stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาร์ชาเรอาเลดอร์ดีนันซา

ระวังสับสนกับ มาร์ชาเรอัล
| --- | --- |
Marcia Reale d'Ordinanza เพลงมาร์ชหลวงตามพระราชโองการ
หน้าปกสกอร์ดนตรี "มาร์ชาเรอาเลดอร์ดีนันซา"
ชื่ออื่น: Fanfara Reale
ทำนอง: กุยเซปเป้ การ์เบตติ, ค.ศ. 1831
รับไปใช้: ค.ศ. 1831 (ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย) 17 มีนาคม ค.ศ. 1861 (ราชอาณาจักรอิตาลี)   กรกฎาคม ค.ศ.1944 (ราชอาณาจักรอิตาลี)
เลิกใช้: กันยายน ค.ศ. 1943 (ราชอาณาจักรอิตาลี)   ตุลาคม ค.ศ.1946
ถัดไป: โจวีเนซซา (สาธารณรัฐสังคมอิตาลี) ลา ลีเจนดา เดล พาเว (ราชอาณาจักรอิตาลี) (1943)   อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี (สาธารณรัฐอิตาลี)

ตัวอย่างเสียง
มาร์ชาเรอาเลดอร์ดีนันซา (บรรเลง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
มาร์ชาเรอาเลดอร์ดีนันซา หรือ Fanfara Reale (อิตาลี: Marcia Reale d'Ordinanza) เพลงมาร์ชหลวงตามพระราชโองการ เป็นเพลงชาติ และ เพลงสรรเสริญพระบารมีของราชอาณาจักรอิตาลี ระหว่างปี ค.ศ. 1861 ถึง ค.ศ. 1943. เรียบเรียงทำนองโดย จูเซ็ปเป้ การ์เบตติ ในปี ค.ศ. 1831 ตามพระราชบัญชาของ ชารล์ส อัลเบิร์ตแห่งซาร์ดิเนีย ใช้เป็นเพลงคำนับของราชวงศ์ซาวอย.
ชื่อเพลงคล้ายคลึงกับ มาร์ชาเรอัล มีชื่อเรียกว่า "เพลงมาร์ชหลวง", ซึ่งมีบทร้องบทร้องอย่างไม่เป็นทางการ.
เนื้อร้อง (ไม่เป็นทางการ)

| ภาษาอิตาลี> Fanfara Reale | คำแปล> Fanfara Reale |
| --- | --- |
 Evviva il Re ! Evviva il Re ! Evviva il Re ! Chinate o Reggimenti le Bandiere al nostro Re La gloria e la fortuna dell'Italia con Lui è Bei Fanti di Savoia gridate evviva il Re ! Chinate o Reggimenti le Bandiere al nostro Re !:  ทรงพระเจริญ! ทรงพระเจริญ! ทรงพระเจริญ! จงน้อมคำนับและเคารพแด่ธงธงพระอิสริยยศขององค์ราชัน เพื่ออิตาลีของพระองค์จักรุ่งโรจน์และพบบุญวาสนา ขอให้เหล่าทหารแห่งซาวอยที่ยิ่งใหญ่ จงตะโกน "ทรงพระเจริญ!" จงน้อมคำนับและเคารพแด่ธงธงพระอิสริยยศขององค์ราชัน
Marcia Reale
 Viva il Re ! Viva il Re ! Viva il Re ! Le trombe liete squillano Viva il Re ! Viva il Re ! Viva il Re ! Con esso i canti echeggiano Rullano i tamburi le trombe squillano squillano Cantici di gloria eleviamo con fervor Viva l'Italia, l'Italia evviva ! Evviva il Re ! Viva L'Italia, evviva li Re ! Evviva il Re !!! Viva l'Italia ! Viva il Re ! Viva il Re ! Tutta l'Italia spera in Te, crede in Te, gloria di nostra stirpe, segnal di libertà, di libertà, di libertà, di libertà. Quando i nemici agognino i nostri campi floridi dove gli eroi pugnarono nelle trascorse età, finché duri l'amor di patria fervido, finché regni la nostra civiltà. L'Alpe d'Italia libera, dal bel parlare angelico, piede d'odiato barbaro giammai calpesterà finché duri l'amor di patria fervido, finche regni la nostra civiltà. Come falange unanime i figli della Patria si copriran di gloria gridando libertà.:  ทรงพระเจริญ! ทรงพระเจริญ! ทรงพระเจริญ! เสียงคำรามได้ดังกึกขึ้นมา ทรงพระเจริญ! ทรงพระเจริญ! ทรงพระเจริญ! เพราะเหตุนี้คือเสียงเสียงสะท้อนดังขึ้นมา เสียงกลองและเสียงแตรได้ดังอีกครั้ง เหล่าทวยเทพแห่งอิตาลีทำให้เรานั้นกล้าหาญ อิตาลีจงเจริญ! อิตาลี ไชโย! ทรงพระเจริญ! อิตาลีจงเจริญ! ทรงพระเจริญ! ทรงพระเจริญ! อิตาลีจงเจริญ! ทรงพระเจริญ! ทรงพระเจริญ! แผ่นดินอิตาลีไว้วางใจและเชื่อมันในพระองค์ เป็นเกียรติแด่ชนชาติของเราที่ประกาศอิสรภาพ เพื่ออิสรภาพ! เพื่ออิสรภาพ! เพื่ออิสรภาพ! หากศัตรูรุกรานเข้ามา สู่ทุ่งฟุ่งเฟืองของเรา ที่เหล่าวีรบุรุษได้ประจัญ มาแต่ยุคโบราณกาล ตราบใดที่ความรักชาติของเรายังคงอยู่ ตราบใดที่อารยธรรมของเรายังปกครองอยู่ เทือกเขาแอลป์ของอิตาลีจะเป็นเอกราช เฉกเช่นวาจาที่ดีงามสมควรปกครอง ต่างจากอนารยชนที่เกลียดชัง ไม่สมควรเหยียบย่ำแผ่นดินนี้ ตราบใดที่ความรักชาติของเรายังคงอยู่ ตราบใดที่อารยธรรมของเรายังปกครองอยู่ ดั่งการที่รวมตัวเป็นหนึ่งเดียวกัน เหล่าบุตรหลานแห่งปิตุภูมิ จงขับขานด้วยความสง่าศรี ออกมาว่า "อิสรภาพ!"
ดูเพิ่ม

โจวีเนซซา - เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลี, โดยร้องต่อจากเพลงมาร์ชาเรอาเลดอร์ดีนันซา ระหว่าง ค.ศ. 1924 และ ค.ศ. 1943.
อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี - เพลงชาติสาธารณรัฐอิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

Original Audio - Marcia Reale Italiana - Fanfara Reale (1861-1946)
Marcia Reale เก็บถาวร 2008-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ไฟล์เสียง MP3 เก็บถาวร 2012-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเพลงชาติอิตาลี |
| --- | --- | --- |
|  มาร์ชาเรอาเลดอร์ดีนันซา (ค.ศ. 1861–1946)  โจวีเนซซา (ค.ศ. 1943–1945)  ลาเลเจนดาเดอปลาวี (ค.ศ. 1946)  อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี (ตั้งแต่ ค.ศ. 1946)  |  มาร์ชาเรอาเลดอร์ดีนันซา (ค.ศ. 1861–1946)  โจวีเนซซา (ค.ศ. 1943–1945)  ลาเลเจนดาเดอปลาวี (ค.ศ. 1946)  อิลกันโตเดลยีอีตาเลียนี (ตั้งแต่ ค.ศ. 1946)  |  |
รูดอล์ฟ วาเลนตีโน

| รูดอล์ฟ วาเลนตีโน |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1895(1895-05-06) Rodolfo Alfonso Raffaello Piero Filiberto Guglielmi di Valentina d'Antonguolla Castellaneta, อิตาลี
เสียชีวิต: สิงหาคม 23, 1926(1926-08-23) (31 ปี) นิวยอร์กซิตี นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
คู่สมรส: Jean Acker (1919 - 1923) Natacha Rambova (1923 - 1926)
อาชีพ: Actor
ปีที่แสดง: 1914 - 1926
รูดอล์ฟ วาเลนตีโน (อิตาลี: Rudolph Valentino) (6 พฤษภาคม ค.ศ. 1895 - 23 สิงหาคม ค.ศ. 1926) เป็นนักแสดงชาวอิตาลี เซ็กซ์ซิมโบล ถือเป็นสัญลักษณ์ในวัฒนธรรมป็อปในยุคแรก ๆ เป็นที่รู้จักในชื่อ ละตินเลิฟเวอร์ หรือนักรักชาวละติน  เขาถือเป็นดาราที่โด่งดังที่สุดคนหนึ่งในคริสต์ทศวรรษ 1920 และเป็นหนึ่งในดาราเลื่องชื่อที่สำคัญในยุคภาพยนตร์เงียบ มีผลงานอย่างเรื่อง The Sheik และ The Four Horsemen of the Apocalypse เขาเสียชีวิตก่อนวัยอันควรในวัย 31 ปี เป็นเหตุให้เกิดอุปาทานหมู่กับเหล่าแฟน ๆ ผู้หญิง เป็นเหตุทำให้เขาได้รับยกย่องเป็น ไอคอน
ริเยกา

| ริเยกา |
| --- | --- |
เมือง
เมืองริเยกา
ริเยกาสถานที่ตั้งของริเยกาในโครเอเชีย
พิกัด: 45°19′N 14°25′E﻿ / ﻿45.317°N 14.417°E﻿ / 45.317; 14.417
ประเทศ: โครเอเชีย
County: Primorje-Gorski Kotar County
การปกครอง
 • Mayor: Vojko Obersnel (SDP)
พื้นที่
 • เมือง: 44 ตร.กม. (17 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 300 ตร.กม. (116 ตร.ไมล์)
ความสูง: 0–499 เมตร (0 – 1,561 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • เมือง: 128,735 คน
 • ความหนาแน่น: 2,926 คน/ตร.กม. (7,578 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 213,842 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล: 713 คน/ตร.กม. (1,844 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
Postal code: 51000
รหัสพื้นที่: 051
Patron saints: St. Vitus
เว็บไซต์: rijeka.hr
ริเยกา (โครเอเชีย: Rijeka, ออกเสียง: [rijɛ̌ːka]) หรือ ฟีอูเม (อิตาลี: Fiume) เป็นเมืองท่าทางทะเลที่สำคัญ และเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศโครเอเชีย (รองจากกรุงซาเกร็บและเมืองสปลิต) เมืองมีประชากร 128,735 คน (ค.ศ. 2011) มีอุตสาหกรรมการต่อเรือ
เมืองนี้ก่อตั้งจากการตั้งถิ่นฐานของชาวโรมัน ต่อมาอยู่ในจักรวรรดิไบแซนไทน์ ตกเป็นของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และรวมเข้ากับโครเอเชียในคริสต์ศตวรรษที่ 18 อิตาลีเข้ายึดครอง 2 ครั้ง คือ ใน ค.ศ. 1919 และ ค.ศ. 1922 ต่อมายูโกสลาเวียยกให้อิตาลีใน ค.ศ. 1924 ในสงครามโลกครั้งที่สอง เยอรมนีเข้ายึดครองระหว่าง ค.ศ. 1943-1945 และได้โอนให้แก่ยูโกสลาเวียโดยสนธิสัญญาสงบศึกอิตาลีใน ค.ศ. 1947 จนตกเป็นของโครเอเชียใน ค.ศ. 1991
ราชอาณาจักรตาโวลารา

| อาณาจักรตาโวลารา Regno di Tavolara |
| --- | --- |
1836 – 1934
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
ที่ตั้งของเกาะตาโวลารากับเกาะซาร์ดิเนีย
เมืองหลวง: ลาปุนตาเดลกาโนเน (La Punta del Canone)
ภาษาทั่วไป: ซาร์ดิเนีย และอิตาลี
การปกครอง: ประเทศจำลอง
กษัตริย์:  

• 1836-1845 : จูเซปเป
• 1929-1962 : เปาโลที่ 2
 
ประวัติศาสตร์:  

• ก่อตั้ง : 1836
• ยกให้อิตาลี : 1934
• สิ้นสุด : 1934
 
พื้นที่
1900: 5 ตารางกิโลเมตร (1.9 ตารางไมล์)
ประชากร

• 1900 : 55
• 1962 : 57
 
อาณาจักรตาโวลารา (อิตาลี: Regno di Tavolara; ซาร์ดิเนีย: Taulara) เป็นประเทศจำลองที่อ้างเอกราชช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19-20 บนเกาะตาโวลารา ซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะซาร์ดิเนีย ปกครองโดยตระกูลแบร์โตเลโอนี (Bertoleoni) ที่ครั้งหนึ่งเคยอ้างว่าเป็นอาณาจักรที่เล็กที่สุดในโลก
ประวัติ

อาณาจักรตาโวลารา เริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1836 เมื่อจูเซปเป แบร์โตเลโอนี (Giuseppe Bertoleoni) ได้ตั้งตนเป็นปฐมกษัตริย์แห่งตาโวลารา ครั้นเสด็จสวรรคตในช่วงปี ค.ศ. 1840 พระเจ้าเปาโลพระราชโอรสจึงตั้งตนเป็นกษัตริย์สืบราชสันตติวงศ์ต่อมา ในปี ค.ศ. 1861 รัฐบาลอิตาลีจ่ายเงินจำนวน 12,000 ลีร์ เพื่อสร้างประภาคารบริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะ เริ่มดำเนินงานเมื่อปี ค.ศ. 1868
หลังการสวรรคตของพระเจ้าเปาโลในปี ค.ศ. 1886 มีหนังสือพิมพ์หลายฉบับรายงานถึงพระราชประสงค์ของพระเจ้าเปาโลที่จะให้ตาโวลาราเป็นสาธารณรัฐ ซึ่งนิวยอร์กไทม์ส รายงานว่า รัฐบาล, ประธานาธิบดี และสภาจะมีวาระหกปี และมาจากการลงคะแนนของประชาชนทั้งชายหญิง มีการรายงานว่ามีการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งที่ 3 ในปี ค.ศ. 1896 กระนั้นนี่ยังมิใช่จุดสิ้นสุดของอาณาจักรตระกูลแบร์โตเลโอนี
กษัตริย์แห่งตาโวลาราลำดับที่ 3 คือพระเจ้าการ์โลที่ 1 สวรรคตในปี ค.ศ. 1928 พระเจ้าเปาโลที่ 2 พระราชโอรสจึงเป็นกษัตริย์ลำดับถัดมา ต่อมาพระองค์ได้เสด็จออกนอกประเทศ โดยให้มารีอังเกลา (Mariangela) พระปิตุจฉา สำเร็จราชการแผ่นดินแทน กระทั่งนางตายในปี ค.ศ. 1934 โดยปล่อยให้ตาโวลารารวมเข้ากับอิตาลีโดยปริยาย
ปัจจุบันผู้นำของตระกูลแบร์โตเลโอนีคือ โตนีโน แบร์โตเลโอนี (Tonino Bertoleoni) เปิดร้านอาหารชื่อ "ดาโตนีโน" (Da Tonino) และมีแอร์เนสโต เกเรมีอา ดี ตาโวลารา (Ernesto Geremia di Tavolara) เขียนประวัติศาสตร์ของเกาะเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองของประเทศจำลองเพื่อติดต่อกับภายนอก
กษัตริย์การ์โลที่ 1 และคนในตระกูลที่พระราชวังบักกิงแฮม มีคำบรรยายภาพว่า "ราชวงศ์แห่งตาโวลาราในอ่าวแตร์ราโนวา อาณาจักรที่เล็กที่สุดในโลก"
สุสานหลวงของตระกูลแบร์โตเลโอนี
รัฐสันตะปาปา

สำหรับรัฐสันตะปาปาปัจจุบัน ดูที่ นครรัฐวาติกัน
รัฐสันตะปาปา (อังกฤษ: Papal States; Pontifical States; อิตาลี: Stati Pontificii) หรือ รัฐคริสตจักร (อังกฤษ: State(s) of the Church; อิตาลี: Stato Ecclesiastico; Stato della Chiesa; Stati della Chiesa') เป็นหนึ่งในรัฐทางประวัติศาสตร์ของอิตาลีตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 จนกระทั่งอิตาลีรวมตัวกันเป็นประเทศเดียวกันในปี ค.ศ. 1861 โดยการนำของราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย (หลังจากนั้นรัฐพระสันตะปาปาก็ยังมีอยู่จนปี ค.ศ. 1870) รัฐสันตะปาปาเป็นดินแดนที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของพระสันตะปาปา ในสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดมีอาณาเขตครอบคลุมบริเวณประเทศอิตาลีสมัยใหม่ที่รวมทั้งโรมันยา, มาร์เก, อุมเบรีย และลาซีโอ อำนาจในการปกครองนี้เรียกว่า อำนาจการปกครองของพระสันตะปาปา (Temporal power) ซึ่งเป็นอำนาจในการปกครองเรื่องทางโลก โดยเชื่อว่าพระสันตะปาปานั้นถือดาบ 2 เล่ม ด้วยกัน ดาบทางจิตวิญญาณ คือพระอำนาจขององค์สันตะปาปาในฐานะที่เป็นประมุขศาสนาในการปกครองศาสนจักรในฐานะตัวแทนของพระเยซู และดาบทางโลก คืออำนาจในการปกครองการเมืองซึ่งมาจากในฐานะที่พระสันตะปาปาเป็นประมุขและเจ้าปกครองดินแดน ซึ่งดาบเล่มนี้มีหน้าที่บริหารรัฐและปกป้องศูนย์กลางของคริสตจักรจากการครอบงำของอำนาจทางโลก ความเชื่อ ดาบ 2 เล่ม ทำให้ตำแหน่งพระสันตะปาปามีฐานะเป็นทั้งสังฆราชและกษัตริย์ไปในตัว
“Papal States” มักจะเป็นคำที่นิยมมากกว่า  ส่วน “Papal State” มักจะใช้กับนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นอาณาบริเวณภายในตัวกรุงโรม นครรัฐวาติกันก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1929 เพื่อให้เป็นสันตะสำนักที่เป็นรัฐอิสระ (Holy See) ของพระสันตะปาปา
ดูเพิ่ม

นครรัฐวาติกัน
ราชอาณาจักรซิซิลี

ราชอาณาจักรซิซิลี (อิตาลี: Regnu di Sicilia; อังกฤษ: Kingdom of Sicily) เป็นราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลีและบนเกาะซิซิลี ระหว่างปี ค.ศ. 1130 ถึงปี ค.ศ. 1816 โดยมีพระเจ้าโรเจอร์ที่ 2 แห่งซิซิลีเป็นกษัตริย์องค์แรก และสมเด็จพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสองแห่งราชวงศ์ซิซิลีทั้งสองเป็นกษัตริย์องค์สุดท้าย ราชอาณาจักรซิซิลีมิได้อยู่แต่บนเกาะซิซิลี แต่รวมทั้งเนื้อที่ของบริเวณเมซโซจอร์โนทั้งหมดทางใต้ของคาบสมุทรอิตาลี และจนกระทั่งปี ค.ศ. 1530 รวมมอลตาและโกโซ บางครั้งเป็นที่รู้จักกันในนาม “regnum Apuliae et Siciliae” จนกระทั่งปี ค.ศ. 1282 เมื่อส่วนที่อยู่บนแผ่นดินใหญ่แยกตัวไปเป็นราชอาณาจักรเนเปิลส์ หลังจากปี ค.ศ. 1302 ซิซิลีบางครั้งเรียกตัวเองว่า “ราชอาณาจักรตรีนาเกรีย” ประมุขมักจะมาจากประมุขของราชอาณาจักรอื่น เช่น จากพระเจ้าแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรอารากอนในประเทศสเปนปัจจุบัน จากพระเจ้าแผ่นดินราชอาณาจักรสเปน หรือจากจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในปี ค.ศ. 1816 ราชอาณาจักรซิซิลีรวมตัวกับราชอาณาจักรเนเปิลส์กลายเป็นอาณาจักรใหม่ที่เรียกว่าราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง
ดูเพิ่ม

ราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง
รีมีนี

| รีมีนี |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Rimini
ซ้ายบน: View of Adriatic Sea and backyard in Rimini; ขวาบน: View of Rimini Beach in Lungomare area; ซ้ายล่าง: Malatesta Temple; กลางล่าง: Arch of Augustus; ขวาล่าง (บน): Rimini theatre and Pope Paul V in Cavour Square; ขวาล่าง (ล่าง): Tiberius Bridge, main monuments: Tiberius Bridge and Arch of Augustus
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของรีมีนี 
รีมีนีที่ตั้งของรีมีนีในอิตาลี
พิกัด: 44°03′00″N 12°34′00″E﻿ / ﻿44.05000°N 12.56667°E﻿ / 44.05000; 12.56667
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: เอมีเลีย-โรมัญญา
จังหวัด: รีมีนี
Frazioni: Bellariva, Corpolò, Marebello, Miramare di Rimini, Rivabella, Rivazzurra, San Fortunato, San Giuliano a Mare, San Vito, Santa Aquilina, Santa Giustina, Torre Pedrera, Viserba, Viserbella
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Andrea Gnassi (พรรคประชาธิปไตย)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 134 ตร.กม. (52 ตร.ไมล์)
ความสูง: 6 เมตร (20 ฟุต)
ประชากร (31 ธันวาคม 2018)
 • ทั้งหมด: 150,590 คน
 • ความหนาแน่น: 1,100 คน/ตร.กม. (2,900 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Riminesi
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 47921, 47922, 47923, 47924
รหัสเขตโทรศัพท์: 0541
นักบุญองค์อุปถัมภ์: Gaudentius of Rimini
วันสมโภชนักบุญ: 14 ตุลาคม
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
รีมีนี (อิตาลี: Rimini, ออกเสียง: [ˈriːmini] ( ฟังเสียง); รูมาโญล: Rémin; ละติน: Ariminum) เป็นนครในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาทางตอนเหนือของอิตาลี และเป็นเมืองหลักของจังหวัดรีมีนี เป็นเมืองที่ขยายออกไปถึงทะเลเอเดรียติกบนชายฝั่งระหว่างแม่น้ำมาเรกกีอา (ชื่อโบราณ Ariminus) และแม่น้ำเอาซา (ชื่อโบราณ Aprusa) เป็นหนึ่งในเมืองพักตากอากาศชายที่มีชื่อเสียงที่สุดในยุโรป อันเนื่องจากมีชายหาดทรายความยาว 15 กม. (9 ไมล์) โรงแรมกว่า 1,000 แห่ง และบาร์ ร้านอาหาร ดิสโกเทค นับพัน โรงอาบน้ำแห่งแรกเปิดในปี ค.ศ. 1843 เมืองศิลปะอันประกอบด้วยอนุสรณ์โรมันและเรอเนสซองส์แห่งนี้ ยังเป็นสถานที่เกิดของผู้กำกับภาพยนตร์ เฟเดรีโก เฟลลีนี
เมืองก่อตั้งโดยชาวโรมันเมื่อ 268 ก่อนคริสต์ศักราช ในยุคโรมันเมืองรีมีนีเป็นตัวเชื่อมสำคัญระหว่างคาบสมุทรทางเหนือและใต้ จักรพรรดิโรมันได้สร้างประตูแห่งออกุสตุสและสะพานทิเบเรียสเพื่อกำหนดจุดเริ่มต้นและสิ้นสุดของเดคูมานุสแห่งรีมีนี (Decumanus of Rimini) ในยุคเรอเนสซองส์ เมืองได้รับผลประโยชน์จากตระกูลมาลาเตสตาที่มีศิลปินอย่างเลโอนาร์โด ดา วินชีผลิตผลงาน อาทิ เตมปีโอมาลาเตสตีอาโน
เขตเมืองของรีมีนีมีประชากร 149,403 คน ส่วนประชากรในจังหวัดรีมีนีมีประชากรราว 325,000 คน ทำให้รีมีนีเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 28 ของอิตาลี
ยุทธการที่ซานโรมาโน (อุชเชลโล)

| ยุทธการที่ซานโรมาโน |
| --- | --- |

ศิลปิน: ปาโอโล อุชเชลโล 
ปี: ค.ศ. 1432
ประเภท: จิตรกรรมสีฝุ่นบนไม้
สถานที่: หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน หอศิลป์อุฟฟีซี, ฟลอเรนซ์ พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์, ปารีส
ยุทธการที่ซานโรมาโน (อิตาลี: Battaglia di San Romano) เป็นจิตรกรรมสีฝุ่นบนไม้สามภาพที่เขียนโดยปาโอโล อุชเชลโล จิตรกรสมัยเรอแนซ็องส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติในลอนดอน, หอศิลป์อุฟฟีซีในฟลอเรนซ์ และพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ในปารีส
ปาโอโล อุชเชลโลเขียนภาพ "ยุทธการที่ซานโรมาโน" ในปี ค.ศ. 1432 เป็นภาพที่บรรยายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในยุทธการที่ซานโรมาโน ในปี ค.ศ. 1432 เป็นภาพสามภาพแต่ละภาพยาวกว่าสามเมตร ที่ได้รับการจ้างให้เขียนโดยตระกูลบาร์โตลีนี ซาลิมเบนี เป็นภาพสำคัญที่แสดงลักษณะการวิวัฒนาการการเขียนภาพแบบทัศนมิติของยุคจิตรกรรมยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีตอนต้น และเป็นงานเขียนที่ใหญ่มากสำหรับงานจ้างของฆราวาส
ยุทธการที่ซานโรมาโนเป็นยุทธการในสงครามลอมบาร์ด ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1432 ที่ซานโรมาโนในอิตาลี เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของสาธารณรัฐฟลอเรนซ์ที่นำโดยนิกโกลอ ดา โตเลนตีโน และมีเกเลตโต อัตเตนโดโล และสาธารณรัฐเซียนาที่นำโดยฟรันเชสโก ปิชชีนีโน
ภาพเขียนเป็นที่ชื่นชมกันมากในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในที่สุดก็ตกไปเป็นของตระกูลเมดีชีเป็นเวลาสามร้อยปี ในปัจจุบันอยู่ในงานสะสมของสามพิพิธภัณฑ์ดังกล่าวข้างต้น
หัวเรื่อง

ภาพสามภาพจากซ้ายไปขวา:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| "นิกโกลอ ดา โตเลนตีโน ในยุทธการที่ซานโรมาโน" อาจจะราว ค.ศ. 1438-ค.ศ. 1440 หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน | "นิกโกลอ ดา โตเลนตีโน พิชิต แบร์นาร์ดีโนเดลลาชาร์ดา" ราว ค.ศ. 1435-ค.ศ. 1455 หอศิลป์อุฟฟีซี, ฟลอเรนซ์ | "การย้อนโจมตีของ มีเกเลตโต อัตเตนโดโล" ราว ค.ศ. 1455 พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์, ปารีส |
แผงของหอศิลป์อุฟฟีซีอาจจะออกแบบให้เป็นแผงกลางของบานพับภาพสามและเป็นแผงเดียวที่ลงชื่อโดยอุชเชลโล ลำดับของภาพเป็นที่เห็นพ้องกันว่าเรียงตามลำดับ: แผงลอนดอน, แผงฟลอเรนซ์ และ แผงปารีส แต่ก็มีผู้เสนอลำดับแตกต่างจากที่ว่า หรืออาจจะเป็นสามเวลา: เช้า (ลอนดอน) กลางวัน (ฟลอเรนซ์) และพลบค่ำ (ปารีส) ยุทธการที่ซานโรมาโนใช้เวลาแปดชั่วโมงจึงเสร็จ
ในแผงลอนดอน นิกโกลอ ดา โตเลนตีโน สวมหมวกแดงเป็นลายทองขนาดใหญ่ขี่ม้าขาวนำกองทหารม้าฟลอเรนซ์ ด้าหน้าของภาพมีหอกหักและร่างของทหารที่เสียงชีวิตวางในท่าที่จงใจเพื่อแสดงความเป็นทัศนมิติ ภาพสามภาพออกแบบให้แขวนสูงบนผนังสามด้านของห้อง และการวางภาพให้มีทัศนมิติก็คำนึงถึงความสูงของภาพด้วย ซึ่งเมื่อมองในระดับต่ำกว่าที่ตั้งใจไว้หรือจากภาพถ่ายก็จะทำให้เห็นสิ่งต่างๆ ที่ผิดปกติในภาพ
บริเวณหลายบริเวณในภาพใช้ทองคำเปลวและเงินในการตกแต่ง ทองใช้ในการตกแต่งบังเหียนซึ่งยังคงดูใหม่ ส่วนเงินใช้ตกแต่งเสื้อเกราะซึ่งทำปฏิกิริยากับออกซิเจนที่ทำให้กลายเป็นสีเทาหรือดำ ภาพทุกภาพได้รับความเสียหายจากกาลเวลาและการซ่อมแซมสมัยต้น และบางส่วนก็หายไป
ดูเพิ่ม

ปาโอโล อุชเชลโล
ยุทธการที่ซานโรมาโน
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
มหาวิหารนักบุญแอนโทนีแห่งปาดัว

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ คริสต์ศาสนสถาน
| บาซิลิกาซานอันโตนิโอแห่งปาดัว |
| --- | --- |
Basilica of Saint Anthony of Padua
บาซิลิกาซานอันโตนิโอแห่งปาดัว

45°24′5″N 11°52′48″E﻿ / ﻿45.40139°N 11.88000°E﻿ / 45.40139; 11.88000
ที่ตั้ง: ปาดัวในประเทศอิตาลี
ประเทศ:  ประเทศอิตาลี
นิกาย: โรมันคาทอลิก
เว็บไซต์: บาซิลิกาซานอันโตนิโอแห่งปาดัว
สถานะ: บาซิลิกา
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: โรมาเนสก์ กอธิค บาโรก ฟื้นฟูศิลปวิทยา
ปีสร้าง: ค.ศ. 1235 – ค.ศ. 1301
บาซิลิกาซานอันโตนิโอแห่งปาดัว (อังกฤษ: Basilica of Saint Anthony of Padua, อิตาลี: Basilica di Sant'Antonio da Padova) เป็นคริสต์ศาสนสถาน นิกายโรมันคาทอลิกที่มีฐานะเป็นบาซิลิกา ที่ตั้งอยู่ที่เมืองปาดัวในประเทศอิตาลี สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบฟื้นฟูศิลปวิทยา แม้ว่าจะเป็นคริสต์ศาสนสถานที่มีผู้มาเยี่ยมชมและแสวงบุญมากที่สุดแต่มิได้เป็นมหาวิหาร มหาวิหารของปาดัวเป็นอีกสิ่งก่อสร้างหนึ่ง บาซิลิกาซานอันโตนิโอรู้จักกันในท้องถิ่นว่า “il Santo”
ประวัติ

การก่อสร้างบาซิลิกาอาจจะเริ่มขึ้นราว ค.ศ. 1235 สิบเก้าปีหลังจากการเสียชีวิตของนักบุญแอนโทนีแห่งปาดัวและสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1301 แม้จะยังมีการต่อเติมโครงสร้างอีกหลังจากนั้น (รวมทั้งการซ่อมแซมบริเวณจรมุข (ambulatory) ที่พังลงมา และการสร้างฉากกางเขนใหม่) ที่ทำระหว่างปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 ตามความประสงค์ของนักบุญแอนโทนีร่างของท่านได้รับการฝังไว้ในวัดเล็กๆ ชื่อวัดซานตามาเรียมาเตอร์โดมินิ ที่อาจจะสร้างมาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ใกล้กับคอนแวนต์ที่ท่านก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1229 วัดนี้รวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของบาซิลิกาปัจจุบันเป็น “ชาเปลมาดอนนาโมรา” หรือ “ชาเปลพระแม่มารีดำ” (Cappella della Madonna Mora)
สถาปัตยกรรม

ซานอันโตนิโอเป็นสิ่งก่อสร้างที่ไม่บ่งลักษณะสถาปัตยกรรมของตระกูลใดตระกูลหนึ่งโดยเฉพาะ แต่เป็นสิ่งก่อสร้างที่วิวัฒนาการที่มาจากลักษณะสถาปัตยกรรมของหลายตระกูลที่เกิดขึ้นในช่วงหลายศตวรรษที่สร้างที่จะเห็นได้จากรายละเอียดของลักษณะภายนอก
บาซิลิกาใหม่เริ่มจากสิ่งก่อสร้างที่มีช่องทางเดินกลางเพียงทางเดินเดียวเช่นเดียวกับมหาวิหารเซนต์ฟรานซิสแห่งอาซิซิโดยมีบริเวณพิธีโค้งทางมุขตะวันออก แขนกางเขนกว้าง และหลังคาสี่เหลี่ยมสองหลังคาเหนือช่องทางเดินกลางที่ตอนบนเป็นโดมเช่นเดียวกับโดมที่วัดซานมาร์โคในเวนิส ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ก็มีการต่อเติมช่องทางเดินข้างกระหนาบช่องทางเดินกลางเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมกอธิคที่แบ่งเป็นสองช่วงที่เป็นเพดานโค้งและเพดานแบบโค้งสี่ (quadripartite)
ทางมุขตะวันออกก็ได้รับการต่อเติมเป็นแบบกอธิคแต่เป็นเพดานโค้งสันโดยมีชาเปลเก้าชาเปลกระจายออกไปตามแบบฝรั่งเศส ต่อมาก็มีการสร้าง ชาเปลเรลิควิโอเดลเทโซโร (Cappella delle Reliquie o del Tesoro) หรือชาเปลเก็บของมีค่า (Treasury chapel) ในปี ค.ศ. 1691 แบบบาโรกโดยฟิลิปโป พาโรดิ (Filippo Parodi) ลูกศิษย์ของจานโลเรนโซ แบร์นินี
ด้านหน้าตอนกลางเป็นอิฐแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ที่ยื่นออกมาเมื่อมีการสร้างช่องทางเดินข้างซึ่งทำให้มีลักษณะเป็นโค้งเว้าเข้าไปสี่โค้งตรงทางเข้าแบบกอธิค เหนือทางเข้าเป็นระเบียงที่แล่นตามแนวขวางตลอดด้านหน้าของสิ่งก่อสร้าง
โดมสองโดมสร้างแบบเดียวกับโดมสูงของบาซิลิกาซานมาร์โคในเวนิสทำให้มีลักษณะที่ดูเหมือนสถาปัตยกรรมไบแซนไทน์ แต่หอระฆังเล็กๆ รอบโดมมีลักษณะคล้ายหอมินเนอเร็ตของสุเหร่าของสถาปัตยกรรมอิสลาม ด้านนอกหลังคาเป็นแบบจั่วแบบเกือบราบตกแต่งด้วยซุ้มโค้งบอดที่ทำด้วยอิฐ จั่วเมื่อรวมกับโดม ค้ำยันกว้าง และหอเล็กๆ สร้างลักษณะที่เป็นประติมากรรมที่ดูเทอะทะหนักที่ดูดีจากทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือ ด้านหน้าของวัดมีอนุสาวรีย์บนหลังม้าของทหารรับจ้างอิตาลี “กัตตาเมลาตา” โดยโดนาเทลโล
งานศิลปะ

ภายในบาซิลิการมีสิ่งที่มีคุณค่าทางศิลปะหลายอย่างที่รวมทั้งอนุสรณ์ผู้ตายหลายอนุสรณ์ ชาเปลซานทิสสิโมซาคราเมนโต (Cappella del Santissimo Sacramento) ทางด้านช่องทางเดินข้างด้านขวาเป็นที่บรรจุศพของทหารรับจ้างอิตาลีคนสำคัญชื่ออีราสโมแห่งนาร์นิ หรือที่เรียกกันว่า “กัตตาเมลาตา” และลูกชายจานอันโตนิโอ ชาเปลนี้ตกแต่งด้วยแถบต่างสีและรายละเอียดแบบกอธิคตกแต่งมาเป็นระยะๆ ระยะสุดท้ายเป็นการตกแต่งด้วยงานโมเสกที่มีลำแสงทองส่องลงมายังท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้ม งานที่มีลักษณะเป็นนาฏกรรมนี้สร้างโดยโลโดวิโค โพเกลียกิ ระหว่าง ค.ศ. 1927 ถึง ค.ศ. 1936.
วัตถุมงคลของนักบุญแอนโทนีแห่งปาดัวตั้งอยู่ภายในชาเปลเรลิควิโอเดลเทโซโรที่ตกแต่งแบบบาโรกอย่างวิจิตรที่เริ่มในปี ค.ศ. 1691) ร่างของนักบุญที่เดิมตั้งอยู่ภายใน “ชาเปลพระแม่มารีดำ” ก็มาตั้งอยู่ในชาเปลต่างหากตั้งแต่ปี ค.ศ. 1350 การตกแต่งในชาเปลนี้เชื่อว่าทำโดยทุลลิโอ ลอมบาร์โด (Tullio Lombardo) ผู้ตกแต่งภาพนูนหลายชิ้นในวัด ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 ก็มีการติดตั้งประติมากรรมโดยทิเชียโน อัสเพตติ (Tiziano Aspetti)
บาซิลิกามีศิลปะของพระแม่มารีหลายชิ้นที่รวมทั้ง “พระแม่มารีดำ” ที่เป็นประติมากรรมของพระแม่มารีและพระบุตรที่สร้างโดยประติมากรชาวฝรั่งเศส Rainaldino di Puy-l'Evéque ตั้งแต่ ค.ศ. 1396 ที่เรียกว่าพระแม่มารีดำเพราะมีพระเกศาสีดำและพระฉวีคล้ำ (olive skin)
“พระแม่พิลาสโตร” (Madonna del Pilastro) เป็นจิตรกรรมฝาผนังจากคริสต์ศตวรรษที่ 14 โดยสเตฟานโน ดา เฟอร์ราราที่อยู่บนเสาทางด้านซ้าย
ประติมากรรมชิ้นอื่นก็ได้แก่เชิงเทียนอีสเตอร์ในมุขตะวันออกที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1515 โดย อันเดรีย บริโอสโค (Andrea Briosco) ซึ่งถือว่าเป็นงานชิ้นเอก แต่สิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดและเด่นที่สุดคือแท่นบูชาเอกที่มีประติมากรรมสัมริดของ “พระแม่มารีและพระบุตร” และนักบุญอีกหกองค์โดยโดนาเทลโล ผู้สร้างประติมากรรมภาพนูนเกี่ยวกับฉากชีวิตของนักบุญแอนโทนีอีกสี่ภาพด้วย
ทางด้านขวาของช่องทางเดินกลางเป็นอนุสรณ์ของนักบุญในชาเปลเซนต์เจมส์ที่โบนิฟาชิโอ ลูพิจ้างให้ทำในคริสต์ศตวรรษ 1370 เป็นแบบกอธิค ผนังของชาเปลเป็นจิตรกรรมฝาผนังเกี่ยวกับชีวิตของนักบุญเจมส์ ลูกของเซเบดีและพระเยซูตรึงการเขนโดยอัลติเชียโร ดา เซวิโอซึ่งถือว่าเป็นจิตรกรรมชิ้นสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 14
ดูเพิ่ม

คริสต์ศาสนสถาน
สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
แผนผังมหาวิหาร (ผังแสดงส่วนประกอบต่างๆ ของวัด)
มหาวิหาร
สถาปัตยกรรมกอธิค
สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
สถาปัตยกรรมบาโรก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บาซิลิกาซานอันโตนิโอแห่งปาดัว
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
ระเบียงภาพ

อีกมุมหนึ่งของบาซิลิกา
ซุ้มนักบุญออกแบบ
ทุลลิโอ ลอมบาร์โด
ชาเปล
"Miracle of the stingy man's heart by Donatello" โดนาเทลโล
"Miracle of the talking newborn baby"
โดนาเทลโล
จิตรกรรมฝาผนังโดยอัลติเคียโร ดา เซวิโอ (Altichiero da Zevio) ในชาเปลเซนต์เจมส์
ลัมแบร์โต ดีนี

| ลัมแบร์โต ดีนี |
| --- | --- |


นายกรัฐมนตรีอิตาลีคนที่ 51
ดำรงตำแหน่ง 17 มกราคม ค.ศ. 1995 – 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1996
ประธานาธิบดี: ออสการ์ ลุยจี สกัลฟาโร
ก่อนหน้า: ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี
ถัดไป: โรมาโน โปรดี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1931-03-01) 1 มีนาคม ค.ศ. 1931 (93 ปี) ฟลอเรนซ์ แคว้นตอสคานา ราชอาณาจักรอิตาลี
พรรคการเมือง: Italian Renewal (1996–2002) The Daisy (2002–2007) Liberal Democrats (2007–2009) The People of Freedom (2009–2013)
คู่สมรส: Donatella Pasquali Zingone
ที่อยู่อาศัย: กรุงโรม แคว้นลัตซีโย อิตาลี
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยฟลอเรนซ์ มหาวิทยาลัยมินนิโซตา มหาวิทยาลัยมิชิแกน
ลายมือชื่อ: 

ลัมแบร์โต ดีนี (อิตาลี: Lamberto Dini)เป็นนักการเมืองและนักเศรษฐศาสตร์ชาวอิตาลี เขาเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 51 ของอิตาลีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1995 ถึง ค.ศ. 1996