stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดโพธิ์นิมิต (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)

| วัดโพธิ์นิมิต |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดโพธิ์นิมิต, วัดบางกุ้ง
ที่ตั้ง: ตำบลบางกุ้ง อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระมนูญ รตนนาโค
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพธิ์นิมิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 40 ไร่ 1 งาน  10 ตารางวา
วัดโพธิ์นิมิต หรือ วัดบางกุ้ง ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2543 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 48 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2540 และมีโรงเรียนมัธยมศึกษาตั้งอยู่ในที่ดินวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.  2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ชั้นเดียว หอสวดมนต์ กว้าง 5 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 17 หลัง เป็นอาคารไม้ 12 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 6 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน หอระฆัง หอกลอง โรงครัว เรือนเก็บพัสดุ กุฏิเจ้าอาวาส และเรือนรับรอง  ปูชนียะวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ พระพุทธรูป 9 องค์ และมณฆป 1 หลัง
รายนามเจ้าอาวาส

พระลอย พ.ศ. 2473–2475
พระฆ้อง พ.ศ. 2475–2482
พระดำ พ.ศ. 2482–2483
พระหีด พ.ศ. 2483–2485
พระมุ่ง พ.ศ. 2485–2487
พระเลี้ยว พ.ศ. 2487–2489
พระพัฒน์ พ.ศ. 2490–2493
พระสมุห์ประดิษฐ์ พ.ศ. 2494–2518
พระบัญชา พ.ศ. 2519–2541
พระมนูญ รตนนาโค พ.ศ. 2541–ปัจจุบัน
วันดี พลทองสถิตย์

| วันดี พลทองสถิตย์ |
| --- | --- |
ชื่อเกิด: วันดี พลทองสถิตย์
รู้จักในชื่อ: หมอลำอุดมศิลป์
เกิด: 24 ธันวาคม พ.ศ. 2493 (73 ปี)
ที่เกิด: บ้านดอนธาตุ ตำบลหนองตูม  อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
แนวเพลง: หมอลำ
อาชีพ: นักร้อง  หมอลำ อาจารย์พิเศษ
ช่วงปี: 2507 - ปัจจุบัน
ดร.วันดี พลทองสถิตย์ หรือ นางวันดี พลทองสถิตย์ หรือชื่อในวงการคือ หมอลำอุดมศิลป์ เป็นศิลปินพื้นบ้านหมอลำที่มีชื่อเสียงทางภาคอีสานของไทยและเป็นศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง (ลำเรื่อง) ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๕๙ จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
ประวัติ

นางวันดี พลทองสถิตย์  เกิดเมื่อวันอาทิตย์  ที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2493 (73 ปี)  เป็นบุตรคนที่ 6 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 10 คน  เกิดที่บ้านดอนธาตุ ตำบลหนองตูม อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น
นางวันดี พลทองสถิตย์ เป็นผู้ชื่นชอบในการแสดงหมอลำพื้นบ้านตั้งแต่วัยเด็ก และได้เข้าร่วมแสดงในคณะหมอลำ “สามัคคีรุ่งนคร” เพื่อหารายได้มาแบ่งเบาภาระของครอบครัว ด้วยเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ในการลำ รักในอาชีพหมอลำ เป็นผู้หมั่นฝึกซ้อม มีน้ำเสียงที่ไพเราะและเป็นเอกลักษณ์ จึงเป็นที่รักของครูผู้สอนลำ
วันดี เป็นผู้ที่มีผลงานการแสดงหมอลำนับแต่อดีตถึงปัจจุบันอย่างต่อเนื่อง ในปีพุทธศักราช ๒๕๐๗ ได้มีโอกาสบันทึกเสียงการแสดงหมอลำเผยแพร่ผ่านรายการวิทยุ โดยรับบทเป็นตัวประกอบหลายเรื่อง เช่น  นางประกายแก้ว สินธนูปูคำ ท้าวหัวข่อหล่อ สามผัวไม่กลัวบาป เป็นต้น ปีพุทธศักราช ๒๕๐๘  เริ่มเป็นที่รู้จักในอีสาน เมื่อได้รับบทเป็นนางเอกหมอลำ ในการแสดงหมอลำพื้นบ้านเรื่อง “ปลาบู่ทอง” หลังจากนั้น ในปีพุทธศักราช ๒๕๑๐ นางวันดี พลทองสถิตย์ เป็นที่รู้จักและชื่นชอบของคนอีสานมากยิ่งขึ้น เมื่อได้แสดงเป็นนางเอกหมอลำเรื่อง “ขูลู - นางอั้ว” คนอีสานรู้จักนางวันดี พลทองสถิตย์ในนาม “หมอลำอุดมศิลป์” เมื่อได้ตัดสินใจตั้งคณะหมอลำ “อุดมศิลป์” เป็นของตัวเองในปีพุทธศักราช ๒๕๑๖ ด้วยความรักในศิลปะการแสดงหมอลำ หมอลำอุดมศิลป์จึงได้ยึดอาชีพ หมอลำหาเลี้ยงชีพตนเองและครอบครัวมาโดยตลอด โดยไม่คิดจะประกอบอาชีพอื่นใดอีกเลย
จากประสบการณ์อันยาวนานด้านการแสดงหมอลำ กอปรกับความวิริยะอุตสาหะ ความใฝ่รู้ ความสามารถในการลำและพรสวรรค์อันเป็นที่ประจักษ์แก่คนทั่วไป นางวันดี พลทองสถิตย์ จึงได้รับเชิญเป็นอาจารย์พิเศษผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการแสดงพื้นบ้าน เป็นผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้แก่นักศึกษา สาขาดนตรีและการแสดงพื้นบ้านคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ตั้งแต่ปีพุทธศักราช ๒๕๕๒ เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
นางวันดี พลทองสถิตย์ หรือ หมอลำอุดมศิลป์ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง (ลำเรื่อง) ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๕๙ จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
การงาน

อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญ ที่ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ผู้ทรงคุณวุฒิ สำนักวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยขอนแก่น
รางวัลเกียรติคุณ

2559 - ศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง (ลำเรื่อง) ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๕๙ จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
2561 - รางวัลเกียรติยศหมอลำฝังเพชร จากรายการไมค์ทองคำหมอลำฝังเพชร
2562 - ปริญญาดุริยางคศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดบึงกาฬ

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อโบราณสถานในจังหวัดบึงกาฬ รวบรวมโดยกรมศิลปากร
| ทะเบียน | ชื่อ | ที่ตั้ง | ตำบล | อำเภอ | พิกัดภูมิศาสตร์ | ภาพ | ประกาศ | ลิงก์ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 0002621  | วัดจอมทองธรรมคุณ |  | หอคำ | เมืองบึงกาฬ | 18°25′48″N 103°20′24″E﻿ / ﻿18.430000°N 103.340000°E﻿ / 18.430000; 103.340000﻿ (SL. No. 0002621) ดูแผนที่ |  | ยังไม่ขึ้นทะเบียน ตาม พ.ร.บ.  |   |
| 0002622  | วัดป่าสุทธิวนาราม |  | หอคำ | เมืองบึงกาฬ | 18°23′24″N 103°25′12″E﻿ / ﻿18.390000°N 103.420000°E﻿ / 18.390000; 103.420000﻿ (SL. No. 0002622) ดูแผนที่ |  | ยังไม่ขึ้นทะเบียน ตาม พ.ร.บ.  |   |
| 0002623  | วัดโพธิ์ชัยนิมิตร |  | หอคำ | เมืองบึงกาฬ | 18°26′24″N 103°25′12″E﻿ / ﻿18.440000°N 103.420000°E﻿ / 18.440000; 103.420000﻿ (SL. No. 0002623) ดูแผนที่ |  | ยังไม่ขึ้นทะเบียน ตาม พ.ร.บ.  |   |
| 0002624  | เนินป่าแฝก |  | ป่าแฝก | พรเจริญ | 18°04′48″N 103°45′00″E﻿ / ﻿18.080000°N 103.750000°E﻿ / 18.080000; 103.750000﻿ (SL. No. 0002624) ดูแผนที่ |  | ยังไม่ขึ้นทะเบียน ตาม พ.ร.บ.  |   |
| 0002854  | บ้านคำเตาะเราะ |  |  | โซ่พิสัย | 18°10′12″N 103°31′48″E﻿ / ﻿18.170000°N 103.530000°E﻿ / 18.170000; 103.530000﻿ (SL. No. 0002854) ดูแผนที่ |  | ยังไม่ขึ้นทะเบียน ตาม พ.ร.บ.  |   |
| 0002855  | บ้านนางวงสุ่ม |  |  | โซ่พิสัย | 18°10′12″N 103°32′24″E﻿ / ﻿18.170000°N 103.540000°E﻿ / 18.170000; 103.540000﻿ (SL. No. 0002855) ดูแผนที่ |  | ยังไม่ขึ้นทะเบียน ตาม พ.ร.บ.  |   |
| 0002856  | วัดป่าสุทธาวาส |  | โซ่ | โซ่พิสัย | 18°04′12″N 103°26′24″E﻿ / ﻿18.070000°N 103.440000°E﻿ / 18.070000; 103.440000﻿ (SL. No. 0002856) ดูแผนที่ |  | ยังไม่ขึ้นทะเบียน ตาม พ.ร.บ.  |   |
| 0002857  | บ้านโนนเค็ง |  |  | โซ่พิสัย | 18°09′36″N 103°31′48″E﻿ / ﻿18.160000°N 103.530000°E﻿ / 18.160000; 103.530000﻿ (SL. No. 0002857) ดูแผนที่ |  | ยังไม่ขึ้นทะเบียน ตาม พ.ร.บ.  |   |
| 0002858  | แหล่งนายปั่น |  | บัวตูม | โซ่พิสัย | 18°06′00″N 103°20′24″E﻿ / ﻿18.100000°N 103.340000°E﻿ / 18.100000; 103.340000﻿ (SL. No. 0002858) ดูแผนที่ |  | ยังไม่ขึ้นทะเบียน ตาม พ.ร.บ.  |   |
| 0002871  | วัดใหม่พัฒนาภิบาล |  | เซกา | เซกา | 17°56′24″N 103°57′00″E﻿ / ﻿17.940000°N 103.950000°E﻿ / 17.940000; 103.950000﻿ (SL. No. 0002871) ดูแผนที่ |  | ยังไม่ขึ้นทะเบียน ตาม พ.ร.บ.  |   |
| 0002872  | วัดสุทธิวนาราม |  | ปากคาด | ปากคาด | 18°21′00″N 103°20′24″E﻿ / ﻿18.350000°N 103.340000°E﻿ / 18.350000; 103.340000﻿ (SL. No. 0002872) ดูแผนที่ |  | ยังไม่ขึ้นทะเบียน ตาม พ.ร.บ.  |   |
| 0002873  | บ้านดอนกลาง |  | บึงโขงหลง | บึงโขงหลง | 17°57′36″N 104°03′00″E﻿ / ﻿17.960000°N 104.050000°E﻿ / 17.960000; 104.050000﻿ (SL. No. 0002873) ดูแผนที่ |  | ยังไม่ขึ้นทะเบียน ตาม พ.ร.บ.  |   |
| 0002874  | วัดศรีโคตรเจริญธรรม |  | หนองเดิ่น | บุ่งคล้า | 18°18′36″N 103°58′12″E﻿ / ﻿18.310000°N 103.970000°E﻿ / 18.310000; 103.970000﻿ (SL. No. 0002874) ดูแผนที่ |  | ยังไม่ขึ้นทะเบียน ตาม พ.ร.บ.  |  |
↑  กรณีที่การประกาศในราชกิจจานุเบกษา เป็นการขึ้นทะเบียนตามพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๔
ศตวรรษที่ 15

ศตวรรษที่ 15 อาจหมายถึง
คริสต์ศตวรรษที่ 15 ช่วงเวลาระหว่าง ค.ศ. 1401-1500
พุทธศตวรรษที่ 15 ช่วงเวลาระหว่าง พ.ศ. 1401-1500
วัดโพธิ์ปฐมาวาส

| วัดโพธิ์ปฐมาวาส |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดโพธิ์ปฐมาวาส, วัดโพ, วัดโภค์,
ที่ตั้ง: ตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพธิ์ปฐมาวาส เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา มีเนื้อที่จำนวน 7 ไร่ 3 งาน 22.4 ตารางวา
ประวัติ

วัดโพธิ์ปฐมาวาสตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2200 ในสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง บริเวณเดิมของวัดเป็นตลาดนัดเรียกว่า สถานที่ค้าโภค์ จึงเรียกวัดนี้ว่า วัดโภค์ ต่อมาได้เพี้ยนเป็นวัดโพธิ์ และในสมัยพระครูสังฆโศภน (อดีตเจ้าอาวาส) ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดโพธิ์ปฐมาวาส" วัดนี้เป็นวัดที่ที่เจ้าเมืองสงขลาได้เป็นผู้สร้างในบางส่วนและปฏิสังขรณ์สืบต่อกันมา นับตั้งแต่พระยาศรีสมบัติจางวาง (บุญชิ้น ณ สงขลา) เป็นผู้สร้างอุโบสถและศาลาการเปรียญ (โรงธรรม) ในรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
ต่อมาในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าพระยาวิเชียรคีรี (บุญสังข์ ณ สงขลา) ผู้สำเร็จราชการเมืองสงขลา ได้มาบูรณปฏิสังขรณ์สิ้นเงินไป 361 เหรียญ และในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่อีกครั้งหนึ่ง กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานภายในวัดไว้เมื่อ พ.ศ. 2528 และได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงเมื่อ พ.ศ. 2546
เสนาสนะและปูชนียวัตถุ

สิ่งก่อสร้างและเสนาสนะ ได้แก่ เจดีย์ 3 องค์ ซึ่งประดิษฐานอยู่ด้านหน้าอุโบสถ ไม่ปรากฏหลักฐานนามผู้สร้าง สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ หรือราว ๆ พุทธศตวรรษที่ 24–25 เพราะพิจารณาจากระบบฐานรองรับองค์ระฆังไม่เป็นระบบอย่างในอดีต แสดงให้เห็นถึงรูปแบบเฉพาะถิ่น ภายในองค์เจดีย์ประธาน มีพระบรมธาตุบรรจุอยู่ในผอบทองคำประดิษฐานในบุษบกสำริด เจดีย์ที่ 2 บรรจุพระธรรม และองค์ที่ 3 บรรจุพระพุทธรูป กรมศิลปากรสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น พระอุโบสถ กว้าง 13.19 เมตร ยาว 20.49 เมตร หลังคาทรงไทยชั้นเดียว มุงกระเบื้องเคลียบดินเผาสีแดง ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา มีเพียงชั่วและเหงาปั้นลม หน้าบันตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นรูปพานวางซ้อนกัน 2 ชั้น รองรับพระอภิธรรมปิฎก ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังภาพเทพชุมนุม พระอาทิตย์ทรงรถ นรกภูมิและภาพปริศนาธรรม และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2360 โดยพระยาศรีสมบัติจางวาง (บุญชิ้น ณ สงขลา)
ปูชนียวัตถุมี พระพุทธรูปประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้นเป็นศิลปะของช่างท้องถิ่น มีพุทธลักษณะคือ พระพักตร์ใหญ่ยาว ลักษณะอย่างหุ่น พระขนงโก่งโค้ง มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นเล็กน้อย พระกรรณใหญ่ เม็ดพระเกศามีขนาดเล็ก รัศมีเป็นเปลวสูง พระอังสาทั้ง 2 ข้าง ยกตั้งขึ้นระนาบกับพื้น ครองจีวรห่มเฉียง เรียบ มีชายสังฆาฏิขนาดใหญ่พาดอยู่ที่พระอังสาข้างซ้ายตกลงมาตรงกลางพระวรกาย ลงมาถึงพระนาภีปลายตัดตรง พระชงฆ์มีขนาดใหญ่หนา
วัชรพล โตมรศักดิ์

| วัชรพล โตมรศักดิ์ |
| --- | --- |


รักษาการหัวหน้าพรรคชาติพัฒนากล้า
ดำรงตำแหน่ง 25 มิถุนายน – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2566
ก่อนหน้า: กรณ์ จาติกวณิช   (หัวหน้าพรรค)
ถัดไป: เทวัญ ลิปตพัลลภ   (หัวหน้าพรรค)
เลขาธิการพรรคชาติพัฒนา
ดำรงตำแหน่ง 15 สิงหาคม พ.ศ. 2563 – 15 ตุลาคม พ.ศ. 2565
ก่อนหน้า: ดล เหตระกูล
ถัดไป: เทวัญ ลิปตพัลลภ  (เลขาธิการพรรคชาติพัฒนากล้า)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2505 (62 ปี)
ศาสนา: พุทธ
พรรคการเมือง: ชาติพัฒนากล้า

วัชรพล โตมรศักดิ์ เป็นผู้ช่วยรัฐมนตรีประจํากระทรวงสาธารณสุข อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา เป็นรองหัวหน้าพรรคชาติพัฒนากล้า และเป็นประธานสโมสรฟุตบอลนครราชสีมา มาสด้า อดีตรักษาการหัวหน้าพรรคชาติพัฒนากล้า อดีตเลขาธิการพรรคชาติพัฒนา เขาเป็น ส.ส.แบบแบ่งเขตเพียงคนเดียวของพรรคชาติพัฒนาที่ชนะการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2562
ประวัติ

วัชรพล โตมรศักดิ์ เกิดเมื่อวันท่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2505 สำเร็การศึกษาปริญญาตรี สาขาศิลปศาสตร์ จากสถาบันราชภัฏนครราชสีมา และปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต (การปกครองท้องถิ่น) จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
การทำงาน

วัชรพล โตมรศักดิ์ เริ่มทำงานการเมืองตั้งแต่ปี 2533 เป็นสมาชิกสภาจังหวัด (ส.จ.) 6 สมัย เคยดำรงตำแหน่งรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา ประธานสภาจังหวัดนครราชสีมา
วัชรพล โตมรศักดิ์ เข้าสู่งานการเมืองระดับชาติโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ในนามพรรครวมใจไทยชาติพัฒนา ซึ่งมี พล.อ.เชษฐา ฐานะจาโร เป็นหัวหน้าพรรค ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก ต่อมาในปี 2554 ได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 สังกัดพรรคการเมืองเดิม แต่พรรคเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคชาติพัฒนาเพื่อแผ่นดิน
และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.แบบแบ่งเขตเพียงคนเดียวของพรรคชาติพัฒนา และในปี พ.ศ. 2563 ได้รับเลือกเป็นเลขาธิการพรรค
วัชรพล มีบทบาทในวงการกีฬาโดยเคยรับหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมของสโมสรฟุตบอลนครราชสีมา มาสด้า
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
วิกฤตผู้ลี้ภัยโรฮีนจา พ.ศ. 2558

วิกฤตผู้ลี้ภัยโรฮีนจา พ.ศ. 2558 เป็นอุบัติการณ์การย้ายถิ่นของชาวโรฮีนจาจากประเทศพม่าและบังกลาเทศหลายพันคนที่กำลังดำเนินอยู่ ซึ่งสื่อนานาชาติเรียกรวม ๆ ว่า "ชาวเรือ" ไปประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งรวมประเทศมาเลเซีย อินโดนีเซียและไทยโดยเรือโกโรโกโสโดยทางน่านน้ำช่องแคบมะละกาและทะเลอันดามัน ข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยสหประชาชาติประเมินว่า นักค้ามนุษย์นำตัวกว่า 25,000 คนจากเรือตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนมีนาคม 2558 มีการอ้างว่ามีผู้เสียชีวิตราว 100 คนในประเทศอินโดนีเซีย 200 คนในมาเลเซีย และ 10 คนในไทยขณะกำลังเดินทางหลังผู้ค้ามนุษย์ทิ้งพวกเขากลางทะเล
วิกฤตการณ์ในประเทศเอกวาดอร์ พ.ศ. 2553

วิกฤตการณ์ในประเทศเอกวาดอร์ พ.ศ. 2553 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2553 เมื่อกลุ่มตำรวจและทหารเอกวาดอร์บางกลุ่มทำการปิดกั้นถนนและเข้ายึดสถานที่ของรัฐ อาทิ รัฐสภา และสนามบินในกรุงกีโต เพื่อประท้วงรัฐบัญญัติงบประมาณฉบับใหม่ที่ตัดเงินโบนัสและผลประโยชน์อื่น ๆ หลังจากถูกโจมตีด้วยแก๊สน้ำตาจากกลุ่มตำรวจฝ่ายตรงข้าม ราฟาเอล กอร์เรอา ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเอกวาดอร์ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลแห่งหนึ่งและได้ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินที่นั่น โดยกล่าวหาว่ากลุ่มผู้ก่อจลาจลมีความพยายามจะก่อรัฐประหาร การปะทะเกิดขึ้นระหว่างกลุ่มตำรวจผู้ก่อการจลาจลกับกลุ่มทหารที่ภักดีต่อประธานาธิบดี ซึ่งสามารถช่วยเหลือนายกอร์เรอาได้สำเร็จภายหลังการถูกควบคุมที่โรงพยาบาลกว่า 10 ชั่วโมง แต่ยังมีรายงานสถานการณ์ความไม่สงบและการปล้นสะดมเกิดขึ้นทั่วไปในประเทศ
วิกฤตการณ์เฮติ พ.ศ. 2561–2566

เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 เริ่มมีการประท้วงขึ้นในเมืองทั่วประเทศเฮติ เพื่อตอบโต้การเพิ่มขึ้นของราคาน้ำมัน หลังจากนั้น การประท้วงที่นำโดยJean-Charles Moïse (ไม่มีความสัมพันธ์) นักการเมืองฝ่ายค้าน เริ่มเรียกร้องให้ฌอเวอแนล มออีซ อดีตประธานาธิบดีเฮติ ลาออก ฝ่ายผู้ประท้วงกล่าวว่าเป้าหมายของตนคือสร้างรัฐบาลเฉพาะกาล, จัดตั้งโปรแกรมสังคม และดำเนินคดีต่อเจ้าหน้าที่ที่ถูกกล่าวหาว่าทุจริต นับตั้งแต่การประท้วงในวันที่ 14 มกราคม มีผู้เข้าประท้วงรายสัปดาห์เรียกร้องให้รัฐบาลลาออกร้อยถึงพันคน
วิกฤตการณ์ในประเทศเวเนซุเอลา

วิกฤตการณ์ทางสังคมเศรษฐกิจและการเมืองเริ่มขึ้นในประเทศเวเนซุเอลาในปี 2553 ภายใต้ประธานาธิบดีอูโก ชาเบซและดำเนินต่อมาจนประธานาธิบดีนิโกลัส มาดูโรคนปัจจุบัน สถานการณ์ปัจจุบันเป็นวิกฤตเศรษฐกิจครั้งเลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์เวเนซุเอลา และนับเป็นวิกฤตครั้งเลวร้ายที่สุดเป็นอันดับต้น ๆ ในทวีปอเมริกา โดยมีภาวะเงินเฟ้อเกิน ความอดอยากสูง โรค อาชญากรรมและอัตราตาย และการย้ายออกนอกประเทศขนานใหญ่ ผู้สังเกตการณ์และนักเศรษฐกิจแถลงว่า วิกฤตดังกล่าวมิใช่ผลลัพธ์แห่งความขัดแย้งหรือภัยธรรมชาติแต่เป็นผลพวงจากนโยบายประชานิยมซึ่งเริ่มตั้งแต่การปฏิวัติโบลิบาร์ของรัฐบาลชาเบส โดยสถาบันบรุกคิงส์แถลงว่า "ประเทศเวเนซุเอลากลายเป็นตัวแทนให้เห็นว่าการฉ้อราษฎร์บังหลวง การบริหารเศรษฐกิจผิดพลาด และการปกครองซึ่งไม่เป็นประชาธิปไตยสามารถนำไปสู่ความทรมานอย่างกว้างขวางได้อย่างไรโดยแท้"
วันที่ 2 มิถุนายน 2553 ประธานาธิบดีชาเบสประกาศ "สงครามเศรษฐกิจ" เนื่องจากความขาดแคลนที่เพิ่มขึ้นในประเทศ วิกฤตดังกล่าวทวีความรุนแรงขึ้นภายใต้รัฐบาลมาดูโร และผลจากราคาน้ำมันที่ถูกในต้นปี 2558 และปริมาณการผลิตน้ำมันที่ลดลงเนื่องจากขาดการบำรุงรักษาและการลงทุน รัฐบาลไม่สามารถตัดรายจ่ายเมื่อเผชิญกับรายได้จากน้ำมันที่ลดลงและรับมือกับปัญหาโดยปฏิเสธการมีอยู่ของปัญหา และปราบปรามการคัดค้านอย่างรุนแรง การฉ้อราษฎร์บังหลวงทางการเมือง การขาดแคลนอาหารและยาอย่างเรื้อรัง การปิดบริษัท การว่างงาน การลดลงของผลิตภาพ ลัทธิอำนาจนิยม การละเมิดสิทธิมนุษยชน การบริหารเศรษฐกิจมวลรวมที่ผิดพลาด และการพึ่งพาน้ำมันอย่างสูงล้วนส่งเสริมให้วิกฤตนี้เลวร้ายลง การหดตัวของจีดีพีประชาชาติและต่อหัวในประเทศเวเนซุเอลาตั้งแต่ปี 2556–60 รุนแรงกว่าสมัยสหรัฐระหว่างภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ หรือของประเทศรัสเซีย คิวบาและอัลเบเนียหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต อัตราเงินเฟ้อต่อปีสำหรับราคาผู้บริโภคเพิ่มขึ้นร้อยละหลายแสน ส่วนเศรษฐกิจหดตัวเกือบร้อยละ 20 ต่อปีในปี 2559 เมื่อปลายปี 2561 เงินเฟ้อแตะร้อยละ 1.35 ล้าน
วิกฤตดังกล่าวมีผลต่อชีวิตของชาวเวเนซุเอลาโดยเฉลี่ยทุกระดับ ในปี 2560 ความอดอยากรุนแรงถึงขั้นที่ประชากรเกือบร้อยละ 75 มีน้ำหนักลดลงกว่า 8 กิโลกรัม เกือบร้อยละ 90 ยากจน และกว่าครึ่งมีรายได้ไม่เพียงพอต่อความต้องการอาหารขั้นพื้นฐาน นับตั้งแต่เริ่มวิกฤตจนถึงปี 2560 ชาวเวเนซุเอลากว่า 2.3 ล้านคนออกนอกประเทศ เวเนซุเอลาเป็นประเทศที่มีอัตราการฆ่าคนสูงสุดในโลก โดยมีผู้ถูกฆ่า 90 ต่อ 100,000 คนในปี 2558
วัดคลองเตยใน

| วัดคลองเตยใน |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: เลขที่ 472 ซอยวัดคลองเตยใน ถนน ณ ระนอง แขวงคลองเตย เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร 10110
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระราชสิทธิสุนทร (สมพงษ์ กิตฺติสาโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดคลองเตยใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองเตย เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 12 ไร่ วัดมีชื่อเสียงในด้านทำการฌาปนกิจสุนัขแมวที่ตายแล้ว และยังเป็นสถานที่ที่สืบสานและอนุรักษ์ไม้ดัดโบราณและเขามอ
ประวัติ

วัดคลองเตยในสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2350 โดยราษฎรเป็นผู้จัดสร้าง ทิศตะวันออกจรดคลองเตย สาเหตุที่เรียกคลองเตยเป็นเพราะเดิมสองฟากฝั่งคลองเต็มไปด้วยต้นเตย ชาวบ้านจึงนิยมพายเรือมาเก็บใบเตยนำไปใช้ประกอบในส่วนของขนมไทย ปัจจุบันคลองนี้ถูกถมทับเป็นบ้านเรือนประชาชนเกือบทั้งหมด ในอดีตวัดยังเป็นที่ตั้งสโมสรไลออนส์ดุสิต กรุงเทพฯ และเป็นที่ตั้งฝ่ายสาธารณสุข เทศบาลนครกรุงเทพ ปัจจุบันเหลือเพียงโรงเรียนวัดคลองเตยตั้งอยู่ข้างวัด
ปูชนียวัตถุ

ภายในอุโบสถประดิษฐาน พระพุทธศรีสรรเพชร เป็นพระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร ขนาดหน้าตักกว้าง 7 ศอก ทำด้วยเนื้อหิน ลงรักปิดทอง สร้างขึ้นในช่วงสมัยอยุธยา ทางวัดยังเก็บรักษาตาลปัตรพัดรองในยุคสมัยต่าง ๆ รวมทั้งนาฬิกาแขวนโบราณ
รายนามเจ้าอาวาส

พระอาจารย์ทอง
พระอาจารย์เอก
พระอาจารย์บาง
พระครูธีราภินันท์ (เมี้ยน กลิ่นรื่น)
พระครูธีราภินันท์ ชุบ รุ่งเรือง (หลวงปู่ชุบ)
พระราชสิทธิสุนทร (สมพงษ์ กิตฺติสาโร)
วิกฤตตัวประกันอินอะมะนาส

วิกฤตตัวประกันอินอะมะนาส เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2556 เมื่อผู้ก่อการร้ายที่เชื่อมโยงกับกลุ่ม อัลกออิดะฮ์ ภายใต้การบังคับบัญชาของมุคตาร บัลมุคตาร จับตัวประกันกว่า 800 คน ที่โรงงานผลิตแก๊สเชื้อเพลิง ใกล้กับเมืองอินอะมะนาส ประเทศแอลจีเรีย สี่วันให้หลัง หน่วยปฏิบัติการพิเศษเข้าจู่โจมโรงแยกแก๊สดังกล่าว เพื่อที่จะปลดปล่อยตัวประกัน
มีตัวประกันต่างชาติเสียชีวิตอย่างน้อย 39 คน ร่วมกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชาวแอลจีเรีย 1 คน และคนร้าย 29 คน คนงานชาวแอลจีเรีย 685 คน และชาวต่างชาติ 107 คนได้รับการปล่อยตัว มีคนร้ายถูกจับ 3 คน
วัดโพธิ์บางโอ

| วัดโพธิ์บางโอ |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดโพธิ์บางโอ, วัดโพธิ์เสนี
ที่ตั้ง: เลขที่ 42 หมู่ที่ 9 ซอยบางขนุน ซอย 2 ถนนบางกรวย-จงถนอม ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี 11130
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพธิ์บางโอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านบางโอ ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
ประวัติ

วัดโพธิ์บางโอไม่มีประวัติการสร้างและนามผู้สร้างที่แน่ชัด หนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม ๒ ของกรมการศาสนาระบุว่าวัดนี้สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2310 ส่วนพระอธิการแดง ธมฺมสโร เจ้าอาวาสรูปที่ 6 (พ.ศ. 2482–2523) เคยเล่าว่าวัดนี้สร้างในสมัยสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 (พระเจ้าเสือ) แต่เดิมชาวบ้านบริเวณนี้มีอาชีพเป็นช่างสานโอน้ำแบบโบราณขายเป็นส่วนมาก จึงเติมชื่อบ้านบางโอต่อท้ายชื่อวัด ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระศรีสุลาลัย พระราชมารดาในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมอบให้พระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหลวงเสนีบริรักษ์เป็นผู้บูรณะและได้ดูแลทะนุบำรุงอุปถัมภ์วัดโพธิ์บางโอตลอดมา จนมาถึงพระยาสากลกิจประมวญ (หม่อมหลวงแปลก เสนีวงศ์ ณ กรุงเทพ) ได้ทะนุบำรุงวัดโพธิ์บางโอร่วมกับญาติ ๆ บางครั้งชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดโพธิ์เสนี กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนวัดนี้เป็นโบราณสถานตามประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนพิเศษ 7 ง หน้า 6–7 วันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2542
อาคารเสนาสนะ

พระอุโบสถมีหน้าบันสลักไม้รูปนารายณ์ทรงครุฑลายกนกขมวดเกี่ยวพันกัน เบื้องหลังมีเทพนมและยักษ์พนม ซุ้มประตูทางเข้าวัดทำเป็นหัวเม็ด เป็นเสาสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสองสูงขึ้นและเอนเข้าหากัน รอบพระอุโบสถมีพาไลและกำแพงแก้ว ซุ้มใบเสมาทรงกลม ฐานของซุ้มก็เป็นทรงกลม ตัวซุ้มแหวะเป็นช่องหน้าต่างสามช่อง ทรงยอดโค้งคล้ายซุ้มจระนำ ข้างบนมียอดเล็ก ๆ ปั้นปูนลวดลายรับกับบัวยอดซุ้มและแข้งสิงห์เบื้องล่าง ลักษณะบ่งชี้ว่าเป็นฝีมือช่างสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ใบเสมาเป็นหินทรายทำรูปหัวนาคออกสองข้างเอวเสมาเหมือนกันแต่ทรงด้านบนอวบอ้วน สันนิษฐานว่าเป็นฝีมือช่างสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศเช่นกัน มีเจดีย์ทิศล้อมรอบตัวพระอุโบสถทั้งสี่ด้าน ซุ้มบันแถลงประดับกรอบประตูหน้าต่างทำจากปูนน้ำอ้อย
ภายในพระอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง เป็นจิตรกรรมแป้งสาคูเปียกฝีมือช่างสกุลนนทบุรีสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เขียนเป็นภาพปริศนาธรรม ภาพพุทธประวัติ และภาพปลงกัมมัฏฐาน ผนังเหนือหน้าต่างพระอุโบสถมีภาพเขียนกระจกเล็ก ๆ ใส่กรอบติดไว้จำนวนหลายภาพ ลักษณะฝีมือช่างจีน เพราะส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวขนบธรรมเนียมประเพณีจีน มีบางภาพเป็นแบบตะวันตก เช่น ภาพสตรีชาวตะวันตกอ่านหนังสือ แต่เมื่อ พ.ศ. 2537 และ พ.ศ. 2541 เกิดไฟไหม้ในพระอุโบสถ ทำให้ภาพเขียนกระจกเหล่านี้ได้รับความเสียหาย ส่วนภาพจิตรกรรมฝาผนังก็หมองลงจากเขม่าควันไฟ
หน้าพระอุโบสถยังมีรูปสลักหินที่มาจากจีน คล้ายเป็นรูปยักษ์รักษาวัด ตนหนึ่งหน้าดุ อีกตนหนึ่งหน้ายิ้ม มือถือกระบองด้วยกันทั้งคู่ หอระฆังเป็นแบบสกุลช่างเมืองนนทบุรี มีลักษณะเป็นมณฑปยอดเจดีย์ผสมกันระหว่างหอสูงรูปสี่เหลี่ยมกับเจดีย์ย่อมุม แหล่งข้อมูลบางแห่งกล่าวว่าเป็นหอระฆังที่งามที่สุดในจังหวัดนนทบุรี
วิกฤตนิวเคลียร์ถล่มโลก

| วิกฤตนิวเคลียร์ถล่มโลก |
| --- | --- |
กำกับ: Phil Alden Robinson
บทภาพยนตร์:   Paul Attanasio  Daniel Pyne 
สร้างจาก: The Sum of All Fears โดย Tom Clancy
อำนวยการสร้าง: Mace Neufeld
นักแสดงนำ:   Ben Affleck  Morgan Freeman  James Cromwell  Bridget Moynahan  Liev Schreiber  Alan Bates  Philip Baker Hall  Ron Rifkin  Bruce McGill 
กำกับภาพ: John Lindley
ตัดต่อ:   Neil Travis  Nicolas de Toth 
ดนตรีประกอบ: Jerry Goldsmith
บริษัทผู้สร้าง:   Mace Neufeld Productions  MFP Munich Film Partners  S.O.A.F. Productions 
ผู้จัดจำหน่าย: Paramount Pictures United States United International Pictures International
วันฉาย:   29 พฤษภาคม ค.ศ. 2002 (2002-05-29) (Los Angeles premiere)  31 พฤษภาคม ค.ศ. 2002 (2002-05-31) (United States) 
ความยาว: 124 minutes
ประเทศ: United States
ภาษา: English
ทุนสร้าง: $68 million
ทำเงิน: $193.9 million
วิกฤตนิวเคลียร์ถล่มโลก (The Sum of All Fears) เป็นภาพยนตร์ระทึกขวัญแนวสายลับจากประเทศสหรัฐอเมริกา ออกฉายเมื่อ ค.ศ. 2002 กำกับโดย Phil Alden Robinson ดัดแปลงจากนิยายเรื่อง The Sum of All Fears ของ Tom Clancy เป็นภาครีบูทของชุดภาพยนตร์ Jack Ryan กำหนดให้เดินเรื่องในช่วงปี ค.ศ. 2002 โดยมี Ben Affleck มารับบทเป็น Jack Ryan ซึ่งมีอายุน้อยกว่านักแสดงคนอื่นที่เคยรับบทนี้ เช่นที่ Alec Baldwin เคยรับบทไว้ในภาพยนตร์เรื่อง ล่าตุลาแดง (1990) และที่ Harrison Ford รับบทไว้ในภาพยนตร์เรื่อง  เกมส์อำมหิตข้ามโลก (1992) และแผนอันตรายข้ามโลก (1994)
เนื้อเรื่องเกี่ยวกับแผนของนีโอนาซีชาวออสเตรียที่จะกระตุ้นให้เกิดสงครามนิวเคลียร์ระหว่างสหรัฐอเมริกากับรัสเซียเพื่อที่จะได้สถาปนารัฐฟาสซิสต์ขึ้นในยุโรป
วานูอาเลวู

วานุอาเลวูจากทะเล
วานุอาเลวู เป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับสองของหมู่เกาะฟีจี  ตั้งอยู่ประมาณ 70 กม. ทางทิศเหนือของเกาะวีตีเลวู
เกาะล้อมรอบด้วยแนวปะการัง  เกาะนี้ค่อนข้างไม่เรียบและเป็นเนิน  วานูอาเลวูมีประชากรประมาณ 130,000 คน [ต้องการอ้างอิง]
ศูนย์ประชากรที่ใหญ่ที่สุดของวานูอาเลวูคือลาบาซาและซาวูซาวู   ลาบาซามีขนาดใหญ่กว่า  มีประชากรประมาณ 25,000 คน  ซาวูซาวูมีขนาดเล็กกว่า (มีผู้อาศัยอยู่ประมาณ 6,000 คน) แต่ค่อนข้างเป็นที่นิยม ในหมู่นักท่องเที่ยว
สินค้าส่งออกที่สำคัญของวานูอาเลวูคืออ้อย  นอกจากนี้เนื้อมะพร้าวแห้งยังเป็นพืชที่สำคัญอีกด้วย
วัดโพธิ์บ้านอ้อย

| วัดโพธิ์บ้านอ้อย |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดโพธิ์บ้านอ้อย, วัดลาว
ที่ตั้ง: หมู่ที่ 4 ซอยสุขาประชาสรรค์ 2 ซอย 35 ถนนสุขาประชาสรรค์ 2 ตำบลบางพูด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี 11120
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: หลวงพ่อโพธิ์นิมิตร
เจ้าอาวาส: พระครูโพธินันทวัฒน์ (ประสิทธิ์ ปญฺญาธโร)
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดโพธิ์บ้านอ้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 4 บ้านลาว (โพธิ์บ้านอ้อย) ตำบลบางพูด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
ประวัติ

วัดโพธิ์บ้านอ้อยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2137 เดิมชื่อ วัดลาว ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้าง แต่สันนิษฐานว่าชาวลาวเป็นผู้สร้างและร้างไปเมื่อครั้งพม่าเข้ามาตีกรุงศรีอยุธยา เมื่อสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงขับไล่พม่าและสถาปนากรุงธนบุรีเป็นราชธานีแล้ว วัดนี้จึงมีราษฎรมาบำรุงและมีพระสงฆ์ปกครองเรื่อยมา ต่อมาในสมัยที่พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ทรงดำรงตำแหน่งสมเด็จพระสังฆราช พระองค์ประทานนามวัดให้ใหม่ว่า "วัดโพธิ์บ้านอ้อย" เนื่องจากบริเวณวัดมีความร่มรื่นด้วยร่มเงาของต้นโพธิ์ที่ขึ้นอยู่ในวัด และโดยที่บริเวณใกล้เคียงมีวัดชื่อวัดโพธิ์หลายวัด จึงต้องเพิ่มสร้อยนามให้ชัดเจนว่าเป็นวัดใด สันนิษฐานกันว่าบริเวณบ้านลาวในสมัยนั้นคงมีการปลูกอ้อยกันมาก จึงใช้สร้อยนามวัดว่า "บ้านอ้อย" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2484