stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา (เลโอนาร์โด ดา วินชี)
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1498 เลโอนาร์โดศึกษาการวางตัวแบบทั้งสามในรูปเดียวกันโดยร่างภาพ “พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนาและนักบุญยอห์นแบปติสต์” (หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน, อังกฤษ ) ซึ่งประกอบด้วยตัวแบบทั้งสามและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์เมื่อยังเป็นเด็ก ภาพร่างอีกภาพหนึ่งที่วาดก่อนหน้านั้นตั้งแสดงอยู่ที่บาซิลิกาซานทิซซิมาอันนันซิอาตา ในปี ค.ศ. 1501 แต่ปัจจุบันสูญหายไปแล้ว
ภาพนี้เป็นภาพที่เขียนในบั้นปลายชีวิตของเลโอนาร์โดเมื่อหันไปให้ความสนใจในด้านคณิตศาสตร์และอื่น ๆ เลโอนาร์โดอาจจะเขียนภาพไม่เสร็จเพราะมัวแต่ไปสนใจสิ่งอื่นๆ
นอกจากสัญลักษณ์เกี่ยวกับลูกแกะที่กล่าวข้างบนแล้ว ฟราปีเอโตร ดา โนเวลลาราผู้เป็นรองอธิการคณะคาร์เมไลท์ก็ยังให้ความหมายที่มีความสำคัญต่อภาพเพิ่มเติม ดา โนเวลลาราเชื่อว่าใบหน้าที่สงบของนักบุญอันนาที่ตรงกันข้ามกับความพะวักพะวนของพระแม่มารีย์ “อาจจะแทนความรู้สึกของทางสถาบันศาสนาที่ไม่ต้องการให้พระมหาทรมานของพระเยซูถูกระงับ”
โครงร่างของภาพเป็นแบบสามเหลี่ยมปิรามิดซึ่งมีอิทธิพลต่อราฟาเอลและอันเดรอา เดล ซาร์โต  องค์ประกอบของภาพเป็นแรงบันดาลใจให้แก่ประติมากรของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา อันเดรอา ซานโซวีโน (โบสถ์ซานอากอสติโน, โรม) และงานที่มีชื่อเสียงน้อยกว่าโดยฟรันเชสโก ดา ซันกัลโล (Francesco da Sangallo) (ออร์ซันมีเกเล เมืองฟลอเรนซ์)
เกร็ดความรู้

ในบันทึกของเลโอนาร์โด ดา วินชีกล่าวไว้ก่อนการร่างภาพวาดชิ้นนี้ว่าตนเองฝันเห็นนกแร้งตัวใหญ่ที่กำลังเข้ามาหาตนและเขาก็กำลังจะหนี  ซึ่งก็ได้แปลงจากนกแร้งให้เป็นพระแม่มารีย์ และวาดภาพการวางท่าทางของเขาเองแทนตัวพระบุตรดั่งที่เห็น หากสังเกตดูในงานชินนี้จะพบท่าทางที่กล่าวมา
ดูเพิ่ม

เลโอนาร์โด ดา วินชี
พระแม่มารีและพระบุตรกับนักบุญ
| ด ค กงานของเลโอนาร์โด ดา วินชี |
| --- | --- | --- |
กุญแจ: *บ่งว่าเป็นผู้เขียน (ดูรายละเอียดที่นี่)  · **ร่วมมือกับ อันดรีย เดล เวอร์โรชชิโอ · †หาย
| ภาพเขียน |  งานสมัยแรก: †เมดูซา *พระแม่มารีไดรฟัส (c. 1469)  **พระเยซูรับศีลจุ่ม (1472–75)  การประกาศของเทพ (c.1475–80) งานสมัยรุ่งเรือง: จิเนวรา เด เบ็นชิ (1475)  *พระแม่มารีกับดอกคาร์เนชั่น (c. 1478–80)  *พระแม่มารีเบนัวส์ (c.1478–80)  นักบุญเจอโรมในป่า (c.1480) การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ (1481) พระแม่มารีแห่งภูผา (c. 1483–86)  *สตรีกับตัวเออร์มิน (1488–90)  *ภาพเหมือนนักดนตรี (1490)  *พระแม่มารีให้นม (1490–91)  *La belle ferronière (1495–98)  พระกระยาหารมื้อสุดท้าย (1498)  *พระแม่มารีกับไม้ปั่นด้าย (1501)  โมนาลิซา (1503–05/07)  ซัลวาตอร์มุนดี (c. 1504–1507)  พระแม่มารีแห่งภูผา (c. 1505–08)  †ยุทธการอันเกียริ (1505)  †เลดาและหงส์ (c. 1508)  พระแม่มารีและพระบุตรกับนักบุญแอนน์ (c. 1510)  นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ (1513–16)  *บาคคัส (1515) งานที่เพิ่งได้รับการบ่งว่าเป็นผู้เขียน: โทเบียสและเทวดา (1470–80)  พระบุตรกอดนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ (c. 1486–90)  |  |
| รูปสลัก |  อนุสรณ์ของสฟอร์ซา (ยังไม่ได้ทำ)  |  |
| งานเขียน  |  วิทรูเวียนแมน (1492)  พระแม่มารีและพระบุตรกับนักบุญแอนน์และนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ (c. 1499–1500)  |  |
| งานเขียน |  ประมวลกฎหมายแอตแลนติคัส  ประมวลกฎหมายเลสเตอร์  ประมวลกฎหมายทริวัลเซียนัส  |  |
| งานประดิษฐ์ |  หุ่นยนต์เลโอนาร์โด  ไวโอลาเลโอนาร์โด  |  |
เลโอนาร์โด ดา วินชีในงานศิลปะ · งานทางวิทยาศาสตร์และการประดิษฐของเลโอนาร์โด ดา วินชี · ชีวิตส่วนตัวของเลโอนาร์โด ดา วินชี
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
พระราชบัญญัติเหมืองแร่และเหมืองถ่านหิน ค.ศ. 1842

ภาพคนดึงอ่างถ่านหินที่จัดพิมพ์ในรายงานคณะกรรมาธิการการจ้างงานเด็ก (เหมืองแร่) ค.ศ. 1842
พระราชบัญญัติเหมืองแร่และเหมืองถ่านหิน ค.ศ. 1842 (อังกฤษ: Mines and Collieries Act 1842; c. 99) หรือเรียกกันทั่วไปว่า พระราชบัญญัติเหมืองแร่ ค.ศ. 1842 เป็นพระราชบัญญัติแห่งรัฐสภาสหราชอาณาจักร มีเนื้อหาห้ามหญิงและเด็กหญิงทุกวัยทำงานใต้ดิน และกำหนดอายุขั้นต่ำ 10 ปีสำหรับเด็กชายที่ได้รับว่าจ้างให้ทำงานใต้ดิน ทั้งนี้เป็นกฎหมายที่ออกมาหลังมีการเปิดเผยสภาพการทำงานของเด็กในรายงานคณะกรรมาธิการการจ้างงานเด็ก (เหมืองแร่) ค.ศ. 1842 หลังเกิดอุบัติเหตุที่เหมืองถ่านหินฮัสการ์ในซิลก์สโตน จนเป็นเหตุให้มีเด็กเสียชีวิต 26 คน เป็นเด็กหญิงอายุระหว่าง 8 ถึง 16 ปี 11 คน และเด็กชายอายุระหว่าง 9 ถึง 12 ปีอีก 15 คน ซึ่งสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียสั่งการไต่สวน
แอนโทนี แอชลีย์ คูเปอร์โน้มน้าวสมาชิกรัฐสภาให้สนับสนุนกฎหมายนี้โดยอ้างศีลธรรมยุควิกตอเรีย คือกล่าวว่าหญิงและเด็กหญิงทำงานโดยสวมกางเกงขายาว และเปลือยอกต่อหน้าชายและเด็กชาย ซึ่งทำให้เด็กหญิงไม่เหมาะจะแต่งงานและเป็นแม่คน ร่างกฎหมายผ่านสภาขุนนางในการพิจารณาวาระสามเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1842
พระที่นั่งหย่างซิน

| พระที่นั่งหย่างซิน Hall of Mental Cultivation |
| --- | --- |
ชื่อในภาษาท้องถิ่น  ข้อผิดพลาด {{native name list}}: จำเป็นต้องมีแท็กภาษา IETF ใน |tag1= (ช่วยเหลือ) ข้อผิดพลาด {{native name list}}: จำเป็นต้องมีแท็กภาษา IETF ใน |tag2= (ช่วยเหลือ)
ภายนอกท้องพระโรง
ที่ตั้ง: พระราชวังต้องห้าม
นครใกล้สุด: ปักกิ่ง
พิกัด: 39°55′06″N 116°23′22″E﻿ / ﻿39.91835°N 116.38940°E﻿ / 39.91835; 116.38940
สร้างเมื่อ: 1537
การใช้งานดั้งเดิม: ที่ประทับของจักรพรรดิ การปกครอง การบริหาร
สร้างใหม่: ในช่วงราชวงศ์ชิง
บูรณะโดย: พิพิธภัณฑ์พระราชวัง, ปักกิ่ง
สถานะ: สถานที่ท่องเที่ยว
ผู้ดูแล: พิพิธภัณฑ์พระราชวัง, ปักกิ่ง
ตำแหน่งที่ตั้งพระที่นั่งหย่างซิน Hall of Mental Cultivationในปักกิ่ง
พระที่นั่งหย่างซิน (อังกฤษ: Hall of Mental Cultivation; จีนตัวย่อ: 养心殿; จีนตัวเต็ม: 養心殿; พินอิน: Yǎngxīn Diàn, แมนจู: ᠶᠠᠩ 
ᠰᡳᠨ 
ᡩᡳᠶᠠᠨ yang sin diyan) เป็นอาคารในเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังต้องห้าม ในปักกิ่ง ประเทศจีน ท้องพระโรงเป็นโครงสร้างไม้ที่มีโดมเพดาน และสร้างขึ้นครั้งแรกในช่วงราชวงศ์หมิง ในปี ค.ศ. 1537 และถูกสร้างขึ้นใหม่ในช่วงราชวงศ์ชิง ในช่วงต้นราชวงศ์ชิงภายใต้รัชสมัยของจักรพรรดิคังซี ท้องพระโรงส่วนใหญ่ใช้เป็นห้องเครื่อสำหรับการออกแบบและผลิตวัตถุช่าง เช่น นาฬิกา ตั้งแต่รัชสมัยของจักรพรรดิยงเจิ้งในช่วงศตวรรษที่ 18 ท้องพระโรงใช้เป็นที่ประทับของจักรพรรดิ ในรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลงจนถึงการล่มสลายของราชวงศ์ชิง ท้องพระโรงแห่งนี้ได้กลายเป็นศูนย์กลางการบริหารและการเมืองการปกครอง ในหอไออุ่นตะวันตก จักรพรรดิจะจัดการประชุมส่วนพระองค์และหารือเกี่ยวกับกิจการของบ้านเมืองกับข้าราชการระดับสูง หลังจากการสิ้นพระชนม์ของจักรพรรดิเสียนเฟิงซีอันและซูสีฮองไทเฮาว่าราชการจากภายในห้องไออุ่นตะวันออก ซึ่งจะให้รัฐมนตรีเข้าเฝ้าและปกครองอยู่เบื้องหลังม่านผ้าไหมระหว่างการว่าราชการแทนจักรพรรดิถงจื้อและจักรพรรดิกวังซฺวี่ ซึ่งทั้งคู่สืบราชบัลลังก์ในฐานะเด็กในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19
พระราชบัญญัติความมั่นคง ค.ศ. 1704

พระราชบัญญัติเพื่อความปลอดภัย พ.ศ. 2247 หรือ พระราชบัญญัติเพื่อความปลอดภัย ค.ศ. 1704 (อังกฤษ: Act of Security 1704 หรือ Act for the Security of the Kingdom) เป็นพระราชบัญญัติที่ออกโดยรัฐสภาแห่งสกอตแลนด์เพื่อเป็นการตอบโต้พระราชบัญญัติการสืบสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 ที่ออกโดยรัฐสภาแห่งอังกฤษ
เมื่อเจ้าชายวิลเลียม ดยุคแห่งกลอสเตอร์พระโอรสองค์เดียวในสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์แห่งบริเตนใหญ่ สิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุได้ 11 พรรษาเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1700 รัฐสภาทั้งสองจำเป็นต้องหาผู้สืบราชบัลลังก์ที่เป็นโปรเตสแทนต์ รัฐสภาแห่งอังกฤษตัดสินให้เป็นเจ้าหญิงโซเฟียแห่งฮาโนเวอร์พระราชปนัดดาของสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษโดยมิได้ปรึกษารัฐสภาแห่งสกอตแลนด์รัฐสภาสกอตแลนด์ที่ส่วนหนึ่งมีความประสงค์ที่จะรักษาราชบัลลังก์ไว้กับราชวงศ์สจวตและรักษาสิทธิในการเลือกผู้สืบราชบัลลังก์ ทางรัฐสภาแห่งสกอตแลนด์จึงตอบโต้กลับด้วยการออก “พระราชบัญญัติเพื่อความปลอดภัย” ในปี ค.ศ. 1703 ซึ่งเป็นพระราชบัญญัติที่ระบุว่าเมื่อสิ้นสุดจากพระราชินีนาถแอนน์โดยไม่ทรงมีรัชทายาทแล้ว สกอตแลนด์มีอำนาจที่จะแต่งตั้งผู้ครองราชย์ที่เป็นโปรเตสแทนต์จากผู้สืบเชื้อสายมาจากพระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ และไม่ใช่คนเดียวกับผู้ครองราชย์อังกฤษนอกเสียจากว่าสถานะการณ์ทางศาสนา เศรษฐกิจ และทางการเมืองจะเป็นที่ตกลงกันได้ 
แต่พระราชบัญญัติฉบับนี้มิได้การอนุมัติ  ในปี ค.ศ. 1704 พระราชบัญญัติได้รับการอนุมัติเมื่อรัฐสภาแห่งสกอตแลนด์ขู่ว่าจะไม่ยอมขึ้นภาษีและพยายามถอนตัวจากกองทัพของจอห์น เชอร์ชิลล์ ดยุคแห่งมาร์ลเบรอที่อยู่ในการต่อสู้ในสงครามสืบราชบัลลังก์สเปนในยุโรป
แต่ความที่รัฐสภาอังกฤษเกรงว่าถ้าสกอตแลนด์แยกตัวจากอังกฤษ สกอตแลนด์ก็คงจะหันกลับไปเป็นพันธมิตรกับฝรั่งเศส ทางการอังกฤษจึงได้ออกพระราชบัญญัติต่างด้าว ค.ศ. 1705 (Alien Act 1705) เป็นการตอบโต้ ซึ่งเป็นพระราชบัญญัติที่ระบุว่าอังกฤษจะต่อต้านสกอตแลนด์ทางเศรษฐกิจและจะประกาศให้ชาวสกอตแลนด์เป็นคนต่างด้าวทั้งหมด (ซึ่งเป็นการทำให้มีผลกระทบกระเทือนต่อสิทธิในการเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ของชาวสกอตแลนด์ในอังกฤษ) นอกจากว่าสกอตแลนด์จะยอมเข้าร่วมการเจรจาที่อาจจะนำไปสู่การยุบเลิก “พระราชบัญญัติเพื่อความปลอดภัย” หรือ การรวมตัวกับอังกฤษ  ผลของการเจรจาราชอาณาจักรสกอตแลนด์ และ ราชอาณาจักรอังกฤษ รวมตัวกันเป็นราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ภายใต้พระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707 เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1707  หนึ่งร้อยปีหลังจากการรวมราชบัลลังก์อังกฤษและสกอตแลนด์ (Union of the Crowns)
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์อังกฤษ
ประวัติศาสตร์สกอตแลนด์
ราชอาณาจักรอังกฤษ
ราชอาณาจักรสกอตแลนด์
พระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707
พระราชบัญญัติผู้ชมฟุตบอล ค.ศ. 1989

| --- | --- |

เขตอำนาจ: อังกฤษและเวลส์
วาระ
ได้รับพระบรมราชานุญาต: 16 พฤศจิกายน 1989
Status
อังกฤษและเวลส์: ยังบังคับใช้
พระราชบัญญัติผู้ชมฟุตบอล ค.ศ. 1989 (อังกฤษ: Football Spectators Act 1989) เป็นพระราชบัญญัติที่ รัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร ตราขึ้นในระหว่างการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของ มาร์กาเรต แทตเชอร์ บทบัญญัตินี้ใช้กับการแข่งขันฟุตบอลที่เล่นในอังกฤษและเวลส์เป็นหลัก
จุดมุ่งหมายของพระราชบัญญัตินี้คือการระบุตัวบุคคลที่ทราบกันว่าทำให้เกิดความวุ่นวายในและรอบ ๆ การแข่งขันฟุตบอล ไม่ว่าในสหราชอาณาจักรเองหรือในต่างประเทศ
ความผิดเกี่ยวกับฟุตบอล

พระราชบัญญัติและที่แก้ไขเพิ่มเติมระบุจำนวนความผิดเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับแฟนคลับ รวมถึงการขว้างสิ่งของลงบนสนามหรือเข้าไปในฝูงชน  เหยียดผิวหรือลามกระหว่างการแข่งขัน; ความรุนแรงต่อบุคคลหรือทรัพย์สิน รวมถึงการคุกคามและอันตรายต่อชีวิตของบุคคลใด ๆ ความผิดเกี่ยวกับแอลกอฮอล์ที่หลากหลาย และการนำหรือมีไว้ในครอบครองของดอกไม้ไฟในการแข่งขันกีฬาที่กำหนด
อย่างไรก็ตาม ความผิดทางอาญาเกือบทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับเกมที่เกิดขึ้นภายใน 24 ชั่วโมงเมื่อจบการแข่งขันฟุตบอลนัดใดนัดหนึ่งสามารถกำหนดเป็นความผิดเกี่ยวกับฟุตบอลได้
พระราชบัญญัติยังแนะนำ คำสั่งห้ามฟุตบอล (Football Banning Order) ซึ่งผู้พิพากษาสามารถห้ามบุคคลไม่ให้เข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอล (ไม่ว่าจะในประเทศหรือต่างประเทศ) เป็นระยะเวลา 2-10 ปีและยังสามารถกำหนดข้อจำกัดเพิ่มเติมได้ ศาลมักจะกำหนด FBOs หลังจากมีคนถูกตัดสินว่ามีความผิดเกี่ยวกับฟุตบอล สามารถกำหนดได้แม้กระทั่งกับบุคคลที่ถูกตั้งข้อหาแต่พ้นผิดจากความผิดดังกล่าว หรือเพื่อตอบสนองต่อคำให้การของตำรวจว่า FBO จะป้องกันความรุนแรงหรือความวุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับฟุตบอล
พระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 70 ปี สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2

| พระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 70 ปี สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 |
| --- | --- |
สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 เเละพระบรมวงศานุวงศ์ เสด็จออกมหาสมาคม ณ สีหบัญชร  พระราชวังบักกิงแฮม
ประเภท: ฉลองสิริราชสมบัติในกษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
วันที่: 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022
ประเทศ:   สหราชอาณาจักร  แคนาดา  ออสเตรเลีย  นิวซีแลนด์  ดินแดนภายใต้อธิปไตยของสหราชอาณาจักร  ดินแดนโพ้นทะเลของบริเตน  เครือจักรภพแห่งประชาชาติ 
เหตุการณ์ก่อนหน้า:  พระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 65 ปี
เว็บไซต์: platinumjubilee.royal.uk (เว็บไซต์ราชสำนัก) platinumjubilee.gov.uk (เว็บไซต์รัฐบาลอังกฤษ) platinumjubilee.gov.au (เว็บไซต์รัฐบาลออสเตรเลีย) canada.ca/platinum-jubilee (เว็บไซต์รัฐบาลแคนาดา) gg.govt.nz/office-governor-general/queens-platinum-jubilee (เว็บไซต์รัฐบาลนิวซีแลนด์)  gov.ky/jubilee (เว็บไซต์รัฐบาลหมู่เกาะเคย์แมน) platinumjubilee.gg (เว็บไซต์รัฐเกิร์นซีย์) gov.im/platinumjubilee (เว็บไซต์รัฐบาลไอล์ออฟแมน)
พระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 70 ปี สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 (อังกฤษ: Platinum Jubilee of Elizabeth II) เป็นงานฉลองที่มีขึ้นในปี ค.ศ. 2022 ในประเทศเครือจักรภพ เพื่อฉลองสิริราชสมบัติครบ 70 ปี ของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ซึ่งขึ้นครองราชย์ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1952 แผนการฉลองเปิดเผยอย่างเป็นทางการโดยสำนักพระราชวังในวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 2022
พระราชกฤษฎีกา

พระราชกฤษฎีกา (พ.ร.ฎ.)​ หรือ รัฐกฤษฎีกา (อังกฤษ: decree) คือบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่พระมหากษัตริย์ทรงตราขึ้นโดยอาศัยอำนาจตามรัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติ หรือพระราชกำหนด เพื่อใช้ในการบริหารราชการแผ่นดิน โดยคำแนะนำของคณะรัฐมนตรี มีศักดิ์ต่ำกว่ารัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติ ประมวลกฎหมาย และพระราชกำหนด
การตราพระราชกฤษฎีกา

การตราพระราชกฤษฎีกา รัฐมนตรีซึ่งมีหน้าที่เกี่ยวข้องจะอาศัยอำนาจตามรัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติ หรือพระราชกำหนดนั้น ๆ เสนอร่างพระราชกฤษฎีกาต่อคณะรัฐมนตรีให้พิจารณา โดยร่างพระราชกฤษฎีกานั้น จะต้องไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติ หรือพระราชกำหนดที่เกี่ยวข้อง
เมื่อคณะรัฐมนตรีพิจารณาแล้ว จะต้องนำร่างพระราชกฤษฎีกา ขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายพระมหากษัตริย์เพื่อทรงตราพระราชกฤษฎีกานั้น ๆ 
นายกรัฐมนตรี จะเป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จากนั้นจึงนำไปประกาศในราชกิจจานุเบกษา บังคับใช้ต่อไป
พระราชกฤษฎีกาที่สำคัญ

พระราชกฤษฎีกายุบสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ 2566
พระราชกฤษฎีกาให้เลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 2562
พระราชกฤษฎีกายุบสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2556
พระราชกฤษฎีกาเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา พ.ศ.  2549
พระราชกฤษฎีกา เรียกประชุม/ปิดประชุม/ขยายเวลาประชุม สภาผู้แทนราษฎร
พระราชบัญญัติภาวะเอกรูป

หนังสือสวดมนต์สามัญ ค.ศ. 1596
พระราชบัญญัติสมานฉันท์ (อังกฤษ: Act of Uniformity) ในประวัติศาสตร์ของรัฐสภาแห่งอังกฤษ รัฐสภาได้ออก “พระราชบัญญัติสมานฉันท์” หลายฉบับ ทุกฉบับมีจุดประสงค์พื้นฐานในการอนุรักษ์คริสต์ศาสนาในโบสถ์อังกฤษ
พระราชบัญญัติสมานฉันท์ ค.ศ. 1549 (2 & 3 เอ็ดเวิร์ดที่ 6, c. 1) ระบุให้หนังสือสวดมนต์สามัญ (Book of Common Prayer) เป็นหนังสือเล่มเดียวที่ใช้ในการสักการะอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
พระราชบัญญัติสมานฉันท์ ค.ศ. 1552 (5 และ 6 เอ็ดเวิร์ดที่ 6, c. 1) บังคับใช้หนังสือสวดมนต์สามัญของปี ค.ศ. 1552
พระราชบัญญัติสมานฉันท์ ค.ศ. 1559, (1Eliz., c. 2) บังคับใช้เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษขึ้นครองราชย์
พระราชบัญญัติสมานฉันท์ ค.ศ. 1662, (13 และ 14 ชาร์ลส์ที่ 2, c. 4) บังคับใช้หลังจากการฟื้นฟูสถาบันพระมหากษัตริย์ ที่ระบุวิธีปฏิบัติพิธีกรรมและการใช้หนังสือสวดมนต์สามัญของปี ค.ศ. 1662 ในการทำพิธีทางศาสนา
(เลขในวงเล็บเป็นการอ้างอิงโดยนำด้วย ปีที่ครองราชย์ ตามด้วยพระนาม และ มาตราของพระราชบัญญัติ ซึ่งเป็นวิธีที่ใช้ลำดับพระราชบัญญัติของอังกฤษมาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1962
ดูเพิ่ม

พระราชบัญญัติประมุขสูงสุด
พระราชกฤษฎีกาผู้ใช้แรงงาน ค.ศ. 1349

พระราชกฤษฎีกาผู้ใช้แรงงาน ค.ศ. 1349 (อังกฤษ: Ordinance of Labourers 1349) เป็นจุดเริ่มต้นของกฎหมายแรงงานอังกฤษ มีเนื้อหาเป็นการกำหนดสินจ้าง ควบคุมราคาสินค้า บังคับให้บุคคลทุกคนที่อายุต่ำกว่าหกสิบปีต้องทำงาน ห้ามชักพาไปซึ่งบ่าวไพร่ของผู้อื่น และวางเงื่อนไขอื่น ๆ
มูลเหตุ

พระราชกฤษฎีกาผู้ใช้แรงงานตราขึ้นมาเนื่องจากการระบาดของกาฬโรคในประเทศอังกฤษช่วงปี 1348–1350 ในระหว่างการระบาดดังกล่าว มีประชากรราวร้อยละ 30–40 เสียชีวิต เมื่อประชากรลดลง แรงงานที่รอดชีวิตอยู่จึงเป็นที่ต้องการอย่างยิ่งของภาคเศรษฐกิจการเกษตรในประเทศอังกฤษ
เจ้าของที่ดินมีตัวเลือกเพียงสองประการ คือ แข่งขันกันเพิ่มสินจ้างเพื่อให้คนงานอยากเข้าทำงานด้วย หรือไม่ก็ปล่อยให้ที่ดินของตนรกร้างว่างเปล่า เมื่อสินจ้างเพิ่มขึ้นจึงก่อให้เงินเฟ้อทั้งระบบเศรษฐกิจ ขณะเดียวกัน การผลิตสินค้าก็มีต้นทุนสูงขึ้น บรรดาผู้ดีมีฐานะประสบความเดือดร้อนตามเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน และจ้างแรงงานได้ยากขึ้น ส่งผลให้เกิดความขัดข้อง จอห์น โกเวอร์ (John Gower) ให้ความเห็นเกี่ยวกับผู้ใช้แรงงานสมัยก่อนเกิดโรคระบาดว่า "พวกเขาเกียจคร้าน พวกเขามีน้อย และพวกเขาละโมบ ทำงานเพียงน้อยนิดก็เรียกค่าตอบสูงยิ่ง" อย่างไรก็ดี แม้คนงานบางกลุ่มเดือดร้อนจากราคาสินค้าที่ทวีขึ้น ก็มีคนงานอีกกลุ่มที่ได้รับประโยชน์จากสินจ้างที่พวกตนสามารถเรียกได้สูงขึ้นในช่วงขาดแคลนแรงงานนี้
พระราชกฤษฎีกานี้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษทรงตราขึ้นเมื่อ 18 มิถุนายน 1349
กฎหมาย

พระราชกฤษฎีกาผู้ใช้แรงงานบัญญัติหลายสิ่ง เช่น
บุคคลทุกคนที่อายุต่ำกว่าหกสิบปีต้องทำงาน
ห้ามจ้างแรงงานเกินจำเป็น
ห้ามนายจ้างให้สินจ้างและห้ามคนงานรับสินจ้างสูงกว่าอัตราที่เป็นอยู่ก่อนเกิดโรคระบาด
ราคาอาหารต้องกำหนดให้เหมาะสมโดยไม่คิดกำไรส่วนเกิน
พระตำหนักคัตสึระ

เรือนคัตสึระอิมพิเรียลวิลลา
พระตำหนักคัตสึระ (อังกฤษ: Katsura Imperial Villa; ญี่ปุ่น: 桂離宮; โรมาจิ: Katsura Rikyū) เป็นที่ประทับพร้อมสวนและสิ่งปลูกสร้างภายนอกอาคาร ในบริเวณชานเมืองของนครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น (อยู่ในเขต นิชิเกียว) อีกทั้งพระตำหนักคัตสึระเป็นหนึ่งในสมบัติวัฒนธรรมขนาดใหญ่ของญี่ปุ่นที่มีความสำคัญอย่างมาก
สวนในพื้นที่นี้จัดเป็นผลงานชิ้นเอกของการจัดสวนแบบญี่ปุ่น และเรือนอาคารที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง ถือเป็นหนึ่งในความสำเร็จอย่างสูงของสถาปัตยกรรมญี่ปุ่น ตัววังนั้นประกอบด้วยโชอิง (ห้องเขียน) เรือนชงชา และสวนสำหรับการเดินเล่น ทั้งนี้ยังมีหน้าต่างอันล้ำค่าในเรือนพักของเจ้าชายในยุคเอโดะ โดยดั้งเดิมตัววังนั้นเคยเป็นของเจ้าชายแห่งตระกูลฮาจิโจ โนะ มิยะ ปัจจุบันนั้นอยู่ภายใต้การดำเนินการของกรม Imperial Household Agency ซึ่งรับผู้เยี่ยมเยียนผ่านการนัดล่วงหน้า
ประวัติศาสตร์

เขตคัตสึระในเมืองเกียวโตมีประวัติอันเป็นที่นิยมสำหรับเรือนพักมาจนถึงปัจจุบัน และในยุคเฮอัง ฟูจิวาระ โนะ มิชินากะเคยมีเรือนพักในบริเวณเช่นกัน สมาชิกของราชสำนักเฮอังเห็นว่าเป็นสถานที่ที่งดงามและเหมาะสำหรับการชมดวงจันทร์
โดยชื่อ "คัตสึระ" (桂) มาจากชื่อของต้นไม้วิเศษคัตสึระที่เชื่อว่าขึ้นอยู่บนดวงจันทร์ ตามตำนานในนิทานพื้นบ้านเมืองจีน ดังนั้น ตำหนักคัตสึระนี้จึงสามารถมองเห็นดวงจันทร์ได้ชัดเจน และจะสวยงามยิ่งขึ้นเมื่อดวงจันทร์เคลื่อนผ่านหลังคาตำหนัก
เจ้าชายฮาจิโจ โทชิฮิโตะ (智仁; 1579–1629) ซึ่งเป็นคนแรกของสายตระกูลฮาจิโจ โนะ มิยะ และผู้สืบสกุลจากจักรพรรดิโองิมาจิ และเป็นพระราชอนุชาของจักรพรรดิโกโยเซนั้นได้สถาปนาเรือนพักที่คัตสึระเช่นกัน เจ้าชายโทะชิฮิโตะถูกรับเป็นบุตรบุญธรรมโดยโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ หากแต่ยกเลิกการถูกรับเลี้ยงเมื่อฮิเดโยชิมีลูกชายตัวจริง และออกมาก่อตั้งราชวงศ์ฮาจิโจ¬ โนะ มิยะ
ห้องโชอิน หรือห้องเขียนแบบญี่ปุ่นภายในเรือนพักคัตสึระอิมพีเรียล นั้นแบ่งออกมาเป็นสามส่วน: โชอินโบราณ, โชอินส่วนกลาง และ ตัววังใหม่ โชอินโบราณนั้นได้สร้างขึ้นในราวๆปี 1615 A.D. การก่อสร้างของโชอิน, เรือนชงชาและสวน ดำเนินไปถึงยุคของเจ้าชายองค์ที่สอง โทชิทาดะ (智忠; 1619–1662) และเสร็จสิ้นหลังจากไม่กี่ทศวรรษ เรือนพักฮาจิโจ โนะ มิยะได้เปลี่ยนชื่อเป็นโทกิไว โนะ มิยะ (常磐井宮), ต่อด้วยเคียวโกคุ โนะ มิยะ, และจบด้วยคัตสึระ โนะ มิยะ ก่อนที่สายตระกูลนั้นสิ้นสุดลงในปี1881 กรม Imperial Household ได้เข้าควบคุมต่อในปี 1883 และต่อมาถึงปัจจุบันนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง
เรือนอาคารและสวน

โชอินโบราณ, โชอินส่วนกลาง และ ตัววังใหม่แต่ละเรือนนั้นถูกออกแบบตามไสตล์โชอิน พร้อมกับหลังคาแบบอิริโมะยะ โคะเคะระบุกิ (柿葺) ส่วนโชอินโบราณนั้นบ่งบอกถึงการออกแบบไสตล์ซุกิยะที่เห็นได้ชัดในส่วนระเบียง ซึ่งมีชานที่ยื่นออกมาไว้สำหรับการชมพระจันท์ และแสดงให้เข้าใจถึงประเพณีการชมพระจันท์ที่เป็นมโนคติหลักๆของวังคัตสึระ กำแพงของโชอินส่วนกลางและตัววังใหม่นั้นมีภาพวาดหมึกจากโรงเรียนของคาโนะ ทันยุ (狩野 探幽 นักวาดภาพดังยุคเอโดะ) อีกทั้งการออกแบบและจัดวางของหิ้งในห้องบนของเรือนโชอินส่วนกลางนั้นถือว่าเป็นจุดที่น่าจดจำอย่างยิ่ง
บริเวณสวนสำหรับเดินเล่นนั้นมีบ่อกลางที่ได้น้ำมาจากลำธารคัตสึระ และถูกล้อมรอบไปด้วย โชคินเต โชคะเต โชอิเคน เก็ปปะโร เรือนชงชา, เนินเขา, ทราย, สะพาน, และโคมไฟ อีกทั้งมีสถานที่ศาสนาพุทธ, อนรินโด
การเดินทาง

ตัวเรือนพักนั้นตั้งอยู่ในฝั่งตะวันออกของเกียวโต จากสถานีเกียวโต ให้นั่งรถไฟใต้ดินสายคาราซูมะไปสถานืชิโจ และย้ายไปสายฮันกีวเกียวโตไปยังสถานีคัตสึระ และจากสถานีรถไฟใช้เวลาเพียง15นาทีกับการเดินไปถึงเรือนคัตสึระ
ทั้งนี้ จากสถานีเกียวโต มีรถบัสสาย 33 ที่ตรงไปยังคัตสึระ ให้ลงที่คัตสึระริคิว มาเอะ ซึ่งต่อด้วยการเดินเพียงแค่ห้านาที
บรรณานุกรม

Walter Gropius, Kenzo Tange, Yasuhiro Ishimoto (photographs), Katsura: Tradition and Creation in Japanese Architecture (Yale University Press, New Haven, Zokeisha Publications, Tokyo, 1960) is a good (although early) work.
Teiji Itoh, Takeji Iwamiya, Imperial Gardens of Japan (Weatherill, New York, 1970) covers the gardens in great detail
Scott, Ted, "Imperial Gardens of Japan" (Amazon.com, 2008) describes and illustrates four imperial gardens in Kyoto.
Teiji Itoh, Tadashi Yokoyama, Eiji Musha, Makato Suzuki, and Masao Arai and Taisuke Ogawa (photographs), Katsura: A Quintessential Representative of the Sukiya Style of Architecture ( Shinkenchiku-Sha, Tokyo, 1983) gives much internal detail, learned during the refurbishment of 1976-1982.
Akira Naito, Takeshi Nishikawa (photographs), (translated Charles S. Terry), Katsura: A Princely Retreat (Kodansha, New York, 1977) is a magnificent book, the definitive work on Katsura in English.
Ponciroli, Virginia (2011). Katsura Imperial Villa (Paperback). New York: Phaidon Press. ISBN 978-0-7148-6254-5.. Contains articles by Walter Gropius, Bruno Taut and Kenzo Tange on the impact of the villa.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กพระราชวังและพระราชฐานในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
| วังที่ประทับ |  พระราชวังหลวงโตเกียว  พระราชวังโทงู  พระตำหนักอากาซากะ  พระราชวังอาโอยามะ  พระราชฐานฮิงาชิ  พระราชฐานซัมบันโจ  พระราชฐานทากานาวะ  พระราชวังหลวงเกียวโต  พระราชวังโอมิยะ  พระราชวังหลวงเซ็นโต  พระตำหนักคัตสึระ  พระตำหนักชูงากูอิน  พระตำหนักนาซุ  พระตำหนักฮายามะ  พระตำหนักซูซากิ  |  |
| วังในอดีต |  พระตำหนักอากาซากะ  พระราชวังหลวงเฮอัง  พระราชวังฟูกูฮาระ  พระราชวังฟูจิวาระ  พระราชวังเฮโจ  พระราชวังนางาโอกะ  พระราชวังนางาระโทโยซากิ  พระราชวังนานิวะ  พระราชวังคูดาระ  พระราชวังคูนิ  พระราชวังโอตสึ  หมู่พระราชวังอาซูกะ  พระราชวังหลวงซากะ  พระราชวังชิงารากิ  พระราชวังทากัตสึ  พระราชวังเทเอ็ง  |  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  ญี่ปุ่น 
อื่น ๆ:  IdRef 
34°59′02″N 135°42′34″E﻿ / ﻿34.98389°N 135.70944°E﻿ / 34.98389; 135.70944
สวนและบ่อน้ำคัตสึระ
พระราชบัญญัติพระราชประสงค์ในการสละราชสมบัติ ค.ศ. 1936

| --- | --- |
พระราชบัญญัติ
ข้อผิดพลาดนิพจน์: "ค" เป็นอักขระเครื่องหมายวรรคตอนที่ไม่รู้จัก      ข้อผิดพลาดนิพจน์: "ค" เป็นอักขระเครื่องหมายวรรคตอนที่ไม่รู้จัก      ข้อผิดพลาดนิพจน์: "ค" เป็นอักขระเครื่องหมายวรรคตอนที่ไม่รู้จัก ข้อผิดพลาดนิพจน์: "ค" เป็นอักขระเครื่องหมายวรรคตอนที่ไม่รู้จักรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร
ชื่อเต็ม: พระราชบัญญัติเพื่อดำเนินการสละราชสมบัติตามพระราชประสงค์ และเพื่อจุดประสงค์อื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกัน
อ้างอิง: 1 Edw. 8 และ 1 Geo. 6 c. 3
เสนอโดย: สแตนลีย์ บอลดวิน, นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร
เขตอำนาจ: สหราชอาณาจักร จักรวรรดิอังกฤษ
วาระ
ได้รับพระบรมราชานุญาต: 11 ธันวาคม ค.ศ. 1936
เริ่มใช้เมื่อ: 11 ธันวาคม ค.ศ. 1936
การแก้ไขเพิ่มเติม
เกี่ยวข้องกับ: ธรรมนูญเวสต์มินสเตอร์ ค.ศ. 1931
สถานะ: ยังใช้บังคับ
เนื้อความของกฎหมายตามที่ตราขึ้นในครั้งแรก
ตราสารการสละราชสมบัติ
พระราชบัญญัติพระราชประสงค์ในการสละราชสมบัติ ค.ศ. 1936 (อังกฤษ: His Majesty's Declaration of Abdication Act 1936) (1 Edw. 8 & 1 Geo. 6 c. 3) เป็นพระราชบัญญัติตราขึ้นโดยรัฐสภาสหราชอาณาจักรเพื่อรับรองและให้สัตยาบันต่อกรณีการสละราชสมบัติของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 และเพื่อผ่านราชบัลลังก์ต่อพระราชอนุชา เจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชบัญญัตินี้ยังห้ามมิให้ผู้สืบเชื้อสายของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8ในอนาคตอยู่ในลำดับการสืบสันตติวงศ์
พระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8 ทรงสละราชสมบัติเพื่ออภิเสกสมรสกับวอลลิส ซิมป์สัน ภายหลังจากการเผชิญกับการต่อต้านจากรัฐบาลสหราชอาณาจักร และรัฐบาลประเทศในเครือจักรภพ
แหล่งข้อมูลอื่น

Text of the His Majesty's Declaration of Abdication Act 1936 as originally enacted or made within the United Kingdom, from legislation.gov.uk.
"HIS MAJESTY'S DECLARATION OF ABDICATION BILL". Parliamentary Debates (Hansard). House of Commons of the United Kingdom. 12 December 1936. col. 2199–2221. เก็บถาวร 2018-03-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Digital Reproduction of the Original Act on the Parliamentary Archives catalogue เก็บถาวร 2020-10-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน