stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คอนคาแคฟเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2019–20 ลีกบี
กลุ่ม > กลุ่มดี

| อันดับ | ทีมด ค ก | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน | การเลื่อนชั้นหรือการตกชั้น |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ซูรินาม | 6 | 4 | 1 | 1 | 16 | 5 | +11 | 13 | เลื่อนชั้นสู่ ลีกเอ |  | — | 0–1 | 6–0 | 4–0 |
| 2 |  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ | 6 | 3 | 2 | 1 | 6 | 4 | +2 | 11 |  |  | 2–2 | — | 1–0 | 1–0 |
| 3 |  นิการากัว | 6 | 2 | 1 | 3 | 9 | 11 | −2 | 7 |  |  | 1–2 | 1–1 | — | 3–1 |
| 4 |  ดอมินีกา | 6 | 1 | 0 | 5 | 3 | 14 | −11 | 3 | ตกชั้นสู่ ลีกซี |  | 1–2 | 1–0 | 0–4 | — |
ปรับปรุงข้อมูลล่าสุด วันที่ 15 พฤศจิกายน 2019. แหล่งที่มา: CONCACAF
กฎการจัดอันดับ: Tiebreakers
15:00
| ดอมินีกา  | 1–2 |  ซูรินาม |
| --- | --- | --- |
| Frederick  23' | รายงาน | G. Vlijter  7', 90' |
ผู้ตัดสิน: Jamar Springer (บาร์เบโดส)
20:00 (18:00 UTC−6)
| นิการากัว  | 1–1 |  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ |
| --- | --- | --- |
| Yorke  87' (o.g.) | รายงาน | Anderson  45+2' |
ผู้ตัดสิน: Walter López (กัวเตมาลา)
15:00
| เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  | 1–0 |  ดอมินีกา |
| --- | --- | --- |
| Cunningham  45+2' | รายงาน |  |
ผู้ตัดสิน: Sherwin Johnson (กายอานา)
18:00 (19:00 UTC−3)
| ซูรินาม  | 6–0 |  นิการากัว |
| --- | --- | --- |
| G. Vlijter  9', 11', 30', 65' Fer  13' Comvalius  85' | รายงาน |  |
ผู้ตัดสิน: Bryan López (กัวเตมาลา)
15:00
| เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  | 2–2 |  ซูรินาม |
| --- | --- | --- |
| Stewart  58', 90+5' (ลูกโทษ) | รายงาน | G. Vlijter  26', 53' |
ผู้ตัดสิน: Walter López (กัวเตมาลา)
22:00 (20:00 UTC−6)
| นิการากัว  | 3–1 |  ดอมินีกา |
| --- | --- | --- |
| Chavarría  7', 41' Rayo  90+1' | รายงาน | Wade  90+3' |
ผู้ตัดสิน: Nelson Salgado (ฮอนดูรัส)
15:00
| ดอมินีกา  | 0–4 |  นิการากัว |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | Chavarría  42' Bonilla  71', 84' (ลูกโทษ) Mendieta  90+2' |
ผู้ตัดสิน: Kimbell Ward (เซนต์คิตส์และเนวิส)
19:00 (20:00 UTC−3)
| ซูรินาม  | 0–1 |  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | Stewart  68' |
ผู้ตัดสิน: Oliver Vergara (ปานามา)
17:00 (18:00 UTC−4)
| เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  | 1–0 |  นิการากัว |
| --- | --- | --- |
| Sutherland  60' | รายงาน |  |
ผู้ตัดสิน: Reon Radix (เกรเนดา)
19:30 (21:30 UTC−3)
| ซูรินาม  | 4–0 |  ดอมินีกา |
| --- | --- | --- |
| Apai  15', 88' G. Vlijter  60', 74' | รายงาน |  |
ผู้ตัดสิน: Sherwin Johnson (กายอานา)
18:00 (16:00 UTC−6)
| นิการากัว  | 1–2 |  ซูรินาม |
| --- | --- | --- |
| Fuentes  60' | รายงาน | Comvalius  21' Hasselbaink  53' |
ผู้ตัดสิน: Patrick Senecharles (เฮติ)
18:00 (19:00 UTC−4)
| ดอมินีกา  | 1–0 |  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ |
| --- | --- | --- |
| Laville  71' | รายงาน |  |
ผู้ตัดสิน: Ricangel de Leça (อารูบา)
อันดับผู้ทำประตู

มีการทำประตู 131 ประตู จากการแข่งขัน 48 นัด เฉลี่ย 2.73 ประตูต่อนัด
การทำประตู 10 ครั้ง
Gleofilo Vlijter
การทำประตู 6 ครั้ง
Jamal Charles
การทำประตู 4 ครั้ง
Trayon Bobb
Shamar Nicholson
Rowan Liburd
การทำประตู 3 ครั้ง
Juan Carlos Portillo
Carlos Chavarría
Cornelius Stewart
การทำประตู 2 ครั้ง
Junior Benjamin
D'Andre Bishop
Deon McCaulay
Rodolfo Zelaya
Jessy Marigard
Sheldon Holder
Emery Welshman
Maalique Foster
Dever Orgill
Alvas Powell
Chavany Willis
Byron Bonilla
Dimitrie Apai
Ivenzo Comvalius
การทำประตู 1 ครั้ง
Daniel Bowry
Quinton Griffith
Tevaughn Harriette
Gregor Breinburg
Glenbert Croes
Terence Groothusen
Noah Harms
Joshua John
Ian Gaynair
Ean Lewis
Michael Salazar
Elroy Smith
Anfernee Frederick
Audel Laville
Julian Wade
Jairo Bueno
Josh García
Rudolf González
Jean Carlos López
Dorny Romero
Tyquan Terrell
Nelson Bonilla
Darwin Cerén
Roberto Domínguez
Narciso Orellana
Pablo Punyed
Alex Éric
Miguel Haabo
Joël Sarrucco
Kairo Mitchell
Arthur Paterson
Matthew Briggs
Kadell Daniel
Callum Harriott
Pernell Schultz
Leon Bailey
Brian Brown
Bobby Decordova-Reid
Javon East
Junior Flemmings
Ricardo Morris
Peter-Lee Vassell
Lamar Walker
Devon Williams
Adrian Clifton
James Comley
Nathan Pond
Spencer Weir-Daley
Rigoberto Fuentes
Ricardo Mendieta
Ulises Rayo
G'Vaune Amory
Tahir Hanley
Omari Sterling-James
Kurt Frederick
Antonio Joseph
Oalex Anderson
Chavel Cunningham
Jahvin Sutherland
Donnegy Fer
Nigel Hasselbaink
การทำเข้าประตูตัวเอง 1 ครั้ง
Noah Harms (ในนัดที่พบกับแอนติกาและบาร์บูดา)
Jamal Yorke (ในนัดที่พบกับนิการากัว)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ซานซิงตุย

Ancient culture in China
| --- | --- |
三星堆
ศีรษะสำริดและหน้ากากทองคำเปลวจากซานซิงตุย
แสดงที่ตั้งภายในมณฑลเสฉวน
ที่ตั้ง: ก่วงฮั่น, Deyang
ภูมิภาค: มณฑลเสฉวน
พิกัด: 30°59′35″N 104°12′00″E﻿ / ﻿30.993°N 104.200°E﻿ / 30.993; 104.200
ความเป็นมา
วัฒนธรรม: บ่าวตุน ซานซิงตุย
ซานซิงตุย (จีน: 三星堆; พินอิน: Sānxīngduī; แปลตรงตัว: "เนินสามดาว") เป็นแหล่งโบราณคดีและวัฒนธรรมยุคสำริดขนาดใหญ่ ปัจจุบันอยู่ในอาณาเขตนครระดับอำเภอกว่างฮั่น มณฑลเสฉวน ประเทศจีน ส่วนใหญ่ขุดพบในปี 1986 หลังการค้นพบอย่างคร่าว ๆ ครั้งแรกในปี 1927 โบราณวัตถุที่ขุดพบเมื่อนำไปตรวจวัดอายุคาร์บอน พบอายุอยู่ที่ราว 1200-1100 ปีก่อนคริสต์กาล
การค้นพบที่ซานซิงตุย แถบลุ่มน้ำสาขาของแม่น้ำแยงซี, แหล่งโบราณคดีต้าหยางโจว (อำเภอซินกั้น แถบลุ่มแม่น้ำกั้น มณฑลเจียงซี) และการค้นพบทางโบราณคดีอื่น ๆ ในพื้นที่ตอนใต้ของจีนสร้างข้อโต้แย้งต่อวาทกรรมดั้งเดิมว่าด้วยอารยธรรมของจีนเผยแพร่จากจงหยวนไปตามแม่น้ำเหลือง รวมถึงเริ่มทำให้เกิดแนวคิดทางโบราณคดีที่ว่า "ศูนย์กลางอารยธรรมจำนวนมากล้วนมีส่วนร่วมกันเป็นต้นตอของอารยธรรมจีน"
ปัจจุบันแหล่งโบราณคดีซานซิงตุยได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกขั้นเบื้องต้นของยูเนสโก
แหล่งข้อมูลอื่น

More About the Finds at Sanxingdui เก็บถาวร 2013-02-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, National Gallery of Art
Treasures from a Lost Civilization: Ancient Chinese Art from Sichuan, Seattle Art Museum
Riddle from the Ancient Past: The Mysteries of Sanxingdui เก็บถาวร 2021-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Taiwan Panorama
Sanxingdui mask relics record traces of Bronze Age เก็บถาวร 2008-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Shanghai Star
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
ทะเลจีนตะวันออก

ทะเลจีนตะวันออก
ชายฝั่งทะเลจีนตะวันออกที่เทศมณฑลชางหนาน (Cangnan County) มณฑลเจ้อเจียง
ทะเลจีนตะวันออก (จีน: 東海) เป็นทะเลชายขอบของมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันตกซึ่งตั้งอยู่นอกชายฝั่งทางตะวันออกของประเทศจีน ทางทิศเหนือติดกับทะเลเหลือง ทิศตะวันออกติดกับหมู่เกาะโอกินาวะและเกาะคิวชูของญี่ปุ่น ทิศใต้ติดกับทะเลจีนใต้และช่องแคบไต้หวัน ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 1,249,000 ตารางกิโลเมตร (482,000 ตารางไมล์) เชื่อมต่อกับทะเลญี่ปุ่นทางตะวันออกเฉียงเหนือผ่านช่องแคบเกาหลี เชื่อมต่อกับทะเลจีนใต้ทางตะวันตกเฉียงใต้ผ่านช่องแคบไต้หวัน และเชื่อมต่อกับทะเลฟิลิปปินส์ทางตะวันออกเฉียงใต้ผ่านช่องว่างระหว่างหมู่เกาะริวกิวต่างๆ (เช่น ช่องแคบโทการะ และช่องแคบมิยาโกะ)
ทะเลจีนตะวันออกระหว่างสาธารณรัฐประชาชนจีน ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้ ซึ่งเป็นสามประเทศในเอเชียตะวันออกที่สำคัญซึ่งมีปฏิสัมพันธ์ทางการทูตและเศรษฐกิจเป็นหนึ่งในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศที่สำคัญที่สุดส่วนหนึ่งในโลก30°0′N 125°0′E﻿ / ﻿30.000°N 125.000°E﻿ / 30.000; 125.000
ตำบลในเมือง

ตำบลในเมือง สามารถหมายถึงตำบลที่มีชื่อเดียวกันนี้ถึง 23 แห่งในอำเภอและจังหวัดต่าง ๆ คือ
จังหวัดกำแพงเพชร
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร
จังหวัดขอนแก่น
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น
ตำบลในเมือง อำเภอบ้านไผ่
ตำบลในเมือง อำเภอเวียงเก่า
จังหวัดชัยนาท
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองชัยนาท
จังหวัดชัยภูมิ
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองชัยภูมิ
จังหวัดนครพนม
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครพนม
จังหวัดนครราชสีมา
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา
ตำบลในเมือง อำเภอพิมาย
จังหวัดนครศรีธรรมราช
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช
จังหวัดบุรีรัมย์
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองบุรีรัมย์
จังหวัดพิจิตร
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิจิตร
จังหวัดพิษณุโลก
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก
จังหวัดเพชรบูรณ์
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองเพชรบูรณ์
จังหวัดยโสธร
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร
จังหวัดร้อยเอ็ด
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด
จังหวัดลำพูน
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองลำพูน
จังหวัดสุโขทัย
ตำบลในเมือง อำเภอสวรรคโลก
จังหวัดสุรินทร์
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์
จังหวัดหนองคาย
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองหนองคาย
จังหวัดอุตรดิตถ์
ตำบลในเมือง อำเภอพิชัย
จังหวัดอุบลราชธานี
ตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี
ดูเพิ่ม

ตำบลเมือง
จักรพรรดินีโชเก็ง พระพันปีหลวง

| จักรพรรดินีโชเก็ง |
| --- | --- |
พระพันปีหลวง

จักรพรรดินีญี่ปุ่น
ดำรงพระยศ: 11 มกราคม พ.ศ. 2412 – 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2455
พระพันปีหลวง
ดำรงพระยศ: 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 – 9 เมษายน พ.ศ. 2457

พระราชสมภพ: 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2392 เกียวโต จักรวรรดิญี่ปุ่น
สวรรคต: 9 เมษายน พ.ศ. 2457 (64 ปี) นูมาซุ จังหวัดชิซูโอกะ จักรวรรดิญี่ปุ่น
คู่อภิเษก: จักรพรรดิเมจิ (พ.ศ. 2412–2455)
ราชวงศ์: ญี่ปุ่น (อภิเษกสมรส)
พระราชบิดา: ทาดาโยชิ อิจิโจ
พระราชมารดา: ทามิโกะ นีฮาตะ
ศาสนา: ชินโต
จักรพรรดินีโชเก็ง พระพันปีหลวง (ญี่ปุ่น: 昭憲皇太后; โรมาจิ: Shōken kōtaigō; 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2392 — 9 เมษายน พ.ศ. 2457) พระนามเดิม มาซาโกะ อิจิโจ (ญี่ปุ่น: 一条 勝子; โรมาจิ: Ichijō Masako) และฮารูโกะ อิจิโจ (ญี่ปุ่น: 一条 美子; โรมาจิ: Ichijō Haruko) ตามลำดับ เป็นพระจักรพรรดินีอัครมเหสีในจักรพรรดิเมจิ ทรงเป็นจักรพรรดินีพระองค์แรกแห่งยุคสมัยใหม่ของญี่ปุ่น แต่อย่างไรก็ตามทั้งสองพระองค์ไม่มีพระราชโอรสพระธิดาด้วยกัน อันเนื่องมาจากมีพระวรกายผิดปกติจึงไม่สามารถทรงพระครรภ์ได้ แม้จะเป็นเช่นนี้แต่มีบันทึกว่าจักรพรรดิเมจิโปรดที่จะเสด็จไปพบสมเด็จพระจักรพรรดินีแทบทุกวัน
พระราชประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้น

จักรพรรดินีโชเก็ง พระพันปีหลวง พระราชสมภพเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2392 ณ เฮอังเกียว มีพระนามเมื่อแรกประสูติว่ามาซาโกะ เป็นธิดาคนที่สามของทาดาโยชิ อิจิโจ (一条忠香, พ.ศ. 2355–2406) อดีตเสนาบดีฝ่ายขวาและผู้สืบตระกูลอิจิโจอันเป็นสาขาย่อยของตระกูลฟูจิวาระ กับอนุภริยาชื่อทามิโกะ นีฮาตะ (新畑民子, พ.ศ. 2370–2451) ลูกสาวของหมอประจำตระกูลอิจิโจ
จักรพรรดินีโชเก็งฉายแววความเฉลียวฉลาดมาตั้งแต่ยังเยาว์ชันษา เพราะมีพระปรีชาในการอ่านบทร้อยกรองในประชุมบทร้อยกรองญี่ปุ่นขณะมีพระชันษาสี่ปี และพระราชนิพนธ์กลอนวากะได้โดยพระองค์เองเมื่อพระชันษาได้ห้าปี ครั้นมีพระชันษาได้เจ็ดปี พระองค์สามารถอ่านภาษาจีนโบราณโดยมีผู้คอยถวายคำแนะนำบางครั้ง ทรงร่ำเรียนอักษรวิจิตรแบบญี่ปุ่น และละครโน ต่อมาขณะมีพระชันษาสิบสองปี ทรงเรียนการเล่นโคโตะ (ลักษณะคล้ายคลึงกับกู่เจิงของจีน) การจัดดอกไม้แบบญี่ปุ่น และพิธีชงชาอย่างญี่ปุ่น
จักรพรรดินีโชเก็งทรงหมั้นกับจักรพรรดิเมจิในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2410 หลังจากนั้นมีการเปลี่ยนพระนามจาก "มาซาโกะ" เป็น "ฮารูโกะ" รัฐบาลโทกูงาวะอ้างว่าจะมอบทองคำ 15,000 เรียวในวันอภิเษกสมรส และจะมอบรายได้ปีละ 500 โคกุแก่พระองค์ แต่หลังเกิดการปฏิรูปเมจิ ของกำนัลที่จะมอบให้ในงานอภิเษกสมรสก็ไม่ถูกส่งมอบ ทั้งนี้พระองค์มีพระชันษามากกว่าจักรพรรดิเมจิถึงสามปี ด้วยเหตุนี้จึงได้มีการเปลี่ยนแปลงปีพระราชสมภพของพระองค์จากเดิมในปี พ.ศ. 2392 เป็น พ.ศ. 2393 พระราชพิธีอภิเษกสมรสถูกเลื่อนเพราะมีการไว้ทุกข์แก่จักรพรรดิโคเม พระราชชนกของจักรพรรดิเมจิ และซาเนโยชิ อิจิโจ พระเชษฐาของพระองค์เอง ทั้งยังเกิดการจลาจลรอบเกียวโตช่วง พ.ศ. 2410–2411
พระราชประวัติ > จักรพรรดินี

พระราชพิธีอภิเษกสมรสระหว่างจักรพรรดิเมจิกับฮารูโกะ จัดขึ้นเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2412 ได้รับพระอิสริยยศเป็น "เนียวโง" และ "โคโง" ถือเป็นพระอัครมเหสีพระองค์แรกในรอบหลายร้อยปี แต่พระองค์ไม่สามารถให้ประสูติการพระราชบุตรได้ จักรพรรดิเมจิมีพระราชบุตร 12 พระองค์ ที่เกิดกับนางบาทบริจาริกา 5 ท่าน จักรพรรดินีฮารูโกะทรงเลี้ยงเจ้าชายโยชิฮิโตะ พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ของจักรพรรดิเมจิกับบาทบริจาริกาชื่อนารูโกะ ยานางิวาระ ที่ต่อมาเจ้าชายพระองค์ดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมาร หลังจากนั้นพระราชวงศ์ญี่ปุ่นจึงย้ายราชธานีจากเกียวโตไปโตเกียว ในช่วงเปลี่ยนผ่านทางวัฒนธรรมยุคเก่ากับใหม่ จักรพรรดิเมจิมีพระบรมราชโองการให้บรรดาเจ้านายฝ่ายในและนางสนองพระโอษฐ์เข้าศึกษาหลักสากลพื้นฐานกับพระองค์ เพื่อพัฒนาเจ้านายผู้หญิงให้ทัดเทียมชาติตะวันตก
พระราชประวัติ > ปลายพระชนม์

หลังจักรพรรดิเมจิเสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2455 มกุฎราชกุมารโยชิฮิโตะสืบราชสมบัติเป็นจักรพรรดิโยชิฮิโตะ และสถาปนาให้จักรพรรดินีฮารูโกะ ซึ่งเป็นพระมารดาเลี้ยงขึ้นเป็นพระพันปีหลวง (皇太后) สองปีต่อมา พระพันปีฮารูโกะเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2457 ณ พระตำหนักในเมืองนูมาซุ จังหวัดชิซูโอกะ พระบรมศพถูกฝังเคียงข้างพระบรมศพจักรพรรดิเมจิพระสวามี บนเนินเขาฝั่งตะวันออกในฟูชิมิโมโมยามะเรียว แขวงฟูชิมิ เมืองเกียวโต มีการถวายสักการะดวงพระวิญญาณของพระองค์ที่ศาลเจ้าเมจิ หลังการสวรรคตพระองค์ได้รับการเฉลิมพระอภิไธยว่า พระพันปีโชเก็ง เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2457
อิทธิพล

ด้านวัฒนธรรม จักรพรรดินีฮารูโกะสวมฉลองพระองค์อย่างตะวันตกเสด็จไปร่วมในพิธีจบการศึกษาที่โรงเรียนขุนนางเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2429 และวันที่ 10 สิงหาคมปีเดียวกันนั้น พระองค์และพระราชวงศ์สวมฉลองพระองค์อย่างยุโรปเข้าชมการแสดงดนตรีตะวันตกครั้งแรก นับแต่นั้นเป็นต้นมาพระบรมวงศานุวงศ์ญี่ปุ่นจะสวมฉลองพระองค์แบบยุโรปปรากฏต่อธารกำนัล ครั้นเดือนมกราคม พ.ศ. 2430 จักรพรรดินีฮารูโกะทรงพระอักษรเกี่ยวกับการแต่งกายไว้ว่า การแต่งกายแบบญี่ปุ่นดั้งเดิมนั้นไม่เหมาะกับยุคสมัยใหม่ และเครื่องแต่งกายแบบตะวันตกนั้นคล้ายกับกิโมโนที่คนญี่ปุ่นใส่มาแต่โบราณ ใน ราชกิจจานุเบกษา ซึ่งเป็นเอกสารของไทย ระบุถึงฉลองพระองค์องค์จักรพรรดินีเมื่อคราวถวายเครื่องราชอิสริยาภรณ์เมื่อ พ.ศ. 2442 ไว้ว่า "...เอมเปรสยืนประทับอยู่ มีนารีพนักงานยืนอยู่ด้วยสองนาง แต่งตัวอย่างนารีฝรั่ง..."
ด้านการทูต จักรพรรดินีฮารูโกะทรงต้อนรับจูเลีย แกรนต์ ภรรยาของยูลิซีซ เอส. แกรนต์ อดีตประธานาธิบดีสหรัฐ ระหว่างเยือนประเทศญี่ปุ่น และปรากฏพระองค์เคียงคู่พระราชสวามีเมื่อครั้งสมาคมกับพระเจ้าคาลาคาอัวแห่งฮาวายใน พ.ศ. 2424 ภายในปีเดียวกัน จักรพรรดินีฮารูโกะทรงร่วมถวายการต้อนรับเจ้าชายอัลเบิร์ตและเจ้าชายจอร์จ พระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักรซึ่งเสด็จเยือนญี่ปุ่น เจ้าชายทั้งสองถวายวอลาบีจากออสเตรเลียแก่พระองค์คู่หนึ่ง
ด้านการทหาร จักรพรรดินีฮารูโกะตามเสด็จจักรพรรดิเมจิไปเมืองโยโกซูกะ จังหวัดคานางาวะ เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2429 เพื่อทอดพระเนตรเรือ นานิวะ และ ทากาชิโฮะ ซึ่งเป็นเรือลาดตระเวนลำใหม่ของกองทัพเรือญี่ปุ่น ทดสอบการประลองยุทธและการยิงตอร์ปิโด หลัง พ.ศ. 2430 เป็นต้นมา พระองค์จะปรากฏอยู่เคียงข้างพระราชสวามีหากทรงเสด็จเยี่ยมกองทัพญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการแทบทุกครั้ง ครั้นจักรพรรดิเมจิทรงพระประชวรใน พ.ศ. 2431 จักรพรรดินีฮารูโกะทรงประกอบพระราชกรณียกิจต่าง ๆ แทน เช่น เสด็จออกรับราชทูตจากสยาม เสด็จพระราชดำเนินในพิธีปล่อยเรือรบ และทรงเยี่ยมมหาวิทยาลัยโตเกียว และใน พ.ศ. 2432 จักรพรรดินีฮารูโกะโดยเสด็จพระราชสวามีเยือนเมืองนาโกยะและเกียวโตอย่างเป็นทางการ ขณะที่จักรพรรดิเมจิเสด็จไปทอดพระเนตรฐานทัพเรือที่เมืองคูเรและซาเซโบะ จักรพรรดินีฮารูโกะเสด็จไปสักการะศาลเจ้าที่เมืองนาระ
ด้านการกุศล จักรพรรดิฮารูโกะเป็นที่รู้จักว่าทรงสนับสนุนงานการกุศลและการศึกษาสตรีมาตลอด โดยเฉพาะในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง (พ.ศ. 2437–2438) ทรงก่อตั้งและร่วมบริหารสภากาชาดญี่ปุ่น ทรงก่อตั้งทุนจักรพรรดินีโชเก็ง (The Empress Shōken Fund) สำหรับเป็นสวัสดิการในการจัดกิจกรรมในต่างประเทศ หลังจักรพรรดิเมจิทรงย้ายกกองบัญชาการทหารจากโตเกียวไปฮิโรชิมะ ครั้นตามเสด็จพระสวามีเมื่อคราวเยือนฮิโรชิมะในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2438 องค์จักรพรรดินีทรงยืนกรานที่จะเสด็จไปโรงพยาบาลทหารผ่านศึก เพื่อให้กำลังใจแก่ทหารผู้บาดเจ็บทุกวันที่พระองค์มาประทับฮิโรชิมะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

28 พฤษภาคม พ.ศ. 2392 — 2 กันยายน พ.ศ. 2410 : มาซาโกะ อิจิโจ
2 กันยายน พ.ศ. 2410 — 11 มกราคม พ.ศ. 2412 : ฮารูโกะ อิจิโจ
11 มกราคม พ.ศ. 2412 — 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 : จักรพรรดินีฮารูโกะ
30 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 — 19 เมษายน พ.ศ. 2457 : จักรพรรดินีฮารูโกะ พระพันปีหลวง
9 พฤษภาคม พ.ศ. 2457 : จักรพรรดินีโชเก็ง พระพันปีหลวง
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์รัตนมงกุฎ ชั้นที่ 1
เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดินีโชเก็ง
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินีโชเก็ง พระพันปีหลวง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อาซาโกะ คูโจ |  | จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่น  (พ.ศ. 2412–2455) |  | ซาดาโกะ คูโจ |
| อาซาโกะ คูโจ |  | พระพันปีหลวงแห่งญี่ปุ่น   (พ.ศ. 2455–2457) |  | ซาดาโกะ คูโจ |
จากซ้าย: เจ้าหญิงฟูซาโกะ, มกุฎราชกุมารีซาดาโกะ, เจ้าหญิงโนบูโกะ, จักรพรรดิเมจิ, เจ้าหญิงโทชิโกะ, จักรพรรดินีฮารูโกะ, มกุฎราชกุมารโยชิฮิโตะ และเจ้าหญิงมาซาโกะ ถูกวาดใน พ.ศ. 2443
จักรพรรดินีฮารูโกะทรงสอนหนังสือแก่พระราชธิดาเลี้ยง
พระราชวงศ์ญี่ปุ่นทรงเปลี่ยนมาสวมฉลองพระองค์อย่างตะวันตก
จักรพรรดินีฮารูโกะสวมฉลองพระองค์อย่างโบราณราชประเพณี
ชางจี๋

ระวังสับสนกับ จังหวัดปกครองตนเองชนชาติหุย ชางจี๋
| ชางจี๋ 昌吉市 · سانجى شەھىرى ซันจี |
| --- | --- |
นครระดับอำเภอ
ที่ตั้งของนครชางจี๋ (ชมพู) ในจังหวัดชางจี๋ (เหลือง) และซินเจียง
ชางจี๋ตำแหน่งของตัวเมืองชางจี๋ในซินเจียง
พิกัด (สำนักงานเทศบาลนครชางจี๋): 44°00′52″N 87°16′03″E﻿ / ﻿44.0144°N 87.2674°E﻿ / 44.0144; 87.2674
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
เขตปกครองตนเอง: ซินเจียง
จังหวัดปกครองตนเอง: ชางจี๋
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7,981 ตร.กม. (3,081 ตร.ไมล์)
ประชากร (2003)
 • ทั้งหมด: 390,000 คน
 • ความหนาแน่น: 49 คน/ตร.กม. (130 คน/ตร.ไมล์)
ชางจี๋ เป็นนครระดับอำเภอแห่งหนึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ อยู่ห่างจากอุรุมชี เมืองหลวงของซินเจียง ไปทางตะวันตกประมาณ 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) มีผู้อยู่อาศัยประมาณ 390,000 คน เป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดปกครองตนเองชนชาติหุย ชางจี๋ บริเวณทางตะวันออกเฉียงเหนือของตัวเมืองปัจจุบัน มีกำแพงและซากโบราณสถานอื่น ๆ ของเมืองในสมัยราชวงศ์ถัง ซึ่งมักเรียกกันว่า เมืองโบราณชางจี๋
ที่ชางจี๋ เป็นที่ตั้งของสหพันธ์อุตสาหกรรมและการพาณิชย์ (Federation of Industry and Commerce) พื้นที่บริเวณรอบ ๆ เมืองชางจี๋ มีการปลูกพืชผลการเกษตร เลี้ยงสัตว์ และการปลูกพืชน้ำมัน ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของเมือง และยังเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยชางจี๋ (Changji University)
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของชางจี๋ (1981–2010 ภาวะปกติ)> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของชางจี๋ (1981–2010 ภาวะปกติ)> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของชางจี๋ (1981–2010 ภาวะปกติ)> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของชางจี๋ (1981–2010 ภาวะปกติ)> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของชางจี๋ (1981–2010 ภาวะปกติ)> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของชางจี๋ (1981–2010 ภาวะปกติ)> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของชางจี๋ (1981–2010 ภาวะปกติ)> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของชางจี๋ (1981–2010 ภาวะปกติ)> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของชางจี๋ (1981–2010 ภาวะปกติ)> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของชางจี๋ (1981–2010 ภาวะปกติ)> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของชางจี๋ (1981–2010 ภาวะปกติ)> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของชางจี๋ (1981–2010 ภาวะปกติ)> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของชางจี๋ (1981–2010 ภาวะปกติ)> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของชางจี๋ (1981–2010 ภาวะปกติ)> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | −9.1 (15.6) | −5.5 (22.1) | 5.6 (42.1) | 19.3 (66.7) | 26.2 (79.2) | 30.9 (87.6) | 32.6 (90.7) | 31.6 (88.9) | 25.6 (78.1) | 15.9 (60.6) | 3.4 (38.1) | −6.5 (20.3) | 14.17 (57.5) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | −14.2 (6.4) | −10.5 (13.1) | 0.5 (32.9) | 12.3 (54.1) | 19.0 (66.2) | 23.8 (74.8) | 25.6 (78.1) | 24.1 (75.4) | 18.0 (64.4) | 9.0 (48.2) | −1.1 (30) | -11.0 (12.2) | 7.96 (46.33) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | −18.4 (-1.1) | −14.9 (5.2) | −3.9 (25) | 6.1 (43) | 12.6 (54.7) | 17.4 (63.3) | 19.4 (66.9) | 17.5 (63.5) | 11.6 (52.9) | 3.8 (38.8) | −4.6 (23.7) | −14.5 (5.9) | 2.68 (36.82) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 8.5 (0.335) | 8.3 (0.327) | 11.9 (0.469) | 22.2 (0.874) | 26.3 (1.035) | 22.5 (0.886) | 25.2 (0.992) | 19.7 (0.776) | 15.1 (0.594) | 16.2 (0.638) | 15.0 (0.591) | 11.4 (0.449) | 202.3 (7.965) |
| ความชื้นร้อยละ | 81 | 79 | 70 | 48 | 45 | 45 | 47 | 46 | 50 | 62 | 77 | 82 | 61 |
แหล่งที่มา: China Meteorological Administration
การขนส่ง

การขนส่งหลัก ๆ ในชางจี๋ ได้แก่ ทางหลวงจีนหมายเลข 312, ทางรถไฟสายซินเจียงเหนือ และทางรถไฟสายอุรุมชี–จิงเหอ สายที่ 2
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยชางจี๋ (Changji University)
ทาเกดะ คัตสึโยริ

| ทาเคดะ คัตสึโยริ Takeda Katsuyori 武田 勝頼 |
| --- | --- |
ภาพวาดของ ทาเคดะ คัตสึโยริ
เกิด: ค.ศ.1546
เสียชีวิต: 3 เมษายน ค.ศ.1582
สาเหตุเสียชีวิต: เซ็ปปุกุ
ชื่ออื่น: สุวะ คัตสึโยริ (諏訪 勝頼)
อาชีพ: ไดเมียวแห่งตระกูลทาเคดะ
ปัจจามิตร: โอดะ โนบุนากะ โทกุงาวะ อิเอยาสุ
คู่สมรส: นางริวโชอิน ท่านหญิงโฮโจ
บุตร: ทาเคดะ โนบุคัตสึ ทาเคดะ คัตสึจิกะ
ญาติ: โฮโจ อุจิยาสุ (พ่อตา) คิโซ โยชิมาสะ (พี่เขย) อะนายามะ โนบุคิมิ (พี่เขย)
ครอบครัว: ทาเคดะ ชินเก็น (บิดา) สุวะ โกเรียวนิน (มารดา) ทาเคดะ โยชิโนบุ (พี่ชาย) อุนโนะ โนบุจิกะ (พี่ชาย) ทาเคดะ โนบุยูกิ (พี่ชาย) นิชินะ โมริโนบุ (น้องชาย) คัตสึระยามะ โนบุซาดะ (น้องชาย) ทาเคดะ โนบุคิโยะ (น้องชาย) นางโคบะอิน (พี่สาว) นางเค็นโชอิน (พี่สาว) นางชินริวอิน (น้องสาว) คิคุฮิเมะ (น้องสาว) นางชินโชนิ (น้องสาว)
ทาเคดะ คัตสึโยริ เป็นบุตรชายคนที่ 4 ของ ทาเคดะ ชินเก็น เขามีชีวิตอยู่ในช่วงยุคเซ็นโกคุและยุคอะซุจิ-โมโมยามะ
เขาได้ออกรบเป็นครั้งแรกในยุทธการคาวานากาจิมะ และต่อมาเขาได้เป็นเจ้าของปราสาททากาโตะ
ในปี ค.ศ.1565 เขาได้แต่งงานกับนางริวโชอิน ซึ่งเป็นบุตรีของโทยามะ นาโอะคาโดะ
ในปี ค.ศ.1570 เขาได้โจมตีปราสาทฮานาซาวะ และในปี ค.ศ.1571 เขาได้ถูกเรียกตัวไปที่โคฟุ ในส่วนปราสาททากาโตะ ได้ถูกดูแลและรับผิดชอบโดยทาเคดะ โนบุคาโดะ ซึ่งเป็นอาของเขา ในวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ.1571 นางริวโชอิน ซึ่งเป็นภรรยาคนแรกของเขาได้เสียชีวิต คัตสึโยริจึงได้ส่งตัว อินามุระ เซอุเอมง โนะ โจ (稲村 清右衛門尉) และ โทมิซาวะ เฮโซ (富沢 平三) เดินทางไปเคารพของนางริวโชอิน
ในช่วงปี ค.ศ.1572 โชกุนอะชิกางะ โยชิอากิ ได้ส่งจดหมายเชื้อเชิญเหล่าไดเมียวให้มาร่วมกันต่อต้านตระกูลโอดะ คัคสึโยริจึงได้เดินทางพร้อมกับชินเก็นผู้เป็นบิดา เพื่อหวังจะพิชิตตระกูลโอดะ โดยที่พวกเขาได้รบชนะตระกูลโทกุงาวะในยุทธการมิกาตะงาฮาระ แต่หลังจากนั้น ชินเก็นก็เสียชีวิตในเดือนพฤษภาคม ค.ศ.1573 ทำให้คัตสึโยริได้เป็นผู้นำตระกูล ในปี ค.ศ.1574 คัตสึโยริได้นำกองทัพเข้าบุกดินแดนของโทกุงาวะอีกครั้งหนึ่ง แต่แล้วคัตสึโยริก็ได้พ่ายแพ้อย่างราบคาบในยุทธการนากาชิโนะ
ในปี ค.ศ.1578 คัตสึโยริได้ให้การสนับสนุนอุเอสึงิ คาเงะคัตสึ ในการทำศึกกับอุเอสึงิ คาเงะโทระ จากการที่คัตสึโยริไปสนับสนุนคาเงะคัตสึ ได้สร้างความโกรธให้แก่ตระกูลโฮโจ เพราะคาเงะโทระมีศักดิ์เป็นน้องชายของโฮโจ อุจิมาสะ ถึงแม้ว่าจะถูกรับอุปการะโดยอุเอสึงิ เคนชิน ทางโฮโจจึงได้ส่งกองทัพไปโจมตีกองทัพทาเคดะที่อยู่บริเวณอ่าวซุรุงะจนแตกพ่าย
เขาได้เสียปราสาททากะเท็นจินในปี ค.ศ.1581 และเขาได้พ่ายแพ้ต่อกองทัพของโอดะ โนบุทาดะในการยุทธ์โคชู จากการที่เขาพ่ายแพ้ต่อตระกูลโอดะ ทำให้มีขุนพลบางส่วนของตระกูลทาเคดะ ได้แก่ อะนายามะ โนบุคิมิ, คิโซ โยชิมาสะ และ โอยามาดะ โนบุชิเงะ ทำการแปรพักตร์ คัตสึโยริไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องหนีไปที่ภูเขาเท็นโมกุ (天目山) แล้วทำการเซ็ปปุกุที่นั่น
ซานชี

| ซานชี   Panax pseudoginseng |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Apiales
วงศ์:: Araliaceae
สกุล:: Panax
สกุลย่อย:: Panax
ส่วน:: Pseudoginseng
สปีชีส์:: P.  pseudoginseng
ชื่อทวินาม
Panax pseudoginseng Wall.

Subspecies
 P. pseudoginseng ssp. himalaicus  P. pseudoginseng ssp. pseudoginseng
ซานชี หรือ เถียนชี (จีน: 三七 หรือ 田七 ; ชื่อวิทยาศาสตร์: Panax pseudoginseng) เป็นพืชสมุนไพรอยู่ในตระกูล "โสมคน"  ซานชีเป็นภาษาจีน แปลว่า "สามเจ็ด" เป็นไม้ยืนต้น แต่ละต้นมีกิ่ง 3 กิ่ง แต่ละกิ่งมีใบไม้ 7 ใบ เลยตั้งชื่อว่า สามเจ็ดกิ่ง
ประโยชน์

มีสรรพคุณช่วยสร้างเลือดและห้ามเลือด   และฟื้นฟูเลือดโดยสลายพิษภัยในเลือด   แก้อักเสบและบรรเทาอาการเจ็บปวด เป็นส่วนประกอบสำคัญของยาจีนสำเร็จรูปหยุนหนาน ไป๋เย่า หรือยาขาวยูนนาน
กลุ่มเท่ออานน่า(Yunnan Dephne Pharmaceutical)ได้ผลิตยารักษาโรคหลอดเลือดหัวใจและสมองที่ผสมสารซานชีเป็นผลสำเร็จ    กำลังวิจัยการใช้ซานชีในการรักษาโรคตับอักเสบ การห้ามเลือดทางศัลยกรรม การรักษาโรคตา
อุตสาหกรรมผลิตยาซานชี

มีแหล่งอุตสาหกรรมผลิตยาซานชี ในจังหวัดเหวินซาน มณฑลยูนนาน ประเทศจีน มีชาวนาปลูกซานชีกว่า 20,000 ครอบครัว
นกกาน้อยหงอนยาว

| นกกาน้อยหงอนยาว |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Corvidae
สกุล:: Platylophus Swainson, 1832
สปีชีส์:: P.  galericulatus
ชื่อทวินาม
Platylophus galericulatus (Cuvier, 1817)

นกกาน้อยหงอนยาว (ชื่อวิทยาศาสตร์: Platylophus galericulatus) เป็นนกในวงศ์นกกา (Corvidae) และัจัดเป็นชนิดเดียวในสกุล Platylophus
พบในบรูไน อินโดนีเซีย มาเลเซีย พม่า และไทย ถิ่นอาศัยธรรมชาติเป็นที่ราบป่าไม้เขตร้อนหรือกึ่งเขตร้อนความชื้นสูงและเทือกเขาที่มีความชื้นสูงในกึ่งเขตร้อนหรือเขตร้อน ถูกคุกคามโดยการสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัย
ลักษณะ

นกกาน้อยหงอนยาวมีความยาวจากปลายปากถึงปลายหางประมาณ 31-33 เซนติเมตร ปีกยาวประมาณ 14 เซนติเมตร ส่วนหัวมีลักษณะเด่นที่หงอนยาวตั้งอยู่ด้านหลังของกระหม่อม ปากยาวปานกลาง ปลายปากงุ้มเป็นตะขอเล็กน้อย ขนปุยปิดจมูกสั้นมาก และไม่ปิดรูจมูก แต่มีขนรอบโคนปากยาวและเด่นมาก หางยาวปานกลาง ปลายขนหางมีลักษณะมน ขาสีคล้ำ นกทั้งสองเพศมีลักษณะคล้ายกัน แต่ขนคลุมตัวของนกในปีแรกและนกไม่เต็มวัยจะมีลักษณะแตกต่างออกไป
นกวัยอ่อนมีหงอนสั้นๆ ขนคลุมลำตัวมีสีน้ำตาลแดง และจะค่อยๆจางลงทางด้านท้อง บริเวณปลายขนบางเส้นเป็นสีขาว ทำให้มองดูเป็นจุดด่างลายตรงส่วนอกถึงท้อง ปีกสีน้ำตาลอมเขียวมะกอกจางกว่านกตัวเต็มวัย ปลายขนคลุมปีกมีสีอ่อน
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย

นกกาน้อยหงอนยาวมีการกระจายพันธุ์จำกัดอยู่ในเขตชีวภาพซุนดา จากใต้เขตตะนาวศรี พม่า ไทย รัฐซาบะฮ์ รัฐซาราวัก มาเลเซียตะวันตก กาลีมันตัน สุมาตรา ชวา อินโดนีเซียและบรูไน พบในในป่าดิบที่ลุ่มที่ระดับความสูง 1,500 เมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Platylophus galericulatus ที่วิกิสปีชีส์
ดาบจันทร์ในบ่อ

ดาบจันทร์ในบ่อ เป็นอาวุธคู่กายของขุนพลน้อยโค่วจงซึ่งเป็นตัวละครเอกในนิยายกำลังภายในเรื่องมังกรคู่สู้สิบทิศ แต่งโดยหวงอี้