stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดหนองบัวลำภู
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดหนองบัวลำภูแบ่งตามสังกัด > สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน

| องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น | โรงเรียน | ตำบล | อำเภอ | ระดับชั้น  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| องค์การบริหารส่วนจังหวัดหนองบัวลำภู | โรงเรียนองค์การบริหารส่วนจังหวัดหนองบัวลำภู 1 บ้านวังหมื่น | หนองบัว | เมืองหนองบัวลำภู | 12 !อนุบาล-ประถมศึกษา  |
| องค์การบริหารส่วนจังหวัดหนองบัวลำภู | โรงเรียนองค์การบริหารส่วนจังหวัดหนองบัวลำภู 2 ชุมชนบ้านขามธาตุวิทยา | บ้านขาม | เมืองหนองบัวลำภู | 12 !อนุบาล-ประถมศึกษา  |
| เทศบาลเมืองหนองบัวลำภู | โรงเรียนเทศบาล 1 หนองบัวลำภู | ลำภู | เมืองหนองบัวลำภู | 12 !อนุบาล-ประถมศึกษา  |
| เทศบาลตำบลหัวนา | โรงเรียนอนุบาลเทศบาลตำบลหัวนา | หัวนา | เมืองหนองบัวลำภู | 11 !อนุบาล  |
| เทศบาลตำบลกุดดินจี่ | โรงเรียนอนุบาลเทศบาลตำบลกุดดินจี่ | กุดดินจี่ | นากลาง | 12 !อนุบาล-ประถมศึกษา  |
| เทศบาลตำบลนากลาง | โรงเรียนเทศบาลนากลาง 1 | นากลาง | นากลาง | 12 !อนุบาล-ประถมศึกษา  |
| เทศบาลตำบลนาเหล่า | โรงเรียนอนุบาลเทศบาลตำบลนาเหล่า | นาเหล่า | นาวัง | 11 !อนุบาล  |

| โรงเรียน | ตำบล | อำเภอ | ระดับชั้น |
| --- | --- | --- | --- |
| โรงเรียนพิชญบัณฑิต | หนองบัว | เมืองหนองบัวลำภู |  |
| โรงเรียนอนุบาลสุดา | หนองบัว | เมืองหนองบัวลำภู |  |
| โรงเรียนจริยานุสรณ์ | ลำภู | เมืองหนองบัวลำภู |  |
| โรงเรียนปัณณ์รักษ์ | หนองบัว | เมืองหนองบัวลำภู |  |
| โรงเรียนอนุบาลภูบดินทร์ | โพธิ์ชัย | เมืองหนองบัวลำภู |  |
| โรงเรียนอนุบาลอินนัดดา | นากลาง | นากลาง |  |
| โรงเรียนแสนภักดีวิทยา | ศรีบุญเรือง | ศรีบุญเรือง |  |
| โรงเรียนสงวนศึกษา | นากลาง | นากลาง |  |
| โรงเรียนอนุบาลสมบูรณ์วิทย์ | หนองบัว | เมืองหนองบัวลำภู |  |
| โรงเรียนอนุบาลหนองบัวลำภูคริสเตียน | หนองบัว | เมืองหนองบัวลำภู |  |
| โรงเรียนกาบแก้วบัวบานวิเทศศึกษา | หนองบัว | เมืองหนองบัวลำภู |  |
| โรงเรียนพัฒนบัณฑิต | สุวรรณคูหา | สุวรรณคูหา |  |
| โรงเรียนพุทธิปัญญา | นาด่าน | สุวรรณคูหา |  |
| โรงเรียนบุตรเพชรวิทยา | โนนสัง | โนนสัง |  |
| โรงเรียนสิริรดา | นาเหล่า | นาวัง |  |
| โรงเรียนอนุบาลกานวดี | หันนางาม | ศรีบุญเรือง |  |
| โรงเรียนเพชรสุวรรณวิเทศศาสตร์ | นาสี | สุวรรณคูหา |  |
| โรงเรียนอนุบาลอัจฉริยาคริสเตียน | ดงสวรรค์ | นากลาง |  |
| โรงเรียนภัฏฐวัฒนานุกูล | กุดแห่ | นากลาง |  |
แผนที่แสดงเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาทั้ง 2 เขตของจังหวัดหนองบัวลำภู
หม่อมราชวงศ์เจตจันทร์ ประวิตร

พลตำรวจตรี หม่อมราชวงศ์เจตจันทร์ ประวิตร เกิดที่กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 เป็นบุตรคนโตของหม่อมเจ้าจิตร์ปรีดี ประวิตร และหม่อมหลวงเหมือนจันทร์ ดารากร (ธิดาเจ้าพระยาศรีพิพัฒน์ (หม่อมราชวงศ์มูล ดารากร))
หม่อมราชวงศ์เจตจันทร์  สมรสกับ คุณหญิงสุปรียา ประวิตร ณ อยุธยา (รักตประจิต)  มีบุตร 2 คน คือ
พันตำรวจโท หม่อมหลวงกิติบดี ประวิตร  อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดกระบี่ เลขาธิการ สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
พลเอก หม่อมหลวงสุปรีดี ประวิตร(คุณเป๊ป) หัวหน้าสำนักงานรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
รับการศึกษาชั้นประถมที่ โรงเรียนราชินี และมาต่อชั้นมัธยมศึกษาและเตรียมอุดมศึกษา ที่วชิราวุธวิทยาลัยและโรงเรียนเทพศิรินทร์ แล้วเดินทางไปศึกษาต่อที่ โรงเรียน จีลอง แกรมมา สกูล จบการศึกษาด้านวิศวกรรมเครื่องกล เมลเบิร์น เทคนิคอล คอลเลจ ประเทศออสเตรเลีย ศึกษาวิชาตำรวจและสายตรวจวิทยุ ที่สหรัฐอเมริกา ศึกษาวิชาบรรเทาสาธารณภัยที่ประเทศอังกฤษ 2 ปี ก่อนเข้ารับราชการตำรวจเมื่อปี 2498 โดยเป็นตำรวจสังกัดกองตำรวจยานยนต์ สมัย พล.ต.อ.เผ่า ศรียานนท์ เป็นอธิบดีกรมตำรวจ ต่อมาในปี 2503 ได้ย้ายมาสังกัดกองตำรวจดับเพลิง ได้เลื่อนยศเป็น ร.ต.อ. ในตำแหน่งหัวหน้าแผนกช่าง จนขึ้นดำรงตำแหน่งผู้บังคับการตำรวจดับเพลิง เมื่อปี 2516 และเป็น ผช.ผบช.น. อีกตำแหน่งหนึ่งด้วย ทั้งยังเป็นผู้ก่อตั้งรถวิทยุสายตรวจนครบาล และรถวิทยุตำรวจทางหลวง ก่อตั้งอาสาสมัครบรรเทาสาธารณภัยและลูกเสือดับเพลิง และก่อตั้งหน่วยดับเพลิงของประชาชน 111 สถานี รวมถึงเป็นประธานผู้ก่อตั้งสโมสรกีฬาราชประชา และดำรงตำแหน่งนายกสมาคมอาสาสมัครบรรเทาสาธารณภัย แห่งประเทศไทย ได้รับการแต่งตั้งจากรัฐบาลให้เป็นผู้ทรงคุณวุฒิ คณะกรรมการป้องกันอุบัติภัยแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี อย่างต่อเนื่องมาหลายวาระตั้งแต่ ปี 2533 ได้สร้างราชประชาสปอร์ตชูเล่ย์ สำหรับเก็บตัวนักกีฬา และศูนย์ฝึกดับเพลิงและกู้ภัยที่อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา
ม.ร.ว.เจตจันทร์ ประวิตร เคยลงสมัครรับเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร เมื่อ พ.ศ. 2528 ในนามพรรคประชากรไทย แต่พ่ายแพ้พลตรีจำลอง ศรีเมือง ไม่ได้รับเลือก
พล.ต.ต. ม.ร.ว.เจตจันทร์ ประวิตร ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคหลอดเลือดหัวใจ เมื่อ 29 มกราคม พ.ศ. 2550 เวลา 19.45 น.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2513 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ต.จ.ว.)
พ.ศ. 2513 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2508 –  เหรียญลูกเสือสดุดี ชั้นที่ 1
พ.ศ. 2511 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 4 (ภ.ป.ร.4)
พ.ศ. 2515 –  เหรียญราชรุจิทอง รัชกาลที่ 9 (ร.จ.ท.9)
หน้าแมวจิ๋ว

| Viola |
| --- | --- |

Viola reichenbachiana

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiospermae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ชั้น:: Magnoliopsida
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Malpighiales
วงศ์:: Violaceae
วงศ์ย่อย:: Violoideae
เผ่า:: Violeae
สกุล:: Viola L., 1753

หน้าแมวจิ๋ว หรือ วิโอลา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Viola) เป็นสกุลของพืชดอกในวงศ์ใบพายและเป็นสกุลที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์ ประกอบด้วย 525 ถึง 600 สปีชีส์ สปีชีส์ส่วนใหญ่จะพบในซีกโลกเหนือเขตอบอุ่น แต่อย่างไรก็ตามบางสปีชีส์ก็สามารถพบได้ในพื้นที่อื่น ๆ เช่น ฮาวาย ออสตราเลเซีย และเทือกเขาแอนดีส
หน้าแมวจิ๋วบางสปีชีส์เป็นพืชหลายปี บางชนิดเป็นพืชฤดูเดียว และบางชนิดเป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก หลายสปีชีส์ได้ปลูกในสวนเพื่อดอกไม้ประดับ ในวิชาพืชสวนปกติชื่อดอกหน้าแมวจะใช้สำหรับสายพันธุ์ที่มีดอกขนาดใหญ่และมีหลายสีที่มีการเติบโตขึ้นเป็นประจำหนึ่งปีหรือสองปีจากเมล็ด และใช้อย่างกว้างขวางใน bedding ชื่อของวิโอล่าและไวโอเล็ตนั้นใช้สำหรับพันธุ์ฤดูเดียวที่มีดอกเล็กหรือพันธุ์หลายปี รวมถึงพันธุ์ป่าด้วย
สัมมาวาจา

สัมมาวาจา
เจรจาชอบ คือ วจีสุจริต4 (เว้นจาก วจีทุจริต4)
การงดเว้นจากการพูดเท็จ
งดเว้นจากการพูดส่อเสียด
งดเว้นจากการพูดคำหยาบ
งดเว้นจากการพูดเพ้อเจ้อ
เป็นหนึ่งในมรรค 8 หรือ มรรคมีองค์แปด
หลักธรรมเกี่ยวกับสัมมาวาจา

ละการพูดเท็จ เว้นขาดจากการพูดเท็จ พูดแต่คำจริง ดำรงคำสัตย์ มีถ้อยคำเป็นหลักฐาน ควรเชื่อได้ ไม่พูดลวงโลก
ละคำส่อเสียด เว้นขาดจากคำส่อเสียด ฟังจากข้างนี้แล้วไม่ไปบอกข้างโน้น เพื่อให้คนหมู่นี้แตกร้าวกัน หรือฟังจากข้างโน้น แล้วไม่มาบอกข้างนี้ เพื่อให้คนหมู่โน้นแตกร้าวกัน สมานคนที่แตกร้าวกันแล้วบ้าง ส่งเสริมคนที่พร้อมเพรียงกันแล้วบ้าง ชอบคนผู้พร้อมเพรียงกัน ยินดีในคนผู้พร้อมเพรียงกัน เพลิดเพลินในคนผู้พร้อมเพรียงกัน กล่าวแต่คำที่ทำให้คนพร้อมเพรียงกัน
ละคำหยาบ เว้นขาดจากคำหยาบ กล่าวแต่คำที่ไม่มีโทษเพราะหู ชวนให้รัก จับใจ เป็นของชาวเมือง คนส่วนมากรักใคร่พอใจ
ละคำเพ้อเจ้อ เว้นขาดจากคำเพ้อเจ้อ พูดถูกกาล พูดแต่คำ ที่เป็นจริง พูดอิงอรรถ พูดอิงธรรม พูดอิงวินัย พูดแต่คำมีหลักฐานมีที่อ้าง มีที่กำหนด ประกอบด้วยประโยชน์ โดยกาลอันควร
รู้จักมิจฉาวาจาว่ามิจฉาวาจา รู้จักสัมมาวาจาว่าสัมมาวาจา ความรู้นั้น เป็น สัมมาทิฐิ
สัมมาวาจา ๒ อย่าง

สัมมาวาจาที่ยังเป็นสาสวะ เป็นส่วนแห่งบุญให้ผลแก่ขันธ์ คือ เจตนางดเว้นจากการพูดเท็จ งดเว้นจากการพูดส่อเสียด งดเว้นจากการพูดคำหยาบ งดเว้นจากการเจรจาเพ้อเจ้อ
สัมมาวาจาของพระอริยะที่เป็นอนาสวะ เป็นโลกุตระ เป็นองค์มรรค คือ ความงด ความเว้น ความเว้นขาด เจตนางดเว้น จากวจีทุจริตทั้ง ๔ ของภิกษุผู้มีจิตไกลข้าศึก มีจิตหาอาสวะมิได้ พรั่งพร้อมด้วยอริยมรรค เจริญอริยมรรคอยู่
วาจาสุภาษิต

วาจาประกอบด้วยองค์ ๕ ประการ เป็นวาจาสุภาษิต ไม่เป็นทุพภาษิต และเป็นวาจาไม่มีโทษ วิญญูชนไม่ติเตียน คือ
วาจานั้นย่อมเป็นวาจาที่กล่าวถูกกาล
เป็นวาจาที่กล่าวเป็นสัจ
เป็นวาจาที่กล่าวอ่อนหวาน
เป็นวาจาที่กล่าวประกอบด้วยประโยชน์
เป็นวาจาที่กล่าวด้วยเมตตาจิต
อีกนัยหนึ่ง
วาจาอันประกอบด้วยองค์ ๔ เป็น วาจาสุภาษิต ไม่เป็นทุพภาษิต เป็นวาจาไม่มีโทษ และวิญญูชนไม่พึงติเตียน
ย่อมกล่าวแต่คำที่เป็นสุภาษิต ไม่กล่าวคำที่เป็นทุพภาษิต
ย่อมกล่าวคำที่เป็นธรรม ไม่กล่าวคำที่ไม่เป็นธรรม
ย่อมกล่าวแต่คำอันเป็นที่รัก ไม่กล่าวคำอันไม่เป็นที่รัก
ย่อมกล่าวแต่คำสัตย์ ไม่กล่าวคำเหลาะแหละ
ธรรมะที่เกี่ยวข้อง

จาก อภัยราชกุมารสูตร (พระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๓)
ตถาคต... ย่อมรู้วาจาที่ไม่จริง ไม่แท้ ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ และวาจานั้นไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ตถาคตไม่กล่าววาจานั้น
อนึ่ง ตถาคตย่อมรู้วาจาที่จริง ที่แท้ แต่ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ และวาจานั้นไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ตถาคตไม่กล่าววาจานั้น
อนึ่ง ตถาคตย่อมรู้วาจาที่จริง วาจาที่แท้ และประกอบด้วยประโยชน์ แต่วาจานั้นไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ในข้อนั้น ตถาคตย่อมรู้กาลที่จะพยากรณ์วาจานั้น
ตถาคตย่อมรู้วาจาที่ไม่จริง ไม่แท้ ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ แต่วาจานั้นเป็นที่รัก เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ตถาคตไม่กล่าววาจานั้น
ตถาคตย่อมรู้วาจาที่จริง ที่แท้ ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ แต่วาจานั้นเป็นที่รัก เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ตถาคตไม่กล่าววาจานั้น
อนึ่ง ตถาคตย่อมรู้วาจาที่จริง ที่แท้ และประกอบด้วยประโยชน์ และวาจานั้นเป็นที่รัก เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ในข้อนั้น ตถาคตย่อมรู้กาลที่จะพยากรณ์วาจานั้น
อริยสัจ กัดฟัน กลั่นลมหายใจ อดอาหาร

สุภาษิตสูตรที่ ๓ พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕
วานรเตียวเพชร

วานรเตียวเพชร ปรากฏในเรื่องรามเกียรติ์ เป็นเสนาวานรที่ช่วยพระรามรบกับฝ่ายทศกัณฐ์ มี 9 ตน แต่ละตนล้วนเป็นเทพที่มาจุติหลังพระนารายณ์อวตาร ได้แก่
1.ญาณรสคนธ์ สีขาวกำบัง หัวโล้น ปากหุบ ชาติเดืมคือ พระธตรฐ โลกบาลทิศตะวันออก ในตำราคุณพระเทวาประสิทธิ์ว่าเป็นพระปัญจสีขร
2.ทวิพัท สีดอกชบา หัวโล้น ปากหุบ ชาติเดิมพระโสมราช ในตำราคุณพระเทวาประสิทธิ์ว่าเป็น จิตตุเสน
3.ปิงคลา สีเหลืองแก่ หัวโล้น ปากหุบ ชาติเดิมพระยมราช ในตำราคุณพระเทวาประสิทธิ์ว่าเป็น จิตตุราช
4.มหัทวิกัน สีหงชาค หัวโล้น ปากหุบ พระประชาบดีเทพบุตร
5.วาหุโรม สีเหลืองนวลอมเทา หัวโล้น ปากหุบ ชาติเดิมพระสันเทพบุตร
6.อุสุภศรราม สีขาบ หัวโล้น ปากหุบ ชาติเดิมพระเวสสุวัน โลกบาลทิศเหนือ
7.มากัญจวิก สีมอคราม หัวโล้น ปากหุบ ชาติเดิม จิตตุบท
8.โชติมุข สีก้ามปู หัวโล้น ปากหุบ ชาติเดิม จิตตุบาท
9.นิลเกศี แดงชาด หัวดำ และโล้น ปากหุบ ชาติเดิมพระสยามเทวบุตร
หิ่งเม่น

| หิ่งเม่น |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
สกุล:: Crotalaria
สปีชีส์:: C.  pallid
ชื่อทวินาม
Crotalaria pallid 

หิ่งเม่น ชื่อวิทยาศาสตร์:  Crotalaria pallid เป็นพืชล้มลุกในวงศ์ Leguminosae วงศ์ย่อย Papilionoideae ลำต้นสีเขียวออกเหลือง เปลือกด้านนอกเหนียว มีกลิ่นเหม็นเขียว ใบเดี่ยว ดอกช่อ ดอกย่อยสีเหลือง ลักษณะแบบดอกถั่ว ผลเดี่ยวเป็นฝักกลม ปลายแหลมยื่นไปด้านหนึ่ง ผลแห้ง อ่อนสีเขียว แก่สีน้ำตาล แตกตามตะเข็บ เมล็ดสีน้ำตาลอมดำขนาดเล็กจำนวนมาก รากต้มน้ำดื่ม แก้ร้อนใน
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2531

| ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ> ศ. 2531 |
| --- | --- |
แผนที่สรุปฤดูกาล
ขอบเขตฤดูกาล
ระบบแรกก่อตัว: 7 มกราคม พ.ศ. 2531
ระบบสุดท้ายสลายตัว: 27 ธันวาคม พ.ศ. 2531
พายุมีกำลังมากที่สุด

ชื่อ: เนลสัน
 • ลมแรงสูงสุด: 185 กม./ชม. (115 ไมล์/ชม.) (เฉลี่ย 10 นาที)
 • ความกดอากาศต่ำที่สุด: 915 hPa (มิลลิบาร์)
 
สถิติฤดูกาล
พายุดีเปรสชันทั้งหมด: ทางการ 52 ลูก, ไม่เป็นทางการ 1 ลูก
พายุโซนร้อนทั้งหมด: ทางการ 31 ลูก, ไม่เป็นทางการ 1 ลูก
พายุไต้ฝุ่น: 11 ลูก
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น: 1 ลูก (ไม่เป็นทางการ)
ผู้เสียชีวิตทั้งหมด: มากกว่า 786 คน
ความเสียหายทั้งหมด: ≥ 503.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ค่าเงิน USD ปี 1988)
 
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก 2529, 2530, 2531, 2532, 2533
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2531 เป็นฤดูกาลที่ไม่การกำหนดขอบเขตอย่างเป็นทางการ โดยดำเนินอยู่ภายในปี พ.ศ. 2531 แต่พายุหมุนเขตร้อนส่วนใหญ่มีแนวโน้มก่อตัวขึ้นภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนพฤศจิกายน วันเหล่านี้ถือเป็นธรรมเนียมในการกำหนดขอบเขตของแต่ละฤดูกาล เมื่อพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวขึ้นภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ
ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ทางฝั่งตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวันสากล ส่วนพายุใดที่ก่อตัวขึ้นทางฝั่งตะวันออกของเส้นดังกล่าวจะเรียกว่า พายุเฮอร์ริเคน (ดูที่ ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2531) ในช่วงเวลานี้ พายุใดที่ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนในมหาสมุทรตะวันตกจะได้รับชื่อจากศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ส่วนพายุดีเปรสชันเขตร้อนใดที่ก่อตัวขึ้นในแอ่งนี้จะได้รับการกำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียก ส่วนพายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกใดที่ก่อตัวขึ้นหรือเคลื่อนตัวเข้าไปภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ พายุลูกนั้นจะได้รับชื่อจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ หรือ PAGASA ด้วย ด้วยเหตุนี้พายุเพียงหนึ่งลูก อาจมีชื่อถึงสองชื่อก็ได้
ภาพรวมฤดูกาล

| --- | --- |
  พายุดีเปรสชัน (≤61 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นกำลังแรง (118–156 กม./ชม.)
  พายุโซนร้อน (62–88 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นกำลังแรงอย่างมาก (157–193 กม./ชม.)
  พายุโซนร้อนกำลังแรง (89–117 กม./ชม.):   พายุไต้ฝุ่นรุนแรง (≥194 กม./ชม.)
รายชื่อพายุ

ในฤดูกาลนี้มีชื่อถูกใช้ไปทั้งสิ้น 26 ชื่อ โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมเป็นผู้ตั้งชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อนเหล่านี้ เมื่อระบบดังกล่าวมีความรุนแรงถึงระดับพายุโซนร้อนแล้ว รายชื่อเหล่านี้เป็นชุดรายชื่อฉบับแก้ไข เริ่มใช้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522
รายชื่อพายุ > ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม

รหัสเรียกพายุเป็นตัวเลขสี่หลัก สองหลักแรกเป็นตัวย่อของฤดูกาลนี้ในระบบปีคริสต์ศักราช (ค.ศ. 1988) และสองตัวหลังเป็นหมายเลขของพายุตามลำดับของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ส่วนรหัสเรียกพายุที่เป็นตัวเลขต่อท้ายด้วยตัวอักษร W กำหนดโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม
| รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2531> รหัสเรียก | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2531> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2531> รหัสเรียก | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2531> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2531> รหัสเรียก | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2531> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2531> รหัสเรียก | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2531> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2531> รหัสเรียก | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2531> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2531>  | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2531>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 8801 (01W) | รอย (Roy) | 8809 (08W) | บิลล์ (Bill) | 8818 (14W) | แฮล (Hal) | 8824 (20W) | เนลสัน (Nelson) | 8831 (26W) | แวล (Val) |  |  |
| 8802 (02W) | ซูซาน (Susan) | 8810 (09W) | แคลรา (Clara) | 8819 (15W) | เออร์มา (Irma) | 8826 (21W) | โอเดสซา (Odessa) |  |  |  |  |
| 8804 (04W) | แทด (Thad) | 8812 (10W) | ดอยล์ (Doyle) | 8820 (16W) | เจฟฟ์ (Jeff) | 8827 (22W) | แพท (Pat) |  |  |  |  |
| 8805 (05W) | วาเนสซา (Vanessa) | 8814 (11W) | เอลซี (Elsie) | 8821 (17W) | คิต (Kit) | 8828 (23W) | รูบี้ (Ruby) |  |  |  |  |
| 8806 (06W) | วอร์เรน (Warren) | 8815 (12W) | ฟาเบียน (Fabian) | 8822 (18W) | ลี (Lee) | 8829 (24W) | สคีป (Skip) |  |  |  |  |
| 8807 (07W) | แอกเนส (Agnes) | 8816 (13W) | เกย์ (Gay) | 8823 (19W) | แมมี (Mamie) | 8830 (25W) | เทสส์ (Tess) |  |  |  |  |
หมายเหตุ: รหัสเรียกที่ 8817 ถูกใช้กับพายุเฮอร์ริเคนอูเลกี (01C) หลังจากที่พายุดังกล่าวเคลื่อนข้ามเส้นแบ่งวันสากลเข้ามาในแอ่ง ส่วนรหัสเรียกที่ 8803, 8808, 8811, 8813 และ 8825 ถูกใช้กับพายุโซนร้อนที่ไม่ได้ติดตามโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม พายุเหล่านั้นจึงไม่ได้รับชื่อตามระบบการตั้งชื่อแบบเดิม
รายชื่อพายุ > ฟิลิปปินส์

สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จะใช้ชื่อของตัวเองหากมีพายุใดก่อตัวหรือเคลื่อนผ่านพื้นที่รับผิดชอบของตน โดย PAGASA จะตั้งชื่อพายุให้กับพายุดีเปรสชันเขตร้อนที่ก่อตัวขึ้นภายในพื้นที่รับผิดชอบของตน และพายุหมุนเขตร้อนใดก็ตามที่เคลื่อนตัวผ่านพื้นที่ดังกล่าว โดยชื่อที่ใช้ถูกนำมาจากรายชื่อที่เป็นรายชื่อเดียวกับที่ถูกใช้ไปในฤดูกาล ค.ศ. 1984 (พ.ศ. 2527) ซึ่งชื่อใดในชุดนี้ที่ไม่ถูกถอนจะถูกนำกลับมาใช้ใหม่อีกครั้งในปี ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) โดย PAGASA ใช้รูปแบบการตั้งชื่อของตัวเองแบบเรียงตามตัวอักษรฟิลิปิโน (A, B, K, D เป็นต้น) เป็นชื่อผู้หญิงในภาษาฟิลิปิโน ซึ่งลงท้ายด้วยอักษร "ng" โดยชื่อที่ไม่ถูกใช้จะทำเป็น อักษรสีเทา
| รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนท้องถิ่นฟิลิปปินส์ในฤดูกาล 2531 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อาเซียง (Asiang) | โกลริง (Gloring) | นิงนิง (Ningning) | โตยัง (Toyang) |  |
| บีริง (Biring) | ฮัวนิง (Huaning) | โอซัง (Osang) | ยูนซัง (Unsang) |  |
| โกนซิง (Konsing) | อีซัง (Isang) | ปาริง (Paring) | เวลปริง (Welpring) |  |
| ดีตัง (Ditang) | ลูซิง (Lusing) | เรมิง (Reming) | โยนิง (Yoning) |  |
| เอเดง (Edeng) | มาริง (Maring) | เซเนียง (Seniang) |  |  |
รายชื่อเพิ่มเติม
|  |  | อาเปียง (Apiang) | บาเชียง (Basiang) (ไม่ถูกใช้) |  |
| กายัง (Kayang) (ไม่ถูกใช้) | โดรัง (Dorang) (ไม่ถูกใช้) | เอนัง (Enang) (ไม่ถูกใช้) | กราซิง (Grasing) (ไม่ถูกใช้) |  |
รายชื่อพายุ > การถอนชื่อ

เนื่องจากพายุไต้ฝุ่นยูนซัง และ โยนิง สร้างความเสียหายและทำให้มียอดผู้เสียชีวิตจำนวนมากในประเทศฟิลิปปินส์ PAGASA จึงถอนชื่อ ยูนซัง และ โยนิง ออกจากชุดรายชื่อ และเลือกชื่อ ยูลเปียง (Ulpiang) และ เยร์ลิง (Yerling) มาใช้แทนตามลำดับ
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยพายุหมุนเขตร้อน
พายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2531
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2531
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2531
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้: 2530–2531, 2531–2532
ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2530–2531, 2531–2532
ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้: 2530–2531, 2531–2532
แหล่งข้อมูลอื่น

กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (อังกฤษ)
กรมอุตุนิยมวิทยาจีน (อังกฤษ)
ดิจิทัลไต้ฝุ่น (อังกฤษ)
หอสังเกตการณ์ฮ่องกง (อังกฤษ)
ศูนย์ร่วมเตือนไต้ฝุ่น (อังกฤษ)
สำนักบริหารอุตุนิยมวิทยาเกาหลี (อังกฤษ)
ศูนย์บริการสภาพอากาศแห่งชาติกวม (อังกฤษ)
กรมอุตุนิยมวิทยามาเลเซีย (มลายู)
PAGASA (อังกฤษ)
สำนักสภาพอากาศกลางไต้หวัน (อังกฤษ)
TCWC จาการ์ตา (อินโดนีเซีย)
กรมอุตุนิยมวิทยาไทย
ไต้ฝุ่น2000 (อังกฤษ)
สำนักบริการพลังงานอุตุนิยมวิทยาแห่งชาติเวียดนาม (อังกฤษ)
| ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ> ศ. 2530–2539 |
| --- | --- |
ก่อนหน้า: 2529 · 2530 · 2531 · 2532 · 2533 · 2534 · 2535 · 2536 · 2537 · 2538 · 2539 · ต่อไป: 2540
สมาคมคาร์โบนารี

| --- | --- |

ก่อตั้ง: ต้นคริสต์ทศวรรษ 1800
ประเภท: องค์กรสมคบคิด
วัตถุประสงค์: การรวมชาติอิตาลี
ที่ตั้ง: ราชอาณาจักรเนเปิลส์ ราชอาณาจักรซาร์ดีเนีย รัฐสันตะปาปา ดัชชีโมเดนา ราชอาณาจักรซิซิลี
บุคลากรหลัก: Gabriele Rossetti Napoléon Louis Bonaparte Giuseppe Garibaldi Silvio Pellico Aurelio Saffi Antonio Panizzi Giuseppe Mazzini Ciro Menotti Melchiorre Gioia Piero Maroncelli
คาร์โบนารี หรือคาร์โบนีเรีย (Carboneria) เป็นชื่อสมาคมลับของชาวอิตาลีซึ่งยึดหลักอุดมการณ์เสรีนิยมสนับสนุนระบอบการปกครองแบบสาธารณรัฐและเน้นความรักชาติ สมาคมนี้เริ่มต้นจากขบวนการต่อต้านการปกครองฝรั่งเศสในรัฐเนเปิลส์ระหว่างสงครามนโปเลียน (Napoleonic Wars ค.ศ.1803-1815) และต่อมาดำเนินกิจกรรมทางการเมืองเพื่อต่อต้านระบบอนุรักษนิยมตลอดจนอำนาจและอิทธิพลของจักรวรรดิออสเตรียในคาบสมุทรอิตาลี เพื่อบรรลุจุดมุ่งหมายในการรวมชาติ
การก่อตั้งสมาคม

คาร์โบนารีเป็นคำในภาษาอิตาลีแปลว่าคนเผาถ่าน โดยสมาคมได้จัดการชุมนุมครั้งแรกขึ้นทางตอนใต้ของคาบสมุทรอิตาลีประมาณต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต่อมาก็ขยายบทบาทไปทางตอนเหนือสู่แคว้นมาร์เชส (Marches) และโรมัญญา (Romagna) ใน ค.ศ.1814 ผู้ที่จะเข้าเป็นสมาชิกจะต้องผ่านพิธีกรรมและมีการใช้สัญลักษณ์ต่างๆ ที่สลับซับซ้อน ตลอดจนใช้คำพูดที่เป็นรหัสในการติดต่อสื่อสารกัน สมาชิกส่วนใหญ่มาจากชนชั้นขุนนาง ข้าราชการ และเจ้าของที่ดินรายย่อย หลัง ค.ศ.1815 สมาคมฯขยายตัวอย่างรวดเร็ว เพราะกลุ่มชนชั้นกลางที่ได้รับผลประโยชน์ทางการค้าและอิทธิพลทางการเมืองระหว่างที่อยู่ใต้การปกครองของฝรั่งเศสไม่พอใจกับสภาพทางการเมือง
ที่เป็นผลจากข้อตกลงของการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา (Congress of Vienna) โดยเฉพาะหลักการการชดใช้แก่ผู้ชนะ (Compensation for the Victors) และหลักการการสืบสันตติวงศ์ (Legitimacy)
หลักการดังกล่าวทั้ง 2 เปิดโอกาสให้จักรวรรดิออสเตรียได้กลับมามีอำนาจเหนือรัฐต่างๆในตอนเหนือของคาบสมุทรอิตาลีอีกครั้งหนึ่ง และทำให้เจ้าผู้ครองรัฐ
ซึ่งสูญเสียราชบัลลังก์ในระหว่างสงครามได้กลับมาปกครองรัฐในอิตาลีหลายรัซ เช่น เนเปิลส์ (Naples) โมเดนา (Modena) ปีดมอนต์ (Piedmont) รวมทั้งอาณาจักรพระสันตะปาปาด้วย
การปฏิบัติการ

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1821 พวกคาร์โบนารีพยายามก่อการปฏิวัติในรัฐปีดมอนต์เพราะต้องการขับพระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 1 (Victor Emmanuel I) ออกจากบัลลังก์ และให้พระญาติของพระองค์คือเจ้าชายชาลส์ อัลเบิร์ต (Charles Albert) ขึ้นครองราชย์แทน แม้เจ้าชายเจ้าชายชาลส์ อัลเบิร์ต จะทรงยินยอมพระราชทานรัฐธรรมนูญแก่พวกปฏิวัติ แต่ผู้แทนประเทษศมหาอำนาจจากกลุ่มพันธไมตรีอันศักดิ์สิทธิ์ที่เข้าร่วมในการประชุมใหญ่แห่งไลบัค ได้ลงมติส่งกองทัพออสเตรียมาปราบการปฏิวัติ และปราบได้หมดในวันที่ 8 เมษายน ค.ศ.1821 เจ้าชายชาลส์ เฟลิกซ์ (Charles Felix) พระอนุชาของพระเจ้าวิกเตอร์ เอมมานูเอลที่ 1 ได้รับการสถาปนาให้เป็นกษัตริย์พระองค์ใหม่
และในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1831 พวกคาร์โบนารีได้ทำการลุกฮือในรัฐโมดีนาและปาร์มา (Parma) โดยได้รับแรงดลใจมาจากผลสำเร็จของการปฏิวัติฝรั่งเศส ค.ศ.1830 โดยได้เตรียมการประสานการก่อการ กับพวกคาร์โบนารีในรัฐอื่นๆ เพื่อปลดปล่อยดินแดนตอนเหนือของอิตาลีให้หลุดพ้นจากอำนาจของออสเตรีย ในเวลาเดียวกันก็เกิดการลุกฮือขึ้นในแคว้นโบโลญญา (Bologna) ของรัฐสันตปาปา พวกคาร์โบนารีสามารถปิดล้อมรัฐสันตปาปา ออสเตรียจึงได้ส่งกองทัพเข้าปราบปรามอีกครั้งในเดือนมกราคม ค.ศ. 1832
ความล้มเหลว

ความล้มเหลวหลายครั้งของสมาคมแสดงถึงความอ่อนแออันเนื่องมาจากขาดผู้นำที่มีความสามารถผนึกอุดมการณ์และกำลังของสมาชิก
ให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ทำให้สมาชิกเกิดความผิดหวัง ดังนั้น ชาวเจนัวชื่อ จูเซปเป มาซซินี (Giuseppe Mazzini) ซึ่งเคยเป็นหนึ่งในสมาชิกสมาคมคาร์โบนารีแต่เห็นว่าสมาคมมีลักษณะเป็ฯพวกเจ้าขุนมูลนาย ทั้งอุทิศพลังและเวลาให้กับพิธีกรรม การรักษาความลับต่างๆ มากเกินไป จึงสถาปนาขบวนการอิตาลีหนุ่ม (Young Italy) ขึ้นในปี ค.ศ.1831 สมาชิกของสมาคมฯจำนวนมากจึงหันมาสังกัดขบวนการอิตาลีหนุ่ม สมาคมคาร์โบนารีจึงค่อยๆสลายตัวลงในที่สุด แม้ว่าสมาคมคาร์โบนารีจะไม่สามารถบรรลุจุดมุ่งหมาย แต่การเคลื่อนไหวของสมาคมฯ ก็นับว่าเป็นขั้นแรกของความพยายามในการรวมชาติของชาวอิตาลี
บรรณานุกรม

Birmingham, David (2003), A Concise History of Portugal, Cambridge: Cambridge University Press, ISBN 9780521536868
Daraul, Arkon (1961), "The Charcoal Burners", A History of Secret Societies, Secaucus NJ: Citadel Press, pp. 100–110, ISBN 0-8065-0857-4
Duggan, Christopher (2008), The Force of Destiny
Frost, Thomas (2003), Secret Societies of the European Revolution, Kessinger Publishing, ISBN 978-0-7661-5390-5
Galt, Anthony (December 1994), "The Good Cousins' Domain of Belonging: Tropes in Southern Italian Secret Society Symbol and Ritual, 1810-1821", Man, New Series, vol. 29, Wiley, Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland, pp. 785–807, doi:10.2307/3033969, JSTOR 3033969
McCullagh, Francis (1910), "Some Causes of the Portuguese Revolution", The Nineteenth Century and After, vol. LXVIII
Rath, John (January 1964), "The Carbonari: Their Origins, Initiation Rites, and Aims", The American Historical Review, 69 (2): 353–370, doi:10.2307/1844987, JSTOR 1844987
"The Life of a Conspirator", The Rambler, New Series, I, May 1854
Reinerman, Alan. "Metternich and the Papal Condemnation of the" Carbonari", 1821." Catholic Historical Review 54#1 (1968): 55-69. in JSTOR
Shiver, Cornelia. "The Carbonari." Social Science (1964): 234-241. in JSTOR
Smith, Denis Mack (1988) [1958], The Making of Italy
Spitzer, Alan Barrie. Old hatreds and young hopes: the French Carbonari against the Bourbon Restoration (Harvard University Press, 1971).
สมใจ ไพโรจน์ธีระรัชต์ สารานุกรมประวัติศาสตร์ยุโรปฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่ม C-D
แสดงที่มา:
บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Villari, Luigi (1911). "Carbonari" .  ใน Chisholm, Hugh (บ.ก.). สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 5 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. p. 307.