stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศไทยในสงครามเวียดนาม

| ประเทศไทยในสงครามเวียดนาม |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของ สงครามเวียดนาม และสงครามเย็น
พลปืนยิงระเบิดเอ็ม79 ของจงอางศึกในเฟื้อกโท ปี 2510
ชนิด: สงคราม
ตำแหน่ง: ประเทศเวียดนามใต้
โดย: กองทัพไทย
วัตถุประสงค์: เพื่อสนับสนุนเวียดนามใต้จากการโจมตีของคอมมิวนิสต์
วันที่: พ.ศ. 2510 – 2515 (5 ปี)
ผู้สูญเสีย: เสียชีวิต 351 นาย   บาดเจ็บ 1,358 นาย
ประเทศไทยในสงครามเวียดนาม ราชอาณาจักรไทยในสมัยรัฐบาลทหารจอมพล ถนอม กิตติขจร มีบทบาทนำในสงครามเวียดนาม ประเทศไทยเป็นผู้จัดหากำลังภาคพื้นรายใหญ่สุดอันดับ 3 แก่เวียดนามใต้ รองจากสหรัฐและเกาหลีใต้
ชนวนเหตุ

เนื่องจากที่ตั้งใกล้เคียงกับประเทศไทย รัฐบาลไทยจึงเฝ้าติดตามความขัดแย้งของเวียดนามอย่างใกล้ชิด ทั้งนี้ ประเทศไทยยังไม่ได้เข้าร่วมสงครามอย่างเป็นทางการจนสหรัฐมีมติอ่าวตังเกี๋ยซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการแทรกแซงทางทหารของสหรัฐเพื่อสนับสนุนเวียดนามใต้ในปี พ.ศ. 2506 จากนั้นรัฐบาลไทยอนุญาตให้กองทัพอากาศสหรัฐในประเทศไทยใช้ฐานทัพอากาศและฐานทัพเรือในประเทศ ทหารอเมริกันที่ประจำการในประเทศไทยเพิ่มสูงสุดเกือบ 50,000 นาย
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2510 มีการส่งกรมทหารอาสาสมัคร (จงอางศึก) ไปยังค่ายเบียร์แคต ณ เบียนฮหว่า เพื่อรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับทหารอเมริกัน ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์และเวียดนามใต้ ในปี พ.ศ. 2511 กรมทหารอาสามัคร ถูกแทนด้วยกองพลทหารอาสาสมัคร (กองพลเสือดำ)
มีทหารไทยรับราชการสงครามในเวียดนามใต้จำนวน 38,173 นาย, เสียชีวิตในการหน้าที่ 351 นาย และอีก 1,358 นาย ที่ได้รับบาดเจ็บจากสงคราม
มีการถอนกำลังภาคพื้นดินไทยชุดสุดท้ายออกจากเวียดนามใต้เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515
หลังจากสิ้นสุด

การมีส่วนร่วมของไทยในสงครามเวียดนามยังเสริมสร้างความสัมพันธ์กับสหรัฐ ตลอดระยะสงคราม สหรัฐเทความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจและการทหารรวมมูลค่า 1,100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่วนหน่วยงานเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศสหรัฐ (USAID) เทงบช่วยเหลืออีก 590 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทั้งช่วยเศรษฐกิจไทยและจ่ายค่าเข้าร่วมสงครามของไทยโดยอ้อม ผู้ประกอบการไทยสร้างโรงแรม ร้านอาหารและบาร์เพื่อต้อนรับทหารอเมริกันที่ประจำการในประเทศ ทำให้เงินตราต่างประเทศไหลเข้าประเทศ เมื่อสงครามยุติ ประเทศไทยได้เก็บยุทธภัณฑ์และโครงสร้างพื้นฐานทั้งหมดที่อเมริกันเหลือไว้ให้ ซึ่งมีส่วนช่วยทำให้ชาติทันสมัย
กำลังทหาร

ประเทศไทยได้ส่งกำลังทหารทั้ง 3 เหล่าทัพ ร่วมทั้งหมด 38,173 นาย โดยแบ่งแยกดังนี้
กองบัญชาการกองกำลังทหารไทยในสาธารณรัฐเวียดนาม จำนวนทั้งหมด 1,055 นาย ทั้งหมด 5 ผลัด
ผลัดที่ 1 : 40 นาย โดยมี พล.ต. ยศ เทพหัสดิน ณ อยุธยา เป็นผู้บัญชาการ
ผลัดที่ 2 : 228 นาย โดยมี พล.ท. ฉลาด หิรัญศิริ เป็นผู้บัญชาการ
ผลัดที่ 3 : 290 นาย โดยมี พล.ท. เชวง ยังเจริญ เป็นผู้บัญชาการ
ผลัดที่ 4 : 289 นาย โดยมี พล.ท. เสริม ณ นคร เป็นผู้บัญชาการ
ผลัดที่ 5 : 208 นาย โดยมี พล.ท. ทวิช บุญญาวัฒน์ เป็นผู้บัญชาการ
สำนักงานผู้ช่วยทูตฝ่ายทหาร ประจำสถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงไซ่ง่อน จำนวนทั้งหมด 38 นาย
กองทัพบก จำนวนทั้งหมด 35,959 นาย ดังนี้
กรมทหารอาสาสมัคร จำนวน 2,207 นาย จำนวน 1 รุ่น
กองพลทหารอาสาสมัคร จำนวน 33,752 นาย ทั้งหมด 3 ผลัด
ผลัดที่ 1 : 11,266 นาย โดยมี พล.ต. ทวี ดำรงหัด เป็นผู้บัญชาการ
ผลัดที่ 2 : 11,272 นาย โดยมี พล.ต. สวัสดิ์ มักการุณ เป็นผู้บัญชาการ
ผลัดที่ 3 : 11,214 นาย โดยมี พล.ต. เอื้อม จิรพงศ์ เป็นผู้บัญชาการ
กองทัพเรือ (หน่วยเรือซีฮอร์ส /Sea Horse Task Element ) จำนวนทั้งหมด 876 นาย ลำละ 5 ชุด
เรือหลวงพงัน : 756 นาย
เรือ ต.12 : 120 นาย
กองทัพอากาศ (หน่วยบินวิคตอรี/Victory Wing Unit) จำนวนทั้งหมด 265 นาย ทั้งหมด 7 ชุด
หลังจากกองกำลังทหารไทยถอนกำลังออกไปทั้งหมด ในปี พ.ศ. 2515 กองบัญชาการทหารสูงสุดส่วนหน้า จึงได้ตั้งสำนักงานผู้แทนทหารไทยในสาธารณรัฐเวียดนาม (สน.ผทท.ไทย วน.) ขึ้น มีกำลังพล 38 คน โดยมี พ.อ. ชูวิทย์ ช.สรพงษ์ เป็นหัวหน้าสำนักงาน เดินทางไปปฏิบัติงานเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 และรับมอบหน้าที่ในการติดต่อประสานงานกับกองกำลังฝ่ายโลกเสรี ที่ยังคงอยู่ในเวียดนามใต้
เมื่อปฏิบัติได้เกือบครบ 1 ปี สถานการณ์ในเวียดนามใต้เข้าสู่สภาพคับขันยิ่งขึ้น ทางกองบัญชาการทหารสูงสุด จึงได้มีคำสั่งให้ปิดสำนักงานแล้วส่งมอบงานการติดต่อประสานงานต่าง ๆ ให้กับสำนักงานผู้ช่วยทูตฝ่ายทหาร ประจำสถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงไซ่ง่อน และให้กำลังพลเดินทางกลับประเทศไทยเมื่อ 2 มีนาคม พ.ศ. 2516 เป็นการยุติการปฏิบัติการรบของทหารไทยในเวียดนามใต้ตั้งแต่นั้นมา
ระเบียบภาพ

ทหารไทยขณะกำลังพักใน Nhon Trac เมื่อปี 2510
ทหารไทยขณะลำเลียงเสบียงจาก ฮ. UH-1D เมื่อปี 2511
ทหารไทยกำลังปฏิบัติภารกิจบนยานลำเลียงพลหุ้มเกราะฉีดปืนไฟที่ Phouc Tho เมื่อปี 2510
พล.อ. เดวิลเลียม บี. รอสสัน ประดับเมอริโทเรียส ยูนิท คอมมันเดเชิน (ทหารบก) บนธงไชยเฉลิมพลของกองพลทหารอาสาสมัคร
จงอางศึกเผากระท่อมของพวกเวียดกง ในปี พ.ศ. 2510
ดูเพิ่ม

เหตุปะทะชายแดนไทย–เวียดนาม
พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย
กองพลทหารอาสาสมัคร
กองพลทหารอาสาสมัคร ในปี พ.ศ. 2511
สงครามจีน–เวียดนาม

| ด ค กสงครามอินโดจีน |
| --- | --- |
 ยุทธการ Masterdom ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง สงครามกลางเมืองลาว  สงครามกลางเมืองกัมพูชา ครั้งที่สาม สงครามกัมพูชา–เวียดนาม  เหตุปะทะชายแดนไทย–เวียดนาม  สงครามจีน–เวียดนาม  ความขัดแย้งจีน–เวียดนาม (1979–1991)  การก่อการกำเริบในลาว  การก่อการกำเริบของแนวร่วม FULRO ต่อเวียดนาม  ยุทธการบ้านร่มเกล้า 
สงครามจีน–เวียดนาม (เวียดนาม: Chiến tranh biên giới Việt-Trung; จีน: 中越战争; พินอิน: Zhōng-Yuè Zhànzhēng) หรือรู้จักกันในชื่อ สงครามอินโดจีนครั้งที่สาม เป็นสงครามชายแดนสั้น ๆ สู้รบกันระหว่างสาธารณรัฐประชาชนจีนกับสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามในต้นปี 2522 ประเทศจีนเปิดฉากการรุกเพื่อตอบโต้การบุกครองและยึดครองกัมพูชาของเวียดนามในต้นปี 2521 (ซึ่งยุติการปกครองของเขมรแดงที่จีนหนุนหลัง) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐอเมริกา เฮนรี คิสซินเจอร์ เขียนว่า ผู้นำจีน เติ้ง เสี่ยวผิง มองเหตุการณ์ดังกล่าวว่าเป็นความพยายามของโซเวียตที่จะ "เหยียดหนวดชั่วร้ายของมันมาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และ ... ดำเนินการขยายอาณาเขตที่นั่น" ซึ่งสะท้อนความแตกแยกระหว่างจีน–โซเวียตที่มีมานาน คิสซินเจอร์ยังสังเกตว่า "แม้ว่าการดำเนินการจะมีจุดอ่อน แต่การทัพของจีนสะท้อนการวิเคราะห์ทางยุทธศาสตร์ระยะยาวที่จริงจัง"
กำลังจีนเข้าสู่เวียดนามตอนเหนือและยึดหลายนครใกล้ชายแดน วันที่ 6 มีนาคม 2522 ประเทศจีนประกาศว่าประตูสู่กรุงฮานอยได้เปิดออกและว่าภารกิจลงโทษลุล่วงแล้ว ก่อนถอนทหารออกจากประเทศเวียดนาม ทั้งประเทศจีนและเวียดนามต่างอ้างชัยในสงครามอินโดจีนนี้ โดยกำลังเวียดนามประจำอยู่ในกัมพูชาจนถึงปี 2532 อาจกล่าวได้ว่าประเทศจีนไม่บรรลุเป้าหมายในการห้ามมิให้เวียดนามเลิกเข้าไปข้องเกี่ยวในประเทศกัมพูชา ให้หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต จึงได้มีการสะสางชายแดนจีน-เวียดนาม
แม้ว่าไม่สามารถขัดขวางเวียดนามจากกัมพูชาได้ แต่จีนสามารถแสดงให้เห็นว่าคู่แข่งคอมมิวนิสต์สมัยสงครามเย็น คือสหภาพโซเวียตนั้น ไม่สามารถคุ้มครองพันธมิตรเวียดนามได้ หลังความสัมพันธ์ที่เสื่อมลงระหว่างสหภาพโซเวียตและจีน มีการประจำทหารจีน 1.5 ล้านนายตามชายแดนจีน-โซเวียตเพื่อเตรียมสงครามเต็มขั้นกับโซเวียต
ภูมิหลัง

เช่นเดียวกับสงครามอินโดจีนครั้งแรก ซึ่งเกิดขึ้นจากสถานการณ์ซับซ้อนหลังสงครามโลกครั้งที่สอง และสงครามเวียดนามต่างปะทุจากผลพวงที่ไม่ได้ข้อยุติของความสัมพันธ์ทางการเมือง สงครามอินโดจีนครั้งที่สามเกิดขึ้นจากปัญหาคาราคาซังจากสงครามครั้งก่อน ๆ
ผู้ชนะฝ่ายสัมพันธมิตรหลักในสงครามโลกครั้งที่สอง ได้แก่ สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียต ต่างตกลงว่าพื้นที่ดังกล่าวเป็นของฝรั่งเศส เมื่อฝรั่งเศสไม่มีวิธียึดอินโดจีนคืนทันที มหาอำนาจตกลงว่าบริเตนจะเข้าควบคุมและทหารจะยึดครองภาคใต้ ขณะที่กำลังจีนคณะชาติจะเคลื่อนเข้ามาจากทิศเหนือ กำลังจีนคณะชาติเข้าสู่ประเทศเพื่อปลดอาวุธทหารญี่ปุ่นเหนือเส้นขนานที่ 16 เมื่อวันที่ 14 กันยายน 2488 เส้นขนานดังกล่าวแบ่งอินโดจีนออกเป็นเขตควบคุมจีนและบริเตน บริเตนขึ้นบกในภาคใต้ปลดอาวุธกำลังฝรั่งเศสที่ถูกกักตัวขนาดย่อม ตลอดจนบางส่วนของกำลังญี่ปุ่นที่ยอมจำนนเพื่อช่วยในการยึดเวียดนามภาคใต้คืน เนื่องจากไม่มีกำลังบริเตนเพียงพอในทันที
ภูมิหลัง > สงครามอินโดจีนครั้งแรก

บทความหลัก: สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง
ภูมิหลัง > ความแตกแยกระหว่างจีน–โซเวียต

บทความหลัก: ความแตกแยกระหว่างจีน–โซเวียต
ภูมิหลัง > สงครามเวียดนาม

บทความหลัก: สงครามเวียดนาม
ภูมิหลัง > กัมพูชา

บทความหลัก: สงครามกัมพูชา–เวียดนาม
แม้ว่าคอมมิวนิสต์เวียดนามและเขมรแดงจะเคยร่วมมือกันมาก่อน แต่ความสัมพันธ์นั้นเสื่อมลงเมื่อพล พต ผู้นำเขมรแดง เถลิงอำนาจและสถาปนากัมพูชาประชาธิปไตยเมื่อวันที่ 17 เมษายน 2518 หลังการปะทะหลายครั้งตามชายแดนระหว่างประเทศเวียดนามและกัมพูชา และด้วยการส่งเสริมจากผู้แปรพักตร์เขมรแดงที่หนีการกวาดล้างของเขตตะวันออก ประเทศเวียดนามจึงบุกครองกัมพูชาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2521 เมื่อวันที่ 7 มกราคม 2522 กำลังเวียดนามเข้าสู่กรุงพนมเปญและผู้นำเขมรแดงหนีไปกัมพูชาตะวันตก
แหล่งข้อมูลอื่น

Analysis of the Sino-Vietnamese War at GlobalSecurity.org
Order of Battle
Air Power in the War
G. D. Bakshi: The Sino-Vietnam War – 1979: Case Studies in Limited Wars
"China's War Against Vietnam, 1979: A Military Analysis" at the School of Law, University of Maryland
สนามกีฬาเทศบาลนครยะลา บ้านจารู

| --- | --- |
th
ที่ตั้ง: จังหวัดยะลา ประเทศไทย
พิกัด: 6°34′41″N 101°17′50″E﻿ / ﻿6.578154°N 101.297346°E﻿ / 6.578154; 101.297346
ความจุ: 3,000 ที่นั่ง
พื้นผิว: หญ้า
การใช้งาน
สโมสรฟุตบอลจังหวัดยะลา (อดีต)
สนามกีฬาเทศบาลนครยะลา บ้านจารู เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในจังหวัดยะลา ประเทศไทย สนามกีฬามีลู่วิ่ง แต่ปัจจุบันใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอลเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งสนามกีฬานี้มีความจุ 3,000 ที่นั่ง เคยเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลจังหวัดยะลา
วัดคณิกาผล

| วัดคณิกาผล |
| --- | --- |
พระอุโบสถวัดคณิกาผล

ชื่อสามัญ: วัดใหม่ยายแฟง
ที่ตั้ง: เลขที่ 416 ถนนพลับพลาไชย แขวงป้อมปราบ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร 13°44′39″N 100°30′36″E﻿ / ﻿13.74417°N 100.51000°E﻿ / 13.74417; 100.51000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: พุทธศาสนามหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดคณิกาผล เป็นวัดไทยในพุทธศาสนามหานิกาย ประเภทวัดราษฎร์ ตั้งอยู่ที่ถนนพลับพลาไชย แขวงป้อมปราบ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร ตรงกันข้ามกับสถานีตำรวจนครบาลพลับพลาไชย 2
ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว หญิงนางหนึ่งชื่อ แฟง มักเรียกกันว่า ยายแฟง เป็นเจ้าสำนักโสเภณีชื่อ "โรงยายแฟง" อยู่ที่ตรอกเต๊า ถนนเยาวราช มีศรัทธาในพุทธศาสนา จึงชวนหญิงโสเภณีในสำนักของนางเอารายได้จากการค้าประเวณีมาลงขันกันสร้างวัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2376
ในงานสมโภชวัด ยายแฟงนิมนต์ขรัวโต ซึ่งต่อมาได้สมณศักดิ์เป็นสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) มาเทศน์ฉลอง หวังจะให้เทศน์สรรเสริญคุณงามความดีของนางในครั้งนี้ต่อที่ชุมชน แต่ขรัวโตเทศน์สั่งสอนว่า ทำบุญเอาหน้า แม้จะเป็นบุญใหญ่ ก็ได้บุญน้อย นอกจากนี้ ขรัวโตยังว่า เงินของยายแฟงได้มาโดยไม่บริสุทธิ์ ยายแฟงจึงได้บุญไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย โดยเปรียบเปรยว่า "ในการที่เจ้าภาพได้จัดการทำบุญเช่นนี้นั้น เป็นการทำบุญที่มีเบื้องหลังอยู่หลายประการ เป็นเหตุให้เหมือนกับว่า ในเงินทำบุญหนึ่งบาทนั้น ยายแฟงจะได้อานิสงส์เพียงแค่สลึงเฟื้องเท่านั้น"
วัดนี้ เดิมไม่ได้ตั้งชื่ออย่างเป็นทางการ ชาวบ้านจึงเรียกกันว่า "วัดใหม่ยายแฟง" และนับตั้งแต่สร้าง ก็ได้เปิดทำสังฆกรรมต่อมาเป็นเวลานาน จนกระทั่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสู่ราชสมบัติแล้ว ลูกหลานของยายแฟงจึงบูรณะ และขอพระราชทานนามวัดจากพระมหากษัตริย์ ก็โปรดให้ว่า "วัดคณิกาผล" แปลว่า วัดที่สร้างขึ้นจากผลประโยชน์ของนางคณิกา คือ นางโสเภณี
ปัจจุบัน วัดนี้ยังมีของหลายสิ่งตั้งแต่แรกสร้างวัด เช่น พระประธาน, พระอุโบสถ, พระวิหาร, พระปรางค์เล็กหนึ่งองค์, ระเบียง, หอระฆังก่ออิฐถือปูนแบบเก่า หลังคาประดับลายปูนปั้นเขียนสี ตั้งอยู่หลังพระอุโบสถ, และตู้ลายรดน้ำของเก่าหลายใบ ซึ่งมีพื้นลายกนกเปลว เขียนเรื่องรามเกียรติ์ แต่ส่วนใหญ่นอกจากนี้เป็นล้วนของใหม่ อนึ่ง ในวัดยังมีรูปปั้นสมเด็จพระพุฒาจารย์ประดิษฐานไว้หน้าวัด และรูปปั้นยายแฟงครึ่งตัว ปิดทอง ตั้งไว้ในซุ้มบริเวณกำแพงหลังพระอุโบสถ ที่ฐานรูปมีจารึกว่า "วัดคณิกาผลนี้สร้างเมื่อพุทธศักราช 2376 โดยคุณยายแฟง บรรพบุรุษของตระกูลเปาโรหิตย์"
วัดนี้ยังเปิดโรงเรียนวัดชื่อ "โรงเรียนวัดคณิกาผล" ด้วย เป็นโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น คือ กรุงเทพมหานคร
อุโบสถ
พระประธานในอุโบสถ
หลวงพ่อดำในวิหาร
รูปเหมือนสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)
รูปเหมือนยายแฟงในปี พ.ศ. 2557 ปัจจุบันมีการติดกระจกกั้นแล้ว
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

| --- | --- |
Faculty of Medicine, Kasetsart University

ชื่อย่อ: KUMED
คติพจน์: สถาบันการแพทย์ชั้นนำด้านเวชศาสตร์การเกษตรและชีวนวัตกรรม สร้างสรรค์ศาสตร์การแพทย์แห่งแผ่นดินสู่สากล
สถาปนา: 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565; 2 ปีก่อน (2565-11-01)
สังกัดการศึกษา: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณบดี: รองศาสตราจารย์ พลเอก นายแพทย์ ชุมพล เปี่ยมสมบูรณ์
ที่อยู่: สำนักงานชั่วคราว ชั้น 6 - 7 อาคารศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์จุฬาภรณ์ 60 พรรษา คณะวิทยาศาสตร์ 50 ถนนงามวงศ์วาน แขวงลาดยาว เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร 10900
สี:   สีเขียวใบนนทรี
เว็บไซต์: medicine.ku.ac.th

คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์  (อังกฤษ: Faculty of Medicine, Kasetsart University) เป็นคณะวิชาของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ดำเนินการจัดการเรียนการสอน วิจัย เพื่อการผลิตแพทย์ และให้บริการทางการแพทย์ แก่ประชาชนในบริบทของเวชศาสตร์การเกษตรและชีวนวัตกรรม (Agro-Medicine and Bio-Innovation) โดยดำเนินการเริ่มแรก ณ วิทยาเขตบางเขน และใช้ทรัพยากรจากทุกภาคส่วน ทุกวิทยาเขตในการสนับสนุนการดำเนินงาน หลักสูตรผ่านการรับรองจากแพทยสภา และได้รับนิสิตรุ่นแรก ปีการศึกษา 2567 จำนวน 48 คน
หน่วยงาน

คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จะประกอบไปด้วยหน่วยงาน ภาควิชา ประกอบด้วย 8 ภาควิชา ชั้นปรีคลินิก 17 ภาควิชา ชั้นคลินิก รวมทั้งหมด 25 ภาควิชา และหน่วยงานวิจัย พัฒนา และสนับสนุนอีก 3 ศูนย์ 1 สำนักงาน และ 1 โรงพยาบาล  โดยมีรายละเอียด ดังนี้
| หน่วยงานภายในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์> ภาควิชาชั้นปรีคลินิก | หน่วยงานภายในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์> ภาควิชาชั้นคลินิก | หน่วยงานภายในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์> หน่วยงานวิจัย พัฒนา และสนับสนุน |
| --- | --- | --- |
|  ภาควิชากายวิภาคศาสตร์  ภาควิชาจุลชีวิทยา  ภาควิชาปรสิตวิทยา  ภาควิชาพยาธิวิทยา  ภาควิชาพยาธิคลินิก  ภาควิชาสรีรวิทยา  ภาควิชาชีวเคมีและพันธุวิศวกรรม  ภาควิชาเภสัชวิทยา |  ภาควิชาเวชศาสตร์การเกษตรและชีวนวัตกรรม  ภาควิชาการแพทย์แผนไทย  ภาควิชากุมารเวชศาสตร์  ภาควิชาจิตเวชศาสตร์  ภาควิชาจักษุวิทยา  ภาควิชานิติเวชศาสตร์  ภาควิชารังสีวิทยา  ภาควิชาวิสัญญีวิทยา  ภาควิชาเวชศาสตร์ครอบครัว  ภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน  ภาควิชาเวชศาสตร์ฟื้นฟู  ภาควิชาเวชศาสตร์ฉุกเฉิน  ภาควิชาศัลยศาสตร์  ภาควิชาออร์โธปิดิคส์  ภาควิชาสูติศาสตร์-นรีเวชวิทยา  ภาควิชาโสต นาสิ ลาริงซ์  ภาควิชาอายุรศาสตร์    |  โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์  สถานพยาบาล (รับผู้ป่วยนอก) ศูนย์วิจัยทางการแพทย์  สำนักงานวิจัยทางการแพทย์  งานระบาดวิทยาและสถิติ  งานจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์  ศูนย์วิจัยคลินิก ศูนย์พัฒนาและประกันคุณภาพ  งานแพทย์ศาสตร์ศึกษา  งานประกันคุณภาพ  งานประเมินผล  งานวิทยบริการ  งานเวชนิทัศน์  งานห้องปฏิบัติการ ศูนย์เทคโนโลยีและสารสนเทศ  งานโปรแกรมการบริหารจัดการ  งานโปรแกรมการเรียนการสอน  งานระบบสารสนเทศ ศูนย์สัตว์ทดลอง (ณ วิทยาเขตกำแพงแสน) สำนักงานเลขานุการ งานบริหารและธุรการ  งานทรัพยากรบุคคล  งานคลังและพัสดุ  งานอาคาร สถานที่ และยานพาหนะ |
หลักสูตร

| หลักสูตรคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์> ระดับปริญญาตรี | หลักสูตรคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์> ระดับปริญญาโท | หลักสูตรคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์> ระดับปริญญาเอก |
| --- | --- | --- |
|  หลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต (พ.บ.)  สาขาวิชาแพทยศาสตร์[ลิงก์เสีย]   (ผ่านการรับรองจากสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์  ในคราวประชุมครั้งที่ 9/2565 เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2565 และหลักสูตรผ่านการรับรองจากแพทยสภาแล้ว ทั้งนี้ ได้รับนิสิตรุ่นแรก ปีการศึกษา 2567 ผ่านทางกลุ่มสถาบันแพทยศาสตร์แห่งประเทศไทย (กสพท)  และรับตรงของมหาวิทยาลัยรวมทุกช่องทาง จำนวน 48 คน/รุ่น  ) |  หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วท.ม.) หลักสูตรในอนาคต |  หลักสูตรแพทยศาสตรดุษฎีบัณฑิต (พ.ด.) หลักสูตรในอนาคต หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.) หลักสูตรในอนาคต หลักสูตรวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต (วท.ด.) หลักสูตรในอนาคต |

| หลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต> ระดับประกาศนียบัตรบัณฑิต | หลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต> ระดับประกาศนียบัตรบัณฑิตชั้นสูง |
| --- | --- |
หลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิตทางวิทยาศาสตร์การแพทย์คลินิก หลักสูตรในอนาคต: หลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิตชั้นสูงทางวิทยาศาสตร์การแพทย์คลินิก หลักสูตรในอนาคต
รายนามประธานคณะกรรมการเพื่อการจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์/รักษาการแทนคณบดี/คณบดีคณะแพทยศาสตร์

| รายนามประธานคณะกรรมการเพื่อการจัดตั้ง/รักษาการแทนคณบดี/คณบดีคณะแพทยศาสตร์> ลำดับ | รายนามประธานคณะกรรมการเพื่อการจัดตั้ง/รักษาการแทนคณบดี/คณบดีคณะแพทยศาสตร์> ตำแหน่งทางวิชาการ | รายนามประธานคณะกรรมการเพื่อการจัดตั้ง/รักษาการแทนคณบดี/คณบดีคณะแพทยศาสตร์> รายนาม | รายนามประธานคณะกรรมการเพื่อการจัดตั้ง/รักษาการแทนคณบดี/คณบดีคณะแพทยศาสตร์> การศึกษา | รายนามประธานคณะกรรมการเพื่อการจัดตั้ง/รักษาการแทนคณบดี/คณบดีคณะแพทยศาสตร์> ชื่อตำแหน่งบริหาร | รายนามประธานคณะกรรมการเพื่อการจัดตั้ง/รักษาการแทนคณบดี/คณบดีคณะแพทยศาสตร์> ระยะเวลา | รายนามประธานคณะกรรมการเพื่อการจัดตั้ง/รักษาการแทนคณบดี/คณบดีคณะแพทยศาสตร์> หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | รองศาสตราจารย์ | ดร.สมหวัง ขันตยานุวงศ์ | Doctor of Philosophy (Biomaterial Sciences), The University of Tokyo, Japan | ประธานคณะกรรมการเพื่อการจัดตั้งฯ | 17 ก.พ. 2564 - 31 ต.ค. 2565 | (รองอธิการบดี) |
| 2. | รองศาสตราจารย์ | พลเอกนายแพทย์ชุมพล เปี่ยมสมบูรณ์  | พ.บ. (เกียรตินิยม) ม.มหิดล, Certificate of Interventional Cadiology, University of Alabama at Birmingham, USA | รักษาการแทนคณบดี | 1 พ.ย. 2565 - 29 เม.ย. 2567 |  |
| - | รองศาสตราจารย์ | พลเอกนายแพทย์ชุมพล เปี่ยมสมบูรณ์ | พ.บ. (เกียรตินิยม) ม.มหิดล, Certificate of Interventional Cadiology, University of Alabama at Birmingham, USA | คณบดี | 30 เม.ย. 2567 - ปัจจุบัน |  |
3.:
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย สถาบันร่วมผลิตแพทย์ และความร่วมมือ > โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยการประชุมคณะกรรมการจัดทำหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 4/2565 เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ได้พิจารณาปรับสถานพยาบาล มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นโรงพยาบาลขนาด 10 เตียง  และมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์วางแผนการก่อสร้างโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ขนาด 400 เตียง ณ บริเวณหอพักนิสิตเดิม ซึ่งมึความพร้อมเชื่อมต่อการขนส่งระบบรางกับรถไฟฟ้าสายสีแดงและรถไฟทางไกล ทั้งนี้ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ร่วมกับสมาคมนิสิตเก่ามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ได้มีการจัดกิจกรรมโครงเดิน-วิ่ง 80 ปี เพื่อโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2566
โครงการอุทยานการแพทย์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

ที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 11/2565 วันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 อนุมัติจัดตั้ง โครงการอุทยานการแพทย์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์    บนพื้นที่ส่วนกลางบางเขน ตามที่อธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (ดร.จงรัก วัชรินทร์รัตน์) ได้มอบหมายให้รองอธิการบดีฝ่ายพัฒนาบัณฑิตขั้นสูงฯ (รองศาสตราจาร์ ดร. สมหวัง ขันตยานุวงศ์) นำเสนอข้อมูลต่อที่ประชุม กล่าวคือ โครงการอุทยานการแพทย์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ระยะแรกเป็นการจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ คณะพยาบาลศาสตร์ และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และระยะที่สองเป็นการจัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์ และคณะทันตแพทยศาสตร์ ซึ่งต่อมามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ นำโดย ดร. จงรัก วัชรินทร์รัตน์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และคณะ (รองศาสตราจารย์ ดร. สมหวัง ขันตยานุวงศ์ รองอธิการบดีฝ่ายพัฒนาบัณฑิตขั้นสูงฯ รองศาสตราจารย์ พลเอก นพ. ชุมพล เปี่ยมสมบูรณ์ รักษาการแทนคณบดีคณะแพทยศาสตร์ และนางสุชีรา จรรยามั่น  ผู้อำนวยการกองบริหารยุทธศาสตร์) เข้านำเสนอข้อมูลต่อกระทรวงอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม เพื่อขอรับการสนับสนุนจากรัฐบาล โดยในวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2566 ดร. จงรัก วัชรินทร์รัตน์ และคณะ ได้เข้าชี้แจงต่อที่ประชุมคณะรัฐมนตรี (ครม.)  และที่ประชุม ครม. ลงมติอนุมัติโครงการอุทยานการแพทย์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (ระยะแรก พ.ศ. 2567-2572) จำนวน 8,863,934,300 บาท  อันประกอบด้วย คณะแพทยศาสตร์ คณะพยาบาลศาสตร์ และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์   โดยเป็นงบประมาณสำหรับครุภัณฑ์ สิ่งก่อสร้าง และบุคลากรของคณะแพทยศาสตร์ คณะพยาบาลศาสตร์ และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และในระยะที่สองตั้งแต่ พ.ศ. 2572 เป็นต้นไป จะเป็นในส่วนของคณะเภสัชศาสตร์ และคณะทันตแพทยศาสตร์ และที่ประชุม ครม. เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2566 ได้มีมติอนุมัติรายการผูกพันข้ามปีงบประมาณที่มีวงเงินเกิน 1,000 ล้านบาท ของโครงการอุทยานการแพทย์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อีกครั้งหนึ่ง ทั้งนี้ เพื่อให้เป็นไปตามการดำเนินงานวิธีการทางงบประมาณแผ่นดิน
อัตรลักษณ์

สีประจำคณะ คือ สีเขียวใบนนทรี
ดูเพิ่ม

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°50′57″N 100°33′49″E﻿ / ﻿13.8490444°N 100.56370°E﻿ / 13.8490444; 100.56370
หม่อมหลวงชูชาติ กำภู
คูเกี๋ยน

ขุนพลของรัฐวุยก๊ก
| คูเกี๋ยน (ชิว เจี้ยน) |
| --- | --- |
丘建

ผู้ช่วยใต้กระโจม (帐下督 จ้างเซี่ยตู)  (ภายใต้จงโฮย)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 263 (263) – ค.ศ. 264 (264)
กษัตริย์: โจฮวน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
อาชีพ: ขุนพล

คูเกี๋ยน มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ชิว เจี้ยน (จีน: 丘建; พินอิน: Qiū Jiàn) เป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นคนสนิทของจงโฮยขุนพลวุยก๊ก
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 263 ในการรบที่วุยก๊กพิชิตรัฐจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริ คูเกี๋ยนทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยใต้กระโจม (帳下督 จ้างเซี่ยตู) ของจงโฮย และร่วมติดตามจงโฮยในการศึก เดิมคูเกี๋ยนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของขุนพลเฮาเหลก เฮาเหลกแนะนำคูเกี๋ยนให้กับสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งวุยก๊ก จงโฮยนับถือคูเกี๋ยนอย่างสูงจึงขอสุมาเจียวให้คูเกี๋ยนมาติดตามตน
ในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 264 จงโฮยตัดสินใจที่จะก่อกบฏในเซงโต๋ (成都 เฉิงตู) อดีตนครหลวงของจ๊กก๊ก จงโฮยสั่งให้ผู้ช่วยคนสนิทเข้าบัญชาการหน่วยทหารต่าง ๆ แล้วจึงสั่งให้กักบริเวณข้าราชการทั้งหมดในสำนักต่าง ๆ และปิดประตูแต่ละสำนัก รวมถึงสั่งให้ปิดประตูเมืองและวางกำลังเวรยามอย่างแน่นหนา เฮาเหลกอดีตผู้บังคับบัญชาของคูเกี๋ยนเป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกกักบริเวณ คูเกี๋ยนเห็นใจเฮาเหลกที่ถูกกักบริเวณเพียงลำพังในห้อง จึงไปหาจงโฮยและกล่าวว่าข้าราชการที่ถูกกักบริเวณแต่ละคนควรมีทหารรับใช้ไว้ดูแลอำนวยความสะดวก จงโฮยเห็นด้วย
เฮาเหลกใช้โอกาสนี้ลวงทหารรับใช้ที่มาดูแลตนให้นำจดหมายไปส่งถึงเฮาเกียนบุตรชาย ในจดหมายมีความว่า "คูเกี๋ยนลอบแจ้งข่าวว่าจงโฮยให้สร้างหลุมขนาดใหญ่พร้อมด้วยกระบองขาวหลายพันท่อน คิดจะเรียกกำลังทหารภายนอกทั้งหมดเข้ามา จะให้หมวกสีขาวแก่ทหารแต่ละนาย ตั้งให้เป็นขุนพลกระจัดกระจาย (散將 ซ่านเจี้ยง) จากนั้นจะให้ถูกทุบจนตายในหลุม" ข่าวลือนี้ได้รั่วไหลและแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว นำไปสู่เหตุการณ์ที่กำลังทหารภายนอกเมืองยกบุกเข้าเซงโต๋ในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 264 เป็นผลทำให้จงโฮย, เกียงอุย, เตียวเอ๊กและคนอื่น ๆ ถูกสังหาร
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
เจ้าชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ข้าราชการฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ซุนโจย  เซียวค้า  เซียวหลวน  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  สุมาฮิว  หลิว ฉือ  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน (เว่ย์ กว้าน)  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  เฮ่งเสียง  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮเจ้ง  โฮอั๋น 
ข้าราชการฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  คูเกี๋ยน  เคาทู  เคาหงี  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จง ยฺวี่  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนไค  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตงต๋ง  เตนซก  เตาอี้  เติ้ง ตุน  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  เถียน จาง  บังเต๊ก  บังโฮย  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกิ๋น  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน (หฺวาง เฉฺวียน)  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  เอียวหัว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาเกียน  เฮาหุน  เฮาเหลก  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียง:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  จู เจี้ยนผิง  เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่  โจว เซฺวียน  โจวุนซก  ตู้ ขุย  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  สฺวิน ช่าน  หลิว เป้า  หลิว ฮุย  หวาง ปี้  หฺวางฝู่ มี่  ห่อปี  หูฉูเฉฺวียน  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน  เฮ่งเพา