stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เมลอนมิวสิกอะวอดส์
รางวัลความนิยม > รางวัลฮอตเทรนด์

| ปี | ผู้ชนะ | ผลงาน | หัวข้อ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2010 | เกิลส์เจเนอเรชัน | "Hoot" | ดนตรี |
| 2011 | อินฟินิตชาเลนจ์ | "West Coast Expressway Music Festival" | ซีรีส์วาไรตี |
| 2012 | ทรับเบิลเมกเกอร์ | "Trouble Maker" | ทำงานร่วมกัน |
| 2013 | เครยอนป็อป | "Bar Bar Bar" | ดนตรี |
| 2013 | Rose Motel | "Longtime Lovers" | ดนตรี |
| 2014 | โซยู & จองกิโก | "Some" | ทำงานร่วมกัน |
| 2015 | อินฟินิตชาเลนจ์ | "Yeongdong Expressway Music Festival" | ซีรีส์วาไรตี |
| 2016 | จีโค่ | "I Am You, You Are Me" | เรดิโอสตาร์ |
| 2017 | ซูรัน & ซูกา | "Wine" | นักร้องและโปรดิวเซอร์ |
| 2018 | โลโค่ & ฮวาซา | "Don't" | ทำงานร่วมกัน  |
| 2019 | เอบีซิกซ์ | — | ศิษย์เก่าพรอดิวซ์ 101 |
| 2020 | Mr. Trot 6 | — | รายการเรียลลิตี |
| 2021 | เบรฟเกิลส์ | "Rollin'" | ดนตรี |
| 2022 | เลเซราฟิม | "Fearless" | ดนตรี |
| 2023 | จ็องกุก | "Seven" | ดนตรี |
ชนะมากที่สุด > รางวัลใหญ่ที่ได้รับ

รายการนี้รวมถึงศิลปินแห่งปี อัลบั้มแห่งปี เพลงแห่งปี และรางวัลบันทึกแห่งปี
| รางวัล | ศิลปิน |
| --- | --- |
13: บีทีเอส
5: ไอยู
4: เอ็กโซ
3: เกิลส์เจเนอเรชัน
2: บัสเกอร์ บัสเกอร์
2: บิกแบง
2: ทูเอนีวัน
2: บีสต์
2: อิม ย็อง-อุง
ชนะมากที่สุด > ได้รับรางวัลมากที่สุดโดยรวม

| รางวัล | ศิลปิน |
| --- | --- |
39: บีทีเอส
24: ไอยู
17: เอ็กโซ
12: เกิลส์เจเนอเรชัน
9: ทูเอนีวัน
9: อิม ย็อง-อุง
8: บีสต์
7: บิกแบง
6: วอนนาวัน
การออกอากาศ > เกาหลีใต้

พิธีมอบรางวัลเมลอนมิวสิกอะวอดส์ครั้งแรก ออกอากาศผ่านช่อง CU Media's y-star, Dramax และ Comedy TV channels พันธมิตรทางอินเทอร์เน็ต ได้แก่ Melon, Nate (ซึ่งต่อมาเป็นแบรนด์ในครือ), ก็อมทีวี และ Afreeca TV (2009-2010)
ในปี 2010 โลเอ็นเอ็นเตอร์เทนเมนต์ได้ร่วมมือกับเอ็มบีซีพลัสมีเดีย และได้มอบรางวัลคืนผ่าน เอ็มบีซีเอเวอร์รีวัน, เอ็มบีซีดรามาเน็ต (ตั้งแต่ปี 2010-2011 ถึง 2013), เอ็มบีซีเกม (ตอนนี้หมดสัญญา) และ เอ็มบีซีไลฟ์ (ตอนนี้หมดสัญญา) เมื่อเอ็มบีซีมิวสิกได้เปิดตัวในปี 2012 ทางเอ็มบีซีได้ให้เกียรติเป็นสถานีหลักของ MMA ร่วมกับเอ็มบีซีเอเวอร์รีวัน เอ็มบีซีควีน เข้าร่วมในปี 2013
Daum เป็นพันธมิตรอินเทอร์เน็ตท้องถิ่นในปี 2013 หนึ่งปีต่อมาบริษัทได้รวมกิจการเข้ากับกาเกา ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของโลเอ็น
ในปี 2018 งานประกาศรางวัลได้ออกอากาศทาง เจทีบีซี 2 เจทีบีซี 4 วันเดอะเค และกาเกาทีวี ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความร่วมมือกับเจทีบีซีพลัสมีเดีย
การออกอากาศ > ทั่วโลก

ตั้งแต่ปี 2011 ทางช่องยูทูบ (โดยเฉพาะช่อง 1theK (เดิมชื่อ LOEN Music) เป็นพันธมิตรการออกอากาศทางอินเทอร์เน็ตของเมลอนมิวสิกอะวอดส์ Zune ของไมโครซอฟท์เป็นพันธมิตรการออกอากาศทางอินเทอร์เน็ตรายแรก (2009)
การออกอากาศ > จีน

เทนเซ็นต์ให้บริการผ่านคิวคิวมิวสิกและคิวคิวไลฟ์ และเป็นเจ้าของสิทธิ์การออกอากาศตั้งแต่ปี 2016
การออกอากาศ > ญี่ปุ่น

โซนีมิวสิกเจแปนที่เป็นเจ้าของมิวสิกออน! ทีวี ได้รับสิทธิ์การออกอากาศในท้องถิ่นในปี 2015 ทำให้เมลอนมิวสิกอะวอดส์เป็นงานประกาศรางวัลดนตรีเกาหลีงานที่สองที่ออกอากาศ (งานแรกคือเอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์)
การออกอากาศ > ประเทศไทย

จูกซ์ ผู้ให้บริการเพลงอีกรายหนึ่งของเทนเซ็นต์ร่วมกับบริษัทในเครือสนุก.คอม ได้นำเมลอนมิวสิกอะวอดส์มาสู่ผู้ใช้ในประเทศไทยในปี 2016 และ 2017
การออกอากาศ > ไต้หวัน

สิทธิ์ในการรับชมได้รับการจัดการโดยมายมิวสิกเซอร์วิสของไต้หวันโมไบล์
ฟอร์มอาร์โกนาวิส

โครงการสื่อผสมญี่ปุ่น
| --- | --- |
ฟอร์มอาร์โกนาวิส

フロム アルゴナビス (Furomu Arugonabisu)
ชื่อภาษาอังกฤษ: from ARGONAVIS
มังงะ
เขียนโดย: โค นากามูระ
วาดภาพโดย: เคียวเฮ มิยาจิมะ
สำนักพิมพ์: บูชิโรด
วางจำหน่ายตั้งแต่: พ.ศ. 2562 – ปัจจุบัน
มังงะ
เขียนโดย: บูชิโรด
วาดภาพโดย: เคียวเฮ มิยาจิมะ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
นิตยสาร: โชเน็งจัมป์+
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 11 สิงหาคม พ.ศ. 2563 – 23 มีนาคม พ.ศ. 2564
จำนวนเล่ม: 2
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ฮิโรชิ นิชิกิโอริ
เขียนบทโดย: โนบูฮิโระ โมริ
ดนตรีโดย: เรียว ทากาฮาชิ
สตูดิโอ: ซันจิเก็ง
ถือสิทธิ์โดย: มิวส์ คอมมิวนิเคชัน
เครือข่าย: MBS, TBS
ฉาย:  10 เมษายน พ.ศ. 2563  –  3 กรฏาคม พ.ศ. 2563
ตอน: 13
ภาพยนตร์อนิเมะ
เกกิโจบัง อาร์โกนาวิส: รีวเซ โนะ โอบลิกาโต
กำกับโดย: ชิเงรุ โมริกาวะ
เขียนบทโดย: โนบูฮิโระ โมริ
ดนตรีโดย: เรียว ทากาฮาชิ
สตูดิโอ: ซันจิเก็ง
ฉาย: 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564
ความยาว: 89 นาที
ภาพยนตร์อนิเมะ
เกกิโจบัง อาร์โกนาวิส แอ็กเซีย
กำกับโดย: ชิเงรุ โมริกาวะ
เขียนบทโดย: โนบูฮิโระ โมริ
ดนตรีโดย: เรียว ทากาฮาชิ
สตูดิโอ: ซันจิเก็ง
ฉาย: 24 มีนาคม พ.ศ. 2566
ฟอร์มอาร์โกนาวิส (from ARGONAVIS, เดิมมีชื่อว่า อาร์โกนาวิสฟอร์มแบงดรีม! (Argonavis from BanG Dream!) ในปี พ.ศ. 2561-2564) เป็นโครงการสื่อผสมญี่ปุ่นโดยบริษัทบูชิโรด ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอซันจิเก็งออกอากาศตั้งแต่วันที่ 10 เมษายนถึง 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 ทางผังรายการ Super Animeism เกมมือถือแนวเกมจังหวัดโดย DeNa ชื่อว่า อาร์โกโนวิสฟอร์มแบงดรีม! เอเอไซด์ (Argonavis from BanG Dream! AAside) ที่มีวงอาร์โกนาวิสเป็นวงหลง จำหน่ายในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2564  ภาพยนตร์อนิเมะมัดรวมชื่อว่า เกกิโจบัง อาร์โกนาวิส: รีวเซ โนะ โอบิลกาโต ออกฉายในวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 และภาพยนตร์อนิเมะใหม่ชื่อเรื่องว่า เกกิโจบัง อาร์โกนาวิส แอ็กเซีย มีกำหนดออกฉายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2566
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 มีการประกาศว่าโครงการเปลี่ยนชื่อจาก อาร์โกนาวิสฟอร์มแบงดรีม! เป็น ฟอร์มอาร์โกนาวิส หมายความว่าได้แยกโครงการออกมาเป็นของตัวเองแทนที่การเป็นส่วนหนึ่งของแบงดรีม! บริษัทใหม่ที่เน้นการบริหารโครงการชื่อ บริษัท อาร์โกนาวิส จำกัด ก็ได้รับการก่อตั้งขึ้นโดยไดซูเกะ ฮีวงะเป็นผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ ความเคลื่อนไหวเพิ่มเติมได้แก่การจัดตั้งแฟนคลับ การยุติเซิร์ฟเวอร์ของเกมจังหวะเอเอไซด์ และเกมสมาร์ทโฟนใหม่ที่อยู่ระหว่างการพัฒนา
มหาวิทยาลัยบอร์นมัท

| --- | --- |
Bournemouth University

คติพจน์: ลาติน: Discere Mutari Est   ไทย: การเรียนรู้คือการเปลี่ยนแปลง
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาของรัฐบาล
ที่อยู่:  เมืองบอร์นมัทและพูล จังหวัดดอร์เซต ประเทศสหราชอาณาจักร
เว็บไซต์: http://www.bournemouth.ac.uk/
มหาวิทยาลัยบอร์นมัท (อังกฤษ: Bournemouth University (BU)) เป็นมหาวิทยาลัยในสหราชอาณาจักร มีเขตทำการเรียนการสอนตั้งอยู่ที่เมืองบอร์นมัทและพูล จังหวัดดอร์เซต ถือกำเนิดจากวิทยาลัยเทคนิคบอร์นมัท คติพจน์ของมหาวิทยาลัยคือ Discere Mutari Est (การเรียนรู้คือการเปลี่ยนแปลง)
มหาวิทยาลัยบอร์นมัทมีชื่อเสียงด้านการท่องเที่ยว การโรงแรม และการตลาด จากการจัดอันดับสถาบันอุดมศึกษาในสหราชอาณาจักร ปี พ.ศ. 2556 และ 2557 มหาวิทยาลัยได้รับการจัดอันดับที่ 6 และ 11 ตามลำดับ ในสาขาวิชาการท่องเที่ยวและการโรงแรม
ประวัติและที่ตั้ง

ตามนัยแห่งพระราชบัญญัติการศึกษาชั้นสูงและการอุดมศึกษา พ.ศ. 2535 (Further and Higher Education Act 1992) มหาวิทยาลัยบอร์นมัทก่อตั้งเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยเปลี่ยนสถานะจากวิทยาลัยเทคนิคบอร์นมัทซึ่งตั้งราว ๆ พ.ศ. 2510
มหาวิทยาลัยบอร์นมัทมีพื้นที่ทำการสอนอยู่สองแห่ง คือวิทยาเขตแลนด์สดาวน์ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักวิชาสุขภาพและสังคมสงเคราะห์ (School of Health and Social Care) และสำนักวิชาธุรกิจศึกษา ตั้งอยู่ใจกลางเมืองบอร์นมัท อีกแห่งหนึ่งคือวิทยาเขตทาลบอตซึ่งเป็นพื้นที่หลักของมหาวิทยาลัย ตั้งในเขตรอยต่อระหว่างเมืองบอร์นมัทและเมืองพูล
ส่วนงาน

มหาวิทยาลัยบอร์นมัทแบ่งย่อยออกเป็น 4 คณะ (เดิมมี 6 สำนักวิชา) ได้แก่
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ประกอบด้วยสาขาวิชาโบราณดี มานุษยวิทยา ชีววิทยา ภูมิศาสตร์ การออกแบบ วิศวกรรมศาสตร์ การคณนา และนิติวิทยาศาสตร์
คณะสื่อและการสื่อสาร ประกอบด้วยศูนย์นโยบายและการจัดการทรัพย์สินทางปัญญา ศูนย์ความเป็นเลิศทางด้านสื่อ ศูนย์แห่งชาติด้านภาพเคลื่อนไหวคอมพิวเตอร์ และศูนย์วิจัยประวัติการแพร่ภาพและเสียง
คณะวิทยาศาสตร์สุขภาพและสังคมศาสตร์
คณะการจัดการ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยบอร์นมัท
มหาสงคราม 32 แม่มด

ซีรีส์มังงะญี่ปุ่น
| --- | --- |
มหาสงคราม 32 แม่มด
魔女大戦 32人の異才の魔女は殺し合う (Majo Taisen: 32-nin no Isai no Majo wa Koroshiau)
ชื่อภาษาอังกฤษ: The War of Greedy Witches
แนว: โลดโผน จินตนิมิตมืด
มังงะ
เขียนโดย: โฮมูระ คาวาโมโตะ
วาดภาพโดย: มาโกโตะ ชิโอซูกะ
สำนักพิมพ์: โคอามิกซ์
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: ฟีนิกซ์
นิตยสาร: คอมิกซีนอนรายเดือน
กลุ่มเป้าหมาย: เซเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 24 ตุลาคม พ.ศ. 2564 – ปัจจุบัน
จำนวนเล่ม:  11    8
 สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น
มหาสงคราม 32 แม่มด (ญี่ปุ่น: 魔女大戦 32人の異才の魔女は殺し合う; โรมาจิ: Majo Taisen: 32-nin no Isai no Majo wa Koroshiau) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องโดยโฮมูระ คาวาโมโตะ และวาดภาพโดยมาโกโตะ ชิโอซูกะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร คอมิกซีนอนรายเดือน นิตยสารการ์ตูนแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์โคอามิกซ์ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 มังงมะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
ตัวละคร > แม่มด

กลุ่มสตรี 32 คนที่ถูกเลือกโดยอาแกรต แบต มาห์แลตให้เข้าร่วมการประลองวัลเพอร์กิส และต่อสู้กันเองเพื่อสำเร็จความปรารถนาสูงสุดของแต่ละคน
วีรสตรีผู้อ้างว่าได้รับบัญชาจากพระเจ้าให้กอบกู้ประเทศฝรั่งเศส หนึ่งในแม่มดที่ได้รับเลือกให้เข้าร่วมวัลเพอร์กิส มีฉายามีว่า "แม่มดอโลภะ"
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการที่คอมิกซีนอน (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการภาษาอังกฤษที่MangaHot
มหาสงคราม 32 แม่มด  ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
ทิวเขาบรรทัด

| ทิวเขาบรรทัด |
| --- | --- |
ทิวเขาพนมกระวาน
บริเวณอุทยานแห่งชาติเขาคิชฌกูฏ
จุดสูงสุด
ยอด: พนมอาออรัล
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 1,740 เมตร (5,709 ฟุต)
พิกัด: 12°00′N 103°15′E﻿ / ﻿12.000°N 103.250°E﻿ / 12.000; 103.250 
ข้อมูลเชิงขนาด
ยาว: 300 กม. (186 ไมล์) NW/SE
กว้าง: 70 กม. (43 ไมล์) NE/SW
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ทิวเขาบรรทัดทิวเขาพนมกระวานในกัมพูชาแสดงแผนที่ประเทศกัมพูชาทิวเขาบรรทัดทิวเขาบรรทัด (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย 
ประเทศ: กัมพูชาและประเทศไทย
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
อายุหิน: ยุคแคมเบรียน
ประเภทหิน: Metaconglomerate
ทิวเขาบรรทัด หรือ ทิวเขาพนมกระวาน (เขมร: ជួរភ្នំក្រវាញ, Chuŏr Phnum Krâvanh, อังกฤษ: Cardamom Mountains) เป็นทิวเขาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศกัมพูชาและทางทิศตะวันออกของประเทศไทย ทิวเขาส่วนใหญ่อยู่ในเขตแดนของประเทศกัมพูชา จุดสูงสุดอยู่ที่พนมอาออรัล (1,740 เมตร) อำเภอออรัล จังหวัดกำปงสปือ ประเทศกัมพูชา ยอดสูงสุดในไทยชื่อ เขาบรรทัด สูง 1,230 ม. นอกจากนี้ในไทยยังมีเขาสำคัญ คือ เขาแก้ว เขาทับกะได และเขาตาบาด
ทิวเขาเริ่มต้นที่ตำบลทับไทร อำเภอโป่งน้ำร้อน จังหวัดจันทบุรี ทอดยาวไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านแนวเส้นแบ่งเขตอำเภอโป่งน้ำร้อน กับ อำเภอขลุง เข้าอำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี และอำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด จนถึงเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างประเทศไทยกับประเทศกัมพูชาที่อำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด จากนั้นทอดยาวไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เข้าอำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด เข้าหาดเล็ก อำเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราด ส่วนในกัมพูชา ผ่านจังหวัดเกาะกง ประเทศกัมพูชา เข้าอำเภอวาลแวง จังหวัดโพธิสัตว์ จากนั้นเป็นแนวทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ใกล้กับทิวเขาด็อมเร็ย
ทิวเขาบรรทัดเป็นชายแดนไทย–กัมพูชา มีช่องเขาหลายแห่งที่เป็นรู้จักกันดีในทางประวัติศาสตร์อย่าง ช่องเรือแตก บริเวณเมืองปราจีนบุรี ซึ่งเมื่อเทียบกับช่องเขาในปัจจุบัน สันนิษฐานว่าคงเป็นหนึ่งในสามช่องเขาคือ ช่องสะแกราด ช่องบุกขนุน หรือช่องตะโก
ข้อมูลของเวิลด์ไวลด์ไลฟ์ออนไลน์ระบุว่า ป่าในทิวเขาพนมกระวานเป็นป่าดิบชื้น กินพื้นที่โดยรวม 44,200 ตารางกิโลเมตร เป็นแหล่งรวมของพันธุ์สัตว์ป่าเลี้ยงลูกด้วยนมกว่า 100 ชนิด แต่มีสัตว์หลายชนิดที่กำลังอยู่ในสภาวะถูกคุกคามอันได้แก่ ช้างเอเชีย เสือดาว กระทิง กวาง เก้ง สมเสร็จ และชะนี สันนิษฐานว่าเคยเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของเสือสุมาตราและแรดชวา
ฮาเร็มวันสิ้นโลก

| --- | --- |
ฮาเร็มวันสิ้นโลก

終末のハーレム (Shūmatsu no Hāremu)
ชื่อภาษาอังกฤษ: World's End Harem
แนว: อีโรติกระทึกขวัญ ฮาเร็ม บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
มังงะ
เขียนโดย: LINK
วาดภาพโดย: โคตาโร โชโนะ
สำนักพิมพ์: ชูเอชะ
นิตยสาร: Shōnen Jump+
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 – 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2566
จำนวนเล่ม: 18
Manga parts
 ฮาเร็มวันสิ้นโลก (8 พฤษภาคม พ.ศ. 2559–21 มิถุนายน พ.ศ. 2563, 12 เล่ม)  ฮาเร็มวันสิ้นโลก: After World (9 พฤษภาคม พ.ศ. 2564–7 พฤษภาคม พ.ศ. 2566, 6 เล่ม) 
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ยู โนบูตะ
เขียนบทโดย: ทัตสึยะ ทากาฮาชิ
ดนตรีโดย: ชิเงโนบู โอกาวะ
สตูดิโอ: Studio Gokumi AXsiZ
ถือสิทธิ์โดย: มิวส์ คอมมิวนิเคชัน
เครือข่าย: Tokyo MX, BS Fuji, AT-X
ฉาย:  8 ตุลาคม พ.ศ. 2564  –  18 มีนาคม พ.ศ. 2565
ตอน: 11
เรื่องที่เกี่ยวข้อง
 ฮาเร็มวันสิ้นโลก: แฟนตาเซีย 
ฮาเร็มวันสิ้นโลก (ญี่ปุ่น: 終末のハーレム; โรมาจิ: Shūmatsu no Hāremu) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดย LINK และวาดภาพโดยโคตาโร โชโนะ มังงะภาคแรกเผยแพร่ในนิตยสารออนไลน์ Shōnen Jump+  ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2559 ถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2563 ภาคสองชื่อเรื่องว่า ฮาเร็มวันสิ้นโลก: After World เริ่มเผยแพร่ในแพลตฟอร์มเดียวกันในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 18 ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566
ซีรีส์ได้ต่อยอดเป็นสื่อต่าง ๆ ได้แก่ ซีรีส์มังงะอีก 2เรื่อง ชื่อเรื่องว่า ฮาเร็มวันสิ้นโลก: แฟนตาเซีย และ ฮาเร็มวันสิ้นโลก: Britannia Lumiére ตามลำดับ ละครเสียง 2 ชุดจำหน่ายในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2560 และเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564 ดัดแปลงเป็นเกมความเป็นจริงเสมือนพัฒนาโดย DMM Games จำหน่ายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 ดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดย  Studio Gokumi และ AXsiZ ออกอากาศตอนแรกในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 และภายหลังเริ่มออกอากาศตอนถัด ๆ ไปตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2565
Leg extension

Leg extension
Leg extension
เป็นการยกน้ำหนักที่มุ่งเน้นกล้ามเนื้อต้นขาด้านหน้า (quadriceps femoris)
โดยใช้เครื่องออกกำลังกายที่เรียกว่า leg extension
มีผู้ผลิตเครื่องเช่นนี้หลายราย แต่ละเครื่องต่างกันบ้าง
ปกติยิมและห้องยกน้ำหนักจะมีเครื่องนี้
เป็นการออกกำลังกายแยกกล้ามเนื้อที่ออกแรงกล้ามเนื้อกลุ่มเดียว คือกล้ามเนื้อต้นขาด้านหน้า
ไม่ควรถือเป็นการออกกำลังขาแบบครบถ้วนเหมือนท่า squat หรือ เดดลิฟต์
การออกกำลังกายทำโดยการงอเข่าแล้วเหยียดขา จากนั้นลดขาลงกลับสู่ท่าเริ่มต้น
การออกกำลังกายมุ่งเป้าไปที่กล้ามเนื้อต้นขาทั้งสี่มัด
รวมทั้ง vastus lateralis, vastus intermedius, vastus medialis และ rectus femoris
งานวิจัยแสดงว่า ถ้านั่งงอหลัง/สะโพกขึ้น 40 องศาแทนที่ 80 องศาจากแนวขา/ท่าตัวตรงตามปกติ (คือหลังไม่ตั้งฉากกับกับขา) จะกระตุ้นกล้ามเนื้อ rectus femoris ได้ดีกว่า
ความเสี่ยงการบาดเจ็บ

มืออาชีพด้านฟิตเนสและโค้ชบางท่านแนะนำไม่ให้ใช้เครื่อง leg extension 
เพราะเชื่อว่าเครื่องสร้างแรงกดที่เข่าและข้อเท้ามากเกินควร
อย่างไรก็ตาม ความกังวลนี้อาจมาจากเรื่องเล่าต่อ ๆ กันมา ไม่ใช่จากการวิจัยที่น่าเชื่อถือ
แม้จะมีหลักฐานบ้างว่า moment arm ที่ผิดธรรมชาติของ leg extension จะก่อแรงตึงต่อเอ็นไขว้หน้า (ACL) อย่างต่อเนื่อง
แต่ก็ไร้หลักฐานว่า นี่เพิ่มความเสี่ยงการบาดเจ็บ ยกเว้นสำหรับผู้ที่มีปัญหา ACL อยู่ก่อนแล้ว
leg extension เป็นการออกกำลังกายที่ดีเพื่อแยกออกกำลังกล้ามเนื้อต้นขาต่างหาก ๆ
แต่เช่นเดียวกับการออกกำลังกายแยกกล้ามเนื้อทั้งหมด ควรทำเป็นส่วนของโปรแกรมแบบองค์รวมที่ฝึกกล้ามเนื้อทั้งหมด 
โดยเฉพาะคู่กล้ามเนื้อตรงกันข้าม (เช่น กล้ามเนื้อต้นขา กล้ามเนื้อหลังขา และกล้ามเนื้อสะโพก) 
เพื่อหลีกเลี่ยงความไม่สมดุลของกล้ามเนื้อ ซึ่งสัมพันธ์กับความเสี่ยงการบาดเจ็บที่เพิ่มขึ้น
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "การยืดระหว่างพักออกกำลังกาย Leg Extension". Thai PBS. 2022-08-03. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-11-14. สืบค้นเมื่อ 2024-11-14.
1 2  "Leg extension, machine". gluteus-maximus: muscle building, weight loss, training, nutrition (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-03-31. สืบค้นเมื่อ 2022-03-31.
↑  
"Perfecting the leg extension for maximum quad growth". Biolayne. 2023-08-01. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-09-25. สืบค้นเมื่อ 2024-11-14.
↑  
"Leg Extensions Exercise Guide and Video". BodyBuilding.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-12-21. สืบค้นเมื่อ 2013-12-13.
↑  "6 Exercise Machines You Should do Without: The Seated Leg Extension". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-03-06. สืบค้นเมื่อ 2015-06-26.
↑  Escamilla, Rafael F.; MacLeod, Toran D.; Wilk, Kevin E.; Paulos, Lonnie; Andrews, James R. (2012). "ACL Strain and Tensile Forces for Weight Bearing and Non—Weight-Bearing Exercises After ACL Reconstruction: A Guide to Exercise Selection". Journal of Orthopaedic & Sports Physical Therapy. 42 (3): 208–220. doi:10.2519/jospt.2012.3768. PMID 22387600.
↑  Signorile, Joseph F.; Lew, Karen M.; Stoutenberg, Mark; Pluchino, Alessandra; Lewis, John E.; Gao, Jinrun (2014). "Range of Motion and Leg Rotation Affect Electromyography Activation Levels of the Superficial Quadriceps Muscles During Leg Extension". Journal of Strength and Conditioning Research. 28 (9): 2536–2545. doi:10.1519/JSC.0000000000000582. PMID 25148303. S2CID 10295500.
↑  Croisier, Jean-Louis (January 2004). "Muscular imbalance and acute lower extremity muscle injuries in sport : Review article". International Sportmed Journal. 5 (3): 169–176.
มหาวิทยาลัยเคโอ

| --- | --- |
慶應義塾大学

คติพจน์: ละติน: Calamus gladio fortior
คติพจน์อังกฤษ: ปากกาแข็งแกร่งกว่าดาบ
ประเภท: สถาบันวิจัยอุดมศึกษาสหศึกษาเอกชน
สถาปนา: 1858
ผู้สถาปนา: ยูกิจิ ฟูคูซาวะ
สังกัดวิชาการ: ASAIHL, CoBS, Washington University in St. Louis McDonnell International Scholars Academy, CEMS – The Global Alliance in Management Education
ทุนทรัพย์: N/A
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: ศ. อากิระ ฮาเซยามะ
อาจารย์: 2,604 (เต็มเวลา)
เจ้าหน้าที่: 2,722
ผู้ศึกษา: 33,825
ปริญญาตรี: 28,931
บัณฑิตศึกษา: 4,894
นักศึกษาปริญญาเอก: 1,234
ผู้ศึกษาอื่น: 789
ที่ตั้ง: มินาโตะ, โตเกียว, ญี่ปุ่น
วิทยาเขต: เมือง
การกีฬา: 39 ทีมตัวแทน
สี: น้ำเงิน   และ   แดง
ฉายา: ยูนิคอร์น ฯลฯ
เว็บไซต์: www.keio.ac.jp (ภาษาอังกฤษ)
มหาวิทยาลัยเคโอ (ญี่ปุ่น: 慶應義塾大学; โรมาจิ: Keiō Gijuku Daigaku; อังกฤษ: Keio University) ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2401 เป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่อันดับที่ 1 ของประเทศญี่ปุ่น และเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่ใจกลางกรุงโตเกียว มีอายุครบ 150 ปี ใน พ.ศ. 2551
ในปี พ.ศ. 2550 มหาวิทยาลัยเคโอได้รับการจัดอันดับเป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 11 ในโลกโดยนิตยสาร École des Mines de Paris ของประเทศฝรั่งเศส มหาวิทยาลัยเคโอยังได้มีส่วนร่วมกับ เวิลด์ไวด์เว็บคอนซอร์เทียม
ในปี พ.ศ. 2552 วารสาร 4ICU ได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยเคโอมีคะแนนเป็นอันดับ 14 ของโลก หนังสือพิมพ์นิเคอิและนิตยสารโยมิอูริได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยเคโอเป็นอันดับ 1 ในประเทศญี่ปุ่น คณะแพทย์ศาสตร์ของเคโอได้มีการแลกเปลี่ยนงานวิจัยกับสถาบันแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ประเทศสหรัฐอเมริกา มาอย่างยาวนาน
ประวัติ

มหาวิทยาลัยเคโอก่อตั้งโดยฟูกูซาวา ยูกิชิ (ญี่ปุ่น: 福澤 諭吉; โรมาจิ: Fukuzawa Yukichi) ซึ่งได้รับยกย่องให้เป็นบิดาแห่งวิทยาการสมัยใหม่ของญี่ปุ่น แม้จนถึงปัจจุบันนี้ ยูกิจิ ฟูกูซาวะก็ยังคงมีบทบาทสำคัญอย่างมากต่อประเทศญี่ปุ่น โดยปรากฏอยู่บนธนบัตรค่ามากที่สุด (หนึ่งหมื่นเยน) ของญี่ปุ่นจนถึงปัจจุบัน เคโอได้ชื่อว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่มีเงินกองทุน (Endowment) สูงที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

มหาวิทยาลัยเคโอ เป็นที่ยอมรับว่าเป็นสถาบันบ่มเพาะนักการเมืองและนักบริหารชั้นนำในประเทศมายาวนาน เป็นที่รวมของนักคิด นักบริหารระดับประเทศ ศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยล้วนแล้วแต่ก้าวขึ้นไปมีบทบาทสำคัญ ทั้งในทางเศรษฐกิจ การเมือง และธุรกิจของญี่ปุ่น
อดีตนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่นหลายคน ได้แก่ จุงอิจิโร โคอิซูมิ (ญี่ปุ่น: 小泉 純一郎; โรมาจิ: Ko'izumi Jun'ichirō) ริวตาโร ฮาชิโมโตะ (ญี่ปุ่น: 橋本 龍太郎; โรมาจิ: Hashimoto Ryutarō) และสึโยชิ อินูไก (ญี่ปุ่น: 犬養 毅; โรมาจิ: Inukai Tsuyoshi) ก็สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเคโอ นอกจากนั้น รัฐมนตรีในรัฐบาลญี่ปุ่นจำนวนมากก็สำเร็จการศึกษาจากเคโอ
มหาวิทยาลัยเคโอได้ผลิตผู้นำบริษัทเอกชน (CEO) ในบริษัทยักษ์ใหญ่ถึง 230 คน ซึ่งมากกว่ามหาวิทยาลัยทุกแห่งในญี่ปุ่น (พ.ศ. 2548) เช่น ผู้บริหารสูงสุดคนปัจจุบันของบริษัทมอแกนสแตนลี่แห่งญี่ปุ่น เคนสูเคะ โฮททา ผู้บริหารสูงสุดของโตชิบ้า ทัยโซ นิชิมูโรว เจ้าของหนังสือพิมพ์อาซาฮิ และเจ้าของหนังสือพิพม์โยมิอูริ ก็สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเคโอ
ศิษย์เก่าที่ทำคุณประโยชน์แก่ชาวไทย ได้รับการยอมรับมากมีหลายท่าน อาทิ ดร.ธาริษา วัฒนเกส ผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย และ ผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย เริงชัย มะระกานนท์ ในส่วนของตำแหน่งทางด้านการเมือง เช่น สมหมาย ฮุนตระกูล รัฐมนตรีกระทรวงการคลังของประเทศไทย (เจ้าของฉายาขุนคลังซามูไร ผู้เปรียบเสมือนขุนศึกทางการเงิน ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์) ก็สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเคโอเช่นเดียวกัน
มหาวิทยาลัยเคโอ เป็นมหาวิทยาลัยรู้จักแพร่หลายในมิติของคนญี่ปุ่น คนญี่ปุ่นทุกคนจะรู้จักมหาวิทยาลัยนี้เป็นอย่างดี แม้แต่ในการ์ตูนของญี่ปุ่นหลาย ๆ เรื่อง ก็อ้างอิงเคโอ ในแง่ของในด้านวิชาการที่แข็ง และด้านฐานะที่ร่ำรวยของเด็กนักเรียน
มหาวิทยาลัยเคโอ ยังอยู่ในกลุ่มมหาวิทยาลัยชั้นนำ Tokyo 6 Universities Alliance ซึ่งเทียบเคียงได้กับกลุ่มมหาวิทยาลัยไอวีลีกในประเทศสหรัฐอเมริกา
อันดับมหาวิทยาลัย

เคโอได้รับการยอมอย่างกว้างขวางว่าเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำทั้งในประเทศและต่างประเทศ
École des Mines de Paris (พ.ศ. 2550) ได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยเคโอให้อยู่ในอันดับ 11 ของมหาวิทยาลัยทั่วโลก
4ICU (พ.ศ. 2552) ได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยเคโออยู่ในอันดับ 1 ของประเทศญี่ปุ่น ในขณะเดียวกัน Webometrics (พ.ศ. 2551) ได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยเคโอให้เป็นอันดับ 3 ในญี่ปุ่น
โรงเรียนบริหารธุรกิจเคโอ (Keio Business School) ได้รับการจัดอันดับเป็นอันดับ 1 ของญี่ปุ่น โดยหนังสือพิมพ์นิเคอิ และตลอดระยะเวลา 30 ปี Keio graduatesก็ได้ถูกจัดอันดับให้เป็นที่ 1 ในประเทศเช่นกัน ในปี พ.ศ. 2549 นิตยสารโยมิอูริได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยเคโอเป็นอันดับ 1 ในญี่ปุ่นเช่นเดียวกัน
ในปี พ.ศ. 2550 มหาวิทยาลัยเคโอได้รับการจัดอันดับเป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 4 ในโลกโดยนิตยสาร École des Mines de Paris ของประเทศฝรั่งเศส ในปี พ.ศ. 2552 วารสาร 4ICU ได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยเคโอมีคะแนนเป็นอันดับ 14 ของโลก สื่อมวลชนบางแห่งได้เปรียบเทียบเคโอเป็นฮาร์วาร์ดของประเทศญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยเคโอ
วิทยาลัยเคโอแห่งนิวยอร์ก เก็บถาวร 2007-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กมหาวิทยาลัยในกลุ่ม LAOTSE |
| --- | --- |
 มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เจียวทง  มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮ่องกง  มหาวิทยาลัยชิงหัว  มหาวิทยาลัยเจ้อเจียง  มหาวิทยาลัยถงจี้  มหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน  มหาวิทยาลัยเทคนิคมิวนิก  สถาบันเทคโนโลยีแห่งโตเกียว  มหาวิทยาลัยโตเกียว  มหาวิทยาลัยเคโอ  สถาบันเทคโนโลยีแห่งคิวชู  มหาวิทยาลัยมัลติมีเดีย (มาเลเซีย)  มหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์  มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีนานยาง  สถาบันการจัดการแห่งสิงคโปร์  สถาบันชั้นสูงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเกาหลี  สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (ไทย)  สถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ 
| ด ค กซูเปอร์มหาวิทยาลัยโลก (ญี่ปุ่น) |
| --- | --- |
 มหาวิทยาลัยเคโอ  มหาวิทยาลัยสึกูบะ  มหาวิทยาลัยฮกไกโด  มหาวิทยาลัยโตเกียว  สถาบันเทคโนโลยีแห่งโตเกียว  มหาวิทยาลัยวาเซดะ  มหาวิทยาลัยเกียวโต  มหาวิทยาลัยโทโฮกุ  มหาวิทยาลัยคีวชู  มหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์และทันตแพทย์แห่งโตเกียว  มหาวิทยาลัยโอซากะ  มหาวิทยาลัยนาโงยะ  มหาวิทยาลัยฮิโรชิมะ 
| ด ค กสมาคมมหาวิทยาลัยภาคพื้นแปซิฟิก |
| --- | --- |
 ออสเตรเลีย เมลเบิร์น ซิดนีย์ นิวเซาท์เวลส์ ออสเตรเลีย แคนาดา บริติชโคลัมเบีย ชิลี ชิลี จีน เจ้อเจียง ชิงหัว ปักกิ่ง ฟุ่ตัน USTC หนานจิง ฮ่องกง HKUST ฮ่องกง อินโดนีเซีย อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น เคโอ เกียวโต โตเกียว โทโฮกุ โอซากะ วาเซดะ มาเลเซีย มาลายา เม็กซิโก เม็กซิโก มอนเตร์เรย์ นิวซีแลนด์ ออกแลนด์ ฟิลิปปินส์ ฟิลิปปินส์ รัสเซีย ตะวันออกไกล สิงคโปร์ สิงคโปร์ เกาหลี เกาหลี โซล ยอนเซ โพฮัง KAIST ไต้หวัน ไต้หวัน ไทย จุฬาลงกรณ์ สหรัฐ Caltech สแตนด์ฟอร์ด แคลิฟอร์เนีย ออริกอน เซาเทิร์นแค วอชิงตัน 
35°38′57″N 139°44′34″E﻿ / ﻿35.64917°N 139.74278°E﻿ / 35.64917; 139.74278
↑  excluding master course students as students in "Doctorate (prior)"
อำเภอเมืองลพบุรี

| อำเภอเมืองลพบุรี |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mueang Lop Buri
แผนที่จังหวัดลพบุรี เน้นอำเภอเมืองลพบุรี
พิกัด: 14°47′53″N 100°39′13″E﻿ / ﻿14.79806°N 100.65361°E﻿ / 14.79806; 100.65361
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ลพบุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 565.6 ตร.กม. (218.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 238,930 คน
 • ความหนาแน่น: 422.44 คน/ตร.กม. (1,094.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 15000, 15160  (เฉพาะตำบลเขาพระงาม; ตำบลโคกกะเทียม; ตำบลท่าแค เฉพาะหมู่ที่ 10, หมู่ที่ 9 (ยกเว้นเลขที่ 90, ป.พัน 11 รอ. และศูนย์อำนวยการสร้างอาวุธ กองทัพบก); ตำบลบางขันหมาก เฉพาะหมู่ที่ 11) , 15210  (เฉพาะตำบลโคกตูม) , 13240  (เฉพาะตำบลโก่งธนู) 
รหัสภูมิศาสตร์: 1601
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเมืองลพบุรี ถนนนารายณ์มหาราช ตำบลทะเลชุบศร อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี 15000
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
อำเภอเมืองลพบุรี  เป็นอำเภอศูนย์กลางการปกครอง การบริหารเศรษฐกิจ การคมนาคม ของจังหวัดลพบุรี เป็นที่ตั้งของหน่วยงานราชการสำคัญ สถานศึกษา สาธารณสุข และค่ายทหารอยู่หลายแห่ง จนได้ชื่อว่าเป็น "เมืองข้าราชการ เมืองการศึกษา และเมืองทหาร"
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเมืองลพบุรีมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบ้านหมี่และอำเภอโคกสำโรง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพัฒนานิคม
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพระพุทธบาท อำเภอหนองโดน อำเภอดอนพุด (จังหวัดสระบุรี) และอำเภอบ้านแพรก (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอไชโย (จังหวัดอ่างทอง) และอำเภอท่าวุ้ง