stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปะลีน
ราชบัลลังก์

ก่อนยุคอาณานิคม ราชบัลลังก์เป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์และพระอัครมเหสี ตามธรรมเนียมแล้วราชสำนักพม่ามีราชบัลลังก์แปดประเภทตั้งอยู่ในท้องพระโรงเก้าแห่ง ทำให้เกิดภาษิตว่า "แปดบัลลังก์ เก้าท้องพระโรง" (ပလ္လင်ရှစ်ခန်း ရွှေနန်းကိုးဆောင်)
ช่างไม้ในราชสำนักซึ่งสืบทอดความรู้จากรุ่นสู่รุ่นเป็นผู้แกะสลักราชบัลลังก์จากไม้ ราชบัลลังก์แต่ละประเภทใช้ไม้ ลวดลาย และรูปแบบที่แตกต่างกันไป โหรจะเลือกฤกษ์งามยามดีสำหรับเริ่มงาน และจะมีราชพิธีบวงสรวงสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพื่อป่าวประกาศการก่อสร้าง เมื่อแกะสลักเสร็จแล้ว จะเคลือบด้วยยางไม้ และตกแต่งด้วยทองคำเปลวกับกระเบื้องแก้ว ก่อนจะกระจายไปตั้งไว้ ณ โถงต่าง ๆ ในพระราชวัง
ราชบัลลังก์ทั้งแปดประเภท ได้แก่
| ที่ | ชื่อ | ลวดลายหลัก | ประเภทไม้ | ที่ตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | สีหาสนบัลลังก์ (พม่า: သီဟာသနပလ္လင် ตีฮาตะนะปะลีน; บาลี: สีหาสนปลฺลงฺก) | ชีนเต่ (สิงห์) | ซ้อ | ท้องพระโรงออกขุนนาง |
| 2 | ภมราสนบัลลังก์ (พม่า: ဘမယာသနပလ္လင် บะมะยาตะนะปะลีน; บาลี: ภมราสนปลฺลงฺก) | ผึ้ง | อบเชย | หอแก้ว |
| 3 | ปทุมาสนบัลลังก์ (พม่า: ပဒုမ္မာသနပလ္လင် ปะโดนมาตะนะปะลีน; บาลี: ปทุมาสนปลฺลงฺก) | ดอกบัว | ขนุน | ท้องพระโรงออกขุนนางฝั่งตะวันตก |
| 4 | หงสาสนบัลลังก์ (พม่า: ဟံသာသနပလ္လင် ฮานตาตะนะปะลีน; บาลี: หงฺสาสนปลฺลงฺก) | หงส์ | ตะเคียน | ตำหนักชัยฝ่ายบูรพา |
| 5 | คชาสนบัลลังก์ (พม่า: ဂဇာသနပလ္လင် กะซาตะนะปะลีน; บาลี: คชาสนปลฺลงฺก) | ช้าง | จำปา | ศาลาบแยได (องคมนตรี) |
| 6 | สังขาสนบัลลังก์ (พม่า: သင်္ခါသနပလ္လင် ทินคาตะนะปะลีน; บาลี: สงฺขาสนปลฺลงฺก) | หอยสังข์ | มะม่วง | หอราชกกุธภัณฑ์ |
| 7 | มิคาสนบัลลังก์ (พม่า: မိဂါသနပလ္လင် มิกาตะนะปะลีน; บาลี: มิคาสนปลฺลงฺก) | กวาง | มะเดื่อชุมพร | โถงเรือนเฝ้าประตูฝ่ายใต้ |
| 8 | มยุราสนบัลลังก์ (พม่า: မယုရာသနပလ္လင် มะยุราตะนะปะลีน; บาลี: มยุราสนปลฺลงฺก) | นกยูง | ทองกวาว | โถงเรือนเฝ้าประตูฝ่ายเหนือ |
ราชบัลลังก์ที่สำคัญที่สุด คือ สีหาสนบัลลังก์ ซึ่งมีแบบจำลองอยู่ในรัฐสภา
นอกจากนี้ ราชบัลลังก์ยังจัดกลุ่มตามความสูงได้ดังนี้
มหาบัลลังก์ (မဟာပလ္လင် มะฮาปะลีน​) - 24 ฟุต (7.3 เมตร)
มัชฌิมบัลลังก์ (မဇ္စျိမပလ္လင် มะซิมะปะลีน) - 12 ฟุต (3.7 เมตร)
จุลบัลลังก์ (စူဠပလ္လင် ซูละปะลีน) - 6 ฟุต (1.8 เมตร)
การใช้งานในพุทธศาสนา

ปะลีนใช้ตั้งรูปสองมิติและสามมิติของพระพุทธเจ้า เรียกกันหลายอย่าง เช่น ก่อปะลีน (ဂေါ့ပလ္လင်), พะย่าปะลีน (ဘုရားပလ္လင်) หรือ ซะมะคาน (စမ္မခဏ်) ซึ่งมาจากคำว่า สมฺมขณฺฑ ในภาษาบาลี
ปะลีนยังเป็นลักษณะเด่นของศาลพุทธประจำครัวเรือนหลายแห่งในพม่า
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปะลีน
สีหาสนบัลลังก์ ณ พระราชวังมัณฑะเลย์ ค.ศ. 1903
สีหาสนบัลลังก์จำลอง ณ รัฐสภาแห่งสหภาพ กรุงเนปยีดอ
บัลลังก์พระพุทธรูป ณ เจดีย์โบตะทอง
พรรคสังคมนิยมมาเลเซีย

พรรคสังคมนิยมมาเลเซีย (มลายู: Parti Sosialis Malaysia) เป็นพรรคการเมืองที่เน้นสังคมนิยมในมาเลเซีย พรรคนี้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2541 แต่ถูกปฏิเสธการจดทะเบียนเป็นพรรคการเมืองโดยรัฐบาลสหพันธรัฐมาเลเซียโดยให้เหตุผลด้านความมั่นคงของชาติ ก่อนจะได้รับอนุญาตให้จดทะเบียนใน พ.ศ. 2551
ประวัติ

พรรคการเมืองแนวสังคมนิยมในมาเลเซียคือพรรคสังคมนิยมประชาชนมาเลเซียได้เปลี่ยนเป็นพรรคประชาชนมาเลเซียใน พ.ศ. 2533 ก่อนจะรวมเข้ากับพรรคยุติธรรมแห่งชาติใน พ.ศ. 2546 ต่อมา ใน พ.ศ. 2534 องค์กรที่ทำงานกับประชาชนระดับล่างทั้งคนยากจนในเมืองและชนบทของมาเลเซียได้ร่วมมือเป็นพันธมิตรกัน และมีแนวคิดจะจัดตั้งพรรคการเมืองใน พ.ศ. 2538 จนกระทั่ง 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 จึงได้ตกลงตั้งพรรคการเมืองใหม่ชื่อพรรคสังคมนิยมมาเลเซีย
รัฐบาลสหพันธรัฐมาเลเซียปฏิเสธไม่ยอมรับพรรคนี้ โดยกล่าวว่าส่งผลต่อความมั่นคงของชาติ แต่เนื่องจากสิทธิในการจัดตั้งพรรคการเมืองมีระบุในรัฐธรรมนูญ พรรคจึงได้ยื่นคำร้องต่อศาล และเกิดเป็นคดีความนานถึง 10ปี ก่อนจะได้รับอนุญาตให้จดทะเบียนพรรคการเมืองได้เมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2551
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2016-01-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Photo gallery
Red Ink: Socialist Youth blog
พระราชวังชเวโบ

พระราชวังชเวโบ
พระราชวังชเวโบ (อังกฤษ: Shwebon Yadana Mingala Palace, พม่า: ရွှေဘုံရတနာ မင်္ဂလာနန်းတော်) เป็นพระราชวังหลวงแห่งเมืองชเวโบ เมืองหลวงเก่าของราชวงศ์โก้นบอง สร้างขึ้นในรัชสมัยพระเจ้าอลองพญา ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โก้นบอง แต่ถูกทิ้งร้างหลังจากย้ายเมืองหลวงไปอังวะเมื่อ ค.ศ. 1760 แล้วบูรณะขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1999
พระราชวังนี้มีกำแพงสองชั้น ชั้นนอกเป็นทรงจัตุรัสยาว 3.5 กิโลเมตร มีคูน้ำรอบ นอกจากนี้ สุสานหลวงของพระเจ้าอลองพญายังตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของพระราชวัง
นีไล

| นีไล |
| --- | --- |
เมือง
ใจกลางเมืองนีไล
   ธง
นีไลที่ตั้งในมาเลเซียตะวันตกแสดงแผนที่มาเลเซียตะวันตกนีไลนีไล (ประเทศมาเลเซีย)แสดงแผนที่ประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 2°49′N 101°48′E﻿ / ﻿2.817°N 101.800°E﻿ / 2.817; 101.800
ประเทศ: มาเลเซีย
รัฐ: เนอเกอรีเซิมบีลัน
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2502
ได้รับสถานะเทศบาล: พ.ศ. 2545
การปกครอง
 • ปกครองโดย: Nilai Municipal Council
 • Counsel: Dato' Hj. Abd. Halim b. Hj. Abd.Latif
ประชากร (พ.ศ. 2553)
 • ทั้งหมด: 38,612 คน
เว็บไซต์: www.mpn.gov.my
นีไล (มลายู: Nilai) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในเขตเซอเริมบัน รัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน ประเทศมาเลเซีย โดยมีทางรถไฟเกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายูไปที่กัวลาลัมเปอร์ ปูตราจายา และท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ในเมืองนี้มีวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยที่รู้จักกันในมาเลเซีย ได้แก่ มหาวิทยาลัยนีไล, มหาวิทยาลัยนานาชาติอินตี, มหาวิทยาลัยนานาชาติมานีปัล (Manipal International University) มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์อิสลามมาเลเซีย (Universiti Sains Islam Malaysia) และมหาวิทยาลัยคอลเลจอิสลามมาเลเซีย (Islamic University College of Malaysia) ซึ่งมีนักเรียนจากต่างประเทศกว่า 30 ประเทศมาเรียนที่นี่[ต้องการอ้างอิง]
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า นีไล (Nilai) ในภาษามลายูหมายถึง ค่า
สภาพอากาศ

ในการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพินจัดให้นีไลเป็นเขตป่าดิบชื้น (Af)
| ข้อมูลภูมิอากาศของนีไล> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของนีไล> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีไล> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีไล> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีไล> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีไล> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีไล> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีไล> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีไล> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีไล> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีไล> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีไล> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีไล> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนีไล> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 31 (88) | 31.7 (89.1) | 32.3 (90.1) | 32.1 (89.8) | 31.7 (89.1) | 31.5 (88.7) | 31.2 (88.2) | 31.1 (88) | 31.3 (88.3) | 31.2 (88.2) | 31.1 (88) | 31 (88) | 31.4 (88.6) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 26.5 (79.7) | 27.1 (80.8) | 27.4 (81.3) | 27.6 (81.7) | 27.5 (81.5) | 27.2 (81) | 26.9 (80.4) | 26.9 (80.4) | 27 (81) | 27 (81) | 27 (81) | 26.7 (80.1) | 27.07 (80.72) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 22.1 (71.8) | 22.5 (72.5) | 22.6 (72.7) | 23.2 (73.8) | 23.4 (74.1) | 23 (73) | 22.7 (72.9) | 22.8 (73) | 22.7 (72.9) | 22.8 (73) | 22.9 (73.2) | 22.5 (72.5) | 22.77 (72.98) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 149 (5.87) | 137 (5.39) | 213 (8.39) | 246 (9.69) | 184 (7.24) | 119 (4.69) | 123 (4.84) | 152 (5.98) | 169 (6.65) | 249 (9.8) | 263 (10.35) | 219 (8.62) | 2,223 (87.52) |
แหล่งที่มา: Climate-Data.org (altitude: 50m)
ประชากร

ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวจีนประมาณร้อยละ 46 รองลงมาเป็นชาวมลายูร้อยละ 31 และชาวอินเดียร้อยละ 22
การขนส่ง > รถ

ทางด่วนเหนือ–ใต้ สายใต้  มีทางออกที่ติดกับตัวเมือง โดยที่เมืองนีไลอยู่ในบริเวณใต้สุดของสายเอลีเตอ  ซึ่งเชื่อมต่อกับชะฮ์อาลัม (Shah Alam) เมืองหลวงของรัฐเซอลาโงร์ ผู้ขับขี่รถยนต์จากเซอลาโงร์ตะวันตกสามารถอ้อมกัวลาลัมเปอร์ได้โดยใช้เส้นทางนี้ไปเนอเกอรีเซิมบีลัน มะละกา และรัฐยะโฮร์
การขนส่ง > ขนส่งสาธารณะ

รถไฟชานเมืองเคทีเอ็มมีสถานีรองรับการขนส่งเมืองนีไลอยู่สองสถานี ได้แก่:  KB09  บาตังเบอนาร์ และ  KB10  นีไล
และมีรถบัสที่สถานีขนส่งผู้โดยสารนีไลให้บริการไปที่ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์
สถานีขนส่งผู้โดยสารนีไล
พระนางรัตนาเทวีแห่งตองอู

| พระนางรัตนาเทวีแห่งตองอู   ရတနာ ဒေဝီ> พระมเหสีกลางแห่งตองอู |
| --- | --- |
ครองราชย์: คริสต์ทศวรรษ 1510 – 1530
ก่อนหน้า: ตำแหน่งใหม่
ถัดไป: พระนางราชเทวี

ประสูติ: คริสต์ทศวรรษ 1490 เมืองปาย (โม่-บแย)
คู่อภิเษก: พระเจ้าเมงจีโย
พระราชบุตร: พระนางอตุลสิริมหาราชเทวี
ราชวงศ์: ตองอู
พระราชบิดา: เจ้าฟ้าเมืองปาย
พระราชมารดา: มหาเทวีเมืองปาย
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระนางรัตนาเทวีแห่งตองอู (พม่า: ရတနာ ဒေဝီ, ออกเสียง: [jədənà dèwì]; บาลี: Ratanadevī) เป็นหนึ่งในห้าพระมเหสีของพระเจ้าเมงจีโย ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ตองอู และเป็นพระมารดาของพระนางอตุลสิริมหาราชเทวี พระอัครมเหสีในพระเจ้าบุเรงนอง มีพระนามเมื่อแรกประสูติตามพงศาวดารมาตรฐานว่า ขิ่นเว (ခင်နွယ်) หรือตามพงศาวดารมหาราชวงศ์ตองอูว่า ขิ่นนีนเว (ခင်နှင်းနွယ်)
บรรณานุกรม

Sein Lwin Lay, Kahtika U (1968). Mintaya Shwe Hti and Bayinnaung: Ketumadi Taungoo Yazawin (ภาษาพม่า) (2006, 2nd printing ed.). Yangon: Yan Aung Sarpay.
พระเจ้าตราพระยาแห่งตองอู

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ตราพระยา (แก้ความกำกวม)
พระเจ้าตราพระยาแห่งตองอู (พม่า: တောင်ငူ တရဖျား, ออกเสียง: [tàʊ̯ɰ̃.ŋù tə.ɹə.bjá]) อุปราชแห่งเมือง ตองอู ระหว่าง ค.ศ. 1440 - 1446 พระเจ้าตราพระยา เป็นพระอนุชาของพระนาง ซอมินลา พระอัครมเหสีใน พระเจ้าฝรั่งมังศรี กษัตริย์องค์ที่ 5 แห่ง อาณาจักรอังวะ และเป็นบรรพบุรุษของ พระเจ้าบุเรงนอง กษัตริย์แห่ง ราชวงศ์ตองอู
พระเจ้าตราพระยาสวรรคตเมื่อเที่ยงคืนของวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1446 ระหว่างสรงน้ำ (อาบน้ำ) ตามคำทำนายที่พระโหราธิบดีประจำราชสำนักตองอูได้เคยทำนายเอาไว้เมื่อ ค.ศ. 1442 ว่าพระองค์จะสวรรคตในเวลาเที่ยงคืนวันที่ 1 ถึงวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1446 แต่พระเจ้าตราพระยาไม่เชื่อและได้จับพระโหราธิบดีไปขัง เมื่อพระโอรสของพระองค์ มังฆ้องที่ 1 แห่งตองอู ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาก็ได้ปล่อยพระโหราธิบดีออกจากที่คุมขัง
กองทัพอากาศบรูไน

| กองทัพอากาศบรูไน |
| --- | --- |
Tentera Udara Diraja Brunei
ตรากองทัพอากาศบรูไน
ประจำการ: 1 ตุลาคม พ.ศ. 2534; 33 ปีก่อน (2534-10-01)
ประเทศ:  บรูไน
ขึ้นต่อ:  กองทัพบรูไน
รูปแบบ: กองทัพอากาศ
บทบาท: การสงครามทางอากาศ, ป้องกันภัยทางอากาศ, ลาดตระเวนทางอากาศ, การค้นหาและกู้ภัย
กำลังรบ: อากาศยาน 20 ลำ อากาศยานไร้คนขับ 4 ลำ
ขึ้นกับ: กองทัพบรูไน
กองบัญชาการ: ริมบา, บรูไน-มัวรา, บรูไน
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการ: พล.อ.จ. Sharif Ibrahim
รองผู้บัญชาการ: น.อ. Haszahaidi Ahmad Daud
เสนาธิการ: น.ท. Mohammad Albadii Shahnoel
จ่าสิบเอกพิเศษ: นายดาบ Suridi Ibrahim
ผบ. สำคัญ: พล.อ.จ. Mahmud Saidin @ Muhammad Saidin (ชาวบรูไนคนแรกที่มีใบอนุญาตนักบินรบ)
เครื่องหมายสังกัด
เครื่องหมายแพนหางดิ่ง: 
กองทัพอากาศบรูไน (อังกฤษ: Royal Brunei Air Force: RBAirF มลายู: Tentera Udara Diraja Brunei: TUDB) เป็นกองทัพอากาศของรัฐสุลต่านบรูไนดารุสซาลาม มีกองบัญชาการหลักอยู่ที่ฐานทัพอากาศริมบาภายในท่าอากาศยานนานาชาติบรูไน บทบาทของกองทัพอากาศบรูไนคือการปกป้องน่านฟ้าของประเทศ และการตรวจตรารักษาอธิปไตยเหนือห้วงอากาศและการเฝ้าระวังเขตแดนทางบกและทางทะเล ข้อมูลเมื่อปี พ.ศ. 2566 กองทัพอากาศบรูไนมีอากาศยานประจำการอยู่ 20 ลำ และอากาศยานไร้คนขับ (UAV) จำนวน 4 ลำ
กองทัพอากาศบรูไนก่อตั้งขึ้นในฐานะกองทัพอากาศอิสระเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2543 เดิมทีถูกก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2508 ในฐานะกองบินของกรมรอยัลบรูไนมาเลย์ (มลายู: Askar Melayu Diraja Brunei – AMDB) หน่วยบุกเบิกของกองทัพบรูไน (RBAF) กองบินของกองทัพบรูไนมีเฮลิคอปเตอร์ (เบลล์ 205) มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2509
ประวัติ

กองทัพอากาศบรูไนได้รับการสถาปนาขึ้นมาจากกองบินของกรมรอยัลบรูไนมาเลย์เมื่อปี พ.ศ. 2508 โดยกองทัพอากาศได้รับมอบภารกิจในการส่งแพทย์ไปยังพื้นที่ชนบทเป็นครั้งแรกด้วยอากาศยาน ซิคอร์สกี เอส-55 จำนวน 2 ลำ ซึ่งปฏิบัติการบินโดยนักบินจากบริษัทเวิร์ลวายด์เฮลิคอปเตอร์คอมปานี และเปลี่ยนไปปฏิบัติการโดยนักบินอังกฤษ 3 นายและอากาศยาน 3 ลำจากกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร (RAF)
ในปี พ.ศ. 2510 หน่วยนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นหมวดเฮลิคอปเตอร์ (Helicopter Platoon) และรับมอบเฮลิคอปเตอร์ เบลล์ 206 เจ็ทเรนเจอร์ จำนวน 5 ลำ หลักจากนั้นได้มีการก่อตั้งโรงเรียนฝึกอบรมเทคนิคทางอากาศเมื่อปี พ.ศ. 2523 และในปี พ.ศ. 2524 การมีการก่อตั้งฝูบิน 2 ขึ้นซึ่งประกอบไปด้วยเฮลิคอปเตอร์ Bölkow บีโอ105 จำนวน 6 ลำ
ฝูงบิน 3 ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2525 ซึ่งเป็นฝูงบินที่ประจำการของอากาศยานเอสเอฟ-260 โดยในวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2526 กองบิน 2 ถูกก่อตั้งขึ้นบริเวณที่เคยเป็นกองร้อยป้องกันภัยทางอากาศ เมื่อบรูไนได้รับภารกิจในการป้องกันตนเองมาจากสหราชอาณาจักรในปี พ.ศ. 2527 กองบินได้ขยายขีดความสามารถของตัวเองออกไป จนกระทั่งวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2534 องค์สุลต่านได้อนุญาตและอนุมัติให้กองบินเปลี่ยนชื่อเป็นกองทัพอากาศบรูไน กองร้อยป้องกันภัยทางอากาศได้ถูกย้ายไปยังกองทัพอากาศบรูไนเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2538 และตั้งชื่อใหม่ว่า ฝูงบินป้องกันภัยทางอากาศ (Air Defence Squadron)
ฝูงบิน 4 ถูกก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2540 และนำเฮลิคอปเตอร์ เอส-70เอ แบล็กฮอว์ก มาประจำการยังฝูงบินนี้ ฝูงบิน 5 ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2540 เช่นเดียวกันและประจำการอากาศยานปีกตรึง ซีเอ็น-235 และฝูงบินป้องกันฐานทัพ ในปีเดียวกัน ฝูงบิน 3 ได้รับมอบอากาศยานฝึก Pilatus PC-7 Mk.II ต่อมาฝูงบิน 38 ได้ถูกก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2542 และประจำการขีปนาวุธพื้นสู่อากาศ Mistral หลังจากการเข้าซื้อลิขสิทธิ์ของระบบ Mistral และในปีเดียวกัน การป้องกันภาคพื้นของสนามบินถูกย้ายการบังคับบัญชาจากส่วนบริหารกองทัพอากาศบรูไนไปยังกรมทหารอากาศ
กองบินล่าสุดทีก่อตั้งขึ้นมาชื่อว่ากองบิน 3 เปิดตัวเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 ในปี พ.ศ. 2562 กองทัพอากาศบรูไนได้เปิดตัวลายพรางดิจิทัลสีเทาเนื่องในโอกาศครบรอบ 58 ปีที่ค่ายโบลเกียห์
ในปี พ.ศ. 2563 กองทัพอากาศบรูไนได้สั่งซื้ออากาศยานไร้คนขับ Boeing Insitu RQ-21 Blackjack จำนวน 5 ลำจากสหรัฐในปี พ.ศ. 2564 เพื่อปฏิบัติการ การข่าวกรอง การเฝ้าตรวจ และการลาดตระเวน (ISR) โดยรอบน่านน้ำบรูไนในทะเลจีนใต้ ซึ่งได้รับการเปิดเผยครั้งแรกโดยสมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านฮัสซานัล โบลเกียห์ สุลต่านแห่งบรูไนภายในงานครบรอบ 60 ปีของกองทัพบรูไน
กองทัพอากาศบรูไนได้มีความร่วมมือกันกับกองทัพอากาศฟิลิปปินส์ (PAF) เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2564 โดยนักบินจากฟิลิปปินส์จะทำการฝึกด้วยเครื่องจำลองการบินเอส-70 แบล็กฮอว์ก ณ ศูนย์ฝึกอบรมอเนกประสงค์บรูไน (BMPTC) ของบริษัแคนาเดียนเอวิชันอิเล็คทรอนิกส์ (CAE)
พิธีปลดประจำการอากาศยานฝูงบิน Bölkow BO105 จัดขึ้น ณ ศูนย์การเคลื่อนที่ทางอากาศ (Air Movement Centre: AMC) ภายในฐานทัพอากาศริมบาในวันที่ 5 กุมภาาพันธ์ พ.ศ. 2565 โดยเฮลิคอปเตอร์ทั้ง 6 ลำเข้าประจำการในฝูงบินครั้งแรกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524 ซึ่งควบคุมการซ่อมบำรุงโดยหน่วยวิศวกรไฟฟ้าและเครื่องกลของสหราชอาณาจักร (REME) และยุติลงในปี พ.ศ. 2536 จุงยุติการให้บริการอากาศยานประเภทนี้ และถูกแทนที่โดยกองบิน 1 กองบินปฏิบัติการ
การจัดกำลัง

กองทัพอากาศบรูไน แบ่งออกเป็น 7 กองบิน ได้แก่
ผู้บัญชาการ

| ลำดับ | ภาพ | ชื่อ  (เกิด–เสียชีวิต) | สมัยดำรงตำแแหน่ง> เข้ารับตำแหน่ง | สมัยดำรงตำแแหน่ง> ออกจากตำแหน่ง | สมัยดำรงตำแแหน่ง> ระยะเวลา | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ? |  | พลอากาศจัตวา Ibrahim Mohammed | ? | ? |  |  |
| 10 |  | พลอากาศจัตวา Mahmud Saidin | ? | 20 สิงหาคม 2552 |  |  |
| 11 |  | พลอากาศจัตวา Jofri Abdullah | 20 สิงหาคม 2552 | 7 ธันวาคม 2555 | 3 ปี 109 วัน |  |
| 12 |  | พลอากาศจัตวา Wardi Abdul Latip | 7 ธันวาคม 2555 | 26 กันยายน 2558 | 2 ปี 293 วัน |  |
| 13 |  | พลอากาศจัตวา Shahril Anwar | 26 กันยายน 2558 | 18 สิงหาคม 2561 | 2 ปี 326 วัน |  |
| 14 |  | พลอากาศตรี Hamzah Sahat | 18 สิงหาคม 2561 | 28 สิงหาคม 2563 | 2 ปี 10 วัน |  |
| 15 |  | พลอากาศจัตวา Sharif Ibrahim | 28 สิงหาคม 2563 | อยู่ในตำแหน่ง | 4 ปี 69 วัน |  |
โครงสร้างชั้นยศ

บทความหลัก: ยศทหารบรูไน
เหตุการณ์สำคัญ

เครื่องบิน เบล 212 ของกองทัพอากาศบรูไนเกิดอุบัติเหตุตกในกัวลาเบอไลต์เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 เป็นเหตุให้มีผู้เสียชีวิต 12 นายจากทั้งหมด 14 นาย โดยยังไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด ซึ่งอุบัติเหตุดังกล่าวเป็นอุบัติเหตุทางการบินที่เลวร้ายที่สุดของประวัติศาสตร์บรูไน
ยุทโธปกรณ์

อาวุธยุทโธปกรณ์สำหรับอากาศยานประกอบไปด้วย เอ็ม134 มินิกัน ขีปนาวุธ FZ และขีปนาวุธ SURA มีแผนที่จะรักษาความพร้อมของเครื่องบินรบด้วยการจัดซื้ออากาศยาน บีเออี ฮ็อค อีกหลายลำ แต่แผนเกิดความล่าช้าหลายครั้ง ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ทำเนียบขาวได้ประกาศว่า ซิคอร์สกีได้ทำข้อตกลงในการขายยูเอช-60เอส จำนวน 12 ลำ ให้กับกองทัพอากาศบรูไน
กองทัพอากาศบรูไนได้รับมอบ อากาศยาน ซีเอ็น235-220 จำนวน 3 ลำในปี พ.ศ. 2561 สำหรับการปฏิบัติการทางทะเล พร้อมกับ ซี-130เจ ซูเปอร์เฮอร์คิวลิส ที่จะส่งมอบในปีเดียวกัน โดยพลอากาศจัตว  Wardi Abdul Latip ได้เปิดเผยว่ากองทัพอากาศบรูไนได้ทำข้อตกลงกับล็อกฮีด มาร์ตินในการจัดซื้อเครื่องบินขนส่งทางทหารเพื่อปฏิบัติการรักษาความปลอดภัยจากการโจมตีโมโรในมาเลเซียและแทนที่ยุทโธปกรณ์เก่า ด้วยการโอนอากาศยานเอส-70เอ แบล็กฮอว์ก ให้กับกองทัพอากาศมาเลเซีย และมีการปลดประจำการเฮลิคอปเตอร์ เบล 212 จำนวน 8 ลำอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2557
ในระหว่างการฉลองครบรอบของกองทัพบรูไนในปี พ.ศ. 2564 สุลตานแห่งบรูไนได้เปิดตัวโครงการอากาศยานไร้คนขับ (UAS) และอากาศยานไร้คนขับรุ่นแบล็คแจ็ก อาร์คิว-21 จากการเปิดเผยของบริษัทอเมริกา โดยมีภารกิจตรวจการณ์และรักษาความมั่นคงทางทะเล ซึ่งมีแผนจะติดตั้งปืนมินิกัน เอ็ม134ดี ซึ่งคาดว่าจะได้รับมอบในปี พ.ศ. 2565
ดูเพิ่ม

กองทัพบรูไน
กองทัพเรือบรูไน
กองทัพบกบรูไน
อลัป-อลัป ฟอร์เมชัน
แพทช์กองบินของกรมรอยัลบรูไนมาเลย์ในปี 2515
นักเรียนนักบินเฮลิคอปเตอร์พร้อมด้วยรางวัลนักเรียนโพ้นทะเล ณ วิทยาลัยกองทัพอากาศแครนเวลล์
อากาศยาน ซีเอ็น-235 ของฝูงบิน 15 ณ ฐาทัพอากาศริมบา
ทหารจากฝูงบิน 236 ในเครื่องแต่งกายพร้อมปฏิบัติการ
หน่วยพลร่มยุทธวิธีส่งทางอากาศในงานครบรอบกองทัพอากาศบรูไน 2552
สมาชิกของกองดับเพลิง กองทัพอากาศบรูไน (คนแรกจากซ้าย)
เรืออากาศโทกองทัพอากาศบรูไนในวันชาติ ปี 2566
ซิคอร์สกี เอส-70ไอ ในปี 2565
พรรคเสรีประชาธิปไตย (มาเลเซีย)

บทความนี้เกี่ยวกับพรรคการเมืองในมาเลเซีย สำหรับพรรคการเมืองในกัมพูชา ดูที่ พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมชาวพุทธ
พรรคเสรีประชาธิปไตย (อังกฤษ: Liberal Democratic Party; มลายู: Parti Liberal Demokratik; จีนตัวย่อ: 自由民主党; จีนตัวเต็ม: 自由民主黨) เป็นพรรคการเมืองของชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน ก่อตั้งที่เมืองตาเวา รัฐซาบะฮ์ โดยเฮียว มินกง ใน พ.ศ. 2532 พรรคนี้เป็นพรรคการเมืองขนาดเล็ก ฐานที่มั่นส่วนใหญ่อยู่ในซาบะฮ์
ประวัติ

พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2532 ในยุคที่พรรคสหซาบะฮ์ซึ่งเป็นพรรคฝ่ายค้านในระดับสหพันธรัฐได้เป็นพรรคจัดตั้งรัฐบาลในซาบะฮ์ พรรคใหม่นี้เข้าร่วมการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2533 แต่ไม่มีผู้ได้รับเลือก ต่อมา ใน พ.ศ. 2534 พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมเข้าร่วมในแนวร่วมแห่งชาติในฐานะพรรคการเมืองที่มีฐานเสียงเป็นชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนในซาบะฮ์ ชง กะห์เกียตได้เป็นประธานพรรค เมื่ออุมโนขยายตัวเข้ามาในซาบะฮ์เพื่อแข่งขันกับพรรคสหซาบะฮ์ พรรคการเมืองอื่นๆในแนวร่วมแห่งชาติที่เคยเข้าร่วมในการเลือกตั้งระดับรัฐ พ.ศ. 2533 เช่น พรรคเบอร์จายาและอุสโนถูกบีบให้สลายตัวและรวมเข้ากับอุมโน
หลังจากการเลือกตั้งระดับรัฐ พ.ศ. 2537 ผู้สมัครจำนวนมากได้ย้ายพรรคส่งผลให้พรรคสหซาบะฮ์ล่มสลาย และอุมโนสาขาซาบะฮ์ได้ขึ้นมาบริหารรัฐแทน พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมได้เข้าร่วมในรัฐบาลใหม่นี้ด้วย  ต่อมา ใน พ.ศ. 2538 ชง กะห์เกียตได้เป็นวุฒิสมาชิก ทำให้มีการแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าพรรคระหว่าง ชง กะห์เกียต กับ กง ฮงมิง ซึ่งชง กะห์เกียตเป็นฝ่ายชนะและกง ฮงมิงต้องออกจากพรรคไป ต่อมา ชง กะห์เกียตได้เป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีของรัฐบาลสหพันธรัฐระหว่าง พ.ศ. 2538 – 2542 ก่อนจะกลับมาสู่การเมืองระดับรัฐ
พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมขึ้นถึงจุดสูงสุดทางการเมืองเมื่อ ชง กะห์เกียตได้เป็นมุขมนตรีของซาบะฮ์ภายใต้ระบบหมุนเวียนที่เสนอโดยมหาธีร์ มูฮัมหมัด ใน พ.ศ. 2544 ชง กะห์เกียตได้เป็นมุขมนตรีอยู่ 2 ปี จนถึง พ.ศ. 2546  ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2547 พรรคไม่ได้รับเลือก
ใน พ.ศ. 2548 เลียว วุยเกียงได้เป็นเลขาธิการทั่วไปของพรรค เมื่อ ชง กะห์เกียตลาออกจากหัวหน้าพรรคใน พ.ศ. 2549 เลียว วุยเกียงและชิน ซูพินเข้ามากุมอำนาจในพรรคในฐานะประธานและรองประธานพรรค ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2551 แนวโน้มของพรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมดีขึ้น หลังจากที่พรรคซาบะฮ์ก้าวหน้าลาออกจากแนวร่วมแห่งชาติ เมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2551 ทำให้ตำแหน่งรองมุขมนตรีเป็นของพรรคประชาธิปไตยเสรีนิยม
แหล่งข้อมูลอื่น

www.ldp.org.my
พระเจ้าตะโดเมงสอแห่งอังวะ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ตะโดเมงสอ (แก้ความกำกวม)
| พระเจ้าตะโดเมงสอแห่งอังวะ  သတိုးမင်းစော> อุปราชแห่งอังวะ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 19 กุมภาพันธ์ 1555 – 24 เมษายน 1584
ก่อนหน้า: นรปติที่ 4  (กษัตริย์แห่งอังวะ) 
ถัดไป: มินเลตยา  (เจ้าเมืองอังวะ) 

ประสูติ: 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1531 ตองอู
สวรรคต: พฤษภาคม ค.ศ. 1584 คำตี้ อาณาจักรตองอู
คู่อภิเษก: อังวะมิบะยา
พระราชบุตร: พระนางนะชีนแมดอ
ราชวงศ์: ตองอู
พระราชบิดา: เมงเยสีหตู
พระราชมารดา: พระขนิษฐาของชีน-มโย่เมียะ
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระเจ้าตะโดเมงสอแห่งอังวะ (พม่า: သတိုးမင်းစော, ออกเสียง: [ðə.dó mɪ́ɰ̃.sɔ́]; 1531–1584) อุปราชแห่งอังวะในฐานะเมืองออกของ พระเจ้าบุเรงนอง ผู้เป็นพระเชษฐาและ พระเจ้านันทบุเรง ผู้เป็นพระราชนัดดาระหว่าง ค.ศ. 1551 ถึง 1584
หลังพระเจ้าบุเรงนองสวรรคตใน ค.ศ. 1581 อีกเพียง 3 ปีพระเจ้าตะโดเมงสอก็ก่อกบฏแยกตัวออกจากอาณาจักรตองอูแต่ในที่สุดพระเจ้าตะโดเมงสอก็ถูกปราบและสิ้นพระชนม์เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1584
พระเจ้ากะเล่เจ้ตองโญ

| พระเจ้ากะเล่เจ้ตองโญ  ကလေး ကျေးတောင် ညို> กษัตริย์แห่งอังวะ |
| --- | --- |
ครองราชย์: ในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1425 – 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1426
ก่อนหน้า: พระเจ้ามี่นละแง
ต่อไป: พระเจ้าโม่ญี่นตะโด้
มุขยมนตรี: Baya Gamani
ข้าหลวงแห่งกะเล่
ครองราชย์: ป. ธันวาคม ค.ศ. 1406 – พฤศจิกายน ค.ศ. 1425
ก่อนหน้า: Anawrahta (รักษาการ)
ต่อไป: Shan Say-Hu
กษัตริย์: พระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง (ค.ศ. 1406–1421)   พระเจ้าฝรั่งมังศรี (ค.ศ. 1421–1425)   พระเจ้ามี่นละแง (ค.ศ. 1425)

ประสูติ: ป. 10 ตุลาคม ค.ศ. 1385   วันอังคาร ป. ขึ้น 7 ค่ำ เดือน Tazaungmon 747 ME อังวะ   อาณาจักรอังวะ
สวรรคต: ป. ปลายเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1426 (40 พรรษา)   ป. ปลายเดือนNayon 788 ME Pe-Lun Taung, Shwesettaw   อาณาจักรอังวะ
ชายา: Saw Nant-tha (คริสตทศวรรษที่ 1400–?)   พระนางชีนโบ่แม (ค.ศ. 1425–1426)
ราชวงศ์: ปี้นยะ
พระราชบิดา: พระเจ้าตราพระยาแห่งอังวะ
พระราชมารดา: พระนางมินละเมียะแห่งอังวะ
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระเจ้ากะเล่เจ้ตองโญ (พม่า: ကလေး ကျေးတောင်ညို, ออกเสียง: [kə.lé t͡ɕé.dàʊ̯ɰ̃.ɲò]; ค.ศ. 1385–1426) เป็นกษัตริย์พระองค์ที่ 7 แห่งอาณาจักรอังวะ ครองสิริราชสมบัติเพียง 6 เดือนจากเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1425 ถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1426 พระองค์ก้าวขึ้นสู่พระราชอำนาจด้วยการโค่นราชบัลลังก์ของพระเจ้ามี่นละแง (กษัตริย์พระองค์ที่ 6 ผู้เป็นพระราชนัดดา) ด้วยความช่วยเหลือจากพระนางชีนโบ่แมชู้รัก แต่พระองค์เองก็ถูกโค่นราชบัลลังก์ในอีก 6 เดือนต่อมาโดยพระเจ้าโม่ญี่นตะโด้
พระยาอายลาว

| พระยาอายลาว> กษัตริย์แห่งเมาะตะมะ |
| --- | --- |
ครองราชย์: ป. มิถุนายน ค.ศ. 1330 – ปลายค.ศ. 1348
ก่อนหน้า: พระยาอายกำกอง
ต่อไป: พระยาอู่
ข้าหลวงแห่งพะโค
ครองราชย์: ป. ปลายคริสต์ทศวรรษ 1320 – ป. มิถุนายน ค.ศ. 1330
ก่อนหน้า: พระเจ้ารามมะไตย (ในฐานะกษัตริย์)
ต่อไป: ?
กษัตริย์: พระเจ้ารามมะไตย
ข้าหลวงแห่งสะโตง
ครองราชย์: ป. กลางคริสต์ทศวรรษ 1320 – ป. ปลายคริสต์ทศวรรษ 1320
ก่อนหน้า: ?
ต่อไป: Smin Ngaw
กษัตริย์: พระเจ้ารามมะไตย

ประสูติ: 13 มีนาคม ค.ศ. 1308   วันพุธ แรม 5 ค่ำ ปลายเดือน Tagu 669 ME เมาะตะมะ   อาณาจักรเมาะตะมะ
สวรรคต: ปลาย ค.ศ. 1348 (40 พรรษา)   710 ME เมาะตะมะ   อาณาจักรเมาะตะมะ
ชายา: นางจันทะมังคะละ   พระนางตะละชินซอบุต
พระราชบุตร: พระยาอายลอง
ราชวงศ์: ฟ้ารั่ว
พระราชบิดา: พระเจ้ารามประเดิด
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระยาอายลาว (พม่า: ဗညားအဲလော, ออกเสียง: [bəɲá ʔɛ́ lɔ́] บะญ่าแอลอ; 1308 – 1348/49) เป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวของพระเจ้ารามประเดิด (ခွန်လော คูนลอ) กษัตริย์รัชกาลที่ 2 เดิมทรงครองเมืองซิต้อง ต่อมานางจันทะมังคะละ (စန္ဒာမင်းလှ) พระขนิษฐาต่างพระมารดา ได้สนับสนุนพระองค์ให้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าเมาะตะมะรัชกาลที่ 7 แล้วทรงสถาปนานางจันทะมังคะละเป็นพระอัครมเหสี ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1330 ถึง 1348/49  พระองค์ได้รับชัยชนะเหนืออาณาจักรสุโขทัย ระหว่างการรุกรานของสุโขทัยเมื่อ ค.ศ. 1330/31 เป็นจุดสิ้นสุดความสัมพันธ์ระหว่างกรุงเมาะตะมะและกรุงสุโขทัย
ตลอดรัชสมัยของพระยาอายลาวพระองค์มิได้สถาปนาผู้ใดเป็นรัชทายาท ทำให้พระยาอายลอง (ဗညားအဲလောင်) พระราชโอรสองค์เดียวของพระยาอายลาวและ เจ้ามุนะ พระราชโอรสองค์เดียวของพระเจ้ารามมะไตย (စောဇိတ် ซอเซย์) กษัตริย์รัชกาลที่ 4 ที่ประสูติแต่นางจันทะมังคะละต่างพยายามแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท กระทั่งพระยาอายลองสิ้นพระชนม์และพระยาอายลาวสวรรคตจากนั้นได้ไม่นานเจ้ามุนะจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็นพระยาอู่
พระเจ้าจะซวา

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ จะซวา (แก้ความกำกวม)
พระเจ้าจะซวา (อังกฤษ: Kyaswa; พม่า: ကျစွာ 1198 – 1251) กษัตริย์แห่ง ราชวงศ์พุกาม ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1235 – 1251 โดยพระองค์เป็นพระราชโอรสของ พระเจ้าไชยสิงขะ ซึ่งรัชสมัยของพระองค์นับเป็นจุดเรื่มต้นของความเสื่อมถอยแห่งราชวงศ์พุกามอย่างแท้จริง
เมื่อพระเจ้าไชยสิงขะพระราชบิดาเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1235 พระองค์ในฐานะรัชทายาทจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมา โดยพระองค์มิได้เป็นที่นิยมเหมือนพระราชบิดาเพราะพระองค์ได้ยกเว้นภาษีที่ดินธรณีสงฆ์ ทำให้พระราชทรัพย์ที่มีจำนวนมากเริ่มร่อยหลอลง รวมถึงราชวงศ์พุกามที่เจริญรุ่งเรืองและมีเสถียรภาพมายาวนานกว่า 200 ปีนับแต่รัชสมัย พระเจ้าอโนรธามังช่อ เริ่มสั่นคลอน
พระเจ้าจะซวาเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1251 หลังครองสิริราชสมบัติได้ 16 ปี พระราชโอรสองค์ใหญ่ที่เป็นรัชทายาทได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น พระเจ้าอุซะนา
พระเจ้ามินชินสอ

พระเจ้ามินชินสอ (พม่า: မင်းရှင်စော, ออกเสียง: [mɪ́ɰ̃ ʃɪ̀ɰ̃ sɔ́]; สวรรคต ค.ศ. 1167) พระราชโอรสและองค์รัชทายาทของพระเจ้าอลองสิธู โดยตอนนั้นพระองค์ยกทัพไปทำสงครามแต่เมื่อพระองค์ได้ข่าวว่าพระราชบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ก็ยกทัพกลับทันที พระเจ้ามินชินสอไม่ทราบเกี่ยวกับการทรยศของพระเจ้านะระตูผู้เป็นพระราชอนุชาและกลับไปพุกามมาเพื่อเรียกร้องบัลลังก์ พระเจ้านะระตูพบพระองค์ที่ท่าเรือและประกาศว่าพระเชษฐาของพระองค์เป็นพระราชาองค์ใหม่ แต่ภายในคืนนั้นพระเจ้ามินชินสอถูกวางยาพิษจนสวรรคตโดยพระเจ้านะระตู