stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การโอนมาเป็นของรัฐ
ภาพรวม > การชดเชย

จุดยืนต่อการเรียกร้องค่าชดเชยของโลกตะวันตกในแบบฉบับดั้งเดิมคือในกรณีการยึดอุตสาหกรรมปิโตรเลียมมาเป็นของรัฐบาลเม็กซิโก ค.ศ. 1938 เมื่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐอเมริกา คอร์เดลล์ ฮัลล์ เรียกร้องว่าการชดเชยควรจะ "รวดเร็ว เพียงพอ และมีประสิทธิผล" จากมุมมองนี้ รัฐบาลที่ทำการโอนกิจการมาเป็นของตนจึงมีภาระผูกพันต่อกฎหมายระหว่างประเทศให้ต้องจ่ายค่าชดเชยแก่คู่กรณีที่ถูกรอนสิทธิ์ด้วยมูลค่าเต็มของทรัพย์สินที่ถูกโอนมานั้น ซึ่งบรรดาประเทศกำลังพัฒนาส่วนมากต่างพากันต่อต้านแนวคิดนี้ โดยอ้างว่าปัญหาการจ่ายค่าชดเชยควรขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของรัฐอธิปไตยแต่ละแห่งล้วน ๆ ตามแนวทางในลัทธิกัลโบ
ด้านประเทศสังคมนิยมหลายแห่งก็มองว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องจ่ายค่าชดเชยใด ๆ เนื่องจากมีแนวคิดที่ว่าการครอบครองส่วนบุคคล (private ownership) เป็นเรื่องที่ผิดกฎหมาย เป็นการแสวงหาประโยชน์ และเป็นอุปสรรคต่อตัฒนการทางเศรษฐกิจในภายภาคหน้า
ในปี ค.ศ. 1962 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติออกมติที่ 1803 "อธิปไตยถาวรเหนือทรัพยกรธรรมชาติ" (Permanent Sovereignty over National Resources) โดยระบุว่าเมื่อเกิดการโอนกิจการมาเป็นของรัฐขึ้น ผู้ครอบครองทรัพย์สินนั้น "จะต้องจ่ายค่าชดเชยที่เหมาะสมสอดคล้องกับกฎหมายระหว่างประเทศ" เท่ากับว่าสหประชาชาติปฏิเสธมุมมองของฝ่ายคอมมิวนิสต์และฝ่ายผู้สนับสนุนลัทธิกัลโบ ทั้งนี้คำว่า "ค่าชดเชยที่เหมาะสม" ใช้เป็นตัวแทนของการประณีประนอมระหว่างมุมมองแบบดั้งเดิมที่ใส่ใจต่อความจำเป็นของประเทศกำลังพัฒนาที่ต้องดำเนินการปฏิรูปแม้ว่าจะไม่สามารถจ่ายค่าชดเชยได้เต็มจำนวน กับความกังวลของโลกตะวันตกในประเด็นความคุ้มครอต่อทรัพย์สินส่วนบุคคล
ในสหรัฐอเมริกา บทบัญญัติแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งที่ห้า (Fifth Amendment) กำหนดว่าจะต้องมีการจ่ายค่าชดเชยในกรณีที่ทรัพย์สินส่วนบุคคล (หรือเอกชน) ถูกนำไปใช้ในกิจสาธารณะ
การสนับสนุนทางการเมือง

การโอนมาเป็นของรัฐถือเป็นหนึ่งในกลไกหลักที่นักปฏิรูปฝ่ายสังคมนิยมและนักสังคมประชาธิปไตยใช้ในการเปลี่ยนผ่านไปสู่ระบบสังคมนิยมแบบค่อยเป็นค่อยไป ในบริบทนี้การโอนทรัพย์สินดังกล่าวมีจุดประสงค์เพื่อลิดรอนสิทธิครอบครองของนายทุนรายใหญ่ และเพื่อถ่ายโอนกำไรจากอุตสาหกรรมมาเป็นของสาธารณะส่วนรวม รวมถึงเพื่อก่อตั้งระบบการจัดการด้วยตนเองของชนชั้นแรงงาน (workers' self-management) อันจะนำไปสู่การสถานาระบบเศรษฐกิจแบบสังคมนิยมในที่สุด
ในสหราชอาณาจักรช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง พรรคแรงงานและพรรคการเมืองแนวสังคมประชาธิปไตยทั่วยุโรปบางส่วนสนับสนุนให้มีการโอนกิจการมาเป็นของรัฐ เพื่อใช้เป็นกลไกในการปกป้องและพัฒนาอุตสาหกรรมที่ถือว่าสำคัญต่อความสามารถในการแข่งขันของประเทศ เช่น อุตสาหกรรมผลิตเครื่องบินและอุตสาหกรรมต่อเรือ เป็นต้น หรือเพื่อปกป้องตำแหน่งงานในบางอุตสาหกรรมโดยเฉพาะ แม้ว่าบางครั้งการโอนกิจการมาเป็นของรัฐนี้จะเป็นส่วนหนึ่งของยุทธศาสตร์ในการสร้างระบบสังคมนิยมขึ้นมาก็ตาม
การโอนกิจการจากเอกชนกลับมาเป็นของรัฐอีกครั้งเกิดขึ้นเมื่อกิจการที่รัฐเคยแปรรูปไปเป็นของเอกชนแล้วภายหลังได้โอนกลับมาเป็นของรัฐอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งมักจะเกิดจากพรรคการเมืองหรือขั้วอำนาจทางการเมืองอีกฝ่ายที่ขึ้นมามีอำนาจในภายหลังย้อนการกระทำหรือการตัดสินใจของผู้มีอำนาจชุดก่อน การโอนกิจการกลับมาเช่นนี้อาจเรียกว่าเป็น "การโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชนแบบสวนทาง" (reverse privatization) ทั้งนี้คำว่าการโอนกิจการมาเป็นของรัฐถูกใช้หมายถึงทั้งการที่รัฐเข้าไปจัดการหรือครอบครองกิจการใด ๆ โดยตรง และการที่รัฐบาลเข้าไปถือหุ้นของบริษัทมหาชน (บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์) ในจำนวนที่มากพอจนได้อำนาจควบคุมกิจการนั้น[ต้องการอ้างอิง]
บรรณานุกรม > การโอนกิจการธนาคารเป็นของรัฐ

Carter Dougherty, Stopping a Financial Crisis, the Swedish Way, The New York Times," September 23, 2008.
Rudolf Hilferding (1981) Finance Capital: A Study of the Latest Phase of Capitalist Development (London: Routledge & Kegan Paul), p. 234. ISBN 0-7100-0618-7, ISBN 978-0-7100-0618-9
Rafael La Porta, Florencio Lopez-de-Silanes, Andrei Shleifer, Government Ownership of Banks, The Journal of Finance, vol. 57, No. 1 (February 2002), 265-301.
La Botz, Dan (2008) The Financial Crisis: Will the U.S. Nationalize the Banks? Monthly Review 28 September 2008
Vladimir Lenin (1917) Nationalisation of the Banks, published in October 1917 in pamphlet form
Steve Lohr, From Japan's Slump in 1990s, Lessons for U.S., The New York Times, February 9, 2008.
Sylvia Maxfield, The International Political Economy of Bank Nationalization: Mexico in Comparative Perspective, Latin American Research Review, Vol. 27, No. 1 (1992), pp. 75–103.
Margaret G. Myers, The Nationalization of Banks in France, Political Science Quarterly, Vol. 64, No. 2 (June 1949), pp. 189–210.
Political / Nationalization risk resources directory เก็บถาวร 2012-08-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน [www.ipoliticalrisk.com]
แหล่งข้อมูลอื่น

The importance of public banking เก็บถาวร 2010-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - บทความเกี่ยวกับธนาคารของรัฐในอินเดีย (อังกฤษ)
Time for Permanent Nationalization - บทความโดยนักเศรษฐศาสตร์ เฟรด มอสลีย์ ในนิตยสาร ดอลลาร์แอนด์เซนส์ ฉบับเดือนมกราคม/กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 (อังกฤษ)
The Corporate Governance of Banks - a concise discussion of concepts and evidence (อังกฤษ)
Nationalization - ความหมายในสารานุกรมบริตานิกา (อังกฤษ)
พหุนิยมทางการเมือง
ความดีของส่วนรวม

พหุนิยมเกี่ยวข้องกับความหวังว่ากระบวนการของความขัดแย้งและ บทสนทนา นี้จะส่งผลให้เกิด สิ่งที่ดีร่วมกัน กึ่งหนึ่ง สิ่งที่ดีร่วมกันนี้ไม่ใช่คุณค่าที่เป็นนามธรรมหรือสิ่งที่ตายตัว แต่เป็นความพยายามในการสร้างสมดุลระหว่างผลประโยชน์ทางสังคมที่แข่งขันกัน และจะเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ตามสภาพสังคมในปัจจุบัน ผู้เสนอแนวคิดดังกล่าวในปรัชญาการเมืองร่วมสมัย ได้แก่ ไอเซยาห์ เบอร์ลิน, แฮมป์เชียร์ และ วิลเลียมส์ พหุนิยมทางการเมืองในยุคก่อนหน้าเป็นกระแสหลักในการก่อตัวของ ระบอบประชาธิปไตยแบบสังคม สมัยใหม่ (เพื่อสร้างสมดุลระหว่างอุดมคตินิยมสังคมนิยมและทุนนิยม) โดยมีนักทฤษฎี เช่น ลาสกี้ ในยุคแรก และ โคล รวมถึงสมาชิกคนสำคัญคนอื่นๆ ของ สมาคมเฟเบียนของอังกฤษ ในสหรัฐอเมริกา "ทางสายกลาง" ของประธานาธิบดี ไอเซนฮาวร์ นั้นอาจได้รับแรงบันดาลใจจากความเชื่อในพหุนิยมทางการเมือง
แม้ว่านักทฤษฎีพหุนิยมจำนวนมากจะสนับสนุนแนวคิดนี้ แต่พหุนิยมไม่จำเป็นต้องครอบคลุมถึงประชาธิปไตยแบบสังคมนิยม เนื่องจากไม่ได้ถือว่าระบบการเมืองที่พึงปรารถนาเป็น สิ่งที่รู้ได้โดยไม่ต้องอาศัยประสบการณ์ แต่กลุ่มพหุนิยมสนับสนุนระบบที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของขน tradition และผลประโยชน์ที่รับรู้ได้ของสังคมนั้นๆ และโครงสร้างทางการเมืองที่น่าจะกลมกลืนกับปัจจัยเหล่านี้มากที่สุด ดังนั้น กลุ่มพหุนิยมจึงรวมถึง ไมเคิล โอ๊คช็อตต์ และ จอห์น เคเคส ซึ่งเป็นผู้เสนอแนวคิดที่ใกล้เคียงกับ แนวคิดอนุรักษนิยมเสรีนิยม (แม้ว่ามักจะปฏิเสธการติดฉลากทางการเมืองเช่นนี้) สิ่งที่กลุ่มพหุนิยมมีเหมือนกันอย่างแน่นอนคือ แนวคิดที่ว่าวิสัยทัศน์หรือรูปแบบอุดมการณ์เดียว ไม่ว่าจะเป็น ลัทธิมากซ์ หรือ แนวคิดเสรีนิยมใหม่ ที่ไม่ถูกควบคุม น่าจะง่ายเกินไปและเข้มงวดเกินไปที่จะสนับสนุนคุณค่าที่หลากหลายตามธรรมชาติของมนุษย์ ในทำนองเดียวกัน กลุ่มพหุนิยมปฏิเสธ แนวคิดประวัติศาสตร์นิยม และ แนวคิดเกี่ยวกับสังคมในอุดมคติ ในขณะที่บางคน เช่น จอห์น เอ็น. เกรย์ ปฏิเสธความก้าวหน้าทางประวัติศาสตร์โดยสิ้นเชิง แต่คนอื่นๆ เช่น เอ็ดมันด์ เบิร์ก ระบุว่าความก้าวหน้าของมนุษย์เกิดขึ้นแล้ว อันเป็นผลมาจากความสามัคคีทางสังคมที่ดีขึ้น
เงื่อนไข

เพื่อให้พหุสังคมดำเนินไปได้และประสบความสำเร็จในการกำหนดสิ่งที่ดีร่วมกัน ทุกกลุ่มต้องเห็นพ้องต้องกันในฉันทามติขั้นต่ำว่าคุณค่าที่ใช้ร่วมกันนั้นอย่างน้อยก็ควรค่าแก่การดำเนินตาม คุณค่าพื้นฐานที่สำคัญที่สุดคือ ความเคารพซึ่งกันและกัน ความเข้าใจ หรือ ต่อกัน หากไม่สามารถเจรจากันได้ ก็มีแนวโน้มที่ ลัทธิสุดโต่ง และการบีบบังคับทางกายภาพจะเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ดูเพิ่ม

ประชาธิปไตยเสรีนิยม
เชิงอรรถ

↑  "Theories of American Democracy"
↑  Flathman, Richard E. (2005). Pluralism and Liberal Democracy. Johns Hopkins University Press. ISBN 080188215X.
↑  Cherniss, Joshua; Hardy, Henry (1 January 2016).  Zalta, Edward N. (บ.ก.). The Stanford Encyclopedia of Philosophy. Metaphysics Research Lab, Stanford University – โดยทาง Stanford Encyclopedia of Philosophy.
↑  Kazemzadeh, Hamed (Winter 2020). "Hamed Kazemzadeh: Democratic platform in Social Pluralism". Internal Journal of Acpcs (10).
↑  Connolly, William E.; Chambers, Samuel Allen; Carver, Terrell (2007). Democracy, pluralism and political theory. London, England: Routledge, Taylor & Francis Group. ISBN 9780415431224. OCLC 133465498.
↑  Connolly, William E. (2005). Pluralism. Durham, North Carolina: Duke University Press. ISBN 0822335549. OCLC 57319610.
↑  Thomas, Wagner, Steven (1 January 1999). "Pursuing the "middle way": Eisenhower Republicanism, 1952–1964". pp. 1–282.
แหล่งข้อมูลอื่น

Global Centre for Pluralism
The Pluralism Project at Harvard University
กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896

การแข่งขันกีฬายกน้ำหนักในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 จัดการแข่งขันที่เอเธนส์ ประเทศกรีซ มีการชิงชัย 2 เหรียญทอง
สรุปเหรียญรางวัล

| รายการ | เหรียญทอง | เหรียญเงิน | เหรียญทองแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| มือเดียว รายละเอียด | ลอนเซสตัน เอลเลียต  สหราชอาณาจักร | วิกโก เจนเซน  เดนมาร์ก | อเล็กซานดรอส นีโคโลปูลอส  กรีซ |
| สองมือ รายละเอียด | วิกโก เจนเซน  เดนมาร์ก | ลอนเซสตัน เอลเลียต  สหราชอาณาจักร | โซทีรีออส เวอร์ซิซ  กรีซ |
ประเภทที่เข้าแข่งร่วม

ทั้งหมด 7 คน จาก 5 ประเทศเข้าร่วมในเอเธนส์เกมส์:
เดนมาร์ก (1)
เยอรมนี (1)
สหราชอาณาจักร (1)
กรีซ (3)
ฮังการี (1)
ตารางสรุปเหรียญ

| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  เดนมาร์ก | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 1 |  สหราชอาณาจักร | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 3 |  กรีซ | 0 | 0 | 2 | 2 |
| รวม (3 ประเทศ) | รวม (3 ประเทศ) | 2 | 2 | 2 | 6 |
สำนักข่าวกรองกลาง

| --- | --- |
Central Intelligence Agency
ตราของหน่วยงาน
ธงของหน่วยงาน
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: 18 กันยายน ค.ศ. 1947
หน่วยงานก่อนหน้า: สำนักบริการด้านยุทธศาสตร์
สำนักงานใหญ่: ศูนย์ข่าวกรองจอร์จ บุช รัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา
คำขวัญ: "งานของชาติ ศูนย์ของข่าวกรอง" ไม่เป็นทางการ: "แล้วท่านทั้งหลายจะได้รู้ความจริง และความจริงจะทำให้ท่านทั้งหลายเป็นไท" (John 8:32)
บุคลากร: 21,575 (ประมาณการ)
งบประมาณต่อปี: 15 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ค.ศ. 2013)
ฝ่ายบริหารหน่วยงาน: วิลเลียม เจ. เบิร์นส์, ผู้อำนวยการ เดวิน เอส. โคเฮน, รองผู้อำนวยการ
เว็บไซต์: www.CIA.gov
สำนักข่าวกรองกลาง (อังกฤษ: Central Intelligence Agency) หรือ ซีไอเอ (CIA) เป็นหน่วยงานข่าวกรองฝ่ายพลเรือนของรัฐบาลกลางสหรัฐ หน้าที่อย่างเป็นทางการ คือ การรวบรวม ประมวล และวิเคราะห์ข้อมูลข่าวสารด้านความมั่นคงแห่งชาติจากทั่วโลก โดยใช้วิธีสืบข่าวกรองด้วยมนุษย์เป็นหลัก หน่วยงานนี้ ในฐานะที่เป็นสมาชิกหลักของประชาคมข่าวกรองสหรัฐ จึงขึ้นกับผู้อำนวยการข่าวกรองแห่งชาติ และเน้นให้ข่าวกรองแก่ประธานาธิบดีสหรัฐและคณะรัฐมนตรีสหรัฐ
หน่วยงานนี้ต่างจากสำนักงานสอบสวนกลาง (เอฟบีไอ) ตรงที่เอฟบีไอเป็นหน่วยงานความมั่นคงภายในประเทศ แต่หน่วยงานนี้ไม่มีบทบาทในการบังคับใช้กฎหมาย และมุ่งเน้นการรวบรวมข่าวกรองจากต่างแดน โดยมีการประมวลข่าวกรองในประเทศอย่างจำกัด หน่วยงานนี้คอยบริหารจัดการความร่วมมือด้านการสืบข่าวกรองด้วยมนุษย์ทั่วประชาคมข่าวกรองสหรัฐ และเป็นหน่วยงานเดียวที่กฎหมายอนุญาตให้ดำเนินและควบคุมปฏิบัติการลับตามบัญชาของประธานาธิบดีสหรัฐ หน่วยงานนี้มีอิทธิพลทางการเมืองต่างประเทศโดยอาศัยหน่วยงานทางยุทธวิธีของตน โดยเฉพาะศูนย์กิจกรรมพิเศษ หน่วยงานนี้ยังมีบทบาทในการก่อตั้งองค์การด้านข่าวกรองในประเทศที่เป็นพันธมิตรของสหรัฐ เช่น องค์การข่าวกรองกลางของเยอรมนี อนึ่ง หน่วยงานนี้ยังสนับสนุนคณะบุคคลทางการเมืองและรัฐบาลต่างประเทศหลายรายในหลายด้าน เป็นต้นว่า ในการวางแผน การประสานงาน การฝึกหัดใช้การทรมาน และการสนับสนุนทางวิชาการ ทั้งยังมีส่วนในการเปลี่ยนระบอบปกครอง การโจมตีแบบก่อการร้าย และการวางแผนลอบสังหารผู้นำต่างประเทศ หลายครั้งหลายครา
นับแต่ ค.ศ. 2004 เป็นต้นมา หน่วยงานนี้ได้รับการจัดระเบียบให้สังกัดผู้อำนวยการข่าวกรองแห่งชาติ แม้มีการถ่ายโอนอำนาจบางประการไปให้แก่ผู้อำนวยการฯ แต่หน่วยงานนี้ก็ยังทวีขึ้นในด้านขนาด ทั้งนี้ เป็นผลมาจากเหตุการณ์ 11 กันยายน อนึ่ง ใน ค.ศ. 2013 เดอะวอชิงตันโพสต์ รายงานว่า ในบรรดาหน่วยงานข่าวกรองทั้งหลาย หน่วยงานนี้ได้งบสำหรับปีการเงิน 2010 มากที่สุด ซึ่งมากยิ่งกว่างบประมาณที่แล้ว ๆ มา
หน่วยงานนี้ขยายบทบาทของตนออกไปมาก ซึ่งรวมถึงด้านปฏิบัติลับแบบกึ่งทหาร และศูนย์ปฏิบัติการข้อมูลข่าวสาร (ไอโอซี) ซึ่งเป็นหนึ่งในหน่วยงานใต้สังกัดของหน่วยงานนี้ ก็ได้เบนความมุ่งหมายจากการต่อต้านการก่อการร้ายไปยังปฏิบัติการไซเบอร์
หน่วยงานนี้ตกเป็นประเด็นความขัดแย้งหลายประการ ซึ่งรวมถึงการละเมิดสิทธิมนุษยชน การดักรับข้อมูลในประเทศที่เรียกว่า โครงการมอกกิงเบิร์ด การโฆษณาชวนเชื่อ และการค้าสิ่งเสพติด หน่วยงานนี้ยังปรากฏในบันเทิงคดีหลายรูปแบบ เป็นต้นว่า หนังสือ ภาพยนตร์ และวิดีโอเกม
ราชอาณาจักรแห่งชนลอมบาร์ด

ระวังสับสนกับ ราชอาณาจักรลอมบาร์ดี
ราชอาณาจักรแห่งชนลอมบาร์ด หรือ ราชอาณาจักรแห่งชนลอมบาร์ด (ละติน: Regnum Langobardorum; อิตาลี: Regno dei Longobardi; ลอมบาร์ด: Regn dei Lombards; อังกฤษ: Kingdom of the Lombards หรือ Lombard Kingdom, ภาษาเยอรมันเก่า Langbardland) ภายหลังมีชื่อว่า ราชอาณาจักรอิตาลี (ทั้งหมด) (ละติน: Regnum totius Italiae) เป็นราชอาณาจักรในยุคกลางตอนต้นที่ก่อตั้งโดยชนลอมบาร์ดที่ตั้งอยู่ในคาบสมุทรอิตาลี ราชอาณาจักรแห่งชนลอมบาร์ดรุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 568 และสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 774 มีเมืองหลวงอยู่ที่ปาเวีย (ต่อมา: มิลาน และ มอนซา)
เริ่มต้น

สามปีหลังการสวรรคตของจักรพรรดิจัสติเนียน อำนาจในการปกครองตอนเหนือของอิตาลีของจักรวรรดิไบแซนไทน์สิ้นสุดเมื่อถูกชาวลอมบาร์ดรุกราน
ชื่อเรียกชาวลอมบาร์ด หรือ ลองกอบาร์ดี มีที่มามาจากการไว้เครายาว (ลองเบียร์ด) ชาวลอมบาร์ดเชื่อว่าตนเองมีจุดกำเนิดอยู่ในสแกนดิเนเวีย ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1 ชาวลอมบาร์ดอาศัยอยู่บริเวณตอนล่างของแม่น้ำเอ็ลเบอ ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 6 ถิ่นอาศัยของชาวลอมบาร์ด คือ บริเวณแม่น้ำดานูบ ในปี ค.ศ. 568 ชาวลอมบาร์ด 130,000 คน ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง และเด็ก ถูกชาวอาวาร์ผลักดันทั้งจากทางเหนือและทางตะวันออกจนต้องเดินทางข้ามเทือกเขาแอลป์มาอาศัยอยู่ใน “ล็อมบาร์เดีย”
ในตอนนั้นจักรวรรดิไบแซนไทน์กำลังติดพันอยู่กับชาวอาวาร์และชาวเปอร์เซีย ส่วนอิตาลีก็บอบช้ำจากสงครามกอทิค ไม่มีทั้งอาหารและเงินทุนในการต่อสู้ ในปี ค.ศ. 573 ชาวลอมบาร์ดเข้ายึดนครเวโรนา, นครมิลาโน, นครฟิเรนเซ และเมืองปาวีอา โดยได้ตั้งเมืองปาวีอาเป็นเมืองหลวง จากนั้นเข้ายึดนครปาโดวาในปี ค.ศ. 601, นครเครโมนาและนครมันโตวาในปี ค.ศ. 603 ต่อด้วยนครเจโนวาในปี ค.ศ. 640
รุ่งเรือง

กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของความลอมบาร์ด คือ พระเจ้าลิวต์ปรันด์ (ค.ศ. 712-744) พระองค์ยึดนครราเวนนา, นครสโปเลโต และนครเบเนเวนโต ทางตะวันออก ตอนกลาง และตอนใต้ของอิตาลีตามลำดับ ทรงหมายมั่นที่จะรวมอิตาลีทั้งหมดเป็นหนึ่งเดียว แต่สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 3 ไม่ต้องการให้ตำแหน่งพระสันตะปาปากลายเป็นเพียงตำแหน่งบิชอปของชาวลอมบาร์ดจึงส่งสาส์นถึงชาวเวนิซ เพื่อให้มายึดนครราเวนนาคืนให้ราชอาณาจักรไบแซนไทน์ พระเจ้าลิวต์ปรันด์เป็นกษัตริย์ที่ดีที่สุดที่เคยปกครองตอนเหนือและตอนกลางของอิตาลีนับตั้งแต่พระเจ้าทีโอโดริกผู้เป็นชาวกอทสวรรคต แม้ว่าทั้งพระองค์และพระเจ้าทีโอโดริกต่างไม่รู้หนังสือทั้งคู่
ชาวลอมบาร์ดพัฒนาอารยธรรมของตนเอง กษัตริย์มาจากการคัดเลือกและมีสภาขุนนางคอยให้คำปรึกษา พระเจ้าราทารี (ค.ศ. 643) ออกประมวลกฎหมาย เพื่อปกป้องคนจนจากคนรวย, ดูหมิ่นความเชื่อเรื่องไสยเวทย์ และให้อิสรภาพในการประกอบพิธีกรรมแบบคาทอลิก, เอเรียส และเพแกน ชาวเจอร์แมนิกผู้รุกรานใช้การแต่งงานกลืนสายเลือดและภาษาละตินของชาวอิตาลี ชาวลอมบาร์ดมีอัตลักษณ์เฉพาะตัว คือ ตาสีฟ้า, ผมสีทอง, พูดภาษาอิตาลีปนศัพท์ติวโตนิก ในช่วงปลายยุคลอมบาร์ด นครทางตอนเหนือของอิตาลีมั่งคั่งและแข็งแกร่ง รุ่งเรืองทั้งด้านศิลปะและการสงคราม งานวรรณกรรมชะลอตัว แต่ชาวลอมบาร์ดเก่งด้านสถาปัตยกรรมและการเงิน สถาปัตยกรรมลอมบาร์ดต่อมาจะพัฒนาเป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
สิ้นสุด

ใน ค.ศ. 751 พระเจ้าไอส์เทิล์ฟแย่งชิงนครราเวนนามาจากจักรวรรดิไบแซนไทน์และอ้างว่านครโรมาเป็นส่วนหนึ่งในอาณาจักรของพระองค์ สมเด็จพระสันตะปาปาสตีเฟนที่ 2 จึงร้องขอความช่วยเหลือจากจักรพรรดิคอนสแตนตินอช โคปรอนนิมอช แต่จักรพรรดิกรีกไม่ได้แสดงท่าทีตอบโต้ใดๆ พระสันตะปาปาสตีเฟนจึงส่งคำร้องใหม่ไปถึงพระเจ้าเปแป็งผู้เตี้ยสั้น กษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์ พระเจ้าเปแป็งยกทัพข้ามเทือกเขาแอลป์และเอาชนะพระเจ้าไอส์เทิล์ฟได้อย่างท่วมท้น ลอมบาร์ดีกลายสภาพเป็นดินแดนศักดินาของชาวแฟรงก์ พระเจ้าเปแป็งได้ยกพื้นที่ตอนกลางของอิตาลีทั้งหมดให้สมเด็จพระสันตะปาปา แม้จะยังคงได้รับการรับรองจากพระสันตะปาปา แต่อำนาจของจักรวรรดิไบแซนไทน์ในตอนเหนือของอิตาลีได้สิ้นสุดลง ใน ค.ศ. 774 พระเจ้าเดซิเดริอุสพยายามกอบกู้อิสรภาพและพิชิตลอมบาร์เดียกลับคืนมา สมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 1 จึงเชิญจักรพรรดิชาร์เลอมาญมาปราบเมืองปาวีอา พระเจ้าเดซิเดริอุสถูกจับโกนหัวส่งเข้าอาราม ราชอาณาจักรลอมบาร์ดจึงสิ้นสุดลงนับตั้งแต่นั้น และกลายสภาพเป็นมณฑลหนึ่งของชาวแฟรงก์อย่างสมบูรณ์
บรรณานุกรม > ข้อมูลปฐมภูมิ

Chronicle of Fredegar, Pseudo-Fredegarii scholastici Chronicarum libri IV cum continuationibus in Monumenta Germaniae Historica SS rer. Mer. II,  Hanover 1888
Gregory of Tours, Gregorii episcopi Turonensis Libri historiarum X (Historia Francorum) in  Monumenta Germaniae Historica SS rer. Mer. I 1,  Hanover 1951
Leges Langobardorum (643-866), ed. F. Beyerle, Witzenhausen 1962
Marius Aventicensis, Chronica a. CCCCLV-DLXXXI. edied Theodor Mommsen in Monumenta Germaniae Historica AA, XI, Berlin 1894
Origo gentis Langobardorum, ed. G. Waitz in Monumenta Germaniae Historica SS rer. Lang.
Paolo Diacono, Historia Langobardorum (Storia dei Longobardi, Lorenzo Valla/Mondadori, Milan 1992)
บรรณานุกรม > วรรณกรรมประวัติศาสตร์

Chris Wickham (1981). Early Medieval Italy: Central Power and Local Society, 400–1000. MacMillan Press.
Azzara, Claudio; Stefano Gasparri (2005). Le leggi dei Longobardi, storia, memoria e diritto di un popolo germanico (ภาษาอิตาลี). Roma: Viella. ISBN 88-8334-099-X.
Azzara, Claudio (2002). L'Italia dei barbari (ภาษาอิตาลี). Bologna: Il Mulino. ISBN 88-15-08812-1.
Paolo Delogu.  Longobardi e Bizantini  in Storia d'Italia, Torino, UTET, 1980. ISBN 88-02-03510-5.
Bandera, Sandrina (2004). Declino ed eredità dai Longobardi ai Carolingi. Lettura e interpretazione dell'altare di S. Ambrogio (ภาษาอิตาลี). Morimondo: Fondazione Abbatia Sancte Marie de Morimundo.
Bertelli, Carlo; Gian Pietro Broglio (2000). Il futuro dei Longobardi. L'Italia e la costruzione dell'Europa di Carlo Magno (ภาษาอิตาลี) (Skira ed.). Milano. ISBN 88-8118-798-1.
Bertolini, Ottorino (1972). Roma e i Longobardi (ภาษาอิตาลี). Roma: Istituto di studi romani. BNI 7214344.
Bognetti, Gian Piero (1957). L'Editto di Rotari come espediente politico di una monarchia barbarica (ภาษาอิตาลี). Milano: Giuffre.
Cardini, Franco; Marina Montesano (2006). Storia medievale (ภาษาอิตาลี). Firenze: Le Monnier. ISBN 88-00-20474-0.
Gasparri, Stefano (1978). I duchi longobardi (ภาษาอิตาลี). Roma: La Sapienza.
Jarnut, Jörg (2002). Storia dei Longobardi (ภาษาอิตาลี). Torino: Einaudi. ISBN 88-464-4085-4.
Montanelli, Indro; Roberto Gervaso (1965). L'Italia dei secoli bui (ภาษาอิตาลี). Milano: Rizzoli.
Mor, Carlo Guido (1930). "Contributi alla storia dei rapporti fra Stato e Chiesa al tempo dei Longobardi. La politica ecclesiastica di Autari e di Agigulfo". Rivista di storia del diritto italiano (Estratto).
Neil, Christie. I Longobardi. Storia e archeologia di un popolo (ภาษาอิตาลี). Genova: ECIG. ISBN 88-7545-735-2.
Possenti, Paolo (2001). Le radici degli italiani. Vol. II: Romania e Longobardia (ภาษาอิตาลี). Milano: Effedieffe. ISBN 88-85223-27-3.
Rovagnati, Sergio (2003). I Longobardi (ภาษาอิตาลี). Milano: Xenia. ISBN 88-7273-484-3.
Tagliaferri, Amelio (1965). I Longobardi nella civiltà e nell'economia italiana del primo Medioevo (ภาษาอิตาลี). Milano: Giuffrè. BNI 6513907.
Tabacco, Giovanni (1974). Storia d'Italia. Vol. I: Dal tramonto dell'Impero fino alle prime formazioni di Stati regionali (ภาษาอิตาลี). Torino: Einaudi.
Tabacco, Giovanni (1999). Egemonie sociali e strutture del potere nel medioevo italiano (ภาษาอิตาลี). Torino: Einaudi. ISBN 88-06-49460-0.
| ด ค กอดีตอาณาจักรในคาบสมุทรอิตาลี ซิซิลี และซาร์ดิเนีย |
| --- | --- |
 อาณาจักรพระสันตะปาปา  อิตาลี  จักรวรรดิโรมัน  ซาร์ดิเนีย  ซิซิลีทั้งสอง  ซิซิลี  เนเปิลส์  ลอมบาร์ด  ลอมบาร์ดี-เวเนเชีย  ทัสกานี  มิลาน  ปาร์มา  โมเดนาและเรจโจ  อูร์บีโน  มัสซาและการ์รารา  ลูคคา  เพรซิดิ  โซรา  เทรนต์  มานตัว  มอนต์เฟอร์รัต  ซาลุซโซ  สโปเลโต  จักรวรรดิไบแซนไทน์  อิตาลี (นโปเลียน)  อิตาลี (ยุคกลาง)  อิทรูเรีย  ซาแลร์โน  เบเนเวนโต 
อาณาเขตของราชอาณาจักรลอมบาร์ดในปลายรัชสมัยของพระเจ้าลิวปรันด์ (ค.ศ. 744)
ศาสนายูดาห์

ศาสนายูดาห์ หรือศาสนายิว (อังกฤษ: Judaism; ฮีบรู: יהדות) คือวิถีชีวิต ปรัชญา และศาสนาประเภทเอกเทวนิยม ตามความเชื่อของชาวยิว มีต้นกำเนิดในคัมภีร์ฮีบรู (หรือคัมภีร์ทานัค) รวมถึงคัมภีร์ชั้นหลัง เช่น คัมภีร์ทาลมุด ศาสนิกชนยูดาห์ถือว่าวิถีนี้ เป็นพันธสัญญาระหว่างพระยาห์เวห์กับวงศ์วานอิสราเอล ศาสนายูดาห์แบบรับบีถือว่าพระยาห์เวห์ได้ประทานธรรมบัญญัติที่เรียกว่าคัมภีร์โทราห์แก่โมเสสที่ภูเขาซีนาย
ศาสนายูดาห์มีพระเจ้าสูงสุด คือ พระยาห์เวห์ โดยชาวยิวมีความเชื่อว่าพระเจ้าทรงสร้างโลกและมนุษย์คู่แรกเมื่อประมาณ 4,000 ปีก่อนคริสตกาล และถือว่าโมเสสคือศาสดา ให้กำเนิดศาสนายูดาห์เมื่อประมาณ 2,000 ปีก่อนคริสตกาล และยังมีบุคคลสำคัญ เช่น อับราฮัม อิสอัค ยาโคบ ยูดาห์ ผู้เผยพระวจนะท่านอื่น ๆ อีกจำนวนมาก ฯลฯ เป็นต้น ศาสนายูดาห์มีความเป็นมายาวนานกว่าสี่พันปี (นับจากสมัยอับราฮัม) จึงถือเป็นศาสนาเอกเทวนิยมที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังดำรงอยู่ในปัจจุบัน ในคัมภีร์ทานัคที่เขียนขึ้นในยุคหลัง เช่น หนังสือเอสเธอร์ เรียกชาวฮีบรูหรือวงศ์วานอิสราเอลว่าชาวยิว คัมภีร์ของศาสนายูดาห์ยังมีอิทธิพลอย่างมากต่อกลุ่มศาสนาอับราฮัมยุคหลังด้วย คือ ศาสนาคริสต์ ศาสนาอิสลาม และศาสนาบาไฮ รวมทั้งมีอิทธิพลต่อจริยธรรมและระบบซีวิลลอว์ตะวันตกทั้งทางตรงและทางอ้อม
ชาวยิวเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ศาสนา ซึ่งหมายรวมทั้งที่เป็นชาวยิวโดยกำเนิดและและคนที่เข้ารีตยิว ในปี ค.ศ. 2010 ประชากรยิวทั่วโลกมีอยู่ประมาณ 13.4 ล้านคน หรือคิดเป็นประมาณร้อยละ 0.2 ของประชากรโลกทั้งหมด ชาวยิว 42% อาศัยอยู่ที่ประเทศอิสราเอล อีก 42% อาศัยอยู่ที่สหรัฐอเมริกาและประเทศแคนาดา ที่เหลือส่วนมากอาศัยอยู่ในทวีปยุโรป ขบวนการศาสนายูดาห์ที่ใหญ่ที่สุดคือศาสนายูดาห์ออร์ทอดอกซ์ ศาสนายูดาห์อนุรักษนิยม และศาสนายูดาห์ปฏิรูป แต่ละกลุ่มมีการตีความธรรมบัญญัติแตกต่างกันไป ศาสนายูดาห์ออร์ทอดอกซ์ถือว่าคัมภีร์โทราห์และธรรมบัญญัติมาจากพระเป็นเจ้า เป็นนิรันดร์ เปลี่ยนแปลงไม่ได้ จึงต้องถือปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด ศาสนายูดาห์อนุรักษนิยมและศาสนายูดาห์ปฏิรูปจะมีแนวคิดแบบเสรีนิยมมากกว่า ศาสนายูดาห์ปฏิรูปถือว่าธรรมบัญญัติต่าง ๆ เป็นแนวทางปฏิบัติทั่วไป ไม่ใช่ข้อบังคับหรือพันธะ การตีความคำสอนและข้อบัญญัติต่าง ๆ ในศาสนายูดาห์ไม่เป็นสิทธิ์ขาดแก่บุคคลหรือองค์การใดโดยเฉพาะ แต่ยึดตามตัวบทในพระคัมภีร์และตามแต่รับบีหรือนักวิชาการจะตีความกันโดยเฉพาะ
อ็อลลีเวอร์ คาห์น

อ็อลลีเวอร์ ร็อล์ฟ คาห์น (เยอรมัน: Oliver Rolf Kahn, ออกเสียง: [ˈɔlivɐ ˈkʰaːn]; 15 มิถุนายน ค.ศ. 1969 — ) เป็นอดีตผู้รักษาประตูฟุตบอลชาวเยอรมัน เขาเริ่มต้นระดับอาชีพร่วมกับทีมเยาวชนคาลส์รูเออ เอ็สเซ ในปี ค.ศ. 1975 เป็นระยะร่วมสิบสองปี ส่วนในปี ค.ศ. 1997 เขาได้ย้ายไปร่วมทีมสโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิกด้วยค่าตัวที่ 4.6 ล้านมาร์กเยอรมัน โดยทำหน้าที่จนจบอาชีพของเขาในปี ค.ศ. 2008 โดยได้รับการยกย่องเป็นสุดยอดนายทวาร และสไตล์ที่ดุดันทำให้เขาได้รับฉายา ไททัน (Der Titan) จากสื่อมวลชน และ วอล-คาห์น-โอ ("ภูเขาไฟ") จากแฟน ๆ
หนังสืออ่านเพิ่ม

Nummer eins (ภาษาเยอรมัน). Droemer/Knaur. 2004. ISBN 3-426-27346-2.
Ich. Erfolg kommt von Innen (ภาษาเยอรมัน). riva premium Verlag. 2008. ISBN 3-936994-99-4.
Du packst es! Wie du schaffst, was du willst (ภาษาเยอรมัน). Pendo/Piper Verlag. 2010. ISBN 978-3-86612-279-6.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (เยอรมัน)
อ็อลลีเวอร์ คาห์น – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
อ็อลลีเวอร์ คาห์น เว็บไซต์ fussballdaten.de (เยอรมัน)
Oliver Kahn at weltfussball.de (เยอรมัน)
อ็อลลีเวอร์ คาห์น ที่ National-Football-Teams.com
Oliver Kahn's profile on Bayern Munich's official website
Oliver Kahn's article in Encyclopædia Britannica
| ด ค กบอลทองคำ · ฟุตบอลโลก |
| --- | --- |
 1982:  รอสซี  1986:  มาราโดนา  1990:  สกิลลาชี  1994:  โรมารีอู  1998:  โรนัลโด  2002:  คาห์น  2006:  ซีดาน  2010:  ฟอร์ลัน  2014:  เมสซิ  2018:  มอดริช  2022:  เมสซิ 
Golden Ball was first awarded in 1982, and previous winners are uncertain.
| ด ค กถุงมือทองคำ · ฟุตบอลโลก |
| --- | --- |
รางวัลยาชิน:  1994:  พรูดอม  1998:  บาร์เตซ  2002:  คาห์น  2006:  บุฟฟอน 
ถุงมือทองคำ:  2010:  กาซิยัส  2014:  น็อยเออร์  2018:  กูร์ตัว  2022:  มาร์ติเนซ 
Yashin Award was first awarded in 1994, and Golden Glove was first awarded in 2010.
| ด ค กผู้รักษาประตูยอดเยี่ยมยุโรป |
| --- | --- |
 1990: Zenga  1991: อิลก์เนอร์  1992: สไมเกิล  1993: สไมเกิล  1994: พรูดอม  1995: ฟัน เดร์ซาร์  1996: Köpke  1997: เลมัน  1998: สไมเกิล  1999: คาห์น  2000: คาห์น  2001: คาห์น  2002: คาห์น  2003: บุฟฟอน  2004: Baía  2005: แช็ค  2006: เลมัน  2007: แช็ค  2008: แช็ค  2009: ฟัน เดร์ซาร์  2010: กาซิยัส  2011: น็อยเออร์  2012: แช็ค  2013: น็อยเออร์  2014: น็อยเออร์  2015: น็อยเออร์  2016: บุฟฟอน  2017: บุฟฟอน  2018: นาบัส  2019: อาลีซง  2020: น็อยเออร์  2021: แมนดี