stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บรุนฮิลดา พระราชินีแห่งออสเตรเชีย
บั้นปลายชีวิต

บรุนฮิดาในวัย 60 พรรษายังคงทำให้ราชอาณาจักรแฟรงก์แย่งชิงอำนาจกัน ความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้าธูเดอริคที่ 2 กับพระเจ้าธูเดอแบต์ที่ 2 ไม่มั่นคงอย่างมาก แต่สองพี่สองก็ร่วมมือกันเป็นครั้งคราวเพื่อต่อสู้กับคนอื่น
ในสองสมรภูมิ หนึ่งคือในดอร์แมลในปี ค.ศ. 600 และอีกหนึ่งคือในอีท็อมป์ในปี ค.ศ. 604 ทั้งคู่มีชัยเหนือพระเจ้าโคลธาร์ที่ 2 แห่งนูสเตรีย ในสมรภูมิครั้งหลังที่ต่อสู้กันในวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 604 พระเจ้าธูเดอริคที่ 2 เกือบจับกุมตัวและปราบพระเจ้าโคลธาร์ที่ 2 ได้อย่างเด็ดขาด แต่ขุนนางออสเตรเชียบีบให้พระองค์ลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพเพื่อแลกกับอาณาเขต
ความสัมพันธ์ของสองพี่น้องย่ำแย่ลงเรื่อยๆ พระเจ้าธูเดอแบต์ที่ 2 ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของขุนนางออสเตรเชีย ส่วนพระเจ้าธูเดอริคที่ 2 ฟังคำแนะนำของบรุนฮิลดามากกว่าขุนนางบูร์กอญ ความไม่ลงรอยหลักๆ คือความขัดแย้งเรื่องอาณาเขต
พระเจ้าธูเดอริคที่ 2 กับบรุนฮิลดา พระอัยกีเรืองอำนาจในปี ค.ศ. 612 จากการพิชิตอาณาเขตขนาดใหญ่และจัดการโจมตีพระเจ้าธูเดอแบต์ที่ 2 ที่พายแพ้อย่างรวดเร็ว พระองค์ถูกกล้อนผลตามคำสั่งของบรุนฮิลดา ซึ่งตามธรรมเนียมปฏิบัติในยุคนั้นพระองค์ไม่สามารถเอาบัลลังก์กลับคืนมาได้ อย่างน้อยก็จนกว่าผมของพระองค์จะกลับมา ทรงถูกขังไว้ในอารามร่วมกับพระโอรสและสิ้นพระชนม์ที่นั่นในปีเดียวกัน บรุนฮิลดาที่สั่งให้เปลี่ยนทั้งคู่เป็นพระเพื่อให้พระเจ้าธูเดอริคที่ 2 พระนัดดาคนโปรดเป็นกษัตริย์แห่งออสเตรเชียอย่างไร้การโต้แย้งถูกมองเป็นตัวการในการสิ้นพระชนม์ครั้งนี้ แม้ว่าอาจจะเป็นคำสั่งโดยตรงจากพระเจ้าธูเดอริคที่ 2 เอง
พระเจ้าธูเดอริคที่ 2 ยึดบัลลังก์ออสเตรเชีย แต่ไม่นานก็ป่วยเป็นโรคบิดและสิ้นพระชนม์ในวัย 26 พรรษาในปี ค.ศ. 613 ขณะกำลังเตรียมการโจมตีพระเจ้าโคลธาร์ที่ 2
บรุนฮิลดาในวัย 70 พรรษาอ้างสิทธิ์ในตำแหน่งกษัตริย์ให้พระเจ้าซิเชอแบต์ที่ 2 พระปนัดดาและประกาศตนเป็นพระมหากษัตริย์ของทั้งสองราชอาณาจักร แต่ขุนนางออสเตรเชียนำโดยเปแป็งแห่งล็องเด็น สมุหราชมณเฑียรแห่งออสเตรเชีย และนักบุญอาร์นูล์ฟ บิชอปแห่งเม็ตซ์ ไม่ยอมรับ และตกลงเป็นพันธมิตรกับพระเจ้าโคลธาร์ที่ 2 แห่งนูสเตรียที่บุกราชอาณาจักรออสเตรเชียตามคำเชื้อเชิญของทั้งคู่ พระนางยังถูกวาร์นาชาร์ สมุหราชมณเฑียรแห่งบูร์กอญ ผู้บัญชาการกองทัพบูร์กอญหักหลังไปเข้าร่วมกับพระเจ้าโคลธาร์ที่ 2 แทนที่จะต่อสู้กับพระองค์
เมื่อเห็นว่าไร้การสนับสนุนจากทหาร บรุนฮิลดาจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากชนเผ่าเจอร์มานิกที่อาศัยอยู่ตามแม่น้ำไรน์ แต่การหลบหนีของพระองค์ถูกจับได้และทรงถูกจับกุมตัวในออร์บ ทรงถูกจับพิจารณาคดีในเรอเนฟที่พระองค์ต้องรับผิดชอบในการเสียชีวิตของผู้คนมากมายที่ความจริงแล้วถูกฆาตกรรมตามคำสั่งของเฟรเดกุนด์ พระมารดาของพระเจ้าโคลธาร์ที่ 2 และมีสองคนที่ถูกฆาตกรรมตามคำสั่งของพระเจ้าโคลธาร์ที่ 2 เอง
บรุนฮิลดาสิ้นพระชนม์อย่างทรมานในวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 613 พระองค์ถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน อัฐิของพระองค์ถูกฝากไว้ในโลงหินของอารามแซ็งต์มาร์แต็งในโอเติงที่ทรงก่อตั้งในปี ค.ศ. 602
พิธีอภิเษกสมรสของบรุนฮิลดากับพระเจ้าซิเชอแบต์ที่ 1 ในมหาพงศาวดารแห่งฝรั่งเศส
การฆาตกรรมบรุนฮิลดา จาก De Casibus Virorum Illustrium ซึ่งถูกมองว่าเป็นผลงานของเมเตรอ ฟร็องซัวส์, ปารีส, ค.ศ. 1475
ปงดูว์การ์

ท่อส่งน้ำโรมัน (ฝรั่งเศส: Pont du Gard) เป็นสะพานส่งน้ำโรมันโบราณสร้างโดยจักรวรรดิโรมัน สร้างพาดผ่านแม่น้ำการ์ดง ใกล้กับเมืองเรอมูแล็ง (Remoulins) เมืองเล็ก ๆ ในจังหวัดการ์ แคว้นล็องก์ด็อก-รูซียง ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส สะพานนี้เป็นส่วนหนึ่งของระบบส่งน้ำของเมืองนีม มีความยาวกว่า 50 กิโลเมตร สร้างโดยชาวโรมันเพื่อส่งน้ำจากจากเมืองอูว์แซ็ส โดยระหว่างสองเมืองเป็นหุบเขา ระบบส่งน้ำที่ส่วนใหญ่อยู่ใต้ดิน ย้ายมาสร้างอยู่บนสะพานเพื่อข้ามแม่น้ำการ์ดง นักประวัติศาสตร์คาดการณ์ว่าสะพานถูกสร้างราวคริสต์ศตวรรษที่ 1 โดยสะพานแห่งนี้จัดเป็นสะพานส่งน้ำที่สร้างในสมัยจักรวรรดิโรมันที่ยังคงสภาพที่สมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่ง รองจากสะพานส่งน้ำแห่งเซโกเบีย
สะพานแห่งการ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 1985 โดยองค์การยูเนสโก
| ท่อส่งน้ำโรมัน * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ปงดูว์การ์
ประเทศ:  ฝรั่งเศส
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (iii) (iv)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2528 (คณะกรรมการสมัยที่ 9)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
มุมด้านข้างของปงดูว์การ์ จะเห็นฐานโค้งจำนวน 3 ฐาน
สะพานประกอบด้วยฐานโค้งจำนวนสามชั้น สูง 48.80 เมตร โดยระหว่างความยาวทั้งหมด ความสูงของที่ส่งน้ำต่างระดับกันประมาณเพียง 17 เมตรเท่านั้น ในขณะที่ตัวสะพานมีความสูงทั้งสองฝั่งนั้นต่างกันเพียง 2.5 เซนติเมตร ซึ่งจัดว่าเป็นความสำเร็จทางเทคโนโลยีการก่อสร้าง และความชาญฉลาดทางวิศวกรรมของชาวโรมันในอดีต ในอดีตทางส่งน้ำสามารถส่งน้ำได้ประมาณ 200,000 ลูกบาศก์เมตรต่อวัน เพื่อส่งน้ำเข้ากับระบบน้ำในเมืองนีม รวมทั้งน้ำพุต่าง ๆ และโรงอาบน้ำ ปงดูว์การ์ยังถูกใช้งานจนกระทั่งประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 6 บางเขตยังใช้ได้นานกว่า แต่เนื่องจากการขาดการบำรุงรักษาที่เหมาะสม ราวศตวรรษที่ 14 ระบบส่งน้ำได้เริ่มอุดตันอันเนื่องจากการสะสมของแร่ธาตุ
ภายหลังการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน ระบบส่งน้ำได้ถูกทิ้งและหยุดการใช้งานลง ตัวสะพานได้ถูกรักษาไว้อย่างดีเนื่องจากการใช้งานอีกด้านหนึ่งคือเป็นสะพานข้ามเขา โดยมีการเก็บค่าผ่านทางจากนักท่องเที่ยวเพื่อข้ามแม่น้ำ โดยเหล่าบิชอปและผู้มีอำนาจในสมัยนั้น โดยนำเงินมาบำรุงซ่อมแซมอยู่เสมอ จนถึงราวคริสต์ศตวรรษที่ 17 หินบางส่วนได้หลุดและทลายลง และตั้งแต่สะพานแห่งการ์ได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลัก ได้มีการปรับปรุงครั้งใหญ่เรื่อยมาตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 18 จนถึง 21 โดยมีรัฐบาลและหน่วยงานท้องถิ่นเป็นผู้รับผิดชอบ ในปี ค.ศ. 2000 ได้มีการเปิดศูนย์บริการนักท่องเที่ยวแห่งใหม่ และการย้ายสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ในบริเวณรอบที่ตั้งสะพาน และในปัจจุบันได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศฝรั่งเศส
งานหินของปงดูว์การ์เผยให้เห็นหินก้อนที่ยื่นออกมาเพื่อรองรับโครงนั่งร้าน
ปลายสะพานฝั่งตะวันตกของสะพานในปี ค.ศ. 1891 ในรูปมีบันไดที่สร้างโดยชาร์ล แลเน เพื่อให้นักท่องเที่ยวเข้าชมด้านในของทางส่งน้ำได้
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์ปงดูว์การ์
ตำแหน่งที่ตั้งของปงดูว์การ์ (Michelin) เก็บถาวร 2009-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Coordinates: 36°34′6.33″N 2°17′25.39″E﻿ / ﻿36.5684250°N 2.2903861°E﻿ / 36.5684250; 2.2903861
ธงชาติโปรตุเกส

| --- | --- |


การใช้: ธงพลเรือน ธงราชการ และ ธงเรือประจำชาติ
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: 30 มิถุนายน พ.ศ. 2454
ลักษณะ: ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสัดส่วน 2:3 ภายในแบ่งเป็น 2 ส่วน แถบด้านคันธงสีเขียว กว้าง 2 ใน 5 ส่วนของด้านยาว ด้านปลายธงสีแดง กว้าง 3 ใน 5 ส่วนของด้านยาว ระหว่างรอยต่อของทั้งสองแถบ มีภาพตราแผ่นดินของโปรตุเกส
 


การใช้: ธงกองทัพ
สัดส่วนธง: 12:13
ประกาศใช้: 30 มิถุนายน พ.ศ. 2454
ลักษณะ: พื้นอย่างสีธงชาติ แต่ทั้งสองแถบกว้างเท่ากัน ระหว่างทั้งสองแถบแสดงภาพตราแผ่นดินอย่างเต็ม มีแพรแถบสีขาวข้อความ "Esta é a ditosa pátria minha amada" ("นี่คือมาตุภูมิที่ข้ารักยิ่ง") อยู่เบื้องล่าง
 
ธงชาติโปรตุเกส มีลักษณะเป็นธงสองสีรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็นสองแถบตามแนวตั้ง ด้านคันธงเป็นพื้นสีแดง กว้าง 2 ใน 5 แห่งด้านยาว ด้านปลายธงกว้างเป็น 3 ใน 5 ส่วนแห่งด้านยาว พื้นสีเขียว กลางแนวแบ่งแถบสีธงนั้นมีภาพตราแผ่นดินของโปรตุเกสอย่างย่อ ซึ่งเป็นรูป Armillary sphere อันเป็นอุปกรณ์อย่างหนึ่งในทางวิชาดาราศาสตร์ และตราโล่แห่งโปรตุเกสซ้อนทับกัน ประเทศโปรตุเกสได้ประกาศใช้ธงนี้เป็นธงชาติอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2454 โดยเป็นแบบธงที่ได้รับคัดเลือกจากคณะกรรมการสรรหาธงชาติโปรตุเกส เพื่อนำมาใช้แทนที่ธงชาติในระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
สีของธงอย่างใหม่โดยเฉพาะสีเขียวนั้นไม่ใช่สีอย่างที่เคยใช้ในธงชาติโปรตุเกสในอดีต และเป็นการแสดงออกถีงแรงบันดาลในจากแนวคิดสาธารณรัฐ ซึ่งต้องการทำลายความเชื่อมโยงกับระบอบกษัตริย์ที่อิงกับศาสนจักรของโปรตุเกสในอดีตลง หลังเหตุการณ์จลาจลจากกลุ่มนิยมสาธารณรัฐในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2434 ล้มเหลวลง สีเขียวและสีแดงก็ได้กลายเป็นสีของพรรคนิยมสาธารณรัฐโปรตุเกส (Portuguese Republican Party) และขบวนการเคลื่อนไหวที่เกี่ยวข้อง ซึ่งคงทำการเคลื่อนไหวทางการเมืองต่อมาจนกระทั่งสามารถก่อการปฏิวัติสำเร็จในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2454 ในช่วงทศวรรษต่อมา สีทั้งสองสีได้รับการเผยแพร่โดยทั่วไปว่าเป็นสีแห่งความหวังของชาติ (สีเขียว) และสีของเลือดของผู้ที่ยอมตายเพื่อปกป้องชาติ (สีแดง) ในฐานะเป็นเครื่องมือแสดงออกถึงความรักชาติและความหยิ่งในเกียรติของชาวโปรตุเกส
แบบของธงชาติโปรตุเกสในปัจจุบันแสดงถึงการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงในพัฒนาการของธงชาติ ซึ่งเคยเปลี่ยนแปลงอย่างใกล้ชิดตามการเปลี่ยนแปลงตราประจำราชวงศ์ (royal arms) อยู่เสมอ นับแต่การสถาปนาประเทศแห่งนี้เป็นต้นมา ธงชาตินั้นมีพัฒนาการจากธงรูปกางเขนสีฟ้าบนพื้นสี่เหลี่ยมจตุรัสสีขาวของพระเจ้าอฟองโซที่ 1 แห่งโปรตุเกส มาสู่ธงตราอาร์มบนธงสี่เหลี่ยมพื้นสีฟ้า-ขาว ของกษัตริย์โปรตุเกสเสรีนิยม ในช่วงเวลาดังกล่าว การเปลี่ยนแปลงลักษณะธงโดยหลักซึ่งจะมีความเกี่ยวโยงกับเหตุการณ์สำคัญทางการเมืองอยู่เสมอ ล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงรูปตราแผ่นดินมาจนถึงรูปแบบปัจจุบันด้วย
แบบธง

กฎหมายซึ่งระบุให้ธงชาติโปรตุเกสแบบปัจจุบันใช้แทนธงชาติในระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญอย่างถูกกฎหมายนั้น ได้รับความเห็นชอบจากสภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งโปรตุเกสและตีพิมพ์ในรัฐกิจจานุเบกษาโปรตุเกส (โปรตุเกส: Diário do Governo) ฉบับที่ 141 ในวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2454 และประกาศใช้ข้อบังคับเรื่องธงชาติอย่างเป็นทางการในรัฐกิจจานุเบกษาเลขที่ 150 เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ปีเดียวกัน
แบบธง > การสร้างธงชาติ

สัดส่วนของธงชาติโปรตุเกสโดยตลอดนั้น กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งตามแนวตั้งออกเป็น 2 สีหลัก คือ สีเขียวเข้มที่ด้านคันธง และสีแดง (scarlet red) ที่ฝั่งชายธง การแบ่งพื้นสีธงนั้น พื้นสีเขียวกินพื้นที่ประมาณ 2 ใน 5 ส่วนของความยาวธงทั้งหมด ส่วนพื้นที่เหลือ 3 ใน 5 ส่วนของด้านยาวธงเป็นสีแดง ตราแผ่นดินอย่างย่อของโปรตุเกส อันประกอบด้วยตราโล่แห่งโปรตุเกสขอบสีขาว ซ้อนทับบนอุปกรณ์ armillary sphere สีเหลืองขอบเส้นสีดำ โดยไม่มีช่อลอเรลประกอบด้วยนั้น ตั้งอยู่กึ่งกลางแนวแบ่งพื้นธงทั้งสองสี
ในกฎหมายธงของโปรตุเกสสีของธงชาติ แต่ตารางสีธงชาติโดยประมาณนั้นแสดงไว้ในตารางเบื้องล่าง ดังนี้
| ระบบสี | แดง | เขียว | เหลือง | น้ำเงิน | ขาว | ดำ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แพนโทน | 485 | 349 | 803 | 288 | — | Black |
| RGB | 255-0-0 | 0-102-0 | 255-255-0 | 0-51-153 | 255-255-255 | 0-0-0 |
| CMYK | 0-100-100-0 | 100-35-100-30 | 0-0-100-0 | 100-100-25-10 | 0-0-0-0 | 0-0-0-100 |
| สีเว็บ | #FF0000 | #006600 | #FFFF00 | #003399 | #FFFFFF | #000000 |
สัญลักษณ์

ธงชาติโปรตุเกสมีข้อสังเกตท้งสามที่เห็นได้ชัดเจนคือ: พื้นธงสองสี ธงแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้า และ ตราโล่ราชวงศ์ (มีลักษณะเหมือนกันกับตราแผ่นดิน)
พัฒนาการของธงชาติ > พ.ศ. 1095 – 1248

สมัยเคานท์ เฮนรี (พ.ศ. 1638)
สมัยพระเจ้าอฟองโซที่ 1 (พ.ศ. 1686)
สมัยพระเจ้าซานโกที่ 1 (พ.ศ. 1728)
พัฒนาการของธงชาติ > พ.ศ. 1791 – 2028

สมัยพระเจ้าอัลฟองโซที่ 3 (พ.ศ. 1791)
สมัยพระเจ้าโจอาวที่ 1 (พ.ศ. 1928)
สมัยพระเจ้าโจอาวที่ 2 (พ.ศ. 2028)
พัฒนาการของธงชาติ > พ.ศ. 2038 – 2193

สมัยพระเจ้ามานูเอลที่ 1 (พ.ศ. 2038)
สมัยพระเจ้าเซบาสตีอาว (พ.ศ. 2121)
สมัยพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 (พ.ศ. 2028)
สมัยพระเจ้าโจอาวที่ 4 (พ.ศ. 2193)
พัฒนาการของธงชาติ > พ.ศ. 2210 – 2359

สมัยพระเจ้าเปโตรที่ 2 (พ.ศ. 2028)
สมัยพระเจ้าโจอาวที่ 5 (พ.ศ. 2250)
สมัยพระเจ้าโจอาวที่6 (พ.ศ. 2359)
พัฒนาการของธงชาติ > พ.ศ. 2373 – 2453

ธงชาติ (แผ่นดิน) สมัยสมเด็จพระราชินีมารีอาที่ 2 (พ.ศ. 2373)
ธงชาติประจำเรือ สมัยสมเด็จพระราชินีมารีอาที่ 2 (พ.ศ. 2373)
ธงอื่น ๆ

นอกจากธงชาติสำหรับพลเรือนและราชการแล้ว ประเทศโปรตุเกสยังมีการใช้ธงกองทัพสำหรับใช้เป็นเครื่องหมายแห่งกองทัพสาธารณรัฐโปรตุเกสโดยเฉพาะ (แต่สำหรับธงประจำอาคารที่ทำการของกองทัพนั้นจะชักธงชาติขึ้นแทน ไม่ใช่ธงประจำกองทัพโปรตุเกสซึ่งโดยมากใช้ในพิธีสวนสนาม) นอกจากนี้ ยังมีธงอย่างอื่นสำหรับข้าราชการในระดับสูงของรัฐบาลและกองทัพสาธารณรัฐโปรตุเกสด้วย
ธงอื่น ๆ > ธงในราชการ

ธงประธานาธิบดี
ธงรัฐสภาโปรตุเกส
ธงนายกรัฐมนตรี
ธงรัฐมนตรี
ดูเพิ่ม

ธงในประเทศโปรตุเกส
ตราแผ่นดินของโปรตุเกส
เพลงชาติโปรตุเกส
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติโปรตุเกส ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ประวัติธงชาติโปรตุเกส
(โปรตุเกส) เว็บไซต์สำนักงานประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐโปรตุเกส
(โปรตุเกส) เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์สำนักงานประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐโปรตุเกส
(โปรตุเกส) ancruzeiros.pt
| ด ค กธงชาติของประเทศและดินแดนในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
ประเทศ:  กรีซ  โครเอเชีย  จอร์เจีย1  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส1  เดนมาร์ก  ตุรกี1  นครรัฐวาติกัน  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอนเตเนโกร  มอลโดวา  มอลตา  มาซิโดเนียเหนือ  โมนาโก  ยูเครน  เยอรมนี  รัสเซีย1  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลิกเตนสไตน์  ลิทัวเนีย  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  สหราชอาณาจักร นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  เวลส์  สกอตแลนด์  อังกฤษ  ออสเตรีย  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน1  อิตาลี  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  ฮังการี 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  ทรานส์นีสเตรีย  คอซอวอ  อับฮาเซีย  นากอร์โน-คาราบัค  นอร์เทิร์นไซปรัส  เซาท์ออสซีเชีย 
องค์กรระหว่างประเทศ:  สหภาพยุโรป 
1. มีพื้นที่ทั้งในทวีปยุโรปและในทวีปเอเชีย
แบบการสร้างธงชาติโปรตุเกสที่ถูกต้อง
โจอาว ชากาส (João Chagas) หนึ่งในคณะกรรมการสรรหาธงชาติโปรตุเกส
อนุสาวรีย์ผู้ฟื้นฟู (Monument to the Restorers (Restauradores) ) กรุงลิสบอน สถานที่ทำพิธีเชิญธงชาติแบบใหม่ครั้งแรก
อนุสาวรีย์ในเมือง คอนสตราเซีย ที่ส่วนบนของอนุสาวรีย์มีรูปเครื่องมือเดินเรือในสมัยโบราณ
ตราโล่แห่งโปรตุเกสในปัจจุบัน เริ่มใช้บนธงชาติเมื่อ พ.ศ. 1686 แต่แบบที่เริ่มใช้นั้นแตกต่างจากในปัจจุบันมาก
ธงชาติโปรตุเกสที่อาคารรัฐสภาโปรตุเกส กรุงลิสบอน
ธงประจำกองทัพ (ตั้งแต่ พ.ศ. 2454)
ธงฉาน (ตั้งแต่ พ.ศ. 2454)
ปฐมทัศน์

การเตรียมจัดงานรอบปฐมทัศน์ โรงภาพยนตร์ El Capitan Theatre
ปฐมทัศน์ (อังกฤษ: premiere หรือ première มาจากภาษาฝรั่งเศส: première หมายถึง ครั้งแรก) มีความหมายถึงการแสดงครั้งแรก สามารถหมายถึงละครเวที ภาพยนตร์ รายการโทรทัศน์ การแสดงโอเปร่า ซิมโฟนี และอื่น ๆ
รอบปฐมทัศน์สำหรับละครเพลงและการแสดงเกี่ยวกับวัฒนธรรมอื่น สามารถกลายเป็นงานที่ใหญ่โตฟุ้งเฟ้อได้ เป็นที่ดึงดูดคนดังในสังคมและสื่อมวลชนให้เข้าร่วมอย่างมาก ลักษณะทั่วไปอาจมีการเดินพาเหรดคู่ไปกับการเดินบนพรมแดง ในงานเทศกาลภาพยนตร์ นักแสดงเด่นจะร่วมเข้ารอบปฐมทัศน์ด้วย
การปฐมทัศน์ครั้งแรกในโลก ("worldwide" premieres หรือ "world" premieres) คือการแสดงครั้งแรกที่เคยมีมา ส่วนการปฐมทัศน์ในส่วนภูมิภาคอาจเป็นการแสดง/ฉาย ในประเทศนั้น ๆ ภาพยนตร์ที่ฉายในงานเทศกาลภาพยนตร์จะฉายก่อนการออกฉายปกติตามโรงภาพยนตร์
ดูเพิ่ม

เทศกาลภาพยนตร์
ปงเดซาร์

| ปงเดซาร์ |
| --- | --- |
ปงเดซาร์ที่มองจากฝั่งขวาของแม่น้ำ
พิกัด: 48°51′30″N 2°20′15″E﻿ / ﻿48.85833°N 2.33750°E﻿ / 48.85833; 2.33750
เส้นทาง: ประชาชน
ข้าม: ปงเดซาร์
ที่ตั้ง: ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
ชื่อทางการ: ปงเดซาร์
ชื่ออื่น: สะพานคนเดิน
เหนือน้ำ: ปงเนิฟ
ท้ายน้ำ: Pont du Carrousel
ข้อมูลจำเพาะ
ประเภท: สะพานแบบโค้ง
วัสดุ: เหล็กกล้า
ความยาว: 155 m (509 ft)
ความกว้าง: 11 m (36 ft)
ประวัติ
วันเริ่มสร้าง: ค.ศ.1981
วันสร้างเสร็จ: ค.ศ.1984
สถิติ
ค่าผ่าน: ผ่านโดยไม่ต้องจ่ายเงิน
ที่ตั้ง
th
ปงเดซาร์ (ฝรั่งเศส: Pont des Arts) เป็นสะพานคนเดินเท้าข้ามแม่น้ำแซนในปารีส เชื่อมระหว่างสถาบันแห่งฝรั่งเศส (Institut de France) กับจัตุรัสหน้าพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์  ชื่อสะพานตั้งชื่อตามชื่อของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ซึ่งเคยมีชื่อเรียกว่า "ปาแลเดซาร์" (Palais des Arts) ในช่วงจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1 เป็นสะพานเหล็กแห่งแรกที่สร้างขึ้นในปารีส
สะพานแห่งนี้สร้างขึ้นราว ค.ศ. 1802-1804 ในสมัยจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เป็นสะพานเหล็กที่ประกอบด้วยช่องโค้งจำนวน 9 ช่อง สะพานถูกระงับการใช้งานในปี ค.ศ. 1976 หลังจากหน่วยงานด้านความปลอดภัยพบว่าโครงสร้างสะพานเสียหายจากแรงระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และจากความเสียหายจากเรือเฉี่ยวชนหลายครั้ง
สะพานถูกสร้างขึ้นใหม่ช่วงปี ค.ศ. 1981-1984 โดยปรับลดช่องโค้งเหลือเพียง 7 ช่องเพื่อให้สอดรับกับปงเนิฟ สะพานที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง ปัจจุบันนิยมใช้เป็นสถานที่จัดแสดงงานศิลปะ และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของปารีส จากตำนาน "สะพานคู่รัก" ที่คู่หนุ่มสาวนิยมนำกุญแจสลักชื่อของตัวมาแขวนไว้กับราวสะพาน และโยนลูกกุญแจลงแม่น้ำแซน เป็นการแสดงคำมั่นสัญญาในความรักต่อกัน    นอกเหนือจากสะพานแห่งนี้แล้ว ยังมีสะพานอีกแห่ง คือ ปงเดอลาร์เชอเวเช (Pont de l'Archevêché, สะพานอาร์ชบิชอป) ที่หนุ่มสาวนิยมนำกุญแจมาแขวนไว้
ปงเดซาร์ปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมหลายอย่าง เช่น เป็นฉากหลังในภาพยนตร์ Amélie และ Now You See Me
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ le pont des Arts
| ด ค กสถานที่ท่องเที่ยวในกรุงปารีส |
| --- | --- | --- |
| ฝั่งขวาของแม่น้ำ |  ประตูชัย  ประตูชัยแห่งการูแซล  โบสถ์ซาเคร-เกอร์  ศูนย์ฌอร์ฌ ปงปีดู  ศาลาว่าการนครปารีส  ถนนช็องเซลีเซ  ทำเนียบประธานาธิบดี (พระราชวังเอลีเซ)  โบสถ์ลามาดแลน  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสว็องโดม  พระราชวังหลวง (เลอปาแลรัวยาล)  เลอกร็องปาแล  พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์  โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย  สุสานแปร์-ลาแชซ  สวนตุยเลอรี  ทรอกาเดโร  |  |
| ฝั่งซ้ายของแม่น้ำ |  เลแซ็งวาลีด  พิพิธภัณฑ์ออร์แซ  อนุสรณ์สถานป็องเตอง  สวนและพระราชวังลุกซ็องบูร์  หอไอเฟล  ทำเนียบรัฐบาล  |  |
| อีลเดอลาซีเต, อีลแซ็ง-หลุยส์ และแม่น้ำแซน |  บาโตมุช  กงซีแยร์เฌอรี  อาสนวิหารน็อทร์-ดาม  แซ็งต์-ชาแปล  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ปงเนิฟ  ปงดีเยนา  |  |
| สะพาน ถนน และจัตุรัส |  สะพานเนิฟ  สะพานเดซาร์  สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3  ถนนช็องเซลีเซ  ช็องเดอมาร์ส  จัตุรัสเดอลากงกอร์ด  จัตุรัสบัสตีย์  |  |
บลัว

| บลัว เมืองบลัว Commune of Blois |
| --- | --- |
   สะพานข้ามแม่น้ำลัวร์
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: ซ็องทร์-วาลเดอลัวร์
จังหวัด: ลัวเรแชร์
เขต: บลัว
สหเทศบาล: บลัว
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2008-2014) : มาร์ก กรีกูร์ (Socialist Party)
พื้นที่1: 37.46 ตร.กม. (14.46 ตร.ไมล์)
ประชากร (1999)2: 49,171 คน
 • ความหนาแน่น: 1,300 คน/ตร.กม. (3,400 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 41018 /41000
สูงจากระดับน้ำทะเล: 63–135 m (207–443 ft)  (avg. 73 m หรือ 240 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
บลัว (ฝรั่งเศส: Blois) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดลัวเรแชร์ในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส เมืองบลัวตั้งอยู่ทางตอนกลางของฝรั่งเศสบนฝั่งแม่น้ำลัวร์ระหว่างออร์เลอ็องกับตูร์
สถานที่สำคัญ

พระราชวังบลัว เป็นวังยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่เคยเป็นที่ประทับของพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส ตั้งอยู่กลางเมือง
สะพานหินข้ามแม่น้ำลัวร์ที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 18
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บลัว
บรูนู เมเซ็งกา

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  บรูนู เฟเรย์รา มงบรา รอซา
วันเกิด:   (1988-08-08) 8 สิงหาคม ค.ศ. 1988 (36 ปี)
สถานที่เกิด:  นีเตรอย บราซิล
ส่วนสูง:  1.83 m (6 ft 0 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรเยาวชน
:  ฟลาเม็งกู
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2005–2011 |  ฟลาเม็งกู |  18 |  (8) |
| 2007 |  → โฟร์ตาเลซา (ยืมตัว) |  8 |  (5) |
| 2008 |  → มากาแอ (ยืมตัว) |  0 |  (0) |
| 2008–2009 |  → ออร์ดุสพอร์ (ยืมตัว) |  32 |  (21) |
| 2010–2011 |  → แลเกียวอร์ซาวา (ยืมตัว) |  13 |  (7) |
| 2011 |  → เรดสตาร์ เบลเกรด (ยืมตัว) |  11 |  (8) |
| 2012–2013 |  ออร์ดุสพอร์ |  9 |  (5) |
| 2012–2013 |  → อักฮีซาร์เบเลดีเยสพอร์ (ยืมตัว) |  31 |  (12) |
| 2013–2016 |  อักฮีซาร์เบเลดีเยสพอร์ |  74 |  (36) |
| 2016–2018 |  เอสคีเชฮีร์สพอร์ |  66 |  (29) |
| 2018–2019 |  เซากาเอตานู |  0 |  (0) |
| 2019 |  วิลล่าโนว่า |  11 |  (4) |
| 2020 |  พีที ประจวบ |  4 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2005 |  บราซิล อายุไม่เกิน 17 ปี |  2 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2019
บรูนู เฟเรย์รา มงบรา รอซา (โปรตุเกส: Bruno Ferreira Mombra Rosa) หรือ บรูนู เมเซ็งกา (Bruno Mezenga) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล เล่นในตำแหน่งกองหน้า เขาเคยเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติบราซิลรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี ที่คว้ารางวัลเหรียญเงินในการแข่งขันฟุตบอลโลกเยาวชนเมื่อ ค.ศ. 2005 นอกจากนี้ยังเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในทีเอฟเอฟ เฟิสต์ลีก ในฤดูกาล 2008–09 ในนามสโมสรออร์ดุสพอร์
สโมสรอาชีพ > บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด

ในวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด สามารถคว้าตัว บรูนู เมเซ็งกา จากสโมสรเซากาเอตานูได้เป็นที่เรียบร้อย โดยเจ้าตัวจะสวมเสื้อหมายเลข 80 ทว่าในวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2019 เมเซ็งกาได้แยกทางกับสโมสรอย่างรวดเร็ว เนื่องจากไม่สามารถบรรลุเงื่อนไขส่วนตัวกับสโมสรได้
สโมสรอาชีพ > พีที ประจวบ

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019 เมเซ็งกา ได้ย้ายไปพีที ประจวบ สโมสรในไทยลีก อย่างเป็นทางการ
เกียรติประวัติ > สโมสร

ฟลาเม็งกู
กอปาดูบราซิล: 2006
ลีกรัฐรีโอเดจาเนโร: 2007
กังเปโอนาตูบราซีเลย์รูแซรียีอา: 2009
แลเกียวอร์ซาวา
โปลิชคัพ: 2010–11
เรดสตาร์ เบลเกรด
เซอร์เบียนคัพ: 2011–12
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

บราซิล อายุไม่เกิน 17 ปี
ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 17 ปี: เหรียญเงิน – 2005
เกียรติประวัติ > รางวัลส่วนตัว

ผู้ทำประตูสูงสุดใน TFF First League: 2008–09
แหล่งข้อมูลอื่น

official Flamengo profile at Flapedia (โปรตุเกส)
Diario article เก็บถาวร 2012-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (โปรตุเกส)
GloboEsporte article ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บถาวร 2007-12-25) (โปรตุเกส)
Bruno Mezenga Stats at Utakmica.rs
บารนาบัส

| นักบุญบารนาบัส |
| --- | --- |

อัครทูต
เสียชีวิต: ราว ค.ศ. 61 เกาะไซปรัส
นิกาย: ทุกนิกายในศาสนาคริสต์
สักการสถานหลัก: อารามนักบุญบารนาบัส ไซปรัส
วันฉลอง: 11 มิถุนายน
องค์อุปถัมภ์: ประเทศไซปรัส, เมืองแอนติออก
บารนาบัส (กรีก: Βαρναβᾶς) เป็นคริสต์ศาสนิกชนผู้มีบทบาทสำคัญในการประกาศข่าวดีมาตั้งแต่ยุคแรก ได้รับยกย่องว่าเป็น "อัครทูต" แม้จะไม่ได้รับแต่งตั้งจากพระเยซูโดยตรง (ก่อนถูกตรึงกางเขน) ชาวมุสลิมและคริสต์ศาสนิกชนบางคน เช่น เคลเมนต์แห่งอะเล็กซานเดีย เชื่อว่าท่านเป็นผู้นิพนธ์พระวรสารนักบุญบารนาบัส และทอร์ทิวเลียนกล่าวว่าท่านเขียนจดหมายถึงชาวฮีบรูด้วย
ประวัติ

เรื่องราวของบารนาบัสปรากฏอยู่หลายครั้งในพันธสัญญาใหม่ ทำให้ทราบว่าเดิมเขาชื่อโยเซฟ เป็นชาวยิวจากเผ่าเลวี เกิดที่เกาะไซปรัส มีศรัทธาในพระเยซูอย่างมากถึงขนาดขายที่ดินของตน แล้วนำเงินทั้งหมดไปมอบให้บรรดาอัครทูต พวกอัครทูตจึงตั้งสมญาเขาว่าบารนาบัส ซึ่งแปลว่าบุตรแห่งการให้กำลังใจ ในปี ค.ศ. 48 บารนาบัสทราบถึงการกลับใจของเปาโล และเห็นว่าคริสตชนยังหวาดกลัวเขาอยู่ จึงพาเปาโลไปพบอัครทูต เล่ายืนยันว่าเปาโลรับเชื่อแล้วและได้มีส่วนร่วมในการประกาศข่าวดีอย่างไร จนเปาโลเป็นที่ยอมรับของคริสตจักร ท่านยังได้รับมอบหมายจากคริสตจักรในกรุงเยรูซาเลมให้ไปเมืองแอนติออก เพื่อส่งเสริมความเชื่อของชาวกรีกที่เพิ่งกลับใจ ความดีของเขาและการที่เขาเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธฺ์และความเชื่อทำให้มีผู้มารับเชื่อจำนวนมาก
ทั้งบารนาบัสและเปาโลได้เดินทางไปประกาศศาสนาร่วมกันเสมอในช่วงแรก เช่น ในปี ค.ศ. 49 ทั้งสองได้นำจดหมายของอัครทูตไปฝากคริสตชนชาวกรีกในเมืองแอนติออก แต่หลังจากนั้นทั้งสองก็ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงเพราะบารนาบัสจะพายอห์น มาระโก ลูกพี่ลูกน้องของตน ติดตามไปด้วย แต่เปาโลไม่ยอมเพราะเห็นว่ามาระโกเป็นคนโลเล พึ่งพาอาศัยไม่ได้ ที่สุดทั้งสองก็แยกทางกัน บารนาบัสพามาระโกลงเรือไปประกาศศาสนาที่เกาะไซปรัส
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโครินธ์ ฉบับที่ 1 ซึ่งเขียนขึ้นราว ค.ศ. 53-57 ได้กล่าวถึงบารนาบัสว่ายังคงทำงานหาเลี้ยงตนเอง ต่อมาในช่วงปี ค.ศ. 61-63 ที่เปาโลติดคุกอยู่ที่กรุงโรม มาระโกได้อยู่ติดตามเปาโลด้วย จึงสันนิษฐานว่าบารนาบัสอาจไม่มีชีวิตแล้วในขณะนั้น
นอกจากนี้ยังมีความเชื่อสืบ ๆ กันมาในบางคริสตจักรว่าบารนาบัสเป็นผู้ก่อตั้งคริสตจักรที่เมืองมิลาน เคยไปประกาศศาสนาที่เมืองอะเล็กซานเดรียและกรุงโรม และได้พลีชีพเป็นมรณสักขีที่เกาะไซปรัส แต่เรื่องเหล่านี้ถูกแต่งขึ้นในสมัยหลัง จึงไม่น่าเชื่อถือ
บาลด์วินที่ 6 เคานต์แห่งฟลานเดอส์

บาลด์วินที่ 6 เคานต์แห่งฟลานเดอส์กับริชิลด์ เคานเตสแห่งเอโนลต์
บาลด์วินที่ 6 เคานต์แห่งฟลานเดอส์ (อังกฤษ: Baldwin VI of Flanders, ฝรั่งเศส: Baldwin de Mons) ้เป็นขุนนางชาวแฟรงก์ ปกครองเป็นเคานต์แห่งเอโนลต์ (ด้วยสิทธิ์ของภรรยา) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1051 ถึง ค.ศ. 1070 (ในชื่อ บาลด์วินที่ 1) และสืบทอดตำแหน่งต่อจากบิดาเป็นเคานต์แห่งฟลานเดอส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1067 ถึง 1070
ประวัติ

บาลด์วินเป็นบุตรชายคนโตของบาลด์วินที่ 5 เคานต์แห่งฟลานเดอส์กับอาเดลาแห่งฝรั่งเศส พระธิดาของพระเจ้ารอแบต์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส กับกงสต็องส์แห่งอาร์ลส์ ทั้งยังเป็นพี่ชายของมาทิลดาแห่งฟลานเดอส์ พระราชินีคู่สมรสแห่งอังกฤษและพระมเหสีของพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิต กษัตริย์แห่งอังกฤษ
ประวัติ > เคานต์แห่งเอโนลต์

บิดาของเขาจับเขาแต่งงานแบบคลุมถุงชนกับริชิลด์ เคานเตสแห่งเอโนลต์ โดยใช้กองกำลังติดอาวุธข่มขู่ริชิลด์ที่เป็นภรรยาม่ายของแฮร์มันแห่งมงส์และทายาทหญิงแห่งเอโนลต์ เนื่องด้วยเอโนลต์เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ การแต่งงานโดยไม่ปรึกษาครั้งนี้จึงสร้างความขุ่นเคืองแก่จักรพรรดิเฮนรีที่ 3 พระองค์เดินทางมาทำสงครามกับสองพ่อลูกบาลด์วินแต่ไม่สำเร็จ ระหว่างปี ค.ศ. 1050 ถึง 1054 ล็อมแบต์ที่ 2 เคานต์แห่งล็องยืนหยัดต่อสู้กับจักรพรรดิเฮนรีที่ 3 เคียงข้างบาลด์วิน เขาเป็นหนึ่งในข้าราชบริพารแถวหน้าของบาลด์วิน ล็อมแบต์ถูกสังหารที่สมรภูมิลีลล์ในปี ค.ศ. 1054 การต่อสู้ครั้งอื่นๆ กับจักรพรรดิเฮนรีที่ 3 มีกลุ่มลอร์ดแห่งอาโลสต์มาร่วมต่อสู้ให้กับเคานต์แห่งฟลานเดอส์ทั้งสอง
ริชิลด์คิดว่าบุตรชายจากการแต่งงานครั้งแรกของตน โรเฌร์ ไม่เหมาะสมที่จะเคานต์แห่งเอโนลต์คนต่อไป บาลด์วินกับริชิลด์จึงจับเขาไปเป็นบิชอปแห่งชาล็องส์ เปิดทางให้บุตรชายจากการแต่งงานครั้งที่สอง บาลด์วิน ขึ้นเป็นเคานต์แห่งเอโนลต์แทน บุตรสาวของเธอที่เกิดจากการแต่งงานครั้งแรกกลายเป็นแม่ชี บาลด์วินได้เคานตีเอโนลต์ส่วนที่เหลือเป็นที่ดินศักดินาส่วนหนึ่งและซื้ออีกส่วนหนึ่งมาเป็นที่ดินส่วนตัว การซื้อมาเป็นที่ดินส่วนตัวเป็นการเป็นเจ้าของที่ดินโดยสมบูรณ์ เจ้าของไม่ต้องรับใช้เจ้านายในลำดับที่สูงกว่าของที่แดนนั้นๆ พวกเขามีสิทธิ์ที่จะขายต่อที่ดินเมื่อไหร่ก็ได้