stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จังหวัดร้อยเอ็ดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต > เขตเลือกตั้งที่ 3

เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภออาจสามารถ, อำเภอเสลภูมิ, อำเภอโพนทอง, อำเภอโพธิ์ชัย, อำเภอหนองพอก และอำเภอเมยวดี
| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดร้อยเอ็ด> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดร้อยเอ็ด> พรรค | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดร้อยเอ็ด> ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดร้อยเอ็ด> คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดร้อยเอ็ด> % | ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 จังหวัดร้อยเอ็ด> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ความหวังใหม่  | สุรพร ดนัยตั้งตระกูล (1)* | 115,022 | 65.66 |  |
|  | ความหวังใหม่  | นิรันดร์ นาเมืองรักษ์ (2)✔ | 92,607 | 52.87 |  |
|  | เสรีธรรม (พ.ศ. 2535)   | เอกภาพ พลซื่อ (16)* | 78,732 | 44.94 |  |
|  | ความหวังใหม่  | นิรมิต สุจารี (3) | 69,441 | 39.64 |  |
|  | ชาติไทย  | ชัยศักดิ์ ทะไกรราช (15)* | 50,138 | 28.62 |  |
|  | มวลชน   | เยี่ยมพล พลเยี่ยม (4)✔ | 14,519 | 8.28 |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | จักรกริศน์ ประเสริฐสังข์ (10) | 4,584 | 2.61 |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | ปัญญา เพ็งอารีย์ (11) | 3,834 | 2.18 |  |
|  | ชาติไทย  | อภิชาติ แห้วแสง (14) | 2,669 | 1.52 |  |
|  | กิจสังคม  | บดินทร์ คชมิตร (19) | 841 | 0.48 |  |
|  | ประชาธิปัตย์   | ตระกูล อรรถวิเศษ (12) | 818 | 0.47 |  |
|  | ชาติไทย  | สนอง ชาระมาตย์ (13) | 701 | 0.40 |  |
|  | มวลชน   | อัมพร นวลสุวรรณ (5) | 659 | 0.38 |  |
|  | เสรีธรรม (พ.ศ. 2535)   | บุญกอง น้อยอามาตย์ (17) | 554 | 0.32 |  |
|  | ประชากรไทย  | นพคุณ มานะที (26) | 506 | 0.29 |  |
|  | ประชากรไทย  | วิชัย ประเสริฐสังข์ (25) | 454 | 0.26 |  |
|  | มวลชน   | มนูญ จุฬุพงศ์ (6) | 439 | 0.25 |  |
|  | พลังธรรม  | ศักดา พรศักดา (9) | 334 | 0.19 |  |
|  | พลังธรรม  | โสภิต จันทไทย (8) | 329 | 0.19 |  |
|  | เสรีธรรม (พ.ศ. 2535)   | สุราช แวงอุ้ย (18) | 305 | 0.17 |  |
|  | เอกภาพ   | ลักขณา ดวงเดือน (24) | 288 | 0.16 |  |
|  | พลังธรรม  | พิชัย คามวัลย์ (7) | 275 | 0.15 |  |
|  | เอกภาพ   | ประมวล บัวธรา (22) | 239 | 0.13 |  |
|  | เสรีประชาธิปไตย | จรัล ตุลากัลย์ (30) | 110 | 0.06 |  |
|  | กิจสังคม  | ประกร ศรีวะรมย์ (20) | 87 | 0.05 |  |
|  | เอกภาพ   | เดช สังฆะกาโร (23) | 85 | 0.04 |  |
|  | ประชากรไทย  | สุภาพ ชินคำนนท์ (27) | 77 | 0.04 |  |
|  | กิจสังคม  | ประสพ ศรีวะรมย์ (21) | 75 | 0.04 |  |
|  | เสรีประชาธิปไตย | แดง โพธิจักร (29) | 54 | 0.03 |  |
|  | เสรีประชาธิปไตย | สุรพงษ์ ช่างจัตุรัส (28) | 32 | 0.01 |  |
| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี | 172,034 | 98.22 | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | 486 | 0.28 | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย | 2,635 | 1.50 | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 175,155 | 60.58 | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 289,135 | 100.00 | — |
: ความหวังใหม่  รักษาที่นั่ง
: ความหวังใหม่  ได้ที่นั่งจาก ชาติไทย 
: เสรีธรรม (พ.ศ. 2535)   รักษาที่นั่ง
ดูเพิ่ม

จังหวัดร้อยเอ็ดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
จังหวัดร้อยเอ็ดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544
ใครฆ่าใครก่อน

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: อกาธา คริสตี
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: 'Elephants Can Remember'
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ประเภท: รหัสคดี
สำนักพิมพ์: Collins Crime Club
พิมพ์ในภาษาอังกฤษ: ค.ศ. 1972
ชนิดสื่อ: สิ่งพิมพ์
หน้า: 256 หน้า (พิมพ์ครั้งแรก, ปกแข็ง)
OCLC: 694646
เลขทศนิยมดิวอี: 823/.9/12
LC Class: PZ3.C4637 El4 PR6005.H66
เรื่องก่อนหน้า: รหัสลับเนเมอซิส 
เรื่องถัดไป: ประตูมรณะ 
ใครฆ่าใครก่อน (อังกฤษ: Elephants Can Remember) เป็นนวนิยายรหัสคดี เขียนโดยอกาธา คริสตี พิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1972 และเป็นเล่มสุดท้ายในชุดแอร์กูล ปัวโรที่คริสตีเขียน (Curtain เป็นเล่มสุดท้ายในชุดปัวโร แต่เขียนในทศวรรษ 1940)
สำหรับภาษาไทย Elephants Can Remember ได้ถูกแปลในหลายสำนวน อาทิ
ปัวโรท์ คดีสลับคู่ แปลโดย พรทิพา จุลสุคนธ์ พ.ศ. 2522
พิศวาสสังหาร แปลโดย รัชชัย พ.ศ. 2528
ช้างจำได้ แปลโดย ชายนวล พ.ศ. 2534
ใครฆ่าใครก่อน แปลโดย ลักษณรงค์ พ.ศ. 2538 (พิมพ์ใหม่ในปี พ.ศ. 2541 และ พ.ศ. 2544)
เงาบาป แปลโดย พิรุณรัตน์ พ.ศ. 2550
เจือนศักดิ์ น้อยสุวรรณ

| เจือนศักดิ์ น้อยสุวรรณ |
| --- | --- |
เกิด: 11 มิถุนายน พ.ศ. 2487 (80 ปี) อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา  ประเทศไทย
อาชีพ: นักร้อง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2513 - ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: หลงปอง
สังกัด: วงดนตรีสุนทราภรณ์
เจือนศักดิ์ น้อยสุวรรณ (11 มิถุนายน พ.ศ. 2487–) อดีตนักร้องของวงดนตรีสุนทราภรณ์ มีผลงานเพลงมากมาย เช่น หลงปอง, คิดไว้ในใจ, อย่างอนนักเลย ฯลฯ
ประวัติ

เจือนศักดิ์เกิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2487 ที่ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อโตขึ้นเข้ามาทำงานที่องค์การแบตเตอรี่ ในปี พ.ศ. 2511 เจือนศักดิ์ชื่นชอบการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก เคยเข้าประกวดร้องเพลงชนะระดับประเทศจากเพลงยอยศพระลอ ของ ชินกร ไกรลาศ ด้วยความชื่นชอบทางโลกดนตรีจึงได้เข้ามาเรียนเล่นเปียโนที่โรงเรียนสุนทราภรณ์การดนตรี ในวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2513
เจือนศักดิ์ได้เรียนเล่นเปียโนกับคุณครูหลายท่าน เช่น ครูสริ ยงยุทธ ครูเจษฎา เดชอุดม แต่ก็แอบมาร้องเพลงกับนักเรียนรุ่นเดียวกันเสมอ ครั้งหนึ่งเจือนศักดิ์กำลังขับร้องเพลงฟ้าแดงของอโศก สุขศิริพรฤทธิ์อยู่ ครูเอื้อ สุนทรสนานได้ยินจึงถามว่าไปหัดมาจากไหน ตนบอกว่าหัดร้องตอนอยู่ท้องไร่ท้องนา ครูเอื้อชมว่าร้องดีมากน่าจะเอาดีทางร้องเพลง เจือนศักดิ์จึงเลิกเล่นเปียโนมาร้องเพลงแทน
เพ็ญศรี พุ่มชูศรี (ศิลปินแห่งชาติ) เคยชมเจือนศักดิ์ว่า เป็นผู้ร้องเพลงของครูเอื้อ สุนทรานานได้ดีที่สุด
ผลงาน

หลงปอง (เพลงแรก)
คิดไว้ในใจ
อย่างอนนักเลย
ลมเพ้อ คู่ บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์ (นำมาบันทึกเสียงใหม่)
บ้านนา คู่ กัญญาวรรณ พัฒนาสันต์ (นำมาบันทึกเสียงใหม่)
เจ้าหญิงอิมาน บินต์ ฮุซัยน์ บิน อับดุลลอฮ์

| เจ้าหญิงอิมาน บินต์ ฮุซัยน์ บิน อับดุลลอฮ์ |
| --- | --- |
 เจ้าหญิงอิมาน บินต์ ฮุซัยน์ บิน อับดุลลอฮ์
เจ้าหญิงแห่งฮัชไมต์จอร์แดน
ประสูติ: 3 สิงหาคม พ.ศ. 2567 (0 ปี 190 วัน) อัมมาน ประเทศจอร์แดน
ราชวงศ์: ราชวงศ์อัชไมต์
พระบิดา: เจ้าชายฮุซัยน์ มกุฎราชกุมารแห่งจอร์แดน
พระมารดา: เจ้าหญิงรัจวา อัล ฮุซัยน์
เจ้าหญิงอิมาน บินต์ ฮุซัยน์ บิน อับดุลลอฮ์ (อาหรับ: إيمان بنت الحسين بن عبد الله الثاني) (ประสูติ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2567) เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายฮุซัยน์ มกุฎราชกุมารแห่งจอร์แดน กับ เจ้าหญิงรัจวา อัล ฮุซัยน์ พระราชนัดดาพระองค์แรกใน สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอฮ์ที่ 2 แห่งจอร์แดน กับ สมเด็จพระราชินีรานยาแห่งจอร์แดน และเป็นทายาทรุ่นที่ 43 ของมุฮัมมัด
พระนาม อิมาน (อาหรับ: إيمان) แปลว่า ศรัทธา มักเป็นชื่อที่สตรีชาวอาหรับใช้กัน โดยพระราชวงศ์จอร์แดนที่ทรงพระนามอิมาน เช่น เจ้าหญิงอีมาน บินต์ อัลฮุซัยน์ พระปิตุจฉา (อาหญิง) , เจ้าหญิงอิมาน บิน ฮุสเซน พระญาติ เป็นต้น
โรฮีนจา

| 𐴌𐴗𐴥𐴝𐴙𐴚𐴒𐴙𐴝 |
| --- | --- |

ประชากรทั้งหมด
1,547,778–มากกว่า 2,000,000 คน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 บังกลาเทศ: มากกว่า 1,300,000 คน (มีนาคม ค.ศ. 2018)
 พม่า (รัฐยะไข่): 600,000 (พฤศจิกายน ค.ศ. 2019)
 ปากีสถาน: 500,000 (กันยายน ค.ศ. 2017)
 ซาอุดีอาระเบีย: 190,000 (มกราคม ค.ศ. 2017)
 มาเลเซีย: 150,000 (ตุลาคม ค.ศ. 2017)
 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์: 50,000 (ธันวาคม ค.ศ. 2017)
 อินเดีย: 40,000 (กันยายน ค.ศ. 2017)
 สหรัฐ: มากกว่า 12,000 คน (กันยายน ค.ศ. 2017)
 ไทย: 5,000 (ตุลาคม ค.ศ. 2017)
 ออสเตรเลีย: 3,000 (ตุลาคม ค.ศ. 2018)
 จีน: 3,000 (ตุลาคม ค.ศ. 2014)
 อินโดนีเซีย: 1,000 (ตุลาคม ค.ศ. 2017)
 ญี่ปุ่น: 300 (พฤษภาคม ค.ศ. 2018)
 เนปาล: 200 (กันยายน ค.ศ. 2017)
 แคนาดา: 200 (กันยายน ค.ศ. 2017)
 ไอร์แลนด์: 107 (ธันวาคม ค.ศ. 2017)
 ศรีลังกา: 36 (มิถุนายน ค.ศ. 2017)
 ฟินแลนด์: 11 (ตุลาคม ค.ศ. 2019)
ภาษา
โรฮีนจา
ศาสนา
ส่วนใหญ่: อิสลาม ส่วนน้อย: ฮินดู
โรฮีนจา (พม่า: ရိုဟင်ဂျာ /ɹòhɪ̀ɴd͡ʑà/ โหร่หิ่งจ่า; โรฮีนจา: Ruáingga /ɾuájŋɡa/ รูไอง์กา; เบงกอล: রোহিঙ্গা, Rohingga) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์มุสลิมที่อาศัยอยู่ทางตอนเหนือของรัฐยะไข่ (อาระกัน) ทางตะวันตกของประเทศพม่า และพูดภาษาโรฮีนจา ชาวโรฮีนจาและนักวิชาการบางส่วนกล่าวว่า โรฮีนจาเป็นชนพื้นเมืองในพื้นที่รัฐยะไข่ ในขณะที่นักประวัติศาสตร์บางส่วนอ้างว่า พวกเขาอพยพเข้าพม่าจากเบงกอลในสมัยการปกครองของสหราชอาณาจักรเป็นหลัก และนักประวัติศาสตร์ส่วนน้อยกล่าวว่า พวกเขาอพยพมาหลังจากพม่าได้รับเอกราชในปี 2491 และหลังจากบังกลาเทศทำสงครามประกาศเอกราชในปี 2514 ชาวโรฮิงญาเป็นลูกหลานของอาชญากรที่ถูกเนรเทศในสังคมโบราณ
ชาวมุสลิมตั้งถิ่นฐานในรัฐยะไข่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่ไม่สามารถประมาณจำนวนผู้ตั้งถิ่นฐานชาวมุสลิมก่อนการปกครองของสหราชอาณาจักรได้อย่างแม่นยำ หลังสงครามอังกฤษ-พม่าครั้งที่หนึ่งในปี 2369 สหราชอาณาจักรผนวกรัฐยะไข่และสนับสนุนให้มีการย้ายถิ่นจากเบงกอลเพื่อทำงานเป็นผู้ใช้แรงงานในไร่นา ประชากรมุสลิมอาจมีจำนวนถึงร้อยละ 5 ของประชากรรัฐยะไข่แล้วเมื่อถึงปี 2412 แต่จากการประเมินของปีก่อนหน้าก็พบว่ามีจำนวนสูงกว่านี้ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ความรุนแรงระหว่างชุมชนก็ปะทุขึ้นระหว่างชาวยะไข่ซึ่งนับถือศาสนาพุทธกับหน่วยกำลังวี (V-Force) ชาวโรฮีนจาที่สหราชอาณาจักรติดอาวุธให้ และการแบ่งขั้วก็รุนแรงมากขึ้นในพื้นที่ ในปี 2525 รัฐบาลพลเอกเนวีนตรากฎหมายความเป็นพลเมืองซึ่งปฏิเสธความเป็นพลเมืองของชาวโรฮีนจา
ในปี 2556 มีชาวโรฮีนจาประมาณ 735,000 คนอาศัยอยู่ในประเทศพม่า ส่วนใหญ่อยู่ในเมืองทางเหนือของรัฐยะไข่ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 80–98 ของประชากร สื่อระหว่างประเทศและองค์การสิทธิมนุษยชนกล่าวว่าชาวโรฮีนจาเป็นชนกลุ่มน้อยที่ถูกข่มเหงที่สุดกลุ่มหนึ่งในโลก ชาวโรฮีนจาจำนวนมากหนีไปอยู่ในย่านชนกลุ่มน้อยและค่ายผู้ลี้ภัยในประเทศเพื่อนบ้านอย่างบังกลาเทศ รวมทั้งพื้นที่ตามชายแดนไทย–พม่า ชาวโรฮีนจากว่า 100,000 คนยังอาศัยอยู่ในค่ายสำหรับผู้พลัดถิ่นในประเทศซึ่งทางการไม่อนุญาตให้ออกมา ชาวโรฮีนจาได้รับความสนใจจากนานาชาติในห้วงเหตุจลาจลในรัฐยะไข่ พ.ศ. 2555
ผู้ลี้ภัยชาวโรฮีนจา

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 สำนักข่าวซีเอ็นเอ็นรายงานว่ามีผู้ลี้ภัยชาวโรฮีนจาจำนวน 1,000 คนอพยพมาจากประเทศพม่า ได้ถูกทหารพม่าจับกุมพร้อมทั้งถูกทารุณกรรม จากนั้นถูกจับโยนลงทะเลโดยไม่มีเรือมารับ และขาดแคลนทั้งน้ำและอาหาร เรื่องนี้รัฐบาลทหารพม่าออกมาตอบโต้ในเบื้องต้นว่า ซีเอ็นเอ็นรายงานข่าวเกินความจริง และที่ว่าผู้ลี้ภัยเหล่านี้ใช้เรือใบโดยไม่มีเครื่องยนต์และห้องน้ำบนเรือ จนกระทั่งเจ้าหน้าที่ช่วยเหลือพวกเขาขึ้นมายังชายฝั่ง ทางด้าน โฆษกกระทรวงกลาโหมพม่า ออกมาปฏิเสธว่าสื่อรายงานไม่ถูกต้อง
นอกจากนี้สื่อยังได้รายงานผลการสอบสวนว่า ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ได้หายตัวไปจากการกักขังที่ส่วนกลางและยังไม่พบว่าอยู่ที่ไหน รัฐบาลทหารพม่าให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชนว่า "พวกเราอาจหยุดเดินเรือหรือพวกเขาจะกลับมา ทิศทางลมจะพาพวกเขาไปยังอินเดียหรือไม่ก็ที่อื่น" จากนั้นรัฐบาลทหารพม่าให้สัญญาว่าจะดำเนินการสอบสวนผู้นำทางทหารอย่างเต็มที่ แต่ออกมาปฏิเสธข้อกล่าวหาที่หาว่าปกปิดการใช้อำนาจกองทัพไปในทางที่ผิด
แอนเจลีนา โจลี ทูตสันถวไมตรีแห่งข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ (UNHCR) วิจารณ์รัฐบาลทหารพม่าว่าไม่สนใจไยดีต่อสภาพความเป็นอยู่ที่เลวร้ายของชาวโรฮีนจา และเสนอแนะว่ารัฐบาลทหารพม่าควรดูแลคนกลุ่มนี้ให้ดีกว่าตอนที่อยู่ภายใต้การควบคุมของพม่า กระทรวงการต่างประเทศออกมาตำหนิยูเอ็นเอชซีอาร์ มีการบันทึกว่ายูเอ็นเอชซีอาร์ไม่มีอำนาจหน้าที่และการกล่าวว่าเรื่องนี้ไม่ควรจะอ้างถึงกระทรวงการต่างประเทศ และอาคันตุกะของกระทรวงการต่างประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โรฮีนจา
| ด ค ก กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศพม่า |
| --- | --- |
กะชีน (12):  กะฉิ่น  จิงผ่อ  ดะหล่อง  Taron  Guari  Hkahku  Duleng  มะรู  เรอหวั่ง  ลาชิ  Atsi  ลีซอ 
กะยา (9):  กะยา  ปะเล  Zayein  กะยัน  มะนูมะนอ  Gheko  Yin Talai  ยินบอ  กะเหรี่ยงพยู 
กะเหรี่ยง (11):  กะเหรี่ยง  ปาเลชิ  มอญกะเหรี่ยง  สะกอ  Ta-Hlay-Pwa  ปะกู  บเว  มอนปวา  มอนเนปวา  โปว์ 
ชีน (53):  Anu  Anun  Asho  Awa Khami  Bre (Ka-Yaw)  ชิน  Dai (Yindu)  Dim  Eik-swair  Gunte (Lyente)  Guite  Haulngo  Ka-Lin-Kaw (Lushay)  Kaung Saing Chin  Kaungso  Kebar  Khawno  Kwangli (Sim)  Kwelshin  Kwe Myi  ชินเมืองฮะคา  Laizao  Lawhtu  Laymyo  ลินบู  Lushei (Lushay)  Lyente  Magun  Malin  Maramagyi  Matu  กระแซ  Mgan  Mi-er  นาคา  Ngorn  Oo-Pu  Panun  Rongtu  Saing Zan  Saline  Sentang  Tanghkul  Tapong  Tay-Zan  สะโด  Tiddim (Hai-Dim)  ตอร์  Wakim (Mro)  Yin Gog  Za-How  Zahnyet (Zanniet)  Zizan  Zou  โซเป  Zotung 
พม่า (9):  พม่า  ทวาย  Beik  ยอ  ยะเบียน  กะดุ  ซะโลน  กะนัน  ฮปอน 
มอญ (1):  มอญ 
ยะไข่ (7):  ยะไข่  กะมัน  คามิ  Daingnet  มิรัม  มโร  เสต 
ชาน (33):  ไทใหญ่  ดะเนา  ดะนู  อินตา  ปะโอ  คำตี้  ขมุ  กวิ  โกก้าง  ล่าหู่  ปะหล่อง  ไทใหญ่เมืองกาเหล  ฉานกยี  ไตหลอย  ไตแหลม  ไตหลอน  ไตลาย  ไตฉอน  ตองโย  ว้า  เมี่ยน  ยินจา  ยินเนต  ยุน  หม่านซี  ปยิน  เอง  ซอน  อีก้อ  มอฉาน  เมียงสา  ขึน 
อื่น ๆ:  จีน  ปันเส  อินเดีย  อังกฤษ-พม่า  กุรข่า  ไทย  โยดายา  มลายู  บะยีนจี  ลินซิน  โรฮีนจา  จักมา 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2551

| --- | --- |
ฤดูกาล: 2551
ทีมชนะเลิศ: การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ขนะเลิศไทยลีก สมัยแรก ชนะเลิศลีกสูงสุด สมัยแรก
ตกชั้น: ธนาคารกรุงเทพ ทหารบก กรมศุลกากร
เอเอฟซี แชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2552: การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
เอเอฟซี คัพ ฤดูกาล 2552: ชลบุรี
ผู้ทำประตูสูงสุด: อานนท์ สังสระน้อย (บีอีซี เทโรศาสน) 20 ประตู
ทีมเหย้า ชนะสูงสุด: สินธนา-บีบีซียู 5-0  การท่าเรือฯ
ทีมเยือน ชนะสูงสุด: พนักงานยาสูบ 1-4  ธนาคารกรุงไทย  กรมศุลกากร 1-4  แบงค็อก  การท่าเรือฯ 2-5  บีอีซี เทโรศาสน
จำนวนประตูสูงสุด: สินธนา-บีบีซียู 6-2 บีอีซี เทโรศาสน  (8 ประตู)
← 2550 2552 → 
ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก 2551 เป็นการแข่งขัน ไทยพรีเมียร์ลีก จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 12 ในปี พ.ศ. 2551 โดยในฤดูกาลนี้มี 5 สโมสรที่สนามแข่งขันอยู่นอก กรุงเทพมหานคร เริ่มทำการแข่งขันตั้งแต่วันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 สิ้นสุด ณ วันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2551 โดยจัดการแข่งขันเป็นครั้งแรกหลังจากการปรับโครงสร้างลีกอย่างเป็นทางการเสร็จสิ้น
สโมสรที่เข้าร่วมการแข่งขัน

| สโมสร | ที่ตั้งสโมสร | ผู้ฝึกสอน | ฤดูกาลแรก ที่เข้าร่วม | ผู้ผลิตชุดแข่ง | ผู้สนับสนุนหลัก | สนามเหย้า | ความจุ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| การท่าเรือแห่งประเทศไทย | ดินแดง | สมชาติ ยิ้มศิริ | 2539/40 | แกรนด์ สปอร์ต | ไม่มี | สนามกีฬาศูนย์เยาวชนฯ (ไทย-ญี่ปุ่น) ดินแดง | 10,320 |  |
| การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค | พระนครศรีอยุธยา | ประพล พงษ์พานิช | 2547/48 | เดฟโฟ่ | ฟิลิปส์ | สนามกีฬาจังหวัดพระนครศรีอยุธยา | 5,000 |  |
| โค้ก-บางพระ ชลบุรี | บางพระ | พันธุ์ศักดิ์ เกตุวัตถา | ยังไม่เคยเข้าร่วม | แกรนด์ สปอร์ต | โคคา-โคล่า | สนามเทศบาลเมืองชลบุรี (เลกแรก) | 8,000 | เลื่อนชั้นมาจาก โปร 1 ลีก ดิวิชั่น 1 2550 |
| โค้ก-บางพระ ชลบุรี | บางพระ | พันธุ์ศักดิ์ เกตุวัตถา | ยังไม่เคยเข้าร่วม | แกรนด์ สปอร์ต | โคคา-โคล่า | สนามกีฬาโค้ก จำลอง-เสมอวงศ์ (เลกสอง) | 3,000 | เลื่อนชั้นมาจาก โปร 1 ลีก ดิวิชั่น 1 2550 |
| สินธนา-บีบีซียู | ปทุมวัน | เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง | 2539/401 | แกรนด์สปอร์ต | เเม็กซ์เน็ต , โลตัส | สนามกีฬาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย | 20,000 | เลื่อนชั้นมาจาก โปร 1 ลีก ดิวิชั่น 1 2550 |
| ชลบุรี | ชลบุรี | จเด็จ มีลาภ | 2549 | เอฟบีที | ผลิตภัณฑ์ช้าง | สนามเทศบาลเมืองชลบุรี | 8,000 |  |
| ทหารบก | พญาไท | วัชรกร อัณฑะคำภู | 2539/40 | แกรนด์ สปอร์ต | ไม่มี | สนามกีฬากองทัพบก | 20,000 |  |
| ทีโอที | นนทบุรี | พงษ์พันธ์ วงษ์สุวรรณ | 2539/40 | เดียดอร่า | ทีโอที | สนามน้ำเเก้จน กรมชลประทาน | 3,000 |  |
| ธนาคารกรุงเทพ | บางนา | วิสูตร วิชายา | 2539/40 | แกรนด์ สปอร์ต | ไม่มี | สนามกีฬาอุดมสุข | 3,000 |  |
| ธนาคารกรุงไทย | ปทุมวัน | อรรถพล บุษปาคม | 2539/403 | อาดิดาส | ไม่มี | สนามกีฬาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย | 20,000 |  |
| พนักงานยาสูบ | สมุทรสาคร | ประจักษ์ เวียงสงค์ | 2539/40 | เดฟโฟ่ | ไม่มี | สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา (เลกแรก) | 10,000 |  |
| พนักงานยาสูบ | สมุทรสาคร | ประจักษ์ เวียงสงค์ | 2539/40 | เดฟโฟ่ | ไม่มี | สนามกีฬาสถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตสมุทรสาคร (เลกสอง) | 6,378 |  |
| นครปฐม | นครปฐม | กิจ มีศรีสุข | 2550 | แกรนด์ สปอร์ต | ผลิตภัณฑ์ช้าง | สนามกีฬาพระราชวังสนามจันทร์ | 4,000 |  |
| บีอีซี เทโรศาสน | หนองจอก |  คริสตอฟ ลาร์รูห์ | 2539/40 | ไนกี้ | ช่อง 3, สายการบินเอมิเรตส์ | สนามหนองจอก​ (สนามทิวสน) | 5,000 |  |
| แบงค็อก | ปทุมธานี | สมชาย ทรัพย์เพิ่ม | 2546/47 | แกรนด์ สปอร์ต | มหาวิทยาลัยกรุงเทพ | สนามกีฬามหาวิทยาลัยกรุงเทพ วิทยาเขตรังสิต | 3,000 |  |
| ศุลกากร | สวนหลวง | ชัชชัย พหลแพทย์ | ยังไม่เคยเข้าร่วม | แกรนด์ สปอร์ต | กระทิงแดง, อีซูซุ, บิวตี้ เจมส์ | สนามกีฬามหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต วิทยาเขตร่มเกล้า | 3,000 | เลื่อนชั้นมาจาก โปร 1 ลีก ดิวิชั่น 1 2550 |
| สมุทรสงคราม | สมุทรสงคราม | สมชาย ชวยบุญชุม | ยังไม่เคยเข้าร่วม | เดฟโฟ่ | ไม่มี | สนามกีฬากลางจังหวัดสมุทรสงคราม | 5,000 | เลื่อนชั้นมาจาก โปร 1 ลีก ดิวิชั่น 1 2550 |
| โอสถสภา เอ็ม-150 | บางกะปิ | อาจหาญ ทรงงามทรัพย์ | 2539/40 | แกรนด์ สปอร์ต | เครื่องดื่มชูกำลัง เอ็ม-150 | ศูนย์กีฬาคลองจั่น การเคหะแห่งชาติ | 3,000 |  |
ชลบุรี
โค้ก-บางพระ ชลบุรี
การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
สมุทรสงคราม
class=notpageimage|
ที่ตั้งของสโมสรที่ทำการแข่งขันไทยแลนด์ พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2551
การเปลี่ยนแปลงผู้ฝึกสอน

| สโมสร | ผู้ฝึกสอนที่ออก | สาเหตุที่ออก | ผู้ฝึกสอนที่รับตำแหน่งแทน | วันที่แต่งตั้ง | อันดับในตารางคะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| จุฬาฯ-สินธนา |  จุฑา ติงศภัทิย์ | ปลดออก |  เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง | มิถุนายน 2551 | ก่อนเปิดฤดูกาล |
| บีอีซี เทโรศาสน |  รีจีส รากันเซ่ | ปลดออก |  คริสตอฟ ลาร์รูห์ | กุมภาพันธ์ 2551 | อันดับที่ 3 |
| ศุลกากร |  ประภาส ฉ่ำรัศมี | ลาออก |  ชัชชัย พหลแพทย์ | กรกฎาคม 2551 | อันดับที่ 16 |
| พนักงานยาสูบ |  กวิน คเชนทร์เดชา | ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ฝึกสอน ทีมชาติไทย ยู-20 |  ประจักษ์ เวียงสงค์ | กรกฎาคม 2551 | อันดับที่ 12 |
ตารางคะแนนเมื่อสี้นสุดฤดูกาล

สิ้นสุด ณ วันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2551
| อันดับ | ทีม | แข่ง | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ประตูได้ | ประตูเสีย | +/- | แต้ม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | การไฟฟ้าฯ | 30 | 18 | 7 | 5 | 38 | 15 | +23 | 61 |
| 2 | ชลบุรี เอฟซี | 30 | 15 | 14 | 1 | 34 | 14 | +20 | 59 |
| 3 | บีอีซี เทโรศาสน | 30 | 16 | 7 | 7 | 50 | 31 | +19 | 55 |
| 4 | โอสถสภา เอ็ม-150 | 30 | 13 | 12 | 5 | 37 | 25 | +12 | 51 |
| 5 | ทีโอที | 30 | 13 | 11 | 6 | 36 | 27 | +9 | 50 |
| 6 | ธนาคารกรุงไทย | 30 | 13 | 7 | 10 | 47 | 36 | +11 | 46 |
| 7 | สมุทรสงคราม เอฟซี | 30 | 11 | 10 | 9 | 35 | 31 | +4 | 43 |
| 8 | จุฬาฯ-สินธนา | 30 | 10 | 9 | 11 | 47 | 41 | +6 | 39 |
| 9 | นครปฐม เอฟซี | 30 | 11 | 4 | 15 | 24 | 38 | -14 | 37 |
| 10 | มหาวิทยาลัยกรุงเทพ | 30 | 9 | 8 | 13 | 27 | 36 | -9 | 35 |
| 11 | โค้ก-บางพระ ชลบุรี | 30 | 8 | 11 | 11 | 24 | 27 | -3 | 35 |
| 12 | พนักงานยาสูบ | 30 | 7 | 12 | 11 | 20 | 25 | -5 | 33 |
| 13 | การท่าเรือฯ | 30 | 7 | 9 | 14 | 30 | 47 | -17 | 30 |
| 14 | ธนาคารกรุงเทพ | 30 | 6 | 11 | 13 | 23 | 35 | -12 | 29 |
| 15 | ทหารบก | 30 | 5 | 7 | 18 | 21 | 54 | -23 | 25 |
| 16 | ศุลกากร | 30 | 5 | 5 | 20 | 18 | 39 | -21 | 20 |
| --- | --- |
: ชนะเลิศและผ่านเข้ารอบไปเล่น เอเอฟซี แชมเปียนส์ ลีก
: ผ่านเข้ารอบไปเล่น เอเอฟซี คัพ
: ตกชั้น ไทยลีกดิวิชัน 1 โดยอัตโนมัติ
: ยุบสโมสร
รางวัลยอดเยี่ยมประจำฤดูกาล > ผู้ฝึกสอนยอดเยี่ยม

ประพล พงษ์พานิช - (การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค)
รางวัลยอดเยี่ยมประจำฤดูกาล > ผู้รักษาประตูยอดเยี่ยม

โกสินทร์ หทัยรัตนกุล - (ชลบุรี เอฟซี)
รางวัลยอดเยี่ยมประจำฤดูกาล > กองหลังยอดเยี่ยม

ณัฐพร พันธุ์ฤทธิ์ - (ชลบุรี เอฟซี)
รางวัลยอดเยี่ยมประจำฤดูกาล > กองกลางยอดเยี่ยม

ณรงค์ชัย วชิรบาล - (การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค)
รางวัลยอดเยี่ยมประจำฤดูกาล > กองหน้ายอดเยี่ยม

ธีรเทพ วิโนทัย - (บีอีซี เทโรศาสน)
รางวัลยอดเยี่ยมประจำฤดูกาล > ดาวรุ่งยอดเยี่ยม

รณชัย รังสิโย - (การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค)
รางวัลยอดเยี่ยมประจำฤดูกาล > นักฟุตบอลต่างชาติยอดเยี่ยม

เฮนรี้ โจแอล - (การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค)
รางวัลยอดเยี่ยมประจำฤดูกาล > ทีมพัฒนาสู่อาชีพ

ชลบุรี เอฟซี
สมุทรสงคราม เอฟซี
การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
โอซากะโจฮอล

ฮอลอเนกประสงค์ใน เคียวบาชิ, ประเทศญี่ปุ่น
| --- | --- |
大阪城ホール
โอซากะโจฮอล ใน พ.ศ. 2557
th
ที่ตั้ง: เขตชูโอ นครโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 34°41′22″N 135°31′47″E﻿ / ﻿34.68944°N 135.52972°E﻿ / 34.68944; 135.52972
ขนส่งมวลชน: โอซากะเมโทร:   สายนางาโฮริสึรูมิเรียวกูจิ ที่ สถานีรถไฟสวนธุรกิจโอซากะ   JR West:   สถานีโอซากะโจโคเอ็ง (Osaka Loop Line)
เจ้าของ: บริษัทโอซากะโจฮอล
ความจุ: 16,000 ที่นั่ง
เปิดใช้สนาม: พ.ศ. 2526
การใช้งาน
นิวเจแปนโปรเรสต์ลิง
โอซากะโจฮอล (ญี่ปุ่น: 大阪城ホール; โรมาจิ: Ōsaka-jō Hōru) มีชื่อเป็นทางการว่า หอวัฒนธรรมนานาชาติและกีฬาปราสาทโอซากะ (ญี่ปุ่น: 大阪城国際文化スポーツホール; โรมาจิ: Ōsaka kokusai bunka supōtsuhōru) เป็นสนามกีฬาในร่มอเนกประสงค์ ตั้งอยู่ในย่านเคียวบาชิ บริเวณเดียวกับปราสาทโอซากะ เมืองโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการครั้งแรก ใน พ.ศ. 2526 มีความจุอยู่ที่ 16,000 ที่นั่ง
พื้นที่สนามมีทั้งหมด 36,500 ตารางเมตร ในส่วนของผนังสนามสร้างด้วยกำแพงหินตามแบบจำลองของปราสาท ต่อมาได้รับรางวัลคุณค่าพิเศษแห่งทัศนียภาพสถาปัตยกรรมเมืองโอซากะ ใน พ.ศ. 2527
การเข้าถึง

ใช้การเดินระยะสั้น ๆ จากสถานีรถไฟสวนธุรกิจโอซากะ สายนางาโฮริสึรูมิเรียวกูจิ หรือจากสถานีโอซากะโจโคเอ็ง เพื่อเข้าสู่โอซากะโจฮอล
การใช้งาน

ถูกใช้เป็นสนามกีฬาในร่มในการแข่งขันกีฬาศิลปะป้องกันตัวโดยเป็นส่วนใหญ่ เช่นนิวเจแปนโปรเรสต์ลิง, มวยสากลชิงแชมป์โลก, ยูโด เป็นต้น ในบางครั้งก็ถูกใช้เป็นสนามแข่งกีฬาประเภททั่วไป เช่น กรีฑา​
ในส่วนการแสดงคอนเสิร์ตมีศิลปินเดี่ยวและศิลปินกลุ่มชื่อดังที่เคยมาจัดการแสดงที่โอซากะโจฮอล ได้แก่ ฮิการุ อูตาดะ, มอตลีย์ครู, โมะโมะอิโระโคลเวอร์ Z, เอ็นเอ็มบีโฟร์ตีเอต, เดอร์ ออง เกรย์, เบบี้เมทัล, ไอเอิร์นเมเดน, พิงก์ฟลอยด์, อายูมิ ฮามาซากิ, บริตนีย์ สเปียส์, เจเน็ต แจ็กสัน, วิตนีย์ ฮิวสตัน, เซลีน ดิออน, มารายห์ แครี, มารูนไฟฟ์, มีเชีย, ทีนา เทอร์เนอร์, กลอเรีย เอสเตฟาน, เทย์เลอร์ สวิฟต์, พรินซ์, ลักอ็องเซียล, เดวิด โบอี, จอร์จ ไมเคิล, Patrick Fiori, บอนโจวี, อลานิส มอริสเซตต์, ร็อด สจ๊วต, โอเอซิส, อลิซอินเชนส์, ไนน์อินช์เนลส์, บียอนเซ่ โนวส์, คริสตินา อากีเลรา, ปีเยิร์ก, ดาวีด แกตา, แอวริล ลาวีน, แบล็กอายด์พีส์, นอราห์ โจนส์, จอห์น เมเยอร์, ซาราห์ ไบรท์แมน, เวสต์ไลฟ์, โบอา, เกิลส์เจเนอเรชัน, จัสติน บีเบอร์, เอ็ด ชีแรน, E-girls, เอ็กโซ, บีทีเอส, Shishamo, เซเวนทีน, ทไวซ์, เรดเวลเวต, สแกนดัล, แบล็กพิงก์, มอนสตาเอ็กซ์, เอ็นซีที 127, Radwimps, วันโอเคร็อก และ Aqours
ระเบียงภาพ

ทางเข้าโอซากะโจฮอล
มุมมองจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เวลากลางคืน ในเดือนสิงหาคม 2549
เชสเตอร์ ดับเบิลยู. นิมิตซ์

| เชสเตอร์ วิลเลียม นิมิตซ์ |
| --- | --- |
ภาพถ่ายของนายพลเรือนิมิตซ์
เกิด: 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1885(1885-02-24) Fredericksburg รัฐเทกซัส สหรัฐ
เสียชีวิต: 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966(1966-02-20) (80 ปี) Yerba Buena Island รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
สุสาน: รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
รับใช้:  สหรัฐ
แผนก/สังกัด:  กองทัพเรือสหรัฐ
ประจำการ: ค.ศ.1905–1966
ชั้นยศ: จอมพลเรือ (Fleet Admiral)
บังคับบัญชา: ผู้บัญชาการยุทธนาวีสหรัฐ ยุทธบริเวณแปซิฟิก ทัพเรือภาคแปซิฟิก ยุทธนาวีทะเลคอรัล  ยุทธนาวีที่มิดเวย์  การทัพหมู่เกาะโซโลมอน  ยุทธนาวีที่ทะเลฟิลิปปิน  ยุทธนาวีที่อ่าวเลย์เต  ยุทธการที่อิโวะจิมะ  ยุทธการที่โอกินาวะ 
จอมพลเรือ เชสเตอร์ วิลเลียม นิมิตซ์ (อังกฤษ: Chester William Nimitz) เป็นนายทหารสังกัดกองทัพเรือสหรัฐ เขามีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์กองทัพเรือสหรัฐในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ในตำแหน่งผู้บัญชาการทัพเรือภาคแปซิฟิก และผู้บัญชาการยุทธบริเวณแปซิฟิก
เขาดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักการเดินเรือทหารสหรัฐในปี 1939 และต่อมาได้เป็นผู้บัญชาการยุทธนาวีสหรัฐระหว่างปี 1945 ถึง 1947 และเป็นนายทหารสหรัฐหนึ่งคนสุดท้ายที่ได้ครองยศจอมพลเรือ ชื่อของเขาถูกนำไปตั้งให้แก่เรือบรรทุกเครื่องบิน USS Nimitz
ทฤษฎีสีชมพู

| ทฤษฎีสีชมพู |
| --- | --- |

ประเภท: ละครชุด
เค้าโครงจาก: GAP : ทฤษฎีสีชมพู โดย เจ้าปลาน้อย
กำกับโดย: นัฐพงศ์ วงษ์กวีไพโรจน์
แสดงนำ:   สโรชา จันทร์กิมฮะ  รีเบคก้า แพทรีเซีย อาร์มสตรอง 
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: ทฤษฎีนี้สีชมพู – PiXXiE
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: กระซิบ (Whisper) – สโรชา จันทร์กิมฮะ
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนตอน: 12
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ศุภพงษ์ อุดมแก้วกาญจนา
ผู้กำกับภาพ:   สุภกิตก์ ท่าฉลาด  ชนกันต์ โตศิริ 
ความยาวตอน: 60 นาที
บริษัทผู้ผลิต: IDOL FACTORY
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 3 เอชดี, ยูทูบ ช่องเวิร์คพอยท์
ออกอากาศ: 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 – 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566
ออกอากาศ: 2 กุมภาพันธ์​ 2568
ทฤษฎีสีชมพู เป็นภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์แนวซีรีส์วายสายเกิร์ลเลิฟ (Girl's Love) แนวโรแมนติก-ดราม่า ที่สร้างมาจากนิยายเรื่อง GAP ทฤษฎีสีชมพู โดยเจ้าปลาน้อย ซึ่งเป็นซีรีส์เกิร์ลเลิฟเรื่องแรกของประเทศไทย นำเสนอเรื่องราวของระยะห่าง (GAP) ระหว่างคนสองคนที่มีความรักให้กัน ไม่ว่าจะเป็นระยะห่างของชนชั้นทางสังคม ระยะห่างของอายุ และระยะห่างของฐานะทางการเงิน โดยเป็นผลงานเรื่องที่สองของค่าย IDOL FACTORY ควบคุมการแสดงและกำกับการแสดงโดย นัฐพงศ์ วงษ์กวีไพโรจน์ นำแสดงโดย สโรชา จันทร์กิมฮะ และ รีเบคก้า แพทรีเซีย อาร์มสตรอง
โครงเรื่อง

ม่อน สาวน้อยผู้มีไอดอลในดวงใจคือหม่อมหลวงศมานันท์ อนันตกุล หรือคุณสาม หม่อมหลวงผู้สูงศักดิ์เพียบพร้อมด้วยรูป ทรัพย์ และสติปัญญา ทำให้ม่อนที่เคยรู้จักและได้รับความช่วยเหลือจากคุณสาม ตั้งใจเรียนและพยายามเข้าทำงานในบริษัทที่คุณสามเป็นเจ้าของ เพื่อจะได้พบและใกล้ชิดกับไอดอลในดวงใจอีกครั้ง แต่การพบกันอีกครั้งกลับไม่เป็นไปตามที่ม่อนวาดฝันไว้เมื่อคุณสามกลับเปลี่ยนไปราวกับคนละคนที่เธอเคยรู้จัก แต่ท่ามกลางความกดดันเรื่องงาน ความใกล้ชิดและความรู้สึกคุ้นเคยก็ทำให้ความรักเกิดขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ โดยมีสถานะ ชนชั้นทางสังคม อายุ ฐานะทางการเงิน และเพศ เป็นกำแพงกั้นขวางความรักระหว่างทั้งคู่ โดยเฉพาะกำแพงสูงใหญ่ที่มีชื่อว่า หม่อมย่า