stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หน่วยอัตราข้อมูล
หน่วยฐานสองของบิต > เมบิบิตต่อวินาที

เมบิบิตต่อวินาที หรือ mebibit per second (Mibit/s หรือ Mib/s) เป็นหน่วยของอัตราการส่งข้อมูลซึ่งมีค่าเท่ากับ
1,048,576 บิตต่อวินาที
1,024 กิบิบิตต่อวินาที
หน่วยฐานสองของบิต > จิบิบิตต่อวินาที

จิบิบิตต่อวินาที หรือ gibibit per second (Gibit/s หรือ Gib/s) เป็นหน่วยของอัตราการส่งข้อมูลซึ่งมีค่าเท่ากับ
1,073,741,824 บิตต่อวินาที
1,024 เมบิบิตต่อวินาที
หน่วยฐานสองของบิต > เทบิบิตต่อวินาที

เทบิบิตต่อวินาที หรือ tebibit per second (Tibit/s หรือ Tib/s) เป็นหน่วยของอัตราการส่งข้อมูลซึ่งมีค่าเท่ากับ
1,099,511,627,776 บิตต่อวินาที
1,024 จิกะบิตต่อวินาที
หน่วยฐานสิบของไบต์ > กิโลไบต์ต่อวินาที

กิโลไบต์ต่อวินาที หรือ kilobytes per second (kB/s) เป็นหน่วยของอัตราการส่งข้อมูลซึ่งมีค่าเท่ากับ
1,000 ไบต์ต่อวินาที
8,000 บิตต่อวินาที
8 กิโลบิตต่อวินาที
หน่วยฐานสิบของไบต์ > เมกะไบต์ต่อวินาที

เมกะไบต์ต่อวินาที หรือ megabytes per second (MB/s) เป็นหน่วยของอัตราการส่งข้อมูลซึ่งมีค่าเท่ากับ
1,000,000 ไบต์ต่อวินาที
1,000 กิโลไบต์ต่อวินาที
8,000,000 บิตต่อวินาที
8 เมกะบิตต่อวินาที
หน่วยฐานสิบของไบต์ > จิกะไบต์ต่อวินาที

จิกะไบต์ต่อวินาที หรือ gigabytes per second (GB/s) เป็นหน่วยของอัตราการส่งข้อมูลซึ่งมีค่าเท่ากับ
1,000,000,000 ไบต์ต่อวินาที
1,000 เมกะไบต์ต่อวินาที
8,000,000,000 บิตต่อวินาที
8 จิกะบิตต่อวินาที
หน่วยฐานสิบของไบต์ > เทระไบต์ต่อวินาที

เทระไบต์ต่อวินาที หรือ terabytes per second (TB/s) เป็นหน่วยของอัตราการส่งข้อมูลซึ่งมีค่าเท่ากับ
1,000,000,000,000 ไบต์ต่อวินาที
1,000 จิกะไบต์ต่อวินาที
8,000,000,000,000 บิตต่อวินาที
8 เทระบิตต่อวินาที
หน่วยฐานสองของไบต์ > กิบิไบต์ต่อวินาที

กิบิไบต์ต่อวินาที หรือ kibibytes per second (​KiB/s) เป็นหน่วยของอัตราการส่งข้อมูลซึ่งมีค่าเท่ากับ
1,024 ไบต์ต่อวินาที
8,192 บิตต่อวินาที
8 กิบิบิตต่อวินาที
หน่วยฐานสองของไบต์ > เมบิไบต์ต่อวินาที

เมบิไบต์ต่อวินาที หรือ mebibytes per second (​MiB/s) เป็นหน่วยของอัตราการส่งข้อมูลซึ่งมีค่าเท่ากับ
1,048,576 ไบต์ต่อวินาที
1,024 กิบิไบต์ต่อวินาที
8,388,608 บิตต่อวินาที
8 เมบิบิตต่อวินาที
หน่วยฐานสองของไบต์ > จิบิไบต์ต่อวินาที

จิบิไบต์ต่อวินาที หรือ gibibytes per second (GiB/s) เป็นหน่วยของอัตราการส่งข้อมูลซึ่งมีค่าเท่ากับ
1,073,741,824 ไบต์ต่อวินาที
1,024 เมบิไบต์ต่อวินาที
8,589,934,592 บิตต่อวินาที
8 จิบิบิตต่อวินาที
หน่วยฐานสองของไบต์ > เทบิไบต์ต่อวินาที

เทบิไบต์ต่อวินาที หรือ tebibytes per second (​TiB/s) เป็นหน่วยของอัตราการส่งข้อมูลซึ่งมีค่าเท่ากับ
1,099,511,627,776 ไบต์ต่อวินาที
1,024 จิบิไบต์ต่อวินาที
8,796,093,022,208 บิตต่อวินาที
8 เทบิบิตต่อวินาที
หลิง ปัว

| หลิง ปอ |
| --- | --- |
1960s
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1939-11-16) 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1939 (85 ปี)  黄裕君 ซัวเถา
อาชีพ: นักร้อง นักแสดง
ปีที่แสดง: 1951-ปัจจุบัน
ฐานข้อมูล
IMDb
หลิง ปัว (จีน: 凌波; พินอิน: Líng Bō; อังกฤษ: Ivy Ling Po)  นักร้องและนักแสดงหญิงชาวจีน มีชีอเสียงในช่วงทศวรรษ 1950 ถึง 1970 มีความสามารถพิเศษในการร้องเพลงอุปรากรจีน เธอมีผลงานแสดงหลากหลาย ทั้งแนวภาพยนตร์รัก ดรามา ภาพยนตร์ย้อนยุค และภาพยนตร์กำลังภายใน
หลิง ปัว มีชื่อจริงว่า หวง ยวี่จวิน (จีน: 黄裕君; พินอิน: huáng yù jūn)  เกิดที่เมืองซัวเถา เติบโตที่เซี่ยเหมิน ก่อนจะย้ายไปฮ่องกง เริ่มมีผลงานตั้งแต่อายุ 12 ปี โดยเป็นนักร้องเพลงเบื้องหลังให้กับภาพยนตร์หลายเรื่อง
หลิง ปัว ในวัย 24 ปีได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง ม่านประเพณี (梁山伯与祝英台) ของชอว์บราเดอส์ในปี 1963  โดยผู้กำกับตัดสินใจให้เธอในฐานะนักแสดงหญิงหน้าใหม่ รับบท เหลียงซานปั๊วะ (เป็นตัวละครชาย) คู่กับ เล่อ ตี้ ที่รับบทเป็น จูอิง​ไถ  ชอว์บราเดอส์เร่งรัดการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ เพื่อแข่งขันกับโมชันพิกเจอร์แอนด์เจเนรัลอินเวสต์เมนต์ (MP&GI) บริษัทคู่แข่งที่กำลังสร้างภาพยนตร์จากตำนานม่านประเพณี อยู่ในเวลาเดียวกัน
ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จสูงสุด ทำให้หลิง ปัว กลายเป็นนักแสดงชั้นแนวหน้า เมื่อเธอไปปรากฏตัวที่ใดก็ถูกเรียกขานว่า "พี่เหลียง" ตามชื่อตัวละคร เธอได้รับรางวัลม้าทองคำ สาขารางวัลพิเศษสำหรับบทบาทที่โดดเด่น ซึ่งเป็นรางวัลพิเศษที่มีขึ้นเฉพาะการประกาศรางวัลในปีนั้น   ในเวลานั้น ชอว์บราเดอส์ถึงกับยกเลิกโครงการสร้างภาพยนตร์เรื่องอื่น ที่จะให้หลิง ปัว รับบทนางเอก เพราะเกรงว่าจะทำให้ภาพพจน์ของเธอในฐานะพระเอกเรื่องม่านประเพณีเสียไป
ปัจจุบัน หลิง ปัว ใช้ชีวิตอยู่ในประเทศแคนาดา ได้รับสัญชาติแคนาดา
แหล่งข้อมูลอื่น

Ivy Ling Po ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
หลิน ไต้

| หลิน ไต้ |
| --- | --- |
เกิด: 26 ธันวาคม ค.ศ. 1934 เฉิง เยว์รู กุ้ยหลิน มณฑลกวางสี
เสียชีวิต: 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1964 (อายุ 29 ปี) ฮ่องกง
คู่สมรส: หลง เฉิงซวิ่น (ค.ศ. 1961 - 1964)
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: ค.ศ. 1953 - 1964
ฐานข้อมูล
IMDb
ลินดา หลิน ไต้ (จีน: 林黛; อังกฤษ: Linda Lin Dai)  เป็นนักแสดงหญิงชาวจีน ที่มีชื่อเสียงโด่งดังระดับเอเชีย ในวงการภาพยนตร์ฮ่องกงในช่วงทศวรรษ 1950 ถึง 1960 เป็นนางเอกภาพยนตร์ภาษาจีนกลางอันดับหนึ่งในสังกัดชอว์บราเดอส์ มีชื่อเสียงอย่างมากจากเรื่อง จอมใจจักรพรรดิ์ (The Kingdom and the Beauty, 江山美人) เมื่อปี ค.ศ. 1959 เคยได้รับรางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์เอเชียแปซิฟิก ถึง 4 ครั้ง ช่วงที่เธอมีชีวิตอยู่ เธอได้ฉายาจากสื่อว่าเป็น ราชีนีจอเงินแห่งเอเชีย
หลิน ไต้ เกิดที่เมืองกุ้ยหลิน มีชื่อจริงว่า  เฉิง เยว์รู่ (Cheng Yueru, 程月如)  เป็นบุตรสาวของนักการเมืองมณฑลกวางสี และย้ายไปอยู่ฮ่องกงพร้อมกับครอบครัว ในปี ค.ศ. 1958 เธอศึกษาต่อด้านการแสดงที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา และพบรักกับ หลง เฉิงซวิ่น บุตรชายของ หลง หยุ่น อดีตผู้ว่าการมณฑลยูนนาน ทั้งคู่แต่งงานกันในปี ค.ศ. 1961
หลิน ไต้ เสียชีวิตด้วยวัยเพียง 29 ปี จากการกินยานอนหลับเกินขนาด และฆ่าตัวตายด้วยการรมแก๊สในห้องพัก เนื่องจากปัญหาชีวิตสมรส
แหล่งข้อมูลอื่น

Lin Dai ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
หลิว ซินโยว

| หลิว ซินโยว Liu Xinyou |
| --- | --- |
ชื่อจีน: 劉心悠 (จีนตัวเต็ม)
ชื่อจีน: 刘心悠 (จีนตัวย่อ)
พินอิน: Líu Xīnyōu (จีนกลาง)
ยฺหวิดเพ็ง: Lau4 Sam1 Yau4 (กวางตุ้งมาตรฐาน)
ชื่อเกิด: Annie Liu Fan-Ping  劉凡平
เกิด:  (1981-04-01) 1 เมษายน ค.ศ. 1981 (43 ปี) ประเทศไต้หวัน
ชื่ออื่น ๆ: Annie Liu
อาชีพ: นักแสดง
ปีทำงาน: 2005–ปัจจุบัน
หลิว ซินโยว (จีน: 劉心悠 อักษรโรมัน: Liu Xinyou) เป็นนักแสดงไต้หวัน ซึ่งมีชื่อภาษาอังกฤษที่คนทั่วไปรู้จักคือ แอนนี หลิว (อังกฤษ: Annie– Liu) เธอโด่งจากเรื่องฝ่ามิติลิขิตสวรรค์ ทางช่อง 3 รับบทเป็น หม่าเอ่อร์ไท่ รั่วหลัน พระชายาขององค์ชายแปด เธอมีผลงานทั่งในจีน, ไต้หวัน และฮ่องกง
ประวัติ

เมื่อกลับมาจากการลี้ภัยในแคนาดา แอนนี่เป็นที่จับตาอย่างมากหลังจากที่เธอชนะผู้สมัครอีก สี่พันคนในการสอบคัดเลือกเป็นนักแสดงในภาพยนตร์บู๊เกี่ยวกับเจ้าพ่อฮ่องกงในเรื่อง Ah Sou (2005) ซึ่งเธอได้เล่นเป็นนางเอก ปัจจุบันเธอเป็นดาราใหม่ที่มาแรงที่สุดในฮ่องกง
หลี่ ฉือเจิน

หลี่ ฉือเจิน แพทย์คนสำคัญในช่วงกลางสมัย ราชวงศ์หมิง เป็นผู้ประพันธ์ตำราทางการแพทย์ที่สำคัญของจีนเล่มหนึ่งคือ เปิ๋นเฉ่ากังมู่ (อังกฤษ: Compendium of Materia Medica) หรือ เค้าโครงบัญชีโอสถ
หลี่เกิดเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1518 ที่ มณฑลเหอเป่ย ถึงแก่กรรมเมื่อ ค.ศ. 1593
| ด ค กประวัติศาสตร์การแพทย์ในประเทศจีน |
| --- | --- |
แพทย์:  จาง จ้งจิ่ง (150—219)  ซ่ง ฉือ (1186–1249)  ซุน ซือเหมี่ยว (581–682)  ต่ง เฟิ่ง (ราวคริสต์ศตวรรษที่ 3)  ถัน ยฺหวิ่นเสียน (1461–1554)  เปี่ยน เชฺว่ (401–310 ก่อน ค.ศ.)  เวย์ อี้หลิน (1277–1347)  หลี่ ชื่อเจิน (1518–1593)  หฺวางฝู่ มี่ (215–282)  ฮฺว่า ถัว (140–208) 
ตำรา:  จินกุ้ยเย่าเลฺว่ (金匱要略; เค้าโครงตู้ทอง)  จู๋ปี้ชื่ออีม่ายจิ่วจิง (足臂十一脈灸經; ประมวลวิธีรมยาสำหรับเลือดลมแขนขาทั้งสิบเอ็ด)  เฉินหนงเปิ๋นเฉ่าจิง (神農本草經; ตำราโอสถเฉินหนง)  ชางหันลฺวิ่น (傷寒論; ว่าด้วยไข้รากสาด)  ไท่ซู่ (太素; หลักใหญ่)  เปิ๋นเฉ่ากังมู่ (本草綱目; เค้าโครงบัญชีโอสถ)  เป่าผูจื่อ (抱朴子; ครูมักง่าย)  เย่าซิ่งลฺวิ่น (藥性論; ว่าด้วยธรรมชาติของยา)  หลิงชูจิง (靈樞經; ตำราแม่แบบทางจิตวิญญาณ)  หฺวางตี้เน่ย์จิง (黃帝內經; ราชปกรณ์ฝ่ายใน)  หฺวางตี้ปาฉืออีหนานจิง (黃帝八十一難經; ประมวลปัญหาแปดสิบเอ็ดประการของพระเจ้าเหา)  อินหยางฉืออีม่ายจิ่วจิง (陰陽十一脈灸經; ประมวลวิธีรมยาสำหรับเลือดลมอินหยางทั้งสิบเอ็ด)  อู่ฉือเอ้อร์ปิ้งฟาง (五十二病方; ตำรับจัดการโรคห้าสิบสองอย่าง)
หยางเหมย์

| หยางเหมย์ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fagales
วงศ์:: Myricaceae
สกุล:: Myrica
สปีชีส์:: M.  rubra
ชื่อทวินาม
Myrica rubra 

ชื่อพ้อง
  รายการ Morella rubra Lour.  Morella rubra f. alba (Makino) Yonek.  Myrica rubra var. alba Makino  
ภาพประกอบพฤกษศาสตร์ของ หยางเหมย์ (Myrica rubra) และ ดอกตัวเมีย
ผล หยางเหมย์ (Myrica rubra)
หยางเหมย์ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Myrica rubra)  (จีนตัวย่อ: 杨梅; จีนตัวเต็ม: 楊梅; พินอิน: yángméi; อังกฤษ: Yangmei) ชื่ออื่น: เบย์เบอร์รีจีน (Chinese bayberry), เบย์เบอร์รีแดง (red bayberry), ยัมเบอร์รี (yumberry), แวกซ์เบอร์รี (waxberry) หรือ สตรอเบอร์รีจีน (Chinese strawberry ซึ่งมักสับสนกับ strawberry tree (Arbutus unedo) ที่เป็นผลไม้ในแถบเมดิเตอเรเนียน) หยางเหมย์เป็นไม้ยืนต้นในเขตอบอุ่นกึ่งร้อน มีถิ่นกำเนิดจากประเทศจีน จึงเรียกกันตามชื่อภาษาจีน ปัจจุบันเพาะปลูกเพื่อเป็นไม้ผล ผลหยางเหมย์มีสีแดงเข้ม ฉ่ำน้ำ มีรสหวานและเปรี้ยว ใช้ กินสด สำหรับคั้นเป็นน้ำผลไม้ ทำผลไม้แห้ง หรือ หมักเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ นอกจากนี้ยังมีสรรพคุณทางยา และใช้สกัดทำสีย้อมสีเหลือง
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

หยางเหมย์ (Myrica rubra) เป็นไม้ยืนต้นไม่ผลัดใบ ขนาดกลาง แตกกิ่งก้านเป็นพุ่ม เรือนยอดกลมถึงครึ่งวงกลม มีความสูงได้ถึง 5 - 15 เมตร ลำต้นที่อายุมากมีเส้นผ่านศูนย์กลางได้ถึง 60 ซม เปลือกสีเทาผิวเรียบ เป็นพืชที่มี 2 เพศแยกกันคนละต้น
ราก เป็นระบบรากแก้วแต่ไม่ชัดเจน รากลึก 5 - 60 ซม. ลักษณะกลม มีรากแขนงและรากฝอยเล็กๆ ออกตามแนวราบ สีน้ำตาล
ใบ เป็นใบเดี่ยว เรียงสลับเป็นช่อ เหนียว ไม่มีขน รูปไข่ทรงยาวรีถึงรูปใบหอกกว้าง โคนใบสอบเข้า และปลายใบมนหรืออาจมีปลายแหลม โดยทั่วไปขอบใบเรียบ แต่อาจพบขอบใบหยัก (serrate) เฉพาะส่วนปลายใบ ใบยาว 5 - 14 ซม. และกว้าง 1 - 4 ซม. มีก้านใบและใบย่อย ก้านใบยาว 2 -10 มม. ผิวใบด้านล่างมีสีเขียวซีดและมีจุดสีเหลืองประปราย ผิวใบด้านบนเป็นสีเขียวเข้มเป็นมัน
ดอก แยกเพศ (dioecious) ดอกตัวผู้ ช่อดอกตัวผู้เป็นพวงยาวรูปโคน ยาว 1 - 4 ซม. อาจเป็นช่อเดี่ยวหรือเป็นกลุ่มช่อดอกตัวผู้ 2 - 6 ช่อ งอกจากซอกใบในส่วนปลายกิ่ง แต่ละดอกยาว 0.2 - 0.4 ซม. เรียงรอบก้านช่อดอกค่อนข้างเป็นระเบียบ เรียบง่ายไม่มีกลีบดอก (ดอกเปลือย) ทรงเกือบเป็นวงกลมมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 0.1 - 0.2 ซม. และมีปุ่มสีทองอยู่ด้านล่าง แต่ละดอกมีเกสรตัวผู้ 4 - 6 ตุ่ม (เป็นตุ่มติดฐานดอก ไม่เป็นเส้น) มีอับเรณูรูปไข่สีแดงแสดถึงแดงเข้ม ดอกตัวเมีย ช่อดอกตัวเมียเป็นดอกเดี่ยวมีฐานรองดอกแหลม ทรงรียาว มีขนาดเล็กกว่าช่อดอกตัวผู้มาก ยาว 0.5 - 1.5 ซม. ช่อดอกตัวเมียออกที่ซอกใบในส่วนปลายกิ่ง ก้านดอกมีตุ่มและอาจมีขน กลีบดอกทับซ้อนกันเป็นแผ่น ๆ คล้ายเกล็ดตามแนวยาวของดอก ไม่มีขน รังไข่ด้านบนแต่ละเกล็ดมีขนยื่นออกมา (ุคล้ายกลีบขนาดเล็กมาก กว้างประมาณ 0.5 มิลลิเมตร) แยกปลายเป็นสองแฉก ทรงเรียวปลายแหลม สีแดงสด ออกดอกตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเดือนเมษายน (ในประเทศจีน)
ผล เป็นผลเดี่ยว ทรงกลม โดยทั่วไปมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1.5–2.5 เซนติเมตร (0.59–0.98 นิ้ว) และมากที่สุดไม่เกิน 3 เซนติเมตร ก้านผลสั้น พื้นผิวเป็นปุ่มปม เมื่อผ่าครึ่งเนื้อผลเป็นลักษณะคล้ายเสี้ยนอัดรวมกัน ผลดิบสีเขียว ผลสุกผิวหนาสีแดงเลือดหมู หรือสีแสดแดง แต่อาจพบความหลากหลายของสีได้ตั้งแต่สีขาวไปจนถึงสีม่วงดำ โดยมีสีเนื้อนอกในใกล้เคียงกันทั้งลูก สีเนื้อข้างในอาจอ่อนกว่า ผลจากต้นเดียวกันอาจมีสีต่างกันขึ้นอยู่ความสุกและปริมาณน้ำตาลในแต่ละลูก ผลที่แก่กว่าจะมีสีเข้ม เนื้อนุ่มฉ่ำน้ำ กลิ่นหอมหวานและเปรี้ยวมาก เมล็ดเดี่ยว แข็ง สีน้ำตาล มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณครึ่งหนึ่งของผล ออกผลตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนมิถุนายน
ทรงพุ่มกลม
ใบเรียงสลับเป็นช่อ ขอบใบเรียบ อาจหยักในบางสายพันธุ์ย่อย
ดอกตัวผู้ (male flower)
ผลหยางเหมย์
ผลสุกสีแดงเข้ม ถึงสีม่วงดำ
ทรงต้นหยางเหมย์ ที่ตัดแต่งอย่างดีในสวนพฤกษศาสตร์คิบะ โตเกียว
อนุกรมวิธาน

หยางเหมย์ (Myrica rubra) เป็นไม้ผลใน วงศ์เอี้ยบ๊วย (Myricaceae) ได้รับการอธิบายครั้งแรกโดย João de Loureiro ใน Flora Cochinchinensis ในปี 1790 ในชื่อ (basionym) Morella rubra ต่อมาถูกย้ายไปยังสกุล Myricaในชื่อ Myrica rubra โดย Philipp Franz von Siebold และ Joseph Gerhard von Zuccarini ในบทความของ Bavarian Academy of Sciences
หยางเหมย์ (จีนตัวย่อ: 杨梅; จีนตัวเต็ม: 楊梅; พินอิน: yángméi; กวางตุ้ง: yeung4 mui4; เซี่ยงไฮ้: [jɑ̃.mɛ]) ชื่ออื่น: เอี่ยบ๊วย (ภาษาจีนแต้จิ๋ว), เบย์เบอร์รี่จีน (Chinese bayberry), เบย์เบอร์รี่ญี่ปุ่น (Japanese bayberry), เบย์เบอร์รี่แดง (red bayberry), ยัมเบอร์รี่ (yumberry), แว๊กซ์เบอร์รี่ (waxberry), สตรอเบอร์รี่จีน (Chinese strawberry) หรือ ยามาโมโมะ (yamamomo) (Japanese: ヤマモモ - พีชภูเขา)
ในการศึกษาเชื้อพันธุ์พืช พบว่าหยางเหมย์ (M. rubra) มีความแตกต่างอย่างชัดเจนจากต้นแวกซ์ไมร์เทิลแม้มีชื่อสามัญเดียวกัน (ในภาษาอังกฤษ: bayberry) และหยางเหมย์ยังสามารถแบ่งย่อยได้เป็นสองกลุ่มตามพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ในประเทศจีน ซึ่งความหนาแน่นของจำนวนพันธุ์ที่แตกต่างกันไปตามภูมิภาคบ่งชี้ถึงการผสมยีน ขยายเพาะพันธุ์ยีนอย่างกว้างขวางในประเทศจีนเพียงแห่งเดียวมีเกือบ 100 สายพันธุ์ปลูก มณฑลเจ้อเจียง เป็นศูนย์กลางความหลากหลายของหยางเหมย์ในประเทศจีน
จำนวนโครโมโซมคือ 2n = 16
การแพร่กระจายและถิ่นกำเนิด

มีถิ่นกำเนิดใน เอเชียตะวันออก ในทางใต้ของแม่น้ำแยงซีของ จีน ได้แก่ มณฑล ฝูเจี้ยน กวางตุ้ง กวางสี กุ้ยโจว ไห่ หนานหูหนาน เจียงซู เจียงซี เสฉวน ยูนนาน และ เจ้อเจียง โดยเฉพาะบริเวณภูเขาที่ใกล้กับฝั่งทะเล รวมทั้งญี่ปุ่น เกาหลี และฟิลิปปินส์ในป่าตรงจุดที่มีความลาดชันของเนินเขาและหุบเขา ที่ระดับความสูง 100–1,500 เมตร (330–4,920 ฟุต) เมล็ดพันธุ์อาจถูกกระจายตามธรรมชาติโดย ลิงแสมญี่ปุ่น และ ลิงกังยากุชิมะ
หยางเหมย์เติบโตได้ดีในดินร่วนน้ำไม่ขัง พื้นที่ที่มีอากาศเย็น ทนต่อสภาพดินเลวที่เป็นกรด
การเพาะปลูก

การเพาะปลูกหยางเหมย์ (M. rubra) ของจีนกระจุกตัวอยู่ทางตอนใต้ของ แม่น้ำแยงซี ภูมิภาคที่ซึ่งหยางเหมย์เป็นพืชเศรษฐกิจที่มีความสำคัญ และมีประวัติย้อนไปได้อย่างน้อย 2,000 ปี  ในพื้นที่ติดชายทะเลฝั่งตะวันออกของประเทศจีน มักเรียกช่วงฤดูมรสุม ช่วงเดือนพฤษภาคมถึงเดือนมิถุนายนที่หยางเหมย์ออกผล และอากาศอับชื้นมากมีแสงแดดน้อย ว่า ฤดูหยางเหมย์ ฤดูฝนเหมย หรือ ฤดูฝนพลัม
ในประเทศไทย มีปลูกกันมากในภาคเหนือ
หยางเหมย์ (M. rubra) ถูกแนะนำเป็นครั้งแรกในสหรัฐอเมริกา โดย Frank Nicholas Meyer จากเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อจาก Yokohama Nursery Co. ในญี่ปุ่น และได้รับการตีพิมพ์ใน Bulletin of Foreign Plant Introduction ในปี พ.ศ. 2461 พืชจากการนำเข้าครั้งนี้ปลูกและออกผลในเมืองชิโก รัฐแคลิฟอร์เนีย และในเมืองบรุกส์วิลล์ รัฐฟลอริดา โดย เดวิด แฟร์ไชลด์  ปัจจุบัน หยางเหมย์กำลังได้รับการทำการตลาดในแคลิฟอร์เนียโดยบริษัท Calmei  หยางเหมย์เป็นไม้ผลที่ให้ผลผลิตสูงโดยหนึ่งต้นให้ผลผลิตประมาณ 100 กิโลกรัม (220 ปอนด์) ของน้ำหนักผลไม้ ในปี 2550 มี พื้นที่ 865,000 เอเคอร์ สำหรับการผลิตหยางเหมย์ใน ประเทศจีน ซึ่งเป็นสองเท่าของพื้นที่ที่ใช้ในการปลูก แอปเปิ้ล ใน สหรัฐอเมริกา
การใช้ประโยชน์

หยางเหมย์ถูกใช้เป็น ไม้ประดับ ตามสวนสาธารณะและถนน และยังเป็นไม้ประดับที่ใช้ในการแต่งสวนจีนแบบดั้งเดิม
การใช้ประโยชน์ > ผลิตภัณฑ์

บางพันธุ์มีผลขนาดใหญ่ถึง 4 เซนติเมตร (1.6 นิ้ว) ซึ่งได้รับการพัฒนาสายพันธุ์ นอกจากการบริโภคสดแล้วผลไม้ยังสามารถตากแห้งบรรจุกระป๋อง ดองในเหล้าขาวจีน (白酒 - ไป๋จิ่ว) หรือหมักเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เช่น ไวน์ เบียร์ หรือ ค็อกเทล ยังสามารถดองเกลือตากแห้งในลักษณะแบบเดียวกับ บ๊วยเค็ม และในสหภาพยุโรปเครื่องดื่มคั้นน้ำจากผลหยางเหมย์ได้รับการจำหน่ายในเชิงพาณิชย์ภายใต้ชื่อแบรนด์ "Yumberry"  ในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน แบ่งหยางเหมย์เป็น 2 ประเภท คือ ประเภทเปรี้ยวใช้ทำผลไม้แห้งและประเภทหวานใช้สำหรับคั้นน้ำและ กินสด
การบริโภคสด ผลหยางเหมย์สุกที่เก็บได้เมื่อนำมาใส่ในภาชนะที่อากาศถ่ายเท จะเก็บไว้ได้นาน และผลที่สุกเร็วและช้ำง่ายทำให้เกิดการหมักเน่าได้ง่าย น้ำสีจากผลหยางเหมย์ที่เปื้อนเสื้อผ้าจะซักออกได้ยาก ชาวจีนเชื่อว่าต้องรอให้ถึงหมดฤดูหยางเหมย์ สีที่เปื้อนจะจางอ่อนไปเอง
การใช้ประโยชน์อื่น ๆ ได้แก่
น้ำผลไม้พาสเจอร์ไรส์ บรรจุขวดหรือน้ำผลไม้ปั่น
สีย้อม ที่เตรียมจากเปลือกไม้
เป็นเครื่องปรุงใน โยเกิร์ต ไอศกรีม
ผสมเป็น แยม
หยางเหมย์คลุกน้ำตาล
ความสำคัญทางวัฒนธรรม

หลักฐานทางโบราณคดีและลายลักษณ์อักษรบ่งชี้ว่าการเพาะปลูกหยางเหมย์เกิดขึ้นครั้งแรกในประเทศจีนเมื่อ 2,000 ปีก่อนในช่วงราชวงศ์ฮั่น หยางเหมย์ได้รับการกล่าวถึงใน วรรณกรรมจีน รวมทั้งบทกวีของ หลี่ ไป๋
ในญี่ปุ่นเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดโคจิ และต้นไม้ประจำจังหวัดโทกูชิมะ ชื่อหยางเหมย์ปรากฏในบทกวีเก่าของญี่ปุ่นหลายเล่ม
ภาพวาดหยางเหมย์ จากสวนอเมริกัน ปี 2416 (มุมซ้ายล่าง) แสดงภายในของผลหยางเหมย์ที่เนื้อผลคล้ายเสี้ยนอัดกันแน่นมีปลายเหมือนปุ่มปมที่ผิวด้านนอก
M. rubra เติบโตในฟรีมอนต์ แคลิฟอร์เนีย
หลิว เช่า

หลิว เช่า (จีน: 劉劭; อังกฤษ: Liu Shao – 27 พฤษภาคม 453) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน ทรงครองราชย์ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ในรัชสมัยจักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน หลิว เช่าเป็นรัชทายาท แต่หลังจากพระองค์ได้ข่าวว่าพระบิดากำลังจะปลดพระองค์ พระองค์จึงก่อการปฏิบัติและลอบสังหารพระบิดาของพระองค์เอง ก่อนจะเข้ายึดบัลลังก์ ในท้ายสุดพระอนุชาของพระองค์ (เจ้าชายแห่งอู่หลิง) ได้สังหารพระองค์เสีย แล้วจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่
พระราชประวัติ

หลิว เช่า ประสูติในปี ค.ศ. 426 เมื่อจักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน (หลิวอี้หลง – พระบิดา) เป็นจักรพรรดิของหลิวซ่งแล้ว ไม่มีระบุในประวัติศาสตร์ว่าหลิว เช่า ประสูติวันใด ว่าพระองค์เกิดแต่พระมารดาจักรพรรดินีหยวนชี่กุ้ย (ภรรยาของหลิวอี้หลง) ขณะน้นหลิว อี้หลงดำรงตำแหน่งเป็นอ๋องแห่งอี้ตู ในรัชสมัยของจักรพรรดิหลิวซ่งเฉ่า
พงศาวดารระบุว่า ตอนที่พระองค์พระราชสมภพ จักรพรรดินีหยวนมองไปที่พระองค์แล้วกล่าวว่า "รูปลักษณ์ของเด็กคนนี้ผิดปกติ และเขาจะทำลายแผ่นดินอย่างแน่นอน ฉันจะไม่เลี้ยงเขา" จากนั้นพระนางต้องการที่จะฆ่าลูก แต่เมื่อจักรพรรดิเหวินได้ยินดังนั้น พระองค์จึงทรงวิ่งไปที่ห้องนอนของพระนางและช่วยหลิว เช่าไว้ (นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ ปัว หยาง สงสัยเรื่องนี้ และเชื่อว่าเรื่องราวนี้ถูกประดิษฐ์ขึ้นหลังจากที่หลิวเช่าปฏิวัติแล้ว)
หลิว เสวี่ยหัว

หลิว เสวี่ยหัว (อังกฤษ: Leanne Liu, Liu Hsueh-hua; จีนตัวเต็ม: 劉雪華; จีนตัวย่อ: 刘雪华; พินอิน:  Liú Xuěhuá; เกิด: 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1959 (อายุ 64) ที่กรุงปักกิ่ง (ประเทศจีน) ดารานักแสดงหญิงชาวจีน มีผลงานโด่งดังเป็นที่รู้จักหลายเรื่องทั้งละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ โดยเฉพาะในยุคทศวรรษที่ 80 และ 90 การศึกษา หลิว เสวี่ยหัวจบโรงเรียนการแสดงจากฮ่องกง
หลิว เสวี่ยหัว เริ่มต้นการเป็นนักแสดงในสังกัดชอว์บราเดอส์ของฮ่องกง ในช่วงปลายยุคทศวรรษที่ 70 ตั้งแต่อายุยังไม่ถึง 20 ปี  จนกระทั่งปี ค.ศ. 1980 จึงได้ย้ายไปไต้วหวันและรับงานโดยเฉพาะละครโทรทัศน์เป็นพิเศษ มีผลงานหลายเรื่องที่ประสบความสำเร็จ ทั้ง บทซูสีไทเฮา (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2526) จากละครโทรทัศน์เรื่องเดียวกัน ในปี ค.ศ. 1984, เปาบุ้นจิ้น ในตอน ราชบุตรเขยจอมโหด, ชิวเหนียง สะใภ้ยอดกตัญญู และแม่ทัพแดนเถื่อน ในปี ค.ศ. 1993 , บทตงฟางปุ๊ป้าย จาก กระบี่เย้ยยุทธจักร ในปี ค.ศ. 1999 และเซี่ยวกงเหรินไทเฮา ใน เจินหวน จอมนางคู่แผ่นดิน ในปี ค.ศ. 2012 เป็นต้น
ชีวิตครอบครัว หลิว เสวี่ยหัวสมรสกับเติ้ง อวี้คุน สามีซึ่งเป็นนักเขียนบทภาพยนตร์และผู้อำนวยการสร้าง ซึ่งทั้งคู่เคยร่วมงานกันมาจากละครโทรทัศน์ชุดเปาบุ้นจิ้น ในปี ค.ศ. 1999  แต่ในกลางปี ค.ศ. 2011 เติ้ง อวี้คุน ประสบอุบัติเหตุจากอาคารที่พักอาศัยจนกระทั่งถึงแก่ชีวิต
แหล่งข้อมูลอื่น

หลิว เสวี่ยหัว ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
หลี่อี้ฟู่

หลี่อี้ฟู่ (อังกฤษ: Li Yifu , 1157 – 1209) ขุนนางในช่วงต้น ราชวงศ์ถัง โดยเป็น อัครมหาเสนาบดี ในรัชสมัย จักรพรรดิถังเกาจง จากการสนับสนุนของ จักรพรรดินีอู่ หรือ บูเช็กเทียน จักรพรรดินีองค์ที่ 2 ในจักรพรรดิเกาจง
แต่เพราะการทุจริตฉ้อราษฎร์บังหลวงทำให้หลี่อี้ฟู่ถูกปลดจากตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 1206 และถูกเนรเทศกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมระหว่างถูกเนรเทศเมื่อ พ.ศ. 1209 ขณะอายุเพียง 52 ปี
หลาและปอนด์สากล

หลาและปอนด์สากล (อังกฤษ: international yard and pound) เป็นหน่วยชั่งตวงวัดสองหน่วยซึ่งกำหนดโดยผู้แทนจากหกประเทศเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1959 หกประเทศดังกล่าวได้แก่สหรัฐ สหราชอาณาจักร แคนาดา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และแอฟริกาใต้ ข้อตกลงระหว่างผู้แทนทั้งหกประเทศกำหนดความยาวหนึ่งหลาให้เท่ากับ 0.9144 เมตรพอดี และมวลหนึ่งปอนด์ให้เท่ากับ 0.45359237 กิโลกรัมพอดี
ดูเพิ่ม

หน่วยวัดแบบอังกฤษ
หน่วยวัดแบบอเมริกัน
ปอนด์และหลา
ระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ
กิโลกรัมและเมตร
หลุยส์ คาห์น

| หลุยส์ ไอ>  คาห์น |
| --- | --- |
เกิด: 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1901(1901-02-20) Kuressaare เขตผู้ว่าการเอสโตเนีย จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต: 17 มีนาคม ค.ศ. 1974(1974-03-17) (73 ปี) นครนิวยอร์ก นิวยอร์ก
สัญชาติ: อเมริกัน
บิดามารดา: Bertha Schmuilowsky Leopold Schmuilowsky

ผลงานสำคัญ: Yale University Art Gallery  Salk Institute  Jatiyo Sangshad Bhaban  Phillips Exeter Academy Library  Kimbell Art Museum
โครงการสำคัญ: Center of Philadelphia,Urban and Traffic Study
 
หลุยส์ อิซาดอร์ คาห์น (อังกฤษ: Louis Isadore Kahn) (20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1901 หรือ 1902 - 17 มีนาคม ค.ศ. 1974) เป็นสถาปนิกผู้มีชื่อเสียงระดับโลก มีพื้นเพเป็นคนยิวเอสโตเนีย อาศัยอยู่ในฟิลาเดลเฟีย สหรัฐอเมริกา หลังจากทำงานจำนวนมากหลายชิ้นให้กับหลายบริษัทในฟิลาเดลเฟีย เขาก็ก่อตั้งห้องศิลปะของตัวเองในปี 1935 ขณะที่ทำงานส่วนตัว เขาก็ยังเป็นนักวิจารณ์ด้านการออกแบบและอาจารย์โรงเรียนสถาปัตยกรรมศาสตร์เยล ตั้งแต่ปี 1947 ถึง 1957 และจากปี 1957 จนกระทั่งเสียชีวิตเขาเป็นอาจารย์สอนที่โรงเรียนออกแบบที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย งานของเขาได้รับอิทธิพลจากซากโบราณ มีลักษณะไปทางอนุสรณ์และสิ่งใหญ่โต ตึกอันหนัก วัสดุ ของเขารวมกันดูไม่ได้ซ่อนรูปน้ำหนัก
หลอดเลือดแดงท้อง

| หลอดเลือดแดงท้อง หลอดเลือดแดงซีลิแอก |
| --- | --- |
หลอดเลือดแดงซีลิแอกและแขนงของมัน (หลอดเลือดแดงซิลิแอกอยู่ตรงกลางภาพ)
หลอดเลือดแดงซีลิแอกและแขนงของมัน เมื่อยกกระเพาะอาหารขึ้น มองเทียบกับภาพด้านบน
รายละเอียด
คัพภกรรม: หลอดเลือดแดงวิเทลลีน
จาก: หลอดเลือดแดงเอออร์ตาส่วนท้อง
แขนง: หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารซ้าย หลอดเลือดแดงตับร่วม  หลอดเลือดแดงม้าม
ตัวระบุ
ภาษาละติน: Truncus coeliacus, arteria coeliaca
MeSH: D002445
TA98: A12.2.12.012
TA2: 4211
FMA: 50737
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์ [แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
หลอดเลือดแดงท้อง หรือ หลอดเลือดแดงซีลิแอก (อังกฤษ: celiac artery) เป็นแขนงใหญ่แขนงแรกของเอออร์ตาส่วนท้อง (abdominal aorta) มีความยาว 1.25 เซนติเมตร แตกแขนงมาจากเอออร์ตาตรงกับตำแหน่งกระดูกสันหลังส่วนอกชิ้นที่ 12 (T12) ในมนุษย์ และเป็นหนึ่งในสามแขนงของเอออร์ตาส่วนท้องที่ออกมาทางด้านหน้าในแนวกลางลำตัว ซึ่งอีก 2 แขนง ได้แก่ หลอดเลือดแดงเยื่อแขวนลำไส้ด้านบน และด้านล่าง (superior and inferior mesenteric arteries)
แขนง

หลอดเลือดแดงซีลิแอกแตกออกเป็น 3 แขนงใหญ่
| หลอดเลือดแดง | แขนง |
| --- | --- |
หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารซ้าย (left gastric artery): แขนงหลอดอาหาร (esophageal branch),  แขนงตับ (hepatic branch)
หลอดเลือดแดงตับร่วม (common hepatic artery): หลอดเลือดแดงตับ (proper hepatic artery),  หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารขวา (right gastric artery),  หลอดเลือดแดงแกสโตรดูโอดีนัล (gastroduodenal artery)
หลอดเลือดแดงม้าม (splenic artery): หลอดเลือดแดงดอร์ซัลแพนครีเอติก (dorsal pancreatic artery),  หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารสั้น (short gastric arteries),  หลอดเลือดแดงแกสโตรโอเมนทัลซ้าย (left gastro-omental artery),  หลอดเลือดแดงตับอ่อนใหญ่ (greater pancreatic artery)
หลอดเลือดแดงซีลิแอกอาจให้แขนงหลอดเลือดแดงกะบังลมล่าง (inferior phrenic arteries)
บริเวณที่เลี้ยง

หลอดเลือดแดงซีลิแอกให้เลือดที่มีออกซิเจนสูงไปเลี้ยงตับ, กระเพาะอาหาร, หลอดอาหารส่วนท้อง, ม้าม และครึ่งบนของลำไส้เล็กส่วนต้นและตับอ่อน โครงสร้างทั้งหมดดังกล่าวในระยะเอ็มบริโอคือ foregut (เช่นเดียวกัน หลอดเลือดแดงซุพีเรียร์มีเซนเทอริคและหลอดเลือดแดงอินฟีเรียมีเซนเทอริคให้เลือดไปเลี้ยงโครงสร้างที่เจริญมาจาก midgut และ hindgut ในระยะเอ็มบริโอตามลำดับ สังเกตว่าทั้งสามแขนงที่แตกออกทางด้านหน้าจากหลอดเลือดแดงเอออร์ตาส่วนท้องนี้แตกต่างกันและทดแทนกันไม่ได้ แม้ว่าจะมีแขนงปลายเชื่อมต่อกันก็ตาม)
หลอดเลือดแดงซีลิแอกเป็นแหล่งให้เลือดที่สำคัญ เพราะว่าแขนงที่เชื่อมต่อกันระหว่างหลอดเลือดใหญ่ที่เลี้ยงทางเดินอาหารทั้งสามนั้นไม่เพียงพอที่จะให้เลือดมาทดแทนกันได้ ดังนั้นหลอดเลือดนี้ไม่สามารถถูกอุดกั้นได้ การอุดตันของหลอดเลือดแดงซีลิแอกจะทำให้โครงสร้างที่เลือดเลี้ยงไม่พอตายได้
การระบาย

หลอดเลือดแดงซีลิแอกเป็นหลอดเลือดแดงหลักเดียวที่เลี้ยงอวัยวะในระบบทางเดินอาหารส่วนท้องและไม่มีหลอดเลือดดำชื่อเดียวกัน
เลือดส่วนใหญ่ที่กลับออกมาจากอวัยวะในระบบทางเดินอาหาร (รวมทั้งจากบริเวณที่หลอดเลือดแดงซีลิแอกให้แขนง) จะกลับออกไปที่ตับโดยผ่านระบบหลอดเลือดดำพอร์ทัล 
(portal venous system) เพื่อกระบวนการขจัดพิษ (detoxification) และกระบวนการอื่น ๆ ภายในตับ ก่อนที่จะส่งเลือดไปยังการไหลเวียนเลี้ยงกาย (systemic circulation) โดยผ่านหลอดเลือดดำตับ (hepatic vein)
ในทางตรงข้ามการลำเลียงเลือดจาก midgut และ hindgut จะผ่านมาทางหลอดเลือดดำซุพีเรียร์มีเซนเทอริค (superior mesenteric vein) และหลอดเลือดดำอินฟีเรียมีเซนเทอริค (inferior mesenteric vein) ตามลำดับ เลือดดำไหลกลับจากหลอดเลือดแดงซีลิแอกอาจผ่านมาทางหลอดเลือดดำม้าม (splenic vein) ไปยังหลอดเลือดดำพอร์ทัล (hepatic portal vein) หรือผ่านทางสาขาเล็ก ๆ ของระบบหลอดเลือดดำพอร์ทัล
หลอดเลือดดำม้าม (splenic vein) ขนส่งบิลิรูบิน (bilirubin) ซึ่งเป็นของเสียจากกระบวนการเมตาบอลิซึมของฮีโมโกลบิน ไปยังตับเพื่อขับถ่ายออกทางท่อน้ำดี
ภาพอื่น ๆ

ท่อทางเดินอาหารส่วนท้องและการยึดเกาะกับเยื่อแขวนลำไส้ (mesentery) ในเอ็มบริโอมนุษย์อายุ 6 สัปดาห์
ตับอ่อนและลำไส้เล็กส่วนต้น มองจากด้านหลัง
ผนังช่องท้องด้านหลังหลังจากนำเยื่อบุช่องท้องออก แสดงให้เห็นไต เยื่อหุ้มเหนือไต (suprarenal capsules) และหลอดเลือดขนาดใหญ่
พื้นผิวด้านหน้าของไต แสดงบริเวณที่ติดต่อกับอวัยวะภายในใกล้เคียง
ด้านหน้าของช่องท้อง แสดงตำแหน่งของหลอดเลือดแดงและช่องขาหนีบ (inguinal canal)
แหล่งข้อมูลอื่น

SUNY Figs 38:01-09 - "Branches of the celiac trunk."
SUNY Figs 40:05-01 - "Parietal and visceral branches of the abdominal aorta."
Norman/Georgetown celiactrunk
celiac+%28arterial%29+trunk จากเว็บไซต์  eMedicine Dictionary
http://ect.downstate.edu/courseware/haonline/figs/l38/380109.htm เก็บถาวร 2008-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://ect.downstate.edu/courseware/haonline/figs/l40/400501.htm เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://mywebpages.comcast.net/wnor/celiactrunk.htm เก็บถาวร 2008-01-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
http://www.meddean.luc.edu/Lumen/MedEd/Radio/curriculum/Vascular/hema144A.jpg
หลอดเลือดแดงที่เลี้ยงกระเพาะอาหาร ซึ่งแตกแขนงมาจากหลอดเลือดแดงซีลิแอก