stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ (เวียดนาม)

ที่ตั้งของภาคตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม
ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ (เวียดนาม: Tây Bắc; อังกฤษ: Northwest) เป็นหนึ่งในภูมิภาคของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศซึ่งมีภูมิประเทศเป็นภูเขา ภาคนี้ประกอบด้วยสี่จังหวัดหลักคือ จังหวัดเดี่ยนเบียน, จังหวัดลายเจิว, จังหวัดเซินลา และจังหวัดฮหว่าบิ่ญ ส่วนอีกสองจังหวัดคือ จังหวัดหล่าวกายและจังหวัดเอียนบ๊าย บางครั้งจะได้รับการจัดเป็นส่วนหนึ่งของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภูมิภาคนี้มีประชากรประมาณสองล้านห้าแสนคน ติดพรมแดนประเทศลาวและประเทศจีนและเป็นหนึ่งในสามทางภูมิศาสตร์ย่อยภูมิภาคตามธรรมชาติของภาคเหนือของเวียดนาม (อีกสองภูมิภาคย่อยเป็นภาคตะวันออกเฉียงเหนือและดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง)
จังหวัด

| จังหวัด | เมืองหลัก | ประชากร (สำมะโน 1 เมษายน 2009) | พื้นที่ (ตร> กม.) |
| --- | --- | --- | --- |
| เดี่ยนเบียน | เดียนเบียนฟู | 459,100 | 9,562.5 |
| ฮหว่าบิ่ญ | ฮหว่าบิ่ญ | 820,400 | 4,684.2 |
| ลายเจิว | ลายเจิว | 319,900 | 9,112.3 |
| เซินลา | เซินลา | 1,007,500 | 14,174.4 |
| หล่าวกาย | หล่าวกาย | 613,075 | 6,357 |
| เอียนบ๊าย | เอียนบ๊าย | 740,905 | 6,882.9 |
ดูเพิ่ม

ภูมิภาคของประเทศเวียดนาม
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  เถื่อเทียนเว้  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
หวอ วัน เถือง

| หวอ วัน เถือง |
| --- | --- |
เถืองใน ค.ศ. 2023

ประธานาธิบดีเวียดนาม คนที่ 12
ดำรงตำแหน่ง 2 มีนาคม ค.ศ. 2023 – 21 มีนาคม ค.ศ. 2024
นายกรัฐมนตรี: ฝั่ม มิญ จิ๊ญ
รองประธานาธิบดี: หวอ ถิ อั๊ญ ซวน
ก่อนหน้า: เหงียน ซวน ฟุก
ถัดไป: โต เลิม
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1970-12-13) 13 ธันวาคม ค.ศ. 1970 (53 ปี) หายเซือง ประเทศเวียดนามเหนือ
พรรคการเมือง: พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม (1993–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: ฟาน ถิ ทัญ เติม
ลายมือชื่อ: 

หวอ วัน เถือง (เวียดนาม: Võ Văn Thưởng; เกิด 13 ธันวาคม ค.ศ. 1970) เป็นนักการเมืองชาวเวียดนามที่เคยดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเวียดนามคนที่ 12 ในเดือนมีนาคม 2023 ถึงมีนาคม 2024 ถือเป็นบุคคลที่อายุน้อยที่สุดในตำแหน่งนี้นับตั้งแต่การรวมประเทศ
หวอลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีหลังดำรงตำแหน่งเพียงหนึ่งปีเศษ ท่ามกลางการรณรงค์ต่อต้านการทุจริตของพรรคคอมมิวนิสต์ ทำให้เขาเป็นประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งสั้นที่สุดในประวัติศาสตร์เวียดนาม
ญาจาง

| ญาจาง Nha Trang |
| --- | --- |
นครภายใต้จังหวัด (ชั้น 1)
Thành phố Nha Trang นครญาจาง
  จากบนลงล่าง ซ้ายไปขวา:  ทิวทัศน์ย่านริมชายหาดของญาจาง,  อาสนวิหารพระคริสตราชา ญาจาง, อ่าวญาจาง  วัดล็องเซิน, โพนคร 

ญาจางที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 12°14′42″N 109°11′30″E﻿ / ﻿12.24500°N 109.19167°E﻿ / 12.24500; 109.19167
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ชายฝั่งตอนกลางใต้
จังหวัด: คั้ญฮหว่า
จัดตั้ง: ค.ศ. 1987
ที่ตั้งสำนักงานคณะกรรมการประชาชน: 42 เลทั้ญโตน, แขวงเตินเหลิบ (42 Lê Thánh Tôn, phường Tân Lập)
เขตการปกครองย่อย: 19 แขวง, 8 ตำบล
การปกครอง
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: เหงวียน สี คั้ญ (Nguyễn Sỹ Khánh)
 • ประธานสภาประชาชน: เหงวียน เท้ ซิญ (Nguyễn Thế Sinh)
 • เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำนคร: โห่ วัน หมึ่ง (Hồ Văn Mừng)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 251 ตร.กม. (97 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2019)
 • ทั้งหมด: 422,601 คน
 • ความหนาแน่น: 1,700 คน/ตร.กม. (4,400 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 285,788 คน
 • ประชากรศาสตร์:  กิญ (เวียดนาม)  จีน  จาม 
เขตเวลา: GMT + 7
รหัสไปรษณีย์: 625080
เว็บไซต์: nhatrang.khanhhoa.gov.vn
ญาจาง (เวียดนาม: Nha Trang, เสียงอ่านภาษาเวียดนาม: [ɲaː˧ ʈʂaːŋ˧]) เป็นเมืองท่องเที่ยวทางทะเล อยู่ในจังหวัดคั้ญฮหว่า ประเทศเวียดนาม มีชายหาดและทะเลที่เหมาะแก่การดำน้ำ ชื่อญาจาง คนมักอ่านเป็น นาตรัง หรือ หน่าตรัง เพราะเข้าใจว่าอักษรที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษ แต่ที่จริงเป็นภาษาเวียดนาม
ในอดีตเมืองนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ เกาธาระ (Kauthara) ภายใต้การปกครองของอาณาจักรจามปา เป็นที่ตั้งของปราสาทโพนครที่มีชื่อเสียง ญาจางเป็นเมืองชายฝั่งทะเล เป็นสถานที่ตั้งของสถาบันสมุทรศาสตร์ญาจาง ซึ่งเป็นศูนย์วิทยาศาสตร์ทางทะเลของประเทศ พื้นที่คุ้มครองทางทะเลห่อนมุน (Khu bảo tồn biển Hòn Mun) ขนาดประมาณ 160 กม.2 เป็น 1 ใน 4 พื้นที่คุ้มครองทางทะเลแห่งแรกของโลกที่ IUCN ให้การรับรอง
ภูมิศาสตร์

เมืองญาจางมีพื้นที่ปริมณฑลขนาด 251 ตารางกิโลเมตร (97 ตารางไมล์) มีประชากรประมาณ 500,000 คน เขตแดนติดกับเมืองนิญฮหว่าทางทิศเหนือ, เมืองกามซัญทางตอนใต้, อำเภอเดียนคั้ญทางทิศตะวันตก และทะเลตะวันออกทางทิศตะวันออก เมืองนี้ตั้งอยู่บนอ่าวญาจางที่สวยงาม ล้อมรอบทั้งสามด้านด้วยภูเขา และมีเกาะขนาดใหญ่และอีก 4 เกาะเล็ก ๆ ในมหาสมุทรตรงหน้าพื้นที่หลักของเมือง ซึ่งช่วยป้องกันพายุใหญ่ไม่ให้เข้ามาทำลายเมือง
ภูมิประเทศของญาจางค่อนข้างซับซ้อน มีความสูงตั้งแต่ 0 ถึง 900 เมตรจากระดับน้ำทะเล แบ่งออกเป็น 3 พื้นที่ มีที่ราบชายฝั่งและชายฝั่งของแม่น้ำก๊าย ประมาณ 81.3 กม.2 คิดเป็น 32.33% ของพื้นที่เมืองทั้งหมด เขตเชื่อมต่อและเนินเขาเตี้ย ๆ ที่มีความลาดชันตั้งแต่ 3° ถึง 15° ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ทางตะวันตกและตะวันออกเฉียงใต้หรือบนเกาะเล็ก ๆ คิดเป็น 36.24% ของพื้นที่ พื้นที่ภูเขาที่มีภูมิประเทศสูงชันมากกว่า 15° กระจายอยู่ทางทิศเหนือ และที่จุดสิ้นสุดของเมืองบนเกาะเจ (Hon Tre) ทางทิศใต้ คิดเป็น 31.43% ของพื้นที่เมือง
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

ญาจางมีภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน: Aw) ซึ่งได้รับอิทธิพลจากภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร สภาพอากาศของญาจางค่อนข้างเย็นอุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 26.3 ⁰C มีฤดูแล้งที่ยาวนานตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนสิงหาคม มีฤดูหนาวที่อากาศหนาวน้อย ฤดูฝนเริ่มตั้งแต่เดือนกันยายนและสิ้นสุดในเดือนธันวาคม ปริมาณน้ำฝนคิดเป็นเกือบ 80% ของปริมาณน้ำฝนรายปี (1,025 มม.) จากอิทธิพลของลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ และในช่วงฤดูฝนอาจมีฝนหนักมากจากพายุไต้ฝุ่น แม้ว่าเมืองจะมีภูมิประเทศที่ป้องกันลมรุนแรง มีประมาณ 10 ถึง 20% ที่ฤดูฝนเริ่มตั้งแต่เดือนกรกฎาคมหรือสิงหาคม และสิ้นสุดในช่วงต้นเดือนพฤศจิกายน เมื่อเทียบกับจังหวัดชายฝั่งตอนกลางตอนใต้ ญาจางเป็นภูมิภาคที่มีสภาพอากาศที่เอื้ออำนวย การแบ่งฤดูกาลที่ค่อนข้างชัดเจน (ฤดูฝนและฤดูแล้ง) และผลกระทบจากพายุน้อยกว่า ทำให้มีนักท่องเที่ยวเกือบตลอดทั้งปี
| ข้อมูลภูมิอากาศของญาจาง> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของญาจาง> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของญาจาง> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของญาจาง> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของญาจาง> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของญาจาง> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของญาจาง> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของญาจาง> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของญาจาง> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของญาจาง> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของญาจาง> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของญาจาง> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของญาจาง> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของญาจาง> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 31.9 (89.4) | 33.3 (91.9) | 34.2 (93.6) | 35.9 (96.6) | 38.5 (101.3) | 39.5 (103.1) | 39.0 (102.2) | 39.5 (103.1) | 38.3 (100.9) | 34.8 (94.6) | 34.3 (93.7) | 32.8 (91) | 39.5 (103.1) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 26.9 (80.4) | 27.7 (81.9) | 29.3 (84.7) | 31.0 (87.8) | 32.3 (90.1) | 32.5 (90.5) | 32.4 (90.3) | 32.5 (90.5) | 31.5 (88.7) | 29.7 (85.5) | 28.2 (82.8) | 26.9 (80.4) | 30.1 (86.2) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 23.9 (75) | 24.5 (76.1) | 25.7 (78.3) | 27.3 (81.1) | 28.4 (83.1) | 28.6 (83.5) | 28.4 (83.1) | 28.4 (83.1) | 27.6 (81.7) | 26.6 (79.9) | 25.6 (78.1) | 24.4 (75.9) | 26.6 (79.9) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 21.3 (70.3) | 21.8 (71.2) | 22.9 (73.2) | 24.6 (76.3) | 25.5 (77.9) | 25.6 (78.1) | 25.4 (77.7) | 25.4 (77.7) | 24.7 (76.5) | 24.0 (75.2) | 23.3 (73.9) | 22.0 (71.6) | 23.9 (75) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 14.6 (58.3) | 14.6 (58.3) | 16.4 (61.5) | 19.4 (66.9) | 19.7 (67.5) | 19.8 (67.6) | 20.6 (69.1) | 21.5 (70.7) | 21.3 (70.3) | 18.8 (65.8) | 16.9 (62.4) | 15.1 (59.2) | 14.6 (58.3) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 38 (1.5) | 16 (0.63) | 31 (1.22) | 35 (1.38) | 70 (2.76) | 59 (2.32) | 36 (1.42) | 50 (1.97) | 159 (6.26) | 302 (11.89) | 332 (13.07) | 153 (6.02) | 1,280 (50.39) |
| ความชื้นร้อยละ | 78.0 | 78.8 | 79.7 | 80.5 | 79.3 | 77.8 | 77.2 | 77.4 | 80.4 | 83.2 | 81.8 | 79.5 | 79.5 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 7.8 | 4.0 | 3.3 | 4.3 | 8.5 | 9.2 | 8.4 | 9.6 | 15.2 | 17.7 | 17.6 | 14.0 | 119.5 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 185 | 208 | 261 | 258 | 255 | 230 | 242 | 233 | 202 | 183 | 142 | 142 | 2,540 |
แหล่งที่มา: Vietnam Institute for Building Science and Technology
ประวัติศาสตร์

บริเวณเมืองเคยเป็นส่วนของอาณาจักรจามปา ซึ่งมีหลักฐานเป็นปราสาทหินแบบจามที่หลงเหลืออยู่
เศรษฐกิจ

เป็นเมืองที่มีรายได้หลักจากการท่องเที่ยว มีสถานพักตากอากาศที่ติดอันดับ 1 ใน 12 สถานพักตากอากาศริมหาดที่หรูที่สุดในโลก
การคมนาคม

ญาจางมีท่าอากาศยานกามซัญ (Cam Ranh) ซึ่งจะยกระดับเป็นท่าอากาศยานนานาชาติ และสถานีรถไฟญาจาง ซึ่งเป็นสถานีบนเส้นทางรถไฟระหว่างนครโฮจิมินห์กับกรุงฮานอย
เมืองพี่น้อง

ท้ายเงวียน, เวียดนาม
โกตากีนาบาลู, มาเลเซีย
ด่งนาย, เวียดนาม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ญาจาง
คู่มือการท่องเที่ยว ญาจาง จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  NARA  IdRef 
ญาจาง
ภาพพาโนรามาของทางตอนใต้ของเมือง
สะพานถ่วนเฟื้อก

| สะพานถ่วนเฟื้อก |
| --- | --- |
Cầu Thuận Phước

พิกัด: 16°05′31″N 108°13′19″E﻿ / ﻿16.0919°N 108.222°E﻿ / 16.0919; 108.222
เส้นทาง: ยานพาหนะ, จักรยาน และคนเดินเท้า
ข้าม: แม่น้ำห่าน
ที่ตั้ง: ดานัง, ประเทศเวียดนาม
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานแขวน
วัสดุ: คอนกรีต
ความยาว: 1.850 เมตร (6 ฟุต 0.8 นิ้ว)
ความกว้าง: 18 เมตร (59 ฟุต)
ความสูง: 80 เมตร (260 ฟุต)
ช่วงยาวที่สุด: 405 เมตร (1,329 ฟุต)
จำนวนตอม่อ: 2
ประวัติ
วันเริ่มสร้าง: ค.ศ. 2003
วันเปิด: 19 กรกฎาคม ค.ศ. 2009
ที่ตั้ง
th
สะพานถ่วนเฟื้อก (เวียดนาม: Cầu Thuận Phước, 橋順福) เป็นสะพานแขวนข้ามแม่น้ำห่านตอนล่างที่เมืองดานัง ประเทศเวียดนาม
สะพานมีทั้งหมด 3 ช่วง 4 ช่องจราจร มีความยาว 1,850 เมตร และกว้าง 18 เมตร สะพานนี้เป็นสะพานแขวนที่ยาวที่สุดในประเทศเวียดนาม
ดูเพิ่ม

สะพานข้ามแม่น้ำห่าน
สะพานมังกร
แหล่งข้อมูลอื่น

The Thuan Phuoc Bridge at Bridgemeister.com
นามดิ่ญ

| นามดิ่ญ Nam Định |
| --- | --- |
นครภายใต้จังหวัด (ชั้น 1)
Thành phố Nam Định นครนามดิ่ญ
สถานที่ต่าง ๆ ในนครนามดิ่ญ
สมญา: Côi Mountain and Vị River (Non Côi sông Vị, 孤山洧川)

นามดิ่ญที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 20°25′12″N 106°10′6″E﻿ / ﻿20.42000°N 106.16833°E﻿ / 20.42000; 106.16833
ประเทศ:  เวียดนาม
จังหวัด: นามดิ่ญ
จัดตั้ง: 17 ตุลาคม ค.ศ. 1921
เขตการปกครองย่อย: 22 แขวง, 3 ตำบล
การปกครอง
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: ฝั่ม ซวี ฮึง (Phạm Duy Hưng)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 46.4 ตร.กม. (17.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2019)
 • ทั้งหมด: 236,294 คน
 • ความหนาแน่น: 5,100 คน/ตร.กม. (13,000 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 179,229 คน
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาอินโดจีน)
นามดิ่ญ (เวียดนาม: Nam Định) เป็นเมืองในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงในตอนเหนือของประเทศเวียดนาม และเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดนามดิ่ญ นามดิ่ญตั้งอยู่ห่างจากฮานอยเมืองหลวงของประเทศไปทางทิศใต้ 90 กิโลเมตร ระหว่างวันที่ 18–20 สิงหาคมของทุกปีมีงานเทศกาลจัดขึ้นที่เมืองนี้เรียกว่า โก๊จั่ก การเฉลิมฉลองครั้งนี้เพื่อเป็นเกียรติสำหรับนายพลเจิ่น ฮึง ด่าว วีรบุรุษชาติในศตวรรษที่ 13 ที่นำกองทหารเวียดนามไปสู่ชัยชนะเหนือชาวมองโกลที่มารุกราน
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของนามดิ่ญ> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของนามดิ่ญ> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนามดิ่ญ> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของนามดิ่ญ> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนามดิ่ญ> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนามดิ่ญ> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนามดิ่ญ> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนามดิ่ญ> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนามดิ่ญ> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนามดิ่ญ> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนามดิ่ญ> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนามดิ่ญ> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนามดิ่ญ> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนามดิ่ญ> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 32.3 (90.1) | 35.2 (95.4) | 36.7 (98.1) | 38.3 (100.9) | 39.7 (103.5) | 40.2 (104.4) | 40.0 (104) | 37.7 (99.9) | 36.5 (97.7) | 35.5 (95.9) | 34.0 (93.2) | 31.3 (88.3) | 40.2 (104.4) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 19.6 (67.3) | 20.2 (68.4) | 22.5 (72.5) | 27.0 (80.6) | 31.3 (88.3) | 33.0 (91.4) | 33.0 (91.4) | 32.0 (89.6) | 30.8 (87.4) | 28.7 (83.7) | 25.4 (77.7) | 21.8 (71.2) | 27.1 (80.8) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 16.5 (61.7) | 17.4 (63.3) | 19.9 (67.8) | 23.8 (74.8) | 27.4 (81.3) | 29.1 (84.4) | 29.4 (84.9) | 28.6 (83.5) | 27.4 (81.3) | 25.0 (77) | 21.7 (71.1) | 18.1 (64.6) | 23.7 (74.7) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 14.4 (57.9) | 15.6 (60.1) | 18.1 (64.6) | 21.7 (71.1) | 24.7 (76.5) | 26.4 (79.5) | 26.8 (80.2) | 26.1 (79) | 25.0 (77) | 22.5 (72.5) | 19.1 (66.4) | 15.6 (60.1) | 21.3 (70.3) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 3.0 (37.4) | 5.3 (41.5) | 6.4 (43.5) | 12.1 (53.8) | 17.2 (63) | 19.2 (66.6) | 21.3 (70.3) | 22.3 (72.1) | 16.7 (62.1) | 13.3 (55.9) | 6.7 (44.1) | 5.1 (41.2) | 3.0 (37.4) |
| ปริมาณฝน มม (นิ้ว) | 27.3 (1.075) | 27.4 (1.079) | 50.4 (1.984) | 85.7 (3.374) | 175.9 (6.925) | 192.1 (7.563) | 240.2 (9.457) | 298.5 (11.752) | 315.4 (12.417) | 202.3 (7.965) | 66.1 (2.602) | 27.0 (1.063) | 1,701.4 (66.984) |
| ความชื้นร้อยละ | 84.6 | 87.6 | 89.5 | 88.6 | 84.4 | 82.0 | 81.8 | 85.2 | 85.1 | 83.0 | 81.9 | 81.7 | 84.6 |
| วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย | 9.8 | 12.8 | 16.8 | 13.1 | 12.7 | 13.1 | 16.1 | 14.5 | 11.5 | 11.5 | 7.0 | 6.4 | 146.3 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 69.9 | 42.4 | 40.8 | 90.3 | 184.9 | 178.6 | 195.9 | 165.2 | 161.9 | 153.4 | 130.8 | 110.6 | 1,517.2 |
แหล่งที่มา 1: สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการก่อสร้างแห่งเวียดนาม (Vietnam Institute for Building Science and Technology)
แหล่งที่มา 2: The Yearbook of Indochina
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการนครนามดิ่ญ เก็บถาวร 2014-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
หะล็อง

| หะล็อง Hạ Long |
| --- | --- |
นครภายใต้จังหวัด (ชั้น 1)
นครหะล็อง •  Thành phố Hạ Long
ใจกลางเมืองหะล็อง
หะล็องที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 20°57′N 107°05′E﻿ / ﻿20.950°N 107.083°E﻿ / 20.950; 107.083
ประเทศ:  เวียดนาม
จังหวัด: กว๋างนิญ
การปกครอง
 • ประเภท: คณะกรรมการประชาชนและสภาประชาชน
 • ประธานสภาประชาชน: เหงวียน เท้ ถิ่ง (Nguyễn Thế Thịnh)
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: ฝ่าม ห่ง ห่า (Phạm Hồng Hà)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 271.95 ตร.กม. (105.00 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 300,670 คน
 • ความหนาแน่น: 1,100 คน/ตร.กม. (2,900 คน/ตร.ไมล์)
ภูมิอากาศ: Cwa
เว็บไซต์: www.halongcity.gov.vn
หะล็อง (เวียดนาม: Hạ Long) เป็นเมืองหลักของจังหวัดกว๋างนิญ, เวียดนาม เมืองนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1993 เมื่อเมืองหลักเก่าห่อนกายถูกรวมเข้ากับบ๋ายจั๊ยซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ชื่อฮะล็องหมายถึงมังกรผู้ดำดิ่ง เมืองส่วนใหญ่ตั้งอยู่บนอ่าวหะล็อง ห่างจากกรุงฮานอยเมืองหลวงของประเทศไปทางทิศตะวันออกประมาณ 178 กม. มีประชากร 227,000 คนในปี 2013
สหพันธ์ฟุตบอลเวียดนาม

| AFC |
| --- | --- |
ก่อตั้ง: 1960; 64 ปีที่แล้ว (1960) (as North Vietnam)
สำนักงานใหญ่: National Youth Football Training Centre 844, Nam Từ Liêm,  ฮานอย, เวียดนาม
สมาชิกฟีฟ่า: 1952 (South Vietnam) 1964 (North Vietnam)
สมาชิกAFC: 1954 (South Vietnam) 1964 (North Vietnam)
สมาชิกAFF: 1996
ประธาน: Lê Khánh Hải
รองประธาน: Trần Quốc Tuấn
เว็บไซต์: www.vff.org.vn
สหพันธ์ฟุตบอลเวียดนาม (เวียดนาม: Liên Đoàn Bóng Đá Việt Nam, อังกฤษ: Vietnam Football Federation, หรือ VFF) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศเวียดนาม มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ฮานอย ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2503 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟซี) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศรวมถึงฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลในประเทศเวียดนาม
ฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม
ฟุตบอลหญิงทีมชาติเวียดนาม
ฟุตบอลทีมชาติเวียดนามรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
ฟุตบอลทีมชาติเวียดนามรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี
ฟุตบอลทีมชาติเวียดนามรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
เอเชียนคัพ
ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาเวียดนาม) Official Site
(ในภาษาอังกฤษ) Vietnam FA site
Vietnam at AFC site
Vietnam เก็บถาวร 2018-11-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at FIFA site
Vietnam Football on Facebook
VFF Channel on YouTube
| ด ค กสมาคมฟุตบอลแห่งชาติของเอเชีย (AFC) |
| --- | --- |
เอเชียตะวันตก (WAFF):  บาห์เรน  อิรัก  จอร์แดน  คูเวต  เลบานอน  โอมาน  ปาเลสไตน์  กาตาร์  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  เยเมน 
เอเชียกลาง (CAFA):  อัฟกานิสถาน  อิหร่าน  คีร์กีซสถาน  ทาจิกิสถาน  เติร์กเมนิสถาน  อุซเบกิสถาน 
เอเชียใต้ (SAFF):  บังกลาเทศ  ภูฏาน  อินเดีย  มัลดีฟส์  เนปาล  ปากีสถาน  ศรีลังกา 
เอเชียตะวันออก (EAFF):  จีน  จีนไทเป  กวม  ฮ่องกง  ญี่ปุ่น  มาเก๊า  มองโกเลีย  นอร์เทิร์นมาเรียนา  เกาหลีเหนือ  เกาหลีใต้ 
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (AFF):  ออสเตรเลีย  บรูไน  กัมพูชา  ติมอร์ตะวันออก  อินโดนีเซีย  ลาว  มาเลเซีย  พม่า  ฟิลิปปินส์  สิงคโปร์  ไทย  เวียดนาม 
ยกเลิก:  เยเมนใต้ 
ตัวเอียง หมายถึง สมาคมสมาชิกแบบเต็มแต่ไม่ใช่สมาชิกฟีฟ่า
สะพานบ๋ายจั๊ย

| สะพานบ๋ายจั๊ย |
| --- | --- |
Cầu Bãi Cháy

เส้นทาง: 4 ช่องจราจร (เฉพาะช่วงขึง) 6 ช่องจราจร (ส่วนอื่น ๆ)
ข้าม: อ่าวหะล็อง
ที่ตั้ง: จังหวัดกว๋างนิญ ประเทศเวียดนาม
ผู้ดูแล: กระทรวงคมนาคม
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานขึง
ความยาว: 1,106 เมตร (3,629 ฟุต)
ความกว้าง: 25 เมตร (82 ฟุต)
ความสูง: 150 เมตร (490 ฟุต)
ช่วงยาวที่สุด: 435 เมตร (1,427 ฟุต)
เคลียร์ตอนล่าง: 50 เมตร (160 ฟุต)
ประวัติ
ผู้สร้าง: ชิมิสึ คอร์เพอเรชัน ซูมิโตโม มิตซุย คอนสตรักชัน
วันเริ่มสร้าง: 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2545
วันเปิด: 2 ธันวาคม พ.ศ. 2549
ที่ตั้ง

สะพานบ๋ายจั๊ย (เวียดนาม: Cầu Bãi Cháy) เป็นสะพานขึงในจังหวัดกว๋างนิญ ประเทศเวียดนาม รองรับทางหลวงหมายเลข 18 เชื่อมต่อแขวงห่งกายกับแขวงบ๋ายจั๊ยของนครหะล็องโดยยกข้ามช่องแคบเกื๋อหลุกซึ่งแยกเขตอ่าวเกื๋อหลุกกับอ่าวหะล็องออกจากกัน สะพานนี้เป็นสะพานขึงที่มีเคเบิลกลางถนนแห่งแรกของเวียดนาม
ระเบียงภาพ

การก่อสร้างสะพาน
สะพานมองจากมุมไกล
สะพานในตอนกลางคืน
ดูเพิ่ม

สะพานขึง
อ่าวหะล็อง
การขนส่งในประเทศเวียดนาม
ท้ายเงวียน

| ท้ายเงวียน |
| --- | --- |
เมือง

ท้ายเงวียนที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 21°36′N 105°51′E﻿ / ﻿21.600°N 105.850°E﻿ / 21.600; 105.850
ประเทศ:  เวียดนาม
จังหวัด: จังหวัดท้ายเงวียน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 189.705 ตร.กม. (73.246 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 330,000 คน
 • ความหนาแน่น: 1,740 คน/ตร.กม. (4,500 คน/ตร.ไมล์)
ท้ายเงวียน (เวียดนาม: Thái Nguyên) เป็นเมืองและเทศบาลนครแห่งหนึ่งในประเทศเวียดนาม เป็นเมืองหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดท้ายเงวียน ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองชั้นที่หนึ่งและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 9 ของประเทศเวียดนาม เมืองนี้มีชื่อเสียงทั่วประเทศเวียดนามมานานจากการผลิตชา ในปี ค.ศ. 1959 ท้ายเงวียนเป็นที่ตั้งโรงงานเหล็กกล้าแห่งแรกของเวียดนาม และขณะนี้เป็นที่ตั้งของเมืองมหาวิทยาลัยระดับภูมิภาคที่มีขนาดใหญ่และกำลังขยายตัวขึ้นเรื่อย ๆ
ภูมิศาสตร์

เมืองท้ายเงวียนตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเกิ่ม มีเนื้อที่ประมาณ 189,705 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 330,000 คน ในปี ค.ศ. 2010
สถานที่ท่องเที่ยว

พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ของเวียดนามตั้งอยู่ในเมืองท้ายเงวียน เป็นพิพิธภัณฑ์ด้านชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดของประเทศเวียดนาม ได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1960
เขตการปกครอง

เมืองท้ายเงวียนประกอบด้วย 19 แขวง และ 9 ตำบล
อำเภอตั๋วจั่ว

| อำเภอตั๋วจั่ว Huyện Tủa Chùa |
| --- | --- |
อำเภอ
ที่ตั้งอำเภอตั๋วจั่วในประเทศเวียดนาม
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ตะวันตกเฉียงเหนือ
จังหวัด: เดี่ยนเบียน
เมืองหลัก: ตั๋วจั่ว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 262 ตร.ไมล์ (679 ตร.กม.)
ประชากร (2003)
 • ทั้งหมด: 42,366 คน
เขตเวลา: UTC+7 (UTC + 7)
ตั๋วจั่ว (เวียดนาม: Tủa Chùa)  เป็นอำเภอของจังหวัดเดี่ยนเบียนในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ในปี ค.ศ. 2003 อำเภอนี้มีประชากร 42,366 คน และมีเนื้อที่ทั้งหมด 679 ตารางกิโลเมตร โดยมีเมืองหลักคือตั๋วจั่ว
อำเภอต่วนซ้าว

| อำเภอต่วนซ้าว Huyện Tuần Giáo |
| --- | --- |
อำเภอ
ที่ตั้งอำเภอต่วนซ้าวในประเทศเวียดนาม
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ตะวันตกเฉียงเหนือ
จังหวัด: เดี่ยนเบียน
เมืองหลัก: ต่วนซ้าว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 611 ตร.ไมล์ (1,583 ตร.กม.)
ประชากร (2003)
 • ทั้งหมด: 104,185 คน
เขตเวลา: UTC+07:00 (เขตเวลาอินโดจีน)
ต่วนซ้าว (เวียดนาม: Tuần Giáo) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเดี่ยนเบียนในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ในปี ค.ศ. 2003 อำเภอนี้มีประชากร 104,185 คน และมีเนื้อที่ทั้งหมด 1,583 ตารางกิโลเมตร โดยมีเมืองหลักคือต่วนซ้าว
ศานติเทวะ

พระศานติเทวะ
ศานติเทวะ (สันสกฤต: Śāntideva; จีน: 寂天; ทิเบต: ཞི་བ་ལྷ།, THL: Zhiwa Lha; มองโกเลีย: Шантидэва гэгээн; เวียดนาม: Tịch Thiên) เป็นปราชญ์ชาวอินเดีย กวีและผู้แต่ง โพธิจรรยาอวตาร ว่าด้วยการปฏิบัติของพระโพธิสัตว์สิบบท ศานติเทวะมีวรรณะพราหมณ์
ท่านยังถือเป็นหนึ่งใน 84 มหาสิทธิ์ และเป็นที่รู้จักในนาม ภุสุก (Bhusuku)
ประวัติ

อดีตเจ้าชายผู้เสด็จหนีจากพิธีราชาภิเษก กลายมาเป็นพระภิกษุในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของอินเดียโบราณที่ชื่อว่า นาลันทา แต่ในระหว่างที่พำนักอยู่ที่นาลันทา ท่านได้ชื่อว่าเป็นพระที่เกียจคร้านที่สุด ได้แต่กิน นอน และขับถ่ายเท่านั้น จนพระภิกษุในมหาวิทยาลัยต้องการขับไล่ท่าน จึงได้คิดอุบายให้ท่านแสดงธรรมต่อหน้าสาธารณชนจำนวนมาก ด้วยคิดว่าเมื่อแสดงไม่ได้ ท่านจะได้จากไป แต่ตรงกันข้าม ศานติเทวะแสดงธรรมลึกซึ้งจากใจในหัวข้อ "โพธิจรรยาวตาร" โดยที่ไม่มีใครเคยได้สดับฟังมาก่อน ขณะแสดงธรรม หลายคนเห็นว่าเบื้องหน้าของท่านมีพระมัญชุศรี พระโพธิสัตว์แห่งปัญญาประทับอยู่ และเมื่อแสดงจนถึงบทที่ 9 ว่าด้วยปัญญา ท่านศานติเทวะกับพระมัญชุศรีในเบื้องหน้าของท่านก็ลอยขึ้นไปจากธรรมมาศน์ ลอยขึ้นจนหายไปจากโลกนี้
บรรณานุกรม

Shantideva (1997), The Way of the Bodhisattva, translated by the Padmakara Translation Group, Boston: Shambala, ISBN 1-57062-253-1
Shantideva (2002), Guide to the Bodhisattva's way of life : how to enjoy a life of great meaning and altruism, translation from Tibetan into English by Neil Elliot, Ulverston (UK); Glen Spey, N.Y.: Tharpa, ISBN 978-0-948006-89-0
Pema Chödrön (2005), No Time to Lose: A Timely Guide to the Way of the Bodhisattva, commentary on Shantideva's Guide to the Bodhisattva's Way of Life, Boston: Shambhala, ISBN 1-59030-135-8
Tenzin Gyatso (14th Dalai Lama) (1994), A Flash of Lightning in the Dark of Night: A Guide to the Bodhisattva's Way of Life, Commentary on Shantideva's Guide to the Bodhisattva's Way of Life, Boston: Shambhala, ISBN 0-87773-971-4
Geshe Kelsang Gyatso (1980), Meaningful to Behold – The Bodhisattva's Way of Life, Ulverston (UK); Glen Spey, N.Y.: Tharpa, ISBN 0-948006-35-8
Geshe Kelsang Gyatso (2005, US ed., 2007), How to Solve Our Human Problems, Tharpa Publications, ISBN 978-0-9789067-1-9 {{citation}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |year= (help)
K. Crosby; A. Skilton (1996), The Bodhicaryāvatāra, Oxford: Oxford University Press, ISBN 0-19-282979-3
S. Batchelor (1979), A Guide to the Bodhisattva's Way of Life, Dharamsala: Library of Tibetan Works and Archives
Kunzang Pelden (2007), The Nectar of Manjushri's Speech. A Detailed Commentary on Shantideva's Way of the Bodhisattva, Shambala Publications, ISBN 978-1-59030-439-6
Śāntideva, Cecil Bendall and W. H. D. Rouse (trans)(1922). Śikshā-samuccaya: a compendium of Buddhist doctrine, compiled by Śāntideva chiefly from earlier Mahāyāna Sūtras. London: Murray
Of the progresse of the Bodhisattva: the bodhisattvamārga in the Śikṣāsamuccaya[ลิงก์เสีย] / Richard Mahoney (Oxford: Indica et Buddhica, 2016)  ISBN 978-0-473-37538-6, 978-0-473-40931-9 &c.
L. D. Barnett (trans) (1909 ). "The Path of light rendered for the first time into Engl. from the Bodhicharyāvatāra of Śānti-Deva: a manual of Mahā-yāna Buddhism, New York, Dutton
แหล่งข้อมูลอื่น

Śāntideva's Bodhisattva-caryāvatāra เก็บถาวร 2016-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน English translation; Readable HTML.
Internet Encyclopedia of Philosophy entry on Shantideva by Amod Lele
Talk about Shantideva by Stephen Batchelor
Engaging in Bodhisattva Behavior, full unpublished translation of the Bodhicaryavatara by Alexander Berzin
Commentary to Bodhicaryavatara by Patrul Rinpoche (in English )
Śikṣāsamuccaya of Śāntideva: Sanskrit Buddhist text
ผลงานเกี่ยวกับ/โดย ศานติเทวะ ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
ผลงานโดย ศานติเทวะ บนเว็บ LibriVox (หนังสือเสียง ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef