stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อิม ซู-ฮยัง
รางวัล

| Award ceremony | Year | Category | Nominee / Work | Result | Ref>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Baeksang Arts Awards | 2012 | Best New Actress – Television | New Tales of Gisaeng | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| KBS Drama Awards | 2014 | Excellence Award, Actress in a Mid-length Drama | Inspiring Generation | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| KBS Drama Awards | 2014 | Netizen Award, Actress | Inspiring Generation | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| KBS Drama Awards | 2014 | Best Couple Award | Im Soo-hyang และ Kim Hyun-joong Inspiring Generation | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| KBS Drama Awards | 2016 | Excellence Award, Actress in a Serial Drama | Five Enough | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| KBS Drama Awards | 2017 | Excellence Award, Actress in a Daily Drama | Lovers in Bloom | ชนะ |  |
| Korea Culture and Entertainment Awards | 2018 | Top Excellence Award, Actress in a Drama | Gangnam Beauty | ชนะ |  |
| Korea Drama Awards | 2011 | Best New Actress | New Tales of Gisaeng | ชนะ |  |
| MBC Drama Awards | 2012 | Excellence Award, Actress in a Miniseries | I Do, I Do | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| MBC Drama Awards | 2016 | Golden Acting Award, Actress in a Serial Drama | Blow Breeze | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| MBC Drama Awards | 2020 | Top Excellence Award, Actress in a Wednesday-Thursday Miniseries | When I Was The Prettiest | ชนะ |  |
| MBC Drama Awards | 2020 | Best Couple Award | Im Soo-hyang และ Ji Soo When I Was The Prettiest | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| MBC Drama Awards | 2022 | Top Excellence Award, Actress in a Miniseries | Doctor Lawyer | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| MBC Drama Awards | 2023 | Top Excellence Award, Actress in a Miniseries | Kokdu: Season of Deity | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| SBS Drama Awards | 2011 | New Star Award | New Tales of Gisaeng | ชนะ |  |
| SBS Drama Awards | 2022 | Top Excellence Award, Actress in a Miniseries Romance/Comedy Drama | Woori the Virgin | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| SBS Drama Awards | 2022 | Best Couple Award | Im Soo-hyang  Sung Hoon และ Shin Dong-wook Woori the Virgin | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| Soompi Awards | 2019 | Best Couple | Im Soo-hyang และ Cha Eun-woo Gangnam Beauty | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

อิม ซู-ฮยัง เก็บถาวร 2021-01-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่เอฟเอ็นเอนเตอร์เทนเมนต์
อิม ซู-ฮยัง ที่ฮันซีเนมา
อิม ซู-ฮยัง ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  ISNI
บารมี

บารมี (บาลี: pāramī, पारमी; สันสกฤต: pāramitā, पारमिता) ปฏิปทาอันยวดยิ่ง มีความหมาย 2 ประการ  ประการแรก คือ บรม แปลว่าดีเลิศ สูงสุด และประการต่อมาหมายถึง การไป คือ ไปให้ถึงอีกฝังหนึ่ง  คุณธรรมที่ประพฤติปฏิบัติอย่างยิ่งยวด คือ ความดีที่บำเพ็ญอย่างพิเศษ เพื่อบรรลุซึ่งจุดหมายอันสูง เช่น พระพุทธเจ้า พระอสีติมหาสาวก เป็นต้น
เถรวาท

ในนิกายเถรวาทมี 10 อย่าง จึงเรียกว่า ทศบารมี หรือ บารมี ๑๐ คือ กำลังใจที่ต้องทำให้เต็ม ไม่พร่อง
ทาน การให้
ศีล การรักษาศีลให้เป็นปกติ
เนกขัมมะ การออกจากกาม
ปัญญา ความรู้
วิริยะ ความเพียร
ขันติ ความอดทนอดกลั้น
สัจจะ ความตั้งใจจริง เอาจริง จริงใจ
อธิษฐาน ความตั้งใจมั่น ไม่เปลี่ยนแปลง
เมตตา ความรักด้วยความปรานี
อุเบกขา ความวางเฉย
สามารถแยกออกเป็นหมวด ได้ 3 หมวดและจัดออกเป็นคู่ ๆ ที่สนับสนุนกันในเวลาที่บำเพ็ญบารมี ได้แก่
ศีล มี 4 ได้แก่ ทาน คู่กับ เมตตา, ศีล คู่กับ เนกขัมมะ
สมาธิ มี 4 ได้แก่ วิริยะ คู่กับ ขันติ, สัจจะ คู่กับ อธิษฐาน
ปัญญา มี 2 ได้แก่ ปัญญา คู่กับ อุเบกขา
ทานบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย ศีลบารมี (ทานที่ให้โดยผู้มีศีลย่อมสมบูรณ์ยิ่ง)
ศีลบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย เนกขัมมะบารมี (ศีลสมบูรณ์ได้ด้วยการการสำรวมอินทรีย์ทั้ง 6 จากกามคุณ)
เนกขัมมะบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย ปัญญาบารมี (การสำรวมในกาม สมบูรณ์ด้วยการพิจารณาตามจริงด้วยปัญญาว่าสิ่งทั้งหลายไม่เที่ยงเป็นทุกข์ไม่งาม)
ปัญญาบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย วิริยะบารมี (ปัญญาจะฉลาดลึกซึ้งกว้างขวางก็ด้วยการหมั่นพิจารณาหมั่นตั้งคำถามหมั่นศึกษาในธรรม)
วิริยะบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย ขันติบารมี (ความเพียรพยายามจะต่อเนื่องยาวนานได้เพราะอาศัยความอดทน)
ขันติบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย สัจจะบารมี (ความอดทนจะมั่นคงได้ด้วยความตั้งใจจริง)
สัจจะบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย อธิฏฐานบารมี (ความตั้งใจจริงมุ่งมั่นอยู่ได้ด้วยการมีเป้าหมายในชีวิตที่ชัดเจน)
อธิฏฐานบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย เมตตาบารมี (ทุกๆเป้าหมายในชีวิตต้องประกอบด้วยเมตตาธรรม ไม่สร้างความเดือนร้อนแก่ผู้ใด ดุจดังพระโพธิสัตว์ทั้งหลายที่ปรารถนาจะช่วยให้สรรพสัตว์พ้นทุกข์จากสังสารวัฏ)
เมตตาบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย อุเบกขาบารมี (ความมีเมตตาต้องมีการให้อภัยละวางความอิจฉาปราศจากอคติยอมรับผลแห่งเหตุ)
อุเบกขาบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย ทานบารมี (ความมีอุเบกขามิใช่ความวางเฉยแบบไม่สนใจแต่ต้องรู้จักเสียสละ)
ในแนวคิดบารมีของเถรวาท ผู้บารมีทั้ง 10 ประการ บารมีแต่ล่ะอย่างย่อมส่งเสริมเพิ่มอำนาจให้กันและกัน จนทวีคูณจนหาประมาณมิได้ สามารถทำปุถุชนคนธรรมดาให้กลายเป็นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
มหายาน

พระสูตรมหายาน เช่น ปรัชญาปารมิตาสูตร สัทธรรมปุณฑรีกสูตร เป็นต้น ถือว่าบารมีมี 6 ประการได้แก่
ทาน
ศีล
ขันติ
วิริยะ
ฌาน
ปัญญา
แต่ในคัมภีร์ทศภูมิกสูตร ได้เพิ่มอีก 4 ข้อ รวมเป็นบารมี 10 4 ข้อนั้นได้แก่
อุบาย
ปณิธาน
พละ
ญาณ
พีรดนย์ ฉ่ำรัศมี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  พีรดนย์ ฉ่ำรัศมี
วันเกิด:  15 กันยายน พ.ศ. 2535 (32 ปี)
สถานที่เกิด:  กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ส่วนสูง:  1.72 m (5 ft 7 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  การท่าเรือ
หมายเลข:  89
สโมสรเยาวชน
2010–2012:  โรงเรียนเทพศิรินทร์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2012–2014 |  จามจุรี ยูไนเต็ด |  38 |  (6) |
| 2015–2017 |  เมืองทอง ยูไนเต็ด |  8 |  (1) |
| 2015 |  → พัทยา ยูไนเต็ด (ยืมตัว) |  30 |  (8) |
| 2017 |  → พัทยา ยูไนเต็ด (ยืมตัว) |  31 |  (7) |
| 2018 |  พัทยา ยูไนเต็ด |  8 |  (1) |
| 2019–2021 |  สมุทรปราการ ซิตี้ |  86 |  (22) |
| 2021–2024 |  บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด |  69 |  (11) |
| 2024– |  การท่าเรือ |  0 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2010 |  ไทย อายุไม่เกิน 20 ปี |  8 |  (3) |
| 2013 |  ไทย อายุไม่เกิน 23 ปี |  5 |  (2) |
| 2017– |  ไทย |  25 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 12 พฤษภาคม 2566 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 26 มีนาคม 2566
พีรดนย์ ฉ่ำรัศมี (ชื่อเล่น: นิว; เกิด 15 กันยายน พ.ศ. 2535) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย เป็นบุตรชายของประภาส ฉ่ำรัศมี อดีตกองกลางทีมชาติไทย พีรดนย์ เล่นในตำแหน่งกองกลาง ปัจจุบันได้เล่นให้กับการท่าเรือ ในไทยลีก และเป็นกัปตันทีมชาติไทย
เกียรติประวัติส่วนตัว พีรดนย์ ฉ่ำรัศมี เป็นหนึ่งในผู้เล่นทีมชาติไทย ชุดมหาวิทยาลัยอาเซียน ที่ครองตำแหน่งชนะเลิศในปี พ.ศ. 2557
สโมสร

พีรดนย์เริ่มเล่นฟุตบอลในชุดเยาวชนให้กับโรงเรียนเทพศิรินทร์ ในช่วงการเรียนมัธยมปลาย หลังจากนั้นได้เริ่มเล่นฟุตบอลให้กับชุดใหญ่กับสโมสรฟุตบอลจามจุรี ยูไนเต็ด ในลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 ก่อนจะเซ็นสัญญาร่วมทีมกับเมืองทอง ยูไนเต็ด ในปี พ.ศ. 2558
วันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2564 พีรดนย์ทำประตูแรกในสีเสื้อบุรีรัมย์ในเกมนัดที่สามของไทยลีก ฤดูกาล 2564–65 ช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะเชียงใหม่ ยูไนเต็ด 4–0 ต่อมาในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 เขาทำประตูที่ 2 ในลีก ในนัดที่ทีมบุกไปเสมอกับโปลิศ เทโรที่สนามบุณยะจินดา 2–2 วันที่ 5 มีนาคม เขาทำประตูที่ 3 ในลีก ช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะราชบุรี มิตรผล 2–0 และในวันที่ 29 พฤษภาคม การแข่งขันรีโว่ ลีกคัพ 2564–65 นัดชิงชนะเลิศ เขาทำประตูช่วยให้ทีมเอาชนะแชมป์เก่าอย่างพีที ประจวบที่บีจีสเตเดียมไปได้ 4–0 คว้าแชมป์รายการนี้เป็นสมัยที่ 6 และคว้าทริปเปิลแชมป์ภายในประเทศได้สำเร็จ
วันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 เขาทำประตูแรกในไทยลีก ฤดูกาล 2565–66 ช่วยให้ทีมบุกไปเอาชนะการท่าเรือที่แพตสเตเดียม 3–1 ต่อมาวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2566 เขาทำประตูที่ 2 ในลีก ช่วยให้ทีมบุกไปเอาชนะสุโขทัยที่สนามทะเลหลวง 0–3 ต่อมาในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ เขาทำประตูที่ 3 ในลีก ช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะโปลิศ เทโร 3–0 และในวันที่ 12 พฤษภาคม การแข่งขันไทยลีกนัดปิดฤดูกาล เขาทำประตูที่ 4 ในลีก ช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะนครราชสีมา มาสด้า 4–0
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ระดับ | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | เอฟเอคัพ> ลงเล่น | เอฟเอคัพ> ประตู | ลีกคัพ> ลงเล่น | ลีกคัพ> ประตู | เอเชีย> ลงเล่น | เอเชีย> ประตู | อื่น ๆ> ลงเล่น | อื่น ๆ> ประตู | ทั้งหมด> ลงเล่น | ทั้งหมด> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด | 2564–65 | ไทยลีก | 24 | 3 | 4 | 0 | 4 | 1 | 1 | 0 | — | — | 33 | 4 |
| บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด | 2565–66 | ไทยลีก | 26 | 4 | 5 | 0 | 5 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 37 | 4 |
↑  ลงเล่นในเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2022 รอบเพลย์ออฟ
↑  ลงเล่นในไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพ
เกียรติประวัติ > สโมสร

ไทยลีก (1): 2559
ไทยลีกคัพ (1): 2559
ไทยลีก (2): 2564–65, 2565–66
ไทยเอฟเอคัพ (1): 2564–65
ไทยลีกคัพ (2): 2564–65, 2566–66
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ (1): 2560
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน (1): 2565
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ พีรดนย์ ฉ่ำรัศมี ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลการท่าเรือ  |
| --- | --- |
 1 สมพร  3 อัซนาวี  4 ศุภนันท์  5 ปูโตร  6 เฉลิมศักดิ์  7 ปกรณ์  8 ธนบูรณ์  9 ณัฐวุฒิ  10 บดินทร์  14 ธีรศักดิ์  15 จตุรพัช  16 ชินวัฒน์  17 ฟานดี้  18 ปฐมพล  22 อามูริม  23 เควิน  26 ดูมบูยา  27 ธิติ  29 โมต้า  30 ชนินทร์  33 ชิมูระ  35 ฮันนี  36 วรวุฒิ  37 ชานุกูล  44 วรชิต  47 สิทธา  62 ชัยวัฒน์  88 ชยพิพัฒน์  89 พีรดนย์  99 ธนาสิทธิ์  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: รังสรรค์ 
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติไทย – เอเชียนคัพ 2023 |
| --- | --- | --- |
|  1 ศิวรักษ์  2 สันติภาพ  3 ธีราทร  4 เอเลียส  5 กฤษดา  6 สารัช  7 สุภโชค  8 พิชา  9 ศุภชัย  10 ศุภณัฏฐ์  11 บดินทร์  12 นิโคลัส  13 เจริญศักดิ์  14 รุ่งรัฐ  15 ธีรศักดิ์  16 จักพัน  17 พรรษา  18 วีระเทพ  19 ปฐมพล  20 สรานนท์  21 ศุภนันท์  22 ชาญณรงค์  23 ปฏิวัติ  24 วรชิต  25 พีรดนย์  26 สุพรรณ  ผู้ฝึกสอน: อิชิอิ   |  1 ศิวรักษ์  2 สันติภาพ  3 ธีราทร  4 เอเลียส  5 กฤษดา  6 สารัช  7 สุภโชค  8 พิชา  9 ศุภชัย  10 ศุภณัฏฐ์  11 บดินทร์  12 นิโคลัส  13 เจริญศักดิ์  14 รุ่งรัฐ  15 ธีรศักดิ์  16 จักพัน  17 พรรษา  18 วีระเทพ  19 ปฐมพล  20 สรานนท์  21 ศุภนันท์  22 ชาญณรงค์  23 ปฏิวัติ  24 วรชิต  25 พีรดนย์  26 สุพรรณ  ผู้ฝึกสอน: อิชิอิ   |  |
หลี่เซิง (ราชวงศ์ถัง)

หลี่เซิง (李晟) (ค.ศ. 727 – 13 กันยายน ค.ศ. 793) ชื่อรอง เหลียงฉี (良器) และมีตำแหน่งอย่างเป็นทางการว่า เจ้าชายจงอู่แห่งซีผิง (西平忠武王) เป็นนายพล นักปกครอง และนักการเมืองชาวจีนในสมัยราชวงศ์ถัง เป็นที่รู้จักจากการทำงานรับใช้จักรพรรดิถังเต๋อจง ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการปราบปรามการกบฏของจูซี และฟื้นฟูอำนาจให้กับจักรพรรดิถังเต๋อจง
ภูมิหลัง

หลี่เซิงเกิดในปี ค.ศ. 727 ในรัชสมัยของจักรพรรดิถังเซฺวียนจง ครอบครัวของเขามาจากมณฑลเถา (洮州 ปัจจุบันคือติ้งซี กานซู) บรรพบุรุษของเขารวมถึงปู่หลี่ซีกง (李思恭) และบิดาหลี่ฉิน (李欽) ซึ่งรับราชการเป็นนายทหารระดับต่ำที่ชายแดน หลี่ฉินเสียชีวิตเมื่อตอนที่หลี่เซิงยังเด็กมาก ว่ากันว่าหลี่เซิงเป็นผู้มีความกตัญญูต่อมารดา เขามีความกล้าหาญ มีจิตใจที่เข้มแข็ง และมีความสามารถด้านการขี่ม้าและยิงธนู
หลี่เซิงเริ่มรับราชการทหารเมื่ออายุได้ 17 ปี ในเวลานั้น เขามีรูปร่างสูงใหญ่และกล้าหาญ เป็นที่ประทับใจของกองทัพ เขารับใช้ภายใต้หวังจ้งซือ ผู้บัญชาการทหาร (เจี้ยตูซื่อ) ของเขตเหอซี (河西 ตั้งอยู่ในปัจจุบันคืออู่เวย กานซู) ในการรณรงค์ต่อต้านตูฟาน ในเหตุการณ์หนึ่งที่ป้อมปราการ มีนายทหารตูฟานคนหนึ่งที่ป้องกันอย่างดุดันจากด้านบนของกำแพงป้อมและสังหารทหารถังจำนวนมาก หวังจึงขออาสาสมัครเข้าจู่โจมนายทหารตูฟานผู้นี้ และหลี่รับอาสา จากนั้นเขายิงลูกธนูเพียงนัดเดียวสังหารนายทหารตูฟาน หวังรู้สึกประทับใจ ตบหลังเขาและกล่าวว่า "นี่คือผู้ที่สามารถสู้กับหมื่นคนได้" ต่อมาหลี่ถูกเชิญให้ไปรับราชการภายใต้เกาชั่งหยา (高昇雅) ผู้บัญชาการทหารของเขตเฟิ่งเซียง (鳳翔 ตั้งอยู่ในปัจจุบันคือเป่าจี ส่านซี) ซึ่งได้ยินชื่อเสียงของหลี่ ในการรบภายใต้การบัญชาของเกา หลี่ได้รับชัยชนะในการรบสองครั้งกับชนเผ่าเฉียงที่ก่อกบฏ และได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นนายพล
ในรัชสมัยของจักรพรรดิถังไต้จง

ช่วงต้นยุค กวงเต๋อ (ค.ศ. 763–764) ในรัชสมัยของจักรพรรดิถังไต้จง หลานของจักรพรรดิถังเซฺวียนจง ซุนจื้อจื้อ (孫志直) ผู้บัญชาการทหารของเขตเฟิ่งเซียงในขณะนั้น ได้แต่งตั้งหลี่เซิงเป็นผู้บังคับบัญชาทหารเคลื่อนที่เร็ว และหลังจากที่หลี่เอาชนะหัวหน้าชนเผ่าตังเซียง เกาหยู่ (高玉) ได้ เขาได้รับตำแหน่งกิตติมศักดิ์เป็น เท่าจิ้น (特進) และตำแหน่งรัฐมนตรีกิตติมศักดิ์
ช่วงต้นยุค ต้าหลี่ (ค.ศ. 766–779) ของจักรพรรดิถังไต้จง ผู้บัญชาการทหารของเขตเฟิ่งเซียงคนต่อมา หลี่เป่าหยู่ ได้แต่งตั้งหลี่เซิงเป็นผู้บังคับบัญชากองทัพปีกขวา ในปี ค.ศ. 768 กองทัพตูฟานได้ล้อมโจมตีมณฑลหลิง (靈州 ปัจจุบันคือ หยินชวน หนิงเซี่ย) หลี่เป่าหยู่จึงมอบทหาร 5,000 นายให้หลี่เซิงโจมตีกองทัพตูฟานเพื่อลดแรงกดดันจากการปิดล้อม หลี่เซิงปฏิเสธโดยกล่าวว่า "หากข้าจะใช้กำลังที่เหนือกว่า 5,000 นายนั้นไม่เพียงพอ หากจะใช้กลยุทธ์ 5,000 นายก็มากเกินไป" เขาจึงนำทหารเพียง 1,000 นายและเคลื่อนพลออกจากช่องเขาต้าเจิ้น (大震關 ปัจจุบันคือเป่าจี) โจมตีฐานทัพตูฟานในมณฑลเถาที่ตูฟานยึดครองอยู่ขณะนั้น เขาสังหารทหารตูฟานทั้งหมดและเผาคลังเสบียงของตูฟาน เมื่อกองทัพตูฟานที่ล้อมมณฑลหลิงได้ยินข่าว พวกเขาก็ยกเลิกการปิดล้อมและถอนกำลังออกไป จากผลงานนี้เขาได้รับตำแหน่งกิตติมศักดิ์เป็น ข่ายฝูอี้ถงซันซือ (開府儀同三司) ต่อมาเขาได้เป็นผู้บัญชาการทหารภายใต้หม่า หลิน (馬璘) ผู้บัญชาการทหารของเขตจิ้งหยวน (涇原 มีสำนักงานใหญ่ในปัจจุบันคือผิงเหลียง กานซู) และในเหตุการณ์หนึ่ง หลังจากที่หม่าพ่ายแพ้ให้กับกองทัพตูฟานที่หยานชาง (鹽倉 ปัจจุบันคือผิงเหลียง) และไม่สามารถรวบรวมกำลังกลับไปยังเมืองหลวงของเขตจิ้งหยวนได้ หลี่เซิงได้ช่วยเหลือให้กองทัพของหม่าสามารถต่อสู้กับกองทัพตูฟานและกลับไปยังเมืองจิ้งได้ จากผลงานในการรบครั้งนี้ หลี่ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าชายแห่งเหอชวน อย่างไรก็ตาม หม่าเกิดความอิจฉาในความสามารถในการรบของเขาและไม่พอใจที่หลี่ไม่ได้ให้ความเคารพที่เหมาะสม ดังนั้นจึงส่งเขาไปยังเมืองหลวงฉางอาน จักรพรรดิถังไต้จงได้ให้หลี่อยู่ที่ฉางอานเพื่อรับตำแหน่งนายพลของกองทัพเสินเซ่อ (神策軍) ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของจักรพรรดิโดยตรง
ในรัชสมัยจักรพรรดิเต๋อจง > ก่อนการกบฏของจูซี

ในปี 779 ในรัชสมัยของ จักรพรรดิถังเต๋อจง บุตรของจักรพรรดิถังไต้จง เกิดการโจมตีร่วมกันระหว่างชาวทูฟานและ อาณาจักรหนานเจ้า ต่อซีชวนเซอร์กิต (西川 โดยมีสำนักงานใหญ่ใน เฉิงตู เสฉวน ในปัจจุบัน) จักรพรรดิเต๋อจงได้ส่งหลี่เฉิงและชวี่ฮ่วน (曲環) พร้อมทหารองครักษ์และกองกำลังจากหลายเซอร์กิต เพื่อสู้รบกับกองกำลังของทูฟานและหนานเจ้า ทำให้สามารถเอาชนะและป้องกันการโจมตีของซีชวนเซอร์กิตได้สำเร็จ
ในปี 781 หลังจากเซอร์กิตหลายแห่งที่ดำรงตนอย่าง โดยพฤตินัย เป็นอิสระ ได้แก่เฉิงเต๋อ (成德 ตั้งอยู่ใน ฉือเจียจวง เหอเป่ย์ ในปัจจุบัน) เหว่ยปั๋ว (魏博 ตั้งอยู่ใน หานตาน เหอเป่ย์ ในปัจจุบัน) ผิงลู่ (平盧 ตั้งอยู่ใน ไท่อัน ซานตง ในปัจจุบัน) และซานหนานตะวันออก (山南東道 ตั้งอยู่ใน เซียงฟ่าน หูเป่ย์ ในปัจจุบัน) ได้ต่อต้านรัฐบาลจักรวรรดิเนื่องจากจักรพรรดิเหอจงปฏิเสธที่จะให้ผู้ว่าการทหารของเฉิงเต๋อ หลี่เป่าเฉิน ให้บุตรชายของเขา หลี่เหวยเยว่ และผู้ว่าการทหารของผิงลู่ หลี่เจิ้งจี ให้บุตรชายของเขา หลี่หน่า สืบตำแหน่งต่อ จักรพรรดิถังเต๋อจงจึงส่งหลี่เฉิง หม่า ซุย และ หลี่เป่าเจิ้น (ลูกพี่ลูกน้องของหลี่เป่าอี้) เพื่อต่อต้าน เถียนเยว่ ผู้ว่าการทหารของเหว่ยปั๋ว ซึ่งขณะนั้นกำลังล้อมเมืองหลินหมิง (臨洺 ใน หานตาน ในปัจจุบัน) ซึ่งอยู่ในเซอร์กิตเจาอี้ (昭義 ตั้งอยู่ใน ฉางจื้อ ซานซี ในปัจจุบัน) ที่ปกครองโดยหลี่เป่าเจิ้น กองกำลังร่วมของพวกเขาสามารถเอาชนะเถียนเยว่ได้ ทำให้เถียนเยว่ต้องถอยกลับไปยังเมืองหลวงของเหว่ยปั๋ว คือเมืองเหว่ยโจว (魏州) อย่างไรก็ตาม การโจมตีของกองทัพจักรพรรดิกลับหยุดชะงักเนื่องจากความไม่ลงรอยกันระหว่างหม่าและหลี่เป่าเจิ้น ในขณะเดียวกันแม่ทัพของหลี่เหวยเยว่ หวัง อู่จุน ได้สังหารหลี่เหวยเยว่และยอมจำนนต่อรัฐบาลจักรวรรดิ แต่ได้กบฏอีกครั้ง ร่วมกับ จูเถา ซึ่งเดิมเคยภักดีต่อรัฐบาลจักรวรรดิ เนื่องจากไม่พอใจที่จักรพรรดิเหอจงไม่ให้รางวัลแก่พวกเขาอย่างที่พวกเขาคิดว่าควรได้รับ ต่อมาเมื่อหวังโจมตีเมืองสิงโจว (邢州 ใน สิงไถ เหอเป่ย์ ในปัจจุบัน) ที่อยู่ในอาณัติของเจาอี้ หลี่เป่าเจิ้นจึงส่งทหารบางส่วนไปป้องกันเมืองสิงโจว จนทำให้หม่าโกรธ เพราะเชื่อว่าหลี่เป่าเจิ้นเพียงต้องการปกป้องดินแดนของตนเอง จนหม่าคิดจะถอนตัวออกจากการร่วมรบ มีเพียงหลี่เฉิงเท่านั้นที่เป็นผู้ไกล่เกลี่ยความขัดแย้งระหว่างหม่าและหลี่เป่าเจิ้นได้ ต่อมาในปี 782 กองกำลังของจักรพรรดิเสียเปรียบในการต่อสู้กับจูและหวัง ทำให้ต้องยกเลิกการล้อมเมืองเหว่ยโจว หลี่เฉิงจึงนำกองกำลังของเขาไปรวมตัวกับกองกำลังของ จาง เซียวจง ผู้ว่าการทหารแห่งเซอร์กิตอี้อู่ (義武 ตั้งอยู่ใน เป่าติง เหอเป่ย์ ในปัจจุบัน) เพื่อยกเลิกการล้อมที่ หวัง ชื่อเจิน บุตรของหวัง อู่จุน กำลังทำกับเมืองเจาโจว (趙州 ใน ฉือเจียจวง ในปัจจุบัน) ที่มีข้าราชการผู้ภักดีต่อจักรวรรดิชื่อคัง รื้อจือ (康日知) ควบคุมอยู่ ต่อจากนั้น เขาและจางวางแผนจะโจมตีเมืองหลักของหวังที่เมืองเหิงโจว (恆州 ใน ฉือเจียจวง ในปัจจุบัน)  ในฤดูใบไม้ผลิ ปี 783 เขาและจางเฉิงหยุน (張昇雲) บุตรของจาง ได้โจมตีแม่ทัพของจู คือ เจิ้ง จิ่งจี (鄭景濟) ที่ชิงหยวน (清苑 ใน เป่าติง) อย่างไรก็ตาม การโจมตีครั้งนี้ทำให้จูเดินทัพจากเมืองเหว่ยโจวมาถึงชิงหยวนเพื่อต่อสู้กับหลี่เฉิง เขาสามารถเอาชนะหลี่เฉิงได้ ทำให้หลี่เฉิงต้องถอยกลับไปยังเมืองหลวงของอี้อู่ คือเมืองติ้งโจว (定州) ขณะที่หลี่เฉิงล้มป่วยหลังจากพ่ายแพ้ในการรบ
ในรัชสมัยจักรพรรดิเต๋อจง > หลังการกบฏของจูซี

เมื่อข่าวชัยชนะของหลี่เซิ่งถึงจักรวรรดิถังเต๋อจงที่เหลียงโจว จักรวรรดิถังเต๋อจงทรงซาบซึ้งและตรัสว่า “สวรรค์ได้ประทานหลี่เซิ่งเพื่ออาณาจักร มิใช่เพื่อเรา” หลี่เซิ่งประหารข้าราชการจำนวนหนึ่งของจูซื่อและต้อนรับจักรวรรดิถังเต๋อจงกลับมายังฉางอัน จักรวรรดิถังเต๋อจงจึงพระราชทานตำแหน่งเกียรติยศซือถู (司徒 หนึ่งในตำแหน่งสำคัญสามประการของอาณาจักร) และตำแหน่งจงซูหลิง (中書令) หัวหน้าสำนักนิติบัญญัติ (中書省, จงซูเซิ่ง) ซึ่งถือว่าเป็นตำแหน่งในระดับเสนาบดี
หลังจากจักรวรรดิถังเต๋อจงเสด็จกลับฉางอัน พระองค์ทรงแต่งตั้งหลี่เซิ่งเป็นผู้ว่าการทหารประจำเขตเฟิ่งเซียงและหลงโย่ว (隴右 โดยมีศูนย์บัญชาการอยู่ในเมืองเทียนสุ่ย มณฑลกานซู่ปัจจุบัน) และให้ประจำอยู่ที่เฟิ่งเซียงเพื่อป้องกันการโจมตีจากทูฟาน นอกจากนี้ พระองค์ทรงแต่งตั้งหลี่เซิ่งเป็นเจ้าชายแห่งซีผิง ในพิธีเฉลิมฉลองชัยชนะเหนือจูซื่อ จักรวรรดิถังเต๋อจงทรงให้เกียรติหลี่เซิ่งก่อนใคร และฮุนเจี้ยนได้รับเกียรติเป็นอันดับสอง เมื่อหลี่เซิ่งมาถึงเฟิ่งเซียง เขาประหารนายทหารจำนวนหนึ่งที่เคยฆ่าผู้ว่าการทหารคนก่อนคือจางอี้ เพื่อฟื้นฟูระเบียบวินัยของกองทัพ ต่อมาในปี 785 เมื่อมีข้าราชการหลายคนเสนอให้จักรวรรดิถังเต๋อจงอภัยโทษหลี่หวยกวง เนื่องจากอาณาจักรอ่อนแอลง หลี่เซิ่งคัดค้านอย่างแข็งขัน โดยชี้ให้เห็นว่ามีเหตุผลสำคัญห้าประการที่ทำให้หลี่หวยกวงไม่ควรได้รับการอภัยโทษ:
1. หากให้อภัยโทษและส่งกองทัพใหญ่ไปประจำการระหว่างฉางอันกับถังเต๋อจง จะทำให้ดูเหมือนว่ารัฐบาลไม่ไว้วางใจหลี่หวยกวง แต่ถ้าไม่ส่งกองทัพใหญ่ไปประจำการ ฉางอันจะตกอยู่ในอันตรายหากหลี่หวยกวงเปลี่ยนใจไปต่อต้านรัฐบาลอีกครั้ง
2. หากให้อภัยโทษ จะต้องคืนดินแดนที่กองทัพยึดได้จากหลี่หวยกวง และจะไม่มีรางวัลมอบให้ฮุนเจี้ยนและคังรื่อจื้อที่จักรวรรดิถังเต๋อจงได้สัญญาไว้
3. พวกทูฟาน ฮุยเก๋อ และกบฏอื่น ๆ เช่น หลี่ซีย์เล่ ต่างเฝ้ามองความเคลื่อนไหวของรัฐบาล และการอภัยโทษจะบ่งบอกถึงความอ่อนแอ
4. หากให้อภัยโทษ จะต้องให้รางวัลทหารกองทัพซั่วฟางของหลี่หวยกวง ซึ่งขาดแคลนทรัพยากร
5. จักรวรรดิถังเต๋อจงขาดแคลนเสบียงอาหาร และหลี่หวยกวงใกล้พ่ายแพ้อยู่แล้ว
หลี่เซิ่งเสนอตัวเป็นผู้นำกองทัพเพื่อโจมตีหลี่หวยกวงโดยไม่ต้องใช้ทรัพยากรจากคลังหลวง จักรวรรดิถังเต๋อจงจึงปฏิเสธการอภัยโทษแก่หลี่หวยกวง แต่ไม่ได้รับข้อเสนอให้หลี่เซิ่งโจมตีหลี่หวยกวงเอง พระองค์ส่งฮุนและหม่า สุ่ยไปปราบหลี่หวยกวงแทน ไม่นานหลังจากนั้น หลี่หวยกวงก็ฆ่าตัวตายเนื่องจากกลัวว่าจะถูกโจมตี และดินแดนของเขากลับคืนสู่การควบคุมของราชสำนัก
แผ่นจารึกของหลี่เซิ่ง (李晟碑) ซึ่งสร้างขึ้นในปี 839 เพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งชัยชนะของเขาเหนือจูซื่อ ตั้งอยู่ในเขตเกาหลิง มณฑลส่านซี
หนังสือวิวรณ์

หนังสือวิวรณ์ (อังกฤษ: Book of Revelation) เป็นหนังสือเล่มที่ 27 หรือเล่มสุดท้ายในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ ซึ่งในตอนที่สี่ที่เป็นการพยากรณ์ มีหนังสือเล่มนี้เพียงเล่มเดียว
ผู้เขียนระบุชื่อของตนเองอย่างชัดเจนว่าชื่อ ยอห์น และอาศัยอยู่ที่เกาะปัทมอส คริสต์ศาสนิกชนเชื่อว่าเป็นยอห์นเดียวกับยอห์นอัครทูตและยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร แต่จากการศึกษาด้านวิธีการประพันธ์ เนื้อหาทางเทววิทยา และการใช้ศัพท์ ที่ทั้งสามเล่มใช้แตกต่างกัน นักวิชาการจึงลงความเห็นว่าบุคคลทั้งสามไม่ใช่คนเดียวกัน จึงเรียกผู้เขียนหนังสือวิวรณ์ว่ายอห์นแห่งปัทมอสตามที่ระบุในหนังสือนั้น ยอห์นแห่งปัทมอสระบุว่าได้เขียนขึ้นขณะที่อยู่บนเกาะปัทมอส อันเป็นสถานที่ซึ่งได้ถูกเนรเทศมาและได้อยู่ที่นั่นจนสิ้นชีวิต ช่วงเวลาในการเขียนพระธรรมเล่มนี้น่าจะอยู่ในราวปี ค.ศ. 95
ยอห์นแห่งปัทมอสขึ้นต้นหนังสือเล่มนี้ด้วยการอธิบายก่อนเลยว่า สิ่งที่ผู้อ่านจะได้อ่านต่อไปนี้เป็น วิวรณ์ ที่พระเจ้าได้ทรงประทานแก่ พระเยซู แล้วพระเยซูได้ทรงใช้ทูตสวรรค์ให้มาสำแดงแก่ท่านอีกที สไตล์ในการเขียนพระธรรมเล่มนี้แปลกกว่าเล่มอื่น ๆ กล่าวคือ เนื้อหาในพระธรรมมีสองลักษณะปนกันอยู่ มีทั้งการเขียนในลักษณะของจดหมายที่ระบุผู้รับ (หากจะนับ พบว่ามีอยู่ถึง 7 ฉบับรวมอยู่ในพระธรรมเล่มนี้) และมีทั้งการเขียนในลักษณะบันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นด้วย
ในช่วงนั้นเป็นเวลาที่จักรวรรดิโรมันเรืองอำนาจ และเริ่มบังคับคนที่ถูกปกครองอยู่ภายใต้อำนาจให้กราบไหว้จักรพรรดิเหมือนเป็นพระเจ้า คริสเตียนซึ่งถือว่าพระเยซูเป็นพระเจ้า ไม่ใช่ซีซาร์ จึงต้องเผชิญกับอันตรายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ บางคริสตจักรเริ่มจะหาทางออกด้วยการประณีประนอม ซึ่งเป็นสิ่งไม่ถูกต้อง ยอห์นแห่งปัทมอสจึงเขียนพระธรรมเล่มนี้ขึ้น เพื่อเป็นกำลังใจให้คริสเตียนยืนหยัดในความเชื่อ ต่อต้านการกราบไหว้จักรพรรดิในฐานะพระเจ้า และกล่าวถึงการต่อสู้กันครั้งสุดท้ายระหว่างพระเจ้ากับซาตานใกล้จะบังเกิดขึ้นแล้ว ซาตานจะกดขี่ข่มเหงคริสเตียนหนักขึ้น แต่พวกคริสเตียนจำเป็นต้องทน แม้จะต้องสังเวยด้วยชีวิตก็ตาม เพราะในไม่ช้าเมื่อถึงเวลาที่พระเยซูเสด็จกลับมา ฝ่ายซาตานจะถูกกำจัดและประชาชนของพระเจ้าจะเข้าสู่สันติสุขนิรันดร์
เนื้อหาในหนังสือแบ่งออกได้เป็นสามส่วน ส่วนแรกเป็นจดหมายเจ็ดฉบับที่ส่งถึงคริสตจักรทั้งเจ็ดในเอเชียไมเนอร์ ส่วนที่สองเป็นการบรรยายภาพต่าง ๆ ในนิมิตของยอห์นแห่งปัทมอส เช่น การนมัสการในสวรรค์ และเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่จะเกิดขึ้นในตอนสิ้นยุค เป็นต้น ส่วนที่สามมีเนื้อหาในเชิงหนุนน้ำใจผู้อ่าน โดยกล่าวว่าเมื่อท้องฟ้าและแผ่นดินโลกเดิมได้สูญสิ้นไปแล้ว บรรดาประชากรของพระเจ้าจะเข้าสู่วิสุทธินครใหม่ ที่จะไม่มีความตาย การร้องไห้ และความเจ็บปวดอีกต่อไป แต่อย่างไรก็ตาม ด้วยการใช้สัญลักษณ์เปรียบเทียบต่าง ๆ เช่น ต้นมะกอกเทศ ผู้หญิงที่มีดวงอาทิตย์เป็นอาภรณ์ พญานาคใหญ่สีแดง หญิงแพศยาคนสำคัญ หรือการบรรยายภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในสวรรค์ซึ่งได้ปรากฏแก่ยอห์นแห่งปัทมอสในนิมิตก็ตาม ล้วนแต่ทำให้หนังสือเล่มนี้เข้าใจยากที่สุดในคัมภีร์ไบเบิล
มีการตีความหนังสือเล่มนี้หลายมุมมองด้วยกัน เช่น มองว่าหนังสือเล่มนี้พูดถึงช่วงเวลาของยอห์นแห่งปัทมอส เท่านั้น (Preterist) บางกลุ่มมองว่าเป็นเรื่องสิ้นยุคเท่านั้น (Futurist) อีกกลุ่มหนึ่งมองว่าเป็นเรื่องของคริสตจักรทั้งยุค (Historicist) กลุ่มที่สี่มองว่าเป็นเรื่องความดีชนะความชั่ว (Mythological) แม้ว่ายังไม่สามารถหาข้อสรุปได้ แต่สิ่งสำคัญที่ยอห์นแห่งปัทมอสต้องการให้ผู้อ่านตระหนักคือ คริสตชนจะต้องยึดมั่นในความเชื่อ ต่อต้านความชั่ว และอดทนจนถึงเวลาที่พระเยซูเสด็จกลับมาพิพากษา หลังจากนั้นจะเป็นเวลาแห่งสันติสุข
โครงร่าง

จดหมายเจ็ดฉบับ 1:1 - 3:22
เหตุการณ์ที่นำไปสู่การกลับมาของ พระเยซู 4:1 - 19:21
การพิพากษาครั้งสุดท้าย 20:1 - 15
ฟ้าสวรรค์ใหม่และโลกใหม่ 21:1 - 22:21
ดูเพิ่ม

พันธสัญญาใหม่
| ด ค กหนังสือวิวรณ์ |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล (พันธสัญญาใหม่):  วิวรณ์ 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22 
สถานที่:  ซาร์ดิส  ธิยาทิรา  บาบิโลน  ปัทมอส  เปอร์กามัม  ฟีลาเดลเฟีย  แม่น้ำยูเฟรติส  เยรูซาเล็ม  เลาดีเซีย  สเมอร์นา  โสโดม  อารมาเกดโดน  เอเชีย  อียิปต์  เอเฟซัส 
บุคคล:  กาด  ดาวิด  นัฟทาลี  บาลาค  บาลาอัม  เบนยามิน  พระเยซู  มนัสเสห์  มีคาเอล  ยอห์น  ยูดาห์  เยเซเบล  โยเซฟ  รูเบน  เลวี  เศบูลุน  สิเมโอน  อาเชอร์  อิสสาคาร์ 
เหตุการณ์/ คำศัพท์/วลี:  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  คนขี่ม้าสี่คนแห่งวิวรณ์  คริสตจักรทั้งเจ็ดในแคว้นเอเชีย  ความเชื่อเรื่องยุคพันปี  จำนวนของสัตว์ร้าย  ชามเจ็ดใบ  ตราผนึกเจ็ดดวง  แตรทั้งเจ็ด  ถ้อยคำของทูตสวรรค์ทั้งสาม  บอระเพ็ด  บึงไฟ  บุตรมนุษย์  ผู้หญิงแห่งวิวรณ์  เยรูซาเล็มใหม่  สัตว์ร้าย  สิ่งมีชีวิตสี่ตน  หญิงแพศยาแห่งบาบิโลน  หนังสือแห่งชีวิต  อาบัดโดน/อปอลลิโยน  อัลฟาและโอเมกา 
การตีความ:  Futurist  Historicist  Idealist  Preterist  by John Foxe 
เกี่ยวข้อง:  ผู้เขียน ยอห์นแห่งเกาะปัทมอส  ความผันแปรของต้นฉบับ 
สำเนาต้นฉบับ:  พาไพรัส 18  24  43  47  85  98  115  Crawford Aramaic New Testament manuscript 
ต้นฉบับ:  Greek Text  Latin Vulgate  Wycliffe Version  King James Version  American Standard Version  World English Version 
แตรเจ็ด
ออสเตรียนฟุตบอลเซคันด์ลีก

| --- | --- |
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1974
ประเทศ: ออสเตรีย
จำนวนทีม: 16
ระดับในพีระมิด: 2
เลื่อนชั้นสู่: ออสเตรียนบุนเดิสลีกา
ตกชั้นสู่: ลีกแบ่งตามภูมิภาค
ถ้วยระดับประเทศ: ออสเตรียนคัพ
ถ้วยระดับนานาชาติ: ยูโรปาลีก (ผ่านออสเตรียนคัพ)
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: WSG Wattens  (2018–19)
เว็บไซต์: 2.liga.at
ออสเตรียนฟุตบอลเซคันด์ลีก (เยอรมัน: 2. Liga) เป็นลีกฟุตบอลระดับที่สองของประเทศออสเตรีย ลีกนี้เคยถูกเรียกว่า เฟิสต์ลีก (Erste Liga) ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 2002–2018 ปัจจุบันลีกมีชื่อตามผู้สนับสนุนคือ ไฮป์เบ็ตซไวเทอลีกา มีสโมสรเข้่าร่วมแข่งขันทั้งหมด 16 ทีม โดยทีมชนะเลิศจะได้เลื่อนชั้นสู่ออสเตรียนบุนเดิสลีกา ส่วนทีมสามอันดับสุดท้ายจะตกชั้นสู่ลีกภูมิภาค
ฤดูกาล 2018–19 เป็นฤดูกาลแรกที่เปลี่ยนชื่อลีกจากเฟิสต์ลีกไปเป็นเซคันด์ลีก และยังเพิ่มจำนวนทีมจาก 10 ไปเป็น 16 ทีม