stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หลวงพ่อเพ็ชร (วัดท่าถนน)
อัญเชิญไปวัดเบญจมบพิตร

ปี พ.ศ. 2443 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ฯ ทรงสร้างวัดเบญจมบพิตร ได้มีการรวบรวมพระพุทธรูปที่เก่าแก่และสวยงาม ที่อยู่ตามหัวเมืองต่าง ๆ มาประดิษฐานไว้ที่วัดเหล่านี้ พระพุทธรูปหลวงพ่อเพ็ชร์มีพุทธลักษณะงาม ก็ได้รับเลือกสรรให้อัญเชิญมาประดิษฐานที่วัดเบญจมบพิตร พร้อมกับพระพุทธรูปองค์อื่น ๆ จากทั่วราชอาณาจักร การที่ต้องนำหลวงพ่อเพ็ชร์ไปจากวัดวังเต้าหม้อทำให้เจ้าอาวาสเสียใจมาก จึงได้ออกจากวัดธุดงค์ไปในที่ต่าง ๆ สุดท้ายได้มรณภาพบนภูเขาในป่า บ้านนาตารอด ตำบลบ้านด่าน อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์
อัญเชิญกลับมาจังหวัดอุตรดิตถ์

ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2453 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้า ฯ ได้โปรดเกล้า ฯ ให้อัญเชิญพระพุทธรูปหลวงพ่อเพ็ชร์กลับคืนไปประดิษฐานไว้ที่วัดวังเตาหม้อตามคำขอของชาวเมืองอุตรดิตถ์ ดังข้อความซึ่งปรากฏอยู่ที่ฐานของพระพุทธรูป " หลวงพ่อเพ็ชร์" ว่า
"พระพุทธรูปองค์นี้ เมื่อ ร.ศ.119 พระจุลจอมเกล้ารัชกาลที่ 5 ได้อัญเชิญจาก วัดท่าถนนไปไว้ วัดเบญจมบพิตร ครั้น ร.ศ. 129 หลวงนฤบาล ( จะพันยา ) อัญเชิญกลับมาไว้ วัดท่าถนน "
เหตุที่มีรับสั่งให้นำหลวงพ่อเพ็ชร์มาคืนชาวอุตรดิตถ์ครั้งนี้มี มีคำบอกเล่ามาว่าเทวดาประจำองค์หลวงพ่อได้ไปเข้าสุบินสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวงว่า อยากกลับอุตรดิตถ์ พระองค์จึงทรงทำตามพระสุบินนั้น
เมื่อปี พ.ศ. 2473 พระครูธรรมกิจจาภิบาล (ทองสุก)  หรือพระสุธรรมเมธี อดีตเจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์ ร่วมกับประชาชนชาวเมืองอุตรดิตถ์ได้ช่วยกันสร้างพระวิหารขึ้นใหม่ และอัญเชิญพระพุทธรูปหลวงพ่อเพ็ชร์มาประดิษฐานไว้ในพระวิหาร เพื่อให้ประชาชนได้เข้ามาสักการบูชาได้สะดวก
ปัจจุบันหลวงพ่อเพ็ชร์ประดิษฐานอยู่ในวิหารทางด้านทิศเหนือของอุโบสถ
ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปหลวงพ่อเพ็ชร์ วัดท่าถนน
ภายในโถงกลางก่อนเข้าวิหารส่วนที่ประดิษฐานพระพุทธรูปหลวงพ่อเพ็ชร์ วัดท่าถนน
วีดิทัศน์ตัวอย่างภาพภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปหลวงพ่อเพ็ชร์ วัดท่าถนน
ด้านหน้าวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปหลวงพ่อเพ็ชร์ วัดท่าถนน
ดูเพิ่ม

วัดท่าถนน (อุตรดิตถ์)
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติหลวงพ่อเพ็ชร์วัดท่าถนน (วัดวังเตาหม้อ) เก็บถาวร 2007-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สถานที่ท่องเที่ยว ในอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ เก็บถาวร 2006-12-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก9 พระพุทธรูปโบราณศักดิ์สิทธิ์แห่งเมืองอุตรดิตถ์ |
| --- | --- |
 หลวงพ่อเพ็ชร (วัดท่าถนน)  พระฝางทรงเครื่อง (จำลอง) (วัดพระฝางสวางคบุรีมุนีนาถ)   หลวงพ่อพุทธรังสี (วัดพระยืนพุทธบาทยุคล)  หลวงพ่อสุโขสัมฤทธิ์ (วัดคุ้งตะเภา)  หลวงพ่อเชียงแสน (วัดธรรมาธิปไตย)   หลวงพ่อพุทธโคดม (วัดยางโทน)  หลวงพ่อสัมฤทธิ์ (วัดหมอนไม้)  หลวงพ่อโต  (วัดหน้าพระธาตุ)  หลวงพ่ออู่ทอง (ทองคำ) (วัดดงสระแก้ว)
สุรพงษ์ เอี่ยมพิชัยฤทธิ์

สุรพงษ์ เอี่ยมพิชัยฤทธิ์
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ สุรพงษ์ เอี่ยมพิชัยฤทธิ์  เกิดมาในตระกูลช่างภาพโดยแท้ ในปัจจุบันนี้คนในสังคมจำนวนมากที่รู้จักร้านถ่ายภาพโบราณ "ศิลป์ธรรมชาติ" ที่ตลาดร้อยปีสามชุก หลายคนเคยไปถ่ายภาพที่ร้านนี้มาแล้ว ที่ร้านถ่ายภาพโบราณนี้คือที่กำเนิดของบุคคลผู้มีนามว่า สุรพงษ์ เอี่ยมพิชัยฤทธิ์ จบการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเทคนิคกรุงเทพ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ)
ปัจจุบัน สุรพงษ์ เอี่ยมพิชัยฤทธิ์ เป็นอาจารย์ประจำที่สาขาศิลปะภาพถ่าย คณะศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยรังสิต มีตำแหน่งทางวิชาการเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ และเป็นหัวหน้าสาขาศิลปะภาพถ่าย สุรพงษ์ เอี่ยมพิชัยฤทธิ์ เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการถ่ายภาพสี เชี่ยวชาญเรื่องโซนซิสเต็ม มีผลงานด้านการถ่ายภาพ
และร่วมแสดงงานกับกลุ่มศิลปินภาพถ่ายต่าง ๆ อยู่เสมอ ๆ
ความสนใจอีกด้านหนึ่งที่ผู้ช่วยศาสตราจารย์สุรพงษ์ เอี่ยมพิชัยฤทธิ์ สนใจคือการถ่ายภาพด้วยกล้องรูเข็ม สร้างกล้องรูเข็มแบบต่าง ๆ 
ขึ้นมาถ่ายภาพและมีผลงานที่ถ่ายด้วยกล้องรูเข็มเป็นจำนวนมาก นับว่าเป็นแนวทางการทำภาพศิลปะอืกแนวหนึ่ง
ที่ผู้ช่วยศาสตราจารย์สุรพงษ์ เอี่ยมพิชัยฤทธิ์ มีความถนัด
ภาษาขมุ

| ภาษาขมุ |
| --- | --- |
ภาษากำมุ
พาซา คะมุ้
ออกเสียง: [pʰasa̤ː kʰəmúʔ] (ภาษาขมุตะวันตกถิ่นห้วยเอียน จังหวัดเชียงราย)
ประเทศที่มีการพูด: ลาว, ไทย, เวียดนาม, จีน
ชาติพันธุ์: ชาวขมุ
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (798,400 คน อ้างถึงสำมะโน ค.ศ. 1990–2015)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  ขมุภาษาขมุ
ระบบการเขียน: อักษรลาว, อักษรไทย, อักษรละติน
รหัสภาษา
ISO 639-3: อย่างใดอย่างหนึ่ง: kjg – ภาษาขมุ khf – ภาษาขมุพุทธ
ภาษาขมุ [ขะ-หฺมุ] หรือ ภาษากำมุ เป็นภาษาของชาวขมุซึ่งอาศัยอยู่ในตอนเหนือของประเทศลาวรวมถึงพื้นที่ใกล้เคียงในประเทศไทย ประเทศเวียดนาม และประเทศจีน จัดอยู่ในกลุ่มภาษาขมุของตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก โดยในตระกูลภาษานี้ ภาษาขมุมักได้รับการระบุว่ามีความใกล้ชิดกับภาษากลุ่มปะหล่องและภาษากลุ่มคาซีมากที่สุด
การกระจายตามเขตภูมิศาสตร์

สุวิไล เปรมศรีรัตน์ (2002) รายงานที่ตั้งและภาษาถิ่นของภาษาขมุในประเทศไทย ประเทศลาว ประเทศเวียดนาม และประเทศจีนดังต่อไปนี้
ไทย: พบผู้พูดภาษาขมุในหมู่บ้านหลายหมู่บ้านซึ่งรวมถึงหมู่ที่ 6 บ้านห้วยเอียน ตำบลหล่ายงาว อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย (ชาวขมุในหมู่บ้านนี้มีถิ่นเดิมอยู่ที่เมืองปากแบ่ง แขวงไชยบุรี ประเทศลาว) นอกจากนี้ยังมีพบในจังหวัดน่านและจังหวัดลำปาง
ลาว: พบผู้พูดภาษาขมุในแขวง 8 แขวงทางตอนเหนือของประเทศ ได้แก่ แขวงไชยบุรี แขวงบ่อแก้ว แขวงหลวงน้ำทา แขวงอุดมไซ แขวงพงสาลี แขวงหลวงพระบาง และแขวงเชียงขวาง รวมถึงในหมู่บ้านบางหมู่บ้านใกล้เวียงจันทน์
เวียดนาม: พบผู้พูดภาษาขมุในตำบลกีมดา อำเภอเตืองเซือง และในเมืองวิญ จังหวัดเหงะอาน นอกจากนี้ยังพบในจังหวัดลายเจิว จังหวัดเซินลา และจังหวัดทัญฮว้า
จีน: พบผู้พูดภาษาขมุในจังหวัดปกครองตนเองสิบสองปันนา มณฑลยูนนาน
การกระจายตามเขตภูมิศาสตร์ > ภาษาถิ่น

ภาษาขมุประกอบด้วยภาษาถิ่นหลายภาษาโดยไม่มีวิธภาษามาตรฐาน ภาษาขมุถิ่นมีความแตกต่างกันในแง่จำนวนเสียงพยัญชนะ การใช้ลักษณะน้ำเสียง และระดับอิทธิพลจากภาษาประจำชาติที่อยู่โดยรอบ ภาษาขมุถิ่นต่าง ๆ โดยส่วนใหญ่สามารถเข้าใจซึ่งกันและกันได้ อย่างไรก็ตาม ผู้พูดภาษาถิ่นที่อยู่ไกลจากกันออกไปอาจสื่อสารกันลำบากขึ้น
ภาษาขมุในท้องถิ่นต่าง ๆ สามารถจัดเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ได้สองกลุ่ม ได้แก่ ภาษาขมุตะวันตกและภาษาขมุตะวันออก
ภาษาขมุตะวันตก ได้แก่ภาษาขมุที่พูดกันเป็นหลักในจังหวัดน่านและจังหวัดเชียงราย ประเทศไทย; แขวงบ่อแก้ว แขวงอุดมไซ และแขวงหลวงน้ำทา ประเทศลาว; และในบางหมู่บ้านของจังหวัดปกครองตนเองสิบสองปันนา ประเทศจีน ภาษาขมุถิ่นในกลุ่มนี้มีหน่วยเสียงพยัญชนะน้อยกว่าภาษาขมุตะวันออกและมีการเปรียบต่างหน่วยเสียงระหว่างลักษณะน้ำเสียงทุ้ม-ต่ำกับลักษณะน้ำเสียงแรง-ดัง-สูง (หรือใส-แรง) ภาษาถิ่นบางภาษายังผ่านภาวะการเป็นภาษามีลักษณะน้ำเสียงไปเป็นภาษามีวรรณยุกต์แล้วด้วย
ภาษาขมุตะวันออก ได้แก่ภาษาขมุที่พูดกันเป็นหลักในแขวงพงสาลี แขวงหลวงพระบาง แขวงหัวพัน และแขวงเชียงขวาง ประเทศลาว; จังหวัดเหงะอาน จังหวัดเซินลา และจังหวัดเดี่ยนเบียนในประเทศเวียดนาม; และในบางหมู่บ้านของจังหวัดปกครองตนเองสิบสองปันนา ประเทศจีน ภาษาขมุถิ่นในกลุ่มนี้มีแนวโน้มตรงกันข้ามกับภาษาขมุตะวันตก กล่าวคือ ไม่มีการเปรียบต่างหน่วยเสียงระหว่างลักษณะน้ำเสียงหรือระหว่างวรรณยุกต์ แต่มีการเปรียบต่างหน่วยเสียงระหว่างเสียงพยัญชนะหยุด 3 ประเภท (ก้อง ไม่ก้อง และไม่พ่นลม) และระหว่างเสียงพยัญชนะนาสิก 3 ประเภท (ก้อง ไม่ก้อง และนำด้วยเสียงหยุด เส้นเสียง) ในตำแหน่งต้นพยางค์
สัทวิทยา > พยัญชนะ

| ลักษณะการออกเสียง | ลักษณะการออกเสียง | ลักษณะการออกเสียง | ตำแหน่งเกิดเสียง> ริมฝีปาก | ตำแหน่งเกิดเสียง> ปุ่มเหงือก | ตำแหน่งเกิดเสียง> เพดานแข็ง | ตำแหน่งเกิดเสียง> เพดานอ่อน | ตำแหน่งเกิดเสียง> เส้นเสียง | ตำแหน่งเกิดเสียง>  | ตำแหน่งเกิดเสียง>  | ตำแหน่งเกิดเสียง>  | ตำแหน่งเกิดเสียง>  | ตำแหน่งเกิดเสียง>  | ตำแหน่งเกิดเสียง>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เสียงนาสิก | ก้อง | ก้อง | m | n | ɲ | ŋ |  |  |  |  |  |  |  |
| เสียงนาสิก | ไม่ก้อง | ไม่ก้อง | m̥ | n̥ | ɲ̥ | ŋ̥ |  |  |  |  |  |  |  |
| เสียงนาสิก | นำด้วย [ˀ] | นำด้วย [ˀ] | ˀm | ˀn | ˀɲ | ˀŋ |  |  |  |  |  |  |  |
| เสียงหยุด | ก้อง | ก้อง | b | d | ɟ | ɡ |  |  |  |  |  |  |  |
| เสียงหยุด | ไม่ก้อง | ไม่พ่นลม | p | t | c | k | ʔ |  |  |  |  |  |  |
| เสียงหยุด | ไม่ก้อง | พ่นลม | pʰ | tʰ | cʰ | kʰ |  |  |  |  |  |  |  |
| เสียงเสียดแทรก | เสียงเสียดแทรก | เสียงเสียดแทรก | (f) | s |  |  | h |  |  |  |  |  |  |
| เสียงรัว | ก้อง | ก้อง |  | r |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| เสียงรัว | ไม่ก้อง | ไม่ก้อง |  | r̥ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| เสียงข้างลิ้น | ก้อง | ก้อง |  | l |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| เสียงข้างลิ้น | ไม่ก้อง | ไม่ก้อง |  | l̥ |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| เสียงกึ่งสระ | ก้อง | ก้อง | w |  | j |  |  |  |  |  |  |  |  |
| เสียงกึ่งสระ | ไม่ก้อง | ไม่ก้อง | w̥ |  | j̥ |  |  |  |  |  |  |  |  |
| เสียงกึ่งสระ | นำด้วย [ˀ] | นำด้วย [ˀ] | ˀw |  | ˀj |  |  |  |  |  |  |  |  |
หน่วยเสียงในช่องสีแดงคือหน่วยเสียงที่ปรากฏเฉพาะในภาษาขมุตะวันออกถิ่นต่าง ๆ
หน่วยเสียงที่เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะท้ายมี 15 หน่วยเสียง ได้แก่ /m/, /n/, /ɲ/, /ŋ/, /p/, /t/, /c/, /k/, /ʔ/, /s/, /h/, /r/, /l/, /w/ และ /j/
หน่วยเสียงพยัญชนะต้นควบมี 13 หน่วยเสียง ได้แก่ /pr/, /pl/, /pʰr/, /tr/, /tʰr/, /cr/, /cʰr/, /kr/, /kl/, /kw/, /kʰr/, /kʰw/ และ /sr/ (แต่หน่วยเสียง /tʰr/ ไม่ปรากฏในภาษาขมุตะวันตกถิ่นห้วยเอียน จังหวัดเชียงราย)
หน่วยเสียง /c/ เมื่ออยู่ในตำแหน่งต้นพยางค์ออกเสียงเป็น [t͡ɕ] และเมื่ออยู่ในตำแหน่งท้ายพยางค์ออกเสียงเป็น [c]
หน่วยเสียง /cʰ/ ออกเสียงเป็น [t͡ɕʰ]
หน่วยเสียง /f/ เป็นหน่วยเสียงที่ปรากฏเฉพาะในคำยืมจากภาษากลุ่มไทที่อยู่โดยรอบ
หน่วยเสียง /s/ เมื่ออยู่ในตำแหน่งท้ายพยางค์ออกเสียงเป็น [jh], [h], [ç] หรือ [s] ขึ้นอยู่กับภาษาถิ่น
หน่วยเสียง /w̥/ ออกเสียงเป็นเสียงเปิด ริมฝีปาก-เพดานอ่อน ไม่ก้อง
เสียง [ˀj] หรือ [ʔj] จัดเป็นหน่วยเสียงเอกเทศในภาษาขมุตะวันออก แต่จัดเป็นหน่วยเสียงย่อยของหน่วยเสียง /j/ ในภาษาขมุตะวันตก โดยปรากฏเฉพาะในคำบางคำและในคำยืมจากภาษากลุ่มไท
สัทวิทยา > สระ

สระในภาษาขมุมีทั้งสิ้น 22 เสียง เป็นสระเดี่ยว 19 เสียง และสระประสมสองเสียง 3 เสียง ภาษาขมุถิ่นทุกภาษามีหน่วยเสียงสระคล้ายคลึงกัน แม้ว่าภาษาขมุถิ่นบางภาษาจะได้พัฒนาระบบลักษณะน้ำเสียงขึ้นใช้ แต่สระยังคงเหมือนเดิม
สัทวิทยา > สระ > สระเดี่ยว

| ระดับลิ้น | ตำแหน่งลิ้น> หน้า | ตำแหน่งลิ้น> กลาง | ตำแหน่งลิ้น> หลัง |
| --- | --- | --- | --- |
| สูง | i, iː | ɨ, ɨː | u, uː |
| กึ่งสูง | e, eː | ə, əː | o, oː |
| กึ่งต่ำ | ɛ, ɛː | ʌː | ɔ, ɔː |
| ต่ำ |  | a, aː |  |
สระสั้น /e/, /ɛ/, /ɨ/, /ə/, /u/, /o/ และสระยาว /ʌː/ มีจำนวนการเกิดไม่มากนัก
คำที่มีพยัญชนะท้ายเป็น [h] สระมักจะมีลักษณะเป็นเสียงสั้น เช่น [sih] 'นอน' ในขณะที่คำที่มีพยัญชนะท้ายเป็น [ʔ] สระมักจะมีลักษณะเป็นเสียงยาว เช่น [ləʔ] 'ดี'
เสียงสระในพยางค์แรกของคำ (ซึ่งเป็นพยางค์ที่ไม่ลงเสียงหนัก) อาจมีการแปรเสียง เช่น /kato̤ŋ/ [kəto̤ŋ~kɨto̤ŋ] 'ไข่'
สัทวิทยา > สระ > สระประสม

ภาษาขมุมีหน่วยเสียงสระประสม 3 หน่วยเสียง ได้แก่ /iə/, /ɨə/ และ /uə/
สัทวิทยา > ลักษณ์เหนือหน่วยแยกส่วน

ภาษาขมุนั้นมีทั้งภาษาถิ่นที่ใช้ลักษณะน้ำเสียง ภาษาถิ่นที่ใช้วรรณยุกต์และความแตกต่างของพยัญชนะต้น (พ่นลมหรือไม่พ่นลม) ภาษาถิ่นที่ใช้วรรณยุกต์แต่ไม่ใช้ความแตกต่างของพยัญชนะต้น (พ่นลมหรือไม่พ่นลม)  และภาษาถิ่นที่ไม่ใช้ทั้งลักษณะน้ำเสียงและวรรณยุกต์ แต่ใช้ความแตกต่างของพยัญชนะต้น (ก้องหรือไม่ก้อง) ในการจำแนกความหมายของคำ ดังตัวอย่างในตาราง
| คำ> คำ.คำ | ภาษาไม่มีวรรณยุกต์ และไม่มีลักษณะน้ำเสียง> ภาษาขมุตะวันออก.ภาษาขมุตะวันออก | ภาษามีลักษณะน้ำเสียง> ภาษาขมุตะวันตก.ถิ่นที่ 1 | ภาษามีวรรณยุกต์> ภาษาขมุตะวันตก.ถิ่นที่ 2 | ภาษามีวรรณยุกต์> ภาษาขมุตะวันตก.ถิ่นที่ 3 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 'เหล้า' | buːc | pṳːc | pʰùːc | pùːc |
| 'ถอด' | puːc | pûːc | púːc | pûːc |
| 'เหยี่ยว' | ɡlaːŋ | kla̤ːŋ | kʰlàːŋ | klàːŋ |
| 'หิน' | klaːŋ | klâːŋ | kláːŋ | klâːŋ |
จากตาราง ภาษาขมุตะวันออกเป็นตัวแทนของภาษาขมุดั้งเดิมที่รักษาความเปรียบต่างระหว่างพยัญชนะก้องกับพยัญชนะไม่ก้องในตำแหน่งต้นพยางค์ และเป็นภาษาไม่มีลักษณะน้ำเสียงและไม่มีวรรณยุกต์ แต่ในภาษาขมุตะวันตกถิ่นที่ 1 พยัญชนะก้องในตำแหน่งต้นพยางค์ได้กลายเป็นพยัญชนะไม่ก้องพร้อมสระที่มีลักษณะน้ำเสียงทุ้ม-ต่ำ ในภาษาขมุตะวันตกถิ่นที่ 2 พยัญชนะก้องในตำแหน่งต้นพยางค์ได้กลายเป็นพยัญชนะไม่ก้อง พ่นลม ส่วนลักษณะน้ำเสียงทุ้ม-ต่ำได้พัฒนาไปเป็นเสียงวรรณยุกต์ต่ำ ส่วนภาษาขมุตะวันตกถิ่นที่ 3 พยัญชนะก้องในตำแหน่งต้นพยางค์ได้กลายเป็นพยัญชนะไม่ก้องพร้อมสระที่มีเสียงวรรณยุกต์ต่ำ ในขณะเดียวกัน ภาษาขมุตะวันตกยังคงรักษาเสียงพยัญชนะไม่ก้องในตำแหน่งต้นพยางค์จากภาษาขมุดั้งเดิมเอาไว้ แต่ได้พัฒนาลักษณะน้ำเสียงแรง-ดัง-สูงหรือวรรณยุกต์สูง (หรือสูง-ตก) ขึ้นมาเป็นลักษณ์เด่นจำแนกควบคู่กัน
ในภาษาขมุถิ่นที่ใช้ลักษณะน้ำเสียงบางภาษา (เช่น ภาษาขมุตะวันตกถิ่นห้วยเอียน จังหวัดเชียงราย) ลักษณะน้ำเสียงยังพัฒนาไม่สมบูรณ์ ถ้าเป็นคำที่มีคู่เทียบเสียง ลักษณะน้ำเสียงที่ 1 และลักษณะน้ำเสียงที่ 2 ในคำเหล่านั้นจะมีลักษณะต่างกันอย่างชัดเจน แต่ถ้าไม่มีคู่เทียบเสียง ลักษณะน้ำเสียงทั้งสองจะใกล้เคียงกัน และถ้าเป็นคำหลายพยางค์ จะลงเสียงหนักและระบุลักษณะน้ำเสียงที่พยางค์สุดท้ายเท่านั้น ส่วนพยางค์อื่นจะไม่ลงเสียงหนัก จึงไม่ระบุลักษณะน้ำเสียง เช่น /kato̤ŋ/ 'ไข่', /sicáːŋ/ 'ช้าง', /talaːptáːp/ 'ผีเสื้อ', /taleŋtéŋ/ 'แมลงปอ'
ไวยากรณ์ > วิทยาหน่วยคำ

โดยทั่วไปภาษาขมุเป็นภาษาไม่มีการเปลี่ยนรูปคำเพื่อแสดงเพศหรือพจน์ (ยกเว้นคำสรรพนาม) และไม่มีการกระจายรูปคำกริยาตามกาลหรือการณ์ลักษณะ นอกจากนี้ยังมีแนวโน้มที่จะเป็นภาษาที่มีคำพยางค์เดียวมากขึ้นเช่นเดียวกับภาษาอื่น ๆ ในตระกูลออสโตรเอเชียติก เช่น ภาษามัล ภาษาเวียดนาม อย่างไรก็ตาม ในภาษาขมุก็มีการเติมหน่วยคำเติมเพื่อแสดงลักษณะทางไวยากรณ์อยู่บ้าง แต่จัดเป็นระบบไม่ได้ชัดเจนนัก
ไวยากรณ์ > วิทยาหน่วยคำ > สรรพนาม

คำสรรพนามแทนบุคคลมีรูปเป็นเอกพจน์ ทวิพจน์ และพหูพจน์ดังนี้
| สรรพนาม | สรรพนาม | เอกพจน์ | ทวิพจน์ | พหูพจน์ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| บุรุษที่ 1 | บุรุษที่ 1 | โอะ | อะ | อิ |
| บุรุษที่ 2 | ชาย | แยะ | ซะว้า | ปอ |
| บุรุษที่ 2 | หญิง | ปา | ซะว้า | ปอ |
| บุรุษที่ 3 | ชาย | เกอ | ซะน้า | นอ |
| บุรุษที่ 3 | หญิง | นา | ซะน้า | นอ |
| บุรุษที่ 3 | สัตว์ | เกอ, นา | ซะน้า | นอ |
| บุรุษที่ 3 | สิ่งของ | เกอ | ซะน้า | นอ |
คำสรรพนามที่ใช้เชื่อมประโยคซึ่งตรงกับคำว่า "อันที่" "คนที่" หรือ "ตัวที่" ในภาษาไทย ภาษาขมุจะใช้ว่า กัม หรือ นัม
ไวยากรณ์ > วิทยาหน่วยคำ > หน่วยคำเติม

คำในภาษาขมุที่มีมากกว่า 1 พยางค์อาจเกิดจากการเติมหน่วยคำเติมหน้า (อุปสรรค) หรือหน่วยคำเติมกลาง (อาคม) เพื่อแสดงลักษณะทางไวยากรณ์ การเติมหน่วยคำเติมยังอาจทำให้ลักษณะน้ำเสียงในพยางค์ที่ 2 เปลี่ยนไปด้วย ตัวอย่างการเติมหน่วยคำเติมมีดังนี้
หน่วยคำเติมหน้า {ซัง–} และ {รึน–} ทำให้คำกริยาเป็นคำนาม เช่น
หน่วยคำเติมหน้า {ตึร–} และ {อึน–} ทำให้คำกริยาเป็นคำคุณศัพท์ เช่น
หน่วยคำเติมหน้า {ปะ–} และ {ปึน–} เปลี่ยนคำกริยาทั่วไปให้เป็นคำกริยาก่อเหตุ (กริยาการีต) เช่น
หน่วยคำเติมกลาง {–ึรน–} ทำให้คำกริยาเป็นคำนาม เช่น
ไวยากรณ์ > วากยสัมพันธ์

ภาษาขมุเป็นภาษาที่มีการเรียงลำดับคำแบบประธาน–กริยา–กรรมเป็นหลัก มีการใช้คำสันธานน้อย โดยมากใช้ประโยคเรียงต่อกันเท่านั้น คำบุพบทมีไม่กี่คำ ที่ใช้มากคือคำว่า ตา หมายถึง 'ด้าน' หรือ 'ที่' และคำว่า ลอง หมายถึง 'แถว' หรือ 'บริเวณ'
ระบบการเขียน

คณะกรรมการจัดทำระบบเขียนภาษาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ด้วยอักษรไทย สำนักงานราชบัณฑิตยสภา ได้กำหนดตัวเขียนภาษาขมุอักษรไทยตามระบบเสียงภาษาขมุตะวันตกที่พูดกันในบ้านห้วยเอียน ตำบลหล่ายงาว อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย ไว้ดังนี้
บริเวณที่มีการพูดภาษาขมุถิ่นโดยประมาณในประเทศลาว
อะแพชี เล็นยา

| --- | --- |

นักพัฒนา: มูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชี
วันที่เปิดตัว: 1.2.5

รุ่นทดลอง: 1.4 แอลฟา 1    
 
ที่เก็บข้อมูล:  svn.apache.org/repos/asf/lenya/trunk/  
ระบบปฏิบัติการ: แพลตฟอร์มจาวา (อิสระจากโอเอส)
ประเภท: ระบบการจัดการเนื้อหา
สัญญาอนุญาต: สัญญาอนุญาตอะแพชี 2.0
เว็บไซต์: http://lenya.apache.org
อะแพชี เล็นยา (Apache Lenya) เป็นระบบจัดการเนื้อหา (CMS) ที่เป็นโอเพนซอร์สในรูปแบบภาษาจาวาและเอกซ์เอ็มแอล ทำงานอยู่บนเฟรมเวิร์กจัดการเนื้อหา (content management framework) ที่ชื่อ อะแพชี เคอคูน (Apache Cocoon) ลักษณะสำคัญประกอบด้วยการควบคุมการปรับปรุงแก้ไข (revision control), การจัดกำหนดการ (scheduling), ความสามารถในการสืบค้น, การรองรับกระแสงาน (workflow) และตัวแก้ไขแบบ WYSIWYG บนเบราว์เซอร์
ประวัติ

เล็นยาสร้างขึ้นเป็นครั้งแรกโดยไมเคิล เวคเนอร์ (Michael Wechner) เมื่อต้นปี ค.ศ. 1999 เพื่อจัดการเนื้อหาเกี่ยวกับบันทึกประจำวันของการก่อตัวของแบบแผน (pattern formation) ซึ่งก่อนหน้านี้ไมเคิลได้เคยทำวิจัยทางฟิสิกส์โดยการเขียนโปรแกรมจำลองคอมพิวเตอร์ (computer simulation) เกี่ยวกับการเจริญเติบโตแบบแตกกิ่งก้านสาขา
ต่อมาในปี ค.ศ. 2000 ไมเคิลได้เข้าร่วมกับบริษัทไวโอนา (Wyona) และได้นำเล็นยามาพัฒนาต่อโดยใช้จัดการเนื้อหาในหนังสือพิมพ์ Neue Zürcher Zeitung ชื่อของเล็นยามาจากชื่อของลูกชายทั้งสองคนคือเลวี (Levi) และแวนยา (Vanya) และในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 2003 ทางไวโอนาได้บริจาคเล็นยาให้กับมูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชี ซึ่งทำให้เล็นยาเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายและได้เป็นโครงการระดับบนสุดในเดือนกันยายน ค.ศ. 2004
ดูเพิ่ม

รายชื่อระบบจัดการเนื้อหา
แหล่งข้อมูลอื่น

Apache Lenya website
Apache Lenya review
Apache Lenya wiki
อะแพชี เวโลซิตี

| --- | --- |

นักพัฒนา: มูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชี

รุ่นเสถียร: 1.5    /    6 มีนาคม 2550
 
ที่เก็บข้อมูล:  svn.apache.org/repos/asf/velocity/engine/trunk  
ระบบปฏิบัติการ: หลายระบบปฏิบัติการ
ประเภท: เอนจินแม่แบบ
สัญญาอนุญาต: สัญญาอนุญาตอะแพชี 2.0
เว็บไซต์: http://velocity.apache.org/
อะแพชี เวโลซิตี (Apache Velocity) เป็นแพ็กเกจโอเพนซอร์สที่สร้างและกำกับดูแลโดยมูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชี เวโลซิตีเป็นเอนจินแม่แบบบนพื้นฐานของภาษาจาวา ซึ่งช่วยผูกภาษาแม่แบบกับอ็อบเจกต์ที่อ้างถึงในโค้ดจาวา โดยจุดประสงค์เพื่อทำให้เกิดความชัดเจนในการแบ่งแยกระหว่างระดับชั้นการนำเสนอกับระดับชั้นธุรกิจบนเว็บแอปพลิเคชัน (ดูเพิ่มที่ Model-view-controller) แอปพลิเคชันที่มักใช้เวโลซิตีเช่น
เว็บแอปพลิเคชันที่ใช้การแทรกข้อมูลจากอ็อบเจกต์ เช่น จาวาบีนส์ ลงในเพจของ HTML โดยตรง การทำงานนี้คล้ายการแทรกตัวแปรบนเพจของเจเอสพีและพีเอชพี เวโลซิตีนั้นยังมีคลาสเซิร์ฟเลตเป็นของตัวเอง ซึ่งสามารถนำไปผนวกใช้บน อะแพชี ทอมแคต (Apache Tomcat) ได้ทันที
เวโลซิตีสามารถผลิตซอร์สโค้ดของภาษาจาวา เอสคิวแอล โพสต์สคริปต์ ฯลฯ แล้วนำซอร์สโค้ดที่ผลิตได้ไปใช้งานต่อไป ซึ่งขึ้นอยู่กับแม่แบบที่ใช้ผลิตด้วย
ข้อความในอีเมลอัตโนมัติที่ส่งจากการสร้างบัญชีผู้ใช้ การส่งรหัสผ่าน หรือการแจ้งเตือนรายงานทางอีเมล โดยใช้แม่แบบที่สร้างขึ้นจากแฟ้มข้อความที่แยกไว้ต่างหาก แทนที่จะฝังข้อความทั้งหมดลงในโค้ดจาวา
การแปลงแฟ้มเอกซ์เอ็มแอลจากรูปแบบหนึ่งไปสู่อีกรูปแบบหนึ่ง เวโลซิตีจะประมวลผลแฟ้มต้นฉบับให้เป็นอ็อบเจกต์ที่สามารถเข้าถึงได้ตามลำดับชั้น และต้องมีแฟ้มเอกซ์เอ็มแอลอีกแฟ้มเป็นแม่แบบปลายทางรอรับ
อะแพชี เวโลซิตี เคยเป็นโครงการย่อยของโครงการจาการ์ตา แต่ปัจจุบันได้แยกตัวออกมาเป็นโครงการหลักของมูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชี
ตัวอย่างโค้ด

ส่วนนี้คือแฟ้มแม่แบบ
## Velocity Hello World
<html>
<body>
#set( $foo = "Velocity" )
## followed by
Hello $foo World!
</body>
</html>
หลังจากประมวลผลผ่านเวโลซิตีแล้วจะได้ผลลัพธ์ดังนี้
<html>
<body>
Hello Velocity World!
</body>
</html>
ซึ่งรูปแบบของไวยากรณ์และแนวความคิดแม่แบบทั้งหมดในเวโลซิตี นำมาจากเอนจินแม่แบบของเว็บแมโคร (WebMacro) ซึ่งเป็นโครงการเก่าและขณะนี้ก็เป็นโครงการโอเพนซอร์สเหมือนกัน
ดูเพิ่ม

เจเอสพี
ฟรีมาร์เกอร์ (FreeMarker)
แหล่งข้อมูลอื่น

Velocity at Apache
Velocity Wiki
สิงหาคม พ.ศ. 2562

สิงหาคม พ.ศ. 2562 เป็นเดือนที่ 8 ของปี พ.ศ. 2562 วันแรกของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันเสาร์
สถานีย่อย:เหตุการณ์ปัจจุบัน

| ด ค กเหตุการณ์เดือนอื่น |
| --- | --- |
พ.ศ. 2567:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2566:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2565:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2564:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2563:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2562:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2561:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2560:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2559:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2558:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2557:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2556:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2555:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2554:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2553:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2552:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2551:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2550:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2549:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2548:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2547:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม 
พ.ศ. 2546:  มกราคม  กุมภาพันธ์  มีนาคม  เมษายน  พฤษภาคม  มิถุนายน  กรกฎาคม  สิงหาคม  กันยายน  ตุลาคม  พฤศจิกายน  ธันวาคม
วอลเลย์บอลเยาวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1998

| --- | --- |

รายละเอียด
ประเทศเจ้าภาพ:  อิหร่าน
วันที่: 8–15 ตุลาคม
ทีม: 12
สถานที่:  (ใน 1 เมืองเจ้าภาพ)
ชนะเลิศ:  อิหร่าน (สมัยที่ 1st)
← ก่อนหน้าถัดไป →
วอลเลย์บอลเยาวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1998 เป็นครั้งที่ 9 ของการแข่งขัน จัดขึ้นที่อะซาดีวอลเลย์บอลฮอลล์, เตหะราน, ประเทศอิหร่าน ระหว่างวันที่ 8–15 ตุลาคม
การแบ่งกลุ่ม

แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากการแข่งขันวอลเลย์บอลเยาวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1996
| กลุ่ม A | กลุ่ม B |
| --- | --- |
  อิหร่าน (เจ้าภาพ)   ญี่ปุ่น (อันดับ 3)   เกาหลีใต้   ออสเตรเลีย   กาตาร์   ศรีลังกา:   จีน (อันดับ 1)   จีนไทเป (อันดับ 2)   ปากีสถาน   คาซัคสถาน   อินเดีย   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
รอบคัดเลือก > กลุ่ม A

| อันดับ | ทีม | แต้ม | แข่ง> ชนะ | แข่ง> แพ้ | เซต> ชนะ | เซต> แพ้ | เซต> อัตราส่วน | แต้ม> ชนะ | แต้ม> แพ้ | แต้ม> อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  อิหร่าน | 10 | 5 | 0 | 15 | 1 | 15.000 | 240 | 97 | 2.474  |
| 2 |  เกาหลีใต้ | 9 | 4 | 1 | 12 | 4 | 3.000 | 211 | 155 | 1.361  |
| 3 |  ออสเตรเลีย | 8 | 3 | 2 | 10 | 7 | 1.429 | 217 | 207 | 1.048  |
| 4 |  ญี่ปุ่น | 7 | 2 | 3 | 7 | 9 | 0.778 | 194 | 199 | 0.975  |
| 5 |  กาตาร์ | 6 | 1 | 4 | 3 | 12 | 0.250 | 120 | 196 | 0.612  |
| 6 |  ศรีลังกา | 5 | 0 | 5 | 1 | 15 | 0.067 | 109 | 237 | 0.460 |
| วันที่ | เวลา |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 08 ตุลาคม | 15:30 | ออสเตรเลีย  | 3–0 |  ศรีลังกา | 15–3 | 15–11 | 16–14 |   |   | 46–28  |
| 08 ตุลาคม | 17:30 | อิหร่าน  | 3–0 |  ญี่ปุ่น | 15–13 | 15–3 | 15–12 |   |   | 45–28  |
| 08 ตุลาคม | 19:30 | กาตาร์  | 0–3 |  เกาหลีใต้ | 9–15 | 2–15 | 8–15 |   |   | 19–45  |
| 09 ตุลาคม | 09:00 | ศรีลังกา  | 0–3 |  ญี่ปุ่น | 9–15 | 7–15 | 8–15 |   |   | 25–45  |
| 09 ตุลาคม | 11:00 | ออสเตรเลีย  | 0–3 |  เกาหลีใต้ | 13–15 | 13–15 | 10–15 |   |   | 36–45  |
| 09 ตุลาคม | 17:30 | อิหร่าน  | 3–0 |  กาตาร์ | 15–3 | 15–3 | 15–4 |   |   | 45–10  |
| 10 ตุลาคม | 15:30 | ญี่ปุ่น  | 3–0 |  กาตาร์ | 15–7 | 15–13 | 15–4 |   |   | 45–24  |
| 10 ตุลาคม | 17:30 | อิหร่าน  | 3–1 |  ออสเตรเลีย | 15–17 | 15–2 | 15–4 | 15–7 |   | 60–30  |
| 10 ตุลาคม | 19:30 | เกาหลีใต้  | 3–1 |  ศรีลังกา | 15–3 | 11–15 | 15–5 | 15–8 |   | 56–31  |
| 11 ตุลาคม | 11:00 | กาตาร์  | 3–0 |  ศรีลังกา | 15–6 | 15–4 | 15–6 |   |   | 45–16  |
| 11 ตุลาคม | 13:30 | ญี่ปุ่น  | 1–3 |  ออสเตรเลีย | 15–17 | 11–15 | 15–13 | 11–15 |   | 52–60  |
| 11 ตุลาคม | 17:30 | อิหร่าน  | 3–0 |  เกาหลีใต้ | 15–4 | 15–9 | 15–7 |   |   | 45–20  |
| 12 ตุลาคม | 09:00 | กาตาร์  | 0–3 |  ออสเตรเลีย | 2–15 | 9–15 | 11–15 |   |   | 22–45  |
| 12 ตุลาคม | 15:30 | เกาหลีใต้  | 3–0 |  ญี่ปุ่น | 15–8 | 15–8 | 15–8 |   |   | 45–24  |
| 12 ตุลาคม | 17:30 | อิหร่าน  | 3–0 |  ศรีลังกา | 15–4 | 15–2 | 15–3 |   |   | 45–9 |