stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ว็อล์ฟกัง เดอ แบร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด:   (1964-01-02) 2 มกราคม ค.ศ. 1964 (60 ปี)
สถานที่เกิด:   ดินซลาเคิน ประเทศเยอรมนี
ส่วนสูง:  1.81 m (5 ft 11 in)*
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ (ผู้ฝึกสอนการรักษาประตู)
สโมสรเยาวชน
:  เทเฟา ยานฮีสเฟ็ลท์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1981–1986 |  เอ็มเอ็สเฟา ดืสบวร์ค |  62 |  (0) |
| 1986–2001 |  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ |  181 |  (0) |
ทีมชาติ
| 1984 |  เยอรมนีตะวันตก ยู-21 ปี |  1 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ว็อล์ฟกัง "เท็ดดี" เดอ แบร์ (เยอรมัน: Wolfgang "Teddy" de Beer) เกิดวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1964 ที่ดินซลาเคิน เป็นนักฟุตบอลชาวเยอรมันเกษียณอายุ ซึ่งปัจจุบันเขาเป็นผู้ฝึกสอนการรักษาประตูให้แก่โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
ประวัติ

ว็อล์ฟกัง เดอ แบร์ เริ่มเล่นฟุตบอลระดับอาชีพให้แก่เทเฟา ยานฮีสเฟ็ลท์ จากนั้น เขาก็ได้ย้ายไปร่วมทีมกับเอ็มเอ็สเฟา ดืสบวร์ค และเขาได้เริ่มเล่นลีกครั้งแรกในวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1982 และเมื่อเขามีอายุได้ 22 ปีก็ไดย้ายมาอยู่ทีมโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ โดยได้รับมอบหมายให้เป็นผู้รักษาประตูหมายเลขสองถัดจากรอล์ฟ ไมเยอร์
เกียรติประวัติ

ผู้ชนะ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก: 1996–97
เข้ารอบสุดท้าย ยูฟ่าคัพ: 1992–93
ผู้ชนะ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปและอเมริกาใต้: 1997
แชมป์ บุนเดิสลีกา: 1994–95, 1995–96
รองชนะเลิศ บุนเดิสลีกา: 1991–92
ผู้ชนะ เดเอ็ฟเบ-โพคาล: 1988–89
หนังสืออ่านเพิ่ม

B.F. Hoffmann: Das große Lexikon der Bundesligatorhüter. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2003, ISBN 3-89602-526-0
แหล่งข้อมูลอื่น

Wolfgang de Beer[ลิงก์เสีย] at transfermarkt.de (เยอรมัน)
Wolfgang de Beer เว็บไซต์ fussballdaten.de (เยอรมัน)
สถาบันเพื่อการวิจัยแพทยศาสตร์

| สถาบันเพื่อการวิจัยแพทยศาสตร์ |
| --- | --- |
Forschungseinrichtung für experimentelle Medizin
"หลุมหลบภัยหนู" (Mouse Bunker) ภาพถ่ายปี 2019
th
ชื่อเดิม: ห้องทดลองสัตว์ส่วนกลาง มหาวิทยาลัยเปิดเบอร์ลิน (Central Animal Laboratories of the Free University of Berlin), Zentrale Tierlaboratorien der Freien Universität Berlin
ชื่ออื่น: Mäusebunker, หลุมหลบภัยหนู
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: สร้างแล้วเสร็จ
ประเภท: วิจัยทางวิทยาศาสตร์, ทดลองในสัตว์, การผสมพันธุ์สัตว์
สถาปัตยกรรม: บรูทัลลิสต์
ที่ตั้ง: ลิกแตร์เฟลเดอ เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี
ที่อยู่: Krahmerstraße 6
พิกัด: 52°26′12.4″N 13°19′1.47″E﻿ / ﻿52.436778°N 13.3170750°E﻿ / 52.436778; 13.3170750
ผู้เช่าในปัจจุบัน: ชารีเต
เริ่มสร้าง: 1971
แล้วเสร็จ: 1981
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 9
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: Gerd Hänska, Kurt Schmersow, Magdalena Hänska
สถาบันเพื่อการวิจัยแพทยศาสตร์ (เยอรมัน: Forschungseinrichtung für experimentelle Medizin; อังกฤษ: Research Institutes for Experimental Medicine) เป็นสถาบันวิจัยในเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ตัวอาคารของสถาบันเป็นที่รู้จักในชื่อ หลุมหลบภัยหนู (Mäusebunker) แรกเริ่มสร้างขึ้นเพื่อใช้งานสำหรับการทดลองในสัตว์และผสมพันธุ์สัตว์ทดลองที่ใช้ในสถาบัน ตัวสถาบันตั้งอยู่ใกล้กันกับศูนย์การแพทย์เบนยามิน ฟรังกลิน (Benjamin Franklin Medical Center) และ สถาบันความสะอาดและอนูชีววิทยา (Institute for Hygiene and Microbiology) สามสถาบันนี้ตั้งขึ้นเพื่อเป็นสาธารณูปโภคกำลังสูงสำหรับการพัฒนาและการใช้งานยากับวัคซีนใหม่ ๆ
ตัวอาคารเป็นผลงานออกแบบแรกเริ่มโดยสามีภรรยา แกร์ด และ มักดาเลนา ฮันสกา (Gerd Hänska and Magdalena Hänska) ออกแบบในระหว่างปี 1965 ถึง 1967 และเริ่มก่อสร้างในปี 1971. แบบแปลนโดยละเอียดและการก่อสร้างนำโดยแกร์ด ฮันสกา และ ควร์ท ชแมร์โซว (Kurt Schmersow) ระหว่างปี 1971 ถึง 1981 รูปลักษณะของอาคารกลายมาเป็นที่ถกเถียงนับตั้งแต่แรกเริ่ม ด้วยการออกแบบที่ดูชั่วร้าย (sinister) และการใช้งานเพื่อการทดลองในสัตว์ ทำให้อาคารนี้ไม่เป็นที่นิยมในสาธารณชน กระนั้น เมื่อเวลาผ่านไป อาคารนี้กลายมาเป็นที่นิยมชื่นชอบโดยผู้นิยมสถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์ มีการตีพิมพ์ระดับนานาชาติหลายชิ้นที่ยกอาคารนี้เป็นตัวอย่างชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์ในเยอรมนี
หลังเจ้าของปัจจุบันของอาคาร ชาริเต ประกาศแผนว่าจะทุบอาคารนี้ทิ้ง ได้เกิดความตระหนักขึ้นในสาธารณชนมากยิ่งขึ้น มีการลงนามยื่นอุทธรณ์ให้อนุรักษ์อาคารนี้ นำโดยสถาปนิกกุนแนร์ คลัก (Gunnar Klack) และนักประวัติศาสตร์ศิลป์ แฟลิซ ตอร์แคร์ (Felix Torkar) ในปี 2020 มีการพูดคุยเกี่ยวกับอนาคตของอาคาร "หลุมหลบภัยหนู" ตีพิมพ์ในสิ่งพิมพ์ระดับนานาชาติ มีการอ้างถึงอาคารนี้เชื่อมต่อกับตัวอย่างชิ้นงานบรูทัลลิสต์อื่น ๆ ในระดับโลก ไปจนถึงการพูดคุยเกี่ยวกับอนาคตของแต่ละอาคารโดยอ้างถึงอาคารหลังนี้ เช่น สถานีรถบัสกลางเทลอาวีฟ ในอิสราเอล และวังแสดงดนตรีและกีฬาวิลเนียส ในลิทัวเนีย
วิลเฮ็ล์ม เรินท์เกิน

| วิลเฮ็ล์ม ค็อนราท เรินท์เกิน Wilhelm Conrad Röntgen |
| --- | --- |

เกิด: วิลเฮ็ล์ม ค็อนราท เรินท์เกิน 27 มีนาคม ค.ศ. 1845(1845-03-27) เล็นเน็พ ราชอาณาจักรปรัสเซีย, สมาพันธรัฐเยอรมัน
เสียชีวิต: 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1923(1923-02-10) (77 ปี) มิวนิก สาธารณรัฐไวมาร์
สัญชาติ: เยอรมัน
ศิษย์เก่า:   สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช  มหาวิทยาลัยซือริช 
มีชื่อเสียงจาก: ผู้ค้นพบรังสีเอ็กซ์
รางวัล: Matteucci Medal (1896) Rumford Medal (1896) Elliott Cresson Medal (1897) Barnard Medal (1900) รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ (1901)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ฟิสิกส์ ดาราศาสตร์รังสีเอ็กซ์
สถาบันที่ทำงาน:   มหาวิทยาลัยสทราซบูร์  มหาวิทยาลัยโฮเอินไฮม์  มหาวิทยาลัยกีเซิน  มหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค  มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก 
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: August Kundt
ลูกศิษย์ในระดับปริญญาเอก:   Herman March  Abram Ioffe  Ernst Wagner  Rudolf Ladenburg 
ลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียงอื่น ๆ: Franz S. Exner
 
ลายมือชื่อ

วิลเฮ็ล์ม ค็อนราท เรินท์เกิน (เยอรมัน: Wilhelm Conrad Röntgen) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน ประจำมหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค ผู้ค้นพบและสร้างรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีความยาวคลื่นขนาดที่รู้จักในปัจจุบันว่า รังสีเอกซ์ (X-rays) หรือรังสีเรินท์เกิน เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 1895 ความสำเร็จที่ทำให้เรินท์เกินได้รับรางวัลโนเบลรางวัลแรก เมื่อ พ.ศ. 2444
เรินท์เกิน ที่สะกดในภาษาเยอรมันว่า "Röntgen" มักสะกดเป็นภาษาอังกฤษโดยทั่วไปว่า "Roentgen" ดังนั้น ในเอกสารวิชาการและการแพทย์เกือบทั้งหมดจึงใช้คำสะกดว่า "Roentgen"
ชีวิตในวัยเยาว์และการศึกษา

เรินท์เกิน เกิดที่เมืองเล็นเน็พ ปัจจุบันอยู่ในแคว้นเร็มส์ไชด์ ประเทศเยอรมนี บิดามารดาเป็นช่างตัดเย็บเส้อผ้า ต่อมาได้ย้ายครอบครัวไปตั้งรกรากที่เอเปลดูร์น ประเทศเนเธอร์แลนด์ เมื่อเรินท์เกินอายุได้ 3 ขวบ เรินท์เกินได้รับการศึกษาขั้นต้นที่สถาบันแห่งมาร์ตินุส เฮอร์มัน ฟาน เดอร์ดูร์น ต่อมาได้เข้าเรียนในสถาบันเทคนิคอูเทรชต์ ที่ซึ่งเขาถูกไล่ออกจากสถาบันเนื่องจากถูกกล่าวหาว่าเขียนภาพล้ออาจารย์คนหนึ่ง ซึ่งเรินท์เกินไม่เคยยอมรับว่าเป็นผู้เขียน
ในค.ศ. 1865 เรินท์เกินพยายามสมัครเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยอูเทรชต์โดยไม่มีเอกสารหลักฐานที่จำเป็นสำหรับนักศึกษาปกติแต่ไม่ได้รับการรับเข้าเรียน ต่อมาเรินท์เกินทราบว่าที่สถาบันสารพัดช่างในซือริช (ปัจจุบันคือสถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช ที่มีชื่อเสียง) รับนักศึกษากรณีนี้เข้าเรียนได้โดยการสอบ เขาจึงเริ่มการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยสาขาวิศวกรรมเครื่องกล ในปี 1878 เรินท์เกินจบการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยซือริชแห่งนี้
การทำงาน

ในปี 1867 เรินท์เกินเข้าทำงานเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยสตราสบวร์ก และในปี 1871 ได้เป็นศาสตราจารย์ในสถาบันเกษตรศาสตร์ที่ฮอเฮนไฮม์ เวิร์ทเตมเบิร์ก เรินท์เกินได้กลับไปเป็นศาสตราจารย์สาขาวิชาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยสตราสบวร์กอีกครั้งหนึ่งเมื่อ 1876 และในปี 1879 เรินท์เกินได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าภาควิชาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยไกส์เซน ต่อในปี 1888 ย้ายไปรับตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยเวิร์ซเบิร์ก และอีกครั้งที่มหาวิทยาลัยมิวนิกในปี 1900 โดยคำขอของรัฐบาลบาวาเรีย
เรินท์เกินมีครอบครัวอยู่ในประเทศสหรัฐ ที่รัฐโอไฮโอ ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดที่จะย้ายไปตั้งรกรากที่นั่น เรินท์เกินได้ยอมรับการแต่งตั้งที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ในนิวยอร์ก และได้ซื้อตั๋วเรือไว้แล้ว แต่การระเบิดของสงครามโลกครั้งที่ 1 ทำให้แผนการนี้เปลี่ยนไป เรินท์เกินตกลงอยู่ในมิวนิกต่อไปและได้ทำงานที่นี่ไปตลอดชีวิต เรินท์เกินถึงแก่กรรมเมื่อปี 1913 จากโรคมะเร็งเยื่อบุช่องท้อง มีการพูดกันว่าเรินท์เกินเสียชีวิตจากการได้รับรังสีเอกซ์เรย์ แต่ส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่าการเกิดโรคมะเร็งนี้เป็นผลมาจากการรับรังสีเอกซ์เรย์ ทั้งนี้เนื่องจากการค้นคว้าวิจัยในส่วนที่เรินท์เกินต้องเกี่ยวข้องกับรังสีโดยตรงและมากมีช่วงเวลาสั้น และเรินท์เกินเองยังเป็นนักวิทยาศาสตร์คนแรก ๆ ที่เป็นผู้นำในการใช้ตะกั่วเป็นโล่ป้องกันอย่างสม่ำเสมอ
รางวัลทีได้รับ

รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ (พ.ศ. 2444)
เหรียญรัมฟอร์ด (พ.ศ. 2439)
เหรียญแมทัวซี (พ.ศ. 2439)
ดูเพิ่ม

Heinrich Rudolf Hertz
ภาพรังสีเอกซ์ (ภาพรังสี) มือของอัลเบิร์ต ฟอน โคลลิเคอร์ ถ่ายโดยเรินท์เกิน
ไดอะไนซัส

| ไดโอนีซัส |
| --- | --- |
เทพเจ้าแห่งไวน์ เทศกาลรื่นเริง การละครและปีติสานติ์
รูปปั้นไดอะไนซัสแบบโรมันสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 2 ตามแบบเฮลเลนนิสติก (ex-coll. Cardinal Richelieu, Louvre)
ที่ประทับ: ยอดเขาโอลิมปัส
สัญลักษณ์: ช่อกระจุกแยกแขนง เถาองุ่น หนังเสือดาว เสือดำ แพนเธอร์ เสือ เสือดาว
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: แอรีแอดนี
บิดา-มารดา: ซูสและซีมีลี
พี่น้อง: แอรีส, อธีนา, อพอลโล, อาร์ทิมิส, แอโฟรไดที, ฮีบี, เฮอร์มีส, เฮราคลีส, เฮเลนแห่งทรอย, ฮิฟีสตัส, เพอร์ซิอัส, ไมนอส,  มิวส์, ชาริทีส
เทพที่เทียบเท่าในความเชื่ออื่น
เทียบเท่าในโรมัน: แบคัส, ลิเบอร์
ไดอะไนซัส (อังกฤษ: Dionysus, /daɪ.əˈnaɪsəs/; กรีกโบราณ: Διόνυσος, Dionysos) เป็นเทพเจ้าแห่งการเก็บเกี่ยวองุ่น การทำไวน์และไวน์ ความบ้าคลั่งทางพิธีกรรมและปีติศานติ์ในเทพปกรณัมกรีก พระนามของพระองค์ในแผ่นจารึกอักษรไลเนียร์บี แสดงว่าชาวกรีกไมซีเนียนอาจมีการบูชาพระองค์ตั้งแต่ประมาณ 1,500–1,100 ปีก่อน ค.ศ. ร่องรอยลัทธิประเภทไดอะไนเซียพบได้ในอารยธรรมไมนวนบนเกาะครีต จุดกำเนิดของพระองค์นั้นไม่แน่ชัด และลัทธิของพระองค์มีหลายรูปแบบ แหล่งข้อมูลโบราณบางแหล่งอธิบายว่าเป็นของชาวเทรซ บางแหล่งก็อธิบายว่าเป็นของชาวกรีก ในบางลัทธิ พระองค์มาจากทางตะวันออก โดยเป็นพระเจ้าเอเชีย ในลัทธิอื่น พระองค์มาจากเอธิโอเปียทางใต้ พระองค์เป็นเทพเจ้าแห่งการสำแดงอย่างเทพเจ้า (epiphany) และ "ความเป็นต่างประเทศ" ของพระองค์ที่เป็นพระเจ้าที่มาจากต่างแดนอาจสืบทอดและสำคัญต่อลัทธิของพระองค์ พระองค์เป็นพระเจ้าหลักและได้รับความนิยมในเทพปกรณัมและศาสนากรีก และรวมอยู่ในรายพระนามเทวสภาโอลิมปัสบ้าง ไดอะไนซัสเป็นพระเจ้าพระองค์สุดท้ายที่ได้รับการยอมรับเข้าสู่ยอดเขาโอลิมปัส พระองค์เป็นพระเจ้าองค์ที่มีพระชนมายุน้อยที่สุดและเป็นพระองค์เดียวที่ประสูติแก่มารดาที่เป็นมนุษย์ เทศกาลของพระองค์เป็นแรงผลักดันเบื้องหลังการพัฒนาการละครกรีก พระองค์เป็นตัวอย่างของพระเจ้าที่กำลังสวรรคต (dying god)
พระองค์มีอีกพระนามหนึ่งว่า แบคัส (อังกฤษ: Bacchus, /ˈbækəs/ หรือ /ˈbɑːkəs/; กรีก: Βάκχος, Bakkhos) ซึ่งเป็นพระนามที่ชาวโรมันรับไป ช่อกระจุกแยกแขนง (thyrsus) ของพระองค์บางครั้งมีเถาไม้เลื้อยพันและมีน้ำผึ้งไหลเป็นหยด ซึ่งเป็นไม้ถือที่มีประโยชน์ แต่ยังเป็นอาวุธได้ด้วย และสามารถใช้ทำลายผู้ที่ต่อต้านลัทธิของพระองค์และเสรีภาพซึ่งพระองค์เป็นตัวแทน พระองค์ยังทรงถูกเรียกว่า ผู้ปลดปล่อย (Liberator) ที่ปลดปล่อยส่วนลึกของตนเองโดยทำให้คลั่ง หรือให้มีความสุขอย่างล้นเหลือ หรือด้วยเหล้าองุ่น หน้าที่ของไดอะไนซัสคือเป็นผู้สร้างดนตรีออโลส (aulos) และยุติความกังวล นักวิชาการถกกันเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างไดอะไนซัสกับ “คตินิยมเกี่ยวกับวิญญาณ” และความสามารถในการติดต่อระหว่างผู้ยังมีชีวิตอยู่และผู้ที่ตายไปแล้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ไดอะไนซัส
| ด ค กเทพปกรณัมกรีก |
| --- | --- |
ปฐมเทพ:  เคออส  อะแนงคี  โครนอส  เอียรอส  ไกอา  ยูเรนัส  ทาร์ทารัส  อีเธอร์  เฮเมรา  เอระบัส  นิกซ์  โอฟิออน  มอยเร 
เทพไททัน:  โครนัส  โอเชียนัส  เรีย  ทีมิส  แอตลัส  ซีอัส  ครีอัส  ไฮพีเรียน  ธีอา  เทธิส  นิมอซินี  ฟีบี  โพรมีเทียส  เอพิมีเทียส  ไออาเพทัส  เมโนเอเทียส 
สิบสองเทพเจ้าโอลิมปัส:  ซูส  ฮีรา  โพไซดอน  ดิมีเทอร์  อะธีนา  อะพอลโล  อาร์ทิมิส  แอรีส  แอโฟรไดที  ฮิฟีสตัส  เฮอร์มีส  ไดอะไนซัสหรือเฮสเตีย 
เทพเจ้าหลักอื่น:  แอซคลีเปียส  ฮีลิออส  อีออส  เฮดีส  ฮีบี  เฮคะที  แพน  เพอร์เซฟะนี  เซลีนี 
กลุ่ม:  แอมะซอน  เซนทอร์  คเธาะนิค  ไซคลอปส์  มังกร  อิรินีอีซ  ยักษ์  ฮาร์พี  เฮคะท็องคะรีซ  มอยเร  พระเจ้าไมซีเนียน  มนุษย์  มิวส์  นิมฟ์  เซเทอร์  สมุทรเทพ 
วีรบุรุษ:  เฮราคลีสกับงานของเขา  อคิลลีสกับสงครามกรุงทรอย  โอดิสเซียสกับโอดิสซีย์  เจสันกับลูกเรืออาร์โก  เพอร์ซิอัสกับเมดูซา  อีดิปัสกับธีบส์  ธีซีอัสกับมินะทอร์  บิลเลโรฟอนกับคิเมียรา 
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์:  เดลฟี  ดอโดนา  ดีลอส  โอลิมเปีย  โอลิมปัส
สงครามกลางเมืองออสเตรีย

บทความนี้เกี่ยวกับความรุนแรงทางการเมืองระหว่างรัฐบาลฝ่ายขวากับกองกำลังสังคมนิยมในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934 สำหรับความพยายามรัฐประหารของนาซีในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1934 ดูที่ กบฏเดือนกรกฎาคม
สงครามกลางเมืองออสเตรีย (เยอรมัน: Österreichischer Bürgerkrieg) หรือที่รู้จักกันในชื่อ การก่อการกำเริบเดือนกุมภาพันธ์ (เยอรมัน: Februarkämpfe) เป็นการปะทะกันอย่างรุนแรงภายในสาธารณรัฐออสเตรียที่หนึ่ง กินเวลาตั้งแต่วันที่ 12 ถึงวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934 ระหว่างกองกำลังประชาธิปไตยสังคมนิยม (เรพุบลิคานิชเชอร์ ชุทซ์บุนท์) และคอมมิวนิสต์กับกองกำลังอนุรักษนิยมและรัฐบาลฟาสซิสต์ (กองทัพ ตำรวจ และกองกำลังกึ่งทหารไฮม์แวร์) โดยเหตุการณ์เริ่มปะทุขึ้นที่ลินทซ์และเริ่มแพร่กระจายไปส่วนที่เหลือของประเทศ โดยเฉพาะตามเมืองใหญ่อย่างเวียนนา กราทซ์ บรุคแอนเดอร์มัวร์ วีเนอร์น็อยชตัท และชไทเยอร์
การเผชิญหน้ากันอย่างต่อเนื่องด้วยการตอบโต้ของฝ่ายสังคมนิยม จากการที่รัฐมนตรีมหาดไทยเอมีล ไฟ ออกคำสั่งค้นหาและจับกุมฝ่ายตรงข้ามเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ในวันเดียวกัน รัฐบาลสั่งระงับพรรคสังคมนิยมและองค์กรที่เกี่ยวข้องทั้งหมด ซึ่งได้ยุติการเจรจาทางการเมืองระหว่างทั้งสองฝ่าย นอกจากนี้ ยังถือเป็นการเริ่มต้นสมัยเผด็จการของประเทศและการยกเลิกระบบรัฐสภาประชาธิปไตยอย่างเด็ดขาด จากเหตุการณ์ในครั้งนี้ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่าสามร้อยคนและมีผู้บาดเจ็บราวแปดร้อยคน
บรรณานุกรม

Brook-Shepherd, Gordon (December 1996). The Austrians: A Thousand-Year Odyssey. HarperCollins. ISBN 0-00-638255-X.
Edmondson, Clifton Earl (1978). The Heimwehr and Austrian politics, 1918-1936 (ภาษาอังกฤษ). University of Georgia Press. p. 352. ISBN 9780820304373.
Jelavich, Barbara (December 1989). Modern Austria: Empire & Republic 1815–1986. Cambridge University Press. ISBN 0-521-31625-1.
Kitchen, Martin (1980). The coming of Austrian fascism (ภาษาอังกฤษ). Croom Helm. p. 299. ISBN 9780709901334.
Lehne, Inge; Johnson, Lonnie (1985). Vienna: The Past in the Present. Österreichischer Bundesverlag Gesellschaft, Wien. ISBN 3-215-05758-1.
Low, Alfred D. (1976). "On the Eve of the February 1934 Uprising of the Austrian Socialist Workers". Austrian History Yearbook. 12 (1): 282-284.
Miller, James William (1992). "Agrarian Politics in Interwar Austria". Working Papers. 42: 26.
Zuber, Frederick R. (1975). The watch on the Brenner : a study of Italian involvement in Austrian foreign and domestic affairs : 1928-1938 (pdf) (วิทยานิพนธ์) (ภาษาอังกฤษ). Rice University. OCLC 18458416.
แหล่งข้อมูลอื่น

February Uprising, 1934 at Marxists Internet Archive
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
โอซีอานิดส์

ภาพวาด Les Océanides โดยกุสตาฟว์ ดอเร (ประมาณ ค.ศ. 1860)
ในประมวลเรื่องปรัมปรากรีก โอซีอานิดส์ (/oʊˈsiːənɪdz, ˈoʊʃənɪdz/; กรีกโบราณ: Ὠκεανίδες, อักษรโรมัน: Ōkeanídes, pl. of Ὠκεανίς, Ōkeanís) เป็นนิมฟ์จำนวน 3 พันตน (จำนวนนี้หมายถึง "นับไม่ถ้วน") เป็นธิดาของโอซีอานัสกับทีธิส สองเทพไททัน
เนื้อหา

ครอบครัวของโอซีอานิดส์ล้วนเกี่ยวข้องกับน้ำ โอซีอานัสเป็นบุคลาธิษฐานของแม่น้ำขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบโลก ทีธิสเป็นเทพีแห่งท้องทะเล ส่วนพี่น้องคือโพทามอย เทพแห่งแม่น้ำลำธารซึ่งมีจำนวน 3 พันตนเช่นกัน นอกจากนี้โอซีอานิดส์ยังเป็นบุคลาธิษฐานของฤดูใบไม้ผลิ เฮสิโอดกล่าวว่าพวกนาง "กระจายไปไกลและกว้างขวาง" และ "รับใช้โลกและน้ำลึก" ขณะที่ใน อาร์โกนอติกา ของอะพอลโลนีอัสแห่งโรดส์บรรยายว่าอาร์โกนอต (ชาวเรืออาร์โก) ซึ่งเรือเกยตื้นนอกชายฝั่งลิเบียอ้อนวอนให้ "นิมฟ์ผู้ศักดิ์สิทธิ์แห่งวงศ์โอชีอานัส" มอบ "น้ำพุจากก้อนหินหรือสายธารศักดิ์สิทธิ์ผุดจากผืนโลก"
แต่กระนั้นโอซีอานิดส์ไม่สามารถจัดกลุ่มได้โดยง่ายหรือจำกัดเพียงหน้าที่เดียว รวมถึงไม่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องกับน้ำเสมอไป โอซีอานิดส์หลายตนมีความสำคัญในประมวลเรื่องปรัมปรากรีกแม้นิมฟ์ส่วนใหญ่จะถือเป็นเทพชั้นรอง เช่น มีทิส บุคลาธิษฐานของปัญญาผู้เป็นชายาองค์แรกของซูส และให้กำเนิดเทพีอะธีนา ก่อนที่ภายหลังจะถูกซูสกลืนกิน ดอริส โอซีอานิดส์องค์หนึ่งเป็นเทพีแห่งทะเล สติกซ์ ซึ่งเฮสิโอดบรรยายว่าเป็นโอซีอานิดส์ที่อาวุโสที่สุดและสำคัญที่สุดเป็นบุคลาธิษฐานของแม่น้ำสติกซ์ที่กั้นระหว่างโลกกับยมโลก อย่างไรก็ตามโอซีอานิดส์บางตนอย่างยูโรปาและเอเชียมีความสัมพันธ์กับพื้นดินมากกว่า
โอซีอานิดส์ยังมีหน้าที่ดูแลเยาวชน เฮสิโอดพรรณาว่าพวกนางเป็น "ธิดาผู้งดงามของมหาสมุทร บุตรีผู้เลอโฉมในหมู่เทพี" และเป็น "กลุ่มธิดาผู้ดูแลผู้เยาว์ร่วมกับเทพอะพอลโล ซึ่งซูสมอบหน้าที่นี้ให้"
มีโอซีอานิดส์อีกหลายตนนอกเหนือจากมีทิสที่เป็นชายาหรือมารดาของเทพหลายองค์ เช่น ดอริสเป็นชายาของเนียรีอัสและมารดาของนิมฟ์ทะเล 50 ตนที่เรียกว่า เนียรีอิด สติกซ์เป็นชายาของแพลลัสและมารดาของซีลุส ไนกี คราตอสและไบอา ยูรีโนมีเป็นชายาของซูสองค์ที่สามและมารดาของคาริทีส คลีมีนีเป็นชายาของไอแอพีทัสและมารดาของแอตลัส เมนีเทียส โพรมีเทียสและเอพิมีเทียส อีเล็กตราเป็นชายาของธอมัสและมารดาของอีริสและฮาร์พี เพอร์เซเป็นชายาของฮีลีออสและมารดาของเซอร์ซีและราชาอีอีทีสแห่งคอสคิส ไอไดอาเป็นชายาของอีอีทีสและมารดาของมีดีอา คัลลีโรอีเป็นชายาของไครเซออร์และมารดาของเกเรียน
ชื่อ

เฮสิโอดระบุชื่อโอซีอานิดส์ 41 ชื่อ ขณะที่หลักฐานโบราณอื่น ๆ ระบุมากกว่านั้น ชื่อโอซีอานิดส์บางตนมาจากแหล่งน้ำที่มีอยู่จริง ขณะที่บางตนประดิษฐ์ขึ้น บางชื่อเกี่ยวข้องกับสิ่งที่บิดามารดาต้องการมอบให้บุตร ซึ่งตรงตามหน้าที่ของโอซีอานิดส์ที่ดูแลเยาวชน เช่น พลูโต (ความมั่งคั่ง) ไทคี (โชคดี) ไอไดอา (ความรู้) และมีทิส (ปัญญา) โอซีอานิดส์บางตนมีชื่อสัมพันธ์กับสถานที่ เช่น ยูโรปา เอเชีย อีฟีรา (คอรินท์) และโรดอส (โรดส์)
สถาบันมัคส์ พลังค์ เพื่อดาราศาสตร์วิทยุ

สถาบันมัคส์ พลังค์ เพื่อดาราศาสตร์วิทยุ (เยอรมัน: Max-Planck-Institut für Radioastronomie) เป็นสถาบันวิจัยด้านดาราศาสตร์วิทยุ ตั้งอยู่ในเมืองบ็อน ประเทศเยอรมนี ถือเป็นหนึ่งใน 80 สถาบันที่สังกัดสมาคมมัคส์ พลังค์ เดิมทีสถาบันนี้มีฐานะเป็นคณะหนึ่งของมหาวิทยาลัยบ็อน ก่อนที่จะแยกตัวออกมาเป็นสถาบันในภายหลัง สถาบันนี้มีกล้องโทรทัศน์วิทยุเอ็ฟเฟิลส์แบร์ค (Effelsberg) ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 100 เมตรในความดูแล ซึ่งเป็นกล้องโทรทัศน์วิทยุขนาดใหญ่ที่สุดของโลก
ดูเพิ่ม

สมาคมมัคส์ พลังค์ เพื่อความก้าวหน้าแห่งศาสตร์
สถาบันมัคส์ พลังค์ เพื่อการวิจัยระบบสุริยะ
เฮเซคียาห์

กษัตริย์ลำดับที่ 13 แห่งยูดาห์
| เฮเซคียาห์ |
| --- | --- |
กษัตริย์เฮเซคียาห์บนภาพวาดของศิลปินนิรนามในคายกคณะของโบสถ์ St. Mary's Church, Åhus [sv] (ศตวรรษที่ 17)
กษัตริย์แห่งยูดาห์
ครองราชย์: ไม่แน่ชัด รัชสมัยสิ้นสุดประมาณ 687 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้า: อาหัส
ถัดไป: มนัสเสห์

ประสูติ: ป. 739/41 ปีก่อนคริสตกาล อาจเป็นที่เยรูซาเล็ม
สวรรคต: ป. 687 ปีก่อนคริสตกาล (51–54 พรรษา) อาจเป็นที่เยรูซาเล็ม
ฝังพระศพ: เยรูซาเล็ม
คู่อภิเษก: เฮฟซีบาห์
พระราชบุตร: มนัสเสห์ อามาริยาห์?
ราชสกุล: ราชวงศ์ดาวิด
พระราชบิดา: อาหัส
พระราชมารดา: อาบียาห์ (หรืออาบี)
เฮเซคียาห์ (อังกฤษ: Hezekiah; /ˌhɛzɪˈkaɪ.ə/; ฮีบรู: חִזְקִיָּהוּ‎, อักษรโรมัน: Ḥīzqīyyāhū) หรือ Ezekias (ประสูติ ป. 741 ปีก่อนคริสตกาล, ครองราชย์พระองค์เดียว ป. 716/15–687/86 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์ลำดับที่ 13 ของราชอาณาจักรยูดาห์ตามคัมภีร์ฮีบรู และเป็นพระราชโอรสของอาหัส
ในเรื่องเล่าของคัมภีร์ไบเบิล เฮเซคียาห์ทรงเป็นประจักษ์พยานถึงการล่มสลายของราชอาณาจักรอิสราเอลเหนือโดยการบุกยึดของจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่ภายใต้การปกครองของกษัตริย์ซาร์กอนเมื่อประมาณ 722 ปีก่อนคริสตกาล และทรงเป็นกษัตริย์ของยูดาห์ในช่วงการล้อมเยรูซาเล็มโดยอัสซีเรียภายใต้การนำของกษัตริย์เซนนาเคอริบเมื่อ 701 ปีก่อนคริสตกาล
เฮเซคียาห์ทรงริเริ่มการปฏิรูปศาสนาอย่างครอบคลุม รวมไปถึงออกพระราชกฤษฎีกาอันเข้มงวดที่ให้นับถือพระยาห์เวห์เป็นพระเจ้าพระองค์เดียว และห้ามการเคารพพระเจ้าองค์อื่นในพระวิหารแรก พระองค์ยังถือว่าเป็นกษัตริย์ผู้ชอบธรรมเป็นอย่างสูงทั้งในหนังสือพงศ์กษัตริย์ ฉบับที่ 2 และหนังสือพงศาวดาร ฉบับที่ 2 พระองค์ยังเป็นหนึ่งในกษัตริย์แห่งยูดาห์ที่มีความโดดเด่นที่ได้รับการกล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิล และเป็นหนึ่งในกษัตริย์ที่ได้รับการกล่าวถึงในลำดับพงศ์ของพระเยซูในพระวรสารนักบุญมัทธิว ใน 2 พงศ์กษัตริย์ 18:5 ระบุว่า "ในบรรดาพระราชาแห่งยูดาห์ต่อจากพระองค์มา หรือในบรรดาผู้อยู่ก่อนพระองค์ ไม่มีผู้ใดเหมือนพระองค์" อิสยาห์และมีคาห์เผยพระวจนะในรัชสมัยของพระองค์
บรรณานุกรม

Grabbe, Lester (2003). Like a Bird in a Cage: The Invasion of Sennacherib in 701 BCE. A&C Black. ISBN 978-0826462152.
Grayson, A.K. (1991). "Assyria: Sennacherib and Essarhaddon".  ใน Boardman, John; Edwards, I. E. S. (บ.ก.). The Cambridge Ancient History, Volume III Part II. Cambridge University Press. ISBN 978-0521227179.
Grena, G.M. (2004). LMLK – A Mystery Belonging to the King. Vol. 1 (1 ed.). 4000 Years of Writing History. p. 338. ISBN 978-0974878607.
Moulis, David Rafael (2019). "Hezekiah's Cultic Reforms according to the Archaeological Evidence".  ใน Čapek, Filip; Lipschits, Oded (บ.ก.). The Last Century in the History of Judah: The Seventh Century BCE in Archaeological, Historical, and Biblical Perspectives. SBL Press. pp. 167–180. ISBN 978-0-88414-400-7.
Young, Robb Andrew (2012). Hezekiah in History and Tradition. BRILL. ISBN 978-90-04-22951-8.
Attribution:
บทความนี้นำข้อความมาจากสิ่งพิมพ์ที่ปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Singer, Isidore;  และคณะ, บ.ก. (1904). "Hezekiah". The Jewish Encyclopedia. Vol. 6. New York: Funk & Wagnalls. pp. 379–383.
แหล่งข้อมูลอื่น

"Hezekiah." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online.
King Hezekiah from Jerusalem Mosaic
Hezekiah เก็บถาวร 8 ธันวาคม 2010 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน See all Bible verses pertaining to King Hezekiah
The Reign Of Hezekiah by John F. Brug
Philippe Bobichon, Salomon et Ezéchias dans l'exégèse juive des prophéties royales et messianiques, selon Justin Martyr et les sources rabbiniques
Sennacherib's Invasion of Hezekiah's Judah in 701 BC – by Craig C. Broyles
Interactive Map of Sennacherib's Invasion of Hezekiah's Judah, including the accounts of Sennacherib, Herodotus, 2 Kings, Isaiah and Micah
| ก่อนหน้า |  | เฮเซคียาห์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อาหัส |  | กษัตริย์แห่งยูดาห์ (ราชวงศ์ดาวิด)   (ครองราชย์ร่วมกับอาหัส: 729–716 ปีก่อนคริสตกาล ครองราชย์พระองค์เดียว: 716–697 ปีก่อนคริสตกาล ครองราชย์ร่วมกับมนัสเสห์: 697–687 ปีก่อนคริสตกาล) |  | มนัสเสห์ |
| ด ค กกษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์ |
| --- | --- |
 เชื้อสายของดาวิด  กษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์ กษัตริย์แห่งยูดาห์  มัคคาบี 
อิสราเอล(สหราชาธิปไตย):  ซาอูล  อิชโบเชท  ดาวิด  ซาโลมอน 
อิสราเอล(ราชอาณาจักรเหนือ):  เยโรโบอัมที่ 1  นาดับ  บาอาชา  เอลาห์  ศิมรี   ทิบนี  อม-รี  อาหับ (เยเซเบล)  อาหัสยาห์  เยโฮรัม  เยฮู  เยโฮอาหาส  เยโฮอาช  เยโรโบอัมที่ 2  เศคาริยาห์  ชัลลูม  เมนาเฮม  เปคาหิยาห์  เปคาห์  โฮเชยา 
ยูดาห์(ราชอาณาจักรใต้):  เรโหโบอัม  อาบียัม  อาสา  เยโฮชาฟัท  เยโฮรัม  อาหัสยาห์  อาธาลิยาห์  โยอาช  อามาซิยาห์  อุสซียาห์  โยธาม  อาหัส  เฮเซคียาห์  มนัสเสห์  อาโมน  โยสิยาห์  เยโฮอาหาส  เยโฮยาคิม  เยโคนิยาห์  เศเดคียาห์ 
ยูเดีย(ราชวงศ์ฮัสโมเนียน):  ซีโมนธัสสี  ยอห์นฮีร์กัน  Aristobulus I  Alexander Jannaeus  Salome Alexandra  Hyrcanus II  Aristobulus II  Antigonus II Mattathias 
ดูเพิ่ม:  ประมุขภาพของชาวยิว  รายชื่อผู้นำชาวยิวในดินแดนแห่งอิสราเอล
เทวดามาโปรด

เทวดามาโปรด ในละครคลาสสิก มีเดีย บทละครของยูริพิดีส ในการแสดง ค.ศ. 2009 ในซีรากูซา ประเทศอิตาลี
เทวดามาโปรด (ละติน: deus ex machina, ออกเสียง: [ˈdɛ.ʊs ɛks ˈmaːkʰɪnaː]; แปลจากกรีกโบราณ: ἀπὸ μηχανῆς θεός, ออกเสียง [apò mɛːkʰanɛ̂ːs tʰe.ós]; แปลว่า เทพเจ้าจากเครื่องจักร) เป็นกลวิธีการสร้างโครงเรื่องวิธีหนึ่ง ที่ซึ่งปัญหาที่ดูเหมือนว่าจะไม่มีทางแก้นั้น จู่ ๆ ก็คลี่คลายได้ด้วยการแทรกแซงที่คาดหมายไม่ถึง ไม่ว่าเพราะสถานการณ์ใหม่ ตัวละครใหม่ ความสามารถใหม่ หรือวัตถุใหม่ที่ไม่ได้กล่าวถึงมาก่อน ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับวิธีการใช้ เทวดามาโปรดสามารถทำให้เรื่องดำเนินต่อไปได้ เมื่อเนื้อเรื่องดำเนินไปถึงบางสถานการณ์ เช่น เมื่อผู้เขียนตกอยู่ในสภาวะ "จนตรอก" หาทางออกไม่ได้ เมื่อผู้เขียนต้องการให้ผู้ชมแปลกใจ เมื่อต้องการให้เรื่องลงเอยด้วยดี หรือแม้กระทั่งการใช้เทวดามาโปรดในฐานะจุดหักมุมเชิงขบขัน เป็นต้น
ต้นกำเนิดของสำนวน

สำนวนละติน deus ex machina ประกอบด้วยคำว่า deus หมายถึง "เทพเจ้า", ex หมายถึง "จาก" และ machina หมายถึง "เครื่องมือ, นั่งร้าน, กลไก" อันเป็นคำยืมจากภาษากรีก กลวิธีนี้ได้รับการกล่าวถึงโดยฮอเรซ กวีชาวโรมัน ใน อาร์สปอเอติกา (บรรทัดที่ 191–192) โดยฮอเรซได้แนะนำนักกวีว่าพวกเขาไม่ควรหันหา "เทพเจ้าจักรกล" ในการคลายปมเนื้อเรื่อง "นอกเสียแต่ว่าความยุ่งยากนั้นควรค่าแก่การช่วยเหลือจากเทพเจ้า" (nec deus intersit, nisi dignus uindice nodus inciderit; nec quarta loqui persona laboret.) ในกรณีนี้ ฮอเรซอ้างอิงถึงวิธีปฏิบัติในละครโศกนาฏกรรมกรีกที่ซึ่งนักแสดงที่ได้รับบทบาทเป็นเทพเจ้าจะถูกนำขึ้นเวทีด้วยเครื่องจักร ซึ่งเป็นกลไกที่สามารถยกนักแสดงขึ้นหรือลงผ่านประตูกลบนเวทีได้