stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การริเริ่มออกกฎหมายของประชาชน (สวิตเซอร์แลนด์)
การริเริ่มเปลี่ยนรัฐธรรมนูญของสหพันธรัฐโดยประชาชน > การเปลี่ยนแปลงที่เสนอ

ในปี 2434 ช่วงที่กำลังบัญญัติกลไกนี้ในรัฐธรรมนูญสวิส การริเริ่มเปลี่ยนรัฐธรรมนูญโดยประชาชนหมายให้กลุ่มประชาชนที่ไม่ได้ตัวแทนในรัฐสภา ได้แสดงเสียง
แต่เริ่มตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 2000 มันก็กลายเป็นกลไกที่พรรคการเมืองที่ร่วมอยู่ในรัฐสภาใช้เพื่อหลีกเลี่ยงกระบวนการทางรัฐสภา
ผู้ไม่เห็นด้วยอ้างว่า มันบ่อนทำลายระบบการเมืองของสวิส ซึ่งต้องอาศัยการประนีประนอมและการปรับตัวให้เข้ากับกันและกัน เพราะการริเริ่มเป็นจุดจบของการต่อรองในประเด็นย่อย ๆ (เพราะประชาชนสามารถยอมรับหรือปฏิเสธกฎหมายที่ริเริ่มโดยทั้งหมดเท่านั้น)
แต่คนอื่น ๆ ก็อ้างว่า นี่เป็นกระบวนการประชาธิปไตยแบบบริสุทธิ์
ส่วนผู้คัดค้านท่านอื่น ๆ กล่าวว่า การมีการริเริ่มแบบน้ำท่วมทุ่งบั่นทอนเสถียรภาพทางกฎหมาย เพราะการริเริ่มที่เป็นการปฏิรูปอย่างรุนแรงเริ่มเกิดบ่อยครั้งขึ้นเรื่อย ๆ
ดูเพิ่ม

การลงคะแนนเสียงในสวิตเซอร์แลนด์
การเมืองสวิตเซอร์แลนด์
การริเริ่มออกกฎหมาย
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "initiative", ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑ ฉบับ ๒๕๔๕, (รัฐศาสตร์) ๑. การริเริ่ม ๒. การริเริ่มออกกฎหมาย
↑  Cormon 2014, pp. 23–24 harvnb error: no target: CITEREFCormon2014 (help)
↑  Cormon, Pierre (2014). Swiss Politics for Complete Beginners. Editions Slatkine. p. 23. ISBN 978-2-8321-0607-5. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-11-04. สืบค้นเมื่อ 2017-08-15. {{cite book}}: |ref=harv ไม่ถูกต้อง (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
↑  Cormon 2014, pp. 23–25 harvnb error: no target: CITEREFCormon2014 (help)
↑  Cormon 2014, pp. 23 harvnb error: no target: CITEREFCormon2014 (help)
↑  Cormon 2014, pp. 56 harvnb error: no target: CITEREFCormon2014 (help)
↑  Cormon 2014, pp. 57–58 harvnb error: no target: CITEREFCormon2014 (help)
↑  Jean-Philippe Buchs, Chantal Mathez de Senger, "Trop d'initiatives, les patrons s'alarment", Bilan, 3 April 2014.
แหล่งข้อมูลอื่น

Pierre Cormon, Swiss Politics for Complete Beginners เก็บถาวร 2014-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Editions Slatkine, 2014.
Vincent Golay and Mix et Remix, Swiss political institutions, Éditions loisirs et pédagogie, 2008.
ปีโลส

| ปีโลส |
| --- | --- |
ชายทะเลปีโลส
ปีโลสที่ตั้งในหน่วยภูมิภาค  
พิกัด:  36°54′50″N 21°41′47″E﻿ / ﻿36.91389°N 21.69639°E﻿ / 36.91389; 21.69639
ประเทศ:  กรีซ
แคว้น: เพโลพอนนีส
หน่วยภูมิภาค: เมซีนีอา
เทศบาล: ปีโลส-เนสตอร์
 • หน่วยเทศบาล: 143.91 ตร.กม. (55.56 ตร.ไมล์)
ความสูง: 3 เมตร (10 ฟุต)
ประชากร (2011)
 • Municipal unit: 5,287
 • ความหนาแน่นMunicipal unit: 37 คน/ตร.กม. (95 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+2 (EET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (EEST)
รหัสไปรษณีย์: 240 01
รหัสพื้นที่: 27230
ป้ายทะเบียนรถ: KM
ปีโลส (กรีก: Πύλος) หรือชื่อในอดีต นาวารีโน (อิตาลี: Navarino) เป็นเมืองและอดีตเทศบาลในหน่วยภูมิภาคเมซีนีอา แคว้นเพโลพอนนีส ประเทศกรีซ นับตั้งแต่การปฏิรูปการบริหารส่วนท้องถิ่นในปี 2011 ปีโลสกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของเทศบาลปีโลส-เนสตอร์ที่ซึ่งปีโลสเป็นศูนย์กลางการปกครองและเป็นหน่วยเทศบาลหน่วยหนึ่ง ในอดีต ปีโลสเป็นศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดปีลีอา ปีโลสถือเป็นที่จอดเรือหลักริมอ่าวนาวารีโน มีประชากร 2,345 คนในเขตเมือง และ 5,287 คนในหน่วยเทศบาลปีโลส (สำมะโนปี 2011) หน่วยเทศบาลนี้มีพื้นที่รวม 143.911 ตารางกิโลเมตร
ปีโลสมีการตั้งรกรากมาตั้งแต่ยุคหินใหม่ และเป็นอาณาจักรหนึ่งในกรีซสมัยไมซีนี ไม่ไกลจากปีโลสยังมีการค้นพบ "วังเนสตอร์" ซึ่งตั้งชื่อตามเนสตอร์ กษัตริย์แห่งปีโลสในมหากาพย์ อีเลียด ของโฮเมอร์ ในสมัยคลาสสิก ปีโลสถูกทิ้งร้าง แต่กลายเป็นจุดที่เกิดยุทธการที่ปีโลสระหว่างสงครามเพโลพอนนีสเมื่อ 425 ปีก่อนคริสต์ศักราช นับจากนั้นก็แทบไม่มีการเอ่ยถึงปีโลสอีกจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 เมื่อปีโลสกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นอะคีอาของชาวแฟรงก์  และเริ่มเป็นที่รู้จักมากกว่าในชื่อฝรั่งเศส ปอร์-เดอ-ฌง หรือชื่ออิตาลี นาวารีโน ในคริสต์ทศวรรษ 1280 ชาวแฟรงก์ได้สร้างปราสาทนาวารีโนเก่าขึ้นในปีโลส ต่อมาปีโลสตกอยู่ใต้การปกครองของสาธารณรัฐเวนิสในปี 1417 จนกระทั่งปี 1500 จึงตกอยู่ใต้การปกครองของจักรวรรดิออตโตมัน ในสมัยนั้น ชาวออตโตมันใช้ปีโลสเป็นฐานทัพเรือและสร้างป้อมนาวารีโนขึ้นใหม่บนชายฝั่งปีโลส ปีโลสอยู่ภายใต้ปกครองของจักรวรรดิออตโตมันเรื่อยมา (ยกเว้นเพียงช่วงสั้น ๆ ที่เวนิสกลับมามีอำนาจระหว่างปี 1685–1715 และรัสเซียยึดครองระหว่างปี 1770–1771) จนกระทั่งการปะทุของสงครามประกาศอิสรภาพกรีซในปี 1821 อิบราฮิม พาชา แห่งอียิปต์กอบกู้ปีโลสคืนแก่จักรวรรดิออตโตมันในปี 1825 แต่การแพ้ของกองเรือออตโตมัน-อียิปต์ในยุทธการที่นาวารีโนเมื่อปี 1827 และการแทรกแซงทางทหารของฝรั่งเศสในการรุกมอเรียเมื่อปี 1828 ส่งผลให้อิบราฮิมต้องถอนกองกำลังออกจากเพโลพอนนีสและรับรองเอกราชของกรีซ นครปีโลสในปัจจุบันสร้างอยู่นอกกำแพงป้อมปราการโดยวิศวกรกองทัพจากการรุกมอเรียในปี 1829 และท้ายที่สุดชื่อ ปีโลส ได้รับการนำกลับมาใช้อีกครั้งตามพระราชบัญญัติในปี 1833
พัตมอส

เกาะพัตมอส
พัตมอส (กรีก, Πάτμος; อิตาลี: Patmo; อังกฤษ: Patmos) เป็นเกาะเล็ก ๆ ของประเทศกรีซ ในทะเลอีเจียน หนึ่งในเกาะทางเหนือสุดของหมู่เกาะโดเดคะนีส มีประชากร 2,998 คน และมีพื้นที่  34.05 ตร.กม.
ดอน โจวันนี

ดาปอนเต้
ดอน โจวันนี (อิตาลี: Don Giovanni, KV 527) เป็นอุปรากรตะวันตกซึ่งประพันธ์บทโดย ลอเร็นโซ ดาปอนเต้ (Lorenzo da Ponte) เป็นภาษาอิตาเลียน และประพันธ์ดนตรีโดย ว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท (Wolfgang Amadeus Mozart) ดอนโจวันนี เป็นอุปรากรตลกที่แฝงไปด้วยความมืดโดยมีทั้งหมดสององก์และเปิดแสดงครั้งแรกที่กรุงปรากใน พ.ศ. 2330
ตัวละคร

ดอน โจวันนี (Don Giovanni - Bass Baritone หรือ Baritone) หนุ่มชนชั้นสูงผู้เต็มไปด้วยความยโสและเจ้าชู้
เลโปเรลโล (Leporello - Bass) หนุ่มรับใช้ของดอน โจวันนี
ดอน เปโดร (Don Pedro, il Commendatore - Bass) ทหารระดับสูงผู้มีชื่อเสียง
ดอนนา อันนา (Donna Anna - Soprano) ลูกสาวของดอนเปโดร
ดอน ออตตาวีโอ (Don Ottavio - Tenor) คู่หมั้นของดอนน่า อันนา
ดอนนา เอลวีรา (Donna Elvira - Soprano) หนึ่งในคนรักเก่าของดอน โจวันนี
มาเซตโต (Masetto - Bass) หนุ่มพื้นบ้าน
แซร์ลีนา (Zerlina - Soprano) คู่หมั้นของมาเซตโต
นอกจากนี้ยังมีชาวนา คนรับใช้ นักดนตรี และหญิงชาวบ้าน ซึ่งเป็นคอรัสในเรื่องอีกด้วย
เนื้อเรื่องย่อ

ดอน โจวันนีเป็นอุปรากรที่แต่งจากตำนานของ ดอน ฆวน หนุ่มนักรักชาวสเปน อุปรากรเรื่องนี้กล่าวถึงจุดจบอันน่าสะพรึงกลัวของดอน ฆวน หรือ ดอน โจวันนี ในภาษาอิตาลี ผู้ที่ทำทุกอย่างเพื่อจะได้หญิงสาวที่หมายปองมาเชยชมแม้จะต้องสังหารใครก็ตามที่ขวางทาง
สถานที่: เมืองเซบิยา ประเทศสเปน ในคริสต์ศตวรรษที่ 17
เนื้อเรื่องย่อ > องก์ที่หนึ่ง

โจวันนีแอบเข้าไปในบ้านของอันนาเพื่อที่จะลักหลับนาง แต่นางกลับไหวตัวทันเรียกให้คนมาช่วย โจวันนีวิ่งหนีมาพบเปโดรที่สวน เปโดรพยายามที่จะจับตัวโจวันนีแต่โดนโจวันนีสังหารก่อนที่จะหลบหนีไป อันนาและคู่หมั้นของนางจึงสาบานที่จะล้างแค้นให้พ่อของนาง
โจวันนีหนีมาถึงจัตุรัสแห่งหนึ่งและได้เข้าไปเกี้ยวพาราสีกับหญิงที่พบ แต่เมื่อเห็นหน้าจะจัจึงพบว่าเป็นเอลวีราคนรักเก่าที่เพิ่งทิ้งมา เอลวีราพยายามที่จะจัดการกับโจวันนี แต่โจวันนีเอาตัวของเลโปเรลโลมาบังและหลบหนีไป เลโปเรลโลจึงบอกให้นางทำใจเนื่องจากนางเป็นแค่หนึ่งในผู้หญิงนับพันของโจวันนี เอลวีราโกรธมากเมื่อได้ยิน และมุ่งมั่นที่จะชำระแค้นนี้
โจวันนีหนีต่อมาจนถึงงานแต่งงานหนึ่ง เมื่อพบเจ้าสาวโจวันนีก็ได้หมายปองนางจึงบอกจะจัดงานที่ปราสาทให้และให้เลโปเรลโลพามาเซตโตผู้เป็นเจ้าบ่าวพร้อมทั้งคนอื่น ๆ ล่วงหน้าไปที่ปราสาทก่อน เหลือเพียงเจ้าสาวแซร์ลีนาอยู่แต่ผู้เดียว โจวันนีจึงเข้าไปเกี้ยวพาราสีนางโดยออกอุบายต่าง ๆ นานา แต่ทันใดนั้น เอลวีราก็เข้ามาขัดขวางและปรามไม่ให้แซร์ลีนาตกหลุมพรางจองโจวันนี ไม่นานหลังจากนั้นอันนากับออตตาวีโอก็วิ่งตามมาพบกับทั้งสาม โดยที่โจวันนีกำลังพยายามแก้ตัวกับแซร์ลีนาและหาว่านางเอลวีรานั้นสติฟั่นเฟือน พออันนาเริ่มคลับคล้ายคลับคลาว่าโจวันนีอาจจะเป็นผู้ที่สังหารพ่อของเธอโจวันนีก็ไหวตัวทันและก็หลบหนีไป
โจวันนีมาพบกับเลโปเรลโลซึ่งบอกเค้าว่าแซร์ลีนากับเอลวีราเกือบทำให้งานที่ปราสาทล่ม แต่โจวันนีบอกไม่ต้องห่วงและให้จัดงานฉลองอย่างเต็มที่ ระหว่างทางกลับ ดอนไปพบกับแซร์ลีนาและพยายามจะเกี้ยวนางอีกครั้ง แต่มาเซตโตซึ่งแอบอยู่ก็โผล่มา โจวันนีจึงปล่อยนางคืนให้กับเจ้าบ่าว และพาทั้งสองไปยังงานฉลองโดยโจวันนีพยายามที่จะจีบแซร์ลีนาอีกครั้ง แต่ทันใดนั้น อันนา เอลวีรา และออตตาวีโอก็โผล่เข้ามาเพื่อที่จะจัดการกับโจวันนีซึ่งก็เกือบถูกจับได้แต่ก็หลบหนีไปได้ทัน
เนื้อเรื่องย่อ > องก์ที่สอง

เลโปเรลโลซึ่งเกือบถูกจับได้ด้วยพยายามที่จะลาออกจากการเป็นหนุ่มรับใช้ แต่โจวันนีก็เอาเงินฟาดหัวให้เขาอยู่ต่อ หลังจากนั้นโจวันนีก็เปลี่ยนชุดกับเลโปเรลโลโดยให้หนุ่มรับใช้ปลอมตัวเป็นเขาเพื่อที่จะล่อนางเอลวีราออกมาเพื่อที่เขาเองจะได้เข้าไปเกี้ยวสาวใช้ของเอลวีรา ขณะกำลังจีบนางอยู่โจวันนีซึ่งก็พบกับกลุ่มของมาเซตโตที่จะมาจัดการกับโจวันนีด้วยความหึงหวงนางแซร์ลีนา โจวันนีอยู่ในชุดเลโปเรลโลจึงได้ใช้อุบายลอบทำร้ายมาเซตโตและหนีไปอีกครั้ง แซร์ลีนามาพบเข้าจึงเข้าไปดูแลสามีของนาง
ขณะที่เลโปเรลโลกำลังอยู่กับเอลวีรา เขาก็ต้องพบกับออตตาวีโอและอันนาผู้คิดว่าเขาคือโจวันนีจึงพยายามที่จะฆ่า เอลวีราซึ่งยังรักโจวันนีอยู่เข้าไปปกป้อง เลโปเรลโลจึงอาศัยจังหวะชุลมุนเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงและหนีไป เลโปเรลโลมาพบกับโจวันนี ณ สุสานแห่งนึง และพบกับรูปปั้นทหารที่มีลักษณะคล้ายเปโดรซึ่งพยายามเตือนโจวันนี โจวันนีคิดเป็นเรื่องขบขันที่พบรูปปั้นพูดได้จึงเอ่ยปากชวนรูปปั้นนั้นไปทานอาหารเย็นด้วย
ที่ปราสาทของโจวันนี เขากำลังรื่นเริงกับอาหารเย็นอยู่ โดยมีวงดนตรีเล่นเพลงของโมทซาร์ทประกอบด้วย เอลวีราเข้ามาหาโจวันนีและพยายามบอกให้โจวันนีเลิกนิสัยเสียของเขา โจวันนีไล่นางอยู่ แต่ในขณะกำลังออกนางก็ตกใจร้องลั่น เลโปเรลโลออกไปดูและวิ่งตกใจกลับมาเช่นกัน ทันใดนั้นรูปปั้นเปโดรก็พังประตูเข้ามาบอกว่ามาตามที่นัดไว้ เขาบอกให้โจวันนีเลิกนิสัยของเขาเสีย แต่โจวันนีปฏิเสธ รูปปั้นจึงจมลงไปสู่นรกแล้วก็ลากตัวโจวันนีซึ่งจับมือเขาอยู่ตามลงไปด้วย กลุ่มคนทั้งห้าที่แค้นโจวันนีตามเข้ามาเพื่อที่จะฆ่าเขาแต่ก็พบว่าเขาได้พบจุดจบไปเรียบร้อยแล้ว
ตอนจบของเรื่อง ออตตาวีโอก็จะแต่งงานกับอันนา เอลวีราจะไปอาศัยอยู่ที่คอนแวนต์ และแซร์ลีนากับมาเซตโตก็จะกลับบ้าน ตอนจบอุปรากรเรื่องนี้ก็ฝากข้อคิดว่าคนชั่วก็พบจุดจบที่เลวร้ายไม่ต่างกับสิ่งที่เขาได้ทำมา
การแสดง

อุปรากรดอน โจวันนี แสดงครั้งแรกที่โรงละคร Stavovské divadlo ในกรุงปราก ในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2330 ในชื่อ Il Dissoluto Punito ossia il Don Giovanni Dramma giocoso in due atti โดยมี Luigi Bassi รับบทเป็นดอน โจวันนี และ Giuseppe Lolli เป็นดอน เปโดร การแสดงครั้งแรกนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง
ต่อมาโมทซาร์ทได้ประพันธ์ดนตรีเพิ่มอีกสามท่อนและนำออกแสดงเป็นครั้งแรกในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2331 ที่กรุงเวียนนา โดยมี Francesco Albertarelli รับบทเป็นดอน โจวันนี และ Francesco Busani เป็นดอน เปโดร แม้จะได้รับคำชมจากจักพรรดิโจเซฟแต่การแสดงไม่ค่อยถูกอรรถรสชาวเวียนนาเท่ากับที่ปราก ทำให้อุปรากรดอน โจวันนีเล่นที่เวียนนาได้เพียงสิบห้าครั้งในปีนั้นและกว่าจะถูกนำมาเล่นอีกทีก็หลังจากที่โมทซาร์ทได้เสียชีวิตลงแล้ว
ปัจจุบันดอน โจวันนีได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในอุปรากรที่ยอดเยี่ยมที่สุด มีการจัดแสดงอุปรากรเรื่องนี้บ่อยที่สุดเป็นอันดับที่เจ็ด ซึ่งการแสดงอุปรากรเรื่องนี้ในแต่ละครั้งจะใช้เวลาโดยทั่วไปประมาณสองชั่วโมงครึ่ง
นอกจากนี้ ดอน โจวันนี ยังได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2522 กำกับภาพยนตร์โดย Joseph Losey
ดนตรี

ดอน โจวันนีสามารถเล่นได้ด้วยวงดนตรีที่มีเครื่องดนตรีดังต่อไปนี้: ไวโอลิน วิโอลา เชลโล เบส บาสโซคอนทินิวโอ ขลุ่ย คลาริเน็ต โอโบ บาสซูน แตร ทรัมเป็ต ทรอมโบน และทิมปะนี โดยมีมานโดลินเป็นเครื่องดนตรีประกอบการแสดงฉากที่โจวันนีกำลังเกี้ยวสาวใช้ของนางเอลวีราอยู่ด้วย
เพลงในอุปรากรที่คุ้นหู ได้แก่
Overture เพลงโหมโรงของอุปรากร
Là ci darem la mano เพลงเกี้ยวพาราสีระหว่างโจวันนีกับแซร์ลีนา
Don Giovanni, a cenar teco m'invitasti เพลงตอนที่รูปปั้นของเปโดรพังประตูเข้ามาหาโจวันนี
อะมาเดอุส

อุปรากรเรื่องนี้อยู่ในภาพยนตร์เรื่องอะมาเดอุสตอนนี้หุ่นยักษ์พังกำแพงเข้ามาในเวทีอุปรากร ซึ่งซาลิเอรี่กล่าวว่านั่นคือพ่อของโมทซาร์ท ถึงแม้เรื่องนี้จะแต่งขึ้นในปีเดียวกับที่พ่อของเขาเสียก็เป็นไปได้ยากที่เรื่องนี้จะเป็นจรืงเนื่องจากเรื่องของรูปปั้นตามล้างแค้นนี้ได้ถูกแต่งขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2173 โดยกวี เทียร์โซ เด โมลิน่า ชื่อเรื่องว่า ชายจอมลวงแห่งเซบีญ่าและแขกผู้เป็นหิน (El burlador de Sevilla y convidado de piedra) ทั้งนี้ ยังมีการลืออีกว่า ดา ปอนเต้ ได้ลอกเนื้อร้องส่วนหนึ่งมาจาก โจวันนี แบร์ตาตี ซึ่งมีโอเปร่าเรื่องเดียวกันออกแสดงก่อนเขาไม่นาน อย่างไรก็ดี ยังมีความเป็นไปได้ที่ดนตรีที่ค่อนข้างมืดในเรื่องนี้อาจจะได้รับแรงบันดาลใจจากการจากไปของบิดาของโมทซาร์ท
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟังผลงาน Concerto Don Giovanni ที่ มิวโซเพน
เรื่องย่อโดย OPERA America เก็บถาวร 2008-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โน้ตแผ่นของอุปรากรโดย Mozarteum
ดอน โจวันนีขณะกำลังออกปากเชิญรูปปั้นดอน เปโดรไปทานอาหารค่ำ โดยมีเลโปเรลโลหลบอยู่ด้านหลัง
โมสาร์ต
ปอร์โตฟลาวีอา

ปลายทางสำหรับขนส่งของปอร์โตฟลาวีอา
ปอร์โตฟลาวีอา (อิตาลี: Porto Flavia) เป็นอ่าวริมทะเล ตั้งอยู่ใกล้กับเนบีดาในคอมมูนอีเกลซีอัส ซาร์ดีญาใต้ ประเทศอิตาลี สร้างขึ้นในปี 1923–24 และใช้งานเป็นศูนย์กลางการผลิตแร่ของมาซูอาบนชายฝั่งของซาร์ดีญาในแถบอีเกลซีเอนเต ชื่อของปอร์โตนี้ตั้งตามฟลาวีอา เวเชลลี (Flavia Vecelli) ลูกสาวของวิศวกรและผู้ออกแบบ เซซาเร เวเชลลี (Cesare Vecelli) ลักษณะของอ่าวถือว่าโดดเด่นและพิเศษกว่าทุกที่ในโลก รวมถึงเป็นผลงานวิศวกรรมชั้นยอดของโลกในเวลานั้น
การออกแบบและก่อสร้าง

ปอร์โตฟลาวีอาออกแบบโดยวิศวกรชาวอิตาลี เซซาเร เวเชลลี (Cesare Vecelli) โดยเจ้าของเหมืองต้องการปรับปรุงเวลาและค่าใช้จ่ายในการขนส่งผลิตภัณฑ์จากเหมืองขึ้นบนเรือกลไอน้ำ เวเชลลีทำการสำรวจพื้นที่ในแถบมาซูอา และพบกับหน้าผาสูงชันด้านหน้าของสแต็กที่ชื่อ ปันดีซุจเจโร (Pan di Zucchero) ทะเลตรงนี้ลึกพอและปลอดภัยดีจากลมและคลื่นลมทำให้สามารถทอดสมอได้ปลอดภัยในขณะที่ขนส่งแร่ลงมาจากหน้าผาโดยใช้แรงโน้มถ่วง
หลังการสำรวจพื้นที่นานหนึ่งปีเต็ม เขาได้ออกแบบแผนโดยละเอียดสำหรับสร้างอุโมงค์สองอุโมงค์ที่วางซ้อนกัน (superimposed tunnels) แต่ละอุโมงค์มีความยาว 600 เมตร (2,000 ฟุต) และเชื่อมต่อเข้ากับพื้นที่เก็บแร่ที่ผ่านขบวนการแล้วจำนวนเก้าโถงลักษณะเป็นแนวตั้ง ในอุโมงค์อันบนมีติดตั้งรถไฟฟ้าเพื่อขนส่งจากปลายทางฝั่งหน้าผาไปยังพื้นที่เก็บแร่ แร่จะถูกเทออกมาโดยใช้แรงโน้มถ่วงลงบนโครงสร้างคล้ายประตูกักน้ำ (hatches) บนยอดของพื้นที่เก็บแร่ ส่วนในอุโมงค์ล่างเป็นสายพานสำหรับรับแร่จากที่เก็บแร่ไปยังสายพานตวามยาว 16-เมตร (52-ฟุต) ที่สามารถขนส่งแร่เต็มความจุของเรือกลไอน้ำได้ภายในสองวัน ส่วนที่เก็บแร่ที่เจาะเข้าไปในหินนั้นสามารถบรรจุแร่ได้ถึง 10,000 เมตริกตัน (11,000 short ton)
ทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านการระเบิดเหมืองแร่และปีนเขาได้ถูกว่าจ้างให้มาช่วยในการก่อสร้าง โดยทำงานกันเป็นกะกลางวันกับกลางคืนเพื่อให้สร้างเสร็จทันตามเวลาที่ตั้งไว้ ในการก่อสร้างนี้ มาตรการความปลอดภัยต่าง ๆ ได้ถูกละเลยอย่างหนักเพื่อให้สร้างเสร็จเร็ว กระนั้นก็ไม่มีรายงานผู้เสียชีวิตในระหว่างการก่อสร้าง
การใช้งาน

ปอร์โตฟลาวีอาเริ่มเปิดใช้งานในปี 1924 และช่วยลดค่าใช้จ่ายลงมากถึง 70% และข่วยให้วีแอล มองตาเญ (Vieille Montagne) สามารถกินส่วนแบ่งในตลาดได้อย่างรวดเร็ว การก่อสร้างปอร์โตฟลาวีอาคุ้มทุนในเวลาเพียงสองปี และได้รับการยกย่องให้เป็นผลงานทางวิศวกรรมที่มหัศจรรย์ในวงการธุรกิจเหมืองแร่ ในขณะเดียวกัน เหมืองแร่อื่น ๆ ในพื้นที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้อุโมงค์และอ่าวของปอร์โตฟลาวีอา ทำให้ยังคงต้องใช้แรงงานมุนษย์และการขนส่งทางรางที่เวลานานกว่า ในสภาวการณ์ปกติ สามารถขนส่งแร่มากกว่า 500 เมตริกตัน (550 short ton) ลงเรือในเวลาหนึ่งชั่วโมง
ปอร์โตฟลาวีอาลดทอนความสำคัญลงในทศวรรษ 1960s พร้อมกับการเสื่อมลงของธุรกิจเหมืองแร่ในแถบซูลชีส-อัเกลเชียนเต ก่อนจะปิดใช้งานลงในทศวรรษ 1990s หลังการผลิตแร่ในพื้นที่มาซูอาปิดตัวลง ปัจจุบันปอร์โตฟลาวีอาเป็นของ IGEA SpA บริษัทสาธารณะที่มีหน้าที่ในการดูแลและบำรุงรักษาเหมืองแร่เก่าแก่ในพื้นที่ ผอร์โตฟลาวีอาได้รับการคุ้มครองโดยยูเนสโก ปัจจุบันมีบริการนำชมอุโมงค์ที่นำชมโดยอดีตคนงานและวิศวกรเหมืองของ IGEA
แหล่งข้อมูลอื่น

Porto Flavia at Atlas Obscura. Includes many photos.
ปียัซซาเดย์มีราโกลี

| ปียัซซาเดย์มีราโกลี * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ปียัซซาเดย์มีราโกลี
ประเทศ: เมืองปิซา   แคว้นตอสกานา    อิตาลี
ประเภท: มรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (i) (ii) (iv) (vi)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2530 (คณะกรรมการสมัยที่ 11)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ปียัซซาเดย์มีราโกลี (อิตาลี: Piazza dei Miracoli "จัตุรัสอัศจรรย์") หรือชื่อเรียกในอดีตคือ ปียัซซาเดลดูโอโม (อิตาลี: Piazza del Duomo) คือลานหน้าอาสนวิหารปิซา ล้อมรอบด้วยกำแพง ประกอบไปด้วยสิ่งก่อสร้างหลัก 4 อย่าง ได้แก่ อาสนวิหารปิซา (Duomo) หอเอน (Torre) หอศีลจุ่ม (Baptistery) และสุสาน (Camposanto) ในปีค.ศ. 1987 จัตุรัสแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเทียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก
ดูเพิ่ม

หอเอนเมืองปิซา
43°43′24″N 10°23′43″E﻿ / ﻿43.72333°N 10.39528°E﻿ / 43.72333; 10.39528
| ด ค กแหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี |
| --- | --- | --- |
| ทางวัฒนธรรม |  ศิลปะสกัดหินในวัลกาโมนีกา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์โรม ทรัพย์สินของสันตะสำนักในนครดังกล่าวซึ่งได้รับสิทธิสภาพนอกอาณาเขต และซานปาโอโลฟูโอรีเลมูรา1  โบสถ์และคอนแวนต์ซานตามารีอาเดลเลกราซีเอของคณะดอมินิกันพร้อมด้วยจิตรกรรม "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ฟลอเรนซ์  เวนิสและทะเลสาบน้ำเค็ม  จัตุรัสดูโอโม ปิซา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานจีมิญญาโน  ซัสซีและอุทยานโบสถ์หินแห่งมาเตรา  นครวีเชนซาและคฤหาสน์แบบปัลลาดีโอแห่งแคว้นเวเนโต  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซีเอนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นาโปลี  เกรสปีดัดดา  แฟร์รารา นครแห่งสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโป  กัสเตลเดลมอนเต  ตรุลโลแห่งอัลเบโรเบลโล  โบราณสถานศิลปะคริสเตียนเริ่มแรกแห่งราเวนนา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์นครปีเอนซา  พระราชวังสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่กาแซร์ตา พร้อมด้วยอุทยาน สะพานส่งน้ำวันวีเตลลี และกลุ่มอาคารซานเลอูโช  ที่ประทับของราชวงศ์ซาวอย  สวนพฤกษศาสตร์ (ออร์โตโบตานีโก) ปาโดวา  ปอร์โตเวเนเร, ชินเกวแตร์เร และหมู่เกาะ (ปัลมาเรีย, ตีโน และตีเนตโต)  อาสนวิหาร, ตอร์เรชีวีกา และปีอัซซากรันเด โมเดนา  พื้นที่โบราณคดีปอมเปอี, เฮอร์คิวเลเนียม และตอร์เรอันนุนซีอาตา  กอสตีเอราอามัลฟีตานา  พื้นที่โบราณคดีอากรีเจนโต  วิลลาโรมานาเดลกาซาเล  ซูนูราฌีดีบารูมีนี  พื้นที่โบราณคดีและมหาวิหารอัครบิดรแห่งอากวีเลยา  ศูนย์กลางประวัติศาสตร์อูร์บีโน  อุทยานแห่งชาติชีเลนโตและวัลโลดีดีอาโน พร้อมด้วยแหล่งโบราณคดีไปส์ตูงและแวลิอา และแชร์โตซาดีปาดูลา  วิลลาอาดรีอานา (ตีโวลี)  นครเวโรนา  อัสซีซี มหาวิหารซานฟรันเชสโก และสถานที่อื่น ๆ ของคณะฟรันซิสกัน  วิลลาเดสเต ตีโวลี  เมืองสมัยบาโรกยุคปลายแห่งวัลดีโนโต (ซิซิลีตะวันออกเฉียงใต้)  ซากรีมอนตีแห่งปีเยมอนเตและลอมบาร์เดีย  วัลดอร์ชา  สุสานอิทรัสกันแห่งแชร์เวเตรีและตาร์กวีเนีย  ซีรากูซาและสุสานหินแห่งปันตาลีกา  เจโนวา : เลสตราเดนูโอเวและระบบของปาลัซซีเดย์รอลลี  ทางรถไฟสายรีเชียในภูมิทัศน์อัลบูลา / แบร์นีนา2  มันโตวาและซับบีโอเนตา  ชาวลองโกบาร์ดในอิตาลี ศูนย์กลางแห่งอำนาจ (ค.ศ. 568–774)  แหล่งที่อยู่อาศัยแบบเรือนยกพื้นยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยรอบเทือกเขาแอลป์3  คฤหาสน์และสวนของตระกูลเมดีชีในตอสคานา  ภูมิทัศน์ไร่องุ่นของปีเยมอนเต : ลันเก-โรเอโรและมอนแฟร์ราโต  อาคารศิลปะอาหรับ-นอร์มันแห่งปาแลร์โมกับอาสนวิหารเชฟาลุและอาสนวิหารมอนเรอาเล  งานป้องกันของสาธารณรัฐเวนิสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16–17 : สตาโตดาแตร์รา – สตาโตดามาร์ตะวันตก4  อีวเรอา นครอุตสาหกรรมแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20  เนินเขาไร่องุ่นไวน์โปรเซกโกแห่งโกเนลยาโนและวัลดอบบีอาเดเน  เมืองสปาใหญ่แห่งยุโรป5  ชุดภาพปูนเปียกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่ปาโดวา  มุขเสาเรียงแห่งโบโลญญา  วีอาอัปเปีย เรกีนาวิอารูง  |  |
| ทางธรรมชาติ |  อีโซเลเอโอลีเอ (หมู่เกาะเอโอเลียน)  มอนเตซานจอร์โจ6  ป่าต้นบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป7  ทิวเขาโดโลไมต์  เขาเอตนา  คาสต์และถ้ำหินเกลือระเหยแห่งเทือกเขาแอเพนไนน์ตอนเหนือ  |  |
 หมายเหตุ 1ร่วมกับนครรัฐวาติกัน 2ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 3ร่วมกับฝรั่งเศส เยอรมนี สโลวีเนีย สวิตเซอร์แลนด์ และออสเตรีย 4ร่วมกับโครเอเชียและมอนเตเนโกร  5ร่วมกับเช็กเกีย เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี สหราชอาณาจักร และออสเตรีย) 6ร่วมกับสวิตเซอร์แลนด์ 7ร่วมกับอีก 17 ประเทศ
ปาโอโล โจวีโอ

“ปาโอโล โจวีโอ”
ปาโอโล โจวีโอ (อิตาลี: Paolo Giovio หรือ Paulo Jovio) (19 เมษายน ค.ศ. 1483 - 11 ธันวาคมค.ศ. 1552) เป็นนายแพทย์, นักประวัติศาสตร์, และนักเขียนชีวประวัติชาวอิตาลี แต่เป็นที่รู้จักกันในฐานะนักประวัติศาสตร์ และเป็นผู้ประพันธ์งานประวัติศาสตร์ร่วมสมัย “Historiarum sui temporis libri XLV”, หนังสือรวมชีวประวัติของบุคคลสำคัญ “Vitae virorum illustrium (1549‑1557) ” และ “Elogia virorum bellica virtute illustrium (1554) ” (หนังสือสรรเสริญผู้กล้าหาญในสงคราม) ปาโอโล โจวีโอเป็นที่รู้จักกันในการเป็นผู้บันทึกพงศาวดารเกี่ยวกับสงครามอิตาลี (Italian Wars) โจวีโอเป็นผู้เห็นเหตุการณ์ในยุทธการต่างๆ ด้วยตนเองหลักฐานที่เขียนจึงถือกันว่าเป็นเอกสารชิ้นสำคัญของสมัยนั้น
ประวัติ

ชีวิตเบื้องต้นของปาโอโล โจวีโอไม่เป็นที่ทราบมากนัก โจวีโอมาจากโคโม ครอบครัวมาจากเกาะโคมาชินาในทะเลสาบโคโม บิดาเป็นพนักงานจดทะเบียนผู้เสียชีวิตราว ค.ศ. 1500 โจวีโอได้รับการศึกษาโดยการนำของฟรานเชสโคพี่ชายคนโตผู้เป็นนักมานุษย์วิทยาและนักประวัติศาสตร์ แม้ว่าจะมีความสนใจทางด้านวรรณคดีแต่โจวีโอก็ถูกส่งตัวไปเรียนทางการแพทย์ที่ปาดัวและเรียนสำเร็จในปี ค.ศ. 1511
โจวีโอเป็นนายแพทย์อยู่ที่โคโมอยู่ได้สองปี ก่อนที่จะย้ายไปตั้งบ้านเรือนที่โรมในปี ค.ศ. 1513 แต่หลังจากเกิดการระบาดของกาฬโรคในโคโม สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 ทรงแต่งตั้งโจวีโอในตำแหน่งประธานคณะปรัชญาคติธรรม (Moral Philosophy) และต่อมาประธานคณะปรัชญาธรรมชาติ (Natural Philosophy) ที่มหาวิทยาลัยโรมัน และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอัศวินด้วย ในช่วงเวลานั้นโจวีโอก็เริ่มเขียนบทความทางประวัติศาสตร์ และหลังจากที่พระสันตะปาปาลีโอโจวีโอสิ้นพระชนม์ก็เขียนบันทึกความทรงจำเกี่ยวกับพระองค์
ในปี ค.ศ. 1517 โจวีโอก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นนายแพทย์ประจำพระองค์ของหคาร์ดินัลจุยลิโอ ดิ จุยลิอาโน เดอ เมดิชิผู้ต่อมาเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ในด้านการแพทย์โจวีโอก็เขียนตำราเช่น “De optima victus ratione” ที่โจวีโอแสดงความกังขาเกี่ยวกับสถานะภาพของเภสัชวิทยา (pharmacology) และเน้นความจำเป็นในการปรับปรุงการป้องกันก่อนการรักษา
โจวีโอช่วยสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ระหว่างการผลาญกรุงโรมในปี ค.ศ. 1527 ในปี ค.ศ. 1528 โจวีโอก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นบาทหลวงแห่งโนเซราเดพากานิ โจวีโอเขียนบรรยายการเป็นทูตของดมิทริ เจราซิมอพในราชสำนักของสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ที่ประกอบด้วยรายละเอียดทางภูมิศาสตค์ของอาณาจักรแกรนด์ดยุคแห่งมอสโก
ในปี ค.ศ. 1536 โจวีโอก็สร้างคฤหาสน์ที่ทะเลสาบโคโมที่เรียกว่า “มูซิโอ” (พิพิธภัณฑ์) ที่ใช้เป็นที่เก็บงานสะสมของภาพเหมือนของบุคคลสำคัญๆ หลังจากที่สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 7 สิ้นพระชนม์โจวีโอก็ปลดเกษียณ นอกจากภาพเขียนแล้วโจวีโอก็ยังสะสมงานโบราณ (antiquities) อื่นๆ และโจวีโอเป็นหนึ่งในนักสะสมคนแรกที่มีสิ่งของจากโลกใหม่ (the New World) ในงานสะสมของตนเอง ภาพเขียนชุดหนึ่งจากงานสะสมของโจวีโอที่เรียกว่า “งานสะสมชุดโจวีโอ” ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิในเมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
ในปี ค.ศ. 1549 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 ไม่ทรงยอมแต่งตั้งโจวีโอให้เป็นบาทหลวงแห่งโคโม โจวีโอจึงย้ายไปฟลอเรนซ์และไปเสียชีวิตที่นั่นในปี ค.ศ. 1552
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์อิตาลี
งานสะสมชุดโจวีโอ
ปีเอตะ (ทิเชียน)

บทความหลัก: ปีเอตะ
| ปีเอตะ |
| --- | --- |

ศิลปิน: ทิเชียน
ปี: 1575–1576
ประเภท: ภาพเขียนสีน้ำมัน
สื่อ: สีน้ำมันบนผ้าใบ
มิติ: 389 cm × 351 cm (153 นิ้ว × 138 นิ้ว)
สถานที่: หอแสดงภาพอัคคาเดเมีย, เวนิส
ปีเอตะ (อิตาลี: Pietà) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันภาพสุดท้ายที่เขียนโดยทิเชียนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอแสดงภาพอัคคาเดเมียที่เวนิสในประเทศอิตาลี
“ปีเอตะ” เป็นงานที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1575–1576 เป็นภาพพระแม่มารีประคองร่างพระเยซูโดยมีนิโคเดอมัส (Nicodemus) คุกเข่าช่วยอยู่ข้าง ๆ ฉากหลังเป็นมุขโค้งใหญ่แบบแมนเนอริสม์ นิโคเดอมัสอาจจะเป็นภาพเหมือนตนเองของทิเทียนที่เป็นสัญลักษณ์ในการมองเห็นความตายที่จะมาถึงบนใบหน้าของพระเยซู ทางด้านซ้ายเป็นนักบุญแมรี แม็กดาเลนที่ทำให้โครงสร้างของภาพเป็นสามเหลี่ยมอย่างอุดมคติ
ภาพเหมือนอีกภาพหนึ่งในรูปคือภาพของโอราซิโอลูกชายของทิเชียนที่อยู่ที่ฐานคอลัมน์ด้านหนึ่งของมุข เชื่อกันว่าเป็นภาพเขียนภาพสุดท้ายของทิเชียน คำจารึกตรงมุมล่างบ่งว่าเขียนเสร็จโดยปาลมา จิโอวาเน (Palma Giovane)
การใช้สีมืดและทึมและลักษณะที่ดูเหมือนจะเป็นภาพที่ยังเขียนไม่เสร็จ ช่วยเพิ่มบรรยากาศทางอารมณ์ที่โศกเศร้าของเนื้อหาของภาพยิ่งขึ้น
ดูเพิ่ม

ทิเชียน
ภาพเขียนสีน้ำมัน
ภาพเหมือน
ทุกขกิริยาของพระเยซู
ชีวิตของพระเยซู
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม