stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รัฐสภายาว

การประชุมของรัฐสภายาว
รัฐสภายาว (อังกฤษ: Long Parliament) เป็นชื่อของรัฐสภาแห่งอังกฤษสมัยหนึ่งที่ถูกเรียกโดยสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1640 หลังจากที่สงครามบาทหลวง (Bishops' Wars) สิ้นสุดลง นามของสภาที่ได้รับเป็นเพราะเป็นสมัยประชุมที่ได้รับอนุมัติจากพระราชบัญญัติพิเศษเพื่อเป็นการป้องกันจากการยุบโดยมิได้รับมติเห็นชอบจากสมาชิกของรัฐสภาเอง สมาชิกของรัฐสภาก็มิได้ยุบสภานี้จนกระทั่งหลังจากสงครามกลางเมืองอังกฤษ และหลังจากสมัยไร้กษัตริย์ ในปี ค.ศ. 1660 รัฐสภาเริ่มเปิดประชุมครั้งแรกในปี ค.ศ. 1640 แต่มาหยุดชะงักลงชั่วคราวในปี ค.ศ. 1649 เมื่อผู้สนับสนุน “กองทัพตัวอย่าง”  ลาออก รัฐสภาหลังจากการหยุดชะงักก็กลายเป็น “รัฐสภารัมพ์” (Rump Parliament) ระหว่างสมัยการปกครองของรัฐบาลผู้พิทักษ์อังกฤษ (The Protectorate) รัฐสภารัมพ์ก็ถูกแทนด้วยการประชุมรัฐสภาอื่นๆ แต่ก็ถูกเรียกกลับมาหลังจากที่โอลิเวอร์ ครอมเวลล์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1658 โดยฝ่ายทหารเพื่อช่วยพยุงฐานะของการทหาร เมื่อไม่สำเร็จ นายพลจอร์จ มองค์ (George Monck, 1st Duke of Albemarle) ก็อนุญาตให้ผู้ที่ถูกกีดกันจากรัฐสภาในปี ค.ศ. 1649 กลับมาเข้าร่วมประชุมได้อีก เพื่อที่จะทำให้สามารถผ่านกฎหมายที่จำเป็นในการฟื้นฟูราชวงศ์และยุบรัฐสภายาวเอง ซึ่งเป็นการปูทางสำหรับรัฐสภาที่จะได้รับเลือกตั้งใหม่ที่เรียกว่า  “รัฐสภาคอนเว็นท์ชั่น” (Convention Parliament)
ดูเพิ่ม

โอลิเวอร์ ครอมเวลล์
สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
สมัยไร้กษัตริย์อังกฤษ
รัฐสภาแห่งอังกฤษ
รัฐสภาหมู่เกาะเคย์แมน

| รัฐสภาแห่งหมู่เกาะเคย์แมน  Parliament of the Cayman Islands (อังกฤษ) |
| --- | --- |

ประเภท
ประเภท: ระบบสภาเดี่ยว 
ผู้บริหาร
ประธานสภา: แม็คกีวา บุช, อิสระ  ตั้งแต่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 
นายกรัฐมนตรี: เวย์น แพนตัน, อิสระ  ตั้งแต่ 21 เมษายน ค.ศ. 2021 
ผู้นำฝ่ายค้าน: รอย แม็คแท็กการ์ท, People's Progressive Movement  ตั้งแต่ 21 เมษายน ค.ศ. 2021 
โครงสร้าง
สมาชิก: 19 ที่นั่ง

กลุ่มการเมือง: ฝ่ายรัฐบาล (11)   อิสระ (11) ฝ่ายค้าน (8)   PPM (7)    อิสระ (1) 
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้ง: ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด
การเลือกตั้งครั้งล่าสุด: 14 เมษายน ค.ศ. 2021
ที่ประชุม
ที่ทำการรัฐสภา  จอร์จทาวน์
เว็บไซต์
www.legislativeassembly.ky
รัฐสภาแห่งหมู่เกาะเคย์แมน (อังกฤษ: Parliament of the Cayman Islands, Legislative Assembly of the Cayman Islands) คือสภานิติบัญญัติระบบสภาเดี่ยวของหมู่เกาะเคย์แมนซึ่งเป็นดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร ประกอบด้วยสมาชิกรวม 21 คน โดยมีสมาชิกจำนวน 19 คนมาจากการเลือกตั้งวาระละ 4 ปี และ 2 คนซึ่งเป็นสมาชิกโดยตำแหน่ง (ex-officio members)
รัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1964

| รัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค> ศ. 1964 Civil Rights Act of 1964 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ผู้ตรา: รัฐสภาสหรัฐ ชุดที่ 88
ผู้ลงนาม: ลินดอน บี. จอห์นสัน
วันลงนาม: 2 กรกฎาคม 1964
วันเริ่มใช้: 2 กรกฎาคม 1964
การร่าง
ผู้เสนอ: Emanuel Celler (D–NY)
การยกร่างในชั้นสภาล่าง
วาระที่สาม: 10 กุมภาพันธ์ 1964
การยกร่างในชั้นสภาสูง
วาระที่สาม: 19 มิถุนายน 1964
การแก้ไขเพิ่มเติม
  Equal Employment Opportunity Act of 1972  Pregnancy Discrimination Act  Civil Rights Restoration Act of 1987  Civil Rights Act of 1991  No Child Left Behind Act  Lilly Ledbetter Fair Pay Act of 2009 
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง
  รัฐบัญญัตสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1957  รัฐบัญญัตสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1960  ประมวลกฎหมายสหรัฐ ลักษณะ 42—สาธารณสุขและสวัสดิการ 
เว็บไซต์
Public Law
รัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1964 (อังกฤษ: Civil Rights Act of 1964) (แม่แบบ:USStatute) เป็นกฏหมายแรงงานและสิทธิพลเมืองที่สำคัญในสหรัฐอเมริกาที่ได้ระบุให้การเลือกปฏิบัติจากสีผิว, เชื้อชาติ, ศาสนา, เพศ หรือชนชาติกำเนิดนั้นเป็นสิ่งผิดกฎหมาย รัฐบัญญัตินี้ได้ห้ามไม่ให้มีการกำหนดการลงทะเบียนของผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งโดยไม่เท่าเทียม และการแบ่งแยกสีผิวในโรงเรียน, ที่ทำงาน และสาธารณูปโภค
แรกเริ่มเดิมที อำนาจที่มีใช้ในการบังคับใช้กฎหมายนี้อ่อนแอ แต่ก็ได้รับการสนับสนุนในปีถัด ๆ มา สภาคองเกรสใช้อำนาจในการบัญญัติกฎหมายนี้ภายใต้ส่วนต่าง ๆ ในรัฐธรรมนูญสหรัฐ โดยทีเป้าหมายหลักคืออำนาจในควบคุมการคบค้าสมาคมระหว่างรัฐ (interstate commerce) ภายใต้มาตรา 1 (วรรค 8) หน้าที่ของมันคือการยืนยันว่าพลเมืองทุกคนจะได้รับการคุ้มครองที่เท่าเทียมจากกฎหมายภายใต้การแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญครั้งที่สิบสี่ (Fourteenth Amendment) และมีหน้าที่ในการปกป้องสิทธิในการเลือกตั้งภายใต้การแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญครั้งที่สิบห้า (Fifthteenth Amendment)
การบัญญัติกฎหมายนั้นเสนอโดยประธานาธิบดี จอห์น เอฟ. เคเนดี เมื่อเดือนมิถุนายน 1963 แต่ได้ถูกต่อต้านโดยการขัดขวางในวุฒิสภา (filibuster) ภายหลังจากเคเนดีถูกลอบสังหาร เมื่อเดือนพฤศจิกายน 1963 ประธานาธิบดีลินดอน บี. จอห์นสันได้ขึ้นมาผลักดันกฏหมายดังกล่าว สภาผู้แทนราษฎรสหรัฐได้มีมติเห็นชอบให้ผ่านร่างกฏหมายเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 1964 แหละภายหลังการขัดขวางการออกกฎหมาย (filibuster) เป็นเวลา 54 วัน วุฒิสภาสหรัฐได้มติผ่านร่างกฎหมายเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน 1964 การลงคะแนนเสียงสุดท้ายนั้นอยู่ที่ 290–130 ในสภาผู้แทนราษฎร และที่ 73–27 ในวุฒิสภา หลังการแก้ร่างฏหมายโดยวุฒิสภา รัฐบัญญัติสิทธิพลเมืองได้ถูกลงนามและประกาศใช้โดยประธานาธิบดีจอห์นสันที่ทำเนียบขาวเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม 1964
เมื่อเดือนมิถุนายน 2020 ศาลสูงสุดสหรัฐได้ระบุไว้ใน คดีระหว่างบอสต็อกกับเคลย์ตันเคาที และอีกสองคดี ให้มีการให้ความคุ้มครองพนักงานจากการเลือกปฏิบัติด้วยเพศ ที่ซึ่งรวมถึงเพศวิถีและอัตลักษณ์ทางเพศ
บรรณานุกรม

Branch, Taylor (1998), Pillar of Fire: America in the King Years 1963–65, New York: Simon & Schuster.
Freeman, Jo. "How 'Sex' Got Into Title VII: Persistent Opportunism as a Maker of Public Policy" Law and Inequality: A Journal of Theory and Practice, Vol. 9, No. 2, March 1991, pp. 163–184. online version
Golway, Terry (2010). JFK: Day by Day: A Chronicle of the 1,036 Days of John F. Kennedy's Presidency. Running Press. ISBN 9780762437429.
Harrison, Cynthia (1988), On Account of Sex: The Politics of Women's Issues 1945–1968, Berkeley, CA: University of California Press.
Jeong, Gyung-Ho, Gary J. Miller, and Itai Sened, "Closing the Deal: Negotiating Civil Rights Legislation", American Political Science Review, 103 (Nov. 2009)
Loevy, Robert D. ed. (1997), The Civil Rights Act of 1964: The Passage of the Law That Ended Racial Segregation, Albany, NY: State University of New York Press.
แหล่งข้อมูลอื่น

Narrative: The Civil Rights Act of 1964 เก็บถาวร 2020-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Provided by The Dirksen Center
Civil Rights Act of 1964 เก็บถาวร 2014-05-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Provided by the Civil Rights Digital Library เก็บถาวร 2009-06-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  NARA  SNAC
รัฐสภาแขวน

รัฐสภาแขวน (อังกฤษ: hung parliament) หรือ รัฐบาลที่มีเสียงข้างน้อยในสภา เป็นศัพท์ที่ใช้ในสภานิติบัญญัติภายใต้ระบบเวสต์มินสเตอร์ เพื่อใช้อธิบายในเหตุการณ์ที่ไม่มีพรรคการเมืองหรือพันธมิตรเดิมใดมีสมาชิกสภานิติบัญญัติ (เรียกโดยทั่วไปว่าสมาชิกหรือที่นั่ง) มากถึงขั้นเป็นเสียงข้างมากเด็ดขาดในรัฐสภาหรือสภานิติบัญญัติอื่น เหตุการณ์นี้ยังมีศัพท์เรียกอีกว่า รัฐสภาได้ดุล (balanced parliament) หรือเป็นสภานิติบัญญัติที่ไร้การควบคุมโดยรวม (no overall control, NOC) และอาจได้ผลลัพธ์เป็นรัฐบาลเสียงข้างน้อย
ในระบบหลายพรรคการเมือง โดยเฉพาะที่ที่มีการปรับใช้การเลือกตั้งระบบสัดส่วนนั้น เป็นเรื่องยากที่พรรคใดพรรคหนึ่งจะครองที่นั่งเป็นส่วนมาก และนอกจากนั้น การที่พรรคการเมืองเดียวสามารถตั้งรัฐบาลได้ด้วยตัวเองนั้น เป็นเรื่องที่หายาก (กล่าวคือ มีรัฐบาลผสมเป็นเรื่องปกติ) ดังนั้น แนวคิดของ "รัฐสภาแขวน" จึงไม่เกี่ยวข้องในระบบเหล่านี้ เนื่องจากสภานิติบัญญัติที่ปราศจากเสียงข้างมากของพรรคเดียวถือเป็นเรื่องปกติ
ในระบบเวสต์มินสเตอร์ หากปราศจากเสียงข้างมากที่ชัดเจน จะไม่มีพรรคหรือพันธมิตรใดได้อำนาจบริหารโดยอัตโนมัติ สถานะนี้มักเรียกกันในระบบรัฐสภาว่า "การจัดตั้งรัฐบาล" อย่างไรก็ตาม การตั้งเสียงข้างมากเด็ดขาดนั้นยังเป็นไปได้จากการตั้งรัฐบาลผสมหรือการเพิ่มสมาชิกใหม่ให้เข้าร่วมกับพันธมิตรเดิมที่มีอยู่แล้ว นอกจากนี้ ยังอาจมีการตั้งรัฐบาลเสียงข้างน้อยขึ้นแทน กล่าวคือ พรรคที่มีสมาชิกมากที่สุดจะได้รับอนุญาตให้จัดตั้งรัฐบาลโดยปราศจากเสียงข้างมากเด็ดขาด โดยมีเงื่อนไขว่าพรรคจะต้องได้รับการสนับสนุนที่ชัดเจนและต่อเนื่องจากสมาชิกที่ไม่ได้สังกัด เช่น พรรคเล็กหรือสมาชิกสภานิติบัญญัติอิสระ
รัฐสภาเวลส์

| รัฐสภาเวลส์  Senedd Cymru |
| --- | --- |
สมัยที่ 6
ประเภท
ประเภท: สภาเดียว 
ประวัติ
ก่อตั้ง: 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1999
ก่อนหน้า: สำนักงานเวลส์ (ค.ศ. 1965–1999)
ผู้บริหาร
ประธานสภา: เอลิน โจนส์, ไพลด์คัมรี  ตั้งแต่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 
Trefnydd (ผู้นำวิปรัฐบาล): เลสลีย์ กริฟฟิธส์, พรรคแรงงาน  ตั้งแต่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 
มุขมนตรี: มาร์ค เดรกฟอร์ด, พรรคแรงงาน  ตั้งแต่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2018 
ประธานเจ้าหน้าที่บริหารและธุรการ: มานอน แอนโทนีอาซซี  ตั้งแต่ เมษายน ค.ศ. 2017 
ผู้นำฝ่ายค้าน: แอนดรูว์ เดวีส์, พรรคอนุรักษ์นิยม  ตั้งแต่ 24 มกราคม ค.ศ. 2021 
โครงสร้าง
สมาชิก: 60

กลุ่มการเมือง: ฝ่ายรัฐบาล (30)   พรรคแรงงาน (30) พรรคร่วมรัฐบาล   ไพลด์คัมรี (13) ฝ่ายค้าน (16)   พรรคอนุรักษ์นิยม (16) พรรคร่วมฝ่ายค้าน (1)   พรรคเสรีประชาธิปไตย (1) 
การเลือกตั้ง
ระบบการเลือกตั้ง: ระบบสมาชิกเพิ่มเติม
การเลือกตั้งครั้งล่าสุด: 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
การเลือกตั้งครั้งหน้า: 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2026
ที่ประชุม

ห้องประชุมสภาภายในอาคารรัฐสภา  คาร์ดิฟ, เวลส์
เว็บไซต์
www.senedd.wales
รัฐสภาเวลส์ (อังกฤษ: Welsh parliament, เวลส์: senedd, ออกเสียง [ˈsɛnɛð] ( ฟังเสียง); แปลว่า รัฐสภา หรือวุฒิสภา) คือรัฐสภาแห่งเวลส์ที่ได้รับการถ่ายโอนอำนาจมาจากสหราชอาณาจักร โดยมีลักษณะเป็นสภาเดียว มีสมาชิกมาจากการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตย โดยมีอำนาจหน้าที่ในการตรากฎหมายเพื่อใช้ในเวลส์ โดยเฉพาะกฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากร และการกำกับดูแลรัฐบาลเวลส์ โดยรัฐสภาเวลส์ใช้ภาษาราชการสองภาษา ประกอบด้วยภาษาเวลส์ และภาษาอังกฤษ โดยเมื่อแรกก่อตั้งในปีค.ศ. 1999 จนถึงปีค.ศ. 2020 นั้นเคยเรียกสภานี้ว่า สมัชชาแห่งชาติเวลส์ (อังกฤษ: National Assembly of Wales, เวลส์: Cynulliad Cenedlaethol Cymru)
รัฐสภาเวลส์ประกอบด้วยสมาชิกรัฐสภา (อังกฤษ: Members of the Senedd, เวลส์: Aelodau o'r Senedd) เรียกเป็นอักษรย่อว่า "MS" ("AS" ในภาษาเวลส์) จำนวน 60 คน โดยตั้งแต่ค.ศ. 2011 สมาชิกมาจากการเลือกตั้ง โดยมีวาระ 5 ปี โดยผ่านการลงคะแนนระบบสมาชิกเพิ่มเติม โดยมีสมาชิกจำนวน 40 เป็นผู้แทนมาจากแต่ละเขตเลือกตั้งที่แบ่งตามเขตภูมิศาสตร์ และได้รับการเลือกตั้งมาจากระบบการลงคะแนนแบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (First-past-the-post) และอีก 20 คน ที่มาจากการเลือกตั้งจากเขตภูมิภาค (electoral regions) ที่มีขนาดใหญ่ขึ้น โดยใช้ระบบการลงคะแนนตามวิธีโดนต์ในแบบสัดส่วน โดยพรรคการเมืองที่รวมเสียงข้างมากในสภาได้จะเป็นผู้จัดตั้งรัฐบาล
สมัชชาแห่งชาติเวลส์ได้ถูกจัดตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกตามพระราชบัญญัติรัฐบาลแห่งเวลส์ ค.ศ. 1998 อันเป็นผลมาจากการลงประชามติในปีค.ศ. 1997 โดยสมัชชานี้ไม่ได้มีอำนาจในการตรากฎหมายปฐมภูมิ โดยต่อมาได้รับอำนาจในการตรากฎหมายมากขึ้นตามพระราชบัญญัติรัฐบาลแห่งเวลส์ ค.ศ. 2006 และต่อมาได้มีอำนาจในการตรากฎหมายปฐมภูมิอันสืบเนื่องมาจากการลงประชามติเมื่อ 3 มีนาคม ค.ศ. 2011 โดยรัฐสภาสหราชอาณาจักร และรัฐมนตรีเวลส์นั้นไม่จำเป็นต้องเห็นชอบในการผ่านกฎหมายใดๆ ที่ตราโดยรัฐสภาเวลส์เพื่อใช้ในเขตทั้ง 20 เขตของเวลส์ โดยต่อมารัฐสภาเวลส์ได้รับอำนาจมากขึ้นจากพระราชบัญญัติเวลส์ ค.ศ. 2014 และ ค.ศ. 2017 โดยในฉบับหลังนั้นทำให้รัฐสภาเวลส์มีอำนาจในการตรากฎหมายเหมือนกับรัฐสภาสกอตแลนด์
ต่อมาในปีค.ศ. 2020 สมัชชาแห่งชาติเวลส์ได้เปลี่ยนชื่อเป็นรัฐสภาเวลส์ ตามพระราชบัญญัติรัฐสภาเวลส์และการเลือกตั้งของเวลส์ ค.ศ. 2020 โดยมีอำนาจเต็มในการตรากฎหมายเกี่ยวกับการสาธารณสุข การศึกษา การพัฒนาทางเศรษฐกิจ การคมนาคม สิ่งแวดล้อม การเกษตร การปกครองท้องถิ่น และภาษีอากรบางกรณี
ระยะการทดลองทางคลินิก

บทความหลัก: การทดลองทางคลินิก
ระยะการทดลองทางคลินิก หรือ ขั้นตอนการทดลองทางคลินิก (อังกฤษ: phases of clinical research) เป็นลำดับขั้นตอน/ระยะต่าง ๆ ที่นักวิทยาศาสตร์/นักวิจัยทำการทดลองเกี่ยวกับการป้องกันหรือการรักษาโรคใหม่เทียบกับการป้องกันหรือการรักษาโรคมาตรฐานที่ใช้ในปัจจุบัน เพื่อให้ได้หลักฐานเพียงพอเพื่อใช้ทางการแพทย์
ตัวอย่างการป้องกันหรือรักษารวมทั้งฉีดวัคซีน ให้สุขศึกษา ให้ยา ผ่าตัด และทำกายภาพบำบัด
ในกรณีงานศึกษาเภสัชภัณฑ์ ระยะการทดลองจะเริ่มที่การออกแบบยา (drug design) การค้นหายา (drug discovery) ตามด้วยการทดลองในสัตว์
ซึ่งถ้าสำเร็จ จึงจะเริ่มระยะพัฒนาทางคลินิกโดยทดสอบความปลอดภัยในมนุษย์ไม่กี่คน แล้วขยายทดสอบในอาสาสมัครเป็นจำนวนมากเพื่อกำหนดว่าการรักษามีประสิทธิผลหรือไม่
ความย่อ

การทดลองทางคลินิกเกี่ยวกับยาใหม่มักจะจัดเป็น 4 ระยะ
การทดลองหนึ่ง ๆ อาจจะรวมระยะมากกว่า 1 ระยะ
ตัวอย่างรวมสามัญก็คือที่รวมระยะ 1-2 หรือระยะ 2-3
ดังนั้น จึงอาจง่ายกว่าถ้าจัดเป็นงานศึกษาระยะต้นและงานศึกษาระยะปลาย
กระบวนการพัฒนายาปกติจะดำเนินไปตลอดระยะทั้ง 4 โดยใช้เวลาหลายปี
ถ้ายาผ่านระยะที่ 1-2-3 อย่างสำเร็จ ปกติก็จะได้รับอนุมัติจากองค์กรควบคุมแห่งชาติเพื่อให้ใช้ในคนทั่วไป
ส่วนระยะที่ 4 จะทำหลังได้อนุมัติ
| ระยะการทดลองทางคลินิกโดยย่อ> ระยะ 	 | ระยะการทดลองทางคลินิกโดยย่อ> จุดประสงค์ 	 | ระยะการทดลองทางคลินิกโดยย่อ> ขนาดยา 	 | ระยะการทดลองทางคลินิกโดยย่อ> ผู้ดูแล 	 | ระยะการทดลองทางคลินิกโดยย่อ> จำนวนอาสาสมัครปกติ 	 | ระยะการทดลองทางคลินิกโดยย่อ> อัตราสำเร็จ  | ระยะการทดลองทางคลินิกโดยย่อ> หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| พรีคลินิก 	 | ทดสอบยาในสัตว์เพื่อข้อมูลเกี่ยวกับประสิทธิศักย์ (efficacy) ความเป็นพิษ และเภสัชจลนศาสตร์  | ไม่จำกัด 	 | นักวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 	 | - (ศึกษานอกกายและในสัตว์เท่านั้น) 	 |   |  |
| ระยะ 0 	 | หาข้อมูลทางเภสัชจลนศาสตร์ โดยเฉพาะชีวปริมาณออกฤทธิ์ทางปากและระยะครึ่งชีวิตของยา 	 | น้อยมาก ไม่ถึงขนาดรักษา 	 | นักวิจัยทางคลินิก 	 | 10 คน 	 |   | มักข้ามทำระยะที่ 1 เลย |
| ระยะ 1 	 | ทดสอบยากับอาสาสมัครสุขภาพดีเพื่อตรวจความปลอดภัยโดยใช้ยาขนาดต่าง ๆ (dose-ranging) 	 | มักไม่ถึงขนาดรักษา แต่ให้ในขนาดเพิ่มขึ้น ๆ 	 | นักวิจัยทางคลินิก  | อาสาสมัครสุขภาพดี 20-100 คน (หรือสำหรับยารักษาโรคมะเร็งเป็นต้น คนไข้โรคมะเร็ง) 	 | ประมาณ 70% 	 | สอบว่ายาปลอดภัยเพื่อให้ตรวจประสิทธิศักย์ (efficacy) ในมนุษย์ต่อไปได้หรือไม่ |
| ระยะ 2 	 | ทดสอบยากับคนไข้เพื่อตรวจประสิทธิศักย์ (efficacy) และผลข้างเคียง  | ขนาดรักษา 	 | นักวิจัยทางคลินิก/แพทย์ 	 | คนไข้โรคโดยเฉพาะ ๆ 100-300 คน 	 | ประมาณ 33% 	 | เพื่อระบุว่ายามีประสิทธิศักย์ (efficacy) อะไรหรือไม่ ณ จุดนี้จะสมมุติว่า ยาไม่มีผลรักษาอะไร ๆ เลย |
| ระยะ 3 	 | ทดสอบยากับคนไข้เพื่อระบุประสิทธิศักย์ (efficacy) ประสิทธิผล (effectiveness) และความปลอดภัย 	 | ขนาดรักษา 	 | นักวิจัยทางคลินิกและแพทย์ 	 | คนไข้โรคโดยเฉพาะ ๆ 300-3,000 คน  | 25-30% 	 | ระบุผลรักษาของยาโดย ณ จุดนี้จะสมมุติว่า ยามีผลบ้าง |
| ระยะ 4 	 | การเฝ้าสอดส่องหลังวางตลาดขายยาทั่วไป 	 | ขนาดรักษา 	 | แพทย์ประจำตัว 	 | คนไข้ที่ไปหาแพทย์เพื่อรักษา 	 | - 	 | ตรวจผลระยะยาวของยา |
งานศึกษาพรีคลินิก

ก่อนที่บริษัทเภสัชจะเริ่มการทดลองยาทางคลินิก ก็จะต้องศึกษาในระยะพรีคลินิกอย่างละเอียด
ซึ่งรวมการทดลองนอกกาย (in vitro คือในหลอดแก้วหรือในที่เพาะเซลล์) และการทดลองในสัตว์โดยใช้ยาขนาดต่าง ๆ เพื่อให้ได้ข้อมูลเกี่ยวกับประสิทธิศักย์ (efficacy) ความเป็นพิษ (toxicity) และเภสัชจลนศาสตร์ (pharmacokinetics)
การทดลองเช่นนี้ช่วยบริษัทให้ตัดสินว่า มีประโยชน์อะไรทางวิทยาศาสตร์ที่จะพัฒนายาต่อไปหรือไม่
ระยะ 0

ระยะ 0 เป็นระยะระบุใหม่สำหรับการทดลองขั้นสำรวจซึ่งเลือกทำได้ตามเกณฑ์ขององค์การอาหารและยาสหรัฐ
ระยะ 0 จัดเป็นการศึกษาในมนุษย์โดยใช้ขนาดน้อย (human microdosing studies) และออกแบบเพื่อเร่งพัฒนายาหรือสารสร้างภาพ (imaging agent) ที่มีอนาคตดี โดยช่วยให้กำหนดได้ตั้งแต่ต้น ๆ ว่า ยาหรือสารมีฤทธิ์ (ทางด้านเภสัชจลนศาสตร์และเภสัชพลศาสตร์) ในมนุษย์เช่นกับที่คาดในงานศึกษาระยะพรีคลินิกหรือไม่
ลักษณะพิเศษของการทดลองระยะ 0 รวมการให้สารขนาดไม่พอรักษา (subtherapeutic) ครั้งหนึ่งแก่ผู้ร่วมการทดลองจำนวนน้อย (10-15 คน) เพื่อเก็บข้อมูลเบื้องต้นทางเภสัชจลนศาสตร์ (คือร่างกายปฏิบัติต่อสารเช่นไร)
งานศึกษาระยะ 0 ไม่ได้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับความปลอดภัยหรือประสิทธิศักย์ เพราะโดยนิยามให้สารในขนาดไม่พอให้ได้ผลรักษา
บริษัทยาทำงานศึกษาระยะ 0 เพื่อจัดลำดับยาแคนดิเดตตามค่าทางเภสัชจลนศาสตร์เป็นต้นในมนุษย์เพื่อให้เลือกพัฒนายาได้ต่อไป
ระยะนี้ช่วยให้ตัดสินใจได้เร็วอาศัยข้อมูลจากมนุษย์แทนที่จะใช้ข้อมูลจากสัตว์ซึ่งบางครั้งไม่ลงรอยกัน
การทดลองระยะนี้สร้างความขัดแย้งในหมู่ผู้เชี่ยวชาญในด้านความจำเป็น ด้านจริยธรรม และความเป็นไปได้
ระยะ 1

ระยะหนึ่งปกติเป็นระยะแรกที่ทดสอบในมนุษย์
ออกแบบเพื่อตรวจความปลอดภัย, ผลข้างเคียง, ขนาดดีสุด และสูตรประกอบยา
ปกติแล้ว จะรับอาสาสมัครสุขภาพดี 20-100 คน
มักทำในคลินิกการทดลอง (หรือโรงพยาบาล) ซึ่งเจ้าหน้าที่จะคอยเฝ้าดูอาสาสมัคร
มักทำโดยองค์กรที่รับว่าจ้างทำงานวิจัย (contract research organization หรือ CRO) ผู้ทำงานศึกษาที่สั่งโดยบริษัทเภสัชภัณฑ์หรือองค์กรวิจัยอื่น ๆ
องค์กรจะเฝ้าดูอาสาสมัครจนกระทั่งระยะครึ่งชีวิตของยาได้ผ่านไปแล้ว
ระยะนี้ออกแบบเพื่อประเมินความปลอดภัย, ความอดทนรับยาได้ (tolerability), เภสัชจลนศาสตร์ และเภสัชพลศาสตร์ของยา
ระยะ 1 ปกติจะรวมการเพิ่มหาขนาดยา (dose-ranging) เพื่อตรวจขนาดที่ดีสุดและปลอดภัยสุด และเพื่อตรวจขนาดสูงสุดที่ยาเป็นพิษเกินกว่าจะใช้
ช่วงขนาดยาที่ตรวจปกติจะเป็นแค่เศษส่วนของระดับที่พบว่าเป็นอันตรายต่อสัตว์
การทดลองระยะ 1 มักจะรับอาสาสมัครที่สุขภาพดี
แต่ในบางกรณีก็ทดลองกับคนไข้โดยตรง เช่นในคนไข้ที่มีมะเร็งแบบถึงตาย หรือคนไข้เอชไอวี หรือในกรณีที่การรักษาน่าจะทำให้อาสาสมัครสุขภาพดีป่วยได้ (เพราะเป็นกลุ่มยาที่มีพิษเกินกว่าจะทดลองในคนปกติ)
งานศึกษาเช่นนี้ปกติจะทำในคลินิกที่เฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิด (เรียกว่า Central Pharmacological Units หรือ CPU) ที่อาสาสมัครจะได้รับการดูแลโดยแพทย์พยาบาล 24 ชม.
นอกจากคนไข้ตามที่ว่าแล้ว "คนไข้ที่ปกติได้ลองรักษาด้วยการบำบัดมาตรฐานที่มีอยู่แล้วโดยไม่ดีขึ้น"
อาจร่วมในการทดลองระยะ 1
อาสาสมัครอาจได้รับค่าตอบแทนบ้างเนื่องกับความไม่สะดวกสำหรับเวลาที่อยู่ในศูนย์
ในสหรัฐก่อนจะเริ่มการทดลองระยะ 1 เจ้าของโครงการ/ผู้ให้เงินทุนต้องยื่น "ใบสมัครยาใหม่ในระยะตรวจสอบ" แก่องค์การอาหารและยาโดยให้รายละเอียดข้อมูลเบื้องต้นของยาที่ได้จากการศึกษาเซลล์ที่เพาะและงานทดลองในสัตว์
การทดลองระยะที่ 1 ยังอาจแบ่งออกเป็น
การให้ยาคนละครั้งเดียวโดยเพิ่มขนาดในแต่ละกลุ่ม (single ascending dose ระยะ 1a)
เป็นการศึกษาที่ให้ยาครั้งเดียวแก่อาสาสมัครกลุ่มเล็ก ๆ แล้วสังเกตอาการระยะหนึ่งเพื่อยืนยันความปลอดภัย
ปกติแล้วจะให้ยาขนาดเดียวแก่ผู้ร่วมการทดลองกลุ่มเล็กปกติ 3 คน
ถ้าไม่มีผลข้างเคียงที่ไม่พึงประสงค์ และข้อมูลทางเภสัชจลนศาสตร์อยู่ในระดับที่ปลอดภัยตามที่คาดไว้ก่อน ก็จะทดลองโดยเพิ่มขนาดยากับคนอีกลุ่มหนึ่ง
ถ้ามีผลเป็นพิษที่ยอมรับไม่ได้ในคนใดคนหนึ่งในสามคน ก็จะให้ยาขนาดเดียวกันแก่คนกลุ่มเล็กอีกกลุ่มหนึ่ง
ซึ่งจะทำต่อกันเรื่อย ๆ จนถึงระดับความปลอดภัยทางเภสัชจลนศาสตร์สูงสุดที่คำนวณไว้ก่อนแล้ว หรือว่าอาสาสมัครเริ่มทนผลข้างเคียงไม่ได้ (ซึ่งเป็นจุดที่เรียกว่า ขนาดยามากสุดที่ทนได้ คือ maximum tolerated dose ตัวย่อ MTD)
ถ้ามีผลเป็นพิษที่ยอมรับไม่ได้ในอีกคนหนึ่ง การเพิ่มขนาดก็จะหยุดที่ตรงนั้น หรือบางครั้งขนาดก่อนหน้านั้น แล้วระบุว่าเป็น MTD
วิธีการทดลองเช่นนี้สมมุติว่า MTD จะเกิดเมื่อคนหนึ่งในสามมีผลเป็นพิษที่ยอมรับไม่ได้
มีวิธีที่ต่าง ๆ กันบ้างแต่โดยมากก็จะคล้ายกัน
การให้ยาคนละหลายครั้งโดยเพิ่มขนาดในแต่ละกลุ่ม (multiple ascending dose ระยะ 1b)
วิธีนี้ตรวจเภสัชจลนศาสตร์และเภสัชพลศาสตร์ของการได้ยาหลายครั้งเพื่อสอบความปลอดภัยและความอดทนได้
ในงานศึกษาเช่นนี้ อาสาสมัครจะได้รับยาขนาดน้อย ๆ หลายครั้งโดยจะเก็บตัวอย่าง (เลือดหรือสารคัดหลั่งอื่น ๆ) ที่เวลาต่าง ๆ แล้ววิเคราะห์หาข้อมูลว่า ร่างกายจัดการกับยาเช่นไร
ถ้าไม่มีผลข้างเคียง กลุ่มต่อ ๆ มาจะได้ยาเพิ่มขึ้นจนถึงระดับที่ระบุไว้ตั้งแต่ต้น
ผลของอาหารต่อยา (food effect)
เป็นการทดลองสั้น ๆ เพื่อตรวจการดูดซึมยาว่าต่างกันเมื่อกินอาหารก่อนได้ยาหรือไม่
งานศึกษาเช่นนี้มักจะทำแบบไขว้กลุ่ม (crossover) อาสาสมัครจะได้ยาขนาดเท่ากันสองครั้ง คือเมื่ออดอาหารและเมื่อกินแล้ว
ระยะ 2

เมื่อได้ระบุขนาดยาหรือช่วงขนาดยาแล้ว ขั้นต่อไปก็คือการตรวจว่ายามีฤทธิ์ทางชีวภาพ (biological activity) หรือมีผลอะไรหรือไม่
การทดลองระยะ 2 จะทำกับคนกลุ่มใหญ่กว่า (100-300 คน) และออกแบบเพื่อประเมินว่ายาทำงานได้ดีหรือไม่ รวมทั้งประเมินความปลอดภัยที่ทำในระยะ 1 ต่อไปแต่กับอาสาสมัครหรือคนไข้กลุ่มใหญ่กว่า
การตรวจยีนจะทำอย่างสามัญ โดยเฉพาะเมื่อมีหลักฐานว่าอัตราเมแทบอลิซึมของยาต่าง ๆ กัน
ถ้าการพัฒนายาใหม่ล้มเหลว ก็มักจะเกิดในระยะ 2 เพราะพบว่ายาไม่มีผลตามคาด หรือมีพิษ
งานศึกษาระยะ 2 บางครั้งแบ่งออกเป็นระยะ 2a และ 2b แม้จะไม่มีนิยามที่แน่นอน แต่โดยทั่วไปแล้ว
ระยะ 2a ปกติเป็นงานศึกษานำร่องออกแบบเพื่อแสดงประสิทธิศักย์ทางคลินิกหรือฤทธิ์ทางชีวภาพ (เป็นงานศึกษาพิสูจน์แนวคิด)
ระยะ 2b สืบหาขนาดดีสุดที่ยามีฤทธิ์ทางชีวภาพโดยมีผลข้างเคียงน้อยสุด (เป็นงานศึกษาหาขนาดแน่นอน)
งานทดลองบางงานรวมระยะ 1-2 เข้าด้วยกัน คือตรวจทั้งประสิทธิศักย์ (efficacy) และความเป็นพิษ (toxicity)
ระยะ 2 > อัตราความสำเร็จ

การทดลองทางคลินิกระยะ 2 ตามประวัติมีอัตราประสบความสำเร็จต่ำสุดในบรรดาระยะพัฒนาการ 4 ระยะ
ในปี 2010 การทดลองระยะ 2 ที่ผ่านไปทำระยะ 3 ต่ออยู่ที่อัตราร้อยละ 18
สำหรับการทดลองขนาดใหญ่ระหว่างปี 2006-2015 ยาแคนดิเดตที่ผ่านระยะ 2 แล้วทดลองต่อในระยะ 3 อยู่ที่อัตราร้อยละ 30.7
ระยะ 3

ระยะนี้ออกแบบเพื่อประเมินประสิทธิผล (effectiveness) ของการรักษา และดังนั้น จึงเป็นการตรวจคุณค่าของมันในการรักษาจริง ๆ
งานศึกษาระยะ 3 เป็นการทดลองแบบสุ่ม มีกลุ่มควบคุม ทำที่ศูนย์หลายแห่ง กับคนไข้จำนวนมาก (300-3,000 คน
ขึ้นอยู่กับโรคที่กำลังศึกษา) มุ่งประเมินให้ชัดเจนว่ายามีประสิทธิผลเท่าไร เทียบกับกับการรักษามาตรฐานที่ดีสุด ณ ปัจจุบัน
เพราะขนาดและระยะที่ยาวโดยเปรียบเทียบ การทดลองระยะ 3 จึงมีค่าใช้จ่ายสูงสุด ใช้เวลามาก ออกแบบและดำเนินการได้ยาก โดยเฉพาะเมื่อรักษาโรคเรื้อรัง
การทดลองรักษาโรคเรื้อรังระยะ 3 มักจะติดตามผลแค่ระยะสั้น ๆ เทียบกับระยะเวลาจริง ๆ ที่จะรักษาคนไข้ด้วยวิธีนี้
บางครั้งเรียกระยะนี้ว่า ระยะก่อนวางตลาด (pre-marketing phase) เพราะจริง ๆ ก็วัดการตอบสนองของผู้บริโภคต่อยา
เป็นเรื่องปกติว่า การทดลองระยะ 3 บางอย่างจะคงทำต่อแม้เมื่อกำลังยื่นเรื่องให้องค์กรควบคุมอนุญาตการวางตลาดยา
เพราะช่วยให้คนไข้ได้รับยาที่อาจช่วยชีวิตก่อนจะหาซื้อได้
เหตุผลอื่นสำหรับการทดลองระยะนี้ก็คือเพื่อขยายการใช้ยา คือแสดงว่ายามีผลต่อคนไข้กลุ่มอื่น ๆ หรือโรคชนิดอื่น ๆ ที่ได้อนุมัติแล้วให้วางตลาดขาย, เพื่อตรวจความปลอดภัยเพิ่ม หรือเพื่อสนับสนุนข้ออ้างที่ต้องการใช้เพื่อวางตลาดขายยา
บริษัทบางบริษัทอาจเรียกการทดลองระยะนี้ว่า "งานศึกษาระยะ 3B" (Phase IIIB studies)
แม้จะไม่บังคับทุกกรณี แต่ปกติควรจะมีการทดลองระยะ 3 ที่ประสบความสำเร็จอย่างน้อย 2 งาน โดยแสดงความปลอดภัยและประสิทธิศักย์ เพื่อให้ได้อนุมัติจากองค์กรควบคุมเช่นองค์การอาหารและยาสหรัฐ (FDA) หรือสำนักงานเวชภัณฑ์ยุโรป (EMA) ของสหภาพยุโรป
เมื่อยาได้พิสูจน์ว่าดีพอสมควรหลังจากการทดลองระยะ 3 ผลการทดลองทั้งหมดปกติจะนำมารวมกันเป็นเอกสารฉบับใหญ่ที่มีรายละเอียดวิธีการทดลอง ผลการทดลองในสัตว์และมนุษย์ วิธีผลิตยา สูตรประกอบยา และอายุคุณภาพสินค้า
แล้วส่งไปยังองค์กรควบคุมในประเทศต่าง ๆ เพื่อใช้ในกระบวนการอนุมัติ
เพื่อวางขายในตลาด
ยาโดยมากที่กำลังทดลองทางคลินิกระยะ 3 สามารถวางตลาดขายได้ทันทีในสหรัฐเมื่อผ่านการยอมรับขององค์การอาหารและยาว่า คำขอวางตลาดขายยาใหม่ (NDA) สมบูรณ์แล้ว (แม้จะยังไม่ชัดเจนว่ายามีผลแค่ไหน)
แต่ถ้าเกิดผลข้างเคียงไม่พึงประสงค์ใด ๆ บริษัทจะต้องถอนยาออกจากตลาดทันที
แม้บริษัทยาโดยมากจะไม่วางขายยาตั้งแต่ในช่วงนี้ แต่ก็ไม่แปลกที่ยาซึ่งยังอยู่ในการทดลองทางคลินิกระยะ 3 อยู่ได้วางตลาดขายแล้ว
ระยะ 3 > อัตราความสำเร็จ

จนถึงปี 2010 ยาแคนดิเดตอัตราร้อยละ 50 ไม่ผ่านการทดลองระยะ 3 หรือว่าองค์การควบคุมไม่อนุมัติให้ขายยา
ค่าใช้จ่ายสำหรับการทดลองระยะ 2-3
ค่าใช้จ่ายจะขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่าง ที่สำคัญสุดก็คือโรคที่ใช้รักษาและวิธีการดำเนินการทดลองทางคลินิก
ในปี 2016 งานศึกษาระยะสองอาจมีค่าใช้จ่ายถึง 20 ล้านเหรียญสหรัฐ (ประมาณ 706 ล้านบาท) และระยะสามถึง 53 ล้านเหรียญ (ประมาณ 1,870 ล้านบาท)
ระยะ 4

การทดลองระยะ 4 เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า การทดลองสอดส่องหลังวางตลาด (postmarketing surveillance) หรือการทดลองยืนยัน (confirmatory trial)
เป็นการสอดส่องดูแลความปลอดภัยและให้ความสนับสนุนช่วยเหลือทางเทคนิคหลังจากยาได้รับอนุมัติให้วางตลาดขาย 
เช่น ที่อนุมัติในโปรแกรมอนุมัติเร่งด่วนขององค์การอาหารและยาสหรัฐ (FDA Accelerated Approval Program)
องค์กรอนุมัติยาของรัฐอาจบังคับให้ทำการศึกษาระยะ 4 หรือบริษัทยาอาจทำเพื่อแข่งขัน (เช่น หาตลาดใหม่สำหรับยา) หรือเพราะเหตุผลอื่น ๆ (เช่น ยาอาจยังไม่ได้ทดสอบว่ามีปฏิสัมพันธ์กับยาอื่น ๆ หรือไม่ หรือยังไม่ทดลองกับกลุ่มประชากรโดยเฉพาะ ๆ เช่นหญิงตั้งครรภ์ ผู้ปกติจะไม่เข้าร่วมการทดลองระยะอื่น ๆ)
การเฝ้าตรวจความปลอดภัยออกแบบให้ตรวจจับผลไม่พึงประสงค์ที่มีน้อยหรือเกิดในระยะยาวกับกลุ่มประชากรที่ใหญ่กว่าโดยใช้เวลานานกว่าที่ทำได้ในการทดลองระยะ 1-3
อันตรายที่พบในการทดลองระยะ 4 อาจมีผลทำให้เลิกขายยา หรือจำกัดใช้เฉพาะในบางกรณี
ตัวอย่างที่เกิดเร็ว ๆ นี้คือ cerivastatin (เริ่มขายปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 เลิกขายทั่วโลก 2001) troglitazone (อนุมัติในสหรัฐต้นปี 1997 เลิกขายในสหราชอาณาจักรปลายปี 1997) และ rofecoxib (อนุมัติในสหรัฐกลางปี 1999 เลิกขายทั่วโลกปลายปี 2004)
ระยะสั้นสุดของการทดลองระยะนี้อยู่ที่ 2 ปี[ต้องการอ้างอิง]
ค่าใช้จ่ายรวมยอด

จนถึงปี 2013 กระบวนการพัฒนายาเริ่มตั้งแต่ระยะพรีคลินิกจนถึงการวางตลาดอาจใช้เวลา 12-18 ปีและมักมีค่าใช้จ่ายเกิน 1,000 ล้านเหรียญสหรัฐ (ประมาณ 31,000 ล้านบาท)
เชิงอรรถ

↑  1/50–1/100 ของขนาดยาที่ได้ผลในสัตว์ทดลอง
↑  ในประเทศไทย นักเภสัชวิทยาคลินิก (clinical pharmacologist) อาจเป็นผู้ทำ เป็นนักวิทยาศาสตร์การแพทย์ที่ฝึกมาเพื่อทำงานวิจัยโดยเฉพาะ ชำนาญในสาขาเภสัชวิทยาพื้นฐานและเภสัชวิทยาคลินิก ทำการทดลองโดยแพทย์เป็นผู้ดูแลเพื่อลดภาระของแพทย์
↑  20-80 คน
1 2  1-3 พันคนหรือมากกว่า
↑  เป็นระยะ 5 เท่าของครึ่งชีวิตยา
↑  ระยะ 2a เป็นการทดลองหาขนาดยาที่เหมาะสมและไม่เป็นพิษ ทำต่อจากระยะที่ 1 กับอาสาสมัครจำนวนมากขึ้น เพราะขนาดยาที่ได้จากระยะที่ 1 อาจยังไม่เหมาะสมแน่นอน
↑  ระยะ 2b ทดลองขนาดยาที่ได้จากระยะ 2a โดยตรวจสอบประสิทธิภาพและความปลอดภัย รูปแบบการทดลองเป็นแบบ case series ซึ่งไม่มีกลุ่มควบคุม และแบบการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม (RCT)
↑ องค์กรควบคุมในประเทศต่าง ๆ รวมทั้ง
สหรัฐอเมริกา - องค์การอาหารและยาสหรัฐ (FDA)
แคนาดา - Health Canada
สหภาพยุโรป - สำนักงานยายุโรป (EMA)
ญี่ปุ่น - กระทรวงสาธารณสุข แรงงาน และสวัสดิภาพ (ญี่ปุ่น: 厚生労働省)