stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามโคกูรยอ-วุยก๊ก

การบุกโคกูรยอโดยทัพวุยก๊ก (ค.ศ. 244-245)
| ด ค กสงครามสามก๊ก |
| --- | --- |
 ← ปลายราชวงศ์ฮั่น  อิเหลง  การบุกง่อก๊ก  การบุกลงใต้  ซินเสีย  การบุกขึ้นเหนือ  เซ็กเต๋ง  จูงอก๊ก  หับป๋า (ค.ศ. 231)  หับป๋า (ค.ศ. 233)  หับป๋า (ค.ศ. 234)  เลียวตั๋ง  อ้วนเสีย (ค.ศ. 241)  เชฺว่เปย์  ซิงชื่อ  โคกูรยอ  สุสานโกเบงเหลง  การบุกของเกียงอุย  (เต๊กโตเสีย)   ฉิวฉุน  ตังหิน  หับป๋า (ค.ศ. 253)  โจมอ  เกาจิ๋ว  การล่มสลายของจ๊กก๊ก  จงโฮย  เองอั๋น  ทูฟ่า ชู่จีเหนิง  ซีหลิง  การล่มสลายของง่อก๊ก 
สงครามโคกูรยอ-วุยก๊ก (จีน: 曹魏與高句麗的戰爭;  เกาหลี: 고구려-위 전쟁) เป็นชุดการบุกอาณาจักรโคกูรยอ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 244 ถึง ค.ศ. 245 โดยรัฐวุยก๊ก
การบุกอาณาจักรโคกูรยอของวุยก๊กเป็นการตอบโต้การโจมตีโดยโคกูรยอเมื่อปี ค.ศ. 242 วุยก๊กบุกทำลายฮวันโดนครหลวงของโคกูรยอ ทำให้กษัตริย์ของโคกูรยอหลบหนี และทำลายความสัมพันธ์ระหว่างโคกูรยอกับชนเผ่าอื่น ๆ ในคาบสมุทรเกาหลีที่หล่อหลอมเศรษฐกิจส่วนใหญ่ของโคกูรยอ แม้ว่ากษัตริย์หลบหนีจากการถูกจับกุมและไปตั้งรกรากในนครหลวงแห่งใหม่ แต่โคกูรยอก็ถูกลดทอนอำนาจลงอย่างมากในช่วงเวลาหนึ่ง และจะใช้เวลาอีกครึ่งศตวรรษข้างหน้าในการสร้างโครงสร้างการปกครองใหม่และได้อำนาจปกครองประชาชนของตนกลับคืนมา ซึ่งบันทึกประวัติศาสตร์จีนไม่ได้กล่าวถึง
เมื่อถึงเวลาที่โคกูรยอปรากฏอีกครั้งในพงศาวดารจีน รัฐได้พัฒนาเป็นตัวตนทางการเมืองที่มีอำนาจมากขึ้น ดังนั้นนักประวัติศาสตร์จึงระบุว่าการบุกโคกูรยอของวุยก๊กเป็นช่วงเวลาแห่งจุดพลิกผันของประวัติศาสตร์โคกูรยอที่แบ่งระยะต่าง ๆ ของความเจริญของโคกูรยอ
บรรณานุกรม

Barnes, Gina Lee. State formation in Korea: historical and archaeological perspectives. Routledge, 2001. ISBN 0-7007-1323-9.
Byington, Mark E. "Control or Conquer? Koguryǒ's Relations with States and Peoples in Manchuria," Journal of Northeast Asian History volume 4, number 1 (June 2007): 83-117.
Byington, Mark E. (2020) [First published 2016]. The Ancient State of Puyŏ in Northeast Asia: Archaeology and Historical Memory (E-Book (PDF) ed.). Brill. ISBN 9781684175673.
Gardiner, K.H.J. The Origin and Rise of the Korean Kingdom of Koguryǒ from the First Century BC to 313 AD. Ph.D. thesis, University of London, 1964.
Gardiner, K.H.J. The early history of Korea: the historical development of the peninsula up to the introduction of Buddhism in the fourth century A.D.. Canberra, Centre of Oriental Studies in association with the Australian National University Press, 1969. ISBN 0-7081-0257-3.
Gardiner, K.H.J. "The Kung-sun Warlords of Liao-tung (189-238)". Papers on Far Eastern History 5 (Canberra, March 1972). 59-107.
Gardiner, K.H.J. "The Kung-sun Warlords of Liao-tung (189-238) - Continued". Papers on Far Eastern History 6 (Canberra, September 1972). 141-201.
Henthorn, William E. A History of Korea. The Free Press, 1971.
Hubert, Homer B. & Weems, Clarence Norwood (Ed.) History of Korea Volume 1. Curzon Press, 1999. ISBN 0-7007-0700-X.
Ikeuchi, Hiroshi. "The Chinese Expeditions to Manchuria under the Wei dynasty," Memoirs of the Research Department of the Toyo Bunko 4 (1929): 71-119.
Kim, Pu-sik (2011).  Schultz, Edward J.; Kang, Hugh H. W. (บ.ก.). The Koguryo annals of the Samguk sagi. Seongnam-si, Korea: Academy of Korean Studies Press. ISBN 978-89-7105-791-9. OCLC 765365867.
Tennant, Charles Roger (1996). A history of Korea (illustrated ed.). Kegan Paul International. ISBN 0-7103-0532-X. สืบค้นเมื่อ 2012-02-09.
สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ร้อยเอ็ด

| สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ร้อยเอ็ด |
| --- | --- |

ประเภท: สวนสาธารณะ
ที่ตั้ง: หน้าศาลากลางจังหวัดร้อยเอ็ด ตำบลในเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด
พื้นที่: 123 ไร่
เปิดตัว: 21 มกราคม พ.ศ. 2529
ผู้ดำเนินการ: เทศบาลเมืองร้อยเอ็ด
สถานะ: ทุกวัน
สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ร้อยเอ็ด คือ สวนสาธารณะเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี 80 พรรษา ลำดับที่ 3 ตั้งอยู่หน้าศาลากลางจังหวัดร้อยเอ็ด ตำบลในเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด นับได้ว่าอยู่ใจกลางเมือง มีเนื้อที่ 123 ไร่ 3 งาน 15 ตารางวาสมเด็จพระศรีนครินทาบรมราชชนนีพร้อมด้วยสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ เสด็จมาเป็นประธานเปิดสวนเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2529
หน่วยงานรับผิดชอบในการดูแลรักษา คือ เทศบาลเมืองร้อยเอ็ด ต้นไม้ประจำสวน คือ กันเกรา
ลักษณะของสวน

เป็นสวนระดับย่านของเมืองที่ประชาชนที่อยู่อาศัยอยู่โดยรองสามารถมาใช้พักผ่อนได้สะดวก มีประชาชนมาใช้ค่อนข้างหนาแน่น ใช้เป็นสถานที่จัดงานประเพณีในเทศกาลสำคัญของจังหวัด ภายในสวนมีต้นไม่ใหญ่เพื่อความร่มรื่นและต้นไม้ดอกไม้ประดับเพื่อความสวยงาม มีภูพลาญชัยที่มีสวนสัตว์จำลองและน้ำตกจำลอง สวนสุขภาพ มีสนามเด็กเล่นรวมทั้งมีเรือและจักรยานน้ำให้เช่าพายและถีบเล่นในบึง พื้นที่ของสวนแบ่งเป็น 3 ส่วนคือ
บริเวณตรงข้ามศาลากลาง เป็นสวนเดิมที่มีอยู่แล้วและมีต้นทองกวาวขนาดใหญ่เก่าแก่หลายสิบต้นปลูกอยู่แล้ว ในช่วงฤดูร้อนทองกวาวเหล่านี้จะออกดอกสีส้มสะพรั่งพร้อม ๆ กันแลดูสวยงาม บริเวณนี้ได้รับการปรับปรุง เพิ่มศาลาและลานเอนกประสงค์สำหรับใช้ในกิจกรรมต่าง ๆ ของจังหวัดและของประชาชนทั่วไป
บริเวณที่อยู่ตรงข้ามกับบริเวณที่ 1 และอยู่ติดบึงพลาญชัยซึ่งเป็นบึงใหญ่ที่มีมาแต่เดิมและเป็นสัญลักษณะของจังหวัดร้อยเอ็ด ในบึงมีปลาหลายชนิดเป็นจำนวนมาก เช่น ตะเพียนแดง ปลานิลและปลาน้ำจืดอื่น ๆ รอบบึงมีทางเดินกว้างสำหรับเดินออกกำลังกายหรือวิ่งเหยาะ บึงมีสะพาน 3 แห่งเชื่อมกับด้านนอก
บริเวณบึงน้อย มีพื้นที่ประมาณ 3 ไร่ กลางบึงมีน้ำพุสูง มีบัวปลูกสวยงาม
ทางเข้าใหญ่ด้านหน้าของสวนมีสะพานใหญ่และเป็นที่ตั้งของศาลเจ้าพ่อหลักเมือง อีกด้านหนึ่งของสวนเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางลีลาขนาดใหญ่ที่เป็นเคารพสักการะของชาวร้อยเอ็ดและชาวจังหวัดโดยรอบ ที่ขอบบึงด้านตะวันตกเฉียงใต้มีอนุสาวรีย์พระยาสุนทรเทพกิจจารักษ์ (ทอง จันทรางศุ) ข้าหลวง หรือ ผู้ว่าราชการจังหวัดร้อดเอ็ดระหว่าง พ.ศ. 2469 - พ.ศ. 2471 ซึ่งเป็นผู้นำในการขุดลอกบึงเก่าที่รกร้างและตื้นเขินจนเป็นบึงกลางเมืองที่สวยงามให้ประโยชน์ทั้งด้านนันทนาการและระบบระบายน้ำฝนของเมือง ทำหน้าที่เป็นบึงหน่วงน้ำหรือแก้มลิง
พระราชานุสาวรีย์

เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2543 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (เมื่อครั้งดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร) เสด็จพระราชดำเนินเป็นประธานเปิดพระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ที่ประดิษฐานในสวนแห่งนี้
ดูเพิ่ม

หอชมเมืองร้อยเอ็ด
ไฮน์ริชที่ 12 ดยุกแห่งบาวาเรีย

| ไฮน์ริชที่ 3 ดยุกแห่งซัคเซิน ไฮน์ริชที่ 12 ดยุกแห่งบาวาเรีย Henry the Lion |
| --- | --- |

เกิด: ค.ศ. 1129
ถึงแก่กรรม: 6 สิงหาคม ค.ศ. 1195
บุตร: จักรพรรดิออตโตที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และอื่น ๆ
บิดามารดา: ไฮน์ริชที่ 10 ดยุกแห่งบาวาเรีย (บิดา) แกร์ทรูเดอแห่งซึพลิงเงินบวร์ค (มารดา)
ไฮน์ริชที่ 12 ดยุกแห่งบาวาเรีย หรือ ไฮน์ริชสิงห์ (เยอรมัน: Heinrich der Löwe; ราว ค.ศ. 1129 – 6 สิงหาคม ค.ศ. 1195) สืบเชื้อสายมาจากตระกูลเกลฟ ผู้มีตำแหน่งเป็นปกครองเป็นดยุกแห่งซัคเซินในนามว่า "ไฮน์ริชที่ 3" ตั้งแต่ ค.ศ. 1142 และดยุกแห่งบาวาเรียในนามว่า "ไฮน์ริชที่ 12" ตั้งแต่ ค.ศ. 1156 และปกครองทั้งสองอาณาจักรมาจนถึงปี ค.ศ. 1180
ไฮน์ริชเป็นดยุกผู้มีอำนาจมากที่สุดคนหนึ่งของเยอรมนีในสมัยนั้นจนกระทั่งราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟินขึ้นมามีอำนาจและเริ่มริดอำนาจของไฮน์ริชจนกระทั่งยึดอำนาจทั้งหมดของทั้งสองอาณาจักรได้ในรัชสมัยของจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และไฮน์ริชที่ 6 พระราชโอรส
ในจุดที่รุ่งเรืองที่สุดในสมัยการปกครองไฮน์ริชปกครองดินแดนตั้งแต่ฝั่งทะเลของทะเลเหนือและทะเลบอลติกไปจนถึงเทือกเขาแอลป์ และจากเวสต์ฟาเลียไปจนถึงพอเมอเรเนีย รากฐานบางส่วนของความมีอำนาจของไฮน์ริชมาจากความสามารถทางการเมืองและทางการทหาร และจากงานที่วางรากฐานไว้โดยบรรพบุรุษก่อนหน้านั้น
ต้นชีวิต

ไฮน์ริชสิงห์เป็นบุตรชายคนเดียวของไฮน์ริชผู้หยิ่งทะนง ดยุคแห่งซัคเซินและบาวาเรีย กับแกร์ทรูเดอ พระธิดาของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โลทาร์ที่ 3 ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1142 เขาได้กอบกู้ซัคเซิน หนึ่งในสองดัชชีของบิดาที่ถูกพระเจ้าค็อนราทที่ 3 กษัตริย์เยอรมันคนแรกของราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟินริบไปกลับคืนมาได้ ในปี ค.ศ. 1147 ไฮน์ริชอ้างสิทธิ์ในบาวาเรียที่พระเจ้าค็อนราทที่ 3 มอบให้ไฮน์ริชที่ 2 ยาโซเมียร์ก็อท มาร์เกรฟแห่งออสเตรีย และในปี ค.ศ. 1151 เขาได้พยายามอย่างไร้ผลที่จะเอาสิทธิ์ในการครอบครองดัชชีกลับคืนมา ในปี ค.ศ. 1147 หรือไม่ก็ 1148 เขาได้แต่งงานกับเคลเม็นท์ซีอา บุตรสาวของค็อนราท ดยุคแห่งเซริงเงิน แต่การแต่งงานถูกยุติในปี ค.ศ. 1162
เมื่อฟรีดริชที่ 1 บาร์บาร็อสซาแห่งราชวงศ์โฮเฮินชเตาเฟิน ลูกพี่ลูกน้องของเขา ได้รับเลือกให้เป็นกษัตริย์แห่งเยอรมนีในปี ค.ศ. 1152 ชาวโฮเฮินชเตาเฟินสงบศึกกับศัตรูคู่อริ ตระกูลเวล์ฟ ที่ไฮน์ริชเป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูล ในปี ค.ศ. 1154 ฟรีดริชให้สิทธิ์ไฮน์ริชแต่งตั้งบิชอปกลุ่มใหม่และยังยอมรับการอ้างสิทธิ์ในอาณาเขตบาวาเรียของเขา ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1156 ไฮน์ริชได้สิทธิ์ในการครอบครองดัชชีบาวาเรียกลับคืนมา ภายหลังออสเตรียถูกแยกตัวออกจากบาวาเรียและถูกยกให้ไฮน์ริช ยาซอมมิร์กอตต์ และได้รับการยกระดับเป็นดัชชี
สัมพันธไมตรีกับจักรพรรดิฟรีดริช บาร์บาร็อสซา

แลกกับสิ่งที่ได้มา ไฮน์ริชให้การสนับสนุนพระเจ้าฟรีดริช บาร์บาร็อสซาเป็นเวลา 20 ปี เขาติดตามพระองค์ไปพร้อมกับกองทัพใหญ่เพื่อไปทำสงครามอิตาลีครั้งแรกในปี ค.ศ. 1154/55 และหลังการราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิของฟรีดริช เขาได้ปราบปรามการลุกฮือของชาวโรมัน ในปี ค.ศ. 1157 เขามีส่วนร่วมในการเดินทางไปทำศึกกับชาวโปลของจักรพรรดิฟรีดริช ในช่วงการทำสงครามอิตาลีครั้งที่สอง ไฮน์ริชให้ความช่วยเหลืออันล้ำค่าแก่จักรพรรดิในการปิดล้อมโจมตีเครมาในปี ค.ศ. 1160 และในการทำสงครามกับชาวเมืองมิลานในปี ค.ศ. 1161
หนึ่งปีหลังได้บาวาเรียกลับคืนมา ไฮน์ริชวางรากฐานให้นครมิวนิกด้วยการสร้างตลาดแห่งใหม่ขึ้นมาริมแม่น้ำอีซาร์ แต่เป้าหมายหลักของเขาคือการขยายดัชชีซัคเซินออกไปนอกแม่น้ำเอ็ลเบอ ในปี ค.ศ. 1159 เขาสร้างนครลือเบ็คขึ้นมาใหม่ในอาณาเขตที่ได้มาจากอาด็อล์ฟที่ 2 เคานต์แห่งฮ็อลชไตน์ ซึ่งเป็นคนแรกที่ก่อตั้งลือเบ็คขึ้นมาในปี ค.ศ. 1143 สนธิสัญญาต่าง ๆ ที่ทำกับพ่อค้าในกอตลันด์และเจ้าชายแห่งสวีเดนกับเจ้าชายแห่งนอฟโกรอดทำให้เขาผลักดันให้ลือเบ็คเป็นศูนย์กลางทางการค้า ในปี ค.ศ. 1160 ตำแหน่งบิชอปแห่งอ็อลเดินบวร์คก็ถูกย้ายมาอยู่ที่เมืองนี้ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1158 เป็นต้นมาไฮน์ริชออกไปปราบโอโบไดร์ตของชาวสลาฟได้หลายครั้ง ขยายอำนาจไปทั่วเมคเลินบวร์ค เปิดทางให้ดินแดนดังกล่าวถูกเปลี่ยนให้นับถือศาสนาคริสต์และกลายเป็นอาณานิคม
ในปี ค.ศ. 1160 ชเวรีนกลายเป็นที่ตั้งของตำแหน่งบิชอปแห่งเมคเลินบวร์คและได้รับอภิสิทธิ์ในฐานะนคร แม้แต่เจ้าชายของพอเมอเรเนียตะวันตกก็ยอมรับอำนาจอธิปไตยตามระบอบศักดินาของไฮน์ริชอยู่ระยะหนึ่ง เมื่อพระเจ้าแวลเดอมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์กพิชิตเกาะรือเกินในทะเลบอลติกได้ การต่อสู้แย่งชิงที่ลากยาวระหว่างพระองค์กับไฮน์ริชก็อุบัติขึ้นและดำเนินไปจนถึงปี ค.ศ. 1171 เมื่อความขัดแย้งได้รับการแก้ไขและบุตรสาวของไฮน์ริชได้แต่งงานกับพระโอรสของพระเจ้าแวลเดอมาร์
ในช่วงเวลาดังกล่าวไฮน์ริชยังเสริมความแข็งแกร่งให้กับตำแหน่งของตนในซัคเซินด้วยการแย่งชิงเอาทรัพย์สินที่ดินของหลายราชวงศ์ที่สิ้นสุดไปแล้วมาโดยไม่สนใจการอ้างสิทธิ์ตามสายเลือดจากตระกูลอื่น เขาตั้งเบราน์ชไวค์เป็นเมืองหลวงในการปกครองและตั้งรูปปั้นสิงโตหน้าปราสาทที่เขาสร้างเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลและเครื่องหมายแห่งอำนาจอธิปไตย แต่นิสัยหยิ่งผยองและชอบที่จะมุ่งแสวงหาสิ่งต่าง ๆ ให้ตัวเองปลุกปั่นให้เกิดศัตรู ช่วงแรกของกลางคริสต์ทศวรรษ 1150 เจ้าชายแซ็กซันหลายคนเข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับเขา สิบปีต่อมากลุ่มพันธมิตรที่นำโดยอัลเบร็ชท์ที่ 1 หมี มาร์เกรฟแห่งบรันเดินบวร์คและอาร์ชบิชอปแห่งโคโลญกลายเป็นภัยคุกคามครั้งร้ายแรง แต่หลังจากจักรพรรดิเข้ามาแทรกแซงในปี ค.ศ. 1168 ซัคเซินก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง
ในตอนนั้นเองที่ไฮน์ริชขึ้นสู่จุดสูงสดทางอำนาจ ต้นปี ค.ศ. 1168 เขาแต่งงานกับมาทิลดา พระธิดาของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ และหลังจากนั้นไม่นานก็ถูกส่งตัวไปฝรั่งเศสและอังกฤษในฐานะราชทูตของจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 เพื่อปฏิบัติภารกิจหาทางสงบศึกระหว่างสองชาติ ในปี ค.ศ. 1172 เขาจาริกแสวงบุญไปเยรูซาเลมพร้อมกับผู้ติดตามกลุ่มใหญ่และจักรพรรดิไบเซนไทน์มานูเอลที่ 1 คอมเนนุสจัดงานเลี้ยงใหญ่ให้ที่คอนสแตนติโนเปิล
ในปี ค.ศ. 1176 เมื่อจักรพรรดิฟรีดริช บาร์บาร็อสซาขอการสนับสนุนในการต่อกรกับนครลอมบาร์ดในอิตาลีเหนือ รางวัลที่ไฮน์ริชต้องการแลกกับการช่วยเหลือจักรพรรดิคือนครกอสลาร์อันสำคัญของจักรวรรดิพร้อมกับเหมืองเงิน แต่จักรพรรดิฟรีดริชปฏิเสธที่จะยกให้ จึงเป็นต้นเหตุให้สัมพันธไมตรีอันยาวนานกับไฮน์ริชถึงคราวสิ้นสุดลง
การตกต่ำลงของไฮน์ริช

เมื่อการต่อสู้ในซัคเซินอุบัติขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1177 ฟรีดริชที่เพิ่งกลับมาเยอรมนีในปี ค.ศ. 1178 ดำเนินการพิจารณาคดีตามที่ขุนนางแซ็กซันได้กล่าวหาว่าไฮน์ริชได้สร้างรอยร้าวให้กับความสันติสุขของกษัตริย์ ไฮน์ริชที่ปฏิเสธที่จะตอบคำถามในการพิจารณาคดีในศาลของกษัตริย์ถูกริบดัชชีทั้งสองและที่ดินศักดินาของจักรวรรดิทั้งหมดที่มี ในปี ค.ศ. 1180 จักรพรรดิได้แยกดินแดนที่เคยเป็นของไฮน์ริชออกจากกัน ในปีเดียวกันนั้นดัชชีของชาวซัคเซินถูกแยกออกเป็นสองส่วน ดินแดนอันเป็นที่ตั้งของตำแหน่งบิชอปโคโลญและพาเดอร์บอร์นถูกยกให้อาร์ชบิชอปแห่งโคโลญในชื่อใหม่คือดัชชีเวสต์ฟาเลีย พื้นที่ส่วนตะวันออกของซัคเซินถูกยกให้เป็นที่ดินศักดินาของบุตรชายของอัลเบร็ชท์หมีแห่งบรันเดินบวร์ค ดัชชีบาวาเรียถูกยกให้พันธมิตรของฟรีดริช อ็อทโท ฟ็อน วิทเทิลบัค
ไฮน์ริชในตอนแรกสามารถยืนหยัดต่อกรกับบาร์บาร็อสซาได้ในซัคเซินเหนือ แต่ในฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1181 เขาจำต้องยอมจำนน เขาได้รับอนุญาตให้รักษาดินแดนเบราน์ชไวค์และลืนบวร์กที่สืบทอดทางสายเลือดไว้ได้ แต่ก็ถูกขับไล่ออกจากประเทศไปอยู่ที่ราชสำนักของพ่อตา พระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ เป็นเวลาหลายปี เมื่อกลับมาในปี ค.ศ. 1185 เขาพยายามที่จะเอาอิทธิพลในซัคเซินกลับคืนมา การปฏิเสธที่จะเข้าร่วมในสงครามครูเสดครั้งที่สามหรือไม่ก็การปฏิเสธที่จะล้มเลิกการอ้างสิทธิ์ในซัคเซินทำให้เขาถูกเนรเทศอีกครั้งในปี ค.ศ. 1189 กลับไปอยู่กับพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ในนอร์ม็องดี
หลังการสิ้นพระชนม์ของฟรีดริช บาร์บาร็อสซาในปี ค.ศ. 1190 ไฮน์ริชกลับมาซัคเซินอีกครั้ง พระเจ้าไฮน์ริชที่ 6 แห่งเยอรมนีเตรียมจะทำสมรภูมิกับเขาแต่ก็สงบศึกกันได้ที่ฟุลดาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1190 หลังไฮน์ริชสิงห์ทำการต่อสู้ใหม่อีกครั้งในช่วงที่จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 6 ไปสู้รบในอิตาลี จักรพรรดิกับไฮน์ริชคืนดีกันในการพบปะกันในปี ค.ศ. 1194 ปีต่อมาไฮน์ริชสิงห์เสียชีวิตในเบราน์ชไวค์ เขาถูกฝังไว้ในอาสนวิหารที่เขาสร้างขึ้นที่นั้น เคียงข้างภรรยา
ครอบครัว

ไฮน์ริชมีบุตรธิดา ดังนี้
กับภรรยาคนแรก เคลเม็นท์ซีอาแห่งเซริงเงิน (หย่าขาดปี ค.ศ. 1162) บุตรสาวของค็อนราทที่ 1 ดยุคแห่งสเวเบียกับเคลเมนซ์แห่งนามูร์
แกร์ทรูเดอแห่งบาวาเรีย (ค.ศ. 1155–1197) แต่งงานครั้งแรกกับฟรีดริชที่ 1 ดยุคแห่งสเวเบีย ครั้งที่สองกับพระเจ้าคานุตที่ 6 แห่งเดนมาร์ก
ริชเช็นท์ซาแห่งบาวาเรีย (ค.ศ. 1157–1167)
ไฮน์ริชแห่งบาวาเรีย เสียชีวิตในวัยเด็ก
กับภรรยาคนที่สอง มาทิลดาแห่งอังกฤษ (แต่งงานปี ค.ศ. 1168) พระธิดาของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษกับเอเลนอร์แห่งอากีแตน
มาทิลดา (หรือริชเช็นท์ซา) (ค.ศ. 1172–1204) แต่งงานครั้งแรกกับฌอฟรัว เคานต์แห่งแปร์ช ครั้งที่สองกับอ็องแกร็องที่ 3 ลอร์ดแห่งกูซี
ไฮน์ริชที่ 5 เคานต์พาลาไทน์แห่งไรน์ (ค.ศ. 1173 – 1227)
โลทาร์แห่งบาวาเรีย (ค.ศ. 1174–1190)
อ็อทโทที่ 4 จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และดยุคแห่งสเวเบีย (ค.ศ. 1175 – 1218)
วิลเลียมแห่งวินเชสเตอร์ ลอร์ดแห่งลือเนอบวร์ค (ค.ศ. 1184 Lüneburg  1213)
ดูเพิ่ม

ตระกูลเกลฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ไฮน์ริชที่ 12 ดยุกแห่งบาวาเรีย
Henry the Lion on Encyclopedia.com
Henry the Lion. The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition เก็บถาวร 2005-01-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The fall of Henry the Lion (from Germany) -- Encyclopædia Britannica
Deposition of Henry the Lion. (from Frederick I) -- Encyclopædia Britannica
MSN Encarta - Multimedia - Henry the Lionเก็บถาวร 2007-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Charter given by Henry to monastery Volkenroda, 31.1.1174. Photograph taken from the collections of the Lichtbildarchiv älterer Originalurkunden at Marburg University showing Henry's seal.
ภาพวาดร่วมยุคของไฮน์ริชสิงห์จาก ฮิสตอริอาเว็ลฟอรูง
พิธีแต่งงานของไฮน์ริชสิงห์กับมาทิลดาแห่งอังกฤษ ค.ศ. 1188
โบสถ์ของนักบุญปีเตอร์ที่ปัจจุบันไม่เกี่ยวข้องกับทางศาสนาแล้วที่ป้อมปีทาร์สแบร์กในแอร์ฟวร์ต ซึ่งเป็นที่ที่ไฮน์ริชสิงห์ยอมจำนนต่อบาร์บาร็อสซาในปี ค.ศ. 1181
สระพังทอง

สระพังทอง เป็นสระน้ำขนาดใหญ่ อยู่ด้านทิศตะวันออกของตัวเมืองสกลนคร สร้างขึ้นตามคติของขอมในสมัยก่อน เพื่อใช้ในการชลประทานหน้าแล้ง การขุดบ่อน้ำที่อยู่ไม่ลึกจากผิวดิน ย่อมเหนื่อยน้อยกว่าการขุดบ่อที่มีระดับน้ำใต้ดินลึกบริเวณดังกล่าวซึ่งใกล้หนองหานมากจึงเหมาะแก่การสร้างเขื่อน ย่อย ๆ ไว้ใช้หน้าแล้ง
ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ สกลนครเป็นสวนสาธารณะที่ชาวสกลนคร ใช้พักผ่อนในยามว่าง และใช้จัดงานลอยกระทง แข่งขันเรือยาว และงานรื่นเริงต่าง ๆ หรือกล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือ บาราย (สระน้ำในอารยธรรมขอม) เพราะขอมได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญในระบบชลประทานมากในอดีต (คำว่าสระพังทอง มาจากคำว่า ตระพัง มีรากศัพท์มาจากภาษาเขมรว่า “ตรฺพำง” (อ่านว่า ตรอเปียง) แปลว่า บ่อหรือสระน้ำที่ขุดขึ้น)
จากประวัติที่เคยเล่ากันมาแต่ในอดีตนั้น จะมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่เรียกกันว่า "ภูน้ำรอด" ที่วัดพระธาตุเชิงชุมนั้น ข้อสันนิษฐานก็คือ เดิมนั้นวัดพระธาตุเชิงชุมก็คือ อโรคยาศาลา (ของขอมที่สร้างในยุคนสมัยพระเจ้าชัยวรมัน) นั่นเองเพราะแดนดินถิ่นนี้ (สกลนคร) คาดว่าอารยธรรมขอมรวมทั้งอิทธพลขอมเรืองอำนาจมาก ดังจะปรากฏจากสถาปัตยกรรมต่าง ๆ เช่น พระธาตุนารายณ์เจงเวง พระธาตุภูเพ็ก พระธาตุดุม สะพานขอม ปราสาทขอมบ้านพันนา (สว่างแดนดิน) ล้วนแล้วแต่เป็นอารยธรรมขอมทั้งสิ้น "ภูน้ำรอด" ก็คือบ่อน้ำที่มีอุโมงค์น้ำส่งน้ำมาจาก "สระพังทอง" นั่นเอง มีเรื่องเล่ากันว่า เมื่อประชาชนมาตักน้ำที่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์นี้หากว่า คุถังตกลงไปแล้วให้ไปเก็บที่ "สระพังทอง" นั่นน่าจะมีส่วนจริง เพราะระหว่างบ่อน้ำภูน้ำรอดนี้มีอุโมงค์ส่งน้ำมาจาก บาราย "สระพังทอง"
ระบบส่งน้ำแบบนี้มีทั่วไปที่อิสานใต้ บริเวณรอบ ๆ ปราสาทเมืองต่ำ (จังหวัดบุรีรัมย์) จะมีสระน้ำ (บาราย) ขนาดใกล้เคียงกันมากกับ "สระพังทอง" แห่งนี้ คลองส่งน้ำหรืออุโมงค์ส่งน้ำนี้ เขมรเรียกว่า "ละลม" 
ความจริงตัวปราสาทขอมในจังหวัดสกลนครนั้นมีมากมาย แต่ในอดีตไม่มีใครทราบว่าคืออะไร จึงมีการทำลายและรื้อไป เช่น คุ้มกลางพระศรีธงชัย มีหลักฐานชัดเจนว่าเคยเป็น อโรคยาศาลา หรือ ธรรมศาลามาก่อน โดยสังเกตจากก้อนหินศิลาแลง ที่ยังวางทิ้งระเกะระกะพอมีให้เห็นอยู่บ้าง แต่สันนิษฐานว่าใช่อย่างแน่นอน รวมทั้งในวัดพระธาตุเชิงชุมเอง ในอดีตจะมีหินศิลาแลง วางรอบ ๆ ตัวองค์พระธาตุ ปัจจุบันได้ถูกรื้อไปวางและเก็บไว้หน้ากุฏิ พระอาจารย์สมศักดิ์ฯ ในวัดพระธาตุเชิงชุมนั่นเอง
อุดม เหลืองเพชราภรณ์

อุดม เหลืองเพชราภรณ์ (ชื่อเล่น: ดม; พ.ศ. 2499 — ) เป็นอดีตนักกีฬาแบดมินตันระดับแถวหน้าชาวไทย รวมถึงเป็นผู้ฝึกสอนนักกีฬาแบดมินตันทีมชาติไทย และใน พ.ศ. 2555 เขาได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในผู้เข้าชิงรางวัล "สยามกีฬาอวอร์ดส์" ครั้งที่ 7 สาขาผู้ฝึกสอนยอดเยี่ยม
ผลงานในระดับอาชีพ

อุดม เหลืองเพชราภรณ์ เป็นแชมป์ของประเทศไทยใน พ.ศ. 2521, 2522 และ 2533 ของประเภทชายเดี่ยว ใน พ.ศ. 2522 เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินของประเภทเดียวกันนี้ในซีเกมส์ 1979 โดยเป็นฝ่ายแพ้ต่อฮัสโอโม อาร์บี จากประเทศอินโดนีเซียในรอบชิงชนะเลิศ และในการแข่งขันแบดมินตันชิงแชมป์โลก 1979 เขาได้อันดับเก้าในประเภทชายเดี่ยว
รายการที่ประสบความสำเร็จ

| ฤดูกาล | รายการ | ประเภท | อันดับ | ชื่อ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2521   | ชิงแชมป์ประเทศไทย   | ชายเดี่ยว   | 1   | อุดม เหลืองเพชราภรณ์ |
| 2522   | แบดมินตันชิงแชมป์โลก   | ชายเดี่ยว   | 9   | อุดม เหลืองเพชราภรณ์ |
| 2522   | ชิงแชมป์ประเทศไทย   | ชายเดี่ยว   | 1   | อุดม เหลืองเพชราภรณ์ |
| 2522   | ซีเกมส์   | ชายเดี่ยว   | 2   | อุดม เหลืองเพชราภรณ์ |
| 2523/ไอบีเอฟ   | ชิงแชมป์ประเทศไทย   | ชายเดี่ยว   | 1   | อุดม เหลืองเพชราภรณ์ |
ผลงานการฝึกสอน

อุดม เหลืองเพชราภรณ์ เป็นผู้ฝึกสอนนักกีฬาแบดมินตันทีมชาติไทย โดยในเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 มีผลงานด้านการฝึกสอนให้แก่นักกีฬาชุดรองแชมป์เอเชียต้าคัพ 2013  จากนั้น ในเดือนพฤษภาคมของปีเดียวกันนี้ เขายังเป็นผู้ฝึกสอนนักกีฬาที่เข้าแข่งขัน สุธีรมานคัพ 2013 ณ ประเทศมาเลเซีย ที่ซึ่งทีมสามารถเข้าสู่รอบรองชนะเลิศได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อุดม เหลืองเพชราภรณ์
อุดม เหลืองเพชราภรณ์ ขณะให้คำแนะนำแก่บุศนันท์ อึ๊งบำรุงพันธ์
ฟีลิป อามอรี

ฟีลิป อามอรี (ฝรั่งเศส: Philippe Amaury; 6 มีนาคม ค.ศ. 1940 - 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2006) เป็นนักธุรกิจสื่อสิ่งพิมพ์ชาวฝรั่งเศส เป็นเจ้าของสื่อรายใหญ่ที่มีอิทธิพลที่สุดในฝรั่งเศส เขาเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทการพิมพ์ฟีลิป อามอรี (Éditions Philippe Amaury, EPA)  ผู้ตีพิมพ์หนังสือพิมพ์เลอปารีเซียง (Le Parisien) หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นของปารีส และเลกิป (L'Équipe) นิตยสารกีฬารายใหญ่ของฝรั่งเศส
บริษัทลูกของอีพีเอ ชื่อว่า องค์การกีฬาอามอรี (Amaury Sport Organisation - ASO) เป็นบริษัทผู้จัดการแข่งขันกีฬารายการสำคัญหลายรายการ เช่น การแข่งขันจักรยานตูร์เดอฟร็องส์, บูเอลตาอาเอสปัญญา, ปารีส-นิส, การแข่งขันรถวิบากปารีส-ดาการ์
ซคินวาลี

ซคินวาลี (จอร์เจีย: ცხინვალი, /ˈt͡sʰχinʷali/; ออสซีเชีย: Цхинвал, อักษรโรมัน: Cxinval, /t͡sχinˈvɒɫ/) หรือ ชเรบา (ออสซีเชีย: Чъреба, อักษรโรมัน: Čreba, /ˈt͡ʃʼɾʲebɑ/; รัสเซีย: Цхинвал(и), อักษรโรมัน: Tskhinval(i)) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศเซาท์ออสซีเชีย ซึ่งเป็นประเทศที่ยังมีข้อพิพาทเรื่องเอกราช  มีพื้นที่ประมาณ 7.4 ตารางกิโลเมตร มีประชากรราว 30,000 คน ชื่อของเมืองตั้งขึ้นจากชื่อของโจเซฟ สตาลิน
ชื่อ

ชื่อ ซคินวาลี มาจากภาษาจอร์เจียเก่า Krtskhinvali (จอร์เจีย: ქრცხინვალი) ซึ่งมาจากรูปก่อนหน้าว่า Krtskhilvani (จอร์เจีย: ქრცხილვანი) มีความหมายตรงตัวว่า "ดินแดนแห่งฮอร์นบีม" ซึ่งเป็นชื่อเก่าของเมืองนี้ (ดูเพิ่มที่ ცხინვალი)
ใน ค.ศ. 1934 ถึง 1961 เมืองนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น สตาลินิรี (จอร์เจีย: სტალინირი, ออสซีเชีย: Сталинир) ซึ่งเป็นการควบนามสกุลของโจเซฟ สตาลินกับศัพท์ภาษาออสซีเชียว่า "Ir" ซึ่งหมายถึง ออสซีเชีย ชาวออสซีเชียสมัยใหม่เรียกเมืองนี้เป็น ซคินวาล (ละอักษร "i" ท้ายที่เป็นกรรตุการกในภาษาจอร์เจีย) ส่วนอีกชื่อหนึ่งคือ ชเรบา (ออสซีเชีย: Чъреба) ซึ่งกระจายเป็นสำนวนภาษาปาก ชื่อนี้มาจากภาษาจอร์เจียว่า Ḳreba (จอร์เจีย: კრება) หมายถึง "การรวมตัว" เนื่องมาจากเมืองนี้ในอดีตทำหน้าที่เป็นจุดแลกเปลี่ยนสินค้า
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

ซคินวาลีตั้งอยู่ในคอเคซัสที่ความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 860 เมตร (2,820 ฟุต) มีสภาพภูมิอากาศชื้นภาคพื้นทวีป (Dfb) โดยมีหยาดน้ำฟ้ารายปีเฉลี่ย 805 มิลลิเมตร (31.7 นิ้ว) ฤดูร้อนอากาศอบอุ่น ฤดูหนาวอากาศหนาวเย็นพร้อมหิมะตก
| ข้อมูลภูมิอากาศของซคินวาลี> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของซคินวาลี> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซคินวาลี> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของซคินวาลี> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซคินวาลี> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซคินวาลี> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซคินวาลี> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซคินวาลี> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซคินวาลี> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซคินวาลี> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซคินวาลี> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซคินวาลี> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของซคินวาลี> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของซคินวาลี> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 1.9 (35.4) | 3.3 (37.9) | 7.8 (46) | 14.2 (57.6) | 19.5 (67.1) | 22.8 (73) | 25.2 (77.4) | 25.4 (77.7) | 21.2 (70.2) | 15.8 (60.4) | 8.7 (47.7) | 4.0 (39.2) | 14.15 (57.47) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | -2.6 (27.3) | -1.4 (29.5) | 2.8 (37) | 8.1 (46.6) | 13.3 (55.9) | 16.6 (61.9) | 19.1 (66.4) | 19.2 (66.6) | 14.9 (58.8) | 9.9 (49.8) | 4.1 (39.4) | -0.4 (31.3) | 8.63 (47.54) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -7.1 (19.2) | -6.0 (21.2) | -2.2 (28) | 2.0 (35.6) | 7.2 (45) | 10.4 (50.7) | 13.1 (55.6) | 13.0 (55.4) | 8.6 (47.5) | 4.1 (39.4) | 0.5 (32.9) | -4.7 (23.5) | 3.24 (37.84) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 46 (1.81) | 46 (1.81) | 52 (2.05) | 74 (2.91) | 97 (3.82) | 97 (3.82) | 75 (2.95) | 66 (2.6) | 60 (2.36) | 68 (2.68) | 65 (2.56) | 59 (2.32) | 805 (31.69) |
แหล่งที่มา: Climate-data.org
แหล่งข้อมูลอื่น > สถานที่

Site of Tskhinvali: information, news, video, photos, etc. – www.chinval.ru
แหล่งข้อมูลอื่น > ภาพ

Casualties in South Ossetia from Human Rights Watch
Tskhinvali after the war from RIA Novosti
13 Aug 2008: Pictures of destroyed Tskhinvali after shelling of the city by Georgian troops on 8 Aug 2008 from Osinform
"Kvartals old Tskhinval (photo)"(«Кварталы старого Цхинвала (фото)») – OSinform.ru
ข้อมูล

Tsotniahsvili, MM. (1986). History of Tskhinvali (ภาษาจอร์เจีย). Tskhinvali.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ
ฟาโรห์เปปิที่ 2 เนเฟอร์กาเร

ฟาโรห์เนเฟอร์คาเร เปปิที่ 2  เป็นพระมหากษัตริย์ฟาโรห์แห่งราชอาณาจักรเก่าอียิปต์โบราณรัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์ที่ 6 ทรงครองราชเมื่อ ประมาณ 2284 –หลัง 2247 หรืออาจจะทั้งปีของ ป. 2216 หรือ ป. 2184 ปีก่อนคริสต์ศักราช และพระองค์อาจจะทรงราชได้ 94 ปีและอาจยาวนานที่สุดในอียิปต์โบราณ
ทรงเป็นพระราชโอรสในฟาโรห์เปปิที่ 1 ที่ประสูติแต่ สมเด็จพระราชินีอังค์เซนเปปิที่ 2
แหล่งข้อมูลอื่น

A Short History of Egypt Part I: From the Predynastic Period to the Old Kingdom, accessed April 16, 2006
Pepi II, accessed April 16, 2006
Pepi II, accessed April 16, 2006
The Pyramid Complex of Pepi II, accessed April 16, 2006 เก็บถาวร 2010-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Saqqara: Pyramid of Pepi 2, accessed April 16, 2006 เก็บถาวร 2011-11-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Tomb inscription of Harkhuf, accessed April 16, 2006 เก็บถาวร 2019-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
↑  Clayton, Peter A. Chronicle of the Pharaohs: The Reign-by-Reign Record of the Rulers and Dynasties of Ancient Egypt. p.64. Thames & Hudson. 2006. ISBN 0-500-28628-0
↑
↑  VIth Dynasty