stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กีฬาโอลิมปิกเยาวชน
ประวัติ

แนวคิดของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนมาจากผู้จัดการอุตสาหกรรมชาวออสเตรียที่มีชื่อว่าโยฮัน โรเซนซอพฟ์ ใน ค.ศ. 1998  ซึ่งเป็นปฏิกิริยาสะท้อนถึงความกังวลเกี่ยวกับโรคอ้วนที่เกิดขึ้นในวัยเด็ก รวมถึงการมีส่วนร่วมในกีฬาของเยาวชนที่ลดน้อยลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มเยาวชนของประเทศที่กำลังพัฒนา นอกจากนั้น เพื่อปรับปรุงผลการเรียนของนักเรียน โรงเรียนได้ลดวิชาพลศึกษาและการกีฬาออกไปจากหลักสูตรของพวกเขา กีฬาโอลิมปิกระดับเยาวชนเป็นที่ยอมรับมากขึ้นว่าจะช่วยส่งเสริมให้คนมีส่วนร่วมในกีฬาโอลิมปิก แม้จะมีเหตุผลเหล่านี้สำหรับการมีการแข่งขันโอลิมปิกสำหรับคนหนุ่มสาว แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของไอโอซีต่อการจัดขึ้นต่างหากก็เป็นไปในเชิงคัดค้าน เหล่าตัวแทนของไอโอซีมีความต้องการให้มีการแข่งขันกีฬา เป็นเหมือนการศึกษาวัฒนธรรมและการแลกเปลี่ยนเท่า ๆ กับด้านกีฬา ซึ่งเป็นเหตุผลที่โครงการวัฒนธรรมและการแลกเปลี่ยน (ซีอีพี) ได้รับการพัฒนาขึ้นเป็นส่วนประกอบของแต่ละมหกรรมกีฬา ฌัก โรเกอ ประธานแห่งไอโอซีได้ประกาศแผนอย่างเป็นทางการสำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนในการประชุมไอโอซีครั้งที่ 119 ที่กัวเตมาลาซิตี เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2007  โดยมีเป้าหมายหลายประการสำหรับกีฬาโอลิมปิกเยาวชน โดยมีเป้าหมาย 4 ข้อที่รวมอยู่ในนั้น ได้แก่ การร่วมกันสร้างนักกีฬาเยาวชนที่ดีที่สุดของโลก, นำเสนอความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกีฬาโอลิมปิก, สร้างนวัตกรรมในการให้ความรู้ และอภิปรายถึงคุณค่าของกีฬาโอลิมปิก เมืองสิงคโปร์ได้ประกาศการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อนครั้งสถาปนา ณ วันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008  วันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2008 ทางไอโอซีได้ประกาศให้เมืองอินส์บรุค ซึ่งเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาว 1964 และ 1976 เข้าเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวครั้งสถาปนาใน ค.ศ. 2012
ความประสงค์ของเมืองเจ้าภาพ

สัดส่วนของกีฬาโอลิมปิกเยาวชนจะมีขนาดเล็กกว่าของกีฬาโอลิมปิก ซึ่งเป็นความตั้งใจและช่วยให้เมืองขนาดเล็กได้เป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เมืองที่เป็นเจ้าภาพต้องสามารถจัดรายการทั้งหมดให้อยู่ภายในเมืองเดียวกัน และไม่ควรสร้างสถานที่แข่งขันกีฬาแห่งใหม่ขึ้น ยกเว้น อาคารศูนย์สื่อมวลชน ห้องอำนวยความสะดวกรูปครึ่งวงกลมสำหรับการฝึกอบรมและการประชุมเชิงปฏิบัติการ รวมถึงหมู่บ้านสำหรับโค้ชและนักกีฬา ซึ่งหมู่บ้านนี้จะเป็นหัวใจสำหรับมหกรรมของเหล่านักกีฬา ตลอดจนเป็นศูนย์กลางของกิจกรรม ไม่ต้องมีระบบการขนส่งที่ใหม่หรือระบบขนส่งเฉพาะ นักกีฬาและผู้ฝึกสอนทั้งหมดจะได้รับการขนส่งโดยรถรับส่ง เพื่อให้สอดคล้องกับการเสนอเป็นเจ้าภาพ สนามกีฬาสำหรับจัดพิธีเปิดและปิดการแข่งขันจะต้องสามารถรองรับได้ถึง 10,000 คน และศูนย์แข่งขันกีฬาทางน้ำจะต้องมีที่นั่ง 2,500 ที่นั่ง (สำหรับกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน)
การจัดหาเงินทุน

ค่าใช้จ่ายเดิมสำหรับดำเนินงานการแข่งขันกีฬาฤดูร้อนอยู่ที่ 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และ 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับกีฬาฤดูหนาว ค่าใช้จ่ายเหล่านี้ไม่ได้รวมถึงการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานสำหรับการก่อสร้างสถานที่ ซึ่งทางไอโอซีได้กำหนดว่าค่าใช้จ่ายสำหรับโครงสร้างพื้นฐานและสถานที่ เมืองที่เป็นเจ้าภาพจะเป็นผู้จ่าย ส่วนทางไอโอซีจะออกค่าใช้จ่ายการเดินทางไปยังเมืองเจ้าภาพ และห้องพร้อมที่พักสำหรับนักกีฬาและผู้ตัดสินด้วยงบประมาณ 11 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งการระดมทุนจะมาจากเงินของไอโอซี งบประมาณของผู้เสนอประมูลการเป็นเจ้าภาพสองประเทศสุดท้ายสำหรับกีฬาฤดูร้อนครั้งสถาปนาอยู่ที่ 90 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งจัดว่าสูงกว่าค่าใช้จ่ายโดยประมาณ ค่าใช้จ่ายในปีการแข่งขันแรกที่สิงคโปร์ได้เพิ่มขึ้นเป็นที่ประมาณ 387 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (284 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เหล่าผู้ให้การสนับสนุนมีความล่าช้าในการลงนามต่อการแข่งขันโอลิมปิกเยาวชน เนื่องจากความจริงที่ว่านี่เป็นรายการที่ริเริ่มใหม่ และบรรดาบริษัทต่างไม่แน่ใจถึงการนำผลิตภัณฑ์ของพวกเขาออกแสดง ส่วนงบประมาณสำหรับกีฬาฤดูหนาวครั้งสถาปนาที่จะจัดขึ้นในอินส์บรุคได้รับการประเมินไว้ที่ 22.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ที่ซึ่งไม่รวมถึงการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานและการก่อสร้างสถานที่
การมีส่วนร่วม

กว่า 200 ประเทศและนักกีฬา 3,600 คน เข้าร่วมในครั้งสถาปนาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010  โดยมีผู้เข้าร่วมอยู่ในกลุ่มอายุ 14–15 ปี, 16–17 ปี และ 17–18 ปี ซึ่งอายุของนักกีฬาได้กำหนดด้วยการดูว่าพวกเขาหรือเธอมีอายุเท่าใดภายในวันที่ 31 ธันวาคมของปีที่พวกเขาเข้าแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกเยาวชน ไอโอซีเป็นผู้กำหนดการคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชน โดยพิจารณาร่วมกับสหพันธ์กีฬาสากล (ไอเอสเอฟ) ในกีฬาหลากหลายชนิดที่แข่งขันกัน เพื่อให้แน่ใจว่าทุกประเทศสามารถส่งตัวแทนเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชน ไอโอซีจึงมีแนวคิดจัดตั้งมหาวิทยาลัยเพลซ โดยในจำนวนหนึ่งของแต่ละการแข่งขัน จะมีการเปิดให้สำหรับนักกีฬาจากตัวแทนของแต่ละประเทศโดยไม่คำนึงถึงระดับการผ่านเข้ารอบ เพื่อช่วยให้แน่ใจว่าทุกประเทศได้ส่งนักกีฬาอย่างน้อย 4 คน เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชน สำหรับการแข่งขันทีม หนึ่งทีมต่อหนึ่งทวีปจะได้รับอนุญาตเข้าแข่งขันพร้อมกับทีมที่หก ทั้งที่เป็นตัวแทนประเทศเจ้าภาพหรือตามข้อเสนอของไอเอฟตามความเห็นชอบจากไอโอซี โดยจะมีผู้ลงแข่งของสองทีม (ของเยาวชนชายหนึ่งทีม และของเยาวชนหญิงหนึ่งทีม) ต่อประเทศเข้าร่วม ในท้ายที่สุด แต่ละประเทศไม่สามารถส่งนักกีฬาได้มากกว่า 70 คนในกีฬาประเภทบุคคล
กีฬา

ดูเพิ่ม: กีฬาในโอลิมปิก
การแข่งขันกีฬาในระดับเยาวชนจะเป็นเช่นเดียวกับรายการกีฬาแบบดั้งเดิม หากแต่มีการดัดแปลงในบางส่วนและจำกัดจำนวนประเภทการแข่งขัน ตัวอย่างเช่น ในกีฬาทางน้ำไอโอซีได้ตัดสินให้มีการแข่งกระโดดน้ำและว่ายน้ำ แต่จะไม่มีระบำใต้น้ำกับโปโลน้ำ บางส่วนของกีฬาได้รับการแก้ไขสำหรับการแข่งขัน การแข่งขันบาสเกตบอลใช้รูปแบบฟีบา 33 ซึ่งเป็นการเล่นแบบ 3 ต่อ 3 ในครึ่งสนาม โดยมีระยะเวลาในแต่ละช่วงที่ 5 นาที และทีมแรกที่ได้ 33 คะแนนจะเป็นฝ่ายชนะ ส่วนด้านการขี่จักรยานมีในประเภทจักรยานภูเขา, บีเอ็มเอกซ์ และประเภทถนน ในขณะที่การขี่จักรยานติดตามไม่ได้มีอยู่ในรายการ สำหรับกีฬาเยาวชนอื่นอาจมีการแข่งขันในท้ายที่สุดหากได้รับการสนับสนุนโดยสหพันธ์กีฬาสากล ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ได้มีการเปิดเผยว่าจะรวมปัญจกรีฑาเข้าในมหกรรมกีฬานี้ เช่นเดียวกับการแข่งเรือใบ เพื่อให้เข้ากับเมืองเสนอชื่อที่อยู่ใกล้กับแหล่งน้ำ
ส่วนโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวจะมีกีฬาเจ็ดชนิด การแข่งขันฮอกกี้จะไม่ได้มีเพียงการแข่งขันชายและหญิงเท่านั้น หากแต่ยังมีการท้าชิงความสามารถในประเภทบุคคลเดี่ยวด้วย ส่วนลูจ, สเกตลีลา และวิ่งสเก็ตแทร็คระยะสั้น จะรวมอยู่ในการแข่งขันของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ ที่อนุญาตให้นักกีฬาจากประเทศต่าง ๆ เข้าแข่งร่วมทีมกัน ส่วนสกีอัลไพน์และสกีครอสคันทรีในรายการของชายและหญิงจะมีการจัดเป็นทีมผสมขึ้น
วัฒนธรรมและการศึกษา

การศึกษาและวัฒนธรรมต่างก็เป็นองค์ประกอบที่สำคัญสำหรับกีฬาโอลิมปิกเยาวชน ไม่เพียงเฉพาะด้านการศึกษาและวัฒนธรรมที่นำไปใช้กับนักกีฬาและผู้มีส่วนร่วมเท่านั้น หากแต่ยังรวมถึงเยาวชนทั่วโลก ตลอดจนผู้อาศัยอยู่ในเมืองเจ้าภาพและบริเวณโดยรอบ ด้วยเหตุนี้ โครงการวัฒนธรรมและการศึกษา (ซีอีพี) จึงมีความสำคัญในแต่ละการแข่งขัน โครงการวัฒนธรรมและการศึกษาครั้งแรกในการแข่งขันกีฬาที่สิงคโปร์ 2010 ได้มีการส่งเสริมความร่วมมือในหมู่นักกีฬาของแต่ละประเทศที่แตกต่างกัน โดยมีหัวข้อต่าง ๆ ด้านสุขภาพและการออกกำลังกายมากมาย ไปจนถึงด้านสิ่งแวดล้อมและการวางแผนสู่ระดับอาชีพ เหล่านักเรียนในชุมชนสิงคโปร์ได้จัดทำบูธขึ้นที่หมู่บ้านวัฒนธรรมโลกซึ่งเป็นตัวแทนของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติผู้เข้าร่วมจากแต่ละประเทศ 205 ราย การประชุมแชทกับผู้ชนะเลิศเป็นส่วนที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของโครงการ บรรดาผู้มีส่วนร่วมต่างได้รับเชิญเข้ารับฟังการพูดคุยสร้างแรงบันดาลใจจากนักกีฬาโอลิมปิกทั้งอดีตและปัจจุบัน
ความสำคัญนอกเหนือไปจากโครงการวัฒนธรรมและการศึกษา คือความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของกีฬาโอลิมปิกเยาวชนที่มีการแข่งขันในประเภทเพศผสมและทีมชาติผสม ไตรกีฬาแบบผลัด, ฟันดาบสากล, เทเบิลเทนนิส, ยิงธนู และว่ายน้ำผลัดแบบผสม ต่างเป็นเพียงกีฬาไม่กี่ชนิดที่นักกีฬาจากคนละประเทศและต่างเพศสามารถร่วมทีมกันได้ กีฬาโอลิมปิกเยาวชนยังได้ใช้โซเชียลมีเดีย เช่น เฟซบุ๊ก, ฟลิคเกอร์ และทวิตเตอร์เป็นฐานสำคัญสำหรับนักกีฬาเยาวชนที่เข้าแข่งขัน ทั้งก่อน, ระหว่าง และหลังการเฉลิมฉลองของแต่ละการแข่งขัน ภาษาที่หลากหลาย, ความหลากหลายทางวัฒนธรรม และความหลากหลายระหว่างวัย ต่างเป็นเป้าหมายของโครงการ ซึ่งมุ่งเน้นในรูปแบบของ "เรียนรู้เพื่อรู้, เรียนรู้เพื่อเป็น, เรียนรู้เพื่อทำ และเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน"
รายการกีฬาโอลิมปิกเยาวชน

ในช่วงต้นเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 กรุงเอเธนส์, กรุงเทพมหานคร, สิงคโปร์, กรุงมอสโก และตูริน ต่างได้รับการคัดเลือกโดยไอโอซี ในฐานะห้าเมืองที่สมัครเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนครั้งสถาปนา ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2008 เมืองผู้สมัครที่ได้รับการคัดเลือกเหลือเพียงกรุงมอสโกและสิงคโปร์ ในที่สุด ณ วันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 เมืองสิงคโปร์ก็ได้รับการประกาศให้เป็นเจ้าภาพในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนครั้งสถาปนา ใน ค.ศ. 2010 ซึ่งมีการถ่ายทอดสดจากเมืองโลซาน ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ โดยเป็นฝ่ายชนะด้วย 53 คะแนนโหวต ในขณะที่กรุงมอสโกได้ 44 คะแนนโหวต
เมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 2008 ทางไอโอซีได้ประกาศคณะกรรมการบริหารเมืองสี่แห่งที่เสนอการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวครั้งแรกใน ค.ศ. 2012 ซึ่งเมืองที่เข้าเสนอ ได้แก่ ฮาร์บิน, อินส์บรุค, โกเปียว และลีลแฮมเมอร์ ซึ่งทาง ฌัก โรเกอ ผู้เป็นประธานไอโอซี ได้แต่งตั้ง เพอร์นิลลา วิลเบิร์ก เข้าดำรงตำแหน่งคณะกรรมการผู้วิเคราะห์โครงการ เช่นเดียวกับกีฬาฤดูร้อน รายการได้ถูกตัดให้สั้นลงจนเหลือสองผู้เข้ารอบสุดท้าย ซึ่งได้แก่ อินส์บรุคและโกเปียวในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2008 จากนั้น ในวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2008 ได้มีการประกาศให้อินส์บรุคเป็นฝ่ายชนะโกเปียวในการเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬา ส่วนเมืองหนานจิง ประเทศจีน ที่ได้รับเลือกโดยไอโอซีเป็นฝ่ายชนะเมืองพอซนาน ประเทศโปแลนด์ โดยจะเป็นเมืองเจ้าภาพสำหรับโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 ซึ่งการเลือกตั้งดังกล่าวจัดขึ้น ณ วันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 สองวันก่อนที่จะเริ่มโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ในแวนคูเวอร์ และเมืองลีลแฮมเมอร์ ประเทศนอร์เวย์จะเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2016
รายการกีฬาโอลิมปิกเยาวชน > กีฬาฤดูร้อน

| ค> ศ. | โอลิมเปียด | กีฬา | เมืองเจ้าภาพ | ประเทศ | เปิดโดย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2010 | I | กีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อนครั้งที่ 1 | สิงคโปร์ |  สิงคโปร์ | ประธานาธิบดีเซลลัปปัน รามนาทัน |
| 2014 | II | กีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อนครั้งที่ 2 | หนานจิง |  จีน | ประธานาธิบดีสี จิ้นผิง |
| 2018 | III | กีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อนครั้งที่ 3 | บัวโนสไอเรส |  อาร์เจนตินา | ประธานาธิบดีเมาริซิโอ มากริ |
| 2022 | lV | กีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อนครั้งที่ 4 | ดาการ์ (เลื่อนการจัดแข่งขันเป็นปี 2026) | เซเนกัล | - |
| 2026 | IV | กีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อนครั้งที่ 4 | ดาการ์ |  เซเนกัล | ประธานาธิบดีแห่งเซเนกัล |
| 2030 | V | กีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อนครั้งที่ 5 | โลซาน |  สวิตเซอร์แลนด์ |  |
Host cities of the Summer Youth Olympic Games
รายการกีฬาโอลิมปิกเยาวชน > กีฬาฤดูหนาว

| ค> ศ. | โอลิมเปียด | กีฬา | เมืองเจ้าภาพ | ประเทศ | เปิดโดย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2012 | I | กีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวครั้งที่ 1 | อินส์บรุค |  ออสเตรีย | ประธานาธิบดีไฮนทซ์ ฟิชเชอร์ |
| 2016 | II | กีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวครั้งที่ 2 | ลีลแฮมเมอร์ |  นอร์เวย์ | สมเด็จพระราชาธิบดีฮารัลด์ที่ 5 |
| 2020 | III | กีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวครั้งที่ 3 | โลซาน |  สวิตเซอร์แลนด์ | ประธานาธิบดีซีโมเนตตา ซอมมารูกา |
| 2024 | IV | กีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวครั้งที่ 4 | คังว็อน |  เกาหลีใต้ | ประธานาธิบดีแห่งเกาหลีใต้ |
Host cities of the Winter Youth Olympic Games
สรุปเหรียญโอลิมปิกเยาวชนตลอดกาล

ดูเพิ่ม: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชนตลอดกาล
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  จีน | 99 | 50 | 38 | 187 |
| 2 |  รัสเซีย | 96 | 74 | 58 | 228 |
| 999 !– |  ทีมผสม | 48 | 46 | 52 | 146 |
| 3 |  ญี่ปุ่น | 43 | 42 | 30 | 115 |
| 4 |  เกาหลีใต้ | 37 | 23 | 21 | 81 |
| 5 |  สหรัฐ | 34 | 31 | 31 | 96 |
| 6 |  เยอรมนี | 29 | 42 | 42 | 113 |
| 7 |  อิตาลี | 28 | 34 | 34 | 96 |
| 8 |  ฝรั่งเศส | 25 | 28 | 36 | 89 |
| 9 |  ฮังการี | 24 | 20 | 22 | 66 |
| รวม (9 ประเทศ) | รวม (9 ประเทศ) | 463 | 390 | 364 | 1217 |
ดูเพิ่ม

กีฬายุวชนโลก (12-15 ปี)
จิตราล

| จิตราล چھترار چترال |
| --- | --- |
นคร
 ตามเข็มนาฬิกาจากบน: หุบเขาจิตราลกับยอดเขาตีริชมีร์ Shahi Qilla มัสยิดชาฮี ป้อมจิตราล
สมญา: Qāshqār
จิตราลแสดงแผนที่แคว้นแคบาร์ปัคตูนควาจิตราลแสดงแผนที่ประเทศปากีสถาน
พิกัด:  35°50′46″N 71°47′09″E﻿ / ﻿35.84611°N 71.78583°E﻿ / 35.84611; 71.78583
ประเทศ:  ปากีสถาน
แคว้น:  แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา
อำเภอ: จิตราล
สถาปนา: 1885; 139 ปีที่แล้ว (1885)
ผู้ก่อตั้ง: รัฐบาลบริติช
ตั้งชื่อจาก: Field
การปกครอง
 • ประเภท: องค์การเทศบาล
 • องค์กร: การบริหารส่วนอำเภอ
 • นายกเทศมนตรี: Shahzada Aman Ur Rehman
 • MNA: Moulana Abdul Akbar Chitrali
 • รองผบ.ตร: Inam-ul-Haq
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 14,850 ตร.กม. (5,730 ตร.ไมล์)
ความสูง: 1,494 เมตร (4,902 ฟุต)
ประชากร (2017)
 • ทั้งหมด: 49,780 คน
 • ความหนาแน่น: 3.4 คน/ตร.กม. (8.7 คน/ตร.ไมล์)
ภาษา
 • ทางการ: อูรดู
 • ภุมิภาค: จิตราล
เขตเวลา: UTC+5:00 (เวลามาตรฐานปากีสถาน)
รหัสไปรษณีย์: 17200
รหัสพื้นที่: 0943
ทะเบียนพาหนะ: CL
เว็บไซต์: lgkp.gov.pk/
จิตราล (Khowar: چھترار, อักษรโรมัน: ćhitrār, แปลตรงตัว 'ทุ่ง'; อูรดู: چترال, อักษรโรมัน: ćitrāl) ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำคูนาร์ (หรือแม่น้ำจิตราล) ทางตอนเหนือของแคว้นแคบาร์ปัคตูนควา ประเทศปากีสถาน ทำหน้าที่เป็นเมืองหลักของอำเภอจิตราล และก่อนหน้านั้นเป็นเมืองหลวงของรัฐมหาราชาจิตราลที่เคยปกครองบริเวณนี่ก่อนที่จะผนวกเข้าในปากีสถานตะวันตกในวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1947 นครนี้มีประชากร 49,780 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2017
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของจิตราล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของจิตราล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจิตราล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของจิตราล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจิตราล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจิตราล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจิตราล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจิตราล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจิตราล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจิตราล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจิตราล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจิตราล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจิตราล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจิตราล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 16.9 (62.4) | 21.0 (69.8) | 28.0 (82.4) | 34.3 (93.7) | 38.3 (100.9) | 42.5 (108.5) | 44.4 (111.9) | 42.2 (108) | 39.8 (103.6) | 34.4 (93.9) | 27.0 (80.6) | 20.7 (69.3) | 44.4 (111.9) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 8.8 (47.8) | 9.9 (49.8) | 15.1 (59.2) | 22.5 (72.5) | 28.2 (82.8) | 34.4 (93.9) | 35.9 (96.6) | 34.4 (93.9) | 31.1 (88) | 25.1 (77.2) | 18.7 (65.7) | 11.6 (52.9) | 23.0 (73.4) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 4.1 (39.4) | 5.3 (41.5) | 9.6 (49.3) | 15.5 (59.9) | 20.3 (68.5) | 26.1 (79) | 28.0 (82.4) | 26.5 (79.7) | 22.1 (71.8) | 16.2 (61.2) | 10.8 (51.4) | 5.9 (42.6) | 15.9 (60.6) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | −0.6 (30.9) | 0.6 (33.1) | 4.2 (39.6) | 8.5 (47.3) | 12.5 (54.5) | 17.8 (64) | 20.2 (68.4) | 18.7 (65.7) | 13.1 (55.6) | 7.2 (45) | 2.9 (37.2) | 0.2 (32.4) | 8.8 (47.8) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -11.0 (12.2) | -11.0 (12.2) | -3.7 (25.3) | 0.0 (32) | 4.4 (39.9) | 8.9 (48) | 11.1 (52) | 10.6 (51.1) | 5.6 (42.1) | 1.1 (34) | -3.0 (26.6) | -12.2 (10) | −12.2 (10) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 38.4 (1.512) | 63.8 (2.512) | 97.3 (3.831) | 71.7 (2.823) | 43.9 (1.728) | 5.1 (0.201) | 4.9 (0.193) | 8.0 (0.315) | 7.3 (0.287) | 15.6 (0.614) | 20.4 (0.803) | 38.5 (1.516) | 414.9 (16.335) |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 134.0 | 133.7 | 150.4 | 188.6 | 247.0 | 286.3 | 285.4 | 258.6 | 231.0 | 214.0 | 182.5 | 130.7 | 2,442.2 |
แหล่งที่มา: NOAA (1971-1990)
บรรณานุกรม

Decker, D. Kendall (1992). Languages of Chitral. ISBN 4871875202.
Durand, Col. A. (1899). The Making of a frontier.
Leitner, G. W. (1893). Dardistan in 1866, 1886 and 1893: Being An Account of the History, Religions, Customs, Legends, Fables and Songs of Gilgit, Chilas, Kandia (Gabrial) Yasin, Chitral, Hunza, Nagyr and other parts of the Hindukush, as also a supplement to the second edition of The Hunza and Nagyr Handbook. And An Epitome of Part III of the author's The Languages and Races of Dardistan (First reprint ed.). New Delhi: Manjusri Publishing House. ISBN 4871877787.
อ่านเพิ่ม

Allan, Nigel J. R.; Buddruss, Georg (1991). "CHITRAL". Encyclopaedia Iranica, Vol. V, Fasc. 5. pp. 487–494.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Government of Khyber-Pakhtunkhwa
Khyber-Pakhtunkhwa Government website section on Lower Dir
United Nations
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
สะเทิม

| สะเทิม สุธรรมปุระ, สุธรรมนคร |
| --- | --- |
เมือง

สะเทิมที่ตั้งเมืองสะเทิมในประเทศพม่า
พิกัด: 16°56′N 97°22′E﻿ / ﻿16.933°N 97.367°E﻿ / 16.933; 97.367
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐมอญ
จังหวัด: สะเทิม
อำเภอ: สะเทิม
ประชากร (2550)
 • ทั้งหมด: 130,763 คน
 • ศาสนา: พุทธเถรวาท
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
รหัสพื้นที่: 57
สะเทิม (พม่า: သထုံ; เอ็มแอลซีทีเอส: sa. htum; มอญ: သထုံ, သဓီု, ออกเสียง: [kətʰɜ̀m]) เป็นเมืองหนึ่งในรัฐมอญ ตั้งอยู่บนที่ราบตะนาวศรีทางตอนใต้ของประเทศพม่า ห่างจากย่างกุ้งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 230 กิโลเมตร และห่างจากเมาะลำเลิงไปทางทิศเหนือ 70 กิโลเมตร ตัวเมืองตั้งอยู่ตามแนวทางหลวงหมายเลข 8 และทางหลวงหมายเลข 85 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 1
สะเทิมเคยเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรสุธรรมวดีอย่างน้อยตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช จนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 11
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของสะเทิม (ค> ศ. 1981–2010).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของสะเทิม (ค> ศ. 1981–2010).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของสะเทิม (ค> ศ. 1981–2010).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของสะเทิม (ค> ศ. 1981–2010).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของสะเทิม (ค> ศ. 1981–2010).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของสะเทิม (ค> ศ. 1981–2010).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของสะเทิม (ค> ศ. 1981–2010).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของสะเทิม (ค> ศ. 1981–2010).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของสะเทิม (ค> ศ. 1981–2010).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของสะเทิม (ค> ศ. 1981–2010).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของสะเทิม (ค> ศ. 1981–2010).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของสะเทิม (ค> ศ. 1981–2010).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของสะเทิม (ค> ศ. 1981–2010).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของสะเทิม (ค> ศ. 1981–2010).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 32.7 (90.9) | 34.3 (93.7) | 35.5 (95.9) | 36.0 (96.8) | 32.7 (90.9) | 29.6 (85.3) | 28.9 (84) | 28.7 (83.7) | 30.2 (86.4) | 32.3 (90.1) | 32.7 (90.9) | 31.9 (89.4) | 32.1 (89.8) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 17.3 (63.1) | 19.3 (66.7) | 22.4 (72.3) | 24.5 (76.1) | 24.3 (75.7) | 23.5 (74.3) | 23.2 (73.8) | 23.2 (73.8) | 23.4 (74.1) | 23.5 (74.3) | 21.5 (70.7) | 18.2 (64.8) | 22.0 (71.6) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 1.4 (0.055) | 4.1 (0.161) | 18.4 (0.724) | 80.5 (3.169) | 555.8 (21.882) | 1036.4 (40.803) | 1213.8 (47.787) | 1245.0 (49.016) | 739.1 (29.098) | 258.3 (10.169) | 55.9 (2.201) | 13.4 (0.528) | 5,222.1 (205.594) |
แหล่งที่มา: Norwegian Meteorological Institute
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สะเทิม
| ด ค ก รัฐมอญ |
| --- | --- | --- |
เมืองหลวง: มอละมไยน์
| จังหวัดไจโท |  อำเภอไจโท  อำเภอบี้ลี่น  |  |
| จังหวัดมอละมไยน์ |  อำเภอไจมะรอ  อำเภอช่องโซน  อำเภอตาน-พยูซะยะ  อำเภอมุโดน  อำเภอมอละมไยน์  |  |
| จังหวัดเย่ |  อำเภอเย่  |  |
| จังหวัดสะเทิม |  อำเภอปอง  อำเภอสะเทิม  |  |
| เมืองสำคัญ |  กะมาแวะ  คอซา  ไจคะมี  ไจโท  ไจมะรอ  ช่องโซน  ซิต้อง  ซี่นไจ  ตาน-พยูซะยะ  ตุวูนนะวดี  บี้ลี่น  ปอง  มุโดน  มอละมไยน์  เย่  สะเทิม  |  |
จังหวัดคีรีโน

| คีรีโน |
| --- | --- |
จังหวัด
จังหวัดคีรีโน
ศาลากลางจังหวัดคีรีโน
สมญา: ปอดของลัมบักนางคากายัน
ที่ตั้งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: ลัมบักนางคากายัน
ก่อตั้ง: 18 มิถุนายน ค.ศ. 1966
เมืองหลัก: คาบาร์โรกิส
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlalawigan
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด: Junie E. Cua (LP)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด: May G. Calaunan (LP)
ประชากร (ค.ศ. 2020)
 • ทั้งหมด: 203,828 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 73 จาก 81
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 72 จาก 81
การแบ่งเขตการปกครอง
 • เทศบาล: 6
 • บารังไกย์: 132
 • Districts: Lone district of Quirino
เขตเวลา: UTC+8 (PHT)
ZIP code: 3400–3405
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)78
รหัส ISO 3166: PH-QUI
ภาษา: อีโลกาโน อีฟูเกา บังกาล็อต ปังกาซีนัน กันกานาเอย์ ตากาล็อก อังกฤษ
พื้นที่ :  
 • ทั้งหมด: 2,323.47 ตร.กม. (897.10 ตร.ไมล์)
 อันดับพื้นที่: อันดับที่ 54 จาก 81
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาโอตูเนา): 1,456 เมตร (4,777 ฟุต)
เว็บไซต์: www.quirinoprovince.org
จังหวัดคีรีโน (อีโลกาโน: Probinsia ti Quirino, อีฟูเกา: Probinsa an Quirino) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตลัมบักนางคากายันของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งชื่อตามเอลปิดิโอ กีริโน ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์คนที่ 6 เมืองหลักคือคาบาร์โรกิส
จังหวัดคีรีโน มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเอาโรรา‎ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้, จังหวัดนูเอวาวิซคายาทางทิศตะวันตก และจังหวัดอีซาเบลาทางทิศเหนือ จังหวัดคีรีโนเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดนูเอวาวิซคายา จนถึงปี ค.ศ. 1966
ภูมิศาสตร์

จังหวัดคีรีโนครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 2,323.47 ตารางกิโลเมตร (897.10 ตารางไมล์) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของภูมิภาคคากายันแวลลีย์ ไม่มีทางออกสู่ทะเล อยู่ภายในส่วนบนของลุ่มแม่น้ำคากายัน และล้อมรอบด้วยจังหวัดอีซาเบลาทางทิศเหนือ จังหวัดเอาโรราทางทิศตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ และจังหวัดนูเอวาวิซคายาทางทิศตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้
เทือกเขาซีเยร์รามาเดรเป็นแนวกั้นธรรมชาติบริเวณชายแดนด้านตะวันออกและใต้ของจังหวัด และเทือกเขามัมปารังทางฝั่งตะวันตก พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัด ประมาณร้อยละ 80 ปกคลุมด้วยภูเขาและที่ราบสูง ซึ่งส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเขตอนุรักษ์คีรีโน
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคีรีโน> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคีรีโน> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคีรีโน> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคีรีโน> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคีรีโน> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคีรีโน> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคีรีโน> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคีรีโน> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคีรีโน> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคีรีโน> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคีรีโน> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคีรีโน> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคีรีโน> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของจังหวัดคีรีโน> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 28 (82) | 29 (84) | 32 (90) | 34 (93) | 34 (93) | 34 (93) | 32 (90) | 32 (90) | 32 (90) | 30 (86) | 29 (84) | 28 (82) | 31.2 (88.1) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 20 (68) | 21 (70) | 22 (72) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 24 (75) | 23 (73) | 22 (72) | 21 (70) | 22.8 (73) |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 4.7 | 3.7 | 4.6 | 6.1 | 12.7 | 15.5 | 17.4 | 19.2 | 17.1 | 14.3 | 11.7 | 8.3 | 135.3 |
แหล่งที่มา: Weather Spark
ประชากร

ประชากรในจังหวัดคีรีโนมีประมาณ 188,991 คน (ค.ศ. 2015) ความหนาแน่น 81 คนต่อตารางกิโลเมตร หรือ 210 คนต่อตารางไมล์ ภาษาหลักที่ใช้คือ ภาษาอีโลกาโนและอีฟูเกา
ประชากร > ศาสนา

ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก คิดเป็นร้อยละ 54 ศาสนาอื่น ๆ ที่สำคัญ ได้แก่ ศาสนาอิสลาม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดคีรีโน
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ จังหวัดคีรีโน ที่โอเพินสตรีตแมป
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2023-02-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Local Governance Performance Management System, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 มีนาคม 2016
ส่วนหนึ่งของแม่น้ำคากายัน (ด้านล่าง) ไหลผ่านเมืองมัดเดลา
ซารันสค์

ซารันสค์
ซารันสค์ (รัสเซีย: Саранск, สัทอักษรสากล: [sɐˈransk]; มอคชา: Саранош; เอร์เซีย: Саран ош) เป็นเมืองในประเทศรัสเซียส่วนที่อยู่ในทวีปยุโรป เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐมอร์ดวีเนีย เป็นศูนย์กลางการค้าและธุรกิจ ตั้งอยู่ห่างจากกรุงมอสโกทางทิศตะวันออกราว 630 กม. เมืองมีประชากร 297,415 คน (ค.ศ. 2010)
ภาษาโลร์

| ภาษาโลร์ |
| --- | --- |
ถิ่นเหนือ: زۊن لٛۏری ถิ่นใต้: لُرِیَ بُزُرْگ

ออกเสียง: [loriː]
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศอิหร่าน; บางหมู่บ้านในภาคตะวันออกของประเทศอิรัก
ภูมิภาค: ซากรอสใต้
ชาติพันธุ์: ชาวโลร์
จำนวนผู้พูด: unknown (undated figure of 4–5 ล้านคน)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อินโด-อิเรเนียนอิหร่านตะวันตกตะวันตกเฉียงใต้ภาษาโลร์
ภาษาถิ่น: โลร์กลาง (มินจัล) แบฆทียอรี โลร์ใต้ คุมซารี                
รหัสภาษา
ISO 639-3: มีหลากหลาย: lrc – โลร์เหนือ bqi – แบฆทียอรี luz – โลร์ใต้
โลร์ (โลร์ถิ่นเหนือ: لٛۏری, อักษรโรมัน: Łôrī, โลร์ถิ่นใต้: لُرِی, อักษรโรมัน: Lorī) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านทางตะวันตกเฉียงใต้ที่พูดโดยชาวโลร์ซึ่งเป็นชนกลุ่มอิหร่านในเอเชียตะวันตก ภาษาถิ่นของภาษาโลร์มีที่มาจากภาษาเปอร์เซียกลาง โดยประกอบด้วยภาษาโลร์ถิ่นกลาง, ภาษาโลร์ถิ่นแบฆทียอรี, และภาษาโลร์ถิ่นใต้ ผู้พูดภาษานี้เป็นภาษาหลักคือชาวแบฆทียอรีและชาวโลร์ใต้ ในประเทศอิหร่าน
ประวัติ

ภาษาโลร์เป็นภาษาที่ยังมีผู้ใช้อยู่ที่มีความใกล้ชิดกับภาษาเปอร์เซียเก่าและภาษาเปอร์เซียกลางมากที่สุด ภาษานี้สืบทอดมาจากภาษาเปอร์เซียกลาง (ปาร์ซิก) โดยอยู่ใน กลุ่มเปอร์ซิด หรือ กลุ่มซากรอสตอนใต้ และมีศัพท์คล้ายกับภาษาเปอร์เซียสมัยใหม่ โดยมีความแตกต่างหลักอยู่ที่ระบบเสียง
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยภาษา
ภาษาถิ่นแบฆทียอรี
ภาษาถิ่นโบรูเจร์ด
ภาษาถิ่นของจังหวัดฟอร์ส
อ่านเพิ่ม

Freidl, Erika. 2015. Warm Hearts and Sharp Tongues: Life in 555 Proverbs from the Zagros Mountains of Iran. Vienna: New Academic Press. ISBN 978-3-7003-1925-2
F. Vahman and G. Asatrian, Poetry of the Baxtiārīs: Love Poems, Wedding Songs, Lullabies, Laments, Copenhagen, 1995.
แหลงข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
Bakhtiari tribe Lori dialect, Encyclopædia Iranica
Luri language: How many languages? - By Erik John Anonby - The Royal Asiatic Society, 2003 - Printed in the UKเก็บถาวร 2015-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน