stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นาโตริ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Natori, Miyagi
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
บลูเบอร์รีฟิลิปปินส์

| บลูเบอร์รีฟิลิปปินส์ |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Ericales
วงศ์:: Ericaceae
สกุล:: Vaccinium
สปีชีส์:: V.  myrtoides
ชื่อทวินาม
Vaccinium myrtoides Michx.

บลูเบอร์รีฟิลิปปินส์ ชื่อวิทยาศาสตร์:  Vaccinium myrtoides เป็นพืชในวงศ์ Ericaceae เป็นไม้พุ่ม ดอกช่อ กลีบดอกโค้งเข้าด้านใน สีแดงอมชมพูไปจนถึงขาวอมเหลือง ผลสด รูปกลม สีน้ำเงินเข้ม กระจายพันธุ์เฉพาะในฟิลิปปินส์และอินโดนีเซีย ผลรับประทานได้ นิยมนำไปแปรรูปเป็นแยมหรือเยลลี่ และเป็นอาหารนก
ทาทา

ทาทา อาจหมายถึง
ทาทา กรุ๊ป ธุรกิจอุตสาหกรรมเหล็กในโลก
ทาทา มอเตอร์ส
ทาทา สตีล
ทาทา เพาเวอร์
ตระกูลทาทา
ทาทา ยัง ดารานักร้องชื่อดัง
ซุนจุ๋น

ขุนพลและผู้สำเร็จราชการของรัฐง่อก๊ก (ค.ศ. 219-256)
| ซุนจุ๋น (ซุน จฺวิ้น) |
| --- | --- |
孫峻

อัครมหาเสนาบดี (丞相 เฉิงเซี่ยง)
ดำรงตำแหน่ง พฤศจิกายน หรือ ธันวาคม ค.ศ. 253 (253) – 19 ตุลาคม ค.ศ. 256 (256)
กษัตริย์: ซุนเหลียง
ก่อนหน้า: จู จฺวี้
ถัดไป: ซุนหลิม
ขุนพลใหญ่ (大將軍 ต้าเจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง พฤศจิกายน หรือ ธันวาคม ค.ศ. 253 (253) – 19 ตุลาคม ค.ศ. 256 (256)
กษัตริย์: ซุนเหลียง
ก่อนหน้า: จูกัดเก๊ก
ถัดไป: ซุนหลิม
ขุนพลยุทธพิทักษ์ (武衛將軍 อู่เว่ย์เจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 252 (252) – พฤศจิกายน หรือ ธันวาคม ค.ศ. 253 (253)
กษัตริย์: ซุนกวน / ซุนเหลียง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ค.ศ. 219
เสียชีวิต: 19 ตุลาคม ค.ศ. 256 (37 ปี)
บุพการี: ซุนหยง (บิดา)
ญาติ: ดูพงศาวลีง่อก๊ก
อาชีพ: ขุนพล, ผู้สำเร็จราชการ
ชื่อรอง: จื๋อ-ยฺเหวี่ยน (子遠)
ตำแหน่ง: ฟู่ชุนโหว (富春侯)

ซุนจุ๋น (ค.ศ. 219 – 19 ตุลาคม ค.ศ. 256) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ซุน จฺวิ้น (จีน: 孫峻; พินอิน: Sūn Jùn) ชื่อรอง จื๋อ-ยฺเหวี่ยน (จีน: 子遠; พินอิน: Zǐyuǎn) เป็นขุนพลและผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระองค์ของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีนในรัชสมัยของซุนเหลียงจักรพรรดิแห่งง่อก๊กลำดับที่ 2
ประวัติ

ซุนจุ๋นเป็นเหลนชายของซุนเจ้งอาของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก บิดาของซุนจุ๋นคือซุนหยง (孫恭 ซุน กง) ปู่ของซุนจุ๋นคือซุน เก่า (孫暠) ในช่วงปลายรัชสมัยของซุนกวน ซุนจุ๋นขึ้นมาเป็นผู้ช่วยส่วนพระองค์ที่เป็นที่ไว้วางพระทัยของซุนกวน กล่าวกันว่าซุนจุ๋นได้ร่วมกับกิมก๋งจู๋พระธิดาของซุนกวนในการใส่ร้ายรัชทายาทซุนโฮ ทำให้ซุนโฮถูกปลดจากตำแหน่งรัชทายาทในปี ค.ศ. 250 ซุนกวนทรงแต่งตั้งซุนเหลียงพระโอรสองค์สุดท้องเป็นรัชทายาทแทนตามคำทูลเสนอของซุนจุ๋นและกิมก๋งจู๋ และยังทรงตั้งจูกัดเก๊กเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ให้ซุนเหลียงในปี ค.ศ. 251 ตามคำแนะนำของซุนจุ๋น หลังซุนกวนสวรรคตในปี ค.ศ. 252 ซุนจุ๋นได้กลายมาเป็นผู้ช่วยคนสำคัญของจูกัดเก๊ก
ในปี ค.ศ. 253 หลังจากจูกัดเก๊กพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ในการรบกับวุยก๊กที่เป็นรัฐอริของง่อก๊ก จูกัดเก๊กไม่ยอมรับความผิดพลาดของตนแต่กลับพยายามกำจัดผู้เห็นต่างต่างหมด ซุนจุ๋นจึงลอบสังหารจูกัดเก๊กและขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แทนจูกัดเก๊ก เบื้องต้นมีการคาดหวังกันว่าซุนจุ๋นจะจัดสรรอำนาจให้กับขุนนางคนสำคัญคนอื่น ๆ แต่ซุนจุ๋นกลับรวมอำนาจไว้ที่ตนแต่เพียงผู้เดียว ในช่วงที่ซุนจุ๋นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ไม่ปรากฏว่ามีผลงานใด ๆ และมีเพียงเรื่องการลงโทษคนอื่น ๆ อย่างรุนแรงเท่านั้น เป็นผลทำให้มีการคบคิดกันจะทำร้ายซุนจุ๋นหลายครั้งตลอดช่วงเวลาที่ซุนจุ๋นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เช่นครั้งหนึ่งในปี ค.ศ. 254 นำโดยซุนอิง (孫英) ผู้เป็นอู๋โหว (吳侯) และเป็นโอรสของซุนเต๋งโอรสองค์โตของซุนกวน และอีกครั้งหนึ่งในปี ค.ศ. 255 ซึ่งกิมก๋งจู๋ (ซึ่งเป็นผู้ที่ซุนจุ๋นลอบมีความสัมพันธ์ด้วย) กล่าวหาซุน หลู่-ยฺวี่ (孫魯育) ซึ่งเป็นพระขนิษฐาของพระองค์เองว่าเป็นผู้นำในการก่อการ ซุนจุ๋นจึงสั่งให้นำตัวซุน หลู่-ยฺวี่ไปสำเร็จโทษ
ในปี ค.ศ. 256 ซุนจุ๋นฟังคำแนะของบุนขิมขุนพลวุยก๊กที่สวามิภักดิ์เข้าด้วยง่อก๊กหลังการก่อกบฏที่ทำร่วมกับบู๊ขิวเขียมล้มเหลว ซุนจุ๋นจึงคิดการจะเปิดการโจมตีวุยก๊ํกครั้งใหญ่ แต่ขณะที่ซุนจุ๋นกำลังจะดำเนินการก็ล้มป่วยหนัก ซุนจุ๋นจึงโอนอำนาจให้กับซุนหลิมที่เป็นลูกพี่ลูกน้อง จากนั้นซุนจุ๋นก็เสียชีวิต ซุนหลิมสืบทอดตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
ในปี ค.ศ. 258 หลังซุนหลิมปลดจักรพรรดิซุนเหลียงและตั้งซุนฮิวขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน ซุนหลิมกลับถูกจับกุมมาประหารชีวิตด้วยรับสั่งของจักรพรรดิซุนฮิว โลงศพของซุนจุ๋นถูกแยกส่วนและลดขนาดลงแสดงถึงการไม่ยอมรับของจักรพรรดิซุนฮิว ทั้งซุนจุ๋นและซุนหลิมถูกถอดออกจากการเป็นเชื้อพระวงศ์และได้รับการตั้งชื่อใหม่เป็นกู้ จฺวิ้น (故峻) และกู้ เชิน (故綝) ตามลำดับ
ดูเพิ่ม

พงศาวลีง่อก๊ก#ซุน เฮ่า (บุตรชายของซุนเจ้ง)
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน, เล่มที่ 75-77.
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟานหลาน 
เชื้อพระวงศ์:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง
ทาดาตากะ อิโน

| อิโน ทาดาตากะ |
| --- | --- |
伊能 忠敬
รูปปั้นอิโน ทาดาตากะ ที่สวนสาธารณะซาวาระ เมืองคาโตริ จังหวัดชิบะ
เกิด: จิมโบ ซันจิโร (神保 三治郎) 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1745(1745-02-11) จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1818(1818-05-17) (73 ปี)
ชื่ออื่น: ซาบุโรเอมง (三郎右衛門), คาเงยุ (勘解由)
อิโน ทาดาตากะ (ญี่ปุ่น: 伊能 忠敬; โรมาจิ: Inō Tadataka, 11 กุมภาพันธ์ 1745 - 17 พฤษภาคม 1818) ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ ซาบุโรเอมง (三郎右衛門) เป็นพ่อค้า นักดาราศาสตร์ นักภูมิศาสตร์ในสมัยเอโดะ ทำงานอยู่เท็มมงกาตะในช่วงปี 1764 - 1804
ในช่วงปี 1800 จนถึง 1816 เขาได้ใช้เวลา 17 ปีเพื่อทำการสำรวจและตรวจวัดพิกัดไปทั่วประเทศญี่ปุ่น และได้ทำ แผนที่อิโน (伊能図) ซึ่งเป็นแผนที่ญี่ปุ่นซึ่งแสดงตำแหน่งพิกัดและสัดส่วนได้อย่างแม่นยำ
แผนที่อิโน
ซุน เอิน

ราชนิกูลแห่งง่อก๊ก (เสียชีวิต ค.ศ. 259)
| ซุน เอิน |
| --- | --- |
孫恩

ขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 258 (258) – มกราคม ค.ศ. 259 (259)
กษัตริย์: ซุนฮิว
เสนาบดีที่ปรึกษา (御史大夫 ยฺวี่ฉื่อต้าฟู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 258 (258) – มกราคม ค.ศ. 259 (259)
กษัตริย์: ซุนฮิว
ขุนพลพิทักษ์ (衛將軍 เว่ย์เจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 258 (258) – มกราคม ค.ศ. 259 (259)
กษัตริย์: ซุนฮิว
แม่ทัพทัพกลาง (中軍督 จงจฺวินตู)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 258 (258) – มกราคม ค.ศ. 259 (259)
กษัตริย์: ซุนฮิว
ขุนพลยุทธพิทักษ์ (武衛將軍 อู่เว่ย์เจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 258 (258)
กษัตริย์: ซุนเหลียง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: มกราคม ค.ศ. 259 นครหนานจิง มณฑลเจียงซู
บุพการี: ซุน ชั่ว (บิดา)
ญาติ: ดูพงศาวลีง่อก๊ก
อาชีพ: ขุนพล
บรรดาศักดิ์: โหวระดับอำเภอ (縣侯 เซี่ยนโหว)

ซุน เอิน (จีน: 孫恩; พินอิน: Sūn Ēn; มกราคม ค.ศ. 259) เป็นขุนพลและราชนิกูลแห่งรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นน้องชายของซุนหลิมผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งง่อก๊กในรัชสมัยจักรพรรดิซุนเหลียงและซุนฮิว
ประวัติ

ซุน เอินเป็นบุตรชายของซุน ชั่ว (孫綽) เป็นหลานชายของซุน เก่า (孙暠) และเป็นเหลนชายของซุนเจ้งผู้เป็นน้องชายของซุนเกี๋ยนและเป็นพระปิตุลา (อา) ของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก ซุน จฺวี้เป็นน้องชายของซุนหลิม และเป็นพี่น้องกับซุน จฺวี้ (孫據) ซุน ก้าน (孫幹) และซุน ข่าย (孫闓)
ในปี ค.ศ. 257 จูกัดเอี๋ยนขุนพลของรัฐวุยก๊กที่รัฐอริของง่อก๊กเริ่มก่อกบฏในอำเภอฉิวฉุน  (壽春 โช่วชุน; ปัจจุบันคืออำเภอโช่ว มณฑลอานฮุย) เพื่อต่อต้านสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งวุยก๊ก สุมาเจียวนำทัพวุยก๊กเข้าล้อมฉิวฉุนไว้ ซุนหลิมยกทัพง่อก๊กไปช่วยสนับสนุนจูกัดเอี๋ยน ซุนหลิมให้ขุนพลจูอี้ออกรบเพื่อสลายวงล้อมที่ฉิวฉุนหลายครั้งแต่ไม่เป็นผลสำเร็จ สุดท้ายจูอี้ปฏิเสธคำสั่งของซุนหลิมที่ให้สู้ตาย ซุนหลิมจึงสั่งประหารชีวิตจูอี้ แล้วจึงส่งซุน เอินน้องชายให้ไปแทนที่จูอี้ แต่เมื่อซุน เอินทราบข่าวว่าจูกัดเอี๋ยนพ่ายแพ้แล้ว ซุน เอินจึงนำทหารยกกลับไปโดยไม่รบ
จักรพรรดิซุนเหลียงพระชนมายุ 14 พรรษาเริ่มจัดการราชการสำคัญบางอย่างด้วยพระองค์เอง ซุนหลิมเริ่มวิตกกังวลจึงให้ซุน จฺวี้น้องชายผู้เป็นขุนพลข่มขวัญแดนไกล (威遠將軍 เวย์-ยฺเหวียนเจียงจฺวิน) เข้ามาเฝ้าระวังที่ประตูชางหลง (蒼龍門 ชางหลงเหมิน) และให้น้องชายอีก 3 คนคือซุน เอินผู้เป็นขุนพลยุทธพิทักษ์ (武衛將軍 อู่เว่ย์เจียงจฺวิน) ซุน ก้านผู้เป็นขุนพลรอง (偏將軍 เพียนเจียงจฺวิน) และซุน ข่ายผู้เป็นนายกองพันฉางฉุ่ย (長水校尉 ฉางฉุ่ยเซียวเว่ย์) แยกกันไปประจำที่ค่ายทหารค่ายต่าง ๆ
ในปี ค.ศ. 258 ซุนเหลียงทรงวางแผนร่วมกับกิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน) พระเชษฐภคินี, จวนเสียงผู้เป็นพระสัสสุระ (พระสัสสุระ) และขุนพลเล่าเสงคิดการจะโค่นอำนาจของซุนหลิม แต่จวนเสียงเผลอเปิดเผยแผนการให้ภรรยา ภรรยาของจวนเสียงเป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิม จึงส่งคนไปแจ้งซุนหลิมทำให้แผนการรั่วไหล ซุนหลิมจึงนำทหารของตนเข้าจู่โจมและจับกุมจวนเสียงในเวลากลางคืน และส่งซุน เอินน้องชายไปสังหารเล่าเสงนอกประตูชางหลง (蒼龍門 ชางหลงเหมิน) จากนั้นจึงนำทหารเข้าล้อมพระราชวัง ปลดซุนเหลียงจากตำแหน่งจักรพรรดิ และตั้งซุนฮิวผู้เป็นอ๋องแห่งลองเอี๋ย (琅邪王 หลางหยาหวาง) ขึ้นครองราชย์ ซุนหลิมมอบหมายให้ซุน เอินรักษาการตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี (丞相 เฉิงเซี่ยง) นำขุนนางร้อยคนมารับเสด็จซุนฮิว ซุน เอินทูลเกล้าฯ ถวายตราพระราชลัญจกรหยกเพื่อทูลเชิญซุนฮิวขึ้นครองราชย์ ซุนฮิวทรงปฏิเสธอย่างสุภาพสามครั้ง แต่ท้ายที่สุดก็ยอมรับการขึ้นครองราชย์
ซุนฮิวทรงเอาใจซุนหลิมและเหล่าน้องชาย พระองค์ตั้งให้ซุน เอินเป็นเสนาบดีที่ปรึกษา (御史大夫 ยฺวี่ฉื่อต้าฟู) ขุนพลพิทักษ์ (衛將軍 เว่ย์เจียงจฺวิน) แม่ทัพทัพกลาง (中軍督 จงจฺวินตู)  และให้มีบรรดาศักดิ์โหวระดับอำเภอ (縣侯 เซี่ยนโหว) ซุนหลิมและพี่น้องรวม 5 คนได้รับบรรดาศักดิ์โหว (侯) และคุมทัพหลวง มีอำนาจเหนือจักรพรรดิอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในง่อก๊ก
วันหนึ่งซุนหลิมนำเนื้อและสุรามายังพระราชวังโดยตั้งใจจะรวมงานเลี้ยงกับจักรรรดิ แต่ซุนฮิวทรงปฏิเสธของถวาย ซุนหลิมจึงนำอาหารและสุราไปยังบ้านของขุนพลเตียวปอ แสดงความรู้สึกผิดหวังที่ซุนฮิวทรงปฏิเสธให้เตียวปอฟัง เตียวปอทูลรายงานเรื่องคำบ่นของซุนหลิมนี้แก่ซุนฮิว ซุนฮิวทรงวิตกจึงเอาใจซุนหลิมและเหล่าน้องชายมากขึ้น ทรงตั้งให้ซุน เอินเป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง) เพื่อช่วยแบ่งเบาราชการของซุนหลิม เป็นการแบ่งอำนาจของซุนหลิมออกไป
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 259 จักรพรรดิซุนฮิวมีรับสั่งให้ประหารชีวิตซุนหลิมและครอบครัว 3 ชั่วโคตร ซุน เอินก็ถูกประหารชีวิตด้วย
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
พงศาวลีง่อก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
| ด ค กบุคคลสำคัญในง่อก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  ซุนกวน  ซุนเหลียง  ซุนฮิว  ซุนโฮ (ซุน เฮ่า) 
จักรพรรดินีและพระสนม:  เซี่ยฟูเหริน  ซีฮูหยิน  พัวฮูหยิน  ปู้ เลี่ยนชือ  ฮองฮูหยิน  จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย  เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย  จักรพรรดินีจู  จักรพรรดินีเหอ พระพันปีหลวง  เถิง ฟานหลาน 
เชื้อพระวงศ์:  ซุนเต๋ง  ซุน ลฺวี่  ซุนโฮ (ซุน เหอ)  ซุน ป้า  ซุน เฟิ่น  กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน)  ซุน หลู่-ยฺวี่  ซุนหวน  ซุนเสียว 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  ซุน เช่า  โกะหยง  ลกซุน  เปาจิด  จู จฺวี้  ซุนจุ๋น  ซุนหลิม (ซุน เชิน)  เอียงเหียง  ลู่ ข่าย  บั้นเฮ็ก  เตี๋ยวเค้า 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  งอซัน  งำเต๊ก  งิมหุน  งีห้วน  จวนกี๋  จี้ เยี่ยน  ซีหอง  ตังเตียว  เตียวเจียว  เตียวอุ๋น  เทียเป๋ง  เบ้งจ๋อง  พัวโยย  เหยียมจุ้น  ฮวนฮี 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  งุยเปียว  จวนจ๋อง  จวนตวน  จวนเต๊ก  จวนเสียง  จิวท่าย  จิวหอง  จูกัดกิ๋น  จูกัดเก๊ก  จูกัดเจ้ง  จูตี  จูหวน  จูเหียน  ชีซก  ชีเซ่ง  ชีฮู  ซงเขียม  ซุน ก้าน  ซุน ข่าย  ซุน จฺวี้  ซุนหลิม (ซุน ซิน)  ซุน เอิน  ต๋องจู  เตงอิ๋น  เตงฮอง  เตียวปอ  เตียวหิว  เตียวเอียด  เทียเภา  บิฮอง  บุนขิม  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  พัวเจี้ยง  ลกข้อง  ลิกี๋  ลิต้าย  ลิห้อม  เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)  เล่งทอง (หลิง ถ่ง)  เล่าเบา  เล่าเลียก  เล่าเสง  อองตุ๋น  อีจ้วน  ฮั่นจ๋ง  ฮันต๋ง  เฮ่อ ฉี 
อื่น ๆ:  เก๋อ เสฺวียน  เฉา ปู้ซิ่ง
ตำบลบึงพระ

| ตำบลบึงพระ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Bueng Phra
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: พิษณุโลก
อำเภอ: เมืองพิษณุโลก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 34.18 ตร.กม. (13.20 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 19,417 คน
 • ความหนาแน่น: 568.08 คน/ตร.กม. (1,471.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 65000
รหัสภูมิศาสตร์: 650118
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บึงพระ เป็นตำบลในอำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
ภูมิศาสตร์

ตำบลบึงพระตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านซึ่งเป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำเจ้าพระยา
เขตการปกครอง

นี่คือรายชื่อหมู่บ้านในตำบลบึงพระ:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ลำดับ. | ชื่อ | อักษรโรมัน |
| 1 และ 9 | บ้านนาโพธิ์แดง | Ban Na Pho Daeng |
| 2 | บ้านหนองตมน้อย | Ban Nong Thom Noi |
| 3 | บ้านบึงพระ | Ban Bueng Phra |
| 4 | บ้านปากลาด | Ban Pak Lat |
| 5 | บ้านคลองจันทร์ | Ban Khlong Chan |
| 6 | บ้านหนองไผ่ล้อม | Ban Nong Phai Lom |
| 7 | บ้านดงพิกุล | Ban Dong Phikun |
| 8 | บ้านสะพาน | Ban Saphan |
| 10 | บ้านพันทองพัฒนา | Ban Phan Thong Phatthana |
นอร์มัลแมปปิง

(a) นอร์มอลแมพ สร้างจากโมเดล (b) และใช้ UV จาก (c) โดยค่าสีใน 3 channel (RGB) ของแต่ละ pixel จะถูกนำมาเปลี่ยนเป็นค่า XYZ เพื่อนิยามค่าเวกเตอร์แนวฉากในแต่ละจุดบนพื้นผิวของโพลีกอน (b) โมเดลประกอบขึ้นจากสามเหลี่ยม (หรือ tri) 78,642 ชิ้น (c) โมเดลที่ถูกลดรายละเอียดจาก (b) เหลือสามเหลี่ยม 768 ชิ้น (d) โมเดลเดียวกับ (c) 768 ชิ้น แต่เร็นเดอร์โดยใช้นอร์มอลแมพจากภาพ (a)
นอร์มัลแมปพิง (normal mapping) เป็นการใช้เทกซ์เจอร์ให้ค่าแนวฉากพื้นผิวบนแต่ละจุดบนโพลีกอนชิ้นหนึ่ง ๆ โดยจะทำให้การสะท้อนแสงตรงจุดนั้นเปลี่ยนไป ซึ่งจากหลักการนี้ทำให้เราสามารถสร้างภาพลวงตา เพื่อช่วยให้โมเดลสามมิติที่มีความละเอียดต่ำดูเหมือนมีรายละเอียดมากขึ้นทั้งที่มีจำนวนโพลีกอนเท่าเดิม
การคำนวณ

การคำนวณแสงในการสะท้อนแบบลัมแบร์ท (หรือการสะท้อนแสงพร่า) ซึ่งไม่ขึ้นกับทิศทางผู้มองนั้นหาค่าความสว่างได้จากผลคูณจุดของเวกเตอร์หนึ่งหน่วยจากจุดที่จะให้สีไปยังจุดกำเนิดแสง กับเวกเตอร์หนึ่งหน่วยแนวฉากตรงจุดที่จะให้สีนั้น ผลที่ได้คือค่าความเข้มหรือความสว่างของแสงที่จุดนั้น
I_{D}=\mathbf {L} \cdot \mathbf {N} *C*I_{L}
I_{D} ค่าความเข้มแสงที่สะท้อนแบบแสงพร่า,  \mathbf {L}  ค่าเวกเตอร์หนึ่งหน่วยจากจุดตกกระทบไปยังจุดกำเนิดแสง,  \mathbf {N}  ค่านอร์มอลเวกเตอร์หนึ่งหน่วย,  C สี และ  I_{L} คือความเข้มแสงขาเข้า
ดูเพิ่ม

แนวฉาก
บัมป์แมปปิง
ดิสเพลซเมนต์แมปปิง
พารัลแลกซ์แมปปิง
ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว

| ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว   月牙泉  Crescent Lake |
| --- | --- |
ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยวและศาลาชมทิวทัศน์ ปี 2023
ระบบอุทกวิทยา
ชื่อแหล่งน้ำ: ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว   月牙泉  Crescent Lake
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: มณฑลกานซู่ ประเทศจีน
ความยาว: 218 เมตร
ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว (จีน: 月牙泉; พินอิน: Yuèyá Quán หรือ เยฺว่หยาฉฺวัน; แปลตามตัว สระน้ำซับพระจันทร์เสี้ยว) เป็นทะเลสาบขนาดเล็กรูปพระจันทร์เสี้ยว ก่อตัวจากน้ำซับที่พุขึ้นตามธรรมชาติจนกลายเป็นโอเอซิสกลางทะเลทราย ห่างจากเมืองตุนหฺวางในมณฑลกานซู่ไปทางใต้ 5 กิโลเมตร
ประวัติ

ในสมัยโบราณทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว รู้จักกันในชื่อ 渥洼池 (โว่วาฉือ; สระหลุมยุบ), 沙井 (ชาจิ่ง; บ่อทราย), 药泉 (เย่าฉฺวัน; น้ำพุยา) เป็นหนึ่งในแปดจุดชมวิวในตุนหฺวางตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่น และถูกเรียกว่า เยฺว่หยาฉฺวัน ในสมัยราชวงศ์ชิง
ในปี 1932 มิลเดรด เคเบิล (Mildred Cable) และ ฟรานเชสกา เฟรนช์ (Francesca French) เยี่ยมชมทะเลสาบระหว่างการเดินทางในภูมิภาคนี้ และบันทึกความประทับใจของพวกเขาไว้ในหนังสือทะเลทรายโกบี (The Gobi Desert) กล่าวว่า "รอบตัวนั้น เราเห็นชั้นของเนินทรายสูงตระหง่าน อย่างไรก็ตามเราพยายามโกหกตัวเองให้สำรวจสืบเสาะต่อไป ในขณะที่เราดิ้นรนอย่างสิ้นหวังบนสันเขาสุดท้ายที่เราปีนข้าม มองลงไปที่สิ่งที่อยู่ไกลข้างหน้า เราเห็นทะเลสาบที่เบื้องล่าง มันช่างสวยงามตระการตา"
ได้รับการจัดระดับโดยคณะกรรมการจัดระดับคุณภาพสถานที่ท่องเที่ยวแห่งประเทศจีนสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA เมื่อปี 2558
การก่อตัว

เชื่อกันว่าทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยวและโอเอซิสก่อตัวและคงอยู่มากว่า 2,000 ปี ตาม "พงศาวดารของเทศมณฑลตุนหวง" ทะเลสาบไม่เคยถูกทรายปกคลุมซึ่งพัดมาจากลมแรงตั้งแต่ประวัติศาสตร์จนถึงปัจจุบัน การกล่าวอ้างต่าง ๆ เกี่ยวกับการก่อตัวของทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว เช่น เกิดจากพุน้ำซับที่ค่อย ๆ สะสมตัว, รอยเลื่อน, น้ำพุจากรอยแยกธรรมชาติ, น้ำบาดาลที่ล้น และส่วนที่เหลืออยู่ของแม่น้ำโบราณ (แม่น้ำตั่งสายเดิมที่เปลี่ยนเส้นทางและคงเหลือเป็นทะเลสาบรูปแอก)
ในปี 1997 มีการเริ่มต้นการสำรวจ หลังจากสำรวจและวิจัยภาคสนามนานกว่าห้าปี ผู้เชี่ยวชาญทางธรณีวิทยาจากสถาบันการสำรวจและออกแบบวิศวกรรมป้องกันและควบคุมภัยพิบัติทางธรณีวิทยาของมณฑลกานซู่ (甘肃地质灾害防治工程勘查设计院) เชื่อว่า ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยวตั้งอยู่ในช่องแคบระหว่างตะกอนน้ำพารูปพัดแม่น้ำตั่ง (党河洪积扇) และตะกอนน้ำพารูปพัดห้วยน้ำซีฉุ่ย (西水沟积扇) โดยก่อตัวจากสภาพภูมิประเทศที่ต่ำและระดับน้ำใต้ดินที่เอ่อล้นสู่พื้นผิว แม่น้ำตั่งเป็นแม่น้ำสายเดียวที่ไหลผ่านแอ่งตุนหฺวางและยังเป็นแหล่งน้ำบาดาลหลักในลุ่มน้ำตุนหฺวางอีกด้วย (แม่น้ำตั่งเป็นแม่น้ำสายสั้น ๆ ที่ไหลจากภูเขาในบริเวณทางใต้ในลักษณะที่ลุ่มน้ำแบบปิด ไม่สะสมตัวบนพื้นผิว แต่ไหลลงสู่แหล่งน้ำใต้ดิน) ลำธารใต้ดินของแม่น้ำตั่งเติมเต็มทะเลสาบอย่างสม่ำเสมอทำให้ระดับน้ำมีความสมดุล อีกปัจจัยหนึ่งคือที่ตั้งของทะเลสาบที่อยู่ท่ามกลางเนินทราย ที่ด้านใต้และด้านเหนือจะสูงกว่าฝั่งตะวันออกและตะวันตก ลมที่พัดไปตามเนินทรายจะหมุนขึ้นอย่างกะทันหันจากทางเข้าตะวันออกเฉียงใต้ที่มีทรายขึ้นไปด้านบนแล้วออกจากทางออกทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ทรายจึงไม่ทับถมตัวโอเอซิส ลมพัดไปในทิศทางนั้นตลอดทั้งปี ทำให้เกิดทัศนียภาพที่สวยงามของหาดทรายและทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว
ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว ถูกล้อมรอบด้วยเนินทรายที่เรียกว่า "เนินทรายกระซิบ" (鸣沙山 )
ระดับน้ำ

จากข้อมูลในปี 1960 ความลึกของน้ำเฉลี่ยของทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยวอยู่ที่ 4 ถึง 5 เมตร (13 ถึง 16 ฟุต) และจุดที่ลึกที่สุดคือ 7.5 เมตร (25 ฟุต) แต่ในอีก 40 ปีถัดมาระดับน้ำของทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยวลดลงทุก ๆ ปี ความลึกของทะเลสาบลดลงมากกว่า 7 เมตร ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 พื้นผิวน้ำของทะเลสาบได้หดตัวลงอย่างมาก ความลึกของน้ำเฉลี่ยในช่วงนั้น อยู่ที่ 0.9 เมตร และจุดที่ลึกที่สุดเพียง 1.3 เมตร ในปี 2006 รัฐบาลท้องถิ่นเมืองตุนหฺวางด้วยความช่วยเหลือจากรัฐบาลกลางได้เริ่มเติมทะเลสาบและการฟื้นฟูระดับน้ำของทะเลสาบ ซึ่งความลึกและขนาดของทะเลสาบเพิ่มขึ้นทุกปีตั้งแต่นั้นมา โครงการบำบัดรักษาฉุกเฉินในการผันน้ำบาดาล เสนอและออกแบบโดยสถาบันการสำรวจและออกแบบวิศวกรรมป้องกันและควบคุมภัยพิบัติทางธรณีวิทยาของมณฑลกานซู่
การท่องเที่ยว

ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยวและทะเลทรายโดยรอบได้รับความนิยมอย่างมากจากนักท่องเที่ยว มีบริการขี่อูฐและยานพาหนะ
ดูเพิ่ม

ถ้ำมั่วเกา
ทะเลทรายโกบี
ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว (หนานจิง)
ทาดาโอะ อันโด

| ทาดาโอะ อันโด |
| --- | --- |

เกิด:  (1941-09-13) 13 กันยายน ค.ศ. 1941 (83 ปี) โอซากะ
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
รางวัล:   Annual Architectural Prize, Japan, 1979  Cultural Design Prize, Japan, 1983  Alvar Aalto Medal, Finland, 1985  Gold Medal of Architecture, France, 1989  Carlsberg Architectural Prize, Denmark, 1992  Japan Art Academy Prize, Japan, 1993  Pritzker Architecture Prize, 1995  Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres, France, 1995  Praemium Imperiale First “FRATE SOLE” Award in Architecture, Japan, 1996  Officier de l'Ordre des Arts et des Lettres, France, 1997  Royal Gold Medal, Great Britain, 1997  American Institute of Architects Gold Medal, U.S.A., 2002  UIA Gold Meda, Turkey, 2005 

ผลงานสำคัญ:   Row House, Sumiyoshi, 1979  Church of Light, Osaka, 1989  Water Temple, Awaji Island, Hyōgo Prefecture, Japan, 1991  The Pulitzer Foundation for the Arts, St. Louis, Missouri, 2001  Hyogo Prefectural Museum of Art, Kobe, Hyōgo Prefecture, Japan, 2002  Chichu Art Museum, Naoshima, Kagawa prefecture, Japan, 2004 
โครงการสำคัญ:   Rokko Housing I, II, III, Rokko, Hyōgo Prefecture, Japan, 1983, 1993, 1999  Piccadilly Gardens, Manchester, UK, 2003 
 
ทาดาโอะ อันโด (ญี่ปุ่น: 安藤忠雄; โรมาจิ: Andō Tadao) (เกิด 13 กันยายน พ.ศ. 2484 ที่ นครโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น) เป็นสถาปนิกชาวญี่ปุ่น ที่มีชื่อเสียงจากการนำคอนกรีตหล่อแล้วเจาะรูปเป็นช่อง ๆ วางเรียงเป็นแผ่น ๆ เป็นวัสดุในการก่อสร้างเป็นหลัก แนวความคิดในการออกแบบของ อันโด จะเน้นเรื่องความสัมพันธ์ของมนุษย์กับธรรมชาติโดยใช้ระบบสัญลักษณ์เชิงปรัชญา เช่น การให้แสงเป็นตัวแทนของธรรมชาติ จะสังเกตได้ว่างานส่วนใหญ่ของอันโดจะไม่มีหน้าต่างที่เปิดให้เห็นทิวทัศน์นอกอาคาร แต่มักมีช่องเปิดที่แสงแดดสามารถส่องผ่านได้ แต่ไม่สามารถมองเห็นสภาพแวดล้อมได้ ในปี 2512 เขาได้ก่อตั้งบริษัทสถาปนิกของตัวเอง และในปี 2538 อันโดก็ได้รับ รางวัลพริตซ์เกอร์ รางวัลสูงสุดทางสถาปนิก โดยอันโดได้บริจาคเงินรางวัล 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ ให้กับเด็กกำพร้าจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวใหญ่ที่โคเบะในปีนั้น
ชีวิตในวัยเด็กอันโดได้ทำงานหลายอย่าง เช่นเป็นคนขับรถบรรทุกและนักมวยเพื่อสะสมเงินเพื่อจะเป็นสถาปนิก อันโดนับเป็นสถาปนิกที่มีชื่อเสียงระดับต้น ๆ ของญี่ปุ่นและของโลก แต่ทว่าทะดะโอกลับไม่เคยผ่านการศึกษาทางด้านสถาปัตยกรรมมาก่อนเลย ความรู้ส่วนใหญ่ได้มาจากการอ่านหนังสือและค้นคว้าด้วยตัวเองทั้งสิ้น
ประกิต ด่านขุนทด

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  ประกิต ด่านขุนทด
สูง:  1.75 เมตร (5 ฟุต 9 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  การท่าเรือไทย
หมายเลข:  2
ทีมชาติ‡
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 2012– |  ไทย |  2 |  (0) |
 † ลงเล่น (ประตู)  ‡ จำนวนนัดที่ลงเล่นและจำนวนประตูในนามทีมชาติ ข้อมูล ณ วันที่ 13:05, 23 พฤษภาคม 2008 (UTC)
ประกิต ด่านขุนทด เกิดวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2526 เป็นนักฟุตซอลชาวไทย ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตซอลการท่าเรือไทย ในไทยแลนด์ฟุตซอลลีก และฟุตซอลทีมชาติไทยชุดปัจจุบัน ในตำแหน่งผู้รักษาประตู
เขาเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ลงเล่นให้กับทีมชาติไทย ในศึกฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2012 ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพ
ทาเกรุ ซาโต

| ทาเกรุ ซาโต |
| --- | --- |
佐藤 健
ซาโตที่งานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโตเกียว ค.ศ. 2019
เกิด:  (1989-03-21) 21 มีนาคม ค.ศ. 1989 (35 ปี) เขตอิวัตสึกิ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
ศิษย์เก่า: โรงเรียนมัธยมปลายโคชิงายะคิตะ
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2006–ปัจจุบัน
ตัวแทน: อะมิวส์ (ค.ศ. 2006–2021) โค-ลาโว (ค.ศ. 2021–)
มีชื่อเสียงจาก: เคนชิน ซามูไร เอ็กซ์ มาสค์ไรเดอร์เดนโอ
ส่วนสูง: 170 cm (5 ft 7 in)
เว็บไซต์: satohtakeru.com
ทาเกรุ ซาโต (ญี่ปุ่น: 佐藤 健; โรมาจิ: Satō Takeru; เกิด 21 มีนาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักแสดงชาวญี่ปุ่น เขาเป็นที่รู้จักจากการนำแสดงบท โนงามิ เรียวทาโร่ ในแฟรนไชส์ มาสค์ไรเดอร์เดนโอ และในบท ฮิมุระ เคนชิน ในภาพยนตร์ฉบับคนแสดง เคนชิน ซามูไร เอ็กซ์ และภาคต่อของภาพยนตร์
ประวัติ

ซาโตเกิดเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1989 ที่เขตอิวัตสึกิ จังหวัดไซตามะ ซาโตเริ่มทำงานเป็นนักแสดงเด็กเป็นระยะเวลาสามหรือสี่ปีและปรากฏตัวในโฆษณาและภาพถ่ายปกนิตยสาร หลังจากเขาเข้าเรียนในชั้นประถมปลาย เขาตัดสินใจที่จะไม่เป็นนักแสดงเด็กอีกต่อไปเนื่องจาก "อุปนิสัยขี้อาย" เขาสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลายโคชิงายะคิตะในไซตามะใน ค.ศ. 2007 ในปีเดียวกัน ขณะกำลังถ่ายทำ มาสค์ไรเดอร์เดนโอ เขาได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศขั้นปฐมภูมิและได้เข้ารับการรักษาให้หายตั้งแต่นั้น
หลังความสำเร็จและความนิยมของ มาสค์ไรเดอร์เดนโอ และการออกฉายฉบับโรงภาพยนตร์อีกสองเรื่องในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 2008 ซาโตนำแสดงในละครโทรทัศน์ของทีบีเอสที่ได้รับรางวัลเรื่อง รุกกี มือใหม่ไฟแรง (Rookies) แสดงเป็น ยูยะ โอกาดะ สมาชิกของชมรมบาสเกตบอลโรงเรียนมัธยมปลายที่เต็มไปด้วยนักเลง ซาโตมองว่าบทบาทของเขาใน รุกกี มือใหม่ไฟแรง เป็นบทบาทที่ทำให้เขาได้เป็นที่รู้จักแม้ว่าจะได้รับบทเป็นตัวละครสมทบเท่านั้น เพราะละครโทรทัศน์เรื่องนี้ได้ฉายในช่วงเวลายอดนิยมและสามารถเข้าถึงผู้ชมที่กว้างกว่าเมื่อเทียบกับผลงานก่อนหน้าของเขา
ใน ค.ศ. 2014 ซาโตได้รับบทบาทเป็นนักสืบสวนมือใหม่ในละครโทรทัศน์ของฟูจิทีวีเรื่อง บิตเตอร์บลัด (Bitter Blood) เขาปรากฏตัวอีกครั้งในบทบาทของ ฮิมุระ เคนชิน ในสองภาพยนตร์ภาคต่อฉบับคนแสดงของแฟรนไชส์ ซามูไรพเนจร เรื่อง เกียวโตทะเลเพลิง และ คนจริง โคตรซามูไร ซึ่งทั้งสองเรื่องออกฉายในปีเดียวกัน ค.ศ. 2014 นักเขียนมังงะต้นฉบับของ ซามูไรพเนจร โนบูฮิโระ วัตสึกิ ยกย่องการแสดงของซาโตและเรียกเขาว่าเป็นนักแสดงในอุดมคติที่จะแสดงเป็นเคนชินได้ เขา ร่วมกับนักแสดงร่วมคนอื่น ๆ ของ ซามูไรพเนจร อย่าง เอมิ ทาเกอิ, มูเนตากะ อาโอกิ และผู้กำกับฯ เคอิชิ โอโตโมะ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็น "ทูตสันถวไมตรีวัฒนธรรม" (Cultural Friendship Ambassador) ต่อฟิลิปปินส์โดยสภาเมืองมากาตีในวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2014
พร้อมด้วยความสำเร็จในการแสดงภาพยนตร์ เขากลับมาปรากฏตัวในโทรทัศน์อีกครั้งในละครชุดทางโทรทัศน์ของทีบีเอส สุดยอดเชฟวังหลวง ในต้นปี ค.ศ. 2015 และตามด้วยภาพยนตร์สามเรื่องของโทโฮใน ค.ศ. 2015 และ ค.ศ. 2016 รวมถึงภาพยนตร์ภาคคนแสดงที่ดัดแปลงมาจากมังงะเรื่อง วัยซนคนการ์ตูน และ ถ้าแมวตัวนั้นหายไปจากโลกนี้ บทบาทของเขาในภาพยนตร์ ค.ศ. 2017 เรื่อง บันทึกน้ำตารัก 8 ปี ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในงานรางวัลเจแปนอะแคเดมีครั้งที่ 41 ใน ค.ศ. 2018 เขานำแสดงในละครชุดทางโทรทัศน์ที่ได้รับรางวัลสองเรื่อง: อาซาโดระ ของเอ็นเอชเค ฮัมบุง, อาโออิ (Hanbun, Aoi) และของทีบีเอส กิโบโตะมูซูเมะโนะบลูส์ (Blues of Stepmother and Daughter) ในปีเดียวกันเขาได้ปรากฏตัวในบทบาทของ โนงามิ เรียวทาโร่ อีกครั้งในภาพยนตร์มาสค์ไรเดอร์เรื่องสุดท้ายของยุคเฮเซ
ใน ค.ศ. 2021 ซาโตร่วมกับวันโอเคร็อกและ รีวโนซูเกะ คามิกิ ออกจากสังกัดอะมิวส์และก่อตั้งสังกัดใหม่เป็นของตนเอง "โค-ลาโว" ใน ค.ศ. 2022 เขานำแสดงในละครชุดทางโทรทัศน์ของเน็ตฟลิกซ์เรื่อง รักแรก (First Love) ร่วมกับ ฮิการิ มิตสึชิมะ ละครชุดได้รับแรงบันดาลใจจากเพลง "เฟิสต์เลิฟ" และ "ฮัตสึโคย" โดย ฮิการุ อูตาดะ กำหนดเผยแพร่ทั่วโลก