stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การชำระเลือดผ่านเยื่อ
เยื่อกรองและฟลักซ์ > การใช้ตัวฟอกซ้ำ

ตัวฟอกอาจจะถูกนำไปทิ้งหลังการบำบัดในแต่ละครั้งหรือถูกนำกลับมาใช้ใหม่ การนำมาใช้ใหม่ต้องมีขั้นตอนที่กว้างขวางของการฆ่าเชื้อโรคในระดับที่สูง ตัวกรองที่นำกลับมาใช้ใหม่ไม่ควรนำมาใช้ร่วมกับผู้ป่วยรายอื่น มีความขัดแย้งแต่แรกเกี่ยวกับว่าการนำตัวฟอกมาใช้ใหม่จะทำให้ผู้ป่วยได้ผลลัพธ์แย่ลงกว่าเดิมหรือไม่ ฉันทามติในวันนี้คือการนำตัวฟอกกลับมาใช้ใหม่ถ้าทำอย่างรอบคอบและถูกต้องจะก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่คล้ายกับการใช้งานตัวฟอกแบบใช้แล้วทิ้ง
การนำตัวฟอกกลับมาใช้ใหม่ได้มีการปฏิบัติกันมาตั้งแต่มีการประดิษฐ์ตัวฟอก การปฏิบัตินี้รวมถึงการทำความสะอาดตัวฟอกใช้แล้วเพื่อนำกลับมาใช้กับผู้ป่วยรายเดิมอีกหลายครั้ง คลินิกฟอกไตจะนำตัวฟอกกลับมาใช้ใหม่เพื่อความประหยัดและลดค่าใช้จ่าย เพราะการใช้ "แบบครั้งเดียวทิ้ง" อาจมีราคาแพงและสิ้นเปลืองอย่างมาก ตัวฟอกที่มีการใช้เพียงครั้งเดียวแล้วโยนทิ้งจะสร้างของเสียชีวภาพทางการแพทย์เป็นจำนวนมากโดยไม่มีการประหยัดค่าใช้จ่าย ถ้าทำถูกต้อง ตัวฟอกที่นำกลับมาใช้ใหม่จะปลอดภัยมากสำหรับผู้ป่วยล้างไต
มีสองวิธีในการนำตัวฟอกกลับมาใช้ใหม่ คือแบบทำด้วยมือกับแบบอัตโนมัติ การนำกลับมาใช้ใหม่ด้วยมือจะเกี่ยวกับการทำความสะอาดตัวฟอกด้วยมือ ตัวฟอกเป็นแบบกึ่งถอดได้แล้วถ่ายทิ้งซ้ำแล้วซ้ำอีกก่อนที่จะถูกล้างด้วยน้ำ หลังจากนั้นมันจะถูกเก็บไว้ร่วมกับยาฆ่าเชื้อแบบของเหลว (PAA) เป็นเวลากว่า 18 ชั่วโมงก่อนจะนำมาใช้งานครั้งต่อไป แม้ว่าหลายคลินิกนอกสหรัฐอเมริกาจะใช้วิธีการนี ​​้คลินิกบางแห่งจะเปลี่ยนไปใช้กระบวนการที่อัตโนมัติ/คล่องตัวมากขึ้นตามความก้าวหน้าของการปฏิบัติการฟอกไต กระบวนการใหม่ของการใช้ซ้ำแบบอัตโนมัติจะทำโดยวิธีการของอุปกรณ์ทางการแพทย์ซึ่งเริ่มขึ้นในช่วงต้นทศวรรษ 1980 อุปกรณ์เหล่านี้มีประโยชน์ต่อคลินิกฟอกไตที่นำมาใช้ในการปฏิบัติ - โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับหน่วยงานทางคลินิกฟอกไตขนาดใหญ่ - เพราะอุปกรณ์ยอมให้มีวงรอบการทำงานต่อวันได้หลายรอบ ตอนแรกตัวฟอกจะถูกทำความสะอาดล่วงหน้าโดยช่างเทคนิค จากนั้นการความสะอาดจะทำโดยอัตโนมัติผ่านกระบวนการเป็นขั้นเป็นตอนเป็นรอบจนในที่สุดมันก็จะถูกเติมเต็มด้วยยาฆ่าเชื้อของเหลวในการจัดเก็บ แม้ว่าการนำมาใช้ใหม่โดยอัตโนมัติจะมีประสิทธิภาพมากกว่าการนำมาใช้ใหม่ด้วยมือ เทคโนโลยีใหม่ได้ก่อให้เกิดความก้าวหน้ามากยิ่งขึ้นในกระบวนการของการที่นำมาใช้ เมื่อนำกลับมาใช้มากกว่า 15 ครั้งด้วยวิธีการปัจจุบัน ตัวฟอกอาจสูญเสีย B2M, โมเลกุลขนาดกลางและความสมบูรณ์ของโครงสร้างรูพรุนของเส้นใย ซึ่งมีศักยภาพในการลดประสิทธิภาพของเซสชั่นการฟอกเลือดของผู้ป่วย ในขณะนี้คือปี ค.ศ. 2010 เทคโนโลยีใหม่และการประมวลผลที่สูงขึ้นได้พิสูจน์ความสามารถในการกำจัดขั้นตอนการทำความสะอาด่วงหน้าโดยสิ้นเชิงและยังได้พิสูจน์แล้วว่ามีศักยภาพในการฟื้นฟูฟังก์ชันใหม่ทั้งหมด (เรียกคืนอย่างเต็มที่) ของตัวฟอกให้อยู่ในระดับที่ประมาณเทียบเท่ากับการ ใช้ครั้งเดียวทิ้งมากกว่า 30 รอบ เนื่องจากอัตราการเบิกเงินคืนจากค่าใช้จ่ายทางการแพทย์เริ่มลดลงมากยิ่งขึ้น, คลินิกฟอกไตจำนวนมากได้มีการดำเนินงานอย่างมีประสิทธิภาพอย่างต่อเนื่องด้วยโปรแกรมที่นำกลับมาใช้ใหม่โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากกระบวนการมีความง่ายและคล่องตัวมากขึ้นกว่าแต่ก่อน
การดูแลรักษาพยาบาลสำหรับผู้ป่วยฟอกเลือด

ปรับจากคำแนะนำเพื่อปฏิบัติการพยาบาลด้านวักกวิทยา(เกี่ยวกับไต)ที่พัฒนาโดยสมาคมโรคไตและเทคโนโลยีแคนาดา (CANNT) ตามหลักฐานและแนวทางปฏิบัติที่มีที่ดีที่สุดทางคลินิกพยาบาลโรคไต ควรดำเนินการดังนี้
การเข​​้าถึงหลอดเลือดเพื่อการฟอกเลือด: ทำการประเมินจุดเชื่อมต่อ/จุดพ่วงหลอดเลือดและแขนก่อนหน้า และหลังการฟอกเลือดแต่ละครั้งหรือทุกกะ: การไหลเข้าออกช่องผ่าน ภาวะแทรกซ้อน ประเมินภาวะแทรกซ้อนของการใส่สายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลาง: ตำแหน่งปลายเจาะ, แต่ละปลาย เอกสารประกอบภาวะแทรกซ้อนและแจ้งให้ผู้ให้บริการดูแลสุขภาพที่เหมาะสมเกี่ยวกับความกังวลใด ๆ ให้ความรู้แก่ผู้ป่วยที่มีการทำความสะอาดที่เหมาะสมของจุดเชื่อม/จุดพ่วง และตำแหน่งขาออก; กับการรับรู้และการรายงานอาการของการติดเชื้อและภาวะแทรกซ้อน
ความเพียงพอในการฟอกเลือด: ประเมินผู้ป่วยอย่างต่อเนื่องสำหรับอาการของการฟอกเลือดที่ไม่เพียงพอ ประเมินสาเหตุของการฟอกเลือดที่ไม่เพียงพอ ให้ความรู้แก่ผู้ป่วยเกี่ยวกับความสำคัญของการได้รับการฟอกไตที่เพียงพอ
การบำบัดและภาวะแทรกซ้อนของการฟอกเลือด: ดำเนินการประเมินทางกายภาพตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อน ระหว่างและหลังการฟอกเลือดเพื่อหาภาวะแทรกซ้อนที่เกี่ยวข้องและความปลอดภัยของการเข้าถึงหลอดเลือด ยืนยันและส่งมอบใบสั่งแพทย์เพื่อการฟอกเลือดหลังจากการทบทวนผลการทดลองล่าสุด ให้ความเห็นถึงความกังวลใด ๆ ของผู้ป่วยและให้ความรู้แก่ผู้ป่วยเมื่อเห็นช่องว่างการพัฒนา
การบริหารจัดการด้านการแพทย์และการปฏิบัติเพื่อควบคุมการติดเชื้อ: ทำงานร่วมกับผู้ป่วยเพื่อพัฒนาระบบการให้การรักษา ปฏิบัติตามแนวทางควบคุมการติดเชื้อตามหลักปฏิบัติ
ระบาดวิทยา

การฟอกเลือดเป็นหนึ่งในขั้นตอนการดำเนินการที่ธรรมดาที่สุดในโรงพยาบาลของสหรัฐในปี ค.ศ. 2011 เกิดขึ้นในการเข้าพักในรพ. 909,000 ราย (อัตราการเข้าพัก 29 ต่อประชากร 10,000) เพิ่มขึ้นร้อยละ 68 จากปี ค.ศ. 1997 เมื่อมีการเข้าพักเพียง 473,000 รายในขณะนั้น การฟอกเลือดเป็นขั้นตอนลำดับที่ห้าที่พบมากที่สุดสำหรับผู้ป่วยที่อายุ 45–64 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

Your Kidneys and How They Work – (American) National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases (NIDDK), สถาบันสุขภาพแห่งชาติสหรัฐ.
Treatment Methods for Kidney Failure – (American) National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases (NIDDK), สถาบันสุขภาพแห่งชาติสหรัฐ.
Treatment Methods for Kidney Failure: Hemodialysis – (American) National Kidney and Urologic Diseases Information Clearinghouse, สถาบันสุขภาพแห่งชาติสหรัฐ.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
เนื้อเยื่อที่มีความสามารถซึมผ่านเพียงกึ่งหนึ่ง (Semipermeable membrane)
การเชื่อมหลอดเลือดแดงและหลอดเลือดดำที่จุด Fistula ในภาพ
ภาพแสดงการเจาะหลอดเลือดดำระหว่างการฟอกเลือด
การพ่วงหลอดเลือดดำและหลอดเลือดแดง
แผนผังของวงจรการฟอกเลือด
ถังสารละลายสารฟอกของเครื่องฟอกเลือด
การฟอกเลือดในเยอรมนี ค.ศ. 1972
โร่วเจียหมัว

| --- | --- |
โรวเจียหมัวที่ร้านอาหารตามรูปแบบฉ่านซีในปักกิ่ง
มื้อ: อาหารจานหลัก
แหล่งกำเนิด: จีน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อหมูและขนมปังแบนทำขึ้นด้วยยีสต์
รูปแบบอื่น: เนื้อวัว, เนื้อแกะ
 ตำราอาหาร: โร่วเจียหมัว   สื่อ: โร่วเจียหมัว
โร่วเจียหมัวขณะตระเตรียม
โร่วเจียหมัวหรือโรวกาหมัว (จีนตัวย่อ: 肉夹馍; จีนตัวเต็ม: 肉夾饃; พินอิน: ròujiāmó/ròugāmó; แปลตรงตัว: "แซนด์วิชเนื้อ") เป็นอาหารข้างถนนที่มีต้นกำเนิดมาจากอาหารของมณฑลฉ่านซี และรับประทานกันอย่างกว้างขวางทั่วทั้งประเทศจีน[ต้องการอ้างอิง] ในสหรัฐบางครั้งเรียก "แฮมเบอร์เกอร์จีน"
เนื้อสัตว์ส่วนใหญ่มักเป็นเนื้อหมูตุ๋นเป็นเวลาหลายชั่วโมงในซุปที่มีเครื่องเทศและเครื่องปรุงมากกว่า 20 ชนิด แม้ว่าจะสามารถใช้เครื่องเทศเพียงไม่กี่ชนิด (ซึ่งผู้ขายส่วนใหญ่มักทำ) แต่เนื้อที่ได้ก็จะมีรสชาติน้อยลง
นอกจากนี้ยังมีทางเลือกอื่นๆ ให้เลือกอีกด้วย ตัวอย่างเช่น ในพื้นที่มุสลิมในซีอานเนื้อสัตว์มักจะเป็นเนื้อวัว (ปรุงรสด้วยยี่หร่าและพริกไทย) และในมณฑลกานซู่มักจะเป็น เนื้อ แกะ จากนั้นจึงสับหรือบดเนื้อแล้วยัดไส้ใน "ไป๋จีโม่" ซึ่งเป็น ขนมปังแผ่นแบนชนิดหนึ่งไป๋จีโม่แท้ทำจากแป้งสาลีผสมยีสต์แล้วนำไปอบในเตาดินเผา แต่ปัจจุบันในหลายพื้นที่ของจีน ทำไป๋จีโม่ในกระทะ ทำให้มีรสชาติที่แตกต่างอย่างมากจากแบบที่อบในเตาดินเผา ขึ้นอยู่กับประเภทของเครื่องเทศที่ใช้ในการปรุงเนื้อสัตว์และวิธีการทำขนมปัง รสชาติของโรเจียโม่จะแตกต่างกันอย่างมากจากผู้ขายหนึ่งไปยังอีกผู้ขายหนึ่ง โรเจียโม่ไม่ใช่อาหารมื้อสมบูรณ์และมักขายในรูปแบบคอมโบกับเหลียงผี พบได้โดยมีการปรับเปลี่ยนตามภูมิภาคต่างๆ ทั่วประเทศจีน
โร่วเจียหมัว ถือเป็นอาหารจีนที่เทียบเท่ากับแฮมเบอร์เกอร์และแซนด์วิชเนื้อแบบตะวันตก โร่วเจียหมัว ถือเป็นแฮมเบอร์เกอร์ประเภทที่เก่าแก่ที่สุดชนิดหนึ่งในโลก เนื่องจากขนมปังหรือ "mo" ย้อนกลับไปถึงราชวงศ์ฉิน  (221–206 ปีก่อนคริสตกาล) และเนื้อย้อนกลับไปถึงราชวงศ์โจว (1,045–256 ปีก่อนคริสตกาล) อย่างไรก็ตาม เนื่องจากผู้คนทั่วโลกได้ยัดเนื้อไว้ในขนมปังมานานหลายศตวรรษ จึงไม่ทราบว่าทำขึ้นที่ไหนเป็นครั้งแรก
ผมกับโรโบโกะ หุ่นเมดพันธุ์ซ่า

| --- | --- |
ผมกับโรโบโกะ หุ่นเมดพันธุ์ซ่า
หน้าปกของมังงะ ผมกับโรโบโกะ หุ่นเมดพันธุ์ซ่า เล่ม 1 ในฉบับภาษาไทย
僕とロボコ (Boku to Roboko)
ชื่อภาษาอังกฤษ: Me & Roboco
แนว: สุขนาฏกรรมจินตนิมิต
มังงะ
เขียนโดย: ชูเฮ มิยาซากิ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: สยามอินเตอร์คอมิกส์
ในเครือ: จัมป์คอมิกส์
นิตยสาร: โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม: 12 (ญี่ปุ่น) 4 (ไทย)
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: อากิตาโร ไดจิ
เขียนบทโดย: ซายูริ โอบะ
สตูดิโอ: กัลล็อบ
ถือสิทธิ์โดย: เมเดียลิงก์
เครือข่าย: ทีวีโตเกียว
ฉาย:  5 ธันวาคม พ.ศ. 2565  – ปัจจุบัน
ตอน: 23
ภาพยนตร์อนิเมะ
กำกับโดย: อากิทาโร่ ไดจิ
สตูดิโอ: กัลล็อบ
ฉาย: 18 เมษายน ค.ศ. 2025 (2025-04-18)
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
ผมกับโรโบโกะ หุ่นเมดพันธุ์ซ่า (ญี่ปุ่น: 僕とロボコ; โรมาจิ: Boku to Roboko) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยชูเฮ มิยาซากิ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2563 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอกัลล็อบ เริ่มออกอากาศในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2565
เนื้อเรื่อง

เรื่องราวในอนาคตที่ทุกบ้านจะมีหุ่นยนต์เมดที่เรียกว่าออเดอร์เมด นักเรียนประถมธรรมดาคนหนึ่งชื่อไทระ บอนโดะฝันที่จะมีมีหุ่นยนต์เมดเป็นของตนเอง เพราะเพื่อนของเขาคือกาจิ กอริลล่าและคาเนโอะ โมซึโอะมักจะอวดเรื่องออร์เดอร์เมดของบ้านคาเนโอะชื่อเมโกะ บอนโดะขอร้องแม่จนแม่ตกลงซื้อให้ แต่สิ่งที่ได้รับคือเมดที่เหนือความคาดหมายชื่อโรโบโกะ หุ่นยนต์เมดซุ่มซ่ามแต่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เคยมีมา ด้วยการมาของโรโบโกะ ชีวิตของบอนโดะก็ยิ่งแปลกประหลาดยิ่ง ๆ ขึ้นไป
แหล่งข้อมูลอื่น

ผมกับโรโบโกะ หุ่นเมดพันธุ์ซ่า ในเว็บไซต์ทางการของโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ (ในภาษาญี่ปุ่น)
ผมกับโรโบโกะ หุ่นเมดพันธุ์ซ่า ใน Manga Plus
อนิเมะ ผมกับโรโบโกะ หุ่นเมดพันธุ์ซ่า ที่ฟลิกเซอร์
อนิเมะ ผมกับโรโบโกะ หุ่นเมดพันธุ์ซ่า (พากย์ไทย) ที่ฟลิกเซอร์
ผมกับโรโบโกะ หุ่นเมดพันธุ์ซ่า  ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กมังงะในปัจจุบันที่ตีพิมพ์ลงใน โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ |
| --- | --- |
 วันพีซ  ฮันเตอร์ x ฮันเตอร์  ปฏิบัติการลับบ้านโยซากุระ  อันเดด อันลัค  ผมกับโรโบโกะ หุ่นเมดพันธุ์ซ่า  ซากาโมโตะเดส์  นายน้อยจอมโกย ก้าวสู่เส้นทางแห่งวีรบุรุษ  วิทช์วอทช์  กล่องรักวัยใส  อาคาเนะ พลิกตำนานวงการราคุโกะ  รุริดราก้อน  คิลบลู  นูเอะ โนะ อมเมียวจิ  คากุระบาจิ  โชจุน! โชโจ เซ็มไป  เนงาอิ โนะ แอสโตร  มาดัง โนะ อิจิ 
เว็บไซต์: โชเน็งจัมป์ดอทคอม
กาแล็กโทซีเมีย

| กาแล็กโทซีเมีย (Galactosemia) |
| --- | --- |

กาแล็กโทส
สาขาวิชา: วิทยาต่อมไร้ท่อ
กาแล็กโทซีเมีย (อังกฤษ: Galactosemia หรือ Galactosaemia จากภาษากรีก γαλακτόζη + αίμα แปลว่า กาแล็กโทส+เลือด; การสะสมของกาแล็กโทสในเลือด) หรือ ภาวะกาแล็กโทสในเลือด เป็นโรคเมตาบอลิซึมทางพันธุกรรม (genetic metabolic disorder) ชนิดหนึ่งที่พบได้ยาก อันส่งผลต่อความสามารถของผู้ป่วยในการย่อย (metabolise) กาแล็กโทสมีความผิดปกติ กาแล็กโทซีเมียเป็นโรคทางพันธุกรรมชนิดออโตโซมัล รีเซสสีฟ (autosomal recessive) ซึ่งส่งผลให้เอนไซม์ที่เกี่ยวข้องกับการย่อยสลายกาแล็กโทสบกพร่อง
แพทย์ชาวเยอรมัน Friedrich Goppert (1870–1927) เป็นคนแรกที่เล่ารายละเอียดถึงโรคนี้ในปี 1917 ซึ่งต่อมาในปี 1956 Herman Kalckar และคณะจึงค้นพบสาเหตุของโรคว่ามาจากความผิดปกติในการย่อยสลายกาแล็กโทส
ความถี่ของโรคอยู่ที่ราว 1 ใน 60,000 ของทารกที่มีเชื้อสายยุโรป ความถี่นี้แตกต่างไปตามเผ่าพันธุ์ เช่น ในบางกรณีอยู่ที่ 1:480 หรือสูงกว่าค่าเฉลี่ยยุโรปเกือบหนึ่งร้อยเท่าในประชากรกลุ่มชนร่อนเร่ชาวไอร์แลนด์
สาเหตุ

แลกโตส
กลูโคส
กาแล็กโทส
แล็กโตสในอาหาร (เช่นผลิตภัณฑ์จากนม) นั้นจะถูกย่อยสลายเป็นกลูโคสและกาแล็กโทสโดยเอนไซม์แลกเตส (lactase) ซึ่งในผู้ป่วยกาแล็กโทซีเมีย เอนไซม์ที่ใช้ในการย่อยลายกาแล็กโทสต่อ (ซึ่งคือกาแล็กโทคิเนส - Galactokinase และ กาแล็กโทส-1-ฟอสเฟต ยูริดิลทรานสเฟอเรส - galactose-1-phosphate uridyltransferase) นั้นพบน้อยมากหรือไม่พบไม่เลย ซึ่งส่งผลให้เกิดความเป็นพิษ (toxic level) ของกาแล็กโทสหรือกาแล็กโทส 1-ฟอสเฟต (galactose 1-phosphate) (ซึ่งกฌขึ้นอยู่กับเอนไซม์หนึ่งในสองตัวที่ระบุมาว่าตัวใดที่หายไป) ในเนื้อเยื่อต่าง ๆ เช่นในกรณีของคลาสสิกกาแล็กโทซีเมีย (classic galactosemia) ซึ่งทำให้เกิดภาวะตับโต (hepatomegaly) ในตับ, ตับแข็ง (cirrhosis), ไตวาย (kidney failure), ต้อกระจก, อาเจียน, ชัก (seizure), น้ำตาลในเลือดต่ำ (hypoglycemia), อิดโรย (lethargy), สมองบาดเจ็บ (brain damage) และรังไข่วาย (ovarian failure) หากไม่ได้รับการรักษา อัตราการเสียชีวิตในทารกที่เป็นกาแล็กโทซีเมียอยู่ที่ 75% โดยประมาณ
กาแล็กโทซีเมียนั้นถ่ายทอดผ่านทางพันธุกรรมแบบ ออโตโซมัล รีเซสสีฟ (autosomal recessive) หมายความว่าเด็กต้องได้รับยีนที่ผิดปกติทั้งสองอัน อันหนึ่งจากบิดาและอีกอันจากมารดา และมีกลุ่มเฮเทอโรไซโกต (Heterozygotes) ที่เป็นพาหะ (carrier) ซึ่งมียีนผิดปกติเพียงอันเดียวและไม่แสดงอาการ
ชนิด

กาแล็กโทสจะถูกแปลงเป็นกลูโคสผ่านการกระทำของเอนไซม์สามตัว เรียกว่า วิถีเลอลัวร์ (Leloir pathway) ซึ่งแต่ละเอนไซม์ที่ผิดปกติจะส่งผลให้เกิดกาแล็กโทซีเมียชนิดต่าง ๆ ดังนี้:
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชนิด | Diseases Database | OMIM | Gene  | โลคัส | เอนไซม์ | ชื่อ  |
| ชนิดที่ 1 (Type 1) | 5056 | 230400 | GALT | 9p13 | galactose-1-phosphate uridyl transferase | classic galactosemia (คลาสสิกกาแล็กโทซีเมีย)   |
| ชนิดที่ 2 (Type 2) | 29829 | 230200 | GALK1 | 17q24 | galactokinase | galactokinase deficiency (ภาวะขาดกาแล็กโทคิเนส)   |
| ชนิดที่ 3 (Type 3) | 29842 | 230350 | GALE | 1p36-p35 | UDP galactose epimerase | galactose epimerase deficiency (ภาวะขาดกาแล็กโทสเอพิเมอเรส), UDP-Galactose-4-epimerase deficiency   |
การรักษา

การรักษาวิธีเดียวสำหรับคลาสสิกกาแล็กโทซีเมีย (classic galactosemia) คือการกำจัดแล็กโทสและกาแล็กโทสออกจากการรับประทานอาหาร ถึงแม้จะมีการจรวจพบโรคที่ทันท่วงทีและมีการจำกัดการทานอาหารทั้งสองชนิดแล้ว ในบางราย ผู้ป่วยอาจมีอาการของกาแล็กโทซีเมียในระยะยาว เช่น พูดลำบาก (speech difficulties), เรียนรู้ลำบาก (learning disabilities), ความไม่สมประกอบทางประสาท (neurological impairment) เช่น อาการสั่น (tremors) และภาวะรังไข่วาย (ovarian failure) ทารกที่มีคลาสสิกกาแล็กโทซีเมียจะไม่สามารถดื่มนมผ่านเต้านม (breast-fed) ได้ เนื่องด้วยในน้ำนมมนุษย์มีแล็กโตส จึงทำให้ต้องดื่มนมสูตรที่ใช้ถั่วเหลืองแทน
กาแล็กโทซีเมียมักถูกสับสนกับภาวะย่อยน้ำตาลแลคโตสผิดปกติ (lactose intolerance) แต่กาแล็กโทซีเมียนั้นถือเป็นโรคที่ร้ายแรงกว่ามาก ด้วยอาจก่อให้เกิดอันตรายต่อร่างกายในระยะยาว ในขณะที่ภาวะแพ้แลกโตสก่อให้เกิดอาการปวดท้องหรือปัญหาในการขับถ่ายเท่านั้น
อาการแทรกซ้อนในระยะยาวของกาแลกโทซีเมียได้แก่
พูดลำบาก (Speech deficits)
สูญเสียการทรงตัวขณะเดิน (Ataxia)
สูญเสียการกะระยะ (Dysmetria)
กระดูกบาง (Osteopenia)
รังไข่ฝ่อก่อนวัย (Premature ovarian failure)
ต้อ (Cataract)
ดูเพิ่ม

ต้อที่เกิดจากกาแล็กโทซีเมีย (Galactosemic cataract)
โรค Inborn errors of carbohydrate metabolism อื่น ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: E74.2 ICD-9-CM: 271.1 OMIM: 230400 606999  Epimerase Deficiency Galactosemia 230350 606953 MeSH: D005693
ทรัพยากรภายนอก: MedlinePlus: 000366 eMedicine: ped/818 Patient UK: กาแล็กโทซีเมีย GeneReviews: Galactosemia
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น
กรมขุนสุนทรภูเบศร์

| กรมขุนสุนทรภูเบศร์ |
| --- | --- |
พระบุตร: หม่อมเจ้าดวง หม่อมเจ้าก้อง หม่อมเจ้าเม่น อ้น เจ้าจอมมารดาเขียว
ราชวงศ์: จักรี (สถาปนา)
กรมขุนสุนทรภูเบศร์ (จีนเรือง สุนทรกุล ณ ชลบุรี) หรือ กรมขุนสุนทรภูเบศร (เรือง) มีพระนามเดิมว่า เรือง หรือ จีนเรือง เป็นเศรษฐีชาวเมืองบางปลาสร้อย (ชลบุรี) ที่เคยถวายการอุปการะสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเมื่อครั้งยกทัพไปตีเมืองจันทบุรี ภายหลังพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็นเจ้านาย ด้วยเกี่ยวข้องกับราชวงศ์จักรีจากการเป็นภราดาร่วมสาบานกับสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท
กรมขุนสุนทรภูเบศร์เป็นต้นราชสกุล "สุนทรกุล ณ ชลบุรี" ถือเป็นหนึ่งในราชสกุลของราชวงศ์จักรี และทายาทบางสายใช้สกุล "สุนทรมนูกิจ"
พระประวัติ

กรมขุนสุนทรภูเบศร์ แต่เดิมเป็นเศรษฐีเมืองบางปลาสร้อย มีพระนามเดิมว่า "เรือง" หรือ "จีนเรือง" ที่ทรงอุปการะสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี เมื่อครั้งเสด็จยกทัพไปตีเมืองจันทบูร มีความสนิทชิดเชื้อกับสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทมาก ถึงขั้นร่วมสาบานเป็นภราดรภาพคือเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน
ครั้นเมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงปราบดาภิเษก จึงโปรดเกล้าฯ สถาปนา "จีนเรือง" ขึ้นเป็นเจ้านาย นามว่า "หม่อมเรือง" ต่อมาได้สถาปนาเป็นเจ้าราชนิกูล ด้วยความชอบด้านสงครามว่า "เจ้าบำเรอภูธร" (บ้างว่า หม่อมเจ้าบำเรอภูธร), "กรมหมื่นสุนทรภูเบศร์" และจนท้ายที่สุดได้สถาปนาที่พระยศที่ "กรมขุนสุนทรภูเบศร์" ตามลำดับ ดังพระราชประสงค์ของสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ภายหลังพระราชทานให้ทรงสร้างวังอยู่ปากคลองวัดชนะสงคราม (หรือปากคลองโรงไหม) ตรงข้ามวังหน้า
กรมขุนสุนทรภูเบศร์ สิ้นพระชนม์เมื่อใดไม่ปรากฏทราบแต่เพียงว่าน่าจะสิ้นพระชนม์หลังปี พ.ศ. 2348 เพราะมีหลักฐานว่าในปีนั้นพระองค์ยังมีพระชนม์ชีพอยู่ หลังการสิ้นพระชนม์ วังปากคลองโรงไหมได้ตกเป็นของเจ้าฟ้าอิศราพงศ์ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3
ผู้สืบเชื้อสาย

กรมขุนสุนทรภูเบศร์ ทรงมีโอรส-ธิดาอยู่จำนวนหนึ่ง ที่บางท่านมีฐานันดรศักดิ์เป็น "หม่อมเจ้า" ซึ่งอาจได้รับพระราชทานเป็นรายบุคคลตามพระราชประสงค์เท่านั้น โดยพระโอรสและธิดาเท่าที่ปรากฏพระนามและนาม ได้แก่
หม่อมเจ้าดวง พระราชทานเพลิง ณ วัดลาดบัวขาว พ.ศ. 2387
หม่อมเจ้าก้อง พระราชทานเพลิง ณ วัดลาดบัวขาว พ.ศ. 2387
หม่อมเจ้าเม่น พระราชทานเพลิง ณ วัดลาดบัวขาว พ.ศ. 2395
อ้น ถวายตัวเป็นฝ่ายในในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
เจ้าจอมมารดาเขียว พระสนมในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นเจ้าจอมมารดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ ต้นราชสกุลอุไรพงศ์
กรมขุนสุนทรภูเบศร์ ทรงเป็นต้นสกุล "สุนทรกุล ณ ชลบุรี" เป็นนามสกุลพระราชทานลำดับที่ 4603 พระราชทานให้แก่หม่อมหลวงจาบ ตามราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 35 หน้า 1719 พระราชทานเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2461 สำหรับบรรดาผู้สืบสกุลโดยตรงลงมาจากกรมขุนสุนทรภูเบศร์ นอกจากนี้ในปี พ.ศ. 2485 หลวงสุนทรมนูกิจ (ทิพย์ สุนทรกุล ณ ชลบุรี) ได้ขอพระบรมราชานุญาตใช้ราชทินนามเป็นนามสกุลใหม่ว่า "สุนทรมนูกิจ"
พระอิสริยยศ

หม่อมเรือง
เจ้าบำเรอภูธร (บ้างว่า หม่อมเจ้าบำเรอภูธร)
กรมหมื่นสุนทรภูเบศร์
กรมขุนสุนทรภูเบศร์
อ้างอิงและเชิงอรรถ

↑  ประโยชน์ เนื่องจำนงค์. พระประวัติ กรมขุนสุนทรภูเบศร์ (จีนเรือง สุนทรกุล ณ ชลบุรี). พิมพ์เป็นอนุสรณ์ในงานทำบุญคล้ายวันสิ้นชีพิตักษัย ปีที่ 10 ของนายนารถ มนตเสวี อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรี 10 มิถุนายน พ.ศ. 2528
↑  ประชุมประกาศรัชกาลที่ 4 ภาคปกิรณกะ ส่วนที่ 1. กรุงเทพฯ : หอพระสมุดวชิรญาณ. 2467, หน้า 84-7
"...แต่กรมหมื่นนรินทรพิทักษ (มุข) ๑ กรมขุนสุนทรภูเบศร (เรือง) ๑ ไม่ได้ยินใครเรียกคำหน้าพระนามว่ากระไรเลยมาแต่เดิม..."
1 2 3 4 5  "ราชสกุลวงศ์" (PDF). กรมศิลปากร, สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-02-02. สืบค้นเมื่อ 16 พฤษภาคม 2557. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= (help)
1 2  จุลลดา ภักดีภูมินทร์. "จีนกุน จีนเรือง จีนมั่วเส็ง," เวียงวัง. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : อักษรโสภณ, 2551. หน้า 38-43.
↑  ราชสกุลวงศ์, หน้า 243
↑  "พระเจ้าวรวงศ์เธอ (ตอนที่ ๓)". ราชบัณฑิตยสถาน. 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2552. สืบค้นเมื่อ 16 พฤษภาคม 2557. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= และ |date= (help)[ลิงก์เสีย]
1 2 3  ทิพากรวงษ์มหาโกษาธิบดี (ขำ), เจ้าพระยา. (2445). พระราชพงษาวดาร กรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ ๑ เก็บถาวร 2023-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. พระนคร: โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ. 275 หน้า.
↑  ประกาศเรื่องบำเพ็ญพระราชกุศลเทศน์มหาชาติในรัชชกาลที่ 1. พระนคร:ราชบัณฑิตยสภา. 2474, หน้า 3
1 2  ศุภวัฒย์ เกษมศรี, พลตรี หม่อมราชวงศ์, และรัชนี ทรัพย์วิจิตร. พระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้าในพระราชวงศ์จักรี. กรุงเทพ : สำนักพิมพ์บรรณกิจ, พิมพ์ครั้งที่ 3 พ.ศ. 2549. 360 หน้า. หน้า 288. ISBN 974-221-818-8
คราวซึมเศร้า

| คราวซึมเศร้า |
| --- | --- |

ภาพหญิงที่วินิจฉัยว่ามีภาวะซึมเศร้า
สาขาวิชา: จิตเวชศาสตร์
คราวซึมเศร้า
หรือ คราวแสดงอาการซึมเศร้า
หรือ ภาวะซึมเศร้า
(อังกฤษ: major depressive episode)
เป็นช่วงเวลาที่มีอาการของโรคซึมเศร้า (major depressive disorder ตัวย่อ MDD) โดยหลักก็คือมีอารมณ์เศร้าเป็นเวลา 2 อาทิตย์หรือมากกว่านั้น
และการสูญเสียความสนใจหรือความสุขในชีวิตประจำวัน
ประกอบด้วยอาการอื่น ๆ เช่น ความรู้สึกว่าไร้ความหมาย ไม่มีหวัง วิตกกังวล ตนไม่มีค่า ความรู้สึกผิดและ/หรือความฉุนเฉียวง่าย ความเปลี่ยนแปลงต่อความอยากอาหาร ไม่มีสมาธิ ไม่สามารถจำรายละเอียดหรือตัดสินใจได้ และความคิดเกี่ยวกับหรือความพยายามที่จะฆ่าตัวตาย
อาการนอนไม่หลับหรือการนอนมากเกินไป (hypersomnia) ความเจ็บปวด หรือปัญหาย่อยอาหารที่แก้ไม่ได้ ก็อาจจะมีด้วย
นี้เป็นคำอธิบายดังที่ใช้ในเกณฑ์วินิจฉัยทางจิตเวช ดังที่พบในคู่มือ DSM-5 และ ICD-10
ความซึมเศร้าก่อทั้งปัญหาทางอารมณ์และปัญหาทางเศรษฐกิจ
ในประเทศสหรัฐอเมริกาและแคนาดา ค่าเสียหายที่สัมพันธ์กับโรคซึมเศร้าเทียบได้กับที่เกิดจากโรคหัวใจ โรคเบาหวาน และปัญหาเกี่ยวกับเจ็บหลัง และเสียหายมากกว่าโรคความดันโลหิตสูง
ตามงานวิจัยหนึ่ง คราวซึมเศร้ามีสหสัมพันธ์โดยตรงกับความว่างงาน
การรักษารวมทั้งการออกกำลังกาย จิตบำบัด และยาแก้ซึมเศร้า แม้ว่าในกรณีที่รุนแรง การเข้าโรงพยาบาลอาจจำเป็น
มีทฤษฎีมากมายว่าความซึมเศร้าเกิดขึ้นได้อย่างไร
ทฤษฎีหนึ่งก็คือว่า สารสื่อประสาทในสมองไม่สมดุล ก่อความรู้สึกว่าตนไม่มีค่าและสิ้นหวัง
การสร้างภาพในสมองด้วย MRI แสดงว่า สมองของผู้ซึมเศร้าต่างจากของคนที่ไม่มีอาการ
การมีประวัติของโรคในครอบครัวเพิ่มความเสี่ยง
อาการ

เกณฑ์วินิจฉัยต่อไปนี้มากจาก DSM-IV สำหรับคราวซึมเศร้า (major depressive episode)
การวินิจฉัยว่าเป็นคราวซึมเศร้า บังคับว่าคนไข้ต้องประสบอาการอย่างน้อย 5 อย่างที่จะกล่าวต่อไปเป็นระยะเวลา 2 อาทิตย์ ซึ่งเป็นอาการนอกเหนือไปจากพฤติกรรมปกติของคนไข้
ความเศร้า (depressed mood) หรือความสนใจ/ความสุขเพลิดเพลินที่ลดลง ต้องเป็นอาการ 1 ใน 5 (แม้ว่าทั้งสองบ่อยครั้งจะเกิดด้วยกัน)
อาการ > อารมณ์ ความไม่เป็นสุข และความไม่สนใจ

คนที่ประสบกับภาวะซึมเศร้าอาจรายงานอารมณ์เศร้า (depressed mood) หรืออาจปรากฏว่าซึมต่อคนอื่น
บ่อยครั้ง ความสนใจและความสุขเพลิดเพลินในกิจกรรมชีวิตประจำวันจะลดลง ซึ่งเรียกว่าภาวะสิ้นยินดี (anhedonia) ความรู้สึกเช่นนี้ต้องมีทุกวันเป็นเวลา 2 อาทิตย์หรือนานกว่านั้นที่จะผ่านเกณฑ์ของ DSM-IV ว่ามีภาวะซึมเศร้า
นอกจากนั้นแล้ว บุคคลอาจจะประสบกับอารมณ์ดังต่อไปนี้ คือ ความเศร้าโศก ความรู้สึกว่าชีวิตไม่มีความหมาย ความหมดหวัง ความรู้สึกผิด ความไม่แยแส ความวิตกกังวล การร้องไห้ การมองในแง่ร้าย หรือความฉุนเฉียวง่าย
เด็กและวัยรุ่นโดยเฉพาะอาจจะฉุนเฉียวง่าย
อาจจะเสียความสนใจหรือความต้องการในเพศสัมพันธ์
เพื่อน ๆ และครอบครัวของคนไข้อาจสังเกตว่าเขาออกห่างจากเพื่อน หรือว่าละเลยหรือเลิกทำกิจกรรมที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสิ่งที่ชอบ
คนซึมเศร้าอาจมีความรู้สึกผิดเกินปกติ จนกระทั่งถึงกับหลงผิด
อาจจะคิดถึงตัวเองในเชิงลบที่ไม่สมกับความจริง เช่นหมกมุ่นกับความล้มเหลวในอดีต การยึดมั่นกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือเชื่อว่าความผิดพลาดเล็กน้อยเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าตนเป็นคนล้มเหลว
และอาจจะรู้สึกต้องรับผิดชอบอย่างไม่สมจริง และเห็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ว่าเป็นความผิดของตน
นอกจากนั้นแล้ว การรังเกียจตัวเอง (self-loathing) ก็ยังเป็นอาการสามัญอีกด้วย ซึ่งอาจจะทำให้มีอาการแย่ลงเรื่อย ๆ เมื่อเกิดขึ้นรวมกับอาการอื่น ๆ
อาการ > ความเปลี่ยนแปลงในการรับประทาน ความอยากอาหาร หรือน้ำหนัก

คนที่มีภาวะซึมเศร้าอาจมีน้ำหนักลดหรือขึ้นอย่างสำคัญ (เช่น 5% ของน้ำหนักปกติของตนภายในเดือนหนึ่ง) หรือความอยากอาหารอาจจะเปลี่ยนไป
ซึ่งเป็นได้ทั้งสองอย่าง คือ น้อยหรือมากเกินไป
ในกรณีแรก บางคนอาจจะไม่รู้สึกหิวเลย คืออยู่ได้โดยไม่ต้องทาน หรืออาจจะลืม และถ้าทาน อาหารเพียงแค่เล็กน้อยก็พอแล้ว ในเด็ก การไม่เพิ่มน้ำหนักตามเกณฑ์อาจจะเรียกได้ว่าอยู่ในกรณีนี้
การทานน้อยเกินไปบ่อยครั้งสัมพันธ์กับความซึมเศร้าแบบ melancholic
ในกรณีหลัง บางคนอาจอยากอาหารมากขึ้นและน้ำหนักอาจจะขึ้นอย่างสำคัญ
และอาจจะต้องการทานอาหารบางประเภท เช่น ของหวานหรือแป้ง
บุคคลที่ซึมเศร้าแบบ seasonal affective disorder (ตัวย่อ SAD คือความผิดปกติทางอารมณ์ที่เป็นไปตามฤดู) อาจจะอยากอาหารที่มีคาร์โบไฮเดรตสูง
การทานอาหารเกินบ่อยครั้งสัมพันธ์กับความซึมเศร้าที่เรียกว่า atypical depression
อาการ > การนอนหลับ

ทุก ๆ วัน คนซึมเศร้าอาจจะนอนมากเกินไป ซึ่งเรียกว่า hypersomnia หรือนอนน้อยเกินไป ซึ่งเรียกว่า insomnia (การนอนไม่หลับ)
การนอนไม่หลับเป็นปัญหาการนอนที่สามัญที่สุดสำหรับคนซึมเศร้าและบ่อยครั้งสัมพันธ์กับความซึมเศร้าแบบ melancholic
อาการนอนไม่หลับรวมทั้งปัญหาในการหลับ ปัญหาตื่นง่าย และ/หรือตื่นเช้าเกินไป
ส่วนการนอนมากเกินไปสามัญน้อยกว่า
ซึ่งอาจจะเป็นการนอนยาวตอนกลางคืน หรือนอนมากขึ้นตอนกลางวัน
การนอนอาจจะไม่ทำให้รู้สึกว่าได้พักผ่อน คือบุคคลอาจจะรู้สึกเพลียแม้ว่าจะได้นอนหลายชั่วโมง
ซึ่งมีผลต่อกิจกรรมชีวิตประจำวันและสมาธิในที่ทำงานหรือที่บ้าน
ตามห้องสมุดการแพทย์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก (United States National Library of Medicine) คนซึมเศร้าแบบ SAD อาจจะนอนนานกว่าในช่วงหน้าหนาว
การนอนมากเกินไปบ่อยครั้งสัมพันธ์กับความซึมเศร้าแบบ atypical depression
และไม่สามัญเท่ากับนอนไม่หลับ และคนไข้ประมาณ 40% จะนอนมากเกินไปเป็นบางครั้งบางคราว
อาการ > การเคลื่อนไหว/กิจกรรม

เกือบทุกวัน บุคคลอื่นจะเห็นว่ากิจกรรมของบุคคลนั้นอยู่ในระดับไม่ปกติ
คือ อาจจะกระวนกระวาย (เรียกว่า psychomotor agitation) หรือว่า เฉื่อยชาเกินไป (เรียกว่า psychomotor retardation)
ถ้ากระวนกระวาย คนไข้อาจจะอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ ต้องเดินไปเดินมา บีบรัดมือ หรือเล่นกับเสื้อผ้ากับวัตถุอื่น ๆ
ถ้าเฉื่อยชา คนไข้มักจะเคลื่อนไหวช้าลง อาจจะเดินในห้องช้า ๆ ไม่มองใคร นั่งซบเซาบนเก้าอี้และพูดช้า ๆ ถ้าพูดอะไรเลย
คนไข้อาจจะกล่าวว่าแขนขาหนัก
เพื่อที่จะผ่านเกณฑ์วินิจฉัย การเคลื่อนไหวต้องเปลี่ยนไปอย่างผิดปกติจนผู้อื่นเห็นได้
ถ้าคนไข้กล่าวเองว่า รู้สึกอยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้ หรือรู้สึกเชื่องช้า ยังไม่นับเข้ากับเกณฑ์นี้
อาการ > ความล้าและสมาธิ

เกือบทุกวัน บุคคลจะประสบความรู้สึกล้ามาก เหนื่อยมาก หรือหมดแรง
อาจจะรู้สึกเหนื่อยโดยที่ไม่ได้ทำอะไร จนกิจกรรมประจำวันกลายเป็นเรื่องยาก
งานอาชีพและที่บ้านจะทำให้รู้สึกเหนื่อยมาก และก็จะเริ่มมีปัญหากับงาน
คนไข้อาจจะตัดสินใจอะไรไม่ได้ หรือมีปัญหาในการคิดหรือในเรื่องสมาธิ
ปัญหากับความจำและความวอกแวกเป็นเรื่องสามัญ
อาการเหล่านี้จะเป็นปัญหามากขึ้นในกิจกรรมที่ต้องใช้ความคิด เช่น การเรียนหนังสือหรืองาน โดยเฉพาะในเรื่อง/สาขาวิชาที่ยาก