stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาค้อ
ประชากร

พื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลเขาค้อประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 25 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากรรวมทั้งหมด 11,738 คน แบ่งเป็นชาย 5,928 คน หญิง 5,810 คน (เดือนธันวาคม 2565)
* ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก
| หมู่บ้าน | พ> ศ. 2565 | พ> ศ. 2564 | พ> ศ. 2563 | พ> ศ. 2562 | พ> ศ. 2561 | พ> ศ. 2560 | พ> ศ. 2559 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ตำบลเขาค้อ
| เขาค้อ | 2,033 | 2,012 | 1,982 | 2,238 | 2,209 | 2,148 | 2,104 |
| เล่าลือ | 1,041 | 1,036 | 1,013 | 1,013 | 1,004 | 993 | 971 |
| เพชรดำ | 927 | 925 | 934 | 937 | 913 | 901 | 890 |
| เล่าเน้ง | 791 | 777 | 763 | 739 | 724 | 714 | 684 |
| ส่งคุ้ม | 503 | 498 | 482 | 480 | 472 | 458 | 462 |
| ปัญญาดี | 490 | 483 | 461 | 449 | 443 | 432 | 413 |
| อุทโยภาส | 442 | 446 | 430 | 426 | 411 | 421 | 425 |
| ใจทน | 356 | 358 | 359 | 350 | 345 | 347 | 356 |
| ดอกจำปี | 343 | 339 | 337 | 333 | 332 | 328 | 326 |
| รัตนัย | 335 | 333 | 319 | 328 | 330 | 332 | 317 |
| สิมารักษ์ | 332 | 326 | 311 | 306 | 307 | 316 | 311 |
| กองเนียม | 329 | 328 | 332 | 332 | 325 | 325 | 325 |
| ปานสุขุม | 315 | 298 | 290 | 287 | 289 | 288 | 288 |
| ฟองเพชร | 113 | 119 | 119 | 121 | 116 | 115 | 116 |
| รวม | 8,350 | 8,278 | 8,132 | 8,339 | 8,220 | 8,118 | 7,988 |
ตำบลริมสีม่วง
| เพชรช่วย | 369 | 365 | 364 | 356 | 350 | 339 | 328 |
| ธนิตคำเที่ยง | 278 | 279 | 275 | 275 | 276 | 283 | 275 |
| ริมสีม่วง | 249 | 258 | 257 | 246 | 248 | 249 | 243 |
| จะวะสิต | 248 | 248 | 255 | 256 | 261 | 259 | 252 |
| ชื่นจิตร | 185 | 157 | 154 | 143 | 150 | 149 | 150 |
| กรเพชร | 170 | 169 | 167 | 168 | 169 | 165 | 169 |
| รวม | 1,499 | 1,476 | 1,472 | 1,444 | 1,454 | 1,444 | 1,417 |
ตำบลสะเดาะพง
| เสลียงแห้ง1 | 561 | 527 | 519 | 507 | 390 | 393 | 389 |
| เขาย่า | 390 | 391 | 392 | 388 | 391 | 387 | 383 |
| สะเดาะพง | 362 | 362 | 354 | 355 | 341 | 339 | 333 |
| เสลียงแห้ง2 | 296 | 303 | 308 | 304 | 295 | 294 | 293 |
| เล่ากี่ | 280 | 273 | 269 | 272 | 272 | 266 | 264 |
| รวม | 1,889 | 1,856 | 1,842 | 1,826 | 1,689 | 1,679 | 1,662 |
| รวมทั้งหมด | 11,738 | 11,610 | 11,446 | 11,609 | 11,363 | 11,241 | 11,067 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลเขาค้อ เก็บถาวร 2020-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดเพชรบูรณ์ |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  เพชรบูรณ์  วิเชียรบุรี  หล่มสัก  |  |
| เทศบาลตำบล |  แคมป์สน  โคกสะอาด  เฉลียงทอง  ชนแดน  ซับสมอทอด  ดงขุย  ตาลเดี่ยว  ท่าข้าม  ท่าพล  ท้ายดง  นางั่ว  นาเฉลียง  บ่อไทย  บัววัฒนา  บ้านโภชน์  พุเตย  วังชมภู  วังโป่ง  ศาลาลาย  สว่างวัฒนา  หนองไผ่  หล่มเก่า  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กองทูล  กันจุ  เข็กน้อย  เขาค้อ  คลองกระจัง  โคกปรง  โคกมน  ชนแดน  ชอนไพร  ช้างตะลูด  ซับน้อย  ซับเปิบ  ซับพุทรา  ซับไม้แดง  ซับสมบูรณ์  ซับสมอทอด  ดงขุย  ดงมูลเหล็ก  ตะกุดไร  ตะเบาะ  ตาดกลอย  ท่าข้าม  ท้ายดง  ท่าด้วง  ท่าแดง  ท่าพล  ท่าโรง  ทุ่งสมอ  ท่าอิบุญ  นาเกาะ  นาซำ  นาแซง  นาป่า  นายม  นาสนุ่น  น้ำก้อ  น้ำชุน  น้ำร้อน (อำเภอเมืองเพชรบูรณ์)  น้ำร้อน (อำเภอวิเชียรบุรี)  น้ำหนาว  บ่อรัง  บ้านกล้วย  บ้านกลาง  บ้านโคก  บ้านติ้ว  บ้านโตก  บ้านเนิน  บ้านไร่  บ้านโสก  บ้านหวาย  บึงกระจับ  บึงสามพัน  บุ่งคล้า  บุ่งน้ำเต้า  ประดู่งาม  ปากช่อง  ปากดุก  ป่าเลา  ฝายนาแซง  พญาวัง  พุขาม  พุเตย  พุทธบาท  เพชรละคร  ภูน้ำหยด  ยางงาม  ยางสาว  ระวิง  ลาดแค  ลานบ่า  วังกวาง  วังชมภู  วังท่าดี  วังบาล  วังโบสถ์  วังโป่ง  วังพิกุล  วังศาล  วังหิน  วังใหญ่  วัดป่า  ศรีเทพ  ศรีมงคล  ศิลา  สระกรวด  สระแก้ว  สระประดู่  สะเดียง  สักหลง  สามแยก  หนองไขว่  หนองแจง  หนองไผ่  หนองแม่นา  หนองยางทอย  หล่มเก่า  หลักด่าน  ห้วยโป่ง  ห้วยไร่  ห้วยสะแก  ห้วยใหญ่  หินฮาว  |  |
ท่าอากาศยานปาโร

ท่าอากาศยานปาโร (อังกฤษ: Paro Airport) (IATA: PBH, ICAO: VQPR) คือท่าอากาศยานนานาชาติเพียงแห่งเดียวของประเทศภูฏาน เป็นหนึ่งในสนามบินสี่แห่งในประเทศ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำปาโรชชู ลึกเข้าไปในหุบเขาราว 6 กิโลเมตรจากเขตปาโร เนื่องจากรายล้อมไปด้วยยอดเขาที่แต่ละแห่งสูงไม่ต่ำกว่า 5,500 เมตรจากระดับน้ำทะเล จึงถูกจัดให้อยู่ในสนามบินที่มีความท้าทายมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก จากข้อมูล ณ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 มีนักบินเพียงแปดคนเท่านั้นที่ได้รับการยินยอมให้บังคับเครื่องบินลงจอดที่สนามบินแห่งนี[ต้องการอ้างอิง] และด้วยข้อจำกัดด้านภูมิทัศน์ ทำให้สนามบินแห่งนี้เปิดให้เครื่องบินขึ้น-ลงเฉพาะตอนกลางวันที่มีแสงสว่างเท่านั้น
จุดหมาย

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
Bhutan Airlines: กรุงเทพ-สุวรรณภูมิ, เดลี, กาฐมาณฑุ, โกลกาตา  เฉพาะฤดูกาล: คยา 
Buddha Air: เช่าเหมา: กาฐมาณฑุ
Druk Air: แบกดอกรา, กรุงเทพ-สุวรรณภูมิ, เดลี, ธากา, เกเลพู, คุวาหาฏี, ยาการ์, กาฐมาณฑุ, โกลกาตา, มุมไบ, สิงคโปร์
โรเจอร์ แรบบิท ตูนพิลึกโลก

| โรเจอร์ แรบบิท ตูนพิลึกโลก |
| --- | --- |

กำกับ: Robert Zemeckis (live-action)  Richard Williams  (animation)
เขียนบท: Gary K. Wolf (novel Who Censored Roger Rabbit?)  Jeffery Price &  Peter S. Seaman (screenplay)
อำนวยการสร้าง: Frank Marshall Robert Watts
นักแสดงนำ: Bob Hoskins Christopher Lloyd Joanna Cassidy Charles Fleischer Kathleen Turner David L. Lander Mel Blanc
กำกับภาพ: Dean Cundey
ตัดต่อ: Arthur Schmidt
ดนตรีประกอบ: Alan Silvestri
ผู้จัดจำหน่าย: Touchstone Pictures
วันฉาย: 22 มิถุนายน, 1988 USA CAN
ความยาว: 103 นาที
ประเทศ:  สหรัฐ
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: US$70,000,000 (estimated)
ทำเงิน: $329,803,958 (worldwide)
ต่อจากนี้: Tummy Trouble (1989)
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
ฮูเฟรมด์โรเจอร์แรบบิท เป็นภาพยนตร์การ์ตูนสหรัฐอเมริกา เป็นการรวบรวการ์ตูนทั้ง ดิสนีย์ และ ลูนีย์ ทูนส์ เป็นภาพยนตร์ประเภท ตลก/ผจญภัย ออกฉายในปี ค.ศ. 1988 กำกับโดย Robert Zemeckis และ Richard Williams
นักแสดง > นักแสดงแบบมนุษย์

| นักแสดง | ตัวละคร |
| --- | --- |
Bob Hoskins: Eddie Valiant
Christopher Lloyd: Judge Doom
Joanna Cassidy: Dolores
Alan Tilvern: R.K. Maroon
Stubby Kaye: Marvin Acme
Richard LeParmentier: Lt. Santino
Richard Ridings: Angelo
Joel Silver: Director Raoul J. Raoul
Eugene Guirterrez: Teddy Valiant
Betsy Brantley: Jessica's Performance Model
Paul Springer: Augie
Edwin Craig: Arthritic Cowboy
Lindsay Holiday: Soldier
Mike Edmonds: Stretch
Morgan Deare: Editor
Danny Capri: Kid #1
Christopher Hollosy: Kid #2
John-Paul Sipla: Kid #3
Joel Cutrara: Forensic #1
Billy J. Mitchell: Forensic #2
Eric B. Sindon: Mailman
Ed Herlihy: Newscaster
James O'Connell: Conductor
Christine Hewett: Ink and Paint Club Patron (uncredited)
Kit Hillier: Ink and Paint Club Patron (uncredited)
Derek Lyons: Drunk in Bar (uncredited)
Ken Ralston: Judge Doom when he runs away in Toontown (uncredited)
ดูเพิ่ม

Disney's official site for this film เก็บถาวร 2006-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Who Framed Roger Rabbit ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Filmsite.org - Who Framed Roger Rabbit
Roger Rabbit Fan Club at deviantART เก็บถาวร 2008-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรบิน กิบบ์

| โรบิน กิบบ์ |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: โรบิน ฮิวจ์ กิบบ์
เกิด: 22 ธันวาคม พ.ศ. 2492
ที่เกิด: เกาะแมน ประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต: 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 (62 ปี)
แนวเพลง: ป็อป ร็อก ดิสโก คันทรี
อาชีพ: นักร้อง นักดนตรี
เครื่องดนตรี: เปียโน ไวโอลิน กีตาร์
ช่วงปี: 2501 - 2555

สมาชิก: เดอะบีจีส์ (2501-2546)

เว็บไซต์: www.robingibb.com
โรบิน ฮิวจ์ กิบบ์ (ซีบีอี) นักร้อง นักแต่งเพลง และนักดนตรีชาวอังกฤษ เป็นหนึ่งในสามพี่น้องกิบบ์ ซึ่งเป็นสมาชิกของเดอะบีจีส์ วงดนตรีป็อปที่ประสบความสำเร็จสูงสุดทั่วโลก มียอดจำหน่ายอัลบั้มมากกว่า 100 ล้านชุด โรบินเป็นฝาแฝดกับมอริซ กิบบ์, น้องชายของแบร์รี กิบบ์ และพี่ชายของแอนดี กิบบ์ โดยโรบินเป็นนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ ผู้ประสบความสำเร็จสูงสุดเป็นอันดับ 6 บนชาร์ตของอังกฤษ
ประวัติ

โรบิน กิบบ์ เกิดเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2492 ที่เกาะแมน ประเทศอังกฤษ ต่อมาครอบครัวย้ายไปอาศัยที่เมืองแมนเชสเตอร์ และเมืองบริสเบนของออสเตรเลียตามลำดับ ต่อมาในปี พ.ศ. 2501 โรบินร่วมกับแบร์รีและมอริซ เริ่มร้องเพลงและบันทึกเสียง ในนามของวงเดอะบีจีส์ ก่อนจะย้ายกลับประเทศอังกฤษในปี พ.ศ. 2510 และเซ็นสัญญาออกแผ่นเสียงในอังกฤษและสหรัฐอเมริกา โดยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 พี่น้องกิบบ์ย้ายไปอาศัยที่เมืองไมอามี ในรัฐฟลอริดาของสหรัฐอเมริกาจนถึงปัจจุบัน ทั้งนี้เมื่อปี พ.ศ. 2546 โรบินและแบร์รีประกาศยุติการแสดงโดยใช้ชื่อเดอะบีจีส์ เนื่องจากการเสียชีวิตของมอริซในวันที่ 12 มกราคม ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 ทั้งสองประกาศว่าจะกลับมาแสดงร่วมกันอีกครั้งหนึ่ง
ประวัติ > อาการป่วยของโรบิน

นายแพทย์ผู้ทำการรักษาเปิดเผยว่า อาการของโรบิน ซึ่งเข้าสู่ภาวะวิกฤตมาประมาณ 1 สัปดาห์ เริ่มมีแนวโน้มดีขึ้นตามลำดับแล้ว นอกจากจะสามารถฟื้นจากอาการวิกฤต เขายังแสดงท่าทีพยายามสื่อสารกับครอบครัว ขณะรักษาตัวที่โรงพยาบาลในกรุงลอนดอนของอังกฤษ และโฆษกส่วนตัวของโรบิน เปิดเผยถึงแนวโน้มที่ดีในการรักษาตัว หลังจากอาการของเขาเข้าสู่ขั้นวิกฤตมาตลอดช่วง 1 สัปดาห์ก่อนหน้านี้ แต่ล่าสุดเขาเริ่มรู้สึกตัว และแสดงสัญญาณของการฟื้นฟูร่างกายให้เห็นบ้างแล้ว
โรบินเข้ารักษาที่โรงพยาบาลในลอนดอนมาตั้งแต่สัปดาห์ก่อน หลังจากที่ปอดของเขาอักเสบเนื่องจากติดเชื้อจนป่วยหนักไม่ได้สติ ถึงกระนั้นเหล่าสมาชิกในครอบครัวของโรบิน ก็ยังแสดงความหวังและให้กำลังใจอย่างใกล้ชิดมาตลอด ซึ่งภรรยาของโรบินยังเปิดเผยว่า แบร์รีพยายามร้องเพลงให้น้องชายฟัง และเชื่อว่าโรบินที่ไม่รู้สึกตัว แสดงปฏิกิริยาตอบสนองต่อเสียงเพลงเหล่านั้นด้วย
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา โรบินต้องเผชิญกับปัญหาสุขภาพมาตลอด ทั้งโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และมะเร็งตับ จนสร้างความวิตกกังวลให้กับเหล่าแฟน ๆ ที่ต้องสูญเสียมอริซ ฝาแฝดของเขา ซึ่งเป็นสมาชิกอีกคนของเดอะบีจีส์ ไปครั้งหนึ่งแล้ว เมื่อปี พ.ศ. 2546 สำหรับปัญหาสุขภาพครั้งล่าสุด นายแพทย์ผู้ทำการรักษา กล่าวผ่านแถลงการณ์ว่า เขาเริ่มมีอาการดีขึ้นตามลำดับ นอกจากจะฟื้นจากอาการวิกฤตแล้ว เขายังสามารถหายใจได้ด้วยหน้ากากออกซิเจน แต่ยังต้องรับยาปฏิชีวนะและอาหาร ผ่านทางหลอดเลือด
อย่างไรก็ตาม ร่างกายของโรบินยังถือว่าค่อนข้างอ่อนล้า และได้รับอาหารไม่เพียงพอ ซึ่งแพทย์กล่าวว่า ขณะนี้เป้าหมายของการรักษา อยู่ที่การทำให้ระบบการรับอาหารของเขากลับมาใช้ได้ และดีเพียงพอที่จะทำให้เขาสามารถรับประทานอาหาร และดื่มน้ำเองได้ รวมถึงสามารถกลับมาหายใจเองได้ โดยไม่ต้องพึ่งหน้ากากออกซิเจน ซึ่งทีมแพทย์ผู้รักษา อาจย้ายผู้ป่วยออกจากห้องไอซียูในเร็ว ๆ นี้ หากอาการของเขาดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่หลังจากนั้นไม่ถึงเดือน โรบินก็เสียชีวิตลง เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ขณะมีอายุ 62 ปี หลังจากต่อสู้กับโรคมะเร็งลำไส้และมะเร็งตับมานาน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (โรบิน กิบบ์) เก็บถาวร 2020-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (พี่น้องกิบบ์) เก็บถาวร 2012-02-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (วงเดอะบีจีส์) เก็บถาวร 2011-07-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โรบิน กิบบ์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โรบิน กิบบ์ - 2516
โอโตโมะ โนะ โคเตโกะ

| โอโตโมะ โนะ โคเตโกะ |
| --- | --- |
คู่อภิเษก: จักรพรรดิซูชุง
พระราชบุตร: เจ้าชายฮาจิโกะ เจ้าหญิงนิชิิกิเตะ
ราชสกุล: ยามาโตะ
โอโตโมะ โนะ โคเตโกะ (ญี่ปุ่น: 大伴小手子; โรมาจิ: Ōtomo no Koteko) หรือ โอเตฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 小手姫; โรมาจิ: Otehime) เป็นจักรพรรดินีญี่ปุ่นโดยเป็นพระมเหสีของจักรพรรดิซูชุง จักรพรรดิญี่ปุ่นพระองค์ที่ 32 ซึ่งเสวยราชย์ระหว่าง ค.ศ. 587–592 พระนางยังเป็นพระมารดาของเจ้าชายฮาจิโกะซึ่งเป็นพระโอรสพระองค์เดียวของจักรพรรดิซูชุงที่มีบันทึกไว้ พระนางยังมีพระธิดาอีกด้วย
เอกสาร นิฮงงิ ว่า พระนางมีส่วนทางอ้อมในการสิ้นพระชนม์ของพระสวามี โดยระบุว่า "พระสนมโอโฮโตโมะ โนะ โคเตโกะ ไม่พอพระทัยที่ไม่ทรงโปรดปรานอีก จึงทรงให้บุรุษผู้หนึ่งนำสารไปถึงโซงะ โนะ มูมาโกะ โนะ ซูกูเนะ ว่า "ไม่นานมานี้ นี้มีผู้นำสุกรป่ามาถวายพระจักรพรรดิ พระองค์ทรงชี้แล้วรับสั่งว่า 'เราควรจะให้ตัดหัวคนบางคนที่เรานึกถึงเหมือนกับตัดคอหมูตัวนี้เมื่อไรดี' นอกจากนี้ อาวุธยุทธภัณฑ์ก็ล้วนเตรียมไว้พร้อมสรรพอยู่ในพระราชนิเวศน์แล้ว" ครั้นได้ทราบดังนั้น มูมาโกะ โนะ ซูกูเนะ ก็ตกใจ" ภายหลัง ปรากฏว่า โซงะ โนะ มูมาโกะ โนะ ซูกูเนะ ส่งยามาโตะ โนะ อายะ โนะ โคมะ (東漢 駒) ไปลอบปลงพระชนม์จักรพรรดิซูชุงใน ค.ศ. 592 อย่างไรก็ดี นักวิชาการตั้งคำถามเกี่ยวกับการเชื่อมโยงนี้ เพราะบันทึกมีเนื้อหากระท่อนกระแท่น ทั้งไม่มีรายละเอียดอื่นใดอีก
ข้อมูล

Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491
Jochi Daigaku. (1989). Monumenta Nipponica, Vol. 44. Tokyo: Sophia University Press. OCLC 1640509
Tsunoda, Ryūsaku and William Theodore De Bary. (1958).  Sources of Japanese Tradition. New York: Columbia Univ. Press. ISBN 978-0-231-02254-5; OCLC 185641531
บันไดใหญ่ของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก

ภาพวาดร่วมสมัยของบันไดหลัก (Main Staircase) ที่อยู่ในโบรชัวร์โปรโมตร่วมกันของโอลิมปิกและไททานิก ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1911 ปัจจุบันยังไม่พบภาพถ่ายจริงของบันไดบนเรือไททานิก
ชุดบันไดที่ประดับตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงในส่วนชั้นหนึ่งของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก และอาร์เอ็มเอส โอลิมปิก ซึ่งบางครั้งเรียกโดยรวมว่า บันไดใหญ่ (อังกฤษ: Grand Staircase) นับเป็นหนึ่งในลักษณะเด่นที่จดจำได้ง่ายที่สุดของเรือโดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของอังกฤษลำนี้ ซึ่งอับปางระหว่างการเดินทางครั้งแรกในปี 1912 หลังจากชนกับภูเขาน้ำแข็ง การที่บันไดนี้ปรากฏอยู่บ่อยครั้งและเด่นชัดในสื่อต่าง ๆ นั้นสะท้อนให้เห็นและย้ำถึงสถานะที่เป็นสัญลักษณ์อันโดดเด่นของเรือลำนี้
คำบรรยายในประวัติศาสตร์

บันไดใหญ่ได้รับการบรรยายไว้ในโบรชัวร์โฆษณาของไวต์สตาร์ไลน์ที่มีภาพประกอบสี "โอลิมปิก" / และ "ไททานิก" / เรือกลไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลก (ค.ศ. 1911) ดังนี้:
เมื่อเราออกจากดาดฟ้าแล้วเดินผ่านประตูบานหนึ่งซึ่งเปิดเข้าสู่ภายในลำเรือ ราวกับมีเวทมนตร์ เราจะรู้สึกในทันทีว่าไม่ได้อยู่บนเรือ แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในโถงทางเดินของคฤหาสน์หลังใหญ่บนฝั่ง แผงไม้โอกที่เรียบง่ายและสง่างามปกคลุมผนัง เพิ่มความงดงามด้วยงานแกะสลักที่ประณีตในบางส่วน ทำให้นึกถึงยุคสมัยที่กรินลิง กิบบอนส์ร่วมงานกับเรน ผู้ร่วมสมัยที่ยิ่งใหญ่ของเขา
กลางโถงมีบันไดเวียนโค้งสง่างามตั้งตระหง่านขึ้นมา ราวบันไดประดับด้วยลูกกรงเหล็กที่บิดเป็นลายก้นหอยเบา ๆ ผสานกับลวดลายดอกไม้และใบไม้ที่ทำจากสัมฤทธิ์ประปราย เหนือสิ่งอื่นใด โดมขนาดใหญ่ที่ทำจากเหล็กและแก้วทอดแสงสว่างลงมาตามบันได และที่บริเวณพักบันไดด้านล่างมีแผงไม้แกะสลักขนาดใหญ่ซึ่งเพิ่มความหรูหราให้กับผนังที่ดูเรียบง่ายแต่ใหญ่โต แผงนี้มีนาฬิกาอยู่ตรงกลาง โดยมีรูปปั้นสตรีประดับอยู่สองข้าง ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นสัญลักษณ์แทนเกียรติยศและสง่าราศีที่ครอบงำกาลเวลา เมื่อเหลียวมองผ่านราวบันได เราจะเห็นบันไดทอดลงไปสู่ชั้นล่างหลายชั้น และเมื่อหันไปอีกด้านหนึ่ง จะพบว่าเราสามารถเลี่ยงความเหนื่อยยากในการขึ้นลงบันไดด้วยการก้าวเข้าไปในลิฟต์ที่เคลื่อนที่อย่างนุ่มนวล ซึ่งจะพาเราไปยังชั้นใดก็ได้ของเรือที่เราต้องการอย่างรวดเร็ว
บันไดเป็นหนึ่งในลักษณะเด่นหลักของเรือ และจะได้รับการชื่นชมอย่างมากว่าเป็นงานฝีมือที่ดีที่สุดอย่างปฏิเสธไม่ได้ในประเภทเดียวกันที่ลอยอยู่บนน้ำ
ในโบรชัวร์ส่งเสริมการขายอีกฉบับของไวต์สตาร์ไลน์ที่มีภาพประกอบขาวดำ เรือกลไฟที่ใหญ่และดีที่สุดในโลก / สามใบจักรสกรูใหม่ / เรือเอสเอส โอลิมปิก และไททานิก (ค.ศ. 1911) มีคำบรรยายดังนี้:
โถงทางเข้าและบันไดใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณส่วนหน้าของเรือเป็นประสบการณ์อันน่าประทับใจเบื้องต้นที่ทำให้ผู้คนได้สัมผัสถึงความมหัศจรรย์และความงดงาม ของเรือเหล่านี้เป็นครั้งแรก และตระหนักถึงความยิ่งใหญ่เหนือใครของเรือกลไฟอันโอฬารเหล่านี้ บันไดใหญ่กว้าง 16 ฟุต ยื่นออกไปกว่า 60 ฟุต และเชื่อมต่อกับดาดฟ้าเจ็ดชั้น โดยมีลิฟต์โดยสารไฟฟ้าสามตัวคอยให้บริการสำหรับดาดฟ้าห้าชั้นในจำนวนนี้ มันได้รับการออกแบบเลียนแบบอย่างใกล้ชิดตามสไตล์ที่แพร่หลายในสมัยวิลเลียมและแมรี โดยแทนที่จะใช้ลูกกรงที่แกะสลักอย่างประณีตตามแบบดั้งเดิม ก็ได้นำเอาตะแกรงเหล็กดัดที่เบาบางมาใช้แทน ซึ่งเป็นแฟชั่นที่พบได้ในคฤหาสน์เพียงไม่กี่แห่งในสมัยนั้น โถงทางเข้าและบันไดใหญ่ประดับด้วยโดมแก้วอันงดงามยิ่งใหญ่ เปรียบเสมือนมงกุฎที่เหมาะสมสำหรับเรือกลไฟที่ใหญ่และดีที่สุดในโลก
ที่ตั้ง

ตั้งอยู่บริเวณด้านหัวของเรือ บันไดใหญ่เป็นเส้นทางเชื่อมต่อหลักระหว่างดาดฟ้าต่าง ๆ สำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่งและเป็นจุดเข้าสู่ห้องสาธารณะมากมาย มันทอดตัวลงไปเจ็ดชั้นระหว่างดาดฟ้าเรือและดาดฟ้า E เพียงเดินไปข้างหน้าจากบันได ผู้โดยสารชั้นหนึ่งสามารถเลี้ยวและพบกับลิฟต์สามช่องซึ่งตั้งเรียงกันอยู่ข้างบันไดระหว่างดาดฟ้า A และ E
ที่ตั้ง > ดาดฟ้าเรือ

บันไดบนดาดฟ้าเรือทำหน้าที่เสมือนระเบียงภายในที่สามารถมองเห็นบันไดและดาดฟ้า A ที่อยู่ด้านล่าง จากปลายด้านหนึ่งของห้องไปยังอีกปลายด้านหนึ่ง ห้องนี้มีความกว้าง 56 ฟุต (17 เมตร) และยาว 33 ฟุต (10 เมตร) มีห้องทางเข้าขนาด 5 × 6 ฟุต (1.5 × 1.8 เมตร) สองห้องอยู่สองข้างของดาดฟ้าเรือที่เชื่อมต่อกับภายนอก ทางเข้าห้องออกกำลังกายอยู่ติดกับทางเข้าบันไดใหญ่ด้านขวาของเรือ ห้องพักเจ้าหน้าที่และห้องวิทยุก็สามารถเข้าถึงได้ผ่านสองทางเดินที่แยกออกไปจากด้านข้างทั้งสองของบันได ชั้นนี้มีหน้าต่างโค้งเรียงรายอยู่รอบด้าน ให้แสงธรรมชาติส่องเข้ามาในบันไดจำนวนมากในช่วงเวลากลางวัน
ที่ตั้ง > ดาดฟ้า A

จากดาดฟ้า A มีทางเดินยาวที่ทอดไปทางท้ายเรือด้านขวา เชื่อมต่อผู้โดยสารไปยังห้องอ่านและเขียนหนังสือ และห้องนั่งเล่นที่อยู่ปลายทาง ซึ่งเข้าไปได้ผ่านประตูหมุน มีห้องทางเข้าขนาด 5 ฟุต × 6 ฟุต (1.5 x 1.8 เมตร) สองห้อง ทำหน้าที่เชื่อมต่อผู้โดยสารเข้าสู่ดาดฟ้าเดินเล่น และมีทางเดินอีกสองทางอยู่ด้านหน้าของบันไดใหญ่ที่นำไปสู่ห้องโดยสารชั้นหนึ่งบนดาดฟ้า A แผนที่เส้นทางมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือใส่กรอบซึ่งมีการอัปเดตความคืบหน้าของไททานิกทุกวันเวลาเที่ยงวัน น่าจะตั้งอยู่ด้านซ้ายหรือขวาของห้อง
ที่ตั้ง > ดาดฟ้า B

เพียงเลี้ยวออกจากบันไดชั้น B ก็จะพบห้องชุดเศรษฐี (Millionaire's Suites) สองห้อง และโถงทางเข้าชั้นหนึ่งสองห้องที่ปิดล้อมอยู่สองข้าง ส่วนใหญ่ของชั้นนี้ถูกครอบครองด้วยห้องโดยสารชั้นหนึ่ง ซึ่งเป็นห้องโดยสารที่หรูหราและใหญ่ที่สุดที่เรือนำเสนอ
ที่ตั้ง > ดาดฟ้า C

บนดาดฟ้า C มีสำนักงานพนักงานดูแลทรัพย์สินและบริการข้อมูลอยู่ใกล้กับบันไดด้านขวาของเรือ ผู้โดยสารสามารถฝากทรัพย์สินมีค่าไว้กับพนักงานและส่งข้อความวิทยุผ่านท่อลมไปยังห้องวิทยุได้ นอกจากนี้ พวกเขายังสามารถซื้อของชิ้นเล็ก ๆ เช่น ไปรษณียบัตร ชำระค่าเข้าใช้ห้องอาบน้ำและสนามสควอช จองเก้าอี้ผ้าใบ ยืมเกมกระดาน และจองที่นั่งในห้องอาหารได้ รวมถึงบริการอื่น ๆ อีกมากมาย ทางเดินยาวแยกจากบันไดไปทางด้านหน้าและด้านหลังมีห้องโดยสารชั้นหนึ่งอยู่มากมายคล้ายกับดาดฟ้า B ด้านบน
ที่ตั้ง > ดาดฟ้า D

บันไดบนดาดฟ้า D เปิดออกสู่ห้องรับรองและห้องอาหารที่อยู่ติดกันโดยตรง หลังบันไดมีช่องทางเข้าทรงโค้งสองช่อง และทางเดินเชื่อมที่ติดต่อกับห้องโดยสารชั้นหนึ่งส่วนหัวของเรือ
ที่ตั้ง > ดาดฟ้า E

บนดาดฟ้า E บันไดค่อย ๆ แคบลงและสูญเสียความโค้งที่กว้างใหญ่สง่างามไป ถึงแม้จะออกแบบด้วยไม้โอกและเหล็กดัดในแบบเดียวกัน ชั้นนี้ไม่มีห้องสาธารณะ มีเพียงห้องโดยสารชั้นหนึ่งเท่านั้น บันไดเดี่ยวที่เรียบง่ายสิ้นสุดลงที่ดาดฟ้า F ซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องอาบน้ำแบบตุรกีและสระว่ายน้ำ
รูปแบบการตกแต่ง

บันไดใหญ่ด้านหัวเรือเป็นผลงานชิ้นเอกที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาห้องสาธารณะชั้นหนึ่งของไททานิก ดาดฟ้า A ที่สูงสองชั้นมีโดมขนาดใหญ่ทำจากเหล็กดัดและกระจกตั้งอยู่เหนือศีรษะ อนุญาตให้แสงธรรมชาติส่องเข้ามาที่บันไดในระหว่างวัน โดมนั้นประดับด้วยบัวปูนปั้นที่แกะสลักอย่างประณีตและตั้งอยู่บนระเบียงที่ล้อมปล่องบันได มันถูกห่อหุ้มด้วยกล่องป้องกันเพื่อคุ้มครองโดมจากสภาพอากาศ และภายในกล่องยังมีระบบไฟส่องสว่างที่ส่องสว่างโดมจากด้านหลังในช่วงกลางคืน ใจกลางของโดมห้อยโคมระย้าขนาดใหญ่ที่ทำจากคริสตัลและทองคำเปลว โคมระย้าคริสตัลขนาดเล็กประดับลูกปัดที่ระบุพบบนซากเรือถูกแขวนไว้เฉพาะบันไดใหญ่หน้าของดาดฟ้า A และดาดฟ้าเรือเท่านั้น ส่วนที่เหลือจะใช้โคมที่ทำจากแก้วเจียระไนแทน
บันไดแต่ละชั้นสร้างด้วยไม้โอกไอริชเนื้อแข็ง ราวบันไดประดับลูกกรงเหล็กดัดสลับลายปิดทองในแบบหลุยส์ที่ 14 บันไดมีความกว้าง 20 ฟุตและยื่นออกจากผนัง 17 ฟุต โถงทางเข้าโดยรอบตกแต่งด้วยแผงไม้โอกขัดเงาแกะสลักตามแบบนีโอคลาสสิกวิลเลียมและแมรี แผงเสาบันไดแกะสลักเป็นมาลัยนูนสูง แต่ละพวงมีลวดลายเฉพาะตัว และปลายเสาประดับรูปปั้นสับปะรด ด้านหลังบันไดเล็กน้อยมีลิฟต์สามช่องซึ่งอำนวยความสะดวกแก่ผู้โดยสารในการเดินทางจากห้องโดยสารไปยังดาดฟ้าเดินเล่น พื้นปูด้วยกระเบื้องเสื่อน้ำมันสีครีมสลับกับลายเหรียญสีดำ เก้าอี้เท้าแขนและโซฟาบุด้วยผ้าสีน้ำเงินถูกจัดไว้ใกล้กับบันได และกระถางต้นปาล์มที่วางอยู่บนแท่นถูกจัดวางไว้เป็นระยะ ๆ ในแต่ละชั้น บนดาดฟ้าเรือมีอัพไรท์เปียโนซึ่งวงดนตรีของเรือสามารถจัดคอนเสิร์ตแบบกะทันหันในปล่องบันไดได้
บนพักบันไดของดาดฟ้า A มีนาฬิกาตั้งอยู่โดยมีรูปแกะสลักเชิงอุปมาสองรูปเป็นสัญลักษณ์ว่า "เกียรติยศและสง่าราศีครอบงำกาลเวลา" (Honour and Glory crowning Time) ประติมากรรมรูปเทวดาเด็กทำจากสัมฤทธิ์ มือถือคบเพลิงส่องแสงสว่าง ประดับอยู่บนเสากลางของฐานของบันได มีความเป็นไปได้สูงว่ามีประติมากรรมดังกล่าวขนาดเล็กประดับอยู่ที่ปลายทั้งสองด้านของบันไดดาดฟ้า B และ C บนดาดฟ้า D เสากลางมีเชิงเทียนปิดทองขนาดใหญ่พร้อมไฟฟ้าส่องสว่าง พักบันไดของดาดฟ้า B, C, D และ E ตกแต่งด้วยภาพวาดทิวทัศน์สีน้ำมันแทนที่จะเป็นนาฬิกา ภาพเหล่านี้อาจถูกวาดโดยศิลปินชาวเบลฟาสต์ซึ่งได้รับการว่าจ้างจากฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ
บันไดใหญ่ด้านท้ายเรือ

มีบันไดใหญ่ชุดที่สองตั้งอยู่ด้านท้ายเรือระหว่างปล่องไฟต้นที่สามและสี่ แม้จะมีรูปแบบเดียวกันคือมีโดมอยู่ตรงกลาง แต่ก็มีขนาดเล็กกว่ามาก และติดตั้งอยู่เพียงแค่ดาดฟ้า A, B และ C เท่านั้น พักบันไดหลักประดับนาฬิกาเรียบง่าย ตรงกันข้ามกับนาฬิกาประดับตกแต่งอย่างหรูหราที่บันไดด้านหัวเรือ สามารถเข้าถึงห้องสูบบุหรี่ได้จากดาดฟ้า A รวมถึงห้องนั่งเล่นด้านหัวของดาดฟ้าผ่านทางเดินเชื่อม
พื้นที่รับรองลูกค้าร้านอาหารตามสั่ง (À La Carte ) และคาเฟ่ปารีเซียง (Café Parisien) ซึ่งมีทั้งบนโอลิมปิกและไททานิก ได้รับการตกแต่งด้วยแผงไม้แบบจอร์เจียนทาสีขาว ครอบคลุมพื้นที่โถงทางเข้าดาดฟ้า B ทั้งหมด ซึ่งอยู่ถัดจากบันไดด้านท้ายเรือ มีพื้นที่นั่งเล่นที่ปูพรมนุ่มสบาย พร้อมด้วยเก้าอี้ โซฟา และโต๊ะที่ทำจากหวายสาน
สภาพในซากเรือ

เมื่อรอเบิร์ต บัลลาร์ดค้นพบซากเรือไททานิกในปี ค.ศ. 1985 เขาพบเพียงหลุมโหว่ขนาดใหญ่ตรงตำแหน่งที่บันไดเคยตั้งอยู่ หลังคาของบันไดที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของดาดฟ้าเรือได้พังทลายลง และช่องว่างขนาดใหญ่ที่โดมเคยตั้งอยู่กลายเป็นทางเข้าที่สะดวกสำหรับยานใต้น้ำควบคุมจากระยะไกล (ROVs) กองซากปรักหักพังและโครงเหล็กที่บิดเบี้ยวอยู่ที่ก้นดาดฟ้า D ทำให้ทางเข้าไปยังดาดฟ้าชั้นล่างถูกบดบัง
เนื่องจากบันไดแต่ละชุดถูกสร้างขึ้นแยกส่วนและทั้งหมดทำจากไม้ จึงสันนิษฐานได้ว่าบันไดอาจแตกออกเป็นชิ้น ๆ และลอยออกจากช่องบันไดในระหว่างที่เรือจม หรืออาจผุพังไปในช่วงเวลา 73 ปีก่อนจะค้นพบซากเรือไททานิก ตัวเลือกหนึ่งที่เป็นไปได้คือสิ่งที่เหลืออยู่ของบันไดนั้นถูกทำลายไปโดยแรงกระแทกของหัวเรือเมื่อกระทบกับพื้นมหาสมุทรและแรงระเบิดของน้ำขนาดมหึมาที่ตามมา ผู้รอดชีวิตได้บรรยายถึงคลื่นขนาดใหญ่ที่ซัดพัดดาดฟ้าเรือในขณะที่ไททานิกจมลงสู่ก้นมหาสมุทรครั้งสุดท้าย คลื่นลูกนี้หรือคลื่นที่เกิดจากการล้มของปล่องไฟด้านหน้ามักถูกกล่าวหาว่าเป็นสาเหตุที่ทำลายโดมและบันไดใหญ่ โถงทางเข้าโดยรอบ พร้อมเสาไม้โอก เพดานปูนปลาสเตอร์ที่มีคานไม้โอก และโคมระย้าที่ติดตั้งบนเพดานยังคงสภาพเดิมที่สามารถจดจำได้
ระหว่างการถ่ายทำฉากเรือล่มสำหรับภาพยนตร์ไททานิคในปี ค.ศ. 1997 เซ็ตบันไดถูกแรงน้ำท่วมกระชากออกจากฐานที่เสริมด้วยเหล็กอย่างรุนแรง เจมส์ แคเมอรอน ผู้กำกับกล่าวว่า:
บันไดของเรากระเด็นหลุดและลอยขึ้นมาสู่ผิวน้ำ มีแนวโน้มสูงว่านี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในระหว่างเหตุการณ์เรืออับปาง ทำให้เข้าใจได้ว่าเหตุใดจึงพบซากบันไดเหลืออยู่ไม่มากนักในซากเรือ ... การที่รูปร่างลักษณะตรงกันนี้ทำหน้าที่เสมือน "หลักฐานยืนยันแนวคิด" ที่แสดงให้เห็นถึงความถูกต้องของแบบจำลองของเรา ...
บันไดใหญ่ด้านท้ายเรือส่วนใหญ่ถูกฉีกออกจากกันขณะที่ไททานิกแตกออก เนื่องจากอยู่ที่หรือเลยจุดแตกไปเล็กน้อย เศษไม้หรือวัสดุอื่น ๆ จำนวนมากที่พบลอยอยู่หลังการจมนั้นคาดว่าจะมาจากบันไดด้านท้ายสักแห่งหนึ่ง
โบราณวัตถุจากบันไดของไททานิกและโอลิมปิก

ไม่มีภาพถ่ายบันไดของไททานิกที่เป็นที่รู้จัก มีเพียงแต่ภาพถ่ายบันไดของโอลิมปิกที่หลงเหลืออยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งคาดว่าอาจมีลักษณะคล้ายคลึงกัน ในปี ค.ศ. 1990 มีการพบเครื่องไม้จำนวนมากจากโอลิมปิกในยุ้งฉางแห่งหนึ่งทางตอนเหนือของอังกฤษ ซึ่งส่วนมากเป็นของบันไดใหญ่[ต้องการแหล่งอ้างอิงดีกว่านี้] ชิ้นส่วนเหล่านี้ยังคงสีเขียวอาโวคาโดดั้งเดิมที่ทาไว้ในระหว่างการปรับปรุงในปี ค.ศ. 1932 และประกอบด้วยแผงผนังจำนวนมาก เสาบันไดแกะสลัก กรอบหน้าต่าง บัวเพดาน และประตู ส่วนหนึ่งของราวบันไดไม้โอกจากบันไดใหญ่ด้านท้ายเรือถูกนำไปประดับตกแต่งบันไดของโรงแรมไวต์สวอน ในเมืองอาร์นวิก ประเทศอังกฤษ โคมระย้าที่เคยห้อยอยู่บนเพดานบันไดนั้น มีการนำออกมาประมูลเป็นครั้งคราว โดยในปี ค.ศ. 2004 มีโคมระย้า 16 ชุดถูกนำออกมาประมูลจากโรงงานสีฮอลต์วิสเซิล การประมูลครั้งนี้ยังรวมถึงภาพวาดทิวทัศน์สีน้ำมันทั้ง 4 ภาพของโอลิมปิก ซึ่งประดับอยู่ที่พักบันไดของดาดฟ้า B, C, D และ E พร้อมด้วยประตูจากโถงทางเข้าของดาดฟ้าเรือ 2 บาน
นาฬิกาแกะสลักของโอลิมปิกที่เชื่อกันว่ามีลักษณะเหมือนกับของไททานิก ถูกจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ซีซิตี ในเซาแทมป์ตัน นาฬิกาเรือนนี้ถูกนำมาใช้เป็นต้นแบบของนาฬิกาในภาพยนตร์ของแคเมอรอน
เศษซากบันไดใหญ่ทั้งด้านท้ายและหัวของไททานิกที่ค้นพบในช่วงสัปดาห์หลังจากเรืออับปาง สามารถชมได้ที่พิพิธภัณฑ์การเดินเรือแห่งมหาสมุทรแอตแลนติก ในแฮลิแฟกซ์ รัฐโนวาสโกเชีย ประเทศแคนาดา ซึ่งรวมถึงส่วนของเสาบันไดด้านท้ายที่แกะสลักอย่างประณีต และชิ้นส่วนราวบันไดไม้โอก นอกจากนี้ยังมีสิ่งของที่นำงานไม้จากไททานิกที่กู้ขึ้นมาดัดแปลงใหม่ เช่น ไม้นวดแป้งและกระดานคริบเบจ ซึ่งมีความเป็นไปได้สูงว่ามาจากบันไดใหญ่ ฐานและเครูบทำจากสัมฤทธิ์ของบันไดด้านหัวดาดฟ้า A ได้ถูกกู้ขึ้นมาจากกองซากปรักหักพังในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ชิ้นส่วนโดมเหล็กจากบันไดใหญ่ด้านท้ายก็ถูกระบุพบในบริเวณที่พบเศษซากเช่นกัน เคน มาร์ชอล ยืนยันว่าพบชิ้นส่วนราวบันไดทำจากเหล็กดัดและปิดทองอย่างน้อย 9 ชิ้นในบริเวณซากปรักหักพังจากการสำรวจของวูดสโฮลในปี ค.ศ. 1986 ถึงแม้จะไม่มีภาพถ่ายใด ๆ ถูกบันทึกไว้ก็ตาม