stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นิวบริเตน
แหล่งข้อมูลอื่น

Nationsonline.org: Solomon Islands
Ethnologue.com: Map of languages of New Britain
Australian War Memorial, Operations against German Pacific territories — (6 August−6 November 1914).
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA 
5°44′S 150°44′E﻿ / ﻿5.733°S 150.733°E﻿ / -5.733; 150.733
| ด ค กเกาะที่ใหญ่ที่สุดในโลก |
| --- | --- |
ขนาด 100,000 ตารางกิโลเมตร (39,000 ตารางไมล์) หรือมากกว่า:  กรีนแลนด์  นิวกินี  บอร์เนียว  มาดากัสการ์  แบฟฟิน  สุมาตรา  ฮนชู  วิกตอเรีย  บริเตนใหญ่  เอลสเมียร์  ซูลาเวซี  เซาท์ไอแลนด์  ชวา  นอร์ทไอแลนด์  ลูซอน  นิวฟันด์แลนด์  คิวบา  ไอซ์แลนด์ 
ขนาด 20,000–99,999 ตารางกิโลเมตร   (7,722–38,610 ตารางไมล์):  มินดาเนา  ไอร์แลนด์  ฮกไกโด  ฮิสปันโยลา  ซาฮาลิน  แบงส์  ศรีลังกา  แทสเมเนีย  เดวอน  อเล็กซานเดอร์  เซเวียร์นืย  ติเอร์ราเดลฟูเอโก  เบิร์กเนอร์  อักเซลไฮเบิร์ก  เมลวิลล์  เซาแทมป์ตัน  มาราฌอ  สปิตส์บาร์เกิน  คีวชู  ไต้หวัน  นิวบริเตน  พรินซ์ออฟเวลส์  ยุจนืย  ไหหลำ  แวนคูเวอร์  ติมอร์  ซิซิลี  ซัมเมอร์เซต  โคเตลนืย  ซาร์ดิเนีย  บานานัล 
รายชื่อเกาะเรียงตามขนาด
แพรอส

| แพรอส Πάρος |
| --- | --- |
From top left: Parikia, Panagia Ekatontapiliani, the Frankish Castle and a typical Paros street
แพรอสLocation within the region  
พิกัด:  37°5′N 25°9′E﻿ / ﻿37.083°N 25.150°E﻿ / 37.083; 25.150
ประเทศ:  กรีซ
แคว้น: South Aegean
หน่วยภูมิภาค: แพรอส
พื้นที่
 • เทศบาล: 196.3 ตร.กม. (75.8 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด: 724 เมตร (2,375 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 0 เมตร (0 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • Municipality: 13,715
 • ความหนาแน่นMunicipality: 70 คน/ตร.กม. (180 คน/ตร.ไมล์)
ชุมชุน
 • ประชากร: 6,058 (2011)
เขตเวลา: UTC+2 (EET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (EEST)
รหัสไปรษณีย์: 844 00
รหัสพื้นที่: 22840
ป้ายทะเบียนรถ: EM
เว็บไซต์: www.paros.gr
แพรอส (อังกฤษ: Paros, ออกเสียง: /ˈpɛərɒs/; กรีก: Πάρος; เวเนโต: Paro) เป็นเกาะในประเทศกรีซ ตอนกลางของทะเลอีเจียน ในหมู่เกาะซิคละดีส อยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะนักซอส ราว 8 กิโลเมตร เกาะอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองไพรีอัส ห่างราว 150 เมตร
ในอดีตแพรอสเป็นที่รู้จักทางด้านหินอ่อนขาว ซึ่งเป็นที่มาของคำว่า "Parian" ซึ่งมีความหมายว่า หินอ่อน ปัจจุบันยังพบเหมือนหินร้างอยู่บนเกาะ อย่างไรก็ตามแพรอสเป็นที่รู้จักในฐานะแหล่งท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยม
เมืองยอง

| เมืองยอง |
| --- | --- |
เมือง
เมืองยองที่ตั้งเมืองยองในประเทศพม่า
พิกัด: 21°11′N 100°22′E﻿ / ﻿21.183°N 100.367°E﻿ / 21.183; 100.367
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐฉาน
จังหวัด: เมืองพยาก
อำเภอ: เมืองยอง
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
เมืองยอง (ไทใหญ่: မိူင်းယွင်း; พม่า: မိုင်းယောင်း; ไทลื้อ: ᩮᨾᩨ᩠ᨦᨿᩬᨦ) เป็นเมืองหนึ่งในรัฐฉาน ประเทศพม่า ขึ้นกับอำเภอเมืองยอง จังหวัดเมืองพยาก เป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ทั้งเกี่ยวข้องกับพม่า ล้านนา สยาม ลาว และเขตสิบสองปันนาของจีน ผู้ที่อยู่อาศัยในเมืองเรียกว่าชาวลื้อ
คนเมืองยองสืบเชื้อสายมาจากผู้คนที่อพยพมาจากเมืองเชียงรุ่งและเมืองอื่น ๆ ในสิบสองพันนา ซึ่งเป็นคนลื้อหรือไทลื้อ และเมื่ออพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานครั้งใหญ่ในเมืองลำพูนในปี พ.ศ. 2348 คนทั่วไปจึงเรียกว่า คนเมืองยอง เพราะในสมัยนั้นรัฐประชาชาติหรือรัฐชาติ (nation state) แบบตะวันตกยังไม่เกิดขึ้น ในสมัยนั้นผู้คนต่างบ้านหลายเมืองที่มาอยู่ร่วมกัน จึงเรียนขานกันตามชื่อบ้านเมืองเดิม เช่น คนเมืองเชียงใหม่ คนเมืองลำปาง คนเมืองแพร่ คนเมืองน่าน คนเมืองเชียงตุง เป็นต้น ฉะนั้นคนไทยองจึงไม่ใช่คนไทที่เป็นชาติพันธุ์ยอง แต่เป็นคนไทลื้อที่อาศัยอยู่เมืองยอง
ภูมิลักษณะ

ตัวเมืองตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเชียงตุง ห่างกันประมาณ 80 กิโลเมตร ห่างจากชายแดนอำเภอแม่สายประมาณ 157 กิโลเมตร
ตัวเมืองยองเป็นแอ่งที่ราบกลางหุบเขา มีภูเขาล้อมรอบ มีความอุดมสมบูรณ์ เพราะมีแหล่งน้ำที่ดี นับเป็นเขตเกษตรกรรมที่สำคัญอีกแห่งหนึ่ง ตั้งแต่อดีตจึงมีผู้คนอพยพจากที่ต่าง ๆ เข้ามาตั้งถิ่นฐานตลอดเวลา ภูมิประเทศด้านตะวันตกสูงกว่าด้านตะวันออก แม่น้ำสายสำคัญคือแม่น้ำลาบ แม่น้ำวัง และแม่น้ำยอง ไหลไปทางทิศตะวันออก ไปสู่แม่น้ำโขง
กำแพง ประตู และใจกลางเมืองยอง

เขตกำแพงเมืองลักษณะกลมรีตั้งอยู่บนเนินสูง มีคูน้ำคันดิน ที่ตั้งประกอบด้วยประตูเมืองทั้ง 4 ด้าน ดังนี้
ทิศเหนือ ติดกับดอยปางหนาว มีประตูม่อนแสน
ทิศตะวันตก ติดเทือกเขา มีประตูปางหิ่ง
ทิศตะวันออก ติดที่ราบ มีประตูป่าแดง และประตูน้อย
ทิศใต้ ติดที่ราบ โดยมีแม่น้ำยองไหลผ่าน มีประตูเสื้อเมือง
นอกจากนั้น ยังมีอีก 3 ประตู ภายในเวียง คือ ประตูดินแดง ประตูหูหูด และประตูผาบ่อง บริเวณใจกลางเมืองมีต้นสรี หรือต้นโพธิ์มีไม้ค้ำโดยรอบซึ่งแสดงถึงความเชื่อเรื่องไม้ค้ำสรี เช่นเดียวกับคนเมืองในล้านนา
ประวัติ > การอพยพมาของชาวไทลื้อ

คำว่ายองหรือ ญอง อันเป็นชื่อเมืองนั้น ตำนานเมืองยองได้อธิบายว่าเป็นชื่อหญ้าชนิดหนึ่งที่เคยขึ้นในบริเวณเมืองยอง ครั้งหนึ่งมีนายพรานมาจากอาฬวีนคร ได้จุดไฟเผาป่าทำให้หญ้ายองปลิวไปทั่ว เมืองยองมีชื่อเป็นภาษาบาลีว่า มหิยังคนคร (ตำนานเมืองยอง)
เมืองยองเป็นเมืองที่มีตำนานกล่าวถึงพัฒนาการของบ้านเมืองที่เริ่มขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 18 โดยเริ่มจากการตั้งถิ่นฐานของกลุ่มคนพื้นเมือง ซึ่งได้แก่พวกลัวะ
ต่อมาในราวพุทธศตวรรษที่ 19 มีกลุ่มคนไทจากเมืองเชียงรุ่ง นำโดยเจ้าสุนันทะโอรสของเจ้าเมืองเชียงรุ่ง ได้พาบริวารเข้ามามีอำนาจปกครองเมืองยองเหนือคนพื้นเมือง โดยมีทั้งปัจจัยภายในเป็นสิ่งสนับสนุน ได้แก่การผสมผสานระบบความเชื่อและพิธีกรรมที่มีอยู่แต่เดิมกับพุทธศาสนาที่เข้ามาภายหลัง กับได้สร้างความสัมพันธ์กับคนพื้นเมือง
ส่วนปัจจัยภายนอกได้แก่
ความสัมพันธ์ทางเครือญาติและระบบบรรณาการกับเมืองเชียงรุ่ง เชียงตุง เชียงใหม่
การสร้างพันธมิตรทางการเมืองกับกลุ่มเมืองในที่ราบเชียงราย บนฝั่งแม่น้ำโขงตอนกลาง เช่น เชียงแสน เชียงของ เป็นต้น
เมืองยองในยุคต้นของตำนานจึงมีความสัมพันธ์ทางสังคมและวัฒนธรรมกับเมืองเชียงรุ่งอย่างใกล้ชิด
ในกรณีของคนเมืองยองต่อมาคำว่าเมืองได้หายไป คงเหลืออยู่คำว่า "ฅนยอง" ดังนั้น ยองจึงมิใช่ชาติพันธุ์ เมื่อวิเคราะห์จากพัฒนาการและภูมิหลังทางประวัติศาสตร์ของเมืองยองแล้ว คนยองก็คือคนเผ่าไทลื้อนั่นเอง ในปัจจุบันชาวเมืองยองในรัฐฉานและในจังหวัดน่าน ยังเรียกตัวเองว่า เป็น "คนลื้อเมืองยอง"
ประวัติ > ยุคอาณาจักรล้านนา

ในยุคที่อาณาจักรล้านนาสมัยราชวงศ์มังรายเจริญรุ่งเรืองและมีอำนาจ เมื่อกองทัพมองโกลหรือพวกฮ่อยกกองทัพเข้ายึดเมืองยองได้และเลยมาตีถึงเชียงแสน
สมัยพญาสามฝั่งแกน (พ.ศ. 1947–1948) กองทัพเชียงใหม่ สามารถขับไล่พวกฮ่อออกจากเชียงแสนและเมืองยองได้ เมืองยองจึงได้หันมาส่งบรรณาการให้กับเชียงใหม่
ในสมัยที่ที่ล้านนามีอำนาจสูงสุด พญาติโลกราช (พ.ศ. 1984–2030) ได้ขึ้นไปปกครองเมืองยองอยู่ระยะหนึ่งในราว พ.ศ. 1985 เพราะตำนานเมืองยอง และตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ ได้กล่าวถึงถึงการขยายอำนาจของล้านนาไปจนถึงดินแดนสิบสองพันนา พญาติโลกราช ซึ่งในตำนานได้ระบุว่า พระเจ้าอโศก ได้บูรณะพระธาตุจอมยอง และทรงทะนุบำรุงพระพุทธศาสนาในเมืองยองให้เจริญมั่นคง สันนิษฐานว่าพุทธศาสนาแบบลังกาได้ขึ้นไปเผยแผ่ถึงหัวเมืองต่าง ๆ ทางตอนบนระยะเวลานี้ด้วย
เหตุการณ์ดังกล่าวได้บ่งบอกถึงความสัมพันธ์ระหว่างเมืองยองกับเชียงใหม่ที่มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์มังราย ในระหว่างพุทธศตวรรษที่ 19-22 ในยุคที่อาณาจักรขนาดใหญ่ได้ขยายตัวออกไปโดยการทำสงคราม เช่น พม่า จีนหรือสิบสองพันนา ดังนั้น ล้านนาและล้านช้างจึงให้ความสำคัญต่อการเพิ่มกำลังคนซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญในการขยายอำนาจและสร้างอาณาจักร และยังใช้เป็นสิ่งที่แสดงอิทธิพลเหนือดินแดนต่าง ๆ ในปริมณฑลแห่งอำนาจหรือเมืองชายขอบ
จากสภาพที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ เมืองยองจึงอยู่ท่ามกลางการขยายอำนาจและการแสดงอิทธิพลของศูนย์อำนาจต่าง ๆ ตลอดเวลา การอยู่ในฐานะรัฐกันกระทบหรือรัฐกันชน (buffer state) ระหว่างอาณาจักรใหญ่ ต้องปรับตัวโดยการสร้างความสัมพันธ์ในหลายรูปแบบ เพื่อให้เกิดความสมดุลของอำนาจจากฝ่ายต่าง ๆ ที่อยู่รายรอบ ทำให้เมืองยองมีลักษณะเป็นเมืองที่เรียกกันว่า เมืองสามฝ่ายฟ้า เพราะมีความสัมพันธ์ในเชิงบรรณาการ (tribute) และเชิงอำนาจกับจีน พม่าและเชียงใหม่ในเวลาเดียวกัน ในยามทำสงคราม เมืองยองจึงถูกดึงเข้าสู่การสู้รบ โดยถูกเกณฑ์ทั้งเสบียงอาหารและผู้คน ตลอดจนการกวาดต้อนผู้คนไปตั้งถิ่นฐานในที่ต่าง ๆ ครั้งที่มีความสำคัญมากที่สุดคือ
ประเทศเชโกสโลวาเกีย

เชโกสโลวาเกีย (เช็กและสโลวัก: Československo, Česko-Slovensko) เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในยุโรปกลาง ซึ่งสถาปนาขึ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1918 เมื่อได้ประกาศอิสรภาพจากจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี จากนั้นใน ค.ศ. 1938 ซูเดเทินลันท์กลายเป็นส่วนหนึ่งของนาซีเยอรมนีตามข้อตกลงมิวนิก ในขณะที่ประเทศสูญเสียดินแดนเพิ่มเติมให้กับฮังการีและโปแลนด์ ระหว่าง ค.ศ. 1939 และ ค.ศ. 1945 รัฐถูกยุบเลิกเนื่องจากสโลวาเกียได้ประกาศอิสรภาพ และต่อมาภายหลังดินแดนที่เหลือทางตะวันออกก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของฮังการี ในขณะที่ส่วนที่เหลือของดินแดนเช็ก รัฐในอารักขาโบฮีเมียและมอเรเวียของเยอรมันได้ถูกประกาศขึ้น ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1939 ภายหลังจากการปะทุของสงครามโลกครั้งที่สอง แอ็ดวาร์ต แบแน็ช อดีตประธานาธิบดีแห่งเชโกสโลวาเกีย ได้จัดตั้งรัฐบาลผลัดถิ่นและต้องการที่จะได้รับการยอมรับจากฝ่ายสัมพันธมิตร
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อน ค.ศ. 1938 เชโกสโลวาเกียได้ถูกสถาปนาขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ด้วยการยกเว้นภูมิภาคคาร์เพเทียน รูเธเนีย ซึ่งกลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน (สาธารณรัฐแห่งสหภาพโซเวียต) ตั้งแต่ ค.ศ. 1948 ถึง ค.ศ. 1989 เชโกสโลวาเกียเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มตะวันออกพร้อมด้วยเศรษฐกิจแบบบังคับ สถานะทางเศรษฐกิจได้ถูกทำให้เป็นทางการมในฐานะสมาชิกของคอมิคอน ตั้งแต่ ค.ศ. 1949 และสถานะการป้องกันในกติกาสัญญาวอร์ซอ ตั้งแต่ ค.ศ. 1955 ช่วงเวลาของการเปิดเสรีทางการเมืองใน ค.ศ. 1968 หรือเป็นที่รู้จักกันคือ ปรากสปริง ซึ่งจบลงด้วยความรุนแรง เมื่อสหภาพโซเวียต ซึ่งได้รับความช่วยเหลือจากบางประเทศในกติกาสัญญาวอร์ซอในการรุกรานเชโกสโลวาเกีย ใน ค.ศ. 1989 รัฐบาลลัทธิมากซ์–เลนินและลัทธิคอมมิวนิสต์กำลังจะสิ้นสุดทั่วทั้งยุโรปตะวันออก เชโกสโลวาเกียได้ขับไล่รัฐบาลสังคมนิยมอย่างสงบในการปฏิวัติกำมะหยี่ การควบคุมราคาของรัฐได้ถูกยกเลิกภายหลังจากช่วงเวลาของเตรียมการ ใน ค.ศ. 1993 เชโกสโลวาเกียได้ถูกแบ่งแยกออกเป็นสองรัฐเอกราช ได้แก่ สาธารณรัฐเช็ก และสโลวาเกีย
ลักษณะโดยเฉพาะ > รูปแบบของรัฐ

ค.ศ. 1918–1938: สาธารณรัฐประชาธิปไตยได้รับการสนับสนุนในการสถาปนาขึ้นโดย Tomáš Masaryk
ค.ศ. 1938–1939: ภายหลังการเข้ายึดครอง ซูเดเทินลันท์โดยนาซีเยอรมนีใน ค.ศ. 1938 ภูมิภาคก็ค่อย ๆ กลายเป็นรัฐที่ความเชื่อมโยงต่อกันระหว่างภูมิภาคเช็ก สโลวัก และรูเธเนีย แถบภาคใต้ของสโลวาเกียและคาร์เพเทียน รูเธเนียได้ถูกกู้คืนโดยฮังการีและภูมิภาค Zaolzie ถูกผนวกรวมเข้ากับโปแลนด์
ค.ศ. 1939–1945: ส่วนที่เหลือของรัฐได้ถูกตัดขาดและแบ่งแยกออกมาเป็นรัฐในอารักขาโบฮีเมียและมอเรเวียและสาธารณรัฐสโลวัก ในขณะที่ส่วนที่เหลือของคาร์เพเทียน รูเธเนียถูกยึดครองและผนวกรวมเข้ากับฮังการี รัฐบาลผลัดถิ่นยังคงดำรงอยู่ในกรุงลอนดอน, ได้รับการสนับสนุนโดยสหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา และประเทศต่าง ๆ ในฝ่ายสัมพันธมิตร; ภายหลังจากเยอรมันได้เข้ารุกรานสหภาพโซเวียต ยังได้รับการยอมรับจากสหภาพโซเวียตอีกด้วย เชโกสโลวาเกียได้ปฏิบัติตามปฏิญญาสหประชาชาติและเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งของสหประชาชาติ
ค.ศ. 1946–1948: ประเทศนี้ถูกปกครองโดยรัฐบาลผสมพร้อมด้วยคณะรัฐมนตรีฝ่ายคอมมิวนิสต์ รวมทั้งนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาไทย คาร์เพเทียน รูเธเนียได้ถูกส่งมอบให้กับสหภาพโซเวียต
ค.ศ. 1948–1989: ประเทศนี้กลายเป็นรัฐลัทธิมากซ์–เลนินภายใต้ภายใต้การปกครองของโซเวียตพร้อมด้วยเศรษฐกิจแบบบังคับ. ใน ค.ศ. 1960, ประเทศอย่างเป็นทางการได้กลายเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมมีชื่อว่า สาธารณรัฐสังคมนิยมเชโกสโลวัก เป็นรัฐบริวารของสหภาพโซเวียต
ค.ศ. 1989–1990: เชโกสโลวาเกียได้กลายเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐประกอบไปด้วยสาธารณรัฐสังคมนิยมเช็กและสาธารณรัฐสังคมนิยมสโลวัก ใน ค.ศ. 1989 การปกครองของคอมมิวนิสต์ได้มาถึงจุดจบในช่วงการปฏิวัติกำมะหยี่ ตามมาด้วยการสถาปนาก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยแบบรัฐสภาขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
ค.ศ. 1990–1992: ไม่นานภายหลังการปฏิวัติกำมะหยี่ รัฐได้ถูกเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น สหพันธ์สาธารณรัฐเช็กและสโลวัก ประกอบไปด้วยสาธารณรัฐเช็กและสาธารณรัฐสโลวัก (สโลวาเกีย) จนกระทั่งได้ถูกยุบอย่างสันติ เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1993
ออสเตรีย ค.ศ. 1918–1938, ค.ศ. 1945–1992
เยอรมนี (สองประเทศในช่วงก่อนหน้านี้, เยอรมนีตะวันตกและเยอรมนีตะวันออก เป็นประเทศเพื่อนบ้านกันระหว่าง ค.ศ. 1949 และ 1990)
ฮังการี
โปแลนด์
โรมาเนีย ค.ศ. 1918–1938
สหภาพโซเวียต ค.ศ. 1945–1991
ยูเครน ค.ศ. 1991–1992 (สมาชิกของสหภาพโซเวียตจนถึง ค.ศ. 1991)
ลักษณะโดยเฉพาะ > ภูมิประเทศ

ประเทศแห่งนี้เป็นภูมิประเทศที่ไม่สม่ำเสมอโดยทั่วไป พื้นที่ทางตะวันตกเป็นส่วนหนึ่งของที่ราบทางตอนเหนือของยุโรปกลาง พื้นที่ทางตะวันออกประกอบไปด้วยปลายสุดขอบทางเหนือของเทือกเขาคาร์เพเทียนและดินแดนของลุ่มแม่น้ำดานูบ
ลักษณะโดยเฉพาะ > ภูมิอากาศ

สภาพอากาศของประเทศนี้คือฤดูหนาวที่ไม่รุนแรงและฤดูร้อนที่ไม่รุนแรงเช่นกัน ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากมหาสมุทรแอตแลนติกจากตะวันตก ทะเลบอลติกจากทางเหนือ และทะเลเมดิเตอร์เรเนียนจากทางใต้ ดังนั้นจึงไม่มีสภาพอากาศแบบทวีปเลย
ชื่อทางการ

ค.ศ. 1918–1938: สาธารณรัฐเชโกสโลวัก (ย่อคำว่า ČSR), หรือ เชโกสโลวาเกีย, ก่อนที่จะมีการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1920, ยังเป็นที่รู้จักกันคือ เช็กโก-สโลวาเกีย หรือ รัฐเช็กโก-สโลวัก
ค.ศ. 1938–1939: สาธารณรัฐเช็กโก-สโลวาเกีย, หรือ เช็กโก-สโลวาเกีย
ค.ศ. 1945–1960: สาธารณรัฐเชโกสโลวัก (ČSR), หรือ เชโกสโลวาเกีย
ค.ศ. 1960–1990: สาธารณรัฐสังคมนิยมเชโกสโลวัก (ČSSR), หรือ เชโกสโลวาเกีย
ค.ศ. 1990–1992:  สหพันธ์สาธารณรัฐเช็กและสโลวัก (ČSFR), หรือ เชโกสโลวาเกีย
ประวัติศาสตร์ > จุดกำเนิด

พื้นที่แห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีมาเนิ่นนานจนกระทั่งจักรวรรดิได้ถึงแก่การล่มสลายในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งได้ยุติลง รัฐแห่งใหม่ได้ถูกก่อตั้งขึ้นโดย Tomáš Garrigue Masaryk (ค.ศ. 1850–1937) ผู้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีคนแรก ตั้งแต่วันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1918 ถึง 14 ธันวาคม ค.ศ. 1935 เขาได้ถูกรับช่วงต่อโดยคนสนิทใกล้ชิดของเขาอย่างแอ็ดวาร์ต แบแน็ช (ค.ศ. 1884–1948)
รากเหง้าของลัทธิชาตินิยมของชาวเช็กต้องย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 19 เมื่อนักภาษาศาสตร์และนักศึกษา ได้รับอิทธิพลจากศิลปะจินตนิยม ได้ส่งเสริมภาษาเช็กและความภาคภูมิใจในชาวเช็ก ลัทธิชาตินิยมได้กลายเป็นขบวนการมวลชนในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19 การใช้ประโยชน์จากโอกาศที่มีจำกัดในการมีส่วนร่วมในชีวิตทางการเมืองภายใต้การปกครองของออสเตรีย ผู้นำเช็ก เช่น นักประวัติศาสตร์นามว่า František Palacký (ค.ศ. 1798–1876) ได้จัดตั้งองค์กรให้ความช่วยเหลือตนเองที่มีใจรักชาติต่าง ๆ มากมาย ซึ่งเปิดโอกาศให้เพื่อนร่วมชาติหลายคนได้มีส่วนร่วมในชีวิตสังคมก่อนที่จะได้รับเอกราช  Palacký ได้สนับสนุนลัทธิออสเตรีย-สลาฟ และทำงานในการปรับปรุงขึ้นมาใหม่และรัฐบาลกลางของจักรวรรดิออสเตรีย ซึ่งจะคอยปกป้องประชาชนที่พูดเป็นภาษาสลาฟในยุโรปกลางจากการคุกคามของรัสเซียและเยอรมัน
หนึ่งในผู้สนับสนุนการปฏิรูประบอบประชาธิปไตยและการปกครองตนเองของเช็กภายในออสเตรีย-ฮังการี Masaryk ได้รับการเลือกตั้งสองครั้งในการเข้าสู่ Reichsrat (รัฐสภาออสเตรีย) ครั้งแรก ตั้งแต่ ค.ศ. 1891 ถึง ค.ศ. 1893 จากพรรคยังเช็ก (พรรคเสรีนิยมแห่งชาติ) และอีกครั้ง ตั้งแต่ ค.ศ. 1907 ถึง ค.ศ. 1914 จากพรรคสัจนิยมเช็ก ซึ่งเขาเป็นผู้ก่อตั้งใน ค.ศ. 1889 พร้อมกับ Karel Kramář และ Josef Kaizl
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ชาวเช็กและสโลวักจำนวนหนึ่ง ซึ่งอยู่ในกองทหารเชโกสโลวัก ได้ต่อสู้รบกับฝ่ายสัมพันธมิตรในฝรั่งเศสและอิตาลี ในขณะที่จำนวนมากมายได้ละทิ้งหน้าที่ให้แก่รัสเซียเพื่อแลกกับการสนับสนุนในการได้รับอิสรภาพของเชโกสโลวาเกียจากจักรวรรดิออสเตรีย ด้วยการปะทุของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง Masaryk ได้เริ่มทำงานเพื่ออิสรภาพของเช็กในการร่วมมือกับสโลวาเกีย พร้อมด้วยกับ แอ็ดวาร์ต แบแน็ช และ Milan Rastislav Štefánik โดย Masaryk ได้เยือนประเทศตะวันหลายประเทศและได้รับการสนับสนุนจากนักเขียนข่าวการเมืองทรงอิทธิพล สภาชาติเชโกสโลวาเกียเป็นองค์กรหลักที่ได้ดำเนินการในการอ้างสิทธิ์สำหรับรัฐเชโกสโลวัก
ข้อมูล

"The First Czechoslovak Republic". The official website of the Czech Republic. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 March 2007.
อ่านเพิ่ม

Heimann, Mary. Czechoslovakia: The State That Failed (2009).
Hermann, A. H. A History of the Czechs (1975).
Kalvoda, Josef. The Genesis of Czechoslovakia (1986).
Leff, Carol Skalnick. National Conflict in Czechoslovakia: The Making and Remaking of a State, 1918–87 (1988).
Mantey, Victor. A History of the Czechoslovak Republic (1973).
Myant, Martin. The Czechoslovak Economy, 1948–88 (1989).
Naimark, Norman, and Leonid Gibianskii, eds. The Establishment of Communist Regimes in Eastern Europe, 1944–1949 (1997)
Orzoff, Andrea. Battle for the Castle: The Myth of Czechoslovakia in Europe 1914–1948 (Oxford University Press, 2009); online review doi:10.1093/acprof:oso/9780195367812.001.0001 online
Paul, David. Czechoslovakia: Profile of a Socialist Republic at the Crossroads of Europe (1990).
Renner, Hans. A History of Czechoslovakia since 1945 (1989).
Seton-Watson, R. W. A History of the Czechs and Slovaks (1943).
Stone, Norman, and E. Strouhal, eds.Czechoslovakia: Crossroads and Crises, 1918–88 (1989).
Wheaton, Bernard; Zdenek Kavav. "The Velvet Revolution: Czechoslovakia, 1988–1991" (1992).
Williams, Kieran, "Civil Resistance in Czechoslovakia: From Soviet Invasion to "Velvet Revolution", 1968–89",
in Adam Roberts and Timothy Garton Ash (eds.), Civil Resistance and Power Politics: The Experience of Non-violent Action from Gandhi to the Present (Oxford University Press, 2009).
Windsor, Philip, and Adam Roberts, Czechoslovakia 1968: Reform, Repression and Resistance (1969).
Wolchik, Sharon L. Czechoslovakia: Politics, Society, and Economics (1990).
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:EB1922 poster
Online books and articles เก็บถาวร 1 เมษายน 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
U.S. Library of Congress Country Studies, "Czechoslovakia"
English/Czech: Orders and Medals of Czechoslovakia including Order of the White Lion
Czechoslovakia by Encyclopædia Britannica
Katrin Boeckh: Crumbling of Empires and Emerging States: Czechoslovakia and Yugoslavia as (Multi)national Countries, in: 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  โปรตุเกส 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  สารานุกรมอินเทอร์เน็ตของยูเครน  NARA  IdRef  İslâm Ansiklopedisi 
โตมาช มาซาริค, ผู้ก่อตั้งและประธานาธิบดีคนแรก
ทหารเชโกสโลวักใน Vladivostok (ค.ศ. 1918)
การประกาศเอกราชของเชโกสโลวัก ชุมนุมในกรุงปรากที่จัตุรัสเวนเซสลาส เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1918
ดาวูด

| นบี ดาวูด دَاوُد او دَاوُود‎ ดาวิด |
| --- | --- |
ชื่อ ดาวูด ในการประดิษฐ์ตัวอักษรอิสลาม
เกิด: 10 ปีก่อนคริสต์ศตวรรษ เบธเลเฮม
เสียชีวิต: 9 ปีก่อนคริสต์ศตวรรษ เยรูซาเลม
ชื่ออื่น: ฮีบรู: דָּוִד, อักษรโรมัน: Dāwīḏ romanized: Dāwīḏ ซีรีแอก: ܕܘܝܕ, อักษรโรมัน: Dawīd Koine กรีก: Δαυίδ, อักษรโรมัน: Dauíd
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อน: ฏอลูต
ผู้สืบตำแหน่ง: สุลัยมาน
บุตร: สุลัยมาน
ดาวูด (อาหรับ: دَاوُوْد, อักษรโรมัน: Dāwūd [daːwuːd]) ในศาสนาอิสลามถือเป็นนบีของอัลลอฮ์ เช่นเดียวกับกษัตริย์ผู้ทรงธรรมที่ได้รับการเจิมจากพระเป็นเจ้าแห่งอาณาจักรอิสราเอล  นอกจากนี้ ชาวมุสลิมยังให้เกียรตินบีดาวูดที่ได้รับวะฮีย์ซะบูร (เพลงสดุดี) จากพระเป็นเจ้า   นบีดาวูดถือเป็นบุคคลที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งในอิสลาม มีการกล่าวถึงสิบหกครั้งในอัลกุรอาน นบีดาวูดปรากฏในคัมภีร์ของอิสลามในฐานะผู้เชื่อมโยงในห่วงโซ่ของนบีที่นำหน้านบีมุฮัมมัด  แม้ว่าโดยปกติแล้วท่านจะไม่ถือว่าเป็นหนึ่งในบรรดานบี "ผู้ประทานกฎหมาย" (อูลูลอัซมิ) แต่ "ท่านอยู่ห่างไกลจากบุคคล" ในความคิดของอิสลาม  ในความเชื่ออิสลามในภายหลัง ท่านได้รับการยกย่องในเรื่องความเคร่งครัดในการละหมาด และการถือศีลอด ท่านยังถูกนำเสนอในฐานะผู้ปกครองที่เที่ยงธรรมต้นแบบและเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจของอัลลอฮ์บนโลก โดยเป็นทั้งกษัตริย์และนบีในเวลาเดียวกัน
นบีดาวูดมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อสถาปัตยกรรมทางศาสนาของเยรูซาเล็มในศาสนาอิสลาม  นบีดาวูดเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ดาวิด ตามพระคัมภีร์ ซึ่งตามพระคัมภีร์ฮีบรู กษัตริย์องค์ที่สองของอาณาจักรอิสราเอลและยูดาห์ ครองราชย์ ป. 1010 –970 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ชื่อ

รูปแบบ ภาษาอาหรับในอัลกุรอาน ของดาวิด คือดาวุด หรือดาวูด ซึ่งแตกต่างจากภาษากรีกคอยนี กรีก: Δαυίδ   และซีรีแอก: ܕܘܝܕ, อักษรโรมัน: Dawīd   (ตามด้วย ฮีบรู: דָּוִד, อักษรโรมัน: Dāwīd) รูปแบบเหล่านี้ปรากฏในอัลกุรอานสิบหกครั้ง
เรื่องเล่าในอัลกุรอาน

เรื่องเล่าของนบีดาวูดในอัลกุรอาน ในหลาย ๆ ด้านคล้ายคลึงกับที่ให้ไว้ในพระคัมภีร์ ท่านได้รับการขนานนามว่าเป็นนบี และยังเป็นเราะซูลด้วย นบีดาวูดถูกรวมอยู่ในรายชื่อผู้ที่ได้รับการวะฮีย์ (อัลกุรอาน 4:163) หรือคำแนะนำ (ฮูด 6:84 ) จากอัลลอฮ์ ในทั้งสองรายการชื่อของท่านปรากฏถัดจากสุลัยมาน บุตรของท่าน ที่อื่น คัมภีร์กุรอานอธิบายว่าอัลลอฮ์ประทานของกำนัลแก่พวกท่านทั้งสองคือ "การตัดสินที่ถูกต้อง" (หุกมุน ; 21:79) และ "ความรู้" (อิลมุน ; 21:79 ; 27:15) แต่อัลกุรอานยังกล่าวถึงคุณความดีของนบีดาวูดที่ทำให้ท่านแตกต่างจากนบีสุลัยมาน: นบีดาวูดสังหารโกลิอัท ([อัลกุรอาน 2:251]) และได้รับการวะฮีย์จากพระเป็นเจ้าคือ "เพลงสดุดี"  ( [อัลกุรอาน 17:55] ใช้รูปแบบที่ไม่แน่นอน ในขณะที่ [อัลกุรอาน 21:105] ใช้รูปแบบที่ชัดเจน อัซซะบูร)  น่าจะเป็นการอ้างอิงถึงเพลงสดุดี (คำว่า ซะบูร อาจเกี่ยวข้องกับคำ ภาษาฮีบรู mizmōr หรือ Syriac mazmūrā " สดุดี"). ภูเขาและฝูงนกต่างสรรเสริญอัลลอฮ์ร่วมกับนบีดาวูด (21:79 ; ใน 34:10 อัลลอฮ์ทรงบัญชาให้ทำเช่นนั้น; เปรียบเทียบ สดุดี 148:7–10
) อัลลอฮ์ทรงสร้างนบีดาวูดให้เป็น "ตัวแทน" (เคาะลีฟะฮ์ ; 38:26) ซึ่งเป็นตำแหน่งที่อัลกุรอานมอบให้กับนบีอาดัม เท่านั้น ( 2:30 ) ชื่อนี้ชี้ให้เห็นว่า ตามคัมภีร์อัลกุรอาน นบีดาวูดเป็นมากกว่าเราะซูล ท่าาเป็นผู้นำที่ได้รับการชี้นำจากเบื้องบน ผู้สถาปนาการปกครองของอัลลอฮ์บนโลก  บทบาทนี้ได้รับการแนะนำโดย [อัลกุรอาน 2:251] : "อัลลอฮ์ทรงประทานอำนาจ (มุลก์) และสติปัญญา (ฮิกมะฮ์) แก่ท่าน และทรงสอนเขาในสิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์ ถ้าอัลลอฮ์ไม่ขับไล่บางคนโดยคนอื่นๆ โลกก็จะเสื่อมทราม"
หนึ่งในสิ่งที่สอนนบีดาวูดคือความสามารถในการสร้างเกราะ (21:80, 34:10–11) คำแนะนำว่าการแสวงประโยชน์ทางทหารของนบีดาวูดเป็นการกระทำของอัลลอฮ์ สิ่งสำคัญอีกอย่างคือการอ้างอิงอัลกุรอานถึง "ปัญญา" ของนบีดาวูดบางครั้งได้รับการอธิบายโดยนักตัฟซีรคลาสสิกว่าเป็นของขวัญแห่งสาส์น  คัมภีร์กุรอานยังเชื่อมโยงนบีดาวูดกับนบีอีซาด้วยการยืนยันว่าทั้งคู่สาปแช่งชาวยิวต่อสาส์นของพวกเขาที่ไม่เชื่อ (5:78) ยิ่งไปกว่านั้น ตามคัมภีร์กุรอาน นบีดาวูดได้รับความสามารถในการแยกแยะระหว่างความจริงและความเท็จเมื่อแจกจ่ายความยุติธรรม (ชฟัสสุลกิตาบ, [อัลกุรอาน 38:20]) นอกจากนี้ ยังมีการพาดพิงถึงการทดสอบที่นบีดาวูดเผชิญ ซึ่งเขาได้ดุอาอ์และกลับใจใหม่ และอัลลอฮ์ทรงยกโทษให้ท่าน (38:24-5) ซูเราะฮ์ ศอด (บทที่ 38 ของอัลกุรอาน) เรียกอีกอย่างว่า "ซูเราะฮ์ของนบีดาวูด"  นักตัฟซีรอธิบายว่าเนื่องจากนบีดาวูดสุญูดเมื่อขอให้อัลลอฮ์ทรวยกโทษให้ นบีมุฮัมมัดได้รับคำสั่งให้เลียนแบบท่านและทำการสุญูดเมื่ออ่านบทนี้
ความสำคัญทางศาสนา

นบีดาวูดเป็นหนึ่งในบรรดานบีในศาสนาอิสลามเพียงไม่กี่คนที่ได้รับตำแหน่งกษัตริย์เช่นกัน ในขณะที่บรรดานบีคนอื่นเผยแพร่ในรัชสมัยของกษัตริย์ นบีดาวูดเป็นกษัตริย์ในสมัยของท่าน ด้วยเหตุนี้ เขาจึงได้รับภารกิจที่ใหญ่มาก เพื่อให้แน่ใจว่าชาวปาเลสไตน์ ไม่เพียงแต่ถูกตรวจสอบทางจิตวิญญาณเท่านั้น แต่ยังรวมถึงอาณาจักรที่ยังคงแข็งแกร่งอีกด้วย ตำแหน่งของท่านในฐานะผู้นำและนบีเป็นที่นับถือของชาวมุสลิมทุกคนในฐานะตำแหน่งที่สูงมาก บุคลิกของนบีดาวูดและนบีสุลัยมานบุตรชายนบี เป็นสัญลักษณ์ของผู้คนที่ปกครองแผ่นดินของตนอย่างเที่ยงธรรม อัลลอฮ์ทรงมักกล่าวถึงตำแหน่งที่สูงส่งของนบีดาวูดในฐานะนบีและเราะซูลในอัลกุรอาน ท่านมักถูกกล่าวถึงพร้อมกับบรรดานบีคนอื่นๆ เพื่อเน้นย้ำว่าท่านยิ่งใหญ่เพียงใด ตัวอย่างเช่น อัลลอฮ์ตรัสว่า:
และเราได้ให้เขา ซึ่งอิสฮาก และยะอ์กูบ ทั้งหมดนั้นเราได้แนะนำแล้ว และนูฮ์เราก็ได้แนะนำแล้วแต่ก่อนโน้น และจากลูกหลานของเขานั้น คือดาวูด และสุลัยมาน และอัยยูบและยูซุฟและมูซา และฮารูน และในทำนองนั้นแหละ เราจะตอบแทนแก่ผู้กระทำดีทั้งหลาย
เมื่อเคาะลีฟะฮ์อุมัรไปเยือนกรุงเยรูซาเล็ม อัครบิดรโซโฟรเนียสแห่งเยรูซาเล็ม ได้ไปกับท่านที่เนินพระวิหาร ขณะที่ท่านค้นหามิห์รอบ ดาวูด ( ที่ละหมาดของนบีดาวูด ) เพื่อทำการละหมาด นักตัฟซีรรุ่นหลังระบุว่าไซต์นี้มีหอคอยแห่งดาวูด ในหะดีษมีการกล่าวถึงการละหมาดและการถือศีลอดของนบีดาวูดว่าเป็นที่รักของอัลลอฮ์
รายงานจากอับดุลลอฮ์ บิน อัมร์ บิน อาส (ร.ฎ.) กล่าวว่า: ท่านเราะซูล (ศ็อลฯ) เคยกล่าวแก่ข้าว่า: “การละหมาดที่อัลลอฮ์ทรงรักมากที่สุดคือการละหมาดของดาวูด การถือศีลอดที่อัลลอฮ์ทรงรักมากที่สุดคือการถือศีลอดของดาวูด ท่านเคยละหมาดหนึ่งในสามของคืน และนอนหนึ่งในหกของคืน และท่านถือศีลอดวันเว้นวัน
ความสำคัญทางศาสนา > คัมภีร์ของนบีดาวูด

บทความหลัก: ซะบูร
ซะบูรเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ที่อัลลอฮ์ทรงมอบให้นบีดาวูด เช่นเดียวกับที่นบีมูซา (โมเสส) ได้รับเตารอฮ์ (โทราห์) นบีอีซา (พระเยซู) ได้รับ อินญีล (ข่าวประเสริฐ) และนบีมุฮัมมัดได้รับอัลกุรอาน ในพระคัมภีร์ภาษาฮีบรูปัจจุบัน ซะบูร เป็นที่รู้จักกันในชื่อสดุดี อย่างไรก็ตาม เช่นเดียวกับข้อพระคัมภีร์อื่นๆ ในอดีต เชื่อกันว่าสดุดีถูกทำลายไปตามกาลเวลา โดยข้อความดั้งเดิมบางส่วนได้หายไปแล้ว อย่างไรก็ตาม ชาวมุสลิมได้รับคำสั่งให้ปฏิบัติต่อบทสดุดีปัจจุบันด้วยความเคารพอย่างสูง เพราะชาวมุสลิมเชื่อว่าเป็นหนังสือจากพระเจ้า (คัมภีร์ในศาสนาอิสลาม) อัลกุรอานกล่าวว่า:
และพระเจ้าของเจ้าทรงรู้ดียิ่งถึงสิ่งที่อยู่ในชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน และโดยแน่นอนเราได้เลือกนบีบางคนให้ดีเด่นกว่าอีกบางคน และเราได้ให้ซะบูรแก่ดาวูด
ดูเพิ่ม

อัลอัรฎุลมุก็อดดะสะฮ์ ("ดินแดนศักดิ์สิทธิ์")
เรื่องเล่าในพระคัมภีร์ไบเบิลและอัลกุรอาน
ตำนานและอัลกุรอาน
กิซาส อัล-อันบียา ʾ ("เรื่องราวของผู้เผยพระวจนะ")
ลิวาอ์ ดาวูด กลุ่มกบฏซีเรีย ตั้งชื่อตามนบีดาวูด