stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามยูโกสลาเวีย

บทความนี้เกี่ยวกับความขัดแย้งทางทหารที่เกี่ยวข้องกับการล่มสลายของยูโกสลาเวีย สำหรับข้อมูลเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการทำลายล้างรัฐยูโกสลาฟ ดูที่ การล่มสลายของยูโกสลาเวีย
| ด ค กสงครามยูโกสลาเวีย |
| --- | --- |
การล่มสลายของยูโกสลาเวีย · สโลวีเนีย · โครเอเชีย · บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา · คอซอวอ · หุบเขาเพรเชวอ · มาซิโดเนีย · โครแอต-บอสนีแอก
สงครามยูโกสลาเวีย (อังกฤษ: Yugoslav Wars) สื่อถึงชุดความขัดแย้งทางชาติพันธ์ สงครามประกาศเอกราช และการก่อกำเริบที่แตกต่างแต่มีความเกี่ยวข้องกันที่เกิดขึ้นในสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวียใน ค.ศ. 1991 ถึง 2001 ความขัดแย้งนำไปสู่การล่มสลายของยูโกสลาเวีย ซึ่งเกิดขึ้นกลาง ค.ศ. 1991 ก่อให้เกิด 6 ประเทศเอกราชใหม่ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของยูโกสลาเวีย คือ: สโลวีเนีย, โครเอเชีย, บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, มอนเตเนโกร, เซอร์เบีย และมาซิโดเนียเหนือ (อดีตมีชื่อว่า มาซิโดเนีย) สงครามยุติลงด้วยผลที่แตกต่างกัน แต่ส่วนใหญ่แล้วส่งผลให้นานาชาติรับรองรัฐอธิปไตยใหม่หลายรัฐอย่างสมบูรณ์ แต่ก็ด้วยการขัดขวางทางเศรษฐกิจขนานใหญ่ในประเทศเกิดใหม่เหล่านี้
ในช่วงแรกของการล่มสลายของยูโกสลาเวีย กองทัพประชาชนยูโกสลาเวีย (JNA) ต่อสู้เพื่อรักษาความเป็นเอกภาพของชาติยูโกสลาฟด้วยการทำลายรัฐบาลแบ่งแยกดินแดนอย่างไรก็ตาม กองทัพนี้เริ่มอยู่ภายใต้อิทธิพลของสลอบอดัน มีลอเชวิชที่ใช้แนวคิดชาตินิยมเซิร์บเป็นอุดมการณ์แทนที่ระบบคอมมิวนิสต์ที่กำลังอ่อนแอ ทำให้ JNA เริ่มสูญเสียชาวสโลวีน, ชาวโครแอต, ชาวแอลเบเนียเชื้อสายคอซอวอ, ชาวบอสนีแอก และชาวมาซิโดเนีย กลายเป็ยกองทัพที่สู้เพื่อชาวเซิร์บเท่านั้น ตามรายงานของสหประชาชาติใน ค.ศ. 1994 ฝ่ายเซิร์บไม่ได้มุ่งหวังถึงการฟื้นฟูยูโกสลาเวีย แต่มุ่งหวังที่จะสร้าง "เกรตเตอร์เซอร์เบีย" จากส่วนของโครเอเชียและบอสเนีย ขบวนการอื่น ๆ ก็มีส่วนเชื่อมโยงกับสงครามยูโกสลาเวียด้วย เช่น "เกรตเตอร์แอลเบเนีย" (จากคอซอวอ ยกเลิกด้วยการทูตระหว่างประเทศ) และ"เกรตเตอร์โครเอเชีย" (จากบางส่วนของเฮอร์เซโกวีนา ยกเลิกใน ค.ศ. 1994 ด้วยข้อตกลงวอชิงตัน)
สงครามครั้งนี้มักถูกเรียกว่าเป็นความขัดแย้งอันนองเลือดที่สุดในยุโรปนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สองยุติ ความขัดแย้งดังกล่าวกลายเป็นสิ่งเลวทรามเนื่องจากมีอาชญากรรมสงครามเข้ามาเกี่ยวข้อง รวมทั้งการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์, อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ, การกวาดล้างชาติพันธุ์ และการข่มขืนหมู่ในช่วงสงคราม การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์บอสเนียเป็นเหตุการณ์ในช่วงสงครามของยุโรปครั้งแรกที่จัดเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อย่างเป็นทางการนับตั้งแต่การทัพของนาซีเยอรมัน และบุคคลสำคัญจำนวนมากของอดีตยูโกสลาฟที่เกี่ยวข้องถูกตั้งข้อหาอาชญากรรมสงครามในเวลาต่อมา คณะตุลาการอาญาระหว่างประเทศสำหรับอดีตยูโกสลาเวีย (ICTY) ที่สหประชาชาติจัดตั้งขึ้นในเดอะเฮก เนเธอร์แลนด์ เพื่อดำเนินคดีกับทุกคนที่ก่ออาชญากรรมสงครามในช่วงความขัดแย้ง ศูนย์ระหว่างประเทศเพื่อความยุติธรรมในระยะเปลี่ยนผ่านรายงานว่า สงครามยูโกสลาเวียคร่าชีวิตผู้คนไป 140,000 ศพ ส่วนศูนย์กฎหมายมนุษยธรรมประมาณการว่ามีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 130,000 ศพ ความขัดแย้งในช่วงทศวรรษกว่าก่อให้เกิดวิกฤตผู้อพยพและมนุษยธรรมครั้งใหญ่
ชื่อ

มีการเรียกชื่อสงครามยูโกสลาเวียหลายแบบ เช่น:
"สงครามในคาบสมุทรบอลข่าน"
"สงคราม/ความขัดแย้งในอดีตยูโกสลาเวีย"
"สงครามการแยกตัว/การสืบทอดยูโกสลาฟ"
"สงครามบอลข่านครั้งที่สาม": มาจากหนังสือที่เขียนโดยมิชา เกลนนี นักข่าวชาวอังกฤษ ชื่อหนังสือนี้พาดพิงถึงสงครามบอลข่านสองครั้งก่อนหน้าที่เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1912–1913 นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่บางส่วนใช้ชื่อนี้สื่อถึงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เนื่องจากเชื่อว่าสงครามนี้เป็นสงครามที่อยู่ถัดจากสงครามบอลข่านใน ค.ศ. 1912–1913
"สงครามกลางเมืองยูโกสลาเวีย"/"สงครามกลางเมืองยูโกสลาฟ"/"สงครามกลางเมืองในยูโกสลาเวีย"
แหล่งข้อมูลอื่น

Di Lellio, Anna (2009). "The Missing Democratic Revolution and Serbia's Anti-European Choice 1989-2009". International Journal of Politics, Culture, and Society. 22 (3): 373–384. JSTOR 25621931.
Bogoeva, Julija (2017). "The War in Yugoslavia in ICTY Judgements: The Goals of the Warring Parties and Nature of the Conflict". Brussels: Torkel Opsahl Academic EPublisher.
Video on the Conflict in the Former Yugoslavia from the Dean Peter Krogh Foreign Affairs Digital Archives
Information and links on the Third Balkan War (1991–2001)
Nation, R. Craig. "War in the Balkans 1991–2002" เก็บถาวร 2009-03-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Radović, Bora, Jugoslovenski ratovi 1991–1999 i neke od njihovih društvenih posledica (PDF) (ภาษาเซอร์เบีย), RS: IAN, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-04, สืบค้นเมื่อ 2016-02-08
Bitter Land, a multilingual database of mass graves in the Yugoslav Wars by Balkan Investigative Reporting Network
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 2
ราชวงศ์ชุ่น

ราชวงศ์ชุ่น (จีนตัวย่อ: 顺朝; จีนตัวเต็ม: 順朝; พินอิน: Shùn cháo), หรือชื่ออย่างเป็นทางการ ต้าชุ่น (จีนตัวย่อ: 大顺; จีนตัวเต็ม: 大順; พินอิน: Dà shùn) เป็นราชวงศ์ที่ตั้งอยู่ในช่วงสั้น ๆ ช่วงการเปลี่ยนผ่านจากหมิงสู่ชิงในประวัติศาสตร์จีน ราชวงศ์ก่อตั้งขึ้นในซีอานเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2187 ซึ่งเป็นวันแรกของปีตามปฏิทินจันทรคติโดยหลี่ จื้อเฉิงผู้นำกลุ่มกบฏชาวนาขนาดใหญ่ โดยประกาศตนเป็นจักรพรรดิ (皇帝) แทนตำแหน่งกษัตริย์ (王) ก่อนก่อตั้งราชวงศ์
เกิดการยึดกรุงปักกิ่งโดยกองกำลังของราชวงศ์ชุ่นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1644 ถือเป็นการสิ้นสุดของราชวงศ์หมิง แต่หลี่ จื้อเฉิงล้มเหลวในการเสริมสร้างอำนาจการควบคุมทางการเมืองและการทหารของเขา และในปลายเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1644 เขาพ่ายแพ้ในการรบที่ซานไห่ โดยกองกำลังร่วมของ นายพลราชวงศ์หมิง อู๋ ซานกุ้ยผู้ซึ่งย้ายไปสวามิภักดิ์ราชวงศ์ชิงหลังจากการล่มสลายของราชวงศ์หมิง กับเจ้าชายแมนจูตัวเอ๋อร์กุ่น เมื่อเขาหนีกลับไปปักกิ่งในต้นเดือนมิถุนายน ในที่สุดหลี่ก็ได้ประกาศตัวเองเป็นจักรพรรดิหย่งชางของต้าชุ่นและออกจากเมืองหลวงในวันรุ่งขึ้นหลังจากจุดไฟเผาพระราชวังและรื้อค้นสถานที่ราชการ เขาอาจตั้งใจที่จะกลับมาอ้างสิทธิ์ในราชสำนักในภายหลังโดยประกาศการโดยประกาศการเสด็จขึ้นเสวยราชสมบัติของเขาในพระราชวังต้องห้าม หลังจากการสวรรคตของจักรพรรดิ ส่วนที่เหลือของชุ่นได้เข้าร่วมกับราชวงศ์หมิงใต้ในหนานจิง ในขณะที่ยังคงเรียกหลี่ว่าเป็น "จักรพรรดิผู้สวรรคต" ของพวกเขา ราชวงศ์ชุ่นอ่อนแอลงอย่างมากหลังจากการเสียชีวิตของหลี่ จื้อเฉิงในปี ค.ศ. 1645 ผู้สืบตำแหน่งคือพี่ชายของเขา หลี่ จื่อจิง และหลานชาย หลี่ กัว ไม่สามารถต่อสู้กลับได้ และราชวงศ์สิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1649 เมื่อหลี่ กัวเสียชีวิตในเมืองหนานหนิง มณฑลกวางสี
หลังจากที่สถาปนาราชวงศ์ชุ่น หลี่ จื้อเฉิงมีคำสั่งให้ทหารสังหารคนของราชวงศ์หมิงที่ยังคงตกค้างอยู่ในกรุงปักกิ่ง ส่งผลให้เกิดการก่อกบฏที่แข็งแกร่งจากกองกำลังของราชวงศ์หมิงใต้ เมื่อขุนนางราชวงศ์ชุ่นต่อสู้เพื่ออำนาจอย่างต่อเนื่อง ราชวงศ์ก็ดำเนินไปอย่างมีประสิทธิภาพไม่ถึงหนึ่งปี
โจ ฮาร์วีย์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  โจเซฟ ฮาร์วีย์
วันเกิด:  11 มิถุนายน ค.ศ. 1918(1918-06-11)
สถานที่เกิด:  เอดลิงตัน ดองคัสเตอร์ ประเทศอังกฤษ
วันเสียชีวิต:  24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989(1989-02-24) (70 ปี)
ตำแหน่ง:  Half back
สโมสรเยาวชน
:  เอดลิงตันเรนเจอส์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1936 |  วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ |  0 |  (0) |
| 1936–1938 |  Bournemouth & Boscombe Athletic |  37 |  (0) |
| 1939–1945 |  แบรดฟอร์ดซิตี |  53 |  (0) |
| 1945–1953 |  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด |  224 |  (12) |
จัดการทีม
1954–1955:  ครูกทาวน์
1955–1956:  บาร์โรว
1956–1958:  เวอร์กิงตัน
1962–1975:  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
โจเซฟ ฮาร์วีย์ (อังกฤษ: Joseph Harvey; 11 มิถุนายน 1918 - 24 กุมภาพันธ์ 1989) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษและเป็นผู้จัดการทีมในเวลาต่อมา เขาค้าแข้งกับนิวคาสเซิลยูไนเต็ด เขาเป็นกัปตันทีม ผู้จัดการทีมที่รับใช้สโมสรยาวนานที่สุด และเป็นผู้จัดการทีมคนสุดท้ายที่คว้าแชมป์เมเจอร์ได้
อาชีพนักฟุตบอล

ฮาร์วีย์เริ่มอาชีพค้าแข้งกับวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1936 ที่วูล์ฟส์ ฮาร์วีย์ไม่ได้ลงเล่นเลยและย้ายไปบอร์นมัทแอนด์บอสคอมบ์แอธเลติก (ปัจจุบันคือสโมสรฟุตบอลบอร์นมัท) ฮาร์วีย์ลงเล่น 37 นัดในฤดูกาล 1937-38 ฮาร์วีย์ถูกบอร์นมัทปล่อยตัว และเขาเซ็นสัญญากับแบรดฟอร์ดซิตีในปี ค.ศ. 1938
เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ปะทุขึ้น ฮาร์วีย์เข้าร่วมกองทหารปืนใหญ่ ในฤดูกาล 1943–44 ฮาร์วีย์ลงเล่น 28 นัดให้กับแบรดฟอร์ดซิตี จากนั้นลงเล่น 25 นัดในฤดูกาลถัดมา ฟอร์มของเขาในฤดูกาลที่ผ่านมากับแบรดฟอร์ดสร้างความประทับใจให้กับนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ทำให้นิวคาสเซิลตัดสินใจคว้าตัวฮาร์วีย์ด้วยค่าตัว 4,500 ปอนด์ในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1945
อาชีพนักฟุตบอล > นิวคาสเซิลยูไนเต็ด

เขาลงเล่นในทีมเยาวชนของนิวคาสเซิล และหลังจากเปิดตัวได้อย่างน่าประทับใจนัดเจอกับบาร์นสลีย์ เขาก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นกัปตันของสโมสร ก่อนเล่นให้นิวคาสเซิล ฮาร์วีย์เป็นกองหน้าตัวเป้า ที่นิวคาสเซิลเขาเล่นในตำแหน่งกองหลัง เมื่อจบฤดูกาลแรกของเขากับสโมสร เขาถูกปลดประจำการ ในฤดูกาล 1946–47 เขาถูกผู้อำนวยการสโมสรสั่งพักงานพร้อมกับเพื่อนร่วมทีม เลน เชคเคิลตัน หลังจากไปประท้วงเรื่องคุณภาพของที่พักที่สโมสรจัดหาให้ทีม
แหล่งข้อมูล

Cannell, Paul (2012), Fuckin Hell' It's Paul Cannell, Poodle Publishing, ISBN 9781475020793
Joannou, Paul (18 December 1996). The Black 'n' White Alphabet (ภาษาอังกฤษ) (First ed.). United Kingdom: Polar Print Group Ltd; First edition. ISBN 978-1899538034.
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile on Toonarama ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บถาวร 14 ธันวาคม 2006).
มีไฮผู้กล้าหาญ

| มีไฮผู้กล้าหาญ |
| --- | --- |
เจ้าชายแห่งวอลเลเกีย ผู้ว่าราชการทรานซิลเวเนีย เจ้าชายแห่งมอลเดเวีย
ภาพเขียนบุคคลโดยไอกีดิอุส ซาเดอเลอร์ที่ 2 (ปราก, 1601)
เจ้าชายแห่งวอลเลเกีย
ครองราชย์: กันยายน 1593 – สิงหาคม 1601
ก่อนหน้า: อาเลกซันดรูเชลเริว
ถัดไป: ราดู มีห์เนอา
เจ้าชายแห่งทรานซิลเวเนีย (โดยพฤตินัย)
ครองราชย์: ตุลาคม 1599 – กันยายน 1600
ก่อนหน้า: อ็อนดราช บาโตรี
ถัดไป: ฌิกโมนด์ บาโตรี
เจ้าชายแห่งมอลเดเวีย
ครองราชย์: พฤษภาคม–กันยายน 1600
ก่อนหน้า: เยเรมียา มอวีเลอ
ถัดไป: เยเรมียา มอวีเลอ

ประสูติ: 15 มกราคม 1558 ตือร์กุล (ใกล้จูร์เจน) วอลเลเกีย มีไฮ เปอตรัชกู
สวรรคต: 9 สิงหาคม 1601 (อายุ 42–43) ตอร์ดา ราชรัฐทรานซิลเวเนีย (ปัจจุบันคือตูร์ดา ประเทศโรมาเนีย)
ฝังพระศพ: 12 สิงหาคม 1601 อัลบายูลียาหรือบอกาตา เทศมณฑลกลุฌ อารามเดอาลู เทศมณฑลดึมบอวิตซา
คู่อภิเษก: ดออัมนาสตังกา
พระราชบุตร: นีกอลาเอ เปอตรัชกู ดอมนิตซาฟลอรีกา
ราชวงศ์: เดรอกูเลชต์
พระราชบิดา: เปอตรัชกูเชลบุน
พระราชมารดา: เตออดอรา กันตากูซีโน
ศาสนา: คริสต์ออร์ทอดอกซ์โรมาเนีย
มีไฮผู้กล้าหาญ (โรมาเนีย: Mihai Bravu), มีไฮ วีเตอาซุล (Mihai Viteazul, ออกเสียง: [miˈhaj viˈte̯azul]; 1558 – 9 สิงหาคม 1601) หรือชื่อเมื่อเกิดว่า มีไฮ เปอตรัชกู (Mihai Pătrașcu) เป็นเจ้าชายแห่งวอลเลเกีย (ในนาม มีไฮที่ 2; 1593–1601), เจ้าชายแห่งมอลเดเวีย (1600) และผู้ปกครองโดยพฤตินัยของราชรัฐทรานซิลเวเนีย (1599–1600) ถือกันว่าเขาเป็นวีรบุรุษแห่งชาติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโรมาเนีย นับตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 มา มีไฮผู้กล้าหาญได้รับการยกย่องโดยบรรดาผู้สนับสนุนชาตินิยมโรมาเนียให้เป็นสัญลักษณ์ของความสามัคคีเป็นหนึ่งเดียวกันของโรมาเนีย การขึ้นครองตำแหน่งของมีไฮถือเป็นครั้งแรกที่บรรดาแคว้นที่มีชาวโรมาเนียอาศัยอยู่มีผู้ปกครองคนเดียวกัน
การนำของมีไฮต่อต้านการปกครองของจักรวรรดิออตโตมัน การสร้างความตึงเครียดในสายสัมพันธ์กับอำนาจอื่นในยุโรป และสถานะการเป็นผู้นำของสามรัฐ ทำให้มีไฮได้ถูกมองในยุคหลังว่าเป็นผู้ริเริ่มโรมาเนียยุคใหม่ แนวคิดนี้ถูกเสนอขึ้นอย่างเด่นชัดโดยนีกอลาเอ เบิลเชสกู แนวคิดนี้กลายมาเป็นจุดอ้างอิงให้กับผู้สนับสนุนชาตินิยมโรมาเนีย และเป็นตัวเร่งให้กองกำลังต่าง ๆ ของชาวโรมาเนียต้องการที่จะรวมรัฐโรมาเนียเป็นรัฐเดี่ยว สำหรับผู้นิยมชาตินิยมโรมาเนียแบบจินตนิยม มีไฮถือเป็นวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งของโรมาเนีย มีไฮเริ่มเป็นที่รับรู้ในฐานะ "ผู้รวบรวม" ในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 เรื่อยมา การตีความมีไฮเช่นนี้ไม่ปรากฏมาก่อนในวาทกรรมประวัติศาสตร์จากพงศาวดารสมัยศตวรรษที่ 17 หรือแม้แต่ในสำนักทรานซิลเวเนียจากราวปี 1800
เครื่องราชมีไฮผู้กล้าหาญ ซึ่งปัจจุบันเป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ทางการทหารลำดับที่สูงสุดของโรมาเนีย ได้รับการตั้งชื่อตามมีไฮ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

Mihai Viteazul (หมวดหมู่)
| ก่อนหน้า |  | มีไฮผู้กล้าหาญ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
มีไฮที่ 1 แห่งวอลเลเกียราชวงศ์บาซารับ ตระกูลเดรอกูเลชต์สิ้นพระชนม์:  1601

| สมัยก่อนหน้า อาเลกซันดรูเชลเริว | เจ้าชายแห่งวอลเลเกีย 1593–1600 | สมัยต่อมา ซีมียอน มอวีเลอ |  |  |
| สมัยก่อนหน้า เยเรมียา มอวีเลอ | เจ้าชายแห่งมอลเดเวีย 1600 | สมัยต่อมา เยเรมียา มอวีเลอ |  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  กรีซ 2  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef
แซตเทิร์นสวาปามบุตรของตน

| แซตเทิร์นสวาปามบุตรของตน |
| --- | --- |
สเปน: Saturno devorando a su hijo

ศิลปิน: ฟรังซิสโก โกยา
ปี: ป. 1820–1823
สื่อ: สื่อผสมบนฝาผนัง, เคลื่อนย้ายไปอยู่บนผ้าใบ
ขบวนการ: โรแมนติก
มิติ: 143.5 cm × 81.4 cm (56.5 นิ้ว × 32.0 นิ้ว)
สถานที่: พิพิธภัณฑ์ปราโด มาดริด
แซตเทิร์นสวาปามบุตรของตน (อังกฤษ: Saturn Devouring His Son; สเปน: Saturno devorando a su hijo) เป็นจิตรกรรมโดยศิลปินชาวสเปน ฟรังซิสโก โกยา ตามธรรมเนียมแล้ว ภาพนี้ถูกตีความว่าเป็นภาพของปรัมปรากรีกแสดงตอนที่ยักษ์โครนุส (หรือในปรัมปราโรมันเรียก แซตเทิร์น) กำลังกินลูกของตัวเองคนหนึ่ง ตามปรัมปราในตอนนี้เล่าว่า หลังแซตเทิร์นรับทราบคำพยากรณ์ของเกอาว่าตนจะถูกโค่นล้มโดยลูกคนหนึ่งของตนเอง แซตเทิร์นจึงกินลูกแต่ละคนตั้งแต่แรกเกิด ภาพเขียนนี้เป็นหนึ่งสิบสี่ ภาพดำ ที่โกยาเขียนขึ้นบนผนังของบ้านตนเองโดยตรงในปี 1820-1823 ต่อมาภาพเขียนนี้ได้ถูกเคลื่อนย้ายออกมาไว้บนผ้าใบหลังโกยาเสียชีวิต ปัจจุบันเป็นสมบัติของพิพิธภัณฑ์ปราโดในมาดริด
ภาพเขียนนี้เป็นหนึ่งในหกชิ้นงานที่โกยาสร้างขึ้นในห้องอาหาร กระนั้น โกยาไม่เคยตั้งชื่อชิ้นงานที่เขาวาดไว้ในบ้านตนเอง ชื่อชิ้นงานนี้ถูกตั้งขึ้นให้หลังโกยาเสียชีวิต การตีความภาพนี้เป็นการคาดเดาจากภาพเขียนเท่านั้น นักวิชาการที่ศึกษาเรื่องราวของโกยา เฟร็ด ลิตช์ (Fred Licht) ได้แสดงความไม่วางใจในชื่อของชิ้นงานที่ถูกตั้งให้หลังโกยาเสียชีวิต โดยระบุว่าชื่อนี้อาจ "ชักนำไปในทางที่ผิดอย่างมาก" เขาชี้ให้เห็นว่าประติมานวิทยาโดยธรรมเนียมที่เกี่ยวข้องกับแซตเทิร์น (เช่น เคียวยาว หรือ นาฬิกาทราย) ไม่มีปรากฏในภาพ และร่างของมนุษย์ตัวเล็กดูแล้วไม่ได้คล้ายกันกับเด็กทารก หรือไม่แม้แต่เหมือนกายวิภาคของมนุษย์ด้วยซ้ำ เขาระบุว่า "ต้องเข้าใจชื่อเหล่านี้เป็นแค่ส่วนเล็ก ๆ ของชิ้นงานเท่านั้น" เช่นเดียวกับชิ้นงานภาพเขียนดำอื่น ๆ ของโกยา คำอธิบายแทนที่ของลิตช์เสนอว่าภาพเขียนนี้เป็นการตีกลับกระแสการต่อต้านยิวที่แสดงภาพชาวยิวกินเด็ก (ซึ่งเป็นการอ้างถึงเหตุการณ์บลัดไลเบิล) เมื่อตีความเช่นนี้แล้ว มนุษย์ตัวใหญ่กว่าในภาพกลับเป็นตัวแทนของความหวาดกลัวต่อชาวยิวแสดงออกมาในรูปของความรุนแรงแท้จริงต่อพวกต้านยิว ดังที่ว่า "ความกระหายแบบสัตว์ป่าแท้จริงเกิดขึ้นมาจากความกระหายแบบสัตว์ป่าที่จินตนาการขึ้น" ("bestiality is born of imagined bestiality") กระนั้น เขายังเสริมต่อว่าการตีความนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะยืนยัน และเช่นเดียวกันกับการตีความว่าเป็นแซตเทิร์น แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจอันหลากหลายของโกยาในการจัดวางองค์ประกอบของภาพ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Saturno devorando a su hijo
แม่แบบ:ACArt
ความซื่อสัตย์สุจริต

ความซื่อสัตย์สุจริต (อังกฤษ: Integrity) คือ คุณภาพของการเป็นคนซื่อสัตย์และแสดงให้เห็นถึงการยึดมั่นอย่างต่อเนื่องและไม่ยอมเปลี่ยนแปลงในหลักการและคุณค่าทางศีลธรรมและจริยธรรมที่เข้มแข็ง ในด้านจริยธรรม ความซื่อสัตย์สุจริตถูกมองว่าเป็นความซื่อสัตย์และความจริงใจหรือความจริงจังของการกระทำของบุคคลหนึ่ง ความซื่อสัตย์สุจริตสามารถตรงกันข้ามกับการเสแสร้ง ถือว่าความสม่ำเสมอภายในเป็นคุณธรรม และแนะนำว่าผู้ที่มีค่านิยมที่ขัดแย้งกันควรอธิบายความแตกต่างหรือเปลี่ยนแปลงค่านิยมเหล่านั้น
คำว่า ความซื่อสัตย์สุจริต พัฒนามาจากคำคุณศัพท์ภาษาละติน integer ซึ่งมีความหมายว่า ทั้งหมด หรือ สมบูรณ์ ในบริบทนี้ ความซื่อสัตย์สุจริตคือความรู้สึกภายในของ "ความสมบูรณ์" ที่มาจากคุณสมบัติเช่น ความซื่อสัตย์และความสม่ำเสมอของบุคคลิก
ในด้านจริยธรรม

ในด้านจริยธรรม บุคคลหนึ่งกล่าวกันว่ามีคุณธรรมแห่งความซื่อสัตย์สุจริตหากการกระทำของบุคคลนั้นยึดตามกรอบหลักการที่สอดคล้องกันภายใน หลักการเหล่านี้ควรยึดมั่นอย่างสม่ำเสมอในหลักการหรือสัจพจน์เชิงตรรกะที่ถูกต้อง บุคคลหนึ่งมีความซื่อสัตย์สุจริตทางจริยธรรมในขอบเขตที่การกระทำ ความเชื่อ วิธีการ มาตรการ และหลักการของบุคคลนั้นสอดคล้องกับกลุ่มแกนกลางของค่านิยมที่ผสมผสานกันอย่างดี ดังนั้น บุคคลจึงต้องมีความยืดหยุ่นและเต็มใจปรับปรุงค่านิยมเหล่านี้เพื่อรักษาความสม่ำเสมอเมื่อค่านิยมเหล่านี้ถูกท้าทาย เช่น เมื่อผลลัพธ์ที่สังเกตได้ไม่สอดคล้องกับผลลัพธ์ที่คาดหวัง เนื่องจากความยืดหยุ่นดังกล่าวเป็นรูปแบบหนึ่งของภาระรับผิดชอบ จึงถือว่าเป็นความรับผิดชอบทางศีลธรรมและเป็นคุณธรรมด้วย
ระบบค่านิยมของบุคคลกำหนดกรอบภายในที่บุคคลกระทำในลักษณะที่สอดคล้องกันและคาดหวังได้ ความซื่อสัตย์สุจริตสามารถมองได้ว่าเป็นสถานะของการมีกรอบดังกล่าวและการกระทำที่สอดคล้องกันภายในนั้น
แง่มุมสำคัญอย่างหนึ่งของกรอบที่สอดคล้องกันคือการหลีกเลี่ยงข้อยกเว้นใด ๆ ที่ไม่สมควร (โดยพลการ) สำหรับบุคคลหรือกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งบุคคลหรือกลุ่มที่ถือกรอบดังกล่าว ในกฎหมาย หลักการแห่งการประยุกต์ใช้สากลกำหนดว่าแม้แต่ผู้ที่มีตำแหน่งอำนาจอย่างเป็นทางการก็สามารถอยู่ภายใต้กฎหมายเดียวกันกับพลเมืองของตน ในจริยธรรมส่วนบุคคล หลักการนี้กำหนดว่าไม่ควรกระทำตามกฎใด ๆ ที่ไม่ต้องการให้ปฏิบัติตามอย่างสากล ตัวอย่างเช่น ไม่ควรขโมยเว้นแต่ต้องการอยู่ในโลกที่ทุกคนเป็นขโมย นักปรัชญา อิมมานูเอล คานต์ (Immanuel Kant) ได้อธิบายอย่างเป็นทางการถึงหลักการแห่งการประยุกต์ใช้สากลสำหรับแรงจูงใจของตนในคำขาดหมวดหมู่
แนวคิดเรื่องความซื่อสัตย์สุจริตหมายถึงความสมบูรณ์ - กลุ่มความเชื่อที่ครอบคลุมมักเรียกว่าโลกทัศน์ แนวคิดเรื่องความสมบูรณ์เน้นย้ำถึงความซื่อสัตย์และความแท้จริง ต้องการให้บุคคลกระทำในทุกเวลาสอดคล้องกับโลกทัศน์ของตน
ความซื่อสัตย์สุจริตทางจริยธรรมไม่ใช่คำพ้องความหมายกับความดี ดังที่ Zuckert และ Zuckert แสดงให้เห็นเกี่ยวกับ เท็ด บันดี้ (Ted Bundy):
เมื่อถูกจับกุม เขาได้ปกป้องการกระทำของเขาในแง่ของความแตกต่างระหว่างข้อเท็จจริงกับคุณค่า เขาเยาะเย้ยผู้คนที่เรียนรู้ความแตกต่างระหว่างข้อเท็จจริงกับคุณค่าจากอาจารย์ของเขา แต่ยังคงใช้ชีวิตราวกับว่ามีค่าความจริงในข้ออ้างคุณค่า เขาคิดว่าพวกเขาเป็นคนโง่และเขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่กล้าหาญและซื่อสัตย์สุจริตพอที่จะใช้ชีวิตอย่างสอดคล้องกับความจริงที่ว่าการตัดสินคุณค่า รวมถึงคำสั่ง "อย่าฆ่าคน" เป็นเพียงการกล่าวอ้างส่วนตัว
ในทางการเมือง

ในทางการเมือง นักการเมืองได้รับอำนาจในการสร้าง ดำเนินการ หรือควบคุมนโยบาย ซึ่งอาจมีผลกระทบที่สำคัญ พวกเขามักสัญญาว่าจะใช้อำนาจนี้เพื่อประโยชน์ของสังคม แต่บางครั้งอาจไม่ทำเช่นนั้น ซึ่งขัดต่อความซื่อสัตย์ อริสโตเติลกล่าวว่า เนื่องจากผู้ปกครองมีอำนาจ พวกเขาจึงอาจถูกล่อลวงให้ใช้อำนาจเพื่อประโยชน์ส่วนตัว
ในหนังสือ The Servant of the People มูเอล คาปเทน (Muel Kaptein) กล่าวว่า ความซื่อสัตย์ควรเริ่มจากการที่นักการเมืองตระหนักถึงหน้าที่และความรับผิดชอบของตนเอง เนื่องจากความสอดคล้องที่จำเป็นต่อความซื่อสัตย์นั้นยังรวมถึงผลกระทบของตำแหน่งของตนด้วย ความซื่อสัตย์ยังต้องการความรู้และการปฏิบัติตามทั้งตัวอักษรและเจตนารมณ์ของกฎเกณฑ์ที่เขียนไว้และไม่เขียนไว้ ความซื่อสัตย์คือการกระทำที่สอดคล้องกัน ไม่เพียงแต่กับสิ่งที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเป็นคุณธรรม สิ่งที่คนอื่นคิด แต่ส่วนใหญ่คือสิ่งที่เป็นจริยธรรม สิ่งที่นักการเมืองควรทำตามข้อโต้แย้งที่สมเหตุสมผล
คุณธรรมที่สำคัญของนักการเมืองคือ ความซื่อสัตย์ ความอ่อนน้อมถ่อมตน และความรับผิดชอบ นอกจากนี้ พวกเขาควรเป็นคนจริงใจและเป็นแบบอย่าง อริสโตเติลระบุว่า ศักดิ์ศรี (megalopsychia ซึ่งแปลได้หลายอย่างว่า ความภาคภูมิใจที่เหมาะสม ความยิ่งใหญ่ของจิตวิญญาณ และความยิ่งใหญ่) เป็นมงกุฎของคุณธรรม โดยแยกความแตกต่างจากความเย่อหยิ่ง ความอดกลั้น และความอ่อนน้อมถ่อมตน
การทดสอบทางจิตวิทยา/การคัดเลือกบุคลากร

"การทดสอบความซื่อสัตย์" หรือ (ในรูปแบบตรงไปตรงมา) "การทดสอบความจริงใจ" มีจุดมุ่งหมายเพื่อระบุพนักงานที่มีแนวโน้มจะปกปิดด้านลบหรือเสื่อมเสียในอดีต เช่น ประวัติอาชญากรรมหรือการใช้ยาเสพติด การระบุผู้สมัครที่ไม่เหมาะสมสามารถช่วยให้นายจ้างหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจเกิดขึ้นในระหว่างการทำงาน การทดสอบความซื่อสัตย์ตั้งสมมติฐานบางอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง:
บุคคลที่มี "ความซื่อสัตย์ต่ำ" รายงานพฤติกรรมที่ไม่ซื่อสัตย์มากกว่า
บุคคลที่มี "ความซื่อสัตย์ต่ำ" พยายามหาเหตุผลเพื่อแก้ตัวพฤติกรรมดังกล่าว
บุคคลที่มี "ความซื่อสัตย์ต่ำ" คิดว่าคนอื่นมีแนวโน้มที่จะทำผิดกฎหมายมากกว่า เช่น การลักทรัพย์ (เนื่องจากผู้คนไม่ค่อยเปิดเผยความเบี่ยงเบนในอดีตต่อนายจ้างที่คาดหวังอย่างจริงใจ ผู้ทดสอบ "ความซื่อสัตย์" จึงใช้วิธีทางอ้อม: ให้ผู้สมัครงานพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาคิดเกี่ยวกับความเบี่ยงเบนของคนอื่น โดยทั่วไป เป็นคำตอบเป็นลายลักษณ์อักษรตามคำถามของ "การทดสอบความซื่อสัตย์")
บุคคลที่มี "ความซื่อสัตย์ต่ำ" แสดงพฤติกรรมที่หุนหันพลันแล่น
บุคคลที่มี "ความซื่อสัตย์ต่ำ" มีแนวโน้มที่จะคิดว่าสังคมควรลงโทษพฤติกรรมที่เบี่ยงเบนอย่างรุนแรง (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "การทดสอบความซื่อสัตย์" สมมติว่าผู้ที่มีประวัติการเบี่ยงเบนรายงานภายในการทดสอบดังกล่าวว่าพวกเขาสนับสนุนมาตรการที่เข้มงวดกว่าที่ใช้กับพฤติกรรมที่เบี่ยงเบนของคนอื่น)
ข้ออ้างที่ว่าการทดสอบดังกล่าวสามารถตรวจจับคำตอบ "ปลอม" ได้นั้นมีบทบาทสำคัญในการตรวจจับบุคคลที่มีความซื่อสัตย์ต่ำ ผู้ตอบแบบสอบถามที่ไร้เดียงสาเชื่อในเรื่องนี้จริง ๆ และประพฤติตามนั้น รายงานความเบี่ยงเบนในอดีตบางอย่างและความคิดของพวกเขาเกี่ยวกับความเบี่ยงเบนของผู้อื่น กลัวว่าหากพวกเขาไม่ตอบอย่างตรงไปตรงมา คำตอบที่ไม่จริงของพวกเขาจะเปิดเผย "ความซื่อสัตย์ต่ำ" ของพวกเขา ผู้ตอบแบบสอบถามเหล่านี้เชื่อว่า ยิ่งพวกเขาตอบคำถามอย่างตรงไปตรงมาก็ยิ่งได้ "คะแนนความซื่อสัตย์" สูงขึ้น
ในสาขาวิชาอื่น

สาขาวิชาและสาขาที่สนใจในความซื่อสัตย์ ได้แก่ ปรัชญาการกระทำ ปรัชญาแพทยศาสตร์ คณิตศาสตร์ จิตใจ การรับรู้ ความรู้สึกตัว วัสดุศาสตร์ วิศวกรรมโครงสร้าง และการเมือง จิตวิทยายอดนิยมระบุถึงความซื่อสัตย์ส่วนบุคคล ความซื่อสัตย์ในวิชาชีพ ความซื่อสัตย์ทางศิลปะ และความซื่อสัตย์ทางปัญญา
ตัวอย่างเช่น เพื่อแสดงให้เห็นถึงความซื่อสัตย์ทางวิทยาศาสตร์ การสอบสวนทางวิทยาศาสตร์ไม่ควรตัดสินผลลัพธ์ล่วงหน้าก่อนผลลัพธ์จริง ตัวอย่างของการละเมิดหลักการนี้คือ Public Health England ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐบาลอังกฤษ ระบุว่าพวกเขาสนับสนุนแนวทางนโยบายของรัฐบาลล่วงหน้าก่อนผลการศึกษาที่พวกเขาว่าจ้าง
แนวคิดเรื่องความซื่อสัตย์อาจปรากฏในบริบททางธุรกิจที่เกินกว่าประเด็นความซื่อสัตย์ของพนักงาน/นายจ้างและพฤติกรรมทางจริยธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริบทการตลาดหรือการสร้างแบรนด์ "ความซื่อสัตย์" ของแบรนด์ทำให้แบรนด์ของบริษัทอยู่ในตำแหน่งที่สอดคล้องและชัดเจนในใจของผู้ชม สิ่งนี้สร้างขึ้นตัวอย่างเช่น ผ่านการส่งข้อความที่สอดคล้องกันและชุดมาตรฐานกราฟิกเพื่อรักษาความสมบูรณ์แบบด้านภาพในการสื่อสารทางการตลาด กัปตัน (Kaptein) และ เวมเป้ (Wempe) พัฒนาทฤษฎีความซื่อสัตย์ขององค์กรที่รวมถึงเกณฑ์สำหรับธุรกิจที่ต้องรับมือกับปัญหาทางศีลธรรม
การใช้คำว่า "ความซื่อสัตย์" อีกอย่างหนึ่งปรากฏในบทความของ ไมเคิล เจนเซ่น (Michael Jensen) และ แวร์เนอร์ เออร์ฮาร์ด (Werner Erhard) ชื่อ Integrity: A Positive Model that Incorporates the Normative Phenomenon of Morality, Ethics, and Legality ผู้เขียนจำลองความซื่อสัตย์ว่าเป็นสภาพของความสมบูรณ์และสมบูรณ์ ไม่เสียหาย ไม่บกพร่อง สมบูรณ์ และอยู่ในสภาพสมบูรณ์ พวกเขาเสนอรุ่นความซื่อสัตย์ที่ให้การเข้าถึงประสิทธิภาพที่เพิ่มขึ้นสำหรับบุคคล กลุ่ม องค์กร และสังคม แบบจำลองของพวกเขา "เปิดเผยความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างความซื่อสัตย์กับประสิทธิภาพที่เพิ่มขึ้น คุณภาพชีวิต และการสร้างคุณค่าสำหรับทุกหน่วยงาน และให้การเข้าถึงความสัมพันธ์เชิงสาเหตุนั้น" ตามคำกล่าวของ มูเอล กัปตัน (Muel Kaptein) ความซื่อสัตย์ไม่ใช่แนวคิดมิติเดียว ในหนังสือของเขา เขาเสนอมุมมองหลายแง่มุมของความซื่อสัตย์ ความซื่อสัตย์เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติตามกฎระเบียบ เช่นเดียวกับความคาดหวังของสังคม กับศีลธรรมเช่นเดียวกับจริยธรรม และกับการกระทำเช่นเดียวกับเจตนา
สัญญาณอิเล็กทรอนิกส์นั้นถูกกล่าวว่ามีความสมบูรณ์เมื่อไม่มีการทุจริตข้อมูลระหว่างโดเมนหนึ่งกับอีกโดเมนหนึ่ง เช่น จากดิสก์ไดรฟ์ไปยังจอคอมพิวเตอร์ ความสมบูรณ์ดังกล่าวเป็นหลักการพื้นฐานของการรับรองข้อมูล ข้อมูลที่เสียหายนั้นไม่น่าเชื่อถือ ข้อมูลที่ไม่เสียหายนั้นมีคุณค่า
แหล่งข้อมูลอื่น

Cox, Damian; La Caze, Marguerite; Levine, Michael (2021) [2001]. "Integrity". Stanford Encyclopedia of Philosophy.
"Werner Erhard: Integrity — A New Model".
Belyaev, Igor А. (May 2011). "Human Being: Integrity and Wholeness" (PDF). Journal of Siberian Federal University. Humanities & Social Sciences. 4 (5): 633–43.
"European Code of Conduct for Research Integrity" (PDF). All European Academies. Berlin. 2023.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เช็กเกีย
พระเจ้าเสี่ยวอี่

พระเจ้าเสี่ยวอี่ (จีน: 小乙; Zi Lian) เป็นกษัตริย์จีนองค์ที่ 24 แห่งราชวงศ์ซาง
ในบันทึกประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ ที่ซื่อหม่า เชียน บันทึกไว้ ระบุว่า พระเจ้าเสี่ยวอี่ทรงครองราชย์เป็นกษัตริย์องค์ที่ 21 แห่งราชวงศ์ชาง ต่อจาก พระเจ้าเสี่ยวซิน พระเชษฐาของพระองค์ พระองค์ทรงเสวยนาราชย์ปีซินอวี่
ในปีที่หกที่พระองค์เสวยราชย์ พระองค์ทรงมีพระราชกระแสรับสั่งให้ รัชทายาทอู่ติง เสด็จมาอยู่ร่วมกับพระองค์ด้วย (Chinese: 河) โดยทรงโปรดให้ศึกษากับก้านผาน (Chinese: 甘盘) พระองค์ทรงครองราชย์ได้ 10 ปีก็สวรรคต หลังจากนั้นพระราชบุตรของพระองค์ก็ได้เสวยราชย์ต่อไป