stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
งักฮุย
ประวัติ

งักฮุย เกิดในราชวงศ์ซ่งเหนือ บริเวณที่ปัจจุบันนี้ คือ อำภอทางยิง เมืองอันหยาง มณฑลเหอหนาน เมื่อครั้งยังเล็ก ณ บ้าน เกิดของเขาเกิดอุทกภัยใหญ่จากการแตกของเขื่อนกั้นแม่น้ำฮวงโห มารดาของงักฮุยต้องอุ้มบุตรชายไว้ในอ้อมกอด อาศัยซุกตัวอยู่ในโอ่งลอยตามน้ำไปเรื่อย ๆ เพื่อรักษาชีวิตให้รอด
เมื่อล่วงเข้าสู่วัยหนุ่ม ในภาวะที่ประเทศกำลังตกอยู่ในวิกฤตเนื่องจากฮ่องเต้สองพระองค์ของราชวงศ์ซ่งเหนือ คือ ซ่งฮุยจง และซ่งชินจง ถูกพวกจิน (ค.ศ. 1115-ค.ศ. 1234) จับตัวไปเป็นเชลยศึก จนในที่สุดนำมาสู่จุดจบของราชวงศ์ซ่งเหนือ งักฮุยเมื่อพบเห็นกับเหตุการณ์ เช่นนี้จึงตั้งปณิธานกับตัวเองไว้ว่าจะต้องกอบกู้ดินแดนที่สูญเสียและชาติกลับคืนมาให้ได้
ความตั้งใจนี้เมื่อประกอบกับการสนับสนุนมารดา เขาจึงสมัครเข้าเป็นทหารรับใช้ให้กับราชวงศ์ซ่งใต้ (ค.ศ. 1127 — ค.ศ. 1279) ที่ขณะนั้นฮ่องเต้คือ ซ่งเกาจง ได้ย้ายเมืองหลวงหนีมาทางใต้ จากเปี้ยนเหลียง (ปัจจุบันคือเมืองไคเฟิง) มาอยู่ที่หลินอัน (ปัจจุบันคือเมืองหางโจว)
โดยก่อนที่งักฮุยจะออกจากบ้านไปรับใช้ชาติ มารดาได้สลักอักษรจีน 4 ตัวไว้ที่กลางแผ่นหลังของบุตรชาย ความว่า 精忠報國 จิงจงเป้ากว๋อ (ซื่อตรง ภักดี ตอบแทน ชาติ)
รับราชการ

เมื่อเข้ารับราชการทหาร งักฮุยที่พกความมุ่งมั่นไว้เต็มเปี่ยมก็แสดงความกล้าหาญและสามารถรบชนะสังหารข้าศึกไปเป็นจำนวนมาก จนกระทั่งผลงานไปเข้าตาแม่ทัพนาม จงเจ๋อ ต่อมาแม่ทัพจงเจ๋อก็ถ่ายทอดวิชาความรู้ในการทำศึกสงครามนานาประการให้กับงักฮุยโดยหมดสิ้น โดยหวังว่างักฮุยจะเป็นกำลังสำคัญในการกู้ชาติต่อไป
หลังจากที่แม่ทัพจงเจ๋อเสียชีวิต งักฮุยก็ได้เป็นผู้สืบทอดในตำแหน่งแม่ทัพต่อ และสร้างผลงานจนได้ดำรงแม่ทัพใหญ่ในตำแหน่ง เจี๋ยตู้สื่อ เมื่ออายุเพียง 32 ปี เท่านั้น แต่ทั้งนี้งักฮุยก็มิได้แสดงอาการยโสโอหังต่อตำแหน่งใหญ่ของตัวเองแต่อย่างใด ครั้งหนึ่งฮ่องเต้เคยออกปากว่าจะสร้างจวนหลังใหม่ให้ งักฮุยกลับตอบปฏิเสธโดยกล่าวตอบฮ่องเต้ไปว่า บ้านเมืองยังไม่สงบ จะให้นึกถึงบ้านตัวเองได้อย่างไร
เมื่อก้าวขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่ ชื่อเสียงของงักฮุยก็ยิ่งขจรขจาย โดยเฉพาะในแง่ของความเข้มงวดและระเบียบวินัยของกองทัพ มีอยู่ครั้งหนึ่งขณะที่ฝึกซ้อมการรบอยู่นั้น เมื่อบุตรชาย (เย่ว์หยุน) ของงักฮุยบังคับม้าศึกควบขึ้นเนินลาดแล้วเกิดบังคับม้าไม่อยู่จนทั้งคนทั้งม้าเสียหลักล้มลง ด้านงักฮุยเมื่อทราบดังนั้นก็มิได้แสดงความอาทรต่อบุตรของตัวเองเหนือกว่าพลทหารนายอื่นแต่อย่างใด ออกคำสั่งให้ดำเนินการลงโทษบุตรชายของตนไปตามกฎระเบียบ
มากกว่านั้น สิ่งที่ทำให้กองทัพของงักฮุยครองใจชาวบ้านมากไปกว่านั้นก็คือ ความซื่อสัตย์ และ ซื่อตรง
เมื่อพบว่าพลทหารขอเชือกปอจากชาวบ้านหนึ่งเส้นเพื่อนำมามัดไม้ฟืน งักฮุยก็สั่งให้ลงโทษพลทหารผู้นั้น ขณะที่เมื่อกองทัพของงักฮุยผ่านไปยังหมู่บ้านใดก็จะตั้งค่ายนอนกันริมทาง แม้ชาวบ้านเชิญให้เหล่าทหารเข้าไปพักผ่อนในบ้านอย่างไรก็ไม่ยินยอม ด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่เลื่องลือกันไปทั่วว่าในกองทัพของงักฮุยมีคำขวัญที่ได้รับการปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดประการหนึ่ง คือ
"แม้ต้องหนาวตายก็ไม่ขอเบียดเบียนบ้านชาวประชา แม้ต้องอดตายก็จะไม่ปฏิบัติตัวเยี่ยงโจร - ขโมย"
ในด้านความสัมพันธ์ระหว่างงักฮุยกับเหล่าทหารในกองทัพก็เป็นไปด้วยความแนบแน่นยิ่ง โดยเมื่อมีพลทหารคนใดป่วยงักฮุยก็จะไปเยี่ยมด้วยตัวเอง พร้อมส่งคนไปให้การดูแลครอบครัวของพลทหารผู้นั้น ขณะที่หากเบื้องบนตบรางวัลอะไรให้มา งักฮุยก็จะจัดสรรแบ่งปันให้พลทหารของตนอย่างเท่าเทียมโดยที่ไม่คำนึงว่าจะเหลือตกถึงตนเองหรือไม่
ด้วยเหตุฉะนี้ กองทัพของงักฮุยจึงมีความแข็งแกร่งอย่างยิ่ง และเมื่อประกอบกับความรู้ความสามารถในด้านสงครามของงักฮุยแล้วก็ทำให้ในการรบทุกครั้งกับชนเผ่าจินนั้น กองทัพงักฮุยได้รับชัยชนะอยู่เสมอๆ จนพวกจินนั้นเกิดความเกรงกลัวอย่างมาก จนกระทั่งมีคำกล่าวกันว่า "โยกภูเขานั้นง่าย คลอนทัพงักฮุยนั้นยากยิ่ง"
ทัพงักฮุยประสบชัยชนะกรีฑาทัพขึ้นภาคเหนือเพื่อยึดดินแดนคืนได้มากมาย บุกจนกระทั่งตั้งทัพอยู่ห่างจากเมืองหลวงเดิมเพียง 20 กิโลเมตรเท่านั้น
ถูกใส่ความ

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ฉินฮุ่ยขุนนางกังฉิน ผู้ซึ่งประจบสอพลอฮ่องเต้ซ่งเกาจงจนได้ดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี จึงกราบทูลต่อองค์ฮ่องเต้ว่าทัพของงักฮุยนั้นเป็นอุปสรรคต่อการเจรจาสงบศึกกับเผ่าจิน
ด้านฮ่องเต้ซ่งเกาจง ก็เชื่อในคำของฉินฮุ่ย และออกโองการบัญชาให้งักฮุยถอนทัพกลับมายังเมืองหลวง ทางฝั่งงักฮุยแม้จะทักท้วงและออกอาการดื้อดึงเช่นไรก็ไม่สำเร็จ จนกระทั่งพระบัญชาของฮ่องเต้ส่งมาเป็นฉบับที่ 12 งักฮุยจึงถอดใจ พร้อมกับทอดถอนใจรำพึงกับตัวเองด้วยความช้ำใจอย่างสุดแสนว่า ความพากเพียร 10 ปีของตนกลับต้องกลายเป็นเพียงเถ้าธุลีในพริบตา
เมื่องักฮุยปฏิบัติตามพระบัญชาถอนทัพกลับมายังเมืองหลวง ฉินฮุ่ยก็ใส่ร้ายว่างักฮุยนั้นมักใหญ่ใฝ่สูง คิดการณ์ใหญ่จะก่อกบฏล้มล้างราชสำนัก งักฮุยได้ฟังดังนั้นก็ไม่โต้ตอบอะไรด้วยคำกล่าวอะไร เพียงแต่คลายชุดท่อนบนของตนออก เผยให้ฉินฮุ่ยเห็นถึงคำว่า "จิงจงเป้ากว๋อ" อักษรสี่ตัวที่มารดาสลักไว้ด้านหลัง ขุนนางกังฉินเมื่อเห็นดังนั้นก็ชะงัก เอ่ยปากอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
อย่างไรก็ตาม ฉินฮุ่ยก็ยังไม่ยอมลดละความพยายามในการป้ายสีงักฮุยต่าง ๆ นานา แม้จะตรวจไม่พบความผิดใด ๆ ก็ตาม แต่ในที่สุดฉินฮุ่ยก็ปั้นเรื่องจนทำให้งักฮุยต้องถูกโทษประหารในที่สุด โดยเมื่อมีขุนนางฝ่ายงักฮุยคนอื่น ๆ ทักท้วง และตั้งคำถามฉินฮุ่ยว่ามีหลักฐานในการกล่าวโทษงักฮุยหรือไม่ ฉินฮุ่ยก็ตอบว่า "อาจจะมีก็ได้" คำตอบของฉินฮุ่ยที่ว่า "อาจจะมีก็ได้" นี้ ภายหลังกลายเป็นศัพท์ที่ถูกจารึกไว้ต่อ ๆ มาว่ามีความหมาย คือการให้ร้ายผู้อื่นโดยปราศจากหลักฐาน
ด้านครอบครัว

สมรส
งักฮุยแต่งงานสองครั้ง โดยครั้งแรกตอนอายุ 18 กับภรรยาแซ่หลิว หลังจากนั้น 1 ปีให้กำเนิดงักฮุง (岳雲) ถัดมาอีก 7 ปีให้กำเนิดงักลุย (岳雷) ภายหลังงักฮุยรับราชการทหารออกชายแดนตลอดประกอบบ้านเกิดถูกกิมก๊กยึดครองขาดการติดต่อ งักฮุยอายุประมาณ 26-27 ได้แต่งานใหม่อีกครั้งกับภรรยาแซ่หลี่ให้กำเนิดบุตรอีก 3 คนคือ งักเส็ง (岳霖), งักซึง (岳震), งักซัง (岳霆)
บุตร
งักฮุง (岳雲)
งักลุย (岳雷)
งักเส็ง (岳霖)
งักซึง (岳震)
งักเท็ง (岳霆)
บุตรี
งักอางเนี้ย (岳安娘)
งักเซียวเออ (岳孝娥)
หลาน
งักโพว (岳甫) บุตรของงักฮุง
งักซิง (岳申) บุตรของงักฮุง
งักกอ (岳珂) บุตรของงักเส็ง
ได้รับการยกย่อง

ทั้งนี้ในวันที่งักฮุยถูกประหารชีวิต ก็มีพลเมืองดีที่รู้เรื่องราวและเคารพรักในตัวงักฮุยนำศพของเขามาทำพิธีฝังศพ โดยเวลาต่อมาได้มีการเคลื่อนย้ายหลุมฝังศพของงักฮุยมาตั้งไว้ริมทะเลสาบซีหู ณ เมืองหางโจว
ณ ปัจจุบัน ศาลเจ้างักฮุยที่ริมทะเลสาบซีหู เป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์แห่งหนึ่งของจีน พร้อมกับได้มีการสร้างรูปปั้นทองแดงฉินฮุ่ยและภรรยาเพื่อให้ผู้คนถุยน้ำลายใส่เพื่อเป็นการประณามด้วย
งักฮุย ได้รับยกย่องให้เป็นเทพเจ้าแห่งความซื่อสัตย์ มาอย่างช้านาน จนกระทั่งในยุคราชวงศ์ชิงจึงมีการเปลี่ยนเป็นกวนอู ด้วยเหตุผลทางการเมือง เนื่องจากชาวแมนจู ซึ่งเป็นผู้ปกครองในยุคราชวงศ์ชิง ต้องการให้ชาวฮั่น ซึ่งเป็นชนส่วนใหญ่เลิกอุดมการณ์ในการต่อต้านตน เนื่องจากงักฮุยนั้นมีศัตรูคู่แค้นคือ ชนเผ่านอกด่าน แต่ขณะที่กวนอูและจ๊กก๊กไม่มีพฤติกรรมเช่นนี้ ซ้ำบางครั้งยังใช้ชนต่างเผ่าเป็นประโยชน์เสียด้วยซ้ำ
ดอนจัน พาเลซ

| ดอนจันพาเลซ |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: หมู่บ้านยูนิต 6 ปิยะวัด เวียงจันทน์ ประเทศลาว
พิกัด: 17°57′17″N 102°36′51″E﻿ / ﻿17.95472°N 102.61417°E﻿ / 17.95472; 102.61417
เปิดใช้งาน: 2004
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 14
ดอนจัน พาเลซ เป็นโรงแรมในเวียงจันทน์ ประเทศลาว เปิดให้บริการตั้งแต่ปี 2004 โรงแรมมีความสูง 14 ชั้น ซึ่งสูงเกินจนขัดกับข้อบังคับของรัฐบาลเวียงจันทน์ที่พยายามให้ปะตูไซเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในเวียงจันทน์ด้วยความสูงเทียบเท่าตึก 7 ชั้น ข้อบังคับของการสร้างตึกสูงในเวียงจันทน์นี้ขัดกับความต้องการของผู้พัฒนาโรงแรม โรงแรมจึงหลีกหนีข้อบังคับทางกฎหมายนี้โดยสร้างโรงแรมบนชั้นหินที่โผล่ขึ้นมาในแม่น้ำโขง การตกแต่งในโรงแรม ฟรูมเมอส์ อธิบายไว้ว่า "ใช้สีทะมึน ๆ และตกแต่งแบบลาวธรรมเนียม" โรงแรมเคยเป็นสถานที่จัดการแข่งขันบิลเลียดและสนุกเกอร์ในซีเกมส์ 2009
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site
ตาเหินเหลือง

| ตาเหินเหลือง |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Monocots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Commelinids
อันดับ:: Zingiberales
วงศ์:: Zingiberaceae
สกุล:: Hedychium
สปีชีส์:: H.  flavum
ชื่อทวินาม
Hedychium flavum 

ตาเหินเหลือง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Hedychium flavum) เป็นพืชมีเหง้าใต้ดิน ใบเดี่ยว เรียงแบบสลับ ดอกช่อออกที่ปลายยอด มีกลิ่นหอม กลีบเลี้ยงเชื่อมกันเป็นหลอด กลีบดอกสีเหลืองอ่อนแกมขาว ผลแตกเป็นสามพู ใช้เป็นไม้ประดับ
จีนไทเปในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017

| จีนไทเป ในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: TPE
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งจีนไทเป
ณ ซัปโปะโระ และ โอะบิฮิโระ 19–26 กุมภาพันธ์
เหรียญ:  ทอง 0 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 0 
การเข้าร่วมแข่งขันเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว
1990 1996 1999 2003 2007 2011 2017
จีนไทเป เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว ครั้งที่ 8 ค.ศ. 2017 (พ.ศ. 2560) ณ ซัปโปะโระ และ โอะบิฮิโระ ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 19 กุมภาพันธ์ – 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

นักกีฬาประเทศจีนไทเปมีคุณสมบัติเข้าแข่งขันรายการดังต่อไปนี้
| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
 เคอร์ลิง: 0
 ทวิกีฬา: 0
 วิ่งสเกต: 0
 วิ่งสเกตลู่สั้น: 0
 สกีลงเขา: 0
 สเกตลีลา: 0
 สโนว์บอร์ด : 0
 ฮอกกี้น้ำแข็ง: 0
รวม: 0
กีฬาเคอร์ลิง

บทความหลัก: กีฬาเคอร์ลิงในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017
นักกีฬาเคอร์ลิงของประเทศจีนไทเปมีคุณสมบัติเข้าแข่งขันรายการกีฬาเคอร์ลิงประเภททีมชาย
กีฬาเคอร์ลิง > ประเภททีมชาย

บทความหลัก: กีฬาเคอร์ลิงในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017 – ทีมชาย
| สัญลักษณ์ |
| --- | --- |
: ทีมที่ผ่านเข้ารอบคัดออก
| ประเทศด ค ก | คนโยน | ชนะ | แพ้ | ได้ | เสีย | เบรก  ชนะ | เบรก  แพ้ | เบรก  ว่าง | เบรก   สโตน | เข้าเป้า % |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 จีน: 
 จีนไทเป: 
 ญี่ปุ่น: 
|  คาซัคสถาน | วิกเตอร์ คิม |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
 กาตาร์: 
 เกาหลีใต้:
กีฬาทวิกีฬา

บทความหลัก: กีฬาทวิกีฬาในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017
กีฬาวิ่งสเกต

บทความหลัก: กีฬาวิ่งสเกตในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017
กีฬาวิ่งสเกตลู่สั้น

บทความหลัก: กีฬาวิ่งสเกตลู่สั้นในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017
กีฬาสกีลงเขา

บทความหลัก: กีฬาสกีลงเขาในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017
กีฬาฮอกกี้น้ำแข็ง

นักกีฬาฮอกกี้น้ำแข็งของจีนไทเปมีคุณสมบัติเข้าแข่งขันรายการกีฬาฮอกกี้น้ำแข็งประเภททีมชาย ระดับดิวิชั่น 1
กีฬาฮอกกี้น้ำแข็ง > ประเภททีมชาย

| อันดับ | ทีมด ค ก | เล่น | ชนะ | OW | OL | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 5 |  ฮ่องกง | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 6 |  จีนไทเป | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 7 |  มองโกเลีย | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 8 |  สิงคโปร์ | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 9 |  ไทย | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 10 |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560  15:30 13:30 (เวลาไทย) | จีนไทเป  | 15:30 13:30 (เวลาไทย) |  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ | สนามกีฬาในร่มมิกะโฮะ ด |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560  19:00 17:00 (เวลาไทย) | ฮ่องกง  | 19:00 17:00 (เวลาไทย) |  จีนไทเป | สนามกีฬาในร่มมิกะโฮะ ด |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560  12:00 9:00 (เวลาไทย) | สิงคโปร์  | 12:00 9:00 (เวลาไทย) |  จีนไทเป | สนามกีฬาในร่มมิกะโฮะ ด |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560  12:00 9:00 (เวลาไทย) | จีนไทเป  | 12:00 9:00 (เวลาไทย) |  ไทย | สนามกีฬาในร่มมิกะโฮะ ด |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560  12:00 9:00 (เวลาไทย) | มองโกเลีย  | 12:00 9:00 (เวลาไทย) |  จีนไทเป | สนามกีฬาในร่มมิกะโฮะ ด |
งูเหลือมอ้อ

| งูเหลือมอ้อ |
| --- | --- |

งูเหลือมอ้อหรืองูหัวกะโหลกที่สวนสัตว์พาต้า
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptilia
อันดับ:: Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes
วงศ์:: Homalopsidae
สกุล:: Homalopsis
สปีชีส์:: H.  buccata
ชื่อทวินาม
Homalopsis buccata (Linnaeus, 1758)

ชื่อพ้อง
  Coluber buccatus Linnaeus, 1758  Coluber horridus Daudin, 1803  Coluber monilis Linnaeus, 1758  Homalopsis horridus (Daudin, 1803)  Homalopsis monilis (Linnaeus, 1758)  Vipera buccata (Linnaeus, 1758) 
งูเหลือมอ้อ หรือที่นิยมเรียกกันว่า งูหัวกะโหลก (ชื่อวิทยาศาสตร์: Homalopsis buccata) เป็นงูพิษอ่อนชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์งูน้ำ (Homalopsidae)
อดีตเคยถูกจัดให้เป็นงูเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Homalopsis แต่ปัจจุบันได้มีการจำแนกออกใหม่เป็น 5 ชนิด
ลักษณะ

งูเหลือมอ้อ เป็นสัตว์ชนิดแรก ๆ ชนิดหนึ่งที่ได้รับการอนุกรมวิธาน มีลวดลายสีน้ำตาลอ่อนที่ส่วนหัวแลคล้ายหัวกะโหลก อันเป็นที่มาของชื่อเรียก มีรูจมูกที่อยู่ด้านบนของส่วนหัวเพื่อสะดวกในการหายใจเมื่อขึ้นมาจากน้ำ เกล็ดที่ท้องมีพัฒนาการดี สามารถทำให้เลื้อยบนบกได้อย่างคล่องแคล่ว
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 2 เมตร ในชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในน้ำ แม้กระทั่งตอนออกลูก ลูกงูแรกเกิดมีลายเหมือนตัวเต็มวัย แต่จะมีความต่างของสีมากกว่าโดยส่วนที่เป็นสีอ่อนในงูแรกเกิดมักเป็นสีชมพู เมื่อโตขึ้นสีจะเข้มขึ้นจนเป็นสีน้ำตาลเข้ม ในงูขนาดใหญ่แทบจะไม่เห็นลายบนตัว
ถิ่นที่อยู่

พบกระจายพันธุ์ในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในแหล่งน้ำ สำหรับในประเทศไทยพบได้ทุกภาค งูหัวกะโหลกมักจะอาศัยตามแหล่งน้ำนิ่ง น้ำไม่ไหลเชี่ยว ต่างกับพื้นที่ภาคใต้ที่มักจะอาศัยอยู่ในลำธารหรือโตรกธารน้ำไหล โดยจะหลบตัวอยู่ตามซอกหินเพื่อไม่ให้กระแสน้ำพัดพาไป หากินสัตว์น้ำและสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำเช่น ปลาทิลาเพีย ปลาหางนกยูง ปลาดุก ปลาไหลนา ปลาขนาดเล็กอื่น ๆ  กบ หลากหลายชนิด ครัสเตเชียนน้ำจืด เป็นอาหาร โดยพฤติกรรมการล่าเหยื่อมีทั้งแบบซ่อนอยู่นิ่ง  ๆ ให้เหยื่อเข้ามาหาเอง และบุกจู่โจมเหยื่อเอง
ในที่เลี้ยงจะกินปลาซิว ปลาทอง ปลาหมอสีต่างๆ ปลามอลลี่ และ ลูกอ๊อด
พฤติกรรม

เป็นงูที่มีนิสัยไม่ดุร้าย มีพิษที่อ่อนมาก ไม่ปรากฏว่าทำร้ายมนุษย์ได้ ผู้ที่โดนกัดจะมีแผลเพียงเลือดออกเท่านั้น จึงนิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลาน นอกจากนี้แล้ว งูหัวกะโหลกยังใช้ประโยชน์จากหนังบนหัวในเชิงอุตสาหกรรมเครื่องหนัง อีกด้วย ที่เวียดนาม มีเกษตรกรรายหนึ่งได้เลี้ยงงูหัวกะโหลกเพื่อส่งขาย ทำรายได้ดี โดยมีราคาซื้อขายตั้งแต่ 80,000–100,000 ด่ง (3.8–4.7 ดอลลาร์) ต่อกิโลกรัม ในงูตัวเล็กน้ำหนัก 80–100 กรัม หรือราว 1 ขีด
งา (พืช)

| งา |
| --- | --- |

Sesame plants

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Lamiales
วงศ์:: Pedaliaceae
สกุล:: Sesamum
สปีชีส์:: S.  indicum
ชื่อทวินาม
Sesamum indicum L.

งา (Sesamum indicum L.) เป็นพืชล้มลุก ผลเป็นฝัก มีเมล็ดเล็กๆ สีขาว สีดำ และสีแดง มีการเพาะปลูกมานานเพราะต้องการใช้เมล็ดงานี้เป็นอาหาร เครื่องเทศ และบีบเอาน้ำมันได้ มีการใช้เมล็ดงากันมากเป็นพิเศษในแถบตะวันออกกลาง และเอเชียเพื่อเป็นอาหาร
กลิ่นและรสของเมล็ดงาคล้ายกับถั่ว องค์ประกอบสำคัญในเมล็ดก็คือน้ำมัน ซึ่งมีอยู่ประมาณ 44-60% น้ำมันงานั้นต่อต้านการเกิดออกซิไดซ์ได้ดี มีการใช้ในอาหารพวกสลัด หรือเป็นน้ำมันปรุงอาหาร และมาการีนและในการผลิตสบู่ ยา และน้ำมันหล่อลื่น และยังเป็นส่วนผสมของเครื่องสำอางบางชนิด
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

งาเป็นพืชล้มลุกขนาดกลางถึงใหญ่ระหว่าง 0.5-2.5 เมตร ลำต้นตรงหรือบางครั้งแตกกิ่งแขนง ใบเรียวยาวสีเขียวเรียงตรงข้ามสลับตั้งฉาก ออกดอกบริเวณซอกใบบนลำต้น ดอกสีขาวมีกลีบดอกเชื่อมติดกัน ผลมีลักษณะแบบแคปซูลแห้งแตก เมล็ดเมื่อแก่มีสีขาวนวล รูปทรงหยดน้ำและแบน
การกระจายพันธุ์

งาเป็นพืชพื้นถิ่นของประเทศอินเดีย บังกลาเทศ และแถบหิมาลายันละวันตก แต่มีการน้ำเข้ามาปลูกโดยมนุษย์ทำให้มีการกระจายพันธุ์ไปทั่วโลกในแถบเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน
ประวัติและการใช้ประโยชน์

งา (Sesamum indicum L.) เดิมนั้นคาดว่าอาจเป็นพืชพื้นเมืองของเอเชียหรือตะวันออกของแอฟริกา แต่ปัจจุบันพบได้ในพื้นที่เขตร้อน กึ่งร้อน และร้อนทางใต้ในทุกเขตทั่วโลก
ก่อนสมัยโมเสส ชาวไอยคุปต์ใช้เมล็ดงาป่นแทนแป้งธัญพืช ส่วนชาวจีนรู้จักงามาอย่างน้อยก็ 5,000 ปีมาแล้ว พวกเขาเผาเมล็ดงาเพื่อใช้ทำแท่งหมึกจีนที่คุณภาพดี ส่วนชาวโรมันบดเมล็ดงาผสมขนมปังเป็นอาหารรสดี ชาวไทยก็มีขนมที่ใช้เมล็ดงา เรียกว่า ขนมงาตัด ใช้งากวนกับน้ำตาล แล้วตัดเป็นแผ่น
นอกจากนั้นงายังถูกใช้ในเชิงสัญลักษณ์เพื่อสื่อถึงความอุดมสมบูรณ์และการมีทายาทลูกหลานในพิธีแต่งงานของชาวกรีกโบราณ เนื่องจากงาเป็นพืชที่มีเมล็ดเป็นจำนวนมาก ชาวอียิปต์โบราณใช้งาเป็นหนึ่งในอาหารเส้นไหว้ด้วยความเชื่อเรื่องพลังวิเศษ ในบางถิ่นมีความเชื่อว่าเมล็ดงามีอำนาจอาถรรพณ์ และยังปรากฏในนิทานเรื่อง อาหรับราตรี ตอน อาลีบาบา กับโจรทั้งสี่สิบ ซึ่งมีคำกล่าวว่า เปิดเมล็ดงา (Open sesame)
การผลิตและเก็บเกี่ยว

เนื่องจากงามีการเพาะปลูกกันอย่างแพร่หลายและหลากหลายสายพันธุ์ทำให้การเก็บสามารถทำได้เกือบตลอดทั้งปีจากหลายแหล่งการผลิต โดยงาใช้เวลาประมาณ 3 เดือนตั้งแต่เริ่มปลูกจนเก็บเกี่ยวได้ เมื่อฝักงาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลจึงเริ่มการเก็บเกี่ยวผลผลิต งาอาศัยแรงงานคนเพื่อป้องกันไม่ให้เมล็ดงาร่วงหล่นระหว่างการเก็บ ภายหลังเมื่อไม่นานมานี้ มีการพัฒนาพันธุ์มิให้เมล็ดแตะกระจาย ทำให้สามารถเก็บด้วยเครื่องจักรได้
ผลิตภัณฑ์

ส่วนหลักของพืชที่ใช้ในการบริโภคของงาคือเมล็ด เมล็ดงาอุดมไปด้วยไขมันมากถึง 74% และโปรตีนประมาณ 34% ผลิตภัณฑ์หลักที่พบได้บ่อยจากงาจึงเป็นน้ำมันงาและแป้งจากเมล็ดงาที่ให้โปรตีนสูงเป็นแหล่งโปรตีนทดแทน รวมถึงการบริโภคเมล็ดงาทั้งเมล็ดโดยการใช้โรยหรือผสมลงในมื้ออาหารเป็นที่นิยมด้วยเช่นเดียวกันโดยเฉพาะอาหารสุขภาพ
มูลค่าทางการตลาด

ภายในปี 2022 ผู้ผลิตงามากที่สุดคือประเทศซูดาน คิดเป็นมูลค่าประมาณ 1.23 พันล้านเหรียญสหรัฐ
ปี 2023 ผู้ที่ส่งออกมากที่สุดคือประเทศบลาซิลคิดเป็นมูลค่าการส่งออกประมาณ 219.9 ล้านเหรียญสหรัฐ และผู้ที่นำเข้ามากที่สุดในปีเดียวกันคือประเทศตุรกีซึ่งมีมูลค่าการนำเข้าประมาณ 486.1 ล้านเหรียญสหรัฐ
กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ทีมหญิง

| --- | --- |

รายละเอียด
ประเทศเจ้าภาพ:  ญี่ปุ่น
วันที่: 25 กรกฎาคม – 8 สิงหาคม
ทีม: 12
สถานที่: สนามกีฬาอาริอาเกะ (ใน โตเกียว เมืองเจ้าภาพ)
ชนะเลิศ:  สหรัฐ (สมัยที่ 1st)
รางวัล
ผู้เล่นทรงคุณค่า:  จอร์แดน ลาร์สัน
← ก่อนหน้าถัดไป →
| กีฬาวอลเลย์บอล ใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020> ในร่ม  |
| --- | --- | --- |
| รอบคัดเลือก | ชาย | หญิง |
| การแข่งขัน | ชาย | หญิง |
| รายชื่อผู้เล่น | ชาย | หญิง |
ชายหาด 
| รอบคัดเลือก | ชาย | หญิง |
| การแข่งขัน | ชาย | หญิง |
ด ค ก
การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 จะจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 15 ของการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน จัดขึ้นโดยสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ (เอฟไอวีบี) ร่วมกับคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) มีกำหนดจัดขึ้นที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคม ค.ศ. 2021
กำหนดการแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| P | รอบแรก | ¼ | รอบก่อนรองชะเลิศ | ½ | รอบรองชะเลิศ | B | ชิงเหรียญทองแดง | F | ชิงชนะเลิศ |
| อา>  25 | จ>  26 | อ>  27 | พ>  28 | พฤ>  29 | ศ>  30 | ส>  31 | อา>  01 | จ>  02 | อ>  03 | อ>  03 | พ>  04 | พ>  04 | พฤ>  05 | พฤ>  05 | ศ>  06 | ส>  07 | ส>  07 | อา>  08 | อา>  08 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| P |  | P |  | P |  | P |  | P |  | ¼ | ¼ |  |  | ½ | ½ |  | B | B | F |
การคัดเลือก

บทความหลัก: วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก
| วิธีการคัดเลือก | วิธีการคัดเลือก | วันที่ | เจ้าภาพ | จำนวน | ทีมที่ผ่านการคัดเลือก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ประเทศเจ้าภาพ | ประเทศเจ้าภาพ | 7 กันยายน 2013 |  บัวโนสไอเรส | 1 |  ญี่ปุ่น |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มเอ | 1–4 สิงหาคม 2019 |  วรอตสวัฟ | 1 |  เซอร์เบีย |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มบี | 1–4 สิงหาคม 2019 |  หนิงปัว | 1 |  จีน |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มซี | 1–4 สิงหาคม 2019 |  ชรีฟพอร์ต–โบเซียร์ซิตี | 1 |  สหรัฐ |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มดี | 1–4 สิงหาคม 2019 |  อูเบร์ลังเดีย | 1 |  บราซิล |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มอี | 1–4 สิงหาคม 2019 |  คาลีนินกราด | 1 |  อาร์โอซี |
| รอบคัดเลือกระหว่างทวีป | กลุ่มเอฟ | 1–4 สิงหาคม 2019 |  คาตาเนีย | 1 |  อิตาลี |
| รอบคัดเลือกโซนแอฟริกา | รอบคัดเลือกโซนแอฟริกา | 5–9 มกราคม 2020 |  ยาอุนเด | 1 |  เคนยา |
| รอบคัดเลือกโซนอเมริกาใต้ | รอบคัดเลือกโซนอเมริกาใต้ | 7–9 มกราคม 2020 |  โบโกตา | 1 |  อาร์เจนตินา |
| รอบคัดเลือกโซนเอเชีย | รอบคัดเลือกโซนเอเชีย | 7–12 มกราคม 2020 |  นครราชสีมา | 1 |  เกาหลีใต้ |
| รอบคัดเลือกโซนยุโรป | รอบคัดเลือกโซนยุโรป | 7–12 มกราคม 2020 |  อาเพลโดร์น | 1 |  ตุรกี |
| รอบคัดเลือกโซนอเมริกาเหนือ | รอบคัดเลือกโซนอเมริกาเหนือ | 10–12 มกราคม 2020 |  ซานโตโดมิงโก | 1 |  สาธารณรัฐโดมินิกัน |
| ดู คุย แก้รวม | ดู คุย แก้รวม | ดู คุย แก้รวม | ดู คุย แก้รวม | 12 |  |
การแบ่งกลุ่ม

การจับสลากแบ่งกลุ่มจะใช้วิธีสลับฟันปลาจากอันดับโลกเอฟไอวีบี ณ วันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2019 เอฟไอวีบีให้สิทธิ์เจ้าภาพอยู่ในกลุ่มเอโดยไม่ต้องคำนึงถึงอันดับโลก ตัวเลขในวงเล็บเป็นลำดับจากอันดับโลกยกเว้นประเทศเจ้าภาพที่อยู่ในอันดับ 7 การแบ่งกลุ่มได้รับการยืนยันจากสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ เมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2020
| กลุ่มเอ | กลุ่มบี |
| --- | --- |
 ญี่ปุ่น (Hosts):  จีน (1)
 เซอร์เบีย (3):  สหรัฐ (2)
 บราซิล (4):  อาร์โอซี (5)
 เกาหลีใต้ (9):  อิตาลี (8)
 สาธารณรัฐโดมินิกัน (10):  อาร์เจนตินา (11)
 เคนยา (19):  ตุรกี (12)
การตัดสินลำดับจากผลการแข่งขัน

จำนวนแมตช์ที่ชนะ
คะแนน
อัตราส่วนเซตที่ชนะต่อแพ้
อัตราส่วนคะแนนที่ทำได้ในแมตช์ต่อคะแนนที่เสีย
ผลการแข่งขันจากแมชท์สุดท้ายของทีมที่ทำการแข่งขันด้วยซึ่งเป็นทีมเดียวกัน
แมตช์ที่แข่งขัน 3–0 หรือ 3–1  ทีมที่ชนะจะได้ 3 คะแนน ทีมที่แพ้ได้ 0 คะแนน ส่วนแมทช์ที่แข่งขัน 3–2 ทีมที่ชนะจะได้ 2 คะแนน ทีมที่แพ้ได้ 1 คะแนน
ผู้ตัดสิน

ผู้ตัดสินต่อไปนี้ ได้รับการคัดเลือกสำหรับการแข่งขัน
Hernán Casamiquela
Paulo Turci
Liu Jiang
Denny Cespedes
Fabrice Collados
Daniele Rapisarda
Shin Muranaka
Sumie Myoi
Luis Macias
Wojciech Maroszek
Evgeny Makshanov
Vladimir Simonović
Juraj Mokrý
Kang Joo-hee
Susana Rodríguez
Hamid Al-Rousi
Patricia Rolf
รอบแรก > กลุ่มเอ

| อันดับ | ทีมด ค ก | แข่ง | ชนะ | แพ้ | คะแนน | เซตชนะ | เซตแพ้ | อัตราส่วน | แต้มชนะ | แต้มแพ้ | อัตราส่วน | การผ่านเข้ารอบ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  บราซิล | 5 | 5 | 0 | 14 | 15 | 3 | 5.000 | 434 | 315 | 1.378 | รอบก่อนรองชนะเลิศ |
| 2 |  เซอร์เบีย | 5 | 4 | 1 | 12 | 13 | 3 | 4.333 | 381 | 313 | 1.217 | รอบก่อนรองชนะเลิศ |
| 3 |  เกาหลีใต้ | 5 | 3 | 2 | 7 | 9 | 10 | 0.900 | 374 | 415 | 0.901 | รอบก่อนรองชนะเลิศ |
| 4 |  สาธารณรัฐโดมินิกัน | 5 | 2 | 3 | 8 | 10 | 10 | 1.000 | 411 | 406 | 1.012 | รอบก่อนรองชนะเลิศ |
| 5 |  ญี่ปุ่น (H) | 5 | 1 | 4 | 4 | 6 | 12 | 0.500 | 378 | 395 | 0.957 |  |
| 6 |  เคนยา | 5 | 0 | 5 | 0 | 0 | 15 | 0.000 | 242 | 376 | 0.644 |  |
แหล่งที่มา: FIVB
กฎการจัดอันดับ: เงื่อนไข
 เจ้าภาพ.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เซอร์เบีย  | 3–0 |  สาธารณรัฐโดมินิกัน |
(25–18, 25–12, 25–20) Result Statistics
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ญี่ปุ่น  | 3–0 |  เคนยา |
(25-15, 25-11, 25-23) Result Statistics
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| บราซิล  | 3–0 |  เกาหลีใต้ |
(25-10, 25-22, 25-19) Result Statistics
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ญี่ปุ่น  | 0–3 |  เซอร์เบีย |
(23-25, 16-25, 24-26) Result Statistics
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| บราซิล  | 3–2 |  สาธารณรัฐโดมินิกัน |
(22-25, 25-17, 25-13, 23-25, 15-12) Result Statistics
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เกาหลีใต้  | 3–0 |  เคนยา |
(25-14, 25-22, 26-24) Result Statistics
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เกาหลีใต้  | 3–2 |  สาธารณรัฐโดมินิกัน |
(25-20, 17-25, 25-18, 15-25, 15-12) Result Statistics
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เซอร์เบีย  | 3–0 |  เคนยา |
(25-21, 25-11, 25-20) Result Statistics
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ญี่ปุ่น  | 0–3 |  บราซิล |
(16-25, 18-25, 24-26) Result Statistics
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| สาธารณรัฐโดมินิกัน  | 3–0 |  เคนยา |
(25-19, 25-18, 25-10) Result Statistics
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เซอร์เบีย  | 1–3 |  บราซิล |
(20-25, 16-25, 25-23, 19-25) Result Statistics
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ญี่ปุ่น  | 2–3 |  เกาหลีใต้ |
(19-25, 25-19, 22-25, 25-15, 14-16) Result Statistics
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| เซอร์เบีย  | 3–0 |  เกาหลีใต้ |
(25-18, 25-17, 25-15) Result Statistics
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ญี่ปุ่น  | 1–3 |  สาธารณรัฐโดมินิกัน |
(10-25, 23-25, 25-19, 19-25) Result Statistics
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| บราซิล  | 3–0 |  เคนยา |
(25-10, 25-16, 25-8) Result Statistics