stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
The Mask Mirror
ผู้เข้าร่วมรายการ > ภายหลังฤดูกาลวรรณคดีไทย

| ลำดับที่ | หน้ากาก | เพลง (ศิลปิน) | ชื่อ-นามสกุล (ชื่อในวงการบันเทิง) | ตัวจริง/ปลอม | ตอน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | หน้ากากหนอนชาเขียว (ซ้ายมือพิธีกร) | ภาพลวงตา (ดา เอ็นโดรฟิน) | ระหัส ราชคำ (กบ แท็กซี่) | ตัวปลอม | Ep.01 |
| 1 | หน้ากากหนอนชาเขียว (ขวามือพิธีกร) | เล่นของสูง (บิ๊กแอส) | อนุวัฒน์ สงวนศักดิ์ภักดี (บอย พีซเมกเกอร์) | ตัวจริง | Ep.01 |
| 1 | โชว์พิเศษ : อมพระมาพูด (เบิร์ด ธงไชยและเสก โลโซ) ร้องโดย หน้ากากหนอนชาเขียว | โชว์พิเศษ : อมพระมาพูด (เบิร์ด ธงไชยและเสก โลโซ) ร้องโดย หน้ากากหนอนชาเขียว | โชว์พิเศษ : อมพระมาพูด (เบิร์ด ธงไชยและเสก โลโซ) ร้องโดย หน้ากากหนอนชาเขียว | โชว์พิเศษ : อมพระมาพูด (เบิร์ด ธงไชยและเสก โลโซ) ร้องโดย หน้ากากหนอนชาเขียว | Ep.01 |
| 2 | หน้ากากปลาคาร์ฟ (สีส้ม) | ผู้ชายคนนี้กำลังหมดแรง (อ๊อฟ ปองศักดิ์) | ปองศักดิ์ รัตนพงษ์ (อ๊อฟ) | ตัวจริง | Ep.02 |
| 2 | หน้ากากปลาคาร์ฟ (สีชมพู) | ผู้ชายคนนี้กำลังหมดแรง (อ๊อฟ ปองศักดิ์) | ยังไม่เปิดเผยในรอบนี้ | ยังไม่เปิดเผยในรอบนี้ | Ep.02 |
| 2 | หน้ากากปลาคาร์ฟ (สีชมพู) | เชือกวิเศษ (ลาบานูน) | อรรณพ ทองบริสุทธิ์ (ปอ) | ตัวปลอม | Ep.02 |
| 2 | หน้ากากปลาคาร์ฟ (สีเหลือง) | ต้องโทษดาว... (เบิร์ด ธงไชย) | วัลลภ มณีคุ้ม (มัม ลาโคนิคส์) | ตัวปลอม | Ep.02 |
| 2 | หน้ากากปลาคาร์ฟ (สีม่วง) | แทงข้างหลัง..ทะลุถึงหัวใจ (อ๊อฟ ปองศักดิ์) | พงษ์ศักดิ์ ชูศรี (ปลาคาร์ฟ เชิญยิ้ม) | ตัวปลอม | Ep.02 |
| 2 | โชว์พิเศษ : จริงไม่กลัว (คริสติน่า อากีล่าร์) ร้องโดย หน้ากากปลาคาร์ฟ | โชว์พิเศษ : จริงไม่กลัว (คริสติน่า อากีล่าร์) ร้องโดย หน้ากากปลาคาร์ฟ | โชว์พิเศษ : จริงไม่กลัว (คริสติน่า อากีล่าร์) ร้องโดย หน้ากากปลาคาร์ฟ | โชว์พิเศษ : จริงไม่กลัว (คริสติน่า อากีล่าร์) ร้องโดย หน้ากากปลาคาร์ฟ | Ep.02 |
เรตติ้ง > ภายหลังฤดูกาลวรรณคดีไทย

| ตอนที่ | วันที่ออกอากาศ | เรตติ้ง AGB Nielsen (ทั่วประเทศ) |
| --- | --- | --- |
| 1 | 15 สิงหาคม 2562 | 2.6 |
| 2 | 22 สิงหาคม 2562 | 2.8 |
| เรตติ้งเฉลี่ย (2 ตอน) | เรตติ้งเฉลี่ย (2 ตอน) | 2.7 |
เรตติ้ง > ภายหลังฤดูกาลจักรราศี

| ตอนที่ | วันที่ออกอากาศ | เรตติ้ง AGB Nielsen (ทั่วประเทศ) |
| --- | --- | --- |
| 1 | 14 พฤศจิกายน 2562 | 1.5 |
| 2 | 21 พฤศจิกายน 2562 | 2.0 |
| 3 | 28 พฤศจิกายน 2562 | 2.1 |
| 4 | 5 ธันวาคม 2562 | 1.9 |
| 5 | 12 ธันวาคม 2562 | 1.7 |
| 6 | 19 ธันวาคม 2562 | 2.2 |
| 7 | 26 ธันวาคม 2562 | 1.5 |
| 8 | 2 มกราคม 2563 | 1.7 |
| 9 | 9 มกราคม 2563 | 1.9 |
| 10 | 16 มกราคม 2563 | 2.1 |
| 11 | 23 มกราคม 2563 | 1.7 |
| 12 | 30 มกราคม 2563 | 1.3 |
| 13 | 6 กุมภาพันธ์ 2563 | 1.8 |
| เรตติ้งเฉลี่ย (13 ตอน) | เรตติ้งเฉลี่ย (13 ตอน) | 1.8 |
มะละกอ

| มะละกอ |
| --- | --- |

พืชและผล ภาพจาก Medicinal-Plants (1887) ของ Koehler
สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มีข้อมูล  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: อันดับผักกาด Brassicales
วงศ์:: วงศ์มะละกอ Caricaceae
สกุล:: สกุลมะละกอ Carica L.
สปีชีส์:: Carica papaya
ชื่อทวินาม
Carica papaya L.

มะละกอ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Carica papaya) เป็นไม้ผลชนิดหนึ่งในวงศ์มะละกอ (Caricaceae) สูงประมาณ 5–10 เมตร มีถิ่นกำเนิดในมีโซอเมริกา ซึ่งปัจจุบันอยู่ในบริเวณเม็กซิโกตอนใต้ถึงอเมริกากลาง ก่อนนำเข้าสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ผลดิบมีสีเขียว เมื่อสุกแล้วเนื้อในจะมีสีเหลืองถึงส้ม นิยมนำมารับประทานทั้งสดและนำไปปรุงอาหาร หรือนำไปแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์อื่น ๆ  ใน ค.ศ. 2020 ประเทศอินเดียผลิตมะละกอถึง 43%
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

มะละกอ เป็นไม้ล้มลุก อายุหลายปี สูง 3-6 เมตร เปลือกต้นเรียบ สีน้ำตาลออกขาว ลำต้นตรง ไม่มีแก่น แตกกิ่งก้านน้อย มีรอยแผลใบชัดเจน มียางขาวข้น ใบ เป็นใบเดี่ยว ออกเรียงสลับรอบต้นหนาแน่นที่ปลายยอด ใบรูปฝ่ามือ ขนาด 80-120 ซม. ขอบใบเว้าเป็นแฉกลึกถึงแกนก้าน ก้านใบเป็นหลอด กลมกลวงยาว 25-100 ซม. ดอก ดอกแยกเพศอยู่คนละต้น ดอกเพศผู้ออกเป็นช่อยาวห้อยลง ดอกสีขาว กลีบดอกมี 5 กลีบ มีกลิ่นหอม ดอกเพศเมียสีขาว ออกเป็นช่อกระจุกตามซอกใบ ดอกมีขนาดใหญ่ กว่าดอกเพศผู้ ผล รูปกระสวย ผิวเรียบ เปลือกบาง มียางสีขาว ผลสดสีเขียวเข้ม พอสุกเปลี่ยนเป็นสีส้ม รับประทานได้ มีเมล็ดมาก เมล็ดกลม สีดำ มีเยื่อหุ้มเมล็ดสีขาวใส
การใช้งาน > โภชนาการ

| คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม (3> 5 ออนซ์) |
| --- | --- |
พลังงาน: 179 กิโลจูล (43 กิโลแคลอรี)

คาร์โบไฮเดรต: 10.82 g
น้ำตาล: 7.82 g
ใยอาหาร: 1.7 g
 

ไขมัน: 0.26 g
 

โปรตีน: 0.47 g
 

วิตามิน
วิตามินเอบีตา-แคโรทีนลูทีน ซีอาแซนทิน: (6%) 47 μg(3%)274 μg89 μg
ไทอามีน (บี1): (2%) 0.023 มก.
ไรโบเฟลวิน (บี2): (2%) 0.027 มก.
ไนอาซิน (บี3): (2%) 0.357 มก.
กรดแพนโทเทนิก (บี5  ) : (4%) 0.191 มก.
โฟเลต (บี9): (10%) 38 μg
วิตามินซี: (75%) 62 มก.
วิตามินอี: (2%) 0.3 มก.
วิตามินเค: (2%) 2.6 μg
 

แร่ธาตุ
แคลเซียม: (2%) 20 มก.
เหล็ก: (2%) 0.25 มก.
แมกนีเซียม: (6%) 21 มก.
แมงกานีส: (2%) 0.04 มก.
ฟอสฟอรัส: (1%) 10 มก.
โพแทสเซียม: (4%) 182 มก.
โซเดียม: (1%) 8 มก.
สังกะสี: (1%) 0.08 มก.
 

องค์ประกอบอื่น
น้ำ: 88 g
Lycopene: 1828 µg
 
Link to USDA Database entry
 หน่วย  μg = ไมโครกรัม • mg = มิลลิกรัม  IU = หน่วยสากล 
ประมาณร้อยละคร่าว ๆ โดยใช้การแนะนำของสหรัฐสำหรับผู้ใหญ่  แหล่งที่มา: USDA FoodData Central
การใช้งาน > แพทย์แผนโบราณ

ในการแพทย์แผนโบราณ มีการใช้มะละกอในการรักษาโรคมาลาเรีย, ยาแท้ง, ยาระบาย หรือสูดควันเพื่อบรรเทาอาการหอบหืด
แหล่งข้อมูลอื่น

นิยามแบบพจนานุกรมของ papaw ที่วิกิพจนานุกรม
Papaya
Papaya, California Rare Fruit Growers, 1997 เก็บถาวร 2013-05-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q34887  Wikispecies: Carica papaya  APDB: 12066  BioLib: 62005  EoL: 585682  EPPO: CIAPA  FloraBase: 49629  FNA: 200014477  FoC: 200014477  GBIF: 2874484  GRIN: 9147  iNaturalist: 62811  IPNI: 30011248-2  IRMNG: 10591092  ITIS: 22324  IUCN: 20681422  NCBI: 3649  NZOR: 6df076a6-d12b-4da2-9a59-5c320b1c2869  Plant List: kew-2700919  PLANTS: CAPA23  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:30011248-2  Tropicos: 6100032  uBio: 450900 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
ศึกสองนางพญา

| ศึกสองนางพญา Princess Cheung Ping 1981 |
| --- | --- |
ประเภท: ศิลปะการต่อสู้เครื่องแต่งกายโบราณ
เขียนโดย: ไหม โชวยี่ , ซวย เสวี่ยฟาง , อู๋ ปิง , เฉิน จิงยี่ ,ผาน เชาฉวน , หลัว ฟางเจียน , เจิ้ง ซีหลิง
กำกับโดย: ฟ่าน ซิ่วห มิง , ไหมดังเจี๋ ย , เหลียง กั๋วเฉียง , เซียว เซียนหุย, อู๋ เฉียวยี่, หู เสวียเหวิน, ปันเหวินเจี๋ย, หลี่ กัวลี่ , เหลี ยงริมหมิง , จาชวนอี้ , เจียงต้าเหว่ย
แสดงนำ: หลิว สงเหยิน หมีเซียะ หวีอันอัน เดวิด เจียง
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: หลี่ เสี่ยวเทียน
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: 武侠帝女花
ผู้ประพันธ์เพลง: หลูกัวซาน
ประเทศแหล่งกำเนิด: ฮ่องกง
ภาษาต้นฉบับ: กวางตุ้ง
จำนวนตอน: 50
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: "เซียวเชิง"
สถานที่ถ่ายทำ: ฮ่องกง
ความยาวตอน: 42 นาที/ตอน
บริษัทผู้ผลิต: RTV(ATV)
ออกอากาศ
ออกอากาศ: 29 มิถุนายน ค.ศ. 1981 (1981-06-29) – 4 กันยายน ค.ศ. 1981 (1981-09-04) (ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 20.00-21.00 น)
ศึกสองนางพญา (อังกฤษ: Princess Cheung Ping) เป็นละครฟอร์มใหญ่ 50 ตอนจบของช่อง อาร์ทีวี (เอทีวี) ที่สร้างขึ้นในปีพ.ศ. 2524 (1981) โครงเรื่องบางส่วนนำมาจากอุปรากรกวางตุ้งเรื่อง เจ้าหญิงดอกไม้ (The Flower  Princess) นำแสดงโดย เจียงต้าเหว่ย, หมีเซียะ, หลิวสงเหยิน, หวีอันอัน, เดวิด เจียง, หยางเจ๋อหลิน, ม่อเส้าชง.
ละครเรื่องนี้เป็นช่วงรายการทีวีของทางช่องอารทีวี(เอทีวี) ที่เริ่มเปลี่ยนจากยุครุ่งเรืองไปสู่ยุคเสื่อมถอยทางเรตติ้งของช่องอาร์ทีวี(เอทีวี) สมาคมผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของออสเตรเลียได้ลดต้นทุนการผลิตลงอย่างมาก เดิมทีละครเรื่องนี้มีแผนจะผลิตในราคา 110,000 ดอลล่าร์ฮ่องกงต่อตอน แต่หลังปรับลดแล้ว ต้นทุนต่อตอนก็ไม่เกิน 100,000 ดอลล่าร์ฮ่องกง โดยแรกเริ่มมีการประมาณการทุนสร้างงบประมาณทั้งค่าฉากและเครื่องแต่งกายอย่างเดียวคือ 300,000 ดอลล่าร์ฮ่องกงต่อตอน แต่กลับอนุมัติงบแค่ 100,000 ดอลล่าร์ฮ่องกงต่อตอนเท่านั้นผลิตโดยโปรดิวเซอร์ เซียวเชิง
เนื้อเรื่องย่อ

ในราชสำนักเกิดกบฏ นำโดย เฉากงกง ที่ต้องการเป็นใหญ่ และได้ลูกชาย (ม่อเส้าชง) ซึ่งเป็นยอดฝีมือ มีฉายาขลุ่ยอสรพิษ จั่วหยิงลั่ง ซึ่งโหดเหี้ยม ฆ่าได้ไม่เลือกหน้าไร้ความปราณี และได้สององค์หญิง (หมีเซียะ,หวี อันอัน) ซึ่งได้รู้พฤติกรรมของ เฉากงกง จึงพยายามให้นักฆ่าไปกำจัด แต่มือสังหารที่ส่งไป ก็ตายกันเกือบทุกคน สององค์หญิง จึงได้ผู้ช่วยจอมกระบี่ดอกท้อ เหยียนยิ่งเฟย (เดวิดเจียง) และ จอมดาบพญายม หลิวซงเหมิน ช่วยกันกำจัดศัตรู
นักแสดง(บางส่วน)

เดวิด เจียง เป็น เหยียนยิ่งเฟย (จอมยุทธดอกท้อ)
ม่อเส้าชง  เป็น จั่วหยิงลั่ง
หมีเซียะ     เป็น องค์หญิงฉางผิง
หวีอันอัน   เป็น องค์หญิงเจาเหยิน และ เฉินหยวนหยวน
หลิวสงเหยิน เป็น โจวซื่อเลี่ยน
การแข่งขันกับละครช่องทีวีบี

ในปีพ.ศ. 2524 ทางด้านอาร์ทีวี (เอทีวี) ได้นำผลงานละครแนวอิงประวัติศาสตร์ฟอร์มใหญ่ทุนสร้างมหาศาลแห่งปีเรื่อง "ศึกสองนางพญา" (Princess Cheung Ping 1981) ความยาว 50 ตอนจบ นำแสดงโดย หมีเซียะ, หวีอันอัน , เดวิดเจียง และ หลิวสงเหยิน ออกอากาศเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน - 4 กันยายน พ.ศ. 2524 ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ เวลา 20.00-21.00 น. ชนกับละครดังของทีวีบีเรื่อง "จอมทรนง" (The Fate 1981) ความยาว 20 ตอนจบ ออกอากาศวันที่ 29 มิถุนายน - 24 กรกฎาคม ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ เวลา 20.30-21.30 น.
นำแสดงโดยคู่ขวัญยอดนิยม โจวเหวินฟะ และ เจิ้งอวี้หลิง
ปรากฏว่าละครทีวีบี 20 ตอนจบเรื่อง "จอมทรนง" สามารถทำเรตติ้งได้สูงกว่าละครฟอร์มใหญ่ของอาร์ทีวี 50 ตอนจบเรื่อง "ศึกสองนางพญา" แต่เนื่องด้วยละครทีวีบีเรื่องนี้มีจำนวนตอนสั้นกว่าและอวสานลงในวันศุกร์ที่ 24 กรกฎาคม
สามวันถัดมาคือวันจันทร์ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 ทางทีวีบีได้ออกอากาศละครเรื่องใหม่เป็น
ละครศิลปะการต่อสู้อิงประวัติศาสตร์เรื่อง "14 นางสิงห์เจ้ายุทธจักร" (杨门女将 1981) จำนวน 30 ตอนจบ(แต่ออกอากาศจริง 25 ตอนจบ) นำแสดงโดย วังหมิงฉวน, ฝงเป่าเป่า และ สือซิ่ว ออกอากาศทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ เวลา 20.30-21.30 น. ละครทีวีบีเรื่องนี้ยังคงสามารถดึงยอดผู้ชมได้สูงกว่า ละครอาร์ทีวีเรื่อง "ศึกสองนางพญา" เช่นกัน
หลังอวสานละครทีวีบีเรื่อง "14 นางสิงค์เจ้ายุทธจักร" ในวันที่ 28 สิงหาคม สามวันต่อมาทางทีวีบีได้ส่งละครกำลังภายในเรื่อง "ประกาศิตเหยี่ยวพญายม" (The Hawk 1981) จำนวน 20 ตอนจบ ออกอากาศในวันที่ 31 สิงหาคม - 25 กันยายน พ.ศ. 2524 ทันที ละครเรื่องนี้นำแสดงโดย
เจิ้งเส้าชิว รับบท "ติงหลาน" และ เจ้าหย่าจือ รับบท "หนี่เทียนเอ๋อ" และก็สามารถทำเรตติ้งได้สูงกว่า 5 ตอนสุดท้ายของละครค่ายเอทีวีเรื่อง "ศึกสองนางพญา" ได้เช่นกัน และยังสามารถทำเรตติ้ผู้ชมสูงสุดถึง 84% ในฮ่องกง
การจับคู่กันระหว่าง เจิ้งเส้าชิว และ เจ้าหย่าจือ ในเรื่องนี้เป็นที่ชื่นชอบของผู้ชมมาก นอกจากละครเรื่อง "ชอลิ่วเฮียง" ที่ทั้งคู่แสดงด้วยกันแล้วได้เรตติ้ง 77% ก็มีเรื่อง "ประกาศิตเหยี่ยวพญายม" ที่สามารถทำเรตติ้งสูงถึง 84%
ทำให้ละครอาร์ทีวี (เอทีวี) ฟอร์มใหญ่เรื่อง "ศึกสองนางพญา" ไม่สามารถทำเรตติ้งได้สูงกว่าละครของทีวีบีทั้งสามเรื่อง ที่มีการออกอากาศในช่วงเวลาใกล้เคียงกันได้เลย
แหล่งข้อมูลอื่น

MichelleClan.com - Michelle Yim official website
เจียวเอี๋ยน

เจียวเอี๋ยน เป็นบุคคลในยุคสามก๊ก อาจหมายถึง:
เจียวเอี๋ยน (เจี่ยง เหยียน) (蔣延) ขุนนางของรัฐง่อก๊ก
เจียวเอี๋ยน (เจี๋ยง เสี่ยน) (蔣顯; เสียชีวิต ค.ศ. 264) ขุนนางของรัฐจ๊กก๊ก เป็นบุตรชายคนรองของเจียวอ้วน
เสาชิงช้า

| เสาชิงช้า |
| --- | --- |

ประเภท: เสา
ที่ตั้ง: แขวงวัดราชบพิธ แขวงเสาชิงช้า และแขวงสำราญราษฎร์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
พิกัด: 13°45′06″N 100°30′05″E﻿ / ﻿13.751776°N 100.501267°E﻿ / 13.751776; 100.501267
ความสูง: 21.15 เมตร (นับจากฐาน)
ความยาว: 10.50 เมตร (ฐานกลม)
สร้างเมื่อ: 8 เมษายน พ.ศ. 2327
สร้างโดย: พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
การใช้งานดั้งเดิม: ประกอบพิธีโล้ชิงช้าในพระราชพิธีตรียัมพวาย ตรีปวาย
บูรณะ: พ.ศ. 2549
สถานะ: ปิดใช้งาน, ยังมีอยู่
ผู้ดูแล: กรมศิลปากร

 โบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: เสาชิงช้า
ขึ้นเมื่อ: 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492
เป็นส่วนหนึ่งของ: โบราณสถานในเขตกรุงเทพมหานคร
เลขอ้างอิง: 0000003
 
 
 ทางแยก
ชื่ออักษรไทย: เสาชิงช้า
ชื่ออักษรโรมัน: Sao Chingcha
รหัสทางแยก: N091, N160
ทิศทางการจราจร
↑: ถนนดินสอ » อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
↗: ถนนศิริพงษ์ » ด้านหลังศาลาว่าการ กทม.
→: ถนนบำรุงเมือง » แยกสำราญราษฎร์
↘: ถนนอุณากรรณ, ถนนศิริพงษ์ » แยกอุณากรรณ
↙: ถนนตีทอง » แยกเฉลิมกรุง
←: ถนนบำรุงเมือง » แยกสี่กั๊กเสาชิงช้า
 
ภาพของเสาชิงช้าในเวลาเย็น
เสาชิงช้า เป็น สถาปัตยกรรม ที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ประกอบพิธีโล้ชิงช้า ใน พระราชพิธีตรียัมพวาย ตรีปวาย ของ ศาสนาพราหมณ์-ฮินดู โดยทั่วไปหมายถึงเสาชิงช้าที่ตั้งอยู่หน้า วัดสุทัศน์เทพวราราม และลานหน้า ศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร (ลานคนเมือง) ใกล้กับ เทวสถานโบสถ์พราหมณ์ ในพื้นที่แขวงเสาชิงช้าและแขวงวัดราชบพิธ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ซึ่งถือเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของ กรุงเทพมหานคร แม้พิธีโล้ชิงช้าได้เลิกไปแล้วตั้งแต่สมัย พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 ก็ตาม
นอกจากนี้ ใน ประเทศไทย ยังมีเสาชิงช้าอีกแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ที่ หน้าหอพระอิศวร เมืองนครศรีธรรมราช ซึ่งมีการประกอบพิธีโล้ชิงช้ามาแต่โบราณเช่นกัน แต่ได้เลิกไปก่อนที่จะมีการก่อสร้างขึ้นใหม่ในภายหลัง โดยจำลองแบบมาจากเสาชิงช้าที่ กรุงเทพมหานคร
เสาชิงช้าที่ กรุงเทพมหานคร แห่งนี้ มีลักษณะเป็นเสาชิงช้าขนาดใหญ่ ตั้งอยู่บนแท่นหินขนาดใหญ่ สูง 21.15 ม. เส้นผ่านศูนย์กลาง ฐานกลมประมาณ 10.50 ม. ฐานกลมก่อเป็นฐานปัทม์ทำด้วยหินล้างสีขาว พื้นบนปูกระเบื้องดินเผาสีแดง มีบันได 2 ขั้น ทั้ง 2 ด้าน ตามแนวโค้งของฐานติดแผ่นจารึกประวัติเสาชิงช้า เสาไม้แกนกลางคู่และเสาตะเกียบ 2 คู่ เป็นเสาหัวเม็ด ล้วนทำด้วยไม้สักกลึงกลม โครงยึดหัวเสาทั้งคู่แกะสลักอย่างสวยงาม กระจังและหูช้างไม้เป็นลวดลายไทย ทั้งหมดทา สีแดงชาด ติด สายล่อฟ้า จากลวดลายกระจังด้านบนลงดิน
กรมศิลปากร ได้ประกาศขึ้นทะเบียนเสาชิงช้าเป็น โบราณสถาน สำคัญของชาติเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492 นับตั้งแต่สร้างครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2327 จนถึงการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งล่าสุดซึ่งเสาชิงช้าคู่เดิมถูกถอดเปลี่ยนเมื่อปี พ.ศ. 2549 เสาชิงช้ามีอายุรวมประมาณ 222 ปี
การก่อสร้าง

จดหมายเหตุกรุงรัตนโกสินทร์บันทึกไว้ว่าพระบาทสมเด็จพระรามาธิบดีศรีสินทรมหาจักรีบรมนาถ หรือพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1 โปรดให้สร้างเสาชิงช้าในพระนครขึ้นตรงหน้าเทวสถานโบสถ์พราหมณ์ เมื่อวันพุธ เดือน 5 แรม 4 ค่ำ ปีมะโรง  บริเวณลานด้านเหนือของวัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร ต่อมาย้ายมาสร้างใหม่ ณ ที่ตั้งปัจจุบันบริเวณหน้าวัดสุทัศน์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องจากข้อจำกัดด้านสถานที่
พิธีโล้ชิงช้า

พิธีโล้ชิงช้า เป็นส่วนหนึ่งของพระราชพิธีตรียัมพวาย ตรีปวาย เป็นการต้อนรับพระอิศวรซึ่งเป็นหนึ่งในสามเทพเจ้าของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู เชื่อกันว่าพระอิศวรจะเสด็จลงสู่โลกในวันขึ้นเจ็ดค่ำเดือนยี่ วันนั้นจะมีการแห่พระเป็นเจ้าไปถวายพระพรพระเจ้าอยู่หัว
เมื่อพระเป็นเจ้าเสด็จลงมาสู่โลกมนุษย์ก็ได้เชิญเทวดาองค์อื่นๆ มาเฝ้าและมาร่วมพิธีด้วย ได้แก่ พระอาทิตย์ พระจันทร์ พระคงคา และพระธรณี พราหมณ์จะแกะรูปสัญลักษณ์ของเทวดาแต่ละองค์เป็นเทวรูปลงในไม้กระดานสามแผ่นเพื่อทำการบูชาในเทวสถาน แล้วจากนั้นจะนำไปปักในหลุมหน้าโรงพิธีนั่งดูโล้ชิงช้า หันหน้ากระดานเข้าหาตำแหน่งที่มีพระยายืนชิงช้านั่ง เรียกว่ากระดานลงหลุม ในวันขึ้น 8 ค่ำ เดือนยี่
พระราชพิธีตรียัมปวายนี้จะกระทำในเทวสถานสำหรับพระนคร 3 เทวสถาน คือ เทวสถานพระอิศวร เทวสถานพระมหาวิฆเนศวร และเทวสถานพระนารายณ์ โลกบาลทั้งสี่ (พระยายืนชิงช้า และนาลิวัน) จึงต้องโล้ชิงช้าถวายและรับน้ำเทพมนตร์ด้วย
แต่เดิมนั้นพระราชพิธีตรียัมปวายจะจัดในเดือนอ้าย (ประมาณเดือนธันวาคม) ครั้นล่วงเข้าสู่สมัยกรุงรัตนโกสินทร์จึงได้เปลี่ยนมาจัดในเดือนยี่ (ประมาณเดือนมกราคม) พิธีนี้ถือเป็นพิธีขึ้นปีใหม่ของพราหมณ์ซึ่งในหนึ่งปีพระอิศวรจะเสด็จมาเยี่ยมโลก 10 วัน พราหมณ์จะประชุมที่เทวสถานพระอิศวร แล้วผูกพรตชำระกายสระเกล้าเตรียมรับเสด็จพระอิศวร
ตำนานพระราชพิธีตรียัมปวาย 
พิธีโล้ชิงช้ามีที่มาจากคัมภีร์เฉลิมไตรภพกล่าวไว้ว่าพระอุมาเทวีทรงมีความปริวิตกว่าโลกจะถึงกาลวิบัติ พระนางจึงทรงพนันกับพระอิศวร โดยให้พญานาคขึงตนระหว่างต้นพุทราที่แม่น้ำ แล้วให้พญานาคแกว่งไกวตัวโดยพระอิศวรทรงยืนขาเดียวในลักษณะไขว่ห้าง เมื่อพญานาคไกวตัว เท้าพระอิศวรไม่ตกลงแสดงว่าโลกที่ทรงสร้างนั้นมั่นคงแข็งแรง พระอิศวรจึงทรงชนะพนัน
ดังนั้นพิธีโล้ชิงช้าจึงเปรียบเสาชิงช้าเป็น "ต้นพุทรา" ช่วงระหว่างเสาคือ "แม่น้ำ" นาลิวันผู้โล้ชิงช้าคือ "พญานาค" โดยมีพระยายืนชิงช้านั่งไขว่ห้างอยู่บนไม้เบญจมาศ
พิธีโล้ชิงช้าซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพระราชพิธีได้ยกเลิกไปในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 ปัจจุบันการประกอบพระราชพิธีนี้จะกระทำเป็นการภายในเทวสถานเท่านั้น
การบูรณปฏิสังขรณ์

ล่วงสู่สมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 บริษัทหลุยส์ ที.เลียวโนเวนส์ ซึ่งเป็นบริษัทค้าไม้ได้มอบซุงไม้สักสำหรับสร้างเสาชิงช้าใหม่ ดำเนินการเสร็จเรียบร้อยเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2463 นับเป็นการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งแรก และบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่อีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2502 ครั้งนั้นเสาชิงช้ามีส่วนสูงทั้งสิ้น 21.15 เมตร
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2490 เกิดไฟไหม้เสาชิงช้าเนื่องจากมีผู้จุดธูปกราบไหว้ ไฟจากธูปตกลงในรอยแตกและลามจนไหม้ จึงต้องบูรณปฏิสังขรณ์ชั่วคราว จนถึง พ.ศ. 2513 เสาชิงช้าชำรุดทรุดโทรมมากต้องเปลี่ยนเสาใหม่ โดยการบูรณะได้พยายามรักษาลักษณะเดิมไว้ทุกประการ
กระทั่งวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2539 มีการบูรณปฏิสังขรณ์อีกครั้งโดยสำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร (กทม.) ได้ใช้สายเหล็กรัดเป็นโครงเหล็กประกับ คล้ายลักษณะเข้าเฝือกไม้ยึดโครงสร้างหลัก
ล่าสุดเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 พบว่าเสาชิงช้ามีความชำรุดทรุดโทรมมาก ปรากฏรอยผุแตกเป็นร่องลึกตลอดแนวยาว โดยเฉพาะรอยต่อเสากลาง กทม. จึงได้ทำหนังสือขออนุญาตกรมศิลปากร เพื่อดำเนินการบูรณปฏิสังขรณ์ด้วยการเปลี่ยนเป็นเสาใหม่ทั้งหมด เน้นการแก้ไขการผุกร่อนในระยะยาว เนื่องจากสาเหตุที่เสาชิงช้าผุกร่อนได้ง่ายนั้น  เป็นเพราะเสาหลักทั้งสองต้นใช้ไม้ยาวท่อนละประมาณ 7 เมตร ทำสลักเดือยต่อกันถึง 3 ท่อน ทำให้น้ำซึมเข้าในรอยต่อจนไม้ผุได้ง่าย  ทางกทม. ตั้งเป้าไว้ว่าเสาชิงช้าใหม่ หากได้รับการดูแลบำรุงรักษาอย่างดีจะมีความมั่นคง แข็งแรงต่อไปได้ถึง 100 ปี เมื่อเทียบกับการบูรณะครั้งก่อนหน้าที่ทำให้เสาชิงช้ามีอายุการใช้งานเพียงมากกว่า 35 ปี
ความสำคัญทางโบราณคดี

การรื้อถอนเสาชิงช้าคู่เดิมเมื่อปี พ.ศ. 2549 เป็นโอกาสที่ทำให้มีการศึกษาทางโบราณคดีของเสาชิงช้ามากขึ้น โดยเฉพาะร่องรอยแนวถนนและท่อน้ำเดิม เนื่องจากการรื้อถอนหรือก่อสร้างโบราณสถานในเขตเมืองพระนครต้องได้รับความเห็นชอบจากกรมศิลปากรในการส่งเจ้าหน้าที่เข้าไปตรวจสอบและดำเนินการขุดค้นทางโบราณคดีในพื้นที่นั้นๆ
นักโบราณคดีได้ทำการขุดแต่งในระดับแนวพื้นเดิมที่ยังเหลือร่องรอย และแต่งด้านหน้าติดกันด้านทิศใต้ (ด้านวัดสุทัศน์) และทิศเหนือ (ด้านศาลาว่าการ กทม.) ในการตรวจสอบชั้นดินเบื้องต้น ได้เชิญนายชาติชาย ร่มสน ผู้เชี่ยวชาญชั้นดินทางวัฒนธรรมมาช่วยในการวิเคราะห์ สรุปรายละเอียดเบื้องต้นได้ดังนี้
ชั้นดินด้านทิศใต้ (ด้านวัดสุทัศน์) ปรากฏลักษณะร่องรอยกิจกรรม 3 สมัย กล่าวคือ
สมัยที่ 1 เป็นชั้นแนวอิฐขนาดใหญ่ เรียงสลับตามแนวนอน ก่อซ้อนกันประมาณ 3 ชั้น และมีการก่ออิฐในแนวตั้งยกเป็นขอบ ใต้ชั้นแนวอิฐเป็นชั้นดินเหนียว
สมัยที่ 2 เป็นชั้นพื้นปรากฏเป็นแนวในแกนตะวันออก-ตะวันตก ลักษณะเป็นหินกรวดหลายขนาดผสมปูนขาว เทปูเป็นพื้น ใต้ลงไปเป็นชั้นอิฐบดวางทับอยู่บนชั้นดินเหนียว
สมัยที่ 3 เป็นท่อน้ำเหล็กที่วางอยู่ในชั้นอิฐสมัยที่ 1 เป็นลักษณะเจาะชั้นอิฐลงไปเพื่อวางท่อเหล็ก
ชั้นดินด้านทิศเหนือ(ด้านศาลาว่าการ กทม.) ปรากฏร่องรอยกิจกรรม 2 สมัย คือ
สมัยที่ 1 (ตรงกับสมัยที่สองของชั้นดินด้านทิศเหนือ) เป็นชั้นพื้น ลักษณะการเรียงตัวของชั้นดิน คล้ายสมัยที่สองด้านเหนือ คือชั้นบนสุดเป็นหินกรวดผสมปูนรองลงไปเป็นชั้นปูนขาว ใต้ชั้นปูนขาวเป็นอิฐก่อสอปูนวางแนวเหนือ-ใต้ ประมาณ 9-11 ชั้น
สมัยที่ 2 (ตรงกับสมัยที่สามของชั้นดินด้านทิศเหนือ) เป็นส่วนของท่อน้ำเหล็ก ปรากฏลักษณะการตัดเป็นช่องสี่เหลี่ยมลงไปในชั้นดินสมัยที่หนึ่ง เพื่อวางท่อน้ำ
ในรายงานดังกล่าวตั้งข้อสังเกตด้วยว่าพบแนวอิฐด้านนอกวางตัวในแนวตะวันออก-ตะวันตก 1 แผ่น โดยแนวดังกล่าวจะเว้นช่องว่าง จากนั้นจึงก่อแนวอิฐอีก 1 ชั้น วางตัวในลักษณะเดียวกัน โดยชั้นบนสุดจะใช้อิฐก่อตะแคงปิดด้านบนของช่องดังกล่าว
สรุปชั้นดินเบื้องต้นได้ว่าแนวอิฐในสมัยที่ 1  (ด้านวัดสุทัศน์) น่าจะเป็นแนวถนนเดิมที่มีมาก่อนสมัย รัชกาลที่ 4 ส่วนแนวพื้นสมัยที่ 2 (ด้านวัดสุทัศน์) น่าจะเป็นแนวถนนที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 โดยมีรางระบายน้ำอยู่ขอบถนน อาจมีการปรับพื้นที่ด้วยการอัดดินเหนียวเพื่อให้ได้ระดับแล้วจึงเทชั้นถนน ส่วนท่อเหล็กสมัยที่สามน่าจะเป็นท่อประปาที่สร้างขึ้นในสมัยหลังคือสมัย รัชกาลที่ 5 สร้างขึ้นหลังจากมีการสร้างถนนแล้ว
ช่วงท้ายของรายงานชี้แจงว่าได้มีการบันทึกภาพถ่ายพร้อมทั้งรายละเอียดทุกขั้นตอน นอกจากนี้ยังได้ทำแผนผังหลุม แผนผังชั้นดิน ลายเส้นแนวอิฐ รวมถึงเก็บตัวอย่างดินในแต่ละชั้นและอิฐ เพื่อนำไปวิเคราะห์ในห้องปฏิบัติการ หลังจากนั้นจึงจะนำผลวิเคราะห์ในห้องปฏิบัติการมาวิเคราะห์ร่วมกับหลักฐานอื่น เช่น เอกสาร แผนผังและรูปถ่ายโบราณ เพื่อจะประมวลเป็นรายงานเบื้องต้นต่อไป
การค้นพบร่องรอยแนวถนนโบราณก่อนสมัยรัชกาลที่ 4 และท่อน้ำเหล็กสมัยรัชกาลที่ 5 อันเนื่องมาจากการรื้อถอนเสาชิงช้าเมื่อปี พ.ศ. 2549 จึงเป็นผลดีสำหรับการเพิ่มเติมข้อมูลวิชาการโบราณคดีเมือง และหากเป็นไปตามเป้าประสงค์ของ กทม. โอกาสที่ผืนดินนี้จะถูกขุดแต่งทางโบราณคดีอีกครั้งก็น่าจะเป็นเวลากว่า 1 ศตวรรษข้างหน้า
ภูมิทัศน์โดยรอบเสาชิงช้า

พื้นผิวการจราจรบริเวณเสาชิงช้าในปัจจุบันเป็นทางแยกบนถนนบำรุงเมืองที่ต่อเนื่องกัน 2 แยก ได้แก่ทางแยกด้านทิศตะวันตก เป็นจุดบรรจบระหว่างถนนบำรุงเมือง, ถนนตีทอง และถนนดินสอ และด้านทิศตะวันออก เป็นจุดบรรจบระหว่างถนนบำรุงเมือง, ถนนอุณากรรณ และถนนศิริพงษ์ โดยมีฐานเสาชิงช้าทำหน้าที่คล้ายวงเวียนขนาดเล็กตั้งอยู่ระหว่างทางแยกทั้งสอง ตรงกับด้านหน้าวัดสุทัศนเทพวรารามและลานหน้าศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร หรือลานคนเมือง ซึ่งเป็นพื้นที่โล่งกว้างสำหรับจัดกิจกรรมต่างๆ ด้านล่างมีที่จอดรถใต้ดินของ กทม. บนลานคนเมืองด้านที่ติดกับเสาชิงช้ามีประติมากรรมและป้ายแสดงชื่อเต็มของกรุงเทพมหานคร จัดสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ระลึกในงานฉลอง 220 ปี กรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อปี พ.ศ. 2545
บริเวณย่านเสาชิงช้าเป็นย่านเก่าแก่แห่งหนึ่งของกรุงเทพฯ มีสถาปัตยกรรมเก่าแก่จำนวนมากโดยเฉพาะอาคารพาณิชย์สองฝั่งถนนบำรุงเมืองรอบเสาชิงช้า ระหว่างแยกสี่กั๊กเสาชิงช้าและแยกสำราญราษฎร์ ถือเป็นย่านจำหน่ายสังฆภัณฑ์ที่สำคัญของกรุงเทพฯ
นอกจากนี้ โดยรอบยังมีศาสนสถาน ที่สำคัญในศาสนาพราหมณ์-ฮินดูอยู่หลายแห่ง ได้แก่เทวสถานโบสถ์พราหมณ์, วัดเทพมณเฑียร และศาลพระนารายณ์ ซึ่งสร้างขึ้นภายหลังบริเวณเกาะกลางถนนอุณากรรณ-ถนนศิริพงษ์ ข้างวัดสุทัศน์
สถานที่สำคัญใกล้เคียง

วัดสุทัศนเทพวราราม
ลานคนเมือง และศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร
เทวสถานโบสถ์พราหมณ์
โรงเรียนเบญจมราชาลัย
วัดเทพมณเฑียร สมาคมฮินดูสมาช และโรงเรียนภารตวิทยาลัย
ศาลเจ้าพ่อเสือ
รถประจำทางเข้าสู่เสาชิงช้า

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
รถประจำทางเข้าสู่เสาชิงช้า > ถนนศิริพงษ์ > รถเอกชน

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 42R (4-10) | วนขวา : เสาชิงช้า | ท่าพระ | 1.รถโดยสารประจำทางขนาดเล็กสีส้ม 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส (ให้บริการในนาม บจก.มหาชนยานยนต์) |  |
| 42L (4-10) | วนซ้าย : เสาชิงช้า | ท่าพระ | 1.รถโดยสารประจำทางขนาดเล็กสีส้ม 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส (ให้บริการในนาม บจก.มหาชนยานยนต์) |  |
| 3-53 | เออาร์แอลหัวหมาก | เสาชิงช้า | 1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
รถประจำทางเข้าสู่เสาชิงช้า > ถนนอุณากรรณ > องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ไม่มีข้อมูล: -
รถประจำทางเข้าสู่เสาชิงช้า > ถนนอุณากรรณ > รถเอกชน

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 42L (4-10) | วนซ้าย : เสาชิงช้า | ท่าพระ | 1.รถโดยสารประจำทางขนาดเล็กสีส้ม 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส (ให้บริการในนาม บจก.มหาชนยานยนต์) |  |

12 = ตลาด​ห้วยขวาง - ปากคลองตลาด
42 = วนขวา​ เสาชิงช้า - ท่าพระ
508 = ปากน้ำ - ท่าราชวรดิษฐ์
508 = เมกาบางนา​ -​ ท่าราช​ว​ร​ดิษฐ์​
3-37 (12 เดิม)​ = ศูนย์​วัฒนธรรม​แห่ง​ประเทศไทย​ -​ MRT​ สนาม​ไชย​
3-53 = ARL​ หัวหมาก​ -​ เสาชิงช้า
4-10 (42 เดิม)​ = วนซ้าย​ ท่าพระ​ -​ เสาชิงช้า​
เชิงอรรถ

↑  ในความเป็นจริง วันแรม 4 ค่ำ เดือน 5 ปีมะโรง ที่บันทึกไว้ตรงกับวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2327 ซึ่งเป็นวันพฤหัสบดีไม่ใช่วันพุธ; ดังนั้น วันพุธตามปฏิทินที่ถูกต้องอาจเป็นวันพุธ เดือน 5 แรม 3 ค่ำ หรือวันพุธ เดือน 5 ขึ้น 4 ค่ำ อย่างใดอย่างหนึ่ง[ต้องการอ้างอิง]
อองเก๋ง

ขุนนางของรัฐวุยก๊ก (เสียชีวิต ค.ศ. 260)
| อองเก๋ง (หวาง จิง) |
| --- | --- |
王經
ภาพวาดอองเก๋งในยุคราชวงศ์ชิง

ราชเลขาธิการ (尚書 ช่างชู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 255 (255) – ค.ศ. 260 (260)
กษัตริย์: โจมอ
ผู้บังคับการมณฑลราชธานี (司隸校尉 ซือลี่เซี่ยวเว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 255 (255) – ค.ศ. 260 (260)
กษัตริย์: โจมอ
ข้าหลวงมณฑลยงจิ๋ว (雍州刺史 ยงโจวชื่อฉื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 255 (255)
กษัตริย์: โจฮอง / โจมอ
เจ้าเมืองกังแฮ (江夏太守 เจียงเซี่ยไท่โฉ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ นครหลินชิง มณฑลชานตง
เสียชีวิต: ป. มิถุนายน ค.ศ. 260 นครลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน
อาชีพ: ขุนนาง
ชื่อรอง: เยี่ยนเหว่ย์ (彦緯)

อองเก๋ง (เสียชีวิต ป. มิถุนายน ค.ศ. 260) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หวาง จิง (จีน: 王經; พินอิน: Wáng Jīng) ชื่อรอง เยี่ยนเหว่ย์ (จีน: 彦緯; พินอิน: Yànwěi) เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน