รายพระนามสุลต่านแห่งออตโตมัน
รายพระนาม

| № | พระนาม | พระบรมฉายาลักษณ์ | เริ่มรัชกาล | สิ้นรัชกาล | ตราพระปรมาภิไธยทูกรา | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
สถาปนาจักรวรรดิ (1299 – 1453)
| 1 | ออสมันที่ 1 ĠĀZĪ (ขุนศึก)  |  | ราว. 1299 | ราว. 1326  | —  |  โอรส เอตูกรุล เบย์ กับสตรีไม่ปรากฏนาม  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 2 | ออร์ฮานที่ 1 ĠĀZĪ (ขุนศึก) |  | c. 1326  | 1362 |  |  โอรสออสมันที่ 1 กับ มัลฮัน ฮาตุน.  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 3 | มูรัดที่ 1 SULTAN-İ AZAM (สุลต่านผู้สูงส่งที่สุด) HÜDAVENDİGÂR  (ผู้เป็นที่รักยิ่งจากพระเจ้า)   ŞEHÎD (ผู้พลีชีพ)  |  | 1362 | 15 มิถุนายน 1389 |  |  โอรสออร์ฮานกับนิลูเฟอร์ ฮาตุน.  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ  ถูกปลงพระชนม์ในยุทธการที่โคโซโว. |
| 4 | บาเยซิดที่ 1 SULTAN-İ RÛM (สุลต่านแห่งจักรวรรดิโรมัน) YILDIRIM (ผู้ส่องแสง) |  | 15 มิถุนายน 1389 | 20 กรกฎาคม 1402 |  |  โอรสมูรัดที่ 1 กับกึลซิเซค ฮาตุน.  ถูกจับเป็นเชลยใน ยุทธการอักการา (สิ้นรัชกาลโดยพฤตินัย);  สวรรคตขณะถูกคุมขัง ณ อักเซฮีร์ ใน 8 มีนาคม 1403. |
สงครามกลางเมืองออตโตมัน (20 กรกฎาคม 1402 – 5 กรกฎาคม 1413)
| — | อิซา เซเลบี สุลต่านร่วมอนาโตเลีย |  | 1403–1405  (สุลต่านแห่งอนาโตเลียตะวันตก) | 1406 | — |  หลัง ยุทธการที่อังการา ใน 20 กรกฎาคม 1402, อิซา เซเลบี แพ้ มูซา เซเลบี และ เริ่มควบคุมภาคตะวันตกของอนาโตเลีย ดินแดนของจักรวรรดิในเวลาราว 2 ปี  พ่ายแพ้ เมห์เหม็ด เซเลบิ ในการศึก ณ อุลุบัต ใน 1405  ถูกปลงพระชนม์ใน 1406 |
| — | อีเมียร์ (อาเมียร์)สุไลยมาน เซเลบี ปฐมสุลต่านแห่งรูเมเลีย |  | 20 กรกฎาคม 1402 | 17 กุมภาพันธ์ 1411 | — |  รับพระยศ สุลต่าน รูเมเลีย สำหรับจักรวรรดิในยุโรป ยุคสมัยสั้น ๆ หลังออตโตมันพ่าย ยุทธการอังการา ใน 20 กรกฎาคม 1402  ถูกปลงพระชนม์ 17 กุมภาพันธ์ 1411. |
| — | มูซา เซเลบี สุลต่านรูเมเลียที่ 2 |  | 18 กุมภาพันธ์ 1411 | 5 กรกฎาคม 1413 | — |  รับพระยศ สุลต่านรูเมเลีย สำหรับจักรวรรดิในยุโรป  18 กุมภาพันธ์ 1411,หลัง สุไลมาน เซเลบี.  ถูกปลงพระชนม์ 5 กรกฎาคม 1413 โดย กองทัพเมห์เหม็ด เซเลบี ในยุทธการ Çamurlu Derbent ที่ โซเฟีย ใน บัลแกเรีย. |
| — | เมห์เหม็ด เซเลบี สุลต่านอนาโตเลีย |  | 1403–1406  (สุลต่านแห่งดินแดนอนาโตเลียตะวันออก)’’  1406–1413 (สุลต่าน อนาโตเลีย) | 5 กรกฎาคม 1413 | — |  ได้รับการควบคุมทางด้านตะวันออกของดินแดน อนาโตเลีย ในฐานะสุลต่านร่วม หลังจากความพ่ายแพ้ ยุทธการที่อังการาใน 20 กรกฎาคม 1402.  แพ้ อีซา เซเลบี ในยุทธการ ณ อูลูบัต ใน 1405.  ทรงเป็นผู้ปกครองภูมิภาคอนาโตเลียแห่งจักรวรรดิออตโตมันแต่เพียงผู้เดียว หลังอีซาสิ้นพระชนม์ใน 1406.  รับพระยศ สุลต่านออตโตมัน เมห์เหม็ดที่ 1 ข่าน หลัง มูซา สิ้นพระชนม์ ณ 5 กรกฎาคม 1413. |
รัฐสุลต่านฟื้นฟู
| 5 | เมห์เหม็ดที่ 1 ÇELEBİ (ผู้อ่อนโยน) KİRİŞÇİ (lit. The Bowstring Maker for his support) |  | 5 กรกฎาคม 1413 | 26 มีนาคม 1421 |  |  โอรสบาเยซิดที่ 1 และเดฟเลต ฮาตุน.  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 6 | มูรัดที่ 2 KOCA (มหาราช)  |  | 25 มิถุนายน 1421 | 1444 |  |  โอรสเมห์เหม็ดที่ 1 กับ เอมิเน ฮาตุน;  สละราชสมบัติให้โอรส เมห์เหม็ดที่ 2. |
| 7 | เมห์เหม็ดที่ 2 FĀTİḤ (ผู้พิชิต) فاتح |  | 1444 | 1446 |  |  โอรสมูรัดที่ 2 กับ ฮูมา ฮาตุน.  ถวายบัลลังก์ให้พระราชบิดาหลังจากที่ขอให้พระองค์กลับสู่อำนาจพร้อมกับภัยคุกคามที่เพิ่มขึ้นจากจานิสซารี |
| (6) | มูรัดที่ 2 KOCA (มหาราช) |  | 1446 | 3 กุมภาพันธ์ 1451 |  |  รัชกาลที่ 2;  ถูกบังคับให้กลับมาทรงราชย์เพื่อปราบปรามกบฏจานิสซารี  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
การขยายตัวของจักรวรรดิ (1453 – 1550)
| (7) | เมห์เหม็ดที่ 2 KAYSER-İ RÛM (ซีซาร์แห่งโรมัน) FĀTİḤ (ผู้พิชิต) فاتح |  | 3 กุมภาพันธ์ 1451 | 3 พฤษภาคม 1481 |  |  รัชกาลที่ 2;  การพิชิตคอนสแตนติโนเปิล ใน 1453;  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 8 | บาเยซิดที่ 2 VELÎ (นักบุญ) |  | 19 พฤษภาคม 1481 | 25 เมษายน 1512 |  |  โอรสเมห์เหม็ดที่ 2 กึลบาฮาร์ ฮาตุน  สละราชสมบัติ  สวรรคตใกล้ไดดีโมเตโค ใน 26 พฤษภาคม 1512. |
| 9 | เซลิมที่ 1 YAVUZ (ผู้แข็งแกร่ง) Hadim'ul Haramain'ish-Sharifain (ผู้รับใช้แห่งเมกกะและเมดีนะ) |  | 25 เมษายน 1512 | 21 กันยายน 1520 |  |  โอรสบาเยซิดที่ 2 กับ กึลบาฮาร์ ฮาตุน  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 10 | สุลัยมานที่ 1 MUHTEŞEM (ผู้สง่างาม) or  KANÛNÎ (ผู้พระราชทานกฎหมาย) قانونى |  | 30 กันยายน 1520 | 6 หรือ 7 กันยายน 1566 |  |  โอรสเซลิมที่ 1 กับฮัฟซา สุลต่าน;  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
การปฏิรูปจักรวรรดิออตโตมัน (1550 – 1700)
| 11 | เซลิมที่ 2 SARI (บลอนด์) MEST (ขี้เมา) |  | 29 กันยายน 1566 | 21 ธันวาคม 1574 |  |  โอรสสุไลยมานที่ 1 กับ เฮอเรม สุลต่าน  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 12 | มูรัดที่ 3 |  | 22 ธันวาคม 1574 | 16 มกราคม 1595 |  |  โอรสเซลิมที่ 2 กับ นูร์บานู สุลต่าน  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 13 | เมห์เหม็ดที่ 3 ADLÎ (ผู้เที่ยงธรรม) |  | 27 มกราคม 1595 | 20 หรือ 21 ธันวาคม 1603 |  |  โอรสมูรัดที่ 3 กับ ซาฟีเย สุลต่าน  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 14 | อะเหม็ดที่ 1 BAḪTī (ผู้โชคดี) |  | 21 ธันวาคม 1603 | 22 พฤศจิกายน 1617 |  |  โอรสเมห์เหม็ดที่ 3 กับ ฮันดัน สุลต่าน;  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 15 | มุสทาฟาที่ 1 DELİ (ผู้วิปลาส) |  | 22 พฤศจิกายน 1617 | 26 กุมภาพันธ์ 1618 |  |  โอรสเมห์เหม็ดที่ 3 กับ ฮาลิเม สุลต่าน;  ถูกถอดจากราชสมบัติจากการเสียจริตให้พระภาคิไนยออสมันที่ 2 |
| 16 | ออสมันที่ 2 GENÇ (ผู้เยาว์)  ŞEHÎD (ผู้พลีชีพ)  شهيد |  | 26 กุมภาพันธ์ 1618 | 19 พฤษภาคม 1622 |  |  โอรสอะเหม็ดที่ 1 กับมาห์ฟิรุซ ฮาตุน;  ถูกถอดในการจลาจลของจานิสซารี ใน19 พฤษภาคม 1622;  ถูกปลงพระชนม์ 20 พฤษภาคม 1622 โดยแกรนด์วิเชียร์ คารา ดาวุด พาชา |
| (15) | มุสทาฟาที่ 1  DELİ (ผู้วิปลาส) |  | 20 พฤษภาคม 1622 | 10 กันยายน 1623 |  |  รัชกาลที่ 2;  กลับมาทรงราชย์หลัง ออสมันที่ 2 ถูกปลงพระชนม์  ถูกถอดเนื่องจากเสียพระจริต ทรงถูกคุมพระองค์จนกระทั่งสวรรคตที่อิสตันบุล 20 มกราคม 1639 |
| 17 | มูรัดที่ 4  SAHİB-Î KIRAN  ผู้พิชิตแบกแดด   ĠĀZĪ (นักรบ) غازى |  | 10 กันยายน 1623 | 8 หรือ 9 กุมภาพันธ์ 1640 |  |  โอรสอะเหม็ดที่ 1 กับโคเซม สุลต่าน.  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 18 | อิบราฮิม DELİ (ผู้วิปลาส)   ผู้พิชิตครีต  ŞEHÎD  |  | 9 กุมภาพันธ์ 1640 | 8 สิงหาคม 1648 |  |  โอรสอะเหม็ดที่ 1 กับโคเซม สุลต่าน;  ถูกถอดใน 8 สิงหาคม 1648 ในการยึดอำนาจโดย ชีค อุล-อิสลาม  ถูกรัดพระศอจนสวรรคตที่อิสตันบุลใน 18 สิงหาคม 1648 ตามคำสั่งแกรนด์วิเชียร์ เมฟเลวี เมห์เหม็ด ปาชา (Sofu Mehmed Pasha). |
| 19 | เมห์เหม็ดที่ 4 AVCI (ผู้ล่า) ĠĀZĪ (นักรบ) غازى |  | 8 สิงหาคม 1648 | 8 พฤศจิกายน 1687 |  |  โอรสอิบราฮิมกับตุรฮาน สุลต่าน;  ถูกถอด ณ 8 พฤศจิกายน 1687 เนื่องจากจักรวรรดิออตโตมันแพ้ การศึกที่โมฮักส์ครั้งที่ 2;  สวรรคต ณ เอดีร์เน ใน 6 มกราคม 1693. |
| 20 | สุลัยมานที่ 2 ĠĀZĪ (นักรบ)  |  | 8 พฤศจิกายน 1687 | 22 มิถุนายน 1691 |  |  โอรสอิบราฮิมกับอาซุบ สุลต่าน;  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 21 | อะเหม็ดที่ 2 ḪĀN ĠĀZĪ (เจ้าชายนักรบ) |  | 22 มิถุนายน 1691 | 6 กุมภาพันธ์ 1695 |  |  โอรสอิบราฮิมกับมูอัซเซส สุลต่าน;  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ. |
| 22 | มุสทาฟาที่ 2 ĠĀZĪ (นักรบ) |  | 6 กุมภาพันธ์ 1695 | 22 สิงหาคม 1703 |  |  โอรสเมห์เหม็ดที่ 4 กึลนุส สุลต่าน;  ถูกถอด ณ 22 สิงหาคม 1703 โดยกบฏ จานิสซารี ในนาม เหตุการณ์เอดรีเน  สวรรคตที่อิสตันบุล ณ 8 มกราคม 1704. |
ยุคหยุดนิ่งและการปฏิรูปจักรวรรดิ (1700 – 1827)
| 23 | อะเหม็ดที่ 3 สุลต่านสมัยทิวลิป  ĠĀZĪ (ขุนศึก) |  | 22 สิงหาคม 1703 | 1 หรือ 2 ตุลาคม 1730 |  |  โอรสเมห์เหม็ดที่ 4 กับ กึลนุส สุลต่าน;  ถูกถอดเนื่องจากการกบฏของพวกจานิสซารีนำโดย เปโตรนา ฮาลิล  สวรรคต 1 กรกฎาคม 1736. |
| 24 | มาห์หมุดที่ 1 ĠĀZĪ (นักรบ) KAMBUR (ผู้หลังค่อม) |  | 2 ตุลาคม 1730 | 13 ธันวาคม 1754 |  |  โอรสมุสตาฟาที่ 2 กับ ซาลิฮา สุลต่าน;  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 25 | ออสมันที่ 3 SOFU (ผู้มีความศรัทธา) |  | 13 ธันวาคม 1754 | 29 หรือ 30 ตุลาคม 1757 |  |  โอรสมุสตาฟาที่ 2 กับ เซสุวาร์ สุลต่าน;  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 26 | มุสทาฟาที่ 3 YENİLİKÇİ (ผู้สร้างนวัตกรรมแรก) |  | 30 ตุลาคม 1757 | 21 มกราคม 1774 |  |  โอรสอะเหม็ดที่ 3 กับ มิฮ์ริซาร์ คาดึน;  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 27 | อับดุล ฮามิดที่ 1 Abd ūl-Hāmīd (ผู้รับใช้พระเจ้า)  ISLAHATÇI (ผู้ปรับปรุง) ĠĀZĪ (ขุนศึก) |  | 21 มกราคม 1774 | 6 หรือ 7 เมษายน 1789 |  |  โอรสอะเหม็ดที่ 3 กับ เซอร์มิ คาดิน;  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 28 | เซลิมที่ 3 BESTEKÂR (คีตกวี)   NİZÂMÎ (เจ้าระเบียบ)   ŞEHÎD (ผู้พลีชีพ)  |  | 7 เมษายน 1789 | 29 พฤษภาคม 1807 |  |  โอรสมุสตาฟาที่ 3 กับ มิฮ์ริชาห์ สุลต่าน  ถูกถอดจากราชสมบัติจากการปฏิวัติเจเนสซารีนำโดยคาบักซิ มุสตาฟา เพื่อต้านการปฏิรูปของพระองค์  ถูกปลงพระชนม์ที่อิสตันบุล 28 กรกฎาคม 1808 ตามคำสั่งของสุลต่านมุสทาฟาที่ 4 |
| 29 | มุสทาฟาที่ 4 |  | 29 พฤษภาคม 1807 | 28 กรกฎาคม 1808 |  |  โอรสอับดุลฮามิดที่ 1 กับซิเนเพอร์เวอร์ สุลต่าน;  ถูกถอดในการกบฏนำโดย อัลเดมาร์ มุสตาฟา ปาชา  ถูกปลงพระชนม์ที่อิสตันบุล 17 พฤศจิกายน 1808 ตามคำสั่งของสุลต่านมาห์หมุดที่ 2 |
จักรวรรดิออตโตมันสมัยใหม่ (1827 – 1908)
| 30 | มาห์หมุดที่ 2 İNKILÂPÇI (นักปฏิรูป) ĠĀZĪ (ขุนศึก) |  | 28 กรกฎาคม 1808 | 1 กรกฎาคม  1839 |  |  โอรสอับดุลฮามิดที่ 1 กับนักซิดิล สุลต่าน (พระชนนีบุญธรรม);  ยกเลิก จานิสซารี สืบเนื่องมาจาก เหตุการณ์มหามงคล ใน 1826;  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 31 | อับดุล เมจิดที่ 1 TANZİMÂTÇI  (The Strong Reformist or The Advocate of Reorganization) ĠĀZĪ (ขุนศึก) |  | 1 กรกฎาคม  1839 | 25 มิถุนายน 1861 |  |  โอรสมาห์หมุดที่ 2 กับเบซมีอาเลียม สุลต่าน  ประกาศพระบรมราชโองการ( Hatt-ı Sharif) แห่งกึลฮาเน (Tanzimât Fermânı)  ที่เปิดตัวสมัย Tanzimat  ของการปฏิรูปและการปรับโครงสร้างองค์กรใน 3 พฤศจิกายน 1839 ตามคำสั่งนักปฏิรูป แกรนด์วิเชียร์ มุสตาฟา ระชิด ปาชา  รับรองIslâhat Hatt-ı Hümayun (พระบรมราชโองการ) (Islâhat Fermânı) ใน 18 กุมภาพันธ์ 1856;  ทรงราชย์ตลอดพระชนม์ชีพ |
| 32 | อับดุล อะซีซ   BAḪTSIZ (ผู้โชคร้าย)   ŞEHĪD (ผู้พลีชีพ)  |  | 25 มิถุนายน 1861 | 30 พฤษภาคม 1876 |  |  โอรสมาห์หมุดที่ 2 กับ เปอร์เนฟนิยาล สุลต่าน  ถูกถอดโดยคณะเสนาบดี;  ถูกพบว่าสวรรคต (อัตวินิบาตกรรมหรือปลงพระชนม์) 5 วันต่อมา |
| 33 | มูรัดที่ 5 |  | 30 พฤษภาคม 1876 | 31 สิงหาคม 1876 |  |  โอรสอับดุลเมจิดที่ 1 กับเซฟเคฟซา คาดึน;  ถูกถอดเนื่องประชวรทางจิต  ถูกคุมพระองค์ในวังซิราอัน สวรรคต 29 สิงหาคม 1904. |
| 34 | อับดุล ฮามิดที่ 2   Ulû Sultân Abd ūl-Hāmīd Khan  (The Sublime Khan) |  | 31 สิงหาคม 1876 | 27 เมษายน 1909 |  |  โอรสอับดุลเมจิดที่ 1 กับติริมูจกัน คาดึน  ต่อมาเป็นราชบุตรบุญธรรม เปเรสตู คาดึน).  มีพระราชานุญาตอย่างไม่เต็มพระทัยให้ตั้งสมัยปฐมรัฐธรรมนูญ ใน 23 พฤศจิกายน 1876 และทรงระงับใน 13 กุมภาพันธ์ 1878;  ถูกบีบให้ฟื้นฟูสมัยรัฐธรรมนูญที่ 2 ใน 3 กรกฎาคม 1908  ถูกถอดใน เหตุการณ์ 31 มีนาคม (ใน 13 เมษายน 1909)  ถูกคุมพระองค์ในพระราชวังเบย์เลอร์เบยี จนสวรรคต ณ 10 กุมภาพันธ์ 1918 |
| 35 | เมห์เหม็ดที่ 5 REŞÂD (Rashād) (ผู้ตามทางที่แท้จริง) |  | 27 เมษายน 1909 | 3 กรกฎาคม 1918 |  |  โอรสอับดุลเมจิดที่ 1 กับกุลซีมาล คาดึน;  ทรงราชย์ในฐานะ หุ่นเชิดของเมห์เหม็ด ตาลัต, อิสมาอิล เอนเวอร์ และ อะเหม็ด ซีมาล ปาชา จนสวรรคต |
| 36 | เมห์เหม็ดที่ 6 VAHDETTİN (Wāhīd ād-Dīn) (The Unifier of Dīn (Islam) หรือ เอนกชนแห่ง อิสลาม) |  | 4 กรกฎาคม 1918 | 1 พฤศจิกายน 1922 |  |  โอรสอับดุลเมจิดที่ 1 กับกูลุสตู ฮานึม;  ระบอบสุลต่านถูกล้มล้าง;  ลี้ภัยจาก คอนสแตนติโนเปิล (ปัจจุบัน อิสตันบุล) ใน 17 พฤศจิกายน 1922;  สวรรคตขณะลี้ภัยในซานเรโม, อิตาลี ใน 16 พฤษภาคม 1926. |
เคาะลีฟะฮ์ ภายใต้สาธารณรัฐ (1 พฤศจิกายน 1922 – 3 มีนาคม 1924)
| — | อับดุล เมจิดที่ 2 |  | 18 พฤศจิกายน 1922 | 3 มีนาคม 1924 | —  |  โอรสอับดุลลาซิซที่ 1 กับ เฮนาริดิล คาดึน  ได้รับเลือกเป็น เคาะลีฟะฮ์ โดย รัฐสภา;  ลี้ภัยหลังการล้มเลิกระบอบคอลิฟะฮ์;  สวรรคตที่ปารีส, ฝรั่งเศส ใน 23 สิงหาคม 1944. |