stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สาวเครือฟ้า
การดัดแปลงสาวเครือฟ้า > ภาพยนตร์

ในปี พ.ศ. 2477 สร้างเป็นภาพยนตร์ครั้งแรก สร้างโดย บูรพาภาพยนตร์ อำนวยการสร้างโดย สดศรี ภักดีจิตต์ นำแสดงโดย ชื่นจิตต์ แสงวรรณเทศ, ละม้าย สุวรรณพานิช, อุดม วรมิตร, ม.ล. แจ่มจำรัส เข้าฉายเมื่อ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2477 ที่โรงภาพยนตร์วัฒนากร-แก๊ปปิตอล
ในปี พ.ศ. 2495 สร้างเป็นภาพยนตร์ครั้งที่ 2 กำกับโดย ครูมารุต สร้างโดย มารุตฟิล์ม นำแสดงโดย วิไลวรรณ วัฒนพานิช, ชลิต สุเสวี, สอางค์ ทิพยทัศน์, สุจิตรา ทิพยทัศน์, สมพงษ์ พงษ์มิตร เข้าฉายเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2496 ที่โรงภาพยนตร์นิวโอเดียน รอบปกติ 16 มกราคม พ.ศ. 2496 ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างชื่อเสียงให้กับวิไลวรรณ จนได้รับฉายาว่า "นางเอกเจ้าน้ำตา" ได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม รางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 1 ประจำปี พ.ศ. 2500
ในปี พ.ศ. 2508 สร้างเป็นภาพยนตร์ครั้งที่ 3 กำกับโดย ครูมารุต เช่นเดิม สร้างโดย มารุตฟิล์ม นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา (ร้อยตรีพร้อม), พิศมัย วิไลศักดิ์ (เครือฟ้า), ประจวบ ฤกษ์ยามดี (พระรามพลพ่าย), น้ำเงิน บุญหนัก (คำเจิด), เนตร์นภา ดารารัตน์ (จำปา), สุคนธ์ คิ้วเหลี่ยม (พลทหารเขียว), ดิสพงศ์ โอวาทสาร (จ้าวสายน้ำผึ้ง) เข้าฉายเมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2508 ที่โรงภาพยนตร์เฉลิมกรุง ได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง ได้แก่ ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม และพากย์เสียงยอดเยี่ยม
ในปี พ.ศ. 2523 สร้างเป็นภาพยนตร์ครั้งที่ 4 โดยใช้ชื่อเรื่องว่า เครือฟ้า สร้างโดย ละโว้ภาพยนตร์ และ สหมงคลฟิล์ม อำนวยการสร้างโดย หม่อมอุบล ยุคล ณ อยุธยา กำกับภาพโดย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล และบทภาพยนตร์, ลำดับภาพ, กำกับภาพยนตร์โดย พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ นำแสดงโดย นิรุตต์ ศิริจรรยา, สุพรรษา เนื่องภิรมย์, วิยะดา อุมารินทร์, ชูศรี มีสมมนต์, เปี๊ยก มีคุณสุต, ม.ล.รุจิรา อิศรางกูร, มารศรี อิศรางกูร ณ อยุธยา เข้าฉายเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 ได้รับรางวัลสุรรณหงส์ทองคำประจำปี 2523 (แต่งกาย-แต่งหน้ายอดเยี่ยม)
การดัดแปลงสาวเครือฟ้า > ละครโทรทัศน์

สาวเครือฟ้าสร้างเป็นละครโทรทัศน์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2506 เป็นละครร้องออกอากาศทางช่อง 4 บางขุนพรหม นำแสดงโดย นฤพนธ์ ดุริยพันธุ์, สว่างจิตร กาญจนเสถียร
ในปี พ.ศ. 2515-2516 สร้างเป็นละครโทรทัศน์ครั้งที่ 2 ทางช่อง 5 เป็นหนังชุดพากษ์เสียงจำนวน 40 ตอน สร้างโดย รัชฟิล์มทีวี กำกับการแสดงโดย จิตติน นำแสดงโดย ชนะ ศรีอุบล, สหัสษา ศักดิ์ภูวดล, เสาวภาคย์ อนันตศัพท์, สิงห์ มิลินทาศัย, ชูศรี มีสมมนต์, ขุนแผน ภุมมารักษ์ และ จีระศักดิ์ ปิ่นสุวรรณ รับบท เครือณรงค์
ในปี พ.ศ. 2534 สร้างเป็นละครโทรทัศน์ครั้งที่ 3 เป็นละครร้องทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 กำกับการแสดงโดย สุประวัติ ปัทมสูต นำแสดงโดย รอน บรรจงสร้าง, ปาหนัน ณ พัทลุง, มณีนุช เสมรสุต, ชรัส เฟื่องอารมณ์, นิศาลักษณ์ ศรีนาคาร
ในปี พ.ศ. 2539 สร้างเป็นละครโทรทัศน์ครั้งที่ 4 เป็นละครสั้นปากกาทองมินิซีรีส์ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 นำแสดงโดย นุติ เขมะโยธิน, กมลชนก โกมลฐิติ, ทนงศักดิ์ ศุภการ, เฉลิมพร พุ่มพันธ์วงศ์, เปียเชอร์ คริสเตนเซ่น, น้อย โพธิ์งาม, ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา , แรม วรธรรม, รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง, บุญส่ง ดวงดารา
การดัดแปลงสาวเครือฟ้า > เพลงสาวเครือฟ้า

เพลงประกอบภาพยนตร์สาวเครือฟ้า ฉบับ พ.ศ. 2495  ชื่อเพลงสาวเครือฟ้า แต่งคำร้องและทำนองโดย พยงค์ มุกดา ขับร้องครั้งแรกโดย พรทิพา บูรณกิจบำรุง นำมาขับร้องใหม่โดย บุษยา รังสี
รายชื่อนักแสดงหลัก

| ปี | พ> ศ. 2477 | พ> ศ. 2496 | พ> ศ. 2506 | พ> ศ. 2508 | พ> ศ. 2515-16 | พ> ศ. 2523 | พ> ศ. 2534 | พ> ศ. 2539 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รูปแบบ | ภาพยนตร์ 35 มม. ขาว-ดำ | ภาพยนตร์ 16 มม. สี | ละคร ช่อง 4 บางขุนพรหม | ภาพยนตร์ 16 มม. สี | ภาพยนตร์โทรทัศน์ ช่อง 5 | ภาพยนตร์ 35 มม. | ละครร้อง ช่อง 3 | ละครสั้น ช่อง 7 |
| ชื่อเรื่อง | สาวเครือฟ้า | สาวเครือฟ้า | สาวเครือฟ้า | สาวเครือฟ้า | สาวเครือฟ้า | เครือฟ้า | สาวเครือฟ้า | สาวเครือฟ้า |
| ผู้กำกับ / ผู้สร้าง | บูรพาภาพยนตร์ โดย สดศรี ภักดีจิตต์ | มารุต |  | มารุต | รัชฟิล์มทีวี | ละโว้ภาพยนตร์ สหมงคลฟิล์ม | สุประวัติ ปัทมสูต | ดาราวิดีโอ |
| เครือฟ้า | ชื่นจิตต์ แสงวรรณเทศ | วิไลวรรณ วัฒนพานิช | สว่างจิตร กาญจนเสถียร | พิศมัย วิไลศักดิ์ | สหัสษา ศักดิ์ภูวดล | สุพรรษา เนื่องภิรมย์ | ปาหนัน ณ พัทลุง | กมลชนก โกมลฐิติ |
| ร้อยตรีพร้อม | อุดม วรมิตร | ชลิต สุเสวี | นฤพนธ์ ดุริยพันธุ์ | มิตร ชัยบัญชา | ชนะ ศรีอุบล | นิรุตติ์ ศิริจรรยา | รอน บรรจงสร้าง | นุติ เขมะโยธิน |
| จำปา | ละม้าย สุวรรณพานิช | สุจิตรา ทิพยทัศน์ |  | เนตร์นภา ดารารัตน์ | เสาวภาคย์ อนันตศัพท์ | วิยะดา อุมารินทร์ | มณีนุช เสมรสุต | เปียเช่อร์ คริสเตนเซ่น |
| สาวคำเจิด |  | รัตนา ทิพยทัศน์ |  | น้ำเงิน บุญหนัก | ชูศรี มีสมมนต์ | ชูศรี มีสมมนต์ | นิศาลักษณ์ ศรีนาคาร | น้อย โพธิ์งาม |
| จ้าวสายน้ำผึ้ง |  | จมื่นมานิตย์นเรศร์ |  | ดิสพงศ์ โอวาทสาร | ขุนแผน ภุมมารักษ์ | เปี๊ยก มีคุณสุต | ชรัส เฟื่องอารมย์ | ทนงศักดิ์ ศุภการ |
บิลาดี บิลาดี บิลาดี

บทความนี้เกี่ยวกับเพลงชาติอียิปต์ สำหรับเพลงชาติปาเลสไตน์ ดูที่ บิลาดี
| คำแปล: ประเทศของข้า ประเทศของข้า ประเทศของข้า |
| --- | --- |
بلادي بلادي بلادي
เนื้อร้อง: มูฮัมมัด ยูนุส อัลกอดี
ทำนอง: ซัยยิด ดัรวีช
รับไปใช้: 1923 ค.ศ. 1952 (ไม่เป็นทางการ) ค.ศ. 1979 (ทางการ)

ตัวอย่างเสียง
บิลาดี บิลาดี บิลาดี (บรรเลง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
บิลาดี บิลาดี บิลาดี (อาหรับ: بلادي بــلادي بلادي) เป็นเพลงชาติของประเทศอียิปต์ ที่ใช้ขับร้องในปัจจุบัน บทร้องประพันธ์โดย มูฮัมมัด ยูนุส อัลกอดี (อาหรับ: محمد يونس القاضي) และ เรียบเรียงทำนองโดย ซัยยิด ดัรวีช (อาหรับ: سيد درويش) ซึ่งความจริงนั้นคือ บทร้องของเพลงนี้มาจากสุนทรพจน์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของ มุสตาฟา คาเมล ประกาศใช้อย่างเป็ทางการเมื่อ พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1979)
ประวัติ

ในปี พ.ศ. 2402 เพลงชาติฉบับแรกของอียิปต์ ใช้เป็นเพลงสรรเสริญพระบารมีของราชวงศ์มูฮัมหมัดอาลี มีชื่อว่า ซะลามอัฟฟานดินาร์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2466 ราชอาณาจักรอียิปต์ได้รับการสถาปนาและได้รับการยอมรับโดยสหราชอาณาจักร ซึ่งได้ใช้เพลงชาติฉบับใหม่ที่มีชื่อว่า อัสซะลามิยะมิสรี (จงปลอดภัยเถิด อียิปต์) ซึ่งเพลงดังกล่าวนี้ใช้เป็นเพลงชาติของตนมาเป็นระยะเวลา 13 ปี และถูกยกเลิกในปี พ.ศ. 2479 ในช่วงดังกล่าว เพลงซะลามอัฟฟานดินาร์ ยังคงใช้เป็นเพลงคำนับสำหรับพระมหากษัตริย์ของอียิปต์จนถึงปี พ.ศ. 2495 ภายหลังการปฏิวัติอียิปต์ สหสาธารณรัฐอาหรับ ได้ถือกำเนิด และ ได้มีการประกาศใช้เพลงชาติฉบับใหม่ ที่มีชื่อว่า วาลลาซามานยาเซลาฮี (โอ้ อาวุธของพวกเรา) ประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อปี พ.ศ. 2503.
เนื้อร้อง

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ภาษาอาหรับ | ปริวรรตเป็นอักษรโรมัน | สัทอักษรสากล (IPA) | ถอดเสียง |  คำแปล |
| كورال:  بلادي بلادي بلادي  لك حبي وفؤادي  بلادي بلادي بلادي  لك حبي وفؤادي    ١  مصر يا أم البلاد  أنت غايتي والمراد  وعلى كل العباد  كم لنيلك من أيادي    كورال    ٢  مصر أنت اغلى درة  فوق جبين الدهر غرة  يا بلادي عيشي حرة  واسلمي رغم الأعادي    كورال    ٣  مصر أولادك كرام  أوفياء يرعوا الزمام  نحن حرب وسلام  و فداكي يا بلادي    كورال | Kural:  Beladi, beladi, beladi  Læke ħobbi wæ fu’adi  Beladi, beladi, beladi  Læke ħobbi wæ fu’adi    I  Mæṣre ja ’omm el-belad  ’Ante ɣajti wæl-morad  Wæ-ɛæla koll el-ɛæbad  Kæm le-Nilek men ’ajadi    Kural    II  Mæṣre ’ænte aɣla dorræh  Fæwqe gebin æd-dæhr ɣorræh  Ja beladi ɛajci ħorræh  Wæ-æslæmi ræɣæm æl-æ’ɛadi    Kural    III  Mæṣre ’æwladek keram  ’Æwfeja’ jærɛu æz-zemam  Næħno ħærbon wæ-sælam  Wæ-fedaki ja beladi.    Kural | [kuːɾɑːl]  [belɑːdiː belɑːdiː belɑːdiː]  [læki ħobːiː wæfuːʔɑːdiː]  [belɑːdiː belɑːdiː belɑːdiː]  [læki ħobːiː wæfuːʔɑːdiː]    I  [mæsˤɾe jɑː ʔomː elbelɑːd]  [ʔanti ɣɑːjtiː wælmoɾɑːd]  [wæʕælɑː kolː elʕæbɑːd]  [kæm leniːlek men ʔɑːjɑːdiː]    [kuːɾɑːl]    II  [mæsˤɾi ʔænti æɣlɑː dorːæ(h)]  [fæwqi gebiːn æd.dæhɾ ɣorːæ(h)]  [jɑː belɑːdiː ʕæjʃiː ħorːæ(h)]  [wæ.æslæmiː ɾæɣæm ælæʔʕɑːdiː]    [kuːɾɑːl]    III  [mæsˤɾi ʔæwlɑːdek keɾɑːm]  [ʔæwfejɑːʔ jæɾʕuː æzzemɑːm]  [næħnu ħæɾbon wæsælɑːm]  [wæfedɑːkiː jɑː belɑːdiː]    [kuːɾɑːl] | บทประสานเสียง:  บิลาดี บิลาดี บิลาดี  ลากี ฮุบบี วา ฟุอาดี  บิลาดี บิลาดี บิลาดี  ลากี ฮุบบี วา ฟุอาดี    บทที่ 1  มิสร์ ยา อุมมัลบิลาด  อันติ ฆอยาตี วัลมูรอด  วาอาลา กุลลิลอิบาด  กัมลิไนล์ลิกี มิน อายาด    บทประสานเสียง:    บทที่ 2  มิสร์ อินตี อัฆลา ดุรเราะฮ์   เฟากอ ญาบีน อัดดาฮ์รี   ยา บิลาดี อีชี ฮุรเราะฮ์    วัสลามี รัฆมา อัลอาอาดี     บทประสานเสียง:    บทที่ 3  มิสร์ เอาลาดิก กิรอม  ฟียาอ์ ยัรอู อัซซีมาม  เซาฟา ตะห์ซี บิลมะรอม  บิตติฮาดิฮิม วัตติฮาดี    บทประสานเสียง:    บทที่ 4  มิสร์ ยา อัรด์ อัลนาอีม  ซุดตา บิลมีญดี อัลกอดีม  มักซิดี ดัฟอา อัลฆอรีม  วาอาลัลลลอฮ์ อิอ์ติมาดี    บทประสานเสียง: | บทประสานเสียง:  ประเทศของข้า ประเทศของข้า ประเทศของข้า  เธอเป็นที่รักใคร่และเป็นดวงใจของข้า  ประเทศของข้า ประเทศของข้า ประเทศของข้า  เธอเป็นที่รักใคร่และเป็นดวงใจของข้า    บทที่ 1  อียิปต์ มาตุภูมิแห่งแว่นแคว้นทั้งปวง  เธอเป็นความหวังแลความปรารถนาของข้า  และของปวงชนทั้งมวล  แม่น้ำไนล์ได้เกื้อกูลแก่เธอเหลือคณานับ     บทประสานเสียง:    บทที่ 2  อียิปต์ เธอเป็นอัญมณีล้ำค่ายิ่ง  สว่างโชติช่วงเหนือหน้าผากชั่วนิรันตร  โอ้ ประเทศชาติของข้า ชีวิตเสรีภาพของข้า   แลข้าปลอดภัยจากความมุ่งร้ายจากข้าศึกศัตรู    บทประสานเสียง:    บทที่ 3  อียิปต์ เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอสง่างาม  ความสัตย์ซื่อทั้งมวลเป็นผู้พิทักษ์สายรั้งบังเหียน  ต่อไปเธอจะบรรลุความมุ่งมาดปรารถนา  ด้วยความกลมเกลียวของพวกเขากับข้า    บทประสานเสียง:    บทที่ 4  อียิปต์ โอ้ดินแดนแห่งความผาสุก  เจ้าครองความรุ่งโรจน์แต่นานมา  ข้ามีเจตจำนงจะขับไล่ไพรี  แลข้าเชื่อมั่นต่อองค์อัลลอฮ์    บทประสานเสียง: |
ดูเพิ่ม

ซะลามอัฟฟานดินาร์
อัสซะลามิยะมิสรี
วาลลาซามานยาเซลาฮี
แหล่งข้อมูลอื่น

"Sheet music for Bilady, Bilady, Bilady and Egypt's previous national anthems" (PDF) (ภาษาอาหรับ). Egypt State Information Service. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF, 1.84 MB)เมื่อ 2011-06-13. สืบค้นเมื่อ 2010-07-12.
| ด ค กเพลงชาติอียิปต์ |
| --- | --- | --- |
|  ซะลามอัฟฟานดินาร์ (เพลงสรรเสริญพระบารมี ค.ศ. 1914–1958)  อัสซะลามิยะมิสรี (ค.ศ. 1923–1936)  ฮุมาฮ์อัดดิยาร (สหสาธารณรัฐอาหรับ ค.ศ. 1958–1961)  วาลละฮ์ซะมานยาซิลาฮี (ค.ศ. 1960–1979)  บิลาดี บิลาดี บิลาดี (ตั้งแต่ ค.ศ. 1979)  |  ซะลามอัฟฟานดินาร์ (เพลงสรรเสริญพระบารมี ค.ศ. 1914–1958)  อัสซะลามิยะมิสรี (ค.ศ. 1923–1936)  ฮุมาฮ์อัดดิยาร (สหสาธารณรัฐอาหรับ ค.ศ. 1958–1961)  วาลละฮ์ซะมานยาซิลาฮี (ค.ศ. 1960–1979)  บิลาดี บิลาดี บิลาดี (ตั้งแต่ ค.ศ. 1979)  |  |
บิลาดี บิลาดี บิลาดี
วิกิพีเดียภาษากาตาลา

| --- | --- |

หน้าหลักของวิกิพีเดียกาตาลาในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019
ประเภท: สารานุกรมออนไลน์
เจ้าของ: มูลนิธิวิกิมีเดีย
ยูอาร์แอล: ca.wikipedia.org
เชิงพาณิชย์: ไม่
ลงทะเบียน: ไม่จำเป็น
ผู้ใช้: ผู้ใช้ที่ลงทะเบียน 501,881 บัญชี ผู้มีส่วนร่วม 9,638 บัญชี (กรกฎาคม ค.ศ. 2014)
เปิดตัว: 16 มีนาคม 2001; 23 ปีก่อน (2001-03-16)
ลิขสิทธิ์เนื้อหา: CC Attribution / Share-Alike 3.0 ข้อความส่วนใหญ่อยู่ภายใต้สัญญาอนุญาตสองฉบับของ GFDL สำหรับสื่อมีสัญญาอนุญาตต่าง ๆ กัน
วิกิพีเดียภาษากาตาลา (กาตาลา: Viquipèdia en català) หรือ วิกิพีเดียภาษาบาเลนเซีย (Viquipèdia en valencià) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษากาตาลา (รวมภาษาบาเลนเซีย) เริ่มสร้างเมื่อ 16 มีนาคม ค.ศ. 2001 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษากาตาลามีบทความ 766,000 บทความ  วิกิพีเดียภาษานี้มีชื่อเสียงจากการมีบทความที่มีคุณภาพจำนวนมาก ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการแสดงออกทางออนไลน์ที่สำคัญของภาษากาตาลา แม้ว่าจะมีสถานะเป็นภาษาชนกลุ่มน้อยก็ตาม
ประวัติ

ในวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2001 จิมมี เวลส์ประกาศว่าตนต้องการสร้างวิกิพีเดียในภาษาอื่น และระบุด้วยว่ามีความสนใจในการสร้างรุ่นภาษากาตาลา เริ่มแรกได้ทำการทดสอบใน deutsche.wikipedia.com และไม่กี่นาทีต่อมา จึงสร้างวิกิพีเดียภาษากาตาลาขึ้นในโดเมน catalan.wikipedia.com
ดูเพิ่ม

วิกิพีเดียภาษาสเปน
ปรัชญา (ซัลวาตอร์ โรซา)

Painting by Salvator Rosa
ซัลวาตอร์ โรซา, ปรัชญา, ป. 1645, หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน
ปรัชญา เป็นภาพเขียนสีน้ำมันบนผ้าใบเป็นภาพเหมือนของซัลวาตอร์ โรซา จิตรกรยุคบารอกชาวอิตาลี ซึ่งที่เป็นที่รู้จักจากภาพทิวทัศน์ในจินตนาการ ภาพวาดนี้มักถูกตีความว่าเป็นการเปรียบเทียบปรัชญาเป็นบุคลาธิษฐาน วาดขึ้น ป. 1645 และเป็นสมบัติของหอศิลป์แห่งชาติ ในลอนดอนตั้งแต่ปี 1933
ภาพวาดนี้มีขนาด 116.3 × 94 เซนติเมตร (45.8 × 37.0 นิ้ว) โรซาวาดภาพตัวเองแบบครึ่งตัว โดยสวมหมวกนักปราชญ์สีดำบนเส้นผมยาวรุงรัง กับฉากหลังเป็นท้องฟ้าสีเทายามพายุ มุมมองของภาพอยู่ต่ำกว่าผู้ถูกวาด ซึ่งมองลงมาที่ผู้ชมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ด้านขวาของใบหน้าที่ยังไม่ได้โกนหนวดมีเงามืดเน้นให้เห็นจมูกยาวแหลม มือซ้ายของเขาถือชุดคลุมให้ปิด โดยมีปกเสื้อเชิ้ตสีขาวปรากฏที่คอ และมือขวาถือแผ่นป้ายที่มีจารึกภาษาละติน AVT TACE / AVT LOQVERE MELIORA / SILENTIOซึ่งอาจแปลว่า "จงเงียบ เว้นแต่คำพูดของเจ้าจะดีกว่าความเงียบ" หรือ "จงเงียบ หรือกล่าวบางสิ่งที่ดีกว่าความเงียบ" ภาษาละตินนี้มาจาก Anthologia ของ สโตบาอุส ซึ่งเป็นการรวบรวมคำคมจากนักเขียนชาวกรีกโบราณที่ตีพิมพ์ในศตวรรษที่ 5 ซัลวาตอร์ โรซาต้องการเพิ่มชื่อเสียงในฐานะจิตรกรผู้วาดภาพปรัชญา แทนที่จะเป็นภาพทิวทัศน์ซึ่งมีค่านิยมต่ำกว่าในลำดับคุณค่าของศิลปะ โรซาได้ตีพิมพ์ผลงานรวบรวมคำคมของเขาเองในชื่อ Il Teatro della Politica ในปี 1669 ซึ่งรวมถึงหัวข้อเกี่ยวกับคุณค่าของความเงียบด้วย
ซัลวาตอร์ โรซา, บทกวี, 1640–1641, วิทยาลัยวาดส์เวิร์ธ, ฮาร์ตเฟิร์ด
โรซาวาดภาพนี้ราวปี 1645 ให้กับ ฟิลิปโป นิคโคลินี ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเขาในฟลอเรนซ์และเคยเป็นครูสอนพิเศษและข้ารับใช้ของโจวันนี คาร์โล เด เมดิชี ผู้อุปถัมภ์โรซา ภาพวาดชิ้นนี้เคยถูกมองว่าเป็นภาพเหมือนของศิลปินเอง เพราะมีข้อความจารึกอยู่ด้านหลัง แต่จากการศึกษาใหม่ พบว่าภาพนี้ไม่ได้สื่อถึงตัวศิลปิน แต่สื่อถึงปรัชญาแบบบุคลาธิษฐาน ภาพวาดนี้อาจถูกวาดขึ้นให้เป็นภาพคู่กับภาพวาด กวีนิพนธ์ ในปี 1640 ซึ่งมีขนาด 116.2 x 94.6 เซนติเมตร (45.7 × 37.2 นิ้ว) ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่ วิทยาลัยวาดส์เวิร์ธ แสดงให้เห็น ลูเครเซีย หญิงคนรักของโรซา ในฐานะบุคลาธิษฐานของกวีนิพนธ์ด้วยขนาดและองค์ประกอบที่คล้ายกันกับฉากหลังที่เรียบง่ายเช่นเดียวกัน ผลงานดังกล่าวยังเป็นของครอบครัวนิคโคลินีในฟลอเรนซ์จนกระทั่งถูกขายให้กับ เรเวอเรนด์จอห์น แซนฟอร์ด (1777–1855) ในทศวรรษ 1830 ต่อมาได้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของคอลเล็กชันของ มาร์ควิสแห่งแลนส์ดาวน์ ที่ บ้านโบวูด ซึ่งอยู่ที่นั่นจนถึงปี 1955 (เมื่อบ้านส่วนใหญ่ที่ชำรุดทรุดโทรมถูกทุบทำลาย) และถูกขายให้กับ วิทยาลัยวาดส์เวิร์ธ ในปี 1956
ปรัชญา ถูกนำเสนอต่อหอศิลป์แห่งชาติ ในปี 1933 โดย เฮนรี เพ็ตตี-ฟิตซ์มอริส มาร์ควิสแห่งแลนส์ดาวน์ที่ 6 เพื่อระลึกถึงบิดาของเขา เฮนรี เพ็ตตี-ฟิตซ์มอริส มาร์ควิสแห่งแลนส์ดาวน์ที่ 5 ผู้ซึ่งเสียชีวิตในปี 1927
ภาพเหมือนตนเองอีกภาพหนึ่งของโรซาซึ่งมีอายุย้อนไปถึงราวปีป. 1645และแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ โบ-อาร์ตสตราสบูร์ก แสดงให้เห็นศิลปินมีเคราหนาและผมสีเข้ม ภาพอีกภาพหนึ่งซึ่งสร้างในปี ค.ศ. 1647 ถูกจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน ก็มีเคราและผมยาวเช่นกัน ในขณะที่ภาพที่สามซึ่งสร้างในเมืองดีทรอยต์ซึ่งถูสร้างขึ้นประมาณป. 1650–1660มีลักษณะคล้ายกับภาพวาดของโรซาที่แต่งกายเป็นทหารในเมืองเซียนาราวปี ป. 1640–1649
ซัลวาตอร์ โรซา, ภาพเหมือนตนเอง, ป. 1645, พิพิธภัณฑ์ โบ-อาร์ตสตราสบูร์ก
ซัลวาตอร์ โรซา, ภาพเหมือนตนเอง, ป. 1647, พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทน นิวยอร์ก
ซัลวาตอร์ โรซา, ภาพเหมือนตนเอง, ป. 1650–1660, สถาบันศิลปะดีทรอยต์
ซัลวาตอร์ โรซา, ภาพเหมือนตนเองในวัยเป็นทหาร, ป. 1640–1649, เซียน่า
ประสงค์ สุ่นศิริ

| นาวาอากาศตรีประสงค์ สุ่นศิริม> ป.ช., ม.ว.ม., ต.จ.ว. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
ดำรงตำแหน่ง 2 ตุลาคม พ.ศ. 2535 – 25 ตุลาคม พ.ศ. 2537
นายกรัฐมนตรี: ชวน หลีกภัย
ก่อนหน้า: ปองพล อดิเรกสาร
ถัดไป: ทักษิณ ชินวัตร
เลขาธิการนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2529 – 4 สิงหาคม พ.ศ. 2531
นายกรัฐมนตรี: เปรม ติณสูลานนท์
ก่อนหน้า: พลโท จันทรคุปต์ สิริสุทธิ์
ถัดไป: พลเอก ปัญญา สิงห์ศักดา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 11 สิงหาคม พ.ศ. 2470 (97 ปี) จังหวัดราชบุรี ประเทศสยาม
คู่สมรส: สุคนธ์ สุ่นศิริ
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
สังกัด: กองทัพอากาศไทย
ประจำการ: พ.ศ. 2489 - 2529
ยศ:  นาวาอากาศตรี

นาวาอากาศตรี ประสงค์ สุ่นศิริ (เกิด 11 สิงหาคม พ.ศ. 2470) เป็นนักการเมือง นักเขียน และอดีตทหารอากาศชาวไทย อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ อดีตเลขาธิการนายกรัฐมนตรี (พลเอกเปรม ติณสูลานนท์) ผู้อำนวยการหนังสือพิมพ์แนวหน้า และอดีตประธานคณะกรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550
ประวัติ

ประสงค์ สุ่นศิริ เป็นชาวอำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี เกิดเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2470 สมรสกับนางสุคนธ์ สุ่นศิริ  ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และศึกษาต่อที่ โรงเรียนฝึกหัดครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา ก่อนไปเรียนต่อปริญญาตรีและปริญญาโท สาขาการบริหาร ที่สหรัฐอเมริกา
การทำงาน

ประสงค์ สุ่นศิริ เริ่มรับราชการเป็นครูอยู่ที่โรงเรียนประจำจังหวัดราชบุรี ต่อมาได้รับการโอนไปรับราชการทหารที่กรมข่าวทหารอากาศ ติดยศเรืออากาศตรี (ร.ต.) เป็นนายทหารคนสนิทติดตาม สิทธิ เศวตศิลา ไปอยู่ที่สำนักรักษาความปลอดภัย กองทัพอากาศ จากนั้นในปี พ.ศ. 2509 ได้รับทุนไปเรียนด้านข่าวกรองที่กองทัพอากาศ สหรัฐอเมริกา  เมื่อเดินทางกลับมาได้ย้ายไปสังกัดสำนักงานสภาความมั่นคงแห่งชาติ หรือ สมช. ดำรงตำแหน่งหัวหน้ากอง1 สมช., ผู้อำนวยการกองข่าว สมช., ผู้ช่วยเลขาธิการ สมช., รองเลขาธิการ สมช. และ พ.ศ. 2523 เป็นเลขาธิการ สมช. ต่อจาก สิทธิ เศวตศิลา ที่เกษียณอายุราชการ
ในปี พ.ศ. 2529 ได้ลาออกจากตำแหน่งเลขาธิการ สมช. เพื่อมารับตำแหน่งเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ของเปรม ติณสูลานนท์ ในสมัยรัฐบาล "เปรม 5" ภาพลักษณ์ของ ประสงค์ ที่เชี่ยวชาญด้านงานข่าวกรอง ทำให้ได้ฉายาว่า "ซีไอเอเมืองไทย" และได้อีกหนึ่งฉายา คือ "นายกฯน้อย" จากการที่เป็นเลขาธิการของ เปรม
การเมือง

หลังเกษียณอายุในปี พ.ศ. 2530 ประสงค์ สุ่นศิริ ได้เข้าทำงานการเมืองเต็มตัว โดยรับหน้าที่เป็นเลขาธิการพรรคความหวังใหม่ จากนั้น พ.ศ. 2535 ได้ย้ายมาร่วมงานกับพรรคพลังธรรม เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2535/2 และได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศ ในรัฐบาล "ชวน 1"
ต่อมาในปี พ.ศ. 2537 พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ได้เข้ามารับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศ และหัวหน้าพรรคพลังธรรม ประสงค์ สุ่นศิริจึงลาออกไปตั้งพรรคนำไทย ร่วมกับนายอำนวย วีรวรรณ  จนในปี พ.ศ. 2539 เปิดตัวในฐานะสื่อมวลชน เป็นผู้อำนวยการหนังสือพิมพ์แนวหน้า เขียนคอลัมน์ "น.ต.ประสงค์ สุ่นศิริพูด" มาจนถึงปัจจุบันมีจุดยืนค้านรัฐบาลอย่างชัดเจน  ทั้งรัฐบาลนายบรรหาร ศิลปอาชา, รัฐบาลพล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ กระทั่งปี พ.ศ. 2540 ได้เข้ามารับตำแหน่งที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี ในสมัยรัฐบาลนายชวน หลีกภัย
ในปี พ.ศ. 2547 ในสมัยรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร น.ต.ประสงค์ได้ทำการตรวจสอบและวิพากษ์วิจารณ์ตัว พ.ต.ท.ทักษิณ อย่างหนัก จนได้รับฉายาจาก พ.ต.ท.ทักษิณ ว่า "ปีศาจคาบไปป์" เนื่องจากเป็นบุคคลที่ชอบสูบและคาบไปป์จนเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งต่อมา น.ต.ประสงค์ได้เข้าร่วมกับนักธุรกิจและนักการเมืองหลายคน อาทิ นายประชัย เลี่ยวไพรัตน์, นายเอกยุทธ อัญชันบุตร, พล.ท.เจริญศักดิ์ เที่ยงธรรม ก่อตั้งกลุ่มประชาชนเพื่อชาติและราชบัลลังก์ ขึ้นมาในกลางปีเดียวกันเพื่อทำการชุมนุมขับไล่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตรขึ้นที่ท้องสนามหลวง แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ซึ่งหลังจากมีกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ขึ้นในต้นปี พ.ศ. 2549 สมาชิกในกลุ่มนี้หลายคนก็ได้เข้าร่วมเคลื่อนไหวกับทางกลุ่มพันธมิตรฯด้วย
หลังการรัฐประหารในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 ประสงค์ มีข่าวว่าจะได้รับตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง อาทิ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมหรือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย แต่ท้ายสุดก็ได้เพียงแค่สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติและเป็นประธานกรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญ ปี พ.ศ. 2550 เท่านั้น
ผลงานเขียน

พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ : รัฐบุรุษคู่แผ่นดิน [ลิงก์เสีย]
สุนัขตัวนั้น [ลิงก์เสีย]
รู้ทันกังฉิน ชาดกฉ้อฉล นิทานคนโกง พงศาวดารกินเมือง
ปฏิวัติ-รัฐประหาร ทหารกับนักการเมือง
สงครามก่อการร้าย...อันตรายใกล้ตัว
หมาแก่เห่าใบตองแห้ง
คลื่นลูกเก่า
อยู่อย่างจีน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2527 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2526 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2529 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ต.จ.ว.)
พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
พ.ศ. 2521 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2525 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

นครรัฐวาติกัน :
พ.ศ. 2537 -  เครื่องอิสริยาภรณ์ปิอุสที่ 9 ชั้นทวีติยาภรณ์
ประเทศมอริเชียส

| สาธารณรัฐมอริเชียส Republic of Mauritius (อังกฤษ) République de Maurice (ฝรั่งเศส) Repiblik Moris (ครีโอลมอริเชียส) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
คำขวัญ: "Stella Clavisque Maris Indici" (ละติน) "ดาวและกุญแจแห่งมหาสมุทรอินเดีย"
เพลงชาติ: มาตุภูมิ
หมู่เกาะของสาธารณรัฐมอริเชียส (ไม่รวมกลุ่มเกาะชากอสและเกาะตรอมแล็ง)
หมู่เกาะของสาธารณรัฐมอริเชียสในอักษรสีดำ; รวมกลุ่มเกาะชากอสและเกาะตรอมแล็งที่อ้างสิทธิโดยมอริเชียส
เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: พอร์ตลูอิส 20°12′S 57°30′E﻿ / ﻿20.2°S 57.5°E﻿ / -20.2; 57.5
ภาษาราชการ: ไม่มี (โดยนิตินัย)  อังกฤษ (โดยพฤตินัย)  ฝรั่งเศส (โดยพฤตินัย)
กลุ่มชาติพันธุ์ : 67% อินเดีย-มอริเชียส 28% ครีโอลมอริเชียส 3% จีน-มอริเชียส 2% ฝรั่งเศส-มอริเชียส
ศาสนา  (สำมะโน ค.ศ. 2011): 48.54% ฮินดู 32.71% คริสต์ —26.26% โรมันคาทอลิก —6.45% คริสต์นิกายอื่น ๆ 17.30% อิสลาม 1.45% อื่น ๆ / ไม่มี
การปกครอง: รัฐเดี่ยว สาธารณรัฐระบบรัฐสภา

• ประธานาธิบดี : Dharam Gokhool
• รองประธานาธิบดี : Robert Hungley
• นายกรัฐมนตรี : Navin Ramgoolam
• ประธานรัฐสภา : Shirin Aumeeruddy-Cziffra
 
สภานิติบัญญัติ: รัฐสภา
เอกราช จากสหราชอาณาจักร

• รัฐธรรมนูญมอริเชียส : 12 มีนาคม ค.ศ. 1968
• สาธารณรัฐ : 12 มีนาคม ค.ศ. 1992
 
พื้นที่
• รวม: 2,040 ตารางกิโลเมตร (790 ตารางไมล์) (อันดับที่ 169)
• แหล่งน้ำ (%): 0.07
ประชากร
• 2019 ประมาณ: 1,265,475 (อันดับที่ 158)
• สำมะโนประชากร 2011: 1,237,091
• ความหนาแน่น: 618.24 ต่อตารางกิโลเมตร (1,601.2 ต่อตารางไมล์) (อันดับที่ 21)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2019 (ประมาณ)
• รวม: 31.705 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 133)
• ต่อหัว: 25,029 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 61)
จีดีพี (ราคาตลาด) : 2019 (ประมาณ)
• รวม: 14.812 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 129)
• ต่อหัว: 11,693 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 64)
จีนี (2017): 36.8 ปานกลาง
เอชดีไอ (2020):  0.804 สูงมาก · อันดับที่ 66
สกุลเงิน: รูปี (MUR)
เขตเวลา: UTC+4 (เวลามอริเชียส)
รูปแบบวันที่: วว/ดด/ปปปป (ค.ศ.)
ขับรถด้าน: ซ้ายมือ
รหัสโทรศัพท์: +230
โดเมนบนสุด: .mu
มอริเชียส (อังกฤษ: Mauritius; ฝรั่งเศส: Maurice, [mɔʁis, moʁis] ไฟล์:LL-Q150 (fra)-Jules78120-Maurice.wav; ครีโอลมอริเชียส: Moris [moʁis]) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐมอริเชียส (อังกฤษ: Republic of Mauritius; ฝรั่งเศส: République de Maurice; ครีโอลมอริเชียส: Repiblik Moris) คือประเทศที่เป็นเกาะนอกชายฝั่งแอฟริกาในมหาสมุทรอินเดียตะวันตกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมาดากัสการ์ ประมาณ 900 กิโลเมตร (560 ไมล์) และทางตะวันตกเฉียงใต้ของอินเดียประมาณ 3,943 กิโลเมตร (2,450 ไมล์) นอกจากตัวเกาะมอริเชียสแล้ว สาธารณรัฐมอริเชียสประกอบด้วย ใช้ภาษาฝรั่งเศสเกาะเซนต์แบรนดอน เกาะร็อดริก และหมู่เกาะอากาเลกา มอริเชียสเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะแมสคารีน มีเกาะเรอูว์นียงของฝรั่งเศส ตั้งอยู่ห่างจากมอริเชียสไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 200 กิโลเมตร (125 ไมล์)
ภูมิศาสตร์

ประเทศมอริเชียสมีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 2,040 ตารางกิโลเมตรใหญ่เป็นอันดับ 170 ของโลก ประเทศมอริเชียสประกอบด้วยเกาะมอริเชียสและเกาะชั้นนอกอีกหลายเกาะอาทิเกาะร็อดริกเป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศมีพื้นที่ประมาณ 108 ตารางกิโลเมตรห่างจากเกาะมอริเชียสไปทางตะวันออก 560 กิโลเมตร เกาะแฝดอากาเลกามีพื้นที่ประมาณ 26 ตารางกิโลเมตรและห่างจากเกาะหลักไปทางเหนือ 1000 กิโลเมตร เซนต์แบรนดอนคือกลุ่มเกาะที่ประกอบด้วยดอนทรายใต้น้ำและเกาะเล็กใช้เป็นที่ตั้งการประมงของบริษัท ราฟาเอลฟิชเชอร์ จำกัด (Raphael Fishing Company Limited) ตั้งอยู่ห่างจากเกาะหลักไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 430 ตารางกิโลเมตร เขตเศรษฐกิจจำเพาะของประเทศมอริเชียสนั้นครอบคลุมพื้นที่ในมหาสมุทรอินเดียกว่า  2.3 ล้านตารางกิโลเมตรและมีพื้นจัดการร่วมกับประเทศเซเชลส์อีกประมาณ 400,000 ตารางกิโลเมตร
บรรณานุกรม

This article incorporates public domain text from the websites of the Government Portal of Mauritius เก็บถาวร 2018-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, the United States Department of State, the U.S. Library of Congress, and the CIA World Factbook.
Macdonald, Fiona;  และคณะ. "Mauritius". Peoples of Africa. pp. 340–341.
อ่านเพิ่ม

Bahadur, Gaiutra (2014). Coolie Woman: The Odyssey of Indenture. The University of Chicago. ISBN 978-0-226-21138-1.
Moree, Perry J. (1998). A Concise History of Dutch Mauritius, 1598–1710: A Fruitful and Healthy Land. Routledge.
Vink, Markus (2003). "'The World's Oldest Trade': Dutch Slavery and Slave Trade in the Indian Ocean in the Seventeenth Century". Journal of World History. 14 (2): 131–177. doi:10.1353/jwh.2003.0026. S2CID 145450338.
วรรณกรรม

J.M.G. Le Clézio, La quarantaine, Gallimard, 1997ISBN 9782070402106
Nathacha Appanah, Les rochers de poudre d'or, Gallimard, 2006
Geneviève Dormann, Le bal du dodo, Albin Michel, 2000 ISBN 9782226036568
Shenaz Patel, Le silence des Chagos, éditions de l'Olivier, 2005 ISBN 9782879294544
แหล่งข้อมูลอื่น

อ้างอิง
Mauritius. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Mauritius entry at Encyclopædia Britannica
Mauritius at UCB Libraries GovPubs
ประเทศมอริเชียส ที่เว็บไซต์ Curlie
Country Profile from BBC News
Key Development Forecasts for Mauritius from International Futures
รัฐบาล
Mauritius Government portal เก็บถาวร 2018-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Statistics Mauritius
Board of Investment
ภูมิศาสตร์
Wikimedia Atlas of Mauritius
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ประเทศมอริเชียส ที่โอเพินสตรีตแมป
WikiSatellite view of Mauritius at WikiMapia
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI 2  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส 2  3  BnF data 2  3  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
ศิลปิน:  KulturNav 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  NARA  IdRef