stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แสนแสบ (เพลง)

| "แสนแสบ"> เพลงโดยชรินทร์ นันทนาคร |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: พ.ศ. 2503
แนวเพลง: เพลงลูกกรุง
ผู้ประพันธ์เพลง: ชาลี อินทรวิจิตร (คำร้อง) สมาน กาญจนะผลิน (ทำนอง)
เพลง แสนแสบ เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องแผลเก่า  เมื่อ พ.ศ. 2503 ขับร้องโดย ชรินทร์ นันทนาคร ต่อมานำกลับมาขับร้องใหม่โดย ไพรวัลย์ ลูกเพชร ประกอบภาพยนตร์ แผลเก่า (2520) ของ เชิด ทรงศรี
| --- | --- |
 เพลง แสนแสบ คำร้อง: ชาลี อินทรวิจิตร  ทำนอง: สมาน กาญจนะผลิน  ขับร้อง: ชรินทร์ นันทนาคร อกพี่กลัดหนอง พี่หมองดั่งคลองแสนแสบ เจ็บจำดังหนามยอกแปลบ แปลบ แสบแสนจะทน โอ้ว่ากังหัน ทุกวันมันพัดสะบัดวน อยากจะรู้จิตคน จะหมุนกี่หนต่อวัน ย่างเดือนสิบสอง ฟากคลองเจิ่งนองน้ำหลั่ง อยู่ไกลกันคนละฝั่ง ฝั่ง ยังร้องสั่งกัน สิ้นเดือนสิบสอง น้ำนองแห้งคลองขอดพลัน สิ้นความรักจากกัน เหมือนกังหันเปลี่ยนทางลม แสนแสบ แสบแสนเปรียบแม้นชื่อคลอง นี่คือโลงทองของเรียม ขวัญ เขาฝากชีพจม แต่คลองยังช้ำ เหลือไว้แต่น้ำขุ่นตม พี่จึงช้ำจึงช้ำขื่นขม ขม ตรมเสียกว่าคลอง เจ้าจากพี่มา เจ้าลืมทุ่งนาฟ้ากว้าง เจ้าลืมฟากคลองสองฝั่ง ฝั่ง ลืมทั้งทุ่งทอง จวบจนบัดนี้ มิเห็นมีน้ำเจิ่งนอง ชื่อว่าแสนแสบคลอง เหมือนคนหมองต้องแสบแสน เจ้าจากพี่มา เจ้าลืมทุ่งนาฟ้ากว้าง เจ้าลืมฟากคลองสองฝั่ง ฝั่ง ลืมทั้งทุ่งทอง จวบจนบัดนี้ มิเห็นมีน้ำเจิ่งนอง ชื่อว่าแสนแสบคลอง เหมือนคนหมองต้องแสบแสน:  เพลง แสนแสบ คำร้อง: ชาลี อินทรวิจิตร  ทำนอง: สมาน กาญจนะผลิน  ขับร้อง: ไพรวัลย์ ลูกเพชร อกพี่กลัดหนอง พี่หมองดั่งคลองแสนแสบ เจ็บจำดังหนามยอกแปลบ แปลบ แสบแสนจะทน โอ้ว่ากังหัน ทุกวันมันพัดสะบัดวน อยากจะรู้จิตคน จะหมุนกี่หนต่อวัน ย่างเดือนสิบสอง ฟากคลองเจิ่งนองน้ำหลั่ง อยู่ไกลกันคนละฝั่ง ฝั่ง ยังร้องสั่งกัน สิ้นเดือนสิบสอง น้ำนองแห้งคลองขอดพลัน สิ้นความรักต่อกัน เหมือนกังหันเปลี่ยนทางลม แสนแสบ แสบแสนเปรียบแม้นชื่อคลอง พี่หม่นพี่หมองฤทัยตาม ซ้ำแปลบแสบสม แต่คลองยังช้ำ เหลือไว้เพียงน้ำขุ่นตม พี่จึงช้ำจึงช้ำขื่นขม ขม ตรมเสียกว่าคลอง เจ้าจากพี่มา เจ้าลืมทุ่งนาฟ้ากว้าง เจ้าลืมฟากคลองสองฝั่ง ฝั่ง ลืมทั้งทุ่งทอง จวบจนบัดนี้ มิเห็นมีน้ำเจิ่งนอง ชื่อว่าแสนแสบคลอง เหมือนคนมองต้องแสบแสน เจ้าจากพี่มา เจ้าลืมทุ่งนาฟ้ากว้าง เจ้าลืมฟากคลองสองฝั่ง ฝั่ง ลืมทั้งทุ่งทอง จวบจนบัดนี้ มิเห็นมีน้ำเจิ่งนอง ชื่อว่าแสนแสบคลอง เหมือนคนมองต้องแสบแสน
ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์

| ศาสตราจารย์ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์ |
| --- | --- |
ศุภสวัสดิ์ ในปี 2567

อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  23 กันยายน พ.ศ. 2567
ก่อนหน้า: รศ.เกศินี วิฑูรชาติ
คณบดีคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ดำรงตำแหน่ง 1 กุมภาพันธ์ 2556 – 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
ก่อนหน้า: รศ.ดร.ศิริพร วัชชวัลคุ
ถัดไป: ผศ.ดร.ทวิดา กมลเวชช
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 23 มิถุนายน พ.ศ. 2518 (49 ปี)

ศาสตราจารย์ ดร.ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อดีตคณบดีคณะรัฐศาสตร์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กรรมการสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ประวัติ

ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์ เกิดเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2518 เป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์คนปัจจุบัน และเป็นศาสตราจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ สาขาการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ศุภสวัสดิ์ได้เข้าเรียนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จนถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จากนั้นได้สอบเทียบเข้าศึกษาในคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2535 ตามความชอบส่วนตัว ที่ตนมีความสนใจด้านรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์มาแล้วแต่เดิม ซึ่งในปี พ.ศ. 2535 นั้นเองเป็นปีที่เกิดเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ
ศุภสวัสดิ์ได้เริ่มศึกษาปริญญาโทต่อที่สหราชอาณาจักร โดยหลังจากจบการศึกษาได้รับหน้าที่เป็นอาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ในปี พ.ศ. 2542 ก่อนจะย้ายมาที่คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2544 และได้ศึกษาต่อในระดับปริญญาเอกที่ประเทศญี่ปุ่น เขาได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งคณบดี คณะรัฐศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2556
รศ.ดร.ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์ (ตำแหน่งในขณะนั้น) ได้รับการชักชวนจาก รองศาสตราจารย์ เกศินี วิฑูรชาติ อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ในขณะนั้น ให้มาช่วยงานบริหารมหาวิทยาลัย ซึ่งตัวเขาได้ตอบรับ จึงได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรองอธิการบดี
เมื่อวันที่ 30 เม.ย. 2567 ในการประชุมสภามหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ครั้งที่ 4/2567 มีการพิจารณาแต่งตั้งอธิการบดีคนใหม่แทน รศ.เกศินี วิฑูรย์ชาติ ซึ่งหมดวาระลง โดยที่ประชุมได้พิจารณารายชื่อที่คณะกรรมการสรรหานำเสนอสองราย คือ
รศ.ดร.พิภพ อุดร รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ
ศ.ดร.ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์ รองอธิการบดีและกรรมการสภามหาวิทยาลัย
ผลปรากฏว่า ที่ประชุมลงมติเลือก ศ.ดร.ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์ ด้วยคะแนนเสียง 16:8 งดออกเสียง 1 ดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในวาระการดำรงตำแหน่ง ปี 2567-2570 โดยมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ดำรงตำแหน่ง อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ตั้งแต่วันที่ 23 กันยายน 2567 ประกาศ ณ วันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2567
ประวัติการศึกษา

ปริญญาเอก 2547 Doctor of Political Science Kobe University, Japan
ปริญญาโท 2541 MSc (Local Governance) The University of Birmingham, UK
ปริญญารัฐศาสตร์บัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับสอง) 2539 สาขาวิชาการเมืองการปกครอง คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
มัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
ตำแหน่งหน้าที่ > ตำแหน่งหน้าที่ในปัจจุบัน

อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ศาสตราจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ สาขาการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ตำแหน่งหน้าที่ > ตำแหน่งหน้าที่ในอดีต

รองอธิการบดีฝ่ายบริหารทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เลขานุการสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
รองอธิการบดีฝ่ายบริหารทรัพยากรมนุษย์และท่าพระจันทร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
รองอธิการบดีฝ่ายบริหารท่าพระจันทร์และศูนย์พัทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
คณบดีคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
รองศาสตราจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
Visiting Research Fellow, Institute of Developing Economies (IDE), JETRO, Japan
อาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
อาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ตำแหน่งหน้าที่ > ตำแหน่งหน้าที่ภายนอกมหาวิทยาลัย

กรรมการวิชาการสถาบันพระปกเกล้า
กรรมการพิจารณารางวัลพระปกเกล้า
กรรมการหลักสูตรการเสริมสร้างธรรมาภิบาลท้องถิ่น สถาบันพระปกเกล้า
คณะบรรณาธิการจัดทำสารานุกรมศัพท์การเมืองการปกครองไทย ราชบัณฑิตยสภา
กรรมการการวิจัยและพัฒนา สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
อนุกรรมการข้าราชการศาลรัฐธรรมนูญ (อ.กศร.) สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ
อนุกรรมการกลั่นกรอง คัดเลือก และตัดสินผลงานนวัตกรรมประชาธิปไตย สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
อนุกรรมการ ป.ป.ช. ด้านพัฒนาและส่งเสริมธรรมาภิบาลองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
กรรมการพิจารณาแนวทางการดำเนินงานของกรุงเทพมหานครตามแผนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
กรรมการประเมินบุคคลและผลงานเพื่อพิจารณาแต่งตั้งข้าราชการสำนักงานศาลรัฐธรรมนูญให้ดำรงตำแหน่งประเภทวิชาการระดับเชี่ยวชาญ
กรรมการบริหารหลักสูตรประกาศนียบัตรธรรมาภิบาลทางการแพทย์สำหรับนักบริหารระดับสูง สถาบันพระปกเกล้า
รางวัล

รางวัลศิษย์เก่าดีเด่นคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ประจำปี พ.ศ. 2557
รางวัล TTF AWARD ด้านสังคมศาสตร์ ประจำปี พ.ศ. 2555
รางวัลนักวิจัยรุ่นใหม่ดีเด่นระดับคณะ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
รางวัลชมเชย สาขารัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ จากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ จากผลงานวิจัย “โครงการสถานภาพและบทบาทของราชการส่วนภูมิภาคในอนาคต”
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2556 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
จักรพรรดิถังรุ่ยจง

สมเด็จพระจักรพรรดิถังรุ่ยจง (จีน: 唐睿宗, ค.ศ. 662-716) พระนามเดิมว่า หลี่ตั้น (จีน: 李旦) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 9 แห่งราชวงศ์ถัง เป็นโอรสพระองค์ที่ 8 ของ จักรพรรดิถังเกาจง และโอรสองค์ที่ 4 ของจักรพรรดินี อู่ เจ๋อเทียน พระองค์เป็นหุ่นเชิดในช่วงรัชสมัยแรกของพระองค์ เนื่องจากพระองค์ถูกควบคุมโดยพระราชมารดาของพระองค์ (จักรพรรดินี  อู่ เจ๋อเทียน)
พระบรมวงศานุวงศ์

พระราชบิดา
จักรพรรดิถังเกาจง
พระราชมารดา
จักรพรรดินีอู่
พระอัครมเหสี
จักรพรรดินีซูหมิง สกุลเจิ้ง
จักรพรรดินีหลิว (สถาปนาเมื่อ ค.ศ. 684 และถูกสังหารโดยบูเช็กเทียนเมื่อ ค.ศ. 693)
พระมเหสีและพระสนม
กุ้ยเฟย สกุลตู้ (ถูกสังหารโดยบูเช็กเทียนเมื่อ ค.ศ. 693) เป็นพระราชมารดาของจักรพรรดิถังเสวียนจง
เต๋อเฟย สกุลโต้ง
พระสนมหลิว
พระสนมไช่
พระสนมหวัง
เสียงนาสิก ริมฝีปาก-ฟัน

เสียงนาสิก ริมฝีปาก-ฟัน (voiced labiodental nasal) เป็นเสียงพยัญชนะประเภทหนึ่ง เกิดจากการปิดด้วยริมฝีปากล่างและฟันบน แล้วให้อากาศที่หายใจออกผ่านเข้าไปในจมูก ในสัทอักษรสากลเขียนแทนด้วย [ɱ]
เสียงนี้พบได้ในหลายภาษาแต่มักจะเป็นแค่หน่วยเสียงย่อยของเสียงอื่นซึ่งมักปรากฏก่อนเสียงพยัญชนะฐานริมฝีปาก-ฟันอื่น เช่น [f] และ [v] ตัวอย่างเช่น ในภาษาสเปน คำว่า influir อ่านว่า [iɱfluˈiɾ] เป็นต้น
ภาษาเดียวที่พบว่ามีเสียงนี้เป็นหน่วยเสียงหนึ่งคือภาษาคูคูยาที่ใช้ในสาธารณรัฐคองโก
นอกจากนี้แล้วในภาษาจีนยุคกลางก็มีเสียงนี้ด้วย
ยุทธการที่โอเกฮาซามะ

ยุทธการที่โอเกฮาซามะ (ญี่ปุ่น: 桶狭間の戦い; โรมาจิ: Okehazama-no-tatakai) เป็นยุทธการระหว่างโอดะ โนบูนางะ และอิมางาวะ โยชิโมโตะ ผลจากยุทธการครั้งนี้ได้ทำให้โอดะ โนบูนางะ ได้รับฉายาว่าจอมมารในเวลาต่อมา
ประวัติความเป็นมาเริ่มต้น

ปี ค.ศ. 1560 ไดเมียวใหญ่ผู้สูงส่งจากทางภาคตะวันออกนาม อิมางาวะ โยชิโมโตะ ได้ทำการระดมกองทัพขนาดใหญ่ถึง 40,000 คนเพื่อจะบุกเข้าเมืองหลวงเกียวโต และได้นำทัพเดินหน้ายึดเมืองได้ถึง 3 จังหวัด โดยโอะวะริก็อยู่ในทางผ่านนั้นด้วยเพราะโอะวะริเป็นเมืองที่อยู่แถบภาคกลางของญี่ปุ่นและอยู่ใกล้กับเมืองหลวง
อิมางาวะ โยชิโมโตะ เป็นคนมองการณ์ไกลคนหนึ่งในยุคนั้นกล่าวคือในขณะที่ไดเมียวระดับใหญ่กำลังรบกันเองเพื่อครองพื้นที่ใกล้เคียงอิมากาวะกลับเล็งหัวใจสำคัญของประเทศคือนครหลวง ทัพของอิมากาวะสามารถยึดแคว้นต่างๆที่อยู่ตามรายทางอย่างไม่ยากเย็นนักน่าเสียดายที่ก่อนเข้าถึงเมืองหลวงทัพของเขาต้องผ่าน แคว้นโอวาริ ของ โอดะ โนบูนางะ
ด้วยกำลังที่มากกว่าอย่างเทียบไม่ติดของฝ่ายตรงข้าม โอะดะ โนะบุนะงะ จำต้องพักรบกับโยชิทัตสึเอาไว้ก่อนเพื่อหาทางป้องกันแคว้นโอะวัริจาก อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ เมื่อถึงเวลาวิกฤติเช่นนั้นซะมุไรระดับสูงของตระกูลโอดะต่างร้อนรนตัวกันเป็นอย่างมาก เนื่องจากทัพข้าศึกมาประชิดพรมแดนเรียบร้อยแล้วยิ่งความร้ายกาจของทัพอิมากาวะเป็นที่เลื่องลือกันอยู่แล้วเพราะการศึกครั้งนี้ถ้าเกิดแพ้ขึ้นมาอาจจะเสียเมืองหรือตระกูลโอดะอาจถึงขั้นล่มสลายไปเลยก็เป็นได้ในระหว่างที่ทุกคนอยู่กันไม่สุขนั้นคนที่สงบสติอารมณ์ได้มากที่สุดดูเหมือนจะเป็น โอะดะ โนะบุนะงะ ผู้นำแคว้นเขาวางแผนรับมือข้าศึกอย่างใจเย็นกับทหารคนสนิทและนี่ดูเหมือนเป็นครั้งแรกในประวัตศาสตร์ญี่ปุ่นที่มีการเอาสายลับและกลยุทธ์ด้านการข่าวมาใช้กันอย่างจริงจังแต่ที่เป็นปัญหาใหญ่ของโนะบุนะงะคือทัพของโอดะนั้นมีกำลังทหารเพียงแค่ 2,500 นายเท่านั้นมองยังไงก็ไม่อาจเอาชนะกองทัพ 35,000 คนของ อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ ได้แต่ โอะดะ โนะบุนะงะ ก็ยังใจเย็นรับสถานการณ์เขาแยกแยะออกว่าการจะเอาชนะทัพใหญ่ขนาดนี้ได้มีแต่ต้องพิชิตที่ตัวหัวนั่นคือทัพหลักของ อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ ลงให้ได้เท่านั้น ซึ่งถ้าจะให้วิเคราะห์แล้วทัพอิมะงะวะถือเป็นทัพใหญ่ที่มีความเข้มแข็ง แถมตัวเขาเองก็เป็นนักรบฝีมือดีคนหนึ่งแต่ข้อเสียของ อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ คือเป็นคนเจ้าสำราญไปหน่อยถึงแม้จะอยู่ในกองทัพก็ยังอดร่ำสุราไม่ได้และจุดอ่อนตรงนี้เองที่ โอะดะ โนะบุนะงะ เอามาใช้เพื่อการโจมตีครั้งนี้
และในกองทัพของ อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ ครั้งนี้มีตระกูลมะสึไดระผู้ครอง แคว้นมิกะวะ เข้าร่วมด้วยโดยผู้นำตระกูลนั้นในวัยเด็กเคยมีความสัมพันธ์เป็นพี่น้องและสหายของโนบุนางะมาก่อนรักใคร่ชอบพอกันเหมือนพี่น้องซึ่งในเวลาต่อมาทั้งสองต้องจากกันเพราะในฐานะของตระกูลใต้สังกัดเขาคือนักรบหนุ่มร่างอ้วนเตี้ย มีนามว่า มะสึไดระ โมะโตะยะซุ หรือในภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น โทะกุงะวะ อิเอะยะซุ (徳川家康, Tokugawa Ieyasu) ติดตามมาด้วยโมะโตะยะซุเป็นคนร่างป้อม อ้วนเตี้ย หน้ากลม แต่มีฝีมือในการรบไม่เป็นรองใครนิสัยส่วนตัวของเขาเป็นคนขรึมไม่ชอบแสดงออกทางอารมณ์มากนักก่อนที่ทัพของโอดะจะประจัญหน้ากับ อิมากาวะ โมะโตะยะซุบ่ายเบี่ยงอ้างเหตุผลไม่ขอร่วมทัพด้วยเนื่องจากไม่ต้องการสู้กับพี่น้องของตนซึ่งอิมากาวะก็ไม่ได้ว่าอะไร ในสายตาของเขานั้นซะมุไรร่างป้อมผู้นี้เป็นเพียงทหารตัวเล็กๆคนหนึ่งเท่านั้นขาดไปซักคนก็ไม่ได้ส่งผลอะไรกับทัพใหญ่สักนิด
การรบ

เมื่อเล็งเห็นสถานะการณ์เป็นเช่นนั้นแล้ว โนบุนะงะจึงได้ใช้นินจา สืบจนได้เส้นทางการเดินทัพของอิมากาวะ ว่าทัพของอิมะงะวะ โยะชิโมะโตะต้องเดินทัพในช่องเขาและทัพหลักก็จะตั้งมั่นอยู่ภายในช่องเขาโอเกะฮาซามะ ดังนั้นโอะดะ โนะบุนะงะจึงจะนำกำลังทหารบางส่วนไปลอบโจมตีค่ายของอิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ  แต่ปัญหาคือ เขาจะทะลวงเข้าไปใจกลางทัพของศัตรูได้อย่างไรในขณะที่โนบุนะงะนั้นมีกำลังพลทหารเพียงน้อยนิด แต่ก็ประกอบกับโชคช่วยอย่างมหาศาลที่เกิดฝนตกหนัก ซึ่งเป็นการเอื้อต่อการลอบโจมตีอย่างยิ่ง เพราะมันจะช่วยกลบร่องรอยในการเดินทัพ รวมถึงสะดวกต่อกองทัพที่มีจำนวนน้อยกว่า หากต้องสู้รบในที่แคบ และอาศัยความรวดเร็ว ดังนั้นโอะดะ โนะบุนะงะจึงอาศัยช่วงเวลากลางคืนที่ฝนกำลังตกลงหนัก นำกองทัพ 2,000 คนเข้าทะลวงโจมตีที่ทัพหลักของ อิมะงะวะแบบสายฟ้าแลบ ซึ่งขณะนั้นอิมะงะวะ โยะชิโมะโตะกำลังคร่ำครวญอยู่กับสุรา ตั้งค่ายอยู่โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันรู้ตัว การบุกแบบไม่ให้ตั้งตัวของฝ่ายโอดะทำเอาทหารรักษาการของอิมากาวะอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก ทั้งค่ายอลหม่านไปหมดไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ซึ่งใช้เวลาเพียงไม่นานนัก ก็สามารถเด็ดศีรษะของ อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะลงมาได้ การเอาชนะอิมากาวะทั้งที่มีทหารน้อยกว่าทำให้ชื่อของโอะดะ โนะบุนะงะดังไปทั่วญี่ปุ่นทันที และเป็นจุดเริ่มต้นแผนครองแผ่นดินของจอมภพคนแรกแห่งยุคเซ็นโกกุ โอดะ โนบุนางะ
หลุมศพของอิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ ตั้งอยู่ใกล้กลับสมรภูมิ โอะเกะฮะซะมะ
พระบาง

| พระบาง |
| --- | --- |
จำลอง
ชื่อเต็ม: พระบางพุทธลาวัน
ชื่อสามัญ: พระบาง
ประเภท: พระพุทธรูป
ศิลปะ: ปางห้ามสมุทร ศิลปะเขมรแบบบายนตอนปลาย
ความกว้าง: - เมตร
ความสูง: 1.14 เมตร
วัสดุ: สำริด
สถานที่ประดิษฐาน: หอพระบาง พิพิธภัณฑ์เมืองหลวงพระบาง
ความสำคัญ: พระพุทธรูปสำคัญของแขวงหลวงพระบาง
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระบางพุทธลาวัน (ພຣະບາງພຸທລາວັນ) หรือ พระบาง (ພຣະບາງ) เป็นพระพุทธรูปปางห้ามสมุทร สูงสองศอกเจ็ดนิ้ว (ประมาณ 1.14 เมตร) หล่อด้วยสำริด (ทองคำผสม 90 เปอร์เซ็นต์) มีอายุอยู่ราวปลายพุทธศตวรรษที่ 18 ถึงตอนต้นของพุทธศตวรรษที่ 19 ตามศิลปะเขมรแบบบายนตอนปลาย โดยมีพุทธลักษณะคือ ประทับยืนยกพระหัตถ์ขึ้น นิ้วพระหัตถ์เรียบเสมอกัน พระพักตร์ค่อนข้างเป็นรูปสี่เหลี่ยม พระนลาฏกว้าง พระขนงเป็นรูปปีกกา พระเนตรเรียว พระนาสิกค่อนข้างแบน พระโอษฐ์บาง พระเศียร และพระเกตุมาลาเกลี้ยงสำหรับสวมเครื่องทรง ปั้นพระองค์เล็ก พระโสภีใหญ่ ครองจีวรห่มคลุม แลเห็นแถบสบง และหน้านาง
พระบางเป็นพระพุทธรูปสำคัญของอาณาจักรล้านช้าง แต่ชาวอีสานมีความเลื่อมใสมากและมักจะจำลองพระบางมาไว้ที่วัดสำคัญ ๆ ของท้องถิ่น เช่น พระบางวัดไตรภูมิ อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม และพระบางจำลองวัดพระเหลา อำเภอพนา จังหวัดอำนาจเจริญ เป็นต้น พระบางเป็นพระพุทธรูปที่เคยอัญเชิญมาประดิษฐานที่กรุงเทพมหานคร ถึง 2 ครั้ง และมีเรื่องราวเกี่ยวข้องกับสังคมอีสานอยู่เนือง ๆ
พระบางเดิมนั้นประดิษฐานอยู่ที่นครหลวงของอาณาจักรขอม จนเมื่อ พ.ศ. 1902 พระเจ้าฟ้างุ้มกษัตริย์แห่งล้านช้างซึ่งมีความเกี่ยวพันทางเครือญาติกับพระเจ้ากรุงเขมร มีพระราชประสงค์ที่จะเผยแผ่พระพุทธศาสนาให้ประดิษฐานมั่นคงในพระราชอาณาจักร จึงได้ทูลขอพระบางเพื่อมาประดิษฐาน ณ เมืองเชียงทองอันเป็นนครหลวงของอาณาจักรล้านช้างในขณะนั้น แต่เมื่ออัญเชิญพระบางมาได้ถึงเมืองเวียงคำ (บริเวณแถบเมืองเวียงจันทน์ในปัจจุบัน) ก็มีเหตุอัศจรรย์ขึ้นจนไม่สามารถเดินทางต่อไปได้ พระบางจึงได้ประดิษฐานอยู่ที่เมืองนี้จนถึง พ.ศ. 2055 อันเป็นสมัยของพระเจ้าวิชุณราช ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเจ้าเมืองเวียงคำมาก่อน จึงสามารถนำเอาพระบางขึ้นไปประดิษฐานไว้ที่วัดวิชุนราชในนครเชียงทอง ทำให้เมืองเชียงทองเรียกว่า หลวงพระบาง นับแต่นั้นเป็นต้นมา
ในสมัยที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชได้ยกทัพเข้ายึดครองอาณาจักรล้านช้างไว้ได้ จึงได้อาราธนาพระบาง พร้อมทั้งพระแก้วมรกต ลงมาประดิษฐานที่กรุงธนบุรี
ปัจจุบันพระบางประดิษฐานอยู่ที่ หอพระบาง พิพิธภัณฑ์เมืองหลวงพระบาง
ความเชื่อ

ความเชื่อเรื่องผีอารักษ์ประจำพระพุทธรูปสำคัญของอาณาจักรล้านช้าง ความว่า "ชาวล้านช้างเชื่อถือกันมาแต่โบราณว่า พระพุทธรูปสำคัญย่อมมี 'ผี' คือ เทวดารักษาทุกพระองค์ ผู้ปฏิบัติบูชาจำต้องเซ่นสรวงผีที่รักษาพระพุทธรูปด้วย เพราะถ้าผีนั้นไม่ได้ความพอใจ ก็อาจบันดาลให้เกิดภัยอันตรายต่าง ๆ หรืออีกอย่างหนึ่งถ้าผีที่รักษาพระพุทธรูปต่างพระองค์เป็นอริกัน หากนำเอาพระพุทธรูปนั้นไว้ใกล้กัน ก็มักเกิดอันตรายด้วยผีวิวาทกัน เลยขัดเคืองต่อผู้ปฏิบัติบูชา"
คติที่กล่าว ๆ มาปรากฏขึ้นในกรุงเทพครั้งแรกเมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงสร้างวัดพระศรีรัตนศาสดาราม โปรดให้อัญเชิญพระแก้วมรกตมาประดิษฐานเมื่อ พ.ศ. 2327 ครั้งนั้นโปรดให้อัญเชิญพระบางอันเป็นพระพุทธรูปสำคัญคู่เมืองหลวงพระบาง แล้วตกไปเป็นของพระเจ้ากรุงศรีสัตนาคนหุตอยู่ ณ เมืองเวียงจันทน์ พระองค์ได้ทรงอัญเชิญลงมาพร้อมกับพระแก้วมรกต เข้ามาประดิษฐานไว้ในพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม เจ้านันทเสนบุตร พระเจ้าล้านช้างกราบบังคลทูลว่าผีซึ่งรักษาพระแก้วมรกตกับพระบางเป็นอริกัน พระพุทธรูป 2 พระองค์นั้นอยู่ด้วยกันในที่ใด มักมีเหตุภัยอันตรายอ้างอุทาหรณ์แต่เมื่อครั้งพระแก้วมรกตอยู่เมืองเชียงใหม่ กรุงศรีสุตนาคนหุตก็อยู่เย็นเป็นสุข ครั้งพระเจ้าไชยเชษฐาเชิญพระแก้วมรกตจากเมืองเชียงใหม่ไปไว้ด้วยกับพระบางที่เมืองหลวงพระบาง เมืองเชียงใหม่ก็เป็นกบฏต่อกรุงศรีสุตนาคนหุต แล้วพม่ามาเบียดเบียน จนต้องย้ายราชธานีลงมาตั้งอยู่ ณ นครเวียงจันทน์ ครั้นอัญเชิญพระบางลงมาไว้นครเวียงจันทน์กับพระแก้วมรกตด้วยกันอีก ก็เกิดเหตุจลาจลต่าง ๆ บ้านเมืองไม่ปกติ จนเสียนครเวียงจันทน์ให้แก่กรุงธนบุรี ครั้งอัญเชิญพระแก้วมรกตกับพระบางลงมาไว้ด้วยกันในกรุงธนบุรี ไม่ช้าก็เกิดเหตุจลาจล ขออย่าให้ทรงประดิษฐานพระบางกับพระแก้วมรกตไว้ด้วยกัน พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงพระราชดำริว่า พระบางก็ไม่ใช่พระพุทธรูปซึ่งมีลักษณะงาม เป็นแต่พวกชาวศรีสัตนาคนหุตนับถือกัน จึงโปรดให้ส่งพระบางคืนขึ้นไปไว้ ณ นครเวียงจันทน์
มณฑลที่ประดิษฐานพระบางพุทธบาวรรณ วัดใหม่สุวรรณภูมาราม นครหลวงพระบาง ภาพถ่ายในสมัยพระราชอาณาจักรลาว
ท่าฉลอม (เพลง)

| "ท่าฉลอม"> เพลงโดยชรินทร์ นันทนาคร |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: พ.ศ. 2504
แนวเพลง: เพลงลูกกรุง
ผู้ประพันธ์เพลง: ชาลี อินทรวิจิตร (คำร้อง) สมาน กาญจนะผลิน (ทำนอง)
เพลง ท่าฉลอม เป็นเพลงยอดนิยม ชื่อเพลงหมายถึง ตำบลท่าฉลอม อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร บ้านเกิดของ ชาลี อินทรวิจิตร ผู้ประพันธ์ 
มีเนื้อหากล่าวถึง ความในใจของชายหนุ่มชาวประมงในท่าฉลอม ต่อหญิงสาวใน ตำบลมหาชัย ซึ่งอยู่คนละฝั่ง 
ประพันธ์คำร้องโดย ชาลี อินทรวิจิตร เรียบเรียงทำนองโดย สมาน กาญจนะผลิน ต้นฉบับขับร้องโดย ชรินทร์ นันทนาคร ใน พ.ศ. 2504
ประวัติ

ชาลี อินทรวิจิตร เขียนถึงที่มาและแรงบันดาลใจในการแต่งไว้ในหนังสือ บันเทิง บางที ชาลี อินทรวิจิตร ว่า
...
ก็ใกล้แค่นี้เอง ใช่ ท่าฉลอม ใกล้แค่นี้เอง
“แต่มันไกลหัวใจแกมากใช่ไหม หง่า พี่ไม่เคยเห็นแกแต่งเพลงให้บ้านเราสักเพลงเลย ดีแต่ไปแต่งให้บ้านอื่น เมืองอื่น ทุ่งรวงทอง งี้ แสนแสบ งี้ กว๊านพะเยา เอย สาวนครชัยศรี เอย”
ผมทะลุกลางปล้องขึ้นทันที “อ้าว ทำไมล่ะ ผมจะแต่งเพลงให้แฟนผมมั่งไม่ได้เหรอ ศรินทิพย์ เขาเป็นสาวนครชัยศรี นะ”
“แล้วท่าฉลอมล่ะ มันเล็กมากใช่ไหม แกถึงแต่งไม่เป็น” พี่สาวผมว่า
“พี่อิจฉาเพลงล่ะซี” ผมพูดเบาๆ แบบเปรยๆ ไม่ได้ตั้งใจ
“ใช่ ฉันขี้อิจฉา ก็ยังดีกว่า คนหัวใจป่าช้าอย่างแก ไม่รู้คุณค่า ไม่รักแผ่นดินถิ่นเกิด เคยทำอะไรให้บ้านเราชื่นใจมั่งหรือเปล่า แก น่ะ”
หลังจากนั้น ครูชาลี อินทรวิจิตร ก็เดินทางไปที่ท่าเรือ เพื่อจะข้ามมายังฝั่งจังหวัดสมุทรสาคร 
ก็มีโอกาส ได้สนทนากับ ลุงเย็น นายท้ายเรือในเย็นวันนั้น จึงได้รับรู้ถึงเรื่องราวของ หนุ่มชาวตังเกชาวท่าฉลอม ที่หลงรักสาวมหาชัย ที่ชื่อ พยอม 
จนทำให้ ครูชาลี อินทรวิจิตร แต่ง เพลงท่าฉลอม ออกมาจนฮิตติดปากกันไปทั่ว และ เป็นเพลงอมตะ มาจนปัจจุบันนี้
“... กระแสคลื่นอันคลุ้มคลั่ง หรือจะขลังเท่ามนต์แห่งความรัก ที่ไอ้หนุ่มผิวทองแดง เพิ่งจะรู้จัก เริ่มจะริรัก ไหนจะมีปลาที่คัดแล้วว่าดี ผูกติดเอวอยู่ 2 – 3 ตัว ไหนจะเอาเสื้อผ้าผูกเทินหัวไว้ไม่ให้เปียก
แต่ความรักมันรออยู่ มันจึงว่ายตัดคลื่นปราดเปรียวเป็นฉลามกล้า ไปสู่ฝั่งมหาชัย เพราะ แม่พยอม หอมหัวใจ รอคอยอยู่แล้ว...
ชีวิต ไอ้หนุ่มตังเก ดำเนินไปในความรักได้ไม่ช้าไม่นาน สาวพยอม ก็ถูกพรากจากฝั่งมหาชัย ไปเป็นดอกไม้ประดับหูชายอื่นเมืองอื่นเสียแล้ว
ความรักของ ไอ้หนุ่มชาวเล เหมือนพายุผ่านไปชั่วแล่น ไม่เห็นหน
แต่พี่รักพยอมเหมือนรักทะเล นะ ที่ต้องเห็นต้องทนอยู่ตลอดชาติ
ชั่วลมหายใจ ผมก็ได้เพลงท่าฉลอมไว้ในใจท่อนหนึ่งว่า
'พี่อยู่ไกลถึงท่าฉลอม แต่พี่ไม่ตรอม เพราะรักพยอมยามยาก' ซึมเศร้าไปกับคำเล่าของลุง ..."
ตลาดธนบุรี

ป้ายทางเข้าตลาดธนบุรี
ตลาดธนบุรี หรือที่นิยมเรียกติดปากว่า สนามหลวง 2 ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 195/1 หมู่ที่ 1 ถนนทวีวัฒนา แขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10170
ประวัติ

ตลาดธนบุรีเกิดขึ้นมาเนื่องจากทางกรุงเทพมหานครมีโครงการจัดสร้างตลาดขนาดใหญ่และสวนสาธารณะในเขตฝั่งธนบุรี เพื่อให้ประชาชนฝั่งธนบุรีมีสถานที่จับจ่ายสินค้าและพักผ่อน รวมทั้งพื้นที่กิจกรรมต่าง ๆ จึงเลือกเช่าพื้นที่ของห้างหุ้นส่วนจำกัด สวนพฤกษศาสตร์กรุงเทพ ในระยะเวลาเช่า 30 ปี ในพื้นที่รวม 110 ไร่ โดยแบ่งออกเป็นสวนสาธารณะ 60 ไร่ พื้นที่ตลาด 40 ไร่ อาคารสำนักงาน และทางเข้า 10 ไร่ โดยเปิดให้ประชาชนเข้ามาจับจ่ายตั้งแต่วันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 โดยใช้ชื่อว่า ตลาดนัดธนบุรี (สนามหลวง 2)  โดยเปิดขายของเฉพาะวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ เท่านั้น
จนกระทั่งถึงสมัยนายสมัคร สุนทรเวช เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ประสงค์ให้จัดเป็นตลาดทั้ง 7 วัน จึงขยายเวลาการขายออกเป็นทุกวัน ไม่มีวันหยุด พร้อมกับได้เปลี่ยนชื่อเป็น ตลาดธนบุรี เช่นในปัจจุบัน โดยในวันจันทร์จะเป็นวันขายส่งต้นไม้และของประดับตกแต่งบ้านและของเก่า วันอังคารเป็นวันขายส่งปลาสวยงาม ซึ่งปัจจุบัน ตลาดธนบุรีนับเป็นตลาดที่จำหน่ายกล้วยไม้ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย
ตลาดธนบุรีนับเป็นตลาดที่แตกต่างไปจากตลาดอื่น ๆ อย่างชัดเจน โดยมีลักษณะร่มรื่น น่าเดิน เพราะมีสวนสาธารณะที่เป็นสวนมะพร้าวขนาดใหญ่ สลับกับร่องน้ำและเส้นทางจักรยานจำนวนทั้งสิ้น 12 ไร่ อยู่ใกล้เคียง และขนาบด้วยสวนทวีวนารมย์
ในปี พ.ศ. 2548 ตลาดธนบุรีได้ขยับขยายพื้นที่ออกไปเป็นโครงการ 2 โดยสร้างเป็นอาคารร้านค้าถาวร รวมทั้งอาหารสด และกลุ่มอาหารเปิดครบ โดยกลุ่มสินค้าที่ขายดีที่สุดได้แก่ กล้วยไม้ ปลาสวยงาม สัตว์เลี้ยง และอาหารตามลำดับ เฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์ จะมีรถเข้ามาจอด ณ ตลาดธนบุรีประมาณ 2,500 คัน (ข้อมูลปี พ.ศ. 2545)
ในปี พ.ศ. 2554 ประสบภาวะน้ำท่วมรุนแรง เกิดความเสียหายที่ทำให้ผู้ค้าร้องเรียนเพื่อให้ช่วยเหลือเยียวยาแก้ไข
ในปี พ.ศ. 2555 หลังเหตุการณ์มหาอุทกภัยในปลายปี พ.ศ. 2554 ตลาดธนบุรีก็ได้รับผลกระทบอย่างหนักด้วย ทำให้ได้มีความคิดที่จะเปิดโครงการตลาดแห่งใหม่เพื่อรองรับผลกระทบของผู้ค้าที่ได้รับผลกระทบในครั้งนั้น โดย บริษัท  จีแอลโอ ดับบลิว ดีเวลล็อปเม้นท์  จำกัด ในที่สุดในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ก็ได้เปิดในชื่อ "รัฐประชามาร์เก็ต" บนพื้นที่ 6 ไร่ ด้วยทุนกว่า 500 ล้านบาท มีร้านค้าย่อยในโครงการกว่า 1,000 แผง โดยในระยะแรกที่เปิดดำเนินการในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ถึง 1 เมษายน ปีเดียวกัน เปิดให้ทำการขายฟรี คิดคำนวณมีรถเข้าออกโครงการเฉลี่ยวันละไม่ต่ำกว่า 6,000-8,000 คัน มีเงินสะพัดกว่าสิบล้านบาท
ประวัติ > อุบัติเหตุ

ตลาดธนบุรีจนถึงปัจจุบัน ได้เกิดอุบัติเหตุที่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้ค้า 3 ครั้ง และเป็นภัยพิบัติ 1 ครั้ง ครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อเวลา 21.00 น. วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 เมื่อเกิดไฟดับตลอดทั้งคืนจนถึงรุ่งเช้าของอีกวัน โดยไม่มีการแก้ไข เป็นเวลากว่า 13 ชั่วโมง ทำให้ปลาสวยงามต้องขาดอากาศหายใจตายเป็นจำนวนนับแสนตัว รวมค่าเสียหายราว 5 ล้านบาท ซึ่งทางกรุงเทพมหานครได้แสดงความรับผิดชอบโดยการให้ค้าขายโดยไม่เก็บค่าเช่าเป็นระยะเวลา 1 ปี
ครั้งที่สอง เกิดขึ้นเมื่อเวลา 21.45 น. ของวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2554 เกิดไฟไหม้จากเหตุไฟฟ้าลัดวงจร บริเวณโซน 1 ล็อก 13-16 ซึ่งส่วนใหญ่เป็นร้านขายเฟอร์นิเจอร์ เครื่องตกแต่งภายใน และสิ่งของเบ็ดเตล็ด ไฟได้ไหม้ร้านค้าเป็นจำนวน 100 ห้อง ค่าเสียหายไม่ต่ำกว่า 100 ล้านบาท
ครั้งที่สาม เกิดไฟดับขึ้นเมื่อเวลา 21.00 น. ของวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2554  ถึงเวลา 10.00 น. วันที่ 5 ตุลาคม ปีเดียวกัน ทำให้ปลาสวยงามราคาแพงจำนวนมากต้องตายลงเหมือนอุบัติเหตุครั้งแรก รวมค่าความเสียหายกว่า 5 ล้านบาท ซึ่งกลุ่มผู้ค้าได้รวมตัวกันเรียกร้องหามาตรการป้องกันที่จะมิให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีก ต่อผู้บริหารของกรุงเทพมหานคร
ในปลายเดือนตุลาคมถึงต้นเดือนธันวาคม  พ.ศ. 2554 ได้เกิดเหตุการณ์มหาอุทกภัย ตลาดธนบุรีซึ่งตั้งอยู่ในเขตทวีวัฒนาก็ได้รับผลกระทบอย่างหนักอีกด้วย ผู้ค้าหลายรายได้ยกสินค้าขึ้นสู่ที่สูง แต่บางรายก็ไม่สามารถที่จะทำได้ ทำให้ได้รับผลเสียหาย
การเดินทางไปตลาดธนบุรี

จากถนนบรมราชชนนี เข้าถนนพุทธมณฑลสาย 3 เลี้ยวขวาที่แยกสวนแสงธรรม ตรงสู่ตลาดธนบุรี
จากถนนบรมราชชนนี เข้าถนนทวีวัฒนา เลี้ยวขวาเข้าสู่ตลาดธนบุรี
จากถนนเพชรเกษม เข้าถนนพุทธมณฑลสาย 3 เลี้ยวซ้ายที่แยกสวนแสงธรรม ตรงเข้าตลาดธนบุรี
จากถนนเพชรเกษม เข้าถนนทวีวัฒนา เลี้ยวซ้ายเข้าตลาดธนบุรี
จากถนนพุทธมณฑลสาย 4 เข้าถนนอุทยาน ชิดซ้ายเลี้ยวขวาลอดใต้สะพานเข้าถนนทวีวัฒนา เลี้ยวขวาเข้าตลาดธนบุรี
รถโดยสารประจำทาง > ตลาดธนบุรี (ท่ารถสนามหลวง 2 สาย 91ก) > องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | เส้นทาง | เวลาเดินรถเที่ยวแรก (ตลาดธนบุรี) | เวลาเดินรถเที่ยวแรก (สนามหลวง) | เวลาเดินรถเที่ยวสุดท้าย (ตลาดธนบุรี) | เวลาเดินรถเที่ยวสุดท้าย (สนามหลวง) | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 91ก (3) | สนามหลวง 2 (ตลาดธนบุรี) | สนามหลวง |  91ก  สนามหลวง 2 (ตลาดธนบุรี)  พุทธมณฑล สาย 3  เดอะมอลล์บางแค  บีทีเอสบางหว้า  ท่าพระ  พาณิชยการธนบุรี  รพ.ศิริราช ปิยมหาการุณย์  สะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า  สนามหลวง  | 05:00 น. | 06:00 น. | 19:40 น. | 21:00 น. | รถโดยสารประจำทางสีครีม-แดง | ขสมก. |  |

สาย 91ก สำนักงานเขตบางกอกใหญ่-ตลาดธนบุรี
รถโดยสารสองแถวจากตลาดสดบางแค
สถานที่ใกล้เคียง

สวนทวีวนารมย์
วัดศาลาแดง
ถนนอุทยาน
โรงเรียนทีปังกรวิทยาพัฒน์ (ทวีวัฒนา) ในพระราชูปถัมภ์ฯ
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ตลาดธนบุรี
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°44′46″N 100°21′08″E﻿ / ﻿13.746125°N 100.352344°E﻿ / 13.746125; 100.352344
"ตลาดธนบุรี สนามหลวง 2 (สำนักงานตลาด)". เฟซบุก. สืบค้นเมื่อ 2017-05-10.
ส่วนของร้านขายต้นไม้
สาย 91ก ซึ่งจอดอยู่ ณ บริเวณนี้