stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โรเบิร์ต เซเม็กคิส
รางวัล

จำนวนรางวัลที่เข้าชิงและได้รับจากภาพยนตร์ของ โรเบิร์ต เซเม็กคิส
| ปี | เรื่อง | รางวัลออสการ์> เสนอชื่อเข้าชิง | รางวัลออสการ์> ชนะ | รางวัลแบฟตา> เสนอชื่อเข้าชิง | รางวัลแบฟตา> ชนะ | รางวัลลูกโลกทองคำ> เสนอชื่อเข้าชิง | รางวัลลูกโลกทองคำ> ชนะ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1984 | โรแมนแซง เดอะ สโตน | 1 |  |  |  | 2 | 2 |
| 1985 | เจาะเวลาหาอดีต | 4 | 1 | 5 |  | 4 |  |
| 1988 | โรเจอร์ แรบบิท ตูนพิลึกโลก | 7 | 3 | 5 | 1 | 2 |  |
| 1989 | เจาะเวลาหาอดีต 2 | 1 |  | 1 |  |  |  |
| 1992 | อมตะเจ้าค่ะ ขอค้ำฟ้าด้วยคน | 1 | 1 | 1 | 1 | 1 |  |
| 1994 | ฟอร์เรสท์ กัมพ์: อัจฉริยะปัญญานิ่ม | 13 | 6 | 8 | 1 | 7 | 3 |
| 1997 | อุบัติการสัมผัสห้วงอวกาศ | 1 |  |  |  | 1 |  |
| 2000 | คนหลุดโลก | 2 |  | 1 |  | 1 | 1 |
| 2004 | เดอะโพลาร์เอ็กซ์เพรส | 3 |  | 1 |  | 1 |  |
| 2012 | ผ่าวิกฤต เที่ยวบินระทึก | 2 |  |  |  | 1 |  |
| 2016 | สายลับพันธมิตร | 1 |  | 1 |  |  |  |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | 36 | 11 | 23 | 3 | 20 | 6 |
แหล่งข้อมูลอื่น

โรเบิร์ต เซเม็กคิส ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1927–1940:  Frank Borzage (1927)  Lewis Milestone (1928)  Frank Lloyd (1929)  Lewis Milestone (1930)  Norman Taurog (1931)  Frank Borzage (1932)  Frank Lloyd (1933)  แฟรงก์ คาปรา (1934)  จอห์น ฟอร์ด (1935)  แฟรงก์ คาปรา (1936)  Leo McCarey (1937)  แฟรงก์ คาปรา (1938)  Victor Fleming (1939)  จอห์น ฟอร์ด (1940) 
1941-1960:  จอห์น ฟอร์ด (1941)  William Wyler (1942)  Michael Curtiz (1943)  Leo McCarey (1944)  Billy Wilder (1945)  William Wyler (1946)  Elia Kazan (1947)  John Huston (1948)  Joseph L. Mankiewicz (1949)  Joseph L. Mankiewicz (1950)  George Stevens (1951)  จอห์น ฟอร์ด (1952)  Fred Zinnemann (1953)  Elia Kazan (1954)  Delbert Mann (1955)  George Stevens (1956)  เดวิด ลีน (1957)  Vincente Minnelli (1958)  William Wyler (1959)  Billy Wilder (1960) 
1961-1980:  Jerome Robbins และ Robert Wise (1961)  เดวิด ลีน (1962)  Tony Richardson (1963)  George Cukor (1964)  Robert Wise (1965)  Fred Zinnemann (1966)  Mike Nichols (1967)  Carol Reed (1968)  John Schlesinger (1969)  Franklin J. Schaffner (1970)  วิลเลียม เฟรดกิน (1971)  บ๊อบ ฟอสซี (1972)  จอร์จ รอย ฮิลล์ (1973)  ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา (1974)  มิลอส ฟอร์แมน (1975)  จอห์น จี. อาวิลด์เซน (1976)  วูดดี อัลเลน (1977)  ไมเคิล ชิมิโน (1978)  โรเบิร์ต เบนตัน (1979)  โรเบิร์ต เรดฟอร์ด (1980) 
1981-2000:  วอร์เรน เบต์ตี (1981)  ริชาร์ด แอทเทนโบโรห์ (1982)  เจมส์ แอล. บรูกส์ (1983)  มิลอส ฟอร์แมน (1984)  ซิดนีย์ พอลแลค (1985)  โอลิเวอร์ สโตน (1986)  แบร์นาโด แบร์โตลุชชี (1987)  แบร์รี เลวินสัน (1988)  โอลิเวอร์ สโตน (1989)  เควิน คอสต์เนอร์ (1990)  โจนาธาน เดมม์ (1991)  คลินต์ อีสต์วูด (1992)  สตีเวน สปีลเบิร์ก (1993)  โรเบิร์ต เซเม็กคิส (1994)  เมล กิบสัน (1995)  แอนโทนี มิงเกลลา (1996)  เจมส์ แคเมรอน (1997)  สตีเวน สปีลเบิร์ก (1998)  แซม เมนเดส (1999)  สตีเวน โซเดอเบิร์ก (2000) 
2001-ปัจจุบัน:  รอน ฮาวเวิร์ด (2001)  โรมัน โปลันสกี (2002)  ปีเตอร์ แจ็กสัน (2003)  คลินต์ อีสต์วุด (2004)  หลี่ อัน (2005)  มาร์ติน สกอร์เซซี (2006)  โจเอล และ อีธาน โคเอน (2007)  แดนนี บอยล์ (2008)  แคทริน บิเกโลว์ (2009)  ทอม ฮูเปอร์ (2010)  มีแชล อาซานาวีซียุส (2011)  หลี่ อัน (2012)  อัลฟอนโซ กัวรอน (2013)  อาเลฆันโดร กอนซาเลซ อิญญาร์ริตู (2014)  อาเลฆันโดร กอนซาเลซ อิญญาร์ริตู (2015)  เดเมียน ชาเซลล์ (2016)  กิเยร์โม เดล โตโร (2017)  อัลฟอนโซ กัวรอน (2018)  พง จุน-โฮ (2019)  โคลอี เจา (2020)  เจน แคมเปียน (2021)  แดเนียล กวัน และ แดเนียล ไชเนิร์ท (2022)  คริสโตเฟอร์ โนแลน (2023)
โลมาฮาวี่ไซด์

| โลมาฮาวี่ไซด์ |
| --- | --- |

โลมาฮาวี่ไซด์ที่อ่าววัลฟิส ประเทศนามิเบีย
สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มีข้อมูล  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Cetacea
วงศ์:: Delphinidae
สกุล:: Cephalorhynchus
สปีชีส์:: C.  heavisidii
ชื่อทวินาม
Cephalorhynchus heavisidii Gray, 1828


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
โลมาฮาวี่ไซด์ (อังกฤษ: Haviside's dolphin; ชื่อวิทยาศาสตร์: Cephalorhynchus heavisidii) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลชนิดหนึ่ง จำพวกโลมา จัดเป็นวาฬมีฟันชนิดหนึ่ง ในวงศ์โลมามหาสมุทร (Delphinidae)
โลมาฮาวี่ไซด์ จัดเป็นโลมาขนาดเล็ก มีความยาวประมาณ 180 เซนติเมตร น้ำหนัก 75 กิโลกรัม อายุขัยโดยเฉลี่ย 20 ปี ตั้งชื่อตามชื่อของกัปตันฮาวี่ไซด์ ซึ่งนำตัวโลมาชนิดนี้จากนามิเบียไปยังสหราชอาณาจักรเมื่อต้นศตวรรษที่ 19 เพื่อทำการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ แต่ชื่อนี้ได้ถูกสะกดผิดเป็น "เฮฟวี่ไซด์" (Heaviside) แต่ชื่อฮาวี่ไซด์ก็ยังนิยมใช้อยู่ทั่วไป
ขนาดเมื่อเทียบกับมนุษย์
โลมาฮาวี่ไซด์ พบได้เฉพาะชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกของนามิเบียและแอฟริกาใต้เท่านั้น พบได้ง่ายที่อ่าววัลฟิส ของนามิเบีย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cephalorhynchus heavisidii ที่วิกิสปีชีส์
โลกทั้งใบให้นายคนเดียว (ละครโทรทัศน์)

สำหรับภาพยนตร์เวอร์ชั่นต้นฉบับ ดูที่ โลกทั้งใบให้นายคนเดียว
| โลกทั้งใบให้นายคนเดียวเดอะซีรีส์ Romantic Blue The Series |
| --- | --- |
ประเภท: อาชญากรรม โรแมนซ์ ดราม่า
พัฒนาโดย: อาร์เอส เทเลวิชั่น
เขียนโดย: องอาจ สิงห์ลำพอง
กำกับโดย: องอาจ สิงห์ลำพอง
แสดงนำ: ฐิติวัฒน์ ฤทธิ์ประเสริฐ ปราชญา เรืองโรจน์ ทิพนารี วีรวัฒโนดม
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: โลกทั้งใบให้นายคนเดียว - ฐิติวัฒน์ ฤทธิ์ประเสริฐ
ประเทศแหล่งกำเนิด: ไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
จำนวนตอน: 14 ตอน
การผลิต
ความยาวตอน: 60 นาที
บริษัทผู้ผลิต: อาร์เอส เทเลวิชั่น
ออกอากาศ
เครือข่าย: ช่อง 8 อ้ายฉีอี้
ออกอากาศ: 12 ธันวาคม ค.ศ. 2020 (2020-12-12) – 17 มกราคม ค.ศ. 2021 (2021-01-17)
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
โลกทั้งใบให้นายคนเดียว
โลกทั้งใบให้นายคนเดียว (อังกฤษ: Romantic Blue The Series) เป็นละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2563 ที่สร้างจากภาพยนตร์ไทยในชื่อเดียวกัน ในปี พ.ศ. 2538 นำแสดงโดย ฐิติวัฒน์ ฤทธิ์ประเสริฐ รับบทเป็น ไม้, ปราชญา เรืองโรจน์ รับบทเป็น เม่น และ ทิพนารี วีรวัฒโนดม รับบทเป็น ป้อน
กำกับการแสดงโดย องอาจ สิงห์ลำพอง และได้สามนักแสดงนำจากเวอร์ชันต้นฉบับมาร่วมแสดงในเวอร์ชั่นนี้คือ สมชาย เข็มกลัด ที่รับบทเป็น ไม้, ปราโมทย์ แสงศร ที่รับบทเป็น เม่น และ สุทธิดา เกษมสันต์ ณ อยุธยา ที่รับบทเป็น ป้อน โดยซีรีส์ออกอากาศทางช่อง 8 และย้อนหลังทางอ้ายฉีอี้ ทุกวันเสาร์และอาทิตย์ เวลา 21:40 น. ตั้งแต่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2563 – 17 มกราคม พ.ศ. 2564
เรื่องย่อ

ไม้ เด็กหนุ่มที่เติบโตมาพร้อมกับภาระหน้าที่ ที่ต้องช่วยงานพ่อเพื่อหาเงินรักษา เม่น น้องชายที่ป่วยเป็นโรคร่างกายผลิตเกล็ดเลือดต่ำ ซึ่งกินเวลายาวนานเป็นสิบปี นอกจากเรื่องเงินแล้ว ไม้ยังแอบบริจาคเกล็ดเลือดให้เม่นทุกครั้ง โดยที่ไม่มีใครรู้ แม้แต่เม่นเองก็ตาม ด้วยความรับผิดชอบภาระในครอบครัว ทำให้ไม้เป็นคนเก็บความรู้สึกเก่ง ไม่แสดงออกและไม่ค่อยพูดอะไร ต่างกับเม่นที่เรียกร้องสิ่งที่ตัวเองต้องการ แสดงออกอย่างชัดเจนและติดจะเอาแต่ใจทุกเรื่อง
ไม้เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยี เกี่ยวกับด้านอิเล็กทรอนิกส์ ในขณะที่เม่นเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษา ความใฝ่ฝันของเม่นคือการเดินทางรอบโลก ซึ่งไม้ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าเขาจะต้องช่วยให้เม่นไปให้ถึงฝั่งฝันนั้นให้ได้ ไม้ไปที่ร้านเครื่องเขียนเพื่อซื้อลูกโลกให้กับเม่น ที่นั่นเขาได้พบกับ ป้อน นักเรียนสาวหน้าตาน่ารัก ทั้งคู่ยื้อแย่งลูกโลกใบเดียวกัน แต่เพราะป้อนหยิบก่อน ไม้จึงต้องยอมแพ้ไป ป้อนหวังใจว่าหากวันใดที่ได้พบกับเขาอีก เธอจะมอบลูกโลกใบนี้ให้กับเขา
หลังจากนั้นไม่นาน ป้อนก็ได้พบกับไม้อีกครั้ง เธอเห็นไม้กำลังงัดแงะรถของพ่อเธออยู่ เธอรีบโวยวายทันทีเพราะเข้าใจว่าไม้กำลังจะขโมยรถเธอ จนเมื่อ เจ็กซ้ง พ่อของเธอต้องรีบเข้ามาห้ามและบอกให้รู้ว่า ไม้กำลังช่วยปลดล็อกรถให้อยู่เพราะเขาดันลืมกุญแจเอาไว้ในรถ แต่เพราะไม่ยอมหน้าแตก ป้อนจึงต้องแกล้งโว้ยวายกลบเกลื่อน ทำให้ไม้ประทับใจในความแก่นแก้วของป้อน และป้อนเองก็ประทับใจไม้มากขึ้นเช่นกัน
เม่นที่แอบมองป้อนที่หน้าโรงเรียนเป็นประจำ ได้มีโอกาสทำความรู้จักกับป้อน เขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าชอบป้อนเข้าเต็ม ๆ พยายามหาโอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกัน และป้อนก็ได้รู้ว่าเม่นกับไม้เป็นพี่น้องกัน ทำให้เธอสบโอกาสที่จะได้เข้าใกล้ไม้
แต่เมื่อไม้รู้ว่าผู้หญิงที่น้องชอบคือป้อน เขาจึงพยายามตัดใจจากป้อน ขณะที่เขาเองเริ่มเลือกทางเดินสายมืด ด้วยการเข้าร่วมแก๊งขโมยรถกับ โต จากการชักชวนของ โบ้ คนงานที่อู่ของพ่อเขา ด้วยเหตุที่ว่าไม้ต้องการเงินเพื่อเอามารักษาพ่อ ในขณะที่ไม้กำลังถลำลึกไปกับการทำผิด ป้อนก็พยายามที่จะเข้าใกล้และช่วยให้ไม้กลับมาเดินทางที่ถูกต้อง เป็นจังหวะที่เม่นได้รู้ว่า ป้อนกับไม้มีใจให้กัน เขารู้สึกว่าถูกพี่ชายตัวเองหักหลัง บรรยากาศของความรักที่ต้องหักห้าม และความรักที่เจ็บปวดของทั้งสามคน จุดจบจะเป็นเช่นไร
นักแสดง > นักแสดงหลัก

ฐิติวัฒน์ ฤทธิ์ประเสริฐ รับบท ไม้
ปราชญา เรืองโรจน์ รับบท เม่น
ทิพนารี วีรวัฒโนดม รับบท ป้อน
นักแสดง > นักแสดงสมทบ

สมชาย เข็มกลัด รับบท โต
ปราโมทย์ แสงศร รับบท โบ้
สุทธิดา เกษมสันต์ ณ อยุธยา รับบท อนงค์
ทนงศักดิ์ ศุภการ รับบท ทิว
ปริญญ์ วิกรานต์ รับบท เจ็กซ้ง
กฤษฎี พวงประยงค์ รับบท เข้ม
ราตรี จันเทวี รับบท หมวย
แพรพลอย เลิศฐิติวีรกานต์ รับบท มิว
ณัฐชา เจกะ รับบท เจน (รับเชิญ)
โลเรตตา ยัง

| โลเรตตา ยัง |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 6 มกราคม ค.ศ. 1913(1913-01-06) เกรตเชน มิเคลา ยัง
เสียชีวิต: สิงหาคม 12, 2000(2000-08-12) (87 ปี) ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
คู่สมรส: Grant Withers (1930-1931)   Tom Lewis (1940-1969)   Jean Louis (1993-1997)
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 1917–1994
โลเรตตา ยัง (อังกฤษ: Loretta Young) (6 มกราคม ค.ศ. 1913 - 12 สิงหาคม ค.ศ. 2000) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในผลงานการแสดงในเรื่อง The Farmer's Daughter (1947) รับบทแครทริน โฮลสตรอม จากบทบาทนี้ทำให้เธอได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากนั้นเธอมีชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์อีกครั้งในสาขาเดียวกันจากเรื่อง Come to the Stable (1949) แต่ไม่ได้รับรางวัล
โรม 1

บทในพันธสัญญาใหม่
| โรม 1 |
| --- | --- |
← กิจการ 28โรม 2 →
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโรม 1:1–7 ในพาไพรัส 10 เขียนเมื่อประมาณ ค.ศ. 316
หนังสือ: จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโรม
หมวดหมู่: บทจดหมายของเปาโล
ภาคในคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: พันธสัญญาใหม่
ลำดับในภาคของคัมภีร์ไบเบิลคริสต์: 6
โรม
โครินธ์
โรมและโครินธ์ในเมดิเตอร์เรเนียน
เมืองโครินธ์ สถานที่ที่จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโรมถูกเขียนขึ้น มุมมองจากยอดเขาอโครโครินธ์ (ค.ศ. 2007)
โรม 1 (อังกฤษ: Romans 1) เป็นบทแรกของจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโรมในภาคพันธสัญญาใหม่ของคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโรมเรียบเรียงโดยเปาโลอัครทูตระหว่างอยู่ที่เมืองโครินธ์ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 50 ด้วยความช่วยเหลือเลขานุการ (amanuensis) เทอร์ทิอัส ผู้เพิ่มคำทักทายของตนเองลงในโรม 16:22 กิจการ 20:3 บันทึกว่าเปาโลอยู่ที่กรีซ (ซึ่งอาจเป็นที่เมืองโครินธ์) เป็นเวลา 3 เดือน จดหมายฉบับนี้ส่งถึง "ทุกท่านที่อยู่ในกรุงโรมผู้ซึ่งพระเจ้าทรงรัก และทรงเรียกให้เป็นธรรมิกชน"
ต้นฉบับ

หน้าขวา
หน้าซ้าย
โรมัน 1:1–16 บนพาไพรัส 26 จากคริสต์ศตวรรษที่ 6/7
ข้อความต้นฉบับเขียนด้วยภาษากรีกคอยนี บทนี้แบ่งออกเป็น 32 วรรค
ต้นฉบับ > พยานต้นฉบับ

สำเนาต้นฉบับบางส่วนในยุคต้นที่มีเนื้อหาของบทนี้ในภาษากรีกคอยนีได้แก่:
พาไพรัส 40 (~ ค.ศ. 250; วรรคที่หลงเหลือ 24–27, 31–32)
พาไพรัส 10 (ค.ศ. 316; วรรคที่หลงเหลือ 1–7)
ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; ค.ศ. 325–350)
ฉบับซีนาย (Codex Sinaiticus; ค.ศ. 330–360)
ฉบับอเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; ค.ศ. 400–440)
Codex Ephraemi Rescriptus (~450; วรรคที่หลงเหลือ 4–32)
สำเนาต้นฉบับในภายหลังคือฉบับเบอร์เนอร์ (Codex Boernerianus; อาจเขียนขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 9) ไม่ได้ใช้วลีว่า ἐν Ῥώμῃ ('ในกรุงโรม') ในวรรค 7 แต่ถูกแทนที่ด้วยด้วย ἐν ἀγαπῃ ('ในความรัก', ข้อความแทรกระหว่างบรรทัดภาษาละติน – in caritate et dilectione) และความในวรรค 15 ถูกตัดออกทั้งหมดทั้งข้อความภาษากรีกและภาษาละติน
ต้นฉบับ > การอัางอิงในพันธสัญญาเดิม

โรม 1:17 อ้างอิงฮาบากุก 2:4
โรม 1:23: สดุดี 10:10
ต้นฉบับ > การอัางอิงในพันธสัญญาใหม่

โรม 1:1: กิจการ 13:1
การอ้างอิงในโรม 1:17 ถึงฮาบากุก 2:4 คู่ขนานกับการอ้างอิงเดียวกันในกาลาเทีย 3:11 และฮีบรู 10:38
คำนำ (1:1-7)

จดหมายส่งถึง "ทุกท่านที่อยู่ในกรุงโรมผู้ซึ่งพระเจ้าทรงรัก และทรงเรียกให้เป็นธรรมิกชน" ไม่ใช่ถึง "คริสตจักรในกรุงโรม" Heinrich Meyer นักเทววิทยาโปรเตสแตนต์ อ้างถึง "คริสตจักรในกรุงโรมโดยรวม" ในขณะที่จอห์น เวสลีย์ (John Wesley) ผู้ก่อตั้งนิกายเมธอดิสต์ให้ความเห็นผู้เชื่อในกรุงโรม "กระจัดการะจายไปทั่วเมืองใหญ่แห่งนั้น และยังไม่รวมกลุ่มกันเป็นคริสตจักร"
คำนำ (1:1-7) > วรรค 1

เครก ซี ฮิล (Craig C. Hill) กล่าวว่า "ที่เปาโลเป็นผู้เขียนจดหมายถึงโรมนั้นไม่เป็นที่สงสัยเลย" การอ้างถึง "ข่าวประเสริฐของพระเจ้า" ในคำทักทายนี้มีลักษณะเฉพาะ วลีนี้ปรากฏอีกครั้งในโรม 15:16 วิลเลียม ซันเดย์ (William Sanday) สะท้อนให้เห็นว่ารูปคำแสดงความเป็นเจ้าของที่คลุมเครือว่าข่าวประเสริฐของพระเจ้าดูจะหมายถึง "ข่าวประเสริฐที่มาจากพระเจ้า" หรือ "ข่าวประเสริฐที่พระเจ้าทรงพระนิพนธ์" มากกว่าจะเป็น "ข่าวประเสริฐที่พระเจ้าทรงเป็นผู้ได้รับการกล่าวถึง"
ดูเพิ่ม

รักร่วมเพศในพันธสัญญาใหม่
มาร์ติน ลูเทอร์
เปาโลอัครทูต
โรม
ส่วนในคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้อง: ฮาบากุก 2, กิจการ 9, กาลาเทีย 3, ฮีบรู 10
บรรณานุกรม

Coogan, Michael David (2007).  Coogan, Michael David; Brettler, Marc Zvi; Newsom, Carol Ann; Perkins, Pheme (บ.ก.). The New Oxford Annotated Bible with the Apocryphal/Deuterocanonical Books: New Revised Standard Version, Issue 48 (Augmented 3rd ed.). Oxford University Press. ISBN 9780195288810.
Hill, Craig C. (2007). "64. Romans".  ใน Barton, John; Muddiman, John (บ.ก.). The Oxford Bible Commentary (first (paperback) ed.). Oxford University Press. pp. 1083–1108. ISBN 978-0199277186. สืบค้นเมื่อ February 6, 2019.
Moo, Douglas J. (1994). "Romans".  ใน Carson, D. A.; France, R. T.; Motyer, J. A.; Wenham, G. J. (บ.ก.). New Bible Commentary: 21st Century Edition (4, illustrated, reprint, revised ed.). Inter-Varsity Press. pp. 1115–1160. ISBN 9780851106489.
แหล่งข้อมูลอื่น

Romans 1 King James Bible - Wikisource
English Translation with Parallel Latin Vulgate เก็บถาวร 2019-06-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Online Bible at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
Multiple bible versions at Bible Gateway (NKJV, NIV, NRSV etc.)
โรม 1 ที่ยูเวอร์ชัน
| ด ค กจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโรม |
| --- | --- |
บทในคัมภีร์ไบเบิล  (พันธสัญญาใหม่):  โรม 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16 
บุคคล:  กายอัส  ควารทัส  เจสซี  ซาราห์  ดาวิด  ตรีเฟนา  ทิโมธี  เทอร์ทิอัส  นารซิสสัส  เนเรอัส  ปริสสิลลา  เปาโล  พระเยซู  ฟเลโกน  เฟบี  มารีย์ชาวกรุงโรม  โมเสส  ยาโคบ  ยาโสน  ยูเนีย  เรเบคาห์  รูฟัส  ลูสิอัส  โสสิปาเทอร์  อาควิลลา  อันโดรนิคัส  อับราฮัม  อัมพลีอาทัส  อาเป็ลเลส  อาสินครีทัส  อิสอัค  อิสยาห์  อิสราเอล  เอซาว  เอรัสทัส  เอลียาห์  โอลิมปัส  เฮอร์มาส  โฮเชยา 
สำเนาต้นฉบับ:  พาไพรัส 10  26  27  31  40  46  61  94  99  113  118  อันเชียล 0172  0219  0220  0221  0311 
วิเคราะห์:  Textual variants  Pelagius' commentary  The Epistle to the Romans (Barth)  Origen and the History of Justification 
ภาพวาดกรุงโรมโบราณ
โล่กันกระสุน

โล่กันกระสุนที่มีช่องมองหุ้มเกราะแบบใสกับไฟสปอร์ตไลท์
โล่กันกระสุน (อังกฤษ: Ballistic shield) เป็นอุปกรณ์ป้องกันที่ตำรวจและกองกำลังทหารใช้งาน ซึ่งออกแบบมาเพื่อหยุดหรือหันเหกระสุนที่ยิงใส่ที่ผู้ถือ โล่กันกระสุนยังสามารถป้องกันภัยคุกคามที่ร้ายแรงไม่มากนัก เช่น ของขว้างปา แม้ว่าโดยทั่วไปจะใช้ในสถานการณ์ที่โล่ปราบจลาจลไม่ให้ความคุ้มครองที่เพียงพอ
โล่กันกระสุนสามารถทำจากวัสดุเช่นยูเอชเอ็มดับเบิลยูพีอี หรือเส้นใยอะรามิดพรีเพรก โดยอาจมีลักษณะเช่นช่องมองหุ้มเกราะแบบใส, มือจับและไฟสปอตไลท์สำหรับใช้งานตอนกลางคืน รวมถึงอาจเป็นแบบใช้มือถือหรือติดตั้งบนเฟรมแบบล้อ มันมีขนาดแตกต่างกันไป บางตัวถูกออกแบบมาเพื่อปกป้องเฉพาะส่วนบน และอื่น ๆ ที่ออกแบบมาเพื่อปกป้องทั้งร่างกาย ไม่เหมือนกับเสื้อเกราะกันกระสุน วัตถุที่ถูกขว้างหรือถูกยิงออกมาจะไม่ถ่ายโอนการบาดเจ็บหรือความเจ็บปวดให้ผู้ถือ เนื่องจากถูกออกแบบมาให้ไม่สัมผัสกับร่างกายโดยตรง
โล่ขนาดเล็กพอที่จะถือโดยคนเดียว อาจได้รับการเรียกว่าเป็น "โล่ส่วนบุคคล" และอาจนำไปใช้ในรถตำรวจที่สหรัฐในฐานะอุปกรณ์มาตรฐาน การใช้งานโล่หรือไม่จะขึ้นอยู่กับนโยบายและสถานการณ์แต่ละอย่าง ซึ่งอาจเป็นนโยบายของกองกำลังตำรวจที่จะใช้โล่ในสถานการณ์ป้องกันเท่านั้น เช่น การสร้างขอบกั้นและรอการเสริมกำลัง ในขณะที่คนอื่นอาจอนุญาตให้ใช้ในสถานการณ์เชิงรุก เช่น การหยุดยานพาหนะที่ถือว่ามีความเสี่ยงสูงหรือเข้าใกล้ผู้ต้องสงสัยที่ถือว่าเป็นอันตราย
คุณสมบัติที่แนะนำของโล่กันกระสุนสำหรับตำรวจประกอบด้วยระบบสะพายที่ช่วยให้แบกได้ในระยะยาวโดยไม่เมื่อยล้า รวมถึงความสามารถในการบรรจุกระสุนปืนพกในขณะที่ถือโล่และยิงได้อย่างแม่นยำด้วยมือเดียว การแบกโล่กันกระสุนในมือข้างหนึ่งจะจำกัดทั้งประเภทของอาวุธปืนที่สามารถใช้กับมืออื่น ๆ รวมถึงวิธีการยิงบางอย่าง
โลหะแอลคาไลน์เอิร์ท

| --- | --- |
หมู่: 2
คาบ: 
2: 4 Be
3: 12 Mg
4: 20 Ca
5: 38 Sr
6: 56 Ba
7: 88 Ra
โลหะแอลคาไลน์เอิร์ท (อังกฤษ: Alkaline earth metal) เป็นอนุกรมเคมี ในตารางธาตุ
ประกอบด้วยธาตุเคมี ใน หมู่ที่ 2 ได้แก่
เบริลเลียม
แมกนีเซียม
แคลเซียม
สตรอนเชียม
แบเรียม
เรเดียม (เป็นธาตุกัมมันตรังสีเดียวในกลุ่ม)
โลหะแอลคาไลน์เอิร์ท เป็นธาตุที่มีความว่องไวในการทำปฏิกิริยาสูง แต่น้อยกว่าโลหะหมู่ 1
มีความหนาแน่น, ความแข็ง, จุดเดือด และจุดหลอมเหลว สูงกว่าธาตุหมู่ 1 เป็นไอออนที่มีประจุ +2
โลนซัมโครว

โลนซัมโครว (อังกฤษ: Lone somecrow) เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดแรก ของวงเฮฟวีเมทัลเยอรมัน ที่ชื่อ สกอร์เปียนส์ ออกวางขายในปี ค.ศ. 1972 โดยเป็นอัลบั้มที่Michael Schenker ได้เล่นกีตาร์ทั้งอั้ลบั้ม และหลังจากที่เขาออกจากวงไป Ulrich Roth ก็เข้ามาแทน
รายชื่อเพลง

"I'm Going Mad"  – 4:52
"It All Depends"  – 3:23
"Leave Me"  – 5:02
"In Search of the Peace of Mind"  – 4:56
"Inheritance"  – 4:37
"Action"  – 3:53
"Lonesome Crow"  – 13:39
สมาชิก

รูดอล์ฟ เชงเกอร์- กีตาร์
มิชาเอิล เชงเกอร์- กีตาร์
เคลาส์ ไมน์เนอ - ร้องนำ
โวล์ฟกัง ดซีโอนือ -เบส
โลทาร์ ไฮม์แบร์ก - กลอง
โลหะมีค่า

ทองคำแท่ง
โลหะมีค่า (อังกฤษ: precious metal) เป็นกลุ่มโลหะที่มีมูลค่าทางเศรษฐกิจสูงกว่าโลหะทั่วไป ส่วนใหญ่ไม่ค่อยทำปฏิกิริยารีดอกซ์ เป็นโลหะหายาก นิยมทำเป็นเครื่องประดับ เช่น เงิน ทองคำ แพลทินัม โรเดียม อิริเดียม ออสเมียม รีเนียม รูทีเนียม
โลหะมีค่าที่มีมูลค่าด้านเศรษฐกิจสูงที่สุดหรือราคาแพงที่สุดคือ โรเดียม ซึ่งราคาสูงกว่าทองคำประมาณ 10 เท่า มีจุดหลอมละลายสูง
ดูเพิ่ม

โลหะมีสกุล
โลลิตา

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: วลาดีมีร์ นาโบคอฟ
ภาษา: อังกฤษ, รัสเซีย
ประเภท: นวนิยาย, โศกนาฏกรรม
สำนักพิมพ์: สำนักพิมพ์โอลิมเปีย และอื่นๆ
วันที่พิมพ์: ค.ศ. 1955
ชนิดสื่อ: การพิมพ์: (หนังสือปกแข็ง และ หนังสือปกอ่อน)
หน้า: 368หน้า (ฉบับล่าสุด)
ISBN: ISBN 1-85715-133-X (recent paperback edition) ข้อผิดพลาดพารามิเตอร์ใน {{ISBNT}}: invalid character
OCLC: 28928382
โลลิตา (อังกฤษ: Lolita) เป็นนวนิยายที่เขียนโดยวลาดีมีร์ นาโบคอฟที่เขียนครั้งแรกเป็นภาษาอังกฤษ และได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1955 ในกรุงปารีส และต่อมาในปี ค.ศ. 1958 ในนครนิวยอร์ก “โลลิตา” ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายทันทีที่พิมพ์เพราะความแปลกใหม่ของลักษณะการเขียน และมีชื่อเสียงเพราะมีเนื้อหาที่เป็นที่ขัดแย้งอย่างรุนแรงในสังคม เพราะ ฮัมเบิร์ต ฮัมเบิร์ต ชายวัยกลางคน ซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่องและเป็นผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ (Unreliable narrator) ตกหลุมรักอย่างหัวปักหัวปำซึ่ง และมีความสัมพันธ์ทางเพศกับ เดอลอร์ส เฮซ เด็กสาวอายุ 12 ปี บุตรบุญธรรมของตน
หลังจากที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว “โลลิตา” ก็ถือว่าเป็นงานคลาสสิกและกลายมาเป็นงานชิ้นที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดและมีปัญหาที่สุดของวรรณกรรมในคริสต์ศตวรรษที่ 20 คำว่า “โลลิตา” กลายมาเป็นคำที่ปรากฏใน
วัฒนธรรมสมัยนิยมที่หมายถึงเด็กสาวผู้มีความเจริญทางด้านเพศสัมพันธ์เกินวัยที่มีอายุระหว่างเก้าถึงสิบสี่ปี แล้วทำให้ชื่อของโลลิต้า กลายเป็นชื่อที่ผู้คนแทบจะเลิกนำมาตั้งให้ลูกสาวไปเลย ซึ่งนาโบคอฟดูเหมือนจะภูมิใจกับเรื่องนี้ด้วย
“โลลิตา” เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่โมเดิร์นไลบรารีจัดให้เป็นลำดับที่สี่ของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20
“โลลิตา” ได้รับการดัดแปลงสร้างเป็นภาพยนตร์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1962 กำกับโดย สแตนลีย์ คูบริก และนาโบคอฟก็ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยมด้วย หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1997 เรื่อง “โลลิตา” ได้ถูกนำกลับมาทำซ้ำในชื่อเดียวกัน แต่เวอร์ชันใหม่ไม่ประสบความสำเร็จเท่ากับฉบับคลาสสิกของคูบริกเท่าไรนัก
ดูเพิ่ม

วลาดีมีร์ นาโบคอฟ
ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ
โรลส์-รอยซ์ แฟนทอม

โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม (อังกฤษ: Rolls-Royce Phantom) มีชื่อเสียงในฐานะรถพรีเมียมของค่ายรถยนต์ โรลส์-รอยซ์ (ซึ่งเป็นค่ายรถยนต์ที่ผลิตรถหรูหราระดับ Luxury Car) เริ่มการผลิตรุ่นแรกใน พ.ศ. 2468 โดยเป็นรุ่นที่ออกมาทดแทนรถรุ่น โรลส์-รอยซ์ ซิลเวอร์ โกสต์ (Rolls-Royce Silver Ghost) มีการผลิตตั้งแต่รุ่นแรกถึงปัจจุบันที่ใช้ชื่อแฟนท่อม มี 8 รุ่น (แฟนท่อม ไม่ใช่การพัฒนาแบบ Generation เหมือนรถญี่ปุ่น แต่จะเป็นการใช้ชื่อรุ่นใหม่ เช่น แฟนท่อม I, II, III เป็นต้น ถือเป็นคนละโมเดล แต่มีชื่อคล้ายกัน และมีพัฒนาการจากโมเดลที่ออกมาก่อนโมเดลนั้นๆ) ดังนี้
โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม I (ค.ศ. 1925 - 1931)

แฟนท่อม I หรือรุ่นที่ 1 มีขายในสหราชอาณาจักร (ผลิตที่โรงงานในเมือง Derby) และ สหรัฐอเมริกา (ผลิตที่โรงงานในเมืองสปริงฟีลด์ รัฐแมสซาชูเซตส์) มียอดผลิตรวม 3,512 คัน
แฟนท่อม I มีตัวถังแบบซีดาน 4 ประตู ใช้เครื่องยนต์ 7668 ซีซี 6 สูบ ใช้ระบบเกียร์2แบบให้เลือก คือ ธรรมดา 3 กับ 4 สปีด (สมัยนั้นไม่มีเกียร์อัตโนมัติ)
โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม II (ค.ศ. 1929 - 1936)

แฟนท่อม II หรือรุ่นที่ 2 ใช้เครื่องยนต์เดียวกับรุ่นแรก แต่ยกเลิกเกียร์ธรรมดา 3 สปีด คงเหลือไว้แต่เกียร์ธรรมดา 4 สปีด รุ่นนี้มียอดผลิตรวม 1680 คัน
แฟนท่อม II ถูกนำไปประกอบภาพยนตร์เรื่อง ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 3 ตอนศึกอภินิหารครูเสด (Indiana Jones and the Last Crusade)
โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม III (ค.ศ. 1936 - 1939)

แฟนท่อม III หรือรุ่นที่ 3 ใช้เครื่องยนต์ 7338 ซีซี 12 สูบ ใช้เกียร์ธรรมดา 4 สปีด มียอดการผลิตรวม 727 คัน
ใน ค.ศ. 1939 ได้เกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ขึ้น บริษัทโรลส์-รอยซ์ ซึ่งเป็นรถระดับมหาเจ้าสัว ได้รับผลกระทบจากพิษวิกฤติเศรษฐกิจที่เป็นผลมาจากสงครามโลกจนต้องหยุดการผลิตรถทุกชนิดไปชั่วคราว
จนกระทั่ง ค.ศ. 1946 หลังสงครามสิ้นสุดลง 1 ปี โรลส์-รอยซ์ ได้เริ่มการผลิตใหม่อีกครั้ง โดยรถรุ่นแรกที่ผลิตหลังสงคราม คือ โรลส์-รอยซ์ ซิลเวอร์ เวรธ (Rolls-Royce Silver Wraith) ซึ่งเป็นรถเกรดพรีเมียมของโรลส์-รอยซ์ แทนแฟนท่อมอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่ง ค.ศ. 1950 แฟนท่อมรุ่นที่ 4 ก็เริ่มผลิตขึ้น
โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม IV (ค.ศ. 1950 - 1956)

แฟนท่อม IV หรือรุ่นที่ 4 มียอดการผลิตตลอด 6 ปี เพียง 18 คัน (ปัจจุบัน ใช้การไม่ได้ 2 คัน เหลือ 16 คัน) โดยเจ้าของส่วนใหญ่เป็นนายทหารชั้นผู้ใหญ่ เชื้อพระวงศ์ เจ้าชาย เจ้าหญิง หรือประมุขของรัฐ เช่น พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ประมุขแห่งอิหร่าน, สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร, เจ้าฟ้าหญิงมาร์กาเร็ต เคานท์เตสแห่งสโนว์ดอน, จอมพลฟรันซิสโก ฟรังโกแห่งสเปน ฯลฯ รวมทั้งมีการนำรถไปใช้เป็นรถของทางการ (official state car) ด้วย
ค.ศ. 1949 โรลส์-รอยซ์ ได้รับบัญชาจากสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร และ เจ้าฟ้าชายฟิลิป ดยุคแห่งเอดินบะระ ให้ผลิตรถรุ่นใหม่ที่ขนาดใหญ่กว่ารุ่น ซิลเวอร์ เวรธ ที่ขายอยู่ในขณะนั้น บริษัทโรลส์-รอยซ์ จึงผลิตแฟนท่อมรุ่นที่ 4 ออกมา โดยออกแบบอย่างละเอียดประณีตที่สุดและดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่ด้วยปัญหาพิษเศรษฐกิจ พวกเขาไม่คิดว่า แฟนท่อม IV นี้ จะขายออกมากนัก
ค.ศ. 1950 ในการเปิดตัวรถ มีการกล่าวว่า แฟนท่อม IV "ออกแบบมาเป็นกรณีพิเศษตามบัญชาสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธและท่านดยุคแห่งเอดินบะระ" ("designed to the special order of Their Royal Highnesses, the Princess Elizabeth and the Duke of Edinburgh")
แฟนท่อมรุ่นที่ 4 ยกเลิกการผลิตเกียร์ธรรมดาลงทั้งหมด โดยหันมาผลิตเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีดแทน ส่วนเครื่องยนต์ ใช้เครื่อง 8 สูบ 5700 ซีซี ออกแบบมาเพื่องานพิธีการโดยเฉพาะ มันสามารถวิ่งได้ตั้งแต่ความเร็วที่ต่ำมากเป็นระยะไกลๆ แต่มีอัตราเร่งและอัตราเร็วสูงสุดใกล้เคียงกับรถสปอร์ตในยุคเดียวกัน
โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม V (ค.ศ. 1956 - 1968)

แฟนท่อม V หรือรุ่นที่ 5 มียอดการผลิต 516 คัน ใช้เครื่องยนต์ 8 สูบ 6230 ซีซี รุ่นที่ 5 นี้ เข้าถึงกลุ่มประชาชนทั่วไปมากขึ้น กลุ่มเจ้าของเริ่มเป็นกลุ่มมหาเศรษฐีที่เป็นสามัญชนมากขึ้น เช่น จอห์น เลนนอน แต่เจ้าของส่วนหนึ่งก็ยังเป็นราชวงศ์ เช่น สมเด็จพระราชาโอลาฟที่ 5 แห่งนอร์เวย์, เอลิซาเบธ โบวส์-ลีออน
โรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม VI (ค.ศ. 1968 - 1991)

แฟนท่อม VI หรือรุ่นที่ 6 มียอดการผลิต 374 คัน ใช้เครื่องยนต์ 8 สูบ 6230 ซีซี แต่ในค.ศ. 1982 ได้เปลี่ยนเป็น 6750 ซีซี เกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด แต่ในค.ศ. 1979 มีการผลิตเกียร์อัตโนมัติ 3 สปีด ขายคู่กับ 4 สปีด มีการออกแบบอย่างหรูหรากว่าเดิม ยกระดับมาตรฐานความหรูหราขึ้นจากรุ่นในอดีต
ในประเทศไทย แฟนท่อม VI ได้ถูกใช้เป็นรถยนต์พระที่นั่ง ดังนี้
สังกัดกองพระราชพาหนะในพระองค์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน
โรลส์รอยซ์ แฟนทอม VI หมายเลขทะเบียน ร.ย.ล.901 รถยนต์พระที่นั่งในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ
โรลส์รอยซ์ แฟนทอม VI หมายเลขทะเบียน ร.ย.ล.902 รถยนต์พระที่นั่ง ใช้ในราชการประจำสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ
สังกัดกองพระราชพาหนะในพระองค์สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร วังสุโขทัย
โรลส์รอยซ์ แฟนทอม VI หมายเลขทะเบียน ร.ย.ล.904 รถยนต์พระที่นั่งในสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร
ค.ศ. 1980 กิจการโรลส์-รอยซ์ จากที่เคยเป็นธุรกิจอิสระ(Rolls-Royce Limited) ได้กลายเป็นธุรกิจของ Vickers (และเปลี่ยนชื่อใหม่ เป็น Rolls-Royce Motors)