stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราหุล คานธี

นักการเมืองชาวอินเดีย
| ราหุล คานธี |
| --- | --- |

สมาชิกรัฐสภา โลกสภา
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  23 พฤษภาคม 2019
ก่อนหน้า: เอ็ม. ไอ. ศานวาส
เขตเลือกตั้ง: วยนาท รัฐเกรละ
ดำรงตำแหน่ง 17 พฤษภาคม 2004 – 23 พฤษภาคม 2019
ก่อนหน้า: โสนิอา คานธี
ถัดไป: Smriti Irani
เขตเลือกตั้ง: อเมถี รัฐอุตตรประเทศ
หัวหน้าพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดีย
ดำรงตำแหน่ง 16 ธันวาคม 2017 – 10 สิงหาคม 2019
ก่อนหน้า: โสนิอา คานธี
ถัดไป: โสนิอา คานธี
รองหัวหน้าพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดีย
ดำรงตำแหน่ง 19 มกราคม 2013 – 16 ธันวาคม 2017
ประธานาธิบดี: โสนิอา คานธี
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: ยุบเลิกตำแหน่ง
เลขาธิการทั่วไปแห่งพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดีย
ดำรงตำแหน่ง 25 กันยายน 2007 – 19 มกราคม 2013
ประธานาธิบดี: โสนิอา คานธี
ประธานสภาเยาวชนอินเดีย
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  25 กันยายน 2007
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ประธานสหภาพนักศึกษาแห่งชาติอินเดีย
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  25 กันยายน 2007
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ราหุล ราชีพ คานธี  (1970-06-19) 19 มิถุนายน ค.ศ. 1970 (54 ปี) นิวเดลี ประเทศอินเดีย
พรรคการเมือง: คองเกรสแห่งชาติอินเดีย
บุพการี: ราชีพ คานธี (พ่อ) โสนิอา คานธี (แม่)
ความสัมพันธ์: ปริยังกา คานธี (น้าสาว) ตระกูลเนห์รู–คานธี
การศึกษา: วิทยาลัยรอลลินส์ (Bachelor of Arts) วิทยาลัยทรีนิที มหาวิทยาลันเคมบริดจ์ (Master of Philosophy)
ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ

ราหุล ราชีพ คานธี (อักษรโรมัน: Rahul Rajiv Gandhi; เสียงอ่านภาษาฮินดี: [ˈraːɦʊl ˈɡaːndʱiː] ( ฟังเสียง); เกิด 19 มิถุนายน ค.ศ. 1970) เป็นนักการเมืองชาวอินเดียและอดีต สมาชิกรัฐสภาอินเดีย ผู้เป็นตัวแทนของอเมถี รัฐอุตตรประเทศ และวยนาท รัฐเกรละในโลกสภา เขาเป็นสมาชิกของพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดีย พรรคฝ่ายค้านหลัก และเป็นหัวหน้าพรรคฯ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2017 ถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2019 ในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2023 ศาลในรัฐคุชราตตัดสินให้จำคุกเขาเป็นเวลา 2 ปีจากการปราศรัยต่อนายกรัฐมนตรี นเรนทระ โมที เกี่ยวกับข้อกล่าวหาหมิ่นประมาทต่อนามสกุลของเขาใน ค.ศ. 2019 ข้อตัดสินนั้นทำให้เขาถูกถอดถอนออกจากรัฐสภา
อ่านเพิ่ม

Sardesai, Rajdeep (2014). 2014: The Election that Changed India. [Place of publication not identified]: Penguin Books India. ISBN 9780143424987. OCLC 921981462.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Profile เก็บถาวร 21 เมษายน 2019 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่คองเกรสแห่งชาติอินเดีย
Biography Profile ที่โลกสภา รัฐสภาอินเดีย
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  เช็กเกีย  โปแลนด์
ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000

| ประเทศไทย ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: THA
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย
เว็บไซต์: olympicthai.org
ณ ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย
นักกีฬา: 52 (ชาย 34 และหญิง 18) คน  ใน 11 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: สมรักษ์ คำสิงห์ (มวยสากลสมัครเล่น)
เหรียญ อันดับ 47:  ทอง 1 เงิน 0 ทองแดง 2 รวม 3 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน (ภาพรวม)
1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ประเทศไทย เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ณ ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย เป็นการเข้าร่วมแข่งขันครั้งที่ 15 นับตั้งแต่การเข้าร่วมแข่งขันครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ.1952 โดยในครั้งนี้มีคณะนักกีฬาไทยทั้งหมด 50 คน ผ่านการคัดเลือกเพื่อแข่งขันรอบสุดท้าย
เหรียญรางวัล > เหรียญทอง

| เหรียญ | ชื่อ | กีฬา | รุ่น |
| --- | --- | --- | --- |
|  ทอง | ร้อยตำรวจตรี วิจารณ์ พลฤทธิ์ | มวยสากลสมัครเล่น | รุ่นฟลายเวท |
เหรียญรางวัล > เหรียญทองแดง

| เหรียญ | ชื่อ | กีฬา | รุ่น |
| --- | --- | --- | --- |
|  ทองแดง | เรือตรีหญิง เกษราภรณ์ สุตา | ยกน้ำหนัก | รุ่น 58 กิโลกรัม |
|  ทองแดง | เรือตรี พรชัย ทองบุราณ | มวยสากลสมัครเล่น | รุ่นไลท์มิดเดิลเวท |
ผลการแข่งขัน > กรีฑา

ที่ประกอบด้วย
เหรียญชัย สีหะวงษ์,
สิทธิชัย สุวรประทีป,
คงเดช เนตรนี,
วิษณุ โสภานิช,
บุญฤทธิ์ พฤกษาชาติ,
เอกชัย จันทะนะ,
สุภาวดี ขาวเผือก,
วิลาวัลย์ ร่วมสุข,
จุฑามาศ ถาวรเจริญ,
ณัฏพร วงศ์ทิพรัตน์,
อรนุช กล่อมดี,
สุรีย์ พวงไม้
และทรีเซีย โรเบิร์ทส์
ผลการแข่งขัน > ว่ายน้ำและกระโดดน้ำ

บทความหลัก: กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 และ กีฬากระโดดน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000
มีฤทธิ์ อินสว่าง,
รัฐพงศ์ ศิริสานนท์,
ไพลิน เตชะกฤตธีรนันท์,
ต่อวัย เสฏฐโสธร,
ชลธร วรธำรง,
วิชา รัตนโชติ,
ประพาฬสาย มินประพาฬ,
ดุลยฤทธิ์ พวงทอง
ผลการแข่งขัน > มวยสากลสมัครเล่น

สุบรรณ พันโนน,
ส.ต.ต.วิจารณ์ พลฤทธิ์,
โชติพัฒน์ วงศ์ประเทศ,
ร.ท.สมรักษ์ คำสิงห์,
พงษ์สิทธิ์ เวียงวิเศษ,
พงษ์ศักดิ์ เหรียญทวนทอง,
ภาคภูมิ แจ้งโพธิ์นาค,
พรชัย ทองบุราณ,
จ.ต.สมชาย ฉิมรัมย์
ผลการแข่งขัน > แบดมินตัน

บุญศักดิ์ พลสนะ,
เทศนา พันธ์วิศวาส,
คุณากร สุทธิโสตถ์,
ปราโมทย์ ธีระวิวัฒน์,
สุจิตรา เอกมงคลไพศาล,
สลาลีย์ ทุ่งทองคำ
ผลการแข่งขัน > ยกน้ำหนัก

ร.ต.เกษราภรณ์ สุตา
ร.น.สายพิณ เดชแสง,
อภิญญา ภาคสุโพธิ์,
อุดมพร พลศักดิ์,
แตงโม ม่วงโพธิ์,
ปวีณา ทองสุก,
จอม สิงห์น้อย
ผลการแข่งขัน > เทนนิส

ภราดร ศรีชาพันธุ์,
แทมมารีน ธนสุกาญจน์
ผลการแข่งขัน > ปิงปอง

บทความหลัก: กีฬาเทเบิลเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000
นันทนา คำวงศ์
ผลการแข่งขัน > ยิงปืน

เทวฤทธิ์ มัจฉาชีพ
ผลการแข่งขัน > วินด์เซิร์ฟ

อรัฐ หอมระรื่น
ผลการแข่งขัน > เรือพาย

พุทธรักษา นีกรี
ผลการแข่งขัน > เรือใบ

จ.อ.วีรสิฏฐ์ พวงนาค
วัดสิงห์คูยาง

| วัดสิงห์คูยาง |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดสิงห์คูยาง, วัดบ้านโคกสำโรง
ที่ตั้ง: ตำบลโคกสำโรง อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสิงห์คูยาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกสำโรง อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวา
วัดสงห์คูยาง สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2365 ชาวบ้านเรียก วัดบ้านโคกสำโรง มีเรื่องเล่าว่า วัดสิงห์คูยางได้รกร้าง กลายเป็นป่ารกร้าง ด้านหลังของวัดมีสระน้ำ 4 สระ คือ สระบัว สระยาง มีต้นยางใหญ่อยู่ที่คันคูสระ 2 ต้น และสระหน้าโบสถ์ ต่อมามีภิกษุเดินธุดงค์มาปักกรดที่บริเวณนี้ ท่านมีอาคมทางไสยศาสตร์แก่กล้า เมื่อชาวบ้านเกิดเจ็บป่วย ท่านได้ทำน้ำมนต์แจกชาวบ้านให้นำไปอาบและดื่มกิน จนหาย อาการป่วยก็บรรเทา เมื่อเจ็บป่วยกันทั้งบ้านเพราะโรคลุกรามระบาด รักษาไม่ทัน ท่านจึงทำน้ำมนต์ลงในสระกลางวัด แล้วชาวบ้านตักน้ำนั้นไปอาบ ดื่มกินก็หายจากอาการป่วยไข้หมดสิ้น ทำให้ชาวบ้านเลื่อมใส ท่านก็ได้จำพรรษาอยู่ที่วัดร้างนี้ และได้ตั้งวัดขึ้นเรียกว่า วัดบ้านสามโรง ต่อมา พ.ศ. 2381 ผู้มีจิตศรัทธานามว่า "สิงห์" ได้บูรณะวัดครั้งใหญ่ และประกอบกับสระลูกหนึ่งในวัดที่มีต้นยางใหญ่อยู่ที่คันคู จึงเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดสิงห์คูยาง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในราว พ.ศ. 2400
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ วิหาร ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบำเพ็ญกุศล พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปหินสลัก ชาวบ้านเรียก หลวงพ่อตากแดด ประดิษฐานอยู่ในวิหารเก่า
ยุคนาระ

ยุคนาระ (ญี่ปุ่น: 奈良時代; โรมาจิ: Nara-jidai; ทับศัพท์: นาระจิได) (ค.ศ. 710 – 794)
เมื่อปี ค.ศ. 710 ขณะที่บ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองด้วยหลักกฎหมายและจริยธรรมก็ได้ย้ายเมืองหลวงมาที่เฮโจเกียวหรือเมืองนาระและบริเวณใกล้เคียงในปัจจุบัน แต่ในเวลาต่อมาก็เริ่มเกิดความวุ่นวายเมื่อระบบโคจิโกมิง (公地公民制 Kōchi-kōmin-sei: ระบบที่รัฐบาลกลางครอบครองที่ดินทั้งหมดและปันส่วนให้กับขุนนางและชาวนา โดยที่ชาวนาต้องเสียภาษีที่ดิน) เสื่อมลงเนื่องจากมีที่ดินที่ได้รับยกเว้นภาษี อยู่เป็นจำนวนมาก รวมถึงความยากจนไร้ที่อยู่อาศัยของชาวนา ในสมัยนี้ศาสนาพุทธได้รับการทำนุบำรุงอย่างดี ทำให้วัฒนธรรมหรือศิลปะทางพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองมาก เริ่มจากวัฒนธรรมอาซูกะ ซึ่งเป็นวัฒนธรรมทางพุทธศาสนาอันดับแรกของญี่ปุ่นในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 หรือวัฒนธรรมฮากูโฮ ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 7 ที่แสดงให้เห็นความทุกข์ยากของมนุษย์ จนถึงวัฒนธรรมเท็มเปียว ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 8 ที่แสดงถึงความรู้สึกของมนุษย์ที่สมบูรณ์ตามที่เป็นจริง ซึ่งรับอิทธิพลทางวัฒนธรรมในยุคที่รุ่งเรืองที่สุดของราชวงศ์ถัง มังโยชู (万葉集 Man’youshuu) คือ งานชิ้นเอกแห่งยุค ซึ่งเป็นการรวบรวมบทกวีของคนทุกระดับชั้นตั้งแต่สามัญชนจนถึงจักรพรรดิไว้ประมาณ 4,500 บท โดยใช้เวลารวบรวมจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 8 รวมเป็นเวลาถึง 400 ปี ใน มังโยชู ได้รับบรรยายความรู้สึกของการใช้ชีวิตอย่างสมถะของคนญี่ปุ่นในสมัยโบราณได้อย่างตรงไปตรงมา และยังคงเป็นที่ประทับใจของคนญี่ปุ่นจำนวนมากในปัจจุบันนี้ นอกจากนี้ ยังมี โคจิกิ (古事記 Kojiki) ซึ่งเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ฉบับเก่าแก่ที่สุดเท่าที่มีอยู่ (ค.ศ. 712) นิฮนโชกิ (日本書紀 Nihonshoki) ซึ่งเป็นบันทึกเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ตามลำดับเวลาฉบับเก่าแก่ที่สุด (ค.ศ. 720) และหนังสือรวมบทกวี ไคฟูโซ (懐風藻 kaifuusou) ฉบับเก่าแก่ที่สุด (ค.ศ. 751) ซึ่งเป็นครั้งแรกของการรวมนเวลาต่อมาก็เริ่มเกิดความวุ่นวายเมือชาวนายากจนลง คนไร้ที่อยู่อาศัยมีมากขึ้น และจากการที่มีโชเอน ซึ่งเป็นที่ดินที่ได้รับการยกเว้นภาษีเป็นจำนวนมาก จึงทำให้ระบบโคจิโกมิง (ระบบที่รัฐบาลกลางเป็นผู้ครอบครองที่ดินทั้งหมด และบันส่วนให้ขุนนางกับชาวนา โดยที่ชาวนาต้องเสียภาษีที่ดิน) เสื่อมลง
ค.ศ. 712 บันทึก โคจิกิ ซึ่งเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ที่เป็นทางการชิ้นแรกของญี่ปุ่น
ค.ศ. 720 บันทึก นิฮนโชกิ เป็นบันทึกเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ตามลำดับเวลาฉบับเก่าแก่ที่สุด
ค.ศ. 751 หนังสือรวมบทกวี ไคฟูโซ ฉบับเก่าแก่ที่สุด เป็นผลงานรวมบทกวีจีนโดยนักกวีญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก
ค.ศ. 752 จัดพิธีฉลององค์พระพุทธรูปไดบุทสึของวัดโทไดจิ ที่ได้สร้างเสร็จสิ้นลง
ค.ศ. 754 พระจีนชื่อ กันจิน นำศาสนาพุทธนิกายลี่จง (นิกายวินัย) มาเผยแพร่ในญี่ปุ่น ในสมัยนี้ศาสนาพุทธได้รับการทำนุบำรุงเป็นอย่างดี จึงทำให้วัฒนธรรมทางพุทธศาสนาโดยเฉพาะอย่างยิ่งทางด้านศิลปะเจริญรุ่งเรืองมาก เริ่มจากวัฒนธรรมอาซูกะ ซึ่งเป็นวัฒนธรรมทางพุทธศาสนาอันดับแรกสุดของญี่ปุ่นในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 หรือวัฒนธรรมฮากูโฮ ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 7 ที่แสดงให้เห็นถึงความสดใสแปลกใหม่ของมนุษย์ จนถึงวัฒนธรรมเท็มเปียว ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 8 ที่แสดงถึงความรู้สึกอันเต็มเปี่ยมของมนุษย์แบบสมจริงซึ่งได้รับอิทธิพลของวัฒนธรรมจีนในยุคที่รุ่งเรืองที่สุดของราชวงศ์ถัง
ค.ศ. 759 มังโยชู เป็นงานชิ้นเอกแห่งยุคซึ่งได้รวบรวมบทกวีของคนทุกระดับชั้นตั้งแต่สามัญชนจนถึงจักรพรรดิไว้ประมาณ 4,500 บท ใช้เวลารวบรวมจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 8 รวมเป็นเวลาถึง 400 ปี ใน มังโยชู ได้บรรยายความรู้สึกของการใช้ชีวิตอย่างสมถะของคนญี่ปุ่นในสมัยโบราณได้อย่างตรงไปตรงมา และยังคงเป็นที่ประทับใจของคนญี่ปุ่นจำนวนมากในปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

เฮโจเกียว
เมืองหลวงญี่ปุ่น
วัดสิงห์ทอง (จังหวัดนนทบุรี)

| วัดสิงห์ทอง |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสิงห์ทอง, วัดมอญ
ที่ตั้ง: หมู่ที่ 2 ทางหลวงท้องถิ่น นบ.ถ 1-0020 ตำบลอ้อมเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี 11120
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูนนทเขมคุณ (สมใจ เขมวโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสิงห์ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดสิงห์ทอง ตำบลอ้อมเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ 3 งาน 86 ตารางวา
วัดสิงห์ทองสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 ชาวบ้านเรียกว่า วัดมอญ ไม่ทราบนามผู้สร้าง สันนิษฐานว่าชาวมอญเป็นผู้สร้างขึ้นจึงได้ชื่อเช่นนั้น การบูรณะพัฒนาวัดได้เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2463 เป็นต้นมา และทำให้วัดเจริญขึ้นมากในระยะหลัง วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 51 เมตร ยาว 54 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2522
อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น และกุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้และอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ส่วนปูชนียวัตถุสำคัญได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 และพระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529
วัดพระธาตุจอมกิตติ

| วัดพระธาตุจอมกิตติ |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระธาตุจอมกิตติ ตั้งอยู่บนยอดดอยน้อย หมู่บ้านจอมกิตติ หมู่ที่ 6 ตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ห่างจากตัวอำเภอประมาณ 1.5 กิโลเมตร โดยเป็นหนึ่งใน พระธาตุเก้าจอม ปูชนียสถานสำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดเชียงราย
พระธาตุจอมกิตติ

ส่วนฐาน ประกอบด้วยฐานเขียงในผังสี่เหลี่ยมจัตุรัสรองรับฐานปัทม์ลูกแก้วอกไก่ย่อเก็จ ระหว่างชั้นฐานปัทม์ฐานเขียงมีชั้นบัวคว่ำคั่นกลาง
ส่วนกลาง เป็นเรือนธาตุทรงสี่เหลี่ยมมีจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปทุกด้าน เรือนธาตุอยู่ในผังสี่เหลี่ยมจัตุรัสยกเก็จที่ต่อเนื่องมาจากฐานด้านล่าง มุมที่เกิดจากการยกเก็จค่อนข้างใหญ่และลึกมากกว่าการยกเก็จในศิลปะล้านนา เรือนธาตุของพระธาตุจอมกิตติมีการพัฒนาเพิ่มขึ้นในรายละเอียดของส่วนประกอบคือ บัวเชิงและบัวรัดเกล้ามีลักษณะคล้ายกับฐานปัทม์ลูกแก้วอกไก่ โดยเฉพาะบัวเชิงมีความต่อเนื่องจากฐานปัทม์ของส่วนฐาน ดูคล้ายกับเป็นฐานปัทม์สองชั้น แต่ที่จริงเป็นส่วนหนึ่งของเรือนธาตุเพราะจระนำได้เจาะลึกลงไปจนถึงหน้ากระดานบนของฐานปัทม์ด้านล่าง
ส่วนยอด เหนือเรือนธาตุประกอบด้วยชั้นหลังคาลาดที่มีแนวยกเก็จต่อเนื่องขึ้นมาจากยกเก็จของเรือนธาตุ ถัดขึ้นไปเป็นชุดฐานปัทม์สิบสองเหลี่ยมซ้อนลดหลั่งกับองค์ระฆังทรงกลม บัลลังก์กลมบัวกลุ่มกลีบยาว ปล้องไฉน และปลียอดตามลำดับ
จากลักษณะของส่วนฐาน เรือนธาตุ ชุดฐานบัวเหนือชั้นหลังคาลาดและบัวกลุ่มกลีบยาว อาจสันนิษฐานได้ว่ารูปแบบของเจดีย์วัดพระธาตุจอมกิตติในปัจจุบันคงมีการปฏิสังขรณ์ในราวพุทธศตวรรษที่ 22
ภาพถ่ายองค์พระธาตุจอมกิตติ ราว ค.ศ. 1946
ลักเซมเบิร์กในสงครามโลกครั้งที่สอง

ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์, การทำท่าเคารพโดยตำรวจชาวลักเซมเบิร์ก,ในช่วงที่เขาได้เยือนลักเซมเบิร์กในเดือนกันยายน ค.ศ. 1940,เป็นเวลาหลายเดือนภายหลังจากบุดยึดครอง
การเข้าร่วมสงครามของแกรนด์ดัชชีแห่งลักเซมเบิร์กในสงครามโลกครั้งที่สองได้เริ่มขึ้นด้วยการรุกรานโดยกองทัพเยอรมัน เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 และใช้เวลานานกว่าจะได้รับการปลดปล่อยโดยกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงปลายปี ค.ศ. 1944 และต้นปี ค.ศ. 1945
ภายหลังจากการยอมจำนนหลังหนึ่งวันของการสู้รบ ลักเซมเบิร์กได้อยู่ภายใต้การยึดครองและถูกผนวกรวมเข้ากับเยอรมนีในปี ค.ศ. 1942 ในช่วงการยึดครองนั้น เจ้าหน้าที่เยอรมันผู้ปกครองได้จัดตั้งโครงการของ"ทำให้กลายเป็นเยอรมัน"(Germanisation)ของประเทศ โดยได้ทำการปราบปรามภาษาที่ไม่ใช่ภาษาเยอรมันและศุลกากรและการเกณฑ์ทหารจากชาวลักเซมเบิร์กเข้าสู่กองทัพเวร์มัคท์ซึ่งได้นำไปสู่การต่อต้าน การนัดหยุดงานอย่างกว้างขวางในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1942 เพื่อต่อต้านการเกณฑ์ทหาร การทำให้กลายเป็นเยอรมันได้รับความยินยอมโดยความร่วมมือกันของกลุ่มทางการการเมือง  Volksdeutsche Bewegung,ได้ถูกก่อตั้งขึ้นไม่นานภายหลังจากการยึดครอง เมื่อไม่นานมานี้ก่อนการยอมจำนน รัฐบาลได้หลบหนีลี้ภัยออกนอกประเทศพร้อมกับแกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อต จนในที่สุดก็ได้มาถึงกรุงลอนดอนที่รัฐบาลผลัดถิ่นได้ถูกก่อตั้งขึ้น ส่วนทหารลักเซมเบิร์กยังคงต่อสู้ต่อไปในกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรจนกระทั่งได้ปลดปล่อยประเทศได้สำเร็จ.
ริกกี มาร์ติเนซ

| ริกกี มาร์ติเนซ |
| --- | --- |
เกิด:  (1978-10-01) 1 ตุลาคม ค.ศ. 1978 (46 ปี) สาธารณรัฐโดมินิกัน
สัญชาติ: ละติน/ละติโน

ส่วนสูง: 5 ฟุต 11 นิ้ว (1.80 เมตร)
น้ำหนัก: 165 ปอนด์ (75 กก.)
สีตา: น้ำตาล
สีผม: โกนหัว
รสนิยมทางเพศ: pansexual (ได้หมด)
จำนวนภาพยนตร์ที่ถ่ายทำ: (32 จาก IAFD)
 
[Ricky Martinez เว็บไซต์ทางการ] ริกกี มาร์ติเนซ ที่ IMDb 
ริกกี มาร์ติเนซ (Ricky Martinez) (เกิดเมื่อ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1978 ใน สาธารณรัฐโดมินิกัน) เป็นนักแสดงหนังโป๊ชาวโดมินิกัน เป็นที่รู้จักดีที่การแสดงความสามารถอมอวัยวะเพศตัวเองได้ และถึงแม้เขาจะอ้างว่าเขามีรสนิยมรักเพศตรงข้าม แต่เขาแสดงหนังโป๊เกย์มาหลายเรื่อง เช่น BuckleRoos (Part 1), Trunks, และ Anaconda
Awards

2005 GayVN Award - Best Solo Performance - BuckleRoos 1 (with Arpad Miklos)
2005 Grabby Award - "Surprise" Award: Hottest Cum-Shots - BuckleRoos 1 (with Arpad Miklos)
2006 GayVN nomination - Best Actor — Foreign Release - Decameron
2008 GayVN nomination - Best Threesome - Forced Entry (with Rod Barry and Dean Monroe)
วัดสิตาราม

| วัดสิตาราม |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: เลขที่ 21 ถนนดำรงรักษ์ แขวงคลองมหานาค เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร 10100
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสิตาราม หรือ วัดคอกหมู เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองมหานาค เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2340 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ผู้สร้างคือ เจ้ากรมแย้ม ท่านได้ชักชวนชาวจีนที่อาศัยเลี้ยงหมูขายอยู่ในละแวกนั้นมาร่วมกันสร้างวัดขึ้น จึงชื่อว่า "วัดคอกหมู" ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสทรงเปลี่ยนนามวัดให้สอดคล้องกับผู้สร้างวัด เป็น "วัดสิตาราม" แปลว่า "วัดที่เจ้ากรมยิ้มเป็นผู้สร้าง" วัดสิตารามได้รับพระราชทานผูกสูงคามสีมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ราวปี พ.ศ. 2391
พระอุโบสถหลังเดิม มีรูปแบบศิลปกรรม หน้าบันเป็นรูปจั่วบ้านประดับปูนปั้นลายเครือเถาด้วยถ้วยจานกระเบื้องเคลือบแบบจีน ไม่มีช่อฟ้าใบระกา พาไลลาดชัน เสาพาไลไม่มีบัว บานประตูเป็นลายรดน้ำ ศาลาการเปรียญเป็นแบบทรงไทยสองชั้น วัดมีพระพุทธสมัยสุโขทัย เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย คือ หลวงพ่อทองกายสิทธิ์ บริเวณด้านข้างโบสถ์ใหม่ก็ยังมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่ในปางต่าง ๆ เช่น ปางลีลา ปางเลไลย์ พระพุทธรูปปางไสยาสน์ ปางมารวิชัย ซึ่งประดิษฐานอยู่กลางแจ้ง เป็นพระพุทธรูปจำลองสมัยสุโขทัย
วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว

| วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว, วัดภูพร้าว, วัดเรืองแสง
ที่ตั้ง: ตำบลช่องเม็ก อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูปัญญาวโรบล
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ตำบลช่องเม็ก อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี
วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว หรือที่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดภูพร้าว บ้างเรียก วัดเรืองแสง ตามลักษณะอุโบสถ เดิมพื้นที่ตั้งวัดเป็นป่า มีหน้าผาสูง ไม่มีแหล่งน้ำ จึงไม่มีชาวบ้านอาศัยอยู่ จนราว พ.ศ. 2495–2498 พระอาจารย์บุญมาก ฐิติปัญโญ เดินทางจากประเทศลาวมาพักปักกลดที่ภูพร้าว และสร้างวัดมีเนื้อที่สร้างวัดประมาณ 500 ไร่ และให้ชื่อว่า "วัดภูพร้าว" ต่อมาราว พ.ศ. 2516–2517 พระอาจารย์บุญมากได้เดินทางกลับไปยังวัดภูมะโรง เมืองจำปาสัก เนื่องจากเกิดความไม่สงบทางการเมืองในประเทศลาว วัดภูพร้าวจึงถูกปล่อยร้างเรื่อยมา เมื่อ พ.ศ. 2535 อำเภอสิรินธรได้แยกตัวออกจากอำเภอพิบูลมังสาหาร จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดสิรนธรวราราม" ตามชื่ออำเภอ จน พ.ศ. พ.ศ. 2542 พระครูกมลภาวนากร เจ้าอาวาสและผู้บูรณะพัฒนาวัดภูหล่น ตำบลสงยาง อำเภอศรีเมืองใหม่ จังหวัดอุบลราชธานี ได้เข้ามาบูรณะวัดจนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ในนาม "วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว" มีเนื้อที่วัดทั้งหมด 15 ไร่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2547
จุดเด่นของวัด คือ อุโบสถที่ผนังภายนอกมีงานพุทธศิลป์รูปต้นกัลปพฤกษ์เรืองแสง ออกแบบโดยคุณากร ปริญญาปุณโณ ตัวอุโบสถมีต้นแบบมาจากวัดเชียงทอง ประเทศลาว เสาแต่ละต้นลงลวดลายด้วยมือ โดยรอบนอกเป็นลายดอกบัวและสัตว์ทั้งหลายตามคติบัว 4 เหล่า ทางเข้าเป็นต้นสาละ ต้นมะขามป้อม ต้นสมอ และด้านในสุดเป็นต้นโพธิ์ เบื้องหลังพระประธานในอุโบสถ แกะสลักไม้เป็นต้นโพธิ์
วัดสิริกมลาวาส

| วัดสิริกมลาวาส |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสิริกมลาวาส,  วัดใหม่เสนานิคม
ที่ตั้ง: เลขที่ 583 ถนนลาดพร้าววังหิน แขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร 10230
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
เจ้าอาวาส: พระครูโชติญาณประยุต (คำจันทร์ โชติญาโณ)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสิริกมลาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสในปัจจุบันคือ พระครูโชติญาณประยุต (คำจันทร์ โชติญาโณ)
วัดสิริกมลาวาสเดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดใหม่เสนานิคม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 มีอดีตท่านเจ้าอาวาสอย่างท่านพระครูปราโมทย์ธรรมธาดา หรือหลวงปู่หลอด ปโมทิโต ที่เป็นที่เคารพนับถือของสาธุชนจำนวนมาก ท่านเป็นพระกรรมฐานที่มีชื่อเสียงใช้เวลาศึกษากรรมฐาน และออกธุดงค์เป็นเวลาร่วม 26 ปี วัดจึงมีมีชื่อเสียงทางด้านวิปัสสนากรรมฐาน เป็นสถานที่ปฎิบัติธรรม ฝึกสมาธิ ภาวนา มีความสัปปายะ สงบเงียบ สงบเย็น ร่มรื่นมาก
บรรยากาศภายในวัดร่มเย็นด้วยลานต้นไม้ด้านหน้าวัดที่ให้ร่มเงา ด้านหน้ามีพระอุโบสถ ด้านข้างเป็นที่ประดิษฐานของพระแม่ธรณีและหลวงพ่อดำ นอกจากนี้ยังมีของดีคือขอนไม้พญางิ้วดำ ซึ่งเป็นไม้มงคลศักดิ์สิทธิ์มีอายุหลายพันปี ผู้คนให้ความเลื่อมใสศรัทธามากอีกด้วย ภายในวัดมีสถาบันพลังจิตตานุภาพ สำหรับฝึกปฏิบัติสมาธิ
ภาษากอกบอรอก

| ภาษากอกบอรอก |
| --- | --- |
ตรีปุรี, ตีปรา
Kok Borok
ประเทศที่มีการพูด: อินเดีย และ บังกลาเทศ
ภูมิภาค: รัฐตริปุระ, รัฐอัสสัม, รัฐมิโซรัม, ประเทศพม่า, Chittagong hill tracts, Cumilla, Chadpur, สิเลฏ, Rajbari, Feni District, Noakhali District
ชาติพันธุ์: ชาวตรีปุรี
จำนวนผู้พูด: 1,011,294 (อินเดีย) (2011), 400,000+ (บังกลาเทศ)  (2011)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  Brahmaputranโบโด–กาโรภาษากอกบอรอก
รูปแบบก่อนหน้า: ตีปราตอนต้น ภาษากอกบอรอก 
ระบบการเขียน: กอลอมา (เดิม)   อักษรเบงกอล–อัสสัม (ทางการ)   อักษรละติน (ทางการ)
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  อินเดีย  รัฐตริปุระ 
รหัสภาษา
ISO 639-3: มีหลากหลาย: trp – Kokborok ria – reang tpe – Tripuri usi – Usui xtr – Early Tripuri
นักภาษาศาสตร์: xtr Early Tripuri
  ภูมิภาคที่มีผู้พูดภาษากอกบอรอกเป็นส่วนใหญ่
แผนที่ชุดภาษาใกล้สูญของโลกจัดให้ภาษากอกบอรอกอยู่ในกลุ่มภาษาที่มีความเสี่ยง 
ภาษากอกบอรอก หรือ ภาษาตรีปุรี เป็นภาษาพื้นเมืองของชาวตรีปุระ ในรัฐตรีปุระ และบริเวณใกล้เคียงในบังกลาเทศ เป็นภาษาตระกูลทิเบต-พม่า คำว่า กอกบอรอก มาจาก “kok” แปลว่า “ภาษา” และ “borok” ที่แปลว่าผู้ชาย ซึ่งใช้แทนชาวตรีปุระทั้งหมดด้วย ดังนั้น กอกบอรอก จึงหมายถึง “ภาษาของชาวตรีปุระ”
ประวัติ

ภาษากอกบอรอกเริ่มปรากฏในหลากหลายรูปแบบตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 6 เมื่อเริ่มมีพงศาวดารของกษัตริย์ตรีปุระ ซึ่งมีชื่อเรียกว่าราชรัตนกิจ เขียนด้วยภาษากอกบอรอก อักษรที่ใช้เขียนภาษากอกบอรอกเรียกว่าอักษรกอลอมา ผู้เขียนคือ คุรลอเบนดรา ชอนไต
ในเวลาต่อมา มีพราหมณ์ 2 คน คือ สุเกรสวัร และวเนศวัร ได้แปลพงศาวดารนี้เป็นภาษาสันสกฤตและแปลต่อเป็นภาษาเบงกอลเมื่อพุทธศตวรรษที่ 19 ส่วนฉบับเดิมที่เขียนด้วยภาษากอกบอรอกสูญหายไป ภาษากอกบอรอกถูกลดฐานะเป็นเพียงภาษาทั่วไปของสามัญชนตลอดสมัยราชอาณาจักรตรีปุระ ในขณะที่ภาษาเบงกอลเป็นภาษาราชการตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 19-25 ภาษากอกบอรอกเป็นภาษาราชการของรัฐตรีปุระเมื่อ พ.ศ. 2522 ปัจจุบันถือเป็นภาษาประจำชาติภาษาหนึ่งของอินเดีย
ไวยากรณ์

บทความหลัก:ไวยากรณ์ภาษากอกบอรอก
การจัดจำแนกและภาษาใกล้เคียง

ภาษากอกบอรอกจัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต สาขาทิเบต-พม่า มีความใกล้เคียงกับภาษาโบโด และภาษาดิมาซา ในรัฐอัสสัม รวมทั้งภาษากาโรที่ใช้พูดในบังกลาเทศ
ระบบเสียง

โดยส่วนใหญ่เป็นไปตามมาตรฐานของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ดังนี้
ระบบเสียง > สระ

มี 6 เสียง คือ a e i o u และ w (อา เอ อี ออ อู และ อือ ตามลำดับ) เสียง w ใกล้เคียงกับเสียง ü ในภาษาเยอรมัน และเสียง u ในภาษาฝรั่งเศส
|  | หน้า | กลาง | หลัง |
| --- | --- | --- | --- |
| สูง | i [i] | ŵ [ə] | u [u] |
| สูง-กลาง | e [e] | ŵ [ə] |   |
| ต่ำ-กลาง |   |   | o [ɔ] |
| ต่ำ |   | a [a] |   |
ระบบเสียง > พยัญชนะ

|   |   | ริมฝีปาก | ปุ่มเหงือก | ปลายลิ้น-หลังปุ่มเหงือก | เพดานอ่อน | เส้นเสียง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หยุด/ กักเสียดแทรก | ไม่ก้อง | p | t | t͡ʃ | k |   |
| หยุด/ กักเสียดแทรก | ธนิต | pʰ | tʰ | t͡ʃʰ | kʰ |   |
| หยุด/ กักเสียดแทรก | ก้อง | b | d | d͡ʒ | ɡ |   |
| เสียดแทรก | ไม่ก้อง |   | s |   |   | h |
| นาสิก | นาสิก | m | n |   | ŋ |   |
| เหลว | เหลว |   | l, r |   |   |   |
| เปิด | เปิด | w |   | j |   |   |
ระบบเสียง > สระประสม

ได้แก ai wi ui oi (อัย อืย อุย และออย ตามลำดับ)
ระบบเสียง > พยางค์

คำส่วนใหญ่เกิดจากการรวมรากศัพท์กับปัจจัยหรืออุปสรรค ตัวอย่างเช่น
kuchuk (กูชุก) มาจากรากศัพท์ chuk หมายถึงสูง รวมกับอุปสรรค ku
ไม่มีคำในภาษากอกบอรอกที่ขึ้นต้นด้วย ng ตำแหน่งท้ายพยางค์จะมีสระอะไรก็ได้ยกเว้น w  พยัญชนะที่เป็นตัวสะกดได้ คือ p k m n ng r l เสียง y ที่เป็นตัวสะกดมักพบในสระประสม เช่น ai wi
ระบบเสียง > กลุ่มพยัญชนะ

กลุ่มของพยัญชนะที่พบในภาษากอกบอรอกมักเป็นเสียงควบกล้ำของ r หรือ l กับพยัญชนะอื่น เช่น p หรือ ph
ระบบเสียง > วรรณยุกต์

มีสองเสียงคือเสียงสูงและเสียงต่ำ เสียงสูงแสดงโดยเติม h หลังสระ เช่น
Lai (ไล) = ง่าย laih (ไหล) = ข้าม
Cha (ชา) = ถูก Chah (ฉา) = กิน
สำเนียง

ชุมชนชาวตรีปุระประกอบด้วยเผ่าและเผ่าย่อยมากมายกระจายอยู่ในรัฐตรีปุระ อัสสัม ไมโซรัม และจังหวัดใกล้เคียงในบังกลาเทศโดยเฉพาะบริเวณจิตตะกอง เผ่าหลักๆจะมีสำเนียงเป็นของตนเอง ที่มีความแตกต่างระหว่างกันเล็กน้อย สำเนียงตะวันตกที่ใช้พูดบริเวณเมืองหลวงอาร์คาตาลาที่พูดโดยเผ่าเดบบาร์มาเป็นสำเนียงมาตรฐานที่ใช้ในโรงเรียนและการเขียนและเป็นที่เข้าใจโดยั่วไปในฐานะภาษากลางของชาวตรีปุระในระหวางหุบเขา มีการใช้ภาษานี้สอนในมหาวิทยาลัยในระดับบัณฑิตศึกษา
การเขียน

ภาษากอกบอรอกมีอักษรเป็นของตนเองเรียกกอลอมาซึ่งสาบสูญไปแล้ว ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 14 ราชอาณาจักรตรีปุระใช้อักษรเบงกอลเขียนภาษากอกบอรอก ตั้งแต่อินเดียได้รับเอกราชและตรีปุระเป็นส่วนหนึ่งของอินเดีย มีการใช้อักษรโรมันโดยเฉพาะในองค์กรอกชน ปัญหาการใช้ตัวอักษรเป็นปัญหาการเมืองในตรีปุระ โดยฝ่ายซ้ายเสนอให้ใช้อักษรเบงกอล ในขณะที่ชาวคริสต์สนับสนุนให้ใช้อักษรโรมัน ปัจจุบันคงมีการใช้อักษรสองชนิดควบคู่กัน
การเขียน > ตัวเลข

มีทั้งเลขฐาน 10 และเลขฐาน 20 การนับเลขได้แก่
sa = 1; nwi = 2; tham = 3; brwi = 4; ba = 5; dok = 6; sni = 7; char = 8; chuku =9; chi = 10; rasa = 100; saisa = 1,000 rwjag = 100,000;  chisa = 10 + 1 = 11
อ่านเพิ่ม

Pushpa Pai (Karapurkar). 1976. Kókborok Grammar. (CIIL Grammar series ; 3). Mysore: Central Institute of Indian Languages. OCLC 5750101
Jacquesson, François (2003). "Kókborok, a short analysis". Hukumu, 10th anniversary volume. Kokborok Tei Hukumu Mission. pp. 109–122. OCLC 801647829.
Jacquesson, François (2008). A Kokborok Grammar (Agartala dialect). Tripura Tribal Areas Autonomous District Council (TTAADC)
Binoy Debbarma. 2002. Anglo-Kókborok-Bengali Dictionary. 2nd edition. Agartala: Kókborok Tei Hukumu Mission (KOHM).
Article in KOHM Anniversary magazine
KOHM