stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พี่น้องวาชอวสกี

| พี่น้องวาชอวสกี |
| --- | --- |
ลิลลี่ (ซ้าย) และ ลาน่า วาชอวสกี (ขวา) ในงาน เทศกาลแฟนแทสติก 2012
เกิด: ลาน่า: ลอเรนซ์ วาชอวสกี  (1965-06-21) มิถุนายน 21, 1965 (59 ปี) ชิคาโก, รัฐอิลลินอย, สหรัฐลิลลี่: แอนดรูว์ พอล วาชอวสกี  (1967-12-29) ธันวาคม 29, 1967 (56 ปี) ชิคาโก, รัฐอิลลินอย, สหรัฐ
ชื่ออื่น: เรียกกันว่า: พี่น้องวาชอวสกี (ก่อน ค.ศ. 2010) วาชอวสกี
อาชีพ: ผู้กำกับภาพยนตร์และโทรทัศน์นักเขียนบท ผู้อำนวยการสร้าง
ปีปฏิบัติงาน: 1994–ปัจจุบัน
มีชื่อเสียงจาก: พี่น้องที่กำกับภาพยนตร์ และรายการโทรทัศน์อเมริกัน
ผลงานเด่น:   ไตรภาค เดอะ เมทริกซ์  เพชฌฆาตหน้ากากพญายม  สปีด เรซเซอร์ ไอ้หนุ่มสปีดเขย่าฟ้า  คลาวด์ แอตลาส หยุดโลกข้ามเวลา  ศึกดวงดาวพิฆาตสะท้านจักรวาล  เซนเสต 
คู่สมรส: ลาน่า: เธีย บลูม  (สมรส 1993; หย่า 2002) คาริน วินสโลว์  (สมรส 2009)ลิลลี่: อลิซ่า บลซิงเกม  (สมรส 1991)
ลาน่า วาชอวสกี (อังกฤษ: Lana Wachowski; เกิด 21 มิถุนายน ค.ศ. 1965) และ ลิลลี่ วาชอวสกี (อังกฤษ: Lilly Wachowski; เกิด 29 ธันวาคม ค.ศ. 1967) หรือชื่อเดิม ลอเรนซ์ "แลร์รี" วาชอวสกี  (อังกฤษ: Laurence "Larry" Wachowski) และ แอนดรูว์ พอล "แอนดี" วาชอวสกี (อังกฤษ: Andrew Paul "Andy" Wachowski) ตามลำดับ หรือรู้จักในชื่อ พี่น้องวาชอวสกี (อังกฤษ: The Wachowskis) เป็นคู่พี่น้องผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบทและผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน ทั้งสองเป็นหญิงข้ามเพศ พี่น้องวาชอวสกีเป็นที่รู้จักจากภาพยนตร์เรื่อง เดอะ เมทริกซ์ (1999) และภาคต่อคือ เดอะ เมทริกซ์ รีโหลดเดด, เดอะ เมทริกซ์ เรฟโวลูชั่นส์ (2003) และ เดอะ เมทริกซ์ เรเซอเร็คชั่นส์ (2021) นอกจากนี้พวกเธอยังร่วมอำนวยการสร้างภาพยนตร์ เพชฌฆาตหน้ากากพญายม (2005), แค้นสังหาร เทพบุตรนินจามหากาฬ (2009) และ คลาวด์ แอตลาส: หยุดโลกข้ามเวลา (2012)
ผลงานภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | ตำแหน่ง> ผู้กำกับ | ตำแหน่ง> เขียนบท | ตำแหน่ง> ผู้อำนวยการสร้าง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1995 | มหาประลัยตัดมหาประลัย | ไม่ | ใช่ | ไม่ | เขียนบทร่วมกับ ไบรอัน เฮลเจแลนด์ |
| 1996 | ผู้หญิงเลือดพล่าน | ใช่ | ใช่ | ฝ่ายบริหาร |  |
| 1999 | เดอะ เมทริกซ์ | ใช่ | ใช่ | ฝ่ายบริหาร |  |
| 2001 | เดอะ เมทริกซ์ รีวิสไซต์ | ไม่ | ไม่ | ฝ่ายบริหาร | ภาพยนตร์สารคดี |
| 2003 | ดิ แอนิเมทริคซ์ | ไม่ | ใช่ | ใช่ | ภาพยนตร์แผ่น เขียนบทตอน: ไฟนอล ไฟลท์ ออฟ ดิ โอไซริส, เดอะ เซคเคิล เรอเนสซองส์: พาร์ท 1–2 และ คิดส์ สตอรี่ |
| 2003 | เดอะ เมทริกซ์ รีโหลดเดด | ใช่ | ใช่ | ฝ่ายบริหาร |  |
| 2003 | เดอะ เมทริกซ์ เรฟโวลูชั่นส์ | ใช่ | ใช่ | ฝ่ายบริหาร |  |
| 2005 | เพชฌฆาตหน้ากากพญายม | ไม่ | ใช่ | ใช่ | ผู้กำกับทีมที่สอง (ไม่มีเครดิต) |
| 2007 | บุก...เพาะพันธุ์มฤตยู | ไม่ | เขียนบทใหม่ | ไม่ | (ไม่มีเครดิต) |
| 2008 | สปีด เรซเซอร์: ไอ้หนุ่มสปีดเขย่าฟ้า | ใช่ | ใช่ | ใช่ |  |
| 2009 | แค้นสังหาร เทพบุตรนินจามหากาฬ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |  |
| 2012 | คลาวด์ แอตลาส: หยุดโลกข้ามเวลา | ใช่ | ใช่ | ใช่ | กำกับและเขียนบทร่วมกับ ทอม ทีคแวร์ |
| 2014 | กูเกิล มี เลิฟ | ไม่ | ไม่ | ฝ่ายบริหาร | ภาพยนตร์สั้น |
| 2015 | ศึกดวงดาวพิฆาตสะท้านจักรวาล | ใช่ | ใช่ | ใช่ |  |
| 2021 | เดอะ เมทริกซ์ เรเซอเร็คชั่นส์ | ลาน่า | ลาน่า | ลาน่า |  |
ผลตอบรับ

รวบรวมผลตอบรับทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 8 เรื่องของ พี่น้องวาชอวสกี
0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ  60–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
$ ดอลลาร์สหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

ลาน่า วาชอวสกี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ลิลลี่ วาชอวสกี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
พี่น้องฟาร์เรลลี

| พี่น้องฟาร์เรลลี่ |
| --- | --- |
ปีเตอร์ (ซ้าย) และ บ็อบบี้ ฟาร์เรลลี่ (ขวา) ในงาน เทศกาลภาพยนตร์ไทรเบคก้า 2009
เกิด: ปีเตอร์ จอห์น ฟาร์เรลลี่  (1956-12-17) ธันวาคม 17, 1956 (67 ปี) ฟีนิกซ์วิลล์, รัฐเพนซิลเวเนีย, สหรัฐโรเบิร์ต ลีโอ ฟาร์เรลลี่ จูเนียร์  (1958-06-17) มิถุนายน 17, 1958 (66 ปี) คัมเบอร์แลนด์, รัฐโรดไอแลนด์, สหรัฐ
อาชีพ: ผู้ผลิตภาพยนตร์
ปีเตอร์ ฟาร์เรลลี่ (อังกฤษ: Peter Farrelly) เกิดวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1956 และ บ็อบบี้ ฟาร์เรลลี่ (อังกฤษ: Bobby Farrelly) เกิดวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1958 หรือรู้จักกันในนาม พี่น้องฟาร์เรลลี่ (อังกฤษ: Farrelly Brothers) เป็นผู้ผลิตภาพยนตร์ชาวอเมริกัน พวกเขาได้สร้างภาพยนตร์สิบเอ็ดเรื่อง รวมถึง ดัมบ์ แอนด์ ดัมบ์เบอร์: ใครว่าเราแกล้งโง่...หือ? (1994), คิงพิน (1996), มะรุมมะตุ้มรุมรักแมรี่ (1998), เดี๋ยวดี...เดี๋ยวเพี้ยน เปลี่ยนร่างกัน (2000), แชลโล ฮัล: รักแท้...ไม่อ้วนเอาเท่าไร (2001), ออสโมซิส โจนส์: มือปราบอณูจิ๋ว (2001), สตั๊ค ออน ยู: รวมกัน...เฟี๊ยว แยกกัน...ฝืด (2003), สาวรักกลุ้มกับหนุ่มบ้าบอล (2005), แต่งแล้วชิ่ง มาปิ๊งรักแท้ (2007), ฮอลพาส: หนึ่งสัปดาห์ ซ่าส์ได้ไม่กลัวเมีย (2011), เดอะ ทรี สตูเจดส์: สามเกลอหัวแข็ง (2012), และ ดัมบ์ แอนด์ ดัมบ์เบอร์ ทู: ใครว่าเราแกล้งโง่...วะ (2014)
ผลงานภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | ตำแหน่ง> ผู้กำกับ | ตำแหน่ง> เขียนบท | ตำแหน่ง> ผู้อำนวยการสร้าง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1994 | ดัมบ์ แอนด์ ดัมบ์เบอร์: ใครว่าเราแกล้งโง่...หือ? | ปีเตอร์ | ใช่ | ใช่ |  |
| 1996 | คิงพิน | ใช่ | ไม่ | ไม่ |  |
| 1998 | มะรุมมะตุ้มรุมรักแมรี่ | ใช่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 1999 | เอ้าท์ไซด์ พรอวิเดนซ์ | ไม่ | ใช่ | ใช่ |  |
| 2000 | เดี๋ยวดี...เดี๋ยวเพี้ยน เปลี่ยนร่างกัน | ใช่ | ใช่ | ใช่ |  |
| 2001 | ตะลุมบอนรักเพื่อหวานแหว๋ว | ไม่ | ไม่ | ใช่ |  |
| 2001 | ออสโมซิส โจนส์: มือปราบอณูจิ๋ว | ใช่ | ไม่ | ใช่ |  |
| 2001 | แชลโล ฮัล: รักแท้...ไม่อ้วนเอาเท่าไร | ใช่ | ใช่ | ใช่ |  |
| 2003 | สตั๊ค ออน ยู: รวมกัน...เฟี๊ยว แยกกัน...ฝืด | ใช่ | ใช่ | ใช่ |  |
| 2005 | สาวรักกลุ้มกับหนุ่มบ้าบอล | ใช่ | ไม่ | ไม่ |  |
| 2005 | เดอะ ริงเกอร์ | ไม่ | ไม่ | ใช่ |  |
| 2007 | แต่งแล้วชิ่ง มาปิ๊งรักแท้ | ใช่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2011 | ฮอลพาส: หนึ่งสัปดาห์ ซ่าส์ได้ไม่กลัวเมีย | ใช่ | ใช่ | ใช่ |  |
| 2012 | เดอะ ทรี สตูเจดส์: สามเกลอหัวแข็ง | ใช่ | ใช่ | ใช่ |  |
| 2013 | มูฟวี่ 43 มหกามป่วน XXX | ปีเตอร์ | ไม่ | ปีเตอร์ | ตอน: "เดอะ พิทช์", "เดอะ แคช", "ทรูธ ออร์ แดร์" |
| 2014 | ดัมบ์ แอนด์ ดัมบ์เบอร์ ทู: ใครว่าเราแกล้งโง่...วะ | ใช่ | ใช่ | ใช่ |  |
| 2018 | กรีนบุ๊ค | ปีเตอร์ | ปีเตอร์ | ปีเตอร์ |  |
ผลตอบรับ

ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 14 เรื่องของ พี่น้องฟาร์เรลลี่
| ปี | เรื่อง | รอตเทนโทเมโทส์ | เมทาคริติก | เมทาคริติก | ทุนสร้าง | รายได้ทั่วโลก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1994 | ดัมบ์ แอนด์ ดัมบ์เบอร์: ใครว่าเราแกล้งโง่...หือ? |  67% (5.92/10) (52 รีวิว) |  | 41 (14 รีวิว) | $17,000,000 | $247,275,374 |
| 1996 | คิงพิน |  50% (5.72/10) (38 รีวิว) |  | 43 (14 รีวิว) | $25,000,000 | $32,223,424 |
| 1998 | มะรุมมะตุ้มรุมรักแมรี่ |  83% (7.05/10) (83 รีวิว) |  | 69 (29 รีวิว) | $23,000,000 | $369,884,651 |
| 2000 | เดี๋ยวดี...เดี๋ยวเพี้ยน เปลี่ยนร่างกัน |  47% (5.38/10) (99 รีวิว) |  | 49 (35 รีวิว) | $51,000,000 | $149,270,999 |
| 2001 | ออสโมซิส โจนส์: มือปราบอณูจิ๋ว |  55% (5.51/10) (108 รีวิว) |  | 57 (28 รีวิว) | $70,000,000 | $14,026,418 |
| 2001 | แชลโล ฮัล: รักแท้...ไม่อ้วนเอาเท่าไร |  50% (5.48/10) (128 รีวิว) |  | 48 (33 รีวิว) | $40,000,000 | $141,069,860 |
| 2003 | สตั๊ค ออน ยู: รวมกัน...เฟี๊ยว แยกกัน...ฝืด |  61% (5.98/10) (158 รีวิว) |  | 62 (37 รีวิว) | $55,000,000 | $65,784,503 |
| 2005 | สาวรักกลุ้มกับหนุ่มบ้าบอล |  65% (6.28/10) (196 รีวิว) |  | 56 (37 รีวิว) | $30,000,000 | $50,605,163 |
| 2007 | แต่งแล้วชิ่ง มาปิ๊งรักแท้ |  29% (4.65/10) (157 รีวิว) |  | 46 (30 รีวิว) | $60,000,000 | $128,453,183 |
| 2011 | ฮอลพาส: หนึ่งสัปดาห์ ซ่าส์ได้ไม่กลัวเมีย |  33% (4.56/10) (176 รีวิว) |  | 45 (36 รีวิว) | $36,000,000 | $86,157,237 |
| 2012 | เดอะ ทรี สตูเจดส์: สามเกลอหัวแข็ง |  51% (5.38/10) (148 รีวิว) |  | 56 (26 รีวิว) | $30,000,000 | $54,819,301 |
| 2013 | มูฟวี่ 43 มหกามป่วน XXX |  5% (2.23/10) (88 รีวิว) |  | 18 (23 รีวิว) | $6,000,000 | $32,443,111 |
| 2014 | ดัมบ์ แอนด์ ดัมบ์เบอร์ ทู: ใครว่าเราแกล้งโง่...วะ |  30% (4.32/10) (147 รีวิว) |  | 36 (36 รีวิว) | $50,000,000 | $169,837,010 |
| 2018 | กรีนบุ๊ค |  78% (7.23/10) (339 รีวิว) |  | 69 (52 รีวิว) | $23,000,000 | $329,717,166 |
| เฉลี่ย และ รวม | เฉลี่ย และ รวม |  50% (5.41/10) | 50 | 50 | $516 ล้าน | $1,871,567,400 |
0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ  60–74% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ  75–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
$ ดอลลาร์สหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

ปีเตอร์ ฟาร์เรลลี่ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
บ็อบบี้ ฟาร์เรลลี่ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
พุทธเกษตรของพระไภษัชยคุรุ

| พุทธเกษตรของพระไภษัชยคุรุ |
| --- | --- |

ปี: สมัยราชวงศ์หยวน (ca. 1319)
ประเภท: ปูนเปียกแห้ง
มิติ: 751.8 cm × 1511.3 cm (296.0 นิ้ว × 595.0 นิ้ว)
สถานที่: พิพิธภัณฑ์ศิลปะมหานคร นิวยอร์ก
พุทธเกษตรพระไภษัชยคุรุ (อังกฤษ: Paradise of Bhaisajyaguru หรือ Pure Land of Bhaisajyaguru) เป็นจิตรกรรมที่สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หยวน เดิมที ภาพเขียนนี้ติดตั้งอยู่ในอารามกว่างเชิ่งสี้ (อารามกว่างเชิ่งล่าง) ในแคว้นเจ้าเฉิง (趙城; Zhaocheng) มณฑลซัวไซ ภาพเขียนนี้ตั้งอยู่บนผนังหน้าจั่วทิศตะวันออกของโถงหลักในอาราม ต่อมา อาร์เธอร์ เอ็ม. แซกเคอร์ ได้ซื้อภาพเขียนนี้ และมอบให้กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะมหานคร ในนิวยอร์ก เมื่อปี 1954
จิตรกรรมนี้แสดงภาพของพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้า และพระโพธิสัตว์สององค์ คือ พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ กับ พระจินตามณีจักรโพธิสัตว์ ตามธรรมเนียมจีน พระไภษัชยคุรุ (เย่าชือฝอ หรือ หยกซือฮุก) ถือว่าเป็นพระพุทธเจ้าแห่งยาและการแพทย์
จิตกรรมดังที่ปรากฏในทุกวันนี้ มีขนาดสูง 751.8 cm และยาว 1511.3 cm มีรายละเอียดที่วิจิตรตระการตา ในภาพประกอบด้วยพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้าประทับนั่งในพุทธเกษตรหรือดินแดนสุขาวดี รายล้อมด้วยเพทเจ้าและพระโพธิสัตว์องค์ต่าง ๆ ปกติแล้วมักแสดงภาพเขียนของพระไภษัชยคุรุในรูปลักษณ์เครื่องทรงอย่างอินเดีย แต่ในงานเขียนชิ้นนี้เลือกแสดงด้วยเครื่องทรงอย่างจีนเช่นเดียวกับบุคคลอื่นในภาพ องค์พระไภษัชยคุรุในภาพครองจีวรสีแดง และสองข้างมีพระโพธิสัตว์สองพระองค์ประทับนั่งขนาบอยู่ คือ พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ และ พระจินตามณีจักรโพธิสัตว์ ในภาพยังมีพระโพธิสัตว์องค์อื่นอีกสี่องค์ จอมทัพสวรรค์ทั้งสิบสอง ข้างละหกองค์ แทนมหาปณิธาน 12 ประการของพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้า ในอดีต ภาพเขียนนี้เคยถูกเรียกสับสนกันกับ คณะพระศากยมุนีพุทธะ (Assembly of Śākyamuni Buddha)
แหล่งข้อมูลอื่น

薬師佛 Buddha of Medicine Bhaishajyaguru (Yaoshi fo) at Metropolitan Museum of Art
James Siena on the Buddha of Medicine Bhaishajyaguru" season 5, The Artist Project, 2015–2016 on The Metropolitan Museum of Art
พ็อป

เกณฑ์วิธีที่ทำการไปรษณีย์ หรือ พ็อป (อังกฤษ: Post Office Protocol: POP)
เป็นโพรโทคอลมาตรฐานบนอินเทอร์เน็ต ใช้ในการรับอีเมลจากเซิร์ฟเวอร์ โดยทำงานอยู่บนชุดโพรโทคอล TCP/IP
POP3 เป็นการพัฒนาจากโพรโทคอลรุ่นก่อนหน้านี้ คือ POP1 และ POP2 ในปัจจุบันคำว่า POP หมายความถึง POP3
POP3 ออกแบบมาสำหรับผู้ใช้ที่เข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้จำกัด (เช่น ต่ออินเทอร์เน็ตด้วยสายโทรศัพท์) ซึ่งผู้ใช้สามารถดาวน์โหลดอีเมลมาเก็บไว้ และอ่านได้ในภายหลัง โดยไม่ต้องเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ต ตรงกันข้ามกับโพรโทคอลในการรับอีเมลที่ใหม่กว่า คือ Internet Message Access Protocol (IMAP) ที่สนับสนุนการอ่านอีเมลทั้งแบบออนไลน์และออฟไลน์
พูริน

| พูริน |
| --- | --- |
ตัวละครใน ซีรีส์ โปเกมอน
เกมครั้งแรก: โปเกมอน เรด และ บลู (1996)
ออกแบบโดย: เค็ง ซูงิโมริ (finalized)
แสดงโดย: Leah Smith (Pokémon Live!)
ให้เสียงโดย: อังกฤษ เรเชล ลิลลิส มิเชล น็อตซ์ ญี่ปุ่น มิกะ คานาอิ
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
เผ่าพันธุ์: โปเกมอน
ประเภท: ปกติ/แฟรี่
พูริน (ญี่ปุ่น: プリン; โรมาจิ: Purin) หรือจิกกลีพัฟ ในชื่อภาษาอังกฤษ (อังกฤษ: Jigglypuff) เป็นสายพันธุ์โปเกมอนในแฟรนไชส์โปเกมอนของนินเทนโดและเกมฟรีก สร้างโดยเค็ง ซูงิโมริ
พูรินเป็นโปเกมอนที่พัฒนาร่างจาก "พูพูริน" (Igglybuff) และสามารถพัฒนาร่างเป็น "พูคูริน" (Wigglytuff) ในเมื่อพูรินได้สัมผัสกับหินแสงจันทร์ (Moon Stone)
ฟรอนต์ไซด์บัส

A typical chipset layout
ฟรอนต์ไซด์บัส (อังกฤษ: Front-side bus - FSB) คือ  ช่องทางการสื่อสารข้อมูลในเครื่องคอมพิวเตอร์ ที่เชื่อมระหว่างโปรเซสเซอร์ (ซีพียู) กับหน่วยความจำหลัก หรือ แรม (RAM) ซึ่งมีผลโดยตรงต่อประสิทธิภาพโดยรวมของระบบ  โดยเลขยิ่งสูง ข้อมูลยิ่งส่งกันได้เร็ว  เปรียบเทียบได้กับถนนที่ให้รถวิ่ง ถ้ายิ่งมีช่องทางหรือเลนให้วิ่งมาก  รถก็จะวิ่งได้มากขึ้น
พิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2020

| --- | --- |
การแสดงพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
วันที่: 23 กรกฎาคม 2021; 3 ปีก่อน (2021-07-23)
เวลา: 20:00 - 23:30 JST (UTC+9)
ที่ตั้ง: โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
ถ่ายทำโดย: โอบีเอส ในนามสมาพันธ์การกระจายเสียงและแพร่ภาพเฉพาะกิจแห่งญี่ปุ่น
พิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 (อังกฤษ: 2020 Summer Olympics opening ceremony) จัดขึ้นเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ณ กรีฑาสถานแห่งชาติญี่ปุ่น กรุงโตเกียว ตามข้อบังคับของกฎบัตรโอลิมปิก การดำเนินการจะผสมกันทั้งรูปแบบทางการและพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติ รวมถึงการกล่าวต้อนรับ การเชิญธง และขบวนพาเหรดของนักกีฬา พร้อมการแสดงทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของประเทศเจ้าภาพ โดยส่วนหนึ่งเป็นการแสดงภายในสนามกีฬา และบางส่วนมีการถ่ายทำแบบเสมือนจริงพร้อมถ่ายทอดทางไกล
ราคาตั๋วสำหรับพิธีเปิดคาดว่าจะอยู่ในช่วงระหว่าง 12,000 ถึง 300,000 เยน ก่อนที่จะมีการประกาศห้ามผู้เข้าชมในสนาม ตามมาตรการทางสาธารณสุข อันสืบเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
พิธีการ

ในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 สมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ เสด็จพระราชดำเนินทรงเป็นองค์ประธาน พร้อมด้วยโทมัส บัค ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ในการนี้ สมเด็จพระจักรพรรดิในฐานะพระประมุขแห่งรัฐตามกฎบัตรโอลิมปิก ทรงมีพระราชดำรัสเปิดการแข่งขัน นับเป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นพระองค์ที่สามที่ทรงเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ต่อจากสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะ พระบรมอัยกาธิราช (โอลิมปิกฤดูร้อน 1964, โอลิมปิกฤดูหนาว 1972) และสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ พระบรมชนกนาถ (โอลิมปิกฤดูหนาว 1998) นอกจากนี้ สมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ ยังทรงเป็นองค์พระบรมราชูปถัมภกกิตติมศักดิ์ในการแข่งขันโอลิมปิกและพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 อย่างไรก็ตาม สมเด็จพระจักรพรรดินีมาซาโกะ รวมถึงสมาชิกราชวงศ์ญี่ปุ่นพระองค์อื่น ๆ มิได้ตามเสด็จในพิธีเปิดด้วย
นอกจากนี้ ยังมีบุคคลสำคัญอื่นที่เข้าร่วมพิธี อาทิ แอมานุแอล มาครง ประธานาธิบดีฝรั่งเศส เจ้าภาพ โอลิมปิกฤดูร้อน 2024, จิล ไบเดิน สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งสหรัฐ เจ้าภาพ โอลิมปิกฤดูร้อน 2028, แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก, เจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก, พัน กี-มุน อดีตเลขาธิการสหประชาชาติ, เตโวโดรส อัดฮาโนม ผู้อำนวยการองค์การอนามัยโลก และ พิพัฒน์ รัชกิจประการ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ในฐานะผู้แทนรัฐบาลไทย เป็นต้น
นาโอมิ โอซากะ นักกีฬาเทนนิส เป็นผู้จุดไฟในกระถางคบเพลิง ซึ่งออกแบบโดยโอกิ ซาโต ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยวาเซดะ เช่นเดียวกับโยชิโนริ ซาไก ผู้จุดไฟในกระถางคบเพลิงเมื่อปี 1964
ลำดับพิธีเปิด

เดิมพิธีเปิดมีระยะเวลาสามชั่วโมงครึ่ง โดยเริ่มต้นในเวลา 20 นาฬิกาตามเวลามาตรฐานญี่ปุ่น การแสดงในพิธีเปิดมีหลายช่วง โดยบางช่วงมีการบันทึกวิดีโอไว้ก่อนแล้ว การแสดงในแต่ละส่วนภายใต้ธีม "ก้าวไปข้างหน้า" (Moving Forward) มีรูปแบบการนำเสนอที่แตกต่างกันออกไป โดยชื่อการแสดงเป็นชื่อที่ตั้งโดยฝ่ายจัดงาน
ลำดับพิธีเปิด > โหมโรง: สถานที่เริ่มต้นเรื่องราว (Where the Stories Begin)

ในวันที่จะมีพิธีเปิด มีการแสดงบินโชว์ของบลูอิมพัลส์ซึ่งเป็นฝูงบินของกองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศญี่ปุ่น เครื่องบินพ่นไอเป็นรูปวงแหวนโอลิมปิกเหนือน่านฟ้าโตเกียวเพื่อเป็นฉลองครบรอบ 57 ปีของการจัดโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรกที่โตเกียวในปี 1964
ลำดับพิธีเปิด > ห่างกันแต่ไม่เดียวดาย (Apart but not Alone)

มีการแสดงวิดีโอรีแคปก่อนที่โตเกียมเกมส์จะมาถึง โดยเริ่มต้นจากภาพตอนที่ประกาศผลเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อนในการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล สมัยที่ 125 เมื่อปี 2013 ต่อด้วยการทำงานหนักและการฝึกซ้อมของนักกีฬา จากนั้นเป็นภาพจากโอลิมปิกฤดูร้อน 2016และการคัดเลือกนักกีฬา ปิดท้ายเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดในปี 2020 ซึ่งทำให้โลกเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่และนักกีฬาต้องทำการฝึกซ้อมจากที่บ้านผ่านการประชุมวิดีโอ
การแสดงชุดแรกของพิธีการ แสดงออกถึง "ศิลปะดิจิทัลและเทคโนโลยีการฉายภาพโปรเจ็กชันอย่างลึกซึ้งของญี่ปุ่น" มีการฉายภาพดิจิทัลกราฟฟิกบนพื้นของกลางสนาม ซึ่งมีนางพยาบาลและอาริสะ สึบาตะ นักมวยผู้ชนะการแข่งขันระดับประเทศหลังได้เริ่มเล่นเพียงสองปี แต่ไม่สามารถลงแข่งขันกรีฑาได้เนื่องจากการคัดเลือกถูกยกเลิก กำลังวิ่งบนลู่วิ่ง มีนักแสดงสมทบเข้ามาปั่นจักรยาน ดึงยืดตัว วิ่งอยู่กับที่ และเต้น และมีการฉายภาพลูกบอลแสงไฟด้วย สิ่งนี้สื่อถึง "ชะตาชีวิตของนักกีฬาที่ต้องฝึกซ้อมในช่วงสถานการณ์อันยากลำบากเพื่อแข่งขันในรายการนี้"
ต่อมามีนักเต้นสวมชุดสีขาวพร้อมริบบินสีแดง สื่อถึง "การพรรณาการทำงานหนักทั้งกายและใจ"
ลำดับพิธีเปิด > การต้อนรับจากเจ้าภาพ (A Welcome from the Host)

การแสดงในลำดับถัดมาเป็นการร้องเพลงชาติญี่ปุ่น ของมีเชียที่สวมชุดที่ "แสดงออกถึงการให้เกียรติกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศและเป็นสัญลักษณ์ของการรณรงค์เพื่อความเท่าเทียมของคนกลุ่มนี้" ชุดนี้ออกแบบโดยโทโมะ โคอิซูมิ หลังจากที่เพลงชาติจบลง มีพิธีการที่แสดงความอาลัยแก่บุคคลที่เสียชีวิตจากการระบาดทั่วของโควิด-19, แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุเมื่อปี 2011 และการสังหารหมู่ที่มิวนิกในปี 1972 หลังจากที่แสดงความไว้อาลัยแล้ว นักแสดง มิราอิ โมริยามะ ได้ปรากฏตัวในชุดสีขาวเพื่อแสดงการเต้นบูโตที่กลางสนาม พร้อมกับการบรรเลงดนตรีที่ฟังดูเศร้าหมอง ก่อนที่ความเงียบจะเข้าครอบงำช่วงเวลาสำคัญช่วงหนึ่งของพิธีการ
ลำดับพิธีเปิด > มรดกที่สืบทอดกันมา (A Lasting Legacy)

มีการเปิดตัวสัญลักษณ์ห้าห่วงของกีฬาโอลิมปิกซึ่งทำขึ้นมาจากไม้ที่ปลูกในปี 1964 ซึ่งเป็นปีที่จัดโอลิมปิกฤดูร้อนที่โตเกียวครั้งก่อนหน้า หลังจากนั้นได้มีการแสดงเต้นแท็ปโดยนักแสดงที่สวมผ้าคลุมฮันเต็ง ซึ่งตามธรรมเนียมแล้ว ผ้าคลุมจะสวมใส่โดยช่างฝีมือและช่างไม้ในยุคเอโดะในช่วงเทศกาลฤดูร้อนของญี่ปุ่น การแสดงนี้ถูกเรียกว่าเป็นการจำลองหมู่บ้านโอลิมปิก หรือมัตสึริ สัญลักษณ์ห้าห่วงถูกนำแสดง รายล้อมไปด้วยโคมไฟกระดาษญี่ปุ่น
ต่อมาได้มีการฉายวิดีโอที่มีการบันทึกไว้ก่อนแล้ว วิดีโอแสดงถึงมุฮัมมัด ยูนูสที่ได้รับรางวัลโอลิมปิกลอเรลที่บังกลาเทศ ทั้งนี้ ยูนูสไม่สามารถเดินทางไปร่วมพิธีเปิดที่ญี่ปุ่นได้เนื่องจากข้อจำกัดด้านการเดินทางของบังกลาเทศ
ลำดับพิธีเปิด > อยู่พร้อมหน้ากัน (Here Together) > ขบวนพาเหรดแห่งชาติ

บทความหลัก: รายนามผู้เชิญธงชาติเข้าสู่สนามในพิธีเปิดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ขบวนพาเหรดแห่งชาติซึ่งประกอบด้วยนักกีฬาตัวแทนของแต่ละประเทศเดินเข้าสู่สนาม กรีซจะเป็นชาติแรกที่เดินเข้าสู่สนามตามธรรมเนียมโอลิมปิก ตามด้วยนักกีฬาจากประเทศที่เหลือ เรียงตามอักษรญี่ปุ่น (คานะ) แบบโกจูอง นับเป็นครั้งแรกที่เรียงลำดับด้วยระบบนี้เนื่องจากโอลิมปิกที่ญี่ปุ่นครั้งก่อนหน้าเรียงลำดับประเทศตามอักษรภาษาอังกฤษ เจ้าภาพอย่างญี่ปุ่นจะเดินเข้าสู่สนามเป็นลำดับสุดท้ายตามธรรมเนียมโอลิมปิก
ทีมนักกีฬาผู้ลี้ภัยเดินเข้าสู่สนามเป็นลำดับที่สองต่อจากกรีซ นี่เป็นครั้งแรกของพิธีเปิดที่ประเทศที่จะเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งถัดไปอย่างสหรัฐ (2028) และฝรั่งเศส (2024) จะเดินเข้าสู่สนามเป็นลำดับรองสุดท้ายก่อนญี่ปุ่น แทนที่จะเป็นลำดับที่ 7 และ 154 ตามลำดับอักษรญี่ปุ่น ชื่อของประเทศจะถูกประกาศเป็นภาษาฝรั่งเศสและอังกฤษ ซึ่งเป็นภาษาทางการของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล และภาษาญี่ปุ่น ซึ่งเป็นภาษาของประเทศเจ้าภาพ
ป้ายที่แสดงชื่อประเทศเขียนด้วยอักษรภาษาญี่ปุ่นและอักษรภาษาอังกฤษ ซึ่งอยู่คนละด้านของป้าย ป้ายมีกรอบคำพูดล้อมรอบชื่อประเทศเพื่อแสดงถึงภาพในมังงะ ในขณะที่ผู้ถือป้ายสวมชุดที่เป็นโทนมังงะ
นักกีฬาที่เดินเข้าสู่สนามของแต่ละประเทศมีจำนวนน้อยกว่าปกติเมื่อเทียบกับโอลิมปิกครั้งที่ผ่านมา ยกตัวอย่างเช่น สหรัฐและออสเตรเลียมีนักกีฬาเดินเข้าสู่สนามเพียง 200 และ 63 คน จากเดิม 613 และ 472 คนตามลำดับ
อาร์เจนตินา, กานา และอีกหลายชาติ ร้องเพลงชาติตอนเดินเข้าสู่สนาม บัญชีทวิตเตอร์ของโตเกียวเกมส์ลงรูปนักกีฬาชาวเอริเทรียคนหนึ่งนอนลงกับพื้น ในขณะที่นักกีฬาคนอื่นต่างก้มมองดูโทรศัพท์ของตน นักกีฬาจากรัสเซีย ซึ่งมีปัญหาในการตรวจสอบการใช้สารกระตุ้น ไม่สามารถใช้ชื่อประเทศและธงชาติรัสเซียได้ จึงใช้ชื่อและธงสัญลักษณ์คณะกรรมการโอลิมปิกรัสเซีย (ROC) แทน ญี่ปุ่นสลับสีเครื่องแต่งกายจากที่พวกเขาเคยใส่ตอนพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ในขณะที่ฝรั่งเศส เดินเข้าสู่สนามโดยแบ่งเป็นสามแถวตามสีชุด เพื่อแสดงถึงธงไตรรงค์ พีตา เตาฟาโตฟัว ผู้เชิญธงชาติของตองงา และริโอ ริอิ ผู้เชิญธงชาติของวานูอาตู เดินเข้าสู่สนามโดยทาน้ำมันและถอดเสื้อ นักกีฬาบางคนที่เป็นตัวแทนของคีร์กีซสถานและทาจิกิสถานและผู้เชิญธงชาติของปากีสถานเดินเข้าสู่สนามโดยไม่สวมหน้ากาก มุฮัมมัด มาโซ นักกีฬาตัวแทนจากซีเรียได้กลับมาพบกับพี่ชายของเขา อะลา ซึ่งเป็นตัวแทนของทีมนักกีฬาผู้ลี้ภัย
นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้เชิญธงชาติของแต่ละประเทศถึงสองคน แบ่งเป็นชายและหญิงเพศละหนึ่งคน เพื่อส่งเสริมความเท่าเทียมกันทางเพศ
ระหว่างที่นักกีฬาเดินเข้าสู่สนาม มีคำเตือนในสนามให้นักกีฬารักษาระยะห่างระหว่างกัน นับตั้งแต่ทางเข้าไปจนถึงห้องสุขา
ระหว่างพาเหรดนั้น เจ้าภาพได้มีการนำดนตรีจากวิดีโอเกมญี่ปุ่นเปิดประกอบ ดังนี้
ดราก้อนเควสต์ – Roto’s Theme
ไฟนอลแฟนตาซี – Victory Fanfare
Tales of Zestiria – Sorey’s Theme - The Shepherd
Monster Hunter – Proof of a Hero
คิงดอมฮาตส์ – Olympus Coliseum
โครโนทริกเกอร์ – Frog’s Theme
เอซคอมแบต – First Flight
Tales of Graces Royal – Capital Majestic Grandeur
Monster Hunter – Wind of Departure
Chrono Trigger – Robo’s Theme
โซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก – Star Light Zone
Pro Evolution Soccer – eFootball Walk-on Theme
Final Fantasy – Main Theme
Phantasy Star Universe – Guardians
Kingdom Hearts – Hero’s Fanfare
กราดิอุส – 01 Act I-1
Nier – Song of the Ancients
SaGa – The Minstrel’s Refrain: SaGa Series Medley 2016
โซลคาลิเบอร์ – The Brave New Stage of History
ลำดับพิธีเปิด > อยู่พร้อมหน้ากัน (Here Together) > คติพจน์ใหม่และการกล่าวคำปฏิญาณ

ขบวนพาเหรดแห่งชาติสิ้นสุดลงพร้อมมีข้อความคติพจน์ "เร็วขึ้น สูงขึ้น แข็งแรงขึ้นด้วยกัน" (Faster, Higher, Stronger - Together) ฉายลงบนพื้นสนามระหว่างกลุ่มนักกีฬาที่ถูกแบ่งเป็นสี่ส่วนหลังจากที่พวกเขาเดินเข้ามา ต่อมามีการแสดงข้อความของคริสตี คอเวนทรีเพื่อแนะนำคำปฏิญาณโอลิมปิกรูปแบบใหม่ ซึ่งมีจุดหมายเพื่อส่งเสริมความเป็นหนึ่งเดียวและบทบาทของนักกีฬา ผู้ตัดสิน และผู้ฝึกสอนในฐานะผู้แทนประเทศ คำปฏิญาณถูกกล่าวขึ้นโดยนักกีฬาตัวแทนจากโตเกียวทั้งหมด 6 คนว่า
ข้าพเจ้าขอปฏิญาณตนว่าจะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกด้วยความเคารพและปฏิบัติตามกฎกติกา มีน้ำใจนักกีฬา ความเป็นหนึ่งเดียว และความเท่าเทียมกัน ข้าพเจ้าจะเล่นกีฬาด้วยความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว ไม่มีการใช้สารกระตุ้น ไม่มีการฉ้อโกง และไม่มีการเลือกข้าง ข้าพเจ้าจะปฏิบัติตามเพื่อเกียรติยศของทีม ด้วยความเคารพในหลักการพื้นฐานของกีฬาโอลิมปิกและความต้องการให้โลกนั้นดีขึ้นด้วยการแข่งขันกีฬา
เพลงชาติ

– คิมิงาโยะ, เพลงชาติของญี่ปุ่น ขับร้องโดย มีเชีย
– เพลงสดุดีโอลิมปิก ขับร้องเป็นภาษาอังกฤษโดย คณะนักเรียนประสานเสียงแห่งฟูกูชิมะ
สนาม

สนามกีฬาแห่งชาติแห่งใหม่เป็นสนามกีฬาหลักในพิธีเปิด การรื้อถอนสนามกีฬาแห่งชาติเสร็จสมบูรณ์ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2558 การก่อสร้างสนามกีฬาแห่งใหม่เริ่มขึ้นที่เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2559 สนามกีฬาถูกส่งมอบไปยัง IOC เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 เพื่อเตรียมการ หากโรคระบาดไม่เกิดขึ้น ความจุของสนามกีฬาระหว่างการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกจะอยู่ที่ 60,102 ที่นั่ง รวมทั้งพื้นที่สำหรับสื่อมวลชนและที่นั่งผู้บริหาร
เพลิง

บทความหลัก: การวิ่งคบเพลิงโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2561 ผู้จัดการแข่งขันกล่าวว่าแม้ว่ากระถางคบเพลิงโอลิมปิกจะถูกจุดและดับอย่างเป็นทางการที่สนามกีฬา แต่ในช่วงเวลานอกพิธีการดังกล่าว เพลิงจะถูกย้ายไปยังกระถางคบเพลิงที่แยกต่างหาก (เช่นเดียวกับโอลิมปิกปี 2010 และ 2016) ที่ริมแม่น้ำโตเกียว และย้ายเพลิงกลับมายังกรีฑาสถานแห่งชาติเพื่อทำพิธีปิด ผู้จัดงานอ้าง "ความยุ่งยากทางกายภาพ" ที่ไม่ระบุรายละเอียดในการรักษาคบเพลิงที่สนามกีฬาแห่งชาติแห่งใหม่
สมเด็จพระจักรพรรดิ และแขกผู้มีเกียรติที่เข้าร่วมพิธี
การแสดงบินโชว์โดยบลูอิมพัลส์
พิธีเปิดที่กรีฑาสถานแห่งชาติญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2021
ขบวนพาเหรดแห่งชาติของเอริเทรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
กรีฑาสถานแห่งชาติญี่ปุ่น
พ่อมดมหัศจรรย์แห่งเมืองออซ

| --- | --- |
หน้าชื่อเรื่องต้นฉบับ
ผู้ประพันธ์: แอล. แฟรงก์ บอม
ผู้วาดภาพประกอบ: ดับเบิลยู. ดับเบิลยู. เดนสโลว์
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: หนังสือออซ
ประเภท: นวนิยายแฟนตาซี, วรรณกรรมเด็ก
สำนักพิมพ์: จอร์จ เอ็ม. ฮิลล์ คอมพานี
วันที่พิมพ์: 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1900
OCLC: 9506808
เรื่องถัดไป: The Marvelous Land of Oz 
พ่อมดมหัศจรรย์แห่งเมืองออซ (อังกฤษ: The Wonderful Wizard of Oz) เป็นนวนิยายอเมริกันสำหรับเด็ก ประพันธ์โดยแอล. แฟรงก์ บอม และวาดภาพโดยดับเบิลยู. ดับเบิลยู. เดนสโลว์ เดิมตีพิมพ์โดยบริษัทจอร์จ เอ็ม. ฮิลล์ คอมพานี ในชิคาโก ในวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1900 จากนั้นถูกพิมพ์ใหม่ในหลายโอกาสในชื่อ พ่อมดแห่งเมืองออซ (อังกฤษ: The Wizard of Oz) ซึ่งเป็นชื่อละครเวทีบรอดเวย์ใน ค.ศ. 1902 และภาพยนตร์มิวสิคัลดัดแปลงใน ค.ศ. 1939 ด้วย
เนื้อเรื่องบันทึกเกี่ยวกับการผจญภัยของเด็กผู้หญิงชาวนาชื่อโดโรธีในดินแดนแห่งออซ หลังจากเธอและสุนัขของเธอ โตโต ถูกพายุไซโคลนพัดออกจากบ้านที่รัฐแคนซัส นวนิยายเป็นหนึ่งในวรรณกรรมอเมริกันที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด และได้รับการแปลในหลายภาษา ห้องสมุดคองเกรสขนานนามว่า "นิทานที่เป็นที่รักและดีที่สุดของอเมริกา" ความสำเร็จของหนังสือและฉบับดัดแปลงทำให้บอมเขียนหนังสือออซเพิ่มอีก 13 เล่ม เป็นเนื้อเรื่องต่อจากเล่มแรก
บอมอุทิศหนังสือเรื่องนี้ "แด่เพื่อนที่ดีและสหายของฉัน ภรรยาของฉันเอง" มอด เกจ บอม ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1901 จอร์จ เอ็ม. ฮิลล์ คอมพานีพิมพ์ฉบับสมบูรณ์ฉบับแรกจำนวน 10,000 เล่ม และขายหมดอย่างรวดเร็ว พ่อมดมหัศจรรย์แห่งเมืองออซขายได้ 3 ล้านเล่มก่อนเป็นสาธารณสมบัติใน ค.ศ. 1956