stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี

| อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี |
| --- | --- |

Bishopric
anglican
 
ตรามุขมณฑลแคนเทอร์เบอรี
ดำรงตำแหน่ง: ตำแหน่งว่าง 12 พฤศจิกายน 2024
รูปแบบ: The Most Reverend และ Right Honourable (หรือ His Grace)
ที่ตั้ง
ภาค: แคนเทอร์เบอรี
ที่พำนัก: Lambeth Palace Old Palace
ข้อมูล
ประมุของค์แรก: ออกัสตินแห่งแคนเทอร์เบอรี
นิกาย: แองกลิคัน
สถาปนา: ค.ศ. 597 (597)
มุขมณฑล: แคนเทอร์เบอรี
อาสนวิหาร: มหาวิหารแคนเทอร์เบอรี
เว็บไซต์
www.archbishopofcanterbury.org 
อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี (อังกฤษ: Archbishop of Canterbury) เป็นอัครมุขนายกและผู้นำหลักของคริสตจักรแห่งอังกฤษ เป็นประมุขเชิงสัญลักษณ์ของแองกลิคันคอมมิวเนียนทั่วโลกและบิชอปประจำมุขมณฑลแคนเทอร์เบอรี
อัครมุขนายกแห่งแคนเทอร์เบอรีคนปัจจุบันคือศาสนาจารย์จัสติน เวลบี (Justin Welby) เป็นอัครมุขนายกคนที่ 105 ซึ่งสืบตำแหน่งที่ตกทอดมากว่า 1400 ปีจากนักบุญออกัสตินแห่งแคนเทอร์เบอรีผู้ก่อตั้งคริสตจักรโรมันคาทอลิกในอังกฤษในปี ค.ศ. 597
ตั้งแต่สมัยของนักบุญออกัสตินแห่งแคนเทอร์เบอรีมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 อัครมุขนายกแห่งแคนเทอร์เบอรีขึ้นตรงต่อสันตะสำนัก จนระหว่างการปฏิรูปศาสนาในอังกฤษ คริสตจักรแห่งอังกฤษก็แยกตัวจากอำนาจการปกครองของพระสันตะปาปาและคริสตจักรโรมันคาทอลิก เมื่อเริ่มแรกเป็นการชั่วคราวแต่ต่อมาก็เป็นการถาวร ตั้งแต่นั้นมาระบบฐานันดรต่าง ๆ ก็แยกตัวจากระบบของโรมันคาทอลิกมาเป็นระบบอิสระของตนเอง
ในสมัยกลางการเสนอชื่อและแต่งตั้งอัครมุขนายกแห่งแคนเทอร์เบอรีและบิชอปอื่น ๆ มีด้วยกันหลายวิธี บางครั้งก็เลือกโดยแคนันของมหาวิหารแคนเทอร์เบอรี บางครั้งก็โดยพระมหากษัตริย์ หรือบางครั้งก็โดยพระสันตะปาปา แต่ตั้งแต่การปฏิรูปศาสนาในอังกฤษแล้วคริสตจักรแห่งอังกฤษก็เป็นคริสตจักรประจำชาติ (state church) และอำนาจการเลือกก็เป็นของพระมหากษัตริย์ ในปัจจุบันการแต่งตั้งเป็นหน้าที่ของนายกรัฐมนตรีผู้ทำหน้าที่แทนพระองค์ที่มาจากรายนามสองนามที่เสนอโดย “คณะกรรมมาธิการส่วนพระมหากษัตริย์ในการเสนอชื่อ” (Crown Nominations Commission)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
The Archbishopric of Canterbury, from Its Foundation to the Norman Conquest, by John William Lamb", Published 1971, Faith Press, from Google Book Search
นิวเคลียสของอะตอม

แบบจำลองของนิวเคลียสของอะตอมแสดงกล่มก้อนอัดแน่นของนิวคลีออน 2 ชนิดคือ โปรตอน (สีแดง) และ  นิวตรอน (สีน้ำเงิน) ในแผนภาพนี้ โปรตอนและนิวตรอนเหมือนลูกบอลที่หลอมติดอยู่ด้วยกัน แต่นิวเคลียสที่แท้จริง (ตามความเข้าใจของฟิสิกส์นิวเคลียร์สมัยใหม่) ไม่สามารถอธิบายแบบนี้ แต่ต้องใช้กลศาสตร์ควอนตัมเท่านั้น ในนิวเคลียสที่ครอบครองระดับพลังงานหนึ่ง (เช่นในสภาวะล่างสุด (อังกฤษ: ground state)) แต่ละนิวคลีออนสามารถพูดได้ว่าครอบครองช่วงหนึ่งของตำแหน่ง
นิวเคลียสของอะตอม (อังกฤษ: Atomic nucleus) เป็นพื้นที่ขนาดเล็กที่หนาแน่นในใจกลางของอะตอม ประกอบด้วยโปรตอน และนิวตรอน (สำหรับอะตอมของไฮโดรเจนธรรมดา นิวเคลียสมีแต่โปรตอนเท่านั้น ไม่มีนิวตรอน) นิวเคลียสถูกค้นพบในปี 1911 โดยเออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด ที่ได้จาก 'การทดลองฟอยล์สีทองของ Geiger-Marsden ในปี 1909' หลังจากการค้นพบนิวตรอนในปี 1932 แบบจำลองของนิวเคลียสที่ประกอบด้วยโปรตอนและนิวตรอนได้รับการพัฒนาอย่างรวดเร็วโดย Dmitri Ivanenko และเวอร์เนอร์ ไฮเซนเบิร์ก เกือบทั้งหมดของมวลของอะตอมตั้งอยู่ในนิวเคลียสกับอยู่ในขนาดที่เล็กมากของ 'เมฆอิเล็กตรอน' โปรตอนและนิวตรอนจะหลอมรวมกันเพื่อก่อตัวขึ้นเป็นนิวเคลียสด้วยแรงนิวเคลียร์
เส้นผ่าศูนย์กลางของนิวเคลียสอยู่ในช่วงตั้งแต่ 1.75 fm (1.75 × 10-15 เมตร) สำหรับไฮโดรเจน (เป็นเส้นผ่าศูนย์กลางของโปรตอนตัวเดียว) จนถึงประมาณ 15 fm สำหรับอะตอมหนักที่สุด เช่น ยูเรเนียม มิติเหล่านี้มีขนาดเล็กกว่าเส้นผ่าศูนย์กลางของอะตอมเองอย่างมาก (นิวเคลียส + เมฆอิเล็กตรอน) ซึ่งอยู่ที่ประมาณ 350,000 fm (ยูเรเนียม) จนถึงประมาณ 50,000 fm (ไฮโดรเจน)
สาขาวิชาฟิสิกส์ที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาและความเข้าใจเกี่ยวกับนิวเคลียสของอะตอมรวมทั้งองค์ประกอบของมันและแรงที่ผูกมัดมันไว้ด้วยกันจะเรียกว่าฟิสิกส์นิวเคลียร์ หรือฟิสิกส์ของนิวเคลียส
บทนำ > ประวัติ

บทความหลัก: แบบจำลองรัทเทอร์ฟอร์ด
นิวเคลียสถูกค้นพบในปี 1911 ซึ่งเป็นผลมาจากความพยายามของ เออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด ในการทดสอบแบบจำลองอะตอมของทอมสัน อิเล็กตรอนถูกค้นพบก่อนหน้านี้โดยตัวของ เจ. เจ. ทอมสัน เอง เขารู้ว่าอะตอมมีความเป็นกลางทางไฟฟ้​​า ดังนั้นทอมสันจึงตั้งเป็นทฤษฎีขึ้นว่ามันต้องมีประจุบวกอยู่ในอะตอมเช่นกัน ในรูปแบบเหมือนกับขนมปังลูกเกด (พลัมพุดดิ้ง) ของเขา ทอมสันชี้ให้เห็นว่าอะตอมประกอบด้วยอิเล็กตรอนที่เป็นลบกระจายตัวแบบสุ่มภายในทรงกลมของประจุบวก เออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ดในภายหลังได้หาทางทดสอบแบบใหม่ที่ดำเนินการโดย ฮันส์ ไกเกอร์ และ เออร์เนสต์ มาร์สเดน ภายใต้การดูแลของรัทเทอร์ฟอร์ด การทดสอบเกี่ยวข้องกับการเบี่ยงเบนของกลุ่มอนุภาคแอลฟา (นิวเคลียสของฮีเลียม) ที่ถูกนำทางให้พุ่งเข้าใส่แผ่นบาง ๆ ของฟอยล์โลหะ เขาให้เหตุผลว่าถ้าแบบจำลองของทอมสันถูกต้องกลุ่มอนุภาคแอลฟาที่มีประจุบวกจะทะลุแผ่นฟอยล์ได้อย่างง่ายดายโดยมีความเบี่ยงเบนในเส้นทางน้อยมาก เนื่องจากฟอยล์ควรทำหน้าที่เป็นกลางทางไฟฟ้าถ้าประจุบวกและประจุลบผสมกันอย่างสนิทแนบแน่นเสียจนทำให้มันกลายเป็นกลาง เขาต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าอนุภาคจำนวนมากถูกหักเหเป็นมุมที่มีขนาดใหญ่มาก ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่ามวลของอนุภาคอัลฟาใหญ่กว่าอิเล็กตรอนประมาณ 8000 เท่า แรงของมันจึงปรากฏเป็นที่ชัดเจนว่ามีความแข็งแกร่งมากจนสามารถเบี่ยงเบนอนุภาคแอลฟาที่มีมวลขนาดใหญ่และเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง เขาตระหนักว่าแบบจำลองแบบขนมปังลูกเกดอาจจะไม่ถูกต้องและว่าการหักเหของอนุภาคแอลฟาจะสามารถอธิบายได้ถ้าประจุบวกและลบถูกแยกออกจากกันและมวลของอะตอมเป็นจุดที่มีความเข้มข้นของประจุบวกเท่านั้น นี้แสดงถึงความถูกต้องของความคิดของอะตอมของนิวเคลียร์ที่ว่ามีศูนย์กลางที่หนาแน่นของประจุบวกและมวล
บทนำ > นิรุกติศาสตร์

คำว่านิวเคลียสมาจากคำภาษาละตินว่านิวเคลียส คำย่อของ nux ("นัท") หมายถึงเมล็ด (หรือ "ถั่วเล็ก") ภายในผลไม้ประเภทน้ำ (เช่น ลูกพีช) ในปี 1844, ไมเคิล ฟาราเดย์ ใช้คำนี้ในการอ้างถึง "จุดกลางของอะตอม" ความหมายของอะตอมที่ทันสมัย​​ถูกเสนอโดยเออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ดในปี 1912 อย่างไรก็ตาม ไม่ได้มีการยอมรับคำว่า "นิวเคลียส" ในทฤษฎีอะตอมโดยทันที ในปี 1916 กิลเบิร์ท เอ็น ลูอิสได้ระบุไว้ในบทความที่มีชื่อเสียงของเขา อะตอมและโมเลกุล ว่า "อะตอมประกอบด้วย kernel และส่วนนอกอะตอมหรือเปลือกนอก"
บทนำ > การประกอบขึ้นเป็นนิวเคลียส

นิวเคลียสของอะตอมจะประกอบด้วยอนุภาคนิวตรอนและอนุภาตโปรตอน ซึ่งเป็นการแสดงให้เห็นชัดถึงอนุภาคมูลฐานอื่น ๆ ที่เรียกว่าควาร์ก ที่จะถูกยึดเข้าด้วยกันโดยแรงนิวเคลียร์ที่แข็งแกร่ง ในการผสมกันของอนุภาคที่เสถียรและแน่นอนชุดหนึ่งของแฮดรอนที่เรียกว่าแบริออน แรงนิวเคลียร์ที่แข็งแกร่งจะขยายออกไปจนไกลพอจากแบริออนแต่ละตัวเพื่อที่จะหลอมรวมนิวตรอนและโปรตอนเข้าด้วยกันต้านกับแรงไฟฟ้​​าที่ผลักออกระหว่างโปรตอนด้วยกันที่มีประจุบวก แรงนิวเคลียร์ที่แข็งแกร่งมีระยะทำการที่สั้นมากและเป็นลดลงเป็นศูนย์อย่างรวดเร็วเพียงแค่เลยขอบของนิวเคลียส การปฏิบัติการร่วมกันของนิวเคลียสประจุบวกก็คือเพื่อที่จะยึดอิเล็กตรอนประจุไฟฟ้าลบให้อยู่ในวงโคจรของพวกมันรอบนิวเคลียส การสะสมของอิเล็กตรอนประจุลบที่โคจรรอบนิวเคลียสจะแสดงความเป็นพี่น้องกันเพื่อการกำหนดรูปแบบการทำงานบางอย่างและจำนวนของอิเล็กตรอนที่จะทำให้วงโคจรของพวกมันมีเสถียรภาพ องค์ประกอบทางเคมีที่อะตอมจะแสดงออกมาแบบไหนจะถูกกำหนดโดยจำนวนของโปรตอนในนิวเคลียสนั้น โดยที่อะตอมที่เป็นกลางจะมีจำนวนของอิเล็กตรอนที่โคจรรอบนิวเคลียสเท่ากันกับจำนวนของโปรตอนในนิวเคลียส องค์ประกอบทางเคมีของแต่ละอะตอมจะสามารถสร้างรูปแบบการทำงานของอิเล็กตรอนที่มีเสถียรมากยิ่งขึ้นโดยการทำงานร่วมกันเพื่อแบ่งปันอิเล็กตรอนของพวกมัน การแบ่งปันของอิเล็กตรอนเพื่อสร้างวงโคจรรอบนิวเคลียสที่เสถียรทำให้เกิดวิชาการด้านเคมีของโลกแมคโครของเรา
โปรตอนเป็นตัวกำหนดประจุทั้งหมดของนิวเคลียส นั่นคือตัวตนทางเคมีของมัน นิวตรอนมีความเป็นกลางทางไฟฟ้​​า แต่ก็เป็นส่วนหนึ่งของ​​มวลของนิวเคลียสเกือบเท่ากับมวลของโปรตอน นิวตรอนเป็นตัวอธิบายปรากฏการณ์ของไอโซโทป - ความหลากหลายของสายพันธุ์ที่มีองค์ประกอบทางเคมีเหมือนกันแต่แตกต่างกันเฉพาะในมวลอะตอมของพวกมันเท่านั้น ไม่ใช่ปฏิกิริยาทางเคมี
โปรตอนและนิวตรอน

โปรตอนและนิวตรอนเป็นพวกเฟอร์มิออน ที่มีเลขควอนตัมแบบ isospin ที่แข็งแกร่ง (อังกฤษ: strong isospin quantum number) ที่แตกต่างกัน ดังนั้นสองโปรตอนและสองนิวตรอนสามารถแชร์การทำงานแบบคลื่น (อังกฤษ: wave function) ในพื้นที่เดียวกันได้เนื่องจากพวกมันมีตัวตนแบบควอนตัมไม่เหมือนกัน บางครั้งพวกมันถูกมองว่าเป็นอนุภาคเดียวกันแต่มีสภาวะควอนตัมสองสภาวะที่แตกต่างกัน นั่นคือเป็น นิวคลีออน อนุภาคในกลุ่มเฟอร์มีออนสองตัว เช่นสองโปรตอน หรือสองนิวตรอน หรือโปรตอนหนึ่งตัว + นิวตรอนหนึ่งตัว (เป็นดิวเทอรอน) สามารถแสดงพฤติกรรมแบบโบซอน เมื่อพวกมันถูกผูกเข้าด้วยกันเป็นคู่อย่างหลวม ๆ ที่มีสปินเป็นจำนวนเต็ม
ในกรณีที่หายากของ hypernucleus แบริออนตัวที่สามเรียกว่า ไฮเปอรอน จะมีสเตรนจ์ควาร์กหนึ่งตัวหรือมากกว่า และ/หรือควาร์กผิดปกติอื่น ๆ, มันก็ยังสามารถแชร์ฟังก์ชันคลื่นได้อีกด้วย อย่างไรก็ตามนิวเคลียสประเภทนี้ไม่เสถียรอย่างยิ่งและไม่สามารถพบได้บนโลกยกเว้นในการทดลองทางฟิสิกส์พลังงานสูง
นิวตรอนมีประจุบวก มีรัศมี ≈ 0.3 เฟมโตเมตรล้อมรอบด้วยประจุลบชดเชยด้วยรัศมีระหว่าง 0.3 เฟมโตเมตรถึง 2 เฟมโตเมตร โปรตอนมีการกระจายประจุบวกที่สลายตัวแบบเอ็กโปเนนเชียลด้วยรัศมีกำลังสองเฉลี่ย (อังกฤษ: mean square radius) ประมาณ 0.8 เฟมโตเมตร
แรง

นิวเคลียสทั้งหลายจะยึดเหนึ่ยวอยู่ด้วยกันด้วยแรงแข็งแกร่งที่เหลือ (แรงนิวเคลียร์) แรงแข็งแกร่งที่เหลือเป็นส่วนที่เหลือเล็กน้อยของอันตรกิริยาอย่างเข้มที่ยึดเหนี่ยวกลุ่มควาร์กเข้าด้วยกันเพื่อก่อตัวเป็นกลุ่มโปรตอนและกลุ่มนิวตรอน แรงนี้จะมีค่าอ่อนอย่างมากระหว่างกลุ่มนิวตรอนและกลุ่มโปรตอนเพราะส่วนใหญ่มันจะถูกปรับให้เป็นกลางภายในกลุ่มพวกมัน ในทางเดียวกันกับที่แรงแม่เหล็กไฟฟ้​​าระหว่างกลุ่มอะตอมที่เป็นกลาง (เช่น แรงแวนเดอร์วาลส์ ที่กระทำระหว่างสองอะตอมของก๊าซเฉื่อย) จะมีค่าที่อ่อนอย่างมากกว่าแรงแม่เหล็กไฟฟ้​​าที่ยึดเหนี่ยวหลายส่วนของอะตอมเข้าด้วยกันอยู่ภายใน (เช่นแรงต่าง ๆ ที่ยึดกลุ่มอิเล็กตรอนในอะตอมก๊าซเฉื่อยชนิดหนึ่งให้ผูกติดไว้กับนิวเคลียสของมัน)
แรงนิวเคลียร์มีแรงดึงดูดอย่างมากในระยะทางของการแยกตัวของนิวคลีออนทั่วไป และแรงนี้ท่วมท้นแรงผลักดันระหว่างกลุ่มโปรตอนเนื่องจากแรงแม่เหล็กไฟฟ้า จึงเป็นการยอมให้นิวเคลียสทั้งหลายมีตัวตน อย่างไรก็ตามแรงแข็งแกร่งที่เหลือมีพิสัยทำงานที่จำกัด เพราะมันสลายตัวได้อย่างรวดเร็วตามระยะทาง (ดูศักยภาพ Yukawa); ดังนั้นเฉพาะนิวเคลียสที่มีขนาดเล็กกว่าขนาดที่แน่นอนบางชนิดเท่านั้นอาจจะสามารถเสถียรได้อย่างสมบูรณ์ นิวเคลียสที่เสถียรได้อย่างสมบูรณ์ที่รู้จักกันดีที่ใหญ่ที่สุด (เช่น เสถียรต่อการสลายให้แอลฟา, บีตา, และแกมมา) ได้แก่ตะกั่ว-208 ซึ่งมีนิวคลีออนทั้งหมด 208 ตัว (นิวตรอน 126 ตัวและโปรตอน 82 ตัว) นิวเคลียสที่มีจำนวนนิวคลีออนมากกว่าจำนวนสูงสุดนี้จะไม่เสถียรและมีแนวโน้มที่จะมีอายุสั้นมากขึ้น อย่างไรก็ตามบิสมัท-209 จะยังคงเสถียรต่อการสลายให้อนุภาคบีตาและมีครึ่งชีวิตที่ยาวที่สุดในการสลายตัวให้แอลฟาของไอโซโทปที่รู้จักใด ๆ ประมาณว่านานกว่าอายุของจักรวาลหนึ่งพันล้านเท่า
แรงแข็งแกร่งที่เหลือจะมีประสิทธิภาพในพิสัยทำการที่สั้นมาก (โดยปกติจะมีระยะเพียงไม่กี่ เฟมโตเมตร (fm) หรือ fermis; ประมาณหนึ่งหรือสองเท่าของขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางของนิวคลีออน) และทำให้เกิดแรงดึงดูดระหว่างคู่ใด ๆ ของนิวคลีออน ยกตัวอย่างเช่นระหว่างโปรตอนและนิวตรอนเพื่อด่อตัวเป็นดิวเทอรอน และระหว่างโปรตอนกับโปรตอน และนิวตรอนกับนิวตรอน
แบบจำลองนิวเคลียส

แม้ว่าแบบจำลองมาตรฐานของฟิสิกส์เชื่อกันว่าสามารถอธิบายได้อย่างสมบูรณ์ถึงองค์ประกอบและพฤติกรรมของนิวเคลียสแล้วก็ตาม แต่การคาดการณ์จากทฤษฎีเกี่ยวกับพื้นที่อื่น ๆ ส่วนใหญ่ของฟิสิกส์ของอนุภาคเป็นเรื่องที่ยากกว่าเสียอีก เนื่องจากเหตุผลสองประการดังต่อไปนี้
ในทางหลักการ ฟิสิกส์ภายในนิวเคลียสหนึ่งจะสามารถสร้างขึ้นได้ทั้งหมดจาก quantum chromodynamics (QCD) อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติ วิธีการคำนวณและทางคณิตศาสตร์ในปัจจุบันสำหรับการแก้ปัญหา QCD ในระบบพลังงานต่ำเช่นนิวเคลียสจะถูกจำกัดอย่างมาก เป็นเพราะการเปลี่ยนผ่านขั้นตอนที่เกิดขึ้นระหว่างควาร์กพลังงานสูงไปสู่สสารตระกูลแฮดรอนพลังงานต่ำ ซึ่งทำให้เทคนิคของ perturbation ใช้ไม่ได้ ทำให้มันเป็นเรื่องยากที่จะสร้างแบบจำลองของแรงระหว่างนิวคลีออนที่สร้างจาก QCD ที่ถูกต้องได้ วิธีการปัจจุบันจะถูกจำกัดให้เป็นแค่แบบจำลองแบบปรากฏการณ์เช่นศักยภาพอาร์กอน v18 หรือ ทฤษฎีสนามที่มีประสิทธิภาพแบบ chiral
ถึงแม้ว่าถ้าแรงนิวเคลียร์จะถูกจำกัดเป็นอย่างดี ปริมาณที่มีนัยสำคัญของพลังงานในการคำนวณจะต้องถูกใช้เพื่อคำนวณคุณสมบัติของนิวเคลียสเริ่มแรกอย่างถูกต้อง การพัฒนาในหลายทฤษฎีร่างกาย (อังกฤษ: many-body theory) ได้ทำให้งานนี้เป็นไปได้สำหรับนิวเคลียสมวลต่ำและค่อนข้างเสถียรจำนวนมาก แต่การปรับปรุงเพิ่มเติมในทั้งวิธีการคำนวณและวิธีการทางคณิตศาสตร์จำเป็นจะต้องถูกดำเนินการก่อนที่นิวเคลียสหนักหรือนิวเคลียสที่ไม่เสถียรสูงจะสามารถจัดการได้
ในอดีต หลายการทดลองได้ถูกนำมาเปรียบเทียบกับแบบจำลองที่ค่อนข้างดิบที่จำเป็นอยู่แล้วว่ายังไม่สมบูรณ์ ไม่มีแบบจำลองเหล่านี้เลยที่จะสามารถอธิบายข้อมูลจากการทดลองเกี่ยวกับโครงสร้างของนิวเคลียสได้อย่างสมบูรณ์
รัศมีของนิวเคลียส (R) ถูกพิจารณาว่าเป็นหนึ่งในปริมาณพื้นฐานที่ทุกแบบจำลองจะต้องคาดการณ์เอา สำหรับนิวเคลียสที่เสถียร (ไม่ใช่นิวเคลียสที่มีรัศมีหรือนิวเคลียสบิดเบี้ยวอื่น ๆ ที่ไม่เสถียร) รัศมีของนิวเคลียสจะมีค่าโดยประมาณเป็นสัดส่วนกับรากที่สามของเลขมวล (A) ของนิวเคลียสและโดยเฉพาะอย่างยิ่งในนิวเคลียสที่มีนิวคลีออนจำนวนมาก เมื่อพวกมันจัดเรียงตัวแบบทรงกลมมากขึ้น:
นิวเคลียสที่เสถียรมีค่าความหนาแน่นโดยประมาณ และดังนั้นรัศมีของนิวเคลียร์ R สามารถประมาณได้จากสูตรดังต่อไปนี้
โดยที่ A = เลขมวลของอะตอม (จำนวนโปรตอน Z บวกกับจำนวนนิวตรอน N) และ r0 = 1.25 fm = 1.25 × 10−15 m. ในสมการนี้ ค่าคงที่ r0 แตกต่างกันอยู่ 0.2 fm ขึ้นอยู่กับนิวเคลียสในคำถาม แต่มีการเปลี่ยนแปลงน้อยกว่า 20% จากค่าคงที่
พูดอีกอย่าง กลุ่มโปรตอนและนิวตรอนที่มัดรวมกันในนิวเคลียสจะให้ขนาดโดยรวม โดยประมาณ เท่ากับการมัดรวมกันของทรงกลมแข็งของขนาดที่คงที่ (เช่น หินอ่อน) บรรจุลงในถุงทรงกลมหรือเกือบทรงกลมที่อัดแน่น (บางนิวเคลียสที่เสถียรจะไม่ค่อยเป็นทรงกลมมากนัก แต่เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นรูปไข่)[ต้องการอ้างอิง]
แบบจำลองนิวเคลียส > แบบจำลองแบบหยดของเหลว

แบบจำลองของนิวเคลียสรุ่นแรกมองนิวเคลียสว่าเป็นหยดของเหลว (อังกฤษ: liquid drop) ที่กำลังหมุน ในแบบจำลองรูปแบบนี้การแลกเปลี่ยนของแรงแม่เหล็กไฟฟ้​​าระยะทำการไกลกับแรงนิวเคลียร์ระยะทำการค่อนข้างสั้นร่วมกันก่อให้เกิดพฤติกรรมที่คล้ายกับแรงตึงผิวในหยดของเหลวในขนาดที่แตกต่างกัน สูตรนี้ประสบความสำเร็จในการอธิบายถึงปรากฏการณ์ที่สำคัญมากมายของนิวเคลียสเช่นปริมาณของพลังงานยึดเหนี่ยวของพวกมันที่มีการเปลี่ยนแปลงในขณะที่ขนาดและองค์ประกอบของพวกมันมีการเปลี่ยนแปลง (ดู สูตรมวลกึ่งเชิงประจักษ์) แต่มันก็ไม่ได้อธิบายถึงความมั่นคงพิเศษที่เกิดขึ้นเมื่อนิวเคลียสมี "เลขมายา" พิเศษของโปรตอนหรือนิวตรอน
ศัพท์หลายคำในสูตรมวลกึ่งเชิงประจักษ์ที่สามารถใช้ในการประมาณพลังงานยึดเหนี่ยวของนิวเคลียสจำนวนมากได้รับการพิจารณาว่าเป็นผลรวมของห้าประเภทของพลังงาน (ดูด้านล่าง) จากนั้นภาพของนิวเคลียสที่เป็นหยดของเหลวที่ไม่อัดแน่นจะเป็นผลมาจากการแปรเปลี่ยนที่สังเกตได้ของพลังงานยึดเหนี่ยวของนิวเคลียส:
พลังงานกลุ่ม (อังกฤษ: Volume energy) เกิดขึ้นเมื่อมีการชุมนุมของเหล่านิวคลีออนที่มีขนาดเดียวกัน พวกมันจะเกาะกลุ่มกันเป็นปริมาณขนาดเล็กที่สุด ในแต่ละนิวคลีออนที่อยู่ด้านในจะมีจำนวนที่แน่นอนของนิวคลีออนอื่น ๆ มาติดต่อกับมัน ดังนั้นพลังงานของนิวเคลียสนี้จะเป็นสัดส่วนกับปริมาณนั้น
พลังงานที่พื้นผิว (อังกฤษ: Surface energy) นิวคลีออนที่พื้นผิวของนิวเคลียสจะมีปฏิสัมพันธ์กับนิวคลีออนอื่น ๆ ไม่กี่ตัว น้อยกว่าตัวที่อยู่ด้านในของนิวเคลียส ดังนั้นพลังงานยึดเหนี่ยวของมันจึงมีน้อย คำว่าพลังงานพื้นผิวนี้จะพิจารณาถึงสิ่งนั้น ดังนั้นมันจึงมีค่าเป็นลบและเป็นสัดส่วนกับพื้นที่ผิว
พลังงานคูลอมบ์ (อังกฤษ: Coulomb energy) แรงผลักไฟฟ้าระหว่างแต่ละคู่ของโปรตอนในหนึ่งนิวเคลียสจะส่งผลทำให้พลังงานยึดเหนี่ยวของมันลดลง
พลังงานไม่สมมาตร (อังกฤษ: Asymmetry energy) (หรือที่เรียกว่า พลังงานพอลลี) พลังงานนี้เกี่ยวข้องกับ หลักการการยกเว้นของพอลลี สมมติว่ามันไม่ได้เป็นพลังงานคูลอมบ์, รูปแบบที่เสถียรมากที่สุดของสสารนิวเคลียร์น่าจะมีจำนวนนิวตรอนเท่ากับจำนวนโปรตอน เนื่องจากจำนวนของนิวตรอนและโปรตอนที่ไม่เท่ากัน จึงเป็นการบ่งบอกถึงการเติมระดับพลังงานที่สูงกว่าสำหรับประเภทหนึ่งของอนุภาค ขณะที่ปล่อยให้ระดับพลังงานที่ต่ำกว่าว่างลงสำหรับประเภทอื่น
พลังงานการจับคู่ พลังงานที่เกิดขึ้นจากการจับคู่ของโปรตอนด้วยกันและนิวตรอนด้วยกัน อนุภาคที่จับคู่กันจะเสถียรกว่าอนุภาคที่ไม่จับคู่
ภาพแสดงรูปร่างของอะตอมฮีเลียม-4 ที่มีเมฆอิเล็กตรอนเป็นเงาสีเทา ในนิวเคลียสขนาดเล็กกว่า 1 เฟมโตเมตร ประกอบด้วยโปรตอนสองต้วและนิวตรอนสองตัวแสดงเป็นสีแดงและสีฟ้า ภาพนี้แสดงอนุภาคที่แยกจากกัน ในขณะที่อะตอมฮีเลียมของจริง โปรตอนจะซ้อนทับกันและมีแนวโน้มส่วนใหญ่ที่จะพบในใจกลางของนิวเคลียส และนิวตรอนก็จะเป็นแบบเดียวกัน ดังนั้นทั้งสี่อนุภาคมักจะถูกพบอยู่ในพื้นที่เดียวกันที่จุดตรงกลาง ภาพคลาสสิกของอนุภาคที่แยกจากกันไม่ได้จำลองรูปแบบการกระจายของประจุไฟฟ้าที่รู้จักกันในนิวเคลียสที่มีขนาดเล็กมาก ภาพที่ถูกต้องมากขึ้นก็คือการกระจายของนิวคลีออนทั้งหลายในนิวเคลียสของฮีเลียมจะอยู่ใกล้กับ เมฆอิเล็กตรอนของฮีเลียมที่ได้แสดงในที่นี่มากกว่าจะอยู่ใกล้กับภาพของนิวเคลียสแบบเพ้อฝัน ถึงแม้ว่าจะอยู่ในขนาดที่เล็กกว่ามากก็ตาม
อาร์ชดยุกก็อทฟรีทแห่งออสเตรีย

อาร์ชดยุกก็อทฟรีทแห่งออสเตรีย (อังกฤษ: Archduke Gottfried of Austria)
พระประวัติ

อาร์ชดยุกก็อทฟรีทแห่งออสเตรีย ประสูติเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1902 เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในอาร์ชดยุกเพเทอร์ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรีย กับ เจ้าหญิงมาเรีย คริสตินาแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง โดยพระองค์ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา ตั้งแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1948 - 21 มกราคม ค.ศ. 1984 โดยตั้งแต่พระองค์ยังทรงพระเยาว์นั้น พระองค์และพระภคินี พระขนิษฐา ได้รับการเลี้ยงดูในกรุงเวียนนา จนเมื่อ สงครามโลกครั้งที่สอง สิ้นสุดลง ครอบคัวพระองค์ได้เสด็จนิวัติกลับ ลูเซิร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
เสกสมรส

อาร์ชดยุกก็อทฟรีทแห่งออสเตรีย เข้าพิธีเสกสมรสกับ เจ้าหญิงโดโรเธียแห่งบาวาเรีย เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1938 ณ ราชอาณาจักรฮังการี โดยหลังเสกสมรสแล้วเจ้าหญิงโดโรเธียได้รับการสถาปนาเป็น อาร์ชดัสเชสโดโรเธีย แกรนด์ดัชเชสแห่งทัสคานี พระชายา โดยมีพระบุตรร่วมกันดังนี้
อาร์ชดัชเชสเอลิซาเบธ
อาร์ขดัชเชสอลิซ
อาร์ชดยุกเลโอปอลด์ ฟรันซ์แห่งออสเตรีย
อาร์ชดัชเชสมาเรีย อองตัวเนต
สิ้นพระชนม์

อาร์ชดยุกก็อทฟรีทแห่งออสเตรีย สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1984 สิริพระชันษา 81 ปี โดยหลังการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ พระอิสริยยศ แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา ได้ตกไปเป็นของพระโอรสนั่นคือ อาร์ชดยุกเลโอปอลด์ ฟรันซ์แห่งออสเตรีย
อาร์ชดัชเชสมาเรียแห่งออสเตรีย

อาร์ชดัชเชสมาเรียแห่งออสเตรีย (อังกฤษ: Her Imperial and Royal Highness Archduchess María of Austria) เป็นพระธิดาพระองค์ที่ 2 ใน อินฟันเตคาลอส ดยุกแห่งกาลาเบรีย กับ เจ้าหญิงอาน ดัชเชสแห่งกาลาเบรีย เป็นพระภคินีใน เจ้าชายเปรโด ดยุกแห่งกาลาเบรีย
พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับ อาร์ชดยุกซีโมนแห่งออสเตรีย รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย มีพระบุตร 5 พระองค์
พระประวัติ

อาร์ชดัชเชสมาเรีย เป็นพระธิดาพระองค์ที่ 2 ในอินฟันเตคาลอส ดยุกแห่งกาลาเบรีย กับ เจ้าหญิงอาน ดัชเชสแห่งกาลาเบรีย โดยพระองค์มีพระนามแรกประสูติว่า เจ้าหญิงมาเรียแห่งบูร์บงและซิซีลีทั้งสอง
เสกสมรส

เจ้าหญิงมาเรีย ทรงเสกสมรสกับ อาร์ชดยุกไซเมียแห่งออสเตรีย เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 ณ ประเทศสเปน รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็นทางการคือ อาร์ชดัชเชสมาเรียแห่งออสเตรีย พระชายา เจ้าหญิงแห่งบูร์บงและซิซีลีทั้งสอง โดยมีพระบุตรรวมกัน 5 พระองค์
อาร์ตร็อก

| Art rock |
| --- | --- |
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ: ร็อก ดนตรีอาวองการ์ด เอ็กซ์เปอรีเม็นทัลร็อก
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม: ต้นทศวรรษที่ 60 ใน สหราชอาณาจักร และ สหรัฐอเมริกา
เครื่องบรรเลงสามัญ: กีตาร์ - กีตาร์เบส - กลอง - คีย์บอร์ด
อาร์ตร็อก (อังกฤษ: Art rock) เป็นดนตรีร็อกประเภทหนึ่ง เกิดขึ้นในทศวรรษที่ 60 ได้รับอิทธิพลมาจากดนตรีแนว ดนตรีอาวองการ์ด และ ดนตรีเอ็กซ์เปอรีเม็นทัล
คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

| --- | --- |
Faculty of Science at Sriracha,   Kasetsart University

ชื่อย่อ: วท.ศรช.
สถาปนา: 29 ธันวาคม พ.ศ. 2542; 25 ปีก่อน (2542-12-29) (คณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม) 26 ธันวาคม พ.ศ. 2555; 12 ปีก่อน (2555-12-26) (เปลี่ยนชื่อเป็นคณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา)
สังกัดการศึกษา: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณบดี: ผศ.ดร.ภ.พึ่งบุญ ปานศิลา
ที่อยู่: 199 หมู่ 6 ตำบลทุ่งสุขลา อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี 20230
สี:   สีน้ำเงิน
เว็บไซต์: sci.src.ku.ac.th

คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นคณะวิชาที่ได้รับการประกาศจากสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้รับการสถาปนาเป็นคณะที่ 2 ในวิทยาเขตศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดยรับผิดชอบหลักสูตร วิชาด้านวิทยาศาสตร์ และยังจัดการเรียนการสอนวิชาพื้นฐานด้านวิทยาศาสตร์ กับวิชาพื้นฐานด้านพลศึกษาให้กับนิสิตคณะอื่นในวิทยาเขตศรีราชาด้วย
ประวัติ

พ.ศ. 2498 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้รับอนุญาตการใช้พื้นที่บริเวณทุ่งเลี้ยงสัตว์เชิงเขาน้ำซับจากกระทรวงมหาดไทย ลงนามโดยจอมพลผิน ชุณหวัณ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงในขณะนั้น ตั้งเป็นสถานีวิจัยศรีราชาเพื่อใช้พื้นที่วิจัยและฝึกงานของนิสิตสังกัดคณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จำนวน 500 ไร่ (ปัจจุบันเหลือเพียง 199 ไร่)
ภายหลังที่รัฐบาลได้จัดทำแผนพัฒนาเขตเศรษฐกิจชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยมีเป้าหมายให้เป็นเขตอุตสาหกรรมหลัก เขตพาณิชยกรรม และการค้า เขตส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยว เขตพัฒนาเมืองและชุมชน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ซึ่งมีศักยภาพและความพร้อมทางวิชาการ จึงได้ปรับ เปลี่ยนพื้นที่ของมหาวิทยาลัย ซึ่งแต่เดิมเป็นสถานีวิจัยและฝึกงานให้เป็นที่ตั้งของวิทยาเขตแห่งใหม่เพื่อเป็นสถานศึกษาทำการผลิต และพัฒนากำลังคนระดับสูง ตอบสนองแผนพัฒนาชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้จัดเตรียมการจัดตั้งวิทยาเขตศรีราชา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 ในแนวคิดการจัดการศึกษาที่มุ่งผลิตและพัฒนากำลังคนเฉพาะสาขาที่สนองตอบความต้องการกำลังคนของ ภาคตะวันออก ภายหลังคณะรัฐมนตรีได้อนุมัติในหลักการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนศรีราชา เพื่อทำหน้าที่เตรียมการเรียนการสอน วางแผนจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คณะวิทยาการจัดการ และคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม แต่ภายหลังคณะกรรมการได้เห็นชอบใช้ชื่อโครงการจัดตั้งคณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมแทนโครงการจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
พ.ศ. 2539 คณะรัฐมนตรีได้อนุมัติโครงการจัดตั้งวิทยาเขตศรีราชา โดยมีโครงการจัดตั้งคณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม โครงการจัดตั้งคณะวิทยาการจัดการ โครงการจัดตั้งคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม (คณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา) ทั้งนี้โครงการจัดตั้งคณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมได้เปิดรับนิสิตสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ ในปีการศึกษา 2540 เป็นรุ่นแรก และสาขาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม ในปีการศึกษา 2541
คณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตศรีราชา ได้รับการอนุมัติจากมติของสภามหาวิทยาลัยให้เป็นคณะวิชาที่เกิดจากการแบ่งส่วนราชการภายในของวิทยาเขตศรีราชา ตามประกาศสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ลงวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เพื่อดำเนินการเรียนการสอนด้านวิทยาศาสตร์ให้แก่นิสิต ณ วิทยาเขตศรีราชา มีสีเขียวหัวเป็ด เป็นสีประจำคณะ
พ.ศ. 2554 สภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้มีมติให้เปลี่ยนชื่อคณะเป็น คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชาในการประชุมครั้งที่ 10/2554 เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2554 และได้เปลี่ยนสีประจำคณะเป็นสีน้ำเงิน
ตั้งแต่วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2555 และปรับโครงสร้างการแบ่งส่วนราชการภายใน ใหม่ ประกอบด้วย
สำนักงานเลขานุการ
สาขาวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม
สาขาวิชาวิทยาศาสตร์พื้นฐานและพลศึกษา
สาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์
พ.ศ. 2556 คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา เปิดสอนหลักสูตรปริญญาตรี เพิ่มเติมจำนวน 3 สาขาวิชา ประกอบด้วยเปิดสอนหลักสูตรปริญญาตรี จำนวน 3 สาขาวิชา ประกอบด้วย
หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิตสาขาวิชาคณิตศาสตร์ประยุกต์
หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิตสาขาวิชาฟิสิกส์
หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิตสาขาวิชาเคมี
พ.ศ. 2557 สภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในการประชุมครั้งที่ 4/2557 เมื่อวันจันทร์ที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2557 อนุมัติให้คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา บรรจุหลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีผลิตภัณฑ์ธรรมชาติไว้ในแผนแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2555 – 2559 ซึ่งจะทำการเปิดสอนในปีการศึกษา 2557 ภาคปลาย
สัญลักษณ์ประจำคณะ

ปรัชญา คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มุ่งสู่การจัดการองค์กรนวัตกรรม การนำเทคโนโลยีมาใช้ในการปฏิบัติงานอย่างมีประสิทธิภาพ
วิสัยทัศน์ คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา องค์กรแห่งนวัตกรรม และการพัฒนากำลังคนชั้นนำในภาคตะวันออก เพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม
สีประจำคณะ คือ สีน้ำเงิน
การศึกษา > การจัดการศึกษาและหลักสูตร

คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มีการเรียนการสอนระดับปริญญาตรี 6 หลักสูตรและระดับปริญญาโท 1 หลักสูตรดังต่อไปนี้
การศึกษา > การจัดการศึกษาและหลักสูตร > โครงสร้างหลักสูตร

|  ระดับปริญญาตรี |  ระดับปริญญาโท |
| --- | --- |
 หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ.) สาขาวิชาเคมี  สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ (ภาคปกติและภาคพิเศษ)  สาขาวิชาฟิสิกส์  สาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ (ภาคปกติและภาคพิเศษ)  สาขาวิชาวิทยาการวิเคราะห์ข้อมูลและคณิตศาสตร์ประกันภัย  สาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสิ่งแวดล้อม  สาขาวิชาวิทยาการและเทคโนโลยีดิจิทัล  (หลักสูตร ปรับปรุง พ.ศ. 2566):  หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วท.ม.) สาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีผลิตภัณฑ์ธรรมชาติ
การศึกษา > ส่วนงานภายในคณะ

ปัจจุบัน คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ประกอบด้วย 1 สำนักงาน 3 ภาควิชา ประกอบด้วย
ผลงานวิจัยและทรัพย์สินทางปัญญา

| ประเภท | จำนวน |
| --- | --- |
จำนวนบทความวิจัย
International & National  Journal Publications: 226
Conference: 320
รวม: 546
จำนวนทรัพย์สินทางปัญญา
สิทธิบัตร: 3
อนุสิทธิบัตร: 2
รวม: 5

จากสถิติข้อมูลของสถาบันวิจัยและพัฒนาแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (ข้อมูลถึงปี พ.ศ. 2564) พบว่าคณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มีบทความวิจัยตีพิมพ์ จำนวน 546 เรื่อง แบ่งเป็นตีพิมพ์ในวารสารวิชาการทั้งในระดับนานาชาติและระดับชาติ (International & National Journal Publications) จำนวน 226 เรื่อง และที่นำเสนอในการประชุมและสัมมนา (Conference) อีกจำนวน 320 เรื่อง
นอกจากนี้ยังมีจำนวนทรัพย์สินทางปัญญา (Intellectual Property) จำนวน 5 รายการ ซึ่งแบ่งเป็นประเภทสิทธิบัตร (Patent) จำนวน 3 รายการ, และอนุสิทธิบัตร (Petty Patent) อีกจำนวน 2 รายการ
ในส่วนของรางวัล (Award) ที่ได้รับ มีจำนวน 49 รางวัล แบ่งเป็นประเภทเกียรติบัตร จำนวน 23 รางวัล, ประเภทงานวิจัยและสิ่งประดิษฐ์ จำนวน 17 รางวัล, และประเภทรางวัลจากงานประชุมวิชาการ อีกจำนวน 9 รางวัล