stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในผู้ปกครองรัสเซีย
คู่สมรสในพระจักรพรรดิแห่งรัสเซีย > ราชวงศ์โรมานอฟ

| พระฉายาลักษณ์ | พระนาม | พระราชบิดา | พระราชสมภพ | อภิเษกสมรส | เริ่มเป็นมเหสี | ราชาภิเษก | สิ้นสุดการเป็นมเหสี | สวรรคต | พระราชสวามี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | มาร์ฟา ซามูลอฟนา สการอนสกายาประสูติ มาร์ธา เฮเลน่า สคราฟสกายา | ซามูเอล สคราฟสกายา (สคราฟสกายา) | 15 เมษายน 1684 (แบบใหม่) | 19 กุมภาพันธ์ 1712 | 22 ตุลาคม 1721 จักรวรรดิรัสเซียถือกำเนิด | 7 พฤษภาคม 1724 สวมมุงกุฎผู้ปกครองร่วมกัน | 8 กุมภาพันธ์ 1725 พระสวามีสวรรคต & เริ่มเป็นจักรพรรดินีนาถ | 17 พฤษภาคม 1727 (แบบใหม่) | ปีเตอร์ที่ 1 |
|  | แคทเธอรีน อเล็กเซฟเยฟนาประสูติ โซฟีแห่งอัลฮัลต์-เซิร์บสต์ | คริสเตียน เอากุสต์, เจ้าชายแห่งอัลฮัลต์ (อัสคาเนีย) | 2 พฤษภาคม 1729 (แบบใหม่) | 21 สิงหาคม 1745 | 5 มกราคม 1762 พระสวามีครองราชย์ | 12 กันยายน 1762 สมมุงกุฎเป็นจักรพรรดินีนาถ | 17 กรกฎาคม 1762 พระสวามีถูกปลงพระชนม์ & เริ่มเป็นจักรพรรดินีนาถ | 17 พฤศจิกายน 1796 | ปีเตอร์ที่ 3  |
|  | มาเรีย เฟโอโดรอฟนาประสูติ โซฟี โดโรเทอาแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค | ฟรีดริชที่ 2 ดยุกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค  (เวือร์ทเทิมแบร์ค) | 25 ตุลาคม 1759 | 26 กันยายน 1776 | 17 พฤศจิกายน 1796 พระสวามีครองราชย์ | 5 เมษายน 1797 | 23 มีนาคม 1801 พระสวามีถูกปลงพระชนม์ | 5 พฤศจิกายน 1828 | พอลที่ 1  |
|  | เอลิซาเบธ อเล็กเซเยฟนา ประสูติ เจ้าหญิงหลุยส์แห่งบาเดิน | ชาลส์ หลุยส์ เจ้าชายแห่งบาเดิน  (ราชวงศ์ซาริเกน) | 24 มกราคม 1779 | 28 กันยายน 1793 | 23 มีนาคม 1801 พระสวามีครองราชย์ | 15 กันยายน 1801 | 1 ธันวาคม 1825 พระสวามีสวรรคต | 16 พฤษภาคม 1826 | อเล็กซานเดอร์ที่ 1  |
|  | อเล็กซานดรา เฟโอโดรอฟนา ประสูติ ชาร์ล็อตแห่งปรัสเซีย | พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 แห่งปรัสเซีย  (โฮเฮนโซลเลิร์น) | 13 กรกฎาคม 1798 | 13 กรกฎาคม 1817 | 1 ธันวาคม 1825 พระสวามีครองราชย์ | 3 กันยายน 1826 | 2 พฤษภาคม 1855 พระสวามีสวรรคต | 1 พฤศจิกายน 1860 | นิโคลัสที่ 1  |
|  | มาเรีย อเล็กซานดรอฟนาประสูติ เจ้าหญิงมารีแห่งเฮสส์และไรน์ | หลุยส์ที่ 2 แกรนด์ดยุกแห่งเฮสส์ ([[เฮสส์-ดาร์มสแตดต์]) | 8 สิงหาคม 1824 | 16 เมษายน 1841 | 2 พฤษภาคม 1855 พระสวามีครองราชย์ | 7 กันยายน 1856 | 8 มิถุนายน 1880 | 8 มิถุนายน 1880 | อเล็กซานเดอร์ที่ 2  |
|  | มาเรีย เฟโอโดรอฟนา ประสูติ แด็กมาร์แห่งเดนมาร์ก' | พระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก  (ชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ซอนเดอร์บูร์ก-กลึคส์บูร์ก) | 26 พฤศจิกายน 1847 | 9 พฤศจิกายน 1866 | 13 มีนาคม 1881 พระสวามีครองราชย์ | 15 พฤษภาคม 1883 | 1 พฤศจิกายน 1894 พระสวามีสวรรคต | 13 ตุลาคม 1928 | อเล็กซานเดอร์ที่ 3 |
|  | อเล็กซานดรา ฟอโดรอฟนาประสูติ อลิกซ์แห่งเฮสส์และไรท์ | หลุยส์ที่ 4   (เฮสส์-ดาร์มสแตดต์) | 6 มิถุนายน 1872 | 14/26 พฤศจิกายน 1894 | 14/26 พฤศจิกายน 1894 | 16 พฤษภาคม 1896 | 15 มีนาคม 1917 พระสวามีสละราชบัลลังก์ | 17 กรกฎาคม 1918 | นิโคลัสที่ 2  |
ผู้อ้างสิทธิในพระยศสมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งรัสเซีย

| พระรูป | พระนาม | ประสูติ | เสกสมรส | เริ่มเป็นมเหสี | ราชาภิเษก | สิ้นสุดการเป็นมเหสี | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ราชวงศ์โรมานอฟ
|  | วิกตอเรีย เมลิตาแห่งเอดินเบอระและแซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธา | 25 พฤศจิกายน พ.ศ.  2419 | 8 ตุลาคม พ.ศ. 2448 | 31 สิงหาคม พ.ศ. 2467 พระสวามีอ้างสิทธิ | ไม่ได้ราชาภิเษก | 2 มีนาคม พ.ศ. 2479 | 2 มีนาคม พ.ศ. 2479 | พระจักรพรรดิคิริล |
|  | ลีโอนิดา จอร์เจฟนาแห่งมุกครานี | 23 กันายายน พ.ศ. 2457 | 13 สิงหาคม พ.ศ. 2491 | 13 สิงหาคม พ.ศ. 2491 | ไม่ได้ราชาภิเษก | 21 เมษายน พ.ศ. 2535 พระสวามีสวรรคต | 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 | พระจักรพรรดิวลาดิเมียร์ |

| ด ค กซารีนาและจักรพรรดินีแห่งรัสเซีย |
| --- | --- |
ซารีนา:   มารียา วลาดีมีรอฟนา ดอลโกรูโควา (1624–1625) · เยฟโคคิยา ลุคยานอฟนา สเตรชโนวา (1626–1645) · มารียา อิลยินิชนา มิโลสลาฟสกายา (1648–1669) · นาตาลยา คิริลลอฟนา นาริชกีนา (1671–1676) ·  อากาฟิยา เซมิโยนอฟนา กรุสเชตสกายา (1680–1681) · มาร์ฟา มัตวีฟนา อาปรัคซินา (1682) · ปราสโกเวีย เฟโอโดรอฟนา ซัลตีโควา (1684–1696) · เยฟโดคิยา เฟโอโดรอฟนา ลูโพคินา (1689–1698) · มาร์ฟา ซามูลอฟนา สการอนสกายา (1712–1721) 
จักรพรรดินี:   มาร์ฟา ซามูลอฟนา สการอนสกายา (1721–1725) · เยกาเจรีนา อเล็กเซฟเยฟนา (1762) · มาเรีย เฟโอโดรอฟนา (โซฟี โดโรเทอา) (1796–1801) · เอลิซาเบธ อเล็กเซเยฟนา (หลุยส์) (1801–1825) · อเล็กซานดรา เฟโอโดรอฟนา (ชาร์ล็อต) (1825–1855) ·  มาเรีย อเล็กซานดรอฟนา (มารี) (1855–1880) · มาเรีย เฟโอโดรอฟนา (ดักมาร์) (1881–1894) · อเล็กซานดรา ฟอโดรอฟนา (อลิกซ์) (1894–1917) 
| ด ค กรายพระนามคู่อภิเษกสมรสแบ่งตามประเทศ |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  กัมพูชา  กาตาร์  คูเวต  จอร์แดน  ซาอุดิอาระเบีย  ญี่ปุ่น  ภูฏาน  บรูไน  บาห์เรน  ไทย  มาเลเซีย  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  โอมาน 
ทวีปแอฟริกา:  เลโซโท  โมร็อกโก  สวาซิแลนด์ 
ทวีปยุโรป:  เบลเยียม  เดนมาร์ก  ลิกเตนสไตน์  ลักเซมเบิร์ก  โมนาโก  เนเธอร์แลนด์  นอร์เวย์  สเปน  สวีเดน  สหราชอาณาจักร (อังกฤษ  สกอตแลนด์) 
โอเชียเนีย:  ตองงา 
อดีตราชอาณาจักร:  ฝรั่งเศส  เยอรมนี  โปรตุเกส  อิตาลี  แอลเบเนีย  ออสเตรีย  ฮังการี  เซอร์เบีย  บอสเนีย  รัสเซีย  กรีซ  จีน  เวียดนาม  เกาหลี  ลาว  พม่า  อียิปต์  เนปาล  นาอูรู  มอนเตรเนโกร  ฟินแลนด์  ลิทัวเนีย  โปแลนด์  มองโกเลีย  มาดากัสการ์  โครเอเชีย  ยูโกสลาเวีย  บัลแกเรีย  โรมาเนีย  ไอร์แลนด์  ตูนิเซีย  อิรัก  อิหร่าน  อินเดีย  อินโดนีเซีย  มัลดีฟส์  เฮติ  ซามัว  รวันดา  บุรุนดี  ฟิจิ  อัฟกานิสถาน  เอธิโอเปีย  แอฟริกากลาง  แอฟริกาใต้  ลิเบีย  เม็กซิโก  บราซิล  ศรีลังกา  ยูกันดา  ตุรกี  จอร์เจีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอินโดนีเซีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอินโดนีเซียทั้งสิ้น 10 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 6 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 4 แหล่ง
ที่ตั้ง

โบโรบูดูร์
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของบาหลี
อุทยานโกโมโด
อุทยานโลเรินตส์
ปรัมบานัน
ซางีรัน
ป่าฝนเขตร้อนเกาะสุมาตรา
อุทยานอูจุงกูลน
เหมืองอมบีลิน
ยกยาการ์ตา
ที่ตั้งแหล่งมรดกโลกในประเทศอินโดนีเซีย
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| กลุ่มวัดโบโรบูดูร์ |  | จังหวัดชวากลาง 7°36′28.6″S 110°12′14.6″E﻿ / ﻿7.607944°S 110.204056°E﻿ / -7.607944; 110.204056﻿ (Borobudur Temple Compounds) | วัฒนธรรม: (i), (ii), (vi) | 25.51; พื้นที่กันชน 64.31 | 2534/1991 | กลุ่มศาสนสถานของศาสนาพุทธนิกายมหายาน ประกอบด้วยจันดีโบโรบูดูร์ จันดีเมินดุต และจันดีปาวน สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ไศเลนทร์หรือราวคริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึง 9 ด้วยหินภูเขาไฟ และแกะสลักเป็นลวดลายต่าง ๆ | 592 |
| กลุ่มวัดปรัมบานัน |  | จังหวัดชวากลางและเขตพิเศษยกยาการ์ตา 7°45′07.3″S 110°29′29.3″E﻿ / ﻿7.752028°S 110.491472°E﻿ / -7.752028; 110.491472﻿ (Prambanan Temple Compounds) | วัฒนธรรม: (i), (iv) |  | 2534/1991 | กลุ่มเทวสถานในศาสนาฮินดู สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์สัญชัยหรือราวคริสต์ศตวรรษที่ 8 เพื่ออุทิศแด่พระตรีมูรติ ประกอบไปด้วยปรางค์จำนวนกว่า 150 องค์ แสดงถึงความยิ่งใหญ่ของศิลปะและสถาปัตยกรรมฮินดูในชวาโบราณ | 642 |
| แหล่งมนุษย์ยุคเริ่มแรกซางีรัน |  | จังหวัดชวากลาง  7°27′20.5″S 110°50′03.2″E﻿ / ﻿7.455694°S 110.834222°E﻿ / -7.455694; 110.834222﻿ (Sangiran Early Man Site) | วัฒนธรรม: (iii), (vi) | 5,600 | 2539/1996 | แหล่งขุดค้นมนุษย์โบราณแห่งเกาะชวาซึ่งได้รับการค้นพบเมื่อ ค.ศ. 1891 จัดเป็นมนุษย์วานรที่เป็นบรรพบุรุษของมนุษย์ มีชีวิตอยู่ในยุคน้ำแข็งตอนต้น | 593 |
| ภูมิทัศน์วัฒนธรรมจังหวัดบาหลี : ระบบซูบัก หลักการตามปรัชญาไตรหิตกรณะ |  | จังหวัดบาหลี  8°15′25.8″S 115°24′27.9″E﻿ / ﻿8.257167°S 115.407750°E﻿ / -8.257167; 115.407750﻿ (Cultural Landscape of Bali Province) | วัฒนธรรม: (ii), (iii), (v), (vi) | 19,519.9; พื้นที่กันชน 1,454.8 | 2555/2012 | ระบบชลประทานเพื่อจัดสรรน้ำในการปลูกข้าวแบบนาขั้นบันไดบนเกาะบาหลี เป็นระบบที่ยั่งยืนตามธรรมชาติซึ่งผูกสังคมเกษตรกรรมบาหลีเข้าด้วยกันภายในศูนย์ชุมชนของหมู่บ้านและวัดอันเป็นที่พึ่งจิตวิญญาณของชาวฮินดูบาหลีเป็นเวลานานกว่า 1,000 ปี | 1194 |
| มรดก การทำเหมืองถ่านหินอมบีลิน แห่งซาวะฮ์ลุนโต |  | จังหวัดสุมาตราตะวันตก 0°40′48.06″S 100°46′34.2″E﻿ / ﻿0.6800167°S 100.776167°E﻿ / -0.6800167; 100.776167﻿ (Cultural Landscape of Bali Province) | วัฒนธรรม: (ii), (iv) | 268.18; พื้นที่กันชน 7,356.92 | 2562/2019 | เหมืองถ่านหินที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จากการค้นพบถ่านหินในพื้นที่นี้เมื่อ ค.ศ. 1863 และเริ่มทำเหมืองใน ค.ศ. 1892 และกลายมาเป็นเหมืองถ่านหินที่สำคัญที่สุดของอินโดนีเซียจากการผลิตถ่านหินส่งออก | 1610 |
| แกนจักรวาลวิทยา แห่งยกยาการ์ตา และภูมิสัญลักษณ์ ทางประวัติศาสตร์ |  | เขตพิเศษยกยาการ์ตา 7°48′05.0″S 110°21′53.2″E﻿ / ﻿7.801389°S 110.364778°E﻿ / -7.801389; 110.364778﻿ (The Cosmological Axis of Yogyakarta and its Historic Landmarks) | วัฒนธรรม: (ii), (iii) | 42.22; พื้นที่กันชน 291.17 | 2566/2023 | ศูนย์กลางวัฒนธรรมชวาโบราณทั้งด้านวัฒนธรรม ภาษา ศิลปะ และระบอบสุลต่านที่ยังหลงเหลืออยู่ที่เดียวในอินโดนีเซีย ซึ่งยังยึดถือธรรมเนียมดั้งเดิมที่ปฎิบัติสืบทอดมาเป็นเวลาช้านาน | 1671 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก > แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ

| สถานที่ | ภาพ | ที่ตั้ง | ประเภท | พื้นที่  (เฮกตาร์) | ปีขึ้นทะเบียน   (พ> ศ./ค.ศ.) | คำบรรยาย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุทยานแห่งชาติโกโมโด |  | จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก  8°36′00.1″S 119°25′16.3″E﻿ / ﻿8.600028°S 119.421194°E﻿ / -8.600028; 119.421194﻿ (Komodo National Park) | ธรรมชาติ: (vii), (x) | 219,322 | 2534/1991 | เขตหมู่เกาะที่มีการอนุรักษ์มังกรโกโมโดซึ่งถือเป็นสัตว์ประจำชาติของอินโดนีเซียและมีความเสี่ยงใกล้สูญพันธุ์ รวมไปถึงระบบนิเวศในท้องทะเลซึ่งอุดมไปด้วยปะการังและสัตว์น้ำหลากหลายสายพันธุ์ | 609 |
| อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลน |  | จังหวัดบันเตินและจังหวัดลัมปุง 6°45′27.0″S 105°20′36.0″E﻿ / ﻿6.757500°S 105.343333°E﻿ / -6.757500; 105.343333﻿ (Ujung Kulon National Park) | ธรรมชาติ: (vii), (x) | 78,525 | 2534/1991 | เขตอนุรักษ์ป่าใบกว้างชื้นที่มีพื้นที่มากที่สุดบนเกาะชวา ประกอบไปด้วยพืชและสัตว์หายากหลายชนิด เช่น กระจงชวา แรดชวา รวมไปถึงเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยสุดท้ายของสัตว์ที่สูญพันธุ์แล้ว เช่น เสือโคร่งชวา | 608 |
| อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์ |  | จังหวัดปาปัวกลาง, จังหวัดปาปัวใต้ และจังหวัดปาปัวที่สูง 4°37′17.6″S 137°29′22.1″E﻿ / ﻿4.621556°S 137.489472°E﻿ / -4.621556; 137.489472﻿ (Lorentz National Park) | ธรรมชาติ: (vii), (ix), (x) | 2,350,000 | 2542/1999 | พื้นที่อนุรักษ์ที่มีสภาพแวดล้อมหลากหลายมากที่สุดในโลกตั้งแต่แหล่งชุ่มน้ำริมทะเล ป่าฝนเขตร้อนจนถึงภูเขาหิมะซึ่งมียอดเขาที่สูงที่สุดในอินโดนีเซียชื่อว่าปุนจักจายา และยังเป็นที่อยู่ของนกกว่า 630 ชนิด ซึ่งนับเป็นร้อยละ 95 ของสายพันธุ์นกในปาปัว | 955 |

| มรดกป่าฝนเขตร้อนแห่งสุมาตรา |  | จังหวัดอาเจะฮ์, จังหวัดสุมาตราเหนือ, จังหวัดสุมาตราตะวันตก, จังหวัดจัมบี, จังหวัดเบิงกูลู, จังหวัดสุมาตราใต้ และจังหวัดลัมปุง  3°45′22.8″N 97°10′24.7″E﻿ / ﻿3.756333°N 97.173528°E﻿ / 3.756333; 97.173528﻿ (Tropical Rainforest Heritage of Sumatra) | ธรรมชาติ: (vii), (ix), (x) | 2,595,124 | 2547/2004 | ประกอบด้วยเขตอุทยานแห่งชาติ 3 แห่งได้แก่ อุทยานแห่งชาติกูนุงเลอเซอร์, อุทยานแห่งชาติเกอรินจีเซอบลัต และอุทยานแห่งชาติบูกิตบารีซันเซอลาตัน เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าที่หายากหลายชนิด เช่น กระซู่ เสือโคร่งสุมาตรา นกกาเหว่าสุมาตรา ปัจจุบันเป็นแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตรายตั้งแต่ ค.ศ. 2011 | 1167 |
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศอินโดนีเซียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 18 แห่ง ได้แก่
อุทยานแห่งชาติเบอตุงเกอรีฮุน (มรดกป่าฝนเขตร้อนข้ามพรมแดนแห่งบอร์เนียว) (2547/2004)
อุทยานแห่งชาติบูนาเก็น (2548/2005)
หมู่เกาะราจาอัมปัต (2548/2005)
อุทยานแห่งชาติตากาโบเนอราเต (2548/2005)
อุทยานแห่งชาติวากาโตบี (2548/2005)
หมู่เกาะเดอราวัน (2548/2005)
นิคมดั้งเดิมตานาโตราจา (2552/2009)
แหล่งบาโวมาตาลูโว (2552/2009)
แหล่งกลุ่มวัดมูวาราตากุซ (2552/2009)
กลุ่มวัดมูวาราจัมบี (2552/2009)
โตรวูลัน - เมืองหลวงเก่าแห่งอาณาจักรมัชปาหิต (2552/2009)
แหล่งถ้ำยุคก่อนประวัติศาสตร์ในมารซ-ปังเก็ป (2552/2009)
คาสต์ซังกูลีรัง-มังกาลีฮัต : พื้นที่ศิลปะบนหินยุคก่อนประวัติศาสตร์ (2558/2015)
เมืองเก่าจาการ์ตา (เมืองเก่าปัตตาเวียเดิม) และเกาะรอบนอก 4 เกาะ (อนรุสต์, เกโลร์, จีปีร์ และบีดาดารี) (2558/2015)
เมืองเก่าเซอมารัง (2558/2015)
นิคมดั้งเดิมที่นาการีซีจุนจุง (2558/2015)
ภูมิทัศน์ทางประวัติศาสตร์และทางทะเลแห่งหมู่เกาะบันดา (2558/2015)
เกอบุนรายาโบโกร์ (2561/2018)
รางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม

| รางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
ผู้ชนะล่าสุด อิชณน์กร พึ่งเกียรติรัศมี   4 KINGS อาชีวะ ยุค 90 (2564)
รางวัลสำหรับ: นักแสดงนำชายยอดเยี่ยมแห่งปี
ประเทศ:  ไทย
จัดโดย: สตาร์พิกส์
รางวัลแรก: พ.ศ. 2546 (19 ปี)
รางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม เป็นรางวัลที่จัดเป็นประจำทุกปีโดยนิตยสาร Starpics โดยเริ่มจัดเป็นครั้งแรกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 ผลรางวัลมาจากการลงคะแนนของผู้เขียนในนิตยสารถกเถียงและหาผู้ชนะผ่านการตัดสินที่มีความเห็นตรงกันมากที่สุด เพื่อเป็นเกียรติแก่นักแสดงชายที่แสดงบทนำในภาพยนตร์ไทยที่ทำผลงานได้ยอดเยี่ยม โดยในการประกาศรางวัลครั้งแรก ทาดาโนบุ อาซาโนะ นักแสดงชาวญี่ปุ่น ได้รับรางวัลจากการแสดงในภาพยนตร์ เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล
ผู้ชนะรางวัลคนล่าสุดคือ อิชณน์กร พึ่งเกียรติรัศมี จากบท บิลลี่ อินทร ในภาพยนตร์เรื่อง 4 KINGS อาชีวะ ยุค 90
ราชาเหมียว

| --- | --- |
ราชาเหมียว
หน้าปกเล่ม 1 ในญี่ปุ่น
ネコの王
ชื่อภาษาอังกฤษ: King of "NEKO"
แนว: แอ็คชั่น, เวทมนตร์ , แฟนตาซี , เหนือธรรมชาติ
มังงะ
ราชาเหมียว
เขียนโดย: โทชิฮิโระ โอโนะ
สำนักพิมพ์:  โชงะกุกัง  สยามอินเตอร์คอมมิกส์
ราชาเหมียว หรือ King of "Neko" (ญี่ปุ่น: ネコの王; โรมาจิ: neko no ou) ผลงานการ์ตูนแนวโชเน็นของ โทชิฮิโระ โอโนะ เริ่มตอนแรก สิงหาคม พ.ศ. 2543 และจบเมื่อ สิงหาคม พ.ศ. 2546  รวมเล่มทั้งหมด 5 เล่ม มีลิขสิทธิ์ในไทย โดย สยามอินเตอร์คอมมิกส์ ปัจจุบันไม่มีวางจำหน่ายในประเทศไทยอีก
เนื้อเรื่อง

เซโร่ เดินทางมายังบ้านของตระกูลโคทาเกะ เพื่อค้นหาสมบัติพระราชาแมว แต่แล้วเขาก็ได้พบกับ ชู โคทาเกะ ลูกชายคนเล็กของบ้านซึ่งมีนิสัยชอบแกล้งแมว เอาหินปาหัว และเกิดเรื่องทะเลาะกัน แต่แล้วก็เกิดเรื่องเมื่อมีโฮคิ เดินทางมาจับตัวเซโร่ถึงบ้านของตระกูลโคทาเกะ เซโร่โยนไหซึ่งเป็นสมบัติของพระราชาแมวให้แล้วไหเกิดแตก และ ชูก็ดันเอามงกุฎของราชาแมวใส่ไว้ที่หัว ทำให้เขาต้องกลายเป็นพระราชาแมวโดยบังเอิญ และเป็นพระราชาแมวที่เป็นมนุษย์
ตัวละคร > ตัวละครสนับสนุน

โซโนโกะ โคทาเกะ (ญี่ปุ่น: 伍岳 苑子) พี่สาวของชู อยู่ชั้นมัธยมปลาย  เธอเปรียบเสมือนเป็นแม่ของชูเพราะเธอเลี้ยงดูชูมาตามลำพังคนเดียวมาตลอด รู้ทุกอย่างว่าชูชอบอะไร เก่งงานบ้านมากและเป็นคนที่ค่อนข้างเก่งเกี่ยวกับประวัติศาสตร์มากทีเดียว
โคมาโกะ โคมะ (ญี่ปุ่น: 高麗 古麻子) เพื่อนสมัยเด็กของชู และเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียน เป็นคนที่ค่อนข้างขี้หึงเพราะหลงรักชูมานาน ชอบมาเล่นที่บ้านชูจนเหมือนจะเป็นบ้านของตัวเองแล้ว และในยามที่ชูต้องออกไปช่วยเหลือแมว เธอก็จะเข้าไปร่วมช่วยเสมอ และชอบแต่งคอสเพลย์หางแมวหูแมว และชอบเพ้อฝันเป็นที่สุด
เทพธิดาแมว (ญี่ปุ่น: 猫女神さま) เป็นผู้คุ้มครองพระราชาแมวและเป็นคนที่เลือกทำสัญญากับพระราชาแมวโดยการจุมพิตลงที่มงกุฎ เป็นคนป้ำๆเป๋อๆ และใส่หน้ากากไว้ตลอดเวลา เพื่อปกปิดหน้าตา ในยามที่เธอร้องไห้ เวทมนตร์ทั้งหลายจะแปรปรวนทำให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันเป็นประจำ
อาจารย์ (ญี่ปุ่น: 先生)  เป็นอาจารย์ประจำชั้นของชู และ เคยเป็นอาจารย์ประจำชั้นของ โซโนโกะด้วย และเป็นแฟนของโซโนโกะ อาจารย์เป็นคนที่ค่อนข้างสนใจประวัติศาสตร์ของแมวเป็นอย่างมาก และมีความรู้ด้านเวทมนตร์สูง
มุทสึกิ คาชิวากิ (ญี่ปุ่น: 柏木 睦月) เพื่อนร่วมชั้นเรียนของชู และเป็นหัวหน้าห้อง เป็นคนที่ปากไม่ตรงกับใจ มั่นใจในตัวเองสูง ชีวิตของเธอนั้นคล้ายๆกับโซโนโกะ เพราะต้องเลี้ยงน้องคนเล็กตามลำพังโดยไม่มีพ่อหรือแม่อยู่ด้วย ในอีกด้านเธอเป็นคนที่ค่อนข้างเข้มแข็งเช่นกัน
นาโกะ คาชิวะกิ  (ญี่ปุ่น: 柏木 なこ) น้องสาวของมุทสึกิ สงสัยในความเป็นอยู่ของเทพธิดาแมวมาก
ยาเอะ (ญี่ปุ่น: 八重) แมวสาวของครอบครัวคาชิวากิ  เป็นคนที่ค่อนข้างสวย และเซโร่กำลังแอบหลงรักเธออยู่
ทาคาชิ นาระฮาชิ (ญี่ปุ่น: 奈良橋 隆)  เพื่อนร่วมชั้นเรียนของชูและโคมาโกะ นิสัยไม่ค่อยจะดีนัก ในอดีตชอบเปิดกระโปรงต่อเนื่องกันกับชูเสมอ ในภายหลังแอบหลงรักมุทสึกิ และพอไปสารภาพรักก็โดนปฏิเสธกลับมา
ตัวละคร > พรรคพวกของคานะงากิ

คานะงากิ (ญี่ปุ่น: カナガキ) เพื่อนเก่าของเซโร่ เป็นคนที่นิสัยไม่ค่อยดี ต้องการมงกุฎพระราชาแมวเพื่อใช้ครองโลก พอได้ทราบว่า ชูนั้นได้เป็นพระราชาแมวก็พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อชิงมงกุฎพระราชากลับคืนมา เป็นคนที่มีความทะเยอทะยานสูง และเห็นเซโร่เป็นตัวเกะกะขวางเส้นทางอำนาจของเขา
กุริ (ญี่ปุ่น: グリ) ลูกน้องหมายเลขหนึ่งของคานะงากิ เป็นผู้วางแผนและเป็นนักวิทยาศาสตร์ส่วนตัว คอยผลิตเทคโนโลยีใหม่ๆเพื่อปูเส้นทางแห่งการครองโลกของคานะงากิเสมอ
ไดโรคุ (ญี่ปุ่น: ダイロク) ลูกน้องหมายเลขสองของคานะงากิ เป็นคนที่ถนัดที่จะใช้กำลัง แต่มีความอ่อนโยนกับผู้หญิง แต่ไม่ยอมเปิดเผยหน้าตาที่แท้จริง
ตัวละคร > กลุ่มผู้ดูแลสติปัญญา

ซาฮะ (ญี่ปุ่น: サハ) เป็นเอลฟ์ผู้หญิง ที่อยู่ในตระกูลที่เป็นผู้สืบทอดดูแลพระราชาแมวมาหลายชั่วอายุคน เป็นผู้ใช้วิญญาณ ขายดอกไม้ควบคู่ไปกับผู้ทำนายดวง เป็นคู่มือที่สูสีกับเทพธิดาแมว โดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับหน้าอกหน้าใจ ซึ่งความจริงแล้ว เธอมาที่ญี่ปุ่นเพื่อที่จะนำมงกุฎแมวคืน เพราะเธอได้หยั่งรู้ว่าหากมงกุฎแมวนั้นอยู่กับชูจะเกิดเรื่องร้ายขึ้น
โคเร็ต (ญี่ปุ่น: コレット) น้องสาวของซาฮะ เป็นเอลฟ์เช่นกัน เป็นผู้ใช้วิญญาณเหมือนกับพี่สาว มีญาณหยั่งรู้ล่วงหน้า โดยส่วนตัวของเธอชอบรถไฟมาก และหลงชอบชู
ลูบาร์ฟ (ญี่ปุ่น: ルバーブ) ผู้อาวุโสแห่งเผ่ามาอุ และประธานการประชุมหารือสูงสุดแห่งอุบัสติส มองมนุษย์เป็นศัตรู มีความเชื่อว่าโลกนี้จะต้องเป็นของแมวไม่ใช่มนุษย์
ตัวละคร > ตัวละครอื่นๆ

ซาดะโนะบุ (ญี่ปุ่น: 定信) แมวที่เซโร่ยอมรับว่าเป็นน้องชาย เป็นแมวที่มีบทเด่นในเรื่อง เคยเข้ามาอยู่ในบ้านโคทาเกะ ก่อนหน้าที่เซโร่จะมา
วาคามะทสึ (ญี่ปุ่น: ワカマツ) แมวผู้ชื่นชอบการเปิดกระโปรงมนุษย์ ตามหามุทสึกิที่สวมกางเกงในลายปีศาจมาตลอด ปรากฏในตอนที่ 20 , 21 และตอนที่ 31
โกเท็น (ญี่ปุ่น: 敖天) ผู้ที่ถูกขนานนามว่า ราชามังกรแห่งตะวันตก มีความแค้นกับคนในตระกูลโคทาเกะเนื่องจากปู่ของปู่ของโซโนโกะและชูนั้นได้ตัดแขนของโกเท็นไปข้างหนึ่ง สิ่งที่ชอบคือเหล้า เพราะเหล้าจะเป็นพลังชีวิตให้กับเขา
เกียวคุโฮ (ญี่ปุ่น: 玉鳳) ราชินี (ราชา) แมวองค์ก่อน ผู้ที่พ่ายแพ้ให้แก่โกเท็นเพื่อปกป้องชีวิตแมวตัวอื่นๆไว้
โมโมฮะ (ญี่ปุ่น: ももは) น้องสาวต่างพ่อ ของชู มาขอให้ชูช่วยใช้พลังของราชาแมวเพื่อรักษาแม่ของเธอ
อุดะกาวา โยชิคุนิ (ญี่ปุ่น: うだがわ　よしくに)  เป็นผู้ใช้เวทมนตร์ดำชื่อดัง และเป็นทาสของหนังสือมนต์ดำที่เชื่อว่ามนุษย์ต้องเป็นผู้ครอบครองโลกใบนี้เท่านั้น
ดูเพิ่ม

รายละเอียดการ์ตูนเรื่อง Neko no Ou (ญี่ปุ่น)
วัดศรีภูมิ (อำเภอด่านซ้าย)

| วัดศรีภูมิ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดศรีภูมิ, วัดบ้านนาหอ
ที่ตั้ง: ตำบลนาหอ อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดศรีภูมิ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาหอ อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย
วัดศรีภูมิ หรือที่เรียกว่า วัดบ้านนาหอ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2095 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2399
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ มณฑปรอยพระพุทธบาทจำลองทองเหลือง อุโบสถเก่าแก่สถาปัตยกรรมล้านช้าง ภายในอุโบสถมีพระประธานที่ก่อด้วยอิฐถือปูน ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 2.50 เมตร สูง 3.30 เมตร ยังมีพระพุทธชินราชจำลอง สร้างด้วยทองเหลือง หน้าตักกว้าง 2.30 เมตร ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อเหย่ย (ภาษาลาว) หรือ หลวงพ่อใหญ่ อุโบสถยังมีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร เป็นพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์โบราณ กุฏิไม้ หอระฆัง เจดีย์ก่ออิฐถือปูนฐานกว้างประมาณ 3 เมตรสูง 10 เมตร 1 องค์ นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน มีโบราณวัตถุหลายอย่าง เช่น พระพุทธรูป สมุดไทย ฯลฯ
วัดศรีพิจิตรกิรติกัลยาราม

| วัดศรีพิจิตรกิรติกัลยาราม |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: วัดร้าง
สถาปัตยกรรม: ศิลปะสุโขทัย
เมือง: ตั้งอยู่ที่อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ในตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย
ประเทศ: ประเทศไทย
วัดศรีพิจิตรกิรติกัลยาราม หรือ โบราณสถานร้าง ต.29 ตั้งอยู่นอกกำแพงเมืองสุโขทัยด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ ในอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย
เดิมนั้นชาวบ้านเรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดตาเถรขึงหนัง ส่วนชื่อวัดศรีพิจิตรกิรติกัลยารามนั้นมาจากจารึกวัดตาเถรขึงหนังที่มีการพบที่วัดแห่งนี้ เนื้อหาของจารึกเมื่อ พ.ศ. 1947 ได้กล่าวถึงสมเด็จพระราชชนนีศรีธรรมราชมาดาและสมเด็จมหาธรรมราชาธิบดีราชโอรส ได้อาราธนาสมเด็จพระมหาศรีกิรติ พระเถระจากเมืองกำแพงเพชรมาอำนวยการสร้างวัดนี้เมื่อ พ.ศ. 1943  และต่อมาเมื่อ พ.ศ. 1946 ได้มีการปลูกพระศรีมหาโพธิ์ เนื้อหาของจารึกบันทึกด้วยอักษรขอมสุโขทัย–ไทยสุโขทัย
ศิลปกรรมในวัด ได้แก่ เจดีย์ประธานทรงระฆังกลม  ก่อด้วยอิฐ ตั้งอยู่บนฐานสูงเป็นรูปสี่เหลี่ยม ขนาดกว้างด้านละ 17 เมตร ที่ฐานด้านตะวันออกและตะวันตก ทำเป็นซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่ง  ซุ้มด้านทิศตะวันออกปรากฏร่องรอยการก่อเป็นซุ้มโค้งสูงขึ้นไปคล้ายกรวยแหลม ฐานวิหารก่ออิฐ ขนาดกว้าง 12 เมตร ยาว 23 เมตร อยู่ทางด้านหน้าของเจดีย์ประธาน ฐานเจดีย์ราย 4 ฐาน ตั้งเรียงรายอยู่โดยรอบฐานเจดีย์ประธาน
มีคูน้ำล้อมรอบอาณาเขตวัด คูกว้างประมาณ 15 เมตร ล้อมรอบพื้นที่วัดที่มีขนาดกว้าง 40 เมตร และยาว 80 เมตร
รถถังวาเลนไทน์

|  รถถัง, ทหารราบ, วาเลนไทน์, เอ็มเค 1-11  |
| --- | --- |
วาเลนไทน์ 2 ที่พิพิธภัณฑ์รถถัง Kubinka, รัสเซีย
ชนิด: รถถังทหารราบ
แหล่งกำเนิด: สหราชอาณาจักร
บทบาท
ประจำการ: 1940–1960
ผู้ใช้งาน: กองทัพบกบริติช, กองทัพแดง, กองทัพบกนิวซีแลนด์
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง สงครามอาหรับ-อิสราเอล ค.ศ. 1948 วิกฤตการณ์ไซปรัส ปี ค.ศ. 1963–64
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ: Vickers-Armstrongs
ช่วงการออกแบบ: 1938
บริษัทผู้ผลิต: Vickers-Armstrongs and others
ช่วงการผลิต: 1940–1944
จำนวนที่ผลิต: 8,275 (6,855 built in UK and 1,420 in Canada)
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: about 16 long ton (16 t)
ความยาว: hull: 17 ft 9 in (5.41 m)
ความกว้าง: 8 ft 7.5 in (2.629 m)
ความสูง: 7 ft 5.5 in (2.273 m)
ลูกเรือ: Mk I, II, IV, VI–XI: 3 (Commander, gunner, driver) Mk III, V: 4 (+ loader)

เกราะ: 0.31–2.56 in (8–65 mm)
อาวุธหลัก: Mk I–VII: QF 2-pounder (40 mm) Mk VIII–X: QF 6-pounder (57 mm) Mk XI: QF 75 mm Mk IIICS QF 3-inch (76 mm)
อาวุธรอง: Mk I–VII, X, XI: 7.92 mm BESA machine-gun with 3,150 rounds
เครื่องยนต์: Mk I: AEC A189 9.6 litre petrol Mk II, III, VI: AEC A190 diesel Mk IV, V, VII–XI: GMC 6004 diesel 131–210 hp (97–157 kW)
กำลัง/น้ำหนัก: 12.4 hp (9.2 kW) / tonne
เครื่องถ่ายกำลัง: Meadows Type 22 (5 speed and reverse)
กันสะเทือน: modified three-wheel Horstmann suspension "Slow Motion"
ความจุเชื้อเพลิง: 36 gallons internal
พิสัยปฏิบัติการ: 90 mi (140 km) on roads
ความเร็ว: 15 mph (24 km/h) on roads
ระบบบังคับเลี้ยว: clutch and brake
รถถัง, ทหารราบ, เอ็มเค 3, วาเลนไทน์ เป็นรถถังทหารราบที่ถูกผลิตขึ้นในสหราชอาณาจักรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มากกว่า 8,000 คันในรุ่นที่ถูกผลิตขึ้นในรุ่นมาร์คสิบเอ็ด บวกกับรุ่นพิเศษต่าง ๆ ซึ่งคิดเป็นประมาณหนึ่งในสี่ของการผลิตรถถังของบริติชในช่วงยามสงคราม หลายรุ่นรวมทั้งการสร้างแบบตรึงด้วยการตอกหมุดและแบบเชื่อมเหล็ก เครื่องยนต์ที่ใช้ทั้งน้ำมันเบนซินและน้ำมันดีเซล และอาวุธยุทโธปกรณ์ที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง มันถูกส่งไปยังสหภาพโซเวียตจำนวนมากและถูกสร้างขึ้นภายใต้ได้รับอนุญาตในแคนาดา ได้ถูกพัฒนาขึ้นโดยวิคเกอรส์ ซึ่งได้พิสูจน์แล้วว่าทั้งแข็งแกร่งและมีความน่าเชื่อถือ
ประเทศผู้ใช้

แคนาดา
กองทัพบกแคนาดาได้รับ 30 คัน จาก 1,420 คันที่ถูกสร้างขึ้นในแคนาดา รถถังวาเลนไทน์ได้ถูกใช้งานเพื่อวัตถุประสงค์ในการฝึกซ้อม
เชโกสโลวาเกีย
กองพันทหารราบที่ 11 ได้ซ่อมแซมรถถังวาเลนไทน์สองคันที่ถูกทำลายในทูบลัก
กลุ่มกองพลน้อยยานเกราะอิสระเชโกสโลวาเกียที่หนึ่ง ได้รับรถถังวาเลนไทน์ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ปี ค.ศ. 1943 รถถังเหล่านี้เป็นรถถังคันแรกที่ถูกใช้งานอย่างเป็นทางการโดยกองทัพผลัดถิ่นเชโกสโลวักในสงครามโลกครั้งที่สอง
อียิปต์
กองทัพบกอียิปต์ได้ใช้รถถังวาเลนไทน์หลังช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งใช้ในปาเลสไตน์ในอาณัติในช่วงสงครามอาหรับ-อิสราเอล ค.ศ. 1948  จากนั้นก็ถูกใช้สำหรับการฝึกซ้อม
อิหร่าน
กองทัพบกจักรวรรดิอิหร่านได้รับรถถังบางส่วนจากอดีตเงื่อนไขให้ยืมเช่าจากสหภาพโซเวียตในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
ไรช์เยอรมัน
รถถังวาเลนไทน์ที่ถูกยึดมาได้ถูกผลักดันให้ไปเข้าประจำการในกองทัพน้อยแอฟริกา และถูกตั้งชื่อว่า Infanterie Panzerkampfwagen Mk III 749 (e)[ต้องการเลขหน้า]
นิวซีแลนด์
นิวซีแลนด์ได้รับ
วาเลนไทน์ 2 100 คัน
วาเลนไทน์ 3 75 คัน มี 18 คันที่ถูกดัดแปลงเป็น วาเลนไทน์ 3 ซีเอ็ส
วาเลนไทน์ 5 81 คัน
รถถังวาเลนไทน์สำหรับการสร้างสะพานข้ามแม่น้ำ(Bridgelayers) 11 คัน
โปแลนด์
กองพลยานเกราะที่หนึ่งของโปแลนด์และหน่วยอื่น ๆ ของกองทัพโปแลนด์ในตะวันตกได้ใช้งานรถถังวาเลนไทน์สำหรับการฝึกซ้อม
โปรตุเกส
กองทัพบกโปรตุเกสได้รับรถถังเอ็มเค 2 จำนวน 36 คันในปี ค.ศ. 1943, ซึ่งถูกนำมาใช้โดย Batalhão de Carros (กองพันทหารราบรถถัง)
โรมาเนีย
กองทัพบกโรมาเนียได้ยึดรถถังเอ็มเค 3 จากกองทัพแดง  ซึ่งถูกใช้สำหรับการทดสอบและการฝึกซ้อมการต่อต้านรถถัง
สหภาพโซเวียต
กองทัพแดงได้รับ 2,124 คัน ที่บริติชสร้างขึ้น และ 1,208  คัน ที่แคนาดาสร้างขึ้นภายใต้เงื่อนไขให้ยืม-เช่า มีจำนวน 270 คัน และ 180 คันได้สูญหายในช่วงการขนส่ง
ตุรกี
กองทัพบกตุรกีได้รับรถถังวาเลนไทน์ 3 200 คัน ระหว่างปี ค.ศ. 1942 และ 1944
สหราชอาณาจักร