stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตัวขยายสัญญาณ
การจำแนกประเภทของขั้นตอนวงจรขยายสัญญาณและระบบ > ทางเดียวหรือสองทาง

เมื่อวงจรขยายสัญญาณมีเอาต์พุตที่ไม่มีสัญญาณป้อนกลับมาที่อินพุท เราเรียกว่าแบบ 'ทางเดียว'   อินพุทอิมพีแดนซ์ของมันจะไม่ขึ้นกับโหลดและเอาต์พุตอิมพีแดนซ์ก็ไม่ขึ้นกับอินพุท
ถ้ามีสัญญาณเอาต์พุตบางส่วนป้อนกลับมาที่อินพุท เราจะเรียกวงจรขยายสัญญาณนั้นว่าแบบ 'สองทาง'   อินพุทอิมพีแดนซ์ของมันจะขึ้นกับโหลดและเอาต์พุตอิมพีแดนซ์ก็ขึ้นกับอินพุท
วงจรขยายสัญญาณทั้งหมดเป็นแบบสองทางในระดับหนึ่ง แต่มันมักจะถูกจำลองเป็นแบบทางเดียว ภายใต้สภาวะการใช้งานที่การป้อนกลับมีขนาดเล็กพอที่จะละเลยเพื่อวัตถุประสงค์ส่วนใหญ่ ก็คือเพื่อให้การวิเคราะห์ที่ง่ายขึ้น (ดูบทความ เบสร่วม เป็นตัวอย่าง)
การป้อนกลับเชิงลบจะถูกนำมาใช้อย่างจงใจเพื่อปรับพฤฒิกรรมของวงจรขยายสัญญาณให้ได้ตามต้องการ   การป้อนกลับบางครั้ง ซึ่งอาจจะเป็นบวกหรือลบ อาจหลีกเลี่ยงไม่ได้และไม่พึงประสงค์ ตัวอย่างเช่นโดย องค์ประกอบที่แฝงอยู่เช่นค่าคาปาซิแตนซ์โดยธรรมชาติระหว่างอินพุทและเอาต์พุตของอุปกรณ์ เช่นทรานซิสเตอร์และการมีการเชื่อมต่อถึงกันแบบ capacitative  coupling อันเนื่องมาจากการเดินสายภายนอก การป้อนกลับเชิงบวกที่ขึ้นอยู่กับความถี่ที่มีมากเกินไป อาจก่อให้เกิดสิ่งที่ตั้งใจ/คาดว่าจะให้เป็นวงจรขยายสัญญาณ กลับกลายเป็นวงจร oscillator
วงจรขยายสัญญาณแบบทางเดียว และแบบสองทางเชิงเส้นสามารถแสดงเป็นเครือข่ายสองพอร์ต
การจำแนกประเภทของขั้นตอนวงจรขยายสัญญาณและระบบ > ทางเดียวหรือสองทาง > กลับหัวหรือไม่กลับหัว

การจำแนกประเภทของแอมป์อีกวิธีหนึ่งก็คือ การจำแนกตามความสัมพันธ์ของเฟสของสัญญาณเข้ากับสัญญาณออกของวงจรขยายสัญญาณ   วงจรที่ผลิตสัญญาณเอาต์พุตที่แตกต่างจากอินพุท 180 องศา (out of phase) เราเรียกว่าวงจรขยาย'กลับหัว' (นั่นคือการกลับขั้วหรือภาพสะท้อนในกระจกของอินพุท เท่าที่เห็นบนสโคป) วงจรขยายสัญญาณ'ไม่กลับหัว'จะรักษารูปคลื่นของสัญญาณเอาต์พุตให้ 'in phase' รูปคลื่นอินพุท  วงจรอีมิตเตอร์ร่วมเป็นประเภทของวงจรขยายที่ไม่กลับหัว
การจำแนกประเภทของขั้นตอนวงจรขยายสัญญาณและระบบ > วิธีการ coupling ระหว่างขั้นตอน

ดูเพิ่มเติม: multistage amplifiers
วงจรขยายสัญญาณบางครั้งถูกจำแนกโดยวิธีการเชื่อมโยงสัญญาณที่ขั้นตอนอินพุท ขั้นตอนเอาต์พุต หรือระหว่างขั้นตอนนั้น  มีหลายชนิดที่แตกต่างกัน รวมถึง :
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์

วงจรพาวเวอร์แอมป์(ขั้นตอนเอาต์พุต) จะจัดระดับเป็น A, B, AB และ C สำหรับการออกแบบ แอนะล็อก และ คลาส D และ E สำหรับการออกแบบสวิตชิง ตามสัดส่วนของแต่ละวงรอบของอินพุท (มุมการนำกระแส) โดยอุปกรณ์ขยายจะผ่านกระแสในระหว่างมุมนั้น. ภาพของมุมการนำกระแสจะมาจากการขยายสัญญาณรูปซายน์  หากอุปกรณ์ ON ตลอดเวลา มุมจะเท่ากับ 360°   แต่ถ้ามัน ON เพียงครึ่งรอบมุมจะเท่ากับ 180°  มุมของการไหลของกระแสจะเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับประสิทธิภาพการใช้พลังงานของวงจรขยาย คลาสต่างๆได้ถูกนำเสนอด้านล่าง ตามด้วยการอภิปรายรายละเอียดเพิ่มเติมภายใต้หัวข้อของแต่ละคลาสที่ต่ำลงไป
ในภาพประกอบด้านล่าง ทรานซิสเตอร์ BJT เป็นอุปกรณ์ขยาย หรืออาจเป็น MOSFETs หรือ หลอดสูญญากาศที่มีคุณสมบัติเหมือนกัน
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > คลาสของมุมการนำกระแส > คลาส A

ใช้ 100% ของสัญญาณอินพุท (มุมการนำ Θ = 360°) อุปกรณ์ขยายทำงานตลอดเวลา
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > คลาสของมุมการนำกระแส > คลาส B

ใช้ 50% ของสัญญาณอินพุท (Θ = 180°) อุปกรณ์ขยายทำงานครึ่งเดียวในแต่ละรอบ และไม่ทำงานในอีกครึ่งรอบที่เหลือ
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > คลาสของมุมการนำกระแส > คลาส AB

คลาส AB อยู่ระหว่างคลาส A และ คลาส B, อุปกรณ์ขยายทั้งสองทำงานมากกว่าครึ่งหนึ่งของ เวลา
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > คลาสของมุมการนำกระแส > คลาส C

ใช้น้อยกว่า 50% ของสัญญาณอินพุท (มุมการนำ Θ < 180°)
แอมป์ "Class D" จะใช้บางรูปแบบของ pulse-width modulation ในการควบคุมอุปกรณ์เอาต์พุต; มุมการนำของอุปกรณ์แต่ละตัวจะไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับสัญญาณอินพุทอีกต่อไป แต่จะ เปลี่ยนตามความกว้างของพัลส์แทน  งานนี้บางครั้งเรียกว่าแอมป์ "ดิจิทัล" เนื่องจากอุปกรณ์ เอาต์พุตจะเปลี่ยน ON หรือ OFF อย่างเต็มที่ และไม่ได้นำกระแสเป็นสัดส่วนกับขนาดของสัญญาณ
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > คลาสของมุมการนำกระแส > คลาสเพิ่มเติม

แอมป์ยังมีคลาสอื่นๆอีกหลายคลาส แต่ส่วนใหญ่จะเป็นรูปแบบดัดแปลงของคลาสที่ผ่านมา ตัวอย่างเช่น แอมป์คลาส G และ คลาส H เป็นการเปลี่ยนแปลงของรางจ่ายไฟที่ตามหลังสัญญาณอินพุท (แบบทีละขั้นและแบบต่อเนื่องตามลำดับ) ความร้อนที่สูญเปล่าของอุปกรณ์เอาต์พุตสามารถลดลงได้ถ้าแรงดันไฟฟ้าส่วนเกินจะถูกจัดการให้มีน้อยที่สุด แอมปฺ์ที่ถูกเลี้ยงด้วยรางแบบนี้ จะเป็นคลาสอะไรก็ได้ แอมป์พวกนี้มีความซับซ้อนมากกว่าและใช้เป็นหลักสำหรับการใช้งานเฉพาะ เช่นแอมป์กำลังสูงมาก  แอมป์คลาส E และคลาส F ก็เช่นกัน สำหรับการใช้งานคลื่นความถี่วิทยุในที่ซึ่งประสิทธิภาพของคลาสแบบดั้งเดิมมีความสำคัญ แต่ยังมีหลายแง่มุมที่เบี่ยงเบนอย่างมีนัยสำคัญจากค่าในอุดมคติของพวกมัน  คลาสเหล่านี้ใช้การจูนนิ่งเครือข่ายเอาต์พุตแบบฮาร์โมนิค เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพที่สูงขึ้นและได้รับการพิจารณาว่าเป็น ส่วนย่อยของคลาส C เนื่องจากคุณลักษณะมุมการนำของพวกมัน
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > Class A

อุปกรณ์ขยายสัญญาณที่ทำงานในคลาส A นำกระแส ตลอดวงรอบของสัญญาณอินพุต วงจรขยายสัญญาณคลาส A มีความโดดเด่นด้วยขั้นตอนเอาต์พุตที่มีการ bias  ให้เป็นคลาส A (ดูคำนิยามข้างต้น) ซับคลาส A2 บางครั้งใช้เพื่ออ้างถึงหลอดสุญญากาศ ที่ grid ถูกขับให้เป็นบวกเล็กน้อยบนยอดคลื่น ส่งผลให้มีกำลังมากกว่าคลาส A1 ปกติเล็กน้อย(A1; grid เป็นลบเสมอ) แต่ก่อให้เกิดการบิดเบือนมากขึ้น
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > Class A > ข้อดีของแอมป์คลาส A

คลาส A ออกแบบเรียบง่ายกว่าคลาสอื่นๆ; ตัวอย่างเช่นการออกแบบของคลาส AB และ B จำเป็นต้องมีอุปกรณ์สองตัว (Push-Pull output) เพื่อจัดการแต่ละครึ่งของรูปคลื่น; คลาส A ใช้อุปกรณ์เดียวปลายเดียว
ตัวขยายสัญญาณจะถูกไบอัสเพื่อให้ผ่านกระแสได้ตลอดเวลา ปกติจะหมายถึงกระแส (สัญญาณขนาดเล็ก) ที่คอลเล็กเตอร์(สำหรับทรานซิสเตอร์) หรือที่เดรน(สำหรับ FET) หรือที่เพลท (สำหรับหลอดสูญญากาศ) เป็นกระแสนิ่งๆ อยู่ใกล้กับส่วนที่เป็นเส้นตรงของเส้นโค้ง transconductance มากที่สุด
เนื่องจากอุปกรณ์จะไม่มีการปิดๆเปิดๆ จึงมีปัญหาเพียงเล็กน้อยกับการจัดเก็บประจุ และทั่วไปแล้วประสิทธิภาพการทำงานที่ความถี่สูง อีกทั้งความมั่นคงของวงป้อนกลับจะดีขึ้น (และมักจะมีฮาโมนิคอันดับสูงเล็กน้อย)
จุดที่ใกล้ที่สุดก่อนที่อุปกรณ์จะถูกตัดออกไม่ได้อยู่ใกล้กับสัญญาณศูนย์ ดังนั้นปัญหาของการบิดเบือนครอสโอเวอร์ ที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบคลาส AB และ B ได้ถูกหลีกเลี่ยงไป
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > Class A > ข้อเสียของแอมป์คลาส A

แอมป์แบบนี้ไม่มีประสิทธิภาพ ตามทฤษฎีแล้ว สูงสุดเพียง 50% ถ้าใช้ coupling เอาต์พุตแบบเหนี่ยวนำ และเพียง 25% ถ้าใช้ coupling เอาต์พุตแบบเก็บประจุ เว้นแต่เจตนาจะใช้  nonlinearities (เช่นใน ขั้นตอนเอาต์พุต Square-law)  ในพาวเวอร์แอมป์ ไม่เพียงแต่เสียพลังงานไปเปล่าๆและจำกัดการทำงานของแบตเตอรี่เท่านั้น  ค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นและอาจมีข้อจำกัดของอุปกรณ์เอาต์พุตที่สามารถนำมาใช้ได้ (เช่น, เมื่อตัดหลอดไตรโอดออดิโอบางตัวออก เพื่อรองรับลำโพงประสิทธิภาพต่ำที่ทันสมัย) ​​. การขาดประสิทธิภาพไม่ได้มาจากเพียงแค่ความจริงที่ว่าอุปกรณ์ผ่านกระแสตลอดเวลา(ที่เกิดขึ้นแม้จะเกิดกับคลาส AB ก็ตาม แต่ประสิทธิภาพของมันใกล้กับของคลาส B) นั่นก็คือกระแสยืนนิ่งมีประมาณครึ่งหนึ่งของกระแสเอาต์พุตสูงสุด (แม้ว่าสิ่งนี้สามารถมี่น้อยลงด้วยขั้นตอนเอาต์พุตแบบ square law) และส่วนใหญ่ของแรงดันไฟฟ้าที่แหล่งจ่ายไฟที่เกิดคร่อมอุปกรณ์เอาต์พุตที่ระดับสัญญาณต่ำ ( เช่นเดียวกับคลาส AB และ B แต่แตกต่างจากขั้นตอนเอาต์พุต เช่น คลาส D) . ถ้าต้องการเอาต์พุตกำลังสูงจากวงจรคลาส A ก็จะเกิดพลังงานสูญเปล่า(และความร้อนที่เกิดขึ้น).  สำหรับทุกๆวัตต์ที่ส่งมอบให้กับโหลด ตัววงจรขยายสัญญาณเอง ที่ทำอย่างดีที่สุด ก็จะสร้างความร้อนขึ้นอีกหนึ่งวัตต์  สำหรับกำลังขยายมากๆ  นี้หมายถึงแหล่งจ่ายไฟและ heat sink ต้องมีขนาดใหญ่และมีราคาแพงมาก
คลาส A ส่วนใหญ่ถูกแทนที่โดยการออกแบบที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น แม้ว่าพวกมันจะยังคงเป็นที่นิยมของมือสมัครเล่นบางคน ส่วนใหญ่เป็นเพราะความเรียบง่ายของมัน  มีตลาดสำหรับเอทป์คลาส A ที่มีราคาแพงและความเที่ยงตรงสูง "เทพ" ในหมู่นักเล่นเครื่องเสียง สำหรับแอมป์ที่ไม่มีการบิดเบือนแบบครอสโอเวอร์ และความเพี้ยนฮาร์โมนิคเลขคี่และฮาร์โมนิคขั้นสูงต่ำ
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > แอมป์แบบ Single-ended และ triode คลาส A

คนที่ชอบแอมป์คลาส A ยังชอบใช้ thermionic วาล์ว (หรือ"หลอด")แทนทรานซิสเตอร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในแบบ Single-ended triode output configurations ด้วยเหตุผลหลายอย่างดังนี้:
แอมป์ในขั้นตอนเอาต์พุตแบบ Single-ended (อาจเป็นหลอดหรือทรานซิสเตอร์) มีฟังก์ชัน การถ่ายโอนที่ไม่สมมาตร ซึ่งหมายความว่า แม้ในฮาร์โมนิคระดับชั้นเลขคี่ในการบิดเบือนที่ถูกสร้างขึ้นจะมีแนวโน้มที่จะไม่ถูกหักล้างออกไป (ในช่วงขั้นตอนเอาต์พุตแบบ Push-Pull); สำหรับหลอดหรือ FETs, การบิดเบือนส่วนใหญ่จะเป็นฮาโมนิคส์ระดับขั้นที่สอง, จากลักษณะ การถ่ายโอนตามกฏ square law ซึ่งบางตัวจะผลิตเสียง "อุ่นขึ้น" และน่าพอใจมากขึ้น
สำหรับผู้ที่ชื่นชอบการบิดเบือนตัวเลขต่ำ การใช้งานของหลอดคลาส A (ที่สร้างการบิดเบือน ฮาร์โมนิคเลขคี่เล็กๆน้อยๆที่กล่าวถึงข้างต้น) ร่วมกับวงจร สมมาตร (เช่น ขั้นตอนเอาต์พุต Push-Pull หรือขั้นตอนในระดับต่ำที่สมดุล) ส่งผลในการหักล้างส่วนใหญ่ของฮาร์โมนิคส์ผิดเพี้ยนเลขคู่ จึงเป็นการกำจัดส่วนใหญ่ของการบิดเบือน
ความเพี้ยนเป็นลักษณะสมบัติของเสียงจากเครื่องขยายเสียงกีตาร์ไฟฟ้า
ในอดีต, แอมป์วาล์ว มักจะใช้พาวเวอร์แอมป์คลาส A เพียงเพราะว่าวาล์วมีขนาดใหญ่และมีราคาแพง ; การออกแบบคลาส A เป็นจำนวนมากที่ใช้ ตัวขยายสัญญาณเพียงตัวเดียว
ทรานซิสเตอร์จะถูกกว่ามาก และการออกแบบที่ซับซ้อนมากขึ้นที่ให้ประสิทธิภาพมากขึ้นและใช้ชิ้นส่วนอื่นๆมากขึ้นยังทำให้มีค่าใช้จ่ายที่มีประสิทธิภาพดีอยู่   การประยุกต์ใช้แบบคลาสสิกสำหรับหนึ่งคู่ของอุปกรณ์คลาส A ก็คือ คู่หางยาว (อังกฤษ: long-tailed pair) ซึ่งเป็นบบ เชิงเส้นยกเว้น และสร้างเป็นรูปแบบพื้นฐานของวงจรที่ซับซ้อนมากๆ รวมถึงวงจรขยายสัญญาณเสียงออดิโอทั้งหลาย และเกือบทั้งหมดของออพแอมป์
แอมป์ Class A มักจะถูกใช้ในขั้นตอนเอาต์พุตของออพแอมป์คุณภาพสูง (แม้ว่าความแม่นยำของ bias ในออพแอมป์ตันทุนต่ำ เช่น 741 อาจส่งผลในคลาส A หรือ AB หรือ B ที่แตกต่างกันไปจากอุปกรณ์ตัวหนึ่ง ไปยังอุปกรณ์อีกตัวหนึ่ง หรือเปลี่ยนแปลงไปตามอุณหภูมิ) บางครั้งมันยังถูกใช้เป็นแอมป์ออดิโอพลังงานขนาดกลางที่มีประสิทธิภาพต่ำและค่าใช้จ่ายสูง  การบริโภคพลังงานไม่มีความเกี่ยวข้องกับพลังงานที่เอาต์พุต ในขณะว่างงาน (ไม่มีอินพุท), การบริโภคพลังงานจะเท่ากับปริมาณพลังงานที่มีเอาต์พุตสูง ผลที่ได้คือประสิทธิภาพต่ำและการกระจายความร้อนที่สูง
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > Class B

วงจรขยายสัญญาณ Class B จะขยายครึ่งหนึ่งของวงรอบคลื่นอินพุตเท่านั้น ดังนั้นจึงสร้างการบิดเบือนเป็นจำนวนมาก แต่ ประสิทธิภาพจะดีขึ้นอย่างมากและจะดีกว่าแอมป์คลาส A.  นอกจากนี้แอมป์ Class B ยัง เป็นที่ชื่นชอบในอุปกรณ์ที่ทำงานด้วยแบตเตอรี่ เช่น วิทยุ ทรานซิสเตอร์  Class B มีประสิทธิภาพสูงสุดตามทฤษฎีของ π/4 (กล่าวคือ 78.5%) เป็นเพราะตัวขยายสัญญาณจะปิดโดยสิ้นเชิงครึ่งหนึ่งของเวลาจึงไม่สามารถกระจายความร้อนในช่วงนั้น  ตัวขยายคลาส B ดังกล่าวที่เป็นตัวเดี่ยว ไม่ค่อยพบในทางปฏิบัติ แม้ว่ามันจะถูกนำมาใช้เพื่อขับลำโพงในช่วงต้นของคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลไอบีเอ็มด้วยเสียงบี๊บ และมันสามารถถูกนำมาใช้ในพาวเวอร์แอมป์ RF ที่ระดับความเพี้ยนมีความสำคัญน้อย อย่างไรก็ตามคลาส C ถูกนำมาใช้สำหรับงานนี้กันอย่างแพร่หลายมากกว่า
ในทางปฏิบัติ วงจรใช้ตัวขยายคลาส B คือขั้นตอน push–pull เช่นการจัดเป็นคู่เสริมอย่างง่าย มากที่แสดงด้านล่าง ที่นี่อุปกรณ์เสริมหรือกึ่งเสริมที่ใช้ในการขยายในแต่ละครึ่งของสัญญาณ อินพุท แล้วจะถูกรวมกันใหม่ที่เอาต์พุต  การจัดเป็นคู่แบบนี้จะให้ประสิทธิภาพที่ดีเยี่ยม แต่ สามารถประสบอุปสรรคที่มีการไม่แมทช์กันเล็กน้อยในบริเวณรอยต่อระหว่างสองส่วนของสัญญาณ ในขณะที่อุปกรณ์เอาต์พุตตัวหนึ่งจะต้องเข้าทำงานจ่ายพลังงานแทนในขณะที่อีกอุปกรณ์หนึ่งทำงานเสร็จ สิ่งนี้เรียกว่าการบิดเบือนครอสโอเวอร์ การปรับปรุงวิธีหนึ่งคือการไบอัสอุปกรณ์เพื่อให้มันไม่หยุดทำงานอย่างสมบูรณ์ เมื่อมันไม่ได้ทำงาน วิธีการนี้เรียกว่า การทำงานคลาส AB
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > คลาส AB

คลาส AB ถือว่าเป็นประนีประนอมที่ดีสำหรับพาวเวอร์แอมป์ออดิโอ เนื่องจากเวลาที่นานมากของช่วงที่เพลงเงียบ ที่นานพอที่จะทำให้สัญญาณคงอยู่ในบริเวณ"คลาส A"  ในที่ซึ่งมันจะถูก ขยายด้วยความชัดเจนที่ดี (อังกฤษ: good fidelity) และโดยนิยาม ถ้าผ่านออกไปจาก บริเวณนี้ เวลาจะนานมากพอที่จะทำให้ผลิตภัณฑ์ของการบิดเบือนโดยทั่วไปของคลาส B มีขนาดค่อนข้างเล็ก  การบิดเบือนครอสโอเวอร์สามารถทำให้ลดลงได้อีกโดยการใช้การป้อนกลับเชิงลบ
ในการดำเนินงานคลาส AB, แต่ละอุปกรณ์จะดำเนินงานเช่นเดียวกับในคลาส B มากกว่าครึ่งหนึ่งของรูปคลื่น แต่ยังนำกระแสขนาดเล็กๆในรูปคลื่นอีกครึ่งหนึ่ง ผลก็คือพื้นที่ที่อุปกรณ์ทั้งสองเกือบจะปิดพร้อมกัน ("dead zone") จะลดลง   ผลที่ได้คือ เมื่อคลื่นจากทั้งสองอุปกรณ์นี้จะถูกนำมารวมกัน, ครอสโอเวอร์จะลดลงอย่างมาก หรือหักล้างกันไปโดยสิ้นเชิง  ทางเลือกที่ถูกต้องของกระแสนิ่ง หรือกระแสที่ไหลขณะที่ไม่มีสัญญาณอินพุท จะทำให้เกิดความแตกต่างอย่างมากในขนาดของการบิดเบือน (และความเสี่ยงของไหลเชี่ยวอันเนื่องจากอุณหภูมิที่อาจสร้างความเสียหายต่ออุปกรณ์); ดังนั้น แรงดันไบอัสที่ใช้เพื่อตั้งค่ากระแสนิ่งนี้มักจะต้องถูกปรับด้วยอุณหภูมิของทรานซิสเตอร์เอาต์พุต (เช่น ในวงจรที่เริ่มต้นของบทความนี้ ไดโอดจะถูกติดตั้งอยู่ใกล้กับทรานซิสเตอร์เอาต์พุต และถูกเลือกให้มีค่าสัมประสิทธิ์อุณหภูมิตรงกัน) วิธีการอีกอย่างหนึ่ง (มักจะใช้แบบเดียวกับแรงดันไบอัสเพื่อติดตามอุณหภูมิ) ก็คือการเพิ่มตัวต้านทาน ค่าน้อยๆ อนุกรมกับ emitters   คลาส AB เสียสละประสิทธิภาพบางส่วนเหนือกว่าคลาส B เพื่อให้ได้ความเป็นเชิงเส้น ประสิทธิภาพจึงน้อยกว่า (ต่ำกว่า 78.5 % สำหรับ sinewaves เต็มคลื่นในแอมป์ทรานซิสเตอร์ ; น้อยกว่าคลาส AB แอมป์หลอดสุญญากาศ)มาก   โดยทั่วไปจะมีประสิทธิภาพมากกว่าคลาส A.
บางครั้ง ตัวเลขจะถูกเพิ่มข้างท้ายสำหรับหลอดสุญญากาศ  ถ้าแรงดันไฟฟ้าที่กริด เป็นลบอยู่ตลอดเวลาเมื่อเทียบกับแคโทด จะเป็นคลาส AB1 ถ้ากริดได้รับอนุญาตให้เป็นบวกได้เล็กน้อย (ทำให้มีกระแสที่กริด เป็นการเพิ่มการบิดเบือนมากขึ้น แต่ให้กำลังของเอาต์พุตสูงกว่าเล็กน้อย )ที่ยอดของสัญญาณ จะเป็นคลาส AB2
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > Class C

แอมป์คลาส C นำกระแสน้อยกว่า 50% ของสัญญาณเข้า และการบิดเบือนที่เอาต์พุตอยู่ในระดับสูง แต่มีประสิทธิภาพสูง (90% ขึ้นไป)  การประยุกต์ใช้ทั่วไปสำหรับแอมป์ชนิดนี้จะเป็นเครื่องส่งสัญญาณ RF ที่ทำงานที่ความถี่เดียวคงที่ ในที่ซึ่ง การบิดเบือนจะถูกควบคุมโดยการปรับโหลดบนตัวขยายสัญญาณ  สัญญาณอินพุทจะถูกใช้ในการสลับอุปกรณ์ที่ใช้งาน ก่อให้เกิดคลื่นของกระแสที่ไหลผ่านวงจรปรับแต่งที่ประกอบขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งของโหลด
แอมป๋คลาส C มีสองโหมดของการดำเนินงาน : ปรับและไม่ปรับ แผนภาพแสดงให้เห็นถึง สัญญาณจากวงจรคลาส C ง่ายๆโดยปราศจากโหลดปรับ  การมำงานแบบนี้เรียกว่าแบบ untuned และการวิเคราะห์รูปคลื่นได้แสดงให้เห็นถึงการบิดเบือนขนาดใหญ่ที่ปรากฏในสัญญาณ   เมื่อใช้โหลดที่เหมาะสม (เช่นตัวกรอง inductive-capacitive บวกกับโหลดตัวต้านทาน)  มีสองสิ่งเกิดขึ้น สิ่งแรกคือ ระดับไบอัสของเอาต์พุต จะถูกบีบด้วยแรงดัน output เฉลี่ยเท่ากับแรงดันที่แหล่งจ่าย นี่คือเหตุผลที่การทำงานแบบปรับ บางครั้งเรียกว่า clamper  วิธีการนี้จะช่วยให้ รูปแบบของคลื่นคืนกลับไปยังรูปร่างที่เหมาะสมของมัน แม้จะมีตัวขยายสัญญาณจะมีแหล่งจ่ายเพียงขั้วเดียว  สิ่งนี้จะเกี่ยวข้องโดยตรงกับปรากฏการณ์ที่สอง : รูปคลื่นความถี่ที่ศูนย์กลางถูกบิดเบี้ยวน้อย  การบิดเบือนที่ค้าง จะขึ้นอยู่กับแบนด์วิดธ์ของโหลดปรับด้วยความถี่ที่ศูนย์กลางที่มีการบิดเบือนน้อยมาก  แต่การลดทอนจะยิ่งมากขึ้นเมื่อความถี่ของสัญญาณที่ได้รับยิ่งไกลจากความถี่ปรับ
วงจรปรับจะสะท้อน ที่ความถี่หนึ่งหรือเรียกว่าความถี่พาหะที่คงที่ และ ดังนั้น ความถี่ที่ไม่พึงประสงค์จะถูกระงับ และสัญญาณเต็มรูปแบบที่ต้องการ (คลื่นซายน์) จะถูกแยกออกด้วยโหลดปรับ  แบนด์วิดธ์ของแอมป์จะถูกจำกัดโดย Q -factor ของวงจรปรับแต่นี้ไม่ได้เป็นข้อจำกัดที่ร้ายแรง  ฮาโมนิคส์ใดๆที่ค้างอยู่จะถูกลบออกโดยใช้ตัวกรองขั้นต่อไป
แอมป์คลาส C ในทางปฏิบัติ โหลดปรับจะถูกใช้อย่างสม่ำเสมอ  ในการจัดการทั่วไป ตัวต้านทานที่แสดงในวงจรข้างต้นจะถูกแทนที่ด้วยวงจรปรับแบบขนาน ที่ประกอบด้วยตัวเหนี่ยวนำ และ ตัวเก็บประจุต่อขนานกัน องค์ประกอบของชิ้นส่วนสองตัวนี้ถูกเลือกให้รีโซเนทที่ความถี่ของสัญญาณอินพุท  พลังงานสามารถจ่ายให้กับโหลดโดยหม้อแปลงไฟฟ้าที่มีขดลวดเหนี่ยวนำทุติยภูมิพันรอบตัวเหนี่ยวนำ  แรงดันไฟฟ้าเฉลี่ยที่ขา drain จะเท่ากับแหล่งจ่ายไฟและ แรงดันไฟฟ้าของสัญญาณที่ปรากฏคร่อมวงจรปรับความถี่จะแปรจากใกล้ศูนย์ถึงใกล้สองเท่าของแหล่งจ่ายไฟระหว่างวงรอบของ RF   วงจรอินพุตจะถูก bias เพื่อว่าองค์ประกอบที่แอคทีฟ (เช่น ทรานซิสเตอร์ ) จะนำกระแสเพียงเศษเสี้ยวของวงรอบ RF, มักจะเป็นหนึ่งในสาม (120 องศา) หรือน้อยกว่า
องค์ประกอบที่แอคทีฟจะนำกระแสในขณะที่แรงดันของ drain จะผ่านจุดต่ำสุดเท่านั้น  โดยวิธีการนี้ พลังงานความร้อนในอุปกรณ์แอคทีฟจะถูกทำให้ต่ำสุด และมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น ในทางอุดมคติ ชิ้นส่วนแอคทีฟจะปล่อยผ่านกระแสที่เป็นพัลส์เพียงชั่วขณะเท่านั้น ในขณะที่แรงดันไฟฟ้าที่ตกคร่อมตัวมันเป็นศูนย์ : มันก็ไม่กระจายความร้อนและมีประสิทธิภาพ 100% อย่างไรก็ตาม อุปกรณ์ในทางปฏิบัติจะมีขีดจำกัดของกระแสสูงสุดที่มันสามารถปล่อยผ่านได้ เพราะฉะนั้น พัลส์จึงต้องถูกทำให้กว้างขึ้น ถึงประมาณ 120 องศา เพื่อให้ได้จำนวนพลังงานที่เหมาะสม และประสิทธิภาพที่ 60-70%
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > Class D

บทความหลัก: Class D amplifier
ในแอมป์คลาส D สัญญาณอินพุทจะถูกแปลงเป็นพัลส์เรียงลำดับที่มีแรงดันเอาต์พุตสูงกว่า  ค่ากำลังงานโดยเฉลี่ยตามเวลาของพัลส์เหล่านี้เป็นสัดส่วนโดยตรงกับขนาดของสัญญาณอินพุท  ความถี่ของพัลส์เอาต์พุตปกติจะเป็นสิบเท่าหรือมากกว่าความถี่ที่สูงที่สุดของสัญญาณอินพุท  พัลส์ที่เอาต์พุตประกอบด้วยชิ้นส่วนทีมีสเปกตรัมไม่ถูกต้อง (นั่นคือ ความถี่พัลส์และ ฮาร์โมนิคส์ของมัน) ซึ่งจะต้องถูกถอดออกโดยตัวกรองพาสซีฟแบบ low-pass  สัญญาณที่ถูกกรองแล้วนี้จะเป็นแบบจำลองของอินพุทที่ถูกขยาย
วงจรขยายสัญญาณเหล่านี้ใช้ pulse width modulation, pulse density modulation (บางครั้งเรียกว่า pulse frequency modulation) หรือรูปแบบที่ก้าวหน้ากว่าของการมอดูเลชัน เช่น Delta-sigma modulation (เช่น ใน Analog Devices AD1990 พาวเวอร์แอมป์ออดิโอคลาส D) ขั้นตอนเอาต์พุต เช่นที่ใช้ในเครื่องสร้างสัญญาณพัลส์ เป็นตัวอย่างของแอทป์คลาส D คำว่าคลาส D เป็นคำที่มักจะใช้กับอุปกรณ์ที่มีจุดมุ่งหมายในการสร้างสัญญาณขึ้นมาใหม่ ที่มี แบนด์วิดธ์ที่ต่ำกว่าความถึ่ในการสวิตช์
แอมป์ Class D สามารถควบคุมได้โดยวงจรแอนะล็อกหรือดิจิทัล การควบคุมแบบดิจิทัล จะสร้างการบิดเบือนเพิ่มเติมที่เรียกว่า quantization error ที่เกิดจากการแปลงสัญญาณอินพุตให้เป็นค่าดิจิทัล
ข้อได้เปรียบหลักของแอมป์คลาส D ก็คือประสิทธิภาพพลังงาน เพราะพัลส์เอาต์พุตมีแอมพลิจูดคงที่   อุปกรณ์ที่ใช้ในการสลีบ(ปกติคือ MOSFETs แต่วาล์ว(หลอดสุญญากาศ) และทรานซิสเตอร์สองขั้วก็เคยถูกนำมาใช้) จะถูกสลับให้ ON หรือ OFF อย่างสมบูรณ์ แทนที่จะทำงานอยู่ในโหมดเชิงเส้น   MOSFET จะทำตัวเป็นตัวต้านทานที่มีต่าความต้านทานต่ำสุดในขระ ON อย่างสมบูรณ์ (และมีความต้านทานสูงสุดเมื่อ OFF อย่างสมบูรณ์) และทำให้มีการกระจายความร้อนน้อยที่สุด  เมื่อเทียบกับแอมป์คลาส AB  การสูญเสียที่ต่ำกว่าของแอมป์คลาส D จะใช้ heat sink ขนาดเล็กสำหรับ MOSFETs ในขณะที่ยังสามารถลดปริมาณของพลังงานที่ อินพุทที่จำเป็น  แหล่งจ่ายไฟก็สามารถออกแบบให้ลดขนาดลงด้วย  เพราะฉะนั้น, แอมป์ คลาส D โดยทั่วไปจะมีขนาดเล็กกว่าแอมป์คลาส AB
แอมป์ Class D มีการใช้กันอย่างแพร่หลายเพื่อควบคุมการทำงานของมอเตอร์ แต่ตอนนี้พวกมันยังถูกใช้เป็นพาวเวอร์แอมป์ออดิโอ ที่มีวงจรพิเศษบางอย่างเพื่อเปลี่ยนสัญญาณแอนะล็อก ให้เป็นสัญญาณที่ถูกมอดูเลทแบบความกว้างที่มีความถี่สูงมาก
พาวเวอร์แอมป์ออดิโอคลาส D ที่มีคุณภาพสูงหาซื้อได้ในตลาดปัจจุบัน  การออกแบบได้รับ การกล่าวถึงว่าเป็นคู่แข่งของแอมป์ AB แบบดั้งเดิม ในแง่ของคุณภาพ   การใช้งานในตอนเริ่มต้นของแอมป์คลาส D เป็นเครื่องขยายเสียงซับวูฟเฟอร์กำลังสูงในรถยนต์   เพราะว่าซับวูฟเฟอร์ทั่วไปอาจถูกจำกัดแบนด์วิดธ์ที่ไม่สูงกว่า 150 Hz ความเร็วในการสลับ สำหรับตัวขยายสัญญาณไม่จำเป็นต้องสูงที่สุดเท่ากำลังการขยายทั้งชุด ทำให้การออกแบบง่ายขึ้น แอมป์ คลาส D เพื่อขับซับวูฟเฟอร์มีราคาค่อนข้างไม่แพง เมื่อเทียบกับแอมป์คลาส AB
ตัวอักษร D ที่ใช้ในการกำหนดคลาสของแอมป์นี้ เป็นเพียงตัวอักษรตัวถัดไปอักษร C และไม่ เป็นตัวย่อของคำว่าดิจิทัล  แอมป์ Class D และแอมป์ คลาส E บางครั้งก็ถูกอธิบายผิดเป็น " ดิจิทัล" เพราะสัญญาณ output ดุเผิน ๆ คล้ายกับขบวนของพัลส์ที่มีสัญลักษณ์ของดิจิทัล แต่แอมป์คลาส D เพียงแปลงสัญญาณอินพุตที่เข้ามาอย่างต่อเนื่องให้เป็น สัญญาณแอนะล็อกที่ถูกมอดูเลทแบบกว้าง (คลื่นรูปสี่เหลี่ยม) (รูปคลื่นดิจิทัลที่เป็นรหัสของพัลส์ที่ถูกมอดูเลท)
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > คลาสเพิ่มเติม > คลาส E

ตัวขยายคลาส E/F เป็นตัวขยายกำลังแบบสวิตชิ่งประสิทธิภาพสูง โดยทั่วไปถูกที่ความถี่สูงมากซะจนกระทั่งเวลาในการสวิตช์เทียบได้กับ เปรียบได้กับ duty time  ตามที่กล่าวไว้ในตัวขยายคลาส D, ทรานซิสเตอร์ถูกเชื่อมต่อผ่านวงจร LC อนุกรมไปที่โหลดและถูกเชื่อมต่อผ่าน L (ตัวเหนี่ยวนำ)ขนาดใหญ่ไปยังแหล่งจ่ายไฟ แหล่งจ่ายไฟถูกเชื่อมต่อกับกราวด์ผ่านตัวเก็บประจุขนาดใหญ่ตัวหนึ่งเพื่อป้องกันไม่ให้สัญญาณ RF ใดๆรั่วไหลลงไปยังแหล่งจ่ายไฟ  ตัวขยายคลาส E จะเพิ่ม C (ตัวเก็บประจุ)อีกหนึ่งตัวระหว่างทรานซิสเตอร์กับกราวด์ และใช้ L1 ที่กำหนดให้เพื่อเชื่อมต่อกับแหล่งจ่ายไฟ
คำอธิบายต่อไปนี้จะไม่สนใจ DC ซึ่งสามารถถูกเพิ่มได้ง่ายในภายหลัง C และ L ดังกล่าวข้างต้นจะเป็นวงจรขนาน LC กับกราวด์ เมื่อทรานซิสเตอร์นำกระแสหรืออยู่ในสถานะเปิด(ทำงาน) กระแสจะไหลผ่านวงจรอนุกรม LC ไปยังโหลดและบางส่วนเริ่มที่จะไหลไปยังวงจรขนาน LC ลงกราวด์ จากนั้น วงจรอนุกรม LC จะสวิงกลับและไปชดเชยกระแสลงในวงจรขนาน LC  ณ จุดนี้ กระแสผ่านทรานซิสเตอร์เป็นศูนย์หรืออยู่ในสถานะปิด(ไม่ทำงาน) วงจร LC ทั้งสองวงจรตอนนี้ จะถูกเติมด้วยพลังงานใน C และ L0  ทั้งวงจรจะ oscillate ที่เปียกชื้น การทำให้หมาด ๆโดยโหลดได้รับการปรับเพื่อที่ว่าเวลาต่อมาพลังงานจาก L ทุกตัวจะถูกส่งไปที่โหลด แต่ พลังงานใน C0 จะขึ้นสูงสุดที่ค่าเดิมเพื่อมีผลในการเรียกคืนแรงดันไฟฟ้าดั้งเดิมเพื่อให้แรงดันไฟฟ้าคร่อมทรานซิสเตอร์เป็นศูนย์และมันจะสามารถถูกทำให้อยู่ในสถานะเปิด(ทำงาน)ได้ใหม่อีกครั้ง
เมื่อมีโหลด ความถี่และ duty cycle (0.5) เป็นเหมือนกับพารามิเตอร์และข้อจำกัดที่กำหนดให้ว่าแรงดันไฟฟ้าจะไม่ถูกเรียกคืนเท่านั้น, แต่ขึ้นสู่จุดสูงสุดที่แรงดันเดิม, พารามิเตอร์ทั้งสี่ (L, L0, C และ C0) จะถูกกำหนด ตัวขยายคลาส E นำความต้านทานที่ชัดเจนมาพิจารณาและพยายามที่จะทำให้กระแสแตะจุดต่ำสุดที่ศูนย์ ซึ่งหมายความว่าแรงดันและกระแสที่ทรานซิสเตอร์จะมีความสมมาตรเมื่อเทียบกับเวลา การแปลงของฟูริเย(อังกฤษ: Fourier transform) ช่วยให้การกำหนดที่สง่างามในการสร้างเครือข่าย LC ที่ซับซ้อน และบอกว่าฮาร์โมนิคแรกถูกผ่านเข้าไปในโหลด, ฮาร์โมนิคเลขคู่ทั้งหมดจะถูก shorted และฮาร์โมนิคเลขคี่ที่สูงกว่าทั้งหมดจะ open
คลาส E ใช้แรงดันไฟฟ้าฮาร์โมนิคที่สองเป็นจำนวนมาก ฮาร์โมนิคที่สองสามารถนำมาใช้เพื่อลดความเหลื่อมล้ำที่ขอบด้วยความคมชัดที่แน่นอน เพื่อให้มันทำงาน พลังงานบนฮาร์โมนิคที่สองต้องไหลจากโหลดไปยังทรานซิสเตอร์, และแหล่งจ่ายไฟของเรื่องนี้จะไม่สามารถมองเห็นได้ในแผนภาพวงจร ในความเป็นจริง อิมพีแดนซ์เป็นปฏิกิริยาเสียส่วนใหญ่และเหตุผลเดียวที่มันเป็นเช่นนั้นก็คือคลาส E เป็นตัวขยายคลาส F (ดูด้านล่าง)ที่มีเครือข่ายโหลดอย่างง่ายมากๆ และนี่เองที่มันต้องทำธุรกิจกับความไม่สมบูรณ์
ในการจำลองแบบมือสมัครเล่นของแอมป์คลาส E หลายครั้ง, ขอบกระแสที่คมชัดจะถือว่าเป็นแรงจูงใจที่ไร้ผลสำหรับคลาส E และการวัดใกล้ความถี่ขนส่งของทรานซิสเตอร์จะแสดงเส้นโค้งที่สมมาตรมากซึ่งมีลักษณะคล้ายกับแบบจำลองของคลาส F
แอมป์คลาส E ถูกคิดค้นในปี 1972 โดย นาธาน โอ Sokal และอลัน D. Sokal และรายละเอียด ถูกตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1975 บางรายงานก่อนหน้าในปฏิบัติการของคลาสนี้ได้รับการตีพิมพ์ในรัสเซีย
ระดับชั้นของพาวเวอร์แอมป์ > คลาสเพิ่มเติม > คลาส F

ในแอมป์แบบ push–pull และใน CMOS, ฮาร์โมนิคเลขคู่ของทรานซิสเตอร์ทั้งสองตัวเพียงแค่ หักล้างกัน การทดลองแสดงให้เห็นว่าคลื่นสี่เหลี่ยมสามารถถูกสร้างขึ้นโดยแอมป์เหล่านั้น คลื่น สี่เหลี่ยมตามทฤษฎีประกอบด้วยฮาร์โมนิคเลขคี่เท่านั้น ในแอมป์คลาส-D ตัวกรองเอาต์พุตจะบล็อกฮาร์โมนิคทั้งหมด นั่นคือ ฮาร์โมนิคจะเห็นโหลดเปิด ดังนั้นแม้กระแสเพียงเล็กน้อยในฮาร์โมนิคก็พอเพียงเพื่อสร้างแรงดันคลื่นสี่เหลี่ยม กระแสจะ in phase กับแรงดันไฟฟ้าที่จ่ายให้ตัวกรอง แต่แรงดันไฟฟ้าตกครอมทรานซิสเตอร์จะ out of phase ดังนั้นจึงมีการซ้อนทับกันน้อยที่สุดระหว่างกระแสที่ไหลผ่านทรานซิสเตอร์กับแรงดันไฟฟ้าตกคร่อมทรานซิสเตอร์ ขอบยิ่งคมชัดเท่าไร การทับซ้อนยิ่งน้อยเท่านั้น
ขณะที่อยู่ในคลาส D ทรานซิสเตอร์และโหลดอยู่เป็นสองโมดูลแยก คลาส F ยอมรับความไม่สมบูรณ์ เช่นการเป็นกาฝากของทรานซิสเตอร์และคลาส F พยายามที่จะเพิ่มประสิทธิภาพของระบบทั่วโลกที่จะมีอิมพีแดนซ์สูงสำหรับฮาร์โมนิค แน่นอนจะต้องมีแรงดันไฟฟ้าในทรานซิสเตอร์ ที่จะผลักดันกระแสข้ามสภาวะ ON เพราะกระแสที่ถูกนำมารวมกันผ่านทรานซิสเตอร์ทั้งสองส่วนใหญ่จะเป็นฮาร์มอนิคแรกที่ดูเหมือนรูปซายน์ นั่นหมายความว่า ในช่วงกลางของคลื่นสี่เหลี่ยม กระแสสูงสุดต้องไหล ดังนั้นมันอาจเข้าท่าที่จะมีรอยบุ๋มในคลื่นสี่เหลี่ยม หรือพูดอีกทีก็คือการยอมให้มีการแกว่งเกินของแรงดันไฟฟ้าคลื่นสี่เหลี่ยม เครือข่ายโหลดคลาส F โดยนิยามต้องส่งใต้ความถี่ cutoffและสะท้อนให้เห็นถึงเรื่องราวข้างต้น
ความถี่ใดๆที่อยู่ต่ำกว่าความถี่ cutoff และมีฮาโทนิคส์ที่สองสูงกว่าความถี่ cutoff จะสามารถที่จะถูกขยายได้ นั่นคือแบนด์วิดท์ที่แปดอันหนึ่ง ในทางตรงกันข้ามวงจรอนุกรม LC ที่มีค่าเหนี่ยวนำสูงหนึ่งตัวกับค่าความจุปรับได้หนึ่งตัวอาจเป็นวงจรง่ายๆในการนำมาใช้ โดยการลด duty cycle ให้ต่ำกว่า 0.5, ความสูงของเอาต์พุตสามารถถูกมอดูเลทได้ แรงดันรูปคลื่นสี่เหลี่ยมจะลดสถานะลง แต่ความร้อนที่มากเกินไปใดๆจะถูกชดเชยโดยการไหลของกำลังงานโดยรวมที่ต่ำกว่า  การ mismatch ของโหลดใดๆที่อยู่หลังตัวกรองทำได้แต่เพียงดำเนินการกับรูปคลื่นกระแสฮาร์โมนิคแรกเท่านั้น เห็นได้ชัดเฉพาะโหลดความต้านทานที่แท้จริงเท่านั้น จากนั้น ความต้านทานยิ่งต่ำ กระแสยิ่งสูง
คลาส F สามารถขับเคลื่อนโดยคลื่นไซน์หรือคลื่นสี่เหลี่ยม, สำหรับคลื่นไซน์ อินพุทสามารถถูกจูนโดยตัวเหนี่ยวนำหนึ่งตัวเพื่อเพิ่มเกน ถ้าคลาส F จะถูกทำขึ้ด้วยทรานซิสเตอร์ตัวเดียว ตัวกรองจะมีความซับซ้อนในการช็อตฮาร์โมนิคส์เลขคู่ทั้งหลาย การออกแบบทั้งหมดก่อนหน้านี้ใช้ขอบของคลื่นที่คมเพื่อลดการทับซ้อน