stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วุฒิศักดิ์ ลาภเจริญทรัพย์
ตำแหน่งหน้าที่ในอดีต - ปัจจุบัน

กรรมการบริหารศูนย์ศึกษาเอเชียตะวันออกคณะรัฐศาสตร์ (พ.ศ. 2541)
กรรมการวิชาการคณะรัฐศาสตร์ (พ.ศ. 2541)
กรรมการปรับปรุงหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (รัฐศาสตร์) (พ.ศ. 2541)
กรรมการบัณฑิตศึกษา คณะรัฐศาสตร์ (พ.ศ. 2541)
ประธานกรรมการบริหารโครงการรัฐศาสตรมหาบัณฑิตสำหรับนักบริหาร (พ.ศ. 2541)
ผู้อำนวยการบัณฑิตศึกษา คณะรัฐศาสตร์ (พ.ศ. 2545)
ประธานกรรมการบริหารโครงการรัฐศาสตรมหาบัณฑิต โครงการการจัดการทางการเมือง (พ.ศ. 2546)
กรรมการสภามหาวิทยาลัยรามคำแหง (พ.ศ. 2547)
ประธานกรรมการปรับปรุงหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์ (พ.ศ. 2548)
คณบดีคณะรัฐศาสตร์ (พ.ศ. 2548 - 2554)
รักษาราชการแทนอธิการบดีมหาวิทยาลัยรามคำแหง (พ.ศ. 2550, 10 กุมภาพันธ์ - 30 มิถุนายน พ.ศ. 2554,  กันยายน พ.ศ. 2563 - ปัจจุบัน)
รักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักเทคโนโลยีการศึกษา (พ.ศ. 2551)
ผู้ชำนาญการประจำคณะกรรมาธิการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม สภาผู้แทนราษฎร (พ.ศ. 2544)
ที่ปรึกษากิตติมศักดิ์คณะกรรมาธิการการตำรวจสภาผู้แทนราษฎร (พ.ศ. 2545)
ที่ปรึกษาคณะอนุกรรมาธิการการพัฒนาการเมืองสภาผู้แทนราษฎร (พ.ศ. 2548)
ที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ประจำคณะกรรมาธิการการปกครองสภาผู้แทนราษฎร (พ.ศ. 2548)
คณะกรรมการเตรียมการจัดตั้งสภาพัฒนาการเมือง (พ.ศ. 2549)
คณะกรรมการพัฒนาระบบงานตำรวจ (พ.ศ. 2549)
ประธานคณะอนุกรรมการประชาสัมพันธ์คณะกรรมการเตรียมการจัดตั้งสภาพัฒนาการเมือง (พ.ศ. 2550)
กรรมการสภาที่ปรึกษาพัฒนาบุคลากรท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย (พ.ศ. 2550)
ที่ปรึกษาศูนย์พัฒนาการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข กระทรวงมหาดไทย (พ.ศ. 2550)
ประธานกรรมการบริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด (พ.ศ. 2551)
กรรมการบริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) (พ.ศ. 2552)
ประธานกรรมการบริหารกิจการสำนักงานตลาด กรุงเทพมหานคร (พ.ศ. 2552)
กรรมการบริษัทธนารักษ์พัฒนาสินทรัพย์ จำกัด กระทรวงการคลัง (พ.ศ. 2553)
รองประธานกรรมการพัฒนาการบริหารท่าอากาศยาน (พ.ศ. 2554)
กรรมการในคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี (พ.ศ. 2554)
กรรมการสภาการศึกษาแห่งชาติ (24 เมษายน พ.ศ. 2555)
อนุกรรมการ ก.ตร.เกี่ยวกับการส่งเสริมจริยธรรมและการพัฒนาคุณธรรม (พ.ศ. 2555)
กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการข้าราชการตำรวจ (14 กันยายน พ.ศ. 2555-ไม่ทราบปี)
ที่ปรึกษาในคณะอนุกรรมการศึกษาและส่งเสริมมาตรการเกี่ยวกับการพิทักษ์สถาบันพระมหากษัตริย์ (พ.ศ. 2555)
ประธานคณะกรรมการพิจารณาตรวจสอบและปรับปรุงประมวลจริยธรรมของข้าราชการการเมือง (พ.ศ. 2555)
กรรมการบริหารกิจการระหว่างประเทศของการท่าอากาศยาน (พ.ศ. 2556)
กรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญ (พ.ศ. 2557-2558)
กรรมาธิการสามัญพิจารณาศึกษา เสนอแนะ และรวบรวมความเห็นเพื่อประกอบการพิจารณาจัดทำร่างรัฐธรรมนูญ (พ.ศ. 2557)
กรรมการตรวจสอบและกรรมการอิสระ บริษัท เจพีมอเตอร์เวิร์ค จำกัด (มหาชน) (พ.ศ. 2557)
อาจารย์บัณฑิตพิเศษ คณะรัฐศาสตร์ (ปัจจุบัน)
กรรมาธิการการเมือง สภานิติบัญญัติแห่งชาติ
อนุกรรมาธิการด้านองค์กรตามรัฐธรรมนูญสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
กรรมการ บริษัท โพสต์ พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน) (ปัจจุบัน)
กรรมการกิตติมศักดิ์มูลนิธิอัศนี พลจันทร (นายผี) (ปัจจุบัน)
อธิการบดีมหาวิทยาลัยรามคำแหง 2 วาระ (21 ตุลาคม พ.ศ. 2554 - 20 ตุลาคม พ.ศ. 2558, 3 มีนาคม พ.ศ. 2559 - 2 มีนาคม พ.ศ. 2563)
ประธานกรรมการส่งเสริมกิจการมหาวิทยาลัยรามคำแหง (9 มิถุนายน พ.ศ. 2563 - ปัจจุบัน)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2558 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2542 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติผศ.วุฒิศักดิ์ ลาภเจริญทรัพย์ เก็บถาวร 2016-05-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กอธิการบดีมหาวิทยาลัยรามคำแหง |
| --- | --- | --- |
| อธิการบดี | ศักดิ์ ผาสุขนิรันต์ • กำธร พันธุลาภ • อภิรมย์ ณ นคร • สุขุม นวลสกุล • ธรรมนูญ โสภารัตน์ • ชูศักดิ์ ศิรินิล • รังสรรค์ แสงสุข • คิม ไชยแสนสุข • วุฒิศักดิ์ ลาภเจริญทรัพย์ • สืบพงษ์ ปราบใหญ่ |  |
| รักษาราชการแทนอธิการบดี | วุฒิศักดิ์ ลาภเจริญทรัพย์ • พิมล พูพิพิธ • ปรีชา พหลเทพ • บุญชาล ทองประยูร |  |
แมวมันช์กิน

Breed of cat
| มันชกิน |
| --- | --- |

ต้นกำเนิด: สหรัฐอเมริกา
มาตรฐานพันธุ์
TICA: standard
อื่น ๆ: http://wcf.info/WCF-EN/standard/shorthair/munchkin.html
แมวบ้าน (Felis catus)
แมวมันช์กิน เป็นสายพันธุ์แมวที่มีลักษณะเด่นคือขาสั้นมาก ซึ่งเกิดจากการกลายพันธุ์ทางพันธุกรรม เมื่อเทียบกับสายพันธุ์แมวอื่น ๆ หลายสายพันธุ์ สายพันธุ์นี้ถือว่าเป็นสายพันธุ์ใหม่ที่มีการบันทึกข้อมูลมาตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1940 และได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการในปี 1991 แมวพันธุ์มันช์กินถือเป็นต้นกำเนิดของแมวแคระ
เมื่อสมาคมแมวสากล (TICA) รับรองสายพันธุ์แมวชนิดนี้ในปี 1997 ได้เกิดการโต้เถียงกันอย่างมาก ผู้วิจารณ์หลายคนแสดงความกังวลเกี่ยวกับปัญหาสุขภาพและความสามารถในการเคลื่อนไหวที่อาจเกิดขึ้นกับแมวสายพันธุ์นี้ สมาคมแมวพันธุ์แท้หลายแห่งทั่วโลกปฏิเสธที่จะรับรองแมวพันธุ์มันช์กิน เนื่องจากมีความกังวลเกี่ยวกับสุขภาพและสวัสดิภาพของแมวพันธุ์นี้ รวมถึงสภาบริหารสมาคมแมวพันธุ์แท้ (GCCF) การเพาะพันธุ์แมวพันธุ์นี้ถือเป็นเรื่องผิดกฎหมายในหลายประเทศ อันเนื่องมาจากความกังวลเกี่ยวกับโรคทางพันธุกรรม
ชื่อนี้มาจากนิยายเรื่อง "พ่อมดมหัศจรรย์แห่งเมืองออซ" ของลีแมน แฟรงก์ บอม ซึ่งพูดถึงชาวเมือง Munchkin Country ที่ตัวเล็กจิ๋ว
วิเชียร ฤกษ์ไพศาล

| วิเชียร ฤกษ์ไพศาล |
| --- | --- |
เกิด: 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 (66 ปี) จังหวัดสุพรรณบุรี, ประเทศไทย
สัญชาติ:  ไทย
ชื่ออื่น: พี่นิค
การศึกษา: คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อาชีพ: ที่ปรึกษาอิสระ
มีชื่อเสียงจาก: การก่อตั้งและบริหารค่ายเพลง genie records ช่วงปี พ.ศ. 2541 - 2562
วิเชียร ฤกษ์ไพศาล หรือ นิค คณะกรรมการยุทธศาสตร์ซอฟต์พาวเวอร์แห่งชาติ อดีตดำรงตำแหน่งเป็นรองกรรมการผู้อำนวยการ สายงานมิวสิค โปรดักชั่น และโปรโมชั่น บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด(มหาชน)
ประวัติ

วิเชียร เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 เป็นคนจังหวัดสุพรรณบุรี จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมจากโรงเรียนวัดบวรนิเวศ ระดับอุดมศึกษา สาขาการปกครอง จาก คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ร่วมรุ่นกับ ศาสตราจารย์ ไชยันต์ ไชยพร) ในระหว่างศึกษาชั้นปี 2 อยู่ที่คณะรัฐศาสตร์ ได้ทดลองไปฝึกงานปลัดอำเภอที่อำเภอมุกดาหารซึ่งในสมัยที่ยังไม่ได้เป็นจังหวัด ใช้เวลาเพียง 20 วันก็พบและสรุปว่าไม่ใช่เส้นทางชีวิตที่แสวงหา
ชีวิตการทำงาน

ด้วยความที่ชอบศาสตร์ศิลปะมาตั้งแต่เด็ก เมื่อจบการศึกษาจึงไปเข้าร่วมก่อตั้งคณะละคร “มะขามป้อม” เป็นคณะละครเร่ (Touring Theatre) มีชื่อทางการว่า “โครงการสื่อชาวบ้าน” (Micro Grassroots Media) สังกัดหน่วยงาน กศส. (กลุ่มประสานงานศาสนาเพื่อสังคม เป็น NGO ยุคแรก มีอาจารย์โคทม อารียา เป็นที่ปรึกษา ในสมัยที่ พระอาจารย์ไพศาล วิสาโลยังเป็นฆราวาสทำงานอยู่ที่กศส.นี้ด้วย แต่รับผิดชอบงานคนละด้าน)
“มะขามป้อม” ในยุคแรกเป็นกลุ่มงานที่มุ่งทำสื่อสะท้อนเรื่องราวข้อมูลดีๆ เชิงสร้างสรรค์ส่งเสริมสังคม เข้าหาชาวบ้านแบบเรียบง่ายผ่านสื่อ การแสดง สไลด์ โปสเตอร์ แผ่นพับ โดยเน้นที่สื่อละครเป็นหลัก ลักษณะเนื้อหาก็ประยุกต์ให้ทันเหตุการณ์ เช่น การไปเล่าเรื่องที่หมู่บ้านชาวนา จะเล่าว่าห้ามเข้าเมืองนั้นคงไม่มีประโยชน์ จึงเปลี่ยนเป็นเล่าว่าถ้าเข้าเมืองต้องเจออันตรายอะไร ในบางกรณี หน้าที่ของกลุ่มมะขามป้อมก็เปลี่ยนบทบาทเป็นการอบรมเรื่องการทำสื่อการเรียนการสอนให้กับสถาบันการศึกษาที่ติดต่อร้องขอมา
ทำอยู่ประมาณ 2 ปีแล้วรู้สึกว่า ถ้าอยากสื่อสารเรื่องราวดีๆ คงต้องเข้าหาสื่อใหญ่ และพร้อมกับต้องการแสวงหาคำตอบและเป้าหมายในชีวิต เริ่มคิดอยากทำงานด้านสื่อโฆษณา ในที่สุดจึงได้เข้ามาทำงานกับฝ่ายรายการในบริษัท พรีเมียร์มาร์เก็ตติ้ง จำกัด ซึ่งภายหลังคือกลุ่มทีมงานผู้ก่อตั้งบริษัท แกรมมีเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ในช่วงนั้นได้ทำรายการทีวีประเภทรายการวัยรุ่นและโปรโมทเพลง ในตำแหน่ง Best Boy (หรือ Runner ผู้ช่วยอำนวยความสะดวกทุกตำแหน่งในกอง) รายการที่ทำ ได้แก่ ยิ้มใส่ไข่ มันกว่าแห้ว เสียงติดดาว ลูกโป่งสีชมพู และคอนเสิร์ตแดดเดียว หลังจากนั้น ได้มีโอกาสเป็นพิธีกรในรายการต่างๆ ของบริษัท เช่นรายการลูกโป่งสีชมพู คู่กับภิญโญ รู้ธรรม
ในปี พ.ศ. 2528 บริษัทแกรมมี่ ต้องการบุกเบิกงานด้านมิวสิควิดีโอ ในตอนนั้นในประเทศไทยยังไม่มีใครทำ จึงได้รับอาสาทันทีที่ได้โอกาส ถือได้ว่าเป็นผู้กำกับมิวสิควิดีโอคนแรกของไทย โดยมีผลงานการกำกับที่สร้างชื่อ ได้แก่ “สมปองน้องสมชาย” ของ เรวัต พุทธินันทน์ “ฝากฟ้าทะเลฝัน” ของ ธงไชย แมคอินไตย์ “ธรรมดาเป็นเรื่องธรรมดา” ของ เพชร โอสถานุเคราะห์ “เสี่ยวรำพึง” อัสนี-วสันต์ ฯลฯ ต่อมา พ.ศ. 2530 เปิดบริษัทถ่ายทำภาพยนตร์โฆษณา อัพเปอร์คัท (ในเครือแกรมมี) โดยรับหน้าที่เป็นผู้กำกับหนังโฆษณา ควบคู่กับการดูแลแผนกมิวสิควิดีโอในแกรมมี่ไปด้วย จากนั้น พ.ศ. 2534 กลับเข้ามาดูแลฝ่ายการตลาดเพลงในแกรมมี่ หลังจาก เรวัต พุทธินันทน์ เสียชีวิต ได้มีการแบ่งค่ายใหม่ จึงได้ย้ายไปดูแลฝ่ายอื่นๆ เช่น อราทิสท์ แมเนจเม้นท์, รายการทีวี, แกรมมี่บิ๊ก เป็นต้น
และในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2541 ได้ฤกษ์เปิดค่ายเพลงของตนเอง โดยใช้ชื่อว่า genie records โดยมี สุเมธ & เดอะปั๋ง เป็นศิลปินเบอร์แรก และในปีเดียวกันนั้น ก็ประสบความสำเร็จมากมายจากอัลบั้มของ ไท ธนาวุฒิ มีเพลงฮิตชื่อ “ประเทือง”และ “ใช่เลย”
การหวนคืนสู่ตำแหน่ง ผู้กำกับมิวสิควิดีโอในรอบ 20 ปี เพลง "เธอ" วง Cocktail โดยได้ อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม และ โยเกิร์ต รวิวรรณ บุญประชม มาเล่นเป็นพระนางให้ในมิวสิควิดีโอเพลงนี้ และอีกครั้งในปี 2559 วิเชียรได้กลับมากำกับหนังสั้นและมิวสิควีดีโอให้กับ cocktail  ในเพลง "กาลเวลาพิสูจน์คน" สาเหตุเนื่องจากเป็นบทเพลงที่โอม (นักร้องนำ) เล่าว่าได้รับแรงบันดาลใจมาจากการพูดคุยกันกับวิเชียร
หนังสือ

ขณะที่ค่าย genie records เดินทางเข้าสู่ปีที่ 16 ในฐานะของผู้ก่อตั้งค่าย วิเชียรจะขอเล่าเส้นทางแห่งความร็อค ผ่านหนังสือที่จะวางจำหน่ายวันแรกในงานเทศกาลดนตรี "genie fest 16 ปีแห่งความร็อก" (ติดตามความเคลื่อนไหวได้ที่ Fanpage nickgeniepage)
ปี 2562 ได้รวบรวมและคัดเลือกบทความสร้างแรงบันดาลใจที่เขียนลงในเพจเป็นเวลาหลายปี นำมาตีพิมพ์เป็นหนังสือในชื่อ "ศูนย์บรรเทาท้อ"
ผลงานทั้งหมด

พ.ศ. 2523 - 2526  : ร่วมก่อตั้งและเป็นสมาชิกกลุ่มละครเร่ (Touring Theatre) “มะขามป้อม” ชื่อทางการว่า “โครงการสื่อชาวบ้าน” (Micro Grassroots Media) สังกัดหน่วยงาน กศส. (กลุ่มประสานงานศาสนาเพื่อสังคม) มีอาจารย์โคทม อารียา และ พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล สมัยที่ท่านยังเป็นฆราวาส ร่วมเป็นที่ปรึกษา
พ.ศ. 2526 - 2528  : ไต่เต้าตั้งแต่ตำแหน่ง Best Boy, Art Director, Creative ไปจนถึงพิธีกรรายการโทรทัศน์ในเครือแกรมมี่ เช่น รายการยิ้มใส่ไข่ มันกว่าแห้ว เสียงติดดาว ลูกโป่งสีชมพู เป็นต้น
พ.ศ. 2528                  : ก่อตั้งสายงานการผลิตมิวสิควิดีโอ ในเครือแกรมมี่ฯ ทำหน้าที่เป็นผู้บริหารและเป็นผู้กำกับ
พ.ศ. 2531 - 2534  : ร่วมก่อตั้งบริษัทถ่ายทำภาพยนตร์โฆษณา Upper Cut ทำหน้าที่เป็นกรรมการผู้จัดการร่วมกับเพื่อนสนิท (ชูพงษ์ รัตนบัณฑูร) และเป็นผู้กำกับ
พ.ศ. 2534 - 2539  : ก่อตั้งและควบรวมสายงานด้านการบริหารงานการตลาดธุรกิจเพลงในบริษัทแกรมมี่ฯ ดูแลการโฆษณาประชาสัมพันธ์ให้กับทุกอัลบั้ม และทุกศิลปินในขณะนั้น
พ.ศ. 2540  : ก่อตั้งบริษัทด้าน Artist Management ชื่อ Aratist ในเครือแกรมมี่ฯ ดูแลการค้นหา-พัฒนาศิลปินใหม่ และบริหารงานจ้าง (Booking Agent) ให้กับศิลปินในเครือแกรมมี่ฯทั้งหมด รวมทั้งบริหารงานรายการเพลงทั้งหมดที่มีอยู่ในช่วงนั้น นอกจากนี้ ยังดูแลหน่วยงาน Grammy-Big ที่มีหน้าที่ทำการผลิตและการตลาดอัลบั้มรวมฮิต ไปพร้อมๆกันในช่วงเวลาเดียวกัน
พ.ศ. 2541  : ก่อตั้งและบริหารสังกัดเพลง genie records ทำหน้าที่เป็นกรรมการผู้จัดการและทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ยกเว้นการทำเพลง
พ.ศ. 2562-2564  : ที่ปรึกษาสมาคมผู้จัดพิมพ์และจำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย ( PUBAT)
พ.ศ. 2562-2563  : ที่ปรึกษาให้กับ บมจ.แม็คกรุ๊ป
พ.ศ.​ 2558- ปัจจุบัน : เป็นวิทยากรแบ่งปันประสบการณ์ให้กับสถาบันและองค์กรต่างๆ
ผลงานอื่น ๆ
พ.ศ. 2554 - 2556  : นักเขียนประจำคอลัมน์ “คำคมคารมเซียน” ในหนังสือพิมพ์ข่าวสด เป็นคอลัมน์ที่เปิดเผยเบื้องหน้าเบื้องลึกเกี่ยวกับวงการพระเครื่องฯ นับเป็นอีกหนึ่งธุรกิจที่มีเงินสะพัดมากมาย วันละหลายพันหลายหมื่นล้าน บนความเชื่อ ความศรัทธา ความงมงาย ความโลภและความ...ไม่รู้
รางวัลที่ได้รับ

รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ประจำปี 2529 สาขามิวสิกวิดีโอดีเด่น ชนะเลิศ เพลงสมปองน้องสมชาย-เรวัต พุทธินันทน์
รางวัลมิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยมจากสมาคมผู้กำกับศิลป์กรุงเทพฯ (B.A.D. Awards) ประจำปี 2529 เพลงปากคน-เรวัต พุทธินันทน์
รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ประจำปี 2530 สาขามิวสิกวิดีโอดีเด่น รองชนะเลิศ เพลงธรรมดา..มันเป็นเรื่องธรรมดา-เพชร โอสถานุเคราะห์
รางวัลแชนแนลวีไทยแลนด์มิวสิกวิดีโออวอร์ดส ครั้งที่ 2 รางวัล Lifetime Achievement
รางวัล The Guitar Mag Awards 2015 สาขา Lifetime Achievement
มนัส โอภากุล

มนัส โอภากุล (4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2457 – 4 มกราคม พ.ศ. 2554) หรือชื่อที่ชาวจังหวัดสุพรรณบุรี เรียกติดปากว่า "อาจารย์มนัส" เป็นนักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของจังหวัดสุพรรณบุรี และเป็นบิดาของ  ยืนยง โอภากุล  หรือ แอ๊ด คาราบาว ศิลปินแห่งชาติ และนักร้องเพลงเพื่อชีวิตชื่อดัง
ประวัติ

นายมนัสเป็นบุตรชายของ นายติ๊มเข่ง แซ่โอ (แซ่หู 胡) ชาวจีนแต้จิ๋วอพยพ จบการศึกษาจากโรงเรียนเผยอิง และโรงเรียนสิ่นหมิน ถนนทรงวาด ในย่านเยาวราช และจบจากโรงเรียนกรรณสูตศึกษาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2469 เริ่มเข้ารับราชการครูที่โรงเรียนวัดสุวรรณภูมิ ระหว่างปี พ.ศ. 2478–83 ต่อมาได้เป็นเสมียนและผู้ช่วยผู้จัดการบริษัทสุพรรณบุรีจังหวัดพาณิชย์ จำกัด ระหว่างปี พ.ศ. 2484–87 ภายหลังเปิดร้านค้าเป็นของตนเอง ชื่อ "ร้านมนัสพาณิชย์" ตั้งอยู่ที่เลขที่  770 ตลาดทรัพย์สินซอย 4 ตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ขายเครื่องดนตรีและเครื่องกีฬา
นายมนัส โอภากุล มีความสนใจและรักในการศึกษาค้นคว้าทางด้านโบราณคดีโดยเฉพาะประวัติศาสตร์ของจังหวัดสุพรรณบุรี จนมีความรู้อย่างละเอียดและแตกฉาน ได้รวบรวมหลักฐานต่าง ๆ ทางโบราณคดีและประวัติศาสตร์ของจังหวัดสุพรรณบุรี พร้อมทั้งนำไปเผยแพร่ให้ประชาชนทั่วไปได้ศึกษา จนเป็นที่ยอมรับไปทั่ว และได้รับเชิญเป็นวิทยากรบรรยายเรื่องราวต่าง ๆ เกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวัตถุโบราณในจังหวัดสุพรรณบุรี นับตั้งแต่ พ.ศ. 2493 เป็นต้นมา โดยเฉพาะความรู้ความสามารถทางด้านพระพุทธรูปและพระเครื่องชนิดต่าง ๆ เช่น พระผงสุพรรณ เป็นต้น  นอกจากนี้แล้วยังเป็นนักสื่อสารมวลชนท้องถิ่นที่ก่อตั้งหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นฉบับแรกของสุพรรณบุรี  คือ หนังสือพิมพ์คนสุพรรณ
นอกจากนี้แล้ว ยังเคยเป็นผู้จัดการวงดนตรีลูกทุ่ง และเป็นผู้ก่อตั้งวงดนตรีสากลวงแรกของจังหวัดสุพรรณบุรี โดยในปี พ.ศ. 2480 ได้ตั้งวงดนตรีขึ้นในนามของ วงดนตรีโรงเรียนเทศบาลวัดปราสาททอง แล้วเปลี่ยนเป็นชื่อวง มนัสและสหาย
ต่อมาในปี พ.ศ. 2503 วงมนัสและสหายได้เข้าสังกัดสมาคมชาวสุพรรณ จึงได้ชื่อวง ช.พ.ส. หนึ่งในสมาชิกของวงคือ อาจารย์สุเทพ โชคสกุล เจ้าของบทเพลงที่โด่งดังและเป็นอมตะจนถึงปัจจุบันเช่น "แม่พิมพ์ของชาติ" "มนต์การเมือง" "พระคุณที่สาม" เป็นต้น และเพลงที่ใช้ในวงการลูกเสือ เช่น "ความเกรงใจ" "ความซื่อสัตย์" "ตรงต่อเวลา" รวมทั้งเพลงที่ใช้ประกอบภาพยนตร์เรื่อง "ครูบ้านนอก" อีกหลายเพลง นับได้ว่าท่านได้สร้างแรงบันดาลใจและสร้างโอกาสแก่สมาชิกในวงดนตรีของท่าน จนมีโอกาสได้สร้างประโยชน์ให้กับสังคมและประเทศชาติ และได้รับเกียรติอันยิ่งใหญ่ให้แสดงหน้าพระที่นั่งในคราวที่ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเสด็จมาจังหวัดสุพรรณบุรี  สมาชิกของวงทุกท่านได้รับพระราชทานถุงทองบรรจุเหรียญ 1 ตำลึง ซึ่งเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลอย่างหาที่สุดมิได้
ส่วนสมาชิกวงดนตรี ช.ส.พ.หรือ วงดนตรีชาวสุพรรณ ได้แก่ นายมนัส โอภากุล เล่นไวโอลิน, นายสุเทพ โชคสกุล เล่นทรัมเปต, นายสถาน แสงจิตพันธ์ กีต้าคอร์ด,  นายประยูร  ปริยัติฆระพันธ์  เล่นดับเบิลเบส, และ นายสนิท บัวทอง เล่น แซกโซโฟน ซึ่งปัจจุบันทั้งหมดได้เสียชีวิตแล้ว
ชีวิตส่วนตัว

ชีวิตส่วนตัว นายมนัส โอภากุล สมรสกับ นางจงจิน มีบุตรด้วยกัน 6 คน คือ ยรรยง โอภากุล, สุนีย์ สีตลกาญจน์, สุนันท์ บุญชื่น, วนิดา โอภากุล กมลฉ่ำ, ยิ่งยง โอภากุล และ ยืนยง โอภากุล
เสียชีวิต

นายมนัส โอภากุล ถึงแก่กรรม ที่โรงพยาบาลเจ้าพระยายมราช เมื่อช่วงเช้าวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2554 สิริอายุได้ 97 ปี  มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2554 ณ วัดพระรูป ตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี
พระเจ้าเปดรูที่ 2 แห่งโปรตุเกส

| พระเจ้าเปดรูที่ 2 แห่งโปรตุเกส |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลการ์วึช
ครองราชย์: 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1683 – 9 ธันวาคม ค.ศ. 1706
ก่อนหน้า: พระเจ้าอาฟงซูที่ 6
ถัดไป: พระเจ้าฌูเอาที่ 5
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งโปรตุเกส
ครองราชย์: 27 มกราคม ค.ศ. 1668 – 12 กันยายน ค.ศ. 1683
พระมหากษัตริย์: พระเจ้าอาฟงซูที่ 6

พระราชสมภพ: 26 เมษายน ค.ศ. 1648  ณ พระราชวังริเบย์รา ลิสบอน ประเทศโปรตุเกส
สวรรคต: 9 ธันวาคม ค.ศ. 1706  ณ พระราชวังหลวงซินทรา ซินทรา ประเทศโปรตุเกส   (พระชนมายุ 58 พรรษา)
คู่อภิเษก: มารี ฟร็องซวซ สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส เจ้าหญิงมาเรีย โซเฟียแห่งพาลาทิเนต-เนาบูร์ก
พระราชบุตร: เจ้าหญิงอิซาเบล ลุยซาแห่งเบย์รา เจ้าชายฌูเอาแห่งบราซิล พระเจ้าฌูเอาที่ 5 แห่งโปรตุเกส เจ้าชายฟรานซิสโก ดยุกแห่งเบย์รา เจ้าชายอันโตนิโอแห่งโปรตุเกส เจ้าหญิงฟรานซิสกา ซาเวียราแห่งโปรตุเกส เจ้าหญิงเทเรซา มารีอาแห่งโปรตุเกส เจ้าชายมานูเอล เคานท์แห่งออเร็ม เจ้าหญิงฟรานซิสกา โจเซฟาแห่งโปรตุเกส ลุยซา ดัชเชสแห่งคาดาวัล มิเกล เดอ บรากังซา ฌูเซ เดอ บรากังซา อาร์กบิชอปแห่งบรากา
ราชวงศ์: บรากังซา
พระราชบิดา: พระเจ้าฌูเอาที่ 4 แห่งโปรตุเกส
พระราชมารดา: ลุยซา เดอ กุสแมน
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้าเปดรูที่ 2 แห่งโปรตุเกส (โปรตุเกส: Pedro II) (26 เมษายน ค.ศ. 1648 – 9 ธันวาคม ค.ศ. 1706) ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ค.ศ. 1668–1683) และเป็นพระมหากษัตริย์โปรตุเกสและอัลการ์วึช (ค.ศ. 1683 – 1706) มีพระราชสมัญญานามว่า "พระผู้ทรงสันติ" (o Pacífico หรือ the Pacific)
ช่วงต้นพระชนมชีพ

เจ้าชายเปดรูเป็นพระราชโอรสองค์สุดท้องในพระเจ้าฌูเอาที่ 4 แห่งโปรตุเกสและพระนางลุยซาและทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นดยุกแห่งแบฌา หลังจากการสวรรคตของพระราชบิดา พระราชมารดาของพระองค์ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชสมัยของพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่คือ พระเจ้าอาฟงซูที่ 6 แห่งโปรตุเกส พระเชษฐาของเจ้าชายเปดรู ซึ่งทรงเป็นอัมพาตและมีจิตใจไม่มั่นคง ในปี ค.ศ. 1662 พระเจ้าอาฟงซูที่ 6 ทรงแทนที่พระราชมารดาและทรงเข้าควบคุมราชอาณาจักร ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1668 เป็นเวลาสั้นๆก่อนที่สเปนจะรับรองการฟื้นฟูเอกราชของโปรตุเกส เจ้าชายเปดรูทรงขึ้นครองตำแหน่งทางการเมืองเหนือพระเชษฐาและทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ โดยการช่วยเหลือจากสมเด็จพระราชินีมาเรีย ฟรานซิสกา พระมเหสีในพระเชษฐาซึ่งทรงมีความขัดแย้งกับพระสวามี พระนางมาเรียทรงลักลอบมีความสัมพันธ์กับเจ้าชายเปดรู พระอนุชาในพระสวามี เจ้าชายเปดรูทรงเนรเทศพระเชษฐาไปยังอะโซร์สและหลังจากนั้นทรงถูกนำมายังซินทราที่ซึ่งเสด็จสวรรคตที่นั่นในปี ค.ศ. 1683 ครั้นแล้วเจ้าชายเปดรูจึงได้สืบราชบัลลังก์เป็น พระเจ้าเปดรูที่ 2 แห่งโปรตุเกส ในช่วงนี้มีการค้นพบเหมืองทองคำในอาณานิคมบราซิลของโปรตุเกส ทำให้พระราชทรัพย์ของพระเจ้าเปดรูขยายเพิ่มมากขึ้นทำให้มีพระราชอำนาจสามารถยุบสภาคอร์เตสโปรตุเกสในปี ค.ศ. 1697 และทรงปกครองโดยไม่ต้องใช้รายได้ส่วนที่เหลือตลอดรัชกาล
พระเจ้าเปดรูที่ 2 มีพระวรกายสูงโปร่ง, ได้สัดส่วน ด้วยพระเกศาสีดำและพระเนตรสีดำ
พระมหากษัตริย์

พระเจ้าเปดรูทรงเริ่มต้นการสนับสนุนฝรั่งเศสและสเปนในสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน (ต.ศ. 1701–1714) แต่ในวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1703 โปรตุเกสและบริเตนใหญ่ได้ลงนามในสนธิสัญญาที่มีชื่อเสียงคือ สนธิสัญญาเมทวน ข้อตกลงทางการค้านี้ได้รับสิทธิประโยชน์ในเชิงพาณิชย์ร่วมกันสำหรับไวน์ของโปรตุเกสกับผ้าของอังกฤษ และหลังจากนั้นทำให้สหราชอาณาจักรมีอิทธิพลอย่างมากในเศรษฐกิจโปรตุเกส สิ่งนี้ตามมาด้วยในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1703 โดยมีสนธิสัญญาทางทหารระหว่างโปรตุเกส, ออสเตรียและบริเตนใหญ่ในการเข้ารุกรานสเปน กองทัพโปรตุเกสและพันธมิตรภายใต้การบัญชาการของมาควิสแห่งมินาสได้เข้ายึดกรุงมาดริดในระหว่างสงครามซึ่งในที่สุดฝ่ายพันธมิตรได้พ่ายแพ้ในยุทธการที่อัลมันซา
อภิเษกสมรส

พระเจ้าเปดรูที่ 2 ไม่เพียงแต่ทรงสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเชษฐาเท่านั้น แต่ยังทรงอภิเษกสมรสกับพระมเหสีในพระเชษฐาด้วยคือ มารี ฟร็องซวซแห่งซาวอย (1646–1683) ทั้งสองพระองค์มีพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวคือ เจ้าหญิงอิซาเบล ลุยซา (1669–1690) เจ้าหญิงแห่งเบย์ราและทรงเป็นองค์รัชทายาทโดยสันนิษฐาน เจ้าหญิงทรงถูกเรียกขานว่า "ผู้เคยหมั้น" (a Sempre-Noiva; the ever-engaged) เนื่องมาจากแผนการจัดการอภิเษกสมรสให้เจ้าหญิงหลายครั้งไม่เคยประสบความสำเร็จ สมเด็จพระราชินีมาเรีย ฟรานซิสกาไม่ทรงสามารถมีพระประสูติกาลทายาทได้มากอีกต่อไป พระนางสิ้นพระชนม์ในปลายปี ค.ศ. 1683 หลังจากมีพระประสูติกาลเจ้าหญิงอิซาเบลไปแล้ว 14 ปี เนื่องจากเจ้าหญิงมีพระวรกายอ่อนแอและประชวรบ่อย พระเจ้าเปดรูจึงตัดสินพระทัยอภิเษกสมรสอีกครั้ง
ว่าที่พระมเหสีคือ เจ้าหญิงมาเรีย โซเฟียแห่งพาลาทิเนต-เนาบูร์ก (1666–1699) พระราชธิดาในฟิลิป วิลเลียม อีเล็กเตอร์ พาลาทีน ซึ่งพระเชษฐภคินีของเจ้าหญิงคือ เจ้าหญิงเอเลโอนอร์ แม็กดาเลนแห่งเนาบูร์ก เป็นพระมเหสีพระองค์ที่ 3 ในจักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และออสเตรีย และพระขนิษฐาของเจ้าหญิงคือ เจ้าหญิงมาเรีย อันนาแห่งเนาบูร์ก เป็นพระมเหสีในพระเจ้าการ์โลสที่ 2 แห่งสเปน
การอภิเษกสมรสครั้งนี้สรุปลงด้วย ทั้งสองพระองค์มีพระโอรสธิดารวมกัน 8 พระองค์ รวมทั้งองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่คือ เจ้าชายฌูเอา ซึ่งต่อมาจะทรงสืบราชบัลลังก์หลังจากการเสด็จสวรรคตพระราชบิดาในปี ค.ศ. 1706 ในฐานะ พระเจ้าฌูเอาที่ 5 แห่งโปรตุเกส
พระราชโอรส-ธิดา > พระราชธิดาที่ประสูติแต่เจ้าหญิงมาเรีย ฟรานซิสกาแห่งซาวอย

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระรูป | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส และพระโอรส-ธิดา หมายเหตุ |
|  | เจ้าหญิงอิซาเบล ลุยซาแห่งเบย์รา | 6 มกราคม  ค.ศ. 1669 | 21 ตุลาคม ค.ศ. 1690 | ไม่ทรงอภิเษกสมรส |
พระราชโอรส-ธิดา > พระราชโอรสธิดาที่ประสูติแต่เจ้าหญิงมาเรีย โซเฟียแห่งพาลาทิเนต-เนาบูร์ก

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระรูป | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส และพระโอรส-ธิดา หมายเหตุ |
|  | เจ้าชายฌูเอาแห่งบราซิล | 30 สิงหาคม ค.ศ. 1688 | 17 กันยายน ค.ศ. 1688 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |

|  | พระเจ้าฌูเอาที่ 5 แห่งโปรตุเกส | 22 ตุลาคม ค.ศ. 1689 | 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1750 | อภิเษกสมรส วันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1708 กับ อาร์กดัชเชสมาเรีย แอนนาแห่งออสเตรีย มีพระโอรสธิดา 6 พระองค์ ได้แก่ บาร์บาราแห่งโปรตุเกส สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน เจ้าชายเปดรูแห่งบราซิล พระเจ้าฌูเซที่ 1 แห่งโปรตุเกส เจ้าชายคาร์ลอสแห่งโปรตุเกส พระเจ้าเปดรูที่ 3 แห่งโปรตุเกส เจ้าชายอเล็กซานเดรแห่งโปรตุเกส  ทรงมีโอรสธิดานอกสมรส 4 พระองค์ ได้แก่ มาเรีย ริตา เดอ บรากังซา กัสปาร์ เดอ บรากังซา ฌูเซ เดอ บรากังซา อันโทนี เดอ บรากังซา |

|  | เจ้าชายฟรานซิสโก ดยุกแห่งเบย์รา | 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1691 | 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1742 | ไม่ทรงอภิเษกสมรส  ทรงมีบุตรนอกสมรส |

|  | เจ้าชายอันโตนิโอแห่งโปรตุเกส | 15 มีนาคม ค.ศ. 1695 | 20 ตุลาคม ค.ศ. 1757 | ไม่ทรงอภิเษกสมรส |

|  | เจ้าหญิงฟรานซิสกา ซาเวียราแห่งโปรตุเกส | ค.ศ. 1694 | ค.ศ. 1694 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |

|  | เจ้าหญิงเทเรซา มารีอาแห่งโปรตุเกส | 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1696 | 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1704 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |

|  | เจ้าชายมานูเอล เคานท์แห่งออเร็ม | 3 สิงหาคม ค.ศ. 1697 | 3 สิงหาคม ค.ศ. 1766 | ไม่ทรงอภิเษกสมรส |

|  | เจ้าหญิงฟรานซิสกา โจเซฟาแห่งโปรตุเกส | 30 มกราคม ค.ศ. 1699 | 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1736 | ไม่ทรงอภิเษกสมรส |
พระราชโอรส-ธิดา > บุตรที่ประสูติแต่มาเรีย ดา ครูซ มัสคาเรนฮัส

บุตรนอกสมรส
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| รูป | ชื่อ | เกิด | เสียชีวิต | หมายเหตุ |
|  | ลุยซา ดัชเชสแห่งคาดาวัล | 9 มกราคม ค.ศ. 1679 | 23 ธันวาคม ค.ศ. 1732 | ได้เป็นดัชเชสแห่งคาดาวัลจากการสมรสกับลูอิส อัมโบรซิโอ เดอ เมโล ดยุกที่ 2 แห่งคาดาวัล จากนั้นหลังจากสามีเสียชีวิตได้สมรสกับน้องชายของสามีคือ ไจเม อัลวาเรซ เปเรย์รา เดอ เมโล ดยุกที่ 3 แห่งคาดาวัล |
พระราชโอรส-ธิดา > บุตรที่ประสูติแต่แอนน์ อาร์มันเด ดู เวร์เกร์

บุตรนอกสมรส
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| รูป | ชื่อ | เกิด | เสียชีวิต | หมายเหตุ |
|  | มิเกล เดอ บรากังซา | 15 ตุลาคม ค.ศ. 1699 | 13 มกราคม ค.ศ. 1724 |  |
พระราชโอรส-ธิดา > บุตรที่ประสูติแต่ฟรานซิสกา คลารา ดา ซิลวา

บุตรนอกสมรส
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| รูป | ชื่อ | เกิด | เสียชีวิต | หมายเหตุ |
|  | ฌูเซ เดอ บรากังซา อาร์กบิชอปแห่งบรากา | 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1703 | 3 มิถุนายน ค.ศ. 1756 |  |
เฮวีเรน

| เฮวีเรน |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: ควอนติกดรีม
ผู้จัดจำหน่าย: โซนี่คอมพิวเตอร์เอ็นเตอร์เทนเมนต์
กำกับ: เดวิด เคจ
อำนวยการผลิต: Charles Coutier
ออกแบบ: David Cage 
เขียนบท: เดวิด เคจ
แต่งเพลง: Normand Corbeil
เครื่องเล่น: เพลย์สเตชัน 3 เพลย์สเตชัน 4 ไมโครซอฟท์ วินโดวส์
วางจำหน่าย: เพลย์สเตชัน 3JP: 18 February 2010 NA: 23 กุมภาพันธ์ 2010 EU: 24 กุมภาพันธ์ 2010 AU: 25 กุมภาพันธ์ 2010เพลย์สเตชัน 4NA: 1 มีนาคม 2016 PAL: 2 มีนาคม 2016ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ทั่วโลก: 24 มิถุนายน 2019 
แนว: ภาพยนตร์เชิงโต้ตอบ, แอ็กชันผจญภัย
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว
เฮวีเรน (อังกฤษ: Heavy Rain) เป็นวิดีโอเกมแนวแอ็กชันผจญภัย พัฒนาโดยบริษัทควอนติกดรีม และเผยแพร่โดยโซนี่คอมพิวเตอร์เอ็นเตอร์เทนเมนต์บนเพลย์สเตชัน 3 ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
เกมเป็นฟิล์มนัวร์เขย่าขวัญ มีตัวละครหลัก 4 คน ที่เข้ามาพัวพันกับฆาตกรโอะริงะมิ (Origami killer) ฆาตกรต่อเนื่องที่สังหารเหยื่อโดยการปล่อยให้จมน้ำฝนจนเสียชีวิต ผู้เล่นมีปฏิสัมพันธ์กับเกมโดยกระทำกับก้านควบคุมตามสัญลักษณ์ที่ปรากฏบนจอ ในบางกรณีอาจมีควิกไทม์อีเวนต์ในระหว่างเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว การตัดสินใจของผู้เล่นและสิ่งที่ผู้เล่นกระทำในเกมจะส่งผลต่อการดำเนินเรื่อง ตัวละครหลักอาจเสียชีวิตได้ และการกระทำบางอย่างอาจทำให้ฉากบางฉากหรือตอนจบเปลี่ยนไป
เฮวีเรน ได้รับการตอบรับอย่างดี และชนะรางวัลเกมแห่งปีหลายรางวัล และขายได้มากกว่า 3 ล้านหน่วย นอกจากนี้ ยังกำลังจะมีการสร้างภาพยนตร์จากเกม ส่วนรูปแบบที่เล่นบนเพลย์สเตชัน 4 ถูกปล่อยออกมาเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2559 โดยมีการพัฒนาด้านกราฟิกและความคมชัดของภาพ