stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปืนเล็กยาวจู่โจมไทป์ 56

สำหรับรุ่นเอสเคเอสมีการเรียกขานเหมือนกัน ดูที่ เอสเคเอส § รุ่น
ปืนเล็กยาวอัตโนมัติ
|  ปืนเล็กยาวจู่โจมไทป์ 56  |
| --- | --- |
ไทป์ 56 พร้อมดาบปลายปืนแบบพับเก็บได้
ชนิด: ปืนเล็กยาวอัตโนมัติ
แหล่งกำเนิด: สาธารณรัฐประชาชนจีน
บทบาท
ประจำการ: ค.ศ. 1956–ปัจจุบัน
ผู้ใช้งาน: ดูประเทศผู้ใช้งาน
สงคราม: สงครามเวียดนาม สงครามกลางเมืองลาว สงครามจีน-อินเดีย สงครามโรดีเซีย สงครามกลางเมืองกัมพูชา สงครามชายแดนจีน-โซเวียต สงครามปลดปล่อยบังกลาเทศ สงครามกัมพูชา–เวียดนาม สงครามจีน–เวียดนาม สงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน การปฏิวัตินิการากัว สงครามอิรัก–อิหร่าน สงครามกลางเมืองศรีลังกา การก่อการกำเริบกองทัพต่อต้านของพระเจ้า สงครามกลางเมืองโซมาเลีย กบฏทัวเร็ก (ค.ศ. 1990–1995) สงครามอ่าวเปอร์เซีย เหตุจลาจลตำบลบาเหร็น สงครามประกาศเอกราชโครเอเชีย สงครามบอสเนีย สงครามกลางเมืองเนปาล สงครามกลางเมืองบุรุนดี สงครามคอซอวอ สงครามกลางเมืองไลบีเรีย สงครามอัฟกานิสถาน ค.ศ. 2001 สงครามอิรัก สงครามยาเสพติดเม็กซิโก ความไม่สงบในแคว้นไคเบอร์ปัคตูนควา กรณีพิพาทพรมแดนไทย–กัมพูชา ความขัดแย้งคีวู สงครามดาร์ฟูร์ สงครามกลางเมืองลิเบีย ค.ศ. 2011 สงครามกลางเมืองซีเรีย ความไม่สงบอิรัก ค.ศ. 2011 ความขัดแย้งภาคเหนือของมาลี การก่อความไม่สงบของกลุ่มโบโกฮะรอม สงครามกลางเมืองเซาท์ซูดาน สงครามกลางเมืองแอฟริกากลาง (ค.ศ. 2012–ปัจจุบัน) สงครามกลางเมืองอิรัก (ค.ศ. 2014–2017) ความยุ่งยากไอร์แลนด์
ประวัติการผลิต
ช่วงการออกแบบ: ค.ศ. 1956
ช่วงการผลิต: ค.ศ. 1956–ปัจจุบัน
จำนวนที่ผลิต: กว่า 10,000,000 กระบอก
แบบอื่น: ไทป์ 56 ไทป์ 56-1 ไทป์ 56-2
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: ไทป์ 56: 3.8 kg (8.38 lb) ไทป์ 56-1: 3.7 kg (8.16 lb) ไทป์ 56-2/56-4: 3.9 kg (8.60 lb) คิวบีแซด-56ซี: 2.85 kg (6.28 lb)
ความยาว: ไทป์ 56: 882 mm (34.7 in) ไทป์ 56-1/56-2: 874 mm (34.4 in) แบบยืดพานท้าย, 654 mm (25.7 in) แบบพับพานท้าย คิวบีแซด-56ซี: 764 mm (30.1 in) แบบยืดพานท้าย, 557 mm (21.9 in) แบบพับพานท้าย
ความยาวลำกล้อง: ไทป์ 56, ไทป์ 56-I, ไทป์ 56-II: 414 mm (16.3 in) คิวบีแซด-56ซี: 280 mm (11.0 in)

กระสุน: รุ่นไทป์ 56 -7.62×39 มม. ไทป์ 84เอส - 5.56×45 มม.
ขนาดลำกล้องปืน: 7.62 มม.
อัตราการยิง: 650 นัดต่อนาที
ความเร็วปากกระบอก: ไทป์ 56, ไทป์ 56-I, ไทป์ 56-II: 735 เมตร/วินาที (2,411 ฟุต/วินาที) คิวบีแซด-56ซี: 665 เมตร/วินาที (2182 ฟุต/วินาที)
ระยะหวังผล: การปรับศูนย์เล็ง 100–800 เมตร ระยะหวังผล 300–400 เมตร
ระบบป้อนกระสุน: ซองกระสุนแบบกล่องถอดได้ 20, 30 หรือ 40 นัด
ศูนย์เล็ง: ศูนย์เล็งเหล็กปรับได้
ไทป์ 56 (อังกฤษ: Type 56; จีน: 56式自动步枪; ตามตัวอักษร: "ปืนเล็กยาวอัตโนมัติไทป์ 56") เป็นปืนเล็กยาวขนาดกระสุน 7.62×39 มม. สัญชาติจีน ซึ่งแปลงจากเอเค 47 (โดยเฉพาะไทป์ 3) และปืนเล็กยาวเอเคเอ็มที่ออกแบบโดยสหภาพโซเวียต การผลิตเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1956 ที่สเตตแฟกทอรี 66 แต่ในที่สุดก็ถูกส่งมอบให้นอริงโก และพอลีเทค (อย่างน้อยชั่วคราว) ซึ่งเป็นผู้ผลิตปืนไรเฟิลเพื่อการส่งออกเป็นหลัก
ประเทศผู้ใช้งาน

อัฟกานิสถาน
แอลเบเนีย ผลิตในประเทศภายใต้การดัดแปลงเล็ก ๆ ด้วยความต้องการกองทัพแอลเบเนีย ซึ่งเป็นอาวุธหลักของกองทัพ จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้เมื่อมันถูกแทนที่ด้วย เออาร์เอกซ์-160 และ เอ็ม4เอ1
แอลจีเรีย
บังกลาเทศ
เบนิน
โบโกฮะรอม: ไทป์ 56 และไทป์ 56-1
โบลิเวีย
บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
บุรุนดี: กบฏบุรุนดี
กัมพูชา
สาธารณรัฐแอฟริกากลาง
สาธารณรัฐคองโก
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
ชาด
จีน
โครเอเชีย: ใช้โดยโครเอเชียในสงครามประกาศอิสรภาพ
จิบูตี
ติมอร์-เลสเต
เอกวาดอร์
เอสโตเนีย
ฟินแลนด์
แกมเบีย
อินเดีย: เข้ายึดจากผู้ก่อความไม่สงบในหุบเขาแคชเมียร์
อินโดนีเซีย: ใช้สำหรับกองหนุนและในจำนวนเล็กน้อยเท่านั้น
อิหร่าน
อิรัก
เคอร์ดิสถานอิรัก
โกตดิวัวร์
คอซอวอ
ลาว
ไลบีเรีย
มาลี
มอลตา
พม่า
เนปาล: ใช้โดยกองทัพบกเนปาล และก่อนหน้านี้โดยกบฏกองทัพปลดปล่อยประชาชน
นิการากัว: กอนตรัส
ไนเจอร์
เกาหลีเหนือ
ปากีสถาน
ปาเลสไตน์
ประเทศรวันดา
เซียร์ราลีโอน
โซมาเลีย
ซูดานใต้: ขบวนการปลดปล่อยเซาท์ซูดาน, ขบวนการประชาธิปไตยเซาท์ซูดาน, กองทัพปลดปล่อยประชาชนซูดาน และกลุ่มติดอาวุธลูนูเออร์
ศรีลังกา
ซูดาน
ซีเรีย
ไทย: ใช้โดยการฝึกภาคพื้นดินของข้าศึกเท่านั้น และทหารพรานหรือกองกำลังกึ่งทหารไทย
ยูกันดา
: กองทัพต่อต้านของพระเจ้า
เวียดนาม
เวียดนามใต้: เข้ายึดจากเวียดกงและกองทัพบกเวียดนามเหนือในช่วงสงครามเวียดนาม
เยเมน
ซิมบับเว
ดูเพิ่ม

ปืนเล็กยาวจู่โจมไทป์ 88
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปืนเล็กยาวจู่โจมไทป์ 56
นักเรียนชาวอัฟกานิสถานกับไทป์ 56 ที่ศูนย์ฝึกตำรวจพิเศษ
ทหารซีเรียเล็งไทป์ 56
คณะสื่อสารมวลชน

| --- | --- |
Faculty of Mass Communication,   Ramkhamhaeng University

ชื่อย่อ: MCT (ไม่เป็นทางการ)
คณบดี: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.บุญชาล ทองประยูร รักษาการ
ที่อยู่: หัวหมาก สำนักงานคณะสื่อสารมวลชน  2 ถนนรามคำแหง แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพฯ 10240 ศรีจุฬาลักษณ์ อาคารเรียนและที่ทำการคณะสื่อสารมวลชน เดิม (ส่วนขยายอาคารสโขทัย)
สี: สีเขียวตองอ่อน
มาสคอต: รูปคนสนทนา (ไม่เป็นทางการ)
สถานปฏิบัติ: อาคารปฏิบัติการตึกสุโขทัย สำนักงานคณะสื่อสารมวลชน
เว็บไซต์: http://www.mac.ru.ac.th/
คณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยรามคำแหง กระทรวงศึกษาธิการเดิมชื่อ คณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน โดยเป็นคณะวิชาในแขนงคณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชนหรือที่เรียกทั่วไปว่า "นิเทศศาสตร์" เป็นการผสมผสานศาสตร์ทางด้านศิลปะและเทคโนโลยี บูรณาการเข้าไว้กัน
ประวัติ

คณะสื่อสารมวลชน เดิมชื่อคณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชนนั้น เกิดจากภาควิชาสื่อสารมวลชนนั้นซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในคณะมนุษยศาสตร์เริ่มต้นทศวรรษที่ 4 ของการก่อตั้งมหาวิทยาลัยรามคำแหง ปีพ.ศ. 2543 จัดตั้งคณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน และเตรียมการจัดตั้งศูนย์สารนิเทศ จึงได้แยกตัวออกเป็น คณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน  ชื่อในขณะนั้น ซึ่งมีผู้เข้าการศึกษาและสนใจเป็นจำนวนมาก อีกทั้งภารกิจของคณะมนุษย์ศาสตร์มีมากขึ้น และการศึกษาในสาขาวิชาสื่อสารมวลชนได้เจริญก้าวหน้าและขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อรองรับการจัดการเรียนการสอนและสาขาวิชาให้ทันต่อโลกและเหตุการณืปัจจบันมากขึ้น
จึงได้มีการแยกภาควิชาสื่อสารมวลชนขึ้นเป็น "คณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน" ในมหาวิทยาลัยรามคำแหง   แต่เดิมมหาวิทยาลัยรามคำแหงเปิดสอนวิชาด้านการสื่อสารและการสื่อสารมวลชนเป็นวิชาเลือกในภาควิชาภาษาไทยและภาษาตะวันออก คณะมนุษยศาสตร์
ในปี พ.ศ. ๒๕๓๔ มีพระราชบัญญัติก่อตั้งภาควิชาสื่อสารมวลชน เปิดสอนสาขาวิชาสื่อสารมวลชนเป็นวิชาเอก ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๓๕
ด้วยมีนักศึกษาสนใจเรียนสาขาวิชาด้านสื่อสารมวลชนจำนวนมาก และมีความสนใจในศาสตร์การสื่อสารมวลชนเฉพาะสาขามากขึ้น มหาวิทยาลัยจึงมอบหมายให้ภาควิชาสื่อสารมวลชนเตรียมการยกฐานะภาควิชาสื่อสารมวลชนเป็นคณะที่จัดการเรียนการสอนด้านสื่อสารมวลชน
การประชุมสภามหาวิทยาลัยรามคำแหง ครั้งที่ ๔/๒๕๔๕ วาระที่ ๔.๘ เมื่อวันที่ ๒๙ เมษายน ๒๕๔๕ มีมติให้จัดตั้ง “คณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน” และมีประกาศมหาวิทยาลัยรามคำแหงเรื่องการจัดตั้งคณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน ลงวันที่ ๑๖ ตุลาคม ๒๕๔๕ และให้อยู่ในความดูแลของคณะมนุษยศาสตร์ คณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน จัดการเรียนการสอนหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต ๓ สาขา ได้แก่
๑) สาขาวิชาการสื่อสารบูรณาการ
๒) สาขาวิชาวารสารศาสตร์สื่อประสม
๓) สาขาวิชาวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์
และจัดการเรียนการสอนหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ๒ สาขา ได้แก่ ๑) สาขาวิชาการสื่อสารมวลชน ๒) สาขาวิชาเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน
สภามหาวิทยาลัยรามคำแหง ในการประชุมครั้งที่ ๑๒/๒๕๕๕ วาระที่ ๕.๖ เมื่อวันที่ ๑๕ ตุลาคม ๒๕๕๕ มีมติอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อคณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน เป็น “คณะสื่อสารมวลชน” โดยให้รวมการดำเนินการของภาควิชาสื่อสารมวลชนและคณะสื่อสารมวลชนเข้าด้วยกัน เป็นคณะในกำกับราชการอีกคณะหนึ่งอย่างเป็นทางการ  แยกการดำเนินงานเป็นอิสระออกจากคณะมนุษยศาสตร์ และจัดตั้งเป็นคณะ อย่างเป็นเอกเทศ ในปีการศึกษา2556 และมีที่ทำการที่ตั้งคือ ชั้น 7 อาคารศรีจุฬาลักษณ์ (SLB)โดยมี  ผศ.ดร.บุญชาล ทองประยูร เป็นคณบดีท่านแรก
หน่วยงาน

ภาควิชาสื่อสารมวลชน
ภาควิชาการสื่อสารบูรณาการ
ภาควิชาวารสารศาสตร์สื่อประสม
ภาควิชาวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์
สำนักงานเลขานุการ
งานหลักสูตร
หลักสูตรคณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน(คณะสื่อสารมวลชน)

(หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2549)
1. ชื่อปริญญาและสาขาวิชา
1.1 สาขาวิชาการสื่อสารบูรณาการ
ชื่อเต็มภาษาไทย ศิลปศาสตรบัณฑิต
ชื่อย่อภาษาไทย ศศ.บ. (การสื่อสารบูรณาการ)
ชื่อเต็มภาษาอังกฤษ Bachelor of Arts (Integrated Communication Studies)
ชื่อย่อภาษาอังกฤษ B.A. (Integrated Communication Studies)
1.2 สาขาวิชาวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์
ชื่อเต็มภาษาไทย ศิลปศาสตรบัณฑิต
ชื่อย่อภาษาไทย ศศ.บ. (วิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์)
ชื่อเต็มภาษาอังกฤษ Bachelor of Arts (Radio and Television Broadcasting)
ชื่อย่อภาษาอังกฤษ B.A. (Radio and Television Broadcasting)
1.3 สาขาวิชาวารสารศาสตร์สื่อประสม (ยังไม่เปิดทำการสอนในปีการศึกษา 2552)
ชื่อเต็มภาษาไทย ศิลปศาสตรบัณฑิต
ชื่อย่อภาษาไทย ศศ.บ. (วารสารศาสตร์สื่อประสม)
ชื่อเต็มภาษาอังกฤษ Bachelor of Arts (Multimedia Journalism)
ชื่อย่อภาษาอังกฤษ B.A. (Multimedia Journalism)
ระดับปริญญาโท
หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต 2 หลักสูตร 2 สาขาวิชา
1. สาขาวิชาเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน
2. สาขาสื่อสารมวลชน
ดูเพิ่ม

มหาวิทยาลัยรามคำแหง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์มหาวิทยาลัยรามคำแหง
| ด ค กรายชื่อคณะนิเทศศาสตร์ในประเทศไทย  |
| --- | --- | --- |
| สถาบันอุดมศึกษาของรัฐ | นครพนม • นเรศวร • มหาสารคาม • รามคำแหง • สุโขทัยธรรมาธิราช • อุบลราชธานี |  |
| สถาบันอุดมศึกษา  ในกำกับของรัฐ | เกษตรศาสตร์ (เกษตร) • เกษตรศาสตร์ (เกษตร กำแพงแสน) • เกษตรศาสตร์ (มนุษยศาสตร์) • ขอนแก่น • จุฬาลงกรณ์ • เชียงใหม่ • ทักษิณ • เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง • เทคโนโลยีสุรนารี • ธรรมศาสตร์ • บูรพา (ดนตรีและการแสดง) • บูรพา (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์) • พะเยา • วลัยลักษณ์ • มหิดล • แม่โจ้ (ศิลปศาสตร์) • แม่โจ้ (สารสนเทศและการสื่อสาร) • ศรีนครินทรวิโรฒ • ศิลปากร • สงขลานครินทร์ • สวนดุสิต |  |
| มหาวิทยาลัยราชภัฏ | เชียงราย • บ้านสมเด็จเจ้าพระยา • มหาสารคาม • สวนสุนันทา |  |
| มหาวิทยาลัย  เทคโนโลยีราชมงคล | กรุงเทพ • ธัญบุรี |  |
| สถาบันอุดมศึกษาเอกชน | กรุงเทพ • กรุงเทพธนบุรี • เกริก • เกษมบัณฑิต • เจ้าพระยา • เซนต์จอห์น • ธุรกิจบัณฑิตย์ • นอร์ทกรุงเทพ • เนชั่น • ปทุมธานี • ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ • รังสิต • รัตนบัณฑิต • วงษ์ชวลิตกุล • ศรีปทุม • สยาม • หอการค้าไทย • หัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ • หาดใหญ่ • อัสสัมชัญ • อีสเทิร์นเอเชีย |  |
รายชื่อ • หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
| ด ค กมหาวิทยาลัยรามคำแหง |
| --- | --- | --- |
| สัญลักษณ์ | พ่อขุนรามคำแหงมหาราช • สีน้ำเงิน-สีทอง |  |
| วิทยาเขต | หัวหมาก • บางนา • สุโขทัย |  |
| คณะ | นิติศาสตร์ • บริหารธุรกิจ • มนุษยศาสตร์ • ศึกษาศาสตร์ • วิทยาศาสตร์ • รัฐศาสตร์ • เศรษฐศาสตร์ • วิศวกรรมศาสตร์ • ศิลปกรรมศาสตร์ • พัฒนาทรัพยากรมนุษย์ • สื่อสารมวลชน • ทัศนมาตรศาสตร์ • บัณฑิตวิทยาลัย • สถาบันการศึกษานานาชาติ |  |
| วิทยาเขตสุโขทัย | สาธารณสุขศาสตร์ • ธุรกิจการบริการ |  |
| สาขาวิทยบริการฯ | เชียงราย • เชียงใหม่ • แพร่ • ลพบุรี • เพชรบูรณ์ • อุทัยธานี • ปราจีนบุรี • กาญจนบุรี • อุดรธานี • นครพนม • ขอนแก่น • หนองบัวลำภู • ชัยภูมิ • อำนาจเจริญ • นครราชสีมา • สุรินทร์ บุรีรัมย์ • ศรีสะเกษ • พังงา • นครศรีธรรมราช • ตรัง • สงขลา |  |
| โรงเรียนสาธิต | โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง • โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง (ฝ่ายประถม) • โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตบางนา |  |
หมวดหมู่ •  โครงการ •  สถานีย่อย
โบรอน

Chemical element, symbol B and atomic number
โบรอน (อังกฤษ: Boron) เป็นธาตุในตารางธาตุที่มีสัญลักษณ์ B และเลขอะตอม 5 เป็นธาตุที่มี 3 วาเลนซ์อิเล็กตรอน และเป็นกึ่งโลหะ
รากศัพท์

ชื่อโบรอนมีรากศัพท์จากภาษาอาหรับ بورق (buraq) หรือ ภาษาเปอร์เซีย بوره (burah) ทั้งคู่นี้มีความหมายว่าบอแรกซ์
ลักษณะ

โบรอนบริสุทธิ์เป็นของแข็งที่มีจุดเดือดจุดหลอมเหลวสูง แข็งและเปราะ เป็นธาตุกึ่งโลหะที่มีคุณสมบัติอยู่ระหว่างธาตุโลหะและธาตุอโลหะ โบรอนถูกค้นพบในปีค.ศ. 1808 โดยความร่วมมือกันของ โฌแซ็ฟ หลุยส์ แก-ลูว์ซัก และ หลุยส์ ฌัก เธนาด์, และ ฮัมฟรี เดวี ค้นพบเองในปีเดียวกัน
ธาตุโบรอนมีสมบัติคล้ายกับธาตุหมู่ 14 อย่างคาร์บอนและซิลิคอน มากกว่าธาตุหมู่ 13 ที่เป็นหมู่เดียวกันอย่างอะลูมิเนียม ผลึกโบรอนไม่มีความว่องไวต่อปฏิกิริยาและทนทานต่อกรดสูง ไม่ถูกกัดกร่อนโดยกรดไฮโดรฟลูออริก โดยทั่วไปแล้วสารประกอบโบรอนมีค่าออกซิเดชัน +3 อย่างเช่น สารประกอบเฮไลด์ที่มีความสมบัติเป็นกรดลิวอิส, สารประกอบโบเรตที่พบในแร่โบเรต โบเรนที่มีพันธะพิเศษเรียก 3c–2e bond โบรอนมีไอโซโทป 13 ไอโซโทปและในธรรมชาติมี 11B 80.1% และ 10B 19.9%
โบรอนมีปริมาณในเปลือกโลกค่อนข้างต่ำ แต่มีการรวมตัวเป็นแร่ขนาดใหญ่ ง่ายต่อการขุดมาใช้จึงมีประวัติการใช้มาตั้งแต่นาน อดีตใช้เป็นสารเคลือบเครื่องปั้นดินเผา ปัจจุบันนิยมใช้ในการผลิตแก้วถึงร้อยละ 60 ในปริมาณบริโภคปี 2011 อื่น ๆ ใช้เป็นสารผสมในคอนดักเตอร์ อุปกรณ์เครื่องเสียงและยาฆ่าแมลง
โบรอนเป็นธาตุที่ต้องการสำหรับพืชเพื่อรักษาผนังเซลล์ เมื่อขาดแคลนจะส่งผลกระทบต่อการเจริญเติบโต โบรอนคาดว่าเป็นธาตุที่ต้องการสำหรับสัตว์เหมือนกันแต่ยังไม่ทราบหน้าที่อย่างชัดเจน สำหรับมนุษย์และสัตว์ โบรอนไม่เป็นพิษเหมือนเกลือแกงแต่สำหรับพืชเมื่อปลูกบนดินที่มีโบรอนสูงจะเกิดการตายเฉพาะส่วนบริเวณใบ และเป็นพิษต่อแมลง
ประวัติ

มนุษย์รู้จักสารประกอบโบรอนตั้งแต่เมื่อหลายพันปีก่อน บอแรกซ์ที่พบในทะเลทรายบริเวณทิเบตตะวันตกเรียกว่า tincal ในภาษาสันสกฤต ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 3 ที่จีนใช้บอแรกซ์เป็นสารเคลื่อบเครื่องปั้นดินเผา ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 มาร์โก โปโลนำเครื่องปั้นดินเผาที่มีบอแรกซ์เคลือบอยู่กลับประเทศอิตาลี ประมาณปี ค.ศ. 1600 ใช้เป็นสารเร่งการหลอมในโลหวิทยาโดย Agricola
ปี ค.ศ. 1774 พบโบเรตในไอน้ำใต้พิภพที่ Larderello ใกล้ ฟลอเรนซ์ แคว้นตอสกานา ประเทศอิตาลี จึงมีโรงงานผลิตโบแรตและเป็นแหล่งผลิตโบแรตสำคัญ แต่ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 พบบริเวณแร่บอแรกซ์ขนากใหญ่ที่สหรัฐอเมริกาและเป็นแหล่งผลิตบอแรกซ์แทน หลังผลิตบอแรกซ์จบแล้วที่ Larderello มีการสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานใต้พิภพแทน แร่ที่มีโบรอนเป็นองค์ประกอบมีแร่ Sassolite พบที่ Sasso Pisano ประเทศอิตาลี Sassolite เป็นใช้เป็นแหล่งผลิตบอแรกซ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1827 จนถึงปี ค.ศ. 1872 แต่หลังจากนั้นใช้ของสหรัฐอเมริกาแทนเช่นกัน สารประกอบโบรอนไม่นิยมมีการใช้จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 แต่เมื่อบริษัท Pacific Coast Borax Company ของ Francis Marion Smith ผลิตสารประกอบโบรอนในราคาถูกและจำนวนมาก และเมื่อมีการผลิตแก้วในปริมาณมากแล้วบอแรกซ์ถูกบริโภคจำนวนมากในอุตสาหกรรมแก้ว
รายงานวิจัยในสมัยแรกมีรายงานผลิตโบเรตจากปฏิกิริยาระหว่างบอแรกซ์และกรดซัลฟูริกในปี ค.ศ. 1702, รายงานปฏิกิริยาเปลวไฟเป็นสีเขียวในปี ค.ศ. 1741, รายงานผลิตบอแรกซ์จากปฏิกิริยาระหว่างโบเรตและโซเดียมไฮดรอกไซด์ ทีม โฌแซ็ฟ หลุยส์ แก-ลูว์ซัก และ หลุยส์ ฌัก เธนาด์ 2 คนและ ฮัมฟรี เดวี สามารถแยกโบรอนบริสุทธิ์ แต่ก่อนหน้านี้ไม่ยอมรับว่าเป็นธาตุบริสุทธิ์ ใน ค.ศ. 1808 ฮัมฟรี เดวี รายงานว่าเมื่อนำสารละลายโบเรตแยกด้วยไฟฟ้า เกิดตะกอนสีน้ำตาลบริเวณขั้วไฟฟ้า หลังจากนั้น ฮัมฟรี เดวี ใช้วิธีรีดิวซ์โบรอนด้วยโพแทสเซียมแทนการแยกด้วยไฟฟ้าและแยกโบรอนจำนวนพอสมควรที่จะตรวจสอบว่าเป็นธาตุ ฮัมฟรี เดวี ตั้งชื่อธาตุนี้ว่า "boracium" โฌแซ็ฟ หลุยส์ แก-ลูว์ซัก และ หลุยส์ ฌัก เธนาด์ ใช้วิธีรีดิวซ์โบรอนด้วยเหล็กในอุณหภูมิสูงและพวกเขานำโบรอนออกซิไดซ์ด้วยออกซิเจน ได้โบเรตเพื่อแสดงว่าโบเรตเป็นสารประกอบของโบรอน ในปีค.ศ.1824 Jöns Jacob Berzelius ได้ตรวจสอบสมบัติเป็นธาตุของโบรอน หลังจากนั้นมีหลายนักเคมีพยายามแยกโบรอนบริสุทธิ์แต่ส่วนใหญ่มีความบริสุทธิ์ต่ำกว่า 85% คนที่แยกโบรอนบริสุทธิ์คือนักเคมีชาวสหรัฐอเมริกา Ezekiel Weintraub ด้วยวิธีนำโบรอนไตรคลอไรด์รีดิวซ์ด้วยไฮโดรเจนบนอาร์คไฟฟ้าในปี ค.ศ. 1909
สมบัติ > สมบัติทางกายภาพและทางเคมี

โบรอนมีหลายอัญรูป สมบัติละเอียดจะแตกต่างกันในแต่ละอัญรูป แต่โดยรวมแล้วเป็นของแข็งที่แข็งและเปราะ จุดเดือดจุดหลอมเหลวสูง ตัวอย่างเช่น จุดหลอมเหลวของโบรอนอสัณฐานคือ 2,300℃ และ β–รอมโบฮีดรัลโบรอนคือ 2,180℃ จุดเดือดของ β–รอมโบฮีดรัลโบรอนคือ 3,650℃ โบรอนอสัณฐานจะระเหิดที่ 2,550℃ ความแข็งของ β–รอมโบฮีดรัลโบรอนอยู่ระดับ 9.3 บนมาตราโมส ความถ่วงจำเพาะของα-รอมโบฮีดรัลโบรอนและ β–รอมโบฮีดรัลโบรอนมีค่า 2.46 และ 2.35 ตามลำดับ
โบรอนบริสุทธิ์เป็นกึงโลหะที่มีคุณสมบัติอยู่ระหว่างธาตุโลหะและธาตุอโลหะ โบรอนมีสมบัติพันธะโคเวเลนต์ที่เสถียรคล้ายกับคาร์บอนและซิลิคอนที่อยู่ในธาตุหมู่ 14 มากกว่า อะลูมิเนียมและแกลเลียมที่อยู่หมู่ 13 เดียวกันกับโบรอน เนื่องจากพลังงานไอออไนเซชันลำดับที่หนึ่งของโบรอนมีค่าสูงถึง 8.296eV จึงเป็นไอออนได้ยากและไฮบริดออร์บิทัล sp2 มีพลังงานต่ำกว่าออร์บิทัล 2s22p1โบรอนบริสุทธิ์มีพันธะโคเวเลนต์ที่แข็งแรงระหว่างโบรอนจึงขาดอิเล็กตรอนอิสระเพื่อแสดงสมบัติการนำไฟฟ้า เป็นเหตุผลอธิบายสมบัติกึ่งโลหะของโบรอนที่นำไฟไฟ้าแต่นำได้น้อย และเนื่องจากเหตุผลดังกล่าวโบรอนมีสมบัติเป็นสารกึ่งตัวนำ
ผลึกโบรอนไม่ว่องไวต่อปฏิกิริยา ทนต่อการต้มด้วยไฮโดรฟลูออริกและไฮโดรคลอริก ผงโบรอนสามารถถูกกัดกร่อนโดยการต้มด้วยไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์เข้มข้น กรดไนตริกเข้มข้น กรดซัลฟูริก หรือโครมิค เลขออกซิเดชันของโบรอนขึ้นอยู่กับผลึก รัศมีผลึก ความบริสุทธิ์ และอุณหภูมิ โบรอนไม่ปฏิกิริยากับออกซิเจนในอุณหภูมิห้อง แต่ปฏิกิริยาในอุณหภูมิสูงได้ผลิตภัณฑ์คือโบรอนออกไซด์
{\ce {4B +3O2 ->2B2O3}}
เมื่อโบรอนปฏิกิริยาฮาโลจิเนชันได้สารประกอบไตรเฮไลด์
{\ce {2B +3Br2 -> 2BBr3}}
โดยทั่วไปแล้วโบรอนไตรคลอไรด์จะผลิตจากโบรอนออกไซด์
สมบัติ > สารประกอบ

โดยปกติแล้วสารประกอบโบรอนมีเลขออกซิเดชัน +3 เช่น สารประกอบออกไซด์ สารประกอบซัลไฟด์, สารประกอบไนไตรด์,และสารประกอบเฮไลด์ สารประกอบไตรเฮไลด์มีโครสร้างสามเหลี่ยมแบนราบ และสารประกอบประเภทนี้มีอิเล็กตรอนบนโบรอนแค่ 6 อิเล็กตรอนจึงไม่เป็นไปตามก็ออกเตตจึงมีสมบัติเป็นกรดลิวอิสและปฏิกิริยาทันทีกับสารให้อิเล็กตรอนคู่โดดเดี่ยวอย่างเบสลิวอิส ยกตัวอย่างเช่น โบรอนไตรฟลูออไรด์ (BF3) ปฏิกิริยากับฟลูออไรด์ไอออน(F−) ได้เตตระฟลูออโรโบเรตไอออน (BF4−) โบรอนไตรฟลูออไรด์ใช้เป็นสารเร่งปฏิกิริยาในอุตสาหกรรมปิโตรเคมี สารประกอบไตรเฮไลด์สามารถปฏิกิริยากับน้ำได้กรดโบริก
โบรอนสามารถพบเป็นสารประกอบออกไซด์ที่มีเลขออกซิเดชัน +3 ในธรรมชาติ บางครั้งเกิดพันธะกับธาตุอื่น ๆ ในแร่โบเรตกว่า 100 ชนิดโบรอนมีเลขออกซิเดชัน +3 แร่โบแรตมีส่วนคล้ายกับแร่ซิลิเกตหลายประการแต่โครงสร้างของแร่ซิลิเกตมีหน่วยย่อยเป็น SiO4 ที่มีรูปร่างทรงสี่หน้า ต่างจากโบเรตที่มี BO4 และ BO3 ที่มีรูปร่างเป็นทรงสี่หน้าและสามเหลี่ยมแบนราบตามลำดับ ยกตัวอย่าง บอแรกซ์ที่เป็นหนึ่งในแร่โบแรตนั้นมีเตตระโบเรตไอออน ในเตตระโบเรตไออนโบรอนมีรูปร่างสองชนิตคือทรงสี่หน้าและสามเหลี่ยมแบนราบ โบรอนที่มีรูปร่างทรงสี่หน้ามีประจุติดลบ ประจุลบนี้จะดุลกับไอออนบวกอื่น ๆ เช่น โซเดียมไอออน（Na+）ที่อยู่ในแร่
สมบัติ > สารประกอบ > โบเรน

โบเรนเป็นสารประกอบระหว่างโบรอนกับไฮโดรเจน สามารถเขียนสูตรโครงสร้างเป็น BxHy ในโบเรนมีพันธะสะพานไฮโดรเจนอย่าง B-H-B จึงไม่สามารถอธิบายพันธะด้วยวิธีคิดเลขออกซิเดชัน แต่เกิดเป็นพันธะพิเศษเรียก 3c–2e bond โครงสร้างโบเรนสามารถมีหน่อยย่อยเป็นทรงยี่สิบหน้าและเมื่อโบเรนมีโบรอนลดลง หากโครงสร้างโดยลบโบรอนออก โบรอนมีหลายไอโซเมอร์เช่น ไดไฮโดรเดคะโบเรนประกอบจากกลุ่มโบรอน 5 อะตอม 2 กลุ่ม และสามารถมีไอโซเมอร์ได้ 3 แบบเนื่องจากวิธีเกิดพันธะระหว่าง 2 กลุ่ม
โบเรนที่เล็กที่สุดคือBH3แต่ไม่สามารถแยกออกได้ ใช้ไดโบเรน(B2H6)เป็นสารตั้งต้นในการสังเคราะห์โบเรนต่าง ๆ แทน โบเรนทีร่มีจำนวนโบรอนน้อยว่องไวต่ออากาศและสามารถเกิดเปฏิกิริยาเผาไหม้แต่ตั้งแต่โบเรนที่มีโบรอน 5 อะตอมขึ้นไปจะเสถียรต่ออากาศ มีโบเรนที่สำคัญมีเพนตะโบเรน B5H9 และเดคะโบเรน B10H14 ทั้งสองนี้สามารถสังเคราะห์จากการสลายตัวด้วยความร้อนของไดโบเรนB2H6 มีหลายโบเรนไอออนที่มีชื่อเสียงอย่างเช่น เตตระไฮโดรโบเรตไอออนและอนุพันธ์นิยมใช้เป็นเกลือรีดิวซ์ และไอออนที่มีจำนวนโบรอนมากอย่าง [B12H12]2−นิยมใช้ในการวิจัย
อนุพันธ์ของโบเรนมีคาร์บาโบเรน (carbaborane) ที่มีหมู่ CH แทนที่ BH− ในโบเรนที่เป็นไอโซอิเล็กทรอนิกกัน สังเคราะห์ด้วยการปฏิกิริยาระหว่างโบเรนและอะเซทิลีน นอกจากนั้นยังสามารถเกิดอนุพันธ์เฮเทโรโบเรนกับกำมะถัน, ฟอสฟอรัส, อาร์เซนิกแทนที่โบรอนเหมือนคาร์บอนเช่นกัน คาร์บาโบเรนปฏิกิริยากับเบสแก่ได้คาร์บาโบเรนแอนไอออนเช่น B9C2H112− มีโครงสร้างคล้าย cyclopentadienyl anion([C5H5]−)และเกิดสารประกอบเชิงซ้อนกับโลหะทรานซิชัน ธาตุฮาโลเจน เอมีน และหมู่แอลคิลต่าง ๆ สามารถแทนที่ไฮโดรเจนได้ผลิตภัณฑ์เป็นอนุพันธ์ของโบเรน
สมบัติ > สารประกอบ > โบรอนไนไตรด์

โบรอนไนไตรด์มีโครงสร้างหลายรูปแบบคล้ายอัญรูปของคาร์บอนอย่าง เพชรและคาร์บอนนาโนทูป โบรอนไนไตรด์ที่มีโครงสร้างเดียวกับเพชรเรียกว่าคิวบิกโบรอนไนไตรด์หรือโบราโซน โบรอนอยู่ต่ำแหน่งเดียวกับคาร์บอนบนทรงสี่หน้าในเพชร ใน 4 B-N พันธะมี 1 พันธะเป็นพันธะโคออร์ดิเนต หมายความว่า โบรอนสร้างพันธะโคเวเลนต์กับไนโตรเจน 3 อะตอม และเกิดออร์บิทัลว่าง 1 อร์บิทัล จากนั้นอิเล็กตรอนคู่โดดเดี่ยวของไนโตรเจนทำงานเป็นเบสลิวอิส สร้างพันธะกับออร์บิทัลว่างของโบรอนได้พัทธะที่ 4 ของพันธะ B-N คิวบิกโบรอนไนไตรด์มีความแข็งใกล้กับเพชรจึงนิยมใช้เป็นสารบดวาว
สมบัติ > สารประกอบ > สารประกอบระว่างโลหะและโบรอน

โบรอนสามารถเกิดสารประกอบกับธาตุหลายชนิต โดยเฉพาะสารประกอบระหว่างธาตุโลหะกับโบรอนส่วนใหญ่มีสัมบัติทางโลหะจึงนิยมใช้เป็นโลหะผสมโบรอน ถึงแม้โบรอนไม่ใช้ธาตุโลหะ สารประกอบระหว่างธาตุโลหะกับโบรอนทั่วไปมีสมบัติแข็งแรง จุดหลอมเหลวสูง ไม่ว่องไวต่อปฏิกิริยา สารประกอบระหว่างธาตุโลหะกับโบรอนส่วนใหญ่สามารถสังเคราะห์ได้โดยหลอมละลายโบรอนกับโลหะด้วยกัน อย่างเหล็กโบไรด์และโครเมียมโบไรด์ใช้วิธีริดิวซ์เช่นวิธีเทอร์ไมท์ที่สามารถสังเคราะห์ได้ปริมาณมากแต่มีสิ่งเจือปนผสม สารประกอบระหว่างธาตุโลหะกับโบรอนจะไม่พบปริมาณสารสัมพันธ์ระหว่างอะตอมโบรอนและอะตอมโลหะเนื่องจากเกิดโครงสร้างที่โบรอนเข้าไปในช่องว่างของโครงสร้างโลหะ หรือโลหะเข้าไปในช่องว่างของโครงสร้างโบรอน สารประกอบระหว่างธาตุโลหะกับโบรอนที่สำคัญมีเหล็กโบไรด์ ( Ferroboron ) เช่น Fe2BやFeB、Fe2B5 เหล็กโบไรด์ใช้ในการเพิ่มประสิทธิภาพในการผลิตเหล็ก, การหลอมเหล็กและการเชื่อมเหล็ก โบรอนยังสามารถเกิดสารประกอบกับโลหะหลายชนิดนอกจากสารประกอบไบนารี อย่างเช่น Nd2Fe14B เป็นสารประกอบระหว่างนีโอดิเมียม เหล็กและโบรอน ใช้เป็นแม่เหล็กนิโอดิเมียมที่มีสนามแม่เหล็กแรง
สมบัติ > อัญรูป

โบรอนทึ 7 อัญรูปและมีโครงสร้างเป็นผลึกหรืออสันฐาน อัญรูปหลัก ๆ มี α-รอมโบฮีดรัลโบรอน β-รอมโบฮีดรัลโบรอน β-เตตร้าโกนัลโบรอน เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมพิเศษเกิดอัญรูปอื่นเช่น α-เตตร้าโกนัลโบรอนและ γ-ออร์โธรอมบิกโบรอน อัญรูปแบบอสันฐานรู้ว่ามีรูปคล้ายแก้วและรูปผงละเอียด อัญรูปที่มีความเสถียรมากที่สุดในสภาวะมาตรฐานคือ β-รอมโบฮีดรัลโบรอน และอัญรูปอื่นมีความเสถียรเช่นกัน มีรายงานอย่างน้อย 14 อัญรูปแต่นอกจาก 7 อัญรูปที่กล่าวข้างต้นไม่มีหลักฐานชัดเจนหรือมีหลักฐานไม่เพียงพอ คาดว่าอัญรูปเหล่านั้นไม่ได้เป็นอัญรูปเดียวแต่เป็นโครงสร้างที่เกิดจากหลายอัญรูปผสมกันหรือมีสิ่งเจือปน
| เฟส | α-R | β-R | γ | β-T |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ระบบผลึก | รอมโบฮีดรัล | รอมโบฮีดรัล | ออร์โธรอมบิก | เตตราโกนั่ล |
| จำนวนอะตอมต่อหน่วยเซลล์ | 12 | ~105 | 28 | 192 |
| ความหนาแน่น | 2.46 | 2.35 | 2.52 | 2.36 |
| ความแข็ง Vickers | 42 | 45 | 50-58 |  |
| Bulk modulus | 224 | 185 | 227 |  |
| ช่องว่างพลังาน | 2 | 1.6 | 2.1 | ～2.6 |
สมบัติ > ไอโซโทป

โบรอนในธรรมชาติมา 2 ไอโซโทปที่เสถียรคือ 11B 80.1% และ 10B 19.9% ผลต่างระหว่างอัตราส่วนพบในธรรมชาติ 11B/10B และ อัตราส่วนวัดได้จริง 11B/10B ถูกนิยามว่า δ11B มีหน่วยเป็น ‰ ( ในพันส่วน ) มีค่ากว้างตั้งแต่ -16 ถึง +59 จากธรรมชาติ ปัจจุบันทราบไอโซโทปโบรอน 13 ไอโซโทป 7B มีเวลาครึ่งชีวิตน้อยที่สุดมีครึ่งชีวิต 3.5×10−22 วินาทีสลายโดยเกิดการปล่อยโปรตอนหรือการสลายให้อนุภาคแอลฟา การแยกไอโซโทปของโบรอนใช้วิธีควบคุมปฏิกิริยาแลกเปลี่ยนระหว่าง B(OH)3 และ [B(OH)4]- หรือไอโซโทปยังสามารถแยกกันได้ในผลึกแร่จากบริเวณระบบไฮโดรเทอร์มอลและหินแปรไฮโดรเทอร์มอล อย่างเช่น ดินเหนียวบนหินแปรไฮโดรเทอร์มอลพบไอออน[B(OH)4]- มากแสดงถึงมีการกำจัดไอออนออกจากน้ำทะเล ทำให้มีความเข้มข้นของ B(OH)3 มากกว่าเมื่อเทียบกับน้ำทะเลบริเวณเปลือกโลกภาคพื้นมหาสมุทรและเปลือกโลกภาคพื้นทวีป ไอโซโทป 17B เป็นเอ็กโซติกไอโซโทปที่มีฮาโลนิวตรอน ดังนั้น มีรัศมีนิวเคลียสใหญ่กว่าคาดการณ์โดยโมเดลหยดน้ำ
10B เหมาะสำหรับเป็นวัสดุดูดรังสีนิวตรอน 10B ในธรรมชาติมีเพียงประมาณร้อยละ 20 ของโบรอนทั้งหมด ดังนั้นในอุตสาหกรรมนิวเคลียร์นำโบรอนธรรมชาติแยกไอโซโทปและใช้ 10B บริสุทธิ์ที่ได้ ส่วนเกิดผลพลอยได้เป็น 11B บริสุทธิ์ที่มีคุณค่าต่ำ
อุตสาหกรรมการผลิต

ในการผลิตสารประกอบโบรอนจะไม่ผ่านโบรอนบริสุทธิ์เนื่องจากใช้โบเรตที่หาได้ง่ายกว่าแทน
วิธีสังเคราะห์ธาตุโบรอนในอดีด ใช้วิธีนำโบเรตรีดิวซ์ด้วยโลหะแมกนีเซียมและอะลูมิเนียม แต่วิธีนี้ไม่สามารถเก็บโบรอนบริสุทธิ์มีสารประกอบโลหะโบรอนผสมอยู่ โบรอนบริสุทธ์นั้นสามารถสังเคราะห์ได้โดยวิธีใช้โบรอนเฮไลด์ที่ระเหิยได้ง่ายรีดิวซ์ด้วยแก๊สไฮโดรเจนในอุณหภูมิสูง โบรอนความบริสุทธิ์สูงที่ใช้ในอุตสาหกรรมสารกึงตัวนำสังเคราะห์จากการสลายตัวของไดโบเรนในอุณหภูมิสูง จากนั้นนำไปบริสุทธิ์ด้วยวิธี Zone melting หรือ Czochralski method
10B ที่เป็นไอโซโทปของโบรอนมีความสามารถในการดูดนิวตรอนแต่มีอัตราส่วนโบรอนในธรรมชาติแค่ประมานร้อยละ 20 ของโบรอนทั้งหมดจึงต้องแยกไอโซโทปให้ 10B เข้มข้นมากขึ้น มีวิธีต่างๆเช่น วิธีกลั่นและวิธีแลกเปลี่ยน ในวิธีกลั่นใช้กลั่นอุณหภูมิต่ำโดยใช้โบรอนเฮไลด์ที่มีจุดเดือดต่ำ ในวิธีแลกเปลี่ยนใช้การแลกเปลี่ยนระหว่างของเหลวและแก๊สของออร์เกโนโบโรฟลูออไรด์ และมีการคิดค้นวิธี 2 วิธีนี้รวมกันเป็นวิธีกลั่นแลกเปลี่ยน ปัจจุบันการผลิตโบรอนเข้มข้นนั้นส่วนใหญ่ใช้วิธีนี้