stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พรเพชร เหมือนศรี

พรเพชร เหมือนศรี หรือชื่อเดิม พรพิศ เหมือนศรี (22 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 - 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2547) เป็นหญิงชาวนาจากจังหวัดนครสวรรค์ ผู้ใช้เวลากว่าครึ่งค่อนชีวิต ในการต่อสู้กับอำนาจรัฐและระบบราชการ เพื่อรักษาที่ดิน มรดกชิ้นสุดท้ายที่พ่อกับแม่เธอทิ้งไว้ให้
การต่อสู้เริ่มตั้งแต่สมัยคุณพ่อของเธอ นายพิม เหมือนศรี เมื่อได้รับทราบว่า ที่ดินที่ตนได้ซื้อจากเจ้าของที่ดินเดิม และได้ทำไร่ทำนาจนทางราชการยกให้เป็นไร่ตัวอย่าง ได้ถูกประกาศให้เป็น ที่ดินสงวน หวงห้ามสำหรับเลี้ยงสัตว์ ("เขตสาธารณะเลี้ยงสัตว์ทุ่งเขาพระ") ซึ่งในการทำรังวัดนั้น ดำเนินการอย่างไม่โปร่งใส และเจ้าหน้าที่มีการบังคับให้ชาวบ้านเซ็นชื่อในเอกสารที่ไม่มีข้อความใด ๆ
จดหมายร้องเรียนฉบับแรก เขียนขึ้นเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 โดยนางหนู เหมือนศรี แม่ของพรเพชร
การร้องเรียนได้ผ่านกระบวนการราชการมากมาย จากหน่วยงานหนึ่ง ไปยังอีกหน่วยงานหนึ่ง ย้อนกลับไปกลับมา เหมือนจะให้ผู้ร้องเรียนท้อถอยเบื่อหน่าย และล้มเลิกไปเอง
กระทรวงมหาดไทย กรมที่ดิน กรมประชาสงเคราะห์ หน่วยงานรับเรื่องราวร้องทุกข์ในสำนักนายกรัฐมนตรี ประธานสภาผู้แทนราษฎร จนถึง นายกรัฐมนตรี (ถนอม กิตติขจร,เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์,เปรม ติณสูลานนท์,ชาติชาย ชุณหะวัณ) เหล่านี้คือผู้คนและหน่วยงาน ที่พรเพชรและชาวบ้านได้เข้าร้องเรียน อย่างยาวนานต่อเนื่อง แต่ปัญหาต่าง ๆ ก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข
เมื่อวันที่ 12 พ.ค. 2547 พรเพชรส่งจดหมายถึงนายกสภาทนายความ เป็นการส่งเอกสารเพิ่มเติม เพื่อให้ช่วยส่งเรื่องพิพาทกรณีที่ดิน ขึ้นสู่ศาลรัฐธรรมนูญ เป็นจดหมายร้องเรียนฉบับสุดท้ายของเธอ ก่อนจะถูกลอบทำร้ายจนถึงแก่ชีวิต ในวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ด้วยวัย 67 ปี
รวมเวลาการร้องเรียนทั้งสิ้น 36 ปี
พรเพชรได้รับรางวัลนักสิทธิมนุษยชนดีเด่น ในปี พ.ศ. 2531 (พร้อมกับ เสน่ห์ จามริก ซึ่งขณะนี้ดำรงตำแหน่ง ประธานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ)
แหล่งข้อมูลอื่น

สินิทธ์ สิทธิรักษ์. ผู้หญิงกับจดหมายเหตุศึกษา: การอ่าน เขียน เรียน/สอน (และลงสนาม). มปท, 2017. (ตำราประกอบการเรียนการสอน สต.626 ผู้หญิงกับประวัติศาสตร์และการวิเคราะห์ในแนวสตรีนิยม) เก็บถาวร 2019-08-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Sinith Sittirak. My ‘W/ri[gh]t/E’ and My Land: A Postcolonial Feminist Study on Grassroots’ Archives and Autobiography (1937-2004). Bangkok: Social Equality Promotion Foundation, 2019.
ปีกมาร

| ปีกมาร |
| --- | --- |

สร้างโดย: เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ
กำกับโดย: กิตติ บุญสกุลศักดิ์
แสดงนำ: อรจิรา กุลดิลก ศรราม เทพพิทักษ์ ภาคิน คำวิลัยศักดิ์ จารุณี สุขสวัสดิ์ มนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ อรรครัฐ นิมิตรชัย อุทุมพร ศิลาพันธ์
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: คนที่เธอไม่ควรเผลอใจ  ร้องโดย โตโน่ ภาคิน คำวิลัยศักดิ์
จำนวนตอน: 16 ตอน
การผลิต
ผู้อำนวยการสร้าง: นิพนธ์ ผิวเณร ถกลเกียรติ วีรวรรณ
ความยาวตอน: 1 ชั่วโมงครึ่ง/ตอน
ออกอากาศ
เครือข่าย: สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5
ออกอากาศ: 14 สิงหาคม พ.ศ. 2556 – 3 ตุลาคม พ.ศ. 2556
ปีกมาร เป็นนวนิยาย บทประพันธ์โดย นันทนา วีระชน เจ้าของบทประพันธ์ชื่อดัง "แรงเงา" ที่เคยถูกสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์มา 3 ครั้งแล้ว ครั้งแรกสร้างเป็นภาพยนตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2530 นำแสดงโดย ยุรนันท์ ภมรมนตรี, นาถยา แดงบุหงา, พงษ์พัฒน์ วชิระบรรจง
ครั้งที่สองถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์ ออกอากาศเมื่อปี พ.ศ. 2537 ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 นำแสดงโดย ยุรนันท์ ภมรมนตรี, สินจัย เปล่งพานิช, กษาปณ์ จำปาดิบ
ครั้งที่สามถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์ออกอากาศเมื่อปี พ.ศ. 2545 ทาง สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 นำแสดงโดย นิธิ สมุทรโคจร, กัญญารัตน์ จิรรัชกิจ, วรฤทธิ์ ไวยเจียรนัย
ครั้งที่สี่ นำมาสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2556 โดยบริษัท เอ็กแซ็กท์ และ ซีเนริโอ จำกัด ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 นำแสดงโดย ศรราม เทพพิทักษ์, อรจิรา กุลดิลก, ภาคิน คำวิลัยศักดิ์, อรรครัฐ นิมิตรชัย และ มนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ  ทุกวัน พุธ - พฤหัสบดี เวลา 20.10 - 21.40 น.
เนื้อเรื่อง

ศลัยลา สาวนักโบราณคดีพบรักกับ ภูฉาย นายธนาคารหนุ่มอนาคตไกล แม้จะคบกันไม่นานแต่ทั้งคู่ก็ตกหลุมรักกันและกันอย่างลึกซึ้ง จนในที่สุดภูฉายและศลัยลาตกลงที่จะแต่งงานกัน ภูฉายพาศลัยลาไปพบกับ สลัก แม่ของเขา
แต่ทั้งคู่กลับเจอสลักกำลังอาละวาดใส่พ่อของภูฉายซึ่งทิ้งครอบครัวไปตั้งแต่เขายังเด็ก สลักโกรธแค้นพ่อของภูฉายมากที่ทอดทิ้งเธอกับลูกไป จนทำให้สลักกลายเป็นคนมีอาการทางจิตชอบเรียกร้องความรักความสนใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากภูฉาย ยิ่งสลักได้รู้ว่าภูฉายจะแต่งงานกับศลัยลาก็ยิ่งเพิ่มความรักความหวงภูฉายมากขึ้น
ฝ่ายศลัยลาที่ได้เห็นสภาพจิตที่ไม่ปกติของสลักก็ตกตะลึง แต่เธอก็ยังยืนกรานจะแต่งงานกับภูฉาย ท่ามกลางเสียงคัดค้านของ นวลนภาและภาษิต แม่และน้องชาย รวมทั้งเพียรภมร ทนายความสาวเพื่อนรุ่นน้องของศลัยลาที่เป็นโรคเกลียดผู้ชายขึ้นสมอง
เพียรภมรพยายามพูดให้ศลัยลาคิดให้ดีเพราะไม่อยากให้ศลัยลาทุกข์ใจเพราะผู้ชายเหมือน ฉวี แม่ของตนที่ถูกผู้ชายทุบตีทำร้ายมาตลอดชีวิต เมื่อภูฉายบอกสลักว่านวลนภายินดียกที่ดินพร้อมบ้านและรถให้เป็นของขวัญแต่งงาน
สลักจึงยอมให้ทั้งคู่แต่งงานกัน แต่ในคืนแต่งงานสลักแกล้งเป็นลมหมดสติจนทำให้ภูฉายไม่ได้เข้าหอกับศลัยลา ศลัยลาเสียใจมากแต่ไม่ยอมแสดงความรู้สึกให้ใครรับรู้
ระหว่างนั้นสลักแกล้งไม่สบายพร้อมทั้งใช้แผนต่างๆ นานาเพื่อให้ภูฉายมาอยู่ดูแลตนที่บ้านดังเดิม ในขณะที่ชีวิตคู่ของภูฉายกับศลัยลากำลังดิ่งลงเหว ศลัยลาก็พบว่าตัวเองตั้งท้อง ทำให้สลักยิ่งอิจฉาศลัยลาจึงพยายามเรียกร้องความสนใจจากภูฉายมากขึ้น
จนในคืนที่ศลัยลาคลอดลูก ภูฉายก็ถูกสลักดึงตัวไว้จนไม่ได้ไปหาศลัยลา สลักกลัวภูฉายจะทิ้งตนไปสนใจแต่ศลัยลากับลูก จึงพูดเกลี้ยกล่อมจนภูฉายยอมยกลูกให้เลี้ยง ศลัยลาเสียใจมากที่ภูฉายยอมตามใจสลักจนครอบครัวแตกแยก
เธอจึงตัดสินใจขอหย่าขาดจากภูฉาย แต่ภูฉายไม่ยอมและขอให้ศลัยลาคิดทบทวนอีกครั้ง ในขณะที่สลักกลับคอยยุยงให้ภูฉายหย่ากับศลัยลา ระหว่างที่ศลัยลาแยกกันอยู่กับภูฉาย เธอก็ถูกส่งตัวไปทำงานที่แหล่งขุดค้นวัตถุโบราณแถบภาคอีสาน ทำให้เธอได้พบกับ ลายสือ นักศึกษาโบราณคดีเพื่อนสนิทของภาษิต
เมื่อลายสือได้เจอกับศลัยลาครั้งแรก ก็สะดุดตาทันทีโดยที่ไม่รู้ว่าเธอคือพี่สาวของภาษิต ด้วยความที่ลายสือขาดแม่ตั้งแต่ยังเด็กและถูกพัลลพ พ่อของเขาทิ้งไปมีครอบครัวใหม่ ทำให้ลายสือตกหลุมรักความเป็นผู้ใหญ่ อบอุ่นและพึ่งพาได้ของศลัยลา
ยิ่งทั้งคู่ได้ทำงานใกล้ชิดกันลายสือก็ยิ่งรักศลัยลาจนถอนตัวไม่ขึ้นแม้จะรู้ว่าเธอมีครอบครัวแล้ว ฟากศลัยลาเมื่อเจอคนที่เข้าใจเธอจริงๆ ก็เริ่มหวั่นไหว
แต่เพราะในใจศลัยลายังมีภูฉาย ประกอบกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ศลัยลาจึงพยายามขับไสไล่ส่งลายสือออกไปจากชีวิตตน แต่ลายสือก็ดื้อแพ่งจะทำตามหัวใจตัวเองให้ได้ ทำให้ศลัยลายิ่งสับสนว้าวุ่นใจมากกว่าเดิม
นักแสดงนำ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| รูปแบบการนำเสนอ | ภูฉาย  | ศลัยลา  | ลายสือ | สลัก  | นวลนภา  | ภาษิต  |
| ภาพยนตร์ พ.ศ. 2530 | ยุรนันท์ ภมรมนตรี | นาถยา แดงบุหงา | พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง | ศรินทิพย์ ศิริวรรณ | จุรี โอศิริ | วทัญญู มุ่งหมาย |
| ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2537 | ยุรนันท์ ภมรมนตรี | สินจัย เปล่งพานิช | กษาปณ์ จำปาดิบ | พิศมัย วิไลศักดิ์ | กิ่งดาว ดารณี | นุติ เขมะโยธิน |
| ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2545 | นิธิ สมุทรโคจร | กัญญารัตน์ จิรรัชชกิจ | วรฤทธิ์ ไวยเจียรนัย | ดวงใจ หทัยกาญจน์ | อรัญญา นามวงศ์ | ณัฐธีร์ โกศลพิศิษฐ์ |
| ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2556 | ศรราม เทพพิทักษ์ | อรจิรา แหลมวิไล | ภาคิน คำวิลัยศักดิ์ | จารุณี สุขสวัสดิ์ | อุทุมพร ศิลาพันธ์ | อัครัฐ นิมิตรชัย |
รายชื่อนักแสดง > พ.ศ. 2530

ภาพยนตร์ไทย สร้างโดย	พรพจน์ ฟิล์ม
กำกับการแสดงโดย พรพจน์ กนิษฐเสน
บทภาพยนตร์โดย พรพจน์
กำกับภาพโดย	ปัญญา นิ่มเจริญพงษ์
ฉายวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2530
นาถยา แดงบุหงา รับบท ศลัยลา
ยุรนันท์ ภมรมนตรี รับบท ภูฉาย
พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง รับบท ลายสือ
ศรินทิพย์ ศิริวรรณ รับบท สลัก
ปัทมา ปานทอง รับบท เพียรภมร
วทัญญู มุ่งหมาย รับบท ภาษิต
จุรี โอศิริ รับบท นวลนภา
รายชื่อนักแสดง > พ.ศ. 2537

ละครโทรทัศน์ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5
สร้างโดย บริษัท อัครเศรณี โปรดักชั่น จำกัด โดย กิตติ อัครเศรณี
บทโทรทัศน์โดย อัครกิตติ
กำกับการแสดงโดย จารึก สงวนพงษ์
สินจัย เปล่งพานิช รับบท ศลัยลา (ศลัย)
ยุรนันท์ ภมรมนตรี รับบท ภูฉาย (ภู)
กษาปณ์ จำปาดิบ รับบท ลายสือ
พิศมัย วิไลศักดิ์ รับบท สลัก (แม่ภูฉาย)
ปวีณา ชารีฟสกุล รับบท รับบท เพียรภมร
นุติ เขมะโยธิน รับบท ภาษิต
กิ่งดาว ดารณี รับบท นวลนภา (แม่ศลัยลาและลายสือ)
เปียทิพย์ คุ้มวงศ์ รับบท ฉวี (หวี) (แม่เพียรภมร)
ไปรมา รัชตะ รับบท ผจงจิต
ศรัทธา ศรัทธาทิพย์ รับบท ผลึก (ลึก) (เพื่อนลายสือ)
สมยศ เปรมอนันต์ รับบท พ่อของผลึก
วชิรพจน์ บุรพรัตน์
ตรีนุช ทิมเจริญ
ปิยวรรณ จิตณาธรรม
โสภา มหวัฒน์ รับบท หมวย (น้องสาวของผลึก)
แรม วรธรรม รับบท วโรกาญจน์ (พ่อภูฉาย)
จารุณี โชติรัตน์
ปิแอร์ เดอลาลอง รับบท อาจารย์อังเดร
ด.ช.ศิวกร ศรีวิไล
ทม วิศวชาติ รับบท พัลลภ (พ่อลายสือ)
ฉันทนา กิติยพันธ์ รับบท แม่ของลายสือ
ชัยณรงค์ ชูศรี
ลูกน้ำ เพิ่มสกุล
มนัส อดุลศิริสวัสดิ์
ปัทมาศน์ พูลสวัสดิ์
ท้วม ทรนง
บุญเรือง คชาศักดิ์
ศิริมาลย์ ศุภมาส
นิค โอโรโน่ รับบท สุเทพ (สามีใหม่ฉวี)
หมายเหตุ : พิศมัย วิไลศักดิ์ ได้รับรางวัลเมขลา ประจำปี 2537 สาขานักแสดงประกอบหญิงดีเด่น จากละครเรื่อง ปีกมาร ออกอากาศทาง ททบ.5
รายชื่อนักแสดง > พ.ศ. 2545

ละครโทรทัศน์ทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
สร้างโดย ควิซ แอนด์ เควส
บทโทรทัศน์โดย ณัฐนันท์ วรรณพุฒ, ศรีศิลป์ เปี่ยมทิพย์มนัส
กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ล.พันธ์ไพบูลย์
ออกอากาศ ทุกวันพุธ - พฤหัสบดี เวลา 20.15 - 22.20 น.
เริ่มออกอากาศวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 - 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2545
นักแสดงหลัก
นิธิ สมุทรโคจร รับบท ภูฉาย
กัญญารัตน์ จิรรัชชกิจ รับบท ศลัยลา
วรฤทธิ์ ไวยเจียรนัย รับบท ลายสือ
บดินทร์ โกศลพิศิษฐ์ รับบท ภาษิต
เปรมสินี รัตนโสภา รับบท เพียงนภา
นักแสดงสมทบ
ดวงใจ หทัยกาญจน์ รับบท สลัก
อรัญญา นามวงศ์ รับบท นวลนภา
เกริก ชิลเลอร์ รับบท
รัชนก พูลผลิน รับบท ผจงจิต
ดารณีนุช โพธิปิติ รับบท
กนกวรรณ บุรานนท์ รับบท
ไปรมา รัชตะ รับบท น้าวัน
สุกัญญา ไรวินทร์ รับบท​ เพียงภมร
บรมวุฒิ หิรัณยัษฐิติ รับบท ผลึก
ธนิตา จิรพณิช รับบท​ แหมว
นักแสดงรับเชิญ
อานนท์ สุวรรณเครือ รับบท
วสันต์ อุตตมะโยธิน รับบท
สมมาตร ไพรหิรัญ รับบท
ดุลจรัส ศรีชยันดร รับบท
รายชื่อนักแสดง > พ.ศ. 2556

ละครโทรทัศน์ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5
สร้างโดย	เอ็กแซ็กท์ / ซีเนริโอ
บทโทรทัศน์โดย ชารวีย์ ศิรินันท์
กำกับการแสดงโดย กิตติ บุญสกุลศักดิ์
ออกอากาศ ทุกวันพุธ - พฤหัสบดี 20.10 น.
เริ่มออกอากาศวันที่	14 สิงหาคม พ.ศ. 2556 – 3 ตุลาคม พ.ศ. 2556
นักแสดงหลัก
ศรราม เทพพิทักษ์ รับบท ภูฉาย วโรกาญจน์ (ฉาย) (ผู้จัดการภาคธนาคาร)
อรจิรา แหลมวิไล รับบท ศลัยลา วงศ์วรรณว่าน (ศลัย) (เจ้าหน้าที่กองโบราณคดี)
ภาคิน คำวิลัยศักดิ์ รับบท ลายสือ กุลรุ่งขจร (สือ) (นักศึกษาโบราณคดี)
มนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ รับบท เพียรภมร (เพียร) (ทนายความรุ่นน้องศลัยลา)
นักแสดงสมทบ
จารุณี สุขสวัสดิ์ รับบท สลัก (แม่ภูฉาย)
อรรครัฐ นิมิตรชัย รับบท ภาษิต วงศ์วรรณว่าน (ษิต) (เพื่อนภูฉาย)
ธนิดา ธนวัฒน์ รับบท แหมว (น้องสาวต่างพ่อภูฉาย)
อุทุมพร ศิลาพันธุ์ รับบท นวลนภา วงศ์วรรณว่าน () (แม่ศลัยลาและภาษิต)
สาวิตรี สามิภักดิ์ รับบท ฉวี (หวี) (แม่เพียรภมร)
ปราบ ยุทธพิชัย รับบท สุเทพ (สามีใหม่ฉวี)
เฉลิมพล ทิฆัมพรธีรวงศ์ รับบท ผลึก (ลึก) (เพื่อนภูฉาย)
ชาญณรงค์ ขันทีท้าว รับบท อาจารย์อังเดร (อาจารย์คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร)
ยุวดี เรืองฉาย รับบท ละมัย (มัย) (คนรับใช้บ้านสลัก)
ชุติมา เอเวอรี่ รับบท ผจงจิต () (เจ้าหน้าที่กองโบราณคดี/รุ่นพี่ศลัยลา)
นักแสดงรับเชิญ
อนุวัฒน์ นิวาตวงศ์ รับบท พัลลพ (พ่อลายสือ)
สุเชาว์ พงษ์วิไล รับบท พ วโรกาญจน์ (พ่อภูฉาย)
นิธิชัย ยศอมรสุนทร รับบท ธวัช (สามีของลูกความ)
ราศี วัชราพลเมฆ รับบท (ภรรยาของลูกความ)
โชติรส ชโยวรรณ รับบท ดวงแก้ว () ()
กรวิชญ์ สูงกิจบูลย์ รับบท พ () ()
เพลงประกอบละคร

| ปี | ชื่อเพลง | คำร้อง | ทำนอง | เรียบเรียง | ขับร้อง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2537 | ปีกรัก ปีกมาร |  |  |  |  |
| 2545 | ตลอดเวลา | พงษ์สิทธิ์ คำภีร์ | พงษ์สิทธิ์ คำภีร์ | ณัฐวุฒิ พันธ์สายเชื้อ | สบชัย ไกรยูรเสน |
| 2545 | ไม้ขีดไฟกับดอกทานตะวัน | ประภาส ชลศรานนท์ | เกียรติศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์ | นรอรรถ จันทร์กล่ำ | สบชัย ไกรยูรเสน |
| 2556 | คนที่เธอไม่ควรเผลอใจ | นาโต้ | นราธิป ปานแร่ | มงคลพัฒน์ ทองเรือง | ภาคิน คำวิลัยศักดิ์ |
| 2556 | เมื่อสองเราได้พบกัน | นาโต้ | พงศ์พูน พิบูลย์เกษตรกิจ | มงคลพัฒน์ ทองเรือง   พงศ์พูน พิบูลย์เกษตรกิจ | วิชญาณี เปียกลิ่น |
แหล่งข้อมูลอื่น

ปีกมาร (2530) ที่เว็บไซต์ ThaiFilmDb
ปีกมาร (2556) ที่สยามโซน
มะม่วงป่า

| มะม่วงป่า |
| --- | --- |

ต้นมะม่วงป่าข้างพระมณฑป วัดศรีชุม
สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 2.3)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Sapindales
วงศ์:: Anacardiaceae
สกุล:: Mangifera
สปีชีส์:: M.  pentandra
ชื่อทวินาม
Mangifera pentandra Hook.f.

มะม่วงป่า ชื่อวิทยาศาสตร์: Mangifera pentandra เป็นพืชในสกุลมะม่วง วงศ์ Anacardiaceae เป็นไม้ยืนต้น ใบเหนียวคล้ายหนัง เห็นเส้นใบชัดเจนทั้งสองด้าน ใบแห้งสีออกแดง ผลสดคล้ายมะม่วงลูกเล็ก สีเขียวอมเหลือง ดอกช่อ ดอกย่อยสีขาวอมเหลืองหรือขาวครีม เนื้อผลนุ่ม ฉ่ำน้ำ สีส้ม รสหวานพบการแพร่กระจายในมาเลเซีย สิงคโปร์ และภาคใต้ของไทย  เมื่อสุก เนื้อเหลวเป็นน้ำ รับประทานโดยการเจาะผลดูด ผลดิบกินกับน้ำปลาหวาน
ฟุจิวะระ โนะ เก็นชิ

| ฟุจิวะระ โนะ เก็นชิ> จักรพรรดินีในจักรพรรดิองค์ที่ 69 |
| --- | --- |
จักรพรรดินี（ชูงู）: 1 เดือน 3 โชเก็ง ที่ 10 (พ.ศ. 1580)

ประสูติ: 19 เดือน 7 โชวะ ที่ 5 (24 สิงหาคม พ.ศ. 1559)
สิ้นพระชนม์: 28 เดือน 8 โชเรียกุ ที่ 3 (19 กันยายน พ.ศ. 1582) 
พระบิดา: ฟุจิวะระ โนะ โยะริมิชิ (พระบิดาบุญธรรม)   เจ้าชายอะสึยะซุ (พระบิดาที่แท้จริง)
พระสวามี: จักรพรรดิโกะ-ซุซะกุ
ถวายตัว: 7 เดือน 1 โชเก็ง ที่ 10 (พ.ศ. 1580)
แต่งตั้งเป็นพระสนม: 29 เดือน 1 โชเก็ง ที่ 10 (พ.ศ. 1580)
ด ค ก
ฟุจิวะระ โนะ เก็นชิ (ญี่ปุ่น: 藤原げん子; โรมาจิ: Fujiwara no Genshi; 24 สิงหาคม 1559 – 19 กันยายน 1582) จักรพรรดินีแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นจักรพรรดินีลำดับที่ 2 หรือชูงูในจักรพรรดิโกะ-ซุซะกุ
ฟุจิวะระ โนะ ฮิโระโกะ

| ฟุจิวะระ โนะ ฮิโระโกะ>  |
| --- | --- |
จักรพรรดินี (โคโง): 13 เดือน 2 เออิโช ที่ 6 (27 มีนาคม พ.ศ. 1594)
จักรพรรดินี（ชูงู）: 17 เดือน 4 จิเรียกุ ที่ 4 (20 พฤษภาคม พ.ศ. 1611)
พระพันปีหลวง: 3 เดือน 7 เอ็งคีว ที่ 1 (23 กรกฎาคม พ.ศ. 1612)
พระอัยยิกาเจ้า: 20 เดือน 6 เอ็งคีว ที่ 6 (16 กรกฎาคม พ.ศ. 1617)

ประสูติ: โชเก็ง ที่ 9 (พ.ศ. 1579)
สิ้นพระชนม์: 14 เดือน 8 ไดจิ ที่ 2 (30 กันยายน พ.ศ. 1670) อุจิ
พระนามอื่น: ชิโจ โนะ มิยะ
พระบิดา: ฟุจิวะระ โนะ โยะริมิชิ
พระสวามี: จักรพรรดิโกะ-เรเซ
ถวายตัว: 22 เดือน 12 เออิโช ที่ 5 (5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1593)
แต่งตั้งเป็นพระสนม: 27 เดือน 12 เออิโช ที่ 5 (10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1593)
ด ค ก
ฟุจิวะระ โนะ ฮิโระโกะ (ญี่ปุ่น: 藤原寛子; โรมาจิ: Fujiwara no Hiroko ; 1579 – 30 กันยายน 1670) หรือ ชิโจ โนะ มิยะ จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่นเป็นธิดาคนโตของ ฟุจิวะระ โนะ โยะริมิชิ และเป็นจักรพรรดินีลำดับที่ 1 หรือ โคโง ใน จักรพรรดิโกะ-เรเซ โดยเข้าถวายตัวเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1593 และได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดินีเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 1594 แต่มิอาจมีพระโอรสให้กับจักรพรรดิได้
กระทั่งวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 1611 หรือ 2 วันก่อนที่จักรพรรดิโกะ-เรเซสวรรคตพระองค์ได้สถาปนาเจ้าหญิงโชชิซึ่งก่อนหน้านั้นเป็นชูงูและ ฟุจิวะระ โนะ คังชิ เป็น โคโง ขณะที่ฮิโระโกะถูกลดพระอิสริยยศเป็น ชูงู หรือจักรพรรดินีลำดับที่ 2 นับเป็นครั้งแรกที่มีจักรพรรดินีถึง 3 องค์ในวันเดียวกันจากนั้นไม่นานอดีตจักรพรรดินีฮิโระโกะได้ปลงพระเกศาเป็นแม่ชีมีฉายาทางธรรมว่า ชิโจ โนะ มิยะ
ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 1612 จักรพรรดิโกะ-ซังโจ ได้สถาปนาท่านชิโจเป็น โคไตโง หรือ ฮองไทเฮา จากนั้นในวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 1617 จักรพรรดิชิระกะวะ ได้สถาปนาให้เป็น ไทโคไทโง หรือ สมเด็จพระอัยยิกาเจ้า กระทั่งท่านชิโจสิ้นพระชนม์ที่ อุจิ เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 1670
ภาษาซีพลัสพลัส11

ภาษาซีพลัสพลัส11 (C++11) หรือชื่อเดิม ภาษาซีพลัสพลัสโอเอกซ์ (C++0x; โอ หมายถึงศูนย์) คือมาตรฐานภาษาซีพลัสพลัสฉบับที่มาแทนที่ภาษาซีพลัสพลัส03 (C++03) ได้รับอนุมัติจากองค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐานเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2554 (ค.ศ. 2011) และถูกแทนที่โดยภาษาซีพลัสพลัส14 (C++14) เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2557 (ค.ศ. 2014) ซึ่งการตั้งชื่อรุ่นนั้นใช้ธรรมเนียมการระบุปีที่เผยแพร่ต่อท้ายชื่อภาษา
พระเจ้าชุนแห่งโชซ็อนโบราณ

พระเจ้าชุน หรือ พระนามเดิมคือ สมเด็จพระราชา ชุน ว็อนด็อก ชีแม อินย็อน ซ็องฮเย คังมิน ท็อกซู แห่งโชซ็อนโบราณ เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าทันกุน วังกย็อม พระราชสมภพแต่ สมเด็จพระราชินี ฮเยอึย ตระกูล ซ็อง แห่ง นัมซาน (ภายหลังถูกสถาปนาเป็น พระนาง โซว็อน พระราชมารดา) พระเจ้าชุนเสด็จสวรรคตกลางสมรภูมิที่ เมืองซองซอง เพราะทรงถูกเหล่าทหารแห่งพระเจ้าวีมัน แห่งราชวงศ์วีมันโจซอนทำร้าย จนสวรรคตขณะมีพระชนมายุ 38 พรรษา ทำให้ราชวงศ์โชซ็อนโบราณล่มสลายตลอดกาล
พระราชวงศ์

พระราชบิดา : สมเด็จพระราชา ทันกุน วังกย็อม
พระราชมารดา : สมเด็จพระราชินี ฮเยอึย ตระกูลซ็อง แห่ง นัมซาน(ภายหลังถูกสถาปนาเป็น พระนาง โซว็อน พระราชชนนี)
พระราชวงศ์ > พระสนม

พระสนมว็อนบิน ตระกูลอินแห่งโชเย
พระสนมอินบิน ตระกูลโซแห่งนัมช็อน
พระราชวงศ์ > พระราชโอรส-ธิดา

พระราชบุตร องค์ชาย ซู มกุฎราชกุมารแห่งโชซ็อนโบราณ พระราชสมภพแต่ พระสนมว็อนบิน ตระกูลอินแห่งโชเย
พระราชธิดา องค์หญิง เซซ็อง ประสูติจาก  พระสนมอินบิน ตระกูลโซแห่งนัมช็อน
| ด ค กลำดับพระมหากษัตริย์เกาหลีสมัยราชวงศ์โชซ็อนโบราณ |
| --- | --- |
โกโจซ็อน (2333 ปีก่อนคริสตกาล – ?): ทันกุน  ·  พู  ·  ชุน
คีจาโจซ็อน (1122 ปีก่อนคริสตกาล - 194 ปีก่อนคริสตกาล): คีจา  ·  ชุน
วีมันโจซ็อน (194 ปีก่อนคริสตกาล - 108 ปีก่อนคริสตกาล): วีมัน  ·  อูกอ
ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี
พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงคราม

| --- | --- |


ก่อตั้ง: 2017
ที่ตั้ง: Logavina 32 ซาราเยโว
พิกัดภูมิศาสตร์: 43°51′43″N 18°25′43″E﻿ / ﻿43.861991°N 18.428524°E﻿ / 43.861991; 18.428524
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์
ผู้ก่อตั้ง: Jasminko Halilovic
เว็บไซต์: museum.warchildhood.com
พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงคราม (บอสเนีย: Muzej ratnog djetinjstva; War Childhood Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เปิดให้บริการครั้งแรกในเดือนมกราคม 2017 ภายในนำเสนอประสบการณ์ของผู้ที่ในวัยเด็กมีชีวิตผ่านสงครามในบอสเนียโดยบอกเล่าผ่านทางวัตถุ วิดีโอคำบอกเล่า และบางส่วนจากประวัติศาสตร์มุขปาฐะ ในปี 2018 พิพิธภัณฑ์ได้รับรางวัลสภาพิพิธภัณฑ์ยุโรปในสาขารางวัลพิพิธภัณฑ์ยุโรปแห่งปี
โครงการนี้เริ่มต้นในปี 2010 โดยยัสมินโค ฮาลีโลวิช (Jasminko Halilovic) นักธุรกิจชาวซาราเยโว นักเคลื่อนไหว และ "เด็กยุคสงคราม" ("war child") ใช้ช่องทางออนไลน์เพื่อเก็บรวบรวมการรื้อฟื้นความทรงจำของผู้ใหญ่ตอนต้นที่มีวันเด็กผ่านสงครามบอสเนีย มีผู้ส่งความทรงจำของตนเข้าร่วมมากกว่า 1,000 ชิ้น ฮาลีโลวิชรวบรวมเนื้อหาเหล่านี้ตีพิมพ์เป็นหนังสือในปี 2013 หนังสือดังกล่าวได้รับการแปลเป็นภาษาเยอรมันและญี่ปุ่น ในระหว่างการติดต่อประสานงานกับบรรดา "เด็กยุคสงคราม" เขาได้พบว่าบรรดา "เด็กยุคสงคราม" เหล่านี้ยังมีวัตถุเฉพาะพิเศษบางอย่างที่ผูกพันกับความทรงจำเหล่านี้ เขาเริ่มต้นทำงานกับคณะทำงานคนอื่น ๆ เพื่อพัฒนาของสะสมของพิพิธภัณฑ์ขึ้น และเก็บรวบรวมวัตถุกว่า 3,000 ชิ้น และคำบอกเล่ามากกว่า 60 เรื่อง จากปากบุคคลจริง
ในเดือนพฤษภาคม 2016 พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงครามได้จัดนิทรรศการชั่วคราวแรกขึ้นที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ ตามด้วยมีการจัดนิทรรศการอีกในเมืองเซนีซา และ วีโซโค ในปี 2017 พิพิธภัณฑ์ได้เปิดตัวนิทรรศการถาวรขึ้น ตั้งอยู่บนถนนโลกาวีนาในซาราเยโว
วัตถุของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีทั้งบันทึก ของเล่น ภาพถ่าย เสื้อผ้า และวัตถุอื่น ๆ อีกหลากหลายที่ได้รับบริจาคโดยผู้รอดชีวิตจากช่วงสงคราม วัตถุทั้งหมดนี้นำเสนอควบคู่กับคำบอกเล่าเรื่องราวในรูปบุคคลที่หนึ่ง จากบุคคลที่เป็นคนบริจาควัตถุนี้ให้ นอกจากวัตถุแล้ว ผู้เข้าชมยังสามารถรับฟังคำบอกเล่าจากปากของผู้รอดชีวิตและบทสัมภาษณ์เช่นกัน
ภาษาซุกนี

| ภาษาซุกนี |
| --- | --- |
xuɣnůni ziv/хуг̌ну̊ни зив, pomiray/помирай зив, خُږنۈنے زِڤ
ประเทศที่มีการพูด: อัฟกานิสถาน (20,000 คน), ทาจิกิสถาน (40,000 คน)
จำนวนผู้พูด: ประมาณ 60,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอิหร่านภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกเฉียงใต้ ภาษากลุ่มปามีร์ภาษาซุกนี
ระบบการเขียน: อักษรอาหรับ, อักษรซีริลลิก, อักษรละติน
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ภาษาซุกนี เป็นภาษากลุ่มปามีร์ในภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกเฉียงใต้ ใช้ในจังหวัดปกครองตนเองโคร์โน บาดักสถานในทาจิกิสถานและจังหวัดบาดักสถานในอัฟกานิสถาน
ภาษาซึนลาว

| ซึนลาว |
| --- | --- |
ภูมิภาค: จังหวัดลายเจิว
ชาติพันธุ์: 14,900 (2009 census)
จำนวนผู้พูด: ไม่ทราบ (10,000 อ้างถึง1993)
ตระกูลภาษา: ขร้า-ไท  ไทไทกลาง?ซึนลาว
รหัสภาษา
ISO 639-3: tsl
ภาษาซึนลาว เป็นภาษาในกลุ่มภาษาไท มีการพูดในจังหวัดลายเจิวของภาคตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม
ภาษาบวลคาว

| ภาษาบวลคาว |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: พม่า
จำนวนผู้พูด: 2,500 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: จีน-ทิเบต  กลุ่มภาษาทิเบต-พม่ากลุ่มภาษากูกี-ชีน-นาคากลุ่มภาษากูกี-ชีน ภาษาบวลคาว
รหัสภาษา
ISO 639-3: cbl
ภาษาบวลคาว (Bualkhaw language) มีผู้พูดในพม่าทั้งสิ้น 2,500 คน ในเมืองพะล่านและทางตอนเหนือของพะล่านในรัฐชีน มีความใกล้เคียงกับภาษาพะล่าน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขากูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน
ฟลอยด์ แลนดิส

ฟลอยด์ แลนดิส ในการแข่ง ตูร์เดอฟรองซ์ 2006
ฟลอยด์ แลนดิส (Floyd Landis) (เกิด 14 ตุลาคม พ.ศ. 2518) นักแข่งจักรยานชาวอเมริกัน และเป็นผู้ชนะเลิศการแข่งขันจักรยานทางไกล ตูร์ เดอ ฟรองซ์ 2006 แลนดิสเป็นชาวอเมริกันคนที่ 3 ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศต่อจาก เกร็ก เลอมอนด์ และ แลนซ์ อาร์มสตรอง
ฟลอยด์ แลนดิส เคยเป็นนักแข่งทีมไปรษณีย์สหรัฐ ร่วมทีมเดียวกับแลนซ์ อาร์มสตรอง เมื่อปี 2002 ก่อนจะย้ายมาอยู่ทีมโฟแนก แลนดิสถูกไล่ออกจากทีมโฟแนก เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2549 หลังจากผลการทดสอบยืนยันว่าเขาใช้สารกระตุ้น
แลนดิสถูกสงสัยว่าใช้สารกระตุ้น หลังจากในสเตจที่ 16 เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม เขาหมดแรง และเข้าเส้นชัยเป็นอันดับสุดท้าย ทำเวลาเสียไปถึง 10 นาที และคะแนนรวมตกไปอยู่อันดับที่ 11 แต่ในวันรุ่งขึ้น ในสเตจที่ 17 เขากลับขี่จักรยานนำหน้าตลอดระยะทาง 120 กิโลเมตร และเข้าเส้นชัยเป็นอันดับหนึ่ง ทำเวลากลับคืนมาได้ 6 นาที คะแนนรวมขึ้นมาอยู่อันดับที่ 3 ภายหลังการแข่งขัน แลนดิสถูกนำปัสสาวะไปตรวจสารกระตุ้น  และพบสารเทสโตสเตอโรน อยู่ในปัสสาวะมากกว่าระดับปกติ
แลนดิสเกิดในรัฐเพนซิลเวเนีย ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่รัฐแคลิฟอร์เนีย กับภรรยาชื่อแอมเบอร์และลูกชื่อไรอัน บริเวณทางเหนือของเมืองซานดิเอโก
ภาษาบอนต็อก

| Bontoc |
| --- | --- |
Finallig
ประเทศที่มีการพูด: ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค: จังหวัดบูลูบุนดูคิน
จำนวนผู้พูด: 41,000  (2007 census)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มาลาโย-โพลีเนเซียฟิลิปปินส์ลูซอนเหนือSouth–Central CordilleranCentral CordilleranNuclear CordilleranBontok–KankanayBontoc
รหัสภาษา
ISO 639-3: bnc – รหัสรวม รหัสเอกเทศ: lbk – Central Bontok ebk – Eastern Bontok rbk – Northern Bontok obk – Southern Bontok vbk – Southwestern Bontok
Area where Bontoc is spoken according to Ethnologue
ภาษาบอนต็อก (Bontoc) เป็นภาษาที่มีการพูดโดยชาวบอนต็อกในจังหวัดบูลูบุนดูคินทางตอนเหนือของฟิลิปปินส์
ภาษาบรูตะวันออก

| ภาษาบรูตะวันออก |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ไทย, ลาว, เวียดนาม
จำนวนผู้พูด: 129,559 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  มอญ-เขมรมอญ-เขมรตะวันออกกะตูกะตูตะวันตกบรู-โส้ภาษาบรูตะวันออก
รหัสภาษา
ISO 639-3: bru
ภาษาบรูตะวันออก มีผู้พูดทั้งสิ้น 129,559 คน โดยอยู่ในประเทศลาว 69,000 คน (พ.ศ. 2542) ในแขวงสุวรรณเขต นับถือความเชื่อดั้งเดิม ในประเทศไทยมี 5,000 คน (พ.ศ. 2526) ในจังหวัดสกลนครและจังหวัดอำนาจเจริญ วัยรุ่นในไทยไม่นิยมพูดภาษานี้แล้ว มีทั้งเป็นชาวพุทธและนับถือความเชื่อดั้งเดิม ในประเทศเวียดนามมี 55,559 คน (พ.ศ. 2542) ในจังหวัดกว๋างบิ่ญ จังหวัดกว๋างจิ และจังหวัดดั๊กลัก มีทั้งเป็นชาวคริสต์และนับถือความเชื่อดั้งเดิม
จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก กลุ่มภาษามอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยกะตู เข้าใจกันได้กับภาษาบรูตะวันตก แต่ต่างจากภาษาโส้ (มังกอง) อัตราการรู้หนังสือต่ำ
พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติจีน

| --- | --- |
中国科学技术馆 China Science and Technology Museum
พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติจีนในเดือนเมษายน พ.ศ. 2564
th
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2531; 36 ปีก่อน
ที่ตั้ง: เลขที่ 5 ถนนเป่ย์เฉินตะวันออก, เขตเฉาหยาง, กรุงปักกิ่ง, สาธารณรัฐประชาชนจีน
พิกัดภูมิศาสตร์: 40°00′17″N 116°23′32″E﻿ / ﻿40.00472°N 116.39222°E﻿ / 40.00472; 116.39222
ประเภท: พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
เว็บไซต์: http://cstm.cdstm.cn/ywb/
พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติจีน (จีน: 中国科学技术馆; พินอิน: Zhōngguó kēxué jìshù guǎn; อังกฤษ: China Science and Technology Museum: CSTM) ตั้งอยู่เลขที่ 5 ถนนเป่ย์เฉินตะวันออก เขตเฉาหยาง กรุงปักกิ่ง โดยอยู่ในเครือของสมาคมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศจีน และเป็นพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีครบวงจรระดับชาติเพียงแห่งเดียวในสาธารณรัฐประชาชนจีน หน้าที่หลักของพิพิธภัณฑ์คือ การจัดนิทรรศการ การฝึกอบรม และการศึกษาเชิงทดลอง
การขนส่ง

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านโอลิมปิกปักกิ่งใกล้กับสถานีรถไฟโอลิมปิกกรีนของรถไฟใต้ดินปักกิ่ง
พระลกุณฑกภัททิยเถระ

| พระลกุณฑกภัททิยเถระ> ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
ชื่อเดิม: ภัททิยะ
ชื่ออื่น: พระลกุณฑก,พระภัททิยะ
สถานที่เกิด: เมืองสาวัตถี
วิธีบวช: เอหิภิกขุอุปสัมปทา
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: สาวัตถี
บิดา: บุตรเศรษฐีในเมืองสาวัตถี
วรรณะเดิม: วรรณะแพศย์
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระลกุณฏกภัททิยะ เป็นอสีติมหาสาวก ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้มีเอตทัคคะในทางพูดเสียงไพเราะ เป็นพระที่เป็น "อาทิกัมมิกะ" ในเรื่องการไม่อนุญาตให้บวช ด้วยเหตุผลว่าเรื่องกายแคระ หรือเตี้ย
ประวัติ

ภัททิยะ เป็นเชื่อเดิมของ "พระลกุณฎกภัททิยะ" เกิดในตระกูลมหาเศรษฐี ในกรุงสาวัตถี  เมื่อเจริญวัยอายุมากขึ้นแต่ร่างกายของท่านไม่เจริญเติบโตตามอายุยังคงมีร่างกายเล็กต่ำเตี้ย
เหมือนเด็กวัย 10 ขวบ ชนทั่วไปเมื่อจะจึงเรียกชื่อท่านก็จะเพิ่มคำว่า “ลกุณฏกะ” ซึ่งหมายถึง ต่ำเตี้ย ไว้ข้างหน้า ชื่อด้วย  จึงเป็นที่รู้กันโดยทั่วไปว่า ท่านภัททิยะเตี้ย หรือ ท่านภัททิยะ
แคระ
บวชในพระพุทธศาสนา

คราวหนึ่ง "ลกุณฎกภัททิยะ" ได้ไปฟังธรรมกับพระพทธเจ้าที่พระมหาวิหารเชตวัน เมื่อพระพุทธเจ้าแสดงธรรมจบ เกิดศรัทธาและขอบวชในพระพุทธศาสนา ซึ่งพระพุทธเจ้าก็อนุญาตให้บวช 
จึงได้ชื่อว่า "พระลกุณฎกภัททิยะ"  เมื่อบวชแล้วได้ศึกษาธรรม กรรมฐานในสำนักของพระพุทธเจ้า และไม่นานก็บรรลุธรรมเป็นพระโสดาบันอุปสมบทแล้ว  ด้วยความที่มีศรัทธามุ่งมั่นจึงทำให้ท่านได้บรรลุธรรมที่สูงขึ้นไปอีก ในคราวหนึ่งด้วยความที่ท่านมีรูปร่างเตี้ย จึงเป็นที่ขบขันของผู้พบเห็น  ได้มีหญิงคนหนึ่งเมื่อเห็นท่านก็อดที่จะขำไม่ได้ และนางก็ขำหัวเราะจนมองเห็นฟัน จนตัวโยน พระเถระเห็นอาการดังนั้น ได้ถือเอาเป็นนิมิตพิจารณาธรรม มองเห็นช่องปากเป็นสิ่งปฏิกูล  สกปรก น่าเกลียด จนได้สำเร็จเป็นพระอนาคามี และต่อมาท่านได้ฟังธรรมกถา อันเป็น
โอวาทจากพระสารีบุตรเถระ จิตก็หลุดพ้นจากกิเลสาสวะ สำเร็จเป็นพระอรหันต์