stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรือดำน้ำชั้นเวอร์จิเนีย
ประวัติ

เรือดำน้ำชั้นนี้ได้รับการพัฒนาภายใต้ชื่อรหัสเซนจูเรียน ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นนิวเอสเอสเอ็น (NSSN) ซึ่ง "การศึกษาเซนจูเรียน" เริ่มขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 เรือดำน้ำชั้นเวอร์จิเนียเป็นเรือรบของกองทัพเรือสหรัฐลำแรกที่มีการพัฒนาร่วมกันโดยใช้เทคโนโลยีการแสดงภาพ 3 มิติ เช่น คาเทีย ซึ่งประกอบด้วยคอมพิวเตอร์ช่วยงานด้านวิศวกรรม (CAE), การออกแบบ (CAD), การผลิต (CAM) และการจัดการวงจรชีวิตผลิตภัณฑ์ (PLM) ทั้งนี้ ปัญหาการออกแบบสำหรับบริษัทอิเล็กทริกโบต – และปัญหาการบำรุงรักษาสำหรับกองทัพเรือ – ยังคงเกิดขึ้น
ใน ค.ศ. 2007 ใช้เวลาประมาณ 35 ล้านชั่วโมงแรงงานในการออกแบบเวอร์จิเนีย การสร้างเรือดำน้ำชั้นเวอร์จิเนียเพียงลำเดียวต้องใช้เวลาแรงงานประมาณเก้าล้านชั่วโมง และซัพพลายเออร์กว่า 4,000 ราย ซึ่งเรือดำน้ำแต่ละลำมีกำหนดกรีธาพล 14–15 ครั้ง ตลอดอายุการใช้งาน 33 ปี
อ่านเพิ่ม

Clancy, Tom (2002). Submarine: A Guided Tour Inside A Nuclear Warship. New York: Berkley Books. ISBN 978-0-425-18300-7. OCLC 48749330.
Christley, J. L. (2000). United States Naval Submarine Force Information Book. Marblehead, Massachusetts: Graphic Enterprises of Marblehead. OCLC 53364278.
Christley, Jim (2007). US Nuclear Submarines: The Fast Attack. Oxford, UK. ISBN 978-1-84603-168-7. OCLC 141383046.
Cross, Wilbur; Feise, George W. (2003). Encyclopedia of American Submarines. New York: Facts on File. ISBN 978-0-8160-4460-3. OCLC 48131805.
Gresham, John; Westwell, Ian (2004). Seapower. Edison, New Jersey: Chartwell Books. ISBN 978-0-7858-1792-5. OCLC 56578494.
Holian, Thomas (Winter 2007). "Voices from Virginia: Early Impressions from a First-in-Class". Undersea Warfare. 9 (2). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 มกราคม 2016. สืบค้นเมื่อ 5 มิถุนายน 2015.
Johnson, Dave, CAPT; Muniz, Dustin, LTJG (Winter 2007). "More for Less: The Navy's Plan to Reduce Costs on Virginia-class Submarines While Increasing Production". Undersea Warfare. 9 (2). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 มกราคม 2016. สืบค้นเมื่อ 5 มิถุนายน 2015.
Little, Molly (Summer 2008). "The Elements of Virginia". Undersea Warfare Magazine (38). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 เมษายน 2009. สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2009. Updates on the boats of the Virginia-class
Little, Molly (Summer 2008). "A Snapshot of the Virginia-class With Rear Adm. (sel.) Dave Johnson". Undersea Warfare (38). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 เมษายน 2009. สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2009. Q&A on the Virginia-class program since the Winter 2007 article
Parker, John (2007). The World Encyclopedia of Submarines. London: Lorenz. ISBN 978-0-7548-1707-9. OCLC 75713655.
Polmar, Norman (2001). The Naval Institute Guide to the Ships and Aircraft of the U.S. Fleet. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-656-6. OCLC 47105698.
The Virginia Class Submarine Program (Report). Fort Belvoir, Virginia: Defense Standardization Program Office. 2007. OCLC 427536804.
แหล่งข้อมูลอื่น

Naval History & Heritage Command
VIRGINIA CLASS ATTACK SUBMARINE - SSN
Stealth, Endurance, and Agility Under the Sea
Virginia Class Submarines Some U.S. Navy Photos of Virginia-class submarines
Submarine Industrial Base Resources Information about the Submarine Industrial Base
ภาพจำลองเรือดำนํ้าโจมตีชั้นเวอร์จิเนีย
มัสยิดฮาจิอาลี

| มัสยิดและสุสานฮาจิอาลี |
| --- | --- |
มัสยิดและสุสานฮาจิอาลี
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาอิสลาม
เขต: มุมไบ
จังหวัด: มหาราษฏระ
สถานะองค์กร: ศาลเจ้าในศาสนาอิสลาม
เจ้าของ: รัฐบาลรัฐมหาราษฏระ
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เกาะเล็ก (Islet) นอกชายฝั่งของย่านวารลี
ประเทศ: อินเดีย 
ที่ตั้งในมุมไบ
พิกัดภูมิศาสตร์: 18°59′06″N 72°48′36″E﻿ / ﻿18.985°N 72.81°E﻿ / 18.985; 72.81
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: Sunni-Al-Jamaat
ประเภท: มัสยิด และ สุสานซุนนี (Dargah)
รูปแบบ: สถาปัตยกรรมอินโด-อิสลาม
เริ่มก่อตั้ง: ศตวรรศที่ 15 Century
เสร็จสมบูรณ์: 1431
ลักษณะจำเพาะ
ทิศทางด้านหน้า: ตะวันตก
โดม: 1
หอคอย: 1
ศาลเจ้า: 1
มัสยิดฮาจิอาลี (Haji Ali Dargah) เป็นมัสยิดและสุสานซุนนี (dargah) ที่ฝังศพของ Pir Haji Ali Shah Bukhari ตั้งอยู่บนเกาะเล็ก (islet) นอกฝั่งของย่านวารลี ทางตอนใต้ของมุมไบ เปียร์ฮาจิอาลี เป็นนักบุญซูฟีจากอุซเบกิสถาน มัสยิดนี้เป็นมัสยิดที่มีชื่อเสียงที่สุดของมุมไบ ตัวมัสยิดสร้างด้วยสถาปัตยกรรมอินโด-อิสลาม
ประวัติ

มัสยิดฮาจิอาลีสร้างขึ้นในปี 1431 เพื่อระลึกถึงพ่อค้ามุสลิมผู้มั่งคั่ง นามว่า Sayyed Pir Haji Ali Shah Bukhari ผู้ที่ท้ายที่สุดได้ละทิ้งสมบัติทางโลกและออกเดินทางแสวงบุญไปยังนครเมกกะ เปียร์ฮาจิอาลีเป็นชาวเมืองบูฆอรอ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอุซเบกิสถาน) เขาเดินทางไปทั่วโลกในช่วงกลางคริสต์ศตวรรศที่ 15 ก่อจะมาตั้งหลักปักฐานอยู่ในพื้นที่ที่ปัจจุบันเรียกว่า มุมไบ
ตามตำนานแล้ว ครั้งหนึ่งท่านฮาจิอาลีได้เดินทางผ่านสตรียากไร้นางหนึ่งนอนร้องไห้อยู่บนถนน ในมือของเธอถือภาชนะว่างเปล่าใบหนึ่ง ท่านฮาจิอาลีได้สอบถามและทราบความว่าเธอกำลังจะถูกสามีทิ้ง เพราะเธอเผลอสะดุดล้มและทำน้ำมันที่บรรจุมาในภาชนะนั้นหกหมด ท่านฮาจิอาลีได้ขอให้เธอพาไปยังจุดที่เธอทำน้ำมันหก เขาได้นำนิ้วมือจุ่มลงไปในพื้นดินที่ชุ่มน้ำมันนั้น น้ำมันที่ซึมไปในดินต่างก็พรั่งพรูออกมาและบรรจุภาชนะของเธอจนเต็มอย่างน่าอัศจรรย์
ต่อมาเปียร์ฮาจิอาลีถูกรบกวนด้วยฝันร้ายซึ่งเขาฝันอยู่บ่อยครั้งว่าเขาได้ทำร้ายโลกใบนี้ด้วยการกระทำของเขา เขาได้สำนึกผิด ปลงตก และเครียดมาก เขาได้รับอนุญาตจากมารดาให้ออกเดินทางมายังอินเดียกับน้องชายของเขา ก่อนจะขึ้นฝั่งที่มุมไบ ใกล้กับย่านวารลี ตรงข้ามกับมัสยิดในปัจจุบัน เขาได้ตัดสินใจปักหลักอาศัยอยู่ที่นี่ พร้อมทั้งฝากจดหมายระบุเจตนารมณ์ว่าเขาตั้งใจจะเผยแผ่ศาสนาอิสลามที่อินเดียและเขาสบายดีไปกับน้องชายของเขาซึ่งตัดสินใจเดินทางกลับอุซเบกิสถาน เขาได้เผยแผ่ศาสนาอิสลามมาโดยตลอดจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิตเขา
หัจญี

บรรดาผู้แสวงบุญเดินเวียนรอบหินกะอฺบะหฺในพิธีฮัจญ์ ที่เมืองเมกกะ ประเทศซาอุดีอาระเบีย
"หัจญี" หรือในบางที่ถอดเสียงเป็น "ฮัจญี" (เปอร์เซีย: حاجی, อาหรับ: الحجّي al-ḥağğī, กรีก: Χατζη, บอสเนีย: Hadžija, ตุรกี: Hacı, หมายถึง "ผู้แสวงบุญ") เป็นคำนำหน้านามของชาวมุสลิมที่ได้ไปแสวงบุญในพิธีฮัจญ์ที่เมืองเมกกะ(มักกะฮ์) ประเทศซาอุดีอาระเบียแล้ว และมักใช้หมายถึงผู้มีอาวุโส เพราะการเดินทางเพื่อไปแสวงบุญในพิธีฮัจญ์นั้นต้องใช้เวลาในการรวบรวมทุนทรัพย์เพื่อใช้ในการเดินทางเป็นอย่างมาก
ไฮดรอกซิซีน

| --- | --- |


ข้อมูลทางคลินิก
การอ่านออกเสียง: /haɪˈdrɒksɪziːn/ 
ชื่อทางการค้า: Atarax, Vistaril, Hizin  อื่น ๆ
ชื่ออื่น: UCB-4492
AHFS/Drugs.com: โมโนกราฟ
MedlinePlus: a682866
ข้อมูลทะเบียนยา:  US DailyMed: Hydroxyzine 
Dependenceliability: ไม่มี 
ช่องทางการรับยา: ทางปาก, ฉีดเข้ากล้ามเนื้อ
ประเภทยา: ยาต้านฮิสทามีนรุ่นแรก
รหัส ATC: N05BB01 (WHO) 
กฏหมาย
สถานะตามกฏหมาย:  AU: S4 (ต้องใช้ใบสั่งยา)   In general: ℞ (Prescription only) 
ข้อมูลเภสัชจลนศาสตร์
ชีวประสิทธิผล: สูง
การจับกับโปรตีน: 93%
การเปลี่ยนแปลงยา: ตับ
สารซึ่งได้หลังการเปลี่ยนแปลงยา: เซทิริซีน, อื่น ๆ
ครึ่งชีวิตทางชีวภาพ: ผู้ใหญ่: 20.0 ชั่วโมง ผู้สูงอายุ: 29.3 ชั่วโมง เด็ก: 7.1 ชั่วโมง
การขับออก: ปัสสาวะ, อุจจาระ
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC (±)-2-(2-{4-[(4-chlorophenyl)-phenylmethyl]piperazin-1-yl}ethoxy)ethanol 
เลขทะเบียน CAS: 68-88-2 Y  2192-20-3 (ไดไฮโดรคลอไรด์) 10246-75-0 (pamoate)
PubChem CID: 3658
IUPHAR/BPS: 7199
DrugBank: DB00557 Y
ChemSpider: 3531 Y
UNII: 30S50YM8OG
KEGG: D08054 Y
ChEBI: CHEBI:5818 Y
ChEMBL: CHEMBL896 Y
ECHA InfoCard: 100.000.630 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: C21H27ClN2O2
มวลต่อโมล: 374.91 g·mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol): Interactive image
 SMILES Clc1ccc(cc1)C(c2ccccc2)N3CCN(CC3)CCOCCO 
 InChI InChI=1S/C21H27ClN2O2/c22-20-8-6-19(7-9-20)21(18-4-2-1-3-5-18)24-12-10-23(11-13-24)14-16-26-17-15-25/h1-9,21,25H,10-17H2 Y Key:ZQDWXGKKHFNSQK-UHFFFAOYSA-N Y 
  (verify)
 สารานุกรมเภสัชกรรม
ไฮดรอกซิซีน (Hydroxyzine) เป็นสารต้านฮิสตามีนรุ่นแรกที่อยู่ในกลุ่ม diphenylmethane และ piperazine
ซึ่งสังเคราะห์ขึ้นเป็นครั้งแรกโดยบริษัทเบลเยียม (Union Chimique Belge) ในปี 2499
และยังเป็นยาที่ใช้อย่างกว้างขวางทุกวันนี้
เนื่องจากฤทธิ์ต้านหน่วยรับความรู้สึกหลายอย่างในสมอง ยาจึงมีฤทธิ์คลายกังวลที่มีกำลัง ต้านความหมกมุ่น และรักษาโรคจิตอย่างอ่อน ๆ
ทุกวันนี้ มันมักจะใช้โดยหลักเพื่อคลายกังวลและความเครียดที่สัมพันธ์กับโรคจิตประสาท (psychoneurosis) และเป็นยาเพิ่ม (adjunct) ในโรคทางกายอื่น ๆ ที่คนไข้รู้สึกกังวล
เนื่องจากฤทธิ์ต้านฮิสตามีน จึงสามารถใช้รักษาความคัน ภาวะรู้สึกเจ็บมากกว่าปรกติ (hyperalgesia) และความคลื่นไส้ที่เกิดจากการป่วยจากการเคลื่อนไหว (เช่นเมารถเมาเรือ)
และยังใช้ในบางกรณีเพื่อบรรเทาผลการขาดยากลุ่มโอปิออยด์
แม้ว่ามันจะมีฤทธิ์ระงับประสาท (sedative) ให้นอนหลับ (hypnotic) และคลายกังวล (anxiolytic) แต่มันไม่มีลักษณะของสารที่ใช้เสพติด รวมทั้งการติดและโอกาสเป็นพิษเหมือนกับยาอื่น ๆ ที่มีฤทธิ์คล้าย ๆ กัน
ยาสามารถใช้เพิ่มผลระงับความเจ็บปวดของยากลุ่มโอปิออยด์ต่าง ๆ และบรรเทาผลข้างเคียงของพวกมัน เช่น ความคัน ความคลื่นไส้ และการอาเจียน
การซื้อยาในบางประเทศต้องอาศัยใบสั่งยาจากแพทย์
โดยขายในสองรูปแบบ คือ pamoate และ hydrochloride salt
ยาที่คล้าย/สัมพันธ์กับไฮดร๊อกซิซีนรวมทั้ง ไซคลิซีน, บิวคลิซีน และ meclizine ซึ่งมีประโยชน์ ข้อบ่งใช้ ข้อห้ามใช้ ข้อควรระวัง และผลข้างเคียงเหมือนกับไฮดร๊อกซิซีน
สารต้านฮิสตามีนรุ่นสองคือ เซทิไรซีน จริง ๆ ก็คือ เมแทบอไลต์ของไฮดร๊อกซิซีนที่เกิดในร่างกายมนุษย์
แต่ว่าโดยที่ไม่เหมือนกับไฮดร๊อกซิซีน เซทิไรซีนดูเหมือนจะไม่ข้ามตัวกั้นเลือด-สมอง (blood-brain barrier) อย่างสำคัญ แม้ว่าจะมีรายงานว่ามีผลต่อกล้ามเนื้อและมีฤทธิ์ระงับประสาท
ดังนั้น ทำให้เป็นสารต้านฮิสตามีนที่ดี เพราะมีผลระงับความกังวลและฤทธิ์ต่อจิตใจอย่างอื่น ๆ น้อยลง แต่ว่าก็ยังสามารถมีผลต่อกล้ามเนื้อและทำให้ง่วงนอนสำหรับคนไข้บางคนได้
เคมี

ไฮดร๊อกซิซีนสามารถสังเคราะห์ได้โดยกระบวนการเพิ่มกลุ่ม alkyl (alkylation) ของ 1-(4-chlorobenzohydril)piperazine ต่อ 2-(2-hydroxyethoxy)ethylchloride
เภสัชวิทยา

ฤทธิ์หลักของยาก็คือเป็นตัวทำการผกผัน (inverse agonist) ของ H1 receptor (หน่วยรับ H1) ที่มีกำลัง (ที่ความเข้มข้น Ki = 2 nM)
แต่ไม่เหมือนกับสารต้านฮิสตามีนรุ่นแรกหลายอย่าง มันมีสัมพรรคภาพ (affinity) ที่ต่ำกับ mACh receptor (Ki = >10,000 nM)
และดังนั้น จึงมีโอกาสให้ผลข้างเคียงแบบ anticholinergic น้อยกว่า (เช่น ร่างกายทำงานไม่ประสาน สมองเสื่อม เป็นต้น)
นอกจากฤทธิ์ต้านสฮิสตามีน ยายังมีผลเป็นตัวต้าน (antagonist) ของ 5-HT2A receptor (Ki = ~50 nM), D2 receptor (Ki = 378 nM) และ α1-adrenergic receptor (Ki = ~300 nM) อีกด้วย
ฤทธิ์ต้านระบบเซโรโทนิน (antiserotonergic) ของยาน่าจะเป็นเหตุให้ยามีฤทธิ์คลายกังวล (anxiolytic)
เพราะว่า สารต้านฮิสตามีนอย่างอื่นที่ไม่มีคุณสมบัตินี้ จะไม่มีผลบำบัดความกังวล
การใช้

ไฮดร๊อกซิซีนใช้เป็นสารต้านฮิสตามีน ยาคลายกังวล (anxiolytic) และยาสงบประสาท (tranquilizer)
ซึ่งสามัญเป็นพิเศษในทันตแพทยศาสตร์แต่สามัญน้อยกว่าในการแพทย์ ที่หลายปีมักใช้ยาร่วมกับยากลุ่มโอปิออยด์เพราะสามารถยับยั้งผลข้างเคียงของยาโอปิออยด์ที่เป็นยาแก้ปวด คือ ระงับความคันและความคลื่นไส้ และเพราะมีผลระงับประสาทที่เสริมกับผลระงับปวดของยาโอปิออยด์[ต้องการอ้างอิง]
หมอจะสั่งยาเมื่อโรคที่มีเหตุจากโครงสร้างและเนื้อเยื่อมีอาการกังวล เช่น โรควิตกกังวลไปทั่ว (GAD) หรือในโรคจิตประสาท (psychoneurosis) ที่รุนแรง เพื่อให้คนไข้สามารถใช้ชีวิตตามปกติได้
ยามีหลักฐานว่ามีประสิทธิภาพเท่ากับ เบ็นโซไดอาเซพีน และ bromazepam ในการรักษา GAD
แต่ก็มีงานปริทัศน์เป็นระบบที่ไม่แนะนำให้ใช้ยาสำหรับ GAD แม้ว่าเมื่อเทียบกับยาคลายกังวลอื่น ๆ (รวมทั้ง เบ็นโซไดอาเซพีน และ buspirone) แล้ว ยามีประสิทธิภาพ มีความยอมรับได้ และมีความอดทนใช้ยาได้เท่าเทียมกัน
ยาสามารถใช้รักษาอาการภูมิแพ้ เช่น ลมพิษ ผิวหนังอักเสบเหตุภูมิแพ้ (atopic dermatitis) ผิวหนังอักเสบเหตุถูกสัมผัส (contact dermatitis) และอาการคันที่อำนวยโดยฮิสตามีน
และได้ยืนยันแล้วว่า ยาไม่มีผลที่ไม่ต้องการต่อตับ เลือด ระบบประสาท หรือระบบปัสสาวะ
การให้เป็นยานำ (premedication) เพื่อระงับประสาทไม่มีผลต่อยากลุ่ม tropane alkaloid เช่น อะโทรปีน แต่หลังจากการให้ยาสลบ (general anesthesia) อาจเพิ่มฤทธิ์ของยาเพทิดีน (ยากลุ่มโอปิออยด์) และ barbiturate และดังนั้น การใช้เป็นยาเสริมก่อนวางยาสลบควรจะเปลี่ยนแปลงตามสภาพคนไข้
ในบางกรณี ยาอาจใช้เป็นยานอนหลับที่ไม่ใช่ในกลุ่ม barbiturate
ใช้ในการระงับประสาทก่อนผ่าตัด หรือรักษาโรคทางประสาท เช่น โรคจิตประสาท (psychoneurosis) และรูปแบบอื่น ๆ ของความวิตกกังวลหรือความเครียด
สำหรับทันตกรรม สูติกรรม กรรมวิธีต่าง ๆ และในกรณีที่มีการเจ็บปวดมากอย่างฉับพลันเช่นในอุบัติเหตุ
ยาสามารถใช้เป็นยาคลายกังวลอันดับแรก (first line) และยาเสริมยากลุ่มโอปิออยด์ (ยาแก้ปวด) เพราะว่ามันไม่เป็นทั้งปฏิปักษ์ ทั้งไม่เสริมยากลุ่มเบ็นโซไดอาเซพีน และ scopolamine ดังนั้นจึงสามารถใช้ยาเหล่านั้นพร้อมกันหรือภายหลังเมื่อจำเป็น[ต้องการอ้างอิง]
การใช้ > งานวิจัยพฤติกรรมสัตว์

ยาสามารถลดระดับความล้มเหลวในการหลบหนีของหนู (คืออาจลดความกลัว/ความกังวล) ในการทดลองที่ฝึกให้สัตว์รู้สึกว่าทำอะไรไม่ได้ (learned helplessness paradigm)
คำอธิบายทางคลินิก > เมแทบอลิซึมและเภสัชจลนศาสตร์

ยาสามารถให้ทางปากหรือทางการฉีดเข้ากล้ามเนื้อ
เมื่อให้ทางปาก ก็สามารถดูดซึมได้อย่างรวดเร็วผ่านกระเพาะอาหาร-ลำไส้
ซึ่งฤทธิ์สามารถสังเกตเห็นได้ภายใน 30 นาที
ทางเภสัชจลนศาสตร์ ยาดูดซึมได้อย่างรวดเร็วทั้งทางปากและทางการฉีดเข้ากล้ามเนื้อ โดยมีเมแทบอลิซึมในตับ
เมแทบอไลต์หลัก (45%) คือ เซทิไรซีน เกิดจากการออกซิเดชันของส่วนที่เป็นแอลกอฮอล์ไปเป็นกรดคาร์บอกซิลิกโดยอาศัยเอนไซม์ alcohol dehydrogenase และผลโดยทั่วไปจะสามารถเห็นได้ภายใน 1 ชม. หลังให้ยา
ระยะครึ่งชีวิตของยาเฉลี่ยประมาณ 3 ชม. ในผู้ใหญ่ โดยวัดในผิวหนังได้มากกว่าในเลือด
เซทิไรซีน แม้ว่าจะมีฤทธิ์ระงับประสาทน้อยกว่า แต่ว่าไตจะไม่กำจัดยาออกจากเลือด โดยมีคุณสมบัติต้านฮิสตามีนที่คล้ายกัน
เมแทบอไลต์อย่างอื่นรวมทั้ง N-dealkylated metabolite และ O-dealkylated 1/16 metabolite ที่มีระยะครึ่งชีวิตในเลือดนาน 59 ชม.
วิถีเมแทบอลิซึมของยาอำนวยโดยระบบ CYP3A4 และ CYP3A5 ในตับเป็นหลัก
ในสัตว์ ไฮดร๊อกซิซีนและเมแทบอไลต์ของมันจะขับออกทางอุจจาระโดยการกำจัดน้ำดี
การให้ยากับผู้สูงอายุต่างจากคนอายุน้อยกว่า
ตามองค์การอาหารและยาสหรัฐ (FDA) โดยปี 2547 ก็ยังไม่มีงานศึกษาสำคัญที่รวมผู้มีอายุมากกว่า 65 ซึ่งเป็นขีดแบ่งผู้สูงอายุจากกลุ่มอื่น
แต่ยาควรให้แก่ผู้สูงอายุอย่างระมัดระวังเพราะการขจัดยาออกจากร่างกายอาจทำได้น้อยกว่า
โดยนัยเดียวกัน การใช้ยาระงับประสาทพร้อมกับยาสามารถทำให้มีฤทธิ์ระงับประสาทเกินและเกิดความสับสนถ้าให้มากพอ ดังนั้น การรักษาพร้อมกับยาระงับประสาทควรทำภายใต้การดูแลของแพทย์
คำอธิบายทางคลินิก > ข้อห้ามใช้

การให้ไฮดร๊อกซิซีนในปริมาณสูงไม่ว่าจะรับประทานหรือฉีดในกล้ามเนื้อเมื่อเริ่มมีครรภ์อาจเป็นเหตุให้ทารกพิการ เพราะว่า เมื่อทดลองในหนู หนูหริ่ง และกระต่าย ยาทำให้เกิดความผิดปกติเช่น อวัยวะเพศทำงานน้อยกว่าปกติ (hypogonadism) แต่การทดลองก็ใช้ยาขนาดสูงกว่าที่ใช้รักษาในมนุษย์อย่างสำคัญ
ส่วนในมนุษย์ งานศึกษายังไม่ได้กำหนดขนาดสำคัญ แต่ FDA ก็ได้ระบุข้อห้ามใช้สำหรับยาไว้แล้ว
โดยนัยเดียวกัน การให้ยาสำหรับบุคคลที่เสี่ยงหรือมีอาการแพ้ยาก็เป็นข้อห้ามใช้ด้วย
ยาห้ามให้โดยหลอดเลือดดำ (IV) เพราะว่า สามารถเป็นเหตุของการสลายของเม็ดเลือดแดง (hemolysis)
ข้อห้ามใช้อีกอย่างรวมทั้งการให้ยากับยาแก้ซึมเศร้าและสารอื่น ๆ ที่มีผลต่อระบบประสาทกลาง
และถ้าจำเป็น ก็ควรให้ทีละหน่อย ๆ กับยาอื่น
ถ้าให้อย่างที่ว่ากับยาอื่น คนไข้ควรเว้นจากปฏิบัติการกับเครื่องยนต์ที่สามารถเกิดอันตราย รถยนต์ และงานอื่น ๆ ที่ต้องใช้สมาธิ ตามที่กำหนดโดยกฎหมายความปลอดภัย
งานศึกษายังแสดงด้วยว่า การให้ยานาน ๆ สามารถนำไปสู่อาการยึกยือเหตุยา (tardive dyskinesia) หลังจากใช้ยาเป็นปี ๆ แต่อาการก็มีรายงานเป็นกรณี ๆ หลังจากใช้ยาเพียง 7 เดือนครึ่ง
อาการเช่น การบิดศีรษะ (head rolling) เลียปาก และรูปแบบอื่น ๆ ของการเคลื่อนไหวแบบ athetoid คือ การเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ ไม่ได้ตั้งใจ บิดไปบิดมา ของนิ้วมือ มือ นิ้วเท้า เท้า และในบางกรณี แขน ขา คอ และลิ้น
ในบางกรณี การได้ยาอนุพันธ์ของ phenothiazine หรือยารักษาโรคจิต (neuroleptic) มาก่อนแล้วของคนไข้สูงอายุ อาจมีส่วนเป็นเหตุอาการยึกยือเหตุยาเมื่อให้ไฮดร๊อกซิซีน เพราะไวต่ออาการหลังจากที่ได้ยามาเป็นเวลานาน
ดังนั้น จึงมีข้อบ่งห้ามบางอย่างที่จะให้ยาแม้ในระยะสั้นสำหรับคนไข้ที่เคยได้ phenothiazine มาก่อน
คำอธิบายทางคลินิก > ผลที่ไม่ต้องการ

มีอาการหลายอย่างที่ระบุในใบรายละเอียดของยา รวมทั้ง นอนหลับสนิท ร่างกายทำงานไม่ประสาน ง่วงนอน ใจเย็น และคลื่นไส้ ที่พบทั้งในเด็กและผู้หใญ่ โดยยังมีอาการอื่น ๆ รวมทั้งความดันโลหิตต่ำ เสียงในหู และปวดหัว
ผลต่อกระเพาะอาหาร-ลำไส้ และผลที่เบา ๆ เช่น คอแห้งและท้องผูกที่เกิดจากฤทธิ์ antimuscarinic ของยา ก็พบด้วย
ปัญหาต่อระบบประสาทกลางเช่นประสาทหลอนและความสับสนยังพบในกรณีที่น้อยมาก โดยมากเพราะใช้ยาเกินขนาด
แต่ก็มีกรณีเช่นนี้ทั้งในคนไข้ที่มีโรคจิตประสาท (neuropsychological disorders) และในกรณีที่คนไข้ใช้ยาเกิน
แม้จะมีรายงานถึงฤทธิ์ทำให้ประสาทหลอน หรือการสะกดจิต (hypnotic) แต่การทดลองทางคลินิกไม่แสดงหลักฐานเช่นนี้จากการใช้ยาเพียงอย่างเดียว แต่ก็แสดงผลว่าเกิดความสงบทั่วไปผ่านการเร้าเขตสมอง formatio reticularis
ดังนั้น ฤทธิ์ประสาทหลอนและสะกดจิต ยกว่าเป็นผลเพิ่มการระงับระบบประสาทกลางพร้อมกับยาระงับประสาทอื่น ๆ รวมทั้ง lithium และเอทานอล
ยังมีการทดสอบไฮดร๊อกซิซีนเกี่ยวกับความจำของมนุษย์ เปรียบเทียบกับยาที่ค่อนข้างปลอดภัยเช่น ลอราเซแพม เพื่อแสดงผลของยากลุ่มเบ็นโซไดอาเซพีน ซึ่งเชื่อว่ามีผลที่ไม่ต้องการเกี่ยวกับความจุของระบบความจำ
แล้วพบว่า ไฮดร๊อกซิซีนไม่มีผลที่ไม่ต้องการต่อระบบความทรงจำเทียบกับ ลอราเซแพม ซึ่งมีผลต่อความจุของความจำ
ในงานศึกษาที่เปรียบเทียบกับ ลอราเซแพม ในผลต่อความทรงจำ ไฮดร๊อกซิซีนออกฤทธิ์ระงับประสาทเช่นทำให้ง่วงนอน แต่คนไข้ก็รู้สึกว่าตนเองตื่นตัวพอ และสามารถที่จะทำบททดสอบต่อไปได้ในสถานการณ์เช่นนี้
โดยนัยตรงกันข้าม คนที่ทานยา ลอราเซแพม ไม่สามารถทำบททดสอบต่อไปได้เพราะผลของยา
คนไข้ 8 ใน 10 รู้สึกว่ามีปัญหาเกี่ยวกับการทรงร่างกายและการเคลื่อนไหวแบบง่าย ๆ
อาการง่วงซึม (somnolence) ที่มีหรือไม่มีความฝัน อาจเกิดกับคนไข้ที่ไวสารต้านฮิสตามีนเมื่อใช้ร่วมกับยากดระบบประสาทกลางอื่น ๆ
ไฮดร๊อกซิซีนมีฤทธิ์คลายกังวลและระงับประสาทในคนไข้จิตเวชเป็นจำนวนมาก
งานศึกษาอื่นแสดงว่า ไฮดร๊อกซิซีนเป็นยานอนหลับที่มีกำลัง คือ ทำให้หลับได้ไวขึ้นและเพิ่มเวลาการนอน แต่ก็ทำให้ง่วงนอนด้วย
โดยหญิงตอบสนองต่อฤทธิ์เช่นนี้มากกว่าชาย
เพราะอาจมีผลข้างเคียงที่รุนแรงกว่านี้ ไฮดร๊อกซิซีนแนะนำให้เลี่ยงในคนสูงอายุ
ในสื่อ

Hydroxyzine เป็นคำเดียวในภาษาอังกฤษที่มีอักษร x y z เรียงต่อกัน
ดูเพิ่ม

ไซคลิซีน
เซทิไรซีน
แหล่งข้อมูลอื่น > งานพิมพ์

Hutcheon DE, Morris DL, Scriabine A (December 1956). "Cardiovascular action of hydroxyzine (Atarax)". J Pharmacol Exp Ther. 118 (4): 451–460. PMID 13385806.
Pfizer Labs (2004). Vistaril (hydroxyzine pamoate) Capsules and Oral Suspension (PDF). NY: United States Food and Drug Administration. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (pdf)เมื่อ 2007-09-29. สืบค้นเมื่อ 2007-03-09.
de Brabander, A.; Deberdt, W (1990). "Effect of Hydroxyzine on Attention and Memory". Human Psychopharmacology. John Wiley & Sons. 5 (4): 357–362. doi:10.1002/hup.470050408. สืบค้นเมื่อ 2007-03-09.
แหล่งข้อมูลอื่น > เว็บไซต์

"VISTARIL (hydroxyzine pamoate)" (PDF). 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-07-11. สืบค้นเมื่อ 2017-02-06.
Watson Laboratories (2004). "Hydroxyzine Hydrochloride Indications & Dosage". RxList - The internet drug index. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-06. สืบค้นเมื่อ 2007-03-09.
Medscape (2004). "Vistaril Oral: Monograph - Hydroxyzine Hydrochloride, Hydroxyzine Pamoate". medscape.com. สืบค้นเมื่อ 2007-03-09.
pfizer (2004). "Non-print version of vistaril fact sheet" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2007-07-03. สืบค้นเมื่อ 2007-07-03.
U.S. National Library of Medicine: Drug Information Portal - Hydroxyzine
| ด ค กสารต้านฮิสตามีน (R06) |
| --- | --- |
Aminoalkyl ethers:  โบรมาซีน  คาร์บิน็อกซามีน  คลีมาสทีน  คลอร์เพน็อกซามีน  ไดเฟนิลพิราลีน  ไดเฟนไฮดรามีน  ด็อกซิลามีน  Orphenadrine  Phenyltoloxamine 
ทดแทน Alkylamine:  บรอมเฟนิรามีน  คลอร์เฟนามีน  เดกซ์บรอมเฟนิรามีน (+pseudoephedrine)  เดกซ์คลอเฟนิรามีน (+betamethasone)  ไดเมตินดีน  เฟนิรามีน  ทาลาสทีน 
ทดแทน Ethylenediamine:  คลอโรพิรามีน  ฮีสตาไพร์โรดีน  เมพิรามีน  เมทาพิริลีน  ไตรเพเลนนามีน 
Phenothiazine derivatives:  อะลิเมมาซีน  Fenethazine  ไฮดรอกซีเอทิลโปรเมทาซีน  ไอโซไทเพนดิล  มีควิตาซีน  เมทไดลาซีน  โอโซเมมาซีน  โปรเมทาซีน 
Piperazine derivatives:  บิวคลิซีน  เซทิไรซีน เลโวเซทิริซีน  คลอร์ไซคลิซีน  Cinnarizine  ไซคลิซีน  Hydroxyzine  เมคลิซีน  ออกซาโตไมด์ 
ใช้งานทั่วกาย:  แอนตาโซลีน  Azanator  อะซาตาดีน  ไซโปรเฮปตาดีน  เดปโตรพีน  อีบาสทีน  Emedastine  อีพินาสทีน  คีโตติเฟน  Latrepirdine  เมบไฮโดรลิน  ไมโซลาสทีน  Olopatadine  เฟนินดามีน  ไพเมตไทซีน  ปิร์โรบิวตามีน  Quifenadine  รูปาตาดีน  ไตรโพรลิดีน  เฉพาะจุด (อะคริวาสทีน  แอสเทมมีโซล  อะเซลาสทีน  Bilastine  เดสลอร์อาตาดีน  เฟกโซเฟนาดีน  ลอราตาดีน  เทอร์เฟนาดีน) 
ใช้งานเฉพาะจุด:  บามิพีน  คลอโรพิรามีน  คลอร์เพน็อกซามีน  คลีมาสทีน  ไดเมตินดีน  ไดเฟนไฮดรามีน  ไอโซไทเพนดิล  เมพิรามีน  โปรเมทาซีน  ทีนาลิดีน 
การสังเคราะห์ไฮดร๊อกซิซีน
ทฤษฎีความผูกพัน
ความผูกพันของทารก

ในทฤษฎีความผูกพัน ความผูกพันหมายถึง "สัญชาตญาณทางชีวภาพ ที่สืบหาการอยู่ใกล้ ๆ กับคนที่ผูกพัน เมื่อเด็กรู้สึกว่ามีภัยหรือไม่สบาย
พฤติกรรมความผูกพันหวังการตอบสนองจากคนที่ผูกพันว่า จะช่วยกำจัดภัยหรือความรู้สึกไม่สบาย"
ความสัมพันธ์เช่นนี้จะเป็นแบบกันและกันระหว่างผู้ใหญ่ แต่ระหว่างเด็กกับคนดูแล ความสัมพันธ์จะขึ้นอยู่กับความจำเป็นของเด็กในเรื่องสวัสดิภาพ ความปลอดภัย และการป้องกัน ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญสุดในวัยทารกและวัยเด็ก
จอห์น โบลบี้ เริ่มต้นโดยให้ข้อสังเกตว่า สิ่งมีชีวิตที่มีระดับวิวัฒนาการชาติพันธุ์ที่ต่างกัน จะมีพฤติกรรมทางสัญชาตญาณที่ไม่เหมือนกัน เริ่มตั้งแต่พฤติกรรมคล้ายรีเฟล็กซ์แบบง่าย ๆ เป็นรูปแบบการกระทำเฉพาะ จนกระทั่งถึงพฤติกรรมที่มีแผนซับซ้อนเป็นชั้น ๆ โดยมีทั้งเป้าหมายย่อย ๆ และการเรียนรู้ที่จำเป็น
ในสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนที่สุด พฤติกรรมทางสัญชาตญาณอาจแก้ได้ตามเป้าหมายโดยปรับเปลี่ยนอย่างต่อเนื่อง (เช่น นกล่าเหยื่อปรับการบินตามการเคลื่อนไหวของเหยื่อ)
ดังนั้น แนวคิดของระบบพฤติกรรมที่ควบคุมโดยไซเบอร์เนติกส์และจัดระเบียบเป็นลำดับชั้นการวางแผน (Miller, Galanter, and Pribram, 1960) จึงได้กลายมาแทนที่แนวคิดของซิกมุนด์ ฟรอยด์ในเรื่องแรงขับ (drive) กับสัญชาตญาณ (instinct)
ระบบเช่นนี้สามารถควบคุมพฤติกรรมโดยที่ไม่จำเป็นต้องกำหนดมาแต่กำเนิดโดยส่วนเดียว แต่จะขึ้นอยู่กับสิ่งมีชีวิต ที่สามารถปรับตามความเปลี่ยนแปลงในสภาวะแวดล้อมได้ในระดับหนึ่ง โดยจำกัดว่าความเปลี่ยนแปลงไม่ได้ต่างไปจากที่มีในสิ่งแวดล้อมทางวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตมากเกินไป
แต่ว่าก็มีราคาสำหรับสิ่งมีชีวิตที่ยืดหยุ่นได้ขนาดนี้ เพราะว่าระบบพฤติกรรมที่ปรับตัวได้สามารถพัฒนาได้โดยไม่ดำเนินไปตามทางที่ดีที่สุด
สำหรับมนุษย์ โบลบี้สันนิษฐานว่า สภาพแวดล้อมทางวิวัฒนาการของมนุษย์น่าจะคล้ายกับที่พบในสังคมนักล่า-เก็บพืชผล
ทฤษฎีความผูกพันไม่ได้ใช้อธิบายความสัมพันธ์ของมนุษย์อย่างเต็มรูปแบบ และก็ไม่ใช่เป็นไวพจน์ของคำว่าความรักและความชอบใจด้วย 
ทารกบางคนจะเริ่มมีพฤติกรรมผูกพัน คือการหาความใกล้ชิด ต่อคนดูแลมากกว่าหนึ่งทันทีที่เริ่มแยกแยะผู้ดูแลได้
และโดยมากจะเริ่มในปีที่สอง
โดยแบ่งบุคคลเหล่านั้นเป็นชั้น ๆ และมีผู้ดูแลหลักอยู่ยอดสุด
เป้าหมายของระบบพฤติกรรมผูกพันก็คือดำรงรักษาการเข้าถึงและการมีคนดูแลไว้ให้ได้
"Alarm" (ตกใจ) เป็นคำที่ใช้เมื่อระบบพฤติกรรมผูกพันเกิดทำงานเหตุกลัวอันตราย
"Anxiety" (วิตกกังวล) หมายถึงการคาดหวังหรือความกลัวว่าจะพรากจากคนที่ผูกพัน
และถ้าคนที่ผูกพันไม่อยู่หรือไม่ตอบสนอง ความทุกข์แบบถูกพราก (separation distress) ก็จะเกิดขึ้น
ในทารก การถูกพรากทางกายอาจเป็นเหตุแห่งความวิตกกังวลและความโกรธ ตามมาด้วยความเศร้าและความสิ้นหวัง
แต่ว่าโดยอายุ 3-4 ขวบ การถูกพรากทางกายจากผู้ที่ผูกพันไม่ใช่เป็นภัยเหมือนอย่างที่เคยเป็น
เพราะว่าภัยต่อความปลอดภัยของเด็กที่โตกว่าและของผู้ใหญ่ มาจากการไม่อยู่ด้วยนาน ๆ การยุติการสื่อสาร การไม่ให้การสนับสนุนทางจิตใจ หรือมีสัญญาณว่าจะถูกไม่ยอมรับหรือถูกทอดทิ้ง
ความผูกพันของทารก > พฤติกรรม

ระบบพฤติกรรมผูกพันจะช่วยให้ได้หรือรักษาความอยู่ใกล้ชิดกับคนที่ผูกพัน
ส่วนพฤติกรรมก่อนความผูกพันจะเกิดขึ้นในช่วง 6 เดือนแรกของชีวิต
ในระยะแรก (คือในช่วง 8 อาทิตย์แรก) ทารกจะยิ้ม พูดไม่เป็นภาษา และร้องไห้ดึงความสนใจจากคนที่อาจเป็นผู้เลี้ยง
แม้ว่าทารกในวัยนี้เริ่มจะจำแนกผู้เลี้ยงดูต่าง ๆ แต่ว่า พฤติกรรมเช่นนี้จะเป็นอย่างเดียวกันกับทุกคนที่อยู่ใกล้ ๆ
ในระยะที่สอง (2-6 เดือน) ทารกจะจำแนกผู้ใหญ่ที่คุ้นเคยและไม่คุ้นเคยได้มากขึ้น และตอบสนองต่อผู้ดูแลมากกว่า
การตามและติดจะเป็นพฤติกรรมที่เพิ่มมากขึ้น
ส่วนความผูกพันอย่างชัดเจนจะเกิดในระยะที่ 3 ระหว่างวัย 6 เดือนถึง 2 ขวบ
พฤติกรรมต่อผู้ดูแลจะมีระเบียบคือมีเป้าหมายเพื่อให้ได้สถานการณ์ที่ตนรู้สึกปลอดภัย
หลังจากสุดปีแรก ทารกจะสามารถแสดงพฤติกรรมผูกพันที่มุ่งรักษาความใกล้ชิด
ซึ่งปรากฏโดยประท้วงการจากไปของคนเลี้ยง ทักทายเมื่อกลับมา เกาะติดเมื่อกลัว และติดตามเมื่อสามารถ
เมื่อเริ่มเคลื่อนที่ได้ ทารกจะเริ่มอาศัยคนดูแลเป็นเสาหลักในการสำรวจสิ่งแวดล้อม
การสำรวจจะมีมากกว่าเมื่อคนดูแลอยู่ด้วย เพราะว่าระบบความผูกพันของทารกไม่ต้องทำงานและทารกจึงเป็นอิสระที่จะสำรวจ
ถ้าคนดูแลไม่อยู่หรือไม่ตอบสนอง พฤติกรรมผูกพันจะปรากฏมากกว่า
ความวิตกกังวล ความกลัว ความเจ็บป่วย และความเหนื่อยจะทำให้เด็กเพิ่มพฤติกรรมผูกพัน
หลังจากปีที่สอง เด็กเริ่มเห็นผู้ดูแลว่าเป็นคนอีกคนหนึ่ง ดังนั้นก็จะเริ่มมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน โดยเป็นหุ้นส่วนแบบปรับให้เข้ากับเป้าหมาย
คือ เด็กจะเริ่มเห็นเป้าหมายและความรู้สึกของคนอื่น และจะวางแผนการกระทำของตนตามนั้น
ยกตัวอย่างเช่น เทียบกับทารกที่จะร้องไห้เพราะเจ็บ เด็ก 2 ขวบจะร้องไห้เพื่อเรียกคนดูแล และถ้าไม่สำเร็จ ก็จะร้องดังขึ้น ตะโกน หรือตาม