stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เมืองพยาก
ประวัติศาสตร์

เมืองพยากขึ้นต่อเชียงตุง และถือเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรล้านนา จนเมื่อพระเจ้าบุเรงนองยกทัพมายึดเมืองเชียงใหม่ในพ.ศ. 2101 ล้านนาก็ตกอยู่ใต้อำนาจของพม่า เชียงตุงจึงยอมเป็นประเทศราชของพม่านับแต่นั้น ครั้งภายหลังพ.ศ. 2317 เจ้าเจ็ดตนร่วมมือกับสยามทำศึกขับไล่พม่า ได้รับชัยชนะหลายครั้งแต่พม่าก็ไม่ยอมรามือ จนกระทั่งพ.ศ. 2345 เจ้ากาวิละผู้ครองเชียงใหม่บัญชาให้อุปราชน้อยธรรมจัดทัพเชียงใหม่ขึ้นไปตีเมืองสาด อุปราชน้อยธรรมตีเมืองสาดได้แล้ว ก็รวดตีเมืองพยากและเชียงตุงได้ด้วย และกวาดต้อนผู้คนลงมา แต่เจ้าฟ้าเมืองเชียงตุงหลบหนีไปได้ เจ้ากาวิละจึงได้เลื่อนฐานันดรเป็นพระบรมราชาธิบดีปกครองล้านนาไท 57 เมือง
เชียงตุงในฐานะประเทศราชของล้านนา ยังคงเผชิญการรุกรานจากพม่ายาวนานนับสิบปี ท้ายที่สุดเจ้ามหาขนาน ผู้รักษาเมืองเชียงตุงและเป็นอนุชาของเจ้าฟ้ากองไต ก็ตัดสินใจทิ้งเชียงตุงให้พม่า และลี้ภัยลงมาอยู่กับเจ้าฟ้ากองไตที่เชียงแสน ต่อมาเจ้ามหาขนานผิดใจกับทางเชียงใหม่ จึงเดินทางกลับเชียงตุง และได้รับสถาปนาเป็นเจ้าฟ้าเขมรัฐเชียงตุงในฐานะประเทศราชของพม่าเมื่อพ.ศ. 2357 เมืองพยากจึงกลายเป็นหัวเมืองของพม่าอีกครั้ง
พุทธศักราช 2393 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวดำริจะแผ่อำนาจไปยังเชียงรุ่ง ในการนี้มีบัญชาให้พระยาเชียงใหม่มหาวงส์แต่งทัพขึ้นตีเชียงตุงให้ได้เสียก่อน พระยาเชียงใหม่จึงเกณฑ์ไพร่พลเชียงใหม่-ลำพูน-ลำปาง รวมกันได้ 7,500 นาย และมอบหมายให้ขุนนางหลายคนนำทัพเดินทางไปเชียงตุง ในการนี้ พระยารัตนเมืองแก้วได้รับหน้าที่เข้าตีเมืองพยาก แต่ท้ายที่สุดในศึกครั้งนี้ เชียงใหม่ตีเชียงตุงไม่สำเร็จ
ปลายพุทธศักราช 2395 คราวนี้กรุงเทพแต่งทัพเองเพื่อตีเชียงตุง โดยมีกรมหลวงวงศาธิราชสนิทเป็นแม่ทัพใหญ่ และได้รับการสนับสนุนจากกองทัพหัวเมืองล้านนา ในการนี้มอบหมายให้ทัพเชียงใหม่-ลำพูนจำนวน 5,042 นาย เข้าตีเมืองพยาก ทัพเชียงใหม่-ลำพูนเดินทางถึงเมืองพยากเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2396 เมืองพยากถูกตีแตก กองทัพไทยจึงยกทัพขึ้นตีเชียงตุง แต่ตีไม่สำเร็จและยกทัพกลับ
แนวร่วมดำ

| สันนิบาติการต่อสู้แห่งการปฏิวัติชาติสังคมนิยม Kampfgemeinschaft Revolutionärer Nationalsozialisten |
| --- | --- |

ผู้นำร่วม: ออทโท และ เกรกอร์ สตรัสเซอร์
ก่อตั้ง: 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1930 (1930-07-04)
ถูกยุบ: 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1934 (1934-07-03)
แยกจาก: พรรคนาซี
ถัดไป: สหภาพสังคมเยอรมัน  (not legal successor)
ที่ทำการ: เบอร์ลิน
อุดมการณ์: ลัทธิสตรัสเซอร์
จุดยืน: จุดยืนที่สาม
กลุ่มระดับสากล: ไม่ระบุ
สี:    ดำ, แดง
ธงประจำพรรค

การเมืองเยอรมนี   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
สันนิบาติการต่อสู้แห่งการปฏิวัติชาติสังคมนิยม (German: Kampfgemeinschaft Revolutionärer Nationalsozialisten, KGRNS), หรือเป็นที่รู้จักกันคือ แนวร่วมดำ (German: Schwarze Front),เป็นกลุ่มทางการเมืองที่ถูกจัดตั้งโดยออทโท สตรัสเซอร์ หลังจากที่เขาถูกขับไล่ออกจากพรรคนาซี (NSDAP) ในปี ค.ศ. 1930
ตระกูลสตรัสเซอร์ได้เชื่อว่า ธรรมชาติจากการต่อต้านทุนนิยมตั้งแต่แรกของพรรคนาซีได้ถูกทรยศหักหลังโดยอดอล์ฟ ฮิตเลอร์.แนวร่วมดำนั้นประกอบไปด้วยอดีตพวกหัวรุนแรงของพรรคนาซีซึ่งมีความตั้งใจที่จะทำให้เกิดความแตกแยกในพรรคใหญ่.องค์การของสตรัสเซอร์ได้ตีพิมพ์หนังสือพิมพ์ที่ชื่อว่า การปฏิวัติเยอรมัน (The German Revolution) และได้นำสัญลักษณ์ดาบและค้อนมาเป็นสัญลักษณ์ประจำของกลุ่มลัทธิสตรัสเซอร์ตลอดจนถึงทุกวันนี้
องค์การนี้ไม่สามารถต่อต้านพรรคนาซีได้อย่างมีประสิทธิภาพและการก้าวขึ้นสู่อำนาจของฮิตเลอร์ได้กลายเป็นฟางเส้นสุดท้าย.ตระกูลสตรัสเซอร์ได้ใช้เวลาหลายปีจากการถูกขับไล่เนรเทศจากจักรวรรดิไรซ์ที่สาม,ช่วงแรกในเชโกสโลวาเกียและต่อในประเทศแคนาดา.ส่วนพวกนิยมฟาสซิสต์ฝ่ายซ้ายของพรรคได้ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นในปี ค.ศ. 1934 ในช่วงเหตุการณ์คืนแห่งมีดยาว.ซึ่งเกรกอร์ สตรัสเซอร์ พี่ชายของออทโท ถูกสังหาร.
โคยนตร์

รูปถอดแบบของโคยนตร์ในพิพิธภัณฑ์รถม้าโบราณในนครจือปั๋ว ประเทศจีน
โคยนตร์ (จีน: 木牛流馬; แปลว่า "โคไม้ม้าเลื่อน") เป็นรถเข็นล้อเดียวที่มีมือจับสองอัน เป็นสิ่งประดิษฐ์ในประเทศจีนซึ่งบางครั้งถือกันว่าเป็นผลงานการคิดค้นของจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีนโดยประดิษฐ์เมื่อราวปี ค.ศ. 230 โคยนตร์หนึ่งตัวได้รับอ้างว่าสร้างสำหรับให้คนหนึ่งคนใช้ขนส่งเสบียงปริมาณเพียงพอสำหรับเลี้ยงคนอื่น ๆ 4 คนเป็นเวลา 3 เดือน จึงนำมาใช้ในการขนส่งเพื่อเลี้ยงทหารจำนวนมากในยุทธภูมิ โคยนตร์ถูกดึงจากด้านหน้าเหมือนกับโคที่มีแอก ส่วนม้าเลื่อนถูกผลักจากด้านหลัง อย่างไรก็ตามอุปกรณ์ลักษณะเช่นนี้มีการบันทึกไว้หลายศตวรรษก่อนหน้าในศิลาจารึกที่มีอายุนับย้อนไป 206 ปีก่อนคริสตกาล
แหล่งข้อมูลอื่น

https://web.archive.org/web/20070929213048/http://140.116.71.92/acmlab/newpage14.htm - A page dealing with the reconstruction of this machine, also citing some sources.
เมืองพระรถ

เมืองพระรถ เป็นเมืองโบราณ ที่ตั้งอยู่ในตำบลหน้าพระธาตุ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ประกอบด้วยโบราณสถานสมัยทวารวดี
ประวัติ

เมืองพระรถเป็นชุมชนเมืองโบราณ อยู่ที่ตำบลหน้าพระธาตุ อำเภอพนัสนิคม อยู่ห่างจากตัวอำเภอพนัสนิคมไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 2 กิโลเมตร ไปทางถนนพนัสนิคม-ฉะเชิงเทรา ตัดทับส่วนหนึ่งของกำแพงและคูเมืองด้านทิศตะวันออก จากโบราณสถานและโบราณวัตถุที่พบ เชื่อว่าเมืองนี้เป็นเมืองในสมัยทวารวดี (ประมาณพุทธศตวรรษที่ 12-16) และเจริญสืบเนื่องมาจนถึงสมัยลพบุรี (ประมาณพุทธศตวรรษที่ 17-18)
เมืองพระรถจัดว่าเป็นเมืองขนาดใหญ่สมัยทวารวดี ตั้งอยู่ระหว่างที่สูงกับที่ลุ่มมาบรรจบกัน บริเวณรอบเมืองเป็นพื้นที่เหมาะแก่การเพาะปลูกข้าวแบบทดน้ำ มีลำน้ำไหลผ่านหลายสาย ลำน้ำที่ไหลผ่านเข้ามาในเขตเมืองพระรถ ได้แก่ คลองสระกลาง คลองหลวง คลองพานทอง คลองสระกลางไหลมาทางด้านทิศใต้ ผ่านตัวอำเภอพนัสนิคมและวัดเกาะแก้ว มายังคูเมืองพระรถด้านตะวันออกเรียกว่า คลองเมือง ดังนั้นเมืองนี้จึงมีสภาพเป็นศูนย์กลางของการคมนาคมท้องถิ่น เพราะมีลำน้ำต่าง ๆ เชื่อมต่อกับชุมชนร่วมสมัยอื่น ๆ เช่น เมืองศรีมโหสถ
ที่ตั้ง

หมู่ที่ 4 ตำบลหน้าพระธาตุ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี แผนที่ทหาร พิมพ์ครั้งที่ 1-RTSD ลำดับชุด L7017 ระวาง 5235 IV รุ้ง 13ฐ 27' 55" เหนือ แวง 101 ฐ 10'05" ตะวันออก พิกัดกริด 47 PQQ 346895 ขับรถผ่านโรงเรียนหน้าพระธาตุ ขับตรงไป จะมีทางแยกให้เลี้ยวขวา ขับตรงไป จะพบเจดีย์และศาลต่าง ๆ
โบราณสถาน

โบราณสถานมีอยู่ 2 ประเภท คือ ร่องรอยผังเมือง และศาสนสถาน ได้แก่
ผังเมืองพระรถ
เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาด 1,550 x 850 เมตร กำแพงเมืองเป็นคันดินสองชั้นสูงจากพื้นดินประมาณสองศอกเศษ ห่างกันชั้นละห้าวา คูเมืองกว้างประมาณสามศอก
เนินพระธาตุ
เป็นศาสนสถานตั้งอยู่ตอนหลังของตัวเมืองด้านตะวันตก เป็นเนินพระสถูปสี่เหลี่ยมก่อด้วยอิฐขนาดใหญ่ เป็นฐานสถูปแบบทวารวดี ทางด้านเหนือของเนินพระธาตุมีเนินดินรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ตั้งอยู่ติดกับสระน้ำโบราณ ชาวบ้านเรียกว่า สระฆ้อง บนเนินนี้มีหินปักอยู่ตามมุมทิศสำคัญ สันนิษฐานว่า น่าจะเป็นฐานโบสถ์หรือวิหาร
โบราณวัตถุ

โบราณวัตถุ ได้แก่ เครื่องปั้นดินเผา ทั้งชนิดเคลือบและไม่เคลือบกระจายอยู่ทั่วไป ชิ้นส่วนของเทวรูปพระนารายณ์สวมหมวกแขก พระพุทธรูปแบบทวารวดีปางนาคปรก หินบดยา กังสดาล และแท่นพระพุทธรูปทำด้วยหินขนาดใหญ่ ส่วนโบราณวัตถุชิ้นเล็ก ๆ ที่พบได้แก่ พระพุทธรูปสำริดแบบลพบุรี พระพุทธรูปศิลาแบบทวารวดี เป็นพระพุทธรูปปางประทับยืนเหนือตัวพนัศบดี (พนัสบดี เป็นสัตว์ที่มีส่วนผสมของครุฑ หงส์ และโค คือมีปากเป็นครุฑ มีเขาเป็นโค และมีปีกคล้ายหงส์ ซึ่งเป็นลักษณะที่รวมพาหนะของเทพเจ้าทั้งสามในศาสนาพราหมณ์) พระพุทธรูปองค์นี้ชาวบ้านพบที่คูเมืองด้านใต้ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เรียกกันว่า พระพนัสบดี เป็นสัญลักษณ์ของอำเภอพนัสนิคม โบราณวัตถุที่พบเกือบทั้งหมดเป็นศาสนวัตถุ มีอายุตั้งแต่สมัยทวารวดีมาถึงสมัยลพบุรี (พุทธศตวรรษที่ 12-18)
ประกาศกรมศิลปากร

ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน เมืองพระรถ ตำบลหน้าพระธาตุ อำเภอพนัสนิคม ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ตอนที่ 75 วันที่ 8 มีนาคม 2478
เป็นที่สนใจของผู้ที่ศึกษาประวัติศาสตร์โบราณคดีตั้งแต่ พ.ศ. 2474 - สำรวจ 2495, 2510 - สำรวจและขุดแต่ง 2510, 2528
ดูเพิ่ม

นางสิบสอง
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานที่ต่างๆ อำเภอพนัสนิคม เก็บถาวร 2008-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ประวัติศาสตร์ของจังหวัดชลบุรี[ลิงก์เสีย]
พระสถูปโบราณบริเวณเนินธาตุ โบราณสถาน เมืองพระรถ ตำบลหน้าพระธาตุ อำเภอพนัสนิคม
ผังเมืองโบราณสถาน เมืองพระรถ ตำบลหน้าพระธาตุ อำเภอพนัสนิคม
โคมูโซ

นักบวชภิกขาจารแต่งกายอย่างโคมูโซ
โคมูโซ (ญี่ปุ่น: 虚無僧; โรมาจิ: Komusō, "นักบวชสุญตา") ก่อนกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 เรียกว่า โคโมโซ (ญี่ปุ่น: 薦僧; โรมาจิ: komosō, "นักบวชหมวกกก") เป็นคณะนักบวชภิกขาจารของสำนักฟูเกะ อันเป็นสำนักเรียนที่แยกออกมาจากสำนักรินไซของศาสนาพุทธนิกายเซน ซึ่งรับจากความเชื่อจากศาสนาจารย์ชาวจีนอีกที มีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 เฟื่องฟูมากในยุคเอโดะตรงกับช่วง ค.ศ. 1600–1868 นักบวชกลุ่มนี้มีลักษณะโดดเด่นเป็นที่สังเกตได้ ด้วยสวมหมวกที่สานจากหญ้าจำพวกกกเรียกว่าเท็งไกหรือเท็งกูอิ (天蓋) สื่อถึงการไม่มีตัวตน และมีเครื่องเป่าลมไม้เรียกว่าชากูฮาจิ (尺八) หรือขลุ่ยไม้ไผ่ญี่ปุ่น เพลงที่เป่ามีชื่อเรียกว่า ฮงเกียวกุ (本曲) เป็นการฝึกสมาธิจากการกำหนดลมหายใจมากกว่ามุ่งให้เป็นเพลง กระทำเพื่อการรู้แจ้งด้วยตนเองหรือซูอิเซ็งอย่างหนึ่ง
ในรัฐบาลโชกุนอาชิกางะ โคมูโซได้รับอนุญาตให้จาริกได้ทั่วญี่ปุ่น ส่วนหนึ่งก็เพราะโคมูโซบางส่วนเป็นสายลับให้โชกุน บ้างก็เป็นสายลับที่แฝงตัวเป็นโคมูโซ กระทั่งโชกุนโทกูงาวะถูกโค่นลงใน ค.ศ. 1868 หลังจากนั้นจึงมีคำสั่งให้ยุบวัดของสำนักฟูเกะและนักบวชแบบโคมูโซลงใน ค.ศ. 1871 เพราะนักบวชยุ่งเกี่ยวกับทางโลกมากไป และมิได้ประพฤติตนตามหลักสุญตาอย่างที่ควรจะเป็น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โคมูโซ
เหตุเครื่องบินสโมสรฮอกกี้โลโคโมติฟยาโรสลัฟล์ตก พ.ศ. 2554

| สรุปอุบัติการณ์ |
| --- | --- |
วันที่: 7 กันยายน ค.ศ. 2011 (2011-09-07)
สรุป: กำลังสืบสวน
จุดเกิดเหตุ: แม่น้ำวอลกา ใกล้กับยาโรสลัฟล์ รัสเซีย 57°33′07″N 40°07′16″E﻿ / ﻿57.5518528°N 40.121212°E﻿ / 57.5518528; 40.121212
ประเภทอากาศยาน: ยาคอฟเลฟ ยัค-42ดี
ดําเนินการโดย: ยัคเซอร์วิส
ต้นทาง: ท่าอากาศยานตูโนชนา ยาโรสลัฟล์ ประเทศรัสเซีย
ปลายทาง: ท่าอากาศยานมินสค์-1 มินสค์ ประเทศเบลารุส
ผู้โดยสาร: 37
ลูกเรือ: 8
เสียชีวิต: 43
รอดชีวิต: 2
เหตุเครื่องบินสโมสรฮอกกี้โลโคโมติฟยาโรสลัฟล์ตก พ.ศ. 2554 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2554 เมื่อเวลา 16.02 น. ตามเวลาท้องถิ่น เมื่ออากาศยานโดยสารแบบยัค-42 ซึ่งบรรทุกผู้โดยสารทีมฮ็อกกีน้ำแข็งอาชีพ และเจ้าหน้าที่โค้ชของทีมโลโคโมติฟยาโรสลัฟล์แห่งคอนตีเนนทัลฮอกกี้ลีก (KHL) ตกใกล้กับยาโรสลัฟล์ ประเทศรัสเซีย ทีมกำลังออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังมินสค์ ประเทศเบลารุส เพื่อเริ่มต้นแข่งขัน KHL ฤดูกาล 2011-12 ผู้เล่นทุกคนในรายชื่อทีมหลักและผู้เล่นสี่คนจากทีมสำรองอยู่บนอากาศยานลำนั้น ซึ่งชนเข้ากับเสาหอคอย และประสบอุบัติเหตุตกไม่นานหลังนำเครื่องขึ้น ราว 2.5 กิโลเมตรจากท่าอากาศยานตูโนชนา รายงานเบื้องต้นว่า ผู้โดยสารบนเครื่องทั้งหมด 45 คนได้รับยืนยันว่าเสียชีวิต ยกเว้นสองคน เป็นผู้เล่นหนึ่งคนและสมาชิกลูกเรือหนึ่งคน
อากาศยาน

อากาศยานลำที่เกิดอุบัติเหตุ ยาคอฟเลฟ ยัค-42ดี หมายเลขทะเบียน RA-42434 และหมายเลขการผลิต 4520424305017 บินครั้งแรกใน พ.ศ. 2536 และถูกส่งไปยังโอเรลแอร์เอ็นเทอร์ไพรซ์ หลังปฏิบัติงานกับบืยโคโว อะเวีย มันได้ถูกส่งไปปฏิบัติงานกับฝูงบินเอโร เรนท์ และต่อมาปฏิบัติงานโดยยัคเซอร์วิส ซึ่งเป็นผู้ให้บริการอากาศยานลำที่ประสบอุบัติเหตุ โอเลก พันเทเลเยฟ หัวหน้าฝ่ายวิเคราะห์ที่อาเวียพอร์ท ชี้ว่า ยัค-42 ได้รับการออกแบบมาให้มีอายุใช้งาน 36 ปี และเครื่องบินลำดังกล่าว ตามจำนวนชั่วโมงบิน จำนวนครั้งที่นำเครื่องขึ้นและลงจอด ยังมีอายุการใช้งานเหลืออยู่อีก 60% ตามข้อมูลของพันเทเลเยฟ ในการบินพลเรือน ไม่มีสิ่งที่เรียกว่า "อากาศยานลำเก่า" แต่พิจารณาความเหมาะสมในการใช้งาน (airworthiness) แทน ตามข้อมูลของรัฐมนตรีช่วยกระทรวงคมนาคม วาเลรี โอคูลอฟ เครื่องยนต์หนึ่งในสามของเครื่องบินถูกเปลี่ยนหนึ่งเดือนก่อนเกิดเหตุ อากาศยานลำดังกล่าวมีกำหนดจะถูกปลดระวางในปลาย พ.ศ. 2554 เพื่อยกเครื่องยนต์ครั้งใหญ่ตามกำหนด
ใน พ.ศ. 2552 ยัคเซอร์วิสถูกสอบสวนโดยคณะกรรมาธิการยุโรป หลังมีความกังวลด้านความเหมาะสมในการใช้งานและความปลอดภัยทางอากาศ ทางการรัสเซียออกข้อจำกัดต่อบริษัท และทำให้ยัคเซอร์วิสต้องได้รับการตรวจสอบเพื่อให้ได้มาตรฐานสากล ใน พ.ศ. 2553 ยัคเซอร์วิสถูกห้ามทำการบินเข้าไปในน่านฟ้ายุโรป กระทรวงคมนาคมรัสเซีย เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ห้ามยัคเซอร์วิสมิให้บินเข้าไปในยุโรป วันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ข้อจำกัดการทำการถูกยกเลิกโดยทางการรัสเซีย อย่างไรก็ดี คณะกรรมาธิการยุโรปยังไม่พอใจกับอุปกรณ์บังคับที่มีอยู่บนเครื่องบินยัคเซอร์วิสทุกลำ และห้ามเครื่องบินโดยสารขนาดเล็กยัค-40 สองลำ (หมายเลขทะเบียน RA-87648 และ RA-88308) มิให้ทำการบินในน่านฟ้ายุโรป
อุบัติเหตุ

อากาศยานยัคเซอร์วิสติดหอบอกตำแหน่งซึ่งอยู่ห่าง 450 เมตรจากปลายรันเวย์ 05 ที่ท่าอากาศยานตูโนชนา ขณะกำลังนำเครื่องขึ้น โดยมีรายงานว่าอากาศยานลำดังกล่าวใช้พื้นที่รันเวย์มากเกินไปในการนำเครื่องขึ้นและไม่ได้รับความสูงที่จะนำเครื่องขึ้นอย่างเหมาะสม หลังชนเข้ากับเสาเรดาร์ของหอ เครื่องบินได้ชนเข้ากับฝั่งแม่น้ำตูโนชนา ห่างจากจุดที่ไหลไปรวมกับแม่น้ำวอลกา 200 เมตร โดยสูญเสียส่วนหางไปเมื่อชน ขณะที่ส่วนหน้าของเครื่องแตกเป็นชิ้น ๆ ที่จุดตก ส่วนหางยังอยู่ในน้ำ ขณะที่ชิ้นส่วนหน้าอยู่บนพื้นแห้ง ตำแหน่งของซากเครื่องบินอยู่ห่างจากปลายรันเวย์อย่างน้อย 2 กิโลเมตร
รายงานพยานระบุว่าเครื่องบิน "ระเบิดลุกเป็นไฟ" หลังชนเข้ากับเสาเรดาร์ ทิศทางของเครื่องบินเปลี่ยนหลังจากนั้น พยานอีกรายงานหนึ่งอธิบายว่า เครื่องยนต์ของเครื่องเงียบลงไม่กี่อึดใจก่อนเกิดอุบัติเหตุชน อีกรายงานหนึ่งว่า เครื่องบินชนกับต้นไม้บางต้นก่อนตก อีกรายงานหนึ่งว่า เครื่องบินแตกออกเป็นสองส่วนก่อนชน กล้องเฝ้าตรวจความปลอดภัยซึ่งติดตั้งไว้บนเสาเรดาร์บันทึกการพุ่งเข้าของอากาศยานด้วยความเร็ว วิ่งออกปลายรันเวย์ เหนือพื้นดินไม่กี่เมตร และจมูกเชิดขึ้นไม่กี่อึดใจก่อนชนกับเสาเรดาร์
ดูเพิ่ม

คณะกรรมการการบินระหว่างรัฐ
แนวร่วมกู้ชาติแห่งชัมมูและกัษมีระ (ยาซิน มาลิก)

แนวร่วมกู้ชาติแห่งชัมมูและกัษมีระ (ยาซิน มาลิก) (Jammu Kashmir Liberation Front (Yasin Malik)) เป็นกลุ่มที่แยกตัวออกมาจากแนวร่วมกู้ชาติแห่งชัมมูและกัษมีระ นำโดยยาซิน มาลิก เป็นขบวนการแบ่งแยกดินแดนที่ต้องการจัดตั้งรัฐเอกราชสหภาพกัษมีระจากดินแดนที่ถูกปกครองโดยปากีสถานและอินเดีย ปฏิเสธการต่อสู้ด้วยความรุนแรงตั้งแต่ พ.ศ. 2538 กลุ่มนี้สนับสนุนการกลับมาของชาวฮินดูกัษมีระและการต่อสู้แบบสันติวิธี ได้รับความนิยมมากกว่ากลุ่มดั้งเดิมของอมานุลลอห์ ข่าน ใน พ.ศ. 2548 มีการเปลี่ยนแปลงผู้นำของกลุ่มหลังจากมาลิกเข้าพบประธานาธิบดีของอินเดีย โดยหัวหน้าใหม่คือ ฟารุก ซิดดิกี ทำให้ความนิยมของกลุ่มลดลง
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์รัฐชัมมูและกัษมีระ
เหตุเพลิงไหม้ที่ธากา พ.ศ. 2562

| --- | --- |
วันที่: 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562
เวลา: 22:38 BST (UTC+06:00)
ที่ตั้ง: ชอกบาซาร์, นครเก่าธากา, ประเทศบังกลาเทศ
พิกัด: 23°42′59″N 90°23′39″E﻿ / ﻿23.7165°N 90.3941°E﻿ / 23.7165; 90.3941
สาเหตุ: ถังแก๊สระเบิด
เสียชีวิต: 80+
บาดเจ็บไม่ถึงตาย: 50+
ในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 เกิดเหตุเพลิงไหม้ในธากา ประเทศบังกลาเทศ เหตุเพลิงไหม้เริ่มขึ้นจากอุบัติเหตุทางถนนระหว่างรถกระบะกับรถยนต์ส่วนตัว หลังจากการปะทะ ถังแก๊สของรถยนต์ส่วนตัวระเบิด ไฟจึงลุกลามไปยังอาคารข้างเคียงที่ใช้เก็บสารเคมีและยิ่งลุกลามอย่างรวดเร็วไปยังอาคารข้างเคียงในย่านประวัติศาสตร์ของชอกบาซาร์ในนครเก่าธากา มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 80 คน และบาดเจ็บอีก 50 คน
สาเหตุ

มีการรายงานว่าเพลิงไหม้เกิดขึ้นจากการระเบิดของถังแก๊สธรรมชาติอัดในยานพาหนะ ซึ่งทำให้เพลิงไหม้นั้นลุกลามไปยังถังแก๊สข้างเคียงและอาคาร เพลิงไหม้ถูกรายงานครั้งแรกเมื่อเวลา 22:38 น. และถูกรายงานว่าสามารถควบคุมเพลิงได้แล้วเมื่อเวลาประมาณ 03:00 น.
อาคารแรกที่ถูกเพลิงไหม้เป็นทั้งที่อยู่อาศัยและโกดังเก็บสินค้า โดยชั้นแรกเป็นโกดังเก็บสินค้าจากพลาสติก เครื่องสำอาง และน้ำหอม ส่วนชั้นสองขึ้นไปเป็นที่อยู่อาศัย แล้วไฟก็ลุกลามไปยังอาคารสี่ชั้นที่อยู่ด้านหลังมัสยิดชาฮี ผู้คนในบริเวณนั้นบอกว่าอาคารนี้เป็นของประธานบริษัทวาฮิดคนหนึ่ง จากอาคารนั้น ไฟก็ลุกลามไปยังร้านอาหารรัจโมนีและอาคารอื่น ๆ อีกสามแห่งในซอยแคบ ๆ
หม้อแปลงไฟฟ้าระเบิดหลังจากที่เกิดเหตุเพลิงไหม้ขึ้น ซึ่งทำลายรถหลายคันที่จอดอยู่ในซอยนั้น ซอยนั้นมีคนเป็นจำนวนมากเนื่องจากกำลังมีงานฉลองมงคลสมรสที่อยู่ในศูนย์ชุมชนข้างเคียง
ความเสียหาย

ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ จำนวนผู้เสียชีวิตถูกประมาณไว้ว่าอย่างน้อย 80 คน และมีผู้บาดเจ็บอีกอย่างน้อย 50 คนและถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยแผลไหม้อย่างหนักและความเสียหายต่อปอด
ปฎิกิริยา

อับดุล ฮามิด ประธานาธิบดีบังกลาเทศ และ เชค ฮาซินา นายกรัฐมนตรีบังกลาเทศ ร่วมกับเอชเอ็ม เอร์ชาด หัวหน้าพรรคชาติยะ และคนอื่น ๆ แสดงความเสียใจต่อเหยื่อจากเหตุเพลิงไหม้
หลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้ ซายีด โคคอน หัวหน้าของสหกรณ์นครธากาใต้ กล่าวว่าโกดังเก็บสารเคมีจะไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในเมืองอีกต่อไป
โฆษกกระทรวงการต่างประเทศของบังกลาเทศออกมาแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง
ทูตสหรัฐในธากาออกมาแสดงความเสียใจต่อเหยื่อจากเหตุเพลิงไหม้ผ่านทวิตเตอร์
ความช่วยเหลือทางการเงิน

กระทรวงแรงงานของบังกลาเทศเสนอเงินจำนวน 100,000 ตากาให้กับครอบครัวผู้เสียชีวิต และ 50,000 ตากาให้กับผู้บาดเจ็บ
เทศบาลเมืองปากพนัง

บทความนี้เกี่ยวกับเทศบาลเมือง สำหรับอำเภอ ดูที่ อำเภอปากพนัง
| เทศบาลเมืองปากพนัง |
| --- | --- |
เทศบาลเมือง
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Thetsaban Mueang Pak Phanang
   ตรา
คำขวัญ: เมืองสุขภาพดี ศูนย์ศึกษาเรียนรู้แห่งลุ่มน้ำ ชุมชนพอเพียง
ทม.ปากพนังที่ตั้งของเทศบาลเมืองปากพนัง
พิกัด: 8°21′04″N 100°12′07″E﻿ / ﻿8.35109°N 100.20195°E﻿ / 8.35109; 100.20195
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครศรีธรรมราช
อำเภอ: ปากพนัง
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ขวัญชัย รอดมณี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7.35 ตร.กม. (2.84 ตร.ไมล์)
ประชากร (2561)
 • ทั้งหมด: 19,667 คน
 • ความหนาแน่น: 2,675.78 คน/ตร.กม. (6,930.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 04801201
ที่อยู่ สำนักงาน: ถนนประชาวัฒนา ตำบลปากพนัง อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช 80140
เว็บไซต์: www.pakphanangtown.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลเมืองปากพนัง เป็นเทศบาลเมืองแห่งที่สองของจังหวัดนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ริมแม่น้ำปากพนัง ในอำเภอปากพนัง ในอดีตเป็นศูนย์กลางการค้าข้าวและเครื่องเทศ ปัจจุบันเมืองปากพนังถือว่าเป็นเมืองท่าและเมืองเศรษฐกิจที่สำคัญของจังหวัดนครศรีธรรมราช
ประวัติ

สมัยรัชกาลที่ 5 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ให้จัดการปกครองท้องที่ให้มีมณฑลเทศาภิบาล ร.ศ. 114 อำเภอปากพนัง มีชื่อว่า "อำเภอเบี้ยซัด" หมายความว่าที่ซึ่งคลื่นซัดเอาเปลือกหอย เบี้ยในสมัยโบราณใช้เงินตรา คือ สื่อกลางในการแลกเปลี่ยนสินค้า มีความทนทานและสวยงาม ซึ่งหาได้ไม่ง่ายนัก ผู้คนจึงนำไปใช้เป็นเงินตราได้มากขึ้น ที่เรียกว่า "ที่เบี้ยซัด" จึงเรียกตามนามมอำเภอว่า "อำเภอเบี้ยซัด"
เมืองปากพนังเป็นเมืองที่มีความเจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่อดีต เพราะสภาพภูมิศาสตร์และท้องถิ่นอำเภอปากพนังเป็นจุดรวมอำเภอใกล้เคียงถือเป็นแหล่งรวมในการขนส่งสินค้าทางเรือ การประมง มีเรือเดินทะเลรับ-ส่งคนโดยสารจากปากพนังไปต่างประเทศถึงรัฐตรังกานู เรือเดินทะเลค้าขายระหว่างปากพนังกับกรุงเทพฯ สินค้าจากอำเภอใกล้เคียงที่จะส่งไปต่างประเทศหรือกรุงเทพฯ จะต้องผ่านปากพนังทั้งสิ้น
ภูมิศาสตร์

เทศบาลเมืองปากพนังห่างจากตัวเมืองนครศรีธรรมราชไปทางทิศตะวันออก ไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4013 ประมาณ 35 กิโลเมตร ลักษณะพื้นที่เป็นพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำและพื้นที่ได้รับอิทธิพลจากน้ำขึ้น-น้ำลง มีความลาดชันประมาณร้อยละ 0.2–0.5 และอยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 50–80 เซนติเมตร มีแม่น้ำปากพนังไหลผ่านใจกลางเทศบาลเมืองปากพนัง มีความกว้างของแม่น้ำประมาณ 500 เมตร ไหลสู่อ่าวไทยที่อ่าวปากพนัง
เทศบาลเมืองปากพนังมีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับคลองบางศรีจันทร์ คลองบางฉนาก องค์การบริหารส่วนตำบลปากพนังฝั่งตะวันออก
ทิศใต้ ติดต่อกับคลองบางหญ้า คลองบางสมบูรณ์ เทศบาลตำบลบางพระ และองค์การบริหารส่วนตำบลหูล่อง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับที่ราบลุ่มชายทะเล คลองบางหญ้า องค์การบริหารส่วนตำบลปากพนังฝั่งตะวันออก
ทิศตะวันตก ติดต่อกับคลองบางทวด ถนนไปบ้านบางลึก องค์การบริหารส่วนตำบลปากพนังฝั่งตะวันตก
ชุมชน

เทศบาลเมืองปากพนัง แบ่งการปกครองออกเป็น 5 ตำบล 22 ชุมชน แบ่งตามตำบลต่าง ๆ ดังนี้
ตำบลปากพนัง จำนวน 12 ชุมชน
ตำบลปากพนังฝั่งตะวันออก จำนวน 3 ชุมชน
ตำบลปากพนังฝั่งตะวันตก จำนวน 4 ชุมชน
ตำบลบางพระ จำนวน 2 ชุมชน
ตำบลหูล่อง จำนวน 1 ชุมชน
รายชื่อชุมชนทั้ง 22 ชุมชน มีดังนี้
ชุมชนรัตนาราม
ชุมชนต้นหาด
ชุมชนบางฉนาก
ชุมชนสนามกีฬา
ชุมชนประชาวัฒนา
ชุมชนชายน้ำ
ชุมชนตลาด
ชุมชนเสาธงทอง
ชุมชนพรหมมานนท์
ชุมชนเขมวงศาราม
ชุมชนไผ่หั่ว
ชุมชนรามประดิษฐ์
ชุมชนแพรกจูด
ชุมชนสะพานใหม่
ชุมชนบ้านล่าง
ชุมชนสระแก้ว
ชุมชนสินสืบสุข
ชุมชนคงคาสวัสดิ์
ชุมชนนาควารี
ชุมชนวารีสวัสดิ์
ชุมชนหูล่อง
ชุมชนศรีสมบูรณ์
สถานศึกษา

ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลเมืองปากพนัง
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลเมืองปากพนังฝั่งตะวันตก
โรงเรียนเทศบาลปากพนัง 1
โรงเรียนเทศบาลปากพนัง 2
โรงเรียนเทศบาลวัดนาควารี
โรงเรียนเทศบาลวัดรามประดิษฐ์
โรงเรียนเทศบาลวัดคงคาสวัสดิ์
โรงเรียนเทศบาลวัดศรีสมบูรณ์
โรงเรียนวัดรัตนาราม
โรงเรียนวัดบางฉนาก
โรงเรียนบ้านหอยราก
โรงเรียนปากพนัง
โรงเรียนสตรีปากพนัง
โรงเรียนอนุบาลพลพันธ์
โรงเรียนภูมิสถิตวิทยา
โรงเรียนแพทยกิจพิทยา
โรงเรียนอนุบาลพรธิรา
โรงเรียนหลวงครูวิทยา
โรงเรียนเปรมฤทัยศึกษา
โรงเรียนอนุบาลกานต์สินี
วิทยาลัยอาชีวศึกษาปากพนัง
วิทยาลัยเทคโนโลยีทักษิณอาชีวศึกษา
กศน.อำเภอปากพนัง
ศาสนสถาน > วัด

จำนวนวัดในเขตเทศบาลเมืองปากพนัง มีทั้งหมด 10 วัด คือ
วัดรามประดิษฐ์
วัดนาควารี (หูล่อง)
วัดคงคาสวัสดิ์
วัดศรีสมบูรณ์
วัดรัตนาราม
วัดนันทาราม
วัดบางฉนาก
วัดเสาธงทอง
วัดเขมวงศาราม
วัดสระแก้ว
ศาสนสถาน > มัสยิด

มัสยิดดารุลนามีน (บ้านต้นหาด)
มัสยิดบัดดารุลมุอมินีน (บ้านท้องโกงกาง)
สถานที่สำคัญ

สถานีตำรวจภูธรปากพนัง
เรือนจำอำเภอปากพนัง
ศาลจังหวัดปากพนัง (ศาลจังหวัดประจำอำเภอแห่งแรกของประเทศไทย)
เอสเอส เพนเดิลตัน

| --- | --- |
ซากเรือ เพนเดิลตัน บริเวณประภาคารพอลล็อกริป
ประวัติ

ชื่อ: เพนเดิลตัน
เจ้าของ:  องค์การเรือรบ (1944–48)  เนชันแนลบัลค์แคริเออส์ (1948–52) 
ผู้ให้บริการ:  บริษัททางทะเลสหรัฐ (1944–48)  เนชันแนลบัลค์แคริเออส์ (1948–52) 
ท่าเรือจดทะเบียน:  พอร์ตแลนด์ ออริกอน สหรัฐ
อู่เรือ: อู่เรือเคย์เซอร์ พอร์ตแลนด์ ออริกอน
Yard number: 49
เดินเรือแรก: 21 มกราคม ค.ศ. 1944
สร้างเสร็จ: กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1944
หยุดให้บริการ: 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1952
รหัสระบุ:  หมายเลขทางการ (สหรัฐ): 245152  รหัส: KWAA   
ความเป็นไป: เรือแตกเป็นสองท่อน
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  ที2-เอสอี-เอ1 แท็งเกอร์
ขนาด (ตัน)::  10,448 GRT  6,801 NRT  16,613 DWT
ความยาว::  504 ฟุต 0 นิ้ว (153.62 เมตร)
ความกว้าง::  68 ฟุต 2 นิ้ว (20.78 เมตร)
ความลึก::  39 ฟุต 2 นิ้ว (11.94 เมตร)
ระบบพลังงาน::  6,000 แรงม้า (Steam turbine)
ระบบขับเคลื่อน::  Single-screw propeller
ความเร็ว::  16 นอต (30 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
ลูกเรือ::  41
เอสเอส เพนเดิลตัน เป็นเรือประเภทที2-เอสอี-เอ1 แท็งเกอร์ สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1944 ที่พอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน สหรัฐ โดยมีองค์การเรือรบเป็นเจ้าของ เรือถูกขายให้กับบริษัทเนชันแนลบัลค์แคริเออส์ใน ค.ศ. 1948 โดยได้ใช้งานจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1952 ซึ่งเรือได้แตกหักเป็นสองท่อนในพายุ และพลิกคว่ำในน้ำท่ามกลางสภาพอากาศที่หนาวเย็น เรื่องราวการจมของเรือ และการช่วยชีวิตของลูกเรือ ถุกนำไปเขียนในหนังสือปี 2009 ที่ชื่อว่า The Finest Hours: The True Story Behind the US Coast Guard's Most Daring Rescue ซึ่งเขียนโดย ไมเคิล ทูเจียส ต่อมาหนังสือเล่มนี้ก็เป็นแรงบันดาลใจแก่ภาพยนตร์ของดิสนีย์ที่ชื่อว่า เดอะไฟเนสต์อาเวอส์ เข้าฉายใน ค.ศ. 2016 ซึ่งเน้นเรื่องราวเกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดจากเรือ เพนเดิลตัน
ประวัติ

เพนเดิลตัน ปล่อยลงน้ำเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1944 และสร้างเสร็จในเดือนถัดมา เรือลำนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้งานในคณะกรรมการการเดินเรือสหรัฐ โดยมีองค์การเรือรบเป็นเจ้าของ ท่าเรือที่ขึ้นทะเบียนคือพอร์ตแลนด์ในรัฐออริกอน เรือถูกระบุด้วยหมายเลข 245142 และรหัส KWAA ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เรือเพนเดิลตัน เป็นหนึ่งในขบวนเรือสินค้า โอเอ็น 249 ซึ่งออกจากลิเวอร์พูลในแลงคาสเชอร์ สหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1944 และได้มาถึงนิวยอร์กในวันที่ 2 กันยายน
เพนเดิลตัน ถูกโอนให้กับบริษัทเนชันแนลบัลค์แคริเออส์ในวิลมิงตัน รัฐเดลาแวร์ ใน ค.ศ. 1948 ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1951 เพนเดิลตัน ได้ล่องไปในแม่น้ำฮัดสันในรัฐนิวยอร์ก โดยเรือได้รับความเสียหายส่วนหนึ่ง
ในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1952 ขณะอยู่ในเส้นทางจากนิวออร์ลีนส์ไปยังบอสตัน เรือเพนเดิลตันได้แตกหักเป็นสองท่อนเนื่องจากพายุ บริเวณทางทิศใต้ของเคปค้อด รัฐแมสซาชูเซตส์
หนังสือ

Marquard, Bryan (December 4, 2018). "Andy Fitzgerald, last surviving rescuer of 32 men off oil tanker, dies at 87". The Boston Globe. สืบค้นเมื่อ December 4, 2018.
41°35′10″N 69°57′45″W﻿ / ﻿41.58611°N 69.96250°W﻿ / 41.58611; -69.96250
โคยะ คิตางาวะ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  โคยะ คิตางาวะ
วันเกิด:   (1996-07-26) 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1996 (28 ปี)
สถานที่เกิด:  ชิซูโอกะ, ประเทศญี่ปุ่น
ส่วนสูง:  1.80 m (5 ft 11 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2015– |  ชิมิซุ เอส-พัลส์ |  95 |  (28) |
ทีมชาติ
| 2018– |  ประเทศญี่ปุ่น |  8 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
โคยะ คิตางาวะ (ญี่ปุ่น: 北川 航也; โรมาจิ: Kitagawa Koya) เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ปัจจุบันเล่นให้กับชิมิซุ เอส-พัลส์และทีมชาติญี่ปุ่นในตำแหน่งกองหน้า
สถิติอาชีพ

| ทีมชาติญี่ปุ่น> ปี | ทีมชาติญี่ปุ่น> ลงเล่น | ทีมชาติญี่ปุ่น> ประตู |
| --- | --- | --- |
| 2018 | 3 | 0 |
| 2019 | 5 | 0 |
| รวม | 8 | 0 |
แหล่งข้อมูลอื่น

โคยะ คิตางาวะ ที่เจลีก (ญี่ปุ่น)
แห้วประดู่

| แห้วประดู่ |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
วงศ์ย่อย:: Faboideae
เผ่า:: Phaseoleae
เผ่าย่อย:: Cajaninae
สกุล:: Eriosema
สปีชีส์:: E.  chinense
ชื่อทวินาม
Eriosema chinense 

ระวังสับสนกับ แห้ว หรือ ประดู่
แห้วประดู่ ชื่อวิทยาศาสตร์:  Eriosema chinense เป็นไม้ล้มลุกในวงศ์ Leguminosae ต้นตั้งตรง มีกิ่งน้อยหรือไม่มี มีขนสีน้ำตาลแดงปกคลุม โคนต้นใต้ดินเกิดเป็นหัวรูปยาว ใบประกอบ หูใบเป็นแบบเส้นด้าย ก้านใบมีขนแข็งและหยาบปกคลุม ดอกสีเหลืองอ่อน บางครั้งมีแถบสีม่วง ผลเป็นฝักรูปข้อ แก่แล้วแตก สีออกดำ พบในอินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และจีน หัวรับประทานได้ มีแป้ง 30% ของน้ำหนักแห้ง
เสียวหู่ตุ้ย

นักดนตรี
เดอะ ลิตเติ้ล ไทเกอร์ หรือ เสียวหู่ตุ้ย (จีนตัวย่อ: 小虎队; จีนตัวเต็ม: 小虎隊; พินอิน: Xiǎohǔ duì; ชื่อภาษาอังกฤษ: The Little Tiger, Xiao Hudui) เป็นวงบอยแบนด์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในไต้หวัน