stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007
นักแสดง

เดวิด นิเวน เป็น เซอร์ เจมส์ บอนด์: ตำนานสายลับอังกฤษ ถูกบังคับให้ออกจากการเกษียณเพื่อต่อสู้กับสเมอร์ช
ปีเตอร์ เซลเลอร์ส เป็น เอเวอลีน เทรมเบิล / เจมส์ บอนด์: เซียนไพ่บาคะรา ถูกคัดเลือกโดย เวสเปอร์ ลินด์ เพื่อดวลกับเลอ ชีฟร์ที่ คาสิโน รอยัล
เออร์ซูล่า แอนเดรส เป็น เวสเปอร์ ลินด์ / เจมส์ บอนด์: สายลับอังกฤษที่เกษียณแล้ว ถูกบังคับให้กลับเข้าประจำการเพื่อแลกกับการชำระภาษีที่เธอค้างอยู่
โจอันนา เพ็ทเท็ต เป็น มาตา บอนด์ / เจมส์ บอนด์: ลูกสาวของบอนด์ เกิดจากความรักของเขากับ มาตา ฮารี
ดาเลียห์ เลวี เป็น เดอะ ดีเทเนอร์ / เจมส์ บอนด์: สายลับอังกฤษที่ประสบความสำเร็จในการวางยาพิษดร. โนอาห์ด้วยยาเม็ดปรมาณูของเขาเอง
วูดดี อัลเลน เป็น ดร. โนอาห์ / จิมมี บอนด์: หลานชายของบอนด์และหัวหน้าองค์การสเมอร์ช ภายใต้นามแฝง ดร. โนอาห์ เขากลายเป็นใบ้เมื่ออยู่กับลุงของเขา เขาใช้เสียงที่บันทึกไว้ก่อนโดย วาเลนไทน์ ดายล์ ในบางฉาก
บาบารา บูเชต์ เป็น มิสมันนีเพนนี / เจมส์ บอนด์ 007: ลูกสาวคนสวยของ มิสมันนีเพนนี ต้นฉบับของบอนด์ ผู้ทำงานในตำแหน่งเดียวกันกับแม่ของเธอเมื่อหลายปีก่อน
เทอเรนซ์ คูเปอร์ เป็น คูป / เจมส์ บอนด์: สายลับอังกฤษที่คัดเลือกมาโดยเฉพาะและฝึกฝนเพื่อต้านทานเสน่ห์ของผู้หญิง
ดีโบราห์ เคอรร์ เป็น สายลับ มิมิ / เลดี ฟิโอนา แมคทาร์รี: สายลับของสเมอร์ช ซึ่งปลอมเป็นแม่ม่ายของเอ็ม ซึ่งตกหลุมรักบอนด์
ออร์สัน เวลส์ เป็น เลอ ชีฟร์ – ตัวแทนด้านการเงินของสเมอร์ช ต้องการชนะเกมบาคะราเพื่อชดใช้เงินที่เขายักยอกเงินจากองค์การ
วิลเลียม โฮลเดน เป็น แรนซัม: หัวหน้าซีไอเอ ที่มาพร้อมกับทีมรวมหัวหน้าสายลับเพื่อโน้มน้าวให้บอนด์ออกจากการเกษียณ ซึ่งปรากฏตัวอีกครั้งในฉากต่อสู้ตอนสุดท้าย
ชาร์ลส์ บอเยอร์ เป็น เลอ กรานด์: หัวหน้าสำนักงานที่สอง ที่มาพร้อมกับทีมรวมหัวหน้าสายลับเพื่อพบบอนด์
จอห์น ฮูสตัน เป็น เอ็ม / แมคทาร์รี: หัวหน้าเอ็มไอ6 ซึ่งเสียชีวิตจากการระเบิดที่เกิดจากการทิ้งระเบิดของตัวเองที่บ้านของบอนด์ ตอนที่ทีมรวมหัวหน้าสายลับมาเยี่ยม
คุรต คาสซนาร์ เป็น สเมียร์นอฟ: หัวหน้าเคจีบี ที่มาพร้อมกับทีมรวมหัวหน้าสายลับเพื่อพบบอนด์
จอร์จ ราฟต์ เป็น ตัวเอง, ดีดเหรียญเหมือนกับที่เขาทำใน สการ์เฟซ
ฌอน-พอล เบลมุนดู เป็น ผู้นำกองทัพฝรั่งเศส
มีดาราดัง เช่น จอร์จ ราฟต์และฌอน-พอล เบลมุนดู มีชื่ออยู่ในการประชาสัมพันธ์ของภาพยนตร์และตัวอย่างภาพยนตร์ ถึงแม้ว่าความจริงแล้วพวกเขาปรากฏตัวแค่ไม่กี่นาทีในฉากสุดท้าย
งานสร้าง > การพัฒนา

เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1955 เอียน เฟลมมิง ขายสิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์จากนวนิยายของเขา คาสิโน รอยัล นวนิยายเล่มแรกที่มีตัวละคร เจมส์ บอนด์ ปรากฏตัว แก่ผู้อำนวยการสร้าง เกรกอรี แรตออฟ จำนวน 6 พันดอลลาร์สหรัฐ (หากคิดอัตราเงินเฟ้อแล้ว จะประมาณ 60,693 ดอลลาร์สหรัฐ ในปี ค.ศ. 2021) หลังแรตออฟซื้อสิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์ภายในระยะเวลาหกเดือนเมื่อปีก่อน แรตออฟได้ว่าจ้างให้ ลอเรนโซ เซมเปิล จูเนียร์ เขียนบทภาพยนตร์ แต่ทั้งสองคนคิดว่าบอนด์นั้นไม่น่าเชื่อและโง่เขลา เซมเปิลกล่าวว่า แรตออฟพิจารณาโครงการว่าบอนด์นั้นต้องเป็นผู้หญิงและต้องการที่จะให้ ซูซาน เฮย์เวิร์ด แสดงเป็น 'เจน' บอนด์ เมื่อปี ค.ศ. 1956 เดอะนิวยอร์กไทมส์ รายงานว่าแรตออฟได้ก่อตั้งบริษัทร่วมกับ ไมเคิล การ์ริสัน เพื่อสร้างภาพยนตร์ แต่เขาไม่สามารถหาผู้สนับสนุนทางการเงิน ก่อนที่เขาเสียชีวิตเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1960
ตัวแทนและผู้อำนวยการสร้าง ชาร์ลส์ เค. เฟลด์แมน เป็นตัวแทนของแรตออฟและซื้อสิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์ คาสิโน รอยัล จากแม่ม่ายของเขาอัลเบิร์ต อาร์. บรอคโคลี มีความสนใจในดัดแปลง เจมส์ บอนด์ เป็นภาพยนตร์มานานหลายปี เขายื่นข้อเสนอซื้อสิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์ คาสิโน รอยัล จากเฟลด์แมน แต่เขาปฏิเสธ เฟลด์แมนและเพื่อนของเขา ผู้กำกับ ฮาวเวิร์ด ฮอกส์ ซึ่งสนใจในการดัดแปลง คาสิโน รอยัล เป็นภาพยนตร์ โดยพิจารณาให้ ลีห์ แบรกเกตต์ เป็นผู้เขียนบทและให้ แครี แกรนต์ เป็น เจมส์ บอนด์ แต่พวกเขาตัดสินใจที่จะไม่ดำเนินการต่อ หลังพวกเขาชมภาพยนตร์ พยัคฆ์ร้าย 007 (1962) ซึ่งเป็นภาพยนตร์บอนด์เรื่องแรกของบรอคโคลีและหุ้นส่วนของเขา แฮรรี ซอลต์ซแมน สร้างโดยอีออนโปรดักชันส์ บริษัทของพวกเขาเอง
ช่วงปี ค.ศ. 1964 เฟลด์แมนได้ลงทุนด้วยเงินของเขาเองจำนวน 5 แสนดอลลาร์สหรัฐ เพื่อเตรียมงานถ่ายทำ ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007 เขาตัดสินใจทำข้อตกลงกับอีออนโปรดักชันส์และผู้จัดจำหน่าย ยูไนเต็ดอาร์ทิสต์ส ความพยายามร่วมกันสร้างภาพยนตร์นั้นล้มเหลว เพราะเฟลด์แมนทะเลาะกับบรอคโคลีและซอลต์ซแมนบ่อยครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับการแบ่งผลกำไรและเมื่อการดัดแปลง คาสิโน รอยัล จะเริ่มการถ่ายทำ เฟลด์แมนเข้าหา ฌอน คอนเนอรี เพื่อให้แสดงเป็นเจมส์ บอนด์ แต่ปฏิเสธข้อเสนอของคอนเนอรีที่จะแสดงภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วยค่าตัวหนึ่งล้านดอลลาร์ ในที่สุดเฟลด์แมนตัดสินใจเสนอโครงการของเขาให้แก่ โคลัมเบียพิกเจอส์ ผ่านบทภาพยนตร์ที่เขียนโดย เบน เฮชต์ และสตูดิโอตอบตกลง เมื่อภาพยนตร์ชุดบอนด์ของอีออนกลายเป็นภาพยนตร์สายลับที่กำลังเป็นที่นิยมในขณะนั้น เฟลด์แมนเลือกที่จะสร้างภาพยนตร์ของเขาเป็นแนวตลกเสียดสีของภาพยนตร์ชุดบอนด์ แทนที่จะเป็นการดัดแปลงโดยตรง
งานสร้าง > การพัฒนาบทภาพยนตร์

เบน เฮชต์มีส่วนร่วมในโครงการ โดยเขาได้เขียนร่างฉบับสมบูรณ์ขึ้นมาหลายฉบับ ถึงแม้จะไม่ได้ถูกนำมาใช้ รายงานของนิตยสาร ไทม์ เมื่อปี ค.ศ. 1966 ระบุว่าเฮชต์มีร่างฉบับสมบูรณ์ "สามฉบับ" ในขณะที่เอกสารของเขามีเนื้อหาจากบทภาพยนตร์สี่บทที่หลงเหลืออยู่โดยเฮชต์ บทร่างของเขาเกือบจะเป็นการดัดแปลง โดยตรง จากนวนิยายมากกว่าจะเป็นผลงานที่ท้ายสุดแล้วสร้างเป็นภาพยนตร์ล้อเลียน บทร่างจากปี ค.ศ. 1957 ถูกค้นพบในเอกสารของเฮชต์ แต่ไม่ระบุชื่อผู้เขียน โดยบทร่างนั้นเป็นดัดแปลงโดยตรงจากนวนิยาย แม้ว่า ตัวละครบอนด์นั้นถูกแทนที่โดยนักเล่นโป๊กเกอร์ซึ่งเป็นนักเลงชาวอเมริกัน
ในร่างต่อมามีเรื่องของอบายมุขเป็นจุดศูนย์กลางของเนื้อเรื่อง โดยตัวละคร เลอ ชีฟร์ กลายเป็นหัวหน้าเครือข่ายซ่องโสเภณี (ซึ่งเขาเป็นในนวนิยาย) โดยลูกค้านั้นถูกรีดเอาทรัพย์โดย เลอ ชีฟร์ เพื่อเอาเงินไปสนับสนุนสเปกเตอร์ (ผู้เขียนบทเป็นผู้คิด) การเปลี่ยนแปลงของเบื้องหลังเปิดโอกาสให้มีองค์ประกอบเนื้อเรื่องที่น่าตื่นเต้น ประกอบด้วย ฉากไล่ล่าในย่านโคมแดงของฮัมบวร์ค ทำให้บอนด์ต้องหนีโดยการปลอมตัวเป็นนักมวยปล้ำโคลนหญิง มีตัวละครใหม่ปรากฏตัวเช่น ลิลี วิง หญิงโสเภณีและอดีตคนรักของบอนด์ ซึ่งพบจุดจบโดยถูกบดขยี้ตรงด้านหลังของรถบรรทุกขยะ และ กีตา ภรรยาคนสวยของ เลอ ชีฟร์ บอนด์ใช้เธอเป็นเกราะระหว่างการดวลปืน ทำให้ใบหน้าและลำคอของเธอเสียโฉมอย่างน่าสังเวช เป็นฉากเดียวกับที่วิงพบจุดจบ กีตายังคงเป็นตัวเอกสำคัญในฉากการทรมานที่ปรากฎในหนังสือ ซึ่งบทเดิมเป็นของ เลอ ชีฟร์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007
ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007 ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กเจมส์ บอนด์ในภาพยนตร์ |
| --- | --- |
 รายชื่อ  การสร้าง  การแสดง 
อีออนโปรดักชันส์:  พยัคฆ์ร้าย 007 (1962)  เพชฌฆาต 007 (1963)  จอมมฤตยู 007 (1964)  ธันเดอร์บอลล์ 007 (1965)  จอมมหากาฬ 007 (1967)  007 เพชรพยัคฆราช (1971)  007 ยอดพยัคฆ์ราชินี (1969)  พยัคฆ์มฤตยู 007 (1973)  007 เพชฌฆาตปืนทอง (1974)  007 พยัคฆ์ร้ายสุดที่รัก (1977)  007 พยัคฆ์ร้ายเหนือเมฆ (1979)  007 เจาะดวงตาเพชฌฆาต (1981)  007 เพชฌฆาตปลาหมึกยักษ์ (1983)  007 พยัคฆ์ร้ายพญายม (1985)  007 พยัคฆ์สะบัดลาย (1987)  007 รหัสสังหาร (1989)  พยัคฆ์ร้าย 007 รหัสลับทลายโลก (1995)  007 พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย (1997)  007 พยัคฆ์ร้ายดับแผนครองโลก (1999)  ดาย อนัทเธอร์ เดย์ 007 พยัคฆ์ร้ายท้ามรณะ (2002)  007 พยัคฆ์ร้ายเดิมพันระห่ำโลก (2006)  007 พยัคฆ์ร้ายทวงแค้นระห่ำโลก (2008)  พลิกรหัสพิฆาตพยัคฆ์ร้าย 007 (2012)  องค์กรลับดับพยัคฆ์ร้าย (2015)  007 พยัคฆ์ร้ายฝ่าเวลามรณะ (2021) 
ไม่ได้สร้างโดยอีออนฯ:  ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007 (1967)  พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ (1983) 
ประวัติศาสตร์:  ทศวรรษ 1960  ทศวรรษ 1970  ทศวรรษ 1980  ทศวรรษ 1990  ทศวรรษ 2000 
นักแสดงและตัวละคร:  ตัวละครประจำ  นักแสดงประจำ  นักแสดงที่ได้รับคัดเลือกสำหรับบทเจมส์ บอนด์  สาวบอนด์ 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  เอกลักษณ์  เพลง  ฉากในลำกล้องปืน  สถานที่  บิกีนี่สีขาวของเออร์ซูลา แอนเดรส  "คาสิโนรอยัล" (ไคลแมกซ์!) 
 หนังสือ  หมวดหมู่  สถานีย่อย (ภาพยนตร์)
ทีวีไฟว์

| --- | --- |

ชื่อเดิม:   แอสโซซิเอท บรอดคาสติ้ง คอร์ปอเรชั่น (ตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ถึง พ.ศ. 2515)  แอสโซซิเอท บรอดคาสติ้ง คอมพานี (ตั้งแต่ พ.ศ. 2535 ถึง พ.ศ. 2551)  เอบีซี ดีเวลลอปเมนท์ คอร์ปอเรชั่น (ตั้งแต่ พ.ศ. 2535 ถึง พ.ศ. 2558) 
ประเภท: บริษัทเอกชน (ตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ถึง พ.ศ. 2552)   บริษัทย่อย (ตั้งแต่ปี 2552)
อุตสาหกรรม: สื่อมวลชน
ก่อตั้ง: 19 มิถุนายน 1960; 64 ปีก่อน (1960-06-19)
ผู้ก่อตั้ง: ชิโน โรเซส
สำนักงานใหญ่: ทีวีไฟว์ มีเดียเซ็นเตอร์, มันดาลูยอง ทีวีไฟว์ บรอดคาสท์ คอมเพล็กซ์, โนวาลิเชส, เกซอนซิตี,  ฟิลิปปินส์
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก:   แมนนี่ ปังกิลินัน (ประธาน)  กุยโด ซาบาเยโร่ (ประธานและซีอีโอ)  ไดโน ลอเรน่า (ซีโอโอ)  ปิแอร์ บูฮาย (ซีเอฟโอ) 
ผลิตภัณฑ์: โทรทัศน์ วิทยุ ภาพยนตร์ เพลง อินเทอร์เน็ต
รายได้:  PHP1.795 billion (FY 2014)
รายได้จากการดำเนินงาน:  −PHP3.862 billion (FY 2014)
สินทรัพย์:  PHP8.84 billion (FY 2011)
เจ้าของ: มีเดียเควสต์โฮลดิงส์
พนักงาน: 700+ (FY 2018)
บริษัทแม่: พีแอลดีที
เว็บไซต์: www.tv5.com.ph
ทีวีไฟว์ เน็ตเวิร์ค อินคอร์ปอเรทเต็ด (อังกฤษ: TV5 Network, Inc.) ชื่อทางการค้า ทีวีไฟว์ (TV5) เป็นบริษัทสื่อของฟิลิปปินส์ที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองมันดาลูยอง โดยมีสตูดิโออื่นตั้งอยู่ที่เมืองโโนวาลิเชส เกซอนซิตี ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2503 โดยชิโน โรเซส
ทีวีไฟว์เป็นเจ้าของโดยมีเดียเควสต์โฮลดิงส์ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของพีแอลดีที เป็นบริษัทสื่อที่ใหญ่เป็นอันดับสามในฟิลิปปินส์ รองจากเอบีเอส-ซีบีเอ็น และจีเอ็มเอ เน็ตเวิร์ค
ช่องโทรทัศน์ > ทั่วประเทศฟิลิปปินส์

ทีวีไฟว์
วันสปอตส์
วันนิวส์
วันพีเอช
วันสปอตส์พลัส
เอ็นบีเอทีวีฟิลิปปินส์ (เป็นเจ้าของร่วมกับสมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ)
พีบีเอรัช (เป็นเจ้าของร่วมกับสมาคมบาสเกตบอลฟิลิปปินส์)
ส่าหรี-ส่าหรี แชนแนล (เป็นเจ้าของร่วมกับวีว่า คอมมิวนิเคชั่นส์)
บูโกะ (เป็นเจ้าของร่วมกับเอพีทีเอ็นเตอร์เทนเม้นท์)
ยูเอเอพี วาร์ซีที แชนแนล (เป็นเจ้าของร่วมกับสมาคมกีฬามหาวิทยาลัยแห่งฟิลิปปินส์)
ไฟว์พลัส
อักซีออนทีวี
บลูมเบิร์กทีวีฟิลิปปินส์ (เป็นเจ้าของร่วมกับบลูมเบิร์ก)
คัลเลอส์
ไฮเปอร์
วันสกรีน
เวทเทอร์ อินฟอร์เมชั่น เน็ตเวิร์ค
ช่องโทรทัศน์ > นอกประเทศฟิลิปปินส์

กะปะติดแชนแนล
อักซีออนทีวี อินเตอร์เนชั่นแนล
สถานีวิทยุ

ราดิโอ้ ซิงโก้ ทรูเอฟเอ็ม
แบรนด์

ซิกแนล
แซทไลท์
สุลิตทีวี
อินเทอร์เน็ต

ดีไฟว์สตูดิโอ
จีจีเน็ทเวิร์ค
นิวส์ไฟว์ดิจิตอล
TV5.com.ph
บริษัทย่อยและแผนกต่างๆ

อะลากังกะปะติ๊ด ฟาวน์เดชัน
ซิกแนลทีวี
ดิจิตอลไฟว์
มีเดียไฟว์
เนชั่น บรอดคาสติ้ง คอร์ปอเรชั่น
นิวส์ไฟว์
วันสปอตส์
พิลิปินาส โกลบอล เน็ทเวิร์ค
รีจิโอแนลไฟว์
เรสคิวไฟว์
สเตรทชูตเตอร์
สตูดิโอไฟว์
ทาเลนต์ไฟว์
ทีวีไฟว์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์กรุ๊ป
ยูนิเทลโปรดักชั่น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (อังกฤษ)
ทูลลามอร์

| Tullamore Tulach Mhór |
| --- | --- |
เมือง
The Grand Canal, Tullamore
   ธง ตราอาร์ม
ประเทศ: ไอร์แลนด์
มณฑล: ออฟฟาลี
ความสูง: 73 เมตร (240 ฟุต)
ประชากร (2006)
 • เขตเมือง: 10,900 คน
 • นอกเมือง: 2,027 คน
Irish Grid Reference: N335248
เว็บไซต์: [ www.offaly.ie/eng/Services/Your_Councils/Tullamore_Town_Council/]]
ทูลลามอร์ (อังกฤษ: Tullamore; ไอริช:Tulach Mhór) เป็นเมืองในประเทศไอร์แลนด์ อยู่ในมณฑลออฟฟาลี ทางตอนกลางของประเทศ มีประชากรประมาณ 10900 คน
ทูสเตปการาจ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ดนตรีการาจ
| ทูสเตปการาจ |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: ยูเคการาจ ดรัมแอนด์เบส R&B
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ปลายยุค 1990s, ลอนดอน, ยูเค
เครื่องบรรเลงสามัญ: Sequencer - เทิร์นเทเบิ้ล - แซมเพลอร์ - คีย์บอร์ด - ดรัมแมชชีน - คอมพิวเตอร์ส่วนตัว
รูปแบบอนุพันธุ์: ดั๊บสเตป เทคโสเต็ป เบรกสเตป กริม
ทูสเตปการาจ (อังกฤษ: 2-step garage) เป็นแนวเพลงประเภทอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ทันสมัย  เป็นแนวเพลงย่อยที่ได้รับความนิยมอย่างยูเคการาจ
ทุนการศึกษาเกตส์

ทุนการศึกษาเกตส์ (อังกฤษ: Gates Scholarship หรือชื่อเต็มอย่างเป็นทางการ: Gates Cambridge Scholarships) เป็นทุนการศึกษาที่ก่อตั้งขึ้นโดยมูลนิธิบิลและเมลินดา เกตส์ในปี ค.ศ. 2000 ด้วยการมอบทุนเป็นจำนวนเงิน 210 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อให้นักศึกษาที่สำเร็จการศึกษาที่มีผลงานโดดเด่นจากนอกสหราชอาณาจักรได้มีโอกาสศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ โดยเป็นทุนมอบให้สำหรับการศึกษาระดับบัณฑิตวิทยาลัยที่มหาวิทยาลัยเป็นระยะเวลาไม่น้อยกว่าหนึ่งปีแต่กำหนดไว้ว่าต้องไม่เกินสี่ปี ทุนการศึกษาดังกล่าวจะรวมถึงค่าเล่าเรียนทั้งหมด, ค่าเผื่อการบำรุงรักษา และเป็นเงินสำรองค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการตัดสินใจในการศึกษากิจกรรมที่เกี่ยวข้อง ซึ่งนักเรียนทุนชุดแรกได้เดินทางไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยดังกล่าวในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2001
ทุนการศึกษาเกตส์มีโครงสร้างที่คล้ายกันกับทุนการศึกษาโรเดสของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด แม้ว่าทุนการศึกษาเกตส์เพิ่งจะก่อตั้งในช่วงหลัง แต่ได้รับการเลือกจากส่วนกลางโดยการแข่งขันคัดเลือก โดยมีช่วงระยะเวลาที่ยืดหยุ่นมากกว่าทุนการศึกษาโรเดส และทุนการศึกษามาร์แชล โดยทั่วไปในช่วงสองปีหลัง หรืออาจเป็นสามปีในบางครั้ง
คุณสมบัติผู้สมัครและหลักเกณฑ์

ผู้สมัครจากประเทศอื่นนอกเหนือจากสหราชอาณาจักร ต่างมีสิทธิ์ที่จะได้รับทุนการศึกษา โดยอยู่ในช่วงระหว่าง 80 ถึง 100 นักเรียนทุนที่ได้รับเลือกในแต่ละปี ซึ่งเป็นจำนวนประมาณ 40 เปอร์เซนต์ที่มาจากสหรัฐอเมริกา เดอะเคมบริดจ์เกตส์ทรัสท์มีจุดมุ่งหมายที่จะเก็บรักษานักเรียนทุนในถิ่นฐานให้ได้ตลอดเวลา ซึ่งนำไปสู่ความผันผวนเล็กน้อยในการได้รับรางวัลทุนการศึกษาใหม่ของในแต่ละปี
มูลนิธิฯต้องทำการมอบทุนตามการอิงความสามารถด้านสติปัญญาของแต่ละบุคคล, ความสามารถในการเป็นผู้นำ ตลอดจนมีความต้องการที่จะให้ความรู้ที่พวกเขาได้รับได้มีส่วนแบ่งปันต่อสังคมทั่วโลก โดยมีเงือนไขว่าต้องให้บริการแก่ชุมชนของพวกเขา และนำความรู้ที่ได้รับมาพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้อื่นให้ดีขึ้น
เป้าหมาย

มูลนิธิบิลและเมลินดา เกตส์มีเป้าหมายที่จะสร้างเครือข่ายของผู้นำในอนาคตจากทั่วโลก ผู้ซึ่งจะนำวิสัยทัศน์ใหม่และมีความมุ่งมั่นที่จะปรับปรุงคุณภาพชีวิตของประชาชนในแต่ละประเทศให้ดีขึ้น เมื่อเวลาผ่านไป คาดว่านักวิชาการเกตส์เคมบริดจ์จะเป็นผู้นำในการให้ความช่วยเหลือเพื่อแก้ไขปัญหาระดับโลกที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพ, ความเท่าเทียม, เทคโนโลยี และการศึกษา ในทุกพื้นที่ที่มูลนิธิได้ดำเนินการเรื่อยมา
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2012-05-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทุกหัวใจมีรัก

| ทุกหัวใจมีรัก |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์ ทุกหัวใจมีรัก
กำกับ: ริชาร์ด เคอร์ทิส
เขียนบท: ริชาร์ด เคอร์ทิส
อำนวยการสร้าง: Tim Bevan   Liza Chasin   Eric Fellner   Debra Hayward   Duncan Kenworthy
นักแสดงนำ: แอลัน ริกแมน   บิล ไนอี   คอลิน เฟิร์ท   เอมมา ทอมสัน   ฮิว แกรนต์   เลียม นีสัน   เคียรา ไนต์ลีย์
ผู้จัดจำหน่าย: ยูนิเวอร์แซลพิกเจอร์ส
วันฉาย: 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546
ความยาว: 135 นาที
ประเทศ: สหราชอาณาจักร
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 45 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 246,942,017 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจากสยามโซน
ทุกหัวใจมีรัก (อังกฤษ: Love Actually) เป็นภาพยนตร์ โรแมนติกคอมเมดี้ คอมพิวเตอร์ กำกับโดยริชาร์ด เคอร์ทิส นักเขียนบทภาพยนตร์ชาวอังกฤษ เรื่องราวเกี่ยวกับความรักในรูปแบบต่าง ๆ ของกลุ่มคนหลากหลายวิถีชีวิต ที่โยงมาเกี่ยวข้องกันในเทศกาลคริสต์มาส ออกฉายครั้งแรกเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2546[ต้องการอ้างอิง]
ทุกหัวใจมีรัก นำแสดงโดยฮิว แกรนต์, บิล ไนอี, เอมมา ทอมสัน, คอลิน เฟิร์ท, เลียม นีสัน, แอลัน ริกแมน, เคียรา ไนต์ลีย์, ลอรา ลินนีย์ และดาราภาพยนตร์ผู้มีชื่อเสียงอีกมากมาย รวมทั้งดารารับเชิญได้แก่ โรวัน แอตคินสัน, บิลลี บ็อบ ทอร์นตัน, เคลาเดีย ชิฟเฟอร์, อิไลชา คัทเบิร์ต, แชนนอน เอลิซาเบท และเดนิส ริชาดส์
ภาพยนตร์ฉบับที่ฉายในประเทศไทยและทวีปเอเชีย ผู้กำกับได้ตัดฉากตัวละครออกไปคู่หนึ่งคือ จอห์นและจูดี (แสดงโดยมาร์ติน ฟรีแมน และโจแอนนา เพจ) ซึ่งรับบทเป็นตัวแสดงแทนในการถ่ายหนังโป๊ เนื่องจากมีฉากที่ไม่เหมาะสม เรื่องนี้อาจจะเป็นหนังโป๊
เนื้อเรื่องย่อ

คนบางคนอาจมองว่าโลกนี้เต็มไปด้วยความเกลียดชัง แก่งแย่งชิงดี แต่อันที่จริงแล้ว เราจะพบว่ามีความรักปรากฏอยู่ในทุกแห่งหน ในคนทุกเพศทุกวัย ตั้งแต่นายกรัฐมนตรีหนุ่มคนใหม่ที่เพิ่งเริ่มงานเป็นวันแรก ก็เกิดตกหลุมรักเลขาสาวจอมเปิ่นที่เพิ่งเข้าทำงานเป็นวันแรกเหมือนกัน, เจมี นักเขียนหนุ่มผู้เพิ่งจะพบว่าภรรยาเป็นชู้กับน้องชายของตน จึงหลบไปรักษาแผลใจที่บ้านพักริมทะเลสาบ และพบรักกับหญิงสาวคนทำงานบ้านซึ่งพูดภาษาอังกฤษไม่ได้, หญิงสาวที่แต่งงานแล้วอย่างแคเรน ผู้ซึ่งกำลังสงสัยว่าสามีของเธอกำลังปันใจให้กับเลขาหน้าห้องทำงาน หรือกระทั่งความรักของเด็กชายผู้ซึ่งกำลังพบรักครั้งแรกกับเด็กหญิงเพื่อนร่วมโรงเรียนที่ไม่เคยแม้แต่จะคุยกัน และพ่อม่ายที่ประสบปัญหาการเข้าถึงลูกชายผู้เพิ่งจะสูญเสียแม่ไป
เมื่อเทศกาลคริสต์มาสกำลังย่างกรายมาถึง เรื่องราวของแต่ละคนในลอนดอนจึงบังเกิดขึ้นด้วยความมหัศจรรย์ที่มีรสชาติทั้งหวานและขม ตามแต่จะบังเกิดขึ้นในทุกหัวใจที่มีรัก
ตัวละครหลัก

เดวิด นายกรัฐมนตรีหนุ่มโสดผู้ที่เพิ่งมาทำงานวันแรกก็ตกหลุมรักเสียแล้ว รับบทโดย ฮิว แกรนต์
นาตาลี เลขานุการใหม่ผู้ซึ่งมาทำงานกับนายกรัฐมนตรีเป็นวันแรก จึงมักจะเผลอทำกิริยาเปิ่น ๆ อยู่เสมอ รับบทโดย Martine McCutcheon
เจมี เบนเนตต์ นักเขียนหนุ่มที่พบว่าภรรยาของตนนอกใจ จึงมาตั้งต้นชีวิตโสดอีกครั้งที่บ้านพักริมทะเลสาบ รับบทโดย คอลิน เฟิร์ท
เอาแรเลีย หญิงสาวทำงานบ้านชาวโปรตุเกส ซึ่งมารับจ้างทำงานบ้านกับเจมี รับบทโดย Lúcia Moniz
แฮร์รี บรรณาธิการนิตยสาร แต่งงานและมีลูกสองคนแล้วกลับหวั่นไหวกับท่าทีของเลขานุการหน้าห้อง รับบทโดย แอลัน ริกแมน
แคเรน ภรรยาของแฮร์รี ผู้ซึ่งสงสัยว่าสามีกำลังจะปันใจให้ใครบางคน เป็นพี่สาวของเดวิด รับบทโดย เอมมา ทอมสัน
แดเนียล สถาปนิกที่เพิ่งจะสูญเสียภรรยาไป และพบว่าเป็นการยากที่จะเข้าถึงใจของลูกชายได้ รับบทโดย เลียม นีสัน
จูเลียต เจ้าสาวหมาด ๆ ที่มีปัญหาเรื่องการเข้ากับเพื่อนสนิทของสามีไม่ได้ รับบทโดย เคียรา ไนต์ลีย์
แซราห์ ครีเอทีฟสาวที่แอบหลงรักเพื่อนชายในที่ทำงานมานานนับปี รับบทโดย ลอรา ลินนีย์
บิลลี แม็ก ร็อกสตาร์ตกยุคที่กำลังดันทุรังจะกลับมาดังอีกครั้ง รับบทโดย บิล ไนอี
มีอา เลขาสาวหน้าห้องของแฮร์รี สาวสวยเซ็กซีผู้เพียรพยายามหาจังหวะแอบโปรยเสน่ห์ใส่เจ้านาย รับบทโดย Heike Makatsch
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2010-05-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
Love Actually บนเว็บไซต์ Internet Movies Database
Love Actually (2003) ที่ สยามโซน.คอม
ทุนนิยมยุคปลาย

ทุนนิยมยุคปลาย (อังกฤษ: late-stage capitalism) เป็นคำที่ปรากฏช้ในงานพิมพ์ครั้งแรกโดยนักเศรษฐศาสตร์ชาวเยอรมัน เวอร์เนอร์ ซอมบาร์ต ในสหรัฐและแคนาดาปัจจุบันนิยมใช้คำนี้เพื่อเรึยกความไร้สาระ, ความย้อนแย้ง, วิกฤต, ความอยุติธรรม และความไม่เท่าเทียมที่สามารถรับรู้ได้ อันเกิดจากการพัฒนาธุรกิจในยุคใหม่
ทุนนิยมยุคปลายเป็นคำใช้เรียกยุคสมัยทางประวัติศาสตร์นับตั้งแต่ปี 1940 ซึ่งรวมถึงการเติบโตขอบธุรกิจยุคหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองที่เรียกว่า "ยุคทองของทุนนิยม" คำนี้ปรากฏใช้ในยุโรปภาคพื้นทวีปมาก่อน และเป็นที่รู้จักในโลกภาษาอังกฤษจากการแปลของเออร์เนสต์ แมนเดล ในหนังสือเรื่อง Late Capitalism ตีพิมพ์ในปี 1975 ที่ซึ่งแมนเดลพยายามจะให้คำอธิบายแบบมาร์กซิสต์ดั้งเดิมเกี่ยวกับ "ยุคทองของทุนนิยม"
เออร์เนสต์ แมนเดล

นักเศรษฐศาสตร์สายมาร์กซิสตฺ เออร์เนสต์ แมนเดล ระบุว่า "ทุนนิยมยุคปลาย" จะเต็มไปด้วยเล่ห์กล (machinations) หรือ ความไม่แน่นอน (fluidities) ของทุนทางเศรษฐกิจ และผ่านการการกลายเป็นสินค้า (commodification) และ การกลายเป็นอุตสาหกรรมที่สูงชึ้นมาก ที่ครอบคลุมไปถึงแง่มุมต่าง ๆ ของชีวิตมนุษย์มากขึ้น แมนเดลเชื่อว่า "ภาพของ[ทุนนิยมยุคปลาย]นั้นไม่ใกล้เคียงกับการเป็นภาพแทนของ 'สังคมยุคหลังอุตสาหกรรม' เลย" และทุนนิยมยุคปลาย "ประกอบสร้างการกลายเป็นอุตสาหกรรมไปทั่ว (generalized universal industrialization) เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์"
แมนเดลเลือกใช้คำว่า "neo-capitalism" มากกว่าจนถึงปลายทศวรรษ 1960s คำนี้ปรากฏใช้โดยนักวิชาการชาวเบลเยียมและฝรั่งเศสมากในเวลานั้น
เฟรดดริก เจมซัน

เฟรดดริก เจมซัน หยิบยืมมุมมองแบบแมนเดลมาเป็นพื้นฐานในงานเขียนชิ้นสำคัญของเขา Postmodernism, or, the Cultural Logic of Late Capitalism ความเป็นหลังสมัยใหม่ของเจมซันรวมถึงรูปแบบ (mode) ใหม่ของการผลิตวัฒนธรรม (การพัฒนาของวรรณกรรม, ภาพยนตร์, วิจิตรศิลป์, วิดีโอ, ทฤษฎีทางสังคม ฯลฯ) ซึ่งแตกต่างอย่างชัดเจนจากยุคสมัยใหม่
เจมซันระบุว่ายุคของทุนนิยมยุคปลายเป็นยุคใหม่และเป็นการพัฒนาที่เคยไม่คู่ขนานไปกับความต้องการของโลกมาก่อน อย่างไรก็ตาม ทุนนิยมยุคปลายแตกต่างจากการทำนายของมาร์กซ์เกี่ยวกับระยะทชนุดท้ายของทุนนิยมึงระยะนุดท้ายขอบทุนนิยม
การใช้ในบริบทสมัยใหม่

บทความปี 2017 บน The Atlantic ระบุว่า "ทุนนิยมยุคปลาย" เป็นคำกว้าง ๆ ใช้เรียกวัฒนธรรมธุรกิจยุคใหม่ และกลายเป็นคำที่ใช้อธิบายปรากฏการณ์ของทุนนิยมที่มีผลบิดเบือนชีวิตมนุษย์ มักใช้เป็นคำประชดประชันหรือวิจารณ์ นอกจากนี้ยังใบ้ในแง่ที่ว่า ทุนนิยมลักษณะนี้จะไม่คงอยู่ตลอดไป อะนเป็นผลจากปัญหาที่สร้างขึ้นโดยธุรกิจนั้นเริ่มมีมากขึ้นและควบคุมยากขึ้น
ทีไอทีวี เอเวอเรสต์ 2007
ทีมงาน

นักปีนเขา ประกอบด้วย
เรือโทภิญโญ รุ่งเรือง (โญ) นายทหารหน่วยสงครามพิเศษทางเรือ กองเรือยุทธการ เป็นหัวหน้าทีม
เรือตรีไพรัตน์ พลายงาม (รัตน์) หัวหน้าชุดปฏิบัติการพิเศษ กองเรือป้องกันฝั่ง กองทัพเรือ
พันจ่าเอกเทพบุตร กิมจันทร์ (เสือ) ทหารหน่วยสงครามพิเศษทางเรือ นักกีฬาทีมชาติ
อนุกูล สอนเอก (กื๋อ) นักปีนผา นักสำรวจถ้ำ นักเขียนนิตยสารสารคดี
วันเพ็ญ สินธุวงษ์ (จุ๋ม) ผู้จัดการแผนกศูนย์ข้อมูลข่าว สถานีโทรทัศน์ ทีไอทีวี เป็นผู้หญิงคนเดียวในทีม
ดิลก ตามใจเพื่อน (ป้าย) โปรดิวเซอร์ สถานีโทรทัศน์ ทีไอทีวี
กิตติ จันทร์เจริญ (บรีส) ช่างภาพ สถานีโทรทัศน์ ทีไอทีวี
สุธน ยิ้มดี (นนท์) ช่างตัดต่อ สถานีโทรทัศน์ ทีไอทีวี
พิทักษ์ จุลาภา (ต้อง) โปรดิวเซอร์ สถานีโทรทัศน์ ทีไอทีวี (สละสิทธิ์ให้ อนุศักดิ์ จงยินดี เดินทางไปแทน)
อนุศักดิ์ จงยินดี (อ๊อด) นักธุรกิจ นักปีนเขาอิสระ ที่ได้รับเลือกเข้าร่วมทีมเป็นคนสุดท้าย
ไกด์นำทาง และลูกหาบชาวเชอร์ปา จำนวน 170 คน นำโดย ตาชิ เทนซิง (Tashi Tenzing) ซึ่งเป็นหลานชายของเทนซิง นอร์เก ผู้ขึ้นถึงยอดเขาเอเวอเรสต์เป็นคนแรกพร้อมกับเอดมันด์ ฮิลลารี เมื่อ พ.ศ. 2496
ทีมงานสนับสนุน ประกอบด้วย
ชิบ จิตนิยม ผู้ประกาศข่าว เป็นผู้ต้นคิดและนำเสนอโครงการนี้
ธนัท ตันอนุชิตติกุล พิธีกรรายการโทรทัศน์
ความคืบหน้า

1 กันยายน พ.ศ. 2550 - ทีมงานจำนวน 15 คน เดินทางออกจากประเทศไทย ไปเนปาล
3 กันยายน พ.ศ. 2550 - อนุศักดิ์ จงยินดี เดินทางไปสมทบ
8 กันยายน พ.ศ. 2550 - เดินทางถึงหมู่บ้านนัมเช บาซาร์ ระดับความสูง 3,440 เมตร ปากทางขึ้นสู่ภูเขาหิมาลัย
15 กันยายน พ.ศ. 2550 - เดินทางถึงแคมป์ฐาน ยอดเขาไอแลนด์พีก ระดับความสูง 5,087 เมตร
19 กันยายน พ.ศ. 2550 - ขึ้นถึงยอดเขาไอส์แลนด์พีค ระดับความสูง 6,189 เมตร เพื่อเป็นการฝึกซ้อม
23 กันยายน พ.ศ. 2550 - เดินทางถึงแคมป์ฐาน ยอดเขาเอเวอเรสต์ ระดับความสูง 5,400 เมตร
24 กันยายน พ.ศ. 2550 - ทำพิธีสักการะเทพี สครมาถา ตามประเพณีของเชอร์ปา
11 ตุลาคม พ.ศ. 2550 - เดินทางถึงแคมป์ 1 ระดับความสูง 5,900 เมตร
24 ตุลาคม พ.ศ. 2550 - เดินทางถึงแคมป์ 2 ระดับความสูง 6,500 เมตร
5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 - เดินทางถึงแคมป์ 3 ที่ความสูง 7,300 เมตร มีนักปีนเขาที่ยังปีนต่อได้ 4 คน คือ เรือโทภิญโญ เรือตรีไพรัตน์ พันจ่าเอกเทพบุตร และดิลก
6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 - เดินทางถึงแคมป์ 4 ที่ความสูง 7,900 เมตร ดิลก พลัดหลงกับเพื่อนต้องเดินทางกลับมาแคมป์ 3 ตามลำพัง
7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 - กำหนดขึ้นถึงยอดเอเวอเรสต์ ที่ความสูง 8,848 เมตร แต่ไม่สำเร็จเพราะลมแรงถึง 110-120 กม/ชม จึงกลับมาพักที่แคมป์ 2  ขึ้นไปได้สูงสุดที่ 8,500 เมตร
9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 - ยกเลิกภารกิจ เนื่องจากสภาพร่างกายของนักปีนเขา และสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวย และเริ่มย่างเข้าสู่ฤดูหนาว
11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 - เดินทางจากแคมป์ฐานกลับกาฐมาณฑุ เพื่อนำธงทั้งสามผืนไปเก็บรักษาที่วัดไทยลุมพินี เพื่อให้นักปีนเขาชาวไทยชุดอื่น นำไปใช้ในปีต่อไป
17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 - กำหนดเดินทางกลับถึงประเทศไทย
ข้อวิจารณ์

ทีมงานของสถานีโทรทัศน์ไอทีวี ไม่ได้เป็นนักปีนเขาอาชีพ และร่างกายแข็งแรงเพียงพอ มีเพียงทหารเรือ 3 คน ที่มีการฝึกฝนร่างกายให้แข็งแกร่งอย่างสม่ำเสมอ และนักปีนเขาอาชีพ 2 คน ที่เคยปีนยอดเขาอื่นๆ มาแล้ว นอกจากนี้การเตรียมงานยังทำอย่างฉุกละหุก ต่างจากทีมอื่นๆ ที่มีการเตรียมการล่วงหน้าหลายปี
อันตรายของการปีนเขาที่ความสูงมากๆ เกิดจากปริมาณออกซิเจน(O2) ในอากาศต่ำกว่าปริมาณที่ระดับน้ำทะเล (ที่แคมป์ฐาน เท่ากับ 50% ที่ยอดเขา เท่ากับ 30%) ประกอบกับความกดอากาศต่ำ ทำให้หลอดเลือดในร่างกายขยายตัว เมื่อร่างกายได้รับออกซิเจนไม่พอเพียง ร่างกายจะปรับตัวโดยสร้างเลือดเพิ่มขึ้น เพื่อนำออกซิเจนไปได้มากขึ้น ส่งผลให้เลือดเหนียวข้น และแข็งตัวได้ง่ายขึ้น ทำให้มีความเสี่ยงกับอาการลิ่มเลือดอุดตันที่หัวใจทำให้เกิดหัวใจวาย หรือที่สมอง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บบอร์ดรายงานความคืบหน้าของโครงการ เก็บถาวร 2007-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Everest Autumn 2007: Everest Thailand Expedition
ข่าวจาก mounteverest.net เก็บถาวร 2007-10-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ดูเพิ่ม

Everest Vietnam
ทูซอน

| ทูซอน |
| --- | --- |
เมือง
เมืองทูซอนและภูเขาแคทะลีนา
   ธง
สมญา: The Old Pueblo, Optics Valley, The 520, City of The White Dove, City in Kilometers
ตำแหน่งของเมืองทูซอนในรัฐแอริโซนา
ทูซอนตำแหน่งเมืองในสหรัฐอเมริกา
พิกัด: 32°13′18″N 110°55′35″W﻿ / ﻿32.22167°N 110.92639°W﻿ / 32.22167; -110.92639
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
รัฐ: แอริโซนา
เคาน์ตี: พิมาเคาน์ตี
การปกครอง
 • ประเภท: นายกเทศมนตรี-รัฐสภา
 • นายกเทศมนตรี: Regina Romero (D)
พื้นที่
 • เมือง: 238.33 ตร.ไมล์ (617.27 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 238.01 ตร.ไมล์ (616.45 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 0.32 ตร.ไมล์ (0.82 ตร.กม.)
ความสูง: 2,389 ฟุต (728 เมตร)
ประชากร (2010)
 • เมือง: 520,116 คน
 • ประมาณ (2018): 545,975 คน
 • อันดับ: สหรัฐ: 33
 • ความหนาแน่น: 2,293.88 คน/ตร.ไมล์ (885.67 คน/ตร.กม.)
 • เขตเมือง: 843,168 (52) คน
 • รวมปริมณฑล: 1,010,025 (58) คน
 • เดมะนิม: ทูซอนนัน
เขตเวลา: UTC-7 (MST)
รหัสไปรษณีย์: 85701-85775
รหัสพื้นที่: 520
FIPS code: 04-77000
GNIS feature ID: 43534 
เว็บไซต์: www.tucsonaz.gov
1 เขตเมือง = สำมะโนฯ ปีพ.ศ. 2553
ทูซอน (อังกฤษ: Tucson) เป็นเมืองตั้งอยู่ทางใต้ของรัฐแอริโซนา ประเทศสหรัฐอเมริกา ห่างจากเมืองฟินิกซ์ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 188 กิโลเมตร และห่างจากชายแดนสหรัฐอเมริกา-เม็กซิโก 98 กิโลเมตร ในการสำมะโนประชากรปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 520,116 คน