stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ราชอาณาจักรไซปรัส
ประวัติ

ไซปรัสถูกพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ พิชิตในปี ค.ศ. 1191 ในสงครามครูเสดครั้งที่ 3 จากไอแซ็ค คอมเนนัสแห่งไซปรัสผู้เป็นข้าหลวงท้องถิ่นที่ประกาศตนเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ หลังจากทรงได้ไซปรัสมาแล้วพระเจ้าริชาร์ดก็ทรงขายให้แก่อัศวินเทมพลาร์ผู้ขายต่อให้กับกีแห่งลูซีย็อง พระมหากษัตริย์เยรูซาเลมในปี ค.ศ. 1192 เมื่อพระเจ้าริชาร์ดทรงประสบความล้มเหลวในการทำสงครามครูเสดและกีแห่งลูซิยอง (Guy of Lusignan) ถูกปลดจากการเป็นกษัตริย์ของราชอาณาจักรของพระมเหสีผู้สิ้นพระชนม์ไปแล้ว อัลมาริคที่ 1 แห่งไซปรัส (Amalric I of Cyprus) ขึ้นครองไซปรัสต่อมา
ประชากรกลุ่มน้อยที่เป็นโรมันคาทอลิกส่วนใหญ่ตั้งถิ่นฐานตามเมืองชายฝั่งทะเลเช่นฟามากัสตัส และในแผ่นดินลึกเข้าไปเช่นนิโคเซียที่ถือกันว่าเป็นเมืองหลวง โรมันคาทอลิกเป็นฝ่ายมีอำนาจ ขณะที่ชาวกรีกตั้งถิ่นฐานตามชนบทซึ่งคล้ายกับสภาวะในราชอาณาจักรเยรูซาเลม อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์และไซปรัสออร์ทอดอกซ์ที่มีอัครมุขนายกอิสระที่ไม่ขึ้นต่อผู้ใดได้รับอนุญาตให้อยู่บนเกาะแต่ก็ได้รับการกีดกันจากโรมันคาทอลิกเช่นในการเป็นเจ้าของทรัพย์สิน
ดูเพิ่ม

สงครามครูเสด
ราฟ

| --- | --- |
ราฟ

ラフ
ชื่อภาษาอังกฤษ: Rough
แนว: โรแมนซ์, กีฬา
มังงะ
เขียนโดย: มิซึรุ อาดาจิ
สำนักพิมพ์:  โชงะกุกัง    วิบูลย์กิจ
ราฟ  (ญี่ปุ่น: ラフ; โรมาจิ: Rafu) (อังกฤษ: Rough) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเขียนและแต่งโดย มิสึรุ อะดะชิ ในปี 2530-2532 และถูกนำมาทำเป็นภาพยนตร์ในปี 2548 โดยใช้ชื่อในไทยว่า "รักต้องลุย" เรื่องราวของ ความรักวัยรุ่นในโรงเรียนมัธยมปลายเอเซ็น ยามาโตะ เคสุเกะ นักกีฬาว่ายน้ำ และนักกีฬากระโดดน้ำ นิโนมิยะ อามิ
เนื้อเรื่อง

เนื้อเรื่องเริ่มจากครอบครัวยามาโตะ และครอบครัวนิโนมิยะ เป็นร้านขายขนมญี่ปุ่น ซึ่งเป็นคู่แข่งทางการค้ามาตั้งแต่สมัยรุ่นคุณปู่ 
โดยทั้งตระกูลยามาโตะและนิโนมิยะนั้น ทำธุรกิจขนมญี่ปุ่น เป็นคู่แข่งทางการค้ากันมาตั้งแต่สมัยคุณปู่ ทำให้สองตระกูลนี้ไม่ถูกโฉลกกัน โดยเฉพาะคุณพ่อนิโนมิยะ จะมีความเคียดแค้นต่อตระกูลยามาโตะมากที่สุด เรื่องราวความรักของสองคนดำเนินไปด้วยอุปสรรคอันมากมาย ซึ่งนอกจากอุปสรรคทางครอบครัวแล้ว ยังมี นาคานิชิ นักว่ายน้ำอันดับหนึ่งของประเทศ เป็นอุปสรรคความรักของทั้งสองด้วย
ไอชุนเขียน...
รามอน โรดริเกซ (นักแสดง)

| รามอน โรดริเกซ |
| --- | --- |
โรดริเกซถูกสัมภาษณ์โดย Dulce Osuna ค.ศ. 2017
เกิด:  (1979-12-20) 20 ธันวาคม ค.ศ. 1979 (44 ปี) Río Piedras, ปวยร์โตรีโก
อาชีพ:  นักแสดง  นายแบบ  นักเต้น 
ปีปฏิบัติงาน: 2005–ปัจจุบัน
รามอน โรดริเกซ (อังกฤษ: RamónRodríguez; เกิด 20 ธันวาคม พ.ศ. 2522) เป็นนักแสดงชาวปวยร์โตรีโกซึ่งเป็นที่รู้จักจากบทบาทในซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง เดอะไวร์ (2006–08) และ เดย์เบรก (2006–07) และในภาพยนตร์เรื่อง ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส อภิมหาสงครามแค้น (2009 ) และ เดอะเทคกิ้งออฟเพลแฮม 123 (2009) เขาแสดงเป็น จอห์น บอสลีย์ ในการรีบูตภาพยนตร์สั้นทางโทรทัศน์ช่องเอบีซีเรื่อง นางฟ้าชาลี (2011) ในปี ค.ศ. 2014 โรดริเกซได้แสดงเป็น ไรอัน โลเปซ ในซีรีส์โทรทัศน์เกี่ยวกับอาชญากรรมเรื่อง แก้งรีเลทเตด ของ Fox ในปี ค.ศ. 2018 เขารับบทเป็น เบนจามิน ครูซ ในซีรีส์ทางโทรทัศน์ของ โชว์ไทม์ เรื่อง ดิแอฟแฟร์
ราชอาณาจักรเกย์และเลสเบียนแห่งหมู่เกาะคอรัลซี

| ราชอาณาจักรเกย์และเลสเบียนแห่งหมู่เกาะคอรัลซี ประเทศจำลอง |
| --- | --- |
ที่ตั้ง: หมู่เกาะคอรัลซี
เมืองหลวง: เฮฟเวน เกาะเคโท
ภาษาราชการ: อังกฤษ,                                                  สเปน
สมาชิก: LGBT
โครงสร้างการเมือง: ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
ก่อตั้ง

• ก่อตั้ง : 14 มิถุนายน ค.ศ. 2004
• ยุบตัว : 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017
 
สกุลเงินที่อ้าง: ยูโร (€)
ราชอาณาจักรเกย์และเลสเบียนแห่งหมู่เกาะคอรัลซี (อังกฤษ: Gay and Lesbian Kingdom of the Coral Sea Islands) เป็นประเทศที่จำลองขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์ในการเคลื่อนไหวทางการเมืองของกลุ่มเรียกร้องสิทธิชาวเกย์ในประเทศออสเตรเลีย โดยก่อตั้งใน ค.ศ. 2004 เพื่อตอบสนองต่อการที่รัฐบาลออสเตรเลียไม่ยอมรับการแต่งงานเพศเดียวกัน ตั้งอยู่ในหมู่เกาะคอรัลซีที่อยู่ทางฝั่งตะวันออกของเกรตแบร์ริเออร์รีฟ ราชอาณาจักรนี้ยุบตัวลงในวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 หลังการโหวต 'ใช่' ในแบบสำรวจกฎหมายการแต่งงานของออสเตรเลีย (Australian Marriage Law Postal Survey) ในหัวข้อการทำให้การแต่งงานของเกย์ถูกกฎหมาย
ประวัติ

หลังจากที่รัฐสภากลางแห่งออสเตรเลียได้ออกกฎหมายห้ามการสมรสระหว่างเพศเดียวกันใน พ.ศ. 2547  กลุ่มเรียกร้องสิทธิชาวเกย์แห่งออสเตรเลียได้ล่องเรือไปถึงเกาะที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะคอรัลซีและปักธงแห่งชาวเกย์กลางเกาะแล้ว ได้ประกาศแยกหมู่เกาะคอรัลซีจากประเทศออสเตรเลียและสถาปนาเป็น "ราชอาณาจักรเกย์และเลสเบียนแห่งหมู่เกาะคอรัลซี" เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2547 โดยนายเดล พาร์เคอร์ แอนเดอร์ซัน (Dale Parker Anderson; เกิด พ.ศ. 2508) สมาชิกคนหนึ่งของกลุ่มฯ ได้สถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิเดลที่ 1 (อังกฤษ: Emperor Dale I)
ในปีถัดมา กลุ่มเรียกร้องสิทธิชาวเกย์แห่งออสเตรเลียจำใจเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องในข้อพิพาทภายในประเทศหลายประการ และในการแยกตัวจากออสเตรเลียของหลายกลุ่ม เช่น การสถาปนาเครือจักรภพเกย์และเลสเบียน (อังกฤษ: Gay and Lesbian Commonwealth Kingdom) อันมีนายแจ็กซ์ บรูกซ์ (Jaix Broox) เป็นผู้นำคนแรก, การสถาปนาชนเผ่าเกย์ (อังกฤษ: Unified Gay Tribe) มีนายบิล ฟรีแมน (Bill Freeman) และนายอองรีก เปแรซ (Enrique Pérez) เป็นผู้นำร่วมกันคนแรก, ตลอดจนการสถาปนามูลนิธิเพื่อปิตุภูมิของชาวเกย์ (อังกฤษ: Gay Homeland Foundation) มีนายวิกเตอร์ ซิมเมอร์แมน (Victor Zimmerman) เป็นประธานมูลนิธิคนแรก
อย่างไรก็ดี การสถาปนาราชอาณาจักรเกย์และเลสเบียนแห่งหมู่เกาะคอรัลซีไม่ได้รับการยอมรับจากรัฐชาติใด ๆ และไม่ได้มีการตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนจริง ๆ บนเกาะ หมู่เกาะคอรัลซียังคงร้างผู้คนอยู่ตามเดิม และถึงแม้ว่าในวันที่ 1 มกราคม 2549 ราชอาณาจักรฯ ได้เริ่มจัดตั้งและให้บริการไปรษณีย์ระหว่างรัฐควีนส์แลนด์กับหมู่เกาะคอรัลซี เรียกชื่อ "ราชไปรษณีย์เกย์" (อังกฤษ: Royal Gay Mail) แต่ก็มิได้มีการรับรองหรือยืนยันเอกราชของราชอาณาจักรฯ นี้จริง ๆ
กระนั้น ผู้บริหารราชอาณาจักรฯ นับแต่เดือนมิถุนายน 2549 เป็นต้นมา ได้จำหน่ายตราไปรษณียากร และตั้งเป้าไว้ว่าจะผลิตตราไปรษณียากรชุดอนุรักษนิยมออกมาเรื่อย ๆ เพื่อ "ส่งเสริมเกียรติภูมิอันสูงส่งและเป็นเอกลักษณ์ของบรรดานักสะสมตราไปรษณียากร" นอกจากนี้ เว็บไซต์ของราชอาณาจักรฯ ยังได้ประกาศว่าราชอาณาจักรมีสิทธิที่จะดำเนินด้วยตนเองซึ่งเศรษฐกิจทั้งปวงของราชอาณาจักร ทั้งทางการท่องเที่ยว การประมง และการจำหน่ายตราไปรษณียากรอีกด้วย
อ่านเพิ่ม

Dapin, Mark, "If at first you don't secede...", The Sydney Morning Herald – Good Weekend, 12 February 2005, pp 47–50
Lattas, Judy, "Queer Sovereignty: the Gay & Lesbian Kingdom of the Coral Sea Islands", Cosmopolitan Civil Societies journal, UTS September 2009
Josh Butler (27 February 2017). "The Gay Kingdom" ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บถาวร 28 เมษายน 2021)
Nancy Podcast, "Make Australia Gay Again," WNYC Studios - "Nancy" Podcast, 20 April 2020
แหล่งข้อมูลอื่น

"เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของราชอาณาจักรฯ"
หน้าเฟซบุ๊ก
ดินแดนที่อ้างสิทธิของราชอาณาจักรฯ
ราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์

ราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์โบราณ (อังกฤษ: Thirteenth Dynasty of Egypt ,Dynasty XIII) เป็นราชวงศ์ที่มักจะรวมกับราชวงศ์ที่สิบเอ็ด ,ราชวงศ์สิบสอง และราชวงศ์ที่สิบสี่ ภายใต้ใน
สมัยราชอาณาจักรกลาง แต่นักเขียนบางคนมักแยกราชวงศ์ที่สิบสามออกจากราชวงศ์เหล่านี้ และเข้าร่วมกับราชวงศ์ที่สิบสี่จนถึงราชวงศ์ที่สิบเจ็ด และเป็นส่วนหนึ่งในสมัยช่วงต่อที่สองแห่งอียิปต์ ราชวงศ์ที่สิบสามได้ปกครองตั้งแต่ประมาณ 1802 ปีก่อนคริสตกาล จนถึงประมาณ 1649 ปีก่อนคริสตกาล รวมทั้งหมด 153 ปี
ราชวงศ์ที่สิบสามเป็นราชวงศ์ที่ต่อเนื่องโดยตรงจากราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์ โดยมีปฐมกษัตริย์พระองค์แรกของราชวงศ์ที่สิบสาม เชื่อกันว่าเป็นพระราชโอรสในฟาโรห์อเมเนมฮัตที่ 4 คิม รีฮอล์ตได้เสนอว่าแบ่งช่วงเวลาระหว่างสองราชวงศ์ ทำให้ได้มีการเพิ่มราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์ที่เป็นอิสระในทางตะวันออกของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ เหตุการณ์ที่คิม รีฮอล์ตเสนอเกิดขึ้นในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์โซเบคเนเฟรู
ฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ มีพระราชอำนาจตั้งแต่เมืองเมมฟิสทางเหนือ ตอนกลางจนถึงอียิปต์บน ตลอดจนถึงแก่งน้ำตกแห่งที่สองของแม่น้ำไนล์ พระราชอำนาจของกษัตริย์แห่งราชวงศ์ที่สิบสาม ค่อยๆเสื่อมลงในช่วงปีที่ 150 ของราชวงศ์ และในที่สุดก็สิ้นสุดลงด้วยการพิชิตเมืองเมมฟิสโดยกษัตริย์แห่งชาวฮิกซอสแห่งราชวงศ์ที่สิบห้าของอียิปต์ก่อน 1650 ปีก่อนคริสต์ศักราช
พระมหากษัตริย์ > ฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 1 และ 2

รีฮอล์ตได้ให้ผู้ปกครองที่ทรงมีพระนามว่า "โซเบคโฮเทปที่ 1 เซคเอมเร คูทาวี" เป็นฟาโรห์พระองค์แรกของราชวงศ์ที่สิบสาม ในขณะนี้เป็นสมมติฐานหลักในไอยคุปต์วิทยา และฟาโรห์โซเบคโฮเทป เซคเอมเร คูทาวี ก็สื่อถึงฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 1 ในบทความนี้ ดังนั้น รีฮอล์ตจึงระบุว่าฟาโรห์เซคเอมเร คูทาวี โซเบคโฮเทปที่ 1 ทรงครองราชย์ได้เป็นระยะเวลา 3 ถึง 4 ปี ในราว 1800 ปีก่อนคริสตกาลและเสนอให้ฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทปที่ 2 นั้นทรงขึ้นครองราชย์ในราว 20 ปีต่อมาในช่วง 1780 ปีก่อนคริสตกาล ด็อดสันและฮิลตันได้คิดเห็นในทำนองเดียวกันว่าฟาโรห์เซคเอมเร คูทาวี โซเบคโฮเทปทรงครองราชย์มาก่อนหน้าฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทป
บรรณานุกรม

Clayton, Peter A. Chronicle of the Pharaohs: The Reign-by-Reign Record of the Rulers and Dynasties of Ancient Egypt. London: Thames & Hudson Ltd., 2006. ISBN 0500286280.
| ก่อนหน้า |  | ราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์ |  | ราชวงศ์แห่งอียิปต์  (ประมาณ 1803–1649 ปีก่อนคริสตกาล) |  | ราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์ |
รูปสลักของผู้ถือพระราชลัญจกรและเสนาบดีนามว่า เกบู ในช่วงราชวงศ์ที่ 13 ราว 1700 ปีก่อนคริสตกาล จากวิหารแห่งอามุนในคาร์นัก
รากอักษรคังซี

รากอักษรคังซี ทั้งหมด 214 ตัว จีน: 康熙部首; พินอิน: Kāngxī bùshǒu อังกฤษ: Kangxi Radical ได้รับการใส่บรรจุ พจนานุกรมคังซี สมัยศตวรรษที่ 18 เพื่อช่วยในการจัดหมวดหมู่ ตัวอักษรจีน โดยจะจัดเรียงตาม จำนวนลำดับขีด เป็นหลัก เป็นระบบที่ได้รับความนิยมมากที่สุดสำหรับพจนานุกรมซึ่งเรียงลำดับอักขระตามรากและการนับเส้นขีด
ราชอาณาจักรบูร์กอญ

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ภูมิภาคบูร์กอญ
ราชอาณาจักรบูร์กอญที่หนึ่ง
ราชอาณาจักรบูร์กอญที่เป็นส่วนหนึ่งของ
จักรวรรดิแฟรงค์
ระหว่าง ค.ศ. 534
ถึง ค.ศ. 843
ราชอาณาจักรบูร์กอญ (อังกฤษ: Kingdom of Burgundy) ภูมิภาคบูร์กอญเป็นดินแดนทางตะวันตกของยุโรปตะวันตกที่ในประวัติศาสตร์เป็นรัฐในรูปแบบต่างๆ ที่มีเขตแดนที่เปลี่ยนแปลงไปตามสภาพการณ์ “รัฐ” สองรัฐที่ก่อตั้งขึ้นในบริเวณนี้ก็คือ “ราชอาณาจักรบูร์กอญ” และราชอาณาจักรบูร์กอญที่เกือบจะได้รับการก่อตั้งขึ้น
ราชอาณาจักรบูร์กอญที่หนึ่งและสอง

ราชอาณาจักรบูร์กอญที่หนึ่ง - ดินแดนที่ปกครองโดยกษัตริย์แห่งชาวบูร์กอญ (กลุ่มชนเจอร์มานิคตะวันออก) ระหว่างปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 จนถึงคริสต์ทศวรรษ 530 เมื่อถูกพิชิตโดยแฟรงค์ ที่บางครั้งก็เรียกว่าราชอาณาจักรบูร์กอญที่หนึ่ง
ราชอาณาจักรบูร์กอญที่สอง หรือ ราชอาณาจักรอาร์ลส์ - อาณาจักรที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 933 ถึง ค.ศ. 1378 ราชอาณาจักรบูร์กอญที่สองตั้งอยู่ในบริเวณที่เดิมเป็นแฟรงค์กลางตามสนธิสัญญาแวร์เดิง ของปี ค.ศ. 843 ที่ก่อตั้งขึ้นโดยการรวมตัวระหว่างบูร์กอญเหนือ (ที่ในปัจจุบันตั้งอยู่ทางตะวันตกของสวิตเซอร์แลนด์ และดินแดนข้างเคียงในฝรั่งเศสและอิตาลี) และบูร์กอญใต้ (ส่วนใหญ่อยู่ในบริเวณทางตะวันออกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส) ราชอาณาจักรบูร์กอญที่สองถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิคอนราดที่ 2 ในปี ค.ศ. 1032 ในชื่อราชอาณาจักรอาร์ลส์ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามราชอาณาจักรภายในจักรวรรดิยุคกลาง จักรวรรดิอื่นคือราชอาณาจักรเยอรมนีและราชอาณาจักรอิตาลี ราชอาณาจักรบูร์กอญ หรือ อาร์ลส์ในที่สุดก็สลายตัวลงจนไม่เหลือหรอในปี  ค.ศ. 1378 เมื่อถูกผนวกเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส
ดินแดนอื่นๆ ที่เรียกว่าบูร์กอญ

ดัชชีแห่งบูร์กอญเป็นดัชชีภายในราชอาณาจักรฝรั่งเศส ที่มีอาณาบริเวณที่ใกล้เคียงกับแคว้นบูร์กอญของฝรั่งเศสปัจจุบัน
อาณาจักรเคานท์แห่งบูร์กอญเป็นอาณาจักรเคานท์ที่เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ระหว่าง ค.ศ. 867 ถึง ค.ศ. 1678 ที่มีอาณาบริเวณที่ใกล้เคียงกับแคว้นฟร็องช์-กงเตของฝรั่งเศสปัจจุบัน
ดินแดนบูร์กอญและความล้มเหลวในการก่อตั้งราชอาณาจักรบูร์กอญที่สาม

ราชวงศ์บูร์กอญเป็นราชวงศ์ที่ปกครองดัชชีแห่งบูร์กอญ ระหว่าง ค.ศ. 1032 ถึง ค.ศ. 1361 และ อาณาจักรเคานท์แห่งบูร์กอญ ตั้งแต่ ค.ศ. 1330 เมื่อภรรยาของเออดีสที่ 4 (Eudes IV, Duke of Burgundy) ได้รับดินแดนจากแม่ จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1361
ระหว่าง ค.ศ. 1361 ถึง ค.ศ. 1477 ทั้งดัชชีแห่งบูร์กอญและอาณาจักรเคานท์แห่งบูร์กอญก็ปกครองโดยประมุขจากตระกูลสาขาของราชวงศ์วาลัว เมื่อมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 ราชวงศ์วาลัวก็ปกครองจังหวัดส่วนใหญ่ในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ ซึ่งทำให้เป็นราชวงศ์ที่มีอำนาจมากที่สุดราชวงศ์หนึ่งในยุโรปตะวันตก แต่ดินแดนของราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำก็มิได้เป็นส่วนหนึ่งของตัวภูมิภาคบูร์กอญ แต่ดินแดนทั้งหมดของราชวงศ์บางครั้งก็เรียกว่า “ดินแดนบูร์กอญ” (Burgundian Lands) หรือบูร์กอญเนเธอร์แลนด์ ดินแดนที่ปกครองโดยราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญเหล่านี้เป็นรัฐบริวาร ไม่ก็ของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส หรือ พระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ชาร์ลส์เดอะโบลด์ ดยุคแห่งบูร์กอญก็มีความคิดที่จะรวมดินแดนต่างๆ เข้าด้วยกันเพื่อก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรบูร์กอญใหม่ที่เป็นอิสระจากจักรวรรดิอื่นๆ โดยมีตนเองเป็นประมุข ชาร์ลส์ถึงกับหว่านล้อมให้สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ยอมมาทำการสวมมงกุฎให้เป็นกษัตริย์ที่ทริเออร์ แต่พระราชพิธีก็มิได้เกิดขึ้นเมื่อจักรพรรดิฟรีดริชเสด็จหนี (กันยายน ค.ศ. 1473) เมื่อไม่ทรงพอพระทัยในทัศนคติของชาร์ลส์
ดูเพิ่ม

ดัชชีแห่งบูร์กอญ
อาณาจักรเคานท์แห่งบูร์กอญ
ภูมิภาคบูร์กอญ
ราชวงศ์คาเมฮาเมฮา

| --- | --- |


พระราชอิสริยยศ: พระมหากษัตริย์, สมเด็จพระราชินี, เจ้าชาย, เจ้าหญิง
ปกครอง: ราชอาณาจักรฮาวาย
เชื้อชาติ: ชาวฮาวาย
ประมุขพระองค์แรก: พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แห่งฮาวาย
ผู้นำสกุลองค์ปัจจุบัน: ไม่มี
ประมุขพระองค์สุดท้าย: พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 5 แห่งฮาวาย
สถาปนา: 1795
สิ้นสุด: 1884 หรือ 1903
ด ค ก
ราชวงศ์คาเมฮาเมฮา (อังกฤษ: House of Kamehameha) เป็นราชวงศ์ที่ปกครองราชอาณาจักรฮาวาย ตั้งแต่การรวมกันของหมู่เกาะภายใต้พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แห่งฮาวายในปี 1810 ถึงการสวรรคตของพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 5 แห่งฮาวายในปี 1872
พระมหากษัตริย์

| ลำดับ | พระบรมรูป | รายพระนาม | ระยะเวลาที่ครองราชย์  (พ> ศ.) | ระยะเวลาที่ครองราชย์  (ค> ศ.) | รวมปีครองราชย์ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  1  |  |  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แห่งฮาวาย |  2325-2362  |  1782-1819  |  37 ปี |
|  2  |   |  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 2 แห่งฮาวาย  |  2362-2367  |  1819-1824  |  5 ปี |
|   3  |   |  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 3 แห่งฮาวาย  |  2367-2396  |  1825-1854  |   19 ปี  |
|  4  |   |  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 แห่งฮาวาย  | 2396-2406  |  1855-1863  |  10 ปี |
|  5  |   |  พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 5 แห่งฮาวาย  |  2406-2416  |  1863-1872  | 9 ปี  |
พงศาวลี

|   |   |   |   |   |   | เจ้าชายอัลเบิร์ต | เจ้าชายอัลเบิร์ต | เจ้าชายอัลเบิร์ต | เจ้าชายอัลเบิร์ต | เจ้าชายอัลเบิร์ต | เจ้าชายอัลเบิร์ต |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   | วิลเลียม พิตคินาอู | วิลเลียม พิตคินาอู | วิลเลียม พิตคินาอู | วิลเลียม พิตคินาอู | วิลเลียม พิตคินาอู | วิลเลียม พิตคินาอู |   |   | คีโอลาโอคาลานี  ดาวิส | คีโอลาโอคาลานี  ดาวิส | คีโอลาโอคาลานี  ดาวิส | คีโอลาโอคาลานี  ดาวิส | คีโอลาโอคาลานี  ดาวิส | คีโอลาโอคาลานี  ดาวิส |   |   |   |   |  |  |  |  |  |  |  |  |
|   |   |   |   |   |   | เจ้าชายอัลเบิร์ต | เจ้าชายอัลเบิร์ต | เจ้าชายอัลเบิร์ต | เจ้าชายอัลเบิร์ต | เจ้าชายอัลเบิร์ต | เจ้าชายอัลเบิร์ต |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   | วิลเลียม พิตคินาอู | วิลเลียม พิตคินาอู | วิลเลียม พิตคินาอู | วิลเลียม พิตคินาอู | วิลเลียม พิตคินาอู | วิลเลียม พิตคินาอู |   |   | คีโอลาโอคาลานี  ดาวิส | คีโอลาโอคาลานี  ดาวิส | คีโอลาโอคาลานี  ดาวิส | คีโอลาโอคาลานี  ดาวิส | คีโอลาโอคาลานี  ดาวิส | คีโอลาโอคาลานี  ดาวิส |   |   |   |   |  |  |  |  |  |  |  |  |
ราชาหนู

ราชาหนู
ราชาหนู บ้างเรียก พญามุสิก (อังกฤษ: rat king) เป็นชื่อของกลุ่มหนูซึ่งมีส่วนหางเชื่อมติดกัน โดยหางของหนูเหล่านี้อาจถูกเลือด โคลน น้ำแข็ง หรืออุจจาระ โปะไว้ด้วยกัน หรืออาจจะถูกมัดไว้เหมือนปม เชื่อกันว่าหนูเหล่านี้ดำรงชีวิตอยู่โดยมีหางติดกันอย่างนั้น ซึ่งจำนวนของหนูในกลุ่มราชาหนูนั้นมีไม่แน่นอน รายงานการพบราชาหนูมีมากที่สุดในประเทศเยอรมนี ในประวัติศาสตร์นั้นถือว่าราชาหนูเป็นลางร้ายของโรคระบาดที่รุนแรงมาก
ในปัจจุบันยังไม่มีรายงานของราชาหนูที่ยังมีชีวิตอันเชื่อถือได้
ตัวอย่าง

ตามพิพิธภัณฑสถานบางแห่งจะมีซากของราชาหนูซึ่งได้รับการเก็บรักษาไว้หรือกลายเป็นมัมมี่ตั้งแสดงต่อสาธารณะ ราชาหนูกลุ่มใหญ่ที่สุดซึ่งมีการตั้งแสดงนั้นอยู่ในพิพิธภัณฑสถาน Mauritianum เมืองอัลเตนบูร์ก รัฐทูริงเง่น ซึ่งเป็นซากที่แห้งเป็นมัมมี่ของหนู 32 ตัวด้วยกัน  ราชาหนูกลุ่มนี้ถูกพบในเตาผิงของคนสีข้าวที่บุคไฮม์เมื่อปีพ.ศ. 2371
ที่พิพิธภัณโอทาโกในเมืองดูเนดิน ประเทศนิวซีแลนด์ มีราชาหนูซึ่งพบในพ.ศ. 2473ไว้ ราชาหนูกลุ่มนี้เป็นหนูดำที่ยังโตไม่เต็มที่ซึ่งส่วนหางถูกขนม้าพันไว้ด้วยกัน
ประมาณการว่ารายงานการพบราชาหนูนั้นมีน้อยลงเมื่อหนูสีน้ำตาลได้เข้าแพร่พันธุ์แทนหนูดำ ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ในปัจจุบันมีรายงานการพบราชาหนูเพียงน้อยครั้ง โดยครั้งล่าสุดนั้นมีชาวนาพบในประเทศเอสโตเนียเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2548
ราชาหนูส่วนใหญ่ที่พบนั้นเป็นหนูดำ แต่ก็เคยมีรายงานการพบราชาหนูที่เป็นกลุ่มหนูชวา ในจังหวัดชวาตะวันตก เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2461 ซึ่งเป็นกลุ่มหนูนาจำนวนสิบตัว นอกจากนั้นยังมีรายงานกรณีที่เป็นสัตว์อื่นๆ เช่น กระรอก อยู่ด้วย
ผู้ศึกษาเรื่องสัตว์ลึกลับ เอ็ม. ชไนเดอร์ ได้เผยแพร่ภาพเอ็กซ์เรย์ของราชาหนูซึ่งชาวนาพบในประเทศเนเธอร์แลนด์เมื่อพ.ศ. 2506  ซึ่งภาพนี้ได้แสดงให้เห็นพังผืดที่เกิดขึ้นบนหางของหนู ทำให้เชื่อได้ว่าหนูในกลุ่มราชาหนูนั้นยังสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ตามปกติระยะหนึ่ง
แหล่งข้อมูลอื่น

(อังกฤษ) เอกสารการศึกษาเรื่องราชาหนูโดย อังเดรย์ มิลจูติน
(ฝรั่งเศส) Photo and X-ray of rat king in the Museum of Nantes เก็บถาวร 2017-12-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(ดัตช์) Photos and X-ray of rat king of Rucphen in the Naturalis museum เก็บถาวร 2013-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ซากของราชาหนูที่พิพิธภัณฑวิทยาศาสตร์ Mauritianum
ราชวงศ์วิทเทิลส์บัค

| --- | --- |


พระราชอิสริยยศ:  พระมหากษัตริย์แห่งบาวาเรีย  พระมหากษัตริย์แห่งเฮเลนส์  พระมหากษัตริย์แห่งสวีเดน  ดยุกแห่งบาวาเรีย  ผู้คัดเลือกแห่งพาลาทิเนต 
ปกครอง: บาวาเรีย, อาณาจักรเลือกตั้งพาลาทิเนทแห่งไรน์
เชื้อชาติ: เยอรมัน
สาขา: ราชตระกูลพาลาทิเนต-ซิมเมิร์น (สิ้นสุด)   ราชตระกูลพาลาทิเนต-ซุลซบาค (สิ้นสุด)   ราชตระกูลพาลาทิเนต-น็อยมาร์คท (สิ้นสุด)   ราชตระกูลพาลาทิเนต-ซไวบรึคเค็น (สิ้นสุด)   ราชตระกูลพาลาทิเนต-เบิร์คเคนเฟลด์
ประมุขพระองค์แรก: ออตโตที่ 1 วิทเทิลส์บัค ดยุกแห่งบาวาเรีย
ผู้นำสกุลองค์ปัจจุบัน: ฟรันซ์ ดยุกแห่งบาวาเรีย
ประมุขพระองค์สุดท้าย: ลุดวิกที่ 3 แห่งบาวาเรีย
สถาปนา: ค.ศ. 1180
สิ้นสุด: ค.ศ. 1918
ด ค ก
ราชวงศ์วิทเทิลส์บัค (อังกฤษ: House of Wittelsbach) เป็นราชตระกูลเยอรมันของยุโรปจากบาวาเรีย
ตำแหน่งการปกครองสำคัญของราชวงศ์วิทเทิลส์บัคคือ:
ดยุก, อีเล็คเตอร์ และกษัตริย์แห่งบาวาเรีย ระหว่างปี ค.ศ. 1180 ถึงปี ค.ศ. 1918
เคานท์แห่งพาลาทิเนทแห่งไรน์ ระหว่างปี ค.ศ. 1214 ถึงปี ค.ศ. 1803
มาร์กราฟแห่งบรานเดนบวร์ก ระหว่างปี ค.ศ. 1323 ถึงปี ค.ศ. 1373
เคานท์แห่งฮอลแลนด์, เอโนต์ และ เซแลนด์ ระหว่างปี ค.ศ. 1345 ถึงปี ค.ศ. 1432
อาร์ชบิชอปแห่งโคโลญ ระหว่างปี ค.ศ. 1583 ถึงปี ค.ศ. 1761
ดยุกแห่งยือลิค และ แบร์ก ระหว่างปี ค.ศ. 1614 ถึงปี ค.ศ. 1794/ค.ศ. 1806
กษัตริย์แห่งสวีเดน ระหว่างปี ค.ศ. 1654 ถึงปี ค.ศ. 1720
กษัตริย์แห่งกรีซ ระหว่างปี ค.ศ. 1832 ถึงปี ค.ศ. 1862
บุคคลจากราชวงศ์วิทเทิลส์บัค

ฟรีดริชที่ 5 ผู้คัดเลือกแห่งพาลาทิเนต
เอลิซาเบธ ชาร์ล็อตแห่งพาลาทิเนต ดัชเชสแห่งออเลอองส์
พระเจ้าลุดวิจที่ 2 แห่งบาวาเรีย
จักรพรรดินีเอลิซาเบธแห่งออสเตรีย
สมเด็จพระราชินีนาถอูลริกา เอเลนอราแห่งสวีเดน
โซฟีแห่งพาลาทิเนต
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์เยอรมัน
รายงานกรุงบูดาเปสต์เรื่องการประกันความมั่นคง

| รายงานกรุงบูดาเปสต์เรื่องการประกันความมั่นคงเชื่อมโยงกับการเข้าเป็นภาคีสนธิสัญญาไม่แพร่ขยายอาวุธนิวเคลียร์ของสาธารณรัฐเบลารุส/สาธารณรัฐคาซัคสถาน/ยูเครน |
| --- | --- |
วันลงนาม: 5 ธันวาคม 2537 (1994-12-05)
ที่ลงนาม: กรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี
ผู้ลงนามแรกเริ่ม:   เบลารุส   คาซัคสถาน   ยูเครน   รัสเซีย   สหรัฐ   สหราชอาณาจักร 
ภาษา: อังกฤษ รัสเซีย และอีก 3 ภาษาของตนในรายงานของยูเครน เบลารุส และคาซัคสถาน
รายงานกรุงบูดาเปสต์เรื่องการประกันความมั่นคง (อังกฤษ: Budapest Memorandum on Security Assurances) ประกอบด้วยความตกลงที่เหมือนกันสามฉบับซึ่งลงนามในการประชุมองค์การว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรป ณ กรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2537 เพื่อให้การประกันความมั่นคงของผู้ลงนามต่อการเข้าเป็นสมาชิกสนธิสัญญาไม่แพร่ขยายอาวุธนิวเคลียร์ของเบลารุส คาซัคสถาน และยูเครน รายงานฯ นี้มีประเทศที่มีนิวเคลียร์สามประเทศ ได้แก่ สหพันธรัฐรัสเซีย สหราชอาณาจักร และสหรัฐ ส่วนจีนกับฝรั่งเศสให้การรับรองแยกต่างหากที่อ่อนกว่าในเอกสารคนละฉบับ
รายงานฯ ห้ามสหพันธรัฐรัสเซีย สหราชอาณาจักร และสหรัฐมิให้คุกคามหรือใช้กำลังทหารหรือการข่มขู่ทางเศรษฐกิจต่อยูเครน เบลารุส และคาซัคสถาน ด้วยผลของความตกลงอื่นและรายงานฯ ดังกล่าวระหว่างปี 2536 ถึง 2539 เบลารุส คาซัคสถาน และยูเครนจึงยอมสละอาวุธนิวเคลียร์ของพวกตน
ระบบสายส่งกระแสตรงความดันสูง

สายส่ง HVDC ระยะไกล เพื่อส่งไฟฟ้าพลังน้ำจากแม่น้ำเนลสันของคานาดา มายังสถานีที่เห็นนี้ เพื่อเปลี่ยนให้เป็นไฟ AC ป้อนให้กริดสำหรับเมืองมานิโตบา
ระบบสายส่งกระแสตรงแรงดันสูง (อังกฤษ: High Voltage Direct Current Transmission System: HVDC) ใช้กระแสตรงในการส่งพลังงานไฟฟ้า ซึ่งตรงกันข้ามกับระบบการส่งด้วยกระแสสลับที่ใช้กันอยู่ทั่วไป สำหรับการส่งทางไกลระบบ HVDC อาจจะถูกกว่าและประสบความสูญเสียไฟฟ้าน้อยกว่า แต่ยังเป็นเทคโนโลยีเฉพาะของแต่ละผู้ผลิตอยู่  สำหรับเคเบิ้ลใต้น้ำ HVDC หลีกเลี่ยงการใช้กระแสสูงที่จำเป็นในการ chargeและ discharge ตัว capacitor ของสายเคเบิลในแต่ละรอบคลื่น สำหรับระยะทางที่สั้นๆ อุปกรณ์แปลงไฟ DC  มีค่าใช้จ่ายที่สูงกว่าเมื่อเทียบกับระบบ AC แต่อาจยังคงพอรับได้เนื่องจากประโยชน์หลายๆอย่างของระบบ DC ในการเชื่อมโยงหลายระบบเข้าด้วยกัน
การส่งพลังงานไฟฟ้าจากแหล่งพลังงานหมุนเวียนเช่นพลังงานน้ำและพลังงานลมจากหลายๆแห่งในทวีปยุโรป

  Existing links
  Under construction
  Proposed
HVDC ยอมให้ทำการส่งกำลังระหว่างระบบไฟฟ้า AC สองระบบที่ต่างกันได้ และสามารถขจัดสาเหตุหนึ่งของความล้มเหลวที่กริด, HVDC ยังยอมให้ทำการถ่ายโอนกำลังไฟระหว่างระบบที่มีความถี่แตกต่างกันได้ เช่นความถี่ 50 Hz กับ 60 Hz ความสัมพันธ์ดังกล่าวช่วยปรับปรุงเสถียรภาพของแต่ละกริด เนื่องจากทำให้สามารถดึงเอากำลังจากอีกระบบหนึ่งมาใช้ในคราวจำเป็นได้
รูปแบบใหม่ของการส่งด้วย HVDC ใช้เทคโนโลยีที่พัฒนาอย่างกว้างขวางในช่วงทศวรรษที่ 1930 ในประเทศสวีเดน (ASEA) และในประเทศเยอรมนี การติดตั้งในเชิงพาณิชย์ในช่วงต้นรวมถึงในสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ.1951 ระหว่างมอสโกและ Kashira และ ระบบ 100 กิโลโวลต์, 20 MW ระหว่าง Gotland กับสวีเดนในปี ค.ศ.1954 การเชื่อมโยง HVDC ที่ยาวที่สุดในโลกในปัจจุบันคือ Xiangjiaba-เซี่ยงไฮ้ ระยะทาง 2,071 กิโลเมตร (1,287 ไมล์) เป็นระบบ± 800 kV 6400 เมกะวัตต์ ช่วงต้นปี ค.ศ.2013 การเชื่อมโยง HVDC ที่ยาวที่สุดจะเป็นที่ ริโอเดราในประเทศบราซิล ซึ่งประกอบด้วยสอง bipoles ของ± 600 กิโลโวลต์ 3,150 เมกะวัตต์เชื่อมต่อระหว่าง Porto Velho ในรัฐ Rondôniaไปยังพื้นที่ São เปาโล ด้วยความยาวของสาย DC มากกว่า 2,500 กิโลเมตร (1,600 ไมล์) ในประเทศไทย ได้การเชื่อมโยงกับประเทศมาเลเซีย ด้วยไฟฟ้ากระแสตรงแรงดันสูง ระหว่างสถานีไฟฟ้าแรงสูงคลองแงะ จังหวัดสงขลา กับสถานีกูรุน ประเทศมาเลเซีย ด้วยแรงดัน 300 KV
การส่งไฟฟ้าแรงสูง

แรงดันสูงถูกนำมาใช้สำหรับการส่งกระแสไฟฟ้าเพื่อลดการสูญเสียพลังงานเนื่องจากความต้านทานของสายไฟ เมื่อพิจารณาปริมาณของพลังงานที่จะถูกส่งไปและขนาดตัวนำ ถ้าแรงดันไฟฟ้าที่จะส่งเป็นสองเท่า และต้องการส่งด้วยพลังงานเท่าเดิม ต้องลดกระแสลงครึ่งหนึ่ง เนื่องจากพลังงานที่หายกลายเป็นความร้อนในสายไฟนั้นเป็นสัดส่วนกับกำลังสองของกระแสแต่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับแรงดันไฟฟ้า ดังนั้นการเพิ่มแรงดันไฟฟ้า 2 เท่า จะสามารถลดการสูญเสียได้ 4 เท่า ในขณะที่กำลังที่สูญเสียลดลง แต่ขนาดของสายตัวนำต้องใหญ่ขึ้น ตัวนำก็หนักขึ้นและแพงขึ้น
แรงดันไฟฟ้าที่สูงไม่สามารถนำมาใช้สำหรับไฟฟ้าแสงสว่างหรือใช้เครื่องใช้ไฟฟ้าทันทีด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย. เพื่อให้แรงดันไฟฟ้าที่ส่งไปลดลงในระดับที่ใช้งานร่วมกับอุปกรณ์ของลูกค้าได้ จะต้องใช้หม้อแปลงในการเปลี่ยนระดับแรงดันไฟฟ้าในระบบสายส่งกระแสสลับ (AC)  หม้อแปลง AC กลายเป็นส่วนสำคัญหลังสงครามแห่งกระแสของการแข่งขันระหว่างระบบกระแสตรง (DC) ของโทมัส เอดิสันและระบบ AC ของจอร์จ เวสติงเฮ้าส์ (ที่ซื้อสิทธิบัตร AC มาจาก Nikola Tesla) เพราะหม้อแปลงสามารถเปลี่ยนแรงดันไฟฟ้าได้ในทางปฏิบัติ และเครื่องกำเนิดไฟฟ้ากำลังสูงใช้ AC มากกว่า เพราะมีประสิทธิภาพสูงกว่าใช้ DC
การแปลงสลับไปมาระหว่าง AC และ DC ที่มีแรงดันไฟฟ้าและกำลังงานไฟฟ้าที่สูง สามารถทำได้ในทางปฏิบัติหลังจากการพัฒนาอุปกรณ์เช่น วาล์วปรอทอาร์คและเริ่มต้นในปี 1970 ไฟฟ้าอิเล็กทรอนิกส์ใช้อุปกรณ์เซมิคอนดักเตอร์เช่น thyristors และ Integrated gate-commutated thyristors (IGCTs ), MOS-controlled (MCTs) และ Insulated-gate bipolar transistor (IGBT) เป็นตัวเรียงกระแส