stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บังเกด
ภูมิศาสตร์

บังเกดเป็นเทศบาลที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล มีอาณาเขตยาวเป็นแนวเหนือ-ใต้ และมีแม่น้ำอาบราไหลผ่าน ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกของจังหวัด บังเกดมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอีโลโคสนอร์เตและเทศบาลดังกลาสทางทิศเหนือ ติดกับเทศบาลลาปัซ, ตายุม และปีนาร์รูเบีย ทางทิศตะวันออก ติดกับเทศบาลซันอีซิโดรทางทิศใต้ และติดกับเทศบาลลังกีเดนและปีดีกันทางทิศตะวันตก
เทศบาลบังเกดมีพื้นที่ 105.70 ตารางกิโลเมตร ซึ่งคิดเป็น 2.54% ของพื้นที่ทั้งจังหวัด ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขา ระดับความสูงโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 30 เมตร (98 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล ในตอนเหนือมีระดับความสูง 60 ถึง 1,036 เมตร (197 ถึง 3,399 ฟุต) ส่วนในตอนใต้มีความสูง 45 ถึง 300 เมตร (148 ถึง 984 ฟุต) เนินเขาที่สำคัญได้แก่เนินเขาคาซามาตา ซึ่งถูกประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติ
บังเกดสามารถเชื่อมต่อทางหลวงแห่งชาติอาบรา-อีโลโคสซูร์จากทิศตะวันตก ทางหลวงอาบรา-คาลิงกาจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และทางหลวงอาบรา-อีโลโคสนอร์เตจากทิศเหนือ ที่นี่อยู่ห่างจากมะนิลา 408 กิโลเมตร (254 ไมล์), ห่างจากบาเกียว 196 กิโลเมตร (122 ไมล์) และห่างจากวีกัน 65 กิโลเมตร (40 ไมล์)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
บูเล

บูเล (อินโดนีเซีย: bule) เป็นศัพท์ที่ใช้กันทั่วไปในประเทศอินโดนีเซียเพื่อเรียกบุคคลที่เป็นชาวต่างชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้สืบเชื้อสายมาจากยุโรปหรือคนผิวขาว แม้ว่าคำว่า บูเล จะมีความหมายดั้งเดิมว่า "ขาว" แต่ในปัจจุบันก็ใช้เรียกชาวอาหรับ, ชาวแอฟริกาผิวดำ, ชาวญี่ปุ่น  และชนชาติอื่น ๆ เช่นกัน
ศัพทมูลวิทยา

บูเล ปรากฏครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 หรืออาจจะก่อนหน้า คำว่า บูเล แปลตรงตัวว่า "ขาว" ใช้ในบริบทที่ระบุถึงควาย หนังสือเล่มหนึ่งที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1840 ระบุไว้ว่าผู้คนเลือกควายบูเล (ขาว) มากกว่าที่จะเลือกควายฮีตัม (hitam ในปัจจุบันยังคงแปลว่า "ดำ")
ในพจนานุกรมภาษามลายู-ดัตช์ที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1869 ระบุคำว่า balar (บาลาร์), sabun (ซาบุน) และ andan (อันดัน) โดยแปลว่า "คนขาว" (wit mensch) และ "คนผิวเผือก" (albino) ส่วนในพจนานุกรมที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1894 ระบุคำว่า andan (อันดัน) และ bulei (บูไล) โดยแปลว่า "คนผิวเผือก" (albino) และระบุว่า sabun (ซาบุน, ปัจจุบันแปลว่า สบู่) เป็นคำคุณศัพท์ที่ใช้เรียกสุนัขสีขาวล้วน ส่วนคำว่า balar (บาลาร์) เป็นคำคุณศัพท์ที่ใช้เรียกควายขาวหรือควายเผือก
พจนานุกรมยุคหลัง ๆ มักระบุคำว่า bule (บูเล) โดยนิยามง่าย ๆ ว่า "มีผิวเผือก" อย่างไรก็ตาม ในการใช้สมัยปัจจุบันมักใช้คำยืมภาษาอังกฤษ albino (อัลบีโน) มากกว่า
เมียนมาเนชันแนลลีก

| --- | --- |

ก่อตั้ง: 4 มีนาคม ค.ศ. 2009
ฤดูกาลแรก: 2009
ประเทศ:  พม่า
สมาพันธ์: เอเอฟซี
จำนวนทีม: 12
ระดับในพีระมิด: 1
ตกชั้นสู่: เอ็มเอ็นแอล-2
ถ้วยระดับประเทศ: แชริตีคัพ
ถ้วยระดับลีก: เจเนรัลอองซานชิลด์
ถ้วยระดับนานาชาติ: เอเอฟซีคัพ เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: ชาน ยูไนเต็ด (สมัยที่ 4)
ชนะเลิศมากที่สุด: ย่างกุ้งยูไนเต็ด (5 สมัย)
หุ้นส่วนโทรทัศน์: ฟอร์สปอร์ต (ถ่ายทอดสด) แชนแนล-7 (ไฮไลท์) เอ็มอาร์ทีวี (เอฟทีเอ)
เว็บไซต์: www.themnl.com
ปัจจุบัน: ฤดูกาล 2024
เมียนมาเนชันแนลลีก (พม่า: မြန်မာ နေရှင်နယ် လိဂ်; ตัวย่อ MNL) เป็นลีกฟุตบอลอาชีพระดับสูงสุดของประเทศพม่า ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2009 แทนที่เมียนมาพรีเมียร์ลีก ซึ่งประกอบด้วย 14 สโมสรในย่างกุ้ง และ 8 สโมสรจากภูมิภาคอื่น ๆ วันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 ลีกได้จัดทำการแข่งขัน เมียนมาเนชันแนลลีกคัพ ฤดูกาล 2009 เพื่อเตรียมความพร้อมก่อนการแข่งขันจริงใน ค.ศ. 2010 ซึ่งจะใช้เวลาแข่งขัน 2 เดือน โดยลีกคัพครั้งนี้ จัดแข่งขันที่สนามกีฬาในย่างกุ้ง 2 แห่ง วันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 สโมสรฟุตบอลยะดะนาโบน เอาชนะ สโมสรฟุตบอลย่างกุ้งยูไนเต็ด คว้าแชมป์สมัยแรกได้สำเร็จ
ลีกได้เพิ่มอีกสามสโมสรในฤดูกาล 2010 และอีกหนึ่งสโมสรในฤดูกาล 2011
และใน ค.ศ. 2012 ได้มีอีกสองสโมสรจากรัฐชีนและรัฐชาน ส่งทีมลงแข่งขัน
ในปี ค.ศ. 2014 ได้มีการเพิ่มการเลื่อนชั้นและตกชั้น
สโมสร

อิรวดียูไนเต็ด
ชีนยูไนเต็ด
จีเอฟเอ
หงสาวดียูไนเต็ด
เซาเทิร์นเมียนมา
ย่างกุ้งยูไนเต็ด
ยะดะนาโบน
ยะไข่ยูไนเต็ด
มะกเว
เนปยีดอ
ชานยูไนเต็ด
ชเวกาบิน
ตำแหน่งที่ตั้งเมียนมาเนชันแนลลีก 2017
| สโมสร | ที่ตั้ง | สนามเหย้า | ความจุ |
| --- | --- | --- | --- |
| อิรวดียูไนเต็ด | พะสิม | สนามกีฬากย็อตเตีย | 6,000 |
| ชีนยูไนเต็ด | ฮ่าค่า | สนามกีฬาวัมมะทุเหมือง* | 4,000 |
| หงสาวดียูไนเต็ด | หงสาวดี | สนามกีฬาพะโค (บางครั้งใช้สนามกีฬาตองอู) | 4,000 |
| มะกเว | มะกเว | สนามกีฬามะกเว* | 3,000 |
| เนปยีดอ | เนปยีดอ | สนามกีฬาวูนนะเตะดิ | 30,000 |
| ยะไข่ยูไนเต็ด | ซิตเว | สนามกีฬาไหว่ต้าร์ลี่ | 7,000 |
| ชานยูไนเต็ด | ตองจี | สนามกีฬาตองจี | 7,000 |
| เซาเทิร์นเมียนมายูไนเต็ด | เมาะลำเลิง | สนามกีฬารามัญยา | 10,000 |
| ยะดะนาโบน | มัณฑะเลย์ | สนามกีฬามานดะลาตีริ | 30,000 |
| ย่างกุ้งยูไนเต็ด | ย่างกุ้ง | ย่างกุ้งยูไนเต็ดสปอร์ตคอมเพล็กซ์ | 3,500 |
| จีเอฟเอ | รัฐชีน |  |  |
| ชเวกาบินยูไนเต็ด | พะอาน | สนามกีฬาพะอาน | 3,000 |
(*) - สนามไม่สามารถใช้งานได้ บางสโมสรที่ไม่มีสนามเหย้า จะใช้สนามกีฬาพลตรี อองซาน และสนามกีฬาตุวูนนะ ในย่างกุ้ง
สโมสร > สนามเหย้า (ฤดูกาล 2017)

| เซาเทิร์นเมียนมายูไนเต็ด | ย่างกุ้งยูไนเต็ด | ยะไข่ยูไนเต็ด | ชานยูไนเต็ด | ยะดะนาโบน | เนปีดอ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สนามกีฬารามัญยา | ย่างกุ้ง ยูไนเต็ด สปอร์ต คอมเพล็กซ์ | สนามกีฬาไหว่ต้าร์ลี่ | สนามกีฬาตองยี | สนามกีฬามานดะลาตีริ | สนามกีฬาวูนนะเตะดิ |
| ความจุ: 10,000 | ความจุ: 3,500 | ความจุ: 7,000 | ความจุ: 7,600 | ความจุ: 30,000 | ความจุ: 30,000 |
| ชเวกาบินยูไนเต็ด | อิรวดียูไนเต็ด | ชีนยูไนเต็ด | หงสาวดียูไนเต็ด | มักเว | จีเอฟเอ |
| สนามกีฬาพะอาน | สนามกีฬากย็อตเตีย |  | สนามกีฬาตองอู |  |  |
| ความจุ: 3,000 | ความจุ: 6,000 | ความจุ: ไม่ทราบ | ความจุ: 4,000 | ความจุ: ไม่ทราบ | ความจุ: ไม่ทราบ |
รายชื่อแชมป์

| # | ฤดูกาล | ทีมชนะเลิศ | ทีมรองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | 2009 | ยะดะนาโบน | อิรวดียูไนเต็ด |
| 2 | 2010 | ยะดะนาโบน | เซยา ชเว มเย |
| 3 | 2011 | ย่างกุ้งยูไนเต็ด | อิรวดียูไนเต็ด |
| 4 | 2012 | ย่างกุ้งยูไนเต็ด | กานบาวซา |
| 5 | 2013 | ย่างกุ้งยูไนเต็ด | เนปีดอ |
| 6 | 2014 | ยะดะนาโบน | ย่างกุ้งยูไนเต็ด |

| 7 | 2015 | ย่างกุ้งยูไนเต็ด | ยะดะนาโบน |
| 8 | 2016 | ยะดะนาโบน | ย่างกุ้งยูไนเต็ด |
| 9 | 2017 | ชานยูไนเต็ด | ย่างกุ้งยูไนเต็ด |
| 10 | 2018 | ย่างกุ้งยูไนเต็ด | ชานยูไนเต็ด |

| 11 | 2019 | ชานยูไนเต็ด | อิรวดียูไนเต็ด |
| 12 | 2020 | ชานยูไนเต็ด | หงสาวดียูไนเต็ด |
| 13 | 2021 | ยกเลิกการแข่งขัน | ยกเลิกการแข่งขัน |
| 14 | 2022 | ชานยูไนเต็ด | ย่างกุ้งยูไนเต็ด |
| 15 | 2023 | ชานยูไนเต็ด | ย่างกุ้งยูไนเต็ด |
รายชื่อแชมป์ > แชมป์แบ่งตามสโมสร

| สโมสร | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ปีที่ชนะเลิศ | ปีที่ได้รองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ย่างกุ้งยูไนเต็ด |  5  |  5  | 2011, 2012, 2013, 2015, 2018 | 2014, 2016, 2017,  2022, 2023 |
| ชานยูไนเต็ด |  5  |  1  | 2017, 2019, 2020, 2022, 2023 | 2018 |
| ยะดะนาโบน |  4  |  1  | 2009, 2010, 2014, 2016 | 2015 |
| อิรวดียูไนเต็ด |  0  |  3  |  | 2009, 2011, 2019 |
| กานบาวซา |  0  |  1  |  | 2012 |
| เนปีดอ |  0  |  1  |  | 2013 |
| เซยา ชเว มเย |  0  |  1  |  | 2010 |
| หงสาวดียูไนเต็ด |  0  |  1  |  | 2020 |
รางวัล > เงินรางวัล

ชนะเลิศ: 100,000,000 จัต
รองชนะเลิศ: 75,000,000 จัต
อันดับที่สาม: 50,000,000 จัต
รางวัล > ผู้ทำประตูสูงสุด

| ฤดูกาล | สัญชาติ | ผู้เล่น | สโมสร | จำนวนประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2016 |  | วีนไนง์โซ | ยะดะนาโบน | 16 |
| 2016 |  | คีธ มาร์ตู นาห์ | ยะดะนาโบน | 16 |
| 2016 |  | คริสโตเฟอร์ ชีโซบา | อิรวดียูไนเต็ด | 16 |
| 2015 |  | เซซาร์ เอากุสตู | ย่างกุ้งยูไนเต็ด | 28 |
| 2014 |  | เซซาร์ เอากุสตู | ย่างกุ้งยูไนเต็ด | 26 |
| 2013 |  | เซซาร์ เอากุสตู | ย่างกุ้งยูไนเต็ด | 20 |
| 2012 |  | ซาชา รันคอวิช | เซยา ชเว มเย | 20 |
| 2011 |  | ชาลส์ โอบี | ย่างกุ้งยูไนเต็ด | 18 |
| 2010 |  | ฌ็อง-รอเฌ ลาปเป-ลาปเป | หงสาวดียูไนเต็ด | 20 |
| 2009-10 |  | โซมีนอู | กานบาวซา | 12 |

| 2009 |  | ยานไปง์ | ยะดะนาโบน | 8 |
รางวัล > ผู้จัดการทีมแห่งปี

| ฤดูกาล | ผู้จัดการ | สโมสร |
| --- | --- | --- |
| 2016 |  René Desaeyere | ยะดะนาโบน |
| 2015 |  Saric | ย่างกุ้งยูไนเต็ด |
| 2014 |  U Khin Maung Tint | ยะดะนาโบน |
| 2013 |  Eric Williams | ย่างกุ้งยูไนเต็ด |
| 2012 |  Ivan Venkov Kolev | ย่างกุ้งยูไนเต็ด |
| 2011 |  Eric Williams | ย่างกุ้งยูไนเต็ด |
| 2010 |  Yoan | ยะดะนาโบน |
| 2009 |  Yoan | ยะดะนาโบน |
รางวัล > ผู้เล่นแห่งปี

| ฤดูกาล | ผู้เล่น | สโมสร |
| --- | --- | --- |
| 2017 |  อองตู | ยะดะนาโบน |
| 2016 |  อองตู | ยะดะนาโบน |
| 2015 |  อองตู | ยะดะนาโบน |
| 2014 |  Thiha Sithu | ยะดะนาโบน |
| 2013 |  César Augusto | ย่างกุ้งยูไนเต็ด |
| 2012 |  Kyi Lin | ย่างกุ้งยูไนเต็ด |
| 2011 |  Kyaw Ko Ko | เซยา ชเว มเย |
2010: 
| 2009 |  Yan Paing | ยะดะนาโบน |
ดูเพิ่ม

เมียนมาพรีเมียร์ลีก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
League at fifa.com เก็บถาวร 2011-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Soccer Myanmar Website เก็บถาวร 2015-09-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
RSSSF.com - Myanmar - List of Champions
| ด ค ก ฟุตบอลในประเทศพม่า |
| --- | --- |
ฟุตบอลลีก:  เมียนมาเนชันแนลลีก  เมียนมาพรีเมียร์ลีก (ถูกยกเลิก) 
ฟุตบอลถ้วย:  เอ็มเอฟเอฟคัพ  เมียนมาเนชันแนลลีกคัพ 
ทีมขาติ:  ชาย  หญิง  ไม่เกิน 23 ปี  ไม่เกิน 21 ปี  ไม่เกิน 20 ปี  ไม่เกิน 19 ปี  ไม่เกิน 17 ปี 
รายชื่อ:  สโมสรฟุตบอล  สนามฟุตบอล  ผู้เล่นต่างชาติ 
รางวัล:  นักฟุตบอลแห่งปี 
สมาคมฟุตบอลพม่า (เอ็มเอฟเอฟ)
| ด ค กสหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน |
| --- | --- | --- |
| ทีมชาติ | ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน ·  ฟุตซอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน ·  ฟุตบอลหญิงชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน |  |
| สโมสร | ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรอาเซียน ·  อาเซียนซูเปอร์ลีก ·  แม่โขงคลับแชมเปียนชิพ ·  ฟุตซอลชิงแชมป์สโมสรอาเซียน |  |
| เยาวชน | ชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี ·  ชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 19 ปี ·  ชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี ·  ชิงแชมป์เยาวชนหญิงอายุไม่เกิน 19 ปี ·  ชิงแชมป์เยาวชนหญิงอายุไม่เกิน 16 ปี |  |
| ชาติสมาชิก |  กัมพูชา ·  ติมอร์-เลสเต ·  ไทย ·  บรูไน ·  พม่า ·  ฟิลิปปินส์ ·  มาเลเซีย  ·  ลาว ·  เวียดนาม ·  สิงคโปร์ ·  อินโดนีเซีย ·  ออสเตรเลีย |  |
| ด ค กลีกฟุตบอลสูงสุดของทวีปเอเชีย (เอเอฟซี) |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  อัฟกานิสถาน  ออสเตรเลีย  บาห์เรน  บังกลาเทศ  ภูฏาน  บรูไน  กัมพูชา  จีน  ไต้หวัน  กวม  ฮ่องกง  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิหร่าน  อิรัก  ญี่ปุ่น  จอร์แดน  คูเวต  คีร์กีซสถาน  ลาว  เลบานอน  มาเก๊า  มาเลเซีย  มัลดีฟส์  มองโกเลีย  พม่า  เนปาล  เกาหลีเหนือ  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา†  โอมาน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์ (ฉนวนกาซา, เวสต์แบงก์)  ฟิลิปปินส์  กาตาร์  ซาอุดีอาระเบีย  สิงคโปร์  เกาหลีใต้  ศรีลังกา  ซีเรีย  ทาจิกิสถาน  ไทย  ติมอร์เลสเต  เติร์กเมนิสถาน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อุซเบกิสถาน  เวียดนาม  เยเมน 
อดีต:  เยเมนใต้ 
† สมาชิกของ Associate Member Association
นิเกอ อาร์ดิลลา

| นิเกอ อาร์ดิลลา |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: ระเด่น รารา นิเกอ รัตนาดิลลา กุสนาดี
รู้จักในชื่อ: นิเกอ
เกิด: 27 ธันวาคม พ.ศ. 2518 บันดุง, อินโดนีเซีย
เสียชีวิต: 19 มีนาคม พ.ศ. 2538 (19 ปี) บันดุง, อินโดนีเซีย
แนวเพลง: ป๊อบ. ร็อก
อาชีพ: นักร้อง, นักแสดง, นางแบบ
ช่วงปี: 2528 - 2538
ระเด่น รารา นิเกอ รัตนาดิลลา กุสนาดี (อินโดนีเซีย: Raden Rara Nike Ratnadilla Kusnadi) (27 ธันวาคม พ.ศ. 2518 – 19 มีนาคม พ.ศ. 2538) หรือ นิเกอ อาร์ดิลลา (อินโดนีเซีย: Nike Ardilla) เป็นนักร้อง นักแสดง และนางแบบชาวอินโดนีเซีย
ประวัติ

นิเกอ อาร์ดิลลา เกิดเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ที่เมืองบันดุง ประเทศอินโดนีเซีย นิเกอ เกิดมาในครอบครัวชาวซุนดา เธอมีเชื้อสายดัตช์และเยอรมันอีกด้วย ปู่ของเธอเคยเป็นนักร้องของวงกาเมลัน หรือวงเครื่องฆ้องอินโดนีเซีย โดยเธอเริ่มฉายแววศิลปินเมื่ออายุ 5 ปี ในช่วงวัยเด็กนั้น เธอเข้าร่วมแข่งร้องเพลงหลายรายการและก็ได้คว้ารางวัลมาหลายรายปี เมื่อ 10 ปี จึงได้เริ่มเซ็นสัญญากับสมาคมศิลปินอินโดนีเซีย โดยช่วงเวลานั้น เธอเริ่มต้นอาชีพด้วยการร้องเพลงเปิดให้กับศิลปินรุ่นพี่ และมักร้องเพลงโคฟเวอร์เพลงฝรั่งเป็นส่วนใหญ่ โดยใช้ชื่อว่า นิเกอ อัสตินา ต่อมา นิเกอ ได้ออกซิงเกิลเป็นของตัวเอง "ลูปา ดิริ" (Lupa Diri) ต่อมาได้อัดอัลบั้มเพลง แต่ทว่าไม่ได้จำหน่ายเพราะตัวเธอยังอายุน้อยเกินไป
ต่อมา นิเกอ ได้เล่นหนังเป็นเรื่องแรกชื่อว่า "กาดิส โฟโต้ โมเดล" (Gadis Foto Model) รวมถึงได้ร้องเพลงประกอบหนังด้วยคือ OST Gadis Foto Model ต่อมา นิเกอ ได้เซ็นสัญญากับ Q Records Project  โดยได้ออกอัลบั้มชื่อว่า ซะเบอร์กัส ซินาร์ พร้อมทั้งได้เปลี่ยนชื่อการแสดงเป็น นิเกอ อาร์ดิลลา หลังจากนั้นคือช่วงเวลาที่รุ่งเรืองของนิเกอ เธอได้เข้ามาแทนที่ดาราและนักร้องรุ่นพี่ รับงานร้องเพลงถ่ายแบบทั่วประเทศโดยแทบไม่มีวันว่างเลย อัลบั้มทีทำให้เธอโด่งดังสุดขีดก็คือ บินตัง เกอะฮิดุปัน (ดาวแห่งชีวิต) ที่ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2533 ซึ่งทำยอดขายถึง 2 ล้านตลับ นอกจากนี้ เธอยังได้รับเลือกให้เป็นโมเดลคนโปรดของนิตยสาร Gadis ทั้งยังมีผลงานมากมายทั้งในวงการเพลง หนังละคร และถ่ายแบบต่างๆ
เสียชีวิต

ช่วงเช้าของวันที่ 19 มีนาคม 1995 นิเกอประสบอุบัติเหตุรถชนกับคอนกรีตถนน เสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที มีเสียงวิจารณ์แง่ลบถึงสาเหตุของอุบัติเหตุว่าเธอดื่มสุรา อย่างไรก็ตาม มีคนบอกว่าเธอไม่เคยดื่มสุรา และเธอเองก็ดื่มแต่น้ำส้มเพียงเท่านั้น โดยอะตุน ผู้ที่นั่งรถไปกับนิเกอด้วยบอกว่า นิเกอพยายามขับรถแซงรถที่อยู่ข้างหน้า แต่เร็วเกินไปจนทำให้รถเกิดเสียหลักและเกิดอุบัติเหตุดังกล่าว ข่าวการเสียชีวิตของนิเกอ โด่งดังและเกิดความโศกเศร้าไปทั่วประเทศอินโดนีเซีย ศพของเธอถูกฝังภายในวันเดียวกันตามประเพณีของอิสลาม ในภายหลัง มีการนำเอาอัลบั้มของนิเกอมาออกจำหน่ายย้อนหลังจากที่เธอเสียชีวิต
จอร์จ ควิน (George Quinn) คณบดีแห่งคณะเอเชียศึกษา มหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย กล่าวไว้ว่า สุสานของเธอเป็นสุสานที่มีผู้เคารพพอๆ กับนักบุญชวา โดยเมื่อเทียบกับการท่องเที่ยวแสวงบุญตามธรรมเนียมชาวชวาแล้วนั้น จอร์จ กล่าวว่า นิเกอเป็นคนเดียวในยุควัฒนธรรมนิยมที่ได้รับเกียรติเช่นนั้น แฟนคลับจำนวนนับพันคนหรือมากกว่านั้น มักจะมารวมตัวกัน ณ หลุมศพของเธอในวันเกิดและวันที่เธอเสียชีวิต ณ เมืองบันดุง นอกจากนี้ ยังมีภัตตาคารและแกลอรี่ในสุลาเวสี ที่ใช้ชื่อเธอและรวบรวมสิ่งของของเธอมาทำเป็นร้านอาหาร ทั้งยังมีพิพิธภัณฑ์ของเธอในเมืองบันดุง และโปสเตอร์ของเธอปรากฏอยู่ทั่วประเทศจนถึงทุกวันนี้
ชีวิตส่วนตัว

ไอดอลของเธอคือ มาริลิน มอนโร และเธอยังเป็นผู้หญิงที่ชื่นชอบเพลงร็อกและเมทัลเป็นพิเศษ ดาราคนโปรดคือ จอห์นนี เดปป์ คีอานู รีฟ และจูเลีย โรเบิร์ตส์ นักร้องโปรดคือ เอ็ดดี้ เวดเดอร์ นักร้องนำวงเพิร์ลแจม อาหารที่ชอบคือ บะหมี่ และลูกเนียงทอด ภาพยนตร์ที่ชอบดูก็คือ หนังของดิสนีย์
ปานี ยาท่อตู้

นักการเมืองชาวลาว
| ปานี ยาท่อตู้ ປານີ ຢາທໍ່ຕູ້ |
| --- | --- |
ยาท่อตู้ ในปี2019

รองประธานาธิบดีลาวคนที่ 6
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  22 มีนาคม พ.ศ. 2564 (3 ปี 228 วัน)ดำรงตำแหน่งร่วมกับ บุนทอง จิดมะนี
ประธานาธิบดี: ทองลุน สีสุลิด
ก่อนหน้า: พันคำ วิพาวัน
ประธานสภาแห่งชาติลาว คนที่ 3
ดำรงตำแหน่ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2553 – 22 มีนาคม พ.ศ. 2564 (10 ปี 89 วัน)
ก่อนหน้า: ทองสิง ทำมะวง
ถัดไป: ไซสมพอน พมวิหาน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 (73 ปี) แขวงเชียงขวาง ประเทศลาว
ศาสนา: พุทธ เถรวาท
พรรคการเมือง:  พรรคประชาชนปฏิวัติลาว

ปานี ยาท่อตู้ (ลาว: ປານີ ຢາທໍ່ຕູ້; เกิดที่แขวงเชียงขวาง, 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951) เป็นนักการเมืองชาวลาวและสมาชิกพรรคประชาชนปฏิวัติลาว
เธอเคยเป็นประธานและผู้ว่าธนาคารกลางแห่ง สปป.ลาว ธนาคารกลางของประเทศใน ค.ศ. 1988 ถึง 1997 ต่อมากลายเป็นสมาชิกสภาแห่งชาติลาวใน ค.ศ. 1998 เธอได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานสภาแห่งชาติลาวตั้งแต่ ค.ศ. 2010 จนถึง 2021 ปานี ยาท่อตู้เป็นผู้มีเชื้อสายม้งในประเทศลาว เธอเป็นสตรีคนแรกที่ดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานาธิบดีลาว
ปันจักสีลัต

| --- | --- |

ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ: ปันจักสีลัตอินโดนีเซีย
มุ่งเน้น: การป้องกันตัว
Hardness: แบบเต็มตัว, กึ่งเต็มตัว, แบบเบา
ประเทศต้นกำเนิด: ประเทศอินโดนีเซีย
ผู้มีชื่อเสียง: Iko Uwais, Yayan Ruhian, Cecep Arif Rahman
กีฬาโอลิมปิก: ไม่
| ประเพณีปันจักสีลัต * |
| --- | --- |
  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมโดยยูเนสโก
ปันจักสีลัตในนาข้าวที่จังหวัดสุมาตราตะวันตก
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
สาขา: ธรรมเนียมและการแสดงออกทางมุขปาฐะ, ศิลปะการแสดง, แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรม และงานเทศกาล, ความรู้และแนวปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล, งานช่างฝีมือดั้งเดิม
เกณฑ์พิจารณา: R.1, R.2, R.3, R.4, R.5
อ้างอิง: 01391
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2019 (คณะกรรมการสมัยที่ 14)
รายการ: ตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมและการสงวนรักษาที่ดี ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ปันจักสีลัต (อินโดนีเซีย: pencak silat, pentjak silat หรือ penchak silat) เป็นคำที่มีความหมายกว้าง ใช้เรียกศิลปะการต่อสู้ของอินโดนีเซียจำพวกหนึ่ง และประเทศเพื่อนบ้านของอินโดนีเซียมักใช้คำนี้เรียกการแข่งขันสีลัตแบบมืออาชีพ ปันจักสีลัตนี้เป็นการต่อสู้แบบเต็มตัวรูปแบบหนึ่งซึ่งประกอบด้วยการฟาดฟัน (strike) การยื้อยุด (grappling) และการจับโยน (throwing) นอกเหนือไปจากการใช้อาวุธ โดยที่ทุกส่วนของร่างกายนั้นจะได้รับการใช้งานและอาจถูกโจมตีได้ ปันจักสีลัตไม่เพียงฝึกฝนเพื่อการป้องกันตัวในทางกายภาพ แต่ยังเพื่อความมุ่งหมายในทางจิตวิทยาด้วย
เปอร์ซีลัต (PERSILAT) หรือสหพันธ์ปันจักสีลัตระหว่างประเทศ (International Pencak Silat Federation: IPSF) เป็นองค์การระหว่างประเทศซึ่งควบคุมปันจักสีลัต และเป็นองค์การหนึ่งเดียวในด้านปันจักสีลัตที่สภาโอลิมปิกแห่งเอเชียรับรอง เปอร์ซีลัตก่อตั้งขึ้นที่จาการ์ตาเมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1980 และประกอบด้วยองค์การต่าง ๆ ในระดับชาติของบรูไน มาเลเซีย สิงคโปร์ และอินโดนีเซีย
ปันจักสีลัตได้รับการบรรจุเข้าไว้ในซีเกมส์และการแข่งขันรายการอื่น ๆ ในระดับภูมิภาค โดยเปิดตัวในซีเกมส์ 1987 และเอเชียนเกมส์ 2018 ซึ่งจัดขึ้นในอินโดนีเซียทั้งคู่
ยูเนสโกรับรองให้ปันจักสีลัตเป็นผลงานชิ้นเอกในมรดกมุขปาฐะและจับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติจากอินโดนีเซียเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2019
บาตัง เกียโป

| บาตัง เกียโป |
| --- | --- |
ประเภท: การกระทำ ตลก ละคร
สร้างโดย: ปาโบล ซานติอาโก้
เขียนโดย: เอ็นริเก้ เอส. บิยาซิส ลิโน บาล์เมส มิเกล เลกัสปี อาร์วิน เบลาร์มิโน
กำกับโดย: มาลู แอล. เซบีญ่า ดาร์เนล บิยาฟลอร์ โคโค่ มาร์ติน
แสดงนำ: โคโค่ มาร์ติน โลวี โพ
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ฟิลิปปินส์
ภาษาต้นฉบับ: ฟิลิปปินส์
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 98
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: คาร์โล คาติบัค คอรี วิดาเนส ลอเรนติ ดีโยกี้ โรลดิโอ เอนดรินัล
ผู้อำนวยการสร้าง: โคโค่ มาร์ติน ไอลีน แองเจลา ที. การ์เซีย เลอา เอ. คัลเมริน
ผู้ลำดับภาพ: แอรีส์ ปาสกาล เบอร์นี ดิแซนตา เจอรัลด์ การ์เซีย เอ็ดเวิร์ด ยูจีน วาเกย์
กล้อง: กล้องหลายตัว
ความยาวตอน: 22-35 นาที
บริษัทผู้ผลิต: ซีซีเอ็ม ฟิล์ม โปรดักชั่นส์ ดรีมสเคป เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ รีกัล เอ็นเตอร์เทนเม้นท์
ออกอากาศ
เครือข่าย: คาปามีลยาแชนแนล
ออกอากาศ: 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 (2023-02-13) – ปัจจุบัน
บาตัง เกียโป (ตากาล็อก: Batang Quiapo) เป็นซีรีส์โทรทัศน์ของฟิลิปปินส์ที่ฉายทางช่องคาปามีลยาแชนแนล เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 นำแสดงโดย โคโค่ มาร์ติน และโลวี โพ
นักแสดง

โคโค่ มาร์ติน รับบท เฮซุส นาซาเรโน "แทงกอล" ดิมากิบา / เฮซุส นาซาเรโน มอนเตเนโกร
โลวี โพ รับบท โมนิก้า "โมกัง / โมนิค" ไดมาคูลังกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

บาตัง เกียโป ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ตากาล็อกที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2566
ปรามูดียา อานันตา ตูร์

| ปรามูดียา อานันตา ตูร์ |
| --- | --- |
ปรามูดียา อานันตา ตูร์ ในคริสต์ทศวรรษ 1950
เกิด: 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1925(1925-02-06) โบลรา, หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
เสียชีวิต: 30 เมษายน ค.ศ. 2006(2006-04-30) (81 ปี) จาการ์ตา, อินโดนีเซีย
อาชีพ: นักเขียนนวนิยาย, นักเขียนความเรียง
สัญชาติ: อินโดนีเซีย
พลเมือง: อินโดนีเซีย
ผลงานที่สำคัญ: จตุรภาคเกาะบูรู

ลายมือชื่อ: 
ปรามูดียา อานันตา ตูร์ (อินโดนีเซีย: Pramoedya Ananta Toer; 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1925 – 30 เมษายน ค.ศ. 2006) เป็นนักเขียนชาวอินโดนีเซีย
ผลงานหลัก

Kranji-Bekasi Jatuh (1947)
Perburuan (1950)
Keluarga Gerilya (1950)
Bukan Pasar Malam (1951)
Cerita dari Blora (1952)
Gulat di Jakarta (1953)
Korupsi (1954)
Midah - Si Manis Bergigi Emas (1954)
Cerita Calon Arang (1957)
Hoakiau di Indonesia (1960)
Panggil Aku Kartini Saja I & II (1962)
จตุรภาคเกาะบูรู (Tetralogi Buru)
แผ่นดินของชีวิต (Bumi Manusia) (1980)
ผู้สืบทอด (Anak Semua Bangsa) (1980)
รอยย่างก้าว (Jejak Langkah) (1985)
Rumah Kaca (1988)
Gadis Pantai (1982)
Nyanyi Sunyi Seorang Bisu (1995)
Arus Balik (1995)
Arok Dedes (1999)
Mangir (1999)
Larasati (2000)
ปานีกี

| --- | --- |
ปานีกีในรูปแกงกะทิ
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: มีนาฮาซา, จังหวัดซูลาเวซีเหนือ
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อนหรืออุณหภูมิห้อง
ส่วนผสมหลัก: ค้างคาวปรุงกับเครื่องเทศ
 ตำราอาหาร: ปานีกี   สื่อ: ปานีกี
ปานีกี (อินโดนีเซีย: paniki)  เป็นอาหารจานแปลกของชาวมีนาฮาซาในจังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย ทำจากเนื้อค้างคาว ซึ่งในภาษาของชาวมีนาฮาซาเรียกว่าปานีกี ค้างคาวจะถูกเผาเพื่อกำจัดขน ก่อนจะนำไปปรุงกับกะทิ สมุนไพร และเครื่องเทศถ้าไม่นำไปแกงกับกะทิจะนำมาผัดใส่พริกและเครื่องเทศ
ปานีกีในรูปของค้างคาวผัดเครื่องเทศ
ปาเปดา

| --- | --- |
ปาเปดากินกับแกงเหลืองและปลาแมกเคอเรลย่าง
ชื่ออื่น: เปเปดา, บูบูร์ซากู
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: หมู่เกาะมาลูกูและปาปัว
ผู้สร้างสรรค์: อาหารอินโดนีเซีย
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อนหรืออุณหภูมิห้อง
ส่วนผสมหลัก: สาคู
 ตำราอาหาร: ปาเปดา   สื่อ: ปาเปดา
การปรุงปาเปดาแบบพื้นเมืองของชาวเกาะมาลูกูในกระบอกไม้ไผ่
ปาเปดา (อินโดนีเซีย: papeda) หรือ บูบูร์ซากู (bubur sagu) เป็นอาหารทำจากสาคู จัดเป็นอาหารท้องถิ่นของหมู่เกาะมาลูกู (โมลุกกะ) และปาปัวตะวันตก  มีลักษณะคล้ายอัมบูยัตที่พบในเกาะบอร์เนียวโดยเฉพาะรัฐซาราวักและบรูไน
ปาเปดาทำจากแป้งสาคูที่มาจากลำต้นของปาล์มสาคู อายุ 5–15 ปี การปรุงปาเปดาจะนำแป้งไปกวนจนสุกและเหนียวนิยมกินกับแกงเหลืองปลาทูน่าที่ปรุงรสเปรี้ยวด้วยมะขามและมะนาว
ท่าอากาศยานนานาชาติฮูเซ็น ซัซตราเนอการา

ท่าอากาศยานนานาชาติฮูเซ็น ซัซตราเนอการา (อินโดนีเซีย: Bandar Udara Internasional Husein Sastranegara) (IATA: BDO, ICAO: WICC) เป็นสนามบินแห่งหนึ่งในเมืองบันดุง จังหวัดชวาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมือง 5 กิโลเมตร ห่างจากสถานีรถไฟกลาง 2.4 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 145 เฮกตาร์ (358 เอเคอร์) เป็นหนึ่งในสนามบินนานาชาติที่เติบโตเร็วมาก ๆ
สนามบินแห่งนี้ตั้งอยู่ในเขตเมืองบันดุง และล้อมรอบด้วยภูเขา ดังนั้นเครื่องบินจึงลงจอดในลักษณะที่ไม่เหมือนใคร สนามบินสามารถรองรับเครื่องบินแอร์บัส เอ320 และโบอิง 737 ได้ด้วย ในปี ค.ศ. 2016 ได้เปิดใช้งานส่วนต่อขยายอาคารใหม่ ทำให้มีผู้โดยสารถึง 3.4 ล้านคน รองรับด้วยเนื้อที่ 170,000 ตารางฟุต
สนามบินแห่งนี้จะเป็น 1 ใน 2 สนามบินที่ให้บริการในเขตเมืองบันดุงและปริมณฑล อีกแห่งหนึ่งคือท่าอากาศยานนานาชาติบันดุง มาจาเลิงกา มีแผนทำให้เป็นฐานการบินหลักของสายการบินการูดาอินโดนีเซีย เช่นเดียวกันกับไลอ้อนแอร์และอินโดนีเซียแอร์เอเชีย
อาคารผู้โดยสารและสิ่งอำนวยความสะดวก

มีอาคารผู้โดยสาร 1 แห่ง รองรับทั้งเที่ยวบินภายในและระหว่างประเทศ มีเนื้อที่ 2,411.85 ตารางเมตร (25,961 ตารางฟุต) และมี 3 ชั้น นอกจากนี้ กำลังสร้างก่อสร้างอาคารผู้โดยสารแห่งที่สอง (สำหรับเที่ยวบินระหว่างประเทศทั้งหมด) ซึ่งเมื่อมีครบสองอาคาร จะสามารถรองรับผู้โดยสารได้ถึง 3 ล้านคนต่อปี จากเดิมมีอาคารเดียวรองรับได้เพียง 1 ล้านคนต่อปี สิ่งอำนวยความสะดวก มีห้องรับรองผู้โดยสาร 2 แห่ง, ไวไฟ, โทรทัศน์, ภัตตาคาร, ร้านค้า, เอทีเอ็ม
ทางด้านทิศเหนือของทางวิ่ง มีโรงเก็บเครื่องบิน นอกจากนี้ สนามบินยังติดตั้งระบบ PAPI (Precision Approach Path Indicator) และ VOR (VHF omnidirectional range) เพื่อช่วยให้เครื่องบินลงจอดในเวลากลางคืนได้
ตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 ผู้โดยสารระหว่างประเทศต้องเสียภาษี 75,000 รูปียะฮ์ ส่วนผู้โดยสารภายในประเทศ เสียภาษี 25,000 รูปียะฮ์
อนาคต

ท่าอากาศยานใหม่อีกแห่งหนึ่ง คือ ท่าอากาศยานนานาชาติบันดุง มาจาเลิงกา ปัจจุบันกำลังก่อสร้าง อยู่ห่างจากบันดุงไปประมาณ 100 กิโลเมตร (62 ไมล์) กำหนดเปิดในปี ค.ศ. 2017 เพื่อใช้งานแทนท่าอากาศยานนานาชาติฮูเซ็น ซัซตราเนอการา
การเดินทางเข้า-ออกสนามบิน

สนามบินอยู่สุดถนนปาจาจารัน มีรถแท็กซี่และรถโดยสารให้บริการ นอกจากนี้ยังมีรถรับ-ส่งไปยังโรงแรมในเขตเมืองบันดุงอีกด้วย สนามบินแห่งนี้มีที่จอดรถ สามารถจอดรถได้ถึง 100 คัน
แหล่งข้อมูลอื่น

PT. Angkasa Pura II: Husein Sastranegara Airport เก็บถาวร 2018-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
Airport information for WICC – Husein Sastranegara Airport – Bandung, Indonesia at World Aero Data. Data current as of October 2006.
Accident history for BDO – Bandung Airport – Indonesia at Aviation Safety Network
"Province looks forward to international airport" เก็บถาวร 2009-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, The Jakarta Post, 22 December 2006.
กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์

| กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์ |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
เจ้าของ: บริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด
ที่ตั้ง: จาโบเดตาเบิก (จาการ์ตาและปริมณฑล)
ประเภท: รถไฟฟ้าชานเมือง
จำนวนสาย: 6 (ไม่เปิดใช้งาน 1 สาย)
จำนวนสถานี: 80 (ไม่เปิดใช้งาน 6 สถานี)
เว็บไซต์: www.krl.co.id
การให้บริการ
เริ่มดำเนินงาน: 6 เมษายน ค.ศ. 1925 (ภายใต้การควบคุมของบริษัทอาณานิคมดัตช์) ค.ศ. 2000 (ภายใต้การควบคุมของบริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด) 15 กันยายน ค.ศ. 2008 (ภายใต้การควบคุมของพีที เคซีเจ)
ผู้ดำเนินงาน: บริษัท รถไฟชานเมืองอินโดนีเซีย จำกัด
ความยาวขบวน: 4-10 คันต่อขบวน
ระยะห่าง: 5-8 นาที
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 293.4 กิโลเมตร (182 ไมล์)
รางกว้าง: 1,067 mm (3 ft 6 in)
การจ่ายไฟฟ้า: ระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว ไฟฟ้ากระแสตรง ความต่างศักย์ 1,500 โวลต์
ความเร็วเฉลี่ย: 40 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (25 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ความเร็วสูงสุด: 90 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (56 ไมล์ต่อชั่วโมง)
กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์ (อินโดนีเซีย: KRL Commuter Line) เป็นระบบรถไฟฟ้าชานเมืองในเขตกรุงจาการ์ตาและปริมณฑล ประเทศอินโดนีเซีย เดิมเรียกว่า กาเอร์เอ็ล จาโบเดตาเบิก (KRL Jabodetabek) ซึ่งย่อมาจากชื่อเต็มว่า เกอเรตา เร็ล ลิซตริก จาการ์ตา โบโกร์ เดปก ตาเงอรัง เบอกาซี (Kereta Rel Listrik Jakarta Bogor Depok Tangerang Bekasi) หมายถึง "รถไฟฟ้าจาการ์ตาและปริมณฑล"
กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์ให้บริการรถไฟฟ้าชานเมืองในจาการ์ตา, โบโกร์, เดปก, ตาเงอรัง, ตาเงอรังใต้ และเบอกาซี ระบบรถไฟฟ้า ส่วนใหญ่เป็นรถไฟฟ้ามือสองซึ่งเคยใช้งานในโตเกียวเมโทร, รถไฟใต้ดินโทเอ, รถไฟญี่ปุ่น และรถไฟโทกีว และอีกบางส่วน ผลิตขึ้นในประเทศเอง
กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์ดำเนินการโดยบริษัท รถไฟชานเมืองอินโดนีเซีย จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทลูกของบริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด