stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พญาโคตรตะบอง
เนื้อหา > สำนวนของกลุ่มล้านช้าง

พระยาศรีโคตรบองเป็นสามัญชน ในวัยเด็กได้รับความลำบาก บิดามารดาต้องนำไปบวชเป็นสามเณร แต่เกียจคร้าน วันหนึ่งทางวัดได้ให้ชาวบ้านช่วยตัดไม้มาสร้างศาลา เณรศรีโคตรบองมีหน้าที่หุงข้าว เมื่อข้าวจะสุกเณรศรีโคตรบองได้ใช้ไม้งิ้วดำคนข้าวทำให้ข้าวมีสีดำจึงกลัวความผิด เณรศรีโคตรบองจึงกินข้าวดำหมดหม้อและรู้สึกว่ามีกำลังมาก จากนั้นจึงหุงข้าวใหม่อีกครั้งหนึ่ง ต่อมาตอนเย็นเณรศรีโคตรบองจึงไปแบกต้นไม้มาไว้ที่วัดคนเดียวจนเสร็จ จนทำให้หลวงพ่อตกใจ ต่อมาที่เวียงจันทน์มีข่าวเกี่ยวกับช้างเข้ามาทำลายสิ่งของ พระยาอนุพาวันดีจึงประกาศหาคนปราบช้างพร้อมกับลูกสาวและเมืองให้ ศรีโคตรบองเมื่อสึกแล้ว จึงรับอาสาและปราบช้างได้ จึงได้ครองเมืองเวียงจันทน์และได้นางเขียวค่อมเป็นเมีย ต่อมาพระยาอนุพาวันกลัวว่าพระยาศรีโคตรบองจะครองเมืองทั้งหมด เพราะเป็นผู้มีอิทธิฤทธิ์ จึงออกอุบายถามความลับกับนางเขียวค่อม จึงได้รู้ความจริงในการปราบพระยาศรีโคตรบอง วันหนึ่งพระยาอนุพาวันดีจึงเชิญพระยาศรีโคตรเข้ามากินข้าว เมื่อพระยาศรีโคตรบองจะขับถ่าย จึงถูกหอกยนต์แทงทะลุทวารถึงปาก ก่อนจะตายได้สาปแช่งชาวเมืองเวียงจันทน์ไว้ไม่ให้เจริญรุ่งเรือง พระยาศรีโคตรบองจึงเหาะกลับไปตายที่เมืองเปงจาน
เนื้อหา > สำนวนเมืองพระตะบอง

พระยาตะบองขยุงถูกเกณฑ์แรงงานไปตัดฟืนเพื่อมาทำเมรุให้กับเจ้าเมืองที่พึ่งเสียชีวิตไป แต่ถูกจัดให้อยู่ฝ่ายอาหาร เมื่อเวลาหุงข้าวเมื่อข้าวจะสุกใช้ไม้สีดำคนข้าวทำให้ข้าวดำ ตะบองขยุง
กลัวเพื่อนว่าจึงกินข้าวดำหมดหม้อ และหุงใหม่ เมื่อสุกแล้วจึงแขวนหม้อข้าวไว้ที่กิ่งไม้ พอเพื่อน ๆ มาจึงเหนี่ยวกิ่งไม้ลงมาเพื่อนำหม้อข้าวมาให้ พวกกลุ่มตัดไม้เห็นดังนั้นจึงคิดว่าอัศจรรย์นัก จึงกล่าวว่าน่าจะเป็นเจ้าเมือง หลังจากนั้นตะบองขยุงจึงได้นำพรรคพวกเข้ารบกับเจ้าเมืองจนสู้ไม่ได้จึงยอมยกเมืองให้กับตะบองขยุงเป็นเจ้าเมือง
เหอ จื่อยฺวี่

เหอ จื่อยฺวี่ เมื่อปี ค.ศ. 2014
เหอ จื่อยฺวี่ (จีน: 何子毓; 24 เมษายน ค.ศ. 1999) เป็นนักไวโอลินชาวจีน เกิดที่เมืองชิงเต่า ประเทศจีน ซึ่งในปี ค.ศ. 2011 เหอจื่อยฺวี่ได้ย้ายไปอาศัยที่เมืองซัลทซ์บวร์ค ประเทศออสเตรีย เมื่ออายุ 15 ปี เหอ จื่อยฺวี่ ชนะการแข่งขัน ยูโรวิชัน ยัง มิวสิเชียน 2014
Cucujoidea

| Cucujoidea ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: จูแรสซิก –Recent  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

ด้วงกลุ่ม Cucujoidea หลากหลายชนิดพร้อมตัวอ่อน และรายละเอียดทางกายวิภาค

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropod
ชั้น:: แมลง Insecta
อันดับ:: Coleoptera 
อันดับย่อย:: Polyphaga 
อันดับฐาน:: Cucujiformia 
วงศ์ใหญ่:: Cucujoidea  ลาตร์รัย, ค.ศ. 1802
สปีชีส์:: Cucujoidea
ชื่อทวินาม
Cucujoidea ลาตร์รัย, ค.ศ. 1802

Cucujoidea เป็นอันดับสูงของอันดับด้วง กลุ่มนี้เคยรวมวงศ์ทั้งหมดที่ปัจจุบันถูกจัดอยู่ในอันดับสูง Coccinelloidea กลุ่มนี้รวมถึงด้วงบางชนิดที่กินเชื้อราและกลุ่มด้วงเปลือกไม้ที่มีความหลากหลายซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับ "ด้วงเปลือกไม้แท้" (Scolytinae) ซึ่งจัดอยู่ในกลุ่มมอด (อันดับสูง Curculionoidea)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Cucujoidea
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cucujoidea ที่วิกิสปีชีส์
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q651038  Wikispecies: Cucujoidea  ADW: Cucujoidea  BugGuide: 40618  EoL: 354  Fauna Europaea: 11037  Fossilworks: 69407  GBIF: 1761  iNaturalist: 48485  ITIS: 114289  NBN: NHMSYS0001717771  NCBI: 71526  NZOR: 0d7853e6-38f8-47c4-a37f-acc7483a1d63
กินนร

กินรีและกินนรที่วัดพระศรีรัตนศาสดารามในกรุงเทพมหานคร
กินนร หรือ กินรี เป็นสิ่งมีชีวิตนักดนตรีครึ่งมนุษย์ครึ่งนกในศาสนาฮินดูและศาสนาพุทธ ปรากฏเครื่องดนตรีโบราณของอินเดียที่เรียกว่ากินรีวีณา และปรากฏใน อาทิปรวะ ของมหาภารตะ และเชื่อว่าอาศัยอยู่บนหิมาลัย
ในเอกสารของศาสนาพุทธ ปรากฏทั้งในชาดกและสัทธรรมปุณฑรีกสูตร ในธรรมเนียมของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เชื่อว่ากินนรและกินรีอาศัยอยู่ในหิมพานต์ เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการร่ายรำ ดนตรี และกวี ส่วนในธรรมเนียมเอเชียตะวันออก นักวิชาการ เอ็ดเวิร์ด เอช. ชัฟเฟอร์ ระบุว่ากินนรมักสับสนกับการเวก ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตครึ่งมนุษย์ครึ่งนกเช่นกัน แต่ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับกินนร
ไทย

ในวัฒนธรรมของไทยมักปรากฏการกล่าวถึงกินรีมากกว่ากินนร โดยกินรีได้รับมาจากตำนานของอินเดีย กินรีแบบไทยมีลักษณะสวมเครื่องแต่งกายแบบเทวดาไทย ช่วงล่างคล้ายนก และสามารถบินไปมาระหว่างโลกมนุษย์และหิมพานต์ได้ กินรีที่เป็นรูปแบบนิยมที่สุดของไทยคือรูปปั้นกินรีทองที่วัดพระศรีรัตนศาสดารามในกรุงเทพมหานคร
มโนราเป็นกินรีตนที่เป็นที่รู้จักมากของไทย เป็นตัวละครจากปัญญาสชาดก เขียนราว ค.ศ. 1450–1470
พม่า

กินนรในพม่าเรียกว่า เกนนะยา (ကိန္နရာ, [kèɪ̯ɰ̃.nə.jà]) ส่วนกินรีเรียกว่า เกนนะยี (ကိန္နရီ [kèɪ̯ɰ̃.nə.jì]) ในภาษาไทใหญ่คือ กิ่งนะหร่า (ၵိင်ႇၼရႃႇ, [kìŋ.nǎ.ràː]) กับ กิ่งนะหรี่ (ၵိင်ႇၼရီႇ, [kìŋ.nǎ.rì]) ตามลำดับ ธรรมเนียมพุทธแบบพม่าเชื่อว่าในบรรดา 136 อดีตชาติของพระพุทธเจ้า มี 4 ชาติที่เคยประสูติเป็นกินนร
ในวัฒนธรรมร่วมสมัยของพม่าปรากฏรางวัลเมียนมาร์อะคาเดมีเป็นรูปปั้นของกินนร คู่กินนรกับกินรีถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของชาวกะยา
กัมพูชา

ในกัมพูชาเรียกกินนรในภาษาเขมรว่า kenar (កិន្នរ, កិន្នរា; สัทอักษรสากล: [keˈnɑː] หรือ สัทอักษรสากล: [ken nɑ ˈraː]) ส่วนกินรีคือ kinnari (កិន្នរី; สัทอักษรสากล: [ken nɑ ˈrəj]) ซึ่งปรากฏในวรรณกรรมของเขมรมากกว่ากินนร ถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของความงามและการร่ายรำ
อินโดนีเซีย

ปรากฏประติมากรรมกินนรคู่กินรีที่บุโรพุทโธและปรัมบานัน ในรูปของนกที่มีศีรษะเป็นมนุษย์ มักปรากฏอยู่ปกป้องต้นกาลปาตารูหรือแม้แต่ไหสมบัติ นอกจากนี้ที่บุโรพุทโธยังปรากฏกินรีในชาดก มโนราห์
กินนรบนธงของรัฐกะยา
สนธิ บุณยะชัย

| พลเรือเอกสนธิ บุณยะชัยม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |


รองนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง 30 เมษายน พ.ศ. 2526 – 5 สิงหาคม พ.ศ. 2529
ดำรงตำแหน่ง 5 สิงหาคม พ.ศ. 2529 – 3 สิงหาคม พ.ศ. 2531
นายกรัฐมนตรี: พลเอก เปรม ติณสูลานนท์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 20 มิถุนายน พ.ศ. 2460
เสียชีวิต: 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 (94 ปี)
คู่สมรส: คุณหญิง ผคุณ บุณยะชัย

พลเรือเอก สนธิ บุณยะชัย (20 มิถุนายน พ.ศ. 2460 - 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554) อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร 2 สมัย และอดีตรองผู้บัญชาการทหารเรือ
ประวัติ

พลเรือเอก สนธิ บุณยะชัย เกิดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2460 เป็นบุตรของขุนอนุสิทธิ์พิรุฬการ (ไชยา บุณยะชัย) และนางต่วน บุณยะชัย เข้าศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนวัดสุทธิวราราม โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ส.ก.5991 และ โรงเรียนนายเรือ สมรสกับคุณหญิงผคุณ บุณยะชัย มีบุตร-ธิดา 2 คน
การทำงาน

พลเรือเอก สนธิ เริ่มรับราชการทหารเรือ ยศเรือตรี เมื่อ พ.ศ. 2483 และมีความเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน โดยดำรงตำแหน่งสำคัญ อาทิ เสนาธิการ กรมนาวิกโยธิน เจ้ากรมการเงินทหารเรือ เจ้ากรมส่งกำลังบำรุงทหาร รองผู้บัญชาการทหารเรือ และตุลาการศาลทหารสูงสุดก่อนที่จะเกษียณอายุราชการในปี พ.ศ. 2520
งานการเมือง

พลเรือเอก สนธิ เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ และ สมาชิกวุฒิสภา ก่อนที่จะลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร ในการเลือกตั้งซ่อม พ.ศ. 2522 และได้รับเลือกติดต่อกัน จนถึง พ.ศ. 2526 รวม 2 สมัย
พลเรือเอก สนธิ ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นรองนายกรัฐมนตรี 2 สมัย เมื่อ พ.ศ. 2526 และ พ.ศ. 2529 ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

พลเรือเอกสนธิ บุณยะชัย ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 8 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2524 สังกัดพรรคประชากรไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชากรไทย
ถึงแก่อนิจกรรม

พลเรือเอก สนธิ บุณยะชัย ถึงแก่อนิจกรรมด้วยอาการปอดอักเสบติดเชื้อในกระแสเลือด เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 สิริอายุรวม 94 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2555 ณ ฌาปนสถานกองทัพเรือ วัดเครือวัลย์วรวิหาร เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2518 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2513 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามอินโดจีน (ช.ส.)
พ.ศ. 2497 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2500 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2506 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

สหราชอาณาจักร :
พ.ศ. 2497 -  เหรียญพระราชพิธีบรมราชาภิเษก สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2
อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย

| --- | --- |
เรืออาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย
ประวัติ
สหราชอาณาจักร
ชื่อ: คาร์เพเทีย (Carpathia)
ตั้งชื่อตาม: เทือกเขาคาร์เพเทียน
เจ้าของ: คูนาร์ดไลน์
ท่าเรือจดทะเบียน: ลิเวอร์พูล
เส้นทางเดินเรือ:  ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก: ลิเวอร์พูล–ควีนส์ทาวน์–บอสตัน  ฤดูร้อน: ลิเวอร์พูล–ควีนส์ทาวน์–นิวยอร์ก  ฤดูหนาว: ตรีเยสเต–ฟีอูเม–นิวยอร์ก 
อู่เรือ: สวอนฮันเตอร์, วอลเซนด์, ประเทศอังกฤษ 
Yard number: 274
ปล่อยเรือ: 10 กันยายน 1901
เดินเรือแรก: 6 สิงหาคม 1902
สร้างเสร็จ: กุมภาพันธ์ 1903
Maiden voyage: 5 พฤษภาคม 1903
บริการ: 1903–1918
หยุดให้บริการ: 17 กรกฎาคม 1918
รหัสระบุ:  หมายเลขประจำเรือ 118014  สัญญาณเรียกขาน "MPA" 
ความเป็นไป: อับปางโดยตอร์ปิโดสามลูกจากเรือดำน้ำอู-55 เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1918
หมายเหตุ: มีชื่อเสียงจากการช่วยเหลือผู้โดยสารกว่า 700 คนจากเหตุการณ์เรืออาร์เอ็มเอส ไททานิกอับปางในปี ค.ศ. 1912
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือเดินสมุทร
ขนาด (ตัน)::  13,603 ตันกรอส  8,660 ตันเนต
ความยาว::  558 ฟุต (170 เมตร)
ความกว้าง::  64 ฟุต 6 นิ้ว (19.66 เมตร)
กินน้ำลึก::  34 ฟุต 7 นิ้ว (10.54 เมตร)
ดาดฟ้า::  7
ระบบขับเคลื่อน::  2 × เครื่องจักรไอน้ำขยายตัวสี่ช่วง ของบริษัท Wallsend Slipway Co.  ใบจักร 2 เพลา เพลาละ 3 พวง
ความเร็ว::  15.5 นอต (17.8 ไมล์ต่อชั่วโมง; 28.7 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) (ที่ออกแบบไว้)  14 นอต (16 ไมล์ต่อชั่วโมง; 26 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) (บริการ)
ความจุ::  ผู้โดยสาร 1,704 คน; หลังปี 1905, 2,550 คน: ชั้นหนึ่ง: 100 คน  ชั้นสอง: 200 คน  ชั้นสาม: 2,250 คน
อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย (อังกฤษ: RMS Carpathia) เป็นเรือโดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของสายการเดินเรือคูนาร์ด สร้างโดยบริษัทสวอนฮันเตอร์แอนด์วิกแฮม ริชาร์ดสัน ในอู่ต่อเรือของพวกเขาที่วอลเซนด์ ประเทศอังกฤษ
คาร์เพเทียออกเดินทางครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1903 จากลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ ไปยังบอสตัน สหรัฐอเมริกา และยังคงให้บริการบนเส้นทางดังกล่าวอยู่ระยะหนึ่งก่อนถูกย้ายไปให้บริการในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนใน ค.ศ. 1904 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1912 เรือลำนี้กลายเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจากการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากอาร์เอ็มเอส ไททานิก (RMS Titanic) ของสายการเดินเรือไวต์สตาร์ซึ่งเป็นคู่แข่ง หลังชนกับภูเขาน้ำแข็งและอับปางลงในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ คาร์เพเทียได้แล่นฝ่าทุ่งน้ำแข็งและมาถึงที่เกิดเหตุเพียงสองชั่วโมงหลังไททานิกอับปาง โดยได้รับการยกย่องจากผู้คนทั่วไปว่าเป็น "วีรบุรุษไททานิก" (Titanic's Hero) หลังจากลูกเรือได้ทำการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจำนวน 705 คนจากเรือชูชีพของเรือไททานิก
คาร์เพเทียอับปางระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1918 หลังถูกเรือดำน้ำอู-55 (SM U-55) ของเยอรมันยิงตอร์ปิโดใส่สามครั้งนอกชายฝั่งทางใต้ของไอร์แลนด์ เป็นผลให้มีลูกเรือเสียชีวิต 5 นาย
ชื่อของเรือลำนี้ได้มาจากเทือกเขาคาร์เพเทียน ซึ่งตั้งอยู่ในภูมิภาคยุโรปกลาง
ภูมิหลัง

ในช่วง ค.ศ. 1900 สายการเดินเรือคูนาร์ดต้องเผชิญกับการแข่งขันที่รุนแรงจากสายการเดินเรือไวต์สตาร์ของอังกฤษ และนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์ (นอร์ทเจอร์มันลอยด์) และฮัมบวร์คอเมริคา (ฮาพัค) ของเยอรมัน เรือขนาดใหญ่ที่สุดของคูนาร์ด ณ ค.ศ. 1898 ได้แก่ อาร์เอ็มเอส คัมปาเนีย (RMS Campania) และอาร์เอ็มเอส ลูเคเนีย (RMS Lucania) ทั้งสองลำมีชื่อเสียงทั้งในด้านขนาดและความเร็ว มีระวางบรรทุกรวม 12,950 ตันกรอส (GRT) และเคยครองบลูริบบันด์ รางวัลสำหรับเรือที่ข้ามแอตแลนติกได้เร็วที่สุด ทว่า เรือลำใหม่ของนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์ คือ เอสเอส ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอ (SS Kaiser Wilhelm der Große) ได้แย่งบลูริบบันด์ไปจากพวกเขาใน  ค.ศ. 1897 ขณะเดียวกันไวต์สตาร์ไลน์ก็ได้วางแผนนำเรือลำใหม่ขนาด 17,000 ตันคือ อาร์เอ็มเอส โอเชียนิก (RMS Oceanic) เข้าให้บริการ คูนาร์ดทำการปรับปรุงฝูงเรือของตนในช่วงเวลานั้นโดยการสั่งสร้างเรือขนาดใหญ่รุ่นใหม่ 3 ลำ ได้แก่ เอสเอส ไอเวอร์เนีย, ซักโซเนีย และคาร์เพเทีย
แทนที่จะพยายามฟื้นฟูชื่อเสียงอย่างเต็มที่ด้วยการใช้เงินเพิ่มเติมที่จำเป็นในการสั่งซื้อเรือที่มีความเร็วเพียงพอจะยึดบลูริบบันด์คืนจากไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอของเยอรมัน หรือมีขนาดใหญ่พอที่จะเทียบเคียงกับโอเชียนิก คูนาร์ดได้พยายามเพิ่มผลกำไรสูงสุดเพื่อรักษาสภาพคล่องให้เพียงพอที่จะป้องกันการเข้าซื้อกิจการใด ๆ โดยกลุ่มบริษัทเดินเรือคู่แข่งอย่างบริษัท อินเตอร์เนชันแนลเมอร์แคนไทล์มารีน จำกัด (International Mercantile Marine Co.)[ต้องการอ้างอิง]
เรือใหม่ทั้งสามลำนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้มีความเร็วสูงมากนัก เนื่องจากมีวัตถุประสงค์เพื่อรองรับผู้โดยสารที่เป็นผู้อพยพ ซึ่งจะช่วยให้ประหยัดต้นทุนด้านเชื้อเพลิงได้มาก ทั้งสามลำนี้ทำหน้าที่เป็นทั้งเครื่องมือและแบบอย่างที่ทำให้คูนาร์ดสามารถแข่งขันกับคู่แข่งรายใหญ่ได้สำเร็จ โดยเฉพาะอย่างยิ่งไวต์สตาร์ไลน์ บริษัทหลักของ IMM
คาร์เพเทียเป็นเรือที่ออกแบบดัดแปลงมาจากเรือชั้นไอเวอร์เนีย โดยมีความยาวสั้นกว่าเรือต้นแบบในชั้นเดียวกันประมาณ 40 ฟุต (12 เมตร) เช่นเดียวกับเรือรุ่นก่อนหน้า การออกแบบของเรือลำนี้เน้นตัวเรือที่ยาว โครงสร้างส่วนบนที่ต่ำและสมดุลดี พร้อมเสากระโดงสี่ต้นที่ติดตั้งเครน ซึ่งช่วยให้สามารถขนถ่ายสินค้าปริมาณมากได้อย่างมีประสิทธิภาพกว่าเรือเดินสมุทรทั่วไป
ประวัติ > บริการช่วงแรกและการปรับปรุง

แม้จะขาดความรวดเร็วและความหรูหราอลังการแบบเรือโดยสารด่วน และไม่มีที่พักชั้นหนึ่งจนกระทั่ง ค.ศ. 1905 แต่คาร์เพเทียก็สร้างชื่อเสียงอย่างรวดเร็วในฐานะเรือที่สะดวกสบาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสภาพอากาศเลวร้าย เนื่องมาจากอัตราส่วนความกว้างต่อความยาวที่ค่อนข้างกว้าง การใช้ครีบใต้ท้องเรือ และการไม่มีแรงสั่นสะเทือนที่มักพบในเครื่องยนต์ที่มีกำลังสูง เรือลำนี้ได้รับความนิยมอย่างมากจากทั้งนักท่องเที่ยวและผู้อพยพ ในช่วงฤดูร้อน คาร์เพเทียจะให้บริการเดินเรือระหว่างลิเวอร์พูลและนครนิวยอร์กเป็นหลัก ส่วนในช่วงฤดูหนาวจะเดินทางจากนครนิวยอร์กไปยังบริเวณเมดิเตอร์เรเนียน
หลังจากคูนาร์ดได้ร่วมมือกับบริษัทเอเดรีย (Adria) แห่งราชอาณาจักรฮังการีใน ค.ศ. 1904 คาร์เพเทียก็ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่ขนส่งผู้อพยพชาวฮังการี ด้วยเหตุนี้ คาร์เพเทียจึงได้รับการปรับปรุงใหม่ใน ค.ศ. 1905 ทำให้มีความจุเพิ่มขึ้นจาก 1,700 คนเป็น 2,550 คน ห้องโดยสารชั้นสามขนาดเล็กส่วนใหญ่ถูกปรับเปลี่ยนเป็นห้องนอนรวมขนาดใหญ่ ขณะเดียวกันก็ได้เพิ่มพื้นที่พักชั้นหนึ่งในบริเวณที่เคยเป็นชั้นสอง ภายใน ค.ศ. 1912 น้ำหนักของเรือได้เพิ่มขึ้นเป็น 13,600 ตัน และมีกำลังการรองรับผู้โดยสารได้ถึง 2,450 คน แบ่งเป็นผู้โดยสารชั้นหนึ่งและชั้นสอง 250 คน และผู้โดยสารชั้นสาม 2,200 คน ใน ค.ศ. 1912 เรือลำนี้มีลูกเรือประมาณ 300 คน รวมถึงเจ้าหน้าที่ 6 นาย และมีเรือชูชีพ 20 ลำ
ประวัติ > สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง คาร์เพเทียถูกใช้ในการขนส่งทหารแคนาดาและอเมริกาไปยังยุโรป และการเดินทางบางเที่ยวของเรือลำนี้ก็อยู่ในขบวนเรือ โดยแล่นออกจากนิวยอร์ก ผ่านแฮลิแฟ็กซ์ ไปยังลิเวอร์พูลและกลาสโกว์ ในบรรดาลูกเรือของคาร์เพเทียในช่วงสงครามโลกนั้น มีหนึ่งคนที่โดดเด่นเป็นพิเศษ นั่นคือ แฟรงก์ บักเคิลส์ (Frank Buckles) ซึ่งต่อมาเขาได้กลายเป็นทหารผ่านศึกชาวอเมริกันคนสุดท้ายที่รอดชีวิตจากมหาสงคราม ในช่วงระหว่างที่เรือเข้าประจำการ ปล่องไฟสีแดงอันเป็นเอกลักษณ์ของสายการเดินเรือคูนาร์ดได้ถูกทาสีเทาเข้มแทนเพื่อให้สอดคล้องกับสภาพการณ์ในยามสงคราม
ประวัติ > อับปาง

th
th
ตำแหน่งที่เรือจม
วันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1918 คาร์เพเทียออกเดินทางจากลิเวอร์พูลในขบวนเรือเพื่อมุ่งหน้าไปยังบอสตัน โดยมีผู้โดยสารทั้งหมด 57 คน (ชั้นหนึ่ง 36 คน และชั้นสาม 21 คน) และลูกเรืออีก 166 คน ขบวนเรือเคลื่อนที่เป็นเส้นทางซิกแซกพร้อมด้วยเรือคุ้มกันตามขั้นตอนการป้องกันการโจมตีจากเรือดำน้ำ เรือคุ้มกันได้ออกจากขบวนเรือในช่วงเช้าตรู่ของวันที่ 17 กรกฎาคม และขบวนเรือถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน คาร์เพเทียได้แล่นต่อไปทางตะวันตกพร้อมด้วยเรืออีก 6 ลำ และด้วยขนาดที่ใหญ่ที่สุดในขบวนจึงทำหน้าที่เป็นเรือธง สามชั่วโมงครึ่งต่อมาในเวลา 09.15 น. ขณะแล่นอยู่ในบริเวณน่านน้ำนอกชายฝั่งทางตะวันตกเฉียงใต้ของบริเตนใหญ่ ได้มีการสังเกตเห็นตอร์ปิโดกำลังวิ่งเข้ามาทางกราบซ้ายของเรือ เครื่องยนต์ถูกเร่งให้เดินเครื่องถอยหลังเต็มกำลังและหางเสือถูกบังคับให้หันขวาสุด แต่ก็สายเกินจะหลบตอร์ปิโด คาร์เพเทียถูกตอร์ปิโดจากเรือดำน้ำเอสเอ็ม อู-55 (SM U-55) ของกองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมัน ใกล้กับช่องสินค้าหมายเลข 3 กราบซ้าย ตอร์ปิโดลูกที่สองทะลุเข้าไปในห้องเครื่อง ทำให้ลูกเรือ 3 คนและช่างเครื่อง 2 คนเสียชีวิต และทำให้เรือไม่สามารถหลบหนีได้เนื่องจากเครื่องยนต์ไม่สามารถใช้การได้หลังถูกตอร์ปิโดลูกที่สองโจมตี แรงระเบิดสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อระบบไฟฟ้าของคาร์เพเทียรวมถึงอุปกรณ์วิทยุไร้สายและเรือชูชีพอีก 2 ลำ ด้วยเหตุนี้ กัปตันวิลเลียม โพรเทโร ซึ่งดำรงตำแหน่งกัปตันเรือคาร์เพเทียมาตั้งแต่ ค.ศ. 1916 จึงได้ส่งสัญญาณไปยังเรือลำอื่น ๆ ในขบวนเรือให้ส่งข้อความวิทยุโดยใช้ธง จากนั้นเขาได้สั่งให้ยิงพลุจรวดเพื่อดึงดูดความสนใจของเรือตรวจการณ์ที่อยู่ใกล้เคียง ขบวนเรือที่เหลือได้แล่นออกไปด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อหนีเรือดำน้ำ
เมื่อหัวเรือคาร์เพเทียเริ่มจมลงและเอียงไปทางซ้าย โพรเทโรจึงออกคำสั่งให้สละเรือ ผู้โดยสารและลูกเรือที่รอดชีวิตทั้งหมดได้ขึ้นเรือชูชีพทั้ง 11 ลำขณะที่คาร์เพเทียกำลังจมลง มีผู้เสียชีวิต 5 คนจากผู้โดยสารทั้งหมด 223 คนบนเรือ ขณะที่ผู้โดยสารและลูกเรือกำลังทยอยออกจากเรือ กัปตันโพรเทโร หัวหน้าเจ้าหน้าที่ ต้นเรือที่หนึ่งและสอง รวมถึงพลปืนยังคงอยู่บนเรือที่กำลังจม เพื่อดำเนินการทิ้งเอกสารลับทั้งหมดลงสู่ทะเล จากนั้นกัปตันได้ส่งสัญญาณให้เรือชูชีพลำหนึ่งเข้ามาเทียบข้าง และจึงสละลูกเรือพร้อมกับลูกเรือที่เหลือ อู-55 ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำและยิงตอร์ปิโดลูกที่สามเข้าใส่เรือบริเวณใกล้ห้องพลปืน ทำให้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ซึ่งส่งผลให้คาร์เพเทียจมลง อู-55 เริ่มเข้าใกล้เรือชูชีพ ขณะที่เรือสลุปขนาดเล็กชั้นอมเซเลีย เอชเอ็มเอส สโนว์ดรอป (HMS Snowdrop) เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุและขับไล่เรือดำน้ำออกไปด้วยการยิงปืนใหญ่ ก่อนจะทำการรับผู้รอดชีวิตจากคาร์เพเทียในเวลาประมาณ 13:00 น. เรือหลวงสโนว์ดรอปเดินทางกลับถึงลิเวอร์พูลพร้อมด้วยผู้รอดชีวิตในช่วงเย็นของวันที่ 18 กรกฎาคม
คาร์เพเทียอับปางในเวลา 11:00 น. ณ พิกัดที่เรือหลวงสโนว์ดรอปบันทึกไว้ที่ 49 องศา 25 ลิปดาเหนือ 10 องศา 25 ลิปดาตะวันตก (49°25′N 10°25′W﻿ / ﻿49.417°N 10.417°W﻿ / 49.417; -10.417) ประมาณ 1 ชั่วโมง 45 นาทีหลังถูกตอร์ปิโดโจมตี ห่างจากเกาะฟาสต์เน็ตไปทางตะวันตกประมาณ 120 ไมล์ (190 กิโลเมตร) ในช่วงเวลาที่อับปาง คาร์เพเทียเป็นเรือลำที่ 5 ของคูนาร์ดที่ถูกจมภายในเวลาไม่กี่สัปดาห์ เรือลำอื่น ๆ ที่จมลง ได้แก่ เรืออัสคาเนีย (Ascania) อาวโซเนีย (Ausonia) ดวินสก์ (Dwinsk) และวาเลนเทีย (Valentia) ทำให้เหลือเรือของคูนาร์ดเพียง 5 ลำจากฝูงเรือขนาดใหญ่ก่อนสงคราม
การค้นพบซากเรือ

วันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1942 บริษัท อาร์โกซี อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด (Argosy International Ltd.) นำโดยแกรแฮม เจสซอป บุตรชายของคีท เจสซอป นักสำรวจใต้ทะเล และได้รับการสนับสนุนจากสำนักงานใต้น้ำและทางทะเลแห่งชาติ (NUMA) ได้รายงานผ่านสำนักข่าวรอยเตอร์สและเอพีว่าได้ค้นพบซากเรือคาร์เพเทียในระดับความลึก 600 ฟุต (180 เมตร) ห่างจากแหลมแลนส์เอนด์ไปทางตะวันตก 185 ไมล์ (298 กิโลเมตร) สภาพอากาศที่ไม่เอื้ออำนวยทำให้เรือของเขาต้องละทิ้งตำแหน่งก่อนที่เจสซอปจะสามารถตรวจสอบการค้นพบโดยใช้กล้องใต้น้ำได้ ทว่าเมื่อกลับไปยังจุดที่ค้นพบซากเรือดังกล่าวอีกครั้ง พบว่าซากเรือที่พบนั้นเป็นของเรือไอซิส (Isis) ของบริษัทฮัมบูร์กอเมริกาไลน์ (Hamburg-America Line) ที่อับปางลงเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936
ใน ค.ศ. 2000 ไคลฟ์ คัสเลอร์ นักเขียนและนักดำน้ำชาวอเมริกันได้ประกาศว่าองค์กรของเขาซึ่งก็คือ NUMA ได้ค้นพบซากเรือคาร์เพเทียที่แท้จริงในฤดูใบไม้ผลิของปีนั้น ที่ระดับความลึก 500 ฟุต (150 เมตร) พบว่าคาร์เพเทียจมลงสู่ก้นทะเลในลักษณะตั้งตรง NUMA ระบุตำแหน่งโดยประมาณของซากเรือว่าอยู่ห่างจากเกาะฟาสต์เน็ต ประเทศไอร์แลนด์ ไปทางตะวันตกประมาณ 120 ไมล์ (190 กิโลเมตร)
ซากเรือคาร์เพเทียเป็นกรรมสิทธิ์ของบริษัท พรีเมียร์ เอ็กซิบิชันส์ อิงก์ (Premier Exhibitions Inc.) ซึ่งเดิมคือบริษัท อาร์เอ็มเอส ไททานิก อิงก์ (RMS Titanic Inc.) โดยบริษัทดังกล่าวมีแผนที่จะกู้เอาสิ่งของจากซากเรือดังกล่าวขึ้นมา
ระเบียงภาพ

คาร์เพเทียที่ตัวเรือได้รับการทาสีเทาอ่อนกำลังอยู่บนลาดกว้านเรือเพื่อรอการปล่อยลงน้ำ
คาร์เพเทียเข้าเทียบท่าที่นิวยอร์กหลังจากทำการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากเรือไททานิก
เรือคาร์เพเทีย
นางมาร์กาเรต บราวน์ (ขวา) กำลังมอบถ้วยรางวัลทองคำให้แก่กัปตันอาร์เทอร์ เฮนรี รอสตรอน เพื่อเป็นเกียรติแก่การปฏิบัติการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์เรือไททานิก
ภาพถ่ายหายากของผู้โดยสารบนดาดฟ้าเรือคาร์เพเทีย (ประมาณปี ค.ศ. 1914) ภาพนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์เรือไททานิก
บัตรประจำเรือชูชีพจากเรือคาร์เพเทีย ใช้สำหรับระบุหมายเลขเรือชูชีพที่ผู้รอดชีวิตจากเรือไททานิกขึ้นมา
ดูเพิ่ม

เอสเอส แคลิฟอร์เนียน (SS Caifornian) เรืออีกลำที่เกี่ยวข้องกับการอับปางของไททานิก
เอสเอส เมาน์ท เทมเพิล (SS Mount Temple)
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์รวมรูปภาพของเรือคาร์เพเทีย (ภาษาอังกฤษ)
Carpathia on thegreatoceanliners.com เก็บถาวร 2015-09-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Carpathia: Passengers and Crew
Biography of Captain Rostron
Carpathia (1903–1918 ; 13,555 tons) เก็บถาวร 2012-07-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
RMS Carpathia at sorbie.net
Carpathia 1907 photos by Marjorie Champlin Bowen
BBC News video describing a diving exploration of the ship
Carpathia data at MaritimeQuest
Carpathia dive plan เก็บถาวร 2011-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คาร์เพเทียก่อนพิธีปล่อย
คาร์เพเทียเข้าอู่แห้งในเรดฮุก รัฐนิวยอร์ก
ภายใต้การบัญชาการของกัปตันอาร์เทอร์ รอสตรอน คาร์เพเทียได้ตอบสนองต่อสัญญาณขอความช่วยเหลือจากไททานิกและทำการช่วยเหลือผู้รอดชีวิต
ผู้รอดชีวิตจากไททานิกรวมตัวกันอยู่บนดาดาดฟ้าสินค้าหน้าของคาร์เพเทีย
คาร์เพเทียเดินทางมาถึงนครนิวยอร์กพร้อมด้วยผู้รอดชีวิตจากอาร์เอ็มเอส ไททานิก
เหรียญตราที่มอบให้แก่ลูกเรือคาร์เพเทียสำหรับการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากไททานิก
นางมาร์กาเรต บราวน์ มอบถ้วยรางวัลแก่กัปตันอาร์เทอร์ รอสตรอน
คาร์เพเทียอับปางหลังถูกตอร์ปิโดสามลูกจากเรือดำน้ำอู-55 ทางตะวันตกของแหลมแลนส์เอนด์
ภาพสีแสดงรูปลักษณ์ภายนอกของคาร์เพเทีย
Lymexylidae

| ด้วงไม้เรือ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: Aptian –Recent  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

Lymexylon navale

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
ขาดข้อมูล (กรุณาคัดลอกจากหน้านี้ในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษ มาที่หน้านี้): ขาดแม่แบบอนุกรมวิธาน: Lymexylidae
สปีชีส์:: แม่แบบ:Taxonomy/LymexylidaeLymexylidae
ชื่อทวินาม
แม่แบบ:Taxonomy/LymexylidaeLymexylidae ฟลามมิง, ค.ศ. 1821

ตัวเต็มวัยของ Lymexylon navale
Lymexylidae (ซึ่งเคยสะกดว่า Lymexylonidae บ่อยครั้งในอดีต) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ด้วงไม้เรือ เป็นวงศ์ของด้วงเจาะไม้ Lymexylidae อยู่ในอนุชั้น Polyphaga และเป็นสมาชิกเพียงหนึ่งเดียวของซูเปอร์แฟมิลีLymexyloidea
แหล่งข้อมูลอื่น

L. Watson and M. J. Dallwitz, Lymexylidae
Lymexylidae on ITIS
A video of Atractocerus brasiliensis, a ship timber beetle in Costa Rica
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q749983  Wikispecies: Lymexylidae  BioLib: 10124  BOLD: 167293  BugGuide: 92209  EoL: 384  EPPO: 1LYMEF  Fauna Europaea: 11027  Fossilworks: 346359  GBIF: 7837  iNaturalist: 246114  IRMNG: 109854  ITIS: 678338  NBN: NHMSYS0001718888  NCBI: 295945  Plazi: 3735BF36-A010-5D6C-FF46-95D070FCF98B
Tenebrionoidea

| Tenebrionoidea |
| --- | --- |

Tenebrionoidea ในยุโรปกลาง พร้อมรายละเอียดทางสรีรวิทยาบางประการ

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์ขาปล้อง Arthropod
ชั้น:: แมลง Insecta
อันดับ:: Coleoptera 
อันดับฐาน:: Cucujiformia 
วงศ์ใหญ่:: Tenebrionoidea  ลาโทรแยล, ค.ศ. 1802
สปีชีส์:: Tenebrionoidea
ชื่อทวินาม
Tenebrionoidea ลาโทรแยล, ค.ศ. 1802

วงศ์
 ดูข้อความ.
ตัวอ่อนของ Synchroa punctata
Tenebrionoidea เป็นซูเปอร์แฟมิลีของอันดับด้วงที่มีขนาดใหญ่มากและมีความหลากหลายสูง
โดยทั่วไปแล้วจะสอดคล้องกับ Heteromera ของผู้เขียนก่อนหน้านี้
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Tenebrionoidea
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Tenebrionoidea ที่วิกิสปีชีส์
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q542987  Wikispecies: Tenebrionoidea  BugGuide: 40619  EoL: 374  Fauna Europaea: 11067  Fossilworks: 70546  GBIF: 1585  iNaturalist: 47593  ITIS: 114413  NBN: NHMSYS0020153599  NCBI: 71527  NZOR: ed0b3679-4a4e-4c9d-995c-8f0220bd0108
เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน

บทความนี้เกี่ยวกับเทศบาลเมือง สำหรับความหมายอื่น ดูที่ แม่ฮ่องสอน (แก้ความกำกวม)
| เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน |
| --- | --- |
เทศบาลเมือง
จากบนซ้ายไปล่างขวา: ภาพเมืองแม่ฮ่องสอนมุมสูง, วัดพระธาตุดอยกองมู, วัดจองกลางและวัดจองคำ, และตัวเมืองย่านถนนสิงหนาทบำรุง
   ตรา
ทม.แม่ฮ่องสอนที่ตั้งของเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอนในจังหวัดแม่ฮ่องสอนแสดงแผนที่จังหวัดแม่ฮ่องสอนทม.แม่ฮ่องสอนทม.แม่ฮ่องสอน (ภาคเหนือ (ประเทศไทย))แสดงแผนที่ภาคเหนือ (ประเทศไทย)ทม.แม่ฮ่องสอนทม.แม่ฮ่องสอน (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัด: 19°18′4″N 97°58′12″E﻿ / ﻿19.30111°N 97.97000°E﻿ / 19.30111; 97.97000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: แม่ฮ่องสอน
อำเภอ: เมืองแม่ฮ่องสอน
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: มัลลิกา จีนาคำ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6 ตร.กม. (2 ตร.ไมล์)
ประชากร (2567)
 • ทั้งหมด: 6,821 คน
 • ความหนาแน่น: 1,161.33 คน/ตร.กม. (3,007.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 04580102
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 75 ถนนสิงหนาทบำรุง ตำบลจองคำ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน
เว็บไซต์: www.mmhs.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน (ไทใหญ่: ထဵတ်းသႃးၿၢၼ်းမိူင်းမႄႈႁွင်ႈသွၼ်) เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่ง ครอบคลุมตำบลจองคำ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอนเป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัด หน่วยงานการบริหาร สถานศึกษา สถานพยาบาลและสาธารณสุข ตลอดจนเป็นศูนย์กลางการคมนาคมของจังหวัดแม่ฮ่องสอน มีพื้นที่ 6 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรในปี พ.ศ. 2567 จำนวน 6,821 คน