stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ธงชาติทิเบต
ความหมาย

ธงกิเลน ศตวรรษที่ 7 ธงประจำพระจักรพรรดิ์ทิเบต ซองเซน แกมโป
ธงทิเบต ค.ศ. 1920-1925
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของรัฐบาลทิเบตพลัดถิ่น ได้อธิบายหมายของธงชาติทิเบตไว้ดังนี้
รูปสามเหลี่ยมสีขาวที่กลางธงแทนภาพภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะในทิเบต หมายถึง ความยิ่งใหญ่ของประเทศทิเบต อันได้ชื่อว่าเป็น "ดินแดนที่ล้อมรอบด้วยภูเขาหิมะ" (Land Surrounded by Snow Mountains)
บนพื้นสีน้ำเงินเข้มมีรัศมีสีแดง 6 เส้นฉายออกมาจากยอดภูเขาหิมะ หมายถึง ชนเผ่าอันเป็นบรรพบุรุษแห่งชาวทิเบตทั้ง 6 เผ่า ได้แก่ เผ่าเซ (Se) เผ่ามู (Mu) เผ่าดง (Dong) เผ่าตง (Tong) เผ่าดรู (Dru) และเผ่ารา (Ra) ซึ่งได้มีผู้สืบเชื้อสายต่อมาถึง 12 สาย  และส่วนพื้นสีน้ำเงินเข้มนั้นหมายถึงท้องฟ้า
บนยอดภูเขาหิมะนั้นมีดวงอาทิตย์เปล่งรัศมีไปทุกทิศ หมายถึง ความยินดีในเสรีภาพ ความสุขทั้งในด้านวัตถุและจิตใจ และความสุขสมบูรณ์ของทุกชีวิตในดินแดนทิเบต
ที่ฐานของภูเขาหิมะสีขาว มีรูปกิเลนหรือสิงโตหิมะยืนหันหน้าเข้าหากัน เท้าหน้าข้างหนึ่งของกิเลนแต่ละตนนั้นชูคบไฟแห่งความไม่หวาดหวั่น หมายถึง ความสำเร็จอย่าผู้มีชัยในการรวมวิถีชีวิตทั้งทางโลกและทางธรรมเข้าไว้ด้วยกัน
แก้วมณีสามดวงอันงดงามและเปล่งประกายอยู่ในดวงไฟที่กิเลนคู่ชูไว้ หมายถึงพระรัตนตรัย หรือดวงแก้วทั้งสามในพระพุทธศาสนา คือ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ อันเป็นที่เคารพสักการะของชาวทิเบตทั้งมวล
ดวงแก้วทรงกลมภายในเป็นลายเกลียวสองสี ซึ่งอยู่ระหว่างเท้าหน้าของกิเลนทั้งสอง อันมีลักษณะคล้ายสัญลักษณ์หยิน-หยางของลัทธิเต๋า หมายถึง หลักการปกป้องและคุ้มครองตนของมนุษย์ในการดำรงตนอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม
ขอบธงสีเหลืองที่ล้อมรอบสามด้าน หมายถึง พระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าอันบริสุทธิ์ ซึ่งแพร่หลายและเจริญรุ่งเรืองไปทั่วในทุกสารทิศ
ขอบธงด้านที่ไม่มีขอบสีเหลือง หมายถึง ทิเบตมีความเปิดกว้างต่อลัทธิความเชื่ออื่นๆ ที่ไม่ใช่พระพุทธศาสนา
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติทิเบต ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ธงชาติทิเบต
กองทหารราบทิเบต เชิญธงประจำกองเข้าพิธีสวนสนาม ในกรุงลาซา ค.ศ. 1938.
นักภูมิศาสตร์

ภาพวาดนักภูมิศาสตร์โดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์ ระหว่างปี ค.ศ. 1668-69 ที่เมืองแฟรงก์เฟิร์ต ประเทศเยอรมนี
นักภูมิศาสตร์ เป็นผู้ที่ทำการศึกษาเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ ซึ่งเป็นศาสตร์เกี่ยวกับการศึกษาปรากฏการณ์ของสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติและสังคมมนุษย์ที่เกิดขึ้นบนโลก
แม้ว่านักภูมิศาสตร์จะเป็นที่รู้จักในฐานะของผู้สร้างแผนที่มาตั้งแต่อดีต แต่ความจริงแล้วแผนที่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของสาขาการทำแผนที่ และการทำแผนที่ก็เป็นส่วนหนึ่งของสาขาภูมิศาสตร์เช่นกัน นักภูมิศาสตร์ไม่ได้ศึกษาเพียงแต่รายละเอียดของสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติและสังคมมนุษย์เท่านั้น แต่รวมถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองสิ่งว่ามีผลกระทบต่อกันและกันอย่างไรบ้าง
หากแบ่งแยกตามสาขาวิชาของภูมิศาสตร์ นักภูมิศาสตร์กายภาพจะศึกษาถึงสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติขณะที่นักภูมิศาสตร์มนุษย์จะศึกษาถึงสังคมมนุษย์ ปัจจุบันนักภูมิศาสตร์สมัยใหม่ได้มีการใช้เทคโนโลยีต่างๆ เช่น ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ การรับรู้จากระยะไกล เป็นต้น มาใช้ในการทำงานทั้งในหน่วยงานภาครัฐและเอกชน
ขอบเขตในการศึกษา

นักภูมิศาสตร์สามารถแบ่งขอบเขตการศึกษาได้ออกเป็นสามสาขาย่อยของภูมิศาสตร์ ดังนี้
ภูมิศาสตร์กายภาพ รวมถึงธรณีสัณฐานวิทยา อุทกวิทยา วิทยาธารน้ำแข็ง ภูมิอากาศวิทยา อุตุนิยมวิทยา ปฐพีวิทยา สมุทรศาสตร์ ภูมิมาตรศาสตร์ และภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อม
ภูมิศาสตร์มนุษย์ รวมถึงภูมิศาสตร์เมือง ภูมิศาสตร์วัฒนธรรม ภูมิศาสตร์เศรษฐกิจ ภูมิศาสตร์การเมือง ภูมิศาสตร์เชิงประวัติ ภูมิศาสตร์การตลาด ภูมิศาสตร์สุขภาพ และภูมิศาสตร์เชิงสังคม
ภูมิศาสตร์ภูมิภาค รวมถึงบรรยากาศ ชีวมณฑล และธรณีภาค
สมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิกได้กำหนดห้าหลักสำคัญของนักภูมิศาสตร์ ประกอบด้วย
ที่ตั้ง (Location)
สถานที่ (Place)
ปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม (Human-Environment Interaction)
การเคลื่อนย้าย (Movement)
ภูมิภาค (Region)
ดูเพิ่ม

ภูมิศาสตร์
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ภูมิศาสตร์มนุษย์
บริษัทมอซิลลา

อาคารสำนักงานบริษัทมอซิลลา
บริษัทมอซิลลา (Mozilla Corporation) เป็นบริษัทย่อยของมูลนิธิมอซิลลา โดยทำหน้าที่ในส่วนประสานงานการพัฒนาซอฟต์แวร์ให้กับทางมูลนิธิ โดยมีซอฟต์แวร์ที่เป็นที่รู้จักคือ มอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ และ มอซิลลา ทันเดอร์เบิร์ด ที่พัฒนาในลักษณะโอเพนซอร์ซจากโปรแกรมเมอร์อาสาสมัคร โดยมีโปรแกรมเมอร์บางส่วนที่ทำงานให้กับทางบริษัท
บริษัทมอซิลลาก่อตั้งเมื่อ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ตั้งอยู่ที่เมืองเมาน์เทนวิวในรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
บุคคลที่มีชื่อเสียงในบริษัทมอซิลลา

มิตเชลล์ เบเกอร์ (Mitchell Baker)
จอห์น ลิลลี (John Lilly)
รีด ฮอฟฟ์แมน (Reid Hoffman) จาก LinkedIn
คริสทอเฟอร์ บลิซเซิร์ด (Christopher Blizzard) จาก เรดแฮต
เดวิด แคมป์ (David Camp)
นีล ดีกิน (Neil Deakin)
แอซา ดอตซ์เลอร์ (Asa Dotzler)
เดฟ มิลเลอร์ (Dave Miller) ผู้พัฒนา บั๊กซิลลา
ไมก์ เชเวอร์ (Mike Shaver)
วินโดว์ สไนเดอร์ (Window Snyder)
จอห์นนี สเตินแบก (Johnny Stenbäck)
จอห์น เรซิก (John Resig)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บบริษัทมอซิลลา
ถนนอุทยาน
สถานที่ใกล้เคียง

พุทธมณฑล
ถนนบรมราชชนนี
ถนนเลียบคลองทวีวัฒนา
ตลาดธนบุรี
สวนทวีวนารมย์
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนอุทยาน
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°46′41″N 100°20′52″E﻿ / ﻿13.778192°N 100.347753°E﻿ / 13.778192; 100.347753
| ด ค กโครงการถนนพุทธมณฑล |
| --- | --- |
รายชื่อถนนในโครงการ:  ถ.พุทธมณฑล สาย 1  ถ.พุทธมณฑล สาย 2  ถ.พุทธมณฑล สาย 3  ถ.พุทธมณฑล สาย 4  ถ.พุทธมณฑล สาย 5  ถ.พุทธมณฑล สาย 6  ถ.พุทธมณฑล สาย 7  ถ.พุทธมณฑล สาย 8  ถ.อุทยาน  ถ.พรานนก-พุทธมณฑล สาย 4
บีที

บีที (BT) อาจหมายถึง
บิตทอร์เรนต์
บลูทูธ
บีที (นักดนตรี)
บีที คอร์เปอร์เรชั่น บรรษัทกิจการโทรคมนาคมและการสื่อสารของสหราชอาณาจักร
Bacillus thuringiensis แบคทีเรียชนิดหนึ่งซึ่งผลิตสารบีที สารนี้เป็นพิษต่อแมลง มีการนำยีนบีทีจากแบคทีเรียดังกล่าวใส่ลงในสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ด้วย เช่น ฝ้ายบีที เป็นต้น
.bt โดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดสำหรับประเทศภูฏาน
ถนนอุณากรรณ

ถนนอุณากรรณ (อักษรโรมัน: Thanon Unakan) เป็นถนนสายสั้น ๆ สายหนึ่งในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร มีลักษณะเป็นถนนขนาด 3–4 ช่องทางจราจร ไม่มีเกาะกลาง เขตถนนกว้าง 19.50 เมตร ระยะทางยาว 446 เมตร เริ่มต้นจากทางแยกอุณากรรณ (จุดตัดกับถนนเจริญกรุง) ในพื้นที่แขวงวังบูรพาภิรมย์ มุ่งไปทางทิศเหนือ ตัดกับถนนศิริพงษ์ ข้ามคลองหลอดวัดราชบพิธเข้าพื้นที่แขวงวัดราชบพิธ ตัดกับถนนลงท่า ตรงไปทางทิศเดิมโดยขนานไปกับถนนศิริพงษ์และเลียบกำแพงวัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร ไปสิ้นสุดที่ทางแยกเสาชิงช้า (จุดตัดกับถนนบำรุงเมือง)
ชื่อถนนอุณากรรณมีที่มาจากพระนามของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและเจ้าจอมมารดาเปี่ยม โดยเจ้าคุณจอมมารดาเปี่ยมได้อุทิศเงินจำนวน 100 ชั่งของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย ให้นำไปสร้างถาวรวัตถุที่เป็นสาธารณประโยชน์ เพื่ออุทิศส่วนกุศลให้พระองค์ซึ่งสิ้นพระชนม์ขณะมีพระชันษา 18 ปี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้กรมโยธาธิการสร้างถนนสายสั้น ๆ ขนาดถนนข้าวสาร โดยโปรดเกล้าฯ ให้จัดสรรงบประมาณมาสมทบด้วย กรมโยธาธิการสร้างถนนเสร็จในปี พ.ศ. 2443 แล้วน้อมเกล้าฯ ถวายเป็นถนนหลวง พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงพระราชทานชื่อถนนว่า "ถนนอุณากรรณ" เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึงพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย ปรากฏว่า ในสมัยนั้นถนนอุณากรรณเป็นเส้นทางที่มีประชาชนจำนวนมากใช้เป็นเส้นทางสัญจร เนื่องจากเป็นทางลัดที่ใกล้ที่สุดระหว่างถนนเจริญกรุงกับถนนบำรุงเมือง
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  กองนโยบายและแผนงาน. สำนักผังเมือง. กรุงเทพมหานคร. รายงานการศึกษา เรื่อง โครงข่ายถนนและทางพิเศษในเขตกรุงเทพมหานคร. [ม.ป.ท.], 2551.
↑  หลังจากเจ้าคุณพระอัยยิกาเปี่ยม (เจ้าจอมมารดาเปี่ยม) ถึงแก่พิราลัย พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาพระนามพระอัฐิขึ้นเป็น "สมเด็จพระปิยมาวดี ศรีพัชรินทรมาตา"
1 2  กนกวลี ชูชัยยะ. พจนานุกรมวิสามานยนามไทย : วัด วัง ถนน สะพาน ป้อม. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2548, หน้า 439.
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนอุณากรรณ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°44′53″N 100°30′05″E﻿ / ﻿13.748180°N 100.501268°E﻿ / 13.748180; 100.501268
ตำบลโหล่งขอด

| ตำบลโหล่งขอด |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Long Khot
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: เชียงใหม่
อำเภอ: พร้าว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 305.00 ตร.กม. (117.76 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,375 คน
 • ความหนาแน่น: 14.34 คน/ตร.กม. (37.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 50190
รหัสภูมิศาสตร์: 501111
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลโหล่งขอด |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อบต.โหล่งขอด
พิกัด: 19°06′36.3″N 99°10′51.2″E﻿ / ﻿19.110083°N 99.180889°E﻿ / 19.110083; 99.180889
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เชียงใหม่
อำเภอ: พร้าว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 305.00 ตร.กม. (117.76 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 4,375 คน
 • ความหนาแน่น: 14.34 คน/ตร.กม. (37.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06501107
ที่อยู่ที่ทำการ: เลขที่ 73 หมู่ที่ 3 ตำบลโหล่งขอด อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ 50190
เว็บไซต์: www.longkhod.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
โหล่งขอด เป็นตำบลในอำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ มีพื้นที่เป็นป่าไม้และภูเขากว่าร้อยละ 93.2 ซึ่งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติศรีลานนา
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลโหล่งขอด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลแม่ปั๋ง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลแม่เจดีย์ (อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย)
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลป่าเมี่ยง และตำบลลวงเหนือ (อำเภอดอยสะเก็ด)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลแม่หอพระ (อำเภอแม่แตง)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

พื้นที่ตำบลโหล่งขอดประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 9 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 4,375 คน แบ่งเป็นชาย 2,196 คน หญิง 2,179 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 6 ในอำเภอพร้าว
* ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก
| หมู่บ้าน | พ> ศ. 2566 | พ> ศ. 2565 | พ> ศ. 2564 | พ> ศ. 2563 | พ> ศ. 2562 | พ> ศ. 2561 | พ> ศ. 2560 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หลวง | 1,262 | 1,270 | 1,280 | 1,286 | 1,284 | 1,302 | 1,313 |
| ทุ่งแดง | 792 | 790 | 801 | 805 | 810 | 814 | 815 |
| ป่าห้า | 576 | 584 | 587 | 592 | 600 | 601 | 621 |
| ป่าแต้ง | 516 | 528 | 540 | 541 | 549 | 567 | 575 |
| ฮ่างต่ำ | 378 | 387 | 387 | 391 | 396 | 399 | 403 |
| แม่บอน | 366 | 367 | 368 | 373 | 381 | 383 | 378 |
| แม่สายนาเลา | 189 | 193 | 195 | 197 | 199 | 202 | 204 |
| แม่สาย | 155 | 156 | 158 | 161 | 158 | 157 | 162 |
| นาเม็ง | 141 | 142 | 140 | 143 | 147 | 149 | 149 |
| รวม | 4,375 | 4,417 | 4,456 | 4,489 | 4,524 | 4,574 | 4,620 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลโหล่งขอดเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลโหล่งขอด ในปี พ.ศ. 2516 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลโหล่งขอดมี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 305.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,213 คน และ 1,640 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลโหล่งขอดอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลโหล่งขอด
ประเทศกาตาร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

ประเทศกาตาร์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555
ผู้ได้รับเหรียญรางวัล

| เหรียญ | นักกีฬา | ชนิดกีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 3 ! ทองแดง | Nasser Al-Attiyah | ยิงปืน | Men's skeet | 31 กรกฎาคม |
| 3 ! ทองแดง | Mutaz Essa Barshim | กรีฑา | Men's high jump | 7 สิงหาคม |
บีที-7

|  บีที-7, บีที-7เอ็ม  |
| --- | --- |
ชนิด: รถถังลาดตระเวนแบบเบา
แหล่งกำเนิด: สหภาพโซเวียต
บทบาท
ประจำการ: 1935–45
สงคราม: ข้อพิพาทชายแดนโซเวียต–ญี่ปุ่น, สงครามโลกครั้งที่สอง, สงครามฤดูหนาว
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: โมโรซอฟ
ช่วงการออกแบบ: 1935
บริษัทผู้ผลิต: KhPZ
ช่วงการผลิต: 1935–40
จำนวนที่ผลิต: 2,700 - 5,300[ต้องการอ้างอิง]
แบบอื่น: BT-7-1, BT-7-1V, BT-7-2, BT-7A, BT-7M (BT-8), BT-IS
ข้อมูลจำเพาะ (variant BT-7-2)
มวล: 13.9 ตัน (13.7 long ton; 15.3 short ton)
ความยาว: 5.66 m (18 ft 7 in)
ความกว้าง: 2.29 m (7 ft 6 in)
ความสูง: 2.42 m (7 ft 11 in)
ลูกเรือ: 3 (commander, loader, driver)

เกราะ: Hull: 6-40 mm Turret: 10-15 mm
อาวุธหลัก: 45 mm L/46
อาวุธรอง: 2 x 7.62 mm DT machine gun
เครื่องยนต์: Mikulin M-17T (V-12) gasoline 450 hp (at 1,750 rpm)
กำลัง/น้ำหนัก: 32.37 hp/tonne
เครื่องถ่ายกำลัง: Chain drive (tracks: sliding gear)
กันสะเทือน: Christie
ความสูงจากพื้นรถ: 0.305 m (1 ft)
ความจุเชื้อเพลิง: 360 ลิตร (95 US gallon)
พิสัยปฏิบัติการ: Road: 430 km (270 mi) Off-road:  360 km (220 mi)
ความเร็ว: Road: 72–86 km/h (45–53 mph) Off-road: 50 km/h (31 mph)
ระบบบังคับเลี้ยว: steering stick
บีที-7 เป็นรถถังบีทีรุ่นสุดท้ายของรถถังลาดตระเวนของโซเวียตซึ่งได้ผลิตขึ้นมาเป็นจำนวนมากตั้งแต่ระหว่างปี ค.ศ. 1935 และ 1940 เป็นยานรบหุ้มเกราะที่เบา แต่เวลาของการติดตั้งอาวุธได้พอสมควร และเคลื่อนไหวได้ดีขึ้นกว่ารถถังอื่นๆที่ถูกออกแบบมาในปัจจุบัน รถถังบีทีเป็นที่รู้จักกันในชื่อเล่นว่า Betka  จาก acronym, หรือคำเรียกชื่อเล่นอีกชื่อว่า Betushka
รถถังที่สืบทอดต่อจากบีที 7 คือรถถังขนาดกลางรุ่นที-34 ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ได้รับการแนะนำในปี ค.ศ. 1940 ซึ่งได้ถูกแทนที่รถถังเร็ว รถถังทหารราบ(Infantry tank) และรถถังขนาดกลางทั้งหมดในการประจำการ
รายการอ้างอิง

1 2 3 4  "Russia's BT-7 Fast Tanks" at wwiivehicles.com. URL accessed 2006-07-25.
ตำบลดม

ดม เป็นตำบล 1 ใน 12 ตำบลของอำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอำเภอสังขะ ห่างจากตัวอำเภอสังขะประมาณ 9 กิโลเมตร ห่างจากอำเภอเมือง ประมาณ 60 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 76.5 ตารางกิโลเมตร หรือ 47,860 ไร่
ประวัติ

ตำบลดม สมัยก่อนยังไม่ตั้งเป็นตำบลอย่างเช่นปัจจุบัน และขึ้นอยู่กับตำบลบ้านด่าน ไม่ทราบแน่ชัดว่าการตั้งตำบลดมมีขึ้นเมื่อใด แต่ก่อนตำบลดม มีหมู่บ้านทั้งหมด 18 หมู่บ้าน
ประมาณปี พ.ศ. 2534 ได้มีการประชุมแยกตำบลดมออกเป็น 2 ตำบล ตำบล ละ 9 หมู่บ้าน คือ ตำบลดม และตำบลเทพรักษา ต่อมาได้ตั้งหมูบ้านขึ้นใหม่อีก 3 หมูบ้าน คือ หมู่บ้านสันติสุขแยกจากหมู่บ้านสนบ หมู่บ้านเทพอุดมแยกมาจากหมู่บ้านดม และหมู่บ้านภูมิพัฒนาแยกมาจากหมู่บ้านภูมิคดี รวมเป็นทั้งหมด 12 หมู่บ้าน
หมู่บ้านดมถือเป็นส่วนหนึ่งของอาณาบริเวณเมืองโบราณ เนื่องจากเป็นเขตต่อเนื่องที่มีคูน้ำ คันดินและสระน้ำโบราณรอบบ้านเช่นกัน คือ สระปรือ สระตราว สระลำเจียก สระตา สระกนาล (กลาง)ทางด้านทิศตะวันออก หนองน้ำดม ทางทิศตะวันตกและหมู่บ้านดมเองดูคล้ายๆ จะเป็นหมู่บ้านที่ถูกพูนดินให้สูงขึ้นเป็นเนินมีลักษณะกลม เป็นกลุ่มก้อนหน้าฝนจะมีน้ำล้อมรอบคล้ายเกาะ
การปกครอง

แบ่งการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน
ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลบ้านชบ
ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลเทพรักษา
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ตำบลบัวเชด อำเภอบัวเชด
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลตาตุม และ ตำบลบ้านจารย์
ลักษณะภูมิศาสตร์

สภาพโดยทั่วไปเป็นที่ราบดอน พื้นที่ป่าละเมาะ เหมาะแก่การทำไร่ นา
ประชากร

จำนวนประชากรทั้งสิ้น 7,103 คน จากจำนวนครัวเรือนทั้งหมด 1,407 ครัวเรือน ประกอบอาชีพหลัก การทำเกษตรกรรม (ทำนา ทำไร่ ปัจจุบันเริ่มทำสวนยางกันมากขึ้น อาชีพรอง  การเลี้ยงสัตว์
ประชากร > วัฒนธรรมประเพณี

ภาษาถิ่นในชุมชนมีอยู่ หลายภาษา คือ ภาษาเขมร ภาษาส่วย ภาษาลาว ส่วนมากแล้วประชาชนในชุมชนจะใช้ภาษาเขมรเป็นส่วนใหญ่ และใช้ภาษาไทยเป็นภาษากลาง
ขนบธรรมเนียมประเพณีของชุมชน ประชาชนประพฤติปฏิบัติตามหลักธรรมของศาสนา ประกอบพิธีกรรมตามวันสำคัญทางศาสนาและพิธีกรรมอื่น ๆ เช่นวันสารท เป็นต้น
การศึกษา

ตำบลดมมีโรงเรียนประถมศึกษา จำนวน 3 โรงเรียน ได้แก่
โรงเรียนดมวิทยาคาร
โรงเรียนบ้านสนบ
โรงเรียนศรีมงคล
โรงเรียนมัธยมศึกษา จำนวน 1 แห่ง คือ
โรงเรียนเทพอุดมวิทยา
สถาบันและองค์กรศาสนา

วัด/สำนักสงฆ์ จำนวน 4 แห่ง
คริสตจักร 1 แห่ง (ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านเทพอุดม)
การสาธารณสุข

สถานีอนามัยประจำตำบล/หมู่บ้าน 1 แห่ง
สถานที่ราชการ

สถานีตำรวจ จำนวน 1 แห่ง มีตำรวจ จำนวน 56 คน
การคมนาคม

ทางคมนาคมมีถนนลาดยางสายหลักผ่านจากอำเภอสังขะไปอำเภอบัวเชดอยู่ในสภาพที่สะดวกสบาย แต่การคมนาคมระหว่างหมู่บ้านและภายในหมู่บ้านยังไม่สะดวกเนื่องจากถนนถูกเซาะขาดและส่วนมากเป็นถนนดิน ประกอบด้วย
ถนนคอนกรีต จำนวน 5 สาย
ถนนยางแอสฟัลติก จำนวน 2 สาย
ถนนลูกรัง จำนวน 2 สาย
แหล่งท่องเที่ยวและชุมชนโบราณ

ปราสาทภูมิโปน เป็นปราสาทศิลปะแบบเขมรที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศไทย มีอายุประมาณ 1500 ปี ตำนานปราสาทภูมิโปน เป็นเรื่องเล่าที่คนแก่เล่าสืบต่อกันมา สั้นบ้างยาวบ้าง มีการต่อเติมเสริมแต่งตามแต่ผู้เล่าจะแถมเอา แต่โครงสร้างหลัก ๆ คล้ายกัน
ที่ตั้ง ปราสาทภูมิโปน ตั้งอยู่ที่บ้านภูมิโปน ต.ดม อ.สังขะ จ.สุรินทร์ ระหว่างเส้นละติจูดที่ 14 32 47 และลองติจุดที่ 103 52 44 ตะวันออกอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอสังขะ จ.สุรินทร์ไปทางทิศใต้ ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2124 สังขะ – บัวเชด โดยตรงไปบ้านดมและเลยบ้านดมไปยังบ้านภูมิโปนอีกเล็กน้อย รวมระยะทางประมาณ 9 กิโลเมตร การเดินทางสะดวก เป็นทางลาดยางตลอดจนถึงบ้านดมต่อด้วยทางลาดยางตลอดจนถึงบ้านภูมิโปน
สภาพโดยทั่วไป ปราสาทภูมิโปน ตั้งอยู่บนเนินสูงกลางหมู่บ้านภูมิโปน ซึ่งเป็นชุมชนเมืองโบราณ ทีมีคูเมืองกำแพงเมืองล้อมรอบ มีสระน้ำโบราณขนาดใหญ่ที่ออกแบบซับซ้อนหลายสระ ด้านหน้าปราสาท ทางทิศตะวันออกเริ่มตั้งแต่สระลำเจียก สระตา สระกนาล ที่ซ้อนอยู่ภายในสระตาอีกชั้นหนึ่ง สระตราวที่อยู่ถัดจากสระตา
พิพิธภัณฑ์ของโบราณ ตำบลดมมีพิพิธภัณฑ์ของโบราณจำนวน 1 แห่ง อยู่ที่พิพิธภัณฑ์โรงเรียนดมวิทยาคาร
ประธานาธิบดีมัลดีฟส์

| ประธานาธิบดี แห่งสาธารณรัฐมัลดีฟส์ |
| --- | --- |
ตราแผ่นดิน
ธงชาติ
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน โมฮัมหมัด มุอิซซุ ตั้งแต่ 17 พฤศจิกายน 2566
การเรียกขาน: ฯพณฯ ผู้ทรงเกียรติ
จวน: Mulee'aage
ที่ว่าการ: มาเล
ผู้แต่งตั้ง: คะแนนนิยม
วาระ: 5 ปี
ตราสารจัดตั้ง: รัฐธรรมนูญแห่งมัลดีฟส์
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: โมฮาเหม็ด อัมมิน ดิดิ
สถาปนา: 1 มกราคม 1953; 71 ปีก่อน (1953-01-01)
รอง: รองประธานาธิบดีมัลดีฟส์
เงินตอบแทน: 100,000 มัลดีฟส์ รูฟิยา หรือ 6,515 ดอลลาร์สหรัฐ ต่อเดือน
เว็บไซต์: www.presidencymaldives.gov.mv
ประธานาธิบดีมัลดีฟส์ หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐมัลดีฟส์ (มัลดีฟส์: ދިވެހިރާއްޖޭގެ ރައީސުލްޖުމްހޫރިއްޔާ) เป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลของประเทศมัลดีฟส์ และผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังป้องกันประเทศมัลดีฟส์
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบันคือ Mohamed Muizzu ซึ่งได้รับเลือกในปี 2566 ด้วยคะแนนเสียงข้างมากร้อยละ 54.5 เอาชนะอดีตประธานาธิบดีอิบราฮิม โมฮัมเหม็ด โซลิห์ ซึ่งดำรงตำแหน่งอยู่ในขณะนั้น
รายชื่อ

ดูเพิ่ม: รายชื่อประธานาธิบดีมัลดีฟส์
บู้ตี้ดอง

| บู้ตี้ดอง ဘူးသီးတောင်မြို့ |
| --- | --- |
เมือง
บู้ตี้ดองใน ค.ศ. 2016
บู้ตี้ดองที่ตั้งเมืองบู้ตี้ดองในประเทศพม่า
พิกัด: 20°52′08″N 92°31′41″E﻿ / ﻿20.8690°N 92.528°E﻿ / 20.8690; 92.528
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐยะไข่
จังหวัด: มองดอ
อำเภอ: บู้ตี้ดอง
ประชากร (2557)
 • ทั้งหมด: 55,545 คน
 • กลุ่มชาติพันธุ์: โรฮีนจา 93%  ยะไข่ 6%  อื่น ๆ 1%
 • ศาสนา: อิสลาม, พุทธ
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
รหัสพื้นที่: 42, 43
บู้ตี้ดอง (พม่า: ဘူးသီးတောင်, เอ็มแอลซีทีเอส: bu:si:taung, ออกเสียง: [búðídàʊ̯ɰ̃]) เป็นเมืองในรัฐยะไข่ทางตะวันตกของประเทศพม่า อยู่บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำมะยู ห่างจากเมืองมองดอที่อยู่ใกล้แม่น้ำนาฟที่เป็นแนวชายแดนกับบังกลาเทศ 16 ไมล์  เมืองนี้เกิดน้ำท่วมใหญ่ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554
แหล่งข้อมูล

Satellite map at Maplandia.com
| ด ค ก รัฐยะไข่ |
| --- | --- | --- |
เมืองหลวง: ซิตตเว
| จังหวัดเจาะพยู |  อำเภอเจาะพยู  อำเภอย่าน-บแย  |  |
| จังหวัดซิตตเว |  อำเภอซิตตเว  อำเภอเปาะตอ  อำเภอโปนน่าจู้น  อำเภอระเต่ดอง  |  |
| จังหวัดตองโกะ |  อำเภอตองโกะ  อำเภอมานออง  |  |
| จังหวัดตาน-ดแว |  อำเภอกวะ  อำเภอตาน-ดแว  |  |
| จังหวัดมเยาะอู้ |  อำเภอเจาะตอ  อำเภอมเยโบน  อำเภอมเยาะอู้  อำเภอมี่น-บย่า  |  |
| จังหวัดมองดอ |  อำเภอบู้ตี้ดอง  อำเภอมองดอ  |  |
| จังหวัดอ้าน |  อำเภออ้าน  |  |
| เมืองที่สำคัญ |  กวะ  เจาะตอ  เจาะพยู  ซิตตเว  ตองโกะ  ตาน-ดแว  บู้ตี้ดอง  เปาะตอ  โปนน่าจู้น  มเยโบน  มเยาะอู้  มองดอ  มานออง  มี่น-บย่า  ย่าน-บแย  ระเต่ดอง  อ้าน  |  |
บริษัทประกันวินาศภัย

รายชื่อบริษัทประกันภัยในประเทศไทย
บริษัทประกันชีวิต

กรุงเทพประกันชีวิต
กรุงไทย-แอกซ่า ประกันชีวิต
เจนเนอราลี่ ประกันชีวิต (ไทยแลนด์)
ไทยประกันชีวิต
เอฟดับบลิวดีประกันชีวิต
ไทยรีประกันชีวิต
ไทยสมุทรประกันชีวิต (ชื่อเดิมคือ ไทยสมุทรพาณิชย์ประกันภัย เปลี่ยนนโยบายการดำเนินกิจการเป็นบริษัทประกันชีวิต หลังปี 2544 เป็นต้นมา)
บางกอกสหประกันชีวิต
ที ไลฟ์ ประกันชีวิต (ชื่อเดิมคือ เอ็ม บี เค ประกันชีวิต , แมกซ์ประกันชีวิต และ ประกันชีวิตนครหลวงไทย)
พรูเด็นเชียล ประกันชีวิต (ประเทศไทย)
โตเกียวมารีนประกันชีวิต (ประเทศไทย)
เมืองไทยประกันชีวิต
เค ดับบลิว ไอ ประกันชีวิต (ชื่อเดิม คือ แมนูไลฟ์ ประกันชีวิต (ประเทศไทย))
ซัมซุง ประกันชีวิต(ชื่อเดิมคือ สยามซัมซุงประกันชีวิต)
ทิพยประกันชีวิต (ชื่อเดิมคือ สยามประกันชีวิต)
สหประกันชีวิต
เอไอเอ ประเทศไทย
อลิอันซ์ อยุธยา ประกันชีวิต
อาคเนย์ประกันชีวิต
ชับบ์ ไลฟ์ แอสชัวรันซ์
แรบบิทไลฟ์ ประกันชีวิต (ชื่อเดิมคือ แอ๊ดวานซ์ ไลฟ์ ประกันชีวิต)
ฟิลลิปประกันชีวิต
บริษัทประกันชีวิตในอดีต

ไทยพาณิชย์ประกันชีวิต (ชื่อแรกเริ่มมีชื่อว่า มหานครประกันชีวิต ปัจจุบันโอนกิจการเป็นส่วนหนึ่งของเอฟดับบลิวดี ประกันชีวิต เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2563)
ไทยคาร์ดิฟ ประกันชีวิต
ไอเอ็นจี ประกันชีวิต
ธนชาตประกันชีวิต
ฟินันซ่าประกันชีวิต
เอ็ทน่า ประเทศไทย (ชื่อเดิมคือ บูพา ประเทศไทย)
บริษัทประกันวินาศภัย

มิตรแท้ประกันภัย
กลางคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ
กรุงเทพประกันภัย
ไทยไพบูลย์ประกันภัย
สินมั่นคงประกันภัย
คิงไว ประกันภัย
สินมั่นคงประกันภัย
ซันเดย์ ประกันภัย (ประเทศไทย)
จรัญประกันภัย
เจนเนอราลี่ ประกันภัย (ไทยแลนด์)
ชับบ์สามัคคีประกันภัย (ชื่อแรกเริ่มคือ สามัคคีประกันภัย ในระหว่างปี 2549 ถึงปี 2555 มีชื่อเรียกว่า ไทยพาณิชย์สามัคคีประกันภัย ก่อนจะกลับไปใช้ชื่อแรกเริ่มอีกครั้งหลังปี 2555 และใช้ชื่อเป็นปัจจุบันหลังปี 2559 เป็นต้นมา)
เดอะวันประกันภัย (ชื่อเดิมคือ สินทรัพย์ประกันภัย)
ทิพยประกันภัย
เทเวศประกันภัย
ไทยประกันภัย
ไทยพัฒนาประกันภัย
ไทยศรีประกันภัย
ไทยเศรษฐกิจประกันภัย
ธนชาตประกันภัย
นวกิจประกันภัย
นำสินประกันภัย
บางกอกสหประกันภัย
ศรีอยุธยา เจนเนอรัล ประกันภัย
ประกันภัยไทยวิวัฒน์
พุทธธรรมประกันภัย
เมืองไทยประกันภัย
ศูนย์สุขภาพ (ประเทศไทย)
สยามซิตี้ประกันภัย
สหมงคลประกันภัย
ซมโปะประกันภัย
เอ็ม เอส ไอ จี ประกันภัย
อาคเนย์ประกันภัย
อินทรประกันภัย
เอราวัณประกันภัย
แอกซ่าประกันภัย
แอลเอ็มจี ประกันภัย
ไอโออิ กรุงเทพประกันภัย
เจพี ประกันภัย จำกัด (มหาชน)
ธนสินประกันภัย
ประกันคุ้มภัย (ปัจจุบันโอนกิจการเป็นส่วนหนึ่งของโตเกียวมารีนศรีเมืองประกันภัย เมื่อปี 2564 ทำให้ต่อมาบริษัทที่รับโอนได้ใช้ชื่อว่า โตเกียวมารีนคุ้มภัยประกันภัย)
พาณิชยการประกันภัย (ปิดกิจการเมื่อปี 2548)
ส่งเสริมประกันภัย (ปิดกิจการเมื่อปี 2555)
เอเชียประกันภัย (1950) (ปิดกิจการเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2564)
ซิกน่า ประกันภัย (ปัจจุบันโอนกิจการเป็นส่วนหนึ่งของชับบ์สามัคคีประกันภัย  เมื่อปี 2565 )
ถนนอโศกมนตรี

ถนนอโศกมนตรีช่วงแยกอโศก
ถนนอโศกมนตรีช่วงด้านหน้ามหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ถนนอโศกมนตรี (อักษรโรมัน: Thanon Asok Montri) เป็นถนนสายสั้น ๆ ในกรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 1.3  กิโลเมตร  มีจุดเริ่มต้นที่แยกอโศกมนตรีซึ่งเป็นจุดตัดระหว่างถนนสุขุมวิทกับถนนรัชดาภิเษก (ที่มุ่งหน้ามาจากเขตคลองเตย) มุ่งไปทางทิศเหนือในพื้นที่แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา ข้ามคลองแสนแสบ เข้าพื้นที่แขวงมักกะสัน เขตราชเทวี ไปสิ้นสุดที่แยกอโศก-เพชรบุรีซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนเพชรบุรี ปัจจุบันถนนเส้นนี้เป็นส่วนหนึ่งของวงแหวนรัชดาภิเษก และตรงไปเป็นถนนอโศก-ดินแดง
ถนนอโศกมนตรีเดิมมีชื่อเรียกว่า "ซอยสุขุมวิท 21 (ซอยอโศก)" และ "ถนนอโศก" โดยกรุงเทพมหานครได้เปลี่ยนชื่อเป็น ถนนอโศกมนตรี เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2547 ตามข้อเสนอของมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เพื่อเป็นเกียรติประวัติแก่พระอโศกมนตรี (เรียม เศวตเศรณี) ซึ่งเป็นข้าราชการในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้อุทิศที่ดินร่วมกับเจ้าของที่ดินรายอื่นและซื้อที่ดินที่เป็นตลาดเดิมมอบให้เทศบาลนครกรุงเทพสร้างถนนสายนี้
สถานที่สำคัญบนถนนสายนี้ มีโรงพยาบาลจักษุรัตนิน มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (ประสานมิตร) โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร ตึกจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ อาคารสภาวิชาชีพบัญชีฯ และสยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์
ประวัติ > ทุ่งบางกะปิ

แต่เดิมพื้นที่บริเวณถนนอโศกมนตรีเรียกว่า ทุ่งบางกะปิ มีขุนนางและคหบดีเข้ามาซื้อที่ดินเพื่อปลูกบ้านเรือนเนื่องจากจะได้ที่ดินแปลงใหญ่เหมาะสมกับขนาดครัวเรือนและราคาไม่สูงมากเพราะห่างจากตัวเมืองอยู่พอสมควร ผู้คนเดินทางทางเรือโดยใช้คลองแสนแสบจากนั้นต่อรถเจ๊กหรือเดินเท้ามายังบ้านอีกต่อหนึ่ง
เมื่อโรงเรียนกุลสตรีวังหลังเริ่มเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2417 (ปัจจุบันคือส่วนหนึ่งของโรงพยาบาลศิริราช) มิสเอ็ดนา เซระห์ โคล ครูใหญ่ในสมัยนั้น คิดจะย้ายโรงเรียนกุลสตรีวังหลังจากท่าน้ำวังหลังมายังทุ่งบางกะปิ โดยเมื่อ พ.ศ. 2457 ท่านได้วางแผนโดยการซื้อที่ดินแปลงหนึ่งในตำบลบางกะปิด้านเหนือติดคลองแสนแสบ เนื้อที่ประมาณ 25 ไร่ แหม่มโคลได้จ้างจีนขุดที่ริมคลอง ยกเป็นร่องปลูกต้นไม้ผล เช่น มะม่วง ส้มโอ ส้มเขียวหวาน น้อยหน่า ฝรั่ง และกล้วย กับผักต่าง ๆ เพื่อเป็นอาหารเลี้ยงนักเรียน แล้วปลูกต้นมะพร้าวล้อมไว้ประมาณ 200 ต้น ต่อมา พ.ศ. 2462 มีการก่อสร้างอาคารหลังแรก เรียกว่า อาคารเรียน 1919 ปัจจุบันคือ โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัยตั้งอยู่ซอยวัฒนา (สุขุมวิท 19) ถือเป็นอาคารหลังแรกและเป็นการตัดซอยแรกในย่านสุขุมวิท
เมื่อ พ.ศ. 2474 นายอะหมัด อิบราฮีม นานา (Ahamad Ebrahim Nana) ได้มอบที่ดินขนาด 3 ไร่ บริเวณถนนอโศกมนตรีให้แก่สยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์ สร้างเป็นอาคารหอประชุมและห้องสมุด ออกแบบโดย เอ็ดเวิร์ด ฮีลีย์ (Edward Healey) สถาปนิกชาวอังกฤษ ทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2476
พ.ศ. 2477 พี่น้องวสุวัตได้เริ่มสร้างโรงถ่ายภาพยนตร์เสียง (บริเวณปากซอยอโศก ถนนสุขุมวิทปัจจุบัน) เป็นอาคารคอนกรีตขนาดใหญ่ นับเป็นโรงถ่ายภาพยนตร์เสียงสมบูรณ์แบบแห่งแรกของไทย แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2478 ตั้งชื่อโรงถ่ายว่า ภาพยนตร์เสียงศรีกรุง ก่อนจะต้องยุติกิจการถ่ายทำภาพยนตร์ลง เพราะผลกระทบที่ได้รับจากภาวะสงครามโลกครั้งที่สอง