stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มิอูระ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Miura, Kanagawa
เว็บไซต์ทางการของนครมิอูระ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ มิอูระ ที่โอเพินสตรีตแมป
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
ออซซี ออสบอร์น

| ออซซี ออสบอร์น |
| --- | --- |
ออซซี ออสบอร์น ใน ค.ศ. 2008
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: จอห์น ไมเคิล ออสบอร์น
ชื่อเล่น: ออสซี่
ฉายา: "เจ้าพ่อแห่งเพลงเฮฟวีเมทัล"   "เจ้าชายแห่งความมืดหม่น"
เกิด:  (1948-12-03) 3 ธันวาคม ค.ศ. 1948 (76 ปี)
ที่เกิด: แอสตัน เบอร์มิงแฮม ประเทศอังกฤษ
แนวเพลง: เฮฟวีเมทัล, ดูมเมทัล, ฮาร์ดร็อก
อาชีพ: นักดนตรี, นักร้อง, นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี: ฮาร์โมนิค
ช่วงปี: ค.ศ. 1967 - ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: Epic, CBS, Jet
คู่สมรส: ชารอน ออสบอร์น (4 กรกฎาคม 1982 – ปัจจุบัน)

สมาชิก: แบล็กแซ็บบาธ

เว็บไซต์: Ozzy.com
จอห์น ไมเคิล "ออซซี" ออสบอร์น (อังกฤษ: John Michael "Ozzy" Osbourne) เกิดเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 1948 เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ มีอาชีพการทำงานครอบคลุม 4 ทศวรรษ ออสบอร์นมีชื่อเสียงจากการเป็นนักร้องนำวงเฮฟวีเมทัลแถวหน้าที่ชื่อ แบล็กซับบาธ และยังประสบความสำเร็จในฐานะศิลปินเดี่ยวกับยอดขายหลายแผ่นเสียงทองคำขาว ที่ถือเป็นการปฏิวัติวงการเฮฟวีเมทัล เป็นผลทำให้เขาเป็นที่รู้จักในฐานะ "เจ้าพ่อแห่งเพลงเฮฟวีเมทัล" และ "เจ้าชายแห่งความมืดหม่น"
ในช่วงต้นยุค 2000 เขาเริ่มโด่งดังอีกครั้งโดยมีรายการเรียลลิตี้ของตัวเองที่ชื่อ "The Osbournes" ร่วมกับสมาชิกในครอบครัวของเขา ภรรยา แชรอน และลูก 2 ใน 3 คนของพวกเขา เคลลีกับแจ็ก และในเดือนสิงหาคม 2008 ออสบอร์นเอ่ยในยูเอสเอทูเดย์ว่าเขาจะพักจากผลงานด้านดนตรีหลังจากมีอัลบั้มมากกว่า 2 ชุด
ประวัติ > วัยเด็ก

ออสซี่ ออสบอร์น เกิดใน แอสตัน เบอร์มิงแฮม ประเทศอังกฤษ เป็นบุตรของ "จอห์น" "โทมัส"  "แจ็ค" "ออสบอร์น" (อังกฤษ: John Thomas "Jack" Osbourne) พ่อของเขามีอาชีพเป็นช่างทำเครื่องไม้เครื่องมือที่ General Electric Company plc  ส่วนมารดาของเขา , ลิเลียน ออสบอร์น (อังกฤษ: Lillian Osbourne) เป็นชาวคาทอลิก แต่ไม่ได้เคร่งครัดในศาสนา โดยทุกวันแม่ของเขาจะทำงานที่โรงงาน  ออสซี่เป็นลูกคนที่ 4 ในบรรดาทั้งหมด 6 คน โดยมีพี่สาว 3 คน และน้องชายอีก 2 คน : จิน, อิริซ, กิลิซ, พอล และ ทอย  ครอบครัวออสบอร์นเป็นบ้านสองชั้น ตั้งอยู่ในถนน 14 Lodge Road ในเมืองแอสตัน  ออสบอร์นได้รับชื่อเล่นว่า "ออสซี่" ตั้งแต่ยังเรียนอยู่ในระดับชั้นประถมศึกษา
ออสบอร์นมีอาการสมาธิสั้นซึ่งเขาบกพร่องในการเรียนรู้ ออสบอร์นยังได้มีส่วนร่วมในละครของโรงเรียน อาทิ "The Midako" และ  "HMS Pinafore"ออสบอร์นในวัย 14 ปีได้ยินเพลง She Loves You ของวง เดอะบีเทิลส์ เป็นแรงผลักดันให้ออสบอร์นอยากเป็นนักร้อง ออสซี่กล่าวในปี ค.ศ. 2011 ในสารคดีชีวประวัติของเขา God Bless Ozzy Osbourne ไว้ว่า  "หลังจากที่ผมได้ยินเพลง She Loves You ของวงเดอะบีเทิลส์ในวิทยุ ทำให้ผมมีความคิดอยากที่จะเป็นร็อคสตาร์เพื่อเติมเต็มชีวิตที่เหลือของผม"
ออสบอร์นออกจากโรงเรียนกลางคันตั้งแต่อายุ 15 ปี หลังลาออกออสบอร์นได้มาทำงานทุกอย่างเพื่อแลกกับเงิน ไม่ว่าจะเป็น คนงานก่อสร้าง, ช่างประปาฝึกหัด, และคนงานโรงฆ่าสัตว์ หนำซ้ำเขายังได้ขโมยของต่าง ๆ เชน โทรทัศน์  และยังขโมยเสื้อผ้าเด็กและผ้ากั้นเปื้อนเด็ก (โดยแรกเริ่มคิดว่าเป็นเสื้อของผู้ใหญ่เนื่องจากเสื้อผ้ามีสีเข้มยากที่จะมองเห็นเมื่อเขาขโมยเสร็จเขาก็มุ่งหน้าไปที่ผับเพื่อนำของไปขาย) และเสื้อยืด โดยออสซี่ไม่มีเงินจ่ายค่าปรับได้หลังจากขโมยเสื้อผ้า พ่อของออสบอร์นปฏิเสธที่จะจ่ายค่าปรับ และกล่าวว่าเพื่อเป็นบทเรียนให้แก่ลูกชายตนเอง
ผลงาน

แบล็กซับบาธ (1970)
พารานอยด์  (1970)
มาสเตอร์ออฟเรียลิตี (1971)
แบล็กซับบาธโวลโฟร์ (1972)
ซับบาธบลัดดีซับบาธ (1973)
ซาบอเทจ (1975)
เทคนิคัลเอกสตาซี (1976)
เนเวอร์เซย์ดาย! (1978)
13 (2013)
บลิซเซิร์ดออฟออซ(1980)
Diary of a Madman (1981)
Bark at the Moon (1983)
The Ultimate Sin (1986)
No Rest for the Wicked (1988)
No More Tears (1991)
Ozzmosis (1995)
Down to Earth (2001)
Under Cover (2005)
Black Rain (2007)
Scream (2010)
Ordinary Man (2020)
Patient Number 9 (2022)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ออซซี ออสบอร์น ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Ozzfest Information
Ozzy Osbourne Live Photo Gallery
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI 2  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  ฟินแลนด์  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ศิลปิน:  รางวัลแกรมมี  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Synchronkartei 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef
พระเจ้าอินทวิชยานนท์

กู่พระเจ้าอินทวิชยานนท์ บนยอดดอยอินทนนท์
พระเจ้าอินทวิชยานนท์ (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์ทิพย์จักร และทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครที่ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาเลื่อนพระเกียรติยศขึ้นเป็น  "พระเจ้าประเทศราช"  องค์ที่ 6 (14 กรกฎาคม พ.ศ. 2424 - 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2440) ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 และทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นพระเจ้าประเทศราชองค์สุดท้ายที่มีอำนาจอย่างแท้จริง เพราะในสมัยรัชกาลที่ 5 สยามได้ลิดรอนอำนาจของเจ้าหัวเมืองลง
ด้วยความจงรักภักดีที่ทรงถวายต่อราชวงศ์จักรีอย่างไม่สั่นคลอน กอปรกับเป็นพระบิดาในเจ้าดารารัศมี พระราชชายาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์จึงได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ ซึ่งนับว่าเป็นการถวายพระเกียรตินับเนื่องเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ชั้นผู้ใหญ่ในพระบรมราชวงศ์จักรี และเป็นพระเจ้าประเทศราชเพียงพระองค์เดียวในประวัติศาสตร์ที่ได้รับพระราชทานและยกย่องพระเกียรติยศดังกล่าว
พระราชประวัติ

พระเจ้าอินทวิชยานนท์ มีพระนามเดิมว่า เจ้าอินทนนท์ ประสูติปี พ.ศ. 2360 เป็นเจ้าโอรสในพระยาราชวงศ์ (มหาพรหมคำคง) กับเจ้าคำหล้า (บางแห่งออกนามว่า บัวคำ ราชธิดาใน พระเจ้าดวงทิพย์ เจ้าหลวงนครลำปาง) และเป็นเจ้าราชนัดดา (หลานปู่) ในพระยาคำฟั่นกับแม่เจ้าเนตรนารีไวย (หรือ ตาเวย) ซึ่งเป็นพระราชธิดาในเจ้าฟ้าเมืองยางแดง อันเป็นเมืองกะเหรี่ยงที่ร่ำรวยไปด้วยทรัพยากรไม้ขอนสักจำนวนมหาศาล จนได้รับการยกย่องว่าเป็นเศรษฐีนีป่าไม้ของพม่า (ผู้ได้รับกรรมสิทธิ์ครอบครองป่าไม้ในแถบขุนยวมทั้งหมด)
พระเจ้าอินทวิชยานนท์ มีราชอนุชาและราชขนิษฐา ร่วมราชบิดา 16 พระองค์ มีพระนามตามลำดับ ดังนี้
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ - พระเจ้าอินทวิชยานนท์
เจ้าบุญทวงษ์ ณ เชียงใหม่ - เจ้าอุปราชนครเชียงใหม่
เจ้าน้อยเทพวัง ณ เชียงใหม่ - เจ้าราชภาติกวงศ์นครเชียงใหม่
เจ้าน้อยไชยลังกา ณ เชียงใหม่
เจ้าฟองนวล ณ เชียงใหม่
เจ้าดวงเทพ ณ เชียงใหม่
เจ้าบุญฝ้าย ณ เชียงใหม่
เจ้าคำทิพย์ ณ เชียงใหม่
เจ้าน้อยไชยวงศ์ ณ เชียงใหม่
เจ้าดวงทิพย์ ณ เชียงใหม่
เจ้าบุญสม ณ เชียงใหม่
เจ้าบัวใส ณ เชียงใหม่
เจ้าบัวเที่ยง ณ เชียงใหม่
เจ้ากาบเมือง ณ เชียงใหม่
เจ้าน้อยอ๋อ ณ เชียงใหม่
เจ้าหญิงแว่นคำ ณ เชียงใหม่
พระเจ้าอินทวิชยานนท์ เสด็จขึ้นครองนครเชียงใหม่เมื่อ พ.ศ. 2416 มีพระนามจารึกตามพระสุพรรณบัฏว่า พระเจ้าอินทวิชยานนท์ พหลเทพยภักดี ศรีโยนางคราชวงษาธิปไตย์ มโหดดรพิไสยธุรสิทธิธาดา ประเทศราชานุภาวบริหารภูบาลบพิตร สถิตยชิยางคราชวงษ พระเจ้านครเชียงใหม่ จนกระทั่งถึงแก่พิราลัยในวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2440 ด้วยโรคชราสิริพระชันษา 80 ปี รวมระยะ เวลาที่ทรงครองราชย์ 24 ปี ภายหลังเสด็จพิราลัย พระอัฐิส่วนหนึ่งได้เชิญไปประดิษฐาน ณ พระสถูปพระอัฐิใน กู่เจ้านายฝ่ายเหนือ ณ วัดสวนดอก (จังหวัดเชียงใหม่) และอีกส่วนหนึ่งอัญเชิญไปประดิษฐาน ณ พระสถูปบนยอด ดอยอินทนนท์ อันเป็นที่ซึ่งพระองค์ทรงรักและหวงแหนมากที่สุด และได้นามตามพระนามของพระองค์ด้วยนั่นเอง
ราชโอรส ราชธิดา

พระเจ้าอินทวิชยานนท์ มีเจ้าราชโอรสและราชธิดา รวม 11 องค์ซึ่งอยู่ในสกุล ณ เชียงใหม่ มีพระนาม ดังนี้
| พระนาม> ประสูติแต่แม่เจ้าทิพเกสร | หมายเหตุ> ประสูติแต่แม่เจ้าทิพเกสร |
| --- | --- |
เจ้าจันทรโสภา ณ เชียงใหม่: 
เจ้าดารารัศมี พระราชชายา: พระราชชายาในรัชกาลที่ 5

ประสูติแต่เจ้ารินคำ ณ ลำพูน
เจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์: เจ้าหลวงเชียงใหม่องค์ที่ 8
ประสูติแต่แม่เจ้าเขียว
เจ้าแก้วนวรัฐ: เจ้าหลวงเชียงใหม่องค์ที่ 9
เจ้าจอมจันทร์ ณ เชียงใหม่: 
ประสูติแต่เจ้าเทพ ณ ลำปาง
เจ้าน้อยโตน ณ เชียงใหม่: 
เจ้าแก้วปราบเมือง ณ เชียงใหม่: 
ประสูติแต่หม่อมช่างซอ
เจ้าน้อยมหาวัน ณ เชียงใหม่: 
ประสูติแต่หม่อมคำ
เจ้าราชวงศ์ (น้อยขัตติยะ): 
เจ้าคำข่าย ณ เชียงใหม่: 
ประสูติแต่หม่อมป้อม
เจ้าคำห้าง ณ เชียงใหม่: สมรสกับ "เจ้าราชภาคินัย (น้อยสิงห์โต)"
เหตุการณ์ในรัชสมัย

บทความหลัก: การปฏิรูปนครเชียงใหม่สู่มณฑลพายัพ
ก่อนรัชสมัยของพระเจ้าอินทวิชยานนท์ ในวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2411 มีมิชชันนารีศาสนาจารย์ดาเนียล แมคกิลวารี และครอบครัวอพยพขึ้นมาศัยอยู่ที่นครเชียงใหม่ ตั้งจุดประกาศศาสนาโดยเริ่มจัดการศึกษาแบบตะวันตก โดยมีนางโซเฟีย รอยซ์ แมคกิลวารี ได้เริ่มให้มีการศึกษาสำหรับสตรีครั้งแรกในปี พ.ศ. 2418
ต่อมาในปี พ.ศ. 2422 นางสาวแมรี แคมป์เบลล์ และ เอ็ดนา โคล ได้มาจัดระเบียบโรงเรียนสตรี บริเวณเชิงสะพานนวรัฐ จนกลายมาเป็นโรงเรียนดาราวิทยาลัยในปัจจุบัน ส่วนการศึกษาสำหรับเด็กชายนั้น ได้มีการจัดตั้ง "โรงเรียนเด็กชายวังสิงห์คำ" ขึ้นที่บริเวณที่เรียกว่า วังสิงห์คำ เมื่อ พ.ศ. 2431 โดยมีศาสนาจารย์ เดวิด จี.คอลลินส์ เป็นผู้ก่อตั้ง ต่อมาเป็นโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย โรงเรียนดังกล่าวระยะแรกนั้นใช้ภาษาอังกฤษและภาษาไทยถิ่นเหนือ ในการเรียนการสอน มีการพิมพ์ตำราด้วยอักษรธรรมล้านนา ในขณะที่ตัวหนังสือแป้นนั้นมีมาตั้งแต่ พ.ศ. 2379 แล้ว
ในช่วงเดียวกันนี้ บริษัททำป่าไม้ ซึ่งทยอยเข้ามาที่เมืองเชียงใหม่ เช่น บริษัทบริติชบอร์เนียว (British Borneo, เข้ามาในราว พ.ศ. 2407) บริษัทบอมเบย์ เบอร์มา (Bombay Burma, เข้ามาในราว พ.ศ. 2432) และ บริษัทสยามฟอเรสต์ (Siam Forest) เป็นต้น ได้นำเอาลูกจ้างชาวพม่า กะเหรี่ยง และชาวพื้นเมืองอื่นๆ เข้ามาทำงาน ดังนั้นจึงมีชาวอังกฤษและผู้ติดตามเข้ามาในล้านนามากขึ้น ทำให้เกิดการฟ้องศาลที่กรุงเทพฯ หลายคดี จากหลักฐานพบว่า ตั้งแต่ พ.ศ. 2401 - 2416 มีคดีความจำนวน 42 เรื่อง ตัดสินยกฟ้อง 31 คดี ส่วนอีก 11 คดีนั้นพบว่าเจ้านายทำผิดจริง จึงตัดสินให้จ่ายค่าเสียหายรวม 466,015 รูปี หรือ 372,812 บาท เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ในขณะนั้นคือพระเจ้าอินทวิชยานนท์ ได้ทรงขอชำระเพียงครึ่งเดียวก่อน ส่วนที่เหลือจะทรงชำระภายใน 6 เดือน แต่กงสุลอังกฤษไม่ยินยอม เรียกร้องให้เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ชำระทั้งหมด หรือมิฉะนั้นต้องจ่ายค่าดอกเบี้ย ซึ่งราชสำนักกรุงเทพฯ ก็ไม่ยินยอมด้วยเช่นกัน ดังนั้นเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่จึงทรงจ่ายค่าเสียหาย 150,000 รูปี (120,000 บาท) โดยราชสำนักกรุงเทพฯ ให้ยืมเงิน 310,000 รูปี (248,000 บาท) โดยต้องชำระคืนภายใน 7 ปี พร้อมทั้งดอกเบี้ยในรูปไม้สัก 300 ท่อนต่อปี
ราชกรณียกิจ

| เจ้าหลวงเชียงใหม่แห่ง ราชวงศ์ทิพย์จักร |
| --- | --- |
: พระเจ้ากาวิละ
: พระยาธรรมลังกา
: พระยาคำฟั่น
: พระยาพุทธวงส์
: พระเจ้ามโหตรประเทศ
พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงษ์
: พระเจ้าอินทวิชยานนท์
: เจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์
: เจ้าแก้วนวรัฐ
ด ค ก
แดเนียล แมคกิลวารี ซึ่งสนิทสนมกับพระองค์ ได้วิจารณ์พระองค์ว่า "...ท่านไม่โปรดปรานอะไรมากไปกว่าการทำงานในโรงงานเล็กๆ ทำกูบช้างแบบแปลกๆ ซึ่งไม่ต้องระมัดระวังตัวและรับผิดชอบอะไร และปล่อยให้น้องชายปกครองบ้านเมืองแทน"
พ.ศ. 2417 พระเจ้าอินทวิชยานนท์ ทรงสถาปนาแม่ฮ่องสอน ขึ้นเป็นเมืองแห่งใหม่
พ.ศ. 2420 ทรงดำริให้สร้างสะพานข้ามแม่น้ำปิง เชื่อมไปยังท่าวัดเกต
พ.ศ. 2426 ทรงส่งนายคาร์ล บอคส์ ไปสำรวจเมืองฝาง ซึ่งในขณะนั้นมีเจ้าหลวงมหาวงค์เป็นเจ้าหลวงเมืองฝางอยู่
พ.ศ. 2433 ทรงส่งของขวัญถวายแด่สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร เนื่องในพระราชพิธีโสกันต์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าให้พระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ ซึ่งเป็นพระอภิบาลในเจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ เป็นผู้ดูแลช้างนั้น มีชื่อว่า "ช้างพลายมงคล"
ราชกรณียกิจ > การศาสนา

ด้านการศาสนาในสมัยของพระเจ้าอินทวิชยานนท์ ได้ปรากฏว่าพระองค์ทรงทำนุบำรุงวัดวาอารามหลายแห่งจนปรากฏถึงความเจริญรุ่งเรืองของพระพุทธศาสนา อาทิ
พ.ศ. 2398 ทรงสร้างอุโบสถวัดกิตติ และ พ.ศ. 2413 ทรงรื้อหอคำของพระเจ้ากาวิโรรสฯ ไปสร้างเป็นวิหารหลวงวัดกิตติ
พ.ศ. 2416 ทรงสร้างวิหารวัดพระธาตุดอยสุเทพ และยังสร้างอุโบสถวัดเชียงมั่นในปีเดียวกัน
พ.ศ. 2418 ทรงฉลองวิหารวัดข่วงสิงห์ และรื้อหอคำของพระเจ้ามโหตรประเทศฯ ไปสร้างวิหารวัดพันเตา
พ.ศ. 2419 ฉลองวัดพระธาตุดอยสุเทพ
พ.ศ. 2420 ทรงรื้อท้องพระโรงของพระเจ้ากาวิโรรสฯ ไปสร้างวิหารวัดแสนฝาง สร้างวิหารวัดเชียงมั่น และฉลองสะพานข้ามแม่น้ำปิงตรงวัดเกตุการาม
พ.ศ. 2422 ถวายคัมภีร์ชุดทศชาติชาดก และธรรมชาดกต่าง ๆ
พ.ศ. 2423 ทรงสร้างวิหารวัดเจดีย์หลวง ตลอดจนสร้างกุฏิ อุโบสถ วิหารพระนอน ซ่อมหอมณฑปเสาอินทขีล และกุมภัณฑ์
พ.ศ. 2424 ทรงหล่อระฆังใบใหญ่ไว้ที่วัดข่วงสิงห์ และได้ยกช่อฟ้าวัดเจดีย์หลวง
พ.ศ. 2432 ฉลองวิหารวัดขี้เหล็กร่มหลวง และโปรดให้ซ่อมแซมพระธาตุดอยสุเทพ
พ.ศ. 2438 ถวายทานวิหารพระบาทสี่รอย และตั้งสังฆราชา 7 องค์
ราชกรณียกิจ > การศึกษา

ในช่วงสมัยของพระเจ้าอินทวิชยานนท์ การศึกษาของชาวเชียงใหม่ยังคงดำเนินไปตามประเพณีโบราณ มีวัดเป็นแหล่งอบรมกุลบุตร เมื่อมีมิชชันนารีคือ ศาสนาจารย์แมคกิลวารี และครอบครัว ได้เข้ามายังนครเชียงใหม่ในปี พ.ศ. 2411 และได้เริ่มมีการให้การศึกษาแก่สตรีครั้งแรกในปี พ.ศ. 2418 และจัดให้มีโรงเรียนสตรีขึ้นบริเวณเชิงสะพานข้ามแม่น้ำปิง (สะพานนวรัฐในปัจจุบัน) จนกลายมาเป็นโรงเรียนดาราวิทยาลัย และได้จัดตั้งโรงเรียนเด็กชายวังสิงห์คำ เมื่อปี พ.ศ. 2431 ปัจจุบันคือโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย
นอกจากวิชาการนั้นแล้ว ยังมีการคิดหลักสูตรวิชาเลข วิชาภูมิศาสตร์ ซึ่งพิมพ์ด้วยอักษรล้านนา และมีตำรา "หนังสือฝากของพ่อครูศรีโหม้" ซึ่งเป็นเรื่องราวที่ให้เด็กได้รับรู้ถึงโลกกว้าง อีกทั้งยังมีการจัดตั้งโรงพิมพ์อักษรล้านนาในปี พ.ศ. 2435
ราชกรณียกิจ > การนาฏศิลป์

พระเจ้าอินทวิชยานนท์ เป็นผู้ริเริ่มการนาฏศิลป์ไว้เป็นแบบฉบับที่ใช้กันทั่วไปในล้านนา โดยการจัดให้สตรีทั่วไปมาฝึกหัดเป็นนางละครในคุ้มเป็นครั้งแรก และถ่าทอดวิชานาฏศิลป์ไปยังเจ้าดารารัศมี พระราชชายา พระธิดา
กู่พระเจ้าอินทวิชยานนท์

เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2458 เจ้าดารารัศมี พระราชชายา เสด็จประพาสประทับพักแรมบนยอดดอยอินทนนท์ และโปรดให้สร้างกู่บรรจุพระอัฐิของพระเจ้าอินทวิชยานนท์ไว้บนจุดสูงสุดของยอดดอยอินทนนท์ ต่อมากองทัพอากาศได้สร้างเจดีย์องค์เล็กไว้ข้างกู่องค์เดิม เพื่อเทิดพระเกียรติพระเจ้าอินทวิชยานนท์ ในปี พ.ศ. 2518 กระทั่งเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 เจ้านายฝ่ายเหนือ พร้อมด้วยคณะทหารอากาศ และประชาชนร่วมกันสร้างกู่ขึ้นมาใหม่ครอบกู่องค์เดิมให้สมพระเกียรติ
สถานที่อันเนื่องมาจากพระนาม

ถนนวิชยานนท์
ดอยอินทนนท์ เดิมชื่อ ดอยอ่างกา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2436 –  เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ (ม.จ.ก.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2429 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2429 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.) สมัยนั้นเรียกว่ามหาวราภรณ์
พ.ศ. 2418 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.) สมัยนั้นเรียกว่ามหาสุราภรณ์
พ.ศ. 2436 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มราชการแผ่นดิน (ร.ด.ม.(ผ))
พงศาวลี

ช้างพลายมงคล แต่งเป็นช้างเอราวัณสามเศียร ในขบวนแห่พิธีโล้ชิงช้า พ.ศ. 2437
3เค แบตเตอรี่

| --- | --- |

ชื่อทางการค้า: 3เค แบตเตอรี่
ประเภท: บริษัทมหาชนจำกัด
อุตสาหกรรม: สินค้าอุตสาหกรรม
ก่อตั้ง: 10 มิถุนายน พ.ศ. 2529; 38 ปีก่อน (2529-06-10)
ผู้ก่อตั้ง: กวี ขอไพบูลย์
สำนักงานใหญ่: 387 หมู่ 4 นิคมอุตสาหกรรมบางปู ซอยพัฒนา 3 ถนนสุขุมวิท ตำบลแพรกษา อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
เว็บไซต์: www.3kbattery.com
3เค แบตเตอรี่ (อังกฤษ: 3K Battery) เป็นตราสินค้าแบตเตอรี่รถยนต์และจักรยานยนต์รายแรกของบุคลากรชาวไทย ซึ่งวางจำหน่ายทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ จัดจำหน่ายโดย บริษัท ไทย เอ็นเนอร์จี สโตเรจ เทคโนโลยี จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: Thai Energy Storage Technology Public Company Limited) ซึ่งก่อตั้งโดยตระกูลขอไพบูลย์ในปี พ.ศ. 2529 จากนั้นเริ่มซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 ก่อนขายกิจการให้กลุ่มบริษัทจากประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่ พ.ศ. 2560 จากนั้นควบรวมกิจการกับบริษัทในเครือเดียวกันในปี พ.ศ. 2563 ก่อนขอเพิกถอนหลักทรัพย์ออกจากตลาดหลักทรัพย์เมื่อปี พ.ศ. 2567
ประวัติบริษัท > ก่อตั้ง

บริษัทก่อตั้งในชื่อ บริษัท ไทยสโตเรจ แบตเตอรี่ จำกัด (อังกฤษ: Thai Storage Battery Co., Ltd.) เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2529 โดยกวี ขอไพบูลย์ ร่วมกับเพื่อนสนิทอีก 2 คน ส่วนที่มาของชื่อตราสินค้ามาจากจำนวนบุตรของกวีซึ่งมี 3 คน และการใช้ชื่อเป็นภาษาอังกฤษที่มีตัวอักษรที่คนไทยคุ้นเคย เพื่อให้สามารถทำการตลาดตราสินค้าไทยได้ทั้งในและต่างประเทศ โดย K เป็นตัวอักษรที่ใหญ่ที่สุดตามความเข้าใจของสากล จึงนำมารวมกันเป็นชื่อ "3K" โดยไทยสโตเรจ แบตเตอรี่ เป็นผู้ผลิตแบตเตอรี่ และส่งออกแบตเตอรี่ไปจำหน่ายในต่างประเทศ ส่วนในประเทศมีบริษัท ผลิตภัณฑ์ 3เค จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทย่อย เป็นผู้จัดจำหน่าย
ต่อมาเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2537 ได้จดทะเบียนแปรสภาพเป็นบริษัทมหาชนจำกัดในชื่อ บริษัท ไทยสโตเรจ แบตเตอรี่ จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: Thai Storage Battery Public Co., Ltd.) และได้รับอนุญาตจากตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยให้เป็นหลักทรัพย์จดทะเบียน ในชื่อย่อหลักทรัพย์ BAT-3K และเริ่มซื้อขายเป็นวันแรกเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538
ประวัติบริษัท > ขายกิจการให้กลุ่มฮิตาชิ

ต่อมาเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ตระกูลขอไพบูลย์ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งได้ขายหุ้นทั้งหมดในไทยสโตเรจ แบตเตอรี่ ให้กับบริษัท สยาม มากิ จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของฮิตาชิ เคมิคอล จากประเทศญี่ปุ่น โดยธุรกรรมแล้วเสร็จในอีกห้าวันต่อมาคือเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ส่งผลให้นอกจากตระกูลขอไพบูลย์สิ้นสุดอำนาจควบคุมในไทยสโตเรจ แบตเตอรี่ แล้ว สยาม มากิ ยังมีหน้าที่ทำคำเสนอซื้อหลักทรัพย์ที่เหลือทั้งหมดของไทยสโตเรจ แบตเตอรี่ อีกด้วย ดังนั้น สยาม มากิ และฮิตาชิ เคมิคอล จึงยื่นคำเสนอซื้อหลักทรัพย์เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม โดยรับซื้อในช่วงวันที่ 1 สิงหาคม – 5 กันยายน และหลังจากเสร็จสิ้นการรับซื้อหลักทรัพย์แล้ว สยาม มากิ และ ฮิตาชิ เคมิคอล ได้ขึ้นมาเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ 2 อันดับแรกของไทยสโตเรจ แบตเตอรี่ ในสัดส่วน 51% และ 35.85% ตามลำดับ
ต่อมาเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการของไทยสโตเรจ แบตเตอรี่ ได้อนุมัติให้รับโอนกิจการทั้งหมดจากบริษัท พาวเวอร์ พลาส จำกัด ซึ่งเป็นผู้ผลิตเปลือกแบตเตอรี่ และบริษัท ผลิตภัณฑ์ 3 เค จำกัด มาดำเนินงานเองอย่างเต็มรูปแบบ พร้อมอนุมัติให้นำเสนอต่อที่ประชุมผู้ถือหุ้นเพื่อพิจารณาอนุมัติเปลี่ยนชื่อบริษัทจากไทยสโตเรจ แบตเตอรี่ เป็น บริษัท ฮิตาชิ เคมิคอล สโตเรจ แบตเตอรี่ (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: Hitachi Chemical Storage Battery (Thailand) Public Co., Ltd.) และเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ที่ประชุมวิสามัญผู้ถือหุ้นมีมติอนุมัติ จึงจดทะเบียนเปลี่ยนชื่อบริษัทเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2562 และมีผลในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 22 มกราคม จากนั้นฮิตาชิ เคมิคอล สโตเรจ แบตเตอรี่ (ประเทศไทย) ได้รับโอนกิจการทั้งหมดจากทั้งสองบริษัทย่อยข้างต้นมาเมื่อวันที่ 1 เมษายน และจดทะเบียนเลิกทั้งสองบริษัทย่อยเมื่อวันที่ 19 เมษายน
ประวัติบริษัท > ปรับโครงสร้างธุรกิจ

ต่อมาเมื่อวันที่ 24 มีนาคม – 20 เมษายน พ.ศ. 2563 โชวา เดนโกะ บริษัทจากประเทศญี่ปุ่นอีกแห่งหนึ่ง ได้รับซื้อหลักทรัพย์ทั้งหมดของฮิตาชิ เคมิคอล จากกลุ่มฮิตาชิ โดยธุรกรรมเสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ 28 เมษายน ส่งผลให้โชวา เดนโกะ เป็นผู้มีอำนาจควบคุมทางอ้อมในการผลิตและวางจำหน่าย 3เค แบตเตอรี่ ไปโดยปริยาย
ต่อมาเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม คณะกรรมการของฮิตาชิ เคมิคอล สโตเรจ แบตเตอรี่ (ประเทศไทย) ได้อนุมัติให้นำเสนอต่อที่ประชุมผู้ถือหุ้นเพื่อพิจารณาอนุมัติการควบรวมกิจการกับบริษัท ฮิตาชิ เคมิคอล เกตเวย์ แบตเตอรี่ (ประเทศไทย) จำกัด เพื่อความสะดวกในการบริหารธุรกิจแบตเตอรี่ของกลุ่มฮิตาชิ เคมิคอล และที่ประชุมวิสามัญผู้ถือหุ้นได้มีมติอนุมัติเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน จากนั้นคณะกรรมการทั้งสองบริษัทจึงประชุมต่อเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม เพื่อนำเสนอเรื่องอื่น ๆ ที่จำเป็นต่อการควบรวมกิจการ ให้ที่ประชุมผู้ถือหุ้นร่วมของทั้งสองบริษัทพิจารณา และที่ประชุมผู้ถือหุ้นร่วมของทั้งสองบริษัทได้อนุมัติทุกวาระเมื่อวันที่ 30 กันยายน ดังนั้นในวันรุ่งขึ้น (1 ตุลาคม) จึงจดทะเบียนควบรวมกิจการในชื่อบริษัทใหม่ว่า บริษัท ไทย เอ็นเนอร์จี สโตเรจ เทคโนโลยี จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: Thai Energy Storage Technology Public Co., Ltd.) ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยจึงเพิกถอนหลักทรัพย์ของบริษัทเก่าคือ BAT-3K ออก และเพิ่มหลักทรัพย์ของบริษัทใหม่คือ 3K-BAT เข้ามาแทนในวันเดียวกัน และเริ่มซื้อขายเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม
ต่อมาเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2564 โชวา เดนโกะ ได้ขายหุ้นสามัญของไทย เอ็นเนอร์จี สโตเรจ เทคโนโลยี รวมถึงสยาม มากิ ที่ถือหุ้นทางอ้อม ให้แก่ Sustainable Battery Solutions, Inc. บริษัทจากประเทศญี่ปุ่นอีกแห่งหนึ่ง
ประวัติบริษัท > เพิกถอนออกจากตลาดหลักทรัพย์

ต่อมาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 คณะกรรมการของไทย เอ็นเนอร์จี สโตเรจ เทคโนโลยี ได้อนุมัติให้นำเสนอต่อที่ประชุมผู้ถือหุ้นเพื่อพิจารณาอนุมัติการเพิกถอนหลักทรัพย์ 3K-BAT ออกจากตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย โดยให้ Energywith Co., Ltd. ซึ่งเปลี่ยนชื่อมาจาก Sustainable Battery Solutions, Inc. ทำคำเสนอซื้อหลักทรัพย์จากผู้ถือหุ้นรายย่อยที่เหลือ จำนวน 1,519,293 หุ้น คิดเป็น 1.94% ในราคาหุ้นละ 54 บาท และที่ประชุมสามัญผู้ถือหุ้นมีมติอนุมัติเป็นเอกฉันท์เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม
ดังนั้น Energywith จึงยื่นคำเสนอซื้อหลักทรัพย์ 3K-BAT เมื่อวันที่ 16 กันยายน โดยรับซื้อในช่วงวันที่ 18 กันยายน – 21 พฤศจิกายน และหลังจากเสร็จสิ้นการรับซื้อหลักทรัพย์แล้ว มีผู้ที่ขายหุ้น 3K-BAT ให้ Energywith เพิ่มอีกจำนวน 1,228,608 หุ้น คิดเป็น 1.57% ทำให้ Energywith ถือหุ้นทั้งทางตรงและทางอ้อมใน 3K-BAT รวม 78,109,315 หุ้น คิดเป็นสัดส่วน 99.63% คงเหลือผู้ถือหุ้นรายย่อยที่ถือหุ้นอยู่ 290,685 หุ้น คิดเป็น 0.37% ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยจึงเปิดให้ซื้อขายหุ้นสามัญของ 3K-BAT ได้จนถึงวันที่ 12 ธันวาคม และเพิกถอนหุ้นสามัญของ 3K-BAT ออกจากตลาดหลักทรัพย์ตั้งแต่วันรุ่งขึ้นคือวันที่ 13 ธันวาคม
ธุรกิจ

3K-BAT เป็นหนึ่งในผู้ผลิตแบตเตอรี่รายใหญ่ของไทย มีความสามารถในการผลิตเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ โดยเป็นบริษัทที่ลงทุนโดยคนไทย และมีการพัฒนาเทคโนโลยีการผลิตเป็นของตนเอง การผลิตแบตเตอรี่ในประเทศไทยนั้นโดยส่วนใหญ่จะเป็นการผลิตแบตเตอรี่เพื่อใช้สำหรับรถยนต์และรถจักรยานยนต์ซึ่งเป็นแบตเตอรี่พื้นฐาน 3K-BAT ได้มีการริเริ่มและพัฒนาจนสามารถผลิตและจำหน่าย แบตเตอรี่สำหรับรถยกไฟฟ้า (Traction Battery) แบตเตอรี่สำหรับรถกอล์ฟและแบตเตอรี่สำหรับแผงไฟฟ้าโซล่าเซลล์ (Deep Cycle Battery) ได้
3K-BAT มีสัดส่วนการขายในประเทศ และ ส่งออก ในอัตราร้อยละ 60: 40
โดยผลิตภัณฑ์ของ 3K-BAT แบ่งได้เป็น 5 ประเภท
แบตเตอรี่ชนิดธรรมดา (Conventional Type Battery)
Maintenance Free Battery (MF)
Sealed Maintenance Free Battery (SMF)
Valve Regulated Lead Acid Battery (VRLA)
Deep Cycle Battery
มหิดลสิทธาคาร

| มหิดลสิทธาคาร |
| --- | --- |
Prince Mahidol Hall


ข้อมูลทั่วไป
เมือง: ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม
ประเทศ: ไทย
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2552 - 2556
เจ้าของ: มหาวิทยาลัยมหิดล
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: A49
ข้อมูลอื่น
ความจุ: 2,016 ที่นั่ง
เว็บไซต์
http://www.mahidol.ac.th/princemahidolhall
มหิดลสิทธาคาร (อังกฤษ: Prince Mahidol Hall) เป็นโถงคอนเสิร์ตและหอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัยมหิดล ตั้งอยู่ในพื้นที่ศูนย์ศาลายา ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม โดยสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินมาทรงประกอบพิธีเปิดเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2557 โดยสามารถใช้เป็นหอแสดงดนตรี โรงละคร หอประชุม และสถานที่ประกอบพิธีพระราชทานปริญญาบัตรของมหาวิทยาลัย
มหิดลสิทธาคาร เป็นอาคารหอประชุมอเนกประสงค์ มีพื้นที่ใช้สอย 26,470 ตารางเมตร ความจุ 2,016 ที่นั่ง ใช้งบประมาณก่อสร้าง 1,450 ล้านบาท ออกแบบโดยใช้แนวคิดโครงสร้างเชิงกายภาพของมนุษย์ โดยใช้ดอกกันภัยมหิดลเป็นต้นแบบ หลังคามี 2 ชั้น ชั้นในใช้วัสดุพิเศษเพื่อป้องกันเสียงจากภายนอก ส่วนหลังคาชั้นนอกใช้วัสดุทองแดง ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไปประมาณ 30 ปีหลังจากก่อสร้างเสร็จ จะค่อย ๆ เปลี่ยนสีเป็นสีเขียว คล้ายกับสีของโดมบนพระที่นั่งอนันตสมาคม พระราชวังดุสิต การวางระบบวิศวกรรมสวนศาสตร์ (Acoustical engineering) ของมหิดลสิทธาคารนับได้ว่าดีที่สุดในประเทศไทย
ระเบียงภาพ

บริเวณด้านข้างของมหิดลสิทธาคาร
ภาพมุมกว้างของมหิดลสิทธาคารเมื่อมองจากประตูถนนบรมราชชนนี