stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รายชื่อรางวัลและการเสนอชื่อที่รักแห่งสยามได้รับ
ตารางสรุป > ตารางเปรียบเทียบสาขารางวัลใหญ่

ตารางเปรียบเทียบสาขารางวัลใหญ่  สีเขียวคือได้รับรางวัล สีแดงคือไม่ได้รับรางวัล
| สตาร์พิกส์อวอร์ด | คมชัดลึกอวอร์ด | รางวัลสุพรรณหงส์ | เฉลิมไทยอวอร์ด | รางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง | สตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์อวอร์ดส |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม   รักแห่งสยาม – สหมงคลฟิล์ม | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม   รักแห่งสยาม – สหมงคลฟิล์ม | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม   รักแห่งสยาม – สหมงคลฟิล์ม | ภาพยนตร์ไทยแห่งปี   รักแห่งสยาม – สหมงคลฟิล์ม | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม   รักแห่งสยาม – สหมงคลฟิล์ม | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม   รักแห่งสยาม – สหมงคลฟิล์ม |
| ผู้กำกับยอดเยี่ยม   ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล | ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม   ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล | ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม   ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล | งานกำกับภาพยนตร์ไทยแห่งปี   ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล | ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม   ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล | ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม   ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล |
| นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม   มาริโอ้ เมาเร่อ (ได้รับรางวัล)  วิชญ์วิสิฐ หิรัญวงษ์กุล (เสนอชื่อ) | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม   - | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม   วิชญ์วิสิฐ หิรัญวงษ์กุล | นักแสดงชายในบทนำจากภาพยนตร์ไทยแห่งปี   วิชญ์วิสิฐ หิรัญวงษ์กุล (ได้รับรางวัล)   มาริโอ้ เมาเร่อ (เสนอชื่อ) | นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม   วิชญ์วิสิฐ หิรัญวงษ์กุล   มาริโอ้ เมาเร่อ | ผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม  มาริโอ้ เมาเร่อ |
| นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม   สินจัย เปล่งพานิช | นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม   สินจัย เปล่งพานิช | นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม   สินจัย เปล่งพานิช | นักแสดงหญิงในบทนำจากภาพยนตร์ไทยแห่งปี   สินจัย เปล่งพานิช | นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม   สินจัย เปล่งพานิช | ผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม   สินจัย เปล่งพานิช |
| นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม   ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี | นักแสดงประกอบชาย   ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี | นักแสดงประกอบชาย   ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี | นักแสดงชายในบทสมทบจากภาพยนตร์ไทยแห่งปี   ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี | นักแสดงประกอบชาย   ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี | ผู้แสดงสมทบชายยอดเยี่ยม   ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี  วิชญ์วิสิฐ หิรัญวงษ์กุล |
| นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม   กัญญา รัตนเพชร์ (เสนอชื่อ)  เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ (เสนอชื่อ) | นักแสดงประกอบหญิง   พิมพ์พรรณ บูรณพิมพ์    กัญญา รัตนเพชร์ | นักแสดงประกอบหญิง   กัญญา รัตนเพชร์ (เสนอชื่อ)  เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์  (ได้รับรางวัล) | นักแสดงหญิงในบทสมทบจากภาพยนตร์ไทยแห่งปี   พิมพ์พรรณ บูรณพิมพ์    ไลลา บุญยศักดิ์  กัญญา รัตนเพชร์ | นักแสดงประกอบหญิง   กัญญา รัตนเพชร์ (เสนอชื่อ)  เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ (ได้รับรางวัล) | ผู้แสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม   เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ |
| บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม   ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล | บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม   ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล | บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม   ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล | บทภาพยนตร์ไทยแห่งปี   ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล | บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม   ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล | บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม   ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล |
| ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม   กิตติ เครือมณี |  | ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม   กิตติ เครือมณี | ดนตรีประกอบภาพยนตร์แห่งปี   กิตติ เครือมณี | ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม   กิตติ เครือมณี | เพลงและดนตรีประกอบยอดเยี่ยม   กิตติ เครือมณี |
ไทยวีเมนส์ลีก

| --- | --- |

ก่อตั้ง: พ.ศ. 2552
ประเทศ: ไทย
สมาพันธ์: เอเอฟซี
ดิวิชัน: 1
จำนวนทีม: 8
ระดับในพีระมิด: 1
ตกชั้นสู่: ไทยวีเมนส์ลีก 2
ถ้วยระดับนานาชาติ: ฟุตบอลหญิงชิงแชมป์สโมสรเอเชีย
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: บีจี-บัณฑิตเอเชีย (6 สมัย)  (ฤดูกาล 2567)
ชนะเลิศมากที่สุด: บีจี-บัณฑิตเอเชีย (ุ6 สมัย)
ปัจจุบัน: ฤดูกาล 2568
ไทยวีเมนส์ลีก (Thai Women's League) เป็นการแข่งขันฟุตบอลหญิงลีกสูงสุดในประเทศไทย มีสโมสรเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 8 ทีม
ประวัติ

การแข่งขันฟุตบอลหญิงชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย มีการแข่งขันครั้งแรกในปี พ.ศ. 2519 โดย ชมรมฟุตบอลหญิงแห่งประเทศไทย ในพระอุปถัมภ์ฯ ต่อมาสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้เข้ามาจัดการแข่งขันเองในช่วงทศวรรษที่ 2530 ภายหลังจากชมรมฟุตบอลหญิงแห่งประเทศไทยฯ ยุติบทบาท
กระทั่งในปี พ.ศ. 2550 สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ได้เปลี่ยนการแข่งขันฟุตบอลหญิงชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย จากเดิมเป็นการแข่งขันในระบบแพ้คัดออกเป็นระบบลีก โดยมีเงินรางวัลสำหรับทีมชนะเลิศในระดับไทยพรีเมียร์ลีก จำนวน 7 แสนบาท และทีมชนะเลิศในระดับดิวิชัน 1 3.5 แสนบาท โดยจะมีรางวัลพิเศษรางวัลละ 5,000 บาท ประกอบด้วย ผู้ฝึกสอนยอดเยี่ยม, ดาวซัลโว, ผู้รักษาประตู, กองหลัง และ กองกลางยอดเยี่ยม โดยมอบหมายให้ บังอร เบ็ญจาธิกุล เป็นประธานฝ่ายจัดการแข่งขันลีก
ต่อมาในปี พ.ศ. 2565 สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้ปรับเปลี่ยนรูปแบบการแข่งขันไทยวีเมนส์ลีกอีกครั้ง จากเดิมที่แข่งขันในสนามกลาง กลายเป็นฟุตบอลลีกอาชีพเต็มรูปแบบ คือมีการแข่งขันแบบ เหย้า-เยือน และมีสนามฟุตบอลของแต่ละทีมเป็นของตนเอง
จากนั้นในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2567 นวลพรรณ ล่ำซำ นายกสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ได้เป็นประธานจัดงานแถลงข่าวเปิดฤดูกาลฟุตบอล ไทยวีเมนส์ลีก ฤดูกาล 2567 ซึ่งแบ่งออกเป็น 2 ดิวิชันคือ ดิวิชัน 1 และ ดิวิชัน 2 โดยจะเปิดฤดูกาลในวันที่ 2 มีนาคม 2567 นอกจากนี้ทีมแชมป์ดิวิชัน 1 ยังจะได้สิทธิ์เข้าแข่งขัน เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2024 รอบคัดเลือก เป็นครั้งแรก
อัตลักษณ์การแข่งขัน

ตราแบบแรก
ตราแบบที่สอง
ตราแบบที่สาม
ตราแบบที่สี่
สโมสรที่เข้าร่วม (ฤดูกาล 2568) > ไทยวีเมนส์ลีก 1 (8 ทีม)

บัณฑิตเอเชีย
กรุงเทพมหานคร
ชลบุรี
มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต
สุรินทร์ หินโคน ยูไนเต็ด
โรงเรียนกีฬาจังหวัดชลบุรี
โรงเรียนกีฬาจังหวัดจังหวัดนครศรีธรรมราช
แอลพีเอส เขลางค์ ยูไนเต็ด
สโมสรที่เข้าร่วม (ฤดูกาล 2568) > ไทยวีเมนส์ลีก 2 (8 ทีม)

อาม่าแอนด์มาสุข เอฟซี
บีอาร์ยู บุรีราษฎร์ อะคาเดมี่
พีทียู ท่าโขลง
ศรีสะเกษ
นครสวรรค์
โรงเรียนกีฬาจังหวัดขอนแก่น
โรงเรียนกีฬากรุงเทพมหานคร
พระนคร
ทำเนียบสโมสรชนะเลิศ > ไทยวีเมนส์ลีก 1

| ปี | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- |
| 2551/52 | นครราชสีมา–อาร์แบค | บัณฑิตเอเชีย |
| 2553 | อาร์แบค | บัณฑิตเอเชีย |
| 2554 | บีจี บัณฑิตเอเชีย | อาร์แบค |
| 2556 | บีจี บัณฑิตเอเชีย | กรุงเทพมหานคร |
| 2560 | ชลบุรี | บีจี บัณฑิตเอเชีย |
2562: ชลบุรี  และ บีจี บัณฑิตเอเชีย
| 2563–64 | บีจี บัณฑิตเอเชีย | ชลบุรี |
| 2565 | บัณฑิตเอเชีย | เอ็มเอช นครศรี |
| 2566 | กรุงเทพมหานคร | ชลบุรี |
| 2567 | บีจีซี บัณฑิตเอเชีย | กรุงเทพมหานคร |
2568:
ทำเนียบสโมสรชนะเลิศ > ไทยวีเมนส์ลีก 2

| ปี | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- |
| 2553 | ขอนแก่น | สุราษฎร์ธานี |
| 2554 | กรุงเทพมหานคร | นครนนท์-ธุรกิจบัณฑิตย์ |
| 2556 | มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ | นครศรีธรรมราช |
| 2563–64 | มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต | ขอนแก่น ซิตี้ |
| 2565 | โรงเรียนกีฬาจังหวัดชลบุรี | สุรินทร์ หินโคน ยูไนเต็ด |
| 2566 | บีเอสแอล ดับเบิ้ลยู เอฟซี | เอ็มเอช นครศรี ซิตี้ |
| 2567 | โรงเรียนกีฬาจังหวัดนครศรีธรรมราช | หลังสวน ซิตี้ |
2568:
สโมสรที่เคยเข้าร่วมแข่งขัน

สโมสรฟุตบอลหญิงธุรกิจบัณฑิตย์
สโมสรฟุตบอลหญิงโรงเรียนกีฬาจังหวัดศรีสะเกษ
โรงเรียนกีฬาจังหวัดลำปาง
ทหารอากาศ
บีเอสแอล ดับเบิ้ลยู เอฟซี
ลพบุรี ซิตี้ (หญิง)
โรงเรียนกีฬาจังหวัดนครสวรรค์ ไทเกอร์ สปอร์ต คลับ
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ สมุทรสาคร
มหานครขอนแก่น
หลังสวน ซิตี้
ดูเพิ่ม

ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี
ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี
ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

| --- | --- |
เครื่องปฏิกรณ์หมายเลข 4 ในหลายเดือนหลังภัยพิบัติเชียร์โนบิล สามารถเห็นเครื่องปฏิกรณ์หมายเลข 3 ได้ หลังปล่องระบายอากาศ
วันที่: 26 เมษายน 1986; 38 ปีก่อน (1986-04-26)
เวลา: 01:23:40 MSD (UTC+04:00)
ที่ตั้ง: ปริเปียต เคียฟ ยูเครน
ประเภท: อุบัติเหตุจากนิวเคลียร์และรังสี
สาเหตุ: ข้อบกพร่องจากการออกแบบ และความผิดพลาดจากมนุษย์
ผล: มาตราระหว่างประเทศว่าด้วยเหตุการณ์ทางนิวเคลียร์อยู่ที่ระดับ 7 (อุบัติเหตุรุนแรงที่สุด) ดูที่ ผลกระทบของภัยพิบัตเชียร์โนบิล
เสียชีวิต: เสียชีวิตจากอุบัติเหตุในครั้งนี้ น้อยกว่า 100 ราย ค่าประมาณการเสียชีวิตนั้นเพิ่มขึ้นในคริสต์ทศวรรษที่ต่อ ๆ ไป ในรูปแบบที่แตกต่างกันออกไป (ดูที่ การเสียชีวิตอันเนื่องจากภัยพิบัติ)
โรงไฟฟ้าเชียร์โนบีลในปัจจุบัน
แผนที่แสดงที่ตั้งของโรงไฟฟ้าเชียร์โนบีล
เมืองปรือปิยัจที่ถูกทิ้งร้าง จะเห็นโรงไฟฟ้าเชียร์โนบีลอยู่ไกล ๆ
ภัยพิบัติเชอร์โนบีล  (ยูเครน: Чорнобильська катастрофа, Čornobyľśka katastrofa; อังกฤษ: Chernobyl disaster) เป็นอุบัติเหตุทางนิวเคลียร์ขั้นร้ายแรงที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1986 ที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชียร์โนบีล ตั้งอยู่ที่นิคมเชียร์โนบีล ริมฝั่งแม่น้ำนีเปอร์ ใกล้เมืองปรือปิยัจ แคว้นเคียฟ ทางตอนเหนือของยูเครน ใกล้ชายแดนเบลารุส (ในขณะนั้นยูเครนและเบลารุสยังเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต)  อุบัติเหตุที่เชียร์โนบีลนี้เป็นอุบัติเหตุที่เกิดกับโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ในแง่ของค่าใช้จ่ายและชีวิต
อุบัติเหตุดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่อวิศวกรได้ทำการทดสอบการทำงานของระบบหล่อเย็น และระบบทำความเย็นฉุกเฉินของแกนปฏิกรณ์นิวเคลียร์  แต่การทดสอบระบบได้ล่าช้ากว่ากำหนดจนต้องทำการทดสอบโดยวิศวกรกะกลางคืน ได้เกิดแรงดันไอน้ำสูงขึ้นอย่างฉับพลัน แต่ระบบตัดการทำงานอัตโนมัติไม่ทำงาน ส่งผลให้เกิดความร้อนสูงขึ้นจนทำให้แกนปฏิกรณ์นิวเคลียร์หมายเลข 4 หลอมละลาย และเกิดระเบิดขึ้น  ผลจากการระเบิดทำให้เกิดขี้เถ้าปนเปื้อนกัมมันตภาพรังสีพวยพุ่งขึ้นสู่บรรยากาศ ปกคลุมทางตะวันตกของสหภาพโซเวียต ยุโรปตะวันออก ยุโรปตะวันตก ยุโรปเหนือ  ทางการยูเครน เบลารุส และรัสเซีย ต้องอพยพประชากรมากกว่า 336,431 คน ออกจากพื้นที่อย่างฉุกเฉิน
อุบัติเหตุครั้งนี้เป็นหนึ่งในสองครั้งที่ได้รับการจัดความรุนแรงไว้ที่ระดับ 7 ซึ่งเป็นระดับสูงสุดตามมาตราระหว่างประเทศว่าด้วยเหตุการณ์ทางนิวเคลียร์ ซึ่งเกิดอีกครั้งหนึ่งในภัยพิบัตินิวเคลียร์ฟุกุชิมะไดอิชิในปี 2011
สงครามเพื่อต่อสู้กับการปนเปื้อนและป้องกันไม่ให้เกิดการสูญเสียมากไปกว่านี้เกี่ยวข้องกับคนงานทั้งทหารและพลเรือนกว่า 500,000 คนและค่าใช้จ่ายประมาณ 18 พันล้านรูเบิ้ล ในขณะที่เกิดอุบัติเหตุขึ้น มีผู้เสียชีวิตทันที 31 ราย และผลกระทบระยะยาวเช่นมะเร็งอยู่ระหว่างการสืบสวน มีการประมาณการว่ามีผู้ได้รับผลกระทบจากการระเบิดโดยตรงมากกว่า 600,000 คน แต่ผู้เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งจากการสัมผัสกัมมันตรังสีอาจสูงถึง 4,000 คน
อุบัติเหตุ

วันที่ 26 เมษายน 1986 เวลา 01:23 (เวลารัสเซีย UTC+3) เครื่องปฏิกรณ์ตัวที่สี่มีปัญหาจากการเพิ่มขึ้นของพลังงานที่นำไปสู่ภัยพิบัติได้ นำไปสู่​​การระเบิดหลายครั้งในแกนกลางของมัน ทำให้เกิดการฟุ้งกระจายในปริมาณมากของเชื้อเพลิงและวัสดุแกนกลางที่มีกัมมันตรังสีเข้าสู่ชั้นบรรยากาศ และจุดประกายไฟให้กับตัวหน่วงปฏิกิริยานิวเคลียร์กราไฟท์ที่ติดไฟได้ (อังกฤษ: combustible nuclear graphite moderator) ตัวหน่วงกราไฟท์ที่กำลังเผาไหม้ไปเพิ่มการปล่อยอนุภาคกัมมันตรังสีที่ปนไปกับควันเนื่องจากเครื่องปฏิกรณ์ไม่ได้ถูกห่อหุ้มด้วยภาชนะบรรจุชนิดแข็งใด ๆ อุบัติเหตุเกิดขึ้นในระหว่างการทดสอบที่กำหนดไว้เพื่อทดสอบคุณสมบัติการระบายความร้อนที่อาจเกิดขึ้นในแกนกลางในกรณีฉุกเฉิน ซึ่งเกิดขึ้นในระหว่างขั้นตอนการปิดตัวลงตามปกติ
อุบัติเหตุ > การทดสอบและการระเบิด > ระดับรังสี

ระดับรังสีโดยประมาณในสถานที่ที่แตกต่างกันไม่นานหลังจากการระเบิดมีดังนี้
| สถานที่ | ปริมาณรังสี (หน่วยเป็นรึนเกนส์ต่อชม> ) | ซีเวิท (Sievert) ต่อชม>  (หน่วย SI) |
| --- | --- | --- |
| บริเวณใกล้เคียงกับแกนเครื่องปฏิกรณ์ | 30,000 | 300 |
| เศษเชื้อเพลิง | 15,000–20,000 | 150–200 |
| กองซากที่จุดติดตั้งปั้มน้ำหมุนเวียน | 10,000 | 100 |
| เศษซากใกล้เครื่อง electrolyzers | 5,000–15,000 | 50–150 |
| น้ำในห้องจ่ายน้ำที่ระดับ +25 | 5,000 | 50 |
| ระดับ 0 ของห้องกังหัน | 500–15,000 | 5–150 |
| พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ | 1,000–1,500 | 10–15 |
| น้ำในห้อง 712 | 1,000 | 10 |
| ห้องควบคุม | 3–5 | 0.03–0.05 |
| สถานที่ติดตั้ง Hydropower | 30 | 0.3 |
| หน่วยผสมคอนกรีตใกล้เคียง | 10–15 | 0.10–0.15 |
อุบัติเหตุ > การทดสอบและการระเบิด > ผังโรงงาน

ขึ้นอยู่กับภาพของโรงงาน
| ระดับ> เมตร | วัตถุ> ระดับเหนือ (หรือต่ำกว่าถ้าเป็นค่าลบ) พื้นดินที่จุดนี้น |
| --- | --- |
49.6: หลังคาอาคารเครื่องปฏิกรณ์ แกลเลอรี่ของกลไกเติมเชื้อเพลิง
39.9: หลังคาแกลเลอรี่ตัวตัดอากาศ (อังกฤษ: Deaerator)
35.5: พื้นห้องโถงเครื่องปฏิกรณ์หลัก
31.6: ด้านบนของส่วนป้องกันแบบชีววิทยาชุดบน พื้นของที่ว่างสำหรับท่อไปยังตัวแยกไอน้ำ
28.3: ด้านล่างของหลังคาห้องโถงกังหัน
24.0: พื้นตัวตัดอากาศ ห้องเครื่องมือวัดและควบคุม
16.4: พื้นห้องแนวท่อในแกลเลอรี่ของตัวตัดอากาศ
12.0: พื้นหลักของห้องโถงกังหัน พื้นของห้องมอเตอร์ปั้มหมุนเวียนหลัก
10.0: ห้องควบคุม พื้นใต้ส่วนป้องกันแบบชีววิทยาชุดล่างของเครื่องปฏิกรณ์ ปั้มหมุนเวียนหลัก
6.0: ทางเดินกระจายไอน้า
2.2: บ่อปราบปรามความดันด้านบน
0.0: ระดับดิน ห้อง switchgear ระดับห้องโถงกังหัน
−0.5: บ่อปราบปรามความดันด้านล่าง
−5.2, −4.2: ระดับห้องโถงกังหันอื่น
−6.5: ชั้นฐานรากของห้องโถงกังหัน
อุบัติเหตุ > การทดสอบและการระเบิด > การมีส่วนร่วมของแต่ละบุคคล

บทความหลัก: การมีส่วนร่วมของแต่ละบุคคลในอุบัติภัยเชียร์โนบีล
อุบัติเหตุ > การจัดการกับวิกฤตโดยทันที > ระดับรังสี

ระดับรังสีในพื้นที่ที่เลวร้ายที่สุดของอาคารเตาปฏิกรณ์คาดว่าจะเป็น 5.6 roentgens ต่อวินาที (R/s) คิดเป็นกว่า 20,000 roentgens ต่อชั่วโมง ปริมาณที่ทำให้เสียชีวิตอยู่ที่ประมาณ 500 roentgens (~ 5 Gray (unit), Gy) นานกว่า 5 ชั่​​วโมง ดังนั้นในบางพื้นที่ คนงานที่ไม่มีการป้องกันได้รับในปริมาณที่เป็นอันตรายถึงชีวิตในเวลาน้อยกว่าหนึ่งนาที อย่างไรก็ตาม เครื่องวัดปริมาณรังสี (อังกฤษ: dosimeter) ตัวหนึ่งซึ่งสามารถวัดได้ถึง 1000 R/s ได้ถู​​กฝังอยู่ในซากปรักหักพังของส่วนที่ทรุดตัวของอาคาร และอีกเครื่องหนึ่งล้มเหลวเมื่อเปิดเครื่อง เครื่อง dosimeters ทั้งหมดที่เหลืออยู่มีข้อ จำกัดในการวัดอยู่ที่ 0.001 R/s ดังนั้นพวกมันจึงอ่าน "เกินสเกล" เพราะฉะนั้น คนงานเครื่องปฏิกรณ์สามารถยืนยันได้เพียงว่าระดับรังสีมีปริมาณมากกว่า 0.001 R/วินาที (3.6 R/ชม) ในขณะที่ระดับที่แท้จริงมีสูงกว่านี้มากในบางพื้นที่
ก็เพราะว่าการอ่านในค่าต่ำที่ไม่ถูกต้อง หัวหน้าคนงานเครื่องปฏิกรณ์อเล็กซานเดอร์ Akimov สันนิษฐานว่าเครื่องปฏิกรณ์ทำงานได้ตามปกติ หลักฐานของชิ้นส่วนของกราไฟท์และเชื้อเพลิงเครื่องปฏิกรณ์ที่กระจายอยู่รอบอาคารถูกละเลย และการอ่านของเครื่อง dosimeter อื่น ๆ ถูกนำเข้ามาเมื่อเวลา 04:30 น. ก็ถูกเพิกเฉยภายใต้สมมติฐานที่ว่า dosimeter เครื่องใหม่น่าจะชำรุด Akimov อยู่กับทีมงานของเขาในอาคารเครื่องปฏิกรณ์จนถึงเช้า มีการส่งสมาชิกของทีมงานของเขาเพิ่อพยายามที่จะสูบน้ำเข้าไปในเครื่องปฏิกรณ์ ไม่มีใครสักคนสวมใส่เกียร์ป้องกันใด ๆ พวกเขาส่วนใหญ่ รวมทั้ง Akimov เสียชีวิตจากการสัมผัสรังสีภายในสามสัปดาห์
อุบัติเหตุ > การจัดการกับวิกฤตโดยทันที > การควบคุมไฟให้อยู่ในที่จำกัด > เส้นเวลา

01:26:03 - สัญญาณเตือนไฟไหม้เปิดใช้งาน
01:28 - นักผจญเพลิงท้องถิ่นและพนักงานรักษาความปลอดภัยของ Pravik มาถึง
01:35 - นักผจญเพลิงจาก Pri​​pyat และพนักงานรักษาความปลอดภัยของ Kibenok มาถึง
01:40 - Telyatnikov มาถึง
02:10 - ไฟบนหลังคาห้องโถงกังหันถูกดับ
02:30 - ไฟบนหลังคาห้องโถงเครื่องปฏิกรณ์หลักถูกดับ
03:30 - นักผจญเพลิงเคียฟมาถึง
04:50 - ไฟไหม้ส่วนใหญ่ถูกจำกัดบริเวณ
06:35 - ไฟถูกดับทั้งหมด‡
‡ยกเว้นไฟภายในเครื่องปฏิกรณ์ 4 ซึ่งยังคงเผาไหม้เป็นเวลาหลายวัน
อุบัติเหตุ > การจัดการกับวิกฤตโดยทันที > ความเสี่ยงต่อการระเบิดของไอน้ำ

สองชั้นของสระน้ำเดือดเป็นฟองใต้เครื่องปฏิกรณ์ทำหน้าที่เป็นอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่สำหรับการสูบน้ำระบายความร้อนฉุกเฉินและเป็นระบบการปราบปรามความดันที่มีความสามารถในการกลั่นไอน้ำในกรณีที่ท่อไอน้ำขนาดเล็กแตก ชั้นที่สามเหนือพวกมันแต่อยู่ใต้เครื่องปฏิกรณ์ที่ทำหน้าที่เป็นอุโมงค์ไอน้ำ ไอน้ำที่ปลดปล่อยออกมาจากท่อที่หักก็ควรที่จะเข้าสู่อุโมงค์ไอน้ำและถูกนำเข้าไปในสระน้ำฟองผ่านชั้นของน้ำ หลังจากภัยพิบัติ สระน้ำและห้องฐานรากถูกน้ำท่วมเพราะท่อน้ำที่ใช้ระบายความร้อนมันแตกและมีการสะสมของน้ำดับเพลิงและทำให้เกิดความเสี่ยงที่จะระเบิดด้วยไอน้ำที่ร้ายแรง
กราไฟท์ เชื้อเพลิงและวัสดุอื่น ๆ ข้างต้นที่ยังคุกรุ่นอยู่ที่อุณหภูมิมากกว่า 1,200 องศาเซลเซียส เริ่มต้นติดไฟผ่านชั้นเครื่องปฏิกรณ์และผสมเข้ากับคอนกรีตที่หลอมละลายจากเยื่อบุปฏิกรณ์ ทำให้เกิด corium ซึ่งเป็นวัสดุกัมมันตรังสีกึ่งของเหลวเปรียบได้กับลาวา ถ้าส่วนผสมนี้ละลายผ่านพื้นห้องลงไปในสระน้ำ ก็กลัวว่ามันอาจจะสร้างระเบิดไอน้ำที่ร้ายแรงที่อาจจะดีดวัสดุกัมมันตรังสีเพิ่มเติมออกจากเครื่องปฏิกรณ์ มันจะกลายเป็นสิ่งจำเป็นที่จะต้องระบายน้ำในสระออก
สระที่น้ำมีสภาพเป็นฟองอาจจะมีการระบายน้ำออกโดยการเปิดประตูน้ำ อาสาสมัครในชุดดำน้ำดำผ่านน้ำกัมมันตรังสีเพื่อเปิดประตู พวกเหล่านี้เป็นวิศวกรอเล็กซี่ Ananenko (เค้ารู้ว่าวาล์วอยู่ที่ไหน) และ Valeri Bezpalov พร้อมกับชายคนที่สาม บอริส Baranov ที่ให้แสงสว่างแก่พวกเขาด้วยแสงจากหลอดไฟ แต่หลอดไฟของเขาก็ใช้ไม่ได้ ปล่อยให้พวกเขาต้องคลำหาวาล์วด้วยความรู้สึกของพวกเขาเองไปตามท่อ ทุกคนกลับขึ้นไปยังผิวน้ำและตามคำกล่าวของ Ananenko เพื่อนร่วมงานของพวกเขากระโดดด้วยความสุขเมื่อพวกเขาได้ยินว่าพวกเขาได้จัดการเพื่อเปิดวาล์วเรียบร้อยแล้ว เมื่อโผล่ขึ้นมาที่ผิวน้ำ ทั้งสามคนมีอาการบาดเจ็บเรียบร้อยแล้วจากความเจ็บป่วยจากรังสีและต่อมาก็เสียชีวิต บางแหล่งข้อมูลอ้างอย่างไม่ถูกต้องว่าพวกเขาเสียชีวิตในโรงงาน
เป็นไปได้ว่ารังสีอัลฟาที่รุนแรงเป็นผู้ที่ทำการสลายโมเลกุล (อังกฤษ: radiolysis (hydrolyzed)) ของน้ำให้กลายเป็นละลายสารไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ (H2O2) ที่มีค่า pH ต่ำที่คล้ายกับกรดที่ถูกออกซิไดซ์ การเปลี่ยนน้ำที่เป็นฟองในสระน้ำให้เป็น H2O2 ได้รับการยืนยันจากการปรากฏตัวในลาวาเชียร์โนบีลของ studtite และ metastudtite  ที่เป็นแร่ธาตุสองอย่างนี้เท่านั่นที่มีเปอร์ออกไซด์
จากนั้นจึงใช้เครื่องสูบน้ำดับเพลิงเพื่อระบายน้ำออกจากชั้นฐานราก การดำเนินการไม่เสร็จจนกระทั่งวันที่ 8 พฤษภาคม หลังจากที่ 20,000 เมตริกตันของน้ำกัมมันตภาพรังสีสูงถูกสูบออก
เมื่อสระฟองน้ำหายไป การหลอมละลายก็มีโอกาสน้อยที่จะก่อให้เกิดการระเบิดของไอน้ำที่มีประสิทธิภาพสูง เพื่อทำเช่นนั้น แกนที่หลอมละลายตอนนี้จะต้องไปให้ถึงระดับพื้นผิวของน้ำใต้ดิน (อังกฤษ: water table) ที่อยู่ด้านล่างของเครื่องปฏิกรณ์ เพื่อลดโอกาสที่จะเกิดสิ่งนี้ มีการตัดสินใจที่จะแช่แข็งแผ่นดินเบื้องล่างเครื่องปฏิกรณ์ ซึ่งยังช่วยรักษาเสถียรภาพของฐานรากอีกด้วย เมื่อใช้อุปกรณ์ขุดเจาะน้ำมัน การฉีดไนโตรเจนเหลวจะเริ่มต้นในวันที่ 4 พฤษภาคม คาดว่าจะต้องใช้ไนโตรเจนเหลว 25 ตันต่อวันเพื่อแช่แข็งดินที่ -100 °C  ความคิดนี้ ต่อมาถูกยุบทิ้งและในห้องด้านล่างที่จะทำการติดตั้งระบบระบายความร้อนก็ถูกกลบด้วยคอนกรีต
สาเหตุ

มีสองคำอธิบายอย่างเป็นทางการของการเกิดอุบัติเหตุ
สาเหตุ > การวิเคราะห์มุมมอง

มุมมองทั้งสองอย่างถูกนำไปชักชวนอย่างมากจากกลุ่มต่าง ๆ รวมทั้งนักออกแบบเครื่องปฏิกรณ์ บุคลากรของโรงไฟฟ้​​า และรัฐบาลของโซเวียตและของยูเครน ตามการวิเคราะห์ของ IAEA ในปี 1986 สาเหตุหลักของการเกิดอุบัติเหตุคือการปฏิบัติของผู้ควบคุมเครื่อง แต่ตามการวิเคราะห์ฉบับปรับปรุงของ IAEA ปี 1993 สาเหตุหลักคือการออกแบบเครื่องปฏิกรณ์ฯ เหตุผลหนึ่งที่มีมุมมองที่ขัดแย้งดังกล่าวและการอภิปรายมากเกี่ยวกับสาเหตุของการเกิดอุบัติเหตุเชียร์โนบีลก็คือข้อมูลหลักที่ครอบคลุมภัยพิบัติ ตามที่ได้รับการบันทึกโดยเครื่องมือและเซ็นเซอร์ ยังไม่ได้รับการตีพิมพ์อย่างสมบูรณ์ในแหล่งที่มาอย่างเป็นทางการ
อีกครั้งหนึ่ง ปัจจัยมนุษย์จะต้องได้รับการพิจารณาว่าเป็นองค์ประกอบที่สำคัญในการก่อให้เกิดอุบัติเหตุ INSAG ตั้งข้อสังเกตว่าทั้งกฎระเบียบของการดำเนินงานและพนักงานได้จัดการการปิดการใช้งานระบบการป้องกันเครื่องปฏิกรณ์ได้อย่างง่ายดายพอเพียง: เป็นสักขีพยานในระยะเวลาซึ่ง ECCS ไม่ทำงานในขณะที่เครื่องปฏิกรณ์ได้รับการดำเนินการที่พลังงานครึ่งเดียว มุมมองของ INSAG คือความเบี่ยงเบนไปจากโปรแกรมการทดสอบของทีมงานปฏิบัติควรจะต้องถูกตำหนิเป็นส่วนใหญ่ "การเปลี่ยนแปลงที่น่าตำหนิและไม่ได้รับการอนุมัติส่วนใหญ่ในขั้นตอนการทดสอบมีการกระทำอย่างจงใจ แม้จะรู้ว่าโรงไฟฟ้าจะอยู่ในสภาพที่แตกต่างจากที่ตั้งใจไว้สำหรับการทดสอบ"
เหมือนอย่างในรายงานของ INSAG-1 ที่ออกมาก่อนหน้านี้ ความสนใจอย่างใกล้ชิดอยู่ในรายงาน INSAG-7 ที่ "วัฒนธรรมความปลอดภัย" (ในขณะที่เกิดอุบัติเหตุ) ในทุกระดับยังไม่เพียงพอ ความบกพร่องในวัฒนธรรมความปลอดภัยโดยธรรมชาติไม่เพียงแต่ในขั้นตอนการดำเนินงานเท่านั้น แต่ยัง และมีขอบเขตไม่น้อย ระหว่างการทำกิจกรรมในขั้นตอนอื่น ๆ ในช่วงชีวิตของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ (รวมถึงการออกแบบ การวิศวกรรม การก่อสร้าง การผลิต, และการควบคุม) คุณภาพที่ไม่ดีของขั้นตอนการปฏิบัติการและคำแนะนำและตัวอักษรที่ขัดแย้งกันของพวกมัน ได้วางภาระหนักให้กับทีมงานผู้ปฏิบัติ รวมทั้งหัวหน้าวิศวกร "อุบัติเหตุอาจกล่าวได้ว่าได้มีการไหลจากวัฒนธรรมความปลอดภัยที่บกพร่อง ไม่เพียงแต่ที่โรงไฟฟ้าเชียร์โนบีลเท่านั้น แต่ตลอดการออกแบบ การดำเนินงาน และองค์กรกฎระเบียบของโซเวียตสำหรับพลังงานนิวเคลียร์ที่มีอยู่ในเวลานั้น"
ผลกระทบ

บทความหลัก: ผลกระทบจากภัยพิบัติเชียร์โนบีล
ผลกระทบ > การปล่อยกัมมันตรังสี

เช่นเดียวกับการปล่อยกัมมันตภาพรังสีเข้าสู่สภาพแวดล้อมอื่นๆหลายครั้ง การปล่อยของเชียร์โนบีลถูกควบคุมโดยคุณสมบัติทางกายภาพและทางเคมีของธาตุกัมมันตรังสีในแกนกลาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เป็นอันตรายเป็นผลผลิตจากฟิชชั่นที่มีกัมมันตภาพรังสีสูง, พวกที่มีอัตราการสลายตัวทางนิวเคลียร์ (อังกฤษ: nuclear decay) สูงที่สะสมในห่วงโซ่อาหาร เช่นบางส่วนของไอโซโทปของไอโอดีน ซีเซียมและสตรอนเตียม ไอโอดีน-131 และซีเซียม-137 รับผิดชอบของรังสีส่วนใหญ่ที่ประชาชนทั่วไปได้รับ
รายงานทีมีรายละเอียดเกี่ยวกับการปล่อยไอโซโทปรังสีจากแต่ละจุดได้ถูกตีพิมพ์ในปี 1989 และปี 1995 โดยที่รายงานฉบับหลังมีการอัปเดตในปี 2002
เวลาที่ต่างกันหลังจากอุบัติเหตุ ไอโซโทปที่ต่างกันก็รับผิดชอบส่วนใหญ่ของปริมาณภายนอก กิจกรรมของไอโซโทปรังสีใด ๆ ซึ่งเท่ากับปริมาณของไอโซโทปที่เหลือนั้นหลังจากได้ผ่านการสลาย 7 ครึ่งชีวิต จะน้อยกว่า 1% ของขนาดเริ่มต้นของมัน และจะยังคงลดต่อเลย 0.78% หลังจาก 7 ครึ่งชีวิตไปอยู่ที่ 0.098% ที่เหลือหลังจากผ่านไป 10 ครึ่งชีวิตที่ผ่านมาและลดลงไปเรื่อยๆ การปล่อยไอโซโทปรังสีจากเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ถูกควบคุมอย่างสูงโดยจุดเดือดของพวกมันและส่วนใหญ่ของกัมมันตภาพรังสีที่ปรากฏในแกนกลางจะถูกเก็บไว้ในเครื่องปฏิกรณ์
ทั้งหมดของแก๊สมีสกุลที่รวมทั้งคริปตอนและซีนอน ที่มีอยู่ภายในเครื่องปฏิกรณ์จะถูกปล่อยออกมาทันทีเข้าสู่บรรยากาศโดยการระเบิดของไอน้ำในครั้งแรก มีการปล่อยซีนอน-133 (ที่มีครึ่งชีวิตที่ 5 วัน) เข้าสู่บรรยากาศประมาณ 5200 PBq
50 ถึง 60% ของรังสีไอโอดีนในแกนกลางของเครื่องปฏิกรณ์ทั้งหมด ประมาณ 1,760 PBq (1760 × 1015 becquerels) หรือประมาณ 0.4 กิโลกรัม ถูกปล่อยออกมาเป็นส่วนผสมของไอระเหิด อนุภาคของแข็ง และอินทรีย์สารไอโอดีน. ไอโอดีน-131 มีครึ่งชีวิตที่ 8 วัน
20 ถึง 40% ของซีเซียม-137 ในแกนกลางทั้งหมดถูกปล่อยออกมา 85 PBq ซีเซียมถูกปล่อยออกมาในรูปของสเปรย์ ซีเซียม-137 พร้อมกับไอโซโทปของธาตุสตรอนเตียมเป็นสององค์ประกอบหลักที่ป้องกันเขตยกเว้นเชียร์โนบีลไม่ให้ถูกใช้เป็นที่อยู่อาศัยอีกครั้ง 8.5 × 1016 Bq เท่ากับ 24 กิโลกรัมของซีเซียม-137 Cs-137 มีครึ่งชีวิตที่ 30 ปี
เทลลูเรียม-132 มีครึ่งชีวิตที่ 78 ชั่วโมง ประมาณ 1,150 PBq ถูกปล่อยออกมา
ประมาณในตอนต้นสำหรับวัสดุเชื้อเพลิงนิวเคลียร์โดยรวมที่ถูกปล่อยเข้าสู่สภาพแวดล้อม อยู่ที่ 3±1.5%; ตัวเลขนี้ได้รับการแก้ไขในภายหลังเป็น 3.5±0.5% ซึ่งสอดคล้องกับการปล่อยก๊าซในชั้นบรรยากาศปริมาณ 6 ตันของน้ำมันเชื้อเพลิงที่กระจัดกระจาย
อนุภาคสองขนาดถูกปล่อยออกมาได้แก่ อนุภาคขนาดเล็กที่ 0.3-1.5 ไมโครเมตร (เส้นผ่าศูนย์กลางทางพลศาสตร์) และอนุภาคขนาดใหญ่ที่ 10 ไมโครเมตร อนุภาคขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยประมาณ 80% ถึง 90% ของเซอร์โคเนียม-95, ไนโอเบียม-95, แลนทานัม-140, ซีเรียม-144 และองค์ประกอบ transuranic ที่เป็นรังสีไอโซโทปที่ไม่ระเหย ได้ถูกปล่อยออกมา รวมทั้งเนปทูเนียม พลูโตเนียมและแอกทิไนด์เล็กน้อยที่ฝังอยู่ในเมทริกซ์ยูเรเนียมออกไซด์
ปริมาณที่คำนวณเป็นอัตราปริมาณรังสีแกมมาภายนอกสัมพันธ์สำหรับคนที่ยืนอยู่ในที่โล่ง ปริมาณที่แน่นอนสำหรับคนที่อยู่ในโลกแห่งความจริงที่จะใช้เวลาส่วนใหญ่ของพวกเขาในการนอนหลับอยู่ในบ้านในที่กำบังจากฝุ่นละอองแล้วก็เดินทางออกไปบริโภคปริมาณภายในจากการสูดดมหรือการกินรังสีไอโซโทป ต้องใช้การวิเคราะห์แบบปริมาณรังสีการฟื้นฟูที่มีเฉพาะบุคคล
ผลกระทบ > กัมมันตภาพรังสีที่ตกค้างในสิ่งแวดล้อม > แม่น้ำ ทะเลสาบและอ่างเก็บน้ำ

โรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์เชียร์โนบีลตั้งอยู่ติดกับแม่น้ำ Pripyat ซึ่งป้อนเข้าสู่อ่างเก็บน้ำ Dnieper ซึ่งเป็นหนึ่งในระบบน้ำพื้นผิวที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปซึ่งในเวลาหนึ่งจ่ายน้ำให้กับประชาชน 2.4 ล้านคนที่อาศัยอยู่เมืองเคียฟและยังคงอยู่ในภาวะน้ำท่วมในฤดูใบไม้ผลิเมื่ออุบัติเหตุเกิดขึ้น เพราะฉะนั้น การปนเปื้อนของสารกัมมันตรังสีของระบบน้ำจึงกลายเป็นปัญหาใหญ่ในทันทีหลังเกิดอุบัติเหตุ ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดของยูเครน ระดับของกัมมันตภาพรังสี (โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากกัมมันตรังสี 131I, 137Cs และ 90Sr) ในน้ำดื่มทำให้เกิดความกังวลในช่วงสัปดาห์หลายและหลายเดือนหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุ แม้ว่าอย่างเป็นทางการมันได้ถูกระบุว่าสารปนเปื้อนทั้งหมดได้ตกตะกอนลงไปด้านล่าง "ในขั้นตอนที่ไม่ละลายน้ำ" และจะไม่ละลายในอีก 800-1000 ปี คำแนะนำสำหรับระดับของรังสีในน้ำดื่มถูกยกให้สูงขึ้นชั่วคราวเป็น 3,700 Bq/ลิตร เป็นการยอมให้น้ำส่วนใหญ่ที่จะถูกรายงานว่าปลอดภัย และอีกหนึ่งปีหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุมันก็ถูกประกาศว่าแม้แต้น้ำจากบ่อระบายความร้อนของโรงงานเชียร์โนบีลก็อยู่ในบรรทัดฐานที่ยอมรับได้ ทั้งๆที่มีการประกาศดังกล่าว สองเดือนหลังจากที่เกิดภัยพิบัติ แหล่งน้ำประปาเมืองเคียฟถูกเปลี่ยนอย่างกะทันหันจาก Dnieper ไปเป็นแม่น้ำ Desna ในเวลาเดียวกัน กับดักตะกอนขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้น พร้อมกับผนังกั้นขนาดใหญ่ใต้ดินลึก 30 เมตรเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำบาดาลจากเครื่องปฏิกรณ์ที่ถูกทำลายไหลลงไปในแม่น้ำ Pripyat
การสะสมของกัมมันตภาพรังสีแบบ Bio ในปลา ที่เป็นผลมาจากความเข้มข้นของรังสี (ทั้งในยุโรปตะวันตกและในอดีตสหภาพโซเวียต) ในหลายกรณีอยู่ในระดับสูงสุดอย่างมีนัยสำคัญเหนือคำแนะนำสำหรับการบริโภค ระดับสูงสุดที่แนะนำสำหรับรังสีจากซีเซียมในปลาจะแตกต่างกันในแต่ละประเทศ แต่จะมีค่าประมาณ 1,000 Bq/kg ในสหภาพยุโรป ในอ่างเก็บน้ำเมืองเคียฟในยูเครน ความเข้มข้นในปลามีค่าหลายพัน Bq/kg ในช่วงหลายปีหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุ
ในทะเลสาบ "ถูกปิด" ขนาดเล็กในเบลารุสและภูมิภาค Bryansk ของรัสเซีย ความเข้มข้นของรังสีในสายพันธุ์ปลาจำนวนมากมีความแตกต่างกันตั้งแต่ 100 ถึง 60,000 Bq/kg ในช่วงเวลาระหว่าง 1990-1992 การปนเปื้อนของปลาสร้างความกังวลระยะสั้นในหลายส่วนของสหราชอาณาจักรและเยอรมนีและในระยะยาว (หลายปีมากกว่าจะเป็นเดือน) ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบของยูเครน เบลารุส และรัสเซีย เช่นเดียวกับในหลายส่วนของสแกนดิเนเวีย