stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าฟีลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าฟีลิปที่ 6 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส
ครองราชย์: 1 เมษายน ค.ศ. 1328 - 22 สิงหาคม ค.ศ. 1350
ราชาภิเษก: 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1328
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าจอห์นที่ 2 แห่งฝรั่งเศส

พระราชสมภพ: ค.ศ. 1293
สวรรคต: 22 สิงหาคม ค.ศ. 1350  โนฌ็องต์-เลอ-รัว, ประเทศฝรั่งเศส
พระอัครมเหสี: ฌานน์แห่งเบอร์กันดี สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส บลานซ์แห่งนาวาร์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระราชบุตร: พระเจ้าจอห์นที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ฟีลิปแห่งวาลัว ดยุคแห่งออร์เลอองส์
ราชวงศ์: วาลัว
พระราชบิดา: ชาร์ลส์แห่งวาลัว
พระราชมารดา: มาร์เกอรีตแห่งอองชูและไมน์
พระเจ้าฟีลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศส (อังกฤษ: Philip VI of France หรือ Philip the Fortunate; ฝรั่งเศส: Philip le Fortuné) (ค.ศ. 1293 - 22 สิงหาคม ค.ศ. 1350) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์วาลัว ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสต่อจากพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศสระหว่างวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1328 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1350 นอกจาจะเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสฟีลิปก็ยังมีบรรดาศักดิ์เป็นเคานท์แห่งอองชู, ไมน์ และวาลัวตั้งแต่ปี ค.ศ. 1325 จนถึงปี ค.ศ. 1328
พระเจ้าฟีลิปที่ 6 เสด็จพระราชสมภพในปี ค.ศ. 1293 เป็นพระราชโอรสของชาร์ลส์แห่งวาลัวผู้เป็นพระอนุชาของพระเจ้าฟีลิปที่ 4ผู้เป็นพระราชบิดาของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 พระเจ้าฟีลิปทรงเป็นปฐมกษัตริย์องค์แรกของราชวงศ์วาลัว
ขึ้นครองราชย์

ในปี ค.ศ. 1328 พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 เสด็จสวรรคตโดยไม่มีพระราชโอรส แต่ขณะที่เสด็จสวรรคตพระราชินีฌานแห่งเอฟโรซ์กำลังทรงครรภ์ ฟีลิปเป็นหนึ่งในสองคนสำคัญที่อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศส อีกผู้หนึ่งคือ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ ผู้ทรงอ้างสิทธิในนามของพระราชโอรสของพระราชินีอิสซาเบลลาแห่งอังกฤษ (พระขนิษฐาของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4)
ฟีลิปได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์โดยการสนับสนุนของขุนนางฝรั่งเศสเช่นเดียวกับการขึ้นครองราชย์ของพระเจ้าพระเจ้าฟีลิปที่ 5 โดยผ่านพระนัดดาฌานที่ 2 แห่งนาวาร์ และพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 ที่ทรงขึ้นครองราชย์โดยผ่านบรรดาพระนัดดาผู้เป็นสตรีรวมทั้งพระราชธิดาในพระเจ้าพระเจ้าฟีลิปที่ 5 ร้อยปีต่อมาระบบนี้ก็กลายมาเป็นกฎบัตรซาลลิคที่ห้ามสตรีและผู้สืบสายมาจากสตรีมีสิทธิในราชบัลลังก์ หลังจากพระราชินีฌานแห่งเอฟโรซ์ให้กำเนิดพระราชธิดา ฟีลิปก็ขึ้นครองราชย์และทำพิธีบรมราชาภิเษกเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1328 ที่มหาวิหารนอเทรอดามแห่งแรงส์
แม้ว่าจะทรงสืบเชื้อสายมาจากการ์เซียที่ 4 แห่งนาวาร์ (Garcia VI of Navarre)  แต่พระเจ้าฟีลิปที่ 6 ก็ไม่ใช่ทายาทของหรือผู้สืบเชื้อสายมาจากฌานที่ 1 แห่งนาวาร์ ผู้ซึ่งเมื่อเสกสมรสก็ทรงนำนาวาร์, ชองปาญ, ตรัวส์, โมซ์ และบรี เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตการปกครองส่วนพระมหากษัตริย์ ที่บริหารโดยระบบการบริหารของพระมหากษัตริย์ที่ริเริ่มโดยพระเจ้าพระเจ้าฟีลิปที่ 4 ผู้ทรงได้ชื่อว่าเป็นบิดาแห่งระบบราชการฝรั่งเศส อาณาบริเวณเหล่านั้นมีความเกี่ยวพันกันทางด้านการเศรษฐกิจและการบริหาร แต่พระเจ้าฟีลิปไม่ทรงมีสิทธิในอาณาบริเวณเหล่านี้ ผู้ที่มีสิทธิที่แท้จริงคือฌานที่ 2 แห่งนาวาร์พระราชธิดาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 10 พระเจ้าฟีลิปจึงทรงสละสิทธินาวาร์ให้แก่ฌานแต่มิได้ทรงสละสิทธิในชองปาญ ทั้งสองพระองค์ทรงตกลงกันได้โดยฌานได้รับที่ดินเป็นจำนวนมากในบริเวณนอร์ม็องดีเป็นการชดเชย ในการรักษาชองปาญไว้เป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตการปกครองส่วนพระมหากษัตริย์
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์วาลัว
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
ราชอาณาจักรนาวาร์
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
ปาแลเดปัป

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พระราชวังพระสันตะปาปา
| ศูนย์ประวัติศาสตร์อาวีญง * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ปาแลเดปัป
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (ii) (iv)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 1995 (คณะกรรมการสมัยที่ 19)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ปาแลเดปัปดาวีญง (ฝรั่งเศส: Palais des papes d'Avignon, แปล: วังพระสันตะปาปาแห่งอาวีญง) เป็นพระราชวังพระสันตะปาปาที่ตั้งอยู่ที่อาวีญงในประเทศฝรั่งเศส เป็นสิ่งก่อสร้างของสถาปัตยกรรมกอทิกที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป
ปาแลเดปัปได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี ค.ศ. 1995
สถาปัตยกรรม

การมีเนื้อที่ใช้สอยถึง 15,000 ตารางเมตรทำให้วังพระสันตะปาปาแห่งอาวีญงเป็นสิ่งก่อสร้างแบบกอทิกที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป
สถาปัตยกรรม > ห้องพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 6

ห้องพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 6 เป็นห้องที่สำคัญที่สุดในวังเป็นที่ที่มีจิตรกรรมฝาผนังบนเพดานและผนัง
สถาปัตยกรรม > โบสถ์น้อยแซ็ง-มาร์เซียล

โบสถ์น้อยแซ็ง-มาร์เซียลตั้งอยู่บนชั้นสองของหอเซนต์จอห์น ที่มีจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นฉากชีวิตของนักบุญมาร์เซียล (Sain Martial) ที่เขียนโดยมัตเตโอ โจวันนี (Matteo Giovanetti) ระหว่างปี ค.ศ. 1344 ถึงปี ค.ศ. 1345 โดยดูเรื่องได้จากข้างล่างขึ้นไปข้างบน
สถาปัตยกรรม > โบสถ์น้อยนักบุญยอห์น

ระหว่างปี ค.ศ. 1347 ถึงปี ค.ศ. 1348 มัตเตโอ โจวันนี ก็เขียนจิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลเซนต์จอห์นที่ตั้งอยู่ภายใต้โบสถ์น้อยแซ็ง-มาร์เซียล
ดูเพิ่ม

อาวีญงปาปาซี
พระราชวังพระสันตะปาปา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปาแลเดปัป
Official website เก็บถาวร 2007-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
The Popes Palace, visit and report
ระเบียงภาพ

สะพานข้ามแม่น้ำโรนไปยังพระราชวัง
ประตูหน้า
ด้านข้าง
ระเบียงฉันนบถและลานภายใน
ห้องสมุด
อุโมงค์
ห้องรับแขกผู้เข้าเฝ้า
ภายในชาเปลใหญ่
จิตรกรรมฝาผนังแบบกอทิกภายในชาเปล
จิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลเซนต์มาร์ติน
โบสถ์น้อยใหญ่
วังพระสันตะปาปาแห่งอาวีญง
1- หอ Trouillas 
2- หอ Latrines หรือ Glacière 
3- หอครัว
4- หอนักบุญยอห์น 
5- หอ l'Étude 
6- หอพระสันตะปาปา
7- หอสวน
8- หอยาม
9- หอนักบุญลอว์เรนซ์ 
10- หอ la Gache
 11- หอผู้มีเกียรติ
12- หอ Campane
รายละเอียดของภาพเขียนภายในห้องพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 6
ภายในโบสถ์น้อยแซ็ง-มาร์เซียล
ภายในโบสถ์น้อยนักบุญยอห์น
พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส

พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส ตั้งแต่ 1715 ถึง 1774
| พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 |
| --- | --- |
พระบรมสาทิสลักษณ์โดย หลุยส์-มีแชล ว็อง ลอ, ป. 1763
พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส (อ่านต่อ...)
ครองราชย์: 1 กันยายน 1715 – 10 พฤษภาคม 1774
ราชาภิเษก: 25 ตุลาคม 1722 อาสนวิหารแร็งส์
ก่อนหน้า: พระเจ้าหลุยส์ที่ 14
ถัดไป: พระเจ้าหลุยส์ที่ 16
ผู้สำเร็จราชการ: ฟีลิปที่ 2 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง (1715–1723)
มุขมนตรี:  ดูรายชื่อ กีโยม ดูบัว (ค.ศ. 1715-1723)  หลุยส์ อ็องรีที่ 1 เจ้าชายแห่งกงเด (ค.ศ. 1723-1726)  อ็องเดร-แอร์กึล เดอ แฟลรี (ค.ศ. 1726-1743)  ดยุกแห่งช็อยเซิน (ค.ศ. 1758–1770) 

พระราชสมภพ: 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1710(1710-02-15) พระราชวังแวร์ซาย, ฝรั่งเศส
สวรรคต: 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1774(1774-05-10) (64 ปี) พระราชวังแวร์ซาย, ฝรั่งเศส
ฝังพระศพ: 12 พฤษภาคม 1774 มหาวิหารหลวง, แซ็ง-เดอนี, ฝรั่งเศส
คู่อภิเษก: มารี เลชชินสกา (สมรส 1725; 1768)
พระราชบุตร:   หลุยส์-เอลีซาแบ็ต ดัชเชสแห่งปาร์มา  อ็องเรียต  มารี-หลุยส์  หลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส  ฟีลิป ดยุกแห่งอ็องฌู  เอเดลาอีด ดัชเชสแห่งลูวัว  วิคตอรี  โซฟี ดัชเชสแห่งลูวัว  เตแรเซ  หลุยส์ พีเยอแห่งแซ็ง-เดอนี 
ราชวงศ์: บูร์บง
พระราชบิดา: เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งบูร์กอญ
พระราชมารดา: มารี อาเดลาลีเออแห่งซาวอย
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 (ฝรั่งเศส: Louis XV de France; 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1710 – 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1774) หรือ พระปิยราช (ฝรั่งเศส: le Bien-Aimé) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1715 จนกระทั่งสวรรคต พระองค์สืบราชสมบัติต่อจากพระราชปัยกาคือ พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เมื่อตอนพระชนมายุ 5 ขวบจนกระทั่งทรงเจริญพระชนมายุครบ 13 พรรษาในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1723 อาณาจักรจึงถูกปกครองโดยฟีลิปที่ 2 ดยุกแห่งออร์เลอ็องและพระคาร์ดินัลแฟลรีเป็นมุขมนตรีแห่งรัฐจนถึงปี 1743 ซึ่งขณะนั้นพระมหากษัตริย์เข้าควบคุมอาณาจักรแต่เพียงผู้เดียว
ทรงขึ้นครองราชย์เมื่อยังทรงพระเยาว์ การบริหารราชการในระยะแรกอยู่ในความรับผิดชอบของอ็องเดร แร์กึล เดอ แฟลรี เมื่อเจริญพระชันษาขึ้นก็ทรงเอาพระทัยในการบริหารประเทศ แต่ทรงพยายามรักษาความยิ่งใหญ่ของฝรั่งเศสไว้เช่นสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ด้วยการทำสงครามกับเพื่อนบ้านหลายครั้งแต่ ทำให้สิ้นเปลืองงบประมาณไปเป็นจำนวนมาก ภายหลังทรงเริ่มละทิ้งราชการไปสนพระทัยในวิทยาศาสตร์และสนทนากับปัญญาชน รวมถึงทรงมีสัมพันธ์กับสตรีสูงศักดิ์หลายคน ถือว่าสถาบันกษัตริย์ของฝรั่งเศสเริ่มเสื่อมความนิยมและเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์มากขึ้น การบริหารประเทศไร้ประสิทธิภาพจนนำไปสู่วิกฤตการณ์ในรัชกาลต่อมา
พระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าหลุยส์ที่ 7 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์
ครองราชย์: 25 ตุลาคม ค.ศ. 1131 - 18 กันยายน ค.ศ. 1180
ราชาภิเษก: 25 ตุลาคม ค.ศ. 1131
ก่อนหน้า: พระเจ้าหลุยส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
ถัดไป: พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส

พระราชสมภพ: ค.ศ. 1120
สวรรคต: 18 กันยายน ค.ศ. 1180  แซงต์ปองต์ ในประเทศฝรั่งเศส
พระอัครมเหสี: อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน คอนแสตนซ์แห่งคาสตีล สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส อเดเลแห่งชองปาญ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระราชบุตร:  มารีแห่งฝรั่งเศส เคานท์เทสแห่งชองปาญ อลิกซ์แห่งฝรั่งเศส เคานเทสแห่งบลัวส์ มารีแห่งฝรั่งเศส เคานท์เทสแห่งชองปาญ มาร์เกอรีตแห่งฝรั่งเศส สมเด็จพระราชินีแห่งฮังการี อลิส์ เคานเทสแห่งเวอแซง มารีแห่งฝรั่งเศส เคานท์เทสแห่งชองปาญ พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส แอ็กเนสแห่งฝรั่งเศส จักรพรรดินีแห่งไบเซ็นไทน์
ราชวงศ์: กาเปเตียง
พระราชบิดา: พระเจ้าหลุยส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: อเดลแลดแห่งโมแรน สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส (อังกฤษ: Louis VII of France หรือ Louis VII the Younger หรือ ฝรั่งเศส: Louis le Jeune) (ค.ศ. 1120 - 18 กันยายน ค.ศ. 1180) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์แห่งราชวงศ์กาเปเตียง ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสระหว่างวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1131 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1180 รัชสมัยของพระองค์เป็นรัชสมัยที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งระหว่างอำนาจของขุนนางจากตระกูลต่างๆ โดยเฉพาะตระกูลอองชู (อองเฌแว็ง), เป็นช่วงของการเริ่มต้นของความขัดแย้งระหว่างราชอาณาจักรฝรั่งเศสและราชอาณาจักรอังกฤษ และการเข้าร่วมในสงครามครูเสดครั้งที่ 2
พระเจ้าหลุยส์ที่ 7 เสด็จพระราชสมภพเมื่อปี ค.ศ. 1120 เป็นพระราชโอรสพระองค์รองในพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส จึงทรงได้รับขนานพระนามว่า “ผู้ลูก” และ พระราชินีอเดลแลด พระองค์ทรงได้รับการเลี้ยงดูเพื่อให้เข้าเป็นนักบวชเมื่อเจริญพระชนมายุขึ้น แต่เมื่อพระเชษฐาพระเจ้าฟิลิปผู้ครองราชบัลลังก์ร่วมกับพระราชบิดาเสด็จสวรรคตด้วยอุบัติเหตในปี ค.ศ. 1131 หลุยส์ที่ 7 จึงกลายเป็นรัชทายาท พระองค์ทรงมีการศึกษาสูงและมีความศรัทธาทางศาสนาอย่างมุ่งมั่นเหมาะสมที่มีหน้าที่ทางศาสนามากกว่าการปกครองบ้านเมือง เมื่อยังทรงพระเยาว์พระองค์ทรงใช้เวลาส่วนใหญ่ที่มหาวิหารแซงต์เดนีส์และทรงสร้างความสัมพันธ์กับแอ็บบ็อทซูแฌร์ผู้มีบทบาทสำคัญในต้นรัชสมัยของพระองค์
พระเจ้าหลุยส์ที่ 7 ทรงเสกสมรสสามครั้ง ครั้งแรกกับอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน ครั้งที่สองกับคอนแสตนซ์แห่งคาสตีล และครั้งสุดท้ายกับอเดเลแห่งชองปาญ
ดูเพิ่ม

ราชวงศ์กาเปเตียง
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์
พอลิเบียส

Wounded Philopoemen by David d'Angers, 1837, Louvre
พอลิเบียส (อังกฤษ: Polybius, กรีก: Πολύβιος; 200-118 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวกรีกในสมัยเฮลเลนิสติก มีชื่อเสียงจากงานเขียนเรื่อง The Histories ซึ่งครอบคลุมเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ตั้งแต่ช่วง 220-146 ปีก่อนคริสตกาล บรรยายถึงการรุ่งเรืองขึ้นของสาธารณรัฐโรมัน และการที่โรมันสามารถเข้าครอบครองกรีก นอกจากนี้ยังมีชื่อเสียงจากแนวคิดเรื่องสมดุลทางการเมืองของรัฐบาล ซึ่งต่อมานำมาใช้ใน The Spirit of the Laws ของมงแต็สกีเยอ และเป็นต้นร่างของรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา
พระเจ้าชาร์ลที่ 3 แห่งฝรั่งเศส

| พระเจ้าชาร์ลที่ 3 แห่งฝรั่งเศส |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงก์ตะวันตก
ครองราชย์: ค.ศ. 898 – 922
ก่อนหน้า: อูดที่ 1
ถัดไป: รอแบร์ที่ 1
พระมหากษัตริย์แห่งโลธาริงเกีย
ครองราชย์: ค.ศ. 911 – 923
ก่อนหน้า: หลุยส์

พระราชสมภพ: 17 กันยายน 879
สวรรคต: 7 ตุลาคม 929 (พระชนมายุ 50 พรรษา)
ราชวงศ์: ราชวงศ์การอแล็งเฌียง
พระราชบิดา: พระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
พระราชมารดา: อาเดลาอีดแห่งปารีส
พระเจ้าชาร์ลที่ 3 แห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Charles III de France; 17 กันยายน ค.ศ. 879 – 7 ตุลาคม ค.ศ. 929) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงก์ตะวันตก พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 10 ในราชวงศ์การอแล็งเฌียง นอกจากนี้พระองค์ยังทรงพระอิสริยยศเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโลทารินเจีย
พระเจ้าชาร์ลที่ 3 เป็นพระโอรสในพระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศสและอาเดลาอีดแห่งปารีสพระมเหสีองค์ที่สองของพระองค์ พระองค์ทรงประกาศอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสตั้งแต่ที่โอโด เคานต์แห่งปารีสขึ้นครองราชย์ แต่พระองค์ได้ปกครองฝรั่งเศสจริงๆ หลังจากที่โอโดสิ้นพระชนม์
ชีวิตช่วงแรก

ชาร์ลเป็นพระโอรสคนที่สามที่ประสูติหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าหลุยส์ผู้ติดอ่าง โดยประสูติจากพระมเหสีคนที่สอง อาเดเลดแห่งปารีส ในวัยเด็กชาร์ลถูกขัดขวางไม่ให้ขึ้นเป็นกษัตริย์ในปี ค.ศ. 884 เมื่อพระเชษฐาต่างมารดา พระเจ้าแกร์โลม็อง สิ้นพระชนม์ กลุ่มขุนนางแฟรงก์กลับขอให้ลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ จักรพรรดิชาร์ลผู้ตัวอ้วน ขึ้นปกครองแทน จักรพรรดิชาร์ลผู้ตัวอ้วนไม่ใช่กษัตริย์ที่ดี พระองค์จึงถูกถอดออกจากตำแหน่งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 887 ทรงสิ้นพระชนม์หลังจากนั้นไม่นานในเดือนมกราคม ค.ศ. 888 เหล่าขุนนางเลือกโอโด วีรบุรุษในการปิดล้อมปารีส เป็นกษัตริย์ ชาร์ลถูกส่งไปอยู่ในการคุ้มครองของรานูล์ฟที่ 2 แห่งอากีแตนที่ยึดเอาพระราชตำแหน่งมาใช้เสียเองจนกระทั่งทำสนธิสัญญาสันติภาพกับโอโด
กษัตริย์แห่งอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก

ในปี ค.ศ. 893 ขุนนางกลุ่มหนึ่งที่อยู่ฝ่ายตรงข้ามกับโอโดสวมมงกุฎให้ชาร์ล พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎที่อาสนวิหารแร็งส์ แต่ไม่ได้รับการยอมรับเป็นกษัตริย์อย่างเต็มรูปแบบจนกระทั่งโอโดสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 898
ในปี ค.ศ. 911 กลุ่มชาวไวกิงนำโดยรอลโลปิดล้อมปารีสและชาร์ตร์ส์ หลังได้ชัยชนะใกล้กับชาร์ตร์ส์ในวันที่ 26 สิงหาคม ชาร์ลตัดสินใจเจรจากับรอลโล การพูดคุยนำโดยเอียเว อาร์ชบิชอปแห่งแร็งส์ ส่งผลให้เกิดสนธิสัญญาแซ็งต์-แคลร์-ซูร์-เอปต์ที่มอบดินแดนทั้งหมดที่อยู่ระหว่างแม่น้ำเอปต์กับทะเลให้รอลโลกับคนของรอลโล และยังมอบบริตทานีไว้ให้ "ใช้ทำมาหากิน" ซึ่งในตอนนั้นบริตทานีเป็นดินแดนเอกราชที่ฝรั่งเศสไม่สามารถพิชิตได้ แลกกับการให้รอลโลสัญญาว่าจะจงรักภักดีต่อกษัตริย์และให้ความช่วยเหลือทางทหารในยามที่จำเป็น รอลโลยังยอมรับการทำพิธีศีลล้างบาปและแต่งงานกับจิเซลา พระธิดาของกษัตริย์ อาณาเขตที่มอบให้รอลโลนั้นใกล้เคียงกับอาณาเขตของนอร์ม็องดีบน ซึ่งจะเติบโตกลายเป็นนอร์ม็องดีภายใต้การปกครองของลูกหลานของรอลโล
ในปี ค.ศ. 911 เช่นกันที่พระเจ้าหลุยส์ผู้ยังเด็ก กษัตริย์แห่งเยอรมนี สิ้นพระชนม์ ขุนนางของโลธาริงเกียให้ชาร์ลเป็นกษัตริย์คนใหม่ของตนแม้ว่าบางส่วนจะเลือกคอนรัดแห่งฟรานโกเนียเป็นกษัตริย์ ชาร์ลพยายามเอาชนะใจคนกลุ่มนั้นอยู่หลายปี ในเดือนเมษายน ค.ศ. 907 พระองค์แต่งงานกับหญิงชนชั้นสูงชาวโลธาริงเกียนชื่อ เฟรเดรุน ทั้งยังปกป้องโลธาริงเกียจากการโจมตีของคอนรัด กษัตริย์ของชาวเยอรมัน สองครั้ง พระราชินีเฟรเดรุนสิ้นพระชนม์ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 917 โดยมีพระธิดาหกคนและไม่มีพระโอรส พระเจ้าชาร์ลจึงยังไม่มีทายาท ในวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 919 ชาร์ลแต่งงานใหม่กับอีดจิฟูแห่งเวสเซ็กซ์ (อังกฤษ) พระธิดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส กษัตริย์แห่งอังกฤษ พระองค์มีพระโอรสให้ชาร์ลหนึ่งคน คือ อนาคตพระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
ชาร์ลมีคนโปรดที่ราชสำนักเป็นชายชื่อฮากาโน เรื่องนี้ทำให้ขุนนางหันมาต่อต้านชาร์ล พระองค์มอบอารามมากมายที่เคยเป็นของบารอนคนอื่นให้ฮากาโน ทำให้บารอนเหล่านั้นโกรธ ชาร์ลยังทำให้ดยุคคนใหม่ จิลแบต์ ต่อต้านพระองค์หันไปสนับสนุนกษัตริย์เยอรมัน พระเจ้าเฮนรีผู้เป็นพรานล่านก ในปี ค.ศ. 919 แต่ใช่ว่าทุกคนในโลธาริงเกียจะต่อต้านชาร์ล วิเกอริชยังคงสนับสนุนพระองค์
การปฏิวัติของขุนนาง

สุดท้ายขุนนางก็ยึดอำนาจชาร์ลในปี ค.ศ. 920 พวกขุนนางเบื่อหน่ายการเมืองการปกครองและความโปรดปรานเคานต์ฮากาโนของชาร์ล แต่หลังการเจรจาข้อตกลงโดยอาร์ชบิชอปแอร์วิอุสแห่งแร็งส์ กษัตริย์ได้รับการปล่อยตัว ในปี ค.ศ. 922 กลุ่มขุนนางแฟรงก์ก่อปฏิวัติอีกครั้งนำโดยรอแบต์แห่งนูสเตรีย พระอนุชาของพระเจ้าโอโด กลุ่มกบฏเลือกรอแบต์เป็นกษัตริย์ ชาร์ลต้องหนีไปโลธาริงเกีย ในวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 922 ชาร์ลเสียผู้สนับสนุนที่ภักดีที่สุด แอร์เวอุสแห่งแร็งส์ ไป ชาร์ลกลับมาพร้อมกับกองทัพนอร์มันในปี ค.ศ. 923 แต่ต่อมาพ่ายแพ้ในวันที่ 15 มิถุนายน ใกล้กับซวยส์ซงส์ รอแบต์สิ้นพระชนม์ในสนามรบ ชาร์ลถูกจับกุมตัวและจองจำในปราสาทที่เปโรนภายใต้การเฝ้าดูของแอร์แบต์ที่ 2 แห่งแวร์ม็องดัวส์ พระมเหสีชาวอังกฤษของชาร์ล อีดจิฟู กับพระโอรส หลุยส์ หนีไปอังกฤษ บุตรเขยของรอแบต์ รูดอล์ฟแห่งเบอร์กันดี ได้รับเลือกให้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์ ในปี ค.ศ. 925 โลธาริงเกียกลายเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเยอรมนี ชาร์ลสิ้นพระชนม์ในวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 929 และถูกฝังใกล้ กับวิหารแซ็งต์-เฟอร์ซี พระโอรสคนเดียวของพระองค์ที่มีกับอีดจิฟูต่อมาจะได้รับการสวมมงกุฎในปี ค.ศ. 936 เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
ครอบครัว

ชาร์ลแต่งงานครั้งแรกในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 907 กับเฟรเดรุน พระธิดาของดีทริช เคานต์ในฮามาแลนด์ ทั้งคู่มีพระธิดาด้วยกันหกคน คือ
เออร์เมนทรูด
เฟรเดรุน
อาเดเลด
จิเซลา ภรรยาของรอลโลแห่งนอร์ม็องดี
รอทรูด
ฮิลเดอการ์ด
ในปี ค.ศ. 919 ชาร์ลแต่งงานครั้งที่สองกับอีดจิฟูแห่งเวสเซ็กซ์ ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน คือ
พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส สืบทอดต่อบัลลังก์ของอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกในปี ค.ศ. 936
ชาร์ลยังมีบุตรนอกกฎหมายอีกหลายคน ได้แก่
อาร์นูล์ฟ
โดรโก
รอริซ บิชอปแห่งล็อง
อัลเปซ์ แต่งงานกับอีร์เลอโบลด์ เคานต์แห่งลมม์กู
ราชอาณาจักรที่ชาร์ลผู้เรียบง่ายปกครองในปี ค.ศ. 915 (สีแดง)
พระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส

พระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Louis-Philippe Ier; 6 ตุลาคม ค.ศ. 1773 - 26 สิงหาคม ค.ศ. 1850) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวฝรั่งเศส (King of the French) ตั้งแต่ ค.ศ. 1830 ถึง ค.ศ. 1848 และทรงเป็นพระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายของฝรั่งเศส
เมื่อครั้งทรงดำรงพระอิสรยศเป็นดยุกแห่งชาทร์ พระองค์ทรงมีชื่อเสียงโด่งดังในพระองค์เองในการบัญชาการกองกำลังทหารในช่วงสงครามการปฏิวัติและได้รับเลื่อนตำแหน่งยศเป็นพลโท เมื่อพระชนมายุ 19 พรรษา แต่พระองค์ทรงแตกหักกับสาธารณรัฐอย่างรุนแรงเกี่ยวกับการตัดสินใจประหารชีวิตพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 พระองค์ทรงลี้ภัยไปยังสวิตเซอร์แลนด์ใน ค.ศ. 1793 ภายหลังจากมีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการฟื้นฟูสถาบันกษัตริย์ของฝรั่งเศส พระบิดาของพระองค์ หลุยส์ ฟิลิปที่ 2 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง (ฟีลิป เอกาลีเต) ได้ตกเป็นที่ต้องสงสัยและถูกประหารชีวิตในช่วงสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว
หลุยส์-ฟีลิปทรงถูกเนรเทศออกนอกประเทศเป็นเวลา 21 ปี จนกระทั่งราชวงศ์ราชวงศ์บูร์บงได้รับการฟื้นฟู พระองค์ได้รับการประกาศแต่งตั้งเป็นพระมหากษัตริย์ใน ค.ศ. 1830 ภายหลังจากพระราชภาดาที่ห้าของพระองค์ พระเจ้าชาร์ลที่ 10 ทรงถูกบีบบังคับให้สละราชบังลังก์โดยการปฏฺวัติเดือนกรกฎาคม รัชสมัยของหลุยส์-ฟีลิปเป็นที่รู้จักกันคือราชาธิปไตยเดือนกรกฎาคมและถูกครอบงำโดยเหล่านักอุตสาหกรรมและนายธนาคารผู้มั่งคั่งร่ำรวย พระองค์ทรงปฏิบัติตามนโยบายอนุรักษ์นิยม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อยู่ภายใต้อิทธิพลของรัฐบุรุษฝรั่งเศส ฟร็องซัว กีโซ ระหว่างช่วงเวลาของปี ค.ศ. 1840 - ค.ศ. 1848 พระองค์ยังส่งเสริมในการผูกสัถวไมตรีกับบริเตนใหญ่และสนับสนุนการขยายอาณานิคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ การพิชิตแอลจีเรียของฝรั่งเศส ความนิยมชมชอบของพระองค์ได้จางหายไป เมื่อสภาวะเศรษฐกิจในฝรั่งเศสได้ทรุดโทรมใน ค.ศ. 1847 และพระองค์ทรงถูกบีบบังคับให้สละราชบังลังก์ภายหลังจากการปะทุของการปฏิวัติฝรั่งเศส ค.ศ. 1848
พระองค์เสด็จลี้ภัยไปยังสหราชอาณาจักรและอาศัยอยู่ที่นั่นตลอดพระชนม์ที่เหลืออยู่ของพระองค์ เหล่าผู้สนับสนุนของพระองค์ซึ่งเป็นที่รู้จักกันคือ ออร์เลอ็องนิสต์ ส่วนเลชีตีมีสต์ที่ให้การสนับสนุนแก่เชื้อสายหลักของราชวงศ์บูร์บงและโบนาปาร์ติสท์ที่ให้การสนับสนุนแก่ราชวงศ์โบนาปาร์ต ซึ่งรวมทั้งนโปเลียนที่ 1 และนโปเลียนที่ 3
พระราชประวัติ

พระองค์พระราชสมภพ ณ พระราชวังหลวง กรุงปารีส เป็นพระโอรสในหลุยส์ ฟิลิปที่ 2 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง กับ หลุยส์ มารี อเดเลดเดอบูร์บอง ซึ่งพระนางเองก็ทรงเป็นราชนิกุลสายราชวงศ์บูร์บง พระองค์มีพระอิสรยศเป็นเจ้าชายสืบสายพระโลหิต (Prince du sang)  และเป็นหนึ่งในพระโอรสพระธิดาทั้ง 3 พระองค์แห่งราชวงศ์ออร์เลอองส์
แหล่งข้อมูลอื่น

| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 |  |   พระมหากษัตริย์แห่งชาวฝรั่งเศส  (9 สิงหาคม พ.ศ. 2373 - 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2391) |  | ระบอบกษัตริย์ถูกล้มล้าง จากการปฏิวัติฝรั่งเศส ค.ศ. 1848 นโปเลียนที่ 3 ในฐานะจักรพรรดิ |
| ด ค กพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- | --- |
 พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด  พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป  รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์  รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส 
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751):  โคลวิสที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 1  โคลทาร์ที่ 1  ชาริแบร์ที่ 1  โกลทร็อง  ชิลเพริคที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 1  ชิลเดอแบร์ที่ 2  โคลทาร์ที่ 2  ดาโกแบร์ที่ 1  ซิกโกแบร์ที่ 2  โคลวิสที่ 2  โคลทาร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  ทีเดอร์ริกที่ 3  โคลวิสที่ 4  ชิลเดอแบร์ที่ 3  ดาโกแบร์ที่ 3  ชิลเพริคที่ 2  โคลทาร์ที่ 4  ทีเดอร์ริกที่ 4  ชิลเดริกที่ 3 
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง รอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987):  เปแป็งพระวรกายเตี้ย  คาร์โลมันที่ 1  ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)  หลุยส์ที่ 1  ชาร์ลที่ 2  หลุยส์ที่ 2  หลุยส์ที่ 3  คาร์โลมันที่ 2  ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี  โอโดร  ชาร์ลที่ 3  รอแบร์ที่ 1ร  ราอูลบ  หลุยส์ที่ 4  โลแทร์  หลุยส์ที่ 5 
ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328):  อูก กาแป  รอแบร์ที่ 2  อ็องรีที่ 1  ฟีลิปที่ 1  หลุยส์ที่ 6  หลุยส์ที่ 7  ฟีลิปที่ 2  หลุยส์ที่ 8  หลุยส์ที่ 9  ฟีลิปที่ 3  ฟีลิปที่ 4  หลุยส์ที่ 10  ฌ็องที่ 1  ฟีลิปที่ 5  ชาร์ลที่ 4 
ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589):  ฟีลิปที่ 6  ฌ็องที่ 2  ชาร์ลที่ 5  ชาร์ลที่ 6  ชาร์ลที่ 7  หลุยส์ที่ 11  ชาร์ลที่ 8  หลุยส์ที่ 12  ฟร็องซัวที่ 1  อ็องรีที่ 2  ฟร็องซัวที่ 2  ชาร์ลที่ 9  อ็องรีที่ 3 
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (ค.ศ. 1422–1453):  เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792):  อ็องรีที่ 4  หลุยส์ที่ 13  หลุยส์ที่ 14  หลุยส์ที่ 15  หลุยส์ที่ 16  หลุยส์ที่ 17 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815):  นโปเลียนที่ 1  นโปเลียนที่ 2 
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830):  หลุยส์ที่ 18  ชาร์ลที่ 10  หลุยส์ที่ 19  อ็องรีที่ 5 
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848):  หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 
ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870):  นโปเลียนที่ 3 
ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียง ร = ราชวงศ์รอแบร์เซียง บ = ราชวงศ์โบโซนอยด์