stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ศาลาว่าการเก่าฮกไกโด

| ศาลาว่าการเก่าฮกไกโด 北海道庁旧本庁舎 |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: อาคารรัฐบาล ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์
สถาปัตยกรรม: โคโลเนียลอเมริกัน
เมือง: เขตชูโอ ซัปโปโระ
ประเทศ: ญี่ปุ่น
เริ่มสร้าง: ค.ศ. 1873
ปรับปรุง: ค.ศ. 1887-1888
ศาลาว่าการเก่าฮกไกโด (ญี่ปุ่น: 北海道庁旧本庁舎; โรมาจิ: ฮกไกโดโจคีวฮนโจชะ) เป็นอาคารว่าการเก่าของเกาะฮกไกโดในสมัยจักรวรรดิญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในนครซัปโปโระ
อาคารสร้างในปี 1873 ในรัชสมัยเมจิ ใช้รูปแบบสถาปัตยกรรมโคโลเนียลแบบอเมริกัน เมื่อแรกสร้างเสร็จเป็นหนึ่งในอาคารที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น โดยแรกใช้เป็นที่ทำการของสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาฮกไกโด (ไคตากูชิ) ต่อมาอาคารได้ถูกเพลิงไหม้ในปี 1879
ต่อมา ภายหลังยุบไคตากูชิในปี 1882 แล้ว เกาะฮกไกโดก็ถูกรวมเข้าเป็นจังหวัดเดียว และจึงมีการตั้งสำนักบริหารฮกไกโดขึ้น ในปี 1886 โดยได้ซ่อมแซมอาคารหลังเก่าที่ถูกไฟไหม้ และใช้การได้ในปี 1888 โดยการซ่อมแซมใหม่นี้ได้ใช้อิฐแดงมาปูผนังตลอดจนโดมกลางของอาคาร
ภาพภายในอาคาร

โถงทางเข้า
ชั้น 1
ชั้น 2
ประตูรั้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

Hokkaido Official Website เก็บถาวร 2007-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Archives of Hokkaidō (Japanese)
The Historical Museum of Hokkaidō เก็บถาวร 2006-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
43°03′50″N 141°20′52″E﻿ / ﻿43.063968°N 141.347899°E﻿ / 43.063968; 141.347899
ศาลเจ้าไล่ทู้เต้าโบ้เก้ง

ไล่ทู้เต้าโบ้เก้ง (จีนตัวย่อ: 内杼斗母宫; จีนตัวเต็ม: 內杼斗母宮; พินอิน: nèi zhù dòu mǔ gōng เน่ย์จู้โต้วหมู่กง; ฮกเกี้ยน: ไล่ทู้เต้าโบ้เก้ง), อ๊ามในทู, ศาลเจ้ากะทู้ หรือเรียก ศาลเจ้าในทู หรือ ฉ้ายตึ่ง เป็นศาลเจ้าแห่งแรกที่เริ่มเทศกาลถือศีลกินผักของภูเก็ต เป็นศาลเจ้าเก่าแก่ และ ศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่เคารพนับถือของพี่น้องชาวภูเก็ต
ประวัติ

ในอดีตที่ตั้งบริเวณอำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต เป็นที่หนึ่งที่อุดมไปด้วยแร่ดีบุก จึงทำให้คนจีนเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในบ้านกะทู้มากขึ้น และนำพาความเชื่อเดิมการนับถือเทพเจ้า วีรบุรุษ และบรรพชนมาด้วย จึงทำให้เกิดศาลเจ้ากะทู้เป็นที่ยึดจิตใจของชาวบ้าน
การถือศีลกินผัก

หลังจากที่ได้มีคณะงิ้วเดินทางมาจากเมืองจีน มาเปิดการแสดงที่บ้านกะทู้ แต่แล้วผู้แสดงในคณะงิ้วเกิดเจ็บป่วยขึ้น ทำให้คณะงิ้วคิดไว้ว่า พวกตนละเลยไม่ได้ประกอบพิธีกินผัก (กินเจ) ซึ่งเคยกระทำเป็นประจำทุกปีที่เมืองจีน จึงตกลงกันประกอบพิธีกินผักขึ้นที่โรงงิ้วนั้นเอง ภายหลังการประกอบ พิธีกินผักที่โรงงิ้วเสร็จแล้ว โรคภัยไข้เจ็บต่าง ๆ หายไปจนหมดสิ้น ทำความประหลาดใจให้ชาวกะทู้ ชาวกะทู้ได้เข้าร่วมพิธีกินผักกับคณะงิ้วด้วย แต่ไม่มีใครทราบและเป็นผู้รู้เกี่ยวกับพิธีนี้ดี ชาวบ้านทำได้เพียงเคารพบูชาและขอขมาแด่ศาลเจ้า
จนกระทั่งท่านผู้รู้ เดินทางไปถึงมณฑลกังไซ้ และเห็นชาวบ้านประกอบพิธีถือศีลกินผัก แต่เขาแนะนำว่าการประกอบพิธีนั้นไม่ถูกต้องตามประเพณีเดิมของฉ้ายตึ่ง (ศาลเจ้าที่มณฑลกังไซ้) และอาสากลับไปเพื่ออัญเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์คือควันธูป มาจากมณฑลกังไซ้ในตอนกลางคืน ท่านผู้รู้ได้ล่องเรือกลับจากประเทศจีนมาถึงที่บางเหลียว (บางเหนียว ในปัจจุบัน) และส่งข่าวไปยังชาวกะทู้ว่าท่านผู้รู้ได้มาถึงแล้ว ดังนั้นจึงบอกให้คณะกรรมการในพิธีนี้มารับท่านผู้รู้ในวันถัดไป (ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 9) นอกจากนี้ ท่านผู้รู้ ได้นำบทสวดมนต์ จากตำรา และคัมภีร์ต่าง ๆ กับเต้าบูเก็ง มาไว้ที่ศาลเจ้าฉ้ายตึ่งเช่นกัน
นอกจากนี้ศาลเจ้า ในต่างจังหวัด และต่างประเทศ ก็ได้มาอัญเชิญเหี่ยวโห้ย หรือ เหี่ยวเอี้ยน จากศาลเจ้ากะทู้ ไปเช่นเดียวกัน คือศาลเจ้าไท้เป๋ง (ประเทศมาเลเซีย) ศาลเจ้าตะกั่วป่า ศาลเจ้ากระบี่ เป็นต้น
ท่านผู้รู้ได้อธิบายไว้เกี่ยวกับการประกอบพิธีกรรมของศาลเจ้าว่า ตำราและคัมภีร์ต่าง ๆ ที่ใช้ในการประกอบพิธีกินผัก ห้ามนำออกมาเปิดเผย ผู้ใดนำมาเปิดเผยจะมีอันเป็นไป ตำราและคัมภีร์ดังกล่าวนี้ นำออกมาเปิดเผยได้เฉพาะในระหว่างพิธีกินผักเท่านั้น เมื่อเสร็จจากพิธีกินผักแล้ว ให้นำไปเก็บไว้ที่เดิม ในศาลเจ้าทันที
ศาลเจ้าอิกูตะ

ศาลเจ้าอิกุตะ
ศาลเจ้าอิกูตะ (ญี่ปุ่น: 生田神社; โรมาจิ: Ikuta-jinja) เป็นศาลเจ้าในลัทธิชินโต ตั้งอยู่ที่เมืองโคเบะ ประเทศญี่ปุ่น ถือเป็นศาลเจ้าหนึ่งที่เก่าแก่ที่สุดในญี่ปุ่น
ตามบันทึกนิฮงโชกิ ศาลเจ้าอิกูตะสร้างโดยจักรพรรดินีจิงงุ ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 เพื่อบูชาแด่เทพเจ้าคามิในความเชื่อของชาวญี่ปุ่น ในขณะเดียวกันเคยใช้เป็นสถานที่จัดงานต้อนรับเหล่านักรบกลับจากการรุกรานคาบสมุทรเกาหลี เป็นหนึ่งในสามศาลเจ้าที่สร้างขึ้นในเวลาใกล้เคียงกัน อีกสองแห่งได้แก่ ศาลเจ้าฮิโรตะ และศาลเจ้านางาตะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
34°41′42″N 135°11′26″E﻿ / ﻿34.69500°N 135.19056°E﻿ / 34.69500; 135.19056
ศาลเจ้าโทโก

| ศาลเจ้าโทโก 東郷神社 |
| --- | --- |
ศาลเจ้าโทโกในย่านฮาราจูกุ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ศาสนา
ศาสนา: ชินโต
ที่ตั้ง
ที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 35°40′16″N 139°42′26″E﻿ / ﻿35.67111°N 139.70722°E﻿ / 35.67111; 139.70722
 อภิธานศัพท์ชินโต
ศาลเจ้าโทโก (ญี่ปุ่น: 東郷神社; โรมาจิ: Tōgō-jinja) เป็นศาลเจ้าที่ตั้งอยู่ในย่านฮาราจูกุ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ถูกสร้างขึ้นในปี 1940 สร้างเพื่ออุทิศให้แด่ เก็นซุย (หรือ จอมพล-พลเรือเอก) มาร์ควิส โทโก เฮฮาจิโร หลังจากที่เขาเสียชีวิตได้ไม่นาน ต่อมาในการทิ้งระเบิดโตเกียวในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ศาลเจ้าถูกระเบิดทำลาย อย่างไรก็ตามตัวศาลเจ้าก็ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ในปี 1964
ในศาลเจ้า มาร์ควิส โทโก เฮฮาจิโร ได้ถูกยกย่องดั่งเทพเจ้าชินโตองค์หนึ่ง
มีพิพิธภัณฑ์ขนาดเล็กและร้านหนังสือกเกี่ยวกับ มาร์ควิส โทโก เฮฮาจิโร ตั้งอยู่ในบริเวณรอบ ๆ โดยศาลเจ้านั้น ตั้งอยู่ใกล้ทางแยกของถนนทาเกชิตะและถนนเมจิ และยังสามารถนั่งมาลงสถานีรถไฟฮาราจูกุได้เช่นกัน
ร่างของเก็นซุยถูกถูกฝังไว้ที่สุสานทามะในโตเกียว อ้างอิงจากเดอะเทลิกราฟ ในปี 2005 ศาลเจ้าโทโกได้ครอบครองธงศึกดั้งเดิมของ พลเรือเอก โทโก ไว้ ซึ่งก่อนหน้านั้น อังกฤษเป็นผู้ครอบครองธงไว้ตั้งแต่ปี 1911
ศาลเจ้าอื่น

ดังเช่น พลเอก โนกิ มาเรซุเกะ ผู้ที่ถูกนำชื่อไปตั้งเป็นชื่อศาลเจ้าอย่าง ศาลเจ้าโนกิ ทั่วประเทศญี่ปุ่น ศาลเจ้าโทโกก็มีอยู่หลากหลายแห่งเช่นกัน เช่น ในเมืองซึยาซากิ จังหวัดฟูกูโอกะ ที่ซึ่ง มาร์ควิส โทโก ไปสู้รบในยุทธนาวีที่ช่องแคบสึชิมะและได้รับชัยชนะกลับมา เป็นต้น
ราฮีเล ดาวูต

| ราฮีเล ดาวูต |
| --- | --- |
ราฮีเล ดาวูต
เกิด: ค.ศ. 1966 (อายุ 57–58 ปี) ซินเจียง
สถานะ: สูญหายมาแล้ว 6 ปี 9 หรือ 10 เดือน
อาชีพ: นักมานุษยวิทยา
ราฮีเล ดาวูต (จีนกลาง: 热依拉·达吾提; พินอิน: Rèyīlā Dáwútí; อุยกูร์: راھىلە داۋۇت; Rahile Dawut; เกิดปี 1966) เป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยซินเจียงในประเทศจีน เธอเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติจากความเชี่ยวชาญของเธอในด้านตำนานพื้นถิ่นและธรรมเนียมของชาวอุยกูร์ เธอเคยได้รับรางวัลจากกระทรวงวัฒนธรรมจีน รวมถึงเป็นผู้ร่วมก่อตั้งสถาบันตำนานพื้นบ้านแห่งหนึ่งในประเทศจีน เธอถูกต้องสงสัยว่าถูกลักพาตัวและคุมขังในสถานที่ลับของทางการจีน หลังเธอสูญหายไปในปี 2017
อาขีพการงาน

เธอเป็นสมาชิกของพรรคคอมมิวนิสต์จีนมายาวนานกว่า 30 ปี เธอเป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยซินเจียง ก่อนถูกจับกุมตัวคุมขัง เธอก่อตั้งศูนย์วิจัยนิทานพื้นถิ่นชนกลุ่มน้อย (Minorities Folklore Research Center) ประจำมหาวิทยาลัยซินเขียง และดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการศูนย์ นอกจากนี้เธอยังมีผลงานตีพิมพ์ทางวิชาการและหนังสือมากมาย
การสูญหาย

ในเดือนธันวาคม 2017 มีผู้ระบุว่าอาจารย์ราฮีเลได้บอกกล่าวแก้ญาติว่าตนมีแผนเดินทางจากอุรุมชีไปปักกิ่ง และนับจากนั้นก็ไม่มีใครติดต่อเธอได้อีก ครอบครัวและมิตรสหายของเธอออกประกาศว่าเธอหายสาบสูญในปี 2018 และภายในปีนั้นเป็นที่ทราบว่าเธอถูกควบคุมตัวไปอยู่ภายใต้รัฐบาลของจีน 
เจ้าหน้าที่รัฐไม่ได้เปิดเผยที่ควบคุมตัวเธออย่างเปิดเผย รวมถึงไม่มีการเปิดเผยรายงานสภาพความเป็นอยู่ การเข้าถึงทนาย หรือแม้แต่ว่าเธอถูกควบคุมตัวไปด้วยโทษอะไร ครอบครัวของเธอและกลุ่มสิทธิมนุษยชนต้องสงสัยว่าเธอเป็นหนึ่งในชาวอุยกูร์จำนวนมากที่ถูกคุมขับโดยเข้าหน้าที่รัฐ และกำลังถูกคุมขังไว้ใน "ค่ายปรับทัศนคติ" ในคุก หรือในที่คุมขังอื่น ๆ ของรัฐ
เธอเป็นหนึ่งในนักวิชาการชาวอุยกูร์ที่ถูกตั้งเป้าเพื่อฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อัตลักษณ์ชาวอุยกูร์
ศาลเจ้าอามัตสึ

| ศาลเจ้าอามัตสึ |
| --- | --- |
ศลเจ้าอามัตสึในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013
ศาสนา
ศาสนา: ชินโต
ที่ตั้ง
ที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 37°2′24.5″N 137°51′51.3″E﻿ / ﻿37.040139°N 137.864250°E﻿ / 37.040139; 137.864250
 อภิธานศัพท์ชินโต
ศาลเจ้าอามัตสึ (ญี่ปุ่น: 天津神社; โรมาจิ: Amatsu jinja) เป็นศาลเจ้าชินโตในอิโตอิกาวะ จังหวัดนีงาตะ ประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ

อามัตสึเป็นหนึ่งในหัวหน้าศาลเจ้าชินโต (อิจิโนมิยะ) ในอดีตจังหวัดเอจิโงะ ปัจจุบันมีฐานะเป็นหนึ่งในอิจิโนมิยะแห่งจังหวัดนีงาตะ คามิที่ประดิษฐานในนี้ ได้แก่:
นินิงิ-โนะ-มิโกโตะ (ญี่ปุ่น: 瓊瓊杵尊)
อาเมะ-โนะ-โคยาเนะ (ญี่ปุ่น: 天児屋根神)
ฟูโตดามะ โนะ มิโกโตะ (ญี่ปุ่น: 太玉命)
รูปห้าสิบเหลี่ยม

รูปห้าสิบเหลี่ยมด้านเท่า
ในทางเรขาคณิต รูปห้าสิบเหลี่ยม (อังกฤษ pentacontagon) คือ รูปหลายเหลี่ยมที่มี 50 ด้าน และมี 50 มุม
รูปห้าสิบเหลี่ยมปกติ หรือ รูปห้าสิบเหลี่ยมด้านเท่า นั้นมีมุมภายในมุมละ 172.8° ส่วนพื้นที่ของรูปห้าสิบเหลี่ยมด้านเท่า ที่มีความยาวด้าน a เท่ากับ
รูปาตาดีน

| ข้อมูลทางคลินิก |
| --- | --- |
รหัส ATC: R06AX28 (WHO) 
ตัวบ่งชี้
PubChem CID: 133017
DrugBank: ?
ECHA InfoCard: 100.260.389 
 สารานุกรมเภสัชกรรม
รูปาตาดีน (Rupatadine)
| ด ค กสารต้านฮิสตามีน (R06) |
| --- | --- |
Aminoalkyl ethers:  โบรมาซีน  คาร์บิน็อกซามีน  คลีมาสทีน  คลอร์เพน็อกซามีน  ไดเฟนิลพิราลีน  ไดเฟนไฮดรามีน  ด็อกซิลามีน  Orphenadrine  Phenyltoloxamine 
ทดแทน Alkylamine:  บรอมเฟนิรามีน  คลอร์เฟนามีน  เดกซ์บรอมเฟนิรามีน (+pseudoephedrine)  เดกซ์คลอเฟนิรามีน (+betamethasone)  ไดเมตินดีน  เฟนิรามีน  ทาลาสทีน 
ทดแทน Ethylenediamine:  คลอโรพิรามีน  ฮีสตาไพร์โรดีน  เมพิรามีน  เมทาพิริลีน  ไตรเพเลนนามีน 
Phenothiazine derivatives:  อะลิเมมาซีน  Fenethazine  ไฮดรอกซีเอทิลโปรเมทาซีน  ไอโซไทเพนดิล  มีควิตาซีน  เมทไดลาซีน  โอโซเมมาซีน  โปรเมทาซีน 
Piperazine derivatives:  บิวคลิซีน  เซทิไรซีน เลโวเซทิริซีน  คลอร์ไซคลิซีน  Cinnarizine  ไซคลิซีน  Hydroxyzine  เมคลิซีน  ออกซาโตไมด์ 
ใช้งานทั่วกาย:  แอนตาโซลีน  Azanator  อะซาตาดีน  ไซโปรเฮปตาดีน  เดปโตรพีน  อีบาสทีน  Emedastine  อีพินาสทีน  คีโตติเฟน  Latrepirdine  เมบไฮโดรลิน  ไมโซลาสทีน  Olopatadine  เฟนินดามีน  ไพเมตไทซีน  ปิร์โรบิวตามีน  Quifenadine  รูปาตาดีน  ไตรโพรลิดีน  เฉพาะจุด (อะคริวาสทีน  แอสเทมมีโซล  อะเซลาสทีน  Bilastine  เดสลอร์อาตาดีน  เฟกโซเฟนาดีน  ลอราตาดีน  เทอร์เฟนาดีน) 
ใช้งานเฉพาะจุด:  บามิพีน  คลอโรพิรามีน  คลอร์เพน็อกซามีน  คลีมาสทีน  ไดเมตินดีน  ไดเฟนไฮดรามีน  ไอโซไทเพนดิล  เมพิรามีน  โปรเมทาซีน  ทีนาลิดีน
สกาลา

สกาลา อาจหมายถึง
โรงอุปรากรลาสกาลา ในมิลาน ประเทศอิตาลี
โรงภาพยนตร์สกาลา อดีตโรงภาพยนตร์เครือเอเพ็กซ์ในกรุงเทพมหานคร
สกาลา เพลงโดยโมเดิร์นด็อก
ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก

| ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประตูศาลเจ้านิกโกโทโช
พิกัด: 36°44′N 139°36′E﻿ / ﻿36.733°N 139.600°E﻿ / 36.733; 139.600
ประเทศ: จังหวัดโทจิงิ  ญี่ปุ่น
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (iv) (vi)
อ้างอิง: 913
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2542 (คณะกรรมการสมัยที่ 23)
พื้นที่: 50.8 ha (126 เอเคอร์)
พื้นที่กันชน: 373.2 ha (922 เอเคอร์)
ที่ตั้งของศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก ในประเทศญี่ปุ่น
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก  (ญี่ปุ่น: 日光の社寺) เป็นแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองนิกโก จังหวัดโทจิงิ ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2542 ประกอบด้วยสิ่งก่อสร้างและสถานที่สำคัญทั้งสิ้น 103 รายการ
สถานที่ที่ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลก

ศาลเจ้านิกโกโทโช （日光東照宮）
ศาลเจ้านิกโกฟูตาราซัง （日光二荒山神社）
วัดรินโน （日光山輪王寺）
มรดกโลก

ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโกขึ้นทะเบียนใเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อ พ.ศ. 2542 (ค.ศ. 1999) ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก โดยผ่านเกณฑ์การพิจารณาดังนี้
(i) - เป็นตัวแทนของการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  พุทธสถานในพื้นที่โฮรีวจิ  ปราสาทฮิเมจิ  อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ (นครเกียวโต, อูจิ และโอตสึ)  อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ  ศาลเจ้าชินโตอิตสึกูชิมะ  หมู่บ้านประวัติศาสตร์ชิรากาวาโงและโกกายามะ  อนุสรณ์สันติภาพฮิโรชิมะ (โดมปรมาณู)  ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก  แหล่งกูซูกุและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรรีวกีว  แหล่งศักดิ์สิทธิ์และเส้นทางจาริกแสวงบุญในทิวเขาคิอิ  เหมืองเงินอิวามิและภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรม  ฮิราอิซูมิ–สวนและโบราณสถานอย่างพุทธเกษตร  ฟูจิซัง สถานที่ศักดิ์สิทธิ์และแหล่งที่มาของความบันดาลใจทางศิลปะ  โรงงานทอผ้าโทมิโอกะและสถานที่ที่เกี่ยวข้อง  แหล่งการปฏิวัติอุตสาหกรรมเมจิของญี่ปุ่น-อุตสาหกรรมเหล็ก เหล็กกล้า การต่อเรือและเหมืองถ่านหิน  พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ (ส่วนหนึ่งของงานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย คุณูปการอันโดดเด่นต่อขบวนการสมัยใหม่)  เกาะศักดิ์สิทธิ์โอกิโนชิมะและสถานที่ที่เกี่ยวข้องในภูมิภาคมูนากาตะ  แหล่งคริสเตียนลับในภูมิภาคนางาซากิ  กลุ่มโคฟุงโมซุ-ฟูรูอิจิ : เนินสุสานญี่ปุ่นโบราณ  แหล่งยุคก่อนประวัติศาสตร์โจมงในภาคเหนือของญี่ปุ่น  เหมืองทองเกาะซาโดะ  |  |
| ทางธรรมชาติ |  ยากูชิมะ  เทือกเขาชิรากามิ  ชิเรโตโกะ  หมู่เกาะโองาซาวาระ  เกาะอามามิโอชิมะ เกาะโทกูโนชิมะ ส่วนเหนือของเกาะโอกินาวะ และเกาะอิริโอโมเตะ  |  |
หมายเหตุ: ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
34°58′50″N 135°46′10″E﻿ / ﻿34.98056°N 135.76944°E﻿ / 34.98056; 135.76944
ศาลเจ้าอิเซะ

| ศาลเจ้าอิเซะ |
| --- | --- |
ญี่ปุ่น: 伊勢神宮; โรมาจิ: Ise Jingū
ศาลเจ้าอิเซะ Map of Naikū
ศาสนา
ศาสนา: ชินโต
เทพ: อามาเตราซุ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: อิเซะ จังหวัดมิเอะ ประเทศญี่ปุ่น
ที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 34°27′18″N 136°43′33″E﻿ / ﻿34.45500°N 136.72583°E﻿ / 34.45500; 136.72583
สถาปัตยกรรม
เริ่มก่อตั้ง: พ.ศ. 539 (4 ปีก่อนคริสตกาล)
 อภิธานศัพท์ชินโต
ศาลเจ้าอิเซะ (ญี่ปุ่น: 伊勢神宮; โรมาจิ: Ise Jingū) เป็นศาลเจ้าชินโตที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในจังหวัดมิเอะ
ศาลเจ้าแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อ 4 ปีก่อนคริสตกาลหรือตรงกับ พ.ศ. 539 เพื่อถวายความศรัทธาแด่สุริยเทพีอามาเตราซุ โดยตั้งแต่ยุคอาซูกะทางราชสำนักจะส่งเจ้าหญิงหรือเชื้อพระวงศ์ฝ่ายหญิงที่ยังไม่ผ่านการเสกสมรสมาเป็นหัวหน้านักบวชหญิงหรือไซโอประจำศาลเจ้าอิเซะ กระทั่งถึงยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ระบบไซโอจึงสิ้นสุดลง แต่ปัจจุบันทางราชสำนักก็ยังคงส่งเจ้าหญิงหรือเชื้อพระวงศ์ฝ่ายหญิงมาเป็นหัวหน้านักบวชหญิงโดยหัวหน้านักบวชหญิงคนปัจจุบันคือ ซายาโกะ คูโรดะ หรืออดีตเจ้าหญิงซายาโกะพระราชธิดาพระองค์เดียวในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ ซึ่งขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้านักบวชหญิงสูงสุดเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2560
นอกจากนี้ศาลเจ้าอิเซะยังเป็นที่เก็บรักษากระจกศักดิ์สิทธิ์หนึ่งในสามสิ่งศักดิ์สิทธิ์สำหรับใช้ในพระราชพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Ise Jingu – Iseshima General Sightseeing Guide
Ise City Tourist Industry Society
New York Public Library Digital Gallery, early photograph of Ise Shrine compound
Photographs of the Ise Shrine by Yoshio Watanabe, Canadian Centre for Architecture
Smithsonian Magazine – This Japanese Shrine
Wheelchair Accessibility of Shrine
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ Ise Shrine Naikū ที่โอเพินสตรีตแมป
ศาลเจ้าอิซูโมะ

| ศาลเจ้าอิซูโมะ Izumo-Ōyashiro 出雲大社 |
| --- | --- |
มนจินโนยาชิโระ, อามาซากิโนยาชิโระ, มิมูไกโนยาชิโระ และฮนเด็ง
ศาสนา
ศาสนา: ชินโต
เทพ: โอกูนินูชิ, Kotoamatsukami
เทศกาล: เรไซ (taisairei)  (14-16 พฤษภาคม)
ประเภท: Chokusaisha Beppyo jinja, Shikinaisya Izumo no Kuni ichinomiya Kanpeitaisha
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: 195 Kitsukihigashi, Taisha-machi, อิซูโมะ, จังหวัดชิมาเนะ 699-0701
ที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 35°24′07″N 132°41′08″E﻿ / ﻿35.40194°N 132.68556°E﻿ / 35.40194; 132.68556
สถาปัตยกรรม
รูปแบบ: Taisha-zukuri
เว็บไซต์
www.izumooyashiro.or.jp
 อภิธานศัพท์ชินโต
ศาลเจ้าอิซูโมะ (ญี่ปุ่น: 出雲大社; โรมาจิ: Izumo-taisha) เป็นศาลเจ้าชินโตที่สำคัญและเก่าแก่มากที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ไม่ปรากฏหลักฐานถึงปีที่สร้าง ตั้งอยู่ในเมืองอิซูโมะ จังหวัดชิมาเนะ ศาลเจ้าแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อบูชาแก่โอกูนินูชิ เทพแห่งการสมรส ทั้งนี้ ศาลาใหญ่ตลอดจนอาคารโดยรอบของศาลเจ้าแห่งนี้ ได้ขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติประจำชาติญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2495
ระหว่างปี พ.ศ. 2414 ถึง 2489 ศาลเจ้าแห่งนี้ได้ถูกจัดให้อยู่ในประเภท คัมเปไทชะ (官幣大社) ซึ่งหมายถึงเป็นศาลเจ้าชั้นหนึ่งที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาล อนึ่ง ภายในของศาลเจ้าแห่งนี้ถูกสงวนการเข้าชมมาตั้งแต่ยุคสงครามโลกครั้งที่สอง และเป็นระยะเวลากว่าหกสิบปีกระทั่งได้เริ่มเปิดให้สาธารณชนเข้าชมได้ตั้งแต่ฤดูร้อนของปี พ.ศ. 2551 ภายหลังการบูรณะครั้งใหญ่ได้เสร็จสิ้นลง
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Site (Japanese)
Architecture of the Izumo Grand Shrine เก็บถาวร 2009-03-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Heian-period discovery at Izumo
วัดทุ่งอ้อ

| วัดทุ่งอ้อ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดทุ่งอ้อ, วัดทุ่งอ้อหลวง
ที่ตั้ง: ตำบลหารแก้ว อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดทุ่งอ้อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหารแก้ว อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่
วัดทุ่งอ้อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2350 เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดทุ่งอ้อหลวง แต่ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดทุ่งอ้อ" สันนิษฐานว่าวัดทุ่งอ้อเป็นศูนย์กลางร่วมสมัยในยุคของเวียงมโน ซึ่งเกิดขึ้นก่อนการสร้างเมืองเชียงใหม่กว่า 13 ปี บ้างสันนิษฐานว่าสมัยโบราณบริเวณแถบนี้ ได้มีการสู้รบกันระหว่างล้านนากับพม่า จึงทำให้บริเวณนี้ถูกพม่ายึดเอาอาณาเขตบริเวณพื้นที่โดยรวม พร้อมกับการสร้างวัดนี้ขึ้นมา วัดจึงผสมผสานศิลปะพม่า กรมศิลปากรได้ทำการบูรณะวิหารของวัดทุ่งอ้อ เมื่อ พ.ศ. 2539
วิหารศิลปะล้านนา มีลวดลายปูนปั้นประดับทองแป และหน้าบันหัวเสา และป้านลมประดับด้วยประจกสีแบบพม่า (กระจกฉาบด้วยเนื้อชิน) คันทวยเป็นลวดลายฉลุด้วยไม้สัก พระประธานของวิหาร เป็นศิลปะผสมผสานระหว่างพม่าและล้านนา
ศาลเจ้าโมริโอกะฮาจิมัง

| ศาลเจ้าโมริโอกะฮาจิมัง |
| --- | --- |
盛岡八幡宮
ฮนเด็งของศาลเจ้าโมริโอกะฮาจิมัง
ศาสนา
ศาสนา: ชินโต
เทพ: ฮาจิมัง
เทศกาล: 15 กันยายน
ประเภท: ศาลเจ้าฮาจิมัง
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เมืองยาวาตะ 13-2, โมริโอกะ, จังหวัดอิวาเตะ
ที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น
พิกัดภูมิศาสตร์: 39°41′43.11″N 141°09′50.62″E﻿ / ﻿39.6953083°N 141.1640611°E﻿ / 39.6953083; 141.1640611
สถาปัตยกรรม
รูปแบบ: ฮาจิมังซุคุริ
เริ่มก่อตั้ง: 1062
เว็บไซต์
www.morioka8man.jp
 อภิธานศัพท์ชินโต
ศาลเจ้าโมริโอกะฮาจิมัง (ญี่ปุ่น: 盛岡八幡宮; โรมาจิ: Morioka Hachiman-gū) เป็นศาลเจ้าชินโตในนครโมริโอกะทางตอนเหนือของประเทศญี่ปุ่น ศาลเจ้านี้เป็นที่รู้จักกันในเรื่องของงานเทศกาลประจำปี โดยจะจัดขึ้นในวันเสาร์ที่สองของเดือนมิถุนายน ซึ่งขึ้นชื่อในเรื่อง ชากุ ชากุ อุมักโกะ การเดินขบวนพาเรดม้าซึ่งได้รับการยอมรับให้เป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมพื้นบ้านที่จับต้องไม่ได้ในปี 1978 ต่อมาในปี 1996 เสียงกระดิ่งของ ชากุ ชากุ อุมักโกะ ได้รับการคัดเลือกโดยกระทรวงสิ่งแวดล้อมให้เป็นหนึ่งใน 100 ทัศนียภาพเสียงแห่งญี่ปุ่น ศาลเจ้านี้ยังเป็นที่โด่งดังจากการจัดแสดงการยิงธนูบนหลังม้า ยาบุซาเมะ ในวันที่ 15 กันยายน ของทุก ๆ ปี
ประวัติ

ศาลเจ้าโมริโอกะฮาจิมังถูกสร้างขึ้นในปี 1062 ช่วงปลายของยุคเฮอัง เมื่อ มินาโมโตะ โนะ โยริโยชิ ได้นำการบุนเรของศาลเจ้าแห่งตระกูลมินาโมโตะที่มีนามว่า ศาลเจ้าอิวาชิมิซุฮาจิมัง ตั้งอยู่ ณ นครเกียวโต โดยนำไปเพื่ออธิษฐานให้มีชัยในการสู้รบกับตระกูลอาเบะระหว่างสงครามเก้าปีเดิม โดยศาลเจ้าโมริโอกะฮาจิมังนี้ แต่เดิมถูกเรียกว่า ศาลเจ้าฮาโตโมริฮาจิมัง (鳩森八幡宮) ต่อมาในปี 1593 ก็ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่โดยตระกูลนันบุเพื่อให้เป็นศาลเจ้าอารักษ์ปราสาทโมริโอกะ ภายใต้ระบบการจัดอันดับศาลเจ้าของศาสนาชินโตตั้งแต่ปี 1871 ถึง 1946 ศาลเจ้าโมริโอกะฮาจิมังถูกกำหนดให้เป็น "ศาลเจ้าประจำจังหวัด" อย่างเป็นทางการ โครงสร้างของยุคเอโดะถูกไฟเผาลงตั้งแต่ปี 1884 โดยโครงสร้างปัจจุบันนั้นถูกสร้างขึ้นในปี 2006
ความเชื่อทางลัทธิชินโต

ศาลเจ้านี้อุทิศให้กับการเคารพนับถือ ฮาจิมัง หนึ่งในเทพเจ้าของชินโต โดยฮาจิมังได้รับการยอมรับว่าเป็นการผสมเรื่องราวกึ่งตำนานระหว่างจักรพรรดิโอจิง และพระราชมารดาของพระองค์ จักรพรรดินีจิงงู
ข้อมูลเพิ่มเติม

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
วัดทุ่งเศรษฐี (จังหวัดสมุทรสงคราม)

| วัดทุ่งเศรษฐี |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดทุ่งเศรษฐี, วัดทุ่ง
ที่ตั้ง: ตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูสังฆรักษ์วิทยา ญาณธมโม
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดทุ่งเศรษฐี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดทุ่งเศรษฐี เดิมชื่อ วัดทุ่ง เป็นวัดร้างมากกว่า 200 ปี เพราะถูกพม่าเผา น่าจะมีผู้คนอพยพหนีภัยมาหลบอาศัยอยู่ เพราะหน้าวัดมีคลองชื่อว่า คลองวัดทุ่ง ต่อมาได้ก่อตั้งเป็นสำนักสงฆ์ในพื้นที่เดิม และได้รับอนุญาตจัดตั้งเป็นวัด แล้วใช้ชื่อว่า "วัดทุ่งเศรษฐี" เป็นวัดลำดับที่ 110 ของจังหวัดสมุทรสงคราม มีพระครูสังฆรักษ์วิทยา ญาณธมโม เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2539 โดยมีหลวงพ่อแดง นันทิโย แดงแห่งวัดอินทรารามได้เข้ามาบุกเบิกจัดทำเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมและสร้างวัดแบบสวนป่า ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2552 ได้เปลี่ยนชื่อชื่อวัดทุ่ง มาเป็น "วัดทุ่งเศรษฐี" เพื่อความเป็นสิริมงคล
อุโบสถแบบเรียบง่าย โดยใช้แบบจากอุโบสถวัดพระราม ๙ กาญจนาภิเษก สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำวัดคือ พระสีวลี เนื้อปูนปั้น ความสูงประมาณ 180 เซนติเมตร เดิมทีประดิษฐานอยู่ที่วัดอินทาราม
ลัทธิมังสวิรัติแบบเชน

แผนภาพแสดงการเปรียบเทียบการทานอาหารแบบเชนกับแนวคิดอหิงสา อันเป็นหลักสำคัญของศาสนาเชน
อาหารมังสวิรัติแบบเชนเป็นการปฏิบัติส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมและปรัชญาของศาสนาเชน รูปแบบอาหารของเชนเป็นหนึ่งในการทานอาหารที่มีกฎเคร่งครัดมากที่สุดชนิดหนึ่ง อาหารเชนมีลักษณะเป็นมังสวิรัติแบบแล็กโท (lacto vegetarian) และมีข้อห้ามทานผักในดิน เช่น มันฝรั่ง, กระเทียม และหอมใหญ่ โดยปฏิบัติดังนั้นเพื่อไม่ให้ทำอันตรายแก่แมลงและสิ่งมีชีวิตเล็กน้อยในดิน และไม่ให้พืชทั้งต้นถูกถอนรากถอนโคนจนเสียชีวิต การทานอาหารแบบเชนเช่นนี้ปฏิบัติในนักบวชและศาสนิกชนขณะถือศีล
ศาสนิกชนเชนไม่ทานเนื้อสัตว์และไข่ทุกชนิดโดยมีรากฐานมาจากหลักอหิงสาในศาสนาเชน โดยแสดงออกผ่านการ "ไม่ทำร้ายสิ่งมีชีวิตอื่น" (non-injuring) การปฏิบัติเช่นนี้เพื่อเป็นการลดการสะสมกรรมที่กระทำต่อสิ่งมีชีวิตอื่น ถึงแม้แนวคิดเดียวกันนี้จะปรากฏในศาสนาฮินดู พุทธ และเชน แต่การนำไปปฏิบัติและส่วนที่เน้นในการแสดงออกนั้นแตกต่างกัน ศาสนาเชนเชื่อว่าอหิงสาคือวัตรทางศาสนาที่สำคัญที่สุดของทุกคน (อหิงสาปรโมธรรมห์) และเป็นเงื่อนไขที่จำเป็นต่อการหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด อันเป็นเป้าหมายสูงสุดของศาสนาเชน การนำเอาหลักการอหิงสามาปฏิบัติอย่างจริงจังในชีวิตประจำวันไปจนถึงการทานอาหารนี้เป็นเอกลักษณ์สำคัญของศาสนาเชนที่ต่างจากฮินดูและพุทธ
วัดทุ่งเศรษฐี (กรุงเทพมหานคร)

| วัดทุ่งเศรษฐี |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 144 ซอยทุ่งเศรษฐี แยก 28-1 ถนนรามคำแหง 2 แขวงดอกไม้ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร 10250
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระราชพัฒนโสภณ (วินัย ญาณวินโย)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดทุ่งเศรษฐี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงดอกไม้ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยรามคำแหง 2
เดิมบริเวณที่ตั้งวัดนั้นเป็นท้องนาซึ่งชาวบ้านทำนาได้ผลดีจนเรียกกันติดปากว่า ทุ่งเศรษฐี เมื่อ พ.ศ. 2528 นางแสวง พัตบุญมา ได้มีจิตศรัทธาบริจาคที่นาเนื้อที่ 18 ไร่ 81 ตารางวา เพื่อถวายให้เป็นที่สร้างวัด การก่อสร้างวัดทุ่งเศรษฐีเริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2528 และได้ดำเนินการเรื่อยมา นางแสวงเป็นผู้ขออนุญาตสร้างวัด สมเด็จพระธีรญาณมุนี (สนิธ เขมจารี) กรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าคณะภาค 1 และเจ้าอาวาสวัดปทุมคงคา เป็นประธานอุปถัมภ์การก่อสร้างวัด และหลวงพ่อเณร ญาณวินโย ย้ายจากวัดสลุดมาดำเนินการตั้งวัด โดยเริ่มต้นเป็น สำนักสงฆ์ทุ่งเศรษฐี จนกระทั่งได้รับการประกาศตั้งเป็นวัดในวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2529
ในปัจจุบันวัดทุ่งเศรษฐีเน้นการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในด้านวิปัสสนากรรมฐาน มีการจัดงานเทศกาลงานบุญประจำปีในวันสำคัญทางศาสนาโดยมีประชาชนในหมู่บ้านทุ่งเศรษฐีและใกล้เคียงเข้าร่วมพิธีพร้อมกับพระภิกษุสามเณร ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัดคือ หลวงพ่อทุ่งเศรษฐี ปัจจุบันพระราชพัฒนโสภณ (วินัย ญาณวินโย) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
รายชื่อธงชาติในทวีปอเมริกา

นี่คือธงชาติประเทศและดินแดนของทวีปอเมริกา
นานาชาติ

ธงประชาคมแอนดีส
ธงประชาคมแคริบเบียนและตลาดร่วม
ธงระบบการรวมหน่วยอเมริกากลาง
สหภาพยุโรป (เฉพาะเฟรนช์เกียนา)
ธงเมร์โกซูร์
ธงองค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ
ธงองค์การกลุ่มประเทศผู้ส่งน้ำมันออก
ธงองค์การประเทศผู้ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาหลัก
ธงสหภาพประชาชาติอเมริกาใต้
อเมริกาเหนือ

ธงชาติแคนาดา
ดูเพิ่ม : รายชื่อธงในประเทศแคนาดา
ธงชาติเม็กซิโก
ดูเพิ่ม : รายชื่อธงในประเทศเม็กซิโก
ธงชาติสหรัฐอเมริกา
ดูเพิ่ม : รายชื่อธงในประเทศสหรัฐอเมริกา
อเมริกากลาง

ธงชาติเบลีซ
ธงชาติคอสตาริกา
ดูเพิ่ม : รายชื่อธงในประเทศคอสตาริกา
ธงชาติเอลซัลวาดอร์
ธงชาติกัวเตมาลา
ธงชาติฮอนดูรัส
ธงชาตินิการากัว
ธงชาติปานามา
แคริบเบียน

ธงชาติแอนทีกาและบาร์บิวดา
ธงชาติบาฮามาส
ดูเพิ่ม : รายชื่อธงในประเทศบาฮามาส
ธงชาติบาร์เบโดส
ดูเพิ่ม : รายชื่อธงในประเทศบาร์เบโดส
ธงชาติคิวบา
ธงชาติดอมินีกา
ธงชาติสาธารณรัฐโดมินิกัน
ดูเพิ่ม : รายชื่อธงในสาธารณรัฐโดมินิกัน
ธงชาติกรีเนดา
ธงชาติเฮติ
ธงชาติจาเมกา
ดูเพิ่ม : รายชื่อธงในประเทศจาเมกา
ธงชาติเซนต์คิตส์และเนวิส
ธงชาติเซนต์ลูเชีย
ธงชาติเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
ธงชาติตรินิแดดและโตเบโก
อเมริกาใต้

ธงชาติอาร์เจนตินา
ดูเพิ่ม : รายชื่อธงในประเทศอาร์เจนตินา
ธงชาติโบลิเวีย
ธงชาติบราซิล
ดูเพิ่ม : ธงประจำรัฐในบราซิล
ธงชาติชิลี
ดูเพิ่ม : รายชื่อธงในประเทศชิลี
ธงชาติโคลอมเบีย
ดูเพิ่ม : รายชื่อธงในประเทศโคลอมเบีย
ธงชาติเอกวาดอร์
ธงชาติกายอานา
ธงชาติปารากวัย
ธงชาติเปรู
ดูเพิ่ม : รายชื่อธงในประเทศเปรู
ธงชาติซูรินาม
ธงชาติอุรุกวัย
ดินแดน > เดนมาร์ก

ธงกรีนแลนด์
 ( เดนมาร์ก)
ดินแดน > ฝรั่งเศส

บทความหลัก: เขตการปกครองของประเทศฝรั่งเศส และ รายชื่อธงในประเทศฝรั่งเศส
ธงของเกาะกลีแปร์ตอน
ธงของเฟรนช์เกียนา
ธงของกัวเดอลุป
ธงของมาร์ตีนิก
ธงของแซ็ง-มาร์แต็ง
ธงของแซงปีแยร์และมีเกอลง
ดินแดน > เนเธอร์แลนด์

บทความหลัก: ดัตช์แคริบเบียน, แคริบเบียนเนเธอร์แลนด์, และ รายชื่อธงในประเทศเนเธอร์แลนด์
ธงของอารูบา
ธงของโบแนเรอ
ธงของกือราเซา
ธงของซาบา
ธงของซินต์เอิสตาซียึส
ธงของซินต์มาร์เติน