อาดัมกับเอวา
ประเพณีของกลุ่มศาสนาอับราฮัม > ศาสนาคริสต์

บทความหลัก: การตกในบาป และ บาปกำเนิด
ผู้นำคริสตจักรบางท่านในยุคแรกมองว่า เอวา ต้องรับผิดชอบต่อ การตกในบาป ของมนุษย์ และผู้หญิงทุกคนที่เกิดตามมาถือเป็นคนบาปคนแรก เนื่องจากเอวาเป็นฝ่ายชักจูงอาดัมให้ทำผิดในพระบัญญัติ คำพูดที่ว่า "เจ้าคือประตูสู่นรก" โดยเทอร์ทูลเลียน (Tertullian) กล่าวกับผู้อ่านเพศหญิงของเขา และอธิบายต่อไปว่าพวกเธอต้องรับผิดชอบต่อการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ "เพราะบาปของคุณ [นั่นคือ การลงโทษสำหรับบาป ซึ่งก็คือความตาย] แม้แต่พระบุตรของพระเจ้าก็ต้องสิ้นพระชนม์" ในปี ค.ศ. 1486 บาทหลวง ดอมินิกัน คราเมอร์ (Kramer) และ สเปรนเกลอร์ (Sprengler) ใช้เอกสารทำนองเดียวกันในหนังสือ มัลเลอุส มาเลฟิการุม (Malleus Maleficarum, ค้อนแห่งแม่มด) เพื่อใช้เป็นเหตุผลในการตัดสินประหารแม่มด
งานศิลปะคริสต์ศาสนายุคกลาง นิยม บรรยาย งูในสวนเอเดนเป็นรูปผู้หญิง (มักเรียกกันว่าลิลิธ) ซึ่งเน้นย้ำทั้ง ความเย้ายวน ของงู และความเชื่อมโยงระหว่างงูกับเอวาไปพร้อมกัน นอกจากนี้ ปิตาจารย์แห่งคริสตจักร ยุคแรก ๆ หลายท่าน รวมถึง คลีเมนต์ ออฟ อเล็กซานเดรีย (Clement of Alexandria) และ ยูเซบิอุสแห่งซีซาเรีย (Eusebius of Caesarea) ตีความ คำภาษาฮีบรู "เฮวา" ว่า ไม่เพียงแต่เป็นชื่อของเอวาเท่านั้น แต่ยังหมายถึง "งูเพศเมีย" ในรูปสระที่มีการ บิดรูป อีกด้วย
อ้างอิงจากหลักคำสอนของคริสต์ศาสนาเกี่ยวกับ การตกในบาปของมนุษย์ นำไปสู่หลักคำสอนเรื่องบาปกำเนิด นักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป (354–430), ศึกษาควบคู่กับจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโรม ตีความคำกล่าวของ อัครทูตเปาโล ว่า บาปของอาดัมถ่ายทอดทางกรรมพันธุ์: "ความตายจึงได้ลุกลามไปถึงมนุษย์ทุกคน เพราะว่าทุกคนได้ทำบาปในอาดัม" (โรม 5:12) บาปกำเนิด กลายเป็นแนวคิดที่ว่า มนุษย์เกิดมาพร้อมสภาพแห่งความบาป และต้องรอการไถ่บาป หลักคำสอนนี้กลายเป็นรากฐานสำคัญของประเพณีเทววิทยาคริสต์ศาสนาฝั่งตะวันตก อย่างไรก็ตาม แนวคิดนี้ไม่ได้รับการยอมรับในศาสนายูดาห์หรือคริสตจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์
ตลอดหลายศตวรรษ ระบบความเชื่ออันเป็นเอกลักษณ์ของคริสต์ศาสนาได้พัฒนาขึ้นมาจากหลักคำสอนเหล่านี้  พิธีบัพติศมา ถูกเข้าใจในหลายนิกายว่าเป็นการชำระล้างมลทินของ บาปกำเนิด แม้ว่าสัญลักษณ์ดั้งเดิมนั้นคือการเกิดใหม่ นอกจากนี้ งู ที่เข้ามาล่อลวงเอวา ถูกตีความว่าเป็น ซาตาน เอง หรือ ซาตาน ใช้ งู เป็นสื่อ ทั้งที่ไม่มีการกล่าวถึงการระบุตัวตนนี้ในโทราห์ และศาสนายูดาห์ไม่ได้ยึดถือความเชื่อนี้
นอกเหนือจากการพัฒนารากฐานความเชื่อเกี่ยวกับมนุษย์คู่แรก (protoplasts) แล้ว คริสตจักรยุคกลาง ยังได้เสริมแต่งเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ ผ่านตำนานอันหลากหลายที่เรียกว่า หนังสือแห่งอาดัม (Adam books) ซึ่งเล่าถึงรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการพลัดพรากจากสวนเอเดน รวมถึงชีวิตของอาดัมและเอวาหลังจากถูกขับไล่ออกมา เรื่องราวเหล่านี้ยังมีการสืบทอดไปใน ตำนานแห่งไม้กางเขน (Legend of the Rood) โดยกล่าวถึงการเดินทางกลับไปยังสวรรค์ของเสท บุตรชายของอาดัมและเอวา และเหตุการณ์ต่อเนื่องที่เกี่ยวเนื่องกับไม้จากต้นไม้แห่งชีวิต ตำนานเหล่านี้ผู้คนในยุโรปต่างให้ความเชื่อถือกันอย่างแพร่หลาย มาจนถึงช่วงยุคเริ่มต้นของยุคประวัติศาสตร์สมัยใหม่
ศาสนจักรคาทอลิก สอนว่า อาดัมและเอวา เป็นบุคคลทางประวัติศาสตร์ที่มีตัวตนจริง และเป็นผู้รับผิดชอบต่อ บาปกำเนิด ตามเรื่องราวใน ปฐมกาล จุดยืนนี้ได้รับการยืนยันโดย สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 ใน ประกาศิต ยูมานิเจเนอริส (Humani Generis)  ซึ่งทรงประณามทฤษฎี กำเนิดมนุษย์หลายสายพันธุ์ (polygenism) และยืนยันว่า บาปกำเนิดเกิดจาก "บาปที่อาดัมได้กระทำจริง"
อย่างไรก็ตาม ประกาศิต ยูมานิเจเนอริส ยังระบุว่า ความเชื่อเรื่อง วิวัฒนาการ ไม่ขัดแย้งกับหลักคำสอนโรมันคาทอลิก ซึ่งนำไปสู่การยอมรับ วิวัฒนาการเทวนิยม อย่างค่อยเป็นค่อยไปในหมู่นักเทววิทยา โรมันคาทอลิก และ คาทอลิกอิสระ โดยได้รับการสนับสนุนจาก สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2, สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 และ สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิส
สำหรับคริสเตียนบางกลุ่ม (โดยเฉพาะใน คริสตจักรออร์โธดอกซ์) การตกบาปของอาดัมและเอวานั้นถูกมองว่าเป็นเหตุการณ์ที่ อยู่นอกเหนือประวัติศาสตร์ และส่งผลกระทบต่อประวัติศาสตร์ของจักรวาลทั้งหมด แนวคิดเรื่อง การตกที่ไร้กาลเวลา (atemporal fall) นี้ได้รับการอธิบายโดยนักเทววิทยาออร์โธดอกซ์สมัยใหม่ ได้แก่ เดวิด เบนท์ลีย์ ฮาร์ท (David Bentley Hart), จอห์น เบห์ร์ (John Behr) และ เซอร์เกย์ บุลกาคอฟ (Sergei Bulgakov) แต่แนวคิดนี้มีรากฐานมาจากงานเขียนของปิตาจารย์ยุคแรกหลายท่าน โดยเฉพาะ ออริเจน (Origen) และ แม็กซิมัสผู้สารภาพ (Maximus the Confessor)  บุลกาคอฟเขียนไว้ในหนังสือ The Bride of the Lamb (เจ้าสาวแห่งพระเมษบาล) ปี 1939 ฉบับแปลโดย บอริส จาคิม (สำนักพิมพ์วิลเลียม บี. เอิร์ดแมนส์, ค.ศ. 2001) ว่า "ประวัติศาสตร์เชิงประจักษ์เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงจากการตก ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์" และว่าใน "เรื่องราวในปฐมกาล บทที่ 3 ...ได้บรรยายเหตุการณ์ที่อยู่นอกเหนือประวัติศาสตร์ของเรา แม้ว่าจะอยู่บริเวณขอบเขตของมัน" เดวิด เบนท์ลีย์ ฮาร์ท ได้เขียนเกี่ยวกับแนวคิดการตกที่ไร้กาลเวลานี้ในหนังสือ The Doors of the Sea (ประตูแห่งท้องทะเล) ปี 2005 รวมถึงบทความ "The Devil's March: Creatio ex Nihilo, the Problem of Evil, and a Few Dostoyevskian Meditations" (จากหนังสือ Theological Territories ปี 2020)