stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิชชาธรรมกาย
วิธีฝึก

วิธีฝึกคือให้ผู้ปฏิบัตินึกถึงดวงแก้วกลมใสที่ฐานแรกตรงปากช่องจมูก พร้อมกับบริกรรมว่า "สัมมาอะระหัง" จากนั้นนึกเลื่อนดวงแก้วนั้นผ่านฐานต่าง ๆ จนไปหยุดที่ศูนย์กลางกายเหนือระดับสะดือ 2 นิ้วมือ รวมใจให้หยุดลงไปที่ศูนย์กลางนี้ แล้วจะเห็นดวงแก้วที่ละเอียดกว่าซ้อนในดวงแก้วเดิมไปเรื่อย ๆ จากเป็นดวงศีล สมาธิ ปัญญา ดวงวิมุตติ ดวงวิมุตติญาณทัสสนะ มาเห็นเป็นกายมนุษย์ละเอียด จนเป็นกายทิพย์ กายพรหม และกายธรรม (หรือธรรมกาย) ซึ่งละเอียดเป็นลำดับกระทั่งเมื่อถึงกายพระอรหัตละเอียดแล้ว เจริญภาวนาต่อไปก็จะสามารถหลุดพ้นจากกิเลสอย่างถาวรเป็นสมุจเฉทปหานได้
สายธรรมกายเชื่อว่าธรรมกายพระอรหัตเป็นกายที่เที่ยงแท้ เป็นสุข และเป็นอัตตาที่แท้จริง เพราะเป็นพระนิพพานธาตุ เป็นอมตะ สถิตอยู่ในอายตนะนิพพานตลอดไป
พิพิธภัณฑ์การแพทย์

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์การแพทย์ กรุงสตอกโฮล์ม
นิทรรศการในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์การแพทย์ของ มหาวิทยาลัยเตหะราน
โครงกระดูกในพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์การแพทย์แห่งชาติอิหร่าน กรุงเตหะราน
พิพิธภัณฑ์การแพทย์ เป็นสถาบันที่จัดเก็บและจัดแสดงวัตถุที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ วิทยาศาสตร์ ศิลปะ หรือวัฒนธรรม ซึ่งมีความเชื่อมโยงกับการแพทย์หรือสุขภาพ การจัดแสดงมักประกอบด้วยแบบจำลอง เครื่องมือ หนังสือ และเอกสารตัวเขียน ตลอดจนภาพทางการแพทย์และเทคโนโลยีที่ใช้ในการจับภาพ (เช่น เครื่องรังสีเอ็กซ์) พิพิธภัณฑ์บางแห่งเน้นสาขาการแพทย์เฉพาะทาง เช่น ทันตกรรม พยาบาลศาสตร์ ประวัติศาสตร์ของโรงพยาบาลเฉพาะทาง และเภสัชกรรมในประวัติศาสตร์
องค์กรวิชาชีพของพิพิธภัณฑ์ทางการแพทย์ ได้แก่ สมาคมพิพิธภัณฑ์การแพทย์ (Medical Museums Association) ซึ่งจัดพิมพ์วารสารเดอะวอเตอร์มาร์ก (The Watermark; สิ่งพิมพ์รายไตรมาสของสิ่งพิมพ์รายไตรมาสขององค์กรนักจดหมายเหตุและบรรณารักษ์ของประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์สุขภาพ) และ พิพิธภัณฑ์สุขภาพและการแพทย์แห่งลอนดอน (London Museums of Health & Medicine)
ชาวญี่ปุ่น

| 日本人> ประชากรทั้งหมด |
| --- | --- |
ป. 125 ล้านคน 
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
ประเทศญี่ปุ่น 120.8 ล้านคน
ชาวญี่ปุ่นพลัดถื่นโดยหลักอาศัยใน:
บราซิล: 2,000,000 (2022)
สหรัฐ: 1,550,875 (2020)
แคนาดา: 129,425 (2021)
ฟิลิปปินส์: 120,000[ต้องการแหล่งอ้างอิงดีกว่านี้]
เปรู: 103,182 (2021)
จีน: 102,066 (2022)
ออสเตรเลีย: 94,942 (2022)
เม็กซิโก: 86,143 (2022)
ไทย: 78,431 (2022)
อาร์เจนตินา: 76,440 (2020)
สหราชอาณาจักร: 65,022 (2022)
เยอรมนี: 42,266 (2022)
เกาหลีใต้: 41,717 (2022)
ฝรั่งเศส: 36,104 (2022)
สิงคโปร์: 32,743 (2022)
มาเลเซีย: 24,545 (2022)
เวียดนาม: 21,819 (2022)
ไต้หวัน: 20,345 (2022)
ไมโครนีเชีย: 20,000[ต้องการแหล่งอ้างอิงดีกว่านี้] (2018)
ภาษา
ญี่ปุ่น
ศาสนา
โดยหลักในเชิงวัฒนธรรมผสมระหว่างชินโตกับพุทธ ส่วนน้อยนับถือคริสต์และศาสนาอื่น ๆ
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวไอนุ · ชาวรีวกีว 
^  หมายเหตุ: สำหรับประเทศนี้ นับเฉพาะบุคคลสัญชาติญี่ปุ่นที่อาศัยในประเทศถาวร แต่ไม่นับรวมผู้ที่มีเชื้อสายญี่ปุ่น และจำนวนบุคคลที่มีเชื้อสายญี่ปุ่นนั้นไม่เป็นที่ทราบ
ชาวญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 日本人; โรมาจิ: Nihonjin) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยอยู่ในหมู่เกาะญี่ปุ่น ซึ่งเป็นประชากรร้อยละ 97.4 ของประเทศญี่ปุ่น ส่วนทั่วโลกมีผู้มีเชื้อสายญี่ปุ่นประมาณ 125 ล้านคน ทำให้เป็นหนึ่งใน 8 กลุ่มชาติพันธุ์ที่มีจำนวนมากที่สุด มีชาวญี่ปุ่นประมาณ 120.8 ล้านคนเป็นพลเมืองญี่ปุ่น ผู้ที่มีเชื้อสายญี่ปุ่นอาศัยนอกประเทศญี่ปุ่นประมาณ 4 ล้านคนถูกเรียกเป็น นิกเกจิง (日系人?)
ในบางบริบท "ชาวญี่ปุ่น" อาจใช้เพื่ออ้างถึง ชาวยามาโตะจากญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่ โดยเฉพาะในบริบทอื่นๆ อาจรวมถึงกลุ่มอื่นๆที่มีถิ่นกำเนิดในหมู่เกาะญี่ปุ่นรวมถึงชาวริวกิวซึ่งมีความสัมพันธ์กับตระกูลยามาโตะ แต่ก็มักถูกมองว่าแตกต่างและชาวไอนุ
ประวัติ

บทความหลัก: ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
ประวัติ > ทฤษฎีเกี่ยวกับต้นกำเนิดชาวญี่ปุ่น

หลักฐานทางโบราณคดีบ่งชี้ว่าผู้คนในยุคหินอาศัยอยู่ในหมู่เกาะญี่ปุ่นในยุคหินเก่าเมื่อ 39,000 ถึง 21,000 ปีก่อน ต่อมาญี่ปุ่นเชื่อมต่อกับแผ่นดินใหญ่เอเชีย ด้วยสะพานบกอย่างน้อยหนึ่งแห่ง และชาวนักล่าสัตว์และรวบรวมอาหารเร่ร่อนได้ข้ามมายังญี่ปุ่น เมื่อมีการขุดพบเครื่องมือหินเหล็กไฟและอุปกรณ์กระดูกของยุคนี้ในเกาะญี่ปุ่น
ในศตวรรษที่ 18 อาราอิ ฮากูเซกินักประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นเสนอแนวคิดว่า เครื่องมือหินโบราณในญี่ปุ่นถูกทิ้งไว้กลุ่มชนพื้นเมืองจากจีนและเกาหลี (นักวิชาการบางคนเสนอว่าพวกเขาเป็นชาวไอนุหรือชาวตุงกุสิก) ต่อมาฟิลลิพ ฟรันทซ์ ฟ็อน ซีบ็อลท์ได้โต้แย้งว่าชาวไอนุเป็นชนพื้นเมืองในภาคเหนือของญี่ปุ่น อิฮะ ฟูยูนักวิชาการญี่ปุ่นเสนอว่าชาวญี่ปุ่นและชาวรีวกีวมีต้นกำเนิดทางชาติพันธุ์เดียวกัน โดยอิงจากการวิจัยของเขาในปี ค.ศ. 1906 เกี่ยวกับภาษารีวกีว ในยุคไทโช นักประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นสมัยใหม่ โทริอิ ริวโซอ้างว่าชาวยามาโตะใช้เครื่องปั้นดินเผาแบบยาโยอิและชาวไอนุใช้เครื่องปั้นดินเผาแบบโจมง
หลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 โคตนโดะ ฮาเซเบะและฮิซาชิ ซูซูกิอ้างว่าต้นกำเนิดของชาวญี่ปุ่นไม่ได้มาจากผู้มาใหม่ในยุคยาโยอิ (300 ปีก่อนคริสตกาล – 300 ปีหลังคริสตกาล) แต่มาจากผู้คนในยุคโจมง อย่างไรก็ตาม คาซูโระ ฮานิฮาระได้ประกาศทฤษฎีการผสมผสานทางเชื้อชาติใหม่ในปี ค.ศ. 1984 ตามแนวคิดของฮานิฮาระ เชื้อสายญี่ปุ่นสมัยใหม่เริ่มต้นจากชาวโจมงซึ่งอพยพเข้ามาในหมู่เกาะญี่ปุ่นในช่วงยุคหินเก่า ตามด้วยคลื่นการอพยพครั้งที่สองจากเอเชียตะวันออกมายังญี่ปุ่นในช่วงยุคยาโยอิ (300 ปีก่อนคริสตกาล) หลังจากการขยายตัวของประชากรในช่วงยุคหินใหม่ ผู้มาใหม่เหล่านี้จึงได้เดินทางมายังหมู่เกาะญี่ปุ่นในช่วงใดช่วงหนึ่งในช่วงยุคยาโยอิ ส่งผลให้การแทนที่นักล่าสัตว์และรวบรวมอาหารเป็นเรื่องปกติในพื้นที่เกาะคิวชู,ชิโกกุและฮอนชูทางตอนใต้ แต่ไม่ได้แพร่หลายในหมู่เกาะริวกิวและฮอกไกโดที่อยู่ห่างไกลออกไปและชาวริวกิวและไอนุก็มีลักษณะที่ผสมผสานกัน
มาร์ก เจ. ฮัดสัน นักมานุษยวิทยาอ้างว่าภาพลักษณ์ทางชาติพันธุ์หลักของชาวญี่ปุ่นเกิดขึ้นทางชีววิทยาและภาษาตั้งแต่ 400 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1,200 ปีหลังคริสตกาล ทฤษฎีที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดในปัจจุบันคือ ชาวญี่ปุ่นในปัจจุบันก่อตัวขึ้นจากทั้งเกษตรกรผู้ปลูกข้าวสายพันธุ์ยาโยอิและกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ ในยุคโจมง อย่างไรก็ตามจากการศึกษาเมื่อเร็วๆนี้บางกรณีได้โต้แย้งว่าชาวโจมงมีความหลากหลายทางชาติพันธุ์มากกว่าที่คาดไว้ในตอนแรก หรือคนญี่ปุ่นอาจจะมีร่องรอยทางพันธุกรรมที่สำคัญจากกลุ่มประชากรโบราณสามกลุ่ม แทนที่จะเป็นเพียงสองกลุ่มเท่านั้น
ประวัติ > ยุคโจมงและยุคยาโยอิ

บทความหลัก: ยุคโจมง และ ยุคยาโยอิ
เครื่องปั้นดินเผาที่เก่าแก่ที่สุดในโลกบางชิ้นได้รับการพัฒนาโดยชาวโจมงในยุคหินเก่าตอนบน ซึ่งมีอายุย้อนกลับไปได้ถึง 16,000 ปี ชื่อ "โจมง" (縄文 โจมง) หมายถึง "ลวดลายเชือกประทับ" และมาจากเครื่องหมายลักษณะเฉพาะที่พบในเครื่องปั้นดินเผา ชาวโจมงส่วนใหญ่เป็นนักล่าสัตว์และเก็บของป่า แต่ยังทำการเกษตรในยุคแรกๆ เช่น การปลูกถั่วอะซึกิ มีแหล่งโบราณคดีโจมงตั้งแต่กลางถึงปลายอย่างน้อยหนึ่งแห่ง (ญี่ปุ่น: Minami Mizote; โรมาจิ: 南溝手, (ประมาณ 1200–1000 ปีก่อนคริสตกาล) มีการปลูกข้าวแบบดั้งเดิม การเกษตรโดยอาศัยปลาและถั่วเป็นหลักสำหรับอาหาร รากเหง้าทางชาติพันธุ์ของประชากรในยุคโจมงมีความหลากหลาย และสามารถสืบย้อนไปจนถึง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้โบราณ, ที่ราบสูงทิเบต, ไต้หวันโบราณและไซบีเรีย
เมื่อประมาณ 300 ปีก่อนคริสตกาล ชาวยาโยอิซึ่งมีต้นกำเนิดจากเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือได้เข้ามายังหมู่เกาะญี่ปุ่นและอพยพหรือรวมเข้ากับยุคโจมง ชาวยาโยอิได้นำเอาการทำนาข้าวและเทคโนโลยีขั้นสูงอย่างการทำสำริดและเหล็กมาสู่ญี่ปุ่น ระบบการทำนาข้าวที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นทำให้ชุมชนสามารถรองรับประชากรได้มากขึ้นและกระจายตัวออกไปตามกาลเวลา ซึ่งกลายมาเป็นพื้นฐานของสถาบันที่ก้าวหน้ายิ่งขึ้นและประกาศถึงอารยธรรมใหม่ของยุคโคฟุงที่ตามมา
ประชากรโดยประมาณของประเทศญี่ปุ่นในช่วงปลายยุคโจมงมีประมาณ 800,000 คน เมื่อเทียบกับประมาณ 3 ล้านคนในยุคนาระ เมื่อพิจารณาถึงอัตราการเติบโตของสังคมการล่าสัตว์และเกษตรกรรมแล้ว คำนวณได้ว่ามีผู้อพยพประมาณ 1.5 ล้านคนย้ายเข้ามาในประเทศญี่ปุ่นในช่วงเวลาดังกล่าว จากการศึกษาหลายชิ้นพบว่าชาวยาโยอิได้สร้าง "สังคมลำดับชั้นของญี่ปุ่น" ขึ้นมา
แหล่งข้อมูลอื่น

CIA The World Fact Book 2006
The Association of Nikkei & Japanese Abroad
Discover Nikkei – Information on Japanese emigrants and their descendants
Jun-Nissei Literature and Culture in Brazil (archived)
The Ministry of Foreign Affairs of Japan
The National Museum of Japanese History
Japanese society and culture
Dekasegi and their issues living in Japan (ในภาษาญี่ปุ่นและโปรตุเกส) (archived)
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 2 
ชาโคกิโดกุ (遮光器土偶) (1,000–400 ปีก่อนคริสตกาล) รูปปั้นอารยธรรมยามาโตะ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว
เอากุสโต ปิโนเช
เข้าสู่อำนาจ

เอากุสโต ปิโนเช ได้รับการสนับสนุนของสำนักข่าวกรองกลางแห่งสหรัฐอเมริกา (CIA) ผ่านทางกองทัพชิลี ในการรัฐประหารในประเทศชิลี พ.ศ. 2516 เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2516 ซึ่งล้มล้างรัฐบาลเอกภาพนิยมของอาเยนเด ซึ่งได้รับชัยชนะจากการเลือกตั้ง ในฐานะผู้นำฝ่ายมาร์กซิสต์คนแรกที่ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีในประเทศที่มีระบอบประชาธิปไตยแบบเสรีนิยม
ซัลบาดอร์ อาเยนเด และสิ้นสุดการปกครองพลเรือน นักวิชาการหลายคนรวมทั้งปีเตอร์วินน์ปีเตอร์คอร์นบลูห์และทิมไวเนอร์กล่าวว่าการสนับสนุนของสหรัฐฯมีความสำคัญต่อการทำรัฐประหารและการรวมอำนาจหลังจากนั้นได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพปิโนเชโดย อาเยนเด เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2516 เป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่นับตั้งแต่ต้นปี 2515 ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2517 คณะรัฐบาลทหารได้แต่งตั้งหัวหน้าปิโนเชประมุขสูงสุดของประเทศโดยพระราชกฤษฎีการ่วมกันแม้ว่าจะไม่ได้รับการสนับสนุนจากหนึ่งในผู้ยุยงให้ทำรัฐประหารกองทัพอากาศนายพล Gustavo Leigh หลังจากที่เขาขึ้นสู่อำนาจปิโนเชรังแกฝ่ายซ้ายสังคมนิยมและนักวิจารณ์ทางการเมืองส่งผลให้มีการประหารชีวิตจาก 1,200 ถึง 3,200 คน การกักขังผู้คนมากถึง 80,000 คนและการทรมานหมื่นคน ตามที่รัฐบาลชิลีระบุว่ามีการประหารชีวิตและบังคับให้สูญหายจำนวน 3,095 คน
หลังพ้นจากตำแหน่ง > คอร์รัปชั่น:การยักยอกเงินภาษีและค่าคอมมิชชั่นที่เรียกเก็บจากข้อตกลงทางอาวุธ

ภายใต้อิทธิพลของตลาดเสรี "Chicago Boys" รัฐบาลทหารของปิโนเชได้ดำเนินการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจรวมถึงการรักษาเสถียรภาพของสกุลเงินการยกเลิกการคุ้มครองภาษีสำหรับอุตสาหกรรมในท้องถิ่นสหภาพแรงงานที่ถูกแบนและการประกันสังคมที่ถูกแปรรูปและรัฐวิสาหกิจรัฐวิสาหกิจหลายร้อยแห่ง นโยบายเหล่านี้ก่อให้เกิดการเติบโตทางเศรษฐกิจในระดับสูง แต่นักวิจารณ์ระบุว่าความไม่เท่าเทียมกันทางเศรษฐกิจเพิ่มขึ้นอย่างมากและทำให้เกิดผลกระทบที่ร้ายแรงจากวิกฤตการณ์ทางการเงินปี 1982 ต่อเศรษฐกิจชิลีต่อนโยบายเหล่านี้ สำหรับยุค 90 ส่วนใหญ่ชิลีเป็นเศรษฐกิจที่มีประสิทธิภาพดีที่สุดในละตินอเมริกาแม้ว่ามรดกการปฏิรูปของปิโนเชยังคงเป็นข้อพิพาทอยู่ โชคลาภของเขาเติบโตขึ้นอย่างมากในช่วงปีที่เขามีอำนาจผ่านบัญชีธนาคารหลายสิบบัญชีที่จัดขึ้นอย่างลับ ๆ ในต่างประเทศและความมั่งคั่งในอสังหาริมทรัพย์ หลังจากนั้นเขาถูกดำเนินคดีในข้อหายักยอกเงินภาษีและค่าคอมมิชชั่นที่เรียกเก็บจากข้อตกลงทางอาวุธ
กฎ 17 ปีของปิโนเชได้รับกรอบทางกฎหมายผ่านข้อพิพาท 1980 ประชามติซึ่งได้รับการอนุมัติร่างรัฐธรรมนูญใหม่โดยคณะกรรมการที่ได้รับการแต่งตั้งจากรัฐบาล ในการประชามติปี 1988, 56% โหวตให้ปิโนเชดำเนินการต่อในฐานะประธานซึ่งนำไปสู่การเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยสำหรับตำแหน่งประธานาธิบดีและรัฐสภา หลังจากก้าวลงมาในปี 2533 ปิโนเชยังคงทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพชิลีจนถึง 10 มีนาคม 2541 เมื่อเขาเกษียณและกลายเป็นสมาชิกวุฒิสภาเพื่อชีวิตตามรัฐธรรมนูญ 2523 อย่างไรก็ตามปิโนเชถูกจับกุมภายใต้หมายจับระหว่างประเทศในการไปเยือนลอนดอนเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2541 ซึ่งเกี่ยวข้องกับการละเมิดสิทธิมนุษยชนมากมาย ตามการต่อสู้ทางกฎหมายเขาได้รับการปล่อยตัวในบริเวณที่มีสุขภาพไม่ดีและกลับไปยังชิลีในวันที่ 3 มีนาคม 2000 ในปี 2004 ผู้พิพากษาของชิลีGuzmán Tapia ได้ตัดสินว่าปิโนเชเป็นแพทย์ที่เหมาะสมที่จะทำการพิจารณาคดี เมื่อถึงเวลาที่เขาเสียชีวิตในวันที่ 10 ธันวาคม 2549 ยังมีคดีอาญาอีกประมาณ 300 คดีที่ยังคงค้างคาอยู่ในชิลีสำหรับการละเมิดสิทธิมนุษยชนในช่วง 17 ปีที่ผ่านมาและการหลีกเลี่ยงภาษีและการยักยอกภาษีระหว่างและหลังการปกครองของเขา นอกจากนี้เขายังถูกกล่าวหาว่าก่อความเสียหายอย่างน้อย 28 ล้านเหรียญสหรัฐ
ดูเพิ่ม

การเลือกตั้งประธานาธิบดีชิลี พ.ศ. 2513
การแทรกแซงของสหรัฐในชิลี
การเผาทำลายหนังสือในชิลี
รัฐบาลทหารชิลี (ค.ศ. 1973–1990)
Missing, a film based on the life of U.S. journalist Charles Horman, who disappeared in the aftermath of the Pinochet coup
No, an Academy Award nominated film presenting a dramatized account of the 1988 national plebiscite campaign on Pinochet's rule
David H. Popper, เอกอัครราชทูตสหรัฐประจำชิลี (1974–1977)
การแทรกแซงของสหรัฐอเมริกา
หนังสืออ่านเพิ่ม

Bawden, John R (2016). The Pinochet Generation: The Chilean Military in the Twentieth Century. University of Alabama. ISBN 978-0-8173-1928-1.
Constable, Pamela (1993). A Nation of Enemies: Chile Under Pinochet. Arturo Valenzuela. New York: W. W. Norton & Company. ISBN 0393309851.
Cooper, Marc (2002). Pinochet and Me. Verso. ISBN 1-85984-360-3.
Dinges, John (2005). The Condor Years: How Pinochet And His Allies Brought Terrorism To Three Continents. New York: The New Press. ISBN 1565849779.
Kornbluh, Peter (2013). The Pinochet File: A Declassified Dossier on Atrocity and Accountability. New York: The New Press. ISBN 1595589120.
Muñoz, Heraldo (2008). The dictator's shadow : life under Augusto Pinochet. New York: Basic Books. ISBN 978-0-465-00250-4. สืบค้นเมื่อ 20 January 2008. (Reviewed in The Washington Post, Book World, p. 2, 2009-10-19)
O'Shaughnessy, Hugh (2000). Pinochet: The Politics of Torture. New York: NYU Press. ISBN 0814762018.
Stern, Steve J. (2006). Remembering Pinochet's Chile: On the Eve of London 1998. Duke University Press. ISBN 0822338165.
Whelan, James R. (1989). Out of the Ashes: Life, Death and Transfiguration of Democracy in Chile, 1833-1988. Regnery. ISBN 978-0-895-265531.
แหล่งข้อมูลอื่น

Extensive bio by Fundación CIDOB เก็บถาวร 2014-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (in Spanish)
Augusto Pinochet (1915–2006) – A Biography
France 24 coverage – Augusto Pinochet's Necrology on France 24
BBC coverage (special report)
Documentary Film on Chilean Concentration Camp from Pinochet's Regime: Chacabuco เก็บถาวร 2007-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
CIA Acknowledges Ties to Pinochet’s Repression from The National Security Archive
Chile under Allende and Pinochet
Human rights violation under Pinochet
The Times obituary เก็บถาวร 2007-02-10 ที่ archive.today
Analysis of economic policy under Pinochet by economist Jim Cypher in Dollars & Sense magazine
Chile: The Price of Democracy เก็บถาวร 2011-07-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน New English Review
What Pinochet Did for Chile Hoover Digest (2007 No. 1)
When US-Backed Pinochet Forces Took Power in Chile – video report by Democracy Now!
| ด ค กเอากุสโต ปิโนเช |
| --- | --- | --- |
| ชีวิตและการเมือง |  รัฐประหารในประเทศชิลี พ.ศ. 2516  รัฐบาลทหารของชิลี  ปกครองชิลี  คำฟ้องและการจับกุม  |  |
| นโยบาย |  ปาฏิหาริย์แห่งชิลี  นโยบายเศรษฐกิจ  รัฐธรรมนูญปี 1980  DINA  ปฏิบัติการคอนดอร์  ปฏิบัติการโคลอมโบ  |  |
| การรับรู้ |  เด็กชายชิคาโก  Rettig Report  Valech Report  คาราวานมรณะ  |  |
| ครอบครัว |  ลูซิอา อิเรียร์ต (คู่สมรส)  ลูซิอา ปิโนเช (ลูกสาว)  |  |
| ฝ่ายค้าน |  สมาคมครอบครัวของผู้ถูกกักขัง-สูญหาย  คณะกรรมการความร่วมมือเพื่อสันติภาพในชิลี  Vicariate of Solidarity  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  กรีซ  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  NARA  SNAC  IdRef 
เอากุสโต ปิโนเช และ เฮนรี คิสซินเจอร์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ ค.ศ. 1976
เอากุสโต ปิโนเช ค.ศ. 1995.
ลูอีสแห่งบริเตนใหญ่

| ลูอีสแห่งบริเตนใหญ่ |
| --- | --- |

สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์
ระหว่าง: 6 สิงหาคม ค.ศ. 1746 – 19 ธันวาคม ค.ศ. 1751
ราชาภิเษก: 4 กันยายน ค.ศ. 1747

พระราชสมภพ: 7 ธันวาคม พ.ศ. 2267   ณ พระตำหนักไลเชสเตอร์,ลอนดอน,ประเทศอังกฤษ
สวรรคต: 19 ธันวาคม พ.ศ. 2294  ณ พระราชวังคริสเตียนเบอร์ก,โคเปนเฮเกน, ประเทศเดนมาร์ก   (พระชนมายุ 27 พรรษา)
พระราชสวามี: พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์ก
พระราชบุตร: เจ้าชายคริสเตียน โซเฟีย แม็กดาเลนาแห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน เจ้าหญิงวิลเฮลมินา แคโรไลน์แห่งเดนมาร์ก พระเจ้าคริสเตียนที่ 7 แห่งเดนมาร์ก เจ้าหญิงหลุยส์แห่งเดนมาร์ก
ราชวงศ์: ฮันโนเฟอร์ โอลเดนบวร์ก (โดยการสมรส)
พระราชบิดา: พระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่
พระราชมารดา: คาโรลีนแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค
ลูอีสแห่งบริเตนใหญ่ สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ (7 ธันวาคม พ.ศ. 2267 — 19 ธันวาคม พ.ศ. 2294) พระนางเป็นพระราชธิดาองค์สุดท้องในพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่กับสมเด็จพระราชินีคาโรลีเนอแห่งบริเตนใหญ่ และทรงดำรงพระอิสริยยศสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ โดยทรงอภิเษกสมรสกับพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์ก พระนางเป็นพระมเหสีพระองค์แรกในพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 จนกระทั่งพระนางสวรรคต พระนางทรงเป็นที่นิยมในหมู่ชาวเดนมาร์ก เนื่องจากทรงเป็นผู้อุปถัมภ์วงการศิลปะ การดนตรี การละครเดนมาร์กที่สำคัญพระองค์หนึ่ง และทรงพยายามนำพาเดนมาร์กสู่ความทันสมัย
ช่วงต้นของพระชนม์ชีพ

เจ้าหญิงลูอีสแห่งบริเตนใหญ่ทรงประสูติในวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2267 ณ พระตำหนักไลเชสเตอร์,ลอนดอน,ประเทศอังกฤษ เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 5 และทรงเป็นบุตรองค์สุดท้องใน เจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์ ซึ่งเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่กับโซเฟีย โดโรเธียแห่งเซลล์ และพระมเหสีของพระองค์คือ มาร์เกรฟวีนคาร์โรไลน์แห่งอันสบาค ซึ่งเป็นพระราชธิดาใน จอร์จ เฟรเดอริก มาร์เกรฟแห่งบรานเดนบวร์ก-อันสบาคกับเจ้าหญิงเอเลโอนอร์ เอ็ดมูเทแห่งแซ็กซ์-ไอเซนาช พระชายาองค์ที่สอง ซึ่งทำให้พระนางมีศักดิ์เป็นพระนัดดาในอีเล็กเตอร์แห่งฮาโนเวอร์ เจ้าหญิงทรงเข้ารับพิธีศีลจุ่มในวันที่ 22 ธันวาคม ปีเดียวกัน
อภิเษกสมรสและสมเด็จพระราชินี

เจ้าหญิงลูอีสทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายเฟรเดอริกแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ พระราชโอรสพระองค์เดียวในพระเจ้าคริสเตียนที่ 6 แห่งเดนมาร์ก กับพระนางโซฟี พระราชพิธีถูกจัดขึ้นในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2286 ณ อัลโทนา, ฮ็อลชไตน์ เจ้าหญิงลูอีสจึงได้รับพระอิสริยยศ "เจ้าหญิงแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์" ทั้ง 2 พระองค์มีพระราชโอรสและพระธิดาทั้งหมด 5 พระองค์ มีเพียงพระองค์เดียวที่สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์คือ เจ้าชายคริสเตียนแห่งเดนมาร์ก การอภิเษกสมรสครั้งนี้เป็นไปได้ด้วยดี เจ้าหญิงลูอีสทรงทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นในเรื่องที่พระสวามีทรงนอกพระทัย ซึ่งทำให้พระสวามีทรงพอพระทัยและทรงใส่พระทัยในเจ้าหญิงยิ่งขึ้น
ในวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2289 พระเจ้าคริสเตียนที่ 6 แห่งเดนมาร์กเสด็จสวรรคต พระสวามีทรงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์ก ทำให้พระนางทรงได้รับพระอิสริยยศ สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ นับเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กพระองค์แรกในราชวงศ์โอลเดนบวร์กที่เป็นเจ้าหญิงแห่งอังกฤษ
พระราชินีลูอีสทรงเป็นที่นิยมชมชอบในหมู่ชาวเดนมาร์ก และพระนางอาจมีส่วนทำให้พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 ทรงเป็นที่นิยมชมชอบไปด้วย พระนางทรงสนพระทัยในดนตรี การเต้นรำและการละคร พระนางทำให้ราชสำนักมีสีสันมากยิ่งขึ้นซึ่งในตอนนั้นราชสำนักเดนมาร์กเคร่งครัดในศาสนามากโดยสมเด็จพระพันปีหลวงโซฟี มัคดาเลเนอ พระสัสสุของพระนางทรงเป็นผู้ยึดมั่นในศาสนา ในปีพ.ศ. 2290 พระนางทรงริเริ่มนำโอเปร่าแนวอิตาเลียนซึ่งกำกับโดยปีเอโตร มินกอตตี มาแสดงในโรงละครของราชสำนัก และในพ.ศ. 2291 คณะละครดู ลอนเดล ทูร์เปของฝรั่งเศสได้รับเชิญมาแสดงที่เดนมาร์ก พระราชินีลูอีสทรงพอพระทัยในภาษาเดนมาร์กมากกว่าภาษาเยอรมันและทรงสนับสนุนให้ใช้ในราชสำนักแทนภาษาเยอรมันเดิม พระนางมักตรัสภาษาเดนมาร์กกับพระโอรสและพระธิดาเป็นประจำ ผู้คนในราชสำนักมักกล่าวชมพระนางว่า พระนางทรงเป็นผู้มีการศึกษาที่ดีและมีอัธยาศัยที่ดี แม้ว่าการสนทนาของพระนางจะไม่ไพเราะแต่ก็ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีที่ดี
สวรรคต

สมเด็จพระราชินีลูอีสสวรรคตในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2294 ณ พระราชวังคริสเตียนเบอร์ก โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก ด้วยภาวะแทรกซ้อนในการมีพระประสูติกาลก่อนกำหนดและพระบุตรในพระครรภ์ก็สิ้นพระชนม์ด้วยเช่นกัน สิริพระชนมายุเพียง 27 พรรษา รวมระยะเวลาดำรงเป็นสมเด็จพระราชินี 14 ปี พระบรมศพถูกฝังที่อาสนวิหารรอสกิลด์ พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 เสียพระทัยมากในการสิ้นพระชนม์ของพระมเหสี พระองค์ทรงปฏิเสธที่จะสมรสใหม่ แต่ก็ต้องอภิเษกสมรสครั้งที่ 2 กับ ดัสเชสยูลีอาเนอ มารีอา แห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล ด้วยเหตุผลทางการเมือง ต่อมาเมื่อพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 เสด็จสวรรคต พระบรมศพได้ถูกฝังเคียงข้างพระราชินีลูอีส
พระอิสริยยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระราชินีลูอีส |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: Hendes Majestæt  (ใต้ฝ่าละอองพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Deres Majestæt  (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
7 ธันวาคม พ.ศ. 2267 - 11 มิถุนายน พ.ศ. 2270 : เจ้าหญิงลูอีสแห่งเวลส์
11 มิถุนายน พ.ศ. 2270 - 11 ธันวาคม พ.ศ. 2286 : เจ้าหญิงลูอีสแห่งบริเตนใหญ่
11 ธันวาคม พ.ศ. 2286 - 6 สิงหาคม พ.ศ. 2289 : เจ้าหญิงพระชายาในเจ้าชายเฟรเดอริกแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์
6 สิงหาคม พ.ศ. 2289 - 19 ธันวาคม พ.ศ. 2294 : สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก
พระโอรส-ธิดา

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส (ประสูติและสิ้นพระชนม์)  และพระโอรส-ธิดา |
|  | เจ้าชายคริสเตียน | 17457 กรกฎาคม พ.ศ. 2288 | 17473 มิถุนายน พ.ศ. 2290 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |
|  | โซเฟีย มักดาลีนาแห่งเดนมาร์ก | 17463 กรกฎาคม พ.ศ. 2289 | 181321 สิงหาคม พ.ศ. 2356 | อภิเษกสมรส 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2309  พระเจ้ากุสตาฟที่ 3 แห่งสวีเดน (พ.ศ. 2289–2335)   พระราชโอรส 1 พระองค์ คือ พระเจ้ากุสตาฟที่ 4 อดอล์ฟแห่งสวีเดน |
|  | เจ้าหญิงวิลเฮลมินา แคโรไลน์ แลนด์เกรฟวีนแห่งเฮสส์ | 174710 กรกฎาคม พ.ศ. 2290 | 182019 มกราคม พ.ศ. 2363 | อภิเษกสมรส 1 กันยายน พ.ศ. 2307  วิลเลียมที่ 1 อีเล็กเตอร์แห่งเฮสส์ (พ.ศ. 2286–2364)   พระราชโอรส 2 พระองค์และพระราชธิดา 2 พระองค์ได้แก่  ดัสเชสมาเรีย เฟรเดอริกาแห่งอันฮัลท์-แบมเบิก แคโรไลน์ อเมลี แลนด์เกรฟวีนแห่งเฮสส์-คาสเซิล เจ้าชายเฟรเดอริก วิลเลียมที่ 2 อีเล็กเตอร์แห่งเฮสส์ |
|  | พระเจ้าคริสเตียนที่ 7 แห่งเดนมาร์ก | 174929 มกราคม พ.ศ. 2292 | 180812/13 มีนาคม พ.ศ. 2351 | ราชาภิเษกสมรส 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2309  เจ้าหญิงแคโรไลน์ มาทิลดาแห่งเวลส์ (พ.ศ. 2294–2318)   พระราชโอรส 1 พระองค์และพระราชธิดา 1 พระองค์ได้แก่  พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 แห่งเดนมาร์ก เจ้าหญิงหลุยส์ ออกัสตาแห่งเดนมาร์ก |
|  | เจ้าหญิงหลุยส์แห่งเดนมาร์ก | 175030 มกราคม พ.ศ. 2293 | 183112 มกราคม พ.ศ. 2374 | อภิเษกสมรส 30 สิงหาคม พ.ศ. 2309  เจ้าชายชาร์ลส์แห่งเฮสส์-คาสเซิล (พ.ศ. 2287–2379)   พระราชโอรส 3 พระองค์และพระราชธิดา 3 พระองค์ได้แก่  มารี โซฟีแห่งเฮสส์-คาสเซิล สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก เจ้าชายวิลเฮล์มแห่งเฮสส์ เจ้าชายเฟรเดอริคแห่งเฮสส์ เจ้าหญิงจูเลียนแห่งเฮสส์ เจ้าชายคริสเตียนแห่งเฮสส์ เจ้าหญิงหลุยส์ แคโรไลน์แห่งเฮสส์-คาสเซิล |
อาออสตา

| อาออสตา |
| --- | --- |
เทศบาล
เทศบาลอาออสตา
ภาพทางอากาศของเมือง
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของอาออสตา 
อาออสตาที่ตั้งของอาออสตาในAosta Valley
พิกัด: 45°44′N 7°19′E﻿ / ﻿45.733°N 7.317°E﻿ / 45.733; 7.317
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: แคว้นวัลเลดาออสตา
Frazioni: Arpuilles, Beauregard, Bibian, Bioulaz, Borgnalle, Brenloz, Busséyaz, Cache, La Combe, Les Capucins, Chabloz, Champailler, Collignon, Cossan, Cotreau, Duvet, Entrebin, Excenex, Les Fourches, Laravoire, Montfleury, Movisod, Pallin, Papet, Pléod, Porossan, La Riondaz, La Rochère, Roppoz, Saraillon, Saumont, Seyssinod, Signayes, Talapé, Tsanté, Tzambarlet, Vignole
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Gianni Nuti (Ind.)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 21.37 ตร.กม. (8.25 ตร.ไมล์)
ความสูง: 583 เมตร (1,913 ฟุต)
ประชากร (31 ธันวาคม 2022)
 • ทั้งหมด: 33,093 คน
 • ความหนาแน่น: 1,500 คน/ตร.กม. (4,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 11100
รหัสเขตโทรศัพท์: 0165
นักบุญองค์อุปถัมภ์: St. Gratus
วันสมโภชนักบุญ: 7 กันยายน
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
อาออสตา (อิตาลี: Aosta), อ็อสต์ (ฝรั่งเศส: Aoste) หรือ อูตา (อาร์เปอตัง: Aoûta) เป็นเมืองหลักของแคว้นวัลเลดาออสตา แคว้นสองภาษาบริเวณเทือกเขาแอลป์ของอิตาลี มีระยะห่างจากเมืองตูรินไปทางเหนือ-ตะวันตกเฉียงเหนือ 110 กิโลเมตร (68 ไมล์) ตั้งอยู่ใกล้ทางเข้าอุโมงค์มงบล็องและอุโมงค์เกรตเซนต์เบอร์นาร์ด บริเวณที่แม่น้ำบูว์ตีเยกับแม่น้ำโดราบัลเตอามาบรรจบกัน
ไทหย่า

| --- | --- |
ชาวไทหย่าในจังหวัดเชียงราย ประเทศไทย
ประชากรทั้งหมด
ราว 50,000 คน (พ.ศ. 2543)
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 จีน: 40,890 คน (พ.ศ. 2543)
 ไทย: 300 คน (พ.ศ. 2547)
ภาษา
ไทหย่า · จีน · ไทยถิ่นเหนือ
ศาสนา
ศาสนาผีและคริสต์โปรเตสแตนต์
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ไทลื้อ · ไทยวน · ไทใหญ่ 
ฮวาเยาไต่ (จีน: 花腰傣) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในตระกูลภาษาขร้า-ไท อาศัยอยู่ในอำเภอปกครองตนเองชนชาติอี๋และไท ซินผิง หรือเมืองขิ่น และอำเภอปกครองตนเองชนชาติฮาหนี อี๋ และไท ยเหฺวียนเจียง หรือเมืองจุ้ง มณฑลยูนนาน ประเทศจีน และบางส่วนอาศัยอยู่ในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ประเทศไทย ชนกลุ่มนี้มีวัฒนธรรมใกล้เคียงกับไทลื้อ ไทยวน ไทเขิน ไทใหญ่ และไทดำ หากแต่ไม่ได้รับศาสนาพุทธและยังนับถือผีบรรพบุรุษ มีบางส่วนที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ และมีจำนวนไม่น้อยที่เปลี่ยนกลับไปนับถือผี เพียงแต่ไม่บูชาผีอื่นนอกจากวิญญาณบรรพชน และระลึกถึงคำสอนในพระคัมภีร์ไบเบิลบ้าง
ในประเทศจีน ฮวาเยาไต่ ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในอำเภอปกครองตนเองชนชาติอี๋และไท ซินผิง (หรือ เมืองขิ่น) และอำเภอปกครองตนเองชนชาติฮาหนี อี๋ และไท ยเหฺวียนเจียง (หรือ เมืองจุ้ง) ประกอบด้วยชาติพันธุ์สามกลุ่มย่อย กลุ่มแรกคือ ไทข่า (傣卡) อาศัยอยู่ในเมืองมั่วชา (漠沙) หรือเมืองหย่า และเยาเจีย (腰街), กลุ่มที่สอง ไทชา หรือ ไททราย (傣沙) อาศัยอยู่ในเมืองมั่วซาหรือเมืองหย่าเช่นกัน และกลุ่มที่สามคือ ไทหย่า (傣雅) อาศัยอยู่ที่เมืองกาส่า (嘎洒) หรือเมืองทราย และเมืองฉุ่ยถัง (水塘) นอกจากนี้อาจจะรวม ไทจุ้ง หรือ หงจินไต่ (红金傣) ซึ่งพูดภาษาใกล้เคียงกัน อาศัยอยู่ที่เมืองยเหฺวียนซิน (元新) ทั้งหมดจะมีวัฒนธรรมและการแต่งกายใกล้เคียงกัน อาจต่างไปเล็กน้อย เช่น กลุ่มไทหย่ามักสวมเครื่องประดับที่ทำจากเงิน แต่ไทน้ำ (水傣) ชอบเครื่องประดับที่ทำจากทอง เป็นอาทิ ส่วนในประเทศไทย ชาวฮวาเยาไต่ที่อพยพเข้ามาจะถูกเรียกรวม ๆ ว่า ไทหย่า เพราะล้วนอพยพมาจากเมืองหย่าดุจกัน