stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3
ครองราชย์และในรัชกาล > อาณานิคมของฝรั่งเศส

ฝรั่งเศสยึดครองมาดากัสการ์อย่างเป็นทางการในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2439 ในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน ฝรั่งเศสได้ประกาศให้มาดากัสการ์เป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสและเนรเทศนายกรัฐมนตรีไรนิไลอาริโวนีไปยังแอลเจียร์ ที่ซึ่งเขาเสียชีวิตในหลายปีถัดมา สมเด็จพระราชินีนาถและฝ่ายบริหารของพระนางยังคงดำรงอยู่และถูกยึดพระราชอำนาจทางการเมือง ในเวลาไม่ช้าหลังจากไรนิไลอาริโวนีถูกเนรเทศ สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาทรงถูกบังคับโดยเจ้าหน้าที่ทางการฝรั่งเศสให้ทรงยอมรับนายกรัฐมนตรีคนใหม่ที่ทรงฝรั่งเศสเลือก พระราชินีนาถทรงตัดสินใจอย่างเร่งรีบตามคำกราบทูลของนายพลฝรั่งเศส ฌาคส์ ดูเชเน ผู้ซึ่งเป็นคนควบคุมกองทัพในการต่อต้านพระราชวงศ์เมรีนา การยอมรับในธรรมเนียมแบบแผนทางการเมืองของมาดากัสการ์ยังคงอยู่ สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาทรงเกรงว่าพระนางจะต้องอภิเษกสมรสกับนายกรัฐมนตรีคนใหม่ซึ่งพระนางทรงเป็นทุกข์ยิ่งที่ต้องอภิเษกสมรสกับฌาคส์ ดูเชเน แต่เป็นที่น่าประหลาดใจที่ทางการฝรั่งเศสไม่ต้องการที่จะให้พระราชินีต้องสมรสกับนายกรัฐมนตรีโดยยกเลิกกฎมณเฑียรบาลนี้ซึ่งสร้างความโล่งพระทัยในพระราชินีได้ระดับหนึ่ง ไรนิทซิมบาซาฟี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของพระราชินีได้ถูกเสนอชื่อให้เป็นนายกรัฐมนตรีคนต่อไปโดยได้รับความยินยอมจากฝรั่งเศส
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2438 สองเดือนหลังจากฝรั่งเศสยึดครองกรุงอันตานานารีโว ได้เกิดการต่อต้านรัฐบาลฝรั่งเศสที่สำคัญซึ่งมีชื่อว่า กบฏเมนาเลมบา (กบฏผ้าคลุมแดง) โดยปฏิบัติการกองโจรเพื่อขับไล่ชาวต่างชาติ ชาวคริสต์และการคอร์รัปชันของรัฐบาลโดยมีผู้เข้าร่วมกลุ่มกบฏมากมายซึ่งล้วนแต่ใส่ผ้าคลุมไหล่สีแดง การต่อต้านครั้งนี้ได้ถูกปราบปรามโดยรัฐบาลฝรั่งเศสและพบกับจุดจบใน พ.ศ. 2440 ซึ่งสมาชิกส่วนใหญ่ของกลุ่มกบฏเป็นเชื้อพระวงศ์ซึ่งฝรั่งเศสสั่งให้ประหารชีวิตทุกพระองค์ ซึ่งรวมถึง เจ้าชายรัทสิมมามันกา พระปิตุลาในพระราชินีและไรเดรียมอัมพันดรี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงคราม ส่วนเจ้าหญิงรามิซินดราซามา พระปิตุจฉาในพระราชินีทรงถูกเนรเทศไปยังเรอูนียงเพราะว่ารัฐบาลฝรั่งเศสไม่ต้องการประหารสตรี
จากการต่อต้านนี้ทำให้ฝรั่งเศสต้องเปลี่ยนผู้ว่าราชการประจำเกาะ จาก ฮิปโปไลท์ ลาโร็ช เป็นโจเซฟ กาเลียนี ผู้ว่าการทหาร หนึ่งวันก่อนที่กาเลียนีจะเดินทางมาถึงอันตานานารีโว เขาได้ส่งจดหมายกราบบังคมทูลเชิญสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาให้เสด็จมารายงานพระองค์ที่ฐานบัญชาการทางทหารด้วยพระองค์เองพร้อมกับข้าราชบริพารทั้งหมด ฐานบัญชาการได้มีผู้ถือธงชาติฝรั่งเศสแบบดั้งเดิมตามพระองค์มาด้วย สมเด็จพระราชินีนาถทรงถูกบังคับให้ลงพระปรมาภิไธยยินยอมยกพระราชทรัพย์ของพระราชวงศ์เมรีนาทั้งหมดแก่ฝรั่งเศสก่อนที่พระนางทรงถูกกักขังคุกภายในพระราชวังของพระองค์เอง พระนางทรงได้พบปะเพียงผู้ที่ได้รับการอนุญาตจากกาเลียนีเท่านั้น ขณะทรงถูกจองจำพระนางรันฟาลูนาทรงเปลียนศาสนานับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกเพื่อให้ฝรั่งเศสพึงพอใจแต่ฝรั่งเศสก็ไม่สนใจอะไรในการกระทำของพระนาง
ถูกเนรเทศ

กาเลียนีประกาศเนรเทศสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 ในวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2440 และประกาศล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์อย่างเป็นทางการในวันถัดมา ฝรั่งเศสออกคำสั่งให้อดีตสมเด็จพระราชินีนาถต้องเสด็จออกจากพระราชวังภายในเวลา 1 นาฬิกา 30 นาที พระนางถูกควบคุมพระองค์ออกจากอันตานานารีโวด้วยเกี้ยว ในขณะที่ชาวเมืองยังคงหลับนอน โดยมีผู้รักษาความปลอดภัยและข้าราชบริพารตามเสด็จประมาณ 700 ถึง 800 คน โดยตลอดการเดินทางต้องเสด็จไปยังที่หมายที่ชายฝั่งตะวันออกของเมืองโทอามาซินาที่ซึ่งพระนางต้องเสด็จประทับโดยเรือไปยังเกาะเรอูนียง ได้มีรายงานว่าระหว่างเสด็จโดยเรือพระนางรันฟาลูนาทรงเมาอย่างหนัก เสวยเหล้ารัมหลายขวดซึ่งผิดธรรมเนียมวิสัย ซึ่งอาจเป็นเพราะว่าทรงเสียพระทัยอย่างหนัก ที่โทอามาซินาในวันที่ 6 มีนาคม พระนางรันฟาลูนาทรงได้รับการแจ้งให้ทราบว่า เจ้าหญิงราเซนดราโนโร พระขนิษฐา และเจ้าหญิงราซินดราซานา พระปิตุจฉา ได้เสด็จมาถึงในเวลาอันสั้นพร้อมกับเจ้าหญิงราซาฟินนานเดรียมานิทรา พระราชนัดดาวัย 14 พรรษา ซึ่งเจ้าหญิงพระองค์นี้ทรงพระครรภ์ได้ 9 เดือนกับทหารชาวฝรั่งเศส
เสด็จสวรรคตและทายาท

อดีตพระราชินีนาถรันฟาลูนาเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหัน ณ พระตำหนักในแอลเจียร์ ในวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2460 จากพระอาการประชวรด้วยการอุดตันของเส้นโลหิตแดงอย่างทุกข์ทรมาน พระบรมศพของพระนางรันฟาลูนาถูกฝังที่สุสานแซงต์-เออเชนในกรุงแอลเจียร์เวลา 10 นาฬิกาของวันที่ 25 พฤษภาคม พระราชพิธีฝังพระศพได้มีผู้คนมาเข้าร่วมอาทิเช่น พระสหายสนิท, ผู้คนซึ่งรักพระนาง, กลุ่มสภากาชาด และสมาชิกของโบสถ์ที่เป็นพระอุปถัมภ์รวมทั้งบุคคลที่มีชื่อเสียงในแวดวงการเมืองและสังคมของแอลจีเรีย ในเวลา 9 นาฬิกาของตอนเช้า ขบวนรถยาวเหยียดได้เดินทางไปยังสถานที่ระลึกถึง การแสดงความเคารพและการไว้อาลัยพระนางรันฟาลูนาของผู้ร่วมพิธีไม่ได้ถูกสะท้อนให้เห็นโดยรัฐบาลอาณานิคมที่มาดากัสการ์ อย่างไรก็ตามในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2468 เวลาแปดปีหลังจากที่พระนางรันฟาลูนาเสด็จสวรรคต ผู้ว่าการแห่งแอลจีเรียได้เรียนจดหมายไปยังผู้ว่าการแห่งมาดากัสการ์แจ้งเรียกร้องค่าบำรุงรักษาพระศพซึ่งทางผู้ว่าการมาดากัสการ์เพิกเฉย ผู้ว่าการแอลจีเรียได้เรียกร้องให้ทางผู้ว่าการมาดากัสการ์จัดหาเงินทุนเพื่อการบำรุงรักษาพระศพซึ่งทรุดโทรมเสียหายไปมาก ทางมาดากัสการ์ควรให้ความสำคัญต่อการปล่อยปละละเลยในการระลึกและไว้อาลัยถึงพระราชินีนาถซึ่งเหมือนกับรัฐบาลกลางของฝรั่งเศสที่ละเลยเช่นกัน ถึงอย่างไรก็ตามคำขอถูกปฏิเสธถึงสองครั้งและพระศพมิได้รับการบูรณะ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2481 รัฐบาลฝรั่งเศสยินยอมให้ย้ายพระศพของพระนางรันฟาลูนากลับยังมาดากัสการ์และทำพิธีฝังพระศพอีกครั้งที่ สุสานแห่งสมเด็จพระราชินีนาถราซอเฮอรินาแห่งมาดากัสการ์ในพระราชวังหลวงรูวาแห่งอันตานานารีโว ซึ่งเป็นพระประสงค์สุดท้ายของพระนางที่จะได้เสด็จมายังมาดากัสการ์แม้ซึ่งจะเสด็จสวรรคตแล้ว
จากการที่อดีตสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาเสด็จสวรรคต เจ้าหญิงรามาซินดราซานา ผู้เป็นพระปิตุจฉาของพระนาง ได้เสด็จย้ายออกจากแอลจีเรียและประทับที่จังหวัดอาลป์-มารีตีม ที่ซึ่งประทับในช่วงวาระสุดท้ายของพระชนม์ชีพในอีกไม่กี่ปี รัชทายาทของอดีตพระราชินีคือ เจ้าหญิงมารี-หลุยส์ ได้เสด็จออกจากพระตำหนักของพระนางรันฟาลูนา เพื่อทรงเข้ารับการศึกษาจากโรงเรียนแบบฝรั่งเศส และทรงเสกสมรสกับวิศวกรการเกษตรชาวฝรั่งเศส ซึ่งมีชื่อว่า อังเดร บอสซาร์ด ในวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2464 ถึงแม้ว่าเจ้าหญิงมารี-หลุยส์จะได้สิทธิในพระตำหนักเล็ก ๆ จากรัฐบาลฝรั่งเศสเพื่อประทับ เจ้าหญิงกลับทรงเลือกที่จะประกอบพระกรณียกิจด้านการพยาบาลและทรงได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์จากการประกอบพระกรณียกิจอย่างไม่ลดละด้านการแพทย์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 หลังจาก อังเดร บอสซาร์ดและเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ทรงหย่าร้างโดยไร้บุตรธิดา เจ้าหญิงวัยสาวทรงได้รับการกล่าวถึงว่าทรงเป็นอิสระ ร่าเริงและมีชีวิตชีวาเหมือนดั่งผีเสื้อ เจ้าหญิงมารี-หลุยส์สิ้นพระชนม์ใน ณ บาโซเชซ์-ซูร์-เลอ-เบทซ์ ในวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2491 โดยไม่ทรงมีรัชทายาทสืบต่อ และพระศพถูกฝังที่มองเตรอิล ประเทศฝรั่งเศส การสิ้นพระชนม์ของพระนางนับเป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์เมรีนาและราชอาณาจักรมาดากัสการ์เนื่องจากพระนางทรงเป็นผู้สืบทอดราชวงศ์ลำดับสุดท้าย และความหวังของชาวมาดากัสการ์ที่ต้องการฟื้นฟูสถาบันพระมหากษัตริย์ต้องสูญสิ้นไปด้วย
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์เมรีนา
ประวัติศาสตร์มาดากัสการ์
บรรณานุกรม

1 2 3  Trotter Matthews (1904), p. 243
1 2 3 4 5 6  Titcomb, Mary (November), "Madagascar and the Malagasy", Frank Leslie's Popular Monthly, pp. 530–542 {{citation}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |date= และ |year= / |date= ไม่ตรงกัน (help)
1 2 3  Stuart Robson, Isabel (1896), "The Childhood of a Queen IV: The Queen of Madagascar", Children's Friend, London: S.W. Partridge & Co., vol. 36, pp. 103–104
1 2  Ministère de la marine et des colonies (1884), p. 117
↑  Madagascar at uq.net.au
1 2  Carpenter, Frank G. (January 23, 1908). "Madagascar's Ex-Queen".  ใน Pattengill, Henry (บ.ก.). Moderator-Topics. Vol. 28. Lansing, MI. pp. 370–372.
1 2  "The Queen of Madagascar". Scientific American Supplement. No. 1037. New York: Munn & Co. Publishers. November 16, 1895. p. 16568.
↑  Cousins, William Edward (1895). Madagascar of to-day. The Religious Tract Society. p. 73.
1 2  Priestley, Herbert Ingram (1967-05-26), France overseas: a study of modern imperialism, p. 305, ISBN 9780714610245
↑  Van Den Boogaerde, Pierre (2008), Shipwrecks of Madagascar, AEG Publishing Group, p. 7, ISBN 9781606934944
↑  "Gifts and Blessings: The Textile Arts of Madagascar". Smithsonian National Museum of African Art. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-06. สืบค้นเมื่อ November 11, 2010.
1 2  Curtin, Philip D. (1998). Disease and empire: the health of European troops in the conquest of Africa. Cambridge, MA: Cambridge University Press. p. 186. ISBN 9780521598354.
↑  Roland, Oliver; Fage, John; Sanderson, G.N. (1985). The Cambridge history of Africa. Vol. 6. Cambridge, UK: Cambridge University Press. p. 530. ISBN 9780521228039.
↑  Barrier (1996), p. 205
↑  Campbell, Gwyn (1991). "The Menalamba revolt and brigandry in imperial Madagascar, 1820-1897". International Journal of African Historical Studies. 24 (2): 259–291.
1 2  Basset, Charles (1903). Madagascar et l'oeuvre du Général Galliéni. Paris: A. Rousseau. pp. 140–142. (ฝรั่งเศส)
↑  Barrier (1996), pp. 245-246
1 2 3 4  Randrianja, Solofo (2001). Société et luttes anticoloniales à Madagascar: de 1896 à 1946. Paris: Karthala Editions. pp. 100–110. ISBN 9782845861367. (ฝรั่งเศส)
↑  Barrier (1996), p. 260
↑  Barrier (1996), pp. 260-266
↑  Barrier (1996), p. 267
↑  Barrier (1996), pp. 269-271
↑  Barrier (1996), pp. 273-274
1 2  Massachusetts Reformatory (October 1, 1904). "Kings in Exile". Our Paper. 20 (40): 639.
↑  "Crownless Monarchs". The Bookman. No. 26. London: Dodd Mead & Co. 1908. p. 118.
↑  Barrier (1996), pp. 288-303
↑  Barrier (1996), p. 347
1 2 3  Bergougniou, Jean-Michel; Clignet, Rémi; David, Philippe (2001). "Villages noirs" et autres visiteurs africains et malgaches en France et en Europe: 1870-1940. Paris: Karthala Editions. pp. 87–89. ISBN 9782845862005. (ฝรั่งเศส)
↑  Barrier (1916), p. 334
↑  Barrier (1916), p. 334
↑  Saillens, Pasteur R. (1906). "Impressions of Algeria". The Missionary Review of the World. Vol. 29. London: Funk & Wagnalls. p. 449.
↑  Barrier (1996), p. 347
↑  Barrier (1996), p. 358
แหล่งข้อมูลอื่น

Smithsonian exhibit of Ranavalona gifts
| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์ |  |   สมเด็จพระราชินีนาถแห่งมาดากัสการ์  (ราชวงศ์เมรีนา)   (30 กรกฎาคม พ.ศ. 2426 – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2440) |  | ระบอบกษัตริย์ถูกล้มล้าง |
| มาดากัสการ์ถูกยึดครองโดยฝรั่งเศส ระบอบกษัตริย์ถูกล้มล้าง |  |   ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์มาดากัสการ์  (ราชวงศ์เมรีนา)   (28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2440 – 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2460) |  | เจ้าหญิงมารี-หลุยส์ เป็นลำดับสุดท้าย |
| ด ค กพระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์เมรีนา |
| --- | --- |
 สมเด็จพระเจ้าอันเดรียนนามโบอินีเมรีนาแห่งมาดากัสการ์  สมเด็จพระเจ้าราดามาที่ 1 แห่งมาดากัสการ์  สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 1 แห่งมาดากัสการ์  สมเด็จพระเจ้าราดามาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์  สมเด็จพระราชินีนาถราซอเฮอรินาแห่งมาดากัสการ์  สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์  สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 3 แห่งมาดากัสการ์ 
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 แห่งมาดากัสการ์ในวันขึ้นครองราชสมบัติ
ทหารชาวมาลากาซีพยายามต่อสู้เพื่อป้องกันการรุกรานจากจักรวรรดิฝรั่งเศส
นายกรัฐมนตรีไรนิไลอาริโวนีผู้มีอำนาจและอิทธิพลสูงสุดในมาดากัสการ์
กองทัพฝรั่งเศสขึ้นฝั่งที่มาจันกา ในระหว่างสงครามฝรั่งเศส-มาลากาซี พ.ศ. 2438
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 ทรงพ่ายแพ้แก่กองทัพฝรั่งเศสในเดือนกันยายน พ.ศ. 2438 ทำให้เป็นจุดจบของระบอบกษัตริย์แห่งราชวงศ์เมรีนาที่ยืนยาวกว่า 400 ปี
อดีตสมเด็จพระราชินีรันฟาลูนาที่ 3 ระหว่างทรงถูกเนรเทศที่เรอูนียง
พระมหามงกุฎแห่งสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 แห่งมาดากัสการ์ ปัจจุบันถูกนำไปจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ Musée de l'Armée กรุงปารีส
หนังสือพิมพ์ La Petit Journal พาดหัวข่าว พระนางรันฟาลูนาเสด็จถึงฝรั่งเศสในการเสด็จประพาสครั้งแรกอย่างเป็นทางการใน พ.ศ. 2444 โดยเป็นภาพอดีตพระราชินีและข้าราชบริพารมาถึงที่สถานีรถไฟและพระนางทรงรับดอกไม้จากเด็กหญิงโดยมีชาวฝรั่งเศสเดินทางมาถวายพระพรแด่พระนาง
พระฉายาลักษณ์พระนางรันฟาลูนาบนกล่องคุกกี้ "Petit Beurre" ใน พ.ศ. 2459 โดยทรงมีลายพระหัตถ์ข้อความว่า "Tsara ny Petit Beurre แปลว่า "คุกกี้ Petit Beurre เยี่ยมมาก"
อดีตสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 แห่งมาดากัสการ์ขณะเสด็จประพาสฝรั่งเศส
ภาพจากหนังสือพิมพ์ La Petit Journal สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 (ซ้าย) ขณะทรงถูกเนรเทศที่แอลเจียร์กับเจ้าหญิงรามาซินดราซานา พระปิตุจฉา (กลาง) และพระนัดดาหรือพระธิดาเลี้ยง เจ้าหญิงมารี-หลุยส์ (ขวา) ใน พ.ศ. 2442
พระศพของพระนางรันฟาลูนาได้รับอนุญาตให้นำกลับยังมาดากัสการ์และทำพิธีฝังพระศพอีกครั้งที่ สุสานแห่งสมเด็จพระราชินีนาถราซอเฮอรินาแห่งมาดากัสการ์ในพระราชวังหลวงรูวาแห่งอันตานานารีโว
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 และเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ พระราชนัดดาและองค์รัชทายาทในราชบัลลังก์ใน พ.ศ. 2448 ที่แซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล
สหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติ

| --- | --- |
โลโก้สหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติ
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1907
ประเภท: กีฬายิงปืน
สํานักงานใหญ่: มิวนิก ประเทศเยอรมนี
พิกัด: 48°08′N 11°34′E﻿ / ﻿48.133°N 11.567°E﻿ / 48.133; 11.567
ภูมิภาคที่รับผิดชอบ : ทั่วโลก
สมาชิก  : 154 ประเทศ
ภาษาทางการ : อังกฤษ
ประธาน: โอเลการีโอ บาเกส รานา
เลขาธิการใหญ่: ฮอร์ชต จอร์จ ชไรเบอร์
เว็บไซต์: www.issf-sports.org
สหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติ (อังกฤษ: International Shooting Sport Federation; อักษรย่อ: ISSF) เป็นองค์กรที่ควบคุมดูแลกีฬายิงปืนระหว่างประเทศ ซึ่งเป็นองค์กรหนึ่งในสมาชิกคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ดังนั้นจึงอยู่ในส่วนรับผิดชอบด้านกีฬายิงปืนในโอลิมปิก แต่รายการยิงปืนของสหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติก็มิได้เป็นการแข่งของกีฬาโอลิมปิกทั้งหมด อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีสมาชิกสหพันธ์อยู่ 154 ชาติ ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่มิวนิก ประเทศเยอรมนี โดยมีประธานคนปัจจุบัน คือ โอเลการีโอ บาเกส รานา และเลขาธิการใหญ่ คือ ฮอร์ชต จอร์จ ชไรเบอร์
ประวัติ

การแข่งขันยิงปืนนานาชาติได้เริ่มขึ้นเมื่อครั้งที่มีการแข่งขันกีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 และรายการชิงแชมป์โลกที่จัดขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 1897  อย่างไรก็ตาม การแข่งขันเหล่านี้ก็มิได้มีองค์กรที่ควบคุมดูแลจนกระทั่ง ค.ศ. 1907 เมื่อแปดชาติพันธมิตรได้ร่วมกันก่อตั้งสหพันธ์ขึ้น จากนั้นไม่นานก็ได้เรียกสหพันธ์นี้ว่า Union International de Tir (UIT)  (เป็นภาษาฝรั่งเศส หมายถึง สหพันธ์ยิงปืนนานาชาติ และในบางครั้งเรียกในชื่อภาษาอังกฤษ ว่า ISU) และใช้ชื่อนี้กระทั่งเปลี่ยนเป็นชื่อปัจจุบันใน ค.ศ. 1998
เป็นเวลากว่าหนึ่งปีที่สหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติได้ห่างเหินไปจากความหมายการใช้ปืน ซึ่งรวมไปถึงการเปลี่ยนเป้ารูปคนไปเป็นเป้าวงกลมแทน ส่วนเป้าอย่างเป็นทางการของสหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติที่ยังคงใช้เป็นรูปสัตว์คือยิงเป้าเคลื่อนที่ 50 เมตร ตามวิถีเช่นนี้ ใน ค.ศ. 2000 ทางสหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติได้ออกกำหนดกฎเกณฑ์ โดยห้ามสมาชิกสหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติ มีส่วนร่วมในสมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติ (IPSC) และมีส่วนร่วมใดๆในยิงปืนรณยุทธ ในส่วนเกี่ยวข้องนี้ ได้เกิดมุมมองตรงกันข้ามจากฝั่งสมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติ ว่าการยิงปืนรณยุทธนั้นมีความใกล้ชิดรูปแบบการต่อสู้มากกว่าซึ่งเป็นกีฬายิงปืนอย่างแท้จริง ซึ่งทางสหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติยังได้ทำให้สมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติลดการมีส่วนเกี่ยวข้องกับความเคลื่อนไหวในโอลิมปิก
รายการแข่งขันและสถิติ

สหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติให้การยอมรับการแข่งขันดังต่อไปนี้เป็น รายการชิงแชมป์สหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติ:
กีฬาโอลิมปิกทุกสี่ปี (อีเวนต์โอลิมปิกเท่านั้น)
ISSF ยิงปืนชิงแชมป์โลกทุกสี่ปี และเพิ่มในปีอื่นสำหรับการแข่งขันปืนลูกซอง
ISSF เวิลด์คัพสี่ครั้งต่อปี และรอบไฟนอล (อีเวนต์โอลิมปิกเท่านั้น)
การแข่งขันในระดับภูมิภาค เช่น รายการชิงแชมป์ยุโรป หรือแพนอเมริกันเกมส์ ซึ่งมีส่วนในการตัดสินในระดับภูมิภาคอย่างสม่ำเสมอ
รายการแข่งขันเหล่านี้ต่างได้รับการกำกับดูแลโดยตรงจากคณะกรรมการสหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติ และจะมีการบันทึกสถิติโลกในการแข่งขันดังกล่าวเท่านั้น ซึ่งแท้จริงแล้ว มีหลายประเทศสามารถทำสถิติได้สูงกว่าสถิติโลกดังกล่าว
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ShootingWiki.org
| ด ค กสหพันธ์กีฬาระหว่างประเทศ |
| --- | --- |
 สมาคมสหพันธ์กีฬานานาชาติ  รายชื่อสหพันธ์กีฬาระหว่างประเทศ 
ASOIF (28) สหพันธ์โอลิมปิกฤดูร้อน:  FINA (กีฬาทางน้ำ)  WA (ยิงธนู)  WA (กรีฑา)  BWF (แบดมินตัน)  FIBA (บาสเกตบอล)  IBA (มวยสากล)  ICF (เรือแคนู)  UCI (จักรยาน)  FEI (ขี่ม้า)  FIE (ฟันดาบ)  FIH (ฮอกกี้)  FIFA (ฟุตบอล)  IGF (กอล์ฟ)  FIG (ยิมนาสติก)  IHF (แฮนด์บอล)  IJF (ยูโด)  UIPM (ปัญจกีฬาสมัยใหม่)  FISA (เรือพาย)  WR (รักบี้)  WS (เรือใบ)  ISSF (ยิงปืน)  ITTF (เทเบิลเทนนิส)  WT (เทควันโด)  ITF (เทนนิส)  WT (ไตรกีฬา)  FIVB (วอลเลย์บอล)  IWF (ยกน้ำหนัก)  UWW (มวยปล้ำ) 
AIOWF (7) สหพันธ์โอลิมปิกฤดูหนาว:  IBU (ทวิกีฬา)  FIBT (บอบสเลและสเกเลตัน)  WCF (เคอร์ลิง)  IIHF (ฮอกี้น้ำแข็ง)  FIL (ลูช)  ISU (สเกต)  FIS (สกี) 
ARISF (42) องค์กรที่รับรองโดยไอโอซี:  FAI (กีฬาทางอากาศ)  IFAF (อเมริกันฟุตบอล)  FIA (การแข่งรถ)  FIB (แบนดี้)  WBSC (เบสบอลและซอฟต์บอล)  FIPV (เปโลตาบาสก์)  WCBS (กีฬาบิลเลียด)  CMSB (boules)  WB (โบว์ลิ่ง)  WBF (บริดจ์)  ICU (เชียร์)  FIDE (หมากรุก)  UIAA (ปีนเขา)  ICC (คริกเกต)  WDSF (ลีลาศ)  FMJD (หมากฮอส)  IFF (ฟลอร์บอล)  WFDF (จานบิน)  WKF (คาราเต้)  IKF (คอร์ฟบอล)  ILSF (ช่วยชีวิต)  FIM (การแข่งจักรยานยนต์)  IFMA (มวยไทย)  INF (เนตบอล)  IOF (การนำทาง)  FIP (โปโล)  UIM (เรือเร็ว)  IRF (แร็กเกตบอล)  WS (กีฬาโรลเลอร์)  ISMF (สกีภูเขา)  IFSC (ปีนหน้าผา)  WSF (สควอช)  IFS (ซูโม่)  ISA (โต้คลื่น)  TWIF (ชักเย่อ)  CMAS (กีฬาใต้น้ำ)  FISU (กีฬามหาวิทยาลัย)  IWWF (สกีน้ำและเวกบอร์ด)  IWUF (วูซู) 
AIMS  (สมาชิกอิสระ ของกีฬาที่ได้รับ การยอมรับ) (20):  IAF (ไอกิโด)  IFBB (เพาะกาย)  ICSF (แคสติง)  WDF (ปาเป้า)  IDBF (เรือมังกร)  FMJD (หมากฮอส)  IFA (ฟิสต์บอล)  IGF (หมากล้อม)  IFI (สต็อกน้ำแข็ง)  JJIF (ยิวยิตสู)  FIK (เค็นโด)  WAKO (คิกบ็อกซิง)  FIL (ลาครอส)  WMF (มินิกอล์ฟ)  IPF (พาวเวอร์ลิฟติ้ง)  FIAS (แซมโบ)  FISav (ซาเวจ)  ISTAF (เซปักตะกร้อ)  ISFF (สุนัขลากเลื่อน)  ISTF (ซอฟท์เทนนิส)  CIPS (ตกปลา)  FITEQ (เทคบอล) 
สมาชิกสังเกตการณ์ ของ GAISF (13):  WAF (งัดข้อ)  WDA (ดอดจ์บอล)  FIFG (ฟุตกอล์ฟ)  IUKL (ยกเคตเทิลเบลล์)  IFP (โป๊กเกอร์)  IPSF (เต้นรูดเสา)  ITSF (ฟุตบอลโต๊ะ)  RLIF (รักบี้ลีก)  IPF (พาเดล) 
อื่น ๆ (22):  ARI (ออสเตรเลียนรูลส์ฟุตบอล)  IBA (บอดี้บอร์ด)  PBA (โบว์ล)  IBJJF (บราซิลเลียนยิวยิตสู)  IFBA (บรูมบอล)  WCF (โครเก)  IGAA (แกลิกฟุตบอลและเฮอร์ลิง)  IKF (กาบัดดี้)  IMMAF (ศิลปะการต่อสู้แบบผสม)  WMRA (วิ่งภูเขา)  IPSC (ยิงปืนรณยุทธ)  IQA (ควิดดิช)  IFMAR (รถบังคับวิทยุ)  IRF (โรเกน)  WSSF (วิ่งสโนว์ชู)  ISF (สกายรันนิ่ง)  WSSA (กีฬาสแต็ก)  ITPF (เต็นท์เพกกิ่ง)  FIT (ทัชฟุตบอล)  ITRA (วิ่งเทรล)  IAU (วิ่งอัลตรา) 
 คณะกรรมการโอลิมปิกสากล  สมาพันธ์เวิลด์เกมส์นานาชาติ  สมาคมสหพันธ์กีฬานานาชาติ
สหพันธ์วอลเลย์บอลบังกลาเทศ

| --- | --- |
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1973
สํานักงานใหญ่: ธากา, ประเทศบังกลาเทศ
ภูมิภาคที่รับผิดชอบ : บังกลาเทศ
ภาษาทางการ : Bengali
สหพันธ์วอลเลย์บอลบังกลาเทศ (อังกฤษ: Bangladesh Volleyball Federation) เป็นสหพันธ์วอลเลย์บอลระดับชาติและมีหน้าที่ควบคุมกีฬาวอลเลย์บอลในประเทศบังคลาเทศ นายแพทย์ อติกุล อิสลาม เป็นประธานและ อะชิกุร เราะห์มาน มิกุ เป็นเลขาธิการสหพันธ์
สหพันธ์ยังมีการแข่งขันระดับชาติและระดับนานาชาติมากมาย
สหพันธ์ฟุตบอลปากีสถาน

| AFC |
| --- | --- |
ก่อตั้ง: 1947; 77 ปีที่แล้ว (1947)
สำนักงานใหญ่: ลาฮอร์
สมาชิกฟีฟ่า: 1948
สมาชิกAFC: 1954
สมาชิกSAFF: 1997
ประธาน: Syed Ashfaq Hussain (de facto)
เว็บไซต์: https://pff.com.pk/
สหพันธ์ฟุตบอลปากีสถาน (อังกฤษ: Pakistan Football Federation, หรือ PFF) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศปากีสถาน มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ลาฮอร์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2490 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟซี) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศรวมถึงฟุตบอลทีมชาติปากีสถาน
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศปากีสถาน
ฟุตบอลทีมชาติปากีสถาน
ฟุตบอลหญิงทีมชาติปากีสถาน
ฟุตบอลทีมชาติปากีสถานรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
ฟุตบอลทีมชาติปากีสถานรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
ฟุตบอลทีมชาติปากีสถานรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
เอเชียนคัพ
ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

Pakistan at AFC site
Pakistan เก็บถาวร 2018-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at FIFA site
Dawn, A history of football in Pakistan — Part I
Dawn, A history of football in Pakistan — Part II
| ด ค กสมาคมฟุตบอลแห่งชาติของเอเชีย (AFC) |
| --- | --- |
เอเชียตะวันตก (WAFF):  บาห์เรน  อิรัก  จอร์แดน  คูเวต  เลบานอน  โอมาน  ปาเลสไตน์  กาตาร์  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  เยเมน 
เอเชียกลาง (CAFA):  อัฟกานิสถาน  อิหร่าน  คีร์กีซสถาน  ทาจิกิสถาน  เติร์กเมนิสถาน  อุซเบกิสถาน 
เอเชียใต้ (SAFF):  บังกลาเทศ  ภูฏาน  อินเดีย  มัลดีฟส์  เนปาล  ปากีสถาน  ศรีลังกา 
เอเชียตะวันออก (EAFF):  จีน  จีนไทเป  กวม  ฮ่องกง  ญี่ปุ่น  มาเก๊า  มองโกเลีย  นอร์เทิร์นมาเรียนา  เกาหลีเหนือ  เกาหลีใต้ 
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (AFF):  ออสเตรเลีย  บรูไน  กัมพูชา  ติมอร์ตะวันออก  อินโดนีเซีย  ลาว  มาเลเซีย  พม่า  ฟิลิปปินส์  สิงคโปร์  ไทย  เวียดนาม 
ยกเลิก:  เยเมนใต้ 
ตัวเอียง หมายถึง สมาคมสมาชิกแบบเต็มแต่ไม่ใช่สมาชิกฟีฟ่า
สหพันธ์ฟุตบอลหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ

| คอนคาแคฟ |
| --- | --- |
ก่อตั้ง: 1987 (as USVISA: 1992)
สำนักงานใหญ่: 498D Strawberry P.O. Box 2346 คริสเตียนสเตด, เซนต์ครอย 00851 หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ
สมาชิกฟีฟ่า: 1998
สมาชิกคอนคาแคฟ: 1987
ประธาน: Hillaren Frederick
เว็บไซต์: https://www.usvisoccerassociation.com/
สหพันธ์ฟุตบอลหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ (อังกฤษ: U.S. Virgin Islands Soccer Federation) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่คริสเตียนสเตด ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2530  เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน (คอนคาแคฟ) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐรวมถึงฟุตบอลทีมชาติหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ
ฟุตบอลทีมชาติหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ
ฟุตบอลหญิงทีมชาติหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ
ฟุตบอลทีมชาติหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
ฟุตบอลทีมชาติหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
ฟุตบอลทีมชาติหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
คอนคาแคฟโกลด์คัพ
คอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีก
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2021-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
United States Virgin Islands เก็บถาวร 2018-11-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on FIFA website
United States Virgin Islands เก็บถาวร 2013-12-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at CONCACAF site
| ด ค กสมาคมฟุตบอลแห่งชาติของอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน (CONCACAF) |
| --- | --- |
อเมริกาเหนือ (NAFU):  แคนาดา  เม็กซิโก  สหรัฐ 
อเมริกากลาง (UNCAF):  เบลีซ  คอสตาริกา  เอลซัลวาดอร์  กัวเตมาลา  ฮอนดูรัส  นิการากัว  ปานามา 
แคริบเบียน (CFU):  แองกวิลลา  แอนทีกาและบาร์บิวดา  อารูบา  บาฮามาส  บาร์เบโดส  เบอร์มิวดา  โบแนเรอ2  หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน  หมู่เกาะเคย์แมน  คิวบา  กือราเซา  ดอมินีกา  สาธารณรัฐโดมินิกัน  เฟรนช์เกียนา1 2  กรีเนดา  กัวเดอลุป2  กายอานา1  เฮติ  จาเมกา  มาร์ตีนิก2  มอนต์เซอร์รัต  ปวยร์โตรีโก  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  แซ็ง-มาร์แต็ง2  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ซินต์มาร์เติน2  ซูรินาม1  ตรินิแดดและโตเบโก  เติกส์และเคคอส  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
 1 สมาชิกอเมริกาใต้แต่สังกัด CONCACAF และ CFU  2 สมาชิก CONCACAF เต็มรูปแบบ แต่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ FIFA
สหพันธ์ฟุตบอลอัฟกานิสถาน

| AFC |
| --- | --- |
ก่อตั้ง: 1922; 102 ปีที่แล้ว (1922)
สำนักงานใหญ่: คาบูล, อัฟกานิสถาน
สมาชิกฟีฟ่า: 1948; 76 ปีที่แล้ว (1948)
สมาชิกAFC: 1954; 70 ปีที่แล้ว (1954)
สมาชิกCAFA: 2015; 9 ปีที่แล้ว (2015)
ประธาน: Mohammad Yousef Kargar
เว็บไซต์: http://aff.org.af/
สหพันธ์ฟุตบอลอัฟกานิสถาน (Persian: فدراسيون فوتبال افغانستان, อังกฤษ: Afghanistan Football Federation, หรือ A.F.F.) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศอัฟกานิสถาน มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่คาบูล ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2465 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟซี) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศรวมถึงฟุตบอลทีมชาติอัฟกานิสถาน
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศอัฟกานิสถาน
ฟุตบอลทีมชาติอัฟกานิสถาน
ฟุตบอลหญิงทีมชาติอัฟกานิสถาน
ฟุตบอลทีมชาติอัฟกานิสถานรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
ฟุตบอลทีมชาติอัฟกานิสถานรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
ฟุตบอลทีมชาติอัฟกานิสถานรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
เอเชียนคัพ
ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website (ในภาษาเปอร์เซีย)
Official website (ในภาษาอังกฤษ)
Afghanistan at FIFA website เก็บถาวร 2017-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Afghanistan at AFC website
Afghanistan Football Federation President เก็บถาวร 2015-03-18 ที่ archive.today
Afghanistan Football Federation General-Secretary
| ด ค กสมาคมฟุตบอลแห่งชาติของเอเชีย (AFC) |
| --- | --- |
เอเชียตะวันตก (WAFF):  บาห์เรน  อิรัก  จอร์แดน  คูเวต  เลบานอน  โอมาน  ปาเลสไตน์  กาตาร์  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  เยเมน 
เอเชียกลาง (CAFA):  อัฟกานิสถาน  อิหร่าน  คีร์กีซสถาน  ทาจิกิสถาน  เติร์กเมนิสถาน  อุซเบกิสถาน 
เอเชียใต้ (SAFF):  บังกลาเทศ  ภูฏาน  อินเดีย  มัลดีฟส์  เนปาล  ปากีสถาน  ศรีลังกา 
เอเชียตะวันออก (EAFF):  จีน  จีนไทเป  กวม  ฮ่องกง  ญี่ปุ่น  มาเก๊า  มองโกเลีย  นอร์เทิร์นมาเรียนา  เกาหลีเหนือ  เกาหลีใต้ 
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (AFF):  ออสเตรเลีย  บรูไน  กัมพูชา  ติมอร์ตะวันออก  อินโดนีเซีย  ลาว  มาเลเซีย  พม่า  ฟิลิปปินส์  สิงคโปร์  ไทย  เวียดนาม 
ยกเลิก:  เยเมนใต้ 
ตัวเอียง หมายถึง สมาคมสมาชิกแบบเต็มแต่ไม่ใช่สมาชิกฟีฟ่า