stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มีเกลันเจโล
ประวัติ > วัยเด็ก (ค.ศ. 1475 – ค.ศ. 1488)

ในเมืองกาเปรเซที่ ณ ปัจจุบัน เรียกกันว่า กาเปรเซมีเกลันเจโล เป็นเมืองเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ใน วัลติเบอริน่า ใกล้กับเมืองอาเรสโซ แคว้นตอสคานา เขาเป็นบุตรของ ลูโดวิโค ดิ เลโอนาโด บัวนารอติ ซิโมนี กับ ฟรานเชสกา ดิ เนรีแห่งมินิอาโตแห่งเซียนา ครอบครัวของเขาเคยเป็นพนักงานธนาคารขนาดเล็กในฟลอเรนซ์ แต่ธนาคารกลับไม่ประสบความสำเร็จ พ่อของเขาจึงรับตำแหน่งราชการในเมืองกาเปรเซ ในขณะที่มีเกลันเกิด พ่อของเขาทำงานเป็นแมยิสเตร็ดและนายกเทศมนตรีของโกมูเนชิว ครอบครัวของเขาเชื่อว่าพวกเขาสืบเชื้อสายมาจากเคาน์เตส มาทิลดาแห่งคาโนสซาแห่งตอสคานาซึ่งเป็นสิ่งที่ยังไม่ได้รับการพิสูจน์ แต่มีเกลันเจโลเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น
หลายเดือนหลังจากที่มีเกลันเกิด ครอบครัวของเขาได้ย้ายกลับไปอยู่ในฟลอเรนซ์ เขาได้รับการเลี้ยงดูที่นั้น และหลังจากที่แม่ของเขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1481 (เมื่อเขาอายุได้ 6 ขวบ) เขาได้ไปอาศัยอยู่กับพี่เลี้ยงและสามีของเธอซึ่งเป็นคนตัดหินในเมืองเซตติญาโน เมืองที่พ่อของเขาเป็นเจ้าของเหมืองหินอ่อนและฟาร์มเล็ก ๆ
ประวัติ > การฝึกงาน (ค.ศ. 1488 – ค.ศ. 1492)

ขณะยังเป็นวัยรุ่น มีเกลันเจโลถูกส่งไปที่เมืองฟลอเรนซ์ เพื่อศึกษาไวยากรณ์ ภายใต้แนวคิดมนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ฟรันเชสโก ดา อูร์บีโน แต่เขาไม่แสดงความสนใจในการเรียน เลือกที่จะคัดลอกภาพวาดจากโบสถ์ และหาเพื่อนของจิตรกรคนอื่น
เมืองฟลอเรนซ์ในเวลานั้นเป็นศูนย์กลางศิลปะและการเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอิตาลี  โดยศิลปะในเมืองนี้ได้รับการสนับสนุนจากซินญอรีอา(สภาเมือง) สมาคมการค้า และเศรษฐีต่าง ๆ เช่น ตระกูลเมดีชี และพนักงานธนาคาร ในยุคเรอแนซ็องส์ หรือยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาได้เกิดการพัฒนาครั้งแรกในเมืองฟลอเรนซ์ ในช่วงต้นศตวรรษที่ 15 ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี สถาปนิกชาวอิตาลี ได้ศึกษาซากของอาคารคลาสสิกในกรุงโรม และได้สร้างโบสถ์สองแห่งคือ ซาน ลอเรนโซ่ และ ซันโตสปีรีโต โลเรนโซ กีแบร์ตี นักประติมากร ได้ทำงานเป็นเวลาห้าสิบปีเพื่อสร้างประตูทองสัมฤทธิ์ของหอศีลจุ่มซันโจวันนี ซึ่งมีเกลันเจโลอธิบายว่าเป็น "ประตูแห่งสวรรค์" ในช่องภายนอกของโบสถ์ออร์ซันมีเกเล มีแกลเลอรีผลงานของประติมากรที่มีชื่อเสียงที่สุดของฟลอเรนซ์ เช่น อันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอ โดนาเตลโล  การตกแต่งภายในของโบสถ์เก่าแก่เต็มไปด้วยภาพเฟรสโก (ส่วนใหญ่ในยุคกลางตอนปลาย แต่ยังอยู่ในสไตล์เรอเนซองส์ตอนต้นด้วย) เริ่มด้วยจอตโต ดี บอนโดเน แลัตามด้วย มาซัชโช ในโบสถ์น้อยบรันกัชชี ซึ่งผลงานทั้งสองชิ้น มีเกลันเจโลได้ศึกษาและคัดลอกเป็นภาพวาด
ในช่วงวัยหนุ่ม คณะจิตรกรจากฟลอเรนซ์ไปยังวาติกัน เพื่อตกแต่งผนังโบสถ์น้อยซิสทีน ในคณะนั้นมีโดเมนีโก กีร์ลันดาโย ผู้เชี่ยวชาญด้านภาพเฟรสโก การวาดภาพทิวทัศน์ ภาพเหมือนและภาพต่าง ๆ ที่มีห้องทำงานใหญ่ที่สุดในฟลอเรนซ์ ในค.ศ. 1488 เมื่อเขาอายุ 13 ปี มีเกลันเจโลได้ฝึกงานกับโดเมนีโก กีร์ลันดาโย ในค.ศ. 1499 พ่อของเขาเกลี้ยกล่อมให้กีร์ลันดาโย จ่ายเงินให้กับมีเกลันเจโลในฐานะศิลปิน ซึ่งพบได้ยากมากในผู้ที่อายุ 14 ปี และในปีเดียวกันนั้นเอง โลเรนโซ เด เมดีชี ผู้ปกครองโดยพฤตินัยของเมืองฟลอเรนซ์ ได้ขอลูกศิษย์ที่เก่งที่สุด 2 จากกีร์ลันดาโย กีร์ลันดาโยจึงได้ส่งมีเกลันเจโลและฟรันเชสโก กรานัชชี่ไป
ตั้งแต่ ค.ศ. 1490 ถึง ค.ศ. 1492 มีเกลันเจโลได้เข้าเรียนที่สถาบันของเพลโตในเมืองฟลอเรนซ์ ซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาด้านมนุษยนิยมที่ก่อตั้งโดยตระกูลเมดีชี ซึ่งทำให้การทำงานและมุมมองของเขาได้รับอิทธิพลจากหลายนักปรัชญาและนักเขียนส่วนใหญ่ที่มีความโดดเด่นทั้งมาร์ซีลีโอ ฟีชีโน, โจวันนี ปีโก เดลลา มีรันโดลา, โพลิเซียโน  ในช่วงเวลานี้เองที่มีเกลันเจโลได้แกะสลักรูปพระแม่มารีแห่งบันได (ค.ศ. 1490–1492) และการต่อสู้ของเซนทอร์ (ค.ศ. 1491–1492) โดยในช่วงหลังมีการอิงตามคำแนะนำของโพลิเซียโน ซึ่งเป็นงานตามการมอบหมายของโลเรนโซ เด เมดีชี  มีเกลันเจโลได้ทำงานมาเป็นเวลาหนึ่งกับแบร์โตลโด ดิ โจวันนี เมื่อเขาอายุได้ 17 ปี ปิเอโตร ตอร์จิอานี ได้ตีเขาที่จมูกจนทำให้เขาจมูกเขาเสียรูปไปอย่างเห็นได้ชัดในรูปของเขา
ประวัติ > ฟลอเรนซ์ (ค.ศ. 1499 – ค.ศ. 1505)

มีเกลันเจโลกลับมายังฟลอเรนซ์ในปี 1499 ซึ่งเป็นช่วงที่สาธารณรัฐฟลอเรนซ์กำลังเปลี่ยนแปลงหลังจากการล่มสลายของผู้นำ จีโรลาโม ซาโวนาโรลา นักบวชผู้ต่อต้านยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ซึ่งถูกประหารชีวิตในปีค.ศ. 1498 และการมีอำนาจปิเอโร โซเดรินี ทางสมาคมขนสัตว์ ได้ขอให้มีเกลันเจโลทำงานที่ยังไม่เสร็จซึ่ง แอโกสทิโน ดิ ดุชโช เริ่มต้นขึ้นเมื่อ 40 ปีก่อนโดย เป็นรูปปั้นขนาดมหึมาจากหินอ่อนคาราร่า ที่วาดภาพเดวิดว่าเป็นสัญลักษณ์ของเสรีภาพในฟลอเรนซ์ที่จะนำมาวางไว้บนหน้าจั่วของอาสนวิหารฟลอเรนซ์ มีเกลันเจโลตอบตกลงและได้ทำงานที่โด่งดังที่สุดของเขา นั่นคือรูปปั้นของเดวิดในปีค.ศ. 1504 ผลงานชิ้นเอกนี้ได้สร้างชื่อเสียงให้กับเขาในฐานะประติมากรที่มีทักษะทางเทคนิคที่ไม่ธรรมดาและความแข็งแกร่งของจินตนาการเชิงสัญลักษณ์ โดยคณะที่ปรึกษาของเขาอันได้แก่ ซันโดร บอตตีเชลลี , เลโอนาร์โด ดา วินชี , ฟีลิปปีโน ลิปปี , ปีเอโตร เปรูจีโน , โลเรนโซ ดิ เครดี , อันโตนิโอ ดา ซังกัลโล , จูลิอาโน ดา ซานกาลโล , อันเดรอา เดลลา รอบเบีย , โกซีโม รอสเซลลี , ดาวีเด  กีร์ลันดาโย , ปีเอโร ดี โกซีโม , อันเดรอา ซานโซวิโน และเพื่อนรักของเขาอย่าง ฟรันเชสโก กรานัชชี่ ได้รับการเรียกตัวเพื่อตัดสินใจเกี่ยวกับการจัดวาง ท้ายที่สุดคือที่ ปิแอซซา เดลลา ซินญอรีอา บริเวณหน้า ปาลาซโซ เวคคิโอ ปัจจุบันตั้งอยู่ใน Academia ในขณะที่รูปปั้นที่อยู่ในจัตุรัสเป็นแบบจำลอง ในช่วงเวลาเดียวกันของการจัดวางเดวิด สันนิษฐานว่ามีเกลันเจโลอาจมีส่วนร่วมในการสร้างประติมากรรมรูปหน้าของเขา ด้านหน้าของ ปาลาซโซ เวคคิโอ ที่รู้จักกันในชื่อ Importuno di Michelangelo โดยภาพนั้นมีความคล้ายคลึงอย่างมากกับรูปของเขาที่วาดโดยศิลปินในต้นศตวรรษที่ 16 ซึ่งปัจจุบันเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
หลังจากรูปปั้นของเดวิดของเขาเสร็จสิ้นแล้ว เข้าก็ได้รับงานใหม่ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1504 เลโอนาร์โด ดา วินชีได้รับมอบหมายให้วาดภาพ ยุทธการอันเกียริ ในห้องประชุมสภาของปาลาซโซ เวคคิโอ ซึ่งแสดงภาพการต่อสู้ระหว่างฟลอเรนซ์และมิลานในปี ค.ศ. 1440 จากนั้นมีเกลันเจโลได้รับมอบหมายให้วาดภาพยุทธการคาสซินา โดยภาพวาดทั้งสองมีความแตกต่างกันมาก ภาพของเลโอนาร์โดจะเป็นภาพทหารต่อสู้บนหลังม้า ขณะที่ภาพของมีเกลันเจโลมีทหารถูกซุ่มโจมตีขณะอาบน้ำในแม่น้ำ ทั้งสองงานไม่มีงานใดเสร็จสมบูรณ์และทั้งสองก็สูญหายไป เมื่อห้องนี้ได้รับการตกแต่งใหม่ แต่สำเนายังคงอยู่ซึ่งผลงานของเลโอนาร์โดถูกคัดลอกโดยรือเบินส์ และผลงานของมีเกลันเจโลโดยบาสเตียโน ดา ซังกัลโล โดยทั้งสองชิ้นได้รับความชื่นชมอย่างมาก
ในช่วงเวลานี้มีเกลันเจโลยังได้รับมอบหมายจากแองเจโล โดนีให้วาดภาพ "ครอบครัวศักดิ์สิทธิ์" เพื่อเป็นของขวัญให้กับ ภรรยาของเขา แมดดาเลนา สโตรซซี่ โดยงานนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ พระแม่มารีในกรอบกลม (Doni Tondo) ปัจจุบันแขวนอยู่ใน หอศิลป์อุฟฟีซี ในกรอบอันเดิมซึ่งสันนิษฐานว่ามีเกลันเจโลได้ออกแบบด้วยตนเอง และยังมีการสันนิษฐานว่าเขาอาจวาดภาพพระแม่มารีสโตคเล็ทกับยอห์นผู้ให้บัพติศมาหรือที่รู้จักในชื่อ แมนเชสเตอร์มาดอนน่า ปัจจุบันอยู่ในหอศิลป์แห่งชาติลอนดอน
ชีวิตส่วนตัว > ความเชื่อ

มีเกลันเจโลเป็นคาทอลิกผู้เคร่งศาสนาซึ่งมีศรัทธาลึกซึ้งในบั้นปลายชีวิตของเขา บทกวีของเขารวมถึงบรรทัดสุดท้ายต่อไปนี้จากบทกวีที่ 285 (เขียนใน ค.ศ. 1554); “ไม่ว่าภาพวาดหรือประติมากรรมก็ไม่สามารถทำให้จิตวิญญาณของฉันสงบได้อีกต่อไป ตอนนี้ฉันหันไปหาความรักจากสรวงสวรรค์ที่ได้เปิดแขนของพระองค์บนไม้กางเขนเพื่อนำเราเข้าไป”
ชีวิตส่วนตัว > นิสัยส่วนตัว

มีเกลันเจโลเป็นคนไม่ค่อยใส่ใจในชีวิตส่วนตัว เขาเคยกล่าวกับอัสกานีโอ คอนดิวี เด็กฝึกงานของเขาว่า"ถึงฉันจะรวยแค่ไหน แต่เขาก็ใช้ชีวิตเหมือนคนจนมาโดยตลอด" คอนดิวีกล่าวว่า เขามีความแตกต่างในการรับประทานสิ่งต่าง ๆ "ความจำเป็นมากกว่าความสุข" และเขามักจะหลับขณะที่ยังใส่รองเท้าอยู่ ปาโอโล โจวีโอ ผู้เขียนชีวประวัติของเขากล่าวว่า "ธรรมชาติของเขาหยาบกระด้างมากจนนิสัยที่บ้านของเขาแย่มากอย่างน่าเหลือเชื่อ และเป็นการกีดกันลูกศิษย์ที่อาจตามเขาไป" อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้อาจไม่ส่งผลกระทบต่อเขา เนื่องจากเขาเป็นคนโดดเดี่ยวและเศร้าโศกโดยธรรมชาติ
ผลงานบางส่วน

จิตรกรรม "คำพิพากษาครั้งสุดท้าย" ที่เพดานโบสถ์น้อยซิสทีน
รูปแกะสลักเดวิด ที่เมืองฟลอเรนซ์
จิตรกรรม "การสร้างอาดัม" ที่เพดานโบสถ์น้อยซิสทีน
แหล่งข้อมูล

Bartz, Gabriele; Eberhard König (1998). Michelangelo. Könemann. ISBN 978-3-8290-0253-0.
Clément, Charles (1892). Michelangelo. Harvard University: S. Low, Marston, Searle, & Rivington, ltd.: London. michelangelo.
Condivi, Ascanio; Alice Sedgewick (1553). The Life of Michelangelo. Pennsylvania State University Press. ISBN 978-0-271-01853-9.
Goldscheider, Ludwig (1953). Michelangelo: Paintings, Sculptures, Architecture. Phaidon.
Goldscheider, Ludwig (1953). Michelangelo: Drawings. Phaidon.
Gardner, Helen; Fred S. Kleiner, Christin J. Mamiya, Gardner's Art through the Ages. Thomson Wadsworth, (2004) ISBN 0-15-505090-7.
Hirst, Michael and Jill Dunkerton. (1994) The Young Michelangelo: The Artist in Rome 1496–1501. London: National Gallery Publications, ISBN 1-85709-066-7
Liebert, Robert (1983). Michelangelo: A Psychoanalytic Study of his Life and Images. New Haven and London: Yale University Press. ISBN 978-0-300-02793-8.
Paoletti, John T. and Radke, Gary M., (2005) Art in Renaissance Italy, Laurence King, ISBN 1-85669-439-9
Tolnay, Charles (1947). The Youth of Michelangelo. Princeton, NJ: Princeton University Press.
แหล่งข้อมูลอื่น

The Digital Michelangelo Project
ผลงานของ มีเกลันเจโล ที่โครงการกูเทินแบร์ค
ผลงานเกี่ยวกับ/โดย มีเกลันเจโล ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
ผลงานโดย มีเกลันเจโล บนเว็บ LibriVox (หนังสือเสียง ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ)
The BP Special Exhibition Michelangelo Drawings – closer to the master
Michelangelo's Drawings: Real or Fake? How to decide if a drawing is by Michelangelo.
"Michelangelo: The Man and the Myth"
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ  ออสเตรเลีย 
ศิลปิน:  ออกแลนด์  Scientific illustrators  KulturNav 2  3  วิกตอเรีย  RKD Artists  ULAN 
ประชาชน:  ชาวอิตาลี  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC 2 
พระแม่มารีแห่งบันได ผลงานชิ้นแรกที่มีหลักฐานของมีเกลันเจโล
ปิเอตะ ณ มหาวิหารนักบุญเปโตร
รูปปั้นดาวิด เสร็จสมบูรณ์เมื่อปี ค.ศ. 1504 หนึ่งในผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา
ระบบการจัดการสี

ระบบการจัดการสี (Color Management System, CMS) คือ ระบบ ที่จัดการสีระหว่างอุปกรณ์ต่าง ๆ อย่างสม่ำเสมอ เช่น กล้องดิจิตอล สแกนเนอร์ จอภาพ และ เครื่องพิมพ์ หมายถึงระบบที่ใช้ โปรไฟล์ ที่สอดคล้องกับข้อบังคับของ International Color Consortium (International Color Management System), (สมาคมสี)
ภาพรวม > การแปลงพื้นที่สี

ในระบบการจัดการ สี ที่สอดคล้องกับ International Color Consortium (ICC) สีที่ขึ้นอยู่กับอุปกรณ์ เช่น RGB และ CMYK ที่ใช้ในอุปกรณ์และเอกสารข้อมูล ใช้โปรไฟล์เพื่อแปลง ปริภูมิสี เป็น PCS (Profile Connection Space) ที่จัดการโดยอุปกรณ์ สีอิสระ เช่น RGB และ CMYK
ภาพรวม > ข้อมูลส่วนตัวของ ICC

ในการแปลงพื้นที่สี การแปลงจะดำเนินการสำหรับอุปกรณ์แต่ละเครื่องโดยใช้โปรไฟล์ ICC (ไฟล์ที่กำหนดคุณลักษณะของพื้นที่สีของอุปกรณ์) ประเภทของโปรไฟล์ที่ระบุโดย ICC คือ โปรไฟล์อินพุต สำหรับการแปลงจากปริภูมิสี เช่น เครื่องสแกนและกล้องดิจิตอลเป็น PCS, โปรไฟล์จอภาพ ที่ใช้สำหรับการแปลงระหว่างปริภูมิสีของจอภาพกับ PCS และโปรไฟล์สำหรับเครื่องพิมพ์ เครื่องพิมพ์ ฯลฯ โปรไฟล์เอาต์พุต ที่แปลง ระหว่างปริภูมิสีกับ PCS, โปรไฟล์ปริภูมิสี ที่ใช้สำหรับกระจายภาพ เช่น Adobe RGB และ sRGB, โปรไฟล์นามธรรมที่ ให้ผู้ใช้สามารถฝังข้อมูลการแก้ไขโดยพลการ, โปรไฟล์อุปกรณ์หลายโปรไฟล์ และนามธรรม - มี โปรไฟล์ลิงก์อุปกรณ์ที่ รวมโปรไฟล์ไว้ในโปรไฟล์เดียว
โปรไฟล์ ICC มาพร้อมกับอุปกรณ์มาตรฐานหรือสามารถรับได้จากเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของผู้ผลิตอุปกรณ์ คุณยังสามารถสร้างโปรไฟล์แบบกำหนดเองตามเครื่องมือและการใช้งานได้อีกด้วย
ภาพรวม > ซีเอ็มเอ็ม

การแปลงพื้นที่สีดำเนินการโดยใช้ CMM หรือ โมดูลการจัดการสี และสามารถติดตั้งและเลือก CMM หลายรายการได้ CMM ยังให้คุณเลือกจุดประสงค์ในการแสดงผล (วิธีการแปลงพื้นที่สี) จุดประสงค์ในการแสดงผลมีสี่ประเภท: การรับรู้ ความอิ่มตัว การวัด สี สัมพัทธ์ และการวัดสีแบบสัมบูรณ์
ระบบหลัก

colord - ดีมอน การจัดการสีที่ใช้ใน ลินุกซ์ เป็นต้น พัฒนาโดย freedesktop.org
ColorSync - หรือที่เรียกว่า ColorSync ระบบจัดการสีที่ใช้ใน แมคโอเอส มาตั้งแต่ยุค Classic Mac OS
การจัดการสีของภาพ (ICM)  - ระบบจัดการสีที่ใช้ใน Windows ก่อน Windows Vista
Windows Color System (WCS) - ระบบจัดการสีใน Windows Vista และใหม่กว่า
โกดัก ซีเอ็มเอส
อะโดบี ซีเอ็มเอส
จีเอ็มจี
ระบบจัดการสีอาร์กีย์ (Argyll CMS)
Little CMS [en])
qcms   - มีอยู่ใน มอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ นอกจากนี้ยังใช้ใน กูเกิล โครม ได้อีกด้วย
อ่านหนังสือเพิ่ม

Fraser, Bruce; Bunting, Fred; Murphy, Chris (2004). Real World Color Management. Berkeley, CA, USA: Peachpit Press. ISBN 0-201-77340-6.
Giorgianni, Edward J.; Madden, Thomas E. (1998). Digital Color Management. Addison-Wesley. ISBN 0-201-63426-0.
Swartz, Charles S. (2004). Understanding Digital Cinema: A Professional Handbook. Focal Press. ISBN 978-0-240-80617-4.
Morovic, Jan (2008). Color Gamut Mapping. Wiley. ISBN 978-0-470-03032-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

Color management and color science: Introduction by Norman Koren
ตัวอย่างโปรไฟล์ ICC สำหรับ เคดีอีพลาสมา 5
การทูตปิงปอง

การทูตปิงปอง (อังกฤษ: Ping-pong diplomacy; จีน: 乒乓外交, Pīngpāng wàijiāo) คือการแข่งขันเทเบิลเทนนิส หรือปิงปอง ระหว่างสหรัฐอเมริกาและสาธารณรัฐประชาชนจีน ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2513 เพื่อละลายในความสัมพันธ์จีน–อเมริกัน ที่ปูทางสู่การเยือนประเทศจีนของนิกสัน
ประวัติศาสตร์ > ภูมิหลัง

สหรัฐอเมริกา มองสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็นประเทศผู้รุกรานและบังคับใช้นโยบายคว่ำสาธารณรัฐประชาชนจีนตั้งแต่ช่วงสงครามเกาหลีในปี พ.ศ. 2493 หลังจากนั้นประมาณยี่สิบปีของความสัมพันธ์ทางการทูตหรือทางเศรษฐกิจของทั้งสองประเทศในที่สุด เห็นได้เปรียบในการเปิดขึ้นกับแต่ละอื่น ๆ "การแข่งขันปิงปองชิงแชมป์โลก ครั้งที่ 31 ที่จัดขึ้นในนะโงะยะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดโอกาสให้ทั้งจีนและสหรัฐอเมริกา"
ประวัติศาสตร์ > การเยี่ยมเยีอน

ทีมสหรัฐฯ ปิงปองอยู่ในนาโงยะ ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2514 เพื่อชิงแชมป์ในการแข่งขันปิงปองระดับโลก ครั้งที่ 31 ในวันที่ 6 เมษายนเมื่อพวกเขาได้รับเชิญไปเยี่ยมชมประเทศจีน วันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2514 ทีมงานและนักข่าวที่มาพร้อมกับคณะผู้แทนกลายเป็นชาวอเมริกันคนแรกที่ได้ก้าวเข้ามาสู่เมืองหลวงของจีนนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2492ที่ประชุมได้อำนวยความสะดวกโดยคณะกรรมการแห่งชาติในสหรัฐอเมริกา - ความสัมพันธ์จีน ก่อนที่จะมีการเข้าชมการแข่งขันปิงปองโดยผู้เล่นปิงปองชาวอเมริกัน 11คน ถูกรองรับในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์
ประวัติศาสตร์ > มรดก

ในช่วงสัปดาห์วันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2551 สมาชิกเดิมของทั้งจีนและอเมริกันปี พ.ศ. 2514 ได้มีการจัดขึ้นอีกการแข่งขันอีกครั้งเพื่อรำลึกถึงการแข่งขันครั้งแรกในวันนั้น
ในปี พ.ศ. 2531 ปิงปองกลายเป็นส่วนหนึ่งของกีฬาโอลิมปิก
การทูตปิงปองมีการอ้างอิงในปี พ.ศ. 2537 ภาพยนตร์เรื่อง ฟอร์เรสท์ กัมพ์  หลังจากฟอร์เรสท์ได้รับบาดเจ็บในการสู้รบในสงครามเวียดนาม ฟอร์เรสท์ได้หันมาพัฒนาความถนัดในการเล่นกีฬาและร่วมกองทัพสหรัฐฯทีมในที่สุดและได้ลงการแข่งขันกับทีมจีน ในการทูตปิงปอง
ปฏิกิริยา

เมื่อพวกเขากลับไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นหนึ่งในผู้เล่นอเมริกันกล่าวกับผู้สื่อข่าวว่าจีนมีความคล้ายกันมากกับคนในสหรัฐอเมริกาเขากล่าวว่า
คนที่มีเช่นเดียวกับเรา พวกเขามีตัวตนจริงพวกเขาพวกเขามีความรู้สึก เพื่อนแท้ที่คุณเห็น ประเทศที่มีความคล้ายคลึงกับอเมริกา แต่ก็ยังแตกต่างกันมาก มันสวย. พวกเขาได้มีกำแพง พวกเขามีพระราชวังโบราณ, สวนสาธารณะที่มีลำธารและพวกเขามีผีที่หลอกหลอน; มีสัตว์หลากหลายชนิด ประเทศที่มีการเปลี่ยนแปลงจากทางทิศใต้ไปทางทิศเหนือ คนที่พวกเขามี, ความสามัคคี พวกเขาจริงๆเชื่อในลัทธิเหมาของพวกเขา.
การมาเยือนของนิกสัน

บทความหลัก: การเยือนประเทศจีนของนิกสัน พ.ศ. 2515
คริส อดัมส์

| คริส อดัมส์ |
| --- | --- |

เกิด: 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955(1955-02-10) รักบี วาร์วิคก์ไชร์ ประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต: 7 ตุลาคม ค.ศ. 2001(2001-10-07) (46 ปี) วาซาฮาชี รัฐเท็กซัส
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: "สุภาพบุรุษ" คริส อดัมส์ หน้ากากล้างแค้น
ส่วนสูง: 6 ft 1 in (1.85 m)
น้ำหนัก: 230 ปอนด์ (104 กิโลกรัม) (100 กก.)
มาจาก: สแตรทฟอร์ด-อัพพอน-เอวอน วาร์วิคก์ไชร์ ประเทศอังกฤษ
ฝึกหัดโดย: โทนี เซนต์ แคลร์, บิ๊กแดดดี้
เปิดตัว: มิถุนายน ค.ศ. 1978
รีไทร์: มิถุนายน ค.ศ. 2001
คริสโตเฟอร์ อดัมส์ (อังกฤษ: Christopher Adams; 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 – 7 ตุลาคม ค.ศ. 2001) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "สุภาพบุรุษ" คริส อดัมส์ (อังกฤษ: "Gentleman" Chris Adams) เป็นทั้งนักมวยปล้ำอาชีพ และโปรโมเตอร์มวยปล้ำ, ผู้ฝึกสอน, นายแบบพาร์ทไทม์ และนักยูโดชาวอังกฤษ ขณะที่เขามีอายุได้ 21 ปี เขาได้เป็นแชมป์ยูโดแห่งชาติอังกฤษสามสมัยในรุ่นน้ำหนักและยุคของเขา อดัมส์แข่งมวยปล้ำเป็นหลักในรัฐเท็กซัส โดยเฉพาะอย่างยิ่งในรายการเวิลด์คลาสแชมเปียนชิพเวรสลิง ที่ซึ่งเขาเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของรายการ อดัมส์เป็นที่รู้จักในฐานะเป็นผู้ฝึกสอนสก็อตต์ ฮอลล์ ใน ค.ศ. 1984 และสตีฟ ออสติน ใน ค.ศ. 1989 เขายังเป็นที่รู้จักในฐานะนักมวยปล้ำคนแรกที่ใช้ท่าซูเปอร์คิกในการจบเกม ที่ซึ่งต่อมานักมวยปล้ำอื่นนับสิบรายได้นำมาใช้ (โดยเฉพาะชอว์น ไมเคิลส์ กับท่า 'สวิชชินมิวสิค')
ชีวิตในวัยเด็ก

คริส อดัมส์ เกิดที่รักบี วาร์วิคก์ไชร์ โดยเป็นบุตรชายคนโตของไซริล และฌอง อดัมส์ เมื่อเริ่มมีอายุได้เก้าขวบ เขาได้เข้าไปมีส่วนพัวพันกับยูโด โดยได้ฝึกฝนศาสตร์ดังกล่าวด้วยตนเองเป็นระยะเวลาสิบสี่ปี เขาและน้องชายของเขาที่มีชื่อว่านีลได้ชนะการแข่งขันยูโดในระดับชาติและระดับโลก ซึ่งนีลยังเป็นผู้ชนะรางวัลเหรียญเงินทั้งในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 และโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ส่วนคริสก็เป็นสมาชิกทีมชาติอังกฤษในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 แต่ถึงกระนั้น เขาก็ไม่เคยเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก อดัมส์ได้รับสายดำยูโดและยังเป็นผู้เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้แขนงอื่น นอกจากนี้ คริสยังเคยเข้าแข่งขันรักบี้, คริกเกต, ฟุตบอล และมวยปล้ำสมัครเล่น ตลอดจนนอกเหนือจากการกีฬา เขายังได้ศึกษาในด้านสถาปัตยกรรม[ต้องการอ้างอิง]
ชีวิตส่วนตัว

ในยุคทศวรรษ 1980 อดัมส์ออกเดทกับฌอง คลาร์ก ที่มีส่วนร่วมในเอ็นดับเบิลยูเอในฐานะ "เลดี้บลอสซัม" จากช่วงปลายทศวรรษ 1970 ถึงประมาณ ค.ศ. 1984 แล้วพวกเขาก็มีลูกสาวด้วยกันชื่อเจด ในภายหลัง เจดได้เป็นธิดาบุญธรรมของสตีฟ ออสติน ผู้ซึ่งเป็นสามีคนที่สองของคลาร์ก
ในภายหลังอดัมส์ได้สมรสกับโทนี คอลลินส์ เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1984 ที่ฮาวาย พวกเขามีบุตรด้วยกันหนึ่งคนซึ่งมีชื่อว่าคริสโตเฟอร์จูเนียร์ และทั้งคู่ก็ได้หย่าร้างกันเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1994 โทนีเสียชีวิต ณ วันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2010 เมื่อเธอมีอายุได้ 45 ปี
อดัมส์ยังมีลูกสาวอีกคนชื่อจูเลียซึ่งเกิดใน ค.ศ. 1994 โดยแบรนดี ฟรีแมน เธอเข้าแข่งมวยปล้ำในฐานะ "มิสแบรนดี" โดยได้รับเชิญเล็กน้อยก่อนที่จะย้ายไปดับเบิลยูซีดับเบิลยู แล้วทั้งคู่ก็แยกทางกันในช่วงปลาย ค.ศ. 1999 ฟรีแมนเสียชีวิตใน ค.ศ. 2003 จากการรับยาเกินขนาด ส่งผลให้จูเลียตกอยู่ในสถานะกำพร้า
การแต่งงานครั้งที่สามของเขาเกิดขึ้นก่อนที่เขาจะเสียชีวิตเพียงหกสัปดาห์ เขาแต่งงานกับคาเรน เจ.เบิร์ก ในวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2001 ที่ดัลลัส
ชีวิตส่วนตัว > การเสียชีวิต

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2000 อดัมส์และแฟนสาวสี่เดือนของเขาที่มีชื่อว่าลินดา คาเฟนส์ ได้รับการพบตัวในสภาพหมดสติที่อพาร์ทเมนท์ของเพื่อน ซึ่งพวกเขาได้ตกเป็นเหยื่อของการรับสารเสพติดเกินขนาดจากจีเอชบีรวมถึงสารแอลกอฮอล์ อดัมส์หายคืนเป็นปกติ แต่คาเฟนส์ได้เสียชีวิตที่โรงพยาบาลท้องถิ่นในช่วงเวลาสิบชั่วโมงต่อมา เป็นระยะเวลากว่าหนึ่งปีให้หลัง อดัมส์ได้รับการกล่าวหาในข้อหาฆาตกรรม แต่แล้วเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2001 ซึ่งเป็นช่วงของการรอพิจารณาคดี เขาถูกยิงที่หน้าอกจนบาดเจ็บสาหัสจากการทะเลาะวิวาทกับเพื่อนซึ่งมึนเมา โดยรู้จักกันในชื่อบูเรย์ หรือเบรนต์ พาร์เนลล์ ที่วาซาฮาชี รัฐเท็กซัส ในบ้านของเขาเอง เจ้าของปืนอ้างว่าเป็นการป้องกันตนเองและได้พบว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ทุกข้อกล่าวหา
ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต อดัมส์ ผู้ซึ่งได้พิจารณาการกึ่งเกษียณ ได้วางแผนที่จะย้ายไปอยู่ที่ฟลอริดาอย่างถาวรและเข้าแข่งขันในองค์กรมวยปล้ำที่ซึ่งมีอดีตดาวเด่นแห่งดับเบิลยูซีดับเบิลยูและดับเบิลยูดับเบิลยูอี รวมถึงฮัลค์ โฮแกน อดัมส์ยังมีแผนที่จะสร้างสารคดีร่วมกับแกรี ฮาร์ท, บิล เมอร์เซอร์, มิกกี แกรนท์ และนักมวยปล้ำรายอื่นๆ ซึ่งจะมีการรวมภาพของมวยปล้ำย้อนหลังไปถึงช่วงทศวรรษที่ 1930 [ต้องการอ้างอิง]
สารคดีเกี่ยวกับอดัมส์ซึ่งมีชื่อว่า เดอะเจนเทิลแมนชอยส์ ได้รับการเปิดตัว ณ วันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 2008 โดยมิกกี แกรนท์ ซึ่งเป็นอดีตโปรโมเตอร์ดับเบิลยูซีซีดับเบิลยู และมีการรวมบทสัมภาษณ์เด่นๆจากเพื่อนและครอบครัวของอดัมส์หลายราย ซึ่งได้แก่ นีลผู้เป็นน้องชาย, บิล เมอร์เซอร์, ผู้ตัดสินเดวิด แมนนิง, เควิน ฟอน เอริช, ฌอง คลาร์ก (ในรายการสารคดีเป็นจีนี อดัมส์), คาเรนซึ่งเป็นแม่หม้าย และแกรี ฮาร์ท ส่วนสแกนดอร์ อัคบาร์ และมาร์ค ลอว์เรนซ์ ต่างได้รับการทาบทามให้ช่วยทำสัมภาษณ์และเรื่องราวเกี่ยวกับอดัมส์ในสารคดี แต่ทั้งคู่ก็ได้ปฏิเสธที่จะมีส่วนร่วม[ต้องการอ้างอิง]
ใน ค.ศ. 2011 เจดซึ่งเป็นลูกสาวของอดัมส์ได้เปิดตัวเว็บไซต์ที่ระลึกถึงเพื่อเป็นเกียรติแก่พ่อของเธอ เคียงคู่กับคริสจูเนียร์ลูกชายของเขา และจูเลียซึ่งเป็นลูกสาวคนสุดท้อง
เชิงอรรถ

↑  "The Life And Times Of Gentleman Chris Adams". THE NEW WAWLI (Wrestling As We Liked It) PAPERS No. 164-2001. สืบค้นเมื่อ 2007-06-13.
↑  Michael E. Young (2001-10-09). "Pro wrestler slain long after glory days: Chris Adams grappled with problems since '80s career heyday". Dallas Morning News. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-27. สืบค้นเมื่อ 2007-06-13. {{cite web}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |coauthors= ถูกละเว้น แนะนำ (|author=) (help)
↑  "Scott Hall Bio". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2007-06-18.
↑  "Steve Austin Bio". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2007-06-18.
↑  Stone Cold Steve Austin. The Stone Cold Truth (p.78)
↑  Stone Cold Steve Austin. The Stone Cold Truth (p.98)
↑  Texas Divorces, 1968-2002
↑  Brian Hoops (30 June 2010). "Toni Adams, former valet for Chris Adams, passes away". สืบค้นเมื่อ 6 July 2010.
↑  Texas Marriages
1 2  Stone Cold Steve Austin. The Stone Cold Truth (p.60)
แหล่งข้อมูลอื่น

The "Gentleman" Chris Adams OFFICIAL Web Site!
Chris Adams at Online World of Wrestling
"Gentleman's Choice" เก็บถาวร 2008-12-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาษาฮาวาย

| ภาษาฮาวาย |
| --- | --- |
ʻŌlelo Hawaiʻi
ประเทศที่มีการพูด: หมู่เกาะฮาวาย
ภูมิภาค: รัฐฮาวาย (นีเฮา)
ชาติพันธุ์: ชาวฮาวายพื้นเมือง
จำนวนผู้พูด: ภาษาแม่: 2,000 คน ภาษาที่ 2: 22,000–24,000 คน ใช้ในบ้าน: 18,000 คน  (2007)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มลายู-พอลินีเชียโอเชียเนียพอลินีเชียพอลินีเชียตะวันออกMarquesicภาษาฮาวาย
รูปแบบก่อนหน้า: ออสโตรนีเซียดั้งเดิม มลายู-พอลินีเชียดั้งเดิมโอเชียเนียดั้งเดิมแปซิฟิกกลางดั้งเดิมพอลินีเชียดั้งเดิมภาษาฮาวาย 
ภาษาถิ่น: ฮาวายมาตรฐาน สำเนียงนีเฮา สำเนียงอื่น ๆ                 
ระบบการเขียน: อักษรละติน (ชุดตัวอักษรฮาวาย) อักษรเบรลล์ฮาวาย
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  สหรัฐ   รัฐฮาวาย 
รหัสภาษา
ISO 639-2: haw
ISO 639-3: haw
Linguasphere: 39-CAQ-e

แผนที่ชุดภาษาใกล้สูญของโลกของยูเนสโกจัดให้ภาษาฮาวายเป็นภาษาใกล้สูญขั้นวิกฤต
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาฮาวาย (ฮาวาย: ʻŌlelo Hawaiʻi, ออกเสียง: [ʔoːˈlɛlo həˈvɐjʔi]) เป็นภาษาพอลินีเชียและภาษาใกล้สูญขั้นวิกฤตในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนที่ได้ชื่อภาษามาจากเกาะฮาวาย เกาะที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะมหาสมุทรแปซิฟิกเขตร้อนตอนเหนือ ภาษาฮาวายและภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการของรัฐฮาวาย พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 3 ทรงสถาปนารัฐธรรมนูญที่เขียนขึ้นเป็นภาษาฮาวายครั้งแรกใน ค.ศ. 1839 ถึง 1840
ใน ค.ศ. 1896 สาธารณรัฐฮาวายกำหนดให้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการในโรงเรียน จำนวนผู้พูดภาษาฮาวายเป็นภาษาแม่ลดลงเรื่อย ๆ ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1830 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1950 ภาษาอังกฤษเข้ามาแทนที่ภาษาฮาวายในเกาะที่มีคนอาศัยอยู่ 6 จาก 7 เกาะ ใน ค.ศ. 2001 มีผู้พูดภาษาฮาวายเป็นภาษาแม่เหลือน้อยกว่าร้อยละ 0.1 จากประชากรทั้งรัฐ นักภาษาศาสตร์จึงไม่แน่ใจว่าภาษาฮาวายกับภาษาใกล้สูญอื่น ๆ จะอยู่รอดหรือไม่.[ไม่อยู่ในแหล่งอ้างอิง]
ถึงกระนั้น ตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 1949 ถึงปัจจุบัน มีการให้ความสนใจและส่งเสริมภาษาฮาวายเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ โรงเรียนอนุบาลสอนภาษาฮาวายสาธารณะที่เรียกว่า Pūnana Leo ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1984 และโรงเรียนสอนภาษาแห่งอื่นก่อตั้งขึ้นตามมาในเวลาไม่นาน นักเรียนกลุ่มแรกที่เริ่มเรียนในโรงเรียนอนุบาลภาษาฮาวายสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยแล้ว และหลายคนพูดภาษาฮาวายได้คล่อง อย่างไรก็ตาม ทางยูเนสโกยังคงจัดให้ภาษาฮาวายอยู่ในกลุ่มภาษาใกล้สูญขั้นวิกฤต
ภาษาพิดจินฮาวาย (หรือภาษาอังกฤษครีโอลฮาวาย (Hawaii Creole English, HCE)) เป็นภาษาครีโอลที่มีผู้พูดในรัฐฮาวายมากกว่าภาษาฮาวาย นักภาษาศาสตร์บางส่วน รวมถึงคนท้องถิ่นจำนวนมากโต้แย้งว่า ภาษาพิดจินฮาวายเป็นภาษาย่อยของภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน ภาษาพิดจินครีโอลถือกำเนิดจากผู้อพยพที่มาจากญี่ปุ่น จีน ปวยร์โตรีโก เกาหลี โปรตุเกส สเปน และฟิลิปปินส์ ซึ่งกลายมาเป็นสิ่งจำเป็นในไร่ใหญ่ แรงงานชาวฮาวายและผู้อพยพ รวมถึง "luna" หรือผู้ดูแล ต่างพบวิธีสื่อสารกันเอง ในที่สุดภาษาพิดจินจึงกระจายออกจากไร่ใหญ่และเข้าสู่ชุมชนที่ใหญ่ขึ้น โดยยังคงใช้มาจนถึงทุกวันนี้
กลุ่มภาษาและต้นตอ

ภาษาฮาวายเป็นภาษาพอลินีเชียที่อยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน โดยมีความใกล้ชิดกับภาษาพอลินีเชียอื่น ๆ เช่น ซามัว, Marquesan, ตาฮีตี, มาวรี, ราปานูอี (ภาษาในเกาะอีสเตอร์) และตองงา
Schütz (1994) รายงานว่า ชาว Marquesan เข้าล่าอาณานิคมหมู่เกาะเมื่อประมาณ ค.ศ. 300 ตามมาด้วยคลื่นผู้อพยพในเวลาต่อมาจากหมู่เกาะโซไซเอตีและซามัว-ตองงา เมื่อเวลาผ่านไป ภาษาของพวกเขากลายมาเป็นภาษาฮาวายในหมู่เกาะฮาวาย คิมูระและวิลสัน (1983) ยังกล่าวอีกว่า:
นักภาษาศาสตร์ยอมรับว่าภาษาฮาวายมีความใกล้ชิดกับภาษาพอลินีเชียตะวันออก โดยมีความเชื่อมโยงอย่างหนักแน่นเป็นพิเศษในหมู่เกาะมาร์เคซัสตอนใต้ และความเชื่อมโยงรองในตาฮีติ ซึ่งอาจอธิบายได้ด้วยการเดินทางระหว่างหมู่เกาะฮาวายกับหมู่เกาะโซไซเอตี
กลุ่มภาษาและต้นตอ > ความเข้าใจระหว่างกัน

แจ็ก เอช. วาร์ด (1962) ได้ทำการศึกษาโดยใช้คำศัพท์พื้นฐานและถ้อยคำสั้น ๆ เพื่อพิจารณาระดับความเข้าใจระหว่างภาษาพอลินีเชียที่แตกต่างกัน พบว่าความเข้าใจระหว่างกันของภาษาฮาวายกับภาษา Marquesan อยู่ที่ร้อยละ 41.2 ตาฮีตีอยู่ที่ร้อยละ 37.5 ซามัวอยู่ที่ร้อยละ 25.5 และตองงาอยู่ที่ร้อยละ 6.4