stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไพไรต์
ประวัติ

สาเหตุที่ไพไรต์มีอีกชื่อคือทองคนโง่ มาจากเซอร์ มาร์ติน โฟรบิเชอร์ นักสำรวจชาวอังกฤษพบหินสีดำที่เป็นประกายบนเกาะ Kodlunarn ในประเทศแคนาดาในปัจจุบันและเชื่อว่าเป็นทองคำ ในค.ศ. 1577 โฟรบิเชอร์ที่ได้รับเงินสนับสนุนกลับมาที่แคนาดาและตั้งเหมืองเพื่อขุดแร่นี้ ปีต่อมาสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษพระราชทานเงินแก่โฟรบิเชอร์เพื่อสนับสนุนการเดินทางไปที่แคนาดาอีกครั้ง โดยในการเดินทางครั้งนี้โฟรบิเชอร์บรรทุกหินมากว่า 1400 ตัน แต่เมื่อนำหินไปสกัดแร่ กลับพบว่าหินเหล่านี้เป็นหินกลุ่มแอมฟิบอไลต์และไพรอกซีไนต์ที่ไม่มีค่า ที่สุดแล้วหินเหล่านี้ถูกนำไปทำเป็นถนน
คุณสมบัติทางฟิสิกส์

ไพไรต์เป็นแร่ในกลุ่มซัลไฟด์ มีสูตรเคมีคือ FeS2 มีโครงสร้างผลึกแบบลูกบาศก์ มีความหนาแน่น 4.8–5 กรัม/ลูกบาศก์เซนติเมตร ความถ่วงจำเพาะ 4.95–5.10 และค่าความแข็งตามมาตราโมส 6–6.5
ความเชื่อ

มีความเชื่อในประเทศไทยว่าไพไรต์เป็นวัตถุมงคลที่มีอำนาจในการป้องกันสิ่งชั่วร้าย เรียกว่า ข้าวตอกพระร่วง
อ่านเพิ่ม

American Geological Institute, 2003, Dictionary of Mining, Mineral, and Related Terms, 2nd ed., Springer, New York, ISBN 978-3-540-01271-9.
David Rickard, Pyrite: A Natural History of Fool's Gold, Oxford, New York, 2015, ISBN 978-0-19-020367-2.
แหล่งข้อมูลอื่น

Educational article about the famous pyrite crystals from the Navajun Mine
How Minerals Form and Change "Pyrite oxidation under room conditions".
Poliakoff, Martyn (2009). "Fool's Gold". The Periodic Table of Videos. University of Nottingham.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
ไฟรเออร์

ไฟรเออร์คณะออกัสติเนียนรีคอลเลกต์
ไฟรเออร์ (อังกฤษ: Friar) เป็นนักบวชคาทอลิกประเภทหนึ่ง ซึ่งสังกัดคณะนักบวชภิกขาจาร คำว่า ไฟรเออร์ มาจากภาษาอังกฤษ  Friar ซึ่งมาจากภาษาฝรั่งเศส  frère และภาษาละติน frater แปลว่า ภราดา (พี่น้องชาย)  เป็นคำที่คริสตชนยุคแรกใช้เรียกกันภายในกลุ่มเพื่อแสดงความสัมพันธ์ฉันพี่น้อง นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีจึงนำคำนี้มาใช้เป็นชื่อคณะนักบวชที่ตนเองก่อตั้งขึ้น ว่า Ordo Fratrum Minorum  (ในประเทศไทยแปลกันว่า คณะภราดาน้อย) ต่อมาคำว่าไฟรเออร์จึงแพร่หลายไปใช้กับคณะนักบวชอื่น ๆ (เฉพาะบางคณะ)
ข้อแตกต่างระหว่างไฟรอาร์กับนักพรต

ทั้งไฟรเออร์และนักพรต (monk) ต่างเป็นนักบวชคาทอลิก แต่มีวัตรปฏิบัติต่างกัน ไฟรเออร์เป็นนักบวชที่เน้นวัตรด้านเผยแพร่ศาสนา ในยุคแรก ๆ ไฟรเออร์ไม่มีที่พักประจำ แต่จะเร่ร่อนไปเรื่อย ๆ ดำรงชีวิตโดยขอปัจจัยยังชีพจากประชาชน ไฟรเออร์จึงมีความเป็นอยู่ใกล้ชิตกับสังคมมาก ขณะที่นักพรตจะเน้นวัตรการอธิษฐาน (prayer) การเพ่งพินิจ (contemplation) มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งเรียกว่าอารามซึ่งแยกต่างหากจากสังคม ยังชีพด้วยการเกษตรเลี้ยงตนเองภายในอารามนั้น
คณะนักบวชไฟรเออร์

ตามสภาสังคายนาลียงครั้งที่สอง ระบุว่าคณะไฟรเออร์แบ่งเป็น 2 ชั้น คือคณะใหญ่ 4 คณะ  ได้แก่
คณะนักเทศน์ หรือที่รู้จักในนามคณะดอมินิกัน ได้รับฉายาว่าไฟรเออร์ชุดดำ (Black Friars) เพราะสวมเสื้อคลุมยาวสีดำทับแฮบิต คณะนี้ก่อตั้งโดยนักบุญดอมินิกในปี ค.ศ. 1215
คณะภราดาน้อย หรือที่รู้จักกันในนามคณะฟรันซิสกัน มีฉายาว่าไฟรเออร์ชุดเทา (Grey Friar)  ก่อตั้งโดยนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี
คณะคาร์เมไลท์ ได้รับฉายาว่าไฟรเออร์ชุดขาว (White Friars)
คณะออกัสติเนียน เดิมเป็นกลุ่มฤๅษีที่ยึดถือวินัยของนักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป ต่อมาจึงรวมกันเป็นคณะเดียว
คณะเล็กมี 10 คณะ  ได้แก่
คณะทรินิแทเรียน ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1198
คณะเมอร์ซีดาเรียน ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1218
คณะผู้รับใช้ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1240
คณะมินิม ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1474
คณะภราดาน้อยคอนเวนชวล ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1521
คณะภราดาน้อยกาปูชิน ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1525
คณะคาร์เมไลท์ไม่สวมรองเท้า ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1568
คณะออกัสติเนียนรีคอลเลกต์ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1598
คณะทรินิแทเรียนไม่สวมรองเท้า ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1599
คณะการชดใช้บาป ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1781
ไฟฟ์ (อัลบั้มมารูนไฟฟ์)

ไฟฟ์ (อังกฤษ: V) เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ห้าของวงดนตรีป๊อปร็อกอเมริกัน มารูนไฟฟ์ ออกจำหน่ายโดยค่ายอินเตอร์สโคปเรเคิดส์ เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2014
ไฟฟ์ เป็นอัลบั้มแรกของมารูนไฟฟ์ที่ออกจำหน่ายโดยค่ายอินเตอร์สโคปหลังสังกัดเก่าคือเอแอนด์เอ็มอ็อกโทนเรเคิดส์โอนย้ายศิลปินจำนวนมากมายังค่ายดังกล่าว อัลบั้มยังได้ตำแหน่งคีย์บอร์ด เจสซี คาร์ไมเคิล กลับมาร่วมงานหลังจากหายไปจากการบันทึกเสียง การทัวร์คอนเสิร์ต และการส่งเสริมอัลบั้มโอเวอร์เอกซ์โพสด์ อัลบั้มไฟฟ์เปิดตัวที่อันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ด 200 ขายได้ 164,000 หน่วยในสัปดาห์แรก อัลบั้มมีซิงเกิล 3 เพลง ได้แก่ "แม็ปส์" "แอนิมัลส์" และ "ชูการ์" ขึ้นสูงสุดที่อันดับ 6, 3 และ 2 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ตามลำดับ ซิงเกิล "ดิสซัมเมอส์กอนนาเฮิร์ตไลก์อะมาเธอร์ฟักเกอร์" ออกจำหน่ายในวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2015 ซิงเกิลที่ห้า "ฟิลิงส์" ออกจำหน่ายวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2015
ไฟสต์

| ไฟสต์ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: เลสลี ไฟสต์
เกิด:  (1976-02-13) 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1976 (48 ปี)
แนวเพลง: ป็อปร็อก, แอนตี้โฟล์ก, อินดี้โฟล์ก, บาโรกป็อป
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: เสียงร้อง, กีตาร์, เปียโน, บันโจ
ช่วงปี: 1991-ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Arts & Crafts, Cherrytree, Interscope
เลสลี ไฟสต์ (อังกฤษ: Leslie Feist) เกิดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1976 ในแอมเฮิร์สต์ โรวาสโกเทีย แคนาดา เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ชาวแคนาดา เธอมีผลงานเพลงในฐานะศิลปินเดี่ยวในนาม ไฟต์ และเธอยังเป็นสมาชิกวงอินดี้ร็อก ที่ชื่อ โบรเคนโซเชียลซีน
ในงานแจกรางวัลจูโน่ ปี 2008 เมื่อวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 2008 เธอได้รับรางวัลถึง 5 รางวัล รวมถึงสาขา นักแต่งเพลงประจำปี, ศิลปินประจำปี, อัลบั้มเพลงป็อปประจำปี, อัลบั้มประจำปี และ ซิงเกิลประจำปี
ผลงานเพลง

1999: Monarch (Lay Your Jewelled Head Down)
2004: Let It Die (#36 Heatseekers)
2006: Open Season
2007: The Reminder (#2 CAN, #16 US, #28 UK)
ไฟโตเอสโตรเจน

โครงสร้างทางเคมีของไฟโตเอสโตรเจนที่พบทั่วไปในพืช (บนและกลาง) เทียบกับเอสโตรเจน (ล่าง) ที่พบในสัตว์
ไฟโตเอสโตรเจน (อังกฤษ: phytoestrogen) เป็นเอสโตรเจนชนิดหนึ่งที่พบในพืช ไฟโตเอสโตรเจนเป็นเซโนเอสโตรเจนที่ไม่ได้สร้างจากระบบต่อมไร้ท่อ  แต่ได้รับจากการทานพืชและอาหารแปรรูป ไฟโตเอสโตรเจนมีโครงสร้างคล้ายเอสตราไดออล ซึ่งเป็นหนึ่งในฮอร์โมนเพศหญิงหลัก จึงสามารถจับกับตัวรับเอสโตรเจนและออกฤทธิ์เลียนแบบและบางครั้งเป็นตัวยับยั้งเอสโตรเจน ไฟโตเอสโตรเจนไม่ใช่สารอาหารจำเป็นเนื่องจากไม่เกิดโรคหากขาด และไม่พบว่ามีส่วนในการทำงานปกติของร่างกาย
ไฟโตเอสโตรเจนเป็นกลุ่มสารประกอบพืชที่ไม่ใช่สเตียรอยด์ที่มีความหลากหลาย ส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่มฟีนอลที่พบในธรรมชาติ เช่น คูเมสแทน พรีนิลฟลาโวนอยด์และไอโซฟลาโวน นอกจากนี้ยังมีสารอื่น ๆ ที่เป็นไฟโตเอสโตรเจนแต่ไม่จัดอยู่ในสามกลุ่มนี้ เช่น ลิกแนน สติลบีนอยด์ และไมโคเอสโตรเจน (เอสโตรเจนจากเห็ดรา)
ไฟโตเอสโตรเจนพบทั่วไปในโปรตีนถั่วเหลือง ถั่ว ข้าว ข้าวโอ๊ต ข้าวบาร์เลย์ กาแฟ แอปเปิลและแคร์รอต คำว่าไฟโตเอสโตรเจนมาจากการรวมคำภาษากรีก 2 คำคือ φυτόν (phutón) แปลว่าพืช กับ estrogen ซึ่งมาจาก οἶστρος (oîstros) แปลว่าความต้องการทางเพศ มีสมมติฐานว่าพืชใช้ไฟโตเอสโตรเจนในการควบคุมภาวะเจริญพันธุ์ของสัตว์กินพืชเพศเมีย เพื่อป้องกันประชากรมากเกินไป
นักวิทยาศาสตร์สังเกตไฟโตเอสโตรเจนครั้งแรกในปี ค.ศ. 1926 แต่ยังไม่ทราบว่าส่งผลอย่างไรต่อเมแทบอลิซึมในมนุษย์และสัตว์ จนกระทั่งในคริสต์ทศวรรษ 1940–1950 มีการพบว่าไฟโตเอสโตรเจนส่งผลต่อความสามารถมีลูกของแกะที่กินพืชจำพวกโคลเวอร์ (สกุล Trifolium) ซึ่งอุดมไปด้วยสารชนิดนี้
ไฟนอลแฟนตาซี แทกติกส์ แอดวานซ์

ไฟนอลแฟนตาซี แทกติกส์ แอดวานซ์ (อังกฤษ: Final Fantasy Tactics Advance) คือ เกมชุดไฟนอลแฟนตาซีอีกภาคหนึ่ง ซึ่งได้รับการนำลงเครื่องเกมบอยแอดวานซ์เป็นครั้งแรกของซีรีส์ ผลิตโดยบริษัทสแควร์เอนิกซ์ และวางจำหน่ายในปี 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546
เนื้อเรื่อง

เรื่องราวในเกมเกิดขึ้นในโลกแห่งความจริง ตัวเอกของเรื่อง มาร์ช ซึ่งอยู่ในเมืองที่ชื่อ เซนท์ไอวาลิซ กับเพื่อนๆของเขา คือ มิวท์, ลิซ และดอน น้องชายของเขาเอง วันหนึ่งมิวท์นำหนังสือประหลาดมาให้ทั้งสี่ดูและทำให้โลกที่อยู่ในหนังสือเป็นจริงขึ้นมา มาร์ชตื่นขึ้นและพบว่าเขาอยู่ในประเทศที่ชื่อไอวาลิซ ประเทศที่อยู่ในหนังสือ เขาได้พบว่าทางเดียวที่จะได้กลับบ้านคือต้องทำลายคริสตัลทั้ง 4 ที่ค้ำจุนโลกอยู่ แต่ทว่าเพื่อนๆของเขา ทั้งลิซและดอน ต่างต้องการที่จะอยู่ในโลกนี้ต่อไปและมิวท์เองซึ่งต้องการให้โลกนี้คงอยู่ตลอดกาล เพราะเขาได้มีแม่และพ่อที่แสนดี ส่วนลิซสาเหตุที่ไม่อยากกลับก็คือ เธอไม่อยากให้ผมของเธอเป็นสีขาวในโลกแห่งความจริง
อิวาลิซ

โลกอิวาลิซเป็นชื่อโลกเดียวกันกับในเกมไฟนอลแฟนตาซี แทกติกส์ และไฟนอลแฟนตาซี XII โดยจะประกอบด้วยเผ่าพันธุ์ทั้งหมด 5 เผ่าพันธุ์อันได้แก่ มนุษย์, มูเกิล, อึงโม, วิเอรา และบังกา
โลกอิวาลิซเป็นโลกที่ขับเคลื่อยด้วยกฎ ในทุก ๆ วันและทุก ๆ การต่อสู้จะมีกฎบังคับใช้และผู้ที่กระทำผิดจะต้องถูกให้ใบเหลืองและใบแดงขึ้นอยู่กับความรุนแรงของกฎ และต้องถูกส่งไปอยู่เรือนจำ ในช่วงท้าย ๆ เกมกฎจะมีต่อวันเพิ่มขึ้น แต่ผู้เล่นก็สามารถเปลี่ยนกฎได้โดยใช้การ์ด
ระบบอาชีพ

ในเกมภาคนี้ใช้ระบบอาชีพที่คล้ายคลึงกับภาค V โดยผู้เล่นจะสามารถนำอะบิลิตี้ของอาชีพอื่นมาใส่ให้กับอาชีพใหม่ได้ โดยแต่ละอาชีพจะสามารถเรียนรู้อะบิลิตีใหม่ผ่านอาวุธแต่ละชนิด เมื่อใช้อะบิลิตีซ้ำ ๆ จนเกิดชำนาญ ก็จะสามารถเอาอะบิลิตีไปใส่ให้กับอาชีพอืน่ ๆ ได้ แต่ละอาชีพจะสงวนให้กับแต่ละเผ่าพันธุ์ด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (อังกฤษ)
| ด ค กไฟนอลแฟนตาซี |
| --- | --- |
เกมหลัก:  ไฟนอลแฟนตาซี  II  III  IV  V  VI  VII (รีเมค, รีเบิร์ธ)  VIII  IX  X  XI  XII  XIII  XIV 1.0  2.0 เฮเวนส์เวิร์ด  สตอร์มบลัด  ชาโดว์บริงเกอส์  เอนด์วอล์คเกอร์  XV  XVI 
เกมอื่น ๆ:  Airborne Brigade  All the Bravest  Artniks  Brave Exvius  Dimensions  Explorers  Mobius  Mystic Quest  Record Keeper  Toki no Suishō  The 4 Heroes of Light  World 
ชุดเกมย่อย:  คริสตัลโครนิเคิลส์  ดิซซิเดีย  แทกติกส์ (เดอะวอร์ออฟเดอะไลออนส์)  แทกติกส์ แอดวานซ์  Theatrhythm Curtain Call  ไทป์-0 HD  Agito  Online 
ภาพยนตร์และแอนิเมชั่น:  Legend of the Crystals  The Spirits Within  อันลิมิตเต็ด  แอดเวนต์ชิลเดรน  บราเธอร์ฮูด  คิงส์เกลฟ 
ตัวละครถาวร:  ซิด  โจโคโบะ  โมกลี
ไฟฟ์ (วงดนตรี)

นักดนตรี
ไฟฟ์ (อังกฤษ: Five หรือเขียนว่า 5ive) เป็นวงป็อป/บอยแบนด์ จากอังกฤษประกอบด้วยสมาชิก 5 คน ที่ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1997 โดยทีมงานที่ก่อตั้งวงสไปซ์เกิลส์ เซ็นสัญญากับไซมอน โคเวลล์ วงประสบความสำเร็จพอควรทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสหราชอาณาจักร บางส่วนในยุโรป รัสเซีย บางส่วนในเอเชีย บราซิล อิสราเอล ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์และสหรัฐอเมริกา พวกเขาแตกวงเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 2001 มียอดขายเกือบ 20 ล้านชุด มีซิงเกิลติดท็อป 10 อยู่ 11 ซิงเกิล และมีอัลบั้มติดท็อป 10 อยู่ 4 อัลบั้มในสหราชอาณาจักร
สมาชิก 5 คนของวงประกอบด้วยสก็อตต์ โรบินสัน, ริตชี เนวิลล์, เจสัน 'เจ' บราวน์, ริชาร์ด 'เอบส์' บรีนและฌอน คอนลอน ต่อมาสมาชิกดั้งเดิม 4 คนกลับมารวมตัวกันใหม่เมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 2006 แต่หลังจาก 7 เดือนที่กลับมา ไฟฟ์ก็ประกาศผ่านทางเว็บไซต์ทางการของวงว่าวงได้แยกกันอีกครั้ง
สมาชิก

| สมาชิก | สมาชิก | 1997 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 |  | 2006 | 2007 |  | 2012 | 2013 | 2014 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Abz Love  (1997–2001, 2006–2007, 2012–ปัจุจบัน ) |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | Ritchie Neville  (1997–2001, 2006–2007, 2012–ปัจุจบัน ) |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | Scott Robinson (1997–2001, 2006–2007, 2012–ปัจุจบัน ) |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | Sean Conlon (1997–2001, 2012–ปัจุจบัน) |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | J Brown (1997–2001, 2006–2007) |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |

Note: those in bold are current members.
อัลบั้ม

5ive (1998)
Invincible (1999)
Kingsize (2001)
ทัวร์

5ive in Tour (1998–1999)
Invincible Tour (2000)
5ive Greatest Hits Tour (2013–2014)
The Big Reunion (2013)
โฟร์โมสต์

| --- | --- |
ประเภท: อาหารและเครื่องดื่ม
อุตสาหกรรม: ผลิตภัณฑ์จากนม
รูปแบบ: ผลิตภัณฑ์จากนม
ก่อนหน้า: บจก.โฟร์โมสต์ อาหารนม (กรุงเทพฯ) บมจ.ฟรีสแลนด์ ฟูดส์ โฟร์โมสต์ (ประเทศไทย)
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2499
สำนักงานใหญ่: ชั้น 5 อาคารเอสพี เลขที่ 388 ถนนพหลโยธิน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร
พื้นที่ให้บริการ: ประเทศไทย
ผลิตภัณฑ์: นมยูเอชที นมเปรี้ยว/โยเกิร์ต นมข้นหวาน/นมข้นจืด
เว็บไซต์: https://www.foremostthailand.com www.frieslandcampina.com
โฟร์โมสต์ (อังกฤษ: Foremost) เป็นชื่อเครื่องหมายการค้าของผลิตภัณฑ์จากนม ซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารงานและกำกับดูแลคุณภาพโดยกลุ่ม รอยัลฟรีสแลนด์คัมพิน่า (Royal FrieslandCampina) กลุ่มสหกรณ์โคนมรายใหญ่ จากราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์, สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี และราชอาณาจักรเบลเยียม ปัจจุบันมีบริษัทในเครือกว่า 34 ประเทศทั่วโลก สำหรับในประเทศไทยบริหารงานโดย บริษัท ฟรีสแลนด์คัมพิน่า (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน)
ประวัติ

โฟร์โมสต์ (ประเทศไทย) เริ่มดำเนินธุรกิจผลิตและจัดจำหน่าย ผลิตภัณฑ์ไอศกรีมและนมคืนรูป ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2499 โดยก่อตั้งบริษัท โฟร์โมสต์ อาหารนม (กรุงเทพฯ) จำกัด  พร้อมทั้งเปิดโรงงานแห่งแรกขึ้นที่เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร ต่อมาในปี พ.ศ. 2510 เปิดโรงงานแห่งใหม่ที่สำโรง จังหวัดสมุทรปราการ ต่อมาในปี พ.ศ. 2512 เพิ่มผลิตภัณฑ์นมข้นหวานและนมข้นจืด ต่อมาในปี พ.ศ. 2521 เพิ่มกำลังการผลิตเพื่อรองรับการส่งออก ไปยังกลุ่มประเทศในทวีปเอเชียคือ สาธารณรัฐสิงคโปร์, เขตปกครองพิเศษฮ่องกง, สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) และสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว จากนั้นเมื่อปี พ.ศ. 2527 เริ่มจำหน่ายผลิตภัณฑ์นมยูเอชที และในปี พ.ศ. 2536 เริ่มจำหน่ายผลิตภัณฑ์นมเปรี้ยวยูเอชที
อนึ่ง เมื่อปี พ.ศ. 2535 โฟร์โมสต์ (ประเทศไทย) ขายธุรกิจไอศกรีมให้แก่วอลล์ เนื่องจากต้องการบริหารธุรกิจหลัก คือจำหน่ายผลิตภัณฑ์จากนมเพียงอย่างเดียว นอกจากนี้ โฟร์โมสต์ (ประเทศไทย) ยังเคยดำเนินธุรกิจ ร้านจำหน่ายไอศกรีม ศาลาโฟร์โมสต์ ซึ่งเปิดสาขาอยู่กับโรงภาพยนตร์ขนาดใหญ่ในกรุงเทพมหานคร เช่น ศาลาเฉลิมไทย โรงภาพยนตร์สยาม เป็นต้น แต่ปัจจุบันยุติกิจการนี้แล้ว
วันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 โฟร์โมสต์แถลงว่า ได้ปิดโรงงานที่เขตหลักสี่ ยุติการผลิตและจัดจำหน่ายนมพาสเจอร์ไรซ์หลังจากผลิตมา 65 ปี เนื่องจากขาดทุน 1,300 ล้านบาทเป็นครั้งแรก แต่จะเน้นผลิตผลิตภัณฑ์นมแบบเก็บรักษาได้ยาวนานแทน
ผลิตภัณฑ์

นมโฟร์โมสต์โอเมก้า 369  รสจืด, หวาน, ช็อกโกแลต, นมโฟร์โมสต์โอเมก้า 369 โกลด์ และ นมโฟร์โมสต์โอเมก้า 369 โยเกิร์ตดริ๊งค์
นมยูเอชที "โฟร์โมสต์"
รสจืด, หวาน, ช็อกโกแลต, สตรอเบอร์รี, กล้วย, พร่องมันเนยรสจืด และพร่องมันเนย รสช็อกโกแลต
นมเปรี้ยวยูเอชที "โยโมสต์",
โยเกิร์ตชนิดถ้วย "โฟร์โมสต์"
นมข้นจืด/นมข้นหวาน "เรือใบ", "นกเหยี่ยว", "มายบอย"
ฯลฯ
ดูเพิ่ม

ดัชมิลล์
หนองโพ
นมไทย-เดนมาร์ค
ซีพี-เมจิ
นมจิตรลดา
แมกโนเลียกิงโกะพลัส
แลคตาซอย
แอนลีน
แหล่งข้อมูลอื่น

บริษัท ฟรีสแลนด์คัมพิน่า เฟรช (ประเทศไทย) จำกัด
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ฟรีสแลนด์ คัมพินา (ประเทศไทย) เก็บถาวร 2015-05-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไพก์

การจำลองกองร้อยพลหอกไพก์ช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17  ในช่วงเวลาดังกล่าว หน้าที่หลักของพลหอกไพก์ได้แปรเปลี่ยนไปเป็นการคุ้มกันพลปืนคาบศิลาประจำหน่วยของตนจากการบุกประชิดของทหารม้า
ไพก์ (อังกฤษ: pike) เป็นอาวุธหอกยาวที่ออกแบบมาสำหรับใช้แทงและดันเป็นหลัก พบการใช้งานในการสงครามของทวีปยุโรปตั้งแต่สมัยกลางตอนปลาย ไปจนถึงช่วงเวลาส่วนมากของสมัยใหม่ตอนต้น เป็นอาวุธประจำกายทหารราบ เวลาใช้จะจัดกระบวนเป็นจัตุรัสหอก หอกไพก์ถูกแทนที่เป็นส่วนมากโดยปืนคาบศิลาติดดาบปลายปืน ไพก์ถือเป็นอาวุธหลักและสัญลักษณ์ของทหารรับจ้างสวิส หน่วยทหารรับจ้างลันทซ์เนกของกลุ่มประเทศผู้พูดภาษาเยอรมัน และกลุ่มประชาชนติดอาวุธซ็อง-กูว์ล็อตของฝรั่งเศส ซาริซา อาวุธที่มีลักษณะคล้ายหอกไพก์ได้มีการใช้งานมาก่อนแล้วตั้งแต่สมัยโบราณ โดยกองทหารแฟแลงซ์ชองชาวมาซิโดเนียโบราณในยุคของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช
ลักษณะ

หอกไพก์เป็นอาวุธที่มีความยาวแตกต่างคละกันไป ไล่ตั้งแต่ 3 ถึง 7 เมตร (9.8 ถึง 23.0 ฟุต) หลักในการจำแนกหอกออกจากไพก์โดยทั่วไปจะถือเอาเกณฑ์ความยาวเป็นหลัก หากหอกนั้นมีความยาวเกินกว่าที่จะสามารถถือได้ด้วยมือเดียวได้ หอกนั้นถือเป็นไพก์[ต้องการอ้างอิง] ไพก์มีน้ำหนักประมาณ 2 ถึง 6 กิโลกรัม (4.4 ถึง 13.2 ปอนด์) เซอร์จอหน์ สมิธ นักเขียนตำราทางทหารในคริสต์ศตวรรษที่ 16 แนะนำว่าหอกไพก์ที่มีน้ำหนักเบาใช้งานได้ดีกว่าไพก์ที่มีน้ำหนักมาก ตัวลำของของไพก์ทำจากไม้ หัวหอกทำจากโลหะหรือเหล็กกล้าติดเข้ากับลำหอก ส่วนของปลายลำไม้ใกล้หัวหอกมักถูกเสริมด้วยเหล็กแผ่น เรียกว่า "แก้ม" หรือ แลนเก็ตส์ เมื่อกองกำลังของกองทัพฝ่ายตรงข้ามทั้งสองถือไพก์ มันมักจะเติบโตในรูปแบบ การแข่งขันทางอาวุธ โดยมีความยาวทั้งด้ามและส่วนหัวเพื่อให้พลทหารของฝ่ายหนึ่งได้เปรียบในการต่อสู้[ ต้องการอ้างอิง ] ความยาวสุดของอาวุธดังกล่าวต้องใช้ไม้ที่แข็งแรง เช่น ขี้เถ้า ปรุงรสอย่างดีสำหรับเสา ซึ่งเรียวเข้าหาจุดเพื่อป้องกันไม่ให้ไพก์หย่อนคล้อยที่ปลาย แม้ว่าด้ามจะหย่อนหรืองอเล็กน้อยก็ตาม ปัญหาในการจัดการไพก์ มันเป็นข้อผิดพลาดทั่วไปที่จะเรียกว่าเสามีดของไพก์ อาวุธดังกล่าวเรียกโดยทั่วไปว่า ง้าว ดาบ ยาว แรนเซอร์ ตั๋วเงิน หรือ โวลจ์
ไพก์ที่ยาวมากทำให้สามารถตั้งหัวไพก์จำนวนมากให้กับศัตรูได้ โดยผู้ถือไพก์จะอยู่ในระยะไกลกว่า แต่ยังทำให้ไพก์เทอะทะในการต่อสู้ระยะประชิดด้วย นั่นหมายความว่าคนไพก์จะต้องติดตั้งอาวุธเพิ่มเติมที่สั้นกว่า เช่น มีดสั้น หรือ ดาบ เพื่อป้องกันตัวเองหากการต่อสู้ลดระดับลงจนกลายเป็นการต่อสู้ ระยะประชิด อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้ว ทหารไพก์พยายามหลีกเลี่ยงการต่อสู้ที่ไม่เป็นระเบียบ ซึ่งทำให้พวกเขาเสียเปรียบ เพื่อรวมความยากลำบากเข้าด้วยกันในระยะประชิด นักไพก์แมนมักจะไม่มีโล่หรือมีเพียงโล่ขนาดเล็กเท่านั้น ซึ่งจะจำกัดการใช้งานในการต่อสู้ระยะประชิด
กลยุทธ์

ไพก์มีขนาดเทอะทะมักถูกใช้ในลักษณะจงใจและป้องกัน มักใช้ร่วมกับ อาวุธปล่อยนำวิถี และอาวุธระยะประชิด อื่นๆ อย่างไรก็ตาม กองทหารที่ได้รับการฝึกฝนมาดีกว่านั้นสามารถใช้ไพก์ในการโจมตีเชิงรุกได้ โดยทหารไพก์แต่ละระดับจะได้รับการฝึกฝนให้ถือไพก์ของตน เพื่อที่พวกเขาจะได้มอบหัวไพก์สี่หรือห้าชั้นที่พุ่งออกมาจากด้านหน้าของขบวนทหารราบของศัตรู[ จำเป็นต้องอ้างอิง ]
ตราบเท่าที่มันรักษาความสงบเรียบร้อย ขบวนดังกล่าวสามารถเคลื่อนตัวไปเหนือทหารราบของศัตรูได้ แต่ก็มีจุดอ่อนอยู่ คนทั้งหมดเคลื่อนไปข้างหน้าโดยหันหน้าไปในทิศทางเดียวและไม่สามารถหมุนได้อย่างรวดเร็วหรือมีประสิทธิภาพเพื่อปกป้องสีข้างหรือด้านหลังของขบวนรถที่เปราะบาง และไม่สามารถรักษาความสามัคคีบนพื้นที่ไม่เรียบได้ ดังที่ชาวสก็อตพบว่าต้องเสียค่าใช้จ่ายใน ยุทธการที่ภูมิฟลอดเดน กลุ่มคนจำนวนมากที่ถือไพก์เทอะทะเช่นนั้นอาจเป็นเรื่องยากที่จะหลบหลีกด้วยวิธีอื่นใดนอกจากการเคลื่อนไหวตรงไปตรงมา
ผลที่ตามมาก็คือรูปแบบไพก์เคลื่อนที่ดังกล่าวพยายามที่จะให้กองทหารสนับสนุนปกป้องสีข้างของตนหรือจะหลบหลีกเพื่อโจมตีศัตรูก่อนที่จะถูกขนาบข้างได้ นอกจากนี้ยังมีความเสี่ยงที่ขบวนจะไม่เป็นระเบียบ นำไปสู่การต่อสู้ระยะประชิดที่สับสนซึ่งนักไพก์มีช่องโหว่ตามที่กล่าวข้างต้น[ จำเป็นต้องอ้างอิง ]
ตามที่เซอร์จอห์น สมิธกล่าวไว้ มีสองวิธีที่รูปแบบไพก์ที่เป็นปฏิปักษ์จะเผชิญหน้ากันซึ่งต้องระมัดระวังหรือการร้าว แนวทางที่ระมัดระวังเกี่ยวข้องกับการฟันดาบที่ความยาวของไพก์ ในขณะที่แนวทางเชิงรุกเกี่ยวข้องกับการปิดอย่างรวดเร็ว โดยแต่ละห้าอันดับแรกจะให้แรงผลักดันอันทรงพลังเพียงครั้งเดียว ในแนวทางที่ดุดัน อันดับแรกจะหันไปใช้ดาบและมีดสั้นทันที หากการแทงจากห้าอันดับแรกล้มเหลวในการทำลายรูปแบบไพก์ของฝ่ายตรงข้าม สมิตถือว่าวิธีการระมัดระวังนั้นน่าหัวเราะ แม้ว่าโดยพื้นฐานแล้วจะเป็นอาวุธทางทหาร แต่ไพก์อาจมีประสิทธิผลอย่างน่าประหลาดใจในการรบเดี่ยว และแหล่งข้อมูลหลายแห่งในศตวรรษที่ 16 อธิบายว่าจะใช้อย่างไรในสถานการณ์การดวล นักฟันดาบในสมัยนั้นมักจะฝึกฝน และแข่งขันกันโดยใช้ไม้เท้ายาวแทนไพก์ จอร์จ ซิลเวอร์ ถือว่าระยะ 5.5 เมตร (18 ฟุต) ไพก์เป็นหนึ่งในอาวุธที่ได้เปรียบมากกว่าสำหรับการต่อสู้เดี่ยวในที่โล่ง ทำให้มีโอกาสเหนืออาวุธทั้งหมดที่สั้นกว่า 2.4 เมตร (7.9 ฟุต) หรือดาบ และกริช/โล่รวมกัน
การสงครามหอกและปืนไฟ

หลังสงครามอิตาลี ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 15 จนถึงปลายศตวรรษที่ 16 กองทัพยุโรปส่วนใหญ่ใช้ไพก์ ซึ่งมักจะใช้ร่วมกับอาวุธปืนดึกดำบรรพ์ เช่น อาร์เควบัส และ คาลิเวอร์ [ จำเป็นต้องอ้างอิง ]
ตัวอย่างที่สำคัญของการพัฒนานี้คือ เทอร์ซิโอ ของสเปน ซึ่งประกอบด้วยจตุรัสขนาดใหญ่ของนักเล่นพิเกเมน พร้อมด้วยฝูงบินอาร์เกบูซีเยร์ขนาดเล็กที่เคลื่อนตัวได้เคลื่อนตัวไปตามแนวเส้นรอบวง เช่นเดียวกับผู้ชายที่ติดอาวุธแบบดั้งเดิม องค์ประกอบทั้งสามนี้ก่อให้เกิดการผสมผสานบทบาททางยุทธวิธีที่สนับสนุนซึ่งกันและกัน ได้แก่ พวกนักเก็บอาวุธที่บุกโจมตีแนวข้าศึก พวกนักเก็บเพลิงปกป้องพวกนักเก็บปืนจากการโจมตีของทหารม้าของศัตรู และทหารที่ติดอาวุธซึ่งโดยทั่วไปจะติดอาวุธด้วย ดาบ และ ไพก์ ต่อสู้กับพวกนักเก็บปืนของศัตรูเมื่อสองคน สี่เหลี่ยมฝ่ายตรงข้ามได้สัมผัสกัน เทอร์ซิโอ ส่งทหารไพก์จำนวนน้อยกว่าเสาสวิส และลันด์สเนชท์ ขนาดใหญ่และการจัดขบวนของพวกมันก็ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีความยืดหยุ่นมากกว่าในสนามรบในที่สุด[ จำเป็นต้องอ้างอิง ]
รูปแบบผสมของบรรทัดฐานสำหรับทหารราบชาวยุโรป โดยมีหลายคน แต่ไม่ใช่ทั้งหมดที่ต้องการเลียนแบบ เทอร์ซิโอในอังกฤษ การรวมกันของ นักบิลแมน นักธนู และทหารถืออาวุธยังคงเป็นบรรทัดฐาน แม้ว่าสิ่งนี้จะเปลี่ยนไปเมื่ออุปทานของ ต้นยู บนเกาะลดน้อยลง[ จำเป็นต้องอ้างอิง ]
เปอร์เซ็นต์ของผู้คนที่ติดอาวุธปืนในรูปแบบคล้าย เทอร์ซิโอ เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่ออาวุธปืนมีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี ความก้าวหน้านี้เชื่อกันว่าเป็นจุดจบของทหารม้าเมื่อในความเป็นจริงมันฟื้นขึ้นมา ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 16 จนถึงศตวรรษที่ 17 มีการใช้รูปแบบไพก์ขนาดเล็ก เพื่อป้องกันทหารเสือที่ติดอยู่อย่างสม่ำเสมอ ซึ่งมักจะเป็นบล็อกกลางที่มีหน่วยยิงปืนสองหน่วยย่อย เรียกว่า "ปลอกกระสุน" ทั้งสองข้างของไพก์ แม้ว่าทหารราบที่ถูกกว่าและมีความสามารถรอบด้านจะหันมาใช้อาวุธปืนมากขึ้น แต่สัดส่วนของทหารม้าในกองทัพยังคงสูงอยู่[ จำเป็นต้องอ้างอิง ]
ในช่วง สงครามกลางเมืองอังกฤษ (ค.ศ. 1642–1651) กองทัพรุ่นใหม่ (ค.ศ. 1646–1660) ในตอนแรกมีทหารราบ 2 นายสำหรับพลทหารแต่ละคน  ทหารถือปืนคาบศิลาสองคนแต่สำหรับนักไพก์แมนแต่ละคนไม่ใช่ส่วนที่ตกลงกันซึ่งใช้ทั่วยุโรป และเมื่อในปี ค.ศ. 1658 โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ซึ่งในขณะนั้นคือ ลอร์ดผู้พิทักษ์ ได้ส่งกองกำลังของกองทัพต้นแบบใหม่ไปยังแฟลนเดอร์สเพื่อสนับสนุนพันธมิตรฝรั่งเศสของเขาภายใต้เงื่อนไขของสนธิสัญญาปารีส ค.ศ. 1657  เขาได้จัดหาทหารถือปืนคาบศิลาและทหารไพก์ในจำนวนเท่ากัน ในสนามรบทหารราบขาดการป้องกันจากทหารม้าของศัตรู และทหารราบทั้งสองประเภทก็สนับสนุนซึ่งกันและกัน
หลังการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ กองทัพอังกฤษ ใช้พลทหารไพก์ และในปี ค.ศ. 1697 (ปีสุดท้ายของ สงครามเก้าปี ) กองพันทหารราบอังกฤษที่สู้รบในประเทศต่ำยังคงมีทหารราบสองคนต่อทหารไพก์ทุกคน และต่อสู้ในรูปแบบดั้งเดิมของทหารไพก์ห้าระดับที่อยู่ลึกลงไป โดยมีทหารราบหกอันดับในแต่ละด้าน ตามข้อมูลของ จอห์น เคอร์ซีย์ ในปี 1706 โดยทั่วไปไพก์จะอยู่ที่ 4.3 ถึง 4.9 m (14 ถึง 16 ft) ความยาว
อ่านเพิ่ม

Delbrück, Hans.  History of the Art of War, originally published in 1920; University of Nebraska Press (reprint), 1990 (trans. J. Renfroe Walter). Volume III: Medieval Warfare.
Fegley, Randall.  The Golden Spurs of Kortrijk: How the Knights of France Fell to the Foot Soldiers of Flanders in 1302, Jefferson, NC: McFarland, 2002.
McPeak, William.  Military Heritage, 7(1), August 2005, pp. 10,12,13.
Oman, Charles. A History of the Art of War in the Sixteenth Century. London: Methuen & Co., 1937.
Parker, Geoffrey.  The Military Revolution: Military Innovation and the Rise of the West 1500–1800, Cambridge University Press, 1996.
Smith, Goldwyn.  Irish History and the Irish Question, New York: McClure, Phillips & Co., 1905.
Vullaimy, C. E. Royal George: A Study of King George III, His Experiment in Monarchy, His Decline and Retirement, D. Appleton-Century Company, Inc., 1937.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Pikes
นักจำลองประวัติศาสตร์แต่งกายเป็นพลหอกไพก์ในงานเทศกาล เลอเอสคาเลด ในนครเจนีวา เมื่อ ค.ศ. 2009
เจ้าหน้าที่ผู้ช่วยผู้บังคับการเรือชาวอเมริกันจำลองการฝึกซ้อมไพก์ขึ้นเครื่องอีกครั้ง
นักไพก์แมน (ศตวรรษที่ 16-17) จาก โครเอเชีย จัดแสดงใน พิพิธภัณฑ์เมจิมูร์เยเคาน์ตี้
ไฟนอลแฟนตาซี IV
รูปแบบการเล่น

ไฟนอลแฟนตาซี IV ผู้เล่นจะควบคุมตัวละครจำนวนมากและทำภารกิจให้สำเร็จเพื่อให้เรื่องราวก้าวหน้า เหล่าตัวละครของผู้เล่นจะเคลื่อนไหวและโต้ตอบกับผู้คนและวัตถุบนแผนที่ลาน ซึ่งอาจแสดงถึงฉากต่าง ๆ เช่น หอคอย, ถ้ำ และป่าไม้ ส่วนการเดินทางระหว่างแอเรียเกิดขึ้นในโลกใบใหญ่ นอกจากนี้ ผู้เล่นสามารถใช้เมืองเพื่อเติมเต็มความแข็งแกร่ง, ซื้ออุปกรณ์ และค้นหาเบาะแสเกี่ยวกับจุดหมายปลายทางต่อไป ในทางกลับกัน ผู้เล่นจะต่อสู้กับสัตว์ประหลาดตามช่วงเวลาแบบสุ่มในโลกใบใหญ่และในดันเจียน ส่วนในการปะทะ ผู้เล่นมีตัวเลือกในการต่อสู้, ใช้เวทมนตร์หรือไอเทม, ถอย, เปลี่ยนตำแหน่งตัวละคร, ปัดป้อง หรือหยุดชั่วคราว โดยตัวละครบางตัวมีความสามารถพิเศษ และเกมนี้เป็นภาคแรกในซีรีส์ที่อนุญาตให้ผู้เล่นควบคุมตัวละครได้สูงสุดห้าตัวในทีมของพวกเขา ขณะเกมภาคก่อนหน้าจำกัดไว้ที่สี่ตัว
บรรดาตัวละครผู้เล่นและบรรดามอนสเตอร์จะมีค่าพลังชีวิต (HP) โดยค่าพลังชีวิตของตัวละครดังกล่าวจะระบุไว้ใต้หน้าจอการต่อสู้หลัก ซึ่งการโจมตีจะลดค่าพลังชีวิตที่เหลือจนกระทั่งไม่เหลือเลย จากนั้นตัวละครจะหมดสติหรือมอนสเตอร์ตาย และหากตัวละครผู้เล่นทั้งหมดพ่ายแพ้ เกมจะต้องได้รับการคืนค่าจากไฟล์เกมที่บันทึกไว้ ผู้เล่นสามารถฟื้นฟูค่าพลังชีวิตของตัวละครได้โดยการให้ตัวละครนอนในโรงเตี๊ยมหรือใช้ไอเทมในคลังของทีม เช่น โพชัน รวมถึงใช้คาถารักษา ส่วนอุปกรณ์ (เช่น ดาบและชุดเกราะ) ที่ซื้อในเมืองหรือพบในดันเจียนสามารถใช้เพื่อเพิ่มความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อเหล่ามอนสเตอร์หรือลดความเสียหายที่ได้รับให้เหลือน้อยที่สุด ตลอดจนผู้เล่นสามารถเลือกได้ว่าตัวละครจะปรากฏอยู่แนวหน้าหรือแนวหลังในการปะทะ โดยตำแหน่งของตัวละครส่งผลต่อความเสียหายที่ได้รับและสร้างขึ้นขึ้นอยู่กับประเภทของการโจมตี
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยประเทศญี่ปุ่น
สถานีย่อยวิดีโอเกม
อ่านเพิ่ม

Final Fantasy Ultimania Archive. Vol. 1. Milwaukie: Dark Horse Comics. 2018. ISBN 978-15-0670-644-3.