stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โนเกีย
ประวัติยุคแรก

โนเกียไม่ได้เริ่มธุรกิจด้านอิเล็กทรอนิคเป็นพื้นฐานอย่างแรกของบริษัท แต่ได้เปิดบันทึกหน้าแรกของประวัติศาสตร์ด้วยการเป็นผู้ผลิตเยื่อกระดาษ โดยมีวิศวกร Fredrik Idestam เป็นเจ้าของ
ย้อนเวลากลับไปยังปี ค.ศ. 1865 บริษัทโนเกียได้ก่อตั้งขึ้นบนริมฝั่งแม่น้ำ Nokia (โนเกีย) แม่น้ำสายใหญ่ในประเทศฟินแลนด์ ซึ่งอยู่ในพื้นที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วย ป่าไม้ และทะเลสาบนับว่าเป็นดินแดนที่เหมาะสมอย่างมากในการทำธุรกิจ เยื่อกระดาษในย่านนี้ และกลายมาเป็นโรงงานผู้ผลิตเยื่อกระดาษรายใหญ่ที่เติบโต อย่างรวดเร็ว แต่น่าเสียดายที่ Idestam ยังมีประสบการณ์ไม่เพียงพอในการทำงานด้านธุรกิจ จึงจำเป็นต้องหยิบยืมเทคโนโลยีมาจากประเทศเยอรมันในปี 1866 แต่นั่นก็ช่วยทำให้เขาพัฒนาบริษัทขึ้น
ต่อมาในปี 1867 นวัตกรรมที่ Idestam คิดค้นขึ้นก็ได้ชนะรางวัลเหรียญทองแดงในงาน Paris Wood Exposition ที่กรุงปารีส(ประเทศฝรั่งเศส) นับแต่วันนั้นมาชื่อของโนเกียได้กลายมาเป็นที่รู้จัก โนเกีย
จึงได้ฉวยโอกาสนี้ประทับแบรนด์ของเขาบนผลิตภัณฑ์ทุกชนิดซึ่งสร้างชื่อเสียงได้มากขึ้น จนกระทั่งเครื่องผลิตกระดาษได้เข้ามามีบทบาทในการผลิตเยื่อไม้ในปี 1880 และได้มาเป็นอีกหนึ่งผลิตภัณฑ์ของโนเกีย จนเรียกได้ว่าร้อยละ 80 ของผลิตภัณฑ์นั้น คือ กระดาษห่อสีน้ำตาล รวมไปถึงวอลเปเปอร์สี
ต่อมาในปี 1902 Idestam ได้ขยายธุรกิจจากโรงงานกระดาษมาสู่ธุรกิจด้านพลังงานไฟฟ้า เนื่องจากเห็นว่าธุรกิจกระดาษที่ทำอยู่มีการใช้พลังงานไฟฟ้าค่อนข้างมาก จึงได้ตัดสินใจสร้างโรงผลิตไฟฟ้าขึ้นเองในปี 1903 แต่แล้วในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 มรสุมใหญ่ก็ผ่านเข้ามา ธุรกิจส่งออกกระดาษของโนเกียได้รับผลกระทบเป็นอย่างมากจนประสบภาวะขาดทุนอย่างรุนแรง แต่ในขณะเดียวกันนั่นเองธุรกิจด้านพลังงานไฟฟ้ากลับเติบโตอย่างรวดเร็วเพราะการใช้พลังงานไฟฟ้าที่เพิ่มขึ้นมากในประเทศฟินแลนด์ ทำให้ช่วยพยุงกิจการด้านกระดาษที่ขาดทุนอย่างสูงไว้ได้ในระดับหนึ่ง
และในปี 1918 บริษัท Finnish Rubber Works (FRW) ซึ่งเป็นบริษัทผู้นำผลิตภัณฑ์ยางในประเทศฟินแลนด์และเป็นหนึ่งในลูกค้ารายสำคัญของโรงงานผลิตไฟฟ้าของโนเกียได้มาเป็นหุ้น ส่วนรายใหญ่ของโนเกียหลังจากที่โนเกียไม่สามารถรองรับการขาดทุนของธุรกิจได้จนต้องตกไปเป็นส่วนหนึ่งของบริษัท FRW แทน
จากนั้นใน ปี 1922 บริษัท Cable Works ซึ่งดำเนินธุรกิจด้านสายเคเบิลและสายโทรศัพท์ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของ Nokia group จากความสนใจของบริษัท FRW แม้จะมีความหลากหลายของธุรกิจที่รวมเข้าด้วยกันแต่โนเกียก็ยังคงผลิตสินค้าออกมาทั้ง 3 ประเภท คือกระดาษ ผลิตภัณฑ์ยาง (รองเท้ายาง ยาง รถยนต์) และสายเคเบิล โดยสินค้าทั้งหมดออกจำหน่ายในนามของโนเกีย
ยุคของอิเล็กทรอนิคกับโนเกียได้เริ่มขึ้นอย่างจริงจังในปี 1977 ภายใต้การดูแลของ Kari Kairamo ประธานบริษัทซึ่งได้เรียนรู้ประสบการณ์จากการทำงานในประเทศสหรัฐอเมริกา แตกต่างจากรุ่นก่อนหน้านี้ที่จะมีหัวไปทางรัสเซียโดยผลิตสินค้าส่งออก คือ สายไปเคเบิล ให้กับ ประเทศรัสเซีย Kairamo นำแนวคิดแบบตะวันตกและแหวกแนวมาประยุกต์มุ่งเน้นให้ผลิตสินค้าอิเล็กทรอนิคให้เข้ากับยุคแห่งพลังงานจนกลายมาเป็นธุรกิจหลักของโนเกียในยุคนี้เป็นต้นมาโดยผลิตโทรทัศน์และคอมพิวเตอร์ออกมาเบิกทางในตลาด ซึ่งก็ประสบความสำเร็จอย่างสูงกับการติดอันดับผู้ผลิตโทรทัศน์รายใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ของยุโรปเลยทีเดียว
ยุคโทรศัพท์มือถือ​

ก้าวมาสู่ยุคแห่งการสื่อสารไร้สายในการนำของรองประธานกรรมการอาวุโสและกรรมการบริหารการเงิน Jorma Ollila ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานตั้งแต่ปี 1992 - 1999 และ CEO ของโนเกียในปี 1999 จนตราบถึงทุกวันนี้ด้วยแนวคิดของ Ollila ภายใต้การดูแลของ Kairamo นั้น โนเกียกับโทรศัพท์เคลื่อนที่จึงได้ถือกำเนิดขึ้น
โดยในยุคแรกนั้นจะเป็น NMT Mobile Phone Standard (Nordic Mobile Telephony) หรือโทรศัพท์เคลื่อนที่อนาล็อกรุ่นแรกนั่นเอง และได้รับความนิยมอย่างสูงเมื่อเผยโทรศัพท์ NMT รุ่นแรกในปี 1987 โดยมีสโลแกน "Connecting People" กับแนวคิดที่ต้องการเปิดอิสระและความต่อเนื่องในการติดต่อสื่อสาร จนกระทั่งกลายมาเป็นคำที่อยู่ในใจของผู้รักโทรศัพท์เคลื่อนที่ในปัจจุบันกันถ้วนหน้า
ไม่นานระบบเครือข่ายที่ดีขึ้นก็เป็นที่ต้องการในสังคม โนเกียจึงพัฒนาเครือข่าย GSM ขึ้นเป็นครั้งแรกให้กับ Radiolinja บริษัทของฟินแลนด์ เมื่อปี 1989 ณ จุดนี้เองที่ Nokia 1011 บรรพบุรุษของบรรดาโทรศัพท์เคลื่อนที่ในยุคปัจจุบันได้ออกมาสู่สายตาของทุกคนเป็นครั้งแรกในปี 1992 จากนั้นโนเกียก็ได้ยึดโทรศัพท์เคลื่อนที่เป็นธุรกิจหลักเป็นต้นมา
โนเกียไม่ได้ผลิตเพียงแค่โทรศัพท์เคลื่อนที่เท่านั้น แต่ยังพัฒนาอุปกรณ์เสริมและเทคโนโลยีต่างๆไปพร้อมๆกันในตัว แนวคิดแรกที่ถือว่าโนเกียเป็ยผู้บุกเบิกเลยก็คือ ความสามารถในการเปลี่ยนหน้ากากซึ่งได้กลายเป็นลูกเล่นหลักของโทรศัพท์เคลื่อนที่จากโนเกียในเวลาต่อมา นอกจากนี้เทคโนโลยีการสนทนาอย่าง Push-to-Talk (PTT) กับโทรศัพท์เคลื่อนที่ก็มาจากโนเกียอีกเช่นกัน
วันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2006 บริษัท Siemens AG ได้เข้ารวมกับโนเกียในการพัฒนาธุรกิจเครือข่าย มุ่งหวังจะกลายเป็นบริษัทเครือข่ายที่ใหญ่ที่สุด โดยมีส่วนแบ่งเท่าเทียมกันที่ร้อยละ 50 และอยู่ในนามของ Nokia Siemens Networks แต่ภายหลังทางโนเกียได้เข้าซื้อหุ้นส่วนที่บริษัท Siemens AG ได้ถืออยู่คืนทั้งหมดเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2013 ด้วยมูลค่า 1,700 ล้านยูโร (ราวๆ 58,000 บาท)  และได้เปลี่ยนชื่อบริษัทใหม่เป็น Nokia Solutions and Networks (NSN)
วันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 2013 โนเกียได้ขายกิจการด้านโทรศัพท์ให้ไมโครซอฟท์ทั้งหมด ในราคา 7.17 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่อมาในวันที่ 25 เมษายน 2557 ไมโครซอฟท์ได้ก่อตั้งไมโครซอฟท์ โมบาย ซึ่งจะเป็นในฐานะบริษัทลูก
วันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 โนเกียได้หมดสัญญาผูกพันกับทางไมโครซอฟท์ ที่ห้ามดำเนินการจัดจำหน่ายสมาร์ทโฟนในชื่อโนเกีย และได้จัดการมอบสิทธิ์ในการใช้แบรนด์และเทคโนโลยีที่รวมถึงทรัพย์สินทางปัญญาต่างๆ ให้กับทาง HMD global เป็นตัวแทนในการผลิตและจัดจำหน่ายสมาร์ทโฟนและแท็บเล็ตระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์จนถึงปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

ไมโครซอฟท์ โมบาย
เอชเอ็มดี โกลบอล (HMD Global)​ บริษัทสมาร์ทโฟนฟินแลนด์ ผู้ได้รับสิทธิ์ใช้ชื่อ Nokia บนผลิตภัณฑ์​
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เว็บไซต์โนเกียประเทศไทย
เว็บไซต์รวมข่าวโนเกีย เก็บถาวร 2009-02-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
มือถือโนเกียในปัจจุบันจากweb Siamphone
การอัปเดตซอฟต์แวร์มือถือโนเกียจากweb Doctor Mobile Clinic
เว็บไซต์ที่รวบรวมราคามือถือโนเกียในปัจจุบันจากweb Thaimobilecenter
| ด ค กบริษัททางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศขนาดใหญ่ |
| --- | --- |
อินเทอร์เน็ต:  กูเกิล  เฟซบุ๊ก  เทนเซ็นต์  ทวิตเตอร์  ยาฮู  ไป่ตู้  ยานเดกซ์  แอมะซอน.คอม  อีเบย์  IAC  NHN  NetEase  Rakuten 
ประมวลภาพดิจิทัล:  แคนนอน  นิคอน  โกดัก  เอปสัน  โคนิกา มินอลตา  เคียวเซร่า  เล็กซ์มาร์ก  ริโก  ชาร์ป คอร์ปอเรชั่น  แทมรอน  ซิกมา คอร์ปอเรชัน 
อุปกรณ์มือถือ:  แอปเปิล  ซัมซุง  ไมโครซอฟท์ โมบาย  โนเกีย  เอชทีซี  โซนี่  กูเกิล  หัวเว่ย  แบล็กเบอรี  แอลจี อีเลคทรอนิคส์  เอเซอร์  เลอโนโว (โมโตโรลาโมบิลิตี)  แอมะซอน.คอม  เอซุส  พานาโซนิค  ทรู  แซดทีอี  เหม่ยซู  เสียวหมี่  ไฮเซนส์  ทีซีแอลคอร์ปอเรชัน  ลาวา  ออปโป้  เรียลมี  อินฟินิกซ์  เทคโน  นอตติง  ไอเทล 
OEMs:  ฟ็อกซ์คอนน์  Celestica  Compal Electronics  เฟลกซ์  Jabil  Quanta  Sanmina-SCI  TPV Technology  Wistron 
เซมิคอนดักเตอร์:  อินวิเดีย  พานาโซนิค  Advanced Micro Devices  Broadcom  เอ็นเอ็กซ์พีเซมิคอนดักเตอร์  ฟูจิตสึ  แอลจี อีเลคทรอนิคส์  อินฟิเนียนเทคโนโลยีส์  Marvell Technology Group  มีเดียเทค  Micron Technology  เอ็นเอ็กซ์พี เซมิคอนดักเตอร์  ควอลคอมม์  เรเนซาส อิเล็คทรอนิคส์  ซัมซุง  เอสเค ไฮนิกซ์  โซนี่  STMicroelectronics  Texas Instruments  โตชิบา  ซิงหัวยูนิกรุ๊ป (ยูนิซอค)  VIA Technologies 
ฮาร์ดแวร์:  อินเทล  เอเอ็มดี  กิกะไบต์เทคโนโลยี  เอซุส  ASRock Inc.  Biostar 
ซอฟต์แวร์:  อะโดบีซิสเต็มส์  แมคโอเอส  ไมโครซอฟท์  กูเกิล  แอนดรอยด์  เอชพี  ไอบีเอ็ม  ออราเคิล  เอสเอพี เอจี  CA  Symantec  วีเอ็มแวร์ 
แอนตี้ไวรัส:  Symantec  แคสเปอร์สกี 
พีซี และเซิร์ฟเวอร์:  เอเซอร์  เอซุส  เอชพี  เดลล์  เลอโนโว  ฟูจิตสึ  ซัมซุง  แอลจี อีเลคทรอนิคส์  ไดนาบุ๊ก  หัวเว่ย  เสียวหมี่  ไมโครสตาร์ อินเตอร์เนชั่นแนล เฉพาะเซิร์ฟเวอร์ ไอบีเอ็ม  ออราเคิล 
เมนเฟรม:  ฟูจิตสึ  ไอบีเอ็ม 
ดาต้าสโตเรจ:  อีเอ็มซี  ซีเกต  เวสเทิร์น ดิจิตอล  ฮิตาชิ  เอชพี  ซัมซุง  เดลล์  ออราเคิล  เมลโค่  NetApp 
อุปกรณ์เน็ตเวิร์ก:  ซิสโก้  อวาย่า  ฟอร์ติเน็ต  จูนิเปอร์  หัวเว่ย  ต้าถัง เทเลคอม  ฟูจิตสึ  เอชพี  Alcatel-Lucent  อิริคสัน  มิตซูบิชิ อีเล็คทริค  Motorola Solutions  เอ็นอีซี  Nokia Solutions and Networks  ซัมซุง  แซดทีอี 
โทรคมนาคม  และผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต:  América Móvil  เอทีแอนด์ที  เบลล์แคนาดา  บีทีกรุ๊ป  Bharti Airtel  CenturyLink  ไชน่า โมบายล์  ไชน่า เทเลคอม  ไชน่า ยูนิคอม  Comcast  Deutsche Telekom  Hutchison  เคดีดีไอ  เคพีเอ็น  เคที คอร์ปอเรชั่น  MTS  เอ็นทีที  เอ็นทีที โดโคโม  ออเรนจ์  Rogers  สิงเทล  เอสเค เทเลคอม  ซอฟต์แบงก์  สวิสคอม  เทเลนอร์  ทรู  เทเลคอม อิตาเลีย  Telefónica  TeliaSonera  เวอไรซอนไวร์เลสส์  VimpelCom  Vivendi  โวดาโฟน 
รายชื่อบริษัทขนาดใหญ่ที่เกี่ยวข้องทางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ
สำนักงานใหญ่โนเกีย
โนเกีย 6230 และโนเกีย 6300 ซึ่งแสดงฟังก์ชั่นรูปแบบ เพื่อให้ผู้ใช้สามารถปิดหรือเปิดเสียงได้อย่างรวดเร็ว
เอ็ลเซ็ท 129 ฮินเดินบวร์ค

เรือเหาะฮินเดนเบิร์กขณะจอดเทียบฐานจอดที่เลกเฮิสต์ นิวเจอร์ซีย์ สหรัฐ เมื่อ พ.ศ. 2479
เอ็ลเซ็ท 129 ฮินเดินบวร์ค (เยอรมัน: LZ 129 Hindenburg) เป็นเรือเหาะเยอรมันที่สร้างคู่กับเรือเหาะลำน้องที่ชื่อ กราฟเซ็พเพอลีน 2 นับเป็นอากาศยานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา ใช้ช่วงบินให้บริการปีที่ 2 ได้เกิดไฟไหม้ระหว่างแล่นลอยตัวลงจอดที่ฐานทัพเรือเลกเฮิสต์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐ เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1937 มีผู้เสียชีวิต 36 คน นับเป็นเหตุการณ์ที่มีการรายงานโดยสื่อต่าง ๆ ทั้งในภาพยนตร์ ภาพถ่ายและวิทยุกระจายเสียงมากที่สุด
เรือเหาะฮินเดนเบิร์กได้รับการตั้งชื่อตาม จอมพล ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค ประธานาธิบดีแห่งประเทศเยอรมนีระหว่าง ค.ศ. 1925 ถึง 1934 ประธานาธิบดีคนสุดท้ายของเยอรมนีที่รับตำแหน่งจากการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตย ก่อนที่อดอล์ฟ ฮิตเลอร์จะเข้ามาครองอำนาจ
การออกแบบและการสร้าง

เรือเหาะฮินเดินบวร์คสร้างโดยบริษัท “ลุฟท์ชิฟเบาเซ็พเพอลีน” (Luftschiffbau Zeppelin) เมื่อปี 1935 มีความยาว 245 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 41 เมตร ยาวกว่าเครื่องบินโดยสาร 747 สามลำมาเรียงต่อกัน แต่เดิมออกแบบโดยใช้ก๊าซฮีเลียมบรรจุ แต่สหรัฐห้ามส่งออกจึงต้องใช้ก๊าซไฮโดรเจนซึ่งติดไฟได้ตามปกติ ซึ่งต้องใช้ก๊าซบรรจุในลำตัวจำนวน 200,000 ลูกบาศก์เมตรโดยแยกบรรจุเป็น 16 ถุง สร้างแรงยกได้ 123.5 ตัน เรือเหาะพลเรือนของเยอรมันไม่เคยประสบอุบัติเหตุมาก่อนเลย จึงไม่มีผู้เกรงกลัวเท่าใด นอกจากนี้การใช้ก๊าซไฮโดรเจนยังเพิ่มแรงยกได้มากกว่าก๊าซฮีเลียม 8%
เรือเหาะฮินเดินบวร์คใช้เครื่องยนต์ปรับถอยหลังขนาดเครื่องละ 1,200 แรงม้า จำนวน 4 เครื่อง ทำความเร็วสูงสุดได้ 135 กิโลเมตร/ชั่วโมง สิ้นค่าก่อสร้างในสมัยนั้น 2.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ค่าโดยสารจากประเทศเยอรมนีถึงเมืองเลกเฮิสต์ สหรัฐ อยู่ที่คนละ 400 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งนับว่าแพงมากในยุคนั้น เมื่อพิจารณาจากการที่รถยนต์เมอร์เซเดส-เบนซ์รุ่นเริ่มต้นมีราคา 1,050 ดอลลาร์สหรัฐ
การออกแบบและการสร้าง > ห้องผู้โดยสาร

เพื่อลดแรงฉุด ห้องโดยสารของเรือเหาะฮินเดินบวร์คจึงถูกวางตัวไว้ภายในลำเรือทั้งหมด ต่างจากเรือเหาะกราฟเซ็พเพอลีนที่ทำเป็นแบบห้องแขวน ห้องนอนผู้โดยสารซึ่งเป็นห้องนอนขนาดเล็กจัดไว้ชั้นบนสุด ส่วนชั้นกลาง รอบ ๆ ด้านนอกเป็นส่วนสาธารณะใช้เป็นห้องอาหาร ห้องเขียนหนังสือและห้องนั่งเล่น มีหน้าต่างกระจกเอียงลาดตามลำตัวยานทั้งสองชั้นโดยหวังให้ผู้โดยสารใช้เวลาส่วนใหญ่ในพื้นที่ส่วนรวมแทนห้องนอนที่แคบ ชั้นล่างเป็นห้องนักบิน ห้องอาหารและห้องน้ำสำหรับลูกเรือ รวมทั้งห้องสูบบุหรี่ที่มีการควบคุมการซึมของก๊าซไฮโดรเจนอย่างเข้มงวด
การออกแบบและการสร้าง > สิ่งอำนวยความสะดวกภายในเรือเหาะฮินเดนเบิร์ก

ในสมัยนั้น ธุรกิจการขนส่งข้ามมหาสมุทรด้วยเรือเหาะ กับ ธุรกิจการขนส่งข้ามมหาสมุทรด้วยเรือสำราญเครื่องจักรไอน้ำ กำลังแข่งขันกัน ภายในฮินเดินบวร์คจึงเต็มไปด้วยความหรูหรา มีทั้งบาร์ ห้องสูบบุหรี่(ห้องนี้ต้องควบคุมหลาย ๆ อย่าง โดยเฉพาะควบคุมไม่ให้แก๊สไฮโดรเจนรั่วไหลเข้าไป) เตาไฟฟ้า ห้องอ่านและเขียนหนังสือ ห้องน้ำและห้องอาบน้ำที่มีเทคโนโลยีทันสมัย และหรูหราเหมาะกับการเป็นพาหนะชั้นยอด ห้องพักผู้โดยสารมีจำนวน 25 ห้อง แต่ละห้องสามารถพักได้ 2 คน ไม่มีการแบ่งชั้นเป็น ชั้นหนึ่ง ชั้นสอง หรือชั้นสาม เหมือนเรือสำราญ ทุกคนจะอยู่ในระดับเดียวกัน มีหน้าต่างระเบียงชมทิวทัศน์เป็นทางเดินยาว 15 เมตร 2 ฟากเรือ อาหารรสเลิศ ไวน์ชั้นเยี่ยม แต่ค่าโดยสารแพงมาก
การให้บริการในปีแรก

ในปีแรกคือ พ.ศ. 2479 เรือเหาะฮินเดนบิร์กเดินทางรวมระยะทาง 308,323 กิโลเมตร รับ/ส่งผู้โดยสาร 2,798 คน และขนสินค้า 160 ตัน เดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก 17 เที่ยว โดย 10 เที่ยวไปสหรัฐ และ 7 เที่ยวไปบราซิล ในเดือนกรกฎาคมปีนั้นยังทำลายสถิติเดินทางข้ามไปกลับมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยเวลาเพียง 5 วัน 19 ชั่วโมงและ 51 นาที แม็ก ชเมลิงก็ได้เดินทางกลับพร้อมด้วยชัยชนะอันยิ่งใหญ่ในวงการมวยโลกเป็นวีรบุรุษชาวเยอรมันจากการชนะการน็อคเอาท์นายโจ หลุยส์ ในสหรัฐในเที่ยวนี้ด้วย
การให้บริการในปีแรกนี้มีการนำเปียโนอะลูมิเนียมขึ้นไปบรรเลงให้ความบันเทิงผู้โดยสารด้วย “คอนเสิร์ตกลางเวหา” แต่สุดท้ายต้องก็ถูกยกเลิกเพื่อลดน้ำหนัก ความสำเร็จดังกล่าวทำให้บริษัทลุฟท์ชิฟฟ์เบาเซ็พเพอลีนวางแผนเพิ่มการผลิตและการให้บริการข้ามมหาสมุทรเพิ่มขึ้น
ระหว่างฤดูหนาวปี ค.ศ. 1936-1937 ได้มีการปรับปรุงเรือเหาะอีกหลายส่วนทำให้สามารถเพิ่มจำนวนผู้โดยสารได้อีก 10 คน รวมเป็นจำนวน 72 คน
การเดินทางเที่ยวสุดท้าย

การเดินทางเที่ยวสุดท้ายของฮินเดินบวร์คคือเที่ยวบินที่ 18 จากนครแฟรงก์เฟิร์ต ประเทศเยอรมนี ไปยังรัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐ โดยจะถึงจุดหมายในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1937 เวลา 6 นาฬิกาตรง แต่อากาศไม่เป็นใจ ลมแรงมาก ฮินเดินบวร์คต้องฝ่าลมแรง ทำให้ถึงจุดหมายล่าช้าถึง 12 ชั่วโมง แต่ฮินเดินบวร์คก็ไม่สั่นสะเทือนแม้แต่น้อย
เรือเหาะฮินเดินบวร์คออกเดินทางจากฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ในคืนวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1937 เพื่อเดินทางไปเลคเฮิร์ทส์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ การเดินทางเป็นไปด้วยความเรียบร้อย มีกระแสลมแรงต้านอยู่บ้าง ผู้โดยสารมีเพียงครึ่งลำ คือ 36 คน และมีลูกเรือ 61 คน แต่ในเที่ยวกลับได้รับการจองที่นั่งเต็มลำ เรือเหาะฮินเดินบวร์คเดินทางถึงอเมริกาในวันที่ 6 พฤษภาคม ซึ่งล่าช้ามากกว่าปกติ นอกจากนี้ยังล่าช้ามากขึ้นจากการแปรปรวนของอากาศที่ท่าจอด กัปตันมัคซ์ พรุสส์ จึงพาผู้โดยสารยืนชมนครนิวยอร์ก ชายฝั่งบอสตันและนิวเจอร์ซีย์
เมื่ออากาศดีขึ้น เรือเหาะฮินเดินบวร์คจึงมุ่งเข้าเทียบฐานจอดเลคเฮิร์ทเมื่อเวลาประมาณ 19.00 น. ที่ความสูง 215 เมตร การลงจอดที่เลคเฮิร์ทเป็นการจอดวิธีใหม่โดยมาหยุดในที่สูงแล้วหย่อนเชือกลงมาให้เครื่องกว้านบนหอคอยทำงานแทนคนจำนวนมาก แต่วิธีนี้ต้องใช้เวลามากกว่าเพราะต้องมีความแม่นยำ เมื่อเวลา 19.08 น. เรือแล่นเลี้ยวซ้ายด้วยความเร็วเต็มที่และมาถึงจุดเทียบ กัปตันเบาเครื่องยนต์และเปิดวาล์วก๊าซเพื่อให้เรือหยุดตัว เมื่อเวลา 19.14 ที่ความสูง 120 เมตร กัปตันสั่งให้เดินเครื่องถอยหลังเต็มที่เพื่อให้เรือเหาะหยุด เวลา 19.19 น. มีการทิ้งถุงน้ำถ่วงนำหนัก 3 ถุง คือ 300, 300 และ 500 กิโลกรัมเพื่อให้เรือได้ระนาบ และให้ลูกเรือ 6 คนมาถ่วงน้ำหนักอยู่ทางหัวเรือ (เสียชีวิตทุกคน) แต่ความพยายามทั้งหมดไม่เป็นผล อย่างไรก็ตามกัปตันพรุสส์ก็ได้รับอนุญาตให้ลงจอด เมื่อเวลา 19.21 น.ที่ความสูง 90 เมตร มีการทิ้งเชือกผูกฐานจอดที่กำลังจะเกิดขึ้น
เมื่อเวลา 19.25 น. พยานที่เห็นเหตุการณ์รายงานว่าได้มีเปลวไฟพวยพุ่งออกมาใกล้ท่อระบายด้านหน้าของครีบบน
ภัยพิบัติ

บทความหลัก: วินาศภัยฮินเดินบวร์ค
ณ เวลา 19.12 น. เรือเหาะฮินเดินบวร์คติดไฟและลุกเป็นไฟก้อนใหญ่อย่างรวดเร็วโดยไม่ระเบิดอย่างที่ทุกคนคาดกันไว้ ไฟเริ่มลุกใหม้ที่ถุง 4 แล้วลามอย่างรวดเร็วมาทางส่วนหน้า ส่วนหลังบนของยานหักโดยยานยังคงรูปแต่เงยส่วนหน้าขึ้น ในขณะที่ส่วนหางตกกระแทกพื้นดินก็มีเปลวไฟประทุพุ่งออกทางส่วนหัวเรือ ทำให้ลูกเรือทั้งหกคนเสียชีวิต เนื่องจากส่วนหัวของยานยังคงมีก๊าซ หัวเรือจึงยังคงเชิดอยู่ เมื่อส่วนที่เป็นที่ตั้งเครื่องยนต์และส่วนห้องโดยสารด้านหลังจึงหลุบเข้าไปในตัวหัวเกิดเพลิงลุกใหม้เพิ่มขึ้นเป็นครั้งที่ 3 เมื่อล้อห้องโดยสารกระแทกพื้น เรือเหาะฮินเดินเบิร์กได้กระดอนขึ้นอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้ผ้าหุ้มตัวเรือลุกไหม้เรือเหาะฮินเดินบวร์คทั้งลำจึงตกลงสู่พื้นทั้งหมดโดยเอาด้านหัวลงก่อน
ภัยพิบัติ > การรายงาน

ความหายนะครั้งนี้ได้รับการบันทึกไว้อย่างละเอียดมากที่สุดเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์ ทั้งข่าวที่เป็นการถ่ายภาพยนตร์ ภาพนิ่งและการรายงานสดทางวิทยุกระจายเสียง เป็นครั้งแรกที่มีการถ่ายภาพเหตุการณ์สด ๆ ด้วยภาพยนตร์ “เฮอร์เบิร์ต มอร์ริสัน” กลายเป็นผู้มีชื่อเสียงโด่งดังจากการถ่ายภาพและอัดเสียงภาพยนตร์ข่าวอันน่าตื่นเต้นในครั้งนี้
โดยความเป็นจริงแล้วเรือเหาะกราฟ เซ็พเพอลีนของยเอรมันไม่เคยประสบอุบัติเหตุใด ๆ มาก่อนเหตุการณ์ครั้งนี้เลย จะมีก็เป็นของผู้ผลิตอื่นของประเทศอื่น เซ็พเพอลีนเดินทางมาแล้ว 1. 6 ล้านกิโลเมตร รวมทั้งการเดินทางรอบโลกเป็นผลสำเร็จบริษัทลุฟท์ชิฟฟ์เบาเซ็พเพอลีน มีความภาคภูมิใจที่ไม่เคยมีผู้โดยสารเสียชีวิตหรือบาดเจ็บแม้แต่รายเดียว
การรายงานข่าวที่น่าตระหนกมีผลให้คนหมดความเชื่อมั่นในการเดินทางด้วยเรือเหาะและหันไปโดยสารเครื่องบินที่แม้จะอึดอัดคับแคบกว่าแต่ก็เร็วกว่ามากยิ่งขึ้น ทำให้บริษัทการบินแพนอเมริกันของสหรัฐสามารถเปิดบริการธุรกิจบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกได้เป็นประจำ
ในสมัยนั้น เทคโนโลยีการสืบสวนหายนะยังไม่ดีนัก การสืบสวนในสมัยนั้นจึงไม่สามารถหาสาเหตุที่แท้จริงได้ เมื่อนักวิชาการยุคปัจจุบันจะมาสืบสวน สิ่งที่มีให้สืบสวนก็มีเพียงหลักฐานแสดงคำบอกเล่าของพยานผู้เห็นเหตุการณ์ ฟิล์มวิดีโอบันทึกเหตุการณ์ การสืบสวนดำเนินไปนานพอสมควร ก็ได้ข้อสรุปที่แน่นอนว่า การใช้ผ้าลินินในการห่อหุ้มเรือเหาะฮินเดินบวร์คทั้งลำนั้น ระหว่างการเดินทางจะเกิดการเสียดสีกับอากาศ ทำให้เกิดไฟฟ้าสถิต การเสียดสีเกิดขึ้นตลอดเส้นทางจนกลายเป็นไฟฟ้ามหาศาล สถิตอยู่ในผ้าลินิน และลวดภายในเรือ เมื่อเดินทางมาถึงและเตรียมลงจอดนั้น เกิดมีลมเปลี่ยนทิศ ถ้าหากจะจอดดี ๆ ต้องอ้อมสนามบินไปลงจอด แต่ในขณะนั้น ฮินเดินบวร์คเดินทางมาถึงล่าช้าแล้วหกชั่วโมง กัปตันตัดสินใจเลี้ยวเรือเหาะโดยตีวงเลี้ยวแคบมาก ซึ่งฮินเดินบวร์คไม่ได้ออกแบบให้มีวงเลี้ยวแคบขนาดนั้น ลวดเส้นหนึ่งทนแรงเหวี่ยงจากการเลี้ยวไม่ไหวจึงขาด และสะบัดไปโดนถุงแก๊สไฮโดรเจน ทำให้แก๊สรั่วออกมา และเมื่อฮินเดินบวร์คปล่อยเชือกลงมายังพื้นดินเพื่อให้ภาคพื้นดินดึงเรือเหาะลงไป ไฟฟ้าสถิตในเรือเหาะถูกส่งผ่านสายเชือกลงมายังพื้นดิน ลวดสามารถนำไฟฟ้าผ่านไปยังเชือก และนำลงสู่พื้นดินได้อย่างรวดเร็ว แต่ผ้าลินินไม่นำไฟฟ้าดีนัก ไฟฟ้าจึงเดินทางออกไปได้ช้ากว่า ไม่นานก็เกิดเป็นความต่างศักย์ของไฟฟ้าภายในเรือเหาะ และในที่สุดเมื่อความต่างศักย์ระหว่างผ้าลินินกับลวดสูงมากพอ ก็เกิดกระแสไฟฟ้าที่มองเห็นได้ (คล้าย ๆ กับฟ้าผ่า) เดินทางจากผ้าลินินไปหาลวด ซึ่งการเดินทางของไฟฟ้าทำให้มีอุณหภูมิสูงพอที่ทำให้แก๊สไฮโดรเจนที่รั่วออกมาอยู่แล้วเกิดติดไฟ และฮินเดินบวร์คก็พบจุดจบ
ภัยพิบัติ > ยอดผู้เสียชีวิต

ผู้โดยสารและลูกเรือส่วนใหญ่รอดชีวิต จากจำนวนผู้โดยสาร 36 คน และลูกเรือ 61 คน มีผู้เสียชีวิตที่เป็นผู้โดยสาร 13 คน ลูกเรือ 22 คน มีลูกเรือภาคพื้นดินเสียชีวิตด้วยอีก 1 คน การเสียชีวิตเกือบทั้งหมดมิได้เกิดจากไฟ แต่เป็นการกระโดดลงจากที่สูง ผู้โดยสารที่อยู่กับห้องโดยสารปลอดภัยทั้งหมดเนื่องจากเปลวไฟที่ร้อนจัดพัดขึ้นเบื้องสูง ลูกเรือที่ตายมากเนื่องจากได้พยายามเข้าไปช่วยผู้โดยสารที่อยู่ในห้องโดยสารหรือที่โดดลงมาก่อน
ภัยพิบัติ > สาเหตุการลุกไหม้

ในยุคที่ยังไม่ทราบสาเหตุอันแท้จริง สาเหตุอันแท้จริงสาเหตุการลุกใหม้ของเรือเหาะฮินเดินบวร์คได้ถูกเล่าลือไปในด้านต่าง ๆ มากมาย ซึ่งอาจสรุปโดยสังเขปเป็นข้อ ๆ ได้ดังนี้
ทฤษฎีการก่อการร้าย
ทฤษฎีการประทุจากไฟฟ้าสถิตย์
ทฤษฎีฟ้าผ่า
ทฤษฎีต้นตอของเชื้อเพลิงจากกระแสไฟฟ้า
ทฤษฎีสีที่ท่าทาเป็นเชื้อประทุเอง
ทฤษฎีไฮโดรเจน
นอกจากนี้ยังมีสมมุติฐานอีกมากมายเป็นต้นว่า
ความวิบัติทางโครงสร้างของตัวยาน
ทฤษฎีการทะลุ
การรั่วไหลของเชื้อเพลิง
มีการฆ่าตัวตายด้วยปืน เพราะพบรอยกระสุน
การเดินเครื่องถอยหลัง ฯลฯ เป็นต้น
เรือเหาะฮินเดินเบิร์กขณะเริ่มติดไฟได้ครู่หนึ่ง
แอ็นสท์ที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

| แอ็นสท์ที่ 3 และ 1 |
| --- | --- |

ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์
ครองราชย์: 9 ธันวาคม 1806 –   12 พฤศจิกายน 1826
ก่อนหน้า: ฟรันซ์
ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
ครองราชย์: 12 พฤศจิกายน 1826 –   29 มกราคม 1844
ถัดไป: แอ็นสท์ที่ 2

ประสูติ: 2 มกราคม ค.ศ. 1784(1784-01-02) โคบวร์ค, ซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์, จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สิ้นพระชนม์: 29 มกราคม ค.ศ. 1844(1844-01-29) (60 ปี) โกทา, ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา, สมาพันธรัฐเยอรมัน
คู่อภิเษก: ลูอีเซอแห่งซัคเซิน-โกทา-อัลเทินบวร์ค   ดัชเชสมารีแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
พระบุตร: แอ็นสท์ที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา   เจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี
ราชวงศ์: เวททิน
พระบิดา: ฟรันทซ์ ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์
พระมารดา: เคาน์เตสเอากุสทาแห่งรอยส์-แอร์เบอร์สดอร์ฟ
ศาสนา: ลูเทอแรน
แอ็นสท์ อันโทน คาร์ล ลูทวิช (เยอรมัน: Ernst Anton Karl Ludwig) เป็นดยุกผู้ปกครองแห่งรัฐซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์พระองค์สุดท้าย จนกระทั่งมีการเปลี่ยนเป็นรัฐซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาในปี 1826 เป็นพระบิดาของเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร ทรงเป็นหนึ่งในเจ้าผู้ครองรัฐที่นำทัพเข้าต่อต้านนโปเลียน โบนาปาร์ตในช่วงต้นศตวรรษที่ 19
แอ็นสท์ที่ 1 เป็นโอรสของฟรันทซ์ ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์ กับเคาน์เตสเอากุสทาแห่งรอยส์-แอร์เบอร์สดอร์ฟ พระอนุชาองค์เล็กของพระองค์ เลโอพ็อลท์ เกออร์ก คริสทีอัน ฟรีดริช ได้ขึ้นเป็นพระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม
โปรแกรมประยุกต์สำหรับอุปกรณ์เคลื่อนที่

โปรแกรมประยุกต์สำหรับอุปกรณ์เคลื่อนที่ หรือ แอป (อังกฤษ: mobile application หรือ app) คือ โปรแกรมคอมพิวเตอร์หรือโปรแกรมประยุกต์ที่ออกแบบมาสำหรับทำงานบนอุปกรณ์เคลื่อนที่ เช่น สมาร์ทโฟน แท็บเล็ต หรือสมาร์ตวอตช์ โปรแกรมประยุกต์สำหรับอุปกรณ์เคลื่อนที่มักจะมีความแตกต่างจากโปรแกรมประยุกต์ซึ่งได้รับการออกแบบให้ทำงานบนคอมพิวเตอร์แบบตั้งโต๊ะและโปรแกรมประยุกต์บนเว็บที่ทำงานในเว็บเบราว์เซอร์บนอุปกรณ์เคลื่อนที่ แทนที่จะทำงานโดยตรงบนอุปกรณ์เคลื่อนที่
เดิมทีโปรแกรมประยุกต์หรือแอปเหล่านี้มีไว้สำหรับช่วยเหลือด้านประสิทธิภาพการทำงาน เช่น อีเมล ปฏิทิน และฐานข้อมูลติดต่อ แต่ความต้องการแอปของสาธารณชนทำให้เกิดการขยายตัวอย่างรวดเร็วไปยังการทำงานอื่น ๆ เช่น เกมบนอุปกรณ์เคลื่อนที่ ระบบอัตโนมัติในโรงงาน บริการตามที่ตั้ง และจีพีเอส การติดตามคำสั่งซื้อและการซื้อตั๋ว ทำให้ปัจจุบันมีแอปให้เลือกใช้หลายล้านแอป โปรแกรมประยุกต์สำหรับอุปกรณ์เคลื่อนที่จำนวนมากจำเป็นต้องมีการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต โดยทั่วไปจะมีการดาวน์โหลดจากร้านจำหน่ายแอปซึ่งเป็นแพลตฟอร์มการจัดจำหน่ายดิจิทัลประเภทหนึ่ง
คีวีน เคลลิเฮอร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เคลลิเฮอร์กับลิเวอร์พูลใน ค.ศ. 2021
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  คีวีน โอราน เคลลิเฮอร์
วันเกิด:   (1998-11-23) 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998 (26 ปี)
สถานที่เกิด:  คอร์ก ไอร์แลนด์
ส่วนสูง:  1.88 m (6 ft 2 in)
ตำแหน่ง:  ผู้รักษาประตู
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  ลิเวอร์พูล
หมายเลข:  62
สโมสรเยาวชน
:  Ringmahon Rangers
2015–2019:  ลิเวอร์พูล
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2019– |  ลิเวอร์พูล |  19 |  (1) |
ทีมชาติ‡
| 2014– |  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ อายุไม่เกิน 17 ปี |   |   |
| 2016– |  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ อายุไม่เกิน 19 ปี |  8 |  (0) |
| 2019 |  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ อายุไม่เกิน 21 ปี |  10 |  (0) |
| 2022– |  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ |  16 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 2 พฤศจิกายน 2024 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 10 กันยายน 2024
คีวีน โอราน เคลลิเฮอร์(Caoimhín Odhrán Kelleher; เกิด 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998) เป็นนักฟุตบอลทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์ ปัจจุบันเล่นตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับลิเวอร์พูล
สโมสรอาชีพ > ลิเวอร์พูล

เคลลิเฮอร์ลงเล่นให้ทีมชุดใหญ่ครั้งแรกในวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2019 ในรายการอีเอฟแอลคัพ รอบที่สาม นัดที่ลิเวอร์พูลบุกไปเอาชนะมิลตันคีนส์ดอนส์ 2–0
ในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 2019 เขาได้ลงเล่นนัดที่สองให้กับสโมสร ในอีเอฟแอลคัพ รอบที่สี่ นัดที่เปิดบ้านพบกับอาร์เซนอล เขาเซฟลูกยิงของดานิ เซบาโยส ในช่วงการยิงลูกโทษ ช่วยให้ลิเวอร์พูลเอาชนะในการดวลจุดโทษไปได้ 5-4 ผ่านเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศได้สำเร็จ
ในวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2020 เขาได้ลงเล่นนัดแรกให้กับสโมสร ในพรีเมียร์ลีก นัดที่เปิดบ้านพบกับวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ ช่วยให้ลิเวอร์พูลชนะไปได้ 4-0
ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 อีเอฟแอลคัพ 2022 นัดชิงชนะเลิศ ลิเวอร์พูล เจอกับ เชลซี ที่สนามกีฬาเวมบลีย์ สุดท้าย ลิเวอร์พูล เอาชนะ เชลซี ในการดวลจุดโทษ 11-10 ช่วยให้ ลิเวอร์พูล คว้าแชมป์อีเอฟแอลคัพ สมัยที่ 9 ได้สำเร็จ
ในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 อีเอฟแอลคัพ รอบที่สาม เขาเซฟลูกจุดโทษได้ 3 ลูก สุดท้าย ลิเวอร์พูล เอาชนะ ดาร์บีเคาน์ตี ในการดวลจุดโทษ 3-2 ช่วยให้ ลิเวอร์พูล ผ่านเข้าสู่รอบที่สี่ได้สำเร็จ ทำให้ เคลลิเฮอร์กลายเป็นผู้รักษาประตูที่ป้องกันจุดโทษให้ทีม 6 ครั้ง มากที่สุดในประวัติศาสตร์
ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 อีเอฟแอลคัพ 2024 นัดชิงชนะเลิศ ลิเวอร์พูล เจอกับ เชลซี ที่สนามกีฬาเวมบลีย์ สุดท้าย ลิเวอร์พูล เอาชนะ เชลซี ในช่วงต่อเวลาพิเศษ 1-0 ช่วยให้ ลิเวอร์พูล คว้าแชมป์อีเอฟแอลคัพ สมัยที่ 10 ได้สำเร็จ
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ดิวิชัน | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | เอฟเอคัพ> ลงเล่น | เอฟเอคัพ> ประตู | ลีกคัพ> ลงเล่น | ลีกคัพ> ประตู | ยุโรป> ลงเล่น | ยุโรป> ประตู | อื่นๆ> ลงเล่น | อื่นๆ> ประตู | รวม> ลงเล่น | รวม> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลิเวอร์พูล | 2018–19 | พรีเมียร์ลีก | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | 0 | 0 |
| ลิเวอร์พูล | 2019–20 | พรีเมียร์ลีก | 0 | 0 | 1 | 0 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 4 | 0 |
| ลิเวอร์พูล | 2020–21 | พรีเมียร์ลีก | 2 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | 5 | 0 |
| ลิเวอร์พูล | 2021–22 | พรีเมียร์ลีก | 2 | 0 | 2 | 0 | 4 | 0 | 0 | 0 | — | — | 8 | 0 |
| ลิเวอร์พูล | 2022–23 | พรีเมียร์ลีก | 1 | 0 | 1 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | — | — | 4 | 0 |
| ลิเวอร์พูล | 2023–24 | พรีเมียร์ลีก | 10 | 0 | 2 | 0 | 6 | 0 | 8 | 0 | — | — | 26 | 0 |
| ลิเวอร์พูล | 2024–25 | พรีเมียร์ลีก | 4 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 2 | 0 | — | — | 7 | 0 |
| ลิเวอร์พูล | รวม | รวม | 19 | 0 | 7 | 0 | 16 | 0 | 12 | 0 | 0 | 0 | 54 | 0 |
| Liverpool U21 | 2020–21 | — | — | — | — | — | — | — | — | — | 1 | 0 | 1 | 0 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 19 | 0 | 7 | 0 | 16 | 0 | 12 | 0 | 0 | 0 | 54 | 0 |
↑  Appearance(s) in UEFA Champions League
↑  Appearances in UEFA Europa League
↑  Appearance(s) in the EFL Trophy.
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| สาธารณรัฐไอร์แลนด์ | 2021 | 2 | 0 |
| สาธารณรัฐไอร์แลนด์ | 2022 | 7 | 0 |
| สาธารณรัฐไอร์แลนด์ | 2023 | 2 | 0 |
| สาธารณรัฐไอร์แลนด์ | 2024 | 5 | 0 |
| รวม | รวม | 16 | 0 |
เกียรติประวัติ

ลิเวอร์พูล
พรีเมียร์ลีก: 2019-20
เอฟเอคัพ: 2021–22
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก: 2018–19
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ: 2019
อีเอฟแอลคัพ: 2021–22, 2023–24