stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แผ่นดินไหวในประเทศพม่า พ.ศ. 2554
ผลกระทบในประเทศไทย > สถานที่ราชการ

โรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์ อำเภอเมืองเชียงราย พบรอยแตกร้าวระหว่างจุดเชื่อมต่อของอาคารสมเด็จย่าและอาคารเฉลิมพระเกียรติ จนต้องมีการอพยพผู้ป่วยออกมาจากอาคาร จากการตรวจสอบโดยเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลและโยธาธิการและผังเมืองของจังหวัด พบว่าเป็นเพียงการหลุดร่อนของปูนที่ฉาบไว้โดยไม่เกี่ยวข้องกับโครงสร้าง ซึ่งจะได้ให้เจ้าหน้าที่กองแบบแผน กระทรวงสาธารณสุข มาทำการประเมินความเสียหายและดำเนินการซ่อมแซม และเตรียมนำผู้ป่วยขึ้นไปนอนพักบนอาคารดังกล่าวต่อไป
ต่อมา ในวันที่ 26 มีนาคม นายจุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข กล่าวถึงความคืบหน้า กรณีเกิดแผ่นดินไหวที่ประเทศพม่าเมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2554 ซึ่งส่งผลกระทบต่อประเทศไทยว่า ยอดผู้บาดเจ็บทั้งหมด 18 ราย เสียชีวิต 1 ราย และจากการติดตามผลความเสียหายของกองแบบแผน กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ พบโรงพยาบาลในสังกัดกระทรวงสาธารณสุขได้รับความเสียหายเล็กน้อย ผนังกะเทาะ ไม่กระทบกระเทือนถึงโครงสร้างหลักทั้งหมด 14 แห่ง เป็นโรงพยาบาลศูนย์ 1 แห่ง โรงพยาบาลชุมชน 8 แห่ง และโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล 5 แห่ง นายจุรินทร์ กล่าวต่อว่า ทั้งนี้ได้ออกมาตรการป้องกันและลดผลกระทบจากแผ่นดินไหว ด้านการแพทย์และสาธารณสุข ให้โรงพยาบาลและหน่วยงานในสังกัดกระทรวงสาธารณสุขที่อยู่ในพื้นที่เสี่ยง 10 จังหวัด ได้แก่ เชียงใหม่ ลำพูน ลำปาง แม่ฮ่องสอน เชียงราย น่าน พะเยา แพร่ กาญจนบุรี และตาก ให้เตรียมความพร้อมด้วยมาตรการ 5 ด้าน ได้แก่ 1.ด้านผู้ป่วยและเจ้าหน้าที่ โดยให้ซักซ้อมทำความเข้าใจกับผู้ป่วย เจ้าหน้าที่ ถึงแนวทางปฏิบัติพร้อมกับสำรวจผู้ป่วยที่จะต้องดำเนินการเคลื่อนย้ายกรณีฉุกเฉิน และเตรียมความพร้อมด้านเส้นทาง 2.ด้านระบบบริการ ให้เตรียมความพร้อมของทีม บุคลากร อุปกรณ์การแพทย์ที่จำเป็นในการให้บริการผู้บาดเจ็บ 3.ด้านอาคารและสถานที่ ให้ตรวจสอบจุดที่เสี่ยงต่อการพังทลาย ดำเนินการป้องกัน และเตรียมทางออกฉุกเฉินอย่าให้มีสิ่งกีดขวาง 4.ด้านสาธารณูปโภค เตรียมความพร้อมระบบไฟฟ้าสำรอง ระบบสื่อสาร และเครื่องมือดับเพลิง และ5.ด้านวัสดุ อุปกรณ์ และเครื่องมือทางการแพทย์ โดยป้องกันวัสดุ สิ่งของ อุปกรณ์ต่างๆ ไม่ให้ล้มทับ ตกหล่น ตลอดจนสำรวจป้องกันอุปกรณ์เครื่องมือทางการแพทย์ที่มีราคาสูง
ผลกระทบในประเทศไทย > เส้นทางคมนาคม

เหตุแผ่นดินไหวดังกล่าวทำให้เกิดรอยแผ่นดินแยกบริเวณถนนเลียบชายแดนไทย-พม่า ต.เกาะช้าง อ.แม่สาย จ.เชียงราย พบเป็นรอยร้าวกว้างประมาณ 50 เซนติเมตร ลึกเกือบ 1 เมตร เป็นระยะทางยาวกว่า 10 กิโลเมตร บางจุดถนนทรุดตัวต่ำกว่าผิวถนนเดิมประมาณ 20 เซนติเมตร
ผลกระทบในประเทศไทย > อัคคีภัย

เกิดเหตุเพลิงไหม้ภายในห้างสรรพสินค้าเดอะแพลทินัม แฟชั่นมอลล์ เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร โดยไฟไหม้อุปกรณ์ก่อสร้างบริเวณชั้นใต้ดินซึ่งกำลังมีการก่อสร้างเป็นลานจอดรถ ใช้เวลาในการดับเพลิงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เพลิงจึงสงบ โดยไม่มีผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิต ปรากฏเพียงรอยไหม้บนพื้นเพียง 15 ตารางเมตร ไม่ได้ลุกลามมาทางห้าง ส่วนใหญ่มีเพียงควันลอยเข้าไป ทั้งนี้ มีบริษัท ซินเทค เป็นผู้รับเหมาก่อสร้างบริเวณที่เกิดไฟไหม้
จากการสอบสวนเบื้องต้นคาดว่า ไฟไหม้วัสดุก่อสร้างซึ่งบริเวณดังกล่าวเป็นที่เก็บวัสดุก่อสร้าง อย่างไรก็ตาม อยู่ระหว่างการสอบสวนหาสาเหตุเพลิงไหม้ที่แท้จริงต่อไป
ผลกระทบในประเทศไทย > ผู้เสียชีวิต

ในประเทศไทยมีผู้เสียชีวิตทั้งสิ้น 2 ราย ได้แก่ นางหงส์ คำปิง เสียชีวิตเนื่องจากกำแพงบ้านพังล้มทับ และสามเณรชาวพม่าที่ถูกกำแพงบ้านพังล้มทับที่แขวงท่าขี้เหล็ก ประเทศพม่า และเสียชีวิตระหว่างทางที่เดินทางมารักษาตัวที่โรงพยาบาลอำเภอแม่สาย
แหล่งข้อมูลอื่น

ประกาศสำนักเฝ้าระวังแผ่นดินไหว
ฉบับที่ 1 (24/3/54 21.15 น.)
ฉบับที่ 2 (24/3/54 23.10 น.)
ฉบับที่ 3 (25/3/54 02.15 น.)
| ด ค ก← แผ่นดินไหวที่สำคัญใน พ> ศ. 2554 → |
| --- | --- |
 ปากีสถาน (7.2, 19 มกราคม)  ไครสต์เชิร์ช นิวซีแลนด์† (6.3, 22 กุมภาพันธ์)  ยูนนาน จีน (5.4, 10 มีนาคม)  โทโฮกุ ญี่ปุ่น†‡ (9.0, 11 มีนาคม)  พม่า† (6.7, 24 มีนาคม)  ชวา อินโดนีเซีย (6.8, 3 เมษายน)  มิยางิ ญี่ปุ่น (7.1, 7 เมษายน)  ฟูกูชิมะ ญี่ปุ่น (6.6, 11 เมษายน)  ลอร์กา สเปน (5.1, 11 พฤษภาคม)  คือทาฮ์ยา ตุรกี (5.8, 19 พฤษภาคม)  ไครสต์เชิร์ช นิวซีแลนด์ (5.7, 13 มิถุนายน)  หุบเขาเฟอร์กานา คีร์กีซสถาน (6.1, 19 มิถุนายน)  เวอร์จิเนีย สหรัฐ (5.8, 23 สิงหาคม)  สิกขิม อินเดีย† (6.8, 18 กันยายน)  วาน ตุรกี† (7.2, 23 ตุลาคม)  โอคลาโฮมา สหรัฐ (5.6, 6 พฤศจิกายน) 
ความรุนแรงของแผ่นดินไหวตามมาตราขนาดโมเมนต์ / † = แผ่นดินไหวที่มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 30 คน / ‡ = แผ่นดินไหวที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในปีนี้
แผนที่ของ USGS แสดงความรุนแรงของแผ่นดินไหว
ความเสียหายของบ้านเรือนในเมืองตาเล แขวงท่าขี้เหล็ก รัฐฉาน
ถนนและสะพานเสียหายในเมืองตาเล แขวงท่าขี้เหล็ก
เซบู (เมือง)

| นครเซบู Dakbayan sa Sugbu   Lungsod ng Cebu |
| --- | --- |
นครหนาแน่น
นครเซบู
สมญา: นครราชินีแห่งแดนใต้ เมืองหลวงแห่งแรก เมืองที่เก่าที่สุดของประเทศ
ที่ตั้งในจังหวัดเซบู
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: กิตนางคาบีซายาอัน
จังหวัด: เซบู (ในเชิงภูมิศาสตร์เท่านั้น)
District: 1st (North) and 2nd (South) districts of Cebu City
รวมตัวเป็นนคร: 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1937
บารังไกย์:  รายการ  Adlaon   Agsungot   Apas   Babag   Bacayan   Banilad   Basak Pardo   Basak San Nicolas   Binaliw   Bonbon   Budlaan   Buhisan   Bulacao   Buot-Taop   Busay   Calamba   Cambinocot   Capitol Site   Carreta   Cogon Pardo   Cogon-Ramos   Day‑as   Duljo Fatima   Ermita   Guadalupe   Guba   Hipodromo   Inayawan   Kalubihan   Kalunasan   Kamagayan   Kamputhaw   Kasambagan   Kinasang‑an   Labangon   Lahug   Lorega-San Miguel   Lusaran   Luz   Mabini   Mabolo   Malubog   Mambaling   Pahina Central   Pahina San Nicolas   Pamutan   Parian   Paril   Pasil   Pit‑os   Poblacion Pardo   Pulangbato   Pung‑ol Sibugay   Punta Princesa   Quiot   Sambag I   Sambag II   San Antonio   San Jose   San Nicolas Proper   San Roque   Santa Cruz   Santo Niño   Sapangdaku   Sawang Calero   Sinsin   Sirao   Suba (Suba San Nicolas)   Sudlon I   Sudlon II   T. Padilla   Tabunan   Tag-bao   Talamban   Taptap   Tejero (Villa Gonzalo)   Tinago   Tisa   Toong   Zapatera  
การปกครอง
 • ประเภท: Sangguniang Panlungsod
 • นายกเทศมนตรี: Edgardo Labella (PDP-Laban)
 • รองนายกเทศมนตรี: Michael Rama (UNA)
พื้นที่
 • นคร: 315.00 ตร.กม. (121.62 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 1,062.88 ตร.กม. (410.38 ตร.ไมล์)
ความสูง: 5 เมตร (16 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • นคร: 922,611 คน
 • ความหนาแน่น: 2,900 คน/ตร.กม. (7,600 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,849,213 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 2,700 คน/ตร.กม. (6,900 คน/ตร.ไมล์)
 • ผู้เลือกตั้ง (2016): 630,003 คน
เดมะนิม: Cebuano Cebuana
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานฟิลิปปินส์)
รหัสไปรษณีย์: 6000
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)32
ระดับรายได้: ระดับที่ 1
PSGC: 072217000
เว็บไซต์: www.cebucity.gov.ph
นครเซบู (เซบัวโน: Dakbayan sa Sugbu; ฟิลิปปินส์: Lungsod ng Cebu) เป็นนครหนาแน่นในจังหวัดเซบู เขตกิตนางคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ แต่ปกครองอย่างอิสระจากตัวจังหวัด ใน ค.ศ. 2015 มีประชากร 922,611 คน เป็นนครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 5 ของประเทศ และมากที่สุดในกลุ่มเกาะวิซายัส และใน ค.ศ. 2016 มีผู้ที่สามารถลงคะแนนเสียงเลือกตั้งได้ 630,003 คน นครเซบูถือเป็นศูนย์กลางสำคัญในด้านพาณิชยกรรม การค้า การศึกษา ของวิซายัส
นครเซบูตั้งอยู่ทางตะวันออกตอนกลางของเกาะเซบู และเป็นศูนย์กลางของเขตมหานครเซบู ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ของนครคาร์คาร์, ดาเนา, ลาปู-ลาปู, มันดาเว, นากา, ตาลิไซ และเทศบาลอีกหลายแห่ง เมโทรเซบูมีประชากร 2,849,213 คน (ค.ศ. 2015) เป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่สองของประเทศ รองจากเมโทรมะนิลาบนเกาะลูซอน
นครเซบู เป็นนครที่เก่าแก่ที่สุดของฟิลิปปินส์ เนื่องจากจักรวรรดิสเปนเดินทางมาตั้งถิ่นฐานที่นี่เป็นที่แรก และเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของประเทศ ที่นี่ถือศูนย์รวมคริสตศาสนิกชนแห่งตะวันออกไกล และเป็นมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของประเทศรองจากเมโทรมะนิลา
นครเซบูมีท่าเรือขนส่งสินค้าขนาดใหญ่ และเป็นที่ตั้งของบริษัทขนส่งหลายแห่ง ทางทิศตะวันออกของนครก็มีช่องแคบและเกาะมักตัน
ภูมิศาสตร์

นครเซบูมีพื้นที่ 315 ตารางกิโลเมตร (122 ตารางไมล์) มีอาณาเขตติดต่อกับนครและเมืองอื่น ๆ ดังนี้
ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับมันดาเว และเมืองโคนโซลาซิโอน
ทิศตะวันตก ติดกับนครโตเลโด เมืองบาลัมบัน และอัสตูรีอัส
ทิศใต้ ติดกับนครตาลีไซ และเมืองมิงลานิลลา
ทิศตะวันออก ติดกับช่องแคบมักตัน ซึ่งเป็นที่ตั้งของนครลาปู-ลาปู ถัดไปคือเกาะโบโฮล
ย่านทางทิศเหนือ
ย่านทางทิศเหนือ
ท่าเรือนครเซบู
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

นครเซบูมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน โดยจะมีฤดูฝนที่ยาว และฤดูแล้งที่สั้น ซึ่งฤดูแล้งมีเพียงสองเดือนเท่านั้น คือมีนาคมและเมษายน อุณหภูมิโดยเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 27 องศาเซลเซียส (81 องศาฟาเรนไฮต์) ถึง 29 องศาเซลเซียส (84 องศาฟาเรนไฮต์) บริมาณน้ำฝนต่อปีอยู่ที่ 1,700 มิลลิเมตร (67 นิ้ว)
| ข้อมูลภูมิอากาศของนครเซบู> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของนครเซบู> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครเซบู> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครเซบู> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครเซบู> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครเซบู> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครเซบู> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครเซบู> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครเซบู> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครเซบู> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครเซบู> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครเซบู> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครเซบู> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนครเซบู> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 30.3 (86.5) | 30.6 (87.1) | 31.7 (89.1) | 33.0 (91.4) | 33.2 (91.8) | 32.4 (90.3) | 31.5 (88.7) | 31.7 (89.1) | 31.7 (89.1) | 31.5 (88.7) | 31.3 (88.3) | 30.6 (87.1) | 31.6 (88.9) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 26.4 (79.5) | 26.6 (79.9) | 27.3 (81.1) | 28.4 (83.1) | 28.8 (83.8) | 28.2 (82.8) | 27.6 (81.7) | 27.7 (81.9) | 27.7 (81.9) | 27.5 (81.5) | 27.3 (81.1) | 26.8 (80.2) | 27.5 (81.5) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 22.6 (72.7) | 22.6 (72.7) | 23.0 (73.4) | 23.9 (75) | 24.5 (76.1) | 24.1 (75.4) | 23.7 (74.7) | 23.8 (74.8) | 23.7 (74.7) | 23.5 (74.3) | 23.4 (74.1) | 23.0 (73.4) | 23.5 (74.3) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 106.5 (4.193) | 67.6 (2.661) | 54.4 (2.142) | 50.4 (1.984) | 107.6 (4.236) | 183.5 (7.224) | 206.5 (8.13) | 184.4 (7.26) | 196.7 (7.744) | 195.5 (7.697) | 157.5 (6.201) | 127.3 (5.012) | 1,638.2 (64.496) |
| ความชื้นร้อยละ | 79 | 78 | 75 | 72 | 75 | 80 | 82 | 80 | 81 | 82 | 81 | 81 | 79 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย (≥ 0.10 mm) | 12 | 10 | 9 | 7 | 11 | 16 | 16 | 16 | 16 | 19 | 15 | 15 | 162 |
แหล่งที่มา: PAGASA
ประชากร

| ภาษาในนครเซบู (2010) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ภาษา | ภาษา |  | ผู้ใช้ | ผู้ใช้ |
| เซบัวโน | เซบัวโน |    | 913,324 | 913,324 |
| ตากาล็อก | ตากาล็อก |    | 2,298 | 2,298 |
| อังกฤษ | อังกฤษ |    | 1,356 | 1,356 |
| ฮีลีไกโนน | ฮีลีไกโนน |    | 724 | 724 |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 2,646 | 2,646 |
ใน ค.ศ. 2007 มีประชากร 799,762 คน ต่อมาใน ค.ศ. 2010 ประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 866,171 คน จาก 161,151 ครัวเรือน และใน ค.ศ. 2016 มีผู้ที่สามารถลงคะแนนเสียงเลือกตั้งได้ 630,003 คน หมายความว่ามีประชากรร้อยละ 18 ที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ประชากรส่วนใหญ่พูดภาษาเซบัวโน
ประชากร > ศาสนา

ศาสนาหลักคือ ศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก โดยมีผู้นับถือ 80% ของประชากรทั้งหมด ชาวคริสต์ส่วนที่เหลือก็นับถือนิกายโปรเตสแตนต์ ศาสนาอื่น ๆ ได้แก่ ศาสนาอิสลาม ศาสนาฮินดู และศาสนาพุทธ
เศรษฐกิจ

คำว่า เซบู มาจากการรวมกันของ "เซบู" และ "บูม" เป็นคำที่ใช้สื่อถึงการพัฒนาทางเศรษฐกิจที่รวดเร็วของจังหวัดเซบูและนครเซบูในช่วงคริสตทศวรรษ 1990
นครเซบูมีเกาะ ชายหาด โรงแรม รีสอร์ต จุดดำน้ำ และสถานที่ทางประวัติศาสตร์หลายแห่ง ทำให้มีนักท่องเที่ยวเดินทางเข้ามามาก สามารถเดินทางมาที่นี่ได้โดยทางอากาศและทางทะเล นครเซบูยังเป็นประตูสู่ฟิลิปปินส์ตอนกลางและตอนใต้อีกด้วย ท่าเรือเซบูเป็นท่าเรือที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของประเทศ รองจากท่าเรือมะนิลา
ตัวนครเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมการจ้างทำกระบวนการธุรกิจที่สำคัญ โดยใน ค.ศ. 2013 เซบูถูกจัดอันดับที่ 8 "จุดหมายปลายทางการจ้างทำกระบวนการธุรกิจ 100 แห่งของโลก" จัดทำโดยบริษัทโทลอนส์ ใน ค.ศ. 2012 มีรายได้จากการจ้างทำกระบวนการธุรกิจไอทีในเซบู 484 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
การท่องเที่ยว

การท่องเที่ยวคือเป็นอุตสาหกรรมหลักที่สำคัญของนคร นครเซบูเคยเป็นเจ้าภาพการประชุมการท่องเที่ยวอาเซียนใน ค.ศ. 1998 และการประชุมการท่องเที่ยวเอเชียตะวันออกในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2002
มีสิ่งก่อสร้างในยุคอาณานิคมของสเปนหลายแห่ง อาทิ ป้อมซันเปโดร, Basilica del Santo Niño, Magellan's Cross และอาสนวิหารมหานครเซบู นอกจากนี้ก็ยัง Museo Sugbo, พิพิธภัณฑ์คาซา โกโรร์โด และวัดเต๋าเซบู
ป้อมซันเปโดร
Plaza Independencia de Cebu
วัดเต๋าเซบู
อาสนวิหารมหานครเซบู
โรมแรมริมน้ำ
การขนส่ง

สามารถเดินทางอากาศยานมาลงที่ท่าอากาศยานนานาชาติมักตัน–เซบู ซึ่งตั้งอยู่ที่นครลาปู-ลาปู มีเที่ยวบินไปยังต่างประเทศโดยตรง อาทิ ฮ่องกง มาเลเซีย สิงคโปร์ ญี่ปุ่น จีน ไต้หวัน ดูไบ เกาหลีใต้ และรัสเซีย นอกจากนี้ยังสามารถเดินทางไปยังจุดหมายในทวีปอื่น ๆ โดยการเปลี่ยนเครื่องบินที่ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน ส่วนการขนส่งทางทะเล ท่าเรือเซบูซึ่งให้บริการโดยการท่าเรือเซบู มีเรือเดินทางมาที่นี่ประมาณ 80% ของประเทศ และมีเส้นทางเรือให้บริการไปยังวิซายัสและมินดาเนา
การขนส่งภายในตัวนคร ได้แก่ รถจี๊ปนีย์ รถโดยสารประจำทาง รถแท็กซี่ และมีโครงการรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษตั้งแต่ ค.ศ. 2012 โครงการนี้คาดว่าจะมีผู้โดยสาร 330,000 คนต่อวัน และจะมีรถโดยสารให้บริการ 176 คัน จำนวนสถานีทั้งหมด 33 สถานี โครงการนี้มีชื่อว่า ทรานส์เซบู และถูกตั้งเป้าให้เปิดใช้งานภายใน ค.ศ. 2017 แต่ปัจจุบันโครงการนี้ล่าช้ากว่ากำหนดประมาณสองปี และค่าใช้จ่ายโครงการเพิ่มสูงถึง 180 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
เมืองพี่น้อง

เฉิงตู
Chula Vista สหรัฐ
กัวดาลาฮารา เม็กซิโก
โฮโนลูลู สหรัฐ
ฮาร์เลมเมอร์เมร์ เนเธอร์แลนด์
เกาสฺยง ไต้หวัน
คอร์ทไรค์ เบลเยียม
Parramatta City ออสเตรเลีย
ซาบรอซา โปรตุเกส
Salinas สหรัฐ
ซีแอตเทิล สหรัฐ
เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก รัสเซีย
วลาดีมีร์ รัสเซีย
เซียะเหมิน จีน
โยโกฮามะ ญี่ปุ่น
ยอซู เกาหลีใต้
บูตูอัน อากูซันเดลนอร์เต
ดาเบา ดาเวาเดลซูร์
อีโลอีโลซิตี อีโลอีโล
บาโคโลด เนโกรสโอกซีเดนตัล
โคโรนาดัล ตีโมกโคตาบาโต
เฮเนรัลซันโตส ตีโมกโคตาบาโต
มะนิลา เมโทรมะนิลา
Parañaque เมโทรมะนิลา
โอซามิซ มีซามิสโอกซีเดนตัล
Cabanatuan นูเอวาเอซีฮา
บรรณานุกรม

Cebu Daily News, Doris C. Bongcac & Tweeny M. Malinao (June 22, 2012). "Guadalupe plebiscite scheduled on July 28".
Bunachita, Jose Santino S. (January 3, 2017). "Road right-of-way costs up for BRT". Cebu Daily News. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 27, 2017.
Foreman, John (1906). The Philippine Islands. A political, geographical, ethnographical, social and commercial history of the Philippine Archipelago and its political dependencies, embracing the whole period of Spanish rule (3rd ed.). New York: Charles Scribner's Sons.
Gonzales, Glenda R. (December 2004). "Metro Cebu: A Metropolitan Area in Need of Coordinative Body" (PDF). Discussion Paper. 2004–49. PIDS. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ March 10, 2016. สืบค้นเมื่อ February 16, 2016.
"A 'megadome' for Cebu City: Councilor Jack". SunStar. May 16, 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 16, 2010. สืบค้นเมื่อ June 11, 2009.
"Wenceslao: Banawa-Englis dream shot down". SunStar. August 1, 2012. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 1, 2012.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นครเซบู
คู่มือการท่องเที่ยว เซบู (เมือง) จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการ
รหัสภูมิศาสตร์มาตรฐานของฟิลิปปินส์
นครเซบูที่ SharePhilippines.com เก็บถาวร 25 ตุลาคม 2020 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพถ่ายประวัติศาสตร์ของนครเซบู
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA 
ท่าอากาศยานนานาชาติมักตัน–เซบู
ภเลียะฮ์ซัจโก

| --- | --- |

ประเภท: ยำ
แหล่งกำเนิด: ประเทศกัมพูชา
ส่วนผสมหลัก: เนื้อวัว, มะนาว, สะระแหน่, น้ำปลา (หรือปรอฮก), โหระพา, ถั่ว, หอมแดง
 ตำราอาหาร: ภเลียะฮ์ซัจโก
ภเลียะฮ์ซัจโก (เขมร: ភ្លាសាច់គោ, ภลฺาสาจฺเคา; แปลว่า พล่าเนื้อวัว) เป็นอาหารประเภทยำชนิดหนึ่งของประเทศกัมพูชา มีลักษณะตรงกับพล่าของประเทศไทย มีวัตถุดิบหลักคือ เนื้อวัวยำเข้ากับน้ำปลา (หรือใช้ปรอฮก) น้ำมะนาว หอมแดงซอย หัวไชเท้าขูดฝอย ถั่วลิสงคั่วบดหยาบ ใบสะระแหน่ และใบโหระพา
ภเลียะฮ์ซัจโกยังคงรักษากรรมวิธีการทำพล่าอย่างไทยดั้งเดิม โดยหมักเนื้อดิบจากน้ำมะนาวเสียก่อน จากนั้นบีบคั้นน้ำที่ได้จากการหมักเนื้อนำไปตั้งไฟแล้วปรุงรสด้วยปรอฮก (หรือน้ำปลา) น้ำตาล พริกขี้หนู และน้ำมะนาว ซึ่งในไทยเรียกน้ำนี้ว่า "น้ำสะเออะ" นำมาคลุกเคล้าเข้ากับเนื้อวัวดิบและสมุนไพรสด ปัจจุบันชาวเขมรเปลี่ยนไปใช้เนื้อย่างแทนเนื้อดิบแบบดั้งเดิม
พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2

| พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2> พระมหากษัตริย์พระนคร |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 944 – 968
พระองค์ก่อน: พระเจ้าหรรษวรมันที่ 2
พระองค์ถัดไป: พระเจ้าชัยวรมันที่ 5

พระราชบุตร: พระเจ้าชัยวรมันที่ 5
ราชวงศ์: วรมัน
พระราชบิดา: พระเจ้าศรีมเหนทรวรมัน
พระราชมารดา: พระนางมเหนทรเทวี
ศาสนา: พราหมณ์-ฮินดู
พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2 (เขมร: រាជេន្ទ្រវរ្ម័នទី២, อักษรโรมัน: Rajendravarman II) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนคร ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 944 – 968 เป็นพระราชนัดดาของพระเจ้าอินทรวรมันที่ 1
พระราชประวัติ

พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2 ประสูติแต่พระเจ้าศรีมเหนทรวรมัน กับ พระนางมเหนทรเทวี ทรงเป็นพระราชบิดาของ พระเจ้าชัยวรมันที่ 5 ทรงเป็นพระภาดา(ลูกพี่ลูกน้อง)ของ พระเจ้าหรรษวรมันที่ 2 พระองค์ได้ชิงพระราชบัลลังก์จากพระเจ้าหรรษวรมันที่ 2  โอรสของพระเชษฐา พระเจ้าชัยวรรมันที่ 4 และทรงย้ายราชธานีจาก เกาะแกร์ กลับมาที่เมือง ยโศธรปุระ ทรงโปรดให้สร้าง ปราสาทแปรรูป และ ปราสาทแม่บุญตะวันออก  ราชตระกูลของพระองค์มีความเกี่ยวข้องกันกับกษัตริย์แห่ง อาณาจักรเจนละ ซึ่งมีเมืองหลวงอยู่ที่ ภวปุระ คำจารึกกล่าวว่าอาณาจักรเขมรภายใต้การปกครองของพระองค์แผ่ขยายไปถึงเวียดนามตอนใต้ ลาว และส่วนใหญ่ของไทย และไกลถึงตอนใต้ของจีน พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์และนักรบที่ยิ่งใหญ่ทรงทำสงครามเพื่อขยายอาณาจักรเขมรออกไปอย่างกว้างขวาง นอกจากเรื่องศึกสงครามแล้วพระองค์ยังทรงสร้างศาสนสถานหลายแห่งเพื่อถวายแด่เทพเจ้าใน ศาสนาพราหมณ์ฮินดู และทรงสร้างจารึกต่างๆอีกมากมาย ในปี ค.ศ. 946 พระองค์ทรงทำสงครามกับอาณาจักรจามปาและมีชัยชนะเหนืออาณาจักรจามปา โดยคำจารึกจากคริสตศักราช 946 กล่าวว่า " พระองค์ทรงมีชัยชนะเหนืออาณาจักรรามัญและอาณาจักรจามปา พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์และนักรบผู้ยิ่งใหญ่ดาบของพระองค์มักเปื้อนเลือด ร่างกายของพระองค์แข็งราวกับเพชร  แม้ว่าพระองค์ทรงลงโทษผู้กระทำผิดอย่างรุนแรงแต่พระองค์ก็มีความเมตตาต่อผู้บริสุทธิ์ดั่งห้วงน้ำในมหาสมุทร " เมื่อพระองค์เสด็จสวรรคตพระราชโอรสของพระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ในวัย 10 ชันษา พระนามว่า พระเจ้าชัยวรมันที่ 5
คณะกรรมการปลดปล่อยประชาชนเขมร

ธงที่ใช้โดยคณะกรรมการปลดปล่อยประชาชนเขมรกลุ่มของอุล นิพิช ธงนี้ปราสาทนครวัดมีเพียงสามยอด ต่อมาเขมรแดงได้นำไปประยุกต์ใช้เป็นธงชาติกัมพูชาประชาธิปไตย
บทความนี้เกี่ยวกับขบวนการต่อต้านฝรั่งเศส สำหรับขบวนการต่อต้านคอมมิวนิสต์ ดูที่ แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมร
คณะกรรมการปลดปล่อยประชาชนเขมร (อังกฤษ: Khmer People's Liberation Committee; เขมร: Kana Cheat Mouta Keaha Mocchim Nokor Khmer) เป็นขบวนการต่อต้านฝรั่งเศสที่จัดตั้งขึ้นโดยเขมรอิสระเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นคณะกรรมการปลดปล่อยแห่งชาติเขมร คณะกรรมการนี้จัดตั้งเพื่อพยายามจะรวมศูนย์เขมรอิสระสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งมีไทยให้การสนับสนุน ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งเป็นกลุ่มฝ่ายซ้าย ต่อมาได้มีกลุ่มปัญญาชนฝรั่งเศสเข้ามาร่วมอีกกลุ่มหนึ่ง
องค์ประกอบ

คณะกรรมการและกองกำลังติดอาวุธนำโดยดาบ ฌวน ซึ่งเคยเป็นทหารของฝรั่งเศสและได้รับการสนับสนุนจากไทย ผู้นำคนอื่นๆได้แก่ ฮง ชุน อดีตกำนันในพระตะบอง เมย โพ ซึ่งต่อมาได้เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน เซียว เฮง หมอพื้นบ้านจากพระตะบอง เลียบ แก้ว โมนี อดีตคนขายไม้ไผ่และเป็นผู้นิยมฝ่ายซ้าย แก้ว ตัก อดีตพ่อค้าในเสียมราฐ เมา ซารวธ และ เฮม ซาวัง ซาวังกับเมย โพนี้เคยเป็นนักศึกษาที่เข้าร่วมในการรัฐประหาร พ.ศ. 2488 เพื่อต่อต้านพระนโรดม สีหนุและเรียกร้องเอกราชของกัมพูชา
กองกำลังของขบวนการนี้มีประมาณ 800 คนเมื่อก่อตั้ง โดยกลุ่มของดาบ ฌวนเป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุด คณะกรรมการได้ออกหนังสือพิมพ์ “เอกราช” (เอกะเรียช) โดยมีความร่วมมือกับนักชาตินิยมฝ่ายซ้ายในเวียดมิญ แม้ว่าพระนโรดม จันทรังสีจะปฏิเสธที่จะร่วมงานกับเวียดมิญ
การแบ่งแยกระหว่างคณะกรรมการและเวียดมิญ

ปลายปี พ.ศ. 2491 ขบวนการต่อต้านของเขมรแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม และแบ่งย่อยเป็นสี่เขต เขตตะวันตกเฉียงเหนืออยู่ภายใต้การนำของดาบ ฌวน ส่วนอีกสามกลุ่มผู้นำเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ชาวอินโดจีน ดาบ ฌวนมีความแปลกแยกมากขึ้น เพราะเป็นกลุ่มที่ไม่ใช่คอมมิวนิสต์เพียงกลุ่มเดียว สมาชิกของคณะกรรมการ 4 คนเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ชาวอินโดจีน ทำให้คณะกรรมการพยายามที่จะลดอิทธิพลของเวียดมิญโดยพยายามเปลี่ยนแปลงผู้นำ
การจัดองค์กรใหม่

ใน พ.ศ. 2492 คณะกรรมการเปลี่ยนชื่อไปเป็นคณะกรรมการปลดปล่อยแห่งชาติเขมร (ภาษาเขมร: Kana Kamathikar Khmer Sang Cheat) และมีการเลือกคณะกรรมการใหม่ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2492 โดยลดคณะกรรมการที่เป็นฝ่ายซ้ายจาก 4 คนเหลือ 3 คนคือ เมย โพ เลียบ แก้วโมนี และมวน ในช่วงครึ่งปีแรกของพ.ศ. 2492 กลุ่มของเลียบ แก้ว โมนีได้แยกตัวออกไป โดยนำกำลังทหารไปด้วยราว 200 – 300 คน แก้ว ตัก แยกตัวออกไปในเดือนเมษายนโดยนำกำลังทหารไปด้วย 400 คน
ในเดือนกรกฎาคม ดาบ ฌวนได้ลอบฆ่าเมา ซารวธและเฮม ซาวัง ทำให้เขาถูกปลดจากผู้นำคณะกรรมการ ปก พอลกุณขึ้นมาเป็นผู้นำคนใหม่ และพระนโรดม จันทรังสีได้เข้ามาร่วมด้วยและกลายเป็นผู้นำระดับสูง ดาบ ฌวนได้ยอมมอบตัวต่อฝรั่งเศสในเดือนกันยายน พ.ศ. 2492 พร้อมด้วยกำลังทหาร 300 คน ทำให้เขาได้เป็นเจ้าหน้าที่ของฝรั่งเศส
คณะกรรมการและสมาคมเขมรอิสระ

ใน พ.ศ. 2493 เซิง งอก มิญได้จัดตั้งสมาคมเขมรอิสระขึ้นทางภาคตะวันออกของกัมพูชาโดยได้รับการสนับสนุนจากเวียดมิญอย่างมาก
ต้นปี พ.ศ. 2493 ปก พอลกุณลาออกจากตำแหน่งผู้นำของคณะกรรมการหลังถูกกล่าวหาว่ายักยอกเงินสำหรับนำไปซื้ออาวุธที่กรุงเทพฯ ในวันที่ 19 เมษายน เลียบ แก้ว โมนีได้รับเลือกให้เป็นผู้นำของคณะกรรมการทำให้แก้ว ตักกลับมาร่วมด้วยอีก ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2493 คณะกรรมการและสมาคมเขมรอิสระเดินทางไปเวียดนามใต้เพื่อเจรจากับเวียดมิญ
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 คณะกรรมการได้ประชุมที่พระตะบอง เลียบ แก้ว โมนีได้รับเลือกให้เป็นประธานอีก ส่วนแก้ว ตักถอนตัวออกไป และเกิดความขัดแย้งระหว่างเลียบ แก้ว โมนีกับแก้ว ตัก หลังจากการประชุมที่พระตะบองไม่นาน แก้ว ตักได้พยายามฆ่าเลียบ แก้ว โมนีเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ หลังจากที่คณะกรรมการได้ยื่นคำขาดกับแก้ว ตัก
ในเดือนเมษายน ความร่วมมือระหว่างคณะกรรมการกับสมาคมเขมรอิสระมีความแน่นแฟ้นขึ้น ในวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2494 เลียบ แก้ว โมนีได้เป็นผู้นำของคณะกรรมการอีก ส่วนกลุ่มของแก้ว ตักถูกกองกำลังของคณะกรรมการปราบปรามจนสลายตัวไปในช่วงปลายปี พ.ศ. 2494 ในช่วงนี้กองกำลังของคณะกรรมการแบ่งออกเป็นสามส่วน กลุ่มของอุก นิลพิชและอาจารย์ทุมสกมีบทบาททางภาคเหนือ และกลุ่มของทิม ตราลายมีอิทธิพลในพระตะบอง กลุ่มของตราลายมีความใกล้ชิดกับเวียดมิญและได้เข้าร่วมกับกลุ่มของเวียดมิญในที่สุด
หลัง พ.ศ. 2495

ใน พ.ศ. 2495 พระนโรดม จันทรังสีซึ่งเป็นผู้ต่อต้านกลุ่มฝ่ายซ้ายและเวียดมิญได้แยกตัวออกไป นำกำลังทหารราว 700-1000 คน เข้าร่วมมือกับฝ่ายรัฐบาล และต่อสู้กับเวียดมิญและชาวเขมรที่สนับสนุนเวียดมิญ กลุ่มของคณะกรรมการได้ติดต่อกับเซิง งอก ทัญ นักชาตินิยมและนิยมสาธารณรัฐซึ่งได้ตั้งกองกำลังต่อต้านของตนเองในเขตเสียมราฐ กลุ่มนี้ได้รับการสนับสนุนจากชาวกัมพูชาที่มีการศึกษาในเขตเมืองและพรรคประชาธิปไตย แก้ว ตักได้เข้าร่วมกับกลุ่มของเซิง งอก ทัญด้วย
ระหว่าง พ.ศ. 2495 – 2496 เลียบ แก้ว โมนียังคงมีนโยบายร่วมมือกับสมาคมเขมรอิสระ กลุ่มที่ไม่นิยมเวียดมิญได้แยกตัวออกไปรวมทั้งกลุ่มของนิลพิชและทุมสก โดยกล่าวว่าการร่วมมือกับเวียดมิญคือการยอมให้เวียดนามเข้ามาครอบงำกัมพูชา กลุ่มที่แยกตัวออกไปส่วนใหญ่จะไปร่วมมือกับเซิง งอก ทัญ คณะกรรมการนี้สิ้นสุดลงเมื่อกัมพูชาได้รับเอกราชจากฝรั่งเศส
วัดปราบปัจจามิตร

| วัดปราบปัจจามิตร វត្ត​ក្ដុលដូនទាវ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เมืองพระตะบอง ประเทศกัมพูชา
ประเภท: วัด
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดปราบปัจจามิตร หรือ วัดกระโดน (เขมร: វត្ត​ក្ដុលដូនទាវ) เป็นวัดในเมืองพระตะบอง ประเทศกัมพูชา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2388 เป็นวัดที่เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ตั้งทัพและสร้างวัดไว้เมื่อครั้งไปทำสงครามกับญวน ดังความในหนังสือ พระตะบอง ว่า
…วัดกโดลเป็นวัดโบราณ มีกำเนิดในสมัยนั้นด้วย แต่เดิมวัดนี้เป็นที่ตั้งค่ายของเจ้าพญาบดินทร์ แต่ภายหลังได้อุทิศที่ดินนี้ถวายพระพุทธศาสนา เพื่อสร้างวัดอารามแห่งหนึ่งชื่อว่า ‘วัดปราบปรามปัจจามิตร’ เขาสังเกตเห็นมีเหลือเจดีย์ ข้างหลังพระวิหาร ในลักษณะการตกแต่งที่แปลกแตกต่างจากวัดอื่นๆ ในจังหวัด (พระตะบอง)…
มีเรื่องเล่าว่าเมื่อครั้งที่เจ้าพระยาบดินทรเดชานำช้างเดินผ่านช้างทั้ง 4 เชือกหยุดพร้อมกันถือว่าเป็นลางดี ท่านจึงให้สร้างวัดขึ้นที่นี่ ด้านหน้าอุโบสถก็มีรูปปั้นช้าง 4 เชือกจำลองเหตุการณ์ในครั้งนั้น ต่อมาวัดนี้ก่อสร้างใหญ่โตเป็นวัดประจำตระกูลอภัยวงศ์ เจ้าเมืองพระตะบองที่ครองเมืองพระตะบองตั้งครั้งรัชกาลที่ 1 จนถึงรัชกาลที่ 5
อุโบสถเป็นรูปแบบที่นิยมสร้างกันในกัมพูชา รูปแบบเช่นเดียวกับที่วัดแก้วพิจิตร หน้าบันอุโบสถทั้งด้านหน้าและหลัง เป็นตราจักรีวางบนพระแสงขรรค์ชัยศรี เปล่งแสงทองบนลวดลายชดช้อย ส่วนด้านหลังเป็นรูปพระตะบองบนพานแว่นฟ้า สัญลักษณ์ตำแหน่งเจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ ภายในอุโบสถมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวพระตะบองศรัทธามาก คือ เสาพระ 4 หน้า ที่เล่ากันว่าลอยมากับน้ำมีลักษณะเป็นท่อนไม้ แต่ด้านบนสลักเป็นรูปพระพุทธรูปทั้งสี่ด้าน ส่วนพระประธานในปัจจุบันเป็นองค์ใหม่ สร้างขึ้นหลังจากเขมรแดงทำลายองค์เดิมแล้วนำไปทำถนน และยังมีเสาไม้ในอุโบสถประดับด้วยแผ่นทองเหลืองแกะสลักพันรอบเสาทุกต้นไว้ ด้านหลังอุโบสถมีเจดีย์บรรจุอัฐิของผู้คนในตระกูลอภัยวงศ์ ซึ่งตรงประตูทางเข้ามีปูนปั้นเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม อภัยวงศ์) ยืนอยู่ตรงขอบประตู
ส่วนตึกอาคารหลังเก่าที่เคยใช้เรียนพระปริยัติธรรมทรุดโทรมมากแล้ว และมีปูนปั้นรูปต่างๆ เป็นปริศนาธรรมประดับตามเสามุมกำแพง ภายในวัดมีสระน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่มีความเชื่อกำกับว่ามีการนำพูนดินไปถมสร้างเป็นอาคารโบสถ์