stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เบเบ้ (นักฟุตบอล)
แหล่งข้อมูลอื่น

เบเบ้ เก็บถาวร 2021-09-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ ForaDeJogo
ข้อมูลทีมชาติ (ในภาษาโปรตุเกส)
เบเบ้ เก็บถาวร 2021-09-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ Soccerbase
Tiago – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของราโยบาเยกาโน  |
| --- | --- |
 1 ลูว์กา  2 มารัส  4 ซัวเรซ  5 กาเตนา  6 โกเมซัญญา  7 อิซิ  8 เตรโฆ  9 อึนเตกา  10 เบเบ้  11 มาร์ติน  12 โลเปซ  13 ดีมีตรีแอฟสกี  14 กอสมี  15 กวาร์ดิโอลา  16 ฟัลกาโอ  17 เมร์เกลันซ์  18 การ์ซิอา  19 ฮอดริกีส  20 บัลยิว  21 ซิส  22 โปโซ  23 บาเลนติน  24 ซาเว็ลยิช  25 อาร์โบเลดา  29 โนเรโน  32 เอร์นันเดซ  33 ฟรัน การ์ซิอา  ผู้จัดการทีม: อิราโอลา
เปาลู รังเฌล

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  เปาลู รังเฌล ดู นาซีเมงตู โกมิส
วันเกิด:   (1985-02-04) 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1985 (39 ปี)
ส่วนสูง:  1.88 m (6 ft 2 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เปรัก
หมายเลข:  9
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2003-04 |  โบอาวิสตา |   |   |
| 2004-05 |  วาร์ซิง |   |   |
| 2005-06 |  ไมยา |   |   |
| 2006-07 |  โลซาดา |   |   |
| 2007 |  บาราอูนัส |   |   |
| 2008 |  โปชีกวาร์ |   |   |
| 2008-09 |  ดิบบาอะอัลฮิศน์ |   |   |
| 2009 |  ซังตากรุส |   |   |
| 2010 |  เซาไรมุงดู |   |   |
| 2011 |  เซาโฌแซ |   |   |
| 2012 |  เมืองทอง ยูไนเต็ด |   |   |
| 2013 |  เปรัก |   |   |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 18 กันยายน 2012 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 18 กันยายน 2012
เปาลู รังเฌล ดู นาซีเมงตู โกมิส (โปรตุเกส: Paulo Rangel do Nascimento Gomes) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันได้ลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลเปรักในมาเลเซียซูเปอร์ลีกในตำแหน่งกองหน้า
เท้าเทียม (ชีววิทยา)

เท้าเทียม (กรีก: Pseudopod หรือ Pseudopodia) คือส่วนที่ใช้เคลื่อนที่ชั่วคราวของเซลล์จำพวกยูคาริโอต (eukaryotic cell) ซึ่งมีลักษณะเป็นเซลล์แบบง่ายที่ไม่มีนิวเคลียสเด่นชัด เซลล์ที่มีเท้าเทียมจะถูกจัดให้อยู่ในจำพวกอะมีบอยด์ (ameboid) โดยอะมีบอยด์นั้นไม่ได้จำกัดเฉพาะอะมีบา แต่ยังรวมไปถึงเซลล์เม็ดเลือดขาวและโปรติสต์หลายชนิดอีกด้วย
การยื่นของเท้าเทียม

เท้าเทียมนั้นไม่ใช่โครงสร้างในการเคลื่อนที่เสียทีเดียว แต่เป็นแค่การดันเยื่อหุ้มเซลล์ให้โป่งออกมา และให้ผิวหน้าของเซลล์ที่ยื่นออกมา ทำหน้าที่ในการเคลื่อนที่อะมีบอยด์ โดยการดันนั้นเกิดขึ้นจากปฏิกิริยาโพลีเมอไรเซชัน (polymerization) ที่ทำให้โปรตีนแอคติน (actin) รวมตัวและแยกตัว กลายเป็นไมโครฟิลาเมนท์หรือแอคตินฟิลาเมนท์ (microfilament หรือ actin filament) ซึ่งทำให้ไซโทพลาสซึม (cytoplasm) ในเซลล์อะมีบอยด์ที่มีอยู่ 2 ส่วนคือเอ็กโทพลาสซึม (ectoplasm) หรือไซโทพลาสซึมชั้นนอกที่มีลักษณะเป็นสารกึ่งแข็งกึ่งเหลว เรียกว่าเจล (gel) และเอ็นโดพลาสซึม (endoplasm) หรือไซโทพลาสซึมชั้นในที่มีลักษณะเหลวกว่าเจล จะเรียกว่าโซล (sol) โดยไซโทพลาสซึมทั้งสองส่วนจะทำการเปลี่ยนสมบัติของตัวเอง โดยเจลจะเปลี่ยนสถานะไปเป็นโซล ในขณะเดียวกัน โซลก็จะเปลี่ยนสถานะไปเป็นเจล ซึ่งการเปลี่ยนสถานะดังกล่าวจะทำให้เกิดการไหลของไซโทพลาสซึมขึ้นโดยไซโทพลาสซึมจะไหลไปในทางเดียวกับทางที่เซลล์เคลื่อนที่ไป และดันเยื่อหุ้นเซลล์ส่วนนั้นให้โป่งออกมาเป็นเท้าเทียม ทำให้อะมีบอยด์สามารถเคลื่อนที่ได้ โดยเรียกการเคลื่อนที่แบบนี้ว่าการเคลื่อนที่แบบอะมีบา
หน้าที่ของเท้าเทียม > หน้าที่เชิงกล

เท้าเทียมเป็นหนึ่งในโครงสร้างการเคลื่อนที่ของสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวสามวิธี โดยอีกสองโครงสร้างคือแฟลเจลลัม และซิเลีย
หน้าที่ของเท้าเทียม > หน้าที่เชิงรับประสาท

เท้าเทียมสามารถที่จะจับอาหารได้ผ่านวิธีการฟาโกไซโทซิส โดยเท้าเทียมที่มีความสามารถนี้มักอยู่ในโปรติสท์หลายชนิดด้วยกัน แต่ก็มีเท้าเทียมที่ทำหน้าที่จับสิ่งแปลกปลอม ไม่ใช่อาหาร เช่นในเซลล์ฟาโกไซท์ที่อยู่ในสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์
| ด ค กโครงสร้างของเซลล์ / ออร์แกเนลล์ |
| --- | --- |
ระบบเอนโดเมมเบรน:  เยื่อหุ้มเซลล์  นิวเคลียส  ร่างแหเอนโดพลาซึม  กอลไจแอปพาราตัส  พาเรนทีโซม  ออโทฟาโกโซม  เวสิเคิล เอกโซโซม  ไลโซโซม  เอนโดโซม  ฟาโกโซม  แวคิวโอล  อะโครโซม  ไซโทพลาสมิกแกรนูล เมลาโนโซม  ไมโครบอดี  ไกลออกซิโซม  เพอรอกซิโซม  ไวเบล–ปาลาเดบอดี 
ไซโทสเกเลตัน:  ไมโครฟิลาเมนต์  อินเทอร์มีเดียทฟิลาเมนท์  ไมโครทูบูล  ไซโทสเกเลตันในโพรแคริโอต  Microtubule organizing center เซนโทรโซม  เซนทริโอล  เบซัลบอดี  สปินเดิลโพลบอดี  ไมโอไฟบริล  อุนดุลิโพเดียม ซิเลีย  แฟลเจลลัม  แอกโซนีม  เรเดียลสโปค  ซูโดโพเดียม  ลาเมลลิโพเดียม  ฟิโลโพเดียม 
สิ่งมีชีวิตร่วมอาศัยภายใน:  ไมโทคอนเดรีย  พลาสติด คลอโรพลาสต์  โครโมพลาสต์  เจอรอนโทพลาสต์  ลิวโคพลาสต์  อะไมโลพลาสต์  เอไลโอพลาสต์  โปรตีโนพลาสต์  แทนโนโซม 
โครงสร้างภายในอื่น ๆ:  นิวคลีโอลัส  อาร์เอ็นเอ ไรโบโซม  สไปลซิโอโซม  Vault  ไซโทพลาซึม ไซโทซอล  อินคลูชัน  โปรทีเอโซม 
โครงสร้างภายนอก:  อาร์คีลลัม  ผนังเซลล์  สารเคลือบเซลล์
เปาลู มาชาดู

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  เปาลู มาชาดู รีการ์ดู รีไบรู ดึ ฌึซุช มาชาดู
วันเกิด:  31 มีนาคม พ.ศ. 2529 (38 ปี)
สถานที่เกิด:  ไบรูดูเซร์กู, ประเทศโปรตุเกส
ส่วนสูง:  1.74 m (5 ft 8 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ดีนาโมซาเกร็บ
หมายเลข:  10
สโมสรเยาวชน
1995–2000:  เซร์กูดูโปร์ตู
2000–2004:  โปร์ตู
2001–2002:  → ปาดรูเองซึ (ยืมตัว)
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2003–2005 |  โปร์ตู เบ |  22 |  (2) |
| 2004–2009 |  โปร์ตู |  4 |  (0) |
| 2005–2006 |  → อึชเตรลาอามาโดรา (ยืมตัว) |  25 |  (2) |
| 2006–2007 |  → อูนีเอาไลรีอา (ยืมตัว) |  26 |  (0) |
| 2007–2008 |  → ไลโชยช์ (ยืมตัว) |  25 |  (2) |
| 2008–2009 |  → แซ็งเตเตียน (ยืมตัว) |  35 |  (3) |
| 2009–2012 |  ตูลูซ |  89 |  (12) |
| 2012–2014 |  โอลิมเปียกอส |  45 |  (5) |
| 2014– |  ดีนาโมซาเกร็บ |  26 |  (2) |
ทีมชาติ‡
| 2005–2006 |  โปรตุเกส อายุไม่เกิน 20 ปี |  9 |  (0) |
| 2006–2008 |  โปรตุเกส อายุไม่เกิน 21 ปี |  24 |  (6) |
| 2009–2010 |  โปรตุเกส อายุไม่เกิน 23 ปี |  2 |  (1) |
| 2010– |  โปรตุเกส |  6 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2556
เปาลู รีการ์ดู รีไบรู ดึ ฌึซุช มาชาดู (โปรตุเกส: Paulo Ricardo Ribeiro de Jesus Machado) เกิดเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2529 เป็นนักฟุตบอลชาวโปรตุเกสซึ่งเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลดีนาโมซาเกร็บและฟุตบอลทีมชาติโปรตุเกสในตำแหน่งกองกลาง
เปรีสซา

ทิวทัศน์มุมสูงของเปรีสซาริมทะเลอีเจียน มองเห็นโบสถ์กางเขนศักดิ์สิทธิ์ (Holy Cross of Perissa) อยู่ตรงกลาง
เปรีสซา (กรีก: Περίσσα; Perissa) เป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งบนเกาะซันโดรีนี ประเทศกรีซ ราว 13 กม ทางตะวันออกเฉียงใน้ของฟีรา ใก้ลกับหินเมสซาโวอูโน (Messa Vouno rock)
จากสำมะโนปี 2011 เปรีสซามีประชากรถาวรอยู่ที่ 678 คน และเป็นส่วนหนึ่งของชุมนเอมโปริโอ
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว Perissa จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
36°21′25″N 25°28′25″E﻿ / ﻿36.35694°N 25.47361°E﻿ / 36.35694; 25.47361
เปาลู เมงจิส ดา รอชา

เปาลู เมงจิส ดา รอชา (โปรตุเกส: Paulo Mendes da Rocha; 25 ตุลาคม ค.ศ. 1928 – 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2021) เกิดเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1928 ที่เมืองวีตอเรีย รัฐเอสปีรีตูซังตู เป็นสถาปนิกชาวบราซิล เคยได้รับรางวัลมีสฟานเดอร์โรห์ (2000) และรางวัลพริตซ์เกอร์ (2006)
เปาลูศึกษาที่วิทยาลัยสถาปัตยกรรมแห่งมหาวิทยาลัยเพรสไบทีเรียแมกเคนซี (Universidade Presbiteriana Mackenzie) จบการศึกษาในปี ค.ศ. 1954 มีงานส่วนมากในบราซิล เมงจิส ดา รอชาเริ่มมีผลงานออกแบบอาคารตั้งแต่ปี ค.ศ. 1954 ส่วนใหญ่สร้างจากคอนกรีต มีวิธีที่เรียกว่า "Brazilian Brutalism" ในลักษณะก่อสร้างราคาถูกและเร็ว เขามีผลงานการออกแบบอาคารที่โดดเด่นในเซาเปาลูมากมายหลายอาคาร และเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นผู้ทำให้เมืองดีขึ้นและมีชีวิตชีวา
เมงจิส ดา รอชาเคยเป็นศาสตราจารย์ด้านสถาปัตยกรรมที่มหาวิทยาลัยเซาเปาลูจนถึงปี ค.ศ. 1998
เจ้าชายสืบสายพระโลหิต

“เจ้าชายสืบสายพระโลหิต” หลุยส์ที่ 2 ดยุคแห่งออร์เลอองส์
เจ้าชายสืบสายพระโลหิต (อังกฤษ: Prince du Sang หรือ Prince of the Blood) คือผู้ที่เป็นผู้สืบเชื้อสายที่ถูกต้องตามกฎหมายโดยตรงจากประมุขของประเทศ ในฝรั่งเศสตำแหน่ง “เจ้าชายสืบสายพระโลหิต” เป็นบรรดาศักดิ์สูงสุดในราชสำนักรองจากพระราชนิกุลที่ใกล้ชิดที่สุดของพระมหากษัตริย์ในสมัย “อองเซียง เรฌีม” และในสมัยราชวงศ์บูร์บงฟื้นฟู ตำแหน่ง “เจ้าชายสืบสายพระโลหิต” หรือ “เจ้าหญิงสืบสายพระโลหิต” เป็นตำแหน่งที่ใช้กับสมาชิกที่ถูกต้องตามกฎหมายของประมุขที่กำลังครองราชย์ ในยุโรปบางประเทศโดยเฉพาะในราชอาณาจักรฝรั่งเศสบรรดาศักดิ์นี้เป็นตำแหน่งเฉพาะตัวและใช้อย่างจำกัดกว่าบรรดาศักดิ์อื่นๆ
บรรดาศักดิ์

ตำแหน่ง “เจ้าชายสืบสายพระโลหิต” จำกัดใช้เฉพาะแต่ผู้ที่เป็นผู้สืบเชื้อสายทางบิดา (Patrilineality) ผู้ที่ถือตำแหน่งนี้มักจะใช้ตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งเอก แต่บางครั้งก็อาจจะใช้ตำแหน่งอื่นที่เฉพาะเจาะจงกว่าตำแหน่งนี้ก็ได้
มาดามพรินเซส

“มาดามพรินเซส” เป็นตำแหน่งภรรยาของ “มองซิเออร์พรินซ์” ดัชเชส/พรินเซสที่มีสิทธิในการใชบรรดาศักดิ์นี้ก็ได้แก่:
ค.ศ. 1646-ค.ศ. 1686 : Claire-Clémence de Maillé-Brézé (ค.ศ. 1628-ค.ศ. 1694) หลานของคาร์ดินัลรีชลีเยอ และภรรยาของ กรองด์คองเด นอกจากนั้นก็ยังมีตำแหน่งของตนเองเป็นดัชเชสแห่งฟรอนแซ็คระหว่าง ค.ศ. 1646-ค.ศ. 1674.
ค.ศ. 1684-ค.ศ. 1709 : อันนา เฮนเรียตเตอแห่งบาวาเรีย (ค.ศ. 1648-ค.ศ. 1723) บุตรีของอันนา กอนซากา และชาร์ลส์ที่ 1 ดยุคแห่งมานตัว ในปี ค.ศ. 1663 อันนาสมรสกับอองรี ฌูลส์ ดยุคแห่งบูร์บอง บุตรชายและทายาทของ กรองด์คองเด อันนาเป็นมารดาของหลุยส์ที่ 3 ดยุคแห่งคองเด
ค.ศ. 1709-ค.ศ. 1723 : ฟรองซัวส์-มารีแห่งบูร์บอง (ค.ศ. 1677-ค.ศ. 1749) - ภรรยาของฟิลิปที่ 2 ดยุคแห่งออร์เลอองส์
ค.ศ. 1724-ค.ศ. 1726 : มากราวีนออกัสต์ มารี โยฮันนา แห่งบาเดิน-บาเดิน (ค.ศ. 1704–ค.ศ. 1726) - ภรรยาของหลุยส์แห่งออร์เลอองส์ ดยุคแห่งออร์เลอองส์
ค.ศ. 1743-ค.ศ. 1759 : หลุยส์ อองเรียตแห่งบูร์บอง - บุตรีของ หลุยส์ เอลิซาเบธเดอบูร์บอง มาดามพรินเซสแห่งคองตีหม้ายที่สาม และภรรยาของหลุยส์ ฟิลิปแห่งออร์เลอองส์ ดยุคแห่งออร์เลอองส์
ค.ศ. 1785-ค.ศ. 1793 : หลุยส์ มารี อเดเลดเดอบูร์บอง (ค.ศ. 1753-ค.ศ. 1821) ; ภรรยาของหลุยส์ ฟิลิปป์ โจเซฟแห่งออร์เลอองส์ ดยุคแห่งออร์เลอองส์ผู้ถือตำแหน่งเป็นคนสุดท้ายก่อนที่จะเกิดการปฏิวัติฝรั่งเศส
อันนา เฮนเรียตเตอแห่งบาวาเรีย
ฟรองซัวส์-มารี เดอ บูร์บองไม่ได้ใช้ตำแหน่งเช่นเดียวกับสามี
หลุยส์ อองเรียตเดอบูร์บอง
หลุยส์ มารี อเดเลดเดอบูร์บอง
มองซิเออร์ดยุค

“มองซิเออร์ดยุค” เป็นบรรดาศักดิ์สำหรับบุตรชายคนโตของพรินซ์แห่งคองเด เดิมได้บรรดาศักดิ์ “duc d'Enghien” แต่มาเปลี่ยนในปี ค.ศ. 1709 เมื่อคองเดสูญเสียบรรดาศักดิ์ “เจ้าชายสืบสายพระโลหิตชั้นเอก” หลังจากนั้นบรรดาศักดิ์สำหรับบุตรชายคนโตก็เปลี่ยนเป็น “ดยุคแห่งบูร์บอง” และบุตรชายคนโตของบุตรชายคนโตของพรินซ์แห่งคองเด (หลาน) ก็เป็น “duc d'Enghien”
1. ค.ศ. 1689-ค.ศ. 1709 : Henri I, Duke of Enghien (ค.ศ. 1643-ค.ศ. 1709) ;
2. ค.ศ. 1709-ค.ศ. 1710 : Louis I, Duke of Enghien (ค.ศ. 1668-ค.ศ. 1710) ;
3. ค.ศ. 1710-ค.ศ. 1740 : Louis II Henri, Duke of Enghien (ค.ศ. 1692-ค.ศ. 1740) ;
4. ค.ศ. 1740-ค.ศ. 1818 : Louis III Joseph, Duke of Enghien (ค.ศ. 1736-ค.ศ. 1818) ;
5. ค.ศ. 1818-ค.ศ. 1830 : Louis IV Henri, Duke of Enghien (ค.ศ. 1756-ค.ศ. 1830)
กรองด์คองเด และบุตรชาย Henri I, Duke of Enghien
มองซิเออร์ดยุค (หลุยส์ที่ 3 ดยุคแห่งคองเด)
มองซิเออร์ดยุค บุตรของ หลุยส์ที่ 3 พรินซ์แห่งคองเด
มาดามดัชเชส

“มาดามดัชเชส” เป็นตำแหน่งของภรรยาของ “มองซิเออร์ดยุค” ผู้ดำรงบรรดาศักดิ์ผู้มีชื่อเสียงที่สุดคือ:
ค.ศ. 1685-ค.ศ. 1709 : หลุยส์-ฟรองซัวส์เดอบูร์บอง (ค.ศ. 1673-ค.ศ. 1743) พระราชธิดานอกสมรสของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และพระสนมมาดามเดอมองเตสปอง หลุยส์-ฟรองซัวส์สมรสกับหลุยส์ที่ 3 พรินซ์แห่งคองเดเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1685 ผู้ได้รับตำแหน่งเกียรติยศว่า ดยุคแห่งบูร์บอง ที่เรียกว่า “มองซิเออร์ดยุค” หลุยส์-ฟรองซัวส์จึงได้รับการเรียกขานว่า “มาดามดัชเชส” และยังคงถือตำแหน่งแม้ว่าหลังจากที่เป็นแม่หม้ายแล้วเมื่อเป็นพรินเซสแห่งคองเด ต่อมาหลุยส์-ฟรองซัวส์ก็เป็นที่รู้จักกันในนาม มาดามดัชเชสหม้าย
“มาดามดัชเชส” คนอื่นๆ ก็ได้แก่:
ค.ศ. 1713-ค.ศ. 1720 : มารี แอนน์เดอบูร์บอง (ค.ศ. 1689–ค.ศ. 1720) - ภรรยาคนแรกของหลุยส์ อองรี ดยุคแห่งบูร์บอง;
ค.ศ. 1728-ค.ศ. 1741 : คาโรไลน์แห่งเฮสส์-โรเตนบวร์ก (ค.ศ. 1714-ค.ศ. 1741) ภรรยาคนแรกของดยุคแห่งบูร์บอง;
ค.ศ. 1753-ค.ศ. 1760 : ชาร์ลอตต์ เอลิสซาเบธ กอดฟรีด์ เดอ โรฮัน (ค.ศ. 1737-ค.ศ. 1760) - ภรรยาของหลุยส์ โจเซฟ พรินซ์แห่งคองเด
ค.ศ. 1770-ค.ศ. 1818 : หลุยส์ มารี เทอรีสแห่งออร์เลอองส์ (ค.ศ. 1750-ค.ศ. 1820) - ภรรยาของพรินซ์แห่งคองเดคนสุดท้าย
มาดามดัชเชส หลุยส์-ฟรองซัวส์เดอบูร์บอง
มาดามดัชเชสหลุยส์ มารี เทอรีสแห่งออร์เลอองส์
มองซิเออร์เคานท์

“มองซิเออร์เคานท์” เป็นตำแหน่งประมุขของสาขารองของราชวงศ์บูร์บอง, เคานท์แห่งซัวซองส์ บรรดาศักดิ์นี้ก็เช่นเดียวกันกับบรรดาศักดิ์พรินซ์แห่งคองตี ที่สืบเชื้อสายมาจากพรินซ์แห่งคองเด ที่เริ่มขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1566 เมื่อมอบให้กับชาร์ลส์แห่งบูร์บองบุตรคนที่สองของหลุยส์แห่งบูร์บอง พรินซ์แห่งคองเดผู้ทรงเป็น พรินซ์แห่งคองเด คนแรก
พรินซ์แห่งคองเดคนแรกมีบุตรชายสามคน:
1. อองรีแห่งบูร์บองพรินซ์แห่งคองเดคนที่สอง
2. ชาร์ลส์แห่งบูร์บองเคานท์แห่งซัวซองส์คนแรกและผู้ก่อตั้ง ตระกูลบูร์บอง-ซัวซองส์
3. ฟรองซัวส์แห่งบูร์บอง พรินซ์แห่งคองตี ผู้เป็นพรินซ์แห่งคองตีคนแรก แต่บรรดาศักดิ์ว่างลงหลังจากที่ฟรองซัวส์เสียชีวิตโดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1614 และมารื้อฟื้นขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1629 สำหรับอาร์มองด์ พรินซ์แห่งคองตีพระโอรสองค์ที่สองของเฮนรีที่ 2 พรินซ์แห่งคองเด
ชาร์ลส์แห่งบูร์บองเคานท์แห่งซัวซองส์
หลุยส์แห่งบูร์บอง เคานท์แห่งซัวซองส์
โอลิมเปีย มันชินิ หรือที่เรียกว่า มาดามเคานเทส ในราชสำนัก
เคานท์แห่งซัวซองส์คนที่สองเสียชีวิตโดยไม่มีทายาท บรรดาศักดิ์จึงตกไปเป็นของน้องสาวคนรอง มารี เดอ บูร์บอง-คองเด ภรรยาของทอมัส ฟรองซัวส์ พรินซ์แห่งคาริยองแห่งราชวงศ์ซาวอย มารีจึงเป็นที่รู้จักกันว่า มาดามเคานเทสแห่งซัวซองส์ เมื่อมารีเสียชีวิตตำแหน่งก็ตกไปเป็นของบุตรชายคนที่สอง โจเซฟ-เอมมานูเอล พรินซ์แห่งซาวอย-คาริยอง (ค.ศ. 1631-ค.ศ. 1656) และต่อมาไปเป็นของบุตรชายคนที่สามเออแฌง-ฟรองซัวส์ พรินซ์แห่งซาวอย-คาริยอง เออแฌงสมรสกับโอลิมเปีย มันชินิหลานของคาร์ดินัลมาซาแรง โอลิมเปียจึงเป็นที่รู้จักกันว่า มาดามเคานเทสแห่งซัวซองส์ เช่นเดียวกับมารดาของสามี เมื่อสามีเสียชีวิตบรรดาศักดิ์ก็ตกไปเป็นของบุตรชายคนโตหลุยส์-ทอมัส พรินซ์แห่งซาวอย-คาริยองผู้เป็นพี่ชายของนายพลผู้มีชื่อเสียงของออสเตรียเจ้าชายยูจีนแห่งซาวอย ตำแหน่งซัวซองส์มาสิ้นสุดลงเมื่อ เออแฌง-ฌอง-ฟรองซัวส์เดอซาวอย-คาริยอง เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1734
มาดามเคานเทส

“มาดามเคานเทส” เป็นบรรดาศักดิ์ของภรรยาของ “มองซิเออร์เคานท์” ตัวอย่างผู้ถือตำแหน่งก็ได้แก่
1. โอลิมเปีย มันชินิ
มาดามพรินเซสหม้าย

“มาดามพรินเซสหม้าย” (ฝรั่งเศส: Madame la Princesse Douairière) เป็นบรรดาศักดิ์ของภรรยาของ “พรินซ์แห่งคองตี” ที่สามีเสียชีวิตไปแล้ว ถ้ามีหลายคนก็จะเรียงลำดับด้วยหมายเลข ระหว่างปี ค.ศ. 1727 ถึงปี ค.ศ. 1732 ก็มีภรรยาหม้ายของพรินซ์แห่งคองตีถึงสามคนที่รวมทั้ง:
มารี แอนน์เดอบูร์บอง (ค.ศ. 1666-ค.ศ. 1739) พระราชธิดาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส และ หลุยส์ เดอ ลา วาลลิเยร์; มารี แอนน์เป็นภรรยาของหลุยส์ อาร์มองด์ที่ 1 พรินซ์แห่งคองตี  มารี แอนน์เป็นที่รู้จักกันในตำแหน่ง มาดามพรินเซสแห่งคองตีหม้ายที่หนึ่ง (Madame la Princesse de Conti Première Douairière) เพราะเป็นภรรยาหม้ายของพรินซ์แห่งคองตีคนแรกที่เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1685 บรรดาศักดิ์พรินซ์แห่งคองตีตกไปเป็นของน้องชายคนรองของสามีฟรองซัวส์ หลุยส์ พรินซ์แห่งคองตี
มารี เทอเรส เดอ บูร์บอง (ค.ศ. 1666-ค.ศ. 1732), ภรรยาของฟรองซัวส์ หลุยส์ พรินซ์แห่งคองตี มารี เทอเรสเป็นที่รู้จักกันในตำแหน่ง ''มาดามพรินเซสแห่งคองตีหม้ายที่สอง (Madame la Princesse de Conti Seconde Douairière) หลังจากที่สามีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1709
หลุยส์ เอลิซาเบธเดอบูร์บอง (ค.ศ. 1693-ค.ศ. 1775) ภรรยาของหลุยส์ อาร์มองด์ที่ 2 เดอบูร์บอง พรินซ์แห่งคองตี บุตรชายและทายาทของฟรองซัวส์ หลุยส์ พรินซ์แห่งคองตี หลุยส์ เอลิซาเบธเป็นบุตรีของ มองซิเออร์ดยุคหลุยส์ที่ 3 ดยุคแห่งคองเด และ มาดามดัชเชส หลุยส์-ฟรองซัวส์เดอบูร์บอง เมื่อสามีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1727 หลุยส์ เอลิซาเบธก็เป็น มาดามพรินเซสแห่งคองตีหม้ายที่สาม (Madame la Princesse de Conti Troisième/Dernière Douairière) ตำแหน่งที่ว่านี้ไม่ใช่ตำแหน่งตามสิทธิแต่เป็นวิธีที่ทางราชสำนักใช้แยกระหว่างแม่หม้ายทั้งสามผู้ใช้ตำแหน่ง พรินเซสแห่งคองตี พร้อมกัน
มาดามพรินเซสแห่งคองตีหม้ายที่สอง
มาดามพรินเซสแห่งคองตีหม้ายที่สาม
พระราชโอรสธิดาตามกฎหมาย

พระราชโอรสธิดาที่ถูกต้องตามกฎหมายของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส และของชายในราชวงศ์ใช้นามสกุลตามสาขาของตระกูลคาเปต์ที่เป็นของพระราชบิดาหรือบิดาเช่นหลุยส์-โอกุสต์เดอบูร์บอง ดยุคแห่งแมนผู้เป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 กับพระสนม|มาดามเดอมองเตสปอง หลังจากที่ทำให้เป็นบุตรที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วก็จะได้รับบรรดาศักดิ์จากดินแดนที่เป็นของบิดา ส่วนบุตรีก็จะได้รับตำแหน่งเป็น มาดมัวเซลล์แห่ง X
ถ้าเป็นบุตรที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมายก็จะใช้นามสกุลตามแต่ที่พระมหากษัตริย์จะพระราชทานซึ่งอาจจะเป็นหรือไม่เป็นราชตระกูลก็ได้ เด็กที่เป็นลูกนอกกฎหมายไม่ถือว่าเป็น เชื้อพระวงศ์ (fils de France) แต่ถ้าได้รับการเลื่อนฐานะขึ้นให้ถูกกฎหมาย พระมหากษัตริย์อาจจะพระราชทานบรรดาศักดิ์เกือบเท่าเทียมหรือเท่าเทียม เจ้าชายสืบสายพระโลหิต ก็ได้
เป็นเวลาที่พระคริสต์ได้ประสูติ

เป็นเวลาที่พระคริสต์ได้ประสูติ (เพลงบรรเลงเปียโน)
เป็นเวลาที่พระคริสต์ได้ประสูติ (อังกฤษ: O Holy Night; ฝรั่งเศส: Cantique de Noël) หรือเป็นที่รู้จักกันในฐานะเพลงสรรเสริญในวันคริสต์มาส เป็นผลงานการประพันธ์ของ Adolphe Adam ในปี ค.ศ. 1847 และเป็นบทกวีภาษาฝรั่งเศสในนามว่า "Minuit, chrétiens" โดย  Placide Cappeau (ค.ศ. 1808–1877) ผู้ค้าไวน์และกวี บาทหลวงท้องถิ่นได้ขอให้ Placide ประพันธ์บทร้องกรองคริสต์มาส และกลายเป็นเพลงสรรเสริญสากล สำหรับแสดงเมื่อการแสดงโอเปร่าจบลง
| ด ค กเพลงสรรเสริญพระเจ้า |
| --- | --- |
ดนตรีคริสต์มาส:  "ขอเชิญท่านผู้วางใจ"  "จงฟังเพลงแห่งทูตสวรรค์"  "จอยทูเดอะเวิลด์"  "จิงเกิลเบลส์"  "เป็นเวลาที่พระคริสต์ได้ประสูติ"  "พระคุณพระเจ้า"  "ราตรีสงัด ราตรีสวัสดิ์"  "ไวท์คริสต์มาส"  "ออลไอวอนต์ฟอร์คริสต์มาสอีสยู" 
อัลบั้ม: "เมอร์รีคริสต์มาส"
อื่น ๆ: ดนตรีคริสต์มาส
เฉินหนงเปิ๋นเฉ่าจิง

เฉินหนงเปิ๋นเฉ่าจิง (จีนตัวย่อ: 神农本草经; จีนตัวเต็ม: 神農本草經; พินอิน: Shénnóng Běncǎo Jīng) เป็นตำราภาษาจีนเกี่ยวกับการเกษตรและพืชสมุนไพรซึ่งเชื่อกันว่าสืบทอดมาจากเฉินหนง ซึ่งมีชีวิตอยู่ในราว 2,800 ปีก่อนคริสตกาล นักวิจัยเชื่อว่าข้อความเหล่านี้เป็นการรวบรวมประเพณีที่ถ่ายทอดด้วยปากเปล่า ซึ่งเขียนขึ้นระหว่างประมาณ ค.ศ. 200 ถึง 250 ต้นฉบับดั้งเดิมไม่ปรากฏอยู่แล้ว ประกอบด้วยสามเล่มที่มี 365 รายการซึ่งเกี่ยวกับเครื่องยารวมทั้งคำอธิบาย กล่าวได้ว่าเป็นตำรายาที่เก่าแก่ที่สุดของจีน
ตำรายังรู้จักในชื่อว่า เฉินหนงเปิ๋นเฉ่า《神農本草》หรือชื่อย่อ เปิ๋นเฉ่าจิง《本草經》หรือ เปิ่นจิง《本經》
เนื้อหา

หนังสือเล่มแรกประกอบด้วยยา 120 ชนิดที่ไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ มี "สรรพคุณกระตุ้น" เช่น เห็ดหลินจือ, โสม, พุทรา, ส้ม, อบเชยจีน, โต๋วต๋ง (杜仲), กัญชา หรือรากของชะเอมจีน (กำเช่า, Glycyrrhiza uralensis) สมุนไพรเหล่านี้ถูกขนานนามว่า "มีตระกูล" หรือ "สมุนไพรชั้นสูง" (上品)
หนังสือเล่มที่สองอุทิศให้กับสารบำบัด 120 ชนิด ที่มีวัตถุประสงค์เพื่อรักษาผู้ป่วย แต่มีคุณสมบัติเป็นพิษหรืออาจก่อให้เกิดพิษในระดับที่แตกต่างกัน ในหมวดนี้ มีเช่น ขิง, ดอกโบตั๋น และแตงกวา สารในกลุ่มนี้ถูกขนานนามว่า "มนุษย์", "สามัญชน" หรือ "สมุนไพรชั้นกลาง" (中品)
ในเล่มสุดท้ายมี 125 รายการ ที่เกี่ยวข้องกับสารที่มีฤทธิ์รุนแรง หรือมีผลรุนแรงต่อการทำงานทางสรีรวิทยา และมักเป็นพิษ เช่น ตั้งอึ๊ง (Rheum officinale หรือรูบาร์บจีน),  ลูกท้อและผลไม้เมล็ดแข็งต่าง ๆ เป็นตัวอย่างเด่นของกลุ่ม สมุนไพรเหล่านี้ถูกขนานนามว่า "สมุนไพรชั้นต่ำ" (下品)
การรวบรวมในปัจจุบันได้แบ่งออกเป็นสี่หมวดขึ้นไป ได้แก่ ต้นไม้, พืช, สัตว์, แร่ธาตุ จากนั้นแต่ละหมวดแบ่งย่อยเป็นหมวดหมู่ชั้นบน, ชั้นกลางและชั้นต่ำ ส่วนขยายของหมวดอาจแตกต่างกันไปในตำราแต่ละฉบับ ดังนั้นแร่ธาตุที่เป็นพิษเช่น หรดาล (雄黃 Xiónghuáng; อาร์เซนิกซัลไฟด์) สามารถพบได้ในชั้นสูง (รวบรวมโดย เฉา เหยียนอวี่; 曹元宇 Cáo Yuányǔ) หรือในชั้นกลาง (รวบรวมโดย กู้ กวนกวง)
เนื้อหา > การบันทึก

ตำราการแพทย์จีนจะเขียนในรูปแบบของรายการที่ไม่เรียงลำดับ ซึ่งมีความยากในการค้นหารายการ ทำให้ผู้รวบรวมตำราเฉินหนงเปิ๋นเฉ่าจิง แบ่งยาออกเป็นหลายระดับ (แร่ธาตุ, ต้นไม้ ฯลฯ) เพื่อการค้นหาได้รวดเร็ว วิธีนี้ดูเหมือนจะย้อนกลับไปในสมัยของ เถา หงจิ่ง และได้ถูกนำไปใช้กับตำราเปิ๋นเฉ่าฉบับที่ตามมาทั้งหมด รวมถึงฉบับเรียบเรียงใหม่ของเฉินหนงเปิ๋นเฉ่าจิง
เนื้อหา > การบำบัดแบบมารวิทยา

ความเชื่อเรื่องปีศาจฝังรากลึกในวัฒนธรรมจีน ในสมัยก่อนจักรวรรดินั้น โรคร้ายเชื่อว่าเกิดจากปีศาจ แม้ว่าในช่วงเวลาของการเขียนเฉินหนงเปิ๋นเฉ่าจิง ระบบการตีความธรรมชาติของโรคตามแนวคิดของหยินหยาง (陰陽) และอู่สิง (五行) (ธาตุทั้งห้า) ได้เริ่มปรากฏขึ้น แต่ความเชื่อในพลังที่ทำให้เกิดโรคของปีศาจยังคงแข็งแกร่ง "ประมาณ 15% ของรายการยา 357 รายการในฉบับที่รวบรวมขึ้นใหม่โดย ริสฉิ โมริ (森立之 Mori Risshi) มีการกล่าวถึง "การฆ่า" หรือ "ขับไล่" ปีศาจหรือกำจัด "การครอบงำโดยปีศาจ" เพื่อเป็นข้อบ่งชี้ในการรักษา"
ยกตัวอย่างเกี่ยวกับรายการเช่น นอแรด (犀角 xījiǎo) สรรพคุณ: "รสขมเย็น ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการต้าน สารพิษต่าง ๆ, พิษกู่, ปีศาจร้าย (邪鬼 xiéguǐ), การขัดขวางพลังชี่ มันทำลายผลของพิษจากพืชเช่น มะเค็ด (钩吻 gōuwěn), พิษขนนก (ในตำนาน) (鴆鳥 zhènniǎo) และพิษงู ทำการกำจัดปีศาจ (邪 xié) (พลังที่เป็นอันตราย) และป้องกันอาการสับสนและฝันร้าย การได้รับเป็นเวลานานจะทำให้ร่างกายเบาลง ฤทธิ์ยาเข้าสู่เส้นลมปราณและข้อพับของร่างกาย" แรดชนิดต่าง ๆ ที่เคยมีอยู่ในประเทศจีนโบราณได้หายไป เมื่อถึงยุครณรัฐ และเนื่องจากเป็นสิ่งที่มีค่าหายากในช่วงเวลาที่เขียนตำราเปิ๋นเฉ่าจิง นอแรดจึงมีความเชื่อในเรื่องความสามารถในการขับไล่ปีศาจออกไป นอกจากฤทธิ์ในฐานะยาเย็นเพื่อต่อสู้กับโรคร้อน (เป็นยาลดไข้) และเป็นยาแก้พิษ
การกล่าวถึง

ในหนังสือ คำบรรยายเกี่ยวกับจักรวรรดิจีน (ฝรั่งเศส: Description de l'Empire de la Chine) ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1735–36 คณะนักบวชเยสุอิตชาวปารีส ฌ็อง-บัปติสต์ ดู อัลด์ Jean-Baptiste Du Haldeได้ตีพิมพ์การแปลบางส่วนของบทนำของเฉินหนงเปิ๋นเฉ่าจิง เป็นภาษาฝรั่งเศส
ดูเพิ่ม

ซางหันลุ่น (傷寒論) ตำราแพทย์สมัยฮั่น ก่อนหน้า เปิ่นเฉาจิง แต่งโดยจาง จ้งจิ่ง (張仲景)
เชิงอรรถ

↑  ดูเพิ่มเติม Zhenglei bencao《证类本草》, ม้วนที่ 1
↑  อ้างอิงจาก Unschuld, Zhang ji 张机, Hua Tuo 华佗, Wupu 吴普และ Li Dangzhi 李当之 มีรายงานว่ามีการทบทวน '本经' หรือรวบรวมหนังสืออื่น ๆ ที่เกี่ยวกับยา
↑  ในช่วงราชวงศ์สุย ค.ศ. 581–618
↑  ยังพบมีการแบ่งเป็น 6 หมวด ดังต่อไปนี้: หยกและหิน, สมุนไพร, ต้นไม้, สัตว์, ผลไม้และผัก, ธัญพืช
↑  เพชฌฆาตสีทองหรือ มะเค็ด, Gelsemium elegans เป็นไม้พุ่มในวงศ์กันเกรา (Loganiaceae) ทุกส่วนประกอบด้วยยางที่มีแอลคาลอยด์ที่เป็นพิษมาก
↑  กล่าวว่าพิษของมันเกิดจากอาหาร ขนที่หมักด้วยเหล้าเป็นยาพิษที่มีชื่อ
แหล่งข้อมูลอื่น

浸會大學中醫圖書館《古今中藥典籍選介》 (ภาษาจีน)
孫星衍《神农本草经》 (ภาษาจีน)
| ด ค กประวัติศาสตร์การแพทย์ในประเทศจีน |
| --- | --- |
แพทย์:  จาง จ้งจิ่ง (150—219)  ซ่ง ฉือ (1186–1249)  ซุน ซือเหมี่ยว (581–682)  ต่ง เฟิ่ง (ราวคริสต์ศตวรรษที่ 3)  ถัน ยฺหวิ่นเสียน (1461–1554)  เปี่ยน เชฺว่ (401–310 ก่อน ค.ศ.)  เวย์ อี้หลิน (1277–1347)  หลี่ ชื่อเจิน (1518–1593)  หฺวางฝู่ มี่ (215–282)  ฮฺว่า ถัว (140–208) 
ตำรา:  จินกุ้ยเย่าเลฺว่ (金匱要略; เค้าโครงตู้ทอง)  จู๋ปี้ชื่ออีม่ายจิ่วจิง (足臂十一脈灸經; ประมวลวิธีรมยาสำหรับเลือดลมแขนขาทั้งสิบเอ็ด)  เฉินหนงเปิ๋นเฉ่าจิง (神農本草經; ตำราโอสถเฉินหนง)  ชางหันลฺวิ่น (傷寒論; ว่าด้วยไข้รากสาด)  ไท่ซู่ (太素; หลักใหญ่)  เปิ๋นเฉ่ากังมู่ (本草綱目; เค้าโครงบัญชีโอสถ)  เป่าผูจื่อ (抱朴子; ครูมักง่าย)  เย่าซิ่งลฺวิ่น (藥性論; ว่าด้วยธรรมชาติของยา)  หลิงชูจิง (靈樞經; ตำราแม่แบบทางจิตวิญญาณ)  หฺวางตี้เน่ย์จิง (黃帝內經; ราชปกรณ์ฝ่ายใน)  หฺวางตี้ปาฉืออีหนานจิง (黃帝八十一難經; ประมวลปัญหาแปดสิบเอ็ดประการของพระเจ้าเหา)  อินหยางฉืออีม่ายจิ่วจิง (陰陽十一脈灸經; ประมวลวิธีรมยาสำหรับเลือดลมอินหยางทั้งสิบเอ็ด)  อู่ฉือเอ้อร์ปิ้งฟาง (五十二病方; ตำรับจัดการโรคห้าสิบสองอย่าง) 
ชิ้นส่วนของนอแรด
Wikisource
เปาลู เบ็งตู

เปาลู ฌอร์ฌึ โกมึช เบ็งตู (โปรตุเกส: Paulo Jorge Gomes Bento; เกิดวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1969) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวโปรตุเกส
เบ็งตูเป็นผู้เล่นตำแหน่งกองกลางตัวรุกที่มีคุณสมบัติหลักในด้านการเข้าสกัดบอลและความขยันในสนาม เขาเคยเล่นให้กับสโมสรใหญ่ 2 จาก 3 สโมสรในโปรตุเกส โดยลงเล่นในดิวิชันแรกมากกว่า 200 นัด และทำประตูได้ 16 ประตู ตลอด 11 ฤดูกาล และยังใช้เวลา 4 ปีในดิวิชันแรกของสเปน เขาเป็นตัวแทนทีมชาติโปรตุเกสในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1 ครั้งและฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1 ครั้ง
เบ็งตูก้าวเข้าสู่อาชีพผู้ฝึกสอนใน ค.ศ. 2005 โดยเป็นผู้จัดการทีมสปอร์ติงลิสบอนเป็นเวลา 4 ปี 4 เดือน และประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง นอกจากนี้ยังได้คุมทีมชาติโปรตุเกสในการแข่งขันใหญ่ 2 รายการ
เปาลีญู (นักฟุตบอล)

โฌแซ เปาลู เบแซรา มาซีแยล ฌูนีโยร์ (โปรตุเกส: José Paulo Bezerra Maciel Júnior) หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ เปาลีญู (Paulinho; เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1988) ปัจจุบันเล่นให้กับโกริงชังส์ และบราซิล ในตำแหน่งกองกลาง
แหล่งข้อมูลอื่น

FC Barcelona official profile
ประวัติของ เปาลีญู ที่ BDFutbol
ข้อมูลของ เปาลีญู (นักฟุตบอล) ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
เปาลีญู ที่ National-Football-Teams.com
เปาลีญู (นักฟุตบอล) – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
เปาลีญู (นักฟุตบอล) – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
เปาลู กูเวลยู

| เปาลู กูเวลยู |
| --- | --- |

เกิด:  (1947-08-24) สิงหาคม 24, 1947 (77 ปี)
อาชีพ: นักเขียน, นักประพันธ์เพลง
สัญชาติ: บราซิล
แนว: Drama, Psychological
เปาลู กูเวลยู (โปรตุเกส: Paulo Coelho) เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1947 ที่เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ในครอบครัวชนชั้นกลาง เขาค้นพบความสามารถด้านงานเขียนตั้งแต่สมัยเรียนที่ Jesuit School of Sna Ignacio แต่พ่อกับแม่ต้องการให้เป็นวิศวกร เขาจึงแสดงพฤติกรรมต่อต้านและถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลโรคจิตถึงสามครั้ง ช่วงวัยหนุ่มเปาลูเคยเป็นนักปฏิวัติ เรียกร้องอิสรภาพ ต่อต้านระบอบเผด็จการ และต้องติดคุกเพราะงานเขียนที่ต่อต้านรัฐบาล หลังออกจากคุกในปี 1974  ก็เข้าทำงานในบริษัท PolyGram.CBS และบริษัทเพลงที่มีชื่อเสียงอีกหลายแห่ง
ปัจจุบันนอกจากทำงานเป็นนักเขียน คอลัมนิสต์ นักหนังสือพิมพ์แล้ว เปาลูยังดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาพิเศษขององค์การยูเนสโก เป็นผู้อำนวยการศูนย์สันติภาพซิมอน เปเรส และประธานสถาบันอักษรศาสตร์แห่งบราซิลอีกด้วย