stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตัวขยายสัญญาณ
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > คลาสเพิ่มเติม > คลาส G และ H

แอมป์มีการออกแบบที่หลากหลายเพื่อช่วยเพิ่มขั้นตอนเอาต์พุตของคลาส AB ด้วยเทคนิคที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นเพื่อบรรลุประสิทธิภาพให้มากขึ้นด้วยการบิดเบือนที่ต่ำ การออกแบบเหล่านี้ เป็นเรื่องธรรมดาในตัวขยายเสียงขนาดใหญ่ เนื่องจากฮีทซิงค์และหม้อแปลงไฟฟ้าเพาเวอร์ไม่สามารถทำให้มีขนาดใหญ่ได้ (และค่าใช้จ่ายสูง)โดยไม่เพิ่มประสิทธิภาพ คำว่า "คลาส G " และ "คลาส H"จะถูกใช้สลับกันเพื่ออ้างถึงการออกแบบที่แตกต่างกัน เปลี่ยนไปในการกำหนดจากผู้ผลิตหรือเอกสาร
แอมป์ลาส G (ซึ่งใช้"รางสวิตช์" เพื่อลดการใช้พลังงานและเพิ่มประสิทธิภาพ) มีประสิทธิภาพมากกว่าแอมป์คลาส AB แอมป์เหล่านี้จ่ายรางไฟหลายรางที่แรงดันไฟฟ้าแตกต่างกันและสลับรางไปมาระหว่างรางพวกนี้เมื่อสัญญาณเอาต์พุตเข้าใกล้แต่ละระดับ ดังนั้น แอมป์จะเพิ่มประสิทธิภาพโดยการลดพลังงานที่สูญเปล่าที่ทรานซิสเตอร์เอาต์พุต แอมป์คลาส G มีประสิทธิภาพมากกว่าคลาส AB แต่มีประสิทธิภาพน้อยกว่าเมื่อเทียบกับคลาส D โดยไม่มีผลกระทบ EMI เชิงลบของคลาส D 
แอมป์คลาส H ใช้ความคิดของคลาส G หนึ่งขั้นตอนในการสร้างรางที่จ่ายกำลังที่แปรได้ไม่จำกัดเพิ่มเข้าไป สิ่งนี้จะกระทำโดยการมอดูเลทรางจ่ายไฟเพื่อให้รางเหล่านั้นมีแรงดันมีขนาดไม่กี่โวลท์ใหญ่กว่าสัญญาณเอาต์พุต ณ เวลาใดเวลาหนึ่ง ขั้นตอนของเอาต์พุตจะทำงานที่มีประสิทธิภาพสูงสุดตลอดเวลา แหล่งจ่ายไฟแบบสลับโหมดสามารถถูกใช้ในการสร้างรางต่างๆได้ เกนประสิทธิภาพอย่างมีนัยสำคัญสามารถทำสำเร็จได้ แต่มีข้อเสียเปรียบของการออกแบบ แหล่งจ่ายไฟที่ซับซ้อนมากขึ้นและลดประสิทธิภาพการทำงานของ THD ลง ในการออกแบบธรรมดา แรงดันตกลงประมาณ 10V จะถูกรักษาระดับนี้ไว้บนทรานซิสเตอร์เอาต์พุตในวงจรคลาส H ภาพข้างบนแสดงให้เห็นถึงแหล่งจ่ายไฟบวกของขั้นตอนเอาต์พุตและแรงดันไฟฟ้าที่เอาต์พุตของลำโพง การเพิ่มแรงดันแหล่งจ่ายไฟถูกแสดงสำหรับสัญญาณเพลงจริง
สัญญาณแรงดันไฟฟ้าที่แสดงจึงเป็นรุ่นที่ใหญ่กว่าของอินพุท แต่ถูกเปลี่ยนเครื่องหมาย (เป็นตรงข้าม)โดยการขยาย การเตรียมการอื่นๆของอุปกรณ์ขยายมีความเป็นไปได้ แต่ที่ให้มา (นั่นคือ อีมิตเตอร์ร่วม แหล่งที่มาร่วม หรือ แคโทดร่วม) เป็นสิ่งที่ง่ายที่สุดที่จะเข้าใจและใช้ได้ในทางปฏิบัติ ถ้าชิ้นส่วนขยายเป็นแบบเชิงเส้น เอาต์พุตก็จะเป็นเป็นสำเนาที่ซื่อสัตย์ของอินพุท เพียงแต่ใหญ่กว่าและกลับหัวเท่านั้น ในทางปฏิบัติ ทรานซิสเตอร์ไม่เป็นเชิงเส้นและเอาต์พุตจะใกล้เคียงกับอินพุทเท่านั้น การไม่เป็นเชิงเส้นจากหลายแหล่งที่มาจะเป็นที่มาของการบิดเบือนภายใน ตัวขยาย คลาสของตัวขยาย (A, B , AB หรือ C )ขึ้นอยู่กับว่าอุปกรณ์ขยายจะถูกไบอัสอย่างไร แผนภาพได้ละเว้นวงจรไบอัสเพื่อความชัดเจน
แอมป์แท้จริงใดๆคือการตระหนักถึงความไม่สมบูรณ์ของแอมป์ในอุดมคติ ข้อจำกัดที่สำคัญของแอมป์แท้จริงก็คือการที่เอาต์พุตที่มันสร้างจะถูกจำกัดในที่สุดโดยพลังที่มีอยู่จากแหล่งจ่ายไฟ แอมป์จะอิ่มตัวและตัดยอดคลื่นถ้าสัญญาณอินพุทมีขนาดใหญ่เกินไปสำหรับตัวขยายในการสร้างซ้ำ หรือเกินขีดจำกัดการทำงานของอุปกรณ์
การนำไปปฏิบัติ

แอมป์ถูกนำไปปฏิบัติโดยใช้องค์ประกอบที่แอคทีฟต่างชนิดกันดังนี้
องค์ประกอบที่แอคทีฟตัวแรกคือรีเลย์ ยกตัวอย่างเช่นใช้ในสายโทรเลขข้ามทวีป :กระแสอ่อนๆ ถูกใช้ในการสวิตช์แรงดันไฟฟ้าของแบตเตอรี่ไปยังสายที่ออกไปด้านนอก
สำหรับการส่งสัญญาณเสียง ไมโครโฟนคาร์บอนถูกนำมาใช้เป็นองค์ประกอบที่แอคทีฟ มันถูกใช้เพื่อมอดูเลทแหล่งที่มาของในคลื่นความถี่วิทยุ ในหนึ่งของการส่งสัญญาณเสียง AM ครั้งแรก  โดย เรจินัลด์ เฟสเซนเดน เมื่อ 24 ธันวาคม 1906
แอมป์ที่ใช้หลอดสูญญากาศอย่างเดียวจนกระทั่ง 1960s วันนี้ หลอดถูกใช้สำหรับการใช้งานเสียงโดยผู้เชี่ยวชาญ เช่นแอมป์กีต้าร์และเครื่องขยายเสียง เครื่องส่งสัญญาณออกอากาศจำนวนมากยังคงใช้หลอดสูญญากาศ
ในปี 1960s, ทรานซิสเตอร์เริ่มเข้ามาแทนที่ วันนี้, ทรานซิสเตอร์เดี่ยวๆยังคงถูกใช้ในแอมป์กำลังสูงและในอุปกรณ์เสียงของผู้เชี่ยวชาญ
เริ่มต้นในปี 1970s ทรานซิสเตอร์มากขึ้นเรื่อยๆถูกเชื่อมต่อบนชิปชิ้นเดียวเพื่อสร้างวงจรรวม แอมป์จำนวนมากที่ใช้ในเชิงพาณิชย์วันนี้จะมีพื้นฐานมาจากวงจรรวม
สำหรับวัตถุประสงค์พิเศษ องค์ประกอบที่แอคทีฟอื่นๆได้ถูกนำมาใช้ ตัวอย่างเช่นในตอนต้นของการสื่อสารผ่านดาวเทียมแอมป์ตัวแปรถูกนำมาใช้ วงจรหลักเป็นไดโอดหนึ่งตัวที่ความสามารถของมันจะถูกเปลี่ยนแปลงโดยสัญญาณ RF ที่สร้างขึ้นในท้องถิ่น ภายใต้เงื่อนไขบางอย่าง สัญญาณ RF นี้ได้ให้พลังงานที่ถูกมอดูเลทโดยสัญญาณดาวเทียมที่อ่อนแออย่างมากที่รับได้ที่สถานีแผ่นดิน
การนำไปปฏิบัติ > วงจรแอมป์

วงจรแอมป์ในทางปฏิบัติที่แสดงทางขวาจะเป็นพื้นฐานสำหรับการขยายเสียงกำลังปานกลาง  มันแสดงให้เห็นการออกแบบทั่วไป(ที่ง่ายมาก)ตามที่พบในเครื่องขยายเสียงที่ทันสมัย, ​​ที่มีแอมป์คลาส AB ขั้นตอนเอาต์พุตแบบ push–pull และใช้ negative feedback โดยรวมบางอย่าง  ทรานซิสเตอร์แบบไบโพลาร์ถูกแสดงในภาพ แต่การออกแบบนี้จะสามารถใช้ FETs หรือ วาล์วก็ได้
สัญญาณอินพุทถูกเชื่อมต่อผ่านตัวเก็บประจุ C1 เข้าที่เบสของทรานซิสเตอร์ Q1 ตัวเก็บประจุจะยอมให้สัญญาณ AC ผ่านได้ แต่บล็อกแรงดันไฟฟ้าไบอัส DC ที่ถูกสร้างขึ้นโดยตัวต้านทาน R1 และ R2 เพื่อที่วงจรใดๆก่อนหน้านี้จะไม่ได้รับผลกระทบจากมัน Q1 และ Q2 เป็นแอมป์แบบ differential (แอมป์ที่จะคูณส่วนต่างระหว่างสองอินพุทด้วยค่าคงที่บางอย่าง) ในการจัดเตรียมที่เรียกว่าเป็น คู่หางยาว(อังกฤษ: long-tailed pair) การจัดเตรียมแบบนี้ถูกใช้ในการอำนวยความสะดวกในการใช้ negative feedback ซึ่งถูกป้อนจากเอาต์พุต Q2 ผ่าน R7 และ R8
negative feedback ในแอมป์แบบ differential จะช่วยให้แอมป์เปรียบเทียบอินพุทกับเอาต์พุต ที่เกิดขึ้นจริง สัญญาณที่ถูกขยายจาก Q1 ถูกป้อนโดยตรงไปยังขั้นตอนที่สอง, Q3 ซึ่งเป็นขั้นตอนอีมิตเตอร์ร่วมที่มีการขยายสัญญาณและไบอัส DC ต่อไปเพื่อส่งให้ขั้นตอนเอาต์พุต Q4 และ Q5. R6 เป็นโหลดสำหรับ Q3(การออกแบบที่ดีกว่าอาจจะใช้บางรูปแบบของโหลดที่แอคทีฟที่นี่ เช่น constant-current sink) เมื่อมาถึงเวลานี่ แอมป์ทั้งหมดกำลังทำงานในคลาส A. คู่เอาต์พุตจะถูกจัดเตรียมในคลาส AB push–pull หรือที่เรียกว่าคู่แถม ทีทำงานส่วนใหญ่เป็นการขยายกระแส(ขณะที่บริโภคกระแสนิ่งต่ำ) และขับโหลดโดยตรงและเชื่อมต่อผ่านทาง C2 ที่ปิดกั้นไฟ DC ไดโอด D1 และ D2 จ่ายแรงดันไบอัสคงที่จำนวนเล็กน้อยให้กับคู่เอาต์พุต เพียงเพื่อไบอัสวงจรให้เข้าที่สถาวะนำกระแส เพื่อที่ว่า การบิดเบือนครอสโอเวอร์จะถูกทำให้น้อยที่สุด นั่นคือ ไดโอดผลักดันขั้นตอนเอาต์พุตอย่างมั่นคงให้เข้าสู่โหมดคลาส AB (สมมติว่าแรงดันคร่อมเบส-อีมิตเตอร์ของตัวทรานซิสเตอร์เอาต์พุตจะถูกลดลงโดยการกระจายความร้อน)
การออกแบบนี้จะง่าย แต่เป็นพื้นฐานที่ดีสำหรับการออกแบบในทางปฏิบัติ เพราะว่ามันจะรักษา จุดปฏิบัติการให้แน่นอน เนื่องจากฟีดแบคดำเนินการภายในจาก DC ขึ้นผ่านช่วงเสียงและไกลออกไป องค์ประกอบวงจรนอกจากนี้อาจจะพบได้ในการออกแบบที่แท้จริงที่จะตัดการตอบสนองความถี่ที่สูงกว่าช่วงที่จำเป็นเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความเป็นไปได้ของการ oscillate ที่ไม่พึงประสงค์ นอกจากนี้ การใช้งานของไดโอดไบอัสคงที่แสดงไว้อาจทำให้เกิดปัญหาถ้าไดโอดไม่ match ทั้งทางไฟฟ้าและทางความร้อนกับทรานซิสเตอร์เอาต์พุต- ถ้าทรานซิสเตอร์เอาต์พุต  นำกระแสมากเกินไป พวกเขาอาจร้อนเกินไปและทำลายตัวเองได้ง่ายมาก เพราะกระแสจากแหล่งจ่ายไฟจะไหลเต็มที่ ไม่ได้ถูกจำกัดในขั้นตอนนี้
การแก้ปัญหาง่ายๆเพื่อช่วยสร้างความมั่นคงของอุปกรณ์เอาต์พุตก็คือ การเพิ่มตัวต้านทานที่อีมิตเตอร์สักหนึ่งโอห์มหรือมากว่า ในการคำนวณค่าของตัวต้านทานและตัวเก็บประจุของวงจรจะสามารถทำได้ ขึ้นอยู่กับองค์ประกอบใช้งานและการตั้งใจใช้งานของแอมป์
สำหรับพื้นฐานของตัวขยายความถี่วิทยุโดยการใช้วาล์ว, ดู Valved RF amplifiers.
การนำไปปฏิบัติ > หมายเหตุเกี่ยวกับการนำไปใช้งาน

แอมป์ในโลกแห่งความจริงไม่สมบูรณ์แบบ ดังนี้
ผลที่ตามมาอย่างหนึ่งก็คือการที่แหล่งจ่ายไฟของมันเองอาจมีอิทธิพลต่อเอาต์พุตและจะต้องนำมาพิจารณาเมื่อมีการออกแบบตัวขยาย
เพาเวอร์แอมป์เป็นสัญญาณอินพุทที่มีประสิทธิภาพที่ใช้ควบคุมตัวเรกูเลเตอร์ของแหล่งจ่ายไฟ - ทำการควบคุมกำลังที่มาจากแหล่งจ่ายไฟหรือไฟเมนส์ไปที่โหลดของแอมป์ กำลังที่ออกจากเพาเวอร์แอมป์ไม่ควรเกินกำลังที่ใส่เข้าไปให้กับมัน
วงจรแอมป์มีผลการดำเนินงานแบบ"open loop"  สามารถอธิบายได้ด้วยพารามิเตอร์ต่างๆ (กำไร, slew rate, เอาต์พุตอิมพีแดนซ์, การบิดเบือน, แบนด์วิดธ์, อัตราส่วนของสัญญาณกับเสียงรบกวน ฯลฯ)
แอมป์ที่ทันสมัย​​จำนวนมากใช้เทคนิค negative feedback เพื่อรักษาค่าเกนไว้ที่ค่าที่ต้องการและเพื่อลดการบิดเบือน การฟีดแบคในลูปเชิงลบจะมีผลตามวัตถุประสงค์ในการบรรเทาทางไฟฟ้าของการเคลื่อนไหวของลำโพง ซึ่งในทางกลับกัน มันเป็นการบรรเทาประสิทธิภาพการทำงานแบบกลไกไดนามิกของลำโพง
เมื่อประเมินความจุของกำลังเอาต์พุตของแอมป์ มันจะเป็นประโยชน์ที่จะพิจารณา 1. โหลดที่จะใช้ 2. รูปแบบของสัญญาณเช่น เสียงพูดหรือเพลง 3. ระยะเวลาของกำลังเอาต์พุตที่ต้องการ  เช่น เวลาสั้นหรือต่อเนื่อง และ 4. ช่วงไดนามิกที่ต้องการ เช่น โปรแกรมที่บันทึกไว้หรือถ่ายทอดสด
ในกรณีที่มีการใช้งานเสียงกำลังขับเคลื่อนสูงที่ต้องมีสายยาวต่อไปยังโหลด- เช่น โรงภาพยนตร์และศูนย์การขนส่ง - แทนที่จะใช้สายขนาดใหญ่ มันอาจจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นถ้าเชื่อมต่อกับโหลดที่แรงดันเอาต์พุตของ line ด้วยหม้อแปลง matching ที่แหล่งจ่ายกับโหลด
เพื่อป้องกันความไม่แน่นอน และ/หรือความร้อนสูงเกินไป การดูแลมีความจำเป็นเพื่อให้แน่ใจว่าแอมป์แบบโซลิทสเตทมีโหลดที่เหมาะสม ส่วนใหญ่มีความจุของโหลดอิมพีแดนว์ต่ำมาก
แอมป์ทุกตัวผลิตความร้อนอันเนื่องมาจากการสูญเสียทางไฟฟ้า ความร้อนนี้จะต้องถูกระบายผ่านการให้ความเย็นด้วยลมตามธรรมชาติหรือลมที่ถูกบังคับ ความร้อนสามารถสร้างความเสียหายหรือลดอายุการใช้งานของชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ ควรพิจารณาผลกระทบของความร้อนที่มีต่อแอมป์หรืออุปกรณ์ที่อยู่ใกล้เคียง
วิธีการที่แตกต่างกันในการจ่ายกำลังมีผลมาจากวิธีการให้ไบอัสที่แตกต่างกัน ไบอัสเป็นเทคนิคอย่างหนึ่งที่อุปกรณ์แอคทีฟจะถูกตั้งค่าให้ทำงานในพื้นที่เฉพาะ หรือเป็นเทคนิคที่ชิ้นส่วน DC ของสัญญาณเอาต์พุตจะถูกกำหนดเป็นจุดกึ่งกลางระหว่างแรงดันไฟฟ้าสูงสุดจากแหล่งจ่ายไฟ ทั้งหลายของแอมป์ ส่วนใหญ่จะใช้อุปกรณ์หลายชิ้นในแต่ละขั้นตอน ทั่วไปพวกมันจะถูกจับคู่ในสเปคที่เท่ากัน ยกเว้นขั้ว อุปกรณ์ขั้วตรงข้ามที่ match กันจะเรียกว่าเป็นคู่สมบูรณ์ แอมป์คลาส A ทั่วไปใช้เพียงอุปกรณ์เดียว เว้นแต่แหล่งจ่ายไฟจะถูกตั้งไว้ให้จ่ายทั้งแรงดันบวกและลบ ซึ่งในกรณีดังกล่าว อาจต้องใช้อุปกรณ์คู่ที่ออกแบบให้สมมาตร แอมป์คลาส C โดยนิยามใช้แหล่งจ่าย กระแสไฟฟ้าขั้วเดียว
แอมป์มักจะมีหลายขั้นตอนต่อเนื่องเพื่อเพิ่มเกน แต่ละขั้นตอนของการออกแบบเหล่านี้อาจเป็นแอมป์ประเภทที่แตกต่างกัน เพื่อให้เหมาะกับความต้องการของขั้นตอนนั้น ตัวอย่างเช่น ในขั้นตอนแรกอาจจะเป็นคลาส A จ่ายให้คลาส AB push pull ในขั้นตอนที่สอง จากนั้นก็ไดรฟ์คลาส G ที่เป็นขั้นตอนสุดท้าย เป็นการใช้ประโยชน์จากจุดแข็งของแต่ละประเภทในขณะที่ลดจุดอ่อนลงให้น้อยที่สุด
ดูเพิ่ม

Charge transfer amplifier
Distributed amplifier
Faithful amplification
Guitar amplifier
Instrument amplifier
Instrumentation amplifier
Low noise amplifier
Negative feedback amplifier
Operational amplifier
Optical amplifier
Power added efficiency
Programmable gain amplifier
RF power amplifier
Valve audio amplifier
หลอดเรืองแสง ECC83 ภายในปรีแอมป์
รีแอคเตอร์ที่อิ่มตัวได้ เพื่อสาธิตหลักการของแม็กแอมป์
LM741 ออปแอมป์วัตถุประสงค์ทั่วไป
ไคลสตรอนกำลังสูงที่ใช้สำหรับการสื่อสารยานอวกาศที่แคนเบอรรา
แหล่งจ่ายที่ไม่อิสระมีตัวแปรอยู่สี่ประเภท ตัวแปรการควบคุมอยู่ด้านซ้าย ตัวแปรเอาต์พุตอยู่ด้านขวา
ตัวอย่างเครือข่ายสองพอร์ต พอร์ตอินพุทและพอร์ตเอาต์พุต แต่ละพอร์ตมีสองขา ขาเข้าและขาออก ในสภาวะที่เหมาะสม กระแสที่ไหลเข้าขาหนึ่งของพอร์ตจะเท่ากับกระแสที่ออกจากอีกขาหนึ่งของพอร์ตเดียวกัน
วงจรขยาย Class A
วงจรขยาย Class B
วงจรขยาย Class B Push-Pull
วงจรขยาย Class C
ไดอะแกรมของวงจรขยายสัญญาณแบบการสบล็อกลับขั้นพื้นฐานหรือ PWM (คลาส D)
เครื่องขยายเสียงออดิโอในรถยนต์แบบโมโนของบอสที่มีตัวกรอง low pass สำหรับจ่ายพลังให้กับซับวูฟเฟอร์
วงจรขยายคลาส E
คลาส G
คลาส H
การมอดูเลทแรงดันไฟฟ้าราง
แผนผังพื้นฐานของ configuration คลาส H
วงจรแอมป์ในทางปฏิบัติ
แซงค์ทัวรี่

| --- | --- |
แซงค์ทัวรี่
聖域
ชื่อภาษาอังกฤษ: Sanctuary
แซงค์ทัวรี่ (ญี่ปุ่น: 聖域; โรมาจิ: Sanctuary; ทับศัพท์: แซงจูริ; แปลว่าสถานที่ศักดิ์สิทธิ์) เป็นสถานที่สมมุติในการ์ตูนเรื่องเซนต์เซย์ย่า ถือเป็นแหล่งต้นกำเนิดของเหล่าเซนต์แห่งอาเธน่า ดินแดนแห่งนี้อยู่ภายใต้การปกครองของประมุขศาสนา(เคียวโก) ทั้งนี้เคียวโกยังเป็นผู้นำของเหล่าเซนต์ผู้ครองกลุ่มดาวพิทักษ์ประจำราศีทั้ง88กลุ่มดาว ซึ่งดินแดนแห่งนี้จะไม่ฝักใฝ่กับประเทศเผ่าพันธ์ุองค์กรใดๆทั้งสิ้น ณจุดกึ่งกลางของดินแดนแห่งนี้จะเป็นปราสาท12ราศี ซึ่งมีเหล่าโกลด์เซนต์เป็นผู้ดูแลลึกเข้าไปนั้นจะเป็นหอเคียวโก และเมื่อต่อไปจะถึงหอเทพีอาเธน่า สถานที่ประทับของเทพีอาเธน่าผู้อวตารลงมาบนผืนพิภพและคอยคุ้มครองแซงค์ทัวรี่แห่งนี้
ปราสาท12ราศี

เป็นจุดกลางของแซงค์ทัวรี่ โดยมีเหล่าโกลด์เซนต์ 12ราศีคอยเฝ้าดูมาก่อน มีทั้งหมด12ปราสาทดังนี้
ปราสาทแกะขาว ซึ่งได้มีผู้ดูแลคือแอเรียส มู แอเรียส ชิออน แอเรียส อเวเนียร์ แอเรียส กิกิ
ปราสาทวัวทอง ซึ่งได้มีผู้ดูแลคือทอรัส อัลเดบารัน ทอรัส อัลเดบารัน(ฮัสการ์ด) ทอรัส ออกซ์ ทอรัส ฮาร์บินเจอร์
ปราสาทคนคู่ ซึ่งได้มีผู้ดูแลคือเจมินี่ ซากะ เจมินี่ คาน่อน เจมินี่ อัสปูรอส เจมินี่ เดฟเทรอส เจมินี่ เชน เจมินี่ อาเบล เจมินี่ อินเทกรา เจมินี่ พาราด็อกซ์
ปราสาทปูสวรรค์ ซึ่งได้มีผู้ดูแลคือแคนเซอร์ เดธมาสค์ แคนเซอร์ มานิกอลด์ แคนเซอร์เซจ แคนเซอร์ เดธทอลด์ แคนเซอร์ สชิลเลอร์ แคนเซอร์ ชิร่า
ปราสาทราชสีห์ ซึ่งได้มีผู้ดูแลคือ เลโอ ไอโอเลีย เลโอ เรกูลัส เลโอ ไคเซอร์ เลโอ มิเคเน่ เลโอ อิคคิ
ปราสาทหญิงพรหมจรรย์ ซึ่งได้มีผู้ดูแลคือเวอร์โก้ ชากะ เวอร์โก้ อัศมิฐา เวอร์โก้ ชิจิมะ เวอร์โก้ ฟุโด เวอร์โก้ ชุน
ปราสาทตาชั่งฟ้า ซึ่งได้มีผู้ดูแลคือไลบร้า โดโก ไลบร้า เกนบุ ไลบร้า ชิริว
ปราสาทแมงป่องสวรรค์ ซึ่งได้มีผู้ดูแลคือสกอร์เปี้ยน มิโร่ สกอร์เปี้ยน คาร์เดีย สกอร์เปี้ยน โซเนีย
ปราสาทคนแบกงู ซึ่งได้มีผู้ดูแลคือ โอฟิวคุส ไชน่า โอดีสซีอุส
ปราสาทมนุษย์ม้า ซึ่งได้มีผู้ดูแลคือซาจิทาเรียส ไอโอรอส ซาจิทาเรียส ชิจิฟอส ซาจิทาเรียส เซย์ย่า
ปราสาทแพะทะเล ซึ่งได้มีผู้ดูแลคือแคปริคอร์น ชูร่า แคปริคอร์น เอลซิด แคปริคอร์น อิซโซ แคปริคอร์น อิโอเนีย
ปราสาทคนโทสวรรค์ ซึ่งได้มีผู้ดูแลคืออควอเรียส คามิว อควอเรียส เดเจล อควอเรียส เครสต์ อควอเรียส โทคิซาดะ อควอเรียส เฮียวกะ
ปราสาทปลาคู่ ซึ่งได้มีผู้ดูแลคือพิสซิส อโฟรดิเท พิสซิส อัลบาฟีก้า พิสซิส รูโกนิส พิสซิส คาร์ดินาเล่ พิสซิส อามัวร์
ส่วนปราสาทที่แทรกเข้ามาคือปราสาทคนแบกงู แต่เดิมที่จริงแล้วปราสาทนี้เคยปรากฏมานานแล้ว แต่ทว่าความผยองของโอดีสซีอุส จึงทำให้ปราสาทคนแบกงูได้หายไปเหลือแค่12ปราสาท
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ไทยเซนต์เซย์ย่า
เว็บเซนต์เซย์ย่าไทยแฟนคลับ เก็บถาวร 2008-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเซนต์เซย์ย่า โดย มาซามิ คูรูมาดะ |
| --- | --- | --- |
| ฉบับมังงะและอนิเมะ | ภาคหลัก • Episode G • Next Dimension • The Lost Canvas • โอเมก้า • เซนต์เทียโช • เหล่าโกลด์เซนต์คืนชีพ • Rerise of Poseidon |  |
| ฉบับภาพยนตร์ | สงครามเทพีเอริส • สงครามเทพเจ้าโอดีน • สงครามสุริยเทพอาเบล • ความทะเยอทะยานของลูซิเฟอร์ • โหมโรงสู่ภาคสวรรค์ • กำเนิดอัศวินจักรราศี |  |
| ข้อมูลอื่น ๆ | ตัวละคร • รายชื่อตอน • เกราะ • เกม • คลอธซีรีส์ • คลอธมิธ • เพกาซัสแฟนตาซี |  |
| สถานที่ต่างๆในเรื่อง | แซงค์ทัวรี่ • โกโรโฮ • ไซบีเรียตะวันออก • เกาะอันโดรเมด้า • เกาะเดธควีน • แอสการ์ด •แอตแลนติส • นรก • เอลิเชี่ยน |  |
| วิดีโอเกม | เจสตาร์วิกตอรีวีเอส • จัมป์ฟอร์ซ |  |
โครงการ · หมวดหมู่ · สถานีย่อย
ภาวะหลายความหมาย

ภาวะหลายความหมาย (อังกฤษ: polysemy) เป็นปรากฏการณ์ที่คำ หน่วยคำ วลี หรือสัญลักษณ์สามารถมีความหมายได้หลายความหมาย หรือตีความหมายได้หลายรูปแบบ ขึ้นอยู่กับบริบทที่ใช้คำเหล่านั้น โดยความหมายเหล่านี้จะไม่ใช่ความหมายที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่จะมีความเชื่อมโยงหรือความสัมพันธ์กันในระดับที่สามารถเข้าใจได้จากรากฐานหรือพื้นฐานของคำเดียวกัน
ภาวะหลายความหมายแตกต่างจากภาวะพ้องรูปพ้องเสียงตรงที่คำที่มีภาวะเหล่านั้นจะมีรูปและเสียงที่เหมือนกันโดยความบังเอิญเท่านั้น แต่คำที่มีภาวะหลายความหมายจะเกิดจากการที่ความหมายทั้งหลายของคำนั้นมีรากที่เกี่ยวเนื่องหรือสัมพันธ์กัน
ตัวอย่างของภาวะหลายความหมาย เช่นคำว่า "หัว" ซึ่งสามารถหมายถึงส่วนที่อยู่บนสุดของร่างกาย (หัวของคน) หรือหมายถึงผู้นำ (หัวหน้า) หรือแม้กระทั่งจุดเริ่มต้นของบางสิ่ง (หัวเรื่อง) โดยความหมายทั้งสามนี้ยังคงมีรากฐานเดียวกันที่สื่อถึงการอยู่ในตำแหน่งสูงสุดหรือจุดเริ่มต้นของสิ่งต่างๆ ซึ่งทำให้การตีความคำนี้เป็นไปได้หลายแบบ ขึ้นอยู่กับบริบทที่ใช้
ดนตรีแอมเบียนต์

| ดนตรีแอมเบียนต์ |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: ดนตรีคลาสสิกในศตวรรษที่ 20  ดนตรีอีเลกโทรนิกอาร์ต ดนตรีมินิมอลลิสต์ เคราต์ร็อก ไซเคเดลิกร็อก สเปซร็อก
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ทศวรรษที่ 1970 สหราชอาณาจักร
เครื่องบรรเลงสามัญ:  เครื่องดนตรีอีเลกโทรนิก, เครื่องดนตรีอีเลกโทรอคูสติก, และเครื่องดนตรีอื่น หรือเสียงประกอบ รวมถึงเครื่องดนตรีโฟล์กท้องถิ่นที่ทำในรูปแบบดนตรีอีเลกโทรนิก 
รูปแบบอนุพันธุ์: แอมเบียนต์เฮาส์ - แอมเบียนต์เทคโน - นิวเอจ - ชิลล์เอาท์ - ดาวน์เท็มโป
แนวย่อย
ดาร์คแอมเบียนต์ - โดรนมิวสิก - โลเวอร์เคส - แบล็กแอมเบียนต์
แนวประสาน
แอมเบียนต์ดับ - อิลเบียนต์ - ไซเบียนต์ - แอมเบียนต์อินดัสเทรียล -แอมเบียนต์เฮาส์ - สเปซมิวสิก
ดนตรีแอมเบียนต์ (อังกฤษ: Ambient music) เป็นแนวเพลงที่เน้นเรื่องของเสียงมากกว่าตัวโน้ต เน้นบรรยากาศ  สภาพสิ่งแวดล้อม ในธรรมชาติ
แอมเบียนต์เกิดขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เป็นการนำสไตล์เพลงหลาย ๆ อย่างมารวมกัน ไม่ว่าจะเป็นแนวแจ๊ซ, อิเล็กทรอนิกส์, นิวเอจ, ร็อค แอนด์ โรล,ดนตรีคลาสสิก , เร็กเก้, เวิลด์มิวสิก หรือแม้กระทั่งเสียงทั่ว ๆ ไป (Noise)
ไบรอัน อีโน่ (สมาชิกวง Roxy Music และโปรดิวเซอร์ของ U2 กับ เดวิด โบวี่) ให้คำนิยามดนตรีแอมเบียนต์ โดยเขียนนิยามดนตรีในอัลบั้มของเขาอัลบั้มชื่อ Ambient 1: Music for Airports ในปี 1978
ดนตรีแอมเบียนต์ เป็นดนตรีที่ไม่ได้เรียกร้องความสนใจ มันเหมือนเสียงบรรยากาศในสกอร์ประกอบหนังที่ไม่มีใครสังเกต เหมือนเสียงเพลงเบา ๆ ในลิฟต์ที่ไม่มีใครใส่ใจ หรือเสียงซาวด์เอ็ฟเฟกต์ตามคลื่นวิทยุ ได้ซ่อนตัวเป็นเหมือนชั้นบรรยากาศ
ตัวอย่างเสียงของ ดนตรีแอมเบียนต์
| --- | --- |
"เลิฟวิ่ง ยู (Loving You)" (จาก en:): 
220px|noicon: 
ตัวอย่างเสียงจากเพลงของ ดิออร์บ (The Orb) "เลิฟวิ่ง ยู (Loving You)" (ซึ่งภายหลังจะกลายเป็นชื่อ "A Huge Ever Growing Brain...") ที่มีเสียงร้องของ มินนี ริปเพอร์ตัน
หากไม่ได้ยินเสียง โปรดดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:วิธีใช้สื่อ
เรือหลวงสุรินทร์

| --- | --- |
เรือหลวงสุรินทร์ (LST-722) ระหว่างการฝึกคอบบร้าโกล์ด 2010
ประวัติ
ประเทศไทย
ชนิด: เรือยกพลขึ้นบกขนาดใหญ่ชุดเรือหลวงสีชัง
ชื่อ: เรือหลวงสุรินทร์
ตั้งชื่อตาม: หมู่เกาะสุรินทร์
อู่เรือ: บริษัท อู่กรุงเทพ จำกัด, บางรัก, กรุงเทพฯ
ปล่อยเรือ: 30 ตุลาคม พ.ศ. 2529
เดินเรือแรก: 25 ธันวาคม พ.ศ. 2530
เข้าประจำการ: 20 มีนาคม พ.ศ. 2532
รหัสระบุ:   หมายเลขเอ็มเอ็มเอสไอ: 567017100  สัญญาณเรียกขาน: HSZX    หมายเลขตัวเรือ: LST-722 
สถานะ: ประจำการ
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือยกพลขึ้นบกขนาดใหญ่
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  เต็มที่ 4,245 ตัน
ความยาว::  112.48 เมตร
ความกว้าง::  15.40 เมตร
กินน้ำลึก::  4.14 เมตร
ความเร็ว::  16 น็อต (30 กม./ชม.)
พิสัยเชื้อเพลิง::  7,000 ไมล์ ที่ 12 นอต
กำลังพล::  122 นาย
ยุทโธปกรณ์::  ปืนใหญ่กล Bofors L70 ขนาด 40 มม./70 คาลิเบอร์ แท่นเดี่ยว 1 แท่น (721) หรือ 2 แท่น (722)  ปืนใหญ่กล Rheinmetall ขนาด 20 มม./90 คาลิเบอร์ แท่นเดี่ยว 2 แท่น ปืนกล ขนาด 12.7 มม. แท่นเดี่ยว 2 แท่น
เรือหลวงสุรินทร์ (LST-722) (อังกฤษ: HTMS Surin) เป็นเรือยกพลขึ้นบกขนาดใหญ่ชุดเรือหลวงสีชัง สังกัดกองเรือยกพลขึ้นบก กองเรือยุทธการ เป็นเรือที่ดำเนินการโดยบริษัท อู่กรุงเทพ จำกัด
ข้อมูลทั่วไป

สัญญาณเรียกขานสากล HSZX (หมายเลขเรือ 722)
ผู้สร้าง บริษัท อู่กรุงเทพ  จำกัด บางรัก กรุงเทพ ฯ
ประเภทเรือ เรือยกพลขึ้นบกขนาดใหญ่
สังกัด กองเรือยกพลขึ้นบก กองเรือยุทธการ
วางกระดูกงูเมื่อ 30 ต.ค. 2529
ปล่อยเรือลงน้ำเมื่อ 25 ธ.ค. 2530
รับมอบเมื่อ 16 ธ.ค. 2531
ขึ้นระวางประจำการเมื่อ 20 มี.ค. 2532
วัสดุสร้างตัวเรือ เหล็กกล้าดีเหนียว
วัสดุสร้างส่วนประกอบตัวเรือ  เหล็ก
คุณลักษณะตัวเรือ

ระวางขับน้ำ ปกติ 2,982 ตัน เต็มที่ 4,245 ตัน
ความยาว ตลอดลำ 112.48 เมตร ที่แนวน้ำ 105.0 เมตร
ความกว้าง มากที่สุด 15.40 เมตร ที่แนวน้ำ 15.40 เมตร
ความสูง ถึงดาดฟ้าใหญ่ 7.8 เมตร ถึงยอดเสา 21.2 เมตร
กินน้ำลึก ปกติ     หัว 1.35 เมตร ท้าย 1.42 เมตรเต็มที่   หัว 2.06 เมตร ท้าย 4.14 เมตร
เร่ว

| เร่ว |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
อันดับ:: Zingiberales
วงศ์:: Zingiberaceae
สกุล:: Amomum
สปีชีส์:: A.  villosum
ชื่อทวินาม
Amomum villosum Wall.

เร่วเป็นพืชล้มลุก มีเหง้าหรือลำต้นอยู่ในดิน จัดเป็นพืชวงศ์เดียวกับ กระวาน ข่า ขิง
ชื่อวิทยาศาสตร์ :Amomum villosum Wall.
วงศ์ :   Zingiberaceae
ชื่อสามัญ :  Bustard cardamom, Tavoy cardamom
ชื่ออื่น : หมากแหน่ง (สระบุรี) หมากเนิง (อีสาน) มะอี้ หมากอี้ มะหมากอี้ (เชียงใหม่) หน่อเนง (ชัยภูมิ) 
แหล่งที่พบ:  พบภาคอีสาน ภาคเหนือ ภาคกลาง
สภาพแวดล้อมที่เหมาะสม:   เจริญเติบโตได้ดีในดินทุกชนิด โดยเฉพาะดินร่วนซุยในที่ร่มรำไร เกิดตามป่า ทั่วไปไม่มีต้นไม้ปกคลุม
ฤดูกาลที่ใช้ประโยชน์: ต้นฤดูฝน (เดือน พฤษภาคม - มิถุนายน)
ลักษณะ :ใบยาวเรียว ใบเดี่ยว เรียงสลับ รูปขอบขนาน หรือรูปขอบขนานแกมใบหอก กว้าง 4-7 ซม. ยาว 12-20 ซม ปลายใบแหลมและห้อยโค้งลงผิวใบสีเขียวเข้มเป็นมัน ก้านใบเป็นแผ่นมีขนาดสั้น เรียงอัดแน่นคล้ายลำต้นบนดินสีเขียว  ออกดอกเป็นช่อจากยอดที่แทงขึ้นมาจากเหง้า ดอกมีสีขาวก้านช่อดอกสั้น เกสรตัวผู้ที่เป็นหมัน แผ่เป็นแผ่นคล้ายกลีบดอกสีขาว มีลายเส้นตามขวาง สีน้ำตาลส้ม ผลแห้งแตกได้ รูปทรงกลม มีขนสีแดงปกคลุม เมล็ดสีน้ำตาลเข้ม มีกลิ่นหอม เร่วมีหลายชนิด เช่น เร่วหอม เร่วช้าง เร่วกอ
ส่วนที่ใช้ :  เมล็ดจากผลที่แก่จัด ราก ต้น ใบ ดอก ผล
สรรพคุณ :
เมล็ดจากผลที่แก่จัด
ราก - แก้หืด แก้ไอ แก้ไข้เซื่องซึม
ต้น
ใบ
ดอก
ผล
วิธีและปริมาณที่ใช้  แก้อาการท้องอืด ท้องเฟ้อ ขับลมแน่นจุกเสียด
โดยนำเมล็ดในของผลแก่มาบดเป็นผง รับประทานครั้งละ 1-3 กรัม (ประมาณ 3-9 ผล) วันละ 3 ครั้ง หลังอาหาร 	ใช้เป็นเครื่องเทศ โดยใช้เมล็ด
เอกลักษณ์ของอาหารเมืองจันท์

อาหารหลายจานของจันทบุรีใช้เร่วเป็นส่วนประกอบสำคัญ ซึ่งทำให้มีกลิ่นและรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะในน้ำซุปก๋วยเตี๋ยว ที่เป็นอาหารประจำท้องถิ่นของเมืองจันท์ชื่อ ก๋วยเตี๋ยวหมูเลียงนอกจากน้ำก๋วยเตี๋ยวจะต้องมีรสหวานจากเนื้อหมูและกระดูกหมูแล้ว ยังต้องหอมกลิ่นเครื่องเทศ คำว่า “เลียง” หมายถึงอาหารที่นำมาโขลกด้วยครก ก๋วยเตี๋ยวหมูเลียงเป็นการนำสับปะรด หัวไชเท้า และสมุนไพรที่ประกอบด้วยโป๊ยกั๊ก อบเชย ตะไคร้ ข่า ลูกมะกรูด และเร่วหอมโขลกรวมกันมาทำเป็นน้ำซุป การใส่เร่วหอมลงไปช่วยเพิ่มรสหวาน แต่ก็อย่าต้มทิ้งไว้นานเกินไปเพราะจะยิ่งฉุน หลายร้านจึงตักเร่วออกหลังจากเคี่ยวไปแล้ว 4 ชั่วโมง แล้วตักราดลงไปบนเส้นก๋วยเตี๋ยวเส้นจันท์ลวก
คนจันทบุรียังใส่เร่วหอมลงไปในเครื่องพริกแกงป่า โดยรวมเข้ากับหัวไพล กระวาน และขิงแห้ง ซึ่งเพิ่มเข้าไปจากเครื่องพริกแกงของภาคกลางทำให้มีกลิ่นหอมแตกต่าง และมีสีเขียวเหลือง รสชาติเผ็ดร้อน ผัดกับเนื้อสัตว์แล้วเติมน้ำกลายเป็นแกงป่าที่มีกลิ่นหอมและรสหวานนิดๆ  หนึ่งในอาหารท้องถิ่นที่หากินได้เฉพาะที่จันทบุรีเช่นกัน
นอกจากนี้เหง้าอ่อนและแขนงอ่อนของเร่วหอม ใช้รับประทานสดร่วมกับน้ำพริกได้
ไกนาเร ทตโตริ

อสูรน้อยคิทาโร่ ซึ่งเป็นตราประจำทีม
ไกนาเร ทตโตริ (ญี่ปุ่น: ガイナーレ鳥取; อังกฤษ: Gainare Tottori) เป็นสโมสรฟุตบอลญี่ปุ่น ซึ่งตั้งอยู่ที่โยนาโงะ จังหวัดทตโตริ ทีมนี้เข้าแข่งขันในศึกเจลีก ดิวิชัน 3 และมีสีประจำทีมคือสีเขียว
คำว่า ไกนาเร ในชื่อทีมเกิดขึ้นจากคำว่า ไกนา ในภาษาถิ่นทตโตริ ที่หมายถึง "ยิ่งใหญ่" และ สเปราเร ในภาษาอิตาลี ที่หมายถึง "ความหวัง"
ตัวนำโชคของทีมนี้คืออสูรน้อยคิทาโร่ ซึ่งเป็นตัวละครอนิเมะสยองขวัญของญี่ปุ่น ที่สร้างสรรค์โดยชิเงรุ มิซูกิ ผู้เป็นชาวเมืองซาไกมินาโตะ จังหวัดทตโตริ
ทั้งนี้ อดุล หละโสะ เคยทำหน้าที่เป็นนักฟุตบอลร่วมกับสโมสรแห่งนี้ รวมถึง วิทยา เลาหกุล เคยทำหน้าที่เป็นผู้จัดการทีม
สถิติในฐานะสมาชิกเจลีก

| ฤดูกาล | ดิวิชัน | จำนวนทีม | อันดับที่ | การเข้าร่วมลีกเฉลี่ย | ถ้วยพระราชทาน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2011 | 2 | 20 | 19  | 3,692  | รอบที่ 3 |
| 2012 | 2 | 22 | 20  | 3,133  | รอบที่ 3 |
| 2013 | 2 | 22 | 22  | 4,097  | รอบที่ 2 |
| 2014 | 3 | 12 | 4 | 3,069 | รอบที่ 2 |
| 2015 | 3 | 13 | 6 | 1,932 | รอบที่ 2 |
| 2016 | 3 | 16 | 15 | 1,898 | รอบที่ 2 |
ผู้จัดการทีม

โยจิ มิซูงูจิ (ค.ศ. 2007)
วิทยา เลาหกุล (ค.ศ. 2007–2010)
ทาเกโอะ มัตสึดะ (ค.ศ. 2010–2011)
ฮิเดโอะ โยชิซาวะ (ค.ศ. 2012)
โนริโอะ โอมูระ (7 ธันวาคม ค.ศ. 2012–12 สิงหาคม ค.ศ. 2013)
โคจิ มาเอดะ (12 สิงหาคม ค.ศ. 2013–9 ธันวาคม ค.ศ. 2013)
มาซาโนบุ มัตสึนามิ (ค.ศ. 2014–2015)
เท็ตสึจิ ฮาชิราตานิ (ค.ศ. 2016)
รีวโซ โมริโอกะ (ค.ศ. 2017–4 กรกฎาคม ค.ศ. 2018)
ไดซูเกะ ซูโด (4 กรกฎาคม ค.ศ. 2018–ปัจจุบัน)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ไกนาเร ทตโตริ ที่เฟซบุ๊ก
ไกนาเร ทตโตริ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
ไกนาเร ทตโตริ ที่อินสตาแกรม
ไกนาเร ทตโตริ ที่ยูทูบ
| ด ค กไกนาเร ทตโตริ – ผู้จัดการทีม |
| --- | --- |
 มิซูงูจิ (2007)  วิทยา (2007–10)  มัตสึดะ (2010–11)  โยชิซาวะ (2012)  โอมูระ (2013)  มาเอดะ (2013)  มัตสึนามิ (2014–15)  ฮาชิราตานิ (2016)  โมริโอกะ (2017–18)  ซูโด (2018–19)  ทากางิ (2019–21)  จง-ซง (2021–) 
| ด ค กเจลีก |
| --- | --- | --- |
| เจลีก 1 (2025) |  อัลบิเร็กซ์ นีงาตะ  อวิสปา ฟูกูโอกะ  เซเรซโซ โอซากะ  กัมบะ โอซากะ  คาชิมะ แอนต์เลอส์  คาชิวะ เรย์โซล  คาวาซากิ ฟรอนตาเล  เกียวโต ซังงะ  มาจิดะ เซลเวีย  นาโงยะ แกรมปัส  ซานเฟรชเช ฮิโรชิมะ  โชนัน เบลมาเร  ชิมิซุ เอส-พัลส์  เอ็ฟซี โตเกียว  โตเกียว เวร์ดี  อูราวะ เรดไดมอนส์  วิสเซล โคเบะ  โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส  โยโกฮามะ เอ็ฟซี  ฟาจาโน โอกายามะ  |  |
| เจลีก 2 (2025) |  คอนซาโดเล ซัปโปโระ  จูบิโล อิวาตะ  ซางัน โทซุ  เบลาบลิตซ์ อากิตะ  เอฮิเมะ เอ็ฟซี  อิวากิ เอ็ฟซี  ฟูจิเอดะ เอ็มวายเอ็ฟซี  โรอัสโซ คูมาโมโตะ  เจฟ ยูไนเต็ด ชิบะ  มิโตะ ฮอลลีฮอก  มอนเตดิโอ ยามางาตะ  โออิตะ ทรินิตา  รีโนฟา ยามางูจิ  โทกูชิมะ วอร์ติส  วี-วาเรน นางาซากิ  เวกัลตะ เซ็นได  เวนท์ฟอเรท โคฟุ  โอมิยะ อาร์ดิจา  เอ็ฟซี อิมาบาริ  คาตาเลร์ โทยามะ  |  |
| เจลีก 3 (2025) |  โทจิงิ เอสซี  คาโงชิมะ ยูไนเต็ด  เดอะสปาคูซัตสึ กุมมะ  เอซี นางาโนะ ปาร์เซียโร  อาซุล กลาโร นูมาซุ  ฟูกูชิมะ ยูไนเต็ด  ไกนาเร ทตโตริ  เอ็ฟซี กิฟุ  กีราวันซ์ คิตะกีวชู  คามาตามาเระ ซานูกิ  มัตสึโมโตะ ยามางะ  นาระ คลับ  เอ็ฟซี โอซากะ  เอ็ฟซี รีวกีว  เอสซี ซางามิฮาระ  เทเกวาจาโร มิยาซากิ  วันราเร ฮาจิโนเฮะ  ซไวเกิน คานาซาวะ  โทจิงิ ซิตี เอฟซี  โคจิ ยูไนเต็ด เอสซี  |  |