stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา
วิกฤติทวีความรุนแรง

เพียงหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นเมื่อเวลา 11:24 มีการส่งโทรเลขโดยจอร์จ บอลไปยังสถานทูตอเมริกาในตุรกีและสถานทูตอเมริกาส่งต่อให้กับนาโต้โดยระบุว่าพวกเขาต้องการยื่นข้อเสนอที่จะถอนขีปนาวุธออกจากตุรกีเพื่อแลกกับการที่อีกฝ่ายถอนขีปนาวุธออกจากคิวบา ต่อมาในเช้าของวันที่ 25 ตุลาคมนักข่าวชื่อวอลเตอร์ ลิปป์แมนได้เสนอทางออกเดียวกันในหนังสือพิมพ์ของเขา
ในช่วงที่วิกฤติยังดำเนินต่อไป ในค่ำนั้นโซเวียตได้รายงานถึงการแลกเปลี่ยนข้อตกลงผ่านทางโทรเลขระหว่างครุสชอฟและเบิร์ตแรนด์ รัสเซล ซึ่งครุสชอฟได้เตือนว่าการกระทำเยื่ยงโจรสลัดของสหรัฐจะนำไปสู่สงคราม อย่างไรก็ตามเมื่อเวลา 21:24 มีโทรเลขจากครุชเชฟถึงเคนเนดีซึ่งได้รับเมื่อเวลา 22:52 ซึ่งครุสชอฟได้บอกถึงการที่สหภาพโซเวียตจะปฏิเสธทุกการกระทำตามอำเภอใจของสหรัฐ และมองว่าการปิดกั้นทางทะเลเป็นการกระทำที่ก้าวร้าวและเรือของพวกเขาจะได้รับคำสั่งให้เพิกเฉย
ในคืนของวันที่ 23 ตุลาคมเหล่าหัวหน้าเจ้าหน้าที่ได้สั่งการฝ่ายบัญชาการยุทธศาสตร์ทางอากาศให้ไปยังเดฟคอน 2 (DEFCON 2) เพื่อเพียงยืนยันเวลา ข้อความและการโต้ตอบถูกส่งแบบถอดรหัสเพื่อทำให้หน่วยข่าวกรองของโซเวียตได้รับมัน เรดาร์เตรียมพร้อม แต่ละฐานต่อสายตรงสู่ศูนย์บัญชาการการป้องกันทางอากาศในอเมริกาเหนือ
เมื่อเวลา 01:45 ของวันที่ 25 ตุลาคมเคนเนดีได้ตอบโทรเลขของครุสชอฟด้วยการกล่าวว่าสหรัฐถูกบังคับให้ทำการหลังจากที่ได้รับการยืนยันว่าไม่มีขีปนาวุธที่พร้อมโจมตีใด ๆ ในคิวบา และเมื่อการยืนยันเหล่านั้นได้รับการพิสูจน์แล้วว่าผิดพลาดเขาหวังว่ารัฐบาลของโซเวียตจะกระทำการที่จำเป็นเพื่อทำให้สถานการณ์กลับไปเป็นปกติ
เมื่อเวลา 07:15 เรือยูเอสเอส เอสเซ็กซ์และยูเอสเอส เกียร์ริ่งได้พยายามเข้าสกัดกั้นเรือชื่อบูชาเรสท์แต่ล้มเหลว เรือบรรทุกที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องทางทหารจะสามารถผ่านการปิดกั้นไปได้ หลังจากวันนั้นเมื่อเวลา 17:43 ผู้บัญชาการการปิดกั้นได้สั่งการให้เรือยูเอสเอส เคนเนดีเข้าสกัดกั้นและเข้ายึดเรือของเลบานอน หลังจากที่เรือลำดังกล่าวถูกตรวจก็ผ่านไปได้
เมื่อเวลา 17:00 นายวิลเลียม คลีเมนท์ได้ประกาศว่าขีปนาวุธในคิวบายังคงทำงานอยู่ ต่อมารายงานนี้ได้รับการตรวจสอบโดยซีไอเอที่แนะว่าขีปนาวุธนั้นไม่เคยหยุดทำงานเลย เคนเนดีตอบโต้ด้วยการสั่งการให้เครื่องบินทุกลำติดตั้งอาวุธนิวเคลียร์
เช้าวันต่อมาเคนเนดีได้รายงานต่อคณะกรรมการบริหารว่าเขาเชื่อว่าเพียงแค่การบุกก็เพียงพอแล้วในถอนขีปนาวุธออกจากคิวบา อย่างไรก็ตามเขาถูกโน้มน้าวให้ใช้เวลาและใช้การเจรจาทางการทูต เขาเห็นด้วยและสั่งการให้การบินที่ระดับต่ำเหนือเกาะมีทุก ๆ สองชั่วโมง เขายังวางแผนให้มีการตั้งรัฐบาลใหม่ของคิวบาขึ้นมาหากเกิดการบุก
เมื่อมาถึงจุดนี้วิกฤตการณ์ยังคงเป็นการคุมเชิงอยู่ สหภาพโซเวียตไม่แสดงสัญญาณใด ๆ ที่ว่าพวกเขาจะยอมจำนนและยังเข้าการขัดขวางอีกด้วย สหรัฐไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อในทางตรงกันข้ามและยังอยู่ในช่วงแรกของการเตรียมเข้าบุก พร้อมกับการใช้นิวเคลียร์โจมตีโซเวียตในกรณีโซเวียตใช้กำลังทางทหารเข้าโต้ตอบ
จุดจบของวิกฤติในปี 1962

หลังจากไตร่ตรองอย่างหนักระหว่างสหภาพโซเวียตและคณะรัฐมนตรีของเคนเนดี เคนเนดีเห็นด้วยอย่างลับ ๆ ที่จะถอนขีปนาวุธทั้งหมดในตุรกีตามแนวชายแดนโซเวียตเพื่อแลกกับการที่ครุสชอฟนำขีปนาวุธออกจากคิวบา
เมื่อเวลา 09:00 ของวันที่ 28 ตุลาคม มีข้อความใหม่จากครุสชอฟถูกกระจายเสียงทางวิทยุของมอสโคว์ ครุสชอฟได้กล่าวว่า "รัฐบาลของโซเวียตได้ตกลงที่จะหยุดการสร้างฐานยิงอาวุธ และได้ประกาศคำสั่งใหม่ให้รื้อถอนอาวุธที่พวกท่านมองว่าเป็นภัยคุกคามและส่งพวกมันกลับสหภาพโซเวียต"
เคนเนดีตอบรับในทันทีด้วยการแถลงการทางจดหมายว่ามันเป็นการช่วยรักษาความสงบ เขายังว่าต่อด้วยว่าจดหมายฉบับก่อน ๆ ที่ว่า "ข้าพเจ้าตัดสินใจส่งจดหมายให้ท่านในวันที่ 27 ตุลาคมและการตอบรับของท่านในวันนี้เป็นการยืนยันสัญญาของรัฐบาลทั้งสองซึ่งควรจะคงอยู่ต่อไป... สหรัฐจะทำการแถลงในขอบข่ายงานของสภาความมั่นคงเพื่ออ้างอิงถึงคิวบา มันจะเป็นที่ชัดเจนว่าสหรัฐอเมริกาจะไม่รุกล้ำเขตแดนและอำนาจของคิวบา ซึ่งจะไม่ก้าวก่ายงานภายในประเทศ ไม่ใช่เพื่อการรุกรานและไม่ใช่เพื่ออนุญาตให้ใช้อาณาเขตของสหรัฐเป็นหัวหอกในการโจมตีคิวบา และจะยับยั้งผู้ที่วางแผนจะโจมตีคิวบา"
ผลกระทบที่เกิดขึ้นจริงจากข้อตกลงของเคนเนดีและคุรสชอฟคือมันได้ทำให้ตำแหน่งของกัสโตรแข็งแกร่งขึ้นอย่างมากในคิวบา ซึ่งเขาจะไม่ถูกรุกล้ำโดยสหรัฐ มันเป็นไปได้ที่ครุสชอฟนำขีปนาวุธเข้าคิวบาเพียงเพื่อที่จะทำให้เคนเนดีถอนขีปนาวุธออกจากตุรกี และโซเวียตนั้นไม่มีเจตนาในการเริ่มสงครามนิวเคลียร์หาพวกเขามีอาวุธน้อยกว่าฝ่ายอเมริกา อย่างไรก็ตามเนื่องมาจากการถอนขีปนาวุธออกจากตุรกีไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะในเวลานั้น ครุสชอฟจึงดูเหมือนว่าพ่ายแพ้และกลายเป็นคนอ่อนแอ แนวคิดคือเคนเนดีมีชัยในการแข่งขันทางอำนาจและครุสชอฟก็ต้องอับอาย อย่างไรก็ดีครุสชอฟก็ยังครองอำนาจไปอีก 2 ปี
ผลสืบเนื่อง

การประนีประนอมเป็นสิ่งที่น่าอายอย่างมากสำหรับครุสชอฟและสหภาพโซเวียต เพราะว่าการถอนขีปนาวุธของสหรัฐออกจากตุรกีนั้นไม่ได้เผยแพร่ต่อสาธารณะ—มันเป็นเพียงการตกลงอย่างลับ ๆ ระหว่างครุสชอฟกับเคนเนดีเท่านั้น ชาวรัสเซียมองว่ามันเป็นการถอยออกจากสถานการณ์ที่พวกเขาได้เริ่มเอาไว้—แม้ว่าหากพวกเขาทำตามแผนได้ดี ผลที่ออกมาอาจตรงกันข้าม 
การสิ้นสุดอำนาจของครุสชอฟอีก 2 ปีต่อมาสามารถโยงไปถึงความน่าอับอายของคณะกรรมการโพลิทบูโรเพราะการยอมแพ้ต่อสหรัฐของครุสชอฟและการที่เขาไม่มีคุณสมบัติในการรับมือกับวิกฤติได้ทันท่วงที อย่างไรก็ดีวิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบาไม่ใช้เพียงเหตุผลเดียวที่ทำให้คุรสชอฟสิ้นอำนาจ เหตุผลหลักมากจากนักการเมืองคู่แข่งอย่างเลโอนิด เบรจเนฟที่เชื่อว่าครุสชอฟมีอำนาจไม่มากพอที่จะรับมือกับปัญหาข้ามชาติ[ต้องการอ้างอิง].
สำหรับคิวบามันคือการหักหลังของโซเวียต ด้วยวิธีการที่โซเวียตตัดสินใจที่จะแก้ไขปัญหานั้นมาจากเคนเนดีและครุสชอฟ สิ่งนี้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างโซเวียตและคิวบาเสื่อมลงในอีกหลายปีต่อมา ในอีกทางหนึ่งคิวบาก็ยังคงได้รับการป้องกันจากการเข้าบุก
ผู้บัญชาการของสหรัฐนายหนึ่งไม่ยินดีกับผลที่ออกมาเช่นกัน นายพลเลอร์เมย์บอกกับประธานาธิบดีว่ามันเป็นความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ที่สุดของสหรัฐ และเขาว่าสหรัฐน่าจะเข้าโจมตีทันที
วิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบาเป็นการกระตุ้นให้เกิดการต่อรองสายด่วน ซึ่งทำให้เกิดสายด่วนจากวอชิงตันถึงมอสโคว์ เป็นการสื่อสารโดยตรงระหว่างวอชิงตันกับมอสโคว์ จุดประสงค์คือการที่ผู้นำจากสองประเทศแห่งสงครามเย็นสามารถสื่อสารกันได้โดยตรงเพื่อแก้ไขปัญหา
นักวิจารณ์มากมายยังแนะว่าวิกฤตการณ์นี้ได้กระตุ้นให้สหรัฐใช้กำลังทางทหารมากขึ้น อย่างในสงครามเวียดนาม
การเผชิญหน้าระหว่างอเมริกาและรัสเซียครั้งนี้เกิดขึ้นในเวลาเดียวกันกับสงครามจีน-อินเดีย นักประวัติศาสตร์มองว่าการที่จีนโจมตีอินเดียด้วยเหตุกผลความขัดแย้งเรื่องพื้นที่นั้น ตรงกับวิกฤติการณ์ขีปนาวุธคิวบา
วัฒนธรรมอื่น

จากเหตุการณ์ในวิกฤตการณ์ดังกล่าว ต่อมามีการสร้างภาพยนตร์ที่กล่าวถึงวิกฤตการณ์นี้ในปี พ.ศ. 2543 ชื่อเรื่อง Thirteen Days ตั้งชื่อตามชื่อหนังสือ Thirteen Days: A Memoir of the Cuban Missile Crisis ที่เขียนโดย โรเบิร์ต เอฟ. เคนเนดี เมื่อ พ.ศ. 2512
ทอฟฟี

| --- | --- |

ประเภท: ลูกกวาด
มื้อ: ของหวาน
ส่วนผสมหลัก: น้ำตาล หรือ กากน้ำตาล, เนย
รูปแบบอื่น: ทอฟฟี่อังกฤษ, ทอฟฟี่รังผึ้ง
 ตำราอาหาร: ทอฟฟี   สื่อ: ทอฟฟี
ทอฟฟี (อังกฤษ: toffee) หรือ ลูกกวาด เกิดจากการเดือดของกากน้ำตาลหรือน้ำตาล ควบคู่ไปกับเนย และในบางครั้งอาจมีแป้งด้วย โดยจะต้องมีอุณหภูมิความร้อนประมาณ 150-160 องศาเซลเซียส (302-310 องศาฟาเรนไฮต์) ในการเตรียมอาหารบางครั้งทอฟฟีถูกจัดไว้ควบคู่กับมะพร้าวหรือลูกเกด
ดูเพิ่ม

คาราเมล
บ็อกด์ ข่าน

บ็อกด์ ข่าน (มองโกเลีย: Богд Живзундамба Агваанлувсанчойжинямданзанванчүг; Bogd Jivzundamba Agvaanluvsanchoijinyamdanzanvanchüg; ค.ศ. 1869-1924) ทรงครองราชย์เป็นข่านแห่งมองโกเลีย องค์สุดท้าย ในวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1911 เมื่อมองโกเลียส่วนนอกประกาศเอกราชจากราชวงศ์ชิง หลังเหตุการณ์การปฏิวัติซินไฮ่ พระองค์ประสูติในทิเบต ในฐานะจอวซันดัมบา โฮทักท์ (Жавзандамба хутагт) องค์ที่ 8 ซึ่งเป็นผู้ที่มีความสำคัญเป็นลำดับที่สามในลำดับชั้นทางศาสนาพุทธแบบทิเบต โดยลำดับที่หนึ่งและที่สองคือ ทะไลลามะและแป็นเช็นลามะ ตามลำดับ ทำให้ดังนั้นจึงมีการขนานนามพระองค์ว่า "บ็อกด์ ลามะ" พระองค์ทรงเป็นศูนย์รวมทางจิตวิญญาณของพระพุทธศาสนาสายทิเบตในเขตมองโกเลียส่วนนอก พระมเหสีของพระองค์ คือ สมเด็จพระราชินีเซ็นดีง ด็อนด็อกโดลัม ดำรงเป็น "อูล์ซิน เออร์ ฑากิณ" หรือ "พระมารดาแห่งฑากิณีรัฐ" ซึ่งถือว่าเป็นภาคหนึ่งของพระโพธิสัตว์ตารา
พระราชประวัติ > ช่วงต้นพระชนม์ชีพ

บ็อกด์ เกเกง องค์ที่ 8 ประสูติในปีค.ศ. 1869 ที่ จังหวัดหลี่ถาง ภูมิภาคคาม ในครอบครัวข้าราชการชาวทิเบต ในปีหลังจากบ็อกด์ เกเกงที่ 7 หรือ จอวซันดัมบา โฮทักท์ต์ องค์ที่ 7 สวรรคต ทำให้ทรงถูกเลือกขึ้นเป็นผูสืบทอดตำแหน่งองค์ต่อไป พระบิดาของเด็กหนุ่มคือ กอนชิกทเซเรน เป็นสมุหบัญชีในราชสำนักของทะไลลามะที่ 12 ช่วงปีแรกๆของพระชนม์ชีพ พระองค์ประทับร่วมกับพระมารดาที่ลาซาในพระราชวังโปตาลาของทะไลลามะ เด็กชายได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการในฐานะบ็อกด์ เกเกงองค์ใหม่ ที่พระราชวังโปตาลา โดยทะไลลามะที่ 13 และปันเชนลามะ ในปีค.ศ. 1873-1874 มีการจัดขบวนขนาดใหญ่รวมถึงเหล่าลามะ ออกจากกรุงลาซา เพื่อติดตามรับใช้องค์ตูลกู (หมายถึงเด็กชายที่ได้รับยศตำแหน่งทางศาสนา) ไปยังมองโกเลีย ในปี ค.ศ. 1875 บ็อกด์ เกเกงที่ 8 มาถึงอูลานบาตาร์ เมืองหลวงของมองโกเลียส่วนนอกอย่างปลอดภัย
มีบันทึกของพยานในเหตุการณ์ ว่า
"...พระองค์ไม่ได้เป็นหุ่นเชิดของเหล่าลามะ แต่ในทางกลับกัน เหล่าลามะต่างหากที่อยู่ในกำมือของพระองค์ ในช่วงวัยเยาว์ทรงมีพระประสงค์ที่จะฟื้นฟูอาณาจักรชาวมองโกเลียอันยิ่งใหญ่ของเจงกิสข่าน หรืออย่างน้อย คือการปลดปล่อยมองโกเลียออกจากการยึดครองของชาวจีน และสร้างให้มองโกเลียพึ่งพาตนเองได้ เหล่าเจ้าขุนมูลนายในท้องถิ่นหวาดกลัวพระองค์ยิ่งนัก แต่ประชาชนชื่นชอบพระองค์... ทรงเป็นผู้ปกครององค์แรกที่เฉลียวฉลาดและเป็นอิสระ พระองค์ไม่ยอมรับอำนาจใดๆให้มามีเหนือมองโกเลีย ทั้งจากทิเบตและจีน"
พระราชประวัติ > การเผชิญหน้ากับคณะบริหารแห่งราชวงศ์ชิงในอูการ์

เพียงเวลาห้าปีหลังจากบ็อกด์ เกเกงเสด็จจากทิเบตมาถึงอูการ์ (อูลานบาตาร์) ตอนนั้นมีพระชนมายุเพียง 10 ชันษา บ็อกด์ เกเกงได้แสดงความกังวลเกี่ยวกับการปกครองเมืองหลวงที่นำโดยกลุ่มพ่อค้าชาวจีน ที่พยายามทำให้ประชาชนเกิดความห่างเหินต่อศาสนาและห่างเหินจากสังคมโลก กลุ่มพ่อค้าชาวจีนได้ยึดครองพระอารามตามศาสนาพุทธเป็นร้านค้าจำหน่ายสินค้า ในปีค.ศ. 1882 พระองค์ได้มีสาส์นถวายรายงานต่อจักรพรรดิกวังซฺวี่แห่งราชวงศ์ชิง โดยทรงชี้แจงว่า ถ้ากลุ่มพ่อค้าชาวจีนไม่ย้ายออกไปจากอูการ์ พระองค์เองจะย้ายเมืองหลวงจากอูการ์ไปประทับที่อารามเออเดอนีซูแทน เจ้าหน้าที่จากรัฐบาลชิงยินยอมตามข้อเรียกร้องและมีคำสั่งให้พวกพ่อค้าออกไปจากพระอาราม (พ่อค้าชาวรัสเซียยังคงได้รับอนุญาตให้ค้าขายในอาคารเดิมได้)
บ็อกด์ เกเกงทรงท้าทายรัฐบาลราชวงศ์ชิงหลายครั้ง พระองค์ซ่อนตัวพระอาจารย์ชราของพระองค์เองภายในพระราชวัง โดยปฏิเสธที่จะส่งตัวเขาไปขึ้นศาลของคณะบริหารจากราชวงศ์ชิง พระองค์ทรงประกาศต่อต้านนโยบายการขึ้นภาษีอย่างเปิดเผย โดยเป็นนโยบายของข้าราชการจากราชสำนักชิงในท้องถิ่น ที่ชื่อว่า เต๋อหลิง ทรงปฏิเสธที่จะให้เขาเข้าเฝ้า และในที่สุดพระองค์ประสบความสำเร็จในการกดดันให้เขาลาออกจากตำแหน่ง ทั้งๆที่เขาได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลกรุงปักกิ่งอย่างแข็งขัน มีหลักฐานว่าบ็อกด์ เกเกงในวัยหนุ่ม ทรงได้รับการกล่าวถึงในฐานะผู้นำรุ่นใหม่ผู้ทรงอำนาจแห่งพุทธศาสนามองโกเลีย ที่พยายามรับมือกับอำนาจของรัฐบาลจักรพรรดิราชวงศ์ชิงที่เข้ามาควบคุมมากขึ้นในปี ค.ศ. 1900
หรงเฟย์

| พระมเหสีหรง 香妃 |
| --- | --- |

ประสูติ: 11 ตุลาคม ค.ศ. 1734(1734-10-11)
สิ้นพระชนม์: 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1788(1788-05-24) (53 ปี)
คู่อภิเษก: จักรพรรดิเฉียนหลง
ราชวงศ์: ราชวงศ์ชิงโดยการสมรส
หรงเฟย (จีน: 香妃; พินอิน: Xiāngfēi) เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์จีนซึ่งเชื่อกันว่า จักรพรรดิเฉียนหลงรับเป็นพระภรรยาในช่วงศตวรรษที่ 18
ราชวงศ์ที่สองแห่งอียิปต์

ราชวงศ์ที่สองแห่งอียิปต์ (ประมาณ 2890 – ประมาณ 2686 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นราชวงศ์สุดท้ายของสองราชวงศ์ในสมัยช่วงต้นยุคราชวงศ์ โดยมีศูนย์กลางของราชวงศ์ที่เมืองไทนิส และมีฟาโรห์พระองค์สุดท้ายนามว่าคาเซคเอมวี ช่วงเวลาของราชวงศ์ที่สองนับเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่คลุมเครือมากที่สุดในประวัติศาสตร์อียิปต์โบราณ ราชวงศ์ที่สองปกครองอียิปต์เป็นเวลาประมาณ 204 ปี
แม้ว่าหลักฐานทางโบราณคดีของราชวงศ์ที่สองมีน้อยมากและยังคลุมเครือมากตัดกันกับข้อมูลจากราชวงศ์ที่หนึ่งและราชวงศ์ที่สามแสดงให้เห็นการพัฒนาสถาบันและเศรษฐกิจที่สำคัญในช่วงราชวงศ์ที่สองแห่งอียิปต์
บรรณานุกรม

Clayton, Peter A. Chronicle of the Pharaohs: The Reign-by-Reign Record of the Rulers and Dynasties of Ancient Egypt. London: Thames & Hudson Ltd., 2006. ISBN 0500286280.
| ก่อนหน้า |  | ราชวงศ์ที่สองแห่งอียิปต์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ราชวงศ์ที่หนึ่งแห่งอียิปต์ |  | ราชวงศ์แห่งอียิปต์  (ประมาณ 2890 - 2686 ปีก่อนคริสตกาล) |  | ราชวงศ์ที่สาม |
ลำไส้เล็ก

| ลำไส้เล็ก |
| --- | --- |
ลำไส้เล็ก
รายละเอียด
ประสาท: ปมประสาทท้อง, เส้นประสาทเวกัส 
ตัวระบุ
ภาษาละติน: intestinum tenue
MeSH: D007421
TA98: A05.6.01.001
TA2: 2933
FMA: 7200
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ลำไส้เล็ก เป็นอวัยวะซึ่งมีหน้าที่ย่อยอาหารประเภทคาร์โบไฮเดรต โปรตีน และไขมัน โดยวิลไล (มีหน้าที่เพิ่มพื้นที่ในการย่อยอาหารในลำไส้เล็ก) เอนไซม์ย่อยในลำไส้เล็กนั้นมาจากลำไส้เล็กหลั่งเองส่วนหนึ่งและตับอ่อนหลั่งส่วนหนึ่ง อาหารที่ย่อยแล้วบางส่วนและที่ยังไม่ถูกย่อยจะเคลื่อนที่ผ่านกล้ามเนื้อหูรูดระหว่างกระเพาะอาหารกับลำไส้เล็ก
โครงสร้าง

ความยาวโดยเฉลี่ยของลำไส้เล็กในผู้ชายอยู่ที่ 6.9 m (22 ft 8 in) และ 7.1 m (23 ft 4 in) ในผู้หญิง
ลำไส้เล็กสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ส่วน ส่วนแรกคือ ลำไส้เล็กส่วนต้น เป็นส่วนที่สั้นที่สั้นสุด ยาวประมาณ 20–25 เซนติเมตร มีรูปร่างคล้ายตัว C ต่อมาจากกระเพาะอาหาร โดยลำไส้เล็กส่วนต้นเป็นส่วนที่มีรูเปิดร่วมจากตับอ่อนและตับ, มีต่อมสร้างน้ำย่อย, ต่อมสร้างเมือก และมีการย่อยอาหารมากที่สุด ส่วนลำไส้อีกสองส่วนที่เหลือคือ ลำไส้เล็กส่วนกลางและลำไส้เล็กส่วนปลาย
ยุทธการที่บอสเวิร์ธฟิลด์

ยุทธการบอสเวิร์ธฟิลด์ (อังกฤษ: Battle of Bosworth Field) เป็นยุทธการในสงครามดอกกุหลาบ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1485 ที่เมืองบริเวณมาร์เค็ตบอสเวิร์ธในมณฑลเลสเตอร์เชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชวงศ์ยอร์คที่นำโดยริชาร์ดที่ 3 และฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์ที่นำโดยเฮนรี ทิวดอร์ เอิร์ลแห่งริชมอนด์และจอห์นเดอเวียร์ เอิร์ลแห่งอ๊อกซฟอร์ดที่ 13 ผลของยุทธการครั้งนี้แลงคาสเตอร์ได้รับชัยชนะ ในด้านความเสียหายของทั้งสองฝ่ายไม่มีหลักฐานแน่นอนที่ระบุไว้
การสิ้นสุดของสงครามเป็นการสิ้นสุดของราชวงศ์แพลนทาเจเน็ทและเป็นการเริ่มการปกครองอังกฤษของราชวงศ์ใหม่ราชวงศ์ทิวดอร์โดยมีสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 7 เป็นปฐมกษัตริย์ ในทางประวัติศาสตร์ยุทธการบอสเวิร์ธฟิลด์ถือว่าเป็นยุทธการสุดท้ายของสงครามดอกกุหลาบสงครามดอกกุหลาบและเป็นจุดสิ้นสุดของยุคกลางในราชอาณาจักรอังกฤษ แม้ว่าจะมียุทธการที่เกิดขึ้นหลังจากยุทธการนี้โดยผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์จากฝ่ายราชวงศ์ยอร์คที่ไม่สำเร็จก็ตาม ยุทธการครั้งนี้เป็นการต่อสู้แบบสงครามยุคกลางยุทธการสุดท้ายและพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 ทรงเป็นกษัตริย์อังกฤษองค์สุดท้ายที่เสด็จสวรรคตในสนามรบ
ดูเพิ่ม

สงครามดอกกุหลาบ
สงครามกลางเมือง
ราชวงศ์แลงคาสเตอร์
ราชวงศ์ยอร์ค
แหล่งข้อมูลอื่น

"Bosworth" . The New Student's Reference Work . 1914.
Bosworth Battlefield Heritage Centre and Country Park: website for the museum, contains information and photos about the current state of the battlefield
Richard III Society เก็บถาวร 2013-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: history society, which contains photos and articles that present several competing theories about the location of the battle
Bosworth Field – The Battle of 1485: เก็บถาวร 2021-05-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on website The History Notes
ซีราคิวส์

| ซีราคิวส์ |
| --- | --- |
นคร

   ธง
สมญา: The 'Cuse, Salt City, Emerald City, The Heart of New York
Location in Onondaga County and the state of New York.
Syracuseสถานที่ตั้งในรัฐนิวยอร์กแสดงแผนที่รัฐนิวยอร์กSyracuseSyracuse (สหรัฐ)แสดงแผนที่สหรัฐ
พิกัด: 43°02′49″N 76°08′40″W﻿ / ﻿43.04694°N 76.14444°W﻿ / 43.04694; -76.14444
ประเทศ:  สหรัฐ
รัฐ:  รัฐนิวยอร์ก
เคาน์ตี: โอนอนดากา
Incorporated: 1825 (village)
Incorporated: 1847 (city)
ตั้งชื่อจาก: Syracuse, Sicily
การปกครอง
 • ประเภท: Mayor-Council
 • Mayor: Ben Walsh (I)
 • Common Council:  Members' List President: • Helen Hudson (D) At Large Members: • Khalid Bey (D) • Michael Greene (D) • Timothy Rudd (D) • Steve Thompson (D) • D1: Joseph Carni (R) • D2: Chad Ryan (D) • D3: Susan Boyle (D) • D4: Latoya Allen (D) • D5: Joe Driscoll (D) 
พื้นที่
 • นคร: 25.61 ตร.ไมล์ (66.33 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 25.05 ตร.ไมล์ (64.87 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 0.56 ตร.ไมล์ (1.46 ตร.กม.)  2.15%
ความสูง: 380 ฟุต (116 เมตร)
ประชากร (2010)
 • นคร: 145,170 คน
 • ประมาณ (2016): 143,378 คน
 • ความหนาแน่น: 5,724.82 คน/ตร.ไมล์ (2,210.33 คน/ตร.กม.)
 • รวมปริมณฑล: 662,577 คน
เดมะนิม: Syracusan
เขตเวลา: UTC−5 (Eastern)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−4 (Eastern Daylight Time)
รหัสพื้นที่: 315, 680
FIPS code: 36-73000
GNIS feature ID: 0966966
เว็บไซต์: www.syrgov.net
ซีราคิวส์ (อังกฤษ: Syracuse, ออกเสียง: /ˈsɪrəkjuːz, ˈsɛr-, -kjuːs/) เป็นนครและเคาน์ตีซีตของโอนอนดากาเคาน์ตี รัฐนิวยอร์ก ในสหรัฐ เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 5 ของรัฐนิวยอร์ก รองจากนครนิวยอร์ก บัฟฟาโล รอเชสเตอร์ และยองเคอส์
จากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากรสหรัฐปี ค.ศ. 2010 เมืองมีประชากร 145,252 คน และเขตมหานครมีประชากร 662,577 คน เป็นศูนย์กลางด้านเศรษฐกิจและการศึกษาของนิวยอร์กกลาง ภูมิภาคที่มีประชากรอาศัยอยู่มากกว่า 1 ล้านคน ชื่อของเมืองซีราคิวส์ตั้งชื่อตามเมืองกรีกโบราณ ซีราคิวส์ (Siracusa ในภาษาอิตาลี) เมืองที่ตั้งอยู่ชายฝั่งทิศตะวันออกของเกาะซิซิลี
ซีราคิวส์มีสนามบินที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาค เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยซีราคิวส์ มหาวิทยาลัยด้านการค้นคว้าที่สำคัญ และวิทยาลัยเลอมอยน์ วิทยาลัยด้านศิลปศาสตร์ที่มีชื่อเสียงระดับชาติ ในปี ค.ศ. 2010 นิตยสาร ฟอบส์ ให้ซีราคิวส์อยู่อันดับ 4 ใน 10 อันดับ ของเมืองสร้างครอบครัวของสหรัฐ
วันระลึกการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนีย

| วันระลึกการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนีย |
| --- | --- |
ผู้คนวางดอกไม้ที่ไฟนิรันดร์กาลในอนุสรณ์สถานการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนียในเยเรวาน
จัดขึ้นโดย: ประเทศอาร์มีเนีย อาร์ทซัค รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศแคนาดา ประเทศฝรั่งเศส ประเทศอาร์เจนตินา
ประเภท: ประจำชาติ
ความสำคัญ: ระลึกถึงเหตุการณ์การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนีย
วันที่: 24 เมษายน
ความถี่: รายปี
วันระลึกการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนีย (อาร์มีเนีย: Մեծ Եղեռնի զոհերի հիշատակի օր Mets Yegherrni zoheri hishataki or) เป็นวันหยุดทางการในประเทศอาร์มีเนียและสาธารณรัฐอาร์ทซัค และในบรรดาชาวอาร์มีเนียพลัดถิ่นเป็นประจำทุกปีในวันที่ 24 เมษายน เพื่อระลึกถึงเหยื่อจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนียในปี 1915 ที่ก่อการต่อชาวอาร์มีเนียราว 1.5 ล้านคนโดยชาวออตโตมัน ทุก ๆ ปีในเยเรวาน เมืองหลวงของอาร์มีเนีย  ผู้คนจำนวนมากเดินทางไปยังอนุสรณ์สถานจิตแซร์นาการ์แบร์ตเพื่อวางดอกไม้ไว้อาลัยต่อหน้าไฟนิรันดร์ภายในอนุสรณ์สถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

The Official Armenian Genocide Centennial Website (ในภาษาอังกฤษ)
แจกเคอไบต์

พระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ในฉลองพระองค์ทหารเมื่อ ค.ศ. 1685
แจกเคอไบต์ (อังกฤษ: Jacobite) เป็นผู้สนับสนุนการนำราชวงศ์สทิวเวิร์ตกลับคืนสู่ราชบัลลังก์บริเตน ขบวนการของบุคคลดังกล่าว ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเกิดขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 เรียกว่า แจกเคอไบทิซึม (Jacobitism) มาจากคำว่า "ยาโคบุส" (Iacobus) ภาษาละตินของคำว่า "เจมส์" (James) ซึ่งหมายถึง พระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ผู้ถูกถอดจากราชบัลลังก์ในการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์เมื่อ ค.ศ. 1688 เนื่องจากรัฐสภาอังกฤษเห็นว่า พระองค์ทรงทอดทิ้งราชบัลลังก์ และยกพระราชธิดาของพระองค์ คือ แมรีที่ 2 กับพระสวามีของพระนาง คือ วิลเลียมที่ 3 ขึ้นสู่ราชบัลลังก์แทน
การปฏิวัติดังกล่าวก่อให้เกิดสัญญาระหว่างกษัตริย์กับราษฎร ซึ่งถ้ากษัตริย์ละเมิด จะต้องถูกถอดจากราชบัลลังก์ แต่กลุ่มแจกเคอไบต์เห็นว่า กษัตริย์มาจากการแต่งตั้งของพระเจ้าตามทฤษฎีเทวสิทธิ์ และจะถูกถอดถอนด้วยมนุษย์ไม่ได้ จึงมองว่า ระบอบปกครองหลังจาก ค.ศ. 1688 เป็นต้นมาขาดความชอบธรรม อย่างไรก็ดี แจกเคอไบต์ยังเห็นไม่ลงรอยกันในหลาย ๆ เรื่อง เช่น ในราชอาณาจักรไอร์แลนด์ แจกเคอไบต์มุ่งหมายปลดแอกไอร์แลนด์เป็นรัฐอิสระและยกเลิกการตั้งนิคมเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 ซึ่งเป็นเรื่องที่พระเจ้าเจมส์ที่ 2 เองทรงไม่เห็นด้วย และใน ค.ศ. 1745 มีการปะทะกันระหว่างชาลส์ เอดเวิร์ด สทิวเวิร์ด กับกลุ่มแจกเคอไบต์จากสกอตแลนด์ เนื่องด้วยการผนวกดินแดนเมื่อ ค.ศ. 1707 และมีเรื่องเทวสิทธิ์เป็นหัวใจหลักของความขัดแย้งภายใน
ภายนอกไอร์แลนด์ ขบวนการแจกเคอไบต์เกิดขึ้นอย่างเข้มข้นในภาคตะวันตกของที่สูงสกอต เพิร์ทเชอร์ และแอเบอดีนเชอร์ รวมถึงในหลายพื้นที่ของนอร์เทิร์นอิงแลนด์ซึ่งมีประชากรคาทอลิกมาก เช่น แลงคาเชอร์ นอร์ทอัมเบอร์แลนด์ และเดอรัม นอกจากนี้ ยังมีผู้สนับสนุนในบางส่วนของเวลส์ เวสต์มิดแลนส์ และเซาท์เวสต์อิงแลนด์ ทั้งยังมีผู้สนับสนุนในระดับระหว่างประเทศ เช่น มหาอำนาจยุโรปบางแห่งที่ให้การอุปถัมภ์แก่แจกเคอไบต์เพื่อกระพือความขัดแย้ง และแจกเคอไบต์เองก็ยังเข้าเป็นทหารในกองทัพต่างชาติหลายชาติ
แจกเคอไบต์ก่อการกำเริบหลายครั้ง เช่น สงครามวิลเลียมในไอร์แลนด์ช่วง ค.ศ. 1689–1691 และการลุกฮือของแจกเคอไบต์ในสกอตแลนด์ช่วง ค.ศ. 1689 ที่รุนแรงได้แก่การลุกฮือของแจกเคอไบต์ ค.ศ. 1715 1719 และ 1745 นอกเหนือไปจากการรุกรานที่ฝรั่งเศสหนุนหลังในค.ศ. 1708 และ 1744 ตลอดจนแผนดำเนินการที่ไม่สำเร็จอีกหลายแผน การลุกฮือเมื่อ ค.ศ. 1745 นั้นส่งผลให้ราชวงศ์แฮนโนเวอร์ซึ่งกำลังอยู่ในอำนาจต้องหวาดหวั่นอยู่ชั่วระยะหนึ่งและถอนทหารคืนจากยุโรปภาคพื้นทวีป แต่เมื่อฝรั่งเศสเลิกสนับสนุนใน ค.ศ. 1748 ก็ทำให้แจกเคอไบต์ค่อยสลายและสูญสิ้นความเป็นขบวนการทางการเมืองที่รุนแรง ปัจจุบัน แจกเคอไบต์ยังมีอยู่ในฐานะที่เป็นขบวนการทางวัฒนธรรมสกอตเพื่อเฉลิมฉลองประเพณีของที่สูงสกอต
บรรณานุกรมและแหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม > ภาษาอังกฤษ

Gooch, Leo (1995). The Desperate Faction?: The Jacobites of North-East England, 1688-1745. University of Hull Press. ISBN 978-0859586368.
Harris, Tim (2007). Revolution; the Great Crisis of the British Monarchy 1685–1720. Penguin. ISBN 978-0141016528.
บรรณานุกรมและแหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม > ภาษาไทย

รัชตพงศ์ มะลิทอง. (2566, พฤษภาคม-สิงหาคม). การต่อต้านสหราชอาณาจักรโดยพวกจาโคไบต์ในศตวรรษที่ 18: ภัยคุกคามต่อการรวมเป็นสหราชอาณาจักรระหว่างอังกฤษกับสก็อตแลนด์. วารสารอักษรศาสตร์และไทยศึกษา. 45(2): 1-18.
คาร์ช คิราย

นักวอลเลย์บอลและผู้ฝึกสอนชาวอเมริกัน
ชาลส์ เฟรเดอริก "คาร์ช" คิราย (อังกฤษ: Charles Frederick "Karch" Kiraly; /ˈkɑːrtʃ kɪˈraɪ/; 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1960 – ) เป็นทั้งนักกีฬาวอลเลย์บอล, ผู้ฝึกสอน และผู้ประกาศข่าวชาวอเมริกัน ในคริสต์ทศวรรษ 1980 เขาเป็นส่วนสำคัญของทีมชาติสหรัฐที่ได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 และ 1988 เขายังได้รับรางวัลเหรียญทองอีกครั้งในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 ซึ่งเป็นการแข่งกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกที่มีวอลเลย์บอลชายหาด เขาเป็นผู้เล่นเพียงคนเดียว (ของชายและหญิง) ที่ได้รับเหรียญทองโอลิมปิกของการแข่งวอลเลย์บอลทั้งในร่มและชายหาด เขาเล่นวอลเลย์บอลวิทยาลัยให้แก่ทีมยูซีแอลเอ บรูนส์ ทีมของเขาชนะการแข่งขันระดับชาติสามครั้งภายใต้หัวหน้าผู้ฝึกสอน อัล สเกตส์
ปัจจุบัน คิรายเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติสหรัฐ
ชีวิตช่วงแรก

คิรายเติบโตที่แซนตาบาร์บารา รัฐแคลิฟอร์เนีย เขาเริ่มเล่นวอลเลย์บอลเมื่ออายุหกขวบด้วยการสนับสนุนจากพ่อของเขา ดร.ลาสโล คิราย ผู้เคยเป็นสมาชิกวอลเลย์บอลเยาวชนทีมชาติฮังการีก่อนที่จะหนีออกนอกประเทศช่วงการจลาจลที่ฮังการีเมื่อ ค.ศ. 1956 ครั้นอายุ 11 ขวบ คิรายได้เข้าแข่งขันวอลเลย์บอลชายหาดครั้งแรกโดยจับคู่กับพ่อของเขา
คิรายเข้าเรียนที่แซนตาบาร์บาราไฮสกูล ซึ่งเขาเป็นสมาชิกของทีมวอลเลย์บอลตัวแทนไฮสกูลชาย พ่อของเขามีบทบาทสำคัญในการตั้งโครงการวอลเลย์บอลชายที่โรงเรียน หัวหน้าแห่งแซนตาบาร์บาราได้ทำเกมชิงแชมป์สองครั้งในช่วงไฮสกูลของคิราย โดยถึงรอบชิงชนะเลิศปีที่สองของเขาก่อนที่จะแพ้ในการแข่งชิงแชมป์ให้แก่แซนเคลเมนทีไฮสกูลใน ค.ศ. 1976 ส่วนในไฮสกูลปีสุดท้ายของทีมที่คิรายทำหน้าที่นั้นไม่เคยแพ้ โดยชนะลากูนาบีชไฮสกูลของรายการซีไอเอฟ เซาเทิร์นเซกชัน ในเกมไตเติล ค.ศ. 1978 และคิรายได้รับการโหวตให้เป็นผู้เล่นเฉพาะส่วนยอดเยี่ยมแห่งปี ในช่วงไฮสกูลของเขา คิรายได้รับเชิญให้เข้าร่วมเยาวชนทีมชาติ ซึ่งเขาเข้าแข่งขันเป็นเวลาสามปี คิรายให้เครดิตแก่ผู้ฝึกสอนของไฮสกูล ริก ออล์มสเตด สำหรับการสอนให้เขาเห็นคุณค่าของการทำงานหนักและความทุ่มเท
ผลงานอาชีพระดับวิทยาลัย

ใน ค.ศ. 1978 คิรายลงทะเบียนเรียนที่ยูซีแอลเอ ซึ่งเขาเรียนเอกสาขาชีวเคมี และยังเป็นพี่น้องของสาขาเอปไซลอนซิกมาที่แลมบ์ดาชิแอลฟา ตั้งแต่ปีแรก เขาเล่นเป็นตัวตีด้านนอกและตัวเซ็ตในทีมวอลเลย์บอลของบรูนส์ โดยยืนตรงข้ามกับรุ่นพี่ปีสาม ซินจิน สมิธ ในเกมรุกของบรูนส์ 6–2 ภายใต้อัล สเกตส์ ซึ่งเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอน คิรายได้นำทีมยูซีแอลเอสู่การแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอ็นซีเอเอในฤดูกาลชั้นปีแรกของเขาเมื่อ ค.ศ. 1979 ส่วนในฤดูกาลชั้นปีที่สองของเขา ทีมบรูนส์ได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศอีกครั้ง แต่แพ้คู่แข่งทีมข้ามเมืองอย่างยูเอสซี จากนั้น ยูซีแอลเอก็สามารถเรียกคืนตำแหน่งสูงสุดในฤดูกาลชั้นปีที่สามของคิราย ทั้งนี้ คิรายได้สิ้นสุดการแข่งระดับอาชีพของวิทยาลัยด้วยตำแหน่งอื่นในช่วงปีสุดท้ายของเขา ในสี่ปีของเขา บรูนส์ได้รวบรวมสถิติการแข่งขัน 123–5 โดยมีรายการที่ชนะใน ค.ศ. 1979, 1981 และ 1982 ซึ่งพวกเขาไร้พ่ายในฤดูกาล 1979 และ 1982 คิรายได้รับเกียรตินิยมออลอเมริกัน (All-American) ทั้งสี่ปี และได้รับรางวัลผู้เล่นที่โดดเด่นที่สุดของเอ็นซีเอเอ วอลเลย์บอลทัวร์นาเมนต์ใน ค.ศ. 1981 และ 1982
คิรายสำเร็จการศึกษาระดับวิทยาศาสตรบัณฑิตสาขาชีวเคมีจากยูซีแอลเอ โดยสำเร็จการศึกษาระดับเกียรตินิยมในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1983 ด้วยเกรดเฉลี่ยสะสม 3.55
คิรายได้รับการแต่งตั้งให้เข้าสู่หอเกียรติยศยูซีแอลเอใน ค.ศ. 1992 และมีการรีไทร์เสื้อของเขาใน ค.ศ. 1993