ฟีเนียส พี. เกจ
เชิงอรรถ

1 2 3  รูปปี ค.ศ. 2009 ที่ได้รับการตรวจสอบ  ได้รับมาจากแจ็คและเบเวอร์ลี วิลกัส
ภาพดั้งเดิมนี้  โดยเหมือนกับรูปภาพแบบดาแกโรไทป์อื่น ๆ 
แสดงบุคคลมีด้านซ้ายขวากลับข้าง
ทำให้ดูเหมือนว่าตาขวาของนายเกจเป็นตาที่บาดเจ็บ
แต่ว่า  เป็นเรื่องแน่นอนว่า (Lena & Macmillan, 2010)
อาการบาดเจ็บของนายเกจ  รวมทั้งตาของเขาด้วย  อยู่ทางด้านซ้าย
ดังนั้น  ในการแสดงรูปในที่นี้
รูปได้ผ่านกระบวนการกลับด้านอีกครั้งหนึ่งเพื่อที่จะแสดงนายเกจเหมือนกับที่เขาปรากฏจริง ๆ

รูปที่ได้รับการยืนยันในปี ค.ศ. 2010 เป็นสมบัติของทารา เกจ มิลเลอร์แห่งรัฐเท็กซัส
และรูปที่เหมือนกันอีกรูปหนึ่งเป็นของฟิลลิส เกจ ฮาร์ตลีย์แห่งรัฐนิวเจอร์ซีย์
(นายเกจไม่มีลูกเท่าที่รู้  ดู  Macmillan 2000
บุคคลเหล่านี้เป็นเชื้อสายของญาติของเขา  ดู Macmillan & Lena 2010)
โดยต่างจากรูปของวิลกัส  ซึ่งเป็นรูปดั้งเดิม
รูปของมิลเลอร์และฮาร์ตลีย์เป็นภาพถ่ายก๊อปปี้จากรูปถ่ายดั้งเดิมที่ยังไม่พบ  พิมพ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19
เป็นรูปภาพแบบดาแกโรไทป์  หรือภาพถ่ายประเภทอื่นที่มีการกลับด้านซ้ายขวา  (ซึ่งเป็นเรื่องสามัญในการถ่ายรูปในยุคแรก ๆ)
และในภาพนี้ก็เช่นกัน  ได้มีการกลับด้านซ้ายขวาให้เห็นได้เหมือนจริงแล้ว
เสื้อเชิ้ตและเน็คไทที่นายเกจใส่ในภาพของมิลเล่อร์-ฮาร์ตลีย์ต่างจากที่เห็นในภาพของวิลกัส
แม้ว่าเขาจะใส่เสื้อกั๊กตัวเดียวกัน  และน่าจะเป็นเสื้อชั้นนอกตัวเดียวกันด้วย
1 2 3  นักจิตวิทยาแม็คมิลแลน (ค.ศ. 2000) ได้กล่าวถึงบรรพบุรุษของนายเกจและเรื่องที่รู้และไม่รู้เกี่ยวกับกำเนิดและต้นชีวิตของเขา
คือ  บิดามารดาของเขาได้สมรสกันในวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1823
ส่วนวันเกิดของนายเกจในวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1823  (เป็นวันที่เดียวที่กล่าวไว้อย่างกำหนดวันในหลักฐานทั้งหมด) มาจากการลำดับตระกูลของนายเกจสืบโดยนักจิตวิทยาแม็คมิลแลน (ค.ศ. 2000)
ผู้ตั้งข้อสังเกตว่า  แม้ว่าวันที่นี้จะไม่ปรากฏที่มา  แต่ก็เป็นวันที่คล้องจองกับหลักฐานร่วมสมัยอื่น ๆ (ที่กล่าวถึงวันเวลา)
ที่ว่า  นายเกจมีอายุ 25 ปีเมื่อเกิดอุบัติเหตุ
และมีอายุ 36 ปีเมื่อเสียชีวิต  ดังที่แสดงในบันทึกของสัปเหร่อหลังจากการสิ้นชีวิตของเขา  ในวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1860

ในวัยเด็ก นายเกจได้อาศัยอยู่ที่เมืองต่าง ๆ  รวมทั้งเมืองเลบานอน (หรือเมืองอีสต์เลบานอนที่อยู่ใกล้ ๆ)
เมืองเอ็นฟิลด์ หรือ/และเมืองกราฟตัน
(ซึ่งล้วนแต่อยู่ในเทศมณฑลกราฟตัน  รัฐนิวแฮมป์เชอร์)
แม้ว่าหมอฮาร์โลว์จะกล่าวถึงเมืองเลบานอนโดยตรงว่าเป็นถิ่นกำเนิดของนายเกจ
และเป็นบ้าน (น่าจะเป็นของบิดามารดาของเขา)
เป็นที่ที่นายเกจกลับไปหลังจากอุบัติเหตุ 10 อาทิตย์

ชัดเจนว่าอักษรแรกของชื่อกลางของนายเกจคือ "P"
แต่ว่า  ไม่มีหลักฐานอะไรที่ชี้ว่า  อักษรย่อ P นี้เป็นตัวแทนคำเต็มว่าอะไร
(แม้ว่าปู่ของเขาจะมีชื่อเดียวกันว่า Phineas และน้องชายชื่อว่าเด็กซ์เตอร์จะมีชื่อกลางว่า พริตชาร์ด)
ชื่อแรกและชื่อกลางของมารดานายเกจบันทึกไว้ต่าง ๆ กันรวมทั้ง  แฮนนาห์ หรือ ฮันนา, และ ทรัสเซล์ล, ทรูเซล, หรือ ทรัสเซล
และชื่อก่อนสมรสมีการสะกดต่าง ๆ กันรวมทั้ง Swetland, Sweatland, หรือ Sweetland
1 2  โรคลมชักชนิดต่อเนื่อง (Status epilepticus) เป็นภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์ที่สมองเกิดการชักไม่หยุด  คำนิยามมีหลายอย่าง  แต่โดยทั่ว ๆ ไปแล้วหมายถึงการชักที่ต่อเนื่องกันไม่หยุดหย่อนเกินกว่า 5 นาที  หรือการชักที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ กันโดยไม่มีการฟื้นสติในระหว่างที่เกินกว่า 5 นาที
1 2 3  การใช้คำที่แสดงความอัศจรรย์ใจแบบขำ ๆ เป็นแบบการเขียนทางการแพทย์ที่ปกติในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 19 เกี่ยวกับเรื่องของนายเกจ
(และเกี่ยวกับผู้รับเคราะห์รายอื่น ๆ ที่มีอุบัติเหตุทางสมองที่ฟังแล้วไม่น่าเป็นไปได้
รวมทั้งที่เกิดเกี่ยวกับขวาน  สลักเกลียว สะพาน ปืนระเบิด
ปืนลูกโม่ยิงทะลุจมูก
และ  "แม้กระทั่ง  การตกลงใส่ของกิ่งต้นยูคาลิปตัส")
โดยตั้งข้อสังเกตแบบปราศจากอารมณ์ว่า  "จุดเด่นของเรื่องนี้ก็คือความไม่น่าจะเป็นไปได้...
นี่เป็นอุบัติเหตุประเภทที่เห็นในภาพยนตร์ไร้เสียงในโรงหนัง  แต่จะไม่เห็นในที่อื่น"
ศ. บิกเกโลว์ (ค.ศ. 1850) เน้นว่า  แม้ว่า  "ในตอนแรกผมไม่ค่อยจะเชื่อเรื่องนี้  แต่หลังจากนั้นก็ได้เกิดความแน่ใจเป็นการส่วนตัว"
และเรียกกรณีนี้ว่า  "กรณีหาเรื่องอื่นเปรียบมิได้ในประวัติการณ์ศัลยศาสตร์"
การให้คำยืนยันอย่างนี้ของ น.พ. บิกเกโลว์  ผู้มีตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ศัลยศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ช่วยยุติการพูดเยาะเย้ยล้อเลียนเรื่องของนายเกจจากบุคคลในวงการแพทย์ทั้งหลาย
รวมทั้งบุคคลหนึ่งที่หมอฮาร์โลว์ (ค.ศ. 1868) ระลีกได้ว่า  ได้กล่าวแบบไม่ไยดีในกรณีนี้ว่า  "เป็นเรื่องกุขึ้นของพวกแยงกี้" (แยงกี้เป็นคำสแลงเรียกคนอเมริกัน)
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเกือบ 20 ปีก่อน ในเมืองชนบทที่ไม่มีใครรู้จัก...
ที่คนไข้ได้รับการดูแลและมีการรายงานโดยแพทย์ชนบทที่ไม่มีชื่อเสียงอะไร
และได้รับการพิจารณาจากแพทย์ชาวเมืองด้วยความไม่ค่อยเชื่อ
จนกระทั่งว่า  แพทย์หลายท่านปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่า  ชายคนนั้น  (คือนายเกจ)  ลุกขึ้นมาได้
จนกระทั่งได้จิ้มนิ้วของตนไปที่รูในศีรษะ  (ของนายเกจ) [ดู ทอมัสกังขา  ผู้ที่ไม่สามารถคลายความสงสัยได้นอกจากพิสูจน์ด้วยตนเอง]
และแม้กระทั่งอย่างนั้น  ก็ยังต้องเรียกร้องคำเป็นพยานหลักฐานจากหมอชนบท
จากบาทหลวงและจากทนาย  ก่อนที่จะสามารถเชื่อหรือก่อนที่จะเชื่อได้
ศัลย์แพทย์โด่งดังหลายท่านพิจารณาว่าเรื่องเช่นนี้ไม่สามารถเป็นไปได้โดยหลักสรีรวิทยา
และหลักฐานที่ปรากฏให้เห็นในคนไข้ก็ถูกอธิบายแก้ต่างไปโดยคำต่าง ๆ นา ๆ

สมจริงอย่างนั้น  ผู้เขียนแจ็กสัน  (ปี ค.ศ. 1870) กล่าวว่า
"โชคร้ายจริง ๆ แม้เรื่องนี้จะมีหลักฐานที่หมอฮาร์โลว์ได้ให้ไว้
แต่โดยทั่ว ๆ ไปแล้ว  สำหรับผู้ที่ยังไม่ได้เห็นกะโหลก  (ของนายเกจ)  นั้นด้วยเอง  ก็ยังเป็นเรื่องที่เกินกว่าคนอื่นจะเชื่อได้"

แม้จะมีกรณีที่เกิดขึ้นภายหลังติดตามกรณีของนายเกจต่อมา เช่นกรณีผู้ทำงานในเหมืองที่รอดชีวิตจากการมีท่อก๊าซวิ่งทะลุศีรษะ
และกรณีหัวหน้าคนงานโรงตัดไม้ที่กลับไปทำงานไม่นานหลังจากที่เลื่อยวงเดือนได้ตัดกะโหลกศีรษะของเขาเป็นช่องลึก 8 เซนติเมตร
จากระหว่างตาจนไปถึงข้างหลังศีรษะของเขา
(โดยที่ศัลยแพทย์ต้องเอาออกจากช่องแผล  "กระดูก 32 ชิ้น  พร้อมกับขี้เลื่อยเป็นจำนวนมาก")
วารสารการแพทย์และศัลยศาสตร์บอสตัน  (ค.ศ. 1869) ก็ยังแกล้งทำเป็นสงสัยว่า  สมองทำหน้าที่อะไรบ้างหรือเปล่า
โดยกล่าวว่า "ตั้งแต่เรื่องเล่นตลกเกี่ยวกับ  แท่งเหล็ก  ท่อก๊าซ  และเรื่องคล้ายกันอื่น ๆ  (ความมีเหตุผล) ความไม่เชื่ออะไรง่าย ๆ ก็เริ่มอ่อนกำลังลง  ไม่สามารถที่จะกล่าวคำอะไรได้  สมองดูเหมือนจะไม่มีความสำคัญอะไรในทุกวันนี้"

รายงานของสมาคมการแพทย์เวอร์มอนต์  (Smith 1886) ก็กล่าวเป็นเชิงตลกเช่นเดียวกันคือ
(เลียนคำจากละครเรื่องแม็คเบ็ธ [Act III] ของวิลเลียม เชกสเปียร์)  
"แม็คเบ็ธกล่าวว่า
'เคยเป็นอย่างนี้มาตลอดว่า
เมื่อสมองไหลออกมาแล้ว  คนคนนั้นก็จะตาย  แต่มาสมัยนี้  กลับลุกขึ้นมาได้อีก'
เป็นไปได้ว่า  อีกไม่นานเท่าไร  พวกเราก็จะได้ยินเรื่องเกี่ยวกับศาสตราจารย์ชาวเยอรมัน  (เหมือนกับ ศ. ในประเทศเยอรมันผู้สร้างแฟรงเกนสไตน์)  ผู้ที่จะผ่าตัดสมองนั้นออก  (และคนไข้ก็จะยังอยู่ต่อไปได้)"

ส่วนบทความที่อ้างอิงถึงถึงแท่งเหล็กของนายเกจว่า  "แขกผู้ไม่พูดพล่ามทำเพลงมีนิสัยบุกรุก (อังกฤษ: abrupt and intrusive visitor)"
ปรากฏในวารสารการแพทย์และศัลยศาสตร์บอสตัน ในบทความปริทัศน์ต่อบทความที่หมอฮาร์โลว์นำเสนอ
1 2 3  ดูแม็คมิลแลน (ค.ศ. 2000) และแม็คมิลแลน (PGIP) เพื่อขั้นตอนการวางระเบิด  ตำแหน่ง  และเหตุการณ์ในช่วงที่เกิดอุบัติเหตุ
รูวางระเบิด  ซึ่งมีหน้ากว้างประมาณ 4.5 เซนติเมตร  และลึก 4 เมตร
อาจจะต้องใช้แรงงานผู้ชาย 3 คนเป็นวันเพื่อที่จะขุดโดยใช้เครื่องมือ (ไม่ได้ใช้เครื่องกล)
วิจารณญาณเกี่ยวกับเรื่องแรงงานที่ต้องใช้ในการวางระเบิดแต่ละแห่ง
เรื่องที่ต้องตัดสินใจเกี่ยวกับการเลือกสถานที่ที่จะวางระเบิดและปริมาณดินระเบิดที่ต้องใช้
และความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านาย-ลูกน้องที่บางครั้งสามารถระเบิดขึ้นได้ในงานประเภทนี้
ล้วนแต่แสดงความสำคัญของคำพูดของหมอฮาร์โลว์ว่า
นายจ้างของนายเกจพิจารณานายเกจว่า  "เป็นหัวหน้างานที่มีประสิทธิภาพมีความสามารถมากที่สุดในลูกจ้างทั้งหมด" ก่อนอุบัติเหตุ
↑  ศ. บิกเกโลว์กล่าวถึงส่วนเรียวของแท่งเหล็กนี้ว่า  ยาว 7 นิ้ว
แต่ขนาดจริงแล้ว ยาว 12 นิ้ว (ตามที่กล่าวในบทความ)
↑  จากคำของหมอวิลเลียมส์
↑  หมอฮาร์โลว์ให้ข้อสังเกตในวันที่ 24 กันยายนว่า  "พละกำลังตกลง ...
ช่วงเวลาสามวันต่อมา  อาการโคม่าหนักขึ้น
ลูกตาซ้ายยื่นออกมามากขึ้น
โดยมี  fungus  ขยายออกมาจากหางตา ...
และมี fungus เป็นแผ่นใหญ่ขยายขึ้นไปอย่างรวดเร็วจากสมองส่วนที่ได้รับความบาดเจ็บ
งอกออกมาที่บนศีรษะ"
ในที่นี้คำว่า fungus ไม่ได้หมายถึงเชื้อรา
แต่หมายเอาความหมายที่พจนานุกรมอังกฤษอ๊อกซฟอร์ดให้ไว้ว่า  "การเติบโตผิดปกติคล้ายฟองน้ำ  เช่นการเติบโตเป็นเม็ด ๆ ในแผล"
ซึ่งเป็นปฏิกิริยาของร่างกายต่อแผล
↑  Barker (1995) : "ความบาดเจ็บที่ศีรษะจากการตกลง  จากถูกม้าเตะ  และจากลูกปืน  เป็นอาการที่รู้จักกันดีในอเมริกายุคก่อนสงครามกลางเมือง
และเล็กเช่อร์เกี่ยวกับศัลยศาสตร์ที่มีในสมัยนั้นทุกเล็กเช่อร์  ก็จะกล่าวถึงการวินิจฉัยและการเยียวยา" ของการบาดเจ็บเช่นนี้
แต่เป็นโชคของนายเกจ  ศัลย์แพทย์โจเซ็ฟ แพนโคสต์  (ซึ่งเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งในสมัยนั้น)
ได้ทำ "การผ่าตัดที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของเขาต่ออาการบาดเจ็บที่ศีรษะ  หน้าชั้นของหมอฮาร์โลว์ในโรงเรียนแพทย์
ทำการเจาะกะโหลกศีรษะโดยวิธี [trephining] เพื่อระบายหนองออก  มีผลเป็นการฟื้นตัวของคนไข้อย่างชั่วคราว
แต่โชคไม่ดีว่า  อาการได้กำเริบภายหลังจนคนไข้เสียชีวิต
การชันสูตรศพพบหนองที่กลับคั่งขึ้นมาอีก  คือ  เนื้อเยื่อแบบ granulation ได้ไปปิดช่องในเยื่อดูรา"
บาร์กเกอร์กล่าวต่อไปอีกว่า  โดยเปิดทางออกของแผลเอาไว้
และให้ตั้งศีรษะไว้ในที่สูงเพื่อให้หนองไหลออกจากกระดูกหุ้มสมองผ่านรูที่เพดานปาก
หมอฮาร์โลว์ "ไม่ได้ทำข้อผิดพลาดของ ศ. แพนโคสต์ซ้ำอีก"

โดยตั้งข้อสังเกตว่า  แม้ว่าหมอฮาร์โลว์จะเป็น "หมอพื้นที่ที่ยังไม่ค่อยมีประสบการณ์ ... พึ่งเรียนจบมาแค่ 4 1/2 ปี ก่อน"
แต่นักเขียนแม็คมิลแลนก็ได้พูดถึงสิ่งที่หมอฮาร์โลว์ได้ทำว่าเป็น "การดัดแปลงวิธีการรักษาที่สืบกันมาได้อย่างเหมาะสม   ที่ประกอบด้วยฝีมือและมีจินตนาการ"
ได้กล่าวเพิ่มขึ้นถึงประเด็นการตัดสินใจ  (โดยทำต่างไปจากคำสอนของอาจารย์ในวิทยาลัยแพทย์) เพื่อที่จะไม่หาชิ้นกระดูกอื่น ๆ อย่างละเอียดถี่ถ้วน
ดังนั้น  จึงหลีกเลี่ยงความเสี่ยงต่อการเสียเลือดและความบาดเจ็บเพิ่มขึ้นทางสมอง
และถึงการใช้สารกัดในการรักษา fungi ดังนั้น  จึงหลีกเลี่ยงความเสี่ยงต่อการต้องใช้วิธีรักษาอีกสองอย่าง คือ
การตัดทิ้ง  (ซึ่งเสี่ยงต่อการเสียเลือด)
และดัน fungi ให้เข้าไปในแผล  (ซึ่งเสี่ยงต่อการเพิ่มความกดดันแก่สมอง)

สำหรับบทบาทของตนต่อการรอดชีวิตของนายเกจ  หมอฮาร์โลว์กล่าวเพียงว่า  
"ผมกล่าวเพียงได้ว่า ... เหมือนกับคุณหมอ Ambroise Paré ผม  (เพียงแต่)  ทำแผลให้เขา  พระเจ้า  (นั่นแหละ)  เป็นคนรักษาเขา"
เป็นการประเมินตนที่นักจิตวิทยาแม็คมิลแลน (ค.ศ. 2000) กล่าวว่าถ่อมตนเกินไป
ดู Macmillan (ค.ศ. 2000) Macmillan (ค.ศ. 2008) และ Barker (ค.ศ. 1995)
เกี่ยวกับรายละเอียดอื่น ๆ ในเรื่องวิธีการบริหารของหมอฮาร์โลว์ในกรณีนี้
↑  Barnum's American Museum เป็นพิพิธภัณฑ์แสดงสิ่งของและบุคคลแปลก ๆ
1 2 3  นักจิตวิทยาแม็คมิลเลน (ค.ศ. 2000) ได้กล่าวถึงการเสียชีวิตของนายเกจและการฝังศพ (ดั้งเดิม)
ให้ดู "Corrections to An Odd Kind of Fame (แก้ข้อผิดสำหรับหนังสือ  An Odd Kind of Fame)" ของแม็คมิลแลนเกี่ยวกับวันที่เสียชีวิต
หมอฮาร์โลว์ (ค.ศ. 1868) ได้บันทึกวันเสียชีวิตของนายเกจว่าเป็นวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1861
แต่บันทึกของสัปเหร่อ แสดงว่าฝังในวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1860
การที่หมอฮาร์โลว์  (แม้ว่าจะได้ติดต่อกับมารดาของนายเกจเมื่อกำลังเขียนหนังสือ) เขียนวันที่ผิดพลาดไป 1 ปีเต็ม
บอกเป็นนัยว่า  วันที่อื่น ๆ ที่คุณหมอกล่าวถึงเกี่ยวกับเหตุการณ์ปลายชีวิตของนายเกจ
เช่นการย้ายไปอยู่ที่เมืองซานฟรานซิสโก สหรัฐ จากประเทศชิลี  และการเริ่มอาการชักกระตุก
ก็จะต้องผิดพลาดด้วย  และน่าจะผิดพลาดเป็นระยะเวลาเท่ากัน  (คือ 1 ปี)
บทความนี้เขียนวันที่ตามนักจิตวิทยาแม็คมิลแลนที่แก้วันที่ผิดพลาดเหล่านั้น
↑  Macmillan & Lena กล่าวไว้ว่า: "มีแต่หมอฮาร์โลว์เท่านั้น ที่กล่าวถึงเรื่องขุดศพขึ้นมาอีก
และก็ไม่ได้บอกว่า  ได้พบแท่งเหล็กตอกของนายเกจด้วย
แม้ว่าสิ่งที่คุณหมอกล่าวจะมีความคลุมเครือบ้างเล็กน้อย
แต่นั่นไม่ใช่เหตุแห่งการแสดงเหตุการณ์ที่ไม่มีในหลักฐานอื่นและไม่เข้ากับหลักฐานอื่น...
ว่ามีการพบแท่งเหล็กตอกของนายเกจที่หลุมฝังศพ"
1 2 3  phrenology เป็นวิทยาศาสตร์เทียมที่เน้นเรื่องการวัดขนาดของกะโหลกศีรษะมนุษย์  โดยมีฐานความคิดว่า  สมองเป็นอวัยวะของใจ  และว่าเขตในสมองบางแห่งมีหน้าที่เฉพาะ
↑  คือโดยเฉพาะแล้ว  คณะของแวน ฮอร์นให้ข้อสังเกตว่า
แม้ว่าจะมี  "ความเสียหายอย่างกว้างขวางต่อสมองกลีบหน้า, left temporal polar, และ insular cortex
เส้นวิ่งของท่อนเหล็กที่ฟิตที่สุดไม่ได้แสดงว่า  ท่อนเหล็กวิ่งทะลุส่วนเส้นกลาง  (midline)  เหมือนอย่างที่เสนอโดยผู้เขียนบางท่าน"  (เช่นเฮ็ช. ดามาซีโอ)
"เส้นประสาทที่เสียหายขยายเลยจากสมองกลีบหน้าด้านซ้าย
ไปถึงสมองกลีบขมับ สมองกลีบข้าง สมองกลีบท้ายทอย  (ทั้งหมดด้านซ้าย)
รวมไปถึงปมประสาทฐาน  (basal ganglia) ก้านสมอง  และซีรีเบลลัม
แม้เส้นประสาทเชื่อมต่อระหว่างซีกสมองของสมองกลีบหน้าและระบบลิมบิก  รวมทั้งปมประสาทฐาน  ก็ได้รับผลกระทบด้วย​
(คำอ้างอิงที่ยกมานี้ตัดคำที่ประมาณค่าความเสียหายต่อแต่ละส่วนของสมองออก)
↑  จากหมอฮาร์โลว์ (ค.ศ. 1848) ส่วนนักจิตวิทยาแม็คมิลแลน (ค.ศ. 2000) พูดถึงความลังเลใจที่อาจจะมีของหมอฮาร์โลว์
และของหมู่สหายและครอบครัวของนายเกจ
ที่จะพูดถึงนายเกจในเชิงลบในช่วงที่เขายังมีชีวิตอยู่
และเสนอว่า  บทความนิรนามที่กล่าวถึงนายเกจในปี ค.ศ. 1850
ว่า  "gross, profane, coarse, and vulgar (น่ารังเกียจ หยาบคาย สามหาว และปากตลาด)" ความจริงมาจากหมอฮาร์โลว์
↑  ยกตัวอย่างเช่น  คำพรรณนาของหมอฮาร์โลว์ในปี ค.ศ. 1868 ว่า "เขาอยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้  ปราศจากความเคารพยำเกรง...แต่ก็เอาแน่อะไรไม่ได้  เปลี่ยนใจไปเปลี่ยนใจมา"
ขัดแย้งกับลักษณะอาชีพของนายเกจในประเทศชิลี
ซึ่งเป็นงานที่คนขับรถต้อง  "ไว้วางใจได้  แก้ปัญหาได้  และมีความทนทานสูง
แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ  ต้องมีบุคลิกภาพที่สามารถบริหารผู้โดยสารได้ด้วยดี" (Macmillan 2000 โดยอ้างอิง Austin 1977)
นอกจากนั้นแล้ว  นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนยังตั้งข้อสังเกตว่า  นายจ้างของนายเกจได้จ้างนายเกจล่วงหน้า  ตั้งแต่อยู่ในเขตนิวอิงแลนด์แล้ว (น่าจะหมายถึงหลังเกิดอุบัติเหตุ)
เพื่อจะเป็นส่วนของกิจการรถม้าโดยสารใหม่ในประเทศชิลี
↑  "what are the limits for those in formal rehabilitation programs?"
↑  psychopathy  เป็นความผิดปกติทางบุคลิกภาพที่มีอาการคือ  ความบกพร่องทางอารมณ์ความรู้สึก  (เช่นมีความกลัวที่ลดลง  ไม่มีความเห็นใจผู้อื่น  และไร้ความอดทนต่อความเครียด)  ใจร้าย  เห็นแก่ตัว  มีเสน่ห์ผิวเผิน  ใช้เล่ห์ชักใยผู้อื่น  ไม่มีความรับผิดชอบ  ไม่มีความยับยั้งชั่งใจ  มักทำผิดกฎหมาย  มีพฤติกรรมต่อต้านสังคม  ปราศจากความสำนึกผิด  และใช้ชีวิตเป็นกาฝาก
↑  psychosurgery เป็นการรักษาโรคจิตโดยการผ่าตัดสมอง  ตัวอย่างเช่น  lobotomy
↑  lobotomy เป็นการผ่าตัดสมองที่ตัดเส้นประสาทโดยมากที่ไปสู่หรือออกมาจากคอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้า