stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนภูวนัยนฤเบนทราธิบาล

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนภูวนัยนฤเบนทราธิบาล |
| --- | --- |

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 3 กรมขุนภูวนัยนฤเบนทราธิบาล
ประสูติ: 17 ตุลาคม พ.ศ. 2369 
สิ้นพระชนม์: 12 มกราคม พ.ศ. 2428
ราชวงศ์: จักรี
ราชสกุล: สุบรรณ
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาขำ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนภูวนัยนฤเบนทราธิบาล มีพระนามเดิมว่า พระองค์เจ้าสุบรรณ ประสูติเมื่อวันอังคาร แรม 1 ค่ำ เดือน 11 ปีจอ ตรงกับวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2369 ทรงเป็นราชโอรสลำดับที่ 46 ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมารดาขำ ในรัชสมัยรัชกาลที่ 4 โปรดเกล้าฯ ให้ทรงกำกับช่างและทรงสถาปนาเป็น กรมหมื่นภูวนัยนฤเบนทราภิบาล ต่อมาในรัชกาลที่ 5 โปรดเกล้าฯ เลื่อนเป็น กรมขุนภูวนัยนฤเบนทราธิบาล สิ้นพระชนม์เมื่อวันจันทร์ แรม 12 ค่ำ เดือนยี่ ปีวอก พ.ศ. 2427 ในรัชกาลที่ 5 ด้วยพระชันษา 59 ปี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานให้เจ้าพนักงานเชิญพระศพบรรจุโกศมณฑป ขึ้นตั้งบนชั้นแว่นฟ้า ณ ท้องพระโรง มีฉัตรเบญจา 9 คัน กลองชนะ 10 คู่ จ่าปี 1 จ่ากลอง 1 สังข์ 1 แตรงอน 2 แตรฝรั่ง 2 ประโคมพระศพ และพระสงฆ์สวดพระอภิธรรม 16 รูป ประจำพระศพทั้งกลางวันกลางคืน จนกว่าจะได้พระราชทานเพลิงพระศพ และมีหมายกำหนดการไว้ทุกข์ ในวันอังคาร เดือนยี่ แรมสิบสามค่ำ ปีวอก พ.ศ. 2427
พระองค์ทรงเป็นต้นราชสกุล สุบรรณโดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามสกุลให้แก่ หม่อมเจ้าเทโพ ผู้ขอพระราชทานเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2456 เป็นนามสกุลอันดับที่ 933 ตามประกาศวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456
พระโอรสธิดา

พระองค์ทรงมีพระโอรสและพระธิดา ดังนี้
หม่อมเจ้าวัชรินทร์ สุบรรณ
หม่อมเจ้ากรุง สุบรรณ
หม่อมเจ้าหญิงใหญ่ สุบรรณ
หม่อมเจ้าหญิงมณฑา สุบรรณ (ประสูติ พ.ศ. 2399 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2463 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2474)
หม่อมเจ้าสวัสดิ์ สุบรรณ (ประสูติเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2402 สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2427 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ)
หม่อมเจ้าเทโพ สุบรรณ (ประสูติ พ.ศ. 2405 พระราชทานเพลิง ณ วัดเครือวัลย์ พ.ศ. 2460) สมรสกับหม่อมวอน สุบรรณ ณ อยุธยา มีโอรสธิดา คือ
หม่อมราชวงศ์หญิงชั้น สุบรรณ
หม่อมราชวงศ์อนันต์นพ สุบรรณ
หม่อมเจ้าหญิงสวาสดิ์ สุบรรณ (ประสูติ พ.ศ. 2407)
หม่อมเจ้าทัศวรรณ สุบรรณ บางแห่งว่าชื่อหม่อมเจ้าพัทธวรรณ (ประสูติ พ.ศ. 2416 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2449 พระราชทานเพลิง ณ วัดอรุณราชาวราราม เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2450)
หม่อมเจ้าธัญญวงศ์ สุบรรณ (ประสูติ พ.ศ. 2418 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2462 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2466) มีหม่อมหลวงวาด (ราชสกุลเดิม : ปาลกะวงศ์) เป็นมารดา สมรสกับหม่อมถมยา สุบรรณ ณ อยุธยา มีโอรสธิดา คือ
หม่อมราชวงศ์หญิงถาวรศรี (จรูญโรจน์) สุบรรณ
หม่อมราชวงศ์หญิงฉวีวรรณ สุบรรณ
หม่อมราชวงศ์ถวัลย์วงศ์ สุบรรณ
หม่อมราชวงศ์หญิงอนงค์นาฎ สุบรรณ
หม่อมราชวงศ์หญิงวิลาศลักษณ์ สุบรรณ
หม่อมราชวงศ์ศักดิ์ประเสริฐ สุบรรณ
หม่อมราชวงศ์หญิงเลิศวิไล สุบรรณ
หม่อมเจ้าพันธวงศ์ สุบรรณ
หม่อมเจ้าหญิงขาบ สุบรรณ
หม่อมเจ้าหญิงสุคนธราศรี สุบรรณ (สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2446 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ) เสกสมรสกับหม่อมเจ้าวัชรินทร์ สิงหรา พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงบดินทรไพศาลโสภณ ฑีฆชนม์เชษฐประยูร
หม่อมเจ้าโกเมศ สุบรรณ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนภูวนัยนฤเบนทราธิบาล |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้า
โรงแรมแบงค็อก แมริออท มาร์คีส์ ควีนส์ปาร์ค

| โรงแรมแบงค็อก แมริออท มาร์คีส์ ควีนส์ปาร์ค |
| --- | --- |
โรงแรมแบงค็อก แมริออท มาร์คีส์ ควีนส์ปาร์ค เมื่อมองจาก ดิเอ็มโพเรียม
th
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: 199 ซอยสุขุมวิท 22 แขวงคลองตัน เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
พิกัด: 13°43′38″N 100°33′54″E﻿ / ﻿13.72722°N 100.56500°E﻿ / 13.72722; 100.56500
เจ้าของ: อากร ฮุนตระกูล
ข้อมูลอื่น
จำนวนห้อง: 1,388
โรงแรมแบงค็อก แมริออท มาร์คีส์ ควีนส์ปาร์ค เดิมชื่อ โรงแรมอิมพีเรียล ควีนส์ปาร์ค กรุงเทพฯ เป็นโรงแรมที่มีจำนวนห้องพักมากที่สุดในกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ในย่านสุขุมวิท ใกล้กับสถานีพร้อมพงษ์
ประวัติ

โรงแรมนิวอิมพีเรียล ก่อตั้งโดยอากร ฮุนตระกูล ในปี พ.ศ. 2515 เป็นโรงแรมระดับสากลแห่งแรก ๆ ในกรุงเทพฯ มีห้องพัก 170 ห้อง ให้บริการแขกด้วยการต้อนรับแบบไทย หกปีต่อมา โรงแรมอิมพีเรียล อิมพาลา ซึ่งมีห้องพักจำนวน 197 ห้อง ได้เปิดให้บริการในซอยสุขุมวิท 24
ในระยะเวลากว่า 30 ปี จำนวนพนักงานเพิ่มขึ้นจาก 100 คนเป็นเกือบ 2,827 คน สิ่งนี้ทำให้โรงแรมนิวอิมพีเรียลสามารถขยายกิจการได้อย่างกว้างขวาง รวมถึงการต่อเติมและก่อสร้างอาคารใหม่ โดยมีเครือข่ายโรงแรม 11 แห่งในกรุงเทพฯ ตอนกลางและจังหวัดสำคัญ
อาคารโรงแรมอิมพีเรียล ควีนส์ปาร์ค กรุงเทพฯ สร้างเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2534 เพื่อรองรับการประชุมประจำปีสภาผู้ว่าการธนาคารโลกและกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ซึ่งจัดขึ้นที่ราชอาณาจักรไทยในปีเดียวกัน โดยถือเป็นโรงแรมเพื่อการจัดประชุมและสัมมนาขนาดใหญ่แห่งแรก ๆ ในกรุงเทพมหานคร สองปีต่อมาโรงแรมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของ กลุ่มโรงแรมและรีสอร์ทอิมพีเรียล และในปี พ.ศ. 2537 อากรได้ขายกิจการโรงแรมในเครืออิมพีเรียลทั้งหมดให้กลุ่มทีซีซี
ในปี พ.ศ. 2557 โรงแรมอิมพีเรียล ควีนส์ปาร์ค ได้ปิดกิจการเพื่อปรับปรุงเป็นรูปแบบปัจจุบัน ทั้งนี้ มีการเลิกจ้างพนักงานเดิมกว่า 800 คน นับเป็นหนึ่งในข่าวใหญ่ของอุตสาหกรรมโรงแรมไทยในขณะนั้น ต่อมาในปี พ.ศ. 2559 ได้มีการเปิดโรงแรมแบงค็อก แมริออท มาร์คีส์ ควีนส์ปาร์ค ซึ่งใช้ใช้งบประมาณในการปรับปรุง 3 พันล้านบาท โดยถือเป็นโรงแรมแมริออท มาร์คีส์ แห่งแรกในเอเชียแปซิฟิก
องค์ประกอบ

โรงแรมแบงค็อก แมริออท มาร์คีส์ ควีนส์ปาร์ค ออกแบบโดยได้แรงบันดาลใจจากพระราชดำรัสและฉลองพระองค์ของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง มีห้องพักทั้งหมด 1,251 ห้อง เป็นโรงแรมที่มีจำนวนห้องพักมากที่สุดในกรุงเทพมหานคร อีกทั้งยังมีร้านอาหาร สิ่งอำนวยความสะดวก และศูนย์ประชุม โดยห้องประชุมใหญ่ที่สุดรองรับผู้เข้าร่วมได้ 1,500 คน โรงแรมตั้งอยู่ในซอยสุขุมวิท 22 ใกล้เอ็มโพเรียม, เอ็มสเฟียร์ และอุทยานเบญจสิริ
โรงแรมแบงค็อก แมริออท มาร์คีส์ ควีนส์ปาร์ค ข้างเอ็มสเพียร์
เบ็นทซ์พาเท็นท์-โมทอร์วาเกิน

| เบ็นทซ์พาเท็นท์-โมทอร์วาเกิน |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: ไรนิชเชอกาสโมโทเรินฟาบรีคเบ็นทซ์อุนท์ค็อมพานี
เริ่มผลิตเมื่อ: ค.ศ. 1886–1893
ระยะเหตุการณ์
รุ่นต่อไป: เบนซ์ วีโล
เบ็นทซ์พาเท็นท์-โมทอร์วาเกิน (เยอรมัน: Benz Patent-Motorwagen) สร้างใน ค.ศ. 1886 ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นรถยนต์คันแรก กล่าวคือ เป็นพาหนะซึ่งออกแบบมาให้ขับเคลื่อนโดยเครื่องยนต์สันดาปภายใน ราคาเดิมของพาหนะใน ค.ศ. 1885 อยู่ที่ 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ
พาหนะดังกล่าวได้รับสิทธิบัตรของเยอรมนี หมายเลข 37435 ซึ่งคาร์ล เบ็นทซ์ ขอจดเมื่อวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1886 เบนซ์เปิดตัวประดิษฐกรรมของเขาต่อสาธารณะเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1886 บนถนนริงชตราเซอในมันไฮม์ ประเทศเยอรมนี
กีฬาทวิกีฬาฤดูหนาวในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2024

| กีฬาทวิกีฬาฤดูหนาว ใน โอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2024 |
| --- | --- | --- |

| สปรินต์ | ชาย | หญิง |
| บุคคล | ชาย | หญิง |
ผลัด:  เดี่ยวผสม
:  ผสม
ด ค ก
กีฬาทวิกีฬาฤดูหนาวในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2024 มีกำหนดจัดขึ้นที่ศูนย์ไบแอธลอนอัลเพนเซีย ในคังนึง ประเทศเกาหลีใต้ ตั้งแต่วันที่ 20–24 มกราคม  ค.ศ. 2024
ตารางสรุปเหรียญรางวัล

*  เจ้าภาพ ( เกาหลีใต้)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รวม (0 ประเทศ) | รวม (0 ประเทศ) | 0 | 0 | 0 | 0 |
การคัดเลือก > สรุปผลการคัดเลือก

NOC ต่อไปนี้ได้รับโควต้า:
| NOC | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  ออสเตรเลีย | 3 | 3 | 6 |
|  ออสเตรีย | 4 | 4 | 8 |
|  เบลเยียม | 3 | 3 | 6 |
|  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา | 3 | 0 | 3 |
|  บัลแกเรีย | 3 | 3 | 6 |
|  แคนาดา | 3 | 3 | 6 |
|  โครเอเชีย | 3 | 3 | 6 |
|  เช็กเกีย | 4 | 4 | 8 |
|  เอสโตเนีย | 3 | 3 | 6 |
|  ฟินแลนด์ | 4 | 4 | 8 |
|  ฝรั่งเศส | 4 | 4 | 8 |
|  เยอรมนี | 4 | 4 | 8 |
|  สหราชอาณาจักร | 3 | 3 | 6 |
|  กรีซ | 3 | 3 | 6 |
|  อิตาลี | 4 | 4 | 8 |
|  คาซัคสถาน | 3 | 3 | 6 |
|  ลัตเวีย | 3 | 3 | 6 |
|  ลิทัวเนีย | 3 | 3 | 6 |
|  มอลโดวา | 3 | 0 | 3 |
|  มองโกเลีย | 3 | 3 | 6 |
|  นอร์เวย์ | 4 | 4 | 8 |
|  โปแลนด์ | 3 | 3 | 6 |
|  โรมาเนีย | 3 | 3 | 6 |
|  เซอร์เบีย | 0 | 3 | 3 |
|  สโลวาเกีย | 3 | 3 | 6 |
|  สโลวีเนีย | 3 | 3 | 6 |
|  เกาหลีใต้ | 3 | 3 | 6 |
|  สวีเดน | 4 | 4 | 8 |
|  สวิตเซอร์แลนด์ | 4 | 4 | 8 |
|  ไทย | 0 | 3 | 3 |
|  ยูเครน | 4 | 4 | 8 |
|  สหรัฐ | 3 | 3 | 6 |
| ทั้งหมด: 32 NOCs | 100 | 100 | 200 |
ดีคิวเอส

| --- | --- |
ประเภท: องค์กรกำหนดมาตรฐาน
อุตสาหกรรม: การประเมิน, ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ
ก่อตั้ง: 1985
สำนักงานใหญ่: แฟรงก์เฟิร์ต เยอรมนี
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: Michael Drechsel (กรรมการผู้จัดการ) Ingo Ruebenach (กรรมการผู้จัดการ)
ผลิตภัณฑ์: การประเมินและการรับรองระบบและกระบวนการจัดการ
รายได้: 145 ล้านยูโร
พนักงาน: 2500
เว็บไซต์: www.dqs-ul.de
บริษัท DQS Holding จำกัด ซึ่งมีฐานที่ตั้งอยู่ที่เมืองแฟรงก์เฟิร์ต เป็นบริษัทผู้ถือหุ้นของบริษัทในเครือของ DQS-Group ที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก DQS-Group จัดทำการตรวจประเมินและให้การรับรองระบบและกระบวนการบริหาร
ประวัติ

บริษัท DQS ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1985 ที่เมืองแฟรงก์เฟิร์ต อัม ไมน์ และเป็นองค์กรตรวจประเมินความสอดคล้องแห่งแรกของเยอรมัน วัตถุประสงค์ของหุ้นส่วนผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทซึ่งได้แก่ DGQ (German Society for Quality) และ DIN (German Institute for Standardization) คือ เพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจของประเทศเยอรมนีเป็นหลัก การก่อตั้งบริษัทเกิดขึ้นซ้อนกับการพิมพ์ออกเผยแพร่ของร่างเกี่ยวกับ ISO 9000 ฉบับแรก ซึ่งเป็นชุดเกณฑ์มาตรฐานต่างๆที่กำหนดไว้ ซึ่งรวมทั้งมาตรฐานคุณภาพที่สำคัญที่สุดของทั่วโลกในขณะนั้นด้วย นั่นคือ ISO 9001
หลังจากที่ DQS ได้ควบกิจการเข้ากับแผนก Management Systems Solutions (MSS) ของบริษัท American Underwriters Laboratories Inc. ในเดือนมีนาคม 2008 แล้ว DQS-UL group ได้กลายเป็นหนึ่งในบริษัทที่ใหญ่ที่สุดของโลกที่ให้บริการด้านการรับรองระบบบริหารสาขาต่างๆ
การจัดระบบองค์กร

บริษัท DQS Holding จำกัด มีสำนักงานตัวแทนกว่า 80 แห่ง ใน 60 กว่าประเทศ ซึ่งประกอบกันเป็นเครือข่ายสำหรับการดำเนินโครงการระหว่างประเทศให้สัมฤทธิ์ผล ปัจจุบันนี้ DQS group มีลูกค้าในวงการอุตสาหกรรมตลอดแทบทุกสาขาที่ได้รับการรับรองแล้วประมาณ 20,000 ราย ซึ่งมีจุดที่ตั้งที่ได้รับการรับรองประมาณ 58,000 แห่งใน 130 กว่าประเทศ
บริษัทว่าจ้างพนักงานประมาณ 2,800 คน ซึ่ง 2,500 คนในจำนวนนี้เป็นผู้ตรวจประเมิน ในบรรดาบริษัทที่ใหญ่ที่สุดของกลุ่มบริษัท มีบริษัทต่อไปนี้รวมอยู่ด้วย คือ DQS Inc. (สหรัฐฯ), DQS do Brasil Ltd., DQS Japan, DQS Medical Devices GmbH และ DQS GmbH (ทั้งสองบริษัทนี้อยู่ในประเทศเยอรมนี) นับแต่ปลายปี 2010 เป็นต้นมา กลุ่มบริษัทมีสำนักงานที่ตั้งอยู่ในประเทศต่างๆ ถึง 60 ประเทศ
กิจกรรมด้านธุรกิจ

กลุ่มบริษัทเสนอการตรวจประเมินข้ามอุตสาหกรรมสำหรับข้อกำหนดขององค์กรหรือของอุตสาหกรรมโดยเฉพาะ และให้การรับรองมาตรฐาน (Standards) ที่เป็นที่ยอมรับทั้งในระดับประเทศและระหว่างประเทศมากกว่า 100 มาตรฐาน  ได้แก่
ISO 9001 (ระบบจัดการคุณภาพ)
ISO 14001 (ระบบจัดการสิ่งแวดล้อม)
OHSAS 18001, ISO 45001 (ระบบจัดการอาชีวอนามัยและความปลอดภัย)
IATF 16949 (ระบบจัดการคุณภาพยานยนต์)
ISO 27001 (ระบบจัดการความปลอดภัยของข้อมูล)
ISO 13485 (ระบบจัดการเครื่องมือและอุปกรณ์ทางการแพทย์)
IRIS (ระบบจัดการอุตสาหกรรมรถไฟ)
EN 9100ff (ระบบจัดการเทคโนโลยีทางอวกาศ)
อย่างไรก็ดี ในงานบริการด้านการรับรองระบบบริหารนั้น ประเด็นปัญหาต่างๆ อย่างเช่น ระบบบริหารความเสี่ยง ความยั่งยืน การบริหารพลังงานที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานกฎหมายว่าด้วยพลังงานหมุนเวียนของเยอรมนี การศึกษา ระบบรักษาข้อมูลส่วนตัว และความเป็นเลิศทางธุรกิจ กำลังทวีความสำคัญเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ   นอกจากนี้แล้ว สาขางานอื่นๆ ที่ยังมีความสำคัญอีก คือ การบริการด้านสุขภาพและทางสังคม
วิธีปฏิบัติ

กลุ่มบริษัทมีวิธีปฏิบัติงานพิเศษ คือ การให้บริการด้านการตรวจประเมินนั้น ส่วนใหญ่จะดำเนินการโดยผู้ตรวจประเมินจากภายนอกบริษัทบนพื้นฐานของค่าธรรมเนียม ผู้ตรวจประเมินนั้น โดยทั่วไปแล้วจะทำงานในภาคอุตสาหกรรมที่ตนตรวจประเมิน การผสมผสานระหว่างการรับรองและความรู้ด้านการอุตสาหกรรม ระหว่างประสบการณ์ภาคปฏิบัติและในเชิงวิชาการนี้มุ่งที่จะให้บริการด้วยเทคนิควิธีการตรวจประเมินที่ก้าวหน้าทันสมัย
ระบบเครือข่าย

DQS เป็นสมาชิกก่อตั้งและสมาชิกผู้มีอำนาจเต็มของเครือข่ายการให้การรับรองระหว่างประเทศ IQNet Association ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1990 วัตถุประสงค์หลักของระบบเครือข่ายระดับโลกที่ปัจจุบันมีสมาชิก 36 องค์กรของผู้ตรวจประเมินให้การรับรอง (CB) นั้น คือ การยอมรับร่วมในการรับรองที่ออกโดยบริษัทสมาชิก ผู้อำนวยการคนปัจจุบันของ DQS GmbH คือ คุณ Michael Drechsel ซื่งในขณะนี้ได้ปฏิ
กฎการปรับมาตราประสาท

สมรรถภาพของปัญญาประดิษฐ์สำหรับแบบจำลองต่าง ๆ ในช่วงปี 1998 ถึง 2024
ในการเรียนรู้ของเครื่อง กฎการปรับมาตราประสาท (neural scaling law) คือกฎการปรับมาตราสำหรับพารามิเตอร์ของโครงข่ายประสาทเทียม
ภาพรวม

โดยทั่วไป สมบัติของแบบจำลองโครงข่ายประสาทเทียม จะวัดด้วยตัวบ่งชี้ 4 ตัว ได้แก่ ขนาดแบบจำลอง, ขนาดชุดข้อมูลฝึก, ทรัพยากรในการฝึก และ สมรรถภาพหลังการฝึก ค่าทั้งสี่สามารถกำหนดได้อย่างแน่นอนด้วยจำนวนจริง และเป็นที่ทราบกันดีว่าเชิงประจักษ์เป็นไปตามกฎทางสถิติง่าย โดยทั่วไปแล้วพารามิเตอร์เหล่านี้จะเขียนแทนด้วย  N,D,C,L (จำนวนพารามิเตอร์, ขนาดของชุดข้อมูล, ทรัพยากรการคำนวณ, ค่าการสูญเสีย)
ภาพรวม > ขนาดแบบจำลอง

ในกรณีส่วนใหญ่ ขนาดของแบบจำลองหมายถึงจำนวนพารามิเตอร์ เพราะแบบจำลองโครงข่ายประสาทเทียมส่วนใหญ่ (เช่นทรานส์ฟอร์เมอร์) จะใช้พารามิเตอร์ทั้งหมดสำหรับการอนุมานเสมอ
อย่างไรก็ตาม ในกรณีแบบจำลองแบบมากเลขศูนย์เช่น Mixture-of-Expert อาจไม่เป็นเช่นนั้นเสมอไป เนื่องจากการอนุมานแบบจำลองแบบมากเลขศูนย์ จะใช้เพียงส่วนหนึ่งของพารามิเตอร์ทั้งหมดเท่านั้น
ภาพรวม > ขนาดชุดข้อมูลฝึก

โดยทั่วไปขนาดของชุดข้อมูลการฝึกอบรมจะวัดตามจำนวนจุดข้อมูลที่มีอยู่ เป็นการดีที่จะใช้ชุดข้อมูลการฝึกที่ใหญ่กว่า เนื่องจากการฝึกแบบจำลองต้องใช้แหล่งข้อมูลที่หลากหลายและหลากหลาย จำนวนชุดข้อมูลช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพการวางนัยทั่วไปเมื่อใช้แบบจำลองกับข้อมูลที่ไม่รู้จัก อย่างไรก็ตาม การเพิ่มขนาดของชุดข้อมูลการฝึกยังหมายถึงการเพิ่มทรัพยากรในการคำนวณและเวลาที่ต้องใช้ในการฝึกแบบจำลองอีกด้วย
วิธี "ฝึกล่วงหน้าและปรับละเอียด" ที่ใช้กับ แบบจำลองภาษาขนาดใหญ่ส่วนใหญ่ ใช้ชุดข้อมูลการฝึก 2 ประเภท เรียกว่าชุดข้อมูลก่อนการฝึก และชุดข้อมูลปรับละเอียด ขนาดของข้อมูลเหล่านี้มีผลกระทบต่อประสิทธิภาพของแบบจำลองที่แตกต่างกัน โดยทั่วไปแล้ว การปรับละเอียดจะใช้ชุดข้อมูลที่มีขนาดใหญ่กว่าชุดก่อนการฝึกน้อยกว่า 1%
ข้อมูลคุณภาพสูงจำนวนเล็กน้อยก็เพียงพอสำหรับการปรับละเอียด อย่างไรก็ตาม บางครั้งการใช้ข้อมูลมากขึ้นก็อาจไม่ช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพ
ภาพรวม > ทรัพยากรการฝึก

โดยทั่วไปทรัพยากรที่ใช้ในการฝึกจะวัดกันในแง่ของเวลาที่ใช้ฝึก (ต้องใช้เวลาในการฝึกนานเท่าใด) และทรัพยากรในการคำนวณ (ต้องใช้พลังงานในการคำนวณและหน่วยความจำเท่าใดในการฝึก) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ค่าใช้จ่ายในการฝึกอบรมสามารถลดลงได้อย่างมากด้วยระเบียบวิธีการฝึกที่มีประสิทธิภาพ ซอฟต์แวร์ที่ได้รับการปรับปรุง และ การคำนวณแบบคู่ขนาน บน GPU และ TPU
ทรัพยากรในการฝึกแบบจำลองโครงข่ายประสาทเทียมอาจแสดงเป็นฟังก์ชันของปัจจัยต่าง ๆ เช่น ขนาดแบบจำลอง ขนาดชุดข้อมูลการฝึก ความซับซ้อนของขั้นตอนวิธีการฝึก และทรัพยากรการคำนวณที่มีอยู่
การเพิ่มชุดข้อมูลการฝึกเป็น 2 เท่าไม่ได้หมายความว่าจะเพิ่มค่าใช้จ่ายในการฝึกอบรมเป็น 2 เท่าเสมอไป เนื่องจากแบบจำลองอาจได้รับการฝึกหลายครั้งโดยชุดข้อมูลที่กำหนด
ภาพรวม > สมรรถภาพ

ประสิทธิภาพของแบบจำลองโครงข่ายประสาทเทียมได้รับการประเมินโดยความแม่นยำของแบบจำลองที่สามารถทำนายผลลัพธ์ที่ได้รับจากค่าป้อนเข้าได้ ตัวชี้วัดการประเมินทั่วไป ได้แก่:
อัตราความแม่นยำ, ความเที่ยง, การเรียกคืน, คะแนน F1 ในงานจำแนก
ค่าคลาดเคลื่อนกำลังสองเฉลี่ย (MSE) และ ค่าคลาดเคลื่อนสัมบูรณ์เฉลี่ย (MAE) ในงานการถดถอย
ค่าลบล็อกภาวะน่าจะเป็น (log perplexity) ต่อโทเค็นในแบบจำลองภาษา
การจัดอันดับเอโลสำหรับแบบจำลองอื่น ๆ (เช่น หมากรุกคอมพิวเตอร์ และ การประเมินโดยมนุษย์)
ประสิทธิภาพของแบบจำลองสามารถปรับปรุงได้ด้วยการใช้ข้อมูลที่มากขึ้น, การใช้แบบจำลองที่ใหญ่ขึ้น, การใช้ร่วมกับขั้นตอนวิธีการฝึกที่แตกต่างกัน, การป้องกันการเรียนรู้เกิน และ การหยุดก่อนกำหนดด้วยชุดข้อมูลการตรวจสอบความถูกต้อง เป็นต้น
สายไหม (ขนม)

| --- | --- |
การทำสายไหมที่ตลาดนัด
ประเภท: ขนมหวาน
ผู้สร้างสรรค์: วิลเลียม มอร์ริสัน และ จอห์น วราตัน
ส่วนผสมหลัก: น้ำตาล, สีผสมอาหาร
 ตำราอาหาร: สายไหม   สื่อ: สายไหม
สายไหม เป็นขนมชนิดหนึ่ง เป็นน้ำตาลปั่นขึ้นมาเป็นเส้นบางเบา ลักษณะคล้ายก้อนเมฆ อาจมีหลายสีตามแต่จะแต่งแต้ม เพื่อเป็นต้วแทนความฝันและจินตนาการตามความเชื่อของชาวตะวันตก จึงเป็นเหมือนกับขนมที่อยู่ในเทพนิยายโดยมีการนำมาเป็นขนมตัวแทนของสวนสนุกหรือละครสัตว์ เนื่องจากปั่นขึ้นเป็นขนมได้อย่างง่ายดายน่าอัศจรรย์
ประวัติ

ขนมสายไหมประดิษฐ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1904 โดย วิลเลียม มอร์ริสัน และ จอห์น วราตัน ในงานมหกรรมซื้อขายหลุยส์เซียอานา (Louisiana Purchase Exposition) ในชื่อ Fairy Floss  โดยสามารถขายได้มากตามยอดสั่งซื้อจำนวน 68,655 กล่อง โดย ณ เวลานั้นราคาที่ขายคือ 0.25 ดอลลาร์ (เทียบเท่า 5.70 ดอลลาร์ ใน พ.ศ. 2550)
การผลิต

เครื่องทำสายไหมรุ่นแรกจะมีหม้อใบเล็กสำหรับใส่น้ำตาลและสารแต่งสีอาหาร เครื่องทำความร้อนบริเวณขอบจะทำให้น้ำตาลหลอมละลายและน้ำตาลเหลวจะถูกปั่นให้ไหลผ่านรูเล็ก ๆ และจะแข็งตัวในอากาศ และจากนั้นถูกจับไว้โดยหม้อใบใหญ่ ผู้ควบคุมเครื่องจะแหย่แท่งไม้หรือมือลงไปในหม้อใหญ่เพื่อให้สายไหมจับตัวเป็นก้อน เครื่องทำสายไหมในปัจจุบันก็ใช้หลักการในทำนองนี้ โดยในด้านส่วนผสมของสายไหม จะเป็นการใช้ น้ำตาล เพียงอย่างเดียวเนื่องจากในขั้นตอนการทำสามารถเทน้ำตาลลงไปในเครื่องทำสายไหมเพื่อทำสายไหมออกมาได้เลย
ลักษณะ

สายไหมจะมีรสชาติหวานและเหนียว ๆ ละลายในปากอย่างรวดเร็วเหมือนกับปุยฝ้าย ไม่มีกลิ่มหอมมากมาย เนื่องจากตัวเครื่องทำให้มีกลิ่นน้ำตาลอยู่แล้ว เวลาแห้งจะนุ่มเหมือนปุยฝ้าย แต่ถ้าชื้นจะเหนียวหนืด สามารถทานกับขนมกรอบได้ดีที่สุด
สายไหมรสเมเปิลที่ cabane à sucre (sugar shack), Pakenham ประเทศแคนาดา
มหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์ (ออสเตรเลีย)

มหาวิทยาลัยรัฐในออสเตรเลีย
มหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์ (UNE) เป็น สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ ใน รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย ได้ถูกก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1938 ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกของออสเตรเลียที่ก่อตั้งขึ้นนอกเมืองหลวงของรัฐ โดยมีวิทยาเขตหลักตั้งอยู่ในเมือง Armidale ในภูมิภาคกึ่งกลางระหว่างซิดนีย์และบริสเบน ใน ค.ศ. 2021 มหาวิทยาลัยมีจำนวนนักศึกษาประมาณ 26,000 คน
ใน ค.ศ. 2019 UNE ได้มีการประเมินความพึงพอใจของนักศึกษา ซึ่งได้รับคะแนนสูงเป็นอันดับ 6 เมื่อเทียบกับมหาวิทยาลัยในออสเตรเลียทั้งหมด และได้รับคะแนนความพึงพอใจของนักศึกษาสูงสุดจากมหาวิทยาลัยของรัฐทุกแห่งในรัฐนิวเซาท์เวลส์ ด้วยคะแนนความพึงพอใจโดยรวมที่ 83.2 อย่างไรก็ตามมหาวิทยาลัยยังจัดอยู่ในอันดับที่ค่อนข้างต่ำในเรื่องของด้านการวิจัยเมื่อเปรียบเทียบกับมหาวิทยาลัยอื่นในออสเตรเลีย
ประวัติศาสตร์ > การก่อตั้ง

การเรียกร้องให้ขยายการศึกษาระดับอุดมศึกษาออกนอกเมืองซิดนีย์เริ่มขึ้นอย่างจริงจังหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 โดยในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1920 สมาชิกสภาท้องถิ่น David Drummond ได้นำคณะผู้แทนไปยังรัฐบาลของรัฐเพื่อผลักดันให้จัดตั้งมหาวิทยาลัยในเมือง Armidale คณะกรรมาธิการพิเศษแห่งรัฐนิวเซาท์เวลส์ใน ค.ศ. 1924 ซึ่งมี John Jacob Cohen เป็นประธาน ได้เสนอแนะให้พิจารณาจัดตั้งมหาวิทยาลัยในชนบท และ Armidale Teachers' College ก็ได้ถูกจัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1928 การผลักดันอย่างเป็นระบบเพื่อจัดตั้งมหาวิทยาลัยในภูมิภาค New England เริ่มขึ้นในช่วงต้นทศวรรษ 1930 ซึ่งตรงกับช่วงที่มีการเคลื่อนไหวเพื่อให้ภูมิภาค New England แยกตัวออกจากรัฐ New South Wales และเข้าร่วมเป็นรัฐใหม่ของออสเตรเลีย ผู้สนับสนุนหลักในช่วงแรกๆ นอกเหนือจาก Drummond ได้แก่ Colin Sinclair, Earle Page และ Victor Thompson
ใน ค.ศ. 1934 สภาชั่วคราวได้ระดมทุนสำหรับการจัดตั้งมหาวิทยาลัยในภูมิภาคนิวอิงแลนด์และใน ค.ศ. 1938 New England University College ก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นที่เมือง Armidale ในฐานะวิทยาลัยลูกของมหาวิทยาลัยซิดนีย์ โดยมี Earle Page เป็นประธานสภาที่ปรึกษาชุดแรกของวิทยาลัย วิทยาลัยนี้ได้กลายเป็นมหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์อย่างสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1954 หลังจากพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์ 1953 (NSW) มีผลบังคับใช้ มหาวิทยาลัยยังได้จัดตั้งคณะศึกษาศาสตร์ขึ้นใน ค.ศ. 1967[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติศาสตร์ > การเปลี่ยนผ่านสู่มหาวิทยาลัยเครือข่าย

มหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์ได้ผ่านการปรับโครงสร้างครั้งสำคัญใน ค.ศ. 1989 ภายใต้พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัย นิวอิงแลนด์ 1989 (NSW) โดยเปลี่ยนรูปแบบการดำเนินงานไปสู่การเป็นมหาวิทยาลัยเครือข่ายที่มีหลายวิทยาเขต ประกอบด้วยวิทยาเขตที่ Armidale ซึ่งรวมเอามหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์เดิมและ Armidale College of Advanced Education เข้าไว้ด้วยกัน อีกทั้งยังมีวิทยาเขตที่ Lismore ซึ่งผนวกวิทยาลัยการศึกษาขั้นสูง Northern Rivers College เข้าไว้เป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัย[ต้องการอ้างอิง]
ใน ค.ศ. 1990 วิทยาลัย Orange Agricultural College ก็ได้เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายมหาวิทยาลัยนี้เช่นกัน นอกจากนี้ เครือข่ายยังรวมถึงศูนย์ UNE-Coffs Harbour ซึ่งให้บริการหลักสูตรจากคณะวิชาของวิทยาเขต Armidale และ Lismore
ประวัติศาสตร์ > การกลับสู่แบบวิทยาเขต

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1993 มหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์ได้รับการจัดตั้งใหม่อีกครั้งตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัย New England 1993 (NSW) และพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัย Southern Cross 2536 (NSW) ที่ผ่านการอนุมัติจากรัฐสภา New South Wales กฎหมายฉบับนี้มีผลให้การดำเนินงานแบบเครือข่ายมหาวิทยาลัยถูกยกเลิก โดยตั้งแต่ ค.ศ. 1994 มหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์ดำเนินการเพียงวิทยาเขตเดียวที่เมือง Armidale ในขณะเดียวกัน มหาวิทยาลัย Southern Cross ก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่ โดยมีวิทยาเขตตั้งอยู่ที่เมือง Lismore และ Coffs Harbour ขณะที่วิทยาเขต Orange ได้ถูกควบรวมเข้ากับมหาวิทยาลัยซิดนีย์[ต้องการอ้างอิง]
การควบรวมกิจการของ Armidale College of Advanced Education เสร็จสมบูรณ์ในช่วงเวลานี้ และในปีเดียวกันนั้นได้มีการก่อตั้งคณะนิติศาสตร์ขึ้น[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติศาสตร์ > คริสต์ทศวรรษ 2020

ใน ค.ศ. 2020 มหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจาก การระบาดทั่วของโควิด-19 โดยในช่วงต้นปี มหาวิทยาลัยกลายเป็นสถานที่เสี่ยงต่อการติดเชื้อ ซึ่งทำให้นักศึกษาและบุคลากรต้องเข้ารับการตรวจหาเชื้อไวรัส ในเดือนกันยายนปีเดียวกัน มหาวิทยาลัยได้ประกาศแผนการปรับโครงสร้างบุคลากร เพื่อบรรลุเป้าหมายในการประหยัดค่าจ้างกว่า 20 ล้านดอลลาร์ต่อปี และเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับโอกาสในอนาคต แผนการนี้ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียตำแหน่งงานจำนวน 100 ตำแหน่ง
วิทยาเขตมหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์

มหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์ตั้งอยู่บนพื้นที่หลายแห่งในเมือง Armidale โดยวิทยาเขตทางตอนเหนือห่างจากใจกลางเมืองไปทางตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 5 กิโลเมตร ท่ามกลางบรรยากาศชนบทที่เงียบสงบและป่าพรุ พื้นที่ส่วนหนึ่งของวิทยาเขตนี้มาจากที่ดินที่ T.R. Forster มอบให้กับมหาวิทยาลัยซิดนีย์เพื่อก่อตั้งมหาวิทยาลัย ที่ดินนี้รวมถึงเคหสถานเก่า "Booloominbah" พร้อมด้วยอาคารหลายหลังและที่ดินขนาด 74 เฮกตาร์ ตั้งแต่การบริจาคครั้งแรก ผู้อุปการะท่านอื่นได้มอบที่ดินเพิ่มเติมให้กับมหาวิทยาลัย ปัจจุบันที่ดินของมหาวิทยาลัยในเมือง Armidale มีพื้นที่รวมประมาณ 260 เฮกตาร์
เคหสถานเก่า Booloominbah และบ้านพักรองอธิการบดี Trevenna ได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกชื่อดัง John Horbury Hunt
วิทยาเขต Newling ประกอบด้วย Newling Centre ซึ่งเป็นที่ตั้งของ New England Conservatorium of Music และอาคารอื่นๆ ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของ Armidale College of Advanced Education
นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยยังมีที่ดินชนบทใกล้เคียงซึ่งใช้เป็นพื้นที่สำหรับการสอนและการวิจัย รวมถึงที่ดินวิจัย "Tullimba" ที่ตั้งอยู่ในคิงส์ทาวน์และสถานีวิจัยชนบท Douglas McMaster ที่เมืองวาริอัลดา
มหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์ยังมีระบบวิทยาลัยประจำที่ครอบคลุมมากที่สุดแห่งหนึ่งในออสเตรเลีย โดยมีนักศึกษา UNE ประมาณครึ่งหนึ่งที่พักอาศัยในวิทยาลัยของมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยนิวอิงแลนด์มีวิทยาเขตในเขตเมืองที่มีความคึกคัก โดย UNE Sydney ตั้งอยู่ในตำแหน่งเชิงกลยุทธ์ในใจกลางย่านธุรกิจ Parramatta ตามที่ระบุในเว็บไซต์ วิทยาเขตแห่งนี้ถูกออกแบบมาเพื่อตอบสนองความต้องการด้านการเรียนรู้และการสนับสนุนนักศึกษาที่เรียนออนไลน์ในเขตเมืองเป็นหลัก รวมถึงนักศึกษาต่างชาติในหลักสูตรที่เลือก
ใน ค.ศ. 2020 มหาวิทยาลัยประกาศแผนการสร้างวิทยาเขตใหม่ในเมืองแทมเวิร์ธภายใน ค.ศ. 2031 ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยมีศูนย์การศึกษาใน Tamworth และ Taree ซึ่งรู้จักกันในชื่อ UNE Tamworth และ UNE Taree นอกจากนี้ยังมีเครือข่ายศูนย์การศึกษาระดับภูมิภาคในพื้นที่ตะวันตกเฉียงเหนือของ New South Wales และในนิวอิงแลนด์ซึ่งเป็นส่วนสำคัญในการขยายการเข้าถึงการศึกษาให้ครอบคลุมชุมชนระดับภูมิภาค