stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฟุตบอลทีมชาติไทย
การแข่งขัน > ซีเกมส์

ใช้ทีมชาติอายุไม่เกิน 23 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 2001 - ค.ศ. 2015 
 ใช้ทีมเยาวชนอายุไม่เกิน 21 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 2017
| ซีเกมส์> เจ้าภาพ/ปี | ซีเกมส์> รอบ | ซีเกมส์> ลงเล่น | ซีเกมส์> ชนะ | ซีเกมส์> เสมอ | ซีเกมส์> แพ้ | ซีเกมส์> ประตูได้ | ซีเกมส์> ประตูเสีย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

|  1959 | รองชนะเลิศ | 4 | 2 | 0 | 2 | 9 | 10 |

|  1961 | อันดับ 3 | 3 | 1 | 2 | 0 | 7 | 4 |
|  1965 | ชนะเลิศ | 3 | 2 | 1 | 0 | 6 | 3 |

|  1967 | อันดับ 3 | 4 | 2 | 0 | 2 | 9 | 8 |

|  1969 | รองชนะเลิศ | 3 | 1 | 1 | 1 | 4 | 4 |

|  1971 | อันดับ 3 | 5 | 1 | 2 | 2 | 7 | 8 |
|  1973 | รอบที่ 1 | 2 | 0 | 1 | 1 | 1 | 2 |
|  1975 | ชนะเลิศ | 3 | 1 | 2 | 0 | 5 | 4 |

|  1977 | รองชนะเลิศ | 4 | 1 | 1 | 2 | 3 | 6 |

|  1979 | อันดับ 3 | 5 | 2 | 2 | 1 | 6 | 5 |
|  1981 | ชนะเลิศ | 4 | 2 | 2 | 0 | 9 | 6 |
|  1983 | ชนะเลิศ | 5 | 3 | 1 | 1 | 10 | 4 |
|   1985 |  ชนะเลิศ  | 4  | 3  | 1  | 0  | 17  | 1 |

|   1987 |  อันดับ 3  | 4  | 2  | 1  | 1  | 7  | 3 |
|   1989 |  รอบรองชนะเลิศ | 4  | 1  | 2  | 1  | 5  | 3 |

|   1991 |  รองชนะเลิศ  | 4  | 2  | 1  | 1  | 10  | 2 |
|   1993 |  ชนะเลิศ  | 6  | 6  | 0  | 0  | 18  | 6 |
|   1995 |  ชนะเลิศ  | 6  | 5  | 1  | 0  | 19  | 2 |
|   1997 |  ชนะเลิศ  | 6  | 4  | 2  | 0  | 15  | 3 |
|   1999 |  ชนะเลิศ  | 6  | 5  | 1  | 0  | 24  | 1 |
|  รวม  |  ดีที่สุด: ชนะเลิศ  | 127 | 70 | 29 | 19 | 330 | 109 |
การแข่งขัน > เกียรติยศอื่น ๆ

ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ (16 ครั้ง) : (พ.ศ. 2519, พ.ศ. 2522, พ.ศ. 2523, พ.ศ. 2524, พ.ศ. 2525, พ.ศ. 2527, พ.ศ. 2532, พ.ศ. 2533, พ.ศ. 2535, พ.ศ. 2537, พ.ศ. 2543, พ.ศ. 2549, พ.ศ. 2550, พ.ศ. 2559, พ.ศ. 2560, พ.ศ. 2567)
ฟุตบอลสามเส้าที่ไต้หวัน : (พ.ศ. 2514)
ฟุตบอลสี่เส้าอินโดจีน (กรุงเทพ) : (พ.ศ. 2532)
บรูไนเกมส์ : (พ.ศ. 2533)
อินดีเพนเดนต์คัพ (อินโดนีเซีย) : (พ.ศ. 2537)
T&T Cup : (พ.ศ. 2549, พ.ศ. 2551)
ภูเก็ตกะตะกรุ๊ปคัพ (การแข่งขันกระชับมิตรกับทีมสโมสร) : (พ.ศ. 2552)
สถิติ > ติดทีมชาติสูงสุด

ณ วันที่ 14 พฤศจิกายน 2567  ผู้เล่นที่ยังลงเล่นให้กับทีมชาติอยู่
| ผู้เล่นติดทีมชาติสูงสุด> # | ผู้เล่นติดทีมชาติสูงสุด> ผู้เล่น | ผู้เล่นติดทีมชาติสูงสุด> ลงเล่น | ผู้เล่นติดทีมชาติสูงสุด> ประตู | ผู้เล่นติดทีมชาติสูงสุด> ปีที่ลงเล่น |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง | 134 | 71 | พ.ศ. 2536–2550 |
| 2 | ธีรศิลป์ แดงดา | 128 | 64 | พ.ศ. 2550–ปัจจุบัน |
| 3 | ธชตวัน ศรีปาน | 110 | 19 | พ.ศ. 2536–2552 |
| 4 | ธีราทร บุญมาทัน | 105 | 7 | พ.ศ. 2553–ปัจจุบัน |
| 5 | ปิยะพงษ์ ผิวอ่อน | 100 | 70 | พ.ศ. 2524–2540 |
| 5 | ดัสกร ทองเหลา | 100 | 11 | พ.ศ. 2546–2560 |
| 7 | ดุสิต เฉลิมแสน | 96 | 14 | พ.ศ. 2537–2547 |
| 8 | นิเวส ศิริวงศ์ | 90 | 3 | พ.ศ. 2538–2555 |
| 9 | นที ทองสุขแก้ว | 87 | 1 | พ.ศ. 2529–2543 |
| 10 | สุรชัย จตุรภัทรพงษ์ | 86 | 7 | พ.ศ. 2534–2545 |
| 11 | นิวัฒน์ ศรีสวัสดิ์ | 85 | 28 | พ.ศ. 2510–2522 |
| 11 | อรรถพล บุษปาคม | 85 | 13 | พ.ศ. 2528–2541 |
| 13 | วิฑูรย์ กิจมงคลศักดิ์ | 84 | 29 | พ.ศ. 2528–2538 |
สถิติปรับปรุงล่าสุดในนัดที่พบกับ   เกาหลีใต้  ในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2567
สถิติ > ผู้ทำประตูสูงสุด

ผู้เล่นที่ยังลงเล่นให้กับทีมชาติอยู่
| ผู้ทำประตูสูงสุด> # | ผู้ทำประตูสูงสุด> ผู้เล่น | ผู้ทำประตูสูงสุด> ประตู | ผู้ทำประตูสูงสุด> ลงเล่น | ผู้ทำประตูสูงสุด> ปีที่ลงเล่น | ผู้ทำประตูสูงสุด> ประตูเฉลี่ยต่อนัด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง | 71 | 134 | พ.ศ. 2536–2550 | 0.53 |
| 2 | ปิยะพงษ์ ผิวอ่อน | 70 | 100 | พ.ศ. 2524–2540 | 0.70 |
| 3 | ธีรศิลป์ แดงดา | 64 | 127 | พ.ศ. 2550–ปัจจุบัน | 0.50 |
| 4 | ศรายุทธ ชัยคำดี | 31 | 49 | พ.ศ. 2546–2554 | 0.63 |
| 5 | วิฑูรย์ กิจมงคลศักดิ์ | 29 | 84 | พ.ศ. 2528–2538 | 0.35 |
| 6 | ดาวยศ ดารา | 28 | 70 | พ.ศ. 2518–2529 | 0.40 |
| 6 | วรวุฒิ ศรีมะฆะ | 28 | 63 | พ.ศ. 2538–2546 | 0.44 |
| 6 | นิวัฒน์ ศรีสวัสดิ์ | 28 | 85 | พ.ศ. 2510–2522 | 0.33 |
| 9 | เจษฎาภรณ์ ณ พัทลุง | 27 | 79 | พ.ศ. 2514–2524 | 0.34 |
| 10 | ชลอ หงษ์ขจร | 25 | 67 | พ.ศ. 2522–2530 | 0.37 |
| 10 | เนติพงษ์ ศรีทองอินทร์ | 25 | 55 | พ.ศ. 2538–2540 | 0.45 |
| 10 | สุทธา สุดสะอาด | 25 | 51 | พ.ศ. 2521–2531 | 0.49 |
| 13 | ประพนธ์ ตันติยานนท์ | 23 | 63 | พ.ศ. 2514–2523 | 0.37 |
| 14 | เทิดศักดิ์ ใจมั่น | 22 | 75 | พ.ศ. 2537–2554 | 0.29 |
สถิติปรับปรุงล่าสุดในนัดที่พบกับ   เกาหลีใต้  ในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2567
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
ฟุตบอลทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี
ฟุตบอลทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี
ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย
ฟุตบอลชายหาดทีมชาติไทย
ฟุตซอลทีมชาติไทย
ฟุตซอลหญิงทีมชาติไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เก็บถาวร 2019-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Thai Football.com เก็บถาวร 2007-01-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หน้าเว็บทีมชาติไทยใน Fifa.com
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติไทย |
| --- | --- |
ทั่วไป:  สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์  ประวัติ  ผู้ฝึกสอน 
สนาม:  สนามกีฬาแห่งชาติ ราชมังคลากีฬาสถาน  สนามศุภชลาศัย  สนามฝึก National Football Camp 
สถิติ:  ผลการแข่งขันรวมทั้งหมด  All-time record  Records  All-time goalscorers 
ผู้เล่น:  รายชื่อผู้เล่นเรียงตามจำนวนนัดที่ลงเล่น  กัปตัน  นักฟุตบอลทีมชาติ 
ประตู:  เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง  ธีรศิลป์ แดงดา 
เอเชียนคัพ:  1972  1992  1996  2000  2004  2007  2019  2023 
อาเซียนคัพ:  1996  1998  2000  2002  2004  2007  2008  2010  2012  2014  2016  2018  2020  2022  2024 
การแข่งขันอื่น:  โอลิมปิก  เอเชียนเกมส์  ซีเกมส์ 
นัดที่สำคัญ:  อาเซียนคัพ นัดชิงชนะเลิศ 2012  2014  2016  2020  2022  2024 
คู่แข่ง:  อินโดนีเซีย  มาเลเซีย  พม่า  สิงคโปร์  เวียดนาม 
ชุดใหญ่:  ผลการแข่งขันทีมชาย 1940s  1950s  1960s  1970s  1980s  1990s  2000s  2010s  2020s  นัดที่ไม่เป็นทางการ 
ทีมอื่น:  ชาย ยู-23  ยู-21  ยู-20  ยู-17  ยู-14  หญิง ยู-20  ยู-17  ยู-14  ฟุตซอล ชาย  ชาย ยู-20  หญิง  ฟุตบอลชายหาด 
โลโก้ทีมชาติไทยปี 2549–2560
ทีมชาติไทยชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2014 ณ สนามกีฬาแห่งชาติบูกิตจาลิล
ทีมชาติไทยในฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ครั้งที่ 45
ทีมชาติไทยในเอเชียนคัพ 2019
ทีมชาติไทยในนัดกระชับมิตรกับญี่ปุ่น เดือนมกราคม พ.ศ. 2567
ชุดแข่งขันของทีมชาติไทยในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน พ.ศ. 2511
ทีมชาติที่เคยแข่งขันพบกับไทย (เน้นสีเขียว)
เอเชียนคัพ นัดแข่งขันกับโอมาน ในปี 2550
เอเชียนคัพ นัดแข่งขันกับอินเดีย ในปี 2562
ลาว (กลุ่มชาติพันธุ์)

กลุ่มชาติพันธุ์
| ລາວ |
| --- | --- |

ประชากรทั้งหมด
ป. 22 ล้านคน (รวมชาวอีสาน)
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 ลาว: 3,427,665
 ไทย: 17,822,432 (รวมชาวอีสาน) (2010)
 ฝรั่งเศส: 200,000
 สหรัฐ: 200,000 (2015)
 กัมพูชา: 23,400 (รวมชาวเขมรลาว)
 แคนาดา: 24,580 (2016)
 พม่า: 17,000
 เวียดนาม: 17,532
 เกาหลีใต้: 10,520
 เยอรมนี: 4,000
 ญี่ปุ่น: 3,602
 สิงคโปร์: 2,401
 อาร์เจนตินา: 2,000
 นิวซีแลนด์: 1,374
 เบลเยียม: 1,067
 สหราชอาณาจักร: 1,000
  สวิตเซอร์แลนด์: 1,000
 สวีเดน: 1,000
 นิวแคลิโดเนีย: 1,000
 กายอานา: 1,000
 ไต้หวัน: 60
 รัสเซีย: 18
 ฟิลิปปินส์: 13
ภาษา
ลาว
ศาสนา
พุทธเถรวาท, ศาสนาพื้นเมืองลาว
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวไทอื่น ๆ (เช่น ชาวไทดำ, ชาวอีสาน, ชาวไต่ ฯลฯ) 
ลาว (ลาว: ລາວ) เป็นหนึ่งในกลุ่มชาติพันธุ์ไท ซึ่งมีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในประเทศลาว และภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย พูดภาษาลาวซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลภาษาขร้า–ไท และเป็นกลุ่มชาติพันธุ์หลักในประเทศลาว ชุมชนชาวลาวที่สำคัญยังอาศัยอยู่ในภาคอีสานของประเทศไทยซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่ในภูมิภาคนี้ รวมทั้งมีจำนวนน้อยในประเทศกัมพูชา เวียดนาม และพม่า
ชาวลาวส่วนมากจะนับถือพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท และบางส่วนยังนับถือควบคู่ไปกับลัทธิภูตผีวิญญาณต่าง ๆ แม้ชาวลาวจะตกอยู่ภายใต้อำนาจของชนชาติต่าง ๆ แต่ก็ยังรักษาขนบธรรมเนียมประเพณีของตนได้เป็นอย่างดี
ชื่อเรียก

ศัพทมูลวิทยา ของคำว่า ลาว ยังไม่เป็นที่แน่ชัด แต่เป็นที่สันนิษฐานกันว่าอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับเผ่า อ้ายลาว (ลาว: ອ້າຍລາວ, อีสาน: อ้ายลาว, จีน: 哀牢; พินอิน: Āiláo, เวียดนาม: ai lao) ซึ่งเป็นชนเผ่าที่ปรากฏในบันทึกสมัยราชวงศ์ฮั่นของจีน โดยอาศัยอยู่ที่บริเวณมณฑลยูนนานในปัจจุบัน ต่อมาชนเผ่าที่สืบเชื้อสายมาจากเผ่าอ้ายลาวรวมถึงเผ่าไทได้อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นักวิชาการสมัยใหม่ได้ตั้งคำถามเกี่ยวกับการสร้างอัตลักษณ์ทางชาติพันธ์ของลาว ซึ่งเป็นหนึ่งในชาติพันธ์ที่พูดตระกูลภาษาขร้า-ไท โดย แกรนท์ อีวานส์ (Grant Evans) และ Søren Ivarsson เสนอว่าอัตลักษณ์ทางชาติพันธ์ของลาวอย่างที่เข้าใจกันในปัจจุบัน อาจเป็นสิ่งที่ฝรั่งเศสสร้างขึ้นในยุคล่าอาณานิคม เพื่อโต้แย้งอำนาจของไทยในดินแดนฝั่งขวาของแม่น้ำโขง และสร้างความเป็นชาตินิยม และอีวานส์ยังเชื่อว่า คำว่าลาว ถูกใช้โดยชาติตะวันตกอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก (โดยเฉพาะโปรตุเกส) ราวคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อเข้ามาค้าขายในแถบสุวรรณภูมิ เนื่องจากฝรั่งที่เข้ามาติดต่อค้าขายและสำรวจพื้นที่ ต้องการคำไว้ใช้เรียกผู้คน และดินแดนที่อยู่เลยไปจากอำนาจปกครองของอยุธยาอย่างคร่าวๆ
คำเรียกภาษาอังกฤษจะเรียกว่า Laotian ใช้สลับกันได้กับลาวในบริบทส่วนใหญ่มาจากฝรั่งเศส Laotien / Laotienne โดยชาวลาวส่วนใหญ่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยจะมีดีเอ็นเอใกล้เคียงกับชาวลาวในเวียงจันทร์ โดยคนไทยจะเรียกตามแบบภาษาไทยว่า อีสาน หรือ "ไทยอีสาน"  (ลาว: ໄທ ອີສານ, อีสาน: ไทยอีสาน) ซึ่งมาจากคำภาษาสันสกฤตที่หมายความว่า "ตะวันออกเฉียงเหนือ" แต่คำว่า "ลาว" ก็ยังคงใช้อยู่
ภาษาและอักษร

บทความหลัก: ภาษาลาว และ อักษรลาว
ภาษาลาว (ພາສາລາວ) เป็นภาษาที่ใช้เป็นส่วนใหญ่ในประเทศลาว ส่วนอักษรเขียนอย่างเป็นทางการจะใช้อักษรลาว และเป็นภาษาพูดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย ประชากรประมาณครึ่งหนึ่งสื่อสารโดยใช้ภาษาของชนกลุ่มน้อยเช่น ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก, ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต, ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน และ ตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน เป็นต้น
การแบ่งย่อย

ใน ประเทศลาว มีความแตกต่างเล็กน้อยระหว่างลาวกับกลุ่มชาติพันธ์อื่นๆ มีเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด เช่น ชาวไท กับภาษาเข้าใจร่วมกันที่มีการจัดกลุ่มเข้าด้วยกัน เป็น ลาวโลม หรือ "ลุ่มลาว" (ลาว: ລາວລຸ່ມ láːu lūm , Thai: ลาวลุ่ม, IPA: laːw lum) กลุ่มเหล่านี้ส่วนใหญ่มีลักษณะทางวัฒนธรรมร่วมกันหลายอย่างและพูดภาษาหรือสำเนียงที่คล้ายกันมาก มีความแตกต่างเพียงเล็กน้อยในโทนเสียง คำศัพท์และการออกเสียงของคำบางคำ แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการสนทนา แต่หลายกลุ่มเหล่านี้ เช่น ไทญ้อ หรือ ภูไท พิจารณาตัวเองว่ามีแตกต่างกัน และมักมีความแตกต่างในเสื้อผ้าที่แยกความแตกต่างออกไป
ประวัติ > การอพยพของชาวไท

ตามตำนานร่วมกันระหว่างเผ่าไทต่างๆ กษัตริย์ที่อาจเป็นตำนานหรือ ขุนบรม กษัตริย์แห่งเมืองแถน (ເມືອງແຖນ) ได้ให้กำเนิดลูกชายหลายคนซึ่งได้แยกย้ายกันไปตั้งถิ่นฐานและก่อตั้งอาณาจักรของตนเอง หรือเมืองรัฐทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และทางตอนใต้ของประเทศจีน  สืบเชื้อสายมาจากชาวจีนยุคโบราณที่รู้จักกันในชื่อว่า เย่ว์ และ อ้ายลาว ชนเผ่าไทเริ่มอพยพเข้าสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้เมื่อต้นสหัสวรรษที่ 1 แต่การโยกย้ายถิ่นฐานขนาดใหญ่เกิดขึ้นระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 7 และ 13 โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากบริเวณ สิบสองปันนา, ยูนนาน และ กวางสี ในปัจจุบัน เหตุผลที่เป็นไปได้สำหรับการโยกย้ายถิ่นชาวไทมากจากการกดดันจากการขยายดินแดนของชาวจีนฮั่น และการรุกรานมองโกล เพื่อหาที่ดินเหมาะสำหรับปลูกข้าวเปลือกเพิ่ม และนำไปสู่การล่มสลายของรัฐที่ชาวไทอาศัยอยู่
ชาวไทซึมซับหรือปลีกตัวเองออกวัฒนธรรมพื้นเมืองของตน และรับเอาตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก (มอญ-เขมร) มาใช้ และตั้งรกรากอยู่ที่ขอบอาณาจักรที่ได้รับอิทธิพลจากอินเดีย ได้แก่ กลุ่มอาณาจักรมอญ และ จักรวรรดิเขมร การผสมผสานของชนชาติและการไหลบ่าเข้ามาของปรัชญา ศาสนา ภาษา วัฒนธรรมและประเพณี จากอินเดีย ได้ถูกรับเข้ามาและปรับเข้าสู่วัฒนธรรมของชาวไท แต่ชาวไทก็ยังคงติดต่อกับกลุ่มชาวไทจากเมืองอื่นๆ
ประวัติ > สมัยล้านช้าง

บทความหลัก: อาณาจักรล้านช้าง
รัฐของชาวไทได้ใช้ประโยชน์จากความเสื่อมของจักรวรรดิเขมร และประกาศตนออกมาเป็นอิสระ สำหรับชาวลาวนับเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์ชาติของพวกเขาจนถึงเวลานี้ เห็นได้จากอนุสาวรีย์ที่สำคัญจำนวนมาก, วัด, งานศิลปะ, และด้านอื่น ๆ ของวัฒนธรรมลาว ได้ถือกำเนิดมาจากช่วงเวลานี้ จากจุดนี้ชาวลาวมักอ้างถึงรัฐไทบริเวณลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาว่า ไทยสยาม และเรียกรัฐไทอาณาจักรล้านช้าง หรือบริเวณประเทศลาวในปัจจุบันว่า "คนลาว"
อาณาจักรลาวล้านช้าง หรือ "แผ่นดินแห่งช้างล้านตัว" เริ่มในปี ค.ศ. 1354 เมื่อพระยาฟ้างุ้ม (ຝ້າງູ່ມ) (ค.ศ. 1354 - 1373) กลับมายังเมืองซวา (ເມືອງຊວາ, เปลี่ยนชื่อเป็น เซียงทอง หรือ "เชียงทอง" (ຊຽງທອງ) ปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันในชื่อ หลวงพระบาง จากเมืองนี้ล้านช้างขยายอาณาเขตไปถึงบริเวณของประเทศลาวทั้งหมดและบริเวณที่ราบสูงโคราชของประเทศไทย รวมทั้งบางส่วนของสิบสองปันนาในภาคใต้ของประเทศจีน สิบสองจุไทย ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม และ เชียงแตง บริเวณจังหวัดสตึงแตรง  ของประเทศกัมพูชาในปัจจุบัน
ราชอาณาจักรล้านช้างที่มีประสิทธิภาพมีความมั่งคั่งและมีอิทธิพลเนื่องมาจากทำเลที่ตั้งของเมืองหลวงที่เป็นเส้นทางการค้าที่สำคัญระหว่างอาณาจักรรอบข้างและยังเป็นแหล่งศูนย์กลางของพุทธศาสนาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อาณาจักรยังรุ่งเรืองจากการค้าตามเส้นทางการจราจรตามแนวแม่น้ำโขงและเส้นทางบนบกไปยังท่าเรือต่างๆของสยาม ซึ่งได้เติบโตขึ้นเป็นเมืองท่าธุรกิจที่คึกคักจากการติดต่อค้าขายทางทะเล และไปทางใต้ของประเทศจีนและกลุ่มรัฐที่มีกลุ่มชาวไทอาศัยอยู่ ชาวตะวันตกได้เข้ามาติดต่อกับอาณาจักรล้านช้างครั้งแรกในสมัยพระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราช (ພຣະເຈົ້າສຸຣິຍະວົງສາທັມມິກຣາດ) (ค.ศ. 1634–1697) ได้มีการบันทึกไว้ว่าราชอาณาจักรรุ่งเรืองจากการส่งออกของ ทอง, เรซิน, กำยาน,ครั่ง, เครื่องเคลือบ สมุนไพร, งาช้าง, ไหม, ผ้าไหมและไม้ วัดต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเซียงทอง (หลวงพระบางปัจจุบัน) และเวียงจันทร์ ได้มีหลักฐานบันทึกถึงเรื่องราวเหล่านี้
ในช่วงเวลานี้ตำนานของขุนบรม ได้ถูกเขียนบันทึกต้นฉบับไว้บนใบลานและมหากาพย์สังข์ศิลป์ชัยก็ได้ถูกบันทึกขึ้นด้วยเช่นกัน พุทธศาสนาเถรวาทเป็นศาสนาประจำชาติและเวียงจันทน์กลายเป็นเมืองสำคัญทางพุทธศาสนา อิทธิพลทางวัฒนธรรมนอกเหนือจากนี้ก็มาจาก ชาวมอญ และ ชาวเขมร การรวมล้านนาไทยเข้ากับอาณาจักรล้านช้างเกิดช่วงสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช (ພຣະເຈົ້າໄຊເສດຖາທິຣາດ) (ค.ศ. 1548–1572) นำไปสู่การพัฒนาสถาปัตยกรรมและศิลปะจำนวนมาก ในด้านศิลปะได้เลียนแบบศิลปะของล้านนา การรับเอาวัฒนธรรมล้านนามาใช้ในอาณาจักรล้านช้างรวมไปถึงวัฒนธรรมทางปัญญาด้วย เช่น หอสมุดของล้านนาถูกคัดลอก รวมทั้งวรรณกรรมทางศาสนามาก นี้อาจนำไปสู่การยอมรับหรืออาจนำมาประยุกต์ใช้ใหม่ของตัวเมืองที่มาจากภาษามอญ นำมาใช้ในอาณาจักรล้านช้างสำหรับงานเขียนด้านศาสนา
อาณาจักรล้านช้างถูกแบ่งออกเป็นสามอาณาจักร ได้แก่ อาณาจักรจำปาศักดิ์ อาณาจักรเวียงจันทน์และอาณาจักรหลวงพระบาง ซึ่งต่อมาทั้งสามอาณาจักรก็ได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของสยาม ส่วนที่เหลือของกลุ่มล้านช้างได้รวบรวมผู้คนของพวกเขาขึ้นในศตวรรษที่ 18 และ 19 นำไปสู่การก่อกบฏในลาวของเจ้าอนุวงศ์ (ເຈົ້າອນຸວົງ) ต่อต้านอิทธิพลของสยามขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 แต่ก็ถูกปราบปรามจนพ่ายแพ้ไป
วัฒนธรรม > การแต่งกาย

การแต่งกายของชาวลาวจะแตกต่างกันไปตามกลุ่มชาติพันธุ์ แต่ในโอกาสที่เป็นทางการหรืองานพิธีการ ผู้หญิงลาวจะนุ่งผ้าซิ่น, ผ้าถุง, ใส่เสื้อแขนยาวทรงกระบอกหรือ "เสื้อปัด" (ເສື້ອປັດ) และไว้ผมเกล้ามวยประดับดอกไม้ สำหรับผู้ชายมักแต่งกายแบบสากล หรือนุ่งโจงกระเบน สวมเสื้อชั้นนอกกระดุมเจ็ดเม็ด คล้ายเสื้อพระราชทานของไทย
วัฒนธรรม > อาหาร

บทความหลัก: อาหารลาว
อาหารลาวมีความคล้ายคลึงกับอาหารในภูมิภาคอื่น ๆ เช่นอาหารไทยและกัมพูชา แต่มีลักษณะเด่นแตกต่างกันหลายประการที่ไม่ซ้ำกัน อาหารที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศลาวคือ ลาบ และส้มตำลาว ซึ่งสองอาหารดังกล่าวเป็นอาหารดั้งเดิมของลาว อาหารของลาวในประเทศลาวและภาคอีสานของไทยแตกต่างกันเพียงเล็กน้อย ความแตกต่างที่สำคัญคือ อาหารลาวขาดอิทธิพลของอาหารไทยและอาหารอีสานในไทยจะขาดอิทธิพลจากอาหารฝรั่งเศสที่มีอิทธิพลต่ออาหารลาว
สำหรับอาหารลาว ข้าวเป็นวัตถุดิบหลักในการปรุงอาหาร ข้าวที่นิยมใช้ปรุงมากที่สุดคือข้าวเหนียว (ເຂົ້າຫນຽວ) ซึ่งเป็นวัตถดิบที่นิยมในภาคอีสานและภาคเหนือของประเทศไทยเช่นกัน ซึ่งทั้งสองได้รับอิทธิพลจากอาหารลาว แม้ว่าบางครั้งถูกแทนที่ด้วยก๋วยเตี๋ยวหรือวัตถุดิบอื่นๆ วัตถุดิบที่นิยมรองลงมาจะถูกใช้โดยทั่วไปเป็นส่วนประกอบของซอส, ผักดิบ, อาหารลาวบางอย่างจะมีรสเผ็ดมากโดยการใช้พันธุ์พริกหลายชนิดในการปรุง ซึ่งจะปรุงรสด้วยสมุนไพรและซอสปลาหมัก
วัฒนธรรม > ดนตรี

บทความหลัก: หมอลำ
ดนตรีพื้นบ้านดั้งเดิมคือ "ลำลาว" (ລຳລາວ) หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ หมอลำ ซึ่งจะต่างกับหมอลำในภาคอีสานของไทย โดยหมอลำในประเทศลาวจะใช้สำเนียงลาวในการขับร้องแต่หมอลำในประเทศไทยส่วนใหญ่มักจะนิยมใช้ในภาษาอีสานในการขับร้อง  เครื่องดนตรีหลักของดนตรีลาวจะใช้ "แคน" (ແຄນ)
ศาสนา

บทความหลัก: ศาสนาในประเทศลาว
ศาสนาในประเทศลาวเป็นลักษณะผสมผสาน ศาสนาในลาวนั้นได้มาจากสามศาสนาผสมผสานกันอย่างกลมกลืน ถึงแม้ว่าชาวลาวส่วนใหญ่จะอ้างว่าเป็นชาวพุทธ แต่ประเพณีต่างๆมาจากแนวปฏิบัติของศาสนาฮินดูและศาสนาผีซึ่งเป็นศาสนาพื้นบ้าน
ศาสนา > พุทธศาสนา

พุทธศาสนา (ພຣະພຸດທະສາສນາ) เป็นศาสนาที่ชาวลาวนิยมมากที่สุดและศาสนาประจำชาติในประเทศลาว คิดเป็น 67% ของประเทศและเกือบทั้งหมดของกลุ่มชาติพันธุ์ลาว ซึ่งตัวเลขจริงอย่างจะสูงกว่านี้เล็กน้อย ในขณะที่พุทธศาสนายังมีอิทธิพลต่อกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ อีกหลายกลุ่มซึ่งโดยทั่วไปนับถือศาสนาผีหรือศาสนาพื้นบ้าน นอกจากนี้ยังเป็นศาสนาที่เด่นชัดของประเทศอีสานและประเทศอื่น ๆ ที่อยู่นอกพรมแดนของประเทศลาว ซึ่งผู้คนเหล่านี้ส่วนใหญ่จะเป็นเป็นนิกายเถรวาท (ເຖຣະວາດ) ส่วนศาสนานิกายๆอื่น ได้แก่ อิทธิพลทางประวัติศาสตร์ของพุทธศาสนามหายาน ซึ่งยังคงเป็นนิกายหลักของชนกลุ่มน้อยชาวเวียดนามและชาวจีนที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานอยู่ในหมู่ชาวลาว
วัดในชุมชนลาวเป็นศูนย์กลางของชุมชนที่ชาวบ้านจะหารือเกี่ยวกับความกังวลใจหรือขอให้พระสงฆ์สำหรับภูมิปัญญาและคำแนะนำ ชาวลาวส่วนใหญ่มักจะหาโอกาสจะเข้าวัดอารามเพื่อเพิ่มพูนความรู้ทางศาสนาและทำบุญ
วันสำคัญที่เกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนาของลาว ได้แก่ บุญพระเวส (ບຸນພຣະເວດ), มาฆบูชา (ມະຄະບູຊາ), สงกรานต์ (ສັງຂານ), วิสาขบูชา (ວິສາຂະບູຊາ), วันเข้าพรรษา (ວັນເຂົ້າພັນສາ), วันออกพรรษา (ວັນອອກພັນສາ), กฐิน (ກະຖິນ) นอกจากนี้ ชาวลาวยังมีวันทำบุญหรือ วันพระ (ວັນພຣະ) ในระหว่างช่วงข้างขึ้นข้างแรม จะมีงานมหกรรมวัดซึ่งชาวลาวจะนิยมเข้าร่วมงานวัด โดยการทำบุญและสวดมนต์
ดูเพิ่ม

ภาษาลาว ภาษาที่ชาวลาวใช้สื่อสารกัน
อาณาเขตของอาณาจักรลาวล้านช้าง
ตำลาว, ปิ้งไก่ และ ข้าวเหนียว เป็นอาหารลาวที่พบบ่อย
ชาวลาวตักบาตรเพื่อทำบุญให้พระสงฆ์ในเวียงจันทร์
จังหวัดกำปงสปือ

| จังหวัดกำปงสปือ ខេត្តកំពង់ស្ពឺ |
| --- | --- |
จังหวัด
นาที่ถูกน้ำท่วมในจังหวัดกำปงสปือ
แผนที่ประเทศกัมพูชาเน้นจังหวัดกำปงสปือ
พิกัด: 11°27′N 104°30′E﻿ / ﻿11.450°N 104.500°E﻿ / 11.450; 104.500
ประเทศ:  กัมพูชา
ยกฐานะเป็นจังหวัด: พ.ศ. 2450
เมืองหลัก: จบามอน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7,017 ตร.กม. (2,709 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: ที่ 11
ประชากร (พ.ศ. 2551)
 • ทั้งหมด: 716,517 คน
 • อันดับ: ที่ 9
 • ความหนาแน่น: 100 คน/ตร.กม. (260 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: ที่ 11
เขตเวลา: UTC+07
รหัสโทรศัพท์: +855
รหัส ISO 3166: KH-5
อำเภอ: 8
กำปงสปือ หรือ ก็อมป็วงซปือ (เขมร: កំពង់ស្ពឺ; แปลว่า ท่ามะเฟือง) เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศกัมพูชา มีจบามอนเป็นเมืองหลักของจังหวัด
การแบ่งเขตการปกครอง

จังหวัดกำปงสปือประกอบด้วยอำเภอ 8 อำเภอ (districts) ได้แก่
| # | ชื่อ | อังกฤษ | เขมร | หน่วยการปกครอง | Geocode |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | บาเซด | Basedth | បរសេដ្ឋ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0501 |
| 2 | จบามอน | Chbar Mon | ច្បារមន | เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង) | 0502 |
| 3 | กงพิสัย | Kong Pisei | គងពិសី | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0503 |
| 4 | โอราล | Aural | ឱរ៉ាល់ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0504 |
| 5 | ภนุมสรวจ | Phnum Sruoch | ភ្នំស្រួច | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0506 |
| 6 | สำโรงทอง | Samraong Tong | សំរោងទង | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0507 |
| 7 | ธปอง | Thpong | ថ្ពង | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0508 |
| 8 | อุด้งแมเจย | Odongk Maechay | ឧដុង្គម៉ែជ័យ | เทศบาล (กฺรุง, ក្រុង) | 0509 |
| 9 | ซามากิโมนิเช่ | Samkkei Munichay | សាមគ្គីមុនីជ័យ | อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក) | 0510 |
อาณาเขต

ทิศเหนือ จรดจังหวัดกำปงชนังและจังหวัดโพธิสัตว์
ทิศใต้ จรดจังหวัดกำปอตและจังหวัดตาแก้ว
ทิศตะวันตก จรดจังหวัดเกาะกง
ทิศตะวันออก จรดจังหวัดกันดาลและจังหวัดตาแก้ว
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่ กำปงสปือ เก็บถาวร 2005-12-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก จังหวัดกำปงสปือ |
| --- | --- | --- |
เมืองหลัก: จบามอน
| อำเภอ |  บาเซด  เทศบาลจบามอน นคร  กงพิสัย  โอราล  อุดงค์  ภนุมสรวจ  สำโรงทอง  ธปอง  อุด้งแมเจย  ซามากิโมนิเช่  |  |
| ด ค กเมืองหลวงและจังหวัดของประเทศกัมพูชา |
| --- | --- | --- |
| เมืองหลวง |  พนมเปญ  |  |
| จังหวัด |  กระแจะ  กันดาล  กำปงจาม  กำปงฉนัง  กำปงธม  กำปงสปือ  กำปอด  เกาะกง  แกบ  ตะโบงคมุม  ตาแก้ว  บันทายมีชัย  พระตะบอง  พระวิหาร  พระสีหนุ  โพธิสัตว์  ไพรแวง  ไพลิน  มณฑลคีรี  รัตนคีรี  สตึงแตรง  สวายเรียง  เสียมราฐ  อุดรมีชัย  |  |
ราฟีญา (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2539)

สำหรับบุคคลหนึ่งที่มีชื่อเล่นเดียวกัน ดูที่ ราฟีญา (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2536)
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ราฟีญากับลีดส์ยูไนเต็ดใน ค.ศ. 2021
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ราฟาแอล จีอัส แบโลลี
วันเกิด:   (1996-12-14) 14 ธันวาคม ค.ศ. 1996 (28 ปี)
สถานที่เกิด:  โปร์ตูอาแลกรี บราซิล
ส่วนสูง:  1.76 เมตร (5 ฟุต 9 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  ปีก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  บาร์เซโลนา
หมายเลข:  22
สโมสรเยาวชน
2014–2016:  อาวาอี
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2016–2017 |  วีตอเรียกีมาไรช์ เบ |  16 |  (5) |
| 2016–2018 |  วีตอเรียกีมาไรช์ |  65 |  (19) |
| 2018–2019 |  สปอร์ติงลิสบอน |  28 |  (6) |
| 2019–2020 |  แรแน |  28 |  (8) |
| 2020–2022 |  ลีดส์ยูไนเต็ด |  65 |  (17) |
| 2022– |  บาร์เซโลนา |  74 |  (18) |
ทีมชาติ‡
| 2021– |  บราซิล |  28 |  (7) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 22:32, 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 03:26, 13 มิถุนายน ค.ศ. 2024 (UTC)
ราฟาแอล จีอัส แบโลลี (โปรตุเกส: Raphael Dias Belloli; เกิด 14 ธันวาคม ค.ศ. 1996) หรือรู้จักกันในนาม ราฟีญา (Raphinha) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งปีกให้แก่บาร์เซโลนา สโมสรในลาลิกา และทีมชาติบราซิล
ชีวิตช่วงแรก

ราฟีญาเกิดในเมืองโปร์ตูอาแลกรี ประเทศบราซิล เขาเติบโตขึ้นในชุมชนแออัดเรสชิงกาซึ่งอยู่ห่างไกลจากใจกลางเมือง พ่อของเขามีทำงานเป็นนักดนตรีรับจ้าง เขาได้รับการเลี้ยงดูที่ยากลำบากโดยเขาอธิบายว่าเขาต้องนอนร่วมกับพ่อแม่ น้องชาย และสัตว์เลี้ยงของเขา ดิ้นรนเสียค่าเดินทาง และเคยถึงจุดที่ต้องขออาหาร เขามีเชื้อสายอิตาลี
เมื่ออายุ 7 ขวบ เขาเข้าร่วมงานฉลองวันเกิดของรอนัลดีนโย เพราะพ่อ และลุงของเขารู้จักกัน พวกเขาพบกันหลายครั้งตั้งแต่นั้นมา และพัฒนามิตรภาพที่ยาวนาน
ก่อนที่เริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลของเขา ราฟีญา มีส่วนร่วมในการแข่งขันรายการ "เวร์เซอา" จนกระทั่งอายุ 18 ปี ที่เขาได้อธิบายว่าเป็น "เครือข่ายการแข่งขัน และการแข่งขันอิสระที่จัดโดยชุมชนท้องถิ่น" โดยอนุญาตให้ผู้เล่นที่มีความต้องการสามารถเข้าร่วมได้ การแข่งขันเหล่านี้ได้แข่งขันภายใต้สภาวะที่ไม่เอื้ออำนวย รวมถึงแฟนบอลเจ้าบ้านที่ก่อกวนผู้เล่นของทีมฝ่ายตรงข้ามใกล้กับห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนการแข่งขัน เสียงปืน สนามดินเหนียวที่มีฝุ่น และทราย ความร้อนจัด เสาแทนตาข่าย และทีมที่ไม่สวมเสื้อเนื่องจากขาดเสื้อ
เขาเป็นเพื่อนกับบรูนู ฟือร์นังดึชมาอย่างยาวนาน โดยเริ่มต้นก่อนที่เขาจะกลายเป็นเพื่อนร่วมทีมสปอร์ติงลิสบอน
แหล่งข้อมูลอื่น

ราฟีญา ในเว็บไซต์สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา
ราฟีญา ในเว็บไซต์ลาลีกา
ราฟีญา – สถิติลีกฝรั่งเศสในลีกเอิง – ยังมีบริการใน ในภาษาฝรั่งเศส
ราฟีญา (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2539) – สถิติการลงแข่งจากสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (UEFA) (อังกฤษ)
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา  |
| --- | --- |
 1 แทร์ สเตเกิน  2 กูบาร์ซี  3 บัลเด  4 อาราอูโฆ  5 มาร์ติเนซ  6 กาบิ  7 ตอร์เรส  8 เปดริ  9 แลวันดอฟสกี  11 ราฟีญา  13 เปญญา  14 ตอร์เร  15 เครสเตินเซิน  16 เฟร์มิน  17 กาซาโด  18 บิกตอร์  19 ยามัล  20 โอลโม  21 เดอ โยง  23 กูนเด  24 การ์ซิอา  25 ชแชนส์นือ  ผู้จัดการ: ฟลิค
จังหวัดโพธิสัตว์

บทความนี้เกี่ยวกับเขตการปกครองของประเทศกัมพูชา สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โพธิสัตว์
| จังหวัดโพธิสัตว์ ខេត្តពោធិ៍សាត់ |
| --- | --- |
จังหวัด
เกาะซ็อมเปาเมียะฮ์ (สำเภาทอง)
แผนที่ประเทศกัมพูชาเน้นจังหวัดโพธิสัตว์
พิกัด: 12°32′N 103°55′E﻿ / ﻿12.533°N 103.917°E﻿ / 12.533; 103.917
ประเทศ:  กัมพูชา
ยกฐานะเป็นจังหวัด: พ.ศ. 2450
เมืองหลัก: โพธิสัตว์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12,692 ตร.กม. (4,900 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: 4
ประชากร (พ.ศ. 2551)
 • ทั้งหมด: 397,107 คน
 • อันดับ: 15
 • ความหนาแน่น: 31 คน/ตร.กม. (81 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: 18
เขตเวลา: UTC+7
รหัสต่อ: +855
รหัส ISO 3166: KH-15
อำเภอ: 6 อำเภอ
| --- | --- |
: บทความนี้มีอักษรในตระกูลอักษรพราหมีปรากฏอยู่ คุณอาจเห็นสัญลักษณ์อื่นแทนตัวอักษร หรือมองเห็นสระวางผิดตำแหน่ง หากคอมพิวเตอร์ของคุณไม่สามารถแสดงผลได้อย่างถูกต้อง
โพธิสัตว์ หรือ โปซัต (เขมร: ពោធិ៍សាត់) เป็นจังหวัดหนึ่งใน 25 แห่งของประเทศกัมพูชา ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของประเทศ มีอาณาเขตติดต่อเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้ จังหวัดพระตะบอง โตนเลสาบ จังหวัดกำปงฉนัง จังหวัดกำปงสปือ จังหวัดเกาะกง และประเทศไทยบริเวณจังหวัดตราด ในเชิงภูมิศาสตร์กายภาพ จังหวัดโพธิสัตว์ตั้งอยู่ระหว่างโตนเลสาบกับทิศเหนือของทิวเขาบรรทัด โดยมีแม่น้ำโพธิสัตว์ตัดผ่านกลางจังหวัดโดยตลอด ไหลจากทิวเขาบรรทัดในทิศตะวันตกไปบรรจบโตนเลสาบในทิศตะวันออก
จังหวัดโพธิสัตว์เป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 4 ของประเทศ ทว่ามีจำนวนประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 14 การเดินทางสามารถเข้าถึงโดยทางรถยนต์ โดยใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 5 และถนนสายเล็กต่าง ๆ นอกจากนี้ยังเข้าถึงได้โดยทางเรือและทางรถไฟอีกด้วย
จังหวัดโพธิสัตว์เป็นที่ตั้งของวัดบากาน (វត្តបាកាន) ซึ่งเชื่อกันว่ามีเจดีย์ที่เก่าแก่ที่สุดในกัมพูชาที่ยังคงใช้งานอยู่ นอกจากนี้ยังถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดแห่งหนึ่งของชาวพุทธในกัมพูชา