stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดิฮิงาชิยามะ
พระบรมวงศานุวงศ์ > พระสนม

| พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | พระบิดา | พระโอรสธิดา |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| คูชิเงะ โยชิโกะ (ญี่ปุ่น: 櫛笥賀子; โรมาจิ: Kushige Yoshiko) (ภายหลัง: ชิง-ชูเก็มมนอิง - 新崇賢門院) | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ | คูชิเงะ ทากาโตโมะ |  •  พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายอิจิ  • พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายนิ  • พระราชโอรสองค์ที่ 4: เจ้าชายฮิซะ  • พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงโทมิ  • พระราชโอรสองค์ที่ 5: เจ้าชายยาซูฮิโตะ (ภายหลัง จักรพรรดินากามิกาโดะ)  • พระราชโอรสองค์ที่ 6: เจ้าชายคันอิง-โนะ-มิยะ นาโอฮิโตะ |
| เรเซ สึเนโกะ ญี่ปุ่น: 冷泉経子; โรมาจิ: Reizei Tsuneko | ค.ศ. 1678 | ค.ศ. 1755 | ไม่ทราบ |  • พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายนักบวชโคกัง |
| ไม่ทราบ | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ | ทากัตสึจิ นางากาซุ (อีกชื่อ: ซูงาวาระ - 菅原) |  • พระราชธิดาองค์ที่ 3: เจ้าหญิงโคเมียวโจอิง  • พระราชธิดาองค์ที่ 4: เจ้าหญิงโชชูกุ |
พระบรมวงศานุวงศ์ > พระราชโอรสธิดา

| สถานะ | พระนาม | พระราชสมภพ | สวรรคต | พระราชมารดา | สมรส | พระราชโอรสธิดา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 01 พระราชโอรสองค์แรก | เจ้าชายอิจิ (ญี่ปุ่น: 一宮) | 1693 | 1694 | คูชิเงะ โยชิโกะ | — | — |
| 02 พระราชโอรสองค์ที่ 2 | เจ้าชายนิ (ญี่ปุ่น: 二宮) | 1696 | 1698 | คูชิเงะ โยชิโกะ | — | — |
| 03 พระราชโอรสองค์ที่ 3 | เจ้าชายนักบวชโคกัง (ญี่ปุ่น: 公寛法親王) | 1697 | 1738 | เรเซ สึเนโกะ | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ |
| 01 พระราชธิดาองค์แรก | เจ้าหญิงอากิโกะ (ญี่ปุ่น: 秋子内親王) | 1700 | 1756 | เจ้าหญิงยูกิโกะ | ฟูชิมิ-โนะ-มิยะ ซาดาตาเกะ (เจ้าชาย) | ไม่ทราบ |
| 04 พระราชโอรสองค์ที่ 4 | เจ้าชายฮิซะ (ญี่ปุ่น: 寿宮) | 1700 | 1701 | คูชิเงะ โยชิโกะ | — | — |
| 05 พระราชโอรสองค์ที่ 5 | เจ้าชายยาซูฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 慶仁親王) (ภายหลังเป็นจักรพรรดินากามิกาโดะ) | 1702 | 1737 | คูชิเงะ โยชิโกะ | โคโนเอะ ฮิซาโกะ |  •  เจ้าชายเทรูฮิโตะ (ภายหลัง: จักรพรรดิซากูรามาจิ)  • เจ้าหญิงโชซัง  • เจ้าชายนักบวชจุนนิง  • กับอีก 14 พระองค์... |
| 02 พระราชธิดาองค์ที่ 2 | เจ้าหญิงโทมิ (ญี่ปุ่น: 福宮) | 1703 | 1705 | คูชิเงะ โยชิโกะ | — | — |
| 06 พระราชโอรสองค์ที่ 6 | เจ้าชายนาโอฮิโตะแห่งคันอิง-โนะ-มิยะ (ญี่ปุ่น: 閑院宮直仁親王) | 1704 | 1753 | คูชิเงะ โยชิโกะ | ซาเอมง-โนะ-ซูเกะ ซานูกิ | ซูเกฮิโตะ, เจ้าชายคันอิง (พระราชบิดาของจักรพรรดิโคกากุ) |
| 03 พระราชธิดาองค์ที่ 3 | เจ้าหญิงโคเมียวโจอิง (ญี่ปุ่น: 光明定院宮) (ทารกตายคลอด) | 1707 | 1707 | ธิดาในทากัตสึจิ นางากาซุ | — | — |
| 04 พระราชธิดาองค์ที่ 4 | เจ้าหญิงโชชูกุ (ญี่ปุ่น: 聖祝女王) | 1709 | 1721 | ธิดาในทากัตสึจิ นางากาซุ | — | — |
อ่านเพิ่ม

Hammer, Joshua. (2006). Yokohama Burning: the Deadly 1923 Earthquake and Fire that Helped Forge the Path to World War II.  New York: Simon & Schuster. ISBN 978-0-7432-6465-5; OCLC 67774380
Meyer, Eva-Maria. (1999). Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867.  Münster: LIT Verlag. 	ISBN 978-3-8258-3939-0; OCLC 42041594
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1956). Kyoto: The Old Capital of Japan, 794–1869. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 182637732
__________. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Screech, Timon. (2006). Secret Memoirs of the Shoguns: Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822. London: RoutledgeCurzon. ISBN 978-0-203-09985-8; OCLC 65177072
Smith, Robert and Richard K. Beardsley.  (2004). Japanese Culture: Its Development And Characteristics. Chicago, Aldine Publishing. OCLC 419072
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Traganeou, Jilly. (2004). The Tokaido Road: Traveling and Representation in Edo and Meiji Japan. New York: RoutledgeCurzon. ISBN 978-0-415-31091-8; OCLC 52347509
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
อื่น ๆ:  IdRef
จักรพรรดิโกะ-ฮานาโซโนะ

จักรพรรดิโกะ-ฮานาโซโนะ (ญี่ปุ่น: 後花園天皇; โรมาจิ: Go-Hanazono-tennō; 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1418 – 18 มกราคม ค.ศ. 1471) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 102 ตามประเพณีการสืบราชสันตติวงศ์ รัชสมัยของพระองค์กินเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1428 ถึง ค.ศ. 1464
จักรพรรดิในศตวรรษที่ 15 พระองค์นี้ได้รับการตั้งพระนามตามจักรพรรดิฮานาโซโนะในศตวรรษที่ 14 และ โกะ (後) แปลว่า "ภายหลัง" หรือ "ยุคหลัง" ดังนั้นพระองค์จึงถูกเรียกว่า "จักรพรรดิฮานาโซโนะยุคหลัง"
พระราชประวัติ

ก่อนจะขึ้นสืบ ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ จักรพรรดิโกะ-ฮานาโซโนะมีพระนามเดิมว่า เจ้าชายฮิโกฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 彦仁親王)
เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ใน เจ้าชายฟุชิมิ โนะ มิยะ ซาดาฟูสะ (伏見宮定房親王) ส่วนพระราชมารดาคือ นิวาตะ ซาชิโกะ (庭田幸子)
ซึ่งเจ้าชายซาดาฟูสะเป็นผู้นำราชสกุล ฟุชิมิ โนะ มิยะ องค์ที่ 3 ซึ่งราชสกุลนี้เป็นสาขาย่อยของราชสกุล จิเมียวอิง ที่สืบเชื้อสายจาก จักรพรรดิฟุชิมิ
พระราชประวัติ > พระราชบุตร

พระมเหสี: โออิมิกาโดะ (ฟูจิวาระ) โนบูโกะ (大炊御門（藤原）信子; 1411–1488) ภายหลังเป็น คารากูมนอิง (嘉楽門院) ธิดาในฟูจิวาระ ทากานางะ
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงคันชิง (1434–1490; 観心女王)
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าหญิงฟูซาฮิโตะ (成仁親王) ต่อมาคือ จักรพรรดิโกะ-สึจิมิกาโดะ
นางสนองพระโอษฐ์: ฮิโนะ (ฟูจิวาระ) เคียวโกะ (日野（藤原）郷子) ธิดาในฮิโนะ ฮิเดมิตสึ
พระราชธิดา: เจ้าหญิงชินโจจิ (真乗寺宮; สวรรคต ค.ศ. 1482)
นางสนองพระโอษฐ์: ซันโจ (ฟูจิวาระ) ฟูยูโกะ (三条 (藤原）冬子; 1441–1489) ธิดาในซันโจ ซาเนกาซุ
ไม่ทราบ
พระราชธิดา: เจ้าหญิงโชงง (สวรรคต ค.ศ. 1464)
ดูเพิ่ม

รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
จักรพรรดิญี่ปุ่น
จักรพรรดิโกะ-คาเมยามะ

จักรพรรดิโกะ-คาเมยามะ (ญี่ปุ่น: 後亀山天皇; โรมาจิ: Go-Kameyama Tennō; ป. ค.ศ. 1347 – 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1424) เป็นจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นองค์ที่ 99 ตามประเพณีสืบราชสันตติวงศ์ พระองค์ปกครองตั้งแต่ ค.ศ. 1383 ถึง 21 ตุลาคม ค.ศ. 1392 พระองค์กลายเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายของราชสำนักใต้ พระนามเดิมของพระองค์คือ เจ้าชายฮิโรนาริ (煕成親王)
พระนามของพระองค์นั้นนำมาจากพระนามของ จักรพรรดิคะเมะยะมะ จักรพรรดิในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 13 ผู้เป็นต้นราชสกุล ไดกะกุจิ ที่ปกครอง ราชสำนักใต้ เมื่อใส่คำว่า โกะ (後) เข้าไปพระนามของพระองค์จึงมีความหมายว่า จักรพรรดิคะเมะยะมะยุคหลัง หรือ จักรพรรดิคะเมะยะมะที่ 2
ราชตระกูล

พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของจักรพรรดิโกะ-มูรากามิ จักรพรรดิองค์ที่ 97  พระมารดาของพระองค์คือ ฟูจิวาระ โนะ คัตสึโกะ (藤原勝子) หรือที่รู้จักกันดีในนาม คากิมง-อิง (嘉喜門院)
โดยไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับจักรพรรดินีหรือพระสนมของพระองค์ ส่วนเจ้าชายสึเนอัตสึ (恒敦親王) เชื่อว่าเป็นพระราชโอรสของพระองค์
จักรพรรดินี: มินาโมโตะ (คิตาบาตาเกะ) โนบูโกะ, ธิดาในคิตาบาตาเกะ อากิโนบุ
พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายโยชิยาซุ (良泰親王; 1370–1443)
เจ้าชายนักบวชเกียวโงะ (行悟法親王; 1377–1406)
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงยาซูโกะ (泰子内親王) สมรสกับนิโจ ฟูยูซาเนะ
พระมเหสี: ฟูจิวาระ (นิโจ) โนริโกะ, ธิดาในนิโจ โนริโมโตะ
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายโทกิยาซุ (世泰親王, 1360–1377)
นางสนองพระโอษฐ์: ฟูจิวาระ (ฮิโนะ) คูนิโกะ, ธิดาในฮิโนะ คูนิมิตสึ
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายโมโรยาซุ (師泰親王; 1362–1423)
ชิโนะ (真阿, 1374–1440)
ไม่ทราบพระราชมารดา
เจ้าชายสึเนอัตสึ (恒敦, สวรรคต ค.ศ. 1422) หัวหน้าตระกูลโองาวะคนแรก
ซนโกกุ (琮頊, สวรรคต ค.ศ. 1448)
พระราชประวัติ

จักรพรรดิโกะ-คาเมยามะสืบราชบัลลังก์ในยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ที่วุ่นวาย ซึ่งผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศได้รวบรวมผู้สนับสนุนโดยรู้จักกันในชื่อราชสำนักเหนือและราชสำนักใต้ จักรพรรดิโกะ-คาเมยามะกลายเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ของราชสำนักใต้เมื่อจักรพรรดิโชเกซึ่งเป็นพระเชษฐาสละราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1383 เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1392 ในการเจรจาสันติภาพระหว่างราชสำนักเหนือกับราชสำนักใต้ พระองค์ได้ร้องขอสันติภาพจากอาชิกางะ โยชิมิตสึ; และต่อมาพระองค์ก็เสด็จกลับไปยังเมืองหลวงซึ่งพระองค์ได้ส่งมอบไตรราชกกุธภัณฑ์ให้แก่ราชสำนักเหนือซึ่งเป็นคู่แข่งของพระองค์
ตามเงื่อนไขของสนธิสัญญาราชสำนักเหนือและราชสำนักใต้ควรจะสลับกันสืบราชสันตติวงศ์ อย่างไรก็ตาม สนธิสัญญาฉบับนี้ถูกยกเลิกในปี ค.ศ. 1412 เมื่อจักรพรรดิโกะ-โคมัตสึซึ่งเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 100 จากราชสำนักเหนือได้ทรยศต่อสนธิสัญญาดังกล่าวโดยสละราชสมบัติให้กับพระราชโอรสองค์โปรดของพระองค์ ต่อจากนั้นจึงไม่มีผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์จากราชสำนักใต้ได้ประทับบนราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศอีกเลย จนถึงปี ค.ศ. 1911 รัฐบาลญี่ปุ่นในรัชสมัยของจักรพรรดิเมจิได้ประกาศว่าจักรพรรดิผู้อ้างสิทธิ์จากราชสำนักใต้เป็นจักรพรรดิโดยชอบธรรม แม้ว่าจักรพรรดิหลังจากนั้นรวมถึงจักรพรรดิเมจิจะสืบเชื้อสายมาจากราชสำนักเหนือก็ตาม ด้วยเหตุผลที่ว่าราชสำนักใต้ยังครอบครองไตรราชกกุธภัณฑ์อันศักดิ์สิทธิ์อยู่ ดังนั้นจึงเปลี่ยนจักรพรรดิจากอดีตราชสำนักเหนือให้กลายเป็นเพียงผู้อ้างสิทธิ์
ดูเพิ่ม

รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
จักรพรรดิญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

Hamaguchi, Hiroaki (1983). "Kaki Mon'in". Nihon Koten Bungaku Daijiten 日本古典文学大辞典 (ภาษาญี่ปุ่น). Vol. 1. Tokyo: Iwanami Shoten. p. 588. OCLC 11917421.
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac, ed. (1834). [Siyun-sai Rin-siyo/Hayashi Gahō, 1652], Nipon o daï itsi ran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
ถนนถลาง

ถนนถลาง
ถนนถลาง เป็นถนนในตำบลตลาดใหญ่ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต เป็นถนนเชื่อมต่อระหว่างถนนเยาวราช กับถนนมนตรี มีหลักฐานว่าสร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2393 ในสมัยพระยาภูเก็ตโลหเกษตรารักษ์ (ทัด) ดํารงตําแหน่งเจ้าเมืองภูเก็ต
ถนนถลางถือเป็นย่านเมืองเก่าของภูเก็ต ในอดีตจะมีผู้คนหลายเชื้อชาติ หลายศาสนา เช่น คนจีน คนอินเดีย คนยุโรป มุสลิม เป็นต้น เข้ามาอาศัยอยู่และประกอบอาชีพค้าขาย และสร้างบ้านเป็นลักษณะตึกแถวในรูปแบบที่เรียกว่าชิโนโปรตุกีสซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากปีนังและสิงคโปร์ ตึกแถวที่อยู่บนถนนถลางมีอยู่ทั้งหมด 151 คูหาและประมาณครึ่งหนึ่งมีรูปแบบสถาปัตยกรรมชิโนโปรตุกีส
อาคารรูปแบบสถาปัตยกรรมชิโนโปรตุกีส รูปแบบอาคารมีการสร้างให้ตัวบ้านติดกันและเว้นพื้นที่หน้าบ้านไว้เพื่อเป็นทางเดินเท้าเป็นช่องทางเดินมีหลังคาคลุม  ความกว้าง 5 ฟุต เรียกว่า หง่อคาขี่ (arcade) ตัวอาคารสถาปัตยกรรมชิโนโปรตุกีสสร้างขึ้นในสมัยยุคของพระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี้ ณ ระนอง) สมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ต ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ถนนถลางในปัจจุบันมีร้านค้าจำนวนมาก แต่ละบ้านทาสีสันสดใส ชั้นล่างมีร้านค้ามากมาย ทั้งร้านขายของที่ระลึก คาเฟ่ ร้านอาหาร ที่พัก นักท่องเที่ยวมักมาถ่ายรูปตามจุดต่าง ๆ ทุกวันอาทิตย์จะมีการเปิดขายของบนถนน อาคารบางหลังก็มีประวัติความเป็นมายาวนาน เช่น อาคารไชน่า อินน์ ที่มีอายุเก่าแก่มากกว่าหนึ่งศตวรรษ และหงวนซุนต๋อง ร้านขายยาสมุนไพรที่เก่าแก่ที่สุดในภูเก็ต เป็นต้น
ต้นไม้เฟนวิก

ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ ต้นไม้เฟนวิก (อังกฤษ: Fenwick tree) หรืออาจเรียกว่า binary indexed tree เป็นโครงสร้างข้อมูลที่ใช้ในการคำนวณผลรวมนำหน้า (prefix sum) ของตารางข้อมูลได้อย่างมีประสิทธิภาพ โครงสร้างข้อมูลนี้คิดค้นโดย Peter Fenwick ใน พ.ศ. 2537
การคำนวณผลรวมนำหน้าอย่างง่ายก็คือการสร้างตารางคำนวณผลลัพธ์ล่วงหน้า ซึ่งใช้เวลา  O(n) ในการดำเนินการ และหลังจากนั้นก็สามารถหาผลลัพธ์จากตารางดังกล่าวได้ในเวลาเพียง  O(1) อย่างไรก็ตาม หากหลังจากนั้นต้องการที่จะแก้ไขข้อมูลขึ้นมา ก็ต้องคำนวณข้อมูลทั้งตารางใหม่อีกรอบ กล่าวคือหากมีการแก้ข้อมูล  q รอบ ก็จะทำให้ต้องเสียเวลา  O(nq) ซึ่งเสียเวลาเป็นอย่างมาก ต้นไม้เฟนวิกเข้ามาช่วยลดเวลาในส่วนนี้โดยทำให้การแก้ไขข้อมูลแต่ละครั้งใช้เวลาเพียง  O(\log n) ทำให้การแก้ข้อมูล  q รอบ ใช้เวลาเพียง  O(q\log n) แต่ก็แลกมากับเวลาในการหาผลลัพธ์ซึ่งเพิ่มขึ้นจาก  O(1) มาเป็น  O(\log n)
แหล่งข้อมูลอื่น

A tutorial on Fenwick Trees on TopCoder เก็บถาวร 2011-07-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
An article on Fenwick Trees on Algorithmist
An entry on Fenwick Trees on Polymath wiki
Order-statistics tree, a related data structure เก็บถาวร 2012-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จักรพรรดิโชเก

จักรพรรดิโชเก (ญี่ปุ่น: 長慶天皇; โรมาจิ: Chōkei-tennō; ค.ศ. 1343 – 27 สิงหาคม ค.ศ. 1394) เป็นจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นองค์ที่ 98 ตามประเพณีการสืบราชสันตติวงศ์ ครองราชบัลลังก์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1368 ก่อนสละราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1383 พระองค์มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายยูตะนาริ (寛成親王)
จักรพรรดิโชเกครอง ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ ระหว่างปี ค.ศ. 1368 - ค.ศ. 1383 โดยเป็นสมาชิกจาก ราชสำนักใต้ แห่ง ยุคราชสำนักเหนือ-ใต้
ราชตระกูล

พระราชบิดาของพระองค์คือจักรพรรดิโกะ-มูรากามิ และพระมารดาของพระองค์อาจเป็นคากิมง-อิง
จักรพรรดินี (ชูงู): ธิดาในไซอนจิ คินชิเงะ
เกียวโงะ (行悟; 1377–1406)
เนียวโงะ: โนริโกะ (ไม่ทราบบิดาและนามสกุล)
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายโทกิยาซุ (世泰親王)
ไม่ทราบ
ไคมนจิ โคโชะ (海門承朝; 1374–1443)
ซนเซ (尊聖; 1376–1432),
พระราชโอรส: ผู้ก่อตั้งตระกูลทามางาวะ (玉川宮)
พระราชประวัติ

วันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1368 (โชเฮปีที่ 23 วันที่ 11 เดือน 3) ภายหลังการสวรรคตของจักรพรรดิโกะ-มูรากามิ พระองค์ได้สืบราชบัลลังก์ในบ้านของหัวหน้านักบวชที่ศาลเจ้าซูมิโยชิ ในเขตซูมิโยชิ โอซากะ ที่ราชสำนักภาคใต้ได้ใช้เป็นเมืองหลวง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอิทธิพลของราชสำนักใต้กำลังลดลง การสืบราชบัลลังก์ของพระองค์จึงยังคงมีข้อสงสัยอยู่บ้างจนถึงยุคไทโช ในปี ค.ศ. 1926 ซึ่งตรงกับปลายรัชสมัยของจักรพรรดิไทโช การสืบราชบัลลังก์ของจักรพรรดิโชเกจึงได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการและถูกสอดแทรกเข้าไปอยู่ในสายราชสกุลหลัก
จักรพรรดิโชเกยืนกรานตลอดรัชสมัยของพระองค์ในการต่อสู้กับราชสำนักเหนือ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว ในปี 1383 หรือ 1384 พระองค์สละราชบัลลังก์ให้จักรพรรดิโกะ-คาเมยามะ พระอนุชาของพระองค์
หลังจากการรวมกันอีกครั้งของราชสำนักคู่อริ พระองค์ก็เสด็จกลับไปยังโยชิโนะ ที่ซึ่งพระองค์สวรรคตเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1394 ดวงพระวิญญาณของจักรพรรดิโชเกได้รับการสักการะที่ศาลเจ้าชิโชในโทสึงาวะ
ดูเพิ่ม

รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
จักรพรรดิญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

Hamaguchi, Hiroaki (1983). "Kaki Mon'in". Nihon Koten Bungaku Daijiten 日本古典文学大辞典 (ภาษาญี่ปุ่น). Vol. 1. Tokyo: Iwanami Shoten. p. 588. OCLC 11917421.
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac, ed. (1834). [Siyun-sai Rin-siyo/Hayashi Gahō, 1652], Nipon o daï itsi ran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 251800045
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
วิชาการ:  CiNii 
อื่น ๆ:  IdRef
จักรพรรดิโกะ-โฮริกาวะ

จักรพรรดิโกะ-โฮริกาวะ (ญี่ปุ่น: 後堀河天皇; โรมาจิ: Go-Horikawa-tennō; 22 มีนาคม ค.ศ. 1212 – 31 สิงหาคม ค.ศ. 1234) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่น องค์ที่ 86 ตามระเบียบประเพณีของการสืบทอดราชบัลลังก์ รัชสมัยของพระองค์ทอดยาวตั้งแต่ ค.ศ. 1221 ถึง ค.ศ. 1232
โดยพระนามของพระองค์นำมาจากพระนามของจักรพรรดิใน คริสต์ศตวรรษที่ 10 จักรพรรดิโฮะริกะวะ (堀河天皇) เมื่อใส่คำว่า โกะ (後) ที่แปลว่า ที่สอง หรือ ยุคหลัง เข้าไปทำให้พระนามของพระองค์มีความหมายว่า จักรพรรดิโฮริกาวะที่สอง หรือ จักรพรรดิโฮริกาวะยุคหลัง
พระราชวงศ์

ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์มีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ว่า เจ้าชายยูตาฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 茂仁親王; โรมาจิ: Yutahito-shinnō ) หรือ เจ้าชายมตสึฮิโตะ
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สามในเจ้าชายโมริซาดะ (守貞親王) (โกะ-ทากากูระ-อิง, 後高倉院) พระราชโอรสองค์ที่สองในจักรพรรดิทากากูระ
จักรพรรดินี (จิงงู): ซันโจ (ฟูจิวาระ) อาริโกะ (三条（藤原）有子) ภายหลังเป็น อันกิมนอิง (安喜門院) ธิดาในซันโจ คินฟูซะ
จักรพรรดินี (ชูงู): โคโนเอะ (ฟูจิวาระ) นางาโกะ (近衛（藤原）長子) ภายหลังเป็น ทากัตสึกาซะอิง (鷹司院) ธิดาในโคโนเอะ อิเอซาเนะ
จักรพรรดินี (ชูงู ): คูโจ (ฟูจิวาระ) ชุนชิ (九条（藤原）竴子) ภายหลังเป็น โซเฮกิมนอิง (藻璧門院) ธิดาในคูโจ มิจิอิเอะ
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายมิตสึฮิโตะ (秀仁親王) ต่อมาคือ จักรพรรดิชิโจ
พระราชธิดาองค์ที่ 4: เจ้าหญิงโฮชิ (暤子内親王; 1232-1237)
พระราชโอรสองค์ที่ 2: (1233)
นางสนองพระโอษฐ์: เบ็ตโตะ-ไนชิ (別当典侍) ธิดาในจิเมียวอิง อิเอยูกิ
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงคิชิ (暉子内親王; 1228-1300) ภายหลังเป็น มูโรมาจิอิง (室町院)
พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงไทชิ (体子内親王; 1231-1302) ภายหลังเป็น ชินเซ็มมนอิง (神仙門院)
นางสนองพระโอษฐ์: ไดนางง-โนะ-สึโบเนะ (大納言局) ธิดาในฟูจิวาระ คาเนโยชิ
พระราชธิดาองค์ที่ 3: เจ้าหญิงอากิโกะ (昱子内親王; 1231-1246)
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพ > ครองราชบัลลังก์

จักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะประสูติเมื่อวันที่ 22 มีนาคม 1755 ตรงกับปีที่ 2 ในรัชสมัย จักรพรรดิจุนโตะกุ มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายยูตะฮิโตะ (茂) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ใน เจ้าชายโมะริซะดะ หรือ โกะ-ทะกะกุระ-อิง พระราชโอรสองค์ที่ 2 ใน จักรพรรดิทะกะกุระ
ภายหลังจากเหตุการณ์ สงครามปีโจคิว จักรพรรดิชูเกียว ถูกปลดจากราชบัลลังก์โดยไร้รัชทายาททำให้สายราชสกุลซึ่งสืบเชื้อสายจาก จักรพรรดิโกะ-โทะบะ ต้องสิ้นสุดลงเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์จึงยกเจ้าชายยูตะฮิโตะขึ้นครองราชย์เมื่อปี 1764 เมื่อพระชนม์เพียง 9 พรรษาโดยพระราชอำนาจทั้งหมดอยู่ในมือของโกะ-ทะกะกุระ-อิง ผู้เป็นพระราชบิดา
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพ > บั้นปลายพระชนม์ชีพ

จักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะทรงสละราชบัลลังก์เมื่อปี 1775 ขณะพระชนม์เพียง 20 พรรษาหลังจากครองราชย์ได้ 11 ปีโดยทรงสละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายมิสึฮิโตะ พระราชโอรสพระชนม์เพียง 1 พรรษาขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิชิโจ ส่วนอดีตจักรพรรดิทรงผนวช และได้รับสมัญญา ไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา) ก่อนจะสวรรคตเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 1777 ขณะพระชนม์เพียง 22 พรรษา
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). [ Jien, c. 1220], Gukanshō (The Future and the Past, a translation and study of the Gukanshō, an interpretative history of Japan written in 1219). Berkeley: University of California Press. ISBN 0-520-03460-0
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac, ed. (1834). [Siyun-sai Rin-siyo/Hayashi Gahō, 1652], Nipon o daï itsi ran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.
Varley, H. Paul , ed. (1980). [ Kitabatake Chikafusa, 1359], Jinnō Shōtōki  (A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki. New York: Columbia University Press. ISBN 0-231-04940-4)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
เอสจี (เพลง)

Error ซิงเกิลโดยดีเจสเนก, โอซูนา, เมแกนเดอะสตัลเลียน และลิซ่า
"เอสจี" (อังกฤษ: SG; ย่อมาจาก "Sexy Girl") เป็นเพลงภาษาสเปนและอังกฤษของดีเจและโปรดิวเซอร์ชาวฝรั่งเศส ดีเจสเนก มีศิลปินรับเชิญคือ โอซูนา, เมแกนเดอะสตัลเลียน และ ลิซ่า จากแบล็กพิงก์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2021 ผ่านสังกัดดีเจสเนกมิวสิกและอินเตอร์สโคป เพลงเขียนโดยดีเจสเนก, โอซูนา, เมแกนเดอะสตัลเลียน, ลิซ่า และอีกมากมาย
เบื้องหลัง

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2021 ดีเจสเนกเข้ามาหยอกเย้ากับแฟนคลับของลิซ่าบนทวิตเตอร์ และทวีตว่า "มีบางอย่าง" ตามด้วยอิโมจี "บอกให้เงียบ" จนวันที่ 8 พฤษภาคม ข้อความดังกล่าวถูกลบออกไปและดีเจสเนกออกมายืนยันการทำงานร่วมกับลิซ่าในซิงเกิลใหม่ ต่อมาวันที่ 19 พฤษภาคม ดีเจสเนกโพสต์ตัวอย่างเพลงที่มีความยาวสี่วินาทีลงบนสตอรีอินสตาแกรมของเขา โดยที่ลิซ่ากำลังร้องว่า "Play, play all night with you" และ "DJ Snake" ซึ่งถูกปล่อยตามออกมาในวันที่ 25 มิถุนายน
มิวสิกวิดีโอ

มิวสิกวิดีโอเพลง "เอสจี" กำกับโดยคอลิน ทิลลีย์ และเผยแพร่อย่างเป็นทางการในวันที่ 22 ตุลาคมทางช่องดีเจสเนกในยูทูบ
ประวัติการจำหน่าย

| ภูมิภาค | วันที่ | รูปแบบ | สังกัด | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ทั่วโลก | 22 ตุลาคม 2021 | ดิจิทัลดาวน์โหลด สตรีมมิง | ดีเจสเนกมิวสิก อินเตอร์สโคป |  |
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปทุมธานี

| เขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร |
| --- | --- |
จังหวัดปทุมธานี
เขตเลือกตั้งในปัจจุบัน
จำนวนเขต: 7
คะแนนเสียง: 271,956 (ก้าวไกล) 202,026 (เพื่อไทย)
เขตเลือกตั้งปัจจุบัน
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2476
ที่นั่ง: ประชาชน (6) เพื่อไทย (1)
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร: ดูในบทความ
จังหวัดปทุมธานี มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 7 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 7 คน จากทั้งหมด 400 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
ประวัติศาสตร์

หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดปทุมธานีมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ นายทองกระจาย รัชตะวรรณ
นักการเมืองที่ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมากครั้งที่สุด คือ 10 สมัย ได้แก่ นายชูชีพ หาญสวัสดิ์
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสตรีคนแรกของจังหวัดปทุมธานี คือ นางวาณี หาญสวัสดิ์ (จากการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2529)
ตระกูลการเมืองที่ได้รับเลือกตั้งมากที่สุด คือ
หาญสวัสดิ์ (3 คน) ได้แก่ นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ นายชูชาติ หาญสวัสดิ์ และนางวาณี หาญสวัสดิ์
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 1–7; พ.ศ. 2476–2495

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ชุดที่ | การเลือกตั้ง | เขตเลือกตั้งที่ 1 |
| ชุดที่ 1 | พ.ศ. 2476 | นายทองกระจาย รัชตะวรรณ |
| ชุดที่ 2 | พ.ศ. 2480 | นายดาบ ทิว มะโนทัย |
| ชุดที่ 3 | พ.ศ. 2481 | ร้อยตรี ลมัย กฤษณภักดี (ขาดคุณสมบัติ) |
| ชุดที่ 3 | พ.ศ. 2481 | นายเอี่ยม ราษฎรนิยม (แทนร้อยตรี ลมัย) |
| ชุดที่ 4 | มกราคม พ.ศ. 2489 | นายสุจิตร หิรัญพฤกษ์ |
| ชุดที่ 4 | สิงหาคม พ.ศ. 2489 | – (เลือกตั้งเพิ่มเติม) |
| ชุดที่ 5 | พ.ศ. 2491 | พระราชธรรมนิเทศ (เพียร ไตติลานนท์) |
| ชุดที่ 5 | พ.ศ. 2492 | – (เลือกตั้งเพิ่มเติม) |
| ชุดที่ 7 | พ.ศ. 2495 | พระราชธรรมนิเทศ (เพียร ไตติลานนท์) |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 8–9; พ.ศ. 2500

บทความหลัก: จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 และ จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ชุดที่ | การเลือกตั้ง | เขตเลือกตั้งที่ 1 |
| ชุดที่ 8 | กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 | นายยิ่ง รัศมิทัต |
| ชุดที่ 9 | ธันวาคม พ.ศ. 2500 | นายนนท์ วรรักษา |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 10–14; พ.ศ. 2512–2526

บทความหลัก: จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512, จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518, จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519, จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522, และ จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| ชุดที่ | การเลือกตั้ง | เขตเลือกตั้งที่ 1 | เขตเลือกตั้งที่ 1 |
| ชุดที่ 10 | พ.ศ. 2512 | นายลำภู สงวนสัตย์ | นายสนอง กฤษณะเศรณี |
| ชุดที่ 11 | พ.ศ. 2518 | นายจรูญ กุวานนท์ | นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ |
| ชุดที่ 12 | พ.ศ. 2519 | นายลำภู สงวนสัตย์ | นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ |
| ชุดที่ 13 | พ.ศ. 2522 | นายลำภู สงวนสัตย์ | นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ |
| ชุดที่ 14 | พ.ศ. 2526 | นายจรูญ กุวานนท์ | นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 15–20; พ.ศ. 2529–2539

บทความหลัก: จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529, จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531, จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535, จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535, จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538, และ จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ชุดที่ | การเลือกตั้ง | เขตเลือกตั้งที่ 1 | เขตเลือกตั้งที่ 1 | เขตเลือกตั้งที่ 1 |
| ชุดที่ 15 | พ.ศ. 2529 | นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ | นายชูชาติ หาญสวัสดิ์ | นางวาณี หาญสวัสดิ์ |
| ชุดที่ 16 | พ.ศ. 2531 | นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ | นายชูชาติ หาญสวัสดิ์ | นายจรูญ กุวานนท์ |
| ชุดที่ 17 | มีนาคม พ.ศ. 2535 | นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ | นายชูชาติ หาญสวัสดิ์ | นายจรูญ กุวานนท์ |
| ชุดที่ 18 | กันยายน พ.ศ. 2535 | นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ | นายชูชาติ หาญสวัสดิ์ | นางวาณี หาญสวัสดิ์ |
| ชุดที่ 19 | พ.ศ. 2538 | นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ | นายชูชาติ หาญสวัสดิ์ | นางวาณี หาญสวัสดิ์ |
| ชุดที่ 20 | พ.ศ. 2539 | นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ | นายชูชาติ หาญสวัสดิ์ | นายเอกพจน์ ปานแย้ม |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 21–22; พ.ศ. 2544–2548

บทความหลัก: จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 และ จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เขต | ชุดที่ 21 พ.ศ. 2544 | ชุดที่ 22 พ.ศ. 2548 |
1: นายสุรพงษ์ อึ้งอัมพรวิไล
| 2 | นายเอกพจน์ ปานแย้ม   (ลาออก/ไม่มีเลือกตั้งซ่อม) | นายเอกพจน์ ปานแย้ม |
| 3 | ว่าที่ร้อยตรี สุเมธ ฤทธาคนี | นายวรัญญู เทพหัสดิน ณ อยุธยา |
4: นายลิขิต หมู่ดี
| 5 | – | นายชูชาติ หาญสวัสดิ์ |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต > ชุดที่ 23; พ.ศ. 2550

บทความหลัก: จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
เขต: ชุดที่ 23 พ.ศ. 2550
| 1 | นายเอกพจน์ ปานแย้ม   (ถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง 5 ปี) | นางชนากานต์ ยืนยง   (แทนนายเอกพจน์) |
1: นายสุรพงษ์ อึ้งอัมพรวิไล
1: นายสุทิน นพขำ
2: นางสาวพรพิมล ธรรมสาร
2: ว่าที่ร้อยตรี สุเมธ ฤทธาคนี
2: นายชูชาติ หาญสวัสดิ์