stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อันวาร์ อิบราฮิม
ผู้นำฝ่ายค้านสมัยแรก

ที่การประชุมใหญ่สหองค์การมลายูแห่งชาติ มีการแจกจ่ายหนังสือ 50 Dalil Kenapa Anwar Tidak Boleh Jadi PM ("50 เหตุผลว่าทำไมอันวาร์จึงเป็นนายกรัฐมนตรีไม่ได้") ซึ่งมีเนื้อหากล่าวหาชัดเจนเช่นเดียวกับกล่าวโทษอันวาร์ว่าฉ้อราษฎร์บังหลวง หนังสือนี้เขียนขึ้นโดย คาลิด จาฟรี อดีตบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์อูตูซานมาเลเซียซึ่งรัฐบาลควบคุม และอดีตบรรณาธิการฮาเรียนเนชันแนลที่ล้มเหลว อันวาร์ได้คำสั่งห้ามจากศาลมิให้จำหน่ายหนังสืออีกและดำเนินคดีต่อผู้เขียนในข้อหาหมิ่นประมาท ตำรวจแจ้งข้อหาตีพิมพ์ข่าวเท็จโดยเจตนาร้ายต่อผู้เขียนหนังสือ ในบรรดาข้อกล่าวหาในหนังสือ หนึ่งในนั้นคือ อันวาร์เป็นพวกรักร่วมเพศ ตำรวจได้รับการชี้แจงให้สอบสวนความถูกต้องของการอ้างนี้ อันวาร์ถูกแจ้งข้อหาร่วมเพศทางทวารหนัก ถูกตัดสินโทษจำคุก 15 ปี ซึ่งซิดนีย์มอร์นิงแฮโรลเรียกว่า "การจัดฉากทางการเมืองอย่างโจ๋งครึ่ม"
ระหว่างการคุมขังของตำรวจใน พ.ศ. 2541 อันวาร์ถูกทุบตีโดย เราะฮิม นูร์ ซึ่งขณะนั้นเป็นจเรตำรวจ ภายหลังเราะฮิมถูกตัดสินว่ามีความผิดจริงฐานทำร้ายร่างกายและถูกจำคุกสองเดือนใน พ.ศ. 2543 เขาขอโทษอย่างเป็นทางการต่ออันวาร์และจ่ายค่าเสียหายไม่ทราบจำนวน
ใน พ.ศ. 2542 อันวาร์แจ้งความดำเนินคดีต่อนายกรัฐมนตรีมหาเธร์ในข้อหาหมิ่นประมาทที่กล่าวหาว่าประพฤติผิดศีลธรรมและเรียกอันวาร์ว่าพวกรักร่วมเพศในการแถลงข่าวในมาเลเซีย
คำตัดสินนี้ถูกพลิกบางส่วนใน พ.ศ. 2547 เป็นผลให้อันวาร์ถูกปล่อยตัวจากเรือนจำ ผู้เขียนหนังสือดั้งเดิมเสียชีวิตใน พ.ศ. 2548 ด้วยภาวะแทรกซ้อนจากโรคเบาหวาน แต่ไม่ก่อนหน้าที่ศาลสูงจะพิพากษาว่าเขามีความผิดฐานหมิ่นประมาทและต้องจ่ายค่าชดเชยแก่อันวาร์หลายล้านริงกิต ศาลสหพันธ์พิพากษาเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2553 ว่า การที่มหาเธร์ปลดอันวาร์จากตำแหน่งในคณะรัฐมนตรีของเขาชอบตามรัฐธรรมนูญและชอบด้วยกฎหมาย หมายความว่า อันวาร์ล้มเหลวในการต่อสู้คัดค้านการปลดเขาออกจากตำแหน่ง
ผู้นำฝ่ายค้านสมัยแรก > ข้อกล่าวหาการร่วมเพศทางทวารหนัก

วันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2551 เว็บท่าข่าวออนไลน์มาเลเซียกินีรายงานว่า ผู้ร่วมงานของอันวาร์ อิบราฮิมฟ้องรายงานตำรวจโดยอ้างว่า เขาถูกอันวาร์ร่วมเพศทางทวารหนัก อันวาร์กล่าวว่า โทษจำคุกจากข้อหานี้ที่เป็นไปได้นั้นอาจถูกมองได้ว่าเป็นความพยายามปลดเขาจากตำแหน่งผู้นำฝ่ายค้านหลังเขาได้รับการสนับสนุนเพิ่มขึ้นและชัยชนะในการเลือกตั้งซ่อม เขายังยืนยันความบริสุทธิ์ของตนอีกและอ้างหลักฐานในแบบรายงานการแพทย์ด้วย
ศาลตัดสินยกฟ้องในวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2555 เกือบสองปีหลังการพิจารณาเริ่มขึ้น ซึ่งผู้พิพากษาเห็นว่าหลักฐานดีเอ็นเอที่อัยการส่งมานั้นเชื่อถือไม่ได้ และยกฟ้องอันวาร์
สองปีให้หลัง ศาลอุทธรณ์กลับคำตัดสินปล่อยตัวจำเลยเมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2557 ทำให้อันวาร์ถูกตัดสินจำคุกห้าปี แต่ยังได้ประกันตัวระหว่างเขาอุทธรณ์คำตัดสินของคณะลูกขุน ฮิวแมนไรท์วอตช์และคณะกรรมการนักนิติศาสตร์ระหว่างประเทศกล่าวหารัฐบาลมาเลเซียว่าแทรกแซงในประเด็นตุลาการนี้ วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 ศาลกลางมาเลเซียสนับสนุนคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์และยืนยันโทษจำคุกห้าปี
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile: Anwar Ibrahim
Anwar Ibrahim Home Page
| ด ค กนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย |
| --- | --- |
  ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน  อับดุล ราซัก ฮุซเซน  ฮุซเซน อนน์  มาฮาดีร์ โมฮามัด  อับดุลละฮ์ อะฮ์มัด บาดาวี  นาจิบ ราซัก  มาฮาดีร์ โมฮามัด  มุฮ์ยิดดิน ยัซซิน  อิซมาอิล ซับรี ยักกบ  อันวาร์ อิบราฮิม
| ด ค ก หัวหน้ารัฐบาลของสมาชิกอาเซียน |
| --- | --- |
  บลกียะฮ์   มาแณต   ซูบียันโต   สอนไซ   อันวาร์   มี่นอองไลง์   มาร์กอส   หว่อง   แพทองธาร   จิ๊ญ 
| ด ค กผู้นำประเทศในความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก |
| --- | --- |
  แอนโทนี   ฮัสซานัล โบลเกียห์   จัสติน   กาบริเอล   สี จิ้นผิง   ไล่ ชิงเต๋อ (ทูตประธานาธิบดี: มอร์ริส จาง)1   ลี   ซูบียันโต   อิชิบะ   ยุน ซ็อก-ย็อล   อันวาร์   คลอเดีย   คริส   เจมส์   ดินา   บองบอง   ปูติน   หว่อง   แพทองธาร   โจ   เกื่อง 
1 ประธานาธิบดีเป็นผู้ไม่มีส่วนร่วม โดยมีจีนไทเปเป็นตัวแทนของไต้หวัน
| ด ค กผู้นำประเทศในการประชุมสุดยอดเอเชียตะวันออก |
| --- | --- |
  ฮุน มาแณต   ยุน ซ็อก-ย็อล   หลี่ เฉียง   ชิเงรุ อิชิบะ   แพทองธาร ชินวัตร   คริส ฮิปกินส์  สุลต่านฮัสซานัล โบลเกียห์   มี่นอองไลง์   บองบอง มาร์กอส   อันวาร์ อิบราฮิม   วลาดีมีร์ ปูติน   สอนไซ สีพันดอน  เหงียน ซวน ฟุก   โจ ไบเดิน   ลอว์เรนซ์ หว่อง   แอนโทนี แอลบานีส   นเรนทระ โมที   ปราโบโว ซูบียันโต 
| ด ค กหัวหน้ารัฐบาลเครือจักรภพ |
| --- | --- |
  กัสตอน บราวนี   แอนโทนี แอลบานีส   ฮิวเบิร์ต มินนิส   เศข หาสินา   มีอา ม็อต์ลีย์   ดีน แบร์โรว   มูเควตซี มาซีซี   ฮัสซานัล โบลเกียห์   ปอล บียา   จัสติน ทรูโด   นิคอส คริสโตอูลิเดส   รูสเวลต์ สเกอร์ริต   แฟรงก์ ไบนีมารามา   อาดามา บาร์โรว์   นานา อากูโฟ-อัดโด   คีท มิตเชลล์   เดวิด แกรงเจอร์   นเรนทระ โมที   แอนดรูว์ โฮลเนส   วิลเลียม รูโต   ทาเนตี มาเมา   แซม เมทเคน   ลาซารัส ชาเควรา   อันวาร์ อิบราฮิม   อีบราฮิม โมฮัมเหม็ด โซลีห์   โจเซฟ มัสกัต   ปราวินด์ จุกเนาธ์   ฟีลีปึ ญูซี   นันโกโล เอ็มบุมบา   ลิโอเนล ไอน์กิเมอา   คริสโตเฟอร์ ลักซัน   โบลา ตินูบู   เชห์บาซ ชารีฟ   เจมส์ มาราปี   พอล คากาเม   ทิโมธี ฮาร์ริส   แอลเลน แชสตาเนท   แรลฟ์ กอนซัลเวส   นาโอมี มาตาอาฟา   ดานี ฟอร์   จูเลียส มาดา บิโอ   ลอว์เรนซ์ หว่อง   มนาสเซ โซกาวร์   ไซริล รามาโฟซา   โคฐาภยะ ราชปักษะ   รัสเซลล์ ดาลามินี   ซาเมีย ซาลูฮู   อากีลิสิ ปอฮิวา   เคธ โรว์เลย์   อีเนเล โซโปอากา   โยเวรี มูเซเวนี   เคียร์ สตาร์เมอร์   บ็อบ ลัฟแมน   ฮาเคนเด ฮิชิเลมา
เซอโลกา

เซอโลกา (มลายู: seloka) เป็นคำยืมจากคำว่าโศลกในภาษาสันสกฤต เป็นรูปแบบของวรรณกรรมที่ได้รับอิทธิพลจากโศลก ประกอบด้วยข้อความ 2 วรรค แต่ละวรรคมี 16 พยางค์ ที่เรียงกันเป็น 4 หน่วย เซอโลกาในภาษามลายูไม่ได้ยึดรูปแบบโศลกของภาษาสันสกฤตอย่างเคร่งครัด มีลักษณะเป็นร้อยกรองอิสระมากกว่า
ดูเพิ่ม

ปันตุน
ชาอีร์
นาซัม
เซน-ลวีน

| พลจัตวาเซน-ลวีน |
| --- | --- |
စိန်လွင်

ประธานาธิบดีพม่าคนที่ 6
ดำรงตำแหน่ง 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1988 – 12 สิงหาคม ค.ศ. 1988
รองประธานาธิบดี: เอ้โก
ก่อนหน้า: ซ่านยุ
ถัดไป: เอ้โก (รักษาการ)
ประธานพรรคโครงการสังคมนิยมพม่า
ดำรงตำแหน่ง 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1988 – 12 สิงหาคม ค.ศ. 1988
ก่อนหน้า: เนวี่น
ถัดไป: มองมอง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 27 มกราคม ค.ศ. 1924(1924-01-27) หมู่บ้าน Kawkayin, Paung รัฐมอญ บริติชพม่า บริติชราช
เสียชีวิต: 9 เมษายน ค.ศ. 2004(2004-04-09) (80 ปี) ย่างกุ้ง ประเทศพม่า
เชื้อชาติ: พม่า
พรรคการเมือง: พรรคโครงการสังคมนิยมพม่า
คู่สมรส: Tin Tin Hline
บุตร: 5
บุพการี: Shwe Yin Ma Ma Gyi
อาชีพ: เจ้าหน้าที่ทหาร, นักการเมือง
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  พม่า
สังกัด:  กองทัพบกพม่า
ประจำการ: 1943–88
ยศ:  พลจัตวา

เซน-ลวีน (พม่า: စိန်လွင်, ออกเสียง: [sèɪ̯ɰ̃ lwɪ̀ɰ̃]; 27 มกราคม ค.ศ. 1924 – 9 เมษายน ค.ศ. 2004) เป็นนักการเมืองชาวพม่าและนายพลเกษียณในกองทัพพม่า หลังซ่านยุลาออก เขาก็ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีพม่าเป็นเวลา 17 วันใน ค.ศ. 1988
เซน-ลวีนเข้าร่วมกองทัพเมื่อ ค.ศ. 1943 และได้เป็นคนสนิทของพลเอก เนวี่น เขาได้รับฉายา "คนชำแหละเนื้อแห่งย่างกุ้ง" จากการปราบปรามการประท้วงต่อเนื่องที่นำโดยนักศึกษาในเมืองหลวงอย่างโหดเหี้ยม เขามีส่วนต่อการปราบปรามผู้ไม่เห็นด้วยอย่างโหดเหี้ยม โดยเฉพาะการประท้วงต่อต้านรัฐบาลใน ค.ศ. 1962 ที่มีนักศึกษามหาวิทยาลัยถูกฆ่าประมาณ 20 คน
เสียชีวิต

เซน-ลวีนในวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2004 ที่โรงพยาบาลทั่วไปย่างกุ้งด้วยอายุ 80 ปีหลังเดินทางกลับจากสิงคโปร์ ซึ่งเป็นที่ที่เขาไปรักษาโรคกระเพาะ
มีการรายงานการเสียชีวิตของเขาในหนังสือพิมพ์ Myanma Ahlin แต่ไม่มีการระบุสาเหตุเสียชีวิต
เกาะกานมอ

| --- | --- |

เกาะกานมอ
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ทะเลอันดามัน ภาคตะนาวศรี ประเทศพม่า
พิกัด: 11°40′0″N 98°28′0″E﻿ / ﻿11.66667°N 98.46667°E﻿ / 11.66667; 98.46667
กลุ่มเกาะ: มะริด
พื้นที่: 409 ตารางกิโลเมตร (158 ตารางไมล์)
ความยาวชายฝั่ง: 130.4 กม. (81.03 ไมล์)
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+06:30
เกาะกานมอ (พม่า: ကံမော်ကျွန်း) เป็นเกาะในทะเลอันดามัน แนวชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศพม่า และเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเกาะมะริด ในด้านการบริหารตั้งอยู่ในอำเภอจู้นซุ จังหวัดมะริด ภาคตะนาวศรี ทางฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะคือเมืองจู้นซุ เกาะนี้ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 409 ตารางกิโลเมตร (158 ตารางไมล์)
นิรุกติศาสตร์

ภายใต้การปกครองของอังกฤษเกาะนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ Kisseraing Island Kithareng หรือ Ketthayin ต่อมาเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2532 มีกฎหมายการปรับชื่อ ชื่อของเกาะจึงเปลี่ยนเป็นกานมอ โดยตั้งชื่อตามเมืองกานมอ บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งปัจจุบันเรียกกันว่าจู้นซุ
ภูมิศาสตร์

กานมอตั้งอยู่ทางตะวันออกของทะเลอันดามัน กลุ่มเกาะมะริดตอนกลาง กานมอล้อมรอบด้วยเกาะอื่น ๆ ในหมู่เกาะหลายเกาะ ครอบคลุมพื้นที่ราว 409 ตารางกิโลเมตร (158 ตารางไมล์) โดยมีแนวชายฝั่งยาว 130.4 กิโลเมตร แทบเป็นป่าทึบ มีป่าฝนเขตร้อนและป่าผลัดใบ และมีแม่น้ำสายสั้นจำนวนหนึ่งที่หล่อเลี้ยงป่าทิวเขา มีหาดทรายและแนวปะการังตามแนวชายฝั่ง
เศรษฐกิจ

เศรษฐกิจของกานมอขึ้นอยู่กับการปลูกยางพารา เพื่อปรับปรุงสภาพเศรษฐกิจ มีการสร้างถนนในหมู่บ้านบนเกาะ นอกจากนี้ โครงการฟาร์มกุ้งยังเปิดตัวในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2544 ซึ่งถือเป็นโครงการลงทุนจากต่างชาติที่ใหญ่ที่สุดในภาคการเลี้ยงปศุสัตว์
เต้นโค

| เต้นโค> กษัตริย์แห่งพุกาม |
| --- | --- |
ครองราชย์: ประมาณ ค.ศ. 934–956
ก่อนหน้า: ซะเลงะคเว่
ถัดไป: ญองอู้ ซอยะฮ่าน

ประสูติ: ราว ค.ศ. 919 พุกาม
สวรรคต: ราว ค.ศ. 956 (37 พรรษา) พุกาม
ราชวงศ์: พุกาม
พระราชบิดา: ซะเลงะคเว่
ศาสนา: พุทธอะยี
เต้นโค (พม่า: သိန်းခို, ออกเสียง: [θéɪ̯ɰ̃.kʰò]; ประมาณ ค.ศ. 919–956) เป็นกษัตริย์แห่งราชวงศ์พุกามของพม่า จากประมาณ ค.ศ. 934 ถึงประมาณ ค.ศ. 956 พงศาวดารพม่าระบุว่าเต้นโคเป็นพระราชโอรสของกษัตริย์องค์ก่อนคือซะเลงะคเว่ ต่อมาพระองค์ถูกชาวสวนญองอู้ ซอยะฮ่าน สังหาร
| ด ค ก พระมหากษัตริย์พม่า |
| --- | --- |
ราชวงศ์พุกาม ค.ศ. 849–1297:  ปยีน-บย่า  ตานแนะ  ซะเล  เต้นโค  ญองอู้ ซอยะฮ่าน  กู้นซอจ้องพยู  จีนโซ่  โซะกะเต้  อโนรธามังช่อ  ซอลู  จานซิต้า  ซีตูที่ 1  นะระตู  นรสิงขะ  ซีตูที่ 2  ไชยสิงขะ  นรสิงหอุซะนา1  จะซวา  อุซะนา  นรสีหบดี  กะยอฉะวา2 
อาณาจักรมยีนไซง์และอาณาจักรปี้นยะ ค.ศ. 1297–1364:  อะทินคะยา1, ราซะทินจาน1 และ สีหตู1  สีหตู  อูซะนาที่ 1  สีตู1  กะยอฉะวาที่ 1  กะยอฉะวาที่ 2  นรตู่  อูซะนาที่ 2 
อาณาจักรซะไกง์ ค.ศ. 1315–1364:  ซอยู่น  ตราพระยาที่ 1  อโนรธาที่ 1  จะซวา  อโนรธาที่ 2  ตราพระยาที่ 2  มินบเยาะสีหบดี 
อาณาจักรอังวะ ค.ศ. 1364–1555:  ตะโดมินพญา  ฝรั่งมังศรีชวา  ตราพระยา  ฝรั่งมังฆ้อง  ฝรั่งมังศรี  มี่นละแง  กะเล่เจ้ตองโญ  โม่ญี่นตะโด้  มังรายกะยอฉะวาที่ 1  นรปติที่ 1  สีหสุระ  มังฆ้องที่ 2 และ สีหสุระที่ 2  นรปติที่ 2  ซะโลน3 และ โตฮาน-บว่า3  คอนเมง3  นรปติที่ 33  นรปติที่ 43 
อาณาจักรหงสาวดี ค.ศ. 1287–1539, ค.ศ. 1550–1552:  ฟ้ารั่ว  รามประเดิด  แสนเมือง  รามมะไตย  ชีปอน  อายกำกอง  อายลาว  พระยาอู่  มหาเทวี1  ราชาธิราช  ธรรมราชา  รามที่ 1  พะโร  พญาเกียรติ์  มะมุดตาว  เชงสอบู  ธรรมเจดีย์  รามที่ 2  สการะวุตพี  สมิงสอตุต4  สมิงทอ4 
อาณาจักรมเยาะอู้ ค.ศ. 1429–1785:  นรเมขลา  คะยี  Ba Saw Phyu  Dawlya  Ba Saw Nyo  Ran Aung  Salingathu  ยาซา  จาซาปะติ  ซอโอ  Thazata  มังฆ้อง  มี่นบีน  Dikkha  ซอละ  Sekkya  พะล่อง  ยาซาจี้  Khamaung  สิริสุธรรมมา  สเน่ห์  นรปติ  ตะโด  จันทสุธรรมมา  สิริสุริยา  วรธรรมราชา  มุนีสุธรรมราชา  จันทสุริยาที่ 1  นรธา  Mayuppiya  Kalamandat  นรธิบดีที่ 1  จันทวิมาลาที่ 1  จันทสุริยาที่ 2  Sanda Wizaya  จันทสุริยาที่ 3  นรธิบดี  Narapawara  Sanda Wizala  Madarit  นรอภัย  Thirithu  จันทปรมะ  อภัย  Sanda Thumana  จันทวิมาลาที่ 2  Sanda Thaditha  Maha Thammada 
อาณาจักรแปร ค.ศ. 1482–1542:  ตะโดเมงสอ  บาเยงทเว  นรปติ5  มังฆ้อง5 
ราชวงศ์ตองอู ค.ศ. 1510–1752:  เมงจีโย  ตะเบ็งชะเวตี้  บุเรงนอง  นันทบุเรง  ญองย่าน  อะเนาะเพะลูน  มีนเยเดะบะ  ตาลูน  ปีนดะเล  ปเย  นะราวะระ  มังกะยอดิน  สเน่ห์มิน  ตะนินกันเหว่  มหาธรรมราชาธิบดี 
อาณาจักรหงสาวดีใหม่ ค.ศ. 1740–1757:  สมิงทอพุทธกิตติ  พญาทะละ 
ราชวงศ์โก้นบอง ค.ศ. 1752–1885:  อลองพญา  มังลอก  มังระ  จิงกูจา  หม่องหม่อง  ปดุง  จักกายแมง  แสรกแมง  พุกามแมง  มินดง  สีป่อ 
 1อุปราชหรือผู้สำเร็จราชการแทน  2มองโกลครอบครอง (ค.ศ. 1297)  3สหพันธรัฐชาน (ค.ศ. 1527–55)  4การฟื้นฟูระยะสั้น (ค.ศ. 1550–52)  5สหพันธรัฐฉานครอบครอง (ค.ศ. 1532–42)
เตนจ้ามี่นคอง

สำหรับความหมายอื่นของ "มี่นคอง" ดูที่ มังฆ้อง (แก้ความกำกวม)
| เตนจ้ามี่นคอง |
| --- | --- |
เกิด: หุบเขามู่, อาณาจักรตองอู
รับใช้: อาณาจักรโก้นบอง
แผนก/สังกัด: กองทัพอาณาจักรพม่า
ประจำการ: (พ.ศ. 2295–2312)
ชั้นยศ: แม่ทัพ (พ.ศ. 2295–2311)
บังคับบัญชา: ผู้ช่วยเสนาบดีกลาโหม
การยุทธ์: สงครามโก้นบอง–หงสาวดี (พ.ศ. 2295–2300),  สงครามจีน–พม่า (พ.ศ. 2309–2312)
เตนจ้ามี่นคอง (พม่า: တိမ်ကြားမင်းခေါင်) เป็นแม่ทัพที่พระเจ้ามังระยกย่องให้เป็นผู้นำการรบแบบพิเศษ (รบแบบกองโจร) ที่เก่งกาจที่สุดคนหนึ่งในยุคของพระองค์ โดยให้สมญานามว่า "ดุจดั่งเมฆ" ความหมายคือเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไม่เป็นที่สังเกต ยากแก่การทำลาย และหายไปอย่างไร้ร่องรอย
กองกำลังพิเศษแห่งอังวะ

ในการบุกครั้งที่ 3 ของจีนนั้นสร้างความลำบากให้แก่กองทัพพม่าเป็นอย่างมาก เนื่องจากหมิงรุ่ยเป็นผู้เจนจบในพิชัยสงครามเขาเคลื่อนกองทัพอย่างระมัดระวังตลอดการทำศึก นั้นทำให้แม้แต่อะแซหวุ่นกี้เองก็ยากที่จะใช้กลอุบายเอาชนะเขาได้ ในขณะนั้นเองพระเจ้ามังระได้ตัดสินใจส่งกองกำลังพิเศษของพระองค์ออกไปทัพหนึ่ง นำโดยเตนจ้ามี่นคองมีจุดประสงค์เพื่อทำสงครามกองโจรกับหมิงรุ่ย ซึ่งเตนจ้ามี่นคองก็สามารถทำผลงานได้อย่างน่าทึ่ง แม้เขาจะมีกองทัพไม่ถึงหนึ่งพันนาย แต่ก็สามารถปั่นป่วนกองทัพนับหมื่นของหมิ่งรุ่ยจนไม่สามารถเคลื่อนที่ได้สะดวก อีกทั้งยังสามารถตัดกำลังบำรุงของฝ่ายจีนที่ส่งมากจากแสนหวีได้อย่างมีประสิทธิภาพ จนกองทัพของหมิงรุ่ยที่บุกลึกเข้ามาเริ่มอดอาหาร นั้นทำให้ผลของสงครามเริ่มเปลี่ยนไป ชื่อเสียงของเตนจ้ามี่นคองและพระเจ้ามังระที่พลิกสถานการณ์ให้ฝ่ายอังวะในครั้งนั้น จึงเป็นที่เลื่องลือขึ้นมา สุดท้ายอะแซหวุ่นกี้ที่เตรียมกองทัพไว้อยู่แล้วจึงได้ช่องนำกองกำลังที่ซุ่มไว้เข้ายึดแสนหวีคืนได้ และยกทัพลงมาช่วยพระเจ้ามังระตีกระหนาบหมิงรุ่ยจนเอาชนะไปได้ในยุทธการเมเมียว
เจ้านางทิพย์ธิดา

| ทิพย์ธิดา |
| --- | --- |

ผู้สำเร็จราชการรัฐเชียงคำ
ดำรงตำแหน่ง: ค.ศ. 1905–1914?
ก่อนหน้า: เจ้าเมียวซา
ถัดไป: เจ้าขุนหอคำ
มหาเทวีรัฐเชียงคำ
ดำรงตำแหน่ง: ค.ศ. 1897–1905
ผู้สำเร็จราชการรัฐเชียงตุง
ดำรงตำแหน่ง: ค.ศ. 1895–1897
ก่อนหน้า: เจ้าฟ้าก๋องคำฟู
ถัดไป: เจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง

ประสูติ: ค.ศ. 1871
คู่อภิเษก: เมียวซาแห่งเชียงคำ (หย่า) ท้าวพญาเมืองปู่หลวง
พระราชบุตร: เจ้าขุนหอคำ
พระราชบิดา: เจ้าฟ้าโชติกองไท
ศาสนา: พุทธ
เจ้านางทิพย์ธิดา หรือสำเนียงท้องถิ่นว่า ติ๊บสีลา (พม่า: စဝ်နန်းတစ်ထီလာ; ไทเขิน: တိပ့္ထီးလား; ค.ศ. 1871 – ?) เป็นพระธิดาของเจ้าฟ้าโชติกองไท เป็นพระเชษฐภคินีของเจ้าฟ้าก๋องคำฟู และเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าผู้ครองรัฐเชียงตุง เจ้านางทิพย์ธิดาเคยเป็นผู้สำเร็จราชการเชียงตุง ทั้งเป็นอดีตมหาเทวีและผู้สำเร็จราชการรัฐเชียงคำ
พระประวัติ

เจ้านางทิพย์ธิดา เป็นพระธิดาของเจ้าฟ้าโชติกองไท เจ้าผู้ครองรัฐเชียงตุง หลังพระบิดาพิราลัย เจ้าฟ้าก๋องคำฟู พระอนุชาร่วมพระชนนีจึงกินเมืองเชียงตุงสืบมา แต่ครองเมืองได้ไม่นานนักก็พิราลัยไปอีก จึงสถาปนาเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง พระอนุชาต่างมารดาครองเมืองต่อ ซึ่งขณะนั้นมีพระชันษาเพียง 14 ปี เจ้านางทิพย์ธิดาที่มีพระชันษา 16 ปี จึงขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นระยะเวลาสองปี
เมื่อจำเริญพระชันษา เจ้านางเสกสมรสกับเมียวซาแห่งรัฐเชียงคำ ประสูติการพระโอรสพระองค์หนึ่งคือเจ้าขุนหอคำ ภายหลังเจ้านางเลิกรากับเมียวซาแล้วย้ายกลับไปประทับที่เมืองเชียงตุง ทว่าเมียวซาเชียงคำพิราลัยขณะพระโอรสมีพระชันษา 11 ปี เจ้านางทิพย์ธิดาจึงขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ณ รัฐเชียงคำจนกว่าเจ้าขุนหอคำ พระโอรสจะมีพระชันษา 22 ปี รวมแล้วเจ้านางทิพย์ธิดาเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ที่รัฐเชียงคำเป็นเวลาอีก 11 ปี แต่หลังเจ้านางทิพย์ธิดาพ้นอำนาจจากเชียงคำแล้ว เจ้าขุนหอคำครองเมืองได้ 5 ปี ก็ถูกปลดออก เพราะทรงสังหารคนรับใช้ในหอคำ ทางสหราชอาณาจักรจึงคุมพระองค์ไว้ในตองจี แล้วยุบรัฐเชียงคำขึ้นกับรัฐเมืองนายแทน
เจ้านางทิพย์ธิดาเดิมมีฐานะร่ำรวยและมีชื่อเสียงโด่งดังยิ่ง เจ้านางมีพระชนม์ชีพในเมืองเชียงตุงและตองจีจนถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่สองแต่ยากจนลงเพราะการพนัน แล้วพิราลัยในเมืองตองจี
พระจริยวัตร

เจ้านางทิพย์ธิดามีชื่อเสียงในฐานะนักธุรกิจหญิงที่ห้าวหาญ หลังทรงสละอำนาจจากเชียงคำแล้ว ทรงเริ่มประกอบธุรกิจเชิงพาณิชย์ต่าง ๆ ตั้งแต่การค้าช้างและรถยนต์ เคยเสด็จจากเชียงตุงไปตองจี ร่างกุ้ง และมะละแหม่งด้วยล่อ ทรงพกพระแสงปืนสำหรับป้องกันพระองค์ไปด้วย นอกจากนี้ยังเคยเดินทางข้ามทะเลไปเมืองกัลกัตตาและเดลีในประเทศอินเดีย
เจ้านางเคยเข้าเฝ้าสมเด็จพระราชินีแมรี ซึ่งตามเสด็จสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักรเมื่อคราเสด็จประพาสบริติชอินเดีย ทว่าระหว่างทางเครื่องเพชรหาย เมื่อถึงเวลาเข้าเฝ้าสมเด็จพระราชินีในเดลีร่วมกับเหล่ารานีจากแว่นแคว้นต่าง ๆ ในอารักขาของสหราชอาณาจักร ที่แต่งองค์ทรงเครื่องด้วยเครื่องเพชรวูบวาบ แต่เจ้านางทิพย์ธิดากลับไม่มีเครื่องประดับใด ๆ บนพระวรกายเลย สมเด็จพระราชินีแมรีจึงตรัสว่า "ทิพย์ธิดาผู้น่าสงสาร ฉันได้ยินมาว่าเธออุตส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเลมาขึ้นเฝ้าฉัน แต่เครื่องเพชรกลับมาหายเสียอีก" เจ้านางทิพย์ธิดาจึงกราบทูลว่า "เครื่องเพชรของหม่อมฉันหายไป แต่ก็ได้เข้าเฝ้าพระองค์เพคะ" หลังจากนั้นสมเด็จพระราชินีแมรีทรงถอดพระธำมรงค์วงหนึ่งจากพระองคุลี สวมพระราชทานแก่เจ้านางทิพย์ธิดา
เขตตาเวา

ที่ตั้งของเขตตาเวา
เขตตาเวา (มลายู: Bahagian Tawau) เป็นหนึ่งในห้าเขตการปกครองย่อยของรัฐซาบะฮ์ ประเทศมาเลเซีย กินพื้นที่ 14,905 ตารางกิโลเมตร หรือร้อยละ 20 ของพื้นที่รัฐ เมืองหลักในเขตนี้ ได้แก่ เมืองหลักตาเวา, ลาฮัดดาตู, กูนัก และเซิมโปร์นา เขตตาเวามีประชากรร้อยละ 26 ของประชากรทั้งรัฐ โดยมีกลุ่มชนพื้นเมือง ได้แก่ บาเจา, ซูลุก, อีดาอัน, ตีดุง, โคโคส, มูรุต, ลุนบาวัง และเช่นเดียวกันกับชนกลุ่มน้อยจากกลุ่มชาติพันธ์ผสม มีผู้อพยพจำนวนมากมาจากอินโดนีเซียทั้งถูกและผิดกฎหมาย เช่น ชาวบูกินและโตราจันจากติมอร์ตะวันออก ชาวเตาซูงกับบีซายะอ์จากฟิลิปปินส์ และเช่นเดียวกันกับผู้อพยพจากเอเชียใต้และตะวันตก เช่น ชาวปากีสถาน, อินเดีย และอาหรับ เหมือนกับส่วนอื่นของรัฐซาบะฮ์ เขตนี้ยังมีกลุ่มเชื้อสายจีนจำนวนมาก
ท่าเรือตาเวามีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ซึ่งเป็นรองจากท่าเรือที่โกตากีนาบาลูกับซันดากัน โดยท่านี้ทำหน้าที่ศูนย์หลักที่ส่งออกไม้แปรรูปและพืชผลการเกษตร
อำเภอ

เขตตาเวาแบ่งออกเป็นเขตการปกครองย่อย ดังนี้:
อำเภอกาลาบากัน (3,885 ตารางกิโลเมตร) (กาลาบากัน)
อำเภอกูนัก (1,134 ตารางกิโลเมตร) (กูนัก)
อำเภอลาฮัดดาตู (6,501 ตารางกิโลเมตร) (ลาฮัดดาตู)
อำเภอเซิมโปร์นา (1,145 ตารางกิโลเมตร) (เซิมโปร์นา)
อำเภอตาเวา (2,240 ตารางกิโลเมตร) (ตาเวา)
อำเภอกาลาบากันแยกมาจากอำเภอตาเวาในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2019
บรรณานุกรม

Tregonning, K. G. (1965). A History Of Modern Sabah (North Borneo 1881–1963). University of Malaya Press.
อ่านเพิ่ม

State of Sabah: Administrative Divisions Ordinance – Sabah Cap. 167 เก็บถาวร 2019-11-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (PDF) of 1 November 1954; last amended on 16 September 1963, as amended in August 2010; Accessed on 3 November 2017
4°30′00″N 118°00′00″E﻿ / ﻿4.5000°N 118.0000°E﻿ / 4.5000; 118.0000
เมงสีตูแห่งตองอู

เมงสีตูแห่งตองอู (พม่า: မင်းစည်သူ, ออกเสียง: [mɪ́ɰ̃ sìθù]; สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1485) อุปราชแห่งเมืองตองอูจาก ค.ศ. 1481 ถึง 1485 พระองค์ขึ้นเป็นอุปราชแห่งเมืองตองอูหลังจากที่พระบิดาคือ สีตูจอทินแห่งตองอู สิ้นพระชนม์ในการรบเมื่อ ค.ศ. 1481 พระองค์ถูกสังหารโดยพระนัดดา เมงจีโย เนื่องมาจากองค์อุปราชปฏิเสธที่จะให้พระนัดดาอภิเษกกับพระธิดาของพระองค์
พระองค์เป็นพระนัดดา (หลานตา) ของ มังรายกะยอชวา อุปราชแห่งอังวะ
เมงเยสีหตู (แก้ความกำกวม)

เมงเยสีหตู (อังกฤษ: Minye Thihathu; พม่า: မင်းရဲ သီဟသူ) เป็นอิสริยยศของเจ้านายพม่าหลายพระองค์ และอาจหมายถึง
พระเจ้าฝรั่งมังศรี: กษัตริย์แห่งอังวะ ค.ศ. 1421–1425
เมงเยสีหตู: อุปราชแห่งตองอู, ค.ศ. 1540–1549
เมงเยสีหตูที่ 2 แห่งตองอู: อุปราชแห่งตองอู 1584–1597; กษัตริย์แห่งตองอู (ค.ศ. 1597–1609)
เมอร์จัง

เมอร์จัง (มลายู: Merchang; ประชากรโดยประมาณ (สำมะโน ค.ศ. 2000): 3,170) เป็นเมืองที่อยู่ในตำบล (มลายู: mukim) ของชื่อเดียวกันในอำเภอมารัง, รัฐตรังกานู, ประเทศมาเลเซีย โดยมีการประมง (รวมไปถึงการเพาะเลี้ยงหอยนางรม) กับเกษตรกรรมเป็นเศรษฐกิจหลักของเมืองนี้
เมงเยสีตูแห่งเมาะตะมะ

| เมงเยสีตู   မင်းရဲစည်သူ    สิริชัยจอทิน > อุปราชแห่งเมาะตะมะ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 6 มิถุนายน 1552 – มีนาคม 1556
ก่อนหน้า: สมิงทอ
ถัดไป: Minye Nandameit

ประสูติ: ประมาณคริสต์ทศวรรษ 1520 ตองอู
สวรรคต: มีนาคม ค.ศ. 1556 เมาะตะมะ
คู่อภิเษก: นัดดาของBaya Nandameit
พระราชบุตร: Minye Nandameit (โอรส)   พระธิดาสององค์
ราชวงศ์: ตองอู
พระราชบิดา: เมงเยสีหตู
พระราชมารดา: ชีน-มโย่เมียะ
ศาสนา: พุทธเถรวาท
เมงเยสีตูแห่งเมาะตะมะ (พม่า: မင်းရဲစည်သူ, ออกเสียง: [mɪ́ɰ̃.jɛ́ sì.θù]; ประมาณ 1520–1556) เจ้าเมืองเมาตะมะในช่วงรัชสมัย พระเจ้าบุเรงนอง ระหว่าง ค.ศ. 1552 ถึง 1556 พระองค์เป็นพระอนุชาองค์ใหญ่ของพระเจ้าบุเรงนองได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองเมาะตะมะโดยพระเจ้าบุเรงนองเมื่อ ค.ศ. 1552 โดยก่อนหน้านี้พระองค์ได้เข้าร่วมการทัพกับ อาณาจักรตองอู ตั้งแต่ ค.ศ. 1534 และได้ขึ้นเป็นผู้บัญชาการระหว่าง ค.ศ. 1540 ถึง 1555
เขตตูตง

| ตูตง Daerah Tutong دائيره توتوڠ |
| --- | --- |
เขต
 ตามเข็มนาฬิกาจากบนซ้าย: ใจกลางเมืองตูตง, แม่น้ำตูตง, สวนเซอรีวารีซัน เอมาส, หมู่บ้านเปนาบาย
ที่ตั้งของเขตตูตงในประเทศบรูไน
ประเทศ:  บรูไน
เมืองหลัก: ตูตง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,166 ตร.กม. (450 ตร.ไมล์)
ประชากร (2016)
 • ทั้งหมด: 48,313 คน
 • ประมาณ (2020): 51,500 คน
 • ความหนาแน่น: 41 คน/ตร.กม. (110 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลาบรูไนดารุสสลาม)
รหัสไปรษณีย์: T
รหัสพื้นที่: 4
เว็บไซต์: tutong.gov.bn
ตูตง (มลายู: Tutong) เป็นเขตการปกครองของประเทศบรูไนที่อยู่ระหว่างเขตบรูไน-มัวรากับเขตเบอไลต์ มีพื้นที่ 1,166 ตารางกิโลเมตร (450 ตารางไมล์); มีประชากรในปี ค.ศ. 2016 อยู่ที่ 48,313 คน
เขตการปกครอง

เขตตูตงแบ่งเป็นเขตการปกครองเป็น 8 แขวง (mukim)
เกอเรียม (Keriam)
กียูดัง (Kiudang)
ลามูนิน (Lamunin)
เปอกันตูตง (Pekan Tutong)
รัมไบ (Rambai)
ตันจงมายา (Tanjong Maya)
เตอลีไซ (Telisai)
อูกง (Ukong)
การท่องเที่ยว

สถานที่ท่องเที่ยวเป็นชายหาดที่มีชื่อเสียงในหมู่นักท่องเที่ยวต่างชาติ เขตนี้มีชายหาดพักตากอากาศคือ ปันไตเซอรีเกอนางัน (Pantai Seri Kenangan) ชาวบรูไนเรียกชายหาดนี้ว่า ปันไตตูตง ("ปันไต" แปลว่า "ชายหาด") ชายหาดนี้ด้านหนึ่งติดมหาสมุทรอีกด้านหนึ่งติดแม่น้ำตูตง หาดตูตงเป็นหาดทรายขาวสวยกว่าทุกแห่งในบรูไน[ต้องการอ้างอิง] มีพระตำหนักที่ประทับ (อิสตานา) ของสมาชิกในพระราชวงศ์ที่ก่อสร้างอย่างทันสมัยอยู่ด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

(ในภาษามลายู) Tutong District Office website
| ด ค กเขตของประเทศบรูไน |
| --- | --- | --- |
|  ตูตง  เติมบูรง  บรูไน-มัวรา  เบอไลต์  |  ตูตง  เติมบูรง  บรูไน-มัวรา  เบอไลต์  |  |
4°35′N 114°40′E﻿ / ﻿4.583°N 114.667°E﻿ / 4.583; 114.667
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ภูมิศาสตร์ :  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
แขวงในเขตตูตง
เจดีย์ซีน-พยูแม

| เจดีย์ซีน-พยูแม  ဆင်ဖြူမယ် မြသိန်းတန် စေတီ |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: พุทธ
นิกาย: เถรวาท
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: มี่นกู้น ภาคซะไกง์ ประเทศพม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 22°03′20″N 96°00′59″E﻿ / ﻿22.05556°N 96.01639°E﻿ / 22.05556; 96.01639
สถาปัตยกรรม
ผู้ก่อตั้ง: พระเจ้าจักกายแมง
เสร็จสมบูรณ์: ค.ศ. 1816; 208 ปีที่แล้ว (1816)
เจดีย์ซีน-พยูแม (พม่า: ဆင်ဖြူမယ်စေတီ, ออกเสียง: [sʰɪ̀ɰ̃.pʰjù.mɛ̀.zè.dì]) หรือที่รู้จักในชื่อ เมียเต้นดานเซดี (မြသိန်းတန်စေတီ, [mja̰.θéɪ̯ɰ̃.dàɰ̃.zè.dì]) เป็นเจดีย์ขนาดใหญ่ทางตอนเหนือของมี่นกู้น ภาคซะไกง์ ประเทศพม่า บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำอิรวดี ห่างจากมัณฑะเลย์ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือราว 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์) และตั้งอยู่ใกล้กับเจดีย์มี่นกู้น เจดีย์ทาสีขาวและจำลองตามลักษณะเขาพระสุเมรุ
การก่อสร้าง

เจดีย์นี้สร้างขึ้นปี พ.ศ. 2359 โดยพระเจ้าจักกายแมง เพื่อรำลึกถึงเจ้าหญิงซีน-พยูแม (ဆင်ဖြူမယ်; แปลตามตัวอักษร "เจ้าหญิงช้างเผือก"; พ.ศ. 2332–2355) พระมเหสีพระองค์แรกซึ่งสวรรคตขณะประสูติโอรสในสถานที่ใกล้เคียง
การออกแบบ

การออกแบบเจดีย์แตกต่างจากบรรทัดฐานรูปแบบเจดีย์ของพม่าอย่างมาก โดยมีพื้นฐานอิงจากตำนานจุฬามณีเจดีย์บนเขาพระสุเมรุ และส่วนล่างของเจดีย์เป็นตัวแทนของภูเขา 7 ทิว หรือสัตบริภัณฑ์ ตามตำนานทางพุทธศาสนา
การบูรณะ

เจดีย์ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหวปี พ.ศ. 2381 และได้รับการบูรณะโดยพระเจ้ามินดงในปี พ.ศ. 2417
เกาะลานบี

| --- | --- |

เกาะลานบี
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ทะเลอันดามัน ภาคตะนาวศรี ประเทศพม่า
พิกัด: 10°50′0″N 98°15′0″E﻿ / ﻿10.83333°N 98.25000°E﻿ / 10.83333; 98.25000
กลุ่มเกาะ: มะริด
พื้นที่: 188 ตารางกิโลเมตร (73 ตารางไมล์)
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+06:30
เกาะลานบี (พม่า: လန်ပိကျွန်း) หรือ เกาะซัลลิวันส์ (อังกฤษ: Sullivan's Island) เป็นเกาะในกลุ่มเกาะมะริด ประเทศพม่า มีพื้นที่ 188 ตารางกิโลเมตร (73 ตารางไมล์) ที่มีป่าหนาทึบ เป็นหนึ่งในเกาะที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่ม
นิเวศวิทยา

อุทยานแห่งชาติทางทะเลเกาะลานบี ถูกกำหนดให้เป็นอุทยานแห่งชาติในปี พ.ศ. 2539
รายงานที่ไม่ได้รับการยืนยันเกี่ยวกับการมีอยู่ของแรดสุมาตราบนเกาะลานบีนั้นได้รับโต้แย้งอย่างกว้างขวาง
นิเวศวิทยา > พื้นที่นกที่สำคัญ

เกาะนี้พร้อมด้วยเกาะเล็กเกาะน้อยบางเกาะที่อยู่ติดกัน ถูกกำหนดให้เป็นพื้นที่สำคัญเพื่อการอนุรักษ์นก (IBA) จากเบิร์ดไลฟ์อินเตอร์เนชันแนล เนื่องจากเกาะนี้เป็นถิ่นของนกเงือกกรามช้างปากเรียบ สายพันธุ์ที่มีความเสี่ยงสูญพันธุ์
สึนามิ พ.ศ. 2547

ชาวมอแกน ราว 200 คน ถูกพบเสียชีวิตบนเกาะเล็ก ๆ นอกชายฝั่งเกาะลานบี หลังเกิดเหตุแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547
แหล่งข้อมูลอื่น

Myanmar Ecotourism - Ministry of Hotels and Tourism
Mergui Archipelago
เนินเขาสิงคุตตระ

| เนินเขาสิงคุตตระ |
| --- | --- |
သိင်္ဂုတ္တရကုန်းတော်  (พม่า)
เจดีย์ชเวดากองบนเนินเขาสิงคุตตระ
จุดสูงสุด
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล: 51 เมตร (167 ฟุต) 
รายชื่อ: รายชื่อภูเขาในประเทศพม่า
พิกัด: 16°47′54″N 96°8′58″E﻿ / ﻿16.79833°N 96.14944°E﻿ / 16.79833; 96.14944 
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งในประเทศพม่า 
ที่ตั้ง: ย่างกุ้ง ประเทศพม่า
การพิชิต
พิชิตครั้งแรก: ไม่ทราบ
เส้นทางง่ายสุด: เดิน
เนินเขาสิงคุตตระ (พม่า: သိင်္ဂုတ္တရကုန်းတော်, ออกเสียง: [θèɪ̯ɰ̃.ɡoʊ̯ʔ.tə.ɹa̰ ɡóʊ̯ɰ̃.dɔ̀]) เป็นเนินเขาเล็ก ๆ ในเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า เป็นที่ตั้งของเจดีย์ชเวดากองซึ่งเป็นเจดีย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศ