stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาฟเตอร์อาเวอส์ (อัลบั้มเดอะวีกเอนด์)

อาฟเตอร์อาเวอส์ (อังกฤษ: After Hours) เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 4 ของนักร้องชาวแคนาดา เดอะวีกเอนด์ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2020 โดยเอ็กซ์โอและรีพับลิกเรเคิดส์ ผลิตโดยเดอะวีกเอนด์เป็นหลัก โดยมีโปรดิวเซอร์หลายคน ได้แก่ ดาฮีลา, อิลลันเจโล, แมกซ์ มาร์ติน, เมโทร บูมมิน และโอพีเอ็น ซึ่งส่วนใหญ่เดอะวีกเอนด์เคยร่วมงานด้วย อัลบั้มรุ่นมาตรฐานไม่มีฟีเจอร์ใด ๆ แต่รุ่นรีมิกซ์มีนักร้องรับเชิญจากโครมาติกส์และลิลอูซีเวิร์ต ธีมของอาฟเตอร์อาเวอส์จะพาสำรวจความเหงา ความเกลียดชังตนเอง และการหลบหนีจากโลกของความเป็นจริง
ก่อนออกอัลบั้มเดอะวีกเอนด์ยืนยันว่าอาฟเตอร์อาเวอส์จะมีสไตล์ที่แตกต่างไปจากอัลบั้มก่อนอย่าง สตาร์บอย (2016) นักข่าวสายดนตรีระบุว่าอัลบั้มนี้เป็นการสร้างสรรค์งานศิลปะใหม่สำหรับเดอะวีกเอนด์ ด้วยแนวเพลงนิวเวฟและดรีมป็อป งานศิลปะและสุนทรียภาพของอัลบั้มที่ใช้สำหรับการประชาสัมพันธ์ได้รับการอธิบายว่าเป็นแนวศิลปะจิตอลวนและได้รับแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น คาสิโน (1955), เฟียร์แอนด์โลธิงอินลาสเวกัส (1998), โจ๊กเกอร์ (2019) และอันคัตเกมส์ (2019) ในขณะที่ชื่ออัลบั้มนั้นยืมมาจากภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 1985 ที่กำกับโดยมาร์ติน สกอร์เซซี
อาฟเตอร์อาเวอส์ ได้ปล่อยซิงเกิลโปรโมตจำนวน 4 เพลงได้แก่ "ฮาร์ตเลส" "ไบลน์ดิงไลตส์" "อินยัวร์อายส์" และ "เซฟยัวร์เทียส์" ซึ่งสามเพลงแรกขึ้นอันดับหนึ่งในบิลบอร์ดฮอต 100 เพลงไตเติลเปิดตัวเป็นซิงเกิลโปรโมตในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 อาฟเตอร์อาเวอส์ทำลายสถิติการฟังเพลงล่วงหน้าทั่วโลกมากที่สุดในประวัติศาสตร์แอปเปิลมิวสิก โดยมีผู้ใช้มากกว่า 1.02 ล้านคน โดยทั่วไปอัลบั้มนี้ได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวก; นักวิจารณ์บางคนยกให้เป็นผลงานที่ดีที่สุดของเดอะวีกเอนด์ อัลบั้มสามารถเปิดตัวติดอันดับยอดบิลบอร์ด 200 ซึ่งเป็นอัลบั้มอันดับหนึ่งในสี่ของเดอะวีกเอนด์ในสหรัฐอเมริกา และอยู่ในอันดับสูงสุดเป็นเวลาสี่สัปดาห์ติดต่อกัน อาฟเตอร์อาเวอส์ยังขึ้นสู่จุดสูงสุดในอีก 20 ประเทศ รวมถึงแคนาดาบ้านเกิดของเขาและสหราชอาณาจักร ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2022 อัลบั้มนี้ได้รับการรับรองระดับทริเบิลแพตทินัมโดยสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา
เพื่อสนับสนุนอาฟเตอร์อาเวอส์และสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 5 ดอว์นเอฟเอ็ม (2022) เดอะวีกเอนด์กำลังเริ่มดำเนินการอาฟเตอร์อาเวอส์ทิลดอว์นทัวร์ ซึ่งจะทัวร์ในทวีปอเมริกาเหนือและใต้ ยุโรป เอเชีย แอฟริกา ตะวันออกกลาง และออสเตรเลีย
การตอบรับ

| ผลคะแนน> ที่มา | ผลคะแนน> ค่าประเมิน |
| --- | --- |
เมทาคริติก: 80/100
เอนีดีเซ็นต์มิวสิก?: 7.7/10
คะแนนคำวิจารณ์
ที่มา: ค่าประเมิน
AllMusic: 
Consequence: A−
Evening Standard: 
Exclaim!: 8/10
The Guardian: 
The Independent: 
NME: 
Pitchfork: 7.9/10
PopMatters: 8/10
Rolling Stone:
การตอบรับ > รายการสิ้นปี

| สิ่งพิมพ์ | รายการ | อันดับ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| บิลบอร์ด | 50 อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2020 | 3 |  |
| คอมพล็กซ์ | อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2020 | 1 |  |
| เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี | 15 อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2020 | 2 |  |
| เอ็กซ์เคลม! | เอ็กซ์เคลม! 50 อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2020 | 26 |  |
| เอ็นเอ็มอี | 50 อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2020 | 29 |  |
| โรลลิงสโตน | 50 อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2020 | 32 |  |
| สแลนต์แม็กกาซีน | 50 อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2020 | 9 |  |
| อัพพร็อกซ์ | อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2020 | 10 |  |
| อัพพร็อกซ์ | อัลบั้มอาร์แอนด์บีที่ดีที่สุดของปี 2020 | 2 |  |
| อัสวีกลี | 10 อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2020 | 8 |  |
| วาไรเอตี | อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี 2020 | 4 |  |
รางวัลและการเสนอชื่อ

| ปี | รางวัล | สาขา | ผล | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2020 | อเมริกันมิวสิกอะวอดส์ | อัลบั้มที่โปรดโปราน – ป็อป/ร็อก | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2020 | อเมริกันมิวสิกอะวอดส์ | อัลบั้มที่โปรดโปราน – โซล/อาร์แอนด์บี | ชนะ |  |
| 2020 | อาเรียมิวสิกอะวอดส์ | ศิลปินนานาชาติยอดเยี่ยม (อาฟเตอร์อาเวอส์) | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2020 | ลอส40 มิวสิกอะวอดส์ | อัลบั้มนานาชาติแห่งปี | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2020 | พีเพิลส์ชอยซ์อะวอดส์ | อัลบั้มแห่งปี 2020 | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2020 | โพลาริสมิวสิกไพรซ์ | รางวัลเพลงโพลาริส | เสนอตัวเลือก |  |
| 2020 | โซลเทรนมิวสิกอะวอดส์ | อัลบั้มแห่งปี | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2021 | เบ็ตอะวอดส์ | อัลบั้มแห่งปี | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2021 | บิลบอร์ดมิวสิกอะวอดส์ | อัลบั้มยอดนิยมบิลบอร์ด 200 | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2021 | บิลบอร์ดมิวสิกอะวอดส์ | อัลบั้มอาร์แอนด์บียอดนิยม | ชนะ |  |
| 2021 | รางวัลจูโน | อัลบั้มแห่งปี | ชนะ |  |
| 2021 | รางวัลจูโน | การบันทึกเสียงอาร์แอนด์บี/โซลร่วมสมัยแห่งปี | ชนะ |  |
| 2021 | รางวัลเทค | ความสำเร็จด้านความคิดสร้างสรรค์ที่โดดเด่น – การผลิตแผ่นเสียง/อัลบั้ม | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

Album Title (Teaser) ที่ยูทูบ
After Hours (Short film) ที่ยูทูบ
เพชรร้อยรัก

| เพชรร้อยรัก |
| --- | --- |
ประเภท: โรแมนติก ดราม่า สืบสวน
สร้างโดย: บริษัท ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัด
เขียนโดย: บทประพันธ์ : น้ำดอกไม้   บทโทรทัศน์ :   วรพันธ์ รวี 
กำกับโดย: ณพธันกรณ์ รัตนระวีโชติ
แสดงนำ: กฤตฤทธิ์ บุตรพรม อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล นนทพันธ์ ใจกันทา ธีร์ วณิชนันทธาดา  อนิสา นูกราฮา  แพร เอมเมอรี่  มาติกา อรรถกรศิริโพธิ์ อภิรดี ภวภูตานนท์
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: "เพชรในหัวใจ" - อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล "ฉันจะเป็นความรักของเธอ" - กฤตฤทธิ์ บุตรพรม
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: "ฉันจะเป็นความรักของเธอ" - กฤตฤทธิ์ บุตรพรม
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: "เพชรในหัวใจ" - อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
จำนวนตอน: 15 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: สยม สังวริบุตร
ความยาวตอน: 130 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ออกอากาศ: 3 มิถุนายน พ.ศ. 2561 – 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
เพชรร้อยรักเป็นละครโทรทัศน์ไทยได้ถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์เมื่อในปี พ.ศ. 2561ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7เป็นละครแนวโรแมนติก
ดราม่า สืบสวน
บทประพันธ์โดยน้ำดอกไม้ บทโทรทัศน์วรพันธ์ รวีผลิตโดย บริษัท ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัดโดยผู้จัดละคร สยม สังวริบุตร กำกับการแสดงโดย ณพธันกรณ์ รัตนระวีโชติ์ นำแสดงโดย กฤตฤทธิ์ บุตรพรม อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล นนทพันธ์ ใจกันทา ธีร์ วณิชนันทธาดา อนิสา นูกราฮา แพร เอมเมอรี่ มาติกา อรรถกรศิริโพธิ์ อภิรดี ภวภูตานนท์ และนักแสดงอีกมากมายออกอากาศครั้งแรกทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7เริ่มตอนแรกวันอาทิตย์ที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2561  และออกอากาศตอนสุดท้ายเมื่อ วันเสาร์ที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 ออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 20.05 น. เสาร์ และ อาทิตย์ เวลา 20.15 น.ต่อจากละคร สัมปทานหัวใจ
นักแสดง

| บทบาท | นักแสดง |
| --- | --- |
ธาวิน คงไทย (วิน): กฤตฤทธิ์ บุตรพรม
ลิลลี่ เทวีกุล (ลิลลี่): อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล
ครรชิต คงไทย: นนทพันธ์ ใจกันทา
เอกมงคล (โอม): ธีร์ วณิชนันทธาดา
นิตยา (นิต): อนิสา นูกราฮา
วิชชุดา (วิช): แพร เอมเมอรี่
นุดี: มาติกา อรรถกรศิริโพธิ์
สบสมัย (สบ): อภิรดี ภวภูตานนท์
คฑาวุธ: โอภาภูมิ ชิตาพัณณ์
สารวัตรมีเกียรติ: นพพล พิทักษ์โล่พานิช
วีทัศน์ (วี): พลพจน์ พูลนิล
รวยริน: ฐรินดา กรรณสูต
จักรภพ: ภูธฤทธิ์ พรหมบันดาล
รมว.สมศักดิ์: วิวัฒน์ ผสมทรัพย์
เจนฤทธิ์ (เจน): จตุรวิทย์ คชน่วม
นฤนาถ: วาสิฏฐี ศรีโลฟุ้ง
จอย: ณัฏฐกันย์ อัมพรพงษ์
เปรมศักดิ์ (เจ๊เปมี่): สังคม ขามสำโรง
สมร: จารุศิริ ภูวนัย
ครูไข่มุก: ประถมาภรณ์ รัตนภักดี
ขวัญแก้ว คงไทย (ขวัญ): ด.ญ.รุ่งรดา รุ่งลิขิตเจริญ
โลมา: ด.ช.อภิรักษ์ ตั้งสถาพรพันธ์
ชู: จักรกฤษณ์ คชรัตน์
เวณิกา (เว): ณิศาภัคสุภา ศรีสวัสดิ์
ท่านสมโชค: พลกฤษณ์ จักรสุวรรณ
ยายจัน: ปนัดดา โกมารทัต
ป้าสมพร: สุดารัตน์ เดชากุล
อ๋อง: ภูบดินทร์ ภู่สุวรรณ
เมตตา (ลูกน้องธาวินบริษัทคงไทย): พิมพากานต์ วงษ์ศรีแก้ว
พิเชษฐ์: เสกสรรค์ รอดประเสริฐ
ส.ว.วิชัย คงไทย: พงศ์ประยูร ราชอาภัย
ลิลลี่ (วัยเด็ก): ด.ญ.ณภัค เจนจิตรานนท์
อาราม

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ชีวิตอารามวาสี
สำหรับอารามในศาสนาพุทธ ดูที่ วัด
อาราม (อังกฤษ: monastery) คือสิ่งก่อสร้างหรือกลุ่มสิ่งก่อสร้างที่ใช้เป็นที่พักอาศัยและที่ทำงานของนักพรต ซึ่งอาจอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม หรืออยู่โดดเดี่ยว เช่น ฤๅษี (hermit)
ในทางตะวันตก (คริสต์ศาสนา) “อาราม” มาจากภาษาอังกฤษคำว่า “Monastery” ที่มีที่มาจากภาษากรีก “μοναστήριον”  - “monasterios” (จากคำว่า “μονάζειν'”  - “monazein” ที่แปลว่าอยู่ตามลำพัง) คำว่า “monastērion” ใช้เป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ในบทที่สามของหนังสือ “On The Contemplative Life” เขียนโดยนักปรัชญาชาวยิวชื่อไฟโล
ศาสนาและปรัชญาต่าง ๆ ในโลกล้วนมีประเพณีการใช้ชีวิตอารามวาสีที่นักพรตหรือกลุ่มนักพรตที่มีความตั้งใจแน่วแน่ในการใช้ชีวิตเพื่อศาสนามารวมตัวกันเป็นชุมชน และก่อสร้างศาสนสถานและที่พำนักอาศัยที่แยกจากชุมชนของคฤหัสถ์ บริเวณที่เรียกว่าอารามปรากฏในหลายศาสนา เช่น อารามหรือวัดใน พุทธศาสนา คริสต์ศาสนา รวมไปถึงลัทธิขงจื๊อด้วย
ในศาสนาเกือบทุกศาสนาชีวิตภายในอารามจะปกครองโดยกฎที่วางขึ้นโดยเฉพาะสำหรับชุมชนของตนโดยเฉพาะ เช่น กฎการสวดมนต์และเวลาสวด, กฎการใช้ชีวิต และอื่น ๆ เช่นกฎว่าด้วยเพศของสมาชิก หรือกฎที่ห้ามการมีภรรยา หรือการห้ามมีสมบัติเป็นของตนเองเป็นต้น นอกจากนั้นกฎที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของอารามกับอารามอื่นในกลุ่มเดียวกันหรือนอกกลุ่ม หรือกับชุมชนรอบข้างก็จะแตกต่างกันออกไป บางอารามก็เน้นการอยู่ร่วมกับชุมชนรอบข้างเช่นในการให้การศึกษาหรือบริการการรักษาพยาบาลหรือการสอนศาสนา แต่บางอารามก็เน้นการใช้ชีวิตที่แยกกันอย่างเด็ดขาดจากชุมชน
อารามในพุทธศาสนา

อารามในพุทธศาสนา ในภาษาบาลีเรียกว่าวิหาร ส่วนในประเทศไทย ลาว และกัมพูชาเรียกว่าวัด เป็นที่จำพรรษาของพระสงฆ์ ทั้งภิกษุและสามเณร ภิกษุณีและสามเณรีก็อาศัยในอารามเดียวกับภิกษุแต่ต้องจัดพื้นที่อาศัยแยกต่างหาก
ตามพุทธประวัติระบุว่าวัดเวฬุวันมหาวิหาร เป็นอารามแห่งแรกในพุทธศาสนา เกิดจากพระเจ้าพิมพิสารแห่งแคว้นมคธทรงสดับพระธรรมเทศนาจากพระพุทธเจ้าแล้วมีพระราชศรัทธาจึงอุทิศป่าไผ่นอกพระนครราชคฤห์ถวายเป็นพุทธบูชา  ต่อมายังมีกษัตริย์และคหบดีนิยมสร้างวัดถวายในพุทธศาสนาอีก เช่น อนาถบิณฑิกเศรษฐีสร้างวัดเชตวันมหาวิหาร นางอัมพปาลีหญิงโสเภณีสร้างวัดอัมพปาลีวัน นางวิสาขาสร้างวัดบุพพาราม เป็นต้น
อารามในคริสต์ศาสนา

สำหรับอารามในคริสต์ศาสนามีขนาดแตกต่างกันไป ทั้งที่อยู่อาศัยขนาดเล็กของฤๅษีผู้อยู่โดดเดียว (hermit) หรือเป็นอารามของชุมชนนักพรต (Cenobium) ก็อาจจะเป็นสิ่งก่อสร้างหลังเดียวที่เป็นที่พำนักของนักพรตอาวุโสรูปหนึ่งกับนักพรตอีกสองสามรูปหรือชี ไปจนถึงกลุ่มสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่เป็นที่พำนักของนักพรตเป็นจำนวนร้อยก็ได้ เช่น อารามออคเซนเฮาเซิน ประเทศเยอรมนี
ในภาษาอังกฤษคำว่า Monastery โดยทั่วไปแล้วใช้สำหรับกลุ่มสิ่งก่อสร้างของชุมนุมนักพรต และ “คอนแวนต์” มักจะใช้สำหรับกลุ่มสิ่งก่อสร้างของคณะนักบวชหญิงหรือชี ศาสนาอื่นๆ อาจจะใช้คำอื่นในการเรียกอารามตามแต่จะเหมาะสม
อารามคริสต์ศาสนาอาจจะมีวิธีหารายได้เลี้ยงตัวเองหลายวิธี เช่น การสร้างหรือผลิตและขายสินค้าที่มักจะเป็นสินค้าทางการเกษตรกรรมเช่นเนยแข็ง ไวน์ เหล้า เบียร์ หรือผลิตผลจากผลไม้เช่นแยม หรืออาจจะจากเงินบริจาค, จากรายได้ค่าเช่า, จากการลงทุน ในปัจจุบันอารามก็ปรับวิถีการดำเนินการให้เข้ากับโลกสมัยใหม่เช่นในการให้เช่าสถานที่สำหรับการสัมมนา ฝึกสมาธิ หรือโรงแรม หรือขายบริหารคอมพิวเตอร์ การบัญชี หรือการบริหารโรงเรียน วิทยาลัยหรือมหาวิทยาลัย เป็นต้น
ดูเพิ่ม

ชีวิตอารามวาสี
ชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์
คริสต์ศาสนสถาน
แอบบีย์
| ด ค กสมัยกลาง |
| --- | --- |
สมัยกลางตอนต้น:  สมัยการย้ายถิ่นฐาน  จักรวรรดิโรมันล่ม  ปลายสมัยโบราณ  ความเสื่อมของพหุเทวนิยมกรีก-โรมัน  การเผยแพร่ศาสนาคริสต์  การเผยแพร่ศาสนาอิสลาม  ราชอาณาจักรแฟรงก์  อังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน  สมัยไวกิง  จักรวรรดิการอแล็งเฌียง  จักรวรรดิบัลแกเรีย 
สมัยกลางตอนกลาง:  จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  ระบบเจ้าขุนมูลนาย  ศาสนเภทตะวันออก-ตะวันตก  ข้อขัดแย้งเรื่องการสถาปนาสมณศักดิ์  สงครามครูเสด  อัสสมาจารย์นิยม  อารามิกนิยม  ระบบชุมชน  มานอเรียลิสต์  ปรากฏการณ์โลกร้อน 
สมัยกลางตอนปลาย:  สงครามร้อยปี  สงครามดอกกุหลาบ  สงครามฮุสไซท์  ดัชชีเบอร์กันดี  ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค  ศาสนเภทตะวันตก  การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิล  การขยายตัวของออตโตมัน  ทหารรับจ้างสวิส  คณะอัศวิน  มนุษยนิยมสมัยฟ้นฟูศิลปวิทยา  มหาวิทยาลัยสมัยกลาง  วิกฤติการณ์ปลายสมัยกลาง  ยุคน้ำแข็งเล็ก 
วัฒนธรรม:  สถาปัตยกรรม  ศิลปะ  อาหาร  ประชากร  วรรณกรรม  กวีนิพนธ์  การแพทย์  ดนตรี  ปรัชญา  คริสตจักรกับรัฐ  วิทยาศาสตร์  เทคโนโลยี  การสงคราม 
ดูเพิ่ม:  ลำดับเหตุการณ์  หัวข้อพื้นฐานของประวัติศาสตร์  ยุคกลางในประวัติศาสตร์  ยุคมืด  คตินิยมสมัยกลาง  คตินิยมสมัยกลางใหม่  การแสดงชีวิตของยุคกลาง 
 หมวดหมู่ ประวัติศาสตร์ยุโรป ประวัติศาสตร์แบ่งตามประเทศ บุคคลในประวัติศาสตร์ ลำดับเวลาในประวัติศาสตร์ 
ป่าไผ่ร่มรื่นในกลุ่มโบราณสถานวัดเวฬุวันมหาวิหาร
อารามนักบุญแคเธอริน
อายออฟเดอะไทเกอร์

1982 ซิงเกิลโดยเซอร์ไวเวอร์
"อายออฟเดอะไทเกอร์" (อังกฤษ: Eye of the Tiger) เป็นเพลงของเซอร์ไวเวอร์ วงดนตรีร็อกอเมริกัน จากอัลบัมในชื่อเดียวกัน เป็นผลงานอัลบัมที่สามของวง ออกเป็นซิงเกิลวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1982 ได้รับความนิยมจากการออกอากาศทางเอ็มทีวีและรายการวิทยุ จนติดอันดับชาร์ตอันดับเพลงทั่วโลก รวมถึงอันดับ 1 บิลบอร์ดฮอต 100 และชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร
เพลงนี้แต่งโดยแฟรงกี ซัลลิแวนและจิม ปีเตอร์ริก มือกีตาร์/คีย์บอร์ด และนักร้องนำของวง ตามคำขอของซิลเวสเตอร์ สตอลโลน เพื่อใช้เป็นเพลงธีมของภาพยนตร์เรื่อง ร็อคกี้ ภาค 3  หลังจากที่สตอลโลนพยายามติดต่อกับวงควีน เพื่อขอสิทธิ์นำเพลง Another One Bites the Dust มาใช้ แต่ไม่ได้รับอนุญาต
เพลงนี้ได้รับรางวัลแกรมมี ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาเพลงประกอบยอดเยี่ยม  และได้รับการโหวตเป็น "เพลงใหม่ยอดเยี่ยม"  รางวัลพีเพิลส์ชอยส์ ในปี 1984 เพลงนี้ถูกนำมาล้อเลียนโดย "เวียร์ด อัล" แยนคอวิค เป็นเพลงชื่อ "Theme from Rocky XIII (The Rye or the Kaiser)"
เนื่องด้วยเพลงนี้มีท่อนริฟกีตาร์และการร้องประสานที่สร้างความรู้สึกฮึกเหิม ทำให้นิยมนำมาประกอบภาพยนตร์โฆษณา และใช้ในการรณรงค์ทางการเมือง เช่นในการหาเสียงของจอร์จ ดับเบิลยู บุชในปี 2004  จอห์น แมคเคนในปี 2008  และนิวต์ กิงริชในปี 2012
เมื่อวันที่ 30 มกราคม 2012 ตัวแทนของแฟรงกี ซัลลิแวน ได้ยื่นคำร้องต่อศาลชิคาโก ให้ทีมงานของนิวต์ กิงริช หยุดนำเพลง อายออฟเดอะไทเกอร์ มาใช้ในการรณรงค์หาเสียงโดยไม่ได้รับอนุญาต และเรียกร้องค่าเสียหายที่เกิดขึ้นนับตั้งแต่ปี 2009 ซึ่งมีการละเมิดเป็นครั้งแรก
การรับรอง

| ประเทศ | การรับรอง | จำนวนหน่วยที่รับรอง/ยอดขาย |
| --- | --- | --- |
| Australia (ARIA) | Platinum | 100,000^ |
| Canada (Music Canada) | 2× Platinum | 200,000^ |
| France (SNEP) | Gold | 500,000* |
| Italy (FIMI) | 2× Platinum | 100,000 |
| Japan (RIAJ)  Digital  | Gold | 100,000* |
| Mexico (AMPROFON) | Gold | 30,000* |
| United Kingdom (BPI) | 2× Platinum | 1,650,293 |
| United States (RIAA) | 8× Platinum | 4,100,000 |
| United States (RIAA)  Mastertone  | Gold | 500,000* |
| United States (RIAA)  Physical Single  | 2× Platinum | 2,000,000^ |
 *ตัวเลขยอดขายขึ้นกับการรับรองอย่างเดียว ^ตัวเลขการจัดส่งขึ้นอยู่กับการรับรองเพียงอย่างเดียว ตัวเลขสตรีมมิงและยอดขายขึ้นอยู่กับการรับรองเพียงอย่างเดียว
อาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก

เวสต์ฟรังเกีย หรือ อาณาจักรแฟรงค์ตะวันตก (อังกฤษ: West Francia หรือ West Frankish Kingdom) เป็นราชอาณาจักรที่รุ่งเรืองอยู่เพียงระยะเวลาอันสั้น ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจักรวรรดิการอแล็งเฌียง ได้ตกมาเป็นของจักรพรรดิคาร์ลพระเศียรล้าน ตามสนธิสัญญาแวร์เดิงปี ค.ศ. 843
เมื่อจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธาเสด็จสวรรคต ราชอาณาจักรแฟรงก์อันยิ่งใหญ่ที่ชาร์เลอมาญก่อตั้งขึ้น ครอบคลุมดินแดนส่วนใหญ่ของยุโรปตะวันตก ก็ถูกแบ่งแยกหลังจากสงครามกลางเมืองที่ยาวสามปีระหว่างพระราชนัดดาสามพระองค์ในระหว่างปี ค.ศ. 840 ถึงปี ค.ศ. 843 ในระหว่างสงคราม คาร์ลพระเศียรล้านทรงเข้าข้างลุดวิจชาวเยอรมัน พระอนุชาต่างพระมารดา ในข้อขัดแย้งในสิทธิการครองราชบัลลังก์กับจักรพรรดิโลทาร์ที่ 1 พระเชษฐา ผู้ทรงใช้ตำแหน่งจักรพรรดิแห่งชาวโรมันที่เคยเป็นตำแหน่งของพระอัยกา และกลายมาเป็นตำแหน่งที่ใช้กันต่อมาสำหรับจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ตั้งแต่จักรพรรดิออทโทที่ 1 เป็นต้นมา เมื่อสงครามสิ้นสุดลงราชอาณาจักรแฟรงก์ถูกแบ่งแยกออกเป็นสามส่วนตามสนธิสัญญาแวร์เดิง
การก่อตัวและชายแดน

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 843 สามปีหลังสงครามกลางเมืองที่ตามมาหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าหลุยส์ผู้ศรัทธาเมื่อ 20 มิถุนายน ค.ศ. 840 สนธิสัญญาแวร์เดิงถูกลงนามโดยพระโอรสและทายาททั้งสาม คนเล็กสุด ชาร์ลผู้หัวล้าน ได้รับเวสต์ฟรังเกีย
นับตั้งแต่การสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าปิปปินที่ 1 แห่งอากีแตนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 838 พระโอรสของพระองค์ได้รับการยอมรับจากเหล่าขุนนางอากีแตนให้เป็นพระเจ้าปิปปินที่ 2 แห่งอากีแตน แม้การสืบทอดต่อจะไม่ได้รับการยอมรับจากจักรพรรดิก็ตาม ชาร์ลผู้หัวล้านทำสงครามกับปิปปินที่ 2 ตั้งแต่เริ่มต้นรัชสมัยของพระองค์ใน ค.ศ. 840 และสนธิสัญญาแวร์เดิงได้ปฏิเสธการอ้างสิทธิ์และการยกอากีแตนให้เป็นของชาร์ล ดังนั้น ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 845 หลังความพ่ายแพ้ทางทหารหลายครั้ง ชาร์ลได้ลงนามในสนธิสัญญาเบอร์นัวต์-ซูร์-ลัวร์และยอมรับการปกครองของพระนัดดา ข้อตกลงนี้คงอยู่มาจนถึง 25 มีนาคม ค.ศ. 848 เมื่อบารอนอากีแตนยอมรับชาร์ลเป็นกษัตริย์ หลังจากนั้นกองทัพของชาร์ลกุมความได้เปรียบ และใน ค.ศ. 849 ก็สามารถรักษาอากีแตนเอาไว้ได้ ในเดือนพฤษภาคม ชาร์ลสวมมงกุฎให้ตนเองเป็น "กษัตริย์ของชาวแฟรงก์และชาวอากีแตน" ในเออร์ลียงส์ อาร์ชบิชอปเวนิโลแห่งซ็องส์เป็นผู้ประกอบพิธีในการราชาภิเษก ซึ่งนับเป็นครั้งแรกที่มีการเจิมน้ำมันหลวงในเวสต์ฟรังเกีย
รัชสมัยของชาร์ลผู้อ้วนพี

หลังการสิ้นพระชนม์ของพระนัดดาของชาร์ล คาร์โลมันที่ 2 เมื่อ 12 ธันวาคม ค.ศ. 884 ขุนนางเวสต์ฟังเกียเลือกพระปิตุลาของพระองค์ ชาร์ลผู้อ้วนพี ที่เป็นกษัตริย์ในอีสต์ฟรังเกีย (อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก) กับราชอาณาจักรอิตาลีอยู่แล้ว เป็นกษัตริย์ของตน พระองค์อาจได้รับการสวมมงกุฎ "กษัตริย์แห่งกอล" (เร็กซ์ อิน อัลเลีย) เมื่อ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 885 ที่กร็องด์ รัชสมัยของพระองค์เป็นช่วงเวลาเดียวหลังการสิ้นพระชนม์ของหลุยส์ผู้ศรัทธาที่ฟรังเกียทั้งหมดถูกรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้งภายใต้ผู้ปกครองคนเดียว ด้วยสามารถที่มีในฐานะกษัตริย์แห่งเวสต์ฟรังเกีย พระองค์น่าจะมอบยศตำแหน่งและอาจจะเครื่องราชกกุธภัณฑ์ด้วย ให้แก่ผู้ปกครองกึ่งเอกเทศแห่งบริททานี อลันที่ 1 การรับมือกับชาวไวกิ้งที่ปิดล้อมปารีสใน ค.ศ. 885–86 ลดพระเกียรติภูมิของพระองค์ลงอย่างมาก ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 887 พระนัดดาของพระองค์ อาร์นูล์ฟแห่งคารินเธียก่อปฏิวัติและยึดเอาตำแหน่งกษัตริย์แห่งอีสต์ฟรังเกียไป ชาร์ลเกษียณตัวเองและสิ้นพระชนม์หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อ 13 มกราคม ค.ศ. 888
ในอากีแตน ดยุครานูล์ฟที่ 2 อาจยอมรับตนเองเป็นกษัตริย์ แต่ก็มีชีวิตอยู่อีกเพียงสองปี แม้อากีแตนจะไม่ได้กลายเป็นราชอาณาจักรที่แยกออกมา แต่ก็อยู่เหนือการควบคุมของกษัตริย์เวสต์ฟรังเกียอย่างมาก
ต่อมาโอโด เคานต์แห่งปารีส ได้รับเลือกโดยเหล่าขุนนางให้เป็นกษัตริย์คนใหม่ของเวสต์ฟรังเกีย และได้รับการสวมมงกุฎในเดือนต่อมา ถึงตอนนี้ เวสต์ฟรังเกียประกอบด้วยนิวสเตรียในฝั่งตะวันตก ส่วนฝั่งตะวันออกเป็นสิทธิครอบครองของฟรังเกีย แคว้นที่อยู่ระหว่างแม่น้ำเมิซกับแม่น้ำเซน
การขึ้นมาของชาวโรแบเตียง

หลังยุค 860 ขุนนางโลธาริงเกีย โรแบต์ผู้แข็งแกร่ง เริ่มมีอำนาจมากขึ้นในฐานะเคานต์แห่งอ็องฌู, ตูแรน และเมน พี่น้องชายของโรแบต์ อูก พระอธิการแห่งแซ็งต์-เดอนีส์ ได้รับอำนาจควบคุมออสเตรเชียจากชาร์ลผู้หัวล้าน บุตรชายของโรแบต์ โอโด ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์ในค.ศ. 888 พี่น้องชายของโอโด โรแบต์ที่ 1 ปกครองในช่วง ค.ศ. 922 ถึง ค.ศ. 923 และตามมาด้วยรูดอล์ฟ ตั้งแต่ ค.ศ. 923 จนถึง ค.ศ. 936 อูกมหาราช พระโอรสของโรแบต์ที่ 1 ได้รับเลือกเป็น "ดยุคของชาวแฟรงก์" โดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 4 ใน ค.ศ. 987 บุตรชายของพระองค์ พระเจ้าอูก กาแป ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์และเริ่มต้นราชวงศ์กาเปเตียง ถึงตอนนี้พวกเขาควบคุมดินแดนเล็กมาก ๆ เหนืออิล-เดอ-ฟร็องซ์
การขึ้นมาของเหล่าดยุค

นอกอาณาเขตเดิมของชาวแฟรงก์และในตอนใต้ หลัง ค.ศ. 887 ขุนนางท้องถิ่นได้ตั้งตนเป็นดัชชีกึ่งเอกเทศ - เบอร์กันดี, อากีแตน, บริททานี, แกสโคนี, นอร์ม็องดี, ช็อมปาญ และเคานตี้ฟลานเดอส์
อำนาจของกษัตริย์ถูกปฏิเสธต่อไป ทั้งด้วยความไร้พระปรีชาสามารถในการต่อต้านชาวไวกิ้ง และการต่อต้านของเหล่าขุนนางประจำแคว้นที่ไม่ได้ถูกแต่งตั้งโดยกษัตริย์อีกต่อไป แต่กลายเป็นดยุคท้องถิ่นที่สืบทอดตำแหน่งทางสายเลือด ใน ค.ศ. 877 โบโซแห่งโพรว็องซ์ พระอนุชาของพระมเหสีของชาร์ลผู้หัวล้าน สวมมงกุฎให้ตนเองเป็นกษัตริย์แห่งเบอร์กันดีและโพรว็องซ์ พระโอรสของพระองค์  หลุยส์ผู้ตาบอด เป็นกษัตริย์แห่งโพรว็องซ์ตั้งแต่ ค.ศ. 890 และจักรพรรดิในช่วง ค.ศ. 901 ถึง ค.ศ. 905 รูดอล์ฟที่ 2 แห่งเบอร์กันดีสถาปนาราชอาณาจักรอาร์ลส์ขึ้นมาใน ค.ศ. 933
ชาร์ลผู้เรียบง่าย

หลังการสิ้นพระชนม์ของกษัตริย์การอแล็งเฌียงคนสุดท้ายของอีสต์ฟรังเกีย พระเจ้าหลุยส์ผู้เป็นเด็กน้อย โลธาริงเกียเปลี่ยนมาเป็นพันธมิตรกับกษัตริย์แห่งเวสต์ฟรังเกีย ชาร์ลผู้เรียบง่าย หลัง ค.ศ. 911 ดัชชีชวาเบียขยายอาณาเขตไปทางตะวันออกและได้ดินแดนอัลซาสมาเพิ่ม บาลด์วินที่ 2 แห่งฟลานเดอส์เริ่มมีอำนาจมากขึ้นหลังการสิ้นพระชนม์ของโอโดใน ค.ศ. 898 โดยได้โบโลญและแทร์นัวส์มาจากชาร์ล อาณาเขตที่อยู่ภายใต้การปกครองของกษัตริย์อย่างแท้จริงลดลงอย่างมาก และถูกตัดทอนดินแดนที่อยู่ระหว่างนอร์ม็องดีกับแม่น้ำลัวร์ ราชสำนักมักอยู่ในไรม์หรือไม่ก็ล็อง
ชาวนอร์สเริ่มตั้งถิ่นฐานในนอร์ม็องดี และตั้งแต่ ค.ศ. 919 ชาวมักยาร์รุกรานครั้งแล้วครั้งเล่า ในการขาดหายไปของพระราชอำนาจที่แข็งแกร่ง ผู้รุกรานถูกสู้รบและปราบโดยเหล่าขุนนางท้องถิ่น อาทิเช่น ริชาร์ดแห่งเบอร์กันดีและโรแบต์แห่งนิวสเตีย ที่ปราบผู้นำไวกิ้ง รอลโล ใน ค.ศ. 911 ที่ชาร์ตส์ ท้ายที่สุดการคุกคามของชาวนอร์มันก็สิ้นสุดลง พร้อมกับการจ่ายเดนเกลด์ก้อนสุดท้ายใน ค.ศ. 924 และ ค.ศ. 926 เหล่าขุนนางต่อต้านชาร์ลมากขึ้นและใน ค.ศ. 922 ได้ปลดพระองค์ออกจากตำแหน่งและเลือก โรแบต์ที่ 1 เป็นกษัตริย์คนใหม่ หลังการสิ้นพระชนม์ของโรแบต์ใน ค.ศ. 923 เหล่าขุนนางเลือกรูดอล์ฟเป็นกษัตริย์ และยังคงคุมขังชาร์ลจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 929 หลังการปกครองของพระเจ้าชาร์ลผู้เรียบง่าย ดยุคท้องถิ่นเริ่มออกเงินตราของตนเอง
รูดอล์ฟ

พระเจ้ารูดอล์ฟได้รับการสนับสนุนจากพระอนุชา ฮิวจ์ดำ พระโอรสของโรแบต์ที่ 1 อูกมหาราช ดยุคแห่งนอร์ม็องดีปฏิเสธที่จะยอมรับรูดอล์ฟจนถึง ค.ศ. 933 กษัตริย์ยังคงต้องไปต่อสู้กับเหล่าขุนนางทางใต้พร้อมกับกองทัพเพื่อให้ได้มาซึ่งการถวามความเคารพและความจงรักภักดี ทว่าเคานต์แห่งบาร์เซโลนาหาทางหลีกเลี่ยงได้อย่างสมบูรณ์แบบ
หลัง ค.ศ. 925 รูดอล์ฟมีส่วนร่วมในสงครามกับแอร์แบร์ที่ 2 เคานต์แห่งแวร์ม็องดัว ผู้ก่อการปฏิวัติ ที่ได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้าเฮนรี่นักล่านกกับอ็อตโตที่ 1 แห่งอีสต์ฟรังเกีย การก่อกบฏของเขาดำเนินต่อไปจนกระทั่งเสียชีวิตใน ค.ศ. 943
หลุยส์ที่ 4

พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 กับดยุคอูกมหาราชอภิเษกสมรสกับพี่น้องหญิงของกษัตริย์อีสต์ฟรังเกีย อ็อตโตที่ 1 ที่หลังพระสวามีของตนสิ้นพระชนม์ก็ได้หาทางทำให้การปกครองของการอแล็งเฌียงและโรแบเตียงรวมเข้าด้วยกันโดยมีพระอนุชา บรูโนผู้ยิ่งใหญ่ เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
หลังชัยชนะในเวลาต่อมาของแอร์แบต์ที่ 2 หลุยส์มีเพียงขุนนางกลุ่มใหญ่กับพระเจ้าอ็อตโตที่ 1 คอยให้ความช่วยเหลือ ใน ค.ศ. 942 หลุยส์ยอมยกโลธาริงเกียให้อ็อตโตที่ 1
สงครามสืบทอดตำแหน่งในนอร์ม็องดีนำไปสู่สงครามครั้งใหม่ที่หลุยส์ถูกหักหลังโดยอูกมหาราชและถูกจับกุมตัวโดยเจ้าชายเดนมาร์ก ฮารัลด์ ที่ท้ายที่สุดก็ปล่อยพระองค์ให้อยู่ในการคุมตัวของอูก ที่คืนอิสรภาพให้กษัตริย์หลังจากได้รับเมืองล็องเป็นค่าชดเชย
โลแธร์

โลแธร์แห่งฝรั่งเศสวัย 13 ชันษาได้รับช่วงต่อดินแดนทั้งหมดของพระบิดาใน ค.ศ. 954 ในตอนนั้นมันมีขนาดเล็กมาก หลักปฏิบัติแบบการอแล็งเฌียงในการแบ่งดินแดนกันภายในกลุ่มพระโอรสไม่ได้รับการทำตาม และพระอนุชาของพระองค์ ชาร์ล ไม่ได้อะไรเลย ใน ค.ศ. 966 โลแธร์อภิเษกสมรสกับเอ็มมา พระธิดาเลี้ยงของพระอัยกาของพระองค์ อ็อตโต แต่กระนั้น ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 978 โลแธร์โจมตีเมืองหลวงเดิมของจักรวรรดิ อาเคน อ็อตโตที่ 2 ตอบโต้ด้วยการโจมตีปารีส แต่ถูกปราบโดยกองทัพร่วมของพระเจ้าโลแธร์กับเหล่าขุนนาง และสันติภาพได้รับการลงนามใน ค.ศ. 980
โลแธร์หาทางเพิ่มอำนาจของตนให้มากขึ้น แต่กลับถูกทำให้เป็นไปในทางตรงกันข้ามด้วยการมาถึงของยุคของพระเจ้าอูก กาแป ที่เริ่มสร้างสัมพันธไมตรีกับเหล่าขุนนางและท้ายที่สุดก็ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์
รายนามพระมหากษัตริย์

ชาร์ลผู้หัวล้าน (ค.ศ. 843–77)
หลุยส์ผู้ติดอ่าง (ค.ศ. 877–879)
หลุยส์ที่ 3 แห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 879–882)
คาร์โลมันที่ 2 (ค.ศ. 882–884)
ชาร์ลผู้อ้วนพี (ค.ศ. 885–888)
โอโดแห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 888–898)
ชาร์ลผู้เรียบง่าย (ค.ศ. 898–922)
โรแบต์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 922–923)
รูดอล์ฟแห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 923–936)
หลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 936‐954)
โลแธร์แห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 954–986)
หลุยส์ที่ 5 แห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 986–987)
พระเจ้าอูก กาแป (ค.ศ. 987–996)
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
อำนาจควบคุมของกษัตริย์การอแล็งเฌียงลดลงอย่างมากในคริสต์ศตวรรษที่ 10 (สีเหลือง)
พระราชดินแดน (สีน้ำเงิน) ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10
สปันจ์ ฉลาดสุดสุด

| สปันจ์ ฉลาดสุดสุด |
| --- | --- |
พัฒนาโดย: KBS
พิธีกร: ลี ฮวี เจ คิม ยอง รัน ดอกเตอร์ลี (ลี ฮยอก แจ)
ประเทศแหล่งกำเนิด: เกาหลีใต้
ภาษาต้นฉบับ: ภาษาเกาหลี
จำนวนตอน: ประมาณ 400 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: คิม ยอง โด
สถานที่ถ่ายทำ: เกาหลีใต้
ความยาวตอน: 60 นาที
ออกอากาศ
เครือข่าย:  KBS2   โมเดิร์นไนน์ทีวี
ออกอากาศ: 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 – 21 กันยายน พ.ศ. 2555
สปันจ์ ฉลาดสุดสุด หรือชื่อเดิมของรายการในประเทศไทยคือ ฟองน้ำอัจฉริยะ ฉลาดสุดสุด (อังกฤษ: Sponge) เป็นเกมโชว์แนววิทยาศาสตร์ จากประเทศเกาหลีใต้ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศเกาหลี KBS จากประเทศเกาหลีใต้ โดยชื่อของรายการ ณ ปัจจุบันของประเทศเกาหลี คือ Sponge 2.0 ซึ่งประเทศไทยได้นำรายการนี้มาออกอากาศทุกวันพฤหัสบดี เวลา 20.30 น. ทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ทีวี ซึ่งซื้อลิขสิทธิ์รายการจาก บริษัท เอชเอ็นที มีเดีย จำกัด
เนื้อหาของรายการ

ในการออกอากาศทุกตอนจะมีปริศนา 3 ข้อ โดยแต่ละข้อจะมีคำถามจากภาพ VTR และจะมีคำถามขึ้นอยู่บนหน้าจอ ซึ่งในคำถามนี้จะมีคำในช่องว่างซ่อนอยู่ แขกรับเชิญจะทำการวิเคราะห์และตอบคำถาม หลังจากนั้นจะทำการเฉลยจากภาพ VTR หลังจาก VTR จบลง จะมีการให้ดาวสำหรับเรื่องที่ได้ออกอากาศ โดยที่ในช่วงแรกนั้นจะมีการให้ดาวโดยแขกรับเชิญที่เข้าร่วมรายการ ซึ่งมีคะแนนเต็มอยู่ที่ 50 ดาว แต่ในปัจจุบันผู้ที่ให้คะแนนจะเป็นกลุ่มบุคคลในชมรมต่าง ๆ จำนวน 50 คน ซึ่งเมื่อรวมแล้วจะมีคะแนนเต็มอยู่ที่ 5 ดาว โดยที่ทั้งสองรูปแบบนั้นมีสิ่งที่เหมือนกัน คือ ถ้าเรื่องที่ได้รับการออกอากาศได้คะแนนเต็ม ผู้ที่ส่งเรื่องจะได้รับเงินรางวัล 1,000,000 วอน
รูปแบบของรายการจะมีวิทยากรพูดคุยและอธิบายเรื่องต่าง ๆ ในช่วงหลัง VTR ทุกช่วงในรายการSponge เนื้อหาของรายการโดยรวมแล้วจะเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องทางวิทยาศาสตร์ นิติวิทยาศาสตร์ เหตุการณ์สำคัญ เหตุการณ์แปลก และอื่น ๆ
ผู้ดำเนินรายการ

ลี ฮวีเจ
คิม คยองรัน
ดอกเตอร์ลี (ลี ฮยอก แจ)