stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาชญากรรมในประเทศลาว
ประเภทอาชญากรรม > เหตุค้ายาเสพติดที่ผิดกฎหมาย

การค้ายาเสพติดที่ผิดกฎหมายถือเป็นเรื่องที่สำคัญในประเทศลาว เนื่องจากประเทศนี้เป็นประเทศของทุ่งดอกป็อปปี้และยาเสพติดที่ผลิตขึ้นมาเป็นจำนวนมาก รัฐบาลลาวพยายามยุติปัญหาเหล่านี้ โดยการกำจัดพื้นที่ปลูกฝิ่นของผู้ผลิตฝิ่นรายใหญ่ของประเทศออกจากประเทศไปร้อยละ 98 ในปี ค.ศ. 2005 ทำให้รัฐบาลเรียกการล้างฝิ่งนี้ถือว่าประสบความสำเร็จ ในขณะที่ยาเสพติดชนิดอื่น เช่น เฮโรอีน ได้แพร่หลายภายในประเทศมากขึ้น
ในช่วงไม่กีปี่ที่ผ่านมามีชาวต่างชาติเสียชีวิตจากการเสพยาเมแทมเฟตามีน ฝิ่น หรือเฮโรอีน ที่ผิดกฎหมาย ความแรงของยาเสพติดในประเทศลาวบางทีอาจเทียบเท่า หรือ แรงกว่ายาเสพติดในสหรัฐ
หม่อมเจ้าสุมนมาลย์ จิรประวัติ

| หม่อมเจ้าสุมนมาลย์ จิรประวัติ |
| --- | --- |
หม่อมเจ้า ชั้น 4

ประสูติ: 14 เมษายน พ.ศ. 2431
สิ้นชีพตักษัย: 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2483 (51 ปี)
พระสวามี: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดช (2447—2457)
พระบุตร: หม่อมเจ้านิทัศนาธร จิรประวัติ หม่อมเจ้าขจรจิรพันธ์ จิรประวัติ
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา
พระมารดา: หม่อมเอม โสณกุล ณ อยุธยา
หม่อมเจ้าสุมนมาลย์ จิรประวัติ (14 เมษายน พ.ศ. 2431 - 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2483) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา ประสูติแต่หม่อมเอม โสณกุล ณ อยุธยา
พระประวัติ

หม่อมเจ้าสุมนมาลย์ มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงกลางเป็นพระธิดาองค์รองในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา ประสูติแต่หม่อมเอม โสณกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม กุณฑลจินดา; ธิดาหลวงวรศักดาพิศาล (ตาล กุณฑลจินดา)) เมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2431 มีเจ้าพี่เจ้าน้องรวม 12 องค์
หลังจากที่หม่อมเจ้าประวาศสวัสดี เชษฐภคินีของหม่อมเจ้าสุมนมาลย์ ซึ่งเป็นชายาองค์แรกในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดช ได้สิ้นชีพตักษัยลง พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดชจึงเสกสมรสใหม่กับหม่อมเจ้าสุมนมาลย์ เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2447 มีพระโอรสด้วยกัน 2 องค์ คือ
หม่อมเจ้านิทัศนาธร จิรประวัติ (9 มกราคม พ.ศ. 2449 - 3 มีนาคม พ.ศ. 2506)
หม่อมเจ้าขจรจิรพันธ์ จิรประวัติ (16 ตุลาคม พ.ศ. 2455 - 15 สิงหาคม พ.ศ. 2514) (เนื่องจากประสูติที่เมืองนอกจึงทรงมีพระนามลำลองว่าท่านชายนอก)
หม่อมเจ้าสุมนมาลย์เสด็จไปประทับที่เกาะกูดเพื่อทำสวน และประชวรพระโรคมะเร็งที่พระถัน หม่อมเจ้านิทัศนาธร ผู้เป็นโอรสจึงส่งแพทย์ออกไปตรวจ ได้รับคำแนะนำให้เสด็จกลับมาทรงรักษาที่กรุงเทพฯ หม่อมเจ้านิทัศนาธรจึงเสด็จไปรับพระมารดากลับมาทางเรือ ขณะเสด็จกลับกรุงเทพฯ หม่อมเจ้าสุมนมาลย์ทรงกระโดดน้ำและสิ้นชีพตักษัย โดยทรงเขียนจดหมายมีข้อความว่าทรงอยู่ไปก็ลำบาก
หม่อมเจ้าสุมนมาลย์สิ้นชีพตักษัยเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482 (แบบปัจจุบันคือ พ.ศ. 2483) สิริชันษา 51 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2470 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 3 (จ.ป.ร.3)
อำเภอแกดำ

| อำเภอแกดำ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Kae Dam
คำขวัญ: หลวงปู่จ้อยคู่เมือง ลือเลืองอ่างแกดำ งามล้ำกู่โนนพระ ศิลปะงานไม้ไผ่ กบใหญ่มากมี ของดีสมุนไพร
แผนที่จังหวัดมหาสารคาม เน้นอำเภอแกดำ
พิกัด: 16°1′30″N 103°23′6″E﻿ / ﻿16.02500°N 103.38500°E﻿ / 16.02500; 103.38500
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: มหาสารคาม
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 149.5 ตร.กม. (57.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 29,731 คน
 • ความหนาแน่น: 198.87 คน/ตร.กม. (515.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 44190
รหัสภูมิศาสตร์: 4402
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอแกดำ หมู่ที่ 2 ตำบลแกดำ อำเภอแกดำ จังหวัดมหาสารคาม 44190
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
แกดำ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดมหาสารคาม มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 12 ของจังหวัดและมีประชากรมากเป็นอันดับ 12 ของจังหวัด เช่นกัน
ประวัติ

อำเภอแกดำ จังหวัดมหาสารคาม ได้ก่อตั้งเป็นกิ่งอำเภอแกดำขึ้น เมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2520 โดยแยกออกจากอำเภอเมืองมหาสารคาม เนื่องจากมีสภาพทุรกันดาร ห่างจากตัวเมืองมหาสารคาม การเดินทางคมนาคมไม่สะดวก ในครั้งแรกกิ่งอำเภอแกดำประกอบด้วย 3 ตำบล คือ ตำบลแกดำ ตำบลหนองกุง ตำบลมิตรภาพต่อมาได้ขยายออกอีก 2 ตำบล คือ ตำบลวังแสง แยกออกจากตำบลแกดำ และตำบลโนนภิบาล แยกออกจากตำบลหนองกุงรวมเป็น 5 ตำบล กิ่งอำเภอแกดำได้ยกฐานะเป็นอำเภอแกดำ เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2531
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอแกดำมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองมหาสารคาม
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอศรีสมเด็จ (จังหวัดร้อยเอ็ด)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวาปีปทุม
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองมหาสารคาม
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอแกดำแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 89 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | แกดำ |  | (Kae Dam) |  | 18 หมู่บ้าน | 1,769 ครัวเรือน ประชากร 8,715 คน |
| 2. | วังแสง |  | (Wang Saeng) |  | 20 หมู่บ้าน | 1,181 ครัวเรือน ประชากร 5,728 คน |
| 3. | มิตรภาพ |  | (Mittraphap) |  | 21 หมู่บ้าน | 1,411 ครัวเรือน ประชากร 6,833 คน |
| 4. | หนองกุง |  | (Nong Kung) |  | 15 หมู่บ้าน | 853 ครัวเรือน ประชากร 4,194 คน |
| 5. | โนนภิบาล |  | (Non Phiban) |  | 14 หมู่บ้าน | 803 ครัวเรือน ประชากร 3,881 คน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอแกดำประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลแกดำ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลแกดำ
เทศบาลตำบลมิตรภาพ  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมิตรภาพทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแกดำ  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแกดำ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลแกดำ)
องค์การบริหารส่วนตำบลวังแสง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังแสงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกุง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกุงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนภิบาล  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนภิบาลทั้งตำบล
ประเพณีและวัฒนธรรม

อำเภอแกดำได้ถือเอาขนบธรรมเนียมประเพณีตามฮีตสิบสอง ประเพณีทำบุญสิบสองเดือนไทอีสาน ดังนี้
เดือนอ้าย บุญข้าวกรรม
เดือนยี่	 ประเพณีบุญคูณลาน
เดือนสาม บุญข้าวจี่
เดือนสี่ บุญพระเวส หรือ บุญมหาชาติ (เทศมหาชาติ)
เดือนห้า ประเพณีบุญสงกรานต์
เดือนหก ประเพณีบุญบั้งไฟ
เดือนเจ็ด ประเพณีบุญซำฮะ (บุญเบิกฟ้า)
เดือนแปด บุญเข้าพรรษา
เดือนเก้า บุญข้าวประดับดิน
เดือนสิบ บุญข้าวสากหรือสลากภัต
เดือนสิบเอ็ด บุญออกพรรษา
เดือนสิบสอง บุญกฐิน
สถานที่สำคัญ

อนุสรณ์สถานดอนหลวงปู่จ้อย
อ่างเก็บน้ำแกดำ (หนองแกดำ)
วัดดาวดึงส์แกดำ
สะพานไม้แกดำ (ขัว)
วัดหนองหูลิง ตำบลมิตรภาพ
อินเตอร์เวนทริคูลาร์ ฟอรามินา

| อินเตอร์เวนทริคูลาร์ ฟอรามินา หรือ ฟอรามินา ออฟ มอนโร Interventricular foramina (of Monro) |
| --- | --- |
มุมมองทางด้านกลางลำตัวของสมองที่ตัดในระนาบแนวกลางลำตัวแบ่งซ้ายขวา ฟอรามินา ออฟ มอนโร อยู่ทางด้านบน
ภาพตัดแบ่งแนวหน้าหลังแสดงโพรงสมองข้างและโพรงสมองที่สาม ไม่เห็นฟอรามินา ออฟ มอนโร แต่เห็นความสัมพันธ์ระหว่างโพรงสมองทั้งสาม
รายละเอียด
ส่วนหนึ่งของ: ระบบโพรงสมอง
ตัวระบุ
ภาษาละติน: foramen interventriculare
นิวโรเนมส์: 447
TA98: A14.1.08.411
TA2: 5641
FMA: 75351
ศัพท์ทางกายวิภาคของประสาทกายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ในสมอง อินเตอร์เวนทริคูลาร์ ฟอรามินา หรือ ฟอรามินา ออฟ มอนโร (interventricular foramina หรือ foramina of Monro) เป็นช่องที่เชื่อมระหว่างคู่ของโพรงสมองข้างกับโพรงสมองที่สามในแนวกลางของสมอง เป็นช่องทางที่ให้น้ำหล่อสมองไขสันหลัง หรือซีเอสเอฟ (cerebrospinal fluid, CSF) ที่ผลิตในโพรงสมองข้างไปยังโพรงสมองที่สาม และส่งต่อไปยังระบบโพรงสมองส่วนอื่นๆ ที่เหลือ ช่องดังกล่าวยังมีคอรอยด์ เพล็กซัส (choroid plexus) ซึ่งเป็นโครงสร้างพิเศษในการผลิตซีเอสเอฟ ซึ่งเชื่อมระหว่างในโพรงสมองข้างและโพรงสมองที่สาม
กายวิภาคศาสตร์

ช่องดังกล่าวมีลักษณะเหมือนพระจันทร์เสี้ยว อยู่ในแนวกลางและด้านล่างของโพรงสมองข้าง ช่องแต่ละช่องล้อมรอบด้วยฟอร์นิกซ์ (fornix) และทาลามัส (thalamus)
ความเกี่ยวข้องทางคลินิค

การอักเสบ, เนื้องอก และสาเหตุอื่นๆ ที่ทำให้ช่องนี้อุดตันจะทำให้เกิดภาวะโพรงสมองคั่งน้ำภายใน (internal hydrocephalus)
ประวัติ

ช่องดังกล่าวตั้งชื่อตามแพทย์ชาวสกอตแลนด์ชื่อ อเล็กซานเดอร์ มอนโร ที่สอง (Alexander Monro) ซึ่งเป็นคนแรกที่อธิบายโครงสร้างในงานพิมพ์ของเขาในปี ค.ศ. 1783 (พ.ศ. 2326) ชื่อว่า Observations on the Structure and Functions of the Nervous System ช่องนี้เคยได้รับการระบุแล้ว โดยนักกายวิภาคศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17ชื่อ Raymond Vieussens
ภาพอื่นๆ

Velum interpositum
ภาพตัดแบ่งซ้ายขวาของสมอง
แหล่งข้อมูลอื่น

Who Named It
Roche Lexicon - illustrated navigator, at Elsevier เก็บถาวร 2010-09-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฮัล วัลเทอร์ส

ฮัล วัลเทอร์ส (Hal Walters) (29 มกราคม ค.ศ. 1892 – ค.ศ. 1940) เป็นนักแสดงชายชาวอังกฤษ แสดงภาพยนตร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1925 ถึง ค.ศ. 1940
ผลงาน

The Danger Zone (1925)
Mistaken Orders (1926)
Dangerous Traffic (1926)
Riding for Life (1926)
West of the Law (1926)
Tonight's the Night (1932)
Verdict of the Sea (1932)
Great Stuff (1933)
Little Fella (1933)
Strike It Rich (1933)
That's My Wife (1933)
Enemy of the Police (1933)
Going Straight (1933)
I'll Stick to You (1933)
Dora (1933)
Marooned (1933)
Yes, Madam (1933)
Big Business (1934)
The Perfect Flaw (1934)
The Man I Want (1934)
Crazy People (1934)
Virginia's Husband (1934)
The Man Who Knew Too Much (1934)
Death on the Set (1935)
The Right Age to Marry (1935)
A Fire Has Been Arranged (1935)
Department Store (1935)
Blue Smoke (1935)
Educated Evans (1936)
They Didn't Know (1936)
Mother, Don't Rush Me (1936)
The Interrupted Honeymoon (1936)
Where There's a Will (1936)
The Vulture (1937)
Non-Stop New York (1937)
Song of the Forge (1937)
Keep Fit (1937)
Strange Adventures of Mr. Smith (1937)
Television Talent (1937)
Feather Your Nest (1937)
Thank Evans (1938)
Crackerjack (1938)
The Viper (1938)
Save a Little Sunshine (1938)
Meet Mr. Penny (1938)
Everything Happens to Me (1938)
The Four Feathers (1939)
Hoots Mon! (1940)
They Came by Night (1940)
The Good Old Days (1940)
The Second Mr. Bush (1940)
That's the Ticket  (1940)
แหล่งข้อมูลอื่น

ฮัล วัลเทอร์ส ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
องค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่า

| องค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่า |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
เรือรบหลวงแม่กลอง ตั้งอยู่ที่ที่ป้อมพระจุลจอมเกล้า บริเวณริมน้ำปากอ่าวแม่น้ำเจ้าพระยา พื้นที่ใกล้กับพระบรมราชานุสาวรีย์รัชกาลที่ 5
อบต.แหลมฟ้าผ่าที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่า
พิกัด: 13°32′48.7″N 100°32′16.4″E﻿ / ﻿13.546861°N 100.537889°E﻿ / 13.546861; 100.537889
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สมุทรปราการ
อำเภอ: พระสมุทรเจดีย์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 49.00 ตร.กม. (18.92 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 4,840 คน
 • ความหนาแน่น: 98.77 คน/ตร.กม. (255.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06110506
ที่อยู่ที่ทำการ: เลขที่ 88 หมู่ที่ 13 ถนนสุขสวัสดิ์–นาเกลือ ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ 10290
เว็บไซต์: laemfhapha.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
องค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่า เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 5, 7–12 และครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 2–4, 13 ของตำบลแหลมฟ้าผ่า (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลแหลมฟ้าผ่า) ในอำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลแหลมฟ้าผ่าใน พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะได้ยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่าในวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 ปัจจุบันในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่ามีประชากร 4,840 คน
พื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญคือ ป้อมพระจุลจอมเกล้า เป็นป้อมปราการทางน้ำ คาดว่าสร้างขึ้นในราวเดือนมีนาคม พ.ศ. 2427 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อป้องกันการรุกรานจากอังกฤษและฝรั่งเศส และวัดขุนสมุทราวาส เป็นวัดที่มีลักษณะที่ตั้งเป็นแหลมเล็ก ๆ ยื่นเข้าไปในอ่าวไทย ทั้งนี้ บริเวณบ้านขุนสมุทรจีนเป็นจุดที่มีการกัดเซาะรุนแรงมากที่สุดในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่า เก็บถาวร 2022-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดสมุทรปราการ |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลนคร |  สมุทรปราการ  |  |
| เทศบาลเมือง |  บางแก้ว  ปากน้ำสมุทรปราการ  ปู่เจ้าสมิงพราย  พระประแดง  แพรกษา  แพรกษาใหม่  ลัดหลวง  |  |
| เทศบาลตำบล |  คลองด่าน  คลองสวน  ด่านสำโรง  เทพารักษ์  บางบ่อ  บางปู  บางพลี  บางพลีน้อย  บางเมือง  บางเสาธง  พระสมุทรเจดีย์  แพรกษา  สำโรงเหนือ  แหลมฟ้าผ่า  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  คลองด่าน  คลองนิยมยาตรา  ทรงคนอง  นาเกลือ  ในคลองบางปลากด  บางกระสอบ  บางกอบัว  บางกะเจ้า  บางโฉลง  บางด้วน  บางน้ำผึ้ง  บางบ่อ  บางปลา  บางโปรง  บางพลีใหญ่  บางเพรียง  บางยอ  บางเสาธง  บ้านคลองสวน  บ้านระกาศ  เปร็ง  ราชาเทวะ  ศีรษะจรเข้น้อย  ศีรษะจรเข้ใหญ่  หนองปรือ  แหลมฟ้าผ่า  |  |
อเล็กซานเดอร์ ทีรานอฟ

| อเล็กซานเดอร์ ทีรานอฟ |
| --- | --- |
เกิด: 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514
อเล็กซานเดอร์ ทีรานอฟ (Alexander Tiranov) นักมวยสากลชาวรัสเซีย เกิดเมื่อ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 ที่ รัสเซีย สถิติการชก 19 ครั้ง ชนะ 7 (น็อค 2) เสมอ 1 แพ้ 11
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์เงารุ่นแบนตัมเวท IBF เมื่อ 28 มีนาคม 2539 แพ้น็อค เอเดรียน คัสเปรี่ ยก 3 ที่ อินโดนีเซีย
ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 6 มีนาคม 2540 แพ้คะแนนโดยเทคนิค หลักหิน ซีพียิม ที่ ยโสธร
ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 24 กรกฎาคม 2540 แพ้น็อค เสาหิน ศรีไทยคอนโด ยก 9 ที่ นนทบุรี
อเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม

เซอร์อเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม ไม่ใช่ชาวพุทธ แต่มีคุณูปการต่อชาวพุทธเป็นอย่างมาก เนื่องจากเป็นผู้มีส่วนอย่างมากในการฟื้นฟูบูรณะสังเวชนียสถานในอินเดีย
เซอร์อเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม (Sir Alexander Cunningham) (23 มกราคม ค.ศ. 1814 – 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1893) เป็นนักโบราณคดีชาวอังกฤษ เคยดำรงตำแหน่งเป็นนายพลและวิศวกรแห่งกองทัพสหราชอาณาจักร เขาเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะ "บิดาแห่งการสำรวจโบราณคดีอินเดีย"
ประวัติ

อเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม เกิดในลอนดอน ในปี ค.ศ. 1814 หลังจบการศึกษาเมื่ออายุ 19 ปี เขาได้เดินทางไปรับหน้าที่เป็นวิศวกรของรัฐบาลอินเดียในสมัยยังเป็นอาณานิคมของอังกฤษ และได้รับยศแรกเป็นร้อยตรี หลังจากเขาเดินทางมาอินเดีย งานโบราณคดีของอินเดียได้ก้าวหน้าไปอย่างมาก เนื่องจากเขาสนใจขุดค้นสำรวจทางโบราณคดีของอินเดีย นอกจากนี้ เขายังค้นพบพุทธสถานโบราณจำนวนมากในอินเดีย ทำให้สังเวชนียสถานในอินเดียเป็นที่รู้จักของคนทั่วโลกอีกครั้ง นับแต่การเสื่อมไปของศาสนาพุทธเมื่อพันกว่าปีก่อน
ตลอดชีวิตการทำงานของเขา เขาได้รับตำแหน่งและเจริญในหน้าที่การงานและได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ยกย่องมากมาย เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1893 ปัจจุบัน เขาเป็นที่รู้จักในฐานะเป็น บิดาแห่งการโบราณคดีอินเดีย
อักษรคุญชลาโคณฑี

| อักษรคุญชลาโคณฑี  |
| --- | --- |
"อักษรคุญชลาโคณฑี" เขียนเป็นอักษรคุญชลาโคณฑี
ชนิด:  อักษรสระประกอบ 
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา 
ภาษาพูด: ภาษาโคณฑี
ISO 15924
ISO 15924: Gong (312), ​Gunjala Gondi
ยูนิโคด
ยูนิโคดแฝง: Gunjala Gondi
ช่วงยูนิโคด: U+11D60..U+11DAF
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรคุญชลาโคณฑี (𑵶𑶍𑶕𑶀𑵵𑶊 𑵶𑶓𑶕𑶂𑶋 𑵵𑶋𑶅𑶋, Gunjala Gondī Lipi) คืออักษรที่ใช้เขียนภาษาโคณฑีซึ่งค้นพบที่หมู่บ้านคุญชลาในรัฐเตลังคานาทางตอนใต้ของอินเดีย มีลักษณะคล้ายคลึงกับอักษรโมฑี
ภาษาโคณฑีเป็นภาษาในตระกูลภาษาดราวิเดียน ที่มีประชากรพูดราว 2 ล้านคน ซึ่งโดยทั่วไปมักจะเขียนด้วยอักษรเทวนาครีหรืออักษรเตลูกู ส่วนอักษรคุญชลาโคณฑีนั้นเป็นอักษรเก่าไม่ได้ใช้ในปัจจุบันนี้
อักษรนี้ได้รับการค้นพบที่หมู่บ้านคุญชลา (Gunjala) ในปี 2008 และต่อมาจึงได้มีการพัฒนาฟอนต์สำหรับใช้ในคอมพิวเตอร์ขึ้นมาในปี 2014 โดยคนทลิต และศูนย์วิจัยชนพื้นเมืองของมหาวิทยาลัยไฮเดอราบาดในไฮเดอราบาด รัฐเตลังคานาของอินเดีย
ตัวอักษรนี้ได้รับการบรรจุลงในยูนิโคดรุ่น 11.0 ช่วงรหัส U+11D60 – U+11DAF ในเดือนมิถุนายน 2018 มีทั้งหมด 63 ตัว
สวีนนีย์ ท็อดด์ บาร์เบอร์หฤโหดแห่งฟลีทสตรีท
ตัวละครและนักแสดงนำ

เบนจามิน บาร์กเกอร์/สวีนนีย์ ทอดด์ (Benjamin Barker/Sweeney Todd, แสดงโดย จอห์นนี เดปป์) ช่างตัดผมชาวอังกฤษและฆาตกรต่อเนื่อง ผู้ซึ่งมีความแค้นฝังใจจากการถูกผู้พิพากษาเทอร์พินยัดเยียดข้อหาให้เขาและแย่งภรรยาพร้อมบุตรสาวของเขาไป อาวุธประจำกายของเขาคือมีดโกนที่เขามักจะใช้ปาดคอเหยื่อซึ่งเป็นลูกค้าของเขาเอง ต้นแบบของตัวละครตัวนี้มาจากช่างตัดผมฆาตกรผู้หนึ่งที่มีชื่อเดียวกัน ซึ่งมักจะปรากฏตัวในผลงานวรรณกรรมภาษาอังกฤษกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 หลาย ๆ เรื่อง และเป็นหนึ่งในตำนานเมืองสยองขวัญของชาวอังกฤษสมัยวิกตอเรีย สำหรับการสร้างตัวละครตัวนี้ จอห์นนี เดปป์ มีบทบาทอย่างมากในการคิดภาพลักษณ์ให้กับสวีนนีย์ ทอดด์ ในแบบของเขา โดยสิ่งหนึ่งที่เขาได้กำหนดคือขอบตาของสวีนนีย์ที่ต้องตกแต่งด้วยสีม่วงและสีน้ำตาลเข้ม เพื่อที่จะสื่อถึงความเหนื่อยล้า การอดหลับอดนอน เรื่อยไปถึงความเดือดดาลที่อยู่ในตัวของสวีนนีย์
นางเนลลี เลิฟเวตต์ (Mrs. Nellie Lovett, แสดงโดย เฮเลนา บอนแฮม คาร์เตอร์) เจ้าของร้านขายพายที่ใกล้จะปิดกิจการเนื่องจากปัญหาด้านเงินทุน เธอคือเพื่อนเพียงคนเดียวของสวีนนีย์ ทอดด์ และเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับการฆาตกรรมต่อเนื่องของเขาโดยการนำเหยื่อที่ถูกสังหารมาแปรรูปเป็นไส้พาย
ผู้พิพากษาเทอร์พิน (Judge Turpin, แสดงโดย อลัน ริคแมน) ผู้พิพากษาฝ่ายปกครองประจำกรุงลอนดอนผู้ฉ้อฉลและคลั่งไคล้หญิงสาว เขาคือผู้ที่แย่งภรรยาของและบุตรสาวของบาร์กเกอร์มาเป็นของตัวเอง และยัดเยียดข้อหาให้บาร์กเกอร์ต้องไปใช้แรงงานอยู่ในเรือนจำที่ประเทศออสเตรเลีย เขาได้ล่อลวงและข่มขืนลูซีภรรยาเบนจามินจนสิ้นสติและเลี้ยงดูโจฮันนาลูกสาวของเบนจามินจนโตเป็นสาว ด้วยความสวยเหมือนแม่ของเธอทำให้เขาตกหลุมรักและอยากได้เธอไว้ในครอบครองไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม และจะไม่ยอมให้ชายหนุ่มหน้าไหนมาแย่งไปจากเขา
บีเดิล แบมฟอร์ด (Beadle Bamford, แสดงโดย ทิโมที สปอลล์) ผู้ติดตามผู้ชั่วร้ายของผู้พิพากษาเทอร์พิน ที่มักจะถูกใช้ให้ทำงานสกปรกให้กับผู้พิพากษาเสมอ
ซินยอร์ อาโดลโฟ ปีเรลลี/แดเนียล โอ ฮิกกินส์ (Signor Adolfo Pirelli/Daniel 'O Higgins, แสดงโดย แซชา แบรอน โคเฮน) ช่างตัดผม/นักขายผลิตภัณฑ์บำรุงเส้นผมจอมหลอกลวง และอดีตลูกศิษย์ของเบนจามิน บาร์กเกอร์ ในสมัยที่เป็นวัยรุ่น ก่อนที่บาร์กเกอร์จะถูกตัดสินให้เป็นนักโทษ
แอนโทนี โฮป (Anthony Hope, แสดงโดย เจมี แคมป์เบลล์ โบเวอร์) กะลาสีที่เดินทางมาที่กรุงลอนดอนร่วมกับสวีนนีย์ ทอดด์ เขาได้ตกหลุมรักโจฮันนา บุตรสาวของทอดด์ ที่ขณะนั้นอยู่ในการครอบครองของผู้พิพากษาเทอร์พิน และตั้งใจจะพาเธอหนีไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน
ลูซี บาร์กเกอร์ (Lucy Barker, แสดงโดย ลอรา มิเชลล์ เคลลี) ภรรยาของเบนจามิน บาร์กเกอร์ ที่เป็นที่หมายปองของผู้พิพากษาเทอร์พิน ซึ่งต่อมาได้ล่อลวงเธอไปกระทำชำเราจนทำให้เธอสิ้นสติ
โจฮันนา บาร์กเกอร์ (Johanna Barker, แสดงโดย เจย์น ไวส์เนอร์ รวมถึง แกรซี เมย์, แอวา เมย์ และแกเบรลลา ฟรีแมน ที่แสดงเป็นโจฮันนาวัยทารก) บุตรสาวของเบนจามิน บาร์กเกอร์ ผู้ซึ่งอยู่ในการดูแลของลูซี มารดาของเธอ หลังจากที่เบนจามินถูกพิพากษาให้ไปจำคุกที่ออสเตรเลีย แต่หลังจากที่ลูซีถูกเทอร์พินข่มขืน เธอก็ถูกเทอร์พินนำไปเลี้ยงดูในฐานะบุตรบุญธรรมโดยถูกขังอยู่แต่ในบ้าน ก่อนที่จะตกหลุมรักกับแอนโทนี โฮป และวางแผนจะหนีไปอยู่ด้วยกัน
โทเบียส แรกก์/โทบี (Tobias Ragg/Toby, แสดงโดย เอ็ด แซนเดอร์ส) เด็กกำพร้าผู้รับใช้ของอาโดลโฟ ปีเรลลี ที่ต่อมากลายมาเป็นลูกมือในร้านขายพายของนางเลิฟเวตต์
การผลิต > การพัฒนา

ภาพยนตร์เรื่องนี้ผลิตโดยพาร์กส์/แมคโดนัลด์โปรดักชันร่วมกับแซนัคก์คอมพานี และจัดจำหน่ายโดยดรีมเวิร์กส์พิคเจอร์และวอร์เนอร์บราเธอรส์พิคเจอร์ ใช้งบประมาณในการสร้างทั้งสิ้น 50,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ โดยเนื้อเรื่องทั้งหมดได้รับการดัดแปลงมาจากละครเพลงเรื่อง สวีนนีย์ ทอดด์, เดอะเดมอนบาร์เบอร์ออฟฟลีตสตรีต (Sweeney Todd, the Demon Barber of Fleet Street) ของสตีเฟน ซอนไฮม์
ในเบื้องต้น ผู้ที่ถูกวางตัวให้มากำกับภาพยนตร์เรื่องนี้คือ แซม เมนเดส ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอังกฤษเจ้าของรางวัลออสการ์จากภาพยนตร์เรื่อง อเมริกันบิวตี้ (American Beauty, พ.ศ. 2542) ซึ่งเมนเดสได้ใช้เวลาหลายปีในการสร้างและดัดแปลงเนื้อเรื่องของละครเพลงข้างต้น โดยได้เชิญซอนไฮม์มาประพันธ์บทภาพยนตร์ให้ด้วย แต่ซอนไฮม์ปฏิเสธที่จะรับงานนี้ พร้อมกับแนะนำจอห์น โลแกน ให้มาทำหน้าที่นี้แทน ซึ่งเมนเดสและวัลเตอร์ พาร์กส์ โปรดิวเซอร์ของภาพยนตร์เรื่องนี้ ซึ่งเคยร่วมงานกับโลแกนมาแล้วในภาพยนตร์เรื่อง แกลดดิเอเตอร์ นักรบผู้กล้า ผ่าแผ่นดินทรราช (Gladiator, พ.ศ. 2543) ต่างก็เห็นด้วย
แต่ในที่สุด เมนเดสก็มีอันต้องยุติการเป็นผู้กำกับให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้เพื่อไปกำกับภาพยนตร์อีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือเรื่อง จาร์เฮด พลระห่ำ สงครามนรก (Jarhead, พ.ศ. 2548) ทำให้ทางดรีมเวิร์กต้องประกาศแต่งตั้งทิม เบอร์ตัน ให้เข้ามารับหน้าที่นี้แทนในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งเป็นช่วงเวลาหลังจากที่โครงการภาพยนตร์เรื่อง ริปลีย์สบีลีฟอิตออร์นอต! (Ripley's Believe It or Not) ของเบอร์ตันไม่ได้รับการอนุมัติให้สร้าง เนื่องจากงบประมาณที่ตั้งไว้สูงเกินไป
สำหรับเบอร์ตัน เขามีความหลงใหลใน สวีนนีย์ ทอดด์ อยู่แล้ว โดยเริ่มต้นมาจากการได้ไปชมละครเพลงเรื่องนี้เป็นครั้งแรกที่กรุงลอนดอน อังกฤษ ในปี พ.ศ. 2523 ช่วงที่เขายังศึกษาอยู่ที่สถาบันศิลปะแคลิฟอร์เนีย ซึ่งแม้ว่าเบอร์ตันจะไม่ใช่ผู้ที่ชอบละครเพลงเป็นชีวิตจิตใจ แต่เขาก็ติดใจความเป็นภาพยนตร์ที่ปรากฏอยู่ในละครเพลงเรื่องนี้ จนทำให้เขาต้องมาชมซ้ำหลายรอบ เขาได้อธิบายถึง สวีนนีย์ ทอดด์ ไว้ว่า นี่คือภาพยนตร์เงียบที่มาพร้อมกับเสียงเพลง และ "ถูกทำให้พิศวงด้วยเพลงและความรู้สึกรับรู้ของความน่าขยะแขยง" ต่อมา เมื่อเขาได้เริ่มงานเป็นผู้กำกับภาพยนตร์เมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 1980 เขาก็เคยไปหาซอนไฮม์เพื่อจะนำ สวีนนีย์ ทอดด์ มาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ แต่แล้ว ความคิดนี้ก็ถูกยกเลิกไป ซึ่งซอนไฮม์ได้ให้เหตุผลว่า เป็นเพราะ "(เบอร์ตัน) ได้ถอนตัวไปจากแผนการนี้ และไปสร้างผลงานอื่น ๆ แทน"
ในการสร้างบทภาพยนตร์เรื่องนี้ เบอร์ตันกับโลแกนได้ร่วมกันประพันธ์บทขึ้นมาใหม่ โดยได้เปลี่ยนแปลงบางส่วนจากบทละครเพลงต้นฉบับ เช่น (1) ตัดทอนเพลงบางเพลงให้สั้นลง หรือยกเลิกเพลงที่ไม่จำเป็นต้องใช้ (2) ยกเลิกบทของคริสโตเฟอร์ ลี, ปีเตอร์ โบวล์ส, แอนโทนี สจวต เฮด และนักแสดงอีก 5 คนที่ถูกวางตำแหน่งให้มาแสดงเป็นผู้เล่าเรื่อง เนื่องจากข้อจำกัดทางด้านเวลาในการถ่ายทำ ที่มีการพักกองถ่ายเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 เพื่อให้จอห์นนี เดปป์ ผู้แสดงเป็นสวีนนีย์ ทอดด์ เดินทางกลับไปดูแลบุตรสาวที่กำลังพักพื้นจากอาการป่วยในขณะนั้น และ (3) ลดบทบาท/ความสัมพันธ์ของตัวละครบางตัวลง เช่น ความรักระหว่างโจฮันนา บาร์กเกอร์ กับแอนโทนี โฮป แล้วมาเน้นหนักในบทบาทแบบสามเส้าระหว่างสวีนนีย์ นางเลิฟเวตต์ และโทบีแทน เป็นต้น
การผลิต > การถ่ายทำ

การถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ เริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 และสิ้นสุดในวันที่ 11 พฤษภาคมของปีเดียวกัน โดยระหว่างการถ่ายทำได้มีการพักกองถ่ายเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ในช่วงเดือนมีนาคมเพื่อเปิดโอกาสให้จอห์นนี เดปป์ กลับไปเยี่ยมบุตรสาวของเขาที่กำลังป่วยหนักอยู่ในขณะนั้น สำหรับสถานที่ที่ใช้ในการถ่ายทำ ทิม เบอร์ตัน ได้ใช้โรงถ่ายภาพยนตร์ไพน์วูดสตูดิโอส์ ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ที่ซึ่งเขาเคยใช้ถ่ายทำภาพยนตร์หลาย ๆ เรื่องนับตั้งแต่ แบทแมน (Batman) เมื่อปี พ.ศ. 2532
ฉากหลังของภาพยนตร์เรื่องนี้ คือกรุงลอนดอนในสมัยวิกตอเรีย ที่ออกแบบโดยดันเต แฟร์เรตตี โปรดักชันดีไซเนอร์ เขาได้เติมความดำมืดและน่าสะพรึงกลัวให้กับกรุงลอนดอนในภาพยนตร์ และดัดแปลงถนนฟลีต ซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านตัดผมของสวีนนีย์ ทอดด์ รวมถึงภูมิทัศน์แวดล้อมให้ต่างไปจากสถานที่จริง  โดยในตอนแรก เบอร์ตันตั้งใจจะสร้างฉากทั้งหมดนี้ในคอมพิวเตอร์แล้วค่อยนำไปซ้อนกับภาพการแสดงของนักแสดงโดยใช้เทคนิคการถ่ายทำหน้ากรีนสกรีน แต่ต่อมา เขาก็เปลี่ยนใจ และหันมาใช้ฉากที่สร้างขึ้นจริงเพื่อจะช่วยให้นักแสดงเข้าถึงบทบาทมากขึ้น
สำหรับเลือด ซึ่งปรากฏตัวอย่างเด่นชัดในหลาย ๆ ฉากของภาพยนตร์ เช่น ฉากเปิด และฉากการฆาตกรรม นั้น เบอร์ตันกล่าวว่ามันเป็นองค์ประกอบที่สำคัญมาก เขายืนยันว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ต้องเต็มไปด้วยเลือด เพราะมันจะนำมาซึ่งพลังของเนื้อเรื่อง และเป็นสัญลักษณ์แทนการปลดปล่อยอารมณ์ความรู้สึกที่รุนแรงของสวีนนีย์ผ่านการฆาตกรรมที่โหดร้าย เลือดในหนังเรื่องนี้ถูกนำเสนออย่างโดดเด่นที่สุดในฉากที่สวีนนีย์ปาดคอเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย ซึ่งในการสร้างภาพเลือดที่กระฉูดมาจากคอของเหยื่อนั้น ทางผู้สร้างได้ใช้เลือดปลอมแทนการสร้างเลือดจากคอมพิวเตอร์ และมีการทดสอบอยู่หลายครั้งก่อนถ่ายทำจริง
จากองค์ประกอบต่าง ๆ ทั้งฉากที่มืดมน และการนำเสนอภาพความรุนแรงอย่างถึงเลือดถึงเนื้อ ทำให้โทนของภาพยนตร์เรื่องนี้ “น่าขยะแขยง” จนส่งผลให้ทางสตูดิโอเริ่มกังวลใจก่อนการสร้างในช่วงแรก แต่หลังจากที่ทั้งวอร์เนอร์บราเธอร์ส ดรีมเวิร์กส์ และพาราเมาต์ เซ็นสัญญาให้สร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วยงบประมาณ 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ความกังวลต่าง ๆ ก็หมดไป และกระบวนการสร้างก็ดำเนินไปตามโทนหนังที่กำหนดไว้ โดยเบอร์ต้นได้กล่าวถึงการตัดสินใจของสตูดิโอที่อนุมัติให้เขาสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ว่า "ทางสตูดิโอยอมรับโทนหนังแบบนี้ เพราะเขารู้ว่าหนังเรื่องนี้มันก็ต้องเป็นอย่างนี้เอง"
การผลิต > ดนตรีประกอบและเพลง

ดนตรีประกอบ รวมไปถึงเพลงต่าง ๆ ที่ตัวละครใช้ร้องแทนบทพูด ของภาพยนตร์เรื่องนี้ ยังคงยึดโยงอยู่กับลักษณะดนตรี/เพลงที่ใช้ในการแสดงละครเพลง สวีนนีย์ ทอดด์ ของซอนไฮม์แทบทั้งหมด โดยมีบางส่วนที่ได้รับการดัดแปลง เพิ่มเติม และตัดทอนลงไปเพื่อให้เหมาะสมกับความเป็นภาพยนตร์มากขึ้น นั่นจึงทำให้ท่อนร้องบางท่อนและเพลงที่มีชื่อเสียงบางเพลงของละครเพลง สวีนนีย์ ทอดด์ ไม่ปรากฏอยู่ในภาพยนตร์เรื่องนี้ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือเพลง "The Ballad of Sweeney Todd" ซึ่งทำหน้าที่เป็นเพลงเล่าเรื่องทั้งในส่วนนำ ระหว่างเรื่อง และส่งท้ายในฉบับละครเพลง ก็ถูกเบอร์ตันตัดทิ้งไป โดยที่เขาได้กล่าวถึงเพลงนี้ว่า "ทำไมบรรดาคอรัสต้องออกมาร้องว่า 'มาตั้งใจฟัง/ดูตำนานของสวีนนีย์ ทอดด์' (Attend the tale of Sweeney Todd) อีก ทั้ง ๆ ที่คุณก็กำลังจะได้ฟังและดูมันอยู่แล้ว"
ส่วนการบรรเลงดนตรีประกอบภาพยนตร์นั้น โจนาทาน ทูนิคก์ ผู้ประพันธ์ดนตรีให้กับ สวีนนีย์ ทอดด์ ฉบับละครเพลงดั้งเดิม ได้มาเป็นผู้ควบคุมในด้านนี้ โดยเขาได้นำเอาเพลงดั้งเดิมมาบรรเลงใหม่ทั้งหมดโดยวงออร์เคสตรา ที่เพิ่มจำนวนนักดนตรีจากเดิมเมื่อครั้งที่ใช้แสดงในละครเพลง 27 คนเป็น 78 คน เพื่อทำให้ผู้ชมเกิดอารมณ์ความรู้สึกที่ทั้งใหญ่และมากขึ้นกว่าเดิม