stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลุนติด
ประวัติ

ดูเพิ่ม: การบุกเลียวตั๋งของสุมาอี้
ในปี ค.ศ. 238 หลังจากกองซุนเอี๋ยนก่อกบฏต่อวุยก๊กในเมืองเลียวตั๋ง (遼東侯 เหลียวตงจฺวิ้น) และตั้งตนเป็นเอียนอ๋อง (燕王 เยียนหวาง) ลุนติดและแก่หวนทัดทานกองซุนเอี๋ยนอย่างตรงไปตรงมาว่าไม่ควรก่อกบฏต่อวุยก๊ก กองซุนเอี๋ยนไม่พอใจจึงสั่งประหารชีวิตลุนติดและแก่หวน ภายหลังราชสำนักวุยก๊กมอบหมายให้สุมาอี้นำทัพไปปราบกองซุนเอี๋ยน เมื่อสุมาอี้ปราบกองซุนเอี๋ยนได้สำเร็จและยึดเซียงเป๋ง (襄平 เซียงผิง; นครหลวงของเลียวตั๋ง ปัจจุบันคือนครเหลียวหยาง) ได้ ก็ปฏิบัติต่อบุตรหลานของลุนติดและแก่หวนเป็นอย่างดี
ในนิยายสามก๊ก

ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 เขียนชื่อของลุนติดด้วยอักษรจีนว่า 倫直 ซึ่งมีคำอ่านในภาษาจีนกลางว่าหลุน จื๋อเช่นกัน และระบุว่าลุนติดมีตำแหน่งเป็นเสนาธิการทัพ (參軍 ชานจฺวิน)
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
การบุกเลียวตั๋งของสุมาอี้
ริซะ ชินนาเบะ

| เหรียญรางวัล> ตัวแทนของ   ญี่ปุ่น .โอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- | --- |
|  |  ลอนดอน 2012 | ทีม |
วอลเลย์บอลเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ
|  |  นาโงยะ/โตเกียว 2013 | ทีม |
วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย
|  |  ไทเป 2011 | ทีม |
|  |  นครราชสีมา 2013 | ทีม |
ริซะ ชินนาเบะ (ญี่ปุ่น: 新鍋 理沙; โรมาจิ: Shinnabe Risa; เกิด: 11 กรกฎาคม 1990) อดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น เล่นให้กับสโมสรฮิซามิตสึสปริงส์
สโมสร

โรงเรียนประถมคะโนะยะ-เชา
โรงเรียนมัธยมโนเบะโอะกะ ไกเซิน
ฮิซามิตสึสปริงส์ (2009-ปัจจุบัน)
ทีมชาติ

ทีมชาติญี่ปุ่นชุดใหญ่ (2011-ปัจจุบัน)
รางวัล > บุคคล

2011 2010-11 วี.พรีเมียร์ลีก - รางวัลนักตบดาวรุ่ง
2012 2011-12 วี.พรีเมียร์ลีก - รับลูกเสิร์ฟเยี่ยม
2013 2012-13 วี.พรีเมียร์ลีก - รับลูกเสิร์ฟเยี่ยม
2013 คุโระวะชิกิออลเจแปนวอลเลย์บอลแชมเปียนชิพ นักกีฬาวอลเลย์บอลยอดเยี่ยม
รางวัล > ผลงานกับสโมสรฮิซามิตสึสปริงส์

2011-2012 วี.พรีเมียร์ลีก -  อันดับที่ 2
2012 ถ้วยพระราชทานสมเด็จพระจักรพรรดินี -  แชมป์เปี้ยน
2012-2013 วี.พรีเมียร์ลีก -  แชมป์เปี้ยน
2013 - เจแปน-โคเรีย วี.ลีก ท็อปแมตช์ -  แชมป์เปี้ยน
2013 - คุโระวะชิกิออลเจแปนวอลเลย์บอลแชมเปียนชิพ -  แชมป์เปี้ยน
รางวัล > ทีมชาติชุดใหญ่

2011: มอนเทร็กซ์ วอลเลย์ มาสเตอร์ 2011 -  แชมป์เปี้ยน
2011:  เหรียญทองจากวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2011 ที่กรุงไทเป ไต้หวัน
2011: อันดับที่ 4 ในการแข่งขัน วอลเลย์บอลหญิงเวิลด์คัพ 2011 ที่ประเทศญี่ปุ่น
2012:  เหรียญทองแดงจากการแข่งขันวอลเลย์บอลโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร
2013:  เหรียญเงินจากวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2013 ที่นครราชสีมา ประเทศไทย
2014:  เหรียญเงินจากวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2014 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

FIVB Biography
Japan Volleyball League - Biography เก็บถาวร 2013-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Hisamitsu Springs - Biography เก็บถาวร 2014-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นชุดปัจจุบัน |
| --- | --- |
 1 นะงะโอะกะ • 2 นากามิชิ • 4 ฮิระอิ • 5 นะงะมัตสึ • 6 มิยะชิตะ • 7 ซะโตะ • 8 ซะยะสุ • 9 อิชิดะ • 10 อิวะซะกะ • 12 อิชิอิ • 13 ริซะ • 14 เอะบะตะ • 16 ซาโกดะ • 17 โอะอุมิ • 19 โอะตะเกะ • ผู้ฝึกสอน:  มะซะโยะชิ มะนะเบะ
| ด ค กฮิซะมิสึสปริงส์ ฤดูกาล 2014-2015 |
| --- | --- |
สตาฟฟ์โค้ช:  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: คุมิ นะกะดะ  ผู้ฝึกสอน: โทะชิฮิเดะ โนะนะกะ  ผู้ฝึกสอน: โทะโยะกิ ฮะระทะกะชิ  ผู้ฝึกสอน: โยอิชิ คะโต 
ตัวเซ็ต:  2 ชิซึรุ โคะโต  11 ไมโกะ คะโน  12 มิซุกิ มินะมิ  24 อะยะโนะ นะกะโอจิ 
ตัวตบหัวเสา:  1 มิยุ นะงะโอะกะ  3 ริซะ ชินนะเบะ  6 ยุกิ อิชิอิ  8 ริกะ โนะโมะโตะ  9 มีฮาโลวิช  13 ชิโอะริ มุระตะ  14 มิกุ นัมบะ 
ตัวบล็อกกลาง:  4 นะนะ อิวะซะกะ  5 ยุมิ มิซุตะ  14 ฟุมิกะ โมริยะ  15 มิซะกิ ฮันดะ  16 คะนะเอะ โยะชิมะรุ  23 ริสะ อิชิบะชิ 
ตัวรับอิสระ:  10 โคะโตะกิ ซะยะซุ  18 มะนะ โทะเอะ  20 ซะยะกะ สึสึอิ
วัดหินแหลม

| วัดหินแหลม |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: ตำบลท่าขนุน อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสิริวรรณโสภิต
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหินแหลม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าขนุน อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน 5 ตารางวา  มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 50 ไร่
จากซากฐานโบราณสถานเดิม ไม่ทราบประวัติการก่อสร้างที่แน่นอน แต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาเมื่อครั้งเป็นเส้นทางผ่านในการเดินทัพและพักทัพระหว่างกรุงศรีอยุธยาและกรุงหงสาวดี ส่วนเจดีย์องค์ใหม่ที่ปรากฏในปัจจุบันโดยสร้างขึ้นใหม่ทับซากโบราณสถาน ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังขนาดเล็กปิดด้วยกระเบื้องโมเสกสีน้ำตาลทั้งองค์
วัดหินแหลมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ต่อมาเกิดสงครามโลกครั้งที่สองทำให้หมู่บ้านและวัดร้างลง หลังจากสงครามจบลงชาวบ้านจึงได้อพยพกลับถิ่นฐานเดิมและได้บูรณะปฏิสังขรณ์วัดขึ้นมาใหม่จนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 32 เมตร เป็นอาคารทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 19 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ เจดีย์พระบรมสารีริกธาตุ
รายนามเจ้าอาวาส

พระพุก พ.ศ. 2484–2486
พระดำ พ.ศ. 2486–2494
พระขาว พ.ศ. 2494–2503
พระปร้าย พ.ศ. 2503–2512
พระกร้าย พ.ศ. 2512–2516
พระครูผาสุกิจโกวิท พ.ศ. 2516–2548
พระอธิการสยาม พ.ศ. 2548–2550
พระครูกาญจนสุทธสีล พ.ศ. 2550–2563
พระครูสิริวรรณโสภิต รก พ.ศ. 2564–
วัดชัยชนะสงคราม (แก้ความกำกวม)

วัดชัยชนะสงคราม สามารถหมายถึง
วัดชนะสงครามราชวรมหาวิหาร  แขวงชนะสงคราม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
วัดชัยชนะสงคราม แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร
วัดชัยชนะสงคราม ตำบลบ้านแท่น อำเภอบ้านแท่น จังหวัดชัยภูมิ
วัดชัยชนะสงคราม ตำบลเชียงเงิน อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก
วัดชัยชนะสงคราม ตำบลคูหาสวรรค์ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง
วัดชัยชนะสงคราม ตำบลควนลัง อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
วัดชัยภูมิ

วัดชัยภูมิ อาจหมายถึง
วัดชัยภูมิ จังหวัดกำแพงเพชร
วัดชัยภูมิ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดชัยภูมิ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
วัดชัยภูมิ จังหวัดมุกดาหาร
วัดชัยภูมิ จังหวัดอุดรธานี
วัดหินดาษ (อำเภอราชสาส์น)

| วัดหินดาษ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดหินดาษ, วัดตะวันตก
ที่ตั้ง: ตำบลดงน้อย อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูถาวรปัญญาโสภณ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหินดาษ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดงน้อย อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา ติดกับวัดมีถ้ำนางสิบสอง เป็นบ่อลึก ปากบ่อเป็นหินศิลาแลง เป็นตำนานเรื่องเล่าในวรรณคดีพระรถเมรี ว่าเป็นถ้ำที่นางยักษ์ขังนางสิบสองไว้
วัดหินดาษตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2433 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2443 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 โดยมีพระอธิการเสงี่ยมเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก แต่เดิมชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า วัดตะวันตก เนื่องจากวัดตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตำบลดงน้อย ส่วนที่มาของชื่อวัดหินดาษ เนื่องจากพื้นที่ตั้งวัดมีหินศิลาแลงกระจายอยู่ทั่วไป จึงเรียกบริเวณแถบนั้นว่า หินดาษ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูถาวรปัญญาโสภณ
พ.ศ. 2471 ทางวัดได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินของวัด โดยอาศัยศาลาการเปรียญวัดหินดาษ เป็นสถานที่เล่าเรียน ตั้งเป็น โรงเรียนวัดหินดาษ (กระแส บุญชู อุทิศ) ปัจจุบันเปิดสอนในระดับอนุบาลและประถมศึกษา
รายนามเจ้าอาวาส

พระอธิการเสงี่ยม พ.ศ. 2452–2470
พระอธิการจวน พ.ศ. 2473–2486
พระอธิการเจียม พ.ศ. 2489–2597
พระอธิการทองหยิบ พ.ศ. 2497–2503
พระอธิการสำฤทธิ์ พ.ศ. 2505–2509
พระครูสุนทรทิศธรรม พ.ศ. 2511
พระครูอุดมสารวิจิตร (สมร อุตตโร) พ.ศ. 2512–
พระครูถาวรปัญญาโสภณ
สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูหนาว 1924

|  อันดับ  | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  นอร์เวย์ | 4 | 7 | 6 | 17 |
| 2 |  ฟินแลนด์ | 4 | 4 | 3 | 11 |
| 3 |  ออสเตรีย | 2 | 1 | 0 | 3 |
| 4 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 2 | 0 | 1 | 3 |
| 5 |  สหรัฐ | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 6 |  สหราชอาณาจักร | 1 | 1 | 2 | 4 |
| 7 |  สวีเดน | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 8 |  แคนาดา | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 9 |  ฝรั่งเศส | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 10 |  เบลเยียม | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม | รวม | 16 | 16 | 17 | 49 |
| ด ค กสรุปเหรียญโอลิมปิก |
| --- | --- |
 เหรียญรางวัลโอลิมปิก  สรุปเหรียญโอลิมปิกตลอดกาล  เหรียญปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง  กีฬาโอลิมปิกซ้อน (1906) 
โอลิมปิกฤดูร้อน:  1896  1900  1904  1908  1912  1920  1924  1928  1932  1936  1948  1952  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1996  2000  2004  2008  2012  2016  2020  2024  2028  2032 
โอลิมปิกฤดูหนาว:  1924  1928  1932  1936  1948  1952  1956  1960  1964  1968  1972  1976  1980  1984  1988  1992  1994  1998  2002  2006  2010  2014  2018  2022  2026  2030 
 รายชื่อผู้ที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก  รายชื่อผู้ที่ถูกริบเหรียญรางวัลโอลิมปิก  รายชื่อเหรียญรางวัลโอลิมปิกแบ่งตามประเทศเจ้าภาพ  รายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญรางวัลมากที่สุดในกีฬาโอลิมปิก  รายชื่อเหรียญรางวัลเสมอกันในโอลิมปิก
วัดชัยพฤกษ์

วัดชัยพฤกษ์ อาจหมายถึง
วัดชัยพฤกษ์ จังหวัดกำแพงเพชร
วัดชัยพฤกษ์ จังหวัดเชียงราย
วัดชัยพฤกษ์ จังหวัดเพชรบูรณ์
วัดชัยพฤกษ์ จังหวัดยโสธร
วัดชัยพฤกษมาลาราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร
ลุธิอาณา

| ลุธิอาณา |
| --- | --- |
นคร

ลุธิอาณาแสดงแผนที่รัฐปัญจาบลุธิอาณาแสดงแผนที่ประเทศอินเดียลุธิอาณาแสดงแผนที่ทวีปเอเชีย
พิกัด:  30°55′N 75°51′E﻿ / ﻿30.91°N 75.85°E﻿ / 30.91; 75.85
ประเทศ:  ประเทศอินเดีย
รัฐ: รัฐปัญจาบ
อำเภอ: ลุธิอาณา
เตห์สิล: Ludhiana West Ludhiana East
ผู้ก่อตั้ง: จักรวรรดิโลธี (Lodhi dynasty)
การปกครอง
 • ประเภท: สภาเทศบาล
 • องค์กร: องค์การเทศบาลลุธิอาณา
 • รองอธิบดี: Sh.Varinder Kumar Sharma, I.A.S
 • นายกเทศมนตรี: Balkar Sandhu
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 310 ตร.กม. (120 ตร.ไมล์)
ความสูง: 262 เมตร (860 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 1,618,879 คน
 • อันดับ: ที่ 22
 • ความหนาแน่น: 5,200 คน/ตร.กม. (14,000 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: ลุธิอาณาวี (Ludhianvi)
เขตเวลา: UTC+5:30 (IST)
PIN: Multiple 141001-141016
รหัสโทรศัพท์: 0161
ทะเบียนพาหนะ: PB-10, PB-91
เว็บไซต์: http://www.ludhiana.nic.in/
ลุธิอาณา หรือ ลุเธียนา (Ludhiana) เป็นเมืองและองค์การเทศบาลในอำเภอลุธิอาณา รัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย ลุธิอาณาเป็นเมืองใหญ่สุดในรัฐปัญจาบ และเป็นเมืองใหญ่สุดที่ตั้งอยู่เหนือเดลี ด้วยประชากร 1,618,879 ในการสำมะโนปี 2011 เมืองลุธิอาณาตั้งอยู่ฝั่งเดิมของแม่น้ำสุตเลช หรือ 13 กิโลเมตร (8.1 ไมล์) ทางใต้ของสายแม่น้ำในปัจจุบัน เมืองนี้เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมในอินเดียเหนือ และได้รับการขนานนามโดยบีบีซีว่าเป็น แมนเชสเตอร์ของอินเดีย ลุธิอาณาเป็นหนึ่งในเมืองที่รัฐบาลตั้งเป้าพํฒนาเป็นสมาร์ตซิตีแห่งหนึ่งของอินเดีย ธนาคารโลกจัดอันดับให้ลุธิอาณาเป็นเมืองที่สามารถทำธุรกิจได้ง่ายที่สุดในประเทศอินเดีย
บรรณานุกรม

Mahan Kosh, Bhai Kahan Singh Nabha, pp 311.
Encyclopaedia of Sikhism, Prof. Harbans Singh vol 2 pp 416
The Sikh Ref Book, Dr Harjinder Singh Dilgeer p464 & p196
"Hazrat Shah Kamal Qadri Kaithaly". shah-kamal.com.
Pankaj Mishra (1 January 1995). Butter chicken in Ludhiana: travels in small town India. Penguin Books.
Heavy metal contamination of the ecosystems by industrial emissions from Ludhiana
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลุธิอาณา
Official website of District Ludhiana (Punjab)
Everything Ludhiana (Punjab) เก็บถาวร 2020-08-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ludhiana City Smart City Web Portal เก็บถาวร 2018-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
↑  "Cities having population 1 lakh and above" (PDF). India Census 2011. 31 January 2012.
วัดใต้บ้านบ่อ

| วัดใต้บ้านบ่อ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 1 หมู่ที่ 1 ถนนวัดใต้บ้านบ่อ ตำบลบ้านบ่อ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร 74000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อรัศมี
เจ้าอาวาส: พระครูสาครธรรมวัตร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดใต้บ้านบ่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ได้รับทะเบียนเลขที่บ้าน เลขที่ 1 หมู่ที่ 1 ตำบลบ้านบ่อ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาครเป็นวัดโบราณเก่าแก่ตั้งแต่สมัยโบราณ เดิมชื่อว่า วัดล่าง ตามประวัติเรื่องเล่าสืบกันมาวัดล่างนี้สร้างในปี พ.ศ. 2305 (ก่อนการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2) ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้างวัด และไม่ปรากฏชื่อผู้สร้าง
ประวัติ

วัดใต้บ้านบ่อ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2305 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534
ในสมัยหลวงตาปลื้ม เป็นเจ้าอาวาสทำการสร้างพระอุโบสถหลังเก่า ต่อมาหลวงตาปลื้มมรณภาพ หลวงตาเป้าเป็นสมภารต่อ ต่อจากหลวงตาเป้า ได้หลวงตาเตี้ยเป็นสมภาร จากนั้นมีการแต่งตั้งพระวิเชียร (พระครูสาครวชิรธรรม) เจ้าคณะตำบลบ้านบ่อเป็นเจ้าอาวาส ในยุคนี้ได้พัฒนาวัด สร้างกุฏิ หอฉัน ศาลา โรงครัว ฌาปนสถาน และวางเสาเข็มพระอุโบสถ โดยมีนายพัด ทองธวัช เรี่ยไรครั้งแรก และคุณเอนก ปุ่นครื้น มีพ่อปลั่ง เหมยม เป็นไวยาวัจกร ในยุคพระอธิการเล็กเป็นเจ้าอาวาส ซึ่งต่อมาเลื่อนสมณศักดิ์เป็น พระครูสาครธรรมวัตร ทำการก่อสร้างพระอุโบสถ ก่อสร้างศาลาการเปรียญ ขอตัดถนนเข้าวัด สร้างห้องน้ำห้องสุขา ย้ายอนุสาวรีย์ ให้เข้าแถว ถมดิน ถมลูกรัง ศาลาการเปรียญ  มีแม่บุญรวย เฉลิมชัย เป็นหัวหน้า หอกลอง มีพ่อเล็ก แม่พิศ พุกาพันธุ์ ผู้สร้าง มีจ่าสุ่น นางสาหร่าย สร้างศาลาท่าน้ำ สร้างหอระฆัง นอกจากนี้ยังได้มีการสร้างสะพานข้ามคลองสุนัขหอน
วัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2518
ที่ธรณีสงฆ์

เมื่อมีการตรวจสอบกับสำนักงานที่ดินจังหวัดสมุทรสาคร ปรากฏว่ามีเนื้อที่ดินตั้ง จำนวน 40 ไร่ 1 งาน 60 ตรารางวา ปรากฏตามเอกสารทะเบียนที่ดินโฉนดตราจองของวัดใต้บ้านบ่อ จำนวน 3 ฉบับ ดังนี้ (1) โฉนดตราจองเลขที่ 423 เล่มที่ 5 หน้าที่ 23 ที่ดินระวาง 17ต./8อ. หน้าสำรวจ 87 ตำบลบ่อ อำเภอเมืองสมุทรสาคร (บ้านบ่อ) เนื้อที่ 8 ไร่ 3 งาน 10 ตารางวา ออกโฉนดตราจองเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2490 (2) โฉนดตราจองเลขที่ 424 เล่มที่ 5 หน้าที่ 23 ที่ดินระวาง 17 ต./8 อ. หน้าสำรวจ 88 ตำบลบ่อ อำเภอเมืองสมุทรสาคร (บ้านบ่อ) เนื้อที่ 6 ไร่ 0 งาน 30 ตารางวา ออกโฉนดตราจองเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2490 (3) โฉนดตราจองเลขที่ 434 เล่มที่ 5 หน้าที่ 34 ที่ดินระวาง 17 ต./8 อ. หน้าสำรวจ 91 ตำบลบ่อ อำเภอเมืองสมุทรสาคร (บ้านบ่อ) เนื้อที่ 25 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา ออกโฉนดตราจองเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2489 รวมเนื้นที่ทั้งหมด 40 ไร่ 1 งาน 60 ตารางวา
อาคารเสนาสนะ

วัดใต้บ้านบ่ออยู่ติดกับคลองสุนัขหอนไหลผ่านทางด้านหน้าวัด อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 10.70 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียว หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518
กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 8 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 16 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง วัดมีหอกลอง หอระฆัง และโรงครัว ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ มีนามว่า หลวงพ่อรัศมี
รายนามเจ้าอาวาส

พระทอง
พระจัด
พระกิ่ง
พระเนตร
พระเพิ่ม
พระเที่ยง
พระชื่น
พระปลื้ม
พระเป้า
พระครูเตี้ย
พระครูสาครวชิรธรรม
พระครูสาครธรรมวัตร
สรอรรถ ดาบบัง

สรอรรถ ดาบบัง (ชื่อเล่น ต้า; 18 พฤศจิกายน  พ.ศ. 2545) เป็นนักวิ่งระยะสั้นชาวไทยในระยะ 100 และ 200 เมตร
ประวัติ

สรอรรถมาจากอำเภอค่ายบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี เริ่มวิ่งเมื่ออายุ 13 ปี เพราะสมัครเข้าสอบความสามารถพิเศษที่โรงเรียนสิงห์บุรี จากนั้นศึกษาต่อที่เทคนิคสิงห์บุรี ได้ร่วมแข่งขันกรีฑาอาชีวศึกษา ซึ่งทำเวลาได้ดีจึงถูกทางสมาคมกีฬากรีฑาแห่งประเทศไทยเรียกไปเก็บตัว ในการแข่งขันกีฬากรีฑาในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47 เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 สรอรรถวิ่งระยะ 100 เมตร ด้วยเวลา 10.48 ได้รับเหรียญเงิน เป็นรองภูริพล บุญสอน
การแข่งขันระหว่างประเทศ

การแข่งขันซีเกมส์ 2021 ที่เวียดนาม สรอรรถลงแข่งขันระดับนานาชาติครั้งแรกทำผลงานพาทีม 4×100 เมตร คว้าทอง พร้อมคว้าเหรียญเงินวิ่ง 100 เมตร เป็นรองภูริพล ต่อมาในการแข่งขันซีเกมส์ 2023 ที่กัมพูชา สรอรรถคว้าเหรียญทองวิ่ง 100 เมตรชาย และวิ่ง 200 เมตร
ในการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชีย 2023 ที่จัดขึ้นที่กรุงเทพ สรอรรถได้เหรียญทองวิ่งผลัด 4x100 เมตรชายไทย ด้วยเวลา 38.55 วินาที ทำลายสถิติเดิมของการแข่งขันนี้ พร้อมทำลายสถิติประเทศไทยด้วย
ในการแข่งขันกีฬากรีฑาในเอเชียนเกมส์ 2022 ที่หางโจว ประเทศจีน การแข่งขันกรีฑาชาย 100 เมตร ในรอบรองชนะเลิศ สรอรรถวิ่งเข้าเส้นชัย ด้วยสถิติ 10.16 วินาที ทำลายของตนเองได้สำเร็จ แต่ในรอบชิงชนะเลิศโดนปรับแพ้ฟาวล์ เนื่องจากออกตัวจากบล็อกสตาร์ทก่อนเสียงสัญญาณจะดังขึ้น
สระ (สัทศาสตร์)

ในทางสัทศาสตร์ สระ (สะ-หฺระ) หมายถึงเสียงในภาษาที่เปล่งออกมาจากช่องเสียง (vocal tract) ที่เปิดออกโดยตรงจากช่องเส้นเสียง (glottis) โดยไม่กักอากาศ ตัวอย่างเช่น "อา" หรือ "โอ" (โดยไม่กักอากาศด้วยอักษร อ) ตรงข้ามกับพยัญชนะซึ่งมีการกักอากาศอย่างน้อยหนึ่งจุดภายในช่องเสียง เสียงสระสามารถจัดได้ว่าเป็นพยางค์ ส่วนเสียงเปิดที่เทียบเท่ากันแต่ไม่สามารถเปล่งออกมาเป็นพยางค์ได้เรียกว่า กึ่งสระ (semivowel)
เสียงสระเป็นแกนพยางค์ (syllable nucleus) ในทุกภาษา ซึ่งเสียงพยัญชนะจะเกิดขึ้นก่อนหรือหลังเสียงสระเสมอ อย่างไรก็ตามในบางภาษาอนุญาตให้เสียงอื่นเป็นแกนพยางค์ เช่นคำในภาษาอังกฤษ table [ˈteɪ.bl̩] "โต๊ะ" ใช้เสียง l เป็นแกนพยางค์ (ขีดเล็กๆ ที่อยู่ใต้ l หมายถึงสามารถออกเสียงได้เป็นพยางค์ ส่วนจุดคือตัวแบ่งพยางค์) หรือคำในภาษาเซอร์เบีย vrt [vr̩t] "สวน" เป็นต้น แต่เสียงเหล่านี้ไม่เรียกว่าเป็นเสียงสระ
สระในระบบการเขียน > อักษรละติน

สระ ยังหมายถึงสัญลักษณ์ที่เป็นตัวแทนของเสียงสระในระบบการเขียนของภาษาหนึ่งๆ โดยเฉพาะถ้าสระนั้นมีการใช้อักษร ในระบบการเขียนที่มีพื้นฐานบนอักษรละติน อักษร A, E, I, O, U, W, และ Y ถูกใช้แทนเสียงสระ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ภาษาทั้งหมดที่ใช้อักษรทุกตัวเป็นเสียงสระ และบางตัวก็ใช้แทนเสียงกึ่งสระเช่น W กับ Y นอกจากนั้นก็ยังมีอักษรละตินที่ปรับแต่งเพิ่มเติมเป็นสระชนิดใหม่ ตัวอย่างเช่น Ä, Ö, Ü, Å, Æ, และ Ø เป็นต้น
เสียงสระที่แทนด้วยอักษรสระออกเสียงแตกต่างกันไปในแต่ละภาษา บางภาษาใช้ I และ Y สำหรับแทนเสียงพยัญชนะ [j] เมื่อปรากฏเป็นอักษรตัวแรกเช่นในภาษาโรมาเนียและภาษาอังกฤษตามลำดับ ในตอนเริ่มแรกนั้น อักษรละตินไม่มีความแตกต่างระหว่าง V กับ U ซึ่งใช้แทนเสียงพยัญชนะ [w] และเสียงสระ [u] กับ [ʊ] แต่ในปัจจุบันภาษาเวลส์ (Welsh) ใช้ W แทนเสียงเหล่านี้ทั้งหมด หรือในภาษาครีก (Creek) กลับใช้ V แทนเสียงสระ [ə] ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องจับคู่เสียงสระแบบหนึ่งต่อหนึ่งเข้ากับอักษรสระโดยตรง หลายภาษาที่ใช้อักษรละตินและมีเสียงสระมากมายก็สามารถใช้อักษรสระห้าตัวหลัก A, E, I, O, และ U เป็นตัวแทนได้
ในภาษาอื่นๆ ที่มีเสียงสระมากมายแต่ไม่มีอักษรสระพอใช้ หลายภาษาแก้ปัญหานี้ด้วยการผสมอักษรสระสองตัวขึ้นไปเข้าด้วยกัน หลายภาษาใช้การปรับแต่งด้วยการเพิ่มเครื่องหมายเสริมสัทอักษรลงบนอักษรสระ เช่น À, Á, Â, Ä ในภาษาฝรั่งเศส และมีบางภาษาเปลี่ยนอักษรสระเสียใหม่โดยการนำมาเชื่อมกันหรือดัดแปลงเป็นอักษรอื่น เช่น Æ กับ Ø ในภาษากลุ่มสแกนดิเนเวีย สำหรับสัทอักษรสากลได้กำหนดสัญลักษณ์ไว้ 28 แบบสำหรับแทนเสียงสระพื้นฐาน และมีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรกลุ่มหนึ่งเพื่อปรับแต่งเสียงสระที่แตกต่างจากเสียงสระพื้นฐาน
สระเป็นปัญหาหนึ่งของการทับศัพท์ เนื่องจากเสียงสระในภาษาหนึ่งอาจไม่มีในอีกภาษาหนึ่ง หรือสามารถแทนได้มากกว่าหนึ่งเสียง ทางออกที่มักใช้คือการใช้เสียงสระที่ใกล้เคียง หรือกำหนดด้วยหลักเกณฑ์การทับศัพท์โดยองค์กรควบคุมการใช้ภาษา
สระในระบบการเขียน > สระลอยและสระจม

สระลอย (independent vowel) หมายถึงสระที่ไม่ต้องมีพยัญชนะต้นกำหนด ก็สามารถประสมเป็นคำหรือพยางค์ได้ ซึ่งตรงข้ามกับ สระจม (dependent vowel) ที่จำเป็นต้องมีพยัญชนะต้นจึงประสมเป็นคำหรือพยางค์ได้
อักษรไทยมีสระลอยได้แก่ ฤ ฤๅ ฦ ฦๅ โดยเฉพาะ ฤ กับ ฦ นั้นเป็นสระได้ทั้งสองประเภท (เช่นในคำว่า ฤทธิ์ กับ พฤกษา) นอกเหนือจากนั้นเป็นสระจมทั้งหมด
อักษรส่วนใหญ่ในตระกูลอักษรพราหมี เช่น อักษรเทวนาครี อักษรทมิฬ อักษรพม่า มีทั้งสระลอยและสระจมสำหรับรูปสระแต่ละตัว
รูปสระของภาษาที่ใช้อักษรละติน อักษรซีริลลิก อักษรกรีก อักษรอาร์เมเนีย เป็นได้ทั้งสระลอยและสระจม
รูปสระของอักษรฮันกึลในภาษาเกาหลีทั้งหมดเป็นสระจม ได้แก่ ㅏ ㅐ ㅑ ㅒ ㅓ ㅔ ㅕ ㅖ ㅗ ㅘ ㅙ ㅚ ㅛ ㅜ ㅝ ㅞ ㅟ ㅠ ㅡ ㅢ ㅣ
อักษรฮีบรูมีแต่สระจมเท่านั้น ได้แก่ ֱ ֲ ֳ ְ ֻ ֹ ִ ֵ ֶ ַ ָ
อักษรจีน เป็นลักษณะของอักษรภาพ จึงไม่มีสระลอยหรือสระจม
อักษรญี่ปุ่น เป็นลักษณะของอักษรพยางค์ จึงไม่มีสระลอยหรือสระจม
อักษรอาหรับ เป็นลักษณะของอักษรไร้สระ จึงไม่มีสระลอยหรือสระจม
วัดชัยชนะสงคราม (จังหวัดตาก)

| วัดชัยชนะสงคราม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดชัยชนะสงคราม, วัดท่าชัย, วัดดอยท่าชัย, วัดท่าแค
ที่ตั้ง: ตำบลเชียงเงิน อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อโต
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อสองพี่น้อง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดชัยชนะสงคราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงเงิน อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก
วัดชัยชนะสงครามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2258 เดิมชื่อ วัดท่าชัย หรือ วัดดอยท่าชัย แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดท่าแค ตามชื่อหมู่บ้าน สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ในการที่กองทัพอยุธยาได้รับชัยชนะในการรบสู้กับข้าศึกในสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ์ โดยบริเวณด้านหลังหมู่บ้านมีคันคูซึ่งสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ์มีรับสั่งให้ทหารขุดดินทาคันคูต้านทานกองทัพข้าศึก บริเวณที่ขุดปัจจุบันเรียกว่า หนองคา ยังปรากฏให้เห็นอยู่
แต่ด้วยการศึกสงครามจึงทำให้ไม่มี ผู้ทำนุบำรุง เป็นเหตุให้วัดถูกทิ้งรกร้างว่างเปล่า เป็นเวลานาน จนเมื่อ พ.ศ. 2449 พระอธิการยิ้ม เจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม พระครูเจ้า คณะแขวง กิ่งอำเภอเชียงเงิน พร้อมด้วยพระศักดา เรืองฤทธิ์ เจ้าเมืองตาก พร้อมศรัทธาพุทธศาสนิกชน ร่วมกันบูรณะอุโบสถแลซ่อมแซมหลวงพ่อโต พระประธานในอุโบสถ ภายหลังได้นำพระพุทธรูปสมัยเชียงแสน หรือ พระสองพี่น้อง มาประดิษฐานด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2449
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 หอสวดมนต์เป็นอาคารตึก 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์ 2 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ 1 องค์ พระประธานในอุโบสถนามว่า หลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย สมัยสุโขทัย พระพุทธรูปเนื้อทองสัมฤทธิ์ สมัยเชียงแสน อีก 2 องค์ ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อสองพี่น้อง
วัดชัยภูมิพิทักษ์

| วัดชัยภูมิพิทักษ์ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดชัยภูมิพิทักษ์, วัดผาเกิ้ง
ที่ตั้ง: ตำบลกุดชุมแสง อำเภอหนองบัวแดง จังหวัดชัยภูมิ
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: พระพุทธชัยภูมิพิทักษ์
เจ้าอาวาส: พระราชภาวนาวราจารย์ (หลวงพ่อบุญมา ปุญญาภิรโต)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดชัยภูมิพิทักษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกุดชุมแสง อำเภอหนองบัวแดง จังหวัดชัยภูมิ อยู่ติดกับที่ทำการอุทยานแห่งชาติภูแลนคา โดยมีพระราชภาวนาวราจารย์ (หลวงพ่อบุญมา ปุญญาภิรโต) หรือหลวงพ่อผาเกิ้ง ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดชัยภูมิพิทักษ์ หรือ วัดผาเกิ้ง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2512 โดยนายประมูล ศรัทธาทิพย์ ผู้ว่าราชการจังหวัดชัยภูมิในขณะนั้น โดยริเริ่มที่จะสร้างให้เป็นพื้นที่อุทยาน โดยสร้างพระพุทธรูปปางประทานพร นามว่า พระพุทธชัยภูมิพิทักษ์ ยืนตระหง่านเป็นศรีสง่า ประดิษฐานอยู่ที่หน้าผาเกิ้งซึ่งตั้งอยู่ระหว่างภูเขาสองลูกที่มาบรรจบกัน ตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2559
พระพุทธชัยภูมิพิทักษ์เป็นพระพุทธรูปศิลปะรัตนโกสินทร์ ขนาดสูงจากฐานถึงยอด 14 ศอก (7 เมตร) ก่ออิฐถือปูน หุ้มด้วยกระเบื้องโมเสกสีทองทั้งองค์ เริ่มก่อสร้าง วันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2512 แล้วเสร็จ พ.ศ. 2516
ศาสนสถานที่สำคัญ มีเจดีย์ทรงน้ำเต้ากลมเป็นศิลปะที่ผสมผสานระหว่างพระธาตุพนมกับพระปฐมเจดีย์ ความกว้างรอบฐาน 20 เมตร สูงจากฐาน 9 ศอก
วัดหัสดาวาส

| วัดหัสดาวาส |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดร้าง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดหัสดาวาส หรือ วัดช้าง เป็นวัดร้าง ตั้งอยู่ที่ตำบลท่าวาสุกรี  อำเภอพระนครศรีอยุธยา  ถัดจากวัดหน้าพระเมรุ [เดิมเรียกวัด เมรุราชิการาม หรือ วัดที่ใช้ทำพระเมรุมาศ สำหรับพระราชา หรือ พระราชินี] ไปทางทิศตะวันออก  เดิมเคยมีทางเดินติดต่อถึงกัน ในพงศาวดาร ฉบับกรมราชบัณฑิต พ.ศ. 2455 ที่แก้ไขจากฉบับหมอบรัดเลย์ และ ฉบับสมุดไทย เขียนว่า วัดหัษฏาวาส วัดหัสดาวาส [น่าจะมาจากคำสนธิ หัตถึ+อาวาส = หัตาวาส หรือ วัดช้าง แต่ ด และ ต ใช้แทนกันได้ นานๆ ไปจึงกลายเป็น หัสดาวาส]
ประวัติ

วัดหัสดาวาสเป็นวัดที่มีความสำคัญในทางประวัติศาสตร์เช่นเดียวกับวัดหน้าพระเมรุ ในฐานะที่สมเด็จพระมหาจักรพรรดิทรงใช้เป็นสถานที่เจรจาสงบศึกกับพระเจ้าหงสาวดีบุเรงนองเมื่อ พ.ศ. 2092
หลังจากนั้นมีเรื่องราวปรากฏในพงศาวดารอีกว่า ใน พ.ศ. 2303 ทัพพม่าที่เข้ามาล้อมกรุงศรีอยุธยาได้ตั้งปืนใหญ่ยิงพระราชวังที่วัดพระเมรุราชิการาม  และวัดท่าช้าง วัดท่าช้างที่กล่าวถึงนี้  คงจะได้แก่  วัดหัสดาวาสนั่นเอง  เพราะเป็นวัดที่ตั้งอยู่ในบริเวณต่อเนื่องกับวัดหน้าพระเมรุ  และยังมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า วัดช้าง
ไม่มีหลักฐานระบุว่าวัดนี้สร้างขึ้นแต่เมื่อใด  หากยึดถือเหตุการณ์ตามพระราชพงศาวดาร  ซึ่งกล่าวชื่อวัดนี้มาตั้งแต่สมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ  ก็อาจกล่าวได้ว่า คงจะมีมาแล้วตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น  ก่อนรัชกาลสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ  หรือรัชกาลสมเด็จพระมหาจักรพรรดิเป็นอย่างช้า  สภาพของวัดในปัจจุบันคงเหลือสิ่งก่อสร้างที่ยังคงสภาพอยู่น้อย ในจำนวนนั้นมีเจดีย์ 1 องค์ ซึ่งอาจกำหนดอายุให้อยู่ในสมัยอยุธยาตอนต้นยุคที่ 2 นับแต่รัชสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถลงมา  นับว่าค่อนข้างจะสอดคล้องกันกับหลักฐานการกล่าวถึงในพระราชพงศาวดาร
วัดหัสดาวาสคงจะร้างมาตั้งแต่คราวเสียกรุง  และสภาพคงจะเสียหายมากจนยากที่จะทำการบูรณปฏิสังขรณ์  เพราะมิฉะนั้นเมื่อพระยาไชยวิชิต  (เผือก)  ผู้รักษาพระนครศรีอยุธยาในรัชกาลที่ 3  มาทำการปฏิสังขรณ์วัดหน้าพระเมรุซึ่งตั้งอยู่ติดกัน  ก็น่าจะได้สงเคราะห์ทำการปฏิสังขรณ์วัดนี้เสียด้วยแล้ว แต่กระนั้น  เมื่อเจ้าหน้าที่กรมศิลปากรทำการสำรวจทำผังวัดนี้เมื่อ พ.ศ. 2500 วัดนี้ก็ยังมีซากปรักหักพังของเจดีย์ขนาดเล็ก  นอกเหนือเจดีย์ที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน  ซึ่งเป็นเจดีย์ขนาดใหญ่อีก 4 องค์  (รวมเป็นเจดีย์ 6 องค์) และซากมณฑปอีก 2 องค์