ฤดูร้อนอ้อนรัก
งานดัดแปลง > อนิเมะ > ตอน

| 8 | นะโอะคุระกิโซะระ (ฟ้าหม่น) ナオクラキソラ Darkened Sky | ฮะรุกะ, นะโอะ | 22 พฤศจิกายน 2553 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|    ฮะรุกะอยู่ใกล้ชิดนะโอะมากขึ้นฉันใด โซะระก็ยิ่งแสดงความเกลียดชังต่อนะโอะเปิดเผยมากขึ้นฉันนั้น ขณะที่ฮะรุกะกับนะโอะตกลงจะบอกกล่าวแก่โซะระว่า พวกเขากำลังคบกันฉันคู่รัก   เย็นวันหนึ่ง โซะระได้กลิ่นแกงกะหรี่ในครัวจึงเดินไปดู พบฮะรุกะกับนะโอะประกอบกามกิจกันอยู่ในห้องนั่งเล่น จึงลากนะโอะออกจากบ้าน และสั่งห้ามมาพบฮะรุกะอีก เพราะนับเป็นครั้งที่สองที่เธอพบเห็นฮะรุกะกับนะโอะสมสู่กัน ครั้งแรกคือคราวที่คนทั้งสองร่วมประเวณีกันในหน้าร้อนวัยเยาว์นั้น โซะระยังเทแกงกะหรี่ที่นะโอะทำไว้ในครัวทิ้ง   แม้ต้องการพบฮะรุกะอีกครั้งมากเพียงไร นะโอะก็ไม่สามารถกระทำได้ ด้วยว่าโซะระคอยประชิดพี่ชายตลอดเวลา ครั้นทราบข่าวจากเรียวเฮว่านะโอะหมองเศร้ายิ่งนัก ฮะรุกะจึงชวนนะโอะไปขอให้โซะระยกโทษให้ แต่โซะระไม่ต้องการเกลือกกลั้วกับนะโอะจึงพยายามตีตนออกห่าง ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวกับที่โซะระบอกปัดไม่ไปเที่ยวชายหาดกับพวกเขาในยามปิดภาคเรียนฤดูร้อนต่อมา |    ฮะรุกะอยู่ใกล้ชิดนะโอะมากขึ้นฉันใด โซะระก็ยิ่งแสดงความเกลียดชังต่อนะโอะเปิดเผยมากขึ้นฉันนั้น ขณะที่ฮะรุกะกับนะโอะตกลงจะบอกกล่าวแก่โซะระว่า พวกเขากำลังคบกันฉันคู่รัก   เย็นวันหนึ่ง โซะระได้กลิ่นแกงกะหรี่ในครัวจึงเดินไปดู พบฮะรุกะกับนะโอะประกอบกามกิจกันอยู่ในห้องนั่งเล่น จึงลากนะโอะออกจากบ้าน และสั่งห้ามมาพบฮะรุกะอีก เพราะนับเป็นครั้งที่สองที่เธอพบเห็นฮะรุกะกับนะโอะสมสู่กัน ครั้งแรกคือคราวที่คนทั้งสองร่วมประเวณีกันในหน้าร้อนวัยเยาว์นั้น โซะระยังเทแกงกะหรี่ที่นะโอะทำไว้ในครัวทิ้ง   แม้ต้องการพบฮะรุกะอีกครั้งมากเพียงไร นะโอะก็ไม่สามารถกระทำได้ ด้วยว่าโซะระคอยประชิดพี่ชายตลอดเวลา ครั้นทราบข่าวจากเรียวเฮว่านะโอะหมองเศร้ายิ่งนัก ฮะรุกะจึงชวนนะโอะไปขอให้โซะระยกโทษให้ แต่โซะระไม่ต้องการเกลือกกลั้วกับนะโอะจึงพยายามตีตนออกห่าง ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวกับที่โซะระบอกปัดไม่ไปเที่ยวชายหาดกับพวกเขาในยามปิดภาคเรียนฤดูร้อนต่อมา |    ฮะรุกะอยู่ใกล้ชิดนะโอะมากขึ้นฉันใด โซะระก็ยิ่งแสดงความเกลียดชังต่อนะโอะเปิดเผยมากขึ้นฉันนั้น ขณะที่ฮะรุกะกับนะโอะตกลงจะบอกกล่าวแก่โซะระว่า พวกเขากำลังคบกันฉันคู่รัก   เย็นวันหนึ่ง โซะระได้กลิ่นแกงกะหรี่ในครัวจึงเดินไปดู พบฮะรุกะกับนะโอะประกอบกามกิจกันอยู่ในห้องนั่งเล่น จึงลากนะโอะออกจากบ้าน และสั่งห้ามมาพบฮะรุกะอีก เพราะนับเป็นครั้งที่สองที่เธอพบเห็นฮะรุกะกับนะโอะสมสู่กัน ครั้งแรกคือคราวที่คนทั้งสองร่วมประเวณีกันในหน้าร้อนวัยเยาว์นั้น โซะระยังเทแกงกะหรี่ที่นะโอะทำไว้ในครัวทิ้ง   แม้ต้องการพบฮะรุกะอีกครั้งมากเพียงไร นะโอะก็ไม่สามารถกระทำได้ ด้วยว่าโซะระคอยประชิดพี่ชายตลอดเวลา ครั้นทราบข่าวจากเรียวเฮว่านะโอะหมองเศร้ายิ่งนัก ฮะรุกะจึงชวนนะโอะไปขอให้โซะระยกโทษให้ แต่โซะระไม่ต้องการเกลือกกลั้วกับนะโอะจึงพยายามตีตนออกห่าง ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวกับที่โซะระบอกปัดไม่ไปเที่ยวชายหาดกับพวกเขาในยามปิดภาคเรียนฤดูร้อนต่อมา |    ฮะรุกะอยู่ใกล้ชิดนะโอะมากขึ้นฉันใด โซะระก็ยิ่งแสดงความเกลียดชังต่อนะโอะเปิดเผยมากขึ้นฉันนั้น ขณะที่ฮะรุกะกับนะโอะตกลงจะบอกกล่าวแก่โซะระว่า พวกเขากำลังคบกันฉันคู่รัก   เย็นวันหนึ่ง โซะระได้กลิ่นแกงกะหรี่ในครัวจึงเดินไปดู พบฮะรุกะกับนะโอะประกอบกามกิจกันอยู่ในห้องนั่งเล่น จึงลากนะโอะออกจากบ้าน และสั่งห้ามมาพบฮะรุกะอีก เพราะนับเป็นครั้งที่สองที่เธอพบเห็นฮะรุกะกับนะโอะสมสู่กัน ครั้งแรกคือคราวที่คนทั้งสองร่วมประเวณีกันในหน้าร้อนวัยเยาว์นั้น โซะระยังเทแกงกะหรี่ที่นะโอะทำไว้ในครัวทิ้ง   แม้ต้องการพบฮะรุกะอีกครั้งมากเพียงไร นะโอะก็ไม่สามารถกระทำได้ ด้วยว่าโซะระคอยประชิดพี่ชายตลอดเวลา ครั้นทราบข่าวจากเรียวเฮว่านะโอะหมองเศร้ายิ่งนัก ฮะรุกะจึงชวนนะโอะไปขอให้โซะระยกโทษให้ แต่โซะระไม่ต้องการเกลือกกลั้วกับนะโอะจึงพยายามตีตนออกห่าง ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวกับที่โซะระบอกปัดไม่ไปเที่ยวชายหาดกับพวกเขาในยามปิดภาคเรียนฤดูร้อนต่อมา |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |

| 9 | ฮะรุกะนะโอะโมะอิ (ความรู้สึกห่างเหิน) ハルカナオモイ Distant Feelings | ฮะรุกะ, นะโอะ | 29 พฤศจิกายน 2553 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|    เพราะคิดถึงฮะรุกะเป็นอันมาก โซะระจึงตกลงใจติดตามไปหาเขาที่ชายทะเล ขณะลงรถประจำทางก็ได้ยินผู้คนร้องตะโกนกันว่า ชายหนุ่มคนหนึ่งจมน้ำ บัดนี้ นอนนิ่งอยู่บนหาดหาสติมิได้ โซะระจึงติดตามไปดูพบว่าเป็นฮะรุกะ และเป็นจังหวะเดียวกับที่นะโอะใช้ปากผายปอดให้แก่ฮะรุกะ โซะระเห็นเข้าก็เสียใจขึ้นรถกลับบ้านเสียเดี๋ยวนั้น   โซะระหวงแหนฮะรุกะยิ่งขึ้นถึงขนาดห้ามเขาออกจากบ้าน และหาเหตุผลต่าง ๆ เพื่อร้องขอให้เขาอยู่กับเธอ จนมาถึงจุดที่ขอให้เขาเลือกระหว่างเธอกับนะโอะ ทว่า ฮะรุกะเพียงยักไหล่ออกเดินไปโรงเรียนพร้อมกับนะโอะประหนึ่งไม่มีอันใดเกิดขึ้น  เย็นลงวันนั้น ฮะรุกะพบว่า โซะระหายไปจากบ้าน และพบข้อความในโทรศัพท์เคลื่อนที่ว่า ไม่ต้องการอยู่ที่นี่แล้ว คนทั้งปวงจึงพากันออกตามหา นะโอะไปพบโซะระนั่งหลบฝนอยู่ในศาลารอรถประจำทาง จึงชักชวนให้กลับบ้าน แต่โซะระบอกปัดพลางว่า ฮะรุกะนั้นอยู่เคียงข้างเธอเสมอกระทั่งมาพบนะโอะเขาจึงเปลี่ยนไป ครั้นแล้ว ก็ออกวิ่งไปท่ามกลางสายฝน ขณะนั้น อสนีบาตต้องศาลาติดขึ้นเป็นเพลิง ตุ๊กตากระต่ายของโซะระอยู่ในนั้น โซะระโผวิ่งจะเข้าไปเอา แต่เพลิงนั้นแรงกล้านัก หาเข้าไปได้ไม่ จึงร้องไห้เสียใจว่าเป็นของสิ่งเดียวที่มารดามอบให้ไว้ นะโอะได้ยินแล้วก็วิ่งเข้าไปในกองเพลิงหมายจะช่วยแต่หลังคาศาลาทรุดลงปิดกั้นนะโอะอยู่ภายใน โซะระตกใจเป็นอันมากมิรู้จะกระทำประการใด บัดนั้น นะโอะถีบหลังคาสังกะสีที่ขวางทางอยู่กระเด็นแล้ววิ่งออกมาพร้อมตุ๊กตาของโซะระได้เป็นผลสำเร็จ โซะระจึงบอกแก่นะโอะว่า เธอไม่ต้องการถูกโดดเดี่ยว เพราะบิดามารดาก็จากไปแล้ว นะโอะยังจะแย่งฮะรุกะไปจากเธออีกกระนั้นหรือ   เย็นวันต่อมา โซะระไปเที่ยวงานวัดกับคนอื่น ๆ ครั้งนี้ เธอมีทีท่ายอมรับนะโอะมากขึ้น ขณะที่ฮะรุกะกับนะโอะลอบร่วมประเวณีกันอยู่หลังวัด |    เพราะคิดถึงฮะรุกะเป็นอันมาก โซะระจึงตกลงใจติดตามไปหาเขาที่ชายทะเล ขณะลงรถประจำทางก็ได้ยินผู้คนร้องตะโกนกันว่า ชายหนุ่มคนหนึ่งจมน้ำ บัดนี้ นอนนิ่งอยู่บนหาดหาสติมิได้ โซะระจึงติดตามไปดูพบว่าเป็นฮะรุกะ และเป็นจังหวะเดียวกับที่นะโอะใช้ปากผายปอดให้แก่ฮะรุกะ โซะระเห็นเข้าก็เสียใจขึ้นรถกลับบ้านเสียเดี๋ยวนั้น   โซะระหวงแหนฮะรุกะยิ่งขึ้นถึงขนาดห้ามเขาออกจากบ้าน และหาเหตุผลต่าง ๆ เพื่อร้องขอให้เขาอยู่กับเธอ จนมาถึงจุดที่ขอให้เขาเลือกระหว่างเธอกับนะโอะ ทว่า ฮะรุกะเพียงยักไหล่ออกเดินไปโรงเรียนพร้อมกับนะโอะประหนึ่งไม่มีอันใดเกิดขึ้น  เย็นลงวันนั้น ฮะรุกะพบว่า โซะระหายไปจากบ้าน และพบข้อความในโทรศัพท์เคลื่อนที่ว่า ไม่ต้องการอยู่ที่นี่แล้ว คนทั้งปวงจึงพากันออกตามหา นะโอะไปพบโซะระนั่งหลบฝนอยู่ในศาลารอรถประจำทาง จึงชักชวนให้กลับบ้าน แต่โซะระบอกปัดพลางว่า ฮะรุกะนั้นอยู่เคียงข้างเธอเสมอกระทั่งมาพบนะโอะเขาจึงเปลี่ยนไป ครั้นแล้ว ก็ออกวิ่งไปท่ามกลางสายฝน ขณะนั้น อสนีบาตต้องศาลาติดขึ้นเป็นเพลิง ตุ๊กตากระต่ายของโซะระอยู่ในนั้น โซะระโผวิ่งจะเข้าไปเอา แต่เพลิงนั้นแรงกล้านัก หาเข้าไปได้ไม่ จึงร้องไห้เสียใจว่าเป็นของสิ่งเดียวที่มารดามอบให้ไว้ นะโอะได้ยินแล้วก็วิ่งเข้าไปในกองเพลิงหมายจะช่วยแต่หลังคาศาลาทรุดลงปิดกั้นนะโอะอยู่ภายใน โซะระตกใจเป็นอันมากมิรู้จะกระทำประการใด บัดนั้น นะโอะถีบหลังคาสังกะสีที่ขวางทางอยู่กระเด็นแล้ววิ่งออกมาพร้อมตุ๊กตาของโซะระได้เป็นผลสำเร็จ โซะระจึงบอกแก่นะโอะว่า เธอไม่ต้องการถูกโดดเดี่ยว เพราะบิดามารดาก็จากไปแล้ว นะโอะยังจะแย่งฮะรุกะไปจากเธออีกกระนั้นหรือ   เย็นวันต่อมา โซะระไปเที่ยวงานวัดกับคนอื่น ๆ ครั้งนี้ เธอมีทีท่ายอมรับนะโอะมากขึ้น ขณะที่ฮะรุกะกับนะโอะลอบร่วมประเวณีกันอยู่หลังวัด |    เพราะคิดถึงฮะรุกะเป็นอันมาก โซะระจึงตกลงใจติดตามไปหาเขาที่ชายทะเล ขณะลงรถประจำทางก็ได้ยินผู้คนร้องตะโกนกันว่า ชายหนุ่มคนหนึ่งจมน้ำ บัดนี้ นอนนิ่งอยู่บนหาดหาสติมิได้ โซะระจึงติดตามไปดูพบว่าเป็นฮะรุกะ และเป็นจังหวะเดียวกับที่นะโอะใช้ปากผายปอดให้แก่ฮะรุกะ โซะระเห็นเข้าก็เสียใจขึ้นรถกลับบ้านเสียเดี๋ยวนั้น   โซะระหวงแหนฮะรุกะยิ่งขึ้นถึงขนาดห้ามเขาออกจากบ้าน และหาเหตุผลต่าง ๆ เพื่อร้องขอให้เขาอยู่กับเธอ จนมาถึงจุดที่ขอให้เขาเลือกระหว่างเธอกับนะโอะ ทว่า ฮะรุกะเพียงยักไหล่ออกเดินไปโรงเรียนพร้อมกับนะโอะประหนึ่งไม่มีอันใดเกิดขึ้น  เย็นลงวันนั้น ฮะรุกะพบว่า โซะระหายไปจากบ้าน และพบข้อความในโทรศัพท์เคลื่อนที่ว่า ไม่ต้องการอยู่ที่นี่แล้ว คนทั้งปวงจึงพากันออกตามหา นะโอะไปพบโซะระนั่งหลบฝนอยู่ในศาลารอรถประจำทาง จึงชักชวนให้กลับบ้าน แต่โซะระบอกปัดพลางว่า ฮะรุกะนั้นอยู่เคียงข้างเธอเสมอกระทั่งมาพบนะโอะเขาจึงเปลี่ยนไป ครั้นแล้ว ก็ออกวิ่งไปท่ามกลางสายฝน ขณะนั้น อสนีบาตต้องศาลาติดขึ้นเป็นเพลิง ตุ๊กตากระต่ายของโซะระอยู่ในนั้น โซะระโผวิ่งจะเข้าไปเอา แต่เพลิงนั้นแรงกล้านัก หาเข้าไปได้ไม่ จึงร้องไห้เสียใจว่าเป็นของสิ่งเดียวที่มารดามอบให้ไว้ นะโอะได้ยินแล้วก็วิ่งเข้าไปในกองเพลิงหมายจะช่วยแต่หลังคาศาลาทรุดลงปิดกั้นนะโอะอยู่ภายใน โซะระตกใจเป็นอันมากมิรู้จะกระทำประการใด บัดนั้น นะโอะถีบหลังคาสังกะสีที่ขวางทางอยู่กระเด็นแล้ววิ่งออกมาพร้อมตุ๊กตาของโซะระได้เป็นผลสำเร็จ โซะระจึงบอกแก่นะโอะว่า เธอไม่ต้องการถูกโดดเดี่ยว เพราะบิดามารดาก็จากไปแล้ว นะโอะยังจะแย่งฮะรุกะไปจากเธออีกกระนั้นหรือ   เย็นวันต่อมา โซะระไปเที่ยวงานวัดกับคนอื่น ๆ ครั้งนี้ เธอมีทีท่ายอมรับนะโอะมากขึ้น ขณะที่ฮะรุกะกับนะโอะลอบร่วมประเวณีกันอยู่หลังวัด |    เพราะคิดถึงฮะรุกะเป็นอันมาก โซะระจึงตกลงใจติดตามไปหาเขาที่ชายทะเล ขณะลงรถประจำทางก็ได้ยินผู้คนร้องตะโกนกันว่า ชายหนุ่มคนหนึ่งจมน้ำ บัดนี้ นอนนิ่งอยู่บนหาดหาสติมิได้ โซะระจึงติดตามไปดูพบว่าเป็นฮะรุกะ และเป็นจังหวะเดียวกับที่นะโอะใช้ปากผายปอดให้แก่ฮะรุกะ โซะระเห็นเข้าก็เสียใจขึ้นรถกลับบ้านเสียเดี๋ยวนั้น   โซะระหวงแหนฮะรุกะยิ่งขึ้นถึงขนาดห้ามเขาออกจากบ้าน และหาเหตุผลต่าง ๆ เพื่อร้องขอให้เขาอยู่กับเธอ จนมาถึงจุดที่ขอให้เขาเลือกระหว่างเธอกับนะโอะ ทว่า ฮะรุกะเพียงยักไหล่ออกเดินไปโรงเรียนพร้อมกับนะโอะประหนึ่งไม่มีอันใดเกิดขึ้น  เย็นลงวันนั้น ฮะรุกะพบว่า โซะระหายไปจากบ้าน และพบข้อความในโทรศัพท์เคลื่อนที่ว่า ไม่ต้องการอยู่ที่นี่แล้ว คนทั้งปวงจึงพากันออกตามหา นะโอะไปพบโซะระนั่งหลบฝนอยู่ในศาลารอรถประจำทาง จึงชักชวนให้กลับบ้าน แต่โซะระบอกปัดพลางว่า ฮะรุกะนั้นอยู่เคียงข้างเธอเสมอกระทั่งมาพบนะโอะเขาจึงเปลี่ยนไป ครั้นแล้ว ก็ออกวิ่งไปท่ามกลางสายฝน ขณะนั้น อสนีบาตต้องศาลาติดขึ้นเป็นเพลิง ตุ๊กตากระต่ายของโซะระอยู่ในนั้น โซะระโผวิ่งจะเข้าไปเอา แต่เพลิงนั้นแรงกล้านัก หาเข้าไปได้ไม่ จึงร้องไห้เสียใจว่าเป็นของสิ่งเดียวที่มารดามอบให้ไว้ นะโอะได้ยินแล้วก็วิ่งเข้าไปในกองเพลิงหมายจะช่วยแต่หลังคาศาลาทรุดลงปิดกั้นนะโอะอยู่ภายใน โซะระตกใจเป็นอันมากมิรู้จะกระทำประการใด บัดนั้น นะโอะถีบหลังคาสังกะสีที่ขวางทางอยู่กระเด็นแล้ววิ่งออกมาพร้อมตุ๊กตาของโซะระได้เป็นผลสำเร็จ โซะระจึงบอกแก่นะโอะว่า เธอไม่ต้องการถูกโดดเดี่ยว เพราะบิดามารดาก็จากไปแล้ว นะโอะยังจะแย่งฮะรุกะไปจากเธออีกกระนั้นหรือ   เย็นวันต่อมา โซะระไปเที่ยวงานวัดกับคนอื่น ๆ ครั้งนี้ เธอมีทีท่ายอมรับนะโอะมากขึ้น ขณะที่ฮะรุกะกับนะโอะลอบร่วมประเวณีกันอยู่หลังวัด |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |

| 10 | โทะริโนะโซะระเนะวะ (อันว่าสำเนียงซึ่งนกแสร้งร้องนั้น) トリノソラネハ As for a Bird's Faked Cry | ฮะรุกะ, โซะระ | 6 ธันวาคม 2553 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|    ตอนนี้เริ่มเรื่องโดยวกกลับไปยังสถานการณ์ในต้นตอนที่แปดซึ่งฮะรุกะกับนะโอะตกลงกันจะบอกกล่าวแก่โซะระว่า พวกเขากำลังคบกันฉันคู่รัก ทว่า ฮะรุกะพบว่า ตนเองไม่มีความรักต่อนะโอะอย่างสนิทใจ ทั้งยังนึกถึงโซะระอยู่มิได้ขาดโดยเฉพาะในทางกามารมณ์ แม้พยายามหักห้ามใจแล้วก็ตาม   วันรุ่งขึ้น ฮะรุกะชวนนะโอะไปเที่ยวในเมือง แต่ไม่กล้าบอกโซะระตามตรง จึงว่าไปกับเรียวเฮ ระหว่างเที่ยวกันนั้น นะโอะสังเกตได้ว่า ฮะรุกะนึกถึงโซะระตลอดเวลา จะกระทำสิ่งใดก็หมายให้เป็นความสุขของโซะระทั้งสิ้น ทั้งซื้อข้าวของและอาหาร นะโอะให้รู้สึกว่า การไปเที่ยวครั้งนี้ไม่สนุกเลย กระนั้น ก็ตกลงว่าจะทำแกงกะหรี่ให้เขารับประทานเมื่อกลับบ้านแล้ว อย่างไรก็ดี เมื่อฮะรุกะกลับบ้านและพบว่า โซะระนอนร้องไห้อยู่บนเตียงเพราะฝันร้ายว่าฮะรุกะทิ้งเธอไปเสียแล้ว จึงโทรศัพท์ไปของดแกงกะหรี่   คืนต่อมา ฮะรุกะพบว่า โซะระกำลังสำเร็จความใคร่ให้แก่ตนเองพลางนึกถึงเขา ซึ่งทำให้เขาตระหนักว่า น้องสาวหลงรักเขามาแต่ครั้งที่จุมพิตกันในวัยเด็ก |    ตอนนี้เริ่มเรื่องโดยวกกลับไปยังสถานการณ์ในต้นตอนที่แปดซึ่งฮะรุกะกับนะโอะตกลงกันจะบอกกล่าวแก่โซะระว่า พวกเขากำลังคบกันฉันคู่รัก ทว่า ฮะรุกะพบว่า ตนเองไม่มีความรักต่อนะโอะอย่างสนิทใจ ทั้งยังนึกถึงโซะระอยู่มิได้ขาดโดยเฉพาะในทางกามารมณ์ แม้พยายามหักห้ามใจแล้วก็ตาม   วันรุ่งขึ้น ฮะรุกะชวนนะโอะไปเที่ยวในเมือง แต่ไม่กล้าบอกโซะระตามตรง จึงว่าไปกับเรียวเฮ ระหว่างเที่ยวกันนั้น นะโอะสังเกตได้ว่า ฮะรุกะนึกถึงโซะระตลอดเวลา จะกระทำสิ่งใดก็หมายให้เป็นความสุขของโซะระทั้งสิ้น ทั้งซื้อข้าวของและอาหาร นะโอะให้รู้สึกว่า การไปเที่ยวครั้งนี้ไม่สนุกเลย กระนั้น ก็ตกลงว่าจะทำแกงกะหรี่ให้เขารับประทานเมื่อกลับบ้านแล้ว อย่างไรก็ดี เมื่อฮะรุกะกลับบ้านและพบว่า โซะระนอนร้องไห้อยู่บนเตียงเพราะฝันร้ายว่าฮะรุกะทิ้งเธอไปเสียแล้ว จึงโทรศัพท์ไปของดแกงกะหรี่   คืนต่อมา ฮะรุกะพบว่า โซะระกำลังสำเร็จความใคร่ให้แก่ตนเองพลางนึกถึงเขา ซึ่งทำให้เขาตระหนักว่า น้องสาวหลงรักเขามาแต่ครั้งที่จุมพิตกันในวัยเด็ก |    ตอนนี้เริ่มเรื่องโดยวกกลับไปยังสถานการณ์ในต้นตอนที่แปดซึ่งฮะรุกะกับนะโอะตกลงกันจะบอกกล่าวแก่โซะระว่า พวกเขากำลังคบกันฉันคู่รัก ทว่า ฮะรุกะพบว่า ตนเองไม่มีความรักต่อนะโอะอย่างสนิทใจ ทั้งยังนึกถึงโซะระอยู่มิได้ขาดโดยเฉพาะในทางกามารมณ์ แม้พยายามหักห้ามใจแล้วก็ตาม   วันรุ่งขึ้น ฮะรุกะชวนนะโอะไปเที่ยวในเมือง แต่ไม่กล้าบอกโซะระตามตรง จึงว่าไปกับเรียวเฮ ระหว่างเที่ยวกันนั้น นะโอะสังเกตได้ว่า ฮะรุกะนึกถึงโซะระตลอดเวลา จะกระทำสิ่งใดก็หมายให้เป็นความสุขของโซะระทั้งสิ้น ทั้งซื้อข้าวของและอาหาร นะโอะให้รู้สึกว่า การไปเที่ยวครั้งนี้ไม่สนุกเลย กระนั้น ก็ตกลงว่าจะทำแกงกะหรี่ให้เขารับประทานเมื่อกลับบ้านแล้ว อย่างไรก็ดี เมื่อฮะรุกะกลับบ้านและพบว่า โซะระนอนร้องไห้อยู่บนเตียงเพราะฝันร้ายว่าฮะรุกะทิ้งเธอไปเสียแล้ว จึงโทรศัพท์ไปของดแกงกะหรี่   คืนต่อมา ฮะรุกะพบว่า โซะระกำลังสำเร็จความใคร่ให้แก่ตนเองพลางนึกถึงเขา ซึ่งทำให้เขาตระหนักว่า น้องสาวหลงรักเขามาแต่ครั้งที่จุมพิตกันในวัยเด็ก |    ตอนนี้เริ่มเรื่องโดยวกกลับไปยังสถานการณ์ในต้นตอนที่แปดซึ่งฮะรุกะกับนะโอะตกลงกันจะบอกกล่าวแก่โซะระว่า พวกเขากำลังคบกันฉันคู่รัก ทว่า ฮะรุกะพบว่า ตนเองไม่มีความรักต่อนะโอะอย่างสนิทใจ ทั้งยังนึกถึงโซะระอยู่มิได้ขาดโดยเฉพาะในทางกามารมณ์ แม้พยายามหักห้ามใจแล้วก็ตาม   วันรุ่งขึ้น ฮะรุกะชวนนะโอะไปเที่ยวในเมือง แต่ไม่กล้าบอกโซะระตามตรง จึงว่าไปกับเรียวเฮ ระหว่างเที่ยวกันนั้น นะโอะสังเกตได้ว่า ฮะรุกะนึกถึงโซะระตลอดเวลา จะกระทำสิ่งใดก็หมายให้เป็นความสุขของโซะระทั้งสิ้น ทั้งซื้อข้าวของและอาหาร นะโอะให้รู้สึกว่า การไปเที่ยวครั้งนี้ไม่สนุกเลย กระนั้น ก็ตกลงว่าจะทำแกงกะหรี่ให้เขารับประทานเมื่อกลับบ้านแล้ว อย่างไรก็ดี เมื่อฮะรุกะกลับบ้านและพบว่า โซะระนอนร้องไห้อยู่บนเตียงเพราะฝันร้ายว่าฮะรุกะทิ้งเธอไปเสียแล้ว จึงโทรศัพท์ไปของดแกงกะหรี่   คืนต่อมา ฮะรุกะพบว่า โซะระกำลังสำเร็จความใคร่ให้แก่ตนเองพลางนึกถึงเขา ซึ่งทำให้เขาตระหนักว่า น้องสาวหลงรักเขามาแต่ครั้งที่จุมพิตกันในวัยเด็ก |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |

| 11 | โซะระเมะกุฟุตะริ (คู่รักเรรวน) ソラメクフタ The Uncertain Pair | ฮะรุกะ, โซะระ | 13 ธันวาคม 2553 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|    ฮะรุกะชวนนะโอะไปเที่ยวอีกครั้ง แต่ไม่อาจลืมเลือนภาพโซะระสำเร็จความใคร่นั้นได้ เพื่อทำใจไม่นึกถึงน้องสาวในทางเพศ เขาจึงพานะโอะไปโรงแรมหมายร่วมประเวณีกัน ทว่า นะโอะบอกปัดพลางถามว่า เขารักเธอจริงหรือไม่ ฮะรุกะมิอาจตอบได้ ทั้งคู่จึงพากันกลับบ้าน   เช้าหลายวันถัดมา โซะระเป็นไข้หนัก ฮะรุกะจึงหยุดเรียนเพื่อคอยปรนนิบัติพัดวีน้องสาวอยู่บ้าน เขาเช็ดเหงื่อตามตัวให้แก่น้องสาว ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเกิดความกำหนัด จึงหักห้ามใจโดยหลับไปข้างเตียง กระทั่งสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อโซะระซึ่งหายไข้แล้วได้โผเข้ามาจุมพิตเขาปากประกบปาก แล้วบอกว่า มือของฮะรุกะที่สัมผัสไปตามร่างกายท่วมเหงื่อของเธอนั้นร้อนเร่ายิ่งกว่าพิษไข้จนเกินอดกลั้น และบอกรักเขา ฮะรุกะจึงบอกว่ารักเธอมากเช่นกัน ครั้นแล้ว คนทั้งสองก็ร่วมประเวณีกันจนถึงเช้า และในโอกาสต่อ ๆ มาอีกมิได้ขาด   ใช่ว่าคนทั้งปวงจะไม่สังเกตเห็นความผิดประหลาดในความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องคู่นี้ ด้วยว่าคนทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อย ๆ เย็นวันหนึ่ง นะโอะจึงชวนโคะซุเอะ หัวหน้าห้อง ไปเยี่ยมฮะรุกะที่บ้าน เพราะพักหลังเขาห่างเพื่อนฝูงมาก ขณะนั้น ฮะรุกะกับโซะระประกอบกามกิจกันอยู่หน้าบ้าน เสียงครางดังออกมาถึงนอกประตูบ้าน |    ฮะรุกะชวนนะโอะไปเที่ยวอีกครั้ง แต่ไม่อาจลืมเลือนภาพโซะระสำเร็จความใคร่นั้นได้ เพื่อทำใจไม่นึกถึงน้องสาวในทางเพศ เขาจึงพานะโอะไปโรงแรมหมายร่วมประเวณีกัน ทว่า นะโอะบอกปัดพลางถามว่า เขารักเธอจริงหรือไม่ ฮะรุกะมิอาจตอบได้ ทั้งคู่จึงพากันกลับบ้าน   เช้าหลายวันถัดมา โซะระเป็นไข้หนัก ฮะรุกะจึงหยุดเรียนเพื่อคอยปรนนิบัติพัดวีน้องสาวอยู่บ้าน เขาเช็ดเหงื่อตามตัวให้แก่น้องสาว ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเกิดความกำหนัด จึงหักห้ามใจโดยหลับไปข้างเตียง กระทั่งสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อโซะระซึ่งหายไข้แล้วได้โผเข้ามาจุมพิตเขาปากประกบปาก แล้วบอกว่า มือของฮะรุกะที่สัมผัสไปตามร่างกายท่วมเหงื่อของเธอนั้นร้อนเร่ายิ่งกว่าพิษไข้จนเกินอดกลั้น และบอกรักเขา ฮะรุกะจึงบอกว่ารักเธอมากเช่นกัน ครั้นแล้ว คนทั้งสองก็ร่วมประเวณีกันจนถึงเช้า และในโอกาสต่อ ๆ มาอีกมิได้ขาด   ใช่ว่าคนทั้งปวงจะไม่สังเกตเห็นความผิดประหลาดในความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องคู่นี้ ด้วยว่าคนทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อย ๆ เย็นวันหนึ่ง นะโอะจึงชวนโคะซุเอะ หัวหน้าห้อง ไปเยี่ยมฮะรุกะที่บ้าน เพราะพักหลังเขาห่างเพื่อนฝูงมาก ขณะนั้น ฮะรุกะกับโซะระประกอบกามกิจกันอยู่หน้าบ้าน เสียงครางดังออกมาถึงนอกประตูบ้าน |    ฮะรุกะชวนนะโอะไปเที่ยวอีกครั้ง แต่ไม่อาจลืมเลือนภาพโซะระสำเร็จความใคร่นั้นได้ เพื่อทำใจไม่นึกถึงน้องสาวในทางเพศ เขาจึงพานะโอะไปโรงแรมหมายร่วมประเวณีกัน ทว่า นะโอะบอกปัดพลางถามว่า เขารักเธอจริงหรือไม่ ฮะรุกะมิอาจตอบได้ ทั้งคู่จึงพากันกลับบ้าน   เช้าหลายวันถัดมา โซะระเป็นไข้หนัก ฮะรุกะจึงหยุดเรียนเพื่อคอยปรนนิบัติพัดวีน้องสาวอยู่บ้าน เขาเช็ดเหงื่อตามตัวให้แก่น้องสาว ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเกิดความกำหนัด จึงหักห้ามใจโดยหลับไปข้างเตียง กระทั่งสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อโซะระซึ่งหายไข้แล้วได้โผเข้ามาจุมพิตเขาปากประกบปาก แล้วบอกว่า มือของฮะรุกะที่สัมผัสไปตามร่างกายท่วมเหงื่อของเธอนั้นร้อนเร่ายิ่งกว่าพิษไข้จนเกินอดกลั้น และบอกรักเขา ฮะรุกะจึงบอกว่ารักเธอมากเช่นกัน ครั้นแล้ว คนทั้งสองก็ร่วมประเวณีกันจนถึงเช้า และในโอกาสต่อ ๆ มาอีกมิได้ขาด   ใช่ว่าคนทั้งปวงจะไม่สังเกตเห็นความผิดประหลาดในความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องคู่นี้ ด้วยว่าคนทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อย ๆ เย็นวันหนึ่ง นะโอะจึงชวนโคะซุเอะ หัวหน้าห้อง ไปเยี่ยมฮะรุกะที่บ้าน เพราะพักหลังเขาห่างเพื่อนฝูงมาก ขณะนั้น ฮะรุกะกับโซะระประกอบกามกิจกันอยู่หน้าบ้าน เสียงครางดังออกมาถึงนอกประตูบ้าน |    ฮะรุกะชวนนะโอะไปเที่ยวอีกครั้ง แต่ไม่อาจลืมเลือนภาพโซะระสำเร็จความใคร่นั้นได้ เพื่อทำใจไม่นึกถึงน้องสาวในทางเพศ เขาจึงพานะโอะไปโรงแรมหมายร่วมประเวณีกัน ทว่า นะโอะบอกปัดพลางถามว่า เขารักเธอจริงหรือไม่ ฮะรุกะมิอาจตอบได้ ทั้งคู่จึงพากันกลับบ้าน   เช้าหลายวันถัดมา โซะระเป็นไข้หนัก ฮะรุกะจึงหยุดเรียนเพื่อคอยปรนนิบัติพัดวีน้องสาวอยู่บ้าน เขาเช็ดเหงื่อตามตัวให้แก่น้องสาว ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเกิดความกำหนัด จึงหักห้ามใจโดยหลับไปข้างเตียง กระทั่งสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อโซะระซึ่งหายไข้แล้วได้โผเข้ามาจุมพิตเขาปากประกบปาก แล้วบอกว่า มือของฮะรุกะที่สัมผัสไปตามร่างกายท่วมเหงื่อของเธอนั้นร้อนเร่ายิ่งกว่าพิษไข้จนเกินอดกลั้น และบอกรักเขา ฮะรุกะจึงบอกว่ารักเธอมากเช่นกัน ครั้นแล้ว คนทั้งสองก็ร่วมประเวณีกันจนถึงเช้า และในโอกาสต่อ ๆ มาอีกมิได้ขาด   ใช่ว่าคนทั้งปวงจะไม่สังเกตเห็นความผิดประหลาดในความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องคู่นี้ ด้วยว่าคนทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อย ๆ เย็นวันหนึ่ง นะโอะจึงชวนโคะซุเอะ หัวหน้าห้อง ไปเยี่ยมฮะรุกะที่บ้าน เพราะพักหลังเขาห่างเพื่อนฝูงมาก ขณะนั้น ฮะรุกะกับโซะระประกอบกามกิจกันอยู่หน้าบ้าน เสียงครางดังออกมาถึงนอกประตูบ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |