stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เศรษฐมิติ
วิธีทางเศรษฐมิติ

เศรษฐมิติประยุกต์ จะใช้ทฤษฎีทางสถิติและข้อมูลจริงในการประเมินทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์ พัฒนาแบบจำลองทางเศรษฐศาสตร์ วิเคราะห์ประวัติศาสตร์ของเศรษฐกิจ และใช้ในการพยากรณ์
เศรษฐมิติอาจะใช้แบบจำลองทางสถิติในการตอบปัญหาทางเศรษฐศาสตร์ แต่โดยส่วนใหญ่มักจะใช้ข้อมูลที่ได้จากการสังเกตมากกว่าข้อมูลจากการทดลอง การออกแบบการศึกษาในสาขาเศรษฐมิติจะเหมือนกับการออกแบบการศึกษาในสาขาที่ต้องใช้ข้อมูลที่ได้จากการสังเกตอื่นๆ ได้แก่ ดาราศาสตร์ วิทยาการระบาด สังคมวิทยา และรัฐศาสตร์ เศรษฐศาสตร์มักจะวิเคราะห์ระบบสมการหรือระบบอสมการ ได้แก่ อุปสงค์และอุปทานที่มีสมมติฐานว่าอยู่ในจุดสมดุล (equilibrium) ดังนั้นในสาขาเศรษฐมิติจึงได้พัฒนาวิธีสำหรับการระบุ (identification) และการประมาณค่าแบบจำลองที่เป็นสมการพร้อมกัน (simultaneous-equation models) วิธีการเหล่านี้อาจจะช่วยนักวิจัยประมาณค่าแบบจำลองและค้นหาผลลัพธ์เชิงประจักษ์โดยปราศจากการเข้าไปเกี่ยวข้องกับระบบ
วิธีทางสถิติอย่างหนึ่งที่ใช้โดยนักเศรษฐมิติคือ วิธีถดถอย วิธีถดถอยมีความสำคัญในเศรษฐมิติเพราะนักเศรษฐศาสตร์โดยทั่วไปไม่ค่อยได้ใช้การทดลองที่ความคุมได้ นักเศรษฐมิติมักจะใช้การทดลองโดยธรรมชาติ (natural experiments) อย่างไรก็ตามข้อมูลโดยธรรมชาติที่สังเกตได้มักจะเผชิญปัญหาความเอนเอียงของตัวแปรที่ละทิ้ง (omitted-variable bias) และปัญหาอื่นๆได้แก่ความเป็นเหตุเป็นผลของกันและกัน
ตัวอย่าง

ตัวอย่างอย่างง่ายของการสร้างความสัมพันธ์ทางเศรษฐมิติในเศรษฐศาสตร์แรงงาน คือ
\ln {\text{(wage)}} =  \beta _{0} +  \beta _{1}\ {\text{years of education}} +  \varepsilon
ตัวอย่างนี้สมมติว่ารายได้ของแต่ละคนในรูปลอการิทึมธรรมชาติเป็นฟังก์ชันเชิงเส้นของจำนวนปีที่ใช้ในการศึกษาที่แต่ละคนได้รับ พารามิเตอร์  \beta _{1}วัดการเพิ่มขึ้นของค่าจ้างในรูปของลอการิทึมธรรมชาติเมื่อจำนวนปีในการศึกษาเพิ่มขึ้นหนึ่งปี และค่า  \varepsilon  เป็นตัวแปรสุ่มแสดงถึงปัจจัยอื่นๆ ที่อาจจะมีผลกระทบโดยตรงต่อค่าจ้าง เป้าหมายทางเศรษฐมิติคือการประมาณค่าพารามิเตอร์  \beta _{0}และ  \beta _{1}ภายใต้สมมติฐานบางอย่างที่เกี่ยวกับตัวแปรสุ่ม  \varepsilon ตัวอย่างเช่น ถ้า  \varepsilon ไม่มีความสัมพันธ์กับจำนวนปีที่การศึกษา สมการนี้จะสามารถประมาณการได้โดยใช้วิธีการกำลังสองน้อยที่สุด
ถ้านักวิจัยสามารถสุ่มประชากรให้มีระดับการศึกษาที่แตกต่างกันได้ ข้อมูลที่มีจะสามารถประมาณผลของการเปลี่ยนแปลงของจำนวนปีที่ใช้ในการเรียนต่อค่าจ้างได้ แต่ในความเป็นจริง การทดลองเช่นนี้ไม่สามารถทำได้ ดังนั้น นักเศรษฐมิติจึงใช้จำนวนปีในการศึกษาและค่าจ้างที่แต่ละคนได้รับ ซึ่งแต่ละคนนั้นมีความแตกต่างในหลายๆ มิติ หากมีข้อมูลเช่นนี้ ค่าสัมประสิทธิ์ที่ประมาณค่าได้ของจำนวนปีในการเรียนในสมการข้างต้นจะสะท้อนทั้งผลของการศึกษาต่อรายได้ และผลของตัวแปรอื่นๆ ต่อรายได้ ถ้าตัวแปรอื่นๆ เหล่านั้นมีความสัมพันธ์กับการศึกษา ตัวอย่างเช่น คนที่เกิดในบางพื้นที่อาจจะได้รับรายได้ที่สูงและมีการศึกษาที่สูง หากนักเศรษฐมิติไม่ควบคุมผลของสถานที่เกิดในสมการข้างต้น ผลของสถานที่เกิดต่อค่าจ้างอาจส่งกระทบให้เกิดความผิดเพี้ยนต่อผลของการศึกษาต่อค่าจ้าง
ทางที่ดีและเป็นที่นิยมที่สุดคือการควบคุมสถานที่เกิดโดยเพิ่มผลของสถานที่เกิดเข้าไปในสมการข้างต้นด้วย การละเลยสถานที่เกิด และสมมติฐานที่ว่า  \varepsilon  ไม่มีความสัมพันธ์ต่อการศึกษาส่งผลให้เกิดแบบจำลองที่ผิดพลาด อีกวิธีหนึ่งที่นิยมคือการเพิ่มตัวแปรที่มีความสัมพันธ์ร่วมที่ไม่ใช่ตัวแปรเครื่องมือเข้าไปในสมการเพื่อทำให้สามารถหาค่า  \beta _{1}ได้ ภาพรวมของการใช้วิธีทางเศรษฐมิติที่ใช้ศึกษาปัญหานี้พบได้ใน Card (1999)
วารสาร

วารสารหลักที่ตีพิมพ์งานเกี่ยวกับเศรษฐมิติ ได้แก่ Econometrica, the Journal of Econometrics, the Review of Economics and Statistics, Econometric Theory, the Journal of Applied Econometrics, Econometric Reviews, the Econometrics Journal , Applied Econometrics and International Development, the Journal of Business & Economic Statistics
ข้อจำกัดและข้อวิจารณ์

เช่นเดียวกับรูปแบบการวิเคราะห์สถิติอื่นๆ แบบจำลองเศรษฐมิติที่ไม่ดีอาจจะแสดงความสัมพันธ์หลอก ซึ่งหมายถึงตัวแปรสองตัวแปรมีความสัมพันธ์กันแต่ไม่ได้มีความเป็นเหตุเป็นผลกัน ในการศึกษาเกี่ยวกับการใช้เศรษฐมิติในวารสารทางเศรษฐศาสตร์ที่สำคัญ แมคโคลสคีย์สรุปว่าเศรษฐกรบางคนนำเสนอค่าพี (ซึ่งตามธรรมเนียมปฏิบัติแบบฟิชเชอร์ในด้านการทดสอบนัยสำคัญของสมมติฐานหลักแบบจุด) และละเลยปัญหาความผิดพลาดแบบที่สอง เศรษฐกรบางคนไม่สมาถนำเสนอผลการประมาณการของขนาดของผลกระทบที่เกิดขึ้นได้ (นอกเหนือไปจากนัยสำคัญทางสถิติ) และอภิปรายความสำคัญในทางเศรษฐศาสตร์ เธอยังอ้างว่าเศรษฐกรบางคนไม่สามารถที่จะใช้เหตุผลในทางเศรษฐศาสตร์ในการเลือกแบบจำลอง โดยเฉพาะการตัดสินใจว่าตัวแปรใดที่ควรใส่ในสมการถดถอย
กฎของโอคุน (Okun's law) แสดงความสัมพันธ์ระหว่างอัตราการเติบโตของ GDP และอัตราการว่างงาน โดยมีเส้นที่เกิดจากการใช้วิธีถดถอยเชิงเส้นลากผ่านข้อมูล
เอกซ์ตรีมเมทัล

เอกซ์ตรีมเมทัล (อังกฤษ: extreme metal) เป็นลักษณะของดนตรีกลุ่มหนึ่งที่มี"ความสุดขั้ว" แบ่งย่อยออกเป็น เมทัล ฮาร์ดคอร์ และประเภทอื่นๆ
ลักษณะทั่วไปของเอกซ์ตรีมเมทัล

ลักษณะหลักๆทั่วไปของดนตรีเอกซ์ตรีมนั้นก็ตรงตัวคำแปลภาษาอังกฤษของมันก็คือมันมี "ความสุดขั้ว" อันทำให้มันเป็นสิ่งที่ผู้ฟังทั่วๆ ไปยากที่จะรับฟังได้ ในหลายๆ กรณีแล้วมันก็ถึงกับเป็นที่ถกเถียงกันเลยว่าสิ่งเหล่ายังเป็นดนตรีอยู่หรือเปล่า ซึ่งข้อถกเถียงนี้ก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเช่นเดียวกับกลุ่มทางดนตรีที่เรียกกันอย่างหลวมๆว่าดนตรีทดลอง เช่นเดียวกัน
ความสุดขั้วของดนตรีเอกซ์ตรีมนั้นสามารถเป็นความสุดขั้วได้หลากหลายทาง เช่น ความเร็วของเพลงที่เร็วจนผิดไปจากเพลง "ทั่วๆไป" (เช่น สปีด/แทรชเมทัล เดธเมทัล ไกรนด์คอร์) หรือ ช้าและหนืดว่าเพลง "ทั่วไป" เช่น พวก สลัดจ์คอร์ หรือพวกดูมแบบสุดขั้วอย่างพวกโดรนดูม เป็นต้น หรือ จะเป็นการมีเสียงรบกวนปะปนอยู่มากในเพลง เช่น นอยส์คอร์ การมีเนื้อหาที่อุจาด รุนแรง ดูไม่มีเหตุผล (non-sense) ซึ่งมักจะไปด้วยกันกับเสียงร้องที่เป็นที่เรียกกันอย่างทั่วไปว่า "สำรอก" หรือ "แผด" อันมีรายละเอียดปลีกย่อยไปตามแต่ละแนวดนตรี (เช่นโดยทั่วไปแล้วลักษณะการออกเสียงของดนตรีเดธเมทัล แบล็คเมทัล และ ฮาร์ดคอร์ นั้นแม้จะดูฟังไม่รู้เรื่องและไม่ค่อยมีท่วงทำนอง (Melody) เหมือนๆกันสำหรับคนทั่วๆไป แต่ทั้งสามแนวทางการร้องนั้นก็มีความแตกต่างกันอย่างชัดเจนที่แยกแยะได้สำหรับผูฟังดนตรีเอกซ์ตรีโดยทั่วๆไป) นอกจากนี้แล้วดนตรีเอกตรีมนั้นยังมีการใช้ตัวโน้ตในสเกลแปลกๆ ที่อาจฟังดูขัดหูเป็นอย่างยิ่งสำหรับผู้ฟังเพลงทั่วไปที่จะคุ้นเคยกับสเกลฟื้นๆ อย่าง เมเจอร์ หรือ ไมเนอร์ มีการใช้ไทม์ซิกเนเจอร์แปลกๆ เช่น 7/8/ 5/4 เป็นต้น (ดนตรีทั่วไปแทบจะร้อยทั้งร้อยจะประกอบด้วยไทม์ซิกเนเจอร์ 4/4) ซึ่งถึงกับมีรายงานว่าวงดนตรีบางวงถึงกับทำการทอยลูกเต๋าเพื่อเลือกไทม์ซิกเจอร์กันเลยทีเดียว เช่น การณีของวง เดอะ ดิลลิงเจอร์ เอสเคป แพลน (The Dillinger Escape Plan) และ สุดท้ายก็คือโครงสร้างอันแปลกประหลาดของเพลง (ถ้าเทียบกับเพลงป็อปร็อกทั่วๆไป) และ ความยาวที่ไม่ปกติของเพลง เช่น การที่เพลงเดียวยาว 30 นาที  หรือ การมีเพลงกว่า 50 เพลงในอัลบั้ม หรือ อีพี ที่ยาวไปถึงยี่สิบนาที เป็นต้น
พลวัตของเอกซ์ตรีมเมทัล

พื้นฐานแล้วเป็นดนตรีที่ปฏิเสธดนตรีกระแสหลัก (Main Stream) ของผู้ฟังทั่วๆไป ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงของดนตรีกระแสหลัก นั้นจึงนำไปสูการเปลี่ยนแปลงของดนตรีเอกซ์ตรีมด้วย นี่แสดงให้เห็นว่าดนตรีเอกซ์ตรีมนั้นไม่จำเป็นต้องมีรูปแบบที่ตายตัว ในช่วงเวลาที่ต่างกันดนตรีเอกซ์ตรีมนั้นก็อาจต่างกันใด้ ความเข้าใจดังกล่าวจะไม่ทำให้เราสับสนกับสิ่งที่เคยเป็นดนตรีเอกตรีมและ สิ่งที่เป็นอยู่ เช่น ในช่วงราวต้นถึงกลางทศวรรษที่ 1980 นั้นเราอาจกล่าวได้ว่า สปีด/แทรชเมทัลนั้นเป็นเอกซ์ตรีมมิวสิก แต่ในช่วงกลางยุค 1990 ที่แทบจะไม่มีใครเล่นแทรชเมทัลกันอย่างเมื่อก่อน ซึ่ง เดธและแบล็คเมทัล (ซึ่งเป็นลูกหลานทางดนตรีที่หนักกว่าสปีด/แทรชเมทัล) โตเต็มที่แล้ว เราก็อาจกล่าวได้ว่าดนตรีแทรชเมทัลนั้นไม่ใช่ดนตรีเอกซ์ตรีมอีกต่อไป แต่ดนตรีเดธเละแบล็คเมทัลต่างหากที่เป็นดนตรีเอกซ์ตรีมในปัจจุบันเป็นต้น
อย่างไรก็ดีก็เช่นเดียวกับการจัดประเภทดนตรีชนิดอื่นๆ ซึ่งไม่มีรูปแบบตายตัวอะไร และ ไม่มีความเห็นอย่างเป็นเอกฉันท์ทั้งในหมู่นักวิจารณ์และ ผู้ฟังทั่วๆไป การบอกว่าอะไรเป็นเอกซ์ตรีมมิวสิกหรือไม่เป็นนั้นก็เป็นสิ่งที่โต้แย้งได้เสมอ ดังนันความเห็นที่เป็นกลางที่สุดก็คงต้องเป็นการรายงานปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างตรงไปมา แม้ว่ามันจะไม่มีตรรกะที่ใช้ได้กับทุกกรณีสำหรับการจัดว่าอะไรเป็นเอกซ์ตรีมเมทัลและอะไรไม่เป็น โปรดดูปัญหาในการจัดประเภทดนตรีได้อย่างชัดเจนที่สุดต่อเมื่อมีดนตรีประเภทใหม่ๆ อุบัติขึ้น เช่นใน Discussion Page ของ Wikipedia ในหน้าของ Metalcore และ N.W.O.B.H.M เป็นต้น
เอกซ์ตรีมเมทัลในประเทศไทย

เอกซ์ตรีมเมทัล ที่มีอยู่ในประเทศไทยนั้นส่วนใหญ่จะจำกัดตัวอยู่ในวงการเดทเมทัลเป็นหลัก
ดูเพิ่ม

เฮฟวีเมทัล
ฮาร์ดคอร์พังก์
ดนตรีทดลอง
เอ. เอส. ไบแอตต์

| เอ>  เอส. ไบแอตต์ A. S. Byatt |
| --- | --- |
เอ. เอส. ไบแอตต์ ค.ศ. 2007
เกิด: 24 สิงหาคม ค.ศ. 1936 เชฟฟิล์ด, อังกฤษ
เสียชีวิต: 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 (87 ปี) ลอนดอน, อังกฤษ
สัญชาติ: ชาวอังกฤษ
อาชีพ: นักเขียน
ผลงานเด่น: Possession: A Romance (ค.ศ. 1990) The Djinn in the Nightingale's Eye (ค.ศ. 1995)
ตำแหน่ง: นักเขียน
รางวัล: รางวัลแมนบุคเคอร์ รางวัลเพ็น/แม็คมิล
นักเขียนชาวอังกฤษ
เดมอันโตเนีย ซูซาน ดัฟฟี หรือ เอ. เอส. ไบแอตต์ (อังกฤษ: A. S. Byatt หรือ Dame Antonia Susan Duffy, DBE) (24 สิงหาคม ค.ศ. 1936 - 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023) ไบแอตต์เป็นนักเขียนนวนิยายและกวีคนสำคัญชาวอังกฤษ เธอมีชื่อเมื่อแรกเกิดว่า "Antonia Susan Drabble" ไบแอตต์เป็นบุตรีของผู้พิพากษาจอห์น เฟรเดอริค แดรบเบิล และแคทเธอรีน แมรี บลัวร์ ต่อมาสมรสกับปีเตอร์ ดัฟฟี ชื่อที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ "เอ. เอส. ไบแอตต์"
งานเขียน

The Shadow of the Sun, 1964
Degrees of Freedom: The Early Novels of Iris Murdoch, 1965
The Game, 1967
Wordsworth and Coleridge in Their Time   Nelson, 1970
Iris Murdoch: A Critical Study   Longman, 1976
The Virgin in the Garden, 1978
Still Life, 1985
Sugar and Other Stories, 1987
Unruly Times: Wordsworth and Coleridge, Poetry and Life , 1989
George Eliot: Selected Essays, Poems and Other Writings   (เป็นบรรณาธิการร่วมกับนิโคลัส วอร์เรน), 1990
Possession: A Romance, (1990 ISBN 0-7011-3260-4)
Passions of the Mind: Selected Writings , 1991
Angels & Insects, 1992
The Matisse Stories, 1993
The Djinn in the Nightingale's Eye, 1994
Imagining Characters: Six Conversations about Women Writers   (ร่วมกับอิกเนส โซเดอร์), 1995
New Writing Volume 4   (เป็นบรรณาธิการร่วมกับแอเลน ฮอลลิงเฮิร์สท์), 1995
Babel Tower, 1996
New Writing Volume 6   (เป็นบรรณาธิการร่วมกับปีเตอร์ พอร์เตอร์), 1997
Elementals: Stories of Fire and Ice, 1998
Oxford Book of English Short Stories   (บรรณาธิการ), 1998
On Histories and Stories: Selected Essays, 2000
The Biographer's Tale, 2000
Portraits in Fiction, 2001
The Bird Hand Book , 2001
A Whistling Woman, 2002
Little Black Book of Stories, 2003
The Children's Book, 2009
รางวัลทางวรรณกรรมและอิสริยาภรณ์

1986 รางวัลเพ็น/แม็คมิลเงิน สำหรับนวนิยายเรื่อง Still Life
1987 ปริญญาดุษฎีบัญฑิตกิตติมศักดิ์สาขาวรรณคดีแบรดฟอร์ด
1990 รางวัลแมนบุคเคอร์ สำหรับนวนิยายเรื่อง Possession: A Romance
1990 เครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งจักรวรรดิอังกฤษ ชั้นสาม CBE
1990 รางวัลนวนิยายนานาชาติโดยไอริชไทม์ สำหรับนวนิยายเรื่อง Possession: A Romance
1991 รางวัลนักเขียนเครือจักรภพ สำหรับนวนิยายเรื่อง Possession: A Romance
1991 ปริญญาดุษฎีบัญฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยยอร์ค
1991 ปริญญาดุษฎีบัญฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยเดอแรม
1992 ปริญญาดุษฎีบัญฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยน็อตติงแฮม
1993 ปริญญาดุษฎีบัญฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยลิเวอร์พูล
1994 ปริญญาดุษฎีบัญฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยพอร์ทสมัธ
1995 ปริญญาดุษฎีบัญฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยลอนดอน
1995 Premio Malaparte (Italy)
1995 รางวัลอากาข่านสำหรับนวนิยาย สำหรับนวนิยายเรื่อง The Djinn in the Nightingale's Eye
1998 Mythopoeic Fantasy Award สำหรับวรรณกรรมสำหรับผู้ใหญ่ The Djinn in the Nightingale's Eye
1999 เครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งจักรวรรดิอังกฤษ ชั้นสอง DBE
1999 ปริญญาดุษฎีบัญฑิตกิตติมศักดิ์สาขาวรรณคดีจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
2000 สมาชิกกิตติมศักดิ์ของสถาบันลอนดอน
2000 ปริญญาดุษฎีบัญฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยเชฟฟิลด์
2002 รางวัลเชคสเปียร์ (เยอรมนี)
2004 ปริญญาดุษฎีบัญฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยเค้นท์
2007 ปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยวินเชสเตอร์
2009 รางวัลกรองด์พรีซ์จากเทศกาลหนังสือบลูเมโทรโพลิส (แคนาดา)
2009 รางวัลแมนบุคเคอร์ The Children's Book (เข้ารอบสุดท้าย)
ดูเพิ่ม

ประเภทของงานวรรณกรรม
| ด ค กผู้ได้รับรางวัลแมนบุคเคอร์ |
| --- | --- |
ค.ศ. 1969–1980:  พี. เอช. นิวบี (ค.ศ. 1969)  เบอร์นิส รูเบนส์ (ค.ศ. 1970)  วี. เอส. ไนพอล (ค.ศ. 1971)  จอห์น เบอร์เกอร์ (ค.ศ. 1972)  เจมส์ กอร์ดอน ฟาร์เรลล์ (ค.ศ. 1973)  นาดีน กอร์ดิเมอร์ (ค.ศ. 1974)  รูธ พราวเวอร์ จฮาบ์วาลา (ค.ศ. 1975)  เดวิด สตอรี (ค.ศ. 1976)  พอล มาร์ค สกอตต์ (ค.ศ. 1977)  ไอริส เมอร์ด็อค (ค.ศ. 1978)  เพเนโลปี ฟิตซเจอราลด์ (ค.ศ. 1979)  วิลเลียม โกลดิง (ค.ศ. 1980) 
ค.ศ. 1981–2000:  ซัลมัน รัชดี (ค.ศ. 1981)  ทอมัส คนีลลีย์ (ค.ศ. 1982)  จอห์น แมกซ์เวล คูตซี (ค.ศ. 1983)  แอนิตา บรุคเนอร์ (ค.ศ. 1984)  เคริ ฮูล์ม (ค.ศ. 1985)  คิงสลีย์ อามิส (ค.ศ. 1986)  เพ็นเนโลปี ไลฟ์ลีย์ (ค.ศ. 1987)  ปีเตอร์ แครีย์ (ค.ศ. 1988)  คาซูโอะ อิชิกุโร (ค.ศ. 1989)  เอ. เอส. ไบแอ็ท (ค.ศ. 1990)  เบ็น โอคริ (ค.ศ. 1991)  ไมเคิล ออนดัทเจ  / แบร์ริ อันสเวิร์ธ (ค.ศ. 1992)  รอดดี ดอล์ย (ค.ศ. 1993)  เจมส์ เคลแมน (ค.ศ. 1994)  แพ็ท บาร์เคอร์ (ค.ศ. 1995)  แกรม สวิฟต์ (ค.ศ. 1996)  อรุณธตี รอย (ค.ศ. 1997)  เอียน แม็คคิววัน (ค.ศ. 1998)  จอห์น แมกซ์เวล คูตซี (ค.ศ. 1999)  มาร์กาเร็ต แอ็ตวูด (ค.ศ. 2000) 
ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน:  ปีเตอร์ แครีย์ (ค.ศ. 2001)  ยันน์ มาร์เตล (ค.ศ. 2002)  ดีบีซี เพียร์ซ (ค.ศ. 2003)  อแลน โฮลลิงเฮิร์สต์ (ค.ศ. 2004)  จอห์น แบนวิลล์ (ค.ศ. 2005)  คิราน เดซัย (ค.ศ. 2006)  แอนน์ เอ็นไรท์ (ค.ศ. 2007)  อราวินด์ อดิกา (ค.ศ. 2008)  ฮิลารี แมนเทิล (ค.ศ. 2009)  Howard Jacobson (ค.ศ. 2010)  จูเลียน บาร์นส์ (ค.ศ. 2011)  ฮิลารี่ แมนเทล (ค.ศ. 2012)  เอลีเนอร์ แคทตัน (ค.ศ. 2013)  ริชาร์ด ฟลานาแกน (ค.ศ. 2014)  มาร์ลอน เจมส์ (ค.ศ. 2015)  พอล บีตตี้ (ค.ศ. 2016)  จอร์จ ซอนเดอร์ส (ค.ศ. 2017)  แอนนา เบิร์นส์ (ค.ศ. 2018)  มาร์กาเร็ต แอตวูด  / เบอร์นาร์ดีน เอวาริสโต (ค.ศ. 2019)  ดักลาส สจ๊วต (ค.ศ. 2020) 
 ผู้ได้รับรางวัลแมนบุคเคอร์  นักเขียนผู้ได้รับรางวัลอื่น ๆ  นักเขียน
หินน้ำมัน

| --- | --- |
หินตะกอน
การเผาไหม้ของหินน้ำมัน
หินน้ำมัน (อังกฤษ: oil shale) คือแร่เชื้อเพลิงชนิดหนึ่งที่อยู่ในรูปแบบของหินดินดา
โดยมีสารอินทรีย์ที่เรียกว่า เคโรเจน (Kerogen) ปะปนอยู่ในเนื้อหิน มักมีสีน้ำตาลเข้มจนถึงดำ 
หินน้ำมันเกิดจากซากพืชซากสัตว์กับตะกอนขนาดเล็กที่สะสมตัวอยู่ในแอ่งตะกอนทับถมกันจนเป็นเวลานานหลายล้านปี ความดันและอุณหภูมิก็ทำให้เกิดการแปรเปลี่ยนสภาพทำให้เกิดลักษณะเป็นยางเหนียวๆที่ประกอบไปด้วยไฮโดรคาร์บอนโมเลกุลใหญ่ที่เรียกว่า "เคโรเจน" ซึ่งเมื่อนำหินน้ำมันไปเผาที่อุณหภูมิประมาณ 500 องศาเซลเซียส จะได้น้ำมันและก๊าซไฮโดรคาร์บอนออกมา ซึ่งการสกัดนี้จะใช้ขั้นตอนมากกว่าน้ำมันดิบแบบปกติ ในอุตสาหกรรมยังสามารถเผาหินน้ำมันเป็นเชื้อเพลิงโดยตรง แต่เป็นเชื้อเพลิงประเภทเกรดต่ำ สำหรับผลิตกระแสไฟฟ้า และเพื่อการทำความร้อน และยังสามารถใช้เป็นวัตถุดิบในการผลิตสารเคมีและวัสดุก่อสร้าง หินน้ำมันได้รับความสนใจเป็นแหล่งพลังงานอีกทางเลือกหนึ่งนอกจากปิโตรเลียม ในขณะเดียวกันการทำเหมืองหินน้ำมัน และการเผาสกัดไฮโดรคาร์บอนเหลว ก็ต้องคำนึงถึงสภาพแวดล้อม เช่นการใช้ที่ดิน ในการกำจัดกาก เนื่องจาก เมื่อนำหินน้ำมันไปบดและเผา จะได้กากถึงร้อยละเก้าสิบ ซึ่งมีผลต่อสิ่งแวดล้อม การกำจัดน้ำเสีย การปล่อยแก๊สเรือนกระจก และมลพิษทางอากาศ  ประเทศเอสโตเนียและจีน มีการทำอุตสาหกรรมของหินน้ำมัน  ส่วนประเทศบราซิล,เยอรมัน,อิสราเอล และรัสเซีย ก็ใช้ประโยชน์จากหินน้ำมันเช่นกัน
ลักษณะทางธรณีวิทยา

หินน้ำมัน คือหินตะกอนอินทรีย์ที่หลากหลาย อยู่ในกลุ่มของเชื้อเพลิงประเภทเลนอินทรีย์ ไม่ได้มีความหมายทางธรณีวิทยาที่แน่นอนหรือมีสูตรเคมีที่เฉพาะเจาะจงหรือมีขอบเขตที่แน่นอน เนื่องจากหินน้ำมันมีความแตกต่างกันมากในเรื่องของแร่ธาตุ, องค์ประกอบทางเคมี, อายุ, ชนิดของเคโรเจน และประวัติการสะสมตัว หินน้ำมันต่างจากทรายน้ำมัน, หินที่กักเก็บปิโตรเลียมและ ถ่านหินฮิวมิก ในขณะที่ทรายน้ำมันเกิดจากกระบวนการย่อยสลายทางชีวภาพของน้ำมัน ส่วนความร้อนและความดันจะ(ยัง)ไม่แปรสภาพเคโรเจนในหินน้ำมันไปเป็นปิโตรเลียม
หินน้ำมันมีค่าร้อยละของอินทรียวัตถุต่ำกว่าถ่านหิน ส่วนประกอบของสารอินทรีย์ของหินน้ำมันมีสิ่งมีชีวิตที่หลากหลายเช่น ซากของสาหร่าย, สปอร์, เกสร,เปลือกพืช, เศษพืชล้มลุกและไม้ยืนต้น,เศษเซลล์จากพืชน้ำและพืชบนบก
นักธรณีวิทยาสามารถแบ่งประเภทของหินน้ำมันบนพื้นฐานขององค์ประกอบ โดยแบ่งเป็น หินดินดานที่อุดมด้วยคาร์บอเนต, หินดินดานที่มีซิลิกาเยอะหรือถ่านหินเนื้อแน่นและมีน้ำมัน การจำแนกประเภทอื่นหรือที่เรียกว่าแผนภาพรถตู้ของ Krevelen การกำหนดประเภทของเคโรเจนขึ้นอยู่กับปริมาณคาร์บอน ไฮโดรเจนและออกซิเจนที่อยู่ในอินทรียสาร การจำแนกประเภทจะมีการกำหนดว่าหินน้ำมันนี้มีสภาพแวดล้อมการเกิดแบบทะเลสาบหรือทะเล โดยขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมของชีวมวลเริ่มต้นที่ตกสะสมตัว โดยการจัดหมวดหมู่ ได้พิสูจน์แล้วว่ามีประโยชน์ในการประมาณผลผลิตและองค์ประกอบของน้ำมันสกัด
ปริมาณสำรอง

เช่นเดียวกับแหล่งน้ำมันและก๊าซธรรมชาติ นักวิเคราะห์ได้แยกแยะความแตกต่างระหว่างแหล่งทรัพยากรหินน้ำมันและปริมาณสำรอง โดยทรัพยากร หมายถึงปริมาณหินน้ำมันที่มีทั้งหมด ในขณะที่ปริมาณสำรองหมายถึงปริมาณที่ผู้ผลิตสามารถสกัดหินน้ำมันทางเศรษฐกิจโดยใช้เทคโนโลยีที่มีอยู่ เนื่องจากเทคโนโลยีการสกัด มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง นักวางแผนจึงสามารถประมาณจำนวนเคโรเจนได้ ถึงแม้ว่าจะมีแหล่งทรัพยากรของหินน้ำมันเกิดขึ้นในหลายประเทศทั่วโลก แต่มีเพียง 33 ประเทศเท่านั้นที่รู้ปริมาณสำรองและมูลค่าทางเศรษฐกิจที่เป็นไปได้
| ประเทศ | ปริมาณที่พบ (ล้านล้านบาร์เรล) |
| --- | --- |
สหรัฐอเมริกา: 626
บราซิล: 300
รัสเซีย: 41
ซาเอียร์: 38
ออสเตรเลีย: 17
แคนาดา: 16
อิตาลี: 13
ตารางแสดงแหล่งหินน้ำมันที่มีปริมาณหินน้ำมันมากในประเทศต่างๆของโลกโดยสามารถพบได้ตามแอ่งแผ่นดินยุคเทอร์เชียรี่ทั่วโลก สำหรับในประเทศไทยสามารถพบได้ในตอนบนของประเทศ โดยเฉพาะที่แหล่งแม่ปะใต้ แอ่งแม่สอด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ซึ่งมีปริมาณสำรอง 390 ล้านตัน จากทั้งแอ่งที่มีปริมาณหินน้ำมันสะสม 620 ล้านตัน
ประวัติอุตสาหกรรม

มนุษย์เรามีการใช้หินน้ำมันเป็นเชื้อเพลิงตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์เนื่องจากเผาไหม้โดยทั่วไปโดยไม่ต้องดำเนินการใด ๆ อุตสาหกรรมแบบทันสมัยของเหมืองแร่หินน้ำมันเริ่มขึ้นในปีค.ศ. 1837 ใน ประเทศฝรั่งเศส ตามมาด้วยการแสวงหาประโยชน์ในสกอตแลนด์,เยอรมันและประเทศอื่น ๆ การดำเนินงานในช่วงศตวรรษที่ 19 เน้นการผลิตน้ำมันก๊าด,น้ำมันหลอดไฟและเทียนไข ผลิตภัณฑ์เหล่านี้มีความต้องการเพิ่มขึ้นในช่วงปฏิวัติอุตสาหกรรม น้ำมันเชื้อเพลิง น้ำมันหล่อลื่นและจารบี,แอมโมเนียมซัลเฟตมีการผลิตขึ้น  อุตสาหกรรมหินน้ำมันของยุโรปขยายตัวทันทีก่อนที่สงครามโลกครั้งที่ 1 จะจำกัดการเข้าถึงทรัพยากรปิโตรเลียมทั่วไป และการผลิตรถยนต์และรถบรรทุกที่มาพร้อมกับการเพิ่มขึ้นของการบริโภคน้ำมัน
ถึงแม้ว่าอุตสาหกรรมหินน้ำมันของประเทศเอสโตเนียและประเทศจีนเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง  แต่ส่วนใหญ่ในประเทศอื่นๆที่ถูกยกเลิกโครงการของพวกเขาเนื่องจากค่าใช้จ่ายในการประมวลผลสูงและราคาถูกกว่าน้ำมันเชื้อเพลิง หลังจากนั้นในปี 1973 เกิดวิกฤตการณ์น้ำมันโลก มีการผลิตน้ำมันจากหินน้ำมันถึงจุดสูงสุดคือได้ 46 ล้านตันในปี 1980 ก่อนที่จะตกลงไปอยู่ที่ประมาณ 16 ล้านตันในปี 2000 เนื่องจากการแข่งขันกับปิโตรเลียม  อุตสาหกรรมหินน้ำมันโลกเริ่มฟื้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 21 ในปี 2003 โครงการพัฒนาน้ำมันหินดินดานเริ่มต้นใหม่ในประเทศสหรัฐอเมริกา เจ้าหน้าที่แนะนำโปรแกรมเชิงพาณิชย์ลิสซิ่งอนุญาตการสกัดหินน้ำมันและทรายน้ำมันในที่ดินของรัฐบาลกลางในปี 2005 ตามนโยบายพลังงาน พ.ศ. 2005
ดูเพิ่ม

ถ่านหิน
ก๊าซธรรมชาติ
น้ำมันดิบ
กรมเชื้อเพลิงธรรมชาติ

Shell's experimental in-situ oil-shale facility, Piceance Basin, Colorado, USA
เอกซ์วิดีโอส์

เว็บไซต์ลามก
| --- | --- |

หน้าลงทะเบียน / รายการหลัก
ประเภท: แชร์วิดีโองานลามก
ภาษาที่ใช้ได้: อังกฤษ, จีน, เช็ก, ดัตช์, ฝรั่งเศส, ฮินดี, อิตาลี, ญี่ปุ่น, โปรตุเกส, โรมาเนีย, สเปน, อาฟรีกานส์ และอื่น ๆ
สำนักงานใหญ่: ปราก, สาธารณรัฐเช็ก
ประเทศต้นทาง: ฝรั่งเศส
เจ้าของ: ว็อยเตเรเกเซเซ็ด โอลดิง
ผู้ก่อตั้ง: สเตฟาน มีแชล ปาโกล
การโฆษณา: มี
เชิงพาณิชย์: ใช่
ลงทะเบียน: ไม่จำเป็น
เปิดตัว: 1 มีนาคม 2007; 17 ปีก่อน (2007-03-01)
สถานะปัจจุบัน: ออนไลน์
เขียนด้วย: เอชทีเอ็มแอล จาวาสคริปต์, พีเอชพี
เอกซ์วิดีโอส์ (อังกฤษ: XVideos) เป็นเว็บไซต์ดูและแชร์วิดีโองานลามกที่ก่อตั้งขึ้นในปารีสเมื่อปี ค.ศ. 2007 ซึ่งขณะนี้เว็บไซต์ได้จดทะเบียนกับบริษัท ว็อยเตเรเกเซเซ็ด โอลดิง ของสาธารณรัฐเช็ก เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2020 เว็บไซต์นี้ได้เป็นเว็บไซต์ลามกที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุด และเป็นเว็บไซต์ที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดอันดับ 8 ของโลก
ว็อยเตเรเกเซเซ็ด โอลดิง ยังเป็นเจ้าของแบงโบรส์, ดีดี เนตเวิร์ก, นิตยสารเพนท์เฮาส์, ไพรเวตมีเดียกรุป, เอโรเกมส์ และมีส่วนได้เสียในการควบคุมโปรดักชันที่รวมตัวกันภายใต้แบรนด์ลีเกิลพอร์โน
ประวัติ

เว็บไซต์เอกซ์วิดีโอส์ก่อตั้งขึ้นในปารีสเมื่อปี ค.ศ. 2007 โดยสเตฟาน มีแชล ปาโกล ผู้เป็นเจ้าของชาวฝรั่งเศส เว็บไซต์เอกซ์วิดีโอส์ทำหน้าที่เป็นผู้รวบรวมสื่อลามก ซึ่งเป็นเว็บไซต์ประเภทหนึ่งที่ให้การเข้าถึงเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ในลักษณะเดียวกับที่ยูทูบทำสำหรับเนื้อหาทั่วไป เว็บไซต์เอกซ์วิดีโอส์มีคลิปจากวิดีโอระดับมืออาชีพ ผสมกับเนื้อหามือสมัครเล่น และเนื้อหาประเภทอื่น ๆ ภายในปี ค.ศ. 2012 เอกซ์วิดีโอส์ได้เป็นเว็บไซต์ลามกที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีการดูเพจมากกว่า 1 แสนล้านครั้งต่อเดือน ฟาบีอาน ทืลมัน ซึ่งเป็นเจ้าของบริษัทไมด์กีก ได้พยายามซื้อเว็บไซต์เอกซ์วิดีโอส์ในปี ค.ศ. 2012 เพื่อสร้างการผูกขาดเว็บไซต์ฉายภาพอนาจาร ส่วนเจ้าของเว็บไซต์เอกซ์วิดีโอส์ชาวฝรั่งเศสได้ปฏิเสธข้อเสนอที่มีการรายงานยอดมากกว่า 120 ล้านดอลลาร์ โดยกล่าวว่า "ขออภัย กระผมต้องไปเล่นเดียโบล II" ครั้นในปี ค.ศ. 2014 เว็บไซต์เอกซ์วิดีโอส์พยายามที่จะบังคับให้ผู้ให้บริการเนื้อหาให้คำมั่นว่าจะสละสิทธิ์ในการลบวิดีโอออกจากบัญชีของตนหรือปิดบัญชีทันที
การเข้าชมเว็บและการจัดอันดับ

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2020 เว็บไซต์เอกซ์วิดีโอส์ได้รับการจัดอันดับให้เป็นเว็บไซต์ยอดนิยมอันดับ 8 ของโลกโดยซิมิลาร์เว็บในหมวดหมู่โดยรวม และเป็นอันดับ 1 ในหมวดหมู่สำหรับผู้ใหญ่ที่มีการเข้าชมมากกว่า 3 พันล้านครั้งต่อเดือน
ส่วนเอกซ์เอ็นเอกซ์เอกซ์ ซึ่งเป็นมิเรอร์ไซต์ของเอกซ์วิดีโอส์ เป็นเว็บไซต์ที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดเป็นอันดับ 9 โดยรวม และเป็นเว็บไซต์ที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดเป็นอันดับ 2 ในหมวดหมู่สำหรับผู้ใหญ่
เมื่อรวมกันแล้ว เอกซ์วิดีโอส์และเอกซ์เอ็นเอกซ์เอกซ์มียอดการเข้าชมมากกว่า 5 พันล้านครั้งต่อเดือน นับเป็นการเข้าชมไมด์กีกของคู่แข่งที่ใกล้ที่สุดเป็นสองเท่า
ดูเพิ่ม

สื่อลามกทางอินเทอร์เน็ต
เผด็จการทหาร

เผด็จการทหาร (อังกฤษ: military dictatorship) หรือ ระบอบทหาร (อังกฤษ: military regime) คือ ระบอบการปกครองที่อำนาจทางการเมืองขึ้นอยู่กับกองทัพ ถือได้ว่าเป็นการปกครองแบบคณาธิปไตยลัทธิอำนาจนิยมอย่างหนึ่ง
เผด็จการทหารต่างจากเผด็จการพลเรือนด้วยหลายสาเหตุ คือ แรงจูงใจของการยึดอำนาจ สถาบันซึ่งใช้จัดระเบียบการปกครอง และหนทางสละอำนาจ เผด็จการทหารมักมองว่าตนกำลังช่วยให้ประเทศชาติพ้นจากนักการเมืองพลเรือนที่ฉ้อฉลหรือวิสัยทัศน์คับแคบ และอ้างฐานะของตนเป็นผู้ชี้ขาด "คนกลาง" บนฐานสมาชิกภาพในกองทัพ ผู้นำทหารมักปกครองเป็นคณะผู้ยึดอำนาจการปกครอง โดยเลือกหนึ่งในพวกตนเป็นหัวหน้า
ลักษณะและการแบ่งหมวดหมู่

รัฐบาลเผด็จการทหารส่วนมากจัดตั้งหลังรัฐประหารล้มล้างอำนาจรัฐบาลชุดก่อนหน้า ตัวอย่างที่ต่างออกไป เช่น สมัยซัดดัม ฮุสเซน ในประเทศอิรัก ซึ่งเริ่มจากรัฐที่ปกครองโดยรัฐบาลพรรคเดียว คือ พรรคบะอัธ แต่เมื่อเวลาผ่านไปรัฐบาลดังกล่าวเปลี่ยนไปเป็นเผด็จการทหาร (ตามที่ผู้นำสวมเครื่องแบบทหารและกองทัพก็มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดในรัฐบาล)[ต้องการอ้างอิง]
เผด็จการทหารมักอ้างความชอบธรรมให้แก่ตนเองว่าเป็นการสร้างความสมานฉันท์แก่ชาติ และช่วยชาติให้พ้นจากภัยคุกคามของ "อุดมการณ์ที่อันตราย" อันเป็นการสร้างการข่มขวัญ ในละตินอเมริกา ยกภัยคุกคามจากคอมมิวนิสต์และทุนนิยมเป็นข้ออ้างของรัฐประหาร คณะทหารมักว่าพวกเขาไม่ฝักใฝ่พรรคการเมืองใด เป็นคณะที่เป็นกลาง สามารถจัดการกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในระยะเวลาสั้น ๆ ได้ และกล่าวว่านักการเมืองที่มาจากประชาชนคดโกงและไร้ประสิทธิภาพ ลักษณะร่วมประการหนึ่งของรัฐบาลทหาร คือการประกาศใช้กฎอัยการศึกหรือสถานการณ์ฉุกเฉิน
รัฐบาลทหารมักไม่เคารพสิทธิมนุษยชน และมักใช้วิธีการปิดปากศัตรูทางการเมือง รัฐบาลทหารมักไม่คืนอำนาจจนกว่าจะมีการปฏิวัติโดยประชาชน[ต้องการอ้างอิง]
ลาตินอเมริกา ทวีปแอฟริกา เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และตะวันออกกลางเป็นพื้นที่ที่เป็นเผด็จการทหารบ่อยครั้ง เหตุผลหนึ่งคือทหารประสานงานร่วมกัน และมีโครงสร้างของสถาบันที่เข้มแข็งกว่าสถาบันทางสังคมของประชาชน[ต้องการอ้างอิง]
ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา ระบอบเผด็จการทหารเริ่มมีจำนวนลดลง เหตุผลหนึ่งมาจากข้อเท็จจริงที่ว่า เผด็จการทหารไม่ได้รับการยอมรับจากนานาชาติ และรัฐบาลทหารมักไม่ประสบความสำเร็จในการควบคุมประเทศไม่ให้เกิดการต่อต้านได้ นอกจากนี้ การล่มสลายของสหภาพโซเวียตทำให้กองทัพไม่สามารถยกคอมมิวนิสต์มาอ้างความชอบธรรมของตนเองได้อีก[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติ > ทวีปแอฟริกา

แอลจีเรีย (1965–1978; ค.ศ. 1992–1994; ค.ศ. 2011)
เบนิน (1963–1964; 1965–1968; 1969–1970; 1972–1975)
บูร์กินาฟาโซ (1966–1977; 1980–1991; 17 กันยายน-23 กันยายน ค.ศ. 2015)
บุรุนดี (1966–1974; 1976–1979; 1987–1992)
สาธารณรัฐแอฟริกากลาง (1966–1979; 1981–1986; 2003–2005; 2013–2014)
ชาด (1975–1979; 1982–1989)
คอโมโรส (1999–2002)
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (ค.ศ. 1965–1971; ซาอีร์|ค.ศ. 1971–1997)
สาธารณรัฐคองโก (1968–1969; 1977–1979)
โกตดิวัวร์ (1999–2000)
อียิปต์ (1953–1956; 2011–2012)
อิเควทอเรียลกินี (1979–1987)
เอธิโอเปีย (1974–1987)
แกมเบีย (1994–1996)
กานา (1966–1969; 1972–1975; 1975–1979; 1981–1993)
กินี (ค.ศ. 1984–1990; ค.ศ. 2008–2010)
กินี-บิสเซา (1980–1984; 1999; 2003; 12 เมษายน 2012 – 11 พฤษภาคม 2012)
เลโซโท (1986–1993, 2014)
ไลบีเรีย (1980–1986, 1990–1997, 2003–2006)
ลิเบีย (1969–1977; 1977–2011)
มาดากัสการ์ (1972–1976)
มาลี (1968–1992; 21 มีนาคม 2012 – 12 เมษายน 2012)
มอริเตเนีย (ค.ศ. 1978–1979; 1979–1992; ค.ศ. 2005–2007; ค.ศ. 2008–2009)
ไนเจอร์ (1974–1989; 1996; 1999; 2010–2011)
ไนจีเรีย (สภาทหารสูงสุด (ไนจีเรีย) : สมัยที่ 1 ค.ศ. 1966–1975; ค.ศ. 1975–1979; สมัยที่ 2 ค.ศ. 1983–1985; สภากองทัพควบคุมอำนาจการปกครอง ค.ศ. 1985–1993; ค.ศ. 1993–1998; ค.ศ. 1998–1999)
รวันดา (1973–1975)
เซาตูแมอีปริงซีป (1995; 2003)
เซียร์ราลีโอน (ค.ศ. 1967–1968; ค.ศ. 1992–1996; ค.ศ. 1997–1998)
โซมาเลีย (1969–1976; 1980–1991)
ซูดาน (1958–1964; 1969–1971; 1985–1986; ค.ศ. 1989–1993);11 เมษายน ค.ศ.2019-ปัจจุบัน
โตโก (ค.ศ. 1967–1979)
ยูกันดา (ค.ศ. 1971–1979; ค.ศ. 1985–1986)
มาลี 2020-ปัจจุบัน