stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การท่องเที่ยวในประเทศออสเตรเลีย

ภาพรวมของการท่องเที่ยวในประเทศออสเตรเลีย
นักโต้คลื่นในโกลด์โคสต์ ที่ภาพลักษณ์ระดับโลกอันโดดเด่นของการท่องเที่ยวออสเตรเลียมุ่งเน้นไปที่ชายหาด ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของเอกลักษณ์ประเทศออสเตรเลีย
การขับรถบนทางหลวงลาสซีเตอร์ใกล้อุทยานแห่งชาติอุลูรู-เคเต จูตา ในนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี
หมู่เกาะวิตซันเดย์ในรัฐควีนส์แลนด์
ลานสกีบนภูเขาฮอตแธม ซึ่งตั้งอยู่ในรัฐวิกทอเรีย
ชายหาดเกาะเกรตเคปเปล
การท่องเที่ยวในประเทศออสเตรเลียเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจออสเตรเลีย ซึ่งประกอบด้วยผู้มาเยือนทั้งในและต่างประเทศ โดยออสเตรเลียเป็นประเทศที่มีผู้มาเยือนมากเป็นอันดับที่สี่สิบของโลกตามข้อมูลขององค์การการท่องเที่ยวโลก ในปีงบประมาณ 2018/19 การท่องเที่ยวเป็นการส่งออกที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ของประเทศออสเตรเลีย และในช่วงทศวรรษที่ผ่านมาก็เติบโตเร็วกว่าการเติบโตของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ ซึ่งในเวลานั้นคิดเป็น 3.1 เปอร์เซ็นต์ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศของออสเตรเลียซึ่งสร้างมูลค่า 60.8 พันล้านดอลลาร์ออสเตรเลียให้แก่เศรษฐกิจของประเทศ
ในปีปฏิทินจนถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019 มีนักท่องเที่ยวต่างชาติ 8.7 ล้านคนในประเทศออสเตรเลีย การท่องเที่ยวจ้างงาน 666,000 คนในออสเตรเลียเมื่อ ค.ศ. 2018–2019 ซึ่งเป็น 1 ใน 21 ของแรงงานทั้งหมด คนที่ทำงานด้านการท่องเที่ยวประมาณ 48 เปอร์เซ็นต์เป็นพนักงานประจำ และ 54 เปอร์เซ็นต์เป็นผู้หญิง นอกจากนี้ การท่องเที่ยวยังมีส่วนสนับสนุน 8.2 เปอร์เซ็นต์ของรายได้จากการส่งออกทั้งหมดของออสเตรเลียใน ค.ศ. 2018–2019
จุดหมายปลายทางยอดนิยมของประเทศออสเตรเลีย ได้แก่ เมืองชายฝั่งอย่างซิดนีย์, บริสเบน และเมลเบิร์น รวมถึงจุดหมายปลายทางที่มีชื่อเสียงอื่น ๆ ประกอบด้วยภูมิภาครัฐควีนส์แลนด์ อย่างโกลด์โคสต์ และเกรตแบร์ริเออร์รีฟ ซึ่งเป็นพืดหินใต้น้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลก ส่วนสถานที่ยอดนิยมอื่น ๆ ได้แก่ โขดหินอุลูรู, ชนบทออสเตรเลีย และดินแดนแทสเมเนีย นอกจากนี้ ความหลากหลายทางชีวภาพที่เป็นเอกลักษณ์ของออสเตรเลียยังเป็นอีกจุดสำคัญที่น่าสนใจในการท่องเที่ยวของประเทศ
แนวโน้ม

แม้จะมีความท้าทายทางเศรษฐกิจทั่วโลกและภัยพิบัติทางธรรมชาติใน ค.ศ. 2010–2011 แต่การเติบโตของการท่องเที่ยวของประเทศออสเตรเลียได้รับการสนับสนุนจากการบริโภคที่เพิ่มขึ้น (เพิ่มขึ้น 4.4 เปอร์เซ็นต์ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา ส่วนใหญ่เนื่องมาจากจำนวนนักท่องเที่ยวต่างชาติที่เพิ่มขึ้น) และจากค่าเงินดอลลาร์ออสเตรเลียที่แข็งค่า ใน ค.ศ. 2010–2011 มีผู้พักอาศัยในระยะสั้นออกจากออสเตรเลียเป็นประวัติการณ์ถึง 7.4 ล้านคน โดยเพิ่มขึ้น 9.9 เปอร์เซ็นต์จาก ค.ศ. 2009–2010 ซึ่งการบริโภคของนักท่องเที่ยวในประเทศขยายตัวน้อยกว่าครึ่งหนึ่งของนักท่องเที่ยวต่างชาติใน ค.ศ. 2010–11 (เพิ่มขึ้น 2.1 เปอร์เซ็นต์โดยเทียบกับ 4.4 เปอร์เซ็นต์)
แหล่งข้อมูลอื่น

Information About Australian Holidays & Travel
Tourism Australia
Tourism Research Australia
Department of Home Affairs
Austrade - Tourism เก็บถาวร 2023-05-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กัตติกา แก้วพิน

กัตติกา แก้วพิน ดาว เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิง ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งบอลหัวเสา ปัจจุบันเล่นให้กับทรีบรอดแบนด์ นครนนท์ และเป็นนักกีฬาทีมชาติไทย
ผลงาน > บุคคล

2012 เยาวชนหญิงชิงแชมป์เอเชีย - "ผู้ทำคะแนนสูงสุด"
ทีมชาติ > ชุดใหญ่

2014 ชิงแชมป์โลก – อันดับที่ 17
ทีมชาติ > ชุดเยาวชน

2012 ชิงแชมป์เอเชีย – อันดับที่ 4
2013 ชิงแชมป์โลก – อันดับที่ 18
ทีมชาติ > ชุดยุวชน

2010 ชิงแชมป์เอเชีย –  เหรียญทองแดง
2011 ชิงแชมป์โลก – อันดับที่ 13
แหล่งข้อมูลอื่น

FIVB Biography
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย – วอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก 2024 |
| --- | --- | --- |
|  1 วิภาวี ศรีทอง  2 ปิยะนุช แป้นน้อย  3 พรพรรณ เกิดปราชญ์  4 ดลพร สินโพธิ์  5 ทัดดาว นึกแจ้ง   6 วริศรา สีทาเลิศ  7 วารุณี การรัมย์  8 กัญญารัตน์ ขุนเมือง  9 จิดาภา นาหัวหนอง  10 ดาริน ปิ่นสุวรรณ  11 ศศิภาพร จันทรวิสูตร  12 หัตถยา บำรุงสุข  13 กนกพร แสงทอง  14 สิริวัลย์ ดีแก้ว  15 ณัฐณิชา ใจแสน  16 พิมพิชยา ก๊กรัมย์  18 อัจฉราพร คงยศ  19 ชัชชุอร โมกศรี  20 สุพัตรา ไพโรจน์  21 ธนัชชา สุขสด  23 กัตติกา แก้วพิน  24 ฑิชากร บุญเลิศ  25 วิรัลยุพา อินทร์จันทร์  29 วิมลรัตน์ ทะนะพันธุ์  99 จรัสพร บรรดาศักดิ์  ผู้ฝึกสอน: ณัฐพนธ์ ศรีสมุทรนาค  |  1 วิภาวี ศรีทอง  2 ปิยะนุช แป้นน้อย  3 พรพรรณ เกิดปราชญ์  4 ดลพร สินโพธิ์  5 ทัดดาว นึกแจ้ง   6 วริศรา สีทาเลิศ  7 วารุณี การรัมย์  8 กัญญารัตน์ ขุนเมือง  9 จิดาภา นาหัวหนอง  10 ดาริน ปิ่นสุวรรณ  11 ศศิภาพร จันทรวิสูตร  12 หัตถยา บำรุงสุข  13 กนกพร แสงทอง  14 สิริวัลย์ ดีแก้ว  15 ณัฐณิชา ใจแสน  16 พิมพิชยา ก๊กรัมย์  18 อัจฉราพร คงยศ  19 ชัชชุอร โมกศรี  20 สุพัตรา ไพโรจน์  21 ธนัชชา สุขสด  23 กัตติกา แก้วพิน  24 ฑิชากร บุญเลิศ  25 วิรัลยุพา อินทร์จันทร์  29 วิมลรัตน์ ทะนะพันธุ์  99 จรัสพร บรรดาศักดิ์  ผู้ฝึกสอน: ณัฐพนธ์ ศรีสมุทรนาค  |  |
การท่องเที่ยวในประเทศอุรุกวัย

แผนที่แสดงพื้นที่สูง ๆ ต่ำ ๆ ด้วยสีและเส้นของประเทศอุรุกวัย
การท่องเที่ยวในประเทศอุรุกวัยเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของประเทศ
สถานที่ท่องเที่ยวของประเทศอุรุกวัย ได้แก่ ปุนตาเดลเอสเต, ปิเรียโปลิส, มอนเตวิเดโอ, โกโลเนียเดลซากราเมนโต, ซัลโต, ลาบาเยฆา, โรชา, อาร์ติกัส, ริเบรา และอื่น ๆ
ใน ค.ศ. 2007 ได้มีนักท่องเที่ยวมาเยือน 1.8 ล้านคน และใช้จ่ายไปประมาณ 800 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยค่าใช้จ่ายในการท่องเที่ยวในประเทศคิดเป็นประมาณ 60 เปอร์เซ็นต์ของกิจกรรมการท่องเที่ยวของประเทศ
อุรุกวัยเป็นประเทศในลาตินอเมริกาที่ได้รับนักท่องเที่ยวมากที่สุดเมื่อเทียบกับจำนวนประชากร สำหรับประเทศอุรุกวัย การท่องเที่ยวของชาวอาร์เจนตินาคิดเป็น 56 เปอร์เซ็นต์ของการท่องเที่ยวขาเข้าระหว่างประเทศ และ 70 เปอร์เซ็นต์ในช่วงฤดูร้อน ซึ่งแม้ว่านักท่องเที่ยวชาวอาร์เจนตินาจะเป็นตลาดเป้าหมายที่สำคัญสำหรับการท่องเที่ยวในประเทศอุรุกวัย แต่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ประเทศดังกล่าวสามารถจัดตำแหน่งตัวเองให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในตลาดอื่น ๆ ได้ โดยได้รับนักท่องเที่ยวจำนวนมากจากประเทศต่าง ๆ เช่น บราซิล, ปารากวัย และสหรัฐ ท่ามกลางบุคคลอื่น
ปุนตาเดลเอสเต

บทความหลัก: ปุนตาเดลเอสเต
ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้สุดของประเทศ บนคาบสมุทรเล็ก ๆ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ และถือเป็นขอบเขตทั่วไปบนชายฝั่งอุรุกวัยระหว่างมหาสมุทรแอตแลนติกและแม่น้ำเพลต ซึ่งชายหาดนั้นแบ่งออกเป็นมันซา ที่หมายถึงอ่อนโยน (ฝั่งแม่น้ำ) และบราบา ที่หมา่ยถึงกล้าหาญ (ฝั่งมหาสมุทร) โดยชื่อที่ตั้งให้แก่หาดเหล่านี้เป็นเพราะชื่อแรกมอบให้แก่แม่น้ำเพลต และได้รับการปกป้องจากลมรวมถึงกระแสน้ำจากมหาสมุทรแอตแลนติก ที่มักจะแสดงให้เห็นผืนน้ำที่ค่อนข้างสงบเสมอ ในขณะที่หาด "บราบา" ซึ่งเป็นมหาสมุทรที่ยาวกว่านั้น มีคลื่นที่แรงกวา ทั้งนี้ ปุนตาเดลเอสเตแทบจะเชื่อมต่อกับเมืองมัลโดนาโด และแผ่ขยายออกไปทางทิศตะวันออก โดยครอบคลุมลาบาร์รากับโฆเซอิกนาซิโอ ซึ่งประกอบด้วยโรงแรม 122 แห่ง, ร้านอาหาร 80 แห่ง, สนามบินนานาชาติ และท่าเรือยอชต์ที่สามารถรองรับเรือได้ 500 ลำ นอกจากนี้ ห่างจากปุนตาเดลเอสเตไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 8 กิโลเมตรคือเกาะโลบอสที่เต็มไปด้วยแมวน้ำขนปุยอเมริกาใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

Tourism in Uruguay (ในภาษาสเปน)
Fascinating Uruguay (ในภาษาสเปน)
ปุนตาเดลเอสเต ราชินีแห่งรีวีเอราอุรุกวัย
การท่องเที่ยวในประเทศสวีเดน

ทิวทัศน์จากเออลันด์ตอนใต้
หินแกะสลักที่ทานัมเชเด
การท่องเที่ยวในประเทศสวีเดน ถือเป็นสัดส่วนที่ค่อนข้างเล็กของเศรษฐกิจสวีเดนในปี ค.ศ. 2011 โดยอยู่ที่ 2.9 เปอร์เซนต์ของจีดีพีของประเทศ ซึ่งการท่องเที่ยวนี้นำรายได้เข้าที่ 264 พันล้านครูนาสวีเดน คิดเป็น 98.8 พันล้านครูนาที่เป็นค่าใช้จ่ายของนักท่องเที่ยวต่างชาติในสวีเดน ส่วน 7.1 เปอร์เซนต์ของรายได้ครัวเรือนสวีเดนใช้ในการท่องเที่ยวภายในประเทศ
ประเทศสวีเดนส่วนใหญ่จะมีนักท่องเที่ยวมาเยือนจากประเทศเพื่อนบ้าน เช่น ประเทศเดนมาร์ก, นอร์เวย์ และฟินแลนด์ ส่วนประเทศจากภูมิภาคอื่น ๆ ได้แก่ เยอรมนี และสหราชอาณาจักร สถานที่ท่องเที่ยวของสวีเดนประกอบด้วยพิพิธภัณฑ์วาซา, มิลเลสโกร์เดน และมรดกโลกอย่างโรงละครพระที่นั่งดรอตนิงโฮล์ม ส่วนที่น่าสนใจอื่น ๆ ประกอบด้วยทางด้านศิลปะ, วรรณกรรม, ความทันสมัย และดนตรีของประเทศสวีเดน (เช่น แอ็บบา) นักท่องเที่ยวจำนวนมากเดินทางมาเยือนสวีเดนในช่วงฤดูร้อนเมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งสโกเนอ และชายฝั่งทางตอนกลางกับตอนใต้ของประเทศสวีเดนรวมถึงหาดทราย ตลอดจนเกาะกอตแลนด์ที่มีผู้มาเยือนจำนวนมากในช่วงฤดูร้อนกับเที่ยวบินเช่าเหมาลำจากเยอรมนีสู่สนามบินวิสบี
เส้นทางท่องเที่ยวเส้นทางหนึ่ง คือ จากทางใต้สู่ทางเหนือของประเทศสวีเดน เพื่อการสำรวจประวัติศาสตร์, สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติและวัฒนธรรม โดยเส้นทางนี้เป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่นักท่องเที่ยวเยอรมัน
อ้างอิงจากเดอะเวิลด์แฟกต์บุ๊ก สวีเดนเป็นประเทศที่มีผู้มาเยือนมากที่สุดเป็นอันดับ 21 ของโลก โดยมีผู้มาเยือน 7,627,000 คนในปี ค.ศ. 2006
ดูเพิ่ม

การท่องเที่ยวในประเทศฟินแลนด์
การท่องเที่ยวในประเทศไอซ์แลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

VisitSweden.com – Official page for travel and tourism information
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การท่องเที่ยวในประเทศสวีเดน
กบฏหือฉง

| ด ค กความขัดแย้งช่วงอวสานราชวงศ์ฮั่น |
| --- | --- |
 หือฉง  โจรโพกผ้าเหลือง  เลียงจิ๋ว  การสังหารหมู่ขันที  ตั๋งโต๊ะ  (เอ๊งหยง)   เยียงเซีย  เจี้ยเฉียว  ซงหยง  เตียงฮัน  เฟิงชิว  ชีจิ๋ว  กุนจิ๋ว  กังตั๋ง  โจโฉรบเตียวสิ้ว  แห้ฝือ  อี้จิง  อ้วนสุด  กัวต๋อ  พกบ๋อง  แฮเค้า  ภาคเหนือของจีน  (ลิหยง • เงียบกุ๋น • ลำพี้ • เป๊กลงสาน)   กังแฮ  เซ็กเพ็ก  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน  (ตงก๋วน • กิจิ๋ว • โลเสีย •  กิสาน (ค.ศ. 214) • เองเปงก๋วน)   เอ๊กจิ๋ว  ยี่สู (ค.ศ. 213)  หับป๋า  เกงจิ๋ว (ค.ศ. 215)  ปา (ค.ศ. 215-216)  ยี่สู (ค.ศ. 217)  ฮันต๋ง  อ้วนเสีย  เกงจิ๋ว (ค.ศ. 219)  สามก๊ก → 
กบฏหือฉง เป็นการก่อกบฏระหว่างปี ค.ศ. 172 ถึง 174 เมื่อผู้นำลัทธิชื่อหือฉง (สฺวี่ ชาง) ได้ก่อการจลาจลครั้งใหญ่ต่อต้านราชวงศ์ฮั่นของจีนในเมืองห้อยเข (ไคว่จี) หือฉงตั้งตนเองเป็นจักรพรรดิพร้อมกับประกาศฟื้นฟูรัฐเยฺว่โบราณ หือฉงกับผู้ติดตามประสบความสำเร็จในขั้นต้นและยึดได้พื้นที่โดยมากของเมืองห้อยเข ราชสำนักราชวงศ์ฮั่นจึงแต่งตั้งให้จาง หมินเป็นแม่ทัพของกองกำลังท้องถิ่นที่อยู่ฝ่ายราชสำนักและระดมทหารจากทั่วมณฑลยังจิ๋ว (หยางโจว) ในที่สุดเมื่อช่วงปลายปี ค.ศ. 174 พวกกบฏก็ถูกปราบปรามราบคาบ
แหล่งข้อมูลปฐมภูมิ

กบฏหือฉงถูกกล่าวถึงในหลายแหล่งข้อมูลปฐมภูมิ ได้แก่ โฮ่วฮั่นชู, สามก๊กจี่, จือจื้อทงเจี้ยน และ ตงกฺวานฮั่นจี้ แหล่งข้อมูลเหล่านี้ไม่ได้ให้ข้อมูลโดยละเอียดเกี่ยวกับการกบฏ และมีรายละเอียดที่แตกต่างกันในหลายแง่มุม รวมถึงเรื่องชื่อและตำแหน่งผู้นำกลุ่มกบฏ ความแตกต่างบางอย่างสามารถปรับเข้าหากันได้ โดยชื่อผู้นำกลุ่มบกฏที่เป็นไปได้มากที่สุดคือ "หือฉง" หรือชื่อภาษาจีนกลางว่า "สฺวี่ ชาง" (許昌) เนื่องจากชื่อนี้มีความเกี่ยวข้องกับคำทำนายเกี่ยวกับการเปลี่ยนราชวงศ์ตามที่ระบุในจั่วจฺว้าน ในช่วงปลายศตวรรษที่ 2 หลายคนเชื่อคำทำนายที่อ้างว่าจะมีคนผู้หนึ่งที่มีชื่อหรือมีหรือเกี่ยวข้องกับชื่อ "สฺวี่ชาง" จะเป็นผู้ล้มล้างราชวงศ์ฮั่น นักจีนวิทยาเรฟ เดอ เครสพิกนี แย้งว่าหัวหน้ากบฏอาจอาศัยใช้ชื่อของตนเป็นข้ออ้างในการก่อกบฏ หรือาจจะถึงกับตั้งชื่อตนว่า "สฺวี่ ชาง" (หือฉง) เพื่อให้เข้ากับคำทำนาย
ภูมิหลัง

ราชวงศ์ฮั่นของจีนเผชิญกับภาวะยุ่งเหยิงที่ก่อตัวขึ้นในทศวรรษที่ 160 และ 170 เนื่องจากราชสำนักมีการแบ่งแยกเป็นกลุ่มเป็นเหล่าและมีฉ้อราษฎร์บังหลวงเพิ่มมากขึ้น ในขณะที่อำนาจในระดับภูมิภาคได้รับผลกระทบจากความพ่ายแพ้ในการรบที่ชายแดนทางเหนือ ตลอดจนความตึงเครียดของเหล่าชนชั้นสูงในท้องถิ่นทั่วทั้งจักรวรรดิ แม้จะประสบปัญหาเหล่านี้ จักรวรรดิฮั่นก็ยังคงค่อนข้างมีเสถียรภาพ แม้ว่าขบวนการลัทธิจะเผยแพร่ออกไปยังคนหมู่มากที่แสวงหาความอยู่รอดจากโรคระบาดและความอดอยาก ภูมิภาคบริเวณแม่น้ำแยงซีตอนล่างเป็นหนึ่งในศูนย์กลางของลัทธินอกรีตที่ต่อต้านอุดมการณ์ของรัฐตามคติลัทธิขงจื๊อ ลัทธินอกรีตจำนวนมากให้คำมั่นว่าจะให้การรักษาโรคระบาดและให้ศาสตร์ลึกลับ ลัทธิท้องถิ่นหนึ่งนำโดยชายชื่อหือฉง (สฺวี่ ชาง) ซึ่งอ้างว่าตนมีพลังเหนือธรรมชาติ ผู้ติดตามของหือฉงอาจเป็นทั้งชาวจีนฮั่นและชาวเผ่าเยฺว่
การก่อกบฏ

หือฉงก่อการจลาจลที่อำเภอโกวจาง (句章縣 โกวจางเซี่ยน; ภายในนครหนิงปัวในปัจจุบัน) ในปี ค.ศ. 172 ตั้งตนเองเป็น "พระเจ้ายังเป๋ง" (陽明皇帝 หยางหมิงหฺวังตี้) และแต่งตั้งสฺวี่ เชิง (許生) ผู้บิดาเป็น "อ๋องแห่งเยฺว่" (越王) ฟื้นคืนรัฐเยฺว่โบราณ ที่ล่มสลายในศตวรรษที่ 4 หรือ 3 ก่อนคริสตกาล จากข้อมูลในแหล่งข้อมูลปฐมภูมิบางส่วน หือฉงมีน้องชายหรือลูกชายชื่อสฺวี่ เจา/สฺวี่ เฉา (許昭/許韶) ที่ได้รับตำแหน่งเช่นกัน แต่ก็มีความเป็นไปได้ว่าจริง ๆ แล้วสฺวี่ เจา/สฺวี เฉาอาจเป็นอีกชื่อหนึ่งของหือฉง นอกจากตระกูลสฺวี่แล้ว ยังมีหัวหน้าชนเผ่าท้องถิ่นชื่อจฺวี คาง (苴康) ทำหน้าที่เป็นแกนนำกลุ่มกบฏ  เชื่อกันว่ากลุ่มกบฏมีแรงจูงใจจากความเชื่อ แม้ว่านักจีนวิทยา Werner Eichhorn คาดการณ์ว่าการกบฏครั้งนี้เป็นกบฏของชาวเยฺว่ที่มีความคิดชาตินิยมก่อกบฏต่อต้านชาวจีนฮั่น ในทางตรงกันข้าม เรฟ เดอ เครสพิกนีมองว่าแรงจูงใจด้านชาตินิยมไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้อง
กองกำลังติดอาวุธท้องถิ่นของอิ่น ตฺวาน (尹端) เจ้าเมืองห้อยเขปราบปรามกบฏไม่สำเร็จ ทำให้พวกกบฏรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองห้อยเข สมาชิกคนหนึ่งของชนชั้นสูงท้องถิ่นชื่อซุนเกี๋ยน เป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับคำสั่งจากราชสำนักให้ระดมทหาร ซุนเกี๋ยนได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกองพัน  รวบรวมทหารอาสาได้ประมาณ 1,000 นาย ซุนเกี๋ยนและกองกำลังของซุนเกี๋ยนมีผลงานโดดเด่นในการรบกับพวกกบฏ
แม้ฝ่ายผู้ภักดีราชสำนักในเมืองห้อยเขจะสู้สุดกำลัง แต่พวกกบฏก็ประสบความสำเร็จอย่างมากถึงขนาดเข้าบุกเมืองอื่น ๆ ราชสำนักจึงแต่งตั้งให้ขุนนางจาง หมิน (臧旻) เป็นข้าหลวงมณฑลยังจิ๋วเพื่อจัดการกับปัญหานี้ มีการระดมกองกำลังทหารจากทั้งมณฑล โดยเฉิน อิ๋น (陳夤) เจ้าเมืองตันเอี๋ยง (ตันหยาง) ได้กลายมาเป็นแม่ทัพร่วมคนสำคัญร่วมกับจาง หมิน ในปี ค.ศ. 173 เจ้าหน้าที่ปกครองของมณฑลยังจิ๋วได้รายงานเรื่องที่อิ่น ตฺวานเจ้าเมืองห้อยเขปราบกบฏไม่สำเร็จ แต่จูฮีเสมียนของอิ่น ตฺวานติดสินบนเจ้าหน้าที่ในเมืองหลวงลกเอี๋ยง (ลั่วหยาง) ทำให้อิ่น ตฺวานรับโทษเพียงจำคุกแทนที่จะถูกประหารชีวิต
กองทัพของจาง หมินและเฉิน อิ๋นปราบปรามกบฏได้สำเร็จในปลายปี ค.ศ. 174 สังหารหือฉง สฺวี่ เชิง และจฺวี คาง
ผลสืบเนื่อง

จาง หมินได้รับบำเหน็จจากการปราบกบฏได้สำเร็จโดยได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองตันเอี๋ยง จาง หมินยังได้เสนอความชอบของซุนเกี๋ยนที่มีผลงานดีเด่นในการรบ ซุนเกี๋ยนจึงได้รับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยนายอำเภอในเมืองกองเหลง (กวั่งหลิง) และภายหลังไปรับราชการที่สองอำเภอในเมืองแห้ฝือ (เซี่ยพี) ซุนเกี๋ยนได้มีผู้ติดตามมากขึ้นทำให้ซุนเกี๋ยนขึ้นมาเป็นผู้มีชื่อเสียง
การที่จูฮีติดสินบนเพื่อช่วยชีวิตอิ่น ตฺวานยังไม่เป็นที่รู้กันในตอนแรก ภายหลังจูฮีจะเป็นขุนนางผู้มีชื่อเสียง และรับราชการกับราชสำนักฮั่นอย่างซื่อสัตย์จนกระทั่งราชวงศ์ฮั่นหมดอำนาจในสงครามกลางเมือง
บรรณานุกรม

Brindley, Erica Fox (2015). Ancient China and the Yue: Perceptions and Identities on the Southern Frontier, c.400 BCE-50 CE. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-08478-0.
de Crespigny, Rafe (2007). A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms (23-220 AD). Leiden, Boston: Brill. ISBN 9789004156050.
de Crespigny, Rafe (2016). Fire over Luoyang: A History of the Later Han Dynasty 23-220 AD. Leiden, Boston: Brill. ISBN 9789004324916.
de Crespigny, Rafe (2010). Imperial Warlord: A Biography of Cao Cao 155-220 AD. Leiden, Boston: Brill. ISBN 9789004185227.
de Crespigny, Rafe (2018) [1st pub. 1990]. Generals of the South: the foundation and early history of the Three Kingdoms state of Wu (PDF) (Internet (2nd) ed.).
ซุนเกี๋ยน (ในภาพ) ขึ้นมามีชื่อเสียงในช่วงการปราบกบฏหือฉง โดยมีตำแหน่งหน้าที่เป็นนายกองพันในทัพที่อยู่ฝ่ายราชสำนัก
กุหลาบกระเป๋าเปิด

| กุหลาบกระเป๋าเปิด |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
อันดับ:: Asparagales
วงศ์:: Orchidaceae
วงศ์ย่อย:: Epidendroideae
เผ่า:: Vandeae
เผ่าย่อย:: Aeridinae
Alliance:: Phalaenopsis
สกุล:: Aerides
สปีชีส์:: A.  falcata
ชื่อทวินาม
Aerides falcata Lindl. & Paxton (1851)

ชื่อพ้อง
 Aerides larpentae Rchb.f. (1856)  Aerides mendelii E. Morren (1876)  Aerides siamense Klinge (1898)  Aerides falcata var. maurandii Guillaumin (1953)
กุหลาบกระเป๋าเปิดหรือเอื้องกุหลาบกระเป๋าเปิดหรือเอื้องกุหลาบพวง ชื่อวิทยาศาสตร์: (Aerides falcata) เป็นกล้วยไม้ในสกุลเอื้องกุหลาบ ลักษณะดอกสีครีม มีกลิ่นหอม กลีบเลี้ยงบนเป็นรูปรี ส่วนคู่ข้างเป็นรูปครึ่งวงกลม ช่อดอกเป็นพวงห้อยลง ยาวใกล้เคียงกับใบ แต่ละต้นมักจะมีหลายช่อ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายเหมือนกลิ่นดอกกุหลาบขนาดดอก 1.5 - 2.5 ซม. ออกดอกช่วงเมษายนถึงพฤษภาคม ในประเทศไทยพบทางภาคเหนือ เช่น จังหวัดแม่ฮ่องสอน จังหวัดเชียงใหม่ ภาคอีสาน เช่น จังหวัดนครพนม จังหวัดสกลนคร ภาคกลาง เช่น จังหวัดสระบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ภาคตะวันออก เช่น จังหวัดชลบุรี จังหวัดจันทบุรี และภาคใต้ เช่น จังหวัดกระบี่
การลงมติเลือกประธานาธิบดี ค.ศ. 1993

การลงมติเลือกประธานาธิบดีอิสราเอลเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ.1993 โดยอีเซอร์ ไวซ์แมน ได้รับการลงมติให้เป็นประธานาธฺิบดีอิสราเอล ด้วยคะแนนเสียง 66 เสียง จาก 120 เสียง ชนะผู้ท้าชิงอย่าง โดฟ ซีลันสกี้ ที่ได้รับคะแนนเสียงไป 53 เสียง
ผลการลงมติ

| คู่ท้าชิง | คะแนนเสียง |
| --- | --- |
อีเซอร์ ไวซ์แมน: 66
โดฟ ซีลันสกี้: 53
งดออกเสียง: 1
รวมทั้งหมด: 120
กาลิเลโอ (ยานอวกาศ)

ยานกาลิเลโอ
ยานกาลิเลโอ เป็นยานสำรวจดาวพฤหัสบดี ถูกส่งออกจากโลกเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1989 (พ.ศ. 2532) ใช้เวลา 6 ปีในการเดินทางไปยังดาวพฤหัสบดี ในระหว่างทางยานกาลิเลโอได้เข้าใกล้ดาวเคราะห์น้อยเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ดาวเคราะห์น้อยดวงนี้มีชื่อว่า แกสปรา และต่อมาได้ผ่านใกล้ดาวเคราะห์น้อยอีกดวงหนึ่งชื่อ ไอดา ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1995 (พ.ศ. 2538) ยานกาลิเลโอก็ปล่อยหัวสำรวจลงไปในบรรยากาศของดาวพฤหัสบดี ยานโคจรของยานกาลิเลโอให้รายละเอียดในระยะใกล้ของดาวพฤหัสบดีและดาวบริวารที่ไม่เคยมีมาก่อน
หัวสำรวจกาลิเลโอ

หัวสำรวจซึ่งเดินทางไปในอวกาศเพื่อสำรวจดาวพฤหัสบดีพร้อมกับยานอวกาศกาลิเลโอ เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1995 ได้เคลื่อนลงไปในบรรยากาศลึกด้วยความเร็วสูงถึง 170,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ร่มชูชีพช่วยชะลอความเร็วลง จากนั้นเครื่องมือ 6 อย่างก็ส่งข้อมูลกลับมานาน 57 นาที ขณะลดระดับลงในบรรยากาศดาวพฤหัสบดี โดยกาลิเลโอได้สรุปว่า เป็นดาวพฤหัสบดีเป็นดาวเคราะห์ที่มีความสวยงาม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2008-09-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
ยานกาลิเลโอ - 100 ปี ดาราศาสตร์โลก
การลงมติเลือกประธานาธิบดี ค.ศ. 2014

การลงมติเลือกประธานาธิบดี เกิดขึ้นที่ประเทศอิสราเอล เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2014 ผลปรากฎว่าริวเวน ริฟลิน ได้รับการลงมติให้เป็นประธานาธิบดี ด้วยคะแนนเสียง 63 ต่อ 53 งดออกเสียง 3 เสียง  โดยผู้ลงมติ 119 เสียง ซึ่ง 1 คนที่ไม่ได้มาใช้สิทธิ์ คือ เมียร์ โพรัช ไปต่างประเทศ  ซึ่งริวเวน ริฟลิน จะดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2014
ผลการลงมติ

| ผู้ท้าชิง | พรรค | รอบแรก> เสียง | รอบแรก> % | รอบสอง> เสียง | รอบสอง> % |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ริวเวน ริฟลิน  | Likud | 44 | 37.6 | 63 | 54.3 |
| เมียร์ ซีทริท | Hatnuah | 31 | 26.5 | 53 | 45.7 |
| ดาลีอา อิตซิก | Kadima | 28 | 23.9 |  |  |
| ดาลิอา ดอร์เนอร์ | อิสระ | 13 | 11.1 |  |  |
| แดน เชชท์มัน | อิสระ | 1 | 0.9 |  |  |
| งดออกเสียง / ไม่ลงคะแนน | งดออกเสียง / ไม่ลงคะแนน | 2 | – | 3 | – |
| รวม | รวม | 119 | 100 | 119 | 100 |
| ผู้มีสิทธิ์ | ผู้มีสิทธิ์ | 120 | 99.2 | 120 | 99.2 |
ข้อมูล: Haaretz
ขุนศึก

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ขุนศึก (บันเทิงคดี)
ขุนศึก เป็นบุคคลผู้มีอำนาจควบคุมทั้งทหารและพลเรือนเหนือพื้นที่เล็กกว่าชาติเนื่องจากกองทัพซึ่งภักดีต่อตัวขุนศึก แต่ไม่มีอำนาจถึงรัฐบาลกลาง คำว่า "ขุนศึก" ยังอาจหมายถึง ผู้รับอุดมการณ์ที่ว่า สงครามนั้นจำเป็น และมีหนทางและอำนาจในการเข้าสู่สงคราม ปัจจุบัน คำนี้มีความหมายโดยนัยรุนแรงว่า บุคคลซึ่งใช้อำนาจเกินกว่าที่กฎหมายอนุญาตให้ตำแหน่งหรือยศ (ถ้ามี) ของผู้นั้นใช้มาก ในทางกลับกัน ภายใต้ระบบเจ้าขุนมูลนาย ผู้นำทางทหารท้องถิ่นอาจมีอัตตาณัติสูง (ความเป็นผู้กำหนดตนเอง)  และมีกองทัพส่วนตัว และยังได้รับความชอบธรรมจากความจงรักภักดีอย่างเป็นทางการต่อรัฐบาลกลาง
การท่องเที่ยวในประเทศเยอรมนี

แผนที่ทางกายภาพ
ประเทศเยอรมนีเป็นประเทศที่มีผู้มาเยือนมากที่สุดเป็นอันดับเจ็ดของโลก กับจำนวนรวม 407.26 ล้านรายการค้างคืนในช่วงปี ค.ศ. 2012  ในจำนวนนี้รวมถึง 68.83 ล้านรายการค้างคืนโดยนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติในปี ค.ศ. 2009 จากประเทศเนเธอร์แลนด์, สหรัฐอเมริกา และสวิตเซอร์แลนด์ (ดูตาราง) นอกจากนี้ เป็นจำนวนกว่า 30 เปอร์เซ็นต์ของชาวเยอรมัน ที่ใช้เวลาในวันหยุดของพวกเขาในประเทศของตนเอง ตามรายงานเกี่ยวกับความสามารถในการแข่งขันของการเดินทางและธุรกิจท่องเที่ยว ประเทศเยอรมนีได้รับการจัดให้เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่ปลอดภัยที่สุดของโลก
องค์กรบริหารหลักอย่างเป็นทางการสำหรับการท่องเที่ยวในประเทศเยอรมนีคือคณะกรรมการการท่องเที่ยวแห่งชาติเยอรมัน (เกเอ็นเทเบ) เป็นตัวแทนทั่วโลกโดยสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งชาติใน 29 ประเทศ จากการสำรวจโดยองค์กรนี้รวมถึงการรับรู้และเหตุผลของการพักผ่อนวันหยุดในประเทศเยอรมนี มีรายละเอียดดังนี้: วัฒนธรรม (75%), นอกบ้าน/ชนบท (59%), เมือง (59%), ความสะอาด (47%), การรักษาความปลอดภัย (41%), ความทันสมัย (36%), โรงแรมที่ดี (35%), วิธีทำอาหาร/การครัวที่ดี (34%), การเข้าถึงที่ดี (30%), ความเป็นสากล/การต้อนรับ (27%), แหล่งช้อปปิ้งที่ดี (21%), สถานบันเทิงยามค่ำคืน (17%), และราคา/อัตราส่วนประสิทธิภาพที่ดี (10%) (โดยหลายคำตอบต่างเป็นไปได้)
ในปี ค.ศ. 2012 มีนักท่องเที่ยวต่างชาติกว่า 30.4 ล้านคนเข้ามาในประเทศเยอรมนี นำมาซึ่งรายรับจากการท่องเที่ยวระหว่างประเทศกว่า 3 หมื่น 8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ การเดินทางและการท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศได้มีส่วนช่วยรวมโดยตรงต่อผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศเยอรมนีกว่า 43.2 พันล้านยูโร รวมถึงผลกระทบที่ชักนำและโดยอ้อม, ก่อให้เกิดอุตสาหกรรม 4.5% ต่อผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศเยอรมนี และสนับสนุนงาน 2 ล้านอัตรา (4.8% ของการจ้างงานทั้งหมด) โดยมีอีเทเบ เบอร์ลิน เป็นนิทรรศการพาณิชย์การท่องเที่ยวชั้นนำของโลก
สถิติ

นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ที่เดินทางมาเยือนประเทศเยอรมนีช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ในปี ค.ศ. 2014 มาจากประเทศต่อไปนี้:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| อันดับ | ประเทศ | จำนวน (คน) |
| 1 |  เนเธอร์แลนด์ | 4,237,865 |
| 2 |  สวิตเซอร์แลนด์ | 2,778,455 |
| 3 |  สหราชอาณาจักร | 2,415,477 |
| 4 |  สหรัฐ | 2,371,086 |
| 5 |  ออสเตรีย | 1,725,259 |
| 6 |  อิตาลี | 1,642,443 |
| 7 |  ฝรั่งเศส | 1,617,901 |
| 8 |  เดนมาร์ก | 1,466,561 |
| 9 |  เบลเยียม | 1,310,693 |
| 10 |  จีน | 1,033,470 |
|  | จำนวนรวมขาเข้าระหว่างประเทศ | 32,999,298 |
ดูเพิ่ม

อาหารเยอรมัน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเยอรมนี
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Germany tourism website (เยอรมัน อาหรับ เช็ก เดนมาร์ก อังกฤษ สเปน ฟินแลนด์ ฝรั่งเศส ฮีบรู ฮังการี อิตาลี ญี่ปุ่น เกาหลี ดัตช์ นอร์เวย์ โปแลนด์ โปรตุเกส รัสเซีย สโลวีเนีย สวีเดน จีน)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การท่องเที่ยวในประเทศเยอรมนี
Germany travel and tourism ที่เว็บไซต์ Curlie
รัฐบาวาเรีย เป็นรัฐของประเทศเยอรมนีที่มีผู้มาเยือนมากที่สุด
การลงลายผิวภาพ

1 เป็นแบบจำลองสามมิติที่ไม่มีลายผิว2 เป็นแบบจำลองสามมิติที่มีลายผิว
ทางซ้ายคือแบบจำลองสามมิติ 4 ล้านโพลีกอน ตรงกลางลดลงเหลือ 500 โพลีกอน ส่วนด้านขวาคือแบบจำลองที่ใช้ 500 โพลีกอนโดยมีการลงลายผิวภาพ
การลงลายผิวจากภาพสองมิติลงบนแบบจำลองสามมิติ
การลงลายผิวภาพ หรือ เทกซ์เจอร์แมปปิง (texture mapping) เป็นเทคนิคในการใส่ลายผิวให้กับพื้นผิวของแบบจำลองสามมิติที่สร้างด้วย คอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ คำว่า "เทกซ์เจอร์" เดิมทีหมายถึงเนื้อของผ้าหรือสิ่งทอ แต่ในที่นี้หมายถึงลวดลายของผิว
ภาพรวม

เทคนิคการลงลายผิวภาพได้รับการพัฒนาใน ปี 1974 โดยเอ็ดวิน แคตมัลและพวกที่มหาวิทยาลัยยูทาห์ ซึ่งมีส่วนร่วมในการผลิต CG จำลอง สำหรับอุตสาหกรรมให้บริษัทเอวานส์ แอนด์ ซัทเทอร์แลนด์
มีการใช้ลายผิวเหมือนวอลล์เปเปอร์กับพื้นผิวของวัตถุสามมิติ ทำให้มีการปรับปรุงพื้นผิวที่เหนือกว่าแบบจำลองที่ไม่มีพื้นผิวอย่างเทียบไม่ติด ตัวอย่างเช่น หากใช้ลายผิวกับทรงหลายหน้าที่ไม่สม่ำเสมอ สามารถแสดงผิวของภูเขาหินที่เหมือนจริงได้โดยไม่ต้องใช้โพลีกอนแสดงผิวนูนเว้าจำนวนมาก เมื่อสร้างแบบจำลองสามมิติเพื่อใช้งานจริง การสร้างผิวนูนเว้าด้วยการเพิ่มโพลีกอนเป็นวิธีที่ไม่มีประสิทธิภาพและกินทรัพยากร ดังนั้นการลงลายผิวภาพจึงถูกนำมาใช้ในหลาย ๆ สถานการณ์เพื่อลดจำนวนรูปหลายเหลี่ยมและปรับปรุงประสิทธิภาพ
ข้อเสียของเทคนิคการลงลายผิวภาพคือระดับของรายละเอียดเมื่อแสดงผลขึ้นอยู่กับความละเอียดของภาพพื้นผิว ดังนั้นหากความละเอียดของภาพที่ใช้เป็นผิวไม่สูงพอ รูปหลายเหลี่ยมใกล้กับมุมมองจะเผยให้เห็นพิกเซลของภาพ เมื่อพยายามเพิ่มความละเอียดของพื้นผิวเพื่อแก้ปัญหานี้ ก็จะเปลืองพื้นที่สำหรับจัดเก็บภาพพื้นผิว สิ่งนี้เทียบได้กับข้อเสียของภาพกราฟิกส์แรสเตอร์เมื่อเทียบกับภาพกราฟิกส์เวกเตอร์
การท่องเที่ยวในประเทศเซอร์เบีย

| การท่องเที่ยวในประเทศเซอร์เบีย |
| --- | --- |
แผนที่ประเทศเซอร์เบีย
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
รหัสพื้นที่: + 381
เว็บไซต์: หน้าเว็บท่องเที่ยวอย่างเป็นทางการ
การท่องเที่ยวในประเทศเซอร์เบีย ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นด้านหลักสำหรับการเติบโตทางเศรษฐกิจและสังคม ภาคการโรงแรมและการจัดเลี้ยงมีสัดส่วนประมาณ 2.2 เปอร์เซ็นต์ของจีดีพีใน ค.ศ. 2015 การท่องเที่ยวในประเทศเซอร์เบียจ้างงานประมาณ 75,000 คน หรือประมาณ 3 เปอร์เซ็นต์ของแรงงานในประเทศ โดยในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาจำนวนนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นโดยเฉพาะนักท่องเที่ยวต่างชาติที่เดินทางเข้ามามากขึ้นปีละประมาณแสนคน ซึ่งใน ค.ศ. 2019 การท่องเที่ยวสร้างรายได้เกือบ 1.698 พันล้านดอลลาร์ โดยรองรับนักท่องเที่ยว 3.7 ล้านคน ที่ครึ่งหนึ่งเป็นชาวต่างชาติ นักท่องเที่ยวชาวจีนเป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติจำนวนมากที่สุด รองลงมาคือนักท่องเที่ยวจากบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, บัลแกเรีย, ตุรกี และเยอรมนี จุดหมายปลายทางหลักสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติ ได้แก่เบลเกรด, นอวีซาด และนีช ในขณะที่นักท่องเที่ยวในประเทศชอบสปาและรีสอร์ตบนภูเขา การท่องเที่ยวที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมและอย่างยั่งยืนยังได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่นักท่องเที่ยวภายในประเทศ โดยคนหนุ่มสาวจำนวนมากไปเยี่ยมชมเขตอนุรักษ์ธรรมชาติและสวนสาธารณะหลายแห่งทางภาคตะวันตกและทางใต้ของประเทศ ประเทศเซอร์เบียยังเป็นที่รู้จักในด้านการท่องเที่ยวเชิงอาหารทั้งในเขตเมืองและชนบท โดยมีเบลเกรดเป็นจุดนัดพบที่มีร้านอาหาร, ร้านกาแฟ, บาร์ และสถานบันเทิงยามค่ำคืนกว่า 2,000 แห่ง