stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เบิซตารีจายา
ประวัติ > ชื่อใหม่ "เบิซตารีจายา"

ใน ค.ศ. 2007 บาตังเบอร์จุนไตถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "เบิซตารีจายา" แม้ว่าจะมีเสียงคัดค้านจากชาวเมืองก็ตาม เพราะเจ้าหน้าที่บางคนเข้าใจผิดว่า บาตังเบอร์จุนไต มีความหมายสื่อถึงองคชาต (บาตัง เป็นคำสแลงมลายูแปลว่า "องคชาต" และ เบอร์จุนไต แปลตรงตัวเป็น "ห้อย") ที่จริงแล้ว บาตังเบอร์จุนไต ในที่นี้มีความหมายตรงตัวว่า "กิ่งไม้ห้อย" ซึ่งพบเห็นได้ทั่วไปเมื่อแรกตั้งเมือง
แนวร่วมประชาชนซาบะฮ์

ธงของเบอร์จายา
แนวร่วมประชาชนซาบะฮ์ (มลายู: Parti Bersatu Rakyat Jelata Sabah; อังกฤษ: Sabah People's United Front) หรือ เบอร์จายา (BERJAYA) เป็นพรรคการเมืองที่มีฐานที่มั่นในรัฐซาบะฮ์ พรรคนี้เกิดจากความร่วมมือระหว่างระหว่างตุน ฟาอุด สตีเฟนส์ กับฮาร์ริส ซัลเละฮ์ อดีตเลขาธิการทั่วไปขององค์การร่วมแห่งชาติซาบะฮ์ พรรคนี้เข้าร่วมกับแนวร่วมแห่งชาติตั้งแต่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2518
พรรคเบอร์จายาได้จัดตั้งรัฐบาลบริหารรัฐซาบะฮ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2519–2528 หลังจากที่เบอร์จายาชนะการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2519 ตุน ฟาอุด สตีเฟนส์ที่เคยเป็นประธานขององค์การร่วมปาโซะก์ โมโมกุน กาดาซัน ที่มีส่วนร่วมในการเรียกร้องเอกราชให้ซาบะฮ์และเข้าร่วมกับมาเลเซีย ได้เป็นมุขมนตรีคนที่ 5 ของซาบะฮ์ แต่เขาครองอำนาจได้เพียง 44 วัน เขาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเครื่องบินตกเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2519 ที่โกตากีนาบาลู ฮาร์ริส ซัลเละฮ์ได้เป็นมุขมนตรีคนต่อมา
เบอร์จายาชนะการเลือกตั้งอีกครั้งใน พ.ศ. 2524 ต่อมาใน พ.ศ. 2527 โจเซฟ ไปริน กีตีงัน ได้ออกจากพรรคไปจัดตั้งสหพรรคซาบะฮ์ และพรรคใหม่นี้ชนะพรรคเบอร์จายาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2528 พรรคเบอร์จายาพบกับความพ่ายแพ้อีกในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2533  พรรคจึงตัดสินใจรวมกับองค์การร่วมแห่งชาติซาบะฮ์และเข้าไปเป็นอัมโนสาขาซาบะฮ์ โดยตุน มุสตาฟาเป็นประธานพรรค และฮาร์ริส ซัลเละฮ์เป็นที่ปรึกษา
เจ้าหญิงซาระฮ์แห่งบรูไน

| เจ้าหญิงซาระฮ์แห่งบรูไน |
| --- | --- |
พระชายาฯ ในปี พ.ศ. 2567
ประสูติ: 9 เมษายน พ.ศ. 2530 (37 ปี) บันดาร์เซอรีเบอกาวัน ประเทศบรูไน
พระราชสวามี: เจ้าชายอัลมุห์ตาดี บิลละห์ มกุฎราชกุมารแห่งบรูไน
พระราชบุตร: เจ้าชายอับดุล มุนตากิม เจ้าหญิงมูนีระฮ์ มาดุล เจ้าชายมูฮัมมัด ไอมัน เจ้าหญิงฟาทีมะฮ์ อัซซารา ไรฮานุล
ราชวงศ์: โบลเกียห์
พระชนก: เปงงีรันซัลเลฮ์ อับดุล รามาฮัน
พระชนนี: รินาวาตี อับดุลละฮ์
เจ้าหญิงซาระฮ์ พระชายาในมกุฎราชกุมารแห่งบรูไน (มลายู: ڤڠيرن انق استري ڤڠيرن انق ساراه; Pengiran Anak Isteri Pengiran Anak Sarah; ประสูติ: 9 เมษายน ค.ศ. 1987) พระวรชายาในเจ้าชายอัลมุห์ตาดี บิลละห์ มกุฎราชกุมารแห่งบรูไน พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชาธิบดีฮัจญีฮัสซานัล โบลเกียห์ และสมเด็จพระราชินีซาเลฮา
พระประวัติ

เจ้าหญิงซาระฮ์ ประสูติเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1987 ณ โรงพยาบาลรายาอิสตรีอานะก์สเลฮา มีพระนามเดิมว่า ยังมูเลียดายังกู ซาระฮ์ บินติเปงงีรัน ซัลเลฮ์ เป็นธิดาของเปงงีรันซัลเลฮ์ อับดุล รามาฮัน เปงงีรันดามิต เชื้อพระวงศ์ในราชวงศ์โบลเกียห์ เป็นหัวหน้างานในกรมบริหารชลประทาน กับรินาวาตี อับดุลละฮ์ (นามเดิม ซูซาน อาบี) สุภาพสตรีจากเมืองฟรีบวร์ก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งทำงานเป็นนางพยาบาลแผนกจิตเวชในโรงพยาบาลรายาอิสตรีอานะก์สเลฮา พระบิดาและพระมารดาได้พบรักกันขณะที่ยังศึกษาอยู่ในประเทศอังกฤษ ช่วงปี ค.ศ. 1970
พระองค์มีพระเชษฐา 2 องค์ คือ อาวังกู อีร์วาน และอาวังกู เอเดรียน
การศึกษา

พระองค์สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์แอนดรูว์ บรูไน ในกรุงบันดาร์เซอรีเบอกาวัน ร่วมกับพระสวามี คือ เจ้าชายอัลมุห์ตาดี บิลละห์ มกุฎราชกุมารแห่งบรูไน รวมไปถึงพระอนุชาของสวามีคือเจ้าชายอับดุล อาซิม และพระบรมวงศานุวงศ์องค์อื่น ๆ ก่อนที่จะศึกษาต่อในวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ปาดูกาเซอรีเบอกาวันซุลตัน ซึ่งพระสวามีได้เข้าศึกษาอยู่ก่อนแล้ว ปัจจุบันพระองค์ทรงศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยบรูไนดารุสลาม
พระองค์ทรงมีผลการเรียนที่น่าพึงใจ และโปรดการเล่นกีฬาต่าง ๆ โดยเฉพาะบาสเกตบอล แบดมินตัน รวมไปถึงการวิ่งเพื่อการกุศล โดยครอบครัวของพระองค์ได้มีส่วนร่วมกับองค์กรนานาชาติที่เดินทางไปยังประเทศจีน และมองโกเลีย ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2002
อภิเษกสมรส

เมื่อพระองค์มีอายุได้ 17 ชันษา ก็ได้อภิเษกสมรสกับเจ้าชายอัลมุห์ตาดี บิลละห์ มกุฎราชกุมารแห่งบรูไน โดยงานได้จัดขึ้นภายในพระราชวังนูรุลอีมาน ในกรุงบันดาร์เซอรีเบอกาวัน เมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 2004 ทั้งเจ้าชายและเจ้าหญิงได้เสด็จพระราชดำเนินรอบกรุงบันดาร์เซอรีเบอกาวันบนรถยนต์พระที่นั่งโรลส์รอยซ์สีทอง ท่ามกลางฝนที่โปรยปรายประชาชานชาวบรูไนกว่าพันคนยังคงรายรอบเส้นทางเสด็จพระราชดำเนิน และสรรเสริญอวยพรแก่คู่สมรส
มกุฎราชกุมารและพระองค์ มีพระราชโอรส 2 พระองค์ และพระราชธิดา 2 พระองค์ ได้แก่
เจ้าชายอับดุล มุนตากิม (17 มีนาคม ค.ศ. 2007)
เจ้าหญิงมูนีระฮ์ มาดุล (2 มกราคม ค.ศ. 2010)
เจ้าชายมูฮัมมัด ไอมัน (7 มิถุนายน ค.ศ. 2015)
เจ้าหญิงฟาทีมะฮ์ อัซซารา ไรฮานุล (1 ธันวาคม ค.ศ. 2017)
แมะคะยา

| แมะคะยา |
| --- | --- |
เมือง
แมะคะยาที่ตั้งเมืองแมะคะยาในประเทศพม่า
พิกัด:  21°0′N 96°4′E﻿ / ﻿21.000°N 96.067°E﻿ / 21.000; 96.067
ประเทศ:  พม่า
เขต:  ภาคมัณฑะเลย์
จังหวัด: เจาะแซ
อำเภอ: สิ่นไกง์
ก่อตั้ง: ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 13
ประชากร
 • ศาสนา: พุทธเถรวาท
 • กลุ่มชาติพันธุ์: พม่า
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
รหัสพื้นที่: 2
แมะคะยา หรือ แมะคะรา (พม่า: မက္ခရာ) เป็นเมืองเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ทางใต้ของเมืองมัณฑะเลย์ในภาคมัณฑะเลย์ของพม่า ในอดีตแมะคะยาเป็นราชธานีของอาณาจักรมยีนไซ่ง์
แม่น้ำบรูไน

แม่น้ำบรูไน
แม่น้ำบรูไน (มลายู: Sungai Brunei) เป็นแม่น้ำที่ไหลผ่านประเทศบรูไน และไหลออกทะเลที่อ่าวบรูไน สำนักงานสุลต่านบรูไน รวมถึง พระราชวังสุลต่าลบรูไน อยู่บนฝั่งแม่น้ำนี้ กัมปงอาเยร์หรือหมู่บ้านน้ำ ซึ่งเป็นชุมนุมปลูกเป็นเรือนชิดติดกันตั้งอยู่ริมหรือกลางแม่น้ำแห่งนี้ โดยเป็นชุมนุมมาแต่โบราณอายุนานกว่า 1,300 ปีแล้ว และถือเป็นชุมชนริมน้ำที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกอีกด้วย
แม่น้ำปันดารวน

Earth 4°47′42″N 115°02′25″E﻿ / ﻿4.79500°N 115.04028°E﻿ / 4.79500; 115.04028
แม่น้ำปันดารวน (มลายู: Sungai Pandaruan) เป็นแม่น้ำในเกาะบอร์เนียว และไหลออกทะเลที่อ่าวบรูไน มีบริการเรือข้ามฟากแม่น้ำ
เวลามาตรฐานพม่า

| เวลามาตรฐานพม่า |
| --- | --- |
เขตเวลา
แผนที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้พร้อมเขตเวลา "Burma 6 1/2" หมายถึง เวลาพม่า
ออฟเซตเวลาสากลเชิงพิกัด
MMT: UTC+06:30
เวลาปัจจุบัน
02:17, 6 พฤศจิกายน 2024 MMT [รีเฟรช]
เส้นเมริเดียนกลาง
หมู่วันเวลา
เวลามาตรฐานพม่า (พม่า: မြန်မာ စံတော်ချိန်; อังกฤษ: Myanmar Standard Time, MMT) เป็นเวลามาตรฐานในประเทศพม่า เร็วกว่าเวลาสากลเชิงพิกัดไป 6 ชั่วโมง 30 นาที (UTC+06:30) โดยอ้างอิงเวลาที่ลองจิจูด 97° 30' เวลามาตรฐานนี้ใช้ตลอดทั้งปีเนื่องจากพม่าไม่มีช่วงเวลาออมแสง
ดูเพิ่ม

UTC+06:30
เวลาสากล
เซอจาระฮ์เมอลายู

| เซอจาระฮ์เมอลายู (พงศาวลีมลายู) * |
| --- | --- |
  ความทรงจำแห่งโลกโดยยูเนสโก
ส่วนหน้าของ เซอจาระฮ์เมอลายู ฉบับอักษรยาวี
ที่เก็บรักษา: สถาบันภาษาและวรรณกรรม (มาเลเซีย)
ประเทศ:  มาเลเซีย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
อ้างอิง: 
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2001
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีความทรงจำแห่งโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เซอจาระฮ์เมอลายู (มลายู: Sejarah Melayu, سجاره ملايو) มีชื่อดั้งเดิมว่า ซูลาลาตุซซาลาติน (Sulalatus Salatin, แปลว่า พระราชพงศาวลีพระมหากษัตริย์) เป็นวรรณกรรมประวัติศาสตร์ที่ผ่านการแต่งให้สวยงาม (romanticised) เกี่ยวกับต้นกำเนิด วิวัฒนาการ และการล่มสลายของรัฐสุลต่านมะละกา ผลงานนี้แต่งขึ้นในช่วงใดช่วงหนึ่งของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 โดยถือเป็นวรรณกรรมและผลงานทางประวัติศาสตร์ที่ดีที่สุดชิ้นหนึ่งในภาษามลายู
ตัวบทดั้งเดิมใน เซอจาระฮ์เมอลายู ผ่านการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง โดยฉบับแรกสุดสืบไปถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1612 ถึงแม้ว่าจะมีความพยายามในการเขียนใหม่ตามบัญชาของยังดีเปอร์ตวน ดีฮีลีร์ ราจาอับดุลละฮ์ อุปราชแห่งยะโฮร์ในขณะนั้น เดิมเขียนบนกระดาษเป็นภาษามลายูคลาสสิกโดยใช้อักษรยาวีเก่า แต่ปัจจุบันมีเอกสารตัวเขียนถึง 32 แบบ โดยรวมถึงฉบับอักษรรูมี นักประวัติศาสตร์มองว่าตัวบทของ เซอจาระฮ์เมอลายู เป็นแหล่งปฐมภูมิที่เล่าข้อมูลเหตุการณ์ในอดีตที่ตรวจสอบได้จากแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ ในโลกมลายู แม้จะมีเนื้อหาบางส่วนเกี่ยวกับสิ่งลึกลับก็ตาม ใน ค.ศ. 2001 เซอจาระฮ์เมอลายู ได้รับการบรรจุเป็นความทรงจำแห่งโลกของยูเนสโก
ประวัติการรวบรวม

ต้นฉบับพงศาวดารมลายูและตำราที่เกี่ยวข้องมีจำนวนค่อนข้างมาก ต้นฉบับพบกระจายอยู่ทั่วห้องสมุดในประเทศต่างๆ: ในมาเลเซีย (Dewan Bahasa dan Pustaka) ในอินโดนีเซีย (จาการ์ตา พิพิธภัณฑ์ Pusat) ในสหราชอาณาจักร (ส่วนใหญ่ในลอนดอน) ในเนเธอร์แลนด์ (ไลเดน) ต้นฉบับเหล่านี้ไม่ใช่ทั้งหมดจะมีคุณค่าเหมือนกัน บางส่วนไม่เป็นชิ้นเป็นอันหรือไม่สมบูรณ์ บางส่วนเป็นเพียงสำเนาของต้นฉบับที่มีอยู่ และบางส่วนก็เป็นสำเนาของข้อความที่พิมพ์ด้วยซ้ำ เวอร์ชันของ Annals ลงวันที่ ค.ศ. 1612 ซึ่งเซอร์สแตมฟอร์ด ราฟเฟิลส์ได้มา และมีรหัส Raffles MS no.18 หรือ Raffles Manuscript 18 ถือเป็นฉบับที่เก่าแก่และซื่อสัตย์ต่อต้นฉบับมากที่สุด
บรรณานุกรม

Abdul Samad Ahmad (1979), Sulalatus Salatin, Dewan Bahasa dan Pustaka, ISBN 978-983-62-5601-0, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 ตุลาคม 2013
Asmah Haji Omar (2004), The Encyclopedia of Malaysia: Languages & Literature, Editions Didlers Millet, ISBN 978-981-3018-52-5
Australian National University, Malay Concordance Project
Encyclopædia Britannica (2014), Sejarah Melayu
Harper, Timothy Norman (2001), The End of Empire and the Making of Malaya, Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-00465-7
Kheng, Cheah Boon (1998), Sejarah Melayu The Malay Annals MS RAFFLES No. 18 Edisi Rumi Baru/New Romanised Edition, Academic Art & Printing Services Sdn. Bhd.
Leyden, John (1821), Malay Annals (translated from the Malay language), Longman, Hurst, Rees, Orme and Brown
Ooi, Keat Gin (2009), Historical Dictionary of Malaysia, Scarecrow Press, ISBN 978-0-8108-5955-5
Perpustakaan Negara Malaysia (2013), Sulalatus Salatin: Karya Agung Melayu di Institusi Simpanan Dunia (PDF), Dewan Bahasa dan Pustaka, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 2014
Riddell, Peter C. "Malay Annals" in Kelly Boyd, บ.ก. (1999). Encyclopedia of Historians and Historical Writing vol 2. Taylor & Francis. pp. 756–57. ISBN 9781884964336.; Historiography.
Roolvink, Roelof (1967), The Variant Version of The Malay Annals (PDF)
Sabrizain, Sejarah Melayu – A History of The Malay Peninsula
Siti Hawa Hj. Salleh (2010), Malay Literature of the 19th Century, Institut Terjemahan Negara Malaysia, ISBN 978-983-068-517-5
UNESCO (2001), Memory of the World: Sejarah Melayu (The Malay Annals)
UNESCO (2012), Memory of the World: The treasures that record our history from 1700 BC to the present day, Collins, ISBN 978-0-00-748279-5
แหล่งข้อมูลอื่น

The Project Gutenberg EBook of The History of Sumatra, by William Marsden
Malay Annals-English version by John Leyden
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ 
Wikisource
แม่น้ำเจอไล

| แม่น้ำเจอไล |
| --- | --- |

ชื่อท้องถิ่น: Sungai Jelai  (มลายู)
ที่ตั้ง
ประเทศ: มาเลเซีย
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: ที่สูงแคเมอรอน รัฐปะหัง
 
ความยาว: 97.14 กิโลเมตร (60.36 ไมล์)
แม่น้ำเจอไล (มลายู: Sungai Jelai) เป็นแม่น้ำที่มีความยาว 97.14 กิโลเมตรในรัฐปะหัง ประเทศมาเลเซีย
แม่น้ำมะยู

| แม่น้ำมะยู> ที่ตั้ง |
| --- | --- |
ประเทศ: ประเทศพม่า (รัฐยะไข่)
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ:  
 • พิกัด: 20°50′56″N 92°32′58″E﻿ / ﻿20.84889°N 92.54944°E﻿ / 20.84889; 92.54944
 
ปากน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: อ่าวเบงกอล
 • พิกัด: 20°12′35″N 92°44′9″E﻿ / ﻿20.20972°N 92.73583°E﻿ / 20.20972; 92.73583
การสู้รบที่ยะไข่ พ.ศ. 2486 ขบวนเรือที่แม่น้ำมะยู
แม่น้ำมะยู (พม่า: မယူမြစ်) เป็นแม่น้ำในรัฐยะไข่ ประเทศพม่า ตั้งชื่อตามทิวเขามะยู ชื่อเดิมของแม่น้ำนี้คือแม่น้ำมันลายูวดี เป็นแม่น้ำที่มีการใช้งานมากเป็นอันดับสามในยะไข่ ยาว 154 กิโลเมตร ไหลผ่านเมืองบู้ตี้ดอง ระเต่ดอง และไปออกทะเลที่อ่าวเบงกอลใกล้เมืองซิตตเว
เลอมัง

| --- | --- |

แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงคโปร์
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ผู้สร้างสรรค์: อาหารมลายู
ส่วนผสมหลัก: ข้าวเหนียว, กะทิ
 ตำราอาหาร: เลอมัง   สื่อ: เลอมัง
เลอมัง (มลายู: lemang) เป็นข้าวหลามแบบท้องถิ่นของอินโดนีเซีย มาเลเซีย และสิงคโปร์ ทำจากข้าวเหนียว กะทิ และเกลือ ปรุงในกระบอกไม้ไผ่ ปิดจุกด้วยใบตอง การปรุงอาหารในกระบอกไม้ไผ่นี้ เป็นที่นิยมในหมู่ชาวอีบันบนเกาะบอร์เนียว นิยมใช้ในงานฉลอง เช่น เทศกาลเก็บเกี่ยวของอีบัน และชาวกาไวดยัก นิยมกินกับแกงไก่
วิธีการปรุงเลอมังนี้เรียกว่าปันโซะฮ์หรือปันซุฮ์ โดยนำไปย่างบนไฟอ่อน ๆ เปิดจุกออก หมุนกระบอกไปมาบ้าง ใช้เวลา 4-5 ชั่วโมง เลอมังเป็นที่นิยมในหมู่ชาวอินโดนีเซีย มินังกาเบา และอีบันในบอร์เนียว เลอมังมักพบได้ทั่วไปในอินโดนีเซียที่มีชาวมินังกาเบาอาศัยอยู่
วิธีผ่ากระบอกข้าวหลามเพื่อรับประทานข้าวข้างใน
เลอมังนิยมรับประทานในช่วงเย็นในเทศกาลอีดุลฟิตรีและอีดุลอัดฮาสำหรับชาวมุสลิมอินโดนีเซีย ชาวโอรังอัซลีในคาบสมุทรมลายูหุงข้าวในกระบอกไม้ไผ่และรับประทานเลอมังเช่นเดียวกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Lemang recipe เก็บถาวร 2013-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เซอลามัตซุลตัน (รัฐตรังกานู)

| --- | --- |
ตราแผ่นดินประจำรัฐตรังกานู
เพลงชาติของรัฐตรังกานู
เนื้อร้อง: โมฮัมหมัด ฮาชิม บิน อาบู บาการ์, 1927
ทำนอง: โมฮัมหมัด ฮาชิม บิน อาบู บาการ์, 1927
รับไปใช้: 1927
เซอลามัตซุลตัน (มลายู: Selamat Sultan, ยาวี: سلامت سلطان แปลว่า พระเจ้าคุ้มครองสุลต่าน) เพลงประจำรัฐตรังกานู ประเทศมาเลเซีย อย่างเป็นทางการ ประพันธ์โดย โมฮัมหมัด ฮาชิม บิน อาบู บาการ์ ในปี ค.ศ. 1927 เป็นครูผู้ช่วยโรงเรียนประถมศึกษามาเลย์ที่ ปายาบังกา (Paya Bunga) ในขณะที่เขายังแต่งเนื้อร้อง
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1927 สุลต่านสุไลมาน บาดรูล อาลัม ชาห์ ได้สั่งให้ โมฮัมหมัด ฮาชิม บิน อาบู บาการ์ เป็นผู้ประพันธ์ทำนอง ซึ่งจะเล่นเนื่องในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระองค์ ตอนนั้น อาบู บาการ์เป็นหัวหน้ากลุ่มลูกเสือ ในเมือง กัวลาตรังกานู และต่อมา หัวหน้าวง ของ Terengganu Police Band เพลงที่เขาแต่งเพลงพร้อมองค์ประกอบถูกส่งไปยัง ดาโต๊ะ ซีริ อันดิกา รายา (Dato Sri Andika Di Raja) ผู้ล่วงลับไปแล้วซึ่งเป็น องครักษ์ของสุลต่านและเป็นสมาชิกสภารัฐมนตรี และสองสามวันต่อมา อาบู บาการ์ ได้รับคำสั่งให้ปรากฏตัว นอกอิสตานา โคลัม (Istana Kolam) (พระบรมมหาราชวัง) และเขาร้องเพลงสรรเสริญของคณะลูกเสือ สุลต่านสุไลมาน ไม่นานหลังจากนั้น อาบู บาการ์ ได้ฝึกกลุ่มเด็กนักเรียนจาก ปายาบังกา ให้ร้องเพลงสรรเสริญ และหลังจากที่เขาร้องเพลงนี้เป็นครั้งที่สอง สุลต่านรับร้องดนตรีและขับร้องเป็นเพลงชาติของ รัฐตรังกานู และสั่งให้ อาบู บาการ์ จึงควรได้รับรางวัล
ประวัติ > การยึดครองของญี่ปุ่น

มีการแก้ไขเนื้อเพลงเล็กน้อยในบรรทัดที่สี่และหกระหว่างการยึดครองของญี่ปุ่น แต่ดนตรีและคำที่เหลือยังคงเหมือนเดิม
| เนื้อร้องภาษามาเลเซีย> เซอลามัตซุลตัน (Selamat Sultan) | อักษรยาวี> เซอลามัตซุลตัน (Selamat Sultan) | คำแปล> เซอลามัตซุลตัน (Selamat Sultan) |
| --- | --- | --- |
| Allah daulatkan Tuanku Sultan  Terengganu Darul Iman Allah peliharakan Tuanku Sultan Sejahtera sepanjang zaman Allah rahmatkan Tuanku Sultan Memerintah rakyat aman | الله دولتكن توانكو سلطان   ترڠڬانو دارالايمان  الله ڤليهاراكن توانكو سلطان  سجهترا سڤنجڠ زمان  الله رحمةكن توانكو سلطان  ممرينته رعيت امان | พระเจ้าทรงพระราชอำนาจอธิปไตย์  ตรังกานู ที่พำนับแห่งศรัทธา พระเจ้าทรงห่วงใยล้นเกล้า ด้วยความปิติตลอดการครองราช ขอพระเจ้าทรงอำนวยพร ทรงปกครองประชาชนอย่างสันติ |
แหล่งข้อมูล

State anthem at National-Anthems.org
Anthem mp3
แม่น้ำราจัง

| --- | --- |
ราจัง

Rejang, 拉让江

แม่น้ำ

 พื้นที่ลุ่มน้ำของแม่น้ำราจัง 
Nickname: Swan river


ประเทศ: มาเลเซีย




ต้นกำเนิด: เทือกเขาอีรัน
ปากแม่น้ำ: 
 - ตำแหน่ง: ทะเลจีนใต้, มาเลเซีย
 - ระดับ: 


ความยาว: 563 km (350 mi)


แม่น้ำราจัง (มลายู: Batang Rajang) เป็นแม่น้ำในรัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย แม่น้ำอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะบอร์เนียวและมีต้นกำเนิดอยู่ที่เทือกเขาอีรัน แม่น้ำมีความยาวประมาณ 563 กม. ไหลผ่านเมืองกาปิตแล้วลงทะเลจีนใต้ แม่น้ำราจังเป็นแม่น้ำสายยาวที่สุดในประเทศมาเลเซีย แควแม่น้ำสายสำคัญได้แก่ แม่น้ำบาลูวี แม่น้ำกาตีบัซ แม่น้ำเงอมะฮ์ แม่น้ำอีรัน แม่น้ำปีลา แม่น้ำบัลเละฮ์ แม่น้ำบังกิต และแม่น้ำกาโนวิต
โครงการโรงไฟฟ้าพลังน้ำที่ใหญ่และสูงที่สุดในประเทศมาเลเซียคือ โครงการเขื่อนโรงไฟฟ้าพลังน้ำบากุนตั้งอยู่ใกล้กับน้ำตกบากุน บริเวณแม่น้ำบาลูวี
แม่น้ำพะโค

| แม่น้ำพะโค |
| --- | --- |

ชื่อท้องถิ่น: พม่า: ပဲခူးမြစ်
ที่ตั้ง
ประเทศ: ประเทศพม่า
ภาค: พะโค ย่างกุ้ง
อำเภอ: โจ่บีนเกาะ เจาะตะก้า และปะด้าน พะโค กะวะ แล่กู้ ตาน-ลยีน ตะเกิงท่าเรือ ตาเกตะ ดอโบน โบตะทอง
Cities: พะโค ย่างกุ้ง ตาน-ลยีน
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ: ภูเขาซินนามอง , อำเภอโจ่บีนเกาะ, ภาคพะโค, พม่า
 • พิกัด: 18°23′50″N 95°55′1″E﻿ / ﻿18.39722°N 95.91694°E﻿ / 18.39722; 95.91694
 • ระดับความสูง: 800 m (2,600 ft) (ประมาณ)
 

แหล่งที่ 2: เขื่อนซองตู, อำเภอและปะด้าน, ภาคพะโค, พม่า
 • พิกัด: 17°45′20″N 96°11′46″E﻿ / ﻿17.75556°N 96.19611°E﻿ / 17.75556; 96.19611
 • ระดับความสูง: 80 m (260 ft) (ประมาณ)
 
ปากน้ำ: แม่น้ำย่างกุ้ง
 • ตำแหน่ง: มังกี้พอยต์, ย่างกุ้ง, พม่า
 • พิกัด: 16°45′57″N 96°11′48″E﻿ / ﻿16.76583°N 96.19667°E﻿ / 16.76583; 96.19667
 • ระดับความสูง: 1 m (3.3 ft)
ความยาว: 331 km (206 mi)
พื้นที่ลุ่มน้ำ: 3,220 km2 (1,240 sq mi) 
ความกว้าง:  
 • เฉลี่ย: 150 m (490 ft)
 • สูงสุด: 1,200 m (3,900 ft)

อัตราการไหล:  
 • ตำแหน่ง: แม่น้ำย่างกุ้ง
 
ลุ่มน้ำ
ลำดับแม่น้ำ: 'แม่น้ำพะโค→ แม่น้ำย่างกุ้ง→ ทะเลอันดามัน
ลำน้ำสาขา:  
 • ซ้าย: แม่น้ำซะละทอ แม่น้ำปะซูนดอง
 • ขวา: คลองพะโค-ซิต้อง
แม่น้ำพะโค (พม่า: ပဲခူးမြစ်) เป็นแม่น้ำทางตอนใต้ของประเทศพม่า ไหลผ่านพะโคและย่างกุ้ง เชื่อมกับ แม่น้ำย่างกุ้ง ทางตอนใต้ของเมืองย่างกุ้ง แม่น้ำพะโคมีต้นน้ำมาจากลำธารหลายสายบนทิวเขาพะโค เดิมเชื่อว่ามีต้นทางจากภูเขาซินนามอง ในอำเภอและปะด้าน การสำรวจทางอุทกวิทยาสมัยใหม่พบลำธารไกลออกไปทางเหนือในอำเภอพยู่ ซึ่งไหลลงสู่ลุ่มแม่น้ำพะโค แม่น้ำพะโคไหลเข้าสู่เขตย่างกุ้งบรรจบกับแม่น้ำย่างกุ้งที่ มังกี้พอยต์ อำเภอโบตะทอง ซึ่งแม่น้ำต่อจากนี้เรียกกันว่าแม่น้ำย่างกุ้ง
ในปี ค.ศ. 1608 นักผจญภัยชาวโปรตุเกส ฟีลีปึ ดึ บรีตู อี นีโกตึ หรือรู้จักในพม่าว่า งะซีนกา ได้ปล้นสะดมเจดีย์ชเวดากอง คนของเขาเอาระฆังพระเจ้าธรรมเจดีย์ 300 ตันไปโดยใช้ช้างและแรงงานบังคับ ดึ บรีตูเจตนาจะหลอมระฆังเพื่อสร้างปืนใหญ่ แต่ระฆังได้ตกลงไปในแม่น้ำขณะกำลังขนย้าย
หลายคนพยายามค้นหาระฆังในน้ำขุ่นของแม่น้ำ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สำเร็จ เจมส์ บลันต์ นักประดาน้ำลึกมืออาชีพได้ดำน้ำสำรวจ 115 ครั้ง โดยใช้ภาพ โซนาร์ ของวัตถุในพื้นที่เพื่อเป็นแนวทาง จนถึงวันนี้ก็ยังไม่ได้รับการกู้คืน นักประดาน้ำชาวพม่าหลายคนเสียชีวิตจากการตามหา รวมถึงนักดำน้ำของกองทัพเรือ 2 คนที่ติดอยู่ในซากเรือในบริเวณใกล้เคียง ระฆังได้กลายเป็นเป้าหมายของความเชื่อทางไสยศาสตร์ระดับชาติที่เชื่อว่าการค้นหาจะถูกคำสาป และการนำระฆังกลับมาเป็นกุญแจสู่การหลุดพ้นจากประเทศยากจน
โซ่มอง

โซ่มอง (พม่า: စိုးမောင်; เกิดวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2495) เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีประจำสำนักประธานาธิบดีตั้งแต่วันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2554 จนถึงวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2559 ร่วมกับรัฐมนตรีคนอื่นอีก 5 คน โซ่มองได้เกษียณจากกองทัพบกพม่าใน พ.ศ. 2554 โดยได้ยศสูงสุดคือพลตรี และเคยเป็นอัยการทหารสูงสุด
โซ่มองจบการศึกษาจากสถาบันการป้องกันประเทศพม่า
เปอกัน

| เปอกัน |
| --- | --- |
เมืองหลักของกษัตริย์และเมืองหลักของอำเภอ
Pekan Bandar Diraja ڤكن بندر دراج
การถอดเสียงอักษรอื่น
 • ยาวี: ڤکن
 • จีน: 北根
 • ทมิฬ: பெக்கான்
มัสยิดสุลต่านอับดุลละฮ์
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  รัฐปะหัง
อำเภอ: เปอกัน
ได้รับสถานะเทศบาล: 2022
การปกครอง
 • องค์กร: สภาอำเภอเปอกัน
 • ประธาน: โรเซอ ซัมซุล อับดุล ราซัก
พื้นที่(พื้นที่ MDP)
 • ทั้งหมด: 2,351.8 ตร.กม. (908.0 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 103,839 คน
 • ความหนาแน่น: 44 คน/ตร.กม. (110 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 26xxx
เปอกัน (มลายู: Pekan) เป็นเมืองในอำเภอเปอกัน รัฐปะหัง ประเทศมาเลเซีย และยังเป็นเมืองหลักที่สุลต่านแห่งรัฐปะหังประทับอยู่ ซึ่งปัจจุบันนำโดยสุลต่านอับดุลละฮ์แห่งปะหัง ชื่อเมืองมาจากดอกไม้ชื่อ บูงาเปอกัน เมืองนี้เป็นบ้านเกิดของตุน อับดุล ราซัก ฮุซเซน นายกรัฐมนตรีมาเลเซียคนที่ 2 กับอดีตนายกรัฐมนตรี ดาตุก เซอรี นาจิบ ราซัก
ภูมิอากาศ

เปอกันมีสภาพภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น (Af) ที่มีฝนตกหนักถึงหนักมากทั้งปี
| ข้อมูลภูมิอากาศของเปอกัน> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของเปอกัน> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเปอกัน> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของเปอกัน> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเปอกัน> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเปอกัน> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเปอกัน> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเปอกัน> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเปอกัน> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเปอกัน> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเปอกัน> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเปอกัน> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเปอกัน> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเปอกัน> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 29.2 (84.6) | 30.2 (86.4) | 31.2 (88.2) | 32.0 (89.6) | 32.2 (90) | 31.9 (89.4) | 31.7 (89.1) | 31.8 (89.2) | 31.6 (88.9) | 31.3 (88.3) | 30.1 (86.2) | 29.3 (84.7) | 31.04 (87.88) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 25.7 (78.3) | 26.1 (79) | 26.7 (80.1) | 27.2 (81) | 27.4 (81.3) | 27.2 (81) | 26.9 (80.4) | 27.1 (80.8) | 26.9 (80.4) | 26.8 (80.2) | 26.2 (79.2) | 26.0 (78.8) | 26.68 (80.03) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 22.2 (72) | 22.1 (71.8) | 22.2 (72) | 22.5 (72.5) | 22.7 (72.9) | 22.6 (72.7) | 22.2 (72) | 22.4 (72.3) | 22.2 (72) | 22.3 (72.1) | 22.4 (72.3) | 22.7 (72.9) | 22.38 (72.28) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 374 (14.72) | 211 (8.31) | 216 (8.5) | 192 (7.56) | 162 (6.38) | 116 (4.57) | 125 (4.92) | 124 (4.88) | 162 (6.38) | 254 (10) | 364 (14.33) | 654 (25.75) | 2,954 (116.3) |
แหล่งที่มา: Climate-Data.org
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เมือง เก็บถาวร 2009-09-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สภาอำเภอ เก็บถาวร 2008-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Pekan Land & District Office website เก็บถาวร 2023-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
VirtualTourist.com เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  VIAF 
3°30′N 103°25′E﻿ / ﻿3.500°N 103.417°E﻿ / 3.500; 103.417
โก-ทเว่

| Ye Baw โก-ทเว่ |
| --- | --- |
ကိုထွေး
เกิด: Mg Htwe ค.ศ. 1929 มัณฑะเลย์ พม่าของอังกฤษ
เสียชีวิต: 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1947 (17–18 ปี) ย่างกุ้ง พม่าของอังกฤษ
สัญชาติ: พม่า
มีชื่อเสียงจาก: เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของอู้ยาซะ และผู้พลีชีพแห่งพม่า
บิดามารดา: Ko Ko Lay (พ่อ) Min Yi (แม่)
โก-ทเว่ (พม่า: ကိုထွေး, ออกเสียง: [kò.tʰwé]; ค.ศ. 1929 – 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1947) เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ถูกฆ่าพร้อมกับการลอบสังหารคณะรัฐมนตรีพม่าก่อนได้รับเอกราชเมื่อ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1947 เขาเข้าร่วมการประชุมในฐานะผู้รักษาความปลอดภัยให้กับอู้ยาซะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและการวางแผนแห่งชาติ โก-ทเว่เป็นคนเดียวที่ไม่ได้เป็นเจ้าหน้าที่ใด ๆ ที่ถูกสังหารในวันนั้น ส่วนผู้เสียชีวิตอีก 8 คน เป็นรัฐมนตรี 7 คนและรัฐมนตรีช่วยว่าการ 1 คน เขามีอายุเพียง 18 ปีในวันที่ถูกลอบสังหาร
และเหว่

| --- | --- |

ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ: มวยพม่า มวยคาดเชือกพม่า ศาสตร์แห่งอาวุธทั้งเก้า
มุ่งเน้น: การโจมตี
ประเทศต้นกำเนิด: พม่า
ข้อมูลกีฬา
สมาพันธ์สูงสุด: สหพันธ์และเหว่ดั้งเดิมพม่า
เล่นครั้งแรก: นครรัฐปยู ประมาณศตวรรษที่ 2 ก่อน ค.ศ. – กลางคริสต์ศตวรรษที่ 11
ลักษณะเฉพาะ
การปะทะ: เต็มรูปแบบ
หมวดหมู่: ศิลปะการต่อสู้
จัดแข่งขัน
ประเทศ ภูมิภาค: ทั่วโลก
 
และเหว่ (พม่า: လက်ဝှေ့) หรือ มวยพม่า เป็นกีฬาต่อสู้แบบปะทะเต็มรูปแบบจากพม่าที่ใช้การโจมตีแบบยืนร่วมกับเทคนิคการกอดปล้ำที่หลากหลาย และเหว่ถือเป็นหนึ่งในศิลปะการต่อสู้ที่รุนแรงที่สุดในโลก เนื่องจากคู่ชกและเหว่จะชกกันแบบคาดเชือก ไม่สวมนวม ในขณะเดียวกันก็ได้รับอนุญาตให้โจมตีด้วยหมัด ศอก เข่า เท้า และหัว
การใช้หัวโขกถูกห้ามในกีฬาต่อสู้ส่วนใหญ่ แต่ถือเป็นอาวุธสำคัญอย่างหนึ่งของคู่ชกและเหว่ นี่เป็นเหตุผลที่และเหว่ยังได้รับฉายาว่าเป็น ศาสตร์แห่งอาวุธทั้งเก้า และถือว่าเป็นหนึ่งในศิลปะการต่อสู้ที่นองเลือดที่สุดในเขตอิทธิพลวัฒนธรรมอินเดีย
โซมีนเทะทีนแห่งตองอู

| พระนางโซมีนเทะทีน   စိုးမင်းထိပ်တင်> พระอัครมเหสีแห่งราชวงศ์ตองอู |
| --- | --- |
ดำรงพระยศ: 16 ตุลาคม 1510 – 24 พฤศจิกายน 1530
สถาปนา: 11 เมษายน 1511
ก่อนหน้า: ตำแหน่งใหม่
ถัดไป: พระนางธัมมเทวีแห่งตองอู
พระอัครชายาของอุปราชแห่งตองอู
ดำรงพระยศ: ประมาณ ค.ศ. 1485 – 16 ตุลาคม 1510
ก่อนหน้า: มินละเมียะ
ถัดไป: น้องสาวของ ฉิ่นโยเมี๊ยะ

ประสูติ: ประมาณคริสต์ทศวรรษ1460 ตองอู
สวรรคต: ประมาณคริสต์ทศวรรษ 1530 ตองอู
พระสวามี: พระเจ้าเมงจีโย
พระราชบุตร: พระราชธิดา 1 พระองค์
ราชวงศ์: ราชวงศ์ตองอู
พระบิดา: เมงสีตูแห่งตองอู
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระนางโซมีนเทะทีน (พม่า: စိုးမင်းထိပ်တင်, ออกเสียง: [só mɪ́ɴ tʰeiʔ tɪ̀ɴ]) พระอัครมเหสีแห่ง ราชวงศ์ตองอู จาก ค.ศ. 1510 ถึง 1530 พระอิสริยยศของพระนางคือ สิริอตุลมหานันทาเทวี พระนางเป็นพระธิดาของอุปราช เมงสีตูแห่งตองอู ใน ค.ศ. 1485 พระญาติชั้นที่ 1 พระเจ้าเมงจีโย ปลงพระชนม์พระบิดาของพระนางเพราะพระองค์ปฏิเสธที่จะให้พระนางอภิเษกกับพระเจ้าเมงจีโย พระนางเป็นพระอัครมเหสีใน ค.ศ. 1510 เมื่อพระเจ้าเมงจีโยประกาศอิสรภาพจาก อังวะ เมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1511 ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พระนางได้รับการสถาปนาเป็นพระอัครมเหสีพร้อมกับพระอิสริยยศ สิริอตุลมหานันทาเทวี (อังกฤษ: Thiri Atula Maha Nanda Dewi)
พระนางมีพระธิดา 1 พระองค์ซึ่งอภิเษกกับ ชเวเมียะ บุตรชายเจ้าเมือง ตองวิน
โจฮารี อับดุล

นักการเมืองชาวมาเลเซีย
| ยังเบอร์โฮร์มัต ดาโต๊ะโจฮารี อับดุลDSDK MP MLA |
| --- | --- |

ตัวแทนในเดวันรักยัต
2008–2018: พรรคยุติธรรมประชาชน
2018–: แนวร่วมแห่งความหวัง
ตัวแทนในสภานิติบัญญัติรัฐเกอดะฮ์
2018–: แนวร่วมแห่งความหวัง
บทบาทอื่น
2018–: ประธานสมาคมแบ็กเบนเชอร์แนวร่วมแห่งความหวัง
2020–: ประธานแนวร่วมแห่งความหวังแห่งรัฐเกอดะฮ์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: โจฮารี บิน อับดุล  (1955-05-25) 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1955 (69 ปี) ตีกัมบาตู, ซูไงเปอตานี, รัฐเกอดะฮ์, สหพันธรัฐมาลายา (ตอนนี้คือมาเลเซีย)
สัญชาติ: มาเลเซีย
พรรคการเมือง: พรรคยุติธรรมประชาชน (PKR)
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: แนวร่วมแห่งความหวัง (PH) พันธมิตรประชาชน (PR) แนวร่วมทางเลือก (BA)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยแลงคาสเตอร์
อาชีพ: นักการเมือง
แม่แบบ:Pom

ดาโต๊ะ โจฮารี บิน อับดุล (มลายู: Johari bin Abdul, جوهري بن عبدال; เกิดเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1955) เป็นนักการเมืองชาวมาเลเซีย ปัจจุบันเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากซูไงปตานี และเป็นสมาชิกสภาแห่งรัฐเกดะห์ ซึ่งปัจจุบันสังกัดแนวร่วมแห่งความหวัง (Pakatan Harapan)
โจฮารีได้รับการเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งเมื่อปี ค.ศ. 2008 ซึ่งเอาชนะ ไซนุดดิน ไมดิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงข้อมูลข่าวสาร ซึ่งโจฮารีสังกัดพรรคยุติธรรมประชาชน