stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มันฝรั่งแผ่น
ประวัติ

สูตรอาหารที่เก่าที่สุดเท่าที่ทราบของสิ่งที่คล้ายกับมันฝรั่งแผ่นในปัจจุบันคือในหนังสือ The Cook's Oracle ของ  William Kitchiner ตีพิมพ์ในปี 1817 เป็นหนังสือขายดีในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา สูตรอาหารในปี 1822 ระบุชื่อไว้ว่า "แผ่นมันฝรั่งแผ่น" และระบุสูตรอาหารไว้ประมาณว่า "ปอกมันฝรั่งลูกใหญ่หั่นคล้ายกับปอกมะนาว เช็ดให้แห้งด้วยผ้าสะอาด แล้วนำไปทอดในมัน" หนังสือเกี่ยวกับการทำอาหารฝรั่งเศสของอังกฤษในปี 1825 เรียกสิ่งที่คล้ายกับมันฝรั่งแผ่นว่า "Pommes de Terre frites" (สูตรที่สอง) และระบุว่าเป็นมันฝรั่งหั่นบาง ๆ ทอดใน "เนยใสหรือมันห่าน" สะเด็ดน้ำแล้วโรยด้วยเกลือ สูตรอาหารแรก ๆ ของมันฝรั่งแผ่นที่พบในสหรัฐอเมริกาสามารถพบได้ในหนังสือ Virginia House-Wife (1824) ของ Mary Randolph และใน Cook's Own Book (1832) ของ N.K.M. Lee ซึ่งทั้งสองเล่มอ้างอิงถึงหนังสือของ Kitchiner อย่างชัดเจน
มีตำนานเล่าว่ามันฝรั่งแผ่นกรอบมีต้นกำเนิดที่ Saratoga Springs ในนิวยอร์ก ซึ่งมาหลังสูตรแรกพบหลายสิบปีตัวหนา ในช่วงปลายศตวรรษที่สิบเก้า เรื่องที่ได้รับความนิยมเป็นเรื่องเกี่ยวกับพ่อครัว George Crum  ที่ Moon's Lake House ในวันที่ 24 สิงหาคม 1853 ซึ่งพยายามเอาใจลูกค้า ลูกค้าส่งกลับเฟรนช์ฟรายส์ที่เขาทำ โดยบ่นว่าหนาเกินไป "แฉะ"เกินไป หรือไม่เค็มพอ ด้วยความท้อแท้ Crum จึงหั่นมันฝรั่งแบบบาง ๆ หลายชิ้น ทอดให้กรอบ และปรุงรสด้วยเกลือพิเศษ ท้ายสุดลูกค้าชอบสิ่งที่เขาทำ ในไม่ช้าอาหารก็ถูกเรียกว่า "Saratoga Chips" ซึ่งเป็นชื่อที่คงอยู่จนถึงกลางศตวรรษที่ยี่สิบ เรื่องนี้ได้รับความนิยมในแคมเปญโฆษณาระดับชาติปี 1973 โดย St. Regis Paper Company ซึ่งผลิตบรรจุภัณฑ์สำหรับมันฝรั่งแผ่น โดยอ้างว่าลูกค้าของ Crum คือ Cornelius Vanderbilt ในเวลานั้น Crum มีฐานะพ่อครัวและเป็นเจ้าของร้านอาหารริมทะเลสาบในปี 1860 ซึ่งเขาเรียกว่า Crum's House ชื่อแบรนด์ "Saratoga Chips" ยังคงมีอยู่ในปัจจุบัน
สมเด็จพระราชินีนาถทามาร์แห่งจอร์เจีย

| สมเด็จพระราชินีนาถทามาร์มหาราชินี |
| --- | --- |
ภาพเฟรสโกของสมเด็จพระราชินีนาถทามาร์ ณ โบสถ์ดอร์มิชัน ในวาร์ดเซีย
สมเด็จพระราชินีนาถแห่งจอร์เจีย
ครองราชย์: 27 มีนาคม ค.ศ. 1184 – 18 มกราคม ค.ศ. 1213 (28 ปี 297 วัน)
ก่อนหน้า: กีออร์กีที่ 3
ถัดไป: กีออร์กีที่ 4

ประสูติ: ราวค.ศ. 1160
สวรรคต: 18 มกราคม ค.ศ. 1213(1213-01-18) (53 ปี) ปราสาทอาการานี
คู่อภิเษก: เจ้าชายยูรี โบกอลยูปสกี (แต่ง 1185; หย่า 1187) เจ้าชายดาวิท ซอสลาน (แต่ง 1191; ตาย 1207)
พระราชบุตร: พระเจ้ากีออร์กีที่ 4 แห่งจอร์เจีย สมเด็จพระราชินีนาถรูซูดานแห่งจอร์เจีย
ราชวงศ์: บากราตีออนี
พระราชบิดา: พระเจ้ากีออร์กีที่ 3 แห่งจอร์เจีย
พระราชมารดา: เจ้าหญิงบูร์ดุกคานแห่งอลาเนีย
ศาสนา: ศาสนาคริสต์ออร์ทอดอกซ์จอร์เจีย
ลายพระอภิไธย: 
สมเด็จพระราชินีนาถทามาร์มหาราชินีแห่งจอร์เจีย (จอร์เจีย: თამარ მეფე, อักษรโรมัน: tamar mepe, tamar mepe "กษัตริย์ทามาร์") (ราว ค.ศ. 1160 - 18 มกราคม ค.ศ. 1213) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีนาถผู้ครองราชย์ในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งจอร์เจียตั้งแต่ค.ศ. 1184 ถึง ค.ศ. 1213 พระนางครองราชย์ในช่วงที่จุดรุ่งเรืองสูงสุดของยุคทองจอร์เจีย พระนางทรงเป็นสมาชิกราชวงศ์บากราตีออนี พระอิสริยยศของพระนางเป็นสตรีคนแรกที่ได้ปกครองจอร์เจียด้วยสิทธิของพระนางเองทำให้ทรงได้รับการเน้นในฐานะ "เมเป" (mepe; "กษัตริย์") ซึ่งปรากฏตามหลักฐานในยุคกลางที่กล่าวถึง "พระนางทามาร์"
เจ้าหญิงทามาร์ได้รับการประกาศเป็นรัชทายาทและเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมในรัชกาลของพระเจ้ากีออร์กีที่ 3 แห่งจอร์เจีย พระราชบิดา ในค.ศ. 1178 แต่พระนางต้องเผชิญกับแรงต่อต้านจากขุนนางที่คัดค้านการขึ้นครองอำนาจเต็มรูปแบบของพระนางหลังการสวรรคตของพระราชบิดา สมเด็จพระราชินีนาถทามาร์ประสบความสำเร็จในการลบล้างความขัดแย้งนี้และทรงเริ่มต้นนโยบายต่างประเทศที่ทรงพลังโดยได้รับความช่วยเหลือจากความเสื่อมโทรมของจักรวรรดิเซลจุค พระนางทรงต่อยอดความสำเร็จจากพระมหากษัตริย์พระองค์ก่อนหน้าคือ การพึ่งพาชนชั้นนำทางทหารที่ทรงอำนาจในการกระชับอำนาจจักรวรรดิให้ครอบงำเทือกเขาคอเคซัส จนกระทั่งล่มสลายในสองทศวรรษให้หลัง หลังการสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถทามาร์ ซึ่งถูกโจมตีโดยจักรวรรดิมองโกล
สมเด็จพระราชินีนาถทามาร์อภิเษกสมรสสองครั้ง ครั้งแรกเกิดขึ้นในช่วงค.ศ. 1185 ถึง 1187 เสกสมรสกับเจ้าชายจากรัส คือ เจ้าชายยูรี โบกอลยูปสกี ซึ่งต่อมาได้เป็นกษัตริย์พระราชสวามี เวลาถัดมา พระนางทรงหย่าร้างและเนรเทศเจ้าชายออกจากอาณาจักร เนื่องจากพระองค์ทรงพยายามก่อการรัฐประหารพระนาง พระราชสวามีพระองค์ที่สองเป็นบุคคลที่ทรงเลือกเองในค.ศ. 1191 คือ เจ้าชายจากอลาเนีย ชื่อ ดาวิท ซอสลาน ทั้งสองพระองค์มีพระโอรสธิดา 2 พระองค์ ได้แก่ เจ้าชายกีออร์กีและเจ้าหญิงรูซูดาน ซึ่งทั้งสองได้ครองราชบัลลังก์จอร์เจียสืบต่อมา
รัชกาลของสมเด็จพระราชินีนาถทามาร์เป็นช่วงเวลาของความสำเร็จทางการเมือง การทหารและวัฒนธรรม ประกอบกับบทบาทของพระนางในฐานะประมุขสตรี ทำให้ทรงมีสถานะเป็นบุคคลในอุดมคติและถูกทำให้เป็นเรื่องยวนใจในศิลปะจอร์เจียและความทรงจำทางประวัติศาสตร์ พระนางยังคงเป็นสัญลักษณ์สำคัญในวัฒนธรรมประชานิยมจอร์เจีย
เว็บไซต์อ้างอิง

Queen Tamar: The myth of a perfect ruler The Forum, BBC Sounds
Georgian coins minted in Tamar's reign, Zeno – Oriental Coins Database.
Irakli Paghava, THE FIRST ARABIC COINAGE OF GEORGIAN MONARCHS: REDISCOVERING THE SPECIE OF DAVIT IV THE BUILDER (1089–1125), KING OF KINGS AND SWORD OF MESSIAH
| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระราชินีนาถทามาร์แห่งจอร์เจีย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้ากีออร์กีที่ 3 |  |   สมเด็จพระราชินีนาถแห่งจอร์เจีย ร่วมกับ กษัตริย์กีออร์กีที่ 3 (1178-1184) กษัตริย์กีออร์กีที่ 4 (1207-1213)  (ค.ศ. 1178 - ค.ศ. 1213) |  | พระเจ้ากีออร์กีที่ 4 |
ประวัติศาสตร์เอชไอวี/เอดส์

ภาพถ่ายแบบให้สีเกินจริงจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราดของเชื้อเอชไอวี-1 กำลังเจริญออกมาจากเซลล์เม็ดเลือดขาวลิมโฟซัยต์ที่เพาะไว้
เชื้อเอชไอวีซึ่งทำให้เกิดโรคเอดส์นั้นมีแหล่งกำเนิดมาจากไพรเมทที่ไม่ใช่มนุษย์ใน sub-Saharan Africa ต่อมาจึงถ่ายทอดมายังมนุษย์ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 หรือต้นศตวรรษที่ 20
มีเชื้อเอชไอวีสองชนิดที่ติดต่อมายังมนุษย์ คือเอชไอวี-1 และเอชไอวี-2 โดย เอชไอวี-1 นั้นเป็นอันตรายมากกว่า ติดต่อง่ายกว่า และเป็นสาเหตุของการติดเชื้อเอชไอวีส่วนใหญ่บนโลกนี้ เชื้อเอชไอวี-1 มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเชื้อไวรัสที่พบในลิงชิมแปนซี และการศึกษาทาง molecular phylogenetics ก็บ่งชี้ว่าเชื้อไวรัสเอชไอวี-1 ปรากฏขึ้นในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1884-1924 ในแอฟริกาเขตเส้นศูนย์สูตร เชื้อเอชไอวี-2 นั้นติดต่อกันได้ยากกว่าและส่วนใหญ่พบอยู่ในแอฟริกาตะวันตกร่วมกับเชื้อใกล้ชิดอื่นๆ ได้แก่ไวรัสที่พบใน Sooty Mangabey (Cercocebus atys) ซึ่งเป็นลิงโลกเก่าใน Guinea-Bissau, Gabon และ Cameroon
การระบาดจากสัตว์อื่นมายังมนุษย์

นักวิจัยเรื่องเอชไอวีส่วนใหญ่ยอมรับว่าเชื้อเอชไอวีวิวัฒนาการมาจากเชื้อไวรัสภูมิคุ้มกันเสื่อมในลิงหรือเอสไอวี (Simian Immunodeficiency Virus - SIV) และเชื้อเอชไอวีแพร่มาจากไพรเมทที่ไม่ใช่มนุษย์ในอดีต (แบบโรครับจากสัตว์ - zoonosis) งานวิจัยในเรื่องนี้ทำโดยใช้ความรู้ทาง molecular phylogenetics เพื่อเปรียบเทียบลำดับจีโนมของไวรัสเพื่อหาความเกี่ยวข้องกัน
การระบาดจากสัตว์อื่นมายังมนุษย์ > เชื้อเอชไอวี-1 แพร่จากชิมแปนซีมาสู่คน > ที่ไหน

เนื่องจากชนิดส่วนใหญ่ของเอชไอวี-1 นั้นมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสายพันธุ์เชื้อเอสไอวีที่ติดต่อในลิงชิมแปนซีสายพันธุ์ Pan troglodytes troglodytes (SIVcpz) นักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ยอมรับว่าเชื้อเอชไอวีมีขึ้นครั้งแรกในประชากรชิมแปนซีป่าใน West-Central Africa จะเป็นในป่าฝนทางตอนตะวันออกเฉียงใต้ของแคเมอรูน (modern East Province) ใกล้แม่น้ำ Sanaga หรือตอนใต้ลงไปกว่านั้นใกล้ Kinshasa ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกนั้นยังเป็นประเด็นสนทนาในแวดวงวิทยาศาสตร์อยู่
การระบาดจากสัตว์อื่นมายังมนุษย์ > เชื้อเอชไอวี-1 แพร่จากชิมแปนซีมาสู่คน > เมื่อไร

จากการตรวจลำดับพันธุกรรมเชื้อเอชไอวี-1 ที่ได้รับการเก็บรักษาไว้ในตัวอย่างเชื้อร่วมกับการประมาณอัตราการกลายพันธุ์ของเชื้อไวรัส นักวิทยาศาสตร์ได้คำนวณพบว่าการติดเชื้อข้ามจากชิมแปนซีมาสู่มนุษย์เกิดขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 โดยอาจเป็นช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1915-1941 งานวิจัยชิ้นหนึ่งตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 2008 ได้ทำการวิเคราะห์ลำดับสารพันธุกรรมของไวรัสที่ได้จากชิ้นเนื้อปี ค.ศ. 1960 ที่เพิ่งได้รับการค้นพบเทียบกับลำดับสารพันธุกรรมที่ทราบอยู่ก่อนแล้ว ทำให้เชื่อว่าน่าจะมีบรรพบุรุษของเชื้อร่วมกันช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1884 ถึง ค.ศ. 1924
ก่อนหน้านี้เคยเชื่อกันว่า genetic recombination จะ "กวน" (confound) การวิเคราะห์ทาง phylogenetic เช่นนี้อย่างมาก แต่งานวิจัยในช่วงหลังทำให้เชื่อว่า recombination เหล่านี้ไม่น่าจะทำให้เกิด systematic bias แม้จะเชื่อว่าทำให้เกิด variance มากขึ้นก็ตาม ผลการวิจัยทาง phylogenetics สนับสนุนงานวิจัยในช่วงหลังที่เสนอว่าเชื้อเอชไอวีมีการกลายพันธุ์อย่าง "ค่อนข้างน่าเชื่อถือ" (fairly reliably).
การระบาดจากสัตว์อื่นมายังมนุษย์ > เชื้อเอชไอวี-1 แพร่จากชิมแปนซีมาสู่คน > อย่างไร

ตามทฤษฎีว่าด้วยนักล่านั้น คำอธิบายที่เรียบง่ายและเป็นไปได้มากที่สุดของการแพร่ข้ามสายพันธุ์ของเชื้อคือไวรัสนี้แพร่จากชิมแปนซีมายังมนุษย์เมื่อนักล่าคนหนึ่งถูกกัดหรือมีแผลบาดขณะล่าหรือหั่นเนื้อลิง การที่ผู้ล่าต้องสัมผัสกับเลือดหรือสารคัดหลั่งอื่นๆ ของลิงสามารถทำให้เกิดการติดเชื้อได้ และจากการผสมพันธุ์กันระหว่างคนโรคจิตกับลิงในทวีปแอฟริกาก็เป็นสาเหตุหนึ่งของการติดเชื้อเช่นกัน
ประวัติของกรณีผู้ป่วยที่เป็นที่รู้จักและการแพร่ระบาด > 1969: Robert R.

ปี ค.ศ. 1969 ชายชาวแอฟริกัน-อเมริกัน อายุ 15 ปี ผู้เป็นที่รู้จักในวงการแพทย์ในนาม Robert R. เสียชีวิตที่โรงพยาบาลเมืองเซนต์หลุยส์จากโรคมะเร็งคาโปซีรุนแรง เมื่อครั้งโรคเอดส์ถูกสงสัยเป็นครั้งแรกๆ ในช่วงปี ค.ศ. 1984 และในปี ค.ศ. 1987 นักวิจัยที่ Tulane University School of Medicine ได้ยืนยันเรื่องนี้โดยตรวจพบเชื้อเอชไอวี-1 ในเลือดและเนื้อเยื่อที่เก็บไว้ของชายผู้นี้ แพทย์ที่ดูแลผู้ป่วยในตอนนั้นสงสัยผู้ป่วยจะประกอบอาชีพโสเภณี แม้ผู้ป่วยจะไม่ได้ลงรายละเอียดเกี่ยวกับประวัติเพศสัมพันธ์ไว้ก็ตาม
ประวัติของกรณีผู้ป่วยที่เป็นที่รู้จักและการแพร่ระบาด > ทฤษฎีผู้เดินทางมากับเที่ยวบินแคนาดา

สจ๊วตสายการบินแคนาดาชื่อ Gaëtan Dugas ได้รับการเรียกถึงในชื่อ "Patient 0" ("ผู้ป่วยหมายเลข 0") ในงานวิจัยเกี่ยวกับเอดส์ในยุคแรกๆ ของ Dr. William Darrow แห่ง Centers for Disease Control หลายคนเชื่อว่า Dugas เป็นผู้ที่นำเชื้อเอชไอวีมายังอเมริกาเหนือ ซึ่งไม่เป็นความจริงเนื่องจากเชื้อเอชไอวีได้แพร่ระบาดอยู่แล้วก่อนที่ Dugas จะทำอาชีพนี้เสียอีก ข่าวลือนี้อาจมีที่มาจากหนังสือ And the Band Played On ของ Randy Shilts ที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2530 (รวมถึงภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากหนังสือนี้ซึ่งกล่าวถึง Dugas ว่าเป็น Patient 0 ของโรคเอดส์) แต่ทั้งหนังสือและภาพยนตร์ก็ไม่ได้ระบุว่า Dugas เป็นคนแรกที่นำเชื้อเอชไอวีมาสู่อเมริกาเหนือ สาเหตุที่ Dugas ถูกเรียกว่าเป็น "Patient Zero" เนื่องจากมีคนจำนวนอย่างน้อย 40 คนจากที่ติดเชื้อเอชไอวี 248 คนในปี พ.ศ. 2526 ที่มีเพศสัมพันธ์กับ Dugas หรือคนที่ได้มีเพศสัมพันธ์กับเขา
ข้อสรุปในปัจจุบันเชื่อว่าเชื้อเอชไอวีมาสู่อเมริกาเหนือกับผู้อพยพชาวเฮติที่ได้รับเชื้อนี้ขณะทำงานในคองโกในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 หรือจากคนอื่นที่ทำงานที่นั่นในเวลานั้น
วัดวิหารแดง

| วัดวิหารแดง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดวิหารแดง (Wat Wi Han Dang)
ที่ตั้ง: ถนนสุวรรณศร หมู่ที่ 10 ตำบลหนองสรวง อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย (เถรวาท)
พระประธาน: ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 49 นิ้ว สูง 79 นิ้ว
เจ้าอาวาส: พระอธิการฉลอง อคฺคปุญฺโญ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดวิหารแดง เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่เลขที่ - ตลาดวิหารแดง หมู่ที่ 10 ถนนสุวรรณศร ตำบลหนองสรวง อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย พื้นที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ - งาน 2 ตารงวา
อาณาเขต

ทิศเหนือ จรดที่ดินเอกชน
ทิศใต้ จรดทางสาธารณะ และคลองศาลเจ้าวิหารแดง
ทิศตะวันออก จรดทางสาธารณะ และที่ดินเอกชน
ทิศตะวันตก จรดที่ดินเอกชน
ประวัติ

วัดวิหารแดง ได้รับอนุญาติให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 โดยได้รับบริจาคที่ดินให้สร้างวัดจำนวน 15 ไร่ 2 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลงมีเนื้อที่จำนวน 12 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่ม มีอยู่ 2 แปลงที่ติดกัน เป็นที่ตั้งวัดและโรงเรียนชุมชนวัดวิหารแดง
ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 มีเขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร
ศาสนสถาน

อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมิ่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย
ศาลาการเปรียญ (หลังใหม่) กว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2554 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น
กุฏิสงฆ์ มีจำนวน 10 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 8 หลัง และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง
วิหารที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ กว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารคอนกรีต (ทรงไทยประยุกต์) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2553
ศาลาเอนกประสงค์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีต
ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
นอกจากนี้ยังมี ฌาปนสถาน 1 หลัง, หอระฆัง 1 หลัง, โรงครัว 1 หลัง และเรือนรับรอง 1 หลัง
ปูชนียวัตถุ

พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 49 นิ้ว สูง 79 นิ้ว และพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดหน้าตัก กว้าง 39 นิ้ว สูง 59 นิ้ว
หลวงพ่อวิหารแดง (พระพุทธรูปปางสมาธิ)
พระพุทธรูปในศาลาการเปรียญ 12 องค์ ขนาดหน้าตักกว้าง 34 นิ้ว สูง 56 นิ้ว และรูปหล่อพระครูวรเขตต์พิศาล (หลวงปู่ลับ) อดีตเจ้าคณะอำเภอวิหารแดง
ปูชนียวัตถุ อื่น ๆ พระพระพุทธรูปในวิหาร 10 องค์ ขนาดหน้าตักกว้าง 32 นิ้ว สูง 62 นิ้ว
ลำดับเจ้าอาวาส

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ลำดับเจ้าอาวาสวัดวิหารแดง ต.หนองสรวง อ.วิหารแดง จ.สระบุรี 
| ลำดับที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | ตำแหน่ง | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |  |
| 1 | พระครูวรเขตต์พิศาล | เจ้าอาวาส | พ.ศ. - | พ.ศ. - |  |  |
| 2 | พระครูรัตตวิหารการ | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2545 | พ.ศ. 2555 |  |  |
| 3 | พระอธิการฉลอง อคฺคปุญฺโญ  | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2555 | - | ปัจจุบัน |  |
ประวัติเจ้าอาวาส (ปัจจุบัน) > สมณศักดิ์

พระอธิการฉลอง ฉายา อคฺคปุญฺโญ อายุ 62 พรรษา 33
วิทยฐานะ นธ. เอก, ปธ. -, วุฒิทางโลก ป. 4
ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดวิหารแดง ตำบลหนองสรวง อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี
ประวัติเจ้าอาวาส (ปัจจุบัน) > สถานะเดิม

ชื่อ ฉลอง นามสกุล ทิศกลาง เกิดวัน ๑ฯ๓ ค่ำ ปีมะเส็ง ตรงกับวันที่ 6 เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496
บิดาชื่อ นายกว่าง มารดาชื่อ นางเป๊ะ ที่บ้านเลขที่ 30 หมู่ที่ 10 ตำบลลำมูล อำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา
ประวัติเจ้าอาวาส (ปัจจุบัน) > บรรพชา/อุปสมบท

เมื่อวันที่ 4 เดือน กรกฎาคม พ.ศ. 2525 ณ พัทธสีมาวัดโพธิ์ทองเจริญ ตำบลท่าช้าง อำเภอจักราช จังหวัดนครราชสีมา
พระอุปัชฌาย์ พระครูสุวรรณสันติธรรม วัดโพธิ์ทองเจริญ ตำบลท่าช้าง อำเภอจักราช จังหวัดนครราชสีมา
พระกรรมวาจาจารย์ พระครูอธิการต้อย จนฺทปภสฺสโร วัดโพธิ์ทองเจริญ ตำบลท่าช้าง อำเภอจักราช จังหวัดนครราชสีมา
พระอนุสาวนาจารย์ พระอนันต์ ฐานวุฑฺโฒ วัดโพธิ์ทองเจริญ ตำบลท่าช้าง อำเภอจักราช จังงหวัดนครราชสีมา
ประวัติเจ้าอาวาส (ปัจจุบัน) > วิทยฐานะ

พ.ศ. 2510 สำเร็จการศึกษาชั้น ป.4 โรงเรียนบ้านโนนมันเทศ อำเภอจักราช จังหวัดนครราชสีมา
พ.ศ. 2526 สอบไล่ได้ น.ธ. ตรี สำนักเรียน วัดใหญ่สีคิ้ว อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา
พ.ศ. 2527 สอบไล่ได้ น.ธ. โท สำนักเรียน วัดใหญ่สีคิ้ว อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา
พ.ศ. 2529 สอบไล่ได้ น.ธ. เอก สำนักเรียน วัดใหญ่สีคิ้ว อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา
ประวัติเจ้าอาวาส (ปัจจุบัน) > งานปกครอง

พ.ศ. 2555 เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดวิหารแดง ตำบลหนองสรวง อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี
พ.ศ. 2556 เป็นเจ้าอาวาสวัดวิหารแดง ตำบลหนองสรวง อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี
บุคลากรภายในวัด

พ.ศ. 2555 มีพระภิกษุจำพรรษา 8 รูป, สามเณร 1 รูป และศิษย์วัด 2 คน
พ.ศ. 2556 มีพระภิกษุจำพรรษา 7 รูป, สามเณร 1 รูป และศิษย์วัด 1 คน
พ.ศ. 2557 มีพระภิกษุจำพรรษา 8 รูป, สามเณร 1 รูป และศิษย์วัด 2 คน
ความตลกขบขัน

การยิ้มอาจจะแสดงอารมณ์ขำ ดังที่เห็นในจิตรกรรมตัวละคร Falstaff ของวิลเลียม เชกสเปียร์ โดย Eduard von Grützner
ความตลกขบขัน
(อังกฤษ: humour, humor)
เป็นประสบการณ์ทางการรู้คิดที่มักทำให้หัวเราะและสร้างความบันเทิงสนุกสนาน
คำจากภาษาอังกฤษมาจากศัพท์ทางการแพทย์ของชาวกรีกโบราณ ซึ่งสอนว่า ความสมดุลของธาตุน้ำต่าง ๆ ในร่างกายที่เรียกในภาษาละติน ว่า humor (แปลว่า ของเหลวในร่างกาย) เป็นตัวควบคุมสุขภาพและอารมณ์ของมนุษย์
มนุษย์ทุกยุคสมัยและทุกวัฒนธรรมตอบสนองต่อเรื่องขบขัน
มนุษย์โดยมากประสบความขำขัน คือรู้สึกบันเทิงใจ ยิ้ม หรือหัวเราะต่ออะไรที่ขำ ๆ และดังนั้น จึงเรียกได้ว่าเป็นคนมีอารมณ์ขำ (คือมี sense of humour)
คนสมมุติที่ไม่มีอารมณ์ขำน่าจะพบเหตุการณ์ที่ทำให้ขำว่า อธิบายไม่ได้ แปลก หรือว่าไม่สมเหตุผล
แม้ว่าปกติความขำขันจะขึ้นอยู่กับรสนิยมส่วนตัว ขอบเขตที่บุคคลพบว่าอะไรน่าขำจะขึ้นอยู่กับตัวแปรหลายอย่าง รวมทั้งอยู่ในภูมิประเทศไหน ในวัฒนธรรมอะไร อายุ ระดับการศึกษา ความเฉลียวฉลาด และพื้นเพหรือบริบท
ยกตัวอย่างเช่น เด็กเล็ก ๆ อาจชอบเรื่องตลกที่มีการตีกัน (ภาษาอังกฤษเรียกว่า slapstick) ดังที่พบในการ์ตูน เช่นรายการ ทอมกับเจอร์รี่ ที่การกระทบกระทั่งทางกายทำให้เด็กเข้าใจได้
เทียบกับเรื่องตลกที่ซับซ้อนกว่า เช่น แบบที่ใช้การล้อเลียนเสียดสี (satire) ซึ่งจำเป็นต้องเข้าใจสถานะทางสังคมและดังนั้น ผู้ใหญ่จะชอบใจมากกว่า
ทฤษฎี

มีทฤษฎีหลายอย่างว่า อะไรคือความตลกขบขันและหน้าที่ทางสังคมของมันคืออะไร
ทฤษฎีที่แพร่หลายมองความตลกขบขันในแนวจิตวิทยา โดยมากมองพฤติกรรมที่เกิดจากความขำขันว่าเป็นเรื่องดีมากต่อสุขภาพ
หรือมองในแนวจิตวิญญาณ ซึ่งอาจจะมองความตลกขบขันว่าเป็น "ของขวัญจากพระเจ้า"
หรือมองความตลกขบขันว่าเป็นเรื่องอธิบายไม่ได้ เหมือนกับประสบการณ์ทางจิตวิญญาณบางอย่าง
ทฤษฎีทางจิตวิทยา คือ benign-violation theory (ไม่เป็นไร-มีการล่วงละเมิด) อธิบายความตลกขบขันว่า
"ความตลกขบขันจะเกิดขึ้นเมื่อมีอะไรดูผิดปกติ น่ากังวล หรืออันตราย แต่ก็ยังโอเค ยอมรับได้ และปลอดภัยไปด้วยพร้อม ๆ กัน"
อารมณ์ขันสามารถช่วยให้เริ่มคุยกับคนอื่นโดยกำจัดความรู้สึกเคอะเขิน ไม่สบาย หรือกระวนกระวายที่มาจากปฏิสัมพันธ์ทางสังคม
ส่วนคนอื่น ๆ เชื่อว่า "การใช้ความตลกขบขันที่สมควรสามารถช่วยอำนวยปฏิสัมพันธ์ทางสังคม"
มุมมอง

บางคนยืนยันว่า ความตลกขบขันไม่สามารถและไม่ควรจะอธิบาย
นักเขียนนายอี.บี. ไวท์ ได้กล่าวไว้ว่า "ความตลกขบขันสามารถผ่าดูได้เหมือนผ่ากบ แต่มันก็จะตาย และเครื่องในของมันจะไม่น่าชมนอกจากสำหรับพวกนักวิทยาศาสตร์เท่านั้น"
แต่ว่าโดยคัดค้านข้ออ้างนี้ ก็มีบุคคลหรือกลุ่มชนผู้ไม่ชอบการ์ตูนน่ารังเกียจ ที่ชวนให้พิจารณาความตลกขบขันหรือความไร้ความตลกของมัน
กระบวนการผ่าดูความตลกขบขันเช่นนี้ไม่ได้กำจัดอารมณ์ขำแต่แนะให้ใส่ใจในเรื่องการเมือง และว่ามันอาจไม่ตลกสำหรับทุกกลุ่มชน
นักปรัชญาชาวเยอรมันอาเทอร์ โชเพนเฮาเออร์ บ่นถึงการใช้คำว่า "humour" (ซึ่งเป็นคำที่ยืมใช้ในภาษาเยอรมันจากอังกฤษ) เพื่อหมายถึงสุขนาฏกรรม (comedy) อะไรก็ได้
แม้คำภาษาอังกฤษว่า humour และ comic จะใช้ด้วยกันเมื่อกล่าวถึงเรื่องตลก
แต่ว่าก็มีบางคนที่แยก humour ว่าเป็นการตอบสนอง เปรียบเทียบกับ comic ซึ่งเป็นสิ่งเร้าให้ตอบสนอง
นอกจากนั้นแล้ว คำว่า humour ยังเชื่อว่ารวมทั้งความน่าหัวเราะและไหวพริบของบุคคล
ชาวฝรั่งเศสล่าช้าในการรับคำว่า humour ที่หมายถึงเรื่องตลกมาใช้
คือในภาษาฝรั่งเศส ยังมีทั้งคำว่า humeur และ humour โดยคำแรกหมายถึงอารมณ์หรือหมายถึงแนวคิดล้าสมัยเกี่ยวกับพื้นอารมณ์แต่กำเนิด 4 อย่าง (temperaments) [ต้องการอ้างอิง]
สุขนาฏกรรมที่ไม่ใช่เป็นแบบเสียดสี (non-satirical) สามารถเรียกอย่างเฉพาะเจาะจงในภาษาอังกฤษว่า droll humour หรือ recreational drollery
ในที่ทำงาน

ในประสบการณ์มนุษย์ ความตลกขบขันเป็นสิ่งที่มีทั่วไป เป็นธรรมชาติ และมีความหมาย และดังนั้น จึงมีความสำคัญสำหรับองค์กรต่าง ๆ เช่นในที่ทำงาน
บทบาทสำคัญของการหัวเราะและความสนุกสนานในที่ทำงานพิจารณาว่าเป็นปรากฏการณ์ทางสังคม และปรากฏเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ว่า ช่วยผู้ทำงานให้รู้สึกมีส่วนร่วม
อารมณ์ขันในที่ทำงานไม่เพียงช่วยบรรเทาความเบื่อเท่านั้น
แต่สามารถสร้างความสัมพันธ์ เสริมความเป็นมิตรระหว่างเพื่อนร่วมงาน
และทำให้รู้สึกดีในที่ทำงาน
อารมณ์ขันในที่ทำงานยังสามารถลดความเครียดและใช้เป็นกลยุทธ์รับมือความเครียด
จริง ๆ แล้วที่นักวิชาการมีมติร่วมกันมากที่สุดถึงประโยชน์ของอารมณ์ขันก็คือผลต่อความอยู่เป็นสุข (well being) โดยใช้มุกตลกเป็นกลยุทธ์รับมือความเครียดในชีวิตประจำวัน อุปสรรค และความยากลำบากต่าง ๆ
การแชร์เรื่องตลกกับผู้ร่วมงานอาจช่วยให้อารมณ์ดีขึ้น ทำให้มีความสุข ซึ่งช่วยให้รู้สึกว่าสามารถรับมือกับสถานการณ์ได้ดีขึ้น
ความสนุกและความเพลิดเพลินเป็นเรื่องที่ขาดไม่ได้ในชีวิต และการที่ผู้ร่วมงานหัวเราะในช่วงการทำงานไม่ว่าจะโดยการพูดเย้าแหย่หรือวิธีการอื่น ๆ จะช่วยเสริมความกลมกลืนสามัคคีและความเป็นกลุ่มก้อน
มุกตลกยังสามารถใช้ลดความรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับงานที่ต้องทำและช่วยลดการใช้ถ้อยคำหยาบคาย หรือกลยุทธ์การรับมืออื่น ๆ ที่อาจรับไม่ได้ทางสังคม
ความตลกขบขันไม่เพียงแค่ช่วยลดอารมณ์เชิงลบ แต่ยังสามารถใช้เป็นวิธีการระบายประสบการณ์ที่ทำให้เจ็บใจ โดยพูดแบบเบา ๆ กว่า ซึ่งในที่สุดช่วยลดความวิตกกังวลและช่วยให้อารมณ์สุข เป็นบวก เกิดขึ้นได้บ่อยกว่า
นอกจากนั้นแล้ว มุกตลกยังสามารถใช้ลดความเจ้ากี้เจ้าการของเจ้านายเมื่อสั่งลูกน้อง
เจ้านายยังสามารถพูดถึงตนเองแบบขำ ๆ เพื่อให้ลูกน้องรู้สึกว่าเจ้านายเหมือนคนอื่น ๆ มากขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น งานศึกษาทางชาติพันธุ์วรรณนา (ethnography) ในที่ทำงาน ยืนยันว่า ความสนุกสนานสำคัญในที่ทำงาน
เพราะบริษัทนำสมัยเริ่มให้ความสำคัญกับความสนุกสนาน จึงเปลี่ยนการบริหารผู้ทำงานโดยมองว่าความสนุกสนานในที่ทำงานจะมีผลบวก และไม่จำเป็นต้องตัดทอนประสิทธิภาพการทำงานของลูกจ้าง
การหัวเราะและการเล่นสามารถทำให้เกิดความคิดสร้างสรรค์ และช่วยเพิ่มขวัญและกำลังใจ
ดังนั้นเพื่อที่จะให้ลูกจ้างยอมรับความเร่งรีบในการทำงาน นักบริหารบ่อยครั้งจะไม่สนใจ ยอมทน หรือแม้แต่สนับสนุนให้มีการเล่น เพื่อประโยชน์ต่อจุดมุ่งหมายขององค์กร
คือ โดยทั่วไปแล้ว ความสนุกสนานในที่ทำงานปัจจุบันไม่พิจารณาว่าเป็นเรื่องเหลวไหล
วิธีการล่าสุดในเรื่องนี้มากจากทวีปอเมริกาเหนือที่ศาสตร์รุ่งเรืองถึงกับว่ามีผู้ให้คำปรึกษาเกี่ยวกับการเพิ่มความสนุกสนานในที่ทำงาน และบางรัฐถึงกับมีวัน "สนุกในที่ทำงาน" เป็นทางการ
ผลที่ได้มีผู้อ้างว่ามีประโยชน์ต่อความอยู่เป็นสุขของผู้ทำงาน ช่วยให้บริการลูกค้าได้ดีขึ้น และเพิ่มประสิทธิภาพการทำงาน
ส่วนนักวิชาการอื่น ๆ พิจารณาขบวนการนี้จากมุมมองของวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับความสุข
ซึ่งพุ่งความสนใจไปในเรื่องสุขภาพจิต แรงจูงใจ การพัฒนาชุมชน และความอยู่เป็นสุขของประชากรทั้งประเทศ รวมทั้งสมรรถภาพในการสร้าง flow (คือการมีสมาธิทำงานอย่างรู้สึกมีกำลัง มีส่วนร่วม และความสุขในการกระทำนั้น ๆ) ผ่านการเล่น และช่วยกระตุ้นให้คิดสร้างสรรค์นอกแบบ
ศาสตร์ขนานกับกระบวนการนี้ ก็คือ จิตวิทยาเชิงบวก ซึ่งมุ่งพัฒนาศักยภาพของมนุษย์โดยใช้ทฤษฎีที่รับรองโดยหลักฐาน
และเสนอว่า การลงทุนในที่ทำงานโดยให้มีการหัวเราะและการเล่นไม่เพียงแต่สร้างความเพลิดเพลินและความรู้สึกเป็นอยู่ที่ดี แต่ยังจะช่วยเพิ่มพลัง ประสิทธิภาพ และความมุ่งมั่นในการทำงาน
ปัจจัยทางสังคม

เหมือนกับรูปแบบศิลปะอื่น ๆ ความขำขันในสไตล์หรือเหตุการณ์ตลกขึ้นอยู่กับปัจจัยทางสังคม และจะต่างกันในแต่ละคน
ตลอดประวัติศาสตร์มนุษย์ สุขนาฏกรรมใช้เป็นการบันเทิงรูปแบบหนึ่งทั่วโลก ไม่ว่าจะเป็นในมหาราชวังหรือในหมู่บ้าน
ทั้งมารยาททางสังคมและเชาวน์ปัญญาบางอย่างสามารถแสดงออกเป็นไหวพริบและการพูดตลกแบบถากถาง
มีนักวิทยาศาสตร์และนักเขียนชาวเยอรมัน (Georg Lichtenberg) ผู้ถึงกับกล่าวว่า "คุณยิ่งรู้จักมุกตลกเท่าไร คุณก็จะเป็นคนที่ละเอียดลออมากยิ่งขึ้นเท่านั้น"[ต้องการอ้างอิง]
ปัจจัยทางสังคม > กรีกโบราณ

ทฤษฎีความตลกขบขันของชาวตะวันตกมีจุดกำเนิดที่นักปราชญ์เพลโต ผู้ให้เครดิตกับโสกราตีส โดยเป็นตัวละครเชิงประวัติศาสตร์ในบทสนทนาเรื่อง Philebus (หน้า 49b) ซึ่งมองว่าหัวใจของเรื่องน่าหัวเราะก็คือความเขลาของคนอ่อนแอ ที่ไม่สามารถโต้ตอบได้เมื่อถูกหัวเราะเยาะ
ต่อมาในปรัชญากรีกโบราณ ในหนังสือทฤษฎีวรรณกรรม Poetics (1449a, หน้า 34-35) อาริสโตเติลได้เสนอว่า ความไม่น่าชมแต่ไม่ถึงกับขยะแขยงเป็นหัวใจของความน่าขำ
ปัจจัยทางสังคม > อินเดีย

ในละครสันสกฤตโบราณ นาฏยศาสตร์ ภารตะมุนีได้นิยามความตลกขบขัน (hāsyam) ว่าเป็นรสหนึ่งในเก้ารส (nava rasas) ซึ่งเป็นการตอบสนองทางอารมณ์โดยกระตุ้นให้ผู้ชมมีสภาวะเลียนอารมณ์ของผู้แสดง
"รส" แต่ละรสจะสัมพันธ์กับ "ภาวะ" ที่แสดง
ปัจจัยทางสังคม > ในอาหรับและเปอร์เซีย

ส่วนคำว่าสุขนาฏกรรม (comedy) และละครเสียดสี (satire) กลายเป็นไวพจน์ของกันและกันเมื่อหนังสือทฤษฎีวรรณกรรม Poetics ของอาริสโตเติล ได้แปลเป็นภาษาอาหรับในยุค Islamic Golden Age (ประมาณคริสต์ทศวรรษที่ 8-13) แล้วขยายเพิ่มเติมโดยนักเขียนชาวอาหรับและนักปรัชญาชาวมุสลิมต่าง ๆ รวมทั้ง Abu Bishr Matta ibn Yunus, Al-Farabi, แอวิเซนนา และอิบนุ รุชด์
เนื่องจากความแตกต่างทางวัฒนธรรม พวกเขาได้เปลี่ยนสุขนาฏกรรมจากสิ่งที่ชาวกรีกได้ระบุ โดยรวมมันกับกวีนิพนธ์อาหรับเช่น hija ซึ่งเป็น กวีนิพนธ์เชิงเสียดสี
พวกเขามองสุขนาฏกรรมว่าเป็นเพียง "ศิลปะในการตำหนิ" และจะไม่พูดถึงเหตุการณ์ที่รื่นเริงเบา ๆ หรือเป็นปัญหาในตอนต้น และความสุขตอนอวสาน เหมือนกับสุขนาฏกรรมกรีกแบบคลาสสิก
ดังนั้น หลังจากการแปลหนังสืออาหรับเป็นภาษาละตินในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 12 คำว่า comedy จึงได้เปลี่ยนความหมายไปในวรรณกรรมชาวตะวันตกยุคกลาง
ปัจจัยทางสังคม > เขตแคริบเบียน

นักดนตรีชาวจาเมกาชื่อดังคนหนึ่ง (Lord Flea) กล่าวว่า "ชาวเวสต์อินเดียนเป็นคนที่มีอารมณ์ขันที่สุดในโลก"
แม้แต่ในเพลงที่ขึงขังจริงจังที่สุดของพวกเขา เช่นเพลง Las Kean Fine (หายและไม่สามารถหาคืนได้) ซึ่งเล่าเรื่องการระเบิดของหม้อน้ำในไร่อ้อยที่ทำให้คนงานเสียชีวิตหลายคน แต่ว่าทั้งไหวพริบและมุกตลกก็ยังส่องแสงออกให้เห็นได้"