โครงการเก็บตัวอย่างจากดาวอังคารกลับโลก
การออกแบบและการทดสอบ

1.การทดสอบยาน Sample Retrieval Lander เนื่องจากยานต้องบรรจุจรวดไปด้วย ทำให้ตัวยานต้องแบกรับน้ำหนักมากถึง 2,275 กิโลกรัม ซึ่งเป็นยานที่มีน้ำหนักมากที่สุดเท่าที่เคยลงจอดบนดาวอังคาร ซึ่งจะทำให้ยานได้รับแรงกระแทกที่มากขึ้นในขณะลงจอดที่ดาวอังคาร เมื่อต้นปี พ.ศ.2566 ที่ผ่านมาวิศวกรของ NASA จึงได้ทำการทดสอบขาของยาน ซึ่งเป็นตัวต้นแบบเพื่อดูว่าจะสามารถดูดซับแรงกระแทกได้มากพอที่จะทำให้ยานลงจอดได้อย่างปลอดภัยหรือไม่
ทางทีมได้ทำการทดสอบการตกของยาน โดยแบ่งการทดสอบออกเป็น 2 ชุด ชุดแรกทำการทดสอบการตกลงบนพื้นแข็ง และอีกชุดทดสอบการตกลงบนดินดาวอังคารจำลอง
จากการทดสอบการตกบนพื้นแข็งพบว่าขาของยานข้างหนึ่งมีการโยกเยกไปมา เพื่อแก้ปัญหานี้ทีมงานจะต้องออกแบบขายานให้แข็งแรงยิ่งขึ้น
นอกจากนี้ทีมงานยังได้ทำการทดสอบ load limiters ซึ่งเป็นแท่งเหล็กที่เชื่อมต่อระหว่างขาของยานกับโครงเครื่อง เมื่อยานสัมผัสพื้น load limiters จะถูกบังคับให้งอเพื่อดูดซับแรง โดย load limiters นี้เคยใช้กับยานInSight มาแล้ว แต่สำหรับยาน Sample Retrieval Landerจะต้องมีขนาดที่ใหญ่กว่าเพื่อให้สามารถดูดซับแรงได้มากกว่า
ส่วนการทดสอบอีกชุดที่ทำการทดสอบโดยการจำลองให้ยานตกบนพื้นดินดาวอังคารจำลอง โดยทางทีมงานได้ให้ขายานต้นแบบตกลงบนดินเนื้อละเอียดคล้ายดาวอังคารน้ำหนัก 10,000 ปอนด์ (4,536 กิโลกรัม) โดยให้เท้าของยานที่มีลักษณะเป็นแผ่นทรงกลมแบนติดกับขาของยานซึ่งยึดติดอยู่กับน้ำหนักถ่วงซึ่งหนักกว่าครึ่งตัน เมื่อปล่อยยานลงจะทำให้เกิดรอยลึกและมีฝุ่นผงฟุ้งกระจายออกมา แรงกระแทกจะทำให้ผนังของอาคารสั่นสะเทือน หลังจากนั้น กล้องความเร็วสูงจะแสดงให้เห็นว่าพลังงานที่แผ่ออกมาจากเท้าของยานนั้นเป็นอย่างไร หลังจากการทดสอบแต่ละครั้ง ทีมงานจะสร้างพื้นดินขึ้นใหม่ครั้งละ 4 นิ้ว โดยลดขนาดวัสดุลงเพื่อให้แน่ใจว่าวัสดุถูกบีบอัดในลักษณะที่นักวิทยาศาสตร์คาดหวังไว้บนดาวอังคาร เงื่อนไขยังต้องสอดคล้องกันเพื่อให้ทีมเข้าใจว่าเท้าของยานมีปฏิกิริยาอย่างไรกับดิน ดังนั้นทีมงานจึงทำซ้ำกระบวนการที่ใช้เวลานานนี้สี่ครั้งต่อเดือน
2.การทดสอบจรวด Mars Ascent Vehicle(MAV) การปล่อย MAV สามารถทำได้โดยใช้มอเตอร์จรวดทั้งสองตัว ได้แก่ SRM1 และ SRM2 SRM1 จะขับเคลื่อน MAV ออกจากพื้นผิวดาวอังคาร ในขณะที่ SRM2 จะหมุนระยะที่สองของ MAV เพื่อนำส่งตัวอย่างในวงโคจรดาวอังคารที่ถูกต้อง ซึ่งจะทำให้ Earth Return Orbiter สามารถค้นหามันได้
เพื่อทดสอบการออกแบบมอเตอร์จรวด ทีมงาน MAV ได้เตรียมมอเตอร์สำหรับการพัฒนา  มอเตอร์พัฒนา SRM2 ได้รับการทดสอบเมื่อวันที่ 29 มีนาคม 2566 ที่ผ่านมา ที่โรงงาน Northrop Grumman ในเมืองเอลก์ตัน รัฐแมริแลนด์ จากนั้น มอเตอร์พัฒนาของ SRM1 ได้รับการทดสอบเมื่อวันที่ 7 เมษายนที่ฐานทัพอากาศ Edwards ในแคลิฟอร์เนีย
การทดสอบของ SRM1 ดำเนินการในห้องสุญญากาศที่ถูกทำให้เย็นลงถึง -20 องศาเซลเซียส (-4 องศาฟาเรนไฮต์) และทีมงานได้ทดสอบหัวฉีดแยกแนวความเร็วเหนือเสียง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบควบคุมเวกเตอร์แรงขับของ SRM1 หัวฉีดมอเตอร์จรวดแบบ gimballing ส่วนใหญ่ได้รับการออกแบบในลักษณะที่ไม่สามารถรับมือกับ MAV ที่เย็นจัดได้ ดังนั้นทีมงานของ Northrop Grumman จึงต้องคิดค้นหัวฉีดขึ้นมาใหม่โดยเป็นหัวฉีดทรงกลมที่ล้ำสมัยที่มีที่สามารถแยกตัวออกไปได้ด้วยความเร็วเหนือเสียง
นอกเหนือจากการทดสอบมอเตอร์แล้ว ทีมงาน MAV ยังดำเนินการทบทวนการออกแบบเบื้องต้น ซึ่งเป็นการทบทวนการออกแบบโดยรวมของ MAV ในเชิงลึกเป็นเวลาสี่วัน Stephen Gaddis ผู้จัดการโครงการยานพาหนะขึ้นสู่ดาวอังคารกล่าวว่า MAV ผ่านการตรวจสอบดังกล่าว ซึ่งหมายความว่าขณะนี้ทีมงานสามารถมุ่งเน้นไปที่การปรับปรุง MAV ต่อไปก่อนที่จะมีการทบทวนการออกแบบที่สำคัญในฤดูร้อนหน้า
ภาพจำลองจรวด Mars Ascent Vehicle