stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตั่น-มหยิ่นอู้

ตั่น-มหยิ่นอู้ (พม่า: သန့်မြင့်ဦး; อังกฤษ: Thant Myint-U; เกิด 31 มกราคม ค.ศ. 1966) เป็นนักประวัติศาสตร์และอดีตเจ้าหน้าที่สหประชาชาติ เขายังเป็นผู้ประพันธ์ "The River of Lost Footsteps: A Personal History of Burma" ซึ่งเป็นหนังสือขายดี และได้รับการยกย่องอย่างสูง
เขาเกิดเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1966 ในนครนิวยอร์ก โดยมีพ่อแม่เป็นชาวพม่า และเป็นหลานของอู้ตั่น อดีตเลขาธิการสหประชาชาติ เขาสำเร็จการศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด วิทยาลัยระหว่างประเทศศึกษาชั้นสูงพอล เอช. นิทซ์ และมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ใน ค.ศ. 1996
หลังจากการลุกฮือนิยมประชาธิปไตยในพม่าเมื่อ ค.ศ. 1998 เขาใช้ชีวิตเป็นเวลาหนึ่งปีตามแนวชายแดนพม่า-ไทย โดยส่วนใหญ่เพื่อให้การช่วยเหลือผู้ลี้ภัยชาวพม่า หลังจากนั้นเขาใช้ชีวิตสองปีในวอชิงตัน ดี.ซี. โดยส่วนหนึ่งเพื่อทำงานเกี่ยวกับปัญหาพม่าให้แก่ฮิวแมนไรตส์วอตช์และคณะกรรมการผู้ลี้ภัยสหรัฐ
ตั่น-มหยิ่นอู้ทำงานในปฏิบัติการรักษาสันติภาพของสหประชาชาติเป็นเวลาสามปี โดยงานแรก ระหว่าง ค.ศ. 1992-1993 โดยเป็นเจ้าหน้าที่ด้านสิทธิมนุษยชนในองค์การบริหารชั่วคราวของสหประชาชาติในกัมพูชาในพนมเปญ ใน ค.ศ. 1994 เขาเป็นหัวหน้าโฆษกกองกำลังป้องกันของสหประชาชาติในอดีตยูโกสลาเวีย ซึ่งมีฐานอยู่ในซาราเยโว และใน ค.ศ. 1996 โดยเป็นเจ้าหน้าที่การเมืองของสำนักงานผู้แทนพิเศษสหประชาชาติประจำบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
ระหว่าง ค.ศ. 1995 และ 1999 เขาเป็นนักวิจัยที่วิทยาลัยทรินิตี เคมบริดจ์ ที่ซึ่งเขาสอนและวิจัยประวัติศาสตร์อาณานิคมเอเชียและอังกฤษ ใน ค.ศ. 1999 เขาลาออกจากวิทยาลัยทรินิตีเพื่อเป็นเจ้าหน้าที่บริหารของสถาบันเพื่อประชาธิปไตยและการช่วยเหลือด้านการเลือกตั้ง ซึ่งตั้งอยู่ในสต็อกโฮล์ม
ใน ค.ศ. 2000 เขาเข้าทำงานในสำนักงานเลขาธิการสหประชาชาติในนิวยอร์ก โดยเริ่มจากทำงานในสำนักงานเพื่อการประสานงานด้านมนุษยธรรมแห่งสหประชาชาติ จากนั้นในทบวงกิจการการเมืองสหประชาชาติ (United Nations Department of Political Affairs) ก่อนจะกลายมาเป็นหัวหน้าหน่วยวางแผนนโยบายในทบวงดังกล่าวใน ค.ศ. 2004 ในระหว่างช่วงนี้ เขายังเป็นสมาชิกสำนักงานเลขาธิการของคณะผู้ทรงคุณวุฒิระดับสูงด้านภัยคุกคาม สิ่งท้าทายและความเปลี่ยนแปลง ซึ่งได้ออกรายงาน "โลกที่ปลอดภัยยิ่งขึ้น: ภาระหน้าที่ร่วมกันของเรา" ปลาย ค.ศ. 2005 และต้น ค.ศ. 2006 เขาได้ดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่อาวุโสในสำนักงานบริหารเลขาธิการใหญ่เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ โดยประสานงานการจัดตั้งคณะกรรมการสร้างสันติภาพชุดใหม่ สำนักงานสนับสนุนการสร้างสันติภาพ และหน่วยสนับสนุนการไกล่เกลี่ย และการปฏิรูปที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ
นอกเหนือไปจากหนังสือ "The River of Lost Footsteps" แล้ว เขายังเป็นผู้เขียน "The Making of Modern Burma" และ "The UN Secretariat: A Brief History" นอกจากนี้เขายังเขียนให้แก่เดอะนิวยอร์กไทมส์ เดอะวอชิงตันโพสต์ เดอะแอลเอไทมส์ อินเตอร์เนชันแนลเฮโรลด์ทรีบูน เดอะลอนดอนรีวิวออนบุ๊กส์ นิวสเตตส์แมน ฟาร์อีสเทิร์นอีโคโนมิกรีวิว นิตยสารไทมส์ และเดอะไทมส์ลิเทอรารีซัปพลิเมนต์
เขายังดำรงตำแหน่งผู้วิจัยพิเศษที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด สถาบันสันติภาพระหว่างประเทศในนิวยอร์ก และสถาบันเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษาในสิงคโปร์ และเคยดำรงตำแหน่งเดียวกันเป็นเวลาหลายปีที่ศูนย์ประวัติศาสตร์และเศรษฐศาสตร์เคมบริดจ์
แหล่งข้อมูลอื่น

"The River of Lost Footsteps: A Personal History of Burma" http://www.amazon.com/River-Lost-Footsteps-Personal-History/dp/0374531161/ref=sr_1_1?ie=UTF8&s=books&qid=1244949463&sr=1-1
The River of Lost Footsteps:  A Personal History of Burma" http://www.amazon.co.uk/River-Lost-Footsteps-Personal-History/dp/0571217591/ref=sr_1_1?ie=UTF8&s=books&qid=1244949693&sr=1-1
http://www.holtzbrinckpublishers.com/FSG/search/SearchBookDisplay.asp?BookKey=2267271
Thant Myint-U, "Don't Force Democracy in Burma", The New York Times (29 September 2006), http://www.nytimes.com/2006/09/29/opinion/29myint-u.html
"Walled Off", New Yorker review of "The River of Lost Footsteps" (11 December 2006), http://www.newyorker.com/printables/critics/061211crbo_books เก็บถาวร 2012-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
A More Secure World: Our Shared Responsibility, http://www.un.org/secureworld/
Histories of Burma, NPR. http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=6869058 (16 January 2007)
Thant Myint-U, "What to do about Burma", London Review of Books, (8 February 2007) http://www.lrb.co.uk/v29/n03/than01_.html
Thant Myint-U, "Saving Burma The Right Way" http://www.latimes.com/news/opinion/sunday/commentary/la-op-thant14oct14,0,2972504.story?coll=la-sunday-commentary
Thant Myint-U, prepared testimony before the U.S. Senate Foreign Relations Committee, 30 September 2009, http://foreign.senate.gov/imo/media/doc/Myint-UTestimony090930p.pdf
จีตรา

| จีตรา |
| --- | --- |
เมือง
   ธง
ได้สถานะเทศบาล: 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018
จีตรา (มลายู: Jitra; จีน: 日得拉) เป็นทั้งเมืองและตำบลในอำเภอกูบังปาซู ทางภาคเหนือของรัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย โดยเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ในรัฐเกอดะฮ์ เป็นรองจากอาโลร์เซอตาร์, ซูไงเปอตานี และกูลิม
สถานที่ในท้องถิ่น > เมือง

อาซุน
อาเยร์ฮีตัม
บันดาร์บารูบูกิตกายูฮีตัม
บันดาร์ดารุลอามัน
บันดาร์บารูซินตก
บันดาร์จีตรา
ชังลุน
เฟ็ลดาบาตูลาปัน
เฟ็ลดาบูกิตตังกา
เฟ็ลดากัวร์นาไป
เฟ็ลดาลากาเซอลาตัน
ฮซบา
กัมปงซีปูเตะฮ์
เกอปาลาบาตัซ
โกเดียง
มาเลา
เมอกัตเดวา
นาโป
ปาดังเซอรา
เปอร์มาตังบงไล
ซังลัง
ซินตก (ยูยูเอ็ม)
ตานะฮ์เมระฮ์ (จีตรา)
กัมปงบูกิต
กัมปงปูเลาเกอตัม
กัมปงปูเลาญีโยร์
ตุนจัง
วังเตอปุซ
ปีดาเอิมปัตตุนจัง
กัมปงดารัต
กัมปงอีมัม
กัมปงกูรินดัม
กัมปงวังเประฮ์
กัมปงซูไงโกรก
สถานที่ในท้องถิ่น > สถานที่ท่องเที่ยว

สถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในจีตรา ได้แก่: สวนดารุลอามัน, สวนร็อกกีด็อก, เจ็นดลปูลุตโจ และบูกิตวัง
การเดินทาง > รถยนต์

ทางหลวงสหพันธ์มาเลเซียหมายเลข 1 เป็นเส้นทางหลักที่ผ่านเมืองจีตรา โดยเริ่มตั้งแต่อาโลร์เซอตาร์ เมืองหลวงของรัฐ ยาวไปจนถึงบูกิตกายูฮีตัม และชายแดนประเทศไทย
การเดินทาง > ขนส่งสาธารณะ

รถไฟระหว่างเมืองของเคทีเอ็ม/เคทีเอ็ม อีทีเอสไม่ได้บริการเมืองจีตรา สถานีที่ใกล้ที่สุดคือสถานีรถไฟอานักบูกิต (บริการทั้งระหว่างเมืองและชานเมือง) และสถานีรถไฟโกเดียง (บริการชานเมืองเท่านั้น)
ดูเพิ่ม

ยุทธการที่จีตรา
แหล่งข้อมูลอื่น

Towns and Cities in Malaysia
6°16′N 100°25′E﻿ / ﻿6.267°N 100.417°E﻿ / 6.267; 100.417
ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน

| ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน |
| --- | --- |
ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2456
เกิด: ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน 6 มกราคม ค.ศ. 1883(1883-01-06) บชัรรี, จักรวรรดิออตโตมัน
เสียชีวิต: เมษายน 10, 1931(1931-04-10) (48 ปี) นครนิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา
อาชีพ: กวี, จิตรกร, นักเขียน, นักปรัชญา, นักเทววิทยา
สัญชาติ: เลบานอน
ช่วงเวลา: พ.ศ. 2448-2474
แนว: กวีนิพนธ์, เรื่องสั้น, นิทานคติสอนใจ
ผลงานที่สำคัญ: The Prophet (พ.ศ. 2466)
ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน (อาหรับ: جبران خليل جبران) หรือ คาห์ลีล จิบราน (อังกฤษ: Kahlil Gibran, ออกเสียง: /ˈkɑːliːl dʒɪˈbrɑːn/; 6 มกราคม พ.ศ. 2426 – 10 เมษายน พ.ศ. 2474) เป็นกวี, นักเขียน และศิลปินชาวเลบานอน มีผลงานที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ ปรัชญาชีวิต (The Prophet) ซึ่งเป็นตัวอย่างของงานเขียนแนวสร้างแรงบันดาลใจ (inspirational fiction) เขาเป็นกวีที่มีผลงานขายดีตลอดกาลเป็นอันดับ 3 รองจากเชกสเปียร์และเล่าจื๊อ
ประวัติ

ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน เกิดเมื่อ พ.ศ. 2426 ที่เมืองบชัรรี (Bsharri) ทางตอนเหนือของเลบานอน (ขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออตโตมัน) ในครอบครัวคริสเตียนนิกายมาโรไนต์ เขาไม่ได้เข้าศึกษาในโรงเรียน แต่มีนักบวชช่วยสอนภาษาอาหรับและภาษาซีรีแอกให้ ก่อนจะย้ายไปพำนักที่สหรัฐอเมริกา ที่นั่นเขาได้ตีพิมพ์ The Madman หนังสือเล่มแรกของเขาที่เป็นภาษาอังกฤษ และได้เข้าร่วม The Pen League ซึ่งเป็นสมาคมนักเขียนชาวอาหรับ-อเมริกัน นอกจากงานเขียนแล้ว เขายังมีผลงานวาดภาพเหมือนบุคคลต่าง ๆ เช่น คาร์ล ยุง, โอกุสต์ รอแด็ง และวิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์ อีกด้วย ในปี พ.ศ. 2466 เขาได้ตีพิมพ์ ปรัชญาชีวิต ซึ่งเป็นบทกวีรวมเล่มที่ได้รับความนิยมอย่างสูง ได้รับการแปลไปแล้วกว่า 40 ภาษาทั่วโลก
ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน เสียชีวิตที่สหรัฐอเมริกา เมื่อ พ.ศ. 2474 ด้วยโรคตับแข็งและวัณโรค รวมอายุได้ 48 ปี ร่างของเขาถูกฝังที่บ้านเกิดตามความประสงค์สุดท้ายของเขา
ผลงานที่ติพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษ

The Madman (พ.ศ. 2461)
Twenty Drawings (พ.ศ. 2462)
The Forerunner (พ.ศ. 2463)
The Prophet (พ.ศ. 2466)
Sand and Foam (พ.ศ. 2469)
Kingdom of the Imagination (พ.ศ. 2470)
Jesus, The Son of Man (พ.ศ. 2471)
The Earth Gods (พ.ศ. 2474)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน (ภาษาไทย)
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน (ภาษาอังกฤษ)
วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน
ดิเกร์ ฮูลู

ดิเกร์ ฮูลู (มลายู: Dikir Hulu) เป็นการละเล่นพื้นบ้านของชาวไทยมุสลิมใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ดิเกร์มาจากภาษาอาหรับว่า ดิเกร์อาวัล หรือดิเกร์อาวา ซึ่งหมายถึงการสวดหรือการร้องเพลง คำว่าฮูลู เป็นภาษามลายู หมายถึง ยุคก่อนหรือจุดเริ่มต้นพัฒนามาจากพิธีกรรมประกอบดนตรีเพื่อรักษาผู้ป่วยที่เชื่อว่าเกิดจากการกระทำของภูตผี ตั้งแต่สมัยที่ผู้คนในบริเวณนี้ยังนับถือศาสนาพุทธนิกายมหายานหรือศาสนาฮินดู ซึ่งได้รับอิทธิพลจากชวา ภายหลังเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลามจึงได้นำการกล่าวสรรเสริญพระเจ้าในศาสนาอิสลามแทน
พัฒนาการของดิเกร์ ฮูลู

ดิเกร์ ฮูลูเริ่มมาจากเพลงพื้นบ้านที่ใช้ประกอบพิธีกรรม ในสมัยที่นับถือศาสนาฮินดู-พุทธ และได้พัฒนาเป็นการละเล่นเพื่อความสนุกสนานเมื่อเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม โดยนำการสวดหรือกล่าวสรรเสริญศาสดาในศาสนาอิสลามเข้าผสมในการประกอบพิธีกรรม แล้วตั้งเป็นวงหรือคณะขึ้น นำดนตรีมาประกอบ นิยมละเล่นในงานแก้บน สะเดาะเคราะห์ งานแต่งงานและงานเข้าสุหนัต เรียกการละเล่นที่พัฒนาขึ้นใหม่นี้ว่าดิเกร์ฮูลู
ในช่วงตั้งแต่ พ.ศ. 2043-2328 ศาสนาอิสลามได้แพร่กระจายอย่างกว้างขวาง จนปัตตานีเป็นศูนย์กลางการศึกษาด้านศาสนาอิสลามของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีการศึกษาศาสนาในปอเนาะ นักปราชญ์และผู้รู้ศาสนาอิสลาม มองว่าการละเล่นดังกล่าวเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม จึงเกิดการละเล่นอีกแบบหนึ่ง เรียกว่า ดิเกร์ปายะซึ่งคล้ายกับดิเกร์ฮูลู แต่ได้ตัดส่วนที่เห็นว่าขัดกับหลักศาสนาอิสลามออกไป คือเริ่มต้นด้วยการร้องสรรเสริญศาสดาในศาสนาอิสลาม ใช้การตบมือแทนเครื่องดนตรี นั่งล้อมเป็นวงกลมโยกตัวตามจังหวะ เนื้อหาของเพลงเกี่ยวกับการปฏิบัติตนตามแบบอย่างมุสลิมที่ดี ลักษณะคำประพันธ์เป็นแบบปันตุนหรือปาตงเช่นเดียวกับดิเกร์ฮูลู นิยมร้องเล่นในปอเนาะ  และละเล่นเพื่อความเป็นสิริมงคลในงานแต่งงาน งานเข้าสุหนัต งานเมาลิด งานวันฮารีรายอ ร้องเล่นในขบวนแห่บนบ้านและเวที ต่อมาดิเกร์ปายะได้ตั้งเป็นวงหรือคณะขึ้นเช่นเดียวกับดิเกร์ฮูลู ต่อมาทั้งดิเกร์ปายะและดิเกร์ฮูลูจึงผสมผสานกัน และมักเรียกว่าดิเกร์ฮูลู
เมื่อกองทัพสยามได้รับชัยชนะในการปราบความขัดแย้งในหัวเมืองปักษ์ใต้และกวาดต้อนผู้คนชาวปัตตานีมากรุงเทพฯ ในสมัยรัชกาลที่ 1-3 ชาวปัตตานีได้นำการละเล่นที่มีลักษณะอย่างดิเกร์ฮูลู  ดิเกร์ปายะติดตามไปด้วย ชาวมุสลิมในกรุงเทพมหานครและจังหวัดใกล้เคียงนิยมเรียกว่า ดิเกร์เรียบ ลิเกเลียบ หรือลิเกกลอง ซึ่งดิเกร์เรียบ ตรงกับดิเกร์ ปายะ ส่วนดิเกร์ฮูลูมักเรียกว่า ลำตัดมลายู
ดิเกร์ฮูลูได้พัฒนาเป็นการละเล่นที่เป็นการแสดง มีขั้นตอนการแสดงที่ชัดเจน ตั้งเป็นวงหรือคณะขึ้น ในปี พ.ศ. 2470-2480 พบว่า มีคณะดิเกร์ฮูลู “มะ กายูบอเกาะ” ตำบลกายูบอเกาะ อำเภอรามัน จังหวัดยะลา และคณะ “อาแว กือจิ” ตำบลเฉลิม อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส เป็นคณะแรกที่แสดงประชันกัน และได้รับความนิยมอย่างสูง ในช่วงปี พ.ศ. 2481-2485 ดิเกร์ฮูลูได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางและมีคณะดิเกร์ฮูลูที่ถือเป็นต้นแบบแก่นักแสดงในรุ่นหลังทั้งทางด้านท่วงทำนองเพลงร้องแบบปัตตานี (ฆาโระตานิง) และแบบกลันตัน (ฆาโระกลาแต)ดิเกร์ฮูลูได้แพร่ขยายไปยังรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ด้วย
ดิเกร์ฮูลูซบเซาลงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ส่วนหนึ่งที่เกิดจากนโยบายรัฐนิยมในสมัยจอมพล ป.พิบูลสงคราม และกรมศิลปากรได้ออกระเบียบเกี่ยวกับการควบคุมการละเล่นพื้นบ้านรวมทั้งได้เกิดเหตุการณ์ความไม่สงบขึ้น ทำให้ดิเกร์ฮูลูเกือบจะสูญหายไป ในช่วงปี พ.ศ. 2495-2515 ดิเกร์ฮูลูได้ฟื้นตัวขึ้นอีกครั้งหนึ่ง โดย เป็นสื่อชาวบ้านให้กับรัฐบาลในการต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ มีการพัฒนาการเล่นโดยได้นำทำนองเพลงอินเดียมาใช้ร้องในมีท่วงทำนองกลอนสดแบบแยกี เกิดขึ้น 
และนำเพลงวาวบูแลมาใช้เป็นเพลงสุดท้าย ซึ่งยังเป็นธรรมเนียมจนถึงปัจจุบัน
ขั้นตอนการแสดง

การแสดงแบบคู่ ผู้แสดงนั่งล้อมเป็นวงกลม 2 วง การแสดงแบบเดี่ยว ลูกคู่นั่งเรียงแถวหน้ากระดานด้านหน้าเวที
ตะโบะ หรือการบรรเลงดนตรีโหมโรง
ปาตงเป็นการเริ่มต้นร้องเพลงด้วยทำนองช้า ๆ ทักทายผู้ชม
ลาฆูหรือการร้องเพลงโดยนักร้องประจำคณะ หรือที่รับเชิญมา 2 – 3 เพลง
จีแจ หรือการเล่นเบ็ดเตล็ด เป็นการพูดคุยให้สนุกสนานตลกโปกฮาเหมือนการแสดงตลก
ถนนฝั่ม หงู หลาว

ถนนฝั่ม หงู หลาว
แผนที่
ถนนฝั่ม หงู หลาว (เวียดนาม: Khu phố Phạm Ngũ Lão) เป็นถนนสายหนึ่งในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ชื่อถนนตั้งตามวีรบุรุษของชาวเวียดนาม เป็นแหล่งโรงแรมและที่พักราคาประหยัดของนักท่องเที่ยวประเภทแบ็กแพ็กเกอร์ คล้ายถนนข้าวสารในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

'SaigonNezumi's Pictures of Pham Ngu Lao' เก็บถาวร 2007-08-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
10°46′04″N 106°41′43″E﻿ / ﻿10.7679°N 106.6952°E﻿ / 10.7679; 106.6952
ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน

ซังกูเนียงปันลาลาวีกัน (ฟิลิปปินส์: Sangguniang Panlalawigan; อังกฤษ: Provincial Council) หรือ โปรวินเชียลบอร์ด เป็นคำภาษาฟิลิปีโนที่ใช้เรียกแทนสภานิติบัญญัติประจำจังหวัดของประเทศฟิลิปปินส์ อำนาจหน้าที่ของสภานิติบัญญัตินี้ ถูกกำหนดโดย ประมวลรัฐบาลท้องถิ่น ตั้งแต่ ค.ศ. 1991 นอกเหนือจากผู้ว่าราชการจังหวัดแล้ว ฝ่ายบริหารจังหวัดยังจัดตั้งรัฐบาลประจำจังหวัดอีกด้วย
ดูเพิ่ม

จังหวัดของประเทศฟิลิปปินส์
แวร์เดิง

| แวร์เดิง |
| --- | --- |
เมืองรองและเทศบาล
แวร์เดิงริมแม่น้ำเมิซ
   ตราอาร์ม
ประเทศ: ฝรั่งเศส
แคว้น: กร็องแต็สต์
จังหวัด: เมิซ
เขต: Verdun
อำเภอ: Verdun-1 and 2
สหเทศบาล: CA Grand Verdun
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2020–2026) : Samuel Hazard
พื้นที่1: 31.03 ตร.กม. (11.98 ตร.ไมล์)
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)2: 17,161 คน
 • ความหนาแน่น: 550 คน/ตร.กม. (1,400 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 22,889 คน
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสอีนเซ/ไปรษณีย์: 55545 /55100
สูงจากระดับน้ำทะเล: 194–330 m (636–1,083 ft)
1 ข้อมูลอาณาเขตที่ตามขึ้นทะเบียนไว้โดยไม่รวมทะเลสาบ, หนองน้ำ, ธารน้ำแข็งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ตารางกิโลเมตรตลอดจนปากแม่น้ำ 2 Population without double counting: residents of multiple communes (e.g., students and military personnel) only counted once.
แวร์เดิง (ฝรั่งเศส: Verdun) เป็นนครในจังหวัดเมิซ แคว้นกร็องแต็สต์ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส
แวร์เดิงเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดเมิซ แม้ว่าเมืองหลักของจังหวัดคือ บาร์-เลอ-ดุก ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าแวร์เดิงเล็กน้อย เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะสถานที่สู้รบที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ยุคใหม่ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
เมืองแวร์เดิงตั้งอยู่บนทั้งสองฝั่งของแม่น้ำเมิซ ในส่วนเหนือของจังหวัดเมิซ
ญิฮาดอิสลามอียิปต์

| ญิฮาดอิสลามอียิปต์ |
| --- | --- |
الجهاد الإسلامي المصري
ปฏิบัติการ: 1979–ปัจจุบัน (รวมเข้ากับอัลกออิดะฮ์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2001)
แนวคิด: ลัทธิกุฏบ์ ลัทธิอิสลามซุนนี ญิฮาดซะละฟี วะฮาบีย์ ต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ ต่อต้านลัทธิไซออนิสม์
ผู้นำ: มุฮัมมัด อับดุสซะลาม ฟะเราะจญ์  อัยมัน อัซเซาะวาฮิรี †
กองบัญชาการ: อียิปต์ ภายหลังไปที่อัฟกานิสถาน (ไม่ทราบตั้งแต่ ค.ศ. 2001)
พื้นที่ปฏิบัติการ: ทั่วโลก แต่เน้นที่:  อียิปต์  อัฟกานิสถาน  เยเมน  ซูดาน  เลบานอน  สหราชอาณาจักร 
พันธมิตร: รัฐพันธมิตร:  อิหร่าน   ซูดาน (จนถึง ค.ศ. 2019)   อิรัก (ก่อน ค.ศ. 2003) พันธมิตรที่ไม่ใช่รัฐ:  อัลกออิดะฮ์   อัลญะมาอะตุลอิสลามียะฮ์ 
ปรปักษ์: รัฐศัตรู:  อียิปต์   อิสราเอล   ซูดาน (ตั้งแต่ ค.ศ. 2019)   สหรัฐ   สหราชอาณาจักร   สหภาพโซเวียต (จนถึง ค.ศ. 1991)   อัฟกานิสถาน (จนถึง ค.ศ. 1992) 
ญิฮาดอิสลามอียิปต์ (อังกฤษ: Egyptian Islamic Jihad; อาหรับ: الجهاد الإسلامي المصري) เป็นกลุ่มก่อการร้ายลัทธิอิสลามอียิปต์ที่ก่อตั้งตึ้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 สหประชาชาติแบนกลุ่มนี้ทั่วโลกในฐานะกลุ่มที่มีความเกี่ยวข้องกับอัลกออิดะฮ์ และรัฐบาลหลายแห่งทั่วโลกแบนกลุ่มนี้ด้วย
เป้าหมายหลักดั้งเดิมขอองค์กรคือโค่นล้มรัฐบาลอียิปต์และแทนที่ด้วยรัฐอิสลาม ภายหลังขยายเป้าหมายรวมการโจมตีผลประโยชน์ของสหรัฐและอิสราเอลในอียิปต์และทั่วโลก
หลังการปฏิวัติอียิปต์ อดีตหัวหน้ากลุ่มในอียิปต์หันไปก่อตั้งพรรคการเมืองชื่อพรรคอิสลาม ซึ่งกลายเป็นสมาชิกพันธมิตรต่อต้านรัฐประหารหลังรัฐประหารในประเทศอียิปต์ ค.ศ. 2013
ปฏิบัติการ

ทางกลุ่มออกมาอ้างความรับผิดชอบในการลอบสังหารประธานาธิบดีอันวาร์ ซาดัตเมื่อ พ.ศ. 2534 และการลอบสังหารนายฮัสซัน อัล อัสฟิ รัฐมนตรีมหาดไทยของอียิปต์เมื่อ พ.ศ. 2536 การลอบวางระเบิดสถานทูตอียิปต์ในปากีสถานเมื่อ พ.ศ. 2538 รวมทั้งการพยายามโจมตีสถานทูตสหรัฐในแอลเบเนียเมื่อ พ.ศ. 2541 แต่ไม่สำเร็จ
หัวหน้า

ถึงแม้ว่าอัยมัน อัซเซาะวาฮิรีเป็น "หนึ่งในแนวหน้า" ผู้นำที่แท้จริงคืออัชชะรีฟ นะบีล นะอีมเคยเป็นหัวหน้ากลุ่มนี้ใน ค.ศ. 1988 ถึง 1992
อ่านเพิ่ม

Jamaat al-Islamiyya (and) Egyptian Islamic Jihad, Council on Foreign Relations, October 2005
"In the Spotlight: Al-Jihad (Egyptian Islamic Jihad)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-04-09. สืบค้นเมื่อ 2017-09-18., Center for Defense Information, 17 September 2002
"Al-Jihad al-Islami". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2001-09-25. สืบค้นเมื่อ 2017-09-18., Center for Nonproliferation Studies, Monterey Institute of International Studies
Egyptian Islamic Jihad, Australian National Security, Australian Government
Egypt's Jihad Group leader wants end to violence
Violence won't work: how author of 'jihadists' bible' stirred up a storm
ดลยา เทียนทอง. ปฐมบทการก่อการร้าย. กรุงเทพฯ: สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550, หน้า 72-73.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
ถนนเอปีฟานีโอ เด ลอส ซันโตส

|    ถนนเอปีฟานีโอ เด ลอส ซันโตส |
| --- | --- |
EDSA ทางหลวงหมายเลข 54
แผนที่แสดงเส้นทาง (สีแดง) ในเมโทรมะนิลา
ภาพถนนเพื่อมองจากสถานีรถไฟฟ้าโบนี
ข้อมูลของเส้นทาง
บำรุงรักษาโดย การพัฒนาเมโทรมะนิลา และกรมงานสาธารณะและทางหลวง
ความยาว: 23.8 กิโลเมตร (14.8 ไมล์)รวมส่วนต่อขยายในไบซิตี
มีขึ้นเมื่อ: ค.ศ. 1940–ปัจจุบัน
ทางหลวงที่เป็น ส่วนประกอบ:   C-4 C-4   AH 26 (26) / N1 ในเมโทรมะนิลา 
ข้อจำกัด: ห้ามรถบรรทุกขนาดใหญ่วิ่ง
ทางแยกที่สำคัญ
ถนนวงแหวนรอบมะนิลา
ปลายทางทิศเหนือ: อนุสาวรีย์โบนีฟาซีโอในเกรซปาร์ก คาโลโอคัน
 :    E1 / AH 26 (26) (North Luzon Expressway) / N127 (Quirino Highway) / N160 (Bonifacio Avenue) at Balintawak Cloverleaf ในเกซอนซิตี   N171 (West Avenue) / N173 (North Avenue) ในเกซอนซิตี   N170 (Quezon Avenue) ในเกซอนซิตี   N180 / N59 (Aurora Boulevard) ในคูเบา เกซอนซิตี   N184 / N60 (Ortigas Avenue) ในเกซอนซิตี   N141 (Shaw Boulevard) ในมันดาลูโยง   N190 (Gil Puyat Avenue/Kalayaan Avenue) ในมากาตี  Ayala Avenue and McKinley Road ในมากาตี   N145 / E2 / AH 26 (26) (South Luzon Expressway) at Magallanes Interchange ในมากาตี   N170 (Taft Avenue) at Pasay Rotunda ในปาไซ   N120 / AH 26 (26) / N61 (Roxas Boulevard) ในปาไซ 
ปลายทางทิศใต้: เอสเอ็มมอลล์ออฟเอเชียในไบซิตี, ปาไซ
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ฟิลิปปินส์
เมืองสำคัญ: คาโลโอคัน, เกซอนซิตี, ซันฮวน, มันดาลูโยง, มากาตี, ปาไซ
 
ระบบทางหลวง
ถนนในประเทศฟิลิปปินส์ ทางหลวง  ทางด่วน 
ถนนเอปีฟานีโอ เด ลอส ซันโตส (ฟิลิปปินส์: Abenida Epifanio de los Santos; ตัวย่อ EDSA) เป็นถนนกึ่งวงแหวนรอบมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ ถือเป็นถนนสายสำคัญของเมโทรมะนิลา ผ่านเมืองต่าง ๆ ในเขตปริมณฑลทั้งหมด 6 เมือง ได้แก่ คาโลโอคัน, เกซอนซิตี, ซันฮวน, มันดาลูโยง, มากาตี และปาไซ โดยถนนตั้งชื่อตามเอปีฟานีโอ เด ลอส ซันโตส ซึ่งเป็นนักวิชาการ ถนนเชื่อมต่อระหว่างทางด่วนลูซอนเหนือทางทิศเหนือกับทางด่วนลูซอนใต้ทางทิศใต้ เป็นถนนสายยาวที่สุดและมีการจราจรหนาแน่นที่สุดในเขตปริมณฑล โดยมีระยะทาง 23.8 กิโลเมตร (14.8 ไมล์)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ถนน EDSA
ชิรก์ (อิสลาม)

การสักการะใครหรืออะไรก็ตามนอกจากอัลลอฮ์
ในศาสนาอิสลาม ชิริก (อาหรับ: شرك) เป็นบาปจากการบูชาเทวรูปหรือพหุเทวนิยม (เช่น สักการะใครหรืออะไรก็ตามเป็นพระเจ้านอกจากอัลลอฮ์) ตามหลัก เตาฮีด (เอกเทวนิยม) มุชริกูน (مشركون พหุพจน์ของ มุชริก مشرك) คือผู้ที่ทำ ชิริก ซึ่งหมายถึง "มีความสัมพันธ์" และอิงถึงการยอมรับพระเจ้าและความศักดิ์สิทธิ์คู่กับอัลลอฮ์ (ในฐานะ "ผู้มีหุ้นส่วน" กับพระเจ้า)
ในกฎหมายชะรีอะฮ์ ชิริกเป็นอาชญากรรมที่อภัยไม่ได้ เพราะเป็นบาปขั้นร้ายแรง: อัลลอฮ์ทรงอภัยบาปทุกชนิด ยกเว้น ชิริก โดยผู้ที่ได้รับการยกเว้นคือ ผู้ศรัทธาที่สำนึกผิดจากชิรก์ก่อนตาย
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า ชิริก มาจากรากสามอักษรว่า ช-ร-ก (ش ر ك) มีความหมายทั่วไปว่า "เพื่อแบ่งปัน"
ในอัลกุรอาน มักหมายถึง "แบ่งปันในฐานะหุ้นส่วน" ดังนั้น พหุเทวนิยม จึงหมายถึง "อ้างเป็นหุ้นส่วนกับอัลลอฮ์" ในอัลกุรอาน ชิริก กับคำว่า มุชริกูน (مشركون)—ผู้ทำชิริกและเป็นปฏิปักษ์ต่อศาสนาอิสลาม—มักกล่าวเป็นศัตรูของศาสนาอิสลาม (ในซูเราะฮ์อัตเตาบะฮ์ อายะฮ์ 9:1–15)
กุรอาน

นักวิจารณ์ศาสนาอิสลามกล่าวถึงอัลกุรอานว่าได้เน้นไปถึงการสักการะรูปปั้นของชาวอาหรับก่อนการมาของอิสลาม โดยเฉพาเทพีหลักทั้งสาม มะนาต, อัลลาต และอัลอุซซา คู่กับอัลลอฮ์ (ในอัลกุรอานซูเราะฮ์ที่ 53) และคำว่า มุชริกูน (เอกพจน์: มุชริก) มักแปลเป็นภาษาไทยว่า "พวกบูชาเจว็ด; มุชริก; ผู้ปฏิเสธศรัทธา"
อัลกุรอานกล่าวถึงสังคมในสมัยนบีนูฮ์ว่า พวกบูชารูปปั้นปฏิเสธและล้อเลียนนูฮ์ว่า "และพวกเขาได้กล่าวว่า "พวกท่านอย่าได้ทอดทิ้งพระเจ้าทั้งหลายของพวกท่านเป็นอันขาด พวกท่านอย่าได้ทอดทิ้งวัดด์ และซุวาอ์ และยะฆูษ และยะอูก และนัซร์ เป็นอันขาด" (กุรอานซูเราะฮ์นูฮ์ 71:23)
อีกรูปหนึ่งของ ชิริก คือการสักการะทรัพยสืนหรือวัสดุอื่น ๆ เช่นในอัลกุรอาน ซูเราะฮ์อัลอะอ์รอฟ ในเรื่องราวของลูกหลานอิสราเอลที่บูชาลูกวัวที่ทำด้วยทอง และมูซา สั่งให้พวกเขาขออภัยโทษ
อีกรูปแบบหนึ่งของชิรก์ในอัลกุรอาน ซูเราะฮ์อัตเตาบะฮ์ คือ การนำนักวิชาการศาสนา, พระ, สิ่งศักดิ์สิทธิ์ หรือนักกฎหมายทางศาสนาเป็นพระเจ้าในทางปฏิบัติ
การตีความทางเทววิทยา

มุสลิมยุคกลางและนักปรัชญาชาวยิวเชื่อว่าหลักตรีเอกภาพเป็น ชิริก ในภาษาอาหรับ (หรือ ชีตุฟ ในภาษาฮีบรู) หมายถึง "การเชื่อมโยง" ในการการจำกัดความเป็นอนันต์ของพระเจ้าโดยการเชื่อมโยงพระผู้เป็นเจ้ากับการดำรงอยู่ทางกายภาพ
ในบริบททางเทววิทยา ผู้ที่ทำ ชิริก คือผู้ที่ตั้งสิ่งที่ถูกสร้างกับอัลลอฮ์ โดยจะเป็นบาปนี้ในตอนที่คนหนึ่งจินตนาการว่ามีหุ้นส่วนที่เหมาะกับการสักการะคู่กับ อัลลอฮ์ ตามที่อัลกุรอานกล่าวว่า: "แท้จริงอัลลอฮฺ จะไม่ทรงอภัยโทษให้แก่การที่สิ่งหนึ่งจะถูกให้มีภาคี ขึ้นแก่พระองค์และพระองค์ทรงอภัยให้แก่สิ่งอื่นจากนั้นสำหรับผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ และผู้ใดให้มีภาคีขึ้นแก่อัลลอฮฺแล้วแน่นอนเขาก็ได้อุปโลกน์บาปกรรมอันใหญ่หลวงขึ้น" (กุรอาน ซูเราะฮ์อันนิซาอ์ 4:48)
ผู้ติดตามลัทธิศูฟีบางส่วน มีแนวโน้มที่จะเชื่อในสิ่งอื่นคู่กับพระเจ้าว่าเป็นหนึ่งในพหุเทวนิยม (ชิริก) นั่นไม่รวมถึงพระเทียมเท็จ แต่รวมความเชื่อในการมีตัวตนของสิ่งอื่น ซึ่งเป็นที่ยอมรับโดยเอกเทวนิยม เช่น มารเป็นต้นกำเนิดของความชั่ว หรือเจตจำนงเสรีเป็นต้นกำเนิดของหน้าที่ของสิ่งถูกสร้างของพระเจ้า เท่ากับการเชื่อว่ามีอำนาจอื่นนอกจากพระเจ้า
สถานะของชาวคัมภีร์ (อะฮ์ลุลกิตาบ) โดยเฉพาะชาวยิวและคริสต์ แนวคิดของการไม่เชื่อในมุมมองของศาสนาอิสลามยังไม่เป็นที่กระจ่าง ชาลส์ อดัมส์ (Charles Adams) เขียนว่า กุรอานตำหนิชาวคัมภีร์ด้วยคำว่า กุฟร์ เพราะปฏิเสธโองการของมุฮัมมัด เมื่อพวกเขาควรเป็นกลุ่มแรกที่ยอมรับมันในฐานะผู้สืบทอดวจนะในยุคก่อน และเลือกเฉพาะชาวคริสต์ที่ปฏิเสธหลักฐานความเป็นเอกภาพของพระเจ้า โองการจากซูเราะฮ์อัลมาอิดะฮ์ 5:73  ("แท้จริงบรรดาผู้ที่กล่าวว่าอัลลอฮฺเป็นผู้ที่สามของสามองค์ นั้นได้ตกเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาแล้ว...") คู่กับอายะฮ์อื่น เป็นที่เข้าใจว่าศาสนาอิสลามได้ปฏิเสธความเชื่อเรื่องตรีเอกภาพของศาสนาคริสต์ อีกอะยะฮ์หนึ่งปฏิเสธการเป็นพระเจ้าของอีซา บุตรของมัรยัม (พระเยซู บุตรของพระแม่มารีย์) อย่างเด็ดขาดและกล่าวถึงผู้คนที่ให้พระเยซูเท่ากับพระเจ้าเป็นผู้ปฏิเสธ ซึ่งจะถูกลงโทษในนรกตลอดกาล อัลกุรอานไม่ได้กล่าวถึงพระเยซูในฐานะบุตรของพระเจ้าหรือเป็นพระเจ้า แต่ได้กล่าวเป็นศาสดาและศาสนทูตของพระเจ้าที่ส่งมายังลูกหลานอิสราเอล นักคิดมุสลิมบางคน เช่น มุฮัมมัด อัฏฏอลิบี มีมุมมองแบบรุนแรงในโองการที่เกี่ยวกับความเชื่อในหลักตรีเอกภาพและการเป็นพระเจ้าของพระเยซู (อัลมาอิดะฮ์ 5:19, 5:75-76, 5:119) ว่าเป็นหลักการที่ไม่ใช่คริสเตียนซึ่งถูกปฏิเสธโดยคริสตจักร
Cyril Glasse วิจารณ์การใช้คำว่า กาฟิรูน [พหุพจน์ของ กาฟิร] เพื่อกล่าวถึงชาวคริสต์ว่าเป็น "การใช้งานอย่างหละหลวม" รายงานจากสารานุกรอิสลาม ในหลักนิติศาสตร์อิสลาม อะฮ์ลุลกิตาบ นั้น "มักใจกว้างกว่าพวก กุฟฟาร [พหุพจน์ของ กาฟิร] อื่น ๆ..." และ "ในทางทฤษฎี" มุสลิมจะถูกลงโทษ ถ้าเขาพูดกับชาวยิวหรือคริสต์ว่า: "เจ้าผู้ปฏิเสธศรัทธา"
ในทางประวัติศาสตร์ ชาวคัมภีร์ที่อยู่ภายใต้การปกครองของอิสลาม จะได้สถานะใหม่ว่า ซิมมี ในขณะที่ผู้มาเยียมชมดินแดนมุสลิมจะได้สถานะเป็น มุสตะอ์มิน
หลังจากศตวรรษที่ 18 ด้วยความรุ่งเรืองของวะฮาบีย์ ชิริก ถูกขยายกรอบให้กว้างกว่าเดิม เช่นการมีส่วนร่วมทางการเมืองที่ดูแผลกในศาสนาอิสลาม หรือยึดมั่นประเพณีทางศาสนา เชื่อว่าไม่ได้อยู่ในหลักการอิสลาม
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยศาสนา
อติเทวนิยม
ศาสนาอิสลามกับการดูหมิ่น
นิกายในศาสนาอิสลาม
ตรีเอกภาพในมุมมองของศาสนาอิสลาม
การสวรรคตของพระเยซูในมุมมองของศาสนาอิสลาม
ลัทธินอกศาสนา
อาระเบียก่อนการมาของศาสนาอิสลาม
ชะฮาดะฮ์
ฏอฆูต
ยาอะลี
แหล่งข้อมูลอื่น

Zebiri, Kate (1995). "Relations Between Muslims and Non-Muslims in the Thought of Western-Educated Muslim Intellectuals – Islam and Christian-Muslim Relations". Islam and Christian–Muslim Relations. 6 (2): 255–277. doi:10.1080/09596419508721055.
Shirk in legislation เก็บถาวร 2015-05-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ตังเกี๋ย

อาณานิคมตังเกี๋ย (เวียดนาม: Bắc Kỳ บั๊กกี่; อังกฤษ: Tonkin, Tongkin, Tonquin หรือ Tongking) เอกสารไทยเก่าเรียก ญวนเหนือ หรือ แคว้นจุฬนี เป็นส่วนที่อยู่ทางเหนือสุดของประเทศเวียดนาม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงและมณฑลยูนนานของจีนทางเหนือ ทางตะวันตกติดต่อกับลาว และทางตะวันออกติดต่อกับอ่าวตังเกี๋ย ตังเกี๋ยตั้งอยู่บริเวณสามเหลี่ยมแม่น้ำแดงอันอุดมสมบูรณ์ และนับเป็นแหล่งปลูกข้าวที่สำคัญ