stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปฏิทินปักขคณนา
การเดินหมุดในกระดานปักขคณนา > วิธีคำนวณแบบเจ้าคุณลอย

พระราชภัทราจารย์ (ลอย สิริคุตโต) แห่งวัดโสมนัสวิหาร (พ.ศ. 2514) จึงเสนอวิธีคำนวณ ดังต่อไปนี้
หาวันจูเลียน UT12 ของวันที่ต้องการหาก่อน (วันจูเลียน UT12 = วันจูเลียน UT0 + 0.5)
ตั้งวันจูเลียน UT12 ลบด้วย 2355147 ผลที่ได้เป็นวันปักข์
นำวันปักข์หารด้วย 16168 ผลที่ได้ให้บวก 1 เป็นตำแหน่งสัมพยุหะ ส่วนเศษหมายไว้ก่อน
นำเศษจากข้อ 3 หารด้วย 1447 ผลที่ได้ให้บวก 1 เป็นตำแหน่งพยุหะ ส่วนเศษให้นำไปใช้ต่อในขั้นต่อไป
นำเศษจากข้อ 4 หารด้วย 251 ผลที่ได้ให้บวก 1 เป็นตำแหน่งสมุหะ ส่วนเศษให้นำไปใช้ต่อในขั้นต่อไป
นำเศษจากข้อ 5 หารด้วย 59 ผลที่ได้ให้บวก 1 เป็นตำแหน่งวรรค ส่วนเศษให้นำไปใช้ต่อในขั้นต่อไป
นำเศษจากข้อ 6 หารด้วย 15 ผลที่ได้ให้บวก 1 เป็นตำแหน่งปักษ์ ส่วนเศษให้นำไปใช้ต่อในขั้นต่อไป
เศษที่ได้จากขั้นที่ 7 คือตำแหน่งวัน
เมื่อคำนวณได้แล้ว ก็ให้วางหมุดตามตำแหน่งที่คำนวณได้จากบนลงล่าง โดยพิจารณาตำแหน่ง ว่าตำหน่งของหมุดในแถวบนจะมีผลต่อตำแหน่งของหมุดในแถวย่อยที่อยู่ถัดลงไป เช่น ถ้าวรรคตรงกับ ม ก็แสดงว่าปักษ์จะตรงกับมหาปักษ์ เป็นต้น
เลขปักข์ของวันใด ๆ และการหาข้างขึ้นหรือข้างแรม จากหลักเลขคณิตได้ดังนี้
เลขปักข์  = (วันปักข์ - ตำแหน่งวัน) ÷  14.7652967570875 + 1 โดยปรับเศษขึ้นลง ให้ได้จำนวนเต็ม
หากเลขปักข์เป็นเลขคี่ เช่น ปักข์ที่ 1 ของกระดาน เป็นข้างแรม
หากเลขปักข์เป็นเลขคู่ เช่น ปักข์ที่ 2 ของกระดาน เป็นข้างขึ้น
การเดินหมุดในกระดานปักขคณนา > ตัวอย่างการคำนวณ

วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2551 คำนวณวันจูเลียน UT12 เป็น 2454467
คิดวันปักข์ได้เป็น 2454467 - 2355147 = 99320
คำนวณและวางหมุดลงบนกระดานจากบนลงล่าง พร้อมพิจารณาอักษรในแต่ละช่องและตำแหน่งของหมุดในแถวหลั่นลงไป
หาตำแหน่งสัมพยุหะจาก 99320 ÷ 16168 = 6 เศษ 2312 บวกผลที่ได้ด้วย 1 ได้ตำแหน่งสัมพยุหะ 7 มีอักษร ม อยู่
หาตำแหน่งพยุหะจาก 2312 ÷ 1447 = 1 เศษ 865 บวกผลที่ได้ด้วย 1 ได้ตำแหน่งพยุหะ 2 มีอักษร จ อยู่
หาตำแหน่งสมุหะจาก 865 ÷ 251 = 3 เศษ 112 บวกผลที่ได้ด้วย 1 ได้ตำแหน่งสมุหะ 4 มีอักษร ม อยู่
หาตำแหน่งวรรคจาก 112 ÷ 59 = 1 เศษ 53 บวกผลที่ได้ด้วย 1 ได้ตำแหน่งวรรค 2 มีอักษร จ อยู่
หาตำแหน่งปักษ์จาก 53 ÷ 15 = 3 เศษ 8 บวกผลที่ได้ด้วย 1 ได้ตำแหน่งปักษ์ 4 มีอักษร จ อยู่ จึงเป็นปักษ์ขาด
เศษเหลือคือ 8 (วันที่ 8)
อาจเขียนโดยย่อว่า 7-2-4-2-4:8 หรือ 1:7-2-4-2-4:8 เมื่อหมายถึงกระดานที่ 1 
หาข้างขึ้นข้างแรมดังนี้
(99320-8)÷14.7652967570875 +1 = 6727.04 ปัดเศษลง ได้ 6727 เป็นเลขคี่ จึงเป็นข้างแรม
ได้ตำแหน่ง วันที่ 8 เป็นข้างแรม คือ แรม 8 ค่ำ นั่นเอง
วันสุดท้ายของปักข์ (ปักข์เต็มตรงกับ 15 หรือปักข์ขาดตรงกับ 14) จะตรงวันจันเพ็ญหรือจันทร์ดับ วันปักข์ที่ 7 ตรงกับวันจันทร์ครึ่งดวง
วันข้างต้นทั้ง 4 วัน เป็นวันออกอุโบสถของพระสงฆ์ในธรรมยุตินิกาย
จักรพรรดิอิจิโจ

จักรพรรดิอิจิโจ (ญี่ปุ่น: 一条天皇; โรมาจิ: Ichijō-tennō; 15 กรกฎาคม ค.ศ. 980 – 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1011) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 66 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามประเพณี
รัชสมัยของจักรพรรดิอิจิโจทอดเวลาจาก ค.ศ. 986 ถึง 1011
พระราชประวัติ

ก่อนเสด็จขึ้นสู่ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระนามเดิมของพระองค์ (อิมินะ) คือ ยาซูฮิโตะ (懐仁)
เจ้าชายคาเนฮิโตะเป็นพระราชโอรสองค์แรกในจักรพรรดิเอ็นยูกับฟูจิวาระ โนะ เซ็นชิ ธิดาในฟูจิวาระ โนะ คาเนอิเอะ เนื่องจากไม่มีบันทึกพี่น้อง จึงตาดการณ์ว่าพระองค์เป็นพระราชโอรสองค์เดียว
จักรพรรดิอิจิโจมีจักรพรรดินีหรือนางสนม 5 พระองค์และพระราชโอรสธิดา 5 พระองค์
เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิอิจิโจ

รัชสมัยของพระองค์ใกล้เคียงกับจุดสูงสุดของวัฒนธรรมยุคเฮอังและจุดสูงสุดของอำนาจของตระกูลฟูจิวาระ พระองค์ได้ขึ้นครองราชบัลลังก์ในช่วงเวลาแห่งความไม่มั่นคงทางการเมืองซึ่งเริ่มต้นขึ้นภายในตระกูลฟูจิวาระ หลังจากที่พวกเขากำจัดตระกูลมินาโมโตะซึ่งเป็นคู่แข่งทางการเมืองได้สำเร็จ เจ้าชายคาเนฮิโตะได้รับสถาปนาเป็นรัชทายาทภายใต้ จักรพรรดิคาซัง ในปี ค.ศ. 984 สองปีต่อมา หลังจากที่จักรพรรดิคาซังสละราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 986 เจ้าชายคาเนฮิโตะก็ขึ้นครองราชบัลลังก์เมื่อพระชนมายุเพียง 6 พรรษา ยุวจักรพรรดิอิจิโจอยู่ภายใต้อิทธิพลของ ฟูจิวาระ โนะ มิชินางะ พระมาตุลา (น้า) ของพระองค์ตั้งแต่เริ่มรัชสมัยของพระองค์ มิชินางะก้าวขึ้นสู่อำนาจทางการเมืองอย่างแท้จริงในปี ค.ศ. 995 หลังจากการตายของพี่ชายของเขาและการเนรเทศคู่แข่งทางการเมืองและหลานชายของเขา โคเรชิกะ
เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นระหว่างศักราช คันนา หลังจากที่จักรพรรดิคาซังสละราชบัลลังก์ ได้รับการสืบทอดโดยพระราชภาติยะของพระอนุชาของพระราชบิดาของพระองค์
1 สิงหาคม ค.ศ. 986 (คันนาที่ 2 วันที่ 23 เดือนที่ 6): จักรพรรดิอิจิโจได้ขึ้นครองสิริราชสมบัติ
พระราชโอรสของจักรพรรดิเรเซ ซึ่งมีพระชนมายุมากกว่าจักรพรรดิอิจิโจ ได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าชายรัชทายาท คาเนอิเอะกลายเป็น เซ็ชโช หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และปกครองอย่างมีประสิทธิภาพ หลังจากคาเนอิเอะถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 990 บุตรชายคนโตของเขาและลุงของจักรพรรดิอิจิโจ ฟูจิวาระ โนะ มิชิตากะ ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
1 มีนาคม ค.ศ. 991: อดีตจักรพรรดิเอ็งยู สวรรคตเมื่อพระชนมายุ 33 พรรษา
ค.ศ. 1008: อดีตจักรพรรดิคาซัง สวรรคตเมื่อพระชนมายุ 41 พรรษา
16 กรกฎาคม ค.ศ. 1011: ในปีที่ 25 ของรัชสมัยจักรพรรดิอิจิโจ (一条天皇二十五年) จักรพรรดิได้สละราชบัลลังก์ และรับสืบทอดราชบัลลังก์โดยพระญาติของพระองค์ หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดิซันโจก็ขึ้นครองสิริราชสมบัติ
พระราชวงศ์

จักรพรรดินี (โคโง ): ฟูจิวาระ โนะ เทชิ/ซาดาโกะ (藤原定子) ธิดาคนแรกของฟูจิวาระ โนะ มิจิตากะ
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงชูชิ/นางาโกะ (脩子内親王; 997–1049)
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายอัตสึยาซุ (敦康親王; 999–1019)
พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงบิชิ (媄子内親王; 1001–1008)
จักรพรรดินี (ชูงู ): ฟูจิวาระ โนะ โชชิ/อากิโกะ (藤原彰子) ภายหลังเป็น โจโต-มน-อิง (上東門院) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ มิจินางะ
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายอัตสึฮิระ (敦成親王) ภายหลังเป็นจักรพรรดิโกะ-อิจิโจ
พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายอัตสึนางะ (敦良親王) ภายหลังเป็นจักรพรรดิโกะ-ซูซากุ
พระมเหสี (เนียวโงะ): ฟูจิวาระ โนะ กิชิ (藤原義子; 974–1053) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ คินซูเอะ
พระมเหสี (เนียวโงะ): ฟูจิวาระ โนะ เก็นชิ (藤原元子; เกิด ค.ศ. 979) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ อากิมิตสึ ภายหลังสมรสกับมินาโมโตะ โนะ โยริซาดะ
พระมเหสี (เนียวโงะ): ฟูจิวาระ โนะ ซนชิ (藤原尊子; 984–1022) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ มิจิกาเนะ ภายหลังสมรสกับฟูจิวาระ โนะ มิจิโตใน ค.ศ. 1015
พระมเหสี (มิกูชิเงะ-โดโนะ-โนะ-เบ็ตโต): ธิดาคนที่ 4 ของฟูจิวาระ โนะ มิจิตากะ (985–1002)
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Moscher, Gouverneur. (1978). Kyoto: A Contemplative Guide. ISBN 9780804812948; OCLC 4589403
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
จักรพรรดิอูดะ

จักรพรรดิญี่ปุ่น (ค.ศ. 866–931)
จักรพรรดิอูดะ (ญี่ปุ่น: 宇多天皇; โรมาจิ: Uda-tennō; 10 มิถุนายน ค.ศ. 866 – 3 กันยายน ค.ศ. 931) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 59 ตามที่ได้จัดเรียงไว้ในลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม
รัชสมัยของอูดะอยู่ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 887 ถึง 897
เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม > พระนามและสิ่งสืบทอด

ก่อนจะขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ อูดะมีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) เป็น ซาดามิ (ญี่ปุ่น: 定省; โรมาจิ: Sadami) หรือ โชจิอิง-เทอิ
จักรพรรดิอูดะเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ในจักรพรรดิโคโก พระราชมารดาของพระองค์คือสมเด็จพระจักรพรรดินีพันปีหลวงฮันชิ พระธิดาในเจ้าชายนากาโนะ (ผู้เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิคัมมุ) อูดะมีพระมเหสีรวม 5 พระองค์และพระราชโอรสธิดารวม 20 พระองค์ พระราชโอรสองค์สำคัญมีดังนี้:
เจ้าชายอัตสึฮิโตะ (884–930)
เจ้าชายอัตสึซาเนะ (ญี่ปุ่น: 敦実親王; 893–967)
เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม > เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิอูดะ

17 กันยายน ค.ศ. 887 (26  เดือน 8  ปี  นินนะ ที่ 3) : ปีที่ 3 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโคโกองค์จักรพรรดิสวรรคตที่ พระราชวังหลวงเฮอัง เมื่อพระชนมายุได้ 57 พรรษาเจ้าชายซะดะมิพระราชโอรสองค์ที่ 3 ที่รัชทายาทพระชนมายุ 20 พรรษาขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิอูดะ จากนั้นไม่นานจักรพรรดิอูดะจึงประกอบพระราชพิธีราชาภิเษก
5 ธันวาคม ค.ศ. 887 (17 เดือน 11 ปี นินนะ ที่ 3) : จักรพรรดิอูดะประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกที่ พระราชวังหลวงเฮอัง
9 ธันวาคม ค.ศ. 887 (21 เดือน 11 ปี นินนะ ที่ 3) : ฟุจิวะระ โนะ โมะโตะซุเนะ ซึ่งเป็นคัมปะกุได้ทูลถามพระองค์เรื่องการเกษียณตัวเองจากตำแหน่งแต่พระองค์ตรัสว่าพระองค์ยังเยาว์เกินที่จะบริหารราชการได้ถ้าท่าน (โมะโตะซุเนะ) เกษียณพระองค์จะสละราชบัลลังก์และออกผนวชทำให้โมะโตะซุเนะตัดสินใจรับราชการต่อ
ค.ศ. 888 (เดือน 8 ปี นินนะ ที่ 4) : วัดนินนะ ที่เริ่มก่อสร้างตั้งแต่รัชสมัย จักรพรรดิโคโก ได้สร้างเสร็จสมบูรณ์
4 สิงหาคม ค.ศ. 897 (3 เดือน 7 ปี คันเพียว ที่ 4) : จักรพรรดิอูดะสละราชบัลลังก์ให้กับพระราชโอรสองค์ใหญ่ที่รัชทายาทพระชนมายุ 12 พรรษาคือเจ้าชายอาสึฮิโตะขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิไดโงะ
14 สิงหาคม ค.ศ. 897 (13 เดือน 7 ปีคันเพียว ที่ 4) : จักรพรรดิไดโงะประกอบพระราชพิธีราชาภิเษก ณ พระราชวังหลวงเฮอัง
รัชสมัยของอูดะ

ปีในรัชสมัยอูดะมีมากกว่าหนึ่งศักราชหรือ เน็งโง
นินนะ (885–889)
คัมเปียว (889–898)
พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

พระมเหสี (เนียวโงะ): ฟูจิวาระ โนะ อนชิ (ญี่ปุ่น: 藤原温子; 872–907) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ โมตตสึเนะ
เจ้าหญิงคินชิ (ญี่ปุ่น: 均子内親王; 890–910) สมรสกับเจ้าชายอัตสึโยชิ
พระมเหสี (เนียวโงะ): ฟูจิวาระ โนะ อินชิ (ญี่ปุ่น: 藤原胤子; สวรรคต ค.ศ. 896) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ ทากาฟูจิ
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายอัตสึงิมิ (ญี่ปุ่น: 敦仁親王; 885–930) ภายหลังเป็นจักรพรรดิไดโงะ
พระราชโอรสองค์ที่ 4: เจ้าชายอัตสึโยชิ (ญี่ปุ่น: 敦慶親王; 887–930)
เจ้าชายอัตสึกาตะ (ญี่ปุ่น: 敦固親王; สวรรคต ค.ศ. 926)
เจ้าหญิงจูชิ (ญี่ปุ่น: 柔子内親王; 892–958) ไซโอที่ 25 ในศาลเจ้าอิเซะ (897–930)
พระราชโอรสองค์ที่ 8: เจ้าชายอัตสึมิ (ญี่ปุ่น: 敦実親王; 893–967)
พระมเหสี (เนียวโงะ): ทาจิบานะ โนะ โยชิโกะ/กิชิ (ญี่ปุ่น: 橘義子) ธิดาในทาจิบานะ โนะ ฮิโรมิ
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายโทกินากะ (ญี่ปุ่น: 斉中親王; 885–891)
พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายโทกิโยะ (ญี่ปุ่น: 斉世親王; 886–927) ภายหลังเป็นเจ้าชายนักบวชชินจากุ (ญี่ปุ่น: 真寂法親王)
เจ้าชายโทกิกูนิ (ญี่ปุ่น: 斉邦親王)
พระราชธิดาองค์ที่ 4: เจ้าหญิงคุนชิ (ญี่ปุ่น: 君子内親王; สวรรคต ค.ศ. 902) ไซอิงที่ 10 ในศาลเจ้าคาโมะ (893–902)
พระมเหสี (เนียวโงะ): ซูงาวาระ โนะ ฮิโรโกะ/เอ็นชิ (ญี่ปุ่น: 菅原衍子) ธิดาในซูงาวาระ โนะ มิจิซาเนะ
มินาโมโตะ โนะ จุนชิ (ญี่ปุ่น: 源順子; 875–925) สมรสกับฟูจิวาระ โนะ ทาดาฮิระ
พระมเหสี (เนียวโงะ): ทาจิบานะ โนะ ฟูซาโกะ (ญี่ปุ่น: 橘房子; สวรรคต ค.ศ. 893)
ชาววัง (โคอูอิ): มินาโมโตะ โนะ ซาดาโกะ (ญี่ปุ่น: 源貞子) ธิดาในมินาโมโตะ โนะ โนโบรุ
เจ้าหญิงอิชิ (ญี่ปุ่น: 依子内親王; 895–936)
ชาววัง (โคอูอิ): เจ้าหญิงโนริฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 徳姫女王) พระธิดาในเจ้าชายโทโยะ
เจ้าหญิงฟูชิ (ญี่ปุ่น: 孚子内親王; สวรรคต ค.ศ. 958)
ชาววัง (โคอูอิ): ฟูจิวาระ โนะ ยาซูโกะ (ญี่ปุ่น: 藤原保子) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ อาริซาเนะ
เจ้าหญิงไคชิ (ญี่ปุ่น: 誨子内親王; 894–952) สมรสกับเจ้าชายโมโตโยชิ (พระราชโอรสในจักรพรรดิโยเซ)
เจ้าหญิงคิชิ (ญี่ปุ่น: 季子内親王; สวรรคต ค.ศ. 979)
ชาววัง (โคอูอิ): มินาโมโตะ โนะ ฮิซาโกะ (ญี่ปุ่น: 源久子)
ชาววัง (โคอูอิ): ฟูจิวาระ โนะ ชิซูโกะ (ญี่ปุ่น: 藤原静子)
นางสนองพระโอษฐ์: ฟูจิวาระ โนะ โฮชิ (ญี่ปุ่น: 藤原褒子) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ โทกิฮิระ
เจ้าชายมาซาอากิระ (ญี่ปุ่น: 雅明親王; 920–929)
เจ้าชายโนริอากิระ (ญี่ปุ่น: 載明親王)
เจ้าชยูกิอากิระ (ญี่ปุ่น: 行明親王; 926–948)
นางพระกำนัล: ธิดาในฟูจิวาระ โนะ สึงูกาเงะ, อิเซะ (ญี่ปุ่น: 伊勢; 875/7 – ป. 939)
เจ้าชาย (สวรรคตตั้งแต่วัยเยาว์)
(จากสตรีไม่ทราบนาม)
เจ้าชายยูกินากะ (ญี่ปุ่น: 行中親王; สวรรคต ค.ศ. 909)
เจ้าหญิงเซชิ (ญี่ปุ่น: 成子内親王; สวรรคต ค.ศ. 979)
มินาโมโตะ โนะ ชินชิ (ญี่ปุ่น: 源臣子)
ดูเพิ่ม

รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
จักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Kitagawa, Hiroshi and Bruce T. Tsuchida. (1975). The Tale of the Heike. Tokyo: University of Tokyo Press. OCLC 262297615
Moscher, Gouverneur. (1978). Kyoto: A Contemplative Guide. ISBN 9780804812948; OCLC 4589403
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
จักรพรรดิโกโยเซ

จักรพรรดิโกะ-โยเซ (ญี่ปุ่น: 後陽成天皇; โรมาจิ: Go-Yōzei-tennō; ทับศัพท์: โกะ-โยเซ เท็นโน; 31 ธันวาคม ค.ศ. 1571 – 25 กันยายน ค.ศ. 1617) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 107 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม รัชสมัยของโกะ-โยเซอยู่ในช่วง ค.ศ. 1586 จนกระทั่งสละราชสมบัติใน ค.ศ. 1611 เทียบเท่ากับช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่างยุคอาซูจิ–โมโมยามะกับยุคเอโดะ
พระนามของพระองค์นำมาจากพระนามของจักรพรรดิโยเซในคริสต์ศตวรรษที่ 9 กับคำว่า โกะ (後) ที่แปลว่าที่สองหรือยุคหลังเข้าไป ทำให้พระนามของพระองค์มีความหมายว่า จักรพรรดิโยเซที่ 2 หรือ จักรพรรดิโยเซยุคหลัง
พระราชประวัติ

เมื่อจักรพรรดิโองิมะชิผู้เป็นพระอัยกา (ปู่) ได้สละราชบัลลังก์เมื่อปี พ.ศ. 2129 เจ้าชายคะตะฮิโตะผู้เป็นพระราชนัดดาพระชนมายุ 15 พรรษาจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาโดยได้ประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2130
จักรพรรดินิโจ

จักรพรรดินิโจ (ญี่ปุ่น: 二条天皇; โรมาจิ: Nijō-tennō; 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1143 – 5 กันยายน ค.ศ. 1165) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 78 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม รัชสมัยของพระองค์อยู่ในช่วง ค.ศ. 1158 ถึง 1165
พระราชวงศ์

ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ นิโจมีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ว่า เจ้าชายโมริฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 守仁親王; โรมาจิ: Morihito-shinnō)
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ และเป็นพระราชบิดาในจักรพรรดิโรกูโจ
จักรพรรดินี: เจ้าหญิงโยชิโกะ (姝子内親王) ภายหลังเป็น ทากามัตสึอิง (高松院) พระราชธิดาในจักรพรรดิโทบะ
จักรพรรดินี: ฟูจิวาระ โนะ อิกูชิ (藤原育子) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ ทาดามิจิ
ไท-โคไตโง: ฟูจิวาระ มาซูโกะ (藤原多子) ภายหลังเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินี พระบรมอัยยิกาเจ้าโอมิยะ ธิดาในโทกูไดจิ คินโยชิ
โทกุ-โนะ-คิมิ (督の君) ธิดาในมินาโมโตะ ทาดาฟูซะและภรรยาของฟูจิวาระ โนะ นาริจิกะ
คาซูงะ-โดโนะ (春日殿) ธิดาในนากาฮาระ โมโรโมโตะ
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงโยชิโกะ (僐子内親王; 1159-1171)
อูเมเรียว-คิมิ (右馬助) ธิดาในมินาโมโตะ มิตสึนาริ
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายนักบวชซนเอะ (尊恵法親王; 1164-1192)
โอกูระ-ไดซูเกะ (大蔵大輔)
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายโนบูฮิโตะ (順仁親王) กลายเป็นจักรพรรดิโรกูโจ
ธิดาในมินาโมโตะ ทาดาฟูซะ
พระราชโอรสองค์ที่ 3: ชิเนะ (真恵)
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดินิโจ

จักรพรรดินิโจได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทในจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ
ปีโฮเง็งที่ 1, วันที่ 2 เดือน 7 (ค.ศ. 1156): ไดโจโฮโอ โทบะ สวรรคตเมื่อพระชนมายุได้ 54 พรรษา
ปีโฮเง็งที่ 1, วันที่ 10–29 เดือน 7 (ค.ศ. 1156): เกิดกบฏปีโฮเง็ง
ปีโฮเง็งที่ 4, วันที่ 11 เดือน 8 (ค.ศ. 1158): ปีที่ 3 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ (後白河天皇三年) องค์จักรพรรดิสละราชบัลลังก์ และสืบราชบัลลังก์โดยโอรสองค์โต หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดินิโจได้ประกอบพระราชพิธีสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศอย่างเป็นทางการ
หลังจากจักรพรรดินิโจประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกพระราชอำนาจทั้งหมดอยู่ที่อดีตจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะทำให้ทรงเป็น ไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา)
ปีเฮจิที่ 1, วันที่ 9–26 เดือน 12 (ค.ศ. 1159): กบฏปีเฮจิ
ปีโชกังที่ 2, วันที่ 26 เดือน 8 (ค.ศ. 1164): อดีตจักรพรรดิซูโตกุสวรรคตเมื่อพระชนมายุ 46 พรรษา
ปีเอมังที่ 1 (ค.ศ. 1165): จักรพรรดินิโจสถาปนาเจ้าชายโนบูฮิโตะพระราชโอรสพระองค์เดียวเป็นรัชทายาท และภายหลังกลายเป็นจักรพรรดิโรกูโจ
ปีเอมังที่ 1, วันที่ 25 เดือน 6 (ค.ศ. 1165): ปีที่ 7 ในรัชสมัยของจักรพรรดินิโจ (二条天皇七年) จักรพรรดิประชวรหนักจนพระองค์ต้องสละราชบัลลังก์ และพระราชโอรสคือ เจ้าชายโนบูฮิโตะ จึงได้สืบต่อราชบัลลังก์ หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดิโรกูโจจึงได้จัดพระราชพิธีสืบราชบัลลังก์อย่างเป็นทางการ.
ปีเอมังที่ 1, วันที่ 27–28 เดือน 7 (1165): อดีตจักรพรรดินิโจสวรรคตเมื่อพระชนมายุเพียง 22 พรรษา
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิญี่ปุ่น
รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Kitagawa, Hiroshi and Bruce T. Tsuchida, ed. (1975). The Tale of the Heike. Tokyo: University of Tokyo Press. ISBN 0-86008-128-1 OCLC 164803926
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินิโจ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะ |  |   จักรพรรดิญี่ปุ่น  (1158 - 1165) |  | จักรพรรดิโระกุโจ |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น
ดานิ โอลโม

ดานิเอล โอลโม การ์บาฆัล (กาตาลา: Daniel Olmo Carvajal; เกิด 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1998) เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรบาเซโลน่า ในลาลีกาสเปน และทีมชาติสเปน ซึ่งสามารถเล่นได้ทั้งในตำแหน่งกองกลางตัวรุก และปีกฝั่งซ้าย
โอลโมเกิดในตาร์ราซา บาร์เซโลนา ประเทศสเปน เขาเข้าร่วมทีทเยาวชนของอัสปัญญ็อล ในปี ค.ศ. 2006 ก่อนที่จะย้ายไปศูนย์ฝึกฟุตบอลลามาซิอา ของสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา ในปีถัดมา เขาย้ายไปดีนาโมซาเกร็บ ในปี ค.ศ. 2014 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในข้อแลกเปลี่ยนตัวกับอาเล็น ฮาลีลอวิช เขาลงเล่น 124 นัดและทำ 34 ประตูให้กับสโมสรชุดใหญ่ ก่อนที่จะถูกแอร์เบ ไลพ์ซิช ซื้อตัวไปร่วมทีมในปี ค.ศ. 2020 ด้วยค่าตัว 22 ล้านยูโร
จักรพรรดิโกะ-ซันโจ

จักรพรรดิโก-ซันโจ (ญี่ปุ่น: 後三条天皇; โรมาจิ: Go-Sanjō-tennō; 3 กันยายน ค.ศ. 1034 - 15 มิถุนายน ค.ศ. 1073) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 71 ตามที่ได้บันทึกไว้ในลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม พระองค์มีพระนามเดิมว่า ทากาฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 尊仁; โรมาจิ: Takahito)
จักรพรรดิโกะ-ซันโจครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1068 ถึง 1073
พระนามของพระองค์นำมาจากพระนามของจักรพรรดิซันโจ พระอัยกา และ โกะ- (後) มีความหมายตรงตัวว่า "ยุคหลัง" ดังนั้น จึงมีการเรียกพระองค์ในบางครั้งเป็น "จักรพรรดิซันโจยุคหลัง" หรือในข้อมูลเก่ากว่าบางแหล่งอาจระบุเป็น "จักรพรรดิซันโจที่ 2"
ในรัชสมัยของพระองค์ การยึดครองอำนาจของตระกูลฟูจิวาระแตกหักลง หลังรัชสมัยของโกะ-ซันโจ อำนาจของพวกเขาเริ่มเสื่อมถอยจนถึง ค.ศ. 1150 ที่อำนาจของตระกูลหายไปจนหมดสิ้น
พระราชประวัติ

ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ โกะ-ซันโจมีพระนามส่วนพระองค์ (諱, อิมินะ) ว่า เจ้าชายทากาฮิโตะ (尊仁親王, たかひとしんのう)
เจ้าชายทากาฮิโตะเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ในจักรพรรดิโกะ-ซูซากุกับพระราชมารดานามจักรพรรดินี (โคโง) ซาดาโกะ (禎子内親王) พระราชธิดาองค์ที่ 3 ในจักรพรรดิซันโจ ทำให้พระองค์เป็นจักรพรรดิพระองค์แรกในรอบ 170 ปี (นับตั้งแต่จักรพรรดิอูดะ) ที่พระราชมารดามิได้สืบจากตระกูลฟูจิวาระทางฝ่ายบิดา พระราชบิดาและพระราชมารดาของพระองค์เป็นหลานทางฝ่ายมารดาของฟูจิวาระ โนะ มิจินางะ จักรพรรดินีมารดามีอีกพระนามว่า เทชิ และโยเม-มง อิง (1012–94) การที่โกะ-ซันโจไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลฟูจิวาระทำให้พระองค์ไม่ได้ตกเป็นหนี้ในความภักดีเป็นพิเศษต่อพวกเขา นั่นหมายความว่าพระองค์สามารถต่อต้านพวกเขาได้
เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิโก-ซันโจ

22 พฤษภาคม ค.ศ. 1068 (วันที่ 19 เดือน 4 ปี จิเรียกุ ที่ 4): ปีที่ 23 ในรัชสมัยจักรพรรดิโก-เรเซสวรรคตโดยไร้รัชทายาททำให้ราชบัลลังก์มาอยู่ที่เจ้าชายทะกะฮิโตะพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาที่รัชทายาทพระชนมายุ 33 พรรษาขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิโก-ซันโจ หลังจากนั้นไม่นานจึงได้มีการประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิโก-ซันโจที่ พระราชวังหลวงเฮอัง
18 มกราคม ค.ศ. 1073 (วันที่ 8 เดือน 12 ปี เอ็งคิว ที่ 4): ปีที่ 4 ในรัชสมัยพระองค์สละราชบัลลังก์ให้กับพระราชโอรสองค์โปรดคือ เจ้าชายซะดะฮิโตะ ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิชิรากาวะ
8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1073 (วันที่ 29 เดือน 12 ปี เอ็งคิว ที่ 4): จักรพรรดิชิรากาวะประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกที่ พระราชวังหลวงเฮอัง
พฤษภาคม ค.ศ. 1073 (เดือน 4 ปี เอ็งคิว ที่ 5): อดีตจักรพรรดิโก-ซันโจออกผนวชได้รับฉายาทางธรรมว่า คงโง-เกียว
15 มิถุนายน ค.ศ. 1073 (วันที่ 7 เดือน 5 ปี เอ็งคิว ที่ 5): อดีตจักรพรรดิโก-ซันโจหรือท่านคงโง-เกียวสวรรคตอย่างกะทันหันเมื่อพระชนมายุเพียง 38 พรรษา
รัชสมัย

ปีในรัชสมัยโกะ-ซันโจมีมากกว่าหนึ่งชื่อศักราชหรือ เน็งโง
จิเรียกุ      (1065–1069)
เอ็นกีว  (1069–1074)
พระมเหสี

จักรพรรดิโกะ-ซันโจมีพระมเหสี 3 พระองค์
จักรพรรดินี (ชูงู): เจ้าหญิงคาโอรูโกะ (馨子内親王) ภายหลังเป็น ไซอิง-โนะ โคโงะ (西院皇后) พระราชธิดาในจักรพรรดิโกะ-อิจิโจ
พระมเหสี: ฟูจิวาระ ชิเงโกะ (藤原茂子; สวรรคต ค.ศ. 1062) ธิดาในฟูจิวาระ คินนาริและบุตรีบุญธรรมของฟูจิวาระ โยชิโนบุ
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงซาโตโกะ (聡子内親王; 1050-1131)
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายซาดาฮิโตะ (貞仁親王) ภายหลังเป็นจักรพรรดิชิรากาวะ
พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงโทชิโกะ (俊子内親王; 1056-1132)
พระราชธิดาองค์ที่ 3: เจ้าหญิงโยชิโกะ (佳子内親王; 1057-1130)
พระราชธิดาองค์ที่ 4: เจ้าหญิงโทกูชิ (篤子内親王; 1060–1114) สมรสกับจักรพรรดิโฮริกาวะ
พระมเหสี: มินาโมโตะ โมโตโกะ (源基子; 1047-1134) ธิดาในมินาโมโตะ โมโตฮิระ
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายซาเนฮิโตะ (実仁親王; 1071-1085) ลูกหลานของตระกูลมินาโมโตะ - โกะ-ซันโจเก็นจิ
พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายซูเกฮิโตะ (輔仁親王; 1073-1119) ลูกหลานของตระกูลมินาโมโตะ - โกะ-ซันโจเก็นจิ
พระมเหสี: ฟูจิวาระ อากิโกะ (藤原昭子) ธิดาในฟูจิวาระ โยริมูเนะ
นางใน: ไทระ ชิกาโกะ (平親子) ธิดาในไทระ สึนากูนิ
โอรส: ฟูจิวาระ อาริซูเกะ (藤原有佐; เสียชีวิต ค.ศ. 1131) รับเลี้ยงโดยฟูจิวาระ โนะ อากิตสึนะ
ดูเพิ่ม

รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
จักรพรรดิญี่ปุ่น
ข้อมูล

Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Moscher, Gouverneur. (1978). Kyoto: A Contemplative Guide. ISBN 9780804812948; OCLC 4589403
Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
จักรพรรดิโะก-ซันโจผู้สละราชสมบัติ, ภาพอูกิโยะ
จักรพรรดิไดโงะ

ระวังสับสนกับ จักรพรรดิโกไดโงะ
จักรพรรดิไดโงะ (ญี่ปุ่น: 醍醐天皇; โรมาจิ: Daigo-tennō; 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 884 – 23 ตุลาคม ค.ศ. 930) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 60 ตามที่ได้จัดเรียงไว้ในลำดับการสืบราชบัลลังก์
จักรพรรดิไดโงะครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 897 ถึง 930 พระนามของพระองค์นำมาจากสถานที่ฝังพระศพ
พระบรมวงศานุวงศ์

ไดโงะเป็นพระราชโอรสองค์โตของจักรพรรดิอูดะ พระราชมารดาของพระองค์คือฟูจิวาระ โนะ ทาเนโกะ (หรือ อินชิ) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ ทากาฟูจิ รัฐมนตรีส่วนกลาง พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์แต่ทรงพระเยาว์หลังจากจักรพรรดิอูดะ พระราชบิดา ทรงสละราชสมบัติใน ค.ศ. 897 พระราชมารดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ก่อนขึ้นครองราชย์ ดังนั้นพระองค์ทรงได้รับเลี้ยงจากฟูจิวาระ โนะ อนชิ พระมเหสีอีกพระองค์ของอูดะผู้เป็นธิดาในอดีตคัมปากุ ฟูจิวาระ โนะ โมตตสึเนะ
จักรพรรดิโคโก พระอัยกาของไดโงะ ทรงลดพระยศของพวกพระราชโอรสจากเชื้อพระวงศ์มาเป็นสามัญชน เพื่อลดรายจ่ายของรัฐ รวมทั้งอิทธิพลทางการเมืองของพวกเขา นอกจากนี้ พวกเขายังได้รับนามสกุลมินาโมโตะ ดังนั้น ไดโงะจึงไม่ได้เกิดเป็นเชื้อพระวงศ์และมีพระนามว่า มินาโมโตะ โนะ โคเรซาเนะ (源維城) จนกระทั่ง ค.ศ. 887 เมื่อมินาโมโตะ โนะ ซาดามิ (อดีตเจ้าชายซาดามิ) พระราชบิดาของไดโงะ ได้รับการเลื่อนขึ้นเป็นเจ้าชายและรัชทายาทในพระราชบัลลังก์ หลังจากนั้น พระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) จึงเปลี่ยนเป็น อัตสึฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 敦仁親王; โรมาจิ: Atsuhito Shinnō) หรือ โอโนะ-เทอิ ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ
ไดโงะทรงมีจักรพรรดินี พระมเหสี และพระสนมรวม 21 พระนาง และมีพระราชโอรสธิดารวม 36 พระองค์