stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถานีวอสตอค
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website Arctic and Antarctic Research Institute เก็บถาวร 11 กรกฎาคม 2018 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Vostok Station page
Vostok average temperature data
Vostok current met data
Antarctic Connection article on Vostok Station
COMNAP Antarctic Facilities
COMNAP Antarctic Facilities Map
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี 
ภาพแกนน้ำแข็งซึ่งถูกเจาะขึ้นที่สถานีวอสตอค บางส่วนของสถานีเห็นอยู่ด้านหลัง
วงศ์งูพิษเขี้ยวหลัง

| วงศ์งูพิษเขี้ยวหลัง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยอีโอซีนตอนปลาย—ปัจจุบัน  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

งูชนิดต่าง ๆ ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหลัง

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลื้อยคลาน Reptilia
อันดับ:: กิ้งก่าและงู Squamata
อันดับย่อย:: Serpentes Serpentes
วงศ์ใหญ่:: Colubroidea Colubroidea
วงศ์:: วงศ์งูพิษเขี้ยวหลัง Colubridae Oppel, 1811

วงศ์งูเขี้ยวหลัง (อังกฤษ: Colubrid, Typical snake) เป็นวงศ์ของงูวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Colubridae นับเป็นวงศ์ของงูที่มีปริมาณสมาชิกในวงศ์มากที่สุด ด้วยมีมากมายถึง 249 สกุล และมีทั้งหมดในปัจจุบัน (ค.ศ. 2014) 1,938 ชนิด โดยใช้ชื่อวงศ์ว่า Colubridae
ฟอสซิลชนิดแรกสุดของวงศ์นี้สืบไปถึงสมียอีโอซีนตอนปลาย ส่วนต้นกำเนิดก่อนหน้ายังคงอยู่ในข้อสงสัย งูวงศ์งูเขี้ยวหลังพบได้ในทุกทวีป ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา
คำว่า "Colubridae" ที่ใช้เป็นชื่อวงศ์นั้น มาจากภาษาละตินว่า "coluber" แปลว่า "งู"
รายละเอียด

รูปร่างโดยรวมของงูในวงศ์นี้คือ กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามยาวและมีฟันชนิดที่ต่างกันไป แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิด คือ aplyph, opisthoglyph, proteroglyph ช่องเปิดของตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัล-กระดูกพาไรทัล-กระดูกพาราสฟีนอยด์ ขากรรไกรล่างไม่มีกระดูกโคโรนอยด์และกระดูกเดนทารีมีฟัน ไม่มีกระดูกเชิงกราน ไม่มีปิดข้างซ้ายหรือมีแต่ก็น้อยมาก มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างและเจริญเท่ากัน
โดยรวมแล้วพิษของงูในวงศ์นี้เมื่อเทียบกับงูพิษวงศ์อื่นแล้ว เช่น วงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae) หรือวงศ์งูหางกระดิ่ง (Viperidae) นับว่ามีพิษร้ายแรงน้อยกว่ามาก หรือบางชนิดก็ไม่มีพิษเลย
แหล่งข้อมูลอื่น

Psammophids at Life Is Short, but Snakes Are Long
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q182751  Wikispecies: Colubridae  ADW: Colubridae  BOLD: 1072  EoL: 1722  EPPO: 1COLBF  Fauna Europaea: 15575  Fossilworks: 38127  GBIF: 6172  iNaturalist: 26504  IRMNG: 114226  ITIS: 174121  NBN: NHMSYS0000375243  NCBI: 8578  WoRMS: 342637 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย
อาการปวดต่างที่

| อาการปวดต่างที่ (Referred pain) |
| --- | --- |
ความรู้สึกเจ็บปวดจากอวัยวะภายในอาจทำให้ปวดในส่วนอื่น ๆ โดยเฉพาะของร่างกาย ดังที่แสดงในรูปนี้ ความรู้สึกบางอย่างอาจเกิดในที่ใกล้ ๆ แต่บางอย่างก็เกิดในบริเวณที่ค่อนข้างไกลจากอวัยวะที่เป็นเหตุ (จากบนลงล่างซ้ายไปขวา) Lung and diaphragm = ปอดและกะบังลม Thymus = ต่อมไทมัส Spleen = ม้าม Heart = หัวใจ Liver and gall bladder = ตับและถุงน้ำดี Stomach = กระเพาะอาหาร Pancreas = ตับอ่อน Small intestine = ลำไส้เล็ก Ovary = รังไข่ Appendix = ไส้ติ่ง Colon = ลำไส้ใหญ่ Kidney = ไต Urinary bladder = กระเพาะปัสสาวะ Ureter = ท่อไต
ตัวระบุ
MeSH: D053591
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
อาการปวดต่างที่
(อังกฤษ: Referred pain, reflective pain)
เป็นความเจ็บปวดต่างที่จากส่วนร่างกายซึ่งได้รับสิ่งเร้าอันก่อความเจ็บปวด
ตัวอย่างหนึ่งก็คือ อาการปวดเค้นหัวใจ (angina pectoris) ซึ่งเกิดจากกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือด (หัวใจวาย) แต่มักจะทำให้รู้สึกปวดคอ ไหล่ และหลัง ไม่ใช่ที่อกซึ่งเป็นแหล่งปัญหา
แต่องค์การมาตรฐานนานาชาติ (รวมทั้ง International Association for the Study of Pain) ก็ยังไม่ได้นิยามคำนี้
ดังนั้น ผู้เขียนต่าง ๆ อาจใช้คำโดยความหมายที่ไม่เหมือนกัน
มีการกล่าวถึงอาการเช่นนี้ตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1880 แล้ว
แม้จะมีวรรณกรรมในเรื่องนี้เขียนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่กลไกการทำงานของมันก็ยังไม่ชัดเจน ถึงจะมีสมมติฐานต่าง ๆ
อาการ

ขนาดของบริเวณส่วนที่เจ็บ จะสัมพันธ์กับความรุนแรงและช่วงเวลาของความเจ็บปวดที่เกิด
Temporal summation เป็นกลไกที่อาจเป็นไปได้อย่างหนึ่งสำหรับความเจ็บปวดที่เกิดจากกล้ามเนื้อ (referred muscle pain) คือศักยะงาน (สัญญาณประสาท) ที่มีความถี่สูงในนิวรอนก่อนไซแนปส์ จะก่อให้เกิดศักยะงานในนิวรอนหลังไซแนปส์โดยเป็นแบบบวกกัน
การกระตุ้นได้ง่าย (hyperexcitability) ของนิวรอนในระบบประสาทกลาง (เช่นที่ไขสันหลังหรือก้านสมอง) จะสำคัญต่อขนาดบริเวณที่เจ็บ
คนไข้ที่เจ็บปวดในกระดูกและกล้ามเนื้ออย่างเรื้อร้ง (chronic musculoskeletal pain) มีเขตปวดต่างที่ซึ่งใหญ่ขึ้นเทียบกับสิ่งเร้าที่มากระทบ ความเจ็บปวดต่างที่ซึ่งกระจายเข้าในส่วนต้น (proximal) ของอวัยวะ จะพบในคนไข้ประเภทนี้และไม่พบในคนปกติอื่น ๆ
อาการปวดต่างที่จะคู่กับสิ่งเร้าทางกายแบบเฉพาะเจาะจง (Modality-specific เช่น ความเย็นร้อน สัมผัส) ซึ่งเน้นความสำคัญของการประเมินตรวจสอบประสาทสัมผัสโดยสิ่งเร้าแบบต่าง ๆ
อาการปวดต่างที่บ่อยครั้งจะอยู่ในซีกร่างกายเดียวกันกับอวัยวะที่เป็นเหตุ แต่ก็ไม่แน่นอน
กลไก

มีกลไกทางสรีรภาพหลายอย่างที่เสนอสำหรับอาการปวดต่างที่
แม้จะยังไม่มีมติร่วมกันว่า สมมติฐานไหนถูกต้อง
ใยประสาทรับความรู้สึกประเภทต่าง ๆ (รวมทั้ง Aβ Aδ และ C) จากผิวหนังที่เดอร์มาโทมเดียวกัน ส่งสัญญาณไปยังนิวรอนในชั้น 2 (lamina II) ที่ปีกหลังของไขสันหลังในระดับเดียวกัน แต่นิวรอนชั้นนี้ก็ได้รับสัญญาณโนซิเซ็ปเตอร์ (ความเจ็บปวด) จากอวัยวะภายในร่างกายรวมทั้งหัวใจด้วย การส่งสัญญาณไปที่นิวรอนเดียวกันในไขสันหลังอาจเป็นเหตุให้ความรู้สึกเจ็บที่หัวใจ รู้สึกเหมือนกับเป็นความเจ็บปวดในบริเวณผิวหนังที่มีจุดเชื่อมใยประสาทร่วมกัน
เช่น จากในอก จากแขนหรือมือซ้าย หรือจากกระดูกกราม
ส่วนอีกสมมติฐานหนึ่งก็คือ เซลล์ประสาทรับความเจ็บปวดคือโนซิเซ็ปเตอร์ มีปลายประสาทแยกไปที่ทั้งผิวหนังและที่อวัยวะภายในต่าง ๆ รวมทั้งหัวใจ
ตามปกติแล้ว ความเจ็บปวดเหตุหัวใจวายจะอยู่ที่หน้าอกตรงกลางหรือด้านซ้ายในซีกที่มีหัวใจ
แต่สามารถกระจายเจ็บไปถึงขากรรไกด้านซ้ายและแขนข้างซ้าย
โดยอาจปรากฏเป็นความเจ็บปวดต่างที่บ้างแม้น้อยมาก และปกติจะเกิดกับคนไข้โรคเบาหวานหรือสูงอายุ
กลไก > การส่งใยประสาทไปที่เดียวกัน (Convergent projection)

นี่เป็นทฤษฎีแรก ๆ สุดเกี่ยวกับอาการนี้
ที่อาศัยงานของ W.A. Sturge และ J. Ross ในปี พ.ศ. 2431 และของ TC Ruch ต่อมาในปี พ.ศ. 2504
ทฤษฎีการส่งใยประสาทไปที่เดียวกัน (Convergent projection) เสนอว่าใยประสาทนำเข้าจากเนื้อเยื่อต่าง ๆ รวมตัวเข้าที่นิวรอนในไขสันหลังเดียวกัน และอธิบายว่า ทำไมอาการปวดต่างที่จึงจัดเป็นส่วน ๆ ไปตามไขสันหลัง
นอกจากนั้นแล้ว หลักฐานทางการทดลองได้แสดงว่า เมื่ออวัยวะส่วนที่เจ็บจริง ๆ ถูกกระตุ้นมากขึ้น อาการปวดต่างที่ก็จะมากขึ้นด้วย
ข้อคัดค้านของแบบจำลองนี้ก็คือว่า มันไม่สามารถอธิบายว่าทำไมอาการปวดต่างที่จึงเกิดช้ากว่าจุดที่เกิดสิ่งเร้าซึ่งทำให้ปวดจริง ๆ
หลักฐานทางการทดลองยังแสดงด้วยว่า อาการปวดต่างที่บ่อยครั้งเป็นไปในทิศทางเดียว
ยกตัวอย่างเช่น การเร้าให้กล้ามเนื้อส่วน anterior tibial เจ็บ จะทำให้ปวดที่ด้านหน้า (ventral) ของข้อเท้า
แต่การเร้าด้านหน้าของข้อเท้าไม่ปรากฏกว่าทำให้กล้ามเนื้อเจ็บ
และท้ายสุดคือ ระดับการกระตุ้นที่ทำให้เจ็บเฉพาะที่และที่ทำให้ปวดต่างที่ จะมีขีดเริ่มเปลี่ยนต่างกัน แม้แบบจำลองนี้จะแสดงว่า ควรเท่ากัน
กลไก > Convergence-facilitation และ central sensitization

ในปี พ.ศ. 2436 J MacKenzie ได้ตั้งแบบจำลอง Convergence facilitation อาศัยแนวความคิดของ Sturge และ Ross
เขาเชื่อว่า อวัยวะภายในไม่ไวความรู้สึกที่เกิดจากสิ่งเร้า
นอกจากนั้น เขายังเชื่อว่า ใยประสาทจะส่งความรู้สึกที่ไม่เกี่ยวกับความเจ็บปวด (non-nociceptive) ทำให้เกิดสถานการณ์ที่เขาเรียกว่า "irritable focus" (จุดโฟกัสไวเกินต่อการกระตุ้น)
จุดโฟกัสเช่นนี้ทำให้สิ่งเร้าบางอย่างรู้สึกว่าเจ็บ
แต่ไอเดียนี้ไม่ได้การยอมรับอย่างกว้างขวาง เพราะไม่อธิบายความเจ็บปวดที่อวัยวะภายใน
แต่ไอเดียนี้ในเร็ว ๆ นี้ได้ความสนใจมากขึ้นโดยใช้คำใหม่คือ การไวเจ็บเหตุประสาทส่วนกลาง (central sensitization)
ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อนิวรอนในปีกหลังของไขสันหลังหรือก้านสมอง ตอบสนองมากขึ้นหลังจากได้การกระตุ้นซ้ำ ๆ จากนิวรอนปลายประสาท คือมีขีดเริ่มเปลี่ยนในการตอบสนองที่ลดลง
ส่วนความชักช้าของอาการปวดต่างที่อธิบายได้ว่า ต้องใช้เวลาเพื่อจะเกิดสถานภาพในระบบประสาทส่วนกลางที่ทำให้ไวความรู้สึก
กลไก > Axon-reflex

แบบจำลอง Axon reflex แสดงว่า ใยประสาทนำเข้าจะแยกเป็นสองสาขา (หรือมากกว่านั้น) ก่อนเชื่อมกับปีกหลังของไขสันหลัง และตัวกระตุ้นที่ทำให้เจ็บที่ปลายประสาทสาขาหนึ่ง อาจทำให้รู้สึกเจ็บที่ปลายประสาทสาขาอื่น ๆ ด้วย
ใยประสาทที่แบ่งเป็นสาขาต่าง ๆ พบได้ในทั้งกล้ามเนื้อ ผิวหนัง และหมอนกระดูกสันหลัง
แต่นิวรอนเช่นนี้ก็มีน้อย และก็ไม่ได้มีทั่วร่างกาย
แบบจำลองนี้ยังไม่สามารถอธิบาย
ความล่าช้าของอาการปวดต่างที่
ระดับขีดเริ่มเปลี่ยนที่แตกต่างกันระหว่างสิ่งเร้าของความเจ็บปวดเฉพาะที่ กับของความเจ็บปวดต่างที่
ความเปลี่ยนแปลงทางความรู้สึก (sensibility) ที่บริเวณซึ่งเกิดอาการปวดต่างที่
กลไก > การไวต่อการกระตุ้น (Hyperexcitability)

แม้แบบจำลอง Hyperexcitability (การไวต่อการกระตุ้น) โดยทั่วไปจะสมมติว่า อาการปวดต่างที่ไม่มีกลไกแบบรวมศูนย์
แต่ก็ลักษณะรวมศูนย์อย่างหนึ่งที่มีอิทธิพลมาก
งานทดลองที่ใช้ตัวกระตุ้นอันตรายและการบันทึกกระแสไฟฟ้าที่ปีกหลังของไขสันหลังในสัตว์แสดงว่า อาการปวดต่างที่จะเริ่มหลังจากได้เร้ากล้ามเนื้อเป็นนาที ๆ
และความรู้สึกปวดจะอยู่ในลานรับสัญญาณที่ห่างจากสิ่งเร้าเป็นช่วงระยะหนึ่ง
ตามแบบจำลองนี้ ลานรับสัญญาณใหม่ได้เกิดขึ้นโดยเป็นผลจากการทำงานของใยประสาทนำเข้าแฝง (latent) ซึ่งไปสุดที่ปีกหลังของไขสันหลังบริเวณเดียวกัน
การทำงานที่ว่านี้จะทำให้ปวดต่างที่
ลักษณะหลาย ๆ อย่างสนับสนุนแบบจำลองนี้ เช่น การต้องอาศัยสิ่งเร้า และช่วงชักช้าก่อนที่อาการปวดต่างที่จะปรากฏเทียบกับอาการปวดเฉพาะที่
แต่การปรากฏของลานรับสัญญาณใหม่ ซึ่งตีความว่าทำให้เกิดอาการปวดต่างที่ ไม่เข้ากับหลักฐานการทดลองส่วนมากรวมทั้งงานในบุคคลที่มีสุขภาพปกติ
นอกจากนั้นแล้ว อาการปวดต่างที่โดยทั่วไปจะปรากฏภายในไม่กี่วินาทีในมนุษย์ เทียบกับเป็นนาที ๆ ในสัตว์ทดลอง
นักวิทยาศาสตร์บางพวกอธิบายว่า นี่เกิดจากกลไกหรือจากอิทธิพลของระบบอื่น ๆ นอกเหนือไปจากไขสันหลัง
เทคนิคการสร้างภาพสมอง เช่น PET หรือ fMRI อาจช่วยให้เห็นกระบวนการทางประสาทที่เป็นเหตุสำหรับการทดลองในอนาคต
กลไก > การรวมตัวที่ทาลามัส (Thalamic-convergence)

แบบจำลองการรวมตัวที่ทาลามัสเสนอว่า อาการปวดต่างที่มีเหตุจากการรวมสัญญาณประสาท (summation) ในสมอง ไม่ใช่ที่ไขสันหลัง หรือบริเวณที่เกิดสิ่งเร้า หรือบริเวณที่เจ็บปวดต่างที่
แต่หลักฐานการทดลองของสมมติฐานนี้ไม่ค่อยมี
อย่างไรก็ดี งานศึกษาเกี่ยวกับความเจ็บปวดที่ทำในลิงพบการรวมตัวกันของวิถีประสาทต่าง ๆ ที่นิวรอนทั้งในคอร์เทกซ์และใต้คอร์เทกซ์
ตัวอย่าง

| ตำแหน่ง 	 | หมายเหตุ |
| --- | --- |
อกด้านบน/แขนข้างซ้าย 	: การขาดเลือดของกล้ามเนื้อหัวใจ (myocardial ischaemia) อาจเป็นตัวอย่างที่รู้จักดีที่สุดของอาการปวดต่างที่ อาจเป็นอาการอึดอัดเหนืออก ปวดที่ไหล่ ที่แขน หรือแม้แต่ที่มือซ้าย
ศีรษะ : การปวดศีรษะเพราะทานของเย็นจัด หรืออาการเย็นสมอง เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของอาการปวดต่างที่ ซึ่งเส้นประสาทเวกัส (CN X) หรือเส้นประสาทไทรเจมินัล (CN V) ที่คอและที่เพดานปากตามลำดับ ส่งสัญญาณเกี่ยวกับความเจ็บปวด เนื่องจากการลดอุณหภูมิและเพิ่มอุณหภูมิอย่างรวดเร็วของหลอดเลือดฝอยในโพรงในกระดูกศีรษะ (sinus)
ทั่วไป 	: การปวดที่แขนขาซึ่งไม่มีเป็นอาการปวดต่างที่อย่างหนึ่ง ซึ่งก็คือความรู้สึกเจ็บปวดจากอวัยวะหนึ่ง ๆ ที่ไม่มีแล้ว หรือที่ไม่สามารถส่งสัญญาณประสาทได้แล้ว ซึ่งเป็นอาการที่รายงานโดยผู้ถูกตัดแขนขาและคนไข้อัมพาตแขนขาทั้งสองข้างเกือบหมดทุกคน
กระดูกสะบักข้างขวา 	: ตับ, ถุงน้ำดี
ไหล่ซ้าย 	: ปอด, กะบังลม, ม้าม (Kehr's sign)
กลางท้องเยื้องไปทางซ้าย 	: ตับอ่อน
ฝ่ามือ 	: กล้ามเนื้อปาล์มาริส ลองกัส คือ ปัญหาที่ปลายแขนอาจรู้สึกที่ฝ่ามือ ไม่ใช่ที่ปลายแขน
วิธีการทดสอบในแล็บ

การศึกษาเกี่ยวกับความเจ็บปวดมักจะทำในห้องแล็บเพราะสามารถควบคุมตัวแปรได้ดีกว่า
ยกตัวอย่างเช่น รูปแบบสิ่งเร้า (ความร้อนเย็น สารเคมีเป็นต้น) ระดับความรุนแรง และช่วงเวลาต่าง ๆ ของสิ่งเร้า จะสามารถควบคุมได้อย่างแม่นยำกว่า
ในสถานการณ์เช่นนี้ มีวิธีหลัก ๆ 2 อย่างในการศึกษาอาการปวดต่างที่
วิธีการทดสอบในแล็บ > สารก่อความเจ็บ

ในปัจจุบัน มีการใช้สารเคมีหลายอย่างเพื่อกระตุ้นให้เกิดอาการปวดต่างที่ สารรวมทั้ง bradykinin, substance P, แคปไซซิน
และเซโรโทนิน
แต่ก่อนหน้าสารพวกนี้ งานวิจัยได้ใช้น้ำเกลือไฮเพอร์ทอนิก
โดยการทดลองต่าง ๆ พบว่า มีปัจจัยหลายอย่างที่สัมพันธ์กับการกระตุ้นด้วยน้ำเกลือรวมทั้งอัตราการฉีด ความเข้มข้นของน้ำเกลือ แรงดัน และปริมาณที่ใช้
แต่กลไกที่น้ำเกลือทำให้เจ็บเฉพาะที่หรือต่างที่ซึ่งคู่กันก็ยังไม่ชัดเจน
นักวิชาการบางพวกให้ความเห็นว่า อาจเกิดจากความแตกต่างของความดันออสโมซิส แต่นี่ก็ยังไม่ได้พิสูจน์
วิธีการทดสอบในแล็บ > การกระตุ้นด้วยไฟฟ้า

การกระตุ้นในกล้ามเนื้อด้วยไฟฟ้า (IMES) เป็นวิธีที่ใช้ทั้งในการทดลองและในการรักษา
ข้อดีหลัก (เทียบกับการใช้น้ำเกลือ) ก็คือ สามารถเปิดปิดตามกำหนด
ซึ่งทำให้ควบคุมได้ดีกว่าและแม่นยำกว่า ทั้งโดยสิ่งเร้าและการวัดการตอบสนอง
เป็นวิธีที่ง่ายกว่าการฉีด เพราะไม่จำเป็นต้องฝึกเป็นพิเศษ
ความถี่ของพัลส์ไฟฟ้ายังสามารถควบคุมได้อีกด้วย
ในงานศึกษาส่วนมาก ความถี่พัลส์ไฟฟ้าที่ใช้อยู่ที่ 10 เฮิรตซ์ เพื่อให้เจ็บทั้งเฉพาะที่และต่างที่
โดยวิธีนี้ นักวิจัยได้พบว่า สิ่งเร้าจะต้องมีกำลังมากกว่าเพื่อจะให้เจ็บต่างที่ เทียบกับเจ็บเฉพาะที่
ระดับสิ่งเร้ากับระดับความเจ็บทั้งเฉพาะที่และต่างที่ ยังสัมพันธ์กันอย่างชัดเจนอีกด้วย
เชื่อกันว่า วิธีนี้จะกระตุ้นให้โนซิเซ็ปเตอร์จำนวนมากทำงาน จึงมีผลเป็นการรวมสัญญาณเชิงพื้นที่ (spatial summation)
แล้วทำให้โนซิเซ็ปเตอร์ส่งสัญญาณที่ถี่สูงกว่าไปยังนิวรอนในปีกหลังของไขสันหลังและก้านสมอง
เพื่อการวินิจฉัยและรักษา

อาการปวดต่างที่อาจแสดงว่ามีความเสียหายทางประสาท
ในงานศึกษาชายอายุ 63 ปี ผู้มีความบาดเจ็บที่ไม่หายในช่วงวัยเด็ก และมีอาการปวดต่างที่เมื่อถูกใบหน้าหรือที่หลัง
และแม้จะถูกอย่างเบา ๆ ก็จะเจ็บวิ่งไปตามแขน
งานสรุปว่า เหตุอาจคือการจัดระเบียบทางประสาทใหม่ (neural reorganization) ซึ่งทำให้ใบหน้าและหลังไวความรู้สึกหลังจากที่ประสาทเสียหาย
และให้ความเห็นว่า เป็นกรณีที่คล้ายกับ อาการเหมือนแขนขายังคงอยู่ ที่คนไข้คนอื่น ๆ มีปัญหา
ข้อสรุปมีพื้นฐานจากหลักฐานการทดลองที่เก็บโดย ศ. ดร. วิลยนอร์ สุพรหมัณยัม รามจันทรัน ในปี พ.ศ. 2536 โดยแตกต่างตรงที่ว่า แขนที่เจ็บยังมีอยู่จริง ๆ
เพื่อการวินิจฉัยและรักษา > การวินิจฉัยทางออร์โทรพีดิกส์

จากตัวอย่างที่ผ่านมา เราจึงสามารถเห็นได้ว่า ความเข้าใจในอาการปวดต่างที่จะช่วยให้สามารถวินิจฉัยอาการและโรคต่าง ๆ ได้ดีขึ้น
ในปี พ.ศ. 2524 นักกายภาพบำบัดรอบิน แม็คเค็นซี กล่าวถึงอาการที่เขาเรียกว่า centralization
ซึ่งเขาสรุปว่า เกิดขึ้นเมื่ออาการปวดต่างที่ย้ายที่จากปลายอวัยวะมาสู่ต้น ๆ อวัยวะ
สังเกตการณ์ที่สนับสนุนไอเดียนี้จะเห็นเมื่อคนไข้ก้มและแอ่นตัวเมื่อกำลังตรวจ
งานศึกษารายงานว่า คนไข้โดยมากที่มีอาการเช่นนี้ สามารถหลีกเลี่ยงการผ่าตัดไขสันหลังโดยกำหนดแยกจุดที่ทำให้เจ็บเฉพาะที่
แต่คนไข้ที่อาการปวดต่างที่ไม่ย้ายที่ อาจต้องผ่าตัดเพื่อวินิจฉัยและแก้ปัญหา
เนื่องจากผลการศึกษาของงานนี้ จึงได้มีงานวิจัยเกี่ยวกับการกำจัดความเจ็บปวดโดยเคลื่อนไหวร่างกายในลักษณะต่าง ๆ
ตัวอย่างของอาการเช่นนี้ก็คือการปวดต่างที่ที่น่อง
แม็คเค็นซีได้แสดงว่า อาการปวดต่างที่จะย้ายที่ขึ้นเมื่อคนไข้แอ่นตัวก้มตัวโดยยืดตัวเต็มที่หลาย ๆ ครั้ง
ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ อาการปวดจะหายไปหลังจากหยุดแอ่นตัวแล้ว
เพื่อการวินิจฉัยและรักษา > การวินิจฉัยทั่วไป

เหมือนกับการขาดเลือดของกล้ามเนื้อหัวใจ (myocardial ischaemia) อาการปวดต่างที่ตรงบางส่วนของร่างกายสามารถทำให้วินิจฉัยส่วนที่เจ็บจริง ๆ ได้
ความสัมพันธ์ระหว่างจุดปวดต่างที่และจุดปวดจริง ๆ ทำให้พัฒนาแผนที่ร่างกายหลายอย่างเพื่อช่วยกำหนดจุดที่เจ็บจริง ๆ อาศัยอาการปวดต่างที่
ตัวอย่างเช่น อาการปวดที่หลอดอาหาร สามารถทำให้ปวดต่างที่ตรงท้องด้านบน ตรงกล้ามเนื้อท้อง (oblique muscle) และตรงคอ
อาการเจ็บที่ต่อมลูกหมากอาจทำให้ปวดต่างที่ตรงท้อง ตรงหลังส่วนล่าง และตรงกล้ามเนื้อน่อง
นิ่วที่ไตซึ่งเคลื่อนไปตามท่อไตอย่างช้า ๆ อาจทำให้ปวดต่างที่ตรงท้องส่วนล่าง
ยังมีงานวิจัยที่พบว่า ketamine ซึ่งเป็นยาระงับประสาท สามารถระงับอาการปวดต่างที่ได้
เป็นงานที่ทำกับคนไข้โรคไฟโบรไมอัลเจีย ซึ่งมีอาการปวดข้อ ปวดกล้ามเนื้อ และล้า
งานศึกษาได้เลือกคนไข้กลุ่มนี้เพราะไวต่อสิ่งเร้าแล้วทำให้เจ็บเพิ่มขึ้น
นอกจากนั้นแล้ว อาการปวดต่างที่ยังเกิดในที่ต่าง ๆ สำหรับคนไข้กลุ่มนี้แปลกจากคนไข้ที่ไม่มีไฟโบรไมอัลเจีย
ซึ่งมักปรากฏอาการปวดที่ตรงส่วนที่ต่างกัน (เช่น ส่วนปลาย ส่วนต้น) คู่กับส่วนที่ปวดจริง ๆ
บริเวณที่ปวดยังใหญ่ขึ้นด้วยเพราะไวปวดยิ่งขึ้น
บรรณานุกรม

Basbaum, Allan I; Jessell, Thomas M (2013). "24 - Pain".  ใน Kandel, Eric R; Schwartz, James H; Jessell, Thomas M; Siegelbaum, Steven A; Hudspeth, A J (บ.ก.). Principles of Neural Science (5th ed.). United State of America: McGraw-Hill. pp. 530–555. ISBN 978-0-07-139011-8.
Huether, Sue E; Rodway, George; DeFriez, Curtis (2014). "16 - Pain, Temperature Regulation, Sleep, and Sensory Function".  ใน McCance, Kathryn L; Huether, Sue E; Brashers, Valentina L; Neal S, Rote (บ.ก.). Pathophysiology: the biologic basis for disease in adults and children (7th ed.). Mosby. ISBN 978-0-323-08854-1.
Purves, Dale; Augustine, George J;  และคณะ, บ.ก. (2008b). "10 - Pain". Neuroscience (4th ed.). Sinauer Associates. pp. 231–251. ISBN 978-0-87893-697-7.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ  อาการปวดต่างที่
สภานิติบัญญัติตองงา

ตราสัญลักษณ์
ฟาเล อาเลอา หรือ สภานิติบัญญัติตองงา (ตองงา: Fale Alea) มีสมาชิกทั้งหมด 25 คน โดยที่สมาชิก 17 คนมาจากการเลือกตั้งโดยประชาชนตามแต่ละเขตเลือกตั้ง ส่วนอีก 8 คนเป็นผู้แทนขุนนางสืบตระกูลของตองงา ประธานสภาเป็นผู้ควบคุมการประชุม ซึ่งได้รับการเลือกจากเสียงส่วนใหญ่ของสมาชิกสภา และแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งตามรัฐธรรมนูญโดยพระมหากษัตริย์
การจัดตั้งสภานิติบัญญัติที่ประกอบด้วยขุนนางและสามัญชนได้รับการจัดตั้งในปี 1862 โดยสมเด็จพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 โดยมีการประชุมทุก ๆ 4 ปี และดำเนินการต่อไปตามความในรัฐธรรมนูญฉบับปี 1875
เดิมทีสภานิติบัญญัติมีสมาชิกประกอบด้วยผู้ครองตำแหน่งขุนนางทั้งหมด, ผู้แทนประชาชนในจำนวนที่เท่ากัน, ผู้ว่าการฮาอะไปและวาวาอู, และสมาชิกในคณะรัญมนตรีอย่างน้อย 4 คน ที่ได้รับเลือกจากพระมหากษัตริย์ การที่จำนวนขุนนางเพิ่มขึ้นจาก 20 เป็น 30 ทำให้สภามีจำนวนสมาชิกมากถึง 70 คน การแก้ไขรัฐธรรมนูญในปี 1914 ทำให้เกิดการลดขนาดและที่นั่งในสภาลง หลักการที่กำหนดให้มีผู้แทนขุนนางและสามัญชนเท่ากันยังคงอยู่
ในเดือนเมษายน 2010 สภานิติบัญญัติตราข้อกฎหมายด้านการปฏิรูปการเมืองขึ้น โดยเพิ่มสมาชิกที่เป็นผู้แทนประชาชนจากเก้าเป็นสิบเจ็ดที่นั่ง โดยโตงาตาปูมี 10 ที่นั่ง วาวาอูมี 3 ที่นั่ง ฮาอะไปมี 2 ที่นั่ง ส่วนเออัวและโอโงนีอูอามีอย่างละ 1 ที่นั่ง การปฏิรูปในปี 2010 ยังส่งผลให้นายกรัฐมนตรีได้รับการเลือกจากสภาเป็นครั้งแรก ซึ่งต่างจากเดิมที่พระมหากษัตริย์สามารถแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีได้ตามพระราชอัธยาศัย
อาคารสภาอายุกว่าร้อยปีถล่มลงจากอิทธิพลของไซโคลนกีตา ซึ่งเป็นพายุหมุนเขตร้อนระดับ 4 ที่เข้ามาในวันที่ 12 และ 13 กุมภาพันธ์ 2018
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กสภานิติบัญญัติแห่งชาติระบบสภาเดียว |
| --- | --- |
สหพันธรัฐ:  คอโมโรส  เซนต์คิตส์และเนวิส  ไมโครนีเซีย  เวเนซุเอลา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  อิรัก 
รัฐเดี่ยว:  กรีซ  กัวเตมาลา  กาตาร์  กานา  กาบูเวร์ดี  กายอานา  กินี  กินี-บิสเซา  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  แกมเบีย  คอสตาริกา  คิริบาส  คิวบา  คีร์กีซสถาน  คูเวต  โครเอเชีย  จอร์เจีย  จิบูตี  จีน  ชาด  ซานมารีโน  ซามัว  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ซูรินาม  เซเชลล์  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  เซเนกัล  เซอร์เบีย  เซาตูเมและปรินซีปี  เซียร์ราลีโอน  แซมเบีย  ไซปรัส  ดอมินีกา  เดนมาร์ก  ตองงา  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  ตูนิเซีย  ตูวาลู  โตโก  แทนซาเนีย  นครรัฐวาติกัน  นอร์ทมาซิโดเนีย  นอร์เวย์  นาอูรู  นิการากัว  นิวซีแลนด์  ไนเจอร์  บรูไน  บอตสวานา  บังกลาเทศ  บัลแกเรีย  บูร์กินาฟาโซ  เบนิน  ปานามา  ปาปัวนิวกินี  ปาเลสไตน์  เปรู  โปรตุเกส  ฟินแลนด์  ฟีจี  มองโกเลีย  มอนเตเนโกร  มอริเชียส  มอริเตเนีย  มอลโดวา  มอลตา  มัลดีฟส์  มาลาวี  มาลี  โมซัมบิก  โมนาโก  ยูกันดา  ยูเครน  เยเมน  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลาว  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  ลิเบีย  เลบานอน  วานูอาตู  เวียดนาม  ศรีลังกา  สโลวาเกีย  สวีเดน  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  สิงคโปร์  หมู่เกาะโซโลมอน  หมู่เกาะมาร์แชลล์  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิสราเอล  อิหร่าน  เอกวาดอร์  เอริเทรีย  เอลซัลวาดอร์  เอสโตเนีย  แองโกลา  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ฮอนดูรัส  ฮังการี 
ดินแดนในภาวะพึ่งพิง:  กรีนแลนด์  กวม  กือราเซา  เกิร์นซีย์  เจอร์ซีย์  ซินต์มาร์เติน  เซนต์เฮเลนา  แซ็ง-บาร์เตเลมี  แซ็ง-มาร์แต็ง  แซ็งปีแยร์และมีเกอลง  โทเคอเลา  นิวแคลิโดเนีย  รัฐเนแบรสกา  เฟรนช์พอลินีเชีย  มอนต์เซอร์รัต  มาเก๊า  มาเดรา  ยิบรอลตาร์  วาลิสและฟูตูนา  หมู่เกาะเคย์แมน  หมู่เกาะเติกส์และเคคอส  หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน  หมู่เกาะพิตแคร์น  หมู่เกาะฟอล์กแลนด์  หมู่เกาะแฟโร  หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ  หมู่เกาะโอลันด์  อะโซร์ส  อารูบา  แองกวิลลา  ฮ่องกง 
รัฐที่ไม่ได้รับการรับรองอย่างสมบูรณ์:  คอซอวอ  เซาท์ออสซีเชีย  ไต้หวัน  ทรานส์นีสเตรีย  นอร์เทิร์นไซปรัส  นากอร์โน-คาราบัค  นีวเว  สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี  หมู่เกาะคุก  อับคาเซีย 
อดีต:  เกาะนอร์ฟอล์ก  ซิซิลี  รัฐสิกขิม (ค.ศ. 1953–1975)  สกอตแลนด์  สมาพันธรัฐอเมริกา (ค.ศ. 1861–1862)  สาธารณรัฐสังคมนิยมเชโกสโลวัก (ค.ศ. 1948–1969)  สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ (ค.ศ. 1857–1902)  สาธารณรัฐไอริช (ค.ศ. 1919–1922) 
ดูเพิ่มเติม:  ระบบสองสภา  ระบบสามสภา  ระบบสี่สภา  สภานิติบัญญัติแบ่งตามประเทศ 
 สภานิติบัญญัติระบบสองสภา  สภาล่างแห่งชาติ  สภาสูงแห่งชาติ
สกายซิตี (ฉางชา)

| สกายซิตี 天空城市 (Tiānkōng chéngshì) |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: เมืองฉางชา มณฑลหูหนาน ประเทศจีน
สถานะ: ยกเลิกการก่อสร้าง (กรกฎาคม พ.ศ. 2559)
เริ่มสร้าง: 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2556
กำหนดเสร็จ: 12 มิถุนายน พ.ศ. 2559
เปิดตัว: ยกเลิกแล้ว
การใช้งาน: ผสมผสาน
ความสูง
เสาอากาศ / ยอด: 838 เมตร (2,749 ฟุต)
หลังคา: 727 เมตร (2,385 ฟุต)
ชั้นสูงสุด: 733.5 เมตร (2,406 ฟุต)
รายละเอียด
จำนวนชั้น: 202 (6 ชั้นใต้ดิน)
พื้นที่ชั้น: 1,050,000 ตารางเมตร (11,302,106 ตารางฟุต)
จำนวนลิฟต์: 93 ตัว
มูลค่า: $1.46 พันล้านเหรียญสหรัฐ 9 พันล้านหยวน
บริษัท
สถาปนิก: เอเดรียน สมิธ
ผู้พัฒนา: 远大可建科技 (Broad Sustainable Building)
อ้างอิง: 
สกายซิตี (จีน: 天空城市; อังกฤษ: Sky City) เป็นโครงการก่อสร้างตึกที่สูงที่สุดในโลกตั้งอยู่ที่เมืองฉางชา มณฑลหูหนาน ประเทศจีน โดยตึกสกายซิตีจะมีทั้งหมด 221 ชั้น มีระดับความสูงถึง 838 เมตร ซึ่งสูงกว่าตึกบุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ 10 เมตร เมื่อสร้างเสร็จจะใช้เป็นพื้นที่สำหรับอยู่อาศัยร้อยละ 83 รองรับผู้เข้าอยู่อาศัยได้ถึง 31,400 คน ส่วนพื้นที่ที่เหลือจะใช้เป็นสำนักงาน โรงแรม โรงเรียน โรงพยาบาล ห้างขายของ และห้องอาหาร ส่วนการขึ้นลงอาคารจะใช้ลิฟต์ความเร็วสูงราว 104 ตัว โดยตึกถูกออกแบบสร้างโดยกลุ่มวิศวกรและสถาปนิกผู้ผ่านงานสร้างตึกบุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ (Burj Khalifa) และเป็นบริษัท Broad Group ผู้ก่อสร้างเดียวกันกับการประกอบโรงแรม Ark Hotel สูง 30 ชั้น ในมณฑลหูหนานที่ใช้เวลาก่อสร้างเพียง 15 วัน
บริษัท บรอด ซัสเทนเนเบิล บิวดิง คอร์ป (Broad Sustainable Building, 远大可建科技) บริษัทเจ้าของผลงาน Ark Hotel ของจีน ได้มีแผนงานโครงการ สกาย ซิตี ในเมืองฉางชา ริมแม่น้ำเซียงเจียง ในมณฑลหูหนาน ซึ่งตั้งเป้าให้เป็นอาคารสูงที่สุดโลก โดยจะใช้เวลาก่อสร้างเพียง 90 วัน หรือสร้างได้เฉลี่ยวันละ 5 ชั้น แต่ในภายหลังได้มีการปรับเลื่อนขยายระยะเวลาในการประกอบจากที่กำหนดไว้ 90 วัน (3 เดือน) ออกไปเป็น 7 เดือน ซึ่งนับว่าเป็นเวลาที่สั้นมากเมื่อเทียบการก่อสร้างตึกสูงแบบเดิม
ในการก่อสร้างสกายซิตีจะใช้เทคนิคก่อสร้างที่ใช้ชิ้นส่วนสำเร็จรูปมาประกอบ (พรีแฟบ-Prefabricated modular) เนื่องจากประหยัดเวลา ไม่ก่อให้เกิดมลพิษจากการก่อสร้าง และลดอัตราการบาดเจ็บหรืออุบัติเหตุของคนงาน เทคนิคแบบนี้จะช่วยลดระยะเวลาก่อสร้างได้มากเพราะไม่ต้องทำหรือก่อทีละชั้นก่อนจึงเริ่มชั้นถัดไป แต่สามารถทำชิ้นส่วนทุกชั้นพร้อมกัน โดยเตรียมจากโรงงานต่าง ๆ ในเวลาเดียวกัน และขนส่งมายังสถานที่ก่อสร้างเพื่อยกขึ้นประกอบทีละชั้น ๆ ด้วยทาวเวอร์เครน แต่ความสำคัญอยู่ที่ชิ้นส่วนทุกชิ้นจะต้องมีการออกแบบมาอย่างดี และสร้างขึ้นจากการคำนวณที่ละเอียดแม่นยำก่อนที่จะแยกย้ายให้โรงงานต่าง ๆ ผลิตออกมาตรงตามแบบเพื่อนำมาประกอบในพื้นที่ก่อสร้างให้เสร็จภายในระยะเวลาที่กำหนด ซึ่งจะรวมเวลาของการตกแต่งภายในด้วย ประมาณการณ์ไว้ว่าจะใช้เหล็กราว 220,000 ตัน ในการสร้าง ตัวอาคารออกแบบมาให้ทนต่อแรงแผ่นดินไหวที่ 9.0 แมกนิจูด และทนไฟไหม้ได้นานกว่า 3 ชั่วโมง นอกจากนี้ตึกสกายซิตีจะใช้พลังงานเพียงแค่ 1 ใน 5 ของปริมาณการใช้พลังงานทั้งหมดที่ตึกทั่วไปใช้ อีกทั้งยังมีฉนวนกันความร้อนที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ เพื่อช่วยลดความร้อนสะสมภายในตึกอีกด้วย ส่วนระบบเครื่องปรับอากาศนั้น คาดว่าจะใช้เงินลงทุนราว 1.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
หนู

| หนู ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ยุคเพลสโตซีนตอนต้น –  ปัจจุบัน |
| --- | --- |

หนูสีน้ำตาล (R. norvegicus)
สถานะการอนุรักษ์
ปลอดภัยจากการคุกคาม 
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: สัตว์ (Animalia)
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง (Chordata)
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม (Mammalia)
อันดับ:: สัตว์ฟันแทะ (Rodentia)
วงศ์ใหญ่:: Muroidea
วงศ์:: Muridae
วงศ์ย่อย:: Murinae
สกุล:: Rattus Fischer de Waldheim, 1803

ชนิด
 ดูในเนื้อหา
ชื่อพ้อง
 Stenomys Thomas, 1910
หนู เป็นสกุลของสัตว์ฟันแทะ ที่อยู่ในวงศ์ Muridae ใช้ชื่อสกุลว่า Rattus มีการกระจายพันธุ์อยู่ในซีกโลกที่เรียกว่า "โลกเก่า" อันได้แก่ ทวีปเอเชีย, ยุโรป และแอฟริกา
ตัวเมียเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 2–3 เดือน    ในขณะที่ตัวผู้อายุ 3 เดือนขึ้นไป
การจำแนก

สกุล Rattus
Rattus adustus
Rattus annandalei
Rattus argentiventer
Rattus baluensis
Rattus bontanus
Rattus burrus
Rattus colletti
Rattus elaphinus
Rattus enganus
Rattus everetti
Rattus exulans
Rattus feliceus
Rattus foramineus
Rattus fuscipes
Rattus giluwensis
Rattus hainaldi
Rattus hoffmani
Rattus hoogerwerfi
Rattus jobiensis
Rattus koopmani
Rattus korinchi
Rattus leucopus
Rattus losea
Rattus lugens
Rattus lutreolus
Rattus macleari
Rattus marmosurus
Rattus mindorensis
Rattus mollicomulus
Rattus montanus
Rattus mordax
Rattus morotaiensis
Rattus nativitatis
Rattus nitidus
Rattus norvegicus
Rattus novaeguineae
Rattus osgoodi
Rattus palmarum
Rattus pelurus
Rattus praetor
Rattus ranjiniae
Rattus rattus
Rattus sanila
Rattus sikkimensis
Rattus simalurensis
Rattus sordidus
Rattus steini
Rattus stoicus
Rattus tanezumi
Rattus tawitawiensis
Rattus timorensis
Rattus tiomanicus
Rattus tunneyi
Rattus turkestanicus
Rattus villosissimus
Rattus xanthurus