แต่ปางบรรพ์
เนื้อเรื่องย่อ > แต่ปางบรรพ์ เล่มที่ 1

ดารินได้ทราบเรื่องราวทั้งหมดจากมันตรัย รับรู้ความแค้นของมันตรัยที่มีต่อรพินทร์ ก็ให้เวทนาอ่อนใจยิ่งนัก และบัดนี้ ชีวิตหล่อน ก็เปรียบเหมือนตกอยู่ในเงื้อมมือของมันตรัยแล้ว ดารินจึงตัดสินใจเด็ดขาดลงไปในทันใดนั้น หล่อนยอมตกลงไปกับมันตรัย กลับไปยังนิทรานคร แหล่งเกิดของหล่อนแต่ปางบรรพชาติ ยอมเป็นคู่ชีวิตของจอมผีดิบร้ายต่อไป เพื่อแลกกับสองข้อ คือให้ละเว้นชีวิตของคณะพี่ชายทุกคน และคณะรพินทร์เสีย มันตรัยยอมให้สัจจะดังนั้นแล้ว ก็ผละไป ปล่อยให้ดารินพักอยู่ยังที่นั้นโดยไม่มีอะไรมาแผ้วพานตลอดทั้งคืน
ทางด้านของเชษฐานั้น ออกติดตามดารินไปตามทางน้ำอย่างไม่ลดละ กินเวลาร่วมสามชั่วโมงไม่หยุดไม่หย่อน แต่ก็ไม่พบวี่แววของหล่อนเลย จนมาหยุดพักกันก่อนยังจุดหนึ่ง ซึ่งที่นั้นเอง ที่เชษฐาปวดเบา และออกไปปลดทุกข์ ขณะที่ออกไปปลดทุกข์นั้นเอง เชษฐาก็พบงูเห่าสองตัวเลื้อยมา และเข้าต่อสู้กันเป็นพัลวัน เขานิ่งอึ้งมองดูมันอยู่เช่นนั้น ไม่อาจทำอะไรกระโตกกระตากขึ้นได้ งูสองตัวนั้นต่างกัดรัดกัน ก่อนที่ตัวหนึ่งจะแว้งเข้ากัดหางอีกตัว กลืนหางอีกตัวหนึ่งเข้าไป เช่นเดียวกับตัวที่ถูกกลืนหางนั้น ก็แว้งมางับกลืนหางของอีกตัว และกลืนเข้าไปเรื่อยๆทั้งสองฝ่ายอย่างช้าๆ ลดขนาดวงลงจนเหลือใหญ่ไม่เกินหนึ่งฟุต แล้วก็หยุดแน่นิ่งไป เชษฐาตะลึงงัน เพราะสิ่งที่พบนั้นมีลักษณะเหมือนนาคบาศที่ฝันเห็นทุกประการ หนานอินก็บอกเชษฐาเก็บเอาไว้ต่อกรกับมันตรัย พร้อมกับบอกว่า แม้สิบมันตรัย ก็ไม่อาจสู้นาคบาศของนาคเทวีวงนี้ได้เลย
ออกเดินทางต่อมา และมาพบเข้ากับเจ้าด้วน ซึ่งหายไปเมื่อน้ำป่าทะลักนั้น เจ้าด้วนกำลังติดอยู่ในหล่มโคลนไปไหนไม่ได้ และคงจะต้องตายในไม่ช้าเป็นแน่หากไม่มีใครมาพบมันเข้า เชษฐา ไชยยันต์ อนุชา และหนานอินช่วยกันขบคิดหาวิธีดึงเจ้าด้วนขึ้นมา ในที่สุด ไชยยันต์ก็ออกวิธีคิด ให้เอาเชือกผูกขาเจ้าด้วนไว้ แล้วระเบิดต้นสยาที่อยู่บริเวณไม่ไกลกันนั้นให้ล้ม แรงดึงจากไม้ล้มจะดึงเอาเจ้าด้วนขึ้นมาได้ หนานอินก็หาเชือกยาวมาต่อกันทันที และทำตามแผนของไชยยันต์ เจ้าด้วนก็ถูกดึงจากหล่มโคลนขึ้นมาได้โดยปลอดภัย
ฝ่ายรพินทร์ลงจากเขานกอินทรีลงมาจนถึงทุ่งที่ราบเบื้องล่างแล้ว และออกเดินทางฝ่าทุ่งแล้งร้อนระอุไป ลักษณะของมันคลับคล้ายคลับคลาว่ารพินทร์ บุญคำ จัน เกิด เส่ย จะเคยเจอมาก่อนเมื่อครั้งเข้าเขตนิทรานครคราวก่อนนั้น  ทุกคนมาพักร้อนชั่วครู่อยู่ในราวป่า ขณะที่รพินทร์เองเดินย้อนกลับเข้าไปในทุ่ง เพื่อดูให้แน่ว่า หมู่เนินสลับซับซ้อนเบื้องหน้าที่เห็นอยู่ลิบๆนั้น เป็นเนินเดียวกับที่ไชยยันต์และมาเรียเคยเข้าไปติดในสุสานผีดิบหรือไม่ เพราะหน้าตาดูคุ้นๆกระไรอยู่ เบลเห็นดังนั้นก็วิ่งตามรพินทร์ไป ทันใดนั้นเอง มหิงสาที่หมอบอยู่กลางทุ่งก็ผุดลุกขึ้นมา และไล่ขวิดเบล ร้อนถึงรพินทร์ที่ต้องย้อนกลับมาช่วย เบลเกือบตายในครั้งนั้น หลังจากนั้น ทุกคนก็พบเข้ากับกำแพงเมืองนิทรานคร รพินทร์เห็นเวลาใกล้ค่ำลงก็สั่งวางปางพักที่นั่น และปรึกษากับนายจ้างว่า หากต่อไปต้องปะทะกับมันตรัยอีก จะทำอย่างไร พวกอเมริกันทั้งสี่ก็เผยอาวุธลับที่ตนมี คือระเบิดเพลิง ระเบิดวิทยุ และอื่นๆ เชิดวุธเห็นก็โกรธจัดเพราะเหมือนกับจะเตรียมมาทำร้ายกันเอง ก็เกิดเรื่องขึ้นครู่หนึ่ง แต่รพินทร์และสี่พรานสามารถห้ามทัพไว้ได้
คืนนั้นทุกคนนอนหลับกระสับกระส่ายด้วยสภาพการณ์ที่ไม่น่าวางใจ ในช่วงย่ำค่ำ บุญคำได้สนทนากับนางยักขิณีที่เป็นนางไม้สถิตอยู่ที่ต้นไทรใหญ่ริมกำแพงนิทรานคร และเจ้าแม่ต้นไทรก็ได้มาบอกรพินทร์ว่า อิสซาเบลนั้นชะตาขาดในคืนนี้เสียแล้ว แต่ตนจะช่วยให้เบลมีอายุยืนต่อไปอีกได้ ขอเพียงแต่รพินทร์ช่วยล้มต้นไทรที่นางสถิตอยู่ ให้นางหลุดพ้นจากคำสาป ไปเกิดใหม่เสียที รพินทร์ตกลงรับคำช่วย บอกว่ารอให้เสร็จงานแล้วจะจัดการให้ แล้วในดึกคืนนั้นเอง มันตรัยก็เกณฑ์บริวารผีดิบเข้ามาล้อมปางพัก ทุกคนต่างตื่นขึ้นมาดูสถานการณ์อย่างตื่นตระหนก แต่มันตรัยก็ไม่อาจล่วงล้ำเข้ามาได้ด้วยปริมณฑลอาคมที่รพินทร์กับบุญคำช่วยกันลงไว้ แต่สิ่งที่มันไล่ราวมา ก็คือหมาป่าหิวโซฝูงใหญ่นับจำนวนไม่ถ้วน  บุกทะลวงเข้าใส่แค้มป์พักของมนุษย์ที่มีอยู่เพียงจำนวนสิบ ขณะที่หมาหิวเหล่านั้นมีจำนวนร้อย ทุกคนต่างสู้หมาเหล่านั้นอย่างจ้าละหวั่น ใช้ทั้งระเบิดเพลิง เอ็ม 16 และสารพัดอาวุธเท่าที่จะสู้ได้ สแตนลีย์ต้อนพวกลูกหาบหนีขึ้นต้นไทรใหญ่ (ต้นเดียวกับที่นางยักขิณีสถิตอยู่นั่นเอง) ขณะที่รพินทร์กับเบลจวนตัวหนัก พากันวิ่งหนีไปตามลำห้วยแห้งริมกำแพงนิทรานคร