stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซาร์กาลอยันแห่งบัลแกเรีย
พระบรมวงศานุวงศ์

พระมเหสีของกาลอยันเป็นเจ้าหญิงคูมัน พระนางให้กำเนิดพระราชธิดาเท่าที่รู้จักพระองค์เดียว (ซึ่งไม่ทราบพระนาม) ตามคำนินทาที่บันทึกโดยอัลเบริกแห่งทรัว-ฟงแต็ง  (Alberic of Trois-Fontaines) พระมเหสีของกาลอยันพยายามเย้ายวนจักรพรรดิบอลด์วินแห่งจักรวรรดิละตินผู้ถูกคุมขังที่เตอร์โนโว กระนั้น บันทึกคำนินทาระบุต่อว่าบอลด์วินทรงปฏิเสธพระนาง ทำให้พระนางกล่าวหาบอลด์วินว่าพยายามล่อลวงพระนาง ด้วยความโกรธแค่ต่อคำกล่าวอ้างของพระมเหสี ทำให้กาลอยันสั่งประหารชีวิตบอลด์วินและนำพระศพไปเป็นอาหารสุนัข Madgearu รายงานว่า ข่าวลือนี้ไม่น่าเชื่อถืออย่างแน่นอน โดยมีเนื้อหาอิงจากเรื่องราวโปติฟาร์กับภรรยาของเขา หลังกาลอยันสวรรคต พระมเหสีหม้ายทรงสมรสกับบอริล ผู้สืบทอดต่อจากพระองค์ บอริลพระราชทานพระราชธิดาของกาลอยันให้สมรสกับเฮนรี จักรพรรดิละติน ใน ค.ศ. 1211
ข้อมูล > ข้อมูลปฐมภูมิ

George Akropolites: The History (Translated with and Introduction and Commentary by Ruth Macrides) (2007). Oxford University Press. ISBN 978-0-19-921067-1.
O City of Byzantium, Annals of Niketas Choniatēs (Translated by Harry J. Magoulias) (1984). Wayne State University Press. ISBN 978-0-8143-1764-8.
The Conquest of Constantinople: Robert of Clari (Translated with introduction and notes by Edgar Holmes McNeal) (1996). Columbia University Press. ISBN 0-8020-7823-0.
ข้อมูล > ข้อมูลทุติยภูมิ

Curta, Florin (2006). Southeastern Europe in the Middle Ages, 500–1250. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-89452-4.
Detrez, Raymond (2015). Historical Dictionary of Bulgaria. Rowman & Littlefield. ISBN 978-1-4422-4179-4.
Dimnik, Martin (2004). "Kievan Rus', the Bulgars and the southern Slavs, c. 1020–c. 1200".  ใน Luscombe, David; Riley-Smith, Jonathan (บ.ก.). The New Cambridge Medieval History, Volume 4, c.1024–c.1198, Part 2. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 254–276. ISBN 978-1-13905403-4.
Fine, John V. A. Jr. (1994) [1987]. The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. ISBN 0-472-08260-4.
Lock, Peter (1995). The Franks in the Aegean, 1204–1500. Longman. ISBN 0-582-05140-1.
Madgearu, Alexandru (2016). The Asanids: The Political and Military History of the Second Bulgarian Empire, 1185–1280. BRILL. ISBN 978-9-004-32501-2.
Mladjov, Ian (2015). "Monarchs' Names and Numbering in the Second Bulgarian State". Studia Ceranea. 5: 267–310. doi:10.18778/2084-140X.05.09. hdl:11089/18406. ISSN 2449-8378.
Stephenson, Paul (2000). Byzantium's Balkan Frontier: A Political Study of the Northern Balkans, 900–1204. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-02756-4.
Sweeney, James Ross (1973). "Innocent III, Hungary and the Bulgarian Coronation: A Study in Medieval Papal Diplomacy". Church History. 42 (3): 320–334. doi:10.2307/3164389. ISSN 0009-6407. JSTOR 3164389. S2CID 162901328.
แม่แบบ:A History of the Byzantine State and Society
Vásáry, István (2005). Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185–1365. Cambridge University Press. ISBN 0-521-83756-1.
แหล่งข้อมูลอื่น

Villehardouin's account of the Fourth Crusade
| ก่อนหน้า |  | ซาร์กาลอยันแห่งบัลแกเรีย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ซาร์อีวัน อาแซนที่ 1 แห่งบัลแกเรีย |  |   ซาร์แห่งบัลแกเรีย (ราชวงศ์อาแซน)   (ค.ศ. 1196–1207) |  | ซาร์บอริลแห่งบัลแกเรีย |
| ด ค กพระมหากษัตริย์บัลแกเรีย |
| --- | --- |
จักรวรรดิที่ 1 (680–1018):  อัสปารุค  แตร์แวล  กอร์แมซีย์  แซวาร์  กอร์มีซอช  วีแนค  แตแลตส์  ซาบิน  อูมอร์  ตอกตู  ปากัน  แตแลริก  การ์ดัม  กรุม  ออมูร์ตัก  มาลามีร์  แปรซีอันที่ 1  บอริสที่ 1  วลาดีมีร์  ซีแมออนที่ 1  แปเตอร์ที่ 1  บอริสที่ 2  รอมัน  ซามูอิล  กาวริล ราดอมีร์  อีวัน วลาดิสลัฟ 
ผู้นำของกบฏต่อต้านไบแซนไทน์:  แปรซีอันที่ 2  แปเตอร์ แดลยัน  ตีฮอมีร์  อาลูซีอัน  กอนสตันติน บอดิน 
จักรวรรดิที่ 2 (1185–1422):  แปเตอร์ที่ 2  อีวัน อาแซนที่ 1  กาลอยัน  บอริล  อีวัน อาแซนที่ 2  กาลีมัน อาแซนที่ 1  มีคาอิลที่ 2 อาแซน  กาลีมัน อาแซนที่ 2  มิตซอ อาแซน  กอนสตันตินที่ 1  อีวัยลอ  อีวัน อาแซนที่ 3  แกออร์กีที่ 1 แตร์แตร์  สมีแลตส์  อีวันที่ 2  ชากา  ตอดอร์ สแวตอสลัฟ  แกออร์กีที่ 2 แตร์แตร์  มีคาอิล ชิชมัน  อีวัน สแตฟัน  อีวัน อาแลกซันเดอร์  อีวัน ชิชมัน  อีวัน สรัตซีมีร์  กอนสตันตินที่ 2 
ผู้นำของกบฏต่อต้านออตโตมัน:  ฟรูฌิน  อีวัน ชิชมันที่ 2  รอสตีสลัฟที่ 2 
ราชรัฐ (1878–1908) และ ราชอาณาจักร (1908–1946):  อาแลกซันเดอร์ที่ 1  แฟร์ดีนันต์ที่ 1  บอริสที่ 3  ซีแมออนที่ 2 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
สุสานที่คาดว่าเป็นของกาลอยันในโบสถ์ Holy Forty Martyrs ที่เตอร์โนโว
การสร้างใบหน้าใหม่ตามกะโหลกศีรษะที่พบใกล้กับโบสถ์ Holy Forty Martyrs การระบุตัวตนของกะโหลกศีรษะยังคงเป็นที่ถกเถียง
พรรณนิภา เครือนวล

| ไก่ พรรณนิภา |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: พรรณนิภา จิระศักดิ์
รู้จักในชื่อ: ไก่
เกิด: 13 มกราคม พ.ศ. 2508 (60 ปี)
ที่เกิด: จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย
แนวเพลง: ป็อป, ลูกกรุง, สากล, ลูกทุ่ง
อาชีพ: นักร้อง
ช่วงปี: พ.ศ. 2537 - 2554
ค่ายเพลง: Lepso เลปโส้
พรรณนิภา จิระศักดิ์ หรือมีชื่อจริงว่า เกตุณัฏฐนิรัชต์ เครือนวล ชื่อเล่น ไก่ เป็นที่รู้จักในชื่อ ไก่ พรรณนิภา เป็นนักร้องหญิงชาวไทย เป็นชาวจังหวัด เชียงใหม่ ตั้งแต่กำเนิด มีพี่น้องจำนวน 4 คน ซึ่งเธอเป็นบุตรคนสุดท้อง 
พรรณนิภาเธอโด่งดังอย่างสุดขีดในปี พ.ศ. 2537 จากเพลง "กุหลาบแดง" ซึ่งแปลมาจากเพลงจีนกลาง 九佰九拾九朵玫瑰 (กุหลาบเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดอก) ของไถ เจิ้งเซียว
ประวัติ

ไก่ พรรณนิภา เริ่มต้นก่อนเข้าสู่วงการเพลงจากการเป็นนักร้องประจำตามผับและโรงแรมต่างๆ ในเชียงใหม่ จนได้มาร้องประจำอยู่ที่ โรงแรมเชียงอินทร์ และ โรงแรมแม่ปิง จากนั้นได้มาเจอกับพี่ชายของ พรพจน์ อันทนัย ซึ่งพี่ชายอาจารย์ได้มาเที่ยวฟังเพลงที่นี่ และชื่นชอบในน้ำเสียงของไก่ พรรณนิภา จึงได้มีการพูดคุยกันว่า มีน้องชายเป็นนักแต่งเพลง ซึ่งแต่งให้นักร้องดังมาแล้วหลายอัลบั้ม และขายได้เป็นหลักล้านทุกอัลบั้ม หลังจากคุยกันแล้ว ได้ติดต่อกับ อ.พรพจน์ และนัดไปเทสท์เสียงร้องที่กรุงเทพฯ ได้ผลเป็นที่น่าพอใจ จึงได้ทำสัญญาว่าจ้างกันตอนต้นปี 2537 เป็นต้นมา
จึงได้เกิดอัลบั้มแรกขึ้นคืออัลบั้ม "รักเกินร้อย" ที่มีเพลงกุหลาบแดงอยู่ในอัลบั้มนี้ด้วย และได้วางแผงตอนปลายปี 2537 จนโด่งดังมาถึงทุกวันนี้ งานชุด รักเกินร้อย ของไก่ พรรณนิภานอกจากเพลงกุหลาบแดงแล้วยังมีเพลงอื่นๆ อีกที่มีความเพราะไม่แพ้กันไม่ว่าจะเป็น รักเกินร้อย, ปล่อยฉันไป และเพลง ตื่นเสียที ฯลฯ สร้างยอดขายสูงถึง 2 ล้านตลับ
ต่อด้วยอัลบั้มชุดที่ 2 “เสียงคลื่นยังเหมือนเดิม” ในปีพ.ศ. 2540 ก็ได้รับความนิยมเช่นกัน แต่น้อยกว่าอัลบั้มแรก โดยมีเพลงฮิต ได้แก่ เพลง เสียงคลื่นยังเหมือนเดิม , ลมพัดทราย , หมื่นคำขอโทษ เป็นต้น ซึ่งอัลบั้มชุดนี้มียอดขาดประมาณ 7 แสนชุด
และยังคงออกอัลบั้มอย่างต่อเนื่อง ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเพลงแนวลูกกรุง พื้นเมือง โฟล์คซอง ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเพลงคัฟเวอร์ ซึ่งก็ได้รับความนิยมเช่นกัน แต่เป็นความนิยมเฉพาะกลุ่ม
ชีวิตส่วนตัว

ปัจจุบัน ไก่ พรรณนิภา ยังคงรับงานร้องเพลงตามอีเวนท์ คอนเสิร์ต งานเลี้ยง ร้านอาหาร ทั่วประเทศอย่างต่อเนื่อง และยังคงรับงานเบื้องหน้าอยู่เรื่อย ๆ ตามความเหมาะสม ปัจจุบันเป็นนักร้องนำของ “ร้านบ้านไร่ยามเย็น (Baanria Yarmyen)” ตำบลฟ้าฮ่าม อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเป็นร้านอาหารภาคเหนือ โดยจะร้องทุกวัน พฤหัสฯ-ศุกร์-เสาร์ เวลา 20.00-21.00 น.
ผลงาน > อัลบั้มเดี่ยว

รักเกินร้อย (2537) (เลปโส้)
เสียงคลื่นยังเหมือน (2540) (เลปโส้)
สาวเชียงใหม่ (2540) (เลปโส้)
สาวเจียงฮาย (2540) (เลปโส้)
เทวดาเดินดิน (2541) (เลปโส้)
ทัศนาจร (2541) (เลปโส้)
รำวงสาวบ้านแต้ (2542) (เลปโส้)
สาละวันรำวง (2542) (เลปโส้)
ว.ค. รอรัก (2542) (เลปโส้)
คู่รัก (2542) (เลปโส้)
ชีวิตกับความหวัง (2542) (เลปโส้)
เฉลิมกรุง (2542) (เลปโส้)
เฉลิมไทย (2542) (เลปโส้)
สวรรค์บนดอย (2543) (เลปโส้)
สนามอารมณ์ (2544) (เลปโส้)
ตะวันชิงพลบ (2544) (เลปโส้)
BYE BYE กรุงเทพ (2545) (เลปโส้)
MTV Design (2547) (เลปโส้)
รักข้ามขอบฟ้า (2547) (เลปโส้)
ดอกไม้มาฝาก (2547) (เลปโส้)
สาวล้านนา (เลปโส้)
เสาอากาศทองคำ (เลปโส้)
แผ่นเสียงทองคำ (เลปโส้)
เพชรอมตะ (เลปโส้)
รักเธอไม่มีวันหยุด (2553) (เลปโส้)
ผลงาน > อัลบั้มพิเศษ

ซิดี้เลดี้ กระชากวัย (เลปโส้)
ซิดี้เลดี้ สะดุดขาไมค์ (เลปโส้)
Remember Five (2552)
อีกนิดนึง (Once & Once More) (2554) (เลปโส้)
ผลงาน > เพลงประกอบละคร/ภาพยนตร์

กุหลาบแดง (เพลงประกอบภาพยนตร์ กระสือวาเลนไทน์) (2548)
ลาบขมส้มป่อย (เพลงประกอบภาพยนตร์ ส้มป่อย) (2564)
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010

| ประเทศแคนาดา ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: CAN
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแคนาดา
เว็บไซต์: www.olympic.ca (ในภาษาอังกฤษและฝรั่งเศส)
ณ ประเทศสิงคโปร์
นักกีฬา: 60 คน  ใน 18 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: Jeremy Bagshaw
เหรียญ อันดับ 16:  ทอง 3 เงิน 1 ทองแดง 8 รวม 12 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน
2010 2014 2018
ประเทศแคนาดา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแคนาดาเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 60 คน ใน 18 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศแคนาดาได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 3 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 8 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 12 เหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
| เหรียญ | นักกีฬา | กีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ! ทอง | Rachel NicolRachel Nicol | Swimming | Youth Women's 50m Breaststroke | 16 สิงหาคม |
| 1 ! ทอง | Yeats, DorothyDorothy Yeats | Wrestling | Women's Freestyle 70kg | 17 สิงหาคม |
| 1 ! ทอง | van Beilen, TeraTera van Beilen | Swimming | Women's 100m Breaststroke | 18 สิงหาคม |

| 2 ! เงิน | van Beilen, TeraTera van Beilen | Swimming | Women's 200m Breaststroke | 20 สิงหาคม |
| 3 ! ทองแดง | Phan, MelanieMelanie Phan | Taekwondo | Women's 49kg | 15 สิงหาคม |
| 3 ! ทองแดง | Lyssov, AlexandreAlexandre Lyssov | Fencing | Cadet Male Épée | 16 สิงหาคม |
| 3 ! ทองแดง | Bagshaw, JeremyJeremy Bagshaw | Swimming | Youth Men's 200m Freestyle | 16 สิงหาคม |
| 3 ! ทองแดง | Earp, LaurenLauren Earp | Swimming | Youth Women's 100m Freestyle | 17 สิงหาคม |
| 3 ! ทองแดง | Rachel NicolRachel Nicol | Swimming | Youth Women's 100m Breaststroke | 18 สิงหาคม |
| 3 ! ทองแดง | Goldie, AlannaAlanna Goldie   Lyssov, AlexandreAlexandre Lyssov | Fencing | Mixed Team | 18 สิงหาคม |
| 3 ! ทองแดง | Delmar, LindsayLindsay Delmar   van Beilen, TeraTera van Beilen   Rachel NicolRachel Nicol   Earp, LaurenLauren Earp | Swimming | Youth Women's 4 x 100m freestyle | 19 สิงหาคม |
| 3 ! ทองแดง | Bozalo, StefanStefan Bozalo | Taekwondo | Men's +73 kg division | 19 สิงหาคม |
| 3 ! ทองแดง | Cameron, KatrinaKatrina Cameron   Omidi, MelodieMelodie Omidi   Reznik, AngelikaAngelika Reznik   Reznik, VictoriaVictoria Reznik | Gymnastics | Youth Rhythmic Group All-Around | 25 สิงหาคม |
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ดูเพิ่ม

ประเทศแคนาดาในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติแคนาดาในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาแคนาดาที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ที่ สิงคโปร์ ประเทศสิงคโปร์ |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   ทีมผสม   นักกีฬาจากคูเวต
เดอะคอนเสิร์ตฟอร์บังกลาเทศ

| เดอะคอนเสิร์ตฟอร์บังกลาเทศ |
| --- | --- |
ประเภท: ร็อก
วันที่: 1 สิงหาคม ค.ศ. 1971 (1971-08-01)
ที่ตั้ง: เมดิสันสแควร์การ์เดน นครนิวยอร์ก สหรัฐ
ผู้ก่อตั้ง: จอร์จ แฮร์ริสัน รวี ศังกร
เดอะคอนเสิร์ตฟอร์บังกลาเทศ (อังกฤษ: The Concert for Bangladesh, หรือ Bangla Desh ตามการสะกดชื่อประเทศในชื่อเดิม) เป็นคอนเสิร์ตการกุศลที่ก่อตั้งโดยนักกีตาร์สมาชิกเก่าของวงเดอะบีเทิลส์ จอร์จ แฮร์ริสัน และนักเล่นสิตาร์ชาวอินเดีย รวี ศังกร การแสดงจัดขึ้นสองรอบเมื่อเวลา 14:30 น. และ 20:00 น. ของวันอาทิตย์ที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1917 ณ เมดิสันสแควร์การ์เดน นครนิวยอร์ก เพื่อสร้างการรับรู้ในระดับสากลและระดมทุนช่วยเหลือสำหรับผู้ลี้ภัยจากปากีสถานตะวันออก หลังจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ระหว่างสงครามปลดปล่อยบังกลาเทศ คอนเสิร์ตได้รับการเผยแพร่เป็นอัลบั้มบันทึกการแสดงสดในรูปแบบบ็อกซ์เซ็ตบรรจุสามแผ่นเสียงที่ขายดีที่สุด และภาพยนตร์สารคดีคอนเสิร์ตของแอปเปิลฟิมส์ ซึ่งเปิดตัวในโรงภาพยนตร์ช่วงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1972
เดอะคอนเสิร์ตฟอร์บังกลาเทศเป็นการแสดงเพื่อการกุศลครั้งแรกที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ และประกอบด้วยซูเปอร์กรุ๊ปของผู้แสดงหลักได้แก่ แฮร์ริสัน, สมาชิกเก่าร่วมวงเดอะบีเทิลส์ ริงโก สตาร์, บ็อบ ดิลลัน, เอริก แคลปตัน, บิลลี เพรสตัน, ลีออน รัสเซล และวงแบดฟิงเกอร์ พร้อมด้วยผู้แสดงที่สืบเชื้อสายมาจากชาวบังกลาเทศอย่างรวี และอาลี อักบัร ข่าน เปิดการแสดงด้วยดนตรีคลาสสิกอินเดีย การแสดงทั้งสองรอบมีผู้เข้าร่วมทั้งหมด 40,000 คน และทำยอดจำหน่ายบัตรได้เกือบ 250,000 ดอลลาร์สหรัฐสมทบกองทุนช่วยเหลือบังกลาเทศ ภายใต้การกำกับดูแลของกองทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติ (ยูนิเซฟ)
หลังจากการรวบรวมนักดนตรีเป็นไปอย่างราบรื่น แฮร์ริสันเผชิญกับความยากลำบากในการโน้มน้าวให้อุตสาหกรรมการบันทึกเสียงมอบสิทธิการแสดงบนเวทีร่วมกันของผู้แสดง และรายได้จากอัลบั้มและภาพยนตร์หลายล้านดอลลาร์สหรัฐถูกยึดเข้าบัญชีกลางของหน่วยงานจัดเก็บภาษีอากรของสหรัฐ (ไออาร์เอส) เป็นเวลาหลายปี ถึงกระนั้นคอนเสิร์ตก็ได้รับการยอมรับว่าเป็นโครงการให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมที่ประสบความสำเร็จและมีอิทธิพลมากที่สุด จากการสร้างความรับรู้และกองทุนขนาดใหญ่ อีกทั้งยังเป็นแบบอย่างและแรงบันดาลใจสำคัญแก่โครงการอื่นตามมาเช่น คอนเสิร์ตไลฟ์เอด
ใน ค.ศ. 1985 รายได้จากอัลบั้มบันทึกการแสดงสดและภาพยนตร์ เดอะคอนเสิร์ตฟอร์บังกลาเทศ ประมาณ 12 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ถูกส่งมอบให้กับบังกลาเทศ และยอดจำหน่ายอัลบั้มบันทึกการแสดงสดและดีวีดีของภาพยนตร์ยังคงเกิดประโยชน์ต่อกองทุนจอร์จ แฮร์ริสันเพื่อยูนิเซฟ (The George Harrison Fund for UNICEF) รวีได้กล่าวถึงความสำเร็จอย่างล้นหลามของคอนเสิร์ตในหลายทศวรรษต่อมาว่า "แล้ววันหนึ่งโลกทั้งใบก็รู้ชื่อของบังกลาเทศ ถือว่าเป็นโอกาสอันมหัศจรรย์"
ภูมิหลัง

ใน ค.ศ. 1971 ขณะที่ปากีสถานตะวันออกต่อสู้เพื่อแยกตัวเป็นรัฐเอกราชของบังกลาเทศระหว่างสงครามปลดปล่อยบังกลาเทศ ได้เกิดความวุ่นวายทางการเมืองและการทหาร และการทารุณกรรมหมู่ที่เกี่ยวข้องนำไปสู่ปัญหาผู้ลี้ภัยขนานใหญ่ โดยผู้พลัดถิ่นอย่างน้อย 7 ล้านคนหลั่งไหลเข้าอินเดียซึ่งอยู่ใกล้เคียง ปากีสถานตะวันออกเพิ่งประสบความเสียหายจากพายุไซโคลนโบลา และฝนตกหนักและน้ำท่วมในเดือนมีนาคมของปีนั้นส่งผลให้สถานการณ์ของชาวเบงกอลย่ำแย่ลง เสี่ยงต่อการเกิดวิกฤตด้านมนุษยธรรม จำนวนผู้เสียชีวิตที่บันทึกไว้ในขณะนั้นโดยอ้างอิงจากบทความของโรลลิงสโตน ระบุว่า ชาวเบงกอลมากกว่าครึ่งล้านคนเสียชีวิตจากพายุไซโคลนในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1970 และการปฏิบัติการสังหารหมู่ที่ตามมาของกองทัพบกปากีสถานภายใต้ชื่อปฏิบัติการเสิร์ชไลต์ (Operation Searchlight) คร่าชีวิตพลเมืองอย่างน้อย 250,000 คน "ตามประมาณการอย่างอนุรักษ์นิยมที่สุด" ภายหลังการอพยพหนีภัยสู่โกลกาตา ผู้ลี้ภัยกลับประสบกับภัยคุกคามใหม่คือความอดอยากและการระบาดของโรคอย่างอหิวาตกโรค
ฉันอยู่ในอารมณ์เศร้ามากหลังจากได้อ่านข่าวนี้ทั้งหมด และฉันพูดว่า "จอร์จ นี่คือสถานการณ์ที่ฉันรู้ว่ามันไม่ได้เกี่ยวกับคุณ ฉันรู้ว่าคุณคงไม่สามารถระบุถึงได้" แต่ในขณะที่ฉันกำลังพูดกับจอร์จอยู่นั้น เขาก็รู้สึกสะเทือนใจอย่างลึกซึ้ง... และเขาพูดว่า "ฉันคิดแล้วว่าฉันจะสามารถทำบางสิ่งได้"
– รวี ศังกร, ค.ศ. 1971
ด้วยความกลัวต่อเหตุการณ์ซึ่งกระทบถึงบ้านเกิดและญาติของเขา นักดนตรีชาวเบงกอล รวี ศังกร พูดถึงประเด็นดังกล่าวให้เพื่อนของเขา จอร์จ แฮร์ริสัน ทราบครั้งแรกในช่วงเดือนแรกของ ค.ศ. 1971 ระหว่างรับประทานอาหารเย็นที่ไฟรเออร์พาร์ก ตามความทรงจำของเคลาส์ วอร์มัน ในเดือนเมษายน รวีและแฮร์ริสันอยู่ที่ลอสแอนเจลิสเพื่อทำเพลงประกอบภาพยนตร์ ราคะ ระหว่างนั้นแฮร์ริสันได้เขียนเพลง "มิสโอเดล" โดยแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการทุจริตของเจ้าหน้าที่ของรัฐของอินเดียในการลำเลียงความช่วยเหลือเป็นข้าวสารจากตะวันตกที่ยังคง "หลงทางระหว่างทาง [ของการลำเลียง] ไปยังบอมเบย์ (Going astray on [their] way to Bombay)" หลังจากกลับมาอังกฤษเพื่อโปรดิวซ์อัลบั้มของวงแบดฟิงเกอร์ สเตรตอัป และเข้าร่วมการบันทึกเสียงอัลบั้มของจอห์น เลนนอน อิแมจิน ควบคู่ไปกับการติดตามความเป็นไปของเหตุการณ์จากรวี ด้วยบทความที่ตัดจากหนังสือพิมพ์และนิตยสาร แฮร์ริสันเดินทางกลับลอสแอนเจลิสเพื่อทำอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ ราคะ ให้เสร็จสิ้นในปลายเดือนมิถุนายน ซึ่งในช่วงเวลานั้นเอง หนังสือพิมพ์ เดอะซันเดย์ไทมส์ ที่ลอนดอนเพิ่งตีพิมพ์บทความทรงอิทธิพลต่อการรับรู้ในระดับสากล เขียนโดยนักหนังสือพิมพ์ชาวปากีสถาน อังโตนี มัสกาเรนยัส เปิดเผยความน่ากลัวของการทารุณกรรมหมู่ในบังกลาเทศ และรวีที่ว้าวุ่นใจได้เข้าขอความช่วยเหลือจากแฮร์ริสันเพื่อพยายามบรรเทาความทุกข์ทรมาน แฮร์ริสันพูดในภายหลังว่าเขาใช้เวลา "สามเดือน" ในการสนทนาทางโทรศัพท์เพื่อก่อตั้งเดอะคอนเสิร์ตฟอร์บังกลาเทศ บอกเป็นนัยถึงความพยายามที่มีมาตั้งแต่ปลายเดือนเมษายนเป็นต้นมา โครงการเป็นที่ทราบอย่างกว้างขวางว่าเริ่มต้นอย่างจริงจังระหว่างสัปดาห์สุดท้ายของเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1971 แม้ว่าจะเหลือเวลาเพียงห้าหรือหกสัปดาห์จากการแสดงที่จัดขึ้นในวันที่ 1 สิงหาคม
บรรณานุกรม

Badman, Keith (2001). The Beatles Diary Volume 2: After the Break-Up 1970–2001. London: Omnibus Press. ISBN 0-7119-8307-0.
Clayson, Alan (2003). George Harrison. London: Sanctuary. ISBN 1-86074-489-3.
The Editors of Rolling Stone, บ.ก. (2002). Harrison. New York, NY: Rolling Stone Press/Simon & Schuster. ISBN 0-7432-3581-9.
Greene, Joshua M. (2006). Here Comes the Sun: The Spiritual and Musical Journey of George Harrison. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons. ISBN 978-0-470-12780-3.
Harrison, George (2002). I Me Mine. San Francisco, CA: Chronicle Books. ISBN 0-8118-3793-9.
Harrison, George; Spector, Phil (2005). The Concert for Bangladesh (booklet). George Harrison and Friends. Sony BMG. 82876729862.
Harrison, Olivia (2011). George Harrison: Living in the Material World. New York, NY: Abrams. ISBN 978-1-4197-0220-4.
Harry, Bill (2003). The George Harrison Encyclopedia. London: Virgin Books. ISBN 978-0753508220.
Lavezzoli, Peter (2006). The Dawn of Indian Music in the West. New York, NY: Continuum. ISBN 0-8264-2819-3.
Leng, Simon (2006). While My Guitar Gently Weeps: The Music of George Harrison. Milwaukee, WI: Hal Leonard. ISBN 1-4234-0609-5.
Rodriguez, Robert (2010). Fab Four FAQ 2.0: The Beatles' Solo Years, 1970–1980. Milwaukee, WI: Backbeat Books. ISBN 978-1-4165-9093-4.
Romanowski, Patricia; George-Warren, Holly; Pareles, Jon, บ.ก. (1995). The New Rolling Stone Encyclopedia of Rock & Roll. New York, NY: Fireside. ISBN 0-684-81044-1.
Schaffner, Nicholas (1978). The Beatles Forever. New York, NY: McGraw-Hill. ISBN 0-07-055087-5.
Spizer, Bruce (2005). The Beatles Solo on Apple Records. New Orleans, LA: 498 Productions. ISBN 0-9662649-5-9.
แหล่งข้อมูลอื่น

กองทุนจอร์จ แฮร์ริสันเพื่อยูนิเซฟ – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของกองทุนสหรัฐเพื่อยูนิเซฟ (UNICEF USA)
เดอะคอนเสิร์ตฟอร์บังกลาเทศ – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเดอะบีเทิลส์
บริเวณชายฝั่งของปฏุยาขาลี หลังจากพายุไซโคลนโบลาพัดถล่มในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1970
อำเภอพุทธมณฑล

สำหรับสถานที่สำคัญทางพระพุทธศาสนาในประเทศไทย ดูที่ พุทธมณฑล
| อำเภอพุทธมณฑล |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Phutthamonthon
พุทธมณฑล เป็นสถานที่สำคัญทางพุทธศาสนาภายในพื้นที่ที่เป็นที่มาของชื่ออำเภอ
คำขวัญ: ดินแดนธรรมะ พระปางลีลา การศึกษาก้าวหน้า พัฒนาคุณธรรม
แผนที่จังหวัดนครปฐม เน้นอำเภอพุทธมณฑล
พิกัด: 13°48′7″N 100°19′18″E﻿ / ﻿13.80194°N 100.32167°E﻿ / 13.80194; 100.32167
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: นครปฐม
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 76.33 ตร.กม. (29.47 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 44,014 คน
 • ความหนาแน่น: 576.63 คน/ตร.กม. (1,493.5 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 73170
รหัสภูมิศาสตร์: 7307
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอพุทธมณฑล เลขที่ 199 หมู่ที่ 5 ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม 73170
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
พุทธมณฑล เป็นอำเภอในจังหวัดนครปฐม เป็นอำเภอที่มีพื้นที่น้อยที่สุดในจังหวัด แต่ได้รับความเจริญมาจากกรุงเทพมหานคร ทำให้มีหมู่บ้านจัดสรรอยู่หลายโครงการ มีมหาวิทยาลัยมากมายและยังเป็นที่ตั้งของ พุทธมณฑล ศูนย์รวมการทำกิจกรรมทางพระพุทธศาสนาที่สำคัญในประเทศไทยอีกด้วย
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอพุทธมณฑลมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบางเลน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอไทรน้อย อำเภอบางใหญ่ อำเภอบางกรวย (จังหวัดนนทบุรี) และเขตทวีวัฒนา (กรุงเทพมหานคร) มีคลองนราภิรมย์ คลองทวีวัฒนา และแนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างจังหวัดนครปฐมกับกรุงเทพมหานครเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสามพราน มีคลองบางกระทึก ถนนพุทธมณฑล สาย 4 และถนนสุภาพบุรุษเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอนครชัยศรี มีคลองชัยขันธ์เป็นเส้นแบ่งเขต
ประวัติ

ท้องที่อำเภอพุทธมณฑล เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลงิ้วราย (เปลี่ยนชื่อเป็นตำบลลานตากฟ้าในปัจจุบัน) ตำบลห้วยพลู และตำบลศาลายา อำเภอนครชัยศรี และบางส่วนของตำบลบางกระทึก อำเภอสามพราน เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2533 กระทรวงมหาดไทยให้แยกพื้นที่บางส่วนออกจากการปกครองของอำเภอนครชัยศรี รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอพุทธมณฑล ให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอนครชัยศรี โดยมีผลตั้งแต่วันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2534 จนกระทั่งเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอพุทธมณฑล โดยมีผลตั้งแต่วันที่ 20 พฤศจิกายน 2539
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลมหาสวัสดิ์ แยกออกจากตำบลงิ้วราย ตั้งตำบลคลองโยง แยกออกจากตำบลศาลายา และตำบลห้วยพลู
วันที่ 31 ธันวาคม 2526 โอนพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 3 และหมู่ที่ 6 ในขณะนั้น เฉพาะเขตพื้นที่ที่ตั้งของพุทธมณฑล จากตำบลบางกระทึก อำเภอสามพราน มาขึ้นกับตำบลศาลายา อำเภอนครชัยศรี เพื่อให้พื้นที่พุทธมณฑลอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเดียวและเพื่อประโยชน์ในการปกครองดูแลพุทธมณฑล
วันที่ 31 มกราคม 2534 แยกพื้นที่ตำบลศาลายา ตำบลคลองโยง และตำบลมหาสวัสดิ์ ของอำเภอนครชัยศรี ไปจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอพุทธมณฑล และกำหนดให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอนครชัยศรี
วันที่ 22 เมษายน 2535 จัดตั้งสุขาภิบาลศาลายา ในท้องที่หมู่ 3–6 ของตำบลศาลายา
วันที่ 20 พฤศจิกายน 2539 ยกฐานะกิ่งอำเภอพุทธมณฑล อำเภอนครชัยศรี เป็น อำเภอพุทธมณฑล
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลศาลายา เป็นเทศบาลตำบลศาลายา ด้วยผลของกฎหมาย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอพุทธมณฑลแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 ตำบล 18 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ศาลายา | Sala Ya | 6 | 23,758 |
| 2. | คลองโยง | Khlong Yong | 8 | 10,784 |
| 3. | มหาสวัสดิ์ | Maha Sawat | 4 | 10,075 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอพุทธมณฑลประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลศาลายา ครอบคลุมพื้นที่หมู่ที่ 6 และบางส่วนของหมู่ที่ 3–5 ตำบลศาลายา
เทศบาลตำบลคลองโยง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองโยงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลศาลายา ครอบคลุมพื้นที่หมู่ที่ 1–2 และบางส่วนของหมู่ที่ 3–5 ตำบลศาลายา
องค์การบริหารส่วนตำบลมหาสวัสดิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมหาสวัสดิ์ทั้งตำบล