่มาของชื่อวิทยาศาสตร์
นกชนิดนี้มีขนาดใหญ่ เมื่ออาศัยซากที่พบ เป็นไปได้ว่ามีความสูงประมาณ 2 ม. และมีความกว้างเมื่อกางปีกถึง 2.7 ม. ซึ่งมีจะมีขนาดใหญ่กว่านกกระสาโกโลแอธ ซึ่งเป็นสปีชีส์นกกระสาขนาดใหญ่ที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่
ค่ายผู้อพยพหนองเสม็ด

| ค่ายผู้อพยพหนองเสม็ด ชุมรุมทเม็ย ริดสะเลน |
| --- | --- |
ค่ายผู้ลี้ภัย
ค่ายหนองเสม็ด, ส่วนที่ 2, พฤษภาคม 2527
สมญา: 007
ค่ายผู้อพยพหนองเสม็ดตำแหน่งในประเทศไทยแสดงแผนที่จังหวัดสระแก้วค่ายผู้อพยพหนองเสม็ดค่ายผู้อพยพหนองเสม็ด (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัด: 13°49′55″N 102°44′00″E﻿ / ﻿13.83194°N 102.73333°E﻿ / 13.83194; 102.73333
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด:  สระแก้ว
อำเภอ: โคกสูง
ก่อตั้งโดยผู้ลี้ภัยชาวกัมพูชา: พฤษภาคม 2522
ดำเนินการตามคำสั่งของ รัฐบาลไทย: พฤษภาคม 2523
ย้ายที่ตั้งโดย UNBRO และ รัฐบาลไทย: มกราคม 2526; ธันวาคม 2527
การปกครอง
 • ประเภท: องค์การกองโจร: เขมรอังกอร์, KPNLF
 • ผู้บัญชาการทหาร: ลอง ริเธีย (พฤษภาคม–ธันวาคม 2522)
 • ผู้บัญชาการทหาร: อิน-สาข่าน (ธันวาคม 2522–กรกฎาคม 2523)
 • ผู้บัญชาการทหาร: โอม ลูต (กรกฎาคม 2523–ตุลาคม 2525)
 • ผู้บริหารพลเรือน: ทู ธอน (2523–2536)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2.1 ตร.กม. (0.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม 2527)
 • ทั้งหมด: 45,000 ถึง 70,000 คน
 • ความหนาแน่น: 27,000 คน/ตร.กม. (70,000 คน/ตร.ไมล์)
ค่ายผู้อพยพหนองเสม็ด หรือ ศูนย์พักพิงหนองเสม็ด (อังกฤษ: Nong Samet Refugee Camp, หรือรู้จักในชื่อ 007 หรือ ฤทธิเสน) ตั้งอยู่ที่บ้านหนองเสม็ด อำเภอโคกสูง จังหวัดสระแก้ว เป็นค่ายผู้ลี้ภัยบริเวณชายแดนไทย–กัมพูชา และทำหน้าที่เป็นฐานอำนาจของแนวร่วมปลดปล่อยชาติเขมร (KPNLF) จนกระทั่งถูกกองทัพเวียดนามทำลายในช่วงปลายปี พ.ศ. 2527
การก่อตั้งค่าย

ผู้ลี้ภัยเริ่มเข้ามาในประเทศไทยเป็นจำนวนมากหลังจากที่เวียดนามรุกรานกัมพูชาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2521 และบังคับให้เขมรแดงออกจากอำนาจ นิคมผู้ลี้ภัยได้รับการจัดตั้งขึ้นใกล้หมู่บ้านหนองเสม็ดของประเทศไทยในช่วงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2522 และได้รับการจัดส่งความช่วยเหลือด้านอาหารชุดแรกในวันที่ 11 ตุลาคม
เดิมที ค่ายนี้เรียกว่า ชุมรุมทเม็ย (Chumrum Thmei) (แปลว่า 'ค่ายใหม่') เพื่อแยกความแตกต่างจากค่ายหมากมุ่นซึ่งเป็นคู่แข่งกัน ซึ่งรู้จักกันในชื่อ ชุมรุมจะส์ (Chumrum Chas) (แปลว่า 'ค่ายเก่า') ต่อมา หนองเสม็ดได้เปลี่ยนชื่อเป็น "007" "เนื่องจากมีแผนการร้ายมากมาย" และในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2523 ได้รับการขนานนามว่า ริดสะเลน (Rithysen) ตามชื่อวีรบุรุษพื้นบ้านชาวเขมร "ที่รอดชีวิตมาได้เมื่อพี่น้องของเขาถูกกินโดยยักษ์กินเนื้อคน และหลอกล่อลูกสาวของยักษ์กินเนื้อคน"
การปกครองโดยขุนศึกชาวกัมพูชา

ศูนย์พักพิงหนองเสม็ดเดิมตั้งอยู่ในเขตชายแดนไทย ห่างจากหมากมุ่นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 1 กิโลเมตร และห่างจากค่ายผู้อพยพหนองจานไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 2 กิโลเมตร แทบจะในทันที ค่ายทั้งสามแห่งนี้ถูกครอบงำโดยขุนศึกอิสระ ซึ่งมีกองโจรจากการแตกทัพและมีอาวุธไม่เพียงพอหลายร้อยคนคอยควบคุมกิจกรรมทางการค้าและจัดการแจกจ่ายอาหารให้กับพลเรือนในค่าย
ผู้นำคนแรกของค่ายคือ ลอง ริเธีย อดีตพันเอกทหารราบในกองพลที่ 7 กองทัพแห่งชาติเขมร (FANK) ซึ่งรวบรวมทหารจากหน่วยนั้นหลายร้อยนาย และในวันที่ 5 ตุลาคม เขาได้ก่อตั้ง ขบวนการปลดปล่อยแห่งชาติอังกอร์ (เรียกอีกอย่างว่า เขมรอังกอร์)
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2522 อิน-สาข่าน อดีตนายทหารที่อีกคนจากกองทัพแห่งชาติเขมร (FANK) ที่อาศัยอยู่ที่ชายแดนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 ประกาศตนเป็นผู้นำของค่ายบ้านหนองเสม็ด เขาตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าจำนวนประชากรพลเรือนในค่ายจะเป็นตัวกำหนดฐานอำนาจของเขา และสนับสนุนตลาดชายแดนที่เฟื่องฟูซึ่งผู้ลักลอบขนของเถื่อนนำสินค้าที่มีความต้องการสูงเข้ามาขายในกัมพูชาที่เต็มไปด้วยผู้คนที่ยากจน ในเวลาอันสั้น ตลาดของหนองเสม็ดดึงดูดพ่อค้าและผู้ค้าในตลาดมืดหลายพันคน รวมถึงมัคคุเทศก์และยามที่จำเป็นในการขนส่งสินค้าและเงินสดในพื้นที่ที่เกือบจะไร้กฎหมายนี้ ทองคำและอัญมณีล้ำค่ามักถูกใช้แทนเงินตราที่ชายแดน และทหารของอิน-สาข่าน มักทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันความปลอดภัย
ในตอนแรก อิน-สาข่าน รายงานต่อคณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศ (ICRC) ว่าค่ายแห่งนี้มีประชากรอย่างน้อย 200,000 คน และหน่วยงานบรรเทาทุกข์ได้จัดหาอาหารและน้ำให้กับผู้คน 180,000 คน จนกระทั่งในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2522 เมื่อเจ้าหน้าที่บรรเทาทุกข์ได้ยินมาว่าอาหารจำนวนมากถูกขุนศึกกักตุนไว้ ในเวลานี้ สถานการณ์ที่ชายแดนยังคงโกลาหลเกินกว่าที่จะสำรวจสำมะโนประชากรอย่างถูกต้องหรือท้าทาย อิน-สาข่าน ได้
การแข่งขันกับค่ายข้างเคียง

การแข่งขันกับค่ายบ้านหนองจาน และค่ายโนนหมากมุ่นที่อยู่ใกล้เคียงทำให้เกิดความรุนแรงด้วยอาวุธบ่อยครั้ง อิน-สาข่าน ยังต้องปกป้องค่ายจากเขมรแดงซึ่งเปิดฉากโจมตีเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2523 จากพนมชาดที่อยู่ใกล้เคียง ประชากรในค่ายถูกอพยพออกไป แต่หลังจากการโจมตีผู้ลี้ภัยก็กลับมายังค่ายอย่างรวดเร็ว
ในช่วงปลายเดือนมกราคม พ.ศ. 2523 ICRC และ UNICEF พยายามที่จะหลีกเลี่ยงการช่วยเหลือผ่าน อิน-สาข่าน และแจกจ่ายอาหารโดยตรงให้กับประชากรในค่ายหนองเสม็ด (ซึ่งปัจจุบันประเมินว่ามีประมาณ 60,000 คน) อย่างไรก็ตาม หากไม่ได้รับความร่วมมือจากขุนศึก การดำเนินการดังกล่าวก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย  นอกจากนี้ ยังปรากฏว่าชาวหนองเสม็ดจำนวนมากถูกบีบบังคับให้ต้องไปรับอาหารในค่ายบ้านหนองจานเพราะกองกำลังของ อิน-สาข่าน ยึดปันส่วนของพวกเขาไป
ด้วยเหตุนี้เอง ในช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 หน่วยงานช่วยเหลือจึงหยุดแจกจ่ายอาหารในหนองเสม็ดโดยสิ้นเชิง สองสัปดาห์ต่อมา ยูนิเซฟได้ทำการสำรวจโภชนาการและพบว่าประชากรในค่ายมีภาวะทุพโภชนาการ แคระแกร็น และความหิวโหยอย่างแพร่หลาย ICRC จึงตัดสินใจที่จะลองแจกจ่ายอาหารโดยตรงไปยังโกดังที่ปิดตายภายในค่าย และอนุญาตให้หัวหน้ากลุ่มแจกจ่ายข้าวสารให้กับประชากร มีการพยายามสำรวจ "กระท่อม" ของค่ายอย่างหยาบๆ แต่การโจมตีค่ายหมากมุ่นในช่วงปลายเดือนมีนาคมทำให้ผู้ลี้ภัยหลายพันคนต้องหนีไปที่หนองเสม็ด ทำให้การผลการสำรวจสำมะโนประชากรก่อนหน้านี้เป็นโมฆะ
สองวันต่อมา กองกำลังภายใต้การบังคับบัญชาของขุนศึกที่คุมค่ายหมากมุ่น วาน ซาเรน ได้โจมตีค่ายหนองเสม็ดเพื่อตอบโต้ ในการโจมตีตอบโต้เมื่อวันที่ 22 มีนาคม วาน ซาเรน ถูกสังหาร ซึ่งอาจเป็นเพราะกองทัพไทย และรัฐบาลไทยได้พยามปิดล้อมพื้นที่ค่ายหมากมูลเมื่อวันที่ 11 เมษายน เพื่อพยายามรวมประชากร ซึ่งส่วนใหญ่ได้ย้ายไปที่หนองจานและหนองเสม็ดแล้ว
ในช่วงปลายเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2523 ค่ายหนองเสม็ดถูกย้ายไปยังพื้นที่ที่อยู่ติดกับปราสาทสด๊กก๊อกธม ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีการระบายน้ำไม่ดีและมีทุ่นระเบิดหลงเหลือจากความขัดแย้งครั้งก่อน
การรวมเข้ากับกองทัพชาติปลดปล่อยประชาพลรัฐเขมร

ในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 กองทหารที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของ อัง ชาน ดอน อดีตพันธมิตรของ อิน-สาข่าน ได้โจมตีหนองเสม็ด และขับไล่ อิน-ซาข่าน ไปยังอรัญประเทศ ซึ่ง "ในเย็นวันอาทิตย์อันสงบ อิน-ซาข่าน  ได้ยอมจำนนต่อกองพันทหารราบที่ 3 ของไทย" ต่อมาเขาได้เข้าร่วมกับกองกำลัง Armée Nationale Sihanoukiste (ANS) ของพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ อิน-ซาข่าน ถูกแทนที่โดย โอม ลูต (หรือที่รู้จักกันในชื่อ ตาลัวต หรือ เสียมแซมออน) โดยมี ทู ธอน ทำหน้าที่เป็นผู้บริหารฝ่ายพลเรือน โอม ลูต ได้ประกาศความภักดีต่อกองทัพชาติปลดปล่อยประชาพลรัฐเขมร (KPNLF) ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 แต่ความตึงเครียดกับนายพล เดียน เดล และนายพล สัก สุตสขันธ์ ในที่สุดก็นำไปสู่การสังหารโอม ลูต ในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2525 หลังจากนั้น ทู ธอน ก็ได้กลายมาเป็นผู้บริหารหลักของค่าย ในไม่ช้าค่ายหนองเสม็ดจึงได้กลายเป็นสถานที่รับสมัครหลักสำหรับผู้ที่จะเข้าร่วมกองทัพชาติปลดปล่อยประชาพลรัฐเขมร