stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กำแพงฮาดริอานุส
หลังสมัยฮาดริอานุส

หลังจากจักรพรรดิฮาดริอานุสเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 138 แล้ว จักรพรรดิองค์ใหม่อันโตนินัส ไพอัส (Antoninus Pius) ก็ทรงหมดความสนใจกับกำแพงและทิ้งไว้ให้เป็นกำแพงรอง ขณะเดียวกันก็ขึ้นไปสร้างกำแพงใหม่ลึกเข้าไปในสกอตแลนด์ราว 160 กิโลเมตร (100 ไมล์) เหนือกำแพงฮาดริอานุสเดิมที่เรียกว่ากำแพงอันโตนิน กำแพงนี้ยาว 40 โรมันไมล์ (ราว 60.8 กิโลเมตรหรือ 37.8 ไมล์) และมีป้อมมากกว่ากำแพงฮาดริอานุสมาก แต่กำแพงอันโตนินก็ไม่สามารถป้องการรุกรานชนเผ่าจากทางเหนือได้ เมื่อมาร์คัส ออเรลิอัส (Marcus Aurelius) ขึ้นเป็นจักรพรรดิโรมันพระองค์ก็ทรงเลิกใช้กำแพงอันโตนินและหันกลับมายึดกำแพงฮาดริอานุสเป็นหลักตามเดิมในปี ค.ศ. 164 กองทหารโรมันยังคงประจำการที่กำแพงฮาดริอานุสเรื่อยมาจนกระทั่งโรมันถอยจากบริเตน ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5
ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 การรุกรานของบาร์บาเรียน, สภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ และการปฏิวัติกันในหมู่ทหารก็เป็นผลให้อำนาจของโรมันในบริเตนอ่อนแอลง เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 410 การครอบครองของโรมันในบริเตนจึงยุติลง บริเตนถูกทิ้งไว้ให้บริหารและป้องกันตัวเอง กองทหารประจำการกำแพงฮาดริอานุสที่ขณะนั้นก็คงจะเป็นทหารท้องถิ่นที่ไม่มีหนทางไปไหนก็คงตั้งตัวอยู่ที่นั่นอีกหลายชั่วคนต่อมา หลักฐานทางโบราณคดีกล่าวว่าบางส่วนของกำแพงมีผู้ประจำการต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 5 กำแพงตั้งอยู่จนมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 เมื่อถูกนำไปใช้ในการก่อสร้างสำนักสงฆ์จาร์โรว์ (Jarrow Priory) และมาจนเมื่อนักบุญบีดบรรยายถึงกำแพงในหนังสือ “ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับศาสนาของชนอังกฤษ” แต่เข้าใจผิดว่าจักรพรรดิเซ็พติมิอัส เซเวอรัสเป็นผู้สร้างกำแพง
ในที่สุดกำแพงก็อยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมลงหลังจากการขาดการดูแลรักษาเป็นเวลานาน วัสดุที่ใช้ในการสร้างกำแพงบางส่วนก็ถูกขนไปใช้ในการสร้างสิ่งก่อสร้างอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียงจนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20
หลังสมัยฮาดริอานุส > การอนุรักษ์

กำแพงส่วนใหญ่สูญหายไปเกือบหมด แต่ผู้ที่สมควรได้รับการสรรเสริญในการอนุรักษ์กำแพงที่ยังคงหลงเหลืออยู่คือจอห์น เคลย์ตัน (John Clayton) จอห์น เคลย์ตันได้รับการศึกษาในการเป็นทนายและมาทำงานเป็นเสมียนอยู่ที่นิวคาสเซิลราวคริสต์ทศวรรษ 1830 เคลย์ตันกลายมาเป็นผู้สนใจในการอนุรักษ์กำแพงอย่างจริงจังหลังจากที่เดินทางไปเที่ยวที่เชสเตอร์ เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้ชาวนาขนหินจากกำแพงไปใช้เคลย์ตันก็เริ่มซื้อที่ดินในบริเวณกำแพง ต่อมาในปี ค.ศ. 1834 เคลย์ตันก็เริ่มกว้านซื้อที่ดินในบริเวณสตีลริกก์ จนกระทั่งได้เป็นเจ้าของที่ดินตั้งแต่บรุนตันไปจนถึงคอว์ฟิลด์ส ที่รวมทั้งกำแพงในเชสเตอร์, คาร์รอว์บะระห์, เฮาสเตดส์ และวินโดแลนดา นอกจากนั้นแล้วเคลย์ตันก็ยังทำการขุดค้นทางโบราณคดีที่ป้อมที่ซิเลอร์นัม (Cilurnum) และที่เฮาสเต็ดส์และป้อมไมล์บางป้อม
เคลย์ตันไม่เพียงแต่จะเป็นเจ้าของที่ดินบริเวณกำแพงเท่านั้น แต่ยังใช้ที่ดินในการทำฟาร์มและปรับปรุงวิธีการใช้ที่ดินและการเลี้ยงสัตว์และทำรายได้ดีพอที่จะนำมาใช้ในการบูรณปฏิสังขรณ์กำแพงได้ หลังจากเคลย์ตันเสียชีวิตแล้วที่ดินตกไปเป็นของญาติผู้ที่เสียที่ดินไปกับการพนัน ในที่สุดองค์การอนุรักษ์แห่งชาติ (National Trust for Places of Historic Interest or Natural Beauty) ก็เริ่มกระบวนการในการเป็นเจ้าของที่ดินที่เป็นที่ตั้งของกำแพง
ภายในคฤหาสน์วอลลิงตัน (Wallington Hall) ไม่ไกลจากมอร์เพ็ธมีภาพเขียนโดยวิลเลียม เบลล์ สกอตต์ (William Bell Scott) ที่เป็นภาพของนายทหารโรมันยืนดูแลการก่อสร้างกำแพง ที่ใบหน้าของนายทหารคือใบหน้าของเคลย์ตัน
หลังสมัยฮาดริอานุส > มรดกโลก

กำแพงฮาดริอานุสได้รับเลือกให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปีค.ศ. 1987 และในปี ค.ศ. 2005 ก็กลายเป็นส่วนหนี่งของมรดกโลก “เขตแดนของจักรวรรดิโรมัน” ที่รวมทั้งสถานที่อื่นๆ ในเยอรมนี
หลังสมัยฮาดริอานุส > ทางเดินกำแพงฮาดริอานุส

ในปี ค.ศ. 2003 องค์การทางเดินแห่งชาติ (National Trails) ของอังกฤษก็เปิดทางเดินที่ตามแนวกำแพงตั้งแต่วอลล์สเอ็นด์ไปจนถึงโบว์เนสส์ออนซอลเวย์. แต่สามารถใช้ได้เฉพาะในฤดูร้อนเพราะที่ดินในบริเวณกำแพงเป็นที่ดินที่ได้รับความเสียหายง่าย
ดูเพิ่ม

จักรพรรดิฮาดริอานุส
จักรวรรดิโรมัน
โรมันบริเตน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กำแพงฮาดริอานุส
UNESCO เขตแดนของจักรวรรดิโรมัน
ข่าวทางเดินกำแพงฮาดริอานุส
Sycamore Gap photography feature เก็บถาวร 2009-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บางส่วนของกำแพงฮาดริอานุสที่ยังหลงเหลืออยู่ใกล้กรีนเฮด กำแพงบางส่วนก็ถูกรื้อถอนไปเพื่อไปสร้างสิ่งก่อสร้างอื่นในบริเวณใกล้เคียง
กำแพงฮาดริอานุสไม่ไกลจากเฮาเสต็ดส์
ป้อมโรมันที่คอร์บริดจ์
ระบบป้องกันวาลลุมที่กำแพงฮาดริอานุสใกล้ป้อมไมล์ 42 (ตัวกำแพงอยู่บนสันเนินทางขวาของภาพ)
แผนผังการสร้างกำแพงและระบบป้องกันวาลลุม
ส่วนหนึ่งของกำแพงฮาดริอานุสไม่ไกลจากเฮาสเตดส์
ภาพเขียนกำแพงโดย วิลเลียม เบลล์ สกอตต์
กำแพงฮาดริอานุสใกล้กับป้อมเบอร์ดอสวอลด์ที่ได้รับความเสียหายจากการใช้ยาฆ่าแมลงที่ทำลายจุลินทรีย์ที่ช่วยรักษาหิน
มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก

| --- | --- |
Ludwig-Maximilians-Universität München

ละติน: Universitas Ludovico-Maximilianea Monacensis
ประเภท: มหาวิทยาลัยของรัฐ
สถาปนา: ค.ศ. 1472 (ในชื่อ มหาวิทยาลัยอิงก็อลชตัท)
งบประมาณ: 1.727 พันล้านยูโร
อาจารย์: 787 คน
เจ้าหน้าที่: 8,066 คน
ผู้ศึกษา: 53,091 คน
ที่ตั้ง: มิวนิก, รัฐบาวาเรีย, เยอรมนี
สี:    
เครือข่าย: German Excellence Universities Europaeum LERU
เว็บไซต์: www.en.uni-muenchen.de

มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก (เยอรมัน: Ludwig-Maximilians-Universität München) หรือเรียกอย่างง่ายว่า มหาวิทยาลัยมิวนิก เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในนครมิวนิก รัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี มหาวิทยาลัยมิวนิกเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่เป็นอันดับหกของเยอรมนีที่ยังคงเปิดการเรียนการสอนอยู่ ก่อตั้งใน ค.ศ. 1472 ที่เมืองอิงก็อลชตัทโดยลูทวิชที่ 9 ดยุกแห่งบาวาเรีย ก่อนที่ใน ค.ศ. 1800 เมื่ออิงก็อลชตัทเผชิญภัยคุกคามจากฝรั่งเศส พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 แห่งบาวาเรียจึงทรงย้ายมหาวิทยาลัยไปยังเมืองลันทซ์ฮูท ก่อนที่ใน ค.ศ. 1826 จะย้ายมาอยู่ในที่ตั้งปัจจุบันในนครมิวนิก ซึ่งใน ค.ศ. 1802 มหาวิทยาลัยได้เปลี่ยนชื่อเป็น "มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก" เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ก่อตั้งทั้งสองของมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิกได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในสถาบันการศึกษาและการวิจัยชั้นนำของยุโรป โดยได้รับการจัดอันดับจากนิตยสารด้านการศึกษาที่สำคัญเช่น Times Higher Education, U.S. News & World Report และ Academic Ranking of World Universities ให้เป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 1 ของเยอรมนี และยังได้รับการจัดอันดับจาก Times Higher Education ให้อยู่ในอันดับที่ 32 ของโลกใน ค.ศ. 2021 ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมามีศิษย์เก่าถึง 43 คนที่ได้รับรางวัลโนเบล ซึ่งมากเป็นอันดับ 16 ของโลก ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง อาทิ วิลเฮล์ม คอนราด เรินต์เกน (นักฟิสิกส์), มักซ์ พลังค์ (นักฟิสิกส์), แวร์เนอร์ ไฮเซินแบร์ก (นักฟิสิกส์), สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 เป็นต้น ในปัจจุบัน มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นมหาวิทยาลัยที่มีจำนวนนักศึกษามากเป็นอันดับสองในเยอรมนี โดยในปีการศึกษา 2019/2020 มีนักศึกษาจำนวนรวมทั้งสิ้น 53,091 คน มีอาจารย์ทั้งหมด 787 คน และทุนวิจัยที่ได้รับการสนับสนุนรวมทั้งสิ้น 312 ล้านยูโรในปี ค.ศ. 2019
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Ludwig-Maximilians-Universität München
University of Munich Website (เยอรมัน)
เว็บไซต์มหาวิทยาลัย (อังกฤษ)
360° Panorama at the Ludwig Maximilians University
| ด ค กมหาวิทยาลัยในประเทศเยอรมนี |
| --- | --- |
เบอร์ลิน:  มหาวิทยาลัยศิลปะเบอร์ลิน  FU เบอร์ลิน  HU เบอร์ลิน  TU เบอร์ลิน 
เบรเมิน:  มหาวิทยาลัยเบรเมิน  Jacobs University Bremen 
ฮัมบวร์ค:  มหาวิทยาลัยฮัมบวร์ค  TU ฮัมบวร์ค  HafenCity University Hamburg  มหาวิทยาลัยเฮ็ลมูท ชมิท 
รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค:  ไฮเดิลแบร์ค  ไฟรบวร์ค  KIT คาลส์รูเออ  ค็อนชตันทซ์  มันไฮม์  โฮเอนไฮม์  ชตุทท์การ์ท  ทือบิงเงิน  อุล์ม  Zeppelin University แห่งฟรีดริชส์ฮาเฟิน 
รัฐไบเอิร์น (บาวาเรีย):  เอาคส์บวร์ค  บัมแบร์ค  ไบร็อยท์  Catholic University of Eichstätt-Ingolstadt  แอร์ลังเงิน-เนือร์นแบร์ค  LMU มิวนิก  Bundeswehr University Munich  TU มิวนิก  มหาวิทยาลัยเสรียูเครนแห่งมิวนิก  พัสเซา  เรเกินส์บวร์ค  เวือทซ์บวร์ค 
รัฐบรันเดินบวร์ค:  TU บรันเดินบวร์ค  Frankfurt, Oder  พ็อทซ์ดัม 
รัฐเฮ็สเซิน:  TU ดาร์มชตัท  แฟรงก์เฟิร์ต, Main  กีเซิน  คัสเซิล  มาร์บวร์ค 
รัฐนีเดอร์ซัคเซิน:  TU เบราน์ชไวค์  TU Clausthal  เกิททิงเงิน  ฮันโนเฟอร์  ฮิลเดิสไฮม์  ลือเนอบวร์ค  อ็อลเดินบวร์ค  อ็อสนาบรึค  Vechta 
รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น:  ไกรฟส์วัลท์  ร็อสท็อค 
รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน:  อาเคิน  บีเลอเฟ็ลท์  Bochum  บ็อน  โคโลญ  TU ดอร์ทมุนท์  ดืสบวร์ค-เอ็สเซิน  ดึสเซิลดอร์ฟ  ฮาเกิน  มึนส์เทอร์  พาเดอร์บอร์น  ซีเกิน  Witten/Herdecke  วุพเพอร์ทาล 
รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์:  TU ไคเซิร์สเลาเทิร์น  โคเบล็นทซ์-Landau  ไมนซ์  Speyer  เทรียร์ 
รัฐซาร์ลันท์:  มหาวิทยาลัยซาร์ลันท์ 
รัฐซัคเซิน:  TU เค็มนิทซ์  TU เดรสเดิน  TU Freiberg  ไลพ์ซิช 
รัฐซัคเซิน-อันฮัลท์:  ฮัลเลอ-วิทเทินแบร์ค  มัคเดอบวร์ค 
รัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์:  เฟล็นส์บวร์ค  คีล  ลือเบ็ค 
รัฐทือริงเงิน:  แอร์ฟวร์ท  TU Ilmenau  เยนา  ไวมาร์
มหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค

| --- | --- |
Julius-Maximilians-Universität Würzburg
ตราประทับมหาวิทยาลัย
ละติน: Universitas Julius-Maximilianae Herbipoli
คติพจน์: Veritati
ประเภท: Public
สถาปนา: ค.ศ. 1402 (ปิดในช่วง 1415–1582)
งบประมาณ: € 324.8 ล้านยูโร
อาจารย์: 2,371
ผู้ศึกษา: 28,878
ที่ตั้ง: เวือทซ์บวร์ค, รัฐบาวาเรีย, เยอรมนี
สี: Blue and White    
เครือข่าย: U15 กลุ่มกูอิงบรา
เว็บไซต์: www.uni-wuerzburg.de

มหาวิทยาลัยยูลิอุส-มักซีมีเลียนแห่งเวือทซ์บวร์ค (เยอรมัน: Julius-Maximilians-Universität Würzburg) หรือเรียกอย่างย่อว่า มหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค (อังกฤษ: University of Würzburg) เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ ในเมืองเวือทซ์บวร์ค รัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ถือเป็นหนึ่งในสถาบันการศึกษาที่เก่าแก่ที่สุดในเยอรมนี ก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1402 อย่างไรก็ตาม มหาวิทยาลัยได้ถูกปิดลงในปี 1415 ก่อนที่จะเปิดขึ้นใหม่อีกครั้งในปี 1582 ด้วยดำริของ ยูลิอุส เอ็คเทอร์ ฟอน เมอชเปลบรุนน์ (Julius Echter von Mespelbrunn) เจ้าชายมุขนายกแห่งเวือทซ์บวร์ค ชื่อมหาวิทยาลัยในปัจจุบันตั้งขึ้นตามพระนามของเจ้าชายมุขนายก และอีกท่านคือ พระเจ้ามักซีมีเลียนที่ 1 โยเซฟแห่งบาวาเรีย
มหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์คเป็นหนึ่งในสถาบันสมาชิกของกลุ่ม German U15 อันเป็นเครือข่ายสถาบันการศึกษาและวิจัยชั้นนำที่สุด 15 แห่งของเยอรมนี และยังเป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มกูอิงบรา เครือข่ายมหาวิทยาลัยชั้นนำของยุโรป
ฟลอรา (เทพปกรณัม)

| ฟลอรา (เทพปกรณัม) |
| --- | --- |
เทพีแห่งดอกไม้และฤดูใบไม้ผลิ
Cosiddetta Flora จาก Villa di Arianna ที่ Stabiae ใกล้ปอมเปอี เฟรสโกโรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 1
ที่ประทับ: อีลิเซียม
สัญลักษณ์: ดอกไม้
เทศกาล: ฟลอราเลีย
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: ฟาโวนิอุส–Zephyrus
บุตร - ธิดา: Carpus
เทพที่เทียบเท่าในความเชื่ออื่น
เทียบเท่าในกรีก: Chloris
เทียบเท่าในOscan: Fluusa
ฟลอรา (ละติน: Flōra) เป็นเทพีแห่งดอกไม้และฤดูใบไม้ผลิของโรมัน แม้จะเป็นเพียงเทพชั้นรองในตำนานเทพปกรณัมโรมัน แต่การที่นางเป็นหนึ่งในเหล่าเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ก็ส่งผลให้นางมีความสำคัญอย่างมากกับการมาเยือนของฤดูใบไม้ผลิ และมีบทบาทเป็นเทพีแห่งความเยาว์วัย พระนามของนางในตำนานเทพปกรณัมกรีกคือเทพีชลอริส (Chloris) เทพีฟลอร่าสมรสกับเทพเฟวอนิอุซ (Favonius) เทพแห่งสายลม และสหายของนางคือวีรบุรุษเฮอร์คิวลิส (Hercules)[ต้องการอ้างอิง]
ศัพทมูลวิทยา

ศัพท์ Flōra มาจากภาษาอิตาลิกดั้งเดิมว่า *flōsā ('เทพีดอกไม้') ซึ่งมาจากรูปหนึ่งของศัพท์อิตาลิกดั้งเดิมว่า *flōs ('ดอกไม้'; เช่นในภาษาละติน flōs, flōris 'ดอก, ดอกไม้') ถือเป็นคำร่วมเชื้อสายกับเทพีดอกไม้Fluusa ของ Oscan แสดงให้เห็นว่ามีลัทธิที่เป็นที่แพร่หลายในกลุ่มชนอิตาลิก ชื่อนี้มาจากศัพท์อินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมว่า *bʰleh₃ōs ('การบาน')
แหล่งข้อมูลอื่น

The Warburg Institute Iconographic Database (images of Flora)
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Flora (dea)
"Flora" . The New Student's Reference Work . 1914.
"Flora" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). 1911.
The Obscure Goddess Online Directory: Flora
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 2  3  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef
ปากแหว่งเพดานโหว่

| ปากแหว่งเพดานโหว่  (Cleft lip and palate) |
| --- | --- |

บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: Q35-Q37
ICD-9: 749
DiseasesDB: 29604 29414
eMedicine: ped/2679
ปากแหว่ง (อังกฤษ: cleft lip; ละติน: cheiloschisis) และเพดานโหว่ (อังกฤษ: cleft palate; ละติน: palatoschisis) หรือมักเรียกรวมกันว่าปากแหว่งเพดานโหว่ เป็นความผิดปกติแต่กำเนิดของการเจริญของใบหน้าระหว่างการตั้งครรภ์ การรักษาผู้ป่วยที่พิการปากแหว่งเพดานโหว่ทำโดยการผ่าตัดทันทีหลังคลอด อัตราผู้ป่วยปากแหว่งเพดานโหว่เกิดราว 1 ในทารกแรกเกิด 600-800 คน
ปากแหว่ง

ถ้ารอยแยกนั้นไม่ถึงส่วนเพดานปาก จะเรียกความผิดปกตินี้ว่า ปากแหว่ง หากเกิดที่ด้านบนของริมฝีปากในลักษณะช่องว่างเล็กๆ หรือเว้าเล็กน้อยเรียกว่า ปากแหว่งไม่สมบูรณ์ หรือปากแหว่งบางส่วน (partial or incomplete cleft) แต่หากรอยแยกนี้ต่อเนื่องไปถึงจมูกเรียกว่า ปากแหว่งสมบูรณ์ (complete cleft) ปากแหว่งอาจเกิดข้างเดียวหรือสองข้างก็ได้ ปากแหว่งมีสาเหตุจากการเชื่อมของขากรรไกรบนและส่วนยื่นจมูกด้านใกล้กลาง (medial nasal processes) เพื่อเป็นเพดานปากปฐมภูมิ (primary palate) ไม่สมบูรณ์
ปากแหว่งข้างเดียวไม่สมบูรณ์ (Unilateral incomplete)
ปากแหว่งข้างเดียวสมบูรณ์ (Unilateral complete)
ปากแหว่งสองข้างสมบูรณ์ (Bilateral complete)
ปากแหว่งรูปแบบหนึ่งเรียกว่า microform cleft ซึ่งมีความรุนแรงน้อยกว่า มีลักษณะเป็นรอยเล็กๆ บนริมฝีปากหรือมีลักษณะคล้ายแผลเป็นจากริมฝีปากไปยังจมูก ในบางรายกล้ามเนื้อหูรูดปากใต้แผลเป็นนั้นอาจผิดปกติซึ่งต้องได้รับการผ่าตัด ทารกที่เกิดมามีความผิดปกติดังกล่าวจำเป็นต้องได้รับการประเมินความรุนแรงจากแพทย์ด้านใบหน้าและปากทันที
เด็กชายอายุ 3 เดือนปากแหว่งข้างเดียวไม่สมบูรณ์ ก่อนได้รับการผ่าตัด
เด็กชายคนเดียวกัน 1 เดือนหลังจากผ่าตัด
เด็กชายคนเดียวกันอายุ 1 ปี 5 เดือน สังเกตว่าแผลเป็นจะดูจางลงตามอายุ
เด็กหญิงอายุ 6 เดือนปากแหว่งข้างเดียวสมบูรณ์ ก่อนได้รับการผ่าตัด
เด็กหญิงคนเดียวกัน 1 เดือนหลังจากผ่าตัด
เด็กหญิงคนเดียวกัน อายุ 5 ปี 4 เดือน สังเกตว่าแผลเป็นจะดูจางลงตามอายุ
เด็กหญิงคนเดียวกัน อายุ 8 ปี สังเกตว่าแผลเป็นเกือบจะหายสนิท
เพดานโหว่

เพดานโหว่ เป็นภาวะที่แผ่นกระดูกของกะโหลกศีรษะที่ประกอบเป็นเพดานแข็ง 2 แผ่นไม่เชื่อมกัน อาจมีช่องโหว่ของเพดานอ่อนได้ด้วยเช่นกัน ผู้ป่วยส่วนมากมักมีปากแหว่งร่วมด้วย เพดานโหว่เกิดราว 1 ในทารกแรกเกิดมีชีพ 700 คนทั่วโลก
เพดานโหว่แบ่งออกเป็นชนิดสมบูรณ์ (คือมีรอยแยกทั้งเพดานแข็งและเพดานอ่อน บางครั้งอาจมีที่ขากรรไกรด้วย) หรือชนิดไม่สมบูรณ์ (คือมีช่องอยู่ที่เพดานปาก มักเป็นที่เพดานอ่อน) ผู้ป่วยเพดานโหว่มักมีลิ้นไก่แฉก เพดานโหว่มีสาเหตุมาจากความบกพร่องของการเชื่อมของส่วนยื่นเพดานปากด้านข้าง (lateral palatine processes) , ผนังกลางจมูก (nasal septum) , และ/หรือส่วนยื่นเพดานปากกลาง (median palatine processes) เพื่อเป็นเพดานปากทุติยภูมิ (secondary palate)
ช่องที่เพดานปากที่เกิดจากเพดานโหว่ทำให้ช่องปากเชื่อมโดยตรงกับโพรงจมูก
ภาพต่อจากนี้แสดงเพดานปาก โดยด้านบนของภาพคือจมูก ริมฝีปากแสดงด้วยสีชมพู โดยภาพดังกล่าวจะไม่แสดงฟันเพื่อให้เห็นโครงสร้างเพดานโหว่ชัดเจน
เพดานโหว่ไม่สมบูรณ์ (Incomplete cleft palate)
ปากแหว่งเพดานโหว่ข้างเดียวสมบูรณ์ (Unilateral complete lip and palate)
ปากแหว่งเพดานโหว่สองข้างสมบูรณ์ (Bilateral complete lip and palate)
ผลจากการมีช่องเชื่อมระหว่างช่องปากและโพรงจมูกคือ เพดานอ่อนและคอหอยบกพร่อง (velopharyngeal insufficiency, velopharyngeal inadequacy; VPI) ช่องดังกล่าวทำให้อากาศรั่วไปยังโพรงจมูกทำให้เมื่อพูดจะเกิดเสียงก้องขึ้นจมูก และเกิด nasal emission (อากาศจากปากผ่านช่องเพดานปากระหว่างการออกเสียงพยัญชนะที่ต้องอาศัยความดันในปาก)  ผลตามมาจากอาการดังกล่าวทำให้ออกเสียงไม่ชัด เช่น เสียงเพี้ยน และต้องออกเสียงแบบอื่นชดเชย เช่น ใช้เสียงกัก เส้นเสียงหรือเสียงเสียดแทรกหลังโพรงจมูก ทางเลือกในการรักษาคือการบำบัดวจีเภท (speech therapy) , การใช้อุปกรณ์เทียม, การเสริมผนังหลังคอหอย, การเพิ่มความยาวเพดานปาก และการผ่าตัด
เพดานโหว่ใต้ชั้นเยื่อเมือก (Submucous cleft palate; SMCP) อาจเกิดขึ้นได้ โดยมีลักษณะเพดานโหว่ซ่อนอยู่ในส่วนเพดานอ่อน ร่วมกับมีอาการสามอย่างได้แก่ลิ้นไก่ 2 แฉก, มีรอยบากที่เพดานแข็งและโซนา เพลลูซิดา (zona pellucida)
แหล่งข้อมูลอื่น

โครงการศัลยกรรมตกแต่งแก้ไขปากแหว่ง-เพดานโหว่เฉลิมพระเกียรติฯ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์[ลิงก์เสีย]
Cleft lip and palate - Children's Hospital Boston เก็บถาวร 2013-09-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ปอปปูเลรีส

| ปอปปูเลรีส  |
| --- | --- |
ผู้นำหลัก: ติแบริอุส แกรคคัส กาอิอุส แกรคคัส กาอิอุส มาริอุส ลูกิอุส กอร์เนลิอุส กินนา ลูกิอุส แอปปูเลอุส แซเทอร์นินุส มาร์กุส ไอมิลิอุส แลปิดุส ปูบลิอุส เกลาดิอุส ปุลเชอร์ จูเลียส ซีซาร์ มาร์กุส อันโตนิอุส อ็อกตาเวียน
ก่อตั้ง: ประมาณ 133 ปีก่อนคริสตกาล
ถูกยุบ: ประมาณ 36 ปีก่อนคริสตกาล
อุดมการณ์: ลัทธิอิงสามัญชน ผลประโยชน์ของพลีเบียน การผ่อนปรนหนี้ ลัทธิการขยายอิทธิพล Cura Annonae การปฏิรูปที่ดิน ประชาธิปไตยโดยตรง
การเมืองโรมโบราณ   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
ปอปปูเลรีส (ละติน: Populares, แปลว่า "เป็นที่นิยมของประชาชน", เอกพจน์ popularis) เป็นกลุ่มแยกการเมืองช่วงปลายสาธารณรัฐโรมันที่ถือฝ่ายพลีเบียน (สามัญชน)
ปอปปูเลรีสอุบัติในช่วงการปฏิรูปของพี่น้องแกรคคัส ผู้ดำรงตำแหน่งผู้แทนสภาสามัญช่วง 133 และ 121 ปีก่อนคริสตกาล แม้พี่น้องแกรคคัสจะมาจากชนชั้นสูงเนื่องจากเป็นหลานของสกีปิโอ แอฟริกานุส กงสุลโรมันและแม่ทัพในสงครามพิวนิกครั้งที่สอง แต่พวกเขาให้ความสนใจชาวเมืองที่ยากจน พี่น้องแกรคคัสพยายามผลักดันหลายนโยบายเพื่อบรรเทาปัญหาสังคม เช่น ส่งออกและกระจายธัญพืชให้ประชาชน จัดตั้งเมืองใหม่ และจัดสรรที่ดินของรัฐ นอกจากนี้ยังพยายามร่างกฎหมายมอบความเป็นพลเมืองโรมันแก่โซชิไอ กลุ่มชนอิตาลิกที่เป็นพันธมิตรกับโรม รวมถึงปฏิรูปอำนาจตุลาการเพื่อแก้ปัญหาทุจริต
ต่อมาพี่น้องแกรคคัสถูกสังหารโดยกลุ่มออปติเมตส์ ปรปักษ์สายอนุรักษนิยมที่ต้องการรักษาผลประโยชน์ของอภิชนที่ผูกขาดที่นั่งในวุฒิสภาโรมัน ลูกิอุส แอปปูเลอุส แซเทอร์นินุส และปูบลิอุส เกลาดิอุส ปุลเชอร์ ผู้แทนสภาสามัญจึงใช้การออกเสียงประชามติเพื่อหลบเลี่ยงสมาชิกวุฒิสภาในการผ่านนโยบายของพี่น้องแกรคคัส แต่ท้ายที่สุดพวกเขาถูกสังหารเช่นกัน อย่างไรก็ตามนักการเมืองยุคหลังหลายคนแสดงตนเป็นฝ่ายปอปปูเลรีสเพื่อเรียกความนิยม เช่น จูเลียส ซีซาร์ และอ็อกตาเวียน (ต่อมาเป็นจักรพรรดิเอากุสตุส)
ปอปปูเลรีสจำนวนหนึ่งมีชาติกำเนิดเป็นแพทริเซียน เช่น แอปปิอุส เกลาดิอุส ปุลเชอร์, ลูกิอุส กอร์เนลิอุส กินนา และจูเลียส ซีซาร์ กลุ่มนี้ยังเป็นพันธมิตรกับนักการเมืองที่สถานะต่ำกว่า โดยเฉพาะนอวุสฮอมอ เช่น กาอิอุส มาริอุส และกาอิอุส นอร์บานุส
ประวัติ

สภาสามัญโรมันแย่งชิงอำนาจกับวุฒิสภาโรมันช่วงการปฏิรูปพี่น้องแกรคคัส โดยกลุ่มออปติเมตส์เป็นแกนนำฝ่ายวุฒิสภา ขณะที่สภาสามัญมีนักการเมืองกลุ่มปอปปูเลรีสหนุนหลัง เช่น กาอิอุส มาริอุส และจูเลียส ซีซาร์ ความขัดแย้งของทั้งสองฝ่ายมีบทบาทในสงครามกลางเมืองปลายยุคสาธารณรัฐ เช่น สงครามกลางเมืองซัลลาครั้งที่หนึ่ง (88–87 ปีก่อนคริสตกาล), สงครามกลางเมืองซัลลาครั้งที่สอง (83–81 ปีก่อนคริสตกาล), สงครามเซอร์ทอเรียน (80–72 ปีก่อนคริสตกาล), สงครามกลางเมืองซีซาร์ (49–45 ปีก่อนคริสตกาล) และสงครามกลางเมืองผู้ปลดปล่อย (44–42 ปีก่อนคริสตกาล)
ปอปปูเลรีสขึ้นสู่จุดสูงสุดของอำนาจสี่ช่วง ช่วงที่หนึ่งคือพี่น้องแกรคคัสขับเคลื่อนนโยบายเพื่อพลีเบียนเมื่อ 133 ปีก่อนคริสตกาล และ 122 ปีก่อนคริสตกาล ครั้งที่สองคือกาอิอุส มาริอุสและบุตรชาย กาอิอุส มาริอุสผู้เยาว์ยึดอำนาจและปกครองโรมระหว่าง 87 ปีก่อนคริสตกาลถึง 82 ปีก่อนคริสตกาล ก่อนเกิดสงครามกลางเมืองซัลลาครั้งที่สอง ครั้งที่สามคือจูเลียส ซีซาร์ดำรงตำแหน่งกงสุลเมื่อ 59 ปีก่อนคริสตกาล ด้วยการสนับสนุนจากปอมปีย์และมาร์กุส ลิกินิอุส กรัสซุส สองสมาชิกคณะสามผู้นำที่หนึ่งซึ่งมีซีซาร์ร่วมด้วย และครั้งที่สี่คือสงครามกลางเมืองซีซาร์ที่ซีซาร์ปกครองโรมตั้งแต่ 49 ปีก่อนคริสตกาล จนกระทั่งเขาถูกลอบสังหารใน 44 ปีก่อนคริสตกาล
ตัวอย่างสมาชิก

ติแบริอุส แกรคคัส ผู้แทนสภาสามัญใน 133 ปีก่อนคริสตกาล
กาอิอุส แกรคคัส น้องชายของติแบริอุส แกรคคัส ผู้แทนสภาสามัญใน 123 ปีก่อนคริสตกาลและ 122 ปีก่อนคริสตกาล
กาอิอุส มาริอุส กงสุล ผู้แทนสภาสามัญ และแม่ทัพในสงครามคิมเบรียน (113–101 ปีก่อนคริสตกาล) และสงครามยูเกอร์ไทน์ (112–106 ปีก่อนคริสตกาล)
จูเลียส ซีซาร์ กงสุล สมาชิกคณะสามผู้นำที่หนึ่ง และผู้เผด็จการโรมัน (49–44 ปีก่อนคริสตกาล)
มาร์กุส อันโตนิอุส นักการเมืองผู้สนับสนุนซีซาร์ สมาชิกคณะสามผู้นำที่สอง และคู่ขัดแย้งกับอ็อกตาเวียนในสงครามครั้งสุดท้ายของสาธารณรัฐโรมัน (32–30 ปีก่อนคริสตกาล)
รายการอ้างอิง

↑  de Ligt, Luuk and Northwood, Simon J. People, Land, and Politics: Demographic Developments and the Transformation of Roman Italy 300 BC-AD 14 (2008). Leiden. Brill NV.
↑  Santangelo, Federico (2007). Sulla, the Elites and the Empire a Study of Roman Policies in Italy and the Greek east. Brill Leiden. pp. 18–23.
↑  Sheppard, P. (producer). (2010). Rome: Part Two: From the Late Republic to the Fall of the Roman Empire: 121 BC to 476 AD (2010, audio video file). Phil Sheppard Productions. Retrieved from World History in video database.
↑  Pelling, Christopher. "Plutarch and Roman Politics" in Past Perspectives: Studies in Greek and Roman Historical Writing. Papers Presented at a Conference in Leeds, 6–8 April 1983 (Cambridge University Press, 1986). pp. 159–16, 165–169.
↑  Plutarch (Parallel Lives, the Life of Caesar) is very concerned to explain Julius Caesar's rise to tyranny. From the beginning, Caesar is the champion and the favorite of the Roman demos. When they support him, he rises, but when he loses their favor he falls too.
มหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค

| --- | --- |
Albert-Ludwigs-Universität Freiburg
ตรามหาวิทยาลัย
ละติน: Alma Mater Alberto-Ludoviciana
คติพจน์: Die Wahrheit wird euch frei machen
ประเภท: มหาวิทยาลัยรัฐ
สถาปนา: 1457
ผู้ศึกษา: 21,622 คน
ที่ตั้ง: เมืองไฟรบวร์คอิมไบรส์เกา รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี
สี:   ฟ้า   แดง   ขาว
เครือข่าย: • เยอรมันยู15 (German U15) • อียูเอ (EUA) • ไอเอฟพียู (IFPU) • ยูคอร์ (EUCOR) • แอลอีอาร์ยู (LERU)
เว็บไซต์: uni-freiburg.de
มหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค (อังกฤษ: University of Freiburg) หรือชื่อเต็มว่า มหาวิทยาลัยอัลแบร์ท ลูทวิช แห่งไฟรบวร์ค (เยอรมัน: Albert-Ludwigs-Universität Freiburg) เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในนครไฟรบวร์คอิมไบรส์เกา รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี
ค.ศ. 1457 ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คก่อตั้งมหาวิทยาลัยนี้ขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยแห่งที่สองในดินแดนออสเตรีย-ฮาพส์บวร์ค แห่งแรกคือ มหาวิทยาลัยเวียนนา มหาวิทยาลัยไฟรบวร์คมีประเพณียาวนานทางด้านการเรียนการสอนมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ ทั้งยังเป็นแหล่งศึกษาของบุคคลสำคัญทางด้านวัฒนธรรมตะวันตกหลายคน เป็นต้นว่า มาร์ทิน ไฮเดกเกอร์ (Martin Heidegger), ฮันนาห์ อาเร็นดท์ (Hannah Arendt), รูดอล์ฟ คาร์แนป (Rudolf Carnap), เดวิด โดบ (David Daube), โจฮัน เอก (Johann Eck), ฮันส์-เกออร์ก กาดาเมอร์ (Hans-Georg Gadamer), ฟรีดริช ฮาเยก (Friedrich Hayek), เอ็ดมุนด์ ฮุสเซิร์ล (Edmund Husserl), ฟรีดริช ไมเนกเคอ (Friedrich Meinecke) และ มักซ์ เวเบอร์ (Max Weber) อนึ่ง ยังมีบุคลากรได้รับรางวัลโนเบลสิบเก้าคน และมีนักวิชาการสิบห้าคนได้รับรางวัลกอทท์ฟรีดวิลเฮล์มไลบ์นิซ (Gottfried Wilhelm Leibniz Prize) อันเป็นรางวัลสูงสุดของประเทศ ขณะปฏิบัติงานอยู่ ณ มหาวิทยาลัยนี้ด้วย
ปัจจุบัน ไฟรบวร์คเป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่เป็นอันดับที่ห้าในประเทศเยอรมนี และเป็นสถานศึกษาและวิจัยชั้นสูงของยุโรป ประกอบด้วยคณะทั้งสิ้นสิบเอ็ดคณะ และมีนักศึกษาทั้งจากทั่วประเทศและจากประเทศอื่นอีกกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบประเทศ นักศึกษาต่างชาตินั้นนับได้ราวร้อยละสิบหกของนักศึกษาทั้งหมด วงวิชาการ การเมือง และสื่อมวลชนขนานนามไฟรบวร์คว่าเป็นมหาวิทยาลัยผู้ดีแห่งเยอรมนี ด้วยกิตติคุณอันมากยิ่งและยาวนานเช่นนี้ มหาวิทยาลัยจึงมีความมุ่งหมายไปทั้งในทางอดีตและอนาคต คือ ธำรงรักษามรดกทางวิชาการด้านประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม กับทั้งพัฒนากระบวนการและสร้างสรรค์โอกาสใหม่ ๆ ให้รับกับโลกที่เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ
พระคริสต์ทรงพระสิริ

พระเยซูผู้ทรงเดชานุภาพ บนหน้าบันของมหาวิหารชาทร์ ประเทศฝรั่งเศส
พระคริสต์ทรงพระสิริ (อังกฤษ: Christ in Glory) หรือ พระคริสต์ผู้ยิ่งใหญ่ (อังกฤษ: Christ in Majesty ละติน: Majestas Domini),  เป็นภาพพระเยซูประทับบนบัลลังก์ในฐานะประมุขของโลก ในการวางองค์ประกอบของงานศิลปะจะเป็นภาพที่จะมองจากด้านหน้าเสมอ และมักจะขนาบด้วยคนหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ที่เปลี่ยนไปแล้วแต่บริบท ลักษณะ
ภาพ “พระคริสต์ทรงพระสิริ” เป็นภาพที่วิวัฒนาการมาตั้งแต่ศิลปะคริสเตียนยุคแรกที่นำมาโดยตรงจากภาพจักรพรรดิโรมันบนบัลลังก์ ในศิลปะไบแซนไทน์จะมีลักษณะที่ต่างออกไปเล็กน้อยเป็นภาพครึ่งพระองค์ “พระคริสต์ผู้ทรงสรรพานุภาพ” (Christ Pantocrator) และจะไม่มีสิ่งอื่นใดประกอบ และภาพ “เดอีซิส” (Deesis) ที่เป็นภาพทั้งพระองค์บนบัลลังก์ขนาบด้วยพระแม่มารีย์และนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมาและนักบุญองค์อื่น ๆ ทางตะวันตกองค์ประกอบของภาพวิวัฒนาการมาโดยตลอดจนกระทั่งถึงสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และยังคงดำรงความสำคัญจนมาถึงปลายศิลปะบารอกที่เป็นภาพที่ลอยอยู่บนฟ้า
ระเบียงภาพ

งานสร้างแทนของเดิมของ
โลงหินของจูนิอัส บาสซัส 
พร้อมด้วย Traditio Legis
รายละเอียดของโลงหิน
ของคริสต์ศตวรรษที่ 4
บาซิลิกาซานอัมโบรจิโอ
มิลาน, อิตาลี
งานโมเสกแบบไบแซนไทน์
ของคริสต์ศตวรรษที่ 11
ด้านหน้าบาซิลิกาซานเฟรดิอาโน
 ลูคคา, อิตาลี
“พระคริสต์ผู้ยิ่งใหญ่”
และสัญลักษณ์ของประกาศกทั้งสี่
บนประตูด้านใต้ของ
อารามเบเนดิกติน
อินนิเคน, ไทโรลใต้
“พระเยซูผู้ตัดสิน”
แอบบีเวเซอเล, ฝรั่งเศส
“พระเยซูผู้ตัดสิน”
แอบบีแซ็งต์ฟัว, คองค์ส
ฝรั่งเศส
“พระคริสต์ทรงพระสิริ”
บนหน้าบันของ
มหาวิหารโนเทรอดามแห่งชาร์ทร์
ฝรั่งเศส
“พระคริสต์ทรงพระสิริ”
ล้อมรอบด้วยอัครทูต
กรอบตกแต่งประตู
และการตัดสินครั้งสุดท้ายบนหน้าบัน
แบร์น, สวิตเซอร์แลนด์
การพิพากษาครั้งสุดท้าย
ฟราอันเจลิโค
ค.ศ. 1425-ค.ศ. 1431
หน้าต่างประดับกระจกสี
พิพิธภัณฑ์ที่ไฟรบูร์กอิมไบรสเกา
เยอรมนี
ดูเพิ่ม

ศิลปะศาสนาคริสต์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระคริสต์ทรงพระสิริ
http://commons.wikimedia.org/wiki/Majestas_Domini
http://commons.wikimedia.org/wiki/Reliefs_of_Majestas_Domini
Christ in Majesty เก็บถาวร 2007-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(Getty Museum,); Christ in Majesty, manuscript illumination, German, (Hildesheim), about 1170s
Christ in Majesty, with apocalypse details: chancelk painting, Kempley, Gloucestershire c.1120
Christ in Majesty: illumination in the Aberdeen Bestiary, late twelfth century
Definition of Deesis -- Includes photos of the Deesis in the Hagia Sophia.