stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลอโมดัว

| ลอโมดัว |
| --- | --- |
อังกฤษ: Man Pointing / Pointing Man, ไทย: ชายชี้นิ้ว

ศิลปิน: อัลแบร์โต จาโกเมตตี
ปี: ค.ศ. 1947 (1947)
ประเภท: บรอนซ์
มิติ: 180 เซนติเมตร (70 in)
ลอโมดัว (ฝรั่งเศส: L'Homme au doigt; ชายชี้นิ้ว) เป็นประติมากรรมบรอนซ์ที่สร้างขึ้นในปี 1947 โดยอัลแบร์โต จาโกเมตตี หลังชิ้นงานนี้ถูกขายไปด้วยมูลค่า 141.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อ 11 พฤษภาคม 2015 ลอโมดัวกลายเป็นประติมากรรมที่แพงที่สุดในโลก
จาโกเมตตีสร้างแคสต์ของประติมากรรมนี้รวมหกชิ้น และอีกหนึ่งชิ้นเป็นพรูฟของศิลปิน ปัจจุบันลอโมดัวเป็นชิ้นงานในของสะสมของพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ในนิวยอร์ก, หอศิลป์เทตในสหราชอาณาจักร, ศูนย์ศิลปะดิมอยน์ และอีกหนึ่งชิ้นอยู่ในพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่ง ส่วนชิ้นงานที่เหลือเป็นสมบัติของสะสมส่วนบุคคลหรือขององค์กร
ลอโมดัวถูกขายไปด้วยมูลค่า 126 ล้านดอลลาร์ หรือหากรวมค่าดำเนินการแล้วอยู่ที่ 141.3 ล้านดอลลาร์ ที่การประมูลของคริสทีส์ นิวยอร์ก เมื่อ 11 พฤษภาคม 2015 ที่จัดขึ้นในชื่อ Looking Forward to the Past ราคาซื้อขายนี้ทำให้ชิ้นงานนี้กลายเป็นประติมากรรมที่แพงที่สุดในโลก ชิ้นงานนี้เดิมเคยเป็นของสะสมส่วนตัวของเชลเดิน ซอโล มาก่อนเป็นเวลากว่า 45 ปี
คริสทีส์เรียกขานงานชิ้นนี้ว่าเป็น "งานชิ้นเอกที่หายากยิ่ง" (rare masterpiece) และเป็น "ประติมากรรมที่มีความเป็นตัวแทนมากที่สุดและชวนให้นึกถึงจาโกเมตตีมากที่สุด" และคาดการณ์มูลค่าประมูลตอนแรกอยู่ที่ราว 130 ล้านดอลลาร์
ลอมกีมาร์ช I งานอีกชิ้นของจาโกเมตตี ก็เป็นหนึ่งประติมากรรมที่แพงที่สุดในโลกเช่นกัน ด้วยราคาประมูล 65 ล้านปอนด์ (104.3 ล้านดอลลาร์) ที่ซอเธบีส์ ลอนดอน เมื่อ 3 กุมภาพันธ์ 2010
รัฐนักรบครูเสด

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ อาณาจักร
ตะวันออกใกล้ในปี ค.ศ. 1135 รัฐนักรบครูเสดมีกางเขนแดงกำกับ
อานาโตเลียและรัฐนักรบครูเสด ราว ค.ศ. 1140
รัฐนักรบครูเสด (อังกฤษ: Crusader states) คือกลุ่มรัฐเจ้าขุนมูลนายที่นักรบครูเสดชาวยุโรปตะวันตกตั้งขึ้นราวคริสต์ศตวรรษที่ 12–13 ในอานาโตเลีย กรีซ และแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ (อิสราเอลโบราณและปัจจุบัน และในบริเวณปาเลสไตน์) แต่ในที่สุดอำนาจของอิสลามในตะวันออกกลางก็พิชิตรัฐเหล่านี้ได้หมด นอกจากนั้นรัฐนักรบครูเสดก็ยังหมายถึงดินแดนอื่นที่คริสตจักรสมัยกลางได้มา (ส่วนใหญ่เป็นรัฐเล็กและเพียงชั่วระยะเวลาอันสั้น) เพื่อป้องกันชาวมุสลิมและดินแดนของผู้นอกศาสนาอื่น ๆ ด้วย
เมดิเตอร์เรเนียน

ขณะที่ "การพิชิตดินแดนคืน" (Reconquista) ซึ่งเป็นการต่อสู้ชิงดินแดนของคาบสมุทรไอบีเรียคืนมาจากการปกครองของอาหรับที่ต่อเนื่องกันมาเป็นเวลาหลายร้อยปีตรงกับคำจำกัดความของคำว่าสงครามครูเสด แต่ตามธรรมเนียมแล้วมักจะไม่เรียกนครรัฐหรืออาณาจักรคาทอลิกต่าง ๆ ที่ได้มาว่าเป็น "รัฐนักรบครูเสด" นอกไปจากราชอาณาจักรบาเลนเซีย
เมดิเตอร์เรเนียน > ลิแวนต์

อาณาจักรครูเสดสี่อาณาจักรแรกก่อตั้งขึ้นในลิแวนต์ทันทีหลังจากสงครามครูเสดครั้งที่ 1 ที่รวมทั้ง:
ราชรัฐแอนติออก (เป็นนครรัฐแห่งแรก) ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1098 และรุ่งเรืองมาจนถึงปี ค.ศ. 1144
นครรัฐแอนติออก ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1098 และรุ่งเรืองมาจนถึงปี ค.ศ. 1268
อาณาจักรตริโปลี ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1104 โดยพิชิตตริโปลีได้ในปี ค.ศ. 1109 และรุ่งเรืองมาจนถึงปี ค.ศ. 1289
ราชอาณาจักรเยรูซาเลม ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1099 และรุ่งเรืองมาจนถึงปี ค.ศ. 1291 เมื่อเมืองเอเคอร์เสียให้แก่ฝ่ายมุสลิม ราชอาณาจักรเยรูซาเลมมีรัฐและดินแดนลอร์ด (lordship) อีกสี่ดินแดนที่อยู่ในเครือ:
ราชอาณาจักรกาลิลี
อาณาจักรจาฟฟาและอัสคาลอน
ดินแดนลอร์ดแห่งโอลเตอรจอร์แดง
ดินแดนลอร์ดแห่งไซดอน
ราชอาณาจักรซิลิเซีย (Armenian Kingdom of Cilicia) ตั้งมาก่อนที่สงครามครูเสดจะเริ่มแต่ได้รับการเลื่อนฐานะเป็นราชอาณาจักรโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 และต่อมากลายเป็นอาณาจักรกึ่งตะวันตกของราชวงศ์ลูว์ซีญ็อง (Lusignan) ของฝรั่งเศส
เมดิเตอร์เรเนียน > ไซปรัส

ระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่ 3 นักรบครูเสดก็ได้ก่อตั้งราชอาณาจักรไซปรัส เมื่อพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษทรงพิชิตไซปรัส ระหว่างที่ทรงเดินทัพไปยังแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ได้  เกาะไซปรัสได้รับการเลื่อนฐานะขึ้นเป็นราชอาณาจักรและมอบให้แก่กีแห่งลูว์ซีญ็อง (Guy of Lusignan) กษัตริย์ผู้ไร้แผ่นดินจากราชอาณาจักรเยรูซาเลม ในปี ค.ศ. 1192 .  ราชอาณาจักรไซปรัสรุ่งเรืองมาจนถึงปี ค.ศ. 1489 เมื่อพระราชินีองค์สุดท้ายทรงขายให้กับเวนิส ต่อมาอัศวินฮอสปิทัลเลอร์ (Knights Hospitaller) ก็ได้รับไซปรัสแต่ก็ไม่ได้รักษากันอย่างเป็นจริงเป็นจังในฐานะที่มั่น ซึ่งทำให้เสื่อมโทรมลงจนในที่สุดก็เสียไปในการปฏิวัติ แต่ไซปรัสก็ยังคงใช้เป็นฐานสำหรับกองทัพคริสเตียนมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1571 เมื่อมาถูกยึดไปโดยจักรวรรดิออตโตมัน
เมดิเตอร์เรเนียน > คาบสมุทรบอลข่าน

หลังจากสงครามครูเสดครั้งที่ 4 แล้วดินแดนของจักรวรรดิไบแซนไทน์ก็แบ่งออกเป็นรัฐย่อย ๆ ที่มาเรียกกันว่า "สมัยรัฐละติน" (Latinokratia หรือ Frangokratia; กรีก: Φραγκοκρατία):
จักรวรรดิละตินในคอนสแตนติโนเปิล (ค.ศ. 1204–1261)
ราชอาณาจักรเธสสาโลนิคา (ค.ศ. 1205–1224)
ราชอาณาจักรอาเคีย (ค.ศ. 1205–1432)
ดินแดนลอร์ดแห่งอาร์กอสและนอเพลีย (ค.ศ. 1205–1388)
ดัชชีเอเธนส์ (ค.ศ. 1205–1458)
ดัชชีโบโดนิทซา (ค.ศ. 1204–1414)
ดัชชีนาซอส (ค.ศ. 1207–1579)
ดัชชีฟิลิพโพโพลิส (ค.ศ. 1204–1205)
เกาะหลายเกาะโดยเฉพาะเกาะครีต (ค.ศ. 1204–1669), ยูเบีย (ดินแดนลอร์ดแห่งเนโกรพอนเต, จนกระทั่งปี ค.ศ. 1470) และหมู่เกาะไอโอเนียน (จนกระทั่งปี  ค.ศ. 1797) มาอยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐเวนิส
รัฐเหล่านี้ต้องเผชิญกับการโจมตีจากจักรวรรดิหรือรัฐที่มีอำนาจต่อจากไบแซนไทน์ที่รวมทั้งจักรวรรดิไนเซีย, อาณาจักรเอพิรอส (Despotate of Epiros) และจักรวรรดิบัลแกเรีย  ราชอาณาจักรเธสสาโลนิคาและจักรวรรดิละตินได้รับการกู้คืนโดยจักรวรรดิไบแซนไทน์ในปี ค.ศ. 1261 ผู้สืบเชื้อสายมาจากนักรบครูเสดยังคงปกครองเอเธนส์ต่อมาและ เพโลพอนเนซัส (Peloponnesus) จนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 เมื่อถูกยึดไปโดยจักรวรรดิออตโตมัน
รัฐอธิปไตยทหารแห่งอัศวินฮอสปิทัลเลอร์ก่อตั้งฐานที่มั่นที่เกาะโรดส์ (และหมู่เกาะอีเจียนอื่น ๆ) ในปี ค.ศ. 1310 โดยมีผู้อพยพเข้ามารวมเป็นจำนวนมาก จนกระทั่งถูกขับออกจากเกาะโดยจักรวรรดิออตโตมันไปตั้งถิ่นฐานใหม่อยู่ที่เกาะมอลตาในปี ค.ศ. 1522
เกาะคาสเตลเลซิโอ (เช่นเดียวกับเกาะโรดส์ เป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะอีเจียน) ถูกยึดโดยอัศวินฮอสปิทัลเลอร์แห่งเยรูซาเลมในปี ค.ศ. 1309; อียิปต์ยึดคาสเตลเลซิโอตั้งแต่ปี ค.ศ. 1440 จนกระทั่งปี  ค.ศ. 1450; ต่อมาราชอาณาจักรเนเปิลส์ก็เข้ามามีอำนาจ; เวนิสเริ่มปกครองในปี ค.ศ. 1635 (ในชื่อ "คาสเตลรอซโซ"); อาณาจักรเหล่านี้ยกเว้นที่เป็นของอียิปต์เป็นโรมันคาทอลิก; จักรวรรดิออตโตมันเข้ามาปกครองในปี ค.ศ. 1686 แม้ว่ากรีกจะปกครองระหว่างสงครามอิสรภาพกรีก (Greek War of Independence) ระหว่าง ค.ศ. 1821–1833
อาณาจักรใกล้เคียงอื่น ๆ ที่อยู่ภายใต้การปกครองบางครั้งก็ได้แก่: สเมอร์นา (ปัจจุบันคืออิซเมียร์; ค.ศ. 1344–1402), อัตตาเลีย (ปัจจุบันคืออันทัลยา; ค.ศ. 1361–1373 และฮาลิคาร์นัสซอส (ปัจจุบันคือโบดรุม; ค.ศ. 1412–14..) ทั้งสามเมืองนี้อยู่ในอานาโตเลีย และเมืองต่าง ๆ ในกรีซที่รวมทั้งโครินธ์ (ค.ศ. 1397–1404), อัมฟิสสา (ปัจจุบันคือซาโลนา; ค.ศ. 1407–1410) และหมู่เกาะอิคาเรีย (ค.ศ. 1424–1521) และคอส (ค.ศ. 1215–1522)
ครูเสดตอนเหนือ

ในแคว้นบอลติกสมัยกลาง ชนพื้นเมืองในช่วงแรกต่อต้านการนับถือศาสนาคริสต์ จนปี ค.ศ. 1193 สมเด็จพระสันตะปาปาเซเลสทีนที่ 3 จึงทรงหว่านล้อมให้คณะอัศวินครูเสดออกไปปราบปรามชาวปรัสเซียเก่า ชาวลิทัวเนีย และชนเผ่าอื่น ๆ ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในเอสโตเนีย, ลัตเวีย และปรัสเซียตะวันออก สมัยนี้เป็นสมัยของสงครามที่เรียกว่าสงครามครูเสดตอนเหนือ (Baltic Crusades)
หลังจากสงครามครูเสดตอนเหนือแล้ว วิลเลียมแห่งโมเดนาในฐานะผู้แทนพระสันตะปาปา (Papal legate) ก็แก้ปัญหาความขัดแย้งระหว่างนักรบครูเสดในลิโวเนียและแคว้นปรัสเซีย โดยการแบ่งดินแดนระหว่างนักรบครูเสดในลิโวเนียกับคณะภราดาลิโวเนียนแห่งดาบ ได้ก่อให้เกิดราชรัฐขึ้น 5 รัฐ รัฐหนึ่งที่ปกครองโดยคณะภราดา และอีกสี่รัฐปกครองโดยเจ้าชายมุขนายก ได้แก่
รัฐอัครมุขนายกรีกา
รัฐมุขนายกคัวร์แลนด์
รัฐดอร์แพ็ต
รัฐมุขนายกเอเซล-วีค
ดินแดนที่ปกครองโดยนักรบครูเสดเดนมาร์กถูกผนวกเข้ากับเดนมาร์กเป็นดัชชีเอสโตเนีย จนกระทั่งตกไปเป็นส่วนหนึ่งของรัฐอัศวินทิวทันในปี  ค.ศ. 1346
ในแคว้นปรัสเซีย วิลเลียมแห่งโมเดนาก็แบ่งดินแดนระหว่างอัศวินทิวทันกับกลุ่มรัฐออกเป็น 4 รัฐ ได้แก่
รัฐมุขนายกคุล์ม
รัฐมุขนายกโพเมเซเนีย
รัฐมุขนายกเอิร์มแลนด์
รัฐมุขนายกซัมแลนด์ภายใต้รัฐอัครมุขนายกริกา
ดูเพิ่ม

สงครามครูเสด
อาณาจักร
เจ้าชายมุขนายก
ประวัติศาสตร์ยุโรป
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แผนที่เกี่ยวกับสงครามครูเสด
จักรวรรดิละตินและเมืองขึ้น และการปกครองต่อมาของกลุ่มรัฐกรีก ราว ค.ศ. 1204
นครรัฐครูเสดตอนเหนือราว ค.ศ. 1410
ลักเม

โปสเตอร์การแสดงรอบปฐมทัศน์
มารี แวน แซนด์ รับบท ลักเม
ลักเม (ฝรั่งเศส: Lakmé) เป็นอุปรากรภาษาฝรั่งเศสความยาว 3 องก์ โดยลีโอ ดีลิบีส แต่งบทร้องโดย Edmond Gondinet และ Philippe Gille ดัดแปลงจากเรื่อง Rarahu ou Le Mariage de Loti (1880) นวนิยายอัตชีวประวัติของปีแอร์ โลตี (1850 - 1923) เรื่องราวความรักและชู้สาวของนายทหารเรือฝรั่งเศสชื่อ Julien Viaud (เป็นชื่อจริงของผู้เขียน) กับหญิงสาวพื้นเมืองตาฮิติชื่อ ราราฮู ต่อมาผู้เขียนได้เปลี่ยนชื่อตัวเป็นภาษาพอลินีเซียว่า โลตี
ลีโอ ดีลิบีสได้เปลี่ยนชื่อตัวละคร และสถานที่จากในนวนิยาย ตัวพระเอกเป็นนายทหารอังกฤษในบริติชราชของอินเดีย ชื่อ เจอรัลด์ ตัวนางเอกชื่อ ลักเม เป็นลูกสาวของนักบวชพราหมณ์ชื่อ นิลขันธ์ (Nilakantha)
ดีลิบีสแต่งอุปรากรเรื่องนี้ในช่วงปี ค.ศ. 1881-1882 โดยมีท่วงทำนองที่มีกลิ่นอายของวัฒนธรรมตะวันออก ซึ่งเป็นที่นิยมในฝรั่งเศสในขณะนั้น ออกแสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1883 ที่โรงละคร Opéra-Comique ปารีส  บทลักเม รับบทโดยมารี แวน แซนด์ (Marie van Zandt, 1858 - 1919) นักร้องโซปราโนชาวอเมริกัน
ท่อนบาร์คาโรลจากองก์ที่หนึ่ง "The Flower Duet" ของอุปรากรเรื่องนี้ถูกนำมาใช้ในวัฒนธรรมสมัยนิยม เช่นภาพยนตร์เรื่อง The Hunger (1983) ภาพยนตร์เขย่าขวัญโดยโทนีย์ สก็อตต์ นำแสดงโดยแคเทอรีน เดอเนิฟ ซูเซิน ซาแรนดอน และเดวิด โบวี  และภาพยนตร์แคนาดา I've Heard the Mermaids Singing (1987)  และฉบับอัลบั้มบันทึกการแสดงสดของยานนี ชุด Yanni Live At The Acropolis ที่ไปปรากฏในภาพยนตร์โฆษณาสายการบินบริติชแอร์เวย์
มิสโปรตุเกส

| --- | --- |
ก่อตั้ง: 1960
ประเภท: การประกวดนางงาม
สํานักงานใหญ่: ลิสบอน
ที่ตั้ง:  โปรตุเกส
สมาชิก  : นางงามจักรวาล มิสเวิลด์ นางงามนานาชาติ มิสซูปราเนชันแนล มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล
ภาษาทางการ : โปรตุเกส
บุคลากรหลัก: Edward Walson (ประธานกองประกวด) Isidro de Brito
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
มิสโปรตุเกส (โปรตุเกส: Miss Portuguesa) เป็นการประกวดนางงามประจำปีระดับประเทศของประเทศโปรตุเกส ซึ่งจะถูกจัดขึ้นในลิสบอนของทุกปี ทั้งนี้เพื่อคัดเลือกตัวแทนประเทศโปรตุเกสเข้าร่วมการประกวดบนเวทีระดับนานาชาติ โดยการประกวดถูกจัดขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1960 ผู้ชนะทั้งสามตำแหน่งบนเวทีการประกวดจะถูกส่งเข้าร่วมการประกวดนางงามจักรวาล มิสเวิลด์ และนางงามนานาชาติ ตามลำดับ ยกเว้นช่วงปี ค.ศ. 2003-2009 ที่ผู้ชนะการประกวดไม่ได้เข้าร่วมการประกวดนางงามจักรวาล ทั้งนี้ ในปี ค.ศ. 2002 ไม่ได้มีการจัดประกวดมิสโปรตุเกสโดยไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด ปัจจุบัน มิสโปรตุเกสได้รับสิทธิ์ในการส่งตัวแทนเข้าร่วมการประกวดระดับนานาชาติหลายเวที เช่น นางงามจักรวาล, มิสเวิลด์, นางงามนานาชาติ, มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล, มิสซูปราเนชันแนล เป็นต้น
ประวัติ

มิสโปรตุเกส (Miss Portuguesa) ถูกจัดขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1960 จากนั้นในปี ค.ศ. 2012 Isidro de Brito ซึ่งเป็นผู้อำนวยการการจัดประกวดในขณะนั้นได้มีการปเลี่ยนชื่อการประกวดใหม่เป็น มิสรีพับบลิคคาโปรตุกีสซา (Miss República Portuguesa) หรือนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า มิสโปร์ตูเกซา (Miss Portuguesa) โดยในช่วงนั้นผู้ชนะหลักสองคนจะถูกส่งไปเข้าร่วมการประกวดนางงามจักรวาลและมิสเวิลด์ แต่หลังจากปี ค.ศ. 2014 เป็นต้นมา การประกวดมิสโปร์ตูเกซาได้ถูกแบ่งออกเป็นสองเวทีการประกวด คือ มิสยูนิเวิร์สโปรตุเกสและมิสเวิลด์โปรตุเกส นอกจากนี้ องค์กรมิสมิสโปร์ตูเกซายังได้รับสิทธิ์ในการส่งตัวแทนเข้าร่วมการประกวดในเวทีหลักระดับนานาชาติอีก 3 เวที คือ นางงามนานาชาติ มิสซูปราเนชันแนล และมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลอีกด้วย
การประกวดในเวทีนานาชาติ

สัญลักษณ์สี
: ชนะเลิศ
: รองชนะเลิศหรืออันดับ 5/6
: เข้ารอบสุดท้ายหรือรอบรองชนะเลิศ
: รางวัลพิเศษหรือเข้ารอบสุดท้ายรางวัลพิเศษ
การประกวดในเวทีนานาชาติ > นางงามจักรวาล

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี | มิสยูนิเวิร์สโปรตุเกส | เขต | ผลการประกวด | รางวัลพิเศษ |  |

|  2022 | แตลมา มาไดรา |  โปร์ตู | เข้ารอบ 16 คนสุดท้าย |  |  |
|  2021 | โอริเซีย โดส ซานโตส |  ลิสบอน |  |  |  |
|  2020 | กริสชีอานา ซิลวา |  โปร์ตู |  |  |  |

|  2019 | ซิลวี ซิลวา |  บรากา | เข้ารอบ 20 คนสุดท้าย |  |  |
|  2018 | ฟีลีปา บาโรซู |  ซึตูบัล |  |  |  |
|  2017 | มาชิลจี ลีมา |  ซึตูบัล |  |  |  |
|  2016 | ฟลาเวีย บรีตู |  มาเดรา |  |  |  |
|  2015 | Emília Araújo |  อะโซร์ส |  |  |  |
|  2014 | Patrícia da Silva |  อาไวรู |  |  |  |
ไม่ได้เข้าร่วมประกวดปี ค.ศ. 2012—2013

|  2011 | เลารา กองซาวิซ |  ลิสบอน | เข้ารอบ 10 คนสุดท้าย |  โหวตทางอินเทอร์เน็ต |  |
ไม่ได้เข้าร่วมประกวดปี ค.ศ. 2003—2010
|  2002 | Iva Lamarão |  อาไวรู |  |  |  |
|  2001 | Telma de Jesus |  เซตูบัล |  |  |  |
|  2000 | Licínia Macêdo |  มาเดรา |  |  |  |

|  1999 | Marisa Ferreira |  ซังตาไร |  |  นางงามมิตรภาพ |  |
|  1998 | Icília Berenguel |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1997 | Lara Antunes |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1996 | Rita Carvalho |  บรากังซา |  |  |  |
|  1995 | Adriana Iria |  ฟารู |  |  |  |
|  1994 | Mônica Sofia Borges |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1993 | Carla Marisa da Cruz |  แองโกลา |  |  |  |
|  1992 | Maria Fernanda da Silva |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1990 | Maria Angélica M. Rosado |  เซตูบัล |  |  |  |
|  1989 | Ana Francisca Gonçalves |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1988 | Isabel Rodrigues Martins |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1987 | Noélia Cristina Chaves |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1986 | Mariana Dias Carriço |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1985 | Alexandra Paula Mota |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1984 | Maria de Fátima Jardim |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1983 | Anabela Elisa Visenjou |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1982 | Ana Maria Valdiz Wilson |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1981 | Ana Paula Machado Moura |  ลิสบอน |  |  |  |
ไม่ได้เข้าร่วมประกวดปี ค.ศ. 1980
|  1979 | Marta Maria Mendonça de G. |  ลิสบอน |  |  |  |
ไม่ได้เข้าร่วมประกวดปี ค.ศ. 1975—1978
|  1974 | Ana Paula da Silva Freitas |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1973 | Carla Luisa dos Santos |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1972 | Iris Rosário dos Santos |  โมซัมบิก |  |  |  |
|  1971 | Celmira Pereira Bauleth |  แองโกลา |  |  |  |
|  1970 | Ana Maria Diogo Lucas |  ลิสบอน |  |  |  |
ไม่ได้เข้าร่วมประกวดปี ค.ศ. 1966—1969
|  1965 | Maria do Carmo P. Sancho |  ลิสบอน |  |  |  |
ไม่ได้เข้าร่วมประกวดปี ค.ศ. 1963—1964
|  1962 | Maria José Trindade Defolloy |  ลิสบอน |  |  |  |
|  1960 | Maria Teresa Mota Cardoso |  ลิสบอน |  |  |  |
การประกวดในเวทีนานาชาติ > มิสเวิลด์

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี | มิสเวิลด์โปรตุเกส | เขต | ผลการประกวด | รางวัลพิเศษ |
| 2019 | Inés Brusselmans |  |  |  19 คนสุดท้าย - มิสสปอร์ต |
| 2018 | Carla Rodrigues |  ลิสบอน |  |  5 คนสุดท้าย - นักออกแบบเครื่องแต่งกายระดับโลก |
| 2017 | Filipa Barroso |  เซตูบัล |  |  |
| 2016 | Cristiana Viana |  เซตูบัล |  |  |
| 2015 | Rafaela Pardete |  เซตูบัล |  |  |
| 2014 | Zita Oliveira |  ซังตาไร |  |  |
| 2013 | Elisabete Rodrigues |  โปร์ตู |  |  |

| 2012 | Melanie Vicente |  ลิสบอน | เข้ารอบ 30 คนสุดท้าย |  40 คนสุดท้าย - มิสบีชบิวตี้ 24 คนสุดท้าย - มิสสปอร์ต |
| 2011 | Bárbara Franco |  มาเดรา |  |  24 คนสุดท้าย - มิสสปอร์ต |
| 2010 | Catarina Aragonez |  ปูร์ตาแลกรือ |  |  |
| 2009 | Marta Ferriera Cadilha |  เวียนนา โด คาสเตโย | ถอนตัว |  |
| 2008 | Andréia Rodrigues |  ลิสบอน |  |  รองอันดับ 2 - มิสสปอร์ต  19 คนสุดท้าย - ทาเลนต์ |
| 2006 | Sara Almeida |  ลิสบอน |  |  10 คนสุดท้าย - ทาเลนต์ |
| 2005 | Ângela Maria Fonseca Spínola |  เซตูบัล |  |  |
| 2004 | Patricia Oliveira Raposa de Oliveira |  ลิสบอน |  |  |
| 2003 | Vanessa Job |  ลิสบอน |  |  |
| 2001 | Claudia Jesus Lopez Borges |  ลิสบอน |  |  |
| 2000 | Gilda Dias Pe-Curto |  ลิสบอน |  |  |
| 1999 | Joana Ines Texeira |  คาสตีโล บรองโค |  |  |
| 1998 | Marcia Vasconcelos |  บรากา |  |  |
| 1997 | Icilia Silva Berenguel |  ลิสบอน |  |  |
| 1996 | Ana Mafalda Schaefer de Almeida Santos |  ลิสบอน |  |  |
| 1995 | Suzana Leitao Robalo |  ลิสบอน |  |  |
| 1994 | Leonor Filipa Correia Leal Rodrigues |  ลิสบอน |  |  |
| 1993 | Ana Luisa Barbosa Moreira |  โปร์ตู |  |  |
| 1992 | Fernanda Manuela Santos |  ลิสบอน |  |  |
| 1991 | Maria do Carmo Ramalho |  ลิสบอน |  |  |
| 1990 | Filomena Paula Dias Miranda Marques |  ลิสบอน |  |  |
| 1989 | Maria Angelica Mira Rosado |  ลิสบอน |  |  |
| 1988 | Helena Isabel de Cunha Laureano |  เซตูบัล |  |  |
| 1987 | Paula Isabel Leal do Sousa |  ลิสบอน |  |  |
| 1986 | Elsa Maria Rodrigues |  ลิสบอน |  |  |
| 1985 | Maria de Fátima da Silva Alves Raimundo |  ลิสบอน |  |  |
| 1984 | Maria Leonor Mendes Correia |  ลิสบอน |  |  |
| 1983 | Cesaltina de Conceiçao Lopes da Silva |  ลิสบอน |  |  |
| 1982 | Suzana Walker dos Santos Dias |  ลิสบอน |  |  |
| 1979 | Ana Gonçalves Vieira |  ลิสบอน |  |  |
| 1973 | Maria Helene Pereira Martins |  ลิสบอน |  |  |
| 1972 | Anita Marques |  โมซัมบิก |  |  |

| 1971 | Ana Paula de Almeida |  โมซัมบิก | รองอันดับ 2 |  |
| 1970 | Ana Maria Diozo Lucas |  ลิสบอน |  |  |
| 1967 | Teresa Amaro |  โมซัมบิก |  |  |
| 1964 | Rolanda Campos |  ลิสบอน |  |  |
| 1963 | Maria Penedo |  ลิสบอน |  |  |
| 1962 | Palmira Ferreira |  ลิสบอน |  |  |
| 1959 | Maria Teresa Motoa Cardoso |  ลิสบอน |  |  |
การประกวดในเวทีนานาชาติ > นางงามนานาชาติ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี | นางงามนานาชาติโปรตุเกส | เขต | ผลการประกวด | รางวัลพิเศษ |
|  2016 | Carina Frazão |  แอฟริกาใต้ | TBD |  |
|  2015 | Isabel Vieira |  โปร์ตู |  |  นางงามนานาชาติ - ยุโรป |
|  2014 | Rafaela Pardete |  ซือตูบัล |  |  |
|  2013 | Ana Bomfim |  มาเดรา |  |  |
|  2012 | Joana Peta |  ลิสบอน |  |  |
|  2011 | Patrícia da Silva |  สวิตเซอร์แลนด์ |  |  |
|  2000 | Tânia Campanacho |  ลิสบอน |  |  |
|  1999 | Andréia Antunes |  ลิสบอน |  |  |
|  1998 | Icília Silva Berenguel |  ลิสบอน |  |  |
|  1997 | Lara Kátia Fonseca |  |  |  |
|  1996 | Fernanda Alves |  ลิสบอน | นางงามนานาชาติ 1996 |  |
|  1995 | Patrícia Trigo |  ลิสบอน |  |  |
|  1994 | Sônia Marques |  ลิสบอน |  |  |
|  1993 | Anabela Pachêco |  ลิสบอน |  |  |
|  1991 | Gisela Galhavano |  ลิสบอน |  |  |
|  1990 | Maria José dos Santos |  ลิสบอน |  |  |
|  1989 | Helena Cristina da Silva |  ลิสบอน |  |  |
|  1988 | Helena Raposo Canelas |  ลิสบอน |  |  |
|  1987 | Susana Paula Neto Nunes |  ลิสบอน |  |  |
|  1986 | Ana Rosa Pequito Antunes |  ลิสบอน |  |  |
|  1985 | Paula Machado Charepe |  ลิสบอน |  |  |
|  1984 | Tereza Alendouro Pinto |  ลิสบอน | เข้ารอบ 15 คนสุดท้าย |  ขวัญใจช่างภาพ |
|  1983 | Cesaltina da Conceição |  ลิสบอน |  |  |
|  1982 | Helena Sofia Souza |  ลิสบอน |  |  ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม |
|  1979 | Maria Luíza da Silva |  ลิสบอน |  |  |
|  1974 | Irene Mendes Teixeira |  ลิสบอน |  |  |
|  1973 | Aida Silva Tavares |  ลิสบอน |  |  |
|  1972 | Gilda Isabel Abreu |  ลิสบอน | เข้ารอบ 15 คนสุดท้าย |  |
|  1971 | Marie M. de Castro |  ลิสบอน |  |  |
|  1970 | Maria Rosário Freitas |  ลิสบอน |  |  |
|  1969 | Maria Isabela Rosa Pinho |  ลิสบอน |  |  |
|  1960 | Maria Josabete Silva Santos |  ลิสบอน |  |  |
การประกวดในเวทีนานาชาติ > มิสซูปราเนชันแนล

โดยปกติแล้ว รองอันดับ 1 มิสโปรตุเกสในแต่ละปีจะต้องเข้าร่วมการประกวดมิสซูปราเนชันแนล
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี | มิสซูปราเนชันแนลโปรตุเกส | เขต | ผลการประกวด | รางวัลพิเศษ |
|  2016 | Linda Cardoso |  ลิสบอน |  |  |
|  2015 | Inês Brusselmans |  ลิสบอน |  |  |
|  2014 | Ana Cláudia Bonfim |  ลิสบอน |  |  |
|  2013 | Bruna Monteiro |  ลิสบอน |  |  |
|  2012 | Carmen Fernandes |  ลิสบอน |  |  มิสเอลิเกนซ์ |
|  2011 | Tânia Rodrigues |  ลิสบอน |  |  |
|  2010 | Olívia Ortiz |  ลิสบอน | เข้ารอบ 20 คนสุดท้าย |  |
การประกวดในเวทีนานาชาติ > มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี | มิสแกรนด์โปรตุเกส | เขต | ผลการประกวด | รางวัลพิเศษ |
|  2021 | Ana Ferreira |  ลิสบอน |  |  |
|  2020 | Sara Duque |  โปร์ตู |  |  |
|  2019 | Laura Emilia Cunha Gameiro |  ลิสบอน |  |  |
|  2018 | Priscilla da Silva Alves |  ซึตูบัล |  |  |
|  2017 | ไดอานา โซเฟีย ซานโตส |  ลิสบอน |  |  |
|  2016 | Ana Cláudia Ornelas Bomfim |  บรากันคา | เข้ารอบ 20 คนสุดท้าย |  |
|  2015 | Inês Filipa Ferreira Gigante |  ลิสบอน |  |  |
|  2014 | Emília Rodrigues F. de Araújo |  ลิสบอน |  |  |
|  2013 | Gilda Marisela Gonçalves Silva |  มาเดรา |  |  |
การประกวดในเวทีนานาชาติ > มิสอินเตอร์คอนติเนนทัล

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี | มิสอินเตอร์คอนติเนนทัลโปรตุเกส | เขต | ผลการประกวด | รางวัลพิเศษ |
|  2015 | Beatriz Forte Dinis |  กูอิงบรา |  |  |
|  2015 | Susana Nogueira |  ลิสบอน |  |  มิสอินเตอคอนติเนนทัลยุโรป |
|  2014 | Joana Isabel |  ลิสบอน | เข้ารอบ 6 คนสุดท้าย |  |
|  2013 | Berth Elouga |  ลิสบอน |  |  ขวัญใจช่างภาพ |
|  2012 | Indira Ferreira |  ลิสบอน |  |  |
|  2011 | Olívia Ortiz |  ลิสบอน | เข้ารอบ 15 คนสุดท้าย |  |
|  2008 | Yasmeira Molina |  ลิสบอน |  |  |
|  1983 | Isabel dos Santos |  ลิสบอน | เข้ารอบ 12 คนสุดท้าย |  |
|  1982 | Suzana Walker Dias |  ลิสบอน | เข้ารอบ 12 คนสุดท้าย |  |
การประกวดในเวทีนานาชาติ > นางงามมหาวิทยาลัยโลก

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี | นางงามมหาวิทยาลัยโลกโปรตุเกส | เขต | ผลการประกวด | รางวัลพิเศษ |
|  2016 | Ana Catarina Pereira |  โปร์ตู |  |  ราชินียุโรป |
|  2014 | Isabel Maria Pinho |  โปร์ตู |  |  รางวัลสันติภาพ |
|  2012 | Mafalda Fernandes |  อาไวรู |  |  |
|  2011 | Carina Mouro |  กูอิงบรา |  |  |
|  2001 | Suse Raquel Portela |  ลิสบอน |  |  |
|  2001 | Patrícia Carneiro |  ลิสบอน |  |  |
การประกวดในเวทีนานาชาติ > มิสอีโค่อินเตอร์เนชันแนล

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ปี | มิสอีโค่โปรตุเกส | เขต | ผลการประกวด | รางวัลพิเศษ |
|  2015 | Carolina Liquito |  ลิสบอน | เข้ารอบ 16 คนสุดท้าย |  |
ราชวงศ์บูร์กอญ

| --- | --- |


พระราชอิสริยยศ:  ดยุกแห่งบูร์กอญ  เคานท์แห่งโปรตุเกส  กษัตริย์โปรตุเกส 
ปกครอง: ดัชชีบูร์กอญ อาณาจักรเคานท์แห่งโปรตุเกส ราชอาณาจักรโปรตุเกส
เชื้อชาติ: แฟรงค์, โปรตุเกส
สาขา: ราชวงศ์บูร์กอญ-โปรตุเกส ราชวงศ์อาวิซ
ประมุขพระองค์แรก: โรเบิร์ตที่ 1 ดยุกแห่งบูร์กอญ
ผู้นำสกุลองค์ปัจจุบัน: สิ้นสุด
ประมุขพระองค์สุดท้าย: ฟิลิปที่ 1 ดยุกแห่งบูร์กอญ  สมเด็จพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโปรตุเกส
สถาปนา: ค.ศ. 1032
ล่มสลาย: ค.ศ. 1361 - สายดยุก ค.ศ. 1383 - สายโปรตุเกส
ด ค ก
ราชวงศ์บูร์กอญ (ฝรั่งเศส: Maison capétienne de Bourgogne, โปรตุเกส: Casa de Borgonha, อังกฤษ: House of Burgundy) เป็นราชตระกูลที่แยกมาจากราชวงศ์คาเปต์ของราชวงศ์กาเปเตียงโดยมีโรเบิร์ตที่ 1 ดยุกแห่งบูร์กอญผู้เป็นพระราชโอรสองค์รองในพระเจ้าโรแบร์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศสเป็นผู้ก่อตั้ง
สมาชิกสำคัญในสายราชวงศ์บูร์กอญได้แก่
โรเบิร์ตที่ 1 ดยุกแห่งบูร์กอญ
เฮนรี เคานท์แห่งโปรตุเกส
อูกที่ 3 ดยุกแห่งบูร์กอญ
โอโดที่ 4 ดยุกแห่งบูร์กอญ
มาร์เกอรีตแห่งบูร์กอญ พระอัครมเหสีพระองค์แรกในพระเจ้าหลุยส์ที่ 10 แห่งฝรั่งเศส
ฌานแห่งบูร์กอญ พระอัครมเหสีพระองค์แรกในพระเจ้าฟีลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
ฟีลิปที่ 1 ดยุกแห่งบูร์กอญ
สายดยุกแห่งบูร์กอญ

ราชตระกูลบูร์กอญปกครองดัชชีบูร์กอญระหว่างปี ค.ศ. 1032 มาจนถึงปี ค.ศ. 1361 สายตรงของราชตระกูลมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1361 เมื่อ ฟีลิปแห่งรูฟวร์สิ้นชีวิตโดยไร้รัชทายาทสืบตระกูล หลังจากนั้นดัชชีก็ตกไปเป็นของพระเจ้าจอห์นที่ 2 เพราะพระราชมารดาของพระองค์มีเชื้อสายตระกูลบูร์กอญ ซึ่งอีกสองปีต่อมา ได้พระราชบรรดาศักดิ์นี้อีกสมัยหนึ่งให้กับพระราชโอรส ซึ่งกลายมาเป็นต้นกำเนิดของราชวงศ์บูร์กอญใหม่
สายโปรตุเกส

“ราชวงศ์อัลฟองซีน” (Afonsine Dynasty) เป็นสาขาของราชตระกูลบูร์กอญที่สืบเชื้อสายมาจากเฮนรี เคานท์แห่งโปรตุเกส เฮนรีเป็นบุตรคนรองของเฮนรีแห่งบูร์กอญผู้เป็นบุตรของโรเบิร์ตที่ 1 ดยุกแห่งบูร์กอญผู้มาเสียชีวิตเสียก่อนที่จะได้รับอาณาจักร
เฮนรีในฐานะที่เป็นลูกคนรองมีโอกาสเพียงเล็กน้อยที่จะได้รับตำแหน่งหรือที่ดินจึงได้เข้าร่วมขบวนการพิชิตดินแดนคืนในคาบสมุทรไอบีเรียในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 หลังจากพิชิตกาลิเซียในนามของสมเด็จพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 แห่งคาสตีลแล้วเฮนรีก็สมรสกับลูกสาวนอกสมรสของอัลฟอนโซ เทเรซา (Theresa, Countess of Portugal) และได้รับอาณาจักรเคานท์เป็นรางวัลที่เลออน ลูกชายของเฮนรีอัลฟอนโซ เอนริเคได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสหลังจากที่ได้รับชัยชนะต่อกองทัพของแม่ใน Battle of São Mamede ในปี ค.ศ. 1128 ปี แต่โปรตุเกสก็มิได้เป็นที่ยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นรัฐอิสระมาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1179 ในสมัยของสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 สายโปรตุเกสมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1383
ตราอาร์ม

{{Multiple image
| align             = center
| direction         = 
| background color  =
| header_background = 
| header_align      = 
| header            = ตราอาร์มประจำราชวงศ์บูร์กอญ
| width             = 140

| image1            = Old Arms of the Dukes of Burgundy.svg
| caption1          = ดยุกแห่งบูร์กอญ

| image2            = Arms of Alexandre de Bourgogne.svg
| caption2          = บูร์กอญ-มอนทากู

| image3            = Dauphin of Viennois Arms.svg
| caption3          = บูร์กอญ-เวียนนัว

| image4            = Brasão de armas do reino de Portugal (1139).svg
| caption4          = บูร์กอญ-โปรตุเกส
ดูเพิ่ม

ดัชชีบูร์กอญ
ประวัติศาสตร์โปรตุเกส