stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อ้วนเสี้ยว
ครอบครัวตระกูล

บรรพบุรุษ:
อ้วนอัน หรือ หยวนอัน ทวด รับราชการทำหน้าที่เป็นเจ้ากรมการศึกษาและเจ้ากรมโยธา
หยวนจิง (袁京), ปู่ทวด, รับราชการทำหน้าที่เป็นเจ้ากรมโยธา
อ้วนถัง หรือ หยวนทาง (袁湯), ปู่,  รับราชการทำหน้าที่เป็นเจ้ากรมการศึกษาและเจ้ากรมโยธาและหัวหน้าฝ่ายทหาร
บิดา: อ้วนฮอง หรือ หยวนเฝิง (袁逢),  รับราชการทำหน้าที่เป็นเจ้ากรมโยธา
พี่น้อง:
หยวนจิ (袁基), พี่ชายคนโตต่างมารดา, เป็นรัฐมนตรีกระทรวงราชพาหนะ
อ้วนสุด หรือ หยวนซู่, น้องชายคนเล็กต่างมารดา, ขุนศึก, ได้ประกาศสถาปนาตั้งตนเป็นจักรพรรดินามว่า พระเจ้าต๋องซือ
คู่ครอง:
ภรรยาเอก, มารดาของอ้วนถำและอ้วนฮี
นางเล่าซือ หรือ หลิวซือ (劉夫人),  มารดาของอ้วนซง
เหล่าอนุภรรยาทั้งห้า, ถูกสังหารทั้งหมดโดยเล่าฮูหยิน
บุตร:
อ้วนถำ, บุตรชายคนโต, ทำสงครามกับอ้วนซงภายหลังจากบิดาของเขาเสียชีวิต ถูกสังหารโดยโจโฉ
อ้วนฮี หรือ หยวนซี, บุตรชายคนที่สอง, ย้ายไปอยู่ที่อิวจิ๋วภายหลังจากบิดาของเขาเสียชีวิต, ต่อมาได้ลี้ภัยไปอยู่ที่เหลียวตงร่วมกับอ้วนซ่ง, ถูกสังหารโดยกองซุนของ
อ้วนซง หรือ หยวนซาง, บุตรชายคนที่สาม, ทายาทของอ้วนเสี้ยว, ทำสงครามกับอ้วนถำภายหลังจากบิดาของเขาเสียชีวิต, ได้ลี้ภัยไปอยู่ที่เหลียวตงร่วมกับอ้วนฮี, ถูกสังหารโดยกองซุนของ
ญาติ:
อ้วนหงุย หรือ หยวนเว่ย (袁隗), ผู้เป็นอา, รับราชการทำหน้าที่เป็นเจ้ากรมการศึกษาสองครั้ง, และมหาราชครู ถูกสังหารโดยตั๋งโต๊ะ
Yuan Cheng (袁成), uncle
Yuan Yi, elder cousin, served as Prefect of Chang'an, and Inspector of Yang Province
Yuan Xu (袁敘), younger cousin
Yuan Yin (袁胤), younger cousin, served as Administrator of Danyang
Yuan Manlai (袁滿來), cousin
Yuan Yida (袁懿達), cousin
Yuan Renda (袁仁達), cousin
โกกัน, หลาน
ลักษณะและอุปนิสัย

ตำราพิชัยสามก๊กของวรรณไว พัธโนทัย กล่าวถึงอ้วนเสี้ยวไว้ว่า อ้วนเสี้ยวนั้นมีข้อเสียเป็นผู้มีอุบายมาก แต่ความเด็ดขาดมีน้อย ชอบฟังแต่คำยุให้รำตำให้รั่ว เห็นแก่ญาติพี่น้องของตนอย่างเดียว ไม่มีความรู้ด้านตำราพิชัยสงคราม ชอบแต่คนมีหน้ามีตาและชอบพูดขัดคอคนอื่น
แผนที่ที่แสดงให้เห็นถึงขุนศึกที่สำคัญในยุคราชวงศ์ฮั่นใน ค.ศ. 190 รวมทั้งอ้วนเสี้ยว
มณฑลของจีนใน ค.ศ.  199:  อ้วนเสี้ยว  โจโฉ  อื่น ๆ
เขตการปกครองของประเทศเกาหลีใต้

ประเทศเกาหลีใต้ประกอบด้วย 17 เขตการปกครองระดับที่หนึ่ง ได้แก่ 6 มหานคร (ควังย็อก-ชี), 1 นครปกครองตนเองพิเศษ (ทึกบย็อลจาชี-ชี), 1 นครพิเศษ (ทึกบย็อล-ชี) และ 9 จังหวัด (โท) รวมถึง 1 จังหวัดปกครองตนเองพิเศษ (ทึกบย็อลจาชี-โด) และยังมีการแบ่งเป็นส่วนปกครองย่อยอีกหลายส่วน ได้แก่ นคร (ชี), อำเภอ (คุน), เขต (คู), เมือง (อึบ), ตำบล (มย็อน), แขวง (ทง) และหมู่บ้าน (รี)
หมายเหตุการแปล: ถึงแม้ว่าคำว่านครพิเศษ มหานคร จังหวัด และเมืองนั้นจะเป็นคำแปลเขตการปกครองของเกาหลีใต้ที่คุ้นเคยกันในภาษาไทย แต่คำแปลเช่น นคร อำเภอ เขต ตำบล แขวง และหมู่บ้าน ยังไม่เป็นที่แพร่หลายในภาษาไทย
การปกครองส่วนท้องถิ่น

ใช้การสะกดคำอย่างเป็นทางการตาม ระบบการถอดภาษาเกาหลีด้วยอักษรโรมันฉบับปรับปรุง
| ระดับ | ชื่อ | ประเภท | ฮันกึล | ฮันจา | อักษรโรมันปรับปรุง | จำนวน (2014) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | การปกครองตนเองท้องถิ่นพื้นที่ขนาดใหญ่ 광역지방자치단체 廣域地方自治團體 | จังหวัด | 도 | 道 | do | 8 |
| 1 | การปกครองตนเองท้องถิ่นพื้นที่ขนาดใหญ่ 광역지방자치단체 廣域地方自治團體 | จังหวัดปกครองตนเองพิเศษ | 특별자치도 | 特別自治道 | teukbyeol-jachido | 1 |
| 1 | การปกครองตนเองท้องถิ่นพื้นที่ขนาดใหญ่ 광역지방자치단체 廣域地方自治團體 | นครพิเศษ | 특별시 | 特別市 | teukbyeolsi | 1 |
| 1 | การปกครองตนเองท้องถิ่นพื้นที่ขนาดใหญ่ 광역지방자치단체 廣域地方自治團體 | นครปกครองตนเองพิเศษ | 특별자치시 | 特別自治市 | teukbyeol-jachisi | 1 |
| 1 | การปกครองตนเองท้องถิ่นพื้นที่ขนาดใหญ่ 광역지방자치단체 廣域地方自治團體 | มหานคร | 광역시 | 廣域市 | gwangyeoksi | 6 |
| 2 | การปกครองตนเองท้องถิ่นระดับพื้นฐาน  (เทศบาล)  기초지방자치단체 基礎地方自治團體 | นคร | 시 | 市 | si | 60 |
| 2 | การปกครองตนเองท้องถิ่นระดับพื้นฐาน  (เทศบาล)  기초지방자치단체 基礎地方自治團體 | นคร (นครเฉพาะ) | 시 (특정시) | 市 (特定市) | si (teukjeongsi) | 15 |
| 2 | การปกครองตนเองท้องถิ่นระดับพื้นฐาน  (เทศบาล)  기초지방자치단체 基礎地方自治團體 | อำเภอ | 군 | 郡 | gun | 82 |
| 2 | การปกครองตนเองท้องถิ่นระดับพื้นฐาน  (เทศบาล)  기초지방자치단체 基礎地方自治團體 | เขต (เขตที่ปกครองตนเอง) | 구 (자치구) | 區 (自治區) | gu (jachigu) | 69 |
เขตการปกครองระดับจังหวัด

การแบ่งเขตการปกครองระดับจังหวัดเป็นการแบ่งเขตการปกครองขั้นแรกภายในประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งแบ่งออกเป็น 5 กลุ่มคือ จังหวัด จังหวัดปกครองตนเองพิเศษ มหานคร นครพิเศษ และนครปกครองตนเองพิเศษ
เขตการปกครองระดับเทศบาล > ชี (นคร)

บทความหลัก: รายชื่อนครในประเทศเกาหลีใต้
ชี (시, 市, si) เป็นส่วนหนึ่งในการแบ่งหน่วยทางปกครองของจังหวัด เช่นเดียวกับคุน ระดับนครนั้นจะต้องมีประชากรอย่างน้อย 150,000 คน ถ้าประชากรในอำเภอมีถึง 150,000 คนก็จะได้ยกระดับเป็นนคร (ยกเว้นอำเภอคีจังในปูซาน) ส่วนนครที่มีประชากรมากกว่า 500,000 คน (เช่น ซูว็อน ช็องจู และช็อนจู) จะถูกแบ่งออกเป็นคู (เขต) ยกเว้นนครคิมแฮ ฮวาซ็อง และนัมยังจู และคูก็จะแบ่งออกเป็นทง (แขวง) เมืองที่มีประชากรน้อยกว่า 500,000 จะไม่ถูกแบ่งออกเป็นคู แต่เมืองเหล่านี้จะถูกแบ่งโดยตรงเป็นทง
เขตการปกครองระดับเทศบาล > คุน (อำเภอ)

คุน (군, 郡, gun) เป็นส่วนหนึ่งในการแบ่งหน่วยทางปกครองของจังหวัด (เช่นเดียวกับชี) และของมหานครเช่น ปูซาน แทกู อินช็อน และอุลซัน (เช่นเดียวกับคู) คุนนั้นมีประชากรน้อยกว่า 150,000 คน (มีน้อยกว่าที่ควรจะเป็นนคร) คือมีที่ที่ความหนาแน่นของประชากรน้อยกว่าคู และเป็นสถานที่ที่เป็นชนบทที่อยู่นอกเขตของทั้งชีและคู คุนถ้าเทียบกับระบบการแบ่งเขตการปกครองของอังกฤษจะเท่ากับ อำเภอนอกมหานคร (Non-metropolitan district) คุนสามารถแบ่งออกได้เป็นอึบ (เมือง) และมย็อน (ตำบล)
เขตการปกครองระดับเทศบาล > คู (เขต)

คู (구, 區, gu) เทียบกับประเทศไทยแล้วจะเท่ากับอำเภอหรือกิ่งอำเภอ เมืองของเกาหลีใต้ส่วนใหญ่จะแบ่งออกเป็นคู แต่มหานครอย่างปูซาน แทกู อินช็อน และอุลซันจะประกอบด้วยคุน คูนั้นแบ่งการปกครองออกเป็นทง (แขวง)
เขตการปกครองระดับต่ำกว่าเทศบาล > อึบ (เมือง)

อึบ (읍, 邑, eup) เป็นหน่วยการปกครองอย่างหนึ่งเช่นเดียวกับมย็อน อึบนั้นเป็นหนึ่งในการแบ่งหน่วยทางปกครองของคุน (อำเภอ) และชี (นคร) บางแห่งที่มีประชากรน้อยกว่า 500,000 คน เมืองหลักเมืองหนึ่งหรือหลาย ๆ เมืองในอำเภอ หรือเมืองบริวารที่อยู่ภายในอาณาเขตของนคร จะถูกยกให้เป็นอึบ อึบจะมีหน่วยทางปกครองย่อยเป็นรี (หมู่บ้าน) ท้องที่ที่จะจัดตั้งเป็นอึบได้นั้นต้องมีประชากรอย่างน้อย 20,000 คน
เขตการปกครองระดับต่ำกว่าเทศบาล > มย็อน (ตำบล)

มย็อน (면, 面, myeon) เป็นหน่วยการปกครองอย่างหนึ่งของคุน (อำเภอ) และชี (นคร) บางแห่งที่มีประชากรน้อยกว่า 500,000 คน เช่นเดียวกับอึบ มย็อนนั้นมีประชากรน้อยกว่าในเขตอึบ และมีลักษณะเป็นพื้นที่ส่วนที่เป็นชนบทของอำเภอและนคร มย็อนมีหน่วยทางปกครองย่อยเป็นรี (หมู่บ้าน) มีประชากรไม่เกิน 6,000 คน
เขตการปกครองระดับต่ำกว่าเทศบาล > ทง (แขวง)

ทง (동, 洞, dong) เป็นหน่วยทางปกครองเบื้องต้นของคู (เขต) รวมทั้งของชี (นคร) ที่มิได้มีการแบ่งเป็นคูด้วย ทงเป็นหน่วยงานทางปกครองที่เล็กที่สุดในเมืองที่มีสำนักงานและเจ้าหน้าที่เป็นของตัวเอง ในบางกรณี ทงหนึ่งแห่งนั้นสามารถแยกออกได้อีกเป็นหลายทง ซึ่งสามารถแยกความแตกต่างได้โดยใส่ตัวเลขไว้ด้านหลัง เช่น แขวงมย็องจัง 1 และแขวงมย็องจัง 2 เป็นต้น และในบางกรณีทงที่มีหลายทงก็มีสำนักงานและเจ้าหน้าที่ของตัวเอง
การแบ่งหน่วยทางปกครองในขั้นต้นของทง (동, 洞, dong) คือ ทง (통, 統, tong) แต่การแบ่งหน่วยย่อยแบบนี้ไม่ค่อยใช้เท่าไหร่นัก ส่วนทงที่มีประชากรหนาแน่นบางนั้นจะมีการแบ่งออกเป็น คา (가, 街, ga) ซึ่งไม่ใช่การแบ่งแยกเป็นอีกระดับการปกครอง แต่มีไว้เพื่อความสะดวกของการส่งไปรษณีย์หรือที่อยู่เท่านั้น ถนนสายหลักส่วนใหญ่ในโซล ซูว็อน และเมืองอื่น ๆ ก็มีการแบ่งออกเป็นคา
เขตการปกครองระดับต่ำกว่าเทศบาล > รี (หมู่บ้าน)

รี (리, 里, ri) เป็นหน่วยทางปกครองย่อยหน่วยเดียวของอึบและมย็อน โดยรีเป็นหน่วยทางปกครองที่เล็กที่สุดของหน่วยงานทางปกครองที่อยู่ในชนบท โดยการจะเป็นรีได้ขึ้นอยู่กับจำนวนประชากรเป็นหลัก
ประวัติศาสตร์

ถึงแม้ว่ารายละเอียดของการปกครองส่วนท้องถิ่นจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วในช่วงเวลาที่ผ่านมา ซึ่งการปกครองขึ้นพื้นฐานระบบหัวเมืองสามชั้นซึ่งมีการนำมาปฏิบัติในสมัยพระเจ้าโกจง ในปี 2438 ซึ่งก็คล้ายกับระบบที่ยังใช้อยู่ในเกาหลีเหนือ
ดูเพิ่ม

เขตการปกครองของประเทศเกาหลีเหนือ
รายชื่อนครในประเทศเกาหลีใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

บทความเกี่ยวกับการปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศเกาหลีใต้
| ด ค ก ภูมิภาคและเขตการปกครองของประเทศเกาหลีใต้ |
| --- | --- | --- |
| ภูมิภาค |  เขตเมืองหลวงและปริมณฑล  ควันดง ย็องดง  ย็องซอ  โฮซอ  โฮนัม  ย็องนัม ภูมิภาคอุตสาหกรรมการเดินเรือตะวันออกเฉียงใต้  เกาะเชจู  |  |
| จังหวัด |  คย็องกี  คย็องซังใต้  คย็องซังเหนือ  ช็อลลาใต้  ชุงช็องใต้  ชุงช็องเหนือ  |  |
| จังหวัดปกครองตนเองพิเศษ |  คังว็อน  ช็อนบุก  เชจู  |  |
| นครพิเศษ |  โซล  |  |
| นครปกครองตนเองพิเศษ |  เซจง  |  |
| มหานคร |  ควังจู  แทกู  แทจ็อน  ปูซาน  อินช็อน  อุลซัน  |  |
| คณะกรรมการ 5 จังหวัดภาคเหนือเกาหลี |  พย็องอันใต้  พย็องอันเหนือ  ฮวังแฮ  ฮัมกย็องใต้  ฮัมกย็องเหนือ  |  |
| ด ค กเขตการปกครองแบ่งตามประเทศในทวีปเอเชีย |
| --- | --- | --- |
| รัฐเอกราช |  กรีซ1  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน1  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจีย1  จอร์แดน  จีน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ญี่ปุ่น1  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี1  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน1  รัสเซีย1  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจาน1  อาร์มีเนีย  อินโดนีเซีย1  อินเดีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์1  อุซเบกิสถาน  โอมาน  |  |
| รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์ |  เซาท์ออสซีเชีย  ไต้หวัน  นอร์เทิร์นไซปรัส  อับคาเซีย  |  |
ดูเพิ่ม: รายชื่อเขตการปกครอง  1มีพื้นที่ส่วนหนึ่งอยู่นอกทวีปเอเชีย
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data 
แผนที่เขต (คู) ของมหานคร, นคร (ชี) และอำเภอ (คุน) ทั่วทั้งประเทศเกาหลีใต้
อุทยานแห่งชาติป่าหินงาม

| อุทยานแห่งชาติป่าหินงาม |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
หินรูปทรงแม่ไก่ในลานหินงาม

ที่ตั้ง: อำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ ประเทศไทย
พิกัด: 15°39′34″N 101°23′24″E﻿ / ﻿15.65944°N 101.39000°E﻿ / 15.65944; 101.39000
พื้นที่: 99.9 ตารางกิโลเมตร (62,400 ไร่)
จัดตั้ง: 6 มิถุนายน พ.ศ. 2550
ผู้เยี่ยมชม: 106,428 (2562)
หน่วยราชการ: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
อุทยานแห่งชาติป่าหินงาม ตั้งอยู่ในท้องที่ของอำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ เป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 105 ของประเทศไทย เนื้อที่ประมาณ 62,437.50 ไร่ หรือ 99.9 ตารางกิโลเมตร ได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2550
ความเป็นมาและความสำคัญ

ในปี พ.ศ. 2528 ได้มีการสำรวจพื้นที่บริเวณป่าหินงาม พบว่ามีความสวยงาม เหมาะจะเปิดเป็นอุทยานเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจของประชาชนทั่วไป ทางการจึงเสนอเรื่องไปยังกรมป่าไม้ผ่านทางจังหวัดชัยภูมิ ได้จัดตั้งเป็น วนอุทยานป่าหินงาม ในปี พ.ศ. 2528 นั้นเอง ต่อมาได้ทำการสำรวจพื้นที่โดยละเอียดยิ่งขื้น และได้ผนวกเอาพื้นที่ผืนป่าตามแนวสันเขาพังเหยซึ่งเป็นป่าต้นน้ำของลำคันฉูซึ่งไหลลงแม่น้ำชี นอกจากนี้ พื้นที่บริเวณนี้มีความงามของธรรมชาติอย่างสมบูรณ์ จึงได้จัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อปี พ.ศ. 2550 ในชื่ออุทยานแห่งชาติป่าหินงาม
อุทยานแห่งชาติป่าหินงาม เป็นที่รู้จักดีในหมู่นักท่องเที่ยวว่าเป็นทุ่งดอกปทุมมา (Curcuma alismatifolia) ที่ใหญ่และสวยงามมากแห่งหนึ่ง โดยทุ่งดอกปทุมมาอีกแห่งหนึ่งที่ได้รับความนิยมไม่แพ้กันคือที่อุทยานแห่งชาติไทรทอง นอกจากนี้ ยังมีลานหินงาม ซึ่งมีหินรูปร่างแปลกตามากมาย เกิดจากการกัดเซาะของหินทรายเป็นเวลานับพันปี
แหล่งท่องเที่ยว > ทุ่งดอกปทุมมา

อุทยานแห่งชาติป่าหินงามมีทุ่งดอกปทุมมา 3 ทุ่งด้วยกัน โดยในช่วงเดือนมิถุนายนถึงเดือนสิงหาคม ดอกปทุมมาจะบานเต็มทุ่ง สามารถเดินชมดอกปทุมมาที่แข่งกันชูช่ออย่างงดงามตลอดระยะทางประมาณ 1 กิโลเมตร และหากมาชมในช่วงเช้า ก็อาจได้พบกับสายหมอกที่พัดความเย็นมา เพิ่มบรรยากาศในการชมธรรมชาติมากยิ่งขึ้น
ทางอุทยานแห่งชาติได้จัดทำทางเดินยกระดับ ไม่อนุญาตให้นักท่องเที่ยวลงเหยียบบนพื้นดินโดยตรง ด้วยเกรงว่าจะรบกวนธรรมชาติ แต่ในบริเวณทุ่งดอกปทุมมาทุ่งที่ 1 ได้จัดบริเวณให้ถ่ายรูปที่ระลึกซึ่งเป็นบริเวณเดียวที่อนุญาตให้ลงไปในทุ่งปทุมมาได้ แต่เป็นเพียงพื้นที่เล็ก ๆ เท่านั้น
แหล่งท่องเที่ยว > จุดชมทิวทัศน์สุดแผ่นดิน

เป็นจุดสูงสุดของทิวเขาพังเหย เกิดจากการดันตัวของแผ่นเปลือกโลกชาน-ไทย (ภาคกลาง) ซุกเข้าไปใต้แผ่นอินโดจีน (ภาคอีสาน) ทำให้เกิดเป็นขอบยกสูงขึ้นเป็นทิวเขาแบ่งระหว่างภาคอีสานกับภาคกลาง ซึ่งจุดชมทิวทัศน์สุดแผ่นดินนี้ เป็นจุดสูงสุดของอุทยานแห่งชาติป่าหินงาม (866 เมตรจากระดับน้ำทะเล) สามารถมองลงไปเห็นทิวทัศน์ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าซับลังกาในจังหวัดลพบุรีได้อย่างสวยงาม บริเวณปลายของผา แท่งมีหินยื่นออกไปในอากาศ มีผู้นิยมไปนั่งที่ปลายหินแล้วถ่ายรูปกันมาก และหากมาในตอนเช้า จะพบกับหมอกลอยอยู่ทั่วไปอย่างสวยงาม และสามารถชมพระอาทิตย์ตกในตอนเย็นได้อีกด้วย
แหล่งท่องเที่ยว > ผาก่อ-รัก

ต้องเดินจากจุดชมทิวทัศน์สุดแผ่นดินไปอีกประมาณ 400 เมตร โดยเป็นจุดเดียวของอุทยานแห่งชาติป่าหินงามที่สามารถพบดอกกระเจียวขาว (Curcuma parviflora) ได้ แต่พบน้อยกว่าที่อุทยานแห่งชาติไทรทองและดอกมีขนาดเล็กกว่า ระหว่างทางเดินมาผาก่อรัก ทางอุทยานแห่งชาติได้จัดเป็นเส้นทางศึกษาธรรมชาติ โดยลักษณะเป็นป่าเต็ง-รัง เป็นป่าโปร่ง มีความสมบูรณ์ของธรรมชาติเป็นอย่างมาก
แหล่งท่องเที่ยว > ลานหินงาม

มีพื้นที่ประมาณ 10 ไร่ เป็นลานหินรูปทรงแปลกตา เกิดจากการกันเซาะเนื้อหินทราย มีหินที่เป็นที่รู้จักดีมากมาย เช่น หินรูปทรงถ้วยฟุตบอลโลก รูปทรงแม่ไก่ เป็นต้น นอกจากนี้ ลานหินงามยังสามารถใช้เป็นที่ชมพระอาทิตย์ขึ้นตอนเช้าได้อย่างสวยงาม
แหล่งท่องเที่ยว > ลานหินหน่อ

เป็นลานหินราบ พื้นที่ประมาณ 200 ไร่ มีปุ่มหินสูงขนาด 1-2 เมตร กระจายอยู่ทั่วไป พบพืชกินแมลง เช่น ต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิง ต้นหยาดน้ำค้าง กระจายอยู่ทั่วไป
แหล่งท่องเที่ยว > เขาพนมโดม

เป็นแหล่งท่องเที่ยวอีกแห่งของอุทยานแห่งชาติป่าหินงาม มีความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติ บนยอดเขามีจุดชมทิวทัศน์อยู่หลายแห่ง
แหล่งท่องเที่ยว > น้ำตกเทพประทาน

เป็นน้ำตกขนาดกลาง อยู่ก่อนถึงทางเข้าอุทยานประมาณ 7 กิโลเมตร น้ำตกเทพประทานยังมีความอุดมสมบูรณ์ทางธรรมชาติอยู่มาก
แหล่งท่องเที่ยว > น้ำตกเทพพนา

เป็นน้ำตกขนาดกลาง เกิดจากลำห้วยกระจวนที่มาจากเทือกเขาพังเหย ห่างจากทางเข้าอุทยานแห่งชาติประมาณ 7 กิโลเมตร ในช่วงฤดูฝนจะมีน้ำมาก สามารถลงเล่นน้ำได้
การเดินทาง

จากกรุงเทพมหานคร เดินทางตามทางหลวงหมายเลข 1 เมื่อถึงพุแคให้เลี้ยวเข้าทางหลวงหมายเลข 21 จนถึงอำเภอชัยบาดาลให้เลี้ยวเข้าทางหลวงหมายเลข 205 จนถึงอำเภอเทพสถิต ให้เลี้ยวซ้ายไปตามทางหลวงหมายเลข 2354 ไปประมาณ 18 กิโลเมตร จะมีทางแยกซ้ายมือ มีป้ายบอกไปอุทยานแห่งชาติป่าหินงาม เลี้ยวซ้ายไปตามถนนลาดยางอีก 13 กิโลเมตรก็จะถึงที่ทำการอุทยานแห่งชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อุทยานแห่งชาติของกรมอุทยาน เก็บถาวร 2007-12-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สถิติข้อมูลนักท่องเที่ยวในอุทยานแห่งชาติ เก็บถาวร 2013-01-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย 
ทุ่งดอกปทุมมา
ดอกกระเจียว อุทยานแห่งชาติป่าหินงาม
ดอกกระเจียวขาวที่ผาก่อรัก
หินช้างเอราวัณ
โจ โทมัส (นักการเมือง)

โจ โทมัส
โจเซฟ เจมส์ โทมัส หรือรู้จักกันในชื่อ โจ เจ. โทมัส เกิดเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1948 เป็นนักการเมืองจากสหรัฐอเมริกาสังกัดพรรคเดโมแครต โดยเป็นสมาชิกวุฒิสภารัฐอะแลสกา ตั้งแต่วันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 2007 จนถึงวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2013 สังกัดพรรคเดโมแครต ก่อนหน้านี้โทมัสเคยเป็นสมาชิกสหภาพแรงงานท้องถิ่น 942
เหตุเพลิงไหม้โรงพยาบาลในปียาตราเนอัมตส์

| --- | --- |
ผู้คนวางเทียนและสิ่งของเพื่อระลึกถึงเหยื่อตรงทางเข้าโรงพยาบาล ใกล้กับที่เกิดเหตุ
th
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2020
เวลา: ~18:30 (EET)
ระยะเวลา: 25 นาที
สถานที่: โรงพยาบาลฉุกเฉินปียาตราเนอัมตส์
ที่ตั้ง: ปียาตราเนอัมตส์ เทศมณฑลเนอัมตส์ ประเทศโรมาเนีย
พิกัด: 46°55′43.5″N 26°22′26.1″E﻿ / ﻿46.928750°N 26.373917°E﻿ / 46.928750; 26.373917
ประเภท: ไฟ
สาเหตุ: ไฟฟ้าลักวงจรจากซิรินจ์พัมพ์
เสียชีวิต: 10
บาดเจ็บไม่ถึงตาย: 4
เมื่อวันที่ 14 พฤศิจกายน ค.ศ. 2020 เวลาประมาณ 18:30 EET เกิดเพลิงลุกไหม้หอผู้ป่วยโควิด-19 ของโรงพยาบาลฉุกเฉินปียาตราเนอัมตส์ ในปียาตราเนอัมตส์ ประเทศโรมาเนีย เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 10 ราย และบาดเจ็บสี่คน ในจำนวนนี้เป็นแพทย์อยู่สองคน ผู้เสียชีวิตทั้งหมดเป็นผู้ป่วยที่กำลังรับการรักษาจากโรคโควิด-19 อยู่ และผู้ป่วยส่วนใหญ่ในหอผู้ป่วยต้องพึ่งพาเครื่องช่วยหายใจอยู่ เหตุเพลิงไหม้นี้ได้ทำให้สาธารณชนกลับมาสนใจต่อสภาวะของระบบสาธารณสุขในประเทศโรมาเนีย ไปจนถึงการแทรกแซงทางการเมืองในการบริหารจัดการของโรงพยาบาล
เหตุเพลิงไหม้นี้เป็นเหตุเพลิงไหม้โรงพยาบาลครั้งแรกในช่วงของการระบาดทั่วของโควิด-19 ในโรมาเนีย นับจากนั้นมายังเกิดเพลิงไหม้โรงพยาบาลอีกสามครั้ง ได้แก่ เหตุเพลิงไหม้โรงพยาบาลในยัชเมื่อธันวาคม 2020, เพลิงไหม้โรงพยาบาลในบูคาเรสต์เมื่อมกราคม 2021 และที่กอนสตันซาในเดือนตุลาคม 2021
เหตุเพลิงไหม้

เพลิงไหม้เริ่มที่ชั้นสองของโรงพยาบาลฉุกเฉินปียาตราเนอัมตส์ (Piatra Neamț Emergency Hospital) ซึ่งเป็นที่ตั้งของหอผู้ป่วยโรคโควิด-19 พนักงานของโรงพยาบาลพยายามดับเพลิงและช่วยขนย้ายผู้ป่วย ส่วนบริการดับเพลิงมีรถดับเพลิงห้าคันเข้ามายังพื้นที่ เจ้าหน้าที่ดับเพลิงระบุว่าไฟแพร่ไป "ใหญ่ขึ้นเร็วมาก ๆ" การตรวจสอบในภายหลังประเมินว่าเพลิงน่าจะมาจากไฟฟ้าลัดวงจรในซิรินจ์พัมพ์ (syringe pump) ก่อนจะแพร่อย่างรวดเร็วไปยังที่เก็บออกซิเจน นำไปสู่การเผาไหม้และแพร่กระจายอย่างรุนแรง การดับเพลิงเสร็จสิ้นในเวลา 25 นาที Nelu Tătaru รัฐมนตรีสาธารณสุข ประกาศว่าขณะเกิดเหตุเพลิงไหม้ เตียงในหอผู้ป่วยไอซียูรวมแปดเตียงถูกเผาไหม้วอด
เหยื่อ

มีผู้เสียชีวิตสิบราย เป็นสตรีสามราย และบุรุษเจ็ดราย ทั้งหมดเป็นผู้ป่วยที่มีเชื้อโควิด-19 อายุ 67 ถึง 86 ปี แปดรายเสียชวิตในห้องที่เกิดเพลิงไหม้ สองรายเสียชีวิตจากการหายใจล้มเหลวขณะถูกขนย้ายออกจากห้องที่ติดกัน แพทย์หนึ่งคนที่ประจำหอผู้ป่วยพยายามจะช่วยผู้ป่วยแต่บาดเจ็บอย่างหนักหลังชุดกันเชื้อที่สวมอยู่ติดไฟ เขามีแผลไหม้ 40% บนผิวหนัง และบนแขนขาถูกการเผาไหม้ระดับสี่ เขาถูกส่งตัวต่อไปยังบูคาเรสต์ ในคืนวันที่ 14–15 พฤศจิกายน ที่โรงพยาบาลฟลอเรสกา ก่อนที่จะมีเครื่องบินทหารอากาศนำส่งต่อไปยังโรงพยาบาลกองทัพราชินีอัสตริด (Queen Astrid Military Hospital) ในบรัสเซลส์ นอกจากนี้ยังมีแพทย์หนึ่งคน และพยาบาลอีกสามคนที่มีแผลไหม้ แต่ทั้งหมดไม่ต้องเข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วย ผู้ป่วยหกคนจากห้องที่ติดกับกับต้นเพลิงถูกนำไปรักษาตัวในโรงพยาบาลชั่วคราวในเลตส์กานี เทศมณฑลยัช ในจำนวนนี้สามคนอยู่ในภาวะอันตราย แต่ไม่มีใครถูกเพลิงไหม้
โผงเผง

| โผงเผง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
วงศ์ย่อย:: Caesalpinioideae
เผ่า:: Cassieae
สกุล:: Senna
สปีชีส์:: S.  hirsute
ชื่อทวินาม
Senna hirsuta 

โผงเผง ชื่อวิทยาศาสตร์: Senna hirsuta อยู่ในวงศ์ Fabaceae ภาษากะเหรี่ยงเรียก หน่อทอแมหรือนากี่เคอะ เป็นไม้ล้มลุก มีขนทั่วลำต้น มีกลิ่นเหม็นเอียน ใบประกอบ ดอกช่อ ดอกย่อยเป็นดอกสมบูรณ์เพศ กลีบบดอกสีเหลือง เกสรตัวผู้ 10 อัน ผลเป็นฝักโค้ง มีขนปกคลุมหนาแน่น เมล็ดจำนวนมาก สีแดงเข้ม ชาวกะเหรี่ยงนำเมล็ดแก่นำไปคั่วไฟอ่อน แล้วนำมาต้มกับน้ำ ใช้ดื่มเป็นน้ำชา มีกลิ่นหอม
แอนเนอ บรูค

| แอนเนอ บรูค |
| --- | --- |
เกิด: 23 สิงหาคม ค.ศ. 1907(1907-08-23) ฮัมบวร์ค, ประเทศเยอรมนี
เสียชีวิต: 13 ธันวาคม ค.ศ. 1978(1978-12-13) (71 ปี) มิวนิก, ประเทศเยอรมนี
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1936–1978
แอนเนอ บรูค (23 สิงหาคม ค.ศ. 1907 – 13 ธันวาคม ค.ศ. 1978) เป็นนักแสดงหญิงชาวเยอรมัน แสดงภาพยนตร์มากถึง 45 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1936 ถึง ค.ศ. 1978
ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก

Midsummer Night's Fire (1939)
Commissioner Eyck (1940)
The Millionaire (1947)
Second Hand Destiny (1949)
Unknown Sender (1950)
Blondes for Export (1950)
Shadows in the Night (1950)
The Sinner (1951)
Cinderella (1955)
แหล่งข้อมูลอื่น

Änne Bruck ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โยฮันน์ เบอร์เกอร์

โยฮันน์ เบอร์เกอร์ (เกิดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1829 ; เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1912 ที่มิวนิก) เป็นนักแกะสลักจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ประวัติ

โยฮันน์ เบอร์เกอร์ เป็นจิตรกรและนักแกะสลัก ผลงานแรกที่เบอร์เกอร์แกะสลัก คือ “The Stoning of Saint Stephen,”
แดนนี เอลฟ์แมน

| แดนนี เอลฟ์แมน |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1953-05-29) 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1953 (71 ปี) แดเนียล โรเบิร์ต เอลฟ์แมน
คู่สมรส: บริดเจต ฟอนดา (2003-ปัจจุบัน)
อาชีพ: นักแต่งเพลงประกอบภาพยนตร์ นักร้อง
ปีที่แสดง: 1980 - ปัจจุบัน
แดเนียล โรเบิร์ต "แดนนี" เอลฟ์แมน นักแต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์ และนักดนตรีชาวอเมริกัน มีผลงานดนตรีประกอบภาพยนตร์จำนานมาก ตั้งแต่ พ.ศ. 2523 จนถึงปัจจุบัน เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 4 ครั้ง และได้รับรางวัลแกรมมีจากภาพยนตร์เรื่องแบทแมน และรางวัลเอมมีจากภาพยนตร์ซีรีส์ Desperate Housewives (สมาคมแม่บ้านหัวใจเปลี่ยว)
แดนนี เอลฟ์แมนเป็นเพื่อนสนิทกับทิม เบอร์ตัน และเป็นผู้แต่งดนตรีประกอบให้กับภาพยนตร์เกือบทุกเรื่องของเบอร์ตัน (ยกเว้นเพียงเรื่อง Ed Wood และ Sweeney Todd)  ผลงานดนตรีประกอบภาพยนตร์อื่นๆ เช่น สไปเดอร์แมนทุกภาค และเรื่องอื่นๆ ที่กำกับโดย แซม ไรมี, เรื่อง เม็นอินแบล็ค ทั้งสองภาคที่กำกับโดย แบร์รี ซอนเนนเฟลด์
แหล่งข้อมูลอื่น

แดนนี เอลฟ์แมน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แดนนี เอลฟ์แมน ที่ออลมิวสิก
↑  "Oingo Boingo Songs, Albums, Reviews, Bio & Mor..." AllMusic (ภาษาอังกฤษ).
↑  "Danny Elfman on Oingo Boingo, film scores, and the Beatles almost ruining Batman". The A.V. Club (ภาษาอังกฤษ). 2014-10-27.
เอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ ดยุกที่ 1 แห่งยอร์ก

ตราประจำพระองค์เอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ ดยุคแห่งยอร์คที่ 1
เอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ ดยุคแห่งยอร์คที่ 1 (ภาษาอังกฤษ: Edmund of Langley, 1st Duke of York) (5 มิถุนายน ค.ศ. 1341 ถึง 1 สิงหาคม ค.ศ. 1402  เป็นสมาชิกในราชวงศ์แพลนทาเจเน็ท เป็นพระโอรสองค์ที่ 4 รองจากจอห์นแห่งกอนท์ ดยุคแห่งแลงคาสเตอร์ที่ 1 (เป็นต้นราชสกุลแลงคาสเตอร์) ของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษและพระราชินีฟิลลิปปาแห่งเอโนลต์ พระนาม “แลงลีย์” มาจากชื่อเมืองที่ประสูติ “คิงส์ แลงลีย์” ในมลฑลฮาร์ดฟอร์ดเชอร์ เมื่อเอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์มีพระชันษาได้ 21 ปีก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็น เอิร์ลแห่งเคมบริดจ์ และเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1385 ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นดยุคแห่งยอร์ค
เอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ทรงเป็นต้นราชสกุลยอร์ค จนเมื่อริชาร์ดแห่งโคนิสเบิร์ก เอิร์ลแห่งเคมบริดจ์พระโอรสคนเล็กของเอ็ดมันด์แต่งงาน ผู้สนับสนุนราชสกุลยอร์ค จึงเริ่มอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ในสงครามดอกกุหลาบ ผู้สิบเชื้อสายจากเอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์รวมทั้ง
สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ, ครองราชย์ ค.ศ. 1461 - ค.ศ. 1470
สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 5 แห่งอังกฤษ, ครองราชย์ ค.ศ. 1483 - ค.ศ. 1483
สมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ, ครองราชย์ ค.ศ. 1483 - ค.ศ. 1485
ดูเพิ่ม

สงครามดอกกุหลาบ
ราชวงศ์แพลนทาเจเน็ท
ราชวงศ์แลงคาสเตอร์
| ด ค กดยุกแห่งยอร์ก |
| --- | --- |
 เอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ (1385–1402)  เอ็ดเวิร์ดแห่งนอริช (1402–15)  ริชาร์ด แพลนแทเจเนต (1415-60)  เอ็ดเวิร์ดแห่งยอร์ก (1460-61)  ริชาร์ดแห่งชรูว์สบรี (1474-83)  เฮนรี (1494-1509)  ชาลส์ (1605-25)  เจมส์ (1633/1644-85)  ดยุกแห่งยอร์กและออลบานี (ศตวรรษที่ 18)  จอร์จ (1892-1910)  อัลเบิร์ต (1920-36)  แอนดรูว์ (1986-ปัจจุบัน)