stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลพัทลุง
ประวัติสโมสร

สโมสรฟุตบอลพัทลุง เริ่มก่อตั้งเมื่อเดือนธันวาคม ปลายปี 2552 โดยมีนางนาที รัชกิจประการ เลขานุการประธานรัฐสภา เป็นประธานสโมสรหญิงอีกคนหนึ่งของประเทศไทย[ต้องการอ้างอิง] คุณนาทีเริ่มการจัดตั้งสโมสร โดยสมาชิกแฟนคลับชาวพัทลุง ที่รักฟุตบอลและเห็นถึงความสำคัญของการสนับสนุนนักฟุตบอลอาชีพที่นำชื่อเสียงมาสู่จังหวัดบ้านเกิด นั่นคือที่มาของการเริ่มต้นส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลดิวิชั่น 2 ลีกภูมิภาค (ภาคใต้) 2010 สโมสรได้มีพิธีเปิดสโมสรอย่างเป็นทางการเมื่อวันเสาร์ที่ 30 มกราคม 2553 โดยถือเป็นสโมสรภาคใต้ทีมแรกที่ได้ถ่ายทอดสดทั่วประเทศผ่านสถานีโทรทัศน์ช่อง NBT สทท. ซึ่งได้รับผลตอบรับที่ดีมากจากพี่น้องชาวจังหวัดพัทลุงทั้งในพื้นที่และอยู่ทั่วทั้งประเทศ โดยในวันเปิดตัวได้รับเกียรติจากผู้ว่าราชการจังหวัด นายวินัย ครุวรรณพัฒน์ เป็นผู้เปิดงาน และสโมสรอินทรีเพื่อนตำรวจ ร่วมแข่งขันนัดเปิดสนาม ซึ่งผลทีมเจ้าบ้านแพ้ไป 2 - 4
สนามเหย้า

สโมสรใช้สนามกีฬากลางจังหวัดพัทลุง ซึ่งตั้งอยู่บนถนนสายเอเชีย สนามได้มีการเพิ่มเติมอัฒจันทร์ทั้งฝั่งมีหลังคาและกระถางคบเพลิง เพื่อรองรับผู้ชมให้ได้มากยิ่งขึ้น โดยอัฒจันทร์ฝั่งกระถางคบเพลิงจุคนได้ประมาณ 1,500-1,800 คน ส่วนฝั่งมีหลังคารองรับผู้ชมได้ประมาณ 2,000-2,500 คน
ด้านห้องพัก มีการใช้ใต้ถุนอัฒจันทร์เป็นห้องต่าง ๆ ได้แก่ ห้องพักนักกีฬา ห้องผู้ตัดสิน ห้องปฐมพยาบาล และห้องประชุมสนามกีฬากลางจังหวัดพัทลุงมีสกอร์บอร์ดแบบดิจิตอลและมีไฟส่องสว่างทั้ง 4 มุมของสนาม ทำให้สามารถรองรับการแข่งขันในเวลากลางคืนได้
ผู้เล่น > ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผลงานของสโมสรในแต่ละฤดูกาล

| ฤดูกาล | ลีก> ระดับ | ลีก> แข่ง | ลีก> ชนะ | ลีก> เสมอ | ลีก> แพ้ | ลีก> ได้ | ลีก> เสีย | ลีก> คะแนน | ลีก> อันดับ | เอฟเอคัพ | ลีกคัพ | ลีก 3 คัพ | ผู้ยิงประตูสูงสุด> ชื่อ | ผู้ยิงประตูสูงสุด> จำนวนประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2563–64 | ไทยลีก 3 โซนภาคใต้ | 16 | 3 | 0 | 13 | 15 | 34 | 9 | อันดับที่ 12 | ไม่ได้เข้าร่วม | รอบคัดเลือกรอบแรก | – |  อนุชา เลี่ยนกัตวา | 4 |
| 2564–65 | ไทยลีก 3 โซนภาคใต้ | 24 | 5 | 4 | 15 | 19 | 37 | 19 | อันดับที่ 12 | ไม่ได้เข้าร่วม | รอบคัดเลือกรอบแรก | – |  เดชา หวัดแท่น | 4 |
| 2565–66 | ไทยลีก 3 โซนภาคใต้ | 22 | 5 | 9 | 8 | 24 | 33 | 24 | อันดับที่ 9 | ไม่ได้เข้าร่วม | รอบคัดเลือกรอบสอง | – |  อาลีมามูว์ แอดารา เชริฟ | 6 |
| 2566–67 | ไทยลีก 3 โซนภาคใต้ | 22 | 14 | 6 | 2 | 56 | 15 | 48 | อันดับที่ 2 | รอบ 64 ทีมสุดท้าย | รอบคัดเลือกรอบสอง | ชนะเลิศ |  ฌูนาตัน บือร์นาร์ดู | 19 |
| 2566–67 | ไทยลีก 3รอบแชมเปี้ยนส์ลีกโซนตอนล่าง | 5 | 2 | 2 | 1 | 8 | 6 | 8 | อันดับที่ 2 | รอบ 64 ทีมสุดท้าย | รอบคัดเลือกรอบสอง | ชนะเลิศ |  ฌูนาตัน บือร์นาร์ดู | 19 |
| 2567–68 | ไทยลีก 3 โซนภาคใต้ |  |  |  |  |  |  |  |  |  | รอบคัดเลือกรอบสอง | รอบ 16 ทีมสุดท้าย |  |  |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แชมป์ | รองแชมป์ | อันดับที่สาม | เลื่อนชั้น | ตกชั้น |
เกียรติประวัติ

ไทยลีก 3
อันดับที่ 4 รอบระดับประเทศ: 2566–67
ไทยลีก 3 คัพ
ชนะเลิศ: 2566–67
แหล่งข้อมูลอื่น

สโมสรฟุตบอลพัทลุง ที่เฟซบุ๊ก
ประเทศอุซเบกิสถานในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020

ประเทศอุซเบกิสถาน ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว ครั้งที่ 3 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 9 - 22 มกราคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอุซเบกิสถานได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 1 คน แบ่งเป็นเป็นชาย 0 คนและหญิง 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
สกีลงเขา: 
| รวม | 0 | 1 | 1 |
สเกตลีลา

บทความหลัก: กีฬาสเกตลีลาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สเกตความเร็ว

บทความหลัก: กีฬาสเกตความเร็วในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สเกตความเร็วระยะสั้น

บทความหลัก: กีฬาสเกตความเร็วระยะสั้นในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ฮอกกี้น้ำแข็ง

บทความหลัก: กีฬาฮอกกี้น้ำแข็งในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
เคอร์ลิง

บทความหลัก: กีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีลงเขา

บทความหลัก: กีฬาสกีลงเขาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีข้ามทุ่ง

บทความหลัก: กีฬาสกีข้ามทุ่งในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีกระโดดไกล

บทความหลัก: กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีนอร์ดิกผสม

บทความหลัก: กีฬาสกีนอร์ดิกผสมในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีลีลา

บทความหลัก: กีฬาสกีลีลาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีปีนเขา

บทความหลัก: กีฬาสกีปีนเขาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สโนว์บอร์ด

บทความหลัก: กีฬาสโนว์บอร์ดในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ทวิกีฬาฤดูหนาว

บทความหลัก: กีฬาทวิกีฬาฤดูหนาวในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ลูช

บทความหลัก: กีฬาลูชในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
บอบสเล

บทความหลัก: กีฬาบอบสเลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สเกเลตัน

บทความหลัก: กีฬาสเกเลตันในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2016-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 ที่ โลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอฟริกาใต้ 
อเมริกา:   อาร์เจนตินา   บราซิล   แคนาดา   ชิลี   โคลอมเบีย   เอกวาดอร์   เฮติ   เม็กซิโก   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ 
เอเชีย:   จีน   ฮ่องกง   อิหร่าน   ญี่ปุ่น   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เลบานอน   มาเลเซีย   มองโกเลีย   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   จีนไทเป   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   อุซเบกิสถาน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มอลโดวา   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   มาซิโดเนียเหนือ   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์ 
อื่นๆ:   ทีมผสม
อาร์เซนอลสเตเดียม

ระวังสับสนกับ เอมิเรตส์สเตเดียม สนามของสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอลในปัจจุบันก็มีชื่อที่ยูฟ่าใช้เรียกคือ "อาร์เซนอลสเตเดียม" เช่นเดียวกันเนื่องจากเหตุผลทางผู้ให้การสนับสนุน
| --- | --- |
ไฮบรี, "บ้านของฟุตบอล"


ชื่อเต็ม: อาร์เซนอลสเตเดียม
ที่ตั้ง: ไฮบรี, ลอนดอน, อังกฤษ
เจ้าของ: อาร์เซนอล
ผู้ดำเนินการ: อาร์เซนอล
ความจุ: 38,419 (ต่ำสุด), 73,000 (สูงสุด)
ขนาดสนาม: 109×73 หลา / 100×67 เมตร
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: 6 กันยายน 1913
ปรับปรุง: 1932-36, 1992-93
ปิด: 7 พฤษภาคม 2006
ทำลาย: 2006; เปลี่ยนเป็นที่พักอาศัย
งบประมาณในการก่อสร้าง: £125,000 (เริ่มสร้างปี1913) £175,000 (ปรับปรุงทศวรรษที่ 1930) 
สถาปนิก: Archibald Leitch (เริ่มสร้างปี1913)  Claude Ferrier และ William Binnie (ปรับปรุงทศวรรษที่ 1930)
การใช้งาน
อาร์เซนอล (ค.ศ. 1913–2006)
อาร์เซนอลสเตเดียม เป็นสนามฟุตบอลแห่งหนึ่งในย่านไฮบรี ลอนดอนเหนือ เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอลระหว่างวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1913 จนถึง 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 มักจะเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ไฮบรี เนื่องจากตั้งอยู่ในย่านไฮบรี และสโมสรมักจะเรียกสนามแห่งนี้ด้วยชื่อเล่นว่า "บ้านของฟุตบอล"
อาร์เซนอลสเตเดียมเริ่มสร้างในปี 1913 บนสนามพักผ่อนของวิทยาลัยท้องถิ่นแห่งหนึ่งในย่านนี้และมีการปรับปรุงใหม่ครั้งสำคัญๆถึงสองครั้ง ครั้งแรกในราวทศวรรษที่ 1930 คือการปรับปรุงอัฒจันทร์ด้านตะวันออกและตะวันตก และครั้งที่สองตอนปลายทศวรรษที่ 1980 และต้นทศวรรษที่ 1990 ตามเอกสารของ Taylor Report  โดยมีการยกเลิกพื้นที่สำหรับการยืนชมเกมทั้งสองข้างสนามออกและทำเป็นที่นั่งทั้งหมดบนอัฒจันทร์ทั้งสี่ด้าน ทำให้สนามสามารถจุผู้ชมได้น้อยลงและเนื่องจากสโมสรต้องการรายได้จากค่าผ่านประตูในแต่ละเกมการแข่งขัน อาร์เซนอลจึงได้ตัดสินใจย้ายสนามเหย้าไปอยู่ที่เอมิเรตส์สเตเดียมในปี 2006 ในปัจจุบัน ไฮบรีได้ปรับปรุงให้เป็นศูนย์รวมอะพาร์ตเมนต์โดยมีการรื้อถอนโครงสร้างของสนามส่วนใหญ่
สนามแห่งนี้ยังเคยเป็นสนามที่ใช้แข่งขันเกมระดับทีมชาติอังกฤษและเอฟเอคัพรอบรองชนะเลิศ รวมไปถึงกีฬาชกมวย, เบสบอล และคริกเก็ตอีกด้วย นอกจากนั้นยังมีสถานรถไฟใต้ดินผ่านโดยในปี ค.ศ. 1932 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สถานีรถไฟใต้ดินอาร์เซนอล" อันเป็นสถานีรถไฟใต้ดินเพียงแห่งเดียวของอังกฤษที่ตั้งชื่อตามสโมสรฟุตบอล
แหล่งข้อมูลอื่น

ลาก่อน ไฮบิวรี่ เก็บถาวร 2006-12-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บไซต์ของสนามอย่างเป็นทางการใน Arsenal.com
Highbury Square เก็บถาวร 2006-04-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บอย่างเป็นทางการของการก่อสร้างครั้งใหม่
Arsenal Stadium เก็บถาวร 2009-09-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ประวัติศาสตร์และรูปภาพที่ Keke's Stadium Mania
Highbury รูปภาพพาทัวร์สนาม
51°33′27.67″N 0°6′10.48″W﻿ / ﻿51.5576861°N 0.1029111°W﻿ / 51.5576861; -0.1029111
| ด ค กสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล |
| --- | --- |
 ผู้จัดการ ทีมชาย  ทีมหญิง  ฤดูกาล ทีมชาย  ทีมหญิง  เจ้าของ  ฤดูกาลปัจจุบัน ทีมชาย  ทีมหญิง 
ทีม:  สโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล  สโมสรฟุตบอลหญิงอาร์เซนอล  ชุดเยาวชนและชุดอายุไม่เกิน 23 ปี 
ประวัติ:  ทีมชาติ ค.ศ. 1886–1966  ค.ศ. 1966–ปัจจุบัน  ยุโรป  หญิง  ชุดอายุไม่เกิน 23 ปี  ชุดเยาวชน  พิพิธภัณฑ์ 
สนามเหย้า:  ชาย เมเนอร์กราวด์ (1888–1890 & 1893–1913)  อินวิกตากราวด์ (1890–93)  ไฮบิวรี (1913–2006)  เอมิเรตส์สเตเดียม (2006–ปัจจุบัน)  หญิง แมโดว์พาร์ก (1987–ปัจจุบัน) 
สนามซ้อม:  ลอนดอนโคลนีย์ (ทีมชาย)  ยูซีแอล กราวด์ (ทีมหญิงและทีมเยาวชน) 
เกียรติประวัติ:  ทีมชาติ  ทีมหญิง  ชุดเยาวชน 
ผู้เล่น:  ทีมชาย ลงเล่นมากกว่า 100 นัด  25–99 นัด  1–24 นัด  ทีมหญิง  Academy Graduates  รางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งฤดูกาล 
คู่ปรับ:  บันทึกในลีกแบ่งตามคู่แข่ง  ดาร์บีลอนดอนเหนือ  การแข่งขันกับสโมสรฟุตบอลเชลซี  การแข่งขันกับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 
ซิงเกิล:  "Good Old Arsenal" (1971)  "Shouting for the Gunners" (1993)  "Hot Stuff" (1998)  "Arsenal Number One" / "Our Goal" (2000) 
สื่อ:  อาร์เซนอลทีวี  The Arsenal Stadium Mystery  Fever Pitch 
ผู้สนับสนุน:  กูนเนอรส์  Arsenal Supporters' Trust  AFTV 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  ดิอินวินซิเบิลส์  ทิวส์เดย์คลับ  เอมิเรตส์คัพ  สถานีรถไฟใต้ดินอาร์เซนอล  บริษัทอาร์เซนอล  เหตุจราจลในยูฟ่าคัพ นัดชิงชนะเลิศ 2000 
ทีมเยาวชนพันธมิตร:  สโมสรฟุตบอลบาร์เน็ต  Colorado Rapids  Hoang Anh Gia Lai  Richmond Strikers  Wadi Degla Sporting Club 
  หมวดหมู่   คอมมอนส์   โครงการวิกิ 
| ด ค กสนามแข่งขันในพรีเมียร์ลีก |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กูดิสันพาร์ก  เคนิลเวิร์ทโรด  เครเวนคอตทิจ  ซิตีกราวด์  ซิตีออฟแมนเชสเตอร์  เซนต์เจมส์พาร์ก  เซลเฮิสต์พาร์ก  ดีนคอร์ต  ทอตนัมฮอตสเปอร์  เทิร์ฟมัวร์  บรามอลล์เลน  เบรนต์ฟอร์ดคอมมิวนิตีสเตเดียม  ฟัลเมอร์  มอลินิว  ลอนดอนสเตเดียม  วิลลาพาร์ก  สแตมฟอร์ดบริดจ์  เอมิเรตส์สเตเดียม  แอนฟีลด์  โอลด์แทรฟฟอร์ด 
อดีต:  เบ็ต365 สเตเดียม  Bloomfield Road  Boundary Park  คาร์ดิฟฟ์ซิตีสเตเดียม  แคร์โรว์โรด  County Ground  ดีดับเบิลยูสเตเดียม  อีวุดพาร์ก  Fratton Park  ฮิลส์โบโร  KCOM Stadium  เกิร์กลีส์  ลิเบอร์ตีสเตเดียม  ลอฟตัสโรด  มาเดสกีสเตเดียม  Oakwell  Portman Road  ไพรด์พาร์ก  ริเวอร์ไซด์  สเตเดียมออฟไลต์  เซนต์แอนดรูว์  University of Bolton Stadium  เดอะฮอว์ทอนส์  The Valley  Valley Parade  วิคาริจโรด  เวมบลีย์  คิงเพาเวอร์สเตเดียม  เซนต์แมรีส์สเตเดียม  เอลแลนด์โรด 
ถูกทำลาย:  Ayresome Park  Baseball Ground  บุลินกราวนด์  Burnden Park  The Dell  Filbert Street  ไฮบิวรี  Highfield Road  เมนโรด  Roker Park  ไวต์ฮาร์ตเลน
ประเทศเอสโตเนียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020

ประเทศเอสโตเนีย ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว ครั้งที่ 3 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 9 - 22 มกราคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเอสโตเนียได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 25 คน แบ่งเป็นเป็นชาย 15 คนและหญิง 10 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 9 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
สกีลงเขา: 
| รวม | 15 | 10 | 25 |
สเกตลีลา

บทความหลัก: กีฬาสเกตลีลาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สเกตความเร็ว

บทความหลัก: กีฬาสเกตความเร็วในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สเกตความเร็วระยะสั้น

บทความหลัก: กีฬาสเกตความเร็วระยะสั้นในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ฮอกกี้น้ำแข็ง

บทความหลัก: กีฬาฮอกกี้น้ำแข็งในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
เคอร์ลิง

บทความหลัก: กีฬาเคอร์ลิงในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีลงเขา

บทความหลัก: กีฬาสกีลงเขาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีข้ามทุ่ง

บทความหลัก: กีฬาสกีข้ามทุ่งในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีกระโดดไกล

บทความหลัก: กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีนอร์ดิกผสม

บทความหลัก: กีฬาสกีนอร์ดิกผสมในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีลีลา

บทความหลัก: กีฬาสกีลีลาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สกีปีนเขา

บทความหลัก: กีฬาสกีปีนเขาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สโนว์บอร์ด

บทความหลัก: กีฬาสโนว์บอร์ดในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ทวิกีฬาฤดูหนาว

บทความหลัก: กีฬาทวิกีฬาฤดูหนาวในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ลูช

บทความหลัก: กีฬาลูชในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
บอบสเล

บทความหลัก: กีฬาบอบสเลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
สเกเลตัน

บทความหลัก: กีฬาสเกเลตันในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2016-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 ที่ โลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอฟริกาใต้ 
อเมริกา:   อาร์เจนตินา   บราซิล   แคนาดา   ชิลี   โคลอมเบีย   เอกวาดอร์   เฮติ   เม็กซิโก   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ 
เอเชีย:   จีน   ฮ่องกง   อิหร่าน   ญี่ปุ่น   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เลบานอน   มาเลเซีย   มองโกเลีย   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   จีนไทเป   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   อุซเบกิสถาน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มอลโดวา   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   มาซิโดเนียเหนือ   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์ 
อื่นๆ:   ทีมผสม
คาลส์รูเออ

| คาลส์รูเออ  |
| --- | --- |
นคร
ตามเข็มนาฬิกาจากบน: พระราชวังคาลส์รูเออ, Schlossplatz, มงกุฎแห่งบาเดิน, Konzerthaus, ทิวทัศน์คาลส์รูเออ
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของคาลส์รูเออ 
คาลส์รูเออ แสดงแผนที่เยอรมนีคาลส์รูเออ แสดงแผนที่รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
พิกัด:  49°00′33″N 8°24′14″E﻿ / ﻿49.00920970°N 8.40395140°E﻿ / 49.00920970; 8.40395140
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: บาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
จังหวัด: คาลส์รูเออ  
อำเภอ: นครปลอดอำเภอ
ก่อตั้ง: 1715
เขตการปกครอง: 27 quarters
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2020-28) : Frank Mentrup (SPD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 173.46 ตร.กม. (66.97 ตร.ไมล์)
ความสูง: 115 เมตร (377 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 308,436 คน
 • ความหนาแน่น: 1,800 คน/ตร.กม. (4,600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 76131–76229
รหัสโทรศัพท์: 0721
ทะเบียนพาหนะ: KA
เว็บไซต์: karlsruhe.de
คาลส์รูเออ (เยอรมัน: Karlsruhe, ออกเสียง: [ˈkaʁlsˌʁuːə] ไฟล์:De-Karlsruhe.ogg) เป็นเมืองในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเยอรมนี ใกล้ชายแดนประเทศฝรั่งเศส เมืองตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำไรน์ เมืองตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1715 โดยคาร์ลที่ 3 วิลเฮ็ล์ม มาร์เกรฟแห่งบาเดิน-ดัวร์ลัค เป็นศูนย์วิจัยทางด้านนิวเคลียร์นับแต่ ค.ศ. 1956 เป็นต้นมา
ใน ค.ศ. 2019 ทางยูเนสโกประกาศนำคาลส์รูเออเข้าไปในฐานะ "นครศิลปะสื่อ" ของเครือข่าย "นครสร้างสรรค์"
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ  (ในภาษาเยอรมัน)
แผนที่คาลส์รูเออ
City wiki of Karlsruhe (ในภาษาเยอรมันและอังกฤษ)
Karlsruhe Nuclide Chart
| ด ค ก  เขตการปกครองในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์คในประเทศเยอรมนี  |
| --- | --- |
ส่วนภูมิภาค   (Regierungsbezirk):  คาลส์รูเออ  ชตุทการ์ท  ทือบิงเงิน  ไฟรบวร์ค 
อำเภอนคร  (Stadtkreise):  คาลส์รูเออ  ชตุทการ์ท  บาเดิน-บาเดิน  ฟอทซ์ไฮม์  ไฟรบวร์ค  มันไฮม์  อุล์ม  ไฮเดิลแบร์ค  ไฮล์บร็อน 
อำเภอภูธร   (Landkreise):  เกิพพิงเงิน  ค็อนชตันทซ์  คัล์ฟ  คาลส์รูเออ  ชวาทซ์วัลท์-บาร์  ชเวบิชฮัล  ซ็อลเลิร์นอัลพ์  ซีคมาริงเงิน  ทือบิงเงิน  ทุทลิงเงิน  เน็คคาร์-โอเดินวัลท์  บีเบอรัค  เบิบลิงเงิน  โบเดินเซ  ไบรส์เกา-โฮคชวาทซ์วัลท์  ฟร็อยเดินชตัท  ไมน์-เทาเบอร์  ร็อทไวล์  ร็อยท์ลิงเงิน  ราชตัท  ราเวินส์บวร์ค  เร็มส์-มัวร์  ไรน์-เน็คคาร์  ลูทวิชส์บวร์ค  เลอรัค  วัลทซ์ฮูท  ออร์เทอเนา  อ็อสท์อัลพ์ไครส์  อัลพ์-โดเนา  เอ็นทซ์  เอ็มเมินดิงเงิน  เอ็สลิงเงิน  โฮเอินโลเออ  ไฮเดินไฮม์  ไฮล์บร็อน 
| ด ค กเมืองในประเทศเยอรมนี |
| --- | --- |
1,000,000+ คน:  โคโลญ  เบอร์ลิน  มิวนิก  ฮัมบวร์ค 
500,000+ คน:  ชตุทการ์ท  ดอร์ทมุนท์  ดึสเซิลดอร์ฟ  เดรสเดิน  เนือร์นแบร์ค  เบรเมิน  ไลพ์ซิช  แฟรงก์เฟิร์ต  เอ็สเซิน  ฮันโนเฟอร์ 
200,000+ คน:  เก็ลเซินเคียร์เชิน  คีล  เค็มนิทซ์  เครเฟ็ลท์  คาลส์รูเออ  ดืสบวร์ค  บ็อน  บีเลอเฟ็ลท์  เบราน์ชไวค์  โบคุม  ไฟรบวร์คอิมไบรส์เกา  มัคเดอบวร์ค  มันไฮม์  มึนส์เทอร์  เมินเชินกลัทบัค  ไมนทซ์  ร็อสท็อค  ลือเบ็ค  วีสบาเดิน  วุพเพอร์ทาล  อาเคิน  เอาคส์บวร์ค  แอร์ฟวร์ท  โอเบอร์เฮาเซิน  ฮัลเลอ (ซาเลอ) 
100,000+ คน:  เกิททิงเงิน  ค็อทบุส  คัสเซิล  โคเบล็นทซ์  ซัลทซ์กิทเทอร์  ซาร์บรึคเคิน  ซีเกิน  โซลิงเงิน  ดาร์มชตัท  เทรียร์  น็อยส์  บ็อทร็อพ  เบรเมอร์ฮาเฟิน  แบร์กิชกลัทบัค  พ็อทซ์ดัม  พาเดอร์บอร์น  ฟอทซ์ไฮม์  เฟือร์ท  มืลไฮม์  เมอส์  เยนา  ร็อยท์ลิงเงิน  เร็คลิงเฮาเซิน  เร็มไชท์  เรเกินส์บวร์ค  ลูทวิชส์ฮาเฟิน  เลเวอร์คูเซิน  ว็อลฟส์บวร์ค  เวือทซ์บวร์ค  อ็อฟเฟินบัคอัมไมน์  อ็อลเดินบวร์ค  อ็อสนาบรึค  อิงก็อลชตัท  อุล์ม  แอร์ลังเงิน  ฮัม  ฮาเกิน  ฮิลเดิสไฮม์  แฮร์เนอ  ไฮล์บร็อน  ไฮเดิลแบร์ค 
อื่น ๆ:  ชวาบัค  บัมแบร์ค 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  โครเอเชีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA
แม่หยัวศรีสุดาจันทร์

| แม่หยัวศรีสุดาจันทร์> พระมเหสีแห่งกรุงศรีอยุธยา |
| --- | --- |
ดำรงพระยศ: พ.ศ. 2091
ถัดไป: พระสุริโยทัย

ประสูติ: ไม่ปรากฏ
สิ้นพระชนม์: พ.ศ. 2091
พระสวามี: สมเด็จพระไชยราชาธิราช   ขุนวรวงศาธิราช
พระราชบุตร: สมเด็จพระยอดฟ้า   พระศรีศิลป์   พระธิดาไม่ปรากฏพระนาม
ราชวงศ์: สุพรรณภูมิ (โดยเสกสมรส)
แม่หยัวศรีสุดาจันทร์ (สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2091) เป็นสตรีในประวัติศาสตร์ไทยซึ่งเอกสารทางประวัติศาสตร์ระบุว่าเป็นพระมเหสีในพระมหากษัตริย์กรุงศรีอยุธยา 2 พระองค์ คือ สมเด็จพระไชยราชาธิราช และขุนชินราช (หรือขุนวรวงศาธิราช) มีพระราชโอรส 2 พระองค์กับสมเด็จพระไชยราชาธิราช คือ สมเด็จพระยอดฟ้า และพระศรีศิลป์ และเมื่อสมเด็จพระยอดฟ้าเสวยราชย์สืบต่อจากพระราชบิดาขณะมีพระชนมายุ 11 พรรษา พระนางยังได้สำเร็จราชการแทนพระองค์
เอกสารทางประวัติศาสตร์มิได้ระบุถึงภูมิหลังของพระนาง นักประวัติศาสตร์เห็นว่า พระนามแม่หยัวศรีสุดาจันทร์บ่งบอกว่าเดิมพระนางเป็นพระสนมเอกมีชื่อตำแหน่งว่า ท้าวศรีสุดาจันทร์ เมื่อประสูติพระราชโอรสแล้วจึงได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นแม่หยัวเมือง มีสถานะรองจากพระอัครมเหสี นอกจากนี้นักประวัติศาสตร์บางคนเสนอทฤษฎีสนมเอกสี่ทิศซึ่งสันนิษฐานว่าพระนางทรงสืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์อู่ทองแห่งเมืองละโว้ ขณะที่บางคนเห็นว่า พระนางทรงมาจากราชวงศ์พระร่วงสายเมืองพิษณุโลก แต่ก็ยังไม่มีข้อสรุปที่แน่ชัดเกี่ยวกับพระชาติกำเนิดของพระนาง
เอกสารทางประวัติศาสตร์ทั้งของไทยและของต่างประเทศยังพรรณนาถึงบทบาทของพระนางในการสังหารสมเด็จพระยอดฟ้าซึ่งเป็นโอรสของตน เพื่อเปิดทางให้ขุนชินราชผู้เป็นชายชู้ได้ขึ้นสู่ราชบัลลังก์แห่งกรุงศรีอยุธยา และพระนางยังอาจมีส่วนในการปลงพระชนม์สมเด็จพระไชยราชาธิราชผู้เป็นสวามีแห่งตนด้วย ทำให้นักประวัติศาสตร์แต่เดิมมักประณามพระนางว่าเป็นหญิงชั่วร้าย มีพฤติกรรมน่าอับอาย แต่นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่เห็นว่า การกระทำของพระนางอาจมีเป้าหมายทางการเมืองในอันที่จะฟื้นฟูราชวงศ์เดิมของตนกลับคืนสู่อำนาจ
เรื่องราวของพระนางได้รับการดัดแปลงเป็นสื่อในวัฒนธรรมประชานิยมหลายรูปแบบ ทั้งนวนิยาย ภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์
ในเอกสารทางประวัติศาสตร์ > เอกสารไทยสมัยอยุธยา

เอกสารไทยฉบับเก่าแก่ที่สุดที่หลงเหลืออยู่ในปัจจุบันซึ่งกล่าวถึงแม่หยัวศรีสุดาจันทร์ คือ พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐ เรียบเรียงขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาเมื่อ พ.ศ. 2223 ราว 132 ปีหลังเกิดเหตุการณ์ของพระนาง เอกสารนี้กล่าวถึงพระนางไว้สั้น ๆ มีใจความดังนี้
ใน จ.ศ. 907 (พ.ศ. 2088) สมเด็จพระไชยราชาธิราช พระมหากษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา ทรงยกทัพขึ้นไปเมืองเชียงใหม่ และทรงตีได้เมืองลำพูนไชยในวันอังคาร ขึ้น 3 ค่ำ เดือน 4 ต่อมาในวันศุกร์ ขึ้น 13 ค่ำ เดือนเดียวกัน เกิดนิมิตอุบาทว์ เห็นเลือดติดอยู่ ณ ประตูบ้านเรือนและวัดทุกแห่งทั้งในเมืองและนอกเมือง จึงทรงยกทัพกลับพระนครศรีอยุธยา หลังจากนั้นอีก 2 เดือน ตรงกับเดือน 6 จ.ศ. 908 (พ.ศ. 2089) พระองค์ก็สวรรคต และสมเด็จพระยอดฟ้า พระราชโอรส ทรงสืบราชสมบัติต่อ เกิดเหตุการณ์อุบาทว์ต่าง ๆ เช่น งาช้างพระยาไฟที่ให้เข้าชนช้างเกิดหักเป็น 3 ท่อน ช้างต้นชื่อพระฉัททันต์ร้องเป็นเสียงสังข์ และประตูไพชยนต์ร้องเป็นอุบาทว์ กระทั่งวันอาทิตย์ ขึ้น 5 ค่ำ เดือน 8 จ.ศ. 910 (พ.ศ. 2091) สมเด็จพระยอดฟ้าทรง "เป็นเหตุ" ขุนชินราชจึงได้ราชสมบัติเป็นเวลา 42 วัน ต่อมาขุนชินราชกับแม่หยัวศรีสุดาจันทร์ "เป็นเหตุ" พระเทียรราชาจึงทรงได้รับการอัญเชิญขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ สิ้นเรื่องราวของแม่หยัวศรีสุดาจันทร์เพียงเท่านี้
ในเอกสารทางประวัติศาสตร์ > เอกสารโปรตุเกส

ส่วนเอกสารต่างชาตินั้น ฉบับเก่าแก่ที่สุดที่กล่าวถึงแม่หยัวศรีสุดาจันทร์ได้แก่เอกสารภาษาโปรตุเกสชื่อ Peregrinação ("การจาริก") ซึ่งฟือร์เนา เม็งดึช ปิงตู นักสำรวจชาวโปรตุเกสที่เข้ามากรุงศรีอยุธยาในรัชกาลสมเด็จพระไชยราชาธิราช เรียบเรียงขึ้น พิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกใน ค.ศ. 1614 และได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษชื่อ The Voyages and Adventures of Ferdinand Mendez Pinto, the Portuguese ("การเดินทางและผจญภัยของเฟอร์ดินันด์ เมนเดซ ปินโต ชาวโปรตุเกส") พิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกใน ค.ศ. 1692 ต่อมานันทา วรเนติวงศ์ ข้าราชการกรมศิลปากร แปลจากฉบับภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทยเฉพาะส่วนที่เกี่ยวข้องกับประเทศไทย และกรมศิลปากรพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกใน พ.ศ. 2538 ให้ชื่อว่า การท่องเที่ยว การเดินทาง และการผจญภัยของเฟอร์ดินันด์ เมนเดซ ปินโต
เอกสารนี้ระบุดังนี้ ในช่วง 6 เดือนที่พระสวามีเสด็จไปทัพที่เมืองเชียงใหม่ พระนางทรงคบชู้กับออกขุนชินราชซึ่งเป็นคนส่งอาหาร ประจำราชสำนักของพระนาง จนทรงพระครรภ์ 4 เดือนกับคนผู้นั้น เมื่อพระสวามีเสด็จกลับมา พระนางทรงเกรงว่าพระองค์จะทรงล่วงรู้ความผิดของพระนาง จึงถวายน้ำนมเจือยาพิษให้พระองค์เสวย พระองค์เสวยแล้วก็สวรรคตภายใน 5 วันหลังจากนั้น พระราชโอรสพระชนมายุ 9 พรรษาทรงขึ้นสืบราชสมบัติต่อ พระนางทรงได้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ต่อมา 4 เดือน พระนางทรงให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่งกับออกขุนชินราช ด้วยพระทัยปรารถนาจะทรงยกคนผู้นั้นขึ้นนั่งราชบัลลังก์ จึงทรงวางกองกำลังไว้รอบพระกายพระโอรส ประกอบด้วยพลเดินเท้า 2,000 คน และพลม้า 500 คน โดยทรงอ้างว่าเกรงจะมีผู้ลอบทำร้ายพระโอรส แต่กองกำลังนั้นกลับถูกใช้เพื่อกำจัดศัตรูทางการเมืองของพระนาง เสร็จแล้วพระนางทรงสละตำแหน่งผู้สำเร็จราชการให้แก่ออกขุนชินราช และเพื่อให้ราชบัลลังก์ว่างลง พระนางจึงทรงกำจัดพระโอรสด้วยยาพิษเฉกเช่นเดียวกับที่ทรงกำจัดพระสวามี เมื่อสิ้นพระเจ้าแผ่นดินผู้ทรงพระเยาว์แล้ว พระนางก็ทรงสถาปนาออกขุนชินราชไว้บนราชอาสน์ ณ วันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1545 แต่พระนางและชายชู้ไม่อาจอยู่ในอำนาจได้นาน เพราะเหล่าขุนนางซึ่งนำโดยออกญาพิษณุโลก และได้รับความสนับสนุนจากกษัตริย์แห่ง Cambaya ได้เคลื่อนไหวเพื่อโค่นล้มทั้งสอง โดยลวงทั้งสองไปยังงานเลี้ยงสมโภชสุริยเทพ ณ วัดชื่อ Quiay Figrau แล้วสังหารทั้งคู่ที่นั่น ก่อนจะถวายราชบัลลังก์ให้แก่พระเทียนผู้เป็นพระภิกษุแห่งวัด Quiay Mitran เป็นอันสิ้นเรื่องราวของพระนางเพียงเท่านี้