stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สเลเยอร์
ประวัติอัลบั้ม > เวิร์ดเพนท์บลัด

เวิร์ดเพนท์บลัด (World Painted Blood) เป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 11 ของวง ออกจำหน่ายผ่านค่ายอเมริกันเรคเคิร์ดดิงส์ในวันที่ 3 พฤศจิกายน 2009 โดยมีโปรดิวเซอร์อย่างเกรก ฟิเดลแมน (Greg Fidelman) และริค รูบิน (Rick Rubin) ถือเป็นอัลบั้มเดียวที่ฟิเดลแมนทำหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ให้ อัลบั้มได้ความหวังอย่างมากในการกลับมานับตั้งแต่ปล่อยอัลบั้มก่อนหน้านี้ในปี 2006 สมาชิกวงได้เริ่มปล่อยข้อมูลถึงอัลบั้มในช่วงต้นปี 2009 อัลบั้มประกอบด้วยหน้าปก 4 แบบ ซึ่งแต่ละอันจะรวมกันเป็นแผนที่โลกบนพื้นแดงที่เข้าคอนเซปต์ "ปาดเลือดแก่โลก" ตามชื่ออัลบั้มชัดเจน อัลบั้มประกอบด้วย 11 ซิงเกิล ซึ่งยังคงใช้เนื้อหาเดิมเกี่ยวกับความตาย การทำลายล้าง สงคราม การสังหารหมู่ บันทึกศาสนาของยิว เป็นครั้งแรกที่เล่นคอร์ด E-flat อย่างมากนับตั้งแต่ดิไวน์อินเตอร์เวนชัน เวิร์ดเพนท์บลัดถือเป็นอัลบั้มสุดท้ายที่ได้รวมสมาชิกอย่างลอมบาร์โด ซึ่งถูกไล่ออกจากวง และแฮนนีแมน ที่เสียชีวิตจากโรคตับ ในปี 2013
ซิงเกิล "Hate Worldwide" และ "World Painted Blood" ได้รับการเสนอชื่อเข้ารับรางวัลแกรมมีครั้งที่ 54 ในหัวข้อ " Best Metal Performance" ในปี 2015 อัลบั้มสามารถจำหน่ายรวมได้ 160,000 ก็อปปี้ โดยนับตั้งแต่ออกอัลบั้มสามารถไต่ขึ้นอันดับ 2 บนท็อปฮาร์ดร็อกชาร์ทของสหรัฐได้ อับดับ 12 บนบิลบอร์ด 200 และอันดับ 40 ในชาร์ทอังกฤษ
ประวัติอัลบั้ม > รีเพนท์เลส

รีเพนท์เลส (Repentless) เป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 12 ของวง ออกจำหน่ายผ่านค่ายนิวเคลียร์บลาสต์ในวันที่ 11 กันยายน 2015 พร้อมกับมือกีตาร์ใหม่แกรี โฮลท์ จากวงเอ็กโซดัสมาแทนแฮนนีแมนที่เสียชีวิตไปในปี 2013 และมือกลองพอล บอสทาพป์ อีกครั้งที่ออกไปภายหลังการกลับมาของลอมบาร์โดนับตั้งแต่ปี 2001 อัลบั้มสามารถขายได้กว่า 49,000 ก็อปปี้ในสัปดาห์แรกและไต่ขึ้นบนอันดับ 4 บิลบอร์ด 200 ถือเป็นการขึ้นอันดับดีที่สุดของสเลเยอร์ จนต่อมาตกลงไปสู่อันดับ 34 ในสัปดาห์ที่ 2
ลักษณะเพลงและการแต่งเพลง

ในช่วงแรกนั้นสเลเยอร์ได้รับคำชมว่า "รวดเร็วอย่างอันตรายและทักษะชั้นเลิศในเครื่องดนตรี" รวมกับโครงสร้างจังหวะของฮาร์ดคอร์พังค์และจังหวะแบบสปีดเมทัล วงได้นำเสนอเพลงที่รวดเร็วและกร้าวร้าวรุนแรง ในอัลบั้มเรนอินบลัด ถือเป็นการนำเสนอการริฟฟ์กีตาร์ที่เร็วที่สุดของวง ด้วยอัตราเฉลี่ย 220 บีตส์ต่อนาที ในอัลบั้ม "ไดอะบอลัสอินมิวสิกา" ก็เป็นครั้งแรกของวงที่นำเสนอคอร์ด C♯ ในอัลบั้ม "ก็อดเฮตส์อัสออล์" เป็นครั้งแรกที่นำเสนอคอร์ด B และสำหรับกีตาร์ 7 สายด้วยคอร์ด B♭ ออลมิวสิกได้วิจารณ์อัลบั้มไว้ว่า "สเลเยอร์ได้ละทิ้งซึ่งความฟุ้งเฟ้อและการเข้าถึงลงไปในช่วงปลายยุค 80 จนถึงต้นยุค 90 และได้ฟื้นกลับมาใหม่อย่างสมบูรณ์แบบในการเข้าถึงแนวอย่างแท้จริง"  ซึ่งแฟนเพลงรุ่นใหม่ได้ติดเพลงของพวกเขาเข้าสู่เมทัลยุคใหม่อย่าง "นูเมทัล"
มือกีตาร์ 2 คนของวงในอดีตสมัยที่แฮนนีแมนและคิงยังร่วมวงด้วยกัน การโซโล่กีตาร์คู่ของพวกเขาได้รับอ้างถึงว่าเป็น "ความป่าเถื่อนวุ่นวาย" (wildly chaotic) และ "บิดเบือนอย่างมืออาชีพ" (twisted genius) ในส่วนของอดีตมือกลองอย่างลอมบาร์โด ได้ปรับการกระเดื่องดับเบิลเบสจากเดี่ยว เป็นกระเดื่องคู่ ทำให้สามารถทำจังหวะได้รวดเร็ว รุนแรงกร้าวร้าว จนได้รับฉายาเป็น "เจ้าพ่อแห่งกลองดับเบิลเบส" (The godfather of double bass) จากนิตยสารดรัมเมอร์เวิร์ด ในขณะที่ลอมบาร์โดกำลังกระเดื่องดับเบิลเบส เขาจะใช้เทคนิคคือ "การยกส้นเท้าขึ้น"
ในอดีตที่สมาชิกรุ่นบุกเบิก และรุ่งเรืองของวงคือสมัยที่ แฮนนีแมน, คิง และอารายา ร่วมวงกันซึ่งพวกเขาได้ร่วมกันแต่งเพลงให้กับวงหลายเพลง โดยมีลอมบาร์โดเป็นผู้ช่วยเพิ่มเติม โดยบางครั้งทั้งอารายาและลอมบาร์โดเองก็แทบไม่เคยได้รับเครดิตว่าเป็นผู้ร่วมแต่งให้กับวงสเลเยอร์ ส่วนมากเครดิตจะตกไปอยู่กับแฮนนีแมนและคิงเป็นหลัก
เมื่อกล่าวถึงการแต่งเนื้อเพลงของสมาชิกวงอย่าง แฮนนีแมน, คิง และอารายา ล้วนนำเสนออิทธิพลของเนื้อที่แตกต่างกันออกไป เนื้อเพลงของแฮนนีแมนมักเกี่ยวข้องนาซี ซึ่งเขาชอบมาก เรื่องศาสนา สงคราม และเรื่องที่คล้ายๆเกี่ยวข้องกัน ส่วนคิงมักจะเกี่ยวกับ การต่อต้านศาสนา ซึ่งเขาเป็นผู้ที่ไม่มีศาสนา ในด้านของอารายาที่เป็นคาทอลิก อาจกล่าวได้ว่าแต่งเนื้อเพลงที่เบากว่า 2 คนที่กล่าวมานี้ ส่วนมากจะเกี่ยวกับ ฆาตกรต่อเนื่อง และสงคราม
สมาชิกวง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  สมาชิกปัจจุบัน ทอม อารายา (Tom Araya) – ร้องนำและมือเบส (1981–ปัจจุบัน)  เคอร์รี คิง (Kerry King) – กีตาร์ (1981–ปัจจุบัน)  พอล บอสทาปพ์ (Paul Bostaph) – กลอง (1992–1996, 1997–2001, 2013–ปัจจุบัน)  แกรี โฮลท์ (Gary Holt) – กีตาร์ (2011–ปัจจุบัน) |  อดีตสมาชิก เจฟฟ์ แฮนนีแมน (Jeff Hanneman) – กีตาร์ (1981–ตายในปี 2013)[note A]  เดฟ ลอมบาร์โด (Dave Lombardo) – กลอง(1981–1986, 1987–1992, 2001–2013)  จอน เดตต์ (Jon Dette) – กลอง (1996–1997) |  สมาชิกร่วมทัวร์คอนเสิร์ต บ๊อบ กัวร์ลีย์ (Bob Gourley) – กลอง (1983)  จีน ฮอกแลน (Gene Hoglan) – กลอง (1983)  โทนี สแคกเลียน (Tony Scaglione) – กลอง(1986–1987)  แพท โอ'เบรียน (Pat O'Brien) – กีตาร์ (2011)  จอน เดตต์ (Jon Dette) – กลอง (2013)   |
ผลงานอัลบั้ม

Show No Mercy (1983)
Hell Awaits (1985)
Reign in Blood (1986)
South of Heaven (1988)
Seasons in the Abyss (1990)
Divine Intervention (1994)
Undisputed Attitude (1996)
Diabolus in Musica (1998)
God Hates Us All (2001)
Christ Illusion (2006)
World Painted Blood (2009)
"Repentless" (2015)
รางวัลและการเสนอชื่อ > รางวัลแกรมมี

| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| 2002 | "Disciple" | Best Metal Performance | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2007 | "Eyes of the Insane" | Best Metal Performance | ชนะ |
| 2008 | "Final Six" | Best Metal Performance | ชนะ |
| 2010 | "Hate Worldwide" | Best Metal Performance | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2011 | "World Painted Blood" | Best Metal Performance | เสนอชื่อเข้าชิง |
รางวัลและการเสนอชื่อ > รางวัลเคอร์แรง!

| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| 2006 | สเลเยอร์ | Kerrang! Hall of Fame | ชนะ |
| 2013 | สเลเยอร์ | Kerrang! Legend | ชนะ |
รางวัลและการเสนอชื่อ > เมทัลเอดจ์รีเดอรส์ชอยส์อวอร์ด

| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| 2003 | War at the Warfield | DVD of the Year  | ชนะ |
รางวัลและการเสนอชื่อ > เมทัลแฮมเมอร์โกลเดนก็อดส์อวอร์ด

| ปี | รางวัลที่ได้เข้าชิง | รางวัล/สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| 2004 | สเลเยอร์ | Best Live Act | ชนะ |
สเลเยอร์ในเทศกาล Fields of Rock
เดฟ ลอมบาร์โด ด้วยสไตล์กระเดื่องดับเบิลเบสอย่างรุนแรงและรวดเร็วจนได้รับฉายา "เจ้าพ่อแห่งกลองดับเบิลเบส"
พอล บอสทาพป์ มือกลองที่ร่วมบันทึกสตูดิโออัลบั้มร่วมกัยสเลเยอร์กว่า 5 อัลบั้ม
คอนเสิร์ตของสเลเยอร์พื้นหลังเป็นฉากหน้าปกคริสต์อิลูชัน จากกระแสวิจารณ์ทำให้ในอินเดียสั่งแบนและทำลาย
ทอม อารายา ในเทศกาลร็อกแอมริงปี 2014
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ 2006

เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ 2006 เป็นการแข่งขันฟุตบอลเอฟเอคอมมิวนิตีชิลด์ ครั้งที่ 84 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลประจำปีระหว่างผู้ชนะพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2005–06 เชลซี พบกับ ผู้ชนะเอฟเอคัพ ฤดูกาล 2005–06 ลิเวอร์พูล โดยจัดขึ้นในวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 2006 ณ มิลเลนเนียมสเตเดียม ในเมืองคาร์ดิฟฟ์ ประเทศเวลส์ สหราชอาณาจักร
การแข่งขันในครั้งนี้นับเป็นครั้งที่ 6 ของเชลซีในการเข้าร่วมรายการนี้ ในปีนี้เขาได้เข้าร่วมหลังจากคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกด้วยคะแนน 91 คะแนน ขณะที่ลิเวอร์พูลเข้าร่วมการแข่งขันรายการนี้เป็นครั้งที่ 21 ในปีนี้เขาได้เข้าร่วมหลังจากชนะเลิศเอฟเอคัพโดยการเอาชนะ เวสต์แฮม ยูไนเต็ด 3–1 ในช่วงการดวลลูกโทษในนัดชิงชนะเลิศ
การแข่งขันในครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะแข่งขันที่ มิลเลนเนียมสเตเดียม อันเนื่องมาจากการทุบและก่อสร้างใหม่ของเวมบลีย์ ก่อนที่ในปีถัดมา เวมบลีย์ใหม่ จะสร้างเสร็จและได้ลงแข่งขันที่นี่ โดยเกมนี้มีผู้เข้าชม 56,275 คน ยอห์น อาร์เน รีเซ่ เป็นผู้ทำประตูแรกให้กับลิเวอร์พูล ก่อนที่ในนาทีสุดท้ายก่อนพักครึ่ง อันดรีย์ แชวแชนกอ นักเตะที่เพิ่งเซ็นสัญญาเข้ามาร่วมทีมจาก เอซี มิลาน จะทำประตูตีเสมอเป็น 1–1 ทั้งสองฝ่ายมีโอกาสชนะการแข่งขันในครึ่งหลัง แต่ ปีเตอร์ เคราช์ กองหน้าทีมชาติอังกฤษ สามารถทำประตูได้ในช่วง 10 นาทีสุดท้ายของเกมทำให้ลิเวอร์พูลชนะการแข่งขัน 2–1 และคว้าแชมป์เป็นสมัยที่ 15
การแข่งขัน > รายละเอียด

13 สิงหาคม ค.ศ. 2006
15:00 GMT
21:00 เวลาไทย
| ลิเวอร์พูล | 2–1 | เชลซี |
| --- | --- | --- |
| รีเซ่  9' เคราช์  80' | รายงาน | เชฟเชนโค  44' |
ผู้ชม: 56,275 คน
ผู้ตัดสิน: มาร์ติน แอตกินสัน (เวสต์ ยอร์คเชียร์)
| --- | --- |
             ลิเวอร์พูล :              เชลซี 
| --- | --- |
 กฏการแข่งขัน ผู้ช่วยผู้ตัดสิน: โรเจอร์ อีสต์ (วิลต์เชียร์)  ชอน พร็อคเตอร์-กรีน (ลินคอล์นเชียร์)  ผู้ตัดสินที่สี่: มาร์ค แคลทเทนเบิร์ก (เคาน์ตี เดอร์แฮม) ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำนัด โมฮาเหม็ด ซิสซอโก (ลิเวอร์พูล):  กฏการแข่งขัน แข่ง 90 นาที  ดวลลูกโทษ หากเสมอกันใน 90 นาที  มีชื่อผู้เล่นสำรอง 7 คน  สามารถเปลี่ยนตัวได้ 6 คน
ดูเพิ่ม

พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2006–07
เอฟเอคัพ ฤดูกาล 2006–07
แหล่งข้อมูลอื่น

เอฟเอ คอมมิวนิตี ชีลด์
| ด ค กเอฟเอ แชริตี/คอมมิวนิตี ชีลด์ |
| --- | --- |
เอฟเอ แชริตี ชีลด์ (1908–2001):  1908  1909  1910  1911  1912  1913  1920  1921  1922  1923  1924  1925  1926  1927  1928  1929  1930  1931  1932  1933  1934  1935  1936  1937  1938  1948  1949  1950  1951  1952  1953  1954  1955  1956  1957  1958  1959  1960  1961  1962  1963  1964  1965  1966  1967  1968  1969  1970  1971  1972  1973  1974  1975  1976  1977  1978  1979  1980  1981  1982  1983  1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999  2000  2001 
เอฟเอ คอมมิวนิตี ชีลด์ (2002–):  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  2024 
 รายชื่อแต่ละนัด 
| ด ค กนัดการแข่งขันของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล |
| --- | --- |
เอฟเอคัพ นัดชิงชนะเลิศ:  1914  1950  1965  1971  1974  1977  1986  1988  1989  1992  1996  2001  2006  2012  2022 
ลีกคัพ นัดชิงชนะเลิศ:  1978  1981  1982  1983  1984  1987  1995  2001  2003  2005  2012  2016  2022  2024 
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์:  1922  1964  1965  1966  1971  1974  1976  1977  1979  1980  1982  1983  1984  1986  1988  1989  1990  1992  2001  2002  2006  2019  2020  2022 
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ:  1977  1978  1981  1984  1985  2005  2007  2018  2019  2022 
ยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ นัดชิงชนะเลิศ:  1966 
ยูฟ่ายูโรปาลีก นัดชิงชนะเลิศ:  1973  1976  2001  2016 
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ:  1977  1978  1981  1984  2001  2005  2019 
ชิงแชมป์สโมสรยุโรปและอเมริกาใต้:  1978  1981  1984 
ชิงแชมป์สโมสรโลก นัดชิงชนะเลิศ:  2005  2019 
แมตช์ลีก:  ลิเวอร์พูล 0–2 อาร์เซนอล (1989)  ลิเวอร์พูล 9–0 คริสตัลพาเลซ (1989)  ลิเวอร์พูล 4–3 นิวคาสเซิลยูไนเต็ด (1996)  ลิเวอร์พูล 9–0 บอร์นมัท (2022) 
แมตช์อื่น ๆ:  อายักซ์ 5–1 ลิเวอร์พูล (ค.ศ. 1966)  ยูโรเปียนคัพ 1983–84 รอบรองชนะเลิศ  อิงลิชซูเปอร์คัพ 1986 นัดชิงชนะเลิศ  ฟุตบอลลีก 100th แชมเปียนชิป แชลเลนจ์ (1999)  ลิเวอร์พูล 4–0 บาร์เซโลนา (2019) 
| ด ค กนัดการแข่งขันของสโมสรฟุตบอลเชลซี |
| --- | --- |
เอฟเอคัพ นัดชิงชนะเลิศ:  1915  1967  1970  1994  1997  2000  2002  2007  2009  2010  2012  2017  2018  2020  2021  2022 
ฟุตบอลลีกวอร์คัพ นัดชิงชนะเลิศ:  1945 
ลีกคัพ นัดชิงชนะเลิศ:  1965  1972  1998  2005  2007  2008  2015  2019  2022  2024 
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์:  1955  1970  1997  2000  2005  2006  2007  2009  2010  2012  2015  2017  2018 
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ:  2008  2012  2021 
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ นัดชิงชนะเลิศ:  1971  1998 
ยูฟ่ายูโรปาลีก นัดชิงชนะเลิศ:  2013  2019 
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ:  1998  2012  2013  2019  2021 
ชิงแชมป์สโมสรโลก นัดชิงชนะเลิศ:  2012  2021 
ฟูลล์เมมเบอร์สคัพ นัดชิงชนะเลิศ:  1986  1990 
ฟุตบอลลีกอังกฤษ รอบเพลย์ออฟ นัดชิงชนะเลิศ:  ดิวิชันสอง 1988 
แมตช์อื่น ๆ:  เอ็มแอลเอส ออล-สตาร์ เกม 2006  เอ็มแอลเอส ออล-สตาร์ เกม 2012  เชลซี 2–4 แบรดฟอร์ดซิตี (2015)
สหพันธ์เซปักตะกร้อนานาชาติ

| --- | --- |

ประเภท: สหพันธ์กีฬา
สมาชิก  : สหพันธ์ระดับชาติ 54 สหพันธ์
ประธาน: บุญชัย หล่อพิพัฒน์ (รักษาการ)
เลขาธิการ: ดาโต๊ะ อับดุล ฮาลิม บิน กาเดร์
เว็บไซต์: sepaktakraw.one
สหพันธ์เซปักตะกร้อนานาชาติ (อังกฤษ: International Sepaktakraw Federation) หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ ISTAF เป็นองค์กรปกครองระหว่างประเทศสำหรับกีฬาเซปักตะกร้อ และก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2531 เป้าหมายหลักในปัจจุบันคือการเผยแพร่เซปักตะกร้อไปยัง 75 ประเทศ และทำให้เป็นกีฬาโอลิมปิกในที่สุด ประธานสหพันธ์ตั้งแต่ คือ บุญชัย หล่อพิพัฒน์ (รักษาการ)
เพื่อรักษาเป้าหมาย สหพันธ์จะต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อให้เป็นไปตามข้อกำหนดของสภาโอลิมปิกสากลที่ว่า กีฬาเด่นใดๆ จะต้องเล่นอย่างแพร่หลายอย่างน้อยใน 75 ประเทศทั่วโลก
เซปักตะกร้อเป็นกีฬาที่มีต้นกำเนิดมาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีการเล่นคล้ายกับวอลเลย์บอล แต่ผู้เล่นใช้เท้า เข่า หน้าอก และศีรษะในการแบกลูกหวายข้ามตาข่าย เป็นกีฬาที่น่าสนใจซึ่งมีองค์ประกอบของวอลเลย์บอล ฟุตบอล ศิลปะการต่อสู้ และยิมนาสติก
องค์กร > ผู้ดำรงตำแหน่งสำคัญ

อธิการบดี : พลเอก ดร.จารึก อารีย์ชาการันต์
เลขาธิการ :ดาโต๊ะ อับดุล ฮาลิม บิน กาเดอร์, BBM
องค์กร > สมาคมแห่งชาติ

ปัจจุบัน ISTAF ประกอบด้วยสมาชิกสหพันธ์ 2 ทวีป ได้แก่ สหพันธ์เซปักตะกร้อแห่งเอเชีย (ASTAF) และสหพันธ์เซปักตะกร้อแห่งยุโรป (FESTA) โดยมีสมาคมระดับชาติ 54 แห่งเป็นสมาชิกได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  เอเชียและโอเชียเนีย (30)  อัฟกานิสถาน   ออสเตรเลีย   บังกลาเทศ   บรูไน   กัมพูชา   จีน   จีนไทเป   ฮ่องกง   อินเดีย   อิหร่าน   อิรัก   อินโดนีเซีย   ญี่ปุ่น   เกาหลีใต้   คีร์กีซสถาน   ลาว   มาเก๊า   มองโกเลีย   พม่า |   เนปาล   นิวซีแลนด์   โอมาน   ฟิลิปปินส์   ปากีสถาน   มาเลเซีย   ศรีลังกา   สิงคโปร์   ทาจิกิสถาน   ไทย   เวียดนาม อเมริกาเหนือ (3)  แคนาดา   ปวยร์โตรีโก   สหรัฐ อเมริกาใต้ (3)  อาร์เจนตินา   บราซิล   โคลอมเบีย |  แอฟริกา (2)  แอฟริกาใต้   ซูดาน ยุโรป (16)  เบลเยียม   เดนมาร์ก   ฝรั่งเศส   ฟินแลนด์   เยอรมนี   ฮังการี   อิตาลี   ไอร์แลนด์   มอลตา   โปแลนด์   โปรตุเกส   รัสเซีย   เซอร์เบีย    สวิตเซอร์แลนด์   บริเตนใหญ่   ตุรกี |    |
เต่าเดือย

| เต่าเดือย |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Testudines
วงศ์:: Testudinidae
สกุล:: Manouria
สปีชีส์:: M.  impressa
ชื่อทวินาม
Manouria impressa (Günther, 1882)

ชื่อพ้อง
  Geoemyda impressa Günther, 1882  Geoemyda latinuchalis Vaillant, 1894  Testudo pseudemys Boulenger, 1903  Testudo latinuchalis Siebenrock, 1909  Testudo impressa Smith, 1922  Geochelone impressa Pritchard, 1967  Manouria impressa Bour, 1980  Manowria impressa Zhou & Zhou, 1991 
เต่าเดือย หรือ เต่าควะ (อังกฤษ: Impressed tortoise; ชื่อวิทยาศาสตร์: Manouria impressa) เต่าประเภทเต่าบกชนิดหนึ่ง
เต่าเดือย นับเป็นเต่าบกที่พบได้ในป่าทวีปเอเชียที่มีกระดองสวยงามมากชนิดหนึ่ง โดยมีแผ่นเกล็ดที่กระดองหลังบางแผ่นที่โปร่งแสง แผ่นเกล็ดสันหลังและแผ่นเกล็ดชายโครงยุบลงมาเล็กน้อย แผ่นเกล็ดเหนือต้นคอมีขนาดใหญ่ ตอนปลายแยกออกเป็น 2 ส่วน โคนขาหน้าหุ้มด้วยเกล็ดที่มีลักษณะแหลมคล้ายหนาม ขาหลังคล้ายเท้าช้าง มีเดือยรูปวงกลมและเดือยคล้ายไก่ 1 เดือย ระหว่างโคนขาหลังและโคนหาง แผ่นเกล็ดใต้คอมีขนาดเล็ก แผ่นเกล็ดท้องมีขนาดใหญ่
มีขนาดใหญ่โตเต็มที่ประมาณ 28 เซนติเมตร ความยาวของกระดองท้อง 27 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 2.5 กิโลกรัมหรือมากกว่า กระดองหลังเป็นสีเหลืองส้ม ขอบกระดองเป็นสีเหลือง มีจุดสีน้ำตาลกระจายอยู่ประปราย ตัวผู้และตัวเมียมีสีที่แตกต่างกัน และมีน้ำหนักที่ต่างกันอีกด้วย
เต่าเดือย เป็นเต่าที่อาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นทั่วภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงจีนตอนใต้ อาจพบได้บนที่สูงถึง 2,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล  เป็นเต่าที่กินอาหารจำพวกพืช เช่น หน่อไม้, เห็ดรา เป็นอาหารหลัก โดยมักหากินตามพื้นที่มีความชื้นสูงและมีหญ้าขึ้นรกชัฎ
เป็นเต่าที่ใกล้สูญพันธุ์ในธรรมชาติมากแล้วชนิดหนึ่ง ปัจจุบันเป็นสัตว์ป่าสงวนตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าแห่งชาติ พุทธศักราช 2535
เต่าเดือย เป็นเต่าอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลานหรือสัตว์แปลก ๆ โดยในอดีต มีชื่อเรียกเฉพาะในแวดวงผู้ค้าสัตว์เลี้ยงซึ่งเป็นสัตว์ป่าว่า "เต่าหกพม่า" มีราคาขายเพียงตัวละ 50-100 บาทเท่านั้น ในปี พ.ศ. 2516 โดยจะเป็นเต่าที่ถูกจับมาจากทางพม่า ผ่านทางอำเภอแม่สอด แต่ทว่าก็เป็นเต่าที่เลี้ยงให้รอดยากมากในที่เลี้ยง โดยมากเต่าที่ถูกจับมาขายนั้นมักไม่กินอาหาร หรือเลือกกินเป็นอย่างยิ่ง และในปัจจุบัน ได้มีการค้นพบเต่าเดือยอีกจำพวกหนึ่ง ที่มีขนาดเล็กกว่าเต่าเดือยขนาดปกติ โดยตัวผู้มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 22 เซนติเมตร น้ำหนักไม่ถึง 2 กิโลกรัม ตัวเมียมีขนาดยาวประมาณ 25 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 2.5 กิโลกรัม พบได้ในป่าตั้งแต่ชายแดนของประเทศไทยแถบจังหวัดตราดต่อเนื่องไปตามแนวเทือกเขาในประเทศกัมพูชาภาคตะวันตก และมีรายละเอียดที่แตกต่างจากเต่าเดือยปกติพอสมควร เช่น ตัวผู้และตัวเมียมีสีสันที่คล้ายกันและลำตัวไล่เลี่ยกัน, ตัวผู้มีเกลล็ดสีแดงที่ขาหลัง, มีสีสันที่สดใสน้อยกว่า และสามารถปรับตัวได้ดีในที่เลี้ยง โดยไม่เลือกอาหารที่จะกินมากนัก ซึ่งยังไม่ได้มีการศึกษาทางวิชาการ จึงอาจเป็นไปได้ว่าเป็นเต่าชนิดใหม่ หรือเป็นชนิดย่อยของเต่าเดือย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Manouria impressa ที่วิกิสปีชีส์
รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
เฝิง กั๋วจาง

นายพลและนักการเมืองชาวจีน
| เฝิง กั๋วจาง |
| --- | --- |
馮國璋


ประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีน (รักษาการ)
ดำรงตำแหน่ง 6 สิงหาคม ค.ศ. 1917 – 10 ตุลาคม ค.ศ. 1918
ก่อนหน้า: หลี่ ยฺเหวียนหง
ถัดไป: สฺวี่ ชื่อชาง
รองประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีน
ดำรงตำแหน่ง 7 มิถุนายน ค.ศ. 1916 – 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1917
ประธานาธิบดี: หลี่ ยฺเหวียนหง
ก่อนหน้า: หลี่ ยฺเหวียนหง
ถัดไป: ยกเลิกตำแหน่ง (หลี่ จงเหริน ใน ค.ศ. 1948)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 7 มกราคม ค.ศ. 1859(1859-01-07) เหอเจียน มณฑลเหอเป่ย์ จักวรรดิชิง
เสียชีวิต: 12 ธันวาคม ค.ศ. 1919(1919-12-12) (60 ปี) ปักกิ่ง สาธารณรัฐจีน
เชื้อชาติ: จีนฮั่น
พรรคการเมือง: ก๊กจื๋อลี่
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: พรรคก้าวหน้า
ศิษย์เก่า: โรงเรียนนายร้อยทหารเป่าติ้ง
อาชีพ: นายทหาร
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  ราชวงศ์ชิง   สาธารณรัฐจีน ก๊กจื๋อลี่
ยศ: พลเอก
ผ่านศึก: การปฏิวัติซินไฮ่ การปฏิวัติครั้งที่สอง สงครามคุ้มชาติ การฟื้นฟูราชวงศ์แมนจู สมัยขุนศึก

เฝิง กั๋วจาง (จีนตัวย่อ: 冯国璋; จีนตัวเต็ม: 馮國璋; พินอิน: Féng Guózhāng; เวด-ไจลส์: Feng Kuo-chang; ชื่อรอง: ฮฺว่าฝู่ 華甫 หรือ 華符; 7 มกราคม ค.ศ. 1859 – 12 ธันวาคม ค.ศ. 1919) เป็นนายทหารและนายพลชาวจีนในกองทัพเป่ย์หยาง ผู้รักษาการตำแหน่งประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีนในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ เขามีบทบาทสำคัญในการเมืองช่วงแรกของสมัยสาธารณรัฐ ทั้งยังเป็นผู้ก่อตั้งก๊กจื๋อลี่ ซึ่งคือกลุ่มการเมืองที่มีความสำคัญยิ่งในสมัยขุนศึกตั้งแต่ ค.ศ. 1916-1928 และเป็นคู่แข่งทางการเมืองหลักของก๊กอานฮุยที่นำโดยตฺวั้น ฉีรุ่ย
เฝิงเป็นผู้ว่าการมณฑลทหารจี๋อลี่ (มณฑลเหอเป่ย์ในปัจจุบัน) ในระหว่าง ค.ศ. 1912–1913 และมณฑลทหารเจียงซูในระหว่าง ค.ศ. 1913–1917 ภายหลังการปฏิวัติซินไฮ่และอสัญกรรมของยฺเหวียน ชื่อไข่ เขาดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีเป็นระยะเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1916–1917
ปฐมวัย

เฝิง กั๋วจาง เป็นบุตรคนสุดท้องในครอบครัวชาวนาที่มีพี่น้องสี่คน แม้ว่าบุตรทุกคนจะได้รับการศึกษาเป็นอย่างดี แต่ครอบครัวก็ไม่มีเงินเพียงพอที่จะชำระค่าการศึกษาของเฝิงได้ เนื่องจากได้ขายทรัพย์สินทั้งหมดสำหรับชำระค่าเล่าเรียนของพี่ชาย เฝิงจึงเริ่มไปทํางานต่าง ๆ และถูกเชิญออกจากโรงเรียนเพราะครอบครัวไม่มีเงินเพียงพอสำหรับค่าเช่าเรียนของเขา เมื่อเขาอายุได้ 27 ปี เขาได้เดินทางไปที่ป้อมต้ากู ที่ซึ่งลุงทวดของเขาประจำการอยู่ในสังกัดกองพันของกองทัพอานฮุย ซึ่งเฝิงได้เข้าทำงานในหน่วยนั้นตามคำสั่งของผู้บัญชาการกองพัน ต่อมาเขาเป็นนักเรียนนายร้อยของโรงเรียนเตรียมทหารกองทัพเป่ย์หยางในจื๋อลี่ที่พึ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1885 โดยได้รับการสนับสนุนจากหลี่ หงจาง โดยเขาเป็นนักเรียนที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่ง จากนั้นเขายื่นขอลาหยุดเรียนชั่วคราวเพื่อยื่นสมัครสอบเข้าราชการในราชสำนัก จากนั้นใน ค.ศ. 1888 เขากลับมาศึกษาต่อที่โรงเรียนเตรียมทหารเช่นเดิม และสําเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1890 เขาทำงานเป็นอาจารย์ในโรงเรียนเตรียมทหารเป็นเวลา 1 ปี ก่อนที่เขาจะเดินทางไปยังพอร์ตอาเธอร์ใน ค.ศ. 1891 และเดินทางไปยับแมนจูเรียอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งถือเป็นประโยชน์อย่างมากต่อกองทัพบกสำหรับการรบในสงครามกับญี่ปุ่น
ใน ค.ศ. 1895 เขาได้ตำแหน่งผู้ช่วยทูตทหารของเอกอัครราชทูตในญี่ปุ่น ซึ่งช่วงเวลานี้ เขาได้พบกับทหารญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงจำนวนมากและคุ้นเคยกับมาตรการที่ทันสมัยของกองทัพญี่ปุ่น ด้วยเหตุนี้เขาจึงเริ่มกลายเป็นที่ประทับใจของยฺเหวียน ชื่อไข่ ผู้บัญชาการกองทัพเป่ย์หยาง เมื่อยฺเหวียนได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการมณฑลชานตงใน ค.ศ. 1899 เฝิงจึงได้ติดตามยฺเหวียนไปด้วยและเข้าไปมีส่วนร่วมในเหตุการณ์กบฏนักมวย ซึ่งในเวลาไม่นาน เขาจึงกลายเป็นผู้ร่วมงานหลักของยฺเหวียน เขาได้รับมอบหมายให้ดูแลฝ่ายการสอนและการฝึกอบรมในโรงเรียนนายร้อยทหารเป่าติ้ง ซึ่งหยวนก่อตั้งขึ้นหลังจากได้รับการแต่งตั้งเป็นข้าหลวงมณฑลจี๋อลี่ใน ค.ศ. 1901 ในช่วงทศวรรษแรกของศตวรรษที่ 20 เฝิงมีบทบาทสําคัญในความพยายามปฏิรูปกองทัพของจักรวรรดิ ต่อมาใน ค.ศ. 1905 เขาไปเยือนญี่ปุ่นอีกครั้งเพื่อสังเกตการณ์กลยุทธ์ทางทหารสำหรับการนำมาเป็นแบบอย่างให้กับกองทัพเป่ย์หยาง จากนั้นใน ค.ศ. 1907 เขาเข้าร่วมองค์กรทหารที่ต่อมาจะกลายเป็นคณะเสนาธิการทหารจีนในอีกสองปี แม้ว่าในข่วง ค.ศ. 1909 ยฺเหวียน ขื่อไข่ จะถูกปลดจากอำนาจชั่วคราว แต่เฝิงก็ยังคงภักดีต่ออดีตผู้บังคับบัญชาของเขาและได้ต่อต้านนโยบายต่าง ๆ ของราชสำนัก
บทบาททางการเมือง

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1911 หลังจากการปะทุขึ้นของการก่อการกำเริบอู่ชาง เขาได้รับคำสั่งจากราชสำนักชิงให้ไประงับการปฏิวัติในอู่ฮั่น เขาชะลอกองทัพเป่ย์หยางไว้จนกระทั่งยฺเหวียน ชื่อไข่ กลับคืนสู่อํานาจ จากนั้นจึงเข้าพิชิตฮั่นกั่วและฮั่นหยางจากนักปฏิวัติในยุทธการที่หยางเซี่ย เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ราชสำนักได้แต่งตั้งเขาเป็นผู้บัญชาการกองทัพที่ 2 (ประกอบด้วย 2 กองพล) ในการรบนั้น เขาได้บัญชาการให้กองทัพเข้าถล่มฮั่นกั่ว แต่หลังจากนั้นเขาได้หยุดการเดินทัพเข้าสู่อู่ชาง เนื่องจากได้รับคําสั่งจากยฺเหวียน ยฺเหวียนเข้าเจรจาให้จักรพรรดิองค์สุดท้ายสละราชสมบัติและขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีชั่วคราวของสาธารณรัฐจีนเมื่อ ค.ศ. 1912 เฝิงจึงได้รับเชิญเข้าร่วมรัฐบาลใหม่ของยฺเหวียนด้วยและได้รับเกียรติยศสำหรับการมีส่วนร่วมในการปฏิวัติซินไฮ่ แม้ว่าบทบาทของเขาคือการบดขยี้การปฏิวัติก็ตาม
ต่อมาเฝิงเริ่มแตกหักกับยฺเหวียน เมื่อยฺเหวียนพยายามปราบดาภิเษกเป็นจักรพรรดิ ยฺเหวียนได้แต่งตั้งเฝิงเป็นอีเติ่งกง (一等公) แต่เขาปฏิเสธ ยฺเหวียนจึงส่งคนให้ไปลอบสังหารเฝิง เฝิงจึงย้ายไปยังหนานจิงและเข้าร่วมสงครามคุ้มชาติ
ต่อมาเฝิงเข้ารับตำแหน่งรองประธานาธิบดีในรัฐบาลหลี่ ยฺเหวียนหง โดยนช่วงการเข้ายึดปักกิ่งของจาง ซวิน เฝิงจึงรักษาการตําแหน่งประธานาธิบดีหลังจากที่หลี่ ยฺเหวียนหง ลาออกอย่างเป็นทางการ
เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม จีนเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในฝ่ายสัมพันธมิตร หลังจากค้นพบหลักฐานถึงการสนับสนุนของจักรวรรดิเยอรมันต่อรัฐประหารของจาง ซวิน เฝิงส่งกำลังทหารประมาณ 135,000 นาย ไปยังแนวรบด้านตะวันตก เมโสโปเตเมีย และแอฟริกาตะวันออกของเยอรมนี ทั้งยังส่งไปยังรัสเซียเพื่อช่วยเหลือการแทรกแซงของฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามกลางเมืองรัสเซียอีกด้วย ซุน ยัตเซ็น ได้ก่อตั้งรัฐบาลเชิงปฏิปักษ์กับรัฐบาลปักกิ่งในกว่างโจวในช่วงเดือนกันยายน ค.ศ. 1917 และยังประกาศสงครามกับเขาในเวลาต่อมา เฝิงต้องการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งเหนือ-ใต้อย่างสันติ ซึ่งนั่นทำให้ตฺวั้น ฉีรุ่ย นายกรัฐมนตรีประกาศลาออกเพื่อประท้วง แต่ด้วยแรงกดดันที่มากขึ้นจากก๊กอานฮุย ทำให้เฝิงนำตฺวั้นกลับมาเป็นนายกรัฐมนตรีอีกครั้งหนึ่ง เฝิงเกษียณเส้นทางการเมืองของตนเองตลอดระยะเวลา 5 ปี เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1918 และถึงแก่อสัญกรรมที่กรุงปักกิ่งด้วยอาการเจ็บป่วย
ร่างของเขาได้รับการจัดรัฐพิธีศพและฝังอยู่ที่บ้านเกิดของเขาในมณฑลเหอเป่ย์ และในครึ่งศตวรรษต่อมา หลุมฝังศพของเขาถูกทําลายในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม
บรรณานุกรม

Boorman, Howard Lyon; Howard, Richard C. (1970). Biographical Dictionary of Republican China: Mao-Wu (ภาษาอังกฤษ). Columbia University Press. p. 471. ISBN 9780231089579.
Fairbank, John King; Twitchett, Denis (1983). The Cambridge History of China: Republican China 1912-1949, Part 1 (ภาษาอังกฤษ). Cambridge University Press. ISBN 9780521235419.
Nathan, Andrew (1998). Peking Politics 1918-1923: Factionalism and the Failure of Constitutionalism (ภาษาอังกฤษ). Center for Chinese Studies. p. 320. ISBN 9780892641314.
Putnam Weale, Bertram Lenox (1917). The fight for the republic in China (ภาษาอังกฤษ). Dodd, Mead and Company. p. 490. OCLC 1541271.
Wou, Odorik Y. K. (1978). Militarism in modern China. The career of Wu P’ei-Fu, 1916-1939 (ภาษาอังกฤษ). Australian National University Press. p. 349. ISBN 0708108326.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เฝิง กั๋วจาง
ยฺเหวียน ชื่อไข่ เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีสาธารณรัฐเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1912
ฐาณิดาภัทฐ์ ติณสุทธินานนท์

| ฐาณิดาภัทฐ์ ติณสุทธินานนท์ |
| --- | --- |
เกิด: 30 ธันวาคม พ.ศ. 2535 (32 ปี) วรัทยา ว่องชยาภรณ์
ส่วนสูง: 172 เซนติเมตร
อาชีพ: นักแสดง , นางงาม , นางแบบ , พิธีกร, ยูทูบเบอร์
ปีที่แสดง: 2555–ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: บุญจิรา – ยัยบุญกับหมอทึ่ม (2556)   ฝนริน – คุณชายรักเร่ (2557)   ทองร่วม – นางบาป (2558)   พินทุอร – เงินปากผี (2561)    พลอย ดุจแสง – ชีช้ำกระหล่ำพลอย (2563)   ธิดา – Bangkok Breaking มหานครเมือง(ห)ลวง (2564)
ฐาณิดาภัทฐ์ ติณสุทธินานนท์ เกิดเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ชื่อเล่น มายด์ เป็นนักแสดง นางงาม และนางแบบชาวไทย ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับที่ 1 ในการประกวดมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2555
ประวัติ

วรัทยา ว่องชยาภรณ์ เกิดเมื่อวันพุธ ที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ที่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ปัจจุบัน ศึกษาอยู่คณะศิลปศาสตร์ สาขาภาษาอังกฤษสื่อสารธุรกิจ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ทั้งเคยเป็นดาวมหาวิทยาลัยศรีปทุมปี 2554
เป็น รองอันดับ 1 มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2555 และดำรงตำแหน่งตำแหน่ง มิสเอิร์ธไทยแลนด์ 2012 และเป็นตัวแทนประเทศไทยไปประกวดมิสเอิร์ธ 2012 ที่ประเทศฟิลิปปินส์ ได้รับรางวัลชุดประจำชาติยอดเยี่ยม และรางวัลอีก 4 รางวัล มิสเอิร์ธ 2012 คือ เทเรซา ไฟวโซวา	(Tereza Fajksova) จากสาธารณรัฐเช็ก ส่วนวรัทยาไม่ผ่านเข้ารอบ 16 คนสุดท้าย