stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทฤษฎีอติชน
มุมมองจากนักทฤษฎีปัจจุบัน > Elmer Eric Schattschneider

นักรัฐศาสตร์ชาวอเมริกันคนนี้ได้คัดค้านทฤษฎีรัฐศาสตร์อเมริกันคือพหุนิยมทางการเมืองอย่างรุนแรง
คือแทนที่จะมีระบบประชาธิปไตยที่แท้จริงซึ่งกลุ่มต่าง ๆ ของประชาชนจะแข่งขันกัน โดยมีกลุ่มผลประโยชน์ต่าง ๆ ที่เป็นผู้แทนในการกดดันรัฐบาล
เขาอ้างว่า ระบบความกดดันเช่นนี้จะเข้าข้าง "สมาชิกสังคมที่มีการศึกษามากที่สุดและมีรายได้มากที่สุด"
และแสดงว่า "ความแตกต่างระหว่างผู้ที่มีส่วนร่วมในกิจกรรมของกลุ่มผลประโยชน์กับผู้ที่ไม่ทำอะไร ยิ่งใหญ่กว่าระหว่างผู้ลงคะแนนเสียงและผู้ไม่ลง"
เขาอ้างว่า ขอบเขตของระบบความกดดันเช่นนี้แคบมาก คือ "พิสัยของกลุ่มที่จัดตั้งอย่างดี ระบุได้ ที่รู้จัก แคบอย่างไม่น่าเชื่อ มันไม่ใช่อะไรที่ทั่วไป" และ "ความลำเอียงต่อชนชั้นบริหารหรือคนชั้นสูงในระบบกดดันมีอยู่ทั่วไป"
เขากล่าวว่า "แนวคิดว่าระบบกดดันจะเป็นผู้แทนของกลุ่มประชาชนทั้งหมดเป็น (เพียงแค่) ตำนาน" โดยตรงข้าม "ระบบเบี้ยวบูด ถ่วงโกงด้วยดีบุก และไม่สมดุลโดยเข้าข้างคนป็นจำนวนน้อย"
มุมมองจากนักทฤษฎีปัจจุบัน > C. Wright Mills

นักสังคมวิทยาชาวอเมริกันคนนี้เขียนหนังสือ อภิสิทธิชนผู้ทรงอำนาจ (The Power Elite) โดยอ้างมุมมองทางสังคมใหม่เกี่ยวกับระบบอำนาจในสหรัฐ
เขาระบุกลุ่ม 3 กลุ่ม คือกลุ่มการเมือง กลุ่มเศรษฐกิจ และกลุ่มการทหาร ซึ่งเป็นกลุ่มอำนาจที่แยกจากกันในสหรัฐ
เขาเสนอว่า กลุ่มเหล่านี้เกิดขึ้นได้อาศัยการอ้างหาเหตุผลแบบเข้าข้างของสังคมอุตสาหกรรมก้าวหน้าทั้งหมด ทำให้กลไกทางอำนาจรวมศูนย์อยู่ในมือของกลุ่มชนที่จำกัด ซึ่งเป็นกลุ่มที่ไม่ค่อยใสสะอาด
กระบวนการนี้จะสะท้อนความเสื่อมทรามของการเมืองในฐานะเป็นเวทีการอภิปราย โดยลดอำนาจจนเป็นเพียงแค่การคุยกันพอเป็นรูปแบบเท่านั้น
การวิเคราะห์ในระดับกว้าง ๆ เช่นนี้หมายชี้ความเสื่อมทรามของประชาธิปไตยในสังคม "ก้าวหน้า" และชี้ความจริงว่า อำนาจโดยทั่วไปอยู่นอกมือของผู้แทนที่ได้รับเลือกตั้ง
มุมมองจากนักทฤษฎีปัจจุบัน > G. William Domhoff

ในหนังสือที่สร้างความขัดแย้งของเขาคือ ใครปกครองอเมริกา (Who Rules America?) นักสังคมศาสตร์ชาวอเมริกันผู้นี้ได้วิจัยกระบวนการตัดสินใจทั้งในระดับพื้นที่และระดับชาติ เพื่อแสดงโครงสร้างอำนาจในสหรัฐ เขาอ้างว่า อภิสิทธิชนที่เป็นเจ้าของและผู้จัดการทรัพย์สินที่สร้างรายได้มหาศาล (เช่น ธนาคารและบริษัท) จะครอบงำโครงสร้างอำนาจทั้งทางการเมืองและทางเศรษฐกิจ
มุมมองจากนักทฤษฎีปัจจุบัน > James Burnham

หนังสือ ปฏิวัติผู้จัดการ (The Managerial Revolution) ของนักทฤษฎีชาวอเมริกันผู้นี้ แสดงอำนาจว่าอยู่ในมือของผู้จัดการ ไม่ใช่ของนักการเมืองหรือเจ้าของ ซึ่งแยกการเป็นเจ้าของออกจากอำนาจควบคุม
ซึ่งไอเดียนี้ต่อมาใช้เพื่อสร้างทฤษฎี รัฐโดยผู้จัดการ (managerial state)
มุมมองจากนักทฤษฎีปัจจุบัน > Robert D. Putnam

นักรัฐศาสตร์ชาวอเมริกันผู้นี้เห็นการพัฒนามีความรู้ทางวิชาการเฉพาะเรื่องแบบผูกขาด ในบรรดาผู้จัดการและกลุ่มผู้เชี่ยวชาญอื่น ๆ 
ว่าเป็นกลไกที่กระบวนการประชาธิปไตยเสียอำนาจหลุดไปให้พวกกุนซือและผู้เชี่ยวชาญต่าง ๆ ที่มีอิทธิพลในกระบวนการตัดสินใจ
ถ้าบุคคลสำคัญในร้อย ๆ ปีที่ผ่านมาเป็นผู้ลงทุนทำกิจการ นักธุรกิจ และผู้บริหารอุตสาหกรรมต่าง ๆ บุคคลสำคัญใหม่ในปัจจุบันก็คือนักวิทยาศาสตร์ นักคณิตศาสตร์ นักเศรษฐศาสตร์ และวิศวกรของเทคโนโลยีทางปัญญาใหม่
มุมมองจากนักทฤษฎีปัจจุบัน > Thomas R. Dye

หนังสือ การออกนโยบายจากยอดไปสู่ล่าง (Top Down Policymaking) นักรัฐศาสตร์ชาวอเมริกันผู้นี้อ้างว่า นโยบายสาธารณะของสหรัฐไม่ได้เป็นผลจาก "ความต้องการของประชาชน"
แต่มาจากมติของกลุ่มอภิสิทธิชนในบรรดามูลนิธิไม่แสวงผลกำไร องค์กรนโยบาย กลุ่มผลประโยชน์พิเศษ กลุ่มวิ่งเต้นหาเสียงในการออกกฎหมายที่สำคัญ และสำนักงานทนายความที่ตั้งอยู่ในวอชิงตัน ดี. ซี.
มุมมองจากนักทฤษฎีปัจจุบัน > George A. Gonzalez

ในหนังสือ "อำนาจบริษัทกับสิ่งแวดล้อม (Corporate Power and the Environment)" นัทฤษฎีผู้นี้เขียนว่า อำนาจของอภิสิทธิชนทางเศรษฐกิจในสหรัฐ ได้กำหนดรูปแบบนโยบายของรัฐเพื่อประโยชน์ของตน
มุมมองจากนักทฤษฎีปัจจุบัน > Ralf Dahrendorf

ในหนังสือ การไตร่ตรองถึงปฏิวัติในยุโรป (Reflections on the Revolution in Europe)
นักวิชาการและนักการเมืองชาวเยอรมัน-อังกฤษผู้นี้อ้างว่า เนื่องจากต้องมีความสามารถสูงเพื่อทำกิจกรรมทางการเมือง พรรคการเมืองความจริงเป็นองค์กรที่ให้ "บริการทางการเมือง" ซึ่งก็คือการบริหารจัดการตำแหน่งหน้าที่ของรัฐไม่ว่าจะในระดับพื้นที่หรือในะระดับประเทศ
ในช่วงหาเสียง พรรคแต่ละพรรคจะพยายามโน้มน้าวผู้ออกเสียงว่า ตนเหมาะที่สุดในการจัดการราชการ
ดังนั้น การยอมรับลักษณะเช่นนี้ก็เป็นเรื่องสมเหตุผล และควรลงทะเบียนพรรคเหล่านี้ว่าเป็นบริษัทให้บริการ
เมื่อเป็นดังนี้ ชนชั้นปกครองก็จะเป็นสมาชิกและผู้ร่วมงานในบริษัทตามกฎหมาย
และ "ชนชั้นใต้ปกครอง" ก็จะเลือกบริษัทผู้สามารถบริหารรัฐโดยให้ผลประโยชน์แก่ตนได้มากที่สุดผ่านการเลือกตั้ง
มุมมองจากนักทฤษฎีปัจจุบัน > Martin Gilens และ Benjamin I. Page

ในงานวิเคราะห์ทางสถิติของนโยบาย 1,779 ประเด็น นักวิชาการคู่นี้พบว่า
อภิสิทธิชนทางเศรษฐกิจและกลุ่มจัดตั้งต่าง ๆ ซึ่งเป็นตัวแทนผลประโยชน์ทางธุรกิจ มีอิทธิพลอย่างสำคัญที่เป็นอิสระ (จากการเลือกตั้งเป็นต้น) ต่อนโยบายรัฐบาลสหรัฐ
ในขณะที่ประชาชนทั่วไปและกลุ่มผลประโยชน์ที่เป็นตัวแทนมวลชนไม่มีหรือมีอิทธิพลที่เป็นอิสระน้อย"
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "elite theorism", ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑ ฉบับ ๒๕๔๕, (รัฐศาสตร์) ทฤษฎีนิยมอติชน, ทฤษฎีนิยมอภิชน
↑  "The World's Most Powerful People". Forbes. 2009-11-11. สืบค้นเมื่อ 2015-09-09.
↑  Deric., Shannon, (2011-01-01). Political sociology : oppression, resistance, and the state. Pine Forge Press. ISBN 9781412980401. OCLC 746832550.{{cite book}}:  CS1 maint: extra punctuation (ลิงก์)
↑  Woolley and Papa 1998, 165
↑  Schattschneider 1960, 30-36
↑  Bottomore, T. (1993). Elites and Society (2nd ed.). London: Routledge. p. 25.
↑  Mills, C. Wright (1956). The Power Elite. p. 274. ISBN 0-19-541759-3.
↑  Domhoff, G. William (1967). Who Rules America?. McGraw-Hill. ISBN 0-7674-1637-6.
↑  Bottomore, T. (1993). Elites and Society (2nd ed.). London: Routledge. p. 59.
↑  Putnam, Robert D. (1977). "Elite Transformation in Advance Industrial Societies: An Empirical Assessment of the Theory of Technocracy". Comparative Political Studies. 10 (3): 383-411 (p.385).
↑  Putnam, Robert D. (1976). The Comparative Study of Political Elites. New Jersey: Prentice Hall. p. 384. ISBN 0-13-154195-1. If the dominant figures of the past hundred years have been the entrepreneur, the businessman, and the industrial executive, the ‘new men’ are the scientists, the mathematicians, the economists, and the engineers of the new intellectual technology.
↑  Dahrendorf, Ralf (1990). Reflections on the Revolution in Europe: In a letter intended to have been sent to a gentleman in Warsaw. New York: Random House.{{cite book}}:  CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
↑  "Testing Theories of American Politics: Elites, Interest Groups, and Average Citizens" (PDF). 2014.
แหล่งข้อมูลอื่น

Bottomore, T. (1993) Elites and Society (2nd Edition). London: Routledge.
Burnham, J. (1960) The Managerial Revolution. Bloomington: Indiana University Press.
Hunter, Floyd (1953) Community Power Structure: A Study of Decision Makers.
Domhoff. G. William (1967-2009) Who Rules America? McGraw-Hill.
Mills, C. Wright (1956) The Power Elite.
Lerner, R., A. K. Nagai, S. Rothman (1996) American Elites. New Haven CT: Yale University Press
Neumann, Franz Leopold (1944). Behemoth: The Structure and Practice of National Socialism, 1933 - 1944. Harper.
Putnam, R. D. (1976) The Comparative Study of Political Elites. New Jersey: Prentice Hall.
Putnam, R. D. (1977) ‘Elite Transformation in Advance Industrial Societies: An Empirical Assessment of the Theory of Technocracy’ in Comparative Political Studies Vol. 10, No. 3, pp383–411.
Schwartz, M. (ed.) (1987) The Structure of Power in America: The Corporate Elite as a Ruling Class. New York: Holmes & Meier.
Dye, T. R. (2000) Top Down Policymaking New York: Chatham House Publishers.
Gonzalez, G. A. (2012) Energy and Empire: The Politics of Nuclear and Solar Power in the United States. Albany: State University of New York Press
Gonzalez, G. A. (2009) Urban Sprawl, Global Warming, and the Empire of Capital. Albany: State University of New York Press
Gonzalez, G. A. (2006) The Politics of Air Pollution: Urban Growth, Ecological Modernization, And Symbolic Inclusion. Albany: State University of New York Press
Gonzalez, G. A. (2001) Corporate Power and the Environment. Rowman & Littlefield Publishers
"Who Rules America?" website
Forbes Magazine list of the 67 'most powerful people in the world.'
ปฏิบัติการเท็งโง

| ด ค กการทัพหมู่เกาะวอลคาโนและหมู่เกาะรีวกีว |
| --- | --- |
อิโวะจิมะ – โอะกินะวะ – เท็ง-โง
ปฏิบัติการเท็งโง (ญี่ปุ่น: 天號作戰 (คีวจิไต) หรือ 天号作戦 (ชินจิไต); โรมาจิ: Ten-gō Sakusen) เป็นปฏิบัติการทางทะเลหลักครั้งสุดท้ายของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามแปซิฟิกของสงครามโลกครั้งที่สอง ปฏิบัติการเท็งโงยังมีชื่อเรียกอื่นอีกว่า Operation Heaven One (ปฏิบัติการสรวงสวรรค์) และ Ten-ichi-gō (เท็งอิชิโง)
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 เรือประจัญบานยะมะโตะของญี่ปุ่น ซึ่งเป็นเรือประจัญบานที่ใหญ่ที่สุดในโลก พร้อมเรือรบของญี่ปุ่นลำอื่นอีก 9 ลำ ได้แล่นออกจากญี่ปุ่นเพื่อการโจมตีฆ่าตัวตายต่อกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรที่กำลังสู้รบในยุทธการโอะกินะวะ กองกำลังของญี่ปุ่นถูกโจมตียับยั้งและโดนทำลายเกือบจะทั้งหมดด้วยเรือบรรทุกอากาศยานและอากาศยานบนเรือของสหรัฐก่อนที่จะเดินทางถึงเกาะโอะกินะวะ ยะมะโตะและเรือรบอีก 5 ลำอับปางลงในยุทธนาวีนี้
ยุทธนาวีนี้ได้แสดงให้เห็นถึงอำนาจความยิ่งใหญ่ทางอากาศของสหรัฐในสงครามมหาสมุทรแปซิฟิกเมื่อสงครามดำเนินมาถึงจุดนี้ ตลอดจนเรือผิวน้ำที่โดนโจมตีได้อย่างง่ายดาย เมื่อปราศจากการคุ้มกันทางอากาศ ยุทธนาวีดังกล่าว ยังได้แสดงถึงความสมัครใจของญี่ปุ่นที่จะเสียสละชาวญี่ปุ่นจำนวนมากในความพยายามอันสิ้นหวังที่จะชะลอการรุกคืบสู่แผ่นดินแม่ญี่ปุ่นของฝ่ายสัมพันธมิตร
ผลที่ตามมา

เท็งโงเป็นปฏิบัติการใหญ่ครั้งสุดท้ายของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง เรือรบที่เหลือรอดมีส่วนเกี่ยวข้องเพียงเล็กน้อยในปฏิบัติการรบของการต่อสู้ที่เหลืออยู่ ซุซุสึกิ ไม่ได้รับการซ่อมแซม ฟุยุซุกิ ได้รับการซ่อมแต่ก็ชนทุ่นระเบิดของสหรัฐที่เขตโมะจิ (Moji) ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1945 และไม่ได้รับการซ่อมแซม ยุจิกะเซะ รอดจากสงครามมาได้โดยที่แทบจะไม่ได้รับความเสียหายเลย ฮะสึชิโมะ ชนทุ่นระเบิดของสหรัฐในวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 ใกล้กับเมืองมะริซุรุ (Maizuru) ประเทศญี่ปุ่น เป็นเรือพิฆาตลำที่ 129 และลำสุดท้ายที่อับปางในสงคราม
ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ประกาศว่าเกาะโอะกินะวะเป็นเขตปลอดภัยในวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1945 หลังการรบที่รุนแรงและมีความสูญเสียเป็นจำนวนมาก ความตั้งใจที่ชัดเจนของญี่ปุ่นที่จะเสียสละคนจำนวนมากเพื่อใช้กลยุทธ์อัตวินิบาตกรรมเช่นปฏิบัติการเท็งโงและในยุทธการโอะกินะวะนั้น ตามรายงานกล่าวว่าเป็นปัจจัยให้สัมพันธมิตรใช้ระเบิดนิวเคลียร์กับญี่ปุ่น
เรื่องราวของปฏิบัติการนี้ได้รับความเคารพยกย่องในระดับหนึ่งจากสังคมญี่ปุ่นในปัจจุบัน เห็นได้จากเรื่องราวในวัฒนธรรมญี่ปุ่นยอดนิยมที่มักจะพรรณนาว่าเหตุการณ์เป็นสิ่งที่กล้าหาญเสียสละแต่ทว่าไร้ประโยชน์ เป็นสัญลักษณ์ของความพยายามของทหารเรือญี่ปุ่นที่เข้าร่วมในการปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนของตน เหตุผลหนึ่งที่เหตุการณ์ดังกล่าวอาจมีความสำคัญในวัฒนธรรมญี่ปุ่นก็คือคำว่า "ยะมะโตะ" มักจะใช้เป็นชื่อของญี่ปุ่นในบทกวี ดังนั้นการสูญเสียเรือประจัญบานยะมะโตะสามารถใช้เป็นคำอุปมาเปรียบเทียบถึงจุดสิ้นสุดของจักรวรรดิญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

"navweaps.com:  Order of Battle". สืบค้นเมื่อ 2006-04-22.
"CombinedFleet.com:  Chronological history of Yamato and actions during Ten-Go". สืบค้นเมื่อ 2006-05-13.
"NOVA documentary:  Sinking the Supership". สืบค้นเมื่อ 2006-04-23. The official site of the NOVA documentary with additional information on the subject.
เส้นทางของกองกำลังฝ่ายจักรวรรดิญี่ปุ่น (เส้นสีดำ) และเรือบรรทุกเครื่องบินฝ่ายสหรัฐ (เส้นประสีแดง) สู่บริเวณสู้รบ
เครื่องบินสหรัฐ เช่น เคอร์ทิสส์ เฮลล์ไดเวอร์ (Curtiss Helldiver) เริ่มทำการโจมตี ยะมะโตะ (ซ้าย) เรือพิฆาตของญี่ปุ่นอยู่ทางขวาของภาพ
เรือลาดตระเวนเบา ยะฮะงิ ภายใต้การโจมตีด้วยระเบิดและตอร์ปิโด
ภาพทางกราบซ้ายของ ยะมะโตะ ซึ่งกำลังไฟไหม้
ยะมะโตะได้ระเบิดและพลิกคว่ำหลังจากโดนโจมตีด้วยระเบิดและตอร์ปิโดจำนวนมาก
ยะมะโตะ หลังการระเบิดเพียงชั่วครู่
เดลล์

| --- | --- |
โลโก้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2016 - ปัจจุบัน

ชื่อเดิม: PC's Limited (2527-2530) Dell Computer Corporation (2530-2546)
ประเภท: บริษัทย่อย
ISIN: US24703L1036 
อุตสาหกรรม: ฮาร์ดแวร์คอมพิวเตอร์
ก่อตั้ง: 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 (40 ปี)
ผู้ก่อตั้ง: ไมเคิล เดลล์ 
สำนักงานใหญ่: ราวด์ร็อก รัฐเท็กซัส
บุคลากรหลัก: ผู้ก่อตั้ง ไมเคิล เดลล์
ผลิตภัณฑ์: คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล โน้ตบุ๊ค เซิร์ฟเวอร์
รายได้: 56.74 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (2006)
รายได้จากการดำเนินงาน: 5,771,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2565) 
รายได้สุทธิ: 2,442,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2565) 
พนักงาน: 65,200 คน
บริษัทแม่: เดลล์เทคโนโลยีส์
เว็บไซต์: www.dell.com
บริษัท เดลล์ (อังกฤษ: Dell Inc.) เป็นบริษัทผลิตฮาร์ดแวร์คอมพิวเตอร์จากรัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา ปัจจุบันทำธุรกิจในการพัฒนา ผลิตและประกอบคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล, เซิร์ฟเวอร์, อุปกรณ์สำรองข้อมูล ปัจจุบันมีพนักงานมากกว่า 63,000 คนทำงานอยู่ตามสาขาต่างๆ ทั่วโลกและเป็นผู้ผลิตคอมพิวเตอร์นับเป็นจำนวนเครื่องมากที่สุดในโลก[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติ

เดลล์ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1984 ช่วงแรกใช้ชื่อว่า "PC's [sic] Limited" โดยไมเคิล เดลล์ ผู้ก่อตั้งซึ่งขณะนั้นยังเป็นนักศึกษาและมีเงินทุนตั้งต้นเพียง 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ ไมเคิล เดลล์ทำธุรกิจขายเครื่องโดยใช้วิธีขายตรง ซึ่งส่งผลให้เขารู้ความต้องการที่แท้จริงของลูกค้า
เดลล์ออกแบบคอมพิวเตอร์ของตัวเองเครื่องแรก (Turbo PC) เมื่อค.ศ. 1985 โดยใช้ไมโครโพรเซสเซอร์จากอินเทล บริษัทเปลี่ยนชื่อมาเป็น "Dell Computer Corporation" ในปี ค.ศ. 1988 และเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์
ค.ศ. 1999 เดลล์กลายเป็นบริษัทคอมพิวเตอร์อันดับหนึ่งของโลกแทนที่คอมแพค และเริ่มประกอบธุรกิจอื่นๆ ที่ใกล้เคียง เช่น อุปกรณ์อิเล็คทรอนิกส์สำนักงาน พีดีเอ และเครื่องเล่นเพลงดิจิทัล
ผลิตภัณฑ์

รายชื่อผลิตภัณฑ์บางส่วนของเดลล์
OptiPlex - คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะสำหรับผู้ใช้สำนักงาน
Dimension - คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะสำหรับผู้ใช้ตามบ้าน
Precision - คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะประสิทธิภาพสูง
Latitude - คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คสำหรับผู้ใช้สำนักงาน
Inspiron - คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คสำหรับผู้ใช้ตามบ้าน
Vostro - คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คสำหรับผู้ใช้ตามบ้าน หรือ ธุรกิจขนาดเล็ก และขนาดย่อม เป็นโน้ตบุ๊คที่อยู่ในระดับเดียวกับ Inspiron
Precision Mobile Workstations - คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คประสิทธิภาพสูง
PowerEdge - เซิร์ฟเวอร์ขนาดใหญ่
XPS - คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะประสิทธิภาพสูง
Axim - พีดีเอ
Dell Digital Jukebox - เครื่องเล่นเพลงดิจิทัล
จอภาพและมอนิเตอร์
เดลล์ประเทศไทย

เดลล์ประเทศไทยใช้ชื่อว่า "เดลล์ คอมพิวเตอร์ (ประเทศไทย) บจก." ตั้งอยู่ที่ แขวงยานนาวา เขตสาทร
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เดลล์อย่างเป็นทางการ
เว็บไซต์เดลล์ประเทศไทย
| ด ค กบริษัททางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศขนาดใหญ่ |
| --- | --- |
อินเทอร์เน็ต:  กูเกิล  เฟซบุ๊ก  เทนเซ็นต์  ทวิตเตอร์  ยาฮู  ไป่ตู้  ยานเดกซ์  แอมะซอน.คอม  อีเบย์  IAC  NHN  NetEase  Rakuten 
ประมวลภาพดิจิทัล:  แคนนอน  นิคอน  โกดัก  เอปสัน  โคนิกา มินอลตา  เคียวเซร่า  เล็กซ์มาร์ก  ริโก  ชาร์ป คอร์ปอเรชั่น  แทมรอน  ซิกมา คอร์ปอเรชัน 
อุปกรณ์มือถือ:  แอปเปิล  ซัมซุง  ไมโครซอฟท์ โมบาย  โนเกีย  เอชทีซี  โซนี่  กูเกิล  หัวเว่ย  แบล็กเบอรี  แอลจี อีเลคทรอนิคส์  เอเซอร์  เลอโนโว (โมโตโรลาโมบิลิตี)  แอมะซอน.คอม  เอซุส  พานาโซนิค  ทรู  แซดทีอี  เหม่ยซู  เสียวหมี่  ไฮเซนส์  ทีซีแอลคอร์ปอเรชัน  ลาวา  ออปโป้  เรียลมี  อินฟินิกซ์  เทคโน  นอตติง  ไอเทล 
OEMs:  ฟ็อกซ์คอนน์  Celestica  Compal Electronics  เฟลกซ์  Jabil  Quanta  Sanmina-SCI  TPV Technology  Wistron 
เซมิคอนดักเตอร์:  อินวิเดีย  พานาโซนิค  Advanced Micro Devices  Broadcom  เอ็นเอ็กซ์พีเซมิคอนดักเตอร์  ฟูจิตสึ  แอลจี อีเลคทรอนิคส์  อินฟิเนียนเทคโนโลยีส์  Marvell Technology Group  มีเดียเทค  Micron Technology  เอ็นเอ็กซ์พี เซมิคอนดักเตอร์  ควอลคอมม์  เรเนซาส อิเล็คทรอนิคส์  ซัมซุง  เอสเค ไฮนิกซ์  โซนี่  STMicroelectronics  Texas Instruments  โตชิบา  ซิงหัวยูนิกรุ๊ป (ยูนิซอค)  VIA Technologies 
ฮาร์ดแวร์:  อินเทล  เอเอ็มดี  กิกะไบต์เทคโนโลยี  เอซุส  ASRock Inc.  Biostar 
ซอฟต์แวร์:  อะโดบีซิสเต็มส์  แมคโอเอส  ไมโครซอฟท์  กูเกิล  แอนดรอยด์  เอชพี  ไอบีเอ็ม  ออราเคิล  เอสเอพี เอจี  CA  Symantec  วีเอ็มแวร์ 
แอนตี้ไวรัส:  Symantec  แคสเปอร์สกี 
พีซี และเซิร์ฟเวอร์:  เอเซอร์  เอซุส  เอชพี  เดลล์  เลอโนโว  ฟูจิตสึ  ซัมซุง  แอลจี อีเลคทรอนิคส์  ไดนาบุ๊ก  หัวเว่ย  เสียวหมี่  ไมโครสตาร์ อินเตอร์เนชั่นแนล เฉพาะเซิร์ฟเวอร์ ไอบีเอ็ม  ออราเคิล 
เมนเฟรม:  ฟูจิตสึ  ไอบีเอ็ม 
ดาต้าสโตเรจ:  อีเอ็มซี  ซีเกต  เวสเทิร์น ดิจิตอล  ฮิตาชิ  เอชพี  ซัมซุง  เดลล์  ออราเคิล  เมลโค่  NetApp 
อุปกรณ์เน็ตเวิร์ก:  ซิสโก้  อวาย่า  ฟอร์ติเน็ต  จูนิเปอร์  หัวเว่ย  ต้าถัง เทเลคอม  ฟูจิตสึ  เอชพี  Alcatel-Lucent  อิริคสัน  มิตซูบิชิ อีเล็คทริค  Motorola Solutions  เอ็นอีซี  Nokia Solutions and Networks  ซัมซุง  แซดทีอี 
โทรคมนาคม  และผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต:  América Móvil  เอทีแอนด์ที  เบลล์แคนาดา  บีทีกรุ๊ป  Bharti Airtel  CenturyLink  ไชน่า โมบายล์  ไชน่า เทเลคอม  ไชน่า ยูนิคอม  Comcast  Deutsche Telekom  Hutchison  เคดีดีไอ  เคพีเอ็น  เคที คอร์ปอเรชั่น  MTS  เอ็นทีที  เอ็นทีที โดโคโม  ออเรนจ์  Rogers  สิงเทล  เอสเค เทเลคอม  ซอฟต์แบงก์  สวิสคอม  เทเลนอร์  ทรู  เทเลคอม อิตาเลีย  Telefónica  TeliaSonera  เวอไรซอนไวร์เลสส์  VimpelCom  Vivendi  โวดาโฟน 
รายชื่อบริษัทขนาดใหญ่ที่เกี่ยวข้องทางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ
การยึดครองโรมาเนียของโซเวียต

ไปรษณียากร"การปลดปล่อยโรมาเนียโดยกองทัพโซเวียตที่รุ่งโรจน์" ของสาธารณรัฐสังคมนิยมโรมาเนีย ในปี 1948
การยึดครองโรมาเนียของโซเวียต หมายถึง ช่วงเวลาระหว่างปีค.ศ. 1944 ถึง สิงหาคม ค.ศ. 1958 ระหว่างที่สหภาพโซเวียตยังคงกองกำลังทหารไว้ในโรมาเนีย ชะตากรรมของดินแดนทางตะวันออกของโรมาเนียได้ถูกยึดครองโดยกองทัพแดงและในที่สุดก็รวมอยู่ภายใต้สหภาพโซเวียตซึ่งจะถูกแยกไปยังบทความ การยึดครองเบสซาราเบียและบูโกวินาเหนือของโซเวียต
ในช่วงระหว่างแนวรบด้านตะวันออกในปีค.ศ. 1944 กองทัพโซเวียตเข้ายึดครองโรมาเนีย ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของมอลเดเวียได้ถูกยึดครองหลังจากผลของการรุกเจสซี-คิชิเนฟที่เกิดขึ้นในช่วงระหว่างเดือนพฤษภาคมและสิงหาคมของปีนั้น ในขณะที่โรมาเนียยังคงเป็นพันธมิตรกับนาซีเยอรมนี ส่วนที่เหลือของโรมาเนียได้ถูกยึดครองหลังจากโรมาเนียเปลี่ยนฝ่ายในสงครามโลกครั้งที่สอง อันเนื่องมาจากการรัฐประหารของราชสำนักที่พระเจ้าไมเคิลทรงก่อการในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1944 ในเวลานั้น พระมหากษัตริย์ทรงประกาศว่าโรมาเนียได้หยุดต่อต้านทางการทหารทั้งหมดต่อกองกำลังสัมพันธมิตร โดยทรงยอมรับข้อเสนอพักรบของสัมพันธมิตร และทรงเข้าร่วมสงครามต่อต้านฝ่ายอักษะ และด้วยไม่มีข้อเสนอพักรบที่ออกมาอย่างเป็นทางการ กองทัพแดงได้ครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของโรมาเนียในฐานะที่เป็นดินแดนของศัตรูก่อนที่จะมีการลงนามในสนธิสัญญาสงบศึกมอสโก ในวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1944
การประชุมสงบศึกและในที่สุดเกิดสนธิสัญญาสันติภาพปารีสในปีค.ศ. 1947 กำหนดให้กองทัพโซเวียตยังคงกำลังทหารพื้นฐานในโรมาเนีย และในที่สุดจนถึงค.ศ. 1958 และมีจำนวนสูงสุดถึง 615,000 ในปีค.ศ. 1946
นักเขียนโซเวียตและรัฐธรรมนูญแห่งโรมาเนีย ค.ศ. 1952ได้บรรยายถึงเหตุการณ์ในปีค.ศ. 1944 ว่าเป็น "การปลดปล่อยโรมาเนียโดยกองทัพโซเวียตที่รุ่งโรจน์"  ในทางกลับกันหลักฐานโรมาเนียและตะวันตกส่วนใหญ่ใช้คำว่า "การยึดครองโรมาเนียของโซเวียต" บางส่วนนำไปใช้ตลอดระยะเวลาปีค.ศ. 1944 จนถึงค.ศ. 1958
หนังสือเพิ่มเติม

Romania and peace conditions after the Second World War, on the website of Radio Romania International,  January 31, 2005
Review of Verona's book เก็บถาวร 2007-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, by J. Calvitt Clarke III, at Jacksonville University.
(โรมาเนีย)  Paula Mihailov Chiciuc, "Practica sovietică a lui 'Veni, vidi, vici'" เก็บถาวร 2007-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Jurnalul Naţional, April 25, 2006
"Paris-WWII Peace Conference-1946: Settling Romania's Western Frontiers" เก็บถาวร 2008-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, at the Honorary Consulate of Romania in Boston, has pictures of the Romanian delegation at the Paris Peace Conference
แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-9

| แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-9 |
| --- | --- |
ดีซี-9-41 ของนอร์ทเวสต์แอร์ไลน์ในปี 2007
ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: อากาศยานไอพ่นลำตัวแคบ
ชาติกำเนิด: สหรัฐ
บริษัทผู้ผลิต: ดักลาสแอร์คราฟท์คอมปะนี   (ค.ศ. 1965–สิงหาคม ค.ศ. 1967)   แมคดอนเนลล์ดักลาส   (สิงหาคม ค.ศ. 1967–ค.ศ. 1982)
สถานะ: ในประจำการอย่างจำกัด
ผู้ใช้งานหลัก: อาเอโรนาเบสเตเอเซเม อเมริสตาร์ นอร์ทเวสต์แอร์ไลน์ (ในอดีต) เดลตาแอร์ไลน์ (ในอดีต)
จำนวนที่ผลิต: 976 ลำ
ประวัติ
สร้างเมื่อ: ค.ศ. 1965–1982
เริ่มใช้งาน: 8 ธันวาคม ค.ศ. 1965 กับเดลตาแอร์ไลน์
เที่ยวบินแรก: 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965
สายการผลิต: แมคดอนเนลล์ดักลาส ซี-9
พัฒนาเป็น: แมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-80 แมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-90 โบอิง 717
แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-9 (อังกฤษ: McDonnell Douglas DC-9) เป็นอากาศยานไอพ่นลำตัวแคบ ที่ออกแบบโดยดักลาสแอร์คราฟท์คอมปะนี เดิมผลิตและดำเนินการในชื่อ ดักลาส ดีซี-9 ก่อนที่เปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1967 ที่ดักลาสได้ผนวกกิจการเข้ากับแมคดอนเนลล์แอร์คราฟท์เพื่อก่อตั้งแมคดอนเนลล์ดักลาส ภายหลังการเปิดตัวอากาศยานดีซี-8 ในปี 1959 ดักลาสสนใจที่จะผลิตอากาศยานที่เหมาะกับเส้นทางระยะสั้น โดยได้เริ่มมีการศึกษาการออกแบบในช่วงต้นปี 1958 และได้รับการอนุมัติโครงการพัฒนาอากาศยานไอพ่นขนาดเล็กรุ่นใหม่ภายใต้ชื่อ ดีซี-9 เมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ.1963 ดีซ๊-9-10 รุ่นแรกทำการบินครั้งแรกในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 และได้รับการรับรองในวันที่ 23 พฤศจิกายน และเริ่มเข้าประจำการกับเดลตาแอร์ไลน์ในวันที่ 8 ธันวาคม
ดีซี-9 ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เทอร์โบแฟนแบบบายพาสต่ำแพรตต์แอนด์วิตนีย์ เจที8ดีจำนวนสองเครื่องที่ติดตั้งไว้บริเวณท้ายลำใต้แพนหางในรูปแบบ ที-เทล เพื่อให้มีอากาศพลศาสตร์ของปีกที่ดีขึ้น อากาศยานมีห้องนักบินสำหรับสองคนและบันไดอากาศในตัวเพื่อให้เหมาะกับการดำเนินงานในท่าอากาศยานขนาดเล็ก อากาศยานซีรีส์ 10 มีความยาว 104 ฟุต (32 ม.) สำหรับที่นั่งชั้นประหยัดโดยทั่วไป 90 ที่นั่ง อากาศยานซีรีส์ 30 ซึ่งยาวขึ้น 15 ฟุต (4.5 ม.) สำหรับที่นั่งชั้นประหยัด 115 ที่นั่ง มีปีกที่ใหญ่กว่าและเครื่องยนต์ที่ทรงพลังกว่าสำหรับน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่สูงขึ้น อากาศยานทำการบินครั้งแรกในเดือนสิงหาคม 1966 และเริ่มให้บริการในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967 อากาศยานซีรีส์ 20 มีลำตัวเครื่องบินซีรีส์ 10 แต่ใช้เครื่องยนต์ที่ทรงพลังกว่า และปีกที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ของซีรีส์ 30 อากาศยานนี้บินครั้งแรกในเดือนกันยายน ค.ศ. 1968 และเริ่มให้บริการในเดือนมกราคม ค.ศ. 1969 อากาศยานซีรีส์ 40 ได้รับการต่อความยาวอีก 6 ฟุต (2 ม.) สำหรับความจุผู้โดยสาร 125 คน และเครื่องบินซีรีส์ ดีซี-9-50 รุ่นสุดท้ายที่ทำการบินครั้งแรกในปี 1974 จะต่อความยาวอีก 8 ฟุต (2.5 ม.) สำหรับผู้โดยสาร 135 คน
เมื่อการส่งมอบสิ้นสุดลงในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1982 ได้มีการผลิตอากาศยานตระกูลดีซี-9 จำนวน 976 ลำ โดยดีซี-9 จะแข่งขันโดยตรงกับ บีเอซี 1-11 ฟอกเกอร์ เอฟ-28 ซูว์ดาวียาซียงการาแวล และโบอิง 737 ออริจินัล
ผู้ให้บริการ

ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2024 มีอากาศยานตระกูลแมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-9ให้บริการเชิงพาณิชย์ทั้งหมด 29 ลำกับผู้ให้บริการ 7 ราย โดยผู้ให้บริการรายใหญ่ที่สุดสามราย ได้แก่ อาเอโรนาเบสเตเอเซเม (19), อเมริสตาร์ (4), และแอฟริกันเอกซ์เพรสแอร์เวย์ (2)
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์สำคัญ

ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2024 อากาศยานตระกูลแมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-9 ได้ประสบอุบัติเหตุทางการบิน 276 ครั้ง รวมเหตุที่ตัวเครื่องไม่สามารถกลับมาให้บริการหรือซ่อมแซมได้ 156 ครั้ง และมีผู้เสียชีวิตรวมทั้งหมด 3,697 คนในทุกรุ่น
ข้อมูลจำเพาะ

| รุ่น | -15 | -21 | -32 | -41 | -51 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
นักบิน: สองคน
| ความจุผู้โดยสารในหนึ่งชั้นโดยสาร | 90Y@31-32" | 90Y@31-32" | 115Y@31-33" | 125@31-34" | 135@32-33" |
| ความจุผู้โดยสารสูงสุด | 109 | 109 | 127 | 128 | 139 |
| ความจุสินค้า | 600 ฟุต³ / 17.0m³ | 600 ฟุต³ / 17.0m³ | 895 ฟุต³ / 25.3 ม.³ | 1,019 ฟุต³ / 28.9 ม.³ | 1,174 ฟุต³ / 33.2 ม.³ |
| ความยาว | 104 ฟุต 4.8 นิ้ว / 31.82 ม. | 104 ฟุต 4.8 นิ้ว / 31.82 ม. | 119 ฟุต 3.6 นิ้ว / 36.36 ม. | 125 ฟุต 7.2 นิ้ว / 38.28 ม. | 133 ฟุต 7 นิ้ว / 40.72 ม. |
| ความยาวปีก | 89 ฟุต 4.8 นิ้ว / 27.25 ม. | 93 ฟุต 3.6 นิ้ว / 28.44 ม. | 93 ฟุต 3.6 นิ้ว / 28.44 ม. | 93 ฟุต 3.6 นิ้ว / 28.44 ม. | 93 ฟุต 4.2 นิ้ว / 28.45 ม. |
| ความสูง | 27 ฟุต 7 นิ้ว / 8.4 ม. | 27 ฟุต 7 นิ้ว / 8.4 ม. | 27 ฟุต 9 นิ้ว / 8.5 ม. | 28 ฟุต 5 นิ้ว / 8.7 ม. | 28 ฟุต 9 นิ้ว / 8.8 ม. |
ความกว้าง: ลำตัวเครื่อง: 131.6 นิ้ว / 334.3 ซม. ภายในห้องโดยสาร:122.4 นิ้ว / 311 ซม.
| น้ำหนักขึ้นบินสูงสุด | 90,700 ปอนด์ / 41,141 กก. | 98,000 ปอนด์ / 45,359 kgกก. | 108,000 ปอนด์ / 48,988 กก. | 114,000 ปอนด์ / 51,710 กก. | 121,000 ปอนด์ / 54,885 กก. |
| น้ำหนักเครื่องเปล่า | 49,162 ปอนด์ / 22,300 กก. | 52,644 ปอนด์ / 23,879 กก. | 56,855 ปอนด์ / 25,789 กก. | 61,335 ปอนด์ / 27,821 กก. | 64,675 ปอนด์ / 29,336 กก. |
| ความจุเชื้อเพลิง | 24,743 ปอนด์ / 11,223 กก. | 24,743 ปอนด์ / 11,223 กก. | 24,649 ปอนด์ / 11,181 กก. | 24,649 ปอนด์ / 11,181 กก. | 24,649 ปอนด์ / 11,181 กก. |
| เครื่องยนต์ (2×) | เจที8ดี-1/5/7/9/11/15/17 | เจที8ดี-9/11 | เจที8ดี-1/5/7/9/11/15/17 | เจที8ดี-9/11/15/17 | เจที8ดี-15/17 |
แรงผลักดัน (2×): -1/7: 14,000 pound-force (62 กิโลนิวตัน), -5/-9: 12,250 pound-force (54.5 กิโลนิวตัน), -11: 15,000 pound-force (67 กิโลนิวตัน), -15: 15,500 pound-force (69 กิโลนิวตัน), -17: 16,000 pound-force (71 กิโลนิวตัน)
เพดานบิน: 35,000 ฟุต (11,000 เมตร)
ความเร็วขณะบิน: มัค 0.84 (556 นอต; 1,029 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 639 ไมล์ต่อชั่วโมง)
| พิสัยการบิน | 1,300 ไมล์ทะเล (2,400 กิโลเมตร; 1,500 ไมล์) | 1,500 ไมล์ทะเล (2,800 กิโลเมตร; 1,700 ไมล์) | 1,500 ไมล์ทะเล (2,800 กิโลเมตร; 1,700 ไมล์) | 1,200 ไมล์ทะเล (2,200 กิโลเมตร; 1,400 ไมล์) | 1,300 ไมล์ทะเล (2,400 กิโลเมตร; 1,500 ไมล์) |
1 2  -15เอฟ: 2,762 ฟุต³ / 78.2ม.³, เครื่องเปล่า: 53,200 ปอนด์ / 24,131 กก.
1 2  -33เอฟ: 4,195 ฟุต³ / 119.0 ม.³, เครื่องเปล่า: 56,430 ปอนด์ / 25,596 กก.
เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน > รุ่นที่ใกล้เคียงกัน

โบอิง 717
แมคดอนเนลล์ดักลาส ซี-9
แมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-80
แมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-90