stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยาน้ำเชื่อม

ยาน้ำเชื่อม (syrup) เป็นเภสัชภัณฑ์รูปแบบของเหลวชนิดหนึ่งซึ่งตำรับยาที่มีลักษณะใสและหนืด มีส่วนผสมของน้ำตาลเช่น น้ำตาลซูโครส หรือสารให้ความหวานอื่น ๆ ประกอบอยู่ นอกจากนี้ยังมีการแต่งกลิ่นและสีเพื่อเพิ่มความน่าใช้หรือน่ารับประทานอีกด้วย
น้ำเชื่อมเหล่านี้มีจุดประสงค์เพื่อใช้เป็นตัวนำยาที่มีรสชาติดีสำหรับผสมในยาที่สั่งโดยแพทย์หรือในการเตรียมสูตรมาตรฐานสำหรับน้ำเชื่อมยา ซึ่งเป็นน้ำเชื่อมที่มีสารออกฤทธิ์ในการรักษา เนื่องจากเด็กและผู้สูงอายุบางคนไม่สามารถกลืนยาในรูปแบบของแข็งได้ จึงเป็นเรื่องปกติในปัจจุบันที่เภสัชกรจะได้รับคำขอให้เตรียมยาในรูปแบบของเหลวสำหรับรับประทานที่มีจำหน่ายในร้านขายยาในรูปแบบเม็ดหรือแคปซูลเท่านั้น
ยาน้ำเชื่อม
ทางในการบริหาร

ยาน้ำเชื่อมมีทางในการบริหารคือทางปาก (oral) คือ ใช้เป็นยารับประทาน และเนื่องจากมีรสหวานและความหนืดที่ช่วยในการกลบรสขมของตัวยา มีการแต่งกลิ่น สี รส ให้น่ารับประทานและน่าใช้ จึงเป็นตำรับที่นิยมสำหรับเด็ก
ส่วนประกอบของยาน้ำเชื่อม

ตัวยาสำคัญหรือตัวยาหลัก เป็นตัวยาที่ละลายน้ำได้และมีความคงตัวดีเมื่อละลายน้ำ
กระสายยา เช่น น้ำบริสุทธิ์ น้ำเชื่อม
ตัวทำละลายร่วม เช่น แอลกอฮอล์ โดยในตำรับยาอาจมีแอลกอฮอล์เป็นส่วนผสมเพื่อช่วยในการละลายตัวยาได้ แต่ไม่ควรมีปริมาณมาเกิน 5-10% ในปัจจุบันจึงนิยมเตรียมตำรับยาน้ำเชื่อมแบบปราศจากแอลกอฮอล์เพื่อลดอันตรายหรือผลกระทบต่าง ๆ ที่จะเกิดกับการใช้ยาในเด็กเล็ก
สารปรุงแต่งรสหวาน เช่น น้ำตาลซูโครส เป็นส่วนประกอบที่สำคัญในตำรับยาน้ำเชื่อมเพื่อให้เกิดรสหวานและความหนืดอันเป็นเอกลักษณ์ของตำรับยาชนิดนี้ โดยน้ำตาลซูโครสเป็นที่นิยมใช้เนื่องจากมีราคาถูก ปลอดภัย และสามารถหาได้ง่าย ซึ่งจะใช้ในปริมาณ 60-80% ของตำรับยา และนอกจากนี้ยังมีสารให้ความหวานชนิดอื่น เช่น น้ำผึ้ง แซคคาริน แอสปาแทม เป็นต้น ใช้ร่วมกับน้ำตาลซูโครสตามความเหมาะสม
สารปรุงแต่งอื่น ๆ เช่น สารแต่งกลิ่นอย่างกลิ่นโกโก้ หรือกลิ่นส้ม สารแต่งสี เพื่อให้เกิดความสวยงามน่ารับประทาน ซึ่งควรเลือกใช้ให้เหมาะสมและเข้ากันกับสารแต่งกลิ่น และสารเพิ่มความหนืด เป็นต้น
สารกันเสีย เช่น กรดเบนโซอิก โซเดียมเบนโซเอต เป็นต้น
สำหรับเครื่องดื่ม

เครื่องดื่มต่าง ๆ ต้องการการเพิ่มความหวานเพื่อชดเชยความเฝื่อนของน้ำผลไม้บางชนิดที่ใช้ในสูตรเครื่องดื่ม น้ำตาลทรายไม่ละลายในเครื่องดื่มเย็นหรือแอลกอฮอล์ได้ง่าย เนื่องจากน้ำเชื่อมต่อไปนี้มีสถานะเป็นของเหลว จึงสามารถผสมกับของเหลวอื่น ๆ ในเครื่องดื่มผสมได้ง่าย ทำให้เป็นทางเลือกที่เหนือกว่าน้ำตาลทราย
สำหรับเครื่องดื่ม > น้ำเชื่อมน้ำตาลธรรมดา > น้ำเชื่อมธรรมดา

น้ำเชื่อมธรรมดา (หรือที่เรียกว่าน้ำเชื่อมน้ำตาลหรือน้ำเชื่อมสำหรับบาร์) เป็นน้ำเชื่อมพื้นฐานที่ทำจากน้ำตาลและน้ำ บาร์เทนเดอร์ใช้เป็นสารให้ความหวานในการทำค็อกเทลและเป็นอาหารเสริมยีสต์ในกระบวนการหมักเอทานอล
สำหรับเครื่องดื่ม > น้ำเชื่อมน้ำตาลธรรมดา > น้ำเชื่อมดีเมอราเรีย

เมื่อผสมน้ำตาลดีเมอรารี ซึ่งเป็นชนิดของน้ำตาลน้ำตาลธรรมชาติกับน้ำในกระบวนการนี้จะได้น้ำเชื่อมดีเมอราเรีย ตัวแทนทดแทนน้ำตาล เช่น น้ำผึ้งหรือน้ำหวานจากอะกาเว่ ก็สามารถใช้ในการทำน้ำเชื่อมได้เช่นกัน ในกระบวนการนี้สามารถเพิ่มเครื่องเทศลงไปที่ส่วนผสมได้ ซึ่งจะได้เป็นน้ำเชื่อมธรรมดาที่มีเครื่องเทศ
สำหรับเครื่องดื่ม > น้ำเชื่อมที่แต่งกลิ่น

น้ำเชื่อมที่แต่งกลิ่นจะผลิตโดยการเติมกลิ่นลงในน้ำเชื่อมธรรมดาในกระบวนการผลิต สามารถใช้กลิ่นที่หลากหลายได้ โดยมักจะผสมกัน เช่น สมุนไพร เครื่องเทศ หรือสารให้กลิ่นตัวอย่างเช่น สารให้กลิ่นสำหรับน้ำเชื่อมจะเตรียมโดยการเพิ่มปริมาณหนึ่งของสารให้กลิ่นส้มและน้ำที่มีอบเชยลงในน้ำเชื่อมธรรมดา น้ำเชื่อมประเภทนี้มักใช้ในร้านกาแฟเพื่อทำเครื่องดื่มที่มีกลิ่นหอม น้ำเชื่อมธรรมดาที่ได้รับการเติมกลิ่นสามารถใช้ในการทำขนมหรือเพิ่มความหวานและลึกซึ้งของรสชาติในค็อกเทลได้
สำหรับเครื่องดื่ม > น้ำเชื่อมโฮมเมด

น้ำเชื่อมกัม (หรือน้ำเชื่อมเหนียว; gomme ในภาษาฝรั่งเศสหมายถึง "หมากฝรั่ง") เป็นการผสมระหว่างน้ำตาลและน้ำที่ต้มด้วยอัตราส่วนที่มากที่สุดที่เป็นไปได้ของน้ำตาลและน้ำ สูตรเก่าที่เพิ่มกัมอะราบิก ซึ่งเชื่อว่าจะป้องกันการตกผลึกของน้ำตาลและให้เนื้อสัมผัสที่เรียบเนียน
วัดมูลเหล็ก (จังหวัดปราจีนบุรี)

| วัดมูลเหล็ก |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดมูลเหล็ก, วัดสโมสร
ที่ตั้ง: ตำบลบ้านสร้าง อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อขาว
เจ้าอาวาส: พระครูธรรมทีปาจารย์ วีรปฺปญฺญาโณ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดมูลเหล็ก เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่าย"ธรรมยุต" ตั้งอยู่ริมแม่น้ำปราจีนบุรีใน ตำบลบ้านสร้าง อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน - ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง
วัดมูลเหล็ก เดิมชื่อ วัดสโมสร ตั้งวัดเมื่อพ.ศ.2460 เริ่มตั้งวัดโดยพระขุนฌาน (จนฺทสโร ยิ่ง สมนาม)และชาวบ้านในละแวกนี้ที่มีศรัทธาในตัวท่าน โดยเริ่มสร้างวัดเมื่อพ.ศ.2452 หนังสือราชการระบุว่าวัดตั้งเมื่อพ.ศ.2460 ได้รับพระราชทาน วิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2467 ปีพ.ศ.2459 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เมื่อครั้งพระองค์เสด็จตรวจการณ์คณะสงฆ์มณฑลปราจีนบุรี ทรงเห็นว่าชื่อ"วัดสโมสร" ไม่พ้องกับชื่อบ้าน"ต้นขี้เหล็ก" จึงทรงมีดำริให้เปลี่ยนชื่อวัดจาก"วัดสโมสร" เป็น"วัดมูลเหล็ก" นับตั้งแต่นั้นมา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 13.5 เมตร ยาว 23 เมตรสร้างเมื่อ พ.ศ.2467 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 20.35 เมตร ยาว 31.5 เมตร สร้างเมื่อพ.ศ.2475 เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 4.9 เมตร ยาว 7.25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล กว้าง 46.25 เมตร ยาว 19.25 เมตร สร้างเมื่อพ.ศ.2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง ห้องสมุด 1 หลัง ห้องนํ้า 2 หลัง โรงครัว 2 หลัง สะพานแขวนข้ามแม่นํ้าปราจีนบุรี ปูชนียวัตถุสำคัญได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ กว้าง 1 เมตร สูง 1.75 เมตร ปางมารวิชัย พระประธานประจำศาลาการเปรียญ กว้าง 1.25 เมตร สูง 2.15 เมตร ปางมารวิชัย   พระศักดิ์สิทธิ์คู่วัด"พระหลวงพ่อขาว"เป็นที่ศรัทธาของชาวบ้าน กว้าง 0.70 ม. สูง 0.95 ม. สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509
รายนามเจ้าอาวาส

พระยิ่ง
พระปลัดเยียม
พระกันต์
พระครูธรรมธรผล
พระครูธรรมทีปาจารย์ ฮมฺมทีโป
พระครูธรรมทีปาจารย์ วีรปฺปญฺญาโณ
พระครูวิศาลวรวุฒิ
คาร์บอนมอนอกไซด์

Chemical compound
คาร์บอนมอนอกไซด์ มีสูตรทางเคมี "CO" เป็นก๊าซที่ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น ไม่มีรส แต่มีความเป็นอันตรายอย่างร้ายแรงต่อระบบลำเลียงเลือด  โมเลกุลประกอบไปด้วยคาร์บอนหนึ่งอะตอมและออกซิเจนหนึ่งอะตอมเชื่อมกันด้วยพันธะโควาเลนต์ อาจจัดได้ว่าเป็นสารประกอบแอนไฮไดรด์อย่างหนึ่งของกรดฟอร์มิก
แก๊สคาร์บอนมอนอกไซด์เกิดจากการเผาไหม้ที่ไม่สมบูรณ์ของสารประกอบคาร์บอน โดยเฉพาะเครื่องยนต์สันดาปภายใน คาร์บอนมอนออกไซด์จะเกิดได้มากเมื่อออกซิเจนไม่เพียงพอในการสันดาป คาร์บอนมอนอกไซด์สามารถใช้เป็นเชื้อเพลิงได้ เผาไหม้ในอากาศจะเกิดเปลวเพลิงสีน้ำเงินและให้คาร์บอนไดออกไซด์ออกมา แม้ว่าจะมีความเป็นพิษอย่างร้ายแรงคาร์บอนมอนออกไซด์ก็มีประโยชน์ในโลกปัจจุบันอย่างมากเพราะเป็นสารตั้งต้นในการผลิตผลิตภัณฑ์อย่างอื่นนานาชนิด เช่น จากรถ บุหรี่ เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Global map of carbon monoxide distribution
Explanation of the structure
International Chemical Safety Card 0023
CDC NIOSH Pocket Guide to Chemical Hazards: Carbon monoxide—National Institute for Occupational Safety and Health (NIOSH), US Centers for Disease Control and Prevention (CDC)
Carbon Monoxide—NIOSH Workplace Safety and Health Topic—CDC
Carbon Monoxide Poisoning—Frequently Asked Questions—CDC
External MSDS data sheet
Carbon Monoxide Detector Placement
Microscale Gas Chemistry Experiments with Carbon Monoxide
"Instant insight: Don't blame the messenger". Chemical Biology (11: Research News). 18 October 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 October 2007. สืบค้นเมื่อ 27 October 2019. Outlining the physiology of carbon monoxide from the Royal Society of Chemistry.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์

ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ในสวิตเซอร์แลนด์
ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ (อังกฤษ: pasture จากภาษาละติน pastus ซึ่ง เป็นกริยาช่อง 3 ของ pascere ซึ่งแปลว่า "เลี้ยง") คือที่ดินที่ใช้สำหรับให้กินหญ้า
ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ในความหมายที่แคบ คือ พื้นที่เกษตรกรรมปิดล้อมสำหรับการทำปศุสัตว์ เช่น ม้า วัว แกะ หรือหมู พืชพรรณที่ใช้ปลูกในทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ ได้แก่ หญ้าเป็นส่วนใหญ่สลับกับพืชตระกูลถั่วและพืชล้มลุกชนิดอื่น ๆ (พืชล้มลุกที่ไม่ใช่หญ้า) โดยทั่วไปจะเลี้ยงสัตว์ตลอดฤดูร้อน ซึ่งแตกต่างจากทุ่งหญ้าทั่วไปที่ไม่ได้เลี้ยงสัตว์หรือใช้เลี้ยงสัตว์หลังจากตัดหญ้าแล้วเพื่อทำหญ้าแห้งสำหรับใช้เป็นอาหารสัตว์
หมู่เกาะเวอร์จินในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014

| หมู่เกาะเวอร์จิน ในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 |
| --- | --- |
ธงชาติหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ
รหัสประเทศ: ISV
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกหมู่เกาะเวอร์จิน
เว็บไซต์: www.virginislandsolympics.com
ณ โซชิ
นักกีฬา: 1 คน  ใน 1 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: จัสมิน แคมป์เบลล์
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว
1988 1992 1994 1998 2002 2006 2010 2014 2018 2022
หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 22 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองโซชี ประเทศรัสเซีย ระหว่างวันที่ 7-23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกาเป็นตัวแทนหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกาในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  สกีลงเขา | 0 | 1 | 1 |
| รวม | 0 | 1 | 1 |
สกีลงเขา

ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | Run 1> เวลา | Run 1> อันดับ | Run 2> เวลา | Run 2> อันดับ | รวม> เวลา | รวม> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| จัสมิน แคมป์เบลล์ | Women's giant slalom | 1:32.05 | 62 | 1:33.00 | 57 | 3:05.05 | 56 |
| จัสมิน แคมป์เบลล์ | Women's slalom | 1:06.09 | 50 | 1:04.28 | 43 | 2:10.37 | 43 |
ดูเพิ่ม

หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกาในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกาในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกาที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ที่ โซชี ประเทศรัสเซีย |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   โมร็อกโก   โตโก   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   อาร์เจนตินา   เบอร์มิวดา   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   ซีลอน   ชิลี   ดอมินีกา   จาเมกา   เม็กซิโก   ปารากวัย   เปรู   สหรัฐ   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   จีน   จีนไทเป   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อิหร่าน   ญี่ปุ่น   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เลบานอน   มองโกเลีย   เนปาล   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   เกาหลีใต้   ทาจิกิสถาน   ไทย   อุซเบกิสถาน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์   ตองงา  |  |
| อื่นๆ |   ทีมอิสระ  |  |
ชาวกูย

| ประชากรทั้งหมด |
| --- | --- |
> 500,000 (ประมาณ)
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
ประเทศไทย, ประเทศกัมพูชา, ประเทศลาว
ไทย: 400,000 (2006)
กัมพูชา: 70,302 (2019)
ลาว: 42,800 (2005)
ภาษา
กูย และอื่น ๆ
ศาสนา
วิญญาณนิยม (หรือศาสนาผี), พุทธเถรวาท
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
บรู, ต่าโอย, เขมร 
กูย, กวย หรือ ส่วย เอกสารไทยในอดีตเรียก กอย ส่วนเอกสารกรุงศรีอยุธยาจนถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้นเรียกรวมกับกลุ่มชาติพันธุ์อื่นในบริเวณเดียวกันว่า เขมรป่าดง เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยกระจายตัวในแถบภูมิภาคอีสานใต้ของประเทศไทย บริเวณแนวทิวเขาพนมดงรักกับทางตอนเหนือของประเทศกัมพูชา เรื่อยไปจนถึงลุ่มแม่น้ำโขง จนถึงบริเวณตอนกลางและตอนใต้ของประเทศลาว
อนึ่งคำว่า "ส่วย" ไม่ใช่ชื่อเรียกของชนชาติพันธุ์ แต่เป็นคำเรียกของฝ่ายปกครองที่ใช้มาตั้งแต่สมัยปลายกรุงศรีอยุธยาและต้นกรุงรัตนโกสินทร์ หมายถึง กลุ่มชนเผ่าหลายเผ่าในพื้นอีสานใต้ในอดีต(อย่างน้อยก็ 4 ชนเผ่าขึ้นไป ได้แก่ ชนเผ่าเขมร กูย ข่า ลาว กุลา ฯลฯ)ที่ต้องส่งสวยหรือถวายเครื่องราชบรรณาการให้ทางการ (กรุงเทพฯ) ในสมัยโบราณ เรียกชนเผ่าแถบอีสานใต้นี้เหมารวมรวมทั้งทุกชนเผ่าว่า "เขมรป่าดง" หรือเรียกอีกอย่างว่า "พวกส่วย" ชาวกูย มักจะถูกชาวกัมพูชาเรียกว่า ชนชาติเดิม
กูยหรือกวยเขาพระวิหาร อาศัยอยู่บริเวณเขาพระวิหารและเชี่ยวชาญคล้องช้างป่า ตั้งเเต่สมัยอาณาจักรเจนละบก ตามจารึกศิวะศักติ ปราสาทพระวิหาร พบที่ ตำบลกู่ อำเภอปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ ตำบลสำโรงทาบ อำเภอสำโรงทาบ จังหวัดสุรินทร์ ตำบลตรึม ตำบลตรมไพร อำเภอศีขรภูมิ ตำบลศรีณรงค์ อำเภอศรีณรงค์ และตำบลจอมพระ ตำบลลุ่มระวี ตำบลเป็นสุข อำเภอจอมพระ จังหวัดสุรินทร์
กูยหรือกวยอัตตปือเเสนปาง พบที่ ตำบลหนองบัว ตำบลคาละเเมะ ตำบลเเตล อำเภอศีขรภูมิ ตำบลกระโพ อำเภอท่าตูม   ตำบลบุเเกรง ตำบลเมืองลีง อำเภอจอมพระ และตำบลพระเเก้ว ตำบลกระเทียม อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์
กูยเญอ พบที่ อำเภอเมืองศรีสะเกษ และ อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ
กูยไม พบที่ อำเภออุทุมพรพิสัย และ อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ
กูยมะไฮ พบที่ อำเภอเมืองจันทร์ ส่วนใหญ่อาศัยในเขต ตำบลเมืองจันทร์ และ บ้านโนนธาตุ ตำบลปราสาท อำเภอห้วยทับทัน จังหวัดศรีสะเกษ
กูยปรือใหญ่ พบที่ อำเภอขุขันธ์ เป็นกลุ่มชนชาติพันธ์ดั้งเดิมที่อาศัยอยู่ในแถบพื้นที่เหนือพนมดงรักมานานแล้ว โดยเฉพาะตำบลปรือใหญ่ อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ
ข้อเสนอแนะ เห็นควรใช้ว่า กวย หรือกูย ก็พอจะรับได้ ซึ่งตรงกับชื่อชนเผ่านี้มากกว่าคำว่า "ส่วย"  และจากการสืบค้นในเอกสารอื่น ๆ พบว่า ในภาษาเขมรเรียกว่า កួយ (អក្សរសព្ទខ្មែរ: /កួយ/) ในภาษาละตินเขียนว่า kuoy (អក្សរសព្ទឡាតាំង: /kuoy/)
บุคคลที่มีชื่อเสียง

สมบัติ บัญชาเมฆ
ทัชชกร ยีรัมย์
สมบัติ บัญชาเมฆ (บัวขาว บัญชาเมฆ) นักมวย
เสถียร สุภากุล  (เสถียร ทำมือ) นักร้อง
ทัชชกร ยีรัมย์  (จา  พนม)  ดารา นักแสดง
การเดินทางค้าขายและการขยายถิ่นฐาน

บทความหลัก: กลุ่มรัฐข่า
ปลายพุทธศตวรรษที่ 19-20 เคยเป็นอาณาจักรหนึ่ง ชื่อว่าอาณาจักร "ตะบองคะมุน"  ถิ่นฐานเดิมอยู่ทางตอนเหนือของเมือง กำปงธม ประเทศกัมพูชา
ราชอาณาจักรกูย,กวย มีพื้นที่กว้างขวาง ปรากฏในพงศาวดารนครจำปาสักว่า ทิศตะวันตกจรดแดนอยุธยาที่ลำกะยุงพิมาย ทิศตะวันออกจดแดนญวนที่เทือกเขาบรรทัด   ทิศใต้คงจะถึงเชียงแตงหรือสตึงเตรง ที่โปรดให้ท้าวสุดไปปกครอง ทิศเหนือถึงสาละวันที่โปรดฯให้ท้าวมั่นไปปกครอง ดินแดนที่อ้างถึงนี้สันนิษฐานว่าเป็นราชอาณาจักรกูย,กวยที่นางแพงปกครองอยู่ก่อน แล้วมอบเวนอำนาจให้กับเจ้าหน่อกษัตริย์ต่อมา ปรากฏในพงศาวดารนครจำปาสักตอนเจ้าศรีสร้อยสมุทรพุทธรางกูรตั้งเจ้าเมือง
พ.ศ. 1976 พระอัยการลักษณะอาญาหลวงระบุมิให้คนสยามยกลูกสาวให้ชาวฝรั่ง อังกฤษ วิลันดา กับปิตัน กุลา มลายู แขก กวย และแกว ซึ่งเป็นคนต่างชาติต่างศาสนา
พุทธศตวรรษที่ 20 เคยส่งทูตมาค้าขายกับอยุธยา เคยช่วยกษัตริย์เขมรปราบกบฏ ต่อมาเขมรได้ใช้ทางการทหารรบกับชาวกูยและผนวกรวมดินแดนเป็นส่วนหนึ่งกับเขมร (ต้องรอการศึกษาต่อไป) ด้วยความชอบความอิสระและชอบการผจญภัย ได้อพยพขึ้นเหนือ เข้าสู่เมืองแขวงอัตตะปือ แขวงจำปาศักดิ์ และสาละวัน ทางตอนใต้ของลาว ตามแม่น้ำโขงมาตั้งรกรากอยู่แถบอิสานทางด้านแก่งสะพือ อำเภอโขงเจียม ได้แยกย้ายตั้งรกรากปลูกบ้านเรือนอยู่แถบนี้
พุทธศตวรรษที่ 21-22 อพยพมาจากฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขง  อาศัยหนาแน่นในเขตพื้นที่จังหวัดสุรินทร์ ศรีสะเกษ แต่ก็มีชาวกูยอาศัยในอิสานใต้มาก่อนแล้วเช่น กูยปรือใหญ่ พบที่ อำเภอขุขันธ์ เป็นกลุ่มชนชาติพันธ์ดั้งเดิมที่อาศัยอยู่ในแถบพื้นที่เหนือพนมดงรักมานานแล้ว ไม่ได้อพยพมามาที่อื่น
พ.ศ. 2200 เป็นต้น มา จนถึงปลายอยุธยาตอนปลายปรากฏว่ามีชุมชนกวยเกิดขึ้นอยู่ทั่วไป ตั้งแต่จังหวัดอุบลราชธานีจนถึงจังหวัดบุรีรัมย์ แต่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ คือชนชาวกูยที่บ้านเมืองที บ้านโคกยาง(สังขะ) บ้านกุดหวาย (รัตนะบุรี) และบ้านโคกลำดวน(เมืองขุขันธ์) จังหวัดศรีสะเกษ
วัฒนธรรม

ชนชาติพันธุ์นี้มักเรียกตัวเองว่า กูย หรือ กวย  แปลว่า "คน"  ใช้ภาษากูย หรือ "กวย" ซึ่งแตกต่างจากภาษาเขมรโดยสิ้นเชิง เป็นเอกลักษณ์ในการสื่อสารเฉพาะของชนเผ่า กวย พบเจอการใช้สำเนียงและคำควบกล้ำ"ร ล"ที่แตกต่างกันเปรียบเทียบความแตกต่างได้จากตัวอย่างเช่นภาษาไทยกลางจะแตกต่างจากภาษาไทยภาคใต้[ต้องการอ้างอิง] ชาวกูย หรือ กวย นับถือศาสนาพุทธผสมและเชื่อเรืองภูตผีปีศาจ เจ้าที่ ในชุมชุนจะมีศาลผี,เจ้าที่ประจำหมู่บ้าน ทุกหมู่บ้านเรียกว่า"ผละโจ๊ะ" จะมีการบวงสรวงเจ้าที่เรียกว่า "แซนผละโจ๊ะ" (เซ่นผีหรือเจ้าที่)
ชาวกูย นิยมเลี้ยงช้างซึ่งสืบทอดจากบรรพบุรุษ ชาวกูยจะออกไปจับช้างป่าด้วยการคล้องช้าง ด้วยเชือกปะกำ ซึ่งทำจากหนังควาย ถือเป็นของศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่สิงสถิตของดวงวิญญาณ เมื่อได้ช้างมาก็จะฝึกเอาไว้ใช้งาน   พงศาวดารเมืองละแวกก็มีบันทึกไว้ว่าในพุทธศตวรรษที่ 20 กษัตริย์เขมร ได้ขอร้องให้แจ้งกุยแห่ง ตะบองขะมุม (ชุมชนกุยทางด้านใต้ของนครจำปาศักดิ์) ส่งกำลังไปช่วยปราบกบฏที่เมืองพระนคร ชาวกุยได้ร่วมขับไล่ ศัตรูจนบ้านเมืองเขมรเข้าสู่ภาวะปกติสุข หลักฐานนี้แสดงว่า ขณะที่ชนชาติไทยหรือสยามกำลังทำสงครามขับเคี่ยวกับขอมเพื่อสถาปนานครรัฐสุโขทัยขึ้นมานั้นชาวกุยได้เข้ามาตั้งถิ่นฐาน ณ บริเวณลุ่มน้ำโขงตอนล่าง และแถบอีสานใต้อย่างเป็นปึกแผ่นแล้ว[ต้องการอ้างอิง]
วัดพระยายัง

| วัดพระยายัง |
| --- | --- |
วัดพระยายัง

ชื่อสามัญ: วัดพระยายัง
ที่ตั้ง: เลขที่ 1 ซอยพระรามที่ 6 ซอย 17 ถนนพระราม 6 แขวงถนนเพชรบุรี เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร 10400
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระยายัง เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงถนนเพชรบุรี เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 3 งาน 89 ตารางวา
ประวัติ

คาดว่าสร้างวัดพระยายังขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 ผู้สร้างคือ พระยามหานิเวศนานุรักษ์ (ยัง รักตะประกิจ) ท่านเป็นแม่ทัพได้ยกทัพไปตีหัวเมืองเขมร และกวาดต้อนเขมรมาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร ตั้งบ้านเรือนอยู่ริมคลองแสนแสบ ที่รู้จักในชื่อ บ้านครัวแขก แล้วตั้งชื่อว่า "วัดพระยายัง" ตามชื่อผู้สร้างวัด
ในสมัยพระครูใบฎีกาเพ็งเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างกุฏิก่ออิฐถือปูนด้วยทุนของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรลักษณาวดี เป็นจำนวน 4 หลัง ส่วนพระเจดีย์ด้านใต้ของอุโบสถ เดิมเป็นอุโบสถเก่า ที่ได้สร้างเจดีย์ครอบไว้ ในสมัยพระครูวิจารณ์ธุรกิจเป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างกุฏิตึก 2 ชั้น 1 หลัง เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน สร้างด้วยทุนทรัพย์ของคุณยายขำ นุตกุล สมัยเจ้าอาวาสองค์ที่ 6 ก่อสร้างศาลา 1 หลัง มีชื่อว่า สุตาทิศนศาลา กับสร้างหอระฆัง ในปี พ.ศ. 2560 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก เสด็จทรงเปิดศาลาวรลักษณาวดี
กรงพรหมจรรย์

กรงพรหมจรรย์ (อังกฤษ: chastity cage) เป็นอุปกรณ์ที่ห่อหุ้มอวัยวะเพศชายสำหรับการป้องกันการปลุกเร้าและการแข็งตัวขององคชาต กรงพรหมจรรย์แบบพลาสติกสมัยใหม่มักใช้เพื่อป้องกันทางเพศและการเล่นแบบ BDSM
การออกแบบ

โดยมากแล้ว กรงพรหมจรรย์ จะมี 2 ส่วนคือ ส่วนฐานแหวน ตรงรอบโคนองคชาตหลังถุงอัณฑะ ที่นำองคชาตที่อ่อนตัวรอดแหวน และส่วนที่ 2 คือส่วนครอบหรือกรง จะทำเป็นรูไว้ตรงส่วนปลายเพื่อให้ของเหลวไหลลงได้ ในการบางครั้งจะให้โค้งหรือหักโค้งมุมเพื่อให้การแข็งตัวขององคชาตเป็นไปได้ยากลำบาก 2 ส่วนนี้จะรวมยึดต่อกันด้วยตัวยึดหรือหมุด และยึดแน่นโดยตัวล็อก โดยจะยึดลูกอัณฑะให้สนิทพอที่จะไม่ให้องคชาตออกมาได้
ในการผลิตบางแห่ง จะทำจะพลาสติกล้วน ที่มีหมายเลขผลิตภัณฑ์และยังป้องกันเครื่องตรวจโลหะตรวจพบ และทำให้ง่ายต่อการใส่สำหรับผู้ที่เดินทางบ่อย ๆ
ความปลอดภัย

อวัยวะเพศชายนั้นมีโครงสร้างที่บอบบาง ประกอบด้วยผิวหนัง องคชาตที่เป็นเยื่อรูพรุนที่จะบวมขึ้นด้วยเลือดเมื่อมีการเร้าอารมณ์ทางเพศ กรงพรหมจรรย์นั้นต้องมีขนาดเหมาะสมกับขนาดองคชาต ที่สวมใส่พอดีและปรับให้เข้ารูป และป้องกันการเสียหายของอวัยวะเพศ ขนาดของแหวนและที่ว่าง ก็เป็นข้อสำคัญในการปรับเช่นกัน แหวนที่แน่นไปจะทำให้เลือดไม่ไหลผ่าน ขณะที่หลวมไปก็จะไม่ปลอดภัย
จากการสำรวจข้อมูล พบว่า การถึงจุดสุดยอดบ่อยเกินไปเป็นสาเหตุให้เกิดโรคมะเร็งต่อมลูกหมาก [ต้องการอ้างอิง] การใช้กรงพรหมจรรย์ขึ้นอยู่กับลักษณะการใช้งาน เพื่อกันการสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง
แหล่งข้อมูลอื่น

Chaste Male
Altarboy's website เก็บถาวร 2010-05-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บไซต์ให้ข้อมูล สาระและบทวิจารณ์
The UK's Non-Commercial Chastity Belt Site เก็บถาวร 2010-05-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ประวัติและข้อมูลทั่วไป)
Chastity belt appearances in movies and TV
กรงพรหมจรรย์แบบโค้ง
Event-related potential

ข้อมูลเพิ่มเติม: Evoked potential
รูปคลื่นแสดงองค์ประกอบของ ERP หลายอย่าง รวมทั้ง N100 (ขึ้นป้ายว่า N1) และ P300 (ขึ้นป้ายว่า P3)
ให้สังเกตว่า ERP วาดให้ศักย์ลบอยู่ด้านบน นี่เป็นข้อปฏิบัติที่สามัญแม้จะไม่สากลในงานวิจัยเกี่ยวกับ ERP
event-related potential (ตัวย่อ ERP) หรือ ศักย์ไฟฟ้าสมองสัมพันธ์กับเหตุการณ์ เป็นค่าการตอบสนองของสมอง เป็นผลโดยตรงต่อเหตุการณ์ทางการรับรู้ความรู้สึก ทางประชาน หรือทางระบบสั่งการ
โดยรูปนัย มันเป็นการตอบสนองทางสรีรวิทยาไฟฟ้าแบบเป็นพิมพ์เดียวกัน (stereotyped) ต่อตัวกระตุ้น
วิธีนี้ช่วยให้สามารถประเมินการทำงานของสมองโดยไม่ต้องผ่าต้องเจาะสรีระร่างกาย
ERP สามารถวัดโดยการบันทึกคลื่นไฟฟ้าสมอง (EEG)
ส่วนการวัดสัญญาณที่เสมอกับ ERP คือ event-related field (ERF) ซึ่งทำด้วยการบันทึกสนามแม่เหล็กในสมอง (magnetoencephalography, ตัวย่อ MEG)
evoked potential และ induced potential เป็นรูปแบบย่อยของ ERP
ประวัติ

ในปี 1924 จิตแพทย์ชาวเยอรมัน นพ.ฮานส์ เบอร์เกอร์ แสดงว่า สามารถบันทึกการทำงานทางไฟฟ้าของสมองมนุษย์โดยติดอิเล็กโทรดที่หนังศีรษะแล้วขยายสัญญาณ เป็นวิธีที่เรียกว่า การบันทึกคลื่นไฟฟ้าสมอง (electroencephalogram ตัวย่อ EEG)
คือความเปลี่ยนแปลงทางศักย์ไฟฟ้าสามารถแสดงเป็นกราฟตามเวลา
หมอให้ข้อสังเกตว่า ศักย์ไฟฟ้าได้รับอิทธิพลภายนอกเช่นการกระตุ้นประสาทสัมผัส
EEG ในทศวรรษต่อ ๆ จึงใช้บันทึกคลื่นไฟฟ้าของสมอง
แต่การบันทึกคลื่นสมองที่สัมพันธ์กับกระบวนการทางประสาทโดยเฉพาะ ๆ ซึ่งเป็นประเด็นของการศึกษาทางประสาทวิทยาศาสตร์ประชาน (cognitive neuroscience) ก็ยังเป็นเรื่องยาก เพราะข้อมูล EEG อย่างเดียวไม่สามารถแยกแยะกระบวนการทางประสาทโดยเฉพาะ ๆ
ERP จึงเป็นวิธีที่ดีกว่าเพื่อดึงข้อมูลทางความรู้สึก ทางประชาน และทางระบบประสาทสั่งการโดยเฉพาะ ๆ ด้วยเทคนิคการเฉลี่ยที่ทำง่าย ๆ 
ในระหว่างปี 1935-1936 คู่นักสรีรวิทยาชาวอเมริกัน (Hallowell Davis และภรรยาคือ Pauline Davis) เป็นพวกแรกที่ได้บันทึก ERP ในมนุษย์ที่ตื่นอยู่แล้วตีพิมพ์ผลงานในปี 1939
แต่เพราะสงครามโลกครั้งที่สอง จึงไม่มีงานทดลองต่อจากนั้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ์ 1940 แต่งานวิจัยเกี่ยวกับการรับรู้ความรู้สึกก็กลับเพิ่มขึ้นอีกในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950
ในปี 1964 นักประสาทสรีรวิทยาชาวอังกฤษเกรย์ วอลเตอร์ และผู้ร่วมงานได้เริ่มงานศึกษาที่แสดงองค์ประกอบ (component) ของ ERP เมื่อรายงานองค์ประกอบ ERP ทางประชานเป็นอย่างแรก ที่เรียกว่า contingent negative variation (CNV)
งานศึกษาในปี 1965 สร้างความก้าวหน้าเมื่อค้นพบองค์ประกอบ P3 ที่เกิดเมื่อตัดสินใจ
ต่อมาอีก 15 ปี งานวิจัยเกี่ยวกับองค์ประกอบ ERP ก็เป็นเรื่องนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ 
ในคริสต์ทศวรรษ 1980 การมีคอมพิวเตอร์ที่ราคาไม่แพง ก็ได้เปิดประตูใหม่ให้แก่งานวิจัยทางประสาทวิทยาศาสตร์ปริชาน
ปัจจุบัน ERP เป็นวิธีที่ใช้มากที่สุดในสาขาประสาทวิทยาศาสตร์ปริชานเพื่อศึกษาสหสัมพันธ์ทางสรีรวิทยา (physiological correlate) ของการรับความรู้สึก การรับรู้ และปริชาน กับการแปลผลข้อมูล
การคำนวณ

ERP สามารถวัดอย่างน่าเชื่อถือได้ด้วยการบันทึกคลื่นไฟฟ้าสมอง (EEG) ซึ่งใช้อิเล็กโทรดติดหนังศีรษะบันทึกคลื่นสมองตามเวลา
คลื่น EEG สะท้อนการทำงานของกระบวนการในสมองเป็นพัน ๆ ที่เกิดพร้อมกัน
ซึ่งก็หมายความว่า การตอบสนองของสมองต่อตัวกระตุ้นเดี่ยว ๆ หรือเหตุการณ์ที่เป็นเป้าหมายปกติจะมองไม่เห็นในค่า EEG ที่บันทึกคราวเดียว
ดังนั้น เพื่อให้เห็นการตอบสนองของสมองต่อสิ่งเร้า จึงต้องทำการทดลองหลายรอบแล้วหาค่าเฉลี่ยของผลที่ได้ ซึ่งลบสัญญาณการทำงานของสมองที่เป็นไปโดยสุ่มออกไปได้ เหลือแต่รูปแบบคลื่นที่เป็นประเด็นคือ ERP
สัญญาณรบกวนที่เป็นค่าสุ่มรวมทั้งการทำงานของสมองพื้นหลังบวกกับสัญญาณทางชีวภาพอื่น ๆ (เช่น electrooculography, คลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อ, คลื่นไฟฟ้าหัวใจ) และสัญญาณรบกวนทางไฟฟ้าแม่เหล็ก (เช่น ในสายหลอดไฟเรืองแสง) 
ล้วนแต่ทำให้สัญญาณที่ต้องการคือ ERP ไม่ชัด 
จากมุมมองทางวิศวกรรม สามารถนิยามอัตราสัญญาณต่อสัญญาณรบกวน (SNR) ของ ERP ที่บันทึก
เหตุผลที่การทำค่าเฉลี่ยเพิ่ม SNR ของ ERP คือทำให้ชัดขึ้นและตีความหมายได้ มีคำอธิบายง่าย ๆ ทางคณิตศาสตร์ถ้าสมมุติปัจจัยบางอย่างให้ง่าย ๆ ได้
ข้อสมมุติก็คือ
สัญญาณที่สนใจเป็นชุด ERP ที่ล็อกอยู่กับเหตุการณ์ (event-locked) โดยมีเวลาการตอบสนอง (latency) และรูปคลื่นที่ไม่เปลี่ยน
สัญญาณรบกวน (noise) สามารถประมาณได้ด้วยการแจกแจงปรกติที่มีค่าเฉลี่ยเป็น 0 มีค่าความแปรปรวน (variance) เป็น  \sigma ^{2} ซึ่งไม่สัมพันธ์กับกันและกันระหว่างการทดลองและไม่ได้ล็อกเวลา (time-locked) กับเหตุการณ์ แต่ข้อสมมุตินี้ก็ละเมิดได้ง่าย ยกตัวอย่างเช่น ถ้าผู้ร่วมการทดลองขยับลิ้นเล็ก ๆ น้อย ๆ เมื่อนับสิ่งที่เป็นเป้าหมายในการทดลอง
ถ้ากำหนดลำดับการทดลองเป็น  k กำหนดเวลาที่ผ่านไปหลังเหตุการณ์  kth เป็น  t ค่าบันทึกของการทดลองแต่ละการทดลอง ๆ สามารถกำหนดเป็น  x(t,k)=s(t)+n(t,k) โดย  s(t) ก็คือสัญญาณ ERP ที่ต้องการและ  n(t,k) ก็คือสัญญาณรบกวน (noise) ให้สังเกตว่า ตามข้อสมมุติที่ว่ามาแล้ว สัญญาณไม่ได้ขึ้นกับการทดลองใดทดลองหนึ่ง แต่สัญญาณรบกวนจะขึ้น
ค่าเฉลี่ยของการทดลอง  N ครั้งก็คือ
ค่าคาดหมายของ  {\bar {x}}(t) (ตามที่หวัง) ก็คือสัญญาณ ERP เองซึ่งก็คือ  \operatorname {E} [{\bar {x}}(t)]=s(t)
ความแปรปรวน (variance) ของมันก็คือ
เพราะเหตุนี้ แอมพลิจูดสัญญาณรบกวนของค่าเฉลี่ยการทดลอง  N ครั้งจึงคาดหมายว่าจะเบี่ยงเบนไปจากค่ามัชฌิม (mean) ซึ่งก็คือ  s(t) โดยน้อยกว่าหรือเท่ากับ  \sigma /{\sqrt {N}} ในกรณี 68%
คือโดยเฉพาะ ค่าเบี่ยงเบนในกรณี 68% จะเป็น  1/{\sqrt {N}} ของค่าเบี่ยงเบนที่ได้ในการทดลองเดี่ยว ๆ (คือ  \sigma /{\sqrt {N}})
โดยค่าเบี่ยงเบนที่ใหญ่กว่าคือ  2\sigma /{\sqrt {N}} จึงคาดได้ว่าจะครอบคลุม 95% ของแอมพลิจูดสัญญาณรวบกวนที่เป็นไปได้
สัญญาณรบกวนที่มีแอมพลิจูดกว้าง (เช่น สัญญาณเนื่องกับการกะพริบตาหรือการเคลื่อนไหว) บ่อยครั้งใหญ่กว่าสัญญาณ ERP ที่ต้องการมาก
จึงต้องเอาออกก่อนทำการเฉลี่ย
ซึ่งทำได้ด้วยมือ (คือใช้ตาตรวจ) หรือใช้ระบบอัตโนมัติที่อาศัยขีดแบ่งตายตัวที่กำหนดไว้ล่วงหน้า (เช่น จำกัดแอมพลิจูดมากสุดหรือจำกัดความชัน) หรือขีดแบ่งที่เปลี่ยนไปตามเวลาที่ได้จากสถิติของชุดการทดลอง[แหล่งข้อมูลที่ตีพิมพ์เอง?]