stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คูนิอูมิ
เรื่องราวการสร้าง > อ้างอิงตามโคจิกิ

หลังการก่อเกิด ได้มีสวรรค์อยู่บนเหนือโลก ในขณะที่โลกยังเป็นก้อนเหลวนุ่มฟุ้ง ปฐมเทพทั้งห้า ซึ่งถูกเรียกขานว่า โคโตอมัตสึคามิ (別天津神, "เทพต่างสวรรค์") อันเป็นเอกเทพ ไร้เพศ และไม่สืบพันธุ์ หลังจากนั้น คามิโยะนานาโยะ (神世七代, "รุ่นศักดิ์สิทธิ์ทั้งเจ็ด") ซึ่งประกอบด้วย เอกเทพสององค์ ตามด้วยเทพอีกห้าคู่ ได้ถือกำเนิดขึ้น ต่อมา เทพโบราณได้มอบหมายเทพสามีภรรยาที่เยาว์วัยที่สุด อิซานางิ และ อิซานามิ ให้ดำเนินอาณัติอันทรงเกียรติ นั่นคือ ให้ลงมาจากสวรรค์และประทานรูปร่างอันมั่นคงบนผืนแผ่นดิน
ในการดำเนินการ เทพโบราณได้มอบหอกอันประดับด้วยหินล้ำค่านาม อาเมะ-โนะ-นูโบโกะ (天沼矛, "หอกประดับอัญมณีสวรรค์") เมื่อนั้น พวกเขาจึงขึ้นไปยืนอยู่เหนือสะพานอาเมะ-โนะ-อูกิฮาชิ (天浮橋, "สะพานลอยแห่งสวรรค์") และปั่นมวลอันไร้ระเบียบด้วยหอก จนหยดน้ำเค็มหยดลงจากปลายหอก ได้ก่อเกิดเป็นเกาะ ๆ แรกนาม โอโนโกโระชิมะ ต่อมา เทพทั้งสองได้ลงจากสวรรค์มาบนเกาะนั้น แล้วก่อเสาเอก เรียกว่า อาเมะ-โนะ-มิฮาชิระ (天御柱, "เสาสวรรค์") เพื่อรองรับ "โถงขนาดแปดฟาทอม" ที่เป็นเหตุให้เทพปรากฏตัวในภายหลัง
จากนั้นพวกเขาเริ่มสนทนาไต่ถามเกี่ยวกับร่างกายของแต่ละฝ่าย นำไปสู่การยิมยอมในการสืบพันธุ์
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  อิซานางิ:  |  ร่างกายของเจ้าถูกสร้างมาได้เช่นไร |  |
|  อิซานามิ: |  ร่างกายของฉันเป็นรูปร่างแล้ว เว้นแต่ส่วนหนึ่งอันมิได้เจริญนัก |  |
|  อิซานางิ: |  ร่างกายของข้าเป็นรูปร่างแล้ว เว้นแต่ส่วนหนึ่งอันเจริญเกินไปนัก หากข้านำส่วนที่เจริญของข้า เสียบไปยังส่วนที่ยังมิได้เจริญของเจ้า เราจักสร้างผืนแผ่นดินและบ้านเมืองขึ้นมาได้ เจ้ามีความเห็นเช่นไร  |  |
อิซานามิยอมรับข้อเสนอ และอิซานางิได้เสนอต่อว่าทั้งคู่ควรวนรอบเสา อาเมะ-โนะ-มิฮาชิระ ในทิศทางตรงกันข้าม โดยให้อิซานามิไปทางขวาและอิซานางิไปทางซ้าย เมื่อต่างฝ่ายต่างพบกันแล้วก็จะมีเพศสัมพันธ์กัน (ญี่ปุ่น: 麻具波比; โรมาจิ: maguwai) อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาพบกันที่อีกด้านหนึ่งของเสา อิซานามิเป็นคนแรกที่พูด กล่าวว่า "โอ ท่านเป็นหนุ่มรูปงามและใจดีโดยแท้!" และอิซานางิตอบกลับมาว่า "โอ้ ช่างเป็นสาวที่งดงามและอ่อนโยนเสียนี่กระไร!" อย่างไรเสีย อิซานางิได้ตำหนิอิซานามิที่อิซานามิในฐานะภรรยา เป็นฝ่ายพูดก่อนเขา
แต่พวกเขาก็มีเพศสัมพันธ์กันอยู่ดี และได้กำเนิดบุตรนาม ฮิรูโกะ (แปลตรงตัว "เด็กปลิง") แต่ด้วยความที่เกิดมาอ่อนแอ จึงถูกปล่อยลงบนแพที่ทำจากหญ้าแห้ง และให้กระแสน้ำทะเลพัดไป หลังจากนั้นพวกเขาได้มีลูกนาม "อาวะชิมะ" (淡島, ตรงตัว. "เกาะฟอง") โดยทั้ง ฮิรูโกะ และ อาวะชิมะ ไม่ถูกนับว่าเป็นบุตรโดยชอบธรรมของอิซานางิและอิซานามิ
อิซานางิและอิซานามิตัดสินใจขึ้นไปบนสวรรค์และปรึกษาเทพดั้งเดิม ณ ทาคามากาฮาระ ถึงการกำเนิดบุตรที่ไม่ได้แข็งแรงนัก เทพเจ้าทั้งหลายได้ยืนยันจากการทำนายว่า การที่ฝ่ายหญิงเป็นฝ่ายพูดก่อนเป็นต้นเหตุ เมื่อได้ความฉะนั้น ทั้งคู่จึงกลับไปยังโอโนโกโระชิมะและทำพิธีกรรมเช่นเดิม แตกต่างเพียงคราวนี้อิซานางิเป็นฝ่ายพูดก่อน เมื่อเสร็จสิ้นพิธี พื้นดินได้อุบัติขึ้น ถือเป็นอันประสบความสำเร็จ
เรื่องราวการสร้าง > อ้างอิงตามโคจิกิ > กำเนิดเกาะ

อ้างอิงตามตำนาน การกำเนิดประเทศญี่ปุ่นเริ่มต้นจากเกาะใหญ่ 8 เกาะโดยอิซานางิและอิซานามิ สามารถเรียงตามลำดับการเกิดได้ดังนี้
อาวาจิ-โนะ-โฮะ-โนะ-สาวาเกะ-โนะ-ชิมะ (淡道之穂之狭別島, Awaji-no-ho-no-sawake-no-shima) ปัจจุบันคือ เกาะอาวาจิ
อิโยะ-โนะ-ฟูตานะ-โนะ-ชิมะ (伊予之二名島, Iyo-no-futana-no-shima) ปัจจุบันคือ เกาะชิโกกุ โดยเกาะนี้สามารถแบ่งเป็นอีกสี่ส่วนได้แก่
เอฮิเมะ (Ehime, 愛比売): แคว้นอิโยะ
อิฮิโยริฮิโกะ (Ihiyorihiko, 飯依比古): แคว้นซานูกิ
โอโฮเกสึฮิเมะ (Ohogetsuhime, 大宣都比売): แคว้นอาวะ
ทาเกโยริวาเกะ (Takeyoriwake, 建依別): แคว้นโทซะ
โอกิ-โนะ-มิสึโกะ-โนะ-ชิมะ (隠伎之三子島, Oki-no-mitsugo-no-shima) ปัจจุบันคือ หมู่เกาะโอกิ
สึคูชิ-โนะ-ชิมะ (筑紫島, Tsukushi-no-shima) ปัจจุบันคือ เกาะคีวชู โดยเกาะนี้สามารถแบ่งเป็นอีกสี่ส่วนได้แก่
ชิราฮิวาเกะ (Shirahiwake, 白日別): แคว้นสึกูชิ
โทโยฮิวาเกะ (Toyohiwake, 豊日別): แคว้นโทโยะ
ทาเกฮิวาเกะ (Takehimukahitoyokujihinewake, 建日向日豊久士比泥別): แคว้นฮิ
ทาเกโยริวาเกะ (Takehiwake, 建日別): คุมาโซะ
อิกิ-โนะ-ชิมะ (伊伎島, Iki-no-shima) ปัจจุบันคือ เกาะอิกิ
สึ-ชิมะ (津島, Tsu-shima) ปัจจุบันคือ เกาะสึชิมะ
ซาโดะ-โนะ-ชิมะ (佐度島, Sado-no-shima) ปัจจุบันคือ เกาะซาโดะ
โอโยยามาโตโตโยอากิสึ-ชิมะ (大倭豊秋津島, Ohoyamatotoyoakitsu-shima) ปัจจุบันคือ เกาะฮนชู
ตามเนื้อผ้าแล้วนั้น เกาะเหล่านี้เป็นที่รู้จักกันในนาม โอยาชิมะ (ตรงตัว. "แปดเกาะใหญ่") และนับรวมทั้งหมดว่าเป็นประเทศญี่ปุ่นที่เรารู้จักในปัจจุบัน ในตำนานจะไม่กล่าวถึงฮกไกโดหรือหมู่เกาะรีวกีวเลยแม้แต่น้อย เพราะในขณะรวบรวมโคจิกิ ชาวญี่ปุ่นยังไม่รู้ถึงการมีอยู่ของเกาะเหล่านั้นเลยด้วยซ้ำ
นอกเหนือจากเกาะข้างต้น อิซานางิและอิซานามิยังให้กำเนิดเกาะอีก 6 เกาะ ดังนี้
คิบิ-โนะ-โคจิมะ (吉備児島, Kibi-no-kojima) คาบสมุทรโคจิมะ [ja] แห่งแคว้นคิบิ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดโอกายามะ)
อาซูกิ-จิมะ (小豆島, Azuki-jima) ปัจจุบันคือ เกาะโชโดชิมะ
โอโฮ-ชิมะ (大島, Oho-shima) ปัจจุบันคือ เกาะซุโอ-โอชิมะ
ฮิเมะ-จิมะ (女島, Hime-jima) ปัจจุบันคือ เกาะฮิเมะชิมะ
ชิกะ-โนะ-ชิมะ (知訶島, Chika-no-shima) ปัจจุบันคือ หมู่เกาะโกโต
ฟูตาโกะ-โนะ-ชิมะ (両児島, Futago-no-shima) ปัจจุบันคือ หมู่เกาะดันโจะ
เรื่องราวการสร้าง > อ้างอิงตามนิฮงโชกิ

เรื่องราวในหนังสือเล่มนี้จะแตกต่างตรงที่ อิซานางิและอิซานามิอาสาไปรวมผืนแผ่นดินเอง ยิ่งไปกว่านั้น เทพทั้งสองถูกอธิบายเอาไว้ว่าเป็น "เทพแห่งหยาง" (陽神 youshin, เทพบุตร) และ "เทพแห่งหยิน" (陰神 inshin, เทวธิดา) ซึ่งมาจากอิทธิพลของทฤษฎีหยิน-หยาง เรื่องราวนอกเหนือจากนี้ เหมือนกันแทบทุกประการ ยกเว้นเสียแต่เรื่องที่เทพสวรรค์องค์อื่น (โคโตอมัตสึคามิ) ไม่ปรากฏตัวและเรื่องของการกำเนิดเกาะเล็กอีกหกเกาะที่กำเนิดโดยอิซานางิและอิซานามิ
อิซานางิ (ขวา) และ อิซานามิ (ซ้าย) ขณะรวมโลกเป็นหนึ่งด้วยหอกอาเมะ-โนะ-นูโบโกะ ภาพวาดโดยเอตาคุ โคบายาชิ (ยุคเมจิ)
คุราเซเกโด้

| คุราเซเกโด้  (Kusaregedo) |
| --- | --- |
ตัวละครใน ซามูไร สปีริท
ภาพ คุราเซเกโด้ จาก ซามูไร สปีริท
ปรากฏครั้งแรก: ซามูไร สปีริท ภาค 5
คุราเซเกโด้ (ญี่ปุ่น: 妖怪 腐れ外道; อังกฤษ: Youkai Kusaregedo) เป็นตัวละครจากเกม ซามูไร สปีริท (ปรากฏตัวครั้งแรกในภาค 5) ซึ่งใช้กระดูกที่โผล่ออกมาจากแขนเป็นอาวุธ และมีร่างกายแปลกประหลาดเหมือนกับอสุรกาย โดยผู้ออกแบบได้ใช้ลักษณะของเกนันกับเอิร์ธเควกซึ่งเป็นตัวละครจากเกมซามูไรสปิริตส์รวมเข้าไว้ด้วยกัน ออกแบบโดยคุณยาสุชิโร่ ไนท์โทว ผู้เป็นนักวาดการ์ตูนเรื่องไตรกัน ให้เสียงพากษ์โดยคุณ โก ชิโนมิยะ และทาโร่ มาสึโอกะ
ประวัติตามท้องเรื่อง

ครั้งหนึ่ง คุราเซเกโด้ เคยเป็นชายที่ใจดี แต่ได้แปรเปลี่ยนไปเมื่อกลายเป็นเปรตเพราะนิสัยต้องการที่จะกินคน รูปร่างที่ผิดมนุษย์ของเขาในปัจจุบัน เป็นคำสาบที่ได้รับมาจากความมักมากในการอยากอาหาร วันหนึ่ง เขาได้กลิ่นของเด็กสาวที่มีชื่อว่าริมูลูลู ที่อยู่ออกไปไม่ไกลนัก เขาจึงเริ่มการไล่ล่าในทันที แต่เขาก็ล้มเหลวในการจับเธอมาเป็นอาหาร คุราเซเกโด้เปลี่ยนเป้าหมายออกตามหาเด็กสาวซึ่งมีชื่อว่าฮากานะ ซึ่งเป็นน้องสาวของเขาแทน ฮากานะวิงวอนให้เขาละเว้นพฤติกรรมเช่นนี้และชวนเขาเดินทางกลับบ้าน เป็นเรื่องที่น่าเศร้า คุราเซเกโด้ได้จับเธอมาเป็นอาหาร และในปัจจุบัน ไม่มีใครทราบถึงถิ่นฐานที่อยู่ของเขาได้อย่างแน่ชัด
ข้อมูลจำเพาะ

ชื่อ : ยูไค คุราเซเกโด้ (妖怪 腐れ外道)
สถานภาพ : มนุษย์อสุรกาย
ถิ่นกำเนิด : กลายร่างมาจากมนุษย์
วันเดือนปีเกิด : ไม่ระบุแน่ชัด
ส่วนสูง : 454.5 ซม.
น้ำหนัก : 266.25 กก.
กรุ๊ปเลือด : ไม่ทราบแน่ชัด
สิ่งที่ชอบ : "อืมมม์, อาหาร"
สิ่งที่เกลียด : "อี~~จ์!"
อาหาร : "ฉันต้องการเนื้อเด็กย่าง!"
สิ่งที่เกลียดที่สุด : "หือ!?"
ข้อมูลเพิ่มเติม

คุราเซเกโด้ เป็นตัวละครที่มีร่างกายสูงใหญ่ที่สุดในเกม ซามูไร สปีริท เท่าที่เคยมีมา
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ "คุราเซเกโด้" (อังกฤษ)
| ด ค กตัวละครจากเกม ซามูไร สปีริท |
| --- | --- |
ตัวละคร:  กรรมการ  กัลฟอร์ด  เก็นจูโร่  คุราเซเกโด้  จามู จามู  ทาจิบานะ อุเคียว  ทัมทัม  มินะ มาจิคินะ  นาโกรูรุ  นิโคติน คาเฟอีน  ยางิว จูเบย์  ราเซทสุมารุ  ริมูรูรุ  อามาคุสะ  อิโรฮะ  เอิร์ธเควก  โอจา-มารุ  ฮาโอมารุ  ฮัตโตริ ฮันโซ 
อื่นๆ:  ซามูไรสปิริตส์  VI  เซน  แอนโธโลจี  นีโอจีโอ แบทเทิล โคลีเซียม  แคปคอม vs. เอสเอ็นเค 2
คูเรอะ ฮาซูมิ

| คูเรอะ ฮาซูมิ |
| --- | --- |
คูเรอะ ฮาซูมิ
เกิด:  (1991-12-03) 3 ธันวาคม ค.ศ. 1991 (32 ปี) จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น

ส่วนสูง: 158 ซม.
หมู่เลือด: เอ
 
คูเรอะ ฮาซูมิ (ญี่ปุ่น: 蓮実クレア; อักษรโรมัน: Kurea Hasumi; 3 ธันวาคม ค.ศ. 1991 – ) เป็นนักแสดงเอวีชาวญี่ปุ่น สังกัดออลโปรโมชัน
ประวัติ

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2012 เธอได้รับการเปิดตัวในฐานะนักแสดงเอวีหญิงสาวสวย
เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 เธอได้เปิดตัวระบำเปลื้องผ้าของเธอที่ชินจูกุนิวอาร์ต
เธอได้เป็นนักแสดงหญิงผูกขาดต่อบริษัทวันซ์แฟกทอรีตั้งแต่เดือนมกราคมถึงสิงหาคม ค.ศ. 2014
ครั้นเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 เธอเริ่มทำงานเป็นสมาชิกของเซ็กซีไอดอลยูนิตที่ชื่อ "คึฮ์น" โดยมีสีประจำตัวคือสีม่วง
ส่วนเดือนมีนาคม ค.ศ. 2018 ที่งานสกายเพอร์เฟกทีวี! อะดัลต์บรอดคาสติงอะวอดส์ เธอได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม สำหรับผลงาน อานิโยเมะวะนากะ●ชิชากูเอโระไอโดรุ คูเรอะ ฮาซูมิ
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019 เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลจีโอทีวี×เมนส์ไซโซอะดัลต์อะวอร์ด 2019 สาขาเรือนร่างเร้าอารมณ์ยอดเยี่ยม ทั้งสองรายการคือ "เซ็กซีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งที่สุด" ซึ่งเธอได้รับรางวัลจีโอทีวีเมื่อวันที่ 1 มกราคม
เธอได้รับการเปิดตัวในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2018 ด้วยผลงาน [ชิโจ-ฮัตสึ] คนนะ เอวี นากัตตะ!! ฮาซูมิ คูเรอะ งะ อาเมริกางัสชูโกกุ โกะ ◯ ราโด-ชู ○ กี ซัมยากุ เดะ ซัน โอกุ-เอ็น โนะ ไซโฮ โอะ ซางาชิ นิ อิกุ คิกากุ [โชเงกิ โนะ ไซโงะ...] (โดยบริษัทเอสโอดี ครีเอต) ครั้นเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2020 สองปีหลังจากการเปิดตัว เธอได้รับเลือกในฐานะ "สุดยอดหนึ่งเดียว" จากนิตยสารอาซาฮิเงโนรายสัปดาห์ (เลือกโดยคัตสึโมโตะ โคจิ)
เธอได้อันดับ 31 จากการโหวต "100 นักแสดงหญิงสุดเซ็กซียอดเยี่ยมที่ยังมีผลงานของนิตยสารแฟลช ประจำปี 2020" จากการประกาศผลในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 และได้อันดับที่ 11 ของรายการ "การคัดเลือกทั่วไปของนักแสดงเอวีหญิงสุดเซ็กซีที่ยังมีผลงาน ประจำปี 2021" ในนิตยสารอาซาฮิเงโนรายสัปดาห์ ซึ่งประกาศผลในเดือนเมษายน ค.ศ. 2021 รวมถึงได้อันดับ 15 จากผู้อ่านของรายการ "การจัดอันดับ 300 นักแสดงหญิงสุดเซ็กซีที่เลือกโดยผู้อ่านนิตยสารแฟลช ประจำปี 2021" ซึ่งประกาศผลในเดือนสิงหาคมของปีเดียวกัน
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 เธอได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสาวแคมเปญ ของแคมเปญทริปเปิลแฮปปี 2021
ชีวิตส่วนตัว

เธอชอบแสตมป์แรลลี และได้การประทับตรา 77 สถานีของบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (เจอาร์ อีสต์) และที่งานอุลตร้าแมนแสตมป์แรลลีของบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออกซึ่งจัดขึ้นใน ค.ศ. 2016 ได้มีการกล่าวกันว่าเธอได้รับการรีทวีตมากที่สุดในบรรดาทวีตของเหล่าบุคคลที่มีชื่อเสียงที่เข้าร่วมโครงการ
เธอมีความสัมพันธ์ฉันเพื่อนกับโชโกะ โอตานิ ที่อยู่ในสำนักงานเดียวกัน ซึ่งเธอก็เป็นคนรู้จักกันมาก่อนที่โชโกะ โอตานิ จะเดบิวต์
เธอได้ประกาศตนเองว่าเป็น "มาโซคิสม์กับสภาพแวดล้อม" โดยเลือกเป็นนักแสดงเอวีหญิงเพราะดูเหมือนเธอจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบาก
ผลงานวิดีโอ > ดีวีดีสำหรับผู้ใหญ่

อาซะ คาระ บัง มาเดะ-ชู ดาชิ เซ็กกูซุ 14 (ญี่ปุ่น: 朝から晩まで中出しセックス 14) (23 ตุลาคม โดยบริษัทไอเอนเนอร์จี)
อิงโงะ ชิโจะ (ญี่ปุ่น: 淫語痴女) (19 ธันวาคม โดยบริษัทด็อกมา)
คิโจ-อิ โอเนซัง โนะ โบฮาสึ คากูเต-ชู ดาชิ เซ็กส์ (ญี่ปุ่น: 騎乗位お姉さんの暴発確定中出しSEX) (1 มิถุนายน โดยบริษัทวันซ์แฟกทอรี)
แหล่งข้อมูลอื่น

蓮実クレア オフィシャルブログ
คูเรอะ ฮาซูมิ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
蓮実クレアさんのライブ - TwitCasting
จักจั่นฮิงูราชิ

| จักจั่นฮิงูราชิ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Arthropoda
ชั้น:: Insecta
อันดับ:: Hemiptera
วงศ์:: Cicadidae
สกุล:: Tanna
สปีชีส์:: T.  japonensis
ชื่อทวินาม
Tanna japonensis Distant, 1892

Subspecies
 T. j. ishigakiana Distant, 1892 T. j. japonensis Kato, 1960
จักจั่นฮิงูราชิ (ญี่ปุ่น: 蜩, 茅蜩, ひぐらし; ชื่อวิทยาศาสตร์: Tanna japonensis) เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า จักจั่นยามเย็น (อังกฤษ: evening cicada) เป็นจักจั่นชนิดหนึ่ง อยู่ในสกุล Tanna พบได้ทั่วไปในเอเชียตะวันออกและพบมากที่สุดในประเทศญี่ปุ่น เสียงของมันมักได้ยินบ่อยที่สุดในช่วงเช้าและเย็น
จักจั่นฮิงูราชิส่วนมากอาศัยอยู่ในแถบฮกไกโด ฮนชู ชิโกกุ คีวชู รวมทั้งเกาะสึชิมะและเกาะยากุ จะอาศัยอยู่ในป่าละเมาะและกระจายอยู่ทั่วไปในพื้นที่เนินเขาเตี้ย ๆ ช่วงฤดูกาลที่พบได้มากที่สุดจะเป็นช่วงระหว่างเดือนมิถุนายนและเข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์ในเดือนกรกฎาคม
ชื่อคันจิมีที่มาจากอักษรของหญ้ามิสแคนทัสซึ่งเป็นกกชนิดหนึ่งที่มันอาศัยอยู่ ในญี่ปุ่นมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า คานากานะ (カナカナ) โดยตั้งจากเสียงที่มันส่งออกมา
ลักษณะเฉพาะ

ตัวผู้ที่โตเต็มวัยมีความยาวลำตัว 28–38 มิลลิเมตร (1.1–1.5 นิ้ว) ตัวเมีย 21–25 มิลลิเมตร (0.8–1.0 นิ้ว) ส่วนท้องของตัวผู้จะยาวและหนากว่าตัวเมียทำให้ง่ายต่อการแยกแยะ นอกจากนี้ช่องภายในช่องท้องของตัวผู้ที่พัฒนาแล้ว จะมีเสียงที่ก้องกังวานเป็นอย่างมาก
บริเวณลำตัวมีสีน้ำตาลแดง มีเขียวที่รอบดวงตา ตรงกลางและด้านหลังของทรวงอก โดยตัวที่อยู่อาศัยบนภูเขามักจะมีสีที่เข้ม
ถิ่นที่อยู่

ในญี่ปุ่น ถิ่นที่อยู่ของพวกมันอยู่ตั้งแต่ฮกไกโด เขตอบอุ่นทางตอนเหนือสุดไปจนถึงกึ่งเขตร้อนบริเวณเกาะอามามิโอชิมะใกล้กับไต้หวัน พวกมันอาศัยอยู่ในป่าไซเปรส ซีดาร์ และป่าไม้เนื้อแข็งตั้งแต่บริเวณภูเขาในฮกไกโดไปจนถึงที่ราบทางตอนเหนือของคีวชู แม้แต่ทางใต้ของคีวชูก็สามารถพบได้บริเวณภูเขาที่มีความสูงที่มากขึ้น
เสียง

เสียงจักจั่นฮิงูราชิ
Hayano Cemetery Park, Kawasaki, Kanagawa, Japan, 6:40PM July 17, 2011 (Some background noise from wind sound)
ช่วงที่มีการได้ยินเสียงจักจั่นมากที่สุดคือช่วงฤดูใบไม้ร่วง แต่ก็ยังคงได้ยินในช่วงปลายฤดูร้อนในบางภูมิภาค ปกติแล้วสามารถได้ยินเสียงได้เกือบทุกวันในช่วงเดือนกันยายนจนถึงกลางเดือนตุลาคม
ตัวผู้มีเสียงที่ค่อนข้างเด่นและมีเอกลักษณ์ ตัวผู้มักร้องในช่วงก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ในเวลาพลบค่ำหรือหลังพระอาทิตย์ตกในตอนค่ำ รวมถึงเมื่ออุณหภูมิลดลงหรือเมื่อมีเมฆมาก
ในญี่ปุ่นนิยมใช้เสียงนี้เพื่อสื่อถึงความโศกเศร้า มีวรรณกรรมและรายการโทรทัศน์บางเรื่อง เช่น "Summer Evening" และ ยามเมื่อเหล่าจักจั่นกรีดร้อง (ひぐらしのなく頃に) ได้หยิบยกเสียงไปประกอบ เสียงร้องนั้นค่อนข้างดัง แต่ก็ไม่ได้ไกลนัก
สมุทรโฆษคำฉันท์

| สมุทรโฆษคำฉันท์ |
| --- | --- |
กวี: 3 ท่าน (ดูเนื้อเรื่อง)
ประเภท: นิทาน
คำประพันธ์: คำฉันท์
ความยาว: 2,218 บท
ยุค: อยุธยา -รัตนโกสินทร์
ปีที่แต่ง: พ.ศ. 2200? - 2392
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมวรรณศิลป์
สมุทรโฆษคำฉันท์ เป็นวรรณคดีที่ได้รับการยกย่องจาก วรรณคดีสโมสร ในสมัยรัชกาลที่ 6 ว่าเป็นเรื่องที่แต่งดีเป็นเยี่ยมในกระบวนคำฉันท์ เป็นวรรณกรรมขนาดย่อม มีความยาว ของเนื้อเรื่อง 2,218 บท (นับรวมแถลงท้ายเรื่อง 21 บท) กับโคลงท้ายเรื่องอีก 4 บท
สมุทรโฆษคำฉันท์นับเป็นหนึ่งในวรรณคดีไทย ที่มีประวัติอันยาวนาน สืบเนื่องมาตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา จวบจนถึงช่วงต้นแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ มีเนื้อหาแบบนิยายไทยทั่วไป ที่มีความรักและการพลัดพราก กวีได้สอดแทรกขนบการแต่งเรื่องไว้อย่างสมบูรณ์ ขณะเดียวกัน นักประวัติศาสตร์ยังใช้วรรณคดีเล่มนี้สำหรับการอ้างอิงหลักฐานทางประวัติศาสตร์ด้านขนบธรรมเนียม และวัฒนธรรมด้วย
ประวัติและผู้แต่ง

สมุทรโฆษคำฉันท์มีผู้แต่งสามท่าน ซึ่งแต่งในยุคสมัยต่างๆ กัน ดังนี้
พระมหาราชครู แต่งขึ้นในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แห่งกรุงศรีอยุธยา แต่แต่งตั้งปี พ.ศ. ใดไม่ปรากฏ คาดว่าน่าจะอยู่ในราว พ.ศ. 2200 ท่านได้แต่งไว้ 1,252 บท นับตั้งแต่ต้น จนถึงตอน "งานสยุมพรพระสมุทรโฆษกับนางพินทุมดี" ด้วยกาพย์ฉบัง ที่ว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| พระเสด็จด้วยน้องลีลาส |  | ลุอาศรมอาส- |
นเทพลบุตรอันบนฯ: 
สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทรงพระราชนิพนธ์ด้วยพระองค์เอง 205 บท แต่ไม่จบเรื่อง ก็สวรรคตเสียก่อน ทรงแต่งตั้งแต่ตอน "พระสมุทรโฆษและนางพินทุมดีไปใช้บน" (แก้บน) จนถึง ตอนที่พิทยาธรสองตนรบกัน (ตนหนึ่งตกลงไปในสวน)  แต่ยังรบไม่จบ ทรงแต่งจนถึงสัททุลวิกกีฬิตฉันท์ 19 ที่ว่า
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| แต่นี้พี่อนุช(ะ)ถึงแก่กรรม(ะ)พิกล |  | เรียมฤๅจะยากยล พธู |
| ตนกูตายก็จะตายผู้เดียวใครจะแลดู |  | โอ้แก้วกับตนกู ฤเห็นฯ |
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส ในสมัยรัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ทรงพระนิพนธ์ต่อจากนั้นจนจบเรื่อง  นับได้ 861 บท หลังจากที่ค้างอยู่นานถึง 160 ปี (นับจากสมเด็จพระนารายณ์มหาราชเสด็จสวรรคต เมื่อ พ.ศ. 2231)  เนื่องจากไม่มีผู้ใดกล้าแต่งต่อ โดยได้ทรงพระนิพนธ์เป็นสองช่วง และสุดท้ายก็จบเรื่อง เมื่อ พ.ศ. 2392 (จ.ศ. 1211) ดังโคลงสี่สุภาพท้ายเรื่องที่ 4 บท ที่ทรงเล่าไว้ชัดแจ้ง ดังนี้
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| จวบจุลศักราชได้ |  | พรรษา  สหัสแฮ |
| สองสตพรรษเอกา |  | ทศอ้าง |
| กุกกุฏสังวัจฉรา |  | กติกมาส หมายเฮย |
| อาทิตย์ดลฤถีข้าง |  | ปักษ์ขึ้นปัญจมีฯ |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| รังสรรค์ฉันท์เสร็จสิ้น |  | สุดสาร |
| สมุทรโฆษต่อตำนาน |  | เนิ่นค้าง |
| รจิตเรื่องบิพิสดาร |  | อดีตเหตุ แสดงเฮย |
| โดยพุทธพจนรสอ้าง |  | อรรถแจ้งแถลงธรรมฯ |
(จุลศักราช 1211 ปีระกา เดือนสิบสอง วันอาทิตย์ ขึ้น 5 ค่ำ)
เนื้อเรื่อง

เนื้อเรื่องสมุทรโฆษนั้น เป็นการดัดแปลงมาจากสมุทรโฆษชาดก ในปัญญาสชาดก ซึ่งเป็นชาดกนอกนิบาต แต่เนื้อหาในเรื่องที่พระราชครูแต่งนั้น แตกต่างไปจากชาดกอยู่บ้าง ทว่าเมื่อสมเด็จพระมหาสมณเจ้าฯ ทรงแต่ง พระองค์ได้ดำเนินตามปัญญาสชาดกจนจบเรื่อง
คำประพันธ์

คำประพันธ์ในสมุทรโฆษคำฉันท์ ระบุไว้ในชื่อของหนังสือเล่มนี้อยู่แล้ว ว่าเป็น คำฉันท์ นั่นคือ ประกอบด้วยฉันท์ และกาพย์
กวีทั้งสามได้แต่งฉันท์ตามขนบฉันท์โบราณ กล่าวคือ เสียงหนักเบา (ครุ ลหุ) มิได้กำหนดจากเสียงสระเสียงยาวหรือเสียงสั้นอย่างในชั้นหลัง หากแต่เน้น “หนักเบา” จากเสียง ฉันท์ทั้งหมดนี้ขึ้นเพื่อการอ่านทำนองเสนาะ ที่มีจังหวะจะโคนไพเราะ โดยมีการใช้เลขกำกับจำนวนคำในแต่ละบาทของฉันท์นั้น
คำฉันท์ในเรื่อง ไม่ได้ระบุชนิด แต่บอกจำนวนคณะเอาไว้ เช่น 11, 12 เป็นต้น เลขระบุฉันท์และกาพย์ มีดังนี้
กาพย์
กาพย์ฉบัง 16
กาพย์สุรางคนางค์ 28
ฉันท์
อินทรวิเชียรฉันท์ 11
โตฏกฉันท์ 12
วสันตดิลกฉันท์ 14
มาลินีฉันท์ 15
สัททุลวิกกีฬิตฉันท์ 19
สัทธราฉันท์ 21
สุรางคนางค์ฉันท์ 28
ภาษาที่ใช้

ด้วยวรรณกรรมเรื่องนี้แต่งขึ้นในสมัยอยุธยา ภาษาที่ใช้จึงเป็นภาษาเก่า อ่านเข้าใจไม่ง่ายนัก ทั้งยังมีฉันท์อยู่หลายตอน ซึ่งนิยมแต่งด้วยคำภาษาบาลีและสันสกฤต ทั้งยังมีเขมรแทรกอยู่ด้วย แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นหนังสือที่อ่านยากจนเกินไป และยังมีหลายตอนที่ใช้ภาษาไทยอย่างง่าย ๆ อย่างเข้าใจได้ดีแม้ในปัจจุบัน
ความสำคัญของสมุทรโฆษคำฉันท์

สมุทรโฆษคำฉันท์เป็นวรรณกรรมชิ้นแรก ๆ ของไทย ที่มีขนบการเล่าเรื่องที่ละเอียด คล้ายกับบทละคร มีการเล่าเรื่องโดยสังเขปไว้ในตอนต้น เล่าเรื่องเบิกโรงที่เล่น ก่อนเล่าเรื่องจริง โดยเฉพาะการเล่นเบิกโรงนั้น บ่งบอกถึงประวัติการละเล่นของไทยได้เป็นดี เช่น การเล่นหัวล้านชนกัน เล่นชวาแทงหอก เล่นจระเข้กัดกัน เป็นต้น
ในขณะเดียวกัน สมุทรโฆษคำฉันท์ ยังเป็นวรรณกรรมคำสอน ที่นำนิทานอิงธรรม มาแต่งด้วยถ้อยคำอันไพเราะ ใช้อ่านเพื่อความเพลิดเพลิน และมีคติธรรม นอกจากนี้ นักวรรณคดีบางท่านยังอ้างว่า เป็นการแต่งเพื่อเฉลิมฉลองงานพระชนมายุครบ 25 พรรษาของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชด้วย
บางตอนจากสมุทรโฆษคำฉันท์

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| บรรพตรจเรขประไพ |  | ช่องชั้นไฉไล |
คือช่างฉลุเลขา: 
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| วุ้งเวิ้งเพิงตระพักเสลา |  | หุบห้องคูหา |
แลห้วงแลห้วยเหวลหาร: 
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| พุน้ำชำเราะเซาะธาร |  | ไหลลั่นบันดาล |
ดั่งสารพิรุณธารา: 
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เงื้อมง้ำโชงกชง่อนภูผา |  | พึงพิศโสภา |
เปนชานเปนช่องปล่องปน: 
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| สีสลับยยับพรรณอำพน |  | เหลืองหลากกาญจน |
แลขาวคือเพชรรัศมีฯ: 
| ด ค กวรรณคดีที่ได้รับการยกย่องจากวรรณคดีสโมสร |
| --- | --- |
ลิลิตพระลอ  • สมุทรโฆษคำฉันท์ • มหาชาติกลอนเทศน์ • สามก๊ก • ขุนช้างขุนแผน  • อิเหนา • หัวใจนักรบ• พระราชพิธีสิบสองเดือน • มัทนะพาธา • พระนลคำหลวง• กาพย์เห่เรือของเจ้าฟ้าธรรมาธิเบศร์ • พระอภัยมณี • สาวเครือฟ้า
ชูบุงกิ้น

ชูบุงกิ้น
ชูบุงกิ้น (อังกฤษ: Shubunkin; ญี่ปุ่น: シュブンキン; โรมะจิ: shubunkin) ปลาทองชูบุงกิ้น มีชื่อเรียกภาษาอังกฤษอยู่ด้วยกันหลายชื่อ อาทิเช่น SPECKLED GOLDFISH, HARLEQUIN GOLDFISH, VERMILION GOLDFISH และ RED BROCADE เป็นปลาที่เพิ่งเกิดขึ้นในต้นศตวรรษที่ 20 นี้ โดยนักเพาะพันธุ์ปลาทองจากนครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น คือ นาย Kichigoro Akiyama โดยนำปลาทอง 3 ชนิด คือ ปลาทองพันธุ์ตาโปน 3 สี (5สี)  มาผสมข้ามพันธุ์กับปลาทองพันธุ์วากิ้น ซึ่งมีหางสี่ แบบสั้น ต่อมาก็นำมาผสมกับปลาทองพันธุ์ ฮิบุนะ(ปลาทองธรรมดา) จากนั้นเขาก็ได้คัดเลือกลูกปลาขึ้นมาราว 14-15 ตัว จากจำนวนปลาทั้งสิ้น 2 หมื่นกว่าฟอง ซึ่งลูกปลาที่เขาเพาะพันธุ์ขึ้นได้มีหางยาวมีเกล็ดบางใส และมีสีหลากหลายสีอยู่ในตัวเดียวกัน ซึ่งนาย Shinnosuke Matsubara ได้ขนานนามให้ปลาตัวนี้ว่า “Red Marked Calico” หรือ "Shubunkin"
ต่อมาลูกปลาทองชูบุงกิ้นได้เข้าไปแพร่หลายในประเทศอังกฤษในสมัยราชาภิเษกอวยพรเจ้ายอร์ชที่ 6 ในสมัยนั้นได้มีพ่อค้าปลาบางรายได้ตั้งชื่อปลาชนิดนี้ว่า “Coronation Fish” หรือปลาราชาภิเษก ทั้งนี้เพราะปลาชนิดนี้มีจุดประขึ้นเป็นสีต่าง ๆ แต่ชื่อนี้ก็ใช้เพียงเพื่อผลประโยชน์ในเชิงการค้าเท่านั้น และในเวลาต่อมาปลาทองชนิดนี้ ก็ได้วิวัฒนาการจนได้ปลาทอง 2 สายพันธุ์ London Shubunkin และ Bristol Shubunkin ซึ่งปลาทองทั้ง 2 สายพันธุ์จะมีรูปร่างและสีสันที่เหมือน ๆ กัน ต่างกันตรงที่ปลาทอง Bristol Shubunkin จะมีครีบและหางยื่นยาวและสูงกว่า แต่แบบ London Shubunkin ดูจะได้รับความนิยมมากว่าในประเทศอังกฤษ
ปลาทองชูบุงกิ้นเป็นปลาทองที่มีความแข็งแรงอดทนมากชนิดหนึ่ง มีเกล็ดบางใสแต่ไม่เงาแวววาวเหมือนปลาทองทั่ว ๆ ไป ลำตัวมีลักษณะคล้ายปลาทองสามัญแต่จะเพรียวกว่า มีครีบที่สมบรูณ์และยาวกว่า ปลายหางจะมนกลม เป็นปลาที่ว่ายน้ำได้รวดเร็วและต้องการพื้นที่ในที่เลี้ยงพอสมควร ปลาทองชนิดนี้เมื่อโตเต็มที่จะมีขนาดถัวเฉลี่ยราว 9 นิ้ว มีอายุยืนยาวราว 10-20 ปี จัดว่าเป็นปลาทองที่ค่อนข้างเลี้ยงง่าย สามารถเลี้ยงได้ในกลางแจ้งตลอดทั้งปี เป็นปลาที่สามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้เป็นอย่างดี สามารถเลี้ยงได้ในที่ ๆ แม้มีอุณหภูมิต่ำ แต่ไม่ควรให้ปลาอยู่ในที่ ๆ มีอุณหภูมิต่ำกว่า 60 องศาฟาเรนไฮต์ เป็นระยะเวลานาน ๆ เพราะความเย็นอาจทำให้กระเพาะลมของปลาเกิดการผิดปกติ ปลาชนิดนี้มีด้วยกันหลากหลายสี อาทิเช่น สีแดง ขาว ส้ม ทอง น้ำตาล ดำ เหลือง ม่วงเข้ม น้ำเงิน เทา
สำหรับในบ้านเราปลาทองพันธุ์ชูบุงกิ้นมันรู้จักดีในนามของ "ปลาทองหางซิว" แต่ไม่ค่อยได้รับความนิยมเป็นที่แพร่หลายนัก ทั้งนี้อาจเนื่องมาจากเป็นปลาทองที่รูปร่างธรรมดา ๆ จึงทำให้ไม่ค่อยเป็นที่สนใจกันเท่าใด
จิกะ เออิโระ

| จิกะ เออิโระ |
| --- | --- |
เกิด:  (1990-11-01) 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1990 (34 ปี) จังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น

ส่วนสูง: 156 ซม.
หมู่เลือด: โอ
 
จิกะ เออิโระ (ญี่ปุ่น: 絵色千佳; อักษรโรมัน: Chika Eiro; 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1990 – ) หรือที่รู้จักในชื่อ เอริกะ (ญี่ปุ่น: エリカ; อักษรโรมัน: Erika) ชื่อเล่น คาชี, ชี (ญี่ปุ่น: かーちー, ちぃー) เป็นอดีตนักแสดงเอวีชาวญี่ปุ่น ซึ่งเป็นสมาชิกสังกัดแอสเทอร์โปรโมชัน
ประวัติและชีวิตส่วนตัว

ก่อนเดบิวต์ เธอได้เริ่มมีบล็อกในชื่อ "เอริกะ"
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2010 อีโรติกา (เจแปนโฮมวิดีโอ) ได้ตัดสินใจเปิดตัวเธอในฐานะนักแสดงเอวีหญิงผูกขาดคนแรก ซึ่งมีการร้องขอชื่อนักแสดงหญิงในเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของบริษัท และเธอได้เลือกเป็น "จิกะ เออิโระ" โดยชื่อที่อิงมาจากยี่ห้อ "เอ (อิ) โรติกา"
เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 เธอได้รับรางวัลไซโซจากงาน "สกายเฟอร์เฟกต์ทีวี! รางวัลรายการโทรทัศน์สำหรับผู้ใหญ่" ทางสกายเฟอร์เฟกต์ทีวี!
เธอได้อันดับ 9 ในการโหวตความนิยมซึ่งจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม ถึง 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 ในฐานะโครงการฉลองครบรอบ 30 ปีของวิดีโอสำหรับผู้ใหญ่ (เอวี30)
นับตั้งแต่ได้รับรางวัลใหญ่จากสกายเฟอร์เฟกต์ทีวีดังที่กล่าวมา เธอก็ไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน และตั้งแต่นั้นมา เธอก็หยุดเผยแพร่ผลงานใหม่และอำลาวงการ โดยไม่มีประกาศจากสำนักงานหรือฉลากสินค้าเกี่ยวกับเรื่องนี้ และไม่ทราบความเป็นไป รวมถึงในเดือนเมษายนของปีเดียวกัน ได้มีการลบบทความทั้งหมดในบล็อกทางการของเธอ
กระทั่งเดิอนมิถุนายน ค.ศ. 2020 เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล "แบบสอบถามนักแสดงเอวีที่ได้รับความนิยม" ตลอดกาลของบริษัทไซโซ
ผลงานที่ปรากฏตัว > วิดีโอสำหรับผู้ใหญ่

เมจะคิวต์ ♪ ชินจิน เนิร์ส-ซัง (ญี่ปุ่น: めちゃカワ♪新人ナースさん) (1 มกราคม โดยบริษัทมูดีซ์)
โฮโรโยอิ อามะ อิกิ (ญี่ปุ่น: ほろ酔い甘息) (1 เมษายน โดยบริษัทมูดีซ์)
การปรากฏตัว

วีนัสฟิวเจอร์＃82 (ค.ศ. 2010 ทางช่องเอนเทอร์!371)
จิโร อัตสึมิ

| จิโร อัตสึมิ渥美二郎 |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: โทชิโอะ อัตซึมิ (ญี่ปุ่น: 渥美 敏夫)
เกิด: 15 สิงหาคม พ.ศ. 2495 (72 ปี) เขตอาดาจิ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
แนวเพลง: เอ็งกะ
อาชีพ: นักร้อง
เครื่องดนตรี: เสียงร้อง
ช่วงปี: พ.ศ. 2519–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: โซนี่มิวสิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์ นิปปอนโคลัมเบียมิวสิก
จิโร อัตสึมิ (ญี่ปุ่น: 渥美二郎, 15 สิงหาคม พ.ศ. 2495 –) เป็นนักร้องชาวญี่ปุ่นแนวเอ็งกะ เขาเป็นที่รู้จักจากเพลง ยูเมะโออิซาเกะ (ญี่ปุ่น: 夢追い酒, ให้สาเกพาล่องลอยสู่ภวังค์) ซึ่งเผยแพร่เมื่อปี พ.ศ. 2521 โดยทำนองเพลงนี้ถูกนำไปใช้หลายภาษา รวมทั้งภาษาไทยในชื่อ รักฉันนั้นเพื่อเธอ ของพิงค์แพนเตอร์ ซึ่งประพันธ์คำร้องโดยชรัส เฟื่องอารมย์ และเผยแพร่ในปี พ.ศ. 2525
ประวัติและชีวิตในวงการบันเทิง

เขามีชื่อจริงว่า โทชิโอะ อัตสึมิ (ญี่ปุ่น: 渥美 敏夫) เขาเกิดที่เขตอาดาจิ โตเกียว เขาจบการศึกษาที่โรงเรียนมัธยมโคมาโกเมะ จากนั้นเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการเป็นนักร้องที่คิตะเซ็นจู โดยใช้ชื่อในวงการบันเทิงชื่อแรกว่า ทาเคชิ อัตสึมิ โดยได้ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ ชัยชนะแห่งความตาย ในปี พ.ศ. 2518 หลังจากนั้นเขาได้ออกผลงานเพลงแรกในปี พ.ศ. 2519 สังกัดโซนี่มิวสิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ในชื่อ คาวาอีโอมาเอะ (ญี่ปุ่น: 可愛いおまえ, เธอช่างน่ารักเหลือเกิน) แต่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในเพลง ยูเมะโออิซาเกะ ซึ่งเผยแพร่ในปี พ.ศ. 2521 สามารถทำยอดขายร่วม 2,800,000 ตลับ และกลายเป็นเพลงประจำตัวของเขาในที่สุด
ในปี พ.ศ. 2532 เขาถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร แต่ได้ทำการรักษาจนหายขาด ต่อมาเขาได้ย้ายไปสังกัดนิปปอนโคลัมเบีย เมื่อปี พ.ศ. 2544 และในปี พ.ศ. 2559 เขาได้จัดคอนเสิร์ตใหญ่ เดอะลาซเอ็งกะมาสเตอร์ เนื่องในโอกาสครบรอบ 40 ปีในวงการบันเทิงของเขา
ผลงานเพลง > สตูดิโออัลบั้ม

可愛いおまえ („เธอช่างน่ารัก“, 2519)
夢追い酒 („ให้สาเกพาล่องลอยสู่ภวังค์“, 2521)
忘れてほしい („ผมอยากให้คุณลืม“, 2522)
いたわり („ความกรุณา“, 2523)
他人酒 („Another's Sake“, 2524) ทำยอดขายถึง 300,000 ตลับ
夢よもういちど („ความฝันครั้งหนึ่ง“, 2525)
想い出のひと („ใครจำได้บ้าง“, 2526)
釜山港へ帰れ („กลับสู่ปูซาน“, 2526) ทำยอดขายถึง 700,000 ตลับ
北のものがたり („นิทานจากแดนเหนือ“, 2527)
おまえとしあわせに („โชคดีที่มีเธอ“, 2528)
ふたりの明日 („เช้าวันที่สอง“, 1. Juni 1991)
浪花夜景 („ยามราตรีของนานิวะ“, 2536) ทำยอดขายถึง 150,000 ตลับ
霧の港町 („เมืองท่าหมอกปกคลุม“, 2542)
男の航路 („การเดินทางของชายคนหนึ่ง“, 2544)
おそい春 („ปลายฤดูใบไม้ผลิ“, 2546)
哀愁 („คิดถึง“, 2549)
夢落葉 („ใบไม้ในฝัน“, 2549)
望郷波止場 („คิดถึงบ้านท่าเรือ“, 2551)
แหล่งข้อมูลอื่น

Atsumi Jirō ที่เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของนิปปงโคลัมเบียมิวสิก (ภาษาญี่ปุ่น)