stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สุลตานะห์เมเลก ตูร์ฮาน
บรรณานุกรม

Hamamsy, Chafika Soliman (2005). Zamalek: The Changing Life of a Cairo Elite, 1850–1945. American University in Cairo Press. ISBN 978-977-424-893-1. OCLC 60649965.
Hassan, Hassan (2000). In the House of Muhammad Ali: A Family Album, 1805–1952. American University in Cairo Press. ISBN 978-977-424-554-1. OCLC 45016821.
Montgomery-Massingberd, Hugh, บ.ก. (1980). "The Royal House of Egypt". Burke's Royal Families of the World. Vol. Volume II: Africa & the Middle East. London: Burke's Peerage. pp. 20–37. ISBN 978-0-85011-029-6. OCLC 18496936. {{cite book}}: |volume= has extra text (help)
Mostyn, Trevor (2006). Egypt's Belle Epoque: Cairo and the Age of the Hedonists. New York: Tauris Parke Paperbacks. ISBN 978-1-84511-240-0. OCLC 73175079.
Tugay, Emine Foat (1974). Three Centuries: Family Chronicles of Turkey and Egypt. Westport, CT: Greenwood Press. ISBN 978-0-8371-7117-3. OCLC 799594.
แหล่งข้อมูลอื่น

Buyers, Christopher. "The Muhammad 'Ali Dynasty: Genealogy". The Royal Ark. สืบค้นเมื่อ 2010-02-27.
Soszynski, Henry. "Melek Tourhan". Ancestry.com, Inc. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-24. สืบค้นเมื่อ 2010-02-27.
| ก่อนหน้า |  | สุลตานะห์เมเลก ตูร์ฮาน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ตั้งตำแหน่งใหม่ |  |   สุลตานะห์แห่งอียิปต์   (19 ธันวาคม พ.ศ. 2457 – 9 ตุลาคม พ.ศ. 2460) |  | สุลต่านหญิงนาซลี |
| ด ค กราชวงศ์มุฮัมมัด อะลี  (1805–1953) |
| --- | --- | --- |
พระราชพงศาวลี
| กษัตริย์ |  มุฮัมมัด อะลี  อิบรอฮีม  อับบาส ฮิลมีที่ 1  ซะอีด  อิสมาอีล  เตาฟีก  อับบาส ฮิลมีที่ 2  ฮุซัยน์ กามิล  อะห์มัด ฟุอาดที่ 1  ฟารูก  อะห์มัด ฟุอาดที่ 2  |  |
| พระคู่ครอง |  อะมีนะฮ์ ฮานิม  อัยนุลฮะยาต กอดิน  ฮูชิยาร์ กอดิน  มะฮิวิช ฮานิม  อินญิฮ์ ฮานิม  มะลิกบัร ฮานิม  ญานานิยาร์ ฮานิม  ญิชม์ อาฟิต ฮานิม  ชะฮ์ริต ฟะซา ฮานิม  ชะฟัก นูร ฮานิม  นูรฟะลัก กอดิน  ญะมาล นูร กอดิน  นิชอะฮ์ดิล กอดิน  ฟัรยาล กอดิน  อะมีนะฮ์ อิลฮามี  อิกบัล ฮานิม  ญาวีดาน ฮานิม  เมเลก ตูร์ฮาน  นาซลี ศ็อบรี  ฟารีดา  นารีมาน ศอดิก  |  |
| รัชทายาท |  อิบรอฮีม  อับบาส ฮิลมีที่ 1  ซะอีด  อะห์มัด ริฟะอัต  อิสมาอีล  มุศเฏาะฟา ฟาฎิล  เตาฟีก  อับบาส ฮิลมี  มุฮัมมัด อะลี เฏาฟีก  มุฮัมมัด อับดุลมุนอิม  ฟารูก  มุฮัมมัด อะลี เฏาฟีก  อะห์มัด ฟุอาด  |  |
| เจ้าชาย |  มุฮัมมัด ชะรีฟ พาชา อัลกะบีร  อะลี พาชา ชะรีฟ  เคาะลีล ชะรีฟ พาชา  อิสมาอีล ชีรีน  อิสมาอีล กาลิม พาชา  อิบรอฮีม อิลฮามี พาชา  อุมัร ฏูซูน  ฏูซูน พาชา  ยูซุฟ กะมาล  ซะอีด ฮาลิม พาชา  กะมาลุดดีน ฮุซัยน์  อับบาส ฮะลีม  มุฮัมมัด อะลี ฮะซัน  ฮะซัน อะซีซ ฮะซัน  อับบาส ฮิลมี  มุฮัมมัด อะลี  |  |
| เจ้าหญิง |  คัดรีเย ฮือเซยิน  ชีเวการ์ อีบราฮิม  เตาฮีดะฮ์ ฮานิม  ฟาซีเล ฮานึมซุลตัน  เตาฮีดะฮ์ อิลฮามี  ซัยนับ อิลฮามี  นาซลี ฟัซลี  เฟาซียะห์ (ธิดาในฟุอาดที่ 1)  Faika  ฟัตฮียะฮ์  เฟาซียะฮ์ (ธิดาในฟารูก)  ฟัยซะฮ์  ฟัรยาล  ฟาดียะห์  เฟาซียะฮ์-ละฏีฟะฮ์  |  |
 หมวดหมู่  คอมมอนส์
ประมวลเรื่องปรัมปรากรีก

ซูส เจ้าสวรรค์ โพไซดอน เจ้าสมุทร และเฮดีส เจ้านรก สามเทพหลักของกรีก
รูปปั้นครึ่งตัวของซูส, ที่เมือง Otricoli พิพิธภัณฑ์ Pio-Clementino วาติกัน)
ประมวลเรื่องปรัมปรากรีก (กรีกโบราณ: ΜΥΘΟΛΟΓΊΑ ΕΛΛΗΝΙΚΉ) เป็นประมวลเรื่องปรัมปราของอารยธรรมกรีกโบราณ ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับนิทานปรัมปราและตำนานที่เกี่ยวข้องกับเทพเจ้า, วีรบุรุษ, ธรรมชาติของโลก รวมถึงจุดกำเนิดและความสำคัญของขนบ คติและจารีตพิธีในทางศาสนาของชาวกรีกโบราณ ประมวลเรื่องปรัมปรากรีกเป็นส่วนหนึ่งของศาสนาในกรีซโบราณ นักวิชาการสมัยใหม่มักอ้างถึงและศึกษาเรื่องปรัมปราเหล่านี้ เพื่อที่จะทราบเกี่ยวกับสถาบันทางศาสนา, สถาบันทางการเมืองในกรีซโบราณ, อารยธรรมของชาวกรีก และเพื่อเพิ่มความเข้าใจในธรรมชาติของการสร้างตำนานประมวลเรื่องปรัมปราขึ้น
ประมวลเรื่องปรัมปรากรีกรวบรวมขึ้นจากเรื่องเล่าและศิลปะที่แสดงออกในวัฒนธรรมกรีก เช่น การระบายสีแจกันและของแก้บน ตำนานกรีกอธิบายถึงการถือกำเนิดของโลก และรายละเอียดของเรื่องราวในชีวิต และการผจญภัยของบรรดาเทพเจ้า เทพธิดา วีรบุรุษ วีรสตรี และสิ่งมีชีวิตในตำนานอื่น ๆ ซึ่งเรื่องราวเหล่านี้ในตอนแรกเป็นเพียงการสืบทอดผ่านบทกวีตามประเพณีมุขปาฐะเท่านั้น ซึ่งอาจสืบย้อนหลังไปได้ถึงสมัยไมนอส และสมัยไมซีนี ตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 ก่อนค.ศ. แต่ปัจจุบันเรื่องราวปรัมปราเหล่านี้ เราทราบจากวรรณกรรมกรีกโบราณทั้งสิ้น
วรรณกรรมกรีกที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่รู้จักกันคือ มหากาพย์ อีเลียด และ โอดิสซีย์ ของโฮเมอร์ ซึ่งจับเรื่องราวเหตุการณ์ในระหว่างสงครามเมืองทรอย นอกจากนี้มีบทกวีมหากาพย์ร่วมสมัยอีกสองชุดของเฮสิโอดกวีร่วมสมัยของโฮเมอร์ คือ ธีออโกนี และ งานและวัน เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการกำเนิดโลก พงศาวลีของผู้ปกครองกึ่งเทพ การผลัดเปลี่ยนยุคสมัยของมนุษย์ ต้นกำเนิดความทุกข์ยากของมนุษย์ และพิธีบูชายัญต่าง ๆ เรื่องเล่าปรัมปรายังพบได้ในบทเพลงสวดสรรเสริญของโฮเมอร์ (Homeric hymns) จากส่วนเสี้ยวที่หลงเหลือของบทกวีมหากาพย์ใน วัฎมหากาพย์ (Epic Cycle) จากบทร้อยกรองประกอบพิณ (lyric poems) จากงานละครโศกนาฏกรรมและสุขนาฎกรรมในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล จากงานเขียนของปราชญ์และกวีในยุคเฮเลนนิสติก และในตำราจากยุคของจักรวรรดิโรมันที่เขียนโดยพลูตาร์คกับเพาซานิอัส
งานค้นพบของนักโบราณคดีเป็นแหล่งข้อมูลอย่างละเอียดของประมวลเรื่องปรัมปรากรีก เพราะมีภาพของเทพและวีรบุรุษกรีกมากมายเป็นเนื้อหาหลักอยู่ในการตกแต่งสิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ ภาพเรขาคณิตบนเครื่องปั้นดินเผาในยุคศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาลแสดงให้เห็นฉากต่าง ๆ ในสงครามเมืองทรอย รวมไปถึงการผจญภัยของเฮราคลีส ในยุคต่อ ๆ มาเช่น กรีซยุคอาร์เคอิก ยุคคลาสสิก และสมัยเฮลเลนิสต์ ก็พบภาพฉากเกี่ยวกับมหากาพย์ของโฮเมอร์และตำนานปรัมปราอื่น ๆ ซึ่งช่วยเพิ่มเติมแก่หลักฐานทางวรรณกรรมที่มีอยู่
ประมวลเรื่องปรัมปรากรีกมีอิทธิพลอย่างมากต่อวัฒนธรรม ศิลปะ และวรรณกรรมของอารยธรรมตะวันตก รวมถึงมรดกและภาษาทางตะวันตกด้วย กวีและศิลปินมากมายนับแต่ยุคโบราณจนถึงปัจจุบันได้รับแรงบันดาลใจจากประมวลเรื่องปรัมปรากรีก และได้คิดค้นนัยยะร่วมสมัยกับการตีความใหม่ที่สัมพันธ์กับตำนานปรัมปราเหล่านี้
แหล่งข้อมูลของประมวลเรื่องปรัมปรากรีก

ประมวลเรื่องปรัมปรากรีกซึ่งรู้จักกันอยู่ทุกวันนี้ มีรากฐานมาจากวรรณกรรมกรีกโบราณและภาพในสื่อที่มองเห็นด้วยตาซึ่งมีอายุนับย้อนไปถึงยุคจีโอเมทริก (Geometric Style) ประมาณปีที่ 900-800 ก่อนคริสตกาล
แหล่งข้อมูลของประมวลเรื่องปรัมปรากรีก > แหล่งข้อมูลทางโบราณคดี

การค้นพบอารยธรรมไมซีนี โดยนักโบราณคดีสมัครเล่น ไฮน์ริช ชลีมาน ในศตวรรษที่ 19 และการค้นพบอารยธรรมไมนอสที่เกาะครีตโดยนักโบราณคดีชาวอังกฤษ อาร์เธอร์ อีวานส์ ในศตวรรษที่ 20 มีส่วนช่วยอธิบายเกี่ยวกับมหากาพย์ของโฮเมอร์ และให้หลักฐานรับรองทางโบราณคดีเกี่ยวกับรายละเอียดของนิทานปรัมปราหลาย ๆ เรื่อง อย่างไรก็ดีหลักฐานเหล่านี้เป็นหลักฐานสิ่งปลูกสร้างและอนุสาวรีย์เป็นส่วนใหญ่ เนื่องจากสมัยนั้นยังไม่มีการใช้ตัวอักษรเขียนเพื่อจดบันทึกเรื่องราว และแผ่นจารึกไลเนียร์บีที่ขุดพบ ก็เป็นเพียงบันทึกเกี่ยวกับคลังเก็บสินค้าเท่านั้น
การตกแต่งด้วยลวดลายเราขาคณิตบนเครื่องปั้นดินเผาสมัยศตวรรษที่ 8 ก่อนค.ศ. แสดงภาพเนื้อเรื่องของวัฎมหากาพย์กรุงทรอย และการผจญภัยของเฮราคลีส การแสดงออกเชิงประจักษ์ของเรื่องราวปรัมปราเหล่านี้มีความสำคัญสองประการ ประการแรก ตำนานปรัมปราส่วนใหญ่ปรากฏอยู่บนเครื่องปั้นดินเผารูปเขียนสี ก่อนที่จะมีหลักฐานทางวรรณคดีนานหลายศตวรรษ ยกตัวอย่างเช่น ในกรณีของวีรกรรมสิบสองประการของเฮราคลีส มีแค่การผจญสุนัขปีศาจเคเบรอสเท่านั้นที่มีบันทึกไว้ในวรรณกรรมร่วมสมัย ประการที่สอง แหล่งข้อมูลเชิงประจักษ์บางครั้งแสดงรายละเอียด หรือฉากของเรื่องราวในตำนานที่ไม่ปรากฏอยู่ในแหล่งข้อมูลทางวรรณคดีใด ๆ เลย ในสมัยอาร์เคอิก (ปีที่ 750-500 ก่อนค.ศ.), สมัยคลาสสิก (ปีที่ 480-323 ก่อนค.ศ.), และสมัยเฮลเลนิสติก (ปีที่ 323-146 ก่อนค.ศ.) หลักฐานเชิงประจักษ์เหล่านี้มีบทบาทในการสนับสนุนและเพิ่มเติมหลักฐานทางวรรณคดี
สันนิษฐานของที่มาของประมวลเรื่องปรัมปรากรีก-โรมัน

อาจเป็นเพราะชาวกรีกโบราณพยายามหาคำตอบให้กับตัวเองว่าทำไมฟ้าร้อง ฟ้าผ่า หรือเหตุใดจึงมีเสียงสะท้อนจากถ้ำเมื่อเราส่งเสียง หรือ ฯลฯ นั่นเพราะความกลัวปรากฏการณ์ธรรมชาติจึงพยายามหาเหตุผลและชาวกรีกชอบฟังนิทานเรื่องเล่าปรัมปรา ชอบแต่งโคลงกลอน จึงรักการขับลำนำและดีดพิณคลอไปด้วยจึงทำให้การขับลำนำเป็นที่นิยม เล่ากันว่าโฮเมอร์ (Homer) ก็เป็นนักขับลำนำชั้นยอดคนหนึ่งของกรีก ใคร ๆ ก็รักน้ำเสียงการเล่านิทานของเขา แรกเริ่มเทวตำนานเป็นบทกลอนที่ท่องจำกันมาเป็นรุ่น ๆ ต่อมามีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร เราจึงไม่ทราบแน่ชัดว่าใครเป็นผู้แต่งประมวลเรื่องปรัมปรา บ้างก็ว่า โฮเมอร์ เป็นผู้แต่ง อีเลียด (Iliad) บ้างก็ว่าแค่รวบรวม บ้างก็ว่ากวีกรีกนาม เฮสิโอด (Hesiod) เป็นผู้แต่ง ส่วนโอวิด (Ovid) กวีชาวโรมันก็เล่าถึงเทวตำนานแต่ใช้ชื่อตัวละครต่างกัน เล่มของโอวิดจะเล่าได้พิสดารกว่าของนักเขียนคนอื่น
เค้าโครงของประมวลเรื่องปรัมปรากรีกโดยสังเขป > ต้นกำเนิดของโลกและของเทพเจ้า

ตำนานปรัมปราว่าด้วยต้นกำเนิด หรือการสร้างโลก คือความพยายามที่จะอธิบายต้นกำเนิดของสรรพสิ่งในภาษาของมนุษย์ แบบฉบับที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดเป็นบทประพันธ์ของเฮสิโอด ได้แก่ ธีออโกนี (Theogony: เทวพงศาวดาร) เฮสิโอดเริ่มบรรยายตั้งแต่ เคออส หรือความว่างเปล่าไร้ก้นบึ้ง จากความว่างเปล่านั้นก็เกิด ไกอา (โลก) และเทพยุคดึกดำบรรพ์อื่น ๆ ได้แก่ เอรอส (ความรัก), ทาร์ทารัส (ก้นบึ้ง), และเอเรบัส (เงาและความมืดมิด) ไกอาให้กำเนิดยูเรนัส (โดยไม่มีความช่วยเหลือจากเพศชาย) ผู้ซึ่งเข้ามีสัมพันธ์กับเธอ จากการอยู่ร่วมกันนั้นก่อให้เกิด ไทแทน พวกแรกสุด เป็นเพศชาย 6 ตน: คอยอัส (Coeus), ไครอัส (Crius), โครนัส (Cronus), ไฮเพเรียน (Hyperion), ไอแอพิตัส (Iapetus), และ โอซีอานัส (Oceanus)
หนังสืออ่านเพิ่ม

Gantz, Timothy (1993). Early Greek Myth: A Guide to Literary and Artistic Sources. Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-4410-2. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-09-24. สืบค้นเมื่อ 2022-01-08.
Graves, Robert (1993) [1955]. The Greek Myths (Cmb/Rep ed.). Penguin (Non-Classics). ISBN 978-0-14-017199-0.
Hamilton, Edith (1998) [1942]. Mythology (New ed.). Back Bay Books. ISBN 978-0-316-34151-6.
Kerenyi, Karl (1980) [1951]. The Gods of the Greeks (Reissue ed.). Thames & Hudson. ISBN 978-0-500-27048-6.
Kerenyi, Karl (1978) [1959]. The Heroes of the Greeks (Reissue ed.). Thames & Hudson. ISBN 978-0-500-27049-3.
Luchte, James (2011). Early Greek Thought: Before the Dawn. Bloomsbury. ISBN 978-0-567-35331-3.
Morford M.P.O., Lenardon L.J. (2006). Classical Mythology. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-530805-1.
Pinsent, John (1972). Greek Mythology. Bantam. ISBN 978-0-448-00848-6.
Pinsent, John (1991). Myths and Legends of Ancient Greece. Library of the World's Myths and Legends. Peter Bedrick Books. ISBN 978-0-87226-250-8.
Powell, Barry (2008). Classical Myth (6th ed.). Prentice-Hall. ISBN 978-0-13-606171-7.
Powell, Barry (2001). A Short Introduction to Classical Myth. Prentice-Hall. ISBN 978-0-13-025839-7.
Ruck Carl, Staples Blaise Daniel (1994). The World of Classical Myth. Carolina Academic Press. ISBN 978-0-89089-575-7.
Smith, William (1870), Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology.
Veyne, Paul (1988). Did the Greeks Believe in Their Myths? An Essay on Constitutive Imagination. (translated by Paula Wissing). University of Chicago. ISBN 978-0-226-85434-2.
Woodward, Roger D. (editor) (2007). The Cambridge Companion to Greek Mythology. Cambridge; New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-84520-5. {{cite book}}: |first= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
แหล่งข้อมูลอื่น

Library of Classical Mythology Texts เก็บถาวร 2007-09-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน translations of works of classical literature
LIMC-France provides databases dedicated to Graeco-Roman mythology and its iconography.
Theoi Project, Guide to Greek Mythology biographies of characters from myth with quotes from original sources and images from classical art
Martin P. Nilsson, The Mycenaean Origin of Greek Mythology, on Google books
ดูเพิ่ม

วรรณกรรมกรีกโบราณ
| ด ค กเทพปกรณัมกรีก |
| --- | --- |
ปฐมเทพ:  เคออส  อะแนงคี  โครนอส  เอียรอส  ไกอา  ยูเรนัส  ทาร์ทารัส  อีเธอร์  เฮเมรา  เอระบัส  นิกซ์  โอฟิออน  มอยเร 
เทพไททัน:  โครนัส  โอเชียนัส  เรีย  ทีมิส  แอตลัส  ซีอัส  ครีอัส  ไฮพีเรียน  ธีอา  เทธิส  นิมอซินี  ฟีบี  โพรมีเทียส  เอพิมีเทียส  ไออาเพทัส  เมโนเอเทียส 
สิบสองเทพเจ้าโอลิมปัส:  ซูส  ฮีรา  โพไซดอน  ดิมีเทอร์  อะธีนา  อะพอลโล  อาร์ทิมิส  แอรีส  แอโฟรไดที  ฮิฟีสตัส  เฮอร์มีส  ไดอะไนซัสหรือเฮสเตีย 
เทพเจ้าหลักอื่น:  แอซคลีเปียส  ฮีลิออส  อีออส  เฮดีส  ฮีบี  เฮคะที  แพน  เพอร์เซฟะนี  เซลีนี 
กลุ่ม:  แอมะซอน  เซนทอร์  คเธาะนิค  ไซคลอปส์  มังกร  อิรินีอีซ  ยักษ์  ฮาร์พี  เฮคะท็องคะรีซ  มอยเร  พระเจ้าไมซีเนียน  มนุษย์  มิวส์  นิมฟ์  เซเทอร์  สมุทรเทพ 
วีรบุรุษ:  เฮราคลีสกับงานของเขา  อคิลลีสกับสงครามกรุงทรอย  โอดิสเซียสกับโอดิสซีย์  เจสันกับลูกเรืออาร์โก  เพอร์ซิอัสกับเมดูซา  อีดิปัสกับธีบส์  ธีซีอัสกับมินะทอร์  บิลเลโรฟอนกับคิเมียรา 
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์:  เดลฟี  ดอโดนา  ดีลอส  โอลิมเปีย  โอลิมปัส 
เวอร์จิล กวีเอกชาวโรมัน ได้สงวนรักษารายละเอียดเกี่ยวกับประมวลเรื่องปรัมปรากรีกไว้ในงานเขียนของตนหลายชิ้น
โปรมีเธียส (ภาพวาดปี 1868 โดย กุสตาฟ โมเรอ) ผู้บันทึกตำนานโพรมีเธียสครั้งแรกคือ เฮสิโอด และต่อมาเป็นรากฐานของบทละครโศกนาฏกรรมไตรภาค ซึ่งคาดว่าเป็นของ Aeschylus ได้แก่ พันธนาการโพรมีเทียส, Prometheus Unbound, และ Prometheus Pyrphoros
โรงละครอิมพีเรียล (ประเทศญี่ปุ่น)

| --- | --- |
ญี่ปุ่น: 帝劇; โรมาจิ: Teigeki


ที่อยู่: 3-1-1 มารูโนอูจิ
ที่ตั้ง: เขตชิโยดะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
เจ้าของ: โทโฮ
ชนิด: ข้างในโรงละคร
ชนิดที่นั่ง: อนุรักษ์
ความจุ: 1,897
การก่อสร้าง
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 1963
ก่อสร้าง: ค.ศ. 1964
เปิดใช้สนาม: ค.ศ. 1966
เว็บไซต์
Theatre website
โรงละครอิมพีเรียล (ญี่ปุ่น: 帝国劇場; โรมาจิ: Teikoku Gekijō) มักเรียกโดยย่อว่า เทเงกิ (帝劇) และในอดีตว่า โรงละครสวนอิมพีเรียล เป็นโรงละครญี่ปุ่นที่มารูโนอูจิ เขตชิโยดะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ที่ดำเนินการโดยโทโฮ
ประวัติ

โรงละครแบบตะวันตกในประเทศญี่ปุ่นเปิดตัวใน ค.ศ. 1911 โดยมีโปรแกรมการแสดงมิวสิคัลและโอเปร่าหลายรายการ โครงสร้างเดิมสร้างขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1966 ในฐานะ โรงละคร "แฟลกชิป" ของโทโฮ ซึ่งเปิดตัวด้วย สคาร์เรตโต ละครที่อิงจากวิมานลอย โดยมีผู้เข้าชมในช่วงห้าเดือนแรก 380,000 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษาญี่ปุ่น) Website of the Imperial Theatre เก็บถาวร 2014-11-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  EUTA theatre  มิวสิกเบรนซ์ สถานที่ 
วิชาการ:  CiNii 
35°40′35.5″N 139°45′38.7″E﻿ / ﻿35.676528°N 139.760750°E﻿ / 35.676528; 139.760750
สปาร์กาปิแซส

| สปาร์กาปิแซส |
| --- | --- |
สวรรคต: 530 ปีก่อน ค.ศ.
ซากา: Spargapis
พระราชมารดา: โตมือริส
ศาสนา: ศาสนาซิเทีย
อาชีพ: นายพลกองทัพ
“ไซรัสเอาชนะสปาร์กาปิแซส” จากเรื่องราวไซรัส ดัดแปลงจากแบบของ Michiel Coxie (1499–1592) เย็บขึ้นที่ห้องทำงานของ Albert Auwercx (1629–1709)
สปาร์กาปิแซส (กรีกโบราณ: Σπαργαπισης; ซากา: *Spargapis; ละติน: Spargapises; สวรรคต 530 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นพระราชโอรสในราชินีโตมือริสแห่ง Massagetai
พระนาม

Spargapisēs (Σπαργαπισης) เป็นรูปแผลงเป็นกรีกจากพระนามภาษาซากาว่า *Spargapis และเป็นคำประสมจากคำว่า *sparga- หมายถึง “scion” กับ “ลูกหลาน” และ *pis- หมายถึง “decoration” กับ “adornment”
พระนาม Spargapis และพระนามของบรรดากษัตริย์ทั้งจาก Agathyrsi และซิทที่มีพระนามว่า Spargapaiϑah เป็นรูปวิธภาษาของพระนามเดียวกัน และทั้งรูป Spargapis กับ Spargapaiϑah เป็นคำร่วมเชื้อสายจากพระนามภาษาอเวสตะ Sparəγa-paēsa (𐬯𐬞𐬀𐬭𐬆𐬖𐬀⸱𐬞𐬀𐬉𐬯𐬀)
ข้อมูล

Gera, Deborah Levine (2018). Warrior Women: The Anonymous Tractatus De Mulieribus. Leiden, Netherlands; New York City, United States: Brill. p. 187-199. ISBN 978-9-004-32988-1.
Hinz, Walther (1975). Altiranisches Sprachgut der Nebenüberleiferung [Old Iranian Language from Collateral Sources] (ภาษาเยอรมัน). Wiesbaden, Germany: Harrassowitz. ISBN 3-447-01703-1.
Kullanda, Sergei (2014). "External relations of Scythian". Journal of Language Relationship. Piscataway, United States: Gorgias Press. 11 (1): 81–90. doi:10.31826/jlr-2014-110110. สืบค้นเมื่อ 30 April 2023.
Mayor, Adrienne (2014). The Amazons: Lives and Legends of Warrior Women across the Ancient World. Princeton, United States: Princeton University Press. pp. 143–144. ISBN 978-0-691-14720-8.
Mayor, Adrienne (2017). "AMAZONS IN THE IRANIAN WORLD". Encyclopædia Iranica. สืบค้นเมื่อ 20 July 2022.
Rollinger, Robert (2003). "HERODOTUS iv. CYRUS ACCORDING TO HERODOTUS". Encyclopædia Iranica. สืบค้นเมื่อ 20 July 2022.
Schmitt, Rüdiger (2003). "Die skythischen Personennamen bei Herodot" [Scythian Personal Names in Herodotus] (PDF). Annali dell'Università degli Studi di Napoli l'Orientale (ภาษาเยอรมัน). 63: 1–31. สืบค้นเมื่อ 26 July 2022.
Schmitt, Rüdiger (2011). Iranisches Personennamenbuch [Book of Iranian Personal Names] (ภาษาเยอรมัน). Vol. 5.5a. Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. pp. 341–342. ISBN 978-3-700-17142-3.
แมกโนลิด

| แมกโนลิด |
| --- | --- |

ดอกของAsimina triloba

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Magnoliids

Orders
 Canellales  Laurales  Magnoliales  Piperales
แมกโนลิด หรือ Magnoliids (หรือMagnoliidae) เป็นกลุ่มของพืชมีดอกประมาณ 9,000 ชนิด เช่น จำปี จำปา จันทน์เทศ อบเชย อาโวกาโด พริกไทย และอื่นๆ  พืชเหล่านี้ ละอองเรณูมีช่องเปิดช่องเดียว ใบเรียงเวียน ดอกแบบ trimerous flower
การจัดจำแนก

พืชในกลุ่มนี้ประกอบด้วยอันดับต่างๆคือ   Canellales Laurales Magnoliales และ Piperales ซึ่งในการจำแนกแต่ละระบบมีความแตกต่างกันบ้าง
ระบบ APG s

ประกอบด้วย:
เคลดนี้รวมพืชส่วนใหญ่ในกลุ่มพื้นฐานของพืชมีดอก เคลดนี้ได้ชื่อว่า Magnoliidae  ใน พ.ศ. 2550
ระบบ APG s > ระบบ Cronquist

ระบบ Cronquist ใช้ชื่อ Magnoliidae เป็นชั้นย่อย (ภายในชั้นMagnoliopsida = พืชใบเลี้ยงคู่)  ในรูปแบบดั้งเดิมของระบบนี้ประกอบไปด้วย:
ชั้นย่อย Magnoliidae :
อันดับ Magnoliales
อันดับ Laurales
อันดับ Piperales
อันดับ Aristolochiales
อันดับ Illiciales
อันดับ Nymphaeales
อันดับ Ranunculales
อันดับ Papaverales
ระบบ APG s > ตารางเปรียบเทียบของแต่ละระบบ

| APG II system magnoliids | Cronquist system Magnoliidae | Dahlgren system Magnolianae | Thorne system (1992) Magnolianae | Thorne system (2000) Magnolianae |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| อันดับอบเชย | อันดับอบเชย | อันดับอบเชย | อันดับจำปา | อันดับจำปา |
อันดับจำปา
| อันดับจำปา | อันดับจำปา | Annonales | อันดับจำปา | อันดับจำปา |
| Canellales | อันดับจำปา | Winterales | อันดับจำปา | อันดับจำปา |
| อันดับพริกไทย | อันดับจำปา | Lactoridales | อันดับจำปา | อันดับจำปา |
| อันดับพริกไทย | Aristolochiales | Aristolochiales | อันดับจำปา | อันดับจำปา |
| อันดับพริกไทย | Piperales | Piperales ใน Nymphaeanae | อันดับจำปา | อันดับจำปา |
| ไม่มีกลุ่มหรือเคลดพื้นฐาน | Piperales | Chloranthales | อันดับจำปา | อันดับจำปา |
| ไม่มีกลุ่มหรือเคลดพื้นฐาน | Illiciales | Illiciales | อันดับจำปา | อันดับจำปา |
| ไม่มีกลุ่มหรือเคลดพื้นฐาน | ใน Rosidae | Rafflesiales | ใน Rafflesianae | ใน Rafflesianae |
| ไม่มีกลุ่มหรือเคลดพื้นฐาน | Nymphaeales | in Nymphaeanae | ใน Nymphaeanae | ใน Nymphaeanae |
| ไม่มีกลุ่มหรือเคลดพื้นฐาน | Nymphaeales | in Nymphaeanae | Ceratophyllales | ในRanunculidae |
| อยู้ในเคลดของพืชใบเลี้ยงคู่แท้  | Nymphaeales | Nelumbonales | Nelumbonales | ในRanunculidae |
| อยู้ในเคลดของพืชใบเลี้ยงคู่แท้  | Ranunculales | ใน Ranunculanae | Berberidales | ในRanunculidae |
| อยู้ในเคลดของพืชใบเลี้ยงคู่แท้  | Papaverales | ใน Ranunculanae | Berberidales | ในRanunculidae |
| อยู้ในเคลดของพืชใบเลี้ยงคู่แท้  | ใน Dilleniidae | ในTheanae | Paeoniales | ในRanunculidae |
แหล่งข้อมูลอื่น

Tree of Life Magnoliids
ดอกของ Magnolia obovata ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีกลีบดอก เกสรตัวผู้และเกสรตัวเมียจำนวนมาก
โซโฮ

ที่ตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในอังกฤษ
| โซโฮ |
| --- | --- |
 บนลงล่างและซ้ายไปขวา: บาร์ในโซโฮ, เพิงคนสวนในจัตุรัสโซโฮ, ถนนกรีก, รอนนี สกอทส์ แจ๊สคลับ, คอมพ์ทันส์, คิงลีคอร์ท
โซโฮแสดงแผนที่ใจกลางลอนดอนโซโฮที่ตั้งในเกรเทอร์ลอนดอนแสดงแผนที่เกรเทอร์ลอนดอน
โอเอสกริด: TQ294810
• ชาริงครอสส์: 0.51 ไมล์ (0.8 กิโลเมตร) SE
ลอนดอนโบโร: เวสท์มินส์เตอร์
เซเรมอเนียลเคาน์ที: เกรเทอร์ลอนดอน
ภูมิภาค: ลอนดอน
ประเทศ: อังกฤษ
รัฐเอกราช: สหราชอาณาจักร
โพสท์ทาวน์: ลอนดอน
เขตรหัสไปรษณีย์: W1
รหัสโทรศัพท์: 020

ตำรวจ: เมทรอพอลิเทิน
ดับเพลิง: ลอนดอน
รถพยาบาล: ลอนดอน
 
รัฐสภาสหราชอาณาจักร: ซิทีออฟลอนดอนแอนด์เวสต์มินสเตอร์
สภาลอนดอน: เวสท์เซนทรอล
 รายชื่อสถานที่ สหราชอาณาจักร ประเทศอังกฤษ ลอนดอน 51°30′46″N 0°7′52″W﻿ / ﻿51.51278°N 0.13111°W﻿ / 51.51278; -0.13111
โซโฮ หรือ โซโห (อังกฤษ: Soho) เป็นย่านหนึ่งในนครเวสต์มินสเตอร์ในภูมิภาคเวสต์เอนด์ของลอนดอน โซโฮเคยย่านแฟชั่นของชนชั้นสูงและในปัจจุบันเป็นย่านบันเทิงหลักของลอนดอนซึ่งเป็นมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 19
พื้นที่นี้พัฒนาขึ้นจากการเป็นพื้นที่เกษตรโดยเฮนรีที่แปดในปี 1536 โดยใช้เป็นอุทยานหลวง ในปลายศตวรรษที่ 17 พื้นที่เริ่มมีอาคารที่อยู่อาศัยของชนชั้นสูงและมีการตั้งจัตุรัสโซโฮในทศวรรษที่ 1680s ในขณะที่โบสถ์เซนต์แอนน์ตั้งขึ้นในปลายศตวรรษที่ 17 และยังคงตั้งสง่าในฐานะแลนด์มาร์กของย่านถึงปัจจุบัน โบสถ์คริสต์อื่น ๆ ในพื้นที่ได้แก่โบสถ์พระมารดาอัสสัมชัญและเซนต์เกรเกอรี และโบสถ์เซนต์แพทริกในจัตุรัสโซโฮ ชนชั้นสูงเริ่มย้ายออกจากพื้นที่ในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ที่ซ่งเกิดอหิวาห์รุนแรงในย่านเมื่อปี 1854 ในศตวรรษที่ 20 โซโฮเป็นที่รู้จักในฐานะย่านค้าบริการทางเพศและสถานบันเทิงยามราตรี รวมถึงเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่บริษัทภาพยนตร์ชั้นนำ จนกระทั่งนับตั้งแต่ทศวรรษที่ 1980s ย่านโซโฮเกิดการย้ายเข้าของผู้อยู่อาศัยกลุ่มใหม่ครั้งใหญ่ ในปัจจุบันย่านโซโฮเป็นย่านแฟชั่นและเต็มไปด้วยร้านอาหารระดับบนและสำนักงานสื่อ ในขณะที่สถานเริงราตรีและค้าบริการทางเพศยังคงมีอยู่เล็ก ๆ ในย่าน นอกจากนี้ชุมชนเกย์ของลอนดอนยังมีศูนย์กลางอยู่บนถนนโอลด์คอมพ์ทันในย่านโซโฮ
ชื่อ

คำว่า "Soho" ปรากฏครั้งแรกในศตวรรษที่ 17 เป็นไปได้ว่าอาจมาจากเสียงร้องขณะออกล่า (hunting cry) ในอดีต เจมส์ สก็อต ดยุกที่หนึ่งแห่งมอนมัธใช้คำว่า "soho" เป็นเสียงเรียกเดินขบวน (rallying call) สำหรับนายทหารของเขาในระหว่างยุทธการที่เซจมัวร์เมื่อ 6 กรกฎาคม 1685 หรือกว่าครึ่งศตวรรษหลังปรากฏชื่อโซโฮเป็นพื้นที่หนึ่งในลอนดอน
ชื่อโซโฮยังปรากฏเป็นชื่อในย่านบันเทิงและย่านภัตตาคารทั่วโลก เช่นที่โซโฮ ย่านบันเทิงของฮ่องกง และย่านโซโฮ [es] ในมาลากา ส่วนย่านโซโฮในเขตแมนฮัตตันของนิวยอร์กซิตีนั้นได้มาจากตำแหน่งของย่านซึ่งอยู่ทางใต้ของถนนฮิวสตัน (South of Houston Street) และจงใจให้พ้องกับชื่อของย่านโซโฮในลอนดอนไปพร้อมกัน ย่านอัปทาวน์ของพิตส์เบิร์ดในอดีตคือโซโฮเช่นกัน
ที่ตั้ง

โซโฮมีพื้นที่รวมประมาณ 1 ตารางไมล์ (2.6 ตารางกิโลเมตร) ล้อมรอบด้วยถนนชาฟทสบรีทางใต้, ถนนออกซเฟิดทางเหนือ, ถนนเรเจินท์ทางตะวันตก และ ถนนชาริงครอสทางตะวันออก พื้นที่รอบข้างของโซโฮได้แก่เมย์แฟร์ทางตะวันตก, ฟิตซรอเวียทางเหนือ, เซนต์ไจลส์ และ คอเวินท์การ์เดินทางตะวันออก, เซนต์เจมเมิสทางใต้ สมาคมโซโฮ (Soho Society) ระบุว่าย่านไชน่าทาวน์ซึ่งจั้งอยู่ระหว่างเลสเตอร์สแควร์ เป็นส่วนหนึ่งของโซโฮเช่นกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

The museum of Soho
Soho memories[ลิงก์เสีย]
The Soho Society
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
แผนที่ย่านโซโฮ
วังแก้ว

บทความนี้เกี่ยวกับสิ่งก่อสร้าง สำหรับสโมสรฟุตบอล ดูที่ สโมสรฟุตบอลคริสตัลพาเลซ
| วังแก้ว |
| --- | --- |
วังแก้ว ค.ศ. 1851
th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: ถูกทำลาย
ประเภท: สิ่งก่อสร้างสำหรับนิทรรศการ
สถาปัตยกรรม: วิกตอเรีย
เมือง: ลอนดอน
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
พิกัด: 51°25′21″N 0°04′32″W﻿ / ﻿51.4226°N 0.0756°W﻿ / 51.4226; -0.0756
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 1851
ถูกทำลาย: 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936
ค่าก่อสร้าง: 2 ล้านปอนด์ (ค.ศ. 1851) (280 ล้านปอนด์ใน ค.ศ. 2019)
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: โจเซฟ แพกซ์ตัน
วังแก้ว หรือ วังกระจก (อังกฤษ: The Crystal Palace, เดอะ คริสตัล พาเลซ) เป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างด้วยเหล็กหล่อ (Cast iron) และกระจกที่เดิมสร้างขึ้นที่ไฮด์พาร์คในกรุงลอนดอนในอังกฤษเพื่อใช้เป็นสถานที่สำหรับการแสดงนิทรรศการครั้งยิ่งใหญ่ (The Great Exhibition) ของปี ค.ศ. 1851 ภายในมีผู้ร่วมเข้าแสดงจากทั่วโลกถึง 14,000 องค์การในเนื้อที่ทั้งหมด 92,000 ตารางเมตร ที่เป็นการแสดงสิ่งต่าง ๆ ที่แสดงถึงความก้าวหน้าล่าสุดทางเทคโนโลยีที่เกิดขึ้นระหว่างการปฏิวัติอุตสาหกรรม วังแก้วออกแบบโดยสถาปนิกโจเซฟ แพกซ์ตัน ตัวสิ่งก่อสร้างยาว 564 เมตร และสูง 33 เมตร ถือเป็นสิ่งก่อสร้างมุงแก้วที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
หลังจากงานนิทรรศการแล้ววังแก้วก็ถูกย้ายไปสร้างในสวนสาธารณใหม่ในย่านผู้มีฐานะดีของกรุงลอนดอนที่เรียกว่าไซเด็นแนมฮิลล์ (Sydenham Hill) ที่ยังไม่เปลี่ยนแปลงไปเท่าใดนักตั้งแต่สมัยวิคตอเรีย วังแก้วได้รับการขยายและตั้งอยู่ที่นั่นระหว่างปี ค.ศ. 1854 จนถึงปี ค.ศ. 1936 เมื่อถูกทำลายลงในเพลิงไหม้ คำว่า “Crystal Palace” เป็นคำที่คิดขึ้นอย่างเยาะ ๆ โดยนิตยสารเสียดสี “พันช์” ที่ต่อมาใช้เรียกบริเวณทางใต้ของลอนดอน (คริสตัลพาเลซ) และอุทยานรอบบริเวณนั้น
วังแก้วขณะถูกไฟไหม้
วันที่ 30 พฤศจิกายน 1936 ภายในไม่กี่ชั่วโมง วังแก้วถูกไฟไหม้เสียหายจนย่อยยับ แสงไฟที่เผาวังแก้วนั้นสามารถมองเห็นได้ถึงจากแปดมณฑล   ขณะนั้น เซอร์ เฮนรี บัคแลนด์ ผู้จัดการทั่วไปของวังแก้วกำลังเดินตรวจตรากับสุนัขและลูกสาวของเขา ต่อมาพวกเขาสังเกตเห็นเปลวไฟสีแดงเรืองแสงอยู่ภายใน ภายในนั้นเองเขาพบสองพนักงานดับเพลิงกำลังดับเพลิงย่อม ๆ บริเวณส่วนสำนักงาน การระเบิดเกิดขึ้นในห้องรับฝากของสุภาพสตรี  ซึ่งไฟนั้นลุกโชนอย่างรุนแรงมาก โทรศัพท์แจ้งเหตุเพลิงไหม้ลงบันทึกครั้งแรกเวลา 19:59 น. ประมาณการว่าหน่วยดับเพลิงมาถึงที่เกิดเหตุหลังจากนั้น 4 นาที แต่ก็สายเกินไป ต่อมาแม้ว่าจะมีเครื่องดับเพลิงกว่า 89 ตัว และพนักงานดับเพลิงร่วม 400 ชีวิต มาถึงสถานที่เกิดเหตุแต่ก็ไม่สามารถที่จะดับไฟลงได้ บัคแลนด์กล่าวว่า "ในไม่กี่ชั่วโมงเราได้เห็นจุดจบของเดอะคริสตัลพาเลซ มันจะยังอยู่ในความทรงจำไม่เพียงแต่คนอังกฤษ แต่จากโลกทั้งโลก" ในขณะนั้นเอง มีประชาชนนับแสนคนเดินทางมาที่ไซเด็นแนมฮิลล์เพื่อชมแสงไฟที่กำลังแผดเผาวังแก้ว ในหมู่คนเหล่านั้น เซอร์ วินสตัน เชอร์ชิลล์ อดีตสมาชิกรัฐสภาอังกฤษกล่าวว่า "นี่คือจุดจบของยุค"