stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เขากัง

ถ้ำพระพุทธรูปในเขากัง
เขากัง เป็นภูเขาหินปูนขนาดเล็กสูงประมาณ 50 เมตร ตั้งอยู่ภายในโรงพยาบาลพัทลุง ตำบลคูหาสวรรค์ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง ชื่อ เขากัง เป็นตำนานท้องถิ่นภาคใต้แปลว่า "เกะกะไม่เรียบร้อย" หมายถึง พวกนักเลงหัวไม้หรือพวกพาลเกเร มาจากตำนานเขาอกทะลุว่านางบุปผามีลูกชายคนหนึ่ง ชื่อว่า นายซังกั้ง เมื่อตายแล้วกลายเป็นเขาซั้งกั้ง แต่ชาวพัทลุงนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า "เขากัง"
ก่อน พ.ศ. 2499 บริเวณเขากังเป็นป่าช้าผีดิบ ต่อมาบริเวณดังกล่าวเป็นที่ตั้งโรงพยาบาลประจำจังหวัดและศาลจังหวัด กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2478
เขากังมีถ้ำพระอยู่ทางทิศใต้ของเขา ลักษณะเป็นเพิงผา บริเวณหน้าถ้ำมีศาลาพักร้อนสร้างด้วยไม้ 1 หลัง จากศาลามีบันไดขึ้นสู่เพิงผาหิน ด้านหน้ามีปืนใหญ่ 2 กระบอก เดิมเข้าใจว่ามี 4 กระบอก เพราะว่ายังมีรอยฐานปืนใหญ่อีก 2 แห่ง แต่ไม่มีตัวปืน ด้านขวาของปากถ้ำมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย ฝีมือนายแจ้ง  พรหมคีรี สร้างไว้เมื่อ พ.ศ. 2469 ด้านซ้ายมือของปากถ้ำเดิมเป็นที่ตั้งศาลเทพารักษ์หรือเจ้าเขา ซึ่งคนทั่วไปเข้าใจผิดว่าเป็นอนุสาวรีย์ของดำหัวแพร ขุนโจรแห่งเมืองพัทลุงในอดีต ปัจจุบันไม่มีแล้ว ภายในถ้ำมีพระพุทธรูปจำหลักไม้ 7 องค์ ศิลปะรัตนโกสินทร์ ฝีมือช่างพื้นบ้าน ลักษณะไม่สวยงามเท่าที่ควร ที่ผนังถ้ำปั้นเป็นรูปหัวงูโผล่จากซอกหอน ชาวบ้านนับถือ เรียกว่า "ทวดเขากัง"
เขากวางอ่อน

สำหรับเขากวางอ่อนที่เป็นเขาสัตว์ของกวาง ดูที่ เขากวาง
| เขากวางอ่อน |
| --- | --- |

เขากวางอ่อน

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: พืช (Plantae)
วงศ์:: Orchidaceae
วงศ์ย่อย:: Epidendroideae
สกุล:: Phalaenopsis
สปีชีส์:: P.  cornu-cervi
ชื่อทวินาม
Phalaenopsis cornu-cervi   (Breda) Blume & Rchb.f. (1860)

เขากวางอ่อน เอื้องม้าลาย หรือ เอื้องเขากวางอ่อน ชื่อวิทยาศาสตร์: Phalaenopsis cornu-cervi (Breda) Blume & Rchb. f.  เป็นกล้วยไม้ป่า มีลักษณะช่อของดกคล้ายเขากวาง ดอกสีเหลือง มีแถบสีเข้ม ฤดุกาลออกดอกทั้งปี ลำต้นเจริญตามแนวยอด พบได้ตามป่าเขาในสภาพภูมิอากาศอบอุ่นชื้น  พบได้ในประเทศไทยหรือประเทศใกล้เคียง ในไทยพบได้ในหลายจังหวัดเช่น เชียงราย สุรินทร์ ชลบุรี จันทบุรี กาญจนบุรี และสตูล เป็นต้น
เขา (แก้ความกำกวม)

เขา เป็นธรณีสัณฐานที่ยกสูงกว่าบริเวณแวดล้อม
คำว่า เขา อาจหมายถึง
สรรพนามบุรุษที่ 3 มักใช้กับชาย
ภูเขา
เขาสัตว์ - สิ่งที่งอกออกมาจากหัวสัตว์บางพวก
นกเขา - นกชนิดหนึ่ง
เต้าเจี้ยว

เต้าเจี้ยว เป็นการแปรรูปถั่วเหลือง ให้อยู่ในลักษณะของผลิตภัณฑ์ที่เก็บไว้ได้นาน ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์อาหารที่ได้มาจากการหมักถั่วเหลือง เพื่อการถนอมอาหาร ที่จัดอยู่ในกลุ่มอาหารหมักเกลือ
เต้าเจี้ยวนำมาใช้เป็นส่วนประกอบของการปรุงรสชาติอาหาร ซึ่งนอกเหนือจากจะได้รสชาติที่ดีแล้ว ยังเป็นการเพิ่มโปรตีนในอาหารอีกด้วย โดยเฉพาะในการปรุงอาหาร ที่ปราศจากเนื้อสัตว์ เช่น อาหารเจ อาหารมังสวิรัติ
คนไทยนิยมนำเต้าเจี้ยวมาทำเป็นเครื่องจิ้มที่เรียกว่า  “เต้าเจี้ยวหลน” ไม่ว่าจะเป็นเต้าเจี้ยวหลนหมูสับ หรือกุ้งสับ และยังสามารถนำมาทำน้ำจิ้มได้อีก เช่น น้ำจิ้มเต้าเจี้ยว หรือนำมาทำเป็นเครื่องปรุงรสในการประกอบอาหารตามตำรับจีน เช่น ทำแป๊ะซะ ราดหน้า ตลอดจนผัดผักชนิดต่าง ๆ
กรรมวิธีในการผลิตเต้าเจี้ยว
เป็นการหมักถั่วเหลืองด้วยเกลือ โดยใช้เชื้อราในปัจจุบันได้พัฒนาการผลิตเต้าเจี้ยวที่มีคุณภาพดีและปลอดภัยต่อการบริโภค โดยอาศัยความรู้ทางวิทยาศาสตร์ในการเพาะเลี้ยงเชื้อราที่บริสุทธิ์เพื่อใช้เป็นหัวเชื้อ ทำให้การหมักมีประสิทธิ์ภาพ ทั้งยังช่วยลดระยะเวลาในการผลิตลงและยังป้องกันการปนเปื้อนของเชื้อราอื่น และแบคทีเรีย  จากเดิมที่ใช้วิธีการกึ่งพื้นบ้าน ที่มีคุณภาพความสะอาดและความปลอดภัยในการบริโภคค่อนข้างน้อย ในขั้นตอนการหมักกับเกลือ คือหลังจากได้ถั่วเหลืองที่มีเชื้อราเจริญเต็มที่แล้ว จะนำไปหมักในน้ำเกลือในภาชนะเปิด ปล่อยทิ้งไว้จนได้ที่ ในขั้นตอนนี้จะมีการปนเปื้อนของเชื้อจุลินทรีย์อื่น ๆ  สามารถเจริญได้ดีในสภาพที่มีปริมาณเกลือสูง (เป็นสาเหตุให้เกิดการเน่าเสีย และจุลินทรีย์ก่อโรค  ซึ่งเชื้อโรคที่มักพบในกระบวนการผลิตเต้าเจี้ยวที่ไม่ถูกสุขลักษณะ ได้แก่ เชื้อบาซิลลัส ซีเรียส และหากเชื้อชนิดนี้ผลิตสารพิษจะส่งผลให้เกิดโรคอาหารเป็นพิษได้
คุณค่าทางโภชนาการ
เต้าเจี้ยวซึ่งทำมาจากวัตถุดิบสำคัญคือเมล็ดถั่วเหลืองแห้ง เป็นส่วนประกอบในการชูรสอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูง  เป็นโปรตีนที่มีคุณภาพใกล้เคียงเนื้อสัตว์  จึงใช้เป็นเครื่องปรุงอาหารได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะในการปรุงอาหาร ที่ปราศจากเนื้อสัตว์ เต้าเจี้ยวยังอุดมด้วยกรดอะมิโนที่ร่างกายต้องการถึง 17 ชนิดและกรดไขมันที่จำเป็น  นอกจากจะมี รสชาติที่ดีและกลิ่นหอมของเต้าเจี้ยวที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติในระหว่างการหมักแล้ว ยังสารอาหารที่มีประโยชน์ต่อร่างกายและไม่ก่อให้เกิดอันตรายแต่อย่างใดอีกด้วย
เต๋อ

เต๋อ อาจหมายถึง
ฉันทวิชช์ ธนะเสวี, นักแสดงชาวไทย
เรวัต พุทธินันทน์, นักดนตรีชาวไทย
ซัน เต๋อ (三德, San Te) นักบวชวัดเส้าหลินในช่วงต้นศตวรรษที่ 18 เป็นที่รู้จักในฐานะตัวละครจากภาพยนตร์กำลังภายในของชอว์บราเดอร์สเรื่อง ยอดมนุษย์ยุทธจักร (The 36th Chamber of Shaolin)
อ่างล้างจาน

อ่างล้างจาน
อ่างล้างจาน หรือ อ่างล้างหน้า เรียกกันว่า ซิงค์น้ำ เป็นอุปกรณ์ในครัวของบ้านสมัยใหม่ ใช้ล้างจาน ชาม แก้วน้ำ หรืออาจใช้สำหรับล้างหน้า ล้างมือ ในห้องน้ำ
ลักษณะ

เป็น อ่างหลุม ส่วนมากทำด้วยสเตนเลส บ้างก็เป็นเซรามิก ไฟเบอร์ โดยจะติดตั้งกับตัวเคาน์เตอร์ในครัว โดยมีหลายรูปแบบ เช่น อ่างหลุมเดียวกับที่พักจาน หรือ อ่างสองหลุม ใต้หลุมจะมีท่อน้ำทิ้ง ติดตะแกรงดักเศษอาหาร ซึ่งมีขนาดเดียว คือ 3นิ้วครึ่ง และ บางแบบอาจมีการใส่ท่อดักกลิ่น ด้วย
อ่องปู

ระวังสับสนกับ น้ำพริกอ่อง
| --- | --- |

แหล่งกำเนิด: ไทย, พม่า และลาว
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อุณหภูมิเสิร์ฟ: อุ่น
ส่วนผสมหลัก: ปูนา ไข่ เกลือ
 ตำราอาหาร: อ่องปู
อ่องปู, ปูอ่อง หรือ มันปูย่าง เป็นอาหารพื้นเมืองภาคเหนือของประเทศไทย ทั้งยังพบได้ในชุมชนชาวลื้อ เขิน และทางตอนเหนือของประเทศลาว อาหารชนิดนี้ทำจากมันปูที่ได้จากปูนา ผสมกับไข่ไก่ และเกลือ สองอย่างหลังใส่อย่างละนิดหน่อย บางแห่งอาจใส่กระเทียม, โรยพริกไทย หรือต้นหอมซอยเพื่อเพิ่มกลิ่นหอมน่ารับประทานยิ่งขึ้น เมื่อผสมเรียบร้อยแล้วจึงหยอดลงบนกระดองปู ย่างในเตาไฟโดยใช้ไฟกลาง รอจนสุกมีกลิ่นหอมจึงเสร็จ รับประทานคู่กับข้าวเหนียวร้อน ๆ หรืออาจเหยาะซอสปรุงรสเพื่อเพิ่มรสชาติ
ปูนาที่ใช้ในการทำอ่องปู จะใช้ปูนาในช่วงฤดูเกี่ยวข้าวตรงกับช่วงเดือนตุลาคมถึงธันวาคม เพราะมีมันมาก ปัจจุบันมีการดัดแปลงอ่องปูโดยใช้ปูชนิดอื่น ๆ บ้าง เป็นต้นว่าปูม้าหรือปูทะเล บ้างใช้มันกุ้งแทน
เขตคังนัม

| เขตคังนัม 강남구 |
| --- | --- |
เขตที่ปกครองตนเอง
ถนนเทเฮรันและถนนย็องดง มองจากโรงแรม Park Hyatt Seoul
   ธง
ที่ตั้งของเขตคังนัม (สีแดง) ในโซล
พิกัด: 37°29′48″N 127°01′39″E﻿ / ﻿37.49667°N 127.02750°E﻿ / 37.49667; 127.02750
ประเทศ:  เกาหลีใต้
ภูมิภาค: ซูโดกว็อน
นครพิเศษ: โซล
เขตการปกครองย่อย: 26 แขวง (ทง)
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: โช ซ็อง-มย็อง (ตั้งแต่ ค.ศ. 2022) (พรรคพลังประชาชน)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 39.49 ตร.กม. (15.25 ตร.ไมล์)
ประชากร (พฤศจิกายน ค.ศ. 2020)
 • ทั้งหมด: 508,135 คน
 • ความหนาแน่น: 13,000 คน/ตร.กม. (33,000 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานเกาหลี)
รหัสไปรษณีย์: 06000 ~ 06499
รหัสโทรศัพท์: +82-2-2226,400,500
เว็บไซต์: gangnam.go.kr
เขตคังนัม (เกาหลี: 강남구; ฮันจา: 江南區; อาร์อาร์: Gangnam-gu) เป็นหนึ่งใน 25 เขตของกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ คำว่า คังนัม มีความหมายว่า "ฝั่งใต้ของแม่น้ำ" เขตคังนัมมีขนาดพื้นที่มากเป็นอันดับ 3 ของโซล ด้วยพื้นที่ 39.5 ตารางกิโลเมตร (15.3 ตารางไมล์) จากสำมะโน ค.ศ. 2017 มีจำนวนประชากร 561,052 คน
คังนัมเป็นหนึ่งในสามเขตของโซล ซึ่งได้แก่ เขตซอโช เขตซงพา ซึ่งเมื่อทั้ง 3 เขตมารวมกันแล้วจะมีพื้นที่อยู่ประมาณ 120 กิโลเมตร และมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 1,567,881 ของ ค.ศ. 2011 คิดเป็น 20% ของพื้นที่ และ 15% ของประชากรของโซล โดยในย่านคังนัมนั้นโดยส่วนมากจะเป็น โรงเรียน สถานศึกษาที่อยู่บริเวณย่านนี้ ส่วนสาเหตุที่ทำให้ที่ดินย่านนี้แพงก็เพราะว่าเป็นย่านใจกลางเมืองของโซลที่มีสภาพแวดล้อมที่ดี เช่น มีโรงเรียนที่มีชื่อเสียง รวมถึงยังมีสำนักงานของบริษัทมากมายมาตั้งอยู่ย่านนี้ ใน ค.ศ. 2007 เคยมีการจัดอันดับดับที่ดินในเขตคังนัมแพงเป็นอันดับ 10 ของโลก หากจะเปรียบเทียบกับกรุงเทพมหานคร ย่านนี้ก็อาจเปรียบได้กับย่านสีลม-สาทร
ประวัติ

ในอดีต เขตคังนัมนั้นป็นเพียงหมู่บ้านธรรมดาที่ถูกล้อมรอบด้วยพื้นที่เกษตรกรรม เมื่อกาลเวลาผ่านไป ผลจากการเติบโตเศรษฐกิจในช่วงยุค 1970 ทำให้แผ่นดินย่านคังนัมกลายเป็นทอง กลายเป็นย่านธุรกิจ การค้า และเป็นที่อยู่อาศัยของคนมีอันจะกิน แต่คนในย่านนี้ก็จะถูกมองว่าเป็นเศรษฐีใหม่ แตกต่างจากย่านธุรกิจและที่ทำการรัฐบาลย่านเก่าที่ตั้งอยู่ฝั่งเหนือของแม่น้ำฮัน อันเป็นที่ตั้งของบ้านเรือนเก่าของขุนนางและเศรษฐีเก่า ปัจจุบัน เขตคังนัมเป็น 1 ใน 25 เขต ที่รวมกันเป็นโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้ มีประชากรอาศัยอยู่เพียงร้อยละ 1 ของโซล แต่ที่ดินในเขตคังนัมรวมกันแล้วมีมูลค่าสูงกว่าราคาที่ดินของปูซาน เมืองใหญ่อันดับสองของเกาหลีใต้ ทั้ง ๆ ที่ปูซานเป็นเมืองท่าขนส่งสินค้า และเป็นเมืองอุตสาหกรรม
การศึกษา

เกาหลีใต้เป็นประเทศที่รู้จักในเรื่องของมาตรฐานของการศึกษาที่สูงและการแข่งขันที่รุนแรงของเด็กนักเรียนที่เตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัย คังนัมถือเป็นศูนย์รวมของการศึกษา ซึ่งเป็นหนึ่งในปัจจัยชี้ขาดที่จะทำให้คังนัมถือเป็นเขตที่น่าสนใจที่สุดในเกาหลีใต้ ใน ค.ศ. 2011 ประมาณร้อยละ 6 ของผู้สมัครที่ประสบความสำเร็จในมหาวิทยาลัยโซล ซึ่งถือเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในเกาหลีใต้ มาจากเขตคังนัม ในขณะที่ประชากรในย่านคังนัมมีเพืยงร้อยละ 1 ของประชากรของประเทศ ใน ค.ศ. 2008 อัตราเฉลี่ยของนักเรียนที่พักอาศัยในย่านคังนัมได้ไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศอยู่ที่ 22.7 ต่อ 1,000 ในขณะที่อัตราส่วนค่าเฉลี่ยของประเทศในเวลาเดียวกันก็เป็นเพียง 3.6 ต่อ 1,000 คน ที่สำคัญชื่อเสียงย่านคังนัมในต่างประเทศได้กลายเป็นปลายทางยอดนิยมสำหรับนักเรียนต่างชาติที่กำลังมองหาที่เรียนภาษาเกาหลี การศึกษา การท่องเที่ยว
วัฒนธรรมร่วมสมัย

คังนัมเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกจากซิงเกิลเคป๊อปที่ออกเผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 2012 "คังนัมสไตล์" ของไซ (Psy) โดยเนื้อหาเพลงกล่าวถึงวิถีชีวิตของผู้คนในเขตนี้ที่มีความฟุ้งเฟ้อ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการเขตคังนัม (ในภาษาเกาหลี)
| ด ค กเขตของโซล |
| --- | --- | --- |
|  | ฝั่งเหนือของแม่น้ำฮัน |  ควังจิน  คังบุก  ชงโน  ชุง  ชุงนัง  ซอแดมุน  ซ็องดง  ซ็องบุก  ทงแดมุน  โทบง  โนว็อน  มาโพ  ยงซัน  อึนพย็อง  |
|  | ฝั่งใต้ของแม่น้ำฮัน |  ควานัก  คังซอ  คังดง  คังนัม  คึมช็อน  คูโร  ซงพา  ซอโจ  ทงจัก  ย็องดึงโพ  ยังช็อน  |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  เกาหลี 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เฉิน เหยียนซี

| เฉิน เหยียนซี |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 (41 ปี) เฉิน เหยียนซี
คู่สมรส: เฉินเสี่ยว
อาชีพ: นักร้อง, นักแสดง
ฐานข้อมูล
IMDb
มิเชลล์ เฉิน เฉิน เหยียนซี (จีนตัวย่อ: 陈妍希; จีนตัวเต็ม: 陳妍希; พินอิน: Chén Yánxī; ชื่อภาษาอังกฤษ: Michelle Chen) หรือชื่อเกิด เฉินเหม่ยซวน เป็นนักร้องและนักแสดงไต้หวัน บทบาทที่ทำให้เธอเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้นจากการรับบทเป็นเซียวเหล่งนึ่งในมังกรหยก 2 เกิดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ด้านชีวิตส่วนตัว กำลังคบหาดูใจกับเฉินเสี่ยวซึ่งรับบทเอี้ยก้วยด้วยและได้แต่งงานแล้ว
ผลงานด้านการแสดง > ภาพยนตร์

| ปี | ชื่อภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ | ชื่อภาพยนตร์ภาษาจีน | รับบท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2009 | Hear Me | 聽說 | Lin Hsiao-peng |  |
| 2011 | Tempest of First Love | 初戀風暴 | Chuang Kai-en |  |
| 2011 | You Are the Apple of My Eye | 那些年，我們一起追的女孩 | Shen Chia-yi |  |
| 2012 | The Soul of Bread | 愛的麵包魂 | Chiu Hsiao-ping |  |
| 2012 | Ripples of Desire | 花漾 | Bai Xiaoxue |  |
| 2013 | Together | 在一起 | Jojo |  |
| 2013 | Badges of Fury | 不二神探 | Angela |  |
| 2014 | Lock Me Up, Tie Him Down | 完美假妻168 | Reporter | cameo |
| 2014 | Urban Games | 城市游戏 | Dai Rui |  |
| 2014 | Café. Waiting. Love | 等一個人咖啡 | customer | cameo |
| 2015 | 12 Golden Ducks | 12金鴨 | Suk-fun | cameo |
| 2015 | This Is Me | 年少轻狂 | Qiu Yingzi |  |
| 2015 | Go Lala Go 2 | 杜拉拉II:追婚记 |  | cameo |
| 2016 | Run for Love | 奔爱 |  | Segment: "Artificial Sunlight" (人造阳光) |
| 2016 | Scandal Maker | 外公芳龄38 | Tang Hui Ru |  |
| 2016 | Morning, Paris! | 巴黎早安 |  |  |
| 2016 | Pali Road |  | Lily Zhang |  |
| 2017 | A Rain Cloud in the Sky |  |  |  |
ผลงานด้านการแสดง > ละครโทรทัศน์

| ปี | ชื่อละครภาษาอังกฤษ | ชื่อละครภาษาจีน | รับบท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2007 | Why Why Love | 換換愛 | Chiang Hsiao-nan |  |
| 2008 | Wish to See You Again | 這裡發現愛 | Pan Neng-hsien |  |
| 2008 | Miss No Good | 不良笑花 | Chiang Mi |  |
| 2010 | Drunken World | 醉紅塵 | Lei Jinyi |  |
| 2010 | Channel-X | 國民英雄 | Lo Shan-shan |  |
| 2011 | Moment in Macau | 鏡海風雲 | Ni Jingya |  |
| 2011 | Remember, About Us | 記得，我們有約 | Chiang Mu-yun |  |
| 2011 | Lin Bei | 珍愛林北 | Lin Hsiao-ni |  |
| 2014 | The Romance of the Condor Heroes | 神鵰俠侶 | Xiaolongnü |  |
| 2015 | The Legend of Qin | 秦時明月 | Duanmu Rong |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เฉินเหยียนซี - Michelle Chen
คู่ขวัญมังกรหยก “เฉินเหยียนซี-เฉินเซียว” ประกาศคบหากันอย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2015-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คู่ขวัญมังกรหยก เฉินเสี่ยว เตรียมเข้าพิธีแต่งงาน เฉินเหยียนซี ลือฝ่ายหญิงตั้งท้องแล้ว เก็บถาวร 2016-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เคพีเอ็น อวอร์ด ครั้งที่ 19

| เคพีเอ็น อวอร์ด ครั้งที่ 19 |
| --- | --- |
เสนอโดย: ทิน โชคกมลกิจ พุทธชาติ พงษ์สุชาติ
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: สะพานเชื่อมดาว
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ประเทศไทย
ภาษาต้นฉบับ: ไทย
ออกอากาศ
เครือข่าย: โมเดิร์นไนน์ทีวี เพลย์แชนแนล
เคพีเอ็น อวอร์ด 2010 เป็นการประกวดร้องเพลงถ้วยพระราชทานชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย โดยเริ่มรับสมัครผู้เข้าแข่งขันตั้งแต่เดือนกรกฎาคม
การรับสมัคร > ผู้เข้ารอบ 12 คนสุดท้าย

KPN 1 นที คณารัตน์ปทุม
KPN 2 อันโทนี่ ทง
KPN 3 ลาลิน เกตุศิลป์
KPN 4 อภิษฏา ลินเดอเบิร์ก
KPN 5 อัครินทร์ ฉายแก้วสกุลชัย
KPN 6 อลงกรณ์ ศิริมหาวีโร
KPN 7 นลินธรณ์ เตมีสุภาพ
KPN 8 ปณิธิ ลีลาบัณฑิต
KPN 9 เอกพันธ์ วรรณสุทธิ์
KPN 10 สุภาพรรณ เสาวดี
KPN 11 จิตติ เฉลยจิตร์
KPN 12 ธัญนันท์ ทองศรีธนพงษ์
ตารางสรุปผลการแข่งขัน

| รหัส | ชื่อ | สัปดาห์การแข่งขัน> 1 | สัปดาห์การแข่งขัน> 2 | สัปดาห์การแข่งขัน> 3 | สัปดาห์การแข่งขัน> 4 | สัปดาห์การแข่งขัน> 5 | สัปดาห์การแข่งขัน> 6 | สัปดาห์การแข่งขัน> 7 | สัปดาห์การแข่งขัน> 8 | ตำแหน่งที่ได้รับ/ โจทย์เพลงในสัปดาห์ที่ไม่ได้ไปต่อ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| KPN 9 | เพียว เอกพันธ์ วรรณสุทธิ์ |   |   |   |   |   |   |   |  | นักร้องยอดเยี่ยมแห่งประเทศไทย |
| KPN 2 | กาย อันโทนี่ ทง |   |   |   |   |   |   |   |  | รองนักร้องยอดเยี่ยมแห่งประเทศไทย อันดับ 1 // Popular Vote |
| KPN 12 | ปลาทอง ธัญนันท์ ทองศรีธนพงษ์ |   |   |   |   |   |   |   |  | รองนักร้องยอดเยี่ยมแห่งประเทศไทย อันดับ 2 |
| KPN 5 | อาร์ท อัครินทร์ ฉายแก้วสกุลชัย |   |   |   |   |   |   |   |   | รางวัลชมเชย |
| KPN 1 | ต้อง นที คณารัตน์ปทุม |   |   |   |   |   |   |   |   | รางวัลชมเชย |
| KPN 6 | ปลั๊ก อลงกรณ์ ศิริมหาวีโร |   |   |   |   |   |   | ออก |  | เพลงรอบ 20 คนสุดท้าย |
| KPN 7 | กาน่า นลินธรณ์ เตมีสุภาพ |   |   |   |   |   |   | ออก |  | เพลงรอบ 20 คนสุดท้าย |
| KPN 3 | แอ็ค ลาลิน เกตุศิลป์ |   |   |   |   | ออก |  |  |  | Disco |
| KPN 4 | สา อภิษฏา ลินเดอเบิร์ก |   |   |   |   | ออก |  |  |  | Disco |
| KPN 8 | ตั๊ว ปณิธิ ลีลาบัณฑิต |   |   |   | ออก |  |  |  |  | My Music |
| KPN 10 | จอย สุภาพรรณ เสาวดี |   |   |   | ออก |  |  |  |  | My Music |
| KPN 11 | อัย จิตติ เฉลยจิตร์ |   |   |   | ออก |  |  |  |  | My Music |
| ด ค กเคพีเอ็น อวอร์ด |
| --- | --- |
ครั้งที่:  18  19  20  21  22  23  24  25 
พิธีกร:  เศรษฐา ศิระฉายา  อุทุมพร ศิลาพันธ์  วิลลี่ แมคอินทอช (ครั้งที่ 19)  ทิน โชคกมลกิจ, ไดอาน่า จงจินตนาการ (ครั้งที่ 20)  พิษณุ นิ่มสกุล, ศกุนตลา เทียนไพโรจน์ (ครั้งที่ 22 , 23) 
กรรมการ:  สุทธิพงษ์ วัฒนจัง  วินัย สุขแสวง  วรายุฑ มิลินทจินดา  อภิสราฐ์ เพชรเรืองรอง  ทาทา ยัง  ศรัณยู วินัยพานิช  โชติกา วงศ์วิลาศ 
ผู้ชนะเลิศ:  ธิติมา เจริญศรี  เอกพันธ์ วรรณสุทธิ์  ธรรศภาคย์ ชี  วทัญญู จิตติเสถียรพร  ชยพล ปัญหกาญจน์  พรพรรณ มนชะติน  กษิดิ์เดช หงส์ลดารมภ์ 
รองชนะเลิศ:  กรกันต์ สุทธิโกเศศ  อันโทนี่ ทง  แอริคา คัมมิ่งส์  กนกฉัตร มรรยาทอ่อน  จีราภรณ์ วิเศษเจริญ  เชตชวิน ชูประทุม  หทัยชนก สวนศรี
เจ้าหญิงจินชิ

เจ้าหญิงจินชิ (ญี่ปุ่น: Imperial Princess Jinshi; โรมาจิ: 'Jinshi-naishinnō' ; ? – 27 กุมภาพันธ์ 1432) เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นพระราชธิดาองค์ที่ 10 ใน จักรพรรดิซะงะ จักรพรรดิองค์ที่ 52 ที่ประสูติแต่พระสนมคนหนึ่ง
ต่อมาพระองค์ได้เป็น ไซโอ หรือหัวหน้านักบวชหญิงแห่ง ศาลเจ้าอิเสะ
เจ้าหญิงคุนิโกะ

| เจ้าหญิงคุนิโกะ> พระราชมารดาบุญธรรมของจักรพรรดิองค์ที่ 86 |
| --- | --- |
จักรพรรดินี (โคโง): 1 เดือน 12 ปี โจเง็ง (14 มกราคม พ.ศ. 1765)
อังกามงอิง
ประกาศ: 4 เดือน 8 ปี โจโอ ที่ 3 (18 กันยายน พ.ศ. 1767)

ประสูติ: ปี โจเง็ง ที่ 3 (พ.ศ. 1752)
สิ้นพระชนม์: 4 เดือน 9 ปี โคอัง ที่ 6 (26 กันยายน พ.ศ. 1825) นครหลวงเฮอัง
สถานที่ฝังพระศพ: นครหลวงเฮอัง
พระบิดา: เจ้าชายโมะริซะดะ
พระบุตร: จักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะ   (พระอนุชาและพระโอรสบุญธรรม)
ด ค ก
เจ้าหญิงคุนิโกะ (ญี่ปุ่น: 邦子内親王; โรมาจิ: 'Kuniko-naishinnō' ; พ.ศ. 1752 – 26 กันยายน พ.ศ. 1825) จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นทั้งพระเชษฐภคินีและพระราชมารดาบุญธรรมของ จักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะ
อู๋ จื่อซฺวี

| อู๋ จื่อซฺวี หงอจูสู่ 伍子胥 |
| --- | --- |
รูปปั้นของเขาในเมืองซูโจว
เสียชีวิต: 484 ปีก่อนคริสต์ศักราช
รับใช้: เมืองฌ้อ เมืองหงอ
ประจำการ: เมืองฌ้อ (ไม่ทราบปี - 522 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เมืองหงอ (ราว 515 - 484 ปีก่อนคริสต์ศักราช)
ความสัมพันธ์: หงอเซฺวีย (伍奢) (บิดา) หงอเสียง (伍尚) (พี่ชาย)
อู๋ จื่อซฺวี เกิดในยุคชุนชิว เป็นลูกชายของหงอเสีย และเป็นน้องชายของหงอเสียง แต่เดิมเขาเป็นขุนนางในเมืองฌ้อ (รัฐฉู่)โดยมีตำแหน่งเป็นอาจารย์ของไทจูเกี๋ยน (太子建) เมื่อบิดาและพี่ชายของเขา ถูกฮุยบอเก๊กใส่ความหาว่า ทั้งสองรับสินบนมาจากเมืองจิ้นเพื่อหวังโจมตีเมืองฌ้อ(ฉู่) จนถูกประหารชีวิต เขาได้หลบหนีการจับกุมและได้รับความช่วยเหลือจากซินเปาสู่ จากนั้นพาไทจูเกี๋ยนไปอยู่ที่เมืองเตง แต่ทว่าไทจูเกี๋ยนก็ถูกสั่งประหารโดยเตงเติ้งก๋ง เนื่องด้วยไทจูเกี๋ยนคิดเป็นไส้ศึกให้กับเมืองจิ้นเพื่อหวังจะมาโจมตีเมืองเตง ทำให้เขาต้องพาบุตรชายของไทจูเกี๋ยนคือ ก๋งจูเซ่ง หนีไปยังเมืองหงอ(รัฐอู๋)
ตอนที่เขากับก๋งจูเซ่งหนีไปยังเมืองหงอ(อู๋)นั้น ในนิยายเลียดก๊กกล่าวไว้ว่า เขาได้รับความช่วยเหลือจากหมอตงโกก๋ง (东皋公) กับชาวประมงชื่อยี่เตียงหยิน และผู้หญิงนิรนามนางหนึ่งที่ไม่ทราบชื่อ โดยหมอตงโกก๋งได้ให้เขาหลบซ่อนตัวจากทหารเมืองฌ้อ(ฉู่) ส่วนยี่เตียงหยินกับผู้หญิงนิรนามก็ช่วยหาข้าวให้เขากับก๋งจูเซ่งได้กิน จากนั้นทั้งสองคนก็ได้ถึงเมืองหงอ(อู๋) หงออ๋องเหลียวก็อนุญาตให้ชุบเลี้ยง เมื่อได้มาอยู่ในเมืองหงอ(อู๋) เขาก็ได้เป็นเพื่อนกับจวนจูและอุปราชกีก๋อง มีเรื่องเล่าว่า เมื่อเขามาถึงเมืองหงอ(อู๋)นั้น สีผมก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาว จึงสันนิษฐานว่าเขาอาจมีความเครียดระหว่างการหลบหนีเป็นเวลานาน
ต่อมาเขาได้ร่วมมือกับจวนจูและอุปราชกีก๋อง ได้วางแผนลอบสังหารอ๋องเหลียวเป็นผลสำเร็จ อุปราชกีก๋องจึงได้ปกครองเมืองหงอ(อู๋) เมื่อกีก๋องต้องการจะโจมตีเมืองฌ้อ(ฉู่) เขาได้เสนอชื่อซุนบู๊ให้เป็นแม่ทัพใหญ่ คอยคิดกลยุทธ์สำหรับการศึกทั้งปวง จากนั้นเขาได้เป็นหนึ่งในขุนพลที่ยกทัพไปปราบเมืองฌ้อ(ฉู่) ทางเมืองฌ้อ(ฉู่)ได้ส่งซิมมีทรุดคอยต้านทานการโจมตีของเมืองหงอ(อู๋) แต่พ่ายแพ้และเมืองหลวงก็ถูกยึด ฌ้อเจียวอ๋องซึ่งเป็นผู้นำของเมืองฌ้อ(ฉู่)ในตอนนั้นได้หลบหนีไป มีเรื่องเล่าอีกว่า เมื่อเมืองหลวงของฌ้อ(ฉู่)ถูกยึดได้แล้ว เขาก็ได้เดินทางไปยังสุสานของฌ้อเพงอ๋อง (อดีตเจ้านายของเขา) และสั่งให้ทหารทำการขุดสุสาน เมื่อเจอศพของฌ้อเพงอ๋อง เขาก็เกิดความโกรธแค้นเนื่องด้วยฌ้อเพงอ๋องเคยเชื่อคำยุยงของฮุยบอเก๊กจนสั่งประหารพ่อและพี่ชายของเขา เขาได้คว้ากระบองมาและทุบศพของฌ้อเพงอ๋องจนแหลกละเอียด
ต่อมา เมืองอวด(เยว่)กับเมืองหงอ(อู๋)ก็ได้ทำศึกกัน ปรากฏว่ากีก๋องได้รับบาดเจ็บเป็นแผลบาดทะยักเสียชีวิต ลูกชายของกีก๋องคือฮูเฉจึงได้ครองเมืองหงอ(อู๋)ต่อจากบิดา เมื่อครั้นหงออ๋องฮูเฉ(อู๋อ๋องฟูไช)มีชัยชนะเหนืออวดอ๋องเกาเจียน(เยว่อ๋องโกวเจี้ยน) เขาได้เสนอให้กำราบเมืองอวดให้ราบคาบ แต่ฮูเฉได้ปฏิเสธคำแนะนำของเขา แต่ไปรับคำแนะนำของเป๊กพีแทน เมื่อเกาเจียนสามารถฟื้นฟูแคว้นได้ด้วยความช่วยเหลือของฮวมเล้และบุนจง หงอจูสู่ก็พยายามเตือนให้เตรียมการระมัดระวัง แต่ฮูเฉก็ปฏิเสธอีก จนสุดท้ายฮูเฉจึงบังคับให้เขากระทำการอัตวินิบาตกรรม
ก่อนที่เขาจะตาย เขาได้สั่งลูกน้องว่า "ถ้าข้าตายแล้ว เจ้าจงควักเอาลูกตาของเราทั้งสองข้างไปติดไว้ที่บานประตูเมืองฝ่ายตะวันออก เราจะขอดูกองทัพเมืองอวด(เยว่)ทำลายเมืองหงอ(อู๋)" ครั้นสั่งเสียเสร็จ ก็เอากระบี่เชือดคอตาย จากนั้นอีก 11 ปีต่อมา เกาเจียนก็ทำลายเมืองหงอได้สำเร็จ ส่วนฮูเฉก็ได้ฆ่าตัวตายที่เขาอุยซู (姑蘇山)
วัฒนธรรมร่วมสมัย

ปี 1997 ลู่ซู่หมิง ผู้ซึ่งเคยรับบทเป็นกวนอู ในเรื่อง สามก๊ก ในปี 1994 ได้รับบท อู๋ จื่อซฺวี ในเรื่อง ซุนหวู่ ตำราพิชัยสงคราม
แหล่งข้อมูลอื่น

The Story of Ng Gee Sui
Biography of Wu Zixu, Shiji Vol. 66[ลิงก์เสีย], in Chinese (Wikisource)
เลียดก๊ก ฉบับหอสมุดวชิรญาณ ตั้งแต่ตอนที่ 71 ถึง 83
ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016

ในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 ทีมชาติทั้ง 24 ทีมจะต้องส่งรายชื่อผู้เล่น 23 คน (โดยต้องมีผู้เล่นตำแหน่งผู้รักษาประตู 3 คน) ก่อนวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 หรือ 10 วันก่อนนัดเปิดการแข่งขัน หากมีผู้เล่นที่ได้รับบาดเจ็บหรือเหตุผลอื่นที่ทำให้ไม่สามารถเข้าร่วมแข่งขันได้ สามารถที่จะเปลี่ยนตัวผู้เล่นได้ก่อนที่จะแข่งขันนัดแรก
อายุผู้เล่นที่แสดงในหน้านี้เป็นอายุในที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ซึ่งเป็นวันแรกของการแข่งขัน จำนวนนัดที่ลงเล่นของผู้เล่นไม่รวมการแข่งขันใด ๆ ก็ตามก่อนเริ่มการแข่งขัน ส่วนสโมสรของผู้เล่นจะเป็นสโมสรก่อนเริ่มการแข่งขัน และสัญชาติของสโมสรจะเป็นสัญชาติของสมาคมฟุตบอลนั้น
กลุ่มเอ > ฝรั่งเศส

ผู้จัดการ : ดีดีเย เดช็อง
ทีมชาติฝรั่งเศสได้ประกาศรายชื่อผู้เล่นในวันที่ 12 พฤษภาคม แรกเริ่มเดิมที ราฟาแอล วาราน มีชื่ออยู่ในรายชื่อแต่ถูกแทนที่โดยอาดีล รามี หลังจากได้รับบาดเจ็บ เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม เฌเรมี มาตีเยอ ถูกแทนที่โดยซามุแอล อึมตีตี เนื่องจากได้รับบาดเจ็บ และเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ลาซานา ดียารา ถูกแทนที่โดยมอร์แกน ชเนแดร์แล็ง เพราะได้รับบาดเจ็บ
ทีมชาติได้ประกาศหมายเลขเสื้อเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม
| 0#0 | ตำแหน่ง | ผู้เล่น | วันเกิด (อายุ) | ลงเล่น | ประตู | สโมสร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1GK | อูว์โก โยริส (กัปตัน) | 26 ธันวาคม ค.ศ. 1986 (อายุ 29 ปี) | 73 | 0 |  ทอตนัมฮอตสเปอร์ |
| 2 | 2DF | คริสต็อฟ ฌาแล | 31 ตุลาคม ค.ศ. 1983 (อายุ 32 ปี) | 11 | 1 |  ออแล็งปิกลียอแน |
| 3 | 2DF | ปาทริส เอวรา | 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1981 (อายุ 35 ปี) | 71 | 0 |  ยูเวนตุส |
| 4 | 2DF | อาดีล รามี | 27 ธันวาคม ค.ศ. 1985 (อายุ 30 ปี) | 26 | 1 |  เซบิยา |
| 5 | 3MF | อึงโกโล ก็องเต | 29 มีนาคม ค.ศ. 1991 (อายุ 25 ปี) | 2 | 1 |  เลสเตอร์ซิตี |
| 6 | 3MF | ยออาน กาบาย | 14 มกราคม ค.ศ. 1986 (อายุ 30 ปี) | 44 | 4 |  คริสตัลพาเลซ |
| 7 | 4FW | อ็องตวน กรีแยซมาน | 21 มีนาคม ค.ศ. 1991 (อายุ 25 ปี) | 26 | 7 |  อัตเลติโกเดมาดริด |
| 8 | 3MF | ดีมีทรี ปาแย็ต | 29 มีนาคม ค.ศ. 1987 (อายุ 29 ปี) | 17 | 2 |  เวสต์แฮมยูไนเต็ด |
| 9 | 4FW | ออลีวีเย ฌีรู | 30 กันยายน ค.ศ. 1986 (อายุ 29 ปี) | 47 | 14 |  อาร์เซนอล |
| 10 | 4FW | อ็องเดร-ปีแยร์ ฌีญัก | 5 ธันวาคม ค.ศ. 1985 (อายุ 30 ปี) | 24 | 7 |  ตีเกรส อูอาเอเนเอเล |
| 11 | 4FW | อ็องตอนี มาร์ซียาล | 5 ธันวาคม ค.ศ. 1995 (อายุ 20 ปี) | 8 | 0 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |
| 12 | 3MF | มอร์แกน ชเนแดร์แล็ง | 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989 (อายุ 26 ปี) | 15 | 0 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |
| 13 | 2DF | เอลียากีม ม็องกาลา | 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 (อายุ 25 ปี) | 7 | 0 |  แมนเชสเตอร์ซิตี |
| 14 | 3MF | แบลซ มาตุยดี | 9 เมษายน ค.ศ. 1987 (อายุ 29 ปี) | 42 | 7 |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง |
| 15 | 3MF | ปอล ปอกบา | 15 มีนาคม ค.ศ. 1993 (อายุ 23 ปี) | 29 | 5 |  ยูเวนตุส |
| 16 | 1GK | สแตฟว์ ม็องด็องดา | 28 มีนาคม ค.ศ. 1985 (อายุ 31 ปี) | 22 | 0 |  มาร์แซย์ |
| 17 | 2DF | ลูว์กา ดีญ | 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1993 (อายุ 22 ปี) | 12 | 0 |  โรมา |
| 18 | 3MF | มูซา ซีซอโก | 16 สิงหาคม ค.ศ. 1989 (อายุ 26 ปี) | 35 | 1 |  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด |
| 19 | 2DF | บาการี ซาญา | 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1983 (อายุ 33 ปี) | 55 | 0 |  แมนเชสเตอร์ซิตี |
| 20 | 4FW | กีงส์แล กอมาน | 13 มิถุนายน ค.ศ. 1996 (อายุ 19 ปี) | 3 | 1 |  บาเยิร์นมิวนิก |
| 21 | 2DF | โลร็อง โกเซียลนี | 10 กันยายน ค.ศ. 1985 (อายุ 30 ปี) | 27 | 0 |  อาร์เซนอล |
| 22 | 2DF | ซามุแอล อึมตีตี | 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1993 (อายุ 22 ปี) | 0 | 0 |  ลียง |
| 23 | 1GK | เบอนัว ก็อสตีล | 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1987 (อายุ 28 ปี) | 0 | 0 |  แรน |