stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทัพเรือแปซิฟิก (สหรัฐ)

| ทัพเรือแปซิฟิก |
| --- | --- |
ตราทัพเรือแปซิฟิกของสหรัฐ
ประจำการ: 1907; 117 ปีที่แล้ว (1907)
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
เหล่า: กองทัพเรือ
รูปแบบ: กองบัญชาการระดับยุทธบริเวณ
กำลังรบ: 250,000 พลทหารเรือและพลนาวิกโยธิน 2,000 อากาศยาน 200 เรือทหาร
ขึ้นกับ:  หน่วยบัญชาการภาคอินโดแปซิฟิก
กองบัญชาการ: เพิร์ลฮาร์เบอร์
ปฏิบัติการสำคัญ:  สงครามโลกครั้งที่สอง  สงครามเกาหลี  สงครามเวียดนาม 
เว็บไซต์: https://www.cpf.navy.mil/
ระวังสับสนกับ ทัพเรือแปซิฟิก (รัสเซีย)
ทัพเรือแปซิฟิก (อังกฤษ: Pacific Fleet) เป็นหน่วยบัญชาการระดับยุทธบริเวณของกองทัพเรือสหรัฐ มีพื้นที่ปฏิบัติการอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก ทำหน้าที่ส่งกำลังทางทะเลให้แก่หน่วยบัญชาการภาคอินโดแปซิฟิก กองบัญชาการทัพเรือแปซิฟิกตั้งอยู่ที่เกาะฮาวาย และมีฐานทัพที่สองอยู่ที่แซนดีเอโก
ทัพเรือแปซิฟิกถูกจัดตั้งในปี 1907 จากการผสมกองเรือเอเชียติก (Asiatic Squadron) กับกองเรือแปซิฟิก (Pacific Squadron) ผู้บัญชาการทัพเรือแปซิฟิกเป็นนายทหารเรือชั้นยศพลเรือเอก มีอำนาจบังคับบัญชาเหนือทัพเรือที่ 3, ทัพเรือที่ 7, กำลังอากาศนาวีภาคแปซิฟิก และกำลังเรือดำน้ำนาวีภาคแปซิฟิก
ทัพอากาศแปซิฟิก

| ทัพอากาศแปซิฟิก |
| --- | --- |
โล่ทัพอากาศแปซิฟิก
ประจำการ: 31 กรกฎาคม 1944 – ปัจจุบัน
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
เหล่า: กองทัพอากาศ
รูปแบบ: ส่วนบังคับบัญชาหลัก (Major Command)
กำลังรบ: 31,299 airmen 334 aircraft
ขึ้นกับ: หน่วยบัญชาการภาคอินโดแปซิฟิก
ที่ตั้ง: ฐานทัพอากาศฮิคแคม รัฐฮาวาย สหรัฐ
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามโลกครั้งที่สอง สงครามเกาหลี
เว็บไซต์: www.pacaf.af.mil
ทัพอากาศแปซิฟิก (อังกฤษ: Pacific Air Forces) เป็นหนึ่งส่วนบังคับบัญชาหลักของกองทัพอากาศสหรัฐ และเป็นส่วนกำลังทางอากาศของหน่วยบัญชาการทหารสหรัฐภาคอินโดแปซิฟิก (USINDOPACOM) มีที่ตั้งหน่วยบัญชาการอยู่ในฐานทัพอากาศฮิคแคม เกาะฮาวาย ซึ่งเป็นหนึ่งในสองส่วนบังคับบัญชาหลักของกองทัพอากาศซึ่งมีที่ตั้งอยู่นอกแผ่นดินสหรัฐภาคพื้นทวีป กำลังพลมีประมาณ 45,000 นาย
ทัพอากาศแปซิฟิกถูกก่อตั้งในปี 1944 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ในชื่อว่า ทัพอากาศภาคตะวันออกไกล (Far East Air Forces) โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพอากาศทหารบกสหรัฐ เนื่องจากยุคนั้นยังไม่มีการจัดตั้งกองทัพอากาศเต็มตัว ต่อมาปลายปี 1945 มีการเปลี่ยนชื่อเป็น หน่วยบัญชาการทหารอากาศแปซิฟิก กองทัพบกสหรัฐ (Pacific Air Command, United States Army) และเปลี่ยนกลับไปใช้ชื่อแรกเมื่อต้นปี 1947 จนกระทั่งมีการเปลี่ยนเป็นชื่อปัจจุบันในปี 1957
ผู้บัญชาการทัพอากาศแปซิฟิก มียศทหารเป็นพลเอก (General)
ทะเลแลกคาดิฟ

| ทะเลแลกคาดิฟ |
| --- | --- |
ที่ตั้งของทะเลแลกคาดิฟ
ทะเลแลกคาดิฟ
พิกัด: 08°N 75°E﻿ / ﻿8°N 75°E﻿ / 8; 75﻿ (Laccadive Sea)
ชนิด: ทะเล
ประเทศในลุ่มน้ำ: อินเดีย, ศรีลังกา, มัลดีฟส์

พื้นที่พื้นน้ำ: 786,000 ตารางกิโลเมตร (303,500 ตารางไมล์)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 1,929 เมตร (6,329 ฟุต)
ความลึกสูงสุด: 4,131 เมตร (13,553 ฟุต)

อ้างอิง: 
ทะเลแลกคาดิฟ หรือ ทะเลลักษทวีป (อังกฤษ: Laccadive Sea หรือ Lakshadweep Sea) คือทะเลที่มีพื้นที่ครอบคลุมเขตแดนของประเทศอินเดีย มัลดีฟส์ และศรีลังกา ตั้งอยู่ทางตะวันตกของรัฐเกรละ เป็นทะเลน้ำอุ่นที่มีอุณหภูมิคงที่ตลอดทั้งปี โดยในอ่าวมันนาร์ มีสิ่งมีชีวิต 3,600 สายพันธุ์
บรรณานุกรม

Marine Protected Areas in India, International Collective in Support of Fishworkers (ICSF), April 2008, ISBN 978-81-904590-9-9
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  VIAF
ทัมเบิลวีด

ทัมเบิลวีด (Lechenaultia divaricata)
ทัมเบิลวีด (อังกฤษ: tumbleweed) เป็นส่วนโครงสร้างเหนือพื้นดินของพืชพลัดถิ่นหลายชนิด ที่เมื่อโตเต็มที่และแห้งจะแยกออกจากรากหรือลำต้นและม้วนเนื่องจากแรงลม ในสปีชีส์ส่วนใหญ่นั้น ทัมเบิลวีดเกิดจากส่วนของพืชทั้งหมดนอกเหนือจากระบบราก แต่ในพืชบางชนิดผลไม้กลวงหรือช่อดอกอาจทำหน้าที่แทนได้ ทัมเบิลวีดพบได้มากที่สุดในระบบนิเวศที่ราบ กว้างใหญ่ และแห้งแล้ง ซึ่งลมและสภาพแวดล้อมที่เปิดโล่งช่วยให้ทัมเบิลวีดสามารถกลิ้งได้โดยไม่มีสิ่งกีดขวาง
นอกเหนือจากระบบท่อลำเลียงและราก เนื้อเยื่อของทัมเบิลวีดนั้นตายแล้ว การตายของเนื้อเยื่อเป็นสิ่งจำเป็น เพราะโครงสร้างจะค่อย ๆ สลายเพื่อให้เมล็ดหรือสปอร์สามารถหนีออกมาได้ระหว่างเกิดการกลิ้ง หรืองอกขึ้นมาหลังจากทัมเบิลวีดมาพักในที่ชื้น ในช่วงหลังนี้มีทัมเบิลวีดหลายสายพันธุ์ที่มีกลไกในการปล่อยเมล็ดเมื่อบวมจากการดูดซับน้ำของทัมเบิลวีด
ทัมเบิลวีดมักจะใช้เพื่อกระจายเมล็ด แต่ก็ไม่ได้จำกัดอยู่แค่พืชที่มีเมล็ด พืชไร้เมล็ดที่มีสปอร์บางสปีชีส์เช่น Selaginella สร้างทัมเบิลวีด และเห็ดราบางชนิดแห้งหลุดเป็นอิสระจากสิ่งที่แนบมาและกระจายสปอร์ขณะที่ถูกลมพัดไปเช่นเดียวกัน
ทัมเบิลวีดที่เพิ่งเกิดใหม่ในทะเลทรายโมฮาวีในช่วงเมษายนหลังจากฤดูหนาวที่มีความชื้นมาก
ทะเลเอเดรียติก

ภาพทะเลเอเดรียติกจากดาวเทียม
ทะเลเอเดรียติก (อังกฤษ: Adriatic Sea) เป็นทะเลที่แยกคาบสมุทรอิตาลีจากคาบสมุทรบอลข่าน และเทือกเขาแอเพนไนน์จากเทือกเขาดินาริกแอลป์และเทือกเขาที่ติดกัน ทะเลเอเดรียติกเป็นส่วนหนึ่งของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน  ทางด้านตะวันตกของฝั่งทะเลคืออิตาลีขณะที่ฝั่งตะวันออกเป็นประเทศโครเอเชีย, มอนเตเนโกร, แอลเบเนีย, สโลวีเนีย และ บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
ดูเพิ่ม

ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทะเลเอเดรียติก
ทวีปอเมริกา

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ อเมริกา (แก้ความกำกวม)
19°N 96°W﻿ / ﻿19°N 96°W﻿ / 19; -96
| --- | --- |
แสดงเส้นประเทศปิดเส้นประเทศ
พื้นที่: 42,549,000 ตารางกิโลเมตร (16,428,000 ตารางไมล์)
ประชากร: 964,920,000
จีดีพี (ราคาตลาด): 26.68 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ
จีดีพีต่อหัว: 26,460 ดอลลาร์สหรัฐ
เอชดีไอ: อเมริกาเหนือ 0.733,  อเมริกาใต้ 0.738
เดมะนิม: ชาวอเมริกัน (American), ชาวโลกใหม่ (New Worlder) (ดูการใช้งาน)
ประเทศ: 35 ประเทศ
ภาษา: ดูที่ภาษา
เขตเวลา: UTC−10:00 ถึง UTC
เมืองใหญ่: ชุมชนเมืองที่ใหญ่ที่สุด เมืองที่ใหญ่ที่สุด  รายการ  เซาเปาลู   ลิมา   เม็กซิโกซิตี   นิวยอร์กซิตี   โบโกตา   รีโอเดจาเนโร   ซานเตียโก   ลอสแอนเจลิส   การากัส   บัวโนสไอเรส  
รหัส UN M49: 019 – อเมริกา 001 – โลก
แผนที่ทวีปอเมริกาโดย เคลมองต์ เดอ โยงเงอ (Clement De Jonghe) ประมาณ พ.ศ. 2313
แผนที่ทวีปอเมริกา
ทวีปอเมริกา (อังกฤษ: Americas) เป็นคำเรียกรวม ๆ หมายถึงทั้งทวีปอเมริกาเหนือและทวีปอเมริกาใต้รวมกัน  ซึ่งแก้ปัญหาความสับสนในภาษาอังกฤษของคำว่า "America" (ไม่มี s) ซึ่งอาจหมายถึงอเมริกาเหนือหรือใต้ก็ได้ ในบางครั้งผู้เรียกยังอาจหมายถึงชื่อประเทศสหรัฐอเมริกาด้วย
ทวีปอเมริกาเป็นดินแดนที่อยู่ทางตะวันออกของมหาสมุทรแปซิฟิก และทางตะวันตกของมหาสมุทรแอตแลนติก โดยอาจแบ่งย่อยได้เป็น  3 ส่วน คือ อเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และอเมริกาใต้. คำว่า "อเมริกา" ในที่นี้ยังรวมถึงหมู่เกาะแคริบเบียน และเกาะกรีนแลนด์ (แต่ไม่รวมประเทศไอซ์แลนด์) บริเวณคอคอดของอเมริกากลางมักถูกนำไปรวมกับอเมริกาเหนือ
คำว่า "อเมริกา" มีที่มาที่เก่าแก่ที่สุดที่สามารถหาหลักฐานได้คือ พ.ศ. 2050 โดยนักเขียนแผนที่ชาวเยอรมันชื่อ มาร์ติน วัลด์ซีมูลเลอร์ ได้ใส่คำว่า America ลงในแผนที่โลกของเขา และอธิบายว่าชื่อนี้นำมาจากชื่อภาษาละตินของนักสำรวจ อเมริโก เวสปุชชี (Amerigo Vespucci) ซึ่งเขียนเป็นภาษาละตินได้ว่า Americus Vespucius และแปลงเป็นเพศหญิงได้เป็นคำว่า America (ในภาษาที่มีเพศอย่างภาษาละติน ทวีปจัดว่าเป็นเพศหญิง) ส่วน คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส ซึ่งเป็นผู้พบทวีปอเมริกาเป็นคนแรก เสียชีวิตก่อนใน พ.ศ. 2049 โดยที่ยังเข้าใจว่าเขาค้นพบทวีปเอเซียบริเวณประเทศอินเดีย
ซึ่งในความเป็นจริงแล้วผู้ที่พบอเมริกาเป็นคนแรกคือชาวไวกิ้ง​ ชื่อ​ เลฟ เอริกสัน
ประชากร

เริ่มต้นจากมนุษย์ที่อพยพมาจากเอเชีย หรืออาจรวมถึงชาวโอเชียเนียระหว่างยุคน้ำแข็ง โดยทั่วไปกลุ่มนี้มักอยู่ห่างจากมนุษย์ที่อาศัยอยู่รวมกันจำนวนมาก หรือที่เรียกว่าโลกเก่า ตั้งแต่การเข้ามาของชาวยุโรปประมาณ 10 ถึง 15 ศตวรรษ โดยในปัจจุบัน จำนวนประชากรทั้งหมดของอเมริกามีประมาณ 951 ล้านคน แบ่งได้เป็นประชากรอเมริกาเหนือ 565 ล้านคน (อเมริกากลางและแคริบเบียน) และอเมริกาใต้ 386 ล้านคน
เมืองสำคัญ

เมืองสำคัญ ได้แก่
เม็กซิโกซิตี
นครนิวยอร์ก
เซาเปาลู
บัวโนสไอเรส
ลอสแอนเจลิส
โบโกตา
โทรอนโต
ซานเตียโก
เมืองสำคัญในทวีปอเมริกา
เม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก
นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
เซาเปาลู ประเทศบราซิล
ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา
โทรอนโต ประเทศแคนาดา
ซานเตียโก ประเทศชิลี
ดูเพิ่ม

รายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปอเมริกาเหนือและใต้
คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส
อเมริโก เวสปุชชี
อ่านเพิ่ม

"Americas". The Columbia Gazetteer of the World Online. 2006. New York: Columbia University Press.
"Americas". Encyclopædia Britannica, 15th ed. 1986. (ISBN 0-85229-434-4) Chicago: Encyclopædia Britannica, Inc.
Burchfield, R. W. 2004. Fowler's Modern English Usage. ISBN 0-19-861021-1 Oxford University Press.
Churchill, Ward A Little Matter of Genocide 1997 City Lights Books ISBN 0-87286-323-9
Fee, Margery and McAlpine, J. 1997. Oxford Guide to Canadian English Usage. (ISBN 0-19-541619-8) Toronto: Oxford University Press.
Kane, Katie (1999). "Nits Make Lice: Drogheda, Sand Creek, and the Poetics of Colonial Extermination". Cultural Critique. 42 (42): 81–103. doi:10.2307/1354592. JSTOR 1354592.
Pearsall, Judy and Trumble, Bill., ed. 2002. Oxford English Reference Dictionary, 2nd ed. (rev.) (ISBN 0-19-860652-4) Oxford, UK: Oxford University Press.
What's the difference between North, Latin, Central, Middle, South, Spanish and Anglo America? Geography at about.com.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

America (หมวดหมู่)
United Nations population data by latest available Census: 2008–2009
Organization of American States
Council on Hemispheric Affairs
Gannett, Henry; Ingersoll, Ernest; Winship, George Parker (1905). "America and others" . New International Encyclopedia.
| ด ค กภูมิภาคหลักและอนุภูมิภาคของโลก |
| --- | --- |
ทวีปแอฟริกา:  เมดิเตอร์เรเนียน  สะฮารา เหนือ อัลมัฆริบ  ตะวันออกกลาง  ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ  อัลมัชริก  ใต้สะฮารา ตะวันตก  ตะวันออก จะงอย  เกรตเลกส์  กลาง  ใต้  เกาะ 
ทวีปอเมริกา:  เหนือ แปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ  ตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐ  นิวอิงแลนด์  ตะวันตกกลาง  ตอนกลางของแอตแลนติก  ตะวันตกของสหรัฐ  ตะวันตกเฉียงใต้  รัฐแห่งขุนเขา  ใต้ตอนกลางของสหรัฐ  ใต้ของสหรัฐ  ชายฝั่งตะวันออก  ชายฝั่งตะวันตก  ไบเบิลเบลต์  แอปพาเลเชีย  เกรตเลกส์  ตะวันออกของแคนาดา  ตะวันตกของแคนาดา  Canadian Prairies  เหนือของแคนาดา  แอตแลนติกของแคนาดา  เหนือของเม็กซิโก  เอริโดอเมริกา  แคริบเบียน  หมู่เกาะเวสต์อินดีส  กลาง  ตอนกลาง  มีโซอเมริกา  แองโกล  ฝรั่งเศส  ลาติน ไอบีเรีย ฮิสแปนิก  โปรตุเกส  ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน 
ทวีปอเมริกาใต้:  กรวยใต้  เหนือ (รัฐเกียนา)  หมู่เกาะเวสต์อินดีส  ปาตาโกเนีย  แอมะซอน  ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน 
ทวีปเอเชีย:  กลาง ทะเลอารัล  ทะเลทรายอารัลคุม  ทะเลแคสเปียน  ตะวันออกไกล แปซิฟิกเอเชีย รัสเซียตะวันออกไกล  ตะวันออก ตะวันออกเฉียงเหนือ  เอเชียชั้นใน เกรตเตอร์เอเชียกลาง  ตะวันออกเฉียงใต้ ภาคพื้นทวีป  ภาคพื้นสมุทร  เหนือ ไซบีเรีย  ยูรัล  ใต้ รัฐหิมาลัย  อนุทวีปอินเดีย  ตะวันตก ลิแวนต์ ทะเลเดดซี  เมดิเตอร์เรเนียน  เกรตเตอร์อิหร่าน ที่ราบสูงอิหร่าน  คาบสมุทรอาหรับ  คอเคซัส คอเคซัสใต้  ตะวันออกกลาง ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ  ตะวันออกใกล้  อัลมัชริก  เอเชียแปซิฟิก 
ทวีปยุโรป:  กลาง  เหนือ บอลติก  บริติชไอลส์  นอร์ดิก  ตะวันตกเฉียงเหนือ  สแกนดิเนเวีย คาบสมุทรสแกนดิเนเวีย  ตะวันออก ตะวันออกเฉียงใต้  บอลข่าน  คอเคซัส คอเคซัสใต้  คอเคซัสเหนือ  รัสเซียตอนใต้  รัสเซียยุโรป  ใต้ ไอบีเรีย  อิตาลี คาบสมุทรอิตาลี  บอลข่าน  ตะวันออกเฉียงใต้  เมดิเตอร์เรเนียน  ตะวันออกกลาง  ตะวันตก แอตแลนติก  กลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ  ตะวันตกเฉียงเหนือ  เยอรมัน  โรแมนซ์  เซลติก  สลาฟ 
โอเชียเนีย:  ออสตราเลเชีย ออสเตรเลีย  เกาะนิวกินี  ทวีปซีแลนเดีย  เกาะในแปซิฟิก ประเทศไมโครนีเชีย  เมลานีเชีย  พอลินีเชีย 
ขั้วโลก:  แอนตาร์กติก  อาร์กติก 
มหาสมุทร:  โลก (ทะเล)  แอนตาร์กติก/ใต้ การบรรจบกัน  อาร์กติก  แอตแลนติก  อินเดีย  แปซิฟิก เกรตแบร์ริเออร์รีฟ  ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนา  วงแหวนไฟ  รายชื่อทะเล 
ภูมิภาคโลก ที่ไม่ใช่ทวีป:  โลกเหนือและโลกใต้ ทั่วโลกตะวันตกเฉียงเหนือ  ทั่วโลกตะวันตกเฉียงใต้  โกลบอลตะวันออก ทั่วโลกตะวันออกเฉียงใต้  แผ่นดินและซีกโลกน้ำ โลกตะวันตกเฉียงเหนือ  โลกตะวันตกเฉียงใต้  โลกตะวันออก โลกตะวันออกเฉียงใต้  แผ่นดินและซีกโลกน้ำ 
  ทวีปของโลก / รายชื่อทะเล 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  NARA
ทังสเตน

ทังสเตน หรือ วุลฟรัม (อังกฤษ: Tungsten) คือธาตุที่มีเลขอะตอม 74 และสัญลักษณ์คือ W (จากภาษาลาตินว่า wolframium)
ทังสเตนเป็นธาตุโลหะทรานซิชันสีขาวเทาแข็งและหนัก พบมากในแร่หลายชนิดประกอบด้วย วุลแฟรไมต์และชีไรต์ ทังสเตนในรูปบริสุทธิ์ใช้ในงานไฟฟ้าโดยเฉพาะไส้หลอดไฟฟ้า และการผลิตโลหะผสม
ทางภาคใต้พบในจังหวัดนครศรีธรรมราช ได้แก่ อำเภอเมือง ร่อนพิบูลย์ ท่าศาลา สิชล ฉวาง พิปูน
และจังหวัดอื่น ๆ เช่น พัทลุง และทางเหนือตอนบนในจังหวัด เชียงราย
ปฏิกิริยา คือ การแยกโลหะทังสเตนออกจากสินแร่ใช้กระบวนการที่ซับซ้อน หลายขั้นตอนซึ่งสุดท้ายจะได้เป็นผงทังสเตน (VI) ออกไซด์ (WO3) จากนั้นให้ความร้อนที่อุณหภูมิ 550-850◦C เพื่อทำปฏิกิริยากับ H2 ในสภาพที่ไม่มีอากาศเพื่อไม่ให้เกิดการระเบิดของ H2 จะได้ทังสเตนในลักษณะเป็นผงที่นำไปอัดเป็นแท่งต่อไปดังสมการ
WO3(s) + 3H2(g) → W(s) + 3H2O(l)
ประโยชน์ของแร่ทังสเตน คือ โลหะทังสเตน ที่ถลุงแล้วมีความสำคัญอย่างยิ่งต่ออุตสาหกรรมหนัก ใช้ผสมเหล็กกล้าในการทำเครื่องมือหรืออุปกรณ์ที่ทนความร้อนสูง ทำเครื่องจักรกล หัวเจาะเกราะ ใบมีด ตะไบ ใบเลื่อย ไส้หลอดไฟฟ้า และหลอดวิทยุ นอกจากนี้ ยังใช้ในการทำสีอุตสาหกรรมเครื่องปั้นดินเผาและเครื่องแก้ว
แหล่งข้อมูล

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทังสเตน
ทันเดอร์ (เพลงพรินซ์)

Error ซิงเกิลโดยพรินซ์และนิวพาวเวอร์เจเนอเรชัน
ทันเดอร์ (อังกฤษ: Thunder) เป็นเพลงของพรินซ์และนิวพาวเวอร์เจเนอเรชัน ในปี ค.ศ. 1992 จากอัลบั้มไดมอนส์แอนด์เพิลส์ เนื้อเพลงสามารถตีความได้ว่าหมายถึงคืนที่พรินซ์ตัดสินใจถอนตัวจากอัลบั้ม The Black Album เมื่อเขาได้รับข่าวลือว่าจะได้รับความเดือดร้อนในการเดินทางความปีติยินดีที่ไม่ดี
ชาร์ต

| ชาร์ต (1992) | ตำแหน่ง สูงสุด |
| --- | --- |
UK Singles (OCC): 28
UK Dance (Music Week): 6
ทะเลบอลติก

ทะเลบอลติก (อังกฤษ: Baltic Sea) ตั้งอยู่ในภูมิภาคยุโรปเหนือ ห้อมล้อมด้วยคาบสมุทรสแกนดิเนเวีย แผ่นดินใหญ่ของภูมิภาคยุโรปเหนือ ภูมิภาคยุโรปตะวันออก ภูมิภาคยุโรปกลาง และหมู่เกาะของประเทศเดนมาร์ก ทะเลนี้เชื่อมเข้าสู่ช่องแคบแคตทีแกต (Kattegat) ผ่านทางช่องแคบเออเรซุนด์ (Öresund) ช่องแคบเกรตเบลต์ (Great Belt) และช่องแคบลิตเทิลเบลต์ (Little Belt) ซึ่งหากผ่านช่องแคบแคทีแกตต่อไปก็จะพบช่องแคบสแกเกอร์แรก (Skagerrak) ที่จะเข้าสู่ทะเลเหนือและมหาสมุทรแอตแลนติก ทะเลบอลติกยังเชื่อมต่อกับทะเลขาวด้วยคลองไวต์ซี (White Sea) และเชื่อมต่อกับทะเลเหนือโดยผ่านทางคลองคีล (Kiel)
พื้นน้ำส่วนย่อยของทะเลบอลติก

ส่วนเหนือของทะเลบอลติกเป็นที่รู้จักกันในชื่อ อ่าวบอทเนีย
ส่วนที่ถัดลงมาทางใต้นั้นเป็นส่วนของ ทะเลโอลันด์
อ่าวฟินแลนด์ เชื่อมต่อทะเลบอลติกกับเมืองเซนต์ปีเตอส์เบิร์กของรัสเซีย
ทะเลบอลติกเหนือ  ตั้งอยู่ระหว่างบริเวณกรุงสต็อกโฮล์มของสวีเดน ภาคตะวันตก     เฉียงใต้ของฟินแลนด์ และเอสโตเนีย
ทางตะวันออกและตะวันตกของแอ่งกอตลันด์เป็นพื้นที่หลักของ ทะเลบอลติกกลาง
อ่าวรีกา ตั้งอยู่ระหว่างกรุงรีกา เมืองหลวงของลัตเวีย กับเกาะซาเรมาของเอสโตเนีย
อ่าวกดัญสก์ อยู่ระหว่างทางด้านตะวันออกของคาบสมุทรเฮลบนชายฝั่งโปแลนด์กับทางตะวันตกของคาบสมุทรแซมเบีย ในแคว้นคาลีนินกราดของรัสเซีย
อ่าวพอเมอเรเนีย ตั้งอยู่ทางด้านเหนือของเกาะอูเซดอมและเกาะโวลิน และทางด้านตะวันออกของเกาะรือเกินของเยอรมนี
แอ่งบอร์นโฮล์ม เป็นพื้นที่ทางด้านตะวันออกของเกาะบอร์นโฮล์ม และ แอ่งอาร์โกนา มีอาณาเขตจากเกาะบอร์นโฮล์มไปจนถึงเกาะฟัลสเตอร์และเกาะซีแลนด์ของเดนมาร์ก
ระหว่างเกาะฟัลสเตอร์และชายฝั่งของเยอรมนี เป็นพื้นที่ของ อ่าวเมคเลินบวร์ค และ อ่าวลือเบค
ส่วนที่อยู่ตะวันตกสุดของทะเลบอลติกคือ อ่าวคีล
ช่องแคบเดนมาร์กทั้ง 3 แห่ง คือ เกรตเบลต์ ลิตเทิลเบลต์ และเออเรซุนด์ เชื่อมต่อทะเลบอลติกเข้ากับช่องแคบสแกเกอร์แรกในทะเลเหนือด้วยอ่าวแคทีแกต จุดบรรจบของทะเล 2 แห่งนี้ที่เมืองสกาเกิน บนจุดเหนือสุดของเดนมาร์กเป็นทัศนียภาพที่ได้รับการเยี่ยมชมจากนักท่องเที่ยวเป็นจำนวนมากในแต่ละปี
เมื่อรวมพื้นน้ำส่วนย่อยทั้งหมดแล้ว ทะเลบอลติกจะมีพื้นที่ทั้งหมด 370,000 ตารางกิโลเมตร และมีปริมาตรน้ำทะเลประมาณ 21,000 ลูกบาศก์กิโลเมตร
ประเทศที่ติดกับทะเลบอลติก

เดนมาร์ก
สวีเดน
ฟินแลนด์
รัสเซีย
เอสโตเนีย
ลัตเวีย
ลิทัวเนีย
โปแลนด์
เยอรมนี
เกาะ หมู่เกาะ และกลุ่มเกาะสำคัญในทะเลบอลติก

หมู่เกาะโอลันด์ (ฟินแลนด์)
เกาะบอร์นโฮล์ม (เดนมาร์ก)
เกาะกอตลันด์ (สวีเดน)
เกาะไฮลูโอโต (ฟินแลนด์)
เกาะฮีอูมา (เอสโตเนีย)
เกาะเออลันด์ (สวีเดน)
เกาะรือเงิน (เยอรมนี)
เกาะซาเรมา (เอสโตเนีย)
กลุ่มเกาะสต็อกโฮล์ม (สวีเดน)
เกาะอูเซดอมหรืออุซนัม แบ่งเป็น 2 ส่วน คือส่วนของเยอรมนีและส่วนของโปแลนด์)
เกาะวาลาซาเรต (ฟินแลนด์)
เกาะโวลิน (โปแลนด์)
เมืองใหญ่

นครใหญ่ที่สุดริมฝั่งทะเลบอลติก :
เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก (รัสเซีย) 4,700,000
สต็อกโฮล์ม (สวีเดน) 743,703 (เขตมหานคร 1,823,210)
โคเปนเฮเกน (เดนมาร์ก) 502,204 (เขตมหานคร 1,823,109)
กดัญสก์ (โปแลนด์) 462,700
กดีเนีย (โปแลนด์) 255,600
เฮลซิงกิ (ฟินแลนด์) 559,716 (เขตมหานคร 980,000)
รีกา (ลัตเวีย) 760,000
ชแชชิน (โปแลนด์) 413,600
ทาลลินน์ (เอสโตเนีย) 401,774
คาลีนินกราด (รัสเซีย) 400,000
มาลเมอ (สวีเดน) 259,579
คีล (เยอรมนี) 250,000
ลือเบค (เยอรมนี) 216,100
รอสทอค (เยอรมนี) 212,700
ไคลเปดา (ลิทัวเนีย) 194,400
ตุรกุ (ฟินแลนด์) 175,000
เมืองท่าสำคัญริมฝั่งทะเลบอลติก (ไม่เป็นนครใหญ่) :
ชวีโนอูยเชีย (โปแลนด์) 50,000
วือโบร์ก (รัสเซีย) 79 350
เวนต์สปิลส์ (ลัตเวีย) 44,000
บัลตียสค์ (รัสเซีย) 20,000
ฮังกอ (ฟินแลนด์) 10,000
ทางด่วนแบบสองช่องจราจร

ทางด่วนพลิมอตแพลนเทชันในรัฐแมสซาชูเซตส์เป็นทางด่วนแบบสองทาง
ทางด่วนแบบสองช่องจราจร (อังกฤษ: two-lane expressway) เป็นทางด่วนที่มีเพียงทางเดียวในแต่ละทิศทาง และมักจะไม่มีเกาะกลางแบบเป็นราวสำหรับกั้นเกาะกลางของเส้นทาง โดยทางด่วนลักษณะนี้ถูกสร้างขึ้นเนื่องจากข้อจำกัดบางอย่าง หรืออาจสร้างขึ้นเพื่อช่วยลดปัญหาการจราจรติดขัดก็ได้
ทะเลรอสส์

แผนที่ทวีปแอนตาร์กติกา
ทะเลรอสส์ (อังกฤษ: Ross Sea) เป็นอ่าวลึกของมหาสมุทรใต้ของทวีปแอนตาร์กติกาที่ตั้งอยู่ระหว่างดินแดนวิคตอเรียกับดินแดนมารีเบิร์ด ที่พบโดยเจมส์ คลาร์ก รอสส์ในปี ค.ศ. 1841 ทางตะวันตกของทะเลรอสส์เป็นเกาะรอสส์กับภูเขาไฟเอเรบัส, ทางตะวันออกเป็นเกาะรูสเวลต์ ทางใต้ปกคลุมด้วยหิ้งน้ำแข็งรอสส์ โรอัลด์ อะมุนด์เซนเริ่มโครงการเดินทางสำรวจขั้วโลกใต้ที่นี่ในปี ค.ศ. 1911 จากอ่าวเวลส์ที่ตั้งอยู่ที่หิ้งน้ำแข็ง ทางตะวันตกเป็นอ่าวแม็คเมอร์โดที่มักจะปลอดน้ำแข็งระหว่างฤดูร้อน ดินแดนใต้ที่สุดของทะเลรอสส์คือฝั่งทะเลกูลด์ที่ไกลจากขั้วโลกใต้ทางภูมิศาสตร์ราว 200 ไมล์
ดินแดนที่เป็นแผ่นดินของทะเลรอสส์ถูกอ้างสิทธิ์การเป็นเจ้าของจากสหราชอาณาจักรและนิวซีแลนด์ แต่เป็นการอ้างที่ยังไม่เป็นที่รับรองโดยประชาคมสากล
แหล่งข้อมูลอื่น

Glausiusz, J., 2007, Raw Data: Beacon Bird of Climate Change. Discover Magazine.
Gunn, B., nd, Geology The Ross Sea Dependency including Victoria-Land  เก็บถาวร 2015-04-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Ross Sea, Antarctica, Including the Ross Sea Dependency, the Sub-Antarctic Islands and sea, up to New Zealand from the Pole.
Hansen, K., 2007, Paleoclimate: Penguin poop adds to climate picture. Geotimes.
International Polar Foundation ,2007, Interview with Dr. Steven Emslie: The Adélie Penguins' Diet Shift. SciencePoles website.
Locarnini, R.A., 1995, the Ross Sea. เก็บถาวร 2006-12-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Quarterdeck, vol. 1, no. 3.(Department of Oceanography, Texas A&M University, College Station, Texas.)
ทัพเรือแคสเปียน

| ทัพเรือแคสเปียน Caspian Flotilla |
| --- | --- |
รัสเซีย: Каспийская флотилия Kaspiyskaya flotiliya
ตราสัญลักษณ์ทัพเรือแคสเปียน
ประจำการ: พฤสจิกายน 1722  – ปัจจุบัน
ขึ้นต่อ:  รัสเซีย  (1722–1917)  Soviet Russia (1917–1922)  สหภาพโซเวียต (1922–1991)  เครือรัฐเอกราช (1991–1992)  รัสเซีย  (1992–ปัจจุบัน)
เหล่า:  กองทัพเรือรัสเซีย
บทบาท: สงครามทางทะเล สงครามสะเทินน้ำสะเทินบก
กำลังรบ: c. เรือรบผิวน้ำ 13 ลำ ยานลงจอด 8 ลำ เรือกวาดทุ่นระเบิด 8 ลำ เรือต่อต้านการก่อวินาศกรรม 3 ลำ
ขึ้นกับ:  กองทัพรัสเซีย
กองบัญชาการ: อัสตราฮัน (กองบัญชาการ) มาฮัชคาลา  คาสปีสค์  บากู (อดีต)
ปฏิบัติการสำคัญ: สงครามรัสเซีย-เปอร์เซีย (1722–23)  การเดินทางของชาวเปอร์เซียในปี ค.ศ. 1796  สงครามรัสเซีย-เปอร์เซีย (1804–13)  สงครามกลางเมืองรัสเซีย สงครามโลกครั้งที่สอง การรุกรานอิหร่านของบริเตนและสหภาพโซเวียต  ยุทธการที่สตาลินกราด การแทรกแซงทางทหารของรัสเซียในสงครามกลางเมืองซีเรีย การรุกรานยูเครนของรัสเซีย พ.ศ. 2565
อิสริยาภรณ์:  เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการปัจจุบัน: พลเรือตรี อเล็กซานเดอร์ เปชคอฟ
ผบ. สำคัญ: ฟีโอดอร์ แอปรักซิน อาร์เซนี โกลอฟโก้ ฟีโอดอร์ โซซูลยา วลาดิเมียร์ มาโซริน อิกอร์ โอซิปอฟ เซอร์เกย์ พินชุก
ทะเลแคสเปียน
ทัพเรือแคสเปียน (อังกฤษ: Caspian Flotilla; (รัสเซีย: Каспийская флотилия, อักษรโรมัน: Kaspiyskaya flotiliya) เป็นกองเรือยุทธการของกองทัพเรือรัสเซียในทะเลแคสเปียน
ทัพเรือแคสเปียนก่อตั้งขึ้นในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1722 โดยคำสั่งของซาร์ปีเตอร์มหาราช นับเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซีย ทัพเรือแคสเปียนเป็นกองเรือยุทธการสีน้ำตาลที่เก่าแก่ที่สุดในกองทัพเรือรัสเซีย ในปี พ.ศ. 2461 กองทัพเรือได้รับมรดกจากสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย จากนั้นเป็นสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2465 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเรือโซเวียตและได้รับรางวั เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง ในปี พ.ศ. 2488 หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2534 ทัพเรือแคสเปียนและเรือส่วนใหญ่ตกเป็นมรดกของสหพันธรัฐรัสเซีย
กองบัญชาการทัพเรือแคสเปียนตั้งอยู่ในอัสตราฮัน แต่เดิมอยู่ในบากู (ปัจจุบันอยู่ในประเทศอาเซอร์ไบจาน) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2410 ถึง พ.ศ. 2534 โดยมีสิ่งอำนวยความสะดวกเพิ่มเติมในมาฮัชคาลา (กองบัญชาการจะย้ายไปที่นั่น) และคาสปิสค์ ผู้บัญชาการคนปัจจุบันคือพลเรือตรี อเล็กซานเดอร์ เปชคอฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

The Russian Navy in the Caspian Sea: a new chapter via eurasian-research.org
ทัวร์มาลีน

| ทัวร์มาลีน |
| --- | --- |

การจำแนก
ประเภท: แร่ อัญมณี ซิลิเกต
สูตรเคมี: (Ca,K,Na)(Al,Fe,Li,Mg,Mn)3(Al,Cr, Fe,V)6 (BO3)3(Si,Al,B)6O18(OH,F)4 
คุณสมบัติ
สี: ดำ น้ำตาล ม่วง เขียว ชมพู
โครงสร้างผลึก: รูปผลึกระบบไตรโกนัล
ค่าความแข็ง: 7–7.5
ดรรชนีหักเห: nω=1.635–1.675, nε=1.610–1.650
สีผงละเอียด: สีขาว
ความถ่วงจำเพาะ: 3.06 (+.20 -.06)
ความหนาแน่น: 2.82–3.32
ทัวร์มาลีน (อังกฤษ: Tourmaline) เป็นแร่ในกลุ่มซิลิเกต ที่มีส่วนประกอบของอะลูมิเนียม เหล็ก แมกนีเซียม โซเดียม ลิเทียมหรือโปแตสเซียม
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลแร่ทัวร์มาลีน กรมทรัพยากรธรณี[ลิงก์เสีย]
ทะเลสาบฮิลเลียร์

ทะเลสาบฮิลเลียร์
ทะเลสาบฮิลเลียร์ (อังกฤษ: Lake Hillier) เป็นทะเลสาบน้ำเค็ม ตั้งอยู่บนเกาะมิดเดิล (Middle Island) ซึ่งเป็นเกาะขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาเกาะและเกาะเล็ก ๆ ที่รวมกันเป็นหมู่เกาะรีเชิร์ช (Recherche Archipelago) ในแถบโกลด์ฟิลส์-เอสเปอแรนซ์ (Goldfields-Esperance) นอกชายฝั่งทางตอนใต้ของออสเตรเลียตะวันตก มีลักษณะเด่นคือมีสีชมพู มีชายฝั่งยาวและแคบคั่นมหาสมุทรใต้กับทะเลสาบ
รายละเอียด

ทะเลสาบฮิลเลียร์มีความยาวประมาณ 600 เมตร (2,000 ฟุต) และกว้างประมาณ 250 เมตร (820 ฟุต) ทะเลสาบล้อมรอบไปด้วยหาดทรายและป่าเปเปอร์บาร์ก (paperbark) และยูคาลิปตัส (eucalyptus) อย่างแน่นหนา มีแนวเนินทรายปกคลุมด้วยพืชพรรณที่แยกชายแดนตอนเหนือออกจากชายฝั่งตอนเหนือของเกาะมิดเดิล ลักษณะที่เด่นที่สุดของทะเลสาบแห่งนี้คือมีสีชมพู เป็นสีที่คงอยู่ถาวร และไม่เปลี่ยนแปลงเมื่อนำน้ำทะเลสาบใส่ในภาชนะ  ที่มาของสีชมพูนี้กล่าวกันว่ามาจากสิ่งมีชีวิต Dunaliella salina การเดินทางให้เห็นทิวทัศน์ของทะเลสาบที่ดีที่สุดคือทางอากาศ
ชนิดของสิ่งมีชีวิต

สิ่งมีชีวิตชนิดเดียวที่อาศัยอยู่ในทะเลสาบฮิลเลียร์คือ Dunaliella salina เป็นจุลินทรีย์ที่เป็นสาเหตุให้ปริมาณเกลือในทะเลสาบสร้างสีย้อมสีแดง จนทำให้เกิดสีดังกล่าว อีกสมมติฐานหนึ่งกล่าวว่า สีชมพูมาจากแบคทีเรียเฮโลฟิลิกสีแดงในสะเก็ดเกลือ แม้ว่าจะมีสีที่ผิดปกติ แต่ทะเลสาบไม่มีผลกระทบที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ หากมองจากด้านบน ทะเลสาบมีสีชมพูเหมือนหมากฝรั่ง แต่จากแนวชายฝั่งจะมีสีชมพูที่ชัดเจนกว่า ชายฝั่งยังปกคลุมด้วยสะเก็ดเกลือด้วย
ความปลอดภัยและการเข้าถึง

แม้ว่าจะมีระดับของเกลือสูง (เมื่อเทียบกับระดับของเกลือในทะเลเดดซี) ทะเลสาบเป็นที่ที่ปลอดภัยสำหรับการว่ายน้ำ แต่การเดินทางเข้าถึงทะเลสาบฮิลเลียร์นั้นมีน้อย การเดินทางด้วยเฮลิคอปเตอร์เป็นวิธีที่พบบ่อยที่สุด การเดินเรือก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งสำหรับผู้โดยสารที่ต้องการเยี่ยมชมทะเลสาบห่างไกล และป่ารอบ ๆ แห่งนี้
สถานะพื้นที่คุ้มครอง

เมื่อ ค.ศ. 2012 ทะเลสาบฮิลเลียร์ตั้งอยู่ภายในบริเวณของเขตสงวนธรรมชาติหมู่เกาะรีเชิร์ช  ตั้งแต่ปี 2002 ทะเลสาบแห่งนี้ยังได้รับการพิจารณาให้เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำของอนุภูมิภาคที่สำคัญ
ทางด่วนในประเทศจีน

เส้นทางในเมืองของทางด่วนจี 4 ปักกิ่ง–ฮ่องกง–มาเก๊า ในตงกว่าน มณฑลกวางตุ้ง
แผนที่ทางด่วนในประเทศจีน
โครงข่ายทางด่วนของประเทศจีน เป็นระบบรวมของทางด่วนระดับชาติและระดับมณฑลของประเทศจีน โดยสิ้นปี ค.ศ. 2017 โครงข่ายทางด่วนของประเทศจีนมีระยะทางรวมทั้งหมด 136,000 กิโลเมตร ซึ่งถ้าวัดจากระยะทางก็เป็นระบบทางด่วนที่ใหญ่ที่สุดในโลก นำหน้าระยะทางทั้งหมดของระบบทางหลวงอินเตอร์สเตตของสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 2011 ระบบทางด่วนในระดับชาติรู้จักกันอย่างเป็นทางการว่า ระบบทางหลวงสายหลักแห่งชาติ (จีนตัวย่อ: 中国国家高速公路网; จีนตัวเต็ม: 中國國家高速公路網; พินอิน: Zhōngguó Guójiā Gāosù Gōnglùwǎng; อังกฤษ: National Trunk Highway System) ซึ่งย่อได้เป็น NTHS ประกอบด้วย ทางด่วนที่มีเส้นทางแบบรัศมีออกจากปักกิ่ง ซึ่งเป็นเมืองหลวง 7 สาย, ทางด่วนเหนือ-ใต้ 11 สาย และทางด่วนตะวันออก-ตะวันตก 18 สาย นับเป็นกระดูกสันหลังของโครงข่ายทางด่วนของประเทศ เส้นทางกระดูกสันหลังนี้รู้จักกันในชื่อ โครงข่าย 71118 (จีนตัวย่อ: 71118网; จีนตัวเต็ม: 71118網; พินอิน: 71118 wǎng) นอกจากนี้ ในแต่ละเขตการปกครองระดับมณฑลของประเทศจีนก็มีระบบทางด่วนเป็นของตัวเอง
ทางด่วนสายแรกที่ได้มีบันทึกไว้ในประเทศจีน ย้อนกลับไปเมื่อกว่าสองพันปีมาแล้วในสมัยราชวงศ์ฉิน เมื่อจักรพรรดิพระองค์แรก จิ๋นซีฮ่องเต้ ได้สร้างทางหลวงรัฐระยะทาง 750 กิโลเมตร เชื่อมต่อจากเมืองหลวงชื่อเสียนหยางไปยังพรมแดนทางด้านเหนือของออร์ดอส เพื่อเป็นการวางแผนป้องกัน ต่อมา ทางหลวงแห่งชาติจีนสมัยใหม่สายแรกที่ก่อสร้างระดับดิน คือ ทางด่วนเซี่ยงไฮ้–เจียติ้ง เปิดใช้บริการในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1988 มีระยะทาง 17.37 กิโลเมตร (10.79 ไมล์) ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของระบบทางด่วนของเซี่ยงไฮ้ ช่วงต้นของยุค 1990 ก็จะเห็นการเริ่มต้นของแผนขนาดใหญ่ของประเทศที่จะพัฒนาโครงข่ายถนน โดยในปี ค.ศ. 1999 โครงข่ายนี้ได้มีระยะทางมากกว่า 10,000 กิโลเมตร (6,200 ไมล์) สำหรับเส้นทางของทางด่วนสายหลักหลายสายจะขนานไปกับเส้นทางเดิมของทางหลวงแห่งชาติจีน