stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มาโฮฟิล์ม

| --- | --- |

ชื่อท้องถิ่น: 株式会社Maho Film
ชื่อโรมัน: Kabushiki-gaisha Mahō Firumu
ประเภท: บริษัทร่วมทุน
อุตสาหกรรม: แอนิเมชันญี่ปุ่น
ก่อตั้ง: 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2561
สำนักงานใหญ่: 3-46-4 อาซางายะ มินามิ เขตซูงินามิ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
บุคลากรหลัก: จุนจิ มูราตะ (กรรมการผู้จัดการ)
ส่วนของผู้ถือหุ้น: 10,000,000 เยน
พนักงาน: 50
เว็บไซต์: mahofilm.com
เชิงอรรถ / อ้างอิง 
บริษัท มาโฮฟิล์ม จำกัด (ญี่ปุ่น: 株式会社Maho Film; โรมาจิ: Kabushiki-gaisha Mahō Firumu) เป็นสตูดิโอแอนิเมชันญี่ปุ่นที่ก่อตั้งเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 ในเขตซูงินามิ
การก่อตั้ง

สตูดิโอแอนิเมชันที่มีฐานที่เขตซูงินามิก่อตั้งขึ้นโดยอิสระหลังจากกรรมการผู้จัดการคนปัจจุบันจุนจิ มูราตะลาออกจากอาซาฮิโปรดักชัน ในปี พ.ศ. 2561
ชื่อของสตูดิโอ "มาโฮ" มีความหมายว่า "เวทมนตร์" แสดงถึงความมุ่งหมายของสตูดิโอที่ต้องการสร้างเนื้อหาเกี่ยวกับเวทมนตร์ที่มอบความฝัน
ผลงาน > ซีรีส์โทรทัศน์

| ชื่อเรื่อง | ผู้กำกับ | วันที่เริ่มออกอากาศครั้งแรก | วันที่สิ้นสุดการออกอากาศครั้งแรก | จำนวตอน | หมายเหตุ | ผู้อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เพื่อลูกจ๋า ปะป๋าขอลุย | ทาเกยูกิ ยานาเซะ | 4 กรกฎาคม 2562 (2562-07-04) | 19 กันยายน 2562 (2562-09-19) | 12 | สร้างจากไลต์โนเวลที่เขียนโดย Chirolu |  |
| ข้าก้าวผ่าน 1 ล้านชีวิตเพื่อพิชิตเกมมรณะ | คูมิโกะ ฮาบาระ | 2 ตุลาคม 2563 (2563-10-02) | 18 ธันวาคม 2563 (2563-12-18) | 12 | สร้างจาก มังงะ ที่เขียนโดยนาโอกิ ยามากาวะ |  |
| เพราะพระเจ้าเลือกเลยได้เกิดใหม่มาเลี้ยงสไลม์ในต่างโลก | ทาเกยูกิ ยานาเซะ | 4 ตุลาคม 2563 (2563-10-04) | 20 ธันวาคม 2563 (2563-12-20) | 12 | สร้างจากไลท์โนเวลที่เขียนโดยรอย |  |
| ข้าก้าวผ่าน 1 ล้านชีวิตเพื่อพิชิตเกมมรณะ ฤดูกาลที่ 2 | คูมิโกะ ฮาบาระ | 10 กรกฎาคม 2564 (2564-07-10) | 25 กันยายน 25641 (25641-09-25) | 12 | ภาคต่อของ ข้าก้าวผ่าน 1 ล้านชีวิตเพื่อพิชิตเกมมรณะ |  |
| มหาพิภพลีอาเดล | ทาเกยูกิ ยานาเซะ | 5 มกราคม 2565 (2565-01-05) | 23 มีนาคม 2565 (2565-03-23) | 12 | สร้างจากไลต์โนเวลที่เขียนโดย Ceez |  |
| เป็นนางร้ายมันเสี่ยง เลยลองเลี้ยงลาสต์บอสดูสักตั้ง | คูมิโกะ ฮาบาระ | 1 ตุลาคม 2565 (2565-10-01) | 17 ธันวาคม 2565 (2565-12-17) | 12 | สร้างจากไลท์โนเวลที่เขียนโดยซาราซะ นาเงเซะ |  |
| พราะพระเจ้าเลือกเลยได้เกิดใหม่มาเลี้ยงสไลม์ในต่างโลก ฤดูกาลที่ 2 | ทาเกยูกิ ยานาเซะ | 9 มกราคม 2566 (2566-01-09) | 27 มีนาคม 2566 (2566-03-27) | 12 | ภาคต่อของ เพราะพระเจ้าเลือกเลยได้เกิดใหม่มาเลี้ยงสไลม์ในต่างโลก |  |
| เลเวล 1 แล้วไง ผมมีสกิลแกร่งสุดล้ำไม่ซ้ำใคร | ทาเกยูกิ ยานาเซะ | 8 กรกฎาคม 2566 (2566-07-08) | 23 กันยายน 2566 (2566-09-23) | 12 | สร้างจากไลท์โนเวลที่เขียนโดยนาซูนะ มิกิ |  |
| กิจกรรม VRMMO ของมนุษย์ลุง | ยูอิจิ นากาซาวะ | 3 ตุลาคม 2566 (2566-10-03) | 19 ธันวาคม 2566 (2566-12-19) | 12 | สร้างจากไลท์โนเวลที่เขียนโดยชิอินะ โฮวาฮาวะ |  |
| เอลิเซ่ แพทย์หญิงทะลุมิติ | คูมิโกะ ฮาบาระ | 10 มกราคม 2567 (2567-01-10) | TBA | TBA | สร้างจากมันฮวาที่เขียนโดย Yuin |  |
| อาโอะ โนะ มิบูโระ | คูมิโกะ ฮาบาระ | TBA | TBA | TBA | สร้างจากมังงะที่เขียนโดยสึโยชิ ยาซูดะ |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่นและอังกฤษ)
มาโฮฟิล์ม  ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
| ด ค กมาโฮฟิล์ม |
| --- | --- |
ซีรีส์โทรทัศน์:  เพื่อลูกจ๋า ปะป๋าขอลุย (พ.ศ. 2562)  ข้าก้าวผ่าน 1 ล้านชีวิตเพื่อพิชิตเกมมรณะ (พ.ศ. 2563)  เพราะพระเจ้าเลือกเลยได้เกิดใหม่มาเลี้ยงสไลม์ในต่างโลก (พ.ศ. 2563)  ข้าก้าวผ่าน 1 ล้านชีวิตเพื่อพิชิตเกมมรณะ ฤดูกาลที่ 2 (พ.ศ. 2564)  มหาพิภพลีอาเดล (พ.ศ. 2565)  เป็นนางร้ายมันเสี่ยง เลยลองเลี้ยงลาสต์บอสดูสักตั้ง (พ.ศ. 2565)  เพราะพระเจ้าเลือกเลยได้เกิดใหม่มาเลี้ยงสไลม์ในต่างโลก ฤดูกาลที่ 2 (พ.ศ. 2566)  เลเวล 1 แล้วไง ผมมีสกิลแกร่งสุดล้ำไม่ซ้ำใคร (พ.ศ. 2566)  กิจกรรม VRMMO ของมนุษย์ลุง (พ.ศ. 2566)  เอลิเซ่ แพทย์หญิงทะลุมิติ (พ.ศ. 2567)  อาโอะ โนะ มิบูโระ (TBA) 
 หมวดหมู่
มามิ ชิตาระ

| มามิ ชิตาระ |
| --- | --- |
設楽 麻美
เกิด:  (1984-02-29) 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984 (40 ปี) จังหวัดชิซึโอกะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2006 – ปัจจุบัน
องค์การ: โปรดักชันเอซ
มามิ ชิตาระ (ญี่ปุ่น: 設楽 麻美; โรมาจิ: Shitara Mami, 29 กุมภาพันธ์ 1984 –) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดชิซึโอกะ เคยสังกัดเมาซูโปรโมชัน จนถึงปี 2012 แล้วจึงย้ายมาสังกัดโปรดักชันเอซ
มามา

| "มามา" |
| --- | --- |

เพลงโดยอิล ดิโว่
จากอัลบั้มอิล ดิโว่
วางจำหน่าย: 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2548
แนวเพลง: ป๊อป
ความยาว: 3:18
ค่ายเพลง: บีเอ็มจี
"มามา" คือซิงเกิลดีวีดีที่ 2 ของอิล ดิโว่จากอัลบั้ม อิล ดิโว่ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ในสหราชอาณาจักรเท่านั้น
"มามา" คือผลงานการประพันธ์ของ Quz, Larossi และ Savan อำนวยการสร้างโดย Steve Mac & Quiz และ Larossi
| ด ค กอิลดีโว |
| --- | --- |
อิลดีโว:  "อันเบรกมายฮาร์ต (เรเกรซซามี)"  "มามา" 
เดอะคริสต์มาสคอลเลกชัน:  "โอโฮลีไนต์" 
อังโกร่า:  "ไอบีลีฟอินยู (เฌอกรัวซองตัว)" 
เซียมเปร:  "คารูโซ"  "ไนต์อินไวท์ซาติน"  "วิธเอาต์ยู" 
เดอะพรอมิส:  "อะเมซิงเกรซ"  "อะดาจิโอ"  "เดอะวินเนอร์เทกส์อิตออล" 
ซิงเกิลอื่น ๆ:  "เดอะไทม์ออฟอาวเวอร์ไลฟ์" 
บทความอื่น ๆ:  ผลงานอัลบั้ม  ผลงานซิงเกิล  ผลงานวีดิทัศน์  คอนเสิร์ต  รางวัล
ยาซูจิโร โอซุ

| ยาซูจิโร โอซุ |
| --- | --- |
ผู้กำกับ - ยาซูจิโร โอซุ
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 12 ธันวาคม ค.ศ. 1903
เสียชีวิต: 12 ธันวาคม ค.ศ. 1963
คู่สมรส: none
ผลงานเด่น: Tokyo Story (1953)
ยาซูจิโร โอซุ (ญี่ปุ่น: 小津 安二郎; โรมาจิ: Ozu Yasujirō; 12 ธันวาคม ค.ศ. 1903 - 12 ธันวาคม ค.ศ. 1963) เป็นผู้กำกับชาวญี่ปุ่นที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่สุดคนหนึ่ง เนื้อเรื่องในหนังของเขามักจะเกี่ยวข้องกับการแต่งงาน สังคมชนชั้นกลางในเมือง ความห่างเหินระหว่างชาวเมืองและชาวชนบท การมองโลกที่แตกต่างระหว่างเด็ก-ผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่-คนชรา
ชีวิตในวัยเด็ก

โอซุเกิดที่ย่านฟูกางาวะในกรุงโตเกียว เมื่ออายุได้ 10 ปี เขาถูกส่งไปอาศัยอยู่ที่บ้านของพ่อของเขาพร้อมกับแม่และพี่น้องของเขาที่เมืองมัตสึซากะ ซึ่งเป็นเมืองที่เขาใช้ชีวิตช่วงวัยเยาว์เป็นส่วนใหญ่ ได้รับการศึกษาในโรงเรียนกินนอน แต่เขากลับเอาเวลาว่างส่วนใหญ่ไปดูหนังที่โรงหนังแถวบ้านแทนที่จะไปเรียน โอซุไปเป็นอาจารย์อยู่ช่วงหนึ่ง ก่อนที่จะกลับโตเกียวในปี ค.ศ. 1923 และเข้าทำงานกับบริษัทโชจิกุ
ช่วงแรกของการทำงาน

ตอนที่โอซุได้เข้าไปที่โชจิกุช่วงแรกนั้นได้เป็นผู้ช่วยผู้กำกับภาพ หลังจากนั้นอีก 3 ปีก็ได้เป็นผู้ช่วยผู้กำกับ และได้กำกับหนังเรื่องแรก ชื่อ
Zange no Yaiba ("The Sword of Penitence") ในปี 1927 หลังจากนั้นโอซุก็กำกับหนังต่อมาเรื่อย ๆ ถึง 53 เรื่อง
ช่วงแรกของการกำกับหนังจะเป็นภาพยนตร์สั้นแนวตลกขำขันเสียส่วนใหญ่ แต่หลังจาก ค.ศ.1930 หนังของเขาก็เริ่มมีเนื้อหาที่เข้มข้นขึ้น หนังเรื่อง His Umarete wa mita keredo ("I Was Born, But…", 1932) เป็นหนังตลกที่แฝงเนื้อหาเอาไว้เกี่ยวกับความคิดอ่านของเด็ก ๆ ที่มีต่อบุคคลรอบข้าง เป็นหนังเรื่องแรกที่ได้รับเสียงตอบรับทั้งรายได้ และนักวิจารณ์ภาพยนตร์ในขณะนั้น
หนังมีเสียงในฟิล์มเรื่องแรกของโอซุคือเรื่อง Hitori Musuko (Only Son)
ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1937 บริษัทภาพยนตร์โชจิกุเริ่มไม่พอใจกับผลงานของโอซุเนื่องจากหนังของเขาทำรายได้ไม่ดีนัก ถึงแม้หนังจะได้รางวัลและรับเสียงตอบรับทางบวกจากนักวิจารณ์มากมาย เมื่อโอซุอายุ 34 ปี เข้าได้ไปเป็นทหารรับใช้องค์จักรพรรดิ และได้ไปประจำการเป็นทหารราบที่ประเทศจีนในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
หลังจากปลดประจำการแล้ว โอซุกลับมากำกับหนังใหม่เรื่อง Toda-ke no Kyodai("Brothers and Sisters of the Toda Family", 1941) ซึ่งเป็นหนังทำเงินและได้เสียงตอบรับในทางบวก เนื้อเรื่องในหนังเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่มีต่อพ่อกับลูกที่จากกันไปเป็นเวลานาน
ในปี ค.ศ. 1943 โอซุเริ่มเขียนเกี่ยวกับหนังแนวทหารเพื่อใช้เป็นโฆษณาชวนเชื่อในพม่า แต่เขากลับถูกส่งไปที่สิงคโปร์ ซึ่งช่วงเวลานั้นเอง เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูหนังฝั่งอเมริกา ซึ่งในตอนนั้นหนังอเมริกันถูกแบนในญี่ปุ่นหมด จากหนังสือชีวประวัติโอซุของ Donald Richie หนังอเมริกันที่โอซุชอบมากคือเรื่อง ซิติเซน เคน ของ ออร์สัน เวลส์
หลังสงครามโลก

หนังของโอซุช่วงหลังสงครามโลกได้รับการตอบรับค่อนข้างดีแทบทุกเรื่อง อาทิ Banshun ("Late Spring", 1949) ,Tokyo Monogatari ("Tokyo Story", 1953) (ซึ่ง Tokyo Story นักวิจารณ์และผู้ที่ชื่นชอบดูหนังหลายคน ยกย่องให้เป็นหนัง masterpiece ของเขา) , และเรื่องต่อ ๆ มา Ochazuke no Aji ("The Flavour of Green Tea Over Rice", 1952), Soshun ("Early Spring", 1956), Higanbana ("Equinox Flower", 1958 ), Ukikusa ("Floating Weeds", 1959) and Akibiyori ("Late Autumn", 1960)
หนังของโอซุส่วนใหญ่จะมีเนื้อหาเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างครอบครัวญี่ปุ่นสมัยเก่ากับครอบครัวยุคใหม่ และความกดดันในครอบครัว หนังของโอซุในยุคหลังจะเน้นธีมแนวนี้แทบทุกเรื่อง ซึ่งปรากฏได้เด่นชัดในหนังเรื่อง Tokyo Story ของเขา สังเกตได้ว่าในหนังเรื่องนี้จะพูดถึงความรับผิดชอบในบทบาทหน้าที่ของแต่ละคนในครอบครัว และความแตกต่างด้านการใช้ชีวิตในเมืองกับชนบท การละทิ้งคนชราเพื่อมาปักหลักสร้างครอบครัวในเมืองหลวง
โอซุชอบใช้นักแสดงหน้าเดิมๆ อย่าง Chishu Ryu เซ็ตซึโกะ ฮาระเรียกได้ว่าหนังของเขามีนักแสดงเดิมอยู่แทบทุกเรื่อง เพียงแต่เปลี่ยนบทบาทและหน้าที่ของนักแสดงเท่านั้นเอง และมักร่วมงานกับผู้กำกับภาพคู่หูยูฮารุ อัตสึตะ ส่วนเรื่องการเขียนบทนั้นในระยะหลัง เมื่องานของเขาเริ่มเป็นที่รู้จักแล้ว โอซุก็ร่วมงานกับ Kogo Noda มาตลอด และแทบไม่เคยร่วมเขียนบทกับคนอื่นเลย
หนังเรื่องสุดท้ายที่เขากำกับคือ Sanma no aji ("An Autumn Afternoon", 1962) ซึ่งเป็นภาพยนตร์สีเพียงไม่กี่เรื่องที่เขาถ่ายทำ และตายจากไปด้วยโรคมะเร็งเมื่ออายุ 60 ปี ในวันเกิดของเขาพอดี สุสานของโอซุอยู่ที่วัดเอ็งงากูจิ คามากูระ (Engaku-ji , Kamakura)
สไตล์ของโอซุ

หนังของเขามีเทคนิคการถ่ายแนว minimalist ในระยะหลังที่มีเสียงในฟิล์ม โอซุมักจะวางกล้องไว้นิ่งๆ ขนาบกับพื้นเสื่อ (ภาษาภาพยนตร์เรียกว่า Tatami shot) และใช้เลนส์ความยาวมาตรฐานอยู่เสมอ ทิ้งกฎการแพนกล้อง 180 องศา และจะไม่ขยับกล้องไปไหนเลย โอซุปฏิเสธเทคนิคการซูมเข้าออก การเฟดภาพและทรานซิชั่นต่าง ๆ ซึ่งหนังในสมัยนั้นนิยมใช้กันมาก และในระหว่างที่ตัวละครมีบทสนทนาจะถ่ายไปที่ตัวละครตรง ๆ แทนที่จะใช้การถ่ายผ่านไหล่ผู้ฟัง(Over the shoulder shot)
รายชื่อหนังของโอซุ

ปัจจุบันนี้มีหนังเพียงแค่ 33 เรื่อง เท่านั้นที่ยังหลงเหลือมาถึงทุกวันนี้ จากทั้งหมด 53 เรื่อง
Days of Youth (1929,学生ロマンス 若き日)
Walk Cheerfully (1930,朗かに歩め)
I Flunked But... (1930,落第はしたけれど)
That Night's Wife (1930,その夜の妻)
The Lady and The Beard (1931)
Tokyo Chorus (1931,東京の合唱)
I Was Born, But... (1932,大人の見る繪本　生れてはみたけれど)
Where Now Are The Dreams Of Youth (1932,靑春の夢いまいづこ)
Woman of Tokyo (1933,東京の女)
Dragnet Girl (1933)
Passing Fancy (1933)
A Mother Should be Loved (1934) (no complete prints known to exist)
A Story of Floating Weeds (1934, 浮草物語)
An Inn in Tokyo (1935)
The Only Son (1936, ひとり息子)
What Did the Lady Forget? (1937,淑女は何を忘れたか)
Brothers and Sisters of the Toda Family (1941,戸田家の兄妹)
There Was a Father (1942, 父ありき)
Record of a Tenement Gentleman (1947,長屋紳士録)
A Hen in the Wind (1948,風の中の牝鶏)
Late Spring (1949, 晩春)
The Munakata Sisters (1950, 宗方姉妹)
Early Summer (1951,麥秋)
Tea Over Rice (1952,お茶漬けの味)
Tokyo Story (1953, 東京物語)
Early Spring (1956, 早春)
Tokyo Twilight (1957, 東京慕色)
Equinox Flower (1958, 彼岸花)
Good Morning (1959, お早よう)
Floating Weeds (1959, 浮草)
Late Autumn (1960), 秋日和)
The End of Summer (1961, 小早川家の秋)
An Autumn Afternoon (1962, 秋刀魚の味)
แหล่งข้อมูลอื่น

A Yasujiro Ozu Resource เก็บถาวร 2007-01-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โอซุ ยาซูจิโร ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Profile at Japan Zone
Yasujiro Ozu's JMDb Listing (in Japanese)
Directions for finding Yasujiro Ozu's grave at Engaku-ji
Peter Bradshaw, The Guardian, June 10, 2005, "The quiet master"
โอซุขณะกำกับหนังเรื่อง ("Tokyo Story", 1953)
ราชินี

ราชินี อาจหมายถึง
สมเด็จพระราชินีนาถ พระมหากษัตริย์ซึ่งทรงเป็นสตรีหรือพระอัครมเหสีที่สําเร็จราชการแทนพระองค์
สมเด็จพระราชินี พระอัครมเหสีของสมเด็จพระราชาธิบดี
โรงเรียนราชินี
โรงเรียนราชินีบน
โรงเรียนราชินีบูรณะ
ดูเพิ่มที่ หมวดหมู่:ราชินี
ราชาแห่งแฟชั่น (มันฮวา)

มันฮวาเกาหลีใต้โดย Kian84
| ราชาแห่งแฟชั่น> 패션왕 Paesyeon Wang |
| --- | --- |
แนว: สุขนาฏกรรมจินตนิยม
เขียนโดย: Kian84
สำนักพิมพ์:  Joongang Books
นิตยสาร: เนเวอร์ เว็บตูน
วางจำหน่ายตั้งแต่: 2011–2013
จำนวนเล่ม: 2
ราชาแห่งแฟชั่น (เกาหลี: 패션왕; อาร์อาร์: Paesyeon Wang) เป็นเว็บตูนเกาหลีใต้ แต่งเรื่องและวาดภาพโดย Kian84เริ่มตีพิมพ์เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2011 และเผยแพร่ทาง เนเวอร์เว็บตูน ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2012 มันฮวาเรื่องนี้ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ชื่อเดียวกัน
มิยาซากิ

มิยาซากิ สามารถหมายถึง
สถานที่

จังหวัดมิยาซากิ - จังหวัดในประเทศญี่ปุ่น
เมืองมิยาซากิ - เมืองหลวงของจังหวัดมิยาซากิ
บุคคล

ฮายาโอะ มิยาซากิ - ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่น
อาโออิ มิยาซากิ - นักแสดงชาวญี่ปุ่น
อายูมิ มิยาซากิ - นักร้องชาวญี่ปุ่น
ทาคิริ มิยาซากิ - นักกีฬาชาวญี่ปุ่น
อิชิซาดะ มิยาซากิ - นักชีวประวัติชาวญี่ปุ่น
ตัวละครการ์ตูน

มิยาซากิ โนโดกะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!
มิยาซากิ มิโกะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง The Order of the Stick
ราชินีนาถ

ราชินีนาถ อาจหมายถึง
พระราชินีนาถ, พระเจ้าแผ่นดินที่เป็นผู้หญิง
พระบรมราชินีนาถ, พระราชินีในพระมหากษัตริย์ไทยที่ทรงได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ทรงดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระองค์ และทรงได้รับการสถาปนาพระราชอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมราชินีนาถ ได้แก่
สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
รัฐธรรมนูญลาว

รัฐธรรมนูญในประเทศลาวมีที่ประกาศใช้มาแล้ว 2 ฉบับคือ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรลาว และรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวซึ่งเป็นฉบับปัจจุบัน
ฉบับก่อนหน้า

รัฐธรรมนูญฉบับแรกของลาว เขียนโดยฝรั่งเศส และปกครองโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข ประกาศใช้เมื่อ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 โดยมีสถานะเป็นรัฐเอกราชในเครือสหภาพฝรั่งเศส ต่อมาได้มีการแก้ไขเมื่อ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2500 โดยตัดส่วนที่เกี่ยวข้องกับสหภาพฝรั่งเศสออกไป รัฐธรรมนูญฉบับนี้ถูกยกเลิกเมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ซึ่งเป็นวันที่เปลี่ยนการปกครองเป็นระบอบคอมมิวนิสต์
พัฒนาการของรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2534

ในวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2534 ซึ่งเป็นเวลา 16 ปีหลังจากจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว สภาประชาชนสูงสุดซึ่งเป็นหน่วยงานด้านนิติบัญญัติสูงสุดของรัฐ ได้ผ่านร่างรัฐธรรมนูญ การร่างรัฐธรรมนูญนั้นได้เริ่มต้นอย่างช้าๆตั้งแต่พ.ศ. 2518 แต่ก็ไม่มีความก้าวหน้าจนการประชุมพรรคครั้งที่สามจึงได้เร่งรัดการร่างรัฐธรรมนูญ คณะกรรมการร่างรัฐธรรมนูญได้ทำงานอย่างไม่เป็นทางการโดยมีประธานคือสีสมพน โลวันไซ ซึ่งเป็นคณะกรรมการโพลิตบูโร มีที่ปรึกษาจากเยอรมันตะวันออก การมอบหมายงานอย่างเป็นทางการเกิดขึ้นเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2527
แม้ว่าองค์กรทางการเมืองจะทำงานโดยไม่มีรัฐธรรมนูญที่เป็นลายลักษณ์อักษรถึง 15 ปี แต่ก็ส่งผลต่อการพัฒนาประเทศ เป็นอุปสรรคต่อการลงทุนของต่างประเทศในลาวเพราะขาดกฎหมายที่ชัดเจน
หลังจากที่มีการเลือกตั้งสภาประชาชนใหม่ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2532 มีการจัดตั้งคณะกรรมการร่างรับธรรมนูญอย่างเป็นทางการอีกครั้ง โดยคณะกรรมการนี้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคณะกรรมการโพลิตบูโรและคณะเลขาธิการพรรค ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2533 หลังจากที่มีการพิจารณาร่างรัฐธรรมนูญโดยรอบคอบจึงได้นำเสนอร่างต่อสาธารณชน
รัฐธรรมนูญฉบับ พ.ศ. 2534 นี้ได้รับอิทธิพลทั้งจากแนวคิดปฏิวัติดั้งเดิม เศรษฐกิจ การเมืองแนวเสรีนิยม การเปลี่ยนแปลงในโลกสังคมนิยม และการถ่วงดุลในระดับนานาชาติ
มหกรรมปั้นทรายโลก

มหกรรมปั้นทรายโลกของไทย (World Sand Sculpture Festival of Thailand) หรือปราสาททราย เริ่มเปิดให้ชมตั้งแต่วันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 มีพื้นที่จอดรถ 500 คัน เป็นการปั้นทรายในด้านศิลปกรรมต่าง ๆ ของทั่วโลก และในไทย ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็น ปราสาททราย อยู่ด้านหลัง ห้างบิ๊กซี (เดิมเป็นห้างคาร์ฟูร์)
ประวัติ

งานมหกรรมปั้นทรายโลกได้ถือกำเนิดเมื่อ 14 ปี มาแล้วในแถบทวีปยุโรป  มีการจัดสร้างประติมากรรมทรายขนาดใหญ่ทั้งกลางแจ้งและภายในอาคาร ในประเทศต่างๆ โดยเฉพาะในประเทศเนเธอร์แลนด์มีการจัดงานหลายครั้ง ในปี 2007 งานที่ Haarlemmermeer เป็นงานมหกรรมปั้นทรายภายในอาคารที่ใหญ่ที่สุดของโลก
ความเป็นมาในประเทศไทย นาย Klass Eppo Vogel  ได้วางแผนการจัดงานมหกรรมปั้นทรายโลก ได้ทำการค้นคว้าการสร้างสิ่งก่อสร้างปั้นทรายโลกในประเทศไทย บริษัท เอ็ดดูเทนเม้นท์ เพลนเน็ท จำกัด ได้ร่วมมือกับ สำนักงานเทศบาลเมืองฉะเชิงเทรา ได้จัดงานนี้ขึ้น เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช เนื่องในวโรกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมายุ 80 พรรษา  ด้วยผลงานกว่า 30 ชิ้นงาน การจัดงานมหกรรมปั้นทราย เป็นที่นิยมในทวีปยุโรป  โดยเคยจัดงานมาแล้ว ในประเทศ เยอรมนี อังกฤษ ฝรั่งเศส เบลเยี่ยม ฮอลแลนด์ ฯลฯ
พื้นที่จัดแสดง

จัดแสดงได้ 3 โซนคือ
โซนที่ 1 จัดแสดงราศีต่างๆ และเทพประจำวันเกิด
โซนที่ 2 จัดแสดงที่มืด พร้อม แสง สี เสียง เป็นศิลปวัฒนธรรมไทย รวมทั้งละครในเรื่องราวต่าง ๆ ของไทย ตัวอย่างเช่น สุดสาคร นางเงือก พระอภัยมณี เหรียญหลวงปู่ทวดแห่งวัดช้างให้ ศึกยุทธหัตถี วัดโสธรวรารามวรวิหาร กินรี อนุสาวรีย์สุนทรภู่ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม หนุมานอ้าปาก รูปปั้นยักษ์ นางผีเสื้อสมุทร
โซนที่ 3 เป็นส่วนของการจัดการแสดงประติมากรรมทรายนานาชาติ ที่จัดแสดงไว้อย่าง เช่น กำแพงเมืองจีน กองทัพทหารแห่งราชวงศ์ฉิน มังกรของประเทศจีน โรงอุปรากรซิดนีย์ หอนาฬิกาบิ๊กเบน ฯลฯ
รายชื่อนักปั้นทรายจากทั่วโลกและไทย

นาย มาร์ติน เท็ดเดอร์    ( สวิตเซอร์แลนด์)
นาย Klaas  Eppo  Vogel   ผู้อำนวยการบริษัทอินแอ็กซี่, ( เนเธอร์แลนด์)
นาย Enguerrand David ( เบลเยียม)
นาย Nico  Haven ( เนเธอร์แลนด์)
นาย Michiel  Jo Van Der Boom ( เนเธอร์แลนด์)
นาย Jakub Zimaceke ( สาธารณรัฐเช็ก)
นาย Sybren  Klaas  Huizinga ( เนเธอร์แลนด์)
นาย Jeroen Advocaat ( เนเธอร์แลนด์)
อาจารย์ไพบูลย์ พันธุ์ไชยา ( ไทย)
นาย Martin Alexander Rijerse ( กรีซ)
นาย Kevin Bender Crawford ( สหรัฐอเมริกา)
นาย Laurentius Borst ( ออสเตรเลีย)
นาย Jan  Willem  Wiersinge ( เนเธอร์แลนด์)
นาง Hanneke Supply ( เบลเยียม)
นาย Fergus Oliver Mul Vany ( ไอร์แลนด์)
นาย Dave Brian Wille ( อิตาลี)
นายชนาธิป ชื่นบำรุง ( ไทย)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2012-01-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายการงานมหกรรมปั้นทรายโลกในประเทศต่างๆ เก็บถาวร 2008-07-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้อมูลมหกรรมปั้นทรายโลก+
รวมภาพและคำอธิบายของมหกรรมปั้นทรายโลก เก็บถาวร 2008-12-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วีดิทัศน์ตัวอย่างของปราสาททราย
รายละเอียดข้อมูลของมหกรรมปั้นทรายโลก
ข้อมูลมหกรรมปั้นทรายโลก เก็บถาวร 2008-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การจัดแสดงการปั้นทรายที่กรุงเฮก เนเธอร์แลนด์ ในเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน ปี 2008
ยตสึไกโด

| ยตสึไกโด 四街道市 |
| --- | --- |
นคร
ศาลาว่าการนคร
   ธง ตรา
ที่ตั้งของเมืองในจังหวัดชิบะ
ยตสึไกโด 
พิกัด: 35°40′N 140°10′E﻿ / ﻿35.667°N 140.167°E﻿ / 35.667; 140.167
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด: ชิบะ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ฮิโตชิ ซาโดะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 34.70 ตร.กม. (13.40 ตร.ไมล์)
ประชากร (เมษายน ค.ศ. 2012)
 • ทั้งหมด: 88,167 คน
 • ความหนาแน่น: 2,540 คน/ตร.กม. (6,600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (Japan Standard Time)
-Tree: Japanese cherry
- Flower: Primrose
Phone number: 043-421-2111
Address: Shikawatashi, Yotsukaidō -shi, Chiba-ken 284-8555
เว็บไซต์: ยตสึไกโด
ยตสึไกโด (ญี่ปุ่น: 四街道市; โรมาจิ: Yotsukaidō-shi) เป็นนครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 88,167 คน ในปี ค.ศ. 2012
แหล่งข้อมูลอื่น

(อังกฤษ) เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2010-07-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รถไฟใต้ดินควังจู

| รถไฟใต้ดินควังจู |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: ควังจู, เกาหลีใต้
ประเภท: รถไฟใต้ดิน
จำนวนสาย: 1
จำนวนสถานี: 20
การให้บริการ
เริ่มดำเนินงาน: 28 เมษายน ค.ศ. 2004
ผู้ดำเนินงาน: บริษัทขนส่งความเร็วสูงมหานครควังจู
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 20.1 กิโลเมตร
รางกว้าง: 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in)
รถไฟใต้ดินควังจู เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเมืองควังจู ประเทศเกาหลีใต้ ดำเนินการโดยบริษัทขนส่งความเร็วสูงมหานครควังจู (Gwangju Metropolitan Rapid Transit Corporation) เปิดให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 2004 พร้อมกับ 14 สถานีเริ่มแรก ปัจจุบันมีเพียงเส้นทางเดียว จำนวน 20 สถานี ระยะทาง 20.1 กิโลเมตร
เส้นทาง

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เส้นทาง ไทย | เส้นทาง ฮันกึล | สถานีต้นทาง | สถานีปลายทาง | จำนวนสถานี | ระยะทาง (กิโลเมตร) |

|      สาย 1 | 1호선 | นกดง | พย็องดง | 20 | 20.6 |
เส้นทาง > สาย 1

ประกอบด้วยสถานีรถไฟฟ้า 20 สถานี วิ่งจากสถานีโซแท (Sotae) ไปยังสถานีนกดง (Nokdong)
แผนที่เครือข่ายเส้นทาง

th
ดูเพิ่ม

ระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูงในประเทศเกาหลีใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
รายชื่อบุคคลในแสตมป์เอสวาตินี

ด้านล่างนี้เป็นรายชื่อบุคคลในแสตมป์สวาซิแลนด์
อเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบลล์ (1976)
อ็องรี ดูว์น็อง (1982)
อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ (1983)
สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร (1952)
พระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร (1933)
สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร (1938)
ดัก ฮัมมาร์คจอลด์ (1983)
โรว์แลนด์ ฮิล (1979)
สมเด็จพระราชาธิบดีอึมสวาตีที่ 3 แห่งสวาซิแลนด์ (1989)
อัลเฟรด โนเบล (1983)
ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ (1979)
อัลเบิร์ต ชไวท์เซอร์ (1983)
สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2 แห่งสวาซิแลนด์ (1967)
วินสตัน เชอร์ชิล (1976)
ภาษาอู๋

| ภาษาอู๋ |
| --- | --- |
吳/吴(ฮงิ่ว)
ประเทศที่มีการพูด:  จีน
ภูมิภาค: นครเซี่ยงไฮ้ พื้นที่ส่วนมากของมณฑลเจ้อเจียง ตอนใต้ของมณฑลเจียงซู ฯลฯ
จำนวนผู้พูด: 77 ล้านคน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  ภาษาจีนภาษาอู๋
รหัสภาษา
ISO 639-1: zh
ISO 639-2: chi (B) zho (T)
ISO 639-3: wuu

การกระจายตัวของผู้พูดภาษาจีนสำเนียงต่างๆ
ภาษาอู๋ หรือ ภาษาง่อ (ภาษาอู๋:ฮงิ่ว) เป็นภาษาหนึ่งในตระกูลภาษาจีน ผู้พูดส่วนใหญ่อยู่ในมณฑลเจียงซี นครเซี่ยงไฮ้ ทางใต้ของเจียงซู และบางส่วนในอันฮุย เจียงซีและ ฝูเจี้ยน มีผู้พูด 87 ล้านคน (เมื่อปี พ.ศ. 2534) โครงสร้างประโยคส่วนใหญ่เป็นแบบ ประธาน-กรรม-กริยา โดยมีโครงสร้างประโยคเช่นนี้มากกว่าภาษาจีนกลาง และภาษาจีนกวางตุ้ง ภาษาอู๋มีหลายสำเนียง โดยสำเนียงที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดคือสำเนียงเซี่ยงไฮ้หรือภาษาเซี่ยงไฮ้
ชื่อ

จำนวนผู้พูดโดยเฉลี่ยของสำเนียงอู๋จะอ้างถึงสำเนียงของตนและเพิ่มชื่อถิ่นที่อยู่ของตนเข้าไป คำที่ใช้เรียกภาษาอู๋มีหลายคำดังนี้
ภาษาอู๋ (吳語 Wúyǔ) และ สำเนียงอู๋ (吳語方言 Wúyǔ fāngyán) เป็นชื่ออย่างเป็นทางการ
ภาษาเซี่ยงไฮ้ (上海話/上海閒話 Shànghǎihuà/Shànghǎixiánhuà) เป็นชื่อที่นิยมใช้โดยทั่วไป เนื่องจากเซี่ยงไฮ้เป็นเมืองที่มีผู้รู้จักมากที่สุดในพื้นที่ที่มีการใช้ภาษาอู๋ การใช้ภาษาเซี่ยงไฮ้ในการบ่งบอกถึงกลุ่มภาษาจะใช้มากนอกประเทศจีน หรือใช้ในการแนะนำบริเวณที่มีการใช้ภาษานี้ แต่นักภาษาศาสตร์จะใช้เมื่อกล่าวถึงสำเนียงเซี่ยงไฮ้เท่านั้น
ภาษาอู๋เยว่ (吳越語 Wúyuèyǔ) เป็นชื่อโบราณ ปัจจุบันใช้น้อยลง แต่เดิมเป็นชื่อที่ใช้หมายถึงภาษาอู๋ แต่สำหรับนักวิชาการที่ศึกษาสำเนียงต่างๆของภาษาจีน คำว่าอู๋ จะหมายถึงอาณาจักรอู๋ที่ตั้งอยู่ในบริเวณเจ้อเจียง คำว่าเยว่หมายถึงภาษาที่ใช้ในอาณาจักรเยว่โบราณ ซึ่งได้แก่บริเวณเจียงซูทางใต้ของเจ้อเจียง ปัจจุบันนิยมใช้อู๋ใต้และอู๋เหนือมากกว่า
ภาษาเจียงหนาน (江南話 Jiāngnánhuà ) หมายถึงภาษาที่ใช้ทางใต้ของแม่น้ำแยงซี(แม่น้ำฉางเจียง)
ภาษาเจียงเจ๋อ (江浙話 Jiāngzhéhuà) หมายถึงภาษาที่ใช้ในเจียงซู และเจ๋อเจียง
ประวัติ

ภาษาอู๋สมัยใหม่เป็นภาษาที่ใช้โดยชาวอู๋และชาวเยว่ที่มีศูนย์กลางอยู่ทางใต้ของเจียงซูและทางเหนือของเจ๋อเจียง คำในภาษาญี่ปุ่นที่หมายถึงภาษาจีน (呉音 goon?) การออกเสียงตัวคันจินี้มาจากบริเวณที่พูดภาษาอู๋ในปัจจุบัน
ภาษาอู๋สืบทอดมาจากภาษาจีนยุคกลาง ภาษาอู๋จัดเป็นสำเนียงที่แยกตัวออกในช่วงต้นๆและยังคงมีลักษณะของภาษาในยุคโบราณอยู่มาก แต่ก็ได้รับอิทธิพลจากภาษาจีนเหนือหรือแมนดารินระหว่างพัฒนาการ ซึ่งเป็นเพราะลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่ใกล้เคียงกับภาคเหนือ และในบริเวณนี้เป็นพื้นที่ที่ได้รับการศึกษาสูง ระหว่างการลุกฮือของ อู๋ ฮู และหายนภัยของหยงเจี๋ย ทำให้มีชาวจีนทางเหนือเข้ามาตั้งหลักแหล่งมาก ส่วนใหญ่มาจากเจียงซูและซานตง มีส่วนน้อยมาจากที่ราบภาคกลาง ทำให้เกิดภาษาอู๋สมัยใหม่ขึ้น ในช่วงเวลาระหว่างราชวงศ์หมิงและยุคสาธารณรัฐตอนต้นเป็นช่วงลักษณะของภาษาอู๋สมัยใหม่ได้ก่อตัวขึ้นมา สำเนียงซูโจวเป็นสำเนียงที่ได้รับอิทธิพลมากที่สุดและมักใช้อ้างอิงเป็นตัวอย่างของภาษาอู๋
ในช่วงหลังจากกบฏไท่ผิงจนสิ้นสุดราชวงศ์ชิง บริเวณที่พูดภาษาอู๋ถูกทำลายด้วยสงคราม เซี่ยงไฮ้เป็นบริเวณที่มีผู้อพยพจากส่วนอื่นๆที่ใช้ภาษาอู๋เข้ามามาก ทำให้มีผลต่อสำเนียงเซี่ยงไฮ้ เช่นมีการนำอิทธิพลของสำเนียงหนิงโปเข้ามา และจากการเพิ่มประชากรอย่างรวดเร็วทำให้กลายเป็นบริเวณที่เป็นศูนย์กลาง สำเนียงเซี่ยงไฮ้จึงมีความสำคัญมากกว่าสำเนียงซูโจว
หลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน มีการสนับสนุนให้ใช้ภาษาจีนกลางอย่างมากในบริเวณที่ใช้ภาษาอู๋ ภาษาอู๋ไม่มีการใช้ในสื่อต่างๆและโรงเรียน หน่วยงานทางราชการต้องใช้ภาษาจีนกลางด้วยอิทธิพลของผู้อพยพเข้าที่ไม่ได้ใช้ภาษาอู๋ การที่สื่อต่างๆใช้ภาษาจีนกลาง ทำให้เด็กที่เติบโตขึ้นมาคุ้นเคยกับภาษาจีนกลางมากกว่าภาษาอู๋ มีประชาชนจำนวนมากที่ต้องการอนุรักษ์ภาษานี้ มีรายการโทรทัศน์ที่ใช้ภาษาอู๋อีกครั้งแต่ก็ยังมีขอบเขตจำกัด
สำเนียง

แบ่งออกเป็นสองกลุ่มหลักคือภาษาอู๋เหนือและอู๋ใต้ ซึ่งเข้าใจกันได้เพียงบางส่วน ตามที่จำแนกโดย Yan (2006) สำเนียงของภาษาอู๋มี 6 สำเนียงคือ
ไท่หู ใช้พูดทางใต้ของมณฑลเจียงซู  ทางใต้ของหนานตง จิงเจียงและตันหยาง เซี่ยงไฮ้ และทางเหนือของเจ้อเจียง เป็นกลุ่มของสำเนียงที่ใหญ่ที่สุดของภาษาอู๋ ภาษาจีนเซี่ยงไฮ้อยู่ในกลุ่มนี้
ไทโจว (台州)ใช้พูดในบริเวณไทโจว มณฑลเจ้อเจียง เป็นสำเนียงทางใต้ ซึ่งมีความใกล้เคียงกับสำเนียงไท่หูที่จัดเป็นสำเนียงทางเหนือ และสามารถเข้าใจกันได้
โอวเจียง(甌江/瓯江)/ตงโอว(東甌片/东瓯片) ใช้พูดบริเวณเวินโจว มณฑลเจ้อเจียง เป็นสำเนียงที่ต่างจากสำเนียงอื่นๆของภาษาอู๋มาก
อู้โจว (婺州) ใช้พูดในบริเวณจินหัว มณฑลเจ้อเจียง สามารถเข้าใจกันได้กับสำเนียงไท่หูในระดับหนึ่ง แต่ในระดับที่น้อยกว่าสำเนียงไทโจว
ชู่ฉวี(處衢/处衢) ใช้พูดในบริเวณฉวีโจว ลี่สุ่ย มณฑลเจ้อเจียง และบางส่วนของมณฑลเจียงซี
ฉวนโจว(宣州) ใช้พูดในมณฑลอันฮุย เป็นสำเนียงที่ใช้พูดน้อยลงหลังเหตุการณ์กบฏไท่ผิง และถูกแทนที่ด้วยผู้อพยพเข้ามาใหม่ที่พูดภาษาจีนกลาง
การออกเสียง

ภาษาอู๋เป็นสำเนียงที่ยังคงรักษาการออกเสียงก้อง เสียงเสียดแทรก จากภาษาจีนยุคกลางไว้ได้ และยังรักษาเสียงวรรณยุกต์แบบภาษาจีนยุคกลางไว้ได้อีกด้วย โดยสำเนียงเซี่ยงไฮ้มีเสียงวรรณยุกต์ลดลง