stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พายุหมุนเขตร้อนใน พ.ศ. 2562
พายุ > มีนาคม

มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวขึ้นในเดือนมีนาคมจำนวนสิบลูก ในจำนวนนี้หกลูกได้รับชื่อ ซึ่งไซโคลนอิดาอีเป็นพายุที่ทำให้มีจำนวนผู้เสียชีวิตในทวีปอเมริกาใต้ถึง 1,007 คน. ส่วนพายุโซนร้อนอีบากลายเป็นพายุหมุนเขตร้อนลูกแรกที่ก่อตัวขึ้นในมหาสมุทรแอตแลนติกใต้นับตั้งแต่พายุแอนีตาใน พ.ศ. 2553
| ชื่อพายุ | ช่วงที่พายุมีกำลัง | ลมแรงสุด กม> /ชม. (ไมล์/ชม.) | ควมกดอากาศ (hPa) | พื้นที่ได้รับผลกระทบ | ความเสียหาย (USD) | ผู้เสียชีวิต | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อิดาอี | 4–16 มีนาคม | 195 (120) | 940 | โมซัมบิก, มาลาวี, มาดากัสการ์, ซิมบับเว | ≥2 พันล้าน | 1,297 |  |
| 15U | 6–11 มีนาคม | ไม่ได้ระบุ | 1007 | หมู่เกาะมาลูกู | ไม่มี | ไม่มี |  |
| ซะแวนนาห์ | 7–20 มีนาคม | 175 (110) | 951 | เกาะชวา, เกาะคริสต์มาส, หมู่เกาะโคโคส (คีลิง) | >7.5 ล้าน | 10 |  |
| TL | 13–14 มีนาคม | ไม่ได้ระบุ | ไม่ได้ระบุ | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |
| 03W (เชเดง) | 14–19 มีนาคม | ไม่ได้ระบุ | 1006 | ปาเลา, ฟิลิปปินส์ | 23,000 | ไม่มี |  |
| เทรเวอร์ | 15–26 มีนาคม | 175 (110) | 955 | ปาปัวนิวกินี, รัฐควีนส์แลนด์, นอร์เทิร์นเทร์ริทอรี | 71,000 | ไม่มี | 1 |
| วิรอนิกา | 18–31 มีนาคม | 195 (125) | 938 | ติมอร์, รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย | 1.2 พันล้าน | ไม่มี |  |
| จัวนินฮา | 18–30 มีนาคม | 185 (115) | 939 | รอดริเกซ | ไม่มี | ไม่มี |  |
| อีบา | 23–28 มีนาคม | 85 (55) | 1006 | บราซิล | ไม่มี | ไม่มี |  |
| TL | 31 มีนาคม–3 เมษายน | ไม่ได้ระบุ | 1005 | ภาคตะวันออกเฉียงใต้ปาปัวนิวกินี | ไม่มี | ไม่มี |  |
พายุ > เมษายน

มีพายุหมุนเขตร้อนหกลูกก่อตัวขึ้นในเดือนเมษายน และสี่ลูกได้รับชื่อ ในเดือนนี้ เคนเนท ได้กลายเป็นพายุไซโคลนรุนแรงที่มีกำลังแรงที่สุดที่พัดขึ้นฝั่งประเทศโมซัมบิก โดยทำให้มีผู้เสียชีวิต 48 คน ซึ่งในจำนวนนั้น 41 คนเสียชีวิตในประเทศโมซัมบิก ส่วน ฟานี ได้พัดเข้าบางส่วนของประเทศอินเดียและบังกลาเทศ ทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวน 72 คนในรัฐโอฑิศา 17 คนในประเทศบังกลาเทศ และ 8 คนในรัฐอุตตรประเทศ โดยนับเป็นพายุที่สร้างความเสียหายไว้มากที่สุดในปีนี้ (นับถึงปัจจุบัน) ที่ 2.46 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
| ชื่อพายุ | ช่วงที่พายุมีกำลัง | ลมแรงสุด กม> /ชม. (ไมล์/ชม.) | ควมกดอากาศ (hPa) | พื้นที่ได้รับผลกระทบ | ความเสียหาย (USD) | ผู้เสียชีวิต | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| วอลลิซ | 1–16 เมษายน | 120 (75) | 980 | นอร์เทิร์นเทร์ริทอรี, หมู่เกาะมาลูกู, เกาะติมอร์, รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย | ไม่มี | ไม่มี |  |
| 22U | 5–15 เมษายน | ไม่ได้ระบุ | 1006 | เกาะนิวกินี, นอร์เทิร์นเทร์ริทอรี | ไม่มี | ไม่มี |  |
| เคนเนท | 21–29 เมษายน | 215 (130) | 934 | เซเชลส์, มาดากัสการ์, หมู่เกาะโคโมโร, โมซัมบิก, แทนซาเนีย, มาลาวี | >100 ล้าน | 50 |  |
| โลร์นา | 21 เมษายน–1 พฤษภาคม | 110 (70) | 978 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |
| TL | 21–25 เมษายน | ไม่ได้ระบุ | 1003 | เกาะสุมาตรา, หมู่เกาะโคโคส (คีลิง) | ไม่มี | ไม่มี |  |
| ฟานี | 26 เมษายน–4 พฤษภาคม | 215 (130) | 937 | ศรีลังกา, รัฐอานธรประเทศ, ภาคตะวันออกของอินเดีย, บังกลาเทศ, ภูฏาน | 1.81 พันล้าน | 89 |  |
พายุ > พฤษภาคม

เดือนพฤษภาคมเป็นเดือนที่ไม่ค่อยมีกิจกรรมของพายุนัก มีพายุหมุนเขตร้อนเพียงแปดลูกเท่านั้น ซึ่งในจำนวนพายุทั้งหมดของเดือน มีพายุจำนวนสี่ลูกที่ได้รับชื่อ พายุไซโคลนลีลีก่อนตัวชึ้นเป็นพายุหมุนเขตร้อนในแอ่งออสเตรเลีย นับเป็นพายุหมุนนอกฤดูกาลของภูมิภาคออสเตรเลีย และพัดเข้าติมอร์ตะวันออก และหมู่เกาะมาลูกูของประเทศอินโดนีเซีย ปริมาณน้ำฝนทำให้เกิดอุทกภัย และส่งผลให้เกิดความเสียหายต่อโครงสร้างพื้นที่และทรัพย์สินประชาชนเล็กน้อย พายุไซโคลนแอนน์ เป็นพายุหมุนนอกฤดูกาลของภูมิภาคออสเตรเลียอีกลูก พัฒนาขึ้นเป็นพายุในระดับพายุโซนร้อนที่มีความรุนแรงตามมาตราแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน และพัดขึ้นฝั่งในฟาร์นอร์ทควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลียในฐานะความกดอากาศต่ำเขตร้อน โดยพายุแอนน์นับเป็นพายุหมุนแถบออสเตรเลียที่ก่อตัวในเดือนพฤษภาคมที่มีความรุนแรงที่สุด นับตั้งแต่พายุรอนดาเมื่อปี พ.ศ. 2540 ต่อมาพายุกึ่งโซนร้อนก่อตัวขึ้นในมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ และได้ชื่อว่า ฌากัวร์ ทำให้พายุฌากัวร์เป็นพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ลูกที่สองของปี ซึ่งเป็นครั้งแรกที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวขึ้นสองลูกในปีเดียวกันของมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2559 และตามด้วยการก่อตัวของพายุกึ่งโซนร้อนอายุสั้นชื่อ แอนเดรีย ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเบอร์มิวดาในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ทำให้ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติกเริ่มต้นขึ้นก่อนวันเริ่มฤดูกาลอย่างเป็นทางการ เป็นปีที่ห้าติดต่อกันแล้ว
| ชื่อพายุ | ช่วงที่พายุมีกำลัง | ลมแรงสุด กม> /ชม. (ไมล์/ชม.) | ควมกดอากาศ (hPa) | พื้นที่ได้รับผลกระทบ | ความเสียหาย (USD) | ผู้เสียชีวิต | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลีลี | 4–11 พฤษภาคม | 75 (45) | 997 | ภาคตะวันออกของอินโดนีเชีย, ติมอร์ตะวันออก, ท็อปเอ็นด์, คิมเบร์ลี | ปานกลาง | ไม่มี |  |
| TD | 7–8 พฤษภาคม | ไม่ได้ระบุ | 1006 | แยป, ปาเลา | ไม่มี | ไม่มี |  |
| TD | 7–15 พฤษภาคม | ไม่ได้ระบุ | 1004 | หมู่เกาะแคโรไลน์ | ไม่มี | ไม่มี |  |
| แอนน์ | 7–18 พฤษภาคม | 95 (60) | 993 | หมู่เกาะโซโลมอน, นิวแคลิโดเนีย, รัฐควีนส์แลนด์, ท็อปเอ็นด์ | ไม่มี | ไม่มี |  |
| TD | 10–11 พฤษภาคม | ไม่ได้ระบุ | 1006 | แยป, ปาเลา | ไม่มี | ไม่มี |  |
| 12F | 16–21 พฤษภาคม | 55 (35) | 1002 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |
| ฌากัวร์ | 20–22 พฤษภาคม | 65 (40) | 1010 | บราซิล | ไม่มี | ไม่มี |  |
| แอนเดรีย | 20–21 พฤษภาคม | 65 (40) | 1006 | เบอร์มิวดา | ไม่มี | ไม่มี |  |
พายุ > มิถุนายน

วันที่ 1 มิถุนายน เป็นวันเริ่มต้นฤดูอย่างเป็นทางการของฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก แม้ว่าพายุลูกแรกของฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติกปีนี้ (พายุแอนเดรีย) จะก่อตัวไปตั้งแต่ก่อนฤดูกาลเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคมก็ตาม หลังจากที่เว้นช่วงไปอย่างยาวนานที่สุดของปี ในที่สุด ระบบพายุแรกในทะเลอาหรับของฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2562 ก็ก่อตัวขึ้นเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน และได้ชื่อว่า วายุ มีกำลังเป็นพายุไซโคลนกำลังแรงมาก ต่อมาในช่วงปลายเดือน พายุเฮอริเคนแอลวินก่อตัวขึ้นและกลายเป็นพายุลูกแรกของฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิกนี้ นอกจากนี้ยังมีพายุดีเปรสชันเขตร้อนที่ก่อตัวขึ้นและกลายเป็นพายุโซนร้อนชื่อ เซอปัต ซึ่งนับเป็นพายุโซนร้อนลูกแรกในรอบสี่เดือนนับแต่พายุหวู่ติบในเดือนกุมภาพันธ์
| ชื่อพายุ | ช่วงที่พายุมีกำลัง | ลมแรงสุด กม> /ชม. (ไมล์/ชม.) | ควมกดอากาศ (hPa) | พื้นที่ได้รับผลกระทบ | ความเสียหาย (USD) | ผู้เสียชีวิต | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| วายุ | 10—19 มิถุนายน | 150 (90) | 978 | ภาคเหนือของมัลดีฟส์, ลักษทวีป, อินเดียตะวันตก, ปากีสถานตะวันออกเฉียงใต้ | >140,000 | 8 |  |
| เซอปัต | 17—28 มิถุนายน | 75 (45) | 992 | หมู่เกาะแคโรไลน์, ญี่ปุ่น | ไม่มี | ไม่มี |  |
| TD | 26 มิถุนายน | 55 (35) | 1000 | หมู่เกาะรีวกีว, เกาหลีใต้, ญี่ปุ่น | ไม่มี | ไม่มี |  |
| แอลวิน | 25—29 มิถุนายน | 120 (75) | 992 | เกาะกลาริยง | ไม่มี | ไม่มี |  |
| 04W | 26 มิถุนายน—1 กรกฎาคม | 55 (35) | 1006 | หมู่เกาะแคโรไลน์, ปาเลา | ไม่มี | ไม่มี |  |
| บาร์บารา | 30 มิถุนายน—6 กรกฎาคม | 250 (155) | 933 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |
พายุ > กรกฎาคม

เดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนค่อนข้างมากในปีนี้ โดยมีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวขึ้นสิบสามลูก ในจำนวนนั้นสิบลูกมีความรุนแรงถึงพายุโซนร้อน ในบรรดาพายุเหล่านี้ พายุโซนร้อนมูน ได้พัดขึ้นฝั่งทางภาคเหนือของประเทศเวียดนาม และพายุเฮอริเคนแบร์รี ได้พัดขึ้นฝั่งบริเวณชายฝั่งมิดเวสเทิร์นของสหรัฐและภาคตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐในฐานะพายุโซนร้อน สร้างความเสียหาย 500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และมีผู้เสียชีวิตทางอ้อมจากพายุจำนวน 1 คน
| ชื่อพายุ | ช่วงที่พายุมีกำลัง | ลมแรงสุด กม> /ชม. (ไมล์/ชม.) | ควมกดอากาศ (hPa) | พื้นที่ได้รับผลกระทบ | ความเสียหาย (USD) | ผู้เสียชีวิต | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| มูน | 1—4 กรกฎาคม | 65 (40) | 992 | เกาะไหหนัน, ภาคใต้ของจีน, หมู่เกาะพาราเซล, เวียดนาม, ลาว | 240,000 | 2 |  |
| คอสมี | 6—8 กรกฎาคม | 85 (50) | 1001 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |
| แบร์รี | 11—15 กรกฎาคม | 120 (75) | 991 | มิดเวสเทิร์นของสหรัฐ, ภาคตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐ, ชายฝั่งด้านอ่าวของสหรัฐ, รัฐอาร์คันซอ, รัฐโอคลาโฮมา, ภูมิภาคเกรตเลกส์, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐ | ≥500 ล้าน | 1 |  |
| สี่-อี | 12—14 กรกฎาคม | 55 (35) | 1006 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |
| ดานัส | 12—21 กรกฎาคม | 85 (50) | 985 | แยป, ฟิลิปปินส์, ไต้หวัน, หมู่เกาะรีวกีว, ภาคตะวันออกของจีน, ญี่ปุ่น, คาบสมุทรเกาหลี, ภาคเหนือของจีน, รัสเซียตะวันออกไกล, หมู่เกาะคูริล | 302,000 | 4 |  |
| TD | 17—19 กรกฎาคม | 55 (35) | 996 | ฟิลิปปินส์, ไต้หวัน, หมู่เกาะรีวกีว | ไม่มี | ไม่มี |  |
| เดลิลา | 22—25 กรกฎาคม | 65 (40) | 1005 | ปานามา, คอสตาริกา, นิการาก้ว | ไม่มี | ไม่มี |  |
| สาม | 22—23 กรกฎาคม | 50 (30) | 1013 | บาฮามาส | ไม่มี | ไม่มี |  |
| 01 | 22—24 กรกฎาคม | 45 (30) | 1001 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |
| นารี | 24—27 กรกฎาคม | 65 (40) | 998 | หมู่เกาะโบนิน, ญี่ปุ่น | ไม่มี | ไม่มี |  |
| เอริก | 27 กรกฎาคม—ปัจจุบัน | 215 (130) | 952 | รัฐฮาวาย | ไม่มี | ไม่มี |  |
| ฟลอสซี | 28 กรกฎาคม—ปัจจุบัน | 130 (80) | 990 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |
| วิภา | 30 กรกฎาคม—3 สิงหาคม | 55 (35) | 992 | หมู่เกาะพาราเซล, เกาะไหหนัน, ภาคใต้ของจีน, เวียดนาม, ลาว | ไม่มี | ไม่มี |  |
พายุ > สิงหาคม

| ชื่อพายุ | ช่วงที่พายุมีกำลัง | ลมแรงสุด กม> /ชม. (ไมล์/ชม.) | ควมกดอากาศ (hPa) | พื้นที่ได้รับผลกระทบ | ความเสียหาย (USD) | ผู้เสียชีวิต | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฟรานซิสโก | 1 สิงหาคม—ปัจจุบัน | 95 (60) | 992 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |
| เลกีมา | 1 สิงหาคม—ปัจจุบัน | 65 (40) | 996 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |
| กิล | 3 สิงหาคม—ปัจจุบัน | 65 (40) | 1006 | ไม่มี | ไม่มี | ไม่มี |  |
ผลกระทบทั่วโลก

| ชื่อฤดูกาล | พื้นที่ได้รับผลกระทบ | พายุทั้งหมด | พายุทีได้รับชื่อ | ความเสียหาย (USD) | ผู้เสียชีวิต |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2562 | เบอร์มิวดา, สหรัฐ, มิดเวสเทิร์นของสหรัฐ, ภาคตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐ, ชายฝั่งด้านอ่าวของสหรัฐ, รัฐอาร์คันซอ, รัฐโอคลาโฮมา, ภูมิภาคเกรตเลกส์, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐ, บาฮามาส | 3 | 2 | 500 ล้าน | 1 |
| ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2562 | อเมริกากลาง, ปานามา, คอสตาริกา, นิการากัว, รัฐฮาวาย, หมู่เกาะฮาวาย, จอห์นสตันอะทอลล์ | 7 | 6 | 0 | 0 |
| ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 25621 | หมู่เกาะนาดูนา, เวียดนาม, มาเลเซีย, ไทย, พม่า, คิริบาส, หมู่เกาะมาร์แชลล์, หมู่เกาะแคโรไลน์, ปาเลา, ฟิลิปปินส์, กวม, สหพันธรัฐไมโครนีเชีย, หมู่เกาะมาเรียนา, แยป, ไต้หวัน, หมู่เกาะรีวกีว, ภาคตะวันออกของจีน, ญี่ปุ่น, คาบสมุทรเกาหลี, ภาคเหนือของจีน, รัสเซียตะวันออกไกล, ฝั่งตะวันตกของรัฐแอลาสกา, เขตอาร์กติก, หมู่เพาะคูริล, หมู่เกาะโบนิน, ลาว | 17 | 7 | 165 ล้าน | 25 |
| ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2562 | ไทย, พม่า, หมู่เกาะอันดามัน, หมู่เกาะนิโคบาร์, ศรีลังกา, ภาคใต้ของอินเดีย, ภาคตะวันออกของอินเดีย, บังกลาเทศ, ภูฏาน | 2 | 2 | >1.812 พันล้าน | 97 |
| พายุหมุนเขตร้อนในแอตแลนติกใต้ พ.ศ. 2562 | บราซิล | 2 | 2 | 0 | 0 |
| ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้ พ.ศ. 2561–25621 | มาดากัสการ์, รอดริเกซ, มอริเชียส, โมซัมบิก, มาลาวี, ซิมบับเว, เซเชลล์, หมู่เกาะโคโมโร | 9 | 9 | >2.111 พันล้าน | 1,376 |
| ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้ พ.ศ. 2562–25632 | ไม่มี | 1 | 0 | $0 | 0 |
| ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย พ.ศ. 2561–25621 | เกาะชวา, อินโดนีเชีย, รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย, หมู่เกาะมาลูกู, ติมอร์ตะวันออก, คาบสมุทรเคปยอร์ก, รัฐควีนส์แลนด์, รัฐนิวเซาท์เวลส์, หมู่เกาะโซโลมอน, หมู่เกาะโคโคส (คีลิง), เกาะคริสต์มาส, นอร์เทิร์นเทร์ริทอรี, เกาะสุมาตรา, นิวแคลิโดเนีย, คิมเบร์ลี | 16 | 8 | 1.209 พันล้าน | 13 |
| ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย พ.ศ. 2562–25632 | ไม่มี | 0 | 0 | 0 | 0 |
| ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้ พ.ศ. 2561–25621 | หมู่เกาะโซโลมอน, ฟีจี, วอลลิสและฟุตุนา, หมู่เกาะซามัว, ตองงา, วานูวาตู, นิวแคลิโดเนีย | 11 | 4 | 51 ล้าน | 0 |
| ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้ พ.ศ. 2562–25632 | ไม่มี | 0 |  | $0 | 0 |
| ทั่วโลก | (ดูด้านบน) | 67 | 40 | >5.748 พันล้าน | 1,510 |

↑  ผลรวมของจำนวนพายุในแต่ละแอ่งจะไม่เท่ากับจำนวนที่แสดงในทั้งหมด เพราะเมื่อพายุเคลื่อนตัวข้ามแอ่งมันจะถูกนับเป็นพายุในอีกหนึ่งด้วย ทำให้เกิกเป็นข้อแตกต่าง (ในสิ่งที่ควรจะเหมือนกัน) ของจำนวนพายุจริง
↑  ผลรวมของจำนวนผู้เสียชีวิตในแต่ละแอ่งจะไม่เท่ากับจำนวนที่แสดงในทั้งหมด เพราะเมื่อพายุเคลื่อนตัวข้ามแอ่งมันจะถูกนับเป็นพายุในอีกหนึ่งด้วย ทำให้เกิกเป็นข้อแตกต่าง (ในสิ่งที่ควรจะเหมือนกัน) ของจำนวนผู้เสียชีวิตจริง
แหล่งข้อมูลอื่น

ศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาค
ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติสหรัฐ – แอตแลนติกเหนือ, แปซิฟิกตะวันออก
ศูนย์เฮอริเคนแปซิฟิกกลาง – แปซิฟิกกลาง
กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น – แปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ
กรมอุตุนิยมวิทยาอินเดีย – อ่าวเบงกอล และ ทะเลอาหรับ
Météo-France – เรอูว์นียง – มหาสมุทรอินเดียใต้จาก 30°E ถึง 90°E
Fiji Meteorological Service – แปซิฟิกใต้ทางตะวันตกของ 160°E ทางเหนือของ 25°S
ศูนย์เตือนพายุหมุนเขตร้อน
กรมอุตุนิยมวิทยา ภูมิอากาศวิทยา และธรณีฟิสิกส์แห่งอินโดนีเซีย เก็บถาวร 2018-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – มหาสมุทรอินเดียใต้จาก 90°E ถึง 141°E, บริเวณตอนเหนือของ 10°S
สำนักอุตุนิยมวิทยาออสเตรเลีย (TCWC ศูนย์เพิร์ท, ดาร์วิน และ บริสเบน) – มหาสมุทรอินเดียใต้และมหาสมุทรแปซิฟิกใต้จาก 90°E ถึง 160°E, บริเวณตอนใต้ของ 10°S
บริการลมฟ้าอากาศแห่งชาติปาปัวนิวกินี เก็บถาวร 2020-11-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – มหาสมุทรแปซิฟิกใต้จาก 141°E ถึง 160°E, บริเวณตอนเหนือของ 10°S
เมทเซอร์วิสนิวซีแลนด์ – มหาสมุทรแปซิฟิกใต้ทางตะวันตกของ 160°E, ทางใต้ของ 25°S
พายุโซนร้อนปาบึก
พายุไต้ฝุ่นหวู่ติบ
พายุไซโคลนอิดาอี
พายุไซโคลนฟานี
พายุไซโคลนลีลี
พายุไซโคลนวายุ
พายุเฮอริเคนเอริก
ส้มป่อย (ภาพยนตร์)

| ส้มป่อย |
| --- | --- |
กำกับ: อนวรรษ พรมแจ้ อรุณกร พิค
เขียนบท: อนวรรษ พรมแจ้ อรุณกร พิค
อำนวยการสร้าง: ก้องเกียรติ โขมศิริ
นักแสดงนำ:   พิจักขณา วงศารัตนศิลป์  ธัชทร ทรัพย์อนันต์  ธนพล จารุจิตรานนท์  พัชร์ธีรัตน์ แหลมหลวง 
กำกับภาพ: ณัฐพล เลี่ยมวินิจ
ตัดต่อ: วีรภัทร เต็มบัณฑิต
ผู้จัดจำหน่าย: M Pictures
วันฉาย: 4 พฤศจิกายน 2564 (2564-11-04)
ความยาว: 121 นาที
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ส้มป่อย (อังกฤษ: Get Him Girl! เป็นภาพยนตร์ไทย แนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม ปี 2021 กำกับโดย อนวรรษ พรมแจ้ และ อรุณกร พิค
เรื่องย่อ

เรื่องราวความรักของหญิงสาวชื่อ ส้มป่อย ที่รู้สึกเบื่อหน่ายกับบ้านเกิดของเธอ และปรารถนาที่จะพบความรักกับใครสักคนจาก กรุงเทพฯ
นักแสดง

พิจักขณา วงศารัตนศิลป์ รับบท ส้มป่อย
ธนพล จารุจิตรานนท์​ รับบท แซ้บ
ธัชทร ทรัพย์อนันต์​ รับ แวน
พัชร์ธีรัตน์ แหลมหลวง รับบท เจ๊แหวว
อุทัยวรรณ อนุวงศ์ รับบท ผัน
ธนเชษฐ นามวงศ์ รับบท พ่อแซ้ป
เพลงประกอบ

ไม่เคย ขับร้องโดย ไม้เมือง
อยากมีแฟนแล้ว ขับร้องโดย มารี เออเจนี เลอเลย์
ภาพถ่าย

ภาพถ่ายรูปแมว
ภาพถ่าย ได้แก่ ภาพซึ่งได้มาจากกรรมวิธีการถ่ายภาพ คือ การใช้กล้องถ่ายภาพ วัสดุไวแสงสำหรับบันทึกภาพ และมีกระบวนการในการขยายภาพหรือการพิมพ์ภาพออกมา ภาพถ่ายจึงเกิดจากกระบวนการการถ่ายภาพ
ภาพถ่ายที่ดีนั้นจะต้องสะท้อนความจริงที่เกิดขึ้น สามารถสื่อเรื่องราวได้อย่างชัดเจนและถูกต้องการที่ภาพถ่ายในงานวารสารศาสตร์แบ่งออกเป็น 3 ประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่ ภาพข่าว ภาพสารคดี และภาพโฆษณา
ภาพถ่ายถาวรภาพแรก ซึ่งเป็นสำเนาภาพพิมพ์ด้วยการเปิดรับแสงสัมผัส ถูกสร้างขึ้นในปี 1822 โดยใช้กระบวนการ "เฮลิโอกราฟี" บนฐานยางมะตอยที่พัฒนาโดย Nicéphore Niépce ภาพถ่ายจริงภาพแรกที่ถ่ายด้วยกล้องออบสคูราเกิดขึ้นไม่กี่ปีต่อมาในเมือง Le Gras ประเทศฝรั่งเศส ในปี 1826 แต่กระบวนการของ Niépce ไม่ไวพอที่จะใช้งานได้จริงสำหรับการใช้งานนี้: ต้องใช้การเปิดรับแสงของกล้องที่ใช้เวลาหลายชั่วโมงหรือหลายวัน ในปี 1829 Niépce ได้ร่วมเป็นพันธมิตรกับ Louis Daguerre และพวกเขาทั้งสองได้พัฒนากระบวนการที่คล้ายกันแต่ไวแสงมากขึ้นและได้รับการปรับปรุงในด้านอื่น ๆ
ภาพถ่ายแบบอิงไม่ดิจิทัลถูกสร้างขึ้นด้วยกระบวนการเคมีสองขั้นตอน ในระหว่างกระบวนการสองขั้นตอน ฟิล์มไวแสงจะจับภาพลบ (สีและแสง/เงาสว่างถูกแปลงกลับ) เพื่อให้ได้ภาพบวก ภาพลบมักถูกถ่ายโอน ("พิมพ์") ลงบนกระดาษภาพถ่าย การพิมพ์ภาพลบบนฟิล์มใสใช้เพื่อผลิตภาพยนตร์ อีกทางเลือกหนึ่งคือฟิล์มถูกประมวลผลเพื่อแปลงภาพเชิงลบ เพื่อให้ได้ภาพบวกที่โปร่งใส
กระบวนการที่ช่างภาพถ่ายภาพต่อเนื่องเพื่อให้ได้ภาพที่สามารถนำไปใช้ในขั้นตอนหลังการผลิตหรือการแก้ไขเรียกว่าสตูดิโอถ่ายภาพ ตัวอย่างหนึ่งอาจเป็นนางแบบที่โพสท่าถ่ายภาพในสตูดิโอหรือกลางแจ้ง ตัวเลือกของการทำสตูดิโอถ่ายภาพอาจรวมถึงการถ่ายภาพอาหารและเครื่องดื่ม การถ่ายภาพสินค้าและไลฟ์สไตล์ การถ่ายภาพสถาปัตยกรรมและภายใน การถ่ายภาพสำหรับอีคอมเมิร์ซ การถ่ายภาพบูดูร์ การถ่ายภาพไลฟ์สไตล์ทั่วไป
ปัจจุบันส่วนใหญ่ภาพถ่ายถูกสร้างขึ้นด้วยสมาร์ทโฟนหรือกล้องที่มีการใช้เลนส์เพื่อโฟกัสคลื่นความยาวแสงที่มองเห็นได้จากฉากเพื่อสร้างภาพที่ตาจะมองเห็นได้ กระบวนการและการปฏิบัติของการสร้างภาพเหล่านี้เรียกว่าการถ่ายภาพ
ดูเพิ่ม

การถ่ายภาพ
เอริชที่ 2 ดยุกแห่งเมคเลินบวร์ค

| เอริชที่ 2 แห่งเมคเลินบวร์ค |
| --- | --- |
รูปปั้นเอริชที่ 2 (ขวา) ที่โดเบอรันมินสเตอร์ (ร่วมกับ Balthasar ลุงของเขา)
เกิด: 3 กันยายน ค.ศ. 1483
ถึงแก่กรรม: 22 ธันวาคม ค.ศ. 1508(1508-12-22) (25 ปี)
ฝังศพ: โดเบอรันมินสเตอร์
ตระกูล: เมคเลินบวร์ค
บิดา: มักนุสที่ 2 ดยุกแห่งเมคเลินบวร์ค
มารดา: โซฟีแห่งพ็อมเมิร์น-ชแททีน
เอริชที่ 2 ดยุกแห่งเมคเลินบวร์ค (เยอรมัน: Erich (II.), Herzog zu Mecklenburg; 3 กันยายน ค.ศ. 1483 – 21/22 ธันวาคม ค.ศ. 1508) เป็นดยุกแห่งเมคเลินบวร์ค ผู้เป็นบุตรในมักนุสที่ 2 ดยุกแห่งเมคเลินบวร์คกับโซฟีแห่งพ็อมเมิร์น-ชแททีน
เอริชศึกษาที่มหาวิทยาลัยรอสต็อกและเป็นอธิการบดีกิตติมศักดิ์ถึง 3 ครั้งใน ค.ศ. 1499, 1499–1500 และ 1502 หลังบิดาเสียชีวิตในวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1503 เขาจึงปกครองเหนือเมคเลินบวร์ค-ชเวรีนร่วมกับไฮน์ริชที่ 5 และอัลเบิร์ตที่ 7 กับBalthasar ลุงของเขา เอริชน่าจะเสียชีวิตในวันที่ 21 หรือ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1508 โดยร่างฝังไว้ในโดเบอรันมินสเตอร์ที่บาดโดเบอรัน เขาไม่เคยสมรสและเสียชีวิตโดยไม่มีลูก
อำเภอมงคลบุรี

| อำเภอมงคลบุรี ស្រុកមង្គលបូរី |
| --- | --- |
อำเภอ (สฺรุก)


อำเภอมงคลบุรี
พิกัด: 13°32′30″N 103°1′30″E﻿ / ﻿13.54167°N 103.02500°E﻿ / 13.54167; 103.02500
ประเทศ:  กัมพูชา
จังหวัด: บันทายมีชัย
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 187,286 คน
เขตเวลา: UTC+07:00 (ICT)
รหัสพื้นที่: 54
รหัสภูมิศาสตร์: 0102
มงคลบุรี (เขมร: មង្គលបុរី) เป็นอำเภอทางตอนใต้ของจังหวัดบันทายมีชัย ทางตะวันตกเฉียงเหนือของกัมพูชา เมืองหลักของอำเภอคือเมืองมงคลบุรี ห่างจากศรีโสภณเมืองหลักของจังหวัดไปทางใต้ประมาณ 9 กิโลเมตร  อำเภอนี้มีพรมแดนติดกับจังหวัดพระตะบองทางทิศใต้ เส้นทางรถไฟสายหลักจากพนมเปญถึงปอยเปตวิ่งผ่านอำเภอนี้จากเหนือจรดใต้
อำเภอมงคลบุรีเป็นอำเภอที่เล็กที่สุดอำเภอหนึ่งในจังหวัดบันทายมีชัยเมื่อพิจารณาจากพื้นที่ และมีเพียงเทศบาลเมืองศรีโสภณเท่านั้นที่เล็กกว่า อย่างไรก็ตาม เป็นอำเภอที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัดและมีโครงสร้างพื้นฐานด้านคมนาคมขนส่ง ทางหลวงหมายเลข 5 ซึ่งเริ่มต้นที่กรุงพนมเปญและสิ้นสุดที่ปอยเปตและทางรถไฟแบ่งอำเภอออกเป็นทางคู่ขนานจากเหนือจรดใต้ ทางหลวงหมายเลข 160 เริ่มต้นใกล้กับใจกลางอำเภอไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้สู่จังหวัดไพลิน
ประวัติ

ประวัติของอำเภอมงคลบุรีก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 18 ไม่ชัดเจน โดยอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดพระตะบอง แต่อย่างไรก็ตาม บันทึกแรกเกี่ยวกับเมืองได้ถูกกล่าวไว้ในพระราชพงศาวดารรัชกาลที่ 3 ว่าตั้งเมืองเมื่อ ค.ศ. 1833 และมอบหมายให้องค์ด้วงเป็นเจ้าเมืององค์แรก ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 จนถึง ค.ศ. 1907 เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดพระตะบองของสยาม ขณะนั้นสยามควบคุมอาณาบริเวณจังหวัดบันทายมีชัย จังหวัดอุดรมีชัย จังหวัดเสียมราฐ และจังหวัดพระตะบอง ในปัจจุบัน
พระบรมฉายาลักษณ์ของพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์
ฟุตบอลโลกหญิง 2027

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ:  บราซิล
วันที่: 24 มิถุนายน – 25 กรกฎาคม
ทีม: 32 (จาก 6 สมาพันธ์)
← ค.ศ. 2023 ค.ศ. 2031 → 
ฟุตบอลโลกหญิง 2027 (อังกฤษ: 2027 FIFA Women's World Cup) เป็นการแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง ครั้งที่ 10 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลหญิงระดับนานาชาติทุกสี่ปีโดยทีมชาติที่เป็นสมาชิกของฟีฟ่า การแข่งขันฟุตบอลโลกหญิงครั้งนี้มี 32 ทีมเข้าร่วม โดยรวมทั้งเจ้าภาพ หลังจากฟีฟ่าประกาศเพิ่มจำนวนทีมในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2019
การลงคะแนนและประกาศผลเจ้าภาพ มีขึ้นระหว่างการประชุมใหญ่สามัญของสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่าคองเกรส) ครั้งที่ 74 เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ กรุงเทพมหานคร ซึ่งถือเป็นครั้งแรกที่ฟีฟ่าคองเกรสลงคะแนนเลือกเจ้าภาพฟุตบอลหญิง โดยบราซิลได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน จึงเป็นครั้งแรกที่การแข่งขันฟุตบอลโลกหญิงจัดขึ้นในภูมิภาคอเมริกาใต้ อีกทั้งบราซิลยังเป็นชาติที่หกที่ได้จัดฟุตบอลโลกทั้งชายและหญิง
การคัดเลือกเจ้าภาพ > ผลการลงคะแนนเลือกเจ้าภาพ

การลงคะแนนเลือกเจ้าภาพฟุตบอลโลกหญิง 2027 มีขึ้นระหว่างการประชุมฟีฟ่าคองเกรส ครั้งที่ 74 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ กรุงเทพมหานคร
| ประเทศ | คะแนนโหวต |
| --- | --- |
 บราซิล: 119
 เบลเยียม,  เยอรมนี และ  เนเธอร์แลนด์: 78

งดออกเสียง: 10
จำนวนผู้มีสิทธิ์ทั้งหมด: 207
เสียงข้างมากที่ต้องการ: 104
การคัดเลือกเจ้าภาพ > ประเทศที่เคยเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

เม็กซิโก และ  สหรัฐอเมริกา (ถอนตัวเมื่อ 29 เมษายน ค.ศ. 2024)
แอฟริกาใต้ (ถอนตัวเมื่อ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023)
รูปแบบ

ตั้งแต่ปี 2023 การแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง จะเริ่มด้วยรอบแบ่งกลุ่มจำนวน 8 กลุ่ม กลุ่มละ 4 ทีม โดยทีมสองอันดับแรกของแต่ละกลุ่มจะผ่านไปสู่การแข่งขันรอบ 16 ทีมสุดท้าย จนถึงรอบชิงชนะเลิศ รวมจำนวน 64 นัด โดยมีรูปแบบคล้ายคลึงกับฟุตบอลโลกทีมชายที่ใช้ระหว่างปี 1998 ถึง 2022
แหล่งข้อมูลอื่น

FIFA Women's World Cup เก็บถาวร 2015-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กฟุตบอลโลกหญิง |
| --- | --- |
สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า)
ทัวร์นาเมนต์: จีน 1991 • สวีเดน 1995 • สหรัฐ 1999 • สหรัฐ 2003 • จีน 2007 • เยอรมนี 2011 • แคนาดา 2015 • ฝรั่งเศส 2019 • ออสเตรเลีย–นิวซีแลนด์ 2023 • บราซิล 2027 • 2031
รอบคัดเลือก: 1991 • 1995 • 1999 • 2003 • 2007 • 2011 • 2015 • 2019 • 2023 • 2027
รอบชิงชนะเลิศ: 1991 • 1995 • 1999 • 2003 • 2007 • 2011 • 2015 • 2019 • 2023
ผู้เล่น: 1991 • 1995 • 1999 • 2003 • 2007 • 2011 • 2015 • 2019 • 2023
การคัดเลือกเจ้าภาพ: 2023 • 2027 • 2031
อื่น ๆ: เจ้าภาพ • ทีมที่ลงแข่งขัน • Player appearances • Goalscorers (hat-tricks • own goals) • Multiple winners • การบันทึก • รางวัล • Broadcasters • Mascots
เดอะสแตนดาร์ด

| --- | --- |
โลโก้แบบข้อความ
คําขวัญ: STAND UP FOR THE PEOPLE สำนักข่าวที่มุ่งสร้างความเปลี่ยนแปลงเชิงบวกแก่สังคม
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2560
ผู้ก่อตั้ง: วินิจ เลิศรัตนชัย วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ นิติพัฒน์ สุขสวย
ประเภท: สำนักข่าวออนไลน์, บริษัทผลิตสื่อออนไลน์
สํานักงานใหญ่: เลขที่ 23/100-102 ซอยศูนย์วิจัย ถนนพระราม 9 แขวงบางกะปิ เขตห้วยขวาง กรุงเทพฯ 10310
ที่ตั้ง: กรุงเทพ, ประเทศไทย
เจ้าของ: บริษัท เดอะสแตนดาร์ด จำกัด
บรรณาธิการบริหาร: นครินทร์ วนกิจไพบูลย์
เว็บไซต์: thestandard.co
บริษัท เดอะสแตนดาร์ด จำกัด เป็นสำนักข่าวและบริษัทผลิตสื่อออนไลน์ในประเทศไทยที่นำเสนอข่าว วิดีโอ สารคดี และพอดแคสต์ ผลิตนิตยสารแจกฟรีรายสัปดาห์ พอกเกตบุก รับจ้างจัดงาน
บริษัทจดทะเบียนเมื่อ 22 มีนาคม พ.ศ. 2560 ด้วยทุนจดทะเบียน 30 ล้านบาท จากข้อมูลปี พ.ศ. 2560 มีโครงสร้างผู้ถือหุ้นคือ วินิจ เลิศรัตนชัย ถือหุ้นร้อยละ 45, วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ ถือหุ้นร้อยละ 25, นิติพัฒน์ สุขสวยถือหุ้นร้อยละ 20, บริษัท เดย์อาฟเตอร์เดย์ จำกัด ถือหุ้นด้วยอีกร้อยละ 10 มี นครินทร์ วนกิจไพบูลย์ เป็นบรรณาธิการบริหารสำนักข่าว
เดอะสแตนดาร์ดมีสำนักงานใหญ่ในซอยศูนย์วิจัย และเคยมีพื้นที่กิจกรรมร่วมตั้งอยู่ในศูนย์การค้าสยามพารากอน
ในวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2567 เศรษฐา ทวีสิน นายกรัฐมนตรี ได้เดินทางไปแสดงความยินดีในโอกาสครบรอบ 7 ปี ของเดอะสแตนดาร์ด ด้วยตนเอง
เนื้อหา

เนื้อหาของเดอะสแตนดาร์ดแบ่งเป็นข่าวร้อยละ 50 เป็นข่าวในประเทศ ต่างประเทศ การเมือง อาชญากรรม เศรษฐกิจ เป็นต้น  ส่วนอีกร้อยละ 50 เป็นเรื่องไลฟ์สไตล์ และวัฒนธรรม ในชื่อ "เดอะสแตนดาร์ด ป๊อบ" รูปแบบข่าวเป็นข่าวสารในแนวทางสร้างสรรค์ คือ สามารถทำให้คนเรียนรู้จากข่าวได้ เลือกข่าวใหญ่และข่าวสำคัญ ที่มีผลกระทบกับคนหมู่มากเป็นหลัก เช่นข่าวระเบิด น้ำท่วม รัฐบาลประกาศเลื่อนเลือกตั้ง และข่าวอีกรูปแบบหนึ่งคือ ข่าวที่คนสนใจที่ใคร ๆ ก็เขียน โดยมาเขียนในมุมมองของตัวเอง ผลงานโดดเด่นคือการจัดดีเบตก่อน การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562, การเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
เนื้อหา > รายได้

เดอะสแตนดาร์ดในปี พ.ศ. 2561 มีรายได้ 95,398,782.68 บาท กำไรสุทธิ 11,410,551.83 บาท
เนื้อหา > แพลตฟอร์มที่เผยแพร่

เดอะสแตนดาร์ด ผลิตเนื้อหาหลายประเภท และเผยแพร่หลายช่องทาง ประกอบไปด้วย เว็บไซต์ เฟซบุ๊ก เอ็กซ์ อินสตาแกรม ยูทูบ ติ๊กต็อก และแพลตฟอร์มพอดแคสต์ อาทิ ซาวด์คลาวด์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
เดอะสแตนดาร์ด ที่ยูทูบ
เดอะสแตนดาร์ด พ็อดคาสต์ ที่ยูทูบ
The Secret Sauce ที่ยูทูบ
The Standard Wealth ที่ยูทูบ
คำนี้ดี ที่ยูทูบ
เดอะสแตนดาร์ด ป็อป ที่ยูทูบ
เดอะสแตนดาร์ดที่สยามพารากอน
ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
ยุคก่อนประวัติศาสตร์และญี่ปุ่นโบราณ > ยุคหินเก่า

บทความหลัก: ยุคหินญี่ปุ่น
คนเก็บของป่าล่าสัตว์มาถึงญี่ปุ่นในช่วงยุคหินเก่า แม้ว่าจะมีหลักฐานถึงการมีอยู่ของพวกเขาหลงเหลือน้อยจากดินเปรี้ยวที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการกลายเป็นซากดึกดำบรรพ์ (fossilization) อย่างไรก็ตาม การค้นพบขวานรูปทรงโค้งเรียบ (ground-edge axe) ที่สร้างขึ้นกว่า 30,000 ปีก่อนอาจเป็นหลักฐานแรกของมนุษย์ในญี่ปุ่น มีการคาดการณ์ว่ามนุษย์กลุ่มแรกมาถึงญี่ปุ่นโดยเรือทางน้ำ พบหลักฐานการพำนักอาศัยของมนุษย์เมื่อ 32,000 ปีก่อนในถ้ำยามาชิตะ และกว่า 20,000 ปีก่อนในถ้ำชิราโฮะซาโอเนตาบารุ บนเกาะอิชิงากิ