stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การกราดยิงหมู่
คำจำกัดความ

ดูเพิ่ม: การสังหารหมู่ และ ฆาตกรรมหมู่
มีคำจำกัดความที่หลากหลายมากสำหรับการกราดยิงหมู่ เช่น
ภายใต้กฎหมายของรัฐบาลกลางสหรัฐ อัยการสูงสุดสหรัฐอาจเข้าร่วมการสืบสวนการ "สังหารหมู่" มากกว่า การกราดยิงหมู่ หากมีการร้องขอมาจากรัฐต่าง ๆ คำดังกล่าวหมายความถึงการสังหารคนตั้งแต่ 4 คนขึ้นไปโดยไม่มีการหยุดพัก แต่ต่อมาสภาคองเกรสได้กำหนดความหมายใหม่ใน พ.ศ. 2556 ว่าให้นับการสังหารตั้งแต่ 3 คนขึ้นไป
ในรายงาน "เบื้องหลังการนองเลือด" (Behind the Bloodshed) ของ หนังสือพิมพ์ยูเอสเอทูเดย์ การสังหารหมู่ได้รับการนิยามว่าเป็นเหตุการณ์ใด ๆ ที่ทำให้มีผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์นั้น 4 คนหรือมากกว่านั้น หมายรวมไปถึงการสังหารภายในครอบครัว เดอะวอชิงตันโพสต์ยังใช้คำนิยามดังกล่าวเช่นกัน
เว็บไซต์ Mass Shooting Tracker ซึ่งรวบรวมข้อมูลจากซีเอ็นเอ็น, เอ็มเอสเอ็นบีซี, เดอะนิวยอร์กไทมส์, เดอะวอชิงตันโพสต์, ดิอีโคโนมิสต์, บีบีซี ได้ให้คำจำกัดความว่าการกราดยิงหมู่ คือเหตุการณ์ใด ๆ ที่มีการยิงประชาชนจนได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตตั้งแต่ 4 คนขึ้นไป
ตาม พระราชบัญญัติความช่วยเหลือสืบสวนสำหรับอาชญากรรมรุนแรง พ.ศ. 2555 (Investigative Assistance for Violent Crimes Act of 2012)  ซึ่งลงนามประกาศใช้เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2556 การสังหารหมู่ หมายถึงการสังหารที่มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยสามคน ไม่รวมผู้กระทำความผิด
ซีบีเอส ให้คำนิยามถึงการกราดยิงหมู่ ว่าเป็นเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการยิง (ไม่จำเป็นต้องทำให้เสียชีวิต) ใส่คน 5 คนขึ้นไป (บางครั้ง 4 คน) โดยไม่มีช่วงหยุดพัก
นิตยสารมาเธอร์โจนส์ นิยามการกราดยิงหมู่ว่าเป็นการยิงอย่างคุ้มคลั่งโดยปราศจากเป้าหมายหลักในสถานที่สาธารณะ ซึ่งส่งผลให้มีเหยื่อจำนวน 3 คนหรือมากกว่าเสียชีวิต โดยไม่นับรวมถึงการปะทะกันระหว่างแก๊งอันธพาล มาเฟีย การโจรกรรมทรัพย์สินด้วยอาวุธ และการโจมตีโดยผู้ก่อเหตุที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้
กลุ่มศึกษาวิจัยความรุนแรงในอาชญากรรม Gun Violence Archive ซึ่งรวมรวมข้อมูลการวิจัยจากสื่ออเมริกันรายหลัก ๆ ให้คำจำกัดความการกราดยิงหมู่ไว้ว่า "ต้องมีเหยื่ออย่างน้อย 4 รายที่ถูกยิง นับทั้งผู้ที่ได้รับบาดเจ็บและผู้ที่เสียชีวิต โดยไม่นับรวมถึงผู้ก่อเหตุซึ่งอาจจะเสียชีวิตหรือบาดเจ็บในเหตุการณ์ดังกล่าว" ทำให้เห็นถึงความแตกต่างของการกราดยิงหมู่ และการฆาตกรรมหมู่ และไม่ถือว่าผู้ก่อเหตุเป็นเหยื่อด้วย
แม้ว่าจะมีการจำกัดความที่หลากหลายถึงความหมายของการกราดยิงหมู่ แต่ก็มีการจำกัดความถึงการรวมถึงและข้อยกเว้นด้วย โดยมหาวิทยาลัยเพนซิลวาเนียระบุว่า ไม่ว่าจะมีผู้เสียชีวิตกี่คน หากเกิดการยิงโดยผู้ก่อการร้ายข้ามชาติ จะไม่นับว่าเป็นการกราดยิงหมู่ ข้อยกเว้นอีกประเภทคือ หากมีคนถูกยิง 10 คน แต่เสียชีวิตเพียง 2 คน นอกจากนี้หากอีกจำนวนหนึ่งได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตจากการถูกรถชนก็จะไม่นับว่าเกิดจากเหตุกราดยิงหมู่เช่นเดียวกัน เนื่องจากไม่ได้เกิดจากการใช้อาวุธปืน ในบางกรณี จะนับรวมการเสียชีวิตที่เกิดจากการใช้อาวุธในการโจรกรรมทรัพย์สิน และบางครั้งการเสียชีวิตที่เกิดจากการทำสงครามแก๊งค์ก็ถือเป็นการกราดยิงหมู่เช่นกัน
ปัญหาของการขาดคำจำกัดความที่ชัดเจน อาจก่อให้เกิดความตื่นกลัวเกิดเหตุเมื่อมีการรายงานข่าวเหตุการณ์ออกไป เนื่องจากการใช้ประเภทของเหตุที่เกิดแตกต่างกันในแต่ละความหมาย
การกราดยิงหมู่จะถูกกำหนดให้เป็นการก่อการร้ายก็ต่อเมื่อ "ดูเหมือนว่าจะมีเจตนา" ที่จะข่มขู่หรือบังคับผู้คน แม้ว่าการกราดยิงหมู่ส่วนใหญ่ไม่ใช่การก่อการร้ายก็ตาม
เหยื่อและผู้รอดชีวิต

หลังจากเหตุกราดยิงหมู่ ผู้รอดชีวิตบางคนได้เขียนเกี่ยวกับประสบการณ์ของพวกเขา และนักข่าวก็เล่าถึงประสบการณ์ของพวกเขา ผู้รอดชีวิตจากการยิงในโบสถ์ Knoxville Unitarian Universalist เขียนเกี่ยวกับปฏิกิริยาของเขาต่อเหตุการณ์การกราดยิงหมู่ พ่อของเหยื่อในเหตุกราดยิงที่โรงภาพยนตร์ในเมืองออโรรา รัฐโคโลราโด เขียนเกี่ยวกับการเผชิญเหตุกราดยิงหมู่ครั้งอื่น ๆ หลังจากเขาสูญเสียลูกชายไป ผู้รอดชีวิตจากการโจมตีในนอร์เวย์ใน พ.ศ. 2554 เล่าประสบการณ์ของพวกเขาในนิตยสาร GQ นอกจากนี้ รายงานฉบับหนึ่งยังได้ศึกษาปฏิกิริยาของเจ้าหน้าที่ตำรวจสวีเดนต่อเหตุกราดยิงหมู่
ผู้รอดชีวิตจากเหตุกราดยิงจำนวนมาก อาจประสบกับความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ
ผู้กระทำผิด > เพศและเชื้อชาติ > สหรัฐ

ผู้ก่อเหตุกราดยิงหมู่ส่วนใหญ่ในสหรัฐเป็นผู้ชาย โดยบางแหล่งระบุว่าผู้ชายคิดเป็น 98% ของผู้ก่อเหตุ จากรายงานของสกายนิวส์ ผู้กระทำความผิดที่เป็นผู้ชายก่อเหตุ 110 ครั้ง จากการยิง 114 ครั้งในโรงเรียน (96%) ในช่วง พ.ศ. 2525–2562 เมื่อเทียบกับการฆาตกรรมโดยทั่วไปในสหรัฐที่ 85.3% ของการฆาตกรรมเป็นการกระทำโดยผู้ชาย
การศึกษาโดยบริษัทข้อมูลด้านสถิติ Statista พบว่า 65 จาก 116 (56%) การยิงกันในสหรัฐ ในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2525 ถึง 2562 นั้นเป็นมือปืน "ผิวขาว" และตามฐานข้อมูลที่รวบรวมโดยนิตยสารมาเธอร์โจนส์ เชื้อชาติของมือปืนกราดยิงหมู่นั้นใกล้เคียงกับประชากรสหรัฐโดยรวม แม้ว่าชาวเอเชียจะมีเปอร์เซ็นต์ที่สูงกว่าค่าเฉลี่ยประชากรสหรัฐและชาวลาตินไม่มีส่วนในการเทียบเคียงดังกล่าว
ผู้กระทำผิด > สุขภาพจิตและประวัติอาชญากรรม

ในการศึกษาผู้ก่อเหตุกราดยิงหมู่จำนวน 55 คน จากฐานข้อมูลการกราดยิงหมู่ของนิตยสารมาเธอร์โจนส์ นักวิจัยพบว่า 87.5% ของผู้กระทำความผิด ได้รับการวินิจฉัยในการรักษาอย่างผิด ๆ และรับการรักษาอย่างไม่ถูกต้อง หรือไม่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคทางจิตเวช จึงไม่ได้รับการรักษาตามกระบวนการ
ในการศึกษาผู้ก่อเหตุกราดยิงหมู่จำนวน 171 คนที่ก่อเหตุกราดยิงหมู่ในสหรัฐ ระหว่าง พ.ศ. 2509 ถึง 2562 นักวิจัย Adam Lankford และ Rebecca Cowan พบว่าแม้ส่วนใหญ่จะมีอาการป่วยทางจิตแต่ไม่ใช่ระดับที่รุนแรง แต่ "ผู้ก่อเหตุกราดยิงหมู่ในที่สาธารณะเกือบทั้งหมดอาจจะมีปัญหาสุขภาพจิต" พวกเขาแนะนำว่าการตรวจสอบปัญหาสุขภาพจิตของผู้ก่อเหตุกราดยิงนั้นมีจำนวนความถี่ที่ต่ำเกินไป เนื่องจาก "ผู้กระทำความผิดจำนวนมาก ไม่เคยได้รับการประเมินจากจิตแพทย์หรือผู้ปฏิบัติงานด้านสุขภาพจิต...รวมถึงคนอื่นๆ ก็จงใจหลีกเลี่ยงการพบจิตแพทย์ และปิดบังปัญหาเกี่ยวกับสุขภาพจิต หรือโกหกเกี่ยวกับอาการของพวกเขา เพราะความอับอาย ความน่าอัปยศ หรือความกลัวผลที่จะตามมาหลังการประเมิน" อย่างไรก็ตาม Lankford และ Cowan ยังเน้นย้ำว่าความปัญหาทางจิตไม่ใช่สาเหตุเดียวของการกราดยิงหมู่ ยังมีปัจจัยอื่น ๆ อีกมากมายที่ส่งผลต่อการตัดสินใจโจมตีของผู้ก่อเหตุ
เจมส์ อัลเลน ฟอกซ์ นักอาชญาวิทยากล่าวว่าผู้ก่อเหตุกราดยิงหมู่ส่วนใหญ่ไม่มีประวัติอาชญากรรม หรือประวัติการถูกจับกุมเพื่อทำการรักษาที่ศูนย์สุขภาพจิต แม้ว่าบทความในเดอะนิวยอร์กไทมส์ในเดือนธันวาคม 2558 เกี่ยวกับเหตุกราดยิง 15 ครั้งเมื่อเร็ว ๆ นี้พบว่ามีผู้กระทำความผิด 6 คน เคยมีปัญหากับการละเมิดการบังคับใช้กฎหมาย และอีก 6 คน มีปัญหาสุขภาพจิต
ผู้กระทำผิด > สังคมศาสตร์และโครงสร้างครอบครัว

มีรายงานการเชื่อมโยงกันที่น่าสังเหตุในสหรัฐ ระหว่างเหตุกราดยิงหมู่กับความรุนแรงภายในหรือความรุนแรงในครอบครัวโดยคู่สมรสหรือสมาชิกในครอบครับปัจจุบันหรืออดีตสมาชิกถูกสังหาร คิดเป็น 76 คดี จาก 133 คดี (57%) และผู้กระทำผิดเคยถูกตั้งข้อหาใช้ความรุนแรงมาก่อน 21 คดี
การตอบสนอง > สื่อ

บางคนพิจารณาว่าความสนใจของสื่อเกี่ยวข้องกับผู้ก่อเหตุกราดยิงหมู่ เป็นปัจจัยที่กระตุ้นให้เกิดเหตุการณ์อื่น ๆ ตามมาหรือไม่ เพื่อตอบสนองต่อสิ่งนี้ หน่วยงานบังคับใช้กฎหมายบางส่วนได้ตัดสินใจให้ไม่เสนอชื่อผู้ต้องสงสัยในเหตุกราดยิงหมู่ในเหตุการณ์เหล่านั้น เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้ก่อเหตุได้รับชื่อเสียงในทางลบ
มีการศึกษาผลกระทบของข้อความที่ใช้ในการรายงานข่าวเหตุกราดยิงหมู่จำนวนมาก นักวิจัยศึกษาบทบาทของการรายงานข่าว ในการกำหนดทัศนคติต่อบุคคลที่มีอาการป่วยทางจิตขั้นรุนแรง และการสนับสนุนของสาธารณชนต่อนโยบายการควบคุมการอาวุธปืน
ใน พ.ศ. 2558 บทความที่ถูกเขียนโดยนักฟิสิกส์และนักสถิติ เชอร์รี่ ทาวเวอร์ พร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีก 4 คนได้รับการตีพิมพ์ ซึ่งพิสูจน์ได้ว่ามีการแพร่กระจายของอาการกราดยิงหมู่จำนวนมากโดยใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ อย่างไรก็ตาม ใน พ.ศ. 2560 ทาวเวอร์ได้กล่าวว่าในการให้สัมภาษณ์ว่าเธอชอบรูปแบบของการกำกับดูแลกันเองของสื่อ มากกว่าการเซ็นเซอร์สื่อ เพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านี้ เช่นเดียวกับในหลายปีก่อน สำนักข่าวหลัก ๆ ประสบความสำเร็จในการป้องกันการฆ่าตัวตายเลียนแบบ
ใน พ.ศ. 2559 สมาคมจิตวิทยาอเมริกัน (American Psychological Association) เผยแพร่ข่าวแจก โดยอ้างว่ามีการแพร่กระจายของอาการกราดยิงหมู่ โดยสื่อและผู้ที่ชื่นชอบใช้โซเชียลมีเดีย ซึ่งควรจะงดเผยแพร่ชื่อและใบหน้าของผู้เสียหายเมื่อมีการรายงานเหตุการณ์กราดยิง เพื่อป้องกันการสร้างชื่อเสียงและผลงานของผู่ก่อเหตุซึ่งต้องการเป็นที่จดจำและเกิดการทำตาม
สำนักข่าวบางแห่งให้นำหนักมากขึ้นในการพูดคุยเรื่องการควบคุมอาวุธปืน หลังจากเหตุโจมตีในแซนเบอร์นาร์ดีโนเมื่อ พ.ศ. 2558 พาดหัวหน้าแรกของ นิวยอร์กเดลินิวส์ ระบุว่า "พระเจ้าไม่ได้แก้ไขเรื่องนี้" (God isn't fixing this) พร้อมกับ "รูปภาพทวิตจากผู้นำพรรคริพับลิกันที่แชร์ธอตส์แอนด์แพรส์ของพวกเขาต่อเหยื่อที่ถูกกราดยิง นับตั้งแต่การสังหารในอิสลาวิสตาใน พ.ศ. 2557 สำนักข่าวเชิงเสียดสี ดิอันเยิน ได้เผยแพร่บทความ "ไม่มีทางป้องกันสิ่งนี้ได้" มีเพียงประเทศเดียวเท่านั้นที่สิ่งนี้เกิดขึ้นเป็นประจำ โดยมีการแก้ไขบทความเล็กน้อยหลังจากเหตุกราดยิงหมู่ครั้งใหญ่ เพื่อล้อเลียนฉันทามติของประชาชน ว่าสหรัฐ ขาดอำนาจทางการเมืองเพื่อป้องกันเหตุกราดยิงหมู่
การตอบสนอง > การปฏิรูปกฎหมายอาวุธปืน

การตอบสนองต่อเหตุกราดยิงหมู่มีด้วยกันหลากหลายรูปแบบ ขึ้นอยู่กับประเทศและบรรยากาศทางการเมืองในประเทศขณะนั้น
การตอบสนอง > การปฏิรูปกฎหมายอาวุธปืน > ออสเตรเลีย

หลังจากการสังหารหมู่พอร์ตอาร์เทอร์ใน พ.ศ. 2539 ออสเตรเลียได้แก้ไขกฎหมายอาวุธปืน
การตอบสนอง > การปฏิรูปกฎหมายอาวุธปืน > นิวซีแลนด์

หลังจากเหตุกราดยิงมัสยิดในไครสต์เชิร์ช นิวซีแลนด์ได้ประกาศห้ามใช้อาวุธกึ่งอัตโนมัติในรูปแบบทางทหารเกือบทั้งหมด
การตอบสนอง > การปฏิรูปกฎหมายอาวุธปืน > สหราชอาณาจักร

ผลจากเหตุการณ์สังหารหมู่ที่ฮังเกอร์ฟอร์ด ในฮังเกอร์ฟอร์ด ประเทศอังกฤษ และการสังหารหมู่ที่โรงเรียนดันเบลน ในสเตอร์ลิง สกอตแลนด์ สหราชอาณาจักรจึงได้ออกกฎหมายว่าด้วยอาวุธปืนที่มีความเข้มงวดมากขึ้น รวมถึงมีโครงการรับซื้อปืนคืนเพื่อปลดอาวุธปืนบางประเภทออกจากการครอบครองของเอกชน รวมถึงตราพระราชบัญญัติอาวุธปืนฉบับแก้ไข พ.ศ. 2531 เพื่อจำกัดอาวุธปืนไรเฟิลและปืนลูกซอง และพระราชบัญญัติอาวุธปืนฉบับแก้ไข พ.ศ. 2540 เพื่อจำกัดหรือทำให้ปืนพกจำนวนมากกายเป็นสิ่งผิดกฎหมาย
เหตุกราดยิงหมู่ครั้งที่ใหญ่ที่สุดสองครั้งหลังจากการแก้ไขกฎหมายเพื่อจำกัดอาวุธปืน ได้แก่ เหตุกราดยิงที่คัมเบรียใน พ.ศ. 2553 ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิต 13 ราย รวมถึงผู้ก่อเหตุ และเหตุกราดยิงที่พลีมัธใน พ.ศ. 2546 ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิต 6 ราย รวมถึงผู้ก่อเหตุ
การตอบสนอง > การปฏิรูปกฎหมายอาวุธปืน > สหรัฐ

ในสหรัฐ การสนับสนุนการปฏิรูปกฎหมายอาวุธปืนแตกต่างกันไปตามจุดยืนของพรรคการเมือง โดยพรรคเดโมแครตโดยปกติจะสนับสนุนการปฏิรูปอาวุธปืนนี้มากกว่า และเช่นกันในฝ่ายรีพลับลิกันโดยปกติจะต่อต้านมากกว่า ซึ่งบางคนในสหรัฐเชื่อว่าการบังคับใช้กฎหมายอาวุธปืนที่เข้มงวดมากขึ้นจะช่วยป้องกันเหตุกราดยิงหมู่ก็ได้ในอนาคต ส่วนนักการเมืองบางคนในสหรัฐได้ออกกฎหมายเพื่อปฏิรูประบบตรวจสอบประวัติการซื้อปืน ซึ่งคนอเมริกันส่วนใหญ่สนับสนุนการตรวจประวัติก่อนการซื้อปืนที่เข้มงวดมากขึ้น ตาม “จากการสำรวจของมหาวิทยาลัย Quinnipiac ในคอนเนทิคัต พบว่า 93 เปอร์เซ็นต์ ของผู้ลงคะแนนที่ลงทะเบียนกล่าวว่าพวกเขาจะสนับสนุนการตรวจสอบประวัติอย่างละเอียด (universal background checks) สำหรับผู้ซื้อปืนทุกคน”
คนอื่น ๆ ได้โต้แย้งว่าเหตุกราดยิงหมู่ไม่ควรเป็นจุดสนใจหลักในการอภิปรายเรื่องการปฏิรูปกฎหมายอาวุธปืน เพราะเหตุกราดยิงเหล่านั้นคิดเป็นสัดส่วนน้อยกว่าร้อยละ 1 ของอัตราการฆาตกรรมในสหรัฐ และเชื่อว่าเหตุกราดยิงหมู่เหล่านี้ยากที่จะหยุดยั้งได้ และเกิดการโต้เถียงกันว่าการให้พลเรือนสามารถพกอาวุธได้ในลักษณะมิดชิดจะสามารถลดการเกิดเหตุกราดยิงได้
ตามที่ปีเตอร์ สไกวเออส์ นักอาชญาวิทยาชาวอังกฤษซึ่งศึกษาเกี่ยวกับความรุนแรงเกี่ยวกับปืนในประเทศต่าง ๆ ระบุว่า เหตุกราดยิงหมู่ในสหรัฐนั้นอาจสืบเนื่องมาจาก "วัฒนธรรมแบบปัจเจกนิยม" ในสหรัฐ มากกว่ากฎหมายอาวุธปืน
บารัก โอบามา ประธานาธิบดีสหรัฐ ได้ปราศรัยเกี่ยวกับเหตุกราดยิงหมู่หลายครั้งระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีตลอด 8 ปีที่ผ่านมาของเขา โดยเรียกร้องให้มีกฎหมายความปลอดภัยของอาวุธปืนเพิ่มเติมในสหรัฐ หลังจากเหตุกราดยิงโบสถ์ในชาร์ลสตัน และเหตุกราดยิงในโรงเรียนมัธยมสโตนแมน ดักลาส เขาเรียกร้องให้มีการปฏิรูปกฎหมายความปลอดภัยของปืนอีกครั้ง และระบุว่าความถี่ในการเกิดเหตุกราดยิงหมู่ในสหรัฐนั้น "ไม่ได้คู่ขนานไปกับโลกใบนี้" (no parallel in the world) โดยหลังจากเหตุกราดยิงในโรงเรียนมัธยมสโตนแมน ดักลาส ผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์นั้น ทั้งนักเรียน ครู และผู้ปกครองต่างกลายเป็นแกนนำในการเคลื่อนไหวเพื่อแบนการขายอาวุธจู่โจม (assault weapon) และลดการเข้าถึงอาวุธได้อย่างง่ายดาย
ดูเพิ่ม

หมวดหมู่:เหตุกราดยิงหมู่แบ่งตามประเทศ
มือปืนกราดยิง
อาชญากรรมเลียนแบบ
การก่อการร้ายภายในประเทศ
ฆาตกรรมหมู่
เหตุกราดยิงในโรงเรียน
เหตุกราดยิงที่จังหวัดนครราชสีมา พ.ศ. 2563
การสังหารหมู่ที่จังหวัดหนองบัวลำภู พ.ศ. 2565
แหล่งข้อมูลอื่น

Timeline: Deadliest U.S. mass shootings
Public Mass Shootings in the United States: Selected Policy Implications Congressional Research Service
Algoworld: Scientific Ways To Predict Mass Shootings
Washington Case Revives Debate About 'Contagious' Mass Shootings
Yes, Mass Shootings Are Occurring More Often. Mother Jones. 21 October 2014.
Jetter, Michael; Jay K. Walker (October 2018). "The Effect of Media Coverage on Mass Shootings" (PDF). IZA Institute of Labor Economics.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย 
ผลการศึกษาของ เดอะนิวยอร์กไทมส์ รายงานว่า ผลจากการโจมตีของมือปืนกราดยิงนั้น แตกต่างกันไปตามปฏิกิริยาของผู้ก่อเหตุ ซึ่งผู้ถูกโจมตีประกอบไปด้วยตำรวจ (42% ของเหตุการณ์ทั้งหมด) และกลุ่มคนมุง (ซึ่งรวมไปถึง "คนดีที่มีปืน" คิดเป็นใน 5.1% ในเหตุการณ์ทั้งหมด)
เมซีเย 15

นักดาราศาสตร์สมัครเล่นถ่ายรูปของ เมซีเย 15 ด้วยกล้องโทรทรรศน์ 150 มิลลิเมตร
แผนที่ของ เมซีเย 15
เมซีเย 15 (รู้จักในชื่อ เอ็ม 15 หรือ เอ็นจีซี 7078; อังกฤษ: Messier 15 หรือ M15 หรือ NGC 7078) เป็นกระจุกดาวทรงกลมที่ตั้งอยู่ในกลุ่มดาวม้าบิน
การค้นพบและการสังเกต

ถูกค้นพบโดย ฌ็อง-ดอมีนิก มาราลดี ใน ค.ศ. 1746 ต่อมาชาร์ล เมซีเย ได้จัดหมวดหมู่ใน ค.ศ. 1764 เอ็ม 15 มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าถ้ามีท้องฟ้าใส ดูเหมือนเนบิวลาหรือดาวไม่ชัดในกล้องสองตาหรือกล้องโทรทรรศน์ขนาดเล็ก ต้องการกล้องโทรทรรศน์ขนาด 6 นิ้วขึ้นไปเพื่อมองเห็นดาวฤกษ์ ดาวสมาชิกสว่างที่สุดมีขนาดความส่องสว่างปรากฏ 12.6
ลักษณะ

ตั้งอยู่ห่างจากโลกประมาณ 35,700 ปีแสง และมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 175 ปีแสง มีขนาดความส่องสว่างปรากฏ 6.2 อายุประมาณ 12.5±1.3 พันล้านปี เอ็ม 15 เป็นหนึ่งในกระจุกดาวที่อัดแน่นที่สุดในทางช้างเผือก เป็นไปได้ว่า เอ็ม 15 มีหลุมดำที่ศูนย์กลาง
เอ็ม 15 มีชื่อเสียงเพราะมีดาวแปรแสง 112 ดวงและพัลซาร์ 8 ดวง นอกจากนั้น เอ็ม 15 มี พีซ 1 (รู้จักในชื่อ K648) เป็นเนบิวลาดาวเคราะห์ในกระจุกดาวทรงกลมซึ่งถูกค้นพบเป็นแห่งแรกเมื่อ ค.ศ. 1928 ตั้งแต่นั้นนักดาราศาสตร์ค้นพบเนบิวลาดาวเคราะห์อยู่ภายในกระจุกดาวทรงกลมอีกเพียง 3 แห่ง
แหล่งกำเนิดรังสีเอกซ์

นักดาราศาสตร์ได้ค้นพบแหล่งกำเนิดรังสีเอกซ์สองแห่งที่ตั้งอยู่ที่ เอ็ม 15 ชื่อ เมซีเย 15 เอกซ์-1 และเมซีเย 15 เอกซ์-2
แหล่งข้อมูลอื่น

Messier 15, Galactic Globular Clusters Database page
Globular Cluster Photometry With the Hubble Space Telescope. V. WFPC Study of M15's Central density Cusp เก็บถาวร 2015-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
SDSS image of M15, Wikisky.org
Gretton, Roy & Meghan, Gray, "M15 – Globular Cluster", Deep Sky Videos, Brady Haran
| ด ค กวัตถุท้องฟ้าของเมซีเย |
| --- | --- | --- |
| รายชื่อ |  M1  M2  M3  M4  M5  M6  M7  M8  M9  M10  M11  M12  M13  M14  M15  M16  M17  M18  M19  M20  M21  M22  M23  M24  M25  M26  M27  M28  M29  M30  M31  M32  M33  M34  M35  M36  M37  M38  M39  M40  M41  M42  M43  M44  M45  M46  M47  M48  M49  M50  M51  M52  M53  M54  M55  M56  M57  M58  M59  M60  M61  M62  M63  M64  M65  M66  M67  M68  M69  M70  M71  M72  M73  M74  M75  M76  M77  M78  M79  M80  M81  M82  M83  M84  M85  M86  M87  M88  M89  M90  M91  M92  M93  M94  M95  M96  M97  M98  M99  M100  M101  M102  M103  M104  M105  M106  M107  M108  M109  M110  |  |
| ดูเพิ่ม |  สารบัญแฟ้มทั่วไปของเนบิวลาและกระจุกดาว  วัตถุท้องฟ้าของเมซีเย  สารบัญแฟ้มดัชนี  สารบัญแฟ้มทั่วไปใหม่  สาร์บัญแฟ้มเฮอร์เชล 400  สารบัญแฟ้มคอลด์เวลล์  |  |
  หมวดหมู่   คอมมอนส์   สถานีย่อย 
พิกัด:  21h 29m 58.38s, +12° 10′ 00.6″
ปรากฏการณ์ฟอเรอร์

ปรากฏการณ์ฟอเรอร์มักจะใช้ในหลายสาขา เช่น โหราศาสตร์ ภาพนี้แสดงให้เห็นร้านดูดวงแห่งหนึ่งในบอสตัน
ปรากฏการณ์ฟอเรอร์ (อังกฤษ: Forer effect) หรือที่บางครั้งเรียกว่า ปรากฏการณ์บาร์นัม (อังกฤษ: Barnum effect) ตามข้อสังเกตการณ์ของ พี.ที. บาร์นัม ที่ว่า "เรามีทุกสิ่งสำหรับทุกคน" ("We've got something for everyone") เป็นปรากฏการณ์จากข้อสังเกตที่ว่า บุคคลมักให้คะแนนความถูกต้องในระดับที่สูงกับคำอธิบายเกี่ยวกับบุคลิกภาพของตนซึ่งตนเชื่อว่าทำขึ้นมาเพื่อตนโดยเฉพาะ ทั้งที่จริงแล้วเป็นคำอธิบายที่คลุมเครือและกว้างขวางพอที่จะครอบคลุมถึงบุคคลหลายๆ กลุ่ม โดยปรากฏการณ์นี้ได้อธิบายถึงเหตุผลบางส่วนเบื้องหลังความเชื่อที่เป็นนิยมหลายสาขา เช่น โหราศาสตร์ การดูดวง การทำนายจากลายมืออักษร และบททดสอบบุคลิกภาพบางตัว
อีกปรากฏการณ์ที่พบได้ง่ายและใกล้เคียงกันคือ การยืนยันเชิงอัตวิสัย (Subjective validation) ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อสองเหตุการณ์ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันได้รับการเชื่อมโยงกันด้วยเหตุผลทางความเชื่อ ความคาดหวัง หรือสมมติฐานที่กำหนดให้ทั้งสองเหตุการณ์จำต้องสัมพันธ์กัน ดังนั้น บุคคลจึงมักมองหาความเกี่ยวเนื่องระหว่างภาพลักษณ์ที่ตนเข้าใจเกี่ยวกับลักษณะนิสัยของตน กับคำทำนายโหราศาสตร์
การพิสูจน์ของฟอเรอร์

ในปี ค.ศ. 1948 นักจิตวิทยา เบอร์แทรม อาร์. ฟอเรอร์ ให้นักศึกษาทำแบบทดสอบด้านบุคลิกภาพ โดยบอกกับกลุ่มนักศึกษาว่าแต่ละคนจะได้รับบทวิเคราะห์ด้านลักษณะนิสัยที่เขียนขึ้นโดยเฉพาะจากผลแบบทดสอบของแต่ละคน ทั้งนี้ ฟอเรอร์ขอให้นักศึกษาให้คะแนนความถูกต้องของบทวิเคราะห์ดังกล่าวจาก 0 (ไม่ถูกต้อง) ถึง 5 (ถูกต้องทุกประการ) โดยในความจริงแล้ว นักศึกษาทุกคนได้รับบทวิเคราะห์เดียวกันทั้งหมด ดังนี้
คุณต้องการให้ผู้อื่นชื่นชอบและชื่นชมเป็นอย่างมาก คุณมีแนวโน้มที่จะคิดมากและตำหนิตนเอง คุณมีศักยภาพที่ยังไม่แสดงออกมาซุกซ่อนอยู่ และในขณะที่คุณมีข้อด้อยอยู่บ้าง คุณก็มีสิ่งที่สามารถชดเชยข้อด้อยนั้นได้ ภายนอก คุณดูเป็นคนที่มีวินัยและควบคุมตนเองได้ แต่ภายในคุณมักมีข้อกังวลและรู้สึกไม่มั่นใจ บางครั้ง คุณสงสัยว่าคุณได้ตัดสินใจดีแล้วหรือไม่ หรือได้ทำสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ คุณชอบการเปลี่ยนแปลงและความหลากหลายในระดับหนึ่ง และจะไม่พอใจเมื่อถูกจำกัดให้อยู่ในข้อบังคับ คุณภูมิใจที่คุณเป็นคนมีความคิดเป็นของตนเอง และไม่ยอมรับข้อคิดเห็นจากผู้อื่นหากปราศจากหลักฐานที่น่าพอใจ บางครั้งคุณมักเก็บตัว ไม่สุงสิงกับใคร ความฝันของคุณบางประการดูเป็นไปไม่ได้จริง ความมั่นคงปลอดภัยคือหนึ่งในเป้าหมายสำคัญในชีวิตของคุณ
จากการทดลอง ผลเฉลี่ยที่ได้อยู่ที่ 4.26 โดยหลังจากได้ค่าเฉลี่ย ฟอเรอร์จึงเผยว่า นักศึกษาทุกคนได้รับผลวิเคราะห์เดียวกันที่มาจากคำทำนายดวงที่ฟอเรอร์รวบรวมมา ซึ่งจะเห็นได้ว่ามีหลายข้อที่สามารถครอบคลุมได้ทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน
ในอีกงานวิจัยที่ศึกษาปรากฏการณ์ฟอเรอร์ กลุ่มนักศึกษาได้ทำแบบประเมินลักษณะนิสัยของ MMPI (Minnesota Multiphasic Personality Inventory) โดยให้นักวิจัยประเมินคำตอบของนักศึกษา ในการวิจัยครั้งนี้ นักวิจัยได้เขียนรายงานผลการประเมินที่ถูกต้องเกี่ยวกับลักษณะนิสัยของแต่ละคน แต่จะคืนทั้งผลการประเมินที่ถูกต้องและผลการประเมินปลอมที่ใช้ลักษณะนิสัยทั่วไปให้กับนักศึกษา โดยให้นักศึกษาเลือกว่าผลการประเมินใดเป็นของตน มากกว่าครึ่งของนักศึกษา (59%) เลือกผลการประเมินปลอม
ปรากฏการณ์ฟอเรอร์ยังเป็นที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งคือ "ปรากฏการณ์บาร์นัม" ซึ่งเกิดขึ้นจากบทความ "Wanted - A Good Cookbook" ในปี พ.ศ. 2499 ของนักจิตวิทยาชาวอเมริกัน พอล มีห์ล ในบทความ มีห์ลได้เปรียบเทียบคำอธิบายบุคลิกภาพที่คลุมเครือกับบททดสอบทางจิตวิทยาที่ "ประสบความสำเร็จ" ของพี.ที. บาร์นัม นักแสดงและธุรกิจที่เป็นที่รู้จักในฐานะนักต้มตุ๋นเลื่องชื่อ
การทำวิจัยซ้ำ

มีสองปัจจัยสำคัญในการสร้างมาตรฐานในการวิจัยซ้ำ ปัจจัยแรก คือ เนื้อหาคำอธิบายที่จะต้องมีสัดส่วนบุคลิกในแง่บวกและแง่ลบที่เหมาะสม ปัจจัยที่สองคือ ผู้เข้าร่วมการวิจัยต้องมีความเชื่อถือว่าบุคคลที่ให้ผลประเมินกับตนจะให้ผลประเมินที่ถูกต้องและเป็นกลาง
สิ่งที่ทำให้ปรากฏการณ์ได้ผลลัพธ์ที่สอดคล้องกันอยู่เสมอนั้นเป็นเพราะคำอธิบายที่คลุมเครือ ทำให้ผู้คนสามารถใส่การตีความของตนเองลงไปในเนื้อหาที่ตนได้รับ จึงทำให้เนื้อหานั้นเป็นเรื่อง "เฉพาะตัว" ของตนเองได้ เช่น "บางครั้งคุณรู้สึกมั่นใจในตัวเอง แต่บางครั้งคุณก็ลังเล" ประโยคนี้สามารถใช้ได้กับทุกคน ดังนั้น แต่ละบุคคลจึงสามารถใส่การตีความของตนเองลงไปได้ การใช้เนื้อหาที่คลุมเครือเช่นนี้จะรับรองผลการประเมินที่น่าเชื่อถือในการวิจัยซ้ำ
ในปี ค.ศ. 2011 ได้มีการวิจัยโดยนำเนื้อหาบางส่วนมาเปลี่ยนแปลงเพื่อให้คนสามารถตีความผลประเมินให้เกี่ยวกับองค์กรแทนที่ตัวบุคคล ผลที่ได้ออกมาใกล้เคียงกับผลวิจัยอื่นๆ โดยชี้ว่าบุคคลมักเทียบลักษณะภาพลักษณ์องค์กรเป็นบุคคล และถูกจูงใจให้เชื่อได้ง่ายในการตีความลักษณะของคน
ตัวแปรที่มีผลต่อปรากฏการณ์

ผลการศึกษาจากหลายแห่งชี้ว่าปรากฏการณ์ฟอเรอร์เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดเป็นสากล สามารถพบได้ในกลุ่มบุคคลต่างวัฒนธรรมและภูมิประเทศ ในปี ค.ศ. 2009 นักจิตวิทยา พอล โรเจอร์ส และแจนิซ โซล ทำการวิจัยเปรียบเทียบแนวโน้มในการยอมรับผลบททดสอบบุคลิกภาพของบาร์นัมระหว่างชาวตะวันตกและชาวจีน ซึ่งผลที่ได้แทบไม่มีความแตกต่างกันมากนัก
อย่างไรก็ตาม ผลการศึกษาภายหลังพบว่าผู้เข้าร่วมจะให้คะแนนความถูกต้องสูงขึ้น หากเงื่อนไขดังต่อไปนี้เป็นจริง
ผู้เข้าร่วมเชื่อว่าผลวิเคราะห์นี้มีผลเฉพาะกับเขาเท่านั้น
ผู้เข้าร่วมให้ความเชื่อถือกับผู้ทำการประเมิน
ผลการประเมินมีลักษณะในแง่บวกเป็นหลัก
วิธีการนำเสนอผลบททดสอบบุคลิกภาพของบาร์นัมยังมีส่วนสำคัญในการทำให้คนยอมรับผลดังกล่าว เช่น ผลประเมินที่มีชื่อของผู้ถูกประเมินอยู่ในเนื้อหาจะมีแนวโน้มที่จะได้รับคะแนนสูงกว่า เป็นต้น
การวิจัยในปัจจุบัน > ความเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ

มีหลักฐานพิสูจน์ได้ว่าการมีความเชื่อก่อนหน้าเกี่ยวกับเรื่องเหนือธรรมชาติมีผลอย่างมากต่อปรากฏการณ์ฟอเรอร์ เช่น ผู้เข้าร่วมการวิจัยที่เชื่อในความแม่นยำของดวงชะตามีแนวโน้มที่จะเชื่อว่าคำอธิบายที่คลุมเครือนั้นหมายถึงตน มากกว่าผู้ที่ไม่มีความเชื่อดังกล่าว โดยความเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติครอบในกรณีนี้ครอบคลุมถึงความเชื่อในพระเจ้า อำนาจเวทมนตร์ ปรากฏการณ์วิญญาณต่างๆ เป็นต้น ผลการศึกษาด้านความสัมพันธ์ระหว่างแนวโน้มทางจิตเภท (Schizotypy) และความอ่อนไหวต่อการรับรู้ (Susceptibility) ต่อปรากฏการณ์ฟอเรอร์ยังชี้ให้เห็นถึงความเกี่ยวเนื่องกันอย่างสูงอีกด้วย อย่างไรก็ตาม ในการวิจัยของโรเจอร์สและโซลใน ปี ค.ศ. 2009 ยังได้ทดสอบความเชื่อด้านโหราศาสตร์ของผู้เข้าร่วมวิจัย โดยผู้ที่มีแนวโน้มในการตั้งข้อสงสัยทั้งชาวจีนและชาวตะวันตก มักสามารถระบุข้อความที่คลุมเครือในแบบทดสอบของบาร์นัมได้ ข้อสังเกตนี้จึงชี้ได้ว่าบุคคลที่ไม่มีความเชื่อด้านโหราศาสตร์จะได้รับผลกระทบจากปรากฏการณ์ฟอเรอร์น้อยกว่า
การวิจัยในปัจจุบัน > อคติการตีความเข้าหาตน

อคติการตีความเข้าหาตนได้แสดงผลในการลบล้างปรากฏการณ์ฟอเรอร์ โดยผู้เข้าร่วมวิจัยที่มีการตีความเข้าหาตนจะยอมรับผลประเมินในแง่บวกของตนเอง และปฏิเสธผลประเมินในแง่ลบ ในงานวิจัยหนึ่ง ผู้เข้าร่วมจะได้รับรายงานผลประเมินบุคลิกภาพหนึ่งในสามฉบับ ฉบับหนึ่งเป็นผลการประเมินที่มีแต่ลักษณะนิสัยในแง่บวก ฉบับหนึ่งเป็นผลประเมินในแง่ลบ และอีกฉบับหนึ่งมีทั้งแง่บวกและลบปนเปกัน ผู้เข้าร่วมที่ได้รับผลประเมินที่มีแต่แง่บวกและผลประเมินแบบผสมมีแนวโน้มที่จะยอมรับผลประเมินมากกว่าผู้เข้าร่วมที่ได้รับผลประเมินในแง่ลบ โดยไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยยะใดๆ ระหว่างสองกลุ่มแรก ในอีกงานวิจัยหนึ่ง ผู้เข้าร่วมได้รับชุดรายการลักษณะนิสัยแทนผลวิเคราะห์ปลอม โดยให้ผู้เข้าร่วมจะให้คะแนนลักษณะนิสัยที่คล้ายกับตน ผลที่ได้สอดคล้องกับอคติการตีความเข้าหาตน โดยผู้เข้าร่วมส่วนใหญ่เห็นด้วยกับลักษณะนิสัยในแง่บวก และไม่เห็นด้วยกับลักษณะนิสัยในแง่ลบ การวิจัยดังกล่าวได้ให้ข้อสรุปว่าอคติการตีความเข้าข้างตนนั้นมีกำลังมากพอที่จะลบล้างปรากฏการณ์ฟอเรอร์ได้
แหล่งข้อมูลอื่น

The Fallacy of Personal Validation: A Classroom Demonstration of Gullibility By: Bertram R. Forer (Full Text)
An autotest เก็บถาวร 2007-02-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Online test demonstrating the effect
Skeptic's Dictionary: the Forer effect