วาร์ฟาริน

| --- | --- |


ข้อมูลทางคลินิก
การอ่านออกเสียง: /ˈwɔːrfərɪn/ 
ชื่อทางการค้า: Coumadin, อื่น ๆ
AHFS/Drugs.com: โมโนกราฟ
MedlinePlus: a682277
ข้อมูลทะเบียนยา:  TH Ya&You: Warfarin  US DailyMed: Warfarin  US FDA: Warfarin 
ระดับความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์:  AU: D   
ช่องทางการรับยา: ทางปาก, ฉีดเข้าหลอดเลือดดำ
รหัส ATC: B01AA03 (WHO) QB01AA03 (WHO)
กฏหมาย
สถานะตามกฏหมาย:  AU: S4 (ต้องใช้ใบสั่งยา)   CA:  ℞-only   UK: POM (Prescription only)   US: ℞-only  
ข้อมูลเภสัชจลนศาสตร์
ชีวประสิทธิผล: 79–100% (ทางปาก)
การจับกับโปรตีน: 99%
การเปลี่ยนแปลงยา: ตับ: CYP2C9, 2C19, 2C8, 2C18, 1A2 และ 3A4
ครึ่งชีวิตทางชีวภาพ: 1 สัปดาห์ (ครึ่งชีวิตที่ทำงานคือ 20-60 ชั่วโมง)
การขับออก: ไต (92%)
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC (RS)-4-Hydroxy-3-(3-oxo-1-phenylbutyl)- 2H-chromen-2-one 
เลขทะเบียน CAS: 81-81-2 Y ในรูปเกลือ: 129-06-6
PubChem CID: 54678486 ในรูปเกลือ: 16204922
IUPHAR/BPS: 6853
DrugBank: DB00682 N ในรูปเกลือ: DBSALT000278
ChemSpider: 10442445 Y ในรูปเกลือ: 17333193
UNII: 5Q7ZVV76EI ในรูปเกลือ: 6153CWM0CL
KEGG: D08682 Y ในรูปเกลือ: D00564
ChEBI: CHEBI:10033 Y ในรูปเกลือ: CHEBI:10034
ChEMBL: CHEMBL1464 N ในรูปเกลือ: CHEMBL1200879
PDB ligand: RWF (PDBe, RCSB PDB) ในรูปเกลือ: SWF (PDBe, RCSB PDB)
ECHA InfoCard: 100.001.253 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: C19H16O4
มวลต่อโมล: 308.333 g·mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol): Interactive image
 SMILES CC(=O)CC(C\1=C(/O)c2ccccc2OC/1=O)c3ccccc3 
 InChI InChI=1S/C19H16O4/c1-12(20)11-15(13-7-3-2-4-8-13)17-18(21)14-9-5-6-10-16(14)23-19(17)22/h2-10,15,21H,11H2,1H3 Y Key:PJVWKTKQMONHTI-UHFFFAOYSA-N Y 
  7Y (what is this?)  (verify)
 สารานุกรมเภสัชกรรม
วาร์ฟาริน (อังกฤษ: warfarin, หรือชื่อการค้า คูมาดิน, มารีแวน, ยูนิวาร์ฟิน) เป็นสารกันเลือดเป็นลิ่มซึ่งปกติใช้ป้องกันภาวะหลอดเลือดมีลิ่มเลือดและภาวะลิ่มเลือดหลุดอุดหลอดเลือด วาร์ฟารินมักเรียกผิด ๆ ว่าเป็น "ยาเจือจางเลือด" (blood thinner) เริ่มใช้ใน พ.ศ. 2491 เริ่มแรกเป็นสารฆ่าสัตว์รังควานต่อหนูและหนูหริ่ง และปัจจุบันยังใช้เพื่อความมุ่งหมายนี้ แม้มีการพัฒนาพิษที่แรงกว่าอย่างโบรไดฟาคุม (brodifacoum) นับแต่นั้น ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 พบว่า วาร์ฟารินให้ผลป้องกันภาวะหลอดเลือดมีลิ่มเลือดและภาวะลิ่มเลือดหลุดอุดหลอดเลือดในหลายโรคได้ และค่อนข้างปลอดภัย ได้รับอนุมัติให้ใช้เป็นยารักษาโรคใน พ.ศ. 2497 และยังได้รับความนิยมนับแต่นั้น วาร์ฟารินเป็นสารกันเลือดเป็นลิ่มชนิดรับประทานที่จ่ายมากที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ
แม้ด้วยประสิทธิผลของมัน แต่การรักษาด้วยวาร์ฟารินมีข้อเสียหลายประการ ยารักษาโรคที่ใช้บ่อยหลายตัวมีอันตรกิริยากับวาร์ฟาริน เช่นเดียวกับอาหารบางชนิด เช่น อาหารผักใบหรือ "เขียว" เนื่องจากผักใบตรงแบบมีวิตามินเค1 ปริมาณสูง) และต้องเฝ้าสังเกตกัมมันตภาพของมันโดยการตรวจเลือดหาอัตราส่วนทำให้เป็นบรรทัดฐานระหว่างประเทศ (international normalized ratio, INR) เพื่อรับประกันว่าได้ขนาดเหมาะสมแต่ปลอดภัย INR ที่สูงโน้มเอียงต่อความเสี่ยงเลือดไหลที่สูง แต่ INR ที่ต่ำกว่าเป้าหมายรักษาโรคได้บ่งชี้ว่า ขนาดของวาร์ฟารินไม่เพียงพอป้องกันเหตุการณ์ลิ่มเลือดหลุดอุดหลอดเลือด
วาร์ฟารินกับโมเลกุลซึ่งมี 4-ไฮดรอกซีคูมาริน (4-hydroxycoumarin) ที่สัมพันธ์ลดเลือดจับลิ่มโดยยับยั้งวิตามินเคอีพ็อกไซด์รีดักเทส (vitamin K epoxide reductase) ซึ่งเป็นเอนไซม์ซึ่งรีไซเคิลวิตามินเค1 ที่ถูกออกซิไดส์เป็นรูปรีดิวส์ของมันหลังร่วมในปฏิกิริยาคาร์บ็อกซิเลชัน (carboxylation) ของโปรตีนเลือดจับลิ่มหลายตัว หลัก ๆ คือ โปรทรอมบิน (prothrombin) และ แฟ็กเตอร์ 7 (factor VII) วาร์ฟาริน แม้ถูกระบุว่าเป็นสารต้านวิตามินเค แต่มิได้ต้านฤทธิ์ของวิตามินเค1 แต่ต้านการรีไซเคิลวิตามินเค1 ทำให้วิตามินเค1 กัมมันต์หมดไป ฉะนั้น อาจผันกลับฤทธิ์เภสัชวิทยาได้เสมอโดยวิตามินเค1 เมื่อให้แล้ว ยาเหล่านี้ไม่ต้านเลือดจับลิ่มทันที แต่การเริ่มต้นออกฤทธิ์ใช้เวลาประมาณหนึ่งวัน ก่อนกัมมันต์ที่มีเวลาเหลืออยู่ของแฟกเตอร์จับลิ่มหมดไปตามธรรมชาติในเมแทบอลิซึม และระยะออกฤทธิ์ของวาร์ฟารินขนาดเดียว คือ 2 ถึง 5 วัน การผันกลับของฤทธิ์วาร์ฟารินเมื่อหยุดให้หรือให้วิตามินเค1 ใช้เวลาพอ ๆ กัน
วาร์ฟารินเป็นอนุพันธ์ (derivative) สังเคราะห์ของไดคูมารอล (dicoumarol) พิษเห็ดราสารกันเลือดเป็นลิ่มที่มาจาก 4-ไฮดรอกซีคูมารินซึ่งแต่เดิมค้นพบในอาหารสัตว์ถั่วหวาน (sweet clover) ที่เน่าเสีย ไดคูมารอลนั้นมาจากคูมารอนอีกต่อหนึ่ง ซึ่งเป็นสารเคมีที่มีกลิ่นหวานแต่ไม่มีฤทธิ์เลือดจับลิ่มซึ่งพบตามธรรมชาติในถั่วหวาน (อันเป็นที่มาของกลิ่นและชื่อ) ถั่วทองกา (tonka bean, หรือ "คูมารู" อันเป็นที่มาของชื่อคูมาริน) และพืชอีกหลายชนิด ชื่อ "วาร์ฟาริน" มาจากการค้นพบที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน โดยรวมรัสพจน์ขององค์การซึ่งให้ทุนการวิจัยหลัก "WARF" ย่อมาจากมูลนิธิวิจัยศิษย์เก่าวิสคอนซิน และปิดด้วย "-arin" ซึ่งชี้การโยงกับคูมาริน