stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ดอลลาร์สหรัฐ

| ดอลลาร์สหรัฐ |
| --- | --- |
United States dollar (อังกฤษ)
ธนบัตร 1 ดอลลาร์สหรัฐ (ด้านหน้า)
ISO 4217
รหัส: USD
การตั้งชื่อ
หน่วยใหญ่: 
 10: อีเกิล
หน่วยย่อย: 
 1/10: ไดม์
 1/100: เซนต์
สัญลักษณ์: $, US$, U$
 เซนต์: ¢
ชื่อเล่น:  รายการ  Ace, bean, bill, bone, buck, deuce, dub, ducat, doubloon, fin, frog, greenback, large, simoleons, skins, smackeroo, smackers, spondulix, Tom, yard, and eagle   พหุพจน์: dead presidents, green, bones, clams   ตามหน่วยเงินตรา: Washingtons, Jeffersons, Lincolns, Hamiltons, Jacksons, Grants, Benjamins, C-note, grand, sawbuck, single, Bluefaces  
ธนบัตร: 
 ใช้บ่อย: $1, $5, $10, $20, $50, $100
 ไม่ค่อยใช้: $2 (ยังคงพิมพ์อยู่); $500, $1,000, $5,000, $10,000 (ยุติแล้ว ยังคงใช้ได้ตามกฎหมาย)
เหรียญ: 
 ใช้บ่อย: 1¢, 5¢, 10¢, 25¢
 ไม่ค่อยใช้: 50¢, $1 (ยังคงผลิตอยู่); 1/2¢, 2¢, 3¢, 20¢, $2.50, $3, $5, $10, $20 (ยุติแล้ว ยังคงใช้ได้ตามกฎหมาย)
ข้อมูลการใช้
วันที่เริ่มใช้: 2 เมษายน 1792; 232 ปีก่อน (1792-04-02)
 ที่มา: 
แทนที่: Continental currency สกุลเงินต่างชาติหลายประเทศ เช่น: ปอนด์สเตอร์ลิง ดอลลาร์สเปน
ผู้ใช้: ดู§ ทางการ (11), § ไม่ทางการ (7)
การตีพิมพ์
ธนาคารกลาง: ระบบธนาคารกลางสหรัฐ
 เว็บไซต์: federalreserve.gov
เจ้าของโรงพิมพ์: Bureau of Engraving and Printing
 เว็บไซต์: www.bep.gov
โรงพิมพ์ธนบัตร: โรงกษาปณ์สหรัฐ
 เว็บไซต์: usmint.gov
การประเมินค่า
อัตราเงินเฟ้อ: 3.7%
 ที่มา: , สิงหาคม 2023
 วิธี: ดัชนีราคาผู้บริโภค
ผูกค่าโดย: ดู§ การผูกค่าสกุลเงิน
ดอลลาร์สหรัฐ (อังกฤษ: United States dollar สัญลักษณ์: $; รหัสสกุลเงิน: USD; หรือเรียกอีกอย่างว่า US$ เพื่อแยกความแตกต่างจากสกุลเงินอื่น ๆ ที่เป็นสกุลเงินดอลลาร์; เรียกว่าดอลลาร์, ดอลลาร์สหรัฐ, ดอลลาร์อเมริกัน หรือเรียกขานกันว่า บั๊ก) เป็นสกุลเงินอย่างเป็นทางการของ  สหรัฐอเมริกาและอีกหลายประเทศ  รัฐบัญญัติเหรียญกษาปณ์ปี 1792 กำหนดให้ใช้เงินดอลลาร์สหรัฐในระดับที่เท่าเทียมกับเงินดอลลาร์สเปน โดยแบ่งเป็น 100 เซ็นต์ และอนุญาตให้ผลิตเหรียญที่มีสกุลเงินดอลลาร์และเซนต์ได้  ธนบัตรของสหรัฐอเมริกาออกในรูปแบบ Federal Reserve Notes ซึ่งนิยมเรียกว่าธนบัตรเนื่องจากมีสีเขียวเป็นส่วนใหญ่
สหรัฐอเมริกาเป็นประเทศหนึ่งที่ใช้หน่วยเงิน ดอลลาร์ เป็นสกุลเงินประจำชาติ และยังมีประเทศอื่นที่มีเงินดอลลาร์เช่นกัน แต่ใช้ชื่อเรียกอื่น เช่น ดอลลาร์สิงคโปร์ ดอลลาร์ฮ่องกง ดอลลาร์ไต้หวัน ดอลลาร์ออสเตรเลีย ดอลลาร์นิวซีแลนด์ ดอลลาร์บรูไน เป็นต้น นอกจากนี้ ดอลลาร์สหรัฐ ยังเป็นสกุลเงินหลักในหลายประเทศ และในบางประเทศถึงแม้ว่าดอลลาร์สหรัฐไม่ใช่สกุลเงินหลัก แต่ยังมีการยอมรับในการใช้จ่ายสินค้าทั่วไป
ดอลลาร์สหรัฐกลายเป็นสกุลเงินสำรองนานาชาติสำคัญหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และกลายเป็นสกุลเงินสำรองหลักของโลกแทนที่ปอนด์สเตอร์ลิงตามระบบเบรตตันวูดส์ช่วงสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ดอลลาร์สหรัฐเป็นสกุลเงินที่ใช้งานแพร่หลายที่สุดในธุรกรรมระหว่างประเทศ และเป็นสกุลเงินลอยตัวแบบเสรี โดยยังเป็นสกุลเงินทางการในบางประเทศและสกุลเงินโดยพฤตินัยในอีกหลายแห่ง
ชื่อเล่นที่ชาวอเมริกันเรียก 1 เซนต์ ว่า "เพนนี" (penny), 5 เซนต์ ว่า "นิกเกิล" (nickel), 10 เซนต์ ว่า "ไดม์" (dime), 25 เซนต์ ว่า "ควอเตอร์" (quarter), 1 ดอลลาร์สหรัฐ ว่า "บั๊ก (ภาษาสแลง)" (buck) และเรียก หนึ่งพันดอลลาร์สหรัฐ ว่า แกรนด์ (grand)
เหรียญ

เหรียญกษาปณ์ที่มีการผลิตอยู่ในปัจจุบัน และใช้หมุนเวียนทั่วไป มีอยู่ทั้งหมด 6 ชนิด ดังนี้
| มูลค่า | ชื่อสามัญ | ด้านหน้า | ด้านหลัง | ภาพด้านหน้าและวันที่ออกแบบ | ลวดลายด้านหลังและวันที่ออกแบบ | น้ำหนัก | เส้นผ่าศูนย์กลาง | ส่วนประกอบ | ขอบ | หมุนเวียน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เซนต์ 1¢ | เพนนี |  |  | อับราฮัม ลิงคอล์น (1909) | ยูเนียนชีลด์ (2010) | 2.5 กรัม (0.088 ออนซ์) | 0.75 นิ้ว (19.05 มิลลิเมตร) | สังกะสี 97.5% ครอบด้วยทองแดง 2.5% | เรียบ | แพร่หลาย |
| 5 เซนต์ 5¢ | นิกเกิล |  |  | ทอมัส เจฟเฟอร์สัน (2006) | มอนทิเชลโล (1938) | 5.0 กรัม (0.176 ออนซ์) | 0.835 นิ้ว (21.21 มิลลิเมตร) | ทองแดง 75% นิกเกิล 25% | เรียบ | แพร่หลาย |
| 10 เซนต์ 10¢ | ไดม์ |  |  | แฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ (1946) | กิ่งมะกอก, คบเพลิง และกิ่งโอ๊ก (1946) | 0.08 ออนซ์ (2.268 กรัม) | 0.705 นิ้ว (17.91 มิลลิเมตร) | ทองแดง 91.67% นิกเกิล 8.33% | 118 หยัก | แพร่หลาย |
| 25 เซนต์ 25¢ | ควอเตอร์ |  |  | จอร์จ วอชิงตัน (1932) | หลายแบบ (5 แบบต่อปี) | 0.2 ออนซ์ (5.67 กรัม) | 0.955 นิ้ว (24.26 มิลลิเมตร) | ทองแดง 91.67% นิกเกิล 8.33% | 119 หยัก | แพร่หลาย |
| 50 เซนต์ 50¢ | ฮาล์ฟดอลลาร์ |  |  | จอห์น เอฟ. เคนเนดี (1964) | ตราประธานาธิบดี (1964) | 0.4 ออนซ์ (11.34 กรัม) | 1.205 นิ้ว (30.61 มิลลิเมตร) | ทองแดง 91.67% นิกเกิล 8.33% | 150 หยัก | จำกัด |
| 1 ดอลลาร์ $1 | เหรียญดอลลาร์, โกลเดนดอลลาร์ |  |  | ซาคาจาเวีย (2000) | หลายแบบ (4 แบบต่อปี) | 8.10 กรัม (0.286 ออนซ์) | 26.50 มิลลิเมตร (1.043 นิ้ว) | ทองแดง 88.5% สังกะสี 6% แมงกานีส 3.5% นิกเกิล 2% | เรียบ 2000–2006 มีตัวอักษร 2007–ปัจจุบัน | จำกัด |
ธนบัตร

ธนบัตรที่มีการผลิตอยู่และใช้หมุนเวียนทั่วไปอยู่ในปัจจุบัน มี 7 ชนิด ดังนี้
| มูลค่า | หน้า | หลัง | บุคคล | ลวดลายด้านหลัง | ชุดแรก | ชุดล่าสุด | หมุนเวียน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ดอลลาร์ |  |  | จอร์จ วอชิงตัน | มหาลัญจกรของสหรัฐ | Series 1963 Series 1935 | Series 2021 | แพร่หลาย |
| 2 ดอลลาร์ |  |  | ทอมัส เจฟเฟอร์สัน | Declaration of Independence โดย จอห์น ทรัมบูล | Series 1976 | Series 2017A | จำกัด |
| 5 ดอลลาร์ |  |  | อับราฮัม ลินคอล์น | อนุสรณ์สถานลินคอล์น | Series 2006 | Series 2021 | แพร่หลาย |
| 10 ดอลลาร์ |  |  | อเล็กซานเดอร์ แฮมิลตัน | Treasury Building | Series 2004A | Series 2017A | แพร่หลาย |
| 20 ดอลลาร์ |  |  | แอนดรูว์ แจ็กสัน | ทำเนียบขาว | Series 2004 | Series 2017A | แพร่หลาย |
| 50 ดอลลาร์ |  |  | ยูลิสซีส เอส. แกรนต์ | อาคารรัฐสภาสหรัฐ | Series 2004 | Series 2017A | แพร่หลาย |
| 100 ดอลลาร์ |  |  | เบนจามิน แฟรงคลิน | อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ | Series 2009A | Series 2017A | แพร่หลาย |
ประเทศที่ใช้สกุลเงินดอลลาร์สหรัฐ > ทางการ

สหรัฐอเมริกา
รวม 5 ดินแดน: อเมริกันซามัว, กวม, หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา, ปวยร์โตรีโก, หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ
เกาะเล็กรอบนอกของสหรัฐ
กัมพูชา
ติมอร์-เลสเต
เอกวาดอร์
เอลซัลวาดอร์
ไลบีเรีย
หมู่เกาะมาร์แชลล์
ไมโครนีเชีย
ปาเลา
ปานามา
ซิมบับเว
ประเทศที่ใช้สกุลเงินดอลลาร์สหรัฐ > ไม่ทางการ

โบแนเรอ
บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี
หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน
แคนาดา
ซาบา
ซินต์เอิสตาซียึส
หมู่เกาะเติกส์และเคคอส
อ่านเพิ่ม

Prasad, Eswar S. (2014). The Dollar Trap: How the U.S. Dollar Tightened Its Grip on Global Finance. Princeton, NJ: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-16112-9.
แหล่งข้อมูลอื่น

U.S. Bureau of Engraving and Printing เก็บถาวร พฤษภาคม 30, 1997 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
U.S. Currency and Coin Outstanding and in Circulation
American Currency Exhibit at the San Francisco Federal Reserve Bank เก็บถาวร 2023-06-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Relative values of the U.S. dollar, from 1774 to present
Historical Currency Converter
Summary of BEP Production Statistics
สโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด
ประวัติ > ยุคแรก (ค.ศ. 1897–1945)

ต้นกำเนิดของสโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริดต้องย้อนกลับไปในช่วงที่กีฬาฟุตบอลได้ถูกนำเข้ามาเผยแพร่ในกรุงมาดริด โดยนักวิชาการและนักศึกษาของโครงการสถาบันการศึกษาเสรี (Institución Libre de Enseñanza) ซึ่งมีผู้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์และออกซ์ฟอร์ดรวมอยู่ด้วย พวกเขารวมตัวกันสร้างสโมสร ฟุตบอลคลับสกาย ขึ้นในปี 1897 โดยเล่นกันประจำในวันอาทิตย์ตอนเช้าที่ย่านมองโกลอา และต่อมาได้มีการแยกตัวออกเป็น 2 สโมสรในปี 1900 ได้แก่ นิว-ฟุตบอลเดมาดริด (New Foot-Ball de Madrid) และ กลุบเอสปัญญอลเดมาดริด (Club Español de Madrid) ในวันที่ 6 มีนาคม 1902 หลังจากที่คณะกรรมการชุดใหม่ (ซึ่งมีฆวน ปาโดรส เป็นประธาน) ได้รับการเลือกตั้งเข้ามา สโมสรฟุตบอลมาดริดจึงได้รับการก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ สามปีหลังหลังจากที่ก่อตั้งสโมสรขึ้นได้สามปีใน 1905 สโมสรมาดริดสามารถคว้าแชมป์การแข่งขันได้เป็นครั้งแรกหลังจากเอาชนะอัตเลติกเดบิลบาโอไปในการแข่งขันสแปนิชคัพรอบชิงชนะเลิศ
สโมสรกลายเป็นหนึ่งในสมาชิกก่อตั้งราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปนในวันที่ 4 มกราคม 1909 เมื่อประธานสโมสร อาดอลโฟ เมเลนเดซ ได้ลงนามข้อตกลงตามรากฐานของสเปนเอฟเอคัพ หลังจากเปลี่ยนสถานที่ฝึกซ้อมอยู่หลายแห่งใน 1912 สโมสรก็ได้เปิดใช้สนามของตนเองเป็นครั้งแรกที่กัมโปเดโอโดเนล (Campo de O'Donnell) และใน ค.ศ. 1920 สโมสรได้เปลี่ยนชื่อเป็น เรอัลมาดริด (Real Madrid) หลังจากที่พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 13 แห่งสเปน ได้พระราชทานตำแหน่ง "เรอัล" (ในภาษาสเปนแปลว่าของกษัตริย์หรือของหลวง) ให้กับสโมสร
ในปี 1929 ได้มีการก่อตั้งระบบการแข่งขันระหว่างสโมสรในสเปนขึ้นเป็นครั้งแรก เรอัลมาดริดครองอันดับที่ 1 มาตลอดในช่วงแรกของฤดูกาลจนมาถึงนัดสุดท้ายซึ่งแพ้ให้กับอัตเลติกเดบิลบาโอ ทำได้แค่รองแชมป์โดยบาร์เซโลนาคว้าแชมป์ไป ก่อนที่พวกเขาจะได้แชมป์ลีกครั้งแรกในฤดูกาล 1931–32 และในปีถัดมา พวกเขาก็สามารถป้องกันแชมป์ได้อีกครั้ง ส่งผลให้เรอัลมาดริดเป็นทีมแรกในสเปนที่คว้าแชมป์ติดต่อกันสองสมัย
ในวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1931 สเปนเปลี่ยนไปใช้การปกครองระบอบสาธารณรัฐอีกครั้ง เมื่อไม่มีกษัตริย์เป็นผู้อุปถัมภ์ เรอัลมาดริดจึงพ้นจากตำแหน่งสโมสรหลวงและเปลี่ยนกลับมาใช้ชื่อสโมสรฟุตบอลมาดริดตามเดิม การแข่งขันฟุตบอลยังคงดำเนินต่อไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และในวันที่ 13 มิถุนายน 1943 พวกเขาเอาชนะบาร์เซโลนาไปถึง 11–1 ในรอบรองชนะเลิศ ในการแข่งขันโกปาเดลเฆเนราลิซิโม (โกปาเดลเรย์หรือ "ถ้วยรางวัลของกษัตริย์" ซึ่งถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ถ้วยรางวัลของจอมพล" เพื่อเป็นเกียรติแก่นายพลฟรังโก) อย่างไรก็ตาม มีการชี้ให้เห็นว่า ผู้เล่นของบาร์เซโลนาถูกข่มขู่จากตำรวจ และจากผู้อำนวยการฝ่ายความมั่นคงของรัฐที่ "ถูกอ้างว่า ได้บอกกับสโมสรว่า นักฟุตบอลบางคน [ของบาร์เซโลนา] ได้ลงเล่นก็เพราะความใจกว้างของรัฐบาลที่อนุญาตให้พวกเขายังอยู่ในประเทศได้เท่านั้น" และประธานสโมสรบาร์เซโลนา เอนริก ปิญเญย์โร ก็ถูกแฟนบอลมาดริดทำร้ายร่างกายด้วย
ประวัติ > ซานเตียโก เบร์นาเบว เยสเต และประสบความสำเร็จในเวทียุโรป (ค.ศ. 1945–78)

ซานเตียโก เบร์นาเบว เยสเต ได้เข้ามาดำรงตำแหน่งประธานสโมสรในปี 1945 เขาได้ลงทุนสร้างสนามกีฬาซานเตียโก เบร์นาเบว และสิ่งอำนวยความสะดวกการฝึกอบรมซิวดัดเดปอร์ตีบา (มาดริด) ได้รับการสร้างขึ้นมาใหม่หลังจากที่สงครามกลางเมืองสเปนได้สงบลงซึ่งเสียหายตั้งแต่ปี 1953 และยังลงทุนซื้อผู้เล่นระดับโลกอย่างอัลเฟรโด ดิ เอสเตฟาโน เข้ามาร่วมทีม
ใน ค.ศ. 1955 กาเบรียล อาโนต์ ผู้สื่อข่าวด้านกีฬา, เบร์นาเบว และ กุสตาฟ แชแบ็ช ได้มีแนวคิดในการจัดตั้งการแข่งขันยูโรเปียนคัพ ซึ่งเป็นการแข่งขันระดับทวีปสำหรับแชมป์ลีกทั่วยุโรป ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ภายใต้การบริหารทีมของเบอร์นาเบว เรอัลมาดริดยกระดับทีมขึ้นมาเป็นทีมชั้นนำของวงการฟุตบอลยุโรปอย่างเต็มตัว พวกเขาชนะการแข่งขันยูโรเปียนคัพ 5 สมัยติดต่อกันระหว่าง ค.ศ. 1960–70 รวมถึงการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศในความทรงจำของแฟน ๆ ใน ค.ศ. 1960 ซึ่งพวกเขาเอาชนะ ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท ณ สนามแฮมป์เดนพาร์ก เมืองกลาสโกว์ ประเทศสกอตแลนด์ ด้วยผลประตู 7–3 จากความยิ่งใหญ่ของสโมสรในทศวรรษนี้ ส่งผลให้เรอัลมาดริดได้รับถ้วยรางวัลแบบดั้งเดิมของการแข่งขันไปครอง และยังได้รับสิทธิ์ในการสวมตราเกียรติยศของยูฟ่าซึ่งปรากฏในชุดแข่ง ความยิ่งใหญ่ในรายการยุโรปของเรอัลมาดริดมีจุดเริ่มต้นจากการก้าวขึ้นมาเป็นสโมสรอันดับหนึ่งของสเปนในช่วงเวลานั้น โดยสโมสรสามารถคว้าแชมป์ลีกได้ 12 สมัยจากทั้งหมด 16 สมัยช่วงระหว่าง ค.ศ.  1953–54 ถึง 1968–69 รวมถึงการชนะเลิศห้าสมัยติดต่อกันระหว่าง ค.ศ. 1961–65 และจบด้วยอันดับสองอีกสามครั้งในช่วงเวลานี้
สโมสรคว้าแชมป์ยูโรเปียนคัพสมัยที่ 6 ใน ค.ศ. 1966 โดยเอาชนะปาร์ติซาน ด้วยผลประตู 2–1 โดยนัดนี้ถือเป็นการแข่งขันประวัติศาสตร์ เนื่องจากเป็นครั้งแรกของรายการที่ทั้งสองทีมลงเล่นโดยมีผู้เล่นสัญชาติเดียวกันทั้งทีม ซึ่งเรอัลมาดริดใช้ผู้เล่นสเปน ในขณะที่ปาร์ติซานลงเล่นด้วยผู้เล่นจากยูโกสลวาเวียทั้งหมด ทีมชุดนั้นของเรอัลมาดริดได้รับการตั้งชื่อว่า "Yé-yé" มีที่มาจากการร้องประสานเสียงในเพลง "She Loves You" ของเดอะบีเทิลส์ สโมสรยังได้รองแชมป์ยูโรเปียนคัพอีกสองสมัยใน ค.ศ. 1962 และ 1964 ในทศวรรษ 1970 เรอัลมาดริดคว้าแชมป์ลีกเพิ่มได้ 6 สมัย และ สแปนิชคัพอีก 3 สมัย สโมสรได้สิทธิไปเล่นในรายการยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพครั้งแรกในปี 1971 แต่แพ้เชลซี 1–2 ในวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1978 ประธานสโมสร ซานเตียโก เบร์นาเบวได้เสียชีวิตลง ในขณะที่ฟุตบอลโลกกำลังแข่งขันที่ประเทศอาร์เจนตินา ประเทศพันธมิตรของสมาคมฟุตบอล (ฟีฟ่า) กำหนดการไว้ทุกข์สามวันเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในระหว่างการแข่งขัน ในปีถัดมาสโมสรได้จัดการแข่งขัน โทรเฟโอ ซานเตียโก เบร์นาเบว เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ท่านประธานสโมสรจนถึงปัจจุบัน เขาถือเป็นผู้เปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์ของสโมสรไปตลอดกาลอย่างแท้จริง โดยตลอดระยะเวลาร่วม 35 ปีที่เบร์นาเบวดำรงตำแหน่งประธานสโมสร เรอัลมาดริดชนะเลิศลีกสูงสุด 16 สมัย, ยูโรเปียนคัพ 6 สมัย, สแปนิชคัพ 6 สมัย, ลาตินคัพ 2 สมัย, โกปาเอบาดัวร์เต 1 สมัย และ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปและอเมริกาใต้ 1 สมัย
ประวัติ > กินตาเดลบุยเตร และแชมป์ยุโรปสมัยที่ 7 (ค.ศ. 1980–2000)

ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 เรอัลมาดริดไม่สามารถคว้าแชมป์ลาลิกาได้ แต่พวกเขาใช้เวลาไม่กี่ปีในการกลับมาอีกครั้ง ด้วยความร่วมมือของนักเตะยุคใหม่ ซึ่งนักข่าวกีฬาชาวสเปนคนหนึ่งที่ชื่อ คูลีโอ เซซาร์ อีเกลเซียส ได้ให้ฉายากับทีมรุ่นนี้ว่า กินตาเดลบุยเตร, ซึ่งได้มาจากชื่อเล่นของหนึ่งในนักเตะของสโมสร, เอมีลีโอ บูตรากูเอโน. และสมาชิกอีกสี่คนที่เหลือได้แก่: มานูเอล ซานชิส, มาร์ติน บัซเกซ, มีเชล และ มีกูเอล พาร์เดซา. ต่อมา สมาชิกในกลุ่มเหลือ 4 คนโดยพาร์เดซาได้ย้ายไปอยู่กับซาราโกซา ในฤดูกาล 1986 แต่ทีมยังมีการลงทุนซื้อผู้เล่นดาวดังมาเพิ่ม อาทิ ฟรานซิสโก บูโย ผู้รักษาประตูชาวสเปน, มีเกล ปอร์ลัน เชนโด แบ็กขวาชาวสเปน และกองหน้าชาวเม็กซิโก อูโก ซานเชซ เรอัลมาดริดจึงเป็นหนึ่งในทีมที่ดีที่สุดในสเปนและในยุโรปในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 ด้วยการคว้าแชมป์ ยูฟ่าคัพ 2 สมัย, สเปนนิชแชมเปียนชิพ 5 สมัย, โกปาเดลเรย์ 1 สมัย และ ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา อีก 3 สมัย ภายหลังฉายา กินตาเดลบุยเตร ได้หายไปจากแฟนบอลเรอัลมาดริด หลังจาก เอมีลีโอ บูตรากูเอโน, มาร์ติน บัซเกซ และ มีเชล ได้ย้ายออกจากสโมสร ในปี 1996 ประธานสโมสรลอเรนโซ ซานซ์ ได้แต่งตั้งให้ฟาบีโอ กาเปลโล อดีตผู้จัดการทีมเอซี มิลาน เข้าเป็นผู้จัดการทีม แม้ว่าเขาดำรงตำแหน่งเพียงแค่หนึ่งฤดูกาล แต่ก็สามารถนำเรอัลมาดริดคว้าแชมป์ลาลิกาได้และได้ซื้อผู้เล่นฝีเท้าดีมากมาย เช่น โรเบร์ตู การ์ลูส, เพรดรัก มีจาโตวิช, ดาวอร์ ซือเกอร์ และ คลาเรนซ์ ซีดอร์ฟ เข้ามาเล่นร่วมกับผู้เล่นเดิมอย่างราอุล กอนซาเลซ, เฟร์นันโด เอียร์โร, อีวาน ซาโมราโน และ เฟร์นันโด เรดอนโด เป็นผลให้พวกเขาสิ้นสุดการรอคอย 32 ปีในการชนะถ้วยูโรเปียนคัพสมัยที่ 7 ในปี 1998 ภายใต้การคุมทีมของยุพพ์ ไฮน์เคส โดยเอาชนะยูเวนตุส 1–0 ในรอบชิงชนะเลิศ
ประวัติ > โลสกาลักติโกสยุคแรก (ค.ศ. 2000–2006)

หลังคว้าแชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกด้วยการชนะบาเลนเซีย 3–0 ในปี 2000 สโมสรได้แต่งตั้งประธานคนใหม่คือ โฟลเรนตีโน เปเรซ ในระหว่างหาเสียง เขาสัญญาว่าจะลบหนี้ของสโมสรและสร้างสิ่งทันสมัย​​ให้แก่สโมสร แต่สัญญาที่สำคัญที่ขับเคลื่อนให้เปเรซได้รับชัยชนะการเลือกตั้ง คือการซื้อนักเตะชื่อดังชาวโปรตุเกสอย่าง ลูอิช ฟีกู ซึ่งเป็นอดีตนักเตะของบาร์เซโลนา คู่ปรับตลอดกาล ในปีนี้ สโมสรได้สร้างค่ายฝึกอบรมใหม่และจัดการสรรหาผู้เล่นชื่อดังที่นักข่าวสเปนเรียกว่า โลสกาลักติโกส เช่น ซีเนดีน ซีดาน, โรนัลโด, เดวิด เบคแคม, ฟาบีโอ กันนาวาโร, ลูอิช ฟีกู, และ โรเบร์ตู การ์ลูส แม้จะถูกวิจารณ์จากสื่อ แต่เปเรซก็ลบคำสบประมาทด้วยการนำสโมสรคว้าแชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกสมัยที่ 9 และคว้าแชมป์อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ 2002 และยังคว้าแชมป์ลาลิกาในปีต่อมา และยังมีราบรับที่เพิ่มสูงเป็นประวัติการณ์ จากการทำตลาดโดยเน้นไปที่ทวีปเอเชียมากขึ้น
อย่างไรก็ตาม สโมสรต้องเผชิญกับปัญหาภายในมากมาย เริ่มต้นด้วยการปฏิเสธการต่อสัญญากับบิเซนเต เดล โบสเก หลังเกิดความขัดแย้งกับกัปตันทีมเฟร์นันโด เฮียร์โร ตามมาด้วยการอำลาสโมสรโดยผู้เล่นหลายราย รวมถึงกองกลางคนสำคัญอย่าง โกลด มาเกเลเล ซึ่งต่อต้านสโมสรด้วยการไม่ร่วมการฝึกซ้อม เนื่องจากไม่พอใจที่เขาได้รับค่าตอบแทนน้อยกว่าที่คาดหวัง เป็นผลให้เขาย้ายร่วมทีมเชลซีในเวลาต่อมา สโมสรเซ็นสัญญากับการ์ลุช ไกรอช ซึ่งพาทีมคว้าแชมป์ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ถัดมา ในฤดูกาล 2005–06 สโมสรได้ซื้อผู้เล่นมากมาย เช่น จูลีโอ บาปติสตา, โรบินยู และ เซร์ฆิโอ ราโมส แต่ทีมมีผลงานย่ำแย่รวมถึงการแพ้บาร์เซโลนา 0–3 ที่สนามของตนเองในเดือนพฤษจิกายน ค.ศ. 2005 ส่งผลให้ ฟานเดอร์เริล ลักเซมบูร์กู ผู้จัดการทีมในขณะนั้นถูกปลดในเดือนต่อมา เขาถูกแทนที่โดย ฆวน ราโมส โลเปซ การ์โล ซึ่งมาคุมทีมในช่วงครึ่งฤดูกาลหลัง โดยราโมสนำสโมสรได้รองแชมป์ลาลิกา แต่ตกรอบยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกโดยแพ้อาร์เซนอล และเปเรซได้ประกาศยุติการเป็นประธานสโมสรเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล
ประวัติ > ราโมน กัลเดรอน (ค.ศ. 2006–2009)

สโมสรได้แต่งตั้งประธานคนใหม่คือ ราโมน กัลเดรอน และกลับมาคว้าแชมป์ลาลิกาได้ ด้วยฝีมือของ ฟาบีโอ กาเปลโล ที่กลับมาคุมทีมอีกครั้ง โดยทีมขายนักเตะชื่อดังออกไปหลายคนรวมถึง เดวิด เบคแคม, ลูอิช ฟีกู, โรนัลโด และซีเนดีน ซีดาน ที่ประกาศเลิกเล่น แต่ก็ซื้อนักเตะใหม่เข้ามาเสริมทีม เช่น มาร์เซลู วีเอรา, กอนซาโล อิกัวอินและ รืด ฟัน นิสเติลโรย สโมสรคว้าแชมป์ลาลิกาสมัยที่ 30 ในฤดูกาล 2006–07 ซึ่งเป็นแชมป์ครั้งแรกในรอบ 4 ฤดูกาล โดยการลุ้นแชมป์ต้องลุ้นกันถึงนัดสุดท้ายในวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2007 โดยเรอัลมาดริดพบกับเอร์เรเซเด มายอร์กาที่ซานเตียโก เบร์นาเบว ในขณะคู่แข่งลุ้นแชมป์อีกสองทีมอย่างบาร์เซโลนาและเซบิยาแข่งขันกับกิมนาสติก ตาร์ราโกนา และ บิยาร์เรอัลตามลำดับ เรอัลมาดริดตกเป็นฝ่ายตามหลังในครึ่งแรก ในขณะที่บาร์เซโลนานำคู่แข่งถึง 3–0 อย่างไรก็ตาม เรอัลมาดริดสามารถทำ 3 ประตูในครึ่งหลังและชนะไปด้วยผลประตู 3–1 แม้จะพาทีมคว้าแชมป์ แต่กาเปลโลก็ถูกปลด
ต่อมา ในฤดูกาล 2007–08 แบรนด์ ชูสเตอร์ อดีตผู้เล่นชื่อดังในช่วงทศวรรษที่ 1980 ของเรอัลมาดริด และ บาร์เซโลนา เข้ามาคุมทีม โดยทำการซื้อผู้เล่นที่มีประสบการณ์ เช่น เปปี, เวสลีย์ สไนเดอร์ และ อาร์เยิน รอบเบิน แต่ผลงานในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกไม่ประสบความสำเร็จ โดยตกรอบ 16 ทีมสุดท้ายด้วยการแพ้โรม่า แต่ยังคว้าแชมป์ลาลิกาสมัยที่ 31 ได้ ต่อมา ในฤดูกาล 2008–09 ชูสเตอร์นำทีมคว้าแชมป์ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญาด้วยการชนะบาเลนเซีย ก่อนจะถูกปลดโดยไม่ทราบสาเหตุ ฆวนเต ราโมส เข้ามาคุมทีมต่อแต่ไม่ประสบความสำเร็จ โดยเฉพาะยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก พวกเขาแพ้ลิเวอร์พูลรวมผลประตูสองนัดไปถึง 0–5 และทำได้เพียงจบอันดับ 2 ลาลิกา รวมถึงแพ้บาร์เซโลนาในบ้านตนเองไปถึง 2–6 ทำให้ราโมสถูกปลด
ประวัติ > การกลับมาของเปเรซ และกาลักติโกสยุคที่สอง (ค.ศ. 2009–ปัจจุบัน)

เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2009 โฟลเรนตีโน เปเรซ อดีตประธานสโมสรได้กลับมารับตำแหน่งอีกครั้ง เปเรซมีแผนที่จะสร้างทีม กาลักติโกส ขึ้นมาอีกครั้ง โดยคนแรกที่ซื้อมาคือ กาก้า จากเอซี มิลาน ด้วยค่าตัว 65 ล้านยูโร และคริสเตียโน โรนัลโด ปีกชื่อดังจากแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ด้วยค่าตัวสถิติโลกในขณะนั้น 80 ล้านยูโร ด้วยจุดประสงค์เพื่อสร้างทีมรวมดาราโลกหรือโลสกาลักติโกสยุคที่สอง และเซ็นสัญญากับมานูเอล เปเลกรินิ ซึ่งพาทีมจบอันดับสองในลาลิกาแม้จะทำไปถึง 96 คะแนน ซึ่งถือเป็นสถิติใหม่ของสโมสรในขณะนั้น และยังตกรอบยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกโดยการแพ้ออแล็งปิกลียอแน อาการบาดเจ็บเป็นเวลาเจ็ดสัปดาห์ของโรนัลโดทำให้ผลงานของทีมในปีนี้ไม่ประสบความสำเร็จ แม้เขาจะทำไปถึง 33 ประตูในทุกรายการ และเรอัลมาดริดยังทำสถิติยิง 102 ประตูในลาลิกา พวกเขายังทำสถิติเป็นทีมรองแชมป์ที่ทำคะแนนสูงที่สุดในห้าลีกใหญ่ของยุโรป ก่อนที่จะถูกทำลายโดยลิเวอร์พูลในฤดูกาล 2018–19 (97 คะแนน)
ประวัติ > การกลับมาของเปเรซ และกาลักติโกสยุคที่สอง (ค.ศ. 2009–ปัจจุบัน) > โชเซ มูรีนโญ (ค.ศ. 2010–2013)

หลังจากสัญญาของเปเยกรีนีได้หมดลง เปเรซเซ็นสัญญากับโชเซ มูรีนโยในฤดูกาล 2010–11 ซึ่งสร้างทีมขึ้นมาต่อกรกับบาร์เซโลนาได้อย่างสูสีในทุกตำแหน่ง และได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในทีมที่ดีที่สุดของลาลิกา ก่อนจะพาทีมได้รองแชมป์ลาลิกาแม้จะทำไปถึง 92 คะแนน และยังได้แชมป์โกปาเดลเรย์ ด้วยการเอาชนะบาร์เซโลนา 1–0 ในช่วงต่อเวลา แต่ก็แพ้บาร์เซโลนาในรอบรองชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกด้วยผลประตูรวมสองนัด 1–3 แต่ยังถือเป็นการเข้ารอบรองชนะเลิศรายการนี้ครั้งแรกนับตั้งแต่ฤดูกาล 2002–03 นอกจากนี้ ช่วงระหว่างวันที่ 16 เมษายนถึง 3 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 ทั้งเรอัลมาดริดและบาร์เซโลนายังลงแข่งขันเอลกลาซิโกร่วมกันถึง 4 นัดซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก การแข่งขันนัดแรกเป็นการพบกันในลาลิกา จบลงด้วยผลเสมอ 1–1 (ทำสองทีมได้ประตูจากลูกจุดโทษ), ตามมาด้วยรอบชิงชนะเลิศโกปาเดลเรย์ (เรอัลมาดริดชนะ 1–0 ในช่วงต่อเวลา 120 นาที)  ปิดท้ายด้วยการพบกันสองนัดในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกวันที่ 27 เมษายน (เรอัลมาดริดเปิดบ้านแพ้ 0–2) และ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 (เสมอ 1–1) เรอัลมาดริดยังยิง 102 ประตูในลีกเป็นปีที่สองติดต่อกัน โดยโรนัลโดทำไปถึง 40 ประตูในลาลิกาและคว้ารางวัลรองเท้าทองคำยุโรป
ในฤดูกาล 2011–12 เรอัลมาดริดคว้าแชมป์ลาลิกาได้เป็นสมัยที่ 32 และเป็นทีมแรกของสเปนที่ทำ 100 คะแนน และยังยิงประตูคู่แข่งได้มากถึง 121 ประตู และโรนัลโดกลายเป็นผู้เล่นที่ใช้เวลาน้อยที่สุดในการทำประตูมากกว่า 100 ลูกในประวัติศาสตร์ลีกสเปนโดยทำ 101 ประตูจากการลงเล่นแค่ 92 นัด แซงสถิติของเฟเรนส์ ปุชคัช ที่ทำ 100 ประตูจาก 105 นัด โรนัลโดยังเป็นผู้เล่นคนแรกของสโมสรที่ทำประตูในทุกรายการสูงที่สุดในหนึ่งฤดูกาล (60 ประตู) และคนแรกที่ยิงประตูคู่แข่งได้ครบทั้ง 19 สโมสรในลาลิกาภายในฤดูกาลเดียว พวกเขายังลงแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเป็นฤดูกาลที่ 15 ติดต่อกัน แต่ตกรอบรองชนะเลิศอีกครั้งโดยแพ้จุดโทษไบเอิร์นมิวนิกหลังเสมอกันด้วยผลประตูรวม 3–3 และยังตกรอบก่อนรองชนะเลิศโกปาเดลเรย์โดยแพ้บาร์เซโลนาด้วยผลประตูรวม 3–4 ต่อมาในฤดูกาล 2012–13 มูรีนโยมีปัญหากับนักเตะอาวุโสของทีม เช่น อีเกร์ กาซียัส และ เซร์ฆิโอ ราโมส ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้กับแฟนบอลและผู้บริหาร และเมื่อสโมสรไม่ได้แชมป์รายการใด ๆ รวมถึงแพ้อัตเลติโกเดมาดริด 1–2 ในนัดชิงชนะเลิศโกปาเดลเรย์ ทำให้มูรีนโยถูกปลด ความสำเร็จในฤดูกาลนี้มีเพียงแชมป์ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญาจากการชนะบาร์เซโลนา พวกเขาตกรอบรองชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเป็นปีที่สามติดต่อกัน ด้วยการแพ้ดอร์ทมุนท์ด้วยผลประตูรวม 3–4 ในฤดูกาลนี้สโมรยังเซ็นสัญญากับลูกา มอดริช มาจากทอตนัมฮอตสเปอร์ด้วยราคา 33 ล้านปอนด์
ประวัติ > การกลับมาของเปเรซ และกาลักติโกสยุคที่สอง (ค.ศ. 2009–ปัจจุบัน) > อันเชลอตตี และลาเดซีมา (ค.ศ. 2013–2015)

ในฤดูกาล 2013–14 การ์โล อันเชลอตตี เข้ามารับตำแหน่ง และยังมีการลงทุนในตลาดซื้อขายด้วยการเซ็นสัญญากับแกเร็ธ เบล นักเตะระดับโลกชาวเวลส์จากสเปอร์ด้วยค่าตัวสถิติโลก 100 ล้านยูโร รวมทั้งแต่งตั้งซีเนดีน ซีดานเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีม และในฤดูกาลแรก เรอัลมาดริดจบอันดับสามแม้จะขึ้นเป็นทีมนำอยู่หลายสัปดาห์ และทำประตูในลีกไปถึง 104 ประตู แต่คว้าแชมป์โกปาเดลเรย์ได้โดยชนะบาร์เซโลนา 2–1 ซึ่งเบลทำประตูชัยได้ และยังคว้ายูฟ่าแชมเปียนส์ลีกโดยเอาชนะแชมป์เก่าอย่างไบเอิร์นมิวนิกในรอบรองชนะเลิศด้วยผลประตูรวม 5–0 และในรอบชิงชนะเลิศ พวกเขาเอาชนะคู่อริอย่างอัตเลติโกเดมาดริดในช่วงต่อเวลาพิเศษ 4–1 คว้าแชมป์สมัยที่ 10 และถือเป็นแชมป์ครั้งแรกนับตั้งแต่ ค.ศ. 2002 และยังทำสถิติเป็นทีมแรกที่คว้าแชมป์ยูโรเปียนคัพ/ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 10 สมัย ความสำเร็จในครั้งนี้ถูกเรียกว่า ลาเดซีมา (La Decima) และสามประสานในแนวรุกของทีมอย่างโรนัลโด, เบล และเบนเซมา ยังทำประตูทุกรายการรวมกันถึง 97 ประตู
ในฤดูกาลต่อมา สโมสรเซ็นสัญญากับ เกย์ลอร์ นาบัส, โทนี โครส และ ฮาเมส โรดริเกซ ก่อนจะชนะเซบิยาในยูฟ่าซูเปอร์คัพ แต่ก็ต้องเสียผู้เล่นคนสำคัญโดยปล่อยตัว ชาบี อาลอนโซ ให้แก่ไบเอิร์นมิวนิก รวมถึง อังเฆล ดิ มาริอา ซึ่งย้ายร่วมทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ซึ่งได้รับการตอบสนองในเชิงลบจากกลุ่มผู้สนับสนุนของสโมสร รวมทั้งผู้เล่นคนสำคัญอย่างโรนัลโดซึ่งกล่าวว่า "หากผมอยู่ในสถานะที่มีอำนาจในการตัดสินใจ ผมจะทำในสิ่งที่ต่างออกไป (ไม่ขายผู้เล่นทั้งสองราย)" เรอัลมาดริดเริ่มต้นฤดูกาลในลาลิกาด้วยผลงานที่ไม่น่าประทับใจ แต่ก็กลับมาทำผลงานได้ดีโดยชนะติดต่อกัน 22 นัด รวมทั้งชนะบาร์เซโลนา และชนะลิเวอร์พูลในรายการยุโรป ทำลายสถิติการชนะติดต่อกันจำนวน 18 นัดของบาร์เซโลนาในฤดูกาล 2005 ซึ่งคุมทีมโดยฟรังก์ ไรการ์ด ต่อมา สโมสรคว้าแชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก โดยเอาชนะซานโลเรสโซเดอัลมาโกรในรอบชิงชนะเลิศ 2–0 ก่อนที่พวกเขาจะถูกหยุดสถิติชนะรวดเมื่อแพ้บาเลนเซีย กระนั้น พวกเขายังทำผลงานได้ดีและมีลุ้นแชมป์ลาลิกาและยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกถึงช่วงท้าย แต่ก็พลาดแชมป์ทุกรายการที่เหลือ แม้จะทำไปถึง 92 คะแนนในลาลิกา และทำประตูได้ถึง 118 ประตู เป็นรองทีมแชมป์อย่างบาร์เซโลนาเพียงสองคะแนน และตกรอบรองชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกโดยแพ้ยูเวนตุสด้วยผลประตูรวมสองนัด 2–3 โรนัลโดทำประตูในลาลิกาฤดูกาลนี้จำนวน 48 ประตู และคว้ารางวัลรองเท้าทองคำสมัยที่สี่ และทำประตูรวมทุกรายการไปถึง 61 ประตู อันเชลอตตีถูกปลดในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015
ประวัติ > การกลับมาของเปเรซ และกาลักติโกสยุคที่สอง (ค.ศ. 2009–ปัจจุบัน) > โลเปเตกี และ การกลับมาของซีดาน (ค.ศ. 2018–2021)

ยูเลน โลเปเตกี เข้ามารับตำแหน่งผู้จัดการทีม โดยโลเปเตกีซึ่งรับตำแหน่งผู้จัดการทีมชาติสเปนในขณะนั้นได้ถูกปลดอย่างกระทันหัน เพียงไม่กี่วันก่อนการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 เนื่องจากสมาคมฟุตบอลสเปนไม่พอใจที่โลเปเตกีไปเจรจาเพื่อมาคุมทีมเรอัลมาดริดลับหลังโดยไม่แจ้งให้สมาคมทราบ สโมสรมีการซื้อขายผู้เล่นหลายตำแหน่งรวมถึงการขายโรนัลโดให้แก่ยูเวนตุส ด้วยราคา 117 ล้านยูโร ทีมเริ่มต้นฤดูกาล 2018–19 ด้วยการแพ้อัตเลติโกเดมาดริดด้วยผลประตู 2–4 ในช่วงต่อเวลาของยูฟ่าซูเปอร์คัพ และหลังจากความพ่ายแพ้อย่างยับเยินต่อบาร์เซโลนาด้วยผลประตู 1–5 ในวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2018 ซึ่งเรอัลมาดริดได้ตกไปอยู่อันดับ 9 โลเปเตกรีได้ถูกปลด
ผู้ฝึกสอนทีมสำรอง ซานตีอาโก โซลารี เข้ามารักษาการแทน โดยในเดือนธันวาคม สโมสรชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลกสมัยที่ 4 แต่ไปแพ้ อาเอฟเซ อายักซ์ ในรอบ 16 ทีมสุดท้ายยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก หยุดสถิติผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ 8 ฤดูกาลติดต่อกัน ต่อมาในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 ซีดานกลับมารับตำแหน่งอีกครั้ง สโมสรจบฤดูกาลในลาลิกาด้วยการมีเพียง 68 คะแนน น้อยที่สุดนับตั้งแต่ฤดูกาล 2001–02 ในตลาดซื้อขายนักเตะฤดูกาล 2019–20 ทีมเซ็นสัญญากับนักเตะหลายราย เช่น เอเดน อาซาร์ จากเชลซี รวมถึง ลูกา โยวิช, เอแดร์ มิลิเตา, เฟลอลอง เมนดี, โรดริโก เป็นเงินกว่า 350 ล้านยูโร ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2020 เรอัลมาดริดชนะอัตเลติโกเดมาดริดในซูเปอร์โคปาเดเอสปาญา คว้าแชมป์สมัยที่ 11 และภายหลังจากการหยุดพักการแข่งขัน 3 เดือนของลาลิกาด้วยสถานการณ์ไวรัสโคโรนา เรอัลมาดริดชนะ 10 นัดติดต่อกัน คว้าแชมป์ลาลิกาสมัยที่ 34 แต่แพ้แมนเชสเตอร์ซิตี ในรอบ 16 ทีมสุดท้ายยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก และตกรอบโกปาเดลเรย์โดยแพ้เรอัลโซซิเอดัด