stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นางทาส
การดัดแปลงเป็นสื่ออื่น

ภาพยนตร์ นางทาษ ฉบับ พ.ศ. 2498 ของละโว้ภาพยนตร์ กำกับโดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ เป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องแรก ที่ส่งเข้าประกวดในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน เมื่อ พ.ศ. 2504 ก่อนหน้าภาพยนตร์เรื่อง แพรดำ ของรัตน์ เปสตันยี ในปี พ.ศ. 2505 โดยในเรื่องนี้ วิไลวรรณ วัฒนพานิช ได้เข้าชิงรางวัลหมีเงิน ในฐานะนักแสดงนำยอดเยี่ยมฝ่ายหญิงด้วย แต่ไม่ได้รับรางวัล
แหล่งข้อมูลอื่น

ธาวิต สุขพานิช. 108 เรื่องที่ผู้หญิงไทยควรรู้ (แต่ไม่เคยรู้ เพราะหลงนึกว่ารู้ๆ ดีกันอยู่แล้ว). กรุงเทพฯ: พ๊อพบุ๊คส์ พับบลิค, 2544.
ตรินิแดดและโตเบโก (ราชอาณาจักรเครือจักรภพ)

ราชอาณาจักรเครือจักรภพแห่งตรินิแดดและโตเบโก (อังกฤษ: the Commonwealth realm of Trinidad and Tobago) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า ตรินิแดดและโตเบโก คืออดีตรัฐที่ดำรงสถานะก่อนหน้าสาธารณรัฐตรินิแดดและโตเบโก ระหว่างวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1962 ถึง 1 กันยายน ค.ศ. 1976 ปกครองภายใต้ระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญโดยมีสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร เป็นพระประมุข
ภายหลังจากที่สิ้นสุดการปกครองของสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1962 พระราชบัญญัติตรินิแดดและโตเบโกก็มีผลบังคับใช้ ทำให้ดินแดนอาณานิคมที่มีสถานะเป็นอาณาจักรในเครือจักรภพ ซึ่งเป็นรัฐเอกราชที่มีสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2  ทรงเป็นประมุขแห่ง และมีผู้สำเร็จราชการแทน
ต่อมาในวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1976 ตรินิแดดและโตเบโกเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองจากราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญเป็นสาธารณรัฐ ส่งผลให้ผู้สำเร็จราชการตรินิแดดและโตเบโกคนสุดท้าย เซอร์เอลลิส คลาร์ก ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีตรินิแดดและโตเบโกคนแรก
ดูเพิ่ม

สหพันธรัฐอินเดียตะวันตก
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.worldstatesmen.com
http://www.archontology.org
มิซาโตะ (เมืองในจังหวัดไซตามะ)

บทความนี้เกี่ยวกับเมืองในจังหวัดไซตามะ สำหรับนครที่มีชื่อเดียวกันในจังหวัดเดียวกัน ดูที่ มิซาโตะ (นคร)
| มิซาโตะ 美里町 |
| --- | --- |
เมือง
ศาลาว่าการเมืองมิซาโตะ
   ธง ตรา
ที่ตั้งของมิซาโตะ (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดไซตามะ

มิซาโตะที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 36°10′37.8″N 139°10′53.2″E﻿ / ﻿36.177167°N 139.181444°E﻿ / 36.177167; 139.181444
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด:  ไซตามะ
อำเภอ: โคดามะ
การปกครอง
 • ประเภท: เทศบาลเมือง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 33.41 ตร.กม. (12.90 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 ธันวาคม ค.ศ. 2024)
 • ทั้งหมด: 10,659 คน
 • ความหนาแน่น: 319 คน/ตร.กม. (830 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์
 • ต้นไม้: สนแดงญี่ปุ่น (Pinus densiflora)
 • ดอกไม้: เบญจมาศ
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
รหัสท้องถิ่น: 11381-6
โทรศัพท์: 0495-76-1111
ที่อยู่ศาลาว่าการ: 323-1 คิเบะ เมืองมิซาโตะ อำเภอโคดามะ จังหวัดไซตามะ 367-0194
เว็บไซต์: www.town.saitama-misato.lg.jp
มิซาโตะ (ญี่ปุ่น: 美里町; โรมาจิ: Misato-machi) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอโคดามะ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 33.41 ตารางกิโลเมตร (12.90 ตารางไมล์) ณ วันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2024 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 10,659 คน ความหนาแน่นของประชากร 319 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์

เมืองมิซาโตะตั้งอยู่ในทางตะวันตกของจังหวัดไซตามะ อยู่บนตอนกลางของแม่น้ำอารากาวะ และอยู่ห่างจากใจกลางโตเกียวประมาณ 70 กิโลเมตร
ภูมิศาสตร์ > เทศบาลข้างเคียง

จังหวัดไซตามะ
นครฟูกายะ
นครฮนโจ
เมืองโยริอิ
เมืองนางาโตโระ
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

เมืองมิซาโตะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) มีลักษณะเด่นคือ มีฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบายโดยมีหิมะตกเล็กน้อยไปจนถึงไม่มีเลย อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 13.1 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,532 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 24.7 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ 1.7 °C
สถิติประชากร

ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของเมืองมิซาโตะค่อนข้างคงที่มาเป็นเวลาหนึ่งศตวรรษ
| ปี | ประชากร | ±% |
| --- | --- | --- |
|  1920  | 10,717 | —     |
|  1930  | 11,114 | +3.7% |
|  1940  | 11,556 | +4.0% |
|  1950  | 13,638 | +18.0% |
|  1960  | 11,824 | −13.3% |
|  1970  | 10,493 | −11.3% |
|  1980  | 11,030 | +5.1% |
|  1990  | 11,797 | +7.0% |
|  2000  | 12,107 | +2.6% |
|  2010  | 11,605 | −4.1% |
|  2020  | 11,039 | −4.9% |
ประวัติศาสตร์

เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านมัตสึฮิซะ โอซาวะ และฮิงาชิโกดามะขึ้นภายในอำเภอนากะ จังหวัดไซตามะ ต่อมาอำเภอนากะถูกยุบเลิกไปใน ค.ศ. 1896 และกลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโคดามะ หมู่บ้านทั้งสามแห่งควบรวมกันเพื่อจัดตั้งเป็นหมู่บ้านมิซาโตะเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1954 และได้รับการยกฐานะเป็นเมืองมิซาโตะเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1984
การเมืองการปกครอง

เมืองมิซาโตะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาเมืองเป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 13 คน ในแง่ของการเมืองระดับจังหวัด เมืองมิซาโตะ รวมทั้งนครฟูกายะ และเมืองโยริอิ รวมกันเป็นเขตเลือกตั้งหนึ่งที่ส่งสมาชิกสภาจังหวัดไซตามะจำนวน 3 คน และในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองมิซาโตะเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 11 ของจังหวัดไซตามะ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นสภาล่างของรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ

บริษัทเอไซมีโรงงานผลิตยาอยู่ที่เมืองมิซาโตะ ซึ่งถือเป็นนายจ้างรายใหญ่ในท้องถิ่น
การศึกษา

เมืองมิซาโตะมีโรงเรียนประถมศึกษา 3 แห่งและโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 1 แห่งที่สังกัดเทศบาลเมืองมิซาโตะ เมืองนี้ไม่มีโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย
การขนส่ง > รถไฟ

บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายฮาจิโก
สถานี: มัตสึฮิซะ
การขนส่ง > ทางหลวง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 254
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของเมืองมิซาโตะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น
มิลาน
ศิลปะ

โคร์เวตโต (อังกฤษ: Corvetto) คือเขตศิลปะร่วมสมัยของมิลาน
สถาปัตยกรรม

ในมิลานมีสิ่งก่อสร้างที่หลงเหลือมายากยุคเป็นอาณานิคมของโรมันโบราณเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น แห่งที่มีชื่อเสียงและมีสภาพดีที่สุดคือ เสาแห่งซันลอเรนโซ (Colonne di San Lorenzo) ในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 4 (ค.ศ. 351-400) นักบุญอัมโบรซิอุส มุขนายกแห่งมิลาน เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการวางผังเมืองมิลาน ท่านได้เปลี่ยนทัศนียภาพของใจกลางเมืองครั้งใหญ่ และสร้างมหาวิหารอันใหญ่โตสี่แห่งไว้ที่ประตูเมือง ได้แก่ซันอัมโบรจิโอ, ซันนาซาโรอินโบรโล, ซันซิมปลิซีอาโน และซันตุสตอร์จิโอ ซึ่งยังคงตั้งอยู่จนถึงปัจจุบัน
โบสถ์คริสต์ที่สำคัญและงดงามที่สุดของเมืองอย่างอาสนวิหารมิลาน (Duomo di Milano) ถูกสร้างขึ้นระหว่างปีค.ศ. 1386 ถึง 1577 ถือเป็นโบสถ์คริสต์ที่ใหญ่เป็นอันดับห้าของโลก และเป็นแบบอย่างสถาปัตยกรรมกอทิกที่สำคัญที่สุดในอิตาลี มีการเชิญรูปหล่อทองแดงปิดทองของพระนางมารีย์พรหมจารีไว้ที่ยอดของวิหารในปีค.ศ. 1774 และกลายเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของมิลาน
ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ระหว่างที่ราชวงศ์สฟอร์ซาปกครองมิลาน มีการขยายปราการวิสคอนเตอันและตกแต่งใหม่จนกลายเป็นปราสาทสฟอร์ซา ถือเป็นอาคารราชสำนักแบบสถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์ที่รายล้อมไปด้วยกำแพงอุทยานล่าสัตว์ ราชวงศ์สฟอร์ซาถือเป็นพันธมิตรกับโกซีโม เด เมดีชี แห่งนครฟลอเรนซ์ จึงทำให้มีสถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์แบบตอสกานามาปรากฏในมิลานด้วย
เศรษฐกิจ

ถ้าโรมเป็นเมืองหลวงของอิตาลี มิลานก็เป็นดั่งหัวใจด้านการเงินและอุตสากรรมของอิตาลี ในปี 2014 มิลานเมืองเดียวมีขนาดเศรษฐกิจใหญ่ถึง 1.58 แสนล้านยูโร จังหวัดมิลานสร้างรายได้คิดเป็นราว 10% ของรายได้ประเทศ ในขณะที่ทั้งแคว้นลอมบาร์เดียสร้างรายได้ราว  22% ของรายได้ประเทศ (พอๆกับประเทศเบลเยียม) จังหวัดมิลานเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่บริษัท 45% ในแคว้นลอมบาร์เดียและ 8% ในอิตาลี
มิลานเป็นเมืองที่แพงที่สุดเป็นอันดับ 11 ของทวีปยุโรป และเป็นอันดับ 22 ของโลกในปีค.ศ. 2019 ถนนสายวีอามอนเตนโปเลียน(Via Monte Napoleone)ในมิลานเป็นถนนสายช็อปปิ้งที่แพงที่สุดในยุโรปตามการจัดอันดับของบริษัทรับคืนภาษี Global Blue
มิลานเป็นศูนย์กลางการเงินและการธนาคารที่ใหญ่ที่สุดของอิตาลี บริษัทประกันและเครือธนาคารยักษ์ใหญ่จำนวนมากของอิตาลี ตลอดจนบริษัทประกันและธนาคารต่างชาติกว่าสี่สิบรายล้วนตั้งอยู่ในมิลาน ตลาดหลักทรัพย์อิตาลีก็มีที่ตั้งอยู่ในมิลาน
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของนครมิลาน (ท่าอากาศยานลินาเต)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของนครมิลาน (ท่าอากาศยานลินาเต)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครมิลาน (ท่าอากาศยานลินาเต)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครมิลาน (ท่าอากาศยานลินาเต)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครมิลาน (ท่าอากาศยานลินาเต)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครมิลาน (ท่าอากาศยานลินาเต)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครมิลาน (ท่าอากาศยานลินาเต)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครมิลาน (ท่าอากาศยานลินาเต)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครมิลาน (ท่าอากาศยานลินาเต)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครมิลาน (ท่าอากาศยานลินาเต)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครมิลาน (ท่าอากาศยานลินาเต)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครมิลาน (ท่าอากาศยานลินาเต)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครมิลาน (ท่าอากาศยานลินาเต)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครมิลาน (ท่าอากาศยานลินาเต)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 21.7 (71.1) | 23.8 (74.8) | 26.9 (80.4) | 32.4 (90.3) | 35.5 (95.9) | 36.6 (97.9) | 37.2 (99) | 36.9 (98.4) | 33.0 (91.4) | 28.2 (82.8) | 23.0 (73.4) | 21.2 (70.2) | 37.2 (99) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 5.9 (42.6) | 9.0 (48.2) | 14.3 (57.7) | 17.4 (63.3) | 22.3 (72.1) | 26.2 (79.2) | 29.2 (84.6) | 28.5 (83.3) | 24.4 (75.9) | 17.8 (64) | 10.7 (51.3) | 6.4 (43.5) | 17.7 (63.9) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 2.5 (36.5) | 4.7 (40.5) | 9.0 (48.2) | 12.2 (54) | 17.0 (62.6) | 20.8 (69.4) | 23.6 (74.5) | 23.0 (73.4) | 19.2 (66.6) | 13.4 (56.1) | 7.2 (45) | 3.3 (37.9) | 13.0 (55.4) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -0.9 (30.4) | 0.3 (32.5) | 3.8 (38.8) | 7.0 (44.6) | 11.6 (52.9) | 15.4 (59.7) | 18.0 (64.4) | 17.6 (63.7) | 14.0 (57.2) | 9.0 (48.2) | 3.7 (38.7) | 0.1 (32.2) | 8.3 (46.9) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -15.0 (5) | -15.6 (3.9) | -7.4 (18.7) | -2.5 (27.5) | -0.8 (30.6) | 5.6 (42.1) | 8.4 (47.1) | 8.0 (46.4) | 3.0 (37.4) | -2.3 (27.9) | -6.2 (20.8) | -13.6 (7.5) | −15.6 (3.9) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 58.7 (2.311) | 49.2 (1.937) | 65.0 (2.559) | 75.5 (2.972) | 95.5 (3.76) | 66.7 (2.626) | 66.8 (2.63) | 88.8 (3.496) | 93.1 (3.665) | 122.4 (4.819) | 76.7 (3.02) | 61.7 (2.429) | 920.1 (36.224) |
| ความชื้นร้อยละ | 86 | 78 | 71 | 75 | 72 | 71 | 71 | 72 | 74 | 81 | 85 | 86 | 77 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 6.7 | 5.3 | 6.7 | 8.1 | 8.9 | 7.7 | 5.4 | 7.1 | 6.1 | 8.3 | 6.4 | 6.3 | 83.0 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 58.9 | 96.1 | 151.9 | 177.0 | 210.8 | 243.0 | 285.2 | 251.1 | 186.0 | 130.2 | 66.0 | 58.9 | 1,915.1 |
แหล่งที่มา: Servizio Meteorologico
ลิงก์

ถนนวิยาล บลิเนีย (มิลานโน)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มิลาน
เว็บไซต์เทศบาลมิลาน เก็บถาวร 2001-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเมืองใหญ่ในประเทศอิตาลีเรียงตามจำนวนประชากร |
| --- | --- |
1,000,000+:  โรม  มิลาน 
500,000+:  นาโปลี  ตูริน  ปาแลร์โม  เจโนวา 
200,000+:  บารี  โบโลญญา  กาตาเนีย  ฟลอเรนซ์  เมสซีนา  ปาโดวา  ตรีเยสเต  เวนิส  เวโรนา 
100,000+:  อังโกนา  อานดรีอา  อาเรซโซ  แบร์กาโม  โบลซาโน  เบรชชา  คัลยารี  แฟร์รารา  ฟอจจา  ฟอร์ลิ  จูลยาโนอินกัมปาเนีย  ลาตีนา  ลีวอร์โน  โมเดนา  มอนซา  โนวารา  ปาร์มา  เปรูจา  เปสการา  ปีอาเชนซา  ปราโต  ราเวนนา  เรจโจคาลาเบรีย  เรจโจเอมีเลีย  รีมีนี  ซาแลร์โน  ซัสซารี  ซีรากูซา  ตารันโต  แตร์นี  เตรนโต  อูดีเน  วีเชนซา 
| ด ค ก เมืองเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว |
| --- | --- |
 1924:  ชามอนี  1928:  ซังคท์โมริทซ์  1932:  เลคพลาซิด  1936:  การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน  1940: ไม่มี[c]  1944: ไม่มี[c]  1948:  ซังคท์โมริทซ์  1952:  ออสโล  1956:  กอร์ตีนาดัมเปซโซ  1960:  สควอว์วัลเลย์  1964:  อินส์บรุค  1968:  เกรอนอบล์  1972:  ซัปโปโระ  1976:  อินส์บรุค  1980:  เลคพลาซิด  1984:  ซาราเยโว  1988:  แคลกะรี  1992:  อาลแบร์วีล  1994:  ลิลเลอฮาเมอร์  1998:  นางาโนะ  2002:  ซอลต์เลกซิตี  2006:  ตูริน  2010:  แวนคูเวอร์  2014:  โซชี  2018:  พย็องชัง  2022:  ปักกิ่ง  2026:  มิลาน - กอร์ตีนาดัมเปซโซ  2030: TBA 
[c] ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง
แอ็กซ์ แชนแนล

| --- | --- |
ประเทศ:  ไทย
พื้นที่แพร่ภาพ:  ประเทศไทย
คำขวัญ: ช่องบันเทิงสำหรับคอละคร
สำนักงานใหญ่: จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่เพลส
แบบรายการ
ภาษา: ไทย
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: เอ็กแซ็กท์ ซีเนริโอ
บริษัทแม่: จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
บุคลากรหลัก: ถกลเกียรติ วีรวรรณ
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 1 เมษายน พ.ศ. 2552
ยุติออกอากาศ: 30 เมษายน พ.ศ. 2558
แอ็กซ์ แชนแนล (อังกฤษ: ACTS Channel) เป็นช่องโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมและสายเคเบิล ดำเนินการโดย บริษัท เอ็กแซ็กท์ จำกัด และบริษัท ซีเนริโอ จำกัด ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เน้นนำเสนอละคร รายการปกิณกะต่าง ๆ และเดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของเอ็กแซ็กท์ และ/หรือ ซีเนริโอเอง ตามชื่อสถานี (EXACT + SCENARIO) ที่เคยผลิตออกอากาศทางช่องต่าง ๆ รวมถึงนำเสนอบทเพลงในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ โดยมีบอย - ถกลเกียรติ วีรวรรณ เป็นผู้อำนวยการสถานี เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2552 โดยเคยเป็นสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมที่มียอดผู้รับชมมากที่สุดในกลุ่มสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ที่จำนวนมากกว่า 20,000,000 คน ในปี พ.ศ. 2555
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2558 บอยได้โอนการประกอบธุรกิจโทรทัศน์ของเอ็กแซ็กท์และซีเนริโอไปขึ้นกับบริษัท เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด (มหาชน) ที่บอยและกลุ่มของบอยไปร่วมทุนด้วย ทำให้แอ็กซ์ แชนแนล ออกอากาศวันสุดท้ายเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2558 และยุติออกอากาศเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 รวมระยะเวลาออกอากาศทั้งหมด 6 ปี 1 เดือน และได้ย้ายบางรายการของช่องไปออกอากาศอย่างต่อเนื่องทางช่องวัน 31 ด้วย
พิธีกรที่เคยทำหน้าที่

| ชื่อ-สกุล | รายการ |
| --- | --- |
แหม่ม ปริยา วงษ์ระเบียบ: สองสาวเล่าเรื่อง อิอิ
ดอย กัญญารัตน์ พิมพ์สวัสดิ์: สองสาวเล่าเรื่อง อิอิ
น้ำนุ่น อาทิตยา ทรัพย์สินวิวัฒน์: เพื่อเธอ
หนอน นันทวรรณ ธรรมรักษ์: TAKE A BREAK
แอนตี้ อลิตา แบล็ทเลอร์: Entertainment Update, Entertainment Update Weekend
เดียร์ ลิลลี่ แม็คกร๊าธ: เพื่อเธอ
แอม ปฏิญญา วิโรจน์แสงประทีป: เพื่อเธอ, SONG NETWORK EVO
จูเนียร์ กรวิชญ์ สูงกิจบูลย์: Take A Break Weekend
แอปเปิ้ล อิษฎ์อาณิก อินทรสูต: Take A Break Weekend, STAR CLUB
กิ่ง เหมือนแพร พานะบุตร: TAKE A BREAK, Cover ดีเว่อร์
ดิว อรุณพงศ์ ชัยวินิตย์: STAR CLUB, Cover ดีเว่อร์
โดม จารุวัฒน์ เชี่ยวอร่าม: Cover ดีเว่อร์ 4 โพดำ
เซน ปฏิภาณ หล่อเสถียร: STAR CLUB
แคน อติรุจ กิตติพัฒนะ: ตามติดชีวิตดาว
กวาง ธัญญรัศม์ ไตรสุทธิวงษ์: เพื่อเธอ
แจม ชลธร ปรัชญารุ่งโรจน์: STAR CLUB
สมาย โสรญา ฐิตะวชิระ: STAR CLUB
เชอรีน ณัฐจารี หรเวชกุล: TAKE A BREAK
บูรณ์ ธันยบูรณ์ วงศ์วาสิน: 
คริส คริสโตเฟอร์ เชฟ: 
เฟรม ศุภัคชญา สุขใบเย็น: 
เมย์ ปวีณ์สุดา จันทร์เกษ: Entertainment Update, Entertainment Update Weekend
แป้ง ณัฐณิชา ทิพยมณฑล: Entertainment Update
รายการที่เคยออกอากาศ > รายการวาไรตี้

คุยกัน Frank Frank
3 หนุ่ม 3 มุม ทูไนท์
บางกอกสเตชัน
โชว์มีเฮ
ว้าว! ดารา
เดอะสตาร์วันนี้
STAR CLUB
สองสาวเล่าเรื่อง อิอิ
one บันเทิง
ตามติดชีวิตดาว
นอกรอบ
Take A Break
Take A Break Weekend
เรื่องของเรื่อง
เลขมหาสมบัติ
The Red Carpet สมรภูมิพรมแดง
รายการที่เคยออกอากาศ > รายการเกมโชว์

4 ต่อ 4 แฟมิลี่เกม
คาราโอเกม
เลขมหาสมบัติ
คุณจำเนียน
รายการที่เคยออกอากาศ > รายการเรียลลิตี้

เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 1 นำมาออกอากาศซ้ำเมื่อปี พ.ศ. 2556
เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 2 นำมาออกอากาศซ้ำเมื่อปี พ.ศ. 2556
เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 3 นำมาออกอากาศซ้ำเมื่อปี พ.ศ. 2556
เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 4 นำมาออกอากาศซ้ำเมื่อปี พ.ศ. 2553
เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 5 นำมาออกอากาศซ้ำเมื่อปี พ.ศ. 2554
เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 6 พ.ศ. 2553
เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 7 พ.ศ. 2554
เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 8 พ.ศ. 2555
เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 11
รายการที่เคยออกอากาศ > ละคร

บทความหลัก: รายชื่อละครโทรทัศน์ทางสถานีโทรทัศน์แอ็กซ์แชนแนล
รายการที่เคยออกอากาศ > ซีรีส์จีนในอดีตที่เคยนำมาออกอากาศซ้ำ

เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ ภาค 1
เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ ภาค 2
เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ ภาค 3
คู่แค้นสายโลหิต
เทพบุตรผู้พิชิต
กระบี่มังกรหยก
เปาบุ้นจิ้น
รายการที่เคยออกอากาศ > ซิตคอม

เป็นต่อ (หลัก+ขยาย)
เฮง เฮง เฮง (หลัก+ขยาย)
บางรักซอย 9 (หลัก+ขยาย)
ผู้กองเจ้าเสน่ห์ (หลัก+ขยาย)
นัดกับนัด (หลัก+ขยาย)
บ้านนี้มีรัก (หลัก+ขยาย)
คู่ชื่นชุลมุน
3 หนุ่ม 3 มุม
รักแปดพันเก้า
บุญดีผีคุ้ม
หนึ่งมิตรชิดใกล้
พี่ชายที่แสนดี
เป็นข่าว
นารีสโมสร
จุดนัดฝัน
ลูกพี่ลูกน้อง
เซน...สื่อรักสื่อวิญญาณ (ขยาย)
ประวัติศาสตร์อินเทอร์เน็ต

ประวัติอินเทอร์เน็ต เป็นการศึกษาความเป็นมาของอินเทอร์เน็ต ความคิดเรื่องเครือข่ายคอมพิวเตอร์เครือข่ายเดียวที่สามารถให้ผู้ใช้คอมพิวเตอร์ต่างระบบกันสามารถสื่อสารกันได้นั้นได้มีการพัฒนาผ่านขั้นตอนหลายขั้นตอนด้วยกัน การหลอมรวมกันของการพัฒนาเหล่านั้นได้นำไปสู่เครือข่ายของเครือข่ายทั้งหลายที่รู้จักกันในชื่อว่า อินเทอร์เน็ต การพัฒนาเหล่านั้นมีทั้งในแง่การพัฒนาเทคโนโลยี และการรวมโครงสร้างพื้นฐานของเครือข่ายและระบบโทรคมนาคมที่มีอยู่เดิมเข้าด้วยกัน
ความคิดเรื่องนี้ในครั้งแรก ๆ ปรากฏขึ้นในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 หากแต่การนำแนวคิดเหล่านี้ไปปฏิบัติได้จริงนั้นเริ่มขึ้นในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970 เมื่อถึงคริสต์ทศวรรษ 1980 เทคโนโลยีซึ่งนับได้ว่าเป็นพื้นฐานของอินเทอร์เน็ตสมัยใหม่นั้นได้เริ่มแพร่หลายออกไปทั่วโลก ในคริสต์ทศวรรษ 1990 การมาถึงของเวิลด์ไวด์เว็บได้ทำให้การใช้อินเทอร์เน็ตกลายเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไป
ในคริสต์ทศวรรษ 1950 ถึง 1960 ก่อนการแพร่หลายของการเชื่อมต่อระหว่างเครือข่ายจนเป็นอินเทอร์เน็ตในปัจจุบัน เครือข่ายการสื่อสารส่วนมากยังคงมีข้อจำกัดเนื่องด้วยธรรมชาติของตัวเครือข่ายเอง ซึ่งทำให้การสื่อสารสามารถกระทำได้ระหว่างสถานีในเครือข่ายเดียวกันเท่านั้น ข่ายงานบางแห่งมีเกตเวย์หรือบริดจ์ต่อระหว่างกัน หากแต่เกตเวย์หรือบริดจ์เหล่านั้นยังมีข้อจำกัดหรือมิฉะนั้นก็สร้างขึ้นเพื่อใช้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น วิธีเชื่อมต่อเครือข่ายที่ใช้กันในขณะนั้นวิธีหนึ่งมีพื้นฐานจากวิธีที่ใช้กับคอมพิวเตอร์เมนเฟรม ซึ่งคือการยินยอมให้เครื่องปลายทาง (เทอร์มินัล) ที่อยู่ห่างไกลออกไปสามารถติดต่อกับเครื่องคอมพิวเตอร์ได้ผ่านทางสายเช่า วิธีนี้ใช้กันในคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยโครงการแรนด์ เพื่อสนับสนุนการติดต่อกันระหว่างนักวิจัยที่อยู่ห่างไกลกัน ตัวอย่างเช่น เฮอร์เบิร์ต ไซมอน ในเมืองพิตต์สเบิร์ก รัฐเพนน์ซิลเวเนีย สามารถดำเนินงานวิจัยในเรื่องการพิสูจน์ทฤษฎีอัตโนมัติหรือปัญญาประดิษฐ์ ร่วมกับเหล่านักวิจัยซึ่งอยู่อีกฝั่งของทวีปในเมืองแซนทามอนิกา รัฐแคลิฟอร์เนียได้ ผ่านทางเครื่องปลายทางและสายเช่า
เครื่องปลายทางสามเครื่องและอาร์พา

เจ.ซี.อาร์. ลิกไลเดอร์ ซึ่งเป็นผู้บุกเบิกในการเรียกร้องการพัฒนาเครือข่ายระดับโลกคนหนึ่ง ได้เสนอความคิดของเขาไว้ในบทความวิชาการชื่อ "Man-Computer Symbiosis" ตีพิมพ์เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1960 ดังนี้
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1962 ลิกไลเดอร์ได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าสำนักงานประมวลผลข้อมูลของอาร์พา หน่วยงานของกระทรวงกลาโหมสหรัฐอเมริกา และได้ตั้งกลุ่มอย่างไม่เป็นทางการภายในดาร์พาขึ้นกลุ่มหนึ่งเพื่อวิจัยทางคอมพิวเตอร์โดยเฉพาะ ได้มีการติดตั้งเครื่องปลายทางขึ้นสามเครื่อง เครื่องหนึ่งติดตั้งที่ซิสเต็มดีเวลอปเมนต์คอร์เปอเรชัน ในเมืองแซนทามอนิกา อีกเครื่องหนึ่งสำหรับโครงการจีนีในมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ และอีกเครื่องหนึ่งสำหรับโครงการชอปปิงซึ่งใช้ระบบปฏิบัติการมัลทิกส์ ในสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ ทั้งสามเครื่องนี้มีฐานะเป็นส่วนหนึ่งในบทบาทของสำนักประมวลผลข้อมูลฯ ความต้องการวิธีเชื่อมต่อกันระหว่างเครือข่ายของลิกไลเดอร์จะเห็นได้เป็นรูปธรรมจากปัญหาทางเทคนิคของโครงการนี้
แพกเกตสวิตชิง

ปัญหาหนึ่งในบรรดาปัญหาการเชื่อมต่อระหว่างเครือข่ายคือการเชื่อมต่อเครือข่ายทางกายภาพที่แตกต่างกันหลายเครือข่ายเข้าด้วยกันเสมือนเป็นเครือข่ายเชิงตรรกเครือข่ายเดียว ในคริสต์ทศวรรษ 1960 ดอนัลด์ เดวีส์ (ห้องปฏิบัติการฟิสิกส์แห่งชาติสหรัฐอเมริกา) พอล บาแรน (แรนด์คอร์เปอเรชัน) และเลเนิร์ด ไคลน์ร็อก (เอ็มไอที) ได้ร่วมกันพัฒนาแนวคิดแพกเกตสวิตชิงและพัฒนาระบบตามแนวคิดนั้นขึ้น ความเชื่อที่ว่าอินเทอร์เน็ตถูกพัฒนาขึ้นเพื่อให้สามารถอยู่รอดได้หลังการโจมตีโดยอาวุธนิวเคลียร์นั้น มีรากฐานมากจากทฤษฎีที่แรนด์พัฒนาขึ้นในช่วงแรก ๆ นี่เอง งานวิจัยของบาแรนซึ่งศึกษาการกระจายเครือข่ายโดยไม่มีศูนย์กลางเพื่อหลีกเลี่ยงการความเสียหายจากการสู้รบซึ่งทำให้เครือข่ายไม่สามารถใช้การได้นั้น ได้นำไปสู่การพัฒนาแพกเกตสวิตชิงในเวลาต่อมา
เครือข่ายซึ่งนำไปสู่อินเทอร์เน็ต > อาร์พาเน็ต

เมื่อรอเบิร์ต เทเลอร์ได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นหัวหน้าสำนักงานประมวลผลข้อมูลของอาร์พา เขาได้พยายามที่จะทำให้ความคิดของลิกลิเตอร์ในเรื่องระบบเครือข่ายซึ่งเชื่อมต่อกันเป็นจริงขึ้นมา เทเลอร์ได้ขอตัวแลร์รี รอเบิตส์จากเอ็มไอที และตั้งโครงการเพื่อสร้างเครือข่ายดังกล่าวขึ้น การเชื่อมโยงเครือข่ายอาร์พาเน็ตครั้งแรกเป็นการเชื่อมโยงกันระหว่างมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส และสถาบันวิจัยสแตนฟอร์ด ในวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1969 เครือข่ายได้เพิ่มเป็นสี่จุดในวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1969 โดยเพิ่มมหาวิทยาลัยยูทาห์และมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนทาบาร์บารา หลังจากนั้น โดยอาศัยแนวคิดต่าง ๆ ที่ได้จากการพัฒนาอะโลฮาเน็ต อาร์พาเน็ตได้ถือกำเนิดขึ้นใน ค.ศ. 1972 และเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ใน ค.ศ. 1981 จำนวนโฮสต์ได้เพิ่มขึ้นเป็น 213 โฮสต์ และมีโฮสต์ใหม่เพิ่มขึ้นประมาณทุก ๆ 20 วัน
อาร์พาเน็ตได้กลายเป็นแก่นทางเทคนิคของสิ่งที่จะกลายเป็นอินเทอร์เน็ตในเวลาต่อมา และยังเป็นเครื่องมือหลักอันหนึ่งในการพัฒนาเทคโนโลยีที่ใช้ในอินเทอร์เน็ต การพัฒนาอาร์พาเน็ตนั้นมีศูนย์กลางอยู่ที่กระบวนการอาร์เอฟซี ซึ่งมีไว้สำหรับการเสนอและกระจายเกณฑ์วิธีและระบบอินเทอร์เน็ต กระบวนการนี้ยังคงใช้จนกระทั่งปัจจุบัน อาร์เอฟซี 1 ซึ่งมีชื่อว่า "Host Software" เขียนโดยสตีฟ ครอกเกอร์จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส และตีพิมพ์เมื่อ 7 เมษายน ค.ศ. 1969 ปีแรก ๆ ของอาร์พาเน็ตได้ถูกบันทึกไว้ในภาพยนตร์สารคดีปี 1972 เรื่อง Computer Networks: The Heralds of Resource Sharing
ความร่วมมือในระดับนานาชาติบนอาร์พาเน็ตนั้นนับว่าเบาบาง ด้วยเหตุผลทางการเมืองหลายข้อ นักวิจัยในยุโรปนั้นจึงข้องเกี่ยวกับการพัฒนาเครือข่าย X.25 มากกว่า ข้อยกเว้นที่ควรบันทึกไว้ได้แก่การเข้าร่วมของกลุ่มเครื่องวัดแผ่นดินไหวนอร์เวย์ ใน ค.ศ. 1972 ตามด้วยสวีเดนใน ค.ศ. 1973 โดยการเชื่อมโยงผ่านดาวเทียมที่สถานีภาคพื้นที่เมืองทานุม และยูนิเวอร์ซิตีคอลเลจลอนดอน
อนึ่ง อาร์พา (ARPA) เปลี่ยนชื่อเป็นดาร์พา (DARPA) ใน ค.ศ. 1972 และมีการเปลี่ยนชื่อกลับไปกลับมาอีกหลายครั้ง แต่อาร์พาเน็ตยังคงใช้ชื่อเดิม
เครือข่ายซึ่งนำไปสู่อินเทอร์เน็ต > X.25

โดยอาศัยงานวิจัยของอาร์พา สหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ไอทียู) ได้พัฒนามาตรฐานเครือข่ายแพกเกตสวิตชิงขึ้นในรูปของ X.25 และมาตรฐานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง เมื่อถึง ค.ศ. 1974 X.25 ได้ก่อตั้งพื้นฐานสำหรับเครือข่าย SERCnet ระหว่างสถาบันวิชาการและสถาบันวิจัยต่าง ๆ ในสหราชอาณาจักรขึ้น ซึ่งในภายหลังได้กลายเป็น JANET มาตรฐานขั้นต้นของไอทียูเกี่ยวกับ X.25 ได้รับการรับรองในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1976 โดยมาตรฐานดังกล่าวมีพื้นฐานอยู่บนแนวคิดเรื่องวงจรเสมือน
สำนักงานไปรษณีย์สหราชอาณาจักร เวสเทิร์นยูเนียนอินเตอร์แนชันแนล และทิมเน็ตได้ร่วมมือกันสร้างเครือข่ายแพกเกตสวิตชิงระดับนานาชาติขึ้นเป็นครั้งแรก โดยใช้ชื่อว่า International Packet Switched Service (IPSS) ใน ค.ศ. 1978 เครือข่ายนี้เติบโตจากทวีปยุโรปและสหรัฐอเมริกาไปยังแคนาดา ฮ่องกง และออสเตรเลียใน ค.ศ. 1981 เครือข่ายนี้ได้กลายเป็นโครงสร้างพื้นฐานของเครือข่ายระดับโลกในคริสต์ทศวรรษ 1990
ต่างจากอาร์พาเน็ต X.25 นั้นมีให้ใช้ทั่วไปเพื่อการใช้งานทางธุรกิจด้วย X.25 ได้ถูกนำไปใช้ในเครือข่ายสาธารณะเข้าถึงได้ (public access network) โดยการหมุนโทรศัพท์ในยุคแรก ๆ เช่นคอมพิวเซิร์ฟและทิมเน็ต ใน ค.ศ. 1979 คอมพิวเซิร์ฟเป็นผู้ให้บริการรายแรกที่ให้ผู้ใช้คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลสามารถใช้ไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์ได้ รวมทั้งมีบริการสอบถามแก้ไขปัญหาทางเทคนิคด้วย คอมพิวเซิร์ฟยังเป็นรายแรกที่ให้บริการสนทนาแบบเรียลไทม์ด้วยโปรแกรม CB Simulator นอกจากคอมพิวเซิร์ฟ ผู้ให้บริการเครือข่ายแบบหมุนโทรศัพท์รายอื่นมีอาทิ อเมริกาออนไลน์ และโพรดิจี นอกจากนี้ยังมีเครือข่ายกระดานข่าวอิเล็กทรอนิกส์ (บีบีเอส) อีกหลายเครือข่าย เช่น ไฟโดเน็ต สำหรับไฟโดเน็ตนั้นเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ใช้คอมพิวเตอร์เป็นงานอดิเรก ซึ่งหลายคนในนั้นเป็นแฮกเกอร์และนักวิทยุสมัครเล่น
เครือข่ายซึ่งนำไปสู่อินเทอร์เน็ต > UUCP

ใน ค.ศ. 1979 นักศึกษามหาวิทยาลัยดุกสองคน ได้แก่ ทอม ทรัสคอตต์ และ จิม เอลลิส ได้เกิดความคิดที่จะใช้ภาษาเชลล์สคริปต์บอร์นอย่างง่าย ๆ เพื่อส่งข่าวและข้อความผ่านสายอนุกรมกับมหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา ณ แชเพิลฮิลล์ ที่อยู่ใกล้กัน หลังจากซอฟต์แวร์ดังกล่าวได้เผยแพร่สู่สาธารณะ ข่ายของโฮสต์ที่ใช้ UUCP ก็ได้ขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เครือข่ายดังกล่าว ที่ต่อมาจะใช้ชื่อ UUCPnet ยังได้สร้างเกตเวย์และการเชื่อมโยงระหว่างไฟโดเน็ตและโฮสต์บีบีเอสแบบหมุนโทรศัพท์หลาย ๆ แห่งขึ้นด้วย เครือข่าย UUCP ได้แพร่หลายอย่างรวดเร็วเนื่องจากมีค่าใช้จ่ายที่ต่ำกว่า และยังสามารถใช้สายเช่าที่มีอยู่เดิม ลิงก์ของ X.25 หรือการเชื่อมต่อของอาร์พาเน็ตได้ด้วย ใน ค.ศ. 1983 จำนวนโฮสต์ UUCP ได้เพิ่มขึ้นเป็น 550 โฮสต์ และเพิ่มเป็น 940 โฮสต์หรือเกือบสองเท่าใน ค.ศ. 1984