stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทอมัส คนีลลีย์
งานเขียน > สารคดี

Moses the Law-Giver (1975)
Outback (1983)
Australia: Beyond the Dreamtime (1987)
The Place Where Souls are Born: A Journey to the Southwest (1992)
Now and in Time to Be: Ireland and the Irish (1992)
Memoirs from a Young Republic (1993)
The Utility Player: The Des Hasler Story (1993) Footballer Des Hasler
Our Republic (1995)
Homebush Boy: A Memoir (1995), autobiography
The Great Shame (1998)
American Scoundrel (2002)
Lincoln (2003), biography of Abraham Lincoln
A Commonwealth of Thieves: The Improbable Birth of Australia (2005)
Searching for Schindler: A Memoir (2007)
Australians: Origins to Eureka (2009)
งานเขียน > บทละคร

Halloran's Little Boat (1968)
Childermas (1968)
An Awful Rose (1972)
Bullie's House (1981)
แหล่งข้อมูลอื่น

Tom Keneally at Random House Australia
Life and Works of Thomas Keneally
Australian Republican Movement web site. Search for "Keneally".
Wonders of the Ross Sea เก็บถาวร 2004-12-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Thomas Keneally recalls his voyages to Antarctica
1983, 1989, 1991, 1993 RealAudio interviews with Thomas Keneally at Wired for Books.org เก็บถาวร 2006-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Don Swaim
Radio interview with Michael Silverblatt เก็บถาวร 2012-01-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กผู้ได้รับรางวัลแมนบุคเคอร์ |
| --- | --- |
ค.ศ. 1969–1980:  พี. เอช. นิวบี (ค.ศ. 1969)  เบอร์นิส รูเบนส์ (ค.ศ. 1970)  วี. เอส. ไนพอล (ค.ศ. 1971)  จอห์น เบอร์เกอร์ (ค.ศ. 1972)  เจมส์ กอร์ดอน ฟาร์เรลล์ (ค.ศ. 1973)  นาดีน กอร์ดิเมอร์ (ค.ศ. 1974)  รูธ พราวเวอร์ จฮาบ์วาลา (ค.ศ. 1975)  เดวิด สตอรี (ค.ศ. 1976)  พอล มาร์ค สกอตต์ (ค.ศ. 1977)  ไอริส เมอร์ด็อค (ค.ศ. 1978)  เพเนโลปี ฟิตซเจอราลด์ (ค.ศ. 1979)  วิลเลียม โกลดิง (ค.ศ. 1980) 
ค.ศ. 1981–2000:  ซัลมัน รัชดี (ค.ศ. 1981)  ทอมัส คนีลลีย์ (ค.ศ. 1982)  จอห์น แมกซ์เวล คูตซี (ค.ศ. 1983)  แอนิตา บรุคเนอร์ (ค.ศ. 1984)  เคริ ฮูล์ม (ค.ศ. 1985)  คิงสลีย์ อามิส (ค.ศ. 1986)  เพ็นเนโลปี ไลฟ์ลีย์ (ค.ศ. 1987)  ปีเตอร์ แครีย์ (ค.ศ. 1988)  คาซูโอะ อิชิกุโร (ค.ศ. 1989)  เอ. เอส. ไบแอ็ท (ค.ศ. 1990)  เบ็น โอคริ (ค.ศ. 1991)  ไมเคิล ออนดัทเจ  / แบร์ริ อันสเวิร์ธ (ค.ศ. 1992)  รอดดี ดอล์ย (ค.ศ. 1993)  เจมส์ เคลแมน (ค.ศ. 1994)  แพ็ท บาร์เคอร์ (ค.ศ. 1995)  แกรม สวิฟต์ (ค.ศ. 1996)  อรุณธตี รอย (ค.ศ. 1997)  เอียน แม็คคิววัน (ค.ศ. 1998)  จอห์น แมกซ์เวล คูตซี (ค.ศ. 1999)  มาร์กาเร็ต แอ็ตวูด (ค.ศ. 2000) 
ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน:  ปีเตอร์ แครีย์ (ค.ศ. 2001)  ยันน์ มาร์เตล (ค.ศ. 2002)  ดีบีซี เพียร์ซ (ค.ศ. 2003)  อแลน โฮลลิงเฮิร์สต์ (ค.ศ. 2004)  จอห์น แบนวิลล์ (ค.ศ. 2005)  คิราน เดซัย (ค.ศ. 2006)  แอนน์ เอ็นไรท์ (ค.ศ. 2007)  อราวินด์ อดิกา (ค.ศ. 2008)  ฮิลารี แมนเทิล (ค.ศ. 2009)  Howard Jacobson (ค.ศ. 2010)  จูเลียน บาร์นส์ (ค.ศ. 2011)  ฮิลารี่ แมนเทล (ค.ศ. 2012)  เอลีเนอร์ แคทตัน (ค.ศ. 2013)  ริชาร์ด ฟลานาแกน (ค.ศ. 2014)  มาร์ลอน เจมส์ (ค.ศ. 2015)  พอล บีตตี้ (ค.ศ. 2016)  จอร์จ ซอนเดอร์ส (ค.ศ. 2017)  แอนนา เบิร์นส์ (ค.ศ. 2018)  มาร์กาเร็ต แอตวูด  / เบอร์นาร์ดีน เอวาริสโต (ค.ศ. 2019)  ดักลาส สจ๊วต (ค.ศ. 2020) 
 ผู้ได้รับรางวัลแมนบุคเคอร์  นักเขียนผู้ได้รับรางวัลอื่น ๆ  นักเขียน
พญาแถน

รูปหล่อองค์พญาแถน ณ วิมานพญาแถน จังหวัดยโสธร
พญาแถนหรือผีฟ้านั้น ชาวไทยมีความเชื่อว่าเป็นเทวดามากกว่าเป็นผี ผีฟ้าจึงเป็นผีที่อยู่ระดับสูงกว่าผีชนิดอื่น ๆ ส่วนแถนนั้น มีความเชื่อว่าเป็นคำเรียกรวมถึงเทวดา และแถนที่ใหญ่ที่สุดคือ "แถนหลวง" ซึ่งเชื่อว่าเป็นพระอินทร์ ผีฟ้านั้นแต่ละพื้นที่มีการเรียกที่แตกต่างกันไป และมีความเชื่อว่าผีฟ้านั้นสามารถที่จะ ดับทุกข์เข็ญหรือทำลายล้างอุปสรรคทั้งปวงได้ และสามารถที่จะช่วยเหลือมนุษย์ที่เดือดร้อนได้ การที่มนุษย์เกิดการเจ็บป่วยนั้นเนื่องจากไปละเมิดต่อผี การละเมิดต่อบรรพบุรุษ การรักษาต้องมีการเชิญผีฟ้ามาสิงสถิตอยู่ในร่างของคนทรง เรียกว่า "ผีฟ้า นางเทียน" ในการลำผีฟ้าของชาวอีสานนั้นมีองค์ประกอบ ทั้งหมด 4 ส่วนคือ หมอลำ ผีฟ้า หมอแคน ผู้ป่วย และเครื่องคาย
หมอลำผีฟ้าจะเป็นผู้หญิงที่มีอายุหรือบางท้องถิ่นจะเป็นผู้หญิงสาวโดยเฉพาะที่จังหวัดเลย และจะต้องสืบเชื้อสายมาจากกลุ่มหมอลำผีเท่านั้น แต่ที่จริงผีฟ้าสามารถสิงได้ทั้งหญิง ชาย และเด็ก โดยไม่จำกัดอายุ หมอแคน (หมอม้า) จะต้องเป็นผู้ที่มีประสบการณ์ในการเป่าแคนมาเป็นอย่างดีเพราะในการประกอบพิธีจะต้องใช้เวลานานและต้องมีการเป่าอยู่ตลอดเวลา ส่วนผู้ป่วยนั้น จะต้องแต่งกายตามที่ได้กำหนดไว้ คือ มีผ้าไหมหรือผ้าขาวม้าพาดบ่า มีดอกมะละกอซึ่งตัดร้อยเป็นพวงทัดหู ผู้ป่วยนั้นสามารถที่จะฟ้อนรำกับหมอลำได้ และสิ่งที่สำคัญอีกอย่างคือ เครื่องคาย เป็นสิ่งที่อัญเชิญครูอาจารย์ผู้ที่ล่วงลับไปแล้วมาช่วยเหลือ รักษาผู้ป่วย
ในการรำผีฟ้านั้น จะมีความแตกต่างกันตามแต่ละท้องถิ่น เมื่อครูบาเก่าเข้าสิงร่าง ผู้ทำพิธีจะต้องสวมผ้าซิ่นทับผ้าที่สวมอยู่ (กรณีที่ผู้ป่วยเป็นชาย) หรือถ้าผู้ป่วยเป็นผู้หญิงครูบาจะสวมผ้าแพรหรือผ้าฝ้าย โดยสวมทับผ้านุ่งเดิม ซึ่งจะจัดไว้อยู่ใกล้เครื่องคาย ในการรักษาทุกคนจะต้องฟ้อนรำกันทุกคนและขึ้นอยู่กับผู้ป่วย ถ้าผู้ป่วยต้องการดูการฟ้อนรำก็จะทำหน้าที่ต่อไป แต่ถ้าไม่ต้องการครูบาก็จะนำเครื่องคายขึ้นไปเก็บบนหิ้ง และจะมาร่วมกันรับประทานอาหาร
ความเชื่อของชาวอีสานเชื่อว่าผีฟ้าสามารถที่จะกำหนดการเกิดการตายของมนุษย์ได้ การที่มนุษย์ตายไปขวัญจะออกจากร่างเพื่อไปพบบรรพชน แต่ขวัญจะไม่แตกดับเหมือนร่าง เป็นเพียงการจากไปของร่างแต่วิญญาณยังคงอยู่กับผู้มีชีวิต สาเหตุที่มีการฟ้อนรำกันนั้น ก็เพื่อเป็นการทำให้คนไข้มีพลังจิตในการต่อสู้กับการเจ็บป่วย มีอารมณ์ผ่อนคลาย ความตึงเครียด จิตใจปลอดโปร่ง ไร้วิตกกังวล และสร้างจิตสำนึกด้านความกตัญญู เป็นคตินิยมของวัฒนธรรมไทย ซึ่งได้สืบทอดต่อกันมาจนกลายเป็นประเพณี จะเห็นว่าผีฟ้านั้นเป็นสิ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจมนุษย์ โดยมีคติเตือนใจว่า "คนไม่เห็น ผีเห็น"
*กลองกิ่ง กลองศักดิ์สิทธิ์มักมีในตระกูลผีฟ้าตีเมื่อใดเชื่อว่าเสียงจะดังไปถึงพญาแถนผีหลวงจะขออะไรก็จะได้ทุกอย่างร่างทรงผีฟ้ามักใช้ตีให้รักษาคนในบ้านเมื่อออกเดินทางเพื่อให้ผีฟ้าคุ้มครอง
2-Acetyl-1-pyrroline

| --- | --- |

ชื่อ
Preferred IUPAC name 1-(3,4-Dihydro-2H-pyrrol-5-yl)ethan-1-one
ชื่ออื่น 1-(3,4-Dihydro-2H-pyrrol-5-yl)ethanone 2-Acetyl-1-pyrroline
เลขทะเบียน
เลขทะเบียน CAS: 85213-22-5 N
3D model (JSmol): รูปภาพแบบโต้ตอบ
ChEBI: CHEBI:67125 N
เคมสไปเดอร์: 456071 Y
MeSH: 2-Acetyl-1-pyrroline
ผับเคม CID: 522834
UNII: IGC0W6LY94 Y
CompTox Dashboard (EPA): DTXSID40335080 
 InChI InChI=1S/C6H9NO/c1-5(8)6-3-2-4-7-6/h2-4H2,1H3 YKey: DQBQWWSFRPLIAX-UHFFFAOYSA-N Y InChI=1/C6H9NO/c1-5(8)6-3-2-4-7-6/h2-4H2,1H3Key: DQBQWWSFRPLIAX-UHFFFAOYAG 
 SMILES CC(=O)C1=NCCC1 
คุณสมบัติ
สูตรเคมี: C6H9NO
มวลโมเลกุล: 111.144 g·mol−1  
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C, 100 kPa  อ้างอิงกล่องข้อมูล
Chemical compound
2-Acetyl-1-pyrroline (2AP) เป็นสารประกอบอโรมาและรสที่ให้กลิ่นแก่ ขนมปังขาว ข้าวหอมมะลิและข้าวบาสมาติ เตยหอม (Pandanus amaryllifolius) และชมนาด (Vallaris glabra) ผู้สังเกตการณ์หลายคนอธิบายว่ากลิ่นนี้คล้ายกับ "ป๊อปคอร์นอบเนยร้อน" และเป็นกลิ่นของปัสสาวะของหมีขอ ปัสสาวะของเสือ (อินเดีย อามูร์ หรือไซบีเรียน) และเสือดาวอินเดียมีกลิ่นนี้เช่นกันเนื่องจาก 2AP
2AP และโครงสร้างที่คล้ายคลึงกันอย่าง 6-acetyl-2,3,4,5-tetrahydropyridine ที่มีกลิ่นคล้ายกันด้วย สามารถเกิดขึ้นได้จากปฏิกิริยาเมลลาร์ดในระหว่างการให้ความร้อนกับอาหารอย่างการอบแป้งขนมปัง สารประกอบทั้งสองมีค่าเกณฑ์กลิ่นต่ำกว่า 0.06 นาโนกรัม/ลิตร
สะพานเจื่องเตี่ยน

| สะพานเจื่องเตี่ยน |
| --- | --- |
Cầu Trường Tiền
สะพานเจื่องเตี่ยนข้ามแม่น้ำหอม
พิกัด: 16°28′8″N 107°35′19″E﻿ / ﻿16.46889°N 107.58861°E﻿ / 16.46889; 107.58861
เส้นทาง: คนเดินเท้า, ยานพาหนะ
ข้าม: แม่น้ำหอม
ที่ตั้ง: เว้
ข้อมูลจำเพาะ
วัสดุ: เหล็กกล้า
ความยาว: 403 เมตร (1,322 ฟุต)
ความสูง: 5.45 เมตร (17.9 ฟุต)
ประวัติ
เปิดตัว: 1900
วันเปิด: 1899
ที่ตั้ง
th
สะพานเจื่องเตียน (เวียดนาม: Cầu Trường Tiền) เป็นสะพานข้ามแม่น้ำหอมในเว้ ประเทศเวียดนาม มีความยาว 403 เมตร (1,322 ฟุต) ประกอบด้วยซุ้มโค้ง 6 โค้ง ความกว้าง 6 เมตร (20 ฟุต) เชื่อมต่อแขวงดงบา เขตฟู้ซวน กับแขวงฟู้โห่ย เขตถ่วนฮว้าในใจกลางเมืองเว้
ประวัติศาสตร์

ในปี ค.ศ. 1897 บริษัทวิศวกรรมสัญชาติฝรั่งเศส ไอเฟล ได้รับมอบหมายจากรัฐบาลฝรั่งเศสเจ้าอาณานิคมในเวียดนามกลางให้ออกแบบสร้างสะพานข้ามแม่น้ำหอมในเว้ สะพานเป็นผลงานออกแบบโดยคณะของ Schneider, Cie และ Letellier ของบริษัทไอเฟล ก่อสร้างด้วยงบประมาณราว 732,456 ฟรังก์ เริ่มต้นก่อสร้างในปี 1899 และเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในปี 1900
หลังเกิดอุทกภัยใหญ่ปีมังกรในปี 1904 ("Trận lụt năm Thìn") สะพานได้รับความเสียหายอย่างหนัก การซ่อมแซมดำเนินไปอีกสองปี จากนั้นจึงเปิดให้บริการอีกครั้งในปี 1906 พร้อมทั้งได้ปรับสภาพพื้นผิวถนนเป็นคอนกรีตจากเดิมที่เป็นไม้
หลังผ่านหลายทศวรรษของการถูกโจมตีและจากภัยพิบัติต่าง ๆ สะพานเสียหายและถูกถล่มหลายครั้ง รวมถึงระหว่างสงครามเอกราชเวียดนาม การยึดเว้ และสงครามเวียดนาม ท้ายที่สุดสะพานได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ในปี 1991 ถึง 1995 เป็นสภาพสะพานในปัจจุบัน ปี 2002 มีการติดตั้งไฟถาวรหลากสีบนสะพานเพื่อใช้สำหรับงานเทศกาล
ไอโซโทปของแฟรนเซียม

แฟรนเซียม (Fr) ไม่มีไอโซโทปที่เสถียรทำให้มวลอะตอมของแฟรนเซียมไม่มีค่าที่คงตัว ไอโซโทปของแฟรนเซียมที่เสถียรที่สุดคือ 223Fr ด้วยครึ่งชีวิต 22 นาที ซึ่งไอโซโทปนี้ได้จากการสลายตัวของ 235U ส่วนไอโซโทปธรรมชาติอื่นๆ คือ 221Fr
เซปักตะกร้อ

| --- | --- |
เซปักตะกร้อหญิงคู่ในเอเชียนเกมส์ 2014 ที่อินช็อน
สมาพันธ์สูงสุด: สหพันธ์เซปักตะกร้อนานาชาติ
ชื่ออื่น: kick volleyball
แบบมาตรฐาน: พ.ศ. 2503 กัวลาลัมเปอร์ มาเลเซีย
สโมสร: 31
ลักษณะเฉพาะ
การปะทะ: ไม่
ผู้เล่นในทีม: 2, 3, หรือ 4
แข่งรวมชายหญิง: ไม่
หมวดหมู่: ในร่ม, กลางแจ้ง, ชายหาด
อุปกรณ์: ลูกหวายหรือลูกพลาสติก, ตาข่าย
สถานที่: สนามตะกร้อ
จัดแข่งขัน
ประเทศ ภูมิภาค: เอเชีย
โอลิมปิก: ไม่
พาราลิมปิก: ใช่
เวิลด์เกมส์: ไม่
เด็กกับการสาธิตการเล่นตะกร้อ
เซปักตะกร้อ เป็นกีฬาพื้นเมืองของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เซปักตะกร้อแตกต่างจากกีฬาที่คล้ายกันของฟุตวอลเลย์ โดยใช้ลูกที่ทำจากหวายและอนุญาตให้ผู้เล่นใช้เท้า, เข่า, หน้าอก และศีรษะเพื่อสัมผัสลูก
ศัพทมูลวิทยา

เซปักตะกร้อ มาจากคำสองคำ คำแรก "เซปัก" (มลายู: sepak) เป็นคำมลายูแปลว่า "เตะ" กับคำว่า "ตะกร้อ" เป็นคำไทยแปลว่า "ของเล่นสานด้วยหวาย ใช้เตะเล่น"
ส.พลายน้อยอธิบายที่มาของคำว่า "ตะกร้อ" ว่าอาจเป็นคำจีนเก่าคือคำว่า "ทาก้อ" ใช้เรียกกีฬาที่คล้ายกัน ในภาษาไทยถิ่นเหนือเรียก "มะต้อ" ถิ่นอีสานเรียก "กะต้อ" และถิ่นใต้เรียก "ตร่อ" และอธิบายอีกว่า ต้อ ตร่อ และกร้อ เป็นคำเดียวกันแต่เพี้ยนเสียง ส่วนขุนวิจิตรมาตรา (สง่า กาญจนาคพันธุ์) ให้ความเห็นว่า แต่เดิมคงเรียก "ตากล้อ" แปลว่า "ของที่สานเป็นตากลม ๆ" กรณีเดียวกันกับคำว่า "ผมหยิกหน้ากล้อคอสั้นฟันขาว" ซึ่งคำว่า "กล้อ" แปลว่า "กลม"
ในภาษามลายูจะเรียกกีฬานี้ว่า "เซปักรากา" (มลายู: sepak raga)
ประวัติ

ในการค้นคว้าหลักฐานเกี่ยวกับแหล่งกำเนิดการเล่นกีฬาตะกร้อในอดีตนั้น ยังไม่สามารถหาข้อสรุปได้อย่างชัดเจนว่าตะกร้อนั้นกำเนิดจากที่ใด การเล่นตะกร้อมีวิวัฒนาการอย่างต่อเนื่องมาตามลำดับทั้งด้านรูปแบบและวัตถุดิบในการทำจากสมัยแรกเป็นผ้า, หนังสัตว์, หวาย, จนถึงประเภทสารสังเคราะห์ (พลาสติก) มีหลายประเทศในแถบเอเชียที่เล่นกีฬาประเภทนี้คล้ายกัน
มีหลักฐานการเล่นตะกร้อในรัฐสุลต่านมะละกาช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 โดยมีการบันทึกในพงศาวดารมลายู (มลายู: Sejarah Melayu)
พม่ามีการเล่นเป็นกีฬาที่มีมายาวนาน ซึ่งเรียกว่า "ชี่นโล่น"
ฟิลิปปินส์ นิยมเล่นกีฬาชนิดนี้กันมานานแล้ว โดยมีชื่อเรียกว่า ซิปะก์
ประเทศจีนมีเกมกีฬาที่คล้ายตะกร้อ แต่เป็นการเตะลูกหนังปักขนไก่ ซึ่งปรากฏในภาพเขียนและพงศาวดารจีน
ประเทศเกาหลีมีเกมกีฬาลักษณะคล้ายคลึงกับของจีนแต่ใช้ดินเหนียวห่อด้วยผ้าสำลีเอาหางไก่ฟ้าปัก แทนการใช้ลูกหนังปักขนไก่
ประวัติ > ลักษณะการเล่น

การเล่นตะกร้อสามารถเล่นได้หลายแบบ ดังนี้
การเล่นเป็นทีม ผู้เล่นจะล้อมเป็นวง ผู้เริ่มต้นจะใช้เท้าเตะลูกตะกร้อไปให้อีกผู้รับหนึ่ง ผู้รับจะต้องมีความว่องไวในการใช้เท้ารับและเตะส่งไปยังอีกผู้หนึ่ง จึงเรียกวิธีเล่นนี้ว่า "เตะตะกร้อ" ความสนุกอยู่ที่การหลอกล่อที่จะเตะไปยังผู้ใด ถ้าผู้เตะทั้งวงมีความสามารถเสมอกัน จะโยนและรับไม่ให้ตะกร้อถึงพื้นได้เป็นเวลานานมาก กล่าวกันว่าทั้งวันหรือทั้งคืนก็ยังมี แต่ผู้เล่นยังไม่ชำนาญก็โยนรับได้ไม่กี่ครั้ง ลูกตะกร้อก็ตกถึงพื้น
การติดตะกร้อ (เล่นเดี่ยว)  เป็นศิลปะการเล่นตะกร้อ คือ เตะตะกร้อให้ไปติดอยู่ที่ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย และต้องถ่วงน้ำหนักให้อยู่นาน แล้วใช้อวัยวะส่วนนั้นส่งไปยังส่วนอื่นโดยไม่ให้ตกถึงพื้น เช่น การติดตะกร้อที่หลังมือ ข้อศอก หน้าผาก จมูก เป็นต้น ผู้เล่นต้องฝึกฝนอย่างมาก
ตะกร้อติดบ่วง การเตะตะกร้อติดบ่วง ใช้บ่วงกลมๆแขวนไว้ให้สูงสุด แต่ผู้เล่นจะสามารถเตะให้ลอดบ่วงไปยังผู้อื่นได้ กล่าวกันว่าบ่วงที่เล่นเคยสูงสุดถึง 7 เมตร และยิ่งเข้าบ่วงจำนวนมากเท่าไรยิ่งแสดงถึงความสามารถ ถือเป็นการฝึกฝนได้ดี
ประวัติ > ท่าเตะ

ท่าเตะตะกร้อมีหลายท่าที่แสดงให้เห็นถึงความงดงามและความว่องไว ตามปกติจะใช้หลังเท้า แต่ผู้เล่นตะกร้อจะมีวิธีเตะที่พลิกแพลง ใช้หน้าเท้า เข่า ไขว้ขา (เรียกว่าลูกไขว้) ไขว้ขาหน้า ไขว้ขาหลัง ศอก ข้อสำคัญ คือ ความเหนียวแน่นที่ต้องรับลูกให้ได้เป็นอย่างดีเมื่อลูกมาถึงตัว ผู้เล่นมักฝึกการเตะตะกร้อด้วยท่าต่าง ๆ ลีลาในการเตะตะกร้อมี 4 แบบ คือ การเตะเหนียวแน่น (การรับให้ได้อย่างดี) การเตะแม่นคู่ (การโต้ตรงคู่) การเตะดูงามตา (ท่าเตะสวย มีสง่า) การเตะท่ามาก (เตะได้หลายท่า)
กฎและข้อบังคับ

การแข่งขันตะกร้อในระดับนานาชาติ เรียกเกมกีฬาชนิดนี้ว่าเซปักตะกร้อ โดยเป็นการแข่งขันของผู้เล่น 2 ทีม ทำการโต้ตะกร้อข้ามตาข่ายเพื่อให้ลงในแดนของคู่ต่อสู้ สามารถแบ่งแยกย่อยเป็น 2 ประเภทคือ "เรกู" หรือทีม 3 คน และ "ดับเบิ้ล เรกู" หรือก็คือ ตะกร้อคู่ (คำว่า เรกู เป็นภาษามลายู แปลว่าทีม)
กฎและข้อบังคับ > สนามแข่งขัน

สนามแข่งขันเซปักตะกร้อ มีรูปร่างสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดประมาณ 2 เท่าของสนามแบดมินตัน
มีความยาว 13.40 เมตร กว้าง 6.1 เมตร เพดานหรือสิ่งกีดขวางอื่นใด ต้องอยู่สูงกว่าสนามไม่น้อยกว่า 8 เมตร จากพื้นสนาม (ไม่เป็นพื้นหญ้า หรือพื้นทราย) และต้องไม่มีสิ่งกีดขวางอื่นใดในระยะ 3 เมตรจากขอบสนามโดยรอบ
ความกว้างของเส้นขอบทั้งหมดวัดจากด้านนอกเข้ามาไม่เกิน 4 เซนติเมตร ส่วนเส้นแบ่งแดนความกว้างไม่เกิน 2 เซนติเมตร โดยลากเส้นแบ่งแดนทั้ง 2 ข้างออกตามแนวขวาง แนวเส้นทับพื้นที่ของแต่ละแดนเท่าๆกัน เส้นขอบทั้งหมดนับรวมเป็นส่วนหนึ่งของแดนสำหรับผู้เล่นแต่ละฝ่าย
ปลายของเส้นแบ่งแดน ใช้เป็นจุดศูนย์กลางลากเส้นโค้งครึ่งวงกลมความกว้างเส้น 4 เซนติเมตร โดยขอบในของเส้นโค้งครึ่งวงกลมมีรัศมี 90 เซนติเมตร กำหนดไว้เป็นตำแหน่งยืนของผู้เล่นหน้าซ้าย และหน้าขวา ในขณะที่ส่งลูก
แดนทั้งสองจะมีวงกลมซึ่งกำหนดเป็นจุดยืนสำหรับผู้ส่งลูก โดยวาดเป็นวงกลมขอบในมีรัศมี 30 เซนติเมตร ความกว้างของเส้นคือ 4 เซนติเมตร จุดศูนย์กลางอยู่ที่ระยะ 2.45 เมตรจากเส้นหลังของแต่ละแดน และอยู่กึ่งกลางตามแนวกว้างของสนาม
กฎและข้อบังคับ > ตาข่าย

ตาข่ายจะถูกขึงกั้นแบ่งแดนทั้งสองออกจากกัน ทำจากวัสดุจำพวกเชือกหรือไนลอน ความสูงของตาข่ายบริเวณกึ่งกลาง คือ 1.52 เมตรสำหรับนักกีฬาชาย (1.42 เมตรสำหรับนักกีฬาหญิง) ส่วนความสูงบริเวณเสายึดตาข่าย คือ 1.55 เมตรสำหรับนักกีฬาชาย (1.45 เมตรสำหรับนักกีฬาหญิง) ตาข่ายมีขนาดรู 6–8 เซนติเมตร ผืนตาข่ายมีความกว้าง 70 เซนติเมตร และยาวไม่น้อยกว่า 6.1 เมตร
การศึกษา

ปัจจุบันโรงเรียนในประเทศไทย กีฬาเซปักตะกร้อมีอยู่ในกลุ่มสาระการเรียนรู้วิชาพลศึกษาและสุขศึกษา ในชั้นประถมศึกษาและชั้นมัธยมต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Gajah Emas balls and equipment เก็บถาวร 2020-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สมาคมตะกร้อแห่งประเทศไทย เก็บถาวร 13 ธันวาคม 2010 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Malaysia Sepak Takraw Fan News เก็บถาวร 27 กันยายน 2020 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ตะกร้อหวาย
สนามแข่งขันขนาดมาตรฐาน
ทิฐิ

ทิฐิ (อ่านว่า ทิดถิ) (บาลี: ทิฏฺฐิ, อังกฤษ: View) แปลว่า การเห็น ในพระพุทธศาสนาใช้ในความหมายเดียวกับ "มิจฉาทิฐิ" คือการเห็นผิด มี 2 ประการ ได้แก่ สัสสตทิฐิ (การเห็นว่าเที่ยง) อุจเฉททิฐิ (การเห็นว่าขาดสูญ) เป็นต้น
หากเป็นการเห็นถูก (อังกฤษ: Right View) เรียกว่า สัมมาทิฐิ เป็นองค์ประกอบหนึ่งของ ปัญญา หรือ การเห็นตรง หรือ ทิฐิวิสุทธิ ซึ่งหมายถึงความรู้เข้าใจโลกตามที่เป็นจริง ว่าเป็นองค์ประชุมของนามรูป มีเกิด ดับ เปลี่ยนแปลง ไม่อาจยึดถือเอาเป็นตัวตนเป็นสัตว์บุคคลได้ เป็นเหตุข่มความเข้าใจผิดไม่หลงเพลิดเพลินโลก
นอกจากนี้ในภาษาไทยมักใช้ในความหมายว่าความอวดดื้อถือดี ความดื้อรั้น รั้นตะแบงทั้งที่รู้ว่าผิดแต่ไม่ยอมรับและไม่ยอมแก้ไข เช่นที่ใช้ว่า "เขามีทิฐิมาก ไม่ยอมลงใคร" ทิฐิมานะของเขาทำให้เขาเข้ากับใครไม่ได้เลยในที่ทำงาน"
ทิฏฐิ 62 > ปุพพันตกัปปิกะ

ปุพพันตกัปปิกทิฏฐิ แปลว่า ความเห็นหรือทฤษฎีของพวกที่กำหนดขึ้น อาศัยส่วนของขันธ์ (เบญจขันธ์) อันเป็นอดีต
ทิฏฐิ 62 > ปุพพันตกัปปิกะ > สัสสตทิฏฐิ 4

เห็นว่า ตัวตน (อัตตา) และโลกเที่ยง เพราะระลึกชาติได้ ตั้งแต่ชาติเดียว จนถึงแสนชาติ
เห็นว่า ตัวตน และโลกเที่ยง เพราะระลึกชาติได้เป็นกัปป์ ๆ ตั้งแต่กัปป์เดียวถึงสิบกัปป์
เห็นว่า ตัวตน และโลกเที่ยง เพราะระลึกชาติได้มากกัปป์ ตั้งแต่สิบกัปป์ถึงสี่สิบกัปป์
นักเดา เดาตามความคิดคาดคะเนว่าโลกเที่ยง
ทิฏฐิ 62 > ปุพพันตกัปปิกะ > สัสสตทิฏฐิ 4 > เอกัจจสัสสติกทิฏฐิ เอกัจจอสัสสติกทิฏฐิ 4

เห็นว่า พระพรหมเที่ยง แต่พวกเราที่พระพรหมสร้างไม่เที่ยง
เห็นว่า เทวดาพวกอื่นเที่ยงพวกที่มีโทษเพราะเล่นสนุกสนาน (ขิฑฑาปโทสิกา) ไม่เที่ยง
เห็นว่า เทวดาพวกอื่นเที่ยง พวกที่มีโทษเพราะคิดร้ายผู้อื่น (มโนปโทสิกา) ไม่เที่ยง
นักเดา เดาตามความคิดคาดคะเนว่า ตัวตนฝ่ายกายไม่เที่ยง ตัวตนฝ่ายจิตเที่ยง
(3) หมวดเห็นว่ามีที่สุด และไม่มีที่สุด (อันตานันติกทิฏฐิ) 4
เห็นว่าโลกมีที่สุด
เห็นว่าโลกไม่มีที่สุด
เห็นว่าโลกมีที่สุด เฉพาะด้านบนกับด้านล่าง ส่วนด้านกว้าง หรือด้านขวาง ไม่มีที่สุด
นักเดา เดาตามความคิดคาดคะเนว่า โลกมีที่สุดก็ไม่ใช่ ไม่มีที่สุดก็ไม่ใช่
ทิฏฐิ 62 > ปุพพันตกัปปิกะ > สัสสตทิฏฐิ 4 > อมราวิกเขปิกทิฏฐิ 4

เกรงว่าจะพูดปด จึงพูดปฏิเสธว่า อย่างนี้ก็ไม่ใช่ อย่างนั้นก็ไม่ใช่ อย่างอื่นก็ไม่ใช่ มิใช่ (อะไร) ก็ไม่ใช่
เกรงว่าจะยึดถือ จึงพูดปฏิเสธแบบข้อ 1
เกรงว่าจะถูกซักถาม จึงพูดปฏิเสธแบบข้อ 1
เพราะโง่เขลา จึงพูดปฏิเสธแบบข้อ 1 และไม่ยอมรับหรือยืนยันอะไรเลย
ทิฏฐิ 62 > ปุพพันตกัปปิกะ > สัสสตทิฏฐิ 4 > อธิจจสมุปปันนิกทิฏฐิ 2

เห็นว่าสิ่งต่าง ๆ มีขึ้นเอง โดยไม่มีเหตุ เพราะเคยเกิดเป็นอสัญญีสัตว์
นักเดา เดาเอาตามความคิดคาดคะเนว่า สิ่งต่าง ๆ มีขึ้นเองโดยไม่มี
ทิฏฐิ 62 > อปรันตกัปปิกวาท

อปรันตกัปปิกวาท ผู้ปรารภเบื้องปลาย ได้แก่ส่วนที่เป็นอนาคต มี 5 กลุ่ม แบ่งย่อยออกเป็น 44 สำนัก
ใน 5 กลุ่มของนักคิด สามกลุ่มแรกเห็นว่า อัตตา (อาตมัน) หรือวิญญาณ หลังตายแล้วยังมีอยู่ (อุทธมาฆาตนิกา) ในลักษณะเป็นทรัพย์ (Substance) เป็นตัวรองรับคุณสมบัติต่าง ๆ เป็นตัวไปเกิดใหม่ สืบภพชาตินิรันดร (อโรคะ)
ทิฏฐิ 62 > อปรันตกัปปิกวาท > สัญญีทิฏฐิ เห็นว่า อัตตาหลังตายแล้วมีสัญญา

อัตตาที่มีรูป ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาที่ไม่มีรูป ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาทั้งที่มีรูป ทั้งที่ไม่มีรูป ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาทั้งที่มีรูปก็มิใช่ ทั้งที่ไม่มีรูปก็มิใช่ ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาที่มีที่สุด ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาที่ไม่มีที่สุด ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาทั้งที่มีที่สุด ทั้งที่ไม่มีที่สุด ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาทั้งที่มีที่สุดก็มิใช่ ทั้งที่ไม่มีที่สุดก็มิใช่ ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาที่มีสัญญาอย่างเดียวกัน ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาที่มีสัญญาต่างกัน ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาที่สัญญาย่อมเยา ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาที่มีสัญญาหาประมาณมิได้ ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาที่มีสุขอย่างเดียว ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาที่มีทุกข์อย่างเดียว ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาที่มีทั้งสุขและทุกข์ ยั่งยืน มีสัญญา
อัตตาที่มีทุกข์ก็มิใช่ สุขก็มิใช่ ยั่งยืน มีสัญญา
ตนทั้ง 16 ประเภทนี้ ตายไปแล้ว ก็มีสัญญา คือความจำได้หมายรู้ทั้งสิ้น
ทิฏฐิ 62 > อปรันตกัปปิกวาท > หมวดเห็นว่าไม่มีสัญญา (อสัญญีทิฏฐิ) 8

ตนมีรูปจนถึงตนมีที่สุดก็มิใช่ ไม่มีที่สุดก็มิใช่ ทั้ง 8 ประเภทนี้ ตายไปแล้วก็ไม่มีสัญญา คือไม่มีความจำได้หมายรู้
อัตตาที่มีรูป เบื้องหน้าแต่ตาย ย่อมไม่แปรผัน ไม่มีสัญญา
อัตตาที่ไม่มีรูป เบื้องหน้าแต่ ตาย ย่อมไม่แปรผัน ไม่มีสัญญา
อัตตาทั้งที่มีรูปและไม่มีรูป เบื้องหน้าแต่ตาย ย่อมไม่แปรผัน ไม่มีสัญญา
อัตตาที่มีรูปก็ไม่ใช่ ที่หารูปมิ ได้ก็มิใช่ เบื้องหน้าแต่ตาย ย่อมไม่แปรผัน ไม่มีสัญญา
อัตตาที่มีที่สุด เบื้องหน้าแต่ ตาย ย่อมไม่แปรผัน ไม่มีสัญญา
อัตตาที่หาที่สุดมิได้ เบื้องหน้า แต่ตาย ย่อมไม่แปรผัน ไม่มีสัญญา
อัตตาทั้งที่มีที่สุดและไม่มีที่สุด เบื้องหน้าแต่ตาย ย่อมไม่แปรผัน ไม่มีสัญญา
อัตตาที่มีที่สุดก็ไม่ใช่ ที่หาที่สุด มิได้ก็ไม่ใช่ เบื้องหน้าแต่ตาย ย่อมไม่แปรผัน ไม่มีสัญญา
ทิฏฐิ 62 > อปรันตกัปปิกวาท > หมวดเห็นว่ามีสัญญาก็มิใช่ ไม่มีสัญญาก็มิใช่ (เนวสัญญีนาสัญญีทิฏฐิ) 8

ข้อ ๔๓ ถึงข้อ ๕๐ ข้างต้น คือ ตนมีรูป จนถึงตนมีที่สุดก็มิใช่ ไม่มีที่สุดก็มิใช่ ทั้ง ๘ ประเภทนี้ ตายไปแล้ว มีสัญญาก็มิใช่ ไม่มีสัญญาก็มิใช่
๑. อัตตาที่มีรูป เบื้องหน้าแต่ตาย ย่อมไม่แปรผัน จึงบัญญัติอัตตานั้นว่า มีสัญญาก็ไม่ใช่ ไม่มีสัญญาก็ไม่ใช่
๒. อัตตาที่ไม่มีรูป เบื้องหน้าแต่ ตาย ย่อมไม่แปรผัน จึงบัญญัติอัตตานั้นว่า มีสัญญาก็ไม่ใช่ ไม่มีสัญญาก็ไม่ใช่
๓. อัตตาทั้งที่มีรูปและไม่มีรูป เบื้องหน้าแต่ตาย ย่อมไม่แปรผัน จึงบัญญัติอัตตานั้นว่า มีสัญญาก็ไม่ใช่ ไม่มีสัญญาก็ไม่ใช่
๔. อัตตามีรูปก็ไม่ใช่ ไม่มีรูปก็ ไม่ใช่ เบื้องหน้าแต่ตาย ย่อมไม่แปรผัน จึงบัญญัติอัตตานั้นว่า มีสัญญาก็ไม่ใช่ ไม่มีสัญญาก็ไม่ใช่
๕. อัตตาที่มีที่สุด เบื้องหน้าแต่ตาย ย่อมไม่แปรผัน จึงบัญญัติอัตตานั้นว่า มีสัญญาก็ไม่ใช่ ไม่มีสัญญาก็ไม่ใช่
๖. อัตตาที่ไม่มีที่สุด เบื้องหน้าแต่ ตาย ย่อมไม่แปรผัน จึงบัญญัติอัตตานั้นว่า มีสัญญาก็ไม่ใช่ ไม่มีสัญญาก็ไม่ใช่
๗. อัตตาทั้งที่มีที่สุดและไม่มีที่สุด เบื้องหน้าแต่ตาย ย่อมไม่แปรผัน จึงบัญญัติอัตตานั้นว่า มีสัญญาก็ไม่ใช่ ไม่มีสัญญาก็ไม่ใช่
๘. อัตตามีที่สุดก็ไม่ใช่ ไม่มีที่สุดก็ ไม่ใช่ เบื้องหน้าแต่ตาย ย่อมไม่แปรผัน จึงบัญญัติอัตตานั้นว่า มีสัญญาก็ไม่ใช่ ไม่มีสัญญาก็ไม่ใช่
ทิฏฐิ 62 > อปรันตกัปปิกวาท > หมวดเห็นว่า ขาดสูญ (อุจเฉททิฏฐิ) ๗

๕๑. ตนที่เป็นของมนุษย์และสัตว์
๕๒. ตนที่เป็นของทิพย์ มีรูป กินอาหารหยาบ
๕๓. ตนที่เป็นของทิพย์ มีรูป สำเร็จจากใจ
๕๔. ตนที่เป็นอากาสานัญจายตนะ
๕๕. ตนที่เป็นวิญญาณาสัญญายตนะ
๕๖. ตนที่เป็นอากิญจัญญายตนะ
๕๗. ตนที่เป็นเนวสัญญานาสัญญายตนะ
ทั้ง ๗ ประเภทนี้ เมื่อสิ้นชีพแล้วก็ขาดสูญ ไม่เกิดอีก
ทิฏฐิ 62 > อปรันตกัปปิกวาท > หมวดเห็นสภาพบางอย่างเป็นนิพพานในปัจจุบัน (ทิฏฐธรรมนิพพานทิฏฐิ) ๕

๕๘. เห็นว่าการเพียบพร้อมด้วยกามคุณ ๕ เป็นนิพพานอย่างยอดในปัจจุบัน
๕๙. เห็นว่าการเพียบพร้อมด้วยฌานที่ ๑  เป็นนิพพานอย่างยอดในปัจจุบัน
๖๐. เห็นว่าการเพียบพร้อมด้วยฌานที่ ๒ เป็นนิพพานอย่างยอดในปัจจุบัน
๖๑. เห็นว่าการเพียบพร้อมด้วยฌานที่ ๓ เป็นนิพพานอย่างยอดในปัจจุบัน
๖๒. เห็นว่าการเพียบพร้อมด้วยฌานที่ ๔ เป็นนิพพานอย่างยอดในปัจจุบัน
จรัส สุวรรณเวลา

ระวังสับสนกับ จรัส สุวรรณมาลา
| ศาสตราจารย์กิตติคุณจรัส สุวรรณเวลาม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว., จ.ภ. |
| --- | --- |

อธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ดำรงตำแหน่ง 2 มกราคม พ.ศ. 2532 – 31 มีนาคม พ.ศ. 2539 (7 ปี 88 วัน)
ก่อนหน้า: เกษม สุวรรณกุล
ถัดไป: เทียนฉาย กีระนันทน์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2475 (92 ปี) จังหวัดตรัง ประเทศสยาม
คู่สมรส: นิตยา สุวรรณเวลา
บุตร: นิจศรี ชาญณรงค์   ใจแจ่ม สุวรรณเวลา

ศาสตราจารย์กิตติคุณ นายแพทย์ จรัส สุวรรณเวลา เป็นข้าราชการชาวไทย ประธานกรรมการคณะที่ปรึกษาด้านผลกระทบทางเศรษฐกิจและสังคมในศูนย์บริหารสถานการณ์ การแพร่ระบาดของโรคเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19)
ประธานกรรมการคณะกรรมการอิสระเพื่อการปฏิรูปการศึกษา ในรัฐบาล พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกสภามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และอดีตนายกสภาและอธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประวัติ

ศ.นพ.จรัส สุวรรณเวลา เกิดที่ตำบลทับเที่ยง อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง เป็นบุตรจ้อง และแล่ม สุวรรณเวลา มีพี่น้องทั้งหมด 5 คน สมรสกับศาสตราจารย์กิตติคุณ แพทย์หญิง คุณหญิงนิตยา สุวรรณเวลา (สกุลเดิม อัศวนนท์) มีธิดา 2 คน คือ ศาสตราจารย์ แพทย์หญิง นิจศรี ชาญณรงค์ กรรมการแพทยสภา วาระ พ.ศ. 2562-2564 และ รองศาสตราจารย์ ทันตแพทย์หญิง ดร.ใจแจ่ม สุวรรณเวลา
ศ.นพ.จรัส สุวรรณเวลา สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมปีที่ 6 จากโรงเรียนวิเชียรมาตุ จังหวัดตรัง และชั้นเตรียมอุดมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย สำเร็จเตรียมแพทย์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยได้รับเหรียญทองแดงคะแนนเยี่ยมปีที่ 1 และ 2 และปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับ 2) จากคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (ปัจจุบันคือคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) ได้รับเหรียญทองแดงคะแนนเยี่ยมในการสอบและเหรียญทองคะแนนเยี่ยมตลอดหลักสูตร รวมทั้งเหรียญทองแดงคะแนนเยี่ยมในวิชากายวิภาคศาสตร์ สรีรวิทยา พยาธิวิทยา อายุรศาสตร์ และสูติ-นรีเวชวิทยา ได้รับพระราชทานทุนมูลนิธิอานันทมหิดล แผนกแพทยศาสตร์เป็นคนแรก เพื่อไปศึกษาต่อวิชาประสาทศัลยศาสตร์ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้รับปริญญา Master of Science จากมหาวิทยาลัยชิคาโก และ American Board of Neurological Surgery จาก Wake Forest University ได้รับเกียรติเป็นสมาชิกของ F.A.C.S. (Fellows of American College of Surgeons) และCongress of Neurological Surgeons
ประสบการณ์การทำงาน

จรัส สุวรรณเวลา เป็นศาสตราจารย์ ภาควิชาศัลยศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์การแพทย์ รองอธิการบดีฝ่ายวิจัย คณบดี คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเป็นอธิการบดี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รวมทั้งเป็นประสาทศัลยแพทย์ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย ผู้อำนวยการโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย
จรัส เคยดำรงตำแหน่งอธิการบดีสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (AIT) president of the Academia Eurasiana Neurochirurgica. และ visiting professor, the Bowman Gray School of Medicine, North Carolina, USA
นอกจากนั้น ยังเคยดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง เช่น
ประธานราชวิทยาลัยศัลยแพทย์แห่งประเทศไทย
นายกสมาคมวิทยาลัยศัลยแพทย์นานาชาติแห่งประเทศไทย
นายกสมาคมประสาทศัลยศาสตร์อาเซียน
ที่ปรึกษาด้านการวิจัยสุขภาพและพัฒนาการวางแผนครอบครัว องค์การอนามัยโลก
ที่ปรึกษาด้านอุดมศึกษา องค์การศึกษา วิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก)
ประธานกรรมการ Council on Health Research for Development
กรรมการ International Clinical Epidemiology Network
Member of the Regional Scientific Committee for Asia and the Pacific, UNESCO
Member, International World Conference on Higher Education Follow-up Committee, UNESCO
Member, Board of the Association of Southeast Asian Institute of Higher Learning (ASAIHL)
Member, Administrative Board of International Association of Universities
Member, Editorial Board of International Journal of Medical Education
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
สมาชิกวุฒิสภา
กรรมการแพทยสภา
อนุกรรมการข้าราชการพลเรือน กระทรวงสาธารณสุข
กรรมการในคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
ประธานกรรมการคณะกรรมการอิสระเพื่อการปฏิรูปการศึกษา
จรัส เคยเป็นนายกสภาสถาบันอุดมศึกษาหลายแห่ง ได้แก่ นายกสภาสถาบันราชภัฎพระนครศรีอยุธยา นายกสภามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ นายกสภาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และนายกสภามหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์