stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อตัวละครในอินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน
ตัวละคร

"อินุยาฉะ" เปลี่ยนทางมาที่นี่  สำหรับตัวละครเอกในเรื่องนี้ ดูที่ อินุยาฉะ (ตัวละคร)
ตัวละคร > เกี่ยวเนื่อง : อินุยาฉะ彡 > ฮิงุราชิ คาโงเมะ 日暮かごめ 『Higurashi Kagome』

* 日暮かごめ（ひぐらし かごめ）"Kagome Higurashi" เขียนเป็นคำไทยได้สองแบบ ชื่อ  かごめ คาโกเมะ หรือ คาโงเมะ  และ สกุล ひぐらし ฮิกุราชิ หรือ ฮิงุราชิ
ตัวละคร > เกี่ยวเนื่อง : ซังโกะ彡 > โคฮาคุ 琥珀 『Kohaku』

* 琥珀（こはく）Kohaku เขียนเป็นคำไทยได้สองแบบ โคฮาคุ หรือ โกฮาคุ  แต่หากต้องการอ่านตรงความหมายชื่อ คือ โคฮาคุ
ตัวละคร > เกี่ยวเนื่อง : นาราคุ彡 > นาราคุ 奈落 『Naraku』

เดิมคือโจรป่าที่มีแผลไฟไหม้กลางหลังเป็นรูปแมงมุม สมชื่อ โอนิงุโมะ ( 鬼蜘蛛（おにぐも）) ที่หักหลังพวกพ้อง โจรป่าตามมาแก้แค้น จุดไฟเผาทั้งตัวจนเป็นมัมมี่ถูกห่อเสื่อโยนลงไปในหุบเหวลึกที่เรียกกันว่า "นาราคุ" ( 奈落 , นรก)จนสาหัสกว่าเดิม กระดูกหักทั้งตัวขยับไม่ได้ ทำได้แค่มองเพดานกับพูดเท่านั้น แต่ถูกมิโกะ ชื่อคิเคียวพบเข้าจึงถูกดูแลอย่างดีในถ้ำ จึงตกหลุมรักคิเคียว อย่างสุดหัวใจและต้องการได้นางมาเป็นของตน แต่วันนึงฝูงปีศาจนับร้อยนับพันรู้สึกถึงความชั่วร้ายของตน ตนจึงยอมให้ฝูงปีศาจมากินตนเป็นอาหารแลกกับการที่ตนได้ร่างใหม่ ผลของการรวมกัน  กลายเป็นครึ่งอสูร นาราคุ(ตามชื่อ จากเหวนรกที่เคยตกลงไป)
แต่จิตชั่วร้ายของปีศาจ ยึดร่างกับกดจิตของโอนิงุโมะไว้ คือ นาราคุ วางแผนให้ อินุยาฉะ และ คิเคียว ผิดใจฆ่ากันเองเพื่อชิงลูกแก้ว 4 วิญญาณมา ผลคือทำร้ายคิเคียวจนมีแผลถึงชีวิต ส่วนอินุยาฉะถูกคิเคียวผนึก แต่ก่อนคิเคียวตายได้นำลูกแก้ว 4 วิญญาณไปเผากับศพตัวเองจนสลายหายไปข้ามยุค ตนที่หมดหวังจึงหาอื่นๆเพื่อได้พลังแต่พลาดตลอด 50 ปี
ช่วง 50 ปี ปู่ของมิโรคุคือพระ สู้กันตนมาหลายที ครั้งสุดท้ายตนได้สาปให้มือขวาเป็นรูใช้ช่องว่างแห่งลมอันตกทอดมาสู่รุ่นมิโรคุวิธีรักษาให้รูหายไปคือ ตนต้องตายเท่านั้น ไม่งั้นคำสาปจะตกทอดสู่ลูกหลานจนถึงมิโรคุต่อไป ถึงตัดมือจะรอดจากช่องว่างแห่งลม แต่คำสาปจะตกทอดต่อตามเดิม
พอรู้ว่า ลูกแก้ว 4 วิญญาณกลับมาอีกที แต่แตกกระจายเป็นเศษๆ ตนได้หมายรวบรวมกันเป็นลูกแก้วแปดเปื้อนด้วยความชั่วร้าย โดยนำเศษทั้งหมดมาเก็บไว้กับตัวเพื่อเพิ่มพลังตลอด กับล่อให้ครอบครัวนักล่าปีศาจของซังโกะมาติดกับจัดฉากฆ่าตาย นำชิ้นนึงไปฝังศพโคฮาคุคืนชีพมาเป็นหุ่นเชิด โดนตนถูกใจร่างกับหน้าตาของลูกชายไดเมียวในปราสาท ที่ชื่อคาเงวากิ ฮิโตมิ จึงฆ่ากับสวมรอยเป็นหน้ากับร่างนั้นนับแต่นั้น จัดฉากให้ซังโกะกับโคฮาคุฆ่ากันเองพลาด ตนถูกธนูของคาโงเมะยิงจนสาหัส แอบนำปีศาจนับพันมาสู้กันเองในถ้ำทำหนอนพิษ คิเคียวสงสัยสืบจนล่อให้ตนดูดหนอนพิษได้ร่างเก่งกว่าเดิมกับถูกจับได้ว่าตนคือครึ่งอสูร รับเศษลูกแก้วจากคิเคียวที่ไปชิงจากคาโงเมะมาอีกที
เพราะผลของการดูดหนอนพิษ ตนได้สร้างร่างแบ่งภาคขึ้นมามากมายเป็นสมุน โดยทุกตัวมีแผลบนหลังเป็นรูปแมงมุมเหมือนตน หลังจากแยกมุโซ(จิตส่วนโอนุงุโมะ)ออกมาแต่ดันแยกส่วนหัวใจออกมาด้วยจึงดูดกลับมาเก่งกว่าเดิมสร้างเขตอาคมได้ แต่อินุยาฉาะได้พลังดาบเขี้ยวอสูรสีแดงทำลายเขตอาคมกับทำร้ายตนได้ตนสาหัสจึงหนีไปซ่อนที่เขาฮาคุเรย์ กับคืนชีพ 7 สังหารไปถ่วงเวลาอินุยาฉะ พอตนสรางร่างใหม่ได้แยกส่วนหัวใจของตนออกมาเป็นทารก แต่พอทารกแยกเป็นฮัคคุโดชิกับอากาโกะคิดทรยศ ตนจึงตามเก็บกวาดกับรวมหัวใจได้อีกที ฆ่าคิเคียวสำเร็จ แต่หวังชิงเศษลูกแก้วจากโคฮาคุแต่พลาดตลอด จนสุดท้ายได้มา แต่ถูกพวกอินุยาฉะกับเส็ตโชมารุปราบฆ่าตายไปในที่สุด
ตัวละคร > เกี่ยวเนื่อง : นาราคุ彡 > มุโซ 無双 『Musō』/ โอนิงุโมะ 鬼蜘蛛 『Onigumo』

พอนาราคแบ่งร่างแบ่งภาคตัวใหม่มา จึงไล่ตนออกมาเป็นปีศาจกายเป็นมนุษย์(ส่วนมีจิตใจของ โอนิงุโมะกับจุดอ่อนคือหัวใจอขงนาราค)  แต่ไร้หน้ากับไร้ความจำ จึงไล่ฆ่าคนชิงหน้ามา แต่ไม่ถูกใจ พบพระที่ชื่อมุโซกับศิษย์ ตนจึงไล่ทำร้าย ลูกศิษย์หนีรอด แต่ตนฆ่าพระมุโซ(ปกป้องศิษย์)ชิงหน้ามา ตนได้หน้าหล่อก็ถูกใจไล่ปล้นอาวุธของโจรกับบุกปล้นหลายหมู่บ้าน เพื่อหาทางฟื้นความจำ  ไม่นานจากนั้นนาราคุได้เก็บเขากลับไปเพราะนาราคุรู้ตัวแล้วว่ายังไม่ใช่เวลาที่จะตัดขาดจากตัวตนของโอนิงุโมะได้
ตัวละคร > เกี่ยวเนื่อง : อินุไทโช彡 > อินุไทโช 犬の大将 『Inu no Taisho』

*  อินุโยไค( 犬妖怪 "Inu yōkai" , Dog demons ) สุนัขอสูร "อินุโยไค" คือวงศ์วานอสูรที่อยู่ลำดับบนของเผ่าพันธุ์อสูรซึ่งมีพลังอำนาจมากที่สุดเผ่าพันธุ์หนึ่ง อินุโยไคเป็นตระกูลอสูรที่มีความสามารถเหาะเหิน มีประสาทสัมผัสรับกลิ่นดีเยี่ยม การรักษาตนเองขั้นสูงและสามารถสร้างอาวุธจากพลังภายในร่างกายของตนเอง อินุไทโชเองใช้ประโยชน์จากพลังอสูรที่มีได้คุ้มค่าถึงขีดสุดขั้นหนึ่ง เช่น เล็บ เขี้ยว  ใช้สังหารหรือผนึกศัตรู ใช้พลังสร้างเป็นอาวุธหรือสร้างขึ้นเป็นดาบ
*  ไดโยไค( 大妖怪 "Daiyōkai"  , Great demon ) อสูรปีศาจภูติผีชั้นสูงที่ยิ่งใหญ่ "ไดโยไค" มีตัวตนดำรงอยู่ในระดับชั้นสถานะที่แตกต่าง ด้วยสติปัญญารากฐานร่างกายมีความแข็งแกร่งและทรงพลังเหนือกว่าอสูรปีศาจภูติผีชั้นต่ำชั้นสามัญ ความที่มีช่วงชีวิตอันยาวนานอย่างมากทำให้ผู้ที่เป็นไดโยไคค่อนข้างสงบกับเรื่องราวต่าง ๆ ที่พบเจอและไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทั่วไปที่เล็กน้อยไร้ความสำคัญ เช่น แม้ว่าจะเกิดสงครามของมนุษย์เกิดการเปลี่ยนผ่านยุคสมัยเกิดเภทภัยพิบัติวอดวายอย่างไร หากไม่ได้กระทบกระเทือนเกี่ยวข้องด้วยโดยตรงจะไม่มีค่อยมีเรื่องให้ถึงมือที่ไดโยไคจำเป็นต้องจัดการเอง ทั้งนี้วิถีทางขึ้นอยู่กับลักษณะนิสัยส่วนตนของไดโยไคตนนั้น ตัวตนของไดโยไคชั้นสูงเป็นที่เคารพยำเกรงของผู้ที่รู้ความ ชนชั้นสูงในหมู่ไดโยไคบางส่วนบางวงศ์เป็นตัวตนอันยิ่งใหญ่ เช่นราชาของเผ่าพันธุ์โดยเฉพาะหรือเช่นกษัตริย์ไปจนถึงจักรพรรดิ ซึ่งควบฐานะขุนพลหรือจอมพลผู้บัญชาการและประมุข ปกครองบริวารอสูรภูติพรายปีศาจและอสุรกาย มีดินแดนอาณาจักรกว้างใหญ่ไพศาลเป็นของตนเอง แต่ไดโยไคชั้นผู้นำบางตนที่อยู่มานานเกินไปแล้วอาจเกิดเบื่อหน่ายวิถีชีวิตความเป็นอยู่บ้างนาน ๆ ครั้งจะจับทัพรบพุ่งกันข้ามแผ่นดินเมื่อต้องการขยายดินแดนต้องการเปลี่ยนถิ่นฐานหรือด้วยเหตุผลส่วนตนอื่น ๆ ไดโยไคนั้นมีทั้งรูปลักษณ์มนุษย์และรูปลักษณ์อสูร ที่มักใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในรูปกายร่างมนุษย์มากกว่าจะอยู่ในร่างอสูรที่แท้จริง อาทิ อินุไทโช เส็ตโชมารู ท่านแม่ของเส็ตโชมารู เมโนมารุ โฮชิโยมิ ชิชินคิ และมีไดโยไคบางตนที่อยู่ในร่างอสูรตลอดเช่นกัน อาทิ ริวคตสึเซย์ภูติมังกรกระดูก ราชาปีศาจแมวป่า
//เบ็ดเตล็ด。 อินุไทโช ภายแรก อาจารย์ รูมิโกะ ทาคาฮาชิ  ให้นามเรียกขานเขาว่า โทกะโอ ( 闘牙王（とうがおう）"Tōgaō" ) :: "กษัตริย์เขี้ยวนักรบ"  เป็นชื่อเรียกที่ไม่เป็นทางการใช้เฉพาะใน CM แรกก่อนปล่อยตัว แล้วได้เปลี่ยนมาเรียกว่า อินุยาฉะ โนะ จิจิ ( 犬夜叉の父 "Inuyasha no chichi" ) :: "พ่อของอินุยาฉะ"  ในการสร้างงาน แต่เนื่องจากชื่อเรียกอสูรสุนัขโยไคตนพ่อจำเป็นที่จะไม่ซ้ำกับตัวละครอื่น จึงได้สิ้นสุดที่ อินุไทโช 犬大将 "Inu Taisho" คำเรียกย่อ ๆ ที่มาจาก อินุ โนะ ไทโช ( 犬の大将 （犬（いぬ）の大将（たいしょう）"Inu no Taisho" ) :: "ขุนพลสุนัข" ความหมายเมื่อโยงกับเนื้อเรื่องคือ จอมขุนพลสุนัขอสูร เป็นคำเรียกขานที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง
(ในเนื้อเรื่อง อินุยาฉะเรียกอินุไทโชท่านพ่อของตนว่า โอยาจิ ( 親父（おやじ）"oyaji" ) , เส็ตโชมารูเรียกอินุไทโชท่านพ่อของตนว่า จิจิวเอะ ( 父上（ちちうえ）"chichiue" ) ซึ่งคือสรรพนามคำแทนตัวของ พ่อหรือบิดา อันเป็นรูปแบบของคำเรียกส่วนหนึ่งจากที่มีอยู่หลายรูปแบบของญี่ปุ่นที่มีการให้ความสำคัญแยกไปตาม ความให้เกียรติ เคารพ ผู้ที่ควรใช้คำนั้นเรียก ความสนิท คุ้นเคย เป็นรายละเอียดปลีกย่อยทางภาษาของญี่ปุ่น และอีกปัจจัยในการใช้คำรูปแบบไหนขึ้นอยู่กับตัวของผู้ที่เลือกใช้คำเรียกนั้นเองด้วยอีกทางหนึ่ง)
ตัวละคร > เกี่ยวเนื่อง : อินุไทโช彡 > ท่านแม่ของเส็ตโชมารู ชื่อว่าอินุกามิ殺生丸のお母様 『Sesshōmaru no okāsama』

//เบ็ดเตล็ด。 แม้อาจารย์รูมิโกะ ทาคาฮาชิ  ไม่ได้ให้ชื่อท่านแม่ของเส็ตโชมารู อย่างเป็นทางการ แต่แฟนคลับของเรื่องนี้บางคนจะเรียก ท่านแม่ของเส็ตโชมารู ในชื่อเล่นว่า อินุคิมิ “Inukimi” ที่มาจาก อินุ โนะ คิมิ ( 犬の君 “Inu no Kimi” ) คือความหมายที่ถูกต้องไปในทางแนวของชนชั้นสูง เนื่องจากคำว่า โนะ คิมิ ( の君 "no Kimi" ) เป็นคำยกย่องสำหรับชนชั้นสูงในยุคสมัยเฮอัน
(ในเนื้อเรื่องทั้งหมด เส็ตโชมารู ไม่เคยเอ่ยคำเรียกขานท่านแม่ของเขาเองตรง ๆ แม้แต่คำเดียว มีเพียงจาเก็นที่เป็นผู้ที่เอ่ยปากเรียกเธอด้วยความเคารพว่า โกโบโดะ-ซามะ ( 御母堂様 , "Gobodō-sama" ) ซึ่งเป็นคำเรียกแม่ของผู้อื่นด้วยความให้เกียรติอย่างสูง ความหมายในภาษาอังกฤษคือ "Lady Mother"  ในการแปลตีพิมพ์ของค่ายลิขสิทธิ์มังงะในไทยเป็นคำว่า "พระมารดา" ซับไทยกับในพากษ์ภาษาไทยเป็น "นายหญิง" หรือ "ท่านแม่ของท่าน" , ในขณะที่ท่านแม่ของเส็ตโชมารูเองแทนตนเองกับบุตรชายว่า ฮะฮะ ( 母 （はは）"haha") ซึ่งคือสรรพนามคำแทนตัวของ มารดา )
ตัวละคร > บท เขตอาคมแห่งเขาฮักคุเรและเจ็ดสังหารที่คืนชีพ彡 > 7 สังหาร 七人隊 『Shichinintai』

แต่นาราคุสาหัส(หลังแพ้อินุยาฉะ)นำเศษลูกแก้ว 4 วิญญาณมาคืนชีพหลอกใช้เพื่อถ่วงเวลากันพวกอินุยาฉะไว้ในขณะพักฟื้น
ในอดีตคือหมอในสงครามตอนกำลังถูกโจรป่าฆ่า ก็ฆ่าโจรป่าเพื่อป้องกันตัวจนเป็นบ้า ถูกด้านชั่วยึดร่าง ไล่ฆ่าคนไปทั่วเพื่อสนุก จนไปร่วมกับบังโกสึ
ตัวละคร > อื่นๆ เพื่อนนักเรียนของพี่น้องบ้านฮิงุราชิ彡 > ฮิโตมิ 瞳 『Hitomi』

| ด ค กอินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน |
| --- | --- |
นักเขียนผู้สร้างงาน: รูมิโกะ ทากาฮาชิ
ตัวละคร:  รายชื่อตัวละคร  อินุยาฉะ 
รายชื่อตอน:  ปี 1  ปี 2 – ปี 5 
ภาพยนตร์อนิเมะ:  สัมผัสรักข้ามเวลา  ปราสาทดินแดนแห่งกระจก  อภินิหารดาบครองฟ้าดิน  เปลวเพลิงแห่งเกาะลี้ลับ
สัปปายะสภาสถาน

| สัปปายะสภาสถาน |
| --- | --- |
เจดีย์จุฬามณี ศูนย์กลางของสัปปายะสภาสถาน (มุมมองจากโรงพยาบาลยันฮี) ในปี พ.ศ. 2566

ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เสร็จสมบูรณ์
ประเภท: รัฐสภา
สถาปัตยกรรม: สถาปัตยกรรมไทยประยุกต์   สถาปัตยกรรมไทยประเพณี (ในส่วนเจดีย์)
ที่อยู่: 1111 ถนนสามเสน แขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร 10300
ประเทศ: ประเทศไทย
ลงเสาเข็ม: 8 มิถุนายน พ.ศ. 2556
เปิดใช้งาน: 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2564
ค่าก่อสร้าง: 22,987 ล้านบาท
ลูกค้า: รัฐสภาไทย (พ.ศ. 2562–ปัจจุบัน)
ความสูง: 134.56 เมตร
ข้อมูลทางเทคนิค
พื้นที่แต่ละชั้น: 424,000 ตร.ม.
พื้นที่ชั้นล่าง: 119.6 ไร่
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: ธีรพล นิยม (ในชื่อ สงบ ๑๐๕๑)
ผู้รับเหมาก่อสร้าง: ซิโน-ไทย
ข้อมูลอื่น
ที่จอดรถ: 2,069 คัน
เว็บไซต์
parliament.go.th/
สัปปายะสภาสถาน  เป็นอาคารรัฐสภา ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา บริเวณมุมตะวันตกเฉียงใต้ของสี่แยกเกียกกาย ระหว่างถนนทหารกับถนนสามเสน ในพื้นที่แขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันใช้เป็นที่ประชุมสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภาแทนอาคารรัฐสภาเดิม ด้วยมีพื้นที่ใช้สอย 424,000 ตารางเมตร ทำให้สัปปายะสภาสถานเป็นอาคารรัฐสภาที่ใหญ่ที่สุดในโลกแทนที่วังรัฐสภาในประเทศโรมาเนีย และเป็นอาคารของรัฐที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่สองของโลก รองจากเดอะเพนตากอนของสหรัฐอเมริกาซึ่งมีพื้นที่ 600,000 ตารางเมตร
โครงการเริ่มต้นในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2551 โดยมีการจัดการประกวดแบบและได้ผู้ชนะออกแบบคือกลุ่ม สงบ ๑๐๕๑ ภายใต้การนำของธีรพล นิยม จากนั้นทางกลุ่มผู้ชนะจึงทำสัญญาก่อสร้างเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 โดยมี ซิโน-ไทย เอ็นจีเนียริ่งแอนด์คอนสตรัคชั่น เป็นผู้รับจ้างก่อสร้างหลัก โครงการได้เริ่มวางเสาเข็มตั้งแต่วันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2556 และเดิมจะต้องเปิดใช้งานเมื่อปี พ.ศ. 2558 แต่การก่อสร้างไม่แล้วเสร็จ จึงมีการขยายสัญญาการก่อสร้างจำนวน 4 ครั้ง ทำให้เลื่อนมาเปิดใช้งานอย่างเต็มรูปแบบเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 และรัฐสภาได้ทยอยรับมอบงานจากผู้รับจ้างก่อสร้างจนกระทั่งเสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2567
การพัฒนาโครงการก่อสร้าง

โครงการก่อสร้างเริ่มต้นหลังจากที่มีการประกวดแบบชนะโดยทีม สงบ ๑๐๕๑ โดยสถาปนิก 5 ท่านภายใต้ชื่อคณะ ประกอบด้วย ธีรพล นิยม, เอนก เจริญพิริยะเวศ, ชาตรี ลดาลลิตสกุล และ ปิยเมศ ไกรฤกษ์ ได้ออกแบบอาคารในรูปแบบโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังจากนั้นได้เริ่มก่อสร้างโดยบริษัท ซิโน-ไทย เอ็นจีเนียริ่งแอนด์คอนสตรัคชั่น จำกัด (มหาชน) ในฐานะผู้รับเหมาหลัก โดยสัญญาก่อสร้าง เริ่มต้นในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2556 ในวงเงินงบประมาณ 12,280,000,000 บาท และเวลาก่อสร้างตามสัญญา 900 วัน
ที่ปรึกษาโครงการในนามมีนิติบุคคลร่วมทำงาน CAMA ประกอบด้วย
บริษัท ซีอีแอล เอ็นจิเนียส์ (CEL ENGINEERs )
เอทีที คอนซัลแตนท์ จำกัด (ATT Consultants)
บริษัท มิตรเทคนิคัลคอนซัลแท้นท์ จำกัด (MITR Technical Consultant)
บริษัท สถาปนิก 49 จำกัด (Architects 49)
และผู้ควบคุมงานก่อสร้างในนาม นิติบุคคลร่วมทำงาน ATTA ประกอบด้วย
บริษัท อรุณ ชัยเสรี คอนซัลติ้ง เอนจิเนียร์ส จำกัด (Arunchaiseri Consulting Engineers)
บริษัท เทสโก้ จำกัด (Tesco)
บริษัท ไทยเอนยิเนียริ่ง คอนซัลแตนทส์  จำกัด (Thai Engineering Consultants)
บริษัท สถาปนิกหนึ่งร้อยสิบ จำกัด (Architects 110)
แนวคิดการออกแบบ > ที่มา

อาคารรัฐสภาไทยได้เปลี่ยนสถานที่มาแล้วกว่า 2 ครั้ง สถานที่แรกคือ พระที่นั่งอนันตสมาคม ซึ่งใช้มาตั้งแต่หลังการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 จนในปี พ.ศ. 2517 จึงได้ย้ายไปที่อาคารรัฐสภาแห่งที่ 2 บริเวณข้างสวนสัตว์ดุสิต (สวนสัตว์เขาดิน) แต่เนื่องจากสถานที่ที่เริ่มคับแคบลงเมื่อจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฏร, สมาชิกวุฒิสภา และข้าราชการเพิ่มขึ้น ทำให้ทางรัฐสภาได้แก้ปัญหาโดยการเช่าพื้นที่บางส่วน จนต่อมาในปี พ.ศ. 2535 จึงเริ่มมีแนวคิดในการก่อสร้างอาคารรัฐสภาแห่งใหม่
ในปี พ.ศ. 2551 ได้มีการประชุมจัดหาสถานที่ก่อสร้างอาคารรัฐสภาแห่งใหม่ โดยมีสมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรีในขณะนั้นเป็นประธาน และได้พิจารณาพื้นที่ก่อสร้างอาคารรัฐสภาแห่งใหม่จำนวน 3 แห่ง ได้แก่ บริเวณที่ดินราชพัสดุถนนทหาร (เกียกกาย) แขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต, ที่ดินบริเวณคลังเชื้อเพลิง แขวงคลองเตย เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร และที่ดินราชพัสดุกองคลังแสง กรมสรรพาวุธทหารบก ตำบลท่าทราย อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี จนมีมติให้ใช้ที่ดินราชพัสดุถนนทหาร (เกียกกาย) เป็นสถานที่ในการก่อสร้างอาคารรัฐสภาแห่งใหม่ในที่สุด
สัปปายะสภาสถานมีพื้นที่ดิน 119.6 ไร่ มีพื้นที่ใช้สอยในอาคาร 424,000 ตารางเมตร มีพื้นที่สีเขียวรวม 115,529 ตารางเมตร โดยใช้งบประมาณทั้งหมดราว 22,987 ล้านบาท มีความสูงจากฐานถึงยอดเจดีย์พระสุเมรุ 134.56 เมตร ภายในประกอบด้วยส่วนห้องประชุมสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา พิพิธภัณฑ์ ศูนย์ประชุม ห้องสัมมนา สโมสรจัดเลี้ยง ห้องทำงาน สส./สว. และส่วนสำนักงานเลขาธิการสส./สว.
ที่มาของมีการระบุว่า "สัปปายะสภาสถาน" หมายถึง สภาที่มีแต่ความสงบร่มเย็นสบาย
แนวคิดการออกแบบ > แนวคิดและเทคโนโลยี

สถาปนิกได้ออกแบบนำเสนอคติและสัญลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมของไทยในอดีตผสมผสานไปกับเทคโนโลยีการก่อสร้าง ระบบโครงสร้างทางสังคม และระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นพระประมุขในปัจจุบัน ผ่านทางรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่บนพื้นฐานทางภาษาและฉันทลักษณ์ตามอย่างสถาปัตยกรรมไทยแบบประเพณี ตามคติไตรภูมิที่นอกจากจะแสดงเอกลักษณ์ทางจิตวิญญาณถึงความเป็นไทย ยังมีความหมายเพื่อให้บุคคลที่เข้ามาอยู่ในสภาสำนึกถึงบาปบุญคุณโทษ
นอกจากนี้ยังใช้แนวคิดของ "สถาปัตยกรรมสีเขียว" (Green Architecture) ซึ่งเห็นได้จากการปลูกต้นไม้ใหญ่ล้อมรอบอาคาร ในขณะเดียวกัน ก็มีการวิจารณ์ถึงความเหมาะสม จากการใช้ไม้สักจำนวนกว่า 5,000 ท่อน ซึ่งจะนำมาจากกรมอุตสาหกรรมป่าไม้ มาใช้ทำเสาประดับรอบอาคาร และฝ้าประดับห้องประชุมใหญ่ทั้งสอง รวมถึงการใช้ไฟฟ้าของอาคารเมื่อเปิดทำการ ที่มีความต้องการไฟฟ้าเทียบเท่ากับอำเภอถึงสองอำเภอ
งานสถาปัตยกรรม และการออกแบบ > การประกวดแบบ

สัปปายะสภาสถาน ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2566 มุมมองจากโรงพยาบาลยันฮี
โครงการรัฐสภาแห่งใหม่เป็นการประกวดแบบครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งของประเทศนับตั้งแต่การประกวดแบบสนามบินสุวรรณภูมิ ชิงเงินรางวัลชนะเลิศการประกวดแบบสูงถึง 200 ล้านบาท มีผู้ส่งเข้าประกวดทั้งหมด 133 ราย และผ่านเข้าในรอบสุดท้ายทั้งหมด 5 ราย ได้แก่
กลุ่มนายธีรพล นิยม - ทีมสงบ 10151
บริษัทสถาปนิก 49 จำกัด (A49)
กลุ่มนายธรรมศักดิ์ อังศุสิงห์
บริษัทดีไซน์ 103 อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด
ผศ.วิเชษฐ์ สุวิสิทฐ์ จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
โดยเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ก็ได้มีการตัดสินคัดเลือกแบบของธีรพล นิยม โดยมีกรรมการ 12 คนประกอบไปด้วย สมาชิกวุฒิสภา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ผู้เชี่ยวชาญด้านต่าง ๆ ด้านสถาปัตยกรรมสถาน สภาวิศวกรรม และศิลปินแห่งชาติ พิจารณาการประกวดโครงการก่อสร้างอาคารรัฐสภาแห่งใหม่
งานสถาปัตยกรรม และการออกแบบ > การออกแบบ

สัปปายะสภาสถาน ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2566 มุมมองจากฝั่งชุมชนมัสยิดบางอ้อ
สัปปายะสภาสถาน ใช้เวลาออกแบบพร้อมเขียนแบบก่อสร้างเพียง 7 เดือน ทำให้ต้องใช้ทีมงานที่เป็นสถาปนิกในทุกภาควิชากว่า 200 คน รวมถึงวิศวกรและผู้เชี่ยวชาญแขนงงานต่าง ๆ จากองค์กรต่าง ๆ มากกว่า 20 องค์กร โดยต้องทำแบบก่อสร้างกว่า 6,000 หน้า และ รายการประกอบแบบกว่า 1 หมื่นแผ่น
ในส่วนงานสถาปัตยกรรมไทยยังได้ รศ. ดร.ภิญโญ สุวรรณคีรี และเผ่า สุวรรณศักดิ์ศรี ผู้เชี่ยวชาญด้านสถาปัตยกรรมไทยและศิลปินแห่งชาติสาขาสถาปัตยกรรมไทย ร่วมให้คำแนะนำและออกแบบ
ในด้านงานภูมิสถาปัตยกรรมทั้ง ท่าเรือ ลานประชาธิปไตย สวนภายนอก สนามรัฐสภา ลานประชาชน ออกแบบหลักโดย ปิยเมศ ไกรฤกษ์ จาก บลูแพลนเนตดีไซน์ อินเตอร์เนชั่นแนล
การก่อสร้าง

พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อครั้งยังดำรงพระอิสริยยศเป็น สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินไปทรงประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์อาคารรัฐสภาแห่งใหม่ในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2553 และลงเสาเข็มในวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2556 โดยมี บริษัท ซิโน-ไทย เอ็นจีเนียริ่งแอนด์คอนสตรัคชั่น จำกัด (มหาชน) เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง
จากสัญญาการว่าจ้าง บริษัทต้องสร้างให้เสร็จภายใน 900 วัน หรือสิ้นสุดลงในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 แต่ก็ไม่เสร็จทันกำหนด จึงมีการขยายสัญญาหลายรอบ โดยสัญญาล่าสุดมีกำหนดการส่งงานภายใน 2,764 วัน หมายความว่าจำเป็นต้องสิ้นสุดลงในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2563 แต่สุดท้ายก็ไม่เสร็จทันกำหนด ทำให้ผู้รับเหมาต้องถูกปรับเป็นรายวันตามจำนวนวันที่ก่อสร้างหลังจากสิ้นสุดสัญญา ผู้รับเหมาก่อสร้างอาคารรัฐสภาแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2564 และเปิดใช้งานอย่างเต็มรูปแบบเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม แต่เนื่องจากการระบาดทั่วประเทศไทยของโควิด-19 และยังมีหลายจุดที่ผู้รับเหมาต้องดำเนินการแก้ไข รัฐสภาจึงเลื่อนการรับมอบออกไปอย่างไม่มีกำหนด ก่อนที่จะมีมติรับมอบงานเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 และส่งหนังสือแจ้งรับมอบงานและรับรองผลงานกลับมายังบริษัทเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม
ส่วนปัญหาที่ทำให้การก่อสร้างล่าช้า อ้างจาก นายจเร พันธ์เปรื่อง เลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรในขณะนั้น และวิศวกร ว่าเป็นเพราะการส่งมอบพื้นที่ไม่เป็นไปตามสัญญา พื้นที่บางส่วนยังไม่ได้รับมอบคืนจากหน่วยงานเดิม การขนย้ายดินออกจากพื้นที่ก่อสร้างไม่เป็นไปตามแผน ปัญหาอุทกภัยปี พ.ศ. 2554 และการระบาดของโควิด-19 ซึ่งส่งผลกระทบกับกลุ่มผู้รับเหมาด้วย และจากปัญหาดังกล่าว ทำให้วิลาศ จันทรพิทักษ์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานครของพรรคประชาธิปัตย์ ร้องเรียนต่อคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ให้ตรวจสอบการทุจริตในการก่อสร้างอาคารรัฐสภาของผู้รับเหมา
การใช้งาน

สัปปายะสภาสถาน สร้างบนพื้นที่ขนาด 123 ไร่ มีเนื้อที่กว่า 424,000 ตารางเมตร โดยใช้งบประมาณทั้งหมดราว 12,000 ล้านบาท สามารถรองรับผู้คนได้มากกว่า 5 พันคน รองรับการจอดรถได้มากกว่า 2 พันคัน[ต้องการอ้างอิง] ภายในอาคารประกอบไปด้วย โถงรับรอง ส.ส. และ ส.ว., ห้องประชุมของ ส.ส. หรือที่เรียกว่า "ห้องพระสุริยัน", ห้องประชุม ส.ว. หรือที่เรียกว่า "ห้องพระจันทรา", โถงรัฐพิธี, พิพิธภัณฑ์ประชาธิปไตย, ห้องอาหาร ส.ส., ห้องอาหาร ส.ว. ในส่วนของดาดฟ้าอาคาร ประกอบด้วยกำแพงแก้วล้อมรอบส่วนเจดีย์และพิพิธภัณฑ์ชาติไทย
การประชุมของคณะกรรมาธิการการเกษตรและสหกรณ์
การประชุมของคณะกรรมาธิการการที่ดิน ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ข้อวิจารณ์ > การออกแบบ

สัปปายะสภาสถาน ถูกวิจารณ์อย่างกว้างขวาง ทั้งการวิจารณ์ว่าออกแบบที่เหมือน "วัด" จากมุมมองสถาปนิก รศ.ชาตรี ประกิตนนทการ อาจารย์จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ก็ได้ออกมาวิจารณ์ว่า "ใช้ความหมายเดิม ๆ ศีลธรรมเป็นเรื่องจอมปลอม ไม่คำนึงถึงปัญหาความขัดแย้งทางศาสนาของสังคม และการใช้งานไม่เอื้อให้เป็นพื้นที่ของประชาชนอย่างแท้จริง" และกล่าวเสริมต่อว่า "การใช้แนวคิดด้านพระพุทธศาสนามากเกินไปจนไม่มีมุมมองด้านประชาธิปไตยและการออกแบบที่ยังคงยวนอยู่ในกรอบของภาษาความเป็นไทยทางสถาปัตยกรรมที่ตื้นเขินและไม่มีอยู่จริง" รศ.ชาตรี ประกิตนนทการ อาจารย์ประจำคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิจารณ์ว่าการออกแบบสัปปายะสภาสถานไม่มีการยึดโยงกับประชาชน และให้ความรู้สึกเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์มากกว่าทำให้ประชาชนเกิดการตระหนักรู้ความเป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตย
นอกจากนี้ในช่วงก่อนการเลือกแบบได้มีการตั้งกระทู้ในเว็บไซต์พันทิปดอดคอม ในการโหวต 5 แบบสุดท้าย จากผู้โหวตทั้งหมด 168 คน ผลปรากฏว่าเสียงโหวตส่วนใหญ่ตกไปที่แบบที่ 5 ของ ผศ.วิเชษฎ์ สุวิสิทฐ์ ในขณะที่แบบของทีมสงบอยู่ในอันดับที่ 2
รวมถึงการวิจารณ์ถึงความเหมาะสมและความคุ้มค่าในการก่อสร้างซึ่งต้องใช้งบประมาณสูง
ข้อวิจารณ์ > การเวนคืนที่ดิน

มีการเวนคืนที่ดินส่วนของ ชุมชนตระกูลดิษฐ์ ซึ่งมีประชากร 40 ครอบครัว โดยในเวลาต่อมารัฐสภาได้ทำข้อตกลงกับชาวบ้าน และทำการสร้างบ้านทาวน์เฮ้าส์ 2 ชั้น บริเวณพื้นที่ราชพัสดุ บริเวณแผนก ซ่อมบำรุงเรือ กองร้อยขนส่งเรือ (ฝั่งวัดแก้วฟ้าจุฬามณี) เนื้อที่ประมาณ 4 ไร่ ซึ่งเป็นพื้นที่ของแผนกซ่อมบำรุง กองร้อยขนส่งเรือ
ชุมชนบ้านพักองค์การทอผ้า มีจำนวนประชากร 93 ครอบครัว ทางรัฐสภาได้ทำข้อตกลงคล้ายกับชุมชนตระกูลดิษฐ์ โดยจะไปปลูกสร้างในพื้นที่แผนกซ่อมบำรุงเรือกองร้อยขนส่งเรือ (ฝั่งวัดแก้วฟ้าจุฬามณี) โดยจะแบ่งพื้นที่ให้ครอบครัวละ 12 ตารางวา
มีการรื้ออาคารเรียนอายุกว่า 80 ปี ของโรงเรียนโยธินบูรณะออกทั้งหมด เพื่อใช้ก่อสร้างอาคารรัฐสภา โดยในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 ซึ่งเป็นวันเปิดเทอมวันแรกของปีการศึกษา ได้มีพิธีส่งมอบพื้นที่โรงเรียนโยธินบูรณะเดิมให้กับสำนักงานเลขาธิการรัฐสภาเพื่อใช้ในการก่อสร้างอาคารรัฐสภาแห่งใหม่ โดยโรงเรียนโยธินบูรณะได้ย้ายไปสร้างใหม่บนถนนประชาราษฎร์ สาย 1
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์รัฐสภาไทย
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สัปปายะสภาสถาน
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°47′45″N 100°31′03″E﻿ / ﻿13.795815°N 100.517437°E﻿ / 13.795815; 100.517437
เจ้าหน้าที่ตำรวจรัฐสภา ยืนรักษาการณ์ระหว่างการชุมนุมบริเวณลานประชาชน หน้าอาคารสัปปายะสภาสถาน
สัปปายะสภาสถาน ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2563 มุมมองจากสถานีบางอ้อ
ปัญหาหลายวัตถุ

ปัญหาหลายวัตถุ หรือ ปัญหา n วัตถุ (อังกฤษ: n-body problem) คือการหาผลสืบเนื่องของการเคลื่อนที่ในวิชากลศาสตร์ดั้งเดิม จากค่ากำหนดได้แก่ ตำแหน่งเริ่มต้น มวล และความเร็วของวัตถุหลายชิ้น (หรือเรียกว่า วัตถุ n ชิ้น) ตัวอย่างของปัญหาหลายวัตถุได้แก่ กฎการเคลื่อนที่ของนิวตัน และ กฎแรงโน้มถ่วงของนิวตัน
สมการคณิตศาสตร์ของปัญหา n วัตถุ

ปัญหา n วัตถุของกลศาสตร์ท้องฟ้าโดยทั่วไปเป็นปัญหาค่าตั้งต้นของสมการดิฟเฟอเรนเชียลปกติ เมื่อกำหนดค่าตั้งต้นตำแหน่ง  \mathbf {q} _{j}(0) และความเร็ว  {\dot {\mathbf {q} }}_{j}(0) ของอนุภาค n (j = 1, ..., n) โดยที่  \mathbf {q} _{j}(0)\neq \mathbf {q} _{k}(0) สำหรับทุก ๆ ค่า j  and k  ที่แตกต่างกัน จะได้ผลลัพธ์อันดับที่สอง (second order) ของระบบเป็นดังนี้
โดยที่  m_{1},m_{2},\ldots m_{n} เป็นค่าคงที่แทนมวลของจุดแทนมวล n และ  \mathbf {q} _{1},\mathbf {q} _{2},\ldots ,\mathbf {q} _{n} เป็นฟังก์ชันเวกเตอร์ 3 มิติของตัวแปรเวลา t ที่บ่งชี้ถึงตำแหน่งของจุดแทนมวล หากแสดงอย่างง่าย สมการนี้ก็คือ กฎการเคลื่อนที่ของนิวตันข้อที่สอง ด้านซ้ายของสมการคืออัตราเร่ง มวล-เวลา ของอนุภาคตัวที่ j ส่วนทางด้านขวาของสมการเป็นผลรวมของแรงทั้งหมดที่กระทำต่ออนุภาคนั้น ในที่นี้สมมุติว่าแรงที่กระทำต่ออนุภาคคือแรงโน้มถ่วง เมื่อพิจารณาด้วยกฎแรงโน้มถ่วงสากลของนิวตัน แรงนี้จึงแปรผันโดยตรงต่อปริมาณมวลที่เกี่ยวข้อง และแปรผกผันเป็นกำลังสองกับระยะห่างระหว่างมวล
แหล่งข้อมูลอื่น

Three-Body Problem เก็บถาวร 2016-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Scholarpedia
More detailed information on the three-body problem เก็บถาวร 2002-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Regular Keplerian motions in classical many-body systems เก็บถาวร 2005-08-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Applets demonstrating many different three-body motions เก็บถาวร 2005-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
On the integration of the n-body equations เก็บถาวร 2016-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Artistic flash simulation of the n-body problem, depicting a fictitious solar system เก็บถาวร 2009-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
A java applet to simulate the 3-d movement of set of particles under gravitational interaction เก็บถาวร 2009-01-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Javascript Simulation of our Solar System เก็บถาวร 2009-06-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คลองโอ่งอ่าง

คลองโอ่งอ่าง บริเวณสะพานหัน
คลองโอ่งอ่างในอดีต มีจุดเด่นคือสะพานหัน ซึ่งถอดรูปแบบมาจากสะพานริอัลโต เมืองเวนิซ ประเทศอิตาลี ปัจจุบันได้รื้อถอนออกไปแล้ว
คลองโอ่งอ่าง เป็นช่วงหนึ่งของคลองรอบกรุง มีขอบเขตจากปากคลองมหานาคไปถึงปากคลองซึ่งหันออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยาทางตอนใต้ ข้าง ๆ กับสะพานพระพุทธยอดฟ้า มีระยะทางรวมประมาณ 750 เมตร คลองโอ่งอ่างทำหน้าที่เป็นเส้นแบ่งเขตปกครองระหว่างเขตพระนครกับเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร
ในอดีตคลองโอ่งอ่าง เป็นช่วงคลองสัญจรที่สำคัญของฝั่งพระนคร ประกอบด้วยชุมชนตลอดช่วงสองฝั่งริมคลอง และถือเป็นแหล่งขายเครื่องปั้นดินเผาของชาวจีนและมอญที่สำคัญเมือง จึงเป็นข้อสันนิษฐานของชื่อคลองโอ่งอ่าง ในสมัยรัชกาลที่ 5 มีการสร้างสะพานหันที่ถอดรูปแบบสะพานริอัลโต เมืองเวนิซ ประเทศอิตาลี ซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์ที่สำคัญในยุคนั้น จนเมื่อเมืองได้ขยายตัวมากขึ้น ความสำคัญของคลองก็ได้ลดลง การสัญจรส่วนใหญ่เปลี่ยนรูปแบบไปใช้บนถนน ทำให้เกิดชุมชนแออัดโดยรอบคลองและแปรเปลี่ยนสภาพเป็นคลองระบายน้ำทิ้ง โดยเฉพาะในทางทิศเหนือของสะพานภาณุพันธุ์ไปจรดสะพานรพีพัฒนภาค ที่มีการวางหลังคาสังกะสีปิดผิวคลองทั้งหมด
ต่อมาในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 กรุงเทพมหานคร โดยมติของรัฐบาลได้ทำการรื้อถอนอาคารร้านค้าต่าง ๆ บริเวณริมคลองโอ่งอ่างที่ถูกบดบังทัศนียภาพมานานกว่า 40 ปี เพื่อทำการปรับภูมิทัศน์ให้เป็นถนนคนเดิน และกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวแห่งใหม่ของกรุงเทพฯ โดยสามารถเดินทางมาเที่ยวได้ด้วยการนั่งรถไฟฟ้ามหานคร สายสีน้ำเงิน ลงสถานีสามยอด