stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บาศกนิยม
ประวัติ > แนวคิดและจุดเริ่มต้น

บาศกนิยมนับเป็นวิวัฒนาการของวงการศิลปะอย่างสำคัญ โดยศิลปินสองคน คือ ฌอร์ฌ บรัก และปาโบล ปีกัสโซ ซึ่งทั้งสองต่างมีจุดเริ่มต้นแรงบันดาลใจจากผลงานของปอล เซซาน ซึ่งมีความคิดว่า "โครงสร้างเรขาคณิตเป็นรากฐานของรูปทรงธรรมชาติทั้งมวล" และถ้าเข้าใจรูปทรงของโลกภายนอก และโครงสร้างตามความเป็นจริงแล้ว จงมองดูรูปเหล่านั้นให้เป็นเหลี่ยมเป็นลูกบาศก์ง่าย ๆ ทั้งปีกัสโซและบรักพยายามเน้นคุณค่าของปริมาตร ของวัสดุกับอากาศซึ่งสัมพันธ์กันเต็มไปหมดในภาพ อีกทั้งยังปฏิเสธหลักการของลัทธิประทับใจซึ่งละเลยความสำคัญของรูปทรงและมวลปริมาตร ศิลปินทั้งสองต่างสำรวจรายละเอียดของสิ่งที่พวกเขาต้องการวาด ด้วยการวิเคราะห์และแยกแยะทำลายรูปทรงเหล่านั้นให้กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไม่ปะติดปะต่อกัน จากนั้นก็นำมาสังเคราะห์ประกอบกันใหม่ ให้รูปทรงบางรูปทับกัน ซ้อนกัน หรือเหลื่อมล้ำกันก็ได้ โดยมีจุดประสงค์สำคัญในเรื่องการสร้างความงามที่เกิดจากมวลปริมาตรเป็นเป้าหมายสูงสุด
โดยที่มาของชื่อบาศกนิยมนั้นมาจากการที่ฌอร์ฌ บรัก ได้ส่งงานของเขาไปแสดงในนิทรรศการศิลปะที่หอศิลป์ศิลปินอิสระ (Salon des Artistes Indépendants) ในกรุงปารีส และถูกปฏิเสธไม่ให้แสดงงาน และนำผลงานทั้งหมดออกจากนิทรรศการ โดยมีนักวิจารณ์แสดงความเห็นเกี่ยวกับผลงานของบรักว่า เป็นการสร้างสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ขนาดเล็กทั้งสิ้น และเป็นผลงานที่ไม่เห็นความสำคัญของรูปทรงและตัดทอนทุกอย่างออกไป ไม่ว่าจะเป็นอาคารบ้านเรือน รูปร่างของสิ่งต่าง ๆ โดยบรักตัดทอนให้เกิดรูปทรงเรขาคณิตและนำไปสู่รูปทรงแบบลูกบาศก์
โดยในแรกเริ่มนั้น ปีกัสโซและบรักเริ่มทำงานในแบบบาศกนิยมร่วมกันนั้น ปีกัสโซเปิดเผยว่า "ตอนที่เริ่มเขียนภาพในแนวทางนี้นั้น พวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะสร้างรูปสี่เหลี่ยม แต่เพียงแต่ต้องการแสดงความคิดพวกเขาออกมาเท่านั้น" และในการที่จะแสดงออกให้ตรงกับความคิดของทั้งสอง ก็จำเป็นต้องทำการค้นหาโครงสร้างใหม่ และต้องเปลี่ยนแนวศิลปะไปในทางตรงกันข้ามกับศิลปะลัทธิประทับใจ ด้วยเหตุดังนี้ เขาจึงต้องละเลยเรื่องสีและสัมผัสเพื่อหันไปค้นหาเรื่องโครงสร้างซึ่งจะเป็นพื้นฐานขององค์ประกอบ โดยจัดระเบียบเสียใหม่
ประวัติ > มุมมองเทคนิคและรูปแบบ

ศิลปะแบบบาศกนิยมเกิดจากการที่ศิลปินไปเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางศิลปะที่ต่างไปจากแบบเก่าโดยสิ้นเชิง มันยากแก่การจำกัดความให้ เพราะบาศกนิยมมันไม่ใช่เพียงแค่ทฤษฎี ระบบ หรือแม้แต่รูปแบบเพียงแบบเดียว หากแต่บาศกนิยมได้พยายามค้นคว้าจากแนวทางในการสร้างสรรค์ งานศิลปะ ที่แสดงให้เห็นวัตถุ โดยให้ความรู้สึกว่าภาพนั้น ๆ ถูกสร้างขึ้นด้วยสีบนผืนผ้าใบ ไม่ใช่เพียงแค่การเลียนแบบวัตถุเท่านั้น ให้สายตามองเห็นเป็นจริงอย่างธรรมชาติ แต่อย่างไรก็ตาม ศิลปะแบบบาศกนิยมก็ไม่ใช่ศิลปะนามธรรมโดยแท้จริง เพราะว่าบาศกนิยมยังมีเนื้อหาเรื่องราวในภาพอยู่ แต่สิ่งที่บาศกนิยมให้ความสนใจคือการมุ่งไปที่ลักษณะของวัตถุทางรูปทรงที่เราเห็นได้ด้วยความคิด ดังนั้น บาศกนิยมจึงเป็นแนวทางศิลปะที่พยายามจะเชื่อมโยงทั้งความคิดและสายตาเข้าด้วยกัน
ปีกัสโซและบรักนั้นได้แรงบันดาลใจในการทำศิลปะแบบบาศกนิยมจากเซซานในเรื่องโครงสร้างและการไม่ลวงตา บาศกนิยมทำตามหลักการวิเคราะห์ โครงสร้าง และการแปรระนาบ แล้วสร้างรูปทรงที่เป็นเหลี่ยมเป็นสันขึ้นมา โดยลดระยะในช่วงความลึกจากโลกแห่งทิวทัศน์จริงลงมา ทำให้มวลสารทั้งหลายอัดรวมกันเหมือนภาพนูน บาศกนิยมแบบวิเคราะห์ (analytical cubism) จะตัดรายละเอียดซับซ้อนของวัตถุจริงออกไป บ้านและต้นไม้จะลดรูปทรงลง เหลือแค่ก้อนเหลี่ยมหรือรูปโค้งอย่างง่าย ๆ
บาศกนิยมจะมีแนวทางที่ไม่แสดงให้เห็นได้ชัดว่าอะไรเป็นอะไร แต่จะใช้ให้สิ่งต่าง ๆ นั้นมาปรากฏคู่กันเสมอ เช่น ในการสร้างปริมาตร (volume) แต่ในขณะที่ก็มีการใช้สีแบนราบตามผืนผ้าใบในบริเวณใกล้เคียง มีการจับลักษณะวัตถุตามที่ตาเห็น ขณะเดียวกันก็จงใจใช้สีที่แสดงให้รู้ว่านี่คือ ผืนผ้าใบแท้ ๆ ไม่ใช่อย่างอื่น ในเรื่องเส้นวาดและสีก็เช่นเดียวกัน เส้นอาจจะถูกกลืนหายเข้าไปในบริเวณสี ขอบร่างที่คมชัดของคนอาจจะเลือนหายเข้าไป กลืนกับระนาบรอบตัวได้โดยง่าย วิธีการทำระนาบให้เชื่อมโยงกันไปเรื่อย ๆ นั้นจะทำโดยการเปลี่ยนระดับสายตาไปด้วยกัน จะพบกับความตื้นลึกที่ต่างกัน แม้มันจะอยู่บนระนาบเดียวกันก็ตาม
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ปีกัสโซได้เปลี่ยนแนวทางการทำงานแบบบาศกนิยมมาเป็นบาศกนิยมแบบสังเคราะห์ (synthetic cubism) บาศกนิยมแบบนี้จะมีวัสดุต่าง ๆ เท่าที่หาได้มาปะติดเข้าไปด้วย ภาพที่ใช้วัสดุมาประกอบกันนี้เรียกว่า "ภาพปะติด"  (collage) อาจจะใช้แผ่นกระดาษ เศษหนังสือพิมพ์ แผ่นกระจกเงา เส้นเชือก ทราย หรือไพ่ การนำเอาเศษวัสดุเหล่านี้มาใส่ในภาพ สามารถอำพรางความรู้สึกที่ว่า "โลกของภาพเขียนกับโลกของจิตรกรหรือผู้ดูไม่มีอะไรเกี่ยวกัน เป็นคนละโลก" ลดลง ซึ่งจะทำให้คนดูภาพกับจิตรกรมีความเชื่อมโยงกันทางความคิดมากยิ่งขึ้น วัสดุที่เลือกมาใช้นี้จะยังคงไว้ซึ่งคุณสมบัติทางการใช้สอย เมื่อนำมาจัดองค์ประกอบทางศิลปะก็จะได้คุณลักษณะใหม่ที่เป็นนามธรรมในแบบแผนที่แปลกออกไป
ประวัติ > บาศกนิยมยุคแรก

ระยะที่ 1 บาศกนิยมแบบหน้าตัด (facet cubism) ระหว่าง ค.ศ. 1907-1909 เป็นบาศกนิยมแบบเริ่มต้น ระยะนี้ศิลปินจะสร้างสรรค์ผลงานโดยการแบ่งแยกวัตถุหรือรูปภาพออกเป็นส่วนประกอบทางเรขาคณิตที่แน่นอน หรืออาจเรียกว่าตัดเป็นเหลี่ยมมุมอย่างหน้าเพชร (facet) ก็ได้ แล้วจึงนำเอาส่วนประกอบย่อยเหล่านั้นมาจัดองค์ประกอบใหม่เข้าด้วยกัน ซึ่งการแสดงออกในระยะเริ่มต้นของบาศกนิยมนี้แสดงให้เห็นอิทธิพลของเซซานอย่างชัดเจน ด้วยพวกเขาได้นำลักษณะรูปแบบของเซซานมาเป็นจุดดลใจและแนวทางการพัฒนาของตน นอกจากนั้น ศิลปินบาศกนิยมยังสนใจศึกษาศิลปกรรมของอนารยชนชาวแอฟริกาและศิลปกรรมแบบอาร์เคอิกของกรีกโบราณด้วย
ประวัติ > บาศกนิยมยุคที่สอง

ระยะที่ 2 บาศกนิยมแบบวิเคราะห์ (analytical cubism) ระหว่าง ค.ศ. 1909-1912 เป็นบาศกนิยมที่ได้รับการสร้างขึ้นด้วยการแตกแยกรูปแบบจริงของวัตถุเพิ่มมากขึ้น แล้วจึงนำมาวิเคราะห์ประกอบผ่านผลงาน แสดงให้เห็นแง่มุมต่าง ๆ ของวัตถุไปพร้อมกัน บาศกนิยมแบบวิเคราะห์นี้เป็นการวิเคราะห์เกี่ยวกับรูปทรงและพื้นที่ พื้นระนาบของวัตถุได้ถูกสร้างขึ้นในแนวใหม่ จากการศึกษาโครงสร้าง และการแสดงให้เห็นแง่มุมต่าง ๆ (angular and faceted planes) ของวัตถุสิ่งเดียวกันได้หลายด้าน ในส่วนเนื้อหาศิลปะนั้นศิลปินสามารถสร้างสรรค์ด้วยเนื้อหาที่หลากหลาย เช่น เป็นภาพคน หุ่นนิ่ง หรือทิวทัศน์ โดยการใช้สีที่มีลักษณะไม่ฉูดฉาด ภาพระยะนี้มักถูกคลุมไว้ด้วยสีเทา สีน้ำตาลอมแดง สีเขียว และสีดิน
ประวัติ > บาศกนิยมยุคที่สาม

ระยะที่ 3 บาศกนิยมแบบสังเคราะห์ (synthetic cubism) ระหว่าง ค.ศ. 1912-1914 บาศกนิยมแบบสังเคราะห์มีพัฒนาการล้ำหน้าเกินกว่าบาศกนิยมที่ผ่านมามาก ศิลปินแสดงออกด้วยการจัดองค์ประกอบมากขึ้น และหยิบเอาเรื่องราวที่ง่ายและใกล้ตัวมาเป็นเนื้อหาแสดงออก เช่น แผ่นกระจก วัตถุที่ปรากฏนห้องทำงาน อาทิ แก้วเหล้า กล่องยาสูบ บุหรี่ ขวดเหล้า ไพ่ เศษผ้า เครื่องดนตรี หนังสือพิมพ์ โดยการใช้เทคนิคภาพปะติดเข้ามาช่วย หรือที่เรียกว่า "flat pattern cubism" จัดวางลงบนผิวระนาบด้านตั้งและนอนในลักษณะแบนราบ ด้วยโครงสร้างของสีที่เข้ากันในลักษณะลึกลับน่าอัศจรรย์ จิตรกรรมบาศกนิยมในระยะหลังนี้จะแสดงรูปทรงต่าง ๆ ของวัตถุด้วยการแบ่งแยกออกจากกันและวางทับซ้อนกันด้วยผิวระนาบ (overlapping planes) และเส้น มีค่าของสีและลักษณะผิวพื้นที่แตกต่างกัน ดังเช่น ภาพหญิงสาวกับกีตาร์ ของฌอร์ฌ บรัก และภาพคนเล่นไพ่ของปีกัสโซ ซึ่งศิลปินทั้งสองมีเป้าหมายด้านการแสดงออกมากกว่าคำนึงถึงเนื้อหา
ประวัติ > จุดมุ่งหมายและการตีความ

กระแสบาศกนิยมมีความเชื่อทางศิลปะว่า การแสดงออกทางศิลปะนั้น นอกจากจะต้องไม่ถ่ายทอดตามความเป็นจริงตามตาเห็นแล้ว ศิลปินยังจะต้องกลั่นกรองรูปทรงด้วยการวิเคราะห์และสังเคราะห์รูปทรงให้เหลือเพียงแก่นที่แท้จริงและมั่นคงแข็งแรงด้วยปริมาตรของรูปทรงที่แข็งแรงอัดแน่นอีกด้วย ส่วนมิติแห่งความลึกถูกทำให้ปรากฏด้วยการใช้เหลี่ยมมุมประดุจเพชรที่ถูกเจียระไน ทำให้เกิดเงาทับซ้อนและเล่นแง่มุมด้วยขอบเขตของภาพที่ประสานสัมผัสกันอย่างเป็นจังหวะภายใต้การให้สีที่ไม่ฉูดฉาดรุนแรง เปลี่ยนแปลงรูปทรงธรรมชาติ มาสู่การจัดองค์ประกอบแบบนามธรรมทางเรขาคณิต ในลักษณะทับซ้อนกันบ้าง หรือมีรูปทรงบางใสซ้อนสลับกันบ้าง ใช้สีแบนราบปราศจากแสงและเงา มีความกลมกลืนหรือตัดกัน
หากพิจารณารูปแบบศิลปะของกระแสบาศกนิยมโดยภาพรวม จะเห็นมีลักษณะเป็นลูกบาศก์ ดังนั้นผลงานดังกล่าวจึงถูกเรียกว่าบาศกนิยม อย่างไรก็ตามลักษณะเฉพาะประการแรกของบาศกนิยมประการสำคัญคือ การแสดงออกด้านการสร้างสรรค์ของศิลปินจะอยู่ภายใต้การควบคุมขอบเขตของผลงานและความรู้สึกของศิลปินให้เป็นไปตามกฎเกณฑ์และหลักการเสมอ ศิลปินคำนึงถึงความมีระยะใกล้ไกลในภาพ ด้วยรูปทรงขนาด การทับซ้อน การบัง และความโปร่งใสเหมือนภาพเอกซเรย์ จะคำนึงถึงการตัดทอน การย่อและขยายส่วน และการบิดเบือนรูปทรง ให้อิสรเสรีแก่ผู้ชม และการสร้างสรรค์งานศิลปะจะคำนึงถึงหลังการจัดองค์ประกอบศิลป์
ประวัติ > ประติมากรรมบาศกนิยม

จิตรกรรมกระแสบาศกนิยมยังมีอิทธิพลต่อประติมากรรมอย่างเด่นชัด ด้วยปีกัสโซเคยสร้างประติมากรรมเพื่อเพิ่มพูนการค้นคว้าของกระแสนี้ควบคู่ไปกับจิตรกรรมด้วย เพราะบางอย่างในประติมากรรมแสดงออกเป็นรูปธรรมได้มากกว่าจิตรกรรม นอกจากการปั้นรูปด้วยดินเหนียวและหล่อด้วยโลหะแล้ว ปีกัสโซยังได้พัฒนาสร้างงานด้วยไม้ระบายสีด้วย เขาริเริ่มนำเศษโลหะมาเชื่อมต่อกันเป็นรูป โดยนำเศษชิ้นส่วนของเครื่องจักรซึ่งมีรูปร่างต่าง ๆ แต่ละชิ้นมีรูปทรงสำเร็จรูปอยู่แล้ว นำชิ้นสำเร็จรูปเหล่านั้นเข้ามารวมกันอยู่ในรูปเดียว ซึ่งก่อให้เกิดความคิดแก่พวกดาดาในภายหลัง อย่างไรก็ตาม มีประติมากรแท้ ๆ หลายคนทำงานตามแนวอุดมคติของกระแสบาศกนิยมอย่างสัมฤทธิผล
ตัวอย่างศิลปินสำคัญ

ปาโบล ปีกัสโซ (Pablo Picasso, ค.ศ. 1881-1973) ผลงานสำคัญคือ La Vie, 1903; Family of Saltimbanques, 1905; Les Demoisselles D’AVIGON, 1907; Woman with Mandolin, 1910; Girl with Mandolin, 1910; Pierrot and Harlequin, 1910; Women in White, 1923; Three Dances, 1925; Woman of Algiers, 1932; Girl before for a mirror, 1932; Weeping Woman, 1937; Guernica, 1937
ฌอร์ฌ บรัก (George Braque, ค.ศ. 1882-1963) ผลงานสำคัญคือ Houses at L’estaque, 1908; The Musician’s Table, 1913; The Black Pedestal Table, 1919; Horse’s Head, 1943; The Salon, 1944
แฟร์น็อง เลเฌ (Fernand Leger, ค.ศ. 1881-1955) ผลงานสำคัญคือ Nudes in the Forest, 1910; City Landscape, 1914; The Builders, 1955
อเล็กซานเดอร์ อาร์คีเปนโค (Alexander Archipenko, ค.ศ. 1887-1964) ผลงานสำคัญคือ Woman Combing her Hair, 1915
ฌัก ลิปชิตซ์ (Jacques Lipchitz, ค.ศ. 1891-1973) ผลงานสำคัญคือ The Large Bathers, 1923-1925; Mother and Child, 1941-1945
อ็องรี โลร็อง (Henri Laurens, ค.ศ. 1885-1954) ผลงานสำคัญคือ Man With Pipe, 1919
โอซิป ซัดกิน (Ossip Zadkine, ค.ศ. 1890-1967) ผลงานสำคัญคือ Commemorative Monument to the Destruction of Rotterdam, 1953-1954
สมโภชน์ อุปอินทร์ (Sompot Upa-in, 1934-2014)
อิทธิพลของบาศกนิยมต่อลัทธิอื่น

กลุ่มออร์ฟิสต์ (orphism) เป็นชื่อที่กีโยม อาปอลีแนร์ กวีและนักวิจารณ์ศิลปะคนสำคัญเป็นคนตั้งให้ในปี ค.ศ. 1911 อธิบายว่า "เป็นงานศิลปะทางจิตรกรรมที่ให้โครงสร้างใหม่ ๆ โดยปราศจากรายละเอียด ศิลปะแบบนี้ไม่ได้นำมาจากสิ่งที่มองเห็นด้วยตาธรรมดา แต่มีอยู่ในการสร้างสรรค์ของศิลปินและแสดงออกโดยศิลปินต่อความสมบูรณ์ของจริง" งานของกลุ่มออร์ฟิสต์ก็คือบาศกนิยมในรูปลักษณะหนึ่งที่ได้พัฒนาขึ้นอีกขั้น เป็นงานที่มีหลักการอยู่บนพื้นฐานของการใช้สีอันงดงาม แสดงออกถึงการเกี่ยวพันกันระหว่างสีกับรูปทรง จิตรกรที่ได้รับยกย่องว่าเป็นผู้นำในกลุ่มนี้คือ รอแบร์ เดอโลแน (Robert Delaunay) ผลงานส่วนมากจะเป็นเรื่องของปริมาตรกับสี เขาชอบแสดงผลของอารมณ์ต่อสีที่บริสุทธิ์สดใสซึ่งเกิดจากการเคยฝึกฝนตามแนวคิดของลัทธิประทับใจมาก่อน แต่พอปี ค.ศ. 1911 ก็ได้มีการนำความคิดของบาศกนิยมมาปรับใช้ เขาจัดแสดงงานร่วมกลับกลุ่มจิตรกรอิสระในห้องแสดงของพวกบาศกนิยม อาปอลีแนร์ได้กล่าวถึงผลงานของเขาระยะนั้นว่า "มีคุณค่าของสีที่ให้ความรู้สึกร่าเริงดุจดนตรีอันบริสุทธิ์" ระหว่างปี ค.ศ. 1910-1912 เดอโลแนได้วาดภาพชุดกรุงปารีสและหอไอเฟลไว้หลายภาพ ภาพชุดนี้มีรูปแบบวิธีการสังเคราะห์เรื่องรูปทรงเช่นเดียวกับบาศกนิยม ต่างกันตรงที่ผลงานของเดอโลแนเต็มไปด้วยแสงสีอันสดใส แลดูมีความเคลื่อนไหว อันได้รับอิทธิพลบางประการของพวกอนาคตนิยมเข้าผสมด้วย และต่อมาแนวคิดนี้ได้ผ่านเข้าไปในความคิดของวาซีลี คันดินสกี และกลายเป็นต้นกำเนิดอย่างหนึ่งในหลายสาเหตุของการเกิดลัทธิศิลปะนามธรรม ซึ่งกฎเกณฑ์นี้คือ การใช้แสงอาทิตย์ผสมกับรูปทรงในทรรศนะของบาศกนิยม
ดูเพิ่ม

http://www.cubistro.com/cubotimeline.html เก็บถาวร 2012-09-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.metmuseum.org/toah/hd/cube/hd_cube.htm
http://www.huntfor.com/arthistory/C20th/cubism.htm
http://artyfactory.com/art_appreciation/art_movements/cubism.htm
Woman Combing Her Hair ของอาร์คีเปนโค ค.ศ. 1914 หรือ 1915 (35.9 x 9.2 x 8.1 cm.) Raymond and Patsy Nasher Collection, Dallas, Texas 1984.A.40
บิกไทม์รัช

| บิกไทม์รัช |
| --- | --- |
บิกไทม์รัชจากซ้ายไปขวา: โลแกน เฮนเดอร์สัน, เจมส์ มาสโลว์, เคนดัลล์ ชมิดต์ และ การ์โลส เพน่า จูเนียร์
ข้อมูลพื้นฐาน
รู้จักในชื่อ: BTR
ที่เกิด: ลอสแอนเจลิส, สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง:  ป็อป  อาร์แอนด์บี 
ช่วงปี: 2009–2014, 2021
ค่ายเพลง:  โคลัมเบียเรเคิดส์ 

สมาชิก: เจมส์ มาสโลว์ เคนดัลล์ ชมิดต์ โลแกน เฮนเดอร์สัน การ์โลส เพน่า จูเนียร์
บิกไทม์รัช (อังกฤษ: Big Time Rush) เป็นวงบอยแบนด์จากประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2009 ณ เมืองลอสแอนเจลิส, ประเทศสหรัฐอเมริกา ประกอบไปด้วยสมาชิกจำนวน 4 คนคือ เจมส์ มาสโลว์, เคนดัลล์ ชมิดต์, โลแกน เฮนเดอร์สัน และ การ์โลส เพน่า จูเนียร์ โดยบิกไทม์รัชก็ได้ทำการยุติบทบาทในฐานะวงลงในปี ค.ศ. 2014
ประวัติ

บิกไทม์รัชได้ถือกำเนิดขึ้นจากการที่นิคคาโลเดียนต้องการสร้างซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง Big Time Rush พร้อมกับให้พวกเขาออกเพลงภายใต้สังกัดนิค เรเคิดส์แต่ภายหลังนิคคาโลเดียนได้ทำสัญญาร่วมกับโคลัมเบียเรเคิดส์ให้ร่วมผลิตโชว์ด้วยและทำให้พวกเขาได้ออกผลงานเพลงภายสังกัดโคลัมเบียเรเคิดส์แทน โดยพวกเขาได้ออกซิงเกิลแรกของวงที่มีชื่อว่า Big Time Rush ในวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 พร้อมกับออกอากาศซีรีส์ทางโทรทัศน์ในเดือนเดียวกัน
ต่อมาในเดือนตุลาคม ปี ค.ศ. 2010 พวกเขาได้ทำการปล่อยอัลบั้มแรกของวงที่มีชื่อว่า BTR โดยอัลบั้มแรกของพวกเขาก็สามารถทำอันดับขึ้นไปได้ถึงอันดับที่ 3 ในชาร์ตบิลบอร์ด 200 ในสัปดาห์แรกด้วยยอดขายถึง 67,000 ก๊อปปี้ ซึ่งภายหลังอัลบั้มนี้ก็สามารถทำยอดขายได้ถึง 500,000 ก๊อปปี้และได้รับการรับรองยอดขายอัลบั้มระดับโกลด์จาก RIAA และต่อมาในเดือนพฤศจิกายนพวกเขาก็ได้ปล่อยคริสต์มาสอีพีแรกของวงที่มีชื่อว่า Holiday  Bundle
หลังจากนั้นในเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 2011 พวกเขาได้ปล่อยซิงเกิลที่มีชื่อว่า Boy Friend โดยซิงเกิลนี้สามารถทำอันดับในสัปดาห์แรกได้ถึงอันดับที่ 72 ในชาร์ตบิลบอร์ด ฮอต 100 และก็ทำให้พวกเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Premios Oye! รางวัลทางด้านดนตรีของประเทศเม็กซิโกในปี ค.ศ. 2013 ซึ่งซิงเกิลนี้ก็ถือได้ว่าเป็นซิงเกิลที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของวงในชาร์ตบิลบอร์ด ฮอต 100 และในเดือนพฤศจิกายนพวกเขาก็ได้ปล่อยอัลบั้มที่ 2 ที่มีชื่อว่า Elevate พร้อมกับซีรีส์ทางโทรทัศน์ในฤดูกาลที่ 3
ต่อมาในปี ค.ศ. 2012 ช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคมทางวงก็ได้ประกาศทัวร์คอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรกของวงที่มีชื่อว่า Better with U Tour พร้อมกับในปีเดียวกันนั้นทางวงก็ได้ออกภาพยนตร์ทางโทรทัศน์เรื่องแรกของวงโดยมีชื่อว่า Big Time Movie ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ออกอากาศในประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรกในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 2012 โดยเรตติ้งของภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ถือได้ว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากโดยในสัปดาห์แรกที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกอากาศก็สามารถทำเรตติ้งไปได้มากถึง 13 กว่าล้านคน และทั้งนี้ทางวงก็ได้ออกซาวด์แทร็กอีพีของภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย โดยซาวด์แทร็กของภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ได้นำเพลงของเดอะบีเทิลส์มาร้องใหม่ถึง 6 เพลงด้วยกัน
และในเดือนมิถุนายน ปี ค.ศ. 2013 พวกเขาก็ได้ปล่อยอัลบั้มที่ 3 ที่มีชื่อว่า 24/Seven โดยในปีเดียวกันนั้นเองพวกเขาก็ได้รับรางวัล Golden Bravo Otto Awards สาขา Best Global Pop Band or Group และหลังจากที่ซีรีส์ทางโทรทัศน์จบลงในปี ค.ศ. 2013 แล้วในปี ค.ศ. 2014 พวกเขาก็ยังได้รับรางวัลเวิลด์มิวสิกอะวอดส์ สาขา World's Best Live Act ซึ่งบิกไทม์รัชก็ถือได้ว่าเป็นนักแสดงและศิลปินภายใต้สังกัดนิคคาโลเดียนกลุ่มแรกที่สามารถคว้ารางวัลนี้มาครองได้ และหลังจากที่บิกไทม์รัชได้ทัวร์คอนเสิร์ต Live World Tour สุดท้ายเสร็จทางวงก็ได้ทำการตัดสินใจยุติบทบาทในฐานะวง
สมาชิก

เจมส์ มาสโลว์ (James Maslow) (2009-2014, 2021-ปัจจุบัน)
เคนดัลล์ ชมิดต์ (Kendall Schmidt) (2009-2014, 2021-ปัจจุบัน)
โลแกน เฮนเดอร์สัน (Logan Henderson) (2009-2014, 2021-ปัจจุบัน)
การ์โลส เพน่า จูเนียร์ (Carlos Pena, Jr.) (2009-2014, 2021-ปัจจุบัน)
ผลงาน > สตูดิโออัลบั้ม

BTR (2010)
Elevate (2011)
24/Seven (2013)
ผลงาน > อีพี

Holiday  Bundle (2010)
Big Time Movie Soundtrack (2012)
ทัวร์คอนเสิร์ต

Big Time Rush in Concert (2011)
Better with U Tour (2012)
Big Time Summer Tour (2012)
Summer Break Tour (2013)
Live World Tour (2014)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
บิกไทม์รัช ที่ออลมิวสิก
บิกไทม์รัชที่เอ็มทีวี เก็บถาวร 2010-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บิกบราเธอร์

บิ๊ก บราเธอร์ (อังกฤษ: Big Brother) เป็นเกมเรียลลิตีโชว์ที่นำผู้เข้าแข่งขันประมาณ 12 คน มาใช้ชีวิตด้วยกันในบ้านหลังหนึ่ง เป็นเวลา 100 กว่าวัน โดยมีกล้องมากกว่า 30 กว่าตัวคอยสอดส่องพฤติกรรมของคนในบ้าน และคนในบ้านถูกตัดขาดจากโลกภายนอก และไม่มี โทรศัพท์ โทรทัศน์ วิทยุ และสื่อต่าง ๆ ในบ้านบิกบราเธอร์
บิกบราเธอร์ เริ่มขึ้นที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ ในเดือนกันยายน ปี พ.ศ. 2542 เมื่อมีกระแสตอบรับอย่างล้นหลามจากผู้ชมทั่วประเทศ ทำให้เกมดังกล่าว โด่งดังจนประเทศอื่น ๆ ซื้อลิขสิทธิ์ ไปเล่นในประเทศท้องถิ่น เช่น สหรัฐเอมริกา อังกฤษ อิตาลี ฝรั่งเศส สวีเดน เยอรมัน รวมไปถึง ไทย
ลักษณะรายการ

ภายในบ้าน จะมีผู้ควบคุม โดยใช้สรรพนามแทนตัวว่า "บิกบราเธอร์" โดยมีเสียงคำสั่งเริ่มต้นเป็นเอกลักษณ์ด้วยคำว่า "นี่คือ บิกบราเธอร์" คอยมอบภารกิจต่าง ๆ มอบให้แก่ผู้เข้าแข่งขันทุกคนในบ้าน รวมถึงคอยควบคุมผู้เข้าแข่งขันตามกฎกติกาในบ้าน ซึ่งการมอบภารกิจนั้น ส่วนใหญ่เป็นกิจกรรมที่จะต้องทำร่วมกันทั้งหมด หรือบางครั้งอาจกำหนดให้เฉพาะคน โดยมุ่งการสร้างผลกระทบสำหรับคนในบ้าน ซึ่งจะสะท้อนให้ผู้เข้าแข่งขัน แสดงความรู้สึก อารมณ์ และธรรมชาติของตนเองออกมามากขึ้น โดยในแต่ละภารกิจที่มอบให้นั้น จะมีเงื่อนไขต่าง ๆ ที่จะต้องทำให้สำเร็จ ถ้าภารกิจสำเร็จ ก็จะได้รางวัล แต่ในทางกลับกัน ถ้าภารกิจล้มเหลว ก็จะถูกลงโทษ ในทุกๆสัปดาห์
นอกจากนั้น ในแต่ละวัน ผู้เข้าแข่งขันจะถูกกำหนดให้เข้า "ห้องเปิดใจ" เพื่อเล่าถึงความรู้สึกต่าง ๆ ต่อผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆในบ้าน รวมถึงความรู้สึกและความคิดเห็นในเหตุการณ์ต่างๆ ที่อยากจะบอก หรือพูดคุย ระบายความในใจกับบิกบราเธอร์
ทุก ๆ สัปดาห์ สมาชิกทุกคน จะต้องทำหน้าที่ "เสนอชื่อ" ผู้เข้าแข่งขัน 2 คน ที่ต้องการให้ออกจากบ้าน โดยต่างฝ่ายต่างเสนอชื่อผ่านทางห้องเปิดใจ พร้อมเหตุผลประกอบ หลังจากนั้น ผู้ที่มีคะแนนเสียงสูงสุด 2 อันดับ คือผู้ที่อาจจะต้องออกจากบ้านในสัปดาห์ถัดไป
ผู้ที่ถูกเสนอชื่อให้ออกจากบ้าน จะมีสิทธิอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อได้ จากการโหวตของผู้ชมทั่วประเทศ โดยการโหวตผ่านทางระบบ sms เป็นระยะเวลา 1 สัปดาห์
หลังจากนั้นเมื่อถึงสัปดาห์ที่จะมีการออกจากบ้านครั้งต่อไป จะสรุปผลจากคะแนนโหวตที่ได้จากผู้ชม
โดยผู้ที่มีคะแนนเสียงที่ทางผู้ชมโหวตให้อยู่ในบ้านต่อน้อยที่สุด ก็จะต้องออกจากบ้านไป (สำหรับในต่างประเทศ ผู้ที่มีคะแนนเสียงที่ทางผู้ชมโหวตให้ออกจากบ้านมากที่สุด จะต้องออกจากบ้านไป)
เมื่อผู้เข้าแข่งขันถูกโหวตออกในแต่ละสัปดาห์ จนในสัปดาห์สุดท้าย ซึ่งจะเหลือผุ้เข้าแข่งขัน 3 คนสุดท้าย จะมีการโหวตจากผู้ชมทั่วประเทศอีกครั้ง เพื่อหาผู้ชนะบ้านบิกบราเธอร์ เมื่อมาถึงวันสุดท้ายของการแข่งขัน ซึ่งผู้ที่ได้รับคะแนนเสียงจากผู้ชมทั่วประเทศมากที่สุด จะเป็นผู้ชนะ
สำหรับผู้ชนะ จะได้รับ เงินสดเป็นจำนวนกว่า 1,000,000 บาท บ้าน 1 หลัง  และรถยนต์ 1 คัน มูลค่าทั้งหมด ถึง 3,000,000 บาทขึ้นไป โดยประมาณ
บิ๊ก บราเธอร์ ประเทศไทย

ประเทศไทย ได้ซื้อลิขสิทธิ์บิ๊ก บราเธอร์ออกอากาศ ครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2548 และออกอากาศวันสุดท้ายเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 โดยบริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) โดยมี ศรัณยู วงษ์กระจ่าง เป็น พิธีกรประจำรายการ ออกอากาศ ทาง ยูบีซี เคเบิลทีวี แบบเรียลไทม์ ตลอด 24 ชั่วโมง และ เสนอไฮไลท์ทาง ไอทีวี ใช้กล้องถ่ายทำจำนวน​ 26 ​ตัว ทีมงานผลิตถึง​ 200​ คน ในบ้านที่ใช้เก็บตัว​ 12 ​ผู้เข้าแข่งขันที่กันตนา​มูฟวี่​ทาวน์​ (คัดจากคน60,000คนทั่วประเทศ) ในคอนเซ็ปต์การถูกจับตามองตลอด​ 2,4 ชั่วโมง หรือ 100 วันที่แข่งขัน แต่ละคนจะต้องนำเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวเข้าไปอยู่ในบ้าน "Big Brother" เอง รวมทั้งต้องอยู่ร่วมกันกับคน ทั้ง​12 คน​ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน​ในบ้านที่ปิดล้อมด้วยกำแพงสูงเป็น​เวลา​100 หนึ่งซีรีส์)​และถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง พฤติกรรมทุกอย่างของพวกเขาในแต่ละวันไม่สามารถหลุดพ้นจากสายตาของผู้ชมได้​
บิ๊ก บราเธอร์ ประเทศไทย จัดการแข่งขันมาแล้ว 2 ครั้ง มีผลการแข่งขันดังนี้ คือ
ปีที่ 1 (พ.ศ. 2548)
นิพนธ์ เพิกทิม (ตุ้ย)  - ชนะเลิศ
โสภณ ศรีสกุล (แห้ว)  - รองชนะเลิศอันดับ 1
พิมพ์จักร ชิวารักษ์ (พิม)  - รองชนะเลิศอันดับ 2
มีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด จำนวน 12 คน ผู้เข้าแข่งขันที่เป็นที่กล่าวขวัญที่สุด คือ ** หยินมี่ เทียนพันษา สนณ์ณกิตตน์กุล  เป็นผู้เข้าแข่งขันคนแรกที่ออกจากบ้านเพราะทำผิดกฎของบีบี อย่างไม่ยุติธรรม และเป็นผู้ที่มีแฟนคลับโหวดให้กลับเข้ามาทุกครั้ง เป็นสีสัน และทำให้รายการสนุก เมื่อเธอออกจากรายการก็ทำให้ สีสันและคนติดตามน้อยลง
ภารกิจของซีรีส์  1 ที่ถูกแฟนคลับจับตาดูและพูดถึงมากที่สุด คือ ภารกิจขุดลอกบ่อดินให้เสร็จในหนึ่งคืน ซึ่งกดดันผู้เข้าแข่งขันมากที่สุด
ปีที่ 2 (พ.ศ. 2549)
อริสา สนธิรอด (ติ๊ก)  - ชนะเลิศ
ศวัสกร นันทะปัน (บอมเบย์)  รองชนะเลิศอันดับ 1
อิศรา นาวี (โอ้)  รองชนะเลิศอันดับ 2
มีผู้เข้าแข่งขันเริ่มต้นทั้งหมด 14 คน แล้วคัดออกใน 24 ชม. 1 คน และคัดออกอีก 1 คน ใน 72 ชม. แรกของการแข่งขัน
ในสัปดาห์ที่ 2 เกด งามเนตร หิรัญชนะโชติ ได้ออกจากบ้านเพราะท้าทายอำนาจบีบี ส่งผลให้ต้องหาผู้เข้าแข่งขันมาแทนเกด ซึ่งผู้ที่มาแทนเกดคือ อุ้ม พรรณี สีดาฮด ซึ่งทำให้บิก บราเธอร์ปีที่ 2 มีผู้เข้าแข่งขันรวมทั้งสิ้น 15 คน
ผู้เข้าแข่งขันที่เป็นที่กล่าวขวัญมากที่สุด คือ กนกรัตน์​ ​เทโวขัติ​ (นก)
ภารกิจของซีรีส์ 2 ที่ถูกแฟนคลับจับตาดูและพูดถึงมากที่สุด คือ ภารกิจ BB Soldiers ฝึกความอดทนตลอด 7 วัน ซึ่งกดดันผู้เข้าแข่งขันมากที่สุด
แฟนคลับ

บิ้กบราเธอร์ แฟนคลับ (Big brother Fan Club - BBFC)  ก่อตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2548 โดยเริ่มต้นจากกลุ่มเล็กๆ ประมาณ 13 คน โดยมีนายจีระนันท์ จิระบุญยานนท์ เป็นคนริเริ่มและก่อตั้ง หลังจากนั้น ก็มีการรวมตัวกันพบปะสังสรรค์ ทำกิจกรรมร่วมกัน รวมถึงแลกเปลี่ยนข่าวสาร โดยมีที่ชุมนุมพบปะหลักๆ ในเว็บบอร์ด บิก บราเธอร์ ซึ่งต่อมาทางรายการได้เปิดรับให้ทางแฟนคลับเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆของทางรายการอย่างเป็นทางการ รวมถึงเปิดบ้านบีบี​แฟนคลับ​ Home BBFC ให้กลุ่มแฟนคลับ BBFC โดยเฉพาะ และกิจกรรมที่เป็นที่กล่าวขวัญเป็นพิเศษ คือกิจกรรมเปิดบ้านให้แฟนคลับเข้าชมภารกิจสดๆของผู้เข้าแข่งขัน ซึ่งเป็นเรื่องที่แหวกกฎรายการ Big brother ทั่วโลก ที่เดิมห้ามผุ้เข้าแข่งขันพบสื่อภายนอกโดยสิ้นแชิงตลอดระยะเวลาการแข่งขัน 100 วัน ซึ่งเกิดจากการตัดสินใจของโปรดิวเซอร์ คุณอนันต์ จันทร์วาววาม โดยความยินยอมของเจ้าของลิขสิทธิ์เอนเดอมอล เนื่องจากลักษณะรายการเป็น Realtime ซึ่งออกอากาศสดตลอดเวลา
กลุ่มแฟนคลับที่เกิดขึ้นเป็นการรวมกลุ่มของผุ้ชมรายการที่ติดตามชมรายการ โดยแยกได้เป็นกลุ่มหลักซึ่งเป็นแฟนคลับของรายการโดยเฉพาะ หมายถึงชอบดูและติดรายการบิกบราเธอร์ โดยไม่เจาะจงเชียร์ใครเป็นพิเศษ (ส่วนใหญ่เคยชมรายการบิก บราเธอร์ในประเทศอื่นๆมาแล้ว) และรวมถึงกลุ่มย่อยๆซึ่งสนใจเชียร์ผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งคนใดอย่างชัดเจน และแบ่งประเภทสมาชิกออกได้เป็นอีก 2 กลุ่มคือ กลุ่มที่เล่นอินเทอร์เน็ต กับกลุ่มที่เป็นผู้ชมทั่วไปที่ไม่ได้เข้าอินเทอร์เน็ต
สำหรับเว็บบิกบราเธอร์ แฟนคลับ (Big brother Fan Club - BBFC) มีสมาชิกทั้งหมด 24,682 คน มีหัวข้อกระทู้ทั้งหมด 613,111 กระทู้ มีการตอบกระทู้ทั้งหมด 29,669 หัวข้อ 
ส่วนสมาชิกทั่วไปมีจำนวนที่ลงทะเบียนจริงประมาณสี่หมื่นคนทั่วประเทศ ซึ่งเป็นอาจนับว่าเป็นผลกระทบและลักษณะการตอบสนองของคนดู หลังจากการที่มีรายการเรียลลิตี้เข้ามาเมืองไทยอย่างเป็นทางการและเกิดพฤติกรรมแบบใหม่ในการติดตามชมของคนดูขึ้นมา
บทบาทของรายการเชิงวิชาการ

เคสของภารกิจต่างๆในรายการบิ้ก บราเธอร์ได้ถูกนำมาเป็นกรณีศึกษาพฤติกรรมของผู้เข้าแข่งขัน รวมถึงพฤติกรรมตอบสนองของคนดู โดยการริเริ่มของนายจีระนันท์ จิระบุญยานนท์ ในแง่จิตวิทยาบุคคล ต่อมาภารกิจต่างๆ ในรายการ ได้ถูกนำมาใช้เป็นกรณีศึกษาของคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ และคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เนื่องจากเป็นเคสตัวอย่างในสภาวะปิดที่สังเกตการณ์ได้ง่ายสำหรับนักศึกษา นอกจากนั้นก็ยังถูกนำมาเป็นเคสวิเคราะห์ทางจิตวิทยา และบทความเกี่ยวกับพฤติกรรมบุคคลอีกหลายแห่ง นับเป็นการนำมาประยุกต์ใช้ในการศึกษาที่ได้ผลและเกิดประโยชน์ในแง่จิตวิทยาที่น่าสนใจอย่างหนึ่ง
บิวตีฟูล, เดอร์ตี, ริช

| "บิวตีฟูล, เดอร์ตี, ริช" |
| --- | --- |

ซิงเกิลประชาสัมพันธ์โดยเลดีกากา
จากอัลบั้มเดอะเฟม
เขียนเมื่อ: กลางปี 2006
วางจำหน่าย: 16 กันยายน ค.ศ. 2008 (2008-09-16)
บันทึกเสียง: 2006-07
สตูดิโอ: 150 สตูดิโอส์ (Parsippany-Troy Hills, New Jersey)
แนวเพลง: แดนซ์ป็อป
ความยาว: 2:53
ค่ายเพลง: สตรีมไลน์ คอนไลฟ์ เชอร์รีทรี อินเตอร์สโคป
ผู้ประพันธ์เพลง: เลดีกากา รอบ ฟูซาริ
โปรดิวเซอร์: รอบ ฟูซาริ

มิวสิกวิดีโอ
"Beautiful, Dirty, Rich" ที่ยูทูบ
 
"บิวตีฟูล, เดอร์ตี, ริช" (อังกฤษ: Beautiful, Dirty, Rich) คือเพลงของเลดี้ กาก้า นักร้องสาวชาวอเมริกันในอัลบั้ม เดอะเฟม อัลบั้มแรกของเธอ ออกจำหน่ายในรูปแบบซิงเกิลเพื่อการประชาสัมพันธ์ (promotional single) ของอัลบั้มเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2551 เป็นเพลงแนวอัปเทมโป แดนซ์ป๊อปโดยมีการใช้เครื่องประสมเสียง (synthesizer) จำนวนมาก เนื้อเพลงมีเนื้อหาเกี่ยวกับประสบการณ์ของกาก้าในฐานะศิลปินที่ต้องดิ้นรนต่อสู้ในโลเวอร์อีสต์ไซด์ เธอกล่าวว่าเธอประพันธ์เพลงนี้ "ขณะที่ใช้ยาเป็นจำนวนมาก" และ "พยายามจะหาทางออก"
เพลงนี้ได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์ โดยชมเชยด้านเนื้อเพลงและความสนุกสนานของบทเพลง เพลงนี้ประสบความสำเร็จทางการค้าเพียงเล็กน้อย โดยขึ้นอันดับสูงสุดในลำดับที่ 83 ของชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร เพลงนี้ได้ออกเผยแพร่มิวสิกวิดีโอใน 2 ฉบับ ฉบับแรกคือฉบับตัดต่อคลิปจากซีรีส์เรื่อง เดอร์ตี เซ็กซี มันนี ของช่อง ABC ในสหรัฐอเมริกาโดยออกเผยแพร่เพื่อประชาสัมพันธ์การแสดงของเธอ อีกหนึ่งฉบับคือมิวสิกวิดีโอฉบับเต็ม ทั้งสองฉบับประกอบด้วยกาก้าและนักเต้นโดยถ่ายในหลายๆจุดของแมนชั่นและเผาธนบัตร
กาก้าแสดงสดเพลงนี้ในหลายครั้ง รวมถึงคอนเสิร์ตทัวร์เดอะเฟมบอลซึ่งเป็นคอนเสิร์ตทัวร์ครั้งแรกของเธอ กาก้าแสดงโดยสวมชุดเกาะอกในแบบอนาคตกาลพร้อมดิ้นประดับชุดทรงสามเหลี่ยมสีเงิน การแสดงได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์ในเรื่องของเสียงกาก้าที่ "แข็งแกร่ง" และพลังของเธอ และทำให้จุดเริ่มต้นของการแสดงนั้นดีเยี่ยม
ชาร์ต

| ชาร์ต (2008–10) | ตำแหน่ง สูงสุด |
| --- | --- |
UK Singles (OCC): 83
US Dance/Electronic Digital Songs (Billboard): 28
การรับรอง

| ประเทศ | การรับรอง | จำนวนหน่วยที่รับรอง/ยอดขาย |
| --- | --- | --- |
| United Kingdom | — | 53,000 |
| United States (RIAA) | Gold | 500,000^ |
 ^ตัวเลขการจัดส่งขึ้นอยู่กับการรับรองเพียงอย่างเดียว