stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 226
เขตควบคุม

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 226 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 12 ตอน ได้แก่
หมายเหตุ: ช่วงเขตการควบคุมของแขวงทางหลวงสุรินทร์ ช่วงที่ 7 และ 8 ตอน ลำน้ำชี - บ้านพม่า จะใช้เลขตอนที่ 0301 เป็นเลขเดียวกันทั้ง 2 ช่วง  เนื่องจากอยู่ช่วงระหว่างเขตเทศบาลเมืองสุรินทร์
| ช่วงที่ | ตอน | ชื่อตอน | หลัก กม>  | ระยะทาง (กม> ) | หมวดทางหลวง | แขวงทางหลวง | จังหวัด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 0100 | หัวทะเล - หนองกระทิง | 0+000 - 78+698 | 78.698 | หมวดทางหลวงเฉลิมพระเกียรติ | นครราชสีมาที่ 3 | นครราชสีมา |
| 2 | 0201 | หนองกระทิง - ลำปลายมาศ | 78+698 - 91+010 | 12.312 | หมวดทางหลวงลำปลายมาศ | บุรีรัมย์ | บุรีรัมย์ |
| 3 | 0202 | ลำปลายมาศ - หนองม้า | 91+010 - 108+098 | 17.088 | หมวดทางหลวงลำปลายมาศ | บุรีรัมย์ | บุรีรัมย์ |
| 4 | 0203 | หนองม้า - กระสัง | 108+098 - 116+263 | 8.165 | หมวดทางหลวงสะแกโพรง | บุรีรัมย์ | บุรีรัมย์ |
| 5 | 0204 | กระสัง - ระกา | 116+263 - 147+079 | 30.816 | หมวดทางหลวงบุรีรัมย์ | บุรีรัมย์ | บุรีรัมย์ |
| 6 | 0205 | ระกา - ลำน้ำชี | 147+079 - 155+863 | 8.784 | หมวดทางหลวงบุรีรัมย์ | บุรีรัมย์ | บุรีรัมย์ |
| 7 | 0301 | ลำน้ำชี - บ้านพม่า | 155+863 - 166+978 | 11.115 | หมวดทางหลวงสุรินทร์ | สุรินทร์ | สุรินทร์ |
เข้าเขตเทศบาลเมืองสุรินทร์
ออกเขตเทศบาลเมืองสุรินทร์
| 8 | 0301 | ลำน้ำชี - บ้านพม่า | 171+182 - 191+503 | 20.321 | หมวดทางหลวงสุรินทร์ | สุรินทร์ | สุรินทร์ |
| 9 | 0302 | บ้านพม่า - ห้วยทับทัน | 191+503 - 233+891 | 42.388 | หมวดทางหลวงศีขรภูมิ | สุรินทร์ | สุรินทร์ |
| 10 | 0401 | ห้วยทับทัน - ศรีสะเกษ | 233+891 - 271+989 | 38.098 | หมวดทางหลวงอุทุมพรพิสัย | ศรีสะเกษที่ 1 | ศรีสะเกษ |
เข้าเขตเทศบาลเมืองศรีสะเกษ
ออกเขตเทศบาลเมืองศรีสะเกษ
| 11 | 0402 | ศรีสะเกษ - ห้วยขะยุง | 277+679 - 313+384 | 35.705 | หมวดทางหลวงศรีสะเกษ | ศรีสะเกษที่ 1 | ศรีสะเกษ |
| 12 | 0500 | ห้วยขะยุง - วารินชำราบ | 313+384 - 334+224 | 20.840 | หมวดทางหลวงสำโรง | อุบลราชธานีที่ 1 | อุบลราชธานี |
| รวม | รวม | 12 ตอนควบคุม | รวมระยะทาง | 324.330 กม. | 324.330 กม. | 324.330 กม. | 324.330 กม. |
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 226
ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง เก็บถาวร 2016-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ธงชาติลิเบีย

| --- | --- |


การใช้: ธงชาติ   
สัดส่วนธง: 1:2
ประกาศใช้: 24 ธันวาคม 1951; 73 ปีก่อน (1951-12-24) 3 สิงหาคม 2011; 13 ปีก่อน (2011-08-03) (นำกลับมาใช้ใหม่)
Relinquished: 1 กันยายน 1969; 55 ปีก่อน (1969-09-01)
ลักษณะ: ลักษณะเป็นธงสามแถบแนวนอนสีแดง สีดำ และสีเขียว ที่แถบดำซึ่งกว้างเป็นสองเท่าของแถบสีแดงและสีเขียวนั้นมีรูปจันทร์เสี้ยวและดาวห้าแฉกสีขาว
ออกแบบโดย: โอมาร์ ฟาเยก เชนนิบ
 


การใช้: ธงนาวี   
ลักษณะ: ธงสีฟ้าที่มีธงชาติลิเบียอยู่บริเวณบนซ้าย และมีตราสมอสีขาวอยู่ด้านล่างขวา
 
ธงชาติลิเบีย (อาหรับ: علم ليبيا) ในปัจจุบันเป็นธงชาติเดิมในสมัยสหราชอาณาจักรลิเบีย ระหว่าง พ.ศ. 2494 - พ.ศ. 2512 ซึ่งได้ถูกฟื้นฟูเป็นสัญลักษณ์ของชาติลิเบียอีกครั้งเมื่อเริ่มเกิดการต่อต้านรัฐบาลของพันเอกมูอัมมาร์ กัดดาฟี ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 จนกระทั่งบานปลายไปสู่สงครามกลางเมือง ต่อมาเมื่อกองทัพของสภาถ่ายโอนอำนาจแห่งชาติสามารถยึดกรุงตริโปลีและโค่นล้มรัฐบาลของกัดดาฟีลงได้ จึงได้มีการประกาศฟื้นฟูฐานะธงชาติแบบเดิมขึ้นอีกครั้ง เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ปีเดียวกัน
ประวัติ

ประเทศลิเบียเริ่มมีธงชาติในฐานะรัฐเอกราชครั้งแรกเมื่อลิเบียได้รับเอกราชจากอิตาลีในปี พ.ศ. 2494 ภายใต้ชื่อประเทศสหราชอาณาจักรลิเบีย (อังกฤษ: United Kingdom of Libya, ปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ) มีลักษณะเป็นธงสามแถบแนวนอนสีแดง สีดำ และสีเขียว ที่แถบดำซึ่งกว้างเป็นสองเท่าของแถบสีแดงและสีเขียวนั้นมีรูปจันทร์เสี้ยวและดาวห้าแฉกสีขาว
ต่อมาเมื่อพันเอกมูอัมมาร์ กัดดาฟีทำรัฐประหารโค่นล้มรัฐบาลระบอบกษัตริย์ในปี พ.ศ. 2512 และเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐอาหรับลิเบีย ธงชาติลิเบียจึงเปลี่ยนไปใช้ธงสามสีสามแถบแนวนอนสีแดง-ขาว-ดำ ตามอย่างธงซึ่งได้รับอิทธิพลจากธงขบวนการปฏิวัติอาหรับ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2515 ลิเบียได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐอาหรับ (มีอียิปต์และซีเรียเป็นสมาชิกร่วมด้วย) ลิเบียจึงรับเอาธงของสหพันธ์ดังกล่าวมาใช้เป็นธงชาติ ซึ่งมีลักษณะคล้ายธงชาติลิเบียในปี พ.ศ. 2512 แต่ได้เพิ่มรูปเหยี่ยวแห่งกูเรช (Hawk of Qureish) สยายปีกสีทองยืนจับม้วนแพรแถบจารึกนามของสหพันธ์ไว้ด้วย
ภายหลังลิเบียได้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบียเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2520 และประกาศเปลี่ยนธงชาติใหม่เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน เพื่อเป็นการตอบโต้การเยือนอิสราเอลของนายอันวาร์ ซาดัต ประธานาธิบดีแห่งอียิปต์ เนื่องจากลิเบียถือว่าอิสราเอลเป็นศัตรูของชนชาติอาหรับทั้งมวล ธงนี้มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน พื้นสีเขียวเกลี้ยง  ในยุคสมัยของกัดดาฟีนั้น กล่าวได้ว่าธงนี้เป็นธงชาติเพียงธงเดียวในโลกที่ใช้สีเพียงสีเดียว และไม่มีสัญลักษณ์หรือตัวอักษรใดๆ ประกอบในธงทั้งสิ้น สีเขียวในธงนี้ หมายถึงศาสนาอิสลาม อันเป็นศาสนาประจำชาติ และเป็นสัญลักษณ์ของ "การปฏิวัติเขียว" (The Green Revolution) โดยมูอัมมาร์ กัดดาฟี
ในเหตุการณ์สงครามกลางเมืองลิเบีย พ.ศ. 2554 ได้ปรากฏว่าฝ่ายค้านและกลุ่มผู้ต่อต้านรัฐบาลเผด็จการของพันเอกกัดดาฟีได้ใช้ธงชาติในยุคราชอาณาจักรเป็นสัญลักษณ์ในการต่อสู้อย่างกว้างขวาง ทั้งในบริเวณเขตยึดครองของฝ่ายต่อต้านและโดยกลุ่มผู้คัดค้านรัฐบาลกัดดาฟีที่ชุมนุมประท้วง ณ สถานทูตลิเบียประจำประเทศต่างๆ อีกหลายแห่ง ธงนี้บางครั้งอาจพบว่าไม่มีรูปจันทร์เสี้ยวและดาวสีขาวเพื่อให้สามารถทำธงสัญลักษณ์ของตนได้ง่ายขึ้น
การออกแบบ

การอธิบายเกี่ยวกับธงชาติลิเบียในมาตรา 7 ของรัฐธรรมนูญลงวันที่ 7 ตุลาคม 1951 และได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 1951 โดยมีใจความจากรัฐธรรมนูญว่า:
หมวด 1 ข้อ 7: ธงชาติต้องมีรูปแบบดังต่อไปนี้ ความยาวเป็นสองเท่าของความกว้าง แบ่งออกเป็นแถบสีขนานกัน 3 แถบ แถบสีบนสุดเป็นสีแดง แถบสีดำตรงกลางและแถบสีเขียวล่างสุด แถบสีดำจะต้องมีพื้นที่ต่างกันกับแถบอีกสองแถบรวมกัน และต้องมีรูปพระจันทร์เสี้ยวสีขาวตรงกลาง และปลายพระจันทร์เสี่ยวนั้นจะต้องมีดาวห้าแฉกสีขาว
ทั้งเฉดสีธงที่แม่นยำและโครงสร้างธงชาติทางกฎหมายมีอธิบายไว้ในหนังสือเล่มเล็กที่ออกโดยกระทรวงสารสนเทศแห่งราชอาณาจักรลิเบียในปี 1951
ธงในอดีต

พ.ศ. 2494 – 2512
พ.ศ. 2512 – 2515
พ.ศ. 2515 – 2520
ธงสีที่ใช้ในการต่อต้านรัฐบาลกัดดาฟีในปี พ.ศ. 2554 (ปรากฏควบคู่กับธงชาติเดิมยุคราชอาณาจักรในเหตุการณ์ต่อต้านรัฐบาล)
พ.ศ. 2520 – 2554
พ.ศ. 2520 – 2554 (ธงนาวี)
2554 - ปัจจุบัน (ธงนาวี)
พ.ศ. 2554 – ปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

ลิเบีย ลิเบีย ลิเบีย
อัลลอหุ อักบัร
ตราแผ่นดินของลิเบีย
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติลิเบีย ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
| ด ค กธงชาติของประเทศและดินแดนในทวีปแอฟริกา |
| --- | --- |
 กานา  กาบอง  กาบูเวร์ดี  กินี  กินี-บิสเซา  แกมเบีย  โกตดิวัวร์  คอโมโรส  เคนยา  แคเมอรูน  จิบูตี  ชาด  ซิมบับเว  ซูดาน  เซเชลส์  เซนต์เฮเลนา (สหราชอาณาจักร)  เซเนกัล  เซาตูแมอีปริงซีป  ซูดานใต้  เซียร์ราลีโอน  แซมเบีย  โซมาเลีย  ตูนีเซีย  โตโก  แทนซาเนีย  นามิเบีย  ไนจีเรีย  ไนเจอร์  บอตสวานา  บุรุนดี  บูร์กินาฟาโซ  เบนิน  มอริเชียส  มอริเตเนีย  มาดากัสการ์  มาลาวี  มาลี  โมซัมบิก  โมร็อกโก  ยูกันดา  รวันดา  เรอูว์นียง (ฝรั่งเศส)  ลิเบีย  เลโซโท  ไลบีเรีย  สาธารณรัฐคองโก  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  อิเควทอเรียลกินี  อียิปต์  เอธิโอเปีย  เอริเทรีย  เอสวาตินี  แองโกลา  แอฟริกาใต้  แอลจีเรีย 
แบบการสร้างธงชาติลิเบียที่ถูกต้อง
แคร์รี อันเดอร์วูด

| แคร์รี อันเดอร์วูด |
| --- | --- |
อันเดอร์วูดในปีค.ศ. 2019
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: แคร์รี แมรี อันเดอร์วูด
เกิด:  (1983-03-10) 10 มีนาคม ค.ศ. 1983 (41 ปี) มัสโคกี รัฐโอคลาโฮมา
ที่เกิด: ชีโคตา รัฐโอคลาโฮมา สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง: คันทรี คันทรีป๊อป
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง นักแสดง
เครื่องดนตรี: ร้อง กีตาร์ เปียโน
ช่วงปี: 2005-ปัจจุบัน
ค่ายเพลง: เอริสต้า เอริสต้า แนชวิลล์ 19

เว็บไซต์: carrieunderwoodofficial.com
แคร์รี แมรี อันเดอร์วูด (อังกฤษ: Carrie Marie Underwood; เกิด 10 มีนาคม ค.ศ. 1983) เป็นนักร้องคันทรี, นักแต่งเพลง และนักแสดงชาวอเมริกา ซึ่งมีชื่อเสียงมาจากการชนะเลิศการประกวดรายการอเมริกันไอดอล ฤดูกาลที่ 4 ในปี ค.ศ. 2005 และกลายเป็นหนึ่งในนักร้องที่ประสบความสำเร็จที่สุดในทุกวงการเพลง ความสำเร็จของเธอทำให้เธอได้เข้าเป็นสมาชิกแกรนด์โอลออปรีย์ ใน ปีค.ศ. 2008 และเข้ามาอยู่ในหอเกียรติยศดนตรีโอคลาโฮมา (Oklahoma Music Hall of Fame) ในปีค.ศ. 2009 เธอชนะรางวัลดนตรีหลายรางวัล รวมถึง 7 รางวัลแกรมมี, 17 รางวัลบิลบอร์ดมิวสิก, 11 รางวัลอะแคดามีออฟคันทรีมิวสิก และ 9 รางวัลอเมริกันมิวสิก
อัลบั้มแรกของเธอมีชื่อว่า Some Hearts วางจำหน่ายในปีค.ศ 2005 ประสบความสำเร็จอย่างกว้างขวางด้วยซิงเกิล "Jesus, Take the Wheel" และ "Before He Cheats" ซึ่งเป็นอัลบั้มเปิดตัวคันทรีที่ขายได้เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์จากการบันทึกของนีลสันซาวด์สแกน เป็นอัลบั้มเปิดตัวหญิงเดี่ยวที่ขายดีที่สุดในประวัติศาสตร์วงการเพลงคันทรี และยังเป็นอัลบั้มเพลงคันทรีที่ขายดีที่สุดในรอบ 10 ปี อันเดอร์วูดชนะ 3 รางวัลแกรมมีจากอัลบั้ม รวมถึงรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมด้วย Carnival Ride อัลบั้มชุดที่สองของเธอ วางจำหน่ายในปีค.ศ. 2007 เป็นหนึ่งในอัลบั้มนักร้องหญิงที่มียอดขายมากมายในสัปดาห์แรกๆ และทำให้อันเดอร์วูดได้รับ 2 รางวัลแกรมมี อัลบั้มถัดไปของเธอวางจำหน่ายในปีค.ศ. 2009 ชื่อว่า Play On ประสบความสำเร็จอย่างมากด้วยซิงเกิลเปิดตัว "Cowboy Casanova" อัลบั้มที่ 4 ของอันเดอร์วูดมีชื่อว่า Blown Away วางจำหน่ายในปีค.ศ. 2012 และทำให้เธอได้รับ 1 รางวัลแกรมมี และเป็นอัลบั้มนักร้องหญิงที่มียอดขายดีที่สุดเป็นอันดับ 2 ในปีนั้น อัลบั้มรวมเพลงอัลบั้มแรกของเธอวางจำหน่ายในปีค.ศ. 2014 ประสบความสำเร็จทางด้านยอดขาย และทำให้เธอได้รับ 1 รางวัลแกรมมี อัลบั้มที่ 5 ของเธอ ชื่อว่า Storyteller วางจำหน่ายในปีค.ศ. 2015 ทำให้เธอเป็นนักร้องคันทรีคนเดียวที่ทั้ง 5 อัลบั้มได้อันดับ 1 หรือ 2 บนบิลบอร์ด 200 เธอมียอดขายมากกว่า 65 ล้านแผ่นเสียงทั่วโลก
อันเดอร์วูดถูกยกย่องโดยนิตยสารโรลลิงสโตน ให้เป็นนักร้องหญิงเสียงดีในยุคของเธอในทุกวงการเพลง ถูกยกย่องโดยนิตยสารไทม์ ให้เป็น 1 ใน 100 คนที่มีอิทธิพลมากที่สุดในโลก และโดยนิตยสารบิลบอร์ด ให้ครองตำแหน่งราชินีแห่งเพลงคันทรี อันเดอร์วูดเป็นนักร้องคันทรีเดี่ยวคนเดียวในทศวรรษที่ 2000 ที่มีเพลงอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 เป็นนักร้องคันทรีคนแรกและคนเดียวที่เปิดตัวด้วยอันดับ 1 บนฮอต 100 และมีอันดับ 1 ถึง 14 เพลง ซึ่งถือเป็นนักร้องหญิงที่มีอันดับ 1 มากที่สุดบนบิลบอร์ดฮอตคันทรีซองส์ ตั้งแต่ปี 1991 ถึงปัจจุบัน โดยทำลายสถิติในกินเนสส์บุ๊คของเธอเองที่เคยได้ 10 เพลง เธอเป็นนักร้องคันทรีที่มียอดขายเพลงดิจิทัลมากที่สุดของ RIAA และเป็นผู้เข้าแข่งขันรายการอเมริกัน ไอดอลที่ทำรายได้มากที่สุด อัลบั้ม Some Hearts ถูกจัดให้เป็นอัลบั้มคันทรีอันดับหนึ่งแห่งทศวรรษที่ 2000 โดยบิลบอร์ด และเป็นนักร้องหญิงที่มีอันดับสูงสุดในรายชื่อนักร้องคันทรียอดเยี่ยมของบิลบอร์ดแห่งทศวรรษที่ 2000
ประวัติ > ชีวิตในช่วงต้น

อันเดอร์วูด เกิดเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1983 ที่เมืองมัสโคกี รัฐโอคลาโฮมา ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นบุตรสาวของ สตีเว่น และ แคโรล อันเดอร์วูด เธอเติบโตมากับฟาร์มของพ่อแม่ในเมืองชีโคตา รัฐโอคลาโฮมา พ่อของเธอทำงานที่โรงเลื่อย ขณะที่แม่เธอเป็นครูสอนที่โรงเรียนประถม เธอมีพี่สาวสองคน คือ แชนนา และ สเตฟานี ในช่วงที่เธอยังเด็กนั้นเธอได้แสดงในรายการโชว์ความสามารถ รอบบินส์ เมมโมเรียล ทาเลนท์ โชว์ และเธอยังร้องเพลงที่โบสถ์ชุมชน (โบสถ์เฟริสต์ฟรีวิลแบปทิสต์) ด้วย หลังจากนั้นเธอก็ได้เริ่มร้องเพลงที่งานต่าง ๆ ในชุมชนของเมืองชีโคตา
ตอนอันเดอร์วูดอายุ 14 ปีได้มีคนจัดการให้เธอไปแนชวิลล์เพื่อคัดเลือกเข้าสังกัดแคปิทอลเรเคิร์ดส์ ในปีค.ศ. 1996 เธอได้รับการติดต่อสัญญาจากแคปิทอลเรเคิร์ดส์ แต่สัญญานั้นถูกยกเลิกเมื่อบริษัทค่ายเพลงเปลี่ยนแปลงการบริหาร อันเดอร์วูดพูดถึงเหตุการณ์นั้นว่า "ฉันคิดจริงๆ ว่ามันดีกว่ามากเลยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะฉันคงยังไม่พร้อมในตอนนั้น ทุกสิ่งย่อมมีหนทางที่จะเป็น"
ประวัติ > การศึกษา

ในระหว่างการศึกษาชั้นมัธยมปลายอันเดอร์วูดเป็นเชียร์ลีดเดอร์, เล่นบาสเก็ตบอลและเล่นซอฟต์บอลด้วย
ในปีค.ศ. 2001 เธอจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลายชีโคตา เธอเป็นนักเรียนที่จบการศึกษาด้วยคะแนนดีเยี่ยม
หลังจากจบการศึกษาเธอเลือกที่จะไม่เป็นนักร้องตามที่ฝัน เธอบอกว่า "หลังจากจบชั้นมัธยมปลาย ฉันก็ค่อนข้างจะล้มเลิกความฝันในการเป็นนักร้อง ฉันอยู่ในจุดในชีวิตที่ฉันต้องอยู่กับความเป็นจริง และเตรียมพร้อมกับอนาคตของฉันใน'โลกแห่งความจริง'" เธอได้เข้ารับการศึกษาที่มหาวิทยาลัยนอร์ทอิสเทิร์นสเตท ในเมืองแทลิควา รัฐโอคลาโฮมา และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีด้วยเกียรตินิยมอันดับสองในปีค.ศ. 2006 คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน
เธอได้ใช้เวลาส่วนหนึ่งในช่วงภาคฤดูร้อนในการทำงานให้กับ บ๊อบบี้ เฟรม ส.ส. รัฐโอคลาโฮมา
และเธอยังเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านขายพิซซ่า, ทำงานที่สวนสัตว์ และที่คลินิกสัตว์ด้วย
อันเดอร์วูดเป็นสมาชิกชมรม Sigma Sigma Sigma ซึ่งเป็นชมรมเกี่ยวกับผู้หญิง
ในช่วงสองปีระหว่างภาคฤดูร้อนเธอได้แสดงในงานของมหาวิทยาลัยใจกลางเมืองแทลิควา นอกจากนั้นเธอยังได้เข้าร่วมการแข่งขันประกวดนางงามของมหาวิทยาลัย และเธอได้รับรางวัลรองชนะเลิศของนางสาวเอ็นเอสยู ปีค.ศ. 2004
อาชีพทางดนตรี > 2009-2012: Play On และการร่วมผลงาน

อันเดอร์วูดปล่อยอัลบั้มที่สาม Play On เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2009 อัลบั้มนี้เปิดตัวที่อันดับ 1 บน Billboard 200 และ Top Country Albums ขายไปได้กว่า 318,000 ก๊อปปี้ในสัปดาห์แรก เมื่อวางจำหน่ายกลายเป็นอัลบั้มที่มียอดขายมากที่สุดแห่งปีโดยศิลปินหญิง แต่ถูกทำลายสถิติโดย I Dreamed a Dream อัลบั้มของซูซานบอยล์เมื่อตอนสิ้นปีและหล่นไปอยู่อันดับที่สอง  อันเดอร์วูดร่วมแต่งเพลงกับนักร้องเพลงป๊อปอาร์เอนบี นักแต่งเพลง Ne-Yo สำหรับอัลบั้มนี้ แต่ก็ไม่ได้อยู่ในอัลบั้ม
อาชีพทางดนตรี > 2012-2013: Blown Away และทัวร์ระดับโลก

Blown Away อัลบั้มที่สี่ของอันเดอร์วูด ออกจำหน่ายในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 อันเดอร์วูดบอกว่าอัลบั้มนี้มีเพลงที่มีเนื้อหาหม่น ๆ  Blown Away เปิดตัวที่อันดับ 1 บน Billboard 200, Country Albums Chart และ the Digital Albums chart ในประเทศสหรัฐอเมริกา และได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาว โดยในสัปดาห์แรกขายไปได้มากกว่า 267,000 ก๊อปปี้ ซิงเกิลแรกคือเพลง "Good Girl" เปิดจำหน่ายใน iTunes Store วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2012 และถูกปล่อยในคลื่นวิทยุคันทรีอย่างเป็นทางการในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2012 มิวสิกวิดีโอเพลง "Good Girl" เปิดตัวครั้งแรกในรายการ Entertainment Tonight และ VEVO ในวันที่ 12 มีนาคม 2012 เพลงนี้ขึ้นไปถึงอันดับ 1 บน Billboard Hot Country Songs chart ทำให้อันเดอร์วูดมีเพลงอันดับ 1 ถึง 12 เพลงบนชาร์ต และได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวโดย RIAA โดยขายไปได้มากกว่า 1 ล้านก๊อปปี้ เพลง "Blown Away" เป็นซิงเกิลที่สองจากอัลบั้ม ออกจำหน่ายในวันที่ 9 กรกฎาคม 2012 ได้ 2 รางวัลแผ่นเสียงทองคำขาว โดยขายไปได้มากกว่า 2 ล้านก็อปปี้ และได้กลายเป็นเพลงที่ 16 ของอันเดอร์วูดที่ได้เข้าไปอยู่ในท็อป 10 บนชาร์ท Billboard' Hot Country Songs chart เป็นการบันทึกใหม่ของผู้หญิงในระยะเวลา 68 ปี ในเดือนสิงหาคม 2012 ได้มีการประกาศว่าอันเดอร์วูดจะมี VH1 Unplugged ของเธอเอง (เรียกว่า VH1 Presents: Carrie Underwood Unplugged) และ VH1 Behind the Music "Two Black Cadillacs" เป็นซิงเกิลที่สามจากอัลบั้ม ออกจำหน่ายในวันที่ 26 พฤศจิกายน 2012 เป็นเพลงที่ 17 ของอันเดอร์วูดที่ได้เข้าไปอยู่ในท็อปเท็นบน Billboard Hot Country Songs chart และได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำโดย RIAA "See You Again" เป็นซิงเกิลที่สี่ของอัลบั้ม และได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำโดย RIAA
ที่งาน CMT Music Awards อันเดอร์วูดชนะรางวัล Video of the Year ในวิดีโอเพลง "Good Girl" และ Collaborative Video of the Year ในวิดีโอเพลง "Remind Me" ซึ่งร้องคู่กับ แบรด เพสลีย์ เธอยังแสดงเพลง "Good Girl" ที่งานด้วย งานอเมริกัน มิวสิก อวอร์ดส ปีค.ศ. 2012 เธอชนะรางวัล Favorite Album – Country ในอัลบั้ม Blown Away และได้แสดงเพลง "Two Black Cadillacs" วันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 2010 แคร์รี่ชนะ 2 รางวัลที่งาน American Country Awards คือ Female Artist of the Year และ Single of the Year เพลง Remind Me ซึ่งเธอชนะรางวัลจาก American Country Awards นี้แล้วถึง 11 ครั้งด้วยกัน ถือเป็นนักร้องที่ชนะรางวัลไปมากที่สุด
ในวันที่ 1 พฤษภาคม อันเดอร์วูดประกาศรายชื่อเมืองที่จะไปแสดง Blown Away Tour ในอเมริกาเหนือ ซึ่งรวมทั้งที่ต่างประเทศด้วย ประกอบด้วยคอนเสิร์ตที่ Royal Albert Hall ใน ลอนดอน เมื่อวันที่ 21 มิถุนายนซึ่งขายหมดใน 90 นาที และที่ Sydney Opera House เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม เธอยังตกลงที่จะกลับไป สหราชอาณาจักร อีกเพื่อที่จะเข้าร่วมงาน C2C: Country to Country ที่ลอนดอนในวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2013
อาชีพทางดนตรี > 2014–ปัจจุบัน: Greatest Hits: Decade #1 และ Storyteller

อันเดอร์วูดยืนยันว่าเธอเริ่มวางแผนอัลบั้มใหม่ในเดือนสิงหาคมปี 2013 และจะเริ่มต้นเตรียมงานในปี 2014  อันเดอร์วูดบอกบิลบอร์ดว่า
"หลังเสร็จสิ้นจาก The Sound of Music ฉันรู้สึกเหมือนฉันสามารถที่จะทำงานหนักและเริ่มที่จะทำอัลบัมถัดไป" อันเดอร์วูดยังบอกว่าเธอกำลังวางแผนที่จะทำทัวร์ไว้บ้างแล้ว ซึ่งอาจจะไม่อลังการเท่าทัวร์ก่อนหน้า เธอบอกว่า "ฉันไม่ได้คิดถึงมันมากนักเพราะฉันไม่รู้ว่าอัลบั้มถัดไปจะเป็นแบบไหน แต่ฉันก็ชอบที่จะแค่ยืนบนนั้นและร้องเหมือนกัน ฉันอาจจะทำในแนวที่แตกต่างออกไป อะไรที่ง่าย ๆ ในทัวร์ถัดไป ฉันชอบพลังงานที่มีในคอนเสิร์ตเพลงร็อค" อันเดอร์วูดร่วมฟีเจอร์ริงกับ Miranda Lambert ในอัลบั้ม Platinum ในเพลงที่มีชื่อว่า "Somethin' Bad" ซิงเกิลนี้ขึ้นชาร์ตอันดับ 1 ในชาร์ต Hot Country Songs กลายเป็นเพลงที่ 13 ของอันเดอร์วูดที่ขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ต ในปี ค.ศ. 2014 อันเดอร์วูดปล่อยอัลบั้มรวมเพลงฮิต Greatest Hits: Decade #1 ออกจำหน่ายในวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 2014 โดยมีซิงเกิลแรก Something in the Water ขึ้นอันดับหนึ่งบน Hot Country Songs กลายเป็นเพลงที่ 14 ของอันเดอร์วูดที่ขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตในปีเดียวกัน
อันเดอร์วูดประกาศอัลบั้มใหม่ของเธอ โดยมีชื่อว่า Storyteller ออกจำหน่ายในวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2015 มีซิงเกิลแรก Smoke Break
ชีวิตส่วนตัว

อันเดอร์วูดนับถือศาสนาคริสต์
และเธอรับประทานอาหารมังสวิรัติ ในปีค.ศ. 2006 อันเดอร์วูดได้แสดงในช่วงพักครึ่งของการแข่งขันอเมริกันฟุตบอล ในวันขอบคุณพระเจ้าที่สนามกีฬาเท็กซัส ในเมืองเออร์วิง รัฐเท็กซัส และได้เป็นเพื่อนกับโทนี โรโม ควอร์เตอร์แบ็ก แห่งทีมดัลลัส คาวบอยส์
และได้ไปร่วมงานวันเกิดของเขา เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2007 และวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 เขาได้ไปงาน Academy of Country Music Awards กับเธอ อันเดอร์วูดกับโรโมมีข่าวลือว่าคบกันตลอดปีค.ศ. 2007 ถึงแม้ว่าอันเดอร์วูดจะปฏิเสธข่าวลือนั้น แต่โรโมยืนยันบนเว็บไซต์ของเขาว่า "ผมกำลังคบกับแคร์รี อันเดอร์วูดอยู่" และยังบอกกับหนังสือพิมพ์อิลลินอยส์ว่าเขากำลังคบกับอันเดอร์วูดอยู่
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2007 อันเดอร์วูดเริ่มคบกับเชส ครอว์ฟอร์ด นักแสดงซีรีส์เรื่องกอสซิปเกิร์ล และในวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2007 นิตยสารพีเพิลรายงานว่าทั้งคู่เดินจับมือกันในเมืองนิวยอร์ก
อย่างไรก็ดีทั้งคู่ก็ได้จบความสัมพันธ์ลงในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ปีค.ศ. 2008
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009 อันเดอร์วูดหมั้นกับไมค์ ฟิชเชอร์ นักกีฬาฮอกกี้ทีมแนชวิลล์ เพรเดเตอร์ส (ตอนหมั้นอยู่ทีมออตตาวา เซเนเตอร์ส) พวกเขาเริ่มคบกันหลังจากที่เจอกันในคอนเสิร์ตของอันเดอร์วูดในช่วงปีค.ศ. 2008
อันเดอร์วูดและฟิชเชอร์ได้ปรากฏตัวด้วยกันครั้งแรกต่อหน้าสาธารณชนในเดือนมกราคม ค.ศ. 2010 (ที่ Bell Sens Soiree งานการกุศลประจำปีของทีมเซเนเตอร์สในแมืองกาติโน ออตตาวา) 
หลังจากที่ปรากฏตัวด้วยกันที่งาน CMT Awards ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2010 อันเดอร์วูดบอกผู้สื่อข่าวว่าฟิชเชอร์กำลังมีแผนสำหรับฮันนีมูนของเขาทั้งสองคนหลังงานแต่ง
วันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 อันเดอร์วูดและฟิชเชอร์ได้แต่งงานกันที่ The Ritz-Carlton Lodge, Reynolds Plantation ในเมืองกรีนส์โบโร รัฐจอร์เจีย โดยมีผู้ร่วมงานมากกว่า 250 คน ทั้งผู้เล่นในเอ็นเอชแอล, ทิม แมคกรอว์, เฟธ ฮิลล์, การ์ธ บรู๊กส์, ผู้เข้าแข่งขันอเมริกันไอดอล, พอลลา อับดุล, ไซมอน คาวเวลล์ และแรนดี แจ็คสัน
ทั้งคู่ให้คำพูดกับนิตยสารพีเพิลโดยลงชื่อ "Mike & Carrie Fisher" ว่า "เราทั้งคู่คงไม่มีความสุขไปมากกว่าการที่เราได้พบกัน และแบ่งปันวันนี้กับเพื่อนและครอบครัวของเราซึ่งนั่นมีความหมายสำหรับเรามาก" ตามนิตยสารพีเพิล Monique Lhuillier ได้ตัดชุดลายลูกไม้ให้กับอันเดอร์วูด และได้ออกแบบชุดให้กับเพื่อนเจ้าสาวอีกด้วย ในงานแต่งมีการเล่นเพลงคลาสสิกและคำอ่านของคัมภีร์ไบเบิลในท่อนที่ทั้งคู่ชอบ
อันเดอร์วูดสร้างความประหลาดใจให้ฟิชเชอร์โดยการนำแบรนดอน ฮีธหนึ่งในนักร้องที่ทั้งคู่ชอบมาร้องเพลง "Love Never Fails" ในการเต้นรำเพลงแรก
วันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 สถานีวิทยุออตตาวา (105.3 CISS-FM) ระงับการเล่นเพลงของอันเดอร์วูดเพราะฟิชเชอร์โดนเทรดให้ทีมแนชวิลล์ เพรเดเตอร์ส แต่เนื่องจากการคุกคามของแฟนคลับในเฟซบุ๊ก ว่าจะไม่เปิดไปฟังสถานีดังกล่าว ต่อมาสถานีจึงเปลี่ยนแปลงมาเปิดเพลงของอันเดอร์วูดตามเดิม สถานีได้ออกมาขอโทษกับการกระทำ โดยตามคำแถลงการณ์บอกว่าเป็นแค่มุขตลกเท่านั้น การไม่เล่นเพลงของอันเดอร์วูดคือการอำลาฟิชเชอร์ให้โชคดีในแนชวิลล์
ฟิชเชอร์ได้ออกมาวิพากษ์วิจารณ์สถานีภายหลังว่า "แคร์รีไม่ได้ทำอะไรในการย้ายหรือเทรดหรืออะไรทั้งนั้น การพูดแบบนั้นมันไม่เหมาะสม" ทั้งเขาและอันเดอร์วูดผิดหวังที่สถานีทำแบบนั้น
อันเดอร์วูดได้รับเลือกจากนิตยสาร The Hockey News ให้เป็น 100 คนที่ทรงอิทธิพลในวงการฮอกกี้น้ำแข็ง โดยอยู่อันดับที่ 85
ผลงานเพลง > อัลบั้ม

2005: Some Hearts
2007: Carnival Ride
2009: Play On
2012: Blown Away
2015: Storyteller
ผลงานการแสดง

| ปี | ผลงานที่ปรากกฎ | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2005 | อเมริกันไอดอล | ผู้เข้าแข่งขัน | ชนะเลิศรายการอเมริกันไอดอลฤดูกาลที่ 4 |
| 2007 -08 | Saturday Night Live | นักร้องรับเชิญ |  |
| 2008–ปัจจุบัน | Country Music Association Awards | ตัวเอง/พิธีกร |  |
| 2009 | Carrie Underwood: An All-Star Holiday Special | ตัวเอง |  |
| 2010 | How I Met Your Mother | ทิฟฟานี่ | ตอน: "Hooked" |
| 2010 | Sesame Street | แคร์รี อันเดอร์เวิร์ม |  |
| 2010 | The Buried Life | ตัวเอง |  |
| 2010 | Extreme Makeover: Home Edition | ตัวเอง |  |
| 2011 | Soul Surfer (film)  | ซาร่าห์ ฮิล | แสดงภาพยนตร์เรื่องแรก |
| 2011 | Blue Bloods (TV series)  | ตัวเอง |  |
| 2012 | CMT Crossroads (กับ สตีเวน ไทเลอร์) | ตัวเอง | From the Pepsi Super Bowl Fan Jam |
| 2012 | Oprah's Next Chapter | ตัวเอง |  |
| 2012 | Behind the Music | ตัวเอง |  |
| 2012 | Zendaya: Behind the Scenes | ตัวเอง | สารคดี |
| 2013 | The Sound of Music Live! | มาเรีย วอน แทรปป์ | NBC original production |

| 2014 | Nashville | ตัวเอง |  |
| 2016 | Talking Dead | ตัวเอง | Discussion of The Walking Dead ตอน: "No Way Out" |
ทัวร์

2005: American Idols LIVE! Tour 2005
2006: Carrie Underwood: Live 2006
2008: Love, Pain and the Whole Crazy Carnival Ride Tour (กับ คีธ เออร์บัน)
2008: Carnival Ride Tour
2010: Play On Tour
2012: Blown Away Tour
2016: Storyteller Tour: Stories in the Round
รางวัล

บทความหลัก: รางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลของแคร์รี อันเดอร์วูด
| ก่อนหน้า |  | แคร์รี อันเดอร์วูด |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แฟนตาเซีย บาร์ริโน |  |   ผู้ชนะเลิศรายการอเมริกันไอดอลฤดูกาลที่ 4   (2005) |  | เทย์เลอร์ ฮิกส์ |
แหล่งข้อมูลอื่น

Carrie Underwood เว็บไซต์ มายสเปซ
| ด ค กรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1950s:  ไม่มีรางวัล (1958)  บ็อบบี ดาริน (1959) 
1960s:  บ็อบ นิวฮาร์ต (1960)  ปีเตอร์ เนโร (1961)  โรเบิร์ต กูเล็ต (1962)  เดอะสวิงเกิลซิงเกอรส์ (1963)  เดอะบีเทิลส์ (1964)  ทอม โจนส์ (1965)  ไม่มีรางวัล (1966)  บ็อบบี เจนทรี (1967)  โจเซ เฟลิเซียโน (1968)  ครอสบี, สติลส์ แอนด์แนช (1969) 
1970s:  เดอะคาร์เพนเทอส์ (1970)  คาร์ลี ไซมอน (1971)  อเมริกา (1972)  เบ็ตต์ มิดเลอร์ (1973)  มาร์วิน แฮมลิช (1974)  นาตาลี โคล (1975)  สตาร์แลนด์โวคอลแบนด์ (1976)  เดบบี บูน (1977)  อะเทสต์ออฟฮันนี (1978)  ริคกี ลี โจนส์ (1979) 
1980s:  คริสโตเฟอร์ ครอสส์ (1980)  ชีนา อีสตัน (1981)  เมนแอตเวิร์ก (1982)  คัลเจอร์คลับ (1983)  ซินดี ลอเปอร์ (1984)  ซาเด (1985)  บรูซ ฮอร์นสบี & เดอะแรนก์ (1986)  โจดี วัตลีย์ (1987)  เทรซี แชปแมน (1988)  มิลลี วานิลลี (1989) 
1990s:  มารายห์ แครี (1990)  มาร์ก คอห์น (1991)  อาร์เรสเตดเดเวลลอปเมนต์ (1992)  โทนี แบรกซ์ตัน (1993)  เชอรีล โครว์ (1994)  ฮูตีแอรด์เดอะโบลว์ฟิช (1995)  ลีแอน ไรมส์ (1996)  พอลลา โคล (1997)  ลอรีน ฮิลล์ (1998)  คริสตินา อากีเลรา (1999) 
2000s:  เชลบี ลีนน์ (2000)  อลิเชีย คีส์ (2001)  นอราห์ โจนส์ (2002)  อีวาเนสเซนซ์ (2003)  มารูนไฟฟ์ (2004)  จอห์น เลเจนด์ (2005)  แคร์รี อันเดอร์วูด (2006)  เอมี ไวน์เฮาส์ (2007)  อะเดล (2008)  แซกบราวน์แบนด์ (2009) 
2010s:  เอสเปรันซา สปอลดิง (2010)  บอนอีแวร์ (2011)  ฟัน (2012)  แมคเคิลมอร์ แอนด์ไรอัน ลูอิส (2013)  แซม สมิธ (2014)  เมแกน เทรนเนอร์ (2015)  เชนจ์เดอะแร็ปเปอร์ (2016)  อเลสเซีย คารา (2017)  ดัว ลีปา (2018)  บิลลี ไอลิช (2019) 
2020s:  เมแกนเดอะสตัลเลียน (2020)  โอลิเวีย โรดริโก (2021)  ซามารา จอย (2022)  วิกตอเรีย มอเนต์ (2023) 
อันเดอร์วูดแสดงที่ The World Arena โคโลราโดสปริงส์, รัฐโคโลราโด ในปีค.ศ. 2006
แคร์รี่ อันเดอร์วูดที่งานเปิดตัว American Idol Experience
อันเดอร์วูดแสดงสดใน Blown Away World Tour 2012
เดอะ มัมมี่

สำหรับภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1999 ดูที่ เดอะมัมมี่ คืนชีพคำสาปนรกล้างโลก
| เดอะ มัมมี่ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: อเล็กซ์ เคิร์ตซ์แมน
บทภาพยนตร์:   เดวิด โคเอปป์  คริสโตเฟอร์ แม็คควอรี่  ดิลลัน คุส์แมน 
เนื้อเรื่อง:   จอน สเปห์ส์  อเล็กซ์ เคิร์ตซ์แมน  เจนนี ลูเม็ต 
อำนวยการสร้าง:   อเล็กซ์ เคิร์ตซ์แมน  คริส มอร์แกน  ฌอน แดเนียล  ซาร่าห์ เบร็ดชอว์ 
นักแสดงนำ:   ทอม ครูซ  แอนนาเบล วอลลิส  โซเฟีย โบเทลล่า  เจค เอ็ม. จอห์นสัน  คอร์ตนีย์ บี แวนซ์  มาร์แวน เคนซารี่  รัสเซล โครว์ 
กำกับภาพ: เบน เซเรซิน
ตัดต่อ:   พอล เฮิร์สช์  จีน่า เฮิร์สช์  แอนดรูว์ มองด์ชน์ 
ดนตรีประกอบ: ไบรอัน ไทเลอร์
บริษัทผู้สร้าง:   ดาร์กยูนิเวิร์ส  เพอร์เฟกซ์เวิลด์พิกเจอส์  เค/โอเปเปอร์โปรดักส์  ฌอน แดเนียล คอมปะนี  
ผู้จัดจำหน่าย: ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์
วันฉาย: 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 (สเตตเธียเตอร์) 9 มิถุนายน ค.ศ. 2017 (สหรัฐอเมริกา)
ความยาว: 110 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 125–195 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 409.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
เดอะ มัมมี่ (อังกฤษ: The Mummy) เป็น ภาพยนตร์ผจญภัย แอคชั่น  ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2017 กำกับโดย อเล็กซ์ เคิร์ตซ์แมน ผู้เขียนบท ดิ อะเมซิ่ง สไปเดอร์-แมน: ผงาดอสูรกายสายฟ้า และ สตาร์ เทรค: สงครามพิฆาตจักรวาล นำแสดงโดย ทอม ครูซ, แอนนาเบล วอลลิสและรัสเซล โครว์ โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้อง หรือเป็นภาคต่อของภาพยนตร์ เดอะมัมมี่ 3 คืนชีพจักรพรรดิมังกร แต่อย่างใด