stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติ

ภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติ (อังกฤษ: international auxiliary language, IAL) อาจเรียกว่า auxlang หรือ interlanguage คือภาษาที่ช่วยในการสื่อสารระหว่างคนจากหลากหลายประเทศ ที่ไม่ได้ใช่ภาษาแม่ร่วมกัน โดยมีหลายภาษาที่ถือว่าเข้าข่าย ในอดีตเช่น ภาษากรีก ภาษาละติน และในปัจจุบันเช่น ภาษาจีนมาตรฐาน ภาษาฝรั่งเศส ภาษารัสเซีย ภาษาสเปน ภาษาอังกฤษ ภาษาอาหรับ เป็นต้น แต่เนื่องจากภาษาเหล่านี้เกี่ยวข้องกับการเอาชนะทางวัฒนธรรม การเมือง และเศรษฐกิจของประเทศเจ้าของภาษา บางคนจึงต้องการให้มีภาษาประดิษฐ์ที่สร้างขึ้นมาเป็นพิเศษเป็นทางออกของปัญหานี้ โดยภาษาประดิษฐ์ที่มักถูกกล่าวถึงคือ ภาษาเอสเปรันโต อินเตร์ลิงกวา และภาษาอิดอ
แหล่งข้อมูลอื่น

Proposed Guidelines for the Design of an Optimal International Auxiliary Language — An article written by Richard K. Harrison.
The Function of an International Auxiliary Language — An article written by linguist Edward Sapir discussing the need for prospects of an international language.
Farewell to auxiliary languages, a criticism of the auxiliary language movement by Richard K. Harrison.
Thoughts on IAL Success, an essay by Paul O. Bartlett
OneTongue.com — A project for promoting a world auxiliary language.
ภาวะแก่แดด

ภาวะแก่แดด (อังกฤษ: photoaging,
dermatoheliosis) เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของผิวหนังที่อยู่นอกร่มผ้า ซึ่งเป็นผลข้างเคียงระยะยาวของการสัมผัสแสงแดด
อาการ

มีหลายลักษณะ ได้แก่ ตกกระ มีริ้วรอย เหี่ยวย่น เห็นเป็นเส้นเลือดฝอยตามผิวหนังบริเวณต่างๆ ซึ่งเป็นภาวะปกติ แต่ถ้าเป็นนานๆ โดยไม่รักษาป้องกันอาจทำให้เป็นมะเร็งผิวหนังได้
วิธีป้องกัน

หลีกเลี่ยงแสงแดด
ครีมกันแดดที่ป้องกันยูวีเอและยูวีบี ซึ่งมีค่า SPF 40 ขึ้นไป และทาทับทุกๆ 2 ชั่วโมง
สวมหมวกปีกกว้างสีเข้ม สามารถป้องกันรังสียูวีที่กระทบที่หน้าได้ 50-80 %
กางร่มให้ห่างจากผิวหนัง 10-20 เซนติเมตร
ฟิล์มกรองแสงรถยนต์ ปัจจุบันฟิล์มกรองแสงสามารถกรองแสงได้แทบทุกความยาวคลื่น
แหล่งข้อมูลอื่น

ผิวหน้าตามอายุที่เพิ่มขึ้น
ภาษานุง

ระวังสับสนกับ ภาษานุง (ทิเบต-พม่า)
| ภาษานุง |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: เวียดนาม, จีน, ลาว
ชาติพันธุ์: ชาวนุง
จำนวนผู้พูด: 968,800 คน  (2009 census)
ตระกูลภาษา: ขร้า-ไท  ไทไทกลางภาษานุง
ระบบการเขียน: อักษรละติน (ชุดตัวอักษรเวียดนามดัดแปลง) สือดิบผู้จ่อง
รหัสภาษา
ISO 639-3: nut
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษานุง (อังกฤษ: Nung language) หรือภาษานอง, ภาษาไทนุง, ภาษาผู้นุง มีผู้พูดทั้งหมด 856,412 คน (พ.ศ. 2542) ในประเทศเวียดนาม ส่วนใหญ่อยู่ในจังหวัดกาวบั่งและจังหวัดหลั่งเซิน มีบางส่วนอยู่ในนครโฮจิมินห์และเมืองอื่น ๆ เป็นภาษาของชนกลุ่มน้อยในเวียดนาม มีผู้พูดภาษานี้อยู่ในลาวบ้างเล็กน้อย จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มภาษากัม-ไท สาขาเบ-ไท สาขาย่อยไท-แสก ใกล้เคียงกับภาษาจ้วง เป็นคนละภาษากับภาษาจีนนุงหรือภาษาจีนกวางตุ้ง และภาษานุงหรือภาษานูที่อยู่ในภาษากลุ่มทิเบต-พม่า
ภาษากรีกโบราณ

| กรีกโบราณ |
| --- | --- |
Ἑλληνική  Hellēnikḗ
ข้อความจารึกเกี่ยวกับการก่อสร้างอนุสาวรีย์เทพีอะธีน่าในวิหารพาร์เธนอน ราว 440/439 ก่อนคริสตกาล
ภูมิภาค: ทะเลเมดิเตอเรเนียนตะวันออก
ยุค: ศตวรรษที่ 9 - ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษาเฮเลนิคกรีกโบราณ
ระบบการเขียน: อักษรกรีก
รหัสภาษา
ISO 639-2: grc
ISO 639-3: grc  (includes all pre-modern stages)
แผนที่กรีซในยุคโฮเมอร์
บทเปิดเรื่องมหากาพย์ โอดิสซีย์
ภาษากรีกโบราณ เป็นรูปแบบของภาษากรีกที่ใช้ในยุคกรีซโบราณ และกรีซยุคคลาสสิค ตลอดจนโลกยุคโบราณของอารยธรรมเมดิเตอเรเนียน ตั้งแต่ราวศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสตกาล จนถึง ศตวรรษที่ 6 ค.ศ. โดยปกติจะถูกแบ่งออกเป็นกรีซยุคอาร์เคอิก (ช่วงระหว่าง ศตวรรษที่ 9 ถึง ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล), กรีซยุคคลาสสิค (ศ. ที่ 5 และ ที่ 4 ก่อนคริสตกาล), และ กรีซยุคเฮลเลนิสติก (ในรูปของภาษากรีกคอยนี หรือ Koine Greek ราวช่วง ศตวรรษ ที่ 3 ก่อนคริสตกาล ถึง ศตวรรษ ที่ 4) หลังจากนั้นก็พัฒนาต่อมาจนกลายเป็นภาษากรีกสมัยกลาง (medieval Greek)
ภาษากรีกโบราณเป็นภาษาที่ใช้แต่งวรรณกรรมกรีกโบราณ เป็นภาษาของกวีโฮเมอร์ และของนักประวัติศาสตร์ นาฏศิลปิน รวมไปถึงนักปรัชญา ที่มีชีวิตอยู่ในสมัยยุคทองของนครรัฐเอเธนส์ ภาษากรีกโบราณเป็นภาษาที่รุ่มรวยไปด้วยวัฒนธรรมการใช้ระดับสูง ไม่ว่าในทางปรัชญา ทางวรรณคดี ทางวิทยาศาสตร์ ในวิชาการแพทย์ และในวิชาคณิตศาสตร์ คำภาษากรีกเป็นจำนวนมากถูกยืมมาใช้ในภาษาละติน และผ่านต่อมายังภาษาสำคัญๆของยุโรป รวมทั้งภาษาอังกฤษ ปัจจุบันแม้ภาษากรีกโบราณจะนับว่าเป็นภาษาที่ตายแล้ว กล่าวคือไม่มีคนใช้พูดอีกต่อไป แต่การศึกษาภาษากรีกยังคงมีอยู่ในสถาบันการศึกษาชั้นนำของซีกโลกตะวันตก นับตั้งแต่ยุคฟื้นฟูศิลปะวิทยาการเป็นต้นมา
ระบบการเขียน

| รายชื่ออักษรกรีก |
| --- | --- |

อักษรกรีก
Αα แอลฟา: Νν นิว
Ββ บีตา: Ξξ ไซ
Γγ แกมมา: Οο โอไมครอน
Δδ เดลตา: Ππ พาย
Εε เอปไซลอน: Ρρ โร
Ζζ ซีตา: Σσς ซิกมา
Ηη อีตา: Ττ เทา
Θθ ทีตา: Υυ อิปไซลอน
Ι ι ℩ ไอโอตา: Φφ ฟาย
Κκ แคปปา: Χχ ไค
Λλ แลมดา: Ψψ พไซ
Μμ  มิว: Ωω โอเมกา
ใกล้คลาสสิก
Ϝϝ เวา: ϘϙϞϟ คอปปา
Ϻϻ แซน: ͲͲϠϡ แซมไพ
Ϛϛ สติกมา: Ͱͱ ฮีตา
Ϸϸ โช: 

เครื่องหมายเสริมอักษร
ตัวอย่างข้อความภาษากรีกโบราณ

บทกวีท่อนเปิดเรื่องของมหากาพย์อีเลียด เป็นแบบอย่างที่รู้จักกันมากที่สุดของภาษาโบราณในยุคอาร์เคอิก ซึ่งมีชื่อเรียกอีกอย่างว่าภาษากรีกของโฮเมอร์ บทกวีที่โฮเมอร์ใช้รจนามหากาพย์อีเลียด และโอดิสซีย์ เป็นบทกวีประเภท heroic hexameter โดยหนึงวรรคจะมี 6 คณะ และใน 1 คณะอาจจะมีสองพยางค์ (spondee) หรือสามพยางค์ (trochee) ขึ้นอยู่กับความสั้นยาวของคำ ทั้งนี้เพราะคำภาษากรีกมีค่าความสั้นยาว หรือมอรา (อังกฤษ: mora)แตกต่างกัน คล้ายกับบทกวีในภาษาสันสกฤต (ซึ่งเมื่อไทยรับมาใช้ทำให้ต้องกำหนดคำครุ-ลหุ ตามฉันทลักษณ์ในธรรมเนียมของกวีนิพนธ์ภาษาสันสกฤต และภาษาบาลี):
Μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος

οὐλομένην, ἣ μυρί’ Ἀχαιοῖς ἄλγε’ ἔθηκε,

πολλὰς δ’ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄϊδι προΐαψεν

ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν

οἰωνοῖσί τε πᾶσι· Διὸς δ’ ἐτελείετο βουλή·

ἐξ οὗ δὴ τὰ πρῶτα διαστήτην ἐρίσαντε

Ἀτρεΐδης τε ἄναξ ἀνδρῶν καὶ δῖος Ἀχιλλεύς.
คำอ่านเสียงภาษาไทย
แมนิน อ๊ะเอเดะ, เธะอ้า, แปแลอิอ้ะดอ อะคิแลออส 

อูเลาะเม๊ะแนน-แฮ มุริ อะไคอ๊อยส อัลเกะ เอ๊ทแธเก,

ปอลลาส ดิพธีมูส ซูคาส อ๊ะอิดิ ปรออิอัพเซน

แฮร้อ-ออน, เอาตูส เดะ-เฮะล้อริยะ เต็วเคะ คู้เน็สซิน

ออยออน๊อยสิ เตะ ปาสิ. ดิออส เดเตเล้เอะตอ บูแล้.

เอ็กซ-อู๋ แด ตา ปร๋อตา ดิอัสแต๊แตน เอะริซานเตะ

อะเตรอิ๊แดส เตะ อ๊ะนักซ-อานดร๋อน ไก ดิออส อะคิลเล้วส์.
ภาษาพระเวท

| ภาษาพระเวท |
| --- | --- |
ภูมิภาค: ยุคเหล็กในอินเดีย
สูญแล้ว: พัฒนาไปเป็นภาษาสันสกฤต ราว พ.ศ. 57
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอินโด-อารยันภาษาพระเวท
รหัสภาษา
ISO 639-3: –  (vsn is proposed)[ต้องการอัปเดต] 
นักภาษาศาสตร์: vsn
 : qnk Rigvedic
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาพระเวท (อังกฤษ: Vedic Sanskrit) เป็นคำที่ใช้เรียกภาษาของชาวอารยันในยุคเริ่มแรก (ก่อนพ.ศ. 43) ซึ่งเป็นภาษาที่ชาวอารยันใช้เขียนคัมภีร์พระเวทและเป็นต้นตระกูลของภาษาอื่น ๆ ในอินเดีย กล่าวคือเมื่อชาวอารยันติดต่อกับสมาคมกับชาวพื้นเมืองเดิมในอินเดียทำให้เกิดการปะปนกันของภาษาจนวิวัฒนาการเป็นภาษาปรากฤต เช่น ภาษามคธี ภาษาอรรธมคธี ภาษาเศารเสนี ภาษามหาราษฏระ
ในยุคนี้เอง นักปราชญ์ชาวอารยันที่ยังใช้ภาษาพระเวทอยู่นั้นเห็นว่า หากปล่อยไว้ภาษาของตนจะปะปนกับภาษาอื่นจนเสียความบริสุทธิ์ของภาษาไป จึงมีการจัดระเบียบภาษาพระเวทขึ้นใหม่โดยวางกฎเกณฑ์ให้เป็นระบบ ตำราไวยากรณ์ที่มีชื่อเสียงคืออัษฏาธยายีของปาณินิ ภาษาที่จัดระเบียบแล้วนี้เรียกภาษาสันสกฤต ส่วนภาษาปรากฤตทั้งหลายนั้นได้วิวัฒนาการมาเป็นภาษาที่ใช้ในอินเดียปัจจุบัน เช่น ภาษาฮินดี ภาษามราฐี ภาษาคุชราต ภาษาเบงกอล ภาษาปัญจาบ ภาษาอูรดู ภาษาปาทาน ภาษาสิงหล เป็นต้น
ภาษาฉุ่ย

| ภาษาฉุ่ย |
| --- | --- |
Suī
ประเทศที่มีการพูด: จีน, เวียดนาม
ภูมิภาค: มณฑลกุ้ยโจว (93%), มณฑลกวางซี, มณฑลยูนนาน
ชาติพันธุ์: ชาวฉุ่ย
จำนวนผู้พูด: 300,000  (2023)
ตระกูลภาษา: ขร้า-ไท  กัม-ฉุ่ยภาษาฉุ่ย
ระบบการเขียน: อักษรละติน, อักษรฉุ่ย (ฉุ่ยชู), อักษรจีน
รหัสภาษา
ISO 639-3: swi
Linguasphere: 47-ABB-b
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาฉุ่ย (จีนตัวย่อ: 水语; จีนตัวเต็ม: 水語; พินอิน: Shuǐyǔ; อังกฤษ: Sui) หรือ ภาษาไอซุย (ai33 sui33) พูดโดยชาวฉุ่ยในมณฑลกุ้ยโจว ประเทศจีน มีผู้พูดในจีนประมาณ 300,000 คน (พ.ศ. 2550) จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มกัม-ฉุ่ย ภาษานี้มีระบบพยัญชนะซับซ้อน สำเนียงซานต้ง (三洞) มีเสียงพยัญชนะถึง 70 เสียง มีอักษรเป็นของตนเองเรียก ฉุ่ยชู (水書/水书) สำหรับใช้ในทางพิธีกรรม ในชีวิตประจำวันจะเขียนด้วยอักษรละตินหรืออักษรจีน
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
ภาษามลายูลูกผสมมะละกา

| ภาษามลายูลูกผสมมะละกา |
| --- | --- |
“จิตตี”
ประเทศที่มีการพูด: มาเลเซีย
จำนวนผู้พูด: 300 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ครีโอล  ภาษามลายูลูกผสมภาษามลายูลูกผสมมะละกา
รหัสภาษา
ISO 639-3: ccm
ภาษามลายูลูกผสมมะละกา (อังกฤษ: Malaccan Creole Malay language) มีผู้พูดประมาณ 300 คนในมะละกา ในทางประวัติศาสตร์มีความเกี่ยวข้องกับภาษามลายูลูกผสมศรีลังกา เริ่มพูดตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 21 โดยลูกหลานของพ่อค้าชาวทมิฬที่แต่งงานกับชนกลุ่มอื่น ๆ ผู้พูดภาษานี้เรียกว่า “จิตตี”
ภาษาปู้เปียว

| ภาษาปู้เปียว |
| --- | --- |
Laqua
ภูมิภาค: จังหวัดห่าซาง ประเทศเวียดนาม และเขตปกครองตนเองชนชาติจ้วงและม้ง เหวินซาน มณฑลยูนนาน ประเทศจีน
ชาติพันธุ์: ชาวกวาเบียว
จำนวนผู้พูด: 710  (2009 census)
ตระกูลภาษา: ขร้า-ไท  ขร้ายาง–เบียวภาษาปู้เปียว
ระบบการเขียน: อักษรละติน (เวียดนาม)
รหัสภาษา
ISO 639-3: laq
ภาษากวาเบียว (อังกฤษ: Qabiao) หรือภาษาละกัว ภาษาปูเปียว หรือภาษาเปน ติ โลโล อยู่ในตระกูลขร้า-ไท มีผู้พูดทั้งหมด 310 คน พบในเวียดนาม 307 คน (พ.ศ. 2545) ทางภาคเหนือ พูดโดยชาวกวาเบียวในจังหวัดห่าซาง ประเทศเวียดนามที่เหลือพบในเขตปกครองตนเองชนชาติจ้วงและม้ง เหวินซาน  ในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กัน ผู้พูดในจีนส่วนใหญ่มีอายุมาก และมักจะพูดภาษาจีนกลางได้ จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มภาษาขร้า สาขายาง-เบียว รากศัพท์มีความคล้ายคลึงกับภาษาเกเลา ร้อยละ 38 ภาษาลาชิ ร้อยละ  33 ภาษาจ้วงเหนือ ร้อยละ 30 ภาษาฮลาย ร้อยละ 26 ภาษาลากา ร้อยละ 23 ภาษาม้ง ร้อยละ 10
ภาวะเงินฝืด

ระวังสับสนกับ ภาวะเงินเฟ้อลดลง ซึ่งเป็นการที่อัตราเงินเฟ้อช้าลง
การลดลงของระดับราคาทั่วไปในสินค้าและบริการ
ในด้านเศรษฐศาสตร์ ภาวะเงินฝืด (อังกฤษ: deflation) เป็นการลดลงของระดับราคาทั่วไปในสินค้าและบริการ ภาวะเงินฝืดเกิดขึ้นเมื่ออัตราเงินเฟ้อลดลงต่ำกว่า 0% (อัตราเงินเฟ้อติดลบ) ภาวะเงินเฟ้อลดค่าของสกุลเงินเรื่อย ๆ แต่ภาวะเงินฝืดฉับพลันทำให้มันเพิ่มขึ้น นั่นทำให้สินค้าและบริการถูกซื้อมากขึ้นด้วยเงินจำนวนเท่าเดิม ภาวะเงินฝืดมีความแตกต่างจากภาวะเงินเฟ้อลดลง ซึ่งคือการที่อัตราเงินเฟ้อลดค่าลง อธิบายคือ เมื่อเงินเฟ้อลดลงถึงจุดต่ำกว่าเดิมแต่ยังมีค่าเป็นบวก
นักเศรษฐศาสตร์โดยทั่วไปเชื่อว่าภาวะเงินฝืดอย่างกะทันหันเป็นปัญหาในเศรษฐกิจสมัยใหม่ เพราะมันเพิ่มค่าจริงของหนี้ โดยเฉพาะถ้าภาวะเงินฝืดเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ภาวะเงินฝืดอาจทำให้ภาวะถดถอยรุนแรงและนำไปสู่วงจรอุบาทว์เงินฝืด (deflationary spiral)
นักเศรษฐศาสตร์บางคนโต้แย้งว่าภาวะเงินฝืดที่ยืดเยื้อมีความเกี่ยวพันกับความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีพื้นฐานในระบบเศรษฐกิจเพราะว่าเมื่อผลิตภาพการผลิตรวมเพิ่มขึ้นต้นทุนสินค้าก็จะลดลง
ภาวะเงินฝืดมักเกิดขึ้นเมื่อมีอุปทานสูง (มีส่วนเกินของผลผลิต) ความต้องการต่ำ (การบริโภคลดลง) หรืออุปทานเงินลดลง (บางครั้งเป็นผลจากภาวะเศรษฐกิจถดถอย ซึ่งเกิดจากการลงทุนอย่างประมาทหรือเครดิตครันช์) หรือเป็นเพราะเงินทุนไหลออกสุทธิทางเศรษฐกิจ นอกจากนี้ ภาวะนี้ยังสามารถเกิดจากการแข่งขันที่มากเกินไปและการกระจุกตัวของตลาดที่น้อยเกินไป
สาเหตุและประเภทที่เกี่ยวข้อง

จากแบบจำลอง IS-LM (ดุลยภาพในตลาดผลผลิตและดุลยภาพในตลาดเงิน) ภาวะเงินฝืดเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของเส้นอุปทานและอุปสงค์ของสินค้าและบริการ ภาวะเช่นนี้อาจเกิดขึ้นได้จากอุปทานพิ่มขึ้นแต่อุปสงค์ลดลง
เมื่อราคาสินค้าปรับต่อเนื่องลงผู้บริโภคก็อาจชะลอการซื้อสินค้าและบริการเนื่องจากกังวลว่าราคาสินค้าจะลดลงอีก ส่งผลให้กิจกรรมทางเศรษฐกิจโดยรวมลดลง เมื่อแรงซื้อลดลงกำลังการผลิตและการลงทุนก็ลดลงส่งผลให้อุปสงค์มวลรวมลดลง สภาวะเช่นนี้เรียกว่า "วงจรเงินฝืด" หากจะแก้ไขสถานการณ์นี้อย่างรวดเร็วต้องมาจากมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจของรัฐบาลเพื่อเพิ่มการจับจ่ายใช้สอยเพื่อกระตุ้นการผลิต เช่น การสร้างโครงสร้างพื้นฐาน หรือธนาคารกลางเริ่มปรับนโยบายการเงินให้สอดคล้องกับสถานภาพทางเศรษฐกิจ
ภาวะเงินฝืดยังสามารถเกี่ยวข้องกับนักลงทุนที่ไม่ชอบความเสี่ยงได้หมายความว่า นักลงทุนและผู้มีกำลังซื้อจะเริ่มกักตุนเงินไว้เนื่องจากมูลค่าของเงินเพิ่มขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปผลมาจากราคาสินค้าลดลงทำให้เงินมีอำนาจซื้อมากขึ้นซึ่งอาจทำให้เกิดปรากฏการณ์กับดักสภาพคล่องจะนำไปสู่การขาดแคลนเงินในระบบเศรษฐกิจไม่เกิดการจ้างงานและการผลิตสินค้าโภคภัณฑ์จะลดลงตามลำดับ ทั่วไปแล้วธนาคารกลางจะไม่สามารถดำเนินนโยบายการเงินแบบผ่อนคลายดอกเบี้ยติดลบได้ หรือหากจะดำเนินนโยบายการเงินแบบดอกเบี้ยติดลบนั้นก็ไม่ได้ส่งผลให้เกิดการกระตุ้นเศรษฐกิจมากไปกว่าอัตราดอกเบี้ยที่สูงกว่าเพียงเล็กน้อย เนื่องจากการดำเนินนโยบายการเงินแบบดอกเบี้ยติดลบเท่ากับว่าผลตอบแทนจากตราสารหนี้ของรัฐบาลหรือผลตอบแทนเชิงลบจากตราสารหนี้ระยะสั้นก็เป็นศูนย์ ในระบบเศรษฐกิจเปิดการดำเนินนโยบายลักษณะนี้จะทำให้ค่าเงินอ่อนลง ค่าเงินที่อ่อนลงหมายความว่าจะทำให้ราคาสินค้านำเข้าสูงขึ้นโดยไม่จำเป็นต้องกระตุ้นภาคการส่งออก
ผลกระทบ > การใช้จ่ายและการกู้ยืม

บางส่วนเชื่อว่าภาวะเงินฝืดจะส่งผลดีก็ต่อเมื่อหากไม่มีหนี้สินจำนวนมากเพราะะราคาสินค้าที่ลดลงจะเพิ่มอำนาจซื้อ แต่กระนั้นในขณะที่อำนาจซื้อของเงินของคนใดคนหนึ่งเพิ่มขึ้นก็จะส่งผลกระทบต่อคนบางกลุ่ม กลับกันภาวะเงินฝืดทำให้คนมีอำนาจซื้อมากขึ้นแต่ก็ทำให้คนอื่นต้องแบกรับภาระหนี้เพิ่มขึ้นเช่นกัน ในช่วงภาวะเงินฝืดมูลค่าของหนี้จะเพิ่มขึ้นมากกว่าตอนนี้ก่อหนี้ครั้งแรก ภาวะเงินฝืดถือได้ว่าเป็นการเพิ่มดอกเบี้ยเงินกู้อย่างมีประสิทธิภาพอย่างหนึ่ง ยกตัวอย่างว่าหากภาวะเงินฝืดเฉลี่ยอยู่ที่ 10% ต่อปีเทียบได้กับช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในสหรัฐอเมริกา แม้แต่เงินกู้ที่ไร้ซึ่งดอกเบี้ยก็ไม่มีผู้ใดสนใจ เนื่องจากหากกู้มาแล้วต้องชำระคืนด้วยเงินที่มีมูลค่าเพิ่มขึ้น 10% ทุกปี
ผลกระทบ > การออมและการลงทุน

ภาวะเงินฝืดอาจทำให้การลงทุนภาคเอกชนลดลง เนื่องจากนักลงทุนคาดหวังว่าเมื่อราคาในอนาคตลดลงผลกำไรในอนาคตก็จะลดลงเช่นกัน ดังนั้นภาคเอกชนที่พากันลดการลงทุนลงจะทำให้ภาวะเงินฝืดรุนแรงขึ้นจนทำให้อุปสงค์มวลรวมลดลง สถาบันโดยทั่วไปจะระมัดระะวังในการใช้จ่ายมากขึ้น ดังนั้นจึงได้รับผลตอบแทนจากการออมเป็นอำนาจซื้อที่มากขึ้น นักเศรษฐศาสตร์โดยทั่วไปมองว่าพฤติกรรมการสะสมเก็บออมเป็นสิ่งที่ไม่พึงปรารถนา ฟรีดริช ฮาเยกซึ่งเป็นนักเศรษฐศาสตร์ฝ่ายอิสรนิยมแบบออสเตรียเขียนไว้ว่า:
เป็นที่รับรู้โดยทั่วไปว่าการเก็บเงินสะสมเงิน ไม่ว่าจะเป็นเงินสดหรือเงินคงเหลือในบัญชี ก็ล้วนแต่ทำให้เกิดภาวะเงินฝืด ไม่มีใครคิดว่าภาวะเงินฝืดเป็นสิ่งที่พึงปรารถนาในตัวของมันเอง
บรรณานุกรม

Nicola Acocella, The deflationary bias of exit strategies in the EMU countries, in: Review of economic conditions in Italy, 2-3: 471–93, (2011).
Ben S. Bernanke. Deflation: Making Sure "It" Doesn't Happen Here. USA Federal Reserve Board. 2002-11-21. Accessed: 2008-10-17. (Archived by WebCite at เก็บถาวร 2008-10-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Michael Bordo & Andrew Filardo, Deflation and monetary policy in a historical perspective: Remembering the past or being condemned to repeat it?, In: Economic Policy, October 2005, pp. 799–844.
Georg Erber, The Risk of Deflation in Germany and the Monetary Policy of the ECB. In: Cesifo Forum 4 (2003), 3, pp. 24–29
Charles Goodhart and Boris Hofmann, Deflation, credit and asset prices, In: Deflation - Current and Historical Perspectives, eds. Richard C. K. Burdekin & Pierre L. Siklos, Cambridge University Press, Cambridge, 2004.
International Monetary Fund, Deflation: Determinants, Risks, and Policy Options - Findings of an Independent Task Force, Washington D. C., April 30, 2003.
International Monetary Fund, World Economic Outlook 2006 – Globalization and Inflation,  Washington D. C., April 2006.
Otmar Issing, The euro after four years: is there a risk of deflation?, 16th European Finance Convention, 2 December 2002, London, Europäische Zentralbank, Frankfurt am Main
Steven B. Kamin, Mario Marazzi & John W. Schindler, Is China "Exporting Deflation"?, International Finance Discussion Papers No. 791, Board of Governors of the Federal Reserve System, Washington D. C. January 2004.
Krugman, Paul (1998). "Its Baaaaack: Japan's Slump and the Return of the Liquidity Trap" (PDF). Brookings Papers on Economic Activity. 1998 (2): 137–205. doi:10.2307/2534694. JSTOR 2534694.
แหล่งข้อมูลอื่น

Cato Policy Report – A Plea for (Mild) Deflation
Deflation (EH.Net economic history encyclopedia)
What is deflation and how can it be prevented? (About.com)
Deflation, Free or Compulsory from Making Economic Sense by Murray N. Rothbard
"Annual Inflation Rate – Japan". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-04-10.
Why Are Japanese Wages So Sluggish? IMF Working paper
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่
ภาษาตั่ย

| ภาษาตั่ย |
| --- | --- |
Tiểng Tày, Thổ
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศเวียดนาม
ชาติพันธุ์: ชาวตั่ย
จำนวนผู้พูด: 1.63 ล้านคน  (2009)
ตระกูลภาษา: ขร้า-ไท  ไทไทกลางภาษาตั่ย
ระบบการเขียน: อักษรละติน (ชุดตัวอักษรเวียดนามดัดแปลง) ตั่ยจื๋อโนม  สือดิบผู้จ่อง
รหัสภาษา
ISO 639-3: tyz
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาตั่ย (อังกฤษ: Tày language) มีผู้พูดทั้งหมด 1,480,000 คน (พ.ศ. 2542) ในประเทศเวียดนามทางตอนเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือใกล้กับชายแดนประเทศจีน อาจจะมีผู้พูดภาษานี้ในประเทศลาว ฝรั่งเศส และสหรัฐ ส่วนใหญ่พูดภาษาเวียดนามได้ด้วย จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มภาษากัม-ไท เขียนด้วยอักษรละติน
วิธภาษา

วิธภาษาตั่ยมีดังนี้:
Tày Bảo Lạc – มีผู้พูดในอำเภอ Bảo Lạc, จังหวัดกาวบั่งตะวันตก
Tày Trùng Khánh – มีผู้พูดในอำเภอ Trùng Khánh, จังหวัดกาวบั่งตะวันตกตะวันออกเฉียงเหนือ
Thu Lao หรือจ้วงได จัดให้เป็นภาษาต่างหาก
ภาษามารีเบเลส

| ภาษามารีเบเลส |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค: เมืองมารีเบเลส จังหวัดบาตาอัน
จำนวนผู้พูด: ~500 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียภาษากลุ่มบอร์เนียว-ฟิลิปปินส์ภาษากลุ่มลูซอนกลางภาษากลุ่มซัมบัลภาษามารีเบเลส
รหัสภาษา
ISO 639-2: phi
ISO 639-3:  ayt – ภาษามารีเบเลส
ภาษามารีเบเลส (อังกฤษ: Mariveleño) หรือ ภาษาบาตาอัน (Bataan) เป็นภาษากลุ่มซัมบัล มีผู้พูดราว 500 คน ใน พ.ศ. 2543 ใช้พูดในชุมชนชาวเอตาในเมืองมารีเบเลส จังหวัดบาตาอัน ประเทศฟิลิปปินส์
ภาษามอนเตเนโกร

| ภาษามอนเตเนโกร |
| --- | --- |
црногорски / crnogorski
ออกเสียง: [tsr̩nǒɡorskiː]
ประเทศที่มีการพูด: มอนเตเนโกร
ชาติพันธุ์: มอนเตเนโกร
จำนวนผู้พูด: 232,600[ไม่แน่ใจ ]  (2011) 
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  บอลต์-สลาฟสลาฟสลาฟใต้สลาฟใต้ตะวันตกบอสเนีย-โครเอเชีย-มอนเตเนโกร-เซอร์เบียภาษามอนเตเนโกร
ระบบการเขียน: อักษรซีริลลิก (อักษรมอนเตเนโกร) อักษรละติน (อักษรมอนเตเนโกร) อักษรเบรลล์ยูโกสลาฟ
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  มอนเตเนโกร
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เทศบาลมาลีอิจ็อช (วอยวอดีนา เซอร์เบีย)
ผู้วางระเบียบ: คณะกรรมการสร้างมาตรฐานภาษามอนเตเนโกร
รหัสภาษา
ISO 639-2: cnr
ISO 639-3: cnr 
Linguasphere: ส่วนหนึ่งของ 53-AAA-g
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษามอนเตเนโกร (อังกฤษ: Montenegrin; มอนเตเนโกร: црногорски, crnogorski) คือวิธภาษาเชิงบรรทัดฐานของภาษาบอสเนีย-โครเอเชีย-มอนเตเนโกร-เซอร์เบีย ส่วนใหญ่ใช้โดยชาวมอนเตเนโกรและเป็นภาษาทางการของประเทศมอนเตเนโกร ภาษามอนเตเนโกรมีพื้นฐานมาจากภาษาย่อยชทอคาเวียน (ซึ่งเป็นภาษาย่อยที่แพร่หลายมากที่สุดของภาษาบอสเนีย-โครเอเชีย-มอนเตเนโกร-เซอร์เบีย) หรือหากเจาะจงลงอีกก็คือสำเนียงเฮอร์เซโกวีนาตะวันออกซึ่งยังเป็นพื้นฐานของภาษาโครเอเชีย ภาษาเซอร์เบีย และภาษาบอสเนียมาตรฐานอีกด้วย
ภาษาของมอนเตเนโกรในประวัติศาสตร์และตามธรรมเนียมเดิมมีชื่อเรียกหลายชื่อ ทั้ง "ภาษามอนเตเนโกร" "ภาษาของเรา" และ "ภาษาเซอร์เบีย" แนวคิดเกี่ยวกับการวางมาตรฐานภาษามอนเตเนโกรแยกจากภาษาเซอร์เบียปรากฏขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1990 ระหว่างการล่มสลายของยูโกสลาเวีย ผ่านบรรดาผู้สนับสนุนเอกราชมอนเตเนโกรจากสหภาพรัฐเซอร์เบียและมอนเตเนโกร ภาษามอนเตเนโกรกลายเป็นภาษาทางการของมอนเตเนโกรหลังจากการให้สัตยาบันรัฐธรรมนูญฉบับใหม่เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2007
มาตรฐานภาษามอนเตเนโกรยังอยู่ระหว่างการพัฒนา ระบบการเขียนได้รับการกำหนดขึ้นเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 ด้วยการเพิ่มตัวอักษรสองตัวเข้าไปในชุดตัวอักษร การใช้งานตัวอักษรดังกล่าวเป็นที่โต้เถียงและได้รับการยอมรับจากสาธารณชนในวงจำกัดโดยมีผู้เสนอตัวสะกดทางเลือก ตัวอักษรทั้งสองถูกนำมาใช้ในเอกสารทางการตั้งแต่ ค.ศ. 2009 แต่ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 ก็ถูกรัฐสภามอนเตเนโกรตัดออกจากเอกสารทุกประเภทของรัฐ
ภาษามอนอม

| ภาษามอนอม |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: เวียดนาม
จำนวนผู้พูด: 5,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  มอญ-เขมรมอญ-เขมรตะวันออกภาษากลุ่มบะห์นาริกภาษามอนอม
รหัสภาษา
ISO 639-3: moo
ภาษามอนอม (อังกฤษ: Monom) หรือภาษาบอนอม ภาษาเมนาม ภาษามอนาม มีผู้พูดทั้งหมด 5,000 คน (พ.ศ. 2516) ในจังหวัดกอนตุมและทางตะวันออกของจังหวัดซาลายทางใต้ของเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ–เขมร สาขามอญ–เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
ภาษามอแกน

ระวังสับสนกับ ภาษามอแกลน
| ภาษามอแกน |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: จังหวัดระนอง จังหวัดพังงา จังหวัดภูเก็ต จังหวัดกระบี่ ในประเทศไทยและทางใต้ลงมาจากมะริด ในประเทศพม่า
จำนวนผู้พูด: 7,000 คน (ปี ค.ศ. 1994) เฉพาะประเทศพม่า  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลิเนเซียภาษากลุ่มมาเลย์อิกมอแกลนภาษามอแกน
สถานภาพทางการ
ภาษาชนกลุ่มน้อยที่รับรองใน:  ไทย
รหัสภาษา
ISO 639-3: mwt
ภาษามอแกน (อังกฤษ: Moken) หรือภาษามอเก็น ภาษาเมาเก็น ภาษาบาซิง หรือ เซลุง, ซาลอง, ซะโลน และชาวเกาะ เป็นภาษาในตระกูลภาษาออสโตรนีเชียน ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซีย สาขามาเลย์อิกซึ่งพูดกันทางใต้ของประเทศพม่าลงมา ตั้งแต่เมืองมะริดลงมาทางใต้ พบมากในบริเวณเกาะของพม่าภาคใต้และคาบสมุทรเมกุย (ประมาณ 7,000 คน) ไปจนถึงจังหวัดระนอง จังหวัดพังงา จังหวัดภูเก็ต จังหวัดกระบี่ ของประเทศไทย
ใกล้เคียงกับภาษามอเกลน และมีความสัมพันธ์กับภาษาอูรักลาโอ้ย เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม เป็นชาวประมง ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในเรือ นับถือความเชื่อดั้งเดิมหรือเป็นมุสลิม
ภาษารูปคำติดต่อ

ภาษารูปคำติดต่อ หรือ ภาษาคำติดต่อ (อังกฤษ: agglutinative language) เป็นภาษาประกอบรูปคำที่มีรูปแบบเป็นการนำคำมาต่อกัน โดยแต่ละคำอาจมีหน่วยคำที่แตกต่างกันเพื่อระบุความหมาย แต่ยังคงรูปเดิมไว้หลังจากที่นำหน่วยคำแต่ละหน่วยมาต่อรวมกันแล้ว ทำให้สามารถอนุมานความหมายของคำได้ดีกว่าในภาษาที่เป็นภาษาหลอมรวมหน่วยคำซึ่งสามารถเปลี่ยนรูปของหน่วยคำได้ทั้งการออกเสียงและการสะกด ทำให้คำสั้นลงและออกเสียงได้ง่ายขึ้น
ภาษารูปคำติดต่อจะมีประเภททางไวยากรณ์เพียงประเภทเดียวต่อหน่วยคำเติม ในขณะที่ภาษาหลอมรวมหน่วยคำจะมีหลายประเภท
ภาษาพิดจิน

ภาษาพิดจิน (อังกฤษ: pidgin language) หรือ พิดจิน เป็นภาษาที่มีคำศัพท์และความซับซ้อนของไวยากรณ์น้อยซึ่งใช้สื่อสารกันในระหว่างกลุ่มคนเพียงไม่กี่กลุ่มที่ใช้ภาษาไม่เหมือนกัน โดยคำศัพท์และหลักไวยากรณ์ส่วนใหญ่มักยืมมาจากภาษาอื่นหลายภาษา การใช้ภาษาพิดจินอาจพบได้ในบางสถานการณ์ เช่น การค้าขาย หรือการสื่อสารกันระหว่างกลุ่มด้วยภาษาอื่นๆ ที่ต่างไปจากภาษาของประเทศที่ตนอาศัยอยู่ซึ่งใช้ภาษาไม่เหมือนกัน โดยภาษาพิดจินมักไม่มีผู้นำมาพูดเป็นภาษาแม่เช่นเดียวกับภาษาครีโอล แต่จะเรียนรู้เป็นภาษาที่สองแทน
ดูเพิ่ม

ภาษาครีโอล
ภาษาผสม
ภาษาพื้นเมือง

ภาษาพื้นเมือง (อังกฤษ: indigenous language) หรือ ภาษาพื้นเพดั้งเดิม (อังกฤษ: autochthonous language) เป็นภาษาซึ่งเกิดในท้องถิ่นในภูมิภาคหนึ่ง และคนพื้นเมืองใช้เจรจากัน ภาษาพื้นเมืองมาจากชุมชนที่มีความแตกต่างทางภาษาที่กำเนิดขึ้นในพื้นที่นั้น ทั้งนี้ ภาษาพื้นเมืองไม่จำเป็นต้องเป็นภาษาประจำชาติ และภาษาประจำชาติไม่จำเป็นต้องเป็นภาษาพื้นเมืองของประเทศนั้น ๆ ก็ได้
คนพื้นเมืองจำนวนมากทั่วโลกหยุดการถ่ายทอดภาษาบรรพบุรุษไปยังอนุชนและรับภาษาของคนส่วนใหญ่โดยเป็นส่วนหนึ่งของการปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรมส่วนใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีความพยายามฆ่า (linguicide) ภาษาพื้นเมืองหลายภาษาด้วย สหประชาชาติประกาศให้ปี 2562 เป็นปีสากลแห่งภาษาพื้นเมือง ด้วยตระหนักถึงความเปราะบางของภาษาพื้นเมือง
ดูเพิ่ม

ภาษาถิ่น
ภาษาลาคู

| ภาษาลาคู |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: เวียดนาม
จำนวนผู้พูด: 300 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าภาษากลุ่มพม่า-โลโลภาษากลุ่มโลโลภาษาลาคู
รหัสภาษา
ISO 639-3: lgh
ภาษาลาคู (อังกฤษ: Laghuu) มีผู้พูดทั้งหมด 300 คน (พ.ศ. 2545) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า สาขาพม่า-โลโล สาขาย่อยโลโล ใกล้เคียงกับภาษาเลาปังในพม่า
ภาษาญี่ปุ่นลูกผสมอี๋หลาน

| ภาษาญี่ปุ่นลูกผสมอี๋หลาน |
| --- | --- |
Vernacular Atayalic Japanese
ประเทศที่มีการพูด: ไต้หวัน
ภูมิภาค: อี๋หลาน ไต้หวัน
จำนวนผู้พูด: (no estimate available)
ตระกูลภาษา: ครีโอลฐานภาษาญี่ปุ่น
ระบบการเขียน: อักษรละติน
รหัสภาษา
ISO 639-3: ycr
ภาษาญี่ปุ่นลูกผสมอี๋หลาน (อังกฤษ: Yilan Creole Japanese) มีอีกชื่อว่า คันเก (ญี่ปุ่น: 寒渓語; โรมาจิ: Kankei) หรือ หันซือ-อฺหวี่ (จีน: 寒溪語) เป็นภาษาครีโอลฐานญี่ปุ่นในไต้หวีน ปรากฏขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1930 ถึง 1940 ผ่านการสื่อสารระหว่างชาวอาณานิคมจักรวรรดิญี่ปุ่นกับชาวไท่หย่าในเทศมณฑลอี๋หลาน ไต้หวัน คำศัพท์ของผู้พูดที่เกิดใน ค.ศ. 1974 แบ่งออกเป็นญี่ปุ่นร้อยละ 70 และไท่หย่าร้อยละ 30 แต่ไวยากรณ์ไม่ใกล้เคียงกับภาษาทั้งสองเลย
ผู้พูดทั้งภาษาญี่ปุ่นและภาษาไท่หย่าเป็นภาษาแม่ไม่เข้าใจภาษาครีโอลนี้ ภาษาครีโอลนี้ได้รับการระบุใน ค.ศ. 2006 โดย Chien Yuehchen กับ ซานาดะ ชินจิ แต่การมีตัวตนของภาษานี้ส่วนใหญ่ยังคงไม่เป็นที่รู้จัก ทั้งสองคนตั้งชื่อภาษานี้ตามที่ตั้ง ภาษาจีนกลาง ภาษาราชการของไต้หวัน คุกคามการมีตัวตนของภาษาครีโอลอี๋หลาน
การจัดอันดับ

ภาษาญี่ปุ่นลูกผสมอี๋หลานเป็นภาษาครีโอลที่ถือเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลภาษาญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์
Slides on Yilan Creole Japanese (ในภาษาญี่ปุ่น)