stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วงศ์เพียงพอน
ความผูกพันกับมนุษย์

สัตว์ในวงศ์เพียงพอนมีความผูกพันกับมนุษย์อย่างมาก ตั้งแต่อดีตด้วยการไล่ล่าเอาหนังและขนมาทำเป็นเสื้อขนสัตว์ เช่น มิงค์, นาก, เพียงพอน, เออร์มิน หรือหมาไม้ แต่ด้วยความที่เป็นสัตว์ที่มีขนาดเล็ก ดังนั้นการทำเสื้อขนสัตว์หนึ่งตัว ต้องใช้จำนวนมิงค์หรือนากถึง 40 ตัว จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1975 กองทุนสัตว์ป่าโลก (WWF) ได้เรียกร้องให้รัฐบาลประเทศต่าง ๆ ยกเลิกการค้าหนังนาก ซึ่งก็ได้รับความร่วมมือเป็นอย่างดี ทำให้นากได้รับความคุ้มครอง แต่กระนั้นในบางพื้นที่ก็ยังคงมีการลักลอบกันอยู่จนถึงปัจจุบัน
ในบางจำพวกอย่าง หมาไม้ หรือเพียงพอน เป็นสัตว์รังควานในพื้นที่ยุโรปและอเมริกาเหนือ ที่สร้างความเสียหายให้แก่เครื่องเรือนและเครื่องยนต์ของรถในบ้านเรือน ด้วยการที่เป็นสัตว์ที่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่มนุษย์อาศัยอยู่ได้เป็นอย่างดี แต่จากการที่เป็นสัตว์กินเนื้อ และชอบล่าสัตว์เล็ก ๆ เช่น หนู หรือกระต่าย ทำให้มีการใช้เฟอเรทสำหรับล่าหนูที่สร้างความเสียหายแก่พื้นที่ทางการเกษตรในบางพื้นที่ เช่น สหรัฐอเมริกา สำหรับในประเทศไทย ของเหลวคล้ายน้ำมันกลิ่นฉุนจากต่อมใกล้ทวารของหมูหริ่ง หรือ หมาหริ่งใช้ทำยาในการแพทย์แผนไทยได้ด้วย
ที่นิวซีแลนด์ ซึ่งเป็นดินแดนห่างไกลจากแผ่นดินใหญ่ เป็นที่ ๆ มีสิ่งมีชีวิตถิ่นเดียวอยู่อย่างหลากหลาย โดยที่ไม่มีสัตว์ผู้ล่าอยู่เลย แต่ทว่าเมื่อชาวตะวันตกเข้าไปบุกเบิก เออร์มิน หรือสโทธก็ได้ติดเข้าไปด้วย และกลายมาเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นที่รุกรานการขยายพันธุ์ของนกที่บินไม่ได้หลายชนิดที่นั่น เช่น นกกีวี ทำให้อยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์ในปัจจุบัน
ที่เวียดนามมีการให้เพียงพอนกินเมล็ดกาแฟ แล้วให้เอนไซม์ในกระบวนการย่อยของเพียงพอนถ่ายมูลออกมา เพื่อเก็บขายในราคาที่สูงมาก เรียกว่า "กาแฟขี้เพียงพอน" เช่นเดียวกับกาแฟขี้ชะมด ที่ได้จากอีเห็น
อีกทั้งยังมีการนำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง โดยการศึกษาทางดีเอ็นเอพบว่ามีการเลี้ยงเฟอเรทเป็นสัตว์เลี้ยงของมนุษย์มานานกว่า 2,500 ปีมาแล้ว และมีเฟอเรทปรากฏในหน้าประวัติศาสตร์โลกมาตั้งแต่อดีต เช่น เป็นสัตว์เลี้ยงของสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ และปรากฏในภาพวาดของลีโอนาร์โด ดา วินชี ที่ชื่อ "สตรีกับเออร์มิน" (Lady with an Ermine) เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Mustelidae ที่วิกิสปีชีส์
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วงศ์เพียงพอน
การล่ากระต่ายของสโทธ หรือเออร์มิน
รูปวาด "สตรีกับเออร์มิน" (Lady with an ermine) (จริง ๆ แล้วคือ เฟอเรท)
วอตอะเบาต์มี? (อัลบั้มเคนนี โรเจอส์)

วอตอะเบาต์มี? (อังกฤษ: What About Me?) เป็นอัลบั้มของเคนนี โรเจอส์ ที่วางจำหน่ายโดย RCA Records ในปี 1984 
หลังจากความสำเร็จของอัลบั้มที่แล้ว อายส์แดตซีอินเดอะดาร์ก (ซึ่งมีเพลงพิเศษที่แต่งโดย Bee Gees สำหรับโรเจอส์เท่านั้นรวมอยู่ด้วย) ในปี 1983
เป็นเวลาร่วม 8 ปีกว่าแล้วที่เขาประสบควาสำเร็จในฐานะนักร้องเดี่ยวนี้  ขณะที่เหล่านักวิจารณ์ก็เข้ากันได้กับเพลงของเขา ซึ่งเป็น คันทรี,ป๊อป,อดั๊ลท์คอนเทมโพรารี่ เป็นที่นิยมในหมู่แฟนเพลงและซิงเกิลของเขาก็ยังสามารถข้ามไปยังชาร์ตของอีกฝั่งได้ อย่างไรก็ตามนักวิจารณ์อย่าง Stephen Thomas Erlewine จาก Allmusic ก็ได้นิยามอัลบั้มนี้ว่าเป็นอะไรที่ "จืดชืดและไร้รสชาติ" เขากล่าวด้วยความสลดใจว่า..นี่เป็นหนึ่งในงานอดั๊ลท์คอนเทมโพรารี่ที่แย่ที่สุดในยุค 80 เลยก็ว่าได้
เพลงชื่อต้นอัลบั้ม What About Me เป็นเพลงทริโอ ที่ได้ นักร้องR&B James Ingram กับ Kim Carnes นักดนตรีวง New Christy Minstrels ที่ผันตัวเองไปเป็นนักร้องเดี่ยว เพลงนี้เป็นเพลงรักซึ่งขึ้นถึงอันดับ 1 ในชารต์ AC (Adult Contemporary Chart) และยังติดชาร์ตทั้งในเพลงป๊อปกับคันทรีอีกด้วย ทำให้ Richard Marx ผู้ซึ่งมีส่วนร่วมแต่งเพลงในอัลบั้มนี้ด้วย มีเพลงฮิตอันดับ 1 เพลงแรกในฐานะนักแต่งเพลง อีกเพลงหนึ่งในอัลบั้ม "Two Hearts, One Love" แต่งโดย Byron Hill และเพลง "The Stranger" (เพลงแนวเล่าเรื่องที่โรเจอส์ถนัด ดั่งเพลงฮิตก่อนๆเช่น The Gambler และ Lucille ) เพลง "The Night Goes On" (เป็นเพลงแนว R&B บัลลาด) และ Crazy (แต่งโดย Richard Marx เป็นเพลงสไตล์เดียวกันกับ Through The Years ) นอกจากโรเจอส์มีเพลงอันดับ 1 อีกเพลงแล้ว ยังทำให้ Marx มีเพลงอันดับ 1 เพลงที่ 2 ในฐานะนักแต่งเพลงอีกด้วย
แม้ว่าอัลบั้มนี้จะไม่ประสบความสำเร็จเท่ากับอัลบั้มก่อนหน้านี้ของเขา แต่ก็ยังฮิตพอที่จะขึ้นถึงอันดับที่ 9 ในชาร์ตอัลบั้มเพลงคันทรีได้
ในกระแสนิยม

เพลง "The Night Goes On"  นั้นถูกใช้เป็นเพลงรักประจำตัว Eden Capwell และ Cruz Castillo ซึ่งเป็นตัวละครในทีวีซีรีส์เรื่อง Santa Barbara ที่ออกอากาศระหว่างช่วงกลางยุค 80
รายชื่อเพลง

"What About Me" - with Kim Carnes and James Ingram (Rogers, David Foster, Richard Marx) [4:23]
"The Night Goes On" (Paul Gordon, Tom Keane) [4:35]
"Dream Dancin'" (Laura Allan, Robbie Long) [4:25]
"Two Hearts One Love" (Mike Dekle, Byron Hill) [3:36]
"I Don't Want to Know Why" - with Cindy Fee (Guy Thomas) [4:06]
"Didn't We?" (Graham Lyle, Troy Seals) [3:55]
"Somebody Took My Love" (Richard Marx, David Pomeranz) [3:52]
"Crazy" (Rogers, Richard Marx) [3:43]
"The Stranger" (Dolly Parton) [3:46]
"Heart to Heart" (Richard Feldman, Jimmy Scott) [3:42]
บุคลากร

Erich Bulling, Jimmy Cox, David Foster, John Hobbs, Tom Keane, Randy Kerber, Marcus Ryle: Keyboards
Dann Huff, Paul Jackson Jr., Michael Landau, Kenny Rogers, Fred Tackett, Kin Vassy, Billy Joe Walker: Guitars
Dennis Belfield, Joe Chemay, Nathan East, Neil Steubenhaus: Bass
Ed Greene, John "JR" Robinson: Drums
(Ex) Cat Heads, Steve Foreman, Sheila E., Michael Temple: Percussion
Gary Herbig: Saxophone
Kenny Cetera, Cindy Fee, Portia Griffin, Richard Marx, Herb Pedersen, Kenny Rogers II, Terry Williams: Vocal Backing
ชาร์ต

| ชาร์ต (1984) | สูงสุด อันดับ |
| --- | --- |
U.S. Billboard Top Country Albums: 9
U.S. Billboard 200: 31
Canadian RPM Top Albums: 26
วอนนาบีสตาร์ตินซัมติน

1982 ซิงเกิลโดยไมเคิล แจ็กสัน
"แวนนา บี สตาร์ติน' ซัมธิน'" (อังกฤษ: Wanna Be Startin' Somethin') เป็นเพลงของนักร้องชาวอเมริกัน ไมเคิล แจ็กสัน เขียนโดยไมเคิล แจ็กสัน และมีโปรดิวเซอร์ คือ ควินซี โจนส์ ร่วมกับไมเคิล แจ็กสัน สำหรับรวมอัลบั้มสะสมของไมเคิล แจ็กสัน ทริลเลอร์ โดยได้วางจำหน่ายในวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1983 โดยค่ายเพลงอีพิก
รายชื่อเพลง

| --- | --- |
 เวอร์ชัน 7 นิ้ว สหรัฐ "วอนนาบีสตาร์ตินซัมติน" (เวอร์ชันซิงเกิล) – 4:19  "วอนนาบีสตาร์ตินซัมติน" (เสียงดนตรี) – 4:19 เวอร์ชัน 12 นิ้ว สหรัฐ "วอนนาบีสตาร์ตินซัมติน" (เวอร์ชัน 12 นิ้ว) – 6:31  "วอนนาบีสตาร์ตินซัมติน" (เสียงดนตรี) – 6:31:  เวอร์ชัน 7 นิ้ว สหราชอาณาจักร "วอนนาบีสตาร์ตินซัมติน" (เวอร์ชันซิงเกิล) – 4:19  "ร็อกวิธยู" (สดกับเดอะแจ็กสัน) – 3:58 เวอร์ชัน 12 นิ้ว ยุโรป "วอนนาบีสตาร์ตินซัมติน" (เวอร์ชัน 12 นิ้ว) – 6:31  "วอนนาบีสตาร์ตินซัมติน" (เสียงดนตรี) – 6:31  "ร็อกวิธยู" (สดกับเดอะแจ็กสัน) – 3:58
ชาร์ต > ชาร์ตสิ้นปี

| ชาร์ต (1983) | ตำแหน่ง |
| --- | --- |
Belgium (Ultratop 50 Flanders): 11
Canada Top Singles (RPM): 38
Netherlands (Dutch Top 40): 17
Netherlands (Single Top 100): 23
US Billboard Hot 100: 68
US Cash Box: 51
การรับรอง

| ประเทศ | การรับรอง | จำนวนหน่วยที่รับรอง/ยอดขาย |
| --- | --- | --- |
| United Kingdom (BPI) | Silver | 200,000 |
| United States (RIAA) | Platinum | 1,000,000 |
 ตัวเลขสตรีมมิงและยอดขายขึ้นอยู่กับการรับรองเพียงอย่างเดียว
วอลเลซ แคโรเธอส์

| วอลเลซ แคโรเธอส์ |
| --- | --- |

เกิด: วอลเลซ ฮูม แคโรเธอส์ 27 เมษายน ค.ศ. 1896(1896-04-27) เบอร์ลิงตัน รัฐไอโอวา สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 29 เมษายน ค.ศ. 1937(1937-04-29) (41 ปี) ฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา
สัญชาติ: อเมริกัน
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์
มีชื่อเสียงจาก:   คิดค้นนีโอพรีนและไนลอน  สมการแคโรเธอส์ 
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมีอินทรีย์
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: โรเจอร์ แอดัมส์
 
ลายมือชื่อ

วอลเลซ ฮูม แคโรเธอส์ (อังกฤษ: Wallace Hume Carothers; 27 เมษายน ค.ศ. 1896 – 29 เมษายน ค.ศ. 1937) เป็นนักเคมีชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองเบอร์ลิงตัน รัฐไอโอวา เป็นบุตรของอิราและแมรี อีวาลินา แคโรเธอส์ วอลเลซเป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้อง 4 คน เขาเรียนที่โรงเรียนและวิทยาลัยพาณิชยศาสตร์ในเมืองดิมอยน์ ก่อนจะเรียนต่อปริญญาตรีที่วิทยาลัยทาร์คิโอและเรียนจบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ หลังเรียนจบวอลเลซทำงานเป็นอาจารย์สอนวิชาเคมีที่มหาวิทยาลัยเซาท์ดาโคตาเป็นเวลา 1 ปี ก่อนจะกลับมาเรียนต่อปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์
หลังเรียนจบปริญญาเอก วอลเลซเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์และมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เขาได้รับคำเชิญให้มาทำงานที่สถานีวิจัยของบริษัทดูปองท์ในปี ค.ศ. 1928 สองปีต่อมาวอลเลซร่วมกับเอลเมอร์ ไคเซอร์ โบลตันคิดค้นนีโอพรีน ซึ่งเป็นยางสังเคราะห์ที่ได้จากกระบวนการพอลิเมอไรเซชันของคลอโรพรีน ในปี ค.ศ. 1935 หลังจากรักษาอาการป่วยเป็นโรคซึมเศร้า แคโรเธอส์กลับมาศึกษาสารกลุ่มพอลิแอไมด์จนค้นพบไนลอน ซึ่งเป็นพลาสติกสังเคราะห์ที่มีความทนทานสูง จากความสำเร็จดังกล่าว วอลเลซได้รับเลือกให้เป็นภาคีสมาชิกสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติ แต่สุขภาพจิตของเขากลับยิ่งย่ำแย่ลง หลังน้องสาว อิโซเบลเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวม วอลเลซตัดสินใจกระทำอัตวินิบาตกรรมในปี ค.ศ. 1937
ด้านชีวิตส่วนตัว วอลเลซเคยมีความสัมพันธ์กับซิลเวีย มัวร์ แต่ต่อมาแต่งงานกับเฮเลน สวีทแมนในปี ค.ศ. 1936 บุตรสาวของทั้งคู่ เจน เกิดในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1937
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วอลเลซ แคโรเธอส์
Wallace Hume Carothers - National Academy of Sciences Biographical Memoir
วอกิชอ (รัฐวิสคอนซิน)

| วอกิชอ รัฐวิสคอนซิน |
| --- | --- |
เมืองและที่ตั้งเทศมณฑล
เมืองวอกิชอ
ศาลเทศมณฑลวอกิชอเก่าใน ค.ศ. 2012
ที่ตั้งของวอกิชอในเทศมณฑลวอกิชอ รัฐวิสคอนซิน
พิกัด: 43°00′42″N 88°13′54″W﻿ / ﻿43.01167°N 88.23167°W﻿ / 43.01167; -88.23167
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: วิสคอนซิน
เทศมณฑล: วอกิชอ
การปกครอง
 • นายก: ชอว์น เอ็น. เรล์ลี
พื้นที่
 • เมืองและที่ตั้งเทศมณฑล: 25.80 ตร.ไมล์ (66.83 ตร.กม.)
 • พื้นดิน: 25.53 ตร.ไมล์ (66.12 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ: 0.27 ตร.ไมล์ (0.70 ตร.กม.)  1.04%
ประชากร (2010)
 • เมืองและที่ตั้งเทศมณฑล: 70,718 คน
 • ประมาณ (2019): 72,299 คน
 • ความหนาแน่น: 2,831.92 คน/ตร.ไมล์ (1,093.39 คน/ตร.กม.)
 • รวมปริมณฑล: 1,760,268 คน
 : ประชากรในเขตปริมณฑลของเขตปริมณฑลมิลวอกี ซึ่งรวมวอกิชอ
เขตเวลา: UTC−6 (กลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC−5 (Central)
รหัส ZIP: 53186-53189
รหัสพื้นที่: 262
รหัส FIPS: 55-84250
เว็บไซต์: waukesha-wi.gov
วอกิชอ (อังกฤษ: Waukesha, /ˈwɔːkɪʃɔː/) เป็นเมืองและที่ตั้งเทศมณฑลในเทศมณฑลวอกิชอ รัฐวิสคอนซิน ประเทศสหรัฐ จากสำมะโน ค.ศ. 2010 เมืองนี้มีประชากร 70,718 คน
ประชากร

| ประชากร> สำมะโนประชากร | ประชากร> Pop. | ประชากร>  | ประชากร> %± |
| --- | --- | --- | --- |
| 1860 | 1,456 |  | — |
| 1870 | 2,633 |  | 80.8% |
| 1880 | 2,969 |  | 12.8% |
| 1890 | 6,321 |  | 112.9% |
| 1900 | 7,419 |  | 17.4% |
| 1910 | 8,740 |  | 17.8% |
| 1920 | 12,558 |  | 43.7% |
| 1930 | 17,176 |  | 36.8% |
| 1940 | 19,242 |  | 12.0% |
| 1950 | 21,233 |  | 10.3% |
| 1960 | 30,004 |  | 41.3% |
| 1970 | 40,271 |  | 34.2% |
| 1980 | 50,365 |  | 25.1% |
| 1990 | 56,894 |  | 13.0% |
| 2000 | 64,825 |  | 13.9% |
| 2010 | 70,718 |  | 9.1% |
| Est. 2019 | 72,299 |  | 2.2% |
Source: U.S. Census
ประชากร > สำมะโน ค.ศ. 2010

จากสำมะโน ค.ศ.  2010 มีประชากรในเมือง 70,718 คนใน 28,295 ครัวเรือน และมี 17,506 ครอบครัวอาศัยอยู่ในเมือง ความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 2,850.4 คนต่อตารางไมล์ (1,100.5 คนต่อตารางกิโลเมตร) ในเมืองนี้มีชนผิวขาวร้อยละ 88.1, แอฟริกันอเมริกันร้อยละ 2.3, อเมริกันพื้นเมืองร้อยละ 0.4, เอเชียร้อยละ 3.5, ชาติพันธุ์อื่นร้อยละ 3.5 และจากสองชาติพันธุ์หรือมากกว่าร้อยละ 2.1 ประชากรฮิสแปนิกหรือลาติโนมีอยู่ร้อยละ 12.1
ประชากร > สำมะโน ค.ศ. 2000

จากสำมะโน ค.ศ. 2000 มีประชากรในเมือง 64,825 คนใน 25,663 ครัวเรือน และมี 16,296 ครอบครัวอาศัยอยู่ในเมือง ความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 3,000.5 คนต่อตารางไมล์ (1,158.8 คนต่อตารางกิโลเมตร) ในเมืองนี้มีชนผิวขาวร้อยละ 91.22, แอฟริกันอเมริกันร้อยละ 1.28, อเมริกันพื้นเมืองร้อยละ 0.33, เอเชียร้อยละ 2.17, หมู่เกาะแปซิฟิกร้อยละ 0.04, ชาติพันธุ์อื่นร้อยละ 3.31 และากสองชาติพันธุ์หรือมากกว่าร้อยละ 1.65 ประชากรฮิสแปนิกหรือลาติโนมีอยู่ร้อยละ 8.58
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Waukesha County Chamber of Commerce
Sanborn fire insurance maps: 1884 1890 1895 1901 1911 1917 1922
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
วอลเลซ บีรี

| วอลเลซ บีรี |
| --- | --- |

เกิด: วอลเลซ ฟิตซ์เจอรัลด์ บีรี 01 เมษายน ค.ศ. 1885(1885-04-01) เทศมณฑลเคลย์ สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 15 เมษายน ค.ศ. 1949(1949-04-15) (64 ปี) เบเวอร์ลีฮิลส์ สหรัฐอเมริกา
สาเหตุเสียชีวิต: กล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน
อาชีพ: นักแสดง นักร้อง ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์
ปีปฏิบัติงาน: 1913–1949
คู่สมรส: กลอเรีย สเวนสัน (1916–1919; หย่า) ริตา กิลแมน (1924–1939; หย่า) บุตร 1
บุตร: แครอล แอน (บุตรบุญธรรม)
วอลเลซ ฟิตซ์เจอรัลด์ บีรี (อังกฤษ: Wallace Fitzgerald Beery; 1 เมษายน ค.ศ. 1885 – 15 เมษายน ค.ศ. 1949) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักอย่างดีในภาพยนตร์เรื่อง Min and Bill (1930) ที่แสดงคู่กับ มารี เดรสส์เลอร์, เป็น ลอง จอห์น ซิลเวอร์ ในภาพยนตร์เรื่อง Treasure Island (1934), ปันโช บียา ในภาพยนตร์เรื่อง Viva Villa! (1934) และการแสดงของเขาในภาพยนตร์เรื่อง The Champ ยังทำให้เขาได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม บีรีปรากฏในภาพยนตร์กว่า 250 เรื่อง ระหว่างปี 1913–1949 เขาเซ็นสัญญากับเมโทร-โกลด์วิน-เมเยอร์ จากข้อมูลที่ระบุในปี 1932 เขาได้รับเงิน $1 ซึ่งมากกว่านักแสดงใด ๆ ในสตูดิโอ ทำให้เขาเป็นกลายเป็นนักแสดงที่ได้รับค่าตอบแทนสูงที่สุดในโลก เขาเป็นพี่ชายของนักแสดง โนอาห์ บีรี ซีเนียร์ และลุงของเขา โนอาห์ บีรี จูเนียร์ เป็นนักแสดงด้วยเช่นกัน
บีรีมีชื่อบนดวงดาวในฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม เป็นดวงดาวสำหรับภาพยนตร์ใน ค.ศ. 1960 อยู่ที่ 7001 ฮอลลีวูดบูเลวาร์ด
แหล่งข้อมูลอื่น

วอลเลซ บีรี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ภาพถ่ายของวอลเลซ บีรี
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1928–1940:  เอมีล ยันนิงส์ (1928)  วอร์เนอร์ แบ็กซ์เตอร์ (1929)  จอร์จ อาร์ลิสส์ (1930)  ลิโอเนล แบร์รีมัวร์ (1931)  เฟรดริก มาร์ช/วอลเลซ บีรี (1932)  ชาลส์ ลาฟตัน (1933)  คลาร์ก เกเบิล (1934)  วิกเตอร์ แม็กลาเกล็น (1935)  พอล มุนี (1936)  สเปนเซอร์ เทรซี (1937)  สเปนเซอร์ เทรซี (1938)  รอเบิร์ต ดอแนต (1939)  เจมส์ สจวร์ต (1940) 
1941–1960:  แกรี คูเปอร์ (1941)  เจมส์ แคกนีย์ (1942)  พอล ลูคัส (1943)  บิง ครอสบี (1944)  เรย์ มิลแลนด์ (1945)  เฟรดริก มาร์ช (1946)  โรนัลด์ คอลแมน (1947)  ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ (1948)  บรอเดริก ครอว์ฟอร์ด (1949)  โฮเซ เฟร์เรร์ (1950)  ฮัมฟรีย์ โบการ์ต (1951)  แกรี คูเปอร์ (1952)  วิลเลียม โฮลเดน (1953)  มาร์ลอน แบรนโด (1954)  เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ (1955)  ยูล บรีนเนอร์ (1956)  อเล็ก กินเนสส์ (1957)  เดวิด นิเวน (1958)  ชาร์ลตัน เฮสตัน (1959)  เบิร์ต แลนแคสเตอร์ (1960) 
1961–1980:  มักซีมีเลียน เชลล์ (1961)  เกรกอรี เพก (1962)  ซิดนีย์ พอยเทียร์ (1963)  เรกซ์ แฮร์ริสัน (1964)  ลี มาร์วิน (1965)  พอล สโกฟีลด์ (1966)  ร็อด ชไตเกอร์ (1967)  คลิฟฟ์ รอเบิร์ตสัน (1968)  จอห์น เวย์น (1969)  จอร์จ ซี. สกอตต์ (1970)  จีน แฮกแมน (1971)  มาร์ลอน แบรนโด (1972)  แจ็ก เลมมอน (1973)  อาร์ต คาร์นีย์ (1974)  แจ็ก นิโคลสัน (1975)  ปีเตอร์ ฟินช์ (1976)  ริชาร์ด เดรย์ฟัส (1977)  จอน วอยต์ (1978)  ดัสติน ฮอฟแมน (1979)  โรเบิร์ต เดอ นิโร (1980) 
1981–2000:  เฮนรี ฟอนดา (1981)  เบน คิงสลีย์ (1982)  โรเบิร์ต ดูวัล (1983)  เอฟ. เมอร์รีย์ เอบราฮัม (1984)  วิลเลียม เฮิร์ต (1985)  พอล นิวแมน (1986)  ไมเคิล ดักลาส (1987)  ดัสติน ฮอฟแมน (1988)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (1989)  เจเรมี ไอเอินส์ (1990)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (1991)  อัล ปาชิโน (1992)  ทอม แฮงส์ (1993)  ทอม แฮงส์ (1994)  นิโคลัส เคจ (1995)  เจฟฟรีย์ รัช (1996)  แจ็ก นิโคลสัน (1997)  โรแบร์โต เบนิญญี (1998)  เควิน สเปซีย์ (1999)  รัสเซล โครว์ (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  เดนเซล วอชิงตัน (2001)  เอเดรียน โบรดี (2002)  ฌอน เพนน์ (2003)  เจมี ฟ็อกซ์ (2004)  ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน (2005)  ฟอเรสต์ วิตเทกเกอร์ (2006)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2007)  ฌอน เพนน์ (2008)  เจฟฟ์ บริดเจส (2009)  โคลิน เฟิร์ธ (2010)  ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง (2011)  แดเนียล เดย์-ลูวิส (2012)  แมทธิว แม็คคอนาเฮย์ (2013)  เอดดี เรดเมน (2014)  ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ (2015)  เคซีย์ แอฟเฟล็ก (2016)  แกรี โอลด์แมน (2017)  รามี แมลิก (2018)  วาคีน ฟีนิกซ์ (2019)  แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (2020)  วิลล์ สมิธ (2021)  เบรนแดน เฟรเซอร์ (2022)  คิลเลียน เมอร์ฟี (2023)
วอร์เนอร์เรเคิดส์

| วอร์เนอร์เรเคิดส์ |
| --- | --- |

บริษัทแม่: กลุ่มวอร์เนอร์มิวสิค
ก่อตั้ง: 19 มีนาคม 1958; 66 ปีก่อน (1958-03-19)
ผู้ก่อตั้ง: วอร์เนอร์บราเธอส์
จัดจำหน่าย: จำหน่ายเอง (ในสหรัฐ) ดับเบิลยูอีเออินเตอร์เนชันแนล (นอกสหรัฐ) ไรโนเอนเตอร์เทนเมนต์ (จำหน่ายใหม่)
แนวเพลง: หลากหลาย
ประเทศต้นกำเนิด: สหรัฐ
ที่ตั้ง: ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
เว็บไซต์: warnerrecords.com
วอร์เนอร์เรเคิดส์ (อังกฤษ: Warner Records Inc. เดิมชื่อ วอร์เนอร์บราเธอส์เรเคิดส์ อังกฤษ: Warner Bros. Records Inc.) เป็นบริษัทค่ายเพลงอเมริกัน ภายใต้กลุ่มวอร์เนอร์มิวสิค มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ลอสแองเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนมีนาคม 1958 โดยเป็นแผนกเพลงของสตูดิโอภาพยนตร์อเมริกันวอร์เนอร์บราเธอส์
ค่ายเพลงในสังกัด > ค่ายเพลงในปัจจุบัน

A&E Records (Mushroom Records UK เดิม) (2003–ปัจจุบัน)
Helium 3 (ค่ายเพลง) (2006–ปัจจุบัน)
Action Theory Records (2009–ปัจจุบัน)
Asylum Records (1972–ปัจจุบัน)
Beluga Heights (2008–ปัจจุบัน)
BME Recordings (2004–ปัจจุบัน)
Festival Mushroom Records (2005–ปัจจุบัน)
Ice Age Entertainment (2006–ปัจจุบัน)
Jet Life Recordings (2011–ปัจจุบัน)
Machine Shop Recordings (2002–ปัจจุบัน; ไม่ทราบสถานะปัจจุบัน)
Malpaso Records (1995–ปัจจุบัน; ไม่ทราบสถานะ)
Loveway Records (2009–ปัจจุบัน)
Maverick Records (1992–2008; หยุดชะงัก)
Nonesuch Records (2004–ปัจจุบัน)
OVO Sound (2012–ปัจจุบัน)
Parlophone (2014–ปัจจุบัน)
Perezcious Music (2009–ปัจจุบัน)
Playmaker Music (2007–ปัจจุบัน)
Public Broadcasting Service (1998–ปัจจุบัน; ไม่ทราบสถานะปัจจุบัน)
Reprise Records (1963–ปัจจุบัน)
143 Records (2004–ปัจจุบัน)
RuffNation Records (1998–ปัจจุบัน; ไม่ทราบสถานะ)
Sire Records (1978–1995, 2003–ปัจจุบัน)
Teleprompt Records (2003–ปัจจุบัน)
ค่ายเพลงในสังกัด > ค่ายเพลงในอดีต

1017 Brick Squad Records
4AD Records (1992–1998) (เฉพาะสหรัฐอเมริกา)
American Recordings (1988–1997 [สหรัฐอเมริกา], 2005–2007 [ทั่วโลก])
Autumn Records (1963–1965)
Bearsville Records (1970–1984)
Blacksmith Records (2005–2008)
Brute/Beaute Records (2005–2007)
Capricorn Records (1972–1977), (1990–1995)
Chrysalis Records (1972-1976) (เฉพาะสหรัฐอเมริกา)
Cold Chillin' Records (1987–1994)
Dark Horse Records (1976–1992)
Doghouse Records (2004–?)
ECM Records (?–1984)
Extasy International Records (2000–2004)
Full Moon Records (1974–1992)
F-111 Records (1995–2001)
Geffen Records (1980–1990)
Giant Records และบริษัทในเครือ the Medicine Label (1993–1995), Paladin, Revolution (1990–2001)
Heiress Records (2004–2005)
Island Records (1977-1982, ยกเว้น Steve Winwood ออกจำหน่ายจนถึง 1987)
Kwanza Records (1973–1974)
Loma Records (1964–1968 และออกจำหน่ายในปี 2003)
Luaka Bop Records (1988–2000)
Maybach Music Group (2011–2012)
Metal Blade Records (1988–1993)
Music for Little People (1990–1995)
Opal Records (1987–1993)
Paisley Park Records (1985–1994)
Premeditated Records (กลางทศวรรษ 1990)
Raybaw Records (2005–2008)
Qwest Records (1980–2000)
Slash Records (1982–1996)
Tommy Boy Records (1985–2002)
Valiant Records (1960–1966)
Warner Alliance (1986–1998)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Video Interview with Bill Bennett – CEO & President of Warner Bros. Records Nashville
The Warner Bros. Records Story from BSN Pubs. – includes links to comprehensive Warner Bros. album discographies, 1958–1983
วอร์เนอร์เรเคิดส์ ที่ยูทูบ
Discography of Loma Records เก็บถาวร 2007-12-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แม่แบบ:Warner Music Group
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  มิวสิกเบรนซ์ ค่ายเพลง
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 1951

| รายละเอียด |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ:  ฝรั่งเศส
วันที่: 12 กันยายน – 22 กันยายน
ทีม: 10
ชนะเลิศ:  สหภาพโซเวียต (สมัยที่ 2nd)
← ก่อนหน้าถัดไป →
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 1951 (อังกฤษ: 1951 Men's European Volleyball Championship) เป็นครั้งที่สามของการแข่งขัน อยู่ภายใต้การกำกับของสมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป จัดขึ้นที่เมืองปารีส, ประเทศฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 12 กันยายน – 22 กันยายน พ.ศ. 2494
ประเทศที่เข้าร่วม

เบลเยียม
บัลแกเรีย
ฝรั่งเศส
อิสราเอล
อิตาลี
ยูโกสลาเวีย
เนเธอร์แลนด์
โรมาเนีย
โปรตุเกส
สหภาพโซเวียต
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 1950

| รายละเอียด |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ:  บัลแกเรีย
วันที่: 24 ตุลาคม – 26 ตุลาคม
ทีม: 6
ชนะเลิศ:  สหภาพโซเวียต (สมัยที่ 1st)
← ก่อนหน้าถัดไป →
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 1950 (อังกฤษ: 1950 Men's European Volleyball Championship) เป็นครั้งที่สองของการแข่งขัน อยู่ภายใต้การกำกับของสมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป จัดขึ้นที่เมืองโซเฟีย, ประเทศบัลแกเรีย ระหว่างวันที่ 24 ตุลาคม – 26 ตุลาคม พ.ศ. 2493
ประเทศที่เข้าร่วม

สหภาพโซเวียต
เชโกสโลวาเกีย
ฮังการี
บัลแกเรีย
โรมาเนีย
โปแลนด์
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 1958

| รายละเอียด |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ:  เชโกสโลวาเกีย
วันที่: 30 สิงหาคม – 11 กันยายน
ทีม: 20
ชนะเลิศ:  เชโกสโลวาเกีย (สมัยที่ 3rd)
← ก่อนหน้าถัดไป →
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 1955 (อังกฤษ: 1955 Men's European Volleyball Championship) เป็นครั้งที่ห้าของการแข่งขัน อยู่ภายใต้การกำกับของสมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป จัดขึ้นที่เมืองปราก, ประเทศเชโกสโลวาเกีย ระหว่างวันที่ 30 สิงหาคม – 11 กันยายน พ.ศ. 2501
ประเทศที่เข้าร่วม

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   แอลเบเนีย   ออสเตรีย   เบลเยียม  [[Image:{{{flag alias-1946}}}|22x20px|border |ธงชาติบัลแกเรีย]] บัลแกเรีย   เชโกสโลวาเกีย   เดนมาร์ก   อียิปต์ |   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   เยอรมนีตะวันออก   เยอรมนีตะวันตก   อิตาลี   ยูโกสลาเวีย   เนเธอร์แลนด์ |   โปแลนด์   โรมาเนีย   ตูนิเซีย   ตุรกี   ฮังการี   สหภาพโซเวียต |
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 1963

| รายละเอียด |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ:  โรมาเนีย
วันที่: 21 ตุลาคม – 2 พฤศจิกายน
ทีม: 17
ชนะเลิศ:  โรมาเนีย (สมัยที่ 1st)
← ก่อนหน้าถัดไป →
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 1963 (อังกฤษ: 1963 Men's European Volleyball Championship) เป็นครั้งที่หกของการแข่งขัน อยู่ภายใต้การกำกับของสมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป จัดขึ้นที่เมืองบูคาเรสต์, ประเทศโรมาเนีย ระหว่างวันที่ 21 ตุลาคม – 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506
ประเทศที่เข้าร่วม

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   ออสเตรีย   เบลเยียม   บัลแกเรีย   เชโกสโลวาเกีย   เดนมาร์ก   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส |   เยอรมนีตะวันออก   เยอรมนีตะวันตก   อิตาลี   ยูโกสลาเวีย   เนเธอร์แลนด์   โปแลนด์   โรมาเนีย |   ตุรกี   ฮังการี   สหภาพโซเวียต |
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 1955

| รายละเอียด |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ:  โรมาเนีย
วันที่: 15 มิถุนายน – 25 มิถุนายน
ทีม: 14
ชนะเลิศ:  เชโกสโลวาเกีย (สมัยที่ 2nd)
← ก่อนหน้าถัดไป →
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 1955 (อังกฤษ: 1955 Men's European Volleyball Championship) เป็นครั้งที่สี่ของการแข่งขัน อยู่ภายใต้การกำกับของสมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป จัดขึ้นที่เมืองบูคาเรสต์, ประเทศโรมาเนีย ระหว่างวันที่ 15 มิถุนายน – 25 มิถุนายน พ.ศ. 2498
ประเทศที่เข้าร่วม

| --- | --- |
  แอลเบเนีย   ออสเตรีย   เบลเยียม   บัลแกเรีย   เชโกสโลวาเกีย   อียิปต์   ฟินแลนด์:   ฝรั่งเศส   อิตาลี   ยูโกสลาเวีย   โปแลนด์   โรมาเนีย   ฮังการี   สหภาพโซเวียต
วอลเตอร์ แบรดฟอร์ด แคนนอน

| วอลเตอร์ แบรดฟอร์ด แคนนอน |
| --- | --- |

เกิด: 19 ตุลาคม ค.ศ. 1871(1871-10-19) แพรรีดูเชียน รัฐวิสคอนซิน สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: 1 ตุลาคม ค.ศ. 1945(1945-10-01) (73 ปี) แฟรงคลิน รัฐนิวแฮมป์เชียร์ สหรัฐอเมริกา
สัญชาติ: อเมริกัน
ศิษย์เก่า: โรงเรียนแพทย์ฮาร์วาร์ด
มีชื่อเสียงจาก: ภาวะธำรงดุล การตอบสนองแบบสู้หรือหนี ทฤษฎีแคนนอน-บาร์ด การตายวูดู
รางวัล: ภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: สรีรวิทยา
สถาบันที่ทำงาน: โรงเรียนแพทย์ฮาร์วาร์ด
 
วอลเตอร์ แบรดฟอร์ด แคนนอน (อังกฤษ: Walter Bradford Cannon; 19 ตุลาคม ค.ศ. 1871 – 1 ตุลาคม ค.ศ. 1945) เป็นนักสรีรวิทยาชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองแพรรีดูเชียนในรัฐวิสคอนซิน เป็นบุตรของคอลเบิร์ต แฮนส์เชตต์ แคนนอนและวิลมา เดนิโอ เขาเรียนจบจากโรงเรียนแพทย์ฮาร์วาร์ดในปี ค.ศ. 1900 หลังจากนั้นทำงานสอนที่ภาควิชาสรีรวิทยาของฮาร์วาร์ด ต่อมาแคนนอนดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์หัวหน้าภาควิชาสรีรวิทยาและประธานสมาคมสรีรวิทยาอเมริกา เขาแต่งงานคอร์เนเลีย เจมส์ แคนนอน นักเขียนและนักสตรีนิยม ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 5 คน แคนนอนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1945 ที่เมืองแฟรงคลิน รัฐนิวแฮมป์เชียร์
งาน

วอลเตอร์ แบรดฟอร์ด แคนนอนเริ่มทำงานตั้งแต่เรียนที่โรงเรียนแพทย์ฮาร์วาร์ดที่ห้องปฏิบัติการของเฮนรี พิกเคอริง บาวดิตช์ เขาเป็นคนแรก ๆ ที่ใช้รังสีเอกซ์ในการศึกษาการกลืนและการทำงานของกระเพาะอาหาร
ในปี ค.ศ. 1945 แคนนอนสรุปการทำงานในแต่ละช่วงอายุของเขาดังนี้:
อายุ 26 – 40: การย่อยอาหารและการผสมเกลือโลหะหนักในอาหาร
อายุ 40 – 46: ผลของร่างกายที่มีต่ออารมณ์ต่าง ๆ
อายุ 46 – 51: การช็อกจากบาดแผล
อายุ 51 – 59: ภาวะเสถียรของสิ่งมีชีวิต
อายุ 59 – 68: การใช้สารเคมีในการรักษากระแสประสาท (ร่วมกับอาร์ตูโร โรเซนบลูท)
อายุ 68 + : ความไวของอวัยวะที่แยกจากเซลล์ประสาท
งาน > ผลงานสำคัญ

การใช้เกลือโลหะหนักในอาหาร เพื่อช่วยให้ภาพที่ฉายรังสีเอกซ์ชัดขึ้น
นิยาม "การตอบสนองแบบสู้หรือหนี" (Fight-or-flight response) เพื่ออธิบายการตอบสนองของสัตว์เมื่อตกอยู่ในอันตราย
พัฒนาแนวคิด "ภาวะธำรงดุล" (Homeostasis) ของโกลด แบร์นาร์
พัฒนา "ทฤษฎีแคนนอน-บาร์ด" (Cannon–Bard theory) เพื่ออธิบายการตอบสนองของมนุษย์ตามอารมณ์ต่าง ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วอลเตอร์ แบรดฟอร์ด แคนนอน
Walter Bradford Cannon - Whonamedit