stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาแฆแลจ
ไวยากรณ์ > นาม

โดยทั่วไปมีเครื่องหมายแสดงพหูพจน์และความเป็นเจ้าของ ภาษาแฆแลจประกอบด้วยสัมพันธการก, กรรมการก, สัมปทานการก, อธิกรณการก, อปาทานการก, กรณการก และสมการการก รูปแบบของการเติมปัจจัยการกเปลี่ยนตามการกลมกลืนเสียงสระและพยัญชนะที่ตามมา การลงท้ายของปัจจัยการกจะสัมพันธ์กับปัจจัยแสดงความเป็นเจ้าของ ตารางต่อไปนี้ แสดงการลงท้ายของการกแบบพื้นฐาน
| การก | ปัจจัย |
| --- | --- |
กรรตุการก: -
สัมปทานการก: -A, -KA
กรรมการก: -I, -NI
อธิกรณการก: -čA
อปาทานการก: -dA
กรณการก: -lAn, -lA, -nA
สมการการก: -vāra
ไวยากรณ์ > กริยา

คำกริยาผันตามรูปการกระทำ กาล จุดมุ่งหมายและรูปการปฏิเสธ กริยาจะประกอบด้วยรูปคำต่อไปนี้
รากศัพท์ + การกระทำ + ปฏิเสธ + กาล/จุดมุ่งหมาย + ข้อตกลง
ไวยากรณ์ > การเรียงประโยค

เป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา คำคุณศัพท์นำหน้านาม
คำศัพท์

ส่วนใหญ่มาจากกลุ่มภาษาเตอร์กิก แต่มีคำยืมจากภาษาเปอร์เซียมาก รวมทั้งศัพท์จากกลุ่มภาษาเตอร์กิกที่อยู่ใกล้เคียง เช่น ภาษาอาเซอร์ไบจาน
คำศัพท์ > ตัวเลข

ส่วนใหญ่มาจากศัพท์ของกลุ่มภาษาเตอร์กิก ยกเว้น "80" และ  "90" มาจากภาษาเปอร์เซีย
1 - [biː]
2 - [æk.ki]
3 - [yʃ]
4 - [tœœɾt]
5 - [bieʃ]
6 - [al.ta]
7 - [jæt.ti]
8 - [sæk.kiz]
9 - [toq.quz]
10 - [uon]
20 - [ji.giɾ.mi]
30 - [hot.tuz]
40 - [qiɾq]
50 - [æl.li]
60 - [alt.miʃ]
70 - [yæt.miʃ]
80 - [saj.san] (เตอร์กิก), [haʃ.tad] (เปอร์เซีย)
90 - [toqx.san] (เตอร์กิก), [na.vad] (เปอร์เซีย)
100 - [jyːz]
1000 - [min], [miŋk]
บรรณานุกรม > หนังสือ

Doerfer, Gerhard (1971). Khalaj Materials. Bloomington: Indiana University Publications. ISBN 9780877501503. OCLC 240052.
Doerfer, Gerhard; Tezcan, Semih (1980). Wörterbuch des Chaladsch (Dialekt von Charrab) [Khalaj Dictionary (Charrab Dialect)]. Bibliotheca Orientalis Hungarica. Vol. 26. Budapest: Akadémiai Kiadó. ISBN 9789630518420. OCLC 8095415. (ภาษาเยอรมัน และ แฆแลจ).
Doerfer, Gerhard; Tezcan, Semih (1994). Folklore-Texte der Chaladsch [Folklore Texts of the Khalaj]. Wiesbaden: Harrassowitz. ISBN 9783447034845. OCLC 32612731. (ภาษาเยอรมัน และ แฆแลจ).
Johanson, Lars; Csató, Éva Ágnes (1998). The Turkic Languages. London: Routledge. ISBN 9780415082006. OCLC 40980286.
Robbeets, Martine (2015). Diachrony of Verb Morphology: Japanese and the Transeurasian Languages. Trends in Linguistics. Studies and Monographs. Berlin & Boston: De Gruyter Mouton. doi:10.1515/9783110399943. ISBN 9783110378238. ISSN 1861-4302. OCLC 945754396.
บรรณานุกรม > บทในหนังสือ หัวข้อวารสาร และรายการสารานุกรม

Cheung, Johnny; Aydemir, Hakan (2015). "Turco-Afghanica: On East Iranian *amarnā and Turkic alma, alïmla, almïla 'apple'".  ใน Pelevin, Mikhail (บ.ก.).  "На Пастбище Мысли Благой". Сборник статей к юбилею И. М. Стеблин-Каменского ["On the Pasture of Good Thoughts": Collected Articles for the Anniversary of I. M. Steblin-Kamensky] (ภาษารัสเซีย และ อังกฤษ). Saint Petersburg: Kontrast. pp. 73–94. ISBN 9785438001256. OCLC 1038607183.
Doerfer, Gerhard (1977). "Khalaj and its relation to the other Turkic languages". Yearbook of Turkic Studies - Belleten. 25: 17–32. ISSN 0564-5050. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 กันยายน 2021.
Dybo, Anna (2006).  Хронология тюркских языков и лингвистические контакты ранних тюрков [Chronology of Turkic languages and linguistic contacts of early Turks].  ใน Tenišev, E. R.; Dybo, A. V. (บ.ก.). Пратюркский язык-основа. Картина мира пратюркского этноса по данным языка [Proto-Turkic Base Language: A Picture of the World of the Proto-Turks According to Their Language] (PDF). Сравнительно-историческая грамматика тюркских языков [Comparative-Historical Grammar of Turkic Languages] (ภาษารัสเซีย). Vol. 6. Moscow: Nauka. pp. 766–817. ISBN 9785020327108. OCLC 13008487. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 17 ธันวาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 18 มีนาคม 2020.
Kıral, Filiz (2000). "Reflections on –miš in Khalaj".  ใน Johanson, Lars; Utas, Bo (บ.ก.). Evidentials: Turkic, Iranian and Neighbouring Languages. The Hague: Walter de Gruyter. pp. 89–102. ISBN 9783110805284. OCLC 868974004.
Knüppel, Michael (2009). "ḴALAJ ii. Ḵalaji Language". Encyclopædia Iranica. Vol. XV/4. pp. 364–365. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 ธันวาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 18 มีนาคม 2020.
Manaster Ramer, Alexis (1995). "Khalaj (and Turkic) vowel lengths revisited". Wiener Zeitschrift für die Kunde des Morgenlandes. 85: 187–197. JSTOR 23866156.
Ölmez, Mehmet (กุมภาพันธ์ 1995). "Halaçlar ve Halaçça" [Khalajis and Khalaj] (PDF). Çağdaş Türk Dili (ภาษาตุรกี). 7 (84): 15–22. ISSN 1300-1345. OCLC 222016380. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 12 พฤศจิกายน 2011. สืบค้นเมื่อ 18 มีนาคม 2020.
Shcherbak, A. M. (1997).  Xaлaджcкий язык [Khalaj language].  ใน Tenišev, E. R. (บ.ก.).  Тюркские языки [Turkic Languages]. Языки мира [Languages of the World] (ภาษารัสเซีย). Vol. 2. Moscow: Indrik. pp. 470–476. ISBN 9785857590614. OCLC 68040217.
อ่านเพิ่ม

Bosnalı, Soneli (2012), "Dil Edimi Açisindan Halaççanin Konumu" [Position of Khalaj Language in Terms of Acquisition] (PDF), Karadeniz Araştırmaları [Journal of Black Sea Studies] (ภาษาตุรกี), 9 (32): 45–67, เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-04-24
Bosworth, C. E.; Doerfer, G. (2012). "K̲h̲alad̲j̲".  ใน Bearman, P.; Bianquis, Th.; Bosworth, C. E.; van Donzel, E.; Heinrichs, W. P. (บ.ก.). Encyclopedia of Islam (2nd ed.). Brill. doi:10.1163/1573-3912_islam_COM_0485.
Doerfer, Gerhard (1988). Grammatik des Chaladsch [Grammar of Khalaj] (ภาษาเยอรมัน). Wiesbaden: Harrassowitz. ISBN 9783447028653. OCLC 21035642.
Kabak, Barış (2004), "Acquiring phonology is not acquiring inventories but contrasts: The loss of Turkic and Korean primary long vowels", Linguistic Typology, 8 (3): 351–368, doi:10.1515/lity.2004.8.3.351, S2CID 122917987
Minorsky, V. (1940), "The Turkish Dialect of the Khalaj", Bulletin of the School of Oriental Studies, 10 (2): 417–437, doi:10.1017/S0041977X00087607, JSTOR 608400
แหล่งข้อมูลอื่น

Resources in and about the Turkic Khalaj language. Open Language Archives Community.
Khalaj language. สารานุกรมบริแทนนิกา.
รอยฝันตะวันเดือด

| รอยฝันตะวันเดือด   |
| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: ณารา
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ประเภท: รัก ชีวิต โลดโผน
สำนักพิมพ์: พิมพ์คำ
วันที่พิมพ์: พ.ศ. 2552
ชนิดสื่อ: สิ่งตีพิมพ์
หน้า: 480 หน้า
ISBN: 9786115000227
รอยฝันตะวันเดือด เป็นนวนิยายไทย เป็นเล่มที่สองของหนังสือชุด ไรซิงซัน ที่เขียนโดยณารา ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2552  โครงเรื่องหลักเกี่ยวกับความรักของริวที่มีต่อมายูมิ และกลุ่มโกะคุโดที่พยายามกำจัดริวเพื่อขึ้นเป็นใหญ่
ในปี พ.ศ. 2557 บริษัทเมกเกอร์วายกรุป จำกัด นำนวนิยายไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ชื่อ รอยฝันตะวันเดือด มีณเดชน์ คูกิมิยะและอุรัสยา เสปอร์บันด์นำแสดง
ยุทธการที่เบียวิสตอค–มินสค์

| ด ค กแนวรบด้านตะวันออก |
| --- | --- |
 ค.ศ. 1941 บาร์บารอสซา แบรสต์  เบียวิสตอค–มินสค์  ระไซนี  โบรดี  เบสซาเรเบีย  ภัยพิบัติทาลลินน์  เลนินกราด  สโมเลนสค์ครั้งที่ 1  ฮาร์คอฟครั้งที่ 1  อูมัญ  โอเดสซา  เคียฟครั้งที่ 1  เซวัสโตปอล  รอสตอฟ  มอสโก  เคียร์ช  ฟินแลนด์ ค.ศ. 1942 ลูย์บัน  รเจฟ  โทโรเปตส์และฮอล์ม  เดเมียนสค์  ฮอล์มพ็อกเกต  เวลีคีเยลูคี  รเจฟ ฤดูร้อน 1942  ฮาร์คอฟครั้งที่ 2  สีน้ำเงิน  คอเคซัส  สตาลินกราด ยูเรนัส  มาร์ส  พายุฤดูหนาว  ลิตเติลแซเทิร์น ค.ศ. 1943 ไทดัลเวฟ  ฮาร์คอฟครั้งที่ 3  คูสค์  ฮาร์คอฟครั้งที่ 4  สโมเลนสค์ครั้งที่ 2  นีเปอร์ตอนล่าง  เคียฟครั้งที่ 2 ค.ศ. 1944 นีเปอร์และคาร์เพเทียน  เลนินกราดและนอฟโกรอด  คอร์ซุน-เชฟเชนคอฟสกี  นาร์วา  หย่อมฮูเบอ  ไครเมีย  ยาช–คีชีเนฟ  คาเรเลีย  บากราติออน  ลวอฟและซานโดเมียร์ซ  ดอพเพลคอพฟ์  ยาช–คีชีเนฟครั้งที่ 2  บอลติก  ริกา  ทาลลินน์  มูนซุนด์  เมเมล  แดแบร็ตแซ็น  ช่องดูกลา  เบลเกรด  เพ็ตซาโมและคิร์เคเนส  เคอร์ลันด์  ฮังการี บูดาเปสต์ ค.ศ. 1945 วิสตูลาและโอเดอร์  พอซนาน  ปรัสเซียตะวันออก  เคอนิชส์แบร์ค  ไฮลีเกนไบล์  ซัมลันด์  พอเมอเรเนียตะวันออก  คอลเบิร์ก  โซลสติส  ไซลีเชีย  เบรสเลา  ทะเลสาบบอลอโตน  เวียนนา  ที่ราบสูงซีโลว์  ฮัลเบอ  เบอร์ลิน  เชโกสโลวาเกีย การสงครามทางเรือ: ทะเลบอลติก  ทะเลดำ  มหาสมุทรอาร์กติก 
ยุทธการที่เบียวิสตอค–มินสค์คือการดำเนินการบุกเชิงกลยุทธ์ของเยอรมันที่นำโดยกองทัพเยอรมันกลุ่มกลางในระหว่างการรุกทางชายแดนโซเวียตภูมิภาคนี่เป็นขั้นตอนการเรื่มต้นของปฏิบัติการบาร์บารอสซา เรื่มขึ้นในวันที่ 22 มิถุนายน ถึงวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1941เป้าหมายของเยอรมันคือทำลายกองกำลังแนวด้านตะวันตกของกองทัพแดงที่สำคัญคือโซเวียตโจมตีโต้และความพยายามในการทำลายผ่านล้มเหลว
มิสึเมเตะไนท์

มิสึเมเตะไนท์(ญี่ปุ่น: みつめてナイト มิสึเมเตะไนโตะ ; อังกฤษ: Mitsumete Knight) เป็นเกมซิมูเลชั่นแนวจีบสาว ออกวางจำหน่ายในรูปแบบของเกมเพลย์สเตชัน ซึ่งพัฒนาโดยบริษัท เรดคัมปะนี (ปัจจุบันคือ เรด เอนเตอร์เทนเมนต์)  ที่เคยทำให้ ซากุระไทเซ็น ประสบความสำเร็จมาแล้ว  และ โคนามิ ที่เคยทำให้ โทคิเมคิ เมโมเรียล โด่งดังสุดขีดมาแล้วเช่นกัน
เนื้อหาของเกม

ตัวผู้เล่นจะรับบทเป็นทหารรับจ้างหนุ่มชาวตะวันออก ที่เดินทางมายัง อาณาจักรดอลฟาน ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้สุดของยุโรป โดยตลอดระยะเวลา 3 ปีที่อาศัยอยู่ใน อาณาจักรดอลฟาน นอกจากจะต้องทำการฝึกฝนตัวเองให้เป็นทหารยอดฝีมือ เพื่อที่จะได้ทำการรบอย่างมีประสิทธิภาพแล้ว ยังต้องหาทางพิชิตใจหญิงสาวที่ตัวเองหมายปองให้ได้อีกด้วย ระบบของเกมจะคล้ายกับ โทคิเมคิ เมโมเรียล มาก แต่ต่างกันที่มีระบบวางแผนการรบแทรกเข้ามาเป็นช่วงๆ เนื่องจากตัวเอกมีอาชีพเป็นทหารรับจ้าง จึงถูกหมายเรียกตัวให้ออกไปทำสงครามกับกองทัพต่างแดนอยู่เสมอๆ
ตัวละคร

โซเฟีย โรเบลิงเก้ (CV:โคนิชิ ฮิโรโกะ)
ฮันน่า ชอว์สกี้ (CV:โอกาดะ คานาโกะ)
เลสลี่ย์ โลปิคาน่า (CV:อิวาโอะ จุนโกะ)
ลอรี่ คอลเวลล์ (CV:คุวาชิมะ โฮโกะ)
ลินดา ซาครอยด์ (CV:เนยะ มิจิโกะ)
ไรซ์ ไฮเมอร์ (CV:โทมะ ยูมิ)
จีน เปโตรมอลล่า (CV:นิอิยามะ ชิโฮะ)
ซู แกรฟตัน (CV:มิซึทานิ ยูโกะ)
แครอล ปาเล็คกี้ (CV:นิชิมูระ จินามิ)
เท็ดดี้ อาดีเลด (CV:นางาซาวะ มิกิ)
แคลร์ มาโจรัม (CV:อิโนอุเอะ คิคุโกะ)
เซร่า พิกซิส (CV:มินางุจิ ยูโกะ)
พริสซิลล่า ดอลแฟน (CV:อิมาอิ ยูกะ)
เมเนซิส (CV:นางาชิมะ ยูโกะ)
แอน (CV:โคดะ มาริโกะ)
โนเอล อาเซ็ตต้า (CV:ยามาซากิ วาคานะ)
มาสค์ไรเดอร์ กาโอ

มาสค์ไรเดอร์ กาโอ (ญี่ปุ่น: 仮面ライダー牙王（ガオウ）; โรมาจิ: Kamen Raidā Gaō) เป็นคาเมนไรเดอร์ปรากฏตัวในภาพยนตร์ มาสค์ไรเดอร์เดนโอ โอเรทันโจ! ถือได้ว่าเป็นฟอร์มย่อยพิเศษของมาสค์ไรเดอร์เดนโอ เนื่องจากมีอุปกรณ์แปลงร่างในระบบเดียวกัน
กาโอ

อาชญากรที่วางแผนใช้เดนไลเนอร์ ในการเดินทางย้อนเวลาโดยการปล้น สามารถแปลงร่างเป็น ไรเดอร์กาโอ ได้
ไรเดอร์กาโอ

ความสูง: 198 ซม.
น้ำหนัก : 102 กก.
พลังหมัด: 7 ตัน
พลังเตะ: 6 ตัน
ระดับกระโดดสูง: 25 เมตร
ระดับการวิ่ง: 100 เมตร/ 6.2 วินาที
ไรเดอร์กาโอ > อุปกรณ์และพาหนะต่างๆของไรเดอร์กาโอ

กาโอกัชเชอร์ ซอร์ดโหมด
กาโอไลเนอร์

แม่แบบ:มาสค์ไรเดอร์เดนโอ
มณฑลเหลียวหนิง

| มณฑลเหลียวหนิง 辽宁省 |
| --- | --- |
มณฑล
การถอดเสียงชื่อมณฑล
 • ภาษาจีน: เหลียวหนิงเฉิ่ง (辽宁省 Liáoníng Shěng)
 • อักษรย่อ: LN / เหลียว (辽 Liáo)
สถานที่ต่าง ๆ ในมณฑลเหลียวหนิง
แผนที่แสดงที่ตั้งของมณฑลเหลียวหนิง
พิกัด: 41°06′N 122°18′E﻿ / ﻿41.1°N 122.3°E﻿ / 41.1; 122.3
ตั้งชื่อจาก: แม่น้ำเหลียว  เหลียว (辽) – เหลียวหยาง  หนิง (宁) - หนิงยฺหวั่น (ปัจจุบันคือ ซิงเฉิง) 
เมืองหลวง (และเมืองใหญ่สุด): เฉิ่นหยาง
จำนวนเขตการปกครอง: 14 จังหวัด, 100 อำเภอ, 1,511 ตำบล
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรค: เฉิน ฉิ่วฟา (陈求发)
 • ผู้ว่าการ: ถัง อีจฺวิน (唐一军)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 145,900 ตร.กม. (56,300 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 21
ความสูงจุดสูงสุด: 1,336 เมตร (4,383 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2012)
 • ทั้งหมด: 43,900,000 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 14
 • ความหนาแน่น: 300 คน/ตร.กม. (780 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 15
ประชากรศาสตร์
 • องค์ประกอบทางชาติพันธุ์: ฮั่น – 84%   แมนจู – 13%   มองโกล – 2%   หุย – 0.6%   เกาหลี – 0.6%   ซีปั๋ว – 0.3%
 • ภาษาและภาษาถิ่น: ภาษาจีนกลางตะวันออกเฉียงเหนือ, ภาษาจีนกลางเจียวเหลียว, ภาษาจีนกลางปักกิ่ง, ภาษาเกาหลีพย็องอัน, ภาษาแมนจู
รหัส ISO 3166: CN-LN
GDP (ค.ศ. 2017): 2.39 ล้านล้านเหรินหมินปี้ 354.60 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 14)
 • ต่อหัว: 54,745 เหรินหมินปี้ 8,108 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 14)
HDI (ค.ศ. 2018):  0.777 (สูง) (อันดับที่ 7)
เว็บไซต์: www.ln.gov.cn
มณฑลเหลียวหนิง (จีนตัวย่อ: 辽宁省 จีนตัวเต็ม: 遼寧省) ชื่อย่อ เหลียว（辽）ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ทิศตะวันตกติดเหอเป่ย์ เหนือติดจี๋หลิน มองโกเลียใน ทิศตะวันออกเฉียงใต้มีแม่น้ำยาลู่ว์เจียงกั้นเขตแดนกับประเทศเกาหลีเหนือ ทางใต้เป็นทะเลเหลืองและทะเลป๋อไฮ่ มีเมืองหลวงชื่อ เฉิ่นหยาง มีเนื้อที่ 145,900 ก.ม.
ประวัติศาสตร์

ได้ปรากฏหลักฐานฟอลซิลกะโหลกศีรษะมนุษย์ apeman บริเวณต้าฉือเฉียว เทือกเขาจินหนิว เมืองหยิงโข่ว แสดงให้เห็นว่ามีมนุษย์ดึกดำบรรพ์อาศัยอยู่บริเวณนี้เมื่อ 280,000 ปีก่อน และปรากฏหลักฐานเครื่องมือมนุษย์ช่วงกลางยุคหินเมื่อ 150,000 ปีก่อนที่บริเวณเมืองเฉาหยาง นอกจากนี้ ยังปรากฏหลักฐานมนุษย์ยุคหินใหม่ เช่น เครื่องมือ เครื่องใช้ต่าง ๆ เมื่อ 6,000 – 7,000 ปีก่อนหลงเหลืออยู่ในเมืองเฉิ่นหยาง
ยุคสามก๊ก เมื่อโจโฉปราบอ้วนเสี้ยวได้แล้ว อ้วนซงและอ้วนฮี ผู้บุตรหนีไปพึ่งกองซุนของขอลี้ภัยการเมือง กองซุนของเกรงว่าโจโฉจะยกทัพเข้าบุกทลายเมืองเลียวตัง มณฑลเหลียวหนิง จึงจับตัวอ้วนซง และอ้วนฮีตัดศีรษะส่งไปให้โจโฉที่ตั้งทัพอยู่ ณ เอ๊กจิ๋ว และขอสวามิภักดิ์ โจโฉจึงตั้งให้กองซุนของเป็นไถ้โส่วที่เลียวตังตามเดิม
ศตวรรษที่ 16 ก่อนคริสตกาล มณฑลเหลียวหนิงซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของนครรัฐยานในสมัยชุนชิว เป็นเมืองที่อยู่ติดกับเมืองของราชวงศ์ซาง หลังจากนั้น มณฑลเหลียวหนิงถูกปกครองโดยหลายราชวงศ์ มณฑลเหลียวหนิงปรากฏหลักฐานที่ชัดเจนสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644 – 1911) โดยมีโบราณสถานที่สำคัญ คือ พระราชวังโบราณ “เฉิ่นหยางกู้กง” ในปี 1931-1945 เมืองเฉิ่นหยางถูกปกครองโดยประเทศญี่ปุ่น
หลังจากจัดตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี 1949 รัฐบาลประจำภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้แบ่งมณฑลเหลียวหนิงออกเป็นสองมณฑล คือ เหลียวหนิงตะวันออก และเหลียวหนิงตะวันตก ต่อมาในปี 1954 เหลียวหนิงตะวันออก และเหลียวหนิงตะวันตกได้รวมเป็นมณฑลเหลียวหนิงอีกครั้ง โดยมีเมืองเฉิ่นหยางเป็นเมืองหลวง
ภูมิศาสตร์ > ที่ตั้งและอาณาเขต

มณฑลเหลียวหนิงมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับ เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน และมณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน
ทิศใต้ ติดต่อกับ ทะเลเหลือง และประเทศเกาหลีเหนือ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ มณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน และประเทศเกาหลีเหนือ
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ มณฑลเหอเป่ย์ ประเทศจีน
ภูมิศาสตร์ > ภูมิประเทศ

เขตภูเขาทางทิศตะวันออกเป็นพื้นที่ป่าที่สำคัญของมณฑล บริเวณที่ราบติดทะเลทางตะวันตกของมณฑล ถูกเรียกตามความคุ้นเคยว่า “ระเบียงเหลียวซี” ภูมิอากาศ เหลียวหนิงตั้งอยู่ปีกตะวันออกของภาคพื้นทวีป
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

มณฑลเหลียวหนิงมีภูมิอากาศแบบลมมรสุมภาคพื้นทวีปแบบอบอุ่นแถบ เหนือ ฤดูร้อนอบอุ่น ฤดูหนาวยาวนาน ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงสั้น พื้นที่ทิศตะวันออกชุ่มชื้น ส่วนทิศตะวันตกแห้งแล้ง อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปี 7 – 11 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ย 400 มิลลิเมตรต่อปี
ประชากร

มณฑลเหลียวหนิงประกอบด้วยประชากร 44 ชนชาติ ได้แก่ ชนชาติฮั่น มองโกล แมนจู หุย เกาหลี ซีป๋อ จ้วง เหมียว ถู่เจีย อี๋ และต๋าว่อเอ๋อร์ เป็นต้น ชนกลุ่มน้อยคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 16 ของประชากร โดยในจำนวนนี้ ประชากรชนชาติแมนจู มองโกล หุย เกาหลี และซีป๋อ มีจำนวนค่อนข้างมาก
ปี 2551 มณฑลเหลียวหนิงมีประชากรจำนวน 43.15 ล้านคน โดยเป็นประชากรชาวเมือง 25.92 ล้านคน และเป็นประชากรชาวชนบท 17.23 ล้านคน มีอัตราการเกิดของประชากรร้อยละ 6.32 อัตราการตายของประชากรร้อยละ 5.22 และอัตราขยายตัวของประชากรร้อยละ 1.10
มีประชากร (2004) 42,170,000 คน ความหนาแน่น 289 จีดีพี (2003) 687.3 พันล้าน
เหรินหมินปี้ ต่อประชากร  16,300 ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น
เศรษฐกิจ

ทรัพยากร พบแหล่งแร่สะสมอยู่ถึง 64 ชนิด เช่น เหล็ก แร่โบร์รัม หินแมกนีไซท์ เพชร หยก หินปูน ปิโตรเลียม ก๊าซธรรมชาติ ถ่านหิน และยูเรเนียมเป็นต้น มีแหล่งน้ำมันมากเป็นอันดับสามของประเทศ มีน้ำมันใต้ดินคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 15 และก๊าซธรรมชาติร้อยละ 10 ของประเทศ
นอกจากนั้น ยังมีทรัพยากรแร่โลหะเหมาะสำหรับการทำอุตสาหกรรมโลหะผสม ได้แก่ แร่เหล็ก แมงกานีส แมกนีเซียมคาร์บอเนต ซีลิกา หินปูน ฟลูออไรด์ และแร่ Dolomite เป็นต้น โดยแร่เหล็กมีปริมาณมากถึงหนึ่งในสี่ของทั้งประเทศ ส่วนแร่แมงกานีส โบรอน เพชร หยก และหินปูน มีมากอยู่ในอันดับต้นของประเทศ
การเกษตรเหลียวหนิงเป็นหนึ่งในมณฑลเกษตรกรรมที่สำคัญมณฑลหนึ่งของจีน เกษตรกรรมที่ได้รับการพัฒนาปรับปรุงโครงสร้างการผลิตและส่งเสริมคุณภาพให้ดีขึ้น
อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ อุตสาหกรรมปิโตรเคมี หลอมโลหะ โทรคมนาคม และเครื่องจักรกล
ดูเพิ่ม

เรือบรรทุกเครื่องบินเหลียวหนิง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมณฑลเหลียวหนิง
| ด ค ก เขตการปกครองระดับมณฑลของประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| มณฑล |  กวางตุ้ง  กานซู่  กุ้ยโจว  จี๋หลิน  เจ้อเจียง  เจียงซี  เจียงซู  ฉ่านซี  ชานซี  ชานตง  ชิงไห่  ไต้หวัน*  ฝูเจี้ยน  ยูนนาน  เสฉวน  หูเป่ย์  หูหนาน  เหลียวหนิง  เหอเป่ย์  เหอหนาน  ไหหลำ  อานฮุย  เฮย์หลงเจียง  |  |
| เขตปกครองตนเอง |  กว่างซี  ซินเจียง  ทิเบต  มองโกเลียใน  หนิงเซี่ย  |  |
| นครปกครองโดยตรง |  ฉงชิ่ง  เซี่ยงไฮ้  เทียนจิน  ปักกิ่ง  |  |
| เขตบริหารพิเศษ |  มาเก๊า  ฮ่องกง  |  |
*หมายเหตุ: ไต้หวันถูกอ้างสิทธิ์โดยสาธารณรัฐประชาชนจีน แต่บริหารโดยสาธารณรัฐจีน
ยุทธการที่เฟิงชิว

ยุทธการระหว่างขุนศึกโจโฉและอ้วนสุด (ค.ศ. 193)
| ด ค กความขัดแย้งช่วงอวสานราชวงศ์ฮั่น |
| --- | --- |
 หือฉง  โจรโพกผ้าเหลือง  เลียงจิ๋ว  การสังหารหมู่ขันที  ตั๋งโต๊ะ  (เอ๊งหยง)   เยียงเซีย  เจี้ยเฉียว  ซงหยง  เตียงฮัน  เฟิงชิว  ชีจิ๋ว  กุนจิ๋ว  กังตั๋ง  โจโฉรบเตียวสิ้ว  แห้ฝือ  อี้จิง  อ้วนสุด  กัวต๋อ  พกบ๋อง  แฮเค้า  ภาคเหนือของจีน  (ลิหยง • เงียบกุ๋น • ลำพี้ • เป๊กลงสาน)   กังแฮ  เซ็กเพ็ก  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน  (ตงก๋วน • กิจิ๋ว • โลเสีย •  กิสาน (ค.ศ. 214) • เองเปงก๋วน)   เอ๊กจิ๋ว  ยี่สู (ค.ศ. 213)  หับป๋า  เกงจิ๋ว (ค.ศ. 215)  ปา (ค.ศ. 215-216)  ยี่สู (ค.ศ. 217)  ฮันต๋ง  อ้วนเสีย  เกงจิ๋ว (ค.ศ. 219)  สามก๊ก → 
ยุทธการที่เฟิงชิว (จีน: 封丘之戰) เป็นยุทธการระหว่างโจโฉและอ้วนสุดในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 193 ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก  โจโฉได้ชัยชนะต่อทัพอ้วนสุด
ยุทธการ

ทัพของโจโฉตั้งอยู่ที่เอียนเสีย (鄄城 เจฺวี้ยนเฉิง) เล่าเปียว เจ้ามณฑล (牧 มู่) ของมณฑลเกงจิ๋วตัดเส้นทางลำเลียงเสบียงของอ้วนสุด เป็นผลทำให้อ้วนสุดนำทัพของตนเข้าสู่เมืองตันลิว (陳留 เฉินหลิว) ตั้งมั่นที่อำเภอเฟิงชิว (封丘) โดยมีกลุ่มโจรเขาเอ๊งสันที่เหลืออยู่และยฺหวีฝูหลัวผู้นำชนเผ่าซฺยงหนูช่วยสนับสนุน อ้วนสุดส่งขุนพลหลิว เสียง (劉詳) ไปตั้งมั่นอยู่ที่หมู่บ้านควังถิง (匡亭)
เมื่อโจโฉเข้าโจมตีหลิว เสียง อ้วนสุดนำกำลังไปเสริมแต่ถูกตีแตกพ่าย อ้วนสุดหนีไปป้องกันเฟิงชิว โจโฉจึงเคลื่อนทัพไปล้อมเมืองก่อนที่อ้วนสุดจะไปถึง อ้วนสุดหนีไปยังเซียงอี้ (襄邑) โจโฉไล่ตามไปถึงไท่โชฺ่ว (太壽) และผันน้ำในแม่น้ำฉฺวี (渠水) ตัดคลองส่งน้ำเข้าเมือง ภายหลังอ้วนสุดหนีไปหนิงหลิง (寧陵) โจโฉไล่ตามการถอยของอ้วนสุดไปถึงกิวกั๋ง (九江 จิ่วเจียง) ในที่สุดในฤดูร้อน โจโฉจึงถอยทัพกลับไปยังเต๊งโต๋ (定陶 ติ้งเถา)
มาสค์ไรเดอร์ × มาสค์ไรเดอร์ โฟร์เซ & โอส MOVIE ไทเซ็น MEGA MAX

มาสค์ไรเดอร์ X มาสค์ไรเดอร์ โฟร์เซ & โอส MOVIE ไทเซน MEGA MAX (ญี่ปุ่น: 仮面ライダー×仮面ライダー　フォーゼ＆オーズ MOVIE大戦 MEGA MAX; โรมาจิ: Kamen Raidā × Kamen Raidā Fōze ando Ōzu: Mūbī Taisen Mega Makkusu) เป็นภาพยนตร์ซีรีส์มาสค์ไรเดอร์ผลิตโดยโตเอะ คัมปะนี และ อิชิโนะโมะริ โปรดักชั่นส์ โดยได้นำซีรีส์ มาสค์ไรเดอร์โอสและมาสค์ไรเดอร์โฟร์เซมาทำเป็นภาพยนตร์ เริ่มออกฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 2011
เนื้อเรื่อง

เหตุการณ์เกิดขึ้นระหว่างรอยต่อหลังจากจบซีรีย์ มาสไรเดอร์ โอซ และกำลังเริ่มต้นซีรีย์มาสไรเดอร์ โฟรเซ่
ส่วนที่ 1 เมื่อองค์กรชั่วร้ายนามว่า ฟาวเดชั่น X (องค์กร X) นั้นได้ออกรวบรวมของที่ตกมาจากอุกกาบาตจนมาสไรเดอร์ในตำนานทั้งเจ็ดต้องออกมาเคลื่อนไหว ทว่ามาสไรเดอร์ในตำนานก็พลาดท่าให้กับพวกฟาวเดชั่น X ไป ส่งผลให้มาสไรเดอร์ยุคใหม่อย่างมาสไรเดอร์ ดับเบิล ต้องออกมาจัดการ ขณะที่มาสไรเดอร์ โอซ ก็ต้องเผชิญหน้ากับมาสไรเดอร์โพไซดอนที่มาจากอนาคตและออกอาละวาดเล่นงานคนธรรมดาไปทั่ว
ส่วนที่ 2 มาสไรเดอร์ โฟรเซ่ ที่กำลังจัดงานโรงเรียนนั้นเอง เขาก็ได้พบกับสาวน้อยคนหนึ่งร่วงหล่นมาจากบนฟ้า ซึ่งเธอคนนี้คือ มาสไรเดอร์หญิงนามว่า มาสไรเดอร์ นาเดชิโกะ เข้าต่อสู้กับพวกเหล่าร้ายที่ฟาวเดชั่น X ที่บุกมาที่นี่ ก่อนจะพบว่า เธอนั้นคือกุญแจสำคัญของการต่อสู้ครั้งนี้ การต่อสู้เพื่อปกป้องโลกจึงอุบัติขึ้น
มาสค์ไรเดอร์ที่ปรากฏตัวในเรื่อง > มาสค์ไรเดอร์โพไซดอน

ร่างแปลงของมิฮารุที่ใช้คอร์เมดัล ซาเมะเมดัล, คุจิระเมดัล และ โอคามิอุโอะเมดัล โดยใช้โพไซดอนไครเวอร์ในการแปลงร่าง ปรากฏตัวมาจากโลกอนาคต 40 ปี แต่เดิมเป็นไรเดอร์ที่ถูกสร้างโดยใช้คอร์เมดัลที่โคงามิสร้างขึ้นมา แต่ด้วยเหตุการณ์หลุมดำที่มาพร้อมกับเมดัลทั้งหมดทำให้เมดัลของโพไซดอนเกิดมีความนึกคิดและควบคุมจิตใจมิฮารุ
ข้อมูลเบื้องต้น
มาสค์ไรเดอร์ที่ปรากฏตัวในเรื่อง > มาสค์ไรเดอร์อควา

ร่างแปลงของมิฮารุที่ใช้อควาไดรเวอร์ในการแปลงร่าง โดยการแปลงร่างจะใช้พลังจากน้ำในการแปลงร่าง
ข้อมูลเบื้องต้น
เพลงประกอบ

"SAMURAI STRONG STYLE"
มาสค์ไรเดอร์ THE NEXT

| มาสค์ไรเดอร์ THE NEXT |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์ มาสค์ไรเดอร์ THE NEXT
กำกับ: ริวตะ ทาซากิ
เขียนบท: โทชิกิ อิโนเอะ
อำนวยการสร้าง: อิชิโนโมริโปรดักชัน และ โทเอ
นักแสดงนำ: มาซายะ คิคาวาดะ   ฮัดเซย์ ทาคาโนะ   คาซุกิ คาโต้   โมริ เอริกะ   มิคุ อิชิดะ
ดนตรีประกอบ: "Chosen Soldier" ร้องโดย ISSA
ความยาว: 1 ชั่วโมง 44 นาที 20 วินาที (Director's Cut Ver.)
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
ก่อนหน้านี้: มาสค์ไรเดอร์ THE FRIST
มาสค์ไรเดอร์ เดอะเน็กซ์ (ญี่ปุ่น: 仮面ライダー　ＴＨＥ　ＮＥＸＴ; โรมาจิ: Kamen Raidā Za Nekusuto; ทับศัพท์: ชื่อภาษาอังกฤษ Masked Rider The Next) เป็นภาพยนตร์มาสค์ไรเดอร์ลำดับที่ 2 เป็นภาคต่อของ มาสค์ไรเดอร์ THE FIRSTฉายวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2550 เนื้อเรื่องในภาคนี้ไม่เหมาะให้เด็กที่อายุต่ำกว่า 18 ปีเนื่องจากมีฉากสยองขวัญและเนื้อเรื่องที่นำเสนอด้านมืดของสังคม
เรื่องย่อ

มีคดีปริศนาเมื่อเพลง Platium Smile ของจิฮารุถ้าใครฟังทำให้ตายและเสียชีวิตจากการฟังเพลง Platinum Smile หลายคนด้วยกัน 2 ปีต่อมา หลังจากฮอนโก ทาเคชิและอิจิมอนจิ ฮายาโตะ ได้ทรยศองค์กรลับ ช็อกเกอร์ ทาเคชิได้มาเป็นครูสอนวิทยาศาสตร์ที่โรงเรียนมัธยมโจนัน ที่นั่นเขาได้พบกับโคโตมิ นักเรียนหญิงที่ถูกเพื่อนในห้องแกล้งเป็นประจำได้ขอร้องให้เขาไปช่วย จิฮารุ นักร้องสาวชื่อดัง ที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของเธอมาก่อน แต่พอยิ่งสืบลึกก็พบได้มีบางอย่างเกี่ยวข้องกับชอกเกอร์ การปรากฏตัวของพี่ชายของจิฮารุ คาซามิ ชิโร่ ที่กลายเป็นมาสค์ไรเดอร์ V3และเหล่าช็อกเกอร์ไรเดอร์ทั้ง 6 รวมทั้งปฏิกิริยาต่อต้านของอิจิมอนจิที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
เรื่องราวจะเป็นอย่างไร การต่อสู้ของเหล่ามาสค์ไรเดอร์และองค์กรลับ ช็อกเกอร์ได้ปะทุขึ้นอีกครั้งแล้ว
ตัวละคร

หลังจากภาค THE FIRST เขาได้ไปเป็นครูสอนวิชาวิทยาศาสตร์ที่โรงเรียนโจนันและอยู่ในระหว่างหลบหนีช็อกเกอร์ไปด้วย
หลังจากภาค THE FIRST เขาได้ใช้ชีวิตอย่างแบบเพลย์บอย ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสุข แต่ที่จริงปฏิกิริยาต่อต้านในตัวเขาเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
พี่ชายของจิฮารุ ชายหนุ่มปริศนาที่เก็บตัวอยู่ในบ้าน อดีตเคยเป็นเป็นประธานบริษัท ไอทีชื่อดัง ต่อมาถูกช็อกเกอร์จับไปทดลองนาโนโรบอทและกลายเป็น V3 ในช่วงแรกเป็นศัตรูกับไรเดอร์ทั้ง 2 แต่ในที่สุด V3 ก็กลับมาเป็นพวกเพื่อการต่อสู้
เพื่อนสนิทของจิฮารุเป็นคนนิสัยห้าว ๆ และถูกเพื่อนแกล้งบ่อย
น้องสาวของชิโร่เป็นนักร้องชื่อดังที่หายสาบสูญไปซึ่งความจริงแล้วจิฮารุก็เป็นนาโนโรบอทแบบเดียวกับชิโร่แต่ว่าถูกเพื่อนพลักตกบันไดและไปชนกับเครื่องจ่ายไฟแต่ทำให้มีแผลเป็นใบหน้า ภายหลังได้ฆ่าตัวตายโดยการโดดตึกจึงทำให้จิฮารุกลายเป็นจักรกลต้องสาปและคอยหาทางแก้แค้นบริษัทเพลงโดยการสังหารบุคคลที่มีใบหน้า (จากการศัลยกรรม) คล้ายกับเธอและรวมไปถึงฆ่าคนที่ฟังเพลง Platinum Smile อีกด้วย ถึงแม้ว่าจิฮารุจะถูก V3 จัดการไปแล้ว จิฮารุยังมีชีวิตอย่างปริศนา
ความแตกต่างในเนื้อหา

สำหรับมาสค์ไรเดอร์ เดอะเน็กช์ได้มีเนื้อหาที่แตกต่างกับคาเมนไรเดอร์ V3 ดังนี้
คาซามิ ชิโร่ได้ถูกผ่าตัดดัดแปลงโดยช็อคเกอร์ (แต่เดิมคือไรเดอร์รุ่นพี่ทั้งสอง)
น้องสาวของคาซามิ ชิโร่ ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นจิฮารุและได้เป็นจักรกลต้องสาป (แต่เดิมชื่อยูกิโกะและถูกเดสตรอนฆ่า)
ซิสเชอร์จากัวร์และเซนซอว์ลิซาร์ดถูกสร้างขึ้นโดยช็อคเกอร์ (แต่เดิมถูกสร้างโดยเดสตรอน)
ช็อคเกอร์ไรเดอร์ นั้นปรากฏตัวในคาเมนไรเดอร์ เท่านั้นไม่ได้ปรากฏตัวในคาเมนไรเดอร์ V3 แต่อย่างใด
คาเมนไรเดอร์ V3 มีจุดประสงค์ คือ ถูกส่งมากำจัดรุ่นพี่ทั้งสอง(แต่เดิม คือ คอยช่วยรุ่นพี่ทั้งสอง)
เพลงประกอบในภาพยนตร์

เพลงจบ
"Chosen Soldier" ร้องโดย ISSA
เพลงประกอบ
"Platinum Smile" ร้องโดย ริยู โคซะกะ
แหล่งข้อมูลอื่น

MaskedRiderNext.jp - เว็ปไซต์อย่างเป็นทางการ
ยุคโชวะ

ยุคโชวะ (ญี่ปุ่น: 昭和時代; โรมาจิ: Shōwa jidai) คือการนับช่วงยุคหนึ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นในรัชกาลของสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะ (โชวะ) รัชกาลเดียว เริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1926 และสิ้นสุดใน ค.ศ. 1989 รวมระยะเวลาทั้งสิ้น 62 ปี 14 วัน ซึ่งนับได้ว่าเป็นช่วงรัชกาลที่ยาวที่สุดในประวัติศาสตร์ของประเทศญี่ปุ่น อนึ่งในประวัติศาสตร์ของยุคโชวะจะถูกแบ่งเป็นช่วงก่อนปี 1945 ซึ่งเป็นช่วงแห่งการแผ่ขยายแสนยานุภาพทางทหาร และช่วงหลังปี 1945 ซึ่งเป็นช่วงฟื้นฟูประเทศหลังแพ้สงครามจนกระทั่งได้ก้าวขึ้นมาเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจ อุตสาหกรรม และเทคโนโลยี
การเปลี่ยนรัชศก

25 ธันวาคม ค.ศ. 1926 (ปี ไทโช ที่ 15) : ได้มีการประกาศใช้รัชศกโชวะอย่างเป็นทางการหลังการเสด็จสวรรคตของ จักรพรรดิไทโช พร้อมกับการขึ้นสืบราชบัลลังก์ของ เจ้าชายฮิโระฮิโตะ ที่มกุฎราชกุมารและผู้สำเร็จราชการ
7 มกราคม ค.ศ. 1989 (ปี โชวะ ที่ 64): รัชศกโชวะสิ้นสุดลงเมื่อจักรพรรดิโชวะเสด็จสวรรคตพร้อมกับการขึ้นสืบราชบัลลังก์ของ เจ้าชายอากิฮิโตะ พระราชโอรสองค์ใหญ่ที่มกุฎราชกุมาร