stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาณาจักรแพ็กเจ
ประวัติศาสตร์ > การขยายอาณาเขต

ในรัชกาล พระเจ้าโกอี กษัตริย์องค์ที่ 8 ของอาณาจักรแพ็กเจทรงทำให้อาณาจักรขยายตัวอย่างมากและในปี ค.ศ. 249 (พ.ศ. 792) ทรงแผ่ขยายการเป็นสัมพันธมิตรกับ อาณาจักรกายา (ค.ศ. 42-642) อาณาจักรเล็ก ๆ ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของแพ็กเจและในรัชกาล
พระเจ้ากึนโชโก กษัตริย์องค์ที่ 13 แห่งอาณาจักรแพ็กเจได้ทรงขยายชายแดนออกไปถึงทางเหนือจนติดกับชายแดนของ จักรวรรดิโคกูรยอ
ประวัติศาสตร์ > รวมอาณาจักร

กระทั่ง พ.ศ. 675 ในสมัยพระเจ้าแกรูเมืองหลวงก็ถูกย้ายไปอยู่ที่บริเวณภูเขาพุกฮัน ซึ่งปัจจุบันคือเมืองกวางจู ตลอดช่วงพุทธศตวรรษที่ 6 แลที่ 7 แพ็กเจพยายามขยายอำนาจครอบคลุมเมืองอื่นๆโดยตลอด จนกระทั่งในพุทธศตวรรษที่ 8 ก็สามารถกลืนเขตอิทธิพลทั้งหมดของอาณาจักรมาฮันได้อย่างเบ็ดเสร็จ แล้วตั้งตนเป็นอาณาจักรแพ็กเจที่ยึดครองอำนาจสืบต่อแทนอาณาจักรมาฮัน
ภาษาและวัฒนธรรม > พุทธศาสนา

ค.ศ. 384 ในรัชสมัยพระเจ้าชิมนยู พระภิกษุมาลานันทา (Mālānanda) จากประเทศอินเดียเดินทางมายังอาณาจักรแพ็กเจเพื่อเผยแพร่พุทธศาสนา ทำให้พุทธศาสนามาถึงอาณาจักรแพ็กเจเป็นครั้งแรก ต่อมาในค.ศ. 526 ในสมัยพระเจ้าซ็องพระภิกษุชาวแพ็กเจชื่อว่าคย็อม-อิก (겸익, 謙益) เดินทางไปยังประเทศอินเดียเพื่อศึกษาพระธรรม พระภิกษุคย็อม-อิก เดินทางกลับจากอินเดียพร้อมกับพระภิกษุเวทัตตา (Vedatta) มายังแพ็กเจ ก่อตั้งพุทธศาสนานิกาย กเย-ยูล (계율, 戒律) หรือนิกายวินัยศึกษา เน้นการศึกษาพระธรรมวินัยเป็นหลัก ในสมัยพระเจ้าซ็องพุทธศาสนาในแพ็กเจเจริญรุ่งเรือง และยังเผยแพร่พุทธศาสนาต่อไปยังญี่ปุ่นอีกด้วย
ภาษาและวัฒนธรรม > ภาษาแพ็กเจ

อเล็กซานเดอร์ โววิน (Alexander Vovin) นักภาษาศาสตร์เสนอทฤษฎีว่า ในยุคซัมฮันนั้นประชากรในคาบสมุทรเกาหลีเดิมพูดภาษาในกลุ่มโปรโต-ญี่ปุ่น (Proto-Japonic) หรือภาษาญี่ปุ่นคาบสมุทร (Peninsular Japonic) โดยอาศัยหลักฐานจากชื่อสถานที่ต่างๆที่ปรากฏในซัมกุกซากีและบันทึกของจีน ต่อมาเมื่ออาณาจักรพูยอและอาณาจักรโคกูรยอซึ่งพูดภาษากลุ่มเกาหลี (Koreanic) เรืองอำนาจขึ้นในทางตอนเหนือของคาบสมุทรเกาหลี ทำให้ภาษากลุ่มเกาหลีจากทางเหนือเข้าแทนที่ภาษากลุ่มญี่ปุ่นทางภาคใต้ของคาบสมุทรเกาหลี ซึ่งสอดคล้องกับประวัติศาสตร์ของอาณาจักรแพ็กเจในยุคต้น ซึ่งผู้ก่อตั้งอาณาจักรแพ็กเจนั้นมาจากอาณาจักรโคกูรยอทางเหนือเข้าปกครองประชากรท้องถิ่นในรัฐมาฮัน และการขยายอิทธิพลของกลุ่มชนที่พูดภาษากลุ่มเกาหลีจากทางเหนือยังทำให้ประชากรดังเดิมของคาบสมุทรเกาหลีที่พูดภาษากลุ่มญี่ปุ่นอพยพข้ามทะเลไปสู่หมู่เกาะญี่ปุ่นและหมู่เกาะรีวกีว กลายเป็นชาวยาโยอิในที่สุด อย่างไรก็ตามทฤษฎีนี้ไม่ได้รับการยอมรับจากนักวิชาการเกาหลีใต้
ไม่มีวรรณกรรมในภาษาแพ็กเจตกทอดหลงเหลือมาถึงยุคปัจจุบัน บันทึกประวัติศาสตร์ราชวงศ์เหลียงกล่าวว่า ภาษาของอาณาจักรแพ็กเจนั้นคล้ายคลึงกับภาษาของอาณาจักรโคกูรยอ บันทึกของราชวงศ์โจวเหนือกล่าวว่า ในภาษาของแพ็กเจนั้น ชนชั้นขุนนางเรียกกษัตริย์ของตนเองว่า 於羅瑕 (จีนยุคกลาง: ʔɨʌ lɑ ɦˠa) ในขณะที่ราษฎรแพ็กเจทั่วไปเรียกกษัตริย์ของตนว่า 鞬吉支 (จีนยุคกลาง: kɨɐn kiɪt̚ t͡ɕiᴇ) โคโนะ โรกูโร่ และคิม บัง-ฮัน นักภาษาศาสตร์ตั้งทฤษฎีว่าในอาณาจักรแพ็คเจนั้นประกอบไปด้วยสองภาษาซึ่งชนชั้นปกครองและชนชั้นสามัญชนพูดภาษาที่ต่างกัน โดยที่ชนชั้นปกครองของแพ็คเจนั้นพูดภาษากลุ่มเกาหลี ในขณะที่ชนชั้นสามัญชนพูดภาษากลุ่มญี่ปุ่น นิฮนโชกิ บันทึกประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นบันทึกคำภาษาแพ็กเจไว้จำนวนสี่สิบสองคำ โดยเรียกกษัตริย์ของแพ็กเจว่า "โอริโกเกะ (Orikoke)" ผู้ปกครองแพ็กเจเรียกว่า "กิชิ (Ki1si)"
| ด ค กลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรแพ็กเจ |
| --- | --- |
  อนจอ  ·  ดารู  ·  กีรู  ·  แกรู  ·  โชโก  ·  กูซู  ·  ซาบาน  ·  โกอี  ·  แชกกเย  ·  บุนซอ  ·  บีรยู  ·  กเย  ·  กึนโชโก  ·  กึนกูซู  ·  ชิมนยู  ·  จินซา  ·  อาซิน  ·  จอนจี  ·  กูอีซิน  ·  บียู  ·  แกโร  ·  มุนจู  ·  ซัมกึน  ·  ดงซอง  ·  มูรยอง  ·  ซอง  ·  วีด๊อก  ·  ฮเย  ·  บอบ  ·  มู  ·  อึยจา  
ดูเพิ่ม: โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี
oinclude>
1 2 3 4  Vovin, Alexander. Origins of Japanese Language. Oxford Research Encycloedia in Linguistics. September 2017
↑  Lee, Ki-Moon; Ramsey, S. Robert. A History of the Korean Language. Cambridge University, 2011.
1 2  Kōno, Rokurō. The bilingualism of the Paekche language. Memoirs of the research department of the Toyo Bunko, 1987.
รูปพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร ที่วัดโฮรีวจิ (Hōryū-ji) เมืองนาระ ศิลปะแพ็กเจ
อุทกภัยจากธารน้ำแข็งแตกในรัฐอุตตราขัณฑ์ พ.ศ. 2564

| --- | --- |
ที่ตั้งของรัฐอุตตราขัณฑ์
วันที่: 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564
ที่ตั้ง: รัฐอุตตราขัณฑ์
สาเหตุ: ยังไม่ทราบ (นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าเริ่มจากดินถล่ม)
เสียชีวิต: เสียชีวิต 70 ราย, สูญหายมากกว่า 200 ราย, กู้ชีพแล้ว 18 ราย
อุทกภัยจากธารน้ำแข็งแตกที่รัฐอุตตราขัณฑ์ พ.ศ. 2564 เริ่มต้นในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 ในพื้นที่แวดล้อมของอุทยานแห่งชาตินันทาเทวีในเทือกเขาหิมาลัยช่วงครหวาลส่วนนอก ในรัฐอุตตราขัณฑ์ ประเทศอินเดีย เชื่อกันว่าเกิดจากดินถล่ม, หิมะถล่ม หรืออุทกภัยจากการแตกของธารน้ำแข็ง นำไปสู่อุทกภัยในพื้นที่ของอำเภอจาโมลี โดยเฉพาะในแม่น้ำฤษีคงคา, แม่น้ำธาวลีคงคา ซึ่งไปสู่แม่น้ำอลักนันทะ ซึ่งเป็นต้นน้ำสำคัญหนึ่งของแม่น้ำคงคา มีรายงานยอดผู้เสียชีวิตอยู่ที่ 70 ราย และมีรายงานผู้สูญหายอีกมากกว่า 200 ราย
อุณรุทร้อยเรื่อง

| อุณรุทร้อยเรื่อง |
| --- | --- |
กวี: คุณสุวรรณ
ประเภท: บทละคร
คำประพันธ์: กลอนบทละคร
ความยาว: 121 คำกลอน
ยุค: รัตนโกสินทร์
ปีที่แต่ง: ราวต้นรัชกาลที่ 4
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมวรรณศิลป์
อุณรุทร้อยเรื่อง เป็นวรรณคดีขนาดสั้น แต่งในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์  ประพันธ์โดย คุณสุวรรณ เป็นวรรณคดีนิทานจักร ๆ วงศ์ ๆ ที่นำตัวละคร และเรื่องราวจากวรรณคดีเรื่องต่าง ๆ มาประมวลไว้ด้วยกันมากกว่าร้อยชื่อ
ประวัติ

อุณรุทร้อยเรื่องเป็นกลอนบทละครที่แต่งด้วยอารมณ์ขัน ไม่ได้ตั้งใจที่จะใช้แต่งละครจริง ๆ กวีได้นำตัวละครร้อยกว่าชื่อจากวรรณคดีเรื่องต่าง ๆ มาร้อยโยงเป็นเรื่องเดียวกัน โดยใช้สำนวนภาษาที่ไพเราะ เป็นที่รู้จักและท่องจำกันอย่างแพร่หลายในยุคที่แต่งนั้น ทว่าเวลาที่แต่งเรื่องไม่ปรากฏหลักฐาน แต่เชื่อกันว่าน่าจะแต่งในสมัยรัชกาลที่ 4 ช่วงต้นรัชกาล
เหตุที่เรียกวรรณคดีเรื่องนี้ ว่า อุณรุทร้อยเรื่อง เพราะวรรณคดีเรื่องนี้ขึ้นต้นด้วยตัวละครชื่อ อุณรุท และมีการเอ่ยถึงตัวละครจากวรรณคดีจำนวนมาก โดยมีตัวละครนับได้ 144 ตัว และมาจากวรรณคดีเรื่องต่าง ๆ ถึง 51 เรื่อง โดยมากเป็นตัวละครจากเรื่องที่คุ้นเคยกันดีในเวลานั้น เช่น จากเรื่อง พระอภัยมณี รามเกียรติ์ อิเหนา ไกรทอง เป็นต้น
อุเมะโบชิเด็งกะ

อุเมะโบชิเด็งกะ (ญี่ปุ่น: ウメ星デンカ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นผลงานของฟูจิโกะ ฟูจิโอะ ในปี พ.ศ. 2512 (ค.ศ. 1969)
เนื้อเรื่อง

เจ้าชายลูกบ๊วยของนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับชาวดาวอุเมะ (บ๊วย ในภาษาญี่ปุ่น) ที่มีวิทยาการล้ำสมัยกว่ามนุษย์โลกมากนัก แต่มีอยู่วันหนึ่งดาวได้เกิดระเบิดและประชาชนก็ได้หนีออกจากดาวด้วยไหซึ่งเป็นพาหนะที่มีข้างในกว้างขวาง  ทั้งพระราชา พระราชินี และเจ้าชายได้หนีมายังโลก ได้มาอาศัยอยู่กับครอบครัวเล็กแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น
เกาะพะงัน (แก้ความกำกวม)

เกาะพะงัน อาจหมายถึง
อุทยานแห่งชาติธารเสด็จ-เกาะพะงัน
อำเภอเกาะพะงัน
ตำบลเกาะพะงัน
เทศบาลตำบลเกาะพะงัน
เกาะพะงัน
อาเซียนฟุตซอลแชมเปียนชิพ 2013

| --- | --- |
2013
ข้อมูลการแข่งขัน
กีฬา: ฟุตซอล
เจ้าภาพ:  ไทย
ทีม: 10
ตำแหน่งสุดท้าย
Champions:  ไทย (ชนะเลิศครั้งที่ 9)
อันดับ 2:  ออสเตรเลีย
อันดับ 3:  เวียดนาม
สถิติการแข่งขัน
คะแนนประตู: 227
ผู้ชนะเลิศปัจจุบัน
กลุ่ม เอ

| ทีม | แข่ง | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ประตูได้ | ประตูเสีย | +/- | แต้ม  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ไทย | 4 | 4 | 0 | 0 | 36 | 4 | +32 | 12 |
|  เวียดนาม | 4 | 3 | 0 | 1 | 18 | 10 | +8 | 9 |
|  มาเลเซีย | 4 | 2 | 0 | 2 | 26 | 10 | +16 | 6 |
|  ฟิลิปปินส์ | 4 | 1 | 0 | 3 | 9 | 50 | -41 | 3 |
|  บรูไน | 4 | 0 | 0 | 4 | 10 | 25 | -15 | 0 |
19 ตุลาคม 2013
16:00
| เวียดนาม  | 2 - 1 |  มาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
19 ตุลาคม 2013
19:00
| บรูไน  | 3 - 5 |  ฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
20 ตุลาคม 2013
14:00
| ไทย  | 20 - 1 |  ฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
20 ตุลาคม 2013
19:00
| บรูไน  | 4 - 8 |  มาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
21 ตุลาคม 2013
16:00
| ไทย  | 8 - 1 |  บรูไน |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
21 ตุลาคม 2013
19:00
| เวียดนาม  | 10 - 1 |  ฟิลิปปินส์ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
22 ตุลาคม 2013
16:00
| บรูไน  | 2 - 4 |  เวียดนาม |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
22 ตุลาคม 2013
19:00
| มาเลเซีย  | 0 - 2 |  ไทย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
23 ตุลาคม 2013
16:00
| ฟิลิปปินส์  | 2 - 17 |  มาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
23 ตุลาคม 2013
19:00
| ไทย  | 6 - 2 |  เวียดนาม |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
ุ
กลุ่ม บี

| ทีม | แข่ง | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ประตูได้ | ประตูเสีย | +/- | แต้ม  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  ออสเตรเลีย | 4 | 4 | 0 | 0 | 36 | 4 | +32 | 12 |
|  อินโดนีเซีย | 4 | 3 | 0 | 1 | 32 | 11 | +21 | 9 |
|  พม่า | 4 | 2 | 0 | 2 | 19 | 10 | +9 | 6 |
|  ติมอร์-เลสเต | 4 | 0 | 1 | 3 | 4 | 32 | -28 | 1 |
|  ลาว | 4 | 0 | 1 | 3 | 3 | 37 | -34 | 1 |
19 ตุลาคม 2013
10:00
| พม่า  | 3 - 5 |  อินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
19 ตุลาคม 2013
13:00
| ลาว  | 2 - 2 |  ติมอร์-เลสเต |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
20 ตุลาคม 2013
10:00
| ติมอร์-เลสเต  | 1 - 8 |  ออสเตรเลีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
20 ตุลาคม 2013
16:00
| ลาว  | 1 - 6 |  พม่า |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
21 ตุลาคม 2013
10:00
| ออสเตรเลีย  | 17 - 0 |  ลาว |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
21 ตุลาคม 2013
13:00
| อินโดนีเซีย  | 12 - 1 |  ติมอร์-เลสเต |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
22 ตุลาคม 2013
10:00
| ลาว  | 0 - 12 |  อินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
22 ตุลาคม 2013
13:00
| พม่า  | 0 - 4 |  ออสเตรเลีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
23 ตุลาคม 2013
10:00
| ติมอร์-เลสเต  | 0 - 10 |  พม่า |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
23 ตุลาคม 2013
13:00
| อินโดนีเซีย  | 3 - 7 |  ออสเตรเลีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
รอบน็อกเอาต์

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | Semi-finals | Semi-finals |  |  | Final | Final |  |

|  | 25 ตุลาคม – กรุงเทพ | 25 ตุลาคม – กรุงเทพ |  |  |  |  |  |
|  |   ไทย |  10 |   |  |  |  |  |
|  |   อินโดนีเซีย |  4 |   |  |  |  |  |
|  |   |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | 27 ตุลาคม – กรุงเทพ | 27 ตุลาคม – กรุงเทพ |  |
|  |   |   |   |   |   ไทย |  2 |  |
|  |   |   |   |   |   ออสเตรเลีย |  1 |  |

|  |  |  |   |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | Third place | Third place |  |
|  | 25 ตุลาคม – กรุงเทพ | 25 ตุลาคม – กรุงเทพ |   |  | 27 ตุลาคม – กรุงเทพ | 27 ตุลาคม – กรุงเทพ |  |
|  |   ออสเตรเลีย |  6 |   |  |   อินโดนีเซีย |  3 |  |
|  |   เวียดนาม |  1 |   |  |   เวียดนาม |  7 |  |
รอบรองชนะเลิศ

25 ตุลาคม 2013
13:30
| ไทย  | 10 - 4 |  อินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
25 ตุลาคม 2013
16:30
| ออสเตรเลีย  | 6 - 1 |  เวียดนาม |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
รอบรองชนะเลิศ > ชิงอันดับ 3

27 ตุลาคม 2013
12:00
| อินโดนีเซีย  | 3 - 7 |  เวียดนาม |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
รอบรองชนะเลิศ > ชิงชนะเลิศ

27 ตุลาคม 2013
15:00
| ไทย  | 2 - 1 |  ออสเตรเลีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
หัสตินาปุระ

| หัสตินาปุระ Hastinapur |
| --- | --- |
เมือง
วัดในหัสตินาปุระ
หัสตินาปุระที่ตั้งเมืองหัสตินาปุระใน รัฐอุตตรประเทศ
พิกัด:  29°10′N 79°01′E﻿ / ﻿29.17°N 79.02°E﻿ / 29.17; 79.02
ประเทศ:  อินเดีย
รัฐ: อุตตรประเทศ
ภาษาราชการ: ฮินดี
ความสูง: 202 เมตร (663 ฟุต)
ประชากร (2544)
 • ทั้งหมด: 21,248 คน
กรุงหัสตินาปุระ (เทวนาครี: हस्‍तिनापुर) เป็นเมืองหนึ่งในเรื่องมหาภารตะ ปัจจุบันอยู่ในรัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย
แหล่งข้อมูลอื่น

29°10′N 78°01′E﻿ / ﻿29.17°N 78.02°E﻿ / 29.17; 78.02
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ หัสตินาปุระ
แผนที่ จาก มัลติแมป โกลบอลไกด์ หรือ กูเกิลแผนที่
ภาพถ่ายทางอากาศ จาก เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
ภาพถ่ายดาวเทียม จาก วิกิแมเปีย
ศักดิ์ศรี แย้มนัดดา. ภารตนิยาย. กรุงเทพ : สำนักพิมพ์แม่คำฝาง, 2547.
| ด ค กมหาภารตะ ของ กฤษณะ ไทฺวปายนะ วยาส |
| --- | --- | --- |
| บรรพทั้ง 18 |  อาทิบรรพ  สภาบรรพ  วนบรรพ  วิราฏบรรพ  อุทโยคบรรพ  ภีษมบรรพ  โทรณบรรพ  กรรณบรรพ  ศัลยบรรพ  เสาปติกบรรพ  สตรีบรรพ  ศานติบรรพ  อนุศาสนบรรพ  อัศวเมธิกบรรพ  อาศรมวาสิกบรรพ  เมาสลบรรพ  มหาปรัสถานิกบรรพ  สวรรคโรหณบรรพ  หริวงศ์  |  |
| แคว้นกุรุ |  ท้าวศานตนุ  พระแม่คงคา  ท้าวภีษมะ  สัตยวดี  จิตรางคทะ  วิจิตรวีรยะ  เจ้าหญิงอัมพิกา  เจ้าหญิงอัมพาลิกา  เจ้าหญิงอัมพา  ท้าววิทูร  ท้าวธฤตราษฎร์  พระนางคานธารี  ศกุนิ  เจ้าหญิงสุภัทรา  ท้าวปาณฑุ  พระนางกุนตี  พระนางมาทรี  ยุธิษฐิระ  ภีมะ  อรชุน  นกุล  สหเทพ  ทุรโยธน์  ทุหศาสัน  ยุยุตสุ  นางทุหศาลา  พระนางเทราปที  นางหิฑิมพี  ฆโฎตกัจ  Ahilawati  นางอุตตรา  นางนาคอุลูปี  นางจิตรางคทา  |  |
| ตัวละครอื่น ๆ |  กรรณะ  โทรณาจารย์  วยาส  อภิมันยุ  พระกฤษณะ  สาตยกี  ธฤษฏะทยุมัน  สัญชัยสารถี  อิราวัต  พภรุวาหนะ  ปรีกษีต  ท้าววิราฎ  กิจกะ  กฤปาจารย์  อัศวัตถามา  เอกลัพย์  กฤตวรมา  ชราสันธ์  มายาสูร  ฤๅษีทุรวาส  ชนะเมนชัย  ชัยทรัถ  พระพลราม  ท้าวทรุปัท  หิฑิมพะ  ท้าวศัลยะ  อธิราธาสารถี  ศิขัณทิน  ปรศุราม  |  |
| ข้อมูลอื่น ๆ |  ปาณฑพ  เการพ  หัสตินาปุระ  อินทรปรัสถ์  อาณาจักรในอินเดียโบราณ  สงครามทุ่งกุรุเกษตร  ภควัทคีตา  อัสตระ  |  |
  หมวดหมู่
อุทกภัยในประเทศจีน พ.ศ. 2553

| --- | --- |
น้ำท่วมแถวแม่น้ำกั้นในZhangshu, มณฑลเจียงซี
วันที่: 10 พฤษภาคม – กันยายน พ.ศ. 2553
ที่ตั้ง: 28 มณฑล, เขตปกครองตนเอง และเทศบาลนครในสาธารณรัฐประชาชนจีน; ประเทศเกาหลีเหนือ
เสียชีวิต: ตายมากกว่า 3,189 คน, หายตัวอย่างน้อย 1,056 คน
ทรัพย์สินเสียหาย: 51.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
อุทกภัยในประเทศจีน พ.ศ. 2553 เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ต้นเดือนพฤษภาคม มีผู้เสียชีวิต 392 คน และตามข้อมูลจนถึงวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2553 มีอีก 232 คนที่ได้รับรายงานว่าหายสาบสูญ รวมทั้ง 57 คนในเหตุดินถล่มในกุ้ยโจว ในจำนวนผู้เสียชีวิต 53 คนเสียชีวิตจากอุทกภัยและดินถล่มที่เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 31 พฤษภาคม และ 3 มิถุนายน และอีก 266 คนเสียชีวิตระหว่างวันที่ 13 ถึง 29 มิถุนายน เมื่อถึงสิ้นเดือนมิถุนายน มีผู้เสียชีวิตแล้วรวม 424 คน รวม 42 คนจากเหตุดินถล่มที่กุ้ยโจว มีผู้เสียชีวิตเพิ่มอีก 277 คน และอีก 147 คนหายสาบสูญในช่วงสองสัปดาห์แรกของเดือนกรกฎาคม ทำให้ยอดผู้เสียชีวิตรวมเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม เพิ่มขึ้นเป็น 1,072 คน เหตุโคลนถล่มในมณฑลกานซูเมื่อช่วงต้นเดือนสิงหาคมทำให้มีผู้เสียชีวิตไปอย่างน้อย 1,471 คน และอีก 294 คนหายสาบสูญ รวมแล้ว เหตุอุทกภัยและดินถล่มทำให้มีผู้เสียชีวิตไปอย่างน้อย 3,185 คนในจีนเมื่อถึงวันที่ 31 สิงหาคม มีผู้ได้รับผลกระทบจากอุทกภัยครั้งนี้มากกว่า 230 ล้านคน ใน 28 มณฑล เทศบาลและเขตปกครอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งมณฑลและเขตปกครองทางตอนใต้และตอนกลางของประเทศ ได้แก่ เจ้อเจียง ฝูเจี้ยน เจียงซี หูเป่ย หูหนาน กว่างตง กว่างซี เทศบาลฉงชิ่ง กานซู ซื่อชวน และกุ้ยโจว และมณฑลทางตะวันออกเฉียงเหนือจี๋หลิน ขณะที่มีผู้ถูกอพยพไปอย่างน้อย 4.66 ล้านคน เนื่องจากความเสี่ยงว่าจะเกิดอุทกภัยและดินถล่มในช่วงครึ่งหลังของเดือนมิถุนายน เมื่อถึงต้นเดือนสิงหาคม มีประชากรมากกว่า 12 ล้านคนถูกอพยพ  และตัวเลขเพิ่มขึ้นเป็น 15.2 ล้านคนเมื่อถึงวันที่ 31 สิงหาคม
ประชากรหลายล้านคนขาดแคลนน้ำดื่มอุปโภค และบ้านเรือนรวมกว่า 1.36 ล้านหลังถูกทำลาย และพืชผลการเกษตรอีกมากกว่า 97,200 ตารางกิโลเมตรถูกน้ำท่วม ขณะที่ไร่นาอีกกว่า 2,000,000 เอเคอร์ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์เมื่อถึงปลายเดือนมิถุนายน แม่น้ำหลายสิบสายยังคงมีน้ำไหลบ่า รวมไปถึงแม่น้ำเพิร์ลในมณฑลกว่างตง  ซึ่งได้รับผลกระทบจากภัยแล้งรุนแรงในช่วงฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านไป เมื่อปริมาณน้ำในแม่น้ำลดระดับลงอย่างรุนแรง มูลค่าความเสียหายทั้งหมดจากอุทกภัยคิดเป็นมูลค่าราว 83,800 ล้านหยวนเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2553 และมากกว่า 275,000 ล้านหยวนเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม เมื่อถึงปลายเดือนสิงหาคม ไร่นากว่า 16.5 ล้านเฮกเตอร์ได้รับผลกระทบจากอทุกภัย และ 2.09 ล้านเฮกเตอร์ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์
เมื่อปลายเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2553 ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักทำให้รถไฟตกรางในมณฑลเจียงซี ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 19 คน และทางรถไฟเซี่ยงไฮ้-คุนหมิงต้องปิด 24 ชั่วโมงเนื่องจากดินถล่ม
แม่น้ำสายหลักจำนวนมากในจีน รวมทั้งแม่น้ำแยงซี แม่น้ำเหลืองและแม่น้ำซงหัวมีระดับน้ำเข้าระดับอันตราย รัฐบาลจีนจัดสรรงบประมาณกว่า 2,100 ล้านหยวนสำหรับงานกู้ภัยและบรรเทาสาธารณภัย แม่น้ำเจียหลิง แม่น้ำฮัน และแม่น้ำหวยเองก็ได้เพิ่มระดับขึ้นสูงกว่าระดับเตือนภัย
อุทกภัยและโคลนถล่มในรัฐรีโอเดจาเนโร มกราคม พ.ศ. 2554

อุทกภัยและโคลนถล่มในรัฐรีโอเดจาเนโร มกราคม พ.ศ. 2554 เกิดขึ้นในหลายเมืองในพื้นที่ภูเขา (Região Serrana) ในรัฐรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล อุทกภัยทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 845 คน และสร้างความเสียหายกว่า 2 พันล้านเรียลบราซิล ขณะที่สื่อท้องถิ่นอ้างว่าอุทกภัย โคลนถล่มและดินถล่มประกอบกันคราวนี้ในรัฐรีโอเดจาเนโรกลายเป็นภัยธรรมชาติที่เกี่ยวข้องกับสภาพอากาศที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์บราซิล ขณะที่บางคนแย้งว่าโศกนาฏกรรมที่คล้ายกันที่เกิดขึ้นในรัฐรีโอเดจาเนโรเมื่อ พ.ศ. 2510 มีผู้เสียชีวิตมากกว่า ซึ่งครั้งนั้นมีผู้เสียชีวิตกว่า 1,700 คน
รายละเอียด

ในช่วงเวลา 24 ชั่วโมง ระหว่างวันที่ 11 และ 12 มกราคม พ.ศ. 2554 หน่วยงานสภาพอากาศท้องถนนรายงานว่าจะมีฝนตกมากกว่าที่คาดการณ์ไว้ตลอดทั้งเดือน อุทกภัยในหลายพื้นที่ได้เกิดขึ้นในทันที ภัยธรรมชาติดังกล่าวทำให้เกิดความเสียหายแก่ทรัพย์สินอย่างกว้างขวาง และสาธารณูปโภค อย่างเช่น ไฟฟ้า น้ำประปา และสายโทรศัพท์ได้รับผลกระทบ ประชาชนราว 2,960 คน บ้านถูกทำลายในอุทกภัยดังกล่าวด้วย
มีความเห็นว่าผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในพื้นที่ยากจน และผลกระทบในพื้นที่เหล่านี้อาจลดลงอย่างมากหากไม่เป็นเพราะระบบฟาเวลาที่มีสภาพความเป็นอยู่เลวของบราซิล การขาดการให้ความสนใจแก่พื้นที่เหล่านี้ทำให้บางคนอธิบายภัยธรรมชาติดังกล่าวว่า "เกิดจากมนุษย์มากกว่าธรรมชาติ"
เกาะฟายาล

| --- | --- |
Faial

Island (Ilha)

 Island of Faial, as seen from the summit of the island of Pico 
Official name: Ilha do Faial
Name origin: fayal, Portuguese common name for Faya trees (Myrica faya), the endemic plant species commonly discovered during the early settlement of the island
Nickname: Ilha Azul


ประเทศ:  โปรตุเกส
Autonomous Region:  Azores
Islands: Central Group


Location: Azores Platform, Mid-Atlantic Ridge, Atlantic Ocean
Archipelago: Azores
Municipalities: Horta
Civil Parishes: Angústias, Capelo, Castelo Branco, Cedros, Conceição, Feteira, Flamengos, Matriz, Praia do Almoxarife, Pedro Miguel, Praia do Norte, Ribeirinha, Salão


จุดสูงสุด: Cabeço Gordo
 - elevation: 
 - coordinates: 38°34′33″N 28°42′45″W﻿ / ﻿38.57583°N 28.71250°W﻿ / 38.57583; -28.71250
จุดต่ำสุด: Sea level
 - location: Atlantic Ocean
 - elevation: 


ความยาว: 21.20 km (13 mi), West-East
Width: 16.29 km (10 mi), North-South
พื้นที่: 173.06 ตร.กม. (67 ตร.ไมล์)


ไบโอม: Temperate, Mediterranean
Geology: Alkali basalt, Tephra, Trachyte, Trachybasalt
Orogeny: Volcanism
Period: Holocene


Demonym: Faialense
Ethnic groups: Portuguese
Population: 14,875 (2001)
Density: 85.46 /km2 (221.34 /sq mi)
Largest city: Horta (pop. 9,563)


    Location of the island of Faial in the archipelago of the Azores    Location of the island of Faial in the archipelago of the Azores   
Wikimedia Commons: Island of Faial (Azores)


เกาะฟายาล (Faial Island) เป็นเกาะของประเทศโปรตุเกส ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติก มีเมืองสำคัญได้แก่ ออร์ตา เกาะนี้ชาวเฟลมิชเริ่มเข้าไปตั้งถิ่นฐานในตอนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15
อำเภอเบญจลักษ์

| อำเภอเบญจลักษ์ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Benchalak
คำขวัญ: พระธาตุโนนคูณคู่บ้าน ถิ่นที่ตั้งปราสาทนางสร้อย อ้อยหวานมากมี หว้านไชยของดี มีปลาชุกชุม ตํานานขุมทองคํา ลํ้าผ้าไหม ไร่ข้าวโพด โจดขานเมืองเก่าราชวาปี   บารมีหลวงปู่สิงห์
แผนที่จังหวัดศรีสะเกษ เน้นอำเภอเบญจลักษ์
พิกัด: 14°47′42″N 104°40′12″E﻿ / ﻿14.79500°N 104.67000°E﻿ / 14.79500; 104.67000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ศรีสะเกษ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 331.3 ตร.กม. (127.9 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 35,996 คน
 • ความหนาแน่น: 108.65 คน/ตร.กม. (281.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 33110
รหัสภูมิศาสตร์: 3319
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเบญจลักษ์ ตำบลเสียว ถนนกันทรลักษ์-กันทรารมย์ อำเภอเบญจลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ 33110
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เบญจลักษ์ [เบ็น-จะ-ลัก] เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษ จัดตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 โดยแยกออกจากอำเภอกันทรลักษ์ ต่อมาเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 ได้มีประกาศพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็น อำเภอเบญจลักษ์
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเบญจลักษ์มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอโนนคูณ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเดชอุดมและอำเภอทุ่งศรีอุดม (จังหวัดอุบลราชธานี)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอกันทรลักษ์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกันทรลักษ์ อำเภอศรีรัตนะ และอำเภอน้ำเกลี้ยง
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเบญจลักษ์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 67 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | เสียว |  | (Siao) |  | 14 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 4. | หนองฮาง |  | (Nong Hang) |  | 12 หมู่บ้าน |
| 2. | หนองหว้า |  | (Nong Wa) |  | 15 หมู่บ้าน |  |  |  |  | 5. | ท่าคล้อ |  | (Tha Khlo) |  | 13 หมู่บ้าน |
| 3. | หนองงูเหลือม |  | (Nong Ngu Lueam) |  | 13 หมู่บ้าน |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเบญจลักษ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลเสียว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเสียวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหว้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหว้าทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองงูเหลือม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองงูเหลือมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองฮาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองฮางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าคล้อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าคล้อทั้งตำบล
สถานศึกษา > โรงเรียนประถม

โรงเรียนอนุบาลเบญจลักษ์
โรงเรียนบ้านหนองงูเหลือม(คุรุราษฎร์รัฐกิจโกศล)
สถานศึกษา > โรงเรียนมัธยม

โรงเรียนเบญจลักษ์พิทยา
โรงเรียนหนองหว้าประชาสรรค์
สถานศึกษา > โรงเรียนเอกชน

โรงเรียนอนุบาลเบญจมิตร
โรงพยาบาล

โรงพยาบาลเบญจลักษ์เฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา โรงพยาบาลชุมชนระดับ F2
เกาะพรินซ์แพทริก

| --- | --- |
Prince Patrick Island, showing the Mould Bay weather station
เกาะพรินซ์แพทริกแสดงแผนที่นอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์เกาะพรินซ์แพทริกแสดงแผนที่แคนาดา
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: แคนาดาเหนือ
พิกัด: 76°45′N 119°30′W﻿ / ﻿76.750°N 119.500°W﻿ / 76.750; -119.500﻿ (Prince Patrick Island)
กลุ่มเกาะ: หมู่เกาะควีนเอลิซาเบท กลุ่มเกาะอาร์กติกแคนาดา
พื้นที่: 15,848 ตารางกิโลเมตร (6,119 ตารางไมล์)
อันดับพื้นที่: 55
ระดับสูงสุด: 279 ม. (915 ฟุต)
จุดสูงสุด: unnamed
การปกครอง
Canada
Territory: Northwest Territories
ประชากรศาสตร์
ประชากร: ไม่มีคนอยู่อาศัย
เกาะพรินซ์แพทริก (Prince Patrick Island) เป็นเกาะทางตะวันตกสุดของหมู่เกาะควีนเอลิซาเบทของกลุ่มเกาะอาร์กติกแคนาดา ในนอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ ประเทศแคนาดา เกาะมีพื้นที่ 15,848 km2 (6,119 sq mi) เป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 55 ของโลก และใหญ่เป็นอันดับ 14 ของแคนาดา ในอดีตปกคลุมด้วยน้ำแข็งตลอดปี เป็นหนึ่งในที่ที่เข้าถึงได้ยากที่สุดของแคนาดา เกาะตั้งอยู่ปากทางช่องแคบแมกคลัวร์ เกาะพรินซ์แพทริกไม่มีคนอยู่อาศัย
อาร์คิแคด

อาร์คิแคด (ArchiCAD) เป็นโปรแกรมสำหรับการออกแบบอาคาร โดยเทคโนโลยีการจำลองอาคารเสมือนจริงบนคอมพิวเตอร์ หรือที่เรียกว่า Virtual Building™ ซึ่งเทคโนโลยีนี้จะช่วยให้สถาปนิก สามารถทำงานออกแบบอาคารทุกขั้นตอนให้เสร็จทั้งหมดในครั้งเดียวและ ในไฟล์เดียว
Version history

1987 - ArchiCAD 3.1
1991 - ArchiCAD 4.1
1993 - ArchiCAD 4.12
1994 - ArchiCAD 4.5
1995 - ArchiCAD 4.55
1996 - ArchiCAD 5.0
1997 - ArchiCAD 5.1
1998 - ArchiCAD 6.0
1999 - ArchiCAD 6.5
2001 - ArchiCAD 7.0
2002 - ArchiCAD 8
2003 - ArchiCAD 8.1
2004 - ArchiCAD 9
2006 - ArchiCAD 10
2007 - ArchiCAD 11
2008 - ArchiCAD 12
ดูเพิ่ม

เรฟวิต ซอฟต์แวร์ของออโตเดสก์ที่ทำงานในลักษณะคล้ายกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของ ArchiCAD เก็บถาวร 2012-01-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
CADDANCE.com เก็บถาวร 2008-10-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน คู่มือการใช้งานภาษาไทย
ThaiBIM กลุ่มผู้ใช้งานอาร์คิแคดในภาษาไทย
AppliCAD Group เก็บถาวร 2009-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ติดต่อขอโปรแกรมรุ่นทดลอง และอบรมการใช้งานฟรี
ArchiCAD Tutor เก็บถาวร 2013-01-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนสอนการใช้งานArchiCAD พื้นฐาน
เกาะพิทักษ์

| --- | --- |

ภูมิศาสตร์
พื้นที่: 1.139 ตารางกิโลเมตร (0.440 ตารางไมล์)
การปกครอง
 ไทย
จังหวัด: จังหวัดชุมพร
อำเภอ: อำเภอหลังสวน
ตำบล: ตำบลบางน้ำจืด
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+07:00
เกาะพิทักษ์ เป็นเกาะในตำบลบางน้ำจืด อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร ในทะเลอ่าวไทย ห่างจากชายฝั่ง 1 กิโลเมตร
เกาะพิทักษ์ เดิมเรียกว่า เกาะผีทัก เนื่องจากสมัยก่อนมีชาวประมงออกเรือหาปลามาถึงบริเวณเกาะนี้ เล่ากันว่าเมื่อมองขึ้นฝั่งจะเห็นเงาคนกำลังกวักมือเรียก แต่พอเข้าไปใกล้ ๆ เกาะกลับไม่พบใคร ทำให้ชาวประมงพากันเรียก เกาะแห่งนี้ว่า "เกาะผีทัก" จนเมื่อมีชาวบ้านอยู่อาศัยบนเกาะจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "เกาะพิทักษ์" เพื่อความเป็นสิริมงคล
บนเกาะมีชุมชนที่ให้บริการที่พักอาศัยแก่นักท่องเที่ยวในรูปแบบเรือนแรม ประมาณ 15 หลัง มีกิจกรรมสำหรับนักท่องเที่ยว คือ การศึกษาวิถีชีวิตชุมชนประมง รับประทานอาหารทะเลสด ๆ  ปั่นจักรยาน ล่องเรือ ชมปะการังน้ำตื้น ทางทิศเหนือของเกาะมีจุดชมวิวที่อยู่ระดับความสูงประมาณ 200 เมตร มีศาลาด้านบน สามารถมองเห็นเกาะเต่า เกาะสมุย เกาะพะงัน ในช่วงน้ำทะเลลดสามารถเดินเล่นตามสันทรายได้ มีหมู่บ้านชาวประมงกระจายอยู่รอบเกาะ ทางทิศตะวันออกมีหาดทรายขนาดเล็ก ๆ การเดินทางมาเกาะโดยเรือประมงจากบริเวณปากน้ำตะโก
ประเพณีของชุมชนบนเกาะพิทักษ์ เช่น ประเพณีสวดหาด ประเพณีไหว้แม่ย่านาง และประเพณีวิ่งแหวกทะเล เป็นต้น
อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2010)

อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ 2010 เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพ ของ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (WWE) ที่จัดก่อนศึกใหญ่ เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 26 จัดเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 2010 ณ Scottrade Center ในSt. Louis, Missouri