stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศโมร็อกโก
แหล่งข้อมูลอื่น

ประเทศโมร็อกโก ที่เว็บไซต์ Curlie
คู่มือการท่องเที่ยว Morocco จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กสหภาพแอฟริกา |
| --- | --- |
 แอลจีเรีย  แองโกลา  เบนิน  บอตสวานา  บูร์กินาฟาโซ  บุรุนดี  กาบูเวร์ดี  แคเมอรูน  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  ชาด  คอโมโรส  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐคองโก  โกตดิวัวร์  จิบูตี  อียิปต์  อิเควทอเรียลกินี  เอริเทรีย  เอสวาตีนี  เอธิโอเปีย  กาบอง  แกมเบีย  กานา  กินี  กินี-บิสเซา  เคนยา  เลโซโท  ไลบีเรีย  ลิเบีย  มาดากัสการ์  มาลาวี  มาลี  มอริเตเนีย  มอริเชียส  โมร็อกโก  โมซัมบิก  นามิเบีย  ไนเจอร์  ไนจีเรีย  รวันดา  ซาห์ราวี เวสเทิร์นสะฮารา  เซาตูเมและปรินซีปี  เซเนกัล  เซเชลส์  เซียร์ราลีโอน  โซมาเลีย  แอฟริกาใต้  ซูดานใต้  ซูดาน  แทนซาเนีย  โตโก  ตูนิเซีย  ยูกันดา  แซมเบีย  ซิมบับเว 
| ด ค กประเทศที่มีกษัตริย์เป็นประมุขแห่งรัฐ |
| --- | --- |
ทวีปเอเชีย:  กัมพูชา  กาตาร์ (*)  คูเวต (⁂)  จอร์แดน (⁂)  ซาอุดีอาระเบีย (*)  ญี่ปุ่น  ไทย  บรูไน (*)  บาห์เรน (*)  ภูฏาน  มาเลเซีย (!)  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (*)  โอมาน (*) 
ทวีปแอฟริกา:  โมร็อกโก  เลโซโท  เอสวาตินี (*) 
ทวีปยุโรป:  เดนมาร์ก  นครรัฐวาติกัน (*!)  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  เบลเยียม  โมนาโก  ลักเซมเบิร์ก  ลีชเทินชไตน์  สเปน  สวีเดน  อันดอร์รา (!) 
โอเชียเนีย:  ตองงา 
เครือจักรภพ:  เกรเนดา  แคนาดา  จาเมกา  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ตูวาลู  นิวซีแลนด์  บาฮามาส  เบลีซ  ปาปัวนิกินี  สหราชอาณาจักร  หมู่เกาะโซโลมอน  ออสเตรเลีย  แอนทีกาและบาร์บิวดา 
 * สมบูรณาญาสิทธิราชย์  ⁂ ราชาธิปไตยกึ่งภายใต้รัฐธรรมนูญ   ! ราชาธิปไตยที่มีการเลือกตั้ง 
| ด ค กองค์การความร่วมมืออิสลาม (โอไอซี) |
| --- | --- |
รัฐสมาชิก:  อัฟกานิสถาน  แอลเบเนีย  แอลจีเรีย  อาเซอร์ไบจาน  บาห์เรน  บังกลาเทศ  เบนิน  บูร์กินาฟาโซ  บรูไน  แคเมอรูน  ชาด  คอโมโรส  จิบูตี  อียิปต์  กาบอง  แกมเบีย  กินี  กินี-บิสเซา  กายอานา  อินโดนีเซีย  อิหร่าน  อิรัก  โกตดิวัวร์  จอร์แดน  คูเวต  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  เลบานอน  ลิเบีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  มาลี  มอริเตเนีย  โมร็อกโก  โมซัมบิก  ไนเจอร์  ไนจีเรีย  โอมาน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  กาตาร์  ซาอุดีอาระเบีย  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน  โซมาเลีย  ซูดาน  ซูรินาม  ทาจิกิสถาน  ตุรกี  ตูนิเซีย  โตโก  เติร์กเมนิสถาน  ยูกันดา  อุซเบกิสถาน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  เยเมน 
รัฐที่ถูกระงับ:  ซีเรีย 
รัฐสังเกตการณ์:  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  นอร์เทิร์นไซปรัส  รัสเซีย  ไทย 
| ด ค กพันธมิตรหลักนอกเนโทของสหรัฐ |
| --- | --- |
สมาชิกปัจจุบัน:   เกาหลีใต้   กาตาร์   คูเวต   โคลอมเบีย   จอร์แดน   ญี่ปุ่น   ตูนิเซีย   ไต้หวัน (พฤตินัย)   ไทย   นิวซีแลนด์   บราซิล   บาห์เรน   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   โมร็อกโก   ออสเตรเลีย   อาร์เจนตินา   อิสราเอล   อียิปต์ 
อดีตสมาชิก:   อัฟกานิสถาน (ค.ศ. 2012–2021) 
Solve the status issue under the leadership of United Nations' MINURSO
↑  Solve the status issue under the leadership of United Nations' MINURSO
↑  ภาษาฝรั่งเศสยังถูกใช้ในเอกสารทางการและธุรกรรม ถึงแม้ว่าจะไม่มีสถานะทางการ: "French (often the language of business, government, and diplomacy)..."
ประเทศเชโกสโลวาเกียในโอลิมปิก

| ประเทศเชโกสโลวาเกีย ในโอลิมปิก |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: TCH
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกเชโกสโลวาเกีย
เหรียญ อันดับ 29:  ทอง 51 เงิน 57 ทองแดง 60 รวม 168 
การเข้าร่วมในกีฬาฤดูร้อน
1920 1924 1928 1932 1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992
การเข้าร่วมในกีฬาฤดูหนาว
1924 1928 1932 1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
 โบฮีเมีย (1900–1912)  เช็กเกีย (1994–)  สโลวาเกีย (1994–)
ประเทศเชโกสโลวาเกีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกใน พ.ศ. 2463 หลังจากที่เคยเข้าร่วมในชื่อโบฮีเมียระหว่าง พ.ศ. 2443 - 2455 และเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้ง  ยกเว้น พ.ศ. 2527 ที่เข้าร่วมการคว่ำบาตรที่นำโดยสหภาพโซเวียต และเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาวทุกครั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2467 หลังจากการสลายตัวของเชโกสโลวาเกียใน พ.ศ. 2536 สาธารณรัฐเช็ก (เช็กเกีย) และสโลวาเกียต่างแยกกันในการแข่งขันโอลิมปิกตั้งแต่ พ.ศ. 2537
นักกีฬาเชโกสโลวาเกียได้เหรียญรางวัล 143 เหรียญในโอลิมปิกฤดูร้อน และได้ 25 เหรียญในโอลิมปิกฤดูหนาว โดยได้เหรียญมากจากสกีและฮอกกี้น้ำแข็ง
ดูเพิ่ม

ประเทศเชโกสโลวาเกียในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติเชโกสโลวาเกียในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาเชโกสโลวาเกียที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตินี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินเดียตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย
เจ้าชายฮารุน ออสมัน

| เจ้าชายฮารุน ออสมัน |
| --- | --- |
พระประมุขแห่งราชวงศ์ออสมัน
พระประมุขแห่งราชวงศ์ออสมัน
ดำรงพระยศ: 18 มกราคม 2564 - ปัจจุบัน

ประสูติ: 22 มกราคม พ.ศ. 2475 (92 ปี) ดามัสกัส ประเทศซีเรีย
พระชายา: ฟาห์เซ็ต ฮานิม
พระบุตร: เจ้าชายโอฮาน ออสมาโนกูล เจ้าหญิงโนฮาน ออสมาโนกูล สุลต่าน เจ้าชายอับดุลฮามิด คายิฮาน ออสมาโนกูล
ราชวงศ์: ราชวงศ์ออสมัน
พระบิดา: เจ้าชายเชห์ซาเด เมห์เหม็ด อับดุลคาริม
พระมารดา: นีเหม็ด ฮานิม
เจ้าชายฮารุน ออสมัน (อังกฤษ: His Imperial Highness Harun Osman) ประสูติเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2475 เป็นพระโอรสพระองค์เล็กใน เจ้าชายเชห์ซาเด เมห์เหม็ด อับดุลคาริม และ นีเหม็ด ฮานิม เป็นทายาทสายตรงใน สุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 ดำรงพระยศศักดิ์เป็น พระประมุขแห่งราชวงศ์ออสมัน ภายหลังการสิ้นพระชนม์ลงของ เจ้าชายดุนดาร์ อาลี ออสมัน พระเชษฐาของพระองค์เมื่อวันที่ 18 มกราคม 2564
เจ้าชายฮารุน ออสมัน ทรงเสกสมรสกับ ฟาห์เซ็ด ฮานิม มีพระบุตรดังนี้
เจ้าชายโอฮาน ออสมาโนกูล
เจ้าหญิงโนฮาน ออสมาโนกูล สุลต่าน
เจ้าชายอับดุลฮามิด คายิฮาน ออสมาโนกูล
โจเจียง

โจเจียง (ค.ศ. 189 – 1 สิงหาคม ค.ศ. 223) ชื่อรอง ซือเหวิน เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของโจโฉอันเกิดจากนางเปียนซี หนวดเคราสีเหลือง มีความสามารถในการรบสูง โจโฉให้โจเจียงเป็นเจ้าเมืองเอียนเหลง เมื่อโจโฉตายแล้ว โจผีได้อำนาจต่อ โจเจียงไม่ขัดขวางการขึ้นมามีอำนาจของโจผี จึงได้ครองเมืองเอียนเหลงต่อไป ภายหลังโจผีได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้และสถาปนาวุยก๊ก โจเจียงจึงได้รับตำแหน่งเริ่นเฉิงอ๋อง (任城王) ไม่นานโจเจียงก็ป่วยหนักและเสียชีวิตลงอย่างกะทันหันในปี ค.ศ. 223 รวมอายุเพียง 34 ปี
แคลริเน็ต

| --- | --- |
จากซ้ายไปขวา คลาริเน็ต Ab Bb และ Eb
เครื่องเป่าลมไม้
ประเภท:  เครื่องเป่าลมไม้  เครื่องเป่าลม  ปี่ลิ้นเดี่ยว 
ช่วงเสียง
 
นักดนตรี
  
แคลริเน็ต (อังกฤษ: clarinet) เป็นเครื่องดนตรีจำพวกเครื่องเป่าลมไม้(woodwind instruments) ที่พัฒนามาจากเครื่องดนตรีในสมัยกลางเรียกว่า chalumeau แคลริเน็ตเป็นเครื่องดนตรีที่มักทำจากไม้หรือพลาสติก ทำให้เกิดเสียงโดยใช้ลิ้นเดี่ยว (single reed) ซึ่งรัดติดกับปากเป่าเช่นเดียวกับแซกโซโฟน ช่วงเสียงแคลริเน็ต (Bb) เริ่มตั้งแต่ D (เขียนว่า E แต่เล่นแล้วออกเสียง D เนื่องจากเป็นแคลริเน็ตบีแฟลต มีเสียงต่ำกว่าที่เขียนไว้ 1 tone) เรื่อยขึ้นไปประมาณ 3 ½ คู่แปด
ประวัติ

ชาวเยอรมันชื่อ โยฮัน คริสท็อฟ เด็นเนอร์ ประดิษฐ์แคลริเน็ตเมื่อราวปี ค.ศ. 1700 และเริ่มใช้กันอย่างแพร่หลายในวงออร์เคสตราเมื่อปี ค.ศ. 1780 (แคริเน็ตเป็นหนึ่งในเครื่องดนตรีโปรดของโมทซาร์ท) และแทนที่โอโบในวงโยธวาทิตได้ในที่สุด
ชนิดของแคลริเน็ต

นอกจากบีแฟลตแคลริเน็ต (โซปราโน) ที่ใช้กันทั่วไปแล้ว ยังมีแคลริเน็ตชนิดอื่นอีก เช่น
เบสแคลริเน็ต ใช้ระบบการวางนิ้วชุดเดียวกับแคลริเน็ตบีแฟลตทุกอย่าง แต่เวลาเล่นจะมีเสียงต่ำกว่าบีแฟลตแคลริเน็ตอยู่ 1 คู่แปด เหมาะที่จะนำไปใช้บรรเลงแนวทำนองในระดับเสียงต่ำ ลักษณะเด่นของเบสแคลริเน็ตอยู่ที่ข้อต่อ กำพวดจะเป็นรูปโค้งงอ ปากลำโพงทำด้วยโลหะ งอย้อนขึ้นมาคล้ายกับแซกโซโฟน
บาสเซต แคลริเน็ต จะคล้ายกับโซปราโนแคลริเน็ต แต่ขนาดยาวกว่า
อัลโตแคลริเน็ต ขนาดใหญ่และยาวกว่าแคลริเน็ตอื่น ๆ ระดับเสียงต่ำกว่าบีแฟล็ตแคลริเน็ตอยู่คู่ 5 เพอร์เฟกต์ ปากลำโพงทำด้วยโลหะ โค้งงอย้อนขึ้นเหมือนแซกโซโฟน
อีแฟลตแคลริเน็ต (โซปรานิโน) มีขนาดเล็กกว่าบีแฟลตแคลริเน็ต และมีระดับเสียงสูงกว่าบีแฟลตแคลริเน็ตคู่ 5 เพอร์เฟค
เอแฟลตแคลริเน็ต มีขนาดเล็กที่สุด
ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา

นักฟุตบอลระดับอาชีพชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2539)
ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา ชื่อเล่น เบนซ์ เป็นนักฟุตบอลระดับอาชีพชาวไทย ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งกองกลางตัวรุกให้แก่มหาสารคาม เอสบีทีในศึกไทยลีก 2 เขาเกิดที่จังหวัดกาฬสินธุ์ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ก่อนที่จะย้ายมาอยู่ที่จังหวัดชลบุรี
ชีวิตช่วงแรกและอาชีพ

เมื่อยังเป็นเด็ก ณัฐวุฒิมีความไม่ชอบฟุตบอลเป็นอย่างมาก กระทั่งพี่ชายขอให้เล่นฟุตบอลเพื่อลดน้ำหนัก เขาค่อย ๆ เริ่มสนุกกับการเล่นฟุตบอลในฐานะกีฬาและในไม่ช้าก็มีความปรารถนาที่จะพัฒนาทักษะของตัวเอง หลังจากทำผลงานได้ดีกว่ารุ่นอายุของเขา ณัฐวุฒิได้เข้าร่วมกับสถาบันฌีแอมเฌ และต่อมาได้เข้าร่วมโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย ซึ่งเขาได้รับเรียกตัวไปร่วมทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
อาชีพชุดใหญ่

หลังจากคว้าแชมป์ฟุตบอลอาเซียนชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี 2011 ร่วมกับทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี เขาก็ได้รับคัดเลือกให้ไปทดสอบฝีเท้ากับสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ซึ่งเป็นผู้สังเกตการณ์เขาในการแข่ง ทางสโมสรเซ็นสัญญากับเขา และเขาได้รับเชิญพร้อมกับนักเตะไทยอีกเจ็ดคนเพื่อฝึกซ้อมเป็นเวลาหกเดือนที่สถาบันเลสเตอร์ซิตีของสโมสรในพรีเมียร์ลีก ประสบการณ์ดังกล่าวส่งผลดีต่อเขา เนื่องจากเขาอ้างว่าประสบการณ์ "ได้ทำให้เขาดีขึ้นอย่างมาก" หลังจากนั้น กองหน้ารายนี้ก็ได้รับการยืมตัวไปอยู่กับสโมสรฟุตบอลสุรินทร์ ซิตี้ ในดิวิชันสามของประเทศไทย ซึ่งเขายิงได้ 5 ประตูจากการลงสนาม 14 นัด
ผลงานระดับทีมชาติ

เขาคว้าแชมป์ฟุตบอลอาเซียนชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี 2011 ร่วมกับทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี ส่วนใน ค.ศ. 2016 ณัฐวุฒิได้รับเลือกให้ติดทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ในการแข่งฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2016 ที่ประเทศกาตาร์ และในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2017 เขาคว้าแชมป์ฟุตบอลในซีเกมส์ 2017 ร่วมกับทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
การยิงประตูระดับนานาชาติ > ร่วมกับทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี

| ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี> ลำดับ | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี> วันที่ | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี> สถานที่ | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี> คู่แข่ง | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี> คะแนน | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี> ผล | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี> การแข่ง | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 20 สิงหาคม พ.ศ. 2560 | เซอลายัง ประเทศมาเลเซีย |  กัมพูชา | 2–0 | 3–0 | ซีเกมส์ 2017 |  |
| 2. | 20 สิงหาคม พ.ศ. 2560 | เซอลายัง ประเทศมาเลเซีย |  กัมพูชา | 3–0 | 3–0 | ซีเกมส์ 2017 |  |
การยิงประตูระดับนานาชาติ > ร่วมกับทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี

| ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี> ลำดับ | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี> วันที่ | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี> สถานที่ | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี> คู่แข่ง | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี> คะแนน | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี> ผล | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี> การแข่ง | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 3 มิถุนายน พ.ศ. 2559 | กรูบง ประเทศมาเลเซีย |  เวียดนาม | 1–0 | 2–0 | เนชันส์คัพ 2016 |  |
การยิงประตูระดับนานาชาติ > ร่วมกับทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี

| ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี> ลำดับ | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี> วันที่ | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี> สถานที่ | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี> คู่แข่ง | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี> คะแนน | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี> ผล | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี> การแข่ง | ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา – ประตูของทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 | เวียงจันทน์ ประเทศลาว |  อินโดนีเซีย | 1-0 | 2-0 | ฟุตบอลอาเซียนชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี 2011 |  |
เกียรติประวัติ > ร่วมกับสโมสร

บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด
ไทยลีก ชนะเลิศ: ฤดูกาล 2557
ไทยลีกคัพ รองชนะเลิศ: ฤดูกาล 2557
เกียรติประวัติ > ร่วมกับทีมชาติ

ทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
ซีเกมส์ เหรียญทอง: พ.ศ. 2560
ดูไบคัพ ชนะเลิศ: พ.ศ. 2560
ทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี
เนชันส์คัพ ชนะเลิศ: พ.ศ. 2559
ทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
ฟุตบอลอาเซียนชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี ชนะเลิศ: พ.ศ. 2554
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile at Goal
ข้อมูลของ ณัฐวุฒิ สมบัติโยธา ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลมหาสารคาม เอสบีที  |
| --- | --- |
 4 ธีระพงศ์  6 ปาตรีซียู  7 ณัฐพล  8 อลงกรณ์  10 อัสซัมเซา  11 ณัฐวุฒิ  12 อดุลย์ลิขิต  13 วันเฉลิม  15 นพนนท์  17 ภคนันท์  18 ภูวดล  19 	กิตติพงษ์  22 อิสหมัย  23 ชิตชนก  28 แซมมวล  29 ธีรภัค  33 ปณต  37 กรรณ  40 ศรนารายณ์  44 ปิยะชนก  59 ภูมรินทร์  69 จิรัญพงษ์  71 แมลู  89 วานิช  91 ณัฐพงษ์  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: จักรราช
นิลวรรณ ปิ่นทอง

| คุณหญิง นิลวรรณ ปิ่นทอง ท> ช.,  ท.ม., ต.จ. |
| --- | --- |
เกิด: 6 ธันวาคม พ.ศ. 2458 จังหวัดพระนคร
เสียชีวิต: 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 (101 ปี) โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ กรุงเทพมหานคร
นามปากกา: นิลวรรณ ปิ่นทอง
อาชีพ: นักเขียน บรรณาธิการ
คุณหญิงนิลวรรณ ปิ่นทอง (6 ธันวาคม พ.ศ. 2458 – 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560) เป็นนักเขียนชาวไทย อดีตบรรณาธิการนิตยสาร สตรีสาร อดีตนายกสมาคมภาษาและหนังสือแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูถัมภ์ ได้รับรางวัลแมกไซไซ เมื่อปี พ.ศ. 2504 สาขาบริการประชาชน และเป็นอดีตเลขานุการทำเนียบนายกรัฐมนตรี ในสมัยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์
ประวัติ

นิลวรรณ ปิ่นทอง เกิดมาในครอบครัวข้าราชการชั้นผู้น้อย มารดาเสียชีวิตตั้งแต่อายุ 3 ขวบ ผู้เลี้ยงดูให้การศึกษาคือบิดา นายเวช ปิ่นทองและมารดาคือ นางกรุณา ปิ่นทอง
นิลวรรณจบชั้นมัธยม 6 จากโรงเรียนเบญจมราชาลัย และเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ ได้วุฒิป.ป. จากนั้นเข้าศึกษาระดับอุดมศึกษาที่คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ (เป็นรุ่นที่ 4 ปี 2477) จบแล้วเป็นครู 1 ปี แล้วย้ายมารับราชการในกรมโฆษณาการอยู่ 9 ปี จึงลาออกมาทำงานด้านบรรณาธิการ เมื่อปี พ.ศ. 2491 เป็นบรรณาธิการนิตยสาร สตรีสาร และปี 2492 รับหน้าที่เป็นบรรณาธิการอีก 2 เล่มคือ ดรุณสาร สำหรับเยาวชน และ สัปดาห์สาร สำหรับเรื่องข่าวสาร นิตยสาร สตรีสาร ได้รับรางวัลพระเกี้ยวทองคำ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในฐานะนิตยสารส่งเสริมภาษาไทยดีเด่น เมื่อปี พ.ศ. 2530 จนดำเนินการถึงปี 2539 จึงได้ปิดตัวลงไป
นอกจากนั้นนิลวรรณ ยังเคยดำรงตำแหน่งนายกสมาคมภาษาและหนังสือแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูถัมภ์ เคยได้รับรางวัลแมกไซไซ สาขาบริการประชาชน จากมูลนิธิแมกไซไซ ประเทศฟิลิปปินส์ เมื่อปี 2505 และได้รับปริญญา อักษรศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต (กิตติมศักดิ์)  เมื่อปี 2517 ยังได้รับการโปรดเกล้าฯ รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เปลี่ยนคำหน้านามเป็น "คุณ" (อันเป็นคำนำนามระดับชั้นเดียวกับสุภาพสตรีระดับ “คุณหญิง” แต่ใช้สำหรับสตรีที่มิได้สมรส)  ก่อนจะถึงแก่อนิจกรรมคุณนิลวรรณ ยังทำงานให้สมาคมสตรีอุดมศึกษา โดยก่อตั้งกลุ่มนักอ่านคัดเลือกหนังสือเพื่อพัฒนาตนขึ้น
นิลวรรณถึงแก่กรรมด้วยอาการสงบเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 สิริอายุ 101 ปี และได้รับพระราชทานเพลิงศพ เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ณ เมรุด้านใต้ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
รางวัล

รางวัลศรีบูรพา เป็นคนที่ 3 (2534)
รางวัลแมกไซไซ สาขาบริการประชาชน จากมูลนิธิแมกไซไซ ประเทศฟิลิปปินส์ เมื่อปี 2505
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2513 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2511 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2522 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามอินโดจีน (ช.ร.)
เปียนซี

เปียนซี (29 มกราคม ค.ศ. 161 – 9 กรกฎาคม ค.ศ. 230) เป็นภรรยาของโจโฉและเป็นพระราชมารดาของ พระเจ้าเว่ยเหวิน หรือ พระเจ้าโจผี ปฐมจักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์วุย
นางเปียนซีเกิดเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 159 ที่ไป่ถิงในครอบครัวที่มีฐานะยากจนทำให้นางต้องไปทำงานเป็นนางคณิกากระทั่ง โจโฉ ได้มาไถ่ตัวนางออกจากหอนางโลมจนกระทั่ง ค.ศ. 187 ขณะอายุได้ 28 ปีนางได้ให้กำเนิดบุตรชายคนที่ 2 ของโจโฉแต่เป็นบุตรชายคนแรกของนางคือ โจผี ทำให้ในปีต่อมาคือ ค.ศ. 188 โจโฉได้รับนางเป็นอนุภรรยาอย่างเป็นทางการ
ใน ค.ศ. 220 หลังจากที่โจผีได้โค่นล้ม ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และสถาปนาตนเองขึ้นเป็นพระเจ้าเว่ยเหวินพระองค์ก็ได้สถาปนาพระราชมารดาให้มีศักดิ์เทียบเท่าจักรพรรดินีมีพระนามว่า จักรพรรดินีอู่เซฺวียน กระทั่งพระองค์ได้สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 230 ในรัชสมัย พระเจ้าโจยอย ผู้เป็นพระราชนัดดาเมื่อพระชนมายุได้ 70 พรรษา
ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก

| ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก |
| --- | --- |
Austro-Asiatic
ภูมิภาค:: เอเชียใต้ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเอเชียตะวันออก
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: หนึ่งในตระกูลภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดในโลก
ภาษาดั้งเดิม:: ออสโตรเอเชียติกดั้งเดิม
กลุ่มย่อย::   มุนดา  คาซี-ปะหล่อง  ขมุ  มัง  Pakanic  เวียตติก  กะตู  บัฮนัร  เขมร  ปอร์  มอญ  อัซลี  นิโคบาร์  
ISO 639-5:: aav
กลอตโตลอก:: aust1305
แผนที่แสดงการกระจายของภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก   มุนดา   คาซี   ปะหล่อง   ขมุ   เวียตติก   กะตู   บัฮนัร   เขมร   มอญ   อัซลี   ปอร์   Pakanic   นิโคบาร์
ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก (อังกฤษ: Austroasiatic languages)  เป็นตระกูลภาษาขนาดใหญ่ที่มีผู้พูดทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นดิน เอเชียใต้ และเอเชียตะวันออก ประชากรส่วนใหญ่ที่พูดภาษานี้อยู่ในประเทศเวียดนามและกัมพูชา ส่วนชนกลุ่มน้อยที่พูดภาษานี้กระจายไปทั่วพื้นที่ในประเทศไทย, ลาว, อินเดีย, พม่า, มาเลเซีย, บังกลาเทศ, เนปาล และจีนตอนใต้ มีประชากรที่พูดภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกประมาณ 117 ล้านคน โดยในจำนวนมากกว่าสองในสามเป็นผู้พูดภาษาเวียดนาม ในบรรดาภาษาทั้งหมด มีเพียงเฉพาะภาษาเวียดนาม ภาษาเขมร และภาษามอญที่ปรากฏในบันทึกประวัติศาสตร์อย่างยาวนาน โดยมีเพียงสองภาษาเท่านั้นที่เป็นภาษาราชการของประเทศ คือ ภาษาเวียดนามในประเทศเวียดนาม และภาษาเขมรในประเทศกัมพูชา ภาษามอญเป็นภาษาชนกลุ่มน้อยที่ได้รับการยอมรับในประเทศพม่าและไทย ส่วนภาษาว้าเป็น 'ภาษาประจำชาติที่ได้รับการยอมรับ' ในรัฐว้า เขตปกครองตนเองโดยพฤตินัยในประเทศพม่า ภาษาสันถาลีเป็นหนึ่งใน 22 ภาษาที่กำหนดในประเทศอินเดีย ส่วนภาษาที่เหลือในตระกูลนี้มีผู้พูดเป็นชนกลุ่มน้อยและไม่มีสถานะทางการ
เอทโนล็อกระบุภาษาในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติกถึง 168 ภาษา แบ่งออกเป็น 13 กลุ่มย่อย (อาจเพิ่มShompen เป็นกลุ่มที่ 14 แต่เป็นภาษาที่ไม่ได้รับการรับรอง) ซึ่งเดิมเคยแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มหลักคือ มอญ–เขมร และมุนดา อย่างไรก็ตาม การจัดจำแนกล่าสุดแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มย่อย (มุนดา, มอญ-เขมร และคาซี-ขมุ) ในขณะที่อีกกลุ่มและกลุ่มย่อยมอญ–เขมรให้เป็นหมวดหมู่เดียวกัน ทำให้เป็นชื่อพ้องกับตระกูลใหญ่
ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติกดูเหมือนจะเป็นภาษาพื้นเพดั้งเดิมเท่าที่มีอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นดิน โดยตระกูลภาษาขร้า-ไท, ม้ง-เมี่ยน, ออสโตรนีเซียน และจีน-ทิเบตเข้ามาในบริเวณผ่านการอพยพในภายหลัง
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า Austroasiatic ได้รับการประดิษฐ์โดย Wilhelm Schmidt (เยอรมัน: austroasiatisch) โดยอิงจาก auster ศัพท์ภาษาละตินที่แปลว่า "ใต้" (แต่  Schmidt ใช้เรียกตะวันออกเฉียงใต้) กับ "Asia" แม้ว่าชื่อมีความหมายตรงตัวเป็นเช่นนั้น มีเพียง 3 สาขาเท่านั้นที่มีผู้พูดในเอเชียใต้ คือ กลุ่มภาษาคาซี, กลุ่มภาษามุนดา และกลุ่มภาษานิโคบาร์
การจัดจำแนก

นักภาษาศาสตร์โดยทั่วไปจัดภาษานี้เป็นสองกลุ่มใหญ่คือภาษากลุ่มมุนดาที่พบในอินเดียตะวันออกและอินเดียกลางกับบางส่วนของบังกลาเทศและภาษากลุ่มมอญ-เขมร ที่พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อินเดียตะวันออกเฉียงเหนือและหมู่เกาะนิโคบาร์ จากภาษาในตระกูลนี้ทั้งหมด 168 ภาษา อยุ่ในกลุ่มมอญ-เขมร 147 ภาษาและอยู่ในกลุ่มมุนดา 21 ภาษา การแบ่งย่อยลงไปอีกมีความแตกต่างกันดังนี้
การจัดจำแนก > Grérard Diffloth (1974)

เป็นการจัดแบ่งที่มีผู้นำไปอ้างอิงมากที่สุด แต่ภาษาที่ยังไม่พบในขณะนั้นไม่ได้รวมไว้ด้วย
มุนดา
มุนดาเหนือ
กอร์กู
เคอร์วาเรียน
มุนดาใต้
คาเรีย-จวา
โกราปุต มุนดา
มอญ-เขมร
มอญ-เขมรตะวันออก
ภาษาเขมร
ปอร์
ภาษากลุ่มบัฮนัร
ภาษากลุ่มกะตู
ภาษากลุ่มเวียตติก (รวมภาษาเวียดนาม)
มอญ-เขมรเหนือ
ภาษาคาซี (รัฐเมฆาลัย, อินเดีย)
ปะหล่อง
ขมุ
มอญ-เขมรใต้
ภาษามอญ
อัสเลียน
นิโคบาร์ (หมู่เกาะนิโคบาร์)
การจัดจำแนก > Ilia Peiros (2004)

เป็นการแบ่งโดยใช้ข้อมูลจากการใช้คำศัพท์ร่วมกัน
นิโคบาร์
มุนดา-เขมร
มุนดา
มอญ-เขมร
ภาษาคาซี
มอญ-เขมรศูนย์กลาง
ม้ง (ม้งและปยู)
เวียตติก
มอญ-เขมรเหนือ ประกอบด้วยกลุ่มปะหล่องและขมุ
มอญ-เขมรกลาง
ภาษาเขมรสำเนียงต่างๆ
ปอร์
อัสลี-บัฮนัร
อัสเลียน
มอญ-บัฮนัร
มอญ
กะตู-บัฮนัร
กะตู
บัฮนัร
การจัดจำแนก > Grérard Diffloth (2005)

มุนดา
กลุ่มโกวาปุต
กลุ่มมุนดาแกนกลาง
กลุ่มคาเรีย-จวา 2 ภาษา
กลุ่มมุนดาเหนือ
กลุ่มกอร์กู, กลุ่มคาวาเรีย 12 ภาษา
กลุ่มคาซี-เขมร
กลุ่มคาซี 3 ภาษาในอินเดียและบังกลาเทศ
กลุ่มปะหล่อง-ขมุ
กลุ่มขมุ มี 13 ภาษาในลาวและไทย
กลุ่มปะหล่อง-ปะกัน
กลุ่มปะกันหรือปยู มี 2 ภาษาในจีนตอนใต้
กลุ่มปะหล่อง มี 21 ภาษาในพม่า จีนตอนใต้และไทย รวมภาษาม้งในเวียดนาม
กลุ่มมอญ-เขมรศูนย์กลาง
กลุ่มเขมร-เวียตติก
กลุ่มเวียต-กะตู
กลุ่มเวียตติก มี 10 ภาษาในเวียดนามและลาวรวทั้งภาษาเวียดนามซึ่งเป็นภาษาเดียวในตระกูลออสโตรเอเชียติกที่มีเสียงวรรณยุกต์
กลุ่มกะตู มี 19 ภาษาในลาว เวียดนามและไทย
กลุ่มเขมร-บัฮนัร
กลุ่มบัฮนัร มี 40 ภาษาในเวียดนาม ลาว และกัมพูชา
กลุ่มเขมร ซึ่งได้แก่ภาษาเขมรสำเนียงต่าง ๆ ในไทย กัมพูชา เวียดนามและกลุ่มปอร์ที่มี 6 ภาษาในกัมพูชา
กลุ่มนิโคบาร์-มอญ
กลุ่มนิโคบาร์ มี 6 ภาษาในหมุ่เกาะนิโคบาร์
กลุ่มอัสลี-มอญ
กลุ่มอัสเลียน มี 19 ภาษาในไทยและมาเลเซีย
กลุ่มมอญ มี 2 ภาษาคือภาษามอญในพม่าและภาษาญัฮกุรในไทย
และยังมีอีกหลายภาษาที่ยังจัดแบ่งไม่ได้ในจีนตอนใต้
ระบบการเขียน

นอกจากชุดตัวอักษรฐานละตินแล้ว ภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกหลายภาษาเขียนด้วยอักษรเขมร, อักษรไทย, อักษรลาว และอักษรพม่า ภาษาเวียดนามเคยมีอักษรของตนเอง โดยอิงจากตัวหนังสือคำของจีน ภายหลังจึงแทนที่ด้วยชุดตัวอักษรละตินในคริสต์ศตวรรษที่ ตัวอย่างข้างล่างคือชุดตัวอักษรในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติกที่เคยมีผู้ใช้งานและและยังคงมีผู้ใช้งานอยู่
จื๋อโนม
อักษรเขมร
อักษรขอม (ใช้เพียงระยะสั้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 สำหรับภาษาพื้นเมืองในประเทศลาว)
อักษรมอญ
พ่าเฮ่าม้องเคยใช้เขียนภาษาขมุ ภายใต้ชื่อ "พ่าเฮ่าขมุ"
อักษรไทใต้คง (ภาษาปะหล่อง, ภาษาปลัง)
อักษรธรรมล้านนา (ภาษาปลัง)
อักษรโอลสิกิ (ชุดตัวอักษรสันถาลี)
Mundari Bani (ชุดตัวอักษรมุนดารี)
อักษรวารังกสิติ (ชุดตัวอักษรโฮ)
Ol Onal (ชุดตัวอักษร Bhumij)
อักษรโสรัง สมเป็ง (ชุดตัวอักษรโสรา)