stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกาะมีเกอลง

เกาะในมหาสมุทรแอตแลนติกนอกชายฝั่งแคนาดา
| ชื่อท้องถิ่น: Île Miquelon |
| --- | --- |
เกาะมีเกอลงตอนกลาง ทางใต้ของเกาะเลอกัป และทางเหนือของเกาะล็องกลาด
มีเกอลง
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: มหาสมุทรแอตแลนติก
พิกัด: 47°03′26.1″N 56°20′19.2″W﻿ / ﻿47.057250°N 56.338667°W﻿ / 47.057250; -56.338667
กลุ่มเกาะ: แซ็งปีแยร์และมีเกอลง
แหล่งน้ำใกล้เคียง: อ่าวเซนต์ลอว์เรนซ์
พื้นที่: 110 ตารางกิโลเมตร (42 ตารางไมล์)
จุดสูงสุด: มอร์นเดอลากร็องด์มงตาญ (240 ม. (790 ฟุต))
การปกครอง
 ฝรั่งเศส
อาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส: แซ็งปีแยร์และมีเกอลง
เทศบาลใหญ่สุด: มีเกอลง-ล็องกลาด
ประชากรศาสตร์
เดมะนิม: ชาวมีเกอลง
ประชากร: 626 คน (ค.ศ. 2012)
ภาษา: ฝรั่งเศส
ข้อมูลอื่น ๆ
เว็บไซต์ทางการ: http://www.miquelon-langlade.com
มีเกอลง (ฝรั่งเศส: Île Miquelon) หรือที่รู้จักในชื่อ กร็องด์มีเกอลง (ฝรั่งเศส: Grande Miquelon) เป็นหนึ่งในหมู่เกาะของกลุ่มเกาะแซ็งปีแยร์และมีเกอลง ซึ่งเป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติก ห่างจากเกาะนิวฟันด์แลนด์ 22 กม. (14 ไมล์) ทั้งนี้ มีเกอลงตั้งอยู่ระหว่างเกาะเลอกัปทางทิศเหนือ และเกาะล็องกลาด (เรียกอีกอย่างว่าเปอติตมีเกอลง) ทางทิศใต้
ภูมินามวิทยา

ชื่อมีเกอลงได้รับการอ้างว่าแผลงมาจากชื่อเล่นของชื่อ "มิเกล" (Mikel) ในภาษาบาสก์ ใน ค.ศ. 1579 ชื่อ มีเกอตง และ มีแกล ได้ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกตามการระบุโดยนักบินทางทะเลที่ชื่อมาร์แต็ง เดอ โอยาร์ซาบาล ซึ่งเป็นชาวบาสก์เชื้อสายฝรั่งเศส โดยชื่อนี้ค่อย ๆ วิวัฒนาการขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปเป็น มีกลง และในที่สุดเป็น มีเกอลง (มิเกลูเน ในภาษาบาสก์)
ภูมิศาสตร์

แนวชายฝั่งของมิเกอลงมีทั้งหาดทรายและกรวดจำนวนมากที่ล้อมรอบลากูน เช่นเดียวกับหน้าผาหินสูงตระหง่านถึง 25 ม. (82 ฟุต) บนชายฝั่งตะวันออก ในทางธรณีวิทยาของมันประกอบด้วยหินภูเขาไฟยุคหลังยุคออร์โดวิเชียนที่เปลี่ยนรูปเล็กน้อย ส่วนใหญ่เป็นหินไรโอไลต์ที่มีหินกรวดเหลี่ยม, หินแอนดีไซต์ และหินบะซอลต์ ส่วนทางตอนใต้ของเกาะมีเกอลงคือกร็องบาราชัว ที่เป็นลากูนขนาดใหญ่ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของแมวน้ำและความหลากหลายทางชีวภาพอื่น ๆ ตลอดจนเกาะมีเกอลงยังเป็นจุดหมายปลายทางที่รู้จักกันดีสำหรับการดูนกเช่นกัน
เกาะมีเกอลงเชื่อมต่อกับเกาะเลอกัปด้วยสันดอนเชื่อมเกาะยาว 3 กม. (1.9 ไมล์) และกว้างน้อยกว่า 100 ม. (330 ฟุต) ส่วนเกาะมีเกอลงทางใต้เชื่อมต่อกับเกาะล็องกลาดด้วยคอคอดที่ก่อตัวขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ซึ่งมีความยาว 12 กม. (7.5 ไมล์) และกว้าง 6 ถึง 100 ม. (20 ถึง 328 ฟุต)
ขณะที่เกาะแซ็งปีแยร์อยู่ตรงข้ามช่องแคบที่อันตรายและมีหมอกยาว 6 กม. (3.7 ไมล์) ซึ่งชาวประมงเรียกว่า "ปากนรก" (ฝรั่งเศส: La Gueule de L'Enfer) ซึ่งเป็นที่ตั้งของซากเรืออับปางกว่า 600 ลำ
ภูมิอากาศ

สภาพภูมิอากาศเป็นแบบฉบับของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือและกระแสน้ำแลบราดอร์โดยมีพายุและลมแรงกว่า 60 กม./ชม. (37 ไมล์/ชม.) บ่อยครั้งเป็นเวลาเกือบหกเดือนของปี ส่วนฤดูร้อนมีอากาศเย็นและมีหมอกหนา อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 5.5 องศาเซลเซียส (41.9 องศาฟาเรนไฮต์)
ประชากร

เกาะมีเกอลงประกอบด้วยเทศบาลมีเกอลง-ล็องกลาด ซึ่งมีประชากร 626 คนใน ค.ศ. 2012 ส่วนท่าอากาศยานมีเกอลงให้บริการประชาชนด้วยเครื่องบินเทอร์โบหรือเครื่องบินไอพ่นขนาดเล็ก ผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเมืองที่เรียกว่ามีเกอลง ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะใกล้กับเกาะเลอกัป ผู้อยู่อาศัยรู้จักกันในฐานะชาวมีเกอลง และเป็นพลเมืองของฝรั่งเศส
ระเบียงภาพ

ชายทะเลมีเกอลง
ชายฝั่งทางเหนือของเกาะมีเกอลง ใกล้กับเกาะเลอกัป
หมู่บ้านมีเกอลงที่มองจากทิศตะวันตก
บ้านในหมู่บ้าน
หลักไมล์สู่มีเกอลง
ท่าเรือมีเกอลง
อนุสรณ์สถานอคาเดีย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
อ็องเดร ดูว์ แปลซี เดอ รีเชอลีเยอ

| พลเรือโทพระยาชลยุทธโยธินทร์ (อ็องเดร ดูว์ แปลซี เดอ รีเชอลีเยอ) |
| --- | --- |
พระยาชลยุทธโยธินทร์ใน พ.ศ. 2446

ผู้บัญชาการกรมทหารเรือ
ดำรงตำแหน่ง 16 มกราคม พ.ศ. 2443 – 29 มกราคม พ.ศ. 2444
กษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ก่อนหน้า: นายพลเรือตรี พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทองกองก้อนใหญ่ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม
ถัดไป: จอมพลเรือ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2395 Løjt Kirkeby ประเทศเดนมาร์ก
เสียชีวิต: 25 มีนาคม พ.ศ. 2476 (81 ปี) Hørsholm ประเทศเดนมาร์ก
ที่ไว้ศพ: โบสถ์โฮลเมน
คู่สมรส: คุณหญิงชลยุทธโยธินทร์ (ดัคมาร์ เลิช)
บุตร: Louis Armand • Helge • Dagmar • Agnes Ingeborg • Lilian Agenete • Louis
วิชาชีพ: เจ้าหน้าที่กองทัพเรือ   นักธุรกิจ
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้: เดนมาร์ก สยาม
สังกัด:  กองทัพเรือเดนมาร์ก  ราชนาวีสยาม
ประจำการ: พ.ศ. 2418 - 2444 (26 ปี)
ยศ:  นายพลเรือโท

พลเรือโท พระยาชลยุทธโยธินทร์ หรือชื่อเกิดคือ อ็องเดร ดูว์ แปลซี เดอ รีเชอลีเยอ (ฝรั่งเศส: André du Plessis de Richelieu)) เป็นผู้บัญชาการกรมทหารเรือสยาม เป็นรองผู้บัญชาการการรบของสยามในวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2436 และเป็นผู้ออกแบบป้อมพระจุลจอมเกล้า
ในเอกสารของฝ่ายไทยมีการสะกดชื่อของท่านไว้หลายแบบ เช่น ริเชลิว ริชลิว ริเชอลิเออ เป็นต้น
ประวัติการทำงาน

กัปตันรีเชอลีเยอ เป็นชาวเดนมาร์กเชื้อสายฝรั่งเศส โดยสืบเชื้อสายมาจากพระคาร์ดินัล ดยุกแห่งรีเชอลีเยอ (Armand Jean du Plessis de Richelieu) มุขมนตรีในพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส กัปตันรีเชอลีเยอเข้ามารับราชการทหารเรือสยามตั้งแต่ปี พ.ศ. 2418 เป็นผู้บังคับกองเรือพิทยัมรณยุทธ (Regent) ที่ภูเก็ต กระทั่งวันอังคาร เดือนห้า ขึ้นสามค่ำ ปีมะแม เบญจศก จุลศักราช 1245 ตรงกับปี พ.ศ. 2426 กัปตันรีเชอลีเยอขณะมีบรรดาศักดิ์เป็น "หลวงชลยุทธโยธินทร์" ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "พระชลยุทธโยธินทร์" ถือศักดินา 800
ในปี พ.ศ. 2428 กัปตันรีเชอลีเยอเป็นผู้ออกแบบและควบคุมงานก่อสร้างป้อมพระจุลจอมเกล้าบริเวณปากแม่น้ำเจ้าพระยา ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ใช้ป้อมปืนแบบทันสมัยล่าสุดจากประเทศอังกฤษ ที่มีชื่อว่า "ปืนเสือหมอบ" ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2436 ทำการทดลองยิงครั้งแรกเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2436 ก่อนวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 เพียงเดือนเศษ
ในปี  พ.ศ. 2430 กัปตันรีเชอลีเยอ ร่วมหุ้นกับ กัปตันอัลเฟรด จอห์น ลอฟตัส หรือ พระนิเทศชลธีเปิดบริษัททำการเดินรถราง เป็นครั้งแรก เส้นทางจากตำบลบางคอแหลม ผ่านถนนเจริญกรุง ไปสิ้นสุดที่ศาลหลักเมืองกรุงเทพมหานคร เป็นรถรางสายแรกในเอเชีย ต่อมาในปี พ.ศ. 2437 ได้พัฒนาเป็นรถรางเดินด้วยไฟฟ้า เริ่มเดินรถครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2437 ก่อตั้งบริษัทไฟฟ้าสยาม ทำการผลิตและจำหน่ายกระแสไฟฟ้า นอกจากนี้ท่านยังก่อตั้งบริษัทรถไฟปากน้ำซึ่งเปิดดำเนินการ รถไฟ สาย กรุงเทพ-สมุทรปราการ (ทางรถไฟสายปากน้ำ) ขนส่งผู้โดยสารและสินค้า ระยะทาง 21 กิโลเมตร เป็นสายแรก เมื่อ พ.ศ. 2436
ในช่วงวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 กัปตันรีเชอลีเยอ เป็นผู้นำทหารเรือชาวเดนมาร์กเข้าร่วมรบต่อสู้กับกองเรือฝรั่งเศสที่ปากน้ำ ทั้งที่กงสุลเดนมาร์กมีคำสั่งไม่ให้ชาวเดนมาร์กเข้ายุ่งเกี่ยวในการศึกครั้งนี้  ขณะนั้นท่านมียศเป็นพลเรือจัตวา ตำแหน่งรองผู้บัญชาการทหารเรือ ภายหลังการรบท่านได้รับพระราชทานยศเป็น พลเรือตรี พระยาชลยุทธโยธินทร์  และต่อมาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการทหารเรือ ดำรงตำแหน่งระหว่างวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2443 - 29 มกราคม พ.ศ. 2444 กราบบังคมทูลลาออกจากราชการ เพื่อเดินทางกลับประเทศเดนมาร์ก นับเป็นผู้บัญชาการทหารเรือคนแรกและคนเดียวที่เป็นชาวต่างประเทศ
อีกเรื่องหนึ่งที่ได้รับมอบหมาย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้มีการหล่อพระพุทธชินราช (จำลอง) ขึ้นที่วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก โปรดเกล้าให้พระยาชลยุทธโยธินทร์ อัญเชิญนำขึ้นแพ ล่องเรือมาคุมองค์และแต่งที่กรมทหารเรือ โดยเป็นผู้ควบคุมการแต่งองค์พระ เสร็จแล้วเชิญลงเรือมณฑปแห่ไปประดิษฐานเป็นพระประธานในพระอุโบสถวัดเบญจมบพิตร เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ปีเดียวกัน
เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสยุโรป พระยาชลยุทธโยธินทร์รับหน้าที่กัปตันเรือพระที่นั่งทุกครั้ง
ชีวิตส่วนตัว

พระยาชลยุทธโยธินทร์ สมรสกับนางสาวดัคมาร์ เลิช (Dagmar Lousie Lerche) ธิดานายเอฟ. เลิช ผู้พิพากษาชาวเดนมาร์ก มีบุตรธิดา 3 คน คือ
Mr. Louis de Richelieu
Mr. Helge de Richelieu
Madame Schestede Juul
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2444 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.) (ประดับเพ็ชร์)
พ.ศ. 2435 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2436 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2436 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มราชการแผ่นดิน (ร.ด.ม.(ผ))
พ.ศ. 2436 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มราชการในพระองค์ (ร.ด.ม.(พ))
พ.ศ. 2436 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2444 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 1 (จ.ป.ร.1)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์เดนมาร์ก

พ.ศ. 2435 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์แดนเนอโบร ชั้น Chamberlain และชั้นที่ 2
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

รัสเซีย :
พ.ศ. 2435 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญสตานิสเลาส์ ชั้นที่ 1
กรีซ :
พ.ศ. 2435 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์เซ็นต์ซาเวีย ชั้นที่ 2
อิตาลี :
พ.ศ. 2435 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎอิตาลี ชั้นที่ 2
ปรัสเซีย :
พ.ศ. 2435 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎ ชั้นที่ 2
จักรวรรดิออตโตมัน :
พ.ศ. 2435 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์เมจีดีเย ชั้นที่ 2
ฝรั่งเศส :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นกร็องตอฟีซีเย
สวีเดน :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ดาบ ชั้นที่ 2
ออสเตรีย-ฮังการี :
พ.ศ. ไม่ปรากฏ -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ฟรานซ์โจเซฟ ไม่ปรากฏลำดับชั้น
สิ่งสืบเนื่อง

หินริเชลิว (Richelieu Rock) ปะการังใต้น้ำบริเวณอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์ จังหวัดพังงา มาจากชื่อของกัปตันริเชอลิเออ
ยศและบรรดาศักดิ์

หลวงชลยุทธโยธินทร์
พ.ศ. 2426 พระชลยุทธโยธินทร์
พ.ศ. 2431 พลเรือจัตวา
15 กรกฎาคม พ.ศ. 2434 พระยาชลยุทธโยธินทร์ ถือศักดินา 2000
4 เมษายน พ.ศ. 2440 พลเรือตรี
บรรณานุกรม

ณัฐนันท์ สอนพรินทร์ (2550). เจาะลึก สมาคมลับ กับการปฏิวัติโลก. อมรินทร์บุ๊ค. ISBN 9789747489880.
| ก่อนหน้า |  | อ็องเดร ดูว์ แปลซี เดอ รีเชอลีเยอ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระเจ้าน้องยาเธอกรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม |  | ผู้บัญชาการกรมทหารเรือ  (16 มกราคม พ.ศ. 2443 - 29 มกราคม พ.ศ. 2444) |  | สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ กรมพระภาณุพันธุวงศ์วรเดช |
| ด ค กผู้บัญชาการทหารเรือไทย |
| --- | --- | --- |
| ทหารเรือวังหน้า | พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว · กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ |  |
| ทหารเรือวังหลวง | สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ · เจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์  |  |
| ทหารเรือ (2430-33) | พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์ · พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าขจรจรัสวงศ์ · พระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนนริศรานุวัดติวงศ์ · พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม · พระยาชลยุทธโยธินทร์ · สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมพระภาณุพันธุวงศ์วรเดช · สมเด็จเจ้าฟ้ากรมขุนนครสวรรค์วรพินิต  |  |
| กระทรวงทหารเรือ (2433-75) | สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมพระภาณุพันธุวงศ์วรเดช · สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนนครราชสีมา · สมเด็จเจ้าฟ้ากรมหลวงนครสวรรค์วรพินิต · พระเจ้าพี่ยาเธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ · พระเจ้าพี่ยาเธอ กรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกร |  |
| กองทัพเรือ (2475–ปัจจุบัน) | พระยาปรีชาชลยุทธ · พระยาวิชิตชลธี · สินธุ์ กมลนาวิน · พระยาวิจารณจักรกิจ · หลวงพลสินธวาณัติก์ · หลวงยุทธศาสตร์โกศล · หลวงชำนาญอรรถยุทธ์ · สวัสดิ์ ภูติอนันต์ · หม่อมเจ้าครรชิตพล อาภากร · จรูญ เฉลิมเตียรณ · ถวิล รายนานนท์ · กมล สีตกะลิน · เฉิดชาย ถมยา · สงัด ชลออยู่ · อมร ศิริกายะ · กวี สิงหะ · สมุทร์ สหนาวิน · สมบูรณ์ เชื้อพิบูลย์ · ประพัฒน์ จันทวิรัช · นิพนธ์ ศิริธร · ธาดา ดิษฐบรรจง · ประพัฒน์ กฤษณจันทร์ · วิเชษฐ การุณยวนิช · ประเจตน์ ศิริเดช · วิจิตร ชำนาญการณ์ · สุวัชชัย เกษมศุข · ธีระ ห้าวเจริญ · ประเสริฐ บุญทรง · ทวีศักดิ์ โสมาภา · ชุมพล ปัจจุสานนท์ · สามภพ อัมระปาล · สถิรพันธุ์ เกยานนท์ · กำธร พุ่มหิรัญ · สุรศักดิ์ หรุ่นเริงรมย์ · ณรงค์ พิพัฒนาศัย · ไกรสร จันทร์สุวานิชย์ · ณะ อารีนิจ · นริส ประทุมสุวรรณ · ลือชัย รุดดิษฐ์ · ชาติชาย ศรีวรขาน · สมประสงค์ นิลสมัย · เชิงชาย ชมเชิงแพทย์ · อะดุง พันธุ์เอี่ยม · จิรพล ว่องวิทย์ |  |
โลงหินของพระยาชลยุทธโยธินทร์ ที่โบสถ์โฮลเมนส์ (Holmens Kirke) กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก
เจ้าชายแห่งกงเด

| --- | --- |

   
พระราชอิสริยยศ: เจ้าชายแห่งกงเด เจ้าชายแห่งกงตี เจ้าชายแห่งลาร็อชซูว์รียง ดยุกแห่งอ็องเกียง ดยุกแห่งบูร์บง ดยุกแห่งมงมอร็องซี ดยุกแห่งแมร์เกอร์ มาร์ควิสแห่งกราวีล เคานต์แห่งลามาร์ช เคานต์แห่งเปเซอนัส เคานต์แห่งอาแล เคานต์แห่งแกลร์มง เจ้าชายสืบสายพระโลหิตพระองค์แรก
ปกครอง: กงเด-อ็อง-บรี ฝรั่งเศส
บรรพบุรุษ: ราชวงศ์บูร์บง
สาขา: เจ้าชายแห่งกงตี เคานต์แห่งซัวซง
ประมุขพระองค์แรก: หลุยส์แห่งบูร์บง เจ้าชายแห่งกงเด
ผู้นำสกุลองค์ปัจจุบัน: หลุยส์ โฌแซ็ฟที่ 2 แห่งบูร์บง เจ้าชายแห่งกงเด
สถาปนา: ค.ศ. 1557
ด ค ก
ราชวงศ์บูร์บง-กงเด (ฝรั่งเศส: Maison de Condé, อังกฤษ: The Most Serene House of Bourbon-Condé, ออกเสียง: [buʁbɔ̃.kɔ̃de]) ตั้งชื่อตามเมืองกงเด-อ็อง-บรี ซึ่งในปัจจุบันอยู่ในจังหวัดแอน เป็นราชวงศ์ของเจ้าชายฝรั่งเศส และยังเป็นสายรองของราชวงศ์บูร์บง โดยตั้งชื่อราชวงศ์ตามอิสสริยยศของ เจ้าชายแห่งกงเด (ฝรั่งเศส: Prince de Condé) ซึ่งเริ่มใช้ใน ค.ศ. 1557 โดยผู้นำนิกายโปรเตสแตนต์ในฝรั่งเศสนามว่า หลุยส์แห่งบูร์บง (ค.ศ. 1530–1569) ผู้เป็นพระปิตุลาในพระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส และได้ผ่านสืบตระกูลผ่านทางทายาทชาย
ราชวงศ์นี้สิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1830 โดยทายาทรุ่นที่แปด หลุยส์ อ็องรี เจ้าชายแห่งกงเด ซึ่งสิ้นพระชนม์โดยปราศจากทายาทชายสืบตระกูล อิสริยยศนี้ต่อมาถูกนำมาใช้อีกครั้งเป็นครั้งสุดท้ายโดยหลุยส์ ออร์เลอ็อง เจ้าชายแห่งกงเด ซึ่งสิ้นพระชนม์ลงใน ค.ศ. 1866
สาขารอง > ราชวงศ์บูร์บง-กงตี

ราชวงศ์บูร์บง-กงตี (The House of Bourbon-Conti) ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1581 โดยฟร็องซัวแห่งบูร์บง เจ้าชายแห่งกงตี ซึ่งเป็นโอรสพระองค์รองในหลุยส์ที่ 1 แห่งบูร์บง เจ้าชายแห่งกงเด โดยสายมาสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1814 พร้อมกับการสิ้นพระชนม์ของหลุยส์ฟร็องซัวที่ 2 แห่งบูร์บง เจ้าชายแห่งกงตี
อิสสริยยศ "เจ้าชายแห่งกงตี" ได้แก่
ค.ศ. 1558 - 1614 มาร์ควิส และตั้งแต่ ค.ศ. 1581 ได้ปรับขึ้นเป็น เจ้าชายที่ 1 แห่งกงตี โดยฟร็องซัวแห่งบูร์บง
ต่อมาอิสริยยศนี้ได้สิ้นสุดลงเนื่องจากสิ้นพระชนม์โดยปราศจากทายาทชาย ต่อมาได้นำมาใช้อีกครั้งใน ค.ศ. 1629 โดย
ค.ศ. 1629–1666: เจ้าชายที่ 2 อาร์ม็องแห่งบูร์บง-กงตี
ค.ศ. 1666–1685: เจ้าชายที่ 3 หลุยส์ อาร์ม็องที่ 1 แห่งบูร์บง-กงตี
ค.ศ. 1685–1709: เจ้าชายที่ 4 ฟร็องซัว หลุยส์แห่งบูร์บง-กงตี
ค.ศ. 1709–1727: เจ้าชายที่ 5 หลุยส์ อาร์ม็องที่ 2 แห่งบูร์บง-กงตี
ค.ศ. 1727–1776: เจ้าชายที่ 6 หลุยส์ ฟร็องซัวที่ 1 แห่งบูร์บง-กงตี
ค.ศ. 1776–1814: เจ้าชายที่ 7 หลุยส์ ฟร็องซัวที่ 2 แห่งบูร์บง-กงตี
เจ้าชายแห่งกงเด > การสถาปนาครั้งแรก (ค.ศ. 1546–1830) — ราชวงศ์บูร์บง

| Name | พระสาทิสลักษณ์ | ทรงพระชนม์ | พระบิดา-มารดา |
| --- | --- | --- | --- |
| หลุยส์ที่ 1 แห่งบูร์บง ค.ศ. 1546–1569 |  | 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1530 – 13 มีนาคม ค.ศ. 1569 | ชาร์ลแห่งบูร์บง-ลามาร์ช ฟร็องซวซ ดาล็องซง |
| อ็องรีที่ 1 แห่งบูร์บง ค.ศ. 1569–1588 |  | 29 ธันวาคม ค.ศ. 1552 – 5 มีนาคม ค.ศ. 1588 | หลุยส์ที่ 1 แห่งบูร์บง เอเลอานอร์ เดอ รูซี เดอ รัว |
| อ็องรีที่ 2 แห่งบูร์บง ค.ศ. 1588–1646 |  | 1 กันยายน ค.ศ. 1588 – 26 ธันวาคม ค.ศ. 1646 | อ็องรีที่ 1 แห่งบูร์บง ชาร์ล็อต กาเตอรีน เดอ ลา เทรมวล |
| หลุยส์ที่ 2 แห่งบูร์บง ค.ศ. 1646–1686 |  | 8 กันยายน ค.ศ. 1621 – 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1686 | อ็องรีที่ 2 แห่งบูร์บง ชาร์ล็อต เดอ มงมอร็องซี |
| อ็องรี ฌูล แห่งบูร์บง ค.ศ. 1686–1709 |  | 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1643 – 1 เมษายน ค.ศ. 1709 | หลุยส์ที่ 2 แห่งบูร์บง แกลร์-เกลม็องส์ เดอ มาเย-เบรเซ |
| หลุยส์ที่ 3 แห่งบูร์บง ค.ศ. 1709–1710 |  | 10 พฤศจิกายน ค.ศ 1668 – 4 มีนาคม ค.ศ. 1710 | อ็องรี ฌูลแห่งบูร์บง อันเนอ เฮ็นรีเอ็ทเทอแห่งบาวาเรีย |
| หลุยส์ อ็องรีแห่งบูร์บง ค.ศ. 1710–1740 |  | 18 สิงหาคม ค.ศ. 1692 – 27 มกราคม ค.ศ. 1740 | หลุยส์ที่ 3 แห่งบูร์บง หลุยส์-ฟร็องซวซแห่งบูร์บง |
| หลุยส์โฌแซฟแห่งบูร์บง ค.ศ. 1740–1818 |  | 9 สิงหาคม ค.ศ. 1736 – 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1818 | หลุยส์ อ็องรีแห่งบูร์บง แลนด์กราวีนคาโรไลน์แห่งเฮ็สเซอ-โรเทินบวร์ค |
| หลุยส์ อ็องรี โฌแซ็ฟแห่งบูร์บง ค.ศ. 1818–1830 |  | 13 เมษายน ค.ศ. 1756 – 30 สิงหาคม ค.ศ. 1830 | หลุยส์ โฌแซ็ฟแห่งบูร์บง  ชาร์ล็อต เอลีซาแบ็ต กอดฟรีด เดอ รออ็อง ธิดาในชาร์ล เดอ รออ็อง |
เจ้าชายแห่งกงเด > การสถาปนาครั้งที่สอง (ค.ศ. 1845–1866) — ราชวงศ์ออร์เลอ็อง

| นาม | ภาพ | ทรงพระชนม์ | พระบิดา-มารดา |
| --- | --- | --- | --- |
| หลุยส์แห่งออร์เลอ็อง |  | 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1845 –  24 พฤษภาคม ค.ศ. 1866 | อ็องรีแห่งออร์เลอ็อง ดยุกแห่งโอมาล เจ้าหญิงมารีอา กาโรลีนา เอากุสตาแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง |
เซอแร็ง

ศาลาว่าการเมืองเซอแร็ง
เซอแร็ง (ฝรั่งเศส: Seraing) เป็นเมืองในประเทศเบลเยียม ในจังหวัดลีแยฌ บนฝั่งแม่น้ำเมิซ เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมโลหะของประเทศ ผลิตเครื่องจักรและมีแก้วคริสตัลที่มีชื่อเสียง
เซาโตแม (รัฐปารานา)

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เซาตูแม (แก้ความกำกวม)
แผนที่แสดงที่ตั้งเมืองเซาโตแม
เซาโตแม (โปรตุเกส: São Tomé) เป็นเมืองในรัฐปารานา ประเทศบราซิล ใน พ.ศ. 2563 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 5,750 คน
เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์

| เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ เครื่องอิสริยาภรณ์ประจำชาติกองทหารเกียรติยศ |
| --- | --- |
 เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นกร็อง-ครัว (แบบปัจจุบัน)
ประเภท: อิสริยาภรณ์ห้าชั้น
วันสถาปนา: 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2345
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
ผู้สมควรได้รับ: ผู้ประกอบความชอบตามที่ คณะกรรมการเครื่อง อิสริยาภรณ์กำหนด
ผู้สถาปนา: นโปเลียน โบนาปาร์ต
ประธาน: ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส
สถิติการมอบ
รายแรก: เมื่อ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2437
ทั้งหมด: กร็อง-ครัว 61 ราย กร็องตอฟีซีเย 321 ราย กอม็องเดอร์ 3,626 ราย ออฟีซีเย 22,401 ราย เชอวาลีเย 87,371 ราย
ลำดับเกียรติ
รองมา: เครื่องอิสริยาภรณ์ลีเบราซียง (ฝรั่งเศส: Libération)
เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ (ฝรั่งเศส: Ordre national de la Légion d'honneur, ออกเสียง: [ɔʀdʀ nasjɔnal də la leʒjɔ̃ dɔnœʀ]; อังกฤษ: National Order of the Legion of Honour) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของประเทศฝรั่งเศส มอบเพื่อเป็นบำเหน็จความชอบแก่ทหารและพลเรือน นโปเลียน โบนาปาร์ต กงสุลเอกแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส สถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2345 มีห้าชั้น ได้แก่ กร็อง-ครัว กร็องตอฟีซีเย กอม็องเดอร์ ออฟีซีเย และเชอวาลีเย ตามอันดับ
ปัจจุบัน มีประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเป็นประธาน และรักษาไว้ที่ "ตำหนักเลฌียงดอเนอร์" (ฝรั่งเศส: Palais de la Légion D'honneur) ริมฝั่งซ้ายน้ำแซน ณ กรุงปารีส ทั้งนี้ คำว่า "เลฌียงดอเนอร์" มีความหมายว่า "กองพลเกียรติยศ" และคติพจน์แห่งเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ คือ "เกียรติยศและปิตุภูมิ" (ฝรั่งเศส: Honneur et Patrie; อังกฤษ: Honour and Fatherland)
สมาชิกแห่งอิสริยาภรณ์

ปัจจุบัน ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสเป็นประธานแห่งเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ และนายกรัฐมนตรีเป็นรองประธานโดยตำแหน่ง โดยมีรัฐมนตรีคนหนึ่งตามที่ประธานแต่งตั้งเป็นเลขาธิการแห่งเครื่องอิสริยาภรณ์ดังกล่าว
ประธานมีอำนาจแต่งตั้งให้บุคคลเป็นสมาชิกตามชั้นสูงต่ำโดยสมควร และเรียกคืนเครื่องอิสริยาภรณ์ ทั้งนี้ ตามคำแนะนำของคณะรัฐมนตรี
บุคคลผู้มีสัญชาติฝรั่งเศสอาจได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกแห่งเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ เพื่อเป็นบำเหน็จความชอบในการสนองราชการพลเรือนหรือราชการทหาร เป็นต้นว่า ทหารผ่านศึก ซึ่งปรกติมักเริ่มที่ชั้นเชอวาลีเย อย่างไรก็ดี ปัจจุบันได้มีการขยายวงผู้อาจได้รับแต่งตั้งไปถึงผู้มีสัญชาติอื่นแต่ได้มีความชอบเกี่ยวกับประเทศฝรั่งเศสอย่างถึงขนาดด้วย เป็นต้นว่า เซลีน ดิออน นักร้องชาวแคนาดาเชื้อสายฝรั่งเศส ได้รับมอบเชอวาลีเยเลฌียงดอเนอร์เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ในฐานะที่ได้สนับสนุนให้ภาษาฝรั่งเศสเป็นที่แพร่หลายยิ่งขึ้นไปในสากล กับทั้งประมุขแห่งรัฐต่างประเทศและคู่สมรส ตลอดจนราชวงศ์ต่างประเทศ ก็อาจได้รับมอบเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ตามมารยาทในการเจริญสันถวไมตรี
ทั้งนี้ มีข้อห้ามมิให้แต่งตั้งสมาชิกแห่งรัฐสภาเป็นสมาชิกแห่งเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ เว้นแต่กรณีที่ผู้นั้นมีความชอบในราชการสงคราม กับทั้งห้ามมิให้คณะรัฐมนตรีเสนอให้ผู้ช่วยปฏิบัติงานส่วนตนได้รับมอบด้วย
เพื่อได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกในชั้นสูงขึ้น ผู้นั้นต้องมีความดีความชอบใหม่นับแต่วันที่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกแห่งเครื่องอิสริยาภรณ์ในชั้นปัจจุบันเป็นต้นไป
เมื่อแรกสถาปนาเครื่องอิสริยาภรณ์ มีการจำกัดจำนวนสำหรับแต่ละชั้นไว้ดังต่อไปนี้
ชั้นสูงสุดกร็อง-ครัวให้มีสมาชิก 75 คน
ชั้นกร็องตอฟีซีเยให้มีสมาชิก 250 คน
ชั้นกอม็องเดอร์ให้มีสมาชิก 1,250 คน
ชั้นออฟีซีเยให้มีสมาชิก 10,000 คน และ
ชั้นเชอวาลีเยให้มีสมาชิก 113,425 คน
ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 เป็นต้นมา จำนวนดังกล่าวได้เปลี่ยนแปลงไปดังต่อไปนี้
ชั้นสูงสุดกร็อง-ครัวให้มี 61 คน
ชั้นกร็องตอฟีซีเยให้มี 321 คน
ชั้นกอม็องเดอร์ให้มี 3,626 คน
ชั้นออฟีซีเยให้มี 22,401 คน และ
ชั้นเชอวาลีเยให้มี 87,371 คน
ด้วยจำนวนที่มากมายนี้จึงมีเรื่องตลกของประเทศฝรั่งเศสอยู่ว่า ประชาชนกว่าครึ่งประเทศต้องการเป็นสมาชิกเครื่องอิสริยาภรณ์ และกว่าครึ่งหนึ่งของจำนวนดังกล่าวได้รับการแต่งตั้งเรียบร้อยแล้ว
บุคคลผู้ได้รับมอบเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์และได้กระทำความผิดอาญาตามกฎหมายอาจถูกเรียกคืนเครื่องอิสริยาภรณ์ การประดับเครื่องอิสริยาภรณ์ดังกล่าวโดยไม่มีสิทธิถือเป็นความผิดอาญา และห้ามมิให้ชาวฝรั่งเศสประดับสายสะพายอิสริยาภรณ์ต่างประเทศซึ่งมีสีแดงเหมือนเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์
ชั้นและเครื่องยศ

เลฌียงดอเนอร์แบ่งเป็นห้าชั้น มีเครื่องยศจากต่ำไปสูงดังต่อไปนี้ :
เชอวาลีเย (Chevalier) : ดวงตรา แพรแถบกลัดอกแบบไม่มีดุม ตามรูปที่ 1
ออฟีซีเย (Officier) : ดวงตรา แพรแถบกลัดอกแบบมีดุม ตามรูปที่ 2
กอม็องเดอร์ (Commandeur) : ดวงตรา แพรแถบสวมคอ ตามรูปที่ 3
กร็องตอฟีซีเย (Grand Officier) : ดวงตรา แพรแถบกลัดอกแบบมีดุม ดาราเงิน ตามรูปที่ 4
กร็อง-ครัว (Grand-Croix) : ดวงตรา สายสะพาย ดาราทอง ตามรูปที่ 5 (ในภาพเป็นสำรับบุรุษ)
| เครื่องหมายแพรแถบย่อ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เชอวาลีเย (อัศวิน) | ออฟีซีเย (โยธิน) | กอม็องเดอร์ (เสนา) | กร็องตอฟีซีเย (มหาโยธิน) | กร็อง-ครัว (มหากางเขน) |
สมาชิกเลฌียงดอเนอร์ชาวต่างประเทศที่มีชื่อเสียง

อิตาลี: วาเลนตีโน การาวานี (Valentino Garavani) นักออกแบบพัสตาภรณ์ ได้รับในเดือนกรกฎาคม 2549
รัสเซีย: วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดี ได้รับในเดือนกันยายน 2549
ออสเตรเลีย : พลอากาศเอกแองกัส ฮูสตัน (Angus Houston) ผู้บัญชาการทหารสูงสุด ได้รับกอม็องเดอร์ใน พ.ศ.  2550
อินเดีย: อมิตาภ พัจจัน (Amitabh Bachchan) นักแสดง ได้รับออฟีซีเยในเดือนมกราคม 2550
สหรัฐ: เดวิด ลินช์ (David Lynch) ผู้กำกับภาพยนตร์ ได้รับเชอวาลีเยในเดือนตุลาคม 2550
ฮ่องกง: ศาสตราจารย์ฉูหลี่จื้อ (Lap-Chee Tsui)  รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยฮ่องกง ได้รับเชอวาลีเยในเดือนตุลาคม 2550
ศรีลังกา: มาลิก เปรีส (Malik Peiris) ราชบัณฑิตแห่งสหราชอาณาจักร ได้รับเชอวาลีเยในเดือนตุลาคม 2550
เกาหลีใต้: อิม คว็อนแต็ก (Im Kwon-taek) ผู้กำกับภาพยนตร์ ได้รับใน พ.ศ. 2550
อิสราเอล: ชิมอน เปเรส (Shimon Peres) ประธานาธิบดี ได้รับในเดือนมีนาคม 2551
ไทย:
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ชั้นกร็อง-ครัว พ.ศ. 2406
ปรีดี พนมยงค์ ได้รับกร็อง-ครัวใน พ.ศ. 2482
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงได้รับถวายชั้นกร็อง-ครัว เมื่อพ.ศ. 2503
สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ทรงได้รับถวายกร็องตอฟีซีเย ขณะประชวรและประทับอยู่โรงพยาบาลศิริราช เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2550
ฟ. ฮีแลร์ ชาวฝรั่งเศสที่พัฒนาการศึกษาภาษาไทยในประเทศไทย
พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากร อดีตผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และ ประธานองคมนตรี ชั้นกร็อง-ครัว ทรงได้รับ พ.ศ. 2468
เจ้าพระยารามราฆพ (หม่อมหลวงเฟื้อ พึ่งบุญ) ชั้นกร็องตอฟีซีเย รับเมื่อ พ.ศ. 2464
บอตสวานา: เฟอร์ทัส โมแก (Festus Mogae) ประธานาธิบดี ได้รับในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551
สหรัฐ: สตีเวน สปีลเบิร์ก ผู้กำกับภาพยนตร์ ได้รับเชอวาลีเยในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551
แคนาดา: นักร้องเซลีน ดิออน ได้รับเชอวาลีเยจาก นีกอลา ซาร์กอซี ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ณ พระราชวังเอลีเซ (ฝรั่งเศส: Palais de l’Élysée)
นอกจากนั้นมีบุคคลต่างชาติที่ได้รับอิสริยาภรณ์นี้อีก อาทิ คลินท์ อิสต์วู้ด ดาราภาพยนตร์สหรัฐอเมริกา และ พ.ญ. แอนสัน ชาน อธิบดีกรมสาธารณสุขฮ่องกง เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์คณะกรรมการเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ เก็บถาวร 2008-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
บทความเกี่ยวกับเครื่องอิสริยาภรณ์นี้โดยสถานเอกอัครรัฐทูตฝรั่งเศสประจำประเทศแคนาดา เก็บถาวร 2008-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
แม่แบบ:เครื่องอิสริยาภรณ์ฝรั่งเศส
"รัฐบัญญัติสถาปนาเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ลงวันที่ 19 พฤษภาคม 2345" ("Loi du 19 mai 1802 portant création de la Légion d'honneur")
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้น กร็อง-ครัว ประมาณปี ค.ศ.1863
การประดับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ชั้นต่าง ๆ
เจ้าชายแอมานุแอลแห่งเบลเยียม

เจ้าชายแอมานุแอลแห่งเบลเยียม (พระนามเต็ม: แอมานุแอล เลออปอล ฟร็องซัว มารี, ฝรั่งเศส: Emmanuel Léopold Guillaume François Marie; ประสูติ: 4 ตุลาคม พ.ศ. 2548) เป็นพระราชทายาทพระองค์ที่สาม และพระราชโอรสพระองค์รองในสมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียมกับสมเด็จพระราชินีมาตีลด์แห่งเบลเยียม พระองค์ในปัจจุบันอยู่ในลำดับที่สามของการสืบราชสันตติวงศ์ ต่อจากพระเชษฐภคินี และพระเชษฐา คือ เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ต ดัชเชสแห่งบราบันต์ และเจ้าชายกาบรีแยลแห่งเบลเยียม
พระองค์ทรงรับบัพติศมาเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ที่ปราสาทคิแอร์ญง ในแคว้นอาร์เดนน์ พ่อและแม่ทูนหัวของพระองค์ได้แก่ เจ้าชายกีโยม แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก และเคาน์เตสเอลิซาเบธ ดูว์เดอแกม ดาโก พระมาตุจฉาของพระองค์
พระอิสริยยศ

4 ตุลาคม พ.ศ. 2548 – ปัจจุบัน : เจ้าชายแอมานุแอลแห่งเบลเยียม