stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เอสเอช-60 ซีฮอว์ก
การออกแบบและการพัฒนา > ต้นกำเนิด

ในทศวรรษที่ 2513 กองทัพเรือสหรัฐได้เริ่มมองหาเฮลิคอปเตอร์แบบใหม่เพื่อเข้ามาแทนที่ เอสเอช-2 ซีสไปรท์ ซีสไปรท์นั้น ถูกใช้เพื่อเป็นฐานให้กับระบบอเนกประสงค์ทางอากาศขนาดเบา เป็นระบบอิเลคทรอนิกอากาศสำหรับสงครามทางทะเลและมีความสามารถรองคือการค้นหาและช่วยเหลือ ด้วยความก้าวหน้าในเทคโนโลยีเซ็นเซอร์และระบบอิเลคทรอนิกทางอากาศ ที่นำระบบดังกล่าวไปสู่รุ่นที่สอง แต่เอสเอช-2 ก็ไม่ใหญ่พอที่จะติดตั้งอุปกรณ์เหล่านั้นได้หมด ในกลางทศวรรษที่ 2513 กองทัพได้ประเมินซิคอร์สกี้ วายยูเอช-60 และโบอิง-เวอร์ทอล วายยูเอช-31 ในการแข่งขันหาอากาศยานขนส่งแบบใหม่ กองทัพเรือมีความต้องการเดียวกับกองทัพบกเพื่อลดค่าใช้จ่าย ซิคอร์สกี้และโบอิง-เวอร์ทอลได้ยื่นข้อเสนอให้กับกองทัพเรือโดยเป็นรุ่นที่ดัดแปลงมาจากของกองทัพบกในเดือนเมษายน พ.ศ. 2520 กองทัพเรือยังได้มองหาเฮลิคอปเตอร์ที่ผลิตโดยเบลล์ คาแมน เวสท์แลนด์ และเอ็มบีบี แต่ก็ล้วนมีขนาดเล็กเกินไป พอต้นปี พ.ศ. 2521 กองทัพเรือได้เลือกการออกแบบ เอส-70 บี ของซิคอร์สกี้ ซึ่งใช้ชื่อว่า "เอสเอช-60 บี ซีฮอว์ก"
การออกแบบและการพัฒนา > เอสเอช-60 บี ซีฮอว์ก

เอสเอช-60 บี นั้นมีความคล้ายคลึงกับ ยูเอช-60 เอ ถึง 83% การเปลี่ยนแปลงหลักการป้องกันการกัดกร่อน เครื่องยนต์ที 700 ที่ทรงพลังมากขึ้น เลื่อนตำแหน่งของล้อหลังไปด้านหน้า 13 ฟุต แทนที่ประตูด้านข้างด้วยโครงสร้างลำตัว และเพื่อจุดติดอาวุธเข้าไปสองตำแหน่ง การเปลี่ยนแปลงส่วนอื่นๆ ก็มีทั้งเซลล์เชื้อเพลิงขนาดใหญ่ขึ้น ระบบับเก็บใบพัดด้วยไฟฟ้า ครีบหางที่พับเก็บได้ และท่อปล่อยกระบอกโซนาร์ 25 ท่อที่ด้านข้าง การเปลี่ยนตำแหน่งของล้อด้านหลังทำให้ลดรอยขูดขีดที่เกิดขึ้นเมื่อจอดลงบนดาดฟ้าเรือ
มีวายเอสเอช-60 บี ซีฮอว์ก แลมป์ส 3 ที่เป็นต้นแบบ 5 ลำถูกสั่งซื้อ วายเอสเอช-60 บี ทำการบินครั้งแรกในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2522 เอสเอช-60 บีที่เป็นรุ่นผลิตนั้นทำการบินครั้งแรกในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526  เอสเอช-60 บี ได้เข้าประจำการในปีพ.ศ. 2527 โดยใช้งานครั้งแรกในปีพ.ศ. 2528
เอสเอช-60 บี แลมป์ส 3 จะถูกใช้บนเรือฟริเกต เรือพิฆาต และเรือลาดตระเวนเป็นหลัก ภารกิจหลักของมันคือสงครามทำลายกำลังพื้นผิวและการปราบเรือดำน้ำ
เอสเอช-60 บี มีระบบเซ็นเซอร์ที่ซับซ้อนรวมทั้งเครื่องตรวจจับความผิดปกติของแม่เหล็กหรือแมด (Magnetic Anomaly Detector, MAD) และกระบอกโซนาร์ เซ็นเซอร์อื่นๆ รวมทั้งเรดาร์ค้นหาเอพีเอส-124 ระบบอีเอสเอ็ม เอแอลคิว-142 และป้อมอินฟราเรดส่วนหน้าตรงปลายจมูก มันบรรทุกตอร์ปิโดมาร์ก 46 มาร์ก 50 หรือมาร์ก 54 ขีปนาวุธเอจีเอ็ม-114 เฮลไฟร์ และปืนกล เอ็ม60/เอ็ม240 ขนาด 7.62 หรือปืนกลจีเอยู-16 ขนาด 12.7 ม.ม.
เอสเอช-60 บี ต้องการนักบินเพียงหนึ่งนายและผู้ควบคุมระบบการสงครามหรือเซ็นเซอร์อีกหนึ่งนาย
เอสเอช-60 เจ เป็นรุ่นหนึ่งของเอสเอช-60 บี ที่ผลิตมาเพื่อกองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศของญี่ปุ่น เอสเอช-60 เค เป็นรุ่นที่ดัดแปลงมาจากเอสเอช-60 เจ เอสเอช-60 เจ และ เคถูกสร้างขึ้นภายใต้ใบอนุญาตโดยอุตสาหกรรมิตซูบิชิในญี่ปุ่น
การออกแบบและการพัฒนา > เอสเอช-60 เอฟ โอเชียนฮอว์ก

หลังจากที่ เอสเอช-60 บี ได้เข้าประจำการ กองทัพเรือก็เริ่มทำการพัฒนา เอสเอช-60 เอฟ ขึ้นมาเพื่อแทนที่เอสเอช-3 ซีคิง การพัฒนาเริ่มขึ้นเมื่อได้ทำสัญญากับซิคอร์สกี้เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2528 เอสเอช 060 บี แบบแรกๆ นั้นถูกดัดแปลงให้กลายเป็นรุ่นเอฟ บริษัทได้ผลิตรุ่นเอฟออกมา 7 ลำในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 และทำการบนทดสอบครั้งแรกในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2530
เอสเอช-60เอฟทำหน้าที่ในหมวดเรือบรรทุกเครื่องบิน มันมีภารกิจหลักในสงครามปราบเรือดำน้ำและเป็นเฮลิคอปเตอร์ในการค้นหาและช่วยเหลือ มันจะล่าเรือดำน้ำด้วยการหย่อนโซนาร์เอเอ็น/เอคิวเอส-13 และมีโซนาร์กระบอก 14 กระบอก เอสเอช-60เอฟมีตอร์ปิโด มาร์ก 46 และปืนกลที่ประตู อาจเป็นเอ็ม60ดี เอ็ม240 หรือจีเอยู-16 มันมีนักบินหนึ่งนาย นักบินผู้ช่วยหนึ่งนาย ผู้ควบคุมเซ็นเซอร์ยุทธวิธีหนึ่งนาย และผู้ควบคุมเซ็นเซอร์เสียงอีกหนึ่งนาย
เอสเอช-60เอฟเข้าประจำการครั้งแรกในวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2532 ฝูงบินเอสเอช-60เอฟจะเปลี่ยนมาใช้เอสเอช-60เอสในปีพ.ศ. 2552
การออกแบบและการพัฒนา > เอชเอช-60 เอช เรสคิวฮอว์ก

เอชเอช-60 เอช ทำการพัฒนาขึ้นในเดือนกันยายน พ.ศ. 2529 โดยในสัญญาจะผลิตออกมา 5 ลำ มันทำการบินครั้งแรกในวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2531 เอชเอช-60 เอช ถูกสร้างขึ้นมาพร้อมกับเอชเอช-60 เจย์ฮอว์กของยามชายฝั่งสหรัฐ การส่งมอบเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2532 พวกมันเริ่มปฏิบัติการได้ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2533
มันมีพื้นฐานมาจาก เอสเอช-60 เอฟ ทำให้มันมีหน้าที่หลักในการค้นหาและช่วยเหลือการรบ การรบพิเศษทางทะเล และสงครามทำลายกำลังพื้นผิว มันมีเซ็นเซอร์แบบรุกและป้องกันมากมาย จึงทำให้มันเป็นหนึ่งในเฮลิคอปเตอร์ที่อยู่รอดได้ดีที่สุดในโลก เซ็นเซอร์นั้นประกอบด้วยป้อมออนฟราเรดหน้าที่มีเลเซอร์ระบบุตำแหน่งและอุปกรณ์ช่วยชีวิต โดยมีเครื่องรบกวนอินฟราเรดเอเแอลคิว-144 เครื่องตรวจจับเลเซอร์ เอวีอาร์-2 เครื่องตรวจจับเรดาร์ เอพีอาร์-39 (วี) 2 เครื่องตรวจจับการปล่อยขีปนาวุธเอเออาร์-7 และเครื่องปล่อยพลุล่อเป้า เอแอลอี-47 นอกจากนี้แล้วมันยังได้รับการพัฒนาด้านโครงสร้างของตัวสะท้อนไอเสียเครื่องยนต์ที่จะลดความร้อนซึ่งขีปนาวุธติดตามความร้อนมักมองหา เอชเอช-60เอชสามารถติดตั้งขีปนาวุธเฮลไฟร์ได้ถึง 4 ลูกบนปีกโดยใช้เครื่องยิงแบบเอ็ม 299 และยังมีหน้าต่างที่หลากหลายเพื่อติดตั้งปืนกลอย่างเอ็ม 60 ดี เอ็ม 240 จีเอยู-16 และจีเอยู-17/เอ ลูกเรือจะประกอบด้วยนักบินหนึ่งนาย นักบินผู้ช่วยหนึ่งนาย และพลปืนประจำประตูสองนาย
การออกแบบและการพัฒนา > เอ็มเอช-60เอส ไนท์ฮอว์ก

กองทัพเรือได้ติดสินใจว่าจะแทนที่ ซีเอช-46 ซีไนท์ ของพวกเขาในปี พ.ศ. 2540 หลังจากมีการสาธิต ยูเอช-60 ที่ถูกดัดแปลง กองทัพเรือก็ทำสัญญาให้มีการผลิต ซีเอช-60 ในปี พ.ศ. 2541 มันทำการบินครั้งแรกในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2543 และเริ่มทำการบินทดสอบในปีต่อมา ซีเอช-60 ถูกตั้งชื่อใหม่ว่า เอ็มเอช-60 เอส ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2544
เอ็มเอช-60 เอส นั้นมีพื้นฐานมาจาก ยูเอช-60 แอล และมีจุดเด่นมากมายจาก เอสเอช-60 มันถูกใช้งานบนเรือโจมตีสะเทินน้ำสะเทินบกและเรือเร็วสนับสนุนการรบ มันมีสองภารกิจ คือ ขนส่งทหารและการส่งกำลังเพิ่มเติมในแนวดิ่ง แต่ก็สามารถทำหน้าที่ค้นหาและช่วยเหลือได้เช่นกัน เอ็มเอช-60 เอส ไม่มีเซ็นเซอร์ด้านการรุกแต่มีเครื่องรบกวนเรดาร์ เอแอลคิว-144 ในอนาคตมันจะมีระบบตรวจหาทุ่นระเบิด เอคิวเอส-20 เอ และระบบตรวจหาทุ่นระเบิดเลเซอร์ทางอากาศสำหรับการระบุวัตถุที่ถูกฝังอยู่ใต้น้ำ รุ่นเอสนั้นเป็นเฮลิคอปเตอร์แบบแรกของกองทัพเรือสหรัฐที่ใช้ห้องนักบินแก้วซึ่งข้อมูลการบินจะถูกส่งให้กับนักบินผ่านทางหน้าจอดิจิตอลแทนที่จะใช้เกจ์ธรรมดา การป้องกันหลักของมันคือปืนกล เอ็ม 60 ดี เอ็ม 240 หรือจีเอยู-17/เอ ปีกของมันมีพื้นฐานมาจาก ยูเอช-60 แอล ของกองทัพบกเพื่อติดตั้งขีปนาวุธเฮลไฟร์ ไฮดรา 70 หรืออาวุธที่ใหญ่กว่านั้น
เอ็มเอช-60 เอส รู้จักกันอย่างไม่เป็นทางการว่า"ไนท์ฮอว์ก" (Knighthawk) เพื่อสะท้อนการสืบทอดตำแหน่งจาก"ซีไนท์" (Sea Knight) แม้ว่าชื่อดังกล่าวยังไม่ได้รับการอนุมัติเพื่อมีชื่อ "ซีฮอว์ก" แล้ว ลูกเรือของซีไนท์ประกอบด้วยนักบินหนึ่งนาย นักบินผู้ช่วยหนึ่งนาย และทหารอีกสองนายที่ขึ้นอยู่กับภารกิจ ฝูงบินที่ใช้เอ็มเอช-60เอสถูกตั้งชื่อใหม่เป็นเฮลิคอปเตอร์โจมตีทางทะเล (Helicopter Sea Combat, HSC)
มันไม่เหมือนกับ เอช-60 ทั้งหมดของกองทัพเรือ เอ็มเอช-60 เอส นั้นไม่ได้มีพื้นฐานมาจาก เอส-70 บี/เอสเอช-60 บี ที่มันมีล้อคู่ด้านท้ายที่เยื้องไปทางด้านหน้าและประตูเลื่อนเพียงด้านเดียว แทนที่จะเป็นเช่นนั้นรุ่นเอสเป็นแบบผสม มันมีจุดเด่นที่โครงสร้างหลักของ เอส-70 เอ/ยูเอช-60 โดยมีประตูเลื่อนทั้งสองด้านและล้อเพียงอันเดียวที่เยื้องไปด้านหลัง และเครื่องยนต์กับใบพัดนั้นมาจากเอส-70บี/เอสเอช-60
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 สาธารณรัฐเกาหลีได้ร้องของ เอ็มเอช-60 เอส 8 ลำ เครื่องยนต์จีอี ที 700-401 ซี 16 เครื่อง และระบบเซ็นเซอร์สัมพันธ์ ซึ่งจะขายในการขายทางกองทัพข้ามประเทศ
การออกแบบและการพัฒนา > เอ็มเอช-60 อาร์ ซีฮอว์ก

เดิมทีนั้น เอ็มเอช-6 0อาร์ คือ "การพัฒนาแลมป์ส มาร์ก 3 บล็อก 2" (LAMPS Mark III Block II Upgrade) เมื่อมันเริ่มพัฒนาในปีพ.ศ. 2536 เอสเอช-60 บี สองลำถูกดัดแปลงโดยซิคอร์สกี้เพื่อโครงการดังกล่าว เอสเอช-60 ลำแรกที่ถูกดัดแปลงทำการบินครั้งแรกในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2542 การดัดแปลงทำให้มันได้ชื่อว่า วายเอสเอช-60 เอส มันถูกส่งมอบเพื่อทำการทดสอบในปีพ.ศ. 2544 แบบสำหรับการผลิตได้รับชื่อใหม่ว่าเอ็มเอช-60 เอส
เอ็มเอช-60อาร์ถูกออกแบบมาโดยผสมลักษณะเด่นของเอสเอช-60 บี และเอสเอช-60 เอฟ เซ็นเซอร์ของมันมีทั้งชุดเอเอสอี อินฟราเรดหน้า การเชื่อมโยงข้อมูลทางอากาศที่ก้าวหน้า และโซนาร์ทางอากาศแบบใหม่ มันไม่มีเครื่องตรวจจับความผิดปกติของแม่เหล็ก นักบินจะอยู่ในห้องนักบินแก้วแบบเดียวกับเอ็มเอช-60 เอส ซึ่งใช้หน้าจอดิจิตอลแทนที่จะเป็นเกจ์วัด ความสามารถในการรุกของมันเพิ่มขึ้นโดยมีตอร์ปิโด มาร์ก 54 และขีปนาวุธเฮลไฟร์
รุ่นอาร์ทำการส่งมอบในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2548 และเริ่มทำการฝึกนักบิน ในปีพ.ศ. 2550 เอ็มเอช-60 ก็เข้าสู่การทดสอบสุดท้ายเพื่อเข้าทำงานในกองบิน เมื่อถึงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2551 มันถูกส่งไปประจำการบนเรือยูเอสเอส จอห์น ซี. สเตนนิส ตามที่ล็อกฮีด มาร์ตินอ้าง "ภารกิจรองของมันคือการค้นหาและช่วยเหลือ การเพิ่มเติมกำลังในแนวดิ่ง การยิงสนับสนุนพื้วผิวทะเล การสนับสนุนทางจำนวน ยานลำเลียงพล การเคลื่อนย้ายคนเจ็บ และการสื่อสารและส่งข้อมูล"
รุ่นต่างๆ > ในสหรัฐ

วายเอสเอช-60 บี ซีฮอว์ก เป็นรุ่นในการพัฒนาที่ทำให้เกิดเอสเอช-60 บี
เอสเอช-60 บี ซีฮอว์ก
เอ็นเอสเอช-60 บี ซีฮอว์ก รุ่นหลักที่ใช้ในการบินทดสอบ
เอสเอช-60 เอฟ โอเชียนฮอว์ก
เอ็นเอสเอช-60 เอฟ ซีฮอว์ เอสเอช-60เอฟที่ถูกดัดแปลงเพื่อทำการสนับสนุนโครงการพัฒนาห้องนักบิน
เอชเอช-60 เอช เรสคิวฮอว์ก
วายเอสเอช-60 อาร์ ซีฮอว์ก
เอ็มเอช-60 อาร์ ซีฮอว์ก:
วายซีเอช-60 เอส ไนท์ฮอว์ก (Knighthawk)
เอ็มเอช-60 เอส ไนท์ฮอว์ก (Knighthawk)
รุ่นต่างๆ > รุ่นส่งออก

เอส-70บี ซีฮอว์ก ซิคอร์สกี้ที่ออกแบบมาโดยมีชื่อว่าซีฮอว์ก เป็นชื่อที่มักใช้เรียกรุ่นที่ส่งออก
เอส-70 บี-1 ซีฮอว์ก รุ่นปราบเรือดำน้ำสำหรับกองทัพเรือสเปน ซีฮอว์กรุ่นนี้มีระบบแลมป์สติดตั้งอยู่ด้วย (Light Airbone Multipurpose System, LAMPS)
เอส-70 บี-2 ซีฮอว์ก รุ่นปราบเรือดำน้ำสำหรับกองทัพเรือออสเตรเลีย คล้ายคลึงกับเอสเอช-บี ซีฮอว์กของสหรัฐ
เอส-70 บี-3 ซีฮอว์ก รุ่นปราบเรือดำน้ำสำหรับกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลของญี่ปุ่น มีอีกชื่อหนึ่งว่าเอสเอช-60 เจ กองทัพเรือญี่ปุ่นได้ทำการสั่งซื้อทั้งสิ้น 101 ลำ โดยเริ่มทำการส่งมอบเมื่อปีพ.ศ. 2534
เอส-70 บี-6 อีเจียนฮอว์ก เป็นรุ่นของกองทัพกรีกซึ่งเป็นการผสมของ เอสเอช-60 บีกับเอฟ มีพื้นฐานมาจากเอส-70 ซี (เอ็ม)1/2 ของไต้หวัน
เอส-70 บี-7 ซีฮอว์ก รุ่นส่งออกสำหรับกองทัพเรือไทย
เอส-70 ซี (เอ็ม)-1/2 ธันเดอร์ฮอว์ก รุ่นส่งออกสำหรับกองทัพเรือสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)
เอส-70 เอ (เอ็น) นาวัลฮอว์ก รุ่นทางทะเลที่เป็นการผสมของ เอส-70 เอ แบล็กฮอว์กและ เอส-70 บี ซีฮอว์ก
ประเทศผู้ใช้งาน

กองทัพเรือสหรัฐ
กองทัพเรือออสเตรเลีย  ได้รับเอส-70บี-2 ซีฮอว์ก 16 ลำและมีทั้งหมด 16 ลำอยู่ในประจำการเมื่อปีพ.ศ. 2551
กองทัพเรือบราซิล  จะได้รับซีฮอว์ก 4 ลำในปีพ.ศ. 2552
ได้รับเอส-70บี-6 อีเจียนฮอว์ก 11 ลำและมีเอส-70บี 11 ลำในประจำการเมื่อปีพ.ศ. 2551
ดูที่มิตซูบิชิ เอสเอช-60
กองทัพเรือสเปน ได้รับเอส-70บี-1 ซีฮอว์ก 12 ลำและมี 12 ลำในประจำการเมื่อปีพ.ศ. 2551
กองทัพเรือสาธารณรัฐจีน ได้รับเอส-70ซี 21 ลำ (เอส-70ซี(เอ็ม)-1 จำนวน 10 ลำและเอส-70ซี(เอ็ม)-2 จำนวน 11 ลำ)และมีเอส-70ซี 19 ลำในประจำการเมื่อปีพ.ศ. 2551 ประจำการอยู่ในฝูงบินเฮลิคอปเตอร์ที่ 702
กองทัพเรือไทย  ได้รับเอส-70บี-7 ซีฮอว์ก 6 ลำและสั่งซื้อเอ็มเอช-60เอส ไนท์ฮอว์ค 6 ลำ โดยมีเอส-70บีทั้งหมด 6 ลำในประจำการเมื่อปีพ.ศ. 2541
กองทัพเรือตุรกี ได้รับเอส-70บี-28 ซีฮอว์ก 8 ลำโดยมีอีก 17 ลำในรายการสั่งซื้อ โดยมีเอส-70บี 7 ลำในประจำการเมื่อปีพ.ศ. 2551
รายละเอียดของเอสเอช-60 บี

ลูกเรือ 3-4 นาย
ความจุ ผู้โดยสาร 5 คนหรือขนย้ายด้วยสลิงในน้ำหนัก 6 พันปอนด์หรือบรรทุกน้ำหนักภายในได้ 4,100 ปอนด์สำหรับรุ่นบี เอฟ และเอช ส่วนรุ่นเอสบรรทุกผู้โดยสารได้ 11 คนหรือสลิงบรรทุกได้ 9 พันปอนด์
ความยาว 19.75 เมตร
เส้นผ่าศูนย์กลางใบพัด 16.35 เมตร
ความสูง 5.2 เมตร
พื้นที่ในการหมุน 210 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 6,895 กิโลกรัม
น้ำหนักบรรทุก 8,055 กิโลกรัม
น้ำหนักของจำเป็น 3,031 กิโลกรัม
น้ำหนักบินขึ้นสูงสุด 9,927 กิโลกรัม
ขุมกำลัง เครื่องยนต์เทอร์โบชาฟท์เจเนรัล อิเลคทริก ที700-จีอี-401ซี สองเครื่องยนต์ โดยให้กำลังเครื่องละ 1,890 แรงม้า
ความเร็วสูงสุด 333 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ความเร็วประหยัด 146 นอท
พิสัย 834 กิโลเมตรที่ความเร็วประหยัด
เพดานบินทำการ 12,000 ฟุต
อัตราการไต่ระดับ 1,650 ฟุตต่อนาที
อาวุธ
ตอร์ปิโด มาร์ก 46 หรือ มาร์ก 50 3 ลูก
ขีปนาวุธเอจีเอ็ม-114 เฮลไฟร์ 4 ลูกสำหรับเอสเอช-60 บีและเอช 8 ลูกสำหรับเอ็มเอช-60เอส บล็อก 3
ขีปนาวุธเอจีเอ็ม-119 เพนกวิน (กำลังถูกยกเลิก)
ปืนกล เอ็ม60 หรือ ปืนกล เอ็ม240 หรือ จีเอยู-16/เอ หรือ จีเอยู-17/เอ
ระบบกวาดทุ่นระเบิดทางอากาศอย่างรวดเร็ว (Rapid Airborne Mine Clearance System) ด้วยการใช้ปืนใหญ่มาร์ก 44 ม็อด 0 ขนาด 30 ม.ม.
ดูเพิ่ม

ซิคอร์สกี้ เอส-70
ยูเอช-60 แบล็กฮอว์ก
เอชเอช-60 เพฟฮอว์ก
เอชเอช-60 เจย์ฮอว์ก
มิตซูบิชิ เอสเอช-60
ซิคอร์สกี้ เอส-92/ซีเอช-148 ไซโคลน
โบอิง-เวอร์ทอล วายยูเอช-61
คามอฟ คา-27
อาร์บิน แซด-9
เอ็นเอชไอ เอ็นเอช90
เวสท์แลนด์ ลิงคซ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เอส-70บี ซีฮอว์กใน Sikorsky.com เก็บถาวร 2013-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แฟ้มข้อมูลและประวัติของเอสเอช-60 ในเว็บไซต์ของกองทัพเรือสหรัฐ เก็บถาวร 2008-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
SH-60, HH-60H, เอ็มเอช-60 ใน Globalsecurity.org
"กองทัพสหรัฐทำสัญญาการผลิตนาน 5 ปีของยูเอช-60" (รวมทั้งเอชเอช-60เอ็มและเอ็มเอช-60อาร) เก็บถาวร 2008-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ซิคอร์สกี้,12 ธันวาคม พ.ศ. 2550
ซีฮอว์กที่บินรอรับผู้บาดเจ็บที่ถูกหามมาบนเปล ทั้งหมดเป็นเพียงการซ้อมเท่านั้น
เอชเอช-60เอชพร้อมนักดำน้ำค้นหาและช่วยเหลือ
เอ็มเอช-60เอส ไนท์ฮอว์ก (MH-60S Knighthawk) ที่กำลังส่งกำลังเพิ่มเติมในแนวดิ่ง
เอ็มเอช-60อาร์กำลังใช้โซนาร์
เอเชียนเกมส์เยาวชน 2021

| --- | --- |
เมืองเจ้าภาพ: ซัวเถา มณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน
ประเทศเข้าร่วม: 45
นักกีฬาเข้าร่วม: 2500
กีฬา: 18
พิธีเปิด: 20 พฤศจิกายน
พิธีปิด: 28 พฤศจิกายน
← 20172025 →
เอเชียนยูธเกมส์ 2021 (อังกฤษ: 2021 Asian Youth Games) เป็นการแข่งขัน เอเชียนยูธเกมส์ ครั้งที่ 3 กำหนดจัดขึ้นที่เมืองซัวเถา มณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 20-28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564
เดิมประเทศศรีลังเป็นเจ้าภาพเอเชียนเกมส์เยาวชนครั้งที่ 3 ในปี ค.ศ. 2017 แต่สภาโอลิมปิกได้ยกเลิก และคัดเลือกเจ้าภาพใหม่คือจากาตาร์ ประเทศอินโดนีเซีย แต่ได้ยกเลิกอีกครั้ง และย้ายมาจัดในปี ค.ศ. 2021 ได้เจ้าภาพคือเมืองซัวเถา ประเทศจีน และนับครั้งนี้เป็นการแข่งขันครั้งที่ 3 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2021 เกมจึงถูกเลื่อนออกไปจนถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 2022 เช่นเดียวกับซีเกมส์ 2021
การแข่งขันถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 สภาโอลิมปิกแห่งเอเชียได้ประกาศให้เมืองซูราบายา, ประเทศอินโดนีเซียเป็นเจ้าภาพในครั้งนี้
เออร์สกิน คอลด์เวลล์

| เออร์สกิน คอลด์เวลล์ |
| --- | --- |
คอลด์เวลล์ใน ค.ศ. 1975
เกิด: เออร์สกิน เพรสตัน คอลด์เวลล์' 17 ธันวาคม ค.ศ. 1903 มอร์แลนด์ รัฐจอร์เจีย สหรัฐ
เสียชีวิต: 11 เมษายน ค.ศ. 1987(1987-04-11) (83 ปี) แพราไดส์แวลลีย์ รัฐแอริโซนา สหรัฐ
ที่ฝังศพ: Scenic Hills Memorial Park แอชแลนด์ รัฐออริกอน
อาชีพ: นักเขียน, นักเขียนเรื่องสั้น
ผลงานที่สำคัญ: Tobacco Road  God's Little Acre
คู่สมรส:   Helen Lannegan, (1925-?) ลูกสามคน  Margaret Bourke-White, (1939-?)  June Johnson, (1942-?), ลูกชาย เจย์  Virginia Moffett Fletcher Caldwell Hibbs, (1957-1987) 
เออร์สกิน เพรสตัน คอลด์เวลล์ (อังกฤษ: Erskine Preston Caldwell; 17 ธันวาคม ค.ศ. 1903 - 11 เมษายน ค.ศ. 1987) เป็นนักประพันธ์และนักเขียนเรื่องสั้นชาวอเมริกัน งานเขียนของเขามักเกี่ยวกับความยากจน, คตินิยมเชื้อชาติ และปัญหาทางสังคมในสหรัฐตอนใต้ นิยายอย่าง Tobacco Road (1932) และ God's Little Acre (1933) ทำให้เขาได้รับเสียงวิจารณ์ชื่นชม
ประวัติ

คอลด์เวลล์เกิดในรัฐจอร์เจีย ในครอบครัวของพระนิกายเพรสไบทีเรียนซึ่งออกเดินทางไปตามตำบลต่างๆ ทำให้เขาต้องเรียนหนังสือจากแม่ และเรียนรู้ชีวิตจากงานต่างๆ ที่เขาทำในช่วงวัยหนุ่ม ก่อนที่จะหันมาทำอาชีพนักหนังสือพิมพ์และเขียนหนังสือเต็มตัว ในช่วงต้นทศวรรษ 1930 สไตล์การเขียนซึ่งผสมผสานระหว่างความสมจริงสุดขีดและเซ็กซ์กับความรุนแรงทำให้เกิดการถกเถียงขึ้นอย่างหนักหน่วง  เมื่อสมาคมนิวยอร์กเพื่อป้องกันความชั่วร้ายพยายามจะประกาศห้ามเรื่อง God's little acre คอลด์เวลล์ก็ฟ้องศาลและชนะคดี
ชีวิตส่วนตัว

ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 คอลด์เวลล์กับเฮเลน ภรรยาคนแรก จัดการกับร้านหนังสือที่รัฐเมน หลังหย่ากับภรรยาคนแรก คอลด์เวลล์จึงแต่งงานกับ Margaret Bourke-White ช่างภาพ โดยมีส่วนร่วมในสารคดี-ภาพสามชุดของเธอ: You Have Seen Their Faces (1937), North of the Danube (1939) และ Say, Is This The USA (1941) ในช่วงสงครามดลกครั้งที่สอง คอลด์เวลล์ได้รับวีซ่าจากสหภาพโซเวียต ซึ่งทำให้เขาอนุญาตเดินทางไปที่ยูเครนและทำงานเป็นผู้สื่อข่าวต่างประเทศ บันทึกการทำสงครามที่นั่น
หลังกลับมาจากสงครามโลกครั้งที่สอง คอลด์เวลล์จึงหาที่อยู่อาศัยในรัฐคอนเนตทิคัต ภายหลังจึงย้ายไปอยู่กับ June Johnson (J.C. Martin) ภรรยาคนที่สามที่รัฐแอริโซนา ใน ค.ศ. 1957 คอลด์เวลล์แต่งงานกับ Virginia Moffett Fletcher Caldwell Hibbs ผู้วาดภาพในหนังสือที่เขาออกช่วงล่าสุด จากนั้นจึงย้ายไปที่ทวินพีกในซานฟรานซิสโก และย้ายไปยังแพราไดส์แวลลีย์ รัฐแอริโซนาใน ค.ศ. 1977
เนื่องคอลด์เวลล์เป็นผู้สูบบุหรี่จัด ทำให้เขาเสียชีวิตจากอาการแทรกซ้อนของถุงลมโป่งพองและมะเร็งปอดในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1987 ที่แพราไดส์แวลลีย์ รัฐแอริโซนา ศพของเขาถูกฝังที่ Scenic Hills Memorial Park แอชแลนด์ รัฐออริกอน แม้ว่าเขาไม่ได้อาศัยอยู่ที่นั่น แต่ลูกเลี้ยงชายกับภรรยาคนที่ 4 เคยอยู่ที่นั่น และขอให้ฝังร่างเขาใกล้กับสุสานของครอบครัว Virginia เสียชีวิตในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2017 ด้วยอายุ 98 ปี
ปู่ของอดัม ฮันเตอร์ คอลด์เวลล์คือเออร์สกิน คอลด์เวลล์ เขาทำอาชีพเป็นอาจารย์วิจิตรศิลป์ใน Academy of Art University.
ผลงาน

คอลด์เวลล์แต่งนิยายถึง 25 เล่ม เรื่องสั้น 150 เรื่อง สารคดีชุด 12 ชุด อัตชีวประวัติ 2 เล่ม และหนังสือสำหรับนักอ่านรุ่นเยาว์ 2 เล่ม เขายังมีส่วนแก้ไข American Folkways series ชุดหนังสือ 28 เล่มเกี่ยวกับภูมิภาคต่าง ๆ ของสหรัฐด้วย
The Bastard (1929)
Poor Fool (1930)
American Earth , เรื่องสั้น (1931)
ภายหลังเผยแพร่ภายใต้ชื่อ A Swell Looking Girl
Tobacco Road (1932)
Tobacco Road (The Play)
ดัดแปลงโดยJack Kirkland, อิงจากนิยาย
Tobacco Road (The Film)
ภาพยนตร์กำกับโดย John Ford
อิงจากนิยายและบทละคร
We Are the Living, เรื่องสั้น (1933)
God's Little Acre (1933)
Tenant Farmers, เรียงความ (1935)
Some American People, เรียงความ (1935)
Journeyman (1935)
Kneel to the Rising Sun, เรื่องสั้น (1935)
The Sacrilege of Alan Kent (1936)
เดิมมาจาก American Earth
You Have Seen Their Faces
(กับ Margaret Bourke-White, 1937)
Southways, เรื่องสั้น (1938)
North of the Danube
(กับ Margaret Bourke-White, 1939)
Trouble in July (1940)
The First Autumn (1940)
Say Is This the USA
(กับ Margaret Bourke-White, 1941)
Moscow Under Fire, จดหมายต่างประเทศ (1942)
Russia at War,จดหมายต่างประเทศ (1942)
All-Out on the Road to Smolensk, จดหมายต่างประเทศ (1942)
All Night Long (1942)
บรรยายเป็น A Novel of Guerrilla Warfare in Russia
Georgia Boy (1943), เรื่องเชื่อมโยง
Tragic Ground (1944)
A House in the Uplands (1946)
The Sure Hand of God (1947)
This Very Earth (1948)
Place Called Estherville (1949)
Episode in Palmetto (1950)
The Humorous Side of Erskine Caldwell,
แก้ไขโดย Robert Cantwell (1951)
Call It Experience, autobiography (1951)
The Courting of Susie Brown, เรื่องสั้น (1952)
A Lamp for Nightfall (1952)
The Complete Stories of Erskine Caldwell (1953)
Love and Money (1954)
Gretta (1955)
Gulf Coast Stories, เรื่องสั้น (1956)
Certain Women, เรื่องสั้น (1957)
Claudelle Inglish (1958)
Molly Cottontail, หนังสือสำหรับเด็ก (1958)
When You Think of Me, เรื่องสั้น (1959)
Jenny by Nature (1961)
Men and Women, เรื่องสั้น (1961)
Close to Home (1962)
The Last Night of Summer (1963)
Around About America, งานเขียนการเดินทาง (1964)
In Search of Bisco, งานเขียนการเดินทาง (1965)
The Deer at Our House, หนังสือสำหรับเด็ก (1966)
Writing in America, เรียงความ (1967)
In the Shadow of the Steeple ,
second autobiography (1967)
Miss Mama Aimee (1967)
Summertime Island (1968)
Deep South, งานเขียนการเดินทาง (1968)
The Weather Shelter (1969)
The Earnshaw Neighborhood (1971)
Annette (1973)
Afternoons in Mid America, เรียงความ (1976)
With All My Might ,
third autobiography (1987)
Erskine Caldwell: Selected Letters, 1929–1955 ,
edited by Robert L. McDonald (1999)
ข้อมูล

Bode, Carl (March 1956). "Erskine Caldwell: A Note for the Negative". College English. 17 (6): 357. doi:10.2307/372378.
Broadwell, Elizabeth Pell; Hoag, Ronald Wesley (Winter 1982). "Interview: Erskine Caldwell, The Art of Fiction No. 62". Paris Review. Winter 1982 (86).
Caldwell, Jay E. (2016). Erskine Caldwell, Margaret Bourke-White, and the popular Front: Photojournalism in Russia. University of Georgia Press. ISBN 9780820350226.
Cook, Sylvia J. (1983). "Review: Stories of Life/North & South: Selections from the Best Short Stories of Erskine Caldwell". The Southern Literary Journal. 16 (1): 126–130. ISSN 0038-4291.
Francis, Leila H. (2010). Erskine Caldwell: A Bibliography of Dissertations and Theses. CreateSpace. ISBN 9781453684368.
Kitajima, Fujisato. "Recollections of Erskine Caldwell - A Georgia Hero" (PDF). Keiwa College.
Kitajima, Fujisato (Spring 1989). "Caldwell in Japan". Southern Quarterly (ภาษาอังกฤษ). Hattiesburg. 27 (3): 42. สืบค้นเมื่อ 2 October 2022 – โดยทาง ProQuest.
Stevens, C.J. (2000). Storyteller: A Life of Erskine Caldwell. John Wade. ISBN 1-882425-11-1.
Thomas, Phil. review of 'Stories of Life North & South' The Ledger, July 10, 1983
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลงานของ Erskine Caldwell ที่โครงการกูเทินแบร์ค
ผลงานเกี่ยวกับ/โดย เออร์สกิน คอลด์เวลล์ ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
Erskine Caldwell papers Hargrett Rare Book and Manuscript Library, University of Georgia Libraries.
The Papers of Erskine P. Caldwell เก็บถาวร 2019-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in the Dartmouth College Library
Erskine Caldwell - Encyclopedia Britannica
Rieger, Christopher. Erskine Caldwell The Literary Encyclopedia
Erskine Caldwell เก็บถาวร กรกฎาคม 16, 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน — New Georgia Encyclopedia
Erskine Caldwell Birthplace and Museum
Erskine Caldwell — Georgia Writers Hall of Fame
เออร์สกิน คอลด์เวลล์ ที่ไฟน์อะเกรฟ
Erskine Caldwell signing a copy of book, "Tobacco Road", April 1936  Harris & Ewing photography collection, Library of Congress
Fujisato Kitajima Keiwa College, Faculty of Humanities, Department of English and Communication
แหล่งข้อมูลอื่น > ผลงานที่แปลเป็นภาษาไทย

คุกเข่าต่ออรุโณทัย (Kneel to the rising sun) เก็บถาวร 2005-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนโศกนาฏกรรมแสนเศร้าและเหี้ยมโหด อันเนื่องมาจาก "สีผิว"
บทความนี้นำข้อความบางส่วนหรือทั้งหมด มาจากเว็บไซต์ วรรณกรรมดอตคอม เก็บถาวร 2005-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ซึ่งเจ้าของเว็บไซต์ดังกล่าว อนุญาตให้เผยแพร่ต่อได้ โดยไม่สงวนลิขสิทธิ์
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  กรีซ  เกาหลี 2  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  ULAN 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC 2  IdRef
เอเดกโก

เอเดกโก เอส.เอ. (อังกฤษ: Adecco S.A.) เป็นบริษัทที่ปรึกษาทรัพยากรบุคคลข้ามชาติ ตั้งอยู่ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เอเดกโกกรุ๊ปเป็นผู้จัดหาคำปรึกษาการบริหารทรัพยากรบุคคล (human resources solutions) รายใหญ่สุดของโลก มีลูกจ้าง 33,000 คน เครือข่ายกว่า 5,500 สาขา ในกว่า 60 ประเทศและดินแดนทั่วโลก บริษัทฯ เสนอบริการหลากหลายซึ่งเชื่อมโยงผู้เข้าร่วมกว่า 700,000 คนกับลูกค้ากว่า 100,000 คนทุกวัน บริษัทฯ ก่อตั้งเมื่อปี 2509 จากการรวมบริษัท Ecco สัญชาติฝรั่งเศส และ Adia Interim สัญชาติสวิตเซอร์แลนด์
เอเซีย เมทัล

| --- | --- |
ประเภท: เหล็ก
อุตสาหกรรม: สินค้าอุตสาหกรรม
รูปแบบ: บริษัทมหาชน SET:AMC
ก่อตั้ง: 9 มีนาคม พ.ศ. 2536
สำนักงานใหญ่: 55, 55/1 หมู่ที่ 2 ซอยวัดหนามแดง ถนนศรีนครินทร์ ตำบลบางแก้ว อำเภอบางพลี สมุทรปราการ 
บุคลากรหลัก: วีระชัย สุธีรชัย (ประธานกรรมการ)  ชูศักดิ์ ยงวงศ์ไพบูลย์ (กรรมการผู้จัดการ)
เว็บไซต์: http://www.asiametal.co.th
บริษัท เอเซีย เมทัล จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: ASIA METAL PUBLIC COMPANY LIMITED ชื่อย่อ:AMC)  บริษัทก่อตั้งเมื่อวันที่ 9 มีนาคม 2536 เพื่อประกอบธุรกิจเป็นศูนย์บริการเหล็กครบวงจรได้แก่ การจำหน่ายเหล็กม้วน ทั้งชนิดรีดร้อนและชนิดรีดเย็น รวมทั้งรับตัดและจำหน่ายเหล็กแผ่นและเหล็กม้วนสลิต ตามขนาดที่ลูกค้ากำหนด และเป็นผู้ผลิตและจำหน่ายเหล็กรูปพรรณ ได้แก่ ท่อเหล็ก และเหล็กโครงสร้างรูปตัวซี ที่ใช้ในอุตสาหกรรมต่างๆ
บริษัทแบ่งลักษณะผลิตภัณฑ์และบริการของบริษัทและบริษัทย่อยออกเป็น 2 ประเภท
การจัดหาผลิตภัณฑ์เหล็ก
การแปรรูปผลิตภัณฑ์เหล็ก
เอเชียนคัพ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2026

| كأس آسيا تحت 23 سنة 2026> รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ: ซาอุดีอาระเบีย
วันที่: TBD 2026
ทีม: 16 (จาก 1 สมาพันธ์)
สถานที่: TBD (ใน TBD เมืองเจ้าภาพ)
← 2024 2028 → 
เอเชียนคัพ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2026 (อังกฤษ: 2026 AFC U-23 Asian Cup) จะเป็นการแข่งขันฟุตบอลเอเชียนคัพ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ครั้งที่ 7 ซึ่งเดิมชื่อ ฟุตบอลชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน  23 ปี (อังกฤษ: AFC U-23 Championship) การแข่งขันรายการนี้จัดขึ้นทุก ๆ สองปีและจัดโดยสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟซี) สำหรับฟุตบอลทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ของทวีปเอเชีย
การคัดเลือกเจ้าภาพ

เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ซาอุดีอาระเบียได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพสำหรับการแข่งขันครั้งนี้โดยคณะกรรมการการสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกที่ซาอุดิอาระเบียจะเป็นเจ้าภาพการแข่งขันรายการนี้
การคัดเลือก

การแข่งขันรอบคัดเลือกจะแข่งขันในช่วงปลายปี ค.ศ. 2025
การคัดเลือก > ทีมที่ผ่านคัดเลือก

| ทีม | การคัดเลือก | เข้าร่วมครั้งที่ | ผลงานดีที่สุดก่อนหน้า |
| --- | --- | --- | --- |
|  ซาอุดีอาระเบีย | * !Hosts | 7 | 01 !ชนะเลิศ (2022) |