stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มนตรี เจนวิทย์การ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
ประพันธ์ กุลพิจิตร

| พลเอกประพันธ์ กุลพิจิตรม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |

หัวหน้าพรรคเสรีชน
ดำรงตำแหน่ง 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 – 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 14 มกราคม พ.ศ. 2449
เสียชีวิต: 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 (88 ปี)
พรรคการเมือง: เสรีชน
คู่สมรส: คุณหญิงประพิศ กุลพิจิตร

พลเอก ประพันธ์ กุลพิจิตร อดีตปลัดกระทรวงกลาโหม อดีตแม่ทัพภาคที่ 3 และอดีตหัวหน้าพรรคเสรีชน
ประวัติ

พล.อ. ประพันธ์ เกิดเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2449 เป็นบุตรของ ร.ต. โพ กับนางเรือน กุลพิจิตร สมรสกับคุณหญิงประพิศ กุลพิจิตร (สกุลเดิม บุนนาค) มีบุตรธิดา 4 คน
ประวัติ > ราชการทหาร

พล.อ. ประพันธ์ กุลพิจิตร รับราชการทหาร เคยดำรงตำแหน่งอดีตผู้บังคับกองพันทหารม้าที่ 4 ในกรณีพิพาทกับอินโดจีนของฝรั่งเศส พ.ศ. 2483 และ สงครามมหาเอเชียบูรพา พ.ศ. 2485 แม่ทัพภาคที่ 3 ระหว่างปี พ.ศ. 2501-2506 และเป็นปลัดกระทรวงกลาโหม ในระหว่าง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2508 – 31 มีนาคม พ.ศ. 2510
ประวัติ > งานการเมือง

พล.อ. ประพันธ์ กุลพิจิตร เคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2502 ต่อมาในปี พ.ศ. 2511 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา
พล.อ. ประพันธ์ กุลพิจิตร ได้ร่วมกับสมาชิกจำนวนหนึ่งก่อตั้งพรรคเสรีชนขึ้น ในปี พ.ศ. 2517 และนำสมาชิกลงสมัคร ส.ส.ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 แต่ได้รับเลือกตั้งเพียง 1 ที่นั่ง คือ สมชาย อินทราวุธ จากจังหวัดแพร่
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2508 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2506 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2509 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2485 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามอินโดจีน (ช.ส.)
พ.ศ. 2505 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ส.)
พ.ศ. 2477 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2485 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2489 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 8 ชั้นที่ 3 (อ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2498 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ไต้หวัน :
พ.ศ. 2501 -  เครื่องอิสริยาภรณ์ยุนฮุย ชั้นที่ 3 (พิเศษ)
ออสเตรีย :
พ.ศ. 2510 -  เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณแห่งสาธารณรัฐออสเตรีย ชั้นมหาอิสริยาภรณ์ทอง (พร้อมสายสะพาย)
เรืองวิทย์ ดุษฎีสุรพจน์

| เรืองวิทย์ ดุษฎีสุรพจน์ |
| --- | --- |

รองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 – 7 สิงหาคม พ.ศ. 2538
นายกรัฐมนตรี: บรรหาร ศิลปอาชา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: พ.ศ. 2499 (67–68 ปี)
พรรคการเมือง: พลังธรรม

เรืองวิทย์ ดุษฎีสุรพจน์ อดีตรองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลบรรหาร ศิลปอาชา อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร และเป็นประธานกรรมการบริษัทสินมั่นคงประกันภัย จำกัด (มหาชน)
ประวัติ

เรืองวิทย์ ดุษฎีสุรพจน์ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2499 สำเร็จการศึกษาปริญญาโท สาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
เรืองวิทย์ ดุษฎีสุรพจน์ เป็นนักธุรกิจที่มีประสบการณ์ในการบริหารองค์กรหลายแห่ง เช่น เป็นประธานกรรมการบริหารและกรรมการผู้อำนวยการบริษัทหลักทรัพย์ซีมิโก้ จำกัด (มหาชน) กรรมการบริหารบริษัท ไรมอนแลนด์ จำกัด (มหาชน) และประธานกรรมการบริหารบริษัท ไทยสแตรทีจิค แคปปิตอล จำกัด (มหาชน)
เรืองวิทย์ ดุษฎีสุรพจน์ เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคพลังธรรม โดยได้รับเลือกตั้งในเขตเดียวกับพลตรีจำลอง ศรีเมือง และนายสุเทพ อัตถากร ต่อมาเขาได้รับแต่งตั้งเป็นรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ฝ่ายการเมือง ในรัฐบาลชวน หลีกภัย ปี พ.ศ. 2535 และเป็นรองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลนายบรรหาร ศิลปอาชา ในสัดส่วนของพรรคพลังธรรม ซึ่งนายเรืองวิทย์ เป็นสมาชิกอยู่ด้วย แต่ต่อมาเขาได้ลาออกจากตำแหน่งหลังได้รับการแต่งตั้งด้วยระยะเวลาไม่ถึง 1 เดือนเท่านั้น
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
ฟูจิวาระ โนะ เค็นชิ (จักรพรรดิชิรากาวะ)

ระวังสับสนกับ ฟุจิวะระ โนะ เคนชิ (จักรพรรดิซังโจ)
| ฟูจิวาระ โนะ เค็นชิ (จักรพรรดิชิรากาวะ)> จักรพรรดินีในจักรพรรดิองค์ที่ 72 |
| --- | --- |
จักรพรรดินี（ชูงู）: 20 เดือน 6 เอ็งคีว ที่ 6 (พ.ศ. 1617)

ประสูติ: เท็นงี ที่ 4 (พ.ศ. 1600)
สิ้นพระชนม์: 24 ตุลาคม [ตามปฎิทินเก่า: 22 เดือน 9 โอโตะกุ ที่ 1] 1627 
พระบิดา: มินาโมโตะ โนะ อากิฟูซะ   ฟูจิวาระ โนะ โมโรซาเนะ (พระบิดาบุญธรรม)
พระสวามี: จักรพรรดิชิระกะวะ
พระบุตร: เจ้าหญิงยะซุโกะ   จักรพรรดิโฮะริกะวะ   เจ้าหญิงเรชิ
ด ค ก
ฟูจิวาระ โนะ เค็นชิ (ญี่ปุ่น: 藤原賢子; โรมาจิ: Fujiwara no Kenshi ; 1600 – 24 ตุลาคม 1627) จักรพรรดินีใน จักรพรรดิชิระกะวะ โดยพระนางเป็นธิดาของ มินะโมะโตะ โนะ อะคิฟุซะ และถูกยกให้เป็นลูกบุญธรรมของ ฟุจิวะระ โนะ โมะโระซะเนะ
ฟูจิวาระ โนะ เค็นชิเป็นพระราชมารดาของ จักรพรรดิโฮะริกะวะ
เล็ก สุมิตร

| พลเรือตรีเล็ก สุมิตร |
| --- | --- |

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข
ดำรงตำแหน่ง 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 – 8 เมษายน พ.ศ. 2491
นายกรัฐมนตรี: ควง อภัยวงศ์
ก่อนหน้า: ประจวบ บุนนาค
ถัดไป: พระยาบริรักษ์เวชชการ (ไล่ฮวด ติตติรานนท์)
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข
ดำรงตำแหน่ง 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 – 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491
นายกรัฐมนตรี: ควง อภัยวงศ์
 

พลเรือตรี เล็ก สุมิตร อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข อดีตผู้บังคับการกรมแพทย์ทหารเรือ
ประวัติ

พล.ร.ต.เล็ก สุมิตร สำเร็จการศึกษาแพทย์ศาสตร์ (L.C.R., M.R.C.S., D.T.M) จากกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เขาเข้ารับราชการเป็นทหารเรือชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งสูงสุดเป็นผู้บังคับการกรมแพทย์ทหารเรือ (พ.ศ. 2476 - 2489) และนายแพทย์ใหญ่ทหารเรือ อีกทั้งยังเคยเป็นอาจารย์สอนวิชาศัลกรรมที่คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
พล.ร.ต.เล็ก เป็นผู้ออกแบบสนามกอล์ฟของสมาคมกรุงเทพกรีฑา เมื่อปี พ.ศ. 2512
การเมือง

พล.ร.ต.เล็ก ได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในปี พ.ศ. 2489 เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลของนายควง อภัยวงศ์ เมื่อปี พ.ศ. 2490 และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลของนายควง อภัยวงศ์อีกสมัย ในปี พ.ศ. 2491 ต่อมาเกิดรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2491 และมีการจัดตั้ง สภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2491 เป็นสภาร่างรัฐธรรมนูญคณะแรกของประเทศไทย โดยอาศัยอำนาจตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) เพื่อทำหน้าที่ร่างรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2492 มีสมาชิกจำนวน 40 คน ซึ่ง พล.ร.ต.เล็ก ได้รับแต่งตั้งในครั้งนั้นด้วย
เยื่อ สุสายัณห์

| เยื่อ สุสายัณห์ม> ป.ช., ม.ว.ม., ต.จ.ว. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง
ดำรงตำแหน่ง 16 ตุลาคม พ.ศ. 2516 – 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517
นายกรัฐมนตรี: สัญญา ธรรมศักดิ์
ก่อนหน้า: สมหมาย ฮุนตระกูล
ถัดไป: สนั่น เกตุทัต
อธิบดีกรมสรรพากร
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2511 – พ.ศ. 2515
นายกรัฐมนตรี: ถนอม กิตติขจร
ก่อนหน้า: หิรัญ สูตะบุตร
ถัดไป: พิพัฒน์ โปษยานนท์
อธิบดีกรมกรมบัญชีกลาง
นายกรัฐมนตรี: ถนอม กิตติขจร
ก่อนหน้า: พิศลย์ เดชาติวงศ์ ณ อยุธยา
ถัดไป: อรุณ ทัพพะรังสี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 ตุลาคม พ.ศ. 2454 อำเภอยานนาวา จังหวัดพระนคร ประเทศไทย
เสียชีวิต: 8 ธันวาคม พ.ศ. 2534 (80 ปี) โรงพยาบาลศิริราช ประเทศไทย
คู่สมรส: อารีย์ สุสายัณห์

เยื่อ สุสายัณห์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลังของไทย ในรัฐบาลสัญญา ธรรมศักดิ์ อดีตสมาชิกวุฒิสภาแบบแต่งตั้ง 2 สมัย และอดีตอธิบดีกรมสรรพากร
ประวัติ

เยื่อ สุสายัณห์ เป็นบุตรของนายดาบตำรวจ ทองเริ่ม กับนางไป๋ สุสายัณห์
นายเยื่อ รับราชการในสังกัดกระทรวงการคลัง เคยดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมบัญชีกลาง เคยเป็นอธิบดีกรมสรรพากร
การเมือง

นายเยื่อ ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 3 ในปี พ.ศ. 2511 ต่อมาเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลของนายสัญญา ธรรมศักดิ์ ซึ่งจัดตั้งขึ้นหลังเหตุการณ์ 14 ตุลา ในปี พ.ศ. 2516
ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 4
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2522 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2517 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2512 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ต.จ.ว.)
พ.ศ. 2477 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
พ.ศ. 2497 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พ.ศ. 2500 –  เหรียญงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ
เรือประจัญบานบิสมาร์ค

ระวังสับสนกับ เรือประจัญบานชั้นบิสมาร์ค
| --- | --- |
เรือ บิสมาร์ค ในปี ค.ศ. 1940
ประวัติ
เยอรมนี
ชื่อ: list error: <br /> list (help) บิสมาร์ค Bismarck
ตั้งชื่อตาม: ออทโท ฟอน บิสมาร์ค
Ordered: 16 พฤศจิกายน 1935
อู่เรือ: อู่โบลมอุนท์ฟ็อสส์ นครฮัมบวร์ค
ปล่อยเรือ: 1 กรกฎาคม 1936
เดินเรือแรก: 14 กุมภาพันธ์ 1939
เข้าประจำการ: 24 สิงหาคม 1940
เกียรติยศ: 48°10′N 16°12′W﻿ / ﻿48.167°N 16.200°W﻿ / 48.167; -16.200
สัญลักษณ์: 
ลักษณะเฉพาะ
ชั้น::  เรือประจัญบานชั้นบิสมาร์ค
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  41,700 ตัน (มาตรฐาน) 50,900 ตัน (เต็มที่)
ความยาว::  251 เมตร (ตลอดลำ) 241.5 เมตร (แนวน้ำ)
ความกว้าง::  36 เมตร (แนวน้ำ)
กินน้ำลึก::  9.3 เมตร (มาตรฐาน)  10.2 เมตร (เต็มที่)
ระบบขับเคลื่อน::  3 Blohm & Voss geared turbines 150,170 แรงม้า  3 three-blade propellers, เส้นผ่าศูนย์กลาง 4.7 เมตร
ความเร็ว::  30.1 นอตขณะทำการทดสอบ (มีบทความหนึ่งอ้างถึง 31.1 นอต)
พิสัยเชื้อเพลิง::  8,525 ไมล์ทะเลที่ 19 นอต
อัตราเต็มที่::  2,092: นายทหาร 103 นาย ลูกเรือ 1,989 นาย
ยุทโธปกรณ์::  8 × 380 mm/L52 SK C/34 (4×2)  12 × 150 mm/L55 SK-C/28 (6×2)  16 × 105 mm/L65 SK-C/37 / SK-C/33 (8×2)  16 × 37 mm/L83 SK-C/30  12 × 20 mm/L65 MG C/30  8 × 20 mm/L65 MG C/32 (8×4)
เกราะ::  กราบเรือ: 145-320 มม.  ดาดฟ้า: 110-120 มม.  ผนังเรือ: 220 มม.  ป้อมปืน: 130-360 มม.  เกราะฐานป้อม: 342 มม.  หอบังคับการ: 360 มม.
อากาศยาน::  4×Arado Ar 196 A-3, with 1 double-ended catapult
บิสมาร์ค (เยอรมัน: Bismarck) เป็นเรือประจัญบาน และหนึ่งในเรือรบที่มีชื่อเสียงที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สอง บิสมาร์คเป็นเรือลำแรกในเรือประจัญบานชั้นบิสมาร์ค ซึ่งตั้งตามชื่อนายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเยอรมันคนแรก ออทโท ฟอน บิสมาร์ค เรือบิสมาร์คมีระวางขับน้ำเต็มที่ถึง 50,000 ตัน และเป็นเรือประจัญบานขนาดใหญ่ที่สุดในโลกที่เข้าประจำการในสมัยนั้น เรือบิสมาร์คครองตำแหน่งเรือประจัญบานใหญ่ที่สุดได้ราวห้าเดือนก็ถูกล้มแชมป์โดยเรือประจัญบานเทียร์พิทซ์ เรือในชั้นเรือเดียวกันซึ่งหนักกว่าบิสมาร์คราว 2,000 ตัน
บิสมาร์คได้ปฏิบัติการเพียงครั้งเดียวตลอดอายุการใช้งานอันสั้น โดยจมลงในตอนเช้าของวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1941 ระหว่างปฏิบัติการไรน์อือบุง เรือบิสมาร์คและเรือลาดตระเวนหนัก Prinz Eugen พยายามที่จะขัดขวางและทำลายขบวนเรือซึ่งแล่นระหว่างอเมริกาเหนือและสหราชอาณาจักร ขณะที่บิสมาร์คและเรือรบเยอรมันอีกลำหนึ่งกำลังพยายามที่จะแล่นออกไปยังมหาสมุทรแอตแลนติก เรือรบทั้งสองถูกค้นพบโดยราชนาวีอังกฤษ และถูกดึงเข้าสู่ยุทธนาวีช่องแคบเดนมาร์ก ระหว่างการรบเวลาสั้น ๆ เรือหลวงฮูด เรือธงของกองเรือหลวงและความภาคภูมิใจของราชนาวีอังกฤษ ถูกจมลงหลังจากถูกยิงเพียงไม่กี่นาที นายกรัฐมนตรีวินสตัน เชอร์ชิล โกรธแค้นจนออกคำสั่งให้ "จมเรือบิสมาร์ค" ซึ่งกระตุ้นให้ราชนาวีอังกฤษติดตามเรือบิสมาร์คไปอย่างไม่ลดละ
สองวันถัดมา เมื่อเรือบิสมาร์คเกือบจะไปถึงน่านน้ำที่ปลอดภัยแล้ว เครื่องบินปีกสองชั้นของราชนาวีอังกฤษได้ยิงตอร์ปิโดถล่มเรือและทำให้หางเสือเรือขัดข้อง เรือรบหนักของอังกฤษสามารถตามทันบิสมาร์คได้ ในการรบที่เกิดขึ้นตามมาในช่วงเช้าของวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1941 บิสมาร์คถูกโจมตีอย่างหนักเป็นเวลานานเกือบสองชั่วโมงก่อนที่จะจมลงสู่ก้นทะเล การจมของบิสมาร์คได้รับการรายงานบนหน้าแรกของหนังสือพิมพ์หลายฉบับทั่วโลก
ประวัติการปฏิบัติการ > ปฏิบัติการไรน์อือบุง

บทความหลัก: ปฏิบัติการไรน์อือบุง
5 พฤษภาคม ค.ศ. 1941 ฮิตเลอร์และวิลเฮ็ล์ม ไคเทิลพร้อมคณะเข้าเยี่ยมชม บิสมาร์ค และ เทียร์พิทซ์ ที่เมืองโกเทินฮาเฟิน หลังการเยี่ยมชมฮิตเลอร์ได้เข้าประชุมกับลึทเจนต์เพื่อหารือถึงปฏิบัติการ 16 พฤษภาคม ลึทเจนต์รายงานว่า บิสมาร์ค และ พรินซ์ออยเกิน พร้อมเต็มที่สำหรับปฏิบัติการไรน์อือบุง เขาจึงได้รับคำสั่งให้เริ่มปฏิบัติภารกิจในตอนเย็นของวันที่ 19 พฤษภาคม ในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการปฏิบัติงาน กลุ่มเรือลำเลียงสิบแปดลำจะถูกวางตำแหน่งเพื่อสนับสนุน บิสมาร์ค และ เทียร์พิทซ์ เรืออูสี่ลำถูกวางไว้ตามเส้นทางของขบวนระหว่างแฮลิแฟกซ์และสหราชอาณาจักรเพื่อสอดแนมสำหรับเตรียมการจู่โจม
เมื่อเริ่มปฏิบัติการ บิสมาร์ค มีลูกเรือและทหาร 2,221 นาย ซึ่งรวมถึงพนังงานของพลเรือ 65 คนและลูกเรือที่นำส่งเรือเชลย 80 นาย สำหรับนำส่งเรือที่ถูกจับกุมระหว่างปฏิบัติการ เมื่อเวลา 02:00 วันที่ 19 พฤษภาคม บิสมาร์ค ออกจากโกเทินฮาเฟินไปยังช่องแคบเดนมาร์ก และเมื่อเวลา 11:25 ได้เข้าร่วมขบวนกับ พรินซ์ออยเกิน ซึ่งออกจากแหลมอาร์โคนา (Cape Arkona) เมื่อ 21:18 คืนก่อน เรือทั้งสองได้รับการคุ้มกันโดยเรือพิฆาตสามลำ Z10 Hans Lody Z16 Friedrich Eckoldt และ Z23 และกองเรือกวาดทุ่นระเบิด ลุฟท์วัฟเฟอจัดการคุ้มกันทางอากาศระหว่างเดินทางออกจากน่านน้ำเยอรมัน ราวเที่ยงของวันที่ 20 พฤษภาคม ลินเดอมันแจ้งให้ลูกเรือทราบถึงภารกิจผ่านเครื่องกระจายเสียง ในเวลาใกล้เคียง กลุ่มของเครื่องบินลาดตระเวนทางอากาศของสวีเดนจำนวนสิบหรือสิบสองลำพบกองกำลังเยอรมันและได้รายงานการพบกองเรือ ขณะที่ฝ่ายเยอรมันกลับไม่ตรวจพบเครื่องบินของสวีเดน
ชั่วโมงต่อมา กองเรือเยอรมันได้เผชิญหน้ากับเรือลาดตระเวนกอตแลนด์ (HSwMS Gotland) ของสวีเดน เรือกอตแลนด์ได้แล่นหลบหลีกกองเรือเยอรมันเป็นเวลาสองชั่วโมงในคัตเทกัต กอตแลนด์ ส่งรายงานถึงกองบัญชาการกองทัพเรือว่า: "เรือใหญ่สองลำ เรือพิฆาตสามลำ เรือคุ้มกันห้าลำ และเครื่องบิน 10–12 ลำ ผ่านมาร์ชสตรานด์ (Marstrand) เส้นทาง 205°/20'" กองบัญชาการใหญ่กองทัพเรือเยอรมันไม่กังวัลถึงความเสี่ยงด้านความปลอดภัยจาก กอตแลนด์ แม้ว่าทั้งลึทเจนต์และลินเดอมันเชื่อว่าปฏิบัติการจะไม่เป็นความลับอีกแล้ว ในที่สุดรายงานก็เดินทางไปถึงกัปตันเฮนรี่ เดนแฮม (Henry Denham) ผู้ช่วยทูตกองทัพเรืออังกฤษประจำประเทศสวีเดน ผู้ส่งข้อมูลต่อไปยังกองทัพเรืออังกฤษ
ประวัติการปฏิบัติการ > ยุทธนาวีช่องแคบเดนมาร์ก

บทความหลัก: ยุทธนาวีช่องแคบเดนมาร์ก
ในวันที่ 24 พฤษภาคม 1941 เรือทั้ง 2 ลำ ถูกฝั่งอังกฤษตรวจจับได้ ขณะอยู่ในบริเวณสแกนดิเนเวียทำให้อังฤกษส่งเรือรบเรือประจัญบานลำใหม่ เรือหลวงปรินส์ออฟเวลส์ และเรือหลวงฮูดลำเก่า ออกไปดักโจมตีที่ช่องแคบเดนมาร์ก
เวลาประมาณ 05:30 น. ของวันเสาร์ที่ 24 พฤษภาคม กองเรือเยอรมันได้เดินทางมาถึงช่องแคบเดนมาร์ก ไฮโดรโฟนของเรือพรินซ์ออยเกินตรวจพบเรือสองลำทางกราบซ้าย เวลา 05:45 น. เรือทั้งคู่ก็ปรากฏในระยะสายตาแต่ทางเยอรมันยังไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นข้าศึก ฝ่ายอังกฤษประกอบไปด้วยเรือประจัญบานลำใหม่ ปรินส์ออฟเวลส์และเรือหลวงฮูดลำเก่า ภายใต้การบัญชาการของพลเรือตรีลานเซลอต ฮอลแลนด์ (Lancelot Holland) เรือพรินซ์ออฟเวลส์นั้นเพื่อต่อเสร็จเมื่อเร็วๆนี้และยังเพิ่งเริ่มออกทะเล (ขณะเผชิญหน้ากับบิสมาร์คนั้นมีลูกเรือเพียง 100 นายบนเรือและอยู่ในสภาพไม่พร้อม) เรือฮูดเก่านั้นถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นเรือลาดตระเวนประจัญบานก่อนที่จะมีการปรับปรุงการป้องกันของเรือให้เป็นเรือประจัญบานแต่ยังคงมีเกราะดาดฟ้าที่ค่อนข้างอ่อนแอ เยอรมันไม่แปลกใจที่ได้พบกับเรือฝ่ายอังกฤษแต่คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเรือหลวงของอังกฤษเลย
เมื่อเวลา 05.49 น. ฮอลแลนด์ได้รับคำสั่งให้ยิงตรงไปที่เรือข้าศึกที่แล่นนำหน้ามา พรินซ์ออยเกิน ด้วยเข้าใจผิดว่าเป็นบิสมาร์ค แต่โชคยังเป็นของอังกฤษ เมื่อผู้บังคับการเรือปรินส์ออฟเวลส์ได้สังเกตเห็นถึงความผิดพลาดและทำการเปลี่ยนเป้าหมาย ฮอลแลนด์ได้รับคำสั่งแก้ไขเป้าหมายแต่คำสั่งนั้นกลับไปไม่ถึงพลปืนของฮูดก่อนที่จะได้ยิงตับแรกออกไป ฮูดได้ยิงกระสุนนัดแรกในยุทธนาวีเมื่อเวลา 05.52 น.ในเวลารุ่งอรุณ และตามติดด้วยพรินซ์ออฟเวลส์ ระยะห่างจากเรือฝ่ายเยอรมันในตอนนั้นประมาณ 12.5 ไมล์ (20.1 กม.) การยิงตับแรกของฮูด กระสุนตกใกล้กับพรินซ์ออยเกิน ทำให้เกิดความเสียหายเล็กน้อยใกล้กับป้อมปืนท้าย
นานกว่า 2 นาทีที่ไม่มีการยิงตอบโต้จากกองเรือเยอรมัน ก่อนที่ผู้บังคับการเรือ ลินเดอมันน์ (Lindemann) จะสั่งให้ยิงตอบโต้ไปยังเรือธงของอังกฤษ ซึ่งก็คือเรือฮูดโดยเยอรมันสามารถระบุบได้เมื่อกองเรือรบอังกฤษได้ทำการเปลี่ยนทิศทางไปยังเรือฮูดเมื่อเวลา 05.55 น. กลยุทธ์นี้จะใช้เมื่อเรือพยายามจัดวางตำแหน่งของตนเองให้อยู่ในโซนคุ้มกัน เมื่ออยู่ในโซนดังกล่าวแล้วเรือจะสามารถยิงมุมสูงได้ (ยิงทำลายดาดฟ้าเรือ) และการยิงตรงของเรือศัตรูจะไม่ค่อยได้ผล แต่เมื่อพิจารณาแล้ว ฮูดก็ยังคงมีจุดอ่อนเล็กน้อยและการควบคุมการยิงของเยอรมันยังเหนือกว่านิดหน่อย นอกจากนี้ยังมีข้อเสียคือ ในระหว่างการแล่นเรือปืนใหญ่ 8 กระบอกจาก 18 กระบอกไม่สามารถยิงสนับสนุนได้
ประวัติการปฏิบัติการ > อับปาง

การอับปางของเรือลำนี้เกิดขึ้นหลังการปฏิบัติการไรน์อือบุง นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร วินสตัน เชอร์ชิล ออกคำสั่ง "จมเรือบิสมาร์ค" ซึ่งกระตุ้นให้ราชนาวีอังกฤษติดตามเรือบิสมาร์คไปอย่างไม่ลดละ และในระหว่างที่เรือกำลังกลับจากปฏิบัติการนี้ เวลา 09:02 นาฬิกา เครื่องบินรบอังกฤษได้ระดมยิงตอร์ปิโดจำนวนมาก ทำให้เจ้าหน้าที่เรือเสียชีวิตกันมากมาย และหางเสือเรือทรงตัวไม่ได้ และเรือรบ 4 ลำของอังกฤษ ได้ยิงปืนใหญ่ถล่มเรือ Bismarck จนเรือเสียหายอย่างรุนแรง และในที่สุดเวลา 10:20 am เรือก็อับปางลง พร้อมชีวิตของเจ้าหน้าที่เรือ 2,200 ชีวิต มีเพียง 114 ชีวิตเท่านั้นที่รอดมาได้
ซากอับปาง > การค้นพบ

ซากบิสมาร์คถูกค้นพบในวันที่ 8 มิถุนายน 1989 โดย ดร.โรเบิร์ต บัลลาร์ด (Robert Ballard) นักสมุทรศาสตร์ที่รับผิดชอบในการค้นหาอาร์เอ็มเอส ไททานิก บิสมาร์คถูกพบที่ระดับความลึกประมาณ 4,791 เมตร (15,719 ฟุต) ประมาณ 650 กม. (400 ไมล์) ทางตะวันตกของเมืองแบร็สต์ เรือชนกับภูเขาไฟใต้น้ำที่ดับแล้วที่สูงราว 1,000 เมตร (3,300 ฟุต) เหนือที่ราบก้นสมุทร ก่อให้เกิดแผ่นดินถล่ม 2 กม. (1.2 ไมล์) บิสมาร์คเลื่อนลงจากภูเขาลงมาหยุดสองในสามของความสูง บัลลาร์ดเก็บตำแหน่งของซากเรือไว้เป็นความลับเพื่อป้องกันไม่ให้นักดำน้ำอื่นนำสิ่งของจากเรือไป ซึ่งเขาถือว่าเป็นการโจรกรรมหลุมฝังศพ
จากการสำรวจของบัลลาร์ดไม่พบการทะลุใต้น้ำของป้อมหุ้มเกราะ (citadel) ของเรือ พบแปดรูบนตัวเรือเหนือเส้นน้ำลึก หนึ่งรูที่ด้านกราบขวา และอีกเจ็ดรูที่ด้านกราบซ้าย รูหนึ่งอยู่ที่ดาดฟ้าเรือทางกราบขวาของหัวเรือ มุมและรูปร่างบ่งบอกว่ากระสุนที่สร้างหลุมนั้นถูกยิงจากด้านกราบซ้ายของบิสมาร์คแล้วชนกับสมอเรือกราบขวาจนหลุดหายไป หกรูอยู่ตอนกลางลำเรือ สะเก็ดกระสุนสามชิ้นเจาะเข้าไปที่กราบบนสุด และสร้างรูที่เกราะกราบเรือ นอกจากนี้ ท้านเรือปรากฏรูขนาดใหญ่มองเห็นได้ชัด ขนานไปกับแท่นส่งเครื่องบินบนดาดฟ้าเรือ บันทึกของยานดำน้ำไม่บนสิ่งที่แสดงว่ากระสุนทะลุผ่านเกราะหลักและเกราะข้าง พบที่เกราะดาดฟ้าเรือเท่านั้น รอยบุบขนาดใหญ่แสดงให้เห็นว่ากระสุนขนาด 14 นิ้วจำนวนมากถูกยิงโดยเรือคิงจอร์จ V กระเด้งออกมาไม่สามารถเจาะเกราะกราบเรือเข้าไปได้ นักประวัติศาสตร์ทหารเรือวิลเลียม การ์ซคี (William Garzke) และโรเบิร์ต ดับบลิน (Robert Dulin) กล่าวว่าเรือประจัญบานของอังกฤษยิงในระยะใกล้มาก การยิงวิถีราบทำให้ยากต่อการเจาะทะลุเป้าหมายที่ค่อนข้างแคบอย่างเกราะกราบเรือเหนือเส้นน้ำลึก การยิงกระสุนระยะใกล้ทำให้เกิดการสะท้อนกลับขึ้นไปที่ด้านบนของดาดฟ้าเรือหรือระเบิดบนน้ำ
บัลลาร์ดตั้งข้อสังเกตว่าเขาไม่พบหลักฐานของการระเบิดจากภายในที่เกิดขึ้นเมื่อน้ำเข้าลำเรือไม่เต็มลำขณะจม ทำให้น้ำที่อยู่รอบๆซึ่งมีแรงดันมากกว่าอากาศในตัวเรือจะบดขยี้เรือ บัลลาร์ดชี้ให้เห็นว่าตัวเรือนั้นอยู่ในสภาพที่ดี นี่แสดงให้เห็นว่าห้องเรือของบิสมาร์คถูกน้ำท่วมเมื่อเรืออับปาง ซึ่งสนับสนุนทฤษฎีเรือถูกจมโดยการเจาะรูใต้ท้องเรือ บัลลาร์ดกล่าวเสริมว่า "เราพบตัวเรือที่มีทั้งลำและไม่มีความเสียหายเนื่องจากการเลื่อนไถลและการกระแทก พวกเขาสรุปว่าสาเหตุที่ทำให้เกิดการจมคือการจมโดยการเจาะรูใต้ท้องเรือ จากการก่อวินาศกรรมที่ห้องเครื่องยนต์โดยลูกเรือจากคำกล่าวอ้างของผู้รอดชีวิตชาวเยอรมัน
ท้ายเรือทั้งหมดสูญหาย ไม่พบว่าอยู่ใกล้กับซากเรือหลัก และยังไม่ได้ถูกค้นพบ สันนิษฐานว่าไม่ได้เกิดจากการกระแทกกับพื้นทะเล คาดว่าหลุดออกจากการถูกยิงโดยตอร์ปิโด ทำให้เกิดคำถามถึงความเป็นไปได้ของความล้มเหลวทางโครงสร้างเรือ พื้นที่ท้ายเรือถูกยิงหลายครั้งจนเสียหายจากตอร์ปิโด เมื่อรวมกับความจริงที่ว่าท้ายเรือจมลงก่อน และไม่มีโครงสร้างรองรับที่จะยึดเอาไว้ท้ายเรือจึงหลุดออก ในปี 1942 พรินซ์ออยเกินก็ถูกตอร์ปิโดยิงที่ท้ายเรือจนเสียหาย เหตุนี้นี้ทำให้เกิดการเสริมความแข็งแกร่งของโครงสร้างท้ายเรือของเรือหลวงเยอรมันทั้งหมด
บรรณานุกรม

Ballard, Robert D. (1990). Bismarck: Germany's Greatest Battleship Gives Up its Secrets. Toronto, ON: Madison Publishing. ISBN 978-0-7858-2205-9.
Ballard, Robert D. (2008). Archaeological Oceanography. Princeton, NJ: Princeton University Press. ISBN 9780691129402.
Bercuson, David J.; Herwig, Holger H. (2003). The Destruction of the Bismarck. New York, NY: The Overlook Press. ISBN 978-1-58567-397-1.
Campbell, John (1985). Naval Weapons of World War II. London: Conway Maritime Press. ISBN 978-0-87021-459-2.
Campbell, John (1987). "Germany 1906–1922".  ใน Sturton, Ian (บ.ก.). Conway's All the World's Battleships: 1906 to the Present. London: Conway Maritime Press. pp. 28–49. ISBN 978-0-85177-448-0.
Gaack, Malte; Carr, Ward (2011). Schlachtschiff Bismarck—Das wahre Gesicht eines Schiffes—Teil 3 (ภาษาเยอรมัน). Norderstedt, Germany: BoD – Books on Demand GmbH. ISBN 978-3-8448-0179-8.
Gardiner, Robert; Chesneau, Roger, บ.ก. (1980). Conway's All the World's Fighting Ships, 1922–1946. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-913-9. OCLC 18121784.
Garzke, William H.; Dulin, Robert O. (1985). Battleships: Axis and Neutral Battleships in World War II. Annapolis, MD: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-101-0.
Gröner, Erich (1990). German Warships: 1815–1945. Annapolis, MD: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-790-6.
Grützner, Jens (2010). Kapitän zur See Ernst Lindemann: Der Bismarck-Kommandant – Eine Biographie (ภาษาเยอรมัน). Zweibrücken, DE: VDM Heinz Nickel. ISBN 978-3-86619-047-4.
Jackson, Robert (2002). The Bismarck. London: Weapons of War. ISBN 978-1-86227-173-9.
Kennedy, Ludovic (1991). Pursuit: The Sinking of the Bismarck. London: Fontana. ISBN 978-0-00-634014-0.
McGowen, Tom (1999). Sink the Bismarck: Germany's Super-Battleship of World War II. Brookfield, CT: Twenty-First Century Books. ISBN 0761315101.
Miller, Nathan (1997). War at Sea: A Naval History of World War II. New York, NY: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-511038-8.
Niemi, Robert (2006). History in the Media: Film and Television. Santa Barbara, CA: ABC-CLIO. ISBN 978-1-57607-952-2.
Polmar, Norman; Cavas, Christopher P. (2009). Navy's Most Wanted. Washington, DC: Potomac Books. ISBN 978-1-59797-226-0.
von Müllenheim-Rechberg, Burkhard (1980). Battleship Bismarck, A Survivor's Story. Annapolis, MD: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-096-9.
Williamson, Gordon (2003). German Battleships 1939–45. Oxford, England: Osprey Publishing. ISBN 978-1-84176-498-6.
Die Wehrmachtberichte 1939–1945 Band 1, 1. September 1939 bis 31. Dezember 1941 (ภาษาเยอรมัน). München: Deutscher Taschenbuch Verlag GmbH & Co. KG. 1985. ISBN 978-3-423-05944-2.
Zetterling, Niklas; Tamelander, Michael (2009). Bismarck: The Final Days of Germany's Greatest Battleship. Drexel Hill, PA: Casemate. ISBN 978-1-935149-04-0.
แหล่งข้อมูลอื่น

Broad, William J. (3 December 2002). "Visiting Bismarck, Explorers Revise Its Story". New York Times. สืบค้นเมื่อ 16 June 2011.
Jurens, Bill; Garzke, William H.; Dulin, Robert O.; Roberts, John; Fiske, Richard (2002). "A Marine Forensic Analysis of HMS Hood and DKM Bismarck". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-28. สืบค้นเมื่อ 31 October 2012.
| ด ค กเรือประจัญบานชั้นบิสมาร์ค |
| --- | --- |
 บิสมาร์ค  เทียร์พิทซ์ 
 ชั้นเรือก่อนหน้า: ชั้นชาร์นฮอสท์  ชั้นเรือถัดไป: H-class proposals (แผนการ) / ไม่มี (แท้จริง) 
 รายชื่อเรือประจัญบานของเยอรมนี 
แบบ 3 มิติของเรือบิสมาร์ค ตามลักษณะที่ปรากฏระหว่างปฏิบัติการไรน์อือบุง (Operation Rheinübung)
เรือประจัญบานบิสมาร์คในอู่ในฮัมบวร์ค
เรือบิสมาร์คขณะแล่นทดสอบ ซึ่งจะเห็นว่ายังไม่มีกล้องวัดระยะเนื่องจากยังไม่ได้ทำการติดตั้ง
บิสมาร์ค ถ่ายภาพจาก พรินซ์ออยเกิน ในทะเลบอลติกขณะเริ่มปฏิบัติการไรน์อือบุง
ภาพเรือบิสมาร์คหลังจมเรือหลวงฮูด ในยุทธนาวีช่องแคบเดนมาร์ก
รักษ ปันยารชุน

| พันตรีรักษ ปันยารชุน |
| --- | --- |


รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
ดำรงตำแหน่ง 28 มีนาคม พ.ศ. 2495 – 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
ดำรงตำแหน่ง 31 มีนาคม – 16 กันยายน พ.ศ. 2500
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 3 มิถุนายน พ.ศ. 2457
เสียชีวิต: 21 มกราคม พ.ศ. 2550 (92 ปี)
คู่สมรส: จีรวัสส์ พิบูลสงคราม

พันตรี รักษ ปันยารชุน อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในรัฐบาลจอมพล ป .พิบูลสงคราม​ และเป็นบุตรเขยของจอมพล ป. พิบูลสงคราม​
ประวัติ

รักษ ปันยารชุน เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2457 ในครอบครัวขุนนาง เป็นบุตรชายคนโตของพระยาปรีชานุสาสน์ (เสริญ ปันยารชุน) กับคุณหญิง ปฤกษ์ ชาวไทยเชื้อสายจีน (แคะ) ซึ่งตัวเขาเองมีเชื้อสายจีนมาจากยายซึ่งใช้แซ่เล่า (จีน: 劉; หลิว)
รักษ ปันยารชุนมีพี่น้องดังนี้
รักษ ปันยารชุน
สุธีรา เกษมศรี ณ อยุธยา
ปฤถา วัชราภัย
กุนตี พิชเยนทรโยธิน
กุศะ ปันยารชุน
หม่อม จิตรา วรวรรณ ณ อยุธยา
ดุษฎี โอสถานนท์
พันตำรวจเอก ประสัตถ์ ปันยารชุน
กรรถนา อิศรเสนา ณ อยุธยา
สุภาพรรณ ชุมพล ณ อยุธยา
ชัช ปันยารชุน
อานันท์ ปันยารชุน
รักษ์ ได้รับการศึกษาในโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย และศึกษาจนจบปริญญาเอกจากประเทศฝรั่งเศส ทางด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยแห่งเมืองลีล (Université de Lille) เขาสมรสกับจีรวัสส์ พิบูลสงคราม ซึ่งเป็นบุตรีของ จอมพล ป. พิบูลสงคราม