ไวต์สตาร์ไลน์
ประวัติช่วงต้น

บริษัทแรกที่ใช้ชื่อไวต์สตาร์ไลน์ก่อตั้งขึ้นในลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ โดยจอห์น พิลคิงตัน และเฮนรี วิลสันใน ค.ศ. 1845 มันมุ่งเน้นไปที่การค้าระหว่างสหราชอาณาจักรกับออสเตรเลีย ซึ่งเพิ่มขึ้นหลังการค้นพบทองคำในออสเตรเลียใน ค.ศ. 1851 ด้วยเหตุนี้ หลายคนจึงปรารถนาจะอพยพไปยังออสเตรเลีย และประชากรออสเตรเลียเพิ่มขึ้นจาก 430,000 เป็น 1.7 ล้านคนภายในสามปี นับจากเวลานี้เป็นต้นไป พิลคิงตันและวิลสันเริ่มเน้นย้ำเรื่องความปลอดภัยของเรือของพวกเขาเมื่อพูดคุยกับสื่อมวลชน เพื่อให้การเดินทางข้ามมหาสมุทรบนเรือใบไม้ที่เรียบง่ายเหล่านี้เป็นไปอย่างรื่นรมย์ยิ่งขึ้น กลุ่มนักดนตรีจึงถูกจ้างมาเพื่อให้ผู้โดยสารได้เต้นรำไปกับเพลงยอดนิยม ในการค้านี้ ความเร็วและขนาดกลายเป็นสินทรัพย์สำคัญ กองเรือเริ่มแรกประกอบด้วยเรือใบเช่าเหมาลำ ได้แก่ อาร์เอ็มเอส เทเลอร์ (RMS Tayleur), บลูแจ็กเก็ต (Blue Jacket), ไวต์สตาร์ (White Star), เรดแจ็กเก็ต (Red Jacket), เอลเลน (Ellen), เบน เนวิส (Ben Nevis), เอ็มมา (Emma), เมอร์เมด (Mermaid) และไอโอวา (Iowa) เทย์เลอร์ เรือที่ใหญ่ที่สุดในสมัยนั้น เป็นเรือที่ถูกตั้งความหวังไว้สูง ความหวังเหล่านี้ถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว เมื่อออกเดินทางในครั้งแรกในวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1854 เทย์เลอร์พิสูจน์แล้วว่าควบคุมได้ยาก และลูกเรือก็ขาดประสบการณ์ เมื่อเรือชนโขดหินในทะเลที่คลื่นลมแรงจัดบริเวณเกาะแลมเบย์ ใกล้ประเทศไอร์แลนด์ เรือก็จมลง โดยมีผู้รอดชีวิตเพียง 290 คนจากผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมด 650 คน การสอบสวนในภายหลังระบุว่าความผิดพลาดนั้นอยู่ที่บริษัท ชาลส์ มัวร์ แอนด์โค (Charles Moore & Co.,) เจ้าของเรือ ซึ่งไม่ได้ดำเนินตามมาตรการความปลอดภัยที่จำเป็นเมื่อเรือถูกนำมาใช้งาน สิ่งนี้ทำให้ไวต์สตาร์ไลน์และกัปตันเรือพ้นจากความผิดใด ๆ
เพื่อชดเชยการสูญเสียเทย์เลอร์ บริษัทจึงสั่งต่อเรือคลิปเปอร์ของตนเองหลายลำ โดยลำแรกคือเรือเรดแจ็กเก็ต เรือลำนี้พิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพเพียงพอในเส้นทางออสเตรเลียเพื่อรับประกันความสำเร็จที่แน่นอนให้กับบริษัท ซึ่งทำให้บริษัทสามารถเป็นเจ้าของเรือใหม่ที่เร็วกว่าเดิม เช่น ชาลีมาร์ (Shalimar), ซัลแทนา (Sultana), เอ็มมา และไวต์สตาร์ นอกจากนี้ บริษัทยังให้บริการเดินเรือจากลิเวอร์พูลไปยังวิกทอเรีย รัฐบริติชโคลัมเบีย ซึ่งบริษัทได้โปรโมตในหนังสือพิมพ์ภาษาเวลส์ ว่าเป็นประตูสู่การตื่นทองในคลอนไดก์ หนึ่งในเรือที่ให้บริการในเส้นทางนี้คือซิลิสเทรีย (Silistria) เดินทางรอบแหลมฮอร์นและหยุดพักที่บัลปาราอิโซและซานฟรานซิสโก เธอมาถึงวิกทอเรียหลังการเดินทางที่กินเวลานานสี่เดือน
อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 1856 บริษัทสูญเสียสัญญาไปรษณีย์ ขณะที่วิลสันยังคงยืนกรานสร้างเรือที่มีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อดึงดูดความสนใจของสาธารณชน พิลคิงตัน เมื่อเริ่มหมดศรัทธา จึงออกจากบริษัทไป วิลสันแทนที่เขาด้วยเจมส์ แชมเบอส์ น้องเขยของตน และบริษัทก็ดำเนินกิจการต่อไป โดยเดิมพันทุกอย่างกับเรือใบ ขณะที่สายการเดินเรือแบล็กบอล (Black Ball Line) และสายการเดินเรืออีเกิล (Eagle Line) คู่แข่งโดยตรงที่สุดของพวกเขาได้รวมกิจการใน ค.ศ.1858 หลังความยากลำบากที่เกิดจากการก่อตั้งบริการของพวกเขาโดยใช้เรือจักรไอน้ำ ในช่วงปีเหล่านี้ วิลสันให้ความสนใจกับกระแสการย้ายถิ่นฐาน โดยกำหนดบริการของเขาไปยังแคนาดาหรือนิวซีแลนด์ตามแนวโน้มเหล่านั้น ใน ค.ศ. 1863 บริษัทซื้อเรือจักรไอน้ำลำแรกของตน ชื่อว่า รอยัลสแตนดาร์ด (Royal Standard)
ไวต์สตาร์ไลน์ดั้งเดิมรวมกิจการกับสายการเดินเรือคู่แข่งขนาดเล็กอีกสองแห่งใน ค.ศ. 1864 ได้แก่ แบล็กบอลไลน์ และอีเกิลไลน์ เพื่อก่อตั้งบริษัทขนาดใหญ่ คือ บจ.ลิเวอร์พูล เมลเบิร์น และโอเรียนทัล สตีมนาวิเกชัน (Liverpool, Melbourne and Oriental Steam Navigation Company Limited) ขณะเดียวกัน ภายใต้การนำของวิลสัน บริษัทก็ยังคงกู้เงินจำนวนมากเพื่อเป็นทุนในการต่อเรือใหม่ รวมถึงซีเรียส (Sirius) เรือจักรไอน้ำลำที่สองของบริษัท ด้วยความเป็นกังวล แชมเบอส์ได้ลาออกจากบริษัทและถูกแทนที่โดยจอห์น คันนิงแฮม แต่ธุรกิจก็ไม่ได้ดีขึ้น ซีเรียสต้องถูกขายก่อนจะเริ่มให้บริการได้ การรวมกิจการไม่ประสบผลสำเร็จและไวต์สตาร์แยกตัวออกมาเพื่อมุ่งเน้นบริการจากลิเวอร์พูลไปยังนครนิวยอร์ก การลงทุนอย่างหนักในเรือใหม่ถูกจัดหาเงินทุนโดยการกู้ยืม แต่ธนาคารหลวงลิเวอร์พูล ธนาคารของบริษัท ล้มละลายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1867 ไวต์สตาร์มีหนี้สินมหาศาลถึง 527,000 ปอนด์ (เท่ากับ £57,200,000 ในปี 2023) และถูกบังคับให้ล้มละลาย