stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การบุกขึ้นเหนือของจูกัดเหลียง
การบุกครั้งที่สาม

บทความหลัก: ยุทธการที่เจี้ยนเวย์
ในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 229 จูกัดเหลียงเปิดฉากการบุกขึ้นเหนือครั้งที่สามและมอบหมายให้ตันเซ็กนำกองกำลังจ๊กก๊กเข้าโจมตีเมืองปูเต๋า (武都 อู่ตู) และอิมเป๋ง (陰平 อินผิง) ที่อยู่ในอาณาเขตของวุยก๊ก กุยห้วยขุนพลวุยก๊กจึงนำกองกำลังไปต้านตันเซ็ก กุยห้วยล่าถอยหลังจากจูกัดเหลียงนำทัพจ๊กก๊กไปถึงเจี้ยนเวย์ (建威; ปัจจุบันคือนครหล่งหนาน มณฑลกานซู่) ทัพจ๊กก๊กจึงยึดได้เมืองปูเต๋าและอิมเป๋ง
เมื่อจูกัดเหลียงกลับจากการทัพ เล่าเสี้ยนจักรพรรดิจ๊กก๊กมีพระราชโองการแสดงความยินดีในความสำเร็จของจูกัดเหลียงจากการพิชิตอองสงระหว่างการบุกขึ้นเหนือครั้งสอง, ทำให้กุยห้วยล่าถอย, ได้รับความไว้วางใจจากชนเผ่าท้องถิ่นกลับคืนมา และยึดได้เมืองปูเต๋ากับอิมเป๋งระหว่างการบุกขึ้นเหนือครั้งที่สาม พระองค์ยังตั้งให้จูกัดเหลียงกลับคืนมาอยู่ในตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี (丞相 เฉิงเซี่ยง)
การทัพจูงอก๊ก

บทความหลัก: การทัพจูงอก๊ก
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 230 โจจิ๋นนำทัพจากเตียงฮันเข้าโจมตีจ๊กก๊กผ่านหุบเขาจูงอก๊ก (子午谷 จื๋ออู๋กู่) ในเวลาเดียวกัน กองกำลังวุยก๊กอีกกองหนึ่งนำโดยสุมาอี้ได้ทำตามคำสั่งของโจจิ๋นที่ให้รุกคืบเข้าแดนจ๊กก๊กทางจากมณฑลเกงจิ๋วโดยล่องเรือไปตามแม่น้ำฮั่นซุย (漢水 ฮั่นฉุ่ย) จุดบรรจบของกองกำลังของโจจิ๋นและสุมาอี้อยู่ที่อำเภอลำเต๋ง (南鄭縣 หนานเจิ้งเซี่ยน; อยู่ในนครฮั่นจง มณฑลฉ่านซีในปัจจุบัน) กองกำลังวุยก๊กอื่น ๆ ก็เตรียมเข้าโจมตีจ๊กก๊กจากทางหุบเขาเสียดก๊ก (斜谷 เสียกู่) หรือจากทางเมืองอู่เวย์ (武威)
เมื่อจูกัดเหลียงทราบข่าวความเคลื่อนไหวของวุยก๊ก จึงมีคำสั่งถึงลิเงียมให้นำกำลังทหาร 20,000 นายไปยังเมืองฮันต๋งเพื่อป้องกันการบุกของวุยก๊ก ลิเงียมยอมรับคำสั่งอย่างไม่เต็มใจหลังการโน้มน้าวอย่างหนักของจูกัดเหลียง ขณะที่แฮหัวป๋านำกองหน้าในการบุกครั้งนี้ผ่านเส้นทางจูงอก๊ก (子午道 จื๋ออู่เต้า) ที่มีระยะทาง 330 กิโลเมตร แฮหัวป๋าถูกชาวบ้านท้องถิ่นเห็นตัว ชาวบ้านจึงรายงานเรื่องการปรากฎตัวของแฮหัวป๋าแก่ทัพจ๊กก๊ก แฮหัวป๋าสามารถล่าถอยไปได้อย่างเฉียดฉิวหลังกำลังเสริมจากทัพหลักมาถึง
จูกัดเหลียงยังให้อุยเอี๋ยนนำกำลังทหารลอบไปหลังแนวข้าศึกไปยังหยางซี (陽谿; อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภออู่ชาน มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) เพื่อเกลี้ยกล่อมให้ชนเผ่าเกี๋ยงให้เข้าร่วมกับจ๊กก๊กในการรบกับวุยก๊ก อุยเอี๋ยนได้ชัยชนะอย่างใหญ่หลวงต่อทัพวุยก๊กที่นำโดยกุยห้วยและปีเอียว หลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ ทั้งสองฝ่ายก็มาอยู่ในภาวะคุมเชิงกันเป็นเวลานานและมีการต่อสู้เพียงเล็กน้อย หลังจากเวลาผ่านไปมากกว่าหนึ่งเดือนที่การทัพคืบหน้าอย่างช้า ๆ และด้วยความกลัวว่าจะสูญเสียทหารและสิ้นเปลืองทรัพยากร ขุนนางหลายคนจึงถวายฎีกาให้ยกเลิกการทัพ สถานการณ์การทัพไม่ได้ดีขึ้นเนื่องจากภูมิประเทศที่ทุรกันดารและสภาพอากาศมีฝนตกหนักต่อเนื่องยาวนานกว่า 30 วัน โจยอยจึงตัดสินพระทัยให้ยกเลิกการทัพและมีรับสั่งเรียกตัวนายทหารทุกคนกลับมาในเดือนตุลาคม ค.ศ. 230
การบุกครั้งที่ห้า

บทความหลัก: ยุทธการที่ทุ่งราบอู่จ้าง
ดูเพิ่ม

การบุกลงใต้ของจูกัดเหลียง
การบุกขึ้นเหนือของเกียงอุย
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
ฝาง เสฺวียนหลิ่ง (648). จดหมายเหตุราชวงศ์จิ้น (จิ้นซู).
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้).
แผนหลงจง
แผนที่แสดงการบุกขึ้นเหนือครั้งแรกและครั้งที่สอง
แผนที่แสดงยุทธการที่เจี้ยนเวย์
แผนที่แสดงยุทธการที่กิสานและยุทธการที่ทุ่งราบอู่จ้าง
สถานีรถไฟปาดังเบซาร์ (ไทย)

บทความนี้เกี่ยวกับสถานีรถไฟปาดังเบซาร์ในประเทศไทย สำหรับสถานีรถไฟปาดังเบซาร์ในประเทศมาเลเซีย ดูที่ สถานีรถไฟปาดังเบซาร์
สถานีรถไฟปาดังเบซาร์ (ไทย) เป็นสถานีรถไฟที่ตั้งในตำบลปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา โดยอยู่ห่างจากสถานีรถไฟธนบุรีไป 978 กิโลเมตร
ตารางเดินรถ

| ขบวนรถ | ขบวนรถ | ต้นทาง> ชื่อสถานี | ต้นทาง> เวลาออก | ปาดังเบซาร์ | ปลายทาง> ชื่อสถานี | ปลายทาง> เวลาถึง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ท947 | ชุมทางหาดใหญ่ | 07.40 | ปลายทาง | ปาดังเบซาร์ | 08.35 |  |
|  | ท949 | ชุมทางหาดใหญ่ | 14.00 | ปลายทาง | ปาดังเบซาร์ | 14.55 |  |
|  | ดพ45 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 16.10 | ปลายทาง | ปาดังเบซาร์ | 08.05 |  |
หมายเหตุขบวนรถ: ■ = สายเหนือ / ■ = สายตะวันออกเฉียงเหนือ / ■ = สายใต้ / ■ = สายตะวันออก / ■ = สายแม่กลอง ดพ = รถด่วนพิเศษ / ด = รถด่วน / ร = รถเร็ว / ธ = รถธรรมดา / ช = รถชานเมือง / พช = รถพิเศษชานเมือง / ท = รถท้องถิ่น / น = รถนำเที่ยว / ส = รถสินค้า
| ขบวนรถ | ขบวนรถ | ต้นทาง> ชื่อสถานี | ต้นทาง> เวลาออก | ปาดังเบซาร์ | ปลายทาง> ชื่อสถานี | ปลายทาง> เวลาถึง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ท948 | ปาดังเบซาร์ | 08.55 | ต้นทาง | ชุมทางหาดใหญ่ | 09.50 |  |
|  | ท950 | ปาดังเบซาร์ | 15.40 | ต้นทาง | ชุมทางหาดใหญ่ | 16.35 |  |
|  | ดพ46 | ปาดังเบซาร์ | 17.00 | ต้นทาง | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 09.05 |  |
หมายเหตุขบวนรถ: ■ = สายเหนือ / ■ = สายตะวันออกเฉียงเหนือ / ■ = สายใต้ / ■ = สายตะวันออก / ■ = สายแม่กลอง ดพ = รถด่วนพิเศษ / ด = รถด่วน / ร = รถเร็ว / ธ = รถธรรมดา / ช = รถชานเมือง / พช = รถพิเศษชานเมือง / ท = รถท้องถิ่น / น = รถนำเที่ยว / ส = รถสินค้า
ขบวนรถไฟ

รถไฟสายด่วน หมายเลข 45/46 กรุงเทพ-ปาดังเบซาร์-กรุงเทพ
รถไฟบริการพิเศษข้ามชายแดน หมายเลข 947/948 สถานีชุมทางหาดใหญ่-ปาดังเบซาร์-สถานีชุมทางหาดใหญ่
รถไฟบริการพิเศษข้ามชายแดน หมายเลข 949/950 สถานีชุมทางหาดใหญ่-ปาดังเบซาร์-สถานีชุมทางหาดใหญ่
เอ็กซ์เพรสเพนินซูลาร์ (เคทีเอ็ม) หมายเลข 953/954 สถานีชุมทางหาดใหญ่-สถานีรถไฟยะโฮร์บาห์รูเซ็นทรัล-สถานีชุมทางหาดใหญ่
การขนส่งในประเทศเวียดนาม

การขนส่งทางน้ำในแม่น้ำไซ่ง่อนซึ่งไหลผ่านนครโฮจิมินห์
การขนส่งในประเทศเวียดนาม มีการพัฒนาอย่างรวดเร็วทั้งในแง่ของปริมาณและคุณภาพ
ระบบราง

บทความหลัก: การขนส่งระบบรางในประเทศเวียดนาม
โครงข่ายระบบรางของประเทศเวียดนามมีระยะทางรวม 2,600 กิโลเมตร (1,600 ไมล์) ส่วนใหญ่เป็นทางรถไฟสายเหนือ–ใต้ ซึ่งเป็นทางรถไฟรางเดี่ยวระยะทาง 1,726 กิโลเมตร (1,072 ไมล์) มีเส้นทางระหว่างฮานอยและนครโฮจิมินห์ โดยส่วนใหญ่ในโครงข่ายระบบรางแห่งชาติใช้รางขนาด 1,000 mm (3 ft 3 3⁄8 in) มีเตอร์เกจ และมีรางขนาด 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) สแตนดาร์ดเกจ และรถไฟรางผสมจำนวนมากในตอนเหนือของประเทศ ในปี พ.ศ. 2548 โครงข่ายระบบรางของเวียดนามมีสถานีรถไฟจำนวน 278 แห่ง ซึ่งมีมากตามทางรถไฟสายเหนือ–ใต้ โครงข่ายระบบรางของเวียดนามดำเนินการและเป็นเจ้าของโดยองค์กรของรัฐชื่อว่าเวียดนามเรลเวย์ (VNR)
ระบบถนน > ทางหลวง

| หมายเลข | เส้นทาง |
| --- | --- |
ทางหลวงหมายเลข 1A: ประตูชายแดนหืวหงิ-กวาน (หลั่งเซิน) – จังหวัดก่าเมา
ทางหลวงหมายเลข 1B: ท้ายเงวียน – จังหวัดหลั่งเซิน
ทางหลวงหมายเลข 2: ฮานอย – ห่าซาง (จุดผ่านแดนทัญถวี)
ทางหลวงหมายเลข 2B: หวิญฟุก
ทางหลวงหมายเลข 2C: หวิญฟุก – จังหวัดเตวียนกวาง
ทางหลวงหมายเลข 3: ฮานอย – กาวบั่ง (จุดผ่านแดนต่าหลุ่ง)
ทางหลวงหมายเลข 4: 4A (หลั่งเซิน – กาวบั่ง), 4B (กว๋างนิญ – หลั่งเซิน), 4C (ห่าซาง), 4D (หล่าวกาย – ลายเจิว), 4E (หล่าวกาย), 4G (เซินลา)
ทางหลวงหมายเลข 5: ฮานอย – ไฮฟอง
ทางหลวงหมายเลข 6: ฮานอย – เดี่ยนเบียน
ทางหลวงหมายเลข 7: เหงะอาน
ทางหลวงหมายเลข 8: ห่าติ๋ญ
ทางหลวงหมายเลข 9: กว๋างจิ
ทางหลวงหมายเลข 10: กว๋างนิญ – ทัญฮว้า
ทางหลวงหมายเลข 12: เดี่ยนเบียน – ลายเจิว (จุดผ่านแดนมาหลู่ถั่ง)
ทางหลวงหมายเลข 12A: กว๋างบิ่ญ
ทางหลวงหมายเลข 12B: นิญบิ่ญ – ฮหว่าบิ่ญ
ทางหลวงหมายเลข 13: นครโฮจิมินห์ – บิ่ญเฟื้อก (จุดผ่านแดนฮวาลือ)
ทางหลวงหมายเลข 14: กว๋างจิ – บิ่ญเฟื้อก
ทางหลวงหมายเลข 14B: ดานัง – กว๋างนาม
ทางหลวงหมายเลข 14C: ซาลาย – จังหวัดดั๊กนง
ทางหลวงหมายเลข 15: ฮหว่าบิ่ญ – กว๋างจิ
ทางหลวงหมายเลข 16: กว๋างบิ่ญ
ทางหลวงหมายเลข 18: ฮานอย – กว๋างนิญ (จุดผ่านแดนม้องก๊าย)
ทางหลวงหมายเลข 19: บิ่ญดิ่ญ – ซาลาย
ทางหลวงหมายเลข 20: นครโฮจิมินห์ – เลิมด่ง
ทางหลวงหมายเลข 21: ฮานอย – นามดิ่ญ
ทางหลวงหมายเลข 22: นครโฮจิมินห์ – เต็ยนิญ (จุดผ่านแดนหมกบ่าย)
ทางหลวงหมายเลข 22B: เต็ยนิญ
ทางหลวงหมายเลข 23: ฮานอย – หวิญฟุก
ทางหลวงหมายเลข 24: กว๋างหงาย – กอนตูม
ทางหลวงหมายเลข 25: ฟู้เอียน – ซาลาย
ทางหลวงหมายเลข 26: คั้ญฮหว่า – ดั๊กลัก
ทางหลวงหมายเลข 27: นิญถ่วน – ดั๊กลัก
ทางหลวงหมายเลข 28: บิ่ญถ่วน – จังหวัดดั๊กนง
ทางหลวงหมายเลข 28B: บิ่ญถ่วน – เลิมด่ง
ทางหลวงหมายเลข 29: จังหวัดฟู้เอียน – จังหวัดดั๊กลัก
ทางหลวงหมายเลข 30: เตี่ยนซาง – ด่งท้าป
ทางหลวงหมายเลข 31: บั๊กซาง – หลั่งเซิน
ทางหลวงหมายเลข 32: ฮานอย – ลายเจิว
ทางหลวงหมายเลข 37: ท้ายบิ่ญ – เซินลา
ทางหลวงหมายเลข 38: บั๊กนิญ – ห่านาม
ทางหลวงหมายเลข 38B: หายเซือง – นิญบิ่ญ
ทางหลวงหมายเลข 39A: จังหวัดฮึงเอียน – จังหวัดท้ายบิ่ญ
ทางหลวงหมายเลข 39B: ฮึงเอียน – จังหวัดท้ายบิ่ญ
ทางหลวงหมายเลข 40: กอนตูม
ทางหลวงหมายเลข 45: นิญบิ่ญ – ทัญฮว้า
ทางหลวงหมายเลข 46: เหงะอาน
ทางหลวงหมายเลข 47: ทัญฮว้า
ทางหลวงหมายเลข 49: เถื่อเทียนเว้
ทางหลวงหมายเลข 50: นครโฮจิมินห์ – เตี่ยนซาง
ทางหลวงหมายเลข 51: ด่งนาย – บ่าเสียะ-หวุงเต่า
ทางหลวงหมายเลข 52: นครโฮจิมินห์ – ด่งนาย
ทางหลวงหมายเลข 53: หวิญล็อง – จ่าวิญ
ทางหลวงหมายเลข 54: ด่งท้าป – จ่าวิญ
ทางหลวงหมายเลข 55: บ่าเสียะ-หวุงเต่า – เลิมด่ง
ทางหลวงหมายเลข 57: จังหวัดเบ๊นแจ – จังหวัดหวิญล็อง
ทางหลวงหมายเลข 60: เตี่ยนซาง – ซ้อกจัง
ทางหลวงหมายเลข 61: อานซาง – เกียนซาง
ทางหลวงหมายเลข 63: เกียนซาง – ก่าเมา
ทางหลวงหมายเลข 70: ฟู้เถาะ – หล่าวกาย
ทางหลวงหมายเลข 80: หวิญล็อง – เกียนซาง
ทางหลวงหมายเลข 91: เกิ่นเทอ – อานซาง
ทางหลวงหมายเลข 91B: เกิ่นเทอ
ทางหลวงหมายเลข 91C: เกิ่นเทอ – จังหวัดบักเลียว
ทางหลวงหมายเลข 217: ทัญฮว้า
ทางหลวงหมายเลข 279: กว๋างนิญ – เดี่ยนเบียน (จุดผ่านแดนเต็ยจาง)
ทางหลวงหมายเลข N1: บิ่ญเฟื้อก – เกียนซาง
ทางหลวงโฮจิมินห์: กาวบั่ง – จังหวัดก่าเมา
ระบบถนน > ทางด่วน

ทางด่วนค่อนข้างเป็นแนวคิดใหม่ของประเทศเวียดนาม เพราะการจราจรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ถนนสายหลักยังมีความอันตรายอันเนื่องมาจากการออกแบบที่ไม่เหมาะสม ทางด่วนจึงเป็นการแก้ปัญหาตามเส้นทางที่สำคัญ โดยการแยกการจราจรทางไกลและใช้ความเร็วสูงออกจากการจราจรในท้องถิ่นและใช้ความเร็วต่ำ
ประเทศเวียดนามมีทางด่วนด้วยกัน 2 ประเภท ทั้งคู่มีจำนวนช่องจราจรอย่างน้อย 2 ช่องในแต่ละทิศทาง แต่ประเภทเอจะมีทางแยกต่างระดับ ขณะที่ของประเภทบีเป็นทางแยกระดับเดียวกัน สามารถใช้ความเร็วได้ตั้งแต่ 60, 80, 100 จนถึง 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง โดยทั่วไปแล้ว รถยนต์ รถโดยสารประจำทาง และรถบรรทุกทุกคัน อนุญาตให้ใช้ทางด่วนได้ ยกเว้นรถจักรยานยนต์ และรถอื่น ๆ ที่มีกำลังเครื่องยนต์น้อยกว่า 70 ซีซี
ทางด่วนฮานอย–ไฮฟอง ระยะทาง 96 กิโลเมตร
ทางด่วนเหนือ–ใต้
ฮานอย–นิญบิ่ญ ระยะทาง 84 กิโลเมตร
ทางด่วนนครโฮจิมินห์–ล็องถั่ญ–เสิ่วเซ็ย
ทางด่วนนครโฮจิมินห์–จุงเลือง
ฮานอย–ท้ายเงวียน ระยะทาง 61 กิโลเมตร
ฮานอย–บั๊กซาง ระยะทาง 63.5 กิโลเมตร
ทางหลวงล้าง–ฮหว่าหลัก (ฮานอย) ระยะทาง 31 กิโลเมตร
ฮานอย–ท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย ระยะทาง 35 กิโลเมตร
ฮานอย–หล่าวกาย (จุดผ่านแดนหล่าวกาย) ระยะทาง 279 กิโลเมตร
เลียนเคือง–แปรน (เลิมด่ง) ระยะทาง 18 กิโลเมตร
นครโฮจิมินห์–ล็องคั้ญ ระยะทาง 45 กิโลเมตร
ไฮฟอง–กว๋างนิญ
ทางอากาศ

บทความหลัก: รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศเวียดนาม
ท่าอากาศยานที่เปิดให้บริการทั้งหมดจำนวน 37 แห่ง แบ่งเป็น
ทางวิ่งยาวมากกว่า 3,047 เมตร: 9 แห่ง
ทางวิ่งยาวระหว่าง 2,438 ถึง 3,047 เมตร: 6 แห่ง
ทางวิ่งยาวระหว่าง 1,524 ถึง 2,437 เมตร: 13 แห่ง
ทางวิ่งยาวระหว่าง 914 ถึง 1,523 เมตร: 9 แห่ง
ท่าเฮลิคอปเตอร์จำนวน 1 แห่ง
ดูเพิ่ม

รถไฟความเร็วสูงสายเหนือ–ใต้ (ประเทศเวียดนาม)
ทางด่วนเหนือ–ใต้ (ประเทศเวียดนาม)
แหล่งข้อมูลอื่น

Ministry of Transport, Vietnam เก็บถาวร 2014-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
vietnam airport transfer
แหล่งข้อมูลอื่น > แผนที่

World Bank transport map เก็บถาวร 2009-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
UN Map
| ด ค กการขนส่งในเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  ญี่ปุ่น  จอร์เจีย  จอร์แดน  จีน  ซาอุดิอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไนดารุสซาลาม  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซีย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาร์มีเนีย  อาเซอร์ไบจาน  อินโดนีเซีย  อินเดีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  เซาท์ออสซีเชีย  ไซปรัสเหนือ  ไต้หวัน  ปาเลสไตน์  อับคาเซีย 
เขตบริหารพิเศษ และเขตสังกัด:  เกาะคริสต์มาส  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  มาเก๊า  หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)  ฮ่องกง 
โครงข่ายรถไฟเวียดนาม
ป้ายเตือนในทางด่วนของประเทศเวียดนาม
การลงทุน

การลงทุน คือ การจัดสรรเงินเพื่อคาดหวังผลประโยชน์ในอนาคต
ผลประโยชน์ทางการเงินเรียกว่า ผลตอบแทน ซึ่งอาจประกอบด้วยงานขายอสังหาริมทรัพย์ที่เพิ่มขึ้น (หรือลดลง) หรือการประเมินค่าหรือการเสื่อมทุนของทุนที่ยังไม่รับรู้ หรือรายได้การลงทุนที่มาจาก เงินปันผล ดอกเบี้ย รายได้การเช่า เป็นต้น หรืออาจเป็นการรวมกันของกำไรจากการขายหลักทรัพย์และรายได้ ผลตอบแทนอาจมาจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนเงินต่างประเทศที่เพิ่มขึ้นหรือลดลง
นักลุงทุนคาดหวังที่จะได้ผลตอบแทนที่สูงขึ้นซึ่งมาจากความเสี่ยงในการลงทุนที่เพิ่มมากขึ้น เมื่อความเสี่ยงน้อย ผลตอบแทนก็น้อยลงตามไปด้วย
นักลงทุนโดยเฉพาะมือใหม่ มักจะได้รับคำแนะนำกลยุทธ์การลงทุนและกระจายการลงทุนในพอร์ตโฟลิโอ การกระจายการลงทุนนี้มีผลต่อสถิติในการลดความเสี่ยงโดยรวม
แผนฟินแลนด์

สนธิ ลิ้มทองกุล กล่าวปราศรัยในการชุมนุมเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549
แผนฟินแลนด์ หรือ ยุทธศาสตร์ฟินแลนด์ หรือ ปฏิญญาฟินแลนด์ เป็นทฤษฎีสมคบคิดที่ได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกโดยปราโมทย์ นาครทรรพ ทางหนังสือพิมพ์ผู้จัดการและเว็บไซต์ผู้จัดการออนไลน์ ซึ่งสนธิ ลิ้มทองกุลและกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยนำมาเผยแพร่จนเป็นที่รู้จักในวงกว้าง ในบทความของปราโมทย์ นาครทรรพ ระบุว่า แผนนี้ถือกำเนิดขึ้นในปี พ.ศ. 2542 ที่ประเทศฟินแลนด์ กล่าวหาว่าทักษิณ ชินวัตรได้สมคบคิดกับอดีตผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย เพื่อล้มล้างราชวงศ์จักรี ยึดอำนาจการปกครองราชอาณาจักรไทย ก่อตั้งสาธารณรัฐคอมมิวนิสต์ และล้มล้างการปกครองระบอบประชาธิปไตย
ทฤษฎีนี้ได้ส่งผลกระทบในด้านลบ และสร้างความเสียหายต่อชื่อเสียงของทักษิณ แม้ไม่เคยมีผู้ใดแสดงหลักฐานพิสูจน์ว่าแผนสมคบคิดนี้มีจริง ทักษิณและอดีตผู้นำและผู้ร่วมพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยได้ปฏิเสธในเวลาต่อมาว่าแผนสมคบคิดนี้ไม่มีจริง และฟ้องร้องดำเนินคดีกับปราโมทย์ นาครทรรพ และบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ คณะทหารผู้ยึดอำนาจการปกครองซึ่งก่อรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 ได้อ้างแผนการดังกล่าวเป็นสาเหตุของรัฐประหาร
จนเมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2552 ศาลอาญาพิพากษาให้จำคุกปราโมทย์ นาครทรรพเป็นเวลา 1 ปี ปรับ 1 แสนบาท แต่ให้รอลงอาญา 2 ปี ในความผิดฐานหมิ่นประมาทด้วยการโฆษณา ดูหมิ่นด้วยการโฆษณาจากกรณีดังกล่าว
เบื้องหลัง

การประท้วงขับไล่นายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตรขยายวงกว้างขึ้นในช่วง พ.ศ. 2548-2549 โดยมีหลายปัจจัยประกอบกันเป็นเหตุผลในการขับไล่ รวมไปถึงการปรากฏตัวในพิธีทำบุญที่วัดพระศรีรัตนศาสดารามในเดือนเมษายน พ.ศ. 2548 การยกเลิกรายการเมืองไทยรายสัปดาห์ ซึ่งมีสนธิ ลิ้มทองกุลเป็นผู้ดำเนินรายการในเดือนกันยายน พ.ศ. 2548 แผนที่จะส่งมอบการควบคุมโรงเรียนรัฐบาลให้แก่ประชาคมท้องถิ่นในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2548 การขายหุ้นกลุ่มบริษัทชินคอร์ป ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2549 และการกล่าวหาว่าทักษิณมีส่วนเกี่ยวข้องในการทำลายศาลท่านท้าวมหาพรหม โรงแรมเอราวัณในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2549
ทฤษฎีสมคบคิด

เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 ก่อนหน้างานฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปีของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช หนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ซึ่งสนธิ ลิ้มทองกุลเป็นเจ้าของนั้น ได้ตีพิมพ์รายละเอียดของทฤษฎี "แผนฟินแลนด์" "ปฏิญญาฟินแลนด์" หรือ "ยุทธศาสตร์ฟินแลนด์" ซึ่งเนื้อหาในบทความกล่าวหาว่าทักษิณ ชินวัตรและอดีตผู้นำนักศึกษาในขบวนการเคลื่อนไหวเรียกร้องประชาธิปไตยในช่วงพุทธทศวรรษ 2510 ได้พบปะกันในประเทศฟินแลนด์ใน พ.ศ. 2542 เพื่อริเริ่มแผนการเพื่อจัดตั้งการปกครองแบบพรรคการเมืองเดียว ล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์และสถาปนาสาธารณรัฐและจัดการเลือกตั้งสำหรับผู้ว่าราชการจังหวัด บทความ "ยุทธศาสตร์ฟินแลนด์:แผนเปลี่ยนการปกครองไทย ?" ความยาว 5 ตอน เขียนขึ้นโดยปราโมทย์ นาครทรรพ ได้ตีพิมพ์เผยแพร่เมื่อวันที่ 17, 19, 22, 23 และ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับทักษิณได้ขยายรวมไปถึงสมาชิกพรรคไทยรักไทยคนอื่นด้วย ได้แก่ พรหมินทร์ เลิศสุริย์เดช เลขาธิการนายกรัฐมนตรี, จาตุรนต์ ฉายแสง รองนายกรัฐมนตรี, สุธรรม แสงประทุม รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย, อดิศร เพียงเกษ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และภูมิธรรม เวชยชัย รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ซึ่งทั้งหมดเคยเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยหลังเหตุการณ์ 6 ตุลา
ทฤษฎีดังกล่าวได้รับความสนใจจากนักวิจารณ์ที่มีชื่อเสียงหลายคน รวมไปถึงผู้นำพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ชัยอนันต์ สมุทวณิช สมาชิกวุฒิสภา โสภณ สุภาพงษ์ นักเขียน และผู้นำพรรคประชาธิปัตย์ ถาวร เสนเนียม
อย่างไรก็ตาม ทฤษฎีดังกล่าวไม่มีหลักฐานยืนยันเพื่อสนับสนันการกล่าวหาดังกล่าวแต่อย่างใด สนธิกล่าวว่าแหล่งข่าวของเขาเป็นผู้ "เอาใจออกห่าง" ในพรรคไทยรักไทย
ทฤษฎีสมคบคิด > รายละเอียด

เนื้อหาของแผนฟินแลนด์ ระบุว่าทักษิณ ชินวัตรได้สมคบคิดกับอดีตผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ยึดอำนาจการปกครอง และก่อตั้งรัฐคอมมิวนิสต์ ประเด็นสำคัญที่กล่าวถึงในแผนฟินแลนด์ ประกอบด้วย
การสร้างระบบรัฐบาลแบบพรรคการเมืองเดียว
การเปลี่ยนระบบราชการให้อยู่ภายใต้อำนาจสั่งการของพรรคการเมือง
การโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชน ("การแปรรูปรัฐวิสาหกิจ") ให้กลายเป็นของภาคเอกชน เพื่อสร้างระบบทุนนิยมที่สมบูรณ์แบบ พร้อมที่จะพลิกเป็นระบบคอมมิวนิสต์
การลดทอนความสำคัญของสถาบันพระมหากษัตริย์ไทย
การสร้างระบบพรรคการเมืองแบบรวมอำนาจที่กรรมการบริหารพรรคและผู้นำพรรค
ทฤษฎีสมคบคิด > การดัดแปลงและการปฏิเสธ

จากทฤษฎีดั้งเดิม ได้มีการดัดแปลงทฤษฎีดังกล่าวเป็นอื่นด้วย รวมไปถึงการอ้างว่าแผนการนี้เกี่ยวข้องกับกลุ่มโพ้นทะเลซึ่งมีเจตนาจะล้มล้างราชวงศ์จักรี การอ้างว่าการยุบรวมสื่อเป็นองค์ประกอบหลักของทฤษฎีสมคบคิดดังกล่าว การอ้างว่าแผนการดังกล่าวมีเจตนาที่จะรักษารูปแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ แต่ลดพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์จนเหลือเพียงในนามเท่านั้น และการอ้างว่ากฎหมายได้รับการออกแบบมาเพื่อการกระจายอำนาจการปกครองออกจากศูนย์กลางไปยังจังหวัดอื่น ๆ ของไทยเพิ่มยิ่งขึ้น และการอ้างว่าทักษิณต้องการสถาปนารัฐบาลตามรูปแบบของประเทศประชาธิปไตยตะวันตก
การดัดแปลงอีกแบบหนึ่งอ้างว่าผู้สมรู้ร่วมคิดกับทักษิณเป็นอดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ซึ่งรวมไปถึง รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ภูมิธรรม เวชยชัย และได้ปรับใช้ทฤษฎีของมาร์กซิสต์ดั้งเดิมเพื่อกำหนดแนวทางยุทธศาสตร์ของพรรคไทยรักไทยในการส่งเสริมทุนนิยม การอ้างดังกล่าวระบุว่าประเทศไทยระหว่างพุทธทศวรรษ 2510 ยังคงเป็นสังคมกึ่งศักดินา และมีความจำเป็นจะต้องเปลี่ยนแปลงเป็นสังคมทุนนิยมอันเป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงไปเป็นสังคมนิยม กลุ่มคอมมิวนิสต์ได้ทำงานร่วมกับทักษิณเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจทุนนิยมของไทยเต็มตัว ทำลายสิ่งที่เหลือของยุคศักดินา และแปรรูปรัฐวิสาหกิจ ในขณะเดียวกับที่สร้างเผด็จการพรรคการเมืองเดียว เพื่อที่จะสร้างเผด็จการสังคมนิยมในอนาคต
การกล่าวหาดังกล่าวถูกปฏิเสธจากทักษิณ ชินวัตร และผู้นำพรรคไทยรักไทย รวมไปถึงสุรพงษ์ สืบวงศ์ลีและพรหมินทร์ เลิศสุริย์เดช
ผลที่ตามมา

การกล่าวหาได้ส่งผลกระทบในด้านลบต่อความนิยมของทักษิณและรัฐบาล ทักษิณจำต้องใช้เวลาและทุนทางการเมืองของตน เพื่อป้องกันความเสียหาย โดยอธิบายจุดยืนของเขา และสาบานว่าเขาจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์
ในบทบรรณาธิการ หนังสือพิมพ์ซึ่งมีเนื้อหาต่อต้านทักษิณทรงอิทธิพล เดอะ เนชั่น เขียนว่า
ประเด็นที่ว่าทฤษฎีดังกล่าวมีอยู่จริงหรือไม่นั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะพิสูจน์ แต่สนธิและคนอื่น ๆ ควรจะรู้มากกว่าจะทำให้สถานการณ์ทางการเมืองที่ปะทุขึ้นง่ายให้เลวร้ายลงไปอีกด้วยการกล่าวหาอย่างขาดความรับผิดชอบซึ่งอาจยั่วยุให้เกิดความเกลียดชังและความรุนแรงระหว่างสองฝ่ายที่มีความเห็นแตกต่างกัน
เดอะ เนชั่นยังได้กล่าวต่อไปว่าแผนฟินแลนด์ ไม่ว่าจะมีอยู่จริงหรือไม่ก็ตาม แต่การอุทธรณ์ของราชวงศ์กลาย ๆ ก็เพียงพอที่จะสร้างความเสียหายแก่พรรคไทยรักไทย นักวิจารณ์หลายคนได้เปรียบเทียบความคล้ายกันระหว่างการกล่าวหาแผนการฟินแลนด์กับการกล่าวหาที่ใช้เพื่อสร้างความชอบธรรมในการปราบปรามการเดินขบวนนักเรียนในเหตุการณ์ 6 ตุลา ซึ่งในบริบทของวิกฤตการณ์ทางการเมืองในช่วงเวลานั้นอาจสร้างความชอบธรรมให้แก่การก่อรัฐประหาร กองทัพไทยประสบความสำเร็จในการรัฐประหารโค่นรัฐบาลทักษิณเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 ซึ่งหนึ่งในคณะผู้ยึดอำนาจการปกครองได้อ้างเหตุผลของรัฐประหารว่าทักษิณหมิ่นพระบรมเดชานุภาพของพระมหากษัตริย์
การฟ้องร้องและคำตัดสิน

30 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ทักษิณ ชินวัตรพร้อมกับธนา เบญจาธิกุล ทนายความจากพรรคไทยรักไทย ได้ยื่นฟ้องสนธิ ลิ้มทองกุล บรรณาธิการ ขุนทอง ลอเสรีวานิช คอลัมนิสต์ ปราโมทย์ นาครทรรพ ผู้บริหาร เสาวลักษณ์ ธีรานุจรรงค์ และเว็บมาสเตอร์ ปัญจภัทร อังคสุวรรณ ในข้อหาหมิ่นประมาท การฟ้องร้องมีเนื้อหากล่าวหาว่าบทความดังกล่าวมีเจตนาทำลายพรรคไทยรักไทยและอนาคตทางการเมืองของทักษิณโดยการทำให้สาธารณชนเชื่อว่าพรรคมีแผนการล้มล้างราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ แต่การฟ้องร้องดังกล่าวได้รับการวิพากษ์วิจารณ์และอ้างว่าทักษิณพยายามเซ็นเซอร์สื่อ
คดีแผนฟินแลนด์มีความคืบหน้าที่ศาลอาญา โดยในวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2550 พยานโจทย์ได้ประกาศชื่อพยานฝ่ายโจทก์จำนวน 12 คน ระบุชื่อ สุขุม นวลสกุล เป็นพยานปากที่ 1 ร้อยตำรวจเอก นิติภูมิ นวรัตน์ เป็นพยานปากที่ 2 สมัคร สุนทรเวช เป็นพยานปากที่ 4 พลตำรวจเอก โกวิท วัฒนะ เป็นพยานปากที่ 6
25 มีนาคม พ.ศ. 2552 ศาลอาญาอ่านคำพิพากษาคดีหมายเลขดำที่ อ.1747/2549 ที่ทักษิณ ชินวัตรและพรรคไทยรักไทยเป็นโจทก์ยื่นฟ้องสนธิและพวกเป็นจำเลยรวม 11 คน โดยมีความเห็นว่า แม้จะมีการกล่าวถึงปฏิญญาฟินแลนด์ แต่ไม่มีการยืนยันว่า ข้อตกลงดังกล่าวจะมีจริงหรือไม่ ซึ่งแม้การกล่าวเสวนาของจำเลยจะใช้ถ้อยคำที่เกินเลยไปบ้าง แต่ก็เป็นไปในลักษณะของการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริต และโจทก์เป็นบุคคลสาธารณะ ตัดสินยกฟ้องจำเลยทั้ง 11 ราย
วันเดียวกัน ศาลอาญาได้อ่านคำพิพากษาคดีหมายเลขดำที่ อ.1818/2549 ที่ทักษิณ ชินวัตรและพรรคไทยรักไทยเป็นโจทก์ยื่นฟ้องปราโทย์ นาครทรรพและบริษัท แมเนเจอร์ มัลติมีเดีย กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) กับพวกรวม 5 คน ในความผิดฐานหมิ่นประมาทด้วยการโฆษณา ดูหมิ่นด้วยการโฆษณา กรณีการพิมพ์บทความ "ยุทธศาสตร์ฟินแลนด์:แผนเปลี่ยนการปกครองไทย ?" ศาลพิพากษาให้จำคุกนายปราโมทย์ และนายขุนทอง ลอเสรีวานิช บรรณาธิการผู้พิมพ์ผู้โฆษณา นสพ.ผู้จัดการรายวัน เป็นเวลา 1 ปี ปรับ 1 แสนบาท แต่ให้รอลงอาญา 2 ปี ส่วนจำเลยคนอื่น ศาลให้ยกฟ้องเพราะเห็นว่าไม่มีส่วนร่วมในการกระทำดังกล่าว
วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 ศาลอาญา ถนนรัชดาภิเษก เลื่อนอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีหมายเลขดำ อ.1818/2549 ที่ศาลชั้นต้นพิจารณายกฟ้อง โดยโจทก์ได้อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลย ทั้งนี้ เพราะปราโมทย์ นาครทรรพ จำเลย กำลังพักรักษาตัวอยู่ที่ต่างประเทศ แพทย์ไม่อนุญาตให้เดินทางกลับ ศาลพิเคราะห์เห็นว่าจำเลยดังกล่าวมีเหตุจำเป็นและคู่ความทั้งหมดไม่คัดค้าน จึงนัดอ่านคำพิพากษาอีกครั้งในวันที่ 12 มีนาคม
แหล่งข้อมูลอื่น

ปราโมทย์ นาครทรรพ, "ยุทธศาสตร์ฟินแลนด์:แผนเปลี่ยนการปกครองไทย ? (1)" เก็บถาวร 2016-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, ผู้จัดการ Online, 18 พฤษภาคม 2549
| ด ค กทักษิณ ชินวัตร |
| --- | --- | --- |
| นายกรัฐมนตรี |  คณะรัฐมนตรีชุดที่ 1  คณะรัฐมนตรีชุดที่ 2  ทักษิโณมิกส์  | ทักษิณ ชินวัตร |
| กิจกรรมทางการเมือง |  พรรคพลังธรรม  พรรคไทยรักไทย  พรรคพลังประชาชน  พรรคเพื่อไทย  แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ  กลุ่มคนเสื้อแดง  | ทักษิณ ชินวัตร |
| เหตุการณ์ |  การบินไทย เที่ยวบินที่ 114  เหตุระเบิดในกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2549  ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย  การทุจริตในโครงการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ  คดีที่ดินรัชดาฯ  | ทักษิณ ชินวัตร |
| ประเด็นพิพาท |  การขายหุ้นกลุ่มบริษัทชินคอร์ป  วิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2548–2549  รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549  แผนฟินแลนด์  ระบอบทักษิณ  | ทักษิณ ชินวัตร |
| อาชีพทางธุรกิจ |  ชิน คอร์ปอเรชั่น  แอดวานซ์ อินโฟร์ เซอร์วิส  ไทยคม  สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี  | ทักษิณ ชินวัตร |
| สถาบันที่มีชื่อเดียวกัน |  มหาวิทยาลัยชินวัตร  | ทักษิณ ชินวัตร |
| เครือญาติ |  ซุ่นเส็ง แซ่คู (ปู่ทวด)  เลิศ ชินวัตร (บิดา)  สุรพันธ์ ชินวัตร (อา)  เยาวภา วงศ์สวัสดิ์ (น้องสาว)  ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร (น้องสาว)  พจมาน ณ ป้อมเพชร (อดีตภริยา)  พานทองแท้ ชินวัตร (บุตร)  พินทองทา ชินวัตร (ธิดา)  แพทองธาร ชินวัตร (ธิดา)  ชัยสิทธิ์ ชินวัตร (ลูกพี่ลูกน้อง)  สมชาย วงศ์สวัสดิ์ (น้องเขย)  | ทักษิณ ชินวัตร |
| สถานที่พำนัก |  บ้านจันทร์ส่องหล้า  | ทักษิณ ชินวัตร |
ผู้ชุมนุมต่อต้านทักษิณสวมเสื้อที่มีข้อความเขียนว่า "เราจะสู้เพื่อในหลวง"
กกคมบาง

| กกคมบาง  |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: พืชดอก (Magnoliophyta)
ชั้น:: พืชใบเลี้ยงเดี่ยว (Monocotyledoneae)
อันดับ:: Poales
วงศ์:: กก (Cyperaceae)
สกุล:: Scleria
สปีชีส์:: กกคมบาง (S.  sumatrensis)
ชื่อทวินาม
Scleria sumatrensis (Retz., 1789)

กกคมบาง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Scleria sumatrensis) เป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยวอยู่ในวงศ์กก เป็นพืชจำพวกไม้ล้มลุกอายุขัยหลายฤดู มีเหง้าแข็ง ลำต้นเป็นสามเหลี่ยม มีสันคมสากคาย สูงตั้งแต่ 1-3 เมตร ใบของกกคมบางเป็นรูปแถบยาว 15-30 เซนติเมตร แผ่นใบเป็นสามร่อง ดอกเป็นแบบช่อแยกแขนง ยาว 15-30 เซนติเมตร ช่อดอกย่อยแยกเพศ ดอกเพศเมียรูปไข่ยาว 3.5-4 มิลลิเมตร ช่อดอกเพศผู้รูปหอกยาว 3.5-4 มิลลิเมตร ปลายแหลมมีเกสรเพศผู้จำนวน 3 อัน ผลของกกคมบางมีสีเทา ลักษณะกลมหรือค่อนข้างกลม เมื่อแก่แล้วเปลี่ยนเป็นสีดำ มีแผ่นแข็งรูปถ้วยยาวประมาณครึ่งหนึ่งของผล
กกคมบางแพร่พันธุ์ในแถบเอเชียใต้ บริเวณประเทศอินเดีย ศรีลังกา แถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศมาเลเซีย อินโดนีเซีย ภาคใต้ของไทย ไปจนถึงประเทศออสเตรเลีย พบมากในที่โล่งชายน้ำ
กกคมบางเรียกกันในจังหวัดนราธิวาสว่า หญ้าคมบาง แต่ในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ กกคมบาง เป็นชื่อท้องถิ่นของกกสามเหลี่ยมใหญ่
สถานีรถไฟชุมทางหนองบัว

สถานีรถไฟชุมทางหนองบัว เป็นสถานีรถไฟชั้น 4 ตั้งอยู่ที่ตำบลตลิ่งชัน อำเภอเมือง จังหวัดสระบุรี อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 119 กิโลเมตร
ตารางเวลาการเดินรถ > เที่ยวขึ้น

| ขบวนรถ | ขบวนรถ | ต้นทาง> ชื่อสถานี | ต้นทาง> เวลาออก | ชุมทางหนองบัว | ปลายทาง> ชื่อสถานี | ปลายทาง> เวลาถึง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ช339 | กรุงเทพ (หัวลําโพง) | 05.05 | 07.58 | ชุมทางแก่งคอย | 08.05 | ยกเว้นวันหยุดราชการ |
|  | ธ233 | กรุงเทพ (หัวลําโพง) | 11.30 | 13.59 | สุรินทร์ | 20.00 |  |
|  | ช341 | กรุงเทพ (หัวลําโพง) | 17.00 | 19:55 | ชุมทางแก่งคอย | 20.00 |  |
หมายเหตุขบวนรถ: ■ = สายเหนือ / ■ = สายตะวันออกเฉียงเหนือ / ■ = สายใต้ / ■ = สายตะวันออก / ■ = สายแม่กลอง ดพ = รถด่วนพิเศษ / ด = รถด่วน / ร = รถเร็ว / ธ = รถธรรมดา / ช = รถชานเมือง / พช = รถพิเศษชานเมือง / ท = รถท้องถิ่น / น = รถนำเที่ยว / ส = รถสินค้า