stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ครูตง
การทำ

การทำครูตงค่อนข้างง่าย โดยปกติจะนำขนมปังที่หั่นทรงลูกเต๋าแล้ว ไปเคลือบด้วยน้ำมันพืชหรือเนย (ซึ่งอาจปรุงรสหรือแต่งกลิ่นเพื่อความหลากหลาย) ในปริมาณเล็กน้อย จากนั้นนำไปอบ อาจหั่นขนมปังที่จะใช้ทำครูตงเป็นชิ้นใหญ่ ๆ หรือเป็นแท่งก็ได้ ในการผลิตในเชิงพาณิชย์บางครั้งจะโรยและคลุกเครื่องปรุงรสต่าง ๆ โดยใช้เครื่องจักร สูตรอื่นอาจนำขนมปังไปทอดโดยใช้เนยหรือน้ำมันน้อยจนกรอบและเป็นสีน้ำตาล และบางสูตรอาจผสมเนยแข็งด้วย
ขนมปังเกือบทุกชนิด (ไม่ว่าจะเป็นก้อน หรือหั่นไว้ล่วงหน้า มีขอบหรือไม่มีขอบ) สามารถใช้ทำครูตงได้หมด อย่างไรก็ตาม มักใช้ขนมปังเก่าหรือขนมปังที่เหลือค้างจนค่อนข้างแห้ง มากกว่าขนมปังสดใหม่ เมื่อผ่านการอบหรือทอดแล้ว ครูตงจะคงความสดได้นานกว่าขนมปังธรรมดา
ความโศกเศร้าครั้งแรก

| ความโศกเศร้าครั้งแรก |
| --- | --- |
ภาษาอังกฤษ: The First Mourning

ศิลปิน: วิลเลียม-อดอล์ฟ บูเกโร
ปี: ค.ศ. 1888
ประเภท: จิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบ
สถานที่: พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งชาติแห่งบัวโนสไอเรส, อาร์เจนตินา
ความโศกเศร้าครั้งแรก (ฝรั่งเศส: Premier Deuil, อังกฤษ: The First Mourning) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยวิลเลียม-อดอล์ฟ บูเกโร (William-Adolphe Bouguereau) จิตรกรสมัยชาวฝรั่งเศสที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งชาติแห่งบัวโนสไอเรสในอาร์เจนตินา
วิลเลียม-อดอล์ฟ บูเกโรเขียนภาพ “ความโศกเศร้าครั้งแรก” เสร็จใน ค.ศ. 1888 เนื้อหาของภาพเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่ออาดัม และ อีฟเพิ่งพบร่างของเอเบลลูกชายที่ถูกฆ่าโดยเคนลูกชายอีกคนหนึ่ง ตามคำบรรยายในพระคัมภีร์ไบเบิล การตายของเคนเป็นความตายครั้งแรกที่เกิดขึ้นกับมนุษย์
วิลเลียม-อดอล์ฟ บูเกโรเพิ่งสูญเสียลูกชายคนที่สองก่อนที่จะเขียนภาพนี้
ความพอประมาณ

ภาพ Temperantia ของ ลูก้า จีออร์ดาโน่
ความพอประมาณ (อังกฤษ: Temperance; กรีก: Sophrosyne) ถูกจัดให้อยู่ในคุณธรรมพื้นฐานสี่ประการที่ควรเคารพ ทั้งในวัฒนธรรมเฮเลนนิกและในกิจวัตรของชาวคริสเตียนตามนิกายโรมันคาทอลิก นอกเหนือจากนั้น ความพอประมาณยังเป็นส่วนสำคัญในศาสนาอื่น ๆ อีก เช่น ศีลห้าของพุทธศาสนา
แต่เดิมนั้น ความพอประมาณนั้นชัดเจนว่าเป็นการควบคุมความกระหายเพื่อที่จะได้รับความสุขภายนอก ซึ่งเกิดขึ้นในขอบเขตของเหตุผล ไม่มีคุณธรรมใดที่เราจะสามารถทำได้ถ้าหากเราขาดการควบคุมตัวเอง ขาดความยับยั้งชั่งใจ ถ้าหากว่ามันขัดกับความปรารถนาของเรา มันจึงถูกจัดให้เป็นคุณธรรมพื้นฐาน ซึ่งคำว่า พื้นฐาน ก็บ่งบอกไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า มีความสำคัญยิ่งนัก
ความพอประมาณนั้นสามารถแบ่งได้เป็นการละเว้น ความบริสุทธิ์ หรือ พรหมจรรย์ และความถ่อมตัว ครอบคลุมไปถึงการกิน ดื่ม การมีเพศสัมพันธ์ และการป้องกันตัวเองมิให้เกิดความหลงตัว
| ด ค กคุณธรรมหลัก |
| --- | --- |
ความรอบคอบ · ความพอประมาณ · ความกล้าหาญ · ความยุติธรรม
คอมมูนปารีส (การปฏิวัติฝรั่งเศส)

ออแตลเดอวีล ที่ทำการของคอมมูนปารีส
คอมมูนปารีส หรือ นครบาลปารีส (ฝรั่งเศส: Commune de Paris) เป็นคณะปกครองกรุงปารีสในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสระหว่างปีค.ศ. 1789 ถึง 1795 ก่อตั้งขึ้นที่ออแตลเดอวีลภายหลังการทลายคุกบัสตีย์ คอมมูนปารีสประกอบด้วยผู้แทน 144 คนจาก 48 แขวงของกรุงปารีส คอมมูนปารีสกลายเป็นฝ่ายขบถในกลางปี 1792 เนื่องจากปฏิเสธเชื่อฟังสภานิติบัญญัติที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของกลุ่มฌีรงแด็ง นายกเทศมนตรีคอมมูนปารีสคนแรกคือฌ็อง ซีลแว็ง บายี
คณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส

| --- | --- |

ชื่อย่อ: M.E.P.
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1658
ประเภท: คณะชีวิตแพร่ธรรม
สํานักงานใหญ่: กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
อัคราธิการ: บาทหลวง Georges Colomb
เว็บไซต์: http://www.mepasie.org/
คณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส (ฝรั่งเศส: Missions Étrangères de Paris; M.E.P) เป็นคณะชีวิตแพร่ธรรมของคริสตจักรโรมันคาทอลิก (ไม่ใช่คณะนักบวชคาทอลิก) สมาชิกประกอบด้วยบาทหลวงประจำมุขมณฑลและฆราวาสที่อุทิศตนทำงานเป็นมิชชันนารีในต่างประเทศ
คณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีสก่อตั้งราว ค.ศ. 1658-63 ในปี ค.ศ. 1659 สมณะกระทรวงเผยแพร่ความเชื่อได้มีคำสั่งตั้งคณะอย่างเป็นทางการ และให้อภิสิทธิ์ว่าถ้าคณะนี้ไปเผยแผ่ศาสนาในดินแดนอาณานิคมของประเทศสเปนและโปรตุเกสก็ไม่ต้องขึ้นกับประเทศเจ้าอาณานิคม (แต่ขึ้นกับสันตะสำนักอย่างเดียว) นับตั้งแต่ก่อตั้งมาภายในเวลา 350 ปี คณะก็ได้ส่งบาทหลวงมิชชันนารีไปเผยแผ่ศาสนาคริสต์ในทวีปเอเชียและอเมริการวมแล้วไม่ต่ำกว่า 4,200 คน โดยมีพันธกิจหลักคือการปรับเปลี่ยนจารีตประเพณีของชนท้องถิ่น บวชคนพื้นเมืองเป็นนักบวช และปฏิบัติตามนโยบายของสันตะสำนักอย่างเคร่งครัด
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อมิชชันนารีคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีสถูกรัฐบาลท้องถิ่นในเอเชียเบียดเบียน ฝรั่งเศสก็จะใช้เป็นข้ออ้างในการเข้าแทรกแซงและทำสงครามกับรัฐนั้น ที่เวียดนามมีพลเรือเอกฌ็อง-บาติสต์ เซซีย์ และพลเรือเอกรีโกลต์ เดอ เฌอนูยลีใช้เหตุผลเดียวกันนี้นำกองทัพเข้าทำสงครามกับเวียดนาม ที่ประเทศจีนกองทัพฝรั่งเศสใช้กรณีฆาตกรรมบาทหลวงโอกุสต์ ชัปเดแลน เป็นข้ออ้างในการทำสงครามฝิ่นครั้งที่สอง ในปี ค.ศ. 1856
ในปัจจุบันยังคงมีมิชชันนารีคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีสปฏิบัติศาสนกิจอยู่ในทวีปเอเชีย
ประวัติ

บาทหลวงอาแล็กซ็องดร์ เดอ รอด มิชชันนารีคณะเยสุอิตซึ่งทำการประกาศข่าวดีในภูมิภาคตะวันออกไกลในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 เห็นว่าควรบวชคนพื้นเมืองเป็นบาทหลวง คริสตจักรท้องถิ่นจะได้เติบโตก้าวหน้ายิ่งขึ้น จึงเดินทางไปกรุงโรม เพื่อขอให้สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 10 ทรงแต่งตั้งมุขนายกผู้แทนพระสันตะปาปาไปปกครองสำนักมิสซังในภูมิภาคนั้น แต่พระสันตะปาปาไม่ทรงตอบรับ ท่านจึงเดินทางไปปารีสเพื่อหาอาสาสมัครไปทำงานแพร่ธรรมต่อ บาทหลวงฟร็องซัว ปาลูว์ และบาทหลวงปีแยร์ ล็องแบร์ เดอ ลา ม็อต อาสาทำงานนั้น ทั้งสองเดินทางไปกรุงโรมและได้รับการอภิเษกเป็นมุขนายกในปี ค.ศ. 1658 โดยมุขนายกปาลูว์ได้รับมอบหมายให้ไปปกครองมิสซังตังเกี๋ย ส่วนมุขนายกล็องแบร์ เดอ ลา ม็อต ให้ไปปกครองมิสซังโคชินไชนา จึงถือว่าเหตุการณืนี้เป็นจุดเริ่มต้นของคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส ต่อมาอีญาซ กอตอล็องดี ได้เข้าร่วมพันธกิจด้วย และได้รับอภิเษกเป็นมุขนายกเช่นกัน ทั้งสามได้รับสิทธิว่าภายในกำหนดระยะเวลา 7 ปีนั้นสามารถบวชกุลบุตรพื้นเมืองที่รู้ภาษาละตินเป็นบาทหลวงได้ ทั้งสามยังได้ตั้งเซมินารีขึ้นที่กรุงปารีสเพื่ออบรมกุลบุตรชาวฝรั่งเศสไปร่วมพันธกิจนี้
มุขนายกทั้งสามพร้อมกับมิชชันนารีในคณะของตนทยอยออกเดินทางจากฝรั่งเศส คณะของมุขนายกเดอ ลา ม็อต ออกเดินทางในปี ค.ศ. 1660 มาถึงกรุงศรีอยุธยาเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1662 ส่วนคณะของมุขนายกปาลูว์มาถึงเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1664 ตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ส่วนมุขนายกกอตอล็องดีถึงแก่กรรมที่ประเทศอินเดียเสียก่อน ขณะนั้นเกิดการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนอย่างหนักในตังเกี๋ยและจีน ประกอบกับพระเจ้ากรุงสยามได้ต้อนรับคณะมิชชันนารีเป็นอย่างดี มุขนายกทั้งสองที่เหลือจึงตัดสินใจปักหลักประกาศศาสนาในดินแดนสยาม จนกระทั่งวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1669 สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 9 จึงโปรดให้ตั้งมิสซังสยามเป็นเขตผู้แทนพระสันตะปาปา บาทหลวงหลุยส์ ลาโน มิชชันนารีในคณะของมุขนายกปาลูว์ได้รับอภิเษกเป็นผู้แทนพระสันตะปาปาประมุขมิสซังองค์แรก
มิชชันนารีคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีสยังคงปฏิบัติพันธกิจอยู่จวบจนปัจจุบัน ตามสถิติปี ค.ศ. 2014 คณะมีสมาชิกเป็นบาทหลวง 208 องค์
การล่วงละเมิดทางเพศที่คณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส

เมื่อวันที่ 15 กันยายน 2023 การสืบสวนของนักข่าวที่ดำเนินการโดยนักข่าวที่ France 24 เปิดเผยว่าพระสงฆ์ MEP สองคนในประเทศไทยจะมีส่วนร่วมในคดีล่วงละเมิดทางเพศ คุณพ่อกาเบรียล ตีเกรอาต ซึ่งเสียชีวิตในปี 2550 เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนประจำในหมู่ชาว กะเหรี่ยง ใน วัดพระมารดา ขุนห้วยช่องแคบ เป็นเวลา 30 ปี มีพยานห้าคนเกี่ยวข้องซึ่งเป็นเหยื่อของการล่วงละเมิดทางเพศซ้ำแล้วซ้ำอีกโดยบาทหลวง
รายงานพูดถึงเรื่องบาทหลวงอีกรูปหนึ่งที่เคยทำงานในประเทศไทยและยังคงปฏิบัติการอยู่ในประเทศอื่นๆในเอเชีย
คาบสมุทรมาเก๊า

แผนที่แสดงคาบสมุทรมาเก๊า ซึ่งอยู่ทางด้านบนของแผนที่ ติดกับจังหวัดจูไห่
คาบสมุทรมาเก๊า (จีนตัวเต็ม: 澳門半島; โปรตุเกส: Península de Macau) เป็นคาบสมุทรในเขตบริหารพิเศษมาเก๊า สาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนแรกที่ชาวโปรตุเกสเข้ามาตั้งรกรากจนกลายเป็นอาณานิคมในที่สุด คาบสมุทรมาเก๊ามีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดจูไห่ทางเหนือ และเชื่อมต่อกับไทปาทางใต้ด้วยสะพาน 3 แห่ง
คนครุ่นคิด (รอแด็ง)

| คนครุ่นคิด |
| --- | --- |
Le Penseur (1904) ในพิพิธภัณฑ์รอแด็ง ปารีส
ศิลปิน: โอกุสต์ รอแด็ง
ปี: 1904; 120 ปีที่แล้ว (1904)
สื่อ: ประติมากรรมบรอนซ์
คนครุ่นคิด (ฝรั่งเศส: Le Penseur; อังกฤษ: The Thinker) เป็นประติมากรรมที่สร้างโดยโอกุสต์ รอแด็ง ประติมากรชาวฝรั่งเศส ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์รอแด็ง กรุงปารีส ในประเทศฝรั่งเศส
"คนครุ่นคิด" เป็นประติมากรรมบรอนซ์และหินอ่อนที่เป็นรูปชายนั่งคิดเหมือนมีความขัดแย้งภายใน รูปปั้นมักจะใช้เป็นสัญลักษณ์ของปรัชญา
ประติมากรรม

ประติมากรรม "คนครุ่นคิด" เดิมชื่อ "กวี" เป็นงานที่จ้างโดยพิพิธภัณฑ์มัณฑนศิลป์ (Musée des Arts Décoratifs) ในกรุงปารีสเพื่อเป็นรูปปั้นสำหรับประตูทางเข้าพิพิธภัณฑ์ รอแด็งได้รับแรงบันดาลใจจากไตรภูมิดันเตของดันเต อาลีกีเอรี และตั้งชื่อประตูว่า "ประตูนรก" ประติมากรรมแต่ละชิ้นเป็นตัวแทนของตัวละครจากมหากาพย์ เดิม "คนครุ่นคิด" ตั้งใจจะให้เป็นดันเต อาลีกีเอรี หน้า "ประตูนรก" ครุ่นคิดถึงมหากาพย์ ในประติมากรรมชิ้นสุดท้าย รูปปั้นเล็กนั่งอยู่เหนือประตูคิดถึงชะตาของผู้อยู่ข้างใต้ ประติมากรรมเป็นรูปเปลือยเพราะรอแด็งต้องการสร้างผู้ที่มีลักษณะเป็นวีรบุรุษทำนองเดียวกับมีเกลันเจโล ที่แสดงให้เห็นทั้งด้านสติปัญญาที่เกิดขึ้นจากความยำเกรงในพระเจ้าและความสามารถทางกวีนิพนธ์
รอแด็งสร้างปูนหล่อขนาดเล็กใน ค.ศ. 1880 รูปใหญ่หล่อเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1902 แต่มิได้ตั้งแสดงให้ประชาชนชมจนปี ค.ศ. 1904 ต่อมางานชิ้นนี้ตกไปเป็นของกรุงปารีส และถูกนำไปตั้งอยู่หน้าตึกป็องเตอง (Panthéon) ใน ค.ศ. 1906 และใน ค.ศ. 1922 ก็ถูกย้ายไปหน้าโรงแรมบีรงที่ต่อมาเป็นพิพิธภัณฑ์รอแด็ง
ประติมากรรมชิ้นนี้เป็นชิ้นที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดชิ้นหนึ่งของรอแด็ง และมักจะใช้เป็นสัญลักษณ์ที่เกี่ยวกับความมีสติปัญญา และต่อมาก็เป็นหัวเรื่องการเสียดสีที่เกิดขึ้นเมื่อรอแด็งยังมีชีวิตอยู่
หล่อเพิ่ม

ประติมากรรม "คนครุ่นคิด" ถูกหล่ออีกห้าสิบรูป และนำไปตั้งหน้าพิพิธภัณฑ์ในหลายประเทศ ขนาดรูปก็ต่างกันไป บ้างก็ใหญ่กว่ารูปเดิม บ้างก็เล็กกว่า
ครัวซ็อง

| --- | --- |

ประเภท: เวียนวซรี
มื้อ: อาหารเช้า
แหล่งกำเนิด: ออสเตรีย
ชาติที่มีอาหารประจำชาติที่เกี่ยวข้อง: ออสเตรีย, ฝรั่งเศส
ส่วนผสมหลัก: ยีสต์-แป้งโด, เนย
รูปแบบอื่น: ครัวซ็องลูกเกด, ครัวซ็องช็อกโกแลต
 ตำราอาหาร: ครัวซ็อง   สื่อ: ครัวซ็อง
ครัวซ็อง (ฝรั่งเศส: croissant, ออกเสียง: [kʁwasɑ̃] ( ฟังเสียง)) ครัวซ็องเป็นขนมที่มีส่วนผสมของเนย หรือเป็นที่รู้จักกันดีในขนมปังรูปจันทร์เสี้ยว ครัวซ็องและขนมอบประเภทนี้มีการนำแป้งมาม้วนเป็นชั้น ๆ ก่อนเข้าตู้อบ ส่วนผสมในชั้นของแป้งที่มีส่วนผสมของเนยถูกม้วนและพับไปมาจนกลายเป็นรูปร่างของขนมครัวซ็องในลักษณะเป็นแผ่นบาง ๆ ซ้อนกัน และมีลักษณะเป็นแผ่นเกล็ดเล็ก ๆ หลังจากการเข้าตู้อบแล้ว ขนมรูปจันทร์เสี้ยวเกิดขึ้นในสมัยของช่วงยุคกลาง และเค้กต่าง ๆ ในรูปจันทร์เสี้ยวนั้นมีมาตั้งแต่สมัยก่อนหน้านี้
ครัวซ็องนั้นกลายมาเป็นอาหารหลักตามร้านขนมต่าง ๆ ของประเทศฝรั่งเศส ในปลายทศวรรษม 1970 มีการพัฒนารูปแบบโรงงานการผลิตอาหารแช่แข็ง โดยการนำส่วนผสมต่าง ๆ ของแป้งที่พร้อมอบ แปลงสภาพเป็นอาหารที่สามารถเตรียมได้อย่างสะดวกรวดเร็วโดยไม่จำเป็นต้องมีทักษะในการทำอาหาร ขนมครัวซ็องจากประเทศฝรั่งเศส เป็นขนมอีกอย่างที่สามารถตอบโจทย์ในรูปแบบอาหารจานด่วนของประเทศอเมริกาอย่างเห็นได้ชัด ในปัจจุบันนี้ครัวซ็องจำนวน 30-40% ที่ขายตามร้านขนมในประเทศฝรั่งเศสมาจากการแช่แข็งก่อนนำไปอบ และยังได้รับความนิยมในการรับประทานอาหารเช้าจนถึงทุกวันนี้
ต้นกำเนิดครัวซ็อง

ในศตวรรษที่ 13 ได้มีการบันทึกว่า Kipferl ต้นตำรับของขนมครัวซ็องมีหลายหลายรูปแบบ ขนมชนิดนี้อาจมีส่วนผสมของแป้งเปล่า ๆ หรือมีส่วนผสมของถั่วหรืออื่น ๆ ด้วย ขนมครัวซ็องเกิดขึ้นจากการดัดแปลงของขนม Kipferl  ก่อนมีการคิดค้นขนม Viennoiserie ขึ้นในปลายปี ค.ศ. 1839 (บางแห่งอ้างว่า 1838) เมื่อทหารชาวออสเตรีย August Zang เปิดร้านขนมเวียนนาในกรุงปารีส ขนมร้านนี้มีความพิเศษของสูตรแบบฉบับจากเมืองเวียนนา เช่น ขนม Kipferl และ ขนมปังแถวจากเวียนนา ได้รับความนิยมจนเป็นแรงบันดาลใจเกิดขึ้นให้ชาวฝรั่งเศสนำมาเลียนแบบตาม และขนม Kipferl ในแบบฉบับของฝรั่งเศสที่ถูกเรียกตามรูปร่างของจันทร์เสี้ยว มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจึงทำให้กลายเป็นที่รู้จักไปยังทั่วโลก ปัจจุบันนี้ Alan Davidson บรรณาธิการหนังสือ Oxford Companion to Food ยังไม่สามารถค้นพบสูตรของขนมครัวซ็องในตำราสูตรขนมของฝรั่งเศสก่อนศตวรรษที่ 20 ได้ แหล่งที่มาที่ถูกค้นพบแรกสุดในฝรั่งเศสถูกอ้างอิงมาจากหัวข้อ "fantasy or luxury breads" จากหนังสือของ Payen's Des substances alimentaires ปี ค.ศ. 1853 อย่างไรก็ตามสูตรต้นตำหรับของครัวซ็องในรูปแบบแรกเริ่มถูกค้นพบในช่วงศตวรรษที่ 19 ซึ่งมีแหล่งอ้างอิงที่หนึ่งได้อ้างถึงการกำเนิดของครัวซ็องในฝรั่งเศสไว้เมื่อประมาณปี ค.ศ. 1850 ในปี ค.ศ. 1848 Zang นายทหารชาวออสเตรียได้เดินทางกลับเพื่อไปทำงานด้านสื่อในประเทศแต่ร้านขนมของเขายังคงได้รับความนิยมและยังเป็นที่กล่าวขานตามสื่อต่าง ๆ อีกด้วย ในปี ค.ศ. 1869 ครัวซ็องกลายเป็นที่รู้จักเมื่อเอ่ยถึงอาหารเช้าและในปี ค.ศ. 1872 Charles Dickens ได้เอ่ยถึงครัวซ็องเป็นอาหารบนโต๊ะอาหารเช้าอีกด้วย เทคนิคการอบขนมในแบบปัจจุบันของการทำครัวซ็องได้ถูกกล่าวถึงในช่วงปลายศตวรรษที่ 17 เมื่อ La Varenne's Le Cuisinier françois ได้คิดค้นสูตรขึ้นในปี ค.ศ. 1680 หรือก่อนหน้านั้น  แต่ไม่ได้มีการเอ่ยถึงกับการทำครัวซ็องจนกระทั่งศตวรรษที่ 20
เรื่องราวต้นกำเนิด

เรื่องราวต้นกำเนิดต่าง ๆ ของขนม Kipferl และ ครัวซ็องได้ถูกกล่าวถึงในตำนานการทำอาหารมายาวนานและเป็นที่กว้างขวางตั้งแต่สมัยศตวรรษที่ 19  อย่างไรก็ตามยังไม่มีข้อมูลแหล่งอ้างอิงที่ร่วมสมัยในปัจจุบัน หรือนักเขียนคนใด กล่าวถึง Kipferl ไว้ในรายชื่อของอาหารเช้าที่หลากหลายไว้ในช่วงปี ค.ศ. 1799 บางตำนานกล่าวว่าขนมชนิดนี้เกิดขึ้นมาในยุโรปเพื่อฉลองชัยชนะของการรบกับกองกำลัง Umayyad ใน Battle of Tours  นำทัพโดย Franks in 732 โดยมีรูปซึ่งเป็นสัญลักษณ์จันทร์เสี้ยวของศาสนาอิสลาม ณ เมืองบูดา อีกแหล่งหนึ่งในเวียนนากล่าวว่าในปี ค.ศ. 1683 ขนมชนิดนี้เป็นตัวแทนของจันทร์เสี้ยวในธงของออตโตมัน เพื่อฉลองชัยชนะโดยชาวคริสเตียน เมื่อคนทำขนมปังที่อยู่ในช่วงกลางคืนได้ยินเสียงการขุดอุโมงค์และได้ให้เสียงสัญญาณเตือนเกิดขึ้น จึงส่งผลให้ครัวซ็องเป็นที่ถูกห้ามนำมาใช้ในบางองค์ประกอบของศาสนาอิสลาม
ครัวซ็องไส้อัลมอนด์
ครัวซ็องแฮมชีส
คาร์พาทอส

เมืองพิกาเดียในคาร์พาทอส
คาร์พาทอส (กรีก: Κάρπαθος; อังกฤษ: Karpathos) เป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ในหมู่เกาะโดเดคะนีส ในประเทศกรีซ ตั้งอยู่ระหว่างด้านตะวันออกของเกาะครีตกับเกาะโรดส์ ในทะเลอีเจียน เกาะนี้อยู่ใต้การปกครองของชาวเวนิสระหว่าง ค.ศ. 1306-1540 ก่อนที่พวกเติร์กจะเข้าครอบครอง และตกเป็นของอิตาลีเมื่อ ค.ศ. 1912 และกลับคืนมาเป็นของกรีซหลังสงครามโลกครั้งที่ 2
คริสตีย็อง ดียอร์

| คริสตีย็อง ดียอร์ |
| --- | --- |
ดียอร์ใน ค.ศ. 1954
เกิด: 21 มกราคม ค.ศ. 1905(1905-01-21) กร็องวีล ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 24 ตุลาคม ค.ศ. 1957(1957-10-24) (52 ปี) Montecatini Terme, แคว้นตอสคานา ประเทศอิตาลี
สุสาน: Cimetière de Callian, แคว้นพรอว็องซาลป์-โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส
ศิษย์เก่า: Sciences Po
ค่าย: คริสเตียน ดียอร์
บิดามารดา: มอริส ดียอร์ (บิดา) มาเดอลีน มาร์ติน (มารดา)
ญาติ: แคทเธอรีน ดียอร์ (พี่สาว) ฟร็องซัว ดียอร์ (หลานสาว)
คริสตีย็อง ดียอร์ (ฝรั่งเศส: Christian Dior; 21 มกราคม ค.ศ. 1905 - 24 ตุลาคม ค.ศ. 1957) เป็นนักออกแบบเสื้อผ้าชาวฝรั่งเศส เกิดที่เมืองกร็องวีล (Granville) จังหวัดม็องช์ แคว้นบัส-นอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส เป็นผู้ก่อตั้งแบรนด์ดียอร์ (Dior)
ประวัติ

คริสติย็อง ดิยอร์ เกิดเมื่อวันที่ 21 มกราคม 1905 เป็นบุตรชายของมอริส และ มาเดอลีน ดียอร์
ศึกษาด้านการทูต ณ โรงเรียนรัฐศาสตร์ (École des Sciences Politiques) ในกรุงปารีส เขาเริ่มเข้าสู่อุตสาหกรรมแฟชั่นในช่วงปี ค.ศ. 1930 และเปิดร้านเสื้อผ้าของเขาเองในปารีสในปี ค.ศ. 1946
ในปี ค.ศ. 1947 เขาได้เปิดตัวแฟชั่นแนวใหม่นามว่า "นิวลุก" ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมาก นั่นคือ เสื้อแบบไหล่แคบและกระโปรงยาว ซึ่งมาแทนที่เสื้อแบบไหล่กว้างและกระโปรงสั้นแบบตรงในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เสื้อผ้าแบบนิวลุกได้ปฏิวัติวงการแฟชั่นสตรี และทำให้ปารีสกลายเป็นศูนย์กลางของโลกแฟชั่น
การออกแบบของดียอร์ในยุคต่อมา เช่น ชุดแซ็ก (ชุดสตรีปล่อยยาวไม่มีเข็มขัด) แบบทรงตรง ยังคงทำให้ดียอร์เป็นผู้นำแฟชั่นในระดับสากล จนเมื่อดียอร์เสียชีวิต เขามีร้านเสื้อผ้าใน 24 ประเทศ และได้รับการสืบทอดต่อมาโดยอีฟว์ แซ็ง โลร็อง, มาร์ก บออ็อง (Marc Bohan), จันฟรังโก เฟร์แร (Gianfranco Ferre) และจอห์น แกลเลียโน (John Galliano)
คริสติย็อง ดิยอร์ เสียชีวิตในวันที่ 24 ตุลาคม 1957 ด้วยภาวะหัวใจล้มเหลว สิริอายุได้ทั้งสิ้น 52 ปี
ปัจจุบัน ดียอร์ยังคงเป็นยี่ห้อชั้นนำในโลกแฟชั่นและมีผลิตภัณฑ์มากมายหลากหลายประเภท อาทิ เสื้อผ้าบุรุษและสตรี เครื่องหนัง เครื่องสำอาง น้ำหอม ซึ่งล้วนได้รับความนิยมไม่เสื่อมคลาย
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปดียอร์บนตราไปรษณียากรของประเทศโรมาเนีย
คาเนีย

| คาเนีย Χανιά |
| --- | --- |
ท่าเรือในคาเนีย
คาเนียLocation within the region  
พิกัด:  35°31′N 24°1′E﻿ / ﻿35.517°N 24.017°E﻿ / 35.517; 24.017
ประเทศ:  กรีซ
แคว้น: ครีต
หน่วยภูมิภาค: คาเนีย
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Panagiotis Simandirakis
พื้นที่
 • เทศบาล: 351.3 ตร.กม. (135.6 ตร.ไมล์)
 • หน่วยเทศบาล: 12.56 ตร.กม. (4.85 ตร.ไมล์)
ความสูง: 20 เมตร (70 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • Municipality: 108,642
 • ความหนาแน่นMunicipality: 310 คน/ตร.กม. (800 คน/ตร.ไมล์)
 • Municipal unit: 53,910
 • ความหนาแน่นMunicipal unit: 4,300 คน/ตร.กม. (11,000 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Chanean, Chanian
เขตเวลา: UTC+2 (EET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (EEST)
รหัสไปรษณีย์: 73100
รหัสพื้นที่: 28210
ป้ายทะเบียนรถ: ΧΝ
เว็บไซต์: www.chania.gr
คาเนีย (อังกฤษ: Chania; กรีก: Χανιά) เป็นนครใหญ่เป็นอันดับสองบนเกาะครีต ประเทศกรีซ ตั้งอยู่ริมฝั่งทางทิศเหนือของเกาะ อยู่ทางทิศตะวันตกของเรธิมโม ราว 70 km (43 mi) และทางทิศตะวันตกของฮีราคลีออน ราว 145 km (90 mi)
ประชากรอย่างเป็นทางการของหน่วยเทศบาล คือ 53,910 คน ขณะที่เทศบาลมีประชากร 108,642 คน (ค.ศ. 108,642) ซึ่งได้รวมเมืองคาเนียกับเมืองและหมู่บ้านต่าง ๆ ไว้ด้วย
คอปปา

| คอปปา |
| --- | --- |

อักษรกรีก
Αα แอลฟา: Νν นิว
Ββ บีตา: Ξξ ไซ
Γγ แกมมา: Οο โอไมครอน
Δδ เดลตา: Ππ พาย
Εε เอปไซลอน: Ρρ โร
Ζζ ซีตา: Σσς ซิกมา
Ηη อีตา: Ττ เทา
Θθ ทีตา: Υυ อิปไซลอน
Ι ι ℩ ไอโอตา: Φφ ฟาย
Κκ แคปปา: Χχ ไค
Λλ แลมดา: Ψψ พไซ
Μμ  มิว: Ωω โอเมกา
ใกล้คลาสสิก
Ϝϝ เวา: ϘϙϞϟ คอปปา
Ϻϻ แซน: ͲͲϠϡ แซมไพ
Ϛϛ สติกมา: Ͱͱ ฮีตา
Ϸϸ โช: 

เครื่องหมายเสริมอักษร
คอปปาแบบตัวเลข
คอปปา (อังกฤษ: koppa, qoppa) หรือ โกปา (กรีก: κόππα, ตัวใหญ่ Ϙ, ตัวเล็ก ϙ) เป็นอักษรกรีกที่เคยใช้ในเลขกรีกโดยมีค่าเท่ากับ 90 ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว อักษรคอปปามีสองรูปแบบคือ "คอปปาแบบโบราณ" (Ϙ, ϙ) ใช้ในการเขียนหนังสือ และ "คอปปาแบบตัวเลข" (Ϟ, ϟ) ใช้แทนตัวเลขและการอ้างอิงเอกสาร
แหล่งข้อมูลอื่น

Koppa เก็บถาวร 2012-06-28 ที่ archive.today (อังกฤษ)
คัสพาร์ เบาฮีน

| คัสพาร์ เบาฮีน |
| --- | --- |

เกิด: 17 มกราคม ค.ศ. 1560(1560-01-17) บาเซิล รัฐเจ้าชายมุขนายกแห่งบาเซิล
เสียชีวิต: 5 ธันวาคม ค.ศ. 1624(1624-12-05) (64 ปี) บาเซิล รัฐเจ้าชายมุขนายกแห่งบาเซิล
สัญชาติ: สวิส
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: พฤกษศาสตร์
ชื่อย่อที่ใช้ทางพฤกษศาสตร์: C.Bauhin
 
คัสพาร์ เบาฮีน (เยอรมัน: Caspar Bauhin), กัสปาร์ โบแอ็ง (ฝรั่งเศส: Gaspard Bauhin) หรือ กัสปารุส เบาฮีนุส (ละติน: Casparus Bauhinus; 17 มกราคม ค.ศ. 1560 – 5 ธันวาคม ค.ศ. 1624) เป็นนักพฤกษศาสตร์ชาวสวิส เป็นบุตรของฌ็อง โบแอ็ง แพทย์ชาวฝรั่งเศสที่ย้ายมาอยู่ที่เมืองบาเซิลหลังเปลี่ยนมานับถือนิกายโปรเตสแตนต์ คัสพาร์มีพี่ชายที่เป็นนักพฤกษศาสตร์เหมือนกันคือโยฮันน์ เบาฮีน คัสพาร์เรียนวิชาแพทย์ที่เมืองปาโดวา, มงเปอลีเยและในเยอรมนี ก่อนจะกลับมาที่บาเซิลในปี ค.ศ. 1582 เขาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านภาษากรีกที่มหาวิทยาลัยบาเซิล และต่อมาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านพฤกษศาสตร์และกายวิภาคศาสตร์
ในปี ค.ศ. 1596 คัสพาร์แต่งตำรา Phytopinax ("รายชื่อพืช") โดยจัดพืชเป็นภาษาละตินสองคำ ระบบนี้เป็นต้นแบบให้กับระบบการเรียกชื่อสิ่งมีชีวิตแบบทวินามของคาโรลัส ลินเนียส ต่อมาในปี ค.ศ. 1623 คัสพาร์แต่งตำรา Pinax theatri botanici ("การแสดงภาพประกอบของพืช") ซึ่งจัดพืชออกเป็นสกุลต่าง ๆ เช่น หญ้า ถั่ว หลายสกุลถูกนำมาใช้ต่อโดยลินเนียส
ต่อมาลินเนียสนำชื่อของคัสพาร์และโยฮันน์ เบาฮีน ไปตั้งเป็นชื่อของสกุลชงโค (Bauhinia)
Animadversiones in historiam generalem plantarum, 1601
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คัสพาร์ เบาฮีน
Gaspard Bauhin - Whonamedit
One Hundred and One Botanists by Duane Isely
คอมมูนปารีส

บทความนี้เกี่ยวกับคอมมูนปารีสคณะที่สอง สำหรับคอมมูนปารีสคณะแรก ดูที่ คอมมูนปารีส (การปฏิวัติฝรั่งเศส)
คอมมูนปารีส (ฝรั่งเศส: Commune de Paris) เป็นฝ่ายสังคมนิยมหัวรุนแรง, ต่อต้านศาสนา และเป็นฝ่ายปฏิวัติ ซึ่งตั้งตัวเป็นคณะปกครองกรุงปารีสระหว่าง 18 มีนาคม ถึง 28 พฤษภาคม 1871
ผลของสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียนำมาสู่การล่มสลายของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่สองและเป็นจุดเริ่มต้นของสาธารณรัฐที่สามในวันที่ 4 กันยายน 1870 ในช่วงสงครามนั้น กรุงปารีสถูกกองทัพฝ่ายเยอรมันล้อมอยู่สี่เดือน สาธารณรัฐที่สามได้ย้ายเมืองหลวงไปยังเมืองตูร์ พื้นที่ส่วนใหญ่ของปารีสได้รับการป้องกันในช่วงเวลานี้ หน่วยติดอาวุธส่วนใหญ่มาจากกองอารักษ์ชาติมีมากกว่าทหารประจำการกองทัพ
กรุงปารีสยอมจำนนต่อปรัสเซียเมื่อวันที่ 28 มกราคม 1871 และในเดือนกุมภาพันธ์ Adolphe Thiers ผู้บัญชาการคนใหม่ของรัฐบาลแห่งชาติฝรั่งเศสลงนามในข้อสงบศึกกับปรัสเซียที่ปลดอาวุธกองทัพประจำการ แต่ไม่รวมถึงกองอารักษ์ชาติ ในวันที่ 18 มีนาคม กองอารักษ์ชาติของคอมมูนได้ฆ่านายพลกองทัพฝรั่งเศสสองนาย และคอมมูนปฏิเสธที่จะยอมรับอำนาจของรัฐบาลฝรั่งเศส คอมมูนปกครองกรุงปารีสเป็นเวลาสองเดือนจนกว่าจะมีการปราบปรามโดยกองทัพฝรั่งเศสในช่วง "La semaine sanglante" ("สัปดาห์เลือด") ซึ่งเริ่มตั้งแต่วันที่ 21 พฤษภาคม 1871
การอภิปรายเกี่ยวกับนโยบายและผลของคอมมูนมีอิทธิพลอย่างมากต่อความคิดของคาร์ล มาคส์ ที่อธิบายว่าเป็นตัวอย่างของ "เผด็จการโดยชนชั้นกรรมาชีพ"
แหล่งข้อมูลอื่น

La Commune de 1871 by JP Achard (in French)
Paris Commune Archive at Marxists Internet Archive
Paris Commune Archive at Anarchist Archive
Karl Marx and the Paris Commune by C.L.R. James
The Paris Commune and Marx' Theory of Revolution by Paul
คาซอส

| Κάσος คาซอส |
| --- | --- |

ΚάσοςLocation within the region  
พิกัด:  35°24′N 26°55′E﻿ / ﻿35.400°N 26.917°E﻿ / 35.400; 26.917
ประเทศ:  กรีซ
แคว้น: South Aegean
หน่วยภูมิภาค: คาร์พาทอส
พื้นที่
 • เทศบาล: 69.464 ตร.กม. (26.820 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด: 550 เมตร (1,800 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 0 เมตร (0 ฟุต)
ประชากร (2011: 1084)
 • Municipality: 1,084
 • ความหนาแน่นMunicipality: 16 คน/ตร.กม. (40 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+2 (EET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (EEST)
รหัสไปรษณีย์: 85800
รหัสพื้นที่: 22450
ป้ายทะเบียนรถ: ΚΧ, ΡΟ, ΡΚ
เว็บไซต์: www.kasos.gr
เกาะคาซอส
คาซอส (กรีก: Κάσος, ออกเสียง [ˈka̠so̞s]),อังกฤษ: Kasos หรือ Casos) เป็นเกาะในประเทศกรีซและยังเป็นเทศบาลในหมู่เกาะโดเดคะนีส เป็นเกาะที่อยู่ทางใต้สุดของทะเลอีเจียน จากข้อมูลปี ค.ศ. 2011 คาซอสมีประชากร 1084 คน เกาะในภาษาอิตาลีเป็นที่รู้จักในชื่อ กาโซ (Caso)
บรรณานุกรม

Bertarelli, L.V. (1929). Guida d'Italia, Vol. XVII. Consociazione Turistica Italiana, Milano.
คอปเปเลีย

Giuseppina Bozzachi รับบทเป็นสวอนฮิลด์ เป็นคนแรก เมื่อปี 1870
คอปเปเลีย (ฝรั่งเศส: Coppélia) เป็นบัลเลต์ชวนหัวความยาว 3 องก์ ออกแบบท่าเต้นโดยอาร์เทอร์ แซงต์-ลีออง (Arthur Saint-Léon, 1821-1870) ประกอบดนตรีที่แต่งโดยลีโอ ดีลิบีส ประพันธ์คำร้องโดยแซงต์-ลีออง กับชาลส์ นุตตีเยร์ (Charles-Louis-Étienne Nuitter, 1828-1899) ดัดแปลงจากเรื่องสั้นภาษาเยอรมันสองเรื่องของอี. ที. เอ. ฮอฟมานน์ คือเรื่อง Der Sandmann (The Sandman) และ Die Puppe (The Doll)
บัลลเต์เรื่องนี้ออกแสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1870 ที่โรงอุปรากร Théâtre Impérial de l´Opéra กรุงปารีส และได้แสดงอยู่ระยะหนึ่งก่อนจะหยุดไป เพราะปารีสถูกรุกรานเนื่องจากสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย  ภายหลังสงครามบัลเลต์กลับมาแสดงและได้รับความนิยมมาจนถึงปัจจุบัน เป็นบัลเลต์เรื่องที่ถูกแสดงบ่อยครั้งที่สุด ที่โรงอุปรากรพาเลส์การ์นิเยร์
เนื้อเรื่องกล่าวถึงตุ๊กตาเต้นระบำขนาดเท่าคนจริงชื่อ คอปเปเลีย สิ่งประดิษฐ์ของด็อกเตอร์ คอปเปลิอุส เป็นที่หลงใหลของฟรานซ์ เด็กหนุ่มในหมู่บ้าน จนทำให้ สวอนฮิลด์ (Swanhild, Swanhilda) คู่หมั้นของฟรานซ์อิจฉา แต่งตัวเลียนแบบตุ๊กตาและแสร้งทำเป็นว่าคอปเปเลียมีชีวิตจิตใจขึ้นมาจริงๆ  เนื้อเรื่องมีความใกล้เคียงกับบัลเลต์เรื่อง จิเซลล์ (Giselle) ดัดแปลงจากบทกวีของไฮน์ริก ไฮน์ (1797-1865) ที่ออกแสดงครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1841
เรื่องราวของคอปเปเลีย จากเรื่องสั้นของฮอฟมานน์ ต่อมาได้ถูกดัดแปลงเป็นอุปรากรเรื่อง Les contes d'Hoffmann โดยชาก ออฟเฟนบาค ในปี ค.ศ. 1879
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Coppélia
คริสตีย็อง กาบาเซเล

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 คริสตีย็อง กาบาเซเล ขณะเล่นให้กับลูโดโกเรตส์
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  คริสตีย็อง กาบาเซเล
วันเกิด:   (1991-02-24) 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 (33 ปี)
สถานที่เกิด:  ลูบูมบาชี ซาอีร์
ส่วนสูง:  1.87 เมตร (6 ฟุต 2 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  เซ็นเตอร์แบ็ก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  วอตฟอร์ด
หมายเลข:  27
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2008–2011 |  อ็อยเพิน |  9 |  (0) |
| 2011 |  → เมเคอเลิน (ยืมตัว) |  4 |  (1) |
| 2011–2012 |  ลูโดโกเรตส์ รัซกราด |  11 |  (3) |
| 2012–2014 |  อ็อยเพิน |  41 |  (6) |
| 2014–2016 |  แค็งก์ |  76 |  (6) |
| 2016– |  วอตฟอร์ด |  123 |  (5) |
ทีมชาติ‡
| 2009 |  เบลเยียม อายุไม่เกิน 18 ปี |  1 |  (0) |
| 2009–2010 |  เบลเยียม อายุไม่เกิน 19 ปี |  10 |  (5) |
| 2010 |  เบลเยียม อายุไม่เกิน 20 ปี |  1 |  (0) |
| 2011 |  เบลเยียม อายุไม่เกิน 21 ปี |  1 |  (0) |
| 2016– |  เบลเยียม |  2 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 11:58, 19 เมษายน ค.ศ. 2022 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018
คริสตีย็อง กาบาเซเล (ฝรั่งเศส: Christian Kabasele; เกิดวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวเบลเยียมซึ่งเกิดที่ซาอีร์ (สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก) ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหลังให้กับวอตฟอร์ดในพรีเมียร์ลีก เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติเบลเยียมในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016
เกียรติประวัติ

Bulgarian A Group: 2011–12
Bulgarian Cup: 2011–12
เอฟเอคัพ รองชนะเลิศ: 2018–19