stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นครศักดิ์สิทธิ์
รายชื่อเมืองศักดิ์สิทธิ์ทั่วโลก > เอเชียใต้

อัจเมร (ศาสนาอิสลาม)
อัลลอฮาบาด (ศาสนาฮินดู)
อนันด์ปูรซาฮิบ (ศาสนาซิกข์)
อนุราธปุระ (ศาสนาพุทธ)
อโยธยา (ศาสนาฮินดู)
บาดรีนาฎ (ศาสนาฮินดู)
บารมี (ศาสนาเชน)
ชัมเการ์ซาฮิบ (ศาสนาซิกข์)
ดัมดามาซาฮิบ (ศาสนาซิกข์)
ทวารกา (ศาสนาฮินดู)
ฟัลนา (ศาสนาเชน)
ฟาติฮ์การฑ์ซาฮิบ (ศาสนาซิกข์)
โกอินดวาลซาฮิบ (ศาสนาซิกข์)
คยา/พุทธคยา (ศาสนาพุทธ และฮินดู)
ชัยปุระ (ศาสนาเชน)
กาฐมาณฑุ (ศาสนาฮินดู-ศาสนาพุทธ)
กันจิปุราม (ศาสนาฮินดู)
กันดี (ศาสนาพุทธ)
การ์ทาร์ปูร์ซาฮิบ ประเทศอินเดีย (ศาสนาซิกข์)
กิราฑปูรซาฮิบ (ศาสนาซิกข์)
คุรุเชตตรา (ศาสนาฮินดู)
การ์ตาร์ปูร์ซาฮิบ ประเทศปากีสถาน (ศาสนาซิกข์)
ลุมพินี (ศาสนาพุทธ)
มถุรา (ศาสนาฮินดู)
เขาอบู (ศาสนาเชน)
นาคปูร์ (ศาสนาพุทธ และอิสลาม)
นันเทฑ (ศาสนาซิกข์)
นันคนาซาฮิบ (ศาสนาซิกข์)
นาธดวาระ (ศาสนาฮินดู)
ปาโอนตาซาฮิบ (ศาสนาซิกข์)
ปัฏนาซาฮิบ (ศาสนาซิกข์)
พูพธี (ศาสนาฮินดู)
ปุรี (ศาสนาฮินดู)
พุชการ์ (ศาสนาฮินดู)
ราชคฤห์ (ศาสนาพุทธ และเชน)
รามสวาราม (ศาสนาฮินดู)
รานักปูร์ (ศาสนาเชน)
ปาลีตานา (ศาสนาเชน)
ซาละซาร์ (ศาสนาฮินดู)
สุลต่านปูร์โลธิ (ศาสนาซิกข์)
อมฤตสาร์ (ศาสนาซิกข์)
ศรีมุกสาร์ซาฮิบ (ศาสนาซิกข์)
ตาร์นตารันซาฮิบ (ศาสนาซิกข์)
ติรูปติ (ศาสนาฮินดู)
อุดัยปูร์ (ศาสนาฮินดู)
อุจจายน์ (ศาสนาฮินดู)
พาราณสี/เบนาเรส/กาชิ (ศาสนาฮินดู, พุทธ และเชน)
วรินดาวัน (ศาสนาฮินดู)
รายชื่อเมืองศักดิ์สิทธิ์ทั่วโลก > เอเชียกลางและตะวันออก

กูฟู (ลัทธิขงจื๊อ)
ลาซ่า (ศาสนาพุทธแบบทิเบต)
ทิมพู (ศาสนาพุทธแบบทิเบต)
อิเซ (ชินโต)
ยาวาตะ (ชินโต)
ภูเขาโกยา (ชิ่งง่อน, ศาสนาพุทธ)
เกียวโต (ศาสนาพุทธในประเทศญี่ปุ่น, ชินโต)
เท็นริ (เท็นริเกียว)
นาระ (ศาสนาพุทธในประเทศญี่ปุ่น)
เตอร์กิสถาน (ศาสนาอิสลาม)
โชคัง ในลาซ่า
รายชื่อเมืองศักดิ์สิทธิ์ทั่วโลก > เอเชียตะวันออกเฉียงใต้

เดนปาซา (ศาสนาฮินดูแบบบาหลี)
กุดุส (ศาสนาอิสลาม)
เดอมัก (ศาสนาอิสลาม)
ซิเรโบน (ศาสนาอิสลาม)
ซูราบายา (ศาสนาอิสลาม)
โบโรบูดูร์ (ศาสนาพุทธ)
ปรัมบานัน (ศาสนาพุทธ, ฮินดู)
เสียมราฐ (ศาสนาพุทธ, ฮินดู)
พุทธมณฑล (ศาสนาพุทธ)
ธาตุพนม (ศาสนาพุทธ)
เต็ยนิญ (กาวด่าย)
เซบู (ศาสนาคริสต์)
บาหลี (ศาสนาฮินดู)
อันตีโปโล (ศาสนาคริสต์)
ซัมบวงกา (ศาสนาคริสต์)
วัดศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่
โบสถ์นักบุญจอร์จ ในลาลีเบลา
พระวิหารซอลต์เลก ในซอลต์เลกซิตี
จตุรัสเซนต์ปีเตอร์ นครรัฐวาติกัน
ฮาเกียโซเฟีย อิสตันบูล
อาสนวิหารแคนเทอร์เบอรี
มัสยิดอัลอักศอ ในเยรูซาเลม เมืองศักดิ์สิทธิ์ของศาสนายูดาห์, คริสต์ และอิสลาม
กะอ์บะฮ์ ในมักกะฮ์ เมืองศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของศาสนาอิสลาม
นาซาเรธ เมืองศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาคริสต์
พาราณสี หนึ่งในนครศักดิ์สิทธิ์ที่เก่าแก่ที่สุดของศาสนาฮินดู
อมฤตสระเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ที่ประดิษฐานหริมันทิรสาหิบของชาวซิกข์
มหาพุทธรูป ในเมืองพุทธคยา
หมู่ปาลีตานามนเทียร ในเมืองปาลีตานา
รามมนเทียร ในเมืองอโยธยา
นิชิฮงงันจิ ในเกียวโต
สำนักงานใหญ่ศาลเจ้าเท็นริเกียว ในเท็นริ
มัสยิดใหญ่แห่งบัยตุรเราะฮ์มาน
วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร
นอร์ทัมเบอร์แลนด์

นอร์ทัมเบอร์แลนด์ (อังกฤษ: Northumberland) หรือ นอร์ทัมบาลันด์ เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษ ทางด้านตะวันตกติดกับมณฑลคัมเบรีย, ด้านใต้กับมณฑลเดอรัม, ด้านตะวันออกเฉียงใต้มณฑลไทน์และเวียร์ และทางเหนือติดกับสกอตแลนด์ ด้านตะวันออกเป็นฝั่งทะเลเหนือที่ยาวเกือบ 80 ไมล์ นอร์ทัมเบอร์แลนด์มีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 310,600 คนในเนื้อที่ 5013 ตารางกิโลเมตร ตั้งแต่ไทน์และเวียร์แยกไปเป็นมณฑลอิสระในปี ค.ศ. 1974 ศูนย์กลางการปกครองก็ย้ายไปอยู่ที่เมืองมอร์เพ็ธทางด้านตะวันออกของมณฑล แต่ทั้งเมืองมอร์เพ็ธและอาร์นวิคต่างก็อ้างตนเป็นเมืองหลวงของมณฑล (county town)
ในฐานะราชอาณาจักรนอร์ทัมเบรียในสมัยการปกครองของพระเจ้าเอ็ดวิน อาณาเขตครอบคลุมตั้งแต่ปากน้ำฮัมเบอร์ทางด้านใต้ไปจรดแม่น้ำฟอร์ธทางด้านเหนือ แต่อาณาเขตในประวัติศาสตร์ครอบคลุมบริเวณต่างกัน รวมทั้งนิวคาสเซิลอะพอนไทน์ (เมืองหลวงเดิม), ไทน์มัธ, และบริเวณการตั้งถิ่นฐานในนอร์ทไทน์ไซด์ซึ่งเป็นบริเวณที่ปกครองโดยมณฑลไทน์และเวียร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974 ภายใต้พระราชบัญญัติการปกครองท้องถิ่น ค.ศ. 1972 (Local Government Act 1972) อาณาเขตเดิมบางครั้งไม่รวมไอส์แลนด์เชอร์, เบดลิงตันเชอร์, และนอแรมเชอร์ (รวมคือนอร์ทเดอรัม) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเดอรัม แต่มารวมกับนอร์ทัมเบอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1844
นอร์ทัมเบอร์แลนด์เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ติดกับพรมแดนสกอตแลนด์ฉะนั้นจึงเป็นสถานที่ที่เกิดการยุทธการต่าง ๆ บ่อยครั้ง ภูมิทัศน์ของนอร์ทัมเบอร์แลนด์มีชื่อเสียงว่าเป็นภูมิทัศน์ที่เป็นแบบมัวร์แลนด์ที่ยังไม่ได้รับการแตะต้องจากการพัฒนาทางอุตสาหกรรม จึงเป็นที่ต้องตาของจิตรกรผู้ชอบเขียนภาพแบบภูมิทัศน์ ปัจจุบันบริเวณเหล่านี้อยู่ภายใต้การอารักขาของอุทยานแห่งชาติแห่งนอร์ทัมเบอร์แลนด์ นอร์ทัมเบอร์แลนด์เป็นมลฑลที่มีความหนาแน่นของประชากรบางที่สุดในอังกฤษ เพียง 62 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
ดอกไม้ประจำมลฑลคือดอกเครนส์บิลล์ (Geranium sanguineum) และเรือรบหลวงที่ได้นาม “เรือรบหลวงนอร์ทัมเบอร์แลนด์”
นอร์ทัมเบอร์แลนด์แบ่งการปกครองออกเป็นเจ็ดแขวง: มอร์เพ็ธ, ไบลธ์แวลลีย์, วันสเบ็ค, คาสเซิลมอร์เพ็ธ, ไทน์เดล, อาร์นวิค และ เบอร์วิค-อัพพอน-ทวีด
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เมืองนอร์ทัมเบอร์แลนด์
| ด ค กค> ศ. 1974 – ค.ศ. 1996 ←    เทศมณฑลทางพิธีการของอังกฤษ   → ปัจจุบัน |
| --- | --- |
 กลอสเตอร์เชอร์  เกรเทอร์แมนเชสเตอร์  เกรเทอร์ลอนดอน  คอร์นวอลล์  คัมเบรีย  เคนต์  เคมบริดจ์เชอร์  ชรอปเชอร์  เชชเชอร์  ซัฟฟอล์ก  ซัมเมอร์เซต  เซอร์รีย์  เซาท์ยอร์กเชอร์  ดอร์เซต  ดาร์บิเชอร์  เดวอน  เดอรัม  ไทน์และเวียร์  นครลอนดอน  นอตทิงแฮมเชอร์  นอร์ทยอร์กเชอร์  นอร์แทมป์ตันเชอร์  นอร์ฟอล์ก  บริสตอล  บักกิงแฮมเชอร์  บาร์กเชอร์  เบดฟอร์ดเชอร์  เมอร์ซีย์ไซด์  รัตแลนด์  ลิงคอล์นเชอร์  เลสเตอร์เชอร์  แลงคาเชอร์  วอริกเชอร์  วิลต์เชอร์  วุร์สเตอร์เชอร์  เวสต์ซัสเซกซ์  เวสต์มิดแลนส์  เวสต์ยอร์กเชอร์  สแตฟฟอร์ดเชอร์  ออกซฟอร์ดเชอร์  อีสต์ซัสเซกซ์  อีสต์ไรดิงออฟยอร์กเชอร์  เอสเซกซ์  ไอล์ออฟไวต์  ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์  เฮริฟอร์ดเชอร์  แฮมป์เชอร์
นักอาหรับคดี

นักอาหรับคดี (อังกฤษ: arabist) คือบุคคลที่อาจไม่ได้เกิดหรือเติบโตในประเทศอาหรับ แต่ศึกษาภาษาและวรรณกรรมอาหรับจนเชี่ยวชาญ อีกทั้งยังเข้าใจในขนบธรรมเนียมประเพณีอาหรับอย่างลึกซึ้ง จนสามารถแปลหนังสือวรรณกรรมอาหรับได้ เช่นอัลกุรอาน และบทกวี บางคนเขียนพจนานุกรมอาหรับแปลเป็นภาษาของตน
นักอาหรับคดีทุกคนเป็นนักบูรพคดี แต่ไม่ใช่ว่านักบูรพคดีทุกคนเป็นนักอาหรับคดี ผู้ที่เรียนรู้ภาษาอาหรับในระดับสูงยังเรียกว่านักอาหรับคดีไม่ได้ หากยังไม่ได้มีงานเขียนหรืองานแปล
นักอาหรับคดีที่มีชื่อเสียงในอดีตได้แก่  Richard Francis Burton และ Hans Wehr
นักอุตุนิยมวิทยา

| --- | --- |
นักอุตุนิยมวิทยาศึกษาพายุทอร์นาโดระหว่าง VORTEX projects
อาชีพ
ชื่ออื่น ๆ: นักพยากรณ์อากาศ
กลุ่มงาน: อุตุนิยมวิทยา
รายละเอียด
สถานที่ ปฏิบัติงาน: การวิจัย การสอน และการปฏิบัติงาน
นักอุตุนิยมวิทยา (อังกฤษ: meteorologist)  คือ นักวิทยาศาสตร์ผู้ทำการศึกษา ค้นคว้า วิจัย  ลม ฟ้า อากาศ รวมถึงปรากฏกาณ์ทางธรรมชาติต่างๆภายในโลก ถึงระดับชั้นบรรยากาศของโลก โดยอาศัยการวิเคราะห์ คำนวณข้อมูลอุตุนิยมวิทยาชนิดต่างๆ แบบจำลองทางคณิตศาสตร์แบบต่างๆ องค์ความรู้ทางฟิสิกส์ แผนที่อากาศประเภทต่างๆ ภาพถ่ายจากดาวเทียมอุตุนิยมวิทยาและดาวเทียมสำรวจทรัพยากรทางธรรมชาติ ภาพหรือข้อมูลการตรวจฝนด้วยเรดาร์ตรวจอากาศ รังสีดวงอาทิตย์ ปริมาณโอโซนในชั้นบรรยากาศ มลภาวะในอากาศ การตกสะสมของกรดในน้ำฝน  การสั่นสะเทือนพื้นภพ การหาจุดศูนย์กลางของแผ่นดินไหว เพื่อพยากรณ์และคาดการณ์สภาพอากาศและภัยพิบัติทางธรรมชาติที่จะเกิดขึ้นและหาทางป้องกันภัยธรรมชาติที่จะเกิดขึ้นกับมนุษย์
การศึกษาสิ่งเหล่านี้เพื่อนำไปใช้ประโยชน์ให้กับมนุษย์  โดยบทบาทของนักอุตุนิยมวิทยา อาทิ เช่น การพยากรณ์อากาศเพื่อการเกษตร การพยากรณ์อากาศเพื่อการบิน การวัดระดับรังสีอัลตร้าไวโอเลตเพื่อความปลอดภัยของมนุษย์ พยากรณ์อากาศทางทะเล เพื่อการเดินประมง การคำนวณขนาดแผ่นดินไหวและออกประกาศเตือนภัยให้กับมนุษย์ การคำนวณทิศทางและระดับความรุนแรงลมเพื่อประกาศเตือนภัยให้กับมนุษย์ ออกประกาศแจ้งเตือนภัยพิบัติที่จะเกิดขึ้นกับมนุษย์ เช่น แผ่นดินไหว อุทกภัย วาตภัย และภัยจากอากาศทุกชนิด
นกโป่งวิด

| นกโป่งวิด |
| --- | --- |

นกโป่งวิดตัวผู้ ในหนองน้ำ

นกโป่งวิดตัวเมีย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Charadriiformes
วงศ์:: Rostratulidae
สกุล:: Rostratula
สปีชีส์:: R.  benghalensis
ชื่อทวินาม
Rostratula benghalensis (Linnaeus, 1758)


แหล่งกระจายพันธุ์ของนกโป่งวิด (R. avosetta)
ชื่อพ้อง
 Rallus benghalensis Linnaeus, 1758  Scolopax capensis Linnaeus, 1766
ภาพวาดประกอบ (ซ้าย) นกโป่งวิดตัวเมียวสีสดกว่า (ขวา) นกโป่งวิดตัวผู้
นกโป่งวิด (อังกฤษ: greater painted-snipe; ชื่อวิทยาศาสตร์: Rostratula benghalensis) เป็นนกน้ำในอันดับนกชายเลนที่มีลักษณะแตกต่างไปจากนกส่วนมาก คือตัวเมียมีสีสันสวยงามกว่าตัวผู้ และไม่ช่วยตัวผู้ในการกกไข่และเลี้ยงดูลูก นกโป่งวิดจับคู่ทำรังในช่วงฤดูฝน มักพบนกโป่งวิดในหนองน้ำในแอฟริกา เอเชียใต้ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อนุกรมวิธาน

นกโป่งวิด (Rostratula benghalensis) ได้รับการขึ้นทะเบียนชนิดโดยคาร์ล ลินเนียสในปี ค.ศ. 1758
อนุกรมวิธาน > ชื่อสามัญในภาษาอื่น

ภาษาเบงกอล: বাংলা রাঙাচ্যাগা –บันลา รานาชยากา
ภาษามลยาฬัม: കാളിക്കാട –คาลิกคาตา
ภาษาทมิฬ: Mayil Ullan –มายิลอุราน
ภาษามลายู: Burung Meragi –บุหรงเมลากี
ภาษาสวาฮีลี Swahili: Sululu Uzuri – ซุลุลุอูซูรี
ภาษามาลากาซี Malagasy: Tatoka – ทาโตกา
ภาษาเวียดนาม Vietnamese: Chim Nhát hoa, Nhát hoa –ฉิ่มงาดฮฺวา
ภาษาจีน 彩鹬 –ฉ่ายยู่
ลักษณะทางกายวิภาค

เป็นนกลุยน้ำขนาดกลาง ตัวอวบ จะงอยปากยาวหนาสีน้ำตาล คล้ายนกปากซ่อมแต่ปากสั้นกว่า ปลายแหลมงุ้มเล็กน้อย (decurved) สีแดง ลักษณะเด่นของนกโป่งวิดคือมีแถบตาโดดเด่นสีขาวและอาจแกมสีชมพู ปีกโค้งมนสีน้ำตาลอมเหลืองและหางสั้น อกสีขาวและแถบยาวรอบโคนปีก (ไหล่) ไปถึงหลังสองแถบ สีเหลืองในนกตัวเมียและสีขาวในนกตัวผู้ เห็นชัดเมื่อหุบปีก นกโป่งวิดมีลักษณะคล้ายกับนกปากซ่อม แต่แตกต่างกันจากพฤติกรรม การบิน และลักษณะที่มีสีสดกว่าและขาที่ยาวกว่านกปากซ่อม
ขนาด ความยาวปลายปากถึงโคนหาง 25 เซนติเมตร ความยาวปาก 4.4–5.0 เซนติเมตร ความยาวนิ้วตีน 4.2 เซนติเมตร หัวเล็ก ตาโต
นกโป่งวิดต่างจากนกทั่วไปคือ ตัวเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าและมีสีสดกว่าตัวผู้ มีแถบกลางหัวน้ำตาลเหลือง หัวตอนบนดำตัดกับแถบตาและวงรอบขาว หัว คอ อก และหลังตอนบนน้ำตาลแดงแกมเลือดหมู อกด้านล่างมีแถบดำต่อเนื่องกับลำตัวด้านล่างสีขาว ปีกน้ำตาลเข้มออกเขียว ด้านข้างของหัวและคอเป็นสีน้ำตาลแดง มีแถบสีดำเด่นชัดทั่วอก
ตัวผู้มีสีซีดกว่า ออกเทา ๆ และเป็นลายพราง กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมตามท้องทุ่งหนองน้ำมากกว่า มีแถบกลางหัวสีขาว แถบตาขาวแกมสีชมพูหรือส้ม และหนังรอบตาสีน้ำตาลเหลือง หัว อก และหลังน้ำตาลเข้มแกมเทา ปีกและลำตัวด้านบนมีลายสีน้ำตาลสลับน้ำตาลเข้ม ลำตัวด้านล่างขาว
พฤติกรรม

นกโป่งวิด (R. benghalensis) มีอุปนิสัยขี้อาย ในเวลากลางวัน ชอบยืนหรือหมอบอยู่นิ่งๆ กลมกลืนกับพื้นดิน จึงไม่ค่อยได้มีโอกาสเห็นตัวกันบ่อยนักมักหลบซ่อนตามทุ่งหญ้า ชอบอาศัยบริเวณชายแหล่งน้ำ เช่น หนองบึง ทะเลสาบ พื้นที่ชุ่มน้ำ ทุ่งนา ที่ราบ ปกติร้องเสียง "อุก ๆ " หรือ "จุก ๆ "
มักอาศัยโดด ๆ หรือตัวผู้พาลูกนกออกมาเดินหากิน บางครั้งที่พบเป็นคู่หรือพบอยู่รวมกันเป็นฝูงได้ถึง 12 ตัว เมื่อถูกรบกวนจะเลือกหลบหนีไปในบริเวณที่มีพืชรกทึบ หรืออาจบินหนีไปใกล้ ๆ โดยยังห้อยขาอยู่ นกตัวผู้ที่บินหนีมักเลือกบินกลับรังโดยลงพื้นในจุดที่ห่างจากรัง 5–7 เมตร วิ่งกลับและหมอบลงห่างจากรังไม่มากประมาณ 2 เมตร ซุ่มดูก่อนเข้ารัง นกตัวเมียมักตื่นตกใจจากสิ่งรบกวนมากกว่าตัวผู้
พฤติกรรม > อาหาร

กินแมลง กุ้ง ปู หอย ทาก และเมล็ดพืช
พฤติกรรม > การผสมพันธุ์และการทำรัง

นกโป่งวิดและนกบางชนิดในอันดับนกชายเลน เช่น วงศ์นกลอยทะเล (Phalarope) และวงศ์นกคุ่มอืด (Buttonquail) เหล่านี้ตัวเมียมีสีสันสวยงามกว่า ในช่วงฤดูการผสมพันธุ์นกโป่งวิดตัวผู้ส่งเสียงดังเรียกคู่ ตัวเมียเป็นฝ่ายเริ่มต้นการเกี้ยวพาราสี ตัวเมียหนึ่งตัวจะจับคู่ผสมพันธุ์กับเพศผู้หลายตัว (เรียกว่า polyandry) และวางไข่หลายครั้งในหนึ่งฤดูกาล ตัวผู้ทำหน้าที่กกไข่และเลี้ยงลูกในรัง การสร้างรังมักจะขูดดินตื้น ๆ ในบริเวณที่มีดินอ่อนและภายในกลุ่มพืช หญ้ารกหรือกกริมน้ำ หรือพื้นที่น้ำตื้นที่มีหย่อมกอหญ้าเป็นเนิน มากกว่าการสุ่มพื้นที่ทำรัง ในประเทศอินเดีย นกโป่งวิดมักเลือกกอพืชที่ขึ้นแน่นและสูงเป็นพิเศษในบริเวณที่มีอินทรีย์วัตถุสูงจากมูลปศุสัตว์ วัสดุทำรังจากหญ้าและวัชพืช ถักหรือพับโดบการย่ำลงให้แน่นกับพื้น ตรงกลางต่ำกว่าขอบรังเล็กน้อยสำหรับวางไข่
ฤดูผสมพันธุ์ในฤดูฝน ระหว่างเดือนเมษายน–กรกฎาคม หรือ ปลายมิถุนายน–สิงหาคมในอินเดีย มักเลือกช่วงที่ฝนทิ้งช่วงกลางฤดู
ไข่สีเหลือง และแต้มจุดน้ำตาลดำโดยรอบ วางไข่ รังละประมาณ 4 ฟอง ระยะกกไข่ประมาณ 20 วัน ลูกนกมีสีเทาอมน้ำตาลและมีแถบดำหลาบแถบคาดตลอดแนวยาว มีแถบดำยาวคาดตาสองข้าง ตัวผู้มักใช้ปีกหอบลูกนกในขณะเดินหรือใช้ปีกคลุมพรางลูกนก มักพบตัวผู้พาลูกนกออกหาอาหารในเวลาพลบค่ำซึ่งมีแหล่งอาหารชุกชุมกว่าช่วงอื่น
นกรุ่นทั้งตัวผู้และตัวเมีย มีสีและลายคล้ายนกตัวผู้ที่โตเต็มที่แต่ไม่แถบดำที่อก
ไข่นกโป่งวิด พิพิธภัณฑ์ตูลูส ประเทศฝรั่งเศส
นกตัวเมียขณะบิน เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า Manjira รัฐเตลังคานา ประเทศอินเดีย
ภาพระยะใกล้ของนกตัวเมีย อุทยานแห่งชาติครูเกอร์ ประเทศแอฟริกาใต้
นกตัวผู้พาลูกนกออกมาเดินหากิน ในฮ่องกง ประเทศจีน
นกตัวผู้โตเต็มวัย และนกรุ่น ที่บังคาลอร์
กลุ่มนกตัวผู้ขณะหาอาหาร
ขณะหาอาหารในน้ำ
ถิ่นอาศัยและนิเวศวิทยา

ถิ่นอาศัยและแหล่งกระจายพันธุ์ของนกโป่งวิด (R. avosetta) คือ ในหนองน้ำและที่ชุ่มน้ำในทวีปแอฟริกาเช่นไนจีเรีย กานา แอฟริกาใต้ มาดากัสการ์ เอเชียใต้ได้แก่อินเดียและบังกลาเทศ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และจีนตอนใต้รวมทั้งเกาะไต้หวัน อาจมีพื้นที่ผสมพันธุ์ในบางส่วนของประเทศจีนตอนเหนือเช่น ชานตง เหอเป่ย์ เหอหนาน
ถิ่นอาศัยและนิเวศวิทยา > ประเทศไทย

นกโป่งวิด (R. avosetta) มีสถานภาพเป็นนกทั้งนกประจำถิ่นและนกอพยพนอกฤดูผสมพันธุ์ กระจายอยู่ตามทุ่งนาทั่วประเทศไทย หรือแหล่งน้ำได้แก่ พื้นที่ชายเลน และบึงบอระเพ็ด
ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติ (พ.ร.บ.) สงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า ปี 2535 นกโป่งวิดได้รับการบรรจุเป็นสัตว์คุ้มครองบัญชีรายชื่อ ปี 2546 ในลำดับที่ 640
ถิ่นอาศัยและนิเวศวิทยา > การอาศัยร่วมกับมนุษย์

ในการศีกษาในอินเดีย นกโป่งวิดมักเลือกทำรังในนาอนุบาลกล้า (แปลงเพาะกล้า) เนื่องจากมีความทึบแน่นของพืชสูงและดินอ่อน ทั้งช่วงนาปีและนาปรัง ทั้งนี้ยังได้รับการคุ้มครองโดยชาวนาด้วยการทำเครื่องหมายในแปลงตรงจุดที่นกทำรัง หรืออาศัยมัดกล้าเป็นที่หลบซ่อนตัว
ในปัจจุบัน การทำนามักใช้สารฆ่าแมลงอย่างเข้มข้น รวมทั้งการปลูกพืชที่ใช้น้ำน้อยกว่าข้าวแทน ส่งผลต่อประชากรของนกโป่งวิดให้ลดลง
นักฆ่าเทวดาแขนเดียว

| นักฆ่าเทวดาแขนเดียว |
| --- | --- |

กำกับ: ปีเตอร์ ชาน
เขียนบท: ออเบรย์ แลม
อำนวยการสร้าง: ปีเตอร์ ชาน หวง เจียนซิง โจโจ ฮุย
นักแสดงนำ: เจิ้น จื่อตัน ทาเคชิ คาเนชิโร่ ทัง เหวย  หวัง หยู่ (นักแสดงรับเชิญ)
กำกับภาพ: เจค พอลแล็ค ไหล เหยาฟาน
ดนตรีประกอบ: เฉิน กัวะหยง ปีเตอร์ กัม ชาติชาย พงษ์ประภาพันธ์
ผู้จัดจำหน่าย: มงคลภาพยนตร์ (ในไทย)
วันฉาย: 13 พฤษภาคม 2011 (เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์) 28 กรกฎาคม 2011 (จีน, ฮ่องกง, ไทย)
ความยาว: 116 นาที (เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์) 126 นาที (ฉายจริง)
ประเทศ: จีน ฮ่องกง
ภาษา: จีนกลาง กวางตุ้ง
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
นักฆ่าเทวดาแขนเดียว (อังกฤษ: Wuxia, จีนตัวเต็ม: 武俠, จีนตัวย่อ: 武侠, พินอิน: Wǔ Xiá, อู๋เซีย หมายถึง กำลังภายใน) ภาพยนตร์กังฟูกำลังภายในสัญชาติฮ่องกง นำแสดงโดย เจิ้น จื่อตัน, ทาเคชิ คาเนชิโร่, ทัง เหวย และ หวัง หยู่ กำกับการแสดงโดย ปีเตอร์ ชาน ออกฉายในปี พ.ศ. 2554
เรื่องย่อ

ในปี ค.ศ. 1917 ที่ชนบทเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในมณฑลยูนนาน หลิวจิงซี (เจิ้น จื่อตัน) ช่างทำกระดาษแห่งหมู่บ้าน อาศัยอยู่กับ อายู (ทัง เหวย) ภรรยาและลูกเล็ก ๆ อีก 2 คน ซึ่งเป็นลูกติดกับสามีเก่าของอายูและลูกของเขาเองอีกหนึ่งคน วันหนึ่งเกิดมีโจร 2 คนบุกเข้ามาปล้นร้านขายของชำ จิงซีได้เข้าไปต่อสู้และเผลอฆ่าโจรทั้ง 2 ตาย ซึ่งเป็นโจรที่ทางการต้องการตัวอยู่พอดี
ทางการจึงส่ง ซูไป่จิว (ทาเคชิ คาเนชิโร่) ผู้เชี่ยวชาญการชันสูตรศพเข้ามาพิสูจน์ ไป่จิวไม่เชื่อว่า ช่างทำกระดาษอย่างจิงซีจะสามารถฆ่าโจรที่มีฝีมือได้พร้อมกันถึง 2 คน นอกเสียแต่ว่า เขาจะมีวิชากำลังภายในและรู้เรื่องการสกัดจุด ไป่จิวสอบถามอดีตของจิงซี พบว่า แท้จริงแล้วเขาไม่ใช่ชาวหมู่บ้านนี้ แต่เป็นคนอพยพเข้ามาเมื่อ 5 ปีก่อน จิงซีบอกแต่เพียงว่า เขาแซ่เดิมแซ่กง มาจากหมู่บ้านกง ในเมืองจิงโจว มีพ่อเป็นคนแล่เนื้อ แต่เมื่อไป่จิวสืบมากกว่านั้น พบว่า แท้จริงแล้ว หลิวจิงซี มีชื่อจริงว่า ถังหลง เป็นคนของแก๊งค์ 72 อสูร ที่มีประวัติการฆ่าอย่างโหดเหี้ยม และเป็นถึงบุตรชายหัวหน้าแก๊งค์ 72 อสูร (หวัง หยู่) ที่เปลี่ยนใจกลับตนมาใช้ชีวิตอย่างสงบเหมือนคนปกติ แต่ว่าขณะนี้แก๊งค์ 72 อสูร ได้ทราบเรื่องราวแล้ว และจะมาตามตัวถังหลงกลับไป
เบื้องหลังและการออกฉาย

Wuxia เป็นภาพยนตร์กังฟูกำลังภายในจากการกำกับของ ปีเตอร์ ชาน ผู้กำกับชาวฮ่องกงลูกครึ่งไทยที่มีชื่อเสียง โดยมี เจิ้น จื่อตัน หรือ ดอนนี่ เยน นักแสดงนำเป็นผู้กำกับคิวแอ๊คชั่นด้วย และมี หวัง หยู่ ซึ่งเป็นนักแสดงชื่อดังในภาพยนตร์แนวนี้ในยุคทศวรรษที่ 70 รับเชิญในบท หัวหน้าแก๊งค์ 72 อสูร และเป็นบิดาของ หลิวจิงซี ด้วย ซึ่งถือว่าเป็นการหวนกลับมารับบทแสดงอีกครั้งในรอบ 17 ปีเลยทีเดียว
เปิดฉายครั้งแรกในงานเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ได้รับการตอบรับอย่างดี และเมื่อเข้าฉายจริงที่ปักกิ่งและฮ่องกง รวมทั้งหลายประเทศในทวีปเอเชียก็ได้รับเสียงตอบรับเป็นอย่างดี
รางวัลเอเชียนฟิล์มอวอร์ด ครั้งที่ 6
ถ่ายภาพยอดเยี่ยม
กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม
ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม
รางวัลฮ่องกงฟิล์มอวอร์ด ครั้งที่ 31
กำกับภาพยอดเยี่ยม
ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลจาก IMDb
ตัวอย่างภาพยนตร์
ตัวอย่างภาพยนตร์แบบยาว (8 นาที)
Wu Xia ที่สยามโซน
| ด ค กศิลปะการต่อสู้ |
| --- | --- |
 รายชื่อสไตล์  ประวัติศาสตร์  Timeline  Hard and Soft 
Regional origin:  จีน  ยุโรป  อินเดีย  อินโดนีเซีย  ญี่ปุ่น  เกาหลี  ฟิลิปปินส์ 
Unarmed techniques:  Punch  Kick  Hold  Clinch  Elbow  Knee  Headbutt  Trap  Sweep  Throw  Takedown  Joint lock  Chokehold 
อาวุธ:  การยิงธนู  Shooting  Knife fighting  Stick fighting  Swordsmanship  Melee weapons 
Training:  Sparring  Randori  Forms  Pushing hands  Punching bag  Practice weapon 
Grappling:  บราซิลเลียนยิวยิตสู  เยอรมันยิวยิตสู  ยูโด  ยิวยิตสู  ซามบะ  ซูโม่  มวยปล้ำ  สตอฟ 
Striking:  มวยสากล  กาโปเอย์รา  คาราเต้  คิกบอกซิง  กังฟู  มวยไทย  และเหว่  มวยลาว  ซ่านโฉ่ว  ซาวัต  เทควันโด  โววีนัม  ชินเดนไค  กุนเขมร 
Internal:  ไอกิโด  Aikijutsu  ปา-กว้าจ่าง  ไท่เก๊ก  สิงอี้เฉวียน  ชี่กง 
Full contact / Combat sports:  Professional boxing  Professional kickboxing  Knockdown karate  ศิลปะการต่อสู้แบบผสม  Submission wrestling 
Self-defense / Combatives:  อาร์นิส  บาร์ติตสู  ฮับกีโด  คาจูเคนโบ  คราฟมากา  MCMAP  ปันจักสีลัต  ซิสเตมา  หย่งชุน  Legal aspects 
Eclectic / Hybrids:  อเมริกันเคนโป  ชุนคุคโด  เจี๋ยฉวนเต้า  Shooto  Shorinji Kempo  Unifight  ชินเดนไค 
Entertainment:  เกมต่อสู้  Martial arts film (Chanbara)  มวยปล้ำอาชีพ  นักฆ่าเทวดาแขนเดียว 
 The Martial Arts Portal
นักบุญดอมินิก

| นักบุญดอมินิก |
| --- | --- |

บาทหลวง
เกิด: ค.ศ. 1170 เมืองกาเลรูเอกา ในประเทศสเปนในปัจจุบัน
เสียชีวิต: 6 สิงหาคม ค.ศ. 1221 เมืองโบโลญญา ประเทศอิตาลี
นิกาย: โรมันคาทอลิก แองกลิคัน ลูเทอแรน
เป็นนักบุญ: ค.ศ. 1234  โดย สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 9
สักการสถานหลัก: มหาวิหารนักบุญดอมินิก
วันฉลอง: 8 สิงหาคม
สัญลักษณ์: สุนัข
องค์อุปถัมภ์: สาธารณรัฐโดมินิกัน, นักดาราศาสตร์
นักบุญดอมินิกแห่งโอสมา (อังกฤษ: Saint Dominic of Osma; ค.ศ. 1170 – 6 สิงหาคม ค.ศ. 1221) นักบุญดอมินิกแห่งโอสมา หรือ นักบุญดอมินิกแห่งกุซมัน เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวสเปน ผู้ก่อตั้งคณะดอมินิกัน เชื่อว่าเป็นบุคคลแรกที่นำสายประคำมาใช้ในการสวดภาวนาของชาวคาทอลิก และเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์นักดาราศาสตร์
ประวัติ

นักบุญดอมินิก ในตำนานอ้างว่าท่านเป็นบุตรของเฟลิกซ์ กุซมัน กับบุญราศีฆัวนาแห่งอาซา ถือกำเนิดที่เมืองกาเลรูเอกา ประเทศสเปน มีพี่ชายสองคนชื่ออันโตนิโอและมาเนส
เมื่อโตขึ้นได้เข้าศึกษาเทววิทยาที่มหาวิทยาลัยปาเลนเซีย และรับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวงสังกัด คณะนักบุญออกัสติน หรือที่รู้จักในนามคณะออกัสติเนียน และได้เป็นอธิการโบสถ์ในที่สุด
เมื่ออายุ 35 ปี สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ได้มอบหมายให้ท่านไปเผยแผ่ศาสนาให้กับชาวเมืองอาลบีซึ่งเป็นพวกนอกศาสนาทางตอนใต้ของฝรั่งเศส ท่านทำงานอย่างอุตสาหะจนชนะใจคนกลุ่มนี้ และทำให้ชาวอาลบีหันมาเข้ารีตจำนวนมาก ในช่วงนี้ท่านได้ก่อตั้งคณะดอมินิกันซึ่งเป็นคณะนักบวชที่เน้นงานวิชาการศาสนา ความยากจนถ่อมตน และไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมือง เพื่อช่วยการเผยแพร่ศาสนา
การถึงแก่กรรม

ท่านได้ถึงแก่กรรมลงเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1221 ที่เมืองโบโลญญาระหว่างการเดินทางกลับจากสมัชชา ก่อนถึงแก่กรรมท่านได้กล่าวสั่งเสียแก่ศิษย์ว่า “จงมีความรัก เมตตา จงรักษาความสุภาพเอาไว้ จงสะสมทรัพย์สมบัติแห่งความยากจนอันศักดิ์สิทธิ์”
ท่านได้รับการประกาศเป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 9 มีวันฉลองตรงกับวันที่ 8 สิงหาคมของทุกปี
สายประคำ

ตำนานกล่าวว่า ระหว่างที่นักบุญดอมินิกทำงานเผยแผ่ศาสนาให้กับชาวอาลบีนั้น ท่านได้รับความลำบากเป็นอย่างมากจากการต่อต้านของคนบางกลุ่ม ท่านจึงไปเก็บตัวภาวนาอ้อนวอนพระเจ้าให้คนกลุ่มนี้กลับใจ ตำนานอ้างว่าพระนางมารีย์พรหมจารีและทูตสวรรค์อีกสามองค์ได้มาปรากฏตัว และแม่พระได้ประทานสายประคำแก่ท่าน กำชับว่าการเผยแพร่การสวดสายประคำนี้จะทำให้คนบาปและคนหลงผิดทั้งหลายกลับใจ เมื่อท่านปฏิบัติตามปรากฏว่าการเผยแพร่ธรรมของท่านประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี จึงเป็นที่มาของแม่พระแห่งลูกประคำ และทำให้การสวดสายประคำเป็นที่แพร่หลายในกลุ่มชาวคาทอลิกมาจนปัจจุบัน
แม่พระแห่งลูกประคำประทานสายประคำแก่นักบุญดอมินิก
นอร์มัน เมลเลอร์

| นอร์มัน เมลเลอร์ Norman Mailer |
| --- | --- |
นอร์มัน เมลเลอร์ ค.ศ. 1948
เกิด: 31 มกราคม ค.ศ. 1923 นิวเจอร์ซีย์ สหรัฐ
เสียชีวิต: 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 นิวยอร์ก สหรัฐ
สัญชาติ: ชาวอเมริกัน
อาชีพ: นักเขียน, Essayist, นักหนังสือพิมพ์, คอลัมนิสต์
ผลงานเด่น: “Armies of the Night” “Of a Fire on the Moon”
แบบแผนการกล่าวถึง: นวนิยาย, สารคดี
ตำแหน่ง: นักเขียน
นักเขียนชาวอเมริกัน
นอร์มัน เมลเลอร์ (อังกฤษ: Norman Mailer หรือ Norman Kingsley Mailer; 31 มกราคม ค.ศ. 1923 – 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007) เป็นนักเขียน, กวี, นักเขียนบทละคร, นักเขียนบทภาพยตร์, Essayist, นักหนังสือพิมพ์, คอลัมนิสต์ และผู้กำกับภาพยนตร์คนสำคัญชาวอเมริกัน
เมลเลอร์ และทรูแมน คาโพตี, โจน ดิเดียน, ฮันเทอร์ เอส ทอมสัน, จอห์น แม็คฟี และ ทอม วูล์ฟ ถือว่าเป็นผู้ริเริ่มการเขียนด้วยวิธีใช้ “การบรรยายเรื่องสารคดี” (narrative nonfiction) ซึ่งเป็นประเภทงานเขียนที่เรียกว่า “การเขียนข่าวแนวใหม่” (New Journalism) ที่ใช้ในการเขียนตั้งแต่บทความไปจนถึงนวนิยายเชิงสารคดี (Nonfiction novel)
เมลเลอร์ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สองครั้งและรางวัลหนังสือแห่งชาติหนึ่งครั้ง ในปี ค.ศ. 1955 เมลเลอร์และเอ็ด แฟนเชอร์และแดน วูล์ฟตีพิมพ์หนังสือพิมพ์ประจำสัปดาห์ “The Village Voice” เป็นครั้งแรกที่เริ่มด้วยการเป็นนิตยสารแนวศิลปะ และการเมืองที่เดิมวางตลาดในบริเวณกรีนนิชวิลเลจ ต่อมานิตยสารพัฒนามาเป็นนิตยสารแนวที่ประกอบด้วยบทความเกี่ยวกับการสืบสวนสอบสวน, การวิจัยเหตุการณ์ปัจจุบัน และวัฒนธรรม, การวิพากษ์ศิลปะ และรายชื่อเหตุการณ์ประจำสัปดาห์ที่เกิดขึ้นในนครนิวยอร์ก  ในปี ค.ศ. 2005 เมลเลอร์ได้รับเหรียญ “เหรียญสำหรับผู้มีผลงานทางวรรณกรรมอเมริกันอันดีเด่น” (Medal of Distinguished Contribution to American Letters) จากมูลนิธิหนังสือแห่งชาติ (National Book Foundation)
งานเขียนบางเล่ม > นวนิยาย

“The Naked and the Dead”. นิวยอร์ก: ไรน์ฮาร์ท, ค.ศ. 1948.
“Barbary Shore”. นิวยอร์ก: ไรน์ฮาร์ท, ค.ศ. 1951.
“The Deer Park”. นิวยอร์ก: พัทนัม, ค.ศ. 1955.
“An American Dream”. นิวยอร์ก: ไดแอล, ค.ศ. 1965.
“The Deer Park: A Play”. นิวยอร์ก: ไดแอล, ค.ศ. 1967.
“The Short Fiction of Norman Mailer”. นิวยอร์ก: เดลล์, ค.ศ. 1967.
“Why Are We in Vietnam?” นิวยอร์ก: พัทนัม, ค.ศ. 1967.
“Of Women and Their Elegance”. นิวยอร์ก: ไซมอนและชุสเตอร์, ค.ศ. 1980
“Ancient Evenings”. บอสตัน: ลิทเทิล, บราวน์ และบริษัท, ค.ศ. 1983.
“Tough Guys Don't Dance”. นิวยอร์ก: แรนดอมเฮาส์, ค.ศ. 1984.
“Harlot's Ghost”. นิวยอร์ก: แรนดอมเฮาส์, ค.ศ. 1991.
“The Gospel According to the Son”. นิวยอร์ก: แรนดอมเฮาส์, ค.ศ. 1997.
“The Castle in the Forest”. นิวยอร์ก: แรนดอมเฮาส์, 2007.
งานเขียนบางเล่ม > สารคดี

“The White Negro”. ซานฟรานซิสโก: ซิตีไลท์, ค.ศ. 1957.
“Advertisements for Myself”. นิวยอร์ก: พัทนัม, ค.ศ. 1959.
“The Presidential Papers”.นิวยอร์ก: พัทนัม, ค.ศ. 1963.
“Cannibals and Christians”. นิวยอร์ก: ไดแอล, ค.ศ. 1966.
“The Executioner's Song”. บอสตัน: ลิทเทิล, บราวน์ และบริษัท, ค.ศ. 1979.
“The Armies of the Night”. นิวยอร์ก: นิวอเมริกันไลบรารี, ค.ศ. 1968.
“Miami and the Siege of Chicago: An Informal History of the Republican and Democratic Conventions of ค.ศ. 1968”. นิวยอร์ก: นิวอเมริกันไลบรารี, ค.ศ. 1968.
“Of a Fire on the Moon”. บอสตัน: ลิทเทิล, บราวน์ และบริษัท, ค.ศ. 1971.
The Prisoner of Sex. บอสตัน: ลิทเทิล, บราวน์ และบริษัท, ค.ศ. 1971.
“St. George and The Godfather”. นิวยอร์ก: ซิกเน็ทคลาสสิก, ค.ศ. 1972.
“Marilyn: a Biography”. นิวยอร์ก: กรอสเซ็ทและดันแล็พ, ค.ศ. 1973.
“The Faith of Graffiti”. นิวยอร์ก: เพรเกอร์, ค.ศ. 1974.
“The Fight”. บอสตัน: ลิทเทิล, บราวน์ และบริษัท, ค.ศ. 1975.
“Of a Small and Modest Malignancy, Wicked and Bristling with Dots”. นอร์ธริดจ์, แคลิฟอร์เนีย: สำนักพิมพ์ลอร์ดจอห์น, ค.ศ. 1980.
“Pieces and Pontifications”. บอสตัน: ลิทเทิล, บราวน์ และบริษัท, ค.ศ. 1982.
Portrait of Picasso as a Young Man: An Interpretative Biography. Atlantic Monthly Press, ค.ศ. 1995.
“Oswald's Tale: An American Mystery”. นิวยอร์ก: แรนดอมเฮาส์, ค.ศ. 1996 ISBN 978-0679425359
“Why Are We At War?”. นิวยอร์ก: แรนดอมเฮาส์, 2003 ISBN 978-0812971118
“The Spooky Art: Some Thoughts on Writing”. นิวยอร์ก: แรนดอมเฮาส์, 2003.
The Big Empty: Dialogues on Politics, Sex, God, Boxing, Morality, Myth, Poker and Bad Conscience in America. นิวยอร์ก: เนชันบุคส์, 2006
On God: An Uncommon Conversation. นิวยอร์ก: แรนดอมเฮาส์, 2007  ISBN 978-1400067329