stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยูโกะ มินางูจิ

| ยูโกะ มินางูจิ |
| --- | --- |
皆口 裕子
เกิด:  (1966-06-26) 26 มิถุนายน ค.ศ. 1966 (58 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: โทโมโกะ มินางุจิ (水口 知子)
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: อาโอนิโปรดักชัน
ส่วนสูง: 157 ซม.
ยูโกะ มินางูจิ (皆口 裕子, 26 มิถุนายน 1966 -) เป็นนักพากย์, ผู้บรรยาย ชาวญี่ปุ่น เกิดที่เขตบุงเกียว โตเกียวสังกัดอาโอนิโปรดักชัน ชื่อจริงคือ โทโมโกะ มินางุจิ (水口 知子)
ผลงานพากย์

ยาวาระ (อิโนกุมะ ยาวาระ)
ดราก้อนบอล Z (บีเดล)
เซเลอร์มูน (โทโมเอะ โฮตารุ)
ดราก้อนบอล GT (ปัง)
ดร.สลัมป์ กับหนูน้อยอาราเล่ (ยามาบุกิ มิโดริ)
สื่อรักจากต่างดาว (โคซึกิ มิกิ)
คาน่อน (มินาเสะ อากิโกะ)
เจ้าหญิงปีศาจ (ฮิโยริมิ ซาวาวะ)
ดราก้อนบอล ซูเปอร์ (บีเดล)
บันทึกการเดินทางต่างโลกของท่านอัศวินกระดูก (เกลนิส)
รณชัย จูงวงษ์สุข

นักฟุตซอลชาวไทย
รณชัย จูงวงษ์สุข ชื่อเล่น แม็ก (4 มีนาคม พ.ศ. 2540 – ) เป็นกองหลังฟุตซอลชาวไทย และปัจจุบันเป็นสมาชิกฟุตซอลทีมชาติไทย
เกียรติประวัติ

ทีมชาติไทย
ฟุตซอลชิงแชมป์เอเชีย:  รองชนะเลิศ: 2024
ยอดเขาแกเชอร์บรูม 2

ยอดเขาแกเชอร์บรูม 2
ยอดเขาแกเชอร์บรูม 2 (Gasherbrum II) หรือ ยอดเขาเคโฟร์ (K4) มีความสูง 8,035 เมตร เป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับที่ 13 ของโลกและสูงเป็นอันดับ 3 ในเทือกเขาการาโกรัม ประเทศปากีสถาน
ยอดเขาแกเชอร์บรูม 2 มีตำแหน่งอ้างอิง 35°45′ องศาเหนือ และ 76°39′ องศาตะวันออก ยอดเขานี้ถูกพิชิตโดย Fritz Moravec และ Josef Larch และ Hans Willenpart ชาวออสเตรีย ในวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2499
35°45′N 76°39′E﻿ / ﻿35.750°N 76.650°E﻿ / 35.750; 76.650
| ด ค กยอดเขาแปดพันเมตร |
| --- | --- |
 เอเวอเรสต์  เคทู  คังเช็นเจองา  โลตเซ  มะกะลู  โชโอยู  เธาลาคีรี  มนาสลุ  นังกาปัรบัต  อันนปูรณะ  แกเชอร์บรูม 1  บรอดพีก  แกเชอร์บรูม 2  ซีซาปังมา
ภาษาออสซีเชีย

ระวังสับสนกับ ภาษาอุตซิตา
| ภาษาออสซีเชีย |
| --- | --- |
ирон ӕвзаг (irōn ævzag) дигорон ӕвзаг (digōrōn ævzag)
ออกเสียง: แม่แบบ:IPA-os แม่แบบ:IPA-os
ประเทศที่มีการพูด: ออสซีเชีย
ภูมิภาค: คอเคซัส
ชาติพันธุ์: ชาวออสซีเชีย
จำนวนผู้พูด: 597,450  (2010)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อินโด-อิเรเนียนอิหร่านตะวันออกไซเทียภาษาออสซีเชีย
ภาษาถิ่น: Digor Iron Jassic (สูญหาย)                 
ระบบการเขียน:   ซีริลลิก (ชุดตัวอักษรออสซีเชีย)  จอร์เจีย (ป. 1938–1954)  ละติน (1923–1937) 
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:   รัสเซีย  แม่แบบ:Country data North Ossetia–Alania     จอร์เจีย   Provisional Administration of South Ossetia    รัฐที่มีการยอมรับบางส่วน:  เซาท์ออสซีเชีย
รหัสภาษา
ISO 639-1: os
ISO 639-2: oss
ISO 639-3: oss
Linguasphere: 58-ABB-a
ข้อความภาษาออสซีเชียในอักษรละตินจากหนังสือที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1935
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาออสซีเชีย (Ossetic/Ossetian/Ossete language) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านใช้พูดในแถบออสซีเชียแถบเทือกเขาคอเคซัส โดยนอร์ทออสซีเชียอยู่ในรัสเซีย ส่วนเซาท์ออสซีเชียอยู่ในจอร์เจีย มีผู้พูดภาษานี้ราว 500,000 คน ภาษานี้มี 35 หน่วยเสียง เป็นพยัญชนะ 26 เสียง สระเดี่ยว 7 เสียง สระประสม 2 เสียง เขียนด้วยอักษรซีริลลิก ในช่วง พ.ศ. 2481–2493 ในเซาท์ออสซีเชียเขียนภาษานี้ด้วยอักษรจอร์เจีย
ประวัติและการจัดจำแนก

ภาษาออสซีเชียเป็นภาษาพูดและภาษาเขียนของชาวออสซีเตส ซึ่งอยู่ทางตอนกลางของเทือกเขาคอเคซัสและเป็นชนกลุ่มใหญ่ในสาธารณรัฐออสเซเตียเหนือ-อลาเนีย ซึ่งอยู่ในสหพันธรัฐรัสเซียและออสซีเชียใต้ซึ่งเป็นรัฐอิสระโดยพฤตินัยในสาธารณรัฐจอร์เจีย ภาษาออสซีเชียอยู่ในตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียน กลุ่มอิหร่านตะวันออก กลุ่มย่อยอิหร่านตะวันออกตอนเหนือ จึงมีความใกล้เคียงกับภาษาปาทาน และภาษายักโนบี
ในยุคคลาสสิก ภาษาในกลุ่มภาษาอิหร่านได้แพร่กระจายในบริเวณที่ปัจจุบันคือประเทศอิหร่าน เอเชียกลาง ยุโรปตะวันออก และเทือกเขาคอเคซัส ภาษาออสเซเตียเป็นภาษาเดียวที่อยู่รอดโดยสืบทอดมาจากภาษาไซเทียซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษาอิหร่าน สาขาตะวันออกเฉียงเหนือ
ภาษาออสเซเตียจัดเป็นภาษาในกลุ่มภาษาอิหร่านเช่นเดียวกับภาษาเคิร์ด ภาษาตาตี และภาษาตาลิช ที่มีผู้พูดจำนวนหนึ่งในเทือกเขาคอเคซัส เป็นภาษาที่สืบทอดมาจากภาษาอลานิกซึ่งเป็นภาษาของชาวอะลานที่เป็นเผ่าในยุคกลางที่สืบทอดมาจากชาวซาร์มาเทียน และเชื่อว่าเป็นลูกหลานภาษาเดียวที่เหลืออยู่ของภาษาซาร์มาเทียน ภาษาที่มีความใกล้เคียงกันมากที่สุดคือภาษายักโนบีในทาจิกิสถาน ซึ่งเป็นภาษาเดียวที่เหลืออยู่ของกลุ่มภาษาอิหร่านตะวันออกเฉียงเหนือ ภาษาออสซีเชียมีปัจจัยแสดงพหูพจน์ –ta ซึ่งเหมือนกับในภาษายักโนบี ภาษาซาร์มาเทียน และภาษาซอกเดีย
ระบบการเขียน

ระบบการเขียนภาษาออสเซเตียเขียนด้วยอักษรซีริลลิกแต่ต่างจากภาษาอื่นที่มีอักษร Ӕ ӕ บิดาของภาษาออสเซเตียสมัยใหม่คือ กอสตา เซตากูรอฟ ซึ่งเป็นกวี ในรัสเซียเขียนด้วยอักษรซีริลลิก แต่ในจอร์เจียเขียนด้วยอักษรจอร์เจีย หนังสือภาษาออสเซเตียฉบับแรกตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2341 และใน พ.ศ. 2387 ได้มีการปรับการใช้อักษรโดยนักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซีย Andreas Sjögren มีการนำอักษรละตินมาใช้ในราว พ.ศ. 2463 แต่ต่อมาใน พ.ศ. 2480 ได้นำอักษรซีริลลิกแบบใหม่มาใช้  ส่วนการเขียนด้วยอักษรจอร์เจียนั้น ได้เพิ่มตัวอักษร 3 ตัวเข้าไปใน พ.ศ. 2363 การใช้อักษรซีริลลิกในออสเซเตียใต้เกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2480 ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้อักษรจอร์เจียอีกใน พ.ศ. 2497 เคยมีการนำอักษรอาหรับมาใช้ใน พ.ศ. 2482 แต่ก็เป็นในระยะเวลาสั้นๆ
การใช้ภาษา

หนังสือที่พิมพ์ในภาษาออสเซเตียเล่มแรกพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2341 หนังสือพิมพ์ฉบับแรก Iron Gazet ตีพิมพ์ฉบับแรกเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2449 ในวลาดิกาฟกัส การแปลไบเบิลเป็นภาษาออสเซเตียสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2553 ภาษาออสเซเตียเป็นภาษาราชการทั้งในออสเซเตียเหนือและออสเซเตียใต้คู่กับภาษารัสเซีย แต่การใช้อย่างเป็นทางการถูกจำกัด มีหนังสือพิมพ์รายวัน 2 ฉบับในออสเซเตียคือ Ræstdzinad (Рæстдзинад, "ความจริง") ในออสเซเตียเหนือและXurzærin (Хурзæрин, "ดวงอาทิตย์") ในออสเซเตียใต้ หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นใช้ภาษาออสเซเตียในบางบทความ มีวารสารรายเดือน Max dug (Мах дуг, "ยุคของเรา") ที่ตีพิมพ์กวีนิพนธ์และนิยายในภาษาออสเซเตียเป็นครั้งคราว ภาษาออสเซเตียมีสอนในโรงเรียนมัธยม ผู้พูดเป็นภาษาแม่จะเรียนวรรณคดีออสเซเตีย
บรรณานุกรม

Abaev, V.I. 1964. A grammatical sketch of Ossetic (Russian version)
Abaev, V.I. Ossetian Language and Folklore, USSR Academy of Sciences, Moscow-Leningrad, 1949
Arys-Djanaieva, Lora. Parlons Ossète. Paris: L'Harmattan, 2004, ISBN 2-7475-6235-2.
Dalby, Andrew (1998). Dictionary of Languages: The Definitive Reference to More Than 400 Languages. Columbia University Press. ISBN 978-0-231-11568-1.
"Ossetian". Oxford English Dictionary (3rd ed.). Oxford University Press. กันยายน 2005.
Ivanov, Sergey A.; Lubotsky, Alexandr (2010). "An Alanic Marginal Note and the Exact Date of John II's Battle with the Pechenegs". Byzantinische Zeitschrift. 103 (2): 595–603. doi:10.1515/byzs.2010.017. hdl:1887/18310. S2CID 162785119.
Nasidze, Ivan; Quinque, Dominique; Dupanloup, Isabelle; Rychkov, Sergey; Naumova, Oksana; Zhukova, Olga; Stoneking, Mark (2004). "Genetic Evidence Concerning the Origins of South and North Ossetians". Annals of Human Genetics. 68 (6): 588–599. doi:10.1046/j.1529-8817.2004.00131.x. PMID 15598217. S2CID 1717933.
Thordarson, Fridrik. Ossetic. In Rüdiger Schmitt (ed.), Compendium Linguarum Iranicarum, 456-479. Wiesbaden: Dr. Ludwig Reichert.
Windfuhr, Gernot (2013). The Iranian Languages. Routledge. ISBN 978-1-135-79703-4.
Zgusta, Ladislav (1987). The Old Ossetic Inscription from the River Zelencuk. [Illustr.] - Wien: Verl. D. Österr. Akad. D. Wiss. 1987. 68 S., 1 Bl. Kt. Gr. 8° (Veröffentlichungen D. Iranischen Kommission. 21.) (Österr. Akad. D. Wiss., Phil. -hist. Kl. Sitzungsberichte. 486.). Austrian Academy of Sciences Press. ISBN 978-3-7001-0994-5.
แหล่งข้อมูลอื่น

Web portal on documentation and grammatical studies of Ossetic (ในภาษาอังกฤษ)
Ossetic National Corpus(ในภาษาอังกฤษ)
Genetic Evidence Concerning the Origins of South and North Ossetians
An article on Ossetic grammar(ในภาษาอังกฤษ) by Fridrik Thordarson
Ossetic language page at the Minority languages of Russia on the Net เก็บถาวร 2009-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน project (ในภาษารัสเซีย)
History of the Ossetian writing system and a comprehensive table of characters (ในภาษารัสเซีย)
Ossetic language materials in English and partly French
Laboratory of Field Linguistics: Ossetic (studies on Ossetic grammar, modern spoken texts in Ossetic) เก็บถาวร 2011-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาอังกฤษ)
Omniglot – Ossetian (Ирон ӕвзаг / Дигорон ӕвзаг)
Ossetic (Iron and Digor) basic lexicon at the Global Lexicostatistical Database
Russian-Ossetic On-Line Dictionary
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
มณฑลฝูเจี้ยน (สาธารณรัฐจีน)

สำหรับมณฑลชื่อเดียวกันที่บริหารโดยสาธารณรัฐประชาชนจีน ดูที่ มณฑลฝูเจี้ยน
| มณฑลฝูเจี้ยน, มณฑลฮกเกี้ยน 福建省 |
| --- | --- |
มณฑล
การถอดเสียงชื่อ
 • ภาษาจีน: 福建省 (Fújiàn Shěng)
 • อักษรย่อ: FJ / 闽 (พินอิน: Mǐn, POJ: Bân)
 • ภาษาถิ่นฝูโจว: Hók-gióng
 • เป่อ่วยจีภาษาฮกเกี้ยน: Hok-kiàn

   ตราของมณฑลฝูเจี้ยน
แผนที่แสดงเขตการปกครองที่ขึ้นกับมณฑลฝูเจี้ยน (ในนาม) ในปี 2019
พิกัด: 24°25′N 118°19′E﻿ / ﻿24.417°N 118.317°E﻿ / 24.417; 118.317
ประเทศ:  สาธารณรัฐจีน
แคว้นเจียงหนานตง: 626
แคว้นฝูเจี้ยน: 985
การแบ่งส่วนไต้หวัน: 1887
รัฐบาลปฏิวัติประชาชนฝูเจี้ยน: 20 พฤศจิกายน 1933 ถึง 13 มกราคม 1934
การแบ่งแยกฝูเจี้ยน: 17 สิงหาคม 1949
ปรับปรุงให้คล่องตัว: 16 กรกฎาคม 1956
ปลอดทหาร: 7 พฤศจิกายน 1992
ยุบ: 31 ธันวาคม 2018
ตั้งชื่อจาก: 福 Fú: ฝูโจว 建 Jiàn: เจี้ยนโจว
เมืองหลวงมณฑล: ไม่มี
การปกครอง
 • องค์กร: ศูนย์บริการร่วมจินเหมิน-หมาจู่
พื้นที่
 • 1948: 121,580 ตร.กม. (46,940 ตร.ไมล์)
 • 2018: 180.4560 ตร.กม. (69.6745 ตร.ไมล์)
ประชากร (2014)
 • ทั้งหมด: 133,456 คน
เดมะนิม: ชาวฝูเจี้ยน (Fujianese, Fukienese), ชาวจินเหมิน (Kinmenese), ชาวหมาจู่ (Matsunese)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลาไทเป)
รหัสไปรษณีย์: 209–212, 890–896
รหัสพื้นที่: (0)82, (0)826, (0)836
รหัส ISO 3166: TW
เทศมณฑล: 2
เว็บไซต์: www.fkpg.gov.tw
ที่ตั้งของมณฑลฝูเจี้ยนโดยนิตินัย ซึ่งอยู่ภายใต้อาณาเขตโดยนิตินัยของสาธารณรัฐจีน
มณฑลฝูเจี้ยน หรือ  มณฑลฮกเกี้ยน  ([fǔ.tɕjɛ̂n] ( ฟังเสียง); เป่อ่วยจีภาษาฮกเกี้ยน: Hok-kiàn; อักษรโรมันภาษาถิ่นฝูโจว: Hók-gióng; อักษรโรมันภาษาหมิ่นผูเซียน: Ho̤h-ge̤̍ng) เป็นมณฑลในนามของสาธารณรัฐจีน ซึ่งไม่มีหน้าที่ในการบริหารอย่างเป็นทางการ ประกอบด้วยหมู่เกาะเล็ก ๆ 3 แห่งนอกชายฝั่งมณฑลฝูเจี้ยนของสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้แก่ หมู่เกาะหมาจู่ ประกอบเป็นเทศมณฑลเหลียนเจียง, และหมู่เกาะอูชิวกับหมู่เกาะจินเหมิน ประกอบเป็นเทศมณฑลจินเหมิน ที่ตั้งของรัฐบาลท้องถิ่นของมณฑลคือ เมืองจินเฉิง ซึ่งตั้งอยู่ในเทศมณฑลจินเหมิน
มณฑลฝูเจี้ยนในปัจจุบันที่อยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐจีน ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลฝูเจี้ยนที่มีขนาดใหญ่กว่า ซึ่งประกอบด้วยส่วนที่เป็นแผ่นดินใหญ่และส่วนที่เป็นเกาะ หลังสงครามกลางเมืองจีนในปี 1949 พื้นที่ส่วนใหญ่ของมณฑลในอดีตกลายเป็นมณฑลฝูเจี้ยน สาธารณรัฐประชาชนจีน ในขณะที่เกาะที่เหลือยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐจีน ซึ่งมีพื้นที่คิดเป็น 0.5% ของดินแดนภายใต้สาธารณรัฐจีน
การแบ่งเขตการปกครอง

มณฑลฝูเจี้ยนในนามประกอบด้วย 2 เทศมณฑล ได้แก่ เทศมณฑลจินเหมิน และเทศมณฑลเหลียนเจียง เกาะเหล่านี้มีพื้นที่ทั้งหมด 182.66 ตารางกิโลเมตร (70.53 ตารางไมล์) และมีประชากรทั้งหมด 71,000 คน (2001)
ต่อไปนี้เป็นเกาะต่าง ๆ ของมณฑลฝูเจี้ยนภายใต้การบริหารของสาธารณรัฐจีน แบ่งตามเทศมณฑล ดังนี้
| ชื่อ | เทศมณฑลจินเหมิน | เทศมณฑลเหลียนเจียง |
| --- | --- | --- |
| อักษรจีน | 金門縣 | 連江縣 |
| ภาษาฮกเกี้ยน | Kim-mn̂g-koān | Liân-kang-koān |
| ภาษาแคะ | Kîm-mùn-yen | Lièn-kông-yen |
| ภาษาหมาจู่ | Gĭng-muòng-gâing | Lièng-gŏng-gâing |
| ภาษาอูชิว | Ging-meóng-gā̤ⁿ | Léng-gang-gā̤ⁿ |
แผนที่: 
| เกาะ | เกาะและเกาะขนาดเล็กจำนวนมาก | 36 เกาะ |
| เกาะ |  หมู่เกาะจินเหมิน (金門列島) จินเหมิน (金門島)  เกาะเสี่ยวจินเหมิน หรือ เกาะจินเหมินเล็ก (小金門島)  เกาะต้าต่าน (大膽島)  เกาะเอ้อร์ต่าน (二膽島)  เกาะตงติ้ง (東碇島)  เกาะเป่ย์ติ้ง (北碇島)  เกาะเจี้ยนกง (建功嶼)  เกาะปินหลาง (檳榔嶼)  เกาะฟู่ซิ่ง (復興嶼)  เกาะเหมิงหู่ (猛虎嶼)  เกาะชือ (獅嶼)  หมู่เกาะอูชิว (烏坵嶼) เกาะต้าชิว (大坵嶼)  เกาะเสี่ยวชิว (小坵嶼) |  หมู่เกาะหมาจู่ (馬祖列島) เกาะหนานกาน (南竿島)  เกาะเป่ย์กาน (北竿島)  เกาะตงจู่ (東莒島)  เกาะซีจู่ (西莒島)  เกาะตงหยิ่น (東引島)  เกาะซีหยิ่น (西引島)  เกาะเกาเติง (高登島)  เกาะต้าชิว (大坵島)  เกาะเลี่ยง (亮島)  เกาะกุย หรือ เกาะเต่า (龜島) |
| เขตการปกครอง | 3 เมือง, 3 ตำบล | 4 ตำบล |
สาธารณรัฐประชาชนจีนอ้างสิทธิ์หมู่เกาะจินเหมินว่าเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเฉวียนโจว มณฑลฝูเจี้ยน และหมู่เกาะหมาจู่ว่าเป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเหลียนเจียง จังหวัดฝูโจว มณฑลฝูเจี้ยน (และมีบางเกาะที่อ้างสิทธิ์ว่าเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่อื่น ๆ อีก)
ดูเพิ่ม

มณฑลไต้หวัน
มณฑลฝูเจี้ยน
มณฑลเจ้อเจียง (สาธารณรัฐจีน)
หมู่เกาะแชนเนล
แหล่งข้อมูลอื่น

รัฐบาลท้องถิ่นมณฑลฝูเจี้ยน สาธารณรัฐจีน (ในภาษาจีน)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ มณฑลฝูเจี้ยน (สาธารณรัฐจีน) ที่โอเพินสตรีตแมป
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เช็กเกีย
พรีเมียร์ลีกเอเชียโทรฟี ฤดูกาล 2015

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ: สิงคโปร์
วันที่: 15 กรกฎาคม – 18 กรกฎาคม
ทีม: 4 (จาก 2 สมาพันธ์)
สถานที่: 1 (ใน 1 เมืองเจ้าภาพ)
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  อาร์เซนอล (สมัยที่ 1st)
รองชนะเลิศ:  เอฟเวอร์ตัน
อันดับที่ 3:  สโตก ซิตี
อันดับที่ 4:  สิงคโปร์ ซีเลคชัน XI
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 4
จำนวนประตู: 10 (2.5 ประตูต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  ชูบา แอ็กพอม (3 ประตู)
ผู้เล่นยอดเยี่ยม:  ซานตี กาซอร์ลา
← 2013 2017 → 
พรีเมียร์ลีกเอเชียโทรฟี ฤดูกาล 2015 เป็นการแข่งขันครั้งที่ 7 ของ พรีเมียร์ลีกเอเชียโทรฟี. อาร์เซนอล, เอฟเวอร์ตัน, สโตก ซิตี และ สิงคโปร์ ซีเลคชัน XI เข้าร่วมการแข่งขันสำหรับพรีเมียร์ลีกเอเชียโทรฟี. จะจัดขึ้นที่ประเทศสิงคโปร์ที่ สนามกีฬาแห่งชาติ ตั้งแต่วันที่ 15–18 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015). นัดชิงอันดับที่ 3/4 และนัดชิงชนะเลิศเล่นในวันที่ 18 ของเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015).
ตารางการแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | Semi-finals | Semi-finals |  |  | Final | Final |  |

|  | 15 กรกฎาคม – สิงคโปร์ | 15 กรกฎาคม – สิงคโปร์ |  |  |  |  |  |
|  |   เอฟเวอร์ตัน |   0 (5) |   |  |  |  |  |
|  |   สโตก ซิตี |    0 (4) |   |  |  |  |  |
|  |   |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | 18 กรกฎาคม – สิงคโปร์ | 18 กรกฎาคม – สิงคโปร์ |  |
|  |   |   |   |   |   เอฟเวอร์ตัน |  1 |  |
|  |   |   |   |   |   อาร์เซนอล |  3 |  |

|  |  |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | Third place | Third place |  |
|  | 15 กรกฎาคม – สิงคโปร์ | 15 กรกฎาคม – สิงคโปร์ |   |  | 18 กรกฎาคม – สิงคโปร์ | 18 กรกฎาคม – สิงคโปร์ |  |
|  |   สิงคโปร์ ซีเลคต์ XI |   0 |   |  |   สโตก ซิตี |  2 |  |
|  |   อาร์เซนอล |  4 |   |  |   สิงคโปร์ ซีเลคต์ XI |  0 |  |
ตารางการแข่งขัน > รอบรองชนะเลิศ

เวลาเตะทั้งหมดคือเวลาท้องถิ่น (UTC+08:00).
15 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015)
18:00
17:00 (เวลาไทย)
| เอฟเวอร์ตัน  | 0–0 |  สโตก ซิตี |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
ลูกโทษ
| ลูกากู   เคลเวอร์ลีย์  สโตนส์   เด็วลูเฟ็ว  จาเกียลกา  | 5–4 |  อดัม  ฟัน คิงเกิล   วอลเตอส์  บาร์ดสลีย์  เคราช์ |
ผู้ตัดสิน: เคร็ก พอว์สัน (อังกฤษ)
15 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015)
20:30
19:30 (เวลาไทย)
| สิงคโปร์ ซีเลคต์ XI  | 0–4 |  อาร์เซนอล |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | แอ็กพอม  30', 76' (จุดโทษ), 79'  วิลเชียร์  60' (จุดโทษ) |
ผู้ชม: 29,867 คน
ผู้ตัดสิน: จอน มอสส์ (อังกฤษ)
ตารางการแข่งขัน > นัดชิงอันดับที่ 3

18 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015)
18:00
17:00 (เวลาไทย)
| สโตก ซิตี  | 2–0 |  สิงคโปร์ ซีเลคต์ XI |
| --- | --- | --- |
| ซิดเวลล์  7' อาร์เนาโตวิช  73' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 25,000 คน
ผู้ตัดสิน: มูฮัมหมัด ตาคี (สิงคโปร์)
ตารางการแข่งขัน > นัดชิงชนะเลิศ

18 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015)
20:30
19:30 (เวลาไทย)
| เอฟเวอร์ตัน  | 1–3 |  อาร์เซนอล |
| --- | --- | --- |
| บาร์คลี่ย์  75' | รายงาน | วอลคอตต์  22' กาซอร์ลา  58' เออซิล  62' |
ผู้ชม: 52,107 คน
ผู้ตัดสิน: เคร็ก พอว์สัน (อังกฤษ)
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กพรีเมียร์ลีกเอเชียโทรฟี |
| --- | --- |
 2003  2005  2007  2009  2011  2013  2015  2017  2019
พระสมเด็จนางพญา สก.
พระสมเด็จนางพญา สก.

คณะกรรมาธิการการศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรม สภาผู้แทนราษฎร ร่วมกับคณะกรรมการจัดงานนิทรรศการการบินนานาชาติเฉลิมพระเกียรติ ได้สร้าง พระพุทธรัชมงคลประชานาถ สมเด็จนางพญา ส.ก. พระกริ่งจักรตรี 72 พรรษาประชาภักดี ประกอบพิธีพุทธาภิเษกมวลสาร และโลหะ ณ อุโบสถ วัดห้วยมงคล ตำบลทับใต้ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
พระสมเด็จนางพญา สก. (สก. หมายถึง พระนามาภิไธยย่อของสมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ)วัดถ้ำสิงห์โตทอง หลวงปู่โต๊ะสร้างขึ้นเนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ (พระชนมายุ 60 พรรษา) สมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ
พระสมเด็จนางพญา สก. มี 2 ชนิด ได้แก่
พระสมเด็จนางพญา สก.ผงพระพิมพ์
พระสมเด็จนางพญา สก.โลหะ
พระสมเด็จนางพญา สก. ผงพระพิมพ์ มี 7 สี ได้แก่  สีเหลือง สีดำ สีแดง สีอิฐ สีเทา สีขาว สีเขียว ทำพิธีพุทธาภิเษก 7 เสาร์ 7 อังคาร 15 วัด รวมพุทธาภิเษก 16 ครั้ง
พระสมเด็จนางพญา สก.โลหะ ทองคำ น้ำหนัก 1 บาท และน้ำหนัก 2 สลึง
พิธีมหาพุทธาภิเษก

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงประกอบพิธีมหาพุทธาภิเษก ณ อุโบสถวัดถ้ำสิงห์โตทอง (หลวงปู่โต๊ะ) อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี พระสมเด็จนางพญา สก. เนื้อทองคำ น้ำหนักสองสลึง และพระพุทธสิริกิตติพิพัฒน์จำลองในวันที่ 28 สิงหาคมพ.ศ. 2535
วัตถุประสงค์

สร้างอาคารพิพิธภัณฑ์ไม้สักทอง วัดเทวราชกุญชร กรุงเทพฯ 
สร้างตึก สก. โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ พ.ศ. 2535
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ได้ทรงพระมหากรุณาเสด็จพระราชดำเนินในพิธีพุทธาภิเษก และพระสมเด็จพระนางพญา สก. ณ พระอุโบสถวัดถ้ำสิงโตทอง อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี
พระสมเด็จพระนางพญา สก.วัดถ้ำสิงห์โตทอง (หลวงปู่โต๊ะ)สร้างด้วยทองคำหนัก 1 บาท จำนวน 7,500 องค์ 
พระสมเด็จพระนางพญา สก. สร้างด้วยทองคำหนักสองสลึง จำนวน 17,500 องค์ สมเด็จพระนางพญา สก. ผู้มีจิตศรัทธาร่วมทำบุญ 20,000 บาท รับพระสมเด็จนางพญา สก. ทองคำ 1 องค์
พระสมเด็จนางพญา สก.

(สก. พระนามาภิไธยย่อ ของสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ)
สร้างปี พ.ศ. 2519 พิมพ์เล็ก ขนาด 2.3 x 1.7 x 2.3 เซนติเมตร  
สภาการศึกษามหากุฏราชวิทยาลัยได้จัดสร้างพระสมเด็จนางพญา สก. โดยใช้กระเบื้องเก่าที่มุงหลังคาพระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหาร เนื่องจากเป็นของเก่า และสมเด็จพระสังฆราชเคยประทับอยู่วัดนี้ถึง 3 พระองค์ เป็นมวลสาร ผงศักดิ์สิทธิ์พระราชทาน และผงวิเศษ 199 ชนิด เช่น ผงดอกไม้พระราชทาน ผงธูปพระราชทาน ผงพระ และทองที่เข้าพิธี ปี13 วัดเทพศิรินทร์(ปลุกเสกโดยท่านเจ้าคุณนรฯ) ผงพระสมเด็จโต วัดระฆัง ผงพระสมเด็จบางขุนพรหม ผงพระสมเด็จสังฆราชสุก(ไก่เถื่อน) วัดราชสิทธาราม ผงพระหลวงปู่โต๊ะ ผงพระวัดสามปลื้ม
พิธีพุทธาภิเษก ตั้งแต่วันที่ 5-11 ก.ค.2519 ณ พระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหารถึง 7 วันเต็ม
มวลสาร

มวลสารของพระสมเด็จนางพญา สก. วัดบวรนิเวศวิหาร กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วย
มวลสารจิตรลดาพระราชทาน
พระผงไพรีพินาศ ปี 16
พระผงศาสดา ปี 16
พระผงนิรันตราย ปี 16
พระสมเด็จ วัดระฆัง วัดใหม่อมตรส และวัดเกษไชโย
พระปิดตาหลวงปู่โต๊ะ
ว่านมหามงคล 108 ผสมดินกากยายักษ์
กระเบื้องหลังคาโบสถ์วัดพระแก้ว
กระเบื้องหลังคาโบสถ์วัดบวร
ผงทองคำเปลวจากที่ต่างๆ เป็นต้น
มหาวิทยาลัยบราวน์

| --- | --- |
The Brown University Seal
ละติน: Universitas Brunensis
คติพจน์: In Deo Speramus (ภาษาละติน)
คติพจน์อังกฤษ: In God We Hope
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
สถาปนา: 1764
ทุนทรัพย์: US$ 2.86 พันล้าน (2013)
อธิการบดี: Thomas J. Tisch
อธิการบดี: Christina Hull Paxson
ผู้เป็นประธาน: Mark Schlissel
อาจารย์: 713 full-time 209 Humanities 152 Bio/Medical 196 Physical Sciences 156 Social Sciences
ผู้ศึกษา: 8,540
ปริญญาตรี: 6,133
บัณฑิตศึกษา: 1,947
ผู้ศึกษาอื่น: 460 (medical)
ที่ตั้ง: พรอวิเดนซ์, รัฐโรดไอแลนด์, สหรัฐอเมริกา 41°49′34″N 71°24′12″W﻿ / ﻿41.8262°N 71.4032°W﻿ / 41.8262; -71.4032
วิทยาเขต: Urban 143 เอเคอร์s (579,000 m²)
สี:   Seal brown   Cardinal red   White
ฉายา: Bears
เว็บไซต์: brown.edu

มหาวิทยาลัยบราวน์ (Brown University) เป็นหนึ่งในกลุ่มมหาวิทยาลัยไอวีลีก ตั้งอยู่ที่เมืองโพรวิเดนซ์ รัฐโรดไอแลนด์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2307 ในชื่อ "วิทยาลัยโรดไอแลนด์" นับเป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่ลำดับที่ 3 ของ นิวอิงแลนด์, ลำดับที่ 7 ของสหรัฐฯ เป็นมหาวิทยาลัยแรกที่รับนักศึกษาโดยไม่จำกัดเชื้อชาติศาสนา และเป็นมหาวิทยาลัยแรกในกลุ่มไอวีลีกที่สอนสาขาวิศวกรรมศาสตร์ (พ.ศ. 2390)
การก่อตั้ง

เมื่อปี พ.ศ. 2306 สมาคมแบบทิสเชิร์ตแห่งเมืองฟิลาเดลเฟียได้ส่งหมอสอนศาสนาแบบทิสชื่อจอน แมนนิงไปยังโรดไอแลนด์เพื่อจัดตั้งวิทยาลัย ซึ่งเป็นขณะเดียวกันกับกลุ่มชาวโรดไอแลนด์ที่เข้าชื่อกันมากกว่า 60 คน รวมทั้งจอห์นและนิโคลาส แห่งครอบครัว "บราวน์" โดยมีข้อเขียนของวัตถุประสงค์ที่แปลความหมายได้ว่าไม่ต้องการให้เน้นการสอนด้านธุรกิจและกฎหมาย ทำให้มหาวิทยาลัยบราวน์ในปัจจุบันไม่มีการสอนในสองสาขานี้ (เช่นเดียวกับมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน) จอน แมนนิงได้รับการแต่งตั้งเป็นอธิการบดีคนแรกเมื่อ พ.ศ. 2308
มหาวิทยาลัยบราวน์เริ่มรับนักศึกษาหญิง โดยการตั้งวิทยาลัยระดับปริญญาตรีสำหรับสตรีคือ "วิทยาลัยเพมโบรค" (Pembroke Collage) เมื่อ พ.ศ. 2434 และในปี พ.ศ. 2514 วิทยาลัยระดับปริญญาตรีได้รวมตัวเป็นสหศึกษา (ชาย-หญิงเรียนรวมกัน)
ด้านวิชาการและชื่อเสียง

การรับนักศึกษาเข้าเรียนของมหาวิทยาลัยบราวน์จัดว่ายากมาก เนื่องจากมีการแข่งขันสูงโดยมีอัตราการรับเข้าเพียงร้อยละ 8.5 โดยจะเห็นได้จากการมีผู้สมัครจากในประเทศ 50 รัฐและต่างประเทศ 65 ประเทศ อย่างไรก็ดี มหาวิทยาลัยบราวน์จัดว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่โอนที่เรียนระหว่างกลุ่มไอวีได้ง่ายและสะดวก มีนักศึกษาประมาณหนึ่งใน 5 คนที่เป็นนักศึกษาที่รับโดยการโอนจากมหาวิทยาลัยในกลุ่ม มีการให้ทุนอุดหนุนการศึกษาประมาณปีละ 2,700 ล้านบาท (70 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)มีนักศึกษามากว่าร้อยละ 50 เป็นผู้ได้รับทุน
มหาวิทยาลัยบราวน์ได้ปฏิรูป "หลักสูตรใหม่" ครั้งสำคัญเมื่อ พ.ศ. 2512 โดยให้ "นักศึกษาเป็นศูนย์กลางของกระบวนการเรียนการสอน" และจัดให้ชั้นปีที่ 1 เน้นหนักการเรียนวิธีคิด รวมทั้งการยกเลิกระบบการให้เกรดละเอียดลงเหลือเพียง ABC และ "ไม่มีหน่วยกิต" ซึ่งจะไม่ปรากฏในใบแสดงผลการศึกษา ได้มีการถกเถียงที่จะกลับมาใช้ระบบเกรดละเอียดแบบเดิมในปัจจุบัน แต่ยังไม่มีข้อสรุป
มหาวิทยาลัยบราวน์เปิดสอนสาขาวิชาหลักมากกว่า 100 สาขา สาขาที่เป็นที่นิยมเรียนมากได้แก่สาขาชีววิทยา ประวัติศาสตร์และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ สาขา "จรรยาบรรณชีวแพทย์" (Biomedical Ethics) ระดับปริญญาตรีนับเป็นสาขาวิชาที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศ ในระดับปริญญาโท มหาวิทยาลัยบราวน์เปิดสอนในปัจจุบันมากกว่า 50 หลักสูตร นอกจากนี้ เนื่องจากความใกล้ชิดกับวิทยาลัยการออกแบบโรดไอแลนด์ (Rhode Island School of Design) นักศึกษาของทั้งสองมหาวิทยาลัยสามารถลงทะเบียนเรียนซึ่งกันและกันได้มากถึง 4 วิชา
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยบราวน์
สมาคมนักเรียนไทยมหาวิทยาลัยบราวน์ เก็บถาวร 2007-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กไอวีลีก |
| --- | --- |
 บราวน์ แบรส์  โคลัมเบีย ไลออนส์  คอร์เนล บิ๊กเรด  ดาร์ตมัธ บิ๊กกรีน  ฮาร์วาร์ด คริมซัน  เพนน์ ควอกเกอส์  พรินซ์ตัน ไทเกอส์  เยล บูลด็อกส์
พรีเมียร์ลีกเอเชียโทรฟี ฤดูกาล 2017

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ: ฮ่องกง
วันที่: 19 กรกฎาคม – 22 กรกฎาคม 2560
ทีม: 4 (จาก 1 สมาพันธ์)
สถานที่: 1 (ใน 1 เมืองเจ้าภาพ)
อันดับเมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน
ชนะเลิศ: ลิเวอร์พูล (สมัยที่ 1st)
รองชนะเลิศ: เลสเตอร์ซิตี
อันดับที่ 3: คริสตัล พาเลซ
อันดับที่ 4: เวสต์บรอมมิช อัลเบียน
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 4
จำนวนประตู: 9 (2.25 ประตูต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  ฟีลีปี โกชิญญู    ริยาฎ มะห์รัซ    ลูกา มิลิวอเยวิช    ดีว็อก โอรีกี    เจย์ โรดรีเกซ    บาคารี ซาโก   โมฮัมเหม็ด ซาลาห์    อิสลาม สลีมานี   ดอมินิก โชลังเก   (คนละ 1 ประตู)
← 2015 2019 → 
พรีเมียร์ลีกเอเชียโทรฟี ฤดูกาล 2017 เป็นการแข่งขันครั้งที่ 8 ของ พรีเมียร์ลีกเอเชียโทรฟี. คริสตัล พาเลซ, ลิเวอร์พูล, เลสเตอร์ซิตี และ เวสต์บรอมมิช อัลเบียน เข้าร่วมการแข่งขันสำหรับพรีเมียร์ลีกเอเชียโทรฟี. ครั้งนี้จัดขึ้นที่ฮ่องกงที่ สนามกีฬาฮ่องกง ตั้งแต่วันที่ 19–22 กรกฎาคม พ.ศ. 2560. นี่เป็นครั้งแรกที่มีสี่ทีมจากพรีเมียร์ลีกเข้าร่วมและด้วยเหตุนี้จึงไม่มีทีมจากประเทศเจ้าภาพเข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้.
ผลการแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | Semi-finals | Semi-finals |  |  | Final | Final |  |

|  | 19 กรกฎาคม – ฮ่องกง | 19 กรกฎาคม – ฮ่องกง |  |  |  |  |  |
|  |   เลสเตอร์ซิตี (ลูกโทษ) |   1 (7) |   |  |  |  |  |
|  |   เวสต์บรอมมิช อัลเบียน |   1 (6) |   |  |  |  |  |
|  |   |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | 22 กรกฎาคม – ฮ่องกง | 22 กรกฎาคม – ฮ่องกง |  |
|  |   |   |   |   |   ลิเวอร์พูล |   2 |  |
|  |   |   |   |   |   เลสเตอร์ซิตี |   1 |  |

|  |  |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | Third place | Third place |  |
|  | 19 กรกฎาคม – ฮ่องกง | 19 กรกฎาคม – ฮ่องกง |   |  | 22 กรกฎาคม – ฮ่องกง | 22 กรกฎาคม – ฮ่องกง |  |
|  |   ลิเวอร์พูล |   2 |   |  |   เวสต์บรอมมิช อัลเบียน |   0 |  |
|  |   คริสตัล พาเลซ |   0 |   |  |   คริสตัล พาเลซ |   2 |  |
ผลการแข่งขัน > รอบรองชนะเลิศ

เวลาคิก-ออฟทั้งหมดเป็นเวลาท้องถิ่น (UTC+08:00).
19 กรกฎาคม ค.ศ. 2017
18:00
| เลสเตอร์ซิตี  | 1–1 |  เวสต์บรอมมิช อัลเบียน |
| --- | --- | --- |
| มะห์รัซ  24' | รายงาน | โรดรีเกซ  10' |
ลูกโทษ
| อุลล้ว   วาร์ดี    ดริงค์วอเตอร์    ฟุชส์    อีบอร์รา    คิง    ออลไบรตัน  | 7–6 |  ชาดลี    ร็อบสัน-คานู    เอฟวันส์    ดอว์สัน    มักเคลน    เลโก    ฟีลด์ |
ผู้ตัดสิน: พอล ไทเออร์นีย์ (อังกฤษ)
19 กรกฎาคม ค.ศ. 2017
20:30
| ลิเวอร์พูล  | 2–0 |  คริสตัล พาเลซ |
| --- | --- | --- |
| โชลังเก  61'   โอรีกี  79' | รายงาน |  |
ผู้ตัดสิน: บ็อบบี แมดลีย์ (อังกฤษ)
ผลการแข่งขัน > นัดชิงอันดับที่ 3

22 กรกฎาคม ค.ศ. 2017
18:00
| เวสต์บรอมมิช อัลเบียน  | 0–2 |  คริสตัล พาเลซ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | มิลิวอเยวิช  11' ซาโก  43' |
ผู้ตัดสิน: Chiu-Kok Ng (ฮ่องกง)