stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชาวสิงหล
ศาสนา

ศาสนาพุทธในประเทศศรีลังกาเป็นแบบเถรวาทเช่นเดียวกับไทย ในเอกสารภาษาบาลี (เช่นมหาวงศ์) อ้างว่าชาวสิงหลคือชาติพันธุ์ที่ถูกกำหนดให้พิทักษ์พุทธศาสน์ ใน ค.ศ. 1988 ประชาชนที่ใช้ภาษาสิงหลร้อยละ 93 ระบุตัวตนว่าเป็นพุทธศาสนิกชน อย่างไรก็ตามชาวสิงหลพุทธมีมุมมองและการปฏิบัติศาสนกิจใกล้เคียงกับฮินดู ทั้งมีคำสอนที่ใกล้เคียงกัน ชาวสิงหลพุทธจึงรับองค์ประกอบทางศาสนาของฮินดูมาปรับใช้ในวัฒนธรรมทางศาสนา โดยนำยึดโยงกับความเชื่อพื้นเมืองดั้งเดิมและธรรมเนียมการนับถือผี การบูชาเทพเจ้าหรือปีศาจ
คณนาถ โอเพเยเสเกเร (Gananath Obeyesekere) นักมานุษยวิทยาชาวศรีลังกา และกิตสิริ มาลัลโคทา (Kitsiri Malalgoda) เรียกศาสนาพุทธของชาวสิงหลว่า "ศาสนาพุทธนิกายโปรเตสแตนต์" ซึ่งเลียนแบบกลยุทธ์ในการเผยแผ่ศาสนาของมิชชันนารีนิกายโปรเตสแตนต์ในยุคอาณานิคมบริติช โดยมีการจัดระเบียบการปฏิบัติศาสนกิจ การจัดตั้งโรงเรียนพุทธเพื่อให้ความรู้แก่ยุวชนพุทธ รวมทั้งมีการก่อตั้งองค์กรของชาวพุทธ เช่น ยุวพุทธสมาคม (Young Men's Buddhist Association) และมีการพิมพ์แผ่นพับเพื่อส่งเสริมให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการปกป้องพระพุทธศาสนาทั้งในการโต้วาทีหรือในความขัดแย้งทางศาสนา
มีคริสต์ศาสนิกชนเชื้อสายสิงหลจำนวนมากในกลุ่มจังหวัดชายทะเลของศรีลังกาอย่างมีนัยสำคัญ มีการเผยแผ่ศาสนาคริสต์สู่ชาวสิงหลตั้งแต่ยุคที่เกาะลังกาตกเป็นอาณานิคมโปรตุเกส ดัตช์ และสหราชอาณาจักร ตามช่วงระยะเวลาปกครอง โดยมากคริสต์ศาสนิกชนชาวสิงหลนับถือนิกายโรมันคาทอลิก ส่วนน้อยเป็นโปรเตสแตนต์ มีศูนย์กลางทางวัฒนธรรมที่เมืองนิกอมโบ (Negombo)
จากการสำรวจของแกลลัพโพล (Gallup poll) พบว่าชาวศรีลังการ้อยละ 99 ระบุว่าศาสนามีบทบาทสำคัญต่อชีวิตประจำวัน
พันธุกรรม

การศึกษาในยุคใหม่ชี้ให้เห็นถึงลักษณะเด่นที่มีร่วมกับชาวเบงกอลและชาวโอดิชา และมีอิทธิพลจากชาวทมิฬเล็กน้อย การศึกษาแสดงให้เห็นว่าความสัมพันธ์กับประชากรชาวคุชราตและชาวปัญจาบซึ่งยังสามารถสังเกตได้ การศึกษาอื่น ๆ เกี่ยวกับความสัมพันธ์กับอดีต ยังแสดงให้เห็นว่าชาวสิงหลมีการผสมผสานทางพันธุกรรมจากประชากรในเอเชียตะวันออก และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้บางส่วน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับกลุ่มที่ใช้ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก โดยเฉพาะ Y-DNA, mtDNA haplogroups และเครื่องหมายทางพันธุกรรมของอิมมูโนโกลบูลินในหมู่ชาวสิงหล เป็นตัวอย่างซึ่งแสดงอิทธิพลทางพันธุกรรมของเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยพบในหลายกลุ่มประชากรของอินเดียในบริเวณตะวันออกเฉียงเหนือที่ชาวสิงหลมีความเกี่ยวข้องทางพันธุกรรม
ระยะห่างทางพันธุกรรมของชาวสิงหลกับชนกลุ่มอื่นในดินแดนอนุทวีป ตามการวิเคราะห์ Alu Polymorphism
จ้อง

เหล่า จ้อง บนถนนอโนรธาในเมืองย่างกุ้ง
จ้อง (พม่า: ဘုန်းကြီးကျောင်း; เอ็มแอลซีทีเอส: bhun:kyi: kyaung:, [pʰóʊɰ̃dʑí tɕáʊɰ̃]) เป็นวัด อาราม วิหาร ประกอบด้วยที่พักอาศัยและสถานที่ปฏิบัติกิจของพระภิกษุสงฆ์พม่า บางส่วนอาจถูกใช้โดย สามเณร, ผู้ดูแล (กัปปิยการก), ตี่ละฉิ่น, ผู้ทรงศีลชุดขาว (ဖိုးသူတော်)
จ้อง เป็นศูนย์กลางวิถีชีวิตในหมู่บ้านพม่ามาช้านาน โดยทำหน้าที่เป็นทั้งสถาบันการศึกษาสำหรับเด็กและศูนย์กลางชุมชน โดยเฉพาะกิจกรรมทำบุญ เช่น การก่อสร้างอาคาร การถวายอาหารแก่พระสงฆ์ การเฉลิมฉลองวันสำคัญทางศาสนาพุทธและการประกอบพิธีวันอุโบสถ วัด อารามไม่ได้ก่อตั้งโดยสมาชิกคณะสงฆ์แต่โดยฆราวาสที่บริจาคที่ดินหรือเงินเพื่อสนับสนุนการก่อตั้ง
จ้อง โดยทั่วไปสร้างด้วยไม้ ซึ่งวัดในประวัติศาสตร์ที่มีอยู่ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 19 นั้นเหลือเพียงไม่กี่แห่ง จ้อง มีอยู่ทั่วไปในประเทศพม่า เช่นเดียวกับในประเทศเพื่อนบ้านที่มีชุมชนชาวพุทธนิกายเถรวาท รวมถึงในประเทศจีนที่อยู่ใกล้เคียง เช่น เขตปกครองตนเองชนชาติไทและจิ่งพัว เต๋อหง ตามสถิติปี พ.ศ. 2559 ที่เผยแพร่โดย คณะกรรมการสังฆมหานายก ประเทศพม่า มี จ้อง  62,649 แห่ง และสำนักชี 4,106 แห่ง
การใช้และศัพทมูลวิทยา

ภาษาพม่าสมัยใหม่คำว่า จ้อง (ကျောင်း) มาจากคำว่า kloṅ (က္လောင်) ในภาษาพม่าโบราณ ความเชื่อมโยงอันแน่นแฟ้นระหว่างศาสนาและการศึกษาสะท้อนให้เห็นได้จากข้อเท็จจริงที่ว่า จ้อง เป็นคำเดียวกับที่ใช้เรียกโรงเรียนของฆราวาสในปัจจุบัน จ้อง ยังใช้เรียกโบสถ์คริสต์ วัดฮินดู และวัดจีน มัสยิดเป็นข้อยกเว้นเนื่องจากใช้คำว่า บะลี (ဗလီ) ซึ่งมาจากคำว่า (பள்ளி) ในภาษาทมิฬ ที่แปลว่า 'โรงเรียน'
จ้อง ยังถูกยืมมาใช้ในกลุ่มภาษาไท เช่น ภาษาไทใหญ่ คือ kyong (สะกด ၵျွင်း หรือ ၵျေႃင်း) และในภาษาไทใต้คง คือ zông2 (ᥓᥩᥒᥰ แปลงเป็นภาษาจีน 奘房)
ประเภท

คำอธิบายภาษาพม่า-บาลีของจูฬวรรค ระบุประเภทของวัดพุทธ 5 ประเภท โดยแต่ละประเภทมีรูปแบบทางสถาปัตยกรรมที่แตกต่างกัน ในทางปฏิบัติจากมุมมองทางสถาปัตยกรรม แบ่งวัดเป็น 3 ประเภทหลักคือ:
วัดที่มีหลังคาเชื่อมติดกัน
วัดที่มีหลังคาทรงกากบาท
ตามการจัดสังฆาวาสและการจัดอุโบสถ
ในประเทศพม่าปัจจุบัน จ้อง อาจถูกแบ่งออกเป็นหลายประเภท รวมถึงวิทยาลัยสงฆ์ที่เรียกว่า ซาทินไต (စာသင်တိုက်) และวัดป่าห่างไกลที่เรียกว่า ตอยะจ้อง (တောရကျောင်း) เมืองหลักมหาวิทยาลัยสงฆ์ของพม่าได้แก่ พะโค, ปะโคะกู, ซะไกง์
ประวัติศาสตร์

ในยุคก่อนอาณานิคม จ้อง ทำหน้าที่เป็นแหล่งการศึกษาหลัก โดยให้การศึกษาแก่เด็กชายเกือบทุกคน ถือเป็นปราการแห่งอารยธรรมและความรู้ และเป็นส่วนสำคัญของโครงสร้างทางสังคมพม่าก่อนยุคอาณานิคม ความสัมพันธ์ระหว่าง จ้อง และการศึกษา ได้รับการส่งเสริมด้วยการสอบของพระสงฆ์ ซึ่งสถาปนาขึ้นครั้งแรก พ.ศ. 2191 ในรัชสมัยของพระเจ้าตาลูน แห่งราชวงศ์ตองอู การศึกษาแบบโบราณได้รับการถ่ายทอดผ่านวัด ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับนักเรียนพม่าศึกษาต่อในระดับสูง และเพื่อก้าวหน้าทางสังคมต่อไปในการบริหารราชการแผ่นดินหลังจากลาสิกขา อันที่จริงบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์เกือบทั้งหมด เช่น กินหวุ่นมินจี อูกาวง์ ใช้เวลาช่วงวัยสร้างตัวศึกษาที่วัด
การศึกษาของสงฆ์แบบดั้งเดิมได้รับการพัฒนาครั้งแรกในสมัยอาณาจักรพุกาม ควบคู่ไปกับการแพร่กระจายการศึกษาศาสนาพุทธนิกายเถรวาทช่วงคริสต์ศักราช 1100 หลักสูตรของ จ้อง ประกอบด้วยภาษาพม่า ไวยากรณ์บาลี และตำราพุทธศาสนา โดยเน้นที่ระเบียบวินัย ศีลธรรม และจรรยาบรรณ (เช่น มงคลสูตร, สิงคาลกสูตร, ธรรมบท และชาดก) บทสวดมนต์และเลขคณิตเบื้องต้น วัดที่มีชื่อเสียงมักมีหอสมุดเก็บต้นฉบับและตำราจำนวนมาก การศึกษาของสงฆ์มีอยู่ทั่วไปทำให้มีอัตราการรู้หนังสือในชายชาวพุทธพม่าสูง สำมะโนประชากรอินเดียของอังกฤษ พ.ศ. 2444 พบว่าชายชาวพุทธพม่าที่มีอายุมากกว่า 20 ปี 60.3% รู้หนังสือ เมื่อเทียบกับ 10% โดยรวมในอินเดียยุคอังกฤษปกครอง
จ้อง ที่เรียกว่า บแวจ้อง (ပွဲကျောင်း) ยังสอนวิชาทางโลก เช่น ดาราศาสตร์ โหราศาสตร์ ยา การนวด การทำนาย การขี่ม้า การฟันดาบ การยิงธนู ศิลปะหัตถกรรม มวย มวยปล้ำ ดนตรี และนาฏศิลป์ ในช่วงสมัยราชวงศ์โก้นบอง กษัตริย์หลายพระองค์รวมทั้งพระเจ้าปดุง ได้ปราบปรามการแพร่กระจายของ บแวจ้อง ซึ่งถือเป็นสถานที่ที่อาจเกิดการกบฏได้
กฎหมายป้องกันความฟุ่มเฟือยกำหนดการก่อสร้างและตกแต่ง จ้อง ซึ่งเป็นหนึ่งในโครงสร้างอาคารไม่กี่แห่งช่วงพม่าก่อนยุคอาณานิคมที่มีหลังคาหลายชั้นอันวิจิตรที่เรียกว่า ปยะตะ ราวบันไดก่ออิฐเป็นลักษณะเฉพาะของวัดราชวงศ์
ภายหลังการล้มล้างระบอบกษัตริย์พม่าเมื่อสิ้นสุดสงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สาม โรงเรียนของสงฆ์จึงถูกแทนที่ด้วยโรงเรียนฆราวาส ซึ่งดำเนินการโดยรัฐบาลเป็นส่วนใหญ่
ลักษณะทั่วไปของ จ้อง

โดยทั่วไป จ้อง ไปประกอบด้วยสิ่งก่อสร้างจำนวนหนึ่งที่เรียกว่า จ้องซอง (ကျောင်းဆောင်) :
เตน (သိမ်, จากภาษาบาลี สีมา) - อุโบสถ อาคารที่พระวินัยบัญญัติไว้
ดะมะโยน (ဓမ္မာရုံ) - หอประชุมที่ใช้เพื่อการเทศนาและสาธารณประโยชน์
เซดี (စေတီ, จากภาษาบาลี เจติย) - เจดีย์หรือสถูป มักปิดด้วยแผ่นทองและมีพระธาตุบรรจุอยู่
กันดะกุตี (ဂန္ဓကုဋိ, จากภาษาบาลี คันธกุฎี) - อาคารที่ประดิษฐานพระพุทธรูปประธานของวัด
ศาลพระอรหันต์ พระสีวลี และพระอุปคุต
ดะกูนไดง์ - เสาธงชัยประดับตกแต่ง สื่อถึงการเฉลิมฉลองการยอมจำนนของ นะ (วิญญาณท้องถิ่น) ต่อธรรมะ
ซะยะ - ศาลาเปิดโล่งที่ใช้เป็นที่พัก
พื้นที่พักอาศัยสำหรับภิกษุและซะยาดอ
เจะตะเยค่าน (ကျက်သရေခန်း) - ห้องเก็บของ
พื้นที่ประกอบอาหาร
วัดแบบดั้งเดิมในสมัยโก้นบองประกอบด้วยอาคารดังต่อไปนี้:
ปยะตะซอง (ပြာသာဒ်ဆောင်) - อุโบสถหลักที่ประดิษฐานพระพุทธรูป
ซองมะจี้ (ဆောင်မကြီး) หรือ ซองมะ (ဆောင်မ) - ห้องประชุมหลักสำหรับการเทศนา พิธีการ และที่พักของสามเณร
ซะนุซอง (စနုဆောင်) - ห้องของเจ้าอาวาสวัด
บอกะซอง (ဘောဂဆောင်) - ห้องเก็บเสบียงอาหารของภิกษุ
ในสมัยก่อนอาณานิคม พระอารามหลวงถูกจัดเป็นกลุ่มอาคารที่เรียกว่า จ้องไต (ကျောင်းတိုက်) ประกอบด้วยอาคารที่พักอาศัยหลายแห่ง รวมทั้งอาคารหลัก ซองมะจี้ (ကျောင်းကြီး) หรือ ซองมะ (ကျောင်းမ) ซึ่งถูกครอบครองโดยซะยาดอที่อาศัยอยู่ และอาคารเล็ก ๆ ที่เรียกว่า จ้องยาน (ကျောင်းရံ) เป็นที่พักอาศัยของสาวกซะยาดอ อาคารต่าง ๆ ประกอบด้วยกำแพงล้อมรอบและยังเป็นที่ตั้งของหอสมุด ห้องอุปสมบท ห้องประชุม อ่างเก็บน้ำ บ่อน้ำ และอาคารสาธารณูปโภค ตะแยะดอ เป็น จ้องไต สำคัญใจกลางเมืองย่างกุ้ง ประกอบด้วยอารามต่าง ๆ มากกว่า 60 แห่ง
อารามไม้แบบดั้งเดิม
อารามยอมี่นจี้ เป็นอารามอิฐในเมืองมัณฑะเลย์ ซึ่งสร้างตามแบบโรงแรมในภาคใต้ของอิตาลี
ภาพวาดสีน้ำช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 แสดงภาพ จ้อง ที่มีราวบันไดก่ออิฐ
ภาพวาดสีน้ำช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 แสดงภาพ จ้อง อันโดดเด่นด้วยหลังคาทรงปยะตะ
เซเรียอา ฤดูกาล 2012–13

| --- | --- |
ฤดูกาล: 2012–13
ชนะเลิศ: ยูเวนตุส
ตกชั้น: ปาแลร์โม เซียนา เปสคาร่า
แชมเปียนส์ลีก: ยูเวนตุส นาโปลี มิลาน
ยูโรปาลีก: ฟีออเรนตีนา อูดิเนเซ ลาซิโอ
จำนวนการแข่งขันทั้งหมด: 380
จำนวนประตูทั้งหมด: 1003 (2.64 ต่อนัด)
ผู้ยิงประตูสูงสุด: เอดินสัน กาบานี (29 ประตู)
ทีมเหย้าชนะสูงสุด: ซามพ์โดเรีย 6–0 เปสคาร่า ลาซิโอ 6–0 โบโลญญา
ทีมเยือนชนะสูงสุด: เปสคาร่า 1–6 ยูเวนตุส
ประตูสูงสุด: โตริโน่ 3–5 นาโปลี
สถิติชนะติดต่อกันสูงสุด: 9 นัด ยูเวนตุส
สถิติไม่แพ้ติดต่อกันสูงสุด: 14 นัด มิลาน
สถิติไม่ชนะติดต่อกันสูงสุด: 19 นัด เปสคาร่า
สถิติแพ้ติดต่อกันสูงสุด: 8 นัด เปสคารา
ผู้เข้าชมมากที่สุด: 79,341 คน อินเตอร์ 1–1 มิลาน
ผู้เข้าชมน้อยที่สุด: 6,300 คน อูดิเนเซ่ 1–1 ปาแลร์โม่
ผู้เข้าชมโดยเฉลี่ย: 24,655 คน
← 2011–12 2013–14 →
เลกาเซเรียอา (หรือ ทิม เลกาเซเรียอา ด้วยเหตุผลทางผู้สนับสนุน) ฤดูกาล 2012-13 เป็นฤดูกาลที่ 3 นับตั้งแต่ถอนตัวออกจากฟุตบอลลีกในฤดูกาล 2010-11 ซึ่งจะเริ่มต้นเปิดฤดูกาลในวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2012 โดยแชมป์ปัจจุบันคือ ยูเวนตุส ชนะเลิศได้สำเร็จเป็นสมัยที่ 29 ของสโมสร.
ทีม > สนามแข่งขัน

| ทีม | สถานที่ | สนามแข่งขัน | ความจุ | 2011–12 season |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  อตาลันต้า | Bergamo | Atleti Azzurri d'Italia | 26,542 | 12 !12th in the Serie A |
|  โบโลญญา | Bologna | Renato Dall'Ara | 38,279 | 09 !9th in the Serie A |
|  กายารี | Cagliari (playing in Quartu Sant'Elena) | Is Arenas | 16,214 | 15 !15th in the Serie A |
|  คาตาเนีย | Catania | Angelo Massimino | 23,420 | 11 !11th in the Serie A |
| คิเอโว | Verona | Marc'Antonio Bentegodi | 38,402 | 10 !10th in the Serie A |
|  ฟิออเรนตินา | Florence | Artemio Franchi | 47,282 | 13 !13th in the Serie A |
|  เจนัว | Genoa | Luigi Ferraris | 36,685 | 17 !17th in the Serie A |
|  อินเตอร์ มิลาน | Milan | San Siro | 80,074 | 06 !6th in the Serie A |
|  ยูเวนตุส | Turin | Juventus Stadium | 41,254 | 01 !The Serie A champions |
|  ลาซิโอ | Rome | Olimpico | 72,698 | 04 !4th in the Serie A |
|  เอซี มิลาน | Milan | San Siro | 80,074 | 02 !The Serie A runners-up |
|  นาโปลี | Naples | San Paolo | 60,240 | 05 !5th in the Serie A |
|  ปาแลร์โม | Palermo | Renzo Barbera | 37,242 | 16 !16th in the Serie A |
|  ปาร์มา | Parma | Ennio Tardini | 27,906 | 08 !8th in the Serie A |
|  เปสคารา | Pescara | Adriatico | 24,500 | 18 !The Serie B champions |
|  โรมา | Rome | Olimpico | 72,698 | 07 !7th in the Serie A |
|  ซามพ์โดเรีย | Genoa | Luigi Ferraris | 36,685 | 20 !The Serie B play-off winners |
|  เซียนา | Siena | Artemio Franchi | 15,373 | 14 !14th in the Serie A |
|  โตริโน | Turin | Olimpico di Torino | 27,994 | 19 !The Serie B runners-up |
|  อูดิเนเซ | Udine | Friuli | 30,642 | 03 !3rd in the Serie A |
ตารางคะแนน

2012–13 Serie A Table
| อันดับ  | สโมสร  | แข่ง  | ชนะ  | เสมอ  | แพ้  | ได้  | เสีย  | ผลต่าง  | คะแนน  | ได้รับคัดเลือก หรือ ตกชั้น  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ยูเวนตุส (C) | 38 | 27 | 6 | 5 | 71 | 24 | +47 | 87 | ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2013-14 รอบแบ่งกลุ่ม  |
| 2 | นาโปลี | 38 | 23 | 9 | 6 | 73 | 36 | +37 | 78 | ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2013-14 รอบแบ่งกลุ่ม  |
| 3 | เอซี มิลาน | 38 | 21 | 9 | 8 | 67 | 39 | +28 | 72 | ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2013-14 รอบเพลย์ออฟ  |
| 4 | ฟิออเรนตินา (TQ) | 38 | 21 | 7 | 10 | 72 | 44 | +28 | 70 | ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2013-14 รอบเพลย์ออฟ  |
| 5 | อูดิเนเซ | 38 | 18 | 12 | 8 | 59 | 45 | +14 | 66 | ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2013-14 รอบคัดเลือกรอบสาม  |
| 6 | โรมา | 38 | 18 | 8 | 12 | 71 | 56 | +15 | 62 |   |
| 7 | ลาซิโอ | 38 | 18 | 7 | 13 | 51 | 42 | +9 | 61 |   |
| 8 | คาตาเนีย | 38 | 15 | 11 | 12 | 50 | 46 | +4 | 56 |   |
| 9 | อินเตอร์ มิลาน | 38 | 16 | 6 | 16 | 55 | 57 | −2 | 54 |   |
| 10 | ปาร์มา | 38 | 13 | 10 | 15 | 45 | 46 | −1 | 49 |   |
| 11 | กายารี | 38 | 12 | 11 | 15 | 43 | 55 | −12 | 47 |   |
| 12 | คิเอโว | 38 | 12 | 9 | 17 | 37 | 52 | −15 | 45 |   |
| 13 | โบโลญญา | 38 | 11 | 11 | 16 | 46 | 52 | −6 | 44 |   |
| 14 | ซามพ์โดเรีย | 38 | 11 | 10 | 17 | 43 | 51 | −8 | 0422 |   |
| 15 | อตาลันต้า | 38 | 11 | 9 | 18 | 39 | 56 | −17 | 0403 |   |
| 16 | โตริโน | 38 | 8 | 16 | 14 | 46 | 55 | −9 | 0392 |   |
| 17 | เจนัว | 38 | 8 | 14 | 16 | 38 | 52 | −14 | 38 |   |
| 18 | ปาแลร์โม (R) | 38 | 6 | 14 | 18 | 34 | 54 | −20 | 32 | ตกชั้นสู่ เซเรียบี ฤดูกาล 2013–14  |
| 19 | เซียนา (R) | 38 | 9 | 9 | 20 | 36 | 57 | −21 | 0304 | ตกชั้นสู่ เซเรียบี ฤดูกาล 2013–14  |
| 20 | เปสคารา (R) | 38 | 6 | 4 | 28 | 27 | 84 | −57 | 22 | ตกชั้นสู่ เซเรียบี ฤดูกาล 2013–14  |
แหล่งข้อมูล: Lega Serie A
กฎการจัดอันดับ: 
1st points; 2nd head-to-head points; 3rd head-to-head goal difference; 4th goal difference; 5th number of goals scored; 6th number of draws

(Head-to-head record is applied for clubs with the same amount of points only once all matches between said clubs have been played)
1The winner of 2012–13 Coppa Italia will qualify to 2013–14 UEFA Europa League group stage.
2Sampdoria and Torino were deducted 1 point due to involvement in the 2011–12 Italian football scandal.
3Atalanta was deducted 2 points due to involvement in the 2011–12 Italian football scandal.
4Siena was deducted 6 points due to involvement in the 2011–12 Italian football scandal.
(C) = ชนะเลิศ; (R) = ตกชั้น; (P) = เลื่อนชั้น; (O) = ผู้ชนะจากรอบคัดเลือก; (A) = ผ่านเข้ารอบต่อไป
ใช้ได้เฉพาะเมื่อฤดูกาลยังไม่สิ้นสุด: 
(Q) = ได้รับคัดเลือกเข้าแข่งขันในระยะของทัวร์นาเมนต์ที่ระบุ; (TQ) = ได้รับคัดเลือกเข้าแข่งขัน แต่ยังไม่อยู่ในระยะที่ระบุ; (DQ) = ถูกตัดสิทธิ์จากทัวร์นาเมนต์
สถิติประจำฤดูกาล > การทำประตู

ประตูแรกของฤดูกาล: ไมโคซูเอล ให้กับ อูดิเนเซ่ ในนัดที่พบกับ ฟิออเรนตินา (25 สิงหาคม 2555)
ทำประตูได้เร็วที่สุด: 18 วินาที
อาร์ตูโร วีดัล ให้กับ ยูเวนตุส ในนัดที่พบกับ อินเตอร์ มิลาน (3 พฤศจิกายน 2555)
ทำประตูได้ช้าที่สุด: 90+5 วินาที
พานากีโอติส โคเน ให้กับ โบโลญญา ในนัดที่พบกับ คาตาเนีย (30 กันยายน 2555)
โจซิป อีลีซิช ให้กับ ปาแลร์โม ในนัดที่พบกับ คาตาเนีย (21 เมษายน 2556)
ชนะด้วยด้วยการทำประตูห่างกันมากที่สุด: 6 ประตู
ซามพ์โดเรีย 6–0 เปสคารา (27 มกราคม 2556)
ลาซิโอ 6–0 โบโลญญา (5 พฤษภาคม 2556)
การแข่งขันที่มีการทำประตูมากที่สุด: 8 ประตู
โตริโน 3–5 นาโปลี (30 มีนาคม 2556)
ทีมที่ทำประตูได้มากที่สุดในการแข่งขัน: 6 ประตู
เปสคารา 1–6 ยูเวนตุส (10 พฤศจิกายน 2555)
ซาพม์โดเรีย 6–0 เปสคารา (27 มกราคม 2556)
ลาซิโอ 6–0 โบโลญญา (5 พฤษภาคม 2556)
ทีมที่แพ้แล้วทำประตูได้มากที่สุดในการแข่งขัน: 3 ประตู
กายารี 4–3 โตริโน (24 กุมภาพันธ์ 2556)
โตริโน 3–5 นาโปลี (30 มีนาคม 2556)
อินเตอร์ มิลาน 3–4 อตาลันต้า (7 เมษายน 2556)
ฟิออเรนตินา 4–3 โตริโน (21 เมษายน 2556)
สถิติประจำฤดูกาล > คลีนชีตส์

ทีมที่คลีนชีตส์มากที่สุด: 19
ยูเวนตุส
ทีมที่คลีนชีตส์น้อยที่สุด: 5
เปสคารา
ผู้บริโภคซากพืชซากสัตว์

ผู้บริโภคซากพืชซากสัตว์ หรือ ผู้บริโภคซากอินทรีย์ (อังกฤษ: detrivores, detritophages, detritus feeders หรือ detritus eaters) คือ สิ่งมีชีวิตที่บริโภคของเสียจากสัตว์ หรือซากของสิ่งมีชีวิตเป็นอาหาร ทำให้เศษซากอินทรีย์เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เช่น ปลวก ไส้เดือนดิน กิ้งกือ หอย ด้วง และจุลินทรีย์ ผู้บริโภคเหล่านี้มีส่วนร่วมในการสลายตัวและช่วยในวัฏจักรสาร
ความสำคัญกับระบบนิเวศ

เป็นสิ่งมีชีวิตที่ช่วยทำให้เศษซากอินทรีย์ชิ้นใหญ่เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ผู้บริโภคซากพืชซากสัตว์นี้มีส่วนช่วยในการสลายตัว มีส่วนช่วยในวัฏจักรสารและเกิดธาตุอาหารในระบบนิเวศ ช่วยให้จุลินทรีย์ย่อยสลายอินทรียวัตถุได้เร็วยิ่งขึ้น ซึ่งมีส่วนช่วยให้พืชดูดธาตุอาหารไปใช้ได้ง่ายมากยิ่งขึ้น โดยถ้าในระบบนิเวศไม่มีสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ อาจทำให้การการสลายตัวของซากพืชซากสัตว์ที่ตายแล้วเป็นไปได้ช้าลง หากในห่วงโซ่อาหารไม่มีผู้บริโภคซากพืชซากสัตว์ ก็จะทำให้ห่วงโซ่อาหารเป็นไปอย่างไม่สมบูรณ์ อาหารของพวกผู้บริโภคเหล่านี้กินมีความผิดแผกแตกต่างกันไปบ้างในแต่ละพื้นที่ ทั้งในด้านปริมาณและชนิด ซึ่งทำให้ก่อให้เกิดความอุดมสมบูรณ์ของดินในแต่ละพื้นที่ที่ผู้บริโภคเหล่านั้นอาศัยอยู่ไม่เหมือนกันและไม่เท่ากัน
ห่วงโซ่อาหารแบบเศษอินทรีย์

ห่วงโซ่อาหารแบบเศษอินทรีย์ (detritus food chain) เป็นโซ่อาหารที่เริ่มจากซากอินทรีย์ คือห่วงโซ่อาหารที่เริ่มจากซากพืชหรือซากสัตว์ (Detritus) และถูกกินโดยผู้บริโภคซากพืชหรือซากสัตว์ และถูกกินต่อโดยผู้บริโภคสัตว์ หรือ saprophytic food chain เริ่มจากสารอินทรีย์จากซาก ของสิ่งมีชีวิตผ่านไปยังผู้ย่อยสลาย และต่อไปยังสัตว์ที่กินสารอินทรีย์ที่ถูกย่อยสลาย (detritivore) และต่อไปยังผู้ล่าอื่น ๆ
saprophytic food chain เป็นลักษณะของลูกโซ่อาหารที่มีการกินหรือเริ่มถ่ายทอดพลังงานจากสิ่งที่ตายแล้ว เช่น ซากพืช ซากสัตว์ ในการถ่ายทอดพลังงานไปตามลำดับขั้น
ของห่วงโซ่อาหารนี้ พลังงานจะผ่านไปตามผู้บริโภคระดับต่าง ๆ แต่ละขั้นตอนของห่วงโซ่อาหารเรียกว่า ลำดับขั้นของการกิน (trophic level) โดยพืชสีเขียวประกอบเป็น trophic
level ที่หนึ่ง และสัตว์กินพืชเป็นลำดับที่สอง สัตว์กินสัตว์เป็นลำดับที่สาม เป็นต้น (สิ่งมีชีวิตต่างชนิดกันอาจมี trophic level ลำดับเดียวกันก็ได้ เช่น ตั๊กแตน หนูนา วัว ควาย
ต่างก็อยู่ใน trophic level ลำดับที่สองเหมือนกัน) โดยพบในระบบนิเวศของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในดินที่มีเศษใบไม้ทับถม เช่น ป่าชายเลน ป่าพรุ เป็นต้น
ตัวอย่างสิ่งมีชีวิตและหน้าที่ในระบบนิเวศ

ไส้เดือน เป็นสัตว์ที่มีความสำคัญอย่างมากในระบบนิเวศ ช่วยในการย่อยอินทรียสารในดิน และการเคลื่อนที่ในดินของไส้เดือน ถือเป็นการช่วยพรวนดิน ทำให้ดินมีช่องว่างที่จะเพิ่มปริมาณออกซิเจนให้แก่ดิน ซึ่งมี ความสำคัญต่อการปลูกพืช
ปลวก เป็นสัตว์ช่วยย่อยสลายอินทรีย์วัตถุต่าง ๆ เช่น เศษไม้ ท่อนไม้ กิ่งไม้ ใบไม้ ที่หักร่วง ล้มตายทับถมกันอยู่ในป่า แล้วกลายสภาพเป็นฮิวมัสในดิน เป็นกระบวนการหมุนเวียนธาตุ อาหารจากพืชไปสู่ดิน ทำให้ดินอุดมสมบูรณ์
กิ้งกือ เป็นสัตว์ช่วยในการย่อยเศษใบไม้ ที่ร่วงหล่นแห้งตาย ให้กลายเป็นปุ๋ยให้กับต้นไม้
ภาษาอังกฤษแบบโบนิน

| ภาษาอังกฤษแบบโบนิน |
| --- | --- |
ภาษาอังกฤษแบบโองาซาวาระ
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศญี่ปุ่น
ภูมิภาค: หมู่เกาะโองาซาวาระ (มีอีกชื่อว่าหมู่เกาะโบนิน)
จำนวนผู้พูด: ราว 1,000–2,000 คน  (ไม่พบวันที่)[ต้องการอ้างอิง]
ตระกูลภาษา: ครีโอลอังกฤษ  แปซิฟิกภาษาอังกฤษแบบโบนิน
รหัสภาษา
ISO 639-3: ไม่มี (mis)
หมู่เกาะโองาซาวาระหรือโบนิน
ภาษาอังกฤษแบบโบนิน, ภาษาอังกฤษแบบโองาซาวาระ หรือ ภาษาหมู่เกาะโบนิน (อังกฤษ: Bonin English, ญี่ปุ่น: 小笠原語) เป็นภาษาลูกผสมที่มีพื้นฐานมาจากภาษาอังกฤษที่ใช้บนหมู่เกาะโองาซาวาระหรือโบนิน ทางตอนใต้ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งรับอิทธิพลจากภาษาญี่ปุ่นค่อนข้างสูงจนกล่าวได้ว่าเป็นภาษาลูกผสมระหว่างภาษาอังกฤษและญี่ปุ่น
ประวัติ

ช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ได้มีชาวยุโรปและชาวออสโตรนีเชียนเข้าไปตั้งถิ่นฐาน ซึ่งในจำนวนนี้มีผู้ใช้ภาษาอังกฤษแบบอเมริกันด้วย หลังจากนั้นเป็นต้นมาภาษาอังกฤษผสมแก้ขัดได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของหมู่เกาะสืบทอดสู่ผู้พูดรุ่นที่สองและสาม จนกระทั่งมีชาวญี่ปุ่นกว่าพันคนเข้ามาตั้งรกรากบนเกาะ ชาวเกาะจึงตกอยู่ในสภาวะทวิภาษาระหว่างภาษาอังกฤษแบบโบนินเดิมกับภาษาญี่ปุ่นที่เข้ามาใหม่
ในศตวรรษที่ 20 ชาวเกาะใช้ภาษาอังกฤษแบบโบนินสื่อสารกันในครอบครัว ระหว่างการยึดครองของสหรัฐอเมริกาช่วงปี ค.ศ. 1946-1968 ได้มีการเรียนการสอนเป็นภาษาอังกฤษแบบอเมริกันในสถานศึกษา ชาวเกาะจึงเรียกนักเรียนรุ่นนั้นว่า "รุ่นนาวี" (Navy Generation) แต่หลังสหรัฐอเมริกายุติบทบาทในการปกครอง ภาษาอังกฤษแบบโบนินก็เริ่มรับอิทธิพลจากภาษาญี่ปุ่นมากขึ้น และหลังการตีพิมพ์พจนานุกรมสองภาษาเมื่อปี 2005 ชาวเกาะรุ่นใหม่จึงมีแนวโน้มที่จะพูดภาษาญี่ปุ่นแบบมาตรฐานเป็นภาษาเดียว
หนังสือ

Long, Daniel (2007). English on the Bonin (Ogasawara) Islands. Duke University Press. ISBN 978-0-8223-6671-3.
Long, Daniel; Naoyuki Hashimoto (2005). Talking Dictionary of the Bonin Islands Language (with CD-ROM). Nanpo Shinsha. ISBN 978-4-86124-044-7.
| ด ค ก ภาษาในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
ภาษาประจำชาติ:  ญี่ปุ่น สำเนียง 
ภาษาของชนพื้นเมือง:  ไอนุ  โอร็อก†  นิฟค์†  ฮาจิโจ  รีวกีว อามามิ โอชิมะ  คิไก  คูนิงามิ  มิยาโกะ  โอกินาวะ  โอกิโนเอราบุ  โทกูโนชิมะ  ยาเอยามะ  โยนางูนิ  โยรง 
ภาษาของชนภายนอก:  โปรตุเกสแบบบราซิล  จีน กวางตุ้ง  ฮกเกี้ยน  ฝูโจว  จีนกลาง  อังกฤษ  รัสเซีย  ตุรกี  เวียดนาม  เกาหลีไซนิจิ 
ภาษาลูกผสม:  อังกฤษแบบโบนิน  ญี่ปุ่นผสมแก้ขัดโยโกฮามะ† 
ภาษามือ:  ภาษามือญี่ปุ่น  ภาษามืออามามิ โอชิมะ  ภาษามือมิยากูโบะ
พวกนักปราชญ์ในคัมภีร์ไบเบิล

กลุ่มชาวต่างชาติที่มีชื่อเสียงผู้มาเข้าเฝ้าพระเยซูหลังการประสูติ
สามนักปราชญ์ ภาพโมเสกยุคไบเซนไทน์ ป. 565 มหาวิหารซานอพอลลินาเรนูโอโว เมืองราเวนนา ประเทศอิตาลี (บูรณะในคริสต์ศตวรรษที่ 19) ศิลปะไบแซนไทน์เช่นภาพนี้มักแสดงภาพเหล่านักปราชญ์ในเครื่องแต่งกายเปอร์เซียซึ่งได้แก่กางเกงขี่ม้า ผ้าคลุม และหมวกฟริเจีย
ในศาสนาคริสต์ พวกนักปราชญ์ หรือ พวกโหราจารย์ (อังกฤษ: Biblical Magi (/ˈmeɪdʒaɪ/ may-jy หรือ /ˈmædʒaɪ/ maj-eye; เอกพจน์: magus; ยังรู้จักในคำเรียกว่า Three Wise Men, Three Kings และ Three Magi) เป็นกลุ่มชาวต่างชาติที่มีชื่อเสียงผู้เข้าเฝ้าพระเยซูหลังการประสูติ แล้วถวายเครื่องบรรณาการคือทองคำ กำยาน และมดยอบเพื่อนมัสการพระองค์ พวกนักปราชญ์ได้รับการฉลองเพื่อการรำลึกในวันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์ ซึ่งบางครั้งเรียกว่า "วันสามกษัตริย์" (Three Kings Day) พวกนักปราชญ์มักปรากฏในงานเฉลิมฉลองการประสูติของพระเยซูในวันคริสต์มาส
พวกนักปราชญ์ปรากฏเฉพาะในพระวรสารนักบุญมัทธิวซึ่งระบุว่าพวกนักปราชญ์มา "จากทิศตะวันออก" (กรีก: ἀπὸ ἀνατολῶν - apo anatolōn) เพื่อนมัสการ "ผู้ที่ทรงบังเกิดมาเป็นกษัตริย์ของชนชาติยิว" ไม่มีการระบุชื่อ ถิ่นกำเนิด ลักษณะ และจำนวนนักปราชญ์ที่แน่นอนในคัมภีร์ไบเบิล ข้อมูลเหล่านี้มีการอนุมานหรือหรือมีประเพณีของศาสนาคริสต์ในยุคหลังที่ระบุไว้ ในศาสนาคริสต์ตะวันตก มักถือกันว่านักปราชญ์เหล่านี้มีจำนวน 3 คนซึ่งสอดคล้องกับจำนวนเครื่องบรรณาการ ในศาสนาคริสต์ตะวันออกโดยเฉพาะคริสตจักรซีรีแอก มักระบุจำนวนนักปราชญ์เป็น 12 คน ในทำนองเดียวกัน สถานะทางสังคมของพวกนักปราชญ์ก็ไม่เคยถูกระบุไว้ แม้ว่าบางคำแปลคัมภีร์ไบเบิลระบุว่าพวกนักปราชญ์เป็นโหราจารย์ แต่ก็มีคำแปลมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่ระบุว่านักปราชญ์เหล่านี้เป็นกษัตริย์ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 เป็นอย่างน้อย ซึ่งสอดคล้องกับการตีความคำเผยพระวจนะในพันธสัญญาเดิมโดยคริสต์ศาสนิกชนว่าพระเมสสิยาห์จะทรงได้รับการนมัสการจากเหล่ากษัตริย์
ความลึกลับของตัวตนและภูมิหลังของเหล่านักปราชญ์ ประกอบกับความสำคัญทางเทววิทยาของนักปราชญ์เหล่านี้ ทำให้เหล่านักปราชญ์เป็นบุคคลสำคัญในประเพณีศาสนาคริสต์ นักปราชญ์เหล่านี้ได้รับการยกย่องเป็นนักบุญ หรือกระทั่งเป็นมรณสักขีในหลายชุมชนคริสต์ศาสนิกชน และเป็นหัวข้อของงานศิลปะ ตำนาน และจารีตประเพณีจำนวนมาก ผู้สังเกตการณ์ทั้งทางโลกและทางศาสนาคริสต์เห็นว่าพวกนักปราชญ์มักใช้เป็นสิ่งสื่อความหมายเพื่อแสดงความคิด สัญลักษณ์ และแก่นสาร นักวิชาการบางคนมองว่าพวกนักปราชญ์เป็นบุคคลในตำนานมากกว่าจะเป็นบุคคลที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์
ดูเพิ่ม

ดาราศาสตร์
นักบุญนิโคลัส
บรรณานุกรม

Giffords, Gloria Fraser, Sanctuaries of Earth, Stone, and Light: The Churches of Northern New Spain, 1530–1821, 2007, University of Arizona Press, ISBN 0816525897, 9780816525898, google books
Metzger, Bruce, New Testament Studies: Philological, Versional, and Patristic, Volume 10, 1980, BRILL, ISBN 9004061630, 9789004061637.
Penny, Nicholas, National Gallery Catalogues (new series): The Sixteenth Century Italian Paintings, Volume II, Venice 1540–1600, 2008, National Gallery Publications Ltd, ISBN 1857099133
Schiller, Gertud, Iconography of Christian Art, Vol. I, 1971 (English trans from German), Lund Humphries, London, ISBN 0853312702
แหล่งข้อมูลอื่น

Mark Rose, "The Three Kings & the Star": the Cologne reliquary and the BBC popular documentary
Caroline Stone, "We Three Kings of Orient Were"
"Procession of the Three Kings in Valencia"
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
การนมัสการของพวกนักปราชญ์ ชีวิตของพระเยซู
| ก่อนหน้า: ดาวแห่งเบธเลเฮม |    เหตุการณ์ใน    พันธสัญญาใหม่ | ถัดไป: การหนีไปอียิปต์ |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef
สัตว์ร้ายแห่งเฌโวด็อง

| --- | --- |
ภาพวาดหนึ่งในบรรดาสัตว์ร้ายแห่งเฌโวด็อง ตามมโนทัศน์ของจิตรกร อา.แอฟ แห่งอาล็องซง (A.F. of Alençon) สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18
สัตว์
กลุ่ม: สุนัขป่า หรือ สัตว์ข้ามพันธุ์ระหว่างสุนัขป่ากับสุนัขบ้าน
ข้อมูล
พบเห็นครั้งแรก: ค.ศ. 1764
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
ภูมิภาค: เฌโวด็อง (ปัจจุบันคือ โลแซร์)
สัตว์ร้ายแห่งเฌโวด็อง  (ฝรั่งเศส: La Bête du Gévaudan; สัทอักษรสากล: [la bɜt dy ʒevɔdɑ̃]) เป็นชื่อเรียกสัตว์กินคนกลุ่มหนึ่ง รูปลักษณ์อย่างสุนัขป่า และว่ากันว่าคุกคามผู้คนในมณฑลเฌโวด็อง (ปัจจุบันคือ จังหวัดโลแซร์ (Lozère)) แถบเขามาร์เฌอรีด์ (Margeride) ทางตอนกลางของภาคใต้ประเทศฝรั่งเศส ในระหว่าง ค.ศ. 1764 ถึง 1767 ประจักษ์พยานจำนวนมากให้การตรงกันว่า สัตว์ร้ายเหล่านี้มีเขี้ยวอันน่ากลัว มีเล็บอันกว้างยาว มีขนสีแดง และมีร่างกายอันส่งกลิ่นเน่าเหม็นเหลือใจ สัตว์ทั้งนี้ฆ่าเหยื่อโดยใช้เขี้ยวขบแหวะลำคอ ส่วนจำนวนเหยื่อนั้นต่างกันไปตามแต่แหล่งข้อมูล เช่น นักวิชาการชื่อ เดอ โบฟอร์ (De Beaufort) ประเมินว่า สัตว์ร้ายฝูงนี้โจมตีผู้คนถึงสองร้อยสิบครั้ง ฆ่าคนไปหนึ่งร้อยสิบสามคน และทำร้ายผู้คนไปอีกสี่สิบเก้าคน โดยในจำนวนผู้ตายหรือถูกทำร้ายนี้ เก้าสิบแปดคนถูกกินร่างกายหรืออวัยวะบางส่วน รัฐบาลจึงจัดกองกำลัง ประกอบทั้งฝ่ายทหารฝ่ายพลเรือน ข้าราชการชั้นสูงชั้นรอง เชื้อพระวงศ์ และทรัพยากรทรงแสนยานุภาพจำนวนมาก ออกล่าสัตว์ดังกล่าว เรื่องราวของสัตว์เหล่านี้ต่อมากลายเป็นหัวข้อยอดนิยมในวิชาการสัตว์ลึกลับ (cryptozoology)