stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟาโรห์เนเฟอร์คาเร เนบิ

เนเฟอร์คาเร เนบิ (หรือ เนเฟอร์คาเรที่ 3) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่เจ็ดหรือแปดในสมัยต้นช่วงระหว่างกลางที่ 1 (2181 - 2055 ปีก่อนคริสตกาล) ตามนักไอยคุปต์วิทยาอย่าง เยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท และดาร์เรล เบเกอร์ พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สี่แห่งราชวงศ์ที่เจ็ดแห่งอียิปต์ เนื่องจากพระองค์ปรากฏเป็นฟาโรห์พระองค์ที่สี่จากบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอสที่ระบุว่าพระองค์อยู่ในราชวงศ์นี้
ในบันทึกพระนามฯ (หมายเลขที่ 43) พระนามของฟาโรห์เนเฟอร์คาเร เนบิ สามารถอ่านได้อย่างชัดเจน ซึ่งต่างจากพระนามของฟาโรห์หลายพระองค์ที่พระนามเสียหาย และหลักฐานชั้นต้นร่วมสมัยอีกสองชิ้นมายืนยันได้ มี่จริงแล้วพระนามของพระองค์ปรากฏอยู่บนประตูหลอกที่หลุมฝังพระศพของพระนางอังค์เอสเอนเปปิที่ 2 และยังถูกสลักไว้บนโลงพระศพของพระนางด้วย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าฟาโรห์เนเฟอร์คาเร เนบิ อาจเป็นพระโอรสของพระนางอังค์เอสเอนเปปิที่ 2 กับฟาโรห์เมอร์เอนเร เนมติเอมซาฟที่ 1 ในจารึกของพระนางอังค์เอสเอนเปปิที่ 2 นั้นได้บันทึกไว้ว่าฟาโรห์เนเฟอร์คาเร เนบิ ทรงโปรดให้เริ่มสร้างพีระมิด ซึ่งอาจจะตั้งอยู่ที่ซีคคารา และพระราชทานนามพีระมิดว่า Ḏd-ˁnḫ Nfr-k3-rˁ nbjj  (ดเจดอังค์ เนเฟอร์คาเร เนบิ) ซึ่งมีความหมายว่า "เนเฟอร์คาเร เนบิ เป็นผู้คงอยู่แห่งชีวิต"  ไม่ทราบตำแหน่งที่ตั้งของพีระมิดและน่าจะไม่เคยเข้าสู่ขั้นตอนการก่อสร้างอย่างมีนัยสำคัญ
พระนามของพระองค์ไม่ปรากฏในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินเช่นเดียวกับฟาโรห์หลายพระองค์ในราชวงศ์ที่แปดแห่งอียิปต์ เนื่องจากความเสียหายขนาดใหญ่ในบันทึกดังกล่าว ซึ่งส่งผลแก่การระบุตำแหนงพระนามของพระองค์ที่ได้ระบุไว้
พระเจ้าโจวก้ง

พระเจ้าโจวก้ง (จีน: 周共王; พินอิน: Zhōu Gòng Wáng) เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 6 ในราชวงศ์โจว ครองราชย์ในช่วงระหว่าง 922-900 ปีก่อนคริสต์ศักราช หรือ 917/15-900 ปีก่อนคริสต์ศักราช โดยประมาณตามประวัติศาสตร์โบราณของจีนเคมบริดจ์
พระวิมลเถระ

| พระวิมลเถระ> ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
สถานที่เกิด: เมืองพาราณสี
สถานที่บวช: ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน
วิธีบวช: เอหิภิกขุอุปสัมปทา
สถานที่บรรลุธรรม: ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: พาราณสี
บิดา: ผู้เป็นเศรษฐีชาวเมืองพาราณสี
วรรณะเดิม: แพศย์
สถานที่รำลึก
สถานที่: ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระวิมลเถระ เป็นพระภิกษุสาวกเอตทัคคะของพระพุทธเจ้า นับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญในพระพุทธศาสนาในสมัยต้นพุทธกาล
พระวิมลเถระ เป็นพระสงฆ์กลุ่มแรก ๆ ในพระพุทธศาสนา โดยท่านเป็นพระสงฆ์ผู้เป็นสหายของพระยสเถระ เมื่อท่านบวชแล้วได้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการเผยแพร่พระพุทธศาสนาในช่วงต้นพุทธกาล
ชาติภูมิ

พระวิมลเถระ เป็นบุตรแห่งเศรษฐีชาวเมืองพาราณสี ท่านเป็นสหายของยสกุลบุตร ซึ่งต่อมาบวชเป็นพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา ท่านทราบข่าวว่ายสกุลบุตรออกบวชจึงคิดว่าพระธรรมวินัยของเพื่อนเราคงไม่เลวทราม จึงไปชักชวนสหายอีก 3 คน คือ สุพาหุ ปุณณชิ และควัมปติ พาไปหาพระยสะ พระยสะจึงพาไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า ทรงสั่งสอนจนบรรลุเป็นพระอรหันต์ และไดส่งท่านเป็นพระสาวกรุ่นแรก ๆ ไปช่วยเผยแพร่พระพุทธศาสนา ท่านนับเป็นผู้มีส่วนสำคัญในการเผยแพร่พระพุทธศาสนาในช่วงต้นพุทธกาล
บั้นปลายชีวิต

ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาไม่ระบุว่าท่านดับขันธปรินิพพานที่ใด แต่ท่านคงดำรงขันธ์อยู่พอสมควรแก่กาลจึงปรินิพพาน
ดูเพิ่ม

พระอสีติมหาสาวก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ 84000
เว็บไชต ธรรมะ เกตเวย์ เก็บถาวร 2009-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฟาโรห์เนเฟอร์คาเร เคนดู

เนเฟอร์คาเร เคนดู (หรือ เนเฟอร์คาเรที่ 4) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่แปดในสมัยช่วงระหว่างกลางที่ 1 (2181 – 2055 ปีก่อนคริสตกาล) ตามที่นักไอยคุปต์วิทยา คิม ริฮอล์ต, เยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท และดาร์เรล เบเกอร์ พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่หกแห่งราชวงศ์ที่แปด
พระนามของฟาโรห์เนเฟอร์คาเร เคนดู ปรากฏอยู่ในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอส (หมายเลข 45) ซึ่งเป็นบันทึกพระนามที่มีอายุตั้งแต่สมัยรามเสส และในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินพระนามของพระองค์ได้สูญหาย เนื่องจากความเสียหายขนาดใหญ่ในบันทึกดังกล่าว ซึ่งส่งผลแก่การระบุตัวตนของฟาโรห์หลายพระองค์ในราชวงศ์ที่เจ็ดหรือแปด
ตราประทับทรงกระบอกพร้อมคาร์ทูธ "คามูดิ" ซึ่งสันนิษฐานว่าน่าจะมาจากรัชสมัยฟาโรห์เนเฟอร์คาเร เคนดูโดยอองรี แฟรงก์ฟอร์ต
ไม่มีการยืนยันใดที่แน่ชัดที่เกี่ยวข้องกับฟาโรห์เนเฟอร์คาเร เคนดู นอกเหนือจากบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอส ถึงแม้ว่าตราประทับทรงกระบอกที่จารึกด้วยคาร์ทูธว่า Ḫndy "เคนดิ (Khendy)" ซึ่งได้รับการสันนิษฐานเบื้องต้นว่ามาจากรัชสมัยของพระองค์ โดยนักอียิปต์โบราณ อองรี แฟรงก์ฟอร์ตในปี ค.ศ. 1926 นักวิชาการสมัยใหม่ได้เสนอให้เห็นแล้วว่า คาร์ทูธบนตราประทับมักจะอ่านว่า "คามูดิ" ซึ่งเป็นพระนามของกษัตริย์ (ฟาโรห์) พระองค์สุดท้ายจากราชวงศ์ฮิกซอส และยิ่งไปกว่านั้น คาร์ทูธนี้ถูกสลักใส่ลงบนตราประทับเพื่อเติมช่องว่างแทนที่จะเป็นการอ้างอิงถึงฟาโรห์เนเฟอร์คาเร เคนดูนี้อย่างชัดเจน ตอนนี้ตราประทับอยู่ในพิพิธภัณฑ์เพทรี (หมายเลข ยูซี 11616)
ฟองน้ำแคลคาเรีย

| ฟองน้ำแคลลาเรีย |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Porifera
ชั้น:: Calcarea

Orders
 Subclass Calcinea Clathrinida  Leucettida  Murrayonida  Subclass Calcaronea Baerida  Leucosolenida  Lithonida  Sycettida
ฟองน้ำแคลคาเรีย (Calcareous sponge) เป็นฟองน้ำชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในไฟลัมพอริเฟอรา คลาส Calcispongia มีสปิคุลเป็นหินปูน เป็นแท่งเดียวหรือแตกเป็นแฉก เป็นฟองน้ำขนาดเล็ก สูงไม่เกิน 10 เซนติเมตร อยู่รวมกันเป็นกลุ่ม มัทั้งประเภทสีคล้ำและสีสดใส อาศัยในบริเวณน้ำทะเลที่ตื้น ริมชายฝั่ง
พระเจ้าแทโจมหาราช

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พระเจ้าแทโจ
| พระเจ้าแทโจมหาราช> จักรพรรดิแห่งโคกูรยอ |
| --- | --- |
ครองราชย์: พ.ศ. 593-689
ก่อนหน้า: พระเจ้าโมบนแห่งโคกูรยอ
ถัดไป: พระเจ้าชาแดแห่งโคกูรยอ
ผู้สำเร็จราชการ: เจ้าชายแชซา

ประสูติ: พ.ศ. 590 โคกูรยอ
สวรรคต: พ.ศ. 708 โคกูรยอ
ราชวงศ์: โคกูรยอ
พระราชบิดา: เจ้าชายแชซา
พระเจ้าแทโจมหาราช (เกาหลี: 태조(대)왕; ฮันจา: 太祖(大)王; อาร์อาร์: Taejo-(dae)wang; เอ็มอาร์: T'aejo-(tae)wang; ประมาณ ค.ศ. 47 - ค.ศ. 146) เป็นกษัตริย์องค์ที่หกของ โคกูรยอ หนึ่งใน สามราชอาณาจักรเกาหลี ภายใต้การปกครองของพระองค์ โคกูรยอได้ขยายอาณาเขตและพัฒนาเป็นอาณาจักรที่รวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง 93 ปีในรัชสมัยของพระองค์ถือกันว่ายาวนานเป็นอันดับสองในบรรดาพระมหากษัตริย์ใด ๆ ในโลก แม้ว่าจะมีข้อโต้แย้งกันก็ตาม
พระราชประวัติ

พระราชบิดาของพระเจ้าแทโจเป็นพระราชโอรสองค์สุดท้องในกษัตริย์องค์ที่ 2 ของโคกูรยอ ยูรี โก ​​แจ-ซา ผู้นำราชสกุลโกแห่งคเยรู ซึ่งเป็นหนึ่งในห้าราชสกุลที่ทรงอำนาจของราชสำนัก พระราชมารดาของพระองค์มาจาก พูยอ
พระเจ้าโมบน ที่ไม่เป็นที่นิยมได้ตั้งโอรสของพระองค์พระนามว่า อิก เป็นรัชทายาท หลังจากที่ พระเจ้าโมบน เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 53 ราชสำนักของโคกูรยอได้เสนอพระนามของ เจ้าชายแชซา ให้เป็นกษัตริย์องค์ต่อไป เจ้าชายแชซา ได้ปฏิเสธด้วยพระชนมายุที่มากขึ้นและ เจ้าชายกุง โอรสพระชนมายุ 7 พรรษาได้กลายเป็นกษัตริย์ พระราชมารดาของพระองค์ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของยุวกษัตริย์
การขยายพระราชอาณาเขตและการรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง

ในช่วงปีแรกในรัชสมัยของพระองค์ พระองค์รวมพระราชอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลางด้วยการเปลี่ยนห้าตระกูลเป็นห้ามณฑลที่ปกครองโดยผู้ว่าการจากตระกูลนั้น ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของกษัตริย์ พระองค์จึงควบคุมกองทัพ เศรษฐกิจ และการเมืองได้อย่างมั่นคง
พระองค์พิชิตรัฐอกจอในปี ค.ศ. 56, กัลซาในปี ค.ศ. 68, โจนาในปี ค.ศ. 72 และจูนาในปี ค.ศ. 74 พระองค์ดึงกองกำลังหัวเมืองเข้าสู่ส่วนกลาง และการเดินทางทั่วดินแดนของพระองค์เพื่อเสริมอำนาจของราชวงศ์
พระองค์ต่อสู้หลายครั้งกับราชวงศ์ฮั่นของจีนและขัดขวางการค้าระหว่างเลลังและฮั่น ในปี ค.ศ. 55 พระองค์มีพระบัญชาสั่งให้สร้างป้อมปราการใน เหลียวตง พระองค์โจมตีเขตชายแดนของจีนในปี ค.ศ. 105, 111 และ 118 ในปี ค.ศ. 122 พระเจ้าแทโจเป็นพันธมิตรกับสมาพันธ์มาฮันทางตอนกลางของเกาหลีและชนเผ่าเยแม็กที่อยู่ใกล้เคียงเพื่อโจมตีเหลียวตง ขยายขอบเขตของโคกูรยออย่างมาก พระองค์เริ่มการโจมตีครั้งใหญ่อีกครั้งในปี ค.ศ. 146
พระราชวงศ์

พระราชบิดา เจ้าชายแชซา (พระราชโอรสในพระเจ้ายูริ)
พระราชมารดา ไม่ปรากฏ
พระมเหสี ไม่ปรากฏ
เจ้าชายมักกึน (ถูกปลงพระชนม์โดยพระปิตุลา (อา) พระเจ้าชาแด)
เจ้าชายมักต็อก (ถูกปลงพระชนม์โดยพระปิตุลา (อา) พระเจ้าชาแด)
พระเจ้าโจวคัง

| พระเจ้าโจวคัง 周康王 |
| --- | --- |

King of China
ครองราชย์: 1020 ปีก่อนคริสตกาล – 996 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: พระเจ้าโจวเฉิง
ถัดไป: พระเจ้าโจวเจ้า

สวรรคต: 996 ปีก่อนคริสตกาล
พระราชบุตร: พระเจ้าโจวเจา
ราชวงศ์: ราชวงศ์โจว
พระราชบิดา: พระเจ้าโจวเฉิง
พระเจ้าโจวคัง (จีน: 周康王; พินอิน: Zhōu Kāng Wáng) เป็นกษัตริย์องค์ที่สามของจีนในราชวงศ์โจว และเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าโจวเฉิง  ครองราชย์ในช่วงระหว่าง 1020 – 996 ปีก่อนคริสตกาล หรือ 1005-978 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าโจวคัง ได้ทรงตามรอยนโยบายของพระราชบิดาพระเจ้าโจวเฉิง และทรงขยายอาณาเขตของโจวในภาคเหนือและตะวันตก พระองค์ยังปราบปรามการก่อจลาจลในภาคตะวันออก ทำให้ราชวงศ์โจวเจริญรุ่งเรืองภายใต้การปกครองของพระเจ้าโจวคัง
พระองค์มีพระราชโอรส 1 พระองค์ คือ พระเจ้าโจวเจ้า
ฟองน้ำปะการัง

| ฟองน้ำปะการัง |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Porifera
ชั้น:: Sclerospongiae

Subclasses
 Orde Ceratoporellida  Orde Tabulospongida See text for orders.
ฟองน้ำปะการัง (Sclerospongiae) เป็นฟองน้ำชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในไฟลัมพอริเฟอรา ชั้นสเคลียโรสปัน
มอแกลน

| ประชากรทั้งหมด |
| --- | --- |
2,500–4,500 คน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
จังหวัดพังงาและจังหวัดภูเก็ต
ภาษา
ภาษามอแกลน, ภาษาไทยถิ่นใต้ และภาษาไทย
ศาสนา
ศาสนาพุทธ
มอแกลน หรือ สิงบก หรือ มอแกนตามับ เป็นกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่งที่พูดภาษาในภาษาออสโตรนีเซียน ตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตอนใต้ของประเทศไทย เฉพาะในประเทศไทยจะเรียกรวม ๆ อย่างไม่จำแนกว่า ชาวเล เดิมเรียกว่า ชาวน้ำ ส่วนในพม่าจะเรียกรวมกับมอแกนว่า ซลัง (Selung, Salone, Chalome) และในมาเลเซียจะเรียกว่า โอรังเลาต์ (Orang Laut) แปลว่า "คนทะเล"
ปัจจุบันชาวเลทั้งสามกลุ่มประสบปัญหาการเป็นคนไร้รัฐ ปัญหาด้านความมั่นคงในที่อยู่ และเผชิญวิกฤตทางด้านวัฒนธรรมและภาษาที่กำลังถูกกลืน
ประวัติ

แต่เดิมชาวเลทั้งสามกลุ่มอันได้แก่ มอแกน มอแกลน และอูรักลาโว้ยมีบรรพบุรุษเป็นชาวมลายูดั้งเดิม อาศัยและเดินทางไปมาระหว่างชายฝั่งทะเลตะวันตกของไทยและหมู่เกาะมะริดในพม่ามานานนับศตวรรษก่อนการออกโฉนด โดยมีภาษา วิถีชีวิต และวัฒนธรรมเป็นของตัวเอง แต่หลังเหตุการณ์แผ่นดินไหวและสึนามิในปี พ.ศ. 2547 ทำให้ชาวไทยและชาวโลกรู้จักชาวเลในทะเลอันดามัน เพราะหลังจากเหตุการณ์นั้นก็มีการฉวยโอกาสออกเอกสารสิทธิ์ทับซ้อนกับชุมชนชาวเลดั้งเดิมที่อาศัยอยู่เป็นเวลาช้านานแต่ไม่มีการออกเอกสารสิทธิ์จึงทำให้มีเอกชนเข้าครอบครองแทนที่ เรือดั้งเดิมที่ชาวมอแกลนใช้ออกหาปลาในอดีตเป็นเรือขุด เสริมกราบด้วยไม้กระดาน ใช้แจว บ้างติดใบเรือเช่นเดียวกับอูรักลาโว้ย แต่ปัจจุบันชาวมอแกลนตั้งถิ่นฐานเป็นหลักแหล่งมาช้านานกว่าศตวรรษ หันมาประกอบอาชีพประมงชายฝั่ง รับจ้าง หรือทำสวน
ในประเทศไทยมีชาวมอแกลนอาศัยอยู่ราว 2,500 บ้างว่า 3,700 คน และ 4,500 คน ตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณชายฝั่งของจังหวัดพังงาและตอนบนของเกาะภูเก็ต ได้แก่ เกาะพระทอง อำเภอคุระบุรี บ้านทุ่งน้ำดำ อำเภอตะกั่วป่า บ้านลำปี อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา และบ้านแหลมหลา อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต
วัฒนธรรม

ชาวมอแกลนใช้ภาษาที่จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ใกล้เคียงกับมอแกนและสามารถสื่อสารกันได้ ขณะที่ภาษาอูรักลาโว้ยจะต่างจากกลุ่มอื่นค่อนข้างมาก แต่มอแกลนจะได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยมากกว่ามอแกน และทั้งสามภาษาไม่มีอักษรเป็นของตัวเอง และปัจจุบันชาวเลทั้งสามกลุ่มกำลังเผชิญวิกฤตทางวัฒนธรรมและภาษาที่กำลังถูกกลืน
| มอแกน | มอแกลน | อูรักลาโว้ย | คำแปล |
| --- | --- | --- | --- |
| ญำจอน | ญำจอน | มากั๊ดหน่าซี่ | กินข้าว |
| หล่าเกาปิต๊ะ | เกาตำไล้ | ปีดีฮา | จะไปไหน |
|  | ป่าเหลว | ยีไร้ | ป่าช้า |

ชาวมอแกลนแต่ดั้งเดิมนับถือผีบรรพบุรุษ เน้นการบนบานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ มีการตั้งศาลหรือศาลาขนาดย่อมเรียกว่า "หลาทวด" และมีพิธีกรรมลอยเคราะห์ด้วยเรือเช่นเดียวกับชาวอูรักลาโว้ยต่างกันเพียงวัสดุและรูปแบบเรือ รวมทั้งมีการแสดงรองเง็งตามโอกาสสำคัญ แต่ในปัจจุบันชาวมอแกลนมีการปรับตัวเข้ากับสังคมสมัยใหม่ มีการรับวัฒนธรรมและภาษาจากไทยเข้าผสมกับวัฒนธรรมเดิม ปัจจุบันส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ มีจำนวนน้อยที่เข้ารีตศาสนาคริสต์
พระเจ้าโคกุกว็อนแห่งโคกูรยอ

| พระเจ้าโคกุกว็อนแห่งโคกูรยอ |
| --- | --- |

กษัตริย์แห่งอาณาจักรโคกูรยอ
ครองราชย์: 331-371
ก่อนหน้า: พระเจ้ามีช็อน
ถัดไป: พระเจ้าโซซูริม

ประสูติ: ?
สวรรคต: 371
พระเจ้าโคกุกว็อน (เกาหลี: 고국원왕; ฮันจา: 故國原王; อาร์อาร์: Gogugwon-wang; เอ็มอาร์: Kogugwŏn-wang; ไม่ทราบแน่ชัด-ค.ศ. 371, ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 331-371) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 16 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ พระองค์ทรงเสียท่าแก่กองทัพข้าศึกหลายครั้ง
เป็นพระราชโอรสในพระเจ้ามีช็อน พระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 331
ในปี ค.ศ. 342 เผ่าเสียนเป่ยบุกอาณาจักรโคกูรยอและกวาดต้อนผู้คนจำนวนประมาณ 50,000 คนไปยังเผ่าเสียนเป่ย ในคราวนี้พระชนนีของพระเจ้าโคกุกว็อนได้ทรงถูกจับไปด้วย
ก่อนหน้าที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ อาณาจักรโคกูรยอรบชนะจีนและได้มณฑลนังนังซึ่งเป็นพื้นที่กั้นชายแดนระหว่างอาณาจักรโคกูรยอกับอาณาจักรแพ็กเจเอาไว้ ทำให้ในปี ค.ศ. 371 พระเจ้ากึนโชโกแห่งอาณาจักรแพ็กเจทรงจึงยกทัพจำนวน 30,000 คนมาตีอาณาจักรโคกูรยอ ผลการรบคือ โคกูรยอรบแพ้ ทัพแพ็กเจสามารถยึดเปียงยางได้และจับตัวพระเจ้าโคกุกว็อนไป มีผลทำให้อาณาจักรแพ็กเจขยายอำนาจขึ้นมาเหนือแม่น้ำฮั่น
หลังจากนั้นอาณาจักรโคกูรยอจึงฟื้นคืนอำนาจดังเดิมในสมัยพระเจ้าโซซูริม ซึ่งครองราชย์สืบต่อจากพระองค์
พระพุทธไสยาสน์ (วัดสะตือ)

| พระพุทธไสยาสน์ |
| --- | --- |

ชื่อเต็ม: พระพุทธไสยาสน์
ชื่อสามัญ: หลวงพ่อโต
ประเภท: พระพุทธรูป​
ความกว้าง: 9 เมตร
ความสูง: 16 เมตร
วัสดุ: ก่ออิฐถือปูน
สถานที่ประดิษฐาน: วัดสะตือ​
ความสำคัญ: เป็นพระพุทธรูปที่สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)​สร้าง
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระพุทธไสยาสน์ในวัดสะตือ หรือชาวบ้านเรีกกันว่า หลวงพ่อโต ประดิษฐาน ณ วัดสะตือ อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2413 องค์พระมีขนาดยาว 52 เมตร กว้าง 9 เมตร และสูง 16 เมตร
ประวัติ

พระพุทธไสยาสน์ได้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2413 โดย สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ได้มาทำการก่อสร้างพระพุทธรูป ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง (ในปัจจุบันคือวัดสะตือ) โดยสถานที่ก่อสร้างองพระประดิษฐานอยู่กลางแจ้ง ณ ริมคูวัดสะตือ ซึ่งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก
ประวัติ > การบูรณะซ่อมแซม

หลังจากสร้างพระพุทธไสยาสน์เป็นต้นมา ตัวพระพุทธรูปได้มีการทรุดโทรมในแต่ละปีผ่านมา จึงมีการบูรณะซ่อมแซมทั้งหมด 4 ครั้ง ดังนี้
ประวัติ > การบูรณะซ่อมแซม > ครั้งที่ 1

การบูรณะซ่อมแซมพระพุทธไสยาสน์ครั้งแรกเกิดขึ้นนปีจอ พ.ศ. 2465 ตามคำกล่วของ พระอุปัชฌาย์บัตร จนฺทโชติ อดีตเจ้าอาวาสวัดสะตือ ว่า สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ได้จ้างนายเรือง ไวยฉาย, นางบาง ไวยฉาย และนายเปล่ง แหวนเพชร์ และชาวบ้านผู้มีจิตศรัทรา ได้จัดหาปูนและบูรณะ โดยทำการบูรณปฏิสังขรณ์อยู่ 4 ปี จึงแล้วเสร็จ ในปีฉลู พ.ศ. 2468 เนื่องจากการบุรณะได้ผู้มีจิตศรัทราบริจาคเงิน ท่านจึงได้จัดมีการประชุมนมัสการและปิดทองพระนอน จนเป็นงานเทศกาลประจำปีต่อมาจนถึงปัจจุบัน
การบูรณะครั้งที่ ๒ เกิดขึ้นเมื่อ จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี และท่านผู้หญิงละเอียด พิบูลสงคราม กับคณะ เดินทางมาปิดทองพระนอนวัดสะตือ เมื่อวันเสาร์ ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๒ ปีวอก พ.ศ. ๒๔๙๙ ตรงกับวันที่ ๑๗ พฤศจิกายน  ๒๔๙๙ เวลานั้นพระนอนอยู่ในสภาพทรุดโทรมมาก ท่านนายกรัฐมนตรี มีจิตใจประกอบด้วยความศรัทธาอันแรงกล้า ได้จัดการปฏิสังขรณ์พระนอนใหม่ ทั้งองค์ โดยบัญชาการให้กรมโยธาเทศบาลอำนวยการปฏิสังขรณ์ในครั้งนี้ ปฏิสังขรณ์อยู่ ๓ เดือนจึงแล้วเสร็จ การปฏิสังขรณ์ครั้งนี้ขนาดขององค์พระได้ลดไปจากขนาดเดิมไปมาก พระเกศของเก่าชำรุดและปัจจุบันนำมาเก็บรักษาไว้ในวิหารหน้าองค์หลวงพ่อโต
การบูรณะครั้งที่ ๓ เมื่อ ปี พ.ศ. ๒๕๓๑ โดย พระครูพุทธไสยาภิบาล (หมึก อินฺทสโร) น.ธ. เอก เจ้าอาวาส ร่วมกับชาวบ้านบูรณะ ในระยะเวลาประมาณ  ๓ เดือน  ๒๕ วัน  จึงแล้วเสร็จ  จากคำบอกเล่าของพระครูพุทธไสยาภิบาลเมื่อเดิมเคยเห็นเสาศาลาครอบองค์พระนอนที่หลวงพ่อโตสร้างไว้  ยังปรากฏให้เห็นอยู่  ๒-๓ ต้น  เมื่อคราวบูรณะปฏิสังขรณ์เมื่อปี  พ.ศ. ๒๔๙๙  โดยท่านจอมพล ป.  พิพูลสงคราม พวกช่างกรมโยธาเทศบาลเห็นเสาตั้งอยู่ไม่ใช้ประโยชน์อะไร  จึงพากันรื้อถอนทุบทิ้งเสีย  ส่วนเตาเผาอิฐของหลวงพ่อโต อยู่ใต้ต้นมะขามใหญ่ท่านได้สั่งให้รื้อทิ้ง เมื่อปี  พ.ศ.  ๒๕๐๓ - ๒๕๐๔
การบูรณะครั้งที่ ๔ เมื่อ ปี พ.ศ. ๒๕๔๐ โดยพระอธิการทองคำ คัมภีร์ปัญโญ (ทองคำ อินทโชติ) น.ธ. เอก อดีตเจ้าอาวาส ไดร่วมกับชาวบ้านทำการบูรณและทาสีน้ำองค์พระ
การบูรณะครั้งที่  ๕  เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๔๖  โดยพระมหาจำรัส  คุตตสีโล อดีตเจ้าอาวาส  ร่วมกับชาวบ้านทำการบูรณะและพ่นองค์หลวงต่อโตเป็นสีทอง  และได้เปลี่ยนเม็ดพระสกจากแก้วใส เป็นนิลอัดก้อน  ใช้งบในการบูรณะ  ๒,๘๔๕,๐๐๐ บาทโดย หจก.ประเสริฐอรชร
การบูรณะครั้งที่  ๖  ปี พ.ศ.  ๒๕๕๓ พระครูปริยัตยาธิคุณเจ้าอาวาสวัดสะตือองค์ปัจจุบัน ร่วมกับนายณรงค์  อ่อนสอาด รองผู้ว่าราชการจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และผู้อำนวยการศิลปากรที่ ๓ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา กำลังดำเนินการประชุมและวางแผนชี้แจงแนวทางการบูรณะเพื่อซ่อมแซมรอยร้าวครั้งใหญ่ โดยลอกสี และจะทำการกระเทาะปูนเก่าที่หมดคุณภาพออกโดยฉาบปูนตำแบบโบราณ
พระเจ้าโคจง (แก้ความกำกวม)

| --- | --- |
พระเจ้าโคจง
ฮันกึล: 고종
ฮันจา: 高宗
อาร์อาร์: gojong 
เอ็มอาร์: kojong 
พระเจ้าโคจง สามารถหมายถึงกษัตริย์เกาหลีหลายพระองค์ ได้แก่
พระเจ้าโคจง (ค.ศ. 1195–1259) กษัตริย์องค์ที่ 23 แห่งราชวงศ์โครยอ
พระเจ้าโคจง (ค.ศ. 1852–1919) กษัตริย์องค์ที่ 26 แห่งราชวงศ์โชซ็อน และปฐมจักรพรรดิแห่งเกาหลี
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิเกาจง (จักรพรรดิจีน)
ฟาโรห์เนเฟอร์คามิน

เนเฟอร์คามิน อาจเป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่แปดในสมัยช่วงระหว่างกลางที่ 1
พระนามครองราชบัลลังก์ของพระองค์คือ "สเนเฟอร์คา" ซึ่งปรากฏในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอส (หมายเลข 47) แม้ว่าจะเป็นไปได้ว่าอาจอ่านพระนามผิด และอักษรอียิปต์โบราณ O34 ("ส") ที่จริงแล้วคือ R22 ("มิน") ดังนั้นน่าจะอ่านเป็น "เนเฟอร์คามิน" การอ่านพระนามของฟาโรห์พระองค์นี้อย่างถูกต้องบนแผ่นทองคำพร้อมกับพระนามของฟาโรห์ไนคาเร ซึ่งขณะนี้อยู่ในพิพิธภัณฑ์บริติช อย่างไรก็ตาม มีการเสนอว่าวัตถุนี้อาจเป็นของปลอม
แหล่งข้อมูลอื่น

VIIth Dynasty 2175 - 2165, Accessed November 9, 2006.
Abydos King List, Accessed November 9, 2006.
ประวัติศาสตร์เกาหลี

ประวัติศาสตร์เกาหลี (อังกฤษ: History of Korea) เป็นประวัติศาสตร์ที่พัฒนาขึ้นในคาบสมุทรเกาหลี แมนจูเรีย และบริเวณชายฝั่งทะเลของเอเชียตะวันออก ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์จนถึงปัจจุบัน[1] เอกสารฉบับนี้อธิบายประวัติศาสตร์ของประเทศเกาหลีก่อนการปลดปล่อย
การแบ่งยุคประวัติศาสตร์เกาหลีแบ่งออกเป็นยุคก่อนประวัติศาสตร์ยุคหินเก่า ยุคสัมฤทธิ์ และยุคเหล็ก ยุคสามก๊ก ยุคสามก๊ก ยุคเหนือ-ใต้ ยุคกลาง ยุคโชซอน ยุคปัจจุบันและยุคปัจจุบันหลังจักรวรรดิเกาหลี[2]
ประวัติศาสตร์เกาหลีสามารถแบ่งออกเป็นประวัติศาสตร์ตามสาขา เช่น ประวัติศาสตร์เศรษฐกิจของเกาหลี(3), ประวัติศาสตร์การใช้ชีวิตเกาหลี(4), และประวัติศาสตร์การเมืองเกาหลี(5) ขึ้นอยู่กับพื้นที่ที่จะพิจารณา
ยุคอาณาจักรเหนือใต้

บทความหลัก: ยุคอาณาจักรเหนือใต้ของเกาหลี
ช่วงเวลาที่ซิลลาสร้างอาณาเขตทางตอนใต้ของแม่น้ำ Daedonggang และ Balhae ซึ่งก่อตั้งโดย Dae Jo-yeong ผู้ลี้ภัยจาก Goguryeo สืบต่อจาก Goguryeo และก่อตั้งสถานการณ์ของเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ จนถึงช่วงกลางโชซอน แนวคิดของ Unified Silla นั้นแข็งแกร่ง และมุมมองนี้ยังคงดำเนินต่อไปจนถึงปี 1970 อย่างไรก็ตาม เริ่มต้นด้วย Dongdong Gangmok ของ An Jeong-bok และ Balhaego ของ Yu Deuk-gong บางส่วนของฝ่าย Namin Silhak และ Noron Bukhak พยายามที่จะรวม Balhae เข้ากับประวัติศาสตร์ของชาติ อย่างไรก็ตาม ความพยายามของพวกเขาได้เกิดผลตั้งแต่ยุคปัจจุบัน และตั้งแต่ 1980s เป็นต้นมา มุมมองในการมองประวัติศาสตร์ของ Balhae เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ชาติก็ได้เกิดขึ้น
ยุคสามอาณาจักรหลัง

บทความหลัก: สามอาณาจักรหลัง
ยุคสามก๊กต่อมาตรงกับช่วงปี 892 ถึง 936 และหมายถึงช่วงเวลาที่กองกำลังก่อตัวขึ้นอันเป็นผลมาจากการกบฏของ Gyeon Hwon และ Gungye ต่อ Silla และการเคลื่อนไหวฟื้นฟูของ Baekje และ Goguryeo ยังคงดำเนินต่อไป ในตอนท้ายของ Silla (ปลายศตวรรษที่ 9) สังคมก็วุ่นวายอย่างมากและครอบครัวที่มีอำนาจในท้องถิ่นก็พึ่งพาตนเองได้ ต่อมา Goguryeo ก่อตั้งขึ้นเพื่อให้ Goguryeo ประสบความสำเร็จ หลังจากเปลี่ยนชื่อประเทศเป็น Taebong แล้ว Goguryeo ก็ถูกทำลายโดย Goryeo ที่ก่อตั้งโดย Wang Geon Goryeo ดูดซับ Silla เป็นครั้งแรกเมื่อสิ้นสุดการต่อสู้กับแพ็กเจในภายหลังจากนั้นก็ทำลายแพ็กเจในภายหลังเพื่อรวมสามก๊กในภายหลัง นอกจากนี้ยังยอมรับผู้พลัดถิ่นของบัลแฮและบรรลุการรวมอาณาจักรทั้งสามเข้าด้วยกันอย่างครอบคลุมมากกว่าซิลลา
จักรวรรดิเกาหลี

บทความหลัก: จักรวรรดิเกาหลี
จักรวรรดิเกาหลีเริ่มตั้งแต่วันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2440 (ปีแรกของกวางมู) ถึง 29 สิงหาคม พ.ศ. 2453 (ปีที่ 4 ของยงฮุย) ก่อนและหลังการก่อตั้งจักรวรรดิเกาหลี การเคลื่อนไหวเพื่อส่งเสริมระบอบรัฐธรรมนูญโดยสมาคมอิสระและการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมืองยังดำเนินอยู่ และการปฏิรูปกวางมู ซึ่งเป็นการปฏิรูปสมัยใหม่ที่นำโดยรัฐบาลได้ถูกนำมาใช้ อย่างไรก็ตาม นโยบายการปฏิรูปนี้ไม่ใช่การปฏิรูปขั้นพื้นฐาน แต่เป็นการปฏิรูปแบบค่อยเป็นค่อยไปของตัวละคร 'ผู้มาใหม่' และไม่สามารถบรรลุผลลัพธ์ที่ดีได้เนื่องจากแนวโน้มอนุรักษ์นิยมของชนชั้นปกครองและการแทรกแซงจากมหาอำนาจและสมาคมอิสระ ก็ถูกยุบเช่นกันหลังจากได้รับการต่อต้านอย่างรุนแรงจากกลุ่มอนุรักษ์นิยม นอกจากนี้ วัฒนธรรมและความคิดแบบตะวันตกยังได้รับการแนะนำมากขึ้นในช่วงเวลานี้ ในขณะที่ญี่ปุ่นขัดแย้งกับรัสเซีย เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2447 จักรวรรดิญี่ปุ่นได้ลงนามในพิธีสารเกาหลี-ญี่ปุ่น ซึ่งบังคับให้จักรวรรดิเกาหลี "ร่วมมือในการใช้ดินแดนและสิ่งอำนวยความสะดวกทางทหารบนคาบสมุทรเกาหลี" และในเดือนสิงหาคม 22 กันยายน พ.ศ. 2447 สนธิสัญญาเกาหลี-ญี่ปุ่นฉบับแรกได้รับการสรุปโดยบังคับ และมีการแต่งตั้งที่ปรึกษาในสาขาต่างๆ เช่น การทูตและการเงิน เพื่อแทรกแซงกิจการภายในของจักรวรรดิเกาหลี (การเมืองแบบทรมาน) ในปี 1904 สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นปะทุขึ้นเหนือความเป็นเจ้าโลกของคาบสมุทรเกาหลีและแมนจูเรีย และผ่านสนธิสัญญาพอร์ทสมัธในปี 1905 จักรวรรดิญี่ปุ่นได้รับชัยชนะเชิงกลยุทธ์และใช้อิทธิพลบนคาบสมุทรเกาหลี ต่อมาในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 ญี่ปุ่นได้สร้างบรรยากาศแห่งความกลัวเพียงฝ่ายเดียวและประกาศจัดตั้งอนุสัญญาเกาหลี-ญี่ปุ่นครั้งที่ 2 ปล้นสิทธิ์ทางการทูตของจักรวรรดิเกาหลี และติดตั้งนายพลชาวเกาหลีในฮันซอง (Residency-General Politics ). เป็นผลให้การเคลื่อนไหวประณามการรุกรานของจักรวรรดิญี่ปุ่นและเรียกร้องให้ยกเลิกสนธิสัญญา Eulsa เกิดขึ้นในทุกสาขาอาชีพ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มีการจัดตั้งกลุ่มลอบสังหารเพื่อเป็นผู้นำในการทำลายล้างกลุ่มที่สนับสนุนญี่ปุ่น และมีการจัดกองทัพที่ชอบธรรมอีกครั้งเพื่อต่อสู้กับการต่อต้านด้วยอาวุธ หลังปี 1905 Daehan Jaganghoe, Daehan Association และ Shinminhoe ได้พัฒนาขบวนการรู้แจ้งความรักชาติเพื่อฟื้นฟูอธิปไตยของชาติ
ในปี 1907 อันเป็นผลมาจากเหตุการณ์ทูตพิเศษในกรุงเฮก จักรพรรดิ Gojong ถูกญี่ปุ่นบังคับให้สละราชสมบัติ และ Sunjong ขึ้นครองบัลลังก์ ทันทีหลังจากที่ซุนจงขึ้นครองราชย์ ญี่ปุ่นบังคับให้สรุปข้อตกลงใหม่ระหว่างเกาหลี-ญี่ปุ่น เพื่อเสริมสร้างอำนาจของนายพลที่พำนัก และแต่งตั้งรัฐมนตรีช่วยว่าการของญี่ปุ่นในแต่ละหน่วยงานรัฐบาลของจักรวรรดิเกาหลีเพื่อแทรกแซงกิจการภายในของจักรวรรดิเกาหลีอย่างเปิดเผย จักรวรรดิ (รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการเมือง) กองทัพถูกกวาดต้อนโดยข้อตกลงกลับไปกลับมา ทหารที่ต่อต้านสิ่งนี้ได้เข้าร่วมกองทัพที่ชอบธรรม และแง่มุมของการเคลื่อนไหวของกองทัพที่ชอบธรรมขยายไปสู่สงครามกองทัพที่ชอบธรรมทั่วประเทศ อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 ญี่ปุ่นได้ลิดรอนอำนาจตุลาการและตำรวจของจักรวรรดิเกาหลีผ่านบันทึกความเข้าใจ และปราบปรามการต่อต้านทั่วประเทศของทหารที่ชอบธรรมผ่านปฏิบัติการปราบปรามเกาหลีใต้เป็นเวลา 60 วัน ในที่สุด วันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2453 จักรวรรดิเกาหลีถูกปล้นอำนาจอธิปไตยของชาติโดยการเข้าไปในเขตปกครองพิเศษของญี่ปุ่นภายใต้สนธิสัญญาผนวกเกาหลี-ญี่ปุ่น
ความพยายามรวมประเทศหลังสงคราม

ในวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2488 ทุนนิยมทางตอนใต้ของเส้นขนานที่ 38 และคอมมิวนิสต์ทางตอนเหนือกำลังเผชิญหน้ากัน Mongyang Yeo Woon-hyung และ Ahn Jae-hong การเปิดตัวคณะกรรมการความร่วมมือซ้าย-ขวาภายใต้การอุปถัมภ์ของรัฐบาลทหารสหรัฐฯ และการเจรจาระหว่างเกาหลีชั้นนำของ Baekbeom Kim Gu ในปี 1948 สามารถมองได้ว่าเป็นความพยายามของชาวเกาหลีในการบรรลุอุดมการณ์ การรวมชาติก่อนสงครามเกาหลี อย่างไรก็ตาม เนื่องจากสงครามเกาหลีที่ปะทุขึ้นหลังจาก Yeo Woon-hyung และ Kim Gu ถูกโจมตีโดยผู้รุกราน และระบอบการปกครองตามลำดับได้จัดตั้งขึ้นในสองเกาหลี (สาธารณรัฐเกาหลีและสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี) การเผชิญหน้าระหว่าง สองเกาหลีแสดงออกว่าเป็นการเผชิญหน้ากัน จากนั้นในทศวรรษที่ 1970 การเจรจาระดับสูงก็เกิดขึ้น และสร้างบรรยากาศของการปรองดองและการรวมเป็นหนึ่ง เช่น การประชุมสุดยอดระหว่างเกาหลีระหว่างผู้นำของสองเกาหลีภายใต้การบริหารของ Kim Dae-jung ซึ่งดำเนินต่อไปจนถึง การบริหารโรห์มูฮยอน จากนั้นในสมัยรัฐบาลลี เมียงบัก ความสัมพันธ์ระหว่างสองเกาหลีกลับมาเย็นชาอีกครั้งเนื่องจากเหตุกราดยิงนักท่องเที่ยวที่ภูเขา รัฐบาล Moon Jae-in ซึ่งเข้ามามีอำนาจหลังจากการถอดถอนของอดีตประธานาธิบดี Park Geun-hye กำลังพยายามปรับปรุงความสัมพันธ์ระหว่างเกาหลี แต่สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลียังคงยั่วยุเกาหลีใต้ นักวิชาการด้านการเมืองระหว่างประเทศในเกาหลีและจีนเชื่อว่าการรวมคาบสมุทรเกาหลีเข้าด้วยกันเป็นแนวโน้มที่หลีกเลี่ยงไม่ได้และจะนำโดยเกาหลีใต้ Zhu Feng ศาสตราจารย์แห่ง School of International Relations แห่งมหาวิทยาลัยปักกิ่งกล่าวในฟอรัมระหว่างประเทศเรื่อง “การรวมคาบสมุทรเกาหลีและมาตรการความร่วมมือระหว่างเกาหลีและจีน” ที่จัดขึ้นในกรุงปักกิ่งซึ่งจัดโดยสถาบันเพื่อการรวมชาติแห่งชาติในวันที่ 30 “เกาหลีได้ตัดสินใจเชิงกลยุทธ์เพื่อรวมคาบสมุทรเกาหลีให้เป็นหนึ่งเดียวโดยเสียค่าใช้จ่ายใดๆ ก็ตาม ดูเหมือนว่าการรวมชาติจะนำโดยเกาหลีใต้”