stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แบทแมน อ.อัจฉริยะ
สถิติการแข่ง

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| วันที่ | ผล | คู่ชก | รายการ | สถานที่จัด | วิธีชนะ | ยก |

| 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 | แพ้ |  ยามีน ส.จ.วิชิตแปดริ้ว | ศึก ดร.น็อตมวยไทยซุปเปอร์ไฟต์ | สนามมวยเวทีลุมพินี | แพ้คะแนน |  |

| 27 สิงหาคม พ.ศ. 2560 | ชนะ |  ฟ้าสะท้าน นำแสงก่อสร้าง | ศึกมวยไทยททบ. 5 | เวทีมวยรังสิต | ชนะคะแนน |  |

| 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 | ชนะ |  รักสุรินทร์ เคซ่ายิม | ศึกมวยไทยททบ. 5 |  | ชนะน็อก | 3 |

| 25 มิถุนายน พ.ศ. 2560 | เสมอ |  สมิงหยก ลูกหมีชุมพร | ศึกมวยไทยททบ. 5 |  | เสมอ |  |

| 29 เมษายน พ.ศ. 2560 | แพ้ |  เพชรพิฆาต ก.กลั่นบุศย์ | ศึกยอดมวยไทยรัฐทีวี |  | แพ้คะแนน |  |

| 26 มีนาคม พ.ศ. 2560 | ชนะ |  จรวดศึก ก.กัมปนาท | ศึกมวยไทยททบ. 5 |  | ชนะน็อก | 2  |

| 5 มีนาคม พ.ศ. 2560 | ชนะ |  ฉลองศึก ส.ข.วานิชสังข์รอด | ศึกมวยไทยททบ. 5 |  | ชนะคะแนน |  |

| 30 มกราคม พ.ศ. 2560 | ชนะ |  ฉลามศึก ส.ข.วานิชสังข์รอด | ศึกราชดำเนินซูเปอร์ไฟต์ | สนามมวยราชดำเนิน | ชนะน็อก | 2 |

| 7 มกราคม พ.ศ. 2560 | ชนะ |  เพชรผดุง เพชรสี่หมื่น | ศึกยอดมวยไทยรัฐทีวี | สตูดิโอ 9 มนตรีสตูดิโอ | ชนะน็อก | 2 |

| 2 มกราคม พ.ศ. 2559 | แพ้ |  รถถัง จิตรเมืองนนท์ | เดอะแชมเปียนมวยไทยตัดเชือก | สนามแมกซ์มวยไทยสเตเดียม เมืองพัทยา | แพ้น็อก (ฮุกซ้ายเข้าลำตัว) | 2 |
ดูเพิ่ม

แบทแมน
ล่าสุด แบทแมน อ.อัจฉริยะ หรือ เหนือธรณี สามชัยวิเศษสุก เขาได้ประกาศตัวชกมวยเป็นไฟลท์อำลาการชก เมื่อวันที่ 29 กันยายน 2566 ในศึกวันลุมพินี ทางช่อง7 HD และหลังจากไฟลท์อำลานี้เค้าจะเปิดตัวเป็นครูสอนมวยให้ผู้ที่รักกีฬามวยไทย อย่างเต็มรูปเเบบ
โยทะกา

| โยทะกา |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
สกุล:: Bauhinia
สปีชีส์:: B.  monandra
ชื่อทวินาม
Bauhinia monandra Kurz

ชงโคลาย หรือจงโค ชื่อวิทยาศาสตร์: Bauhinia monandra เป็นพืชในวงศ์ถั่ว กระจายพันธ์ตั้งแต่มาดากัสการ์  พม่า, ออสเตรเลีย, เกาะคริสต์มาส,  ทะเลแคริบเบียน, ภาคใต้ของสหรัฐ และหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก.
ฝักชงโคลาย
แฮนด์บอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024

การแข่งขันแฮนด์บอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 จะจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 14 ถึง 17 มีนาคม พ.ศ. 2567 โดยมีสี่ทีมจะเข้าร่วมในแต่ละรายการแข่งขัน โดยสองทีมที่มีอันดับดีที่สุดจะผ่านเข้ารอบโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
รูปแบบ

มีการแข่งขันรอบคัดเลือกโอลิมปิกสามรายการ มีเพียงสิบสองทีมที่ยังไม่ผ่านเข้ารอบจากการแข่งขัน 5 รายการก่อนหน้าเท่านั้นที่สามารถแข่งขันในรายการนี้ได้:
ทีมหกอันดับแรก จากการแข่งขันชิงแชมป์โลกที่ยังไม่ผ่านเข้ารอบการแข่งขันชิงแชมป์ระดับทวีปมีสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขัน
ทีมที่มีอันดับสูงสุดของแต่ละทวีปในการแข่งขันชิงแชมป์โลกเป็นตัวแทนของทวีปเพื่อกำหนดอันดับระดับทวีป ทวีปอันดับหนึ่ง (ยุโรป) ได้รับโควต้าเพิ่มเติมอีก 2 ตำแหน่งสำหรับทัวร์นาเมนต์นี้ ทวีปที่สอง (อเมริกา) ที่สาม (แอฟริกา) และทวีปที่สี่ (เอเชีย) ได้รับ 1 โควต้าในแต่ละทวีป อันดับสุดท้ายเป็นของทีมจากโอเชียเนีย หากมีทีมใดอยู่ในอันดับที่ 8–12 ในการแข่งขันชิงแชมป์โลก เนื่องจากไม่มีทีมจากโอเชียเนียที่ตรงตามเงื่อนไขนี้ ทวีปอันดับสองจึงได้รับตำแหน่งพิเศษแทน ทีมที่ได้รับตำแหน่งจากการจัดอันดับแชมป์โลกแล้วจะไม่ได้รับการพิจารณาให้ได้รับตำแหน่งตามเกณฑ์ระดับทวีป ในกรณีเช่นนี้ รายการเข้าถึงจะถูกปรับสมดุลตามนั้น
ทั้ง 12 ทีมจะได้รับการจัดสรรเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มละ 4 ทีมตามตารางด้านล่าง สองทีมอันดับแรกจากแต่ละกลุ่มจะผ่านเข้ารอบโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
| รอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 #1 | รอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 #2 | รอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 #3 |
| --- | --- | --- |
|  อันดับ 3 จากโลก:  สเปน  อันดับที่ 10 จากชิงแชมป์โลก:  สโลวีเนีย  ที่ 2 จากเอเชีย:  บาห์เรน  ที่ 2 จากอเมริกา:  บราซิล |  อันดับที่ 5 จากชิงแชมป์โลก:  เยอรมนี  อันดับที่ 9 จากชิงแชมป์โลก:  โครเอเชีย  อันดับ 2 จากแอฟริกา:  แอลจีเรีย  อันดับที่ 8 จากยุโรป:  ออสเตรีย |  อันดับที่ 6 จากชิงแชมป์โลก:  นอร์เวย์  อันดับที่ 8 จากชิงแชมป์โลก:  ฮังการี  อันดับที่ 7 จากยุโรป:  โปรตุเกส  อันดับ 3 จากแอฟริกา:  ตูนิเซีย |
ประเทศเจ้าภาพได้ประกาศเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567
โนกร็อด

โนกร็อด (Nogrod) เป็นชื่ออาณาจักรของคนแคระ ในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในเรื่อง ซิลมาริลลิออน ชื่อ โนกร็อด เป็นคำในภาษาซินดาริน ซึ่งในภาษาเวสทรอนจะเรียกว่า ฮอลโลว์โบลด์ สำหรับชื่อเรียกในภาษาคุซดุลของเหล่าคนแคระ เรียกชื่อนครของตัวเองว่า ทูมุนซาฮาร์ กษัตริย์คนแคระผู้ก่อตั้งนครนี้คือ หนึ่งในเจ็ดบรรพชนของคนแคระ เป็นต้นตระกูลคนแคระในสายวงศ์ ไฟร์เบียร์ด (Firebeard) ซึ่งเดินทางมาทางตะวันตกนับตั้งแต่ยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา
โนกร็อดตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของภูโดลเมด บนเทือกเขาเอเร็ดลูอิน เป็นนครคู่กันกับ เบเลกอสต์ ซึ่งเป็นอาณาจักรของคนแคระด้านทิศเหนือ  อาณาจักรคนแคระทั้งสองแห่งนี้เป็นคู่ค้าสำคัญกับเหล่าเอลฟ์แห่งเบเลริอันด์
โนกร็อดมีชื่อเสียงด้านการช่างและการฝีมือมาก ด้วยเป็นที่พำนักของครูช่างคนสำคัญของเหล่าคนแคระ คือ เทลฅาร์ (Telchar) จนแม้ เอโอล เอลฟ์มืด ก็นิยมมาสมาคมกับเหล่าคนแคระแห่งโนกร็อดเสมอ  เทลฅาร์ได้สร้างอาวุธและสิ่งมีค่าหลายประการ เช่น ดาบนาร์ซิล มีดอังกริสต์ หมวกเกราะมังกรแห่งดอร์-โลมิน และ สร้อยพระศอเนากลามีร์ ซึ่งได้ถวายเป็นของขวัญแด่กษัตริย์ฟินร็อด เฟลากุนด์ ในโอกาสเถลิงนครนาร์โกธรอนด์ สร้อยพระศอชิ้นนี้ในภายหลังได้ตกทอดมาถึงมือกษัตริย์ธิงโกลแห่งโดริอัธ พระองค์โปรดให้เหล่าคนแคระแห่งโนกร็อด (ซึ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือด้านงานฝีมือ) แก้ไขปรับแต่งสร้อยพระศอเสียใหม่ โดยนำเอาดวงมณีซิลมาริล ที่เบเรนและลูธิเอนชิงคืนมาจากมงกุฎของมอร์กอธได้ดวงหนึ่ง เข้าประดับลงในสร้อยพระศอนั้นด้วย
เมื่อเหล่าคนแคระทำงานสำเร็จ อำนาจแห่งดวงมณีก็บันดาลให้พวกเขาบังเกิดความโลภ คิดจะครองซิลมาริลไว้เอง จึงแสร้งอ้างสิทธิ์ในสร้อยพระศอเนากลามีร์ ที่พวกตนทำถวายแด่ฟินร็อด และว่าธิงโกลไม่มีสิทธิ์ในสร้อยนั้น ฝ่ายธิงโกลไม่ยินยอม และบันดาลโทสะด่าว่าเหล่าช่างของคนแคระ พวกคนแคระจึงสังหารพระองค์ แล้วชิงสร้อยพระศอพร้อมดวงมณีหนีกลับแผ่นดินของตน
ฝ่ายเอลฟ์แจ้งข่าวไปยังเบเรน และดิออร์ บุตรของเขา ทั้งสองนำทัพเอลฟ์ไล่ติดตามเหล่าช่างของคนแคระไปจนถึงซาร์นอาธรัด เกิดการรบย่อยๆ ขึ้นที่นั่น โดยมีเหล่าเอนท์เข้าให้ความช่วยเหลือฝ่ายเอลฟ์ด้วย เหล่าคนแคระแห่งโนกร็อดถูกสังหารจนเกือบหมด ที่เหลือรอดนำข่าวกลับไปแจ้งยังนครของตนว่า กษัตริย์ธิงโกลผิดสัญญาไม่ยอมจ่ายค่าจ้าง และยังสังหารเหล่าช่างเกือบหมด ทัพโนกร็อดจึงยกมาหมายล้างแค้น แม้ทางเบเลกอสต์จะห้ามปราม ด้านโนกร็อดก็ไม่ฟัง เกิดเป็นสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์เอลฟ์และคนแคระ ซึ่งสร้างรอยร้าวฉานอยู่ในความสัมพันธ์ของสองเผ่าพันธุ์มาตลอดจนถึงยุคที่สาม
อาณาจักรโนกร็อดกลายเป็นเมืองร้างไปหลังจากเหตุการณ์วินาศในตอนปลายยุคที่หนึ่ง ในสงครามแห่งความโกรธา ซึ่งทำให้แผ่นดินเบเลริอันด์จมลงสู่มหาสมุทร เหล่าคนแคระพากันอพยพกลับไปยังคาซัดดูม
ดูเพิ่ม

อาณาจักรอื่นๆ ของคนแคระ
คาซัดดูม
เอเรบอร์
เบเลกอสต์
โตโยต้า เบลต้า

| โตโยต้า เบลต้า (XP90) |
| --- | --- |
โตโยต้า เบลต้า รุ่นปี 2548 (XP90; ก่อนปรับโฉม, ประเทศญี่ปุ่น)
ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: โตโยต้า
เรียกอีกชื่อ: โตโยต้า ยาริส ซีดาน (สหรัฐอเมริกา, แอฟริกา, ตุรกี, เอเชียกลางและออสเตรเลีย) โตโยต้า วีออส (เอเชีย, พ.ศ. 2550–2556) โตโยต้า ลีโม่ (รุ่นแท็กซี่, ประเทศอินโดนีเซีย)
เริ่มผลิตเมื่อ: พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 – มิถุนายน พ.ศ. 2555 (ประเทศญี่ปุ่น) เมษายน พ.ศ. 2550 – มีนาคม พ.ศ. 2556 (วีออส) พ.ศ. 2556–2559 (ขยายการผลิตจากประเทศญี่ปุ่น)
รุ่นปี: 2007–2012
แหล่งผลิต: ประเทศญี่ปุ่น: คาเนงาซากิ, อิวะเตะ (โรงงานคันโตะ ออโต้ เวิร์กส์, เบลต้า/ยาริส) ประเทศจีน: เทียนจิน (ภายใต้เทียนจิน เอฟเอดับเบิ้ลยู, วีออส) ประเทศมาเลเซีย: ชะอาลัมฮ์, เซอลาโงร์ (วีออส) ประเทศฟิลิปปินส์: ซานตา โรซา (ภายใต้โตโยต้า มอเตอร์ ฟิลิปปินส์, วีออส) ประเทศไทย: ฉะเชิงเทรา (ภายใต้โตโยต้า มอเตอร์ ประเทศไทย, วีออส) ประเทศเวียดนาม: หวิญฟุก (โตโยต้า เวียดนาม, วีออส)
ผู้ออกแบบ: ทากาชิ ฮางิโนะ (พ.ศ. 2546)
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก
รูปแบบตัวถัง: รถเก๋ง 4 ประตู
โครงสร้าง: เครื่องยนต์วางหน้า ขับเคลื่อนล้อหน้า เครื่องยนต์วางหน้า ขับเคลื่อนสี่ล้อ (NCP96; เฉพาะญี่ปุ่น)
แพลตฟอร์ม: พื้นฐาน Toyota B
รุ่นที่คล้ายกัน: โตโยต้า วิตซ์ (XP90) โตโยต้า แร็กติส (XP100) โตโยต้า อิสต์/เออเบิน ครูเซอร์ (XP110)
ระบบส่งกำลัง
เครื่องยนต์: Petrol: 996 cc 1KR-FE I3 (KSP92; เฉพาะญี่ปุ่น) 1.3 L 2SZ-FE I4 (SCP92; เฉพาะญี่ปุ่น) 1.3 L 2NZ-FE I4 (NCP92/96) 1.5 L 1NZ-FE I4 (NCP93) 1.6 L 4ZR-FE I4 (ZSP92; เฉพาะจีน)
ระบบเกียร์: เกียร์ธรรมดา 5 จังหวะ (นอกเหนือญี่ปุ่น) เกียร์อัตโนมัติ 4 จังหวะ CVT (ประเทศญี่ปุ่น, เฉพาะขับเคลื่อนล้อหน้า)
มิติ
ระยะฐานล้อ: 2,550 mm (100.4 in)
ความยาว: 4,300 mm (169.3 in)
ความกว้าง: 1,690–1,700 mm (66.5–66.9 in)
ความสูง: 1,460–1,480 mm (57.5–58.3 in)
น้ำหนัก: 990–1,120 kg (2,183–2,469 lb)
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: โตโยต้า พลัตซ์/ยาริส/เอ็กโค ซีดาน (XP10) (ญี่ปุ่น, ออสเตรเลียและอเมริกาเหนือ) โตโยต้า วีออส (XP40) (เอเชีย)
รุ่นต่อไป: โตโยต้า โคโรลล่า (E160) (ประเทศญี่ปุ่น) โตโยต้า วีออส/ยาริส (XP150) (ประเทศกำลังพัฒนา) ไซออน ไอเอ/โตโยต้า ยาริส ไอเอ (อเมริกาเหนือ)
โตโยต้า เบลต้า หรือ ยาริสในตลาดอเมริกาเหนือและออสเตรเลียและชื่อวีออสในเอเชีย เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมากที่ผลิตโดยโตโยต้า
เบลต้าเป็นรุ่นใหม่ที่มาแทนที่โตโยต้า พลัตซ์ ซีดานที่เลิกจำหน่ายไป โดยเบลต้านั้นมีขนาดที่ใหญ่กว่าและมีปริมาตรภายในห้องโดยสารเทียบเท่ากับโตโยต้า โคโรลล่า (E120) โตโยต้า เบลต้า ได้เริ่มขายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 โดยมีรุ่นเครื่องยนต์ 1.0 ลิตร และ 1.3 ลิตร ส่วนรุ่นส่งออกเริ่มขายเมื่อ พ.ศ. 2549 ซึ่งส่วนมากเป็นเครื่องยนต์ 1.5 ลิตร 1NZ-FE เป็นเครื่องยนต์พื้นฐาน
โตโยต้า เบลต้า ได้ขายเป็นโตโยต้า วีออส รุ่นที่สองในประเทศจีน ไต้หวัน และบางประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ส่วนในสหรัฐา แคนาดา ตะวันออกกลางและออสเตรเลียได้รับการจำหน่ายภายใต้ชื่อยาริส ซีดาน แทนที่โตโยต้า เอ็กโค รุ่นเก่าที่ผลิตขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
คำว่า "เบลต้า (Belta)" ดัดแปลงมาจากภาษาอิตาลี "bella gente" ซึ่งแปลว่า "คนสวย"
ระบบขับเคลื่อน

โตโยต้า วิตซ์ (XP90) และโตโยต้า เบลต้า ใช้อะไหล่ร่วมกันมากมาย รวมถึงการใช้พื้นฐานและระบบขับเคลื่อนเดียวกันอีกด้วย อย่างไรก็ตาม โตโยต้า วิตซ์ได้ถูกออกแบบในสตูดิโอออกแบบของโตโยต้าที่ฝรั่งเศส ส่วนโตโยต้า เบลต้า ได้รับการออกแบบในสตูดิโอของโตโยต้าในประเทศญี่ปุ่น—ซึ่งเป็นการออกแบบรถยนต์ที่คล้ายคลึงกันเพื่อลูกค้าในตลาดที่แตกต่างกัน โดยทั้งสองรุ่นมีการออกแบบโดยจัดแดชบอร์ดไว้ตรงกลางที่คล้ายคลึงกัน (เป็นความพยายามของโตโยต้าในการสร้างมาตรฐานการออกแบบสำหรับทุกตลาดไม่ว่าเป็นการขับทางซ้ายหรือทางขวา) แต่ก็มีความแตกต่างด้านความสวยงามอยู่บ้าง โตโยต้า เบลต้า เป็นรถยนต์นั่งขนากเล็กมากเพียงรุ่นเดียวที่ออกแบบ สร้าง และจำหน่ายในญี่ปุ่น และไม่มีคู่แข่งโดยตรงในตลาดประเทศญี่ปุ่น เนื่องจากคู่แข่งของโตโยต้า วิตซ์ไม่ได้ขายรุ่นซีดานในขณะนั้น
แคว้นสึกูชิ

อดีตแคว้นของประเทศญี่ปุ่น
แคว้นสึกูชิ (ญี่ปุ่น: 筑紫国; โรมาจิ: Tsukushi-no kuni) เป็นแคว้นโบราณของประเทศญี่ปุ่นในบริเวณแคว้นชิกูเซ็งกับแคว้นชิกูโงะ ปัจจุบันตั้งอยู่ในพื้นที่จังหวัดฟูกูโอกะ บางครั้งเรียกเป็น ชิกูชู (ญี่ปุ่น: 筑州; โรมาจิ: Chikushū)
บรรณานุกรม

Asiatic Society of Japan. (1874). Transactions of the Asiatic Society of Japan. Yokohama: The Society. OCLC 1514456
Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01753-5; OCLC 58053128
แมคดอนเนลล์ดักลาส

| --- | --- |
Following McDonnell Douglas's merger with Boeing in 1997, a simplified version of this logo was added to the Boeing logo.
อุตสาหกรรม: อวกาศ
ก่อนหน้า: McDonnell Aircraft Douglas Aircraft Company
ก่อตั้ง: 28 เมษายน พ.ศ. 2510
เลิกกิจการ: 1 สิงหาคม พ.ศ. 2540 (วันควบรวม)
สาเหตุ: ควบรวมกับโบอิง
ถัดไป: บริษัท โบอิง
สำนักงานใหญ่: รัฐมิสซูรี, ประเทศสหรัฐอเมริกา
ผลิตภัณฑ์: อากาศยาน
พนักงาน: 63,000 
เว็บไซต์: MDC.com (archived copy)
แมคดอนเนลล์ดักลาส (McDonnell Douglas) (MD) เป็นบริษัทผลิตเครื่องบิน ก่อตั้งที่นครเซ็นต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี สหรัฐอเมริกา ในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2519 และปิดกิจการลงเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2540 โดยบริษัทโบอิง ได้ทำการซื้อกิจการกับบริษัทแมคดอนเนลล์ดักลาสรวมเข้ากับโบอิง ด้วยมูลค่าทั้งสิ้น 13,000 ล้านบาท
เครื่องบินที่มีชื่อเสียงของแมคดอนเนลล์ดักลาส ได้แก่ MD-11 MD-80 MD-90 เป็นต้น  นอกจากจะเป็นผู้ผลิตเครื่องบินโดยสารแล้ว แมคดอนเนลล์ดักลาส ยังเป็นผู้ผลิตเครื่องบินรบ เอฟ-4 เอฟ-15 เอฟ-18 เฮลิคอปเตอร์อาพาเช่  รวมทั้งจรวดฮาร์พูน และ โทมาฮอว์ก
เครื่องบินที่ผลิต

เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท
เอฟ-15 อีเกิล
เอวี-8 แฮริเออร์
เอฟ-4 แฟนทอม 2
ที-45 โกสฮอว์ค
เอ-4 สกายฮอว์ค
เอ-2 สกายชาร์ค
เอ-1 สกายไรเดอร์
ซี-47 สกายเทรน
เอซี-47 สปุ๊คกี้
ดีซี-1
ดีซี-2
ดีซี-3
ดีซี-4
ดีซี-5
ดีซี-6
ดีซี-7
ดักลาส ดีซี-8
แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-9
ดีซี-10
เอ็มดี-11
เอเอช-64 อาพาเช่
เอ็มดี-500
ดูเพิ่ม

มิโคยัน
ซุคฮอย
แอร์บัส
นอร์ทธรอป กรัมแมน
ล็อกฮีด มาร์ติน
โบอิง
โนงาตะ

โนงาตะ (ญี่ปุ่น: 直方市; โรมาจิ: Nōgata-shi; ทับศัพท์: โนงาตะ-ชิ) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดฟูกูโอกะ บนเกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของนครคิตะกีวชูไปราว 25 กิโลเมตร โนงาตะเคยเป็นศูนย์กลางด้านเหมืองถ่านหินของเกาะคีวชู แต่เมื่อเครื่องยนต์ดีเซลเริ่มแพร่หลาย เหมืองถ่านหินจำนวนมากต้องปิดตัวลง ประชากรของโนงาตะก็ลดลงเรื่อย ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โนงาตะ
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
โคตาโร ทากามูระ

| โคตาโร ทากามูระ |
| --- | --- |

เกิด: 13 มีนาคม ค.ศ. 1883(1883-03-13) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 2 เมษายน ค.ศ. 1956(1956-04-02) (73 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักเขียน, นักประติมากร, จิตรกร, กวี
แนว: บทกวี, กลอน, เรียงความ
ผลงานที่สำคัญ: งานเขียน-การเดินทาง
คู่สมรส: จิเอโกะ ทากามูระ
โคตาโร ทากามูระ (ญี่ปุ่น: 高村 光太郎; โรมาจิ: Takamura Kōtarō) (13 มีนาคม ค.ศ. 1878 – 2 เมษายน ค.ศ. 1956) เป็น กวี นักเขียน นักประพันธ์เพลง จิตรกร และประติมากรชาวญี่ปุ่น มีชีวิตอยู่ในช่วงยุคเมจิตลอดจนถึงยุคโชวะของประเทศญี่ปุ่น ชื่อจริงโดยกำเนิดคือ มิตสึตาโร (ญี่ปุ่น: 光太郎; โรมาจิ: Mitsutarō)
เขาเป็นช่างแกะสลักและจิตรกรชั้นนำในญี่ปุ่น บทกวีของเขาอันที่เป็นที่รู้จัก ได้แก่ "การเดินทาง（道程）" และ "จิเอโกะโช（智恵子抄）" ซึ่งล้วนมีชื่อเสียง และผลงานอีกหลายชิ้นของเขายังได้รับการตีพิมพ์ลงในตำราเรียน นอกจากนั้นยังมีการเขียนคำวิจารณ์ การเขียนเรียงความและกลอนทังกะ น้องชายคือโทโยจิกะ ทากามูระ ผู้เป็นช่างภาพ อีกทั้งมีโคอุง ทากามูระ บิดาของเขาซึ่งคอยเป็นผู้ประเมินผลงานให้กับเขาอีกด้วย
แคว้นศักดินาซัตสึมะ

ระวังสับสนกับ แคว้นซัตสึมะ
ธงสีของแคว้นซัตสึมะในสงครามโบชิง
แคว้นศักดินาซัตสึมะ (ญี่ปุ่น: 薩摩藩; โรมาจิ: Satsuma Han) เคยเป็นหนึ่งในแคว้นไดเมียวที่ทรงอำนาจที่สุดในสมัยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ หรือสมัยเอโดะของญี่ปุ่นในอดีต มีบทบาทสำคัญในสมัยการปฏิรูปเมจิ ทั้งยังครองตำแหน่งสำคัญในรัฐบาลเมจิหลังการปฏิรูปด้วยเช่นกัน ตลอดอายุของแคว้นซัตสึมะ แคว้นนี้ได้ถูกปกครองโดยไดเมียวระดับโทซามะ (ญี่ปุ่น: 外様大名; โรมาจิ: Tozama daimyo) จากตระกูลชิมาซุหลายต่อหลายรุ่น อาณาเขตของแคว้นกินพื้นที่ด้านใต้ของเกาะคีวชู ในบริเวณอดีตแคว้นซัตสึมะ (ญี่ปุ่น: 薩摩国; โรมาจิ: Satsuma-no Kuni) อดีตจังหวัดโอซุมิ (ญี่ปุ่น: 大隅国; โรมาจิ: Ōsumi no Kuni) และด้านตะวันตกของอดีตจังหวัดฮีวงะ (ญี่ปุ่น: 日向国; โรมาจิ: Hyūga no kuni) มีอาณาจักรรีวกีวเป็นประเทศราช ปัจจุบัน พื้นที่ส่วนใหญ่กลายเป็นจังหวัดคาโงชิมะ ในขณะที่ส่วนที่เหลือเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดมิยาซากิ
แคว้นซัตสึมะ มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า แคว้นคาโงชิมะ (ญี่ปุ่น: 鹿児島藩; โรมาจิ: Kagoshima Han) มีศุนย์กลางการปกครองที่ปราสาทคาโงชิมะในเมืองคาโงชิมะ แคว้นซัตสึมะมีผลผลิตมวลรวมของแคว้นคิดเป็นหน่วยโคกูดากะ (ญี่ปุ่น: 石高; โรมาจิ: Kokudaka) (หน่วยวัดผลผลิตข้าวทั้งหมดแต่ละแคว้นในระบบศักดินาสมัยเอโดะ สะท้อนถึงอำนาจและความมั่งคั่งของแคว้น เทียบได้กับ GDP ในปัจจุบัน) อยู่ที่ 770,000 โคกุ (ญี่ปุ่น: 石; โรมาจิ: Koku) สูงเป็นอันดับสองรองจากแคว้นคางะ (ญี่ปุ่น: 加賀藩; โรมาจิ: Kaga han)
ตระกูลชิมาซุ ปกครองแคว้นซัตสึมะเป็นเวลาประมาณ 4 ศตวรรษ นับแต่ก่อตั้งแคว้นในต้นยุคเอโดะ จนถึงศตวรรษที่ 16 กินอาณาเขตเกือบทั้งเกาะคีวชู แม้ว่าจะถูกโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ (ญี่ปุ่น: 豊臣 秀吉; โรมาจิ: Toyotomi Hideyoshi) ปราบปรามในยุทธการคีวชู ค.ศ. 1587 เพื่อปราบปรามและควบคุมไดเมียวตามหัวเมืองต่าง ๆ ตระกูลชิมาซุก็ยังคงเป็นตระกูลที่มีอิทธิพลสูงสุดเหนือเกาะต่าง ๆ รอบข้างเหมือนเดิม ในระหว่างยุทธการที่เซกิงาฮาระซึ่งเป็นการรบครั้งใหญ่ ปิดฉากยุคเซ็งโงกุอันเป็นยุคแห่งไฟสงครามใน ค.ศ. 1600 ตระกูลชิมาซุก็ยังคงตั้งมั่นที่แคว้นซัตสึมะเพื่อรวบรวมและป้องกันกำลังของตัวเอง ในขณะที่ตระกูลอื่น ๆ ถูกกำจัดไปในสงครามครั้งนี้ ตระกูลชิมาซุเป็นหนึ่งในไม่กี่ตระกูลที่สามารถรักษากองกำลังของตนเองเพื่อต่อต้านกองทัพของโชกุน ที่พยายามครอบครองดินแดนญี่ปุ่นทั้งหมดได้ ต่างกับอีกหลายตระกูลที่ยอมแพ้สละแว่นแคว้นที่ตนเองปกครองให้กับโชกุนในยุคเอโดะ ตระกูลชิมาซุก็ยังคงดำรงสถานะความเป็นแคว้นของซัตสึมะ และอำนาจในการปกครองไว้ได้ตราบจนสิ้นยุคโชกุน
ไดเมียวแคว้นซัตสึมะ

ตระกูลชิมาซุ ค.ศ. 1602-1871 (ไดเมียวระดับโทซามะ; 770,000 โคกุ)
|  | นามไดเมียว | อยู่ในตำแหน่ง (ค> ศ.) |
| --- | --- | --- |
| 1 | ชิมาซุ อิเอฮิซะ (ญี่ปุ่น: 島津家久) | 1602-1638 |
| 2 | ชิมาซุ มิตสึฮิซะ (ญี่ปุ่น: 島津光久) | 1638-1687 |
| 3 | ชิมาซุ สึนาตากะ (ญี่ปุ่น: 島津綱貴) | 1687-1704 |
| 4 | ชิมาซุ โยชิตากะ (ญี่ปุ่น: 島津吉貴) | 1704-1721 |
| 5 | ชิมาซุ สึงูโตโยะ (ญี่ปุ่น: 島津継豊) | 1721-1746 |
| 6 | ชิมาซุ มูเนโนบุ (ญี่ปุ่น: 島津宗信) | 1746-1749 |
| 7 | ชิมาซุ ชิเงโตชิ (ญี่ปุ่น: 島津重年) | 1749-1755 |
| 8 | ชิมาซุ ชิเงฮิเดะ (ญี่ปุ่น: 島津重豪) | 1755-1787 |
| 9 | ชิมาซุ นาริโนบุ (ญี่ปุ่น: 島津斉宣) | 1787-1809 |
| 10 | ชิมาซุ นาริโอกิ (ญี่ปุ่น: 島津斉興) | 1809-1851 |
| 11 | ชิมาซุ นาริอากิระ (ญี่ปุ่น: 島津斉彬) | 1851-1858 |
| 12 | ชิมาซุ ทาดาโยชิ (ญี่ปุ่น: 島津忠義) | 1858-1871 |
เลขฐานสิบ

เลขฐานสิบ หรือ ทศนิยม (Decimal) หมายถึง ระบบตัวเลขที่มีตัวเลข 10 ตัว คือ 0 – 9
สัญลักษณ์แทนเลขฐานสิบ

การเขียนจำนวนในรูปทศนิยมคือการเขียนจำนวนให้อยู่ในรูปเลขฐานสิบ ซึ่งมีสัญลักษณ์อยู่ 10 ตัว (0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 และ 9) และอาจมีการใช้ร่วมกับจุดทศนิยม สำหรับจำนวนที่ไม่ใช่จำนวนเต็ม และใช้สัญลักษณ์ + และ − เพื่อบอกค่าบวกและค่าลบ
เลขฐานสิบนี้เป็นเลขฐานปกติที่คนทั่วไปใช้ เนื่องจากมนุษย์มีสิบนิ้ว แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ในอดีตก็มีผู้ที่ใช้เลขฐานที่ไม่ใช่ฐานสิบ เช่น ชาวไนจีเรียใช้เลขฐานสิบสอง และชาวบาบิโลเนียนใช้เลขฐานหกสิบ และชาวเผ่ายูกิใช้เลขฐานแปด
สัญลักษณ์แทนเลขแต่ละหลักนั้น โดยทั่วไปจะใช้เลขอารบิก และเลขอินเดีย ซึ่งมาจากระบบเดียวกัน แต่มีรูปแบบการใช้ที่แตกต่างกัน
การเขียนจำนวนจริงในรูปทศนิยม > เศษส่วนและทศนิยม > เลขทศนิยม

การเขียนเศษส่วนให้เป็นทศนิยม ทำได้โดยให้ตัวส่วนเป็นกำลังของสิบ
การเขียนทศนิยมนั้นไม่จำเป็นต้องเขียนตัวส่วนเหมือนเศษส่วน แต่ใช้เครื่องหมายจุดทศนิยม (อาจต้องเพิ่ม 0 ด้านหน้า ถ้าจำเป็น) และตำแหน่งของตัวเลขจะเกี่ยวข้องกับส่วน ที่เป็นกำลังของสิบ เช่น  {\frac {8}{10}},{\frac {833}{100}},{\frac {83}{1000}},{\frac {8}{10000}}และ  {\frac {80}{10000}} สามารถเขียนได้เป็น  0.8,8.33,0.083,0.0008 และ  0.008 ตามลำดับ
จำนวนที่เขียนได้ในลักษณะนี้ เป็น เลขทศนิยม
ส่วนที่เป็นจำนวนเต็มและเศษส่วน จะถูกแยกกันด้วยเครื่องหมายจุดทศนิยม ซึ่งเราใช้เครื่องหมาย มหัพภาค (.) แทนจุดทศนิยม ถ้าจำนวนนั้นเป็นเศษส่วนที่น้อยกว่าหนึ่ง เราจำเป็นต้องใส่ 0 นำหน้า (กล่าวคือ เรานิยมเขียน 0.5 มากกว่า .5) เลขศูนย์ตามท้ายทศนิยมถือว่าไม่จำเป็นในทางคณิตศาสตร์ นั่นคือ 0.080 และ 0.08 มีความหมายเหมือนกันในทางคณิตศาสตร์ แต่ในทางวิศวกรรม 0.080 บอกว่า อาจมีความคลาดเคลื่อนได้ไม่เกินหนึ่งในพัน แต่ 0.08 อาจมีความคลาดเคลื่อนได้ไม่เกินหนึ่งในร้อย
การเขียนจำนวนจริงในรูปทศนิยม > เศษส่วนและทศนิยม > การเขียนเลขอื่น ๆ ในรูปทศนิยม

จำนวนอื่น ๆ ที่ไม่อาจเขียนได้อยู่ในรูปทศนิยมที่มีจุดสิ้นสุด เราจะเขียนจำนวนเหล่านี้ได้ในรูปทศนิยมซ้ำ
เนื่องจาก 10 เป็นผลคูณของจำนวนเฉพาะจำนวนแรกและจำนวนที่สาม (นั่นคือ 2 และ 5) ซึ่งมากกว่ากำลังสองของจำนวนเฉพาะจำนวนที่สองอยู่หนึ่ง (กำลังสองของ 3 คือ 9 และน้อยกว่าจำนวนเฉพาะจำนวนที่ห้าอยู่หนึ่ง (11) ทำให้มีรูปแบบของทศนิยมบางรูปแบบ ดังนี้
สำหรับจำนวนที่มีจำนวนเฉพาะอื่น ๆ เป็นตัวส่วนนั้นจะทำให้มีรูปแบบที่ซ้ำยาวขึ้น เช่น 7 และ 13
การหาชุดของทศนิยมซ้ำนั้นทำได้โดยการตั้งหารยาว เราจะมีเศษไม่ใช่ศูนย์เพียง q-1 แบบเท่านั้นจากการหารด้วย q ดังนั้น ช่วงของทศนิยมซ้ำจะยาวไม่เกิน q-1 อย่างแน่นอน ลองดูตัวอย่างของการหา  3/7 ในรูปทศนิยม
0.4 2 8 5 7 1 4 ...
 7 ) 3.0 0 0 0 0 0 0 0 
     2 8                          {\frac {30}{7}} = 4 เศษ 2
       2 0
       1 4                        {\frac {20}{7}} = 2 เศษ 6
         6 0
         5 6                      {\frac {60}{7}} = 8 เศษ 4
           4 0
           3 5                    {\frac {40}{7}} = 5 เศษ 5
             5 0
             4 9                  {\frac {50}{7}} = 7 เศษ 1
               1 0
                 7                {\frac {10}{7}} = 1 เศษ 3
                 3 0
                 2 8              {\frac {30}{7}} = 4 เศษ 2  (ซ้ำ)
                   2 0
                        ฯลฯ
ในทางตรงกันข้าม เราสามารถเขียนทศนิยมซ้ำให้อยู่ในรูปเศษส่วน  {\frac {p}{q}} ได้ โดยใช้รูปแบบทางเรขาคณิต เพื่อหาผลรวมของชุดทศนิยม เช่น
ดูเพิ่ม

ทศนิยม
ระบบทศนิยมดิวอี้
เลขฐานสิบเข้ารหัสฐานสอง (BCD)
แหล่งข้อมูลอื่น

คำถามพบบ่อยเกี่ยวกับทศนิยม
แบบทดสอบ: ค่าประจำตำแหน่งของทศนิยม
ไทโรน ทอมป์สัน (นักการเมือง)

ไทโรน ทอมป์สัน (เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1967 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2019) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันและเป็นสมาชิกพรรคเดโมแครต เป็นสมาชิกสภาแห่งรัฐเนวาดาเขตที่ 17 ตั้งแต่วันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 2013 ไทโรนเสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 ด้วยวัย 51 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

Legislative page เก็บถาวร 2014-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Profile[ลิงก์เสีย] at Vote Smart
Biography at Ballotpedia
ไทโตะ บัง

| ไทโตะ บัง |
| --- | --- |
坂 泰斗
เกิด:  (1992-12-18) 18 ธันวาคม ค.ศ. 1992 (31 ปี) จังหวัดฟุกุโอกะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2017 – ปัจจุบัน
องค์การ: สำนักงานโอซาวะ
ส่วนสูง: 180 ซม.
ไทโตะ บัง (ญี่ปุ่น: 坂 泰斗; โรมาจิ: Ban Taito, 18 ธันวาคม 1992 –) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดฟุกุโอกะ สังกัดสำนักงานโอซาวะ
ผลงานพากย์

จอมขมังเวทย์ออร์เฟน (ซากิงุจิ นางาฮิโระ)
86 -เอทตี้ซิกซ์- (โทซัง ซาชา)
ขบวนการนักสืบหนุ่มรูปงาม (ฮาเทีย)
สึกิโนะ ทาเลนท์ โปรดัคชั่น (ทาจิบานะ อายุมุ)
ขาดคุณนางฟ้าข้างห้องไป ผมคงมีชีวิตต่อไปไม่ได้อีกแล้ว (ฟุจิมิยะ อามาเนะ)
ซินดูอาลิตี นัวร์ (มาฮาโตะ)
อันเดอร์นินจา (คุมางากุเระ คุโร)
โซโลเลเวลลิง (มิซึชิโนะ ชุง)
แกเรท มักออลีย์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 มักออลีย์กับเวสต์บรอมมิชอัลเบียนใน ค.ศ. 2014
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  แกเรท เกรัลด์ มักออลีย์
วันเกิด:   (1979-12-05) 5 ธันวาคม ค.ศ. 1979 (44 ปี)
สถานที่เกิด:  ลาร์เน ไอร์แลนด์เหนือ
ส่วนสูง:  6 ft 3 in (1.91 m)
ตำแหน่ง:  เซ็นเตอร์แบ็ก
สโมสรเยาวชน
1994–1999:  ลินฟีลด์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1999–2000 |  ลินฟีลด์ |  0 |  (0) |
| 1999–2000 |  → บอลลีแคลร์คัมเรดส์ (ยืม) |  7 |  (0) |
| 2000–2002 |  ครูแซเดอส์ |  64 |  (3) |
| 2002–2004 |  โคลเรน |  63 |  (4) |
| 2004–2006 |  ลินคอล์นซิตี |  72 |  (8) |
| 2006–2008 |  เลสเตอร์ซิตี |  74 |  (5) |
| 2008–2011 |  อิปสวิชทาวน์ |  115 |  (7) |
| 2011–2018 |  เวสต์บรอมมิชอัลเบียน |  203 |  (15) |
| 2018–2019 |  เรนเจอส์ |  7 |  (0) |
| รวม |   |  605 |  (42) |
ทีมชาติ
| 2003 |  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ บี |  1 |  (0) |
| 2005–2019 |  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ |  80 |  (9) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
แกเรท เกรัลด์ มักออลีย์ (/məˈkɔːli/ mə-kaw-lee;  เกิดวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1979) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวไอร์แลนด์เหนือ เขาเล่นให้กับเรนเจอส์ในสกอตติชพรีเมียร์ชิปเป็นสโมสรสุดท้าย เขาเคยเล่นให้กับทีมชาตินอร์เทิร์นไอร์แลนด์ทั้งหมด 80 นัดในช่วง ค.ศ. 2005–2019
มักออลีย์เริ่มเล่นฟุตบอลอาชีพในไอร์แลนด์เหนือกับลินฟีลด์ ต่อมาก็ได้ไปเล่นให้กับบอลลีแคลร์คัมเรดส์, ครูแซเดอส์ และโคลเรน ก่อนที่จะย้ายไปลินคอล์นซิตีในอังกฤษในฤดูร้อนปี 2004 ซึ่งเขาทำผลงานได้ดีจนได้ย้ายไปเลสเตอร์ซิตี ต่อมาเขาย้ายไปอิปสวิชทาวน์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2008 และย้ายไปเวสต์บรอมมิชอัลเบียนในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 มักออลีย์เคยได้รับรางวัลผู้เล่นแห่งปีของเวสต์บรอมมิชอัลเบียนในฤดูกาล 2012–13
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2005 | 2 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2006 | 3 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2007 | 3 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2008 | 5 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2009 | 7 | 1 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2010 | 5 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2011 | 10 | 1 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2012 | 5 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2013 | 6 | 2 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2014 | 5 | 1 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2015 | 7 | 2 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2016 | 12 | 2 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2017 | 6 | 0 |
| นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ | 2018 | 4 | 0 |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | 80 | 9 |