stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซูอิไซด์ซีซัน
ชาร์ต

| ชาร์ต (2008) | ตำแหน่ง สูงสุด |
| --- | --- |
Australian Albums (ARIA): 28
Dutch Albums (Album Top 100): 99
Scottish Albums (OCC): 58
Swedish Albums (Sverigetopplistan): 27
UK Albums (OCC): 47
UK Rock & Metal Albums (OCC): 3
US Billboard 200: 107
US Heatseekers Albums (Billboard): 2
US Independent Albums (Billboard): 9
US Top Alternative Albums (Billboard): 18
US Top Catalog Albums (Billboard): 17
US Top Hard Rock Albums (Billboard): 17
การรับรอง

| ประเทศ | การรับรอง | จำนวนหน่วยที่รับรอง/ยอดขาย |
| --- | --- | --- |
| United Kingdom (BPI) | Silver | 60,000‡ |
 ‡ตัวเลขสตรีมมิงและยอดขายขึ้นอยู่กับการรับรองเพียงอย่างเดียว
บีจีสเตเดียม

| --- | --- |

th
ที่ตั้ง: ตำบลบึงยี่โถ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี ประเทศไทย
พิกัด: 14°00′02″N 100°40′45″E﻿ / ﻿14.000649°N 100.679028°E﻿ / 14.000649; 100.679028
เจ้าของ: บีจี ปทุม ยูไนเต็ด
ผู้ดำเนินการ: บีจี ปทุม ยูไนเต็ด
ความจุ: 15,114 ที่นั่ง
พื้นผิว: หญ้า
ป้ายแสดงคะแนน: มี
เปิดใช้สนาม: 7 มีนาคม พ.ศ. 2553
การใช้งาน
บีจี ปทุม ยูไนเต็ด (พ.ศ. 2553–ปัจจุบัน) ราชประชา (พ.ศ. 2563–2565)
ปทุมธานี สเตเดียม เป็นสนามฟุตบอลหญ้าจริง ขนาด 68 x 105 เมตร สร้างขึ้นติดกับ บริษัท บางกอกกล๊าส จำกัด (มหาชน) บนถนนรังสิต-นครนายก ตำบลบึงยี่โถ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี สำหรับใช้ในการแข่งขันฟุตบอลเกมเหย้าของสโมสรฟุตบอลบีจี ปทุม ยูไนเต็ด ในไทยลีก และเคยใช้จัดการแข่งขันระดับนานาชาติของทีมชาติไทยในบางโอกาส รวมถึงฟุตบอลถ้วยรายการสำคัญของประเทศไทย
สนามนี้มีความจุทั้งหมด 15,114 ที่นั่งหลังจากก่อสร้างอัฒจันทร์ครบ 4 ด้าน พร้อมเก้าอี้สนามกีฬามาตรฐานที่ได้รับการรับรองมาตรฐานจากสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (FIFA) และสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (AFC) ในระดับ A
ประวัติ

สนามแห่งนี้เดิมมีชื่อว่า ลีโอ สเตเดียม ตามชื่อผู้สนับสนุนหลักซึ่งอยู่ในเครือเดียวกับบางกอกกล๊าส มีความจุเริ่มต้นทั้งหมด 10,114 ที่นั่ง และมีอัฒจันทร์ 3 ด้าน โดยเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2553 เดิมสนามแห่งนี้เป็นสนามหญ้าเทียมทั้งหมด จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2561 จึงได้เปลี่ยนเป็นหญ้าจริงแทน
ต่อมาในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2565 สโมสรฟุตบอลบีจี ปทุม ยูไนเต็ด ได้เปลี่ยนชื่อสนามเหย้าจาก ลีโอ สเตเดียม เป็น บีจี สเตเดียม โดยได้รับการอนุมัติจากสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ และบริษัท ไทยลีก จำกัด
ต่อมาในปี พ.ศ. 2566 ทางสโมสรได้ปรับปรุงสนามโดยเพิ่มอัฒจันทร์ฝั่งทิศตะวันออกที่ว่างไว้ ซึ่งสามารถรองรับผู้ชมได้อีกประมาณ 5,000 ที่นั่ง และเปิดใช้งานครั้งแรกในการแข่งขันไทยลีก ฤดูกาล 2566–67 ที่บีจี ปทุม ยูไนเต็ด พบกับบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด เมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2567 ทำให้ปัจจุบัน สนามบีจี สเตเดียม มีอัฒจันทร์ครบ 4 ด้าน รองรับความจุผู้ชมได้อยู่ที่ประมาณ 15,114 ที่นั่ง
การแข่งขันระดับทีมชาติ

| วันที่ | ทีม 1 | ผล | ทีม 2 | รายการ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 10 ตุลาคม พ.ศ. 2562 |  ไทย | 1–1 |  สาธารณรัฐคองโก | เกมกระชับมิตร |
| 27 มีนาคม พ.ศ. 2565 |  ไทย | 1–0 |  ซูรินาม | เกมกระชับมิตร |
| 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 |  ไทย | 1–2 |  บาห์เรน | เกมกระชับมิตร |
| 15 มิถุนายน พ.ศ. 2566 |  ไทย | 2–1 |  ลาว | ฟุตบอลชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2023 รอบแรก |
| 18 มิถุนายน พ.ศ. 2566 |  ไทย | 3–0 |  มาเลเซีย | ฟุตบอลชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2023 รอบแรก |
| 21 มิถุนายน พ.ศ. 2566 |  ไทย | 1–0 |  เยเมน | ฟุตบอลชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2023 รอบแรก |
| 25 มิถุนายน พ.ศ. 2566 |  ไทย | 1–4 |  เกาหลีใต้ | ฟุตบอลชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2023 รอบก่อนรองชนะเลิศ |
เหตุการณ์สำคัญ

ช้าง เอฟเอคัพ 2562 รอบชิงชนะเลิศ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 ระหว่าง การท่าเรือ และ ราชบุรี มิตรผล
รีโว่ ลีกคัพ 2564–65 รอบชิงชนะเลิศ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 ระหว่าง บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด และ พีที ประจวบ
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลสนาม เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กสโมสรฟุตบอลบีจี ปทุม ยูไนเต็ด |
| --- | --- |
 ประวัติ  ผู้เล่น  หัวหน้าผู้ฝึกสอน  ฤดูกาล  เอเชีย  สถิติ  เกียรติประวัติ  ทีมสำรองและทีมเยาวชน 
สนามเหย้า:  สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ 60 พรรษา (2552)  บีจีสเตเดียม (2553-ปัจจุบัน) 
ฤดูกาล:  2553  2554  2555  2556  2557  2558  2559  2560  2561  2562  2563–64  2564–65  2565–66  2566–67  2567–68 
บุคลากร:  ปวิณ ภิรมย์ภักดี 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  สโมสรฟุตบอลธนาคารกรุงไทย  บริษัท บีจี สปอร์ตส์ จำกัด  อำเภอธัญบุรี  จังหวัดปทุมธานี 
| ด ค กสนามกีฬาไทยลีก |
| --- | --- |
สนามใน ฤดูกาลปัจจุบัน (2567–68):  ช้างอารีนา (บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด)  แพตสเตเดียม (การท่าเรือ)  ดราก้อน โซลาร์ พาร์ค (ราชบุรี)  สนามกีฬากลางขอนแก่น (ขอนแก่น ยูไนเต็ด)  บีจีสเตเดียม (บีจี ปทุม ยูไนเต็ด)  สนามกีฬาโรงเรียนกีฬาเทศบาลนครนครปฐม (นครปฐม ยูไนเต็ด)  สนามทะเลหลวง (สุโขทัย)  พิชญสเตเดียม (หนองบัว พิชญ)  ลำพูน วอร์ริเออร์ สเตเดียม (ลำพูน วอร์ริเออร์)  ทรูสเตเดียม (ทรูแบงค็อก ยูไนเต็ด)  สนามเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา (นครราชสีมา มาสด้า)  สนามกีฬากลางระยอง (ระยอง)  สามอ่าวสเตเดียม (พีที ประจวบ)  ลีโอ เชียงราย สเตเดียม (ลีโอ เชียงราย ยูไนเต็ด)  ธันเดอร์โดมสเตเดียม (เมืองทอง ยูไนเต็ด) 
สนามที่เคยใช้แข่งขัน:  ชลบุรี ยูทีเอ สเตเดียม  สนามบุณยะจินดา  สนามกีฬากลางตราด  สนามกีฬาสมโภชเชียงใหม่ 700 ปี  แม่กวงสเตเดียม  สนามกีฬากลางจังหวัดลำปาง  เขาพลองสเตเดียม  สนามกีฬาราชนาวี สัตหีบ  สนามกีฬาลาดกระบัง 54  สนามกีฬากลางสุพรรณบุรี  สนามศรีนครลำดวน  สมุทรปราการสเตเดียม  สนามกีฬากลางสมุทรสงคราม  ยูเอ็มที สเตเดียม  สนามทีโอที สเตเดียม  สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา  สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ เทศบาลนครนนทบุรี  สนามกีฬาหนองปรือ  พีทีทีสเตเดียม  สนาม ม.มหิดล ศาลายา  สนามศรีราชา ซูซูกิ สเตเดี้ยม  สนามกีฬาติณสูลานนท์  สนามกีฬากลางสระบุรี  สนามกีฬากองทัพบก  สนามกีฬาธูปะเตมีย์  เขากระโดง สเตเดียม  ราชมังคลากีฬาสถาน  สนามฟุตบอลเทพหัสดิน  สนามศุภชลาศัย
จิมมี คาร์เตอร์
ประวัติ

จิมมี คาร์เตอร์ จบการศึกษาระดับปริญญาโทจากเมืองแอนนาโปลิส และเป็นนายทหารเรือ ได้รับเลือกเป็นผู้ว่าการรัฐจอร์เจีย ค.ศ. 1970 ต่อมาได้สมัครลงเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ และได้ชนะ ชนะผู้สมัครพรรครีพับลิกัน นายเจอรัลด์ ฟอร์ด ในปี ค.ศ. 1976
มีผลงานสำคัญคือการจัดการประชุมสันติภาพ ระหว่างอาหรับกับอิสราเอลที่แคมป์เดวิดใน ค.ศ. 1979 อียิปต์และอิสราเอลได้ทำสัญญาสันติภาพยุติสงครามยาวนานระหว่างกันถึง 30 ปี ในสมัยของคาร์เตอร์นี้เป็นสมัยที่สหรัฐตกลงคืนคลองปานามาให้แก่ชาวปานามา พยายามแก้ไขวิกฤตการณ์น้ำมัน ค.ศ. 1979 และเกิดเรื่องโซเวียตบุกอัฟกานิสถาน ค.ศ. 1979 สหรัฐตัดสินใจงดส่งข้าว และเทคโนโลยีและสั่งถอนนักกีฬาออกจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่มอสโก นอกจากนี้ยังมีเหตุการณ์จับเจ้าหน้าที่สถานทูตอเมริกันในอิหร่าน ใน ค.ศ. 1979 ปัญหาตะวันออกกลางไม่สามารถยุติเด็ดขาด และความเสื่อมโทรมทางเศรษฐกิจภายในสหรัฐเอง
อีซีทรี

| EC3 |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Michael Hunter Hutter
เกิด:  (1983-03-18) มีนาคม 18, 1983 (41 ปี) Willoughby, Ohio, United States
ที่พัก: Tampa, Florida, United States
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Agent B Agent D Derrick Bateman EC3 Ethan Carter III  Michael Hutter Mike Hutter
ส่วนสูง: 6 ft 2 in (1.88 m)
น้ำหนัก: 231 lb (105 kg)
มาจาก: Willoughby, Ohio Cleveland, Ohio Boca Raton, Florida Palm Springs, Florida
ฝึกหัดโดย: Florida Championship Wrestling
เปิดตัว: 2002
แชมป์ TNA 2 สมัย
แชมป์ Impact Grand 1 สมัย
ไมเคิล ฮันเตอร์ ฮัตเตอร์ (Michael Hunter Hutter; เกิด 18 มีนาคม ค.ศ. 1983) เป็นนักมวยปล้ำชาวอเมริกันที่รู้จักดีในนาม อีธาน คาร์เตอร์ที่ 3 (Ethan Carter III) หรือชื่อย่อ อีซีทรี (EC3)
ประวัติ > เข้าสู่ WWE

ในปี 2009 เขาได้เซ็นสัญญากับ WWE โดยเปิดตัวเป็นนักมวยปล้ำฝึกหัดใน FCW ในนาม เดร์ริก เบทแมน ก่อนเปิดตัวกับ NXT ในช่วงยังคงเป็นค่ายพัฒนาผู้ฝึกซึ่งมีแดเนียล ไบรอันเป็นอาจารย์ แต่พอเวลาผ่านไปเจ้าตัวก็ยังคงวนเวียนกับสถานะ Jobber และสตาร์ระดับกลางจนหมดสัญญากับ WWE ในช่วงปี 2013
ประวัติ > เข้าสู่ TNA

เขาเซ็นสัญญากับ Impact Wrestling หรือ TNA วันที่ 29 สิงหาคม 2013 ได้รับการสถาปนาและชุบตัวโดย Dixie Carter และเปิดตัวในนามของ Ethan Carter รุ่นที่ 3 ซึ่งเป็นหลานชาย(ในบท)ของ Dixie ในฐานะอธรรมที่แสบสุดเขาเอาชนะพวกนักมวยปล้ำโนเนมจนไปถึงตำนานของ WCW อย่างสติง และได้ไปมีปัญหากับ Willow ชั่วระยะหนึ่ง ไม่นานเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม หลังจากที่คาร์เตอร์สามารถเอาชนะมิสเตอร์แอนเดอร์สันไปได้ทำให้เขาได้กลายเป็นผู้ท้าชิงอันดับหนึ่งในศึก Slammiversary XIII แต่ไปแพ้ให้กับเคิร์ต แองเกิล ในเดือนกรกฎาคม เขาสามารถคว้าแชมป์ TNA World Heavyweight Championship เป็นสมัยแรกได้ จากนั้นก็พัฒนาฝีมือการปล้ำโดยเฉพาะทักษะการพูดที่ทำให้เขากลายเป็นสตาร์ที่หลายสมาคมต่างก็ต้องการตัวขึ้นมา ก่อนจะออกจาก Impact ในปี 2018 และเซ็นสัญญากับ NXT อีกครั้งในนาม อีซีทรี (EC3)
ประวัติ > กลับสู่ WWE

เมื่อวันที่ 27 มกราคม 2018 EC3 ได้กลับมาอีกครั้งโดยเป็นคนดูที่นั่งอยู่ในกลุ่มผู้ชมในศึก NXT TakeOver: Philadelphia EC3 ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการใน NXT เมื่อวันที่ 28 มีนาคม เขาได้ออกมาขัดจังหวะวิลเลียม รีกัลผู้จัดการทั่วไปของ NXT และได้ขอเข้าร่วมไต่บันได 6 คนในศึก NXT TakeOver: New Orleans เพื่อหาแชมป์ NXT North American Championship คนแรก ซึ่งมี Killian Dain, Adam Cole, Ricochet, Lars Sullivan และVelveteen Dream เข้าร่วมด้วย แต่ก็ไม่ได้เป็นผู้ชนะ ใน Raw วันที่ 17 ธันวาคม 2018 ได้มีการประกาศว่า EC3 จะได้ขึ้นค่ายหลักของ WWE และได้แชมป์ 24/7 ก่อนจะออกในปี 2020
ประวัติ > เข้าสู่ NWA

เขาได้เปิดตัวกับ NWA และสามารถคว้าแชมป์โลก NWA ได้จากไทรัส
แชมป์และรางวัล

Absolute Intense Wrestling
AIW Absolute Championship (1 time)
Atomic Revolutionary Wrestling
ARW Heavyweight Championship (1 time)
Florida Championship Wrestling
FCW Florida Tag Team Championship (1 time) – with Johnny Curtis
Firestorm Pro Wrestling
Firestorm Pro Heavyweight Championship (1 time)
House of Glory
HOG World Heavyweight Championship (1 time)
National Wrestling Alliance
NWA Worlds Heavyweight Championship (1 time)
NWA National Championship (1 time)
Ohio Valley Wrestling
OVW National Heavyweight Championship (1 time)
Pro Wrestling Illustrated
Ranked No. 20 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2016
Total Nonstop Action Wrestling / Impact Wrestling
TNA World Heavyweight Championship (2 times)
Impact Grand Championship (1 time)
Feast or Fired (2013 – World Tag Team Championship contract)
Feast or Fired (2018 – Pink Slip)
TNA Joker's Wild (2014)
TNA World Title Series (2016)
Bound for Glory Playoffs (2016)
Moment of the Year (2020) – returning to Impact at Slammiversary, shared with the other returns and debuts that night
WrestleCircus
WC Ringmaster Championship (1 time)
WWE
WWE 24/7 Championship (4 times)
แหล่งข้อมูลอื่น

อีซีทรี ที่ WWE.com
Impact Wrestling Profile เก็บถาวร 2018-01-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Michael Hutter ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี
ซีลทีมซิกซ์

หน่วยต่อต้านการก่อการร้ายและหน่วยภารกิจพิเศษ
| กองพัฒนาสงครามพิเศษทางเรือ |
| --- | --- |
Naval Special Warfare Development Group
ตราสัญลักษณ์ซีลทีมซิกซ์
ประจำการ: พฤศจิกายน ค.ศ. 1980 – ปัจจุบัน
ประเทศ:  สหรัฐ
ขึ้นต่อ:  หน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษสหรัฐ  กองบัญชาการร่วมปฏิบัติการพิเศษ  หน่วยบัญชาการสงครามพิเศษทางเรือ กองทัพเรือสหรัฐ
เหล่า:  กองทัพเรือสหรัฐ
รูปแบบ: ปฏิบัติการพิเศษ หน่วยภารกิจพิเศษ
บทบาท: การปฏิบัติการพิเศษ การต่อต้านการก่อการร้าย การชิงตัวประกัน การปฏิบัติภารกิจโดยตรง การลาดตระเวนพิเศษ
กำลังรบ: กำลังพลที่ได้รับอำนาจ 1,787 นาย: กำลังพลทางทหาร 1,342 นาย  กำลังพลพลเรือน 445 นาย 
กองบัญชาการ: แดมเนกซ์แอนเนกซ์ สถานีอากาศนาวีโอเชียนา เวอร์จิเนียบีช รัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐ
สมญา: "ซีลทีมซิกซ์", "เดฟกรู", "กองกำลังเฉพาะกิจสีน้ำเงิน", "เอ็นเอสดับเบิลยูดีจี"
คำขวัญ: เพื่อบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า
ปฏิบัติการสำคัญ: ปฏิบัติการเออเจินฟิวรี การจี้เครื่องบินทีดับเบิลยูเอ เที่ยวบินที่ 847 การจี้เรืออากิลเล ลาอูโร ปฏิบัติการโอกาสครั้งสำคัญ ปฏิบัติการจัสต์คอส ปฏิบัติการพายุทะเลทราย สงครามกลางเมืองโซมาเลีย ปฏิบัติการโกธิคเซอร์เพนต์ ปฏิบัติการส่งเสริมประชาธิไตย สงครามยูโกสลาเวีย การล่าอาชญากรสงครามเซอร์เบีย สงครามต่อต้านการก่อการร้ายทั่วโลก ปฏิบัติการเสรีภาพยั่งยืน  สงครามอิรัก  สงครามในปากีสถานตะวันตกเฉียงเหนือ  ปฏิบัติการหอกเนปจูน  ปฏิบัติการแก้ปัญหาจากต้นกำเนิด  การก่อการกำเริบอัลกออิดะฮ์ในประเทศเยเมน  ปฏิบัติการฟรีดอมเซนทิเนล 
รางวัลหน่วย: รางวัลสดุดีหน่วยประธานาธิบดี
กองพัฒนาสงครามพิเศษทางเรือ (อังกฤษ: Naval Special Warfare Development Group; อักษรย่อ: NSWDG) เป็นที่รู้จักในนาม เดฟกรู (อักษรย่อ: DEVGRU; อังกฤษ: DEVelopment GRoUp) หรือ ซีลทีมซิกซ์ (อังกฤษ: SEAL Team Six) เป็นส่วนเสริมกองทัพเรือสหรัฐของกองบัญชาการร่วมปฏิบัติการพิเศษ (JSOC) ซึ่งมักได้รับการอ้างถึงภายในกองบัญชาการดังกล่าวในฐานะ กองกำลังเฉพาะกิจสีน้ำเงิน (อังกฤษ: Task Force Blue) เดฟกรูได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายบริหารโดยหน่วยบัญชาการสงครามพิเศษทางเรือ และสั่งการดำเนินการโดยกองบัญชาการร่วมปฏิบัติการพิเศษ ข้อมูลส่วนใหญ่เกี่ยวกับเดฟกรูจัดอยู่ในประเภทและรายละเอียดของกิจกรรมที่มักจะไม่ได้รับความเห็นโดยกระทรวงกลาโหมหรือทำเนียบขาว แม้จะมีการเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการ แต่ "ซีลทีมซิกซ์" ยังคงเป็นชื่อเล่นของหน่วยที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง
เดฟกรูและกองทัพบกที่คล้ายกัน, กองกำลังเดลตา เป็นหน่วยภารกิจพิเศษระดับ 1 ของทหารสหรัฐ ซึ่งทำหน้าที่ปฏิบัติการภารกิจที่ซับซ้อน, เป็นความลับทางราชการ และอันตรายที่สุด ซึ่งบังคับบัญชาโดยคณะผู้บัญชาการแห่งชาติ เดฟกรูดำเนินภารกิจพิเศษต่าง ๆ เช่น การต่อต้านการก่อการร้าย, การชิงตัวประกัน, การลาดตระเวนพิเศษ และการปฏิบัติภารกิจโดยตรง (การปะทะระยะใกล้ หรือปฏิบัติการรุกขนาดเล็ก) ซึ่งมักจะปะทะกับเป้าหมายที่มีค่าสูง
ประวัติ

ต้นกำเนิดของเดฟกรูอยู่ในหน่วยซีลทีมซิกซ์ ซึ่งเป็นหน่วยที่สร้างขึ้นจากผลพวงของปฏิบัติการกรงเล็บอินทรี ในช่วงวิกฤตการณ์ตัวประกันอิหร่านใน ค.ศ. 1979 ริชาร์ด มาร์ซินโก ได้เป็นหนึ่งในสองผู้แทนกองทัพเรือสหรัฐสำหรับกองกำลังเฉพาะกิจคณะเสนาธิการร่วมที่รู้จักกันในชื่อ "ชุดต่อต้านก่อการร้าย" (Terrorist Action Team, TAT) วัตถุประสงค์ของทีเอทีคือเพื่อพัฒนาแผนการปลดปล่อยตัวประกันชาวอเมริกันที่ถูกจับในประเทศอิหร่าน โดยหลังจากเกิดความย่อยยับที่ฐานเดสเสิร์ตวันในประเทศอิหร่านแล้ว กองทัพเรือก็ได้เล็งเห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องมีหน่วยต่อต้านการก่อการร้ายเต็มเวลา และมอบหมายให้มาร์ซินโกออกแบบและพัฒนา
มาร์ซินโกเป็นผู้บังคับบัญชาคนแรกของหน่วยใหม่นี้ ซึ่งในขณะนั้นมีทีมซีลเพียงสองทีมคือซีลทีมวัน และซีลทีมทู มาร์ซินโกตั้งชื่อหน่วยซีลทีมซิกซ์เพื่อสร้างความสับสนให้แก่หน่วยสืบราชการลับของสหภาพโซเวียตกับจำนวนทีมซีลที่มีอยู่จริง แพลงก์โอนเนอร์ของหน่วย (สมาชิกผู้ก่อตั้ง) ได้รับการสัมภาษณ์และคัดเลือกโดยมาร์ซินโกจากทั่วชุมชนทีมทำลายใต้น้ำ/ซีล ซีลทีมซิกซ์ได้รับหน้าที่อย่างเป็นทางการในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1980 และโปรแกรมการฝึกการทำงานที่เข้มข้นและก้าวหน้า ทำให้หน่วยพร้อมปฏิบัติภารกิจในอีกหกเดือนต่อมา ซีลทีมซิกซ์กลายเป็นหน่วยกู้ภัยตัวประกันและต่อต้านการก่อการร้ายชั้นนำของกองทัพเรือสหรัฐ ซึ่งได้รับการเปรียบเทียบกับกองกำลังเดลตาชั้นยอดของกองทัพบกสหรัฐ มาร์ซินโกตำแหน่งผู้บัญชาการหน่วยซีลทีมซิกซ์เป็นเวลาสามปีตั้งแต่ ค.ศ. 1980 ถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1983 แทนที่จะเป็นผู้บังคับบัญชาสองปีในกองทัพเรือในเวลานั้น ซีลทีมซิกซ์เริ่มต้นด้วยมือปืน 75 นาย อ้างอิงจากมาร์ซินโก เงินสมทบการฝึกอาวุธยุทธภัณฑ์ประจำปีนั้นสูงกว่าของเหล่านาวิกโยธินสหรัฐฯทั้งหมด[ต้องการอ้างอิง][งานค้นคว้าต้นฉบับ?] หน่วยนี้มีทรัพยากรไม่จำกัดในการทำลายล้าง ใน ค.ศ. 1984 มาร์ซินโกและสมาชิกหนึ่งโหลของซีลทีมซิกซ์จะก่อตั้ง "เรดเซลล์" (หรือที่เรียกว่าโอพี-06ดี) ซึ่งเป็นหน่วยพิเศษที่ออกแบบมาเพื่อทดสอบความมั่นคงของการเข้าประจำตำแหน่งทางทหารของอเมริกา
ใน ค.ศ. 1987 ซีลทีมซิกซ์ถูกยุบ และมีการจัดตั้งหน่วยใหม่ที่ชื่อ "กองพัฒนาสงครามพิเศษทางเรือ" ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วเป็นผู้สืบทอดของซีลทีมซิกซ์ เหตุผลในการยุบนั้นมีหลายประการ แต่ชื่อซีลทีมซิกซ์มักใช้ในการอ้างอิงถึงเดฟกรู
ประวัติ > ข้อโต้เถียง

ประวัติของหน่วยงานไม่เคยเกิดขึ้นโดยปราศจากเหตุการณ์การโต้เถียง เหตุการณ์หนึ่งดังกล่าวเกิดขึ้นใน ค.ศ. 2010 ระหว่างความพยายามช่วยชีวิตลินดา นอร์โกรฟ ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ช่วยเหลือชาวอังกฤษจากตอลิบานผู้ลักพาตัวในประเทศอัฟกานิสถาน ซึ่งเธอเสียชีวิตจากการบาดเจ็บที่เกิดจากระเบิดมือที่หลงทางของหน่วยซีล ส่วนใน ค.ศ. 2017 จ่าสิบตรี โลแกน เมลการ์ ซึ่งเป็นกำลังพลหน่วยรบพิเศษกองทัพบก ได้เสียชีวิตจากการบาดเจ็บระหว่างเหตุการณ์เฮซซิงที่ฐานในประเทศมาลี ซึ่งส่งผลให้มีการดำเนินคดีทางอาญากับสมาชิกเดฟกรูสองนาย และสมาชิกปฏิบัติการพิเศษนาวิกโยธินสองนาย
หลังจากการสอบสวนสองปีโดยดิอินเทอร์เซปต์ มีการเปิดเผยรายงานใน ค.ศ. 2017 โดยกล่าวหาซีลทีมซิกซ์และผู้บังคับบัญชาในการใช้ในทางที่ผิด, ความผิดทางอาญา และการปกปิด การสอบสวนดังกล่าวรวมถึงการสัมภาษณ์สมาชิกและเจ้าหน้าที่จำนวนมากของหน่วย ซึ่งเล่าถึงการมีส่วนร่วมของกลุ่มในการใช้ในทางที่ผิด รวมถึงสิ่งที่สมาชิกบางคนถูกอธิบายว่าเป็นอาชญากรรมสงคราม ซึ่งบรรดาอดีตสมาชิกหน่วยและเจ้าหน้าที่กล่าวว่าผู้บังคับบัญชายอมรับและปกปิดในการใช้ในทางที่ผิด
โครงสร้าง

เดฟกรูแบ่งออกเป็นกองทหารสายรหัสสี ได้แก่:
เรดสควอดรอน (จู่โจม)
บลูสควอดรอน (จู่โจม)
โกลด์สควอดรอน (จู่โจม)
ซิลเวอร์สควอดรอน (จู่โจม)
แบล็กสควอดรอน (การข่าวกรอง, การลาดตระเวน และการเฝ้าตรวจ)
เกรย์สควอดรอน (ทีมเคลื่อนที่ การขนส่ง/นักประดาน้ำ, หน่วยตอบโต้เร็ว)
กรีนทีม (การคัดเลือก/การฝึก)
แต่ละกองทหารจู่โจมซึ่งมักจะนำโดยนาวาโท (O-5) แบ่งออกเป็นสามกองทหารของหน่วยซีลที่เข่าร่วม ซึ่งมักเรียกว่าผู้จู่โจม กองทหารแต่ละกองเหล่านี้ได้รับคำสั่งจากนายทหารชั้นสัญญาบัตรอาวุโส ซึ่งมักจะเป็นนาวาตรี (O-4) หัวหน้ากองทหารยังทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาให้แก่ผู้บังคับกองทหาร และเป็นหน่วยซีลที่เข่าร่วมสูงสุดในกองทหาร โดยปกติแล้วจะเป็นพันจ่าเอก (E-9) กองทหารเดฟกรูแบ่งออกเป็นทีมที่เล็กกว่า โดยกองทหารแต่ละกองมีสมาชิกประมาณ 16 นาย และนำโดยนายทหารชั้นสัญญาบัตรอาวุโส รวมทั้งหัวหน้ากองทหาร ทีมจู่โจมแต่ละทีมนำโดยหน่วยซีลอาวุโส ซึ่งมักจะเป็นพันจ่าโท (E-8) และบางครั้งเป็นพันจ่าตรี (E-7) ส่วนที่เหลือของทีมเหล่านี้เต็มไปด้วยพันจ่าตรี (E-7), จ่าเอก (E-6), และจ่าโท (E-5) โดยสมาชิกแต่ละนายที่มีบทบาทตามลำดับ
แต่ละกองทหารจู่โจมก็มีชื่อเล่นเฉพาะเช่นกัน ตัวอย่าง ได้แก่ โกลด์สควอดรอนส์ครูเซเดอส์, เรดสควอดรอนส์อินเดียนส์, บลูสควอดรอนส์ไพเรตส์, ซิลเวอร์สควอดรอนส์เฮดฮันเตอส์ และเกรย์สควอดรอนส์ไวกิงส์ ทั้งนี้ กองทหารจู่โจมได้รับการสนับสนุนจากกำลังพลสนับสนุนที่หลากหลาย รวมถึงนักเข้ารหัสลับ, นักสื่อสาร, ช่างเทคนิคของหน่วยทำลายล้างวัตถุระเบิด, คนจูงสุนัข และบางครั้งเป็นนักขับเครื่องบินจากฝูงบินยุทธวิธีพิเศษที่ 24 ของกองทัพอากาศสหรัฐ ซึ่งเป็นหน่วยย่อยของกองบัญชาการร่วมปฏิบัติการพิเศษ กองทัพอากาศ
ตามรายงานของสำนักงานตรวจสอบอิสระของรัฐสภาเกี่ยวกับหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ในปีงบประมาณ 2014 เดฟกรูมีตำแหน่งที่อนุมัติทั้งหมด 1,787 ตำแหน่ง โดย 1,342 เป็นทหาร และ 445 เป็นพลเรือน
อาวุธปืน

ต่อไปนี้คือรายชื่ออาวุธปืนที่เดฟกรูใช้ แต่เนื่องจากลักษณะที่เป็นความลับของหน่วย รายการนี้จึงไม่ครอบคลุมทั้งหมด
โนเวสกี 10.5 นิ้ว เอ็นเอสอาร์ ขนาด 5.56×45 มม.
เฮคเลอร์อุนด์ค็อค ฮาคา416 ขนาด 5.56×45 มม. (ก่อนหน้านี้ปืนไรเฟิลเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ปฏิบัติงานและมักจะดัดแปลง ทั้งอย่างมีนัยสำคัญและหลากหลายตามความชอบส่วนตัว ด้วยอุปกรณ์เสริมของโซปมอด เช่น เครื่องบังคับเสียง, พานท้ายปืน, กล้องเล็ง, เลเซอร์, ไฟฉายติดปืน และด้ามปืน)[ต้องการอ้างอิง]
เฮคเลอร์อุนด์ค็อค เอ็มเพ7 ขนาด 4.6×30 มม.
โคลต์ เอ็มเค 18 ซีคิวบีอาร์ ขนาด 5.56×45 มม.
เอ็ม4เอ1 (ผู้ผลิตหลายราย) ขนาด 5.56×45 มม. (ไม่ได้ใช้กันทั่วไปแต่ยังอยู่ในรายการสิ่งของ และปรับแต่งด้วยชิ้นโซปมอดเช่นกัน)
โคลต์ เอ็มเค 12 เอสพีอาร์ ขนาด 5.56×45 มม.
ไนส์อาร์มาเมนต์คัมพานี เอสอาร์-25 ขนาด 7.62×51 มม.
เรมิงตัน โมเดล 700 "เอ็มเค 13 มอด. 5" .300 วินเชสเตอร์ แมกนัม
แมกมิลแลนไฟร์อามส์ แทก-338 .338 ลาปัว
แมกมิลแลน แทก-50 "เอ็มเค 15 มอด. 0 .50 บีเอ็มจี
บาร์เรตต์ เอ็ม107เอ1 .50 บีเอ็มจี
เฮคแลร์อุนด์คอค ฮาคา45 "เอ็มเค 24 มอด. 0" .45 เอซีพี
ซิก ซาวเออร์ พี226 "พี226อาร์ เอ็มเค 25" ขนาด 9×19 มม.
กล็อก 19 ขนาด 9×19 มม.
ซิก ซาวเออร์ พี320 ขนาด 9×19 มม.[ต้องการอ้างอิง]
ผู้บัญชาการ

| ผู้บัญชาการ | ระดับ | วาระผู้บัญชาการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
(ซีลทีมซิกซ์)
| ริชาร์ด มาร์ซินโก | ทีมทำลายใต้น้ำ/ทดแทน คลาส 26 | ค.ศ. 1980 ถึง 1983 |  |
| รอเบิร์ต เอ. กอร์มลี | ทีมทำลายใต้น้ำ/ทดแทน คลาส 31 | ค.ศ. 1983 ถึง 1986 |  |
| ธอมัส อี. เมอร์ฟี | ทีมทำลายใต้น้ำ/ทดแทน คลาส 35 | ค.ศ. 1986 ถึง 1987[การพิสูจน์ยืนยันล้มเหลว] | [ต้องการอ้างอิงเพิ่มเติม] |
(เดฟกรู)
| ริชาร์ด วูเลิร์ด | ทีมทำลายใต้น้ำ/ทดแทน คลาส 38 | ค.ศ. 1987 ถึง 1990[การพิสูจน์ยืนยันล้มเหลว] | [ต้องการอ้างอิงเพิ่มเติม] |
| รอนัลด์ อี. ยอว์ | ทีมทำลายใต้น้ำ/ทดแทน คลาส 37 | ค.ศ. 1990 ถึง 1992 |  |
| ธอมัส จี. โมเซอร์ | ทำลายใต้น้ำพื้นฐาน/ซีล คลาส 55 | ค.ศ. 1992 ถึง 1994[การพิสูจน์ยืนยันล้มเหลว] |  |
| เอริก ที. โอลสัน | ทำลายใต้น้ำพื้นฐาน/ซีล คลาส 76 | ค.ศ. 1994 ถึง 1997[การพิสูจน์ยืนยันล้มเหลว] | [ต้องการอ้างอิงเพิ่มเติม] |
| อัลเบิร์ต เอ็ม. แคลแลนด์ ที่สาม | ทำลายใต้น้ำพื้นฐาน/ซีล คลาส 82 | ค.ศ. 1997 ถึง 1999 |  |
| โจเซฟ ดี. เคอร์แนน | ทำลายใต้น้ำพื้นฐาน/ซีล คลาส 117 | ค.ศ. 1999 ถึง 2003 |  |
| เอ็ดเวิร์ด จี. วินเทอส์ ที่สาม | ทำลายใต้น้ำพื้นฐาน/ซีล คลาส 112 | ค.ศ. 2003 ถึง 2005 |  |
| ไบรอัน แอล. ลอซีย์ | ทำลายใต้น้ำพื้นฐาน/ซีล คลาส 126 | ค.ศ. 2005 ถึง 2007 |  |
| สกอต พี. มัวร์ | ทำลายใต้น้ำพื้นฐาน/ซีล คลาส 126 | ค.ศ. 2007 ถึง 2009 |  |
| เพร์รี เอฟ. แวน ฮูเซอร์ | ทำลายใต้น้ำพื้นฐาน/ซีล คลาส 137 | ค.ศ. 2009 ถึง 2011 |  |
| ฮิวจ์ ดับเบิลยู. ฮาเวิร์ด ที่สาม | ทำลายใต้น้ำพื้นฐาน/ซีล คลาส 172 | ค.ศ. 2011 ถึง 2013 |  |
| แฟรงก์ เอ็ม. แบรดลีย์ | ทำลายใต้น้ำพื้นฐาน/ซีล คลาส 179 | ค.ศ. 2013[การพิสูจน์ยืนยันล้มเหลว] ถึง 2015 | [ต้องการอ้างอิงเพิ่มเติม] |
| เจโรมี บี. วิลเลียมส์ | ทำลายใต้น้ำพื้นฐาน/ซีล คลาส 191 | ค.ศ. 2015 ถึง 2017 |  |
| แมทธิว เจ. เบินส์ | ทำลายใต้น้ำพื้นฐาน/ซีล คลาส 158 | ค.ศ. 2018 ถึง 2020 |  |

ทหารผู้บัญชาการอันดับแรกของหน่วยนี้คือนาวาโท โดยหลังจากที่เขาออกไป ตำแหน่งของเขาก็เปลี่ยนเป็นนาวาเอก และยังคงเป็นเช่นนั้นจนถึงปัจจุบัน
หน้าที่และความรับผิดชอบ

ภารกิจเต็มรูปแบบของเดฟกรูเป็นความลับทางราชการ แต่คิดว่าจะรวมถึงการชิงโจมตีก่อน, ปฏิบัติการต่อต้านการก่อการร้ายในเชิงรุก, การต่อต้านการแพร่ขยายอาวุธ (ความพยายามในการป้องกันการแพร่กระจายของอาวุธธรรมดาและอาวุธที่มีอำนาจทำลายล้างสูง) รวมถึงการกำจัดหรือการเอากลับคืนเป้าหมายที่มีค่าสูง (HVT) จากประเทศที่มุ่งร้าย เดฟกรูเป็นหนึ่งในหน่วยภารกิจพิเศษของสหรัฐที่อนุญาตให้ใช้ปฏิบัติการชิงโจมตีก่อนกับผู้ก่อการร้ายและยุทโธปกรณ์ของพวกเขา
ดูเพิ่ม

ชุดปฏิบัติการรบพิเศษ – เดลตา ที่ 1 (สหรัฐ)
ฝูงบินยุทธวิธีพิเศษที่ 24 (สหรัฐ)
กลุ่มอัลฟา และวึมเปล (รัสเซีย)
รางวัลเชิดชูเกียรติหน่วยนาวีที่มอบให้แก่ซีลทีมซิกซ์สำหรับการรับใช้ที่ยอดเยี่ยมตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1980 ถึงตุลาคม ค.ศ. 1982
แผ่นปะซีลทีมซิกซ์
การรับสมัครกำลังพลสนับสนุนกองพัฒนาสงครามพิเศษทางเรือ ค.ศ. 2007
เลขานุการกองทัพเรือ ดอนัลด์ ซี. วินเทอร์ ได้บรรยายสรุปเกี่ยวกับอากาศยานไร้คนขับ เซนทรี เอชพี ที่แดมเน็ค ค.ศ. 2007
ฟุตบอลทีมชาติโครเอเชีย

ฟุตบอลทีมชาติโครเอเชีย (อังกฤษ: Croatia national football team; โครเอเชีย: Hrvatska nogometna reprezentacija) เป็นฟุตบอลทีมชาติจากประเทศโครเอเชีย ภายใต้การดูแลของสหพันธ์ฟุตบอลโครเอเชีย โดยเป็นสมาชิกของสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรปในการแข่งขันระดับทวีป และสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติในการแข่งขันระดับโลก สีประจำทีมเป็นตัวแทนของสัญลักษณ์ประจำชาติสองอย่าง ได้แก่ ลายตารางหมากรุกโครเอเชีย และสีธงของประเทศ ทำให้มีชื่อเรียกขานว่า Vatreni (เปลวไฟ) และ Kockasti (ตาหมากรุก)
นับตั้งแต่ทศวรรษ 2000 เป็นต้นมา โครเอเชียผ่านเข้าสู่การแข่งขันรายการระดับเมเจอร์ทุกรายการยกเว้นฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2000 และฟุตบอลโลก 2010 ในการแข่งขันฟุตบอลโลก โครเอเชียคว้าตำแหน่งรองชนะเลิศ 1 ครั้ง (ฟุตบอลโลก 2018) และอันดับสามอีก 2 ครั้ง (1998 และ 2022) ผู้เล่นอย่างดาวอร์ ชูเกร์ รับรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยม (Golden Ball) และรางวัลทำประตูสูงสุดอันดับสองในการแข่งขันปี 1998 ในขณะที่ลูกา มอดริช รับรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมในฟุตบอลโลก 2018 โครเอเชียผ่านเข้าถึงรอบก่อนรองชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2 ครั้ง (1996 และ 2008) และรับตำแหน่งรองชนะเลิศในยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2022–23
โครเอเชียได้รับการจัดอันดับโลกฟีฟ่าครั้งแรกใน ค.ศ. 1994 ในอันดับ 125 และทำผลงานยอดเยี่ยมในการลงแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งแรกในปี 1998 ซึ่งพวกเขาขึ้นถึงอันดับ 3 ของโลก นับเป็นสถิติใหม่ในการขยับอันดับโลกที่รวดเร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ฟีฟ่า โครเอเชียจึงกลายเป็นทีมที่มีอายุน้อยทีสุดที่ขึ้นสู่ 10 อันดับแรกของโลกตามการจัดอันดับโลกฟีฟ่า โครเอเชียยังถือเป็นชาติที่มีขนาดเล็กที่สุดเป็นอันดับสองทั้งในแง่จำนวนประชากร (รองจากอุรุกวัย) และขนาดพื้นที่ของประเทศ (รองจากเนเธอร์แลนด์) ที่เคยเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก โครเอเชียยังเป็นเจ้าของสถิติลงแข่งขันในช่วงดวลจุดโทษตัดสินในฟุตบอลโลกมากที่สุด (4 ครั้ง), ชนะมากที่สุด (4 ครั้ง) และป้องกันประตูในการดวลจุดโทษมากที่สุด (3 ครั้ง) พวกเขาได้รับรางวัล FIFA Best Mover of the Year ในปี 1994 และ 1998 จึงกลายเป็นทีมชาติทีมแรกที่ได้รับรางวัลนี้สองครั้ง และยังนับเป็นสถิติร่วมกับฝรั่งเศสและโคลอมเบียอีกด้วย
ประวัติ

สมาพันธ์ฟุตบอลโครเอเชียก่อตั้งในวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1912 ในจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ซึ่งโครเอเชีย เป็นประเทศที่เกิดใหม่ช่วงที่เป็นรัฐอิสระระหว่างปี ค.ศ. 1940–ค.ศ. 1945 ได้ผนวกรวมตัวกับประเทศยูโกสลาเวีย จึงแยกตัวออกมาเป็นรัฐอิสระในปี ค.ศ. 1990 ทำให้ในยุคแรกนักฟุตบอลทีมชาติโครเอเชียจะเป็นนักฟุตบอลทีมชาติยูโกสลาเวียมาก่อน โดยนัดสุดท้ายที่นักฟุตบอลทั้ง 2 ชาติเล่นร่วมกันในนามทีมชาติยูโกสลาเวีย คือ การพบกับสวีเดน เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1991 และเข้าเป็นสมาชิกฟีฟ่าในปลายปี ค.ศ. 1992 และได้รับการจัดอันดับเป็นครั้งแรกจากฟีฟ่าให้เป็นที่ 125 ของโลก เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1994
ลักษณะเด่นของทีมชาติโครเอเชีย คือ ชุดที่สวมใส่ที่มีลายตารางหมากรุกสีขาวสลับแดง โดยสวมกางเกงขาว ถุงเท้าสีน้ำเงิน ขณะที่ชุดทีมเยือนจะเป็นสีน้ำเงินเข้มทั้งชุด มีแถบสามเหลี่ยมตาหมากรุกสีแดงจากคอและไหล่ซ้ายลงมาถึงแนวต่อของแขนเสื้อ ซึ่งทำให้ได้รับฉายาว่า "Vatreni" แปลว่า "เปลวไฟ" ขณะที่ฉายาในภาษาไทยจะเรียกว่า "ทีมตาหมากรุก" หรือ "หมากรุกพิฆาต"