stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระแม่มารีเบนัวส์

ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร
| พระแม่มารีเบนัวส์ |
| --- | --- |

ศิลปิน: เลโอนาร์โด ดา วินชี
ปี: ค.ศ. 1478
ประเภท: ภาพเขียนสีน้ำมัน
สถานที่: พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจ, เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก, สหพันธรัฐรัสเซีย
พระแม่มารีเบนัวส์ หรือ พระแม่มารีและพระบุตรกับดอกไม้ (อังกฤษ: Benois Madonna หรือ Madonna and Child with Flowers) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี จิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก, สหพันธรัฐรัสเซีย
“พระแม่มารีเบนัวส์” อาจจะเป็นหนึ่งในงานเขียนพระแม่มารีที่เลโอนาร์โดกล่าวถึงในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1478 อีกภาพหนึ่งอาจจะเป็นภาพ “พระแม่มารีกับดอกคาร์เนชั่น” ที่หอศิลป์เก่าที่มิวนิก
อาจจะเป็นไปได้ว่า “พระแม่มารีเบนัวส์” เป็นงานเขียนชิ้นแรกที่เขียนหลังจากที่เป็นอิสระจากอันดรีย เดล เวอร์โรชชิโอ งานร่างสองชิ้นของภาพนี้เป็นของพิพิธภัณฑ์บริติช รอยยิ้มที่ไม่เผยอริมฝีปากทำให้น่าสันนิษฐานกันได้ว่าเป็นงานเขียนที่ยังไม่เสร็จเช่นภาพเขียนอื่นๆ ของเลโอนาร์โด
องค์ประกอบของภาพ “พระแม่มารีเบนัวส์” เป็นองค์ประกอบที่เป็นที่นิยมที่สุดอันหนึ่งของเลโอนาร์โดที่จิตรกรคนอื่นเลียนแบบกันอย่างแพร่หลาย รวมทั้งราฟาเอลที่เขียนภาพที่คล้ายคลึงกันชื่อ “พระแม่มารีสีชมพู”
ภาพ “พระแม่มารีเบนัวส์” หายไปอยู่หลายร้อยปี จนในปีค.ศ. 1909 เมื่อสถาปนิกลิออง เบนัวส์ (Leon Benois) นำไปแสดงเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของพ่อตาที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ภาพเขียนถูกนำจากอิตาลีไปรัสเซียโดยอเล็กซานเดอร์ คอร์ซาคอฟ ในคริสต์ทศวรรษ 1790 เมื่อคอร์ซาคอฟเสียชีวิต ลูกชายก็ขายให้กับพ่อค้าอัสตราคาน (Astrakhan) เป็นจำนวน 1400 รูเบิลส์และในที่สุดก็ผ่านมาเป็นของครอบครัวเบนัวส์ในปี ค.ศ. 1880 หลังจากถกเถียงกันเรื่องใครเป็นผู้เขียนที่แท้จริงอยู่เป็นนานลิอองก็ขายภาพในกับพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในปี ค.ศ. 1914 ตั้งแต่นั้นมาภาพเขียนก็ตั้งแสดงอยู่ที่นั่น
ดูเพิ่ม

เลโอนาร์โด ดา วินชี
ภาพเขียนสีน้ำมัน
พระแม่มารีและพระบุตร
| ด ค กงานของเลโอนาร์โด ดา วินชี |
| --- | --- | --- |
กุญแจ: *บ่งว่าเป็นผู้เขียน (ดูรายละเอียดที่นี่)  · **ร่วมมือกับ อันดรีย เดล เวอร์โรชชิโอ · †หาย
| ภาพเขียน |  งานสมัยแรก: †เมดูซา *พระแม่มารีไดรฟัส (c. 1469)  **พระเยซูรับศีลจุ่ม (1472–75)  การประกาศของเทพ (c.1475–80) งานสมัยรุ่งเรือง: จิเนวรา เด เบ็นชิ (1475)  *พระแม่มารีกับดอกคาร์เนชั่น (c. 1478–80)  *พระแม่มารีเบนัวส์ (c.1478–80)  นักบุญเจอโรมในป่า (c.1480) การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ (1481) พระแม่มารีแห่งภูผา (c. 1483–86)  *สตรีกับตัวเออร์มิน (1488–90)  *ภาพเหมือนนักดนตรี (1490)  *พระแม่มารีให้นม (1490–91)  *La belle ferronière (1495–98)  พระกระยาหารมื้อสุดท้าย (1498)  *พระแม่มารีกับไม้ปั่นด้าย (1501)  โมนาลิซา (1503–05/07)  ซัลวาตอร์มุนดี (c. 1504–1507)  พระแม่มารีแห่งภูผา (c. 1505–08)  †ยุทธการอันเกียริ (1505)  †เลดาและหงส์ (c. 1508)  พระแม่มารีและพระบุตรกับนักบุญแอนน์ (c. 1510)  นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ (1513–16)  *บาคคัส (1515) งานที่เพิ่งได้รับการบ่งว่าเป็นผู้เขียน: โทเบียสและเทวดา (1470–80)  พระบุตรกอดนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ (c. 1486–90)  |  |
| รูปสลัก |  อนุสรณ์ของสฟอร์ซา (ยังไม่ได้ทำ)  |  |
| งานเขียน  |  วิทรูเวียนแมน (1492)  พระแม่มารีและพระบุตรกับนักบุญแอนน์และนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ (c. 1499–1500)  |  |
| งานเขียน |  ประมวลกฎหมายแอตแลนติคัส  ประมวลกฎหมายเลสเตอร์  ประมวลกฎหมายทริวัลเซียนัส  |  |
| งานประดิษฐ์ |  หุ่นยนต์เลโอนาร์โด  ไวโอลาเลโอนาร์โด  |  |
เลโอนาร์โด ดา วินชีในงานศิลปะ · งานทางวิทยาศาสตร์และการประดิษฐของเลโอนาร์โด ดา วินชี · ชีวิตส่วนตัวของเลโอนาร์โด ดา วินชี
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ
ภูมิหลัง

ชาวนอร์สเริ่มบุกจู่โจมสถานที่ที่จะกลายเป็นนอร์ม็องดีในปลายศตวรรษที่ 8 การตั้งถิ่นฐานถาวรของสแกนดิเนเวียเกิดขึ้นก่อน ค.ศ. 911 เมื่อ รอลโลหนึ่งในผู้นำชาวไวกิ้งและพระเจ้าชาร์ลที่ 3 แห่งฝรั่งเศส บรรลุข้อตกลงในการยกเทศมณฑลรูอ็องให้กับรอลโล ดินแดนรอบ ๆ รูอ็องกลายเป็นฐานอำนาจของดัชชีนอร์ม็องดี ในเวลาต่อมา นอร์ม็องดีอาจถูกใช้เป็นฐานทัพเมื่อเกิดการโจมตีอังกฤษของสแกนดิเนเวียระลอกใหม่เมื่อสิ้นสุดศตวรรษที่ 10 ซึ่งจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างอังกฤษและนอร์มังดีแย่ลง ในความพยายามที่จะฟื้นฟูความสัมพันธ์พระเจ้าแอเธลเรดที่ 2 แห่งอังกฤษ ได้นำ เอ็มมาแห่งนอร์ม็องดี น้องสาวของ รีชาร์ที่ 2 ดยุกแห่งนอร์ม็องดี มาเป็นพระราชินีองค์ที่สองของพระองค์ในปี ค.ศ. 1002
เดนมาร์กบุกอังกฤษอย่างต่อเนื่อง และพระเจ้าแอเธลเรดขอความช่วยเหลือจากรีชาร์ที่ 2 โดยลี้ภัยมาอยู่ในนอร์ม็องดีในปี ค.ศ. 1013 เมื่อพระเจ้าสเวน ฟอร์กเบียร์ดขับพระเจ้าแอเธลเรดและพระราชวงศ์ออกจากอังกฤษ ต่อมาเมื่อพระเจ้าสเวนสวรรคตในปี ค.ศ. 1014 พระเจ้าแอเธลเรดกลับสู่อาณาจักรของพระองค์ แต่พระราชโอรสของพระเจ้าสเวนคือเจ้าชายคนุต โต้แย้งการเสด็จกลับมาของพระเจ้าแอเธลเรด ต่อมาพระเจ้าแอเธลเรดสวรรคตอย่างกะทันหันในปี ค.ศ. 1016 เจ้าชายคนุตกลายเป็นกษัตริย์องค์ใหม่ของอังกฤษ  พระราชโอรสทั้งสองพระองค์ของพระเจ้าแอเธลเรดและพระราชินีเอ็มมาคือเอ็ดเวิร์ดและอัลเฟรด ลี้ภัยไปอยู่นอร์ม็องดี ขณะที่พระมารดาของพวกเขาคือพระราชินีเอ็มมา กลายเป็นราชินีองค์ที่สองของพระเจ้าคนุต
หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าคนุต ในปี ค.ศ. 1035 ราชบัลลังก์อังกฤษตกเป็นของเจ้าชายฮาโรลด์ แฮร์ฟุต พระราชโอรสของพระองค์ที่ประสูติจากพระราชินีองค์แรก ขณะที่เจ้าชายฮาร์ธาคนุต พระราชโอรสของพระองค์ที่ประสูติจากพระราชินีเอ็มมาและพระอนุชาต่างบิดาของเอ็ดเวิร์ดและอัลเฟรด ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งเดนมาร์ก ทำให้ราชบัลลังก์อังกฤษไม่มั่นคง เจ้าชายอัลเฟรดเสด็จกลับอังกฤษในปี ค.ศ. 1036 เพื่อเยี่ยมพระมารดาและท้าทายพระเจ้าฮาโรลด์ สมเด็จพระราชินีนาถเอ็มมาเสด็จลี้ภัยไปยังแฟลนเดิร์สจนกระทั่งเจ้าชายฮาร์ธาคนุตขึ้นครองราชย์หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าฮาโรลด์ในปี ค.ศ. 1040 และพระเชษฐาต่างบิดาของพระองค์คือเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดตามเจ้าชายฮาร์ธาคนุตไปยังอังกฤษ เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดได้รับการประกาศพระนามให้เป็นพระมหากษัตริย์หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าฮาร์ธาคนุต ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1042
ชีวิตเบื้องต้น

พระเจ้าวิลเลียมเกิดที่ฟาแลซ (Falaise) บริเวณนอร์ม็องดี เป็นบุตรชายนอกสมรสและบุตรชายคนเดียวของรอแบร์ที่ 2 ดยุกแห่งนอร์ม็องดีผู้ที่ตั้งให้วิลเลียมเป็นทายาท พระมารดาของวิลเลียมชื่อแอเลวา (Herleva) ชายาลับที่ไม่เคยสมรสกันของดยุกรอแบร์ ต่อมาเธอมีลูกอีกสองคนกับสามีอีกคนหนึ่ง แอเลวาอาจจะเป็นลูกสาวของช่างฟอกหนัง เพราะเมื่อวิลเลียมโตขึ้นศัตรูก็มักจะกล่าวว่าวิลเลียมมีกลิ่นเหม็นเหมือนร้านย้อมหนัง และชาวเมืองอาล็องซง (Alençon) จะแขวนหนังไว้บนกำแพงเมืองเพื่อเป็นการเยาะเย้ยพระเจ้าวิลเลียม
ปีที่ทรงพระราชสมภพอาจจะเป็นปีค.ศ. 1027 หรือ 1028 แต่อาจจะเป็นฤดูใบไม้ร่วงของปีหลัง พระเจ้าวิลเลียมทรงเป็นหลานอาของพระราชืนีเอ็มมาแห่งนอร์ม็องดีผู้เป็นพระมเหสีของสมเด็จพระเจ้าคานูทมหาราช
ดยุกแห่งนอร์ม็องดี > ความวุ่นวายในช่วงวัยเยาว์

ดยุกรอแบร์ พระบิดาของวิลเลียมตัดสินใจเดินทางออกจากนอร์ม็องดีเพื่อไปแสวงบุญที่แผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ เนื่องจากไม่มีทายาทคนอื่นนอกจากวิลเลียมซึ่งเป็นบุตรนอกสมรส ดยุกรอแบร์จึงแต่งตั้งวิลเลียมเป็นทายาทและบังคับให้ขุนนางปฏิญาณตนถวายความภักดีต่อวิลเลียม วิลเลียมถูกส่งตัวไปถวายบังคมต่อพระเจ้าอ็องรีที่ 1 กษัตริย์แห่งฝรั่งเศสผู้เป็นเจ้าเหนือหัวของดัชชีนอร์ม็องดี พระองค์ได้ประดับยศอัศวินให้แก่วิลเลียม จากนั้นดยุกรอแบร์ได้เริ่มออกเดินทางในช่วงปี ค.ศ. 1034–1035
หลังบรรลุเป้าหมายในการไปแสวงบุญที่แผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ ระหว่างการเดินทางกลับดยุกรอแบร์ล้มป่วยในอานาโตเลียและถึงแก่กรรมในกรุงไนซีอาของจักรวรรดิไบแซนไทน์ในช่วงต้นเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1035 วิลเลียมจึงได้ขึ้นเป็นดยุกแห่งนอร์ม็องดีตั้งแต่พระชนมายุ 7 พรรษา โดยมีวิลเลียมซึ่งเป็นผู้ที่คอยสนับสนุนพระบิดาของพระองค์เป็นผู้พิทักษ์กลุ่มแรกร่วมกับรอแบร์ อัครมุขนายกแห่งรูอ็อง, อาล็อง เคานต์แห่งเบรอตาญ และอูสแบน มหาดเล็กประจำตัวของวิลเลียม อีกคนที่คอยสนับสนุนวิลเลียมคือตูโรลด์ หนึ่งในคณะอาจารย์ของวิลเลียม
ในคณะผู้พิทักษ์ผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดคืออัครมุขนายกแห่งรูอ็อง ในช่วงแรกของการขึ้นครองตำแหน่งของวิลเลียมเป็นไปอย่างสงบ อาจเป็นเพราะไม่มีใครอยากเป็นศัตรูกับอัครมุขนายก กระทั่งในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1037 เมื่ออัครมุขนายรอแบร์ถึงแก่กรรม เริ่มมีการต่อสู้แย่งชิงอำนาจเกิดขึ้น ทุกคนในครัวเรือนของวิลเลียมตกอยู่ในอันตราย โดยเฉพาะกลุ่มคนที่ให้การสนับสนุนวิลเลียมตั้งแต่แรก อาล็องแห่งเบรอตาญถูกสังหารในช่วงปี ค.ศ. 1039–1040 ผู้ที่เข้ามาแทนที่ตำแหน่งของเขาคือกีลแบร์ เคานต์แห่งบรียอน เพื่อนสนิทของดยุกรอแบร์ กีลแบร์ถูกสังหารระหว่างกำลังขี่ม้าตามคำสั่งการของราล์ฟแห่งแกซี บุตรชายของอัครมุขนายกรอแบร์แห่งรูอ็อง ในเวลาไล่เลี่ยกันตูโรลด์ถูกลอบสังหาร มหาดเล็กอูสแบนถูกสังหารในห้องนอนของวิลเลียม
เมื่อผู้พิทักษ์ถูกสังหารหมด วอลแตร์ พี่น้องของแอร์เลวา พระมารดาของวิลเลียมได้มานอนเป็นเพื่อนในห้องนอนของวิลเลียม บ่อยครั้งที่เขาต้องลากวิลเลียมออกจากห้องนอนไปหลบภัยในบ้านของคนยากไร้กลางดึกเพื่อความปลอดภัย วิลเลียมยังมีอาอีกสองคน คือ มูฌีร์ อัครมุขนายกแห่งรูอ็อง และกีโยม เคานต์แห่งอาร์คี ทั้งคู่เป็นพี่น้องต่างมารดาของพระบิดาและต่างกระหายในอำนาจ การทำสงครามกันเองภายในครอบครัวของดยุกแห่งนอร์ม็องดีทำให้สถานการณ์ของวิลเลียมยิ่งย่ำแย่
เมื่อวิลเลียมมีพระชนมายุเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น พระองค์ยังคงมีอำนาจน้อย มีการวางแผนสมคบคิดในนอร์ม็องดีล่างโดยมีกีย์แห่งบูร์กอญ ผู้อ้างสิทธิ์ตามกฎหมายในตำแหน่งดยุกแห่งนอร์ม็องอีกคนเป็นแกนนำ กีย์รวมรวบแรงสนับสนุนจากดินแดนในครอบครองและจากนอร์ม็องดีกลางและตะวันตก ว่ากันว่าแผนการคือจะจับตัวและสังหารวิลเลียมที่เมืองแวโลญซึ่งตั้งอยู่ใจกลางอาณาเขตของศัตรูของวิลเลียม แต่มีคนนำแผนการมาบอกวิลเลียม พระองค์จึงขี่ม้าหนีในยามวิกาล ทรงเดินทางไปเมืองฟาเลสและแก้ปัญหาด้วยการขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าอ็องรี
วิลเลียมร้องขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าอ็องรีแบบตัวต่อตัว กษัตริย์แห่งฝรั่งเศสผู้เป็นเจ้าเหนือหัวตอบรับคำขอของข้าราชบริพารของพระองค์ ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1047 พระเจ้าอ็องรีนำทัพเข้าสู่นอร์ม็องดีและรวมกำลังพลเข้ากับกองทัพของวิลเลียมจากนอร์ม็องดีเหนือที่เมืองก็อง กองทัพเผชิญหน้ากับกลุ่มกบฏ ณ ที่ราบวาเลสดุน ชัยชนะในยุทธการที่เวเลสดุนเป็นจุดเริ่มต้นของยุคเรืองอำนาจของวิลเลียมในนอร์ม็องดี
ดยุกแห่งนอร์ม็องดี > ยุคเรืองอำนาจในนอร์ม็องดี

ดยุกวิลเลียมแห่งนอร์ม็องดีสมรสกับ มาทิลดา แห่งฟลานเดอร์ ในปี ค.ศ. 1053 ที่มหาวิหารโนเทรอดามแห่งอูเมื่อพระชนมายุได้ 24 พรรษาและมาทิลดา 22 พรรษา ซึ่งเป็นการแต่งงานที่ไม่ได้รับการสนับสนุนจากพระสันตะปาปาลีโอที่ 9 กล่าวกันว่าดยุกวิลเลียมเป็นสามีที่รักและซึ่อตรงต่อมาทิลดา ดยุกวิลเลียมและมาทิลดามีบุตรธิดาด้วยกันสิบคน ชายสี่ หญิงหก เพื่อเป็นการไถ่บาปจากการแต่งงานกับญาติ (consanguine marriage) เพราะดยุกวิลเลียมเป็นญาติห่างๆ กับมาทิลดา ดยุกวิลเลียมก็ทรงสร้างวัดเซนต์สตีเฟน (Abbaye-aux-Hommes) และมาทิลดาเซนต์ทรินิตี (Abbaye aux Dames)
พระเจ้าอ็องรีที่ 1 ทรงรู้สึกถึงอันตรายจากอำนาจของดยุกวิลเลียมจากการแต่งงานกับมาทิลดา จึงทรงพยายามรุกรานนอร์ม็องดีสองครั้งในปี ค.ศ. 1054 และ ในปี ค.ศ. 1057 แต่ก็ไม่สำเร็จทั้งสองครั้ง ฝ่ายทางดยุกวิลเลียมก็ยิ่งมีอำนาจและมีผู้สนับสนุนมากขึ้นจากภายในนอร์ม็องดีรวมทั้งจากโอโดแห่งบายูน้องต่างบิดาและจากโรเบิร์ตเคานต์แห่งมอร์แตง (น้องของโอโด) ผู้ที่มามีความสำคัญต่อชีวิตของวิลเลียมต่อมา ต่อมาวิลเลียมได้ประโยชน์จากความอ่อนแอของศัตรูทั้งสองด้าน ทำให้ได้รับชัยชนะต่อพระเจ้าอ็องรีที่ 1 และต่อ เจฟฟรีแห่งอ็องฌู ในปี ค.ศ. 1060 ในปี ค.ศ. 1062 ตามลำดับ  หลังจากนั้นดยุกวิลเลียมก็รุกรานดินแดนเมนซึ่งแต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอ็องฌู
ดยุกแห่งนอร์ม็องดี > ปัญหาการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ

เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขีเสด็จสวรรคตโดยไม่มีรัชทายาท ผู้ที่อ้างสิทธิในราชบัลลังก์มีด้วยกันอย่างน้อยสามฝ่าย -- ดยุกวิลเลียมแห่งนอร์ม็องดี, ฮาโรลด์ กอดวินสัน เอิร์ลผู้มีอำนาจแห่งเวสเซ็กซ์ และพระเจ้าฮาโรลด์ที่ 3 แห่งนอร์เวย์ ดยุกวิลเลียมอ้างว่ามีเชื้อสายเกี่ยวข้องกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทางพระปิตุฉาเอ็มมาแห่งนอร์ม็องดีผู้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าเอเธล์เรดที่ 2 และเป็นพระราชมารดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด นอกจากนั้นดยุกวิลเลียมยังอ้างว่าขณะที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงลึ้ภัยอยู่ในนอร์ม็องดีระหว่างการยึดครองของเดนมาร์กในอังกฤษ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงให้สัญญายกราชบัลลังก์ให้เมื่อดยุกวิลเลียมเดินทางมาเยึ่ยมพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ลอนดอนในปีค.ศ. 1052 และยังอ้างว่าหลังจากที่ได้ช่วยฮาโรลด์ กอดวินสันจากเรือแตกและเคานต์แห่งปัวตู ทั้งสองคนก็ได้ร่วมกันต่อสู้โคนันที่ 2 ดยุกแห่งบริตานี จนได้รับชัยชนะ ดยุกวิลเลียมจึงแต่งตั้งให้ฮาโรลด์เป็นอัศวิน ฮาโรลด์จึงได้ให้คำปฏิญาณว่าจะจงรักภักดีต่อดยุกวิลเลียมต่อหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในปีค.ศ. 1064
ในปีค.ศ. 1066 ตามที่เข้าใจกันว่าเป็นพระประสงค์ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดและจากมติของสภาวิททัน ฮาโรลด์ กอดวินสันก็ได้รับการสวมมงกุฏเป็นสมเด็จพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสัน โดยอัครบาทหลวงอัลเดรด หลังจากนั้นพระเจ้าฮาโรลด์ก็ทรงเตรียมกองทัพเตรียมรับผู้ที่จะมารุกรานจากหลายฝ่าย หลังจากที่ทรงได้รับชัยชนะต่อพระอนุชาทอสทิก พระเจ้าฮาโรลด์ที่ 3 แห่งนอร์เวย์ หรือ หรือ ฮาราลด์ ฮาร์ดดราดา ทางด้านเหนือของอังกฤษ พระเจ้าฮาโรลด์ก็ต้องเดินทัพกลับลงมาทางใต้อย่างเร่งด่วนเป็นระยะทางราว 241 ไมล์เพื่อมาเตรียมรับทัพของดยุกวิลเลียม สองกองทัพประจันหน้าต่อสู้กันที่ยุทธการเฮสติงส์ (Battle of Hastings) ซึ่งเชื่อกันว่าพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสันทรงถูกยิงทะลุพระเนตรจนสวรรคต
ดูเพิ่ม

การพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มัน
ผ้าปักบายู
บันทึกทะเบียนราษฎรดูมสเดย์
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าเอ็ดการ์ เอเธลลิง |  |   พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ  (ราชวงศ์นอร์มัน)   (ค.ศ. 1066 – ค.ศ. 1087) |  | พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 |
| ด ค กพระมหากษัตริย์อังกฤษ |
| --- | --- |
อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  ค.ศ. 927–1066:  แอเทลสแตน  เอ็ดมันด์ที่ 1  เอเดรด  เอ็ดวี  เอ็ดการ์ผู้รักสงบ  เอ็ดเวิร์ดมรณสักขี  แอเธลเรดที่ 2 ผู้ไม่พร้อม  สเวน ฟอร์กเบียร์ด  เอ็ดมันด์ที่ 2 ผู้ทนทาน  คนุตมหาราช  ฮาโรลด์ที่ 1 แฮร์ฟุต  ฮาร์ธาคนุต  เอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี  ฮาโรลด์ที่ 2 กอดวินสัน  เอ็ดการ์ เอเธลลิง 
ราชอาณาจักรอังกฤษ  ค.ศ. 1066–1649:  วิลเลียมที่ 1 ผู้พิชิต  วิลเลียมที่ 2 รูฟัส  เฮนรีที่ 1  สตีเฟน  มาทิลดา  เฮนรีที่ 2อ  เฮนรียุวกษัตริย์  ริชาร์ดที่ 1 ใจสิงห์  จอห์นอ  หลุยส์  เฮนรีที่ 3อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 1อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 2อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 3อ  ริชาร์ดที่ 2อ  เฮนรีที่ 4อ  เฮนรีที่ 5อ  เฮนรีที่ 6อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 4อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 5อ  ริชาร์ดที่ 3อ  เฮนรีที่ 7อ  เฮนรีที่ 8อ  เอ็ดเวิร์ดที่ 6อ  เจน เกรย์อ  แมรีที่ 1อ ร่วมกับฟิลิปอ  เอลิซาเบธที่ 1อ  เจมส์ที่ 1สอ  ชาลส์ที่ 1สอ 
เจ้าผู้อารักขาแห่ง เครือจักรภพอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ค.ศ. 1653–1659:  โอลิเวอร์ ครอมเวลล์  ริชาร์ด ครอมเวลล์ 
ราชอาณาจักรอังกฤษ ค.ศ. 1660–1707:  ชาลส์ที่ 2สอ  เจมส์ที่ 2สอ  วิลเลียมที่ 3สอ และ แมรีที่ 2สอ  แอนน์สอ 
 อ เป็นพระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์ด้วย  ส เป็นพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ด้วย  ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วย ตัวเอียง 
| ด ค กดยุกแห่งนอร์ม็องดี |
| --- | --- |
ราชวงศ์นอร์ม็องดี  ค.ศ. 911–1135:  รอลโล*  วิลเลียมที่ 1*  รีชาร์ที่ 1*  รีชาร์ที่ 2  รีชาร์ที่ 3  รอแบร์ที่ 1  วิลเลียมที่ 2**  รอเบิร์ตที่ 2  เฮนรีที่ 1**  วิลเลียมที่ 3 
เคานต์แห่งบลัว  ค.ศ. 1135–1144: สตีเฟน**
ราชวงศ์แพลนแทเจเนต  ค.ศ. 1144–1259:  เจฟฟรีย์  เฮนรีที่ 2**  เฮนรียุวกษัตริย์  รีชาร์ที่ 4**  จอห์น**  เฮนรีที่ 3** 
ราชวงศ์วาลัว  (ส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส):  ฌ็อง (1332–1350)  ชาร์ล (1355–1364)  ชาร์ล (1465–1469) 
* ในฐานะเคานต์แห่งรูอ็อง   •  ** ทรงเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษด้วย
เสาในจุดที่มีการทำยุทธการที่วาเลสดุน
พระเยซูทรงจำแลงพระกาย

ภาพ “พระเยซูทรงจำแลงพระกาย” วาดโดยลูโดวีโก การ์รัจจี ในปี ค.ศ. 1594
พระเยซูทรงจำแลงพระกาย(โปรเตสแตนต์) หรือพระเยซูเจ้าทรงสำแดงพระองค์อย่างรุ่งโรจน์ (คาทอลิก) (อังกฤษ: Transfiguration of Jesus) เป็นฉากหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซูที่บันทึกในพระวรสารสหทรรศน์ ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่พระเยซูสำแดงพระองค์บนภูเขาลูกหนึ่ง (มัทธิว17:1–9
, มาระโก 9:2–8
, ลูกา 9:28–36
) พระกายของพระเยซูมีรัศมีเรืองรอง และตรัสกับโมเสสและเอลียาห์ ขณะนั้นพระยาห์เวห์เรียกพระเยซูว่าเป็น “บุตรสุดที่รักของเรา” เหมือนตอนพระเยซูทรงรับบัพติศมา การจำแลงพระกายจึงทำให้พระองค์ดูเหนือกว่าโมเสสและเอลียาห์ซึ่งเป็นผู้เผยพระวจนะในศาสนายูดาห์ และเป็นการสนับสนุนในตัวพระองค์ว่าเป็น “พระบุตรพระเป็นเจ้า” แต่พระเยซูทรงสั่งให้ซีโมนเปโตร ยากอบ บุตรเศเบดี และยอห์นอัครทูต ซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับจนกว่าพระองค์จะคืนพระชนม์หลังจากถูกตรึงที่กางเขน
การจำแลงพระกายถือเป็นหนึ่งในห้าเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของพระเยซู อีกสี่เหตุการณ์ที่เหลือ ได้แก่ การรับบัพติศมา การถูกตรึงที่กางเขน การกลับคืนพระชนม์ และการเสด็จขึ้นสวรรค์
คริสตจักรโรมันคาทอลิกกำหนดวันฉลองเหตุการณ์นี้ในวันที่ 6 สิงหาคมของทุกปี โดยเรียกว่า "วันฉลองพระเยซูเจ้าทรงประจักษ์พระวรกาย" ส่วนคริสตจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ กำหนดฉลองเหตุการณ์นี้ในวันที่ 19 สิงหาคมของทุกปี ตามปฏิทินจูเลียน โดยเรียกว่า "วันฉลองพระเยซูเจ้าทรงจำแลงพระวรกาย"
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระเยซูทรงจำแลงพระกาย
รูปเคารพและโมเสกเกี่ยวกับพระเยซูทรงจำแลงพระกาย
| ด ค กเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของพระเยซูจากพระวรสาร |
| --- | --- | --- |
|  ประสูติ  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  เสด็จหนีไปอียิปต์  รับบัพติศมา  ถูกทดลอง  เรียกอัครทูต  เทศนาบนภูเขา  ปาฏิหาริย์  ถูกปฏิเสธ  จำแลงพระกาย  เสด็จเข้ากรุงเยรุซาเลม  สรงน้ำมันหอมและเสวยอาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ทรงถูกจับ  พิพากษา  ให้การกับปอนติอุส ปิลาตุส  ถูกทรมาน  ถูกตรึงกางเขน  อัญเชิญลงจากกางเขน  บรรจุพระศพ  คืนพระชนม์แล้วขึ้นสวรรค์  เสด็จมาครั้งที่สอง  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  |  ประสูติ  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  เสด็จหนีไปอียิปต์  รับบัพติศมา  ถูกทดลอง  เรียกอัครทูต  เทศนาบนภูเขา  ปาฏิหาริย์  ถูกปฏิเสธ  จำแลงพระกาย  เสด็จเข้ากรุงเยรุซาเลม  สรงน้ำมันหอมและเสวยอาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ทรงถูกจับ  พิพากษา  ให้การกับปอนติอุส ปิลาตุส  ถูกทรมาน  ถูกตรึงกางเขน  อัญเชิญลงจากกางเขน  บรรจุพระศพ  คืนพระชนม์แล้วขึ้นสวรรค์  เสด็จมาครั้งที่สอง  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  |  |
| ด ค กพระวรสารนักบุญมาระโก |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล (พันธสัญญาใหม่):  มาระโก 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16 
เหตุการณ์:  พระเยซูทรงรับบัพติศมา  การทดลอง  พันธกิจในกาลิลี  อุปมาเรื่องเมล็ดพืชที่งอกขึ้น  การทรงห้ามพายุ  การทรงเลี้ยงมหาชน  การทรงดำเนินบนน้ำ  การทรงรักษาคนโรคเรื้อน  การทรงจำแลงพระกาย  บัญญัติเอก  วิบัติยิ่งใหญ่  การชโลม  พระทรมาน  อาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ศาลของปีลาต  การตรึงที่กางเขน  การฝัง  อุโมงค์ฝังศพที่ว่างเปล่า  การคืนพระชนม์ 
วลี:  ผู้หลบหนีเปลือย  พระดำรัสของพระเยซูบนกางเขน 
บุคคล:  คายาฟาส  ซีโมนชาวไซรีน  ซีโมนเปโตร  โธมัส  ปอนทิอัสปีลาต  พระเยซู  ฟีลิป  มารีย์ชาวเบธานี  มารีย์ชาวมักดาลา  มารีย์ มารดาของพระเยซู  มารีย์ มารดาของยากอบ  ยอห์นผู้ให้บัพติศมา  ยูดาสอิสคาริโอท  โยเซฟชาวอาริมาเธีย  รูฟัส  เศเบดี  สะโลเม  อันดรูว์  เฮโรดอันทีพาส กลุ่มบุคคล ซานเฮดริน ฟาริสี สะดูสี สะมาริตัน 
สถานที่:  กาลิลี  คาเปอรนาอุม  ดาลมานูธา  ทะเลกาลิลี  นาซาเร็ธ  เบธไซดา  เบธานี  แม่น้ำจอร์แดน  ยูเดีย  เยรูซาเล็ม  สะมาเรีย 
เกี่ยวข้อง:  มาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร ยอห์น มาระโก  Textual variants  Marcan priority two-source hypothesis  three-source hypothesis  Intertextual production  Messianic Secret  พระวรสารนักบุญมาระโกลับ 
ในดนตรี:  St Mark Passion (attributed to Keiser)  St Mark Passion, BWV 247 (J. S. Bach)  La Pasión según San Marcos (Golijov)  St Mark Passion (N. Matthes) 
สำเนาต้นฉบับ:  พาไพรัส 45  84  88  137  Fayyum Fragment  Minuscule 2427 (forgery)  7Q5 (disputed) 
ต้นฉบับ:  Greek Text  Latin Vulgate  Wycliffe Version  King James Version  American Standard Version  World English Version 
แม่แบบ:โครงคริสต์
พระเจ้าเอ็ดวี

| เอ็ดวี (เอ็ดวิก) |
| --- | --- |
พระเจ้าเอ็ดวีใน "ม้วนวงศ์วานของกษัตริย์แห่งอังกฤษ" ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14
กษัตริย์แห่งชนอังกฤษ
ดำรงพระยศ: 23 พฤศจิกายน ค.ศ.955 - 1 ธันวาคม ค.ศ.959
ก่อนหน้า: พระเจ้าเอเดรด
ถัดไป: พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ

พระราชสมภพ: ค.ศ.940 เวสเซ็กซ์ อังกฤษ
สวรรคต: 1 ตุลาคม ค.ศ.959 กลอสเตอร์ อังกฤษ
ฝังพระบรมศพ: อาสนวิหารวินเชสเตอร์
คู่อภิเษก: เอลฟ์จิฟู (เป็นโมฆะ)
ราชวงศ์: เวสเซ็กซ์
พระราชบิดา: พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1
พระราชมารดา: เอลฟ์จิฟูแห่งชาฟท์สบรี
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
พระเจ้าเอ็ดวี หรือ เอ็ดวิก (อังกฤษ: Edwy หรือ Eadwig) บ้างเรียกผู้งามหมดจด (All-Fair) ทรงเป็นกษัตริย์แห่งชนอังกฤษ ตั้งแต่ ค.ศ. 955 จวบจนเสด็จสวรรคต
พระองค์ทรงพระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1และพระนางเอลฟ์จิฟูแห่งชาฟท์สบรี พระเจ้าเอ็ดวีทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชปิตุลา พระเจ้าเอเดรด เมื่อพระองค์มีพระชนมายุได้ 15 พรรษา รัชสมัยของพระองค์เป็นที่รู้จักจากความขัดแย้งภายในระหว่างเหล่าขุนนางและนักบวช รวมไปถึงอัครมุขนายกดันสตัน และโอลดา ทรงเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 959 สิริเวลาอยู่ในราชสมบัติประมาณสี่ปี พระศพถูกฝังอยู่ที่อาสนวิหารวินเชสเตอร์ พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ พระราชอนุชาทรงรับราชสมบัติสืบต่อ
ความขัดแย้งกับนักบุญดันสตาน

เอ็ดวิกเป็นที่เลื่องลือว่าเป็นคนหนุ่มรูปงามมาก และเสน่ห์ยามอยู่ในห้องบรรทมของเอลฟ์จิฟูคนงามเป็นที่จดจำมากกว่ายามอยู่บนพระอาสน์ในที่ประชุมสภา นักบุญดันสตานโกรธที่กษัตริย์ไม่สนใจในหน้าที่ ลากพระองค์ลงจากแท่นบรรทม เอ็ดวีไม่เคยอภัยให้กับการทำลายเกียรติแห่งราชวงศ์ของพระองค์และเกลียดชังดันสตานนับแต่นั้นเป็นต้นมา
ปัญหาเริ่มต้นขึ้นในงานเลี้ยงฉลองการราชาภิเษก พระองค์ได้ปลีกตัวออกมาหาความสุขกับเหล่าเลดี้ เอเธลจิฟูที่อาจเป็นพระมารดาเลี้ยงของพระองค์กับบุตรสาว เอลฟ์จิฟูที่พระองค์ตั้งใจจะอภิเษกสมรสด้วย เหล่าขุนนางไม่พอใจการหนีออกไปของกษัตริย์ และพระองค์ถูกดุนสตานและไซน์ซิก บิชอปแห่งลิชฟิลด์ ลากกลับไปที่งานเลี้ยง เอ็ดวิกไม่พอใจการขัดจังหวะนี้  และหลังจากเหตุการณ์นั้นดุนสตานก็ไม่เคยเป็นที่โปรดปรานของพระองค์อีกเลย เอ็ดวิกถึงขั้นเกลียดดุนสตานเลยก็ว่าได้ และพระองค์ได้ขับไล่เขาออกจากประเทศหลังจากนั้นไม่นาน เรื่องนี้ทำให้เอ็ดวิกไม่เป็นที่โปรดปรานของศาสนจักร
การอภิเษกสมรสที่เป็นโมฆะ

ปีค.ศ.956 เอลฟ์จิฟูที่สืบเชื้อสายมาจากเอเธลเร็ดที่ 1 และเป็นน้องสาวของเอเธลวาลด์ ผู้เขียนพงศาวดาร ได้ขึ้นเป็นพระมเหสีของกษัตริย์ การอภิเษกสมรสถูกศาสนจักรมองว่าขัดต่อหลักศาสนา และพระองค์ถูกบีบให้เนรเทศพระนางออกจากราชสำนักโดยอาร์ชบิชอปโอดาที่บังคับให้คู่อภิเษกสมรสแยกทางกันเนื่องจากทั้งคู่มีความสัมพันธ์ทางสายโลหิตที่ใกล้ชิดกันเกินไป เอเธลวาลด์ผู้เขียนพงศาวดารอธิบายถึงตัวเองว่าเป็น "หลานของพระราชนัดดา" ของพระเจ้าเอเธลเร็ดที่ 1 ผู้เป็นพระเชษฐาของพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช เอ็ดวิกกับเอลฟ์จิฟูจึงเป็นญาติลำดับที่สามที่อยู่ถัดออกไปหนึ่งขั้น ศาสนจักรในตอนนั้นมองว่าการอภิเษกสมรสระหว่างคนที่มีสายเลือดเดียวกันภายในเก้าช่วงเป็นการผิดประเวณีของญาติที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดใกล้ชิดกันเกินไป แต่เรื่องนี้น่าจะเป็นเรื่องของการเมืองมากกว่าเรื่องของศาสนา เอ็ดวิกกับเอ็ดจิฟูไม่มีโอรสธิดา ดังนั้นความเป็นกษัตริย์จึงถูกส่งต่อไปยังเอ็ดการ์เมื่อเอ็ดวิกสวรรคตในปีต่อมา