stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ท่าอากาศยานรอล็อง กาโรส

ท่าอากาศยานเรอูว์นียง รอล็อง กาโรส (ฝรั่งเศส: Aéroport de la Réunion Roland Garros) (IATA: RUN, ICAO: FMEE) หรือชื่อเดิม ท่าอากาศยานฌีโย เป็นท่าอากาศยานหลักของเรอูว์นียง ประเทศฝรั่งเศส โดยตั้งอยู่ในแซ็งต์-มารี ห่างจากแซ็ง-เดอนีไปทางตะวันออก 7 กิโลเมตร (3.8 ไมล์ทะเล) ท่าอากาศยานตั้งชื่อตามรอล็อง กาโรส นักบินชาวฝรั่งเศสซึ่งเกิดและเติบโตในแซ็ง-เดอนี
รายละเอียดท่าอากาศยาน

ท่าอากาศยานรอล็อง กาโรสเป็นฐานการบินของแอโรสทราลและให้บริการผู้โดยสาร 2,293,042 คนในปี 2017 (มากกว่าปี 2016 ที่ 8.8%) แอโรสทราลยังมีสำนักงานใหญ่ในบริเวณท่าอากาศยานอีกด้วย ก่อนหน้านี้จนถึงปี 2004 แอร์บูร์บงได้มีสำนักงานใหญ่ในพื้นที่ท่าอากาศยานเช่นกัน ท่าอากาศยานตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 20 ม. (66 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเลปานกลาง มีทางวิ่งลาดยาง 2 เส้น: 12/30 ที่ 3,200 โดย 45 เมตร (10,499 โดย 148 ฟุต) และทางวิ่ง14/32 ที่ .2,670 โดย 45 เมตร (8,760 โดย 148 ฟุต)
ท่าอากาศยานมีบริการเที่ยวบินภายในประเทศที่ยาวที่สุดสามเที่ยวบิน กล่าวคือ สู่ปารีส (ชาร์ล เดอ โกล และออร์ลี) และสู่มาร์แซย์
รายชื่อสายการบิน > เส้นทางการบินที่ให้บริการในปัจจุบัน

ณ เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2024 ท่าอากาศยานรอล็อง กาโรสมีสายการบินที่ให้บริการเส้นทางดังนี้:
| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
แอโรสทราล: อันตานานาริโว, อันต์ซีรานานา, กรุงเทพฯ–สุวรรณภูมิ, ซาอูดซี, โจฮันเนสเบิร์ก–โออาร์ แทมโบ, มาเอ, มอริเชียส, โมโรนี, นอสซีบี, ปารีส–ชาร์ล เดอ โกล, โตมาซินา
แอร์ฟรานซ์: ปารีส–ชาร์ล เดอ โกล, ปารีส–ออร์ลี
มาดากัสการ์แอร์ไลน์: อันตานานาริโว, อันต์ซีรานานา, แซ็งต์-มารี, โทลานาโร
แอร์มอริเชียส: มอริเชียส
คอร์แซร์อินเตอร์แนชนัล: อันตานานาริโว, ซาอูดซี, ลียง, มาร์แซย์, มอริเชียส, ปารีส–ออร์ลี
สายการบินเอทิฮัด: ตามฤดูกาล: อาบูดาบี
อีวาแอร์: ซาอูดซี
เฟรนช์บี: ปารีส–ออร์ลี
การคมนาคมที่เกี่ยวข้องกับท่าอากาศยาน

เดิมมีการออกแบบให้ระบบทางรถไฟเรอูว์นียงทรัมแทร็งจะเชื่อมต่อท่าอากาศยานเข้ากับเมืองหลวงแซ็ง-เดอนีและแซ็ง-โปลแต่ถูกยกเลิกในปี ค.ศ. 2013
ดูเพิ่ม

ท่าอากาศยานปีแยร์ฟง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Roland Garros Airport
Reunion Island Airport Roland Garros (official site) (ในภาษาอังกฤษ)
Reunion Island Airport Roland Garros (official site) (ในภาษาฝรั่งเศส)
Aéroport de La Réunion Roland Garros (Union des Aéroports Français) (ในภาษาฝรั่งเศส)
Accident history for RUN at Aviation Safety Network
ประตูทางออกขึ้นเครื่อง
อาคารผู้โดยสาร
น็อทร์ดามดูว์โอ

| น็อทร์ดามดูว์โอ |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
สถานะองค์กร: โบสถ์น้อย
ปีที่อุทิศ: 25 มิถุนายน 1955
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: รงชอง, โอต์โซน, ประเทศฝรั่งเศส
พิกัดภูมิศาสตร์: 47°42′16.37″N 6°37′14.08″E﻿ / ﻿47.7045472°N 6.6205778°E﻿ / 47.7045472; 6.6205778
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: เลอกอร์บูซีเยร์
ประเภท: โบสถ์
รูปแบบ: สมัยใหม่
ลงเสาเข็ม: ค.ศ. 1953 (1953)
เสร็จสมบูรณ์: 1955
วัสดุ: คอนกรีต
เว็บไซต์
www.collinenotredameduhaut.com

 แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชื่อทางการ: Chapelle Notre-Dame-du-Haut de Ronchamp
บางส่วน: งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย บทบาทใหญ่หลวงต่อขบวนการสมัยใหม่
เกณฑ์พิจารณา: วัฒนธรรม: (i), (ii), (vi)
อ้างอิง: 1321-012
ขึ้นทะเบียน: 2016 (สมัยที่ 40th)
พื้นที่: 2.734 เฮกตาร์ (0.01056 ตารางไมล์)
พื้นที่กันชน: 239.661 เฮกตาร์ (0.92534 ตารางไมล์)
 Monument historique
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: Chapelle Notre-Dame-du-Haut
ขึ้นเมื่อ: 1967
เลขอ้างอิง: PA00102263
 
 
น็อทร์ดามดูว์โอ (ฝรั่งเศส: Notre-Dame du Haut หรือชื่อเต็ม Chapelle Notre-Dame du Haut) เป็นโบสถ์น้อยโรมันคาทอลิกในรงชอง ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1955 และถือเป็นตัวอย่างชิ้นสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของสถาปนิกชาวฝรั่งเศส-สวิส เลอกอร์บูซีเย ปัจจุบันยังคงใช้งานเป็นศาสนสถานภายใต้การดูแลขององค์การเอกชน ดึงดูดผู้เข้าชมปีละกว่า 80,000 คน
น็อทร์ดามดูว์โอกับอาคารอีกสิบหกแห่งที่ออกแบบโดยเลอกอร์บูซีเยได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ภายใต้ชื่อ "งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย" เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016
บรากังซาเปาลิสตา

| บรากังซาเปาลิสตา |
| --- | --- |
Municipality
Estância de Bragança Paulista
สมญา: Poetry City
State: São Paulo
การปกครอง
 • Mayor: João Afonso Solis
ประชากร (2009)
 • ทั้งหมด: 145.894 คน
เขตเวลา: UTC-3 (Brasilia Official Time)
HDI (2000): 0.820 – high
บรากังซาเปาลิสตา (โปรตุเกส: Bragança Paulista) เป็นเมืองในรัฐเซาเปาลู ประเทศบราซิล มีประชากร 139.740 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2005) มีพื้นที่ 489 กม² อยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 817 ม. เมืองมีชื่อเสียงด้านไส้กรอกท้องถิ่น
นียง

| นียง |
| --- | --- |

   ตราอาร์ม
ประเทศ:  สวิตเซอร์แลนด์
รัฐ: โว
เขต: นียง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 6.82 ตร.กม. (2.63 ตร.ไมล์)
ความสูง: 400.9 เมตร (1,315.3 ฟุต)
ประชากร (ธ.ค. 2015)
 • ทั้งหมด: 20,088 คน
 • ความหนาแน่น: 2,900 คน/ตร.กม. (7,600 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์: 1260
เลข SFOS: 5724
เว็บไซต์: www.nyon.ch
นียง (ฝรั่งเศส: Nyon) เป็นเมืองในรัฐโว ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่บนชายฝั่งริมทะเลสาบเจนีวาบริเวณทางเหนือของนครเจนีวาไปราว 26 กิโลเมตร ประชากรร้อยละ 37 นับถือนิกายโรมันคาทอลิก รองลงมาร้อยละ 28 นับถือนิกายโปรเตสแตนต์ เมืองแห่งก่อก่อตั้งขึ้นโดยโรมันระหว่างปี 50 ถึง 44 ก่อนคริสต์ศักราช และเป็นหนึ่งในนิคมที่สำคัญที่สุดของโรมันในพื้นที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในปัจจุบัน
นียงยังเป็นที่ตั้งของสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป และสมาคมสโมสรยุโรป
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของนียง (ค> ศ. 1981–2010).เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของนียง (ค> ศ. 1981–2010).ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนียง (ค> ศ. 1981–2010).ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของนียง (ค> ศ. 1981–2010).มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนียง (ค> ศ. 1981–2010).เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนียง (ค> ศ. 1981–2010).พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนียง (ค> ศ. 1981–2010).มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนียง (ค> ศ. 1981–2010).ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนียง (ค> ศ. 1981–2010).ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนียง (ค> ศ. 1981–2010).ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนียง (ค> ศ. 1981–2010).ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนียง (ค> ศ. 1981–2010).พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของนียง (ค> ศ. 1981–2010).ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของนียง (ค> ศ. 1981–2010).ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 3.8 (38.8) | 5.4 (41.7) | 10.1 (50.2) | 14.0 (57.2) | 18.7 (65.7) | 22.4 (72.3) | 25.2 (77.4) | 24.6 (76.3) | 19.8 (67.6) | 14.5 (58.1) | 8.1 (46.6) | 4.7 (40.5) | 14.3 (57.7) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 1.3 (34.3) | 2.2 (36) | 6.0 (42.8) | 9.4 (48.9) | 13.7 (56.7) | 17.2 (63) | 19.7 (67.5) | 19.1 (66.4) | 15.1 (59.2) | 10.7 (51.3) | 5.3 (41.5) | 2.4 (36.3) | 10.2 (50.4) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -1.3 (29.7) | -0.8 (30.6) | 1.8 (35.2) | 4.5 (40.1) | 8.7 (47.7) | 11.9 (53.4) | 14.2 (57.6) | 13.9 (57) | 10.9 (51.6) | 7.3 (45.1) | 2.5 (36.5) | -0.1 (31.8) | 6.1 (43) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 84 (3.31) | 73 (2.87) | 70 (2.76) | 67 (2.64) | 86 (3.39) | 83 (3.27) | 78 (3.07) | 78 (3.07) | 92 (3.62) | 102 (4.02) | 91 (3.58) | 96 (3.78) | 999 (39.33) |
| ความชื้นร้อยละ | 81 | 76 | 69 | 67 | 69 | 67 | 65 | 67 | 74 | 80 | 81 | 81 | 73 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 10.0 | 8.2 | 9.2 | 8.9 | 11.6 | 9.6 | 8.6 | 8.8 | 7.8 | 10.2 | 9.8 | 10.0 | 112.7 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 64 | 94 | 155 | 177 | 197 | 232 | 259 | 233 | 185 | 122 | 73 | 54 | 1,844 |
แหล่งที่มา: MeteoSwiss
บราซาวีล

| บราซาวีล |
| --- | --- |

บราซาวีลแผนที่แสดงที่ตั้งของกรุงบราซาวีลแสดงแผนที่สาธารณรัฐคองโกบราซาวีลบราซาวีล (แอฟริกา)แสดงแผนที่แอฟริกา
พิกัด: 4°16′S 15°17′E﻿ / ﻿4.267°S 15.283°E﻿ / -4.267; 15.283
ประเทศ: สาธารณรัฐคองโก
เขตเมืองหลวง: บราซาวีล
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Hugues Ngouelondélé (nonpartisan)
พื้นที่
 • ตัวเมือง: 100 ตร.กม. (40 ตร.ไมล์)
ประชากร (2001)
 • ตัวเมือง: 1,018,541 คน
 • ความหนาแน่น: 10,185.4 คน/ตร.กม. (26,380 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 1.5 ล้าน คน
บราซาวีล (ฝรั่งเศส: Brazzaville) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐคองโก ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำคองโก เชื่อมต่อกับชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก จากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2001 มีประชากร 1,018,541 คน และราว 1.5 ล้านคนหากรวมกับเขตชานเมือง ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามของกรุงกินชาซา เมืองหลวงของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก กรุงบราซาวีลมีประชากรอาศัยอยู่ราว 1 ใน 3 ของประชากรประเทศ ยังเป็นเมืองศูนย์กลางการบริหารและเศรษฐกิจของประเทศ
เมืองนี้ก่อตั้งโดยนักสำรวจชาวฝรั่งเศสชื่อ ปีแยร์ บราซา เมื่อ ค.ศ. 1883 และเป็นฐานที่มั่นของฝรั่งเศสในการยึดครองพื้นที่อันกว้างขวางไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งเคยเป็นดินแดนที่เรียกว่า แอฟริกาศูนย์สูตรของฝรั่งเศส โดยมีบราซาวีลเป็นเมืองหลวง
นินจิน

| นินจิน |
| --- | --- |

ประเภท: การผจญภัย มุกตลกเจ็บตัว
สร้างโดย: พ็อกเก็ต แทร็ป โรเจอร์ คีสส์
เค้าโครงจาก: นินจิน: แคลชออฟแคร์รอตล์ โดย พ็อกเก็ต แทร็ป
เขียนโดย: โรเจอร์ คีสส์
กำกับโดย: แอนเดอร์สัน ลิสเตอร์
เสียงของ: คารอล วาเลนซา วี เซเดค ลุยซ่า ปอร์โต อัลเฟรโด โรโล
ประเทศแหล่งกำเนิด:  บราซิล
ภาษาต้นฉบับ: โปรตุเกส
จำนวนฤดูกาล: 1
จำนวนตอน: 22
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ลูเซียนา เอกูติ  เปาโล มัพพิต เอ็งรีเก คาปริโน โรเจอร์ คีสส์
ผู้อำนวยการสร้าง: บรูโน มาฟรา
ความยาวตอน: 1 / 3 / 7 นาที
บริษัทผู้ผลิต: เบิร์โด สตูดิโอ พ็อกเก็ต แทร็ป
ออกอากาศ
เครือข่าย: การ์ตูนเน็ตเวิร์ค
ออกอากาศ: 4 กันยายน ค.ศ. 2019 (2019-09-04) – 9 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 (2021-07-09)
นินจิน (โปรตุเกส: Ninjin) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศบราซิลสร้างโดย พ็อกเก็ต แทร็ป และโรเจอร์ คีสส์ ออกอากาศทางช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์ค เมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2562 ถึงวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2564
ตัวละคร

นินจิน (โปรตุเกส: Ninjin, ให้เสียงโดย: คารอล วาเลนซา) ตัวเอกในเรื่อง เป็นกระต่ายนินจาสีเทาเพศผู้
อากาอิ (โปรตุเกส: Akai, ให้เสียงโดย: ลุยซ่า ปอร์โต) เป็นหมาจิ้งจอกนินจาเพศเมีย
ฟลิงค์ (โปรตุเกส: Flink, ให้เสียงโดย: วี เซเดค) เป็นกบนินจาเพศผู้
เซ็นเซ (โปรตุเกส: Sensei, ให้เสียงโดย: อัลเฟรโด โรโล) เป็นกระต่ายสีเทาเพศผู้แก่
ตัวละคร > กองทัพโชกุน

เจเนอรัล แจม (โปรตุเกส: General Jam, ให้เสียงโดย: มาร์โก ฟรานซา) เป็นกวางเพศผู้
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของเบิร์โด สตูดิโอ (ในภาษาอังกฤษ)
นินจิน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
นินจิน ที่ฟิล์มอะฟินนีตี
นินจิน ที่เดอะทีวีดีบี
นาดาร์

Nadar (self-portrait)
นาดาร์ (อังกฤษ: Nadar) หรือ กัสปาร์ด-เฟลิกซ์ ตูร์นาคง (ฝรั่งเศส: Gaspard-Félix Tournachon) (6 เมษายน พ.ศ. 2363 – 21 มีนาคม พ.ศ. 2453) เป็นนักถ่ายภาพชาวฝรั่งเศส ซึ่งไม่ได้เป็นที่รู้จักเฉพาะงานที่เกี่ยวกับการถ่ายภาพเท่านั้น เขายังเป็นที่รู้จักในพรสวรรค์ของเขาในด้าน นักวารสาร นักแต่งนวนิยาย นักประดิษฐ์บอลลูน และนักสังคม แม้ว่าเขาจะต่ำต้อยแต่เขาก็ก้าวสู่ระดับของสังคมที่สูงขึ้นได้
ประวัติ

กัสปาร์ด ฟีลิซ ทัวนาคอน เกิดเมื่อวันที่ (6 เมษายน ค.ศ.1820 ที่เมืองLyon ปารีส ประเทศฝรั่งเศส และเสียชีวิตในวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ.1910)
ปี 1838 บ้านของเขาได้ล้มละลาย เขาจึงเริ่มเขียนภาพการ์ตูนประกอบคำบรรยายเป็นเรื่องและลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์เขาใช้นามแฝงว่า "Nadar"
ในปี 1842 นาดาร์ตั้งถิ่นฐานในกรุงปารีสและเริ่มที่จะขายภาพล้อเลียนแก่นิตยสารตลก
ในปี 1853 นาดาร์ได้เปิดร้านถ่ายภาพขึ้นในกรุงปารีส โดยร่วมงานกับน้องชายของเขา ตอนแรกนาด้าร์ได้ถ่ายภาพด้วยกระบวนการดาแกโรไทป์ แต่เมื่อมีกระบวนการกระจกเปียกเข้ามา เขาจึงได้เปลี่ยนมาให้กระบวนการใหม่ทันที และก็เป็นที่นิยมของบุคคลสำคัญที่มีชื่อเสียงในสมัยนั้นมาก ร้านถ่ายภาพของเขาจึงได้กลายเป็นเขตของท้องถิ่นและเป็นสถานที่ประชุมซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของกลุ่มคนในปารีส
ในปี 1856 นาด้าร์ได้ถ่ายภาพบนบอลลูนครั้งแรก เขาได้สร้างบอลลูนที่ใหญ่ที่สุดในโลก และตั้งชื่อว่า “The Giant” โดยนำกล้องถ่ายภาพขึ้นไป การถ่ายภาพจากบอลลูนเป็นการถ่ายภาพแนวใหม่ที่เรียกร้องความสนใจได้มาก
ในปี 1855 เขามีความคิดที่จะใช้ภาพถ่ายบนอากาศ เพื่อใช้ทำแผนที่และการสำรวจ อย่างไรก็ตาม มันยังไม่สำเร็จ จนกระทั่งปี 1858 เขาสามารถถ่ายภาพจากบนอากาศได้สำเร็จ เป็นภาพแรกของโลกจากบอลลูน
ในปี 1858 ความอยากรู้อยากเห็นของเขาทำให้เขาออกจากโรงถ่ายและหันไปถ่ายรูปที่โพรงใต้ดิน ซึ่งเขาเป็น 1 ใน กลุ่มคนแรก ๆ ที่ถ่ายรูปโดยใช้แสงที่สร้างขึ้นเอง
ในครั้งหนึ่งขณะที่กำลังถ่ายภาพบนบอลลูน บอลลูนได้เกิดชำรุดขึ้น ทำให้บอลลูนลอยไปตกที่ประเทศเยอรมนี แต่เขาไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด ทำให้นาด้าร์มีความคิดที่จะจัดกิจการโดยสารด้วยบอลลูน เขาได้จัดตั้งสายการบินเพื่อรับส่งผู้คนจากเมืองหนึ่งไปยังอีกเมืองหนึ่ง แต่กิจการของเขาไม่สำเร็จ นาด้าร์จึงหันกลับมาเขียนหนังสือและได้เลิกกิจการถ่ายภาพ  ส่วนด้านธุรกิจเขายกให้ลูกชายเป็นคนดำเนินกิจการต่อไป
กระบวนการถ่ายภาพบนบอลลูน

นาด้าร์ ถ่ายด้วยกระบวนการกระบวนการกระจกเปียก ซึ่งต้องทำเพลทให้เสร็จภายใน 20 นาที และถ่ายก่อนแพลทแห้ง นาด้าร์จึงมีมืดในตะกร้าใต้ลูกบอลลูน นาด้าร์ได้เขียนเล่าไว้ว่า "ภายใต้ลูกบอลลูน เราทำกระโจมผ้าใบเล็ก ๆ ไว้หลังหนึ่ง ข้างในมืดสนิทปราศจากแสงใด ๆ มารบกวน นอกจากแสงสีเหลืองเข้มจากกระจกเล็ก ๆ ที่ทำไว้ให้เลื่อนได้เมื่อต้องการ ข้างในค่อนข้างร้อน แต่กระจกเคลือบน้ำยาและเคมีภัณฑ์อื่น ๆ เย็นดี เพราะว่าแช่อยู่ในน้ำแข็ง" หลังจากถ่ายผู้ช่วยที่พื้นดินดึงเชือกกลับมา เพื่อล้างเพลท
ภาพผลงาน

Charles Baudelaire
Sarah Bernhardt
Georges Boulanger
Georges Clemenceau
Camille Corot
Gustave Courbet
Charles-François Daubigny
Eugène Delacroix
Jules Favre in 1865
Léon Gambetta in 1870
Gustave Doré (1859)
Alexandre Dumas, père
Ilja Iljitsch Metschnikow
Peter Kropotkin
Franz Liszt
Gérard de Nerval
Henri Rochefort
George Sand (1864)
Ernest H. Shackleton
Adolphe Thiers
Jules Verne
Marquis de Galliffet, the fusilleur de la Commune
Théophile Gautier
Le Bris and his flying machine, Albatros II
Nadar (Gaspard-Félix Tournachon) - Self-portrait
แหล่งข้อมูลอื่น

Masters of Photography
Profotos - Felix Nadar
Timeline of Art History
A History of Photography, by Robert Leggat NADAR
The son of Nadar, photographed with members of the Second Japanese Embassy to Europe in 1863. Photographed by Nadar
นีกอลา แฌร์แวซ

| นีกอลา แฌร์แวซ> ส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: พ.ศ. 2206 ปารีส
มรณภาพ: 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2272 เวเนซุเอลา
อาชีพ: บาทหลวง
นีกอลา แฌร์แวซ (ฝรั่งเศส: Nicolas Gervaise; 2206 - 20 พฤศจิกายน 2272) เป็น มิชชันนารี นิกาย เยซูอิต ชาวฝรั่งเศส
ชีวประวัติ

นีกอลา แฌร์แวซ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2206 ที่ กรุงปารีส เขาใช้เวลาสี่ปีในสยาม (2224 - 2228) ก่อนจะเดินทางกลับฝรั่งเศสและได้เป็นบาทหลวงประจำเมืองวานส์
ในปี พ.ศ. 2231 เขาได้ตีพิมพ์หนังสือ 2 เล่มชื่อ ประวัติศาสตร์ของราชอาณาจักรมากัสซาร์ และ ประวัติศาสตร์ธรรมชาติและการเมืองของราชอาณาจักรสยาม (ในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช)
ในปี พ.ศ. 2265 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นบิชอปแห่งฮอร์เร็น ปฏิบัติภารกิจเผยแพร่ศาสนาใน กัวเดอลุป และ มาร์ตีนิก ก่อนจะถูกลอบสังหารที่ริม แม่น้ำโอริโนโก เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2272
บรรณานุกรม

Antoine Francois Prevost d'Exile, Alexandre Deleyre, Anne-Gabriel Meusnier de Querlon, General History of Travel , 1757, p.113
Alban Butler, Jean François Godescard, Charles Butler, Lives of Fathers, Martyrs, and other major saints ', vol.17, 1832, p.12-13
François Angelier , Dictionary of Western Travelers and Explorers , Pygmalion, 2011, p.330
บรากา

| บรากา |
| --- | --- |
Cidade/City

   ตราอาร์ม
บรากาสถานที่ตั้งของเมืองบรากา
พิกัด (PT):  41°32′39″N 08°25′19″W﻿ / ﻿41.54417°N 8.42194°W﻿ / 41.54417; -8.42194
ประเทศ: โปรตุเกส
Region: Norte
Subregion: Cávado
เขต: Braga
เทศบาล: Braga
ก่อตั้ง: 20 BCE
ตั้งชื่อจาก: Augustus
การปกครองThe administration and legal authority is invested in the Câmara Muncipal of the Municipality of Braga
 • ประเภท: Câmara Municipal
 • Presidente: Ricardo Bruno Antunes Machado Rio
พื้นที่
 • พื้นดิน: 183.51 ตร.กม. (70.85 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 175,063 คน
 : Refers to the urbanized portions of the parishes of Arcos, Cividade, Dume, Espinho, Ferreiros, Fraião, Frossos, Gondizalves, Gualtar, Lamaçães, Lamas, Lomar, Maximinos, Nogueira, Nogueiró, Real, São João do Souto, São José de São Lázaro, São Pedro de Este, São Vicente, São Vítor, Sé, Tenões
เดมะนิม: Bracarense
เขตเวลา: UTC0 (WET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+1 (WEST)
Postal Zone: 4704-514 Braga
Area Code and Prefix: (+351) 253 XX XX XX
บรากา (โปรตุเกส: Braga) เป็นเมืองในเทศบาลบรากา ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศโปรตุเกส ในเขตเมืองมีประชากร 175,063 คน เป็นเมืองใหญ่อันดับ 3 ของประเทศโปรตุเกส (รองจากลิสบอนและโปร์ตู)  ในปี ค.ศ. 2012 ได้รับรางวัลเมืองเยาวชนแห่งยุโรป 2012
บรากา -  Braga
นีกอลา แฌ็สเกียร์

| นีกอลา แฌ็สเกียร์ |
| --- | --- |

เกิด:  (1971-05-09) 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1971 (53 ปี) กอมีน จังหวัดนอร์
ค่าย: หลุยส์ วิตตอง
นีกอลา แฌ็สเกียร์ (ฝรั่งเศส: Nicolas Ghesquière; เกิด 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1971) เป็นนักออกแบบแฟชั่นชาวฝรั่งเศส-เบลเยียม เป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์แผนกเครื่องแต่งกายสตรีของหลุยส์ วิตตอง (ซึ่งมีเจ้าของคือแอลวีเอ็มเอช) มาตั้งแต่ ค.ศ. 2013
ชีวิตวัยเด็ก

แฌ็สเกียร์เกิดที่เมืองกอมีน จังหวัดนอร์ (พรมแดนฝรั่งเศส-เบลเยียม) เป็นลูกคนเล็กในบรรดาลูกชายสองคนของเจ้าของและผู้จัดการสนามกอล์ฟชาวเบลเยียมที่พูดภาษาฝรั่งเศส และแม่ชาวฝรั่งเศสที่รักแฟชั่น เขาเติบโตขึ้นมาในเมืองลูเดิง จังหวัดเวียน ตั้งแต่อายุยังน้อย แฌ็สเกียร์ชอบและฝึกฝนกีฬา เช่น การขี่ม้า การฟันดาบ และว่ายน้ำ
เมื่อยังเด็ก แฌ็สเกียร์ประกาศว่าเขาอยากเป็นนักออกแบบ เขายอมรับว่านี่คือความปรารถนาที่จะทำอะไรบางอย่างที่แตกต่างจากพ่อแม่ของเขา เมื่ออายุได้ 12 ปี เขาร่างแบบชุดเดรสในหนังสือเรียนของเขา ทำชุดจากผ้าม่านของแม่ และออกแบบต่างหูจากโคมระย้าคริสตัลของยาย/ย่า
ด้วยความช่วยเหลือจากพ่อของเขา แฌ็สเกียร์ได้รวบรวมผลงานภาพแบบร่างและส่งไปพร้อมกับจดหมายแนะนำตัวเองถึงนักออกแบบหลายคน เขาฝึกงานอย่างขยันขันแข็งในช่วงปิดภาคเรียน เมื่ออายุ 14 ปี เขาฝึกงานกับอาแญ็ส เบ. นักออกแบบชาวฝรั่งเศส และได้รับค่าจ้างเป็นเสื้อผ้า จากนั้นเขาไปฝึกงานกับกอรีน กอบซง เขาตัดสินใจว่าแฟชั่นเป็นเรื่องยากและกลับบ้านเพื่อเรียนให้จบ
อาชีพ

หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมตอนอายุ 18 ปี แฌ็สเกียร์ได้ลาออกจากโรงเรียนศิลปะเพื่อทำงานเป็นผู้ช่วยของฌ็อง-ปอล กาลตีเย ดีไซเนอร์ชื่อดังตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 ถึง ค.ศ. 1992
บริษัทอินเดียตะวันออกของฝรั่งเศส

| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์ของบริษัทอินเดียตะวันออกของฝรั่งเศส
ชื่อท้องถิ่น: Compagnie française pour le commerce des Indes orientales
ประเภท: บริษัทมหาชน รัฐวิสาหกิจ
อุตสาหกรรม: การค้า
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2207 (ค.ศ. 1664)
ผู้ก่อตั้ง: ฌ็อง-บาติสต์ กอลแบร์ 
เลิกกิจการ: ล้มละลาย พ.ศ. 2337 (ค.ศ. 1794)
สำนักงานใหญ่: ลอรีย็อง
บริษัทอินเดียตะวันออกของฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Compagnie française pour le commerce des Indes orientales) เป็นบริษัทร่วมทุนที่ก่อตั้งขึ้นในฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2207 เพื่อแข่งขันกับบริษัทการค้าของอังกฤษ และดัตช์ในอินเดียตะวันออก ดำเนินการโดย ฌ็อง-บาติสต์ กอลแบร์ (Jean-Baptiste Colbert) โดยได้รับพระบรมราชูปถัมภ์จากพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เพื่อจุดประสงค์ในการค้าขายในซีกโลกตะวันออก บริษัทเป็นผลมาจากการรวมตัวกันของสามบริษัทก่อนหน้านี้ได้แก่ บริษัท 1660 Compagnie de Chine, Compagnie d'Orient และ Compagnie de Madagascar ผู้จัดการทั่วไปคนแรกของบริษัทคือ ฟร็องซัว เดอ ลา เฟย (François de la Faye) โดยทำงานร่วมกับกรรมการสองคนซึ่งมาจากองค์กรการค้าที่ประสบความสำเร็จสูงสุดสองแห่งในเวลานั้นคือ ฟร็องซัว การง (François Caron) ซึ่งทำงานให้กับ บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์เป็นเวลา 30 ปี ซึ่งรวมถึงมากกว่า 20 ปีในญี่ปุ่น และ Marcara Avanchintz พ่อค้าชาวอาร์มีเนียจากอิสฟาฮาน เปอร์เซีย
นีกอลา เดอ ลาร์ฌีลีแยร์

| นีกอลา เดอ ลาร์ฌีลีแยร์ |
| --- | --- |
ภาพเหมือนตนเอง
เกิด: 10 ตุลาคม ค.ศ. 1656(1656-10-10) ปารีส ฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 20 มีนาคม ค.ศ. 1746(1746-03-20) (89 ปี) ปารีส ฝรั่งเศส
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
การศึกษา: แอนต์เวิร์ป
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกรรม
ขบวนการ: โรโคโค
นีกอลา เดอ ลาร์ฌีลีแยร์ (ฝรั่งเศส: Nicolas de Largillière, ออกเสียง: [nikɔla də laʁʒijiɛʁ], ฟังเสียง; 10 ตุลาคม ค.ศ. 1656 - 20 มีนาคม ค.ศ. 1746) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสของสมัยโรโคโคของคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพเหมือน
บิดาผู้เป็นพ่อค้านำตัวเดอ ลาร์ฌีลีแยร์ไปเมืองแอนต์เวิร์ปตั้งแต่อายุเพิ่งได้ 3 ขวบ ระหว่างที่เป็นเด็กเดอ ลาร์ฌีลีแยร์ก็ได้ใช้เวลาถึงเกือบสองปีในลอนดอน หลังจากที่กลับมายังแอนต์เวิร์ปและประสบความล้มเหลวในด้านธุรกิจแล้ว เดอ ลาร์ฌีลีแยร์ก็หันไปหาห้องเขียนภาพของกูโบ (Goubeau) เมื่ออายุได้ 18 ปีก็เดินทางไปหาช่องทางทำมาหากินในอังกฤษ เมื่อไปได้ทำความรู้จักและได้รับการจ้างจากเซอร์ปีเตอร์ เลลีเป็นเวลาสี่ปีที่วินด์เซอร์ในบาร์กเชอร์
ความสามารถของเดอ ลาร์ฌีลีแยร์เป็นที่สนใจของพระเจ้าชาลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ผู้ที่มีพระราชประสงค์ที่จ้างไว้เป็นจิตรกรประจำราชสำนัก แต่การคบคิดไรย์เฮาส์ต่อผู้ถือนิกายโรมันคาทอลิกสร้างความหวาดหวั่นให้แก่เดอ ลาร์ฌีลีแยร์ ผู้ที่ย้ายไปอยู่ปารีส และไปได้รับการชื่นชมจากเลอ เบริง และฟาน เดอร์ มอยเล็น ในที่สุด เดอ ลาร์ฌีลีแยร์ก็เริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้น การใช้สีอันสดใสและการเขียนที่เป็นเชิงมีชีวิตชีวาเป็นที่ต้องใจของบุคคลสำคัญในยุคนั้นเป็นอันมาก ไม่ว่าจะเป็นนักแสดง ข้าราชการ และนักเทศน์
ระเบียงภาพ

ภาพเหมือนของ
เอลิซาเบ็ธ ธร็อคมอร์ทัน
ภาพเหมือนของ
ออกัสตัสที่ 3 แห่งโปแลนด์
ภาพเหมือนของ
หลุยส์-มาเดอเลน แบร์แตง เคานเทสแห่งมองต์ชาล
ภาพเหมือนของชาย
ใส่เสื้อคลุมสีม่วง
ศึกษามือ
(ราว ค.ศ. 1715)
ภาพเหมือนของ
โวลแตร์
ภาพเหมือนกับครอบครัว
ภาพเหมือนของ
Marguerite Bécaille
ภาพเหมือนของ
Pierre-Joseph Titon de Cogny
ภาพเหมือนของ
Jeanne-Cécile Le Guay de Montgermon
ภาพเหมือนของชาย
อาจจะเป็นปิแยร์ ฟอน ชุพเพน)
ภาพเหมือนของ
Jean-Baptiste Tavernier
ภาพเหมือนของนายทหาร
ภาพเหมือนของ
Helene Lambert de Thorigny
ภาพเหมือนของ
Mariana Victoria of Spain
แหล่งข้อมูลอื่น

บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Largillière, Nicolas" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 16 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์.
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ 
ศิลปิน:  รัฐเซาท์ออสเตรเลีย  KulturNav 2  วิกตอเรีย  RKD Artists  ULAN 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  SNAC
บราซิลสมัยอาณานิคม

บราซิลสมัยอาณานิคม (โปรตุเกส: Brasil Colonial) ได้หลอมรวมยุคประวัติศาสตร์ของบราซิล มาตั้งแต่ ค.ศ. 1500 ตั้งแต่การริเริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานของชาวโปรตุเกส หลังการค้นพบดินแดนโดยเปดรู อัลวารึช กาบรัล จนถึง ค.ศ. 1815 เมื่อบราซิลได้รับการยกฐานะเป็นราชอาณาจักร ร่วมกับราชอาณาจักรโปรตุเกส และราชอาณาจักรแอลการ์ฟในฐานะ สหราชอาณาจักรโปรตุเกส บราซิล และแอลการ์ฟ
ในช่วง 300 ปีต้น ๆ ของประวัติศาสตร์ของการล่าอาณานิคมของบราซิล การแสวงหาผลประโยชน์ทางด้านเศรษฐกิจของดินแดนนี้มีพื้นฐานมาจากการสกัดต้นบราซิล (pau brazil) (เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16) ซึ่งทำให้ดินแดนนี้มีชื่อเรียกตามต้นไม้ดังกล่าว การผลิตน้ำตาลจากการนำทาสชาวแอฟริกันมาเก็บเกี่ยวต้นอ้อย (เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16–18) และการขุดทองและเพชรที่ได้ค้นพบในใต้ดิน (เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18) ทาสโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ที่นำมาจากทวีปแอฟริกาซึ่งเป็นแรงงานส่วนใหญ่ของระบบเศรษฐกิจ การส่งออกของบราซิลเกิดขึ้น ภายหลังจากที่ทาสชาวพื้นเมืองใช้เวลาช่วงระยะสั้น ๆ เพื่อทำการตัดต้นบราซิล
เมื่อเปรียบเทียบกับดินแดนของสเปนที่อยู่ใกล้เคียงกัน ซึ่งมีอุปราชหลายคน ที่มีเขตอำนาจการควบคุมภายในช่วงเริ่มแรกเหนือ นิวสเปน (เม็กซิโก) และเปรู และในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ได้ขยายขอบเขตอำนาจไปถึงบริเวณเขตอุปราชแห่งรีโอเดลาปลาตา และนิวกรานาดา อาณานิคมบราซิลของโปรตุเกสได้ตั้งรกรากอยู่ในพื้นที่ชายฝั่ง โดยชาวโปรตุเกส และประชากรของทาสสีผิวดำที่มีอยู่เป็นจำนวนมาก ที่ทำงานในพื้นที่สวนน้ำตาล และเหมืองแร่ วัฏจักรแห่งเศรษฐกิจที่เฟื่องฟูและเชื่อมโยงกับสินค้าส่งออก ยุคน้ำตาลแห่งบราซิลถูกผูกมัดกับการพัฒนาทาสภายในสวนไร่ ทำให้พ่อค้าซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวกลาง ระหว่างแหล่งผลิตน้ำตาล ท่าเรือของบราซิล และทวีปยุโรป ถูกลดความสำคัญ โดยการเติบโตของระบบอุตสาหกรรมน้ำตาล ในทะเลแคริบเบียนบนหมู่เกาะ ที่ประเทศบนทวีปยุโรปได้ยึดอำนาจมาจากสเปน ทองคำและเพชร ถูกค้นพบและถูกขุด อยู่ทางตอนใต้ของบราซิลจนถึงช่วงปลายยุคอาณานิคม ส่วนใหญ่ของเมืองในบราซิลเป็นเมืองท่าและมีการย้ายเมืองหลวงของการปกครองอาณานิคม อยู่หลายครั้ง เพื่อตอบสนองต่อความสำคัญของสินค้าส่งออกที่เพิ่มขึ้นและลดลงในบางครั้ง
ไม่เหมือนกับอาณานิคมบนทวีปอเมริกาของสเปน ซึ่งแตกแยกออกมาเป็นหลากหลายสาธารณรัฐ เมื่อได้รับเอกราชเป็นของตนเอง บราซิลยังคงเป็นระบบการปกครองเดี่ยวภายใต้ระบอบราชาธิปไตย ซึ่งทำให้เป็นประเทศที่ใหญ่ที่สุดในละตินอเมริกา เช่นเดียวกับที่ชาวสเปนที่อยู่ในยุโรป และศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นแหล่งหลักของการรวมตัวกันบนดินแดนที่กว้างใหญ่ และสเปนมีหลากหลายเชื้อชาติ สังคมบราซิลจึงเป็นสังคมที่รวมกันเป็นหนึ่งเดียว ด้วยภาษาโปรตุเกสและความเชื่อแบบโรมันคาทอลิก ภาษาโปรตุเกสมีความสำคัญอย่างยิ่ง ต่ออัตลักษณ์ของชาวบราซิล