stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
นักกีฬาแบ่งตามชนิดกีฬา

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 6 | 1 | 7 |
| รวม | 6 | 1 | 7 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ผลการแข่งขัน
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | ก่อนรองฯ> ผล | ก่อนรองฯ> อันดับ | รองฯ> ผล | รองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ | อ้างอิง>  | อ้างอิง>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Antoine Adams | 100 m | Bye | Bye | 10.39 | 8 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |  |  |
| Kim Collins | 100 m | Bye | Bye | 10.18 | 4 q | 10.12 | 6 | Did not advance | Did not advance |  |  |
| Brijesh Lawrence | 100 m | Bye | Bye | 10.55 | 8 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |  |  |
| Antoine Adams | 200 m | 20.49 | 5 | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance | Did not advance |  |  |
| Antoine Adams Allistar Clarke Kim Collins Jason Rogers | 4 × 100 m relay | 39.81 | 7 | — | — | — | — | Did not advance | Did not advance |  |  |
ดูเพิ่ม

ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิสในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016
บูพิวาเคน

| --- | --- |


ข้อมูลทางคลินิก
การอ่านออกเสียง: /bjuːˈpɪvəkeɪn/ 
ชื่อทางการค้า: Marcaine, Sensorcaine, Posimir, ฯลฯ
AHFS/Drugs.com: โมโนกราฟ
ข้อมูลทะเบียนยา:  EU EMA: by INN  US DailyMed: Bupivacaine 
ระดับความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์:  AU: A   
ช่องทางการรับยา: Parenteral, topical, implant
รหัส ATC: N01BB01 (WHO) 
กฏหมาย
สถานะตามกฏหมาย:  AU: S4 (ต้องใช้ใบสั่งยา)   US: ℞-only   EU: Rx-only  
ข้อมูลเภสัชจลนศาสตร์
ชีวประสิทธิผล: n/a
การจับกับโปรตีน: 95%
การเปลี่ยนแปลงยา: ตับ
ระยะเริ่มออกฤทธิ์: ใน 15 นาที
ครึ่งชีวิตทางชีวภาพ: 3.1 ช.ม. (ผู้ใหญ่) 8.1 ช.ม. (เด็กแรกเกิด)
ระยะเวลาออกฤทธิ์: 2 ถึง 8 ช.ม.
การขับออก: ไต, 4–10%
ตัวบ่งชี้
 ชื่อตามระบบ IUPAC (RS)-1-Butyl-N-(2,6-dimethylphenyl)piperidine-2-carboxamide 
เลขทะเบียน CAS: 38396-39-3 Y HCl: 73360-54-0 Y
PubChem CID: 2474 HCl: 5282419
IUPHAR/BPS: 2397
DrugBank: DB00297 Y
ChemSpider: 2380 Y HCl: 58277
UNII: Y8335394RO HCl: 7TQO7W3VT8
KEGG: D07552 Y HCl: D01450
ChEBI: CHEBI:60789 N HCl: CHEBI:31322
ChEMBL: CHEMBL1098 Y HCl: CHEMBL1200396
ECHA InfoCard: 100.048.993 
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร: C18H28N2O
มวลต่อโมล: 288.435 g·mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol): Interactive image
จุดหลอมเหลว: 107 ถึง 108 องศาเซลเซียส (225 ถึง 226 องศาฟาเรนไฮต์)
 SMILES O=C(C1N(CCCC1)CCCC)NC2=C(C)C=CC=C2C 
 InChI InChI=1S/C18H28N2O/c1-4-5-12-20-13-7-6-11-16(20)18(21)19-17-14(2)9-8-10-15(17)3/h8-10,16H,4-7,11-13H2,1-3H3,(H,19,21) Y Key:LEBVLXFERQHONN-UHFFFAOYSA-N Y 
  7Y (what is this?)  (verify)
 สารานุกรมเภสัชกรรม
บูพิวาเคน หรือ บิวพิวาเคน (อักษรโรมัน: Bupivacaine) หรือชื่อการค้าเช่น มาร์เคน (Marcaine) เป็นยาระงับความรู้สึกเฉพาะที่ ในการใช้เพื่อบล็อกเส้นประสาท จะฉีดบูพิวาเคนเข้าไปยังเส้นประสาทที่เลี้ยงบริเวณนั้น หรือเข้าไปยังพื้นที่อีพิดูรอล ซึ่งเรียกว่าแารบล็อกอีพิดูรอล บิวพิวาเคนมีผลิตในรูปผสมกับอีพิเนฟรินเล็กน้อยเพื่อเพิ่มระยะเวลาออกฤทธิ์ ระยะเวลาเริ่มออกฤทธิ์ของยาอยู่ที่ไม่เกิน 15 นาที และออกฤทธิ์ไอ้ยาวนาน 2 ถึง 8 ชั่วโมง
ผลข้างเคียงที่มีได้ ได้แก่ความง่วงซึม, กล้ามเนื้อกระตุก, หูอื้อ, การมองเห็นเปลี่ยน, ความดันเลือดต่ำ และการเต้นหัวใจผิดจังหวะ มีข้อกังวลอยู่ว่าการฉีดยานี้เข้าข้อต่อจะทำให้เกิดปัญหากับกระดูกอ่อน บูพิวาเคนจัดเป็นยาชาเฉพาะที่กลุ่มอามัยด์
บูพิวาเคนค้นพบครั้งแรกในปี 1957 และเป็นหนึ่งในรายชื่อรายการยาหลักขององค์การอนามัยโลก รวมถึงยังมีใช้เป็นยาทั่วไป
ในทางการแพทย์ บูพิวาเคนนั้นมีข้อบ่งใช้สำหรับฉีดระงับความรู้สึกเฉพาะที่, บล็อกเส้นประสาทเพอริเฟอรอล, บล็อกเส้นประสาทซิมพาเธติก และบล็อกแบบอีพิดูรอลกับคอดอล (caudal) บางครั้งอาจใช้ร่วมกันอีพิเนฟรีนเพื่อป้องกันการดูดซึมเข้าระบบร่างกาย และช่วยเพิ่มระยะเวลาออกฤทธิ์ได้ สูตรยาแบบ 0.75% (เข้มข้นสูงสุด) นั้นมีไว้ใช้ในการบล็อกแบบเรโทรบัลบาร์  บูพิวาเคนถือเป็นยาชาเฉพาะที่ที่ใช้มากที่สุดในการระงับความรู้สึกทางอีพิดูรอลขณะทำการคลอด เช่นเดียวกับการควมคุมความปวดหลังการผ่าตัด บูพิวาเคนสูตรลิโพโซมอล (Liposomal formulations) หรือจำหน่ายในชื่อ EXPAREL มีรายงานว่ามีประสิทธิภาพมากกว่าในการบรรเทาปวดเมื่อเทียบกับสารละลายบูพิวาเคนเปล่า ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

"Bupivacaine". Drug Information Portal. U.S. National Library of Medicine.
พ.ศ. 1232

| --- | --- |
ศตวรรษ::  6  7  8
ปี::  1229  1230  1231  1232  1233  1234  1235
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 1232
ปฏิทินกริกอเรียน: 689 DCLXXXIX
Ab urbe condita: 1442
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 138 ԹՎ ՃԼԸ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 5439
ปฏิทินบาไฮ: −1155 – −1154
ปฏิทินเบงกอล: 96
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 1639
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 1233
ปฏิทินพม่า: 51
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6197–6198
ปฏิทินจีน: 戊子年 (ชวดธาตุดิน) 3385 หรือ 3325     — ถึง — 己丑年 (ฉลูธาตุดิน) 3386 หรือ 3326
ปฏิทินคอปติก: 405–406
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 1855
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 681–682
ปฏิทินฮีบรู: 4449–4450
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 745–746
 - ศกสมวัต: 611–612
 - กลียุค: 3790–3791
ปฏิทินโฮโลซีน: 10689
ปฏิทินอิกโบ: −311 – −310
ปฏิทินอิหร่าน: 67–68
ปฏิทินอิสลาม: 69–70
ปฏิทินญี่ปุ่น: N/A
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 689 DCLXXXIX
ปฏิทินเกาหลี: 3022
ปฏิทินหมินกั๋ว: 1223 ก่อน ROC 民前1223年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 1232 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 689 - มีนาคม ค.ศ. 690
มหาศักราช 611
พ.ศ. 1231

| --- | --- |
ศตวรรษ::  6  7  8
ปี::  1228  1229  1230  1231  1232  1233  1234
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 1231
ปฏิทินกริกอเรียน: 688 DCLXXXVIII
Ab urbe condita: 1441
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 137 ԹՎ ՃԼԷ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 5438
ปฏิทินบาไฮ: −1156 – −1155
ปฏิทินเบงกอล: 95
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 1638
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 1232
ปฏิทินพม่า: 50
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6196–6197
ปฏิทินจีน: 丁亥年 (กุนธาตุไฟ) 3384 หรือ 3324     — ถึง — 戊子年 (ชวดธาตุดิน) 3385 หรือ 3325
ปฏิทินคอปติก: 404–405
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 1854
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 680–681
ปฏิทินฮีบรู: 4448–4449
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 744–745
 - ศกสมวัต: 610–611
 - กลียุค: 3789–3790
ปฏิทินโฮโลซีน: 10688
ปฏิทินอิกโบ: −312 – −311
ปฏิทินอิหร่าน: 66–67
ปฏิทินอิสลาม: 68–69
ปฏิทินญี่ปุ่น: N/A
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 688 DCLXXXVIII
ปฏิทินเกาหลี: 3021
ปฏิทินหมินกั๋ว: 1224 ก่อน ROC 民前1224年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 1231 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 688 - มีนาคม ค.ศ. 689
มหาศักราช 610
บูพา ประกันสุขภาพ

บริษัท บูพา ประกันสุขภาพ(ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน) ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับการประกันสุขภาพและประกันอุบัติเหตุมากว่า 60 ปี
ประวัติ

จุดเริ่มต้นของบูพา ก่อตั้งขึ้นในประเทศอังกฤษด้วยวัตถุประสงค์เพื่อช่วยดูแลสุขภาพแก่สมาชิกในกลุ่มเท่านั้น จากนั้นขยายออกไปยังระดับองค์กร
เมือในปี 2500 ได้สร้างสถานพยาบาล "Nursing Homes Chartable Trust" ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "Nuffield Hospitals" 
เมื่อในปี 2505 ก่อตั้งสหพันธ์นานาชาติในการให้บริการด้านสุขภาพ เพื่อสนับสนุนการดูแลสุขภาพสำหรับภาคเอกชนทั่วโลก
เมื่อในปี 2518 ก่อตั้งโรงพยาบาลบูพาขึ้น
เมื่อในปี 2539 ได้ก่อตั้งบริษัทบูพาขึ้นในประเทศไทย โดยมีการรวมตัวกับ บริษัท บลูครอส ประกันสุขภาพ (Blue Cross) 
เมื่อในปี 2561 กลุ่มบริษัท เอ็ทน่า (Aetna)ประกันสุขภาพได้เข้าซื้อกิจการส่งผลให้บริษัท บูพา ประกันสุขภาพ เปลี่ยนเชื่อเป็น เอ็ทน่า (Aetna) ประกันสุขภาพ
แหล่งข้อมูลอื่นๆ

เว็บไซต์ บูพา ประกันสุขภาพ
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ บูพา ประกันสุขภาพ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°43′29″N 100°32′27″E﻿ / ﻿13.724663°N 100.540835°E﻿ / 13.724663; 100.540835
ประวัติศาสตร์สิงคโปร์

ประวัติศาสตร์รัฐสมัยใหม่ของสิงคโปร์เริ่มต้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 แต่มีหลักฐานบ่งชี้ว่ามีสิงคโปร์เป็นแหล่งการค้าสำคัญในศตวรรษที่ 14 ผู้ปกครองคนสุดท้ายของอาณาจักรสิงคปุระ ปารเมศวรน่าจะถูกพวกมัชปาหิตหรือชาวสยามขับไล่ก่อนที่เขาจะก่อตั้งรัฐสุลต่านมะละกาซึ่งมีสิงคโปร์เป็นส่วนหนึ่ง ก่อนจะมีการเปลี่ยนชื่อเป็นรัฐสุลต่านยะโฮร์ ในปี ค.ศ. 1819 รัฐบุรุษชาวอังกฤษ โทมัส สแตมฟอร์ด แรฟเฟิลส์ได้เจรจาสนธิสัญญาให้รัฐยะโฮร์จะอนุญาตให้อังกฤษตั้งท่าเรือการค้าบนเกาะสิงคโปร์ ซึ่งท้ายที่สุดนำไปสู่การก่อตั้งอาณานิคมของสิงคโปร์ในปี ค.ศ. 1867 สาเหตุสำคัญที่ทำให้สิงคโปร์เป็นหมุดหมายสำคัญเนื่องจากอยู่ที่ปลายแหลมมลายูซึ่งขนาบข้างด้วยมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย มีที่จอดเรือตามธรรมชาติ ตลอดจนมีสถานะเป็นท่าเรือเสรี
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 สิงคโปร์ถูกรุกรานและยึดครองโดยจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างปี ค.ศ. 1942 - 1945 เมื่อญี่ปุ่นยอมจำนนในสงคราม สิงคโปร์ก็กลับสู่การควบคุมของอังกฤษ โดยได้รับมอบอำนาจการปกครองตนเองในระดับที่เพิ่มขึ้น ส่งผลให้สิงคโปร์รวมเข้ากับสหพันธรัฐมาลายาเป็น ก่อตั้งประเทศมาเลเซียในปี ค.ศ. 1963 อย่างไรก็ตาม ความไม่สงบในสังคม ความตึงเครียดทางเชื้อชาติ และความแตกต่างทางการเมืองระหว่างพรรคกิจประชาชน(PAP) ที่ปกครองของสิงคโปร์และพรรคพันธมิตรของมาเลเซียส่งผลให้สิงคโปร์ถูกขับออกจากมาเลเซีย สิงคโปร์กลายเป็นสาธารณรัฐเอกราชเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1965
สิงคโปร์ต้องเผชิญกับการว่างงานอย่างรุนแรงและวิกฤตที่อยู่อาศัยซึ่งส่วนหนึ่งเกิดจากเหตุไฟไหม้บูกิต โฮ สวี สิงคโปร์เริ่มดำเนินโครงการปรับปรุงให้ทันสมัยโดยเริ่มในช่วงปลายทศวรรษ 1960 ถึง 1970 โดยมุ่งเน้นที่การสร้างอุตสาหกรรมการผลิต การพัฒนาหมู่บ้านจัดสรรขนาดใหญ่ และการลงทุนอย่างมากในด้านการศึกษาของรัฐ และโครงสร้างพื้นฐาน
ในช่วงทศวรรษที่ 1990 ประเทศสิงคโปร์ได้กลายเป็นหนึ่งในประเทศที่เจริญรุ่งเรืองมากที่สุดในโลก ด้วยเศรษฐกิจตลาดเสรีที่พัฒนาอย่างสูงและการเชื่อมโยงการค้าระหว่างประเทศที่แข็งแกร่ง ปัจจุบันมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ(GDP)ต่อหัวสูงสุดในเอเชีย ซึ่งเป็นอันดับที่ 7 ของโลก และเป็นอันดับที่ 9 ในดัชนีการพัฒนามนุษย์ของสหประชาชาติ
ช่วงต้น

ประวัติศาสตร์ของสิงคโปร์ก่อนศตวรรษที่ 14 มิได้ถูกบันทึกอย่างชัดเจนและแน่นอนนัก ในช่วงศตวรรษที่ 14 สิงคโปร์อยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรมัชปาหิตแห่งชวา ต่อมาในต้นศตวรรษที่ 15 ก็อยู่ภายใต้การยึดครองของอาณาจักรสยาม จนถูกประมุขแห่งมะละกาเข้ามาแย่งชิงไป และเมื่อโปรตุเกสเข้ายึดครองมะละกา สิงคโปร์ก็กลายเป็นเมืองขึ้นของโปรตุเกสในราวปี ค.ศ. 1498 และต่อมาอยู่ภายใต้อิทธิพลของฮอลันดาในช่วงศตวรรษที่ 17
สิงคโปร์เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ปลายสุดแหลมมาลายู เป็นสถานพักสินค้าของพ่อค้าทั่วโลก เดิมชื่อว่า เทมาเส็ก (ทูมาสิค) มีกษัตริย์ปกครอง ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ได้มีเจ้าผู้ครองนครปาเล็มบังเดินทางแสวงหาดินแดนใหม่เพื่อสร้างเมือง แต่เรือก็อับปางลง พระองค์ได้ว่ายน้ำขึ้นฝั่ง แล้วก็เห็นสัตว์ชนิดหนึ่งมีรูปร่างลำตัวสีแดงหัวดำหัวคล้ายสิงโตหน้าอกขาว พระองค์จึงถามคนติดตามว่า สัตว์ตัวนั้นคืออะไรคนติดตามก็ตอบว่ามันคือ สิงโต พระองค์จึงเปลี่ยนชื่อเทมาเส็กเสียใหม่ว่า สิงหปุระ ต่อมาสิงหปุระก็ได้ตกเป็นของสุลต่านแห่งมะละกา
ยุคแห่งการล่าอาณานิคม

ดูบทความหลักที่: อาณานิคมช่องแคบ
ประเทศแรกที่มายึดสิงคโปร์ไว้ได้คือโปรตุเกส เมื่อปี ค.ศ. 1511 แล้วก็ถูกชาวดัตช์มาแย่งไป เมื่ออังกฤษขยายอิทธิพลเข้ามาบริเวณแหลมมลายูในกลางศตวรรษที่ 18 แต่ประมาณปี ค.ศ. 1817 อังกฤษได้แข่งขันกับดัตช์ในเรื่องอาณานิคม อังกฤษได้ส่งเซอร์ โทมัส สแตมฟอร์ด แรฟเฟิลส์ มาสำรวจดินแดนแถบสิงคโปร์ ตอนนั้นสิงคโปร์ยังมีสุลต่านแห่งรัฐยะโฮร์ปกครองอยู่ แรฟเฟิลส์ได้ตกลงกับสุลต่านฮุสเซียน ชาห์ว่า จะตั้งสถานีการค้าของอังกฤษที่นี่ แต่สุดท้ายอังกฤษยึดสิงคโปร์ไว้เป็นเมืองขึ้นได้และก่อตั้งประเทศในปี ค.ศ. 1819 โดยอังกฤษได้ขอเช่าเกาะสิงคโปร์จากจักรวรรดิ์ยะโฮร์ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของฮอลันดา ในปี ค.ศ. 1824 อังกฤษมีสิทธิครอบครองสิงคโปร์ตามข้อตกลงที่ทำกับฮอลันดา ต่อมาในปี ค.ศ. 1826 สิงคโปร์ถูกปกครองภายใต้ระบบสเตรตส์เซตเทิลเมนต์ (Straits Settlement) ซึ่งบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษควบคุมดูแลสิงคโปร์ รวมทั้งปีนังและมะละกาด้วย ต่อมาในปี ค.ศ. 1857 รัฐบาลอังกฤษได้เข้ามาดูแลระบบนี้เอง ในปี ค.ศ. 1867 สิงคโปร์กลายเป็นอาณานิคม (Crown Colony) อย่างสมบูรณ์จนถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นจึงได้ขับไล่อังกฤษออกจากสิงคโปร์และเข้าไปยึดครองแทน
อาณานิคมแบบเอกเทศ

ดูบทความหลักที่: อาณานิคมแบบเอกเทศ และ อาณานิคมสิงคโปร์
ค.ศ. 1946 จึงได้รับการยกฐานะให้เป็นอาณานิคมแบบเอกเทศ (Separate Crown colony) เมื่ออังกฤษกลับมาควบคุมสิงคโปร์อีกครั้งหนึ่ง ภายหลังจากที่สิงคโปร์อยู่ภายใต้การยึดครองของญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง (ค.ศ. 1942-1946)
การรวมชาติเข้ากับมาเลเซีย

เมื่อสิงคโปร์เห็นมาเลเซียได้รับเอกราชจากอังกฤษ สิงคโปร์จึงรีบขอรวมชาติเข้ากับมลายูกลายเป็นสหภาพมลายาทันที เพื่อจะได้ไม่เป็นเมืองขึ้นของอังกฤษอีก แต่ภายหลังสิงคโปร์กับมาเลเซียมีปัญหาเรื่องเชื้อชาติอย่างรุนเเรง จนทำให้สิงคโปร์ถูกขับออกจากสหภาพมลายา เเละสิงคโปร์เป็นเอกราชตั้งแต่วันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1965 ตั้งแต่บัดนั้นมาในชื่อ สาธารณรัฐสิงคโปร์ เมื่อแยกตัวออกมาแล้วพรรคกิจประชาชนก็ครองประเทศมาตลอดจนถึงทุกวันนี้
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 สิงคโปร์ถูกจักรวรรดิญี่ปุ่นเอาชนะและยึดพื้นที่ตั้งแต่ ค.ศ. 1942 ถึง 1945 เมื่อสงครามสิ้นสุด สิงคโปร์ตกอยู่ในการควบคุมของชาวอังกฤษ โดยมีการยกระดับรัฐบาลปกครองตนเอง ส่งผลให้สิงคโปร์ผนวกเข้ากับสหพันธรัฐมาลายา ก่อตั้งเป็นประเทศมาเลเซียใน ค.ศ. 1963 อย่างไรก็ตาม ความไม่สงบและข้อพิพาททางสังคมระหว่างพรรคกิจประชาชนของสิงคโปร์ และพรรคแนวร่วมแห่งชาติของมาเลเซีย ทำให้สิงคโปร์แยกตัวออกจากมาเลเซียได้ สิงคโปร์กลายเป็นสาธารณรัฐอิสระในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1965
หลังจากประสบวิกฤติประชาชนว่างงานและขาดที่อยู่อาศัย ประเทศสิงคโปร์เริ่มโครงการทำให้ทันสมัยในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึง 1970 มุ่งเน้นการสถาปนาอุตสาหกรรมการผลิต พัฒนาที่ดิน และลงทุนด้านการศึกษาอย่างเข้มข้น ตั้งแต่เป็นอิสระ เศรษฐกิจของประเทศสิงคโปร์เติบโตเฉลี่ยร้อยละ 9 ต่อปี จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1990 ประเทศกลายเป็นหนึ่งในชาติที่รุ่งเรืองที่สุด เนื่องจากมีเศรษฐกิจการค้าเสรีที่พัฒนาขึ้นอย่างมาก การค้าขายกับต่างประเทศที่แข็งแกร่ง และดัชนีมวลรวมสูงที่สุดในเอเชีย หากไม่นับประเทศญี่ปุ่น
บางกระดี่

ระวังสับสนกับ บางกะดี
ชุมชนมอญบางกระดี่
บางกระดี่ เป็นชื่อชุมชนชาวไทยเชื้อสายมอญ ตั้งอยู่ริมสองฝั่งคลองสนามชัย หมู่ 2 หมู่ 8 และ หมู่ 9 แขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีวัดบางกระดี่ เป็นศูนย์กลางของชุมชน
การตั้งถิ่นฐาน

กล่าวกันว่าชาวมอญบ้านบางกระดี่อพยพมาจากมหาชัย จังหวัดสมุทรสาครและคลองสุนัขหอนเพื่อมาจับจองแหล่งทำมาหากิน เนื่องจากหมู่บ้านบางกระดี่ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีสภาพเป็นป่าชายเลน เต็มไปด้วยป่าจาก สามารถเดินทางโดยใช้คลองสนามชัยไปยังมหาชัย ราชบุรี กรุงเทพ ปากเกร็ด และมีคลองบางกระดี่ที่แยกจากคลองสนามชัยบริเวณวัดบางกระดี่ ปัจจุบันชุมชนบางกระดี่สามารถเข้าถึงได้ทางรถยนต์จากถนนบางกระดี่ที่เชื่อมต่อถนนพระรามที่ 2 ชุมชนบางกระดี่จะตั้งอยู่สุดปลายถนนบางกระดี่
อีกแหล่งข้อมูลระบุว่า ชุมชนมอญบางกระดี่เดิมตั้งอยู่บริเวณ คลองเลนเปน ห่างจากชุมชนปัจจุบันไปทางตะวันออกประมาณ 1 กิโลเมตร โดยคนกลุ่มแรกที่มาตั้งถิ่นฐานอยู่ คือ ทหารมอญจาก
หงสาวดีที่เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ต่อมาได้ย้ายวัดและอพยพผู้คนมาอยู่ที่ปากคลองกระดี่น้อยแทน เนื่องจากมีความอุดมสมบูรณ์มากกว่า
ประชากร

จากสถิติชุมชนบางกระดี่ หมู่ 2 หมู่ 8 และ หมู่ 9 เมื่อ พ.ศ. 2543 มีประชากรรวม 5,375 คน
อาชีพหลักแต่เดิมคือ ทำนา จนหลัง พ.ศ. 2510–2512 เปลี่ยนอาชีพมาเย็บจาก ตัดฟืนขาย ภายหลังหันไปประกอบอาชีพอย่าง ทำวังกุ้ง วังปลา ค้าขาย รับราชการ รวมถึงทำงานโรงงาน ซึ่งปัจจุบันมีโรงงานจำนวนมากตั้งอยู่ในถนนบางกระดี่ ประชากรร้อยละ 20 ประกอบอาชีพทำงานในโรงงาน (ข้อมูล พ.ศ. 2545)
จากการศึกษาเมื่อราว พ.ศ. 2540–2541 มอญบางกระดี่จะติดต่อสื่อสารกันด้วยภาษามอญเป็นภาษาแรก และภาษาไทยเป็นภาษารอง ประชากรรุ่นอายุ 40 ปีขึ้นไป ส่วนใหญ่จะมีความรู้ด้านเขียนอ่านภาษามอญได้ดี นอกเหนือจากการพูด ซึ่งตรงข้ามกันผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 40 ปี น้อยคนที่จะเขียนอ่านภาษามอญได้
วัฒนธรรม > ประเพณีและความเชื่อ

ชุมชนบางกระดี่ยังคงรักษาวัฒนธรรม ประเพณี ความเชื่อของชาวไทยเชื้อสายมอญ ยังคงยึดมั่นในพุทธศาสนาอย่างเหนียวแน่น โดยมีวัดบางกระดี่เป็นศูนย์รวมของชาวมอญบางกระดี่ ประเพณีที่สำคัญ เช่น ในเดือนกันยายนมีเทศกาลตักบาตรน้ำผึ้ง และในเดือนตุลาคมมีเทศกาลตักบาตรดอกไม้ ตักบาตรเทโว และเทศกาลกวนกระยาสารทในช่วงวันออกพรรษา และในวันสงกรานต์ ยังคงรักษาอัตลักษณ์ของความเป็นมอญเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น นอกจากจะมีการทำบุญเลี้ยงพระและสรงน้ำพระแล้ว ยังมีมหรสพและกิจกรรมต่าง ๆ เช่น การเล่นสะบ้ามอญ การขับร้องและเล่นดนตรีมอญที่เรียกว่า ทะแย การทำอาหารคาวหวานไม่ว่าจะเป็นข้าวแช่ การกวนกาละแม การทำขนมฝอยทอง ทองหยอด เม็ดขนุน และขนมลอดช่อง
การปลูกเรือน ลักษณะแบบบ้านไทย มีทั้งเรือนไทยใต้ถุนสูง ซึ่งทำด้วยไม้ทั้งหลัง และที่เป็นครึ่งตึกครึ่งไม้ รวมถึงเรือนแบบเก่าที่มุงด้วยใบจาก บ้านมีเสาเรือนอยู่ 3 ต้น ที่สำคัญคือ เสาแรกซึ่งเป็นเสาเอกเรียกว่า "เสาตัวผู้" เป็นเสาผีบรรพบุรุษ หรือที่เรียกว่า "เสาปาโหนก" เสาที่สองเป็นเสาโทเรียกว่า "เสาตัวเมีย" และเสาที่สามเป็นเสาพระ ซึ่งจะอยู่ทางทิศตะวันออกของตัวบ้าน หากจะขยายบ้านจะขายะด้านที่อยู่ด้านทิศตะวันตกและทิศใต้เท่านั้น เวลาคนตาย ประเพณีของมอญนั้นนิยมนำศพลอดใต้ถุนบ้าน ถ้าบ้านใดไม่มีบันไดนอกตัวบ้านดังกล่าว ก็จะทำทางโดยเจาะช่องไว้สำหรับนำศพลงจากเรือน ไม่นิยมนำศพออกทางประตู เชื่อว่าไม่เป็นมงคล
ความเชื่อและพิธีกรรม มีการนับถือผีบรรพบุรุษ ที่เรียกว่า "อะโหนก" หรือ "ปาโหนก" แปลว่า พ่อปู่ ซึ่งหมายถึง ผีบรรพบุรุษ โดยจะมีสัญลักษณ์อยู่ที่เสาเอกของบ้าน และปาโหนกของมอญบางกระดี่ จะอยู่กับลูกชายคนเล็กเท่านั้น ยกเว้นกรณีที่มีลูกชายคนเดียวก็อนุโลมได้ แต่ถ้าไม่มีลูกชายเลย ปาโหนกจะต้องอยู่กับญาติพี่น้องที่เป็นตระกูลเดียวกัน มีการเซ่นบูชาปาโหนก 1 ครั้ง มักจะทำหลังสงกรานต์ ความเชื่อเรื่องผี เช่น ผีเต่า ผีงู ผีไก่ และผีข้าวเหนียว เป็นต้น หากเจ็บป่วยไม่รู้สาเหตุจะมีพิธีรำผีมอญ
วัฒนธรรม > การแต่งกาย

การแต่งกายในยามปกติจะไม่แตกต่างจากคนไทย แต่จะแต่งกายแบบมอญตามประเพณีหรือตามเทศกาลต่าง ๆ จะสวมเสื้อคอพวงมาลัย มีทั้งที่เป็นพื้นเรียบและลายดอกหลากสีสวยงาม กางเกง ส่วนใหญ่นิยมนุ่งกางเกงขาก๊วย ซึ่งมีทั้งขาสั้นสามส่วนและขายาว สีที่นิยมคือ สีดำ น้ำตาล และน้ำเงิน ในงานเทศกาลประเพณีผู้ชายมอญสวมผ้าโสร่งแบบพื้น และแบบลายตาหมากรุกหลากสี นุ่งให้มีจีบอยู่ด้านหน้า แล้วปล่อยชายพกให้เป็นพู่ห้อยลงมา มีผ้าพาดไหล่หรือผ้าคล้องคอ เรียกว่า หยาดอะบัว
ส่วนผู้หญิงทรงผมสำหรับสตรีผู้สูงอายุ เป็นการเกล้ามวยผม คล้ายเกือกม้า เรียกว่า อะนดซก ใช้เสียบแนวตั้ง อีกชิ้นหนึ่งมีลักษณะคล้ายใบไผ่ เรียกว่า หะเลียงซก ใช้เสียบแนวนอน หาไปงานบุญ  จะประดับมวยผมด้วยดอกไม้หรือลูกปัดที่มีภู่ห้อยหลากสี เรียกว่า "แหมะแกวปาวซก" เสื้อในยามปกติผู้หญิงมอญจะสวมเสื้อตามสมัยนิยม ส่วนผู้สูงวัยมักจะใส่เสื้อชั้นในคอกระเช้าแบบหลวม ๆ และแบบรัดทรงมีกระดุมด้านหน้า หญิงมอญนุ่งผ้านุ่งในทุกวัย ยกเว้นทำธุระนอกบ้างจะแต่งกายตามสมัยนิยม ผ้าสไบเฉียง มีลักษณะการห่ม 3 แบบ คือ แบบพาดไหล่เพียงด้านเดียว แบบคล้องคอห้อยชายผ้าทั้งสองไว้ด้านหลัง และแบบสไบเฉียง เรียกผ้าสะไบเฉียงว่า หะเหริ่มโต๊ะ
คลองสนามชัย
วัดบางกระดี่
ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิสในโอลิมปิก

ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศเซนต์คิตส์และเนวิส คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ SKN
นับตั้งแต่ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิสส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาเซนต์คิตส์และเนวิสได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 0 เหรียญ โดยแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง
สรุปเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิกตลอดกาล
สรุปเหรียญรางวัล > โอลิมปิกฤดูร้อน

| ปีการแข่งขัน | นักกีฬา | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  แอตแลนตา 1996 | 10 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  ซิดนีย์ 2000 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  เอเธนส์ 2004 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  ปักกิ่ง 2008 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  ลอนดอน 2012 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
|  รีโอเดจาเนโร 2016 | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | − |
 โตเกียว 2020: เหตุการณ์ในอนาคต
 ปารีส 2024: เหตุการณ์ในอนาคต
 ลอสแอนเจลิส 2028: เหตุการณ์ในอนาคต
| รวม | รวม | 0 | 0 | 0 | 0 | - |
ดูเพิ่ม

ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิสในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติเซนต์คิตส์และเนวิสในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาเซนต์คิตส์และเนวิสที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค ก ประเทศและดินแดนที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก |
| --- | --- |
 ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูร้อน  ประเทศที่แข่งโอลิมปิกฤดูหนาว ประเทศเขตร้อน 
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   เอสวาตีนี   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน  เกาหลี ( เกาหลีเหนือ  •   เกาหลีใต้  •  เกาหลี (รวมชาติ))   คีร์กีซสถาน   คูเวต   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี (ฤดูร้อน • ฤดูหนาว)   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนียเหนือ   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย (ฤดูหนาว)   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกีนี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย 
อดีต:   ออสตราเลเชีย   โบฮีเมีย   อินดีสตะวันตก   ไต้หวัน   เชโกสโลวาเกีย  เยอรมนี ( เยอรมนีตะวันออก •  เยอรมนีตะวันตก •  เยอรมนี)   ทีมผสม   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   บอร์เนียวเหนือ  โรดีเชีย  รัสเซีย ( จักรวรรดิรัสเซีย •  สหภาพโซเวียต •  ทีมรวม •  นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย •  อาร์โอซี)   ซาร์   เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยเมน ( เยเมน •  เยเมนใต้)   ยูโกสลาเวีย
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านฤมลมณีรัตน

| พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านฤมลมณีรัตน |
| --- | --- |
พระวรวงศ์เธอ ชั้น 2 พระองค์เจ้าชั้นตรี
ราชสกุล: เดชาติวงศ์
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเดชาดิศร
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านฤมลมณีรัตน พระนาม หม่อมเจ้านฤมล เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเดชาดิศร ต้นราชสกุลเดชาติวงศ์ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดานิ่ม ธิดาเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ประสูติเมื่อใดไม่ปรากฏ แต่คาดว่าหลัง พ.ศ. 2354 เพราะประสูติหลังพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดวงเดือน
ในปี พ.ศ. 2395 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชดำริจะสนองพระเดชพระคุณสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเดชาดิศร พระเจ้าพี่ยาเธอที่ทรงนับถือสนิทคุ้นเคย จึงสถาปนาหม่อมเจ้านฤมล พระธิดาองค์ใหญ่ในกรมพระยาเดชาดิศร และเป็นพระเจ้าหลานเธอผู้ใหญ่พระองค์หนึ่งในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ขึ้นเป็น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านฤมลมณีรัตน พระนามมีความหมายว่า แก้วมณีอันบริสุทธิ์ เพราะประพฤติพระองค์สนองพระเดชพระคุณกรมพระยาเดชดิศรมาตลอด ขวนขวายงานการต่าง ๆ เป็นอันมาก สมควรเป็นพระองค์เจ้า
พระองค์สิ้นพระชนม์ปีใดไม่ปรากฏ แต่ทราบว่ามีพระชันษา 54 ปี
พ.ศ. 1233

| --- | --- |
ศตวรรษ::  6  7  8
ปี::  1230  1231  1232  1233  1234  1235  1236
| --- | --- |
ปฏิทินสุริยคติไทย: 1233
ปฏิทินกริกอเรียน: 690 DCXC
Ab urbe condita: 1443
ปฏิทินอาร์มีเนีย: 139 ԹՎ ՃԼԹ
ปฏิทินอัสซีเรีย: 5440
ปฏิทินบาไฮ: −1154 – −1153
ปฏิทินเบงกอล: 97
ปฏิทินเบอร์เบอร์: 1640
ปีในรัชกาลอังกฤษ: N/A
พุทธศักราช: 1234
ปฏิทินพม่า: 52
ปฏิทินไบแซนไทน์: 6198–6199
ปฏิทินจีน: 己丑年 (ฉลูธาตุดิน) 3386 หรือ 3326     — ถึง — 庚寅年 (ขาลธาตุโลหะ) 3387 หรือ 3327
ปฏิทินคอปติก: 406–407
ปฏิทินดิสคอร์เดีย: 1856
ปฏิทินเอธิโอเปีย: 682–683
ปฏิทินฮีบรู: 4450–4451
ปฏิทินฮินดู: 
 - วิกรมสมวัต: 746–747
 - ศกสมวัต: 612–613
 - กลียุค: 3791–3792
ปฏิทินโฮโลซีน: 10690
ปฏิทินอิกโบ: −310 – −309
ปฏิทินอิหร่าน: 68–69
ปฏิทินอิสลาม: 70–71
ปฏิทินญี่ปุ่น: N/A
ปฏิทินจูเช: N/A
ปฏิทินจูเลียน: 690 DCXC
ปฏิทินเกาหลี: 3023
ปฏิทินหมินกั๋ว: 1222 ก่อน ROC 民前1222年
กล่องนี้:  ดู คุย แก้
พุทธศักราช 1233 ใกล้เคียงกับ
เมษายน ค.ศ. 690 - มีนาคม ค.ศ. 691
มหาศักราช 612
วันถึงแก่กรรม

พระเจ้าชัยวรมันที่ 1
ประเทศจอร์เจียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016

ประเทศจอร์เจีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติจอร์เจียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 40 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 12 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 2 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 4 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 7 เหรียญ