stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สภาบรรพ

สภาบรรพ (อักษรโรมัน: Sabha Parva) แปลว่า "บรรพแห่งสภา" เป็นหนังสือบรรพที่ 2 ของ มหาภารตะ รวมทั้งหมด 18 เล่ม ว่าด้วยเรื่องการสร้างพระราชวังและสภาแห่งใหม่ของพวกปาณฑพที่นครอินทรปรัสถ์ ซึ่งเป็นอาณาเขตที่ท้าวธฤตราษฎร์แบ่งให้พี่น้องปาณฑพทั้ง 5 คนปกครอง บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก อาทิบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ วนบรรพ
เนื้อเรื่อง

พี่น้องเจ้าชายปาณฑพ ซึ่งก่อตั้งอาณาจักรของตัวเองโดยมีกรุงอินทรปรัสถ์เป็นเมืองหลวง ประสบความสำเร็จ ขยายอำนาจและอิทธิพลของตนออกไปได้ มีประชาชนและผู้คนให้การสนับสนุนเป็นจำนวนมาก
และในที่สุดยุธิษฐิระก็ประกาศสถานภาพของตนว่าบัดนี้ ตนเองได้เป็นจักรพรรดิแล้ว อันมีความหมายว่าเป็นพระราชาผู้ยิ่งใหญ่เหนือพระราชาแว่นแคว้นอื่นในการนี้ทางราชสำนักกรุงอินทรปรัสถ์ได้เชื้อเชิญพระราชาจากแว่นแคว้นใกล้เคียงกัน ใหมาร่วมพิธีบวงสรวง ราชศูรยะ เพื่อเฉลิมพระเกียรติ
การดำเนินดารดังกล่าวของพวกปาณฑพเป็นไปท่ามกลางความอิจฉาริษยาและเกลียดชังของพวกเการพเป็นอันมาก และเพื่อเป็นการตอบโต้และลดทอนอิทธิพลของพวกปาณฑพ ท้าวศกุนิผู้เป็นลุงของทุรโยธน์ ได้แนะนำให้ใช้วิธีเชิญท้าวยุธิษฐิระมาเล่นเกมทอดสกาพนันกัน เพราะศกุนิซึ่งได้ชื่อว่าเป็นคนมีวิชาในกาเล่นสกา เชื่อว่าตัวเองจะเอาชนะและสร้างความอับอายให้กับพวกปาณฑพได้
ท้าวธฤตราษฎร์ผู้เป็นพ่อของทุรโยธน์ ได้รับการร้องขอให้เอ่ยปากชวนยุธิษฐิระมาเล่นสกากัน แม้ว่าในตอนแรกท้าวธฤตราษฎร์จะไม่ค่อยเห็นด้วยกับเล่ห์กลดังกล่าว แต่ในที่สุดก็ทำตามคำขอร้องของทุรโยธน์ โดยให้ท้าววิฑูรเป็นคนเชิญให้ยุธิษฐิระมาเล่นสกากันที่กรุงหัสตินาปุระ[ต้องการอ้างอิง]
ในการเล่นทอดสกาเพื่อพนันขันต่อกันนั้น ปรากฏว่ายุธิษฐิระปราชัยอย่างย่อยยับต้องเสียทรัพย์สมบัติ อัญมณี เครื่องประดับที่มีค่า รถม้าศึก ข้าทาสบริวาร ช้างม้า และในท้ายที่สุดยุธิษฐิระได้ขอเดิมพันด้วยอาณาจักรที่ตนเองปกครอง ซึ่งก็เสียพนันอีก ยุธิษฐิระซึ่งบัดนี้ตกอยู่ในภาวะอันบ้าคลั่งของการพนันขันต่อก็เอาตัวเองและพี่น้องปาณฑพอีกสี่คนเป็นเดิมพัน แต่ก็แพ้อีกและถูกยั่วยุจากทุรโยธน์กับศกุนิให้ใช้พระนางเทราปตีเป็นเดิมพัน ยุธิษฐิระต้องการเอาชนะให้ได้ ก็ตงลงเดิมพันด้วยพระนางเทราปตีและต้องพ่ายแพ้อีกครั้งหนึ่ง เมื่อพ่ายแพ้ ทุรโยธน์ก็บังคับให้ส่งตัวพระนางเทราปตีซึ่งมีฐานะเป็นทาสจากการพนันให้ แต่พระนางเทราปตีไม่ยอมมาปรากฏตัว ทำให้ทุหศาสันลุแก่โทสะไปจิกหัวลากตัวมาจากที่พัก และนำตัวมายังที่ประชุมในสภา การกระทำย่ำยีครั้งนี้ทำให้ภีมะทนไม่ได้ประกาศก้องกลางที่ประชุมให้สัตย์สาบานว่า
"ถ้าหากจะต้องทำสงครามล้างอายในวันข้างหน้า ข้าขอให้คำสัตย์ ข้าจะฉีกอกไอ้คนชั่วทุหศาสัน เอาเลือดสด ๆ กลางทรวงอกของมันมาล้างมลทินให้เทราปตีให้จงได้!!!!!"
ส่วนทุรโยธน์ซึ่งล่วงเกินพระนางเทราปที โดยบังคับให้มานั่งบนตักนั้น ภีมะก็ประกาศว่า
"ข้าจะล้างแค้นด้วยการจะใช้คทาทุบสะโพกของทุรโยธน์ให้หักสะบั้น จนกว่ามันจะตายด้วยความทุกข์ทรมาน"
เมื่อเหตุการณ์รุนแรงลุกลามบานปลายมาจนถึงขั้นนี้ ท้าวธฤตราษฎร์ก็เข้ามาไกล่เกลี่ยตามคำร้องขอของพระนางเทราปที ท้าวธฤตราษฎร์ให้ยุติการเล่นพนันกินบ้านกินเมืองแล้วสั่งให้ทุรโยธน์ส่งมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ยุธิษฐิระแพ้พนันกลับคืนให้จนหมดสิ้นเพื่อให้เลิกแล้วต่อกัน แต่ทุรโยธน์ซึ่งยังไม่หายแค้นก็ยังดันทุรังขอให้ท้าวธฤตราษฎร์ผู้เป็นบิดาซึ่งเป็นคนอ่อนไหวโลเล และตามใจลูกชายให้เชิญยุธิษฐิระมาเล่นพนันทอดสกาเป็นครั้งสุดท้าย คราวนี้ตกลงกันว่าถ้าหากใครแพ้คนนั้นจะต้องลี้ภัยเป็นเวลาสิบสองปี และจะต้องซ่อนตัวไม่ให้ใครพบเห็นในปีที่สิบสามอีกหนึ่งปี ก่อนจะกลับมาอยู่อย่างปกติในปีที่สิบสี่ ยุธิษฐิระแพ้พนันและต้องลี้ภัยตามข้อตกลงที่ทำไว้กับทุรโยธน์จอมโกงนั่นเอง[ต้องการอ้างอิง]
แหล่งข้อมูลอื่น

Sabha Parva, Translation by Kisari Mohan Ganguli
Sabha Parva, Translation by Manmatha Nath Dutt
Le Mahabharata, Translation in French, by H. Fauche (Paris, 1868)
மஹாபாரதம் தமிழில்.
English Translation by Kisari Mohan Ganguli, Another archive
Ganguli, Kisari Mohan (Mar 26, 2005). The Mahabharata of Krishna-Dwaipayana Vyasa, Volume 1 Books 1, 2 and 3. Public domain in the USA.
Sabha Parva in Sanskrit by Vyasadeva and commentary by Nilakantha (Editor: Kinjawadekar, 1929)
A critical, less corrupted edition of Sabha Parva, Mahabharata in Sanskrit Vishnu S. Sukthankar; A review of this critical edition by T. Burrow
| ด ค กมหาภารตะ ของ กฤษณะ ไทฺวปายนะ วยาส |
| --- | --- | --- |
| บรรพทั้ง 18 |  อาทิบรรพ  สภาบรรพ  วนบรรพ  วิราฏบรรพ  อุทโยคบรรพ  ภีษมบรรพ  โทรณบรรพ  กรรณบรรพ  ศัลยบรรพ  เสาปติกบรรพ  สตรีบรรพ  ศานติบรรพ  อนุศาสนบรรพ  อัศวเมธิกบรรพ  อาศรมวาสิกบรรพ  เมาสลบรรพ  มหาปรัสถานิกบรรพ  สวรรคโรหณบรรพ  หริวงศ์  |  |
| แคว้นกุรุ |  ท้าวศานตนุ  พระแม่คงคา  ท้าวภีษมะ  สัตยวดี  จิตรางคทะ  วิจิตรวีรยะ  เจ้าหญิงอัมพิกา  เจ้าหญิงอัมพาลิกา  เจ้าหญิงอัมพา  ท้าววิทูร  ท้าวธฤตราษฎร์  พระนางคานธารี  ศกุนิ  เจ้าหญิงสุภัทรา  ท้าวปาณฑุ  พระนางกุนตี  พระนางมาทรี  ยุธิษฐิระ  ภีมะ  อรชุน  นกุล  สหเทพ  ทุรโยธน์  ทุหศาสัน  ยุยุตสุ  นางทุหศาลา  พระนางเทราปที  นางหิฑิมพี  ฆโฎตกัจ  Ahilawati  นางอุตตรา  นางนาคอุลูปี  นางจิตรางคทา  |  |
| ตัวละครอื่น ๆ |  กรรณะ  โทรณาจารย์  วยาส  อภิมันยุ  พระกฤษณะ  สาตยกี  ธฤษฏะทยุมัน  สัญชัยสารถี  อิราวัต  พภรุวาหนะ  ปรีกษีต  ท้าววิราฎ  กิจกะ  กฤปาจารย์  อัศวัตถามา  เอกลัพย์  กฤตวรมา  ชราสันธ์  มายาสูร  ฤๅษีทุรวาส  ชนะเมนชัย  ชัยทรัถ  พระพลราม  ท้าวทรุปัท  หิฑิมพะ  ท้าวศัลยะ  อธิราธาสารถี  ศิขัณทิน  ปรศุราม  |  |
| ข้อมูลอื่น ๆ |  ปาณฑพ  เการพ  หัสตินาปุระ  อินทรปรัสถ์  อาณาจักรในอินเดียโบราณ  สงครามทุ่งกุรุเกษตร  ภควัทคีตา  อัสตระ  |  |
  หมวดหมู่
สีเขียวมะนาว

| สีเขียวมะนาว |
| --- | --- |
 
     Color coordinates
Hex triplet: #BFFF00
ระบบสี RGBB (r, g, b): (191, 255, 0)
CMYKH   (c, m, y, k): 
HSV (h, s, v): (75°, 100%, 100%)
CIELChuv (h, s, v): (93, 111, 107°)
Source: [Unsourced]
B: อยู่ในช่วง [0–255] (ไบต์) 
| lime green ใน CSS3 |
| --- | --- |
 
     Color coordinates
Hex triplet: #32CD32
ระบบสี RGBB (r, g, b): (50, 205, 50)
CMYKH   (c, m, y, k): 
HSV (h, s, v): (120°, 76%, 80%)
CIELChuv (h, s, v): (73, 103, 128°)
Source: 
B: อยู่ในช่วง [0–255] (ไบต์) 
| lime ใน CSS3 / green ใน X11 |
| --- | --- |
 
     Color coordinates
Hex triplet: #00FF00
ระบบสี RGBB (r, g, b): (0, 255, 0)
CMYKH   (c, m, y, k): 
HSV (h, s, v): (120°, 100%, 100%)
CIELChuv (h, s, v): (88, 136, 128°)
Source: 
B: อยู่ในช่วง [0–255] (ไบต์) 
มะนาว
มะนาว
สีเขียวมะนาว (lime green) เป็นสีระหว่างสีเขียวและสีเหลือง ถูกตั้งชื่อตามสีของมะนาวซึ่งเป็นผลไม้รสเปรี้ยว บนวงล้อสีสันของสีที่ใช้ในเว็บ สีนี้จะอยู่ระหว่างสีโศกและสีเหลือง
ชื่อเรียกในภาษาอังกฤษว่า "lime green" ปรากฏบันทึกเป็นครั้งแรกในปี 1905
ในสีที่ใช้ในเว็บ เช่น CSS3 ชื่อสี lime ใช้สำหรับสี (0, 255, 0) ซึ่งเป็นสีที่มีเฉพาะสีเขียวที่ความสว่างสูงสุดบนจอแสดงผลในระบบสี RGB (อย่างไรก็ตาม ในชื่อสี X11 จะเรียกสีนี้ว่า green เฉย ๆ) และ lime green ใช้สำหรับสีที่มีค่า RGB (50, 205, 50)
วากาเมะ

| วากาเมะ |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Chromalveolata
หมวด:: Heterokontophyta
ชั้น:: Phaeophyceae
อันดับ:: Laminariales
วงศ์:: Alariaceae
สกุล:: Undaria
สปีชีส์:: U.  pinnatifida
ชื่อทวินาม
Undaria pinnatifida (Harvey) Suringar, 1873

| คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม (3> 5 ออนซ์) |
| --- | --- |
พลังงาน: 188 กิโลจูล (45 กิโลแคลอรี)

คาร์โบไฮเดรต: 9.14 g
น้ำตาล: 0.65 g
ใยอาหาร: 0.5 g
 

ไขมัน: 0.64 g
 

โปรตีน: 3.03 g
 

วิตามิน
ไทอามีน (บี1): (5%) 0.06 มก.
ไรโบเฟลวิน (บี2): (19%) 0.23 มก.
ไนอาซิน (บี3): (11%) 1.6 มก.
กรดแพนโทเทนิก (บี5  ) : (14%) 0.697 มก.
โฟเลต (บี9): (49%) 196 μg
วิตามินซี: (4%) 3 มก.
วิตามินอี: (7%) 1 มก.
วิตามินเค: (5%) 5.3 μg
 

แร่ธาตุ
แคลเซียม: (15%) 150 มก.
เหล็ก: (17%) 2.18 มก.
แมกนีเซียม: (30%) 107 มก.
แมงกานีส: (67%) 1.4 มก.
ฟอสฟอรัส: (11%) 80 มก.
โซเดียม: (58%) 872 มก.
สังกะสี: (4%) 0.38 มก.
 
Link to USDA Database entry
 หน่วย  μg = ไมโครกรัม • mg = มิลลิกรัม  IU = หน่วยสากล 
ประมาณร้อยละคร่าว ๆ โดยใช้การแนะนำของสหรัฐสำหรับผู้ใหญ่  แหล่งที่มา: USDA FoodData Central
วากาเมะ (ญี่ปุ่น: ワカメ; โรมาจิ: wakame) มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Undaria pinnatifida เป็นผักทะเลหรือสาหร่ายทะเลกินได้ที่พบในประเทศญี่ปุ่น มีรสหวานละเอียดและมักเสิร์ฟในซุปและสลัด โดยเกษตรกรชาวญี่ปุ่นปลูกสาหรายชนิดนี้มาตั้งแต่ยุคนารา
ชื่อ

ชื่อสามัญดั้งเดิมมาจากภาษาญี่ปุ่นว่า วากาเมะ (ワカメ, わかめ, 若布, 和布)
ในภาษาอังกฤษยังมีอีกชื่อว่า ซีมัสตาร์ด (sea mustard)
ภาษาจีนกลางเรียกว่า ฉวินไต้ไช่ (裙带菜, qúndài cài)
ภาษาฝรั่งเศสเรียกว่า วากาเม (wakamé) หรือ ฟูแฌร์เดแมร์ (fougère des mers, เฟิร์นทะเล)
ในภาษาเกาหลีเรียกว่า มีย็อก (미역, miyeok)
ศัพทมูลวิทยา

ในภาษาญี่ปุ่นเก่าคำว่า me โดยทั่วไปหมายถึงสาหร่ายที่รับประทานได้ (seaweed) ตรงข้ามกับ mo หมายถึงสาหร่ายทั่วไป (algae) อักษรคันจิ เช่น 海藻, 軍布 และ 和布 ถูกนำมาใช้สำหรับการถอดความ ในบรรดาสาหร่ายทะเล วากาเมะนิยมนำมารับประทานมากที่สุด ดังนั้น me จึงหมายถึงวากาเมะโดยเฉพาะ ต่อมาความหมายขยายไปสู่สาหร่ายชนิดอื่น ๆ เช่นคาจิเมะ (kajime), ฮิโรเมะ หรือคมบุ (hirome; kombu), อาราเมะ (arame) เป็นต้น คำว่า "wakame" สืบเชื้อสายมาจาก waka + me (若布, ความหมายตามตัวอักษรคือ young seaweed) ถ้าวากะ waka เป็นคำนำหน้าแสดงการยกย่อง (เช่นเดียวกับกรณีของทามะ tama ในคำว่าทามากูชิ 玉串, tamagushi) วากาเมะจึงน่าจะเป็นคำที่ใช้แทนสาหร่ายสำหรับรับประทานซึ่งใช้กันอย่างแพร่หลายในสมัยโบราณ ในมังโยชู (万葉集, Man'yōshū) นอกจากคำว่า 和可米 และ 稚海藻 (ทั้งคู่อ่านว่า วากาเมะ) แล้ว ยังพบคำว่านิกิเมะ (和海藻, soft wakame)  นอกจากนี้คำว่า ทามาโมะ (玉藻 ความหมายตามตัวอักษรคือ beautiful algae) ซึ่งมักปรากฏในมังโยชู อาจตีความได้ว่าคือคำในบทกวีที่หมายถึงวากาเมะ
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

สาหร่ายวากาเมะเป็นสาหร่ายสีน้ำตาลอมเขียวขุ่น เป็นสาหร่ายที่พบได้ในทวีปเอเชีย โดยเฉพาะในทะเลญี่ปุ่น สามารถเติบโตในน้ำทะเลที่มีอุณหภูมิเย็นปานกลาง หรือเย็นมาก ชาวญี่ปุ่นนิยมนำสาหร่ายวากาเมะมาใช้ในการประกอบอาหารเนื่องจากมีรสชาติที่อร่อย เช่น ซุป สลัด ตากแห้ง รวมไปถึงการทอดกรอบ เป็นต้น
นอกจากนี้สาหร่ายวากาเมะมีโปรตีนสูง ไขมันต่ำ และมีจำนวนของคาร์โบไฮเดรตที่ต่ำ ในขณะที่มีสรรพคุณที่มีคุณค่ากับร่างกายเป็นอย่างมาก สาหร่ายวากาเมะจึงกลายมาเป็นอาหารเพื่อสุขภาพและความงาม ซึ่งได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย
สรรพคุณ > ด้านความงาม

ช่วยในการบำรุงผิวพรรณ สาหร่ายวากาเมะช่วยในการปรับสภาพผิว และเสริมสร้างกระบวนการทำงานของคอลลาเจนและอิลาสตินให้ดียิ่งขึ้น นอกจากนี้ยังช่วยทำให้ระบบการไหลเวียนของน้ำหล่อเลี้ยงผิวหนังทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ ทำให้ผิวหนังมีความชุ่มชื้นมากยิ่งขึ้น
ช่วยในการปกป้องผิว สาหร่ายวากาเมะมีสารต่อต้านอนุมูลอิสระ ให้ผิวแข็งแรงมากยิ่งขึ้น ลดอาการระคายเคือง ลดความหยาบกร้านของผิว นอกจากนี้ยังช่วยในการปกป้องผิวจากมลภาวะอีกด้วย
ช่วยในการควบคุมน้ำหนักได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยสาหร่ายวากาเมะจะเข้าไปช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของกระบวนการเผาผลาญไขมันสีขาวตามอวัยวะส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย เช่น ในบริเวณพุง ต้นขา ต้นแขน เป็นต้น ซึ่งอวัยวะเหล่านี้มักจะเกิดการสะสมของไขมันสีขาวได้ง่ายกว่าอวัยวะส่วนอื่น ๆ
สรรพคุณ > ด้านสุขภาพ

ช่วยในการลดระดับคอเลสเตอรอลในเลือด และช่วยลดความดันโลหิต พร้อมกับป้องกันภาวะหลอดเลือดในสมองแข็ง (Arteriosclerosis) รวมไปถึงการต่อสู้กับเนื้องอก และยังช่วยป้องกันไม่ให้หลอดเลือดแข็งตัว
มีแคลเซียมสูงกว่านมถึง 14 เท่า การรับประทานสาหร่ายวากาเมะปริมาณ 50-100 กรัม จะเป็นการช่วยเสริมสร้างแคลเซียมให้กับร่างกายในปริมาณที่พอเหมาะใน 1 วัน นอกจากนี้สาหร่ายวากาเมะยังเหมาะสำหรับสตีมีครรภ์ที่ต้องการปริมาณแคลเซียมมากกว่าปกติ
ช่วยลดปัญหาท้องผูก สาหร่ายวากาเมะมีสภาพเป็น Salinity มีเกลือแมกนีเซียม หรืออัลคาไลน์ รวมไปถึงใยอาหาร ซึ่งมีคุณสมบัติเป็นเหมือนกับยาระบายตามธรรมชาติ นอกจากนี้ยังมีใยอาหารอยู่เป็นจำนวนมาก และยังมีกรดอาลิกนิคที่ช่วยทำให้ร่างกายเกิดการเร่งขับถ่ายสารพิษต่าง ๆ ในทางเดินอาหาร ให้ออกจากร่างกายอย่างรวดเร็วมากยิ่งขึ้น
ช่วยปรับระดับน้ำตาลในเลือด
ช่วยแก้ปัญหาทางอาการปวดอวัยวะต่าง ๆ ของร่างกาย เช่น อาการปวดบั้นเอวปวดไหล่ บ่าแข็งตึง เป็นต้น ซึ่งเกิดขึ้นจากการไหลเวียนของเลือดที่บกพร่องไม่ปกติ
ช่วยในการบำรุงเลือด สาหร่ายวากาเมะมีส่วนประกอบของแร่ธาตุทองแดง และธาตุเหล็ก ซึ่งมีประโยชน์อย่างมากในการบำรุงเลือด
ช่วยทำให้กล้ามเนื้อและระบบประสาททำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ สาหร่ายวากาเมะมีส่วนประกอบของแม็กนีเซียม ซึ่งเป็นแร่ธาตุที่จำเป็นในการบำรุงกล้ามเนื้อและระบบประสาท
ช่วยในการลดจำนวนกัมมันตภาพรังสีที่สู่ร่างกาย ผ่านการดูดซึมของลำไส้ได้ถึง 50-80% โดยมีกลุ่มตัวอย่างผู้รอดชีวิตจากการทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ที่นางาซากิ ที่รับประทานสาหร่ายทะเลเป็นประจำ คนเหล่านี้ไม่มีใครที่เกิดอาการโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวขึ้นเลย แม้โรงพยาบาลจะอยู่ห่างจากจุดที่เกิดการทิ้งระเบิดนิวเคลียร์เพียง 1 กม เท่านั้น
ช่วยกระตุ้นไขกระดูกให้สร้างเม็ดเลือดขึ้นใหม่ สาหร่ายวากาเมะมีสารรูติน ที่มีคุณสมบัติในการช่วยกระตุ้นไขกระดูกให้สร้างเม็ดเลือดขึ้นใหม่
ช่วยฆ่าเชื้อแบคทีเรียและไวรัส
มีวิตามินบี 12 ซึ่งสามารถพบได้น้อยมากในพืชและผัก ซึ่งเป็นวิตามินชนิดหนึ่งที่รางกายของเราต้องการ
สรรพคุณ > ด้านการแพทย์

พบว่าในสาหร่ายวากาเมะนั้นมีสารอาหารต่าง ๆ มากมายทั้งโปรตีน พอลิแซ็กคาไรด์ เกลือแร่ วิตามินและยังมีไขมันในปริมาณน้อย นอกจากนั้นยังมีสารอื่น ๆ อีกเช่น ฟูโคแซนทิน (Fucoxantin) ซึ่งในปัจจุบันมีการศึกษาถึงผลของสารชนิดนี้มากมายหนึ่งในนั้นคือ ฤทธิ์ในการต้านการเกิดความอ้วน (anti-obesity)
ฟูโคแซนทินเป็นสารแคโรตินอยด์ (carotenoid) ซึ่งเป็นสารที่ให้สีส้ม แดง หรือเหลือง ชนิดหนึ่งที่พบในปริมาณมากในสาหร่ายสีน้ำตาลรวมทั้งในสาหร่ายวากาเมะ โดย Maeda และคณะพบว่ากลไกในการเกิดฤทธิ์ในการต้านการเกิดความอ้วนนั้นเกิดจากการที่ฟูโคแซนทินกระตุ้นให้มีการสร้าง uncoupled protein-1 (UCP-1) ในเซลล์ไขมันสีขาว (White adipose tissue) ซึ่งปกติ UCP-1 นั้นจะมีหน้าที่ในการสลายไขมันเพื่อทำให้เกิดความร้อนในร่างกาย โดยจะสามารถพบ UCP-1 ได้มากในเซลล์ไขมันสีน้ำตาล (brown adipose tissue) ซึ่งมีจำนวนน้อยในร่างกายคน โดย UCP-1 พบได้น้อยในเซลล์ไขมันสีขาวซึ่งพบเป็นส่วนมากในร่างกายมนุษย์ ดังนั้นการเพิ่ม UCP-1 จึงทำให้มีร่างกายมีการสลายไขมันมากขึ้น นอกจากนั้น Maeda และคณะยังได้ศึกษาในหนูทดลองโดยให้หนูทดลองกินอาหารที่มีไขมันสูงแล้วแบ่งเป็นสองกลุ่มคือกลุ่มที่ได้รับฟูโคแซนทินและกลุ่มที่ไม่ได้รับฟูโคแซนทินโดยติดตามน้ำหนักของหนูทดลองเป็นเวลา 5 สัปดาห์ พบว่าในกลุ่มหนูที่ได้รับฟูโคแซนทินมีน้ำหนักขึ้นน้อยกว่ากลุ่มหนูที่ไม่ได้รับฟูโคแซนทิน และพบว่ากลุ่มที่ได้รับฟูโคแซนทินมีน้ำหนักที่ใกล้เคียงกับหนูที่เป็นกลุ่มควบคุมที่ได้รับอาหารในแบบปกติอีกด้วย
ข้อควรระวังในการบริโภคสาหร่ายวากาเมะ

ด้วยคุณสมบัติดังที่ได้กล่าวมา ทำให้มีผลิตภัณฑ์เสริมอาหารจำนวนมากนิยมนำสาหร่ายวากาเมะมาใช้เป็นส่วนประกอบ แต่อย่างไรก็ตามการรับประทานสาหร่ายวากาเมะ ก็มีข้อที่ควรพึงระวังสำหรับผู้ที่มีปัญหาด้านสุขภาพบางประเภท ดังนี้
ผู้ที่เป็นโรคไตหรือความดันโลหิตสูง ควรระมักระวังในการบริโภค เนื่องจากสาหร่ายวากาเมะมีปริมาณของโซเดียมสูง
หากรับประทานมากจนเกินไปอาจทำให้ต่อมไทรอยด์ทำงานผิดปกติ เนื่องจากมีปริมาณของไอโอดีนสูง ซึ่งอาจจะทำให้เกิดอาการใจสั่น กระวนกระวาย และหิวตลอดเวลา อาการดังกล่าวสามารถพบได้ในกลุ่มของผู้ที่รับประทานสาหร่ายทะเลอัดเม็ดติดต่อกันเป็นระยะเวลานานหลายเดือน เมื่อหยุดทำการรับประทานอาการเหล่านั้นก็จะหายไปเอง
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Undaria pinnatifida ที่วิกิสปีชีส์
สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดสุพรรณบุรี

จังหวัดสุพรรณบุรี มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรก ในปี 2543 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภา จำนวน 3 คน และมีการเลือกตั้งครั้งล่าสุด เมื่อปี 2557 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดละ 1 คนทั่วประเทศ
ประวัติศาสตร์

หลังจากที่ประเทศไทยมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ในปี 2540 จึงได้มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรกในประเทศไทย ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 315 ซึ่งบัญญัติให้สมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน โดยกำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 จังหวัดสุพรรณบุรีมีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งครั้งแรก จำนวน 3 คน คือ สมเกียรติ อ่อนวิมล พลเอก มนัส อร่ามศรี และ มนัส รุ่งเรือง
นักการเมืองที่ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภามากครั้งที่สุด คือ 2 สมัย ได้แก่ นายประสิทธิ์ โพธสุธน
รายนามสมาชิกวุฒิสภาจังหวัด > ชุดที่ 8-9; พ.ศ. 2543-2549

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ลำดับ | ชุดที่ 8 พ.ศ. 2543 | ชุดที่ 9 พ.ศ. 2549 |
| 1 | สมเกียรติ อ่อนวิมล | ประสิทธิ์ โพธสุธน |
| 2 | พลเอก มนัส อร่ามศรี | พลตำรวจตรี สมศักดิ์ รักซ้อน |
| 3 | มนัส รุ่งเรือง | พันตำรวจเอก ปรีดี เจริญศิลป์ |
รายนามสมาชิกวุฒิสภาจังหวัด > ชุดที่ 10-11; พ.ศ. 2551-2557

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ลำดับ | ชุดที่ 10 พ.ศ. 2551 | ชุดที่ 11 พ.ศ. 2557 |
| 1 | ประสิทธิ์ โพธสุธน | จองชัย เที่ยงธรรม |
รูปภาพ

นายสมเกียรติ อ่อนวิมล
สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดสิงห์บุรี

จังหวัดสิงห์บุรี มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรก ในปี 2543 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภา จำนวน 1 คน และมีการเลือกตั้งครั้งล่าสุด เมื่อปี 2557 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดละ 1 คนทั่วประเทศ
ประวัติศาสตร์

หลังจากที่ประเทศไทยมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ในปี 2540 จึงได้มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรกในประเทศไทย ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 315 ซึ่งบัญญัติให้สมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน โดยกำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 จังหวัดตากมีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งครั้งแรก จำนวน 1 คน คือ คำนวณ ชโลปภัมภ์ และ พนัส ทัศนียานนท์
ตระกูลการเมืองที่ได้รับเลือกตั้งมากที่สุด คือ
เทียนถาวร (2 คน) ได้แก่ วิชัย เทียนถาวร และ ศุภวัฒน์ เทียนถาวร
รายนามสมาชิกวุฒิสภาจังหวัด > ชุดที่ 8-9; พ.ศ. 2543-2549

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ลำดับ | ชุดที่ 8 พ.ศ. 2543 | ชุดที่ 9 พ.ศ. 2549 |
| 1 | คำนวณ ชโลปภัมภ์ | วิชัย เทียนถาวร |
รายนามสมาชิกวุฒิสภาจังหวัด > ชุดที่ 10-11; พ.ศ. 2551-2557

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ลำดับ | ชุดที่ 10 พ.ศ. 2551 | ชุดที่ 11 พ.ศ. 2557 |
| 1 | ศุภวัฒน์ เทียนถาวร | ชัยวุฒิ ธนาคมานุสรณ์ |
รูปภาพ

นายชัยวุฒิ ธนาคมานุสรณ์
สีเขียวขี้ม้า

| สีเขียวขี้ม้า |
| --- | --- |
 
     Color coordinates
Hex triplet: #808000
ระบบสี RGBB (r, g, b): (128, 128, 0)
CMYKH   (c, m, y, k): 
HSV (h, s, v): (60°, 100%, 50%)
CIELChuv (h, s, v): (52, 57, 86°)
Source: ชื่อสี X11
B: อยู่ในช่วง [0–255] (ไบต์) 
มะกอกออลิฟดอง
| สีออลิฟดรับ |
| --- | --- |
 
     Color coordinates
Hex triplet: #6B8E23
ระบบสี RGBB (r, g, b): (107, 142, 35)
HSV (h, s, v): (80°, 75%, 56%)
CIELChuv (h, s, v): (55, 60, 107°)
Source: ชื่อสี X11
B: อยู่ในช่วง [0–255] (ไบต์) 
สีเขียวขี้ม้า หรือ สีมะกอก เป็นสีเขียวแกมเหลืองเข้ม ซึ่งพบได้ในผลมะกอกออลิฟที่ยังไม่สุก สีนี้สามารถสร้างขึ้นได้โดยการผสมสีดำเข้ากับสีเหลืองเล็กน้อย
ชื่อเรียกว่า "สีมะกอก" (olive) มีที่มาจากภาษาอังกฤษ ไม่เป็นที่ชัดเจนว่าชื่อเรียกว่าถูกนำมาใช้เรียกครั้งแรกเมื่อใด ทราบเพียงว่าปรากฏในภาษาอังกฤษสมัยกลางเท่านั้น
หากต้องการสร้างสีเขียวขี้ม้าโดยใช้ระบบสี RGB มักทำโดยกำหนดอัตราส่วนของสีแดงและสีเขียวเท่ากันโดยไม่ต้องผสมสีน้ำเงินปน
ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ชาวคอเคเซียนในแถบเมดิเตอร์เรเนียนมีผิวคล้ำกว่าชาวคอเคเชียนกลุ่มอื่น ๆ ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ต่าง ๆ เช่น ทางตอนใต้ของอิตาลี ดังนั้นจึงถูกบรรยายว่ามีผิวเป็นสีเขียวขี้ม้า
ในบางภูมิภาค สีเขียวขี้ม้ายังถูกใช้เป็นสีของคริสตจักรด้วย
สีเขียวขี้ม้าเข้มมักใช้ในการใช้งานทางการทหารเพื่อเป็นสีป้องกันที่กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติได้ง่าย โดยอาจใช้สีนี้สีเดียวหรือประกอบกันเป็นลายพรางก็ได้เช่นกัน
สันนิบาตมุสลิมแห่งอินเดีย

คณะทำงานของสันนิบาตมุสลิมที่ลาฮอร์
สันนิบาตมุสลิมแห่งอินเดีย (All-India Muslim League; ภาษาอูรดู: آل انڈیا مسلم لیگ) เป็นองค์กรที่ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2449 เพื่อพิทักษ์ผลประโยชน์ของมุสลิมในอินเดียในสมัยที่ยังเป็นอาณานิคมของอังกฤษ เมื่ออังกฤษเริ่มใช้พระราชบัญญัติอินเดีย พ.ศ. 2452 ที่ให้มีการเลือกผู้แทนของอินเดียได้ สันนิบาตนี้จึงเป็นพรรคการเมืองที่สำคัญของมุสลิมในอินเดีย
การจัดตั้งสันนิบาตมุสลิมนี้ เกิดขึ้นหลังจากการแบ่งแคว้นเบงกอลของอังกฤษเป็นเบงกอลตะวันตกที่คนส่วนใหญ่นับถือศาสนาฮินดูกับเบงกอลตะวันออกที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นมุสลิม ใน พ.ศ. 2448 ซึ่งมุสลิมในอินเดียเห็นด้วยแต่ผู้นับถือศาสนาฮินดูคัดค้าน ทำให้ชาวมุสลิมเชื่อมั่นในความคิดของเซอร์ไซยิด อาหมัด ข่านที่เห็นว่าผู้นับถือศาสนาฮินดูและมุสลิมเป็นคนละเชื้อชาติ จึงได้จัดตั้งสันนิบาตเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของมุสลิม และยังเรียกร้องให้อังกฤษจัดตั้งเขตเลือกตั้งพิเศษเฉพาะชาวมุสลิม ซึ่งอังกฤษได้ดำเนินการตั้งแต่ พ.ศ. 2452 ผู้นำในระยะแรกของสันนิบาตมุสลิมคือ โมฮัมหมัด อาลี และได้ชักชวนมูฮัมหมัด อาลี จินนาห์ให้เข้ามาเป็นสมาชิกใน พ.ศ. 2456 หลังจากอาลีถึงแก่กรรมใน พ.ศ. 2473 มูฮัมมัด อิกบาลได้เป็นผู้นำต่อมา และเป็นผู้เสนอความคิดที่จะจัดตั้งรัฐมุสลิมขึ้นทางตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย ซึ่งต่อมา เชาธารี ราห์มัด อาลีนำไปสานต่อเป็นแนวคิดการจัดตั้งปากีสถาน
ต่อมาจินนาห์ได้รับเลือกให้เป็นประธานสันนิบาตเมื่อ พ.ศ. 2477 ได้พยายามรณรงค์ให้สันนิบาตมุสลิมเป็นตัวแทนของมุสลิมทั้งประเทศแต่ได้รับการเลือกตั้งไม่เพียงพอที่จะเข้าร่วมรัฐบาล เยาวหราล เนรูห์ ประธานคองเกรสไม่รับสันนิบาตมุสลิมเข้าร่วมรัฐบาล โดยกล่าวว่าคองเกรสมีตัวแทนมุสลิมอยู่แล้ว สันนิบาตจึงได้ดำเนินการเรียกร้องให้จัดตั้งปากีสถานอย่างจริงจังโดยออกเป็นมติพรรคใน พ.ศ. 2483 เรียกว่ามติลาฮอร์หรือมติปากีสถาน แม้ว่าผู้นำคองเกรสรวมทั้งมหาตมะ คานธี จะคัดค้านการแยกปากีสถานแต่เมื่อเห็นว่าการคัดค้านจะทำให้นองเลือดเกิดขึ้นจึงยกเลิกการคัดค้าน ปากีสถานจึงได้เป็นประเทศเอกราช จินนาห์ได้เป็นผู้นำสูงสุดของประเทศแต่เขาเสียชีวิตด้วยมะเร็งปอดใน พ.ศ. 2491
หลังการเสียชีวิตของจินนาห์ และหลังการลอบสังหารลิยากัต ลี ข่าน คนสนิทของจินนาห์ใน พ.ศ. 2494 ทำให้บทบาทของสันนิบาตมุสลิมในปากีสถานลดลงเนื่องจากพรรคมีแต่แผนการในการจัดตั้งประเทศ แต่ไม่ได้เตรียมการในการบริหารประเทศใหม่ สมาชิกพรรคส่วนใหญ่เป็นมุสลิมในอินเดียที่พูดภาษาอูรดู และต่างไปจากคนท้องถิ่นที่พูดภาษาสินธีและภาษาปัญจาบ เมื่อกำหนดให้ภาษาอูรดูเป็นภาษาราชการจึงทำให้คนท้องถิ่นไม่พอใจ พรรคจึงได้รับการสนับสนุนน้อยลงจนหมดบทบาทในที่สุด
แหล่งข้อมูลอื่น

Government of Pakistan website เก็บถาวร 2005-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Constitution of the Islamic Republic of Pakistan เก็บถาวร 2018-09-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Chronicles Of Pakistan
Jinnah at a Meeting of the Muslim League 16-second QuickTime film clip
Colloquium on the One Hundred Years of Muslim League at the University of Chicago, Nov 4, 2006
อัลฮะกีม

อัลฮะกีมเป็นนามสกุลที่มีชื่อเสียงในประเทศอิรักและโลกอาหรับ บุคคลที่สำคัญในตระกูลอัลฮะกีมได้แก่
มุฮัมมัด บากิร อัลฮะกีม
อับดุลอะซีซ อัลฮะกีม
อายะตุลลอหฺ มุฮฺซิน อัฏฏอบาฏอบาอีย์ อัลฮะกีม
สึบาสะ

สึบาสะ หรือ ซึบาสะ (ญี่ปุ่น: 翼; โรมาจิ: tsubasa) (และในอดีตมีการสะกด ทสึบาสะ) ซึ่งในภาษาญี่ปุ่นมีความหมายว่า "ปีก" อาจหมายถึง
สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ - การ์ตูนญี่ปุ่น
กัปตันซึบาสะ - การ์ตูนญี่ปุ่น
โอโซระ ซึบาสะ ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง กัปตันซึบาสะ
ซึบาสะ อิมาอิ - นักแสดงชาวญี่ปุ่น
สึบาสะ ฟุคุจิ - นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น
สึบาสะ (ชินคันเซ็น) - สายหนึ่งของรถไฟชินคันเซ็น
โอซุ ซึบาสะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง มาจิเรนเจอร์
คุเรไน ทซึบาสะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง รันม่า ½
องค์การบริหารส่วนตำบลไร่ใหม่

| องค์การบริหารส่วนตำบลไร่ใหม่ |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อบต.ไร่ใหม่
พิกัด: 12°12′34.9″N 99°49′07.7″E﻿ / ﻿12.209694°N 99.818806°E﻿ / 12.209694; 99.818806
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ประจวบคีรีขันธ์
อำเภอ: สามร้อยยอด
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 84.00 ตร.กม. (32.43 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 2,797 คน
 • ความหนาแน่น: 33.29 คน/ตร.กม. (86.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06770801
ที่อยู่ที่ทำการ: หมู่ที่ 3 ตำบลไร่ใหม่ อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 77180
เว็บไซต์: www.saoraimai.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
องค์การบริหารส่วนตำบลไร่ใหม่ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 4–5, 7  และครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 3 ของตำบลไร่ใหม่ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลไร่ใหม่) ในอำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลไร่ใหม่ใน พ.ศ. 2518 ก่อนที่จะได้ยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลไร่ใหม่ใน พ.ศ. 2539 ปัจจุบันในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลไร่ใหม่มีประชากรทั้งหมด 2,797 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลไร่ใหม่
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  ประจวบคีรีขันธ์  หัวหิน  |  |
| เทศบาลตำบล |  กม.5  กำเนิดนพคุณ  กุยบุรี  เขาน้อย  คลองวาฬ  ทับสะแก  บางสะพานน้อย  บ้านกรูด  ปราณบุรี  ปากน้ำปราณ  ร่อนทอง  ไร่เก่า  ไร่ใหม่  หนองพลับ  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กำเนิดนพคุณ  กุยบุรี  กุยเหนือ  เกาะหลัก  เขาจ้าว  เขาแดง  เขาล้าน  คลองวาฬ  ชัยเกษม  ช้างแรก  ไชยราช  ดอนยายหนู  ทองมงคล  ทับใต้  ทับสะแก  ทรายทอง  ธงชัย  นาหูกวาง  บ่อนอก  บางสะพาน  บึงนคร  ปราณบุรี  ปากน้ำปราณ  ปากแพรก  พงศ์ประศาสน์  แม่รำพึง  ร่อนทอง  ไร่เก่า  ไร่ใหม่  วังก์พง  ศาลาลัย  ศิลาลอย  สามกระทาย  สามร้อยยอด  แสงอรุณ  หนองตาแต้ม  หนองพลับ  ห้วยทราย  ห้วยยาง  ห้วยสัตว์ใหญ่  หาดขาม  หินเหล็กไฟ  อ่างทอง  อ่าวน้อย  |  |
องค์การบริหารส่วนตำบลไร่เก่า

| องค์การบริหารส่วนตำบลไร่เก่า |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อบต.ไร่เก่า
พิกัด: 12°14′03.8″N 99°51′10.4″E﻿ / ﻿12.234389°N 99.852889°E﻿ / 12.234389; 99.852889
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ประจวบคีรีขันธ์
อำเภอ: สามร้อยยอด
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 90.00 ตร.กม. (34.75 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 4,402 คน
 • ความหนาแน่น: 48.91 คน/ตร.กม. (126.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06770804
ที่อยู่ที่ทำการ: เลขที่ 700 หมู่ที่ 3 ตำบลไร่เก่า อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 77180
เว็บไซต์: www.raikao.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
องค์การบริหารส่วนตำบลไร่เก่า เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 4, 6–7 และครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 2–3 ของตำบลไร่เก่า (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลไร่เก่า) ในอำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลไร่เก่าใน พ.ศ. 2522 ก่อนที่จะได้ยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลไร่เก่าในวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2538 ปัจจุบันในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลไร่เก่ามีประชากรทั้งหมด 4,402 คน