stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กีฬาทวิกีฬาฤดูหนาวในโอลิมปิกฤดูหนาว 2026 – รอบคัดเลือก
การจัดอันดับการคัดเลือก

| --- | --- |
    : นักกีฬาผ่านการคัดเลือก 6 คน
    : นักกีฬาผ่านการคัดเลือก 5 คน
    : นักกีฬาผ่านการคัดเลือก 4 คน
    : นักกีฬาผ่านการคัดเลือก 2 คนโดยคะแนนคัดเลือก IBU
    : นักกีฬาผ่านการคัดเลือก 1 คนโดยคะแนนคัดเลือก IBU
ซาติน

ชุดที่ทำจากผ้าซาติน
ซาติน (อังกฤษ: satin) เป็นประเภทของผ้าทอที่มีเนื้อผ้ามันเงา เรียบ โดยทั่วไปจะมีพื้นผิวด้านบนเป็นมันและด้านหลังเป็นด้าน ผ้าชนิดนี้ไม่ทนทานและขาดง่าย เป็นหนึ่งในประเภทการทอผ้าพื้นฐานสามประเภท นอกเหนือจากการทอลายขัด (plain weave) และการทอลายทแยงมุม (twill)
การทอผ้าซาติน มีลักษณะเด่นคือ เส้นยืน (warp yarn) มากกว่าหรือเท่ากับ 4 เส้น ทับเส้นพุ่ง 1 เส้น (weft yarn) และทำซ้ำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนได้เป็นผืนผ้าขึ้นมา
จีจี ฮาดีด

| จีจี ฮาดีด |
| --- | --- |
ฮาดีดในปี ค.ศ. 2018
เกิด: เจเลนา นูรา ฮาดีด  (1995-04-23) 23 เมษายน ค.ศ. 1995 (29 ปี) ลอสแอนเจลิส, แคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา
ศิษย์เก่า:   โรงเรียนมัธยมมาลิบู  โรงเรียนดินิว 
อาชีพ: นางแบบ
คู่รัก: เซย์น แมลิก (2015–2021)
บุตร: 1 คน
บิดามารดา: โมฮาเหม็ด ฮาดีด โยลันดา ฮาดีด
ญาติ: เบลลา ฮาดีด (น้องสาว) อันวาร์ ฮาดีด (น้องชาย)
นักเดินแบบ
ส่วนสูง: 179 cm (5 ft 10 1⁄2 in)
สีผม: บลอนด์
สีตา: ฟ้าเขียว
หน่วยงาน: ไอเอ็มจีโมเดลส์ (นิวยอร์ก)
 
เจเลนา นูรา ฮาดีด (อังกฤษ: Jelena Noura Hadid; เกิด 23 เมษายน ค.ศ. 1995) เป็นนางแบบชาวอเมริกัน เธอได้เซ็นสัญญากับค่ายไอเอ็มจีโมเดลส์ ในปี ค.ศ. 2013 ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2014 ฮาดีดได้ถูกจัดอันดับสูงสุด 50 นักเดินแบบบนเว็บไซต์ Models.com และในปี ค.ศ. 2016 เธอได้รับการเสนอชื่อเป็นนักเดินแบบนานาชาติแห่งปีจากสภาแฟชั่นอังกฤษ
ชีวิตในวัยเด็ก

จีจี ฮาดีด เกิดและเติบโตในลอสแอนเจลิส พ่อของเธอเป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อ โมฮาเหม็ด ฮาดีด ชาวปาเลสไตน์อเมริกัน และแม่ของเธอเป็นอดีตนางแบบชื่อ โยลันดา ฮาดีด ซึ่งเป็นชาวดัตช์ เกิดที่สหรัฐอเมริกา  ฮาดีดยังมีน้องสาวชื่อ เบลลา ฮาดีด และน้องชายชื่อ อันวาร์ ฮาดีด เธอยังมีพี่สาวฝาแฝดชื่อ ซารา ฟอสเตอร์ และเอริน ฟอสเตอร์ เป็นลูกสาวของสามีเก่าของแม่เธอที่หย่าร้างกันแล้วคือเดวิด ฟอสเตอร์
ในปี ค.ศ. 2013 ฮาดีดจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมมาลิบู ซึ่งเธอเคยเป็นตัวแทนกัปตันทีมวอลเลย์บอล และนักแข่งม้า
หลังจากจบการศึกษาแล้ว เธอได้เดินทางไปที่นครนิวยอร์ก เพื่อเดินตามความฝันเป็นนางแบบ ฮาดีดได้ศึกษาจิตวิทยาความผิดทางอาญาในโรงเรียนดินิว ในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 2013 แต่ได้ล้มเลิกการศึกษาเพื่อที่จะมุ่งเน้นไปที่อาชีพนางแบบของเธอ
อาชีพ > 1997-2012: เริ่มต้นงานครั้งแรกกับเกสส์

อาชีพนางแบบของฮาดีดเริ่มต้นเมื่อเธอมีอายุได้เพียงสองขวบ เธอถูกชักนำโดยพอล มาร์เซียโน เธอเป็นนางแบบครั้งแรกให้กับบอดี้เกสส์ ก่อนที่จะหยุดเพื่อที่จะจดจ่อกับการเรียนในโรงเรียนของเธอ ท้ายที่สุดเธอก็กลับเข้าวงการอีกครั้งในปี ค.ศ. 2011 เธอกลับมาทำงานร่วมกับมาร์เซียโน และได้รับการตั้งชื่อว่าใบหน้าของแคมเปญเกสส์ ในปี ค.ศ. 2012
อาชีพ > 2013-2014: การเพิ่มขึ้นของระดับมืออาชีพในนิวยอร์ก

หลังจากที่ย้ายไปมหานครนิวยอร์กและลงนามเซ็นสัญญากับค่ายนางแบบไอเอ็มจี โมเดลส์ ในปี ค.ศ. 2013 ทำให้เธอได้เดินแบบในงานนิวยอร์กแฟชั่นวีคในเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 2014 เธอยังได้ขึ้นหน้าปกของนิตยสารกาโลร์ และปกหนังสือซีอาร์แฟชั่น ในปี ค.ศ. 2014
อาชีพ > 2015-2016: นางแบบแห่งปีปกนิตยสารโว้กของสหรัฐอเมริกา

ฮาดีดปรากฏตัวบนปฏิทินของพิเรลลี่ ในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 2015 เธอได้รับการตั้งชื่อว่าเป็นนางแบบรายวันแห่งปี และเป็นทูตตราสินค้าให้กับเมย์เบลลีน ในเดือนกุมภาพันธ์ปี ค.ศ. 2015 ฮาดีดเป็นนางแบบคนแรกที่ได้ขึ้นปกหนังสือซีอาร์แฟชั่นเป็นครั้งที่สอง เมื่อถึงเดือนพฤษภาคมปี ค.ศ. 2015 ฮาดีดได้เดินแบบให้กับนักออกแบบในหลายๆคน เช่น มาร์ก เจคอบส์, ชาเนล, ไมเคิล คอร์ส, ฌอง ปอล โกลติเยร์, และแม็กซ์ มารา น้อสาวของเธอเบลลา ฮาดีด ก็ได้เป็นนางแบบเช่นเดียวกับเธอ ในเดือนธันวาคมปี ค.ศ. 2015 เธอได้ร่วมเดินในงานวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์
ฮาดีดได้ปรากฏตัวบนปกนิตยสารต่าง ๆ รวมถึงนิตยสารโว้ก (สหรัฐอเมริกา ปารีส อิตาลี อังกฤษ ญี่ปุ่น สเปน ออสเตรเลีย บราซิล เนเธอร์แลนด์ เยอรมนี อิตาลี จีน) ชอน! นูเมโร่ อัลลัวร์ ดับเบิลยู ทีนโว้ก รวมทั้งนิตยสารเดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล แอล (แคนาดา) แดซด์ และฮาร์เปอส์บะซาร์ (สหรัฐอเมริกา มาเลเซีย) ฮาดีดยังให้บทสัมภาษณ์กับบรรณาธิการให้กับวีแมน, แอล, กราเซีย, คลีโอ, โว้ก, สปอร์ตส์อิลลัสเทรททิด, เปเปอร์, แวนิตี้ แฟร์, และวี ฮาดีดยังได้แสดงในแคมเปญสำหรับเกสส์, เวอร์ซาเช, เพนช็อปป์, บัลแมง แอฟดับเบิ้ลยู 2015, ท็อปช็อป, แม็กซ์ มารา, และสจวต ไวทซ์แมน
ในปี ค.ศ. 2016 เธอได้เดินแบบบนรันเวย์ให้กับเวอร์ซาเช, ชาเนล, เอลี ซาบ, เฟนดิ, มาร์ค เจคอบส์, แอนนา ซุย, มิวมิว, บัลแมง, ไดแอน วอน เฟิร์สเทนเบิร์ก, ทอมมี ฮิลฟิเกอร์, เฟนตี้เอกซ์พูมา บายรีแอนนา, อีซาเบล มารอนท์, และเกียบาตติสตา วอลลี่ ในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 2016 เธอได้เป็นทูตตราสินค้าให้กับแบรนด์ระดับโลก คือ ทอมมี ฮิลฟิเกอร์ เป็นแคมเปญสำหรับชุดชั้นใน เครื่องแต่งกาย และน้ำหอม เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2016 เธอเป็นเจ้าภาพในงาน 2016 iHeartRadio Much Music Video Awards ที่เมืองโทรอนโต ในเดือนตุลาคมบูตคอลเลกชั่นสำหรับสจวต ไวทซ์แมน ที่มีชื่อว่า จีจี้บูต ถูกจัดการแสดง และต่อมาได้ถูกประกาศว่าเธอคือทูตตราสินค้าของรีบอค
เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2016 ฮาดีดได้เป็นเจ้าภาพในงาน อเมริกันมิวสิกอะวอร์ด ควบคู่ไปกับแซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ แอลัมเจฟาโรห์ ในเดือนธันวาคมปี ค.ศ. 2016 เธอปรากฏตัวเป็นครั้งที่สองในวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ และในเดือนเดียวกันเธอได้รับรางวัลนานาชาติบริทิชแฟชั่นอะวอร์ดส์ มอบโดยดอนนาเทลลา เวอร์ซาเช
อาชีพ > 2017

ฮาดีดยังได้ขึ้นปกนิตยสารในฉบับเดือนมีนาคมของนิตยสารโว้ก ครอบคลุมในประเทศสหรัฐอเมริกา, อังกฤษ, จีน, และฉบับแรกของอาระเบีย เธอยังปรากฏตัวบนปกหนังสือซีอาร์แฟชั่น (ฤดูใบไม้ผลิ/ฤดูร้อน 2017) โจลี (เมษายน 2017) และเดอะเดลี่ (ฤดูใบไม้ผลิ 2017) ฮาดีดยังให้บทสัมภาษณ์กับบรรณาธิการให้กับ โว้ก ของสหรัฐฯ (เมษายน 2017) และนิตยสารเลิฟ  (ฤดูใบไม้ผลิ/ฤดูร้อนปี 2017)
ชีวิตส่วนตัว

ฮาดีดคบหากับนักร้องชื่อ โคดี ซิมป์สัน ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015 ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนปี ค.ศ. 2015 เธอได้มีความสัมพันธ์กับนักร้องชาวอังกฤษเซย์น แมลิก อดีตสสมาชิกวงบอยแบนด์อย่างวันไดเรกชัน และในเดือนเมษายน ค.ศ. 2020 ฮาดีดได้ประกาศว่าเธอตั้งครรภ์ในระหว่างการให้สัมภาษณ์กับจิมมี แฟลลอน
ผลงาน > ภาพยนตร์ และโทรทัศน์

| ปี | ชื่อเรื่อง | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2012 | Virgin Eyes | Andrea | Short film |
| 2012–2016 | The Real Housewives of Beverly Hills | Herself | Multiple appearances (season 3–6) |
| 2015 | Those Wrecked by Success | Herself | Short film |
| 2016 | MasterChef | Herself | Episode: "MasterChef Celebrity Showdown" |
| 2016 | RuPaul's Drag Race | Guest judge | Episode: Season 8, week 5 |
| 2016 | Lip Sync Battle | Herself | Episode: "Gigi Hadid vs. Tyler Posey" |
| 2016 | iHeartRadio Much Music Video Awards | Host | Award show |
| 2016 | American Music Awards | Host | Award show |
| 2018 | Ocean's 8 | ตัวเอง |  |
| 2018 | Pirelli Calendar | ตัวเอง | หนังสั้น |
ผลงาน > มิวสิกวีดีโอ

| ปี | ชื่อเพลง | ศิลปิน | รับบทเป็น |
| --- | --- | --- | --- |
| 2014 | "Surfboard" | โคดี ซิมป์สัน | ตัวเธอเอง |
| 2014 | "Simplethings" | มีเกล | Love Interest |
| 2015 | "แบดบลัด" | เทย์เลอร์ สวิฟต์ | Slay-Z |
| 2015 | "Flower" | โคดี ซิมป์สัน | ตัวเธอเอง |
| 2015 | "How Deep Is Your Love" | แคลวิน แฮร์ริส | หญิงสาวที่รัก |
| 2015 | "เค้กบายดิโอเชียน" | ดีเอ็นซีอี | ผู้อำนวยการ |
| 2016 | "Pillowtalk" | เซย์น แมลิก | แฟน |
ผลงาน > เพลง

| ปี | เพลง | ศิลปิน | Role |
| --- | --- | --- | --- |
| 2007 | "The Little Drummer Boy" on Noël | จอช โกรแบน | Backing vocals |
| 2007 | "I'll Be Home for Christmas" on Noël | จอช โกรแบน | Backing vocals |
รางวัลที่ได้รับ และรางวัลที่ถูกเสนอชื่อให้เข้าชิง

| ปี | รางวัล | สาขา | ผล | Ref>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2015 | First Annual Fashion Los Angeles Awards | นางแบบแห่งปี | ชนะ |  |
| 2015 | Teen Choice Awards | Choice Model | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2016 | TRL Awards | Best Look | ชนะ |  |
| 2016 | Teen Choice Awards | Choice Female Hottie | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2016 | British Fashion Awards | International Model of the Year | ชนะ |  |
| 2017 | Third Annual Fashion Los Angeles Awards | Best Design Debut | ชนะ |  |
| 2017 | Teen Choice Awards | Choice Model | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ Archived from the original on February 20, 2014.
Gigi Hadid ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Gigi Hadid at Models.com
จีจี ฮาดีด ที่อินสตาแกรม
จีจี ฮาดีด at the Fashion Model Directory
ฮาดีดในงานเปิดตัวเคมเปญ Guess Spring Launch 2015.
ฮาดีดในงาน amFAR Gala ในปี ค.ศ. 2015
เอ็มบราเออร์ อีเจ็ต

| เอ็มบราเออร์ อีเจ็ต |
| --- | --- |
   เอ็มบราเออร์ อี175 ของสกายเวสต์แอร์ไลน์ซึ่งดำเนินการให้กับเดลตาคอนเน็กชัน
ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: อากาศยานลำตัวแคบ
ชาติกำเนิด: บราซิล
บริษัทผู้ผลิต: เอ็มบราเออร์
สถานะ: ในประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: รีพับบลิคแอร์เวย์   สกายเวสต์แอร์ไลน์   เอนวอยแอร์   เมซาแอร์ไลน์   เจ็ตบลูแอร์เวย์
จำนวนที่ผลิต: 1,695 ลำ (กรกฎาคม ค.ศ. 2024)
ประวัติ
สร้างเมื่อ: ค.ศ. 2001– ปัจจุบัน
เริ่มใช้งาน: 17 มีนาคม ค.ศ. 2004   โดย ล็อตโปแลนด์
เที่ยวบินแรก: 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2002
สายการผลิต: เอ็มบราเออร์ ลีเนียจ 1000
พัฒนาเป็น: เอ็มบราเออร์ อีเจ็ต อี2
เอ็มบราเออร์ อีเจ็ต เป็นตระกูลของอากาศยานลำตัวแคบ ขนาด 66-124 ที่นั่ง โดยได้รับการพัฒนาและผลิตโดยเอ็มบราเออร์ บริษัทสัญชาติบราซิล โดยเปิดตัวในปีค.ศ. 2004 กับล็อตโปแลนด์ เครื่องบินตระกูลอีเจ็ตรวมอี170, อี175, อี190, และอี195 โดยในปัจจุบัน มีการเปิดตัวเอ็มบราเออร์ อีเจ็ต อี2 ซึ่งมีการปรับปรุงเครื่องยนต์ใหม่ เครื่องบินตระกูลอีเจ็ตส่วนมากจะให้บริการโดยสายการบินระดับภูมิภาค
การพัฒนา

เอ็มบราเออร์เปิดเผยครั้งแรกว่ากำลังศึกษาเครื่องบิน 70 ที่นั่งใหม่ ในชื่ออีเอ็มบี 170 ในปีค.ศ. 1997 พร้อมกับประกาศการพัฒนาอีอาร์เจ 135 อีเอ็มบี170 นั้นจะมีปีกใหม่และลำตัวที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่กว่าอีอาร์เจ 145
การผลิตชิ้นส่วนเพื่อสร้างต้นแบบและทดสอบลำตัวเครื่องเริ่มขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ.1999 ต้นแบบแรก (PP-XJE) เปิดตัวเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 2011 ที่เซาโฮเซดอสกัมโปส ประเทศบราซิล เที่ยวบินแรกเกิดขึ้นในอีก 119 วันต่อมาในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2002 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของโครงการทดสอบการบินหลายปี ก่อนที่จะเริ่มให้บริการในปีค.ศ. 2004
หลังจากการตอบรับในเชิงบวกจากสายการบิน เอ็มบราเออร์ได้เปิดตัว อี175 ซึ่งขยายลำตัวของ อี170 ขึ้น 1.78 เมตร (5.8 ฟุต) เที่ยวบินแรกของ อี175 เกิดขึ้นในเดือนมิถุนายน ปีค.ศ. 2003 ในปีค.ศ. 2003 เจ็ตบลูแอร์เวย์ได้สั่งซื้อเอ็มบราเออร์ อี 190 จำนวน 100 ลำ ซึ่งส่งมอบจากปีค.ศ. 2005
การพัฒนา > การเริ่มใช้งาน

เอ็มบราเออร์ อี 170 ลำแรกถูกส่งมอบในสัปดาห์ที่สองของเดือนมีนาคม ค.ศ. 2004 กับล็อตโปแลนด์ ตามด้วยอาลีตาเลียและมิดแอตแลนติกแอร์เวย์ ล็อตทำการบินพาณิชย์ครั้งแรกของเครื่องบินอีเจ็ต เมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2004 จาก วอร์ซอถึงเวียนนา
เอ็มบราเออร์ อี175 ลำแรกถูกส่งมอบไปยังแอร์แคนาดา และเข้าประจำการในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2005
การพัฒนา > การผลิต

ในปีค.ศ. 2008 เครื่องบินอีเจ็ตลำที่ 400 ถูกส่งมอบไปยังรีพับบลิคแอร์ไลน์ ในสหรัฐอเมริกา ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2009 เครื่องบินอีเจ็ตลำที่ 600 ได้ถูกส่งมอบให้กับล็อตโปแลนด์ เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2012 เอ็มบราเออร์ได้ส่งมอบเครื่องบินอีเจ็ตลำที่ 900 ให้กับเคนย่าแอร์เวย์ เมื่อวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 2013 การส่งมอบอีเจ็ต ลำที่ 1,000 ซึ่งเป็น อี 175 ให้กับ รีพับบลิคแอร์ไลน์สำหรับ อเมริกันอีเกิล
การพัฒนา > อีเจ็ตรุ่นที่สอง

บทความหลัก: เอ็มบราเออร์ อีเจ็ต อี2
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 เอ็มบราเออร์ประกาศว่าจะพัฒนาอีเจ็ตเวอร์ชันปรับปรุงใหม่เพื่อเรียกว่าตระกูล อีเจ็ต อี2 เครื่องบินไอพ่นใหม่นี้จะมีคุณลักษณะของเครื่องยนต์ที่ได้รับการปรับปรุง ซึ่งจะมีการประหยัดเชื้อเพลิงมากขึ้นและใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีใหม่ นอกเหนือจากเครื่องยนต์ใหม่แล้ว ตระกูลอี2 ยังมีปีกใหม่ ระบบการบินที่ได้รับการปรับปรุง และการปรับปรุงอื่นๆ ของเครื่องบินด้วย การเคลื่อนไหวดังกล่าวเกิดขึ้นท่ามกลางช่วงที่ต้นทุนเชื้อเพลิงทั่วโลกสูงและมีตำแหน่งที่ดีขึ้นของ Embraer ในขณะที่คู่แข่งได้แนะนำเครื่องบินไอพ่นรุ่นใหม่ที่มีประสิทธิภาพด้านเชื้อเครื่องบินตระกูลใหม่นี้ยังมีเครื่องบินรุ่น อี195-อี2 ที่ใหญ่กว่ามาก ซึ่งสามารถรองรับผู้โดยสารได้ระหว่าง 120 ถึง 146 คน
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2556 เอ็มบราเออร์ได้เลือกเครื่องยนต์เทอร์โบแฟน Pratt & Whitney PW1000G เพื่อเป็นแหล่งพลังงานให้กับเครื่องบินตระกูลอี2 เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 อี190-อี2 ได้รับใบรับรองประเภทจาก ANAC, FAA และ EASA มีกำหนดเปิดให้บริการในไตรมาสที่ 2 ของปี ค.ศ. 2018
ดีไซน์

เอ็มบราเออร์ อีเจ็ตประกอบด้วยสองตระกูลการค้าหลักและรุ่นธุรกิจเจ็ต เอ็มบราเออร์ อี170 และ อี175 มีความคล้ายคลึงกัน 95% เช่นเดียวกับรุ่น อี190 และ อี195 ทั้งสองตระกูลมีความคล้ายคลึงกันเกือบ 89% โดยมีส่วนตัดขวางของลำตัวและอุปกรณ์การบินเหมือนกัน โดยมีชุดเครื่องมือระบบการบินอิเล็กทรอนิกส์ (EFIS) ของ Honeywell Primus Epic
เครื่องบินตระกูลอีเจ็ต ทั้งหมดใช้เบาะนั่งแบบสี่ที่นั่ง (2+2) และมีการออกแบบ "ดับเบิ้ลบับเบิ้ล" ซึ่งเอ็มบราเออร์พัฒนาขึ้นสำหรับเครื่องบินไอพ่นโดยสารเชิงพาณิชย์ ซึ่งให้พื้นที่ด้านบนแบบตั้งตรง เครื่องบินรุ่น อี190/195 มีความจุใกล้เคียงกับรุ่นเริ่มต้นของ แมคดอนเนลล์ ดักลาซ ดีซี-9 และโบอิง 737 เครื่องบินอีเจ็ตทุกรุ่นมีเครื่องยนต์เทอร์โบแฟนที่ออกแบบมาเพื่อลดเสียงรบกวน ซึ่งช่วยให้ปฏิบัติการในสนามบินที่มีข้อจำกัดด้านเสียงที่เข้มงวด เช่นท่าอากาศยานลอนดอนซิตี ที่ 185 ตารางนิ้ว (0.119 ตร.ม. ) หน้าต่าง E-Jet มีขนาดใหญ่กว่าหน้าต่างโบอิ้ง 787 ขนาด 175 ตร.ม. (0.113 ตร.ม.)
รุ่น > อี170

เอ็มบราเออร์ อี 170 เป็นเครื่องบินที่เล็กที่สุดในตระกูลอีเจ็ต และเป็นเครื่องบินลำแรกที่เข้าสู่บริการในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2004 ณ ปี ค.ศ. 2017 อี170 ส่วนใหญ่เลิกผลิตแล้ว โดยทั่วไปแล้ว อี 170 จะรองรับผู้โดยสารได้ประมาณ 72 คน อี 170 แข่งขันโดยตรงกับบอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ700 และเดอฮาวิลแลนด์ แคนาดา แดช 8-400
เครื่องบินเจ็ตขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เจเนอรัลอิเล็กทริก CF34-8E ที่มีน้ำหนัก 14,200 ปอนด์ (62.28 kN) ต่อเครื่อง
รุ่น > อี175

เอ็มบราเออร์ อี175 เป็นรุ่น อี170 ที่ยืดออกเล็กน้อยและเข้าสู่บริการรายรับครั้งแรกโดยเปิดตัวกับแอร์แคนาดา ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2005 โดยทั่วไปแล้ว อี175 จะรองรับผู้โดยสารได้ประมาณ 78 คนในรูปแบบที่นั่งชั้นเดียว 76 คนในรูปแบบที่นั่งสองชั้น และสูงสุด 88 คนในรูปแบบความหนาแน่นสูง เช่นเดียวกับ อี 170 ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ General Electric CF34-8E ที่มีน้ำหนัก 14,200 ปอนด์ (62.28 kN) ต่อเครื่องยนต์ มันแข่งขันกับ บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ900 ในส่วนตลาดที่เคยครอบครองโดย บีเออี 146 และ ฟอกเกอร์ 70 รุ่นก่อนหน้า
อี175 เริ่มแรกมาพร้อมกับปีกสไตล์เดียวกันกับรุ่น อี 170 สิ่งนี้เปลี่ยนไปตั้งแต่ปีค.ศ. 2014 เป็นปีกที่ทำมุมซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแพ็กเกจการปรับปรุงประสิทธิภาพ ปีกที่ทำมุมเพิ่มความกว้างของปีกจาก 26.00 ม. (85 ฟุต 4 นิ้ว) เป็น 28.65 ม. (93 ฟุต 11 นิ้ว) การเปลี่ยนแปลง winglet นี้มีให้ในรุ่น E175 เท่านั้น
รุ่น > อี190 และ อี195

เอ็มบราเออร์ อี190/195 เป็นรุ่น อี170/175 ที่ยาวกว่า ซึ่งติดตั้งปีกใหม่ที่ใหญ่ขึ้น เหล็กกันโคลงในแนวนอนที่ใหญ่ขึ้น ทางออกฉุกเฉินสองทางสำหรับเหนือปีก และเครื่องยนต์ใหม่ อี190/195 ติดตั้งเครื่องยนต์เทอร์โบแฟน GE 34-8E-10 เครื่องยนต์และส่วนหน้าของเครื่องยนต์นั้นจัดหาโดย General Electric เครื่องยนต์ได้รับการติดตั้งระบบควบคุมเครื่องยนต์แบบดิจิทัล (FADEC)
อี190 และ อี 195 มีรุ่นที่แตกต่างกันเล็กน้อยมีอยู่สองรุ่น: LR และ AR
เครื่องบินลำนี้ติดตั้งชุดจ่ายกำลังเสริมและระบบไฟฟ้าของ Hamilton Sundstrand GE CF34-10E ซึ่งมีน้ำหนัก 18,500 ปอนด์ (82.30 กิโลนิวตัน) เครื่องบินรุ่นนี้แข่งขันกับ บอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ-1000, แอร์บัส เอ220-100, แอร์บัส เอ318, โบอิง 717, 737-500 และ 737-600 โดยสามารถบรรทุกผู้โดยสารได้มากถึง 100 คนในรูปแบบที่นั่งสองชั้นหรือมากถึง 124 คนในรูปแบบที่นั่งชั้นเดียวที่มีความหนาแน่นสูง
ลูกค้าที่เปิดตัวของเอ็มบราเออร์ อี 190 คือเจ็ตบลูแอร์เวย์ โดยมีตัวเลือกคำสั่งซื้อ 100 รายการในปีค.ศ. 2003 และได้รับการส่งมอบครั้งแรกในปีค.ศ. 2005 สายการบินต้นทุนต่ำของอังกฤษ ฟลายบี เป็นผู้ให้บริการรายแรกของ อี195 มีคำสั่งซื้อ 14 ลำและ 12 ตัวเลือก และเริ่มให้บริการเอ็มบราเออร์ อี 195 เมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2006 ตั้งแต่นั้นมาฟลายบี ได้ตัดสินใจว่าพวกเขาจะถอดเครื่องบินออกจากฝูงบิน
รุ่น > การดัดแปลงสำหรับการขนส่งสินค้า

เมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 2022 เอ็มบราเออร์ได้ยืนยันที่จะเข้าสู่ตลาดการขนส่งสินค้าโดยเสนอ อี-190 และ อี-195 ที่แปลงเป็นเครื่องบินขนส่งสินค้า โดยมีกำหนดสำหรับเที่ยวบินแรกในปีค.ศ. 2024
รุ่น > เอ็มบราเออร์ ลีเนียจ 1000

เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2005  เอ็มบราเออร์ได้ประกาศแผนสำหรับเอ็มบราเออร์ อี 190 รุ่น เอ็มบราเออร์ ลีเนียจ 1000 (ประเภท อีอาร์เจ190-100 อีซีเจ) มีโครงสร้างแบบเดียวกับรุ่น อี 190 แต่มีพิสัยการบินสูงสุด 4,200 ไมล์ทะเล (7,800 กม.) และที่นั่งหรูหราสูงสุด 19 ที่นั่ง ได้รับการรับรองจากสำนักงานบริหารการบินแห่งชาติสหรัฐฯ เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2552 การผลิตสองรายการแรก เครื่องบินถูกส่งมอบในเดือนธันวาคม 2551
ผู้ให้บริการ

ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2021 ผู้ให้บริการรายใหญ่ที่สุด 5 สายการบินของเอ็มบราเออร์ อีเจ็ตได้แก่ รีพับบลิคแอร์เวย์ (212), สกายเวสต์แอร์ไลน์ (151), เมซาแอร์ไลน์ (80), เอนวอยแอร์ (62) และ เจ็ตบลูแอร์เวย์ (60)
ผู้ให้บริการ > คำสั่งซื้อและการส่งมอบ

รายการการส่งมอบและคำสั่งซื้อเครื่องบินตระกูลเอ็มบราเออร์ อีเจ็ต:
| รุ่น | คำสั่งซื้อ | จำนวนส่งมอบ | จำนวนตกค้าง | ผู้ให้บริการหลัก |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อี170 | 191 | 191 | — | รีพับบลิคแอร์เวย์ (64), เจแอร์ (18), เอสเซเว่นแอร์ไลน์ (17), แอร์ฟรานซ์ โฮป (15) |
| อี175 | 848 | 705 | 143 | สกายเวสต์แอร์ไลน์ (151), รีพับบลิคแอร์เวย์ (148), เอนวอยแอร์ (62), เมซาแอร์ไลน์ (80) |
| อี190 | 568 | 565 | 3 | เจ็ตบลูแอร์เวย์ (60), แอโรเม็กซิโกคอนเนค (46), เคแอลเอ็มซิตี้ฮอปเปอร์ (32), เทียนจินแอร์ไลน์ (31) |
| อี195 | 172 | 172 | — | อาซูลบราซิลเลียนแอร์ไลน์ (51), เทียนจินแอร์ไลน์ (20), ออสเตรียนแอร์ไลน์ (17), ล็อตโปแลนด์ (15) |
| รวม | 1,779 | 1,633 | 146 |  |
ข้อมูลจำเพาะ

| รุ่น | อี170 | อี175 | อี190 | อี195 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
นักบิน: 2 pilots
| ความจุผู้โดยสาร (1 ชนิดที่นั่ง) | 72@32" - 78@30-33" | 78@32" - 88@29" | 100@31/32" - 114@29/30” | 116@31/32" - 124@29-31" |
| ความจุผู้โดยสาร (2 ชนิดที่นั่ง) | 66 (6F@40", 60Y@32") | 76 (12F@36", 64Y@31") | 96 (8F@38", 88@31") | 100 (12F@42", 88Y@33") |
ความสูง × ความกว้าง: 2.00m × 2.74m / 6 ft 7in × 9 ft 0in
| ขนาด | อี170 | อี175 | อี190 | อี195 |
| ความยาวปีก | 26.01m / 85 ft 4in | 26.01m / 85 ft 4in | 28.73 m / 94 ft 3in | 28.73 m / 94 ft 3in |
| พื้นที่ปีก | 72.72m² / 783 ft² | 72.72m² / 783 ft² | 92.53m² / 996 ft² | 92.53m² / 996 ft² |
| ความสูง | 9.83m / 32 ft 3in | 9.86m / 32 ft 4in | 10.57m / 34 ft 8in | 10.54m / 34 ft 7in |
| น้ำหนักขึ้นบินสูงสุด | 38,600 kg / 85,098 lb | 40,370 kg / 89,000 lb | 51,800 kg / 114,199 lb | 52,290 kg / 115,280 lb |
| น้ำหนักบรรทุกสูงสุด | 9,759 kg / 21,515 lb | 10,110 kg / 22,289 lb | 13,063 kg / 28,800 lb | 13,933 kg / 30,716 lb |
| ความจุน้ำมันสูงสุด | 9,335 kg / 20,580 lb | 9,335 kg / 20,580 lb | 12,971 kg / 28,596 lb | 12,971 kg / 28,596 lb |
| เครื่องยนต์ | 2× GE CF34-8E | 2× GE CF34-8E | 2× GE CF34-10E | 2× GE CF34-10E |
| แรงผลักดัน | 2× 14,200 lbf (63 kN) | 2× 14,200 lbf (63 kN) | 2× 20,000 lbf (89 kN) | 2× 20,000 lbf (89 kN) |
ความเร็วสูงสุด/เพดานบิน: Mach .82 (542 kn; 1,005 km/h; 624 mph) @ 41,000 ft (12,000 m)
| ความเร็วขณะบิน | Mach .75 (496 kn; 919 km/h; 571 mph) | Mach .75 (496 kn; 919 km/h; 571 mph) | Mach .78 (516 kn; 956 km/h; 594 mph) | Mach .78 (516 kn; 956 km/h; 594 mph) |
| พิสัยการบิน | 2,150nmi / 3,982 km | 2,200nmi / 4,074 km | 2,450nmi / 4,537 km | 2,300nmi / 4,260 km |
| Takeoff distance (MTOW) | 1,644m / 5,394 ft | 2,244m / 7,362 ft | 2,100m / 6,890 ft | 2,179m / 7,149 ft |
| Landing distance (MLW) | 1,241m / 4,072 ft | 1,261m / 4,137 ft | 1,244m / 4,081 ft | 1,275m / 4,183 ft |
เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน > รุ่นที่ใกล้เคียงกัน

เอ็มบราเออร์ ลีเนียจ 1000
เอ็มบราเออร์ อีเจ็ต อี 2
เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน > เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน

แอร์บัส เอ220-300
แอร์บัส เอ320นีโอ
โบอิง 737 แมกซ์
โคแม็ก ซี919
ยาโกเลฟ เอ็มซี-21
ซุคฮอย ซุเปอร์เจ็ท-100/130
ล็อตโปแลนด์ให้บริการเที่ยวบินเที่ยวบินแรกของเอ็มบราเออร์ อี 170 ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2004
เอ็มบราเออร์ อี 190 อี2 กับแอร์บัส เอ220 คู่แข่งของอีเจ็ต อี2 ในพื้นหลัง
ห้องนักบินของเอ็มบราเออร์ อี190
เอ็มบราเออร์ อี175 ของฟูจิดรีมแอร์ไลน์
เอ็มบราเออร์ อี 190 ของเวอร์จินออสเตรเลีย
เอ็มบราเออร์ ลีเนียจ 1000
วงศ์ช้าง

บทความนี้เกี่ยวกับวงศ์ของอันดับช้าง สำหรับชื่อสามัญ ดูที่ ช้าง
| วงศ์ช้าง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: Late Miocene–Holocene  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

ช้างเอเชียเพศผู้ (Elephas maximus) ในป่าที่อุทยานแห่งชาติ Bandipur ประเทศอินเดีย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม Mammalia
อันดับ:: อันดับช้าง 
วงศ์ใหญ่:: Elephantoidea 
วงศ์:: วงศ์ช้าง  Gray, 1821

สกุลต้นแบบ
Elephas Linnaeus, 1758
สกุล
 Elephas Linnaeus, 1758    Loxodonta Anonymous, 1827    †Mammuthus Brookes, 1828    †Palaeoloxodon Matsumoto, 1925    †Primelephas Maglio, 1970    †Selenetherium Mackaye, Brunet & Tassy, 2005  †Stegoloxodon Kretzoi, 1950    †Stegotetrabelodon Petrocchi, 1941 
ชื่อพ้อง
 Elephasidae Lesson, 1842
วงศ์ช้าง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Elephantidae) เป็นวงศ์ตามการอนุกรมวิธาน ได้แก่สัตว์จำพวกช้าง คือ ช้างและแมมมอธ เป็นสัตว์บกเลี้ยงลูกด้วยน้ำนมขนาดใหญ่ที่มีงวงและงา สกุลและชนิดส่วนใหญ่ในวงศ์นี้ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว เหลือเพียงสองสกุลเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่ ได้แก่ Loxodonta (ช้างแอฟริกา) และ Elephas (ช้างเอเชีย) เท่านั้น
วงศ์ดังกล่าวได้รับการตั้งชื่อโดยจอห์น เอ็ดเวิร์ด เกรย์ใน ค.ศ. 1821 และภายหลังถูกจัดเข้าสู่การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ในอันดับ วงศ์ช้างได้ถูกทบทวนโดยนักอนุกรมวิธานหลายคนว่าจะนับรวมสกุลบรรพบุรุษของสัตว์มีงวงอื่นที่สูญพันธุ์ไปแล้วหรือไม่
การจำแนก

นักเขียนบางคยเสนอแนะให้จัดวงศ์นี้ออกเป็น 2 วงศ์ย่อย คือ Stegotetrabelodontinae ที่มีเพียงเฉพาะ Stegotetrabelodon และ Elephantinae ที่มีสัตว์วงศ์ช้างชนิดอื่น ๆ ทั้งหมด การวิจัยทางพันธุกรรมล่าสุดแสดงให้เห็นว่า Elephas กับ Mammuthus มีความใกล้ชิดกันมากกว่า Loxodonta โดย Palaeoloxodon มีความใกล้ชิดกับ Loxodonta มากที่สุด Palaeoloxodon ก็ดูเหมือนว่าจะได้รับการผสมพันธุ์อย่างกว้างขวางระหว่างช้างป่าแอฟริกากับแมมมอธเพียงเล็กน้อย
Elephantidae
Loxodonta (แอฟริกา)
L. africana ช้างพุ่มไม้แอฟริกา
L. cyclotis ช้างป่าแอฟริกา
Elephas (เอเชีย)
E. maximus ช้างเอเชีย
E. m. maximus ช้างศรีลังกา
E. m. indicus ช้างอินเดีย
E. m. sumatranus ช้างสุมาตรา
E. m. borneensis ช้างบอร์เนียว
การจำแนก > ชนิดที่สุญพันธุ์

Elephantidae
†Stegotetrabelodon
S. syrticus
S. orbus
S. lybicus
S. emiratus
วงศ์ย่อย Elephantinae
†Primelephas
P. gomphotheroides
P. korotorensis
Elephas
†E. beyeri
†E. ekorensis
†E. hysudricus
†E. hysudrindicus
†E. platycephalus
†E. sondaicus
†E.  rubridens
†E. asurus
†Stegoloxodon
S. celebensis
S. indonesicus
Loxodonta
†L. adaurora
†L. atlantica
†L. exoptata
†L. cookei
†Palaeoloxodon
P. recki
P. antiquus
P. namadicus
P. naumanni
P. creutzburgi
P. xylophagou
P. iolensis
P. cypriotes
P. lomolinoi
P. tiliensis
P. mnaidriensis
P. falconeri
†Mammuthus
M. africanavus(แมมมอธแอฟริกา)
M. columbi(แมมมอธโคลัมเบียน)
M. creticus(แมมมอธแคระเครตัน)
M. exilis(แมมมอธแคระ)
M. lamarmorai(แมมมอธซาร์ดิเนียน)
M. meridionalis(แมมมอธใต้)
M. primigenius(แมมมอธขนดก)
M. rumanus(ไม่มีชื่อสามัญอย่างเป็นทางการ)
M. subplanifrons(ไม่มีชื่อสามัญอย่างเป็นทางการ)
M. trogontherii(แมมมอธทุ่งหญ้าสเตปป์)
น่าจะ †Stegodibelodon
St. schneideri
ประวัติวิวัฒนาการ

Elephantids คาดว่าวิวัฒนาการจาก gomphothere โดยนักเขียนบางคนเสนอว่าบรรพบุรุษที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดคือ Tetralophodon "tetralophodont gomphothere" ชนิดในแอฟริกา สมาชิกแรกสุดของวงศ์นี้มาจากสมัยไมโอซีนตอนปลายเมื่อประมาณ 9–10 ล้านปีก่อน สกุลช้างสมัยใหม่และแมมมอธแยกจากกันในช่วงท้ายของสมัยไมโอซีน Elephantids เริ่มอพยพออกจากแอฟริกาในสมัยไพลโอซีน โดยแมมมอธกับ Elephas เดินทางถึงยูเรเชียประมาณ 3–3.8 ล้านปีก่อน จากนั้น แมมอธอพยพไปยังอเมริกาเหนือเมื่อประมาณ 1.5 ล้านปีก่อน เมื่อถึงช่วงสิ้นสุดของสมัยไพลสโตซีนตอนต้นประมาณ 0.8 ล้านปีก่อน Palaeoloxodon จึงอพยพออกนอกแอฟริกา แล้วแพร่กระจายทั่วยูเรเชีย Palaeoloxodon และ Mammuthus สูญพันธ์ุในสมัยไพลสโตซีนตอนปลาย-สมัยโฮโลซีน โดยประชากรแมมมอธกลุ่มสุดท้ายยังคงอยู่บนเกาะแรงเกลจนกระทั่งประมาณ 4,000 ปีก่อน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Elephantidae
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ วงศ์ช้าง ที่วิกิสปีชีส์
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q2372824  Wikispecies: Elephantidae  ADW: Elephantidae  BioLib: 32486  BOLD: 1054  EoL: 1644  EPPO: 1ELEPF  Fossilworks: 43263  GBIF: 9427  iNaturalist: 43692  IRMNG: 105769  ITIS: 584935  MSW: 11500002  NBN: NHMSYS0000376614  NCBI: 9780  uBio: 109169  ZooBank: 4A5EB4E9-688C-4A76-9F19-CBC6F8D975A0 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  เช็กเกีย 
วิวัฒนาการชาติพันธุ์ของชนิดในวงศ์ช้างล่าสุดถึงสมัยไพลสโตซีนตอนปลาย ซึ่งรวม Palaeoloxodon และแมมอธ แสดงการผสมระหว่างช้างป่าแอฟริกากับ Palaeoloxodon ตาม Palkopoulou et al. 2018
แผ่น "มนุษย์กับช้าง" จาก A comparative view of the human and animal frame ของฮอว์กินส์, ค.ศ. 1860
โครงกระดูกของ Mammuthus meridionalis ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติฝรั่งเศส
วิวัฒนาการของช้างในสมัยอีโอซีน (ล่าง) ถึงปัจจุบัน (บน)