stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กองทัพแดงจีน
ผู้บัญชาการ > ผู้บัญชาการฐานที่มั่น

ในปี พ.ศ. 2473 กองทัพแดงจีนได้ตั้งฐานทัพหลายแห่ง แม้ว่าชื่อเรียกของกองทัพแดงจะเปลี่ยนแปลงอยู่บ่อยครั้ง แต่ผู้บัญชาการของฐานทัพต่าง ๆ ก็ไม่ได้ถูกเปลี่ยนแปลงไปมากนัก
| ฐานทัพ | ระหว่างปี | ผู้บัญชาการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| เจียงซี | 2472–2477 | เหมา เจ๋อตง |  |
| เจียงซี | 2472–2477 | จู เต๋อ |  |
| เจียงซี | 2472–2477 | ปั่ว กู่ |  |
| เจียงซี | 2472–2477 | โจว เอินไหล |  |
| เจียงซีตอนเหนือ | 2472–2477 | ข่ง เหอฉ่ง [zh] | ทรยศในปี 2477 |
| เจียงซีตอนเหนือ | 2472–2477 | ฟู่ ชิวเทา |  |
| เจียงซีตอนเหนือ | 2472–2477 | ฟาง ปู้โจว (方步舟) | ทรยศในปี 2480 |
| เจียงซีตะวันออก | 2472–2478 | ฟาง จื้อหมิ่น | เสียชีวิตในปี 2478 |
| เจียงซีตะวันออก | 2472–2478 | โจว เจี้ยนผิง [zh] |  |
| เจียงซีตะวันออก | 2472–2478 | เช่า ชื่อผิง |  |
| ฝูเจี้ยนตอนเหนือ | 2472–2477 | หวง เต้า |  |
| ฝูเจี้ยนตอนเหนือ | 2472–2477 | หวง ลี้กุ้ย (黄立贵) | เสียชีวิตในปี 2480 |
| ฝูเจี้ยนตอนเหนือ | 2472–2477 | อู่ เซี่ยนสี่ (吴先喜) | เสียชีวิตในปี 2480 |
| เจียงซีตะวันตก และหูหนานตะวันออก | 2473–2477 | เหริน ปี้ฉือ |  |
| เจียงซีตะวันตก และหูหนานตะวันออก | 2473–2477 | หวัง เจิ้น |  |
| เจียงซีตะวันตก และหูหนานตะวันออก | 2473–2477 | เซียว เค่อ |  |
| เจียงซีตะวันตก และหูหนานตะวันออก | 2473–2477 | ไช่ ฮุ่ยเหวิน [zh] | เสียชีวิตในปี 2479 |
| อานฮุยตะวันตก, หูเป่ย์ตะวันออก และมณฑลเหอหนานใต้ | 2473–2475 | จาง กั๋วเทา |  |
| อานฮุยตะวันตก, หูเป่ย์ตะวันออก และมณฑลเหอหนานใต้ | 2473–2475 | สวี่ จี้เชิ่น | เสียชีวิตในปี 2474 |
| อานฮุยตะวันตก, หูเป่ย์ตะวันออก และมณฑลเหอหนานใต้ | 2473–2475 | สวี เซี่ยงเฉียน |  |
| อานฮุยตะวันตก, หูเป่ย์ตะวันออก และมณฑลเหอหนานใต้ | 2473–2475 | เฉิน ชางห้าว |  |
| อานฮุยตะวันตก, หูเป่ย์ตะวันออก และมณฑลเหอหนานใต้ | 2473–2475 | เฉิน เจ๋อหมิน | เสียชีวิตในปี 2476 |
| หูเป่ย์ตะวันตก | 2473–2475 | เฮ่อ หลง |  |
| หูเป่ย์ตะวันตก | 2473–2475 | โจว อี้ฉฺวิน | เสียชีวิตในปี 2474 |
| หูเป่ย์ตะวันตก | 2473–2475 | กวน เซี่ยงอิง [zh] |  |
| หูเป่ย์ตะวันตก | 2473–2475 | เซี่ย ซี | เสียชีวิตในปี 2479 |
| เสฉวนเหนือ | 2476–2478 | จาง กั๋วเทา |  |
| เสฉวนเหนือ | 2476–2478 | สวี เซี่ยงเฉียน |  |
| เสฉวนเหนือ | 2476–2478 | เฉิน ชางห้าว |  |
| เสฉวนเหนือ | 2476–2478 | หวัง เหวย์โจว [zh] |  |
| ฉ่านซีเหนือ | 2475 –2480 | หลิว จื้อตาน | เสียชีวิตในปี 2479 |
| ฉ่านซีเหนือ | 2475 –2480 | เซี่ย จื่อฉาง [zh] | เสียชีวิตในปี 2478 |
| ฉ่านซีเหนือ | 2475 –2480 | สี จ้งซฺวิน |  |
| กว้างตุ้งตะวันออก | 2473–2474 | กู่ ต้าฉุน [zh] |  |
| กว่างซี | 2473–2475 | เติ้ง เสี่ยวผิง |  |
| กว่างซี | 2473–2475 | จาง ยฺหวินอี้ |  |
| กว่างซี | 2473–2475 | หลี่ หมิงรุ่ย [zh] | เสียวีชิวตในปี 2474 |
| กว่างซี | 2473–2475 | ยฺหวี จั้วยฺวี่ [zh] | เสียชีวิตในปี 2473 |
| กว่างซี | 2473–2475 | เหวย์ ป๋าฉฺวิน [zh] | เสียชีวิตในปี 2475 |
| ไห่หนาน | 2473–2475 | หวัง เหวินหมิง (王文明) | เสียชีวิตในปี 2473 |
| ไห่หนาน | 2473–2475 | เฝิง ไป่จฺวี้ |  |
บุคลากร > กบฏทหาร

ในช่วงแรกของการก่อตั้ง กองทัพแดงจีนส่วนใหญ่ประกอบด้วยอดีตนายทหารของกองกำลังชาตินิยม โดยส่วนใหญ่เข้าร่วมกองทัพแดงอย่างลับ ๆ ระหว่างปี 2467–2471 นายทหารเหล่านี้จำนวนมากเสียชีวิตในช่วงปีแรกของสงคราม การกบฏที่ใหญ่ที่สุดคือการลุกฮือที่หนิงตู ซึ่งเกิดขึ้นในฤดูหนาวปี 2474 นายพลต่ง เจิ้นถัง ผู้บัญชาการพลที่ 26 ของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ พร้อมกับทหาร 17,000 นาย เป็นกลุ่มแรกที่เข้าร่วมกองทัพแดงที่ 1 หลังจากการลุกฮือ พรรคชาตินิยมได้เสริมความแข็งแกร่งในการควบคุมกองทัพ ทำให้การก่อการกบฏทางทหารยากขึ้น อย่างไรก็ตาม นายพลจาง กั๋วเทา ซึ่งมองอดีตนายทหารของกองกำลังชาตินิยมด้วยความดูถูก ได้นำการโจมตีในฤดูร้อนปี 2474 ซึ่งส่งผลให้มีนายทหารระดับกลางและสูงของกองทัพแดงที่ 4 กว่า 2,500 นายเสียชีวิต ซึ่งทั้งหมดล้วนมีอดีตเป็นทหารจากกองกำลังชาตินิยม
บุคลากร > ชั้นยศ

กองทัพแดงจีนไม่มีระบบชั้นยศ นายทหารและทหารถือว่าเท่าเทียมกัน ในช่วงแรก นายทหารจะถูกเลือกโดยทหารเอง แต่ในช่วงต่อมาของสงคราม ระบบนี้ก็ถูกยกเลิก ตั้งแต่ระดับกรมจนถึงระดับกองทัพ ระบบบัญชาการของแต่ละระดับจะมีผู้บัญชาการ 4 คน ได้แก่:
ผู้บัญชาการ
ผู้ตรวจการทางการเมือง
เสนาธิการ
ผู้อำนวยการฝ่ายการเมือง
บุคลากร > การเกณฑ์ทหาร

กองทัพแดงใช้หลายวิธีในการเกณฑ์ทหาร หนึ่งในวิธีที่สำคัญคือการจัดการประชุมใหญ่และการแข่งขันระหว่างหมู่บ้าน ตำบล หรือองค์กรต่าง ๆ เพื่อดูว่าหน่วยใดสามารถส่งทหารได้มากที่สุด นอกจากนี้ องค์กรสตรีต่าง ๆ ยังมีบทบาทสำคัญในการสนับสนุนครอบครัวของทหารกองทัพแดงและป้องกันไม่ให้ผู้หญิง "ดึงสามีของพวกเธอ" เพื่อขัดขวางการเกณฑ์ทหาร
วิธีการเกณฑ์ทหารเหล่านี้ช่วยให้กองทัพแดงสามารถรวบรวมกำลังพลได้อย่างมาก อย่างไรก็ตาม การเกณฑ์ทหารของกองทัพแดงก็มีปัญหาอยู่บ้าง เช่น การบังคับเกณฑ์ทหาร การเกณฑ์ทหารโดยไม่เป็นธรรม และการทารุณกรรมทหาร ปัญหาเหล่านี้ส่งผลต่อความนิยมของกองทัพในบางพื้นที่ และทำให้กองทัพประสบปัญหายากลำบากในการเกณฑ์ทหารในช่วงต่อมา
บุคลากร > การศึกษา

เมื่อจำนวนอดีตนายทหารของกองกำลังชาตินิยมที่เป็นส่วนหนึ่งของกองทัพแดงลดลงตลอดช่วงสงคราม กองทัพแดงจึงเริ่มพัฒนาการศึกษาทางทหารสำหรับนายทหารใหม่ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวนา ฐานทัพแต่ละแห่งได้จัดตั้งโรงเรียนนายร้อยของตนเอง โดยส่วนใหญ่ใช้ทหารฝ่ายตรงข้ามที่ถูกจับกุมมาเป็นครู การดำเนินการนี้ประสบความสำเร็จอย่างมาก และภายในปี 2479 กองทัพแดงก็สามารถสร้างกองกำลังทหารที่มีประสิทธิภาพ โดยมีนายทหารส่วนใหญ่เป็นอดีตชาวนาที่ผ่านการฝึกอบรมมาแล้ว
การเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบของกองทัพแดงและการพัฒนาการศึกษาทางทหารถือเป็นจุดสำคัญในการสร้างกองทัพให้เป็นกองทัพที่มีประสิทธิภาพและสามารถต่อสู้กับกองทัพชาตินิยมได้อย่างสูสี
บุคลากร > การประหาร

ในปี พ.ศ. 2474 ผู้บัญชาการของกองทัพแดงมีความกังวลอย่างมากเกี่ยวกับการแทรกซึมของสายลับของกองทัพชาตินิยมในกองทัพแดง ปัญหานี้ทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเสนาธิการทหารของกองทัพแดงที่ 1 จู ยฺหวินชิง ถูกสายลับลอบสังหารในโรงพยาบาล หลังจากนี้ กองทัพแดงแต่ละกองทัพก็เริ่มตัดสินและประหารชีวิตเจ้าหน้าที่และทหารที่ต้องสงสัย ในปี 2474 กองทัพแดงที่ 1 ประหารชีวิตผู้ต้องสงสัยไปประมาณ 4,000 คน กองทัพแดงที่ 3 และ 4 ก็ประหารชีวิตไปหลายพันคนเช่นกัน โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่ระดับสูง
การประหารชีวิตครั้งนี้เป็นข้อผิดพลาดครั้งใหญ่ของกองทัพแดง ส่งผลให้กองทัพแดงอ่อนแอลงและสูญเสียบุคลากรสำคัญไปเป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ ยังสร้างความหวาดกลัวและความไม่ไว้วางใจภายในกองทัพแดง
บุคลากร > องครักษ์แดง

โดยปกติ ฐานทัพของกองทัพแดงจะถูกล้อมรอบด้วยกองกำลังศัตรู เพื่อปกป้องฐานทัพจากการโจมตีของศัตรู กองทัพแดงจึงจัดตั้งหน่วยพิเศษที่เรียกว่า "องครักษ์แดง" โดยอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเจ้าหน้าที่จากสภาโซเวียตท้องถิ่น เมื่อเกิดสงครามขนาดใหญ่ องครักษ์แดงมีหน้าที่สนับสนุนด้านการส่งกำลังบำรุงและจัดหาทหารใหม่ให้กับกองทัพ ตัวอย่างเช่น ในช่วงฤดูหนาวปี 2475 กองทัพที่ 8 ของเซียวเค่อมีทหาร 2,200 นายและองครักษ์แดง 10,000 นาย อย่างไรก็ตาม บ่อยครั้งที่เจ้าหน้าที่ขององครักษ์แดงเหล่านี้ไม่ได้มีความภักดีเสมอไป ในฤดูใบไม้ผลิปี 2476 เจ้าหน้าที่องครักษ์แดงคนหนึ่งได้สังหารเฉิน เฉียนหลุน ผู้บัญชาการกองทัพที่ 29 และยอมจำนนต่อกองกำลังชาตินิยม
โครงสร้างกองทัพ

โดยปกติ กองทัพหรือกองพลของกองทัพแดงจีนจะมีกองพลทหารราบ 3 หรือ 2 กองพล แต่ละกองพลจะมีกรมทหารราบ 3 กรมและกองร้อยปืนครก 1 กอง ในช่วงเวลาต่าง ๆ จำนวนทหารของกองพลหนึ่งกองก็แตกต่างกันไป ในตอนแรก กองพลแต่ละกองจะมีทหารประมาณ 1,000 หรือ 2,000 นาย แต่ระหว่างปี 2476–2479 กองพลหนึ่งกองจะมีทหารประมาณ 5,000 หรือ 6,000 นาย
ยุทโธปกรณ์

กองทัพแดงมักด้อยกว่ากองทัพชาตินิยมในด้านอาวุธและยุทโธปกรณ์ จึงต้องอาศัยการซุ่มโจมตีและการเคลื่อนไหวทางยุทธศาสตร์เพื่อเอาชนะ
ยุทโธปกรณ์ > ปืนไรเฟิล

กองทัพแดงจีนใช้อาวุธทั้งหมดที่ยึดได้จากกองทัพศัตรู  โดยอาวุธที่สำคัญและมีประโยชน์ที่สุดก็คือปืนไรเฟิล ในช่วงฤดูหนาวปี พ.ศ. 2477 กองทัพแดงที่ 1 มี 12 กองพล ทหาร 72,300 นาย และปืนไรเฟิล 25,300 กระบอก เมื่อเทียบกับกองทัพแดงที่ 1 กองทัพแดงที่ 4 มีปืนไรเฟิลมากกว่า ซึ่งทำให้สามารถเกณฑ์ทหารใหม่ในมณฑลเสฉวนได้อย่สงมากมาย อย่างไรก็ตาม กองทัพท้องถิ่นก็ขาดแคลนปืนไรเฟิลเช่นกัน อย่างในช่วงฤดูร้อนปี 2477 กองพลที่ 7 ของสฺวิน หวยโจว มีทหาร 6,000 นาย แต่มีปืนไรเฟิลเพียง 1,200 กระบอก ทำให้กองพลที่ 7 พ่ายแพ้อย่างรวดเร็วเมื่อพยายามเข้าโจมตีฝูโจว
ยุทโธปกรณ์ > ปืนกล

กองทัพแดงจีนแต่ละกรมจะมีกองร้อยปืนกล 1 กอง โดยแต่ละกองร้อยจะมีปืนกล 6 กระบอกขึ้นไป อัตราการติดตั้งปืนกลของกองทัพแดงไม่น้อยไปกว่ากองกำลังของกองทัพชาตินิยม จึงเป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่กองทัพแดงสามารถเอาชนะกองทัพชาตินิยมได้หลายครั้ง ปืนกลที่พบเห็นได้ทั่วไปมากที่สุดในขณะนั้นได้แก่ เอ็มจี08, เซบี vz. 26, เอ็ม1918 ปืนไรเฟิลอัตโนมัติบราวนิง และปืนกลฮอตช์คิส เอ็ม1914
ยุทโธปกรณ์ > อาวุธเย็น

กองทัพแดงจีนขาดแคลนปืนไรเฟิลอย่างหนัก จึงจำเป็นต้องใช้อาวุธเย็น เช่น ดาบ กระบี่ หอก เป็นต้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับทหารส่วนใหญ่ในกองทหารองครักษ์แดง
ในฤดูใบไม้ร่วงปี พ.ศ. 2473 เจิง จงเชิง เป็นบัญชาการทหารองครักษ์แดง 30,000 นายซึ่งล้วนได้รับการติดอาวุธด้วยอาวุธเย็น แม้จะมีทหารจำนวนมหาศาล แต่กองกำลังฝ่ายตรงข้าม 1,000 นายที่ติดอาวุธด้วยปืนไรเฟิลก็สามารถเอาชนะกองกำลังของเจิงได้
ยุทโธปกรณ์ > ปืนกลมือ

ปืนกลมือที่กองทัพแดงจีนใช้คือ เอ็มเพ 18 ซึ่งยึดมาจากกองกำลังชาตินิยมที่ซื้อมาจากเยอรมนี กองกำลังของกองทัพแดงมักใช้ปืนเหล่านี้เพื่อเอาชนะกองกำลังศัตรูอย่างรวดเร็ว
ยุทโธปกรณ์ > ปืนใหญ่

กองทัพแดงใช้ปืนใหญ่ที่ยึดมาจากกองกำลังศัตรู ส่วนใหญ่กองทัพแดงจะมีเพียงแค่ปืนครก โดยปกติแล้วกองทัพหนึ่งจะมีปืนครก 3–5 กระบอก ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2473 กองทัพที่ 5 ของเผิง เต๋อหวยได้ยึดปืนใหญ่ภูเขา 75 มม. ได้ 4 กระบอกที่ยฺเว่โจว แต่ทว่าพวกเขากลับขาดกระสุน
ยุทโธปกรณ์ > อากาศยาน

ในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2473 กองทัพแดงที่ 4 ยึดเครื่องบินลาดตระเวนของกองทัพชาตินิยมได้ในทางตะวันออกของมณฑลหูเป่ย์ นักบินหลง เหวินกวงได้เข้าร่วมกับกองทัพแดงและช่วยเหลือพวกเขาในการโจมตีศัตรู ก่อนที่กองทัพแดงที่ 4 จะถอยทัพจากฐานที่มั่นของพวกเขา ชาวนาในท้องถิ่นได้ซ่อนเครื่องบินไว้และพบอีกครั้งในปี 2494 กองทัพแดงที่ 1 ยังสามารถยึดเครื่องบินลาดตระเวนได้ 2 ลำในปี 2475
ธงกองทัพแดงของกรรมกรและชาวนาจีนหลังเดือนมกราคม พ.ศ. 2477
ปืนกลของกองทัพแดงจีนในปี พ.ศ. 2479
ประเสริฐ ชัยกิจเด่นนภาลัย

| ประเสริฐ ชัยกิจเด่นนภาลัยม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

ประธานคณะกรรมาธิการการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ดำรงตำแหน่ง 1 ตุลาคม พ.ศ. 2554 – 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556
ก่อนหน้า: พ้อง ชีวานันท์
ถัดไป: จตุพร เจริญเชื้อ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรปราการ
ดำรงตำแหน่ง 6 มกราคม พ.ศ. 2544 – 9 ธันวาคม พ.ศ. 2556
ก่อนหน้า: สมบุญ ระหงษ์
ถัดไป: ภริม พูลเจริญ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ประเสริฐ เด่นนภาลัย 31 สิงหาคม พ.ศ. 2500 (67 ปี) จังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ไทยรักไทย (2543–2550)  พลังประชาชน (2550–2551)   เพื่อไทย (2551–2567)

ประเสริฐ ชัยกิจเด่นนภาลัย (เกิด 31 สิงหาคม พ.ศ. 2500) ชื่อเล่น โจ เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรปราการ สังกัดพรรคเพื่อไทย
ประวัติ

นายประเสริฐ ชัยกิจเด่นนภาลัย เกิดเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2500 ที่จังหวัดสมุทรปราการ นายประเสริฐจบการศึกษาระดับอนุปริญญา อุตสาหกรรมเคมีสิ่งทอ จากเทคนิคกรุงเทพ จบปริญญาตรี สาขาวิศวกรรมเคมีสิ่งทอ จากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล
นายประเสริฐ ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรหลายสมัยนับตั้งแต่ลงสมัครในนามพรรคไทยรักไทยใน พ.ศ. 2544, พ.ศ. 2548 และในนามพรรคพลังประชาชนใน พ.ศ. 2550 ก่อนที่พรรคจะถูกยุบและย้ายไปสังกัดพรรคเพื่อไทย
นายประเสริฐ เป็นอีกคนหนึ่งที่ได้ร่วมการอภิปรายไม่ไว้วางใจ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี โดยนายประเสริฐเป็นผู้ตั้งฉายาให้แก่รัฐบาลของนายอภิสิทธิ์ว่า "รัฐบาลห้าสี" ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ในสภาผู้แทนราษฎร
ประวัติการทำงาน

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสมุทรปราการ พ.ศ. 2544, 2548, 2550 และ 2554
ผู้สมัครสมาชิกวุฒิสภา จังหวัดสมุทรปราการ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
ประเทศรัสเซียใน พ.ศ. 2565

ประเทศรัสเซียใน พ.ศ. 2565 เป็นปีที่ 31 ของสหพันธรัฐรัสเซีย
ผู้นำ

ประธานาธิบดีรัสเซีย: วลาดิเมียร์ ปูติน
นายกรัฐมนตรีรัสเซีย: มิคาอิล มิชูสติน
ประธานแห่งสภาสหพันธ์: วาเลนติน่า มัตเวียงโก้
ประธานสภาดูมา: วาเชสลาฟ โวโลดิน
ผู้เสียชีวิต > มกราคม

3 มกราคม – โอลก้า กาฟริโลวา อายุ 64 ปี นักพุ่งแหลนชาวรัสเซีย
5 มกราคม – ฟิลซา คามิดุลลิน, อายุ 86 ปี, นักเศรษฐศาสตร์และนักการเมืองชาวรัสเซีย, วุฒิสมาชิก (2003–2005)
6 มกราคม – วลาดิเมียร์ กูเดฟ, อายุ 81 ปี, นักการทูตรัสเซีย, เอกอัครราชทูตโซเวียตประจำอิหร่าน (1987–1993), อียิปต์ (1995–2000) และจอร์เจีย (2000–2002)
7 มกราคม –
อนาโตลี ควัชนิน, อายุ 75 ปี, นายทหารรัสเซีย, เสนาธิการทั่วไป (1997–2004), โควิด-19
อเล็กซานเดอร์ ทิโมฟีฟสกี, อายุ 88 ปี, นักเขียน นักแต่งเพลง และนักเขียนบทชาวรัสเซีย (เดอะสโตนฟลาวเออร์)[ต้องการอ้างอิง]
8 มกราคม –
อเล็กซานเดอร์ เลเบเดฟ-ฟรอนตอฟ อายุ 61 ปี จิตรกรชาวรัสเซีย นักคอลลาจ และนักดนตรี
วิกเตอร์ มาซิน, อายุ 67 ปี, นักยกน้ำหนักชาวรัสเซีย, แชมป์โอลิมปิก (1980).
นีน่า โรเชว่า อายุ 73 ปี นักสกีครอสคันทรีชาวรัสเซีย ผู้ชนะเลิศเหรียญเงินโอลิมปิก (1980)
ผู้เสียชีวิต > กุมภาพันธ์

8 กุมภาพันธ์ – วาเลนติน่า โพลูคิน่า นักวิชาการวรรณกรรม (b. 1936)
ผู้เสียชีวิต > มีนาคม

1 มีนาคม – อเลฟติน่า โคลชินา, อายุ 91 ปี, นักสกีครอสคันทรีชาวรัสเซีย, แชมป์โอลิมปิก (1964)
4 มีนาคม – วาเลนไทน์ คินส์, อายุ 84 ปี, นักการเมืองรัสเซีย, รอง (1995–2003)
7 มีนาคม – วาซิลี่ อัสตาฟาเยฟ, อายุ 102 ปี, ชาวรัสเซีย พันเอกกองทัพโซเวียต
ผู้เสียชีวิต > เมษายน

6 เมษายน – วลาดิเมียร์ ซีรินอฟสกี ผู้นำของพรรคชาตินิยมขวาสุด พรรคเสรีประชาธิปไตยแห่งรัสเซีย (บี. 1946 )
ผู้เสียชีวิต > พฤษภาคม

2 พฤษภาคม – ยูริ วาเซนิน, อายุ 73 ปี, นักฟุตบอลชาวรัสเซีย (ซาเรีย โวโรชิลอฟกราด, ทีมชาติสหภาพโซเวียต) และผู้จัดการ(บัลติกา คาลินินกราด)
4 พฤษภาคม – ยูลิยา โวเยโวดินา, อายุ 50 ปี, นักกีฬาโอลิมปิกชาวรัสเซีย (2004)
7 พฤษภาคม – ยูริ อาเวอร์บัค อายุ 100 ปี ปรมาจารย์หมากรุกและนักหมากรุกชาวรัสเซีย
ผู้เสียชีวิต > มิถุนายน

1 มิถุนายน – อเล็กซานเดอร์ เบิร์กตอฟ อายุ 46 ปี นักฟุตบอลชาวรัสเซีย (Rotor Volgograd, CSKA Moscow)
2 มิถุนายน –
อันเดรย์ กาโปนอฟ-เกรคอฟ อายุ 95 ปี, นักฟิสิกส์ชาวรัสเซีย
อนาโตลี โพครอฟสกี อายุ 91 ปี, ศัลยแพทย์หลอดเลือดชาวรัสเซีย
ผู้เสียชีวิต > กรกฎาคม

1 กรกฎาคม –
ยูริ คาลิอัลลิน อายุ 78 ปี นาวิกโยธินรัสเซีย
สตานิสลาฟ ลีโอโนวิช อายุ 63 ปี นักสเก็ตลีลาโอลิมปิกชาวรัสเซีย (1980)
2 กรกฎาคม –
ดมิทรี โคลเกอร์ อายุ 54 ปี นักฟิสิกส์ชาวรัสเซีย มะเร็งตับอ่อน
เลโอนิด ชวาร์ตสมัน อายุ 101 ปี, นักเคลื่อนไหวชาวรัสเซีย (เชบูราชกา, 38 แพรอตส์, ดอกไม้สีแดง')
ผู้เสียชีวิต > สิงหาคม

1 สิงหาคม – มิคาอิล โกโลวาตอฟ อายุ 72 ปี เจ้าหน้าที่ข่าวกรองรัสเซีย (KGB)
2 สิงหาคม – นิโกเลย์ เยฟิมอฟ อายุ 89 ปี นักข่าวชาวรัสเซีย
30 สิงหาคม – มีฮาอิล กอร์บาชอฟ ผู้นำของสหภาพโซเวียตคนที่ 8 และคนสุดท้าย , ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ  (b. 1931)
ผู้เสียชีวิต > กันยายน

1 กันยายน – ราวิล มากานอฟ, อายุ 67 ปี, ผู้บริหารปิโตรเลียมของรัสเซีย (ลุกออยล์), ตกจากที่สูง
4 กันยายน – บอริส ลากูติน อายุ 84 ปี นักมวยชาวรัสเซีย แชมป์โอลิมปิก (1964, 1968 )
เรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์

| --- | --- |
เรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ ในช่วงซ้อมพระราชพิธีขบวนพยุหยาตราทางชลมารค วันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2562
ประวัติ
ประเทศไทย
ชื่อ: เรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ (อักษรโรมัน: Suphannahong)
ตั้งชื่อตาม: เรือศรีสุพรรณหงส์
เดินเรือแรก: 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2454; 113 ปีก่อน (2454-11-13)
เกียรติยศ: เหรียญรางวัลมรดกทางทะเลขององค์การเรือโลก พ.ศ. 2535
สัญลักษณ์: 
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือพระที่นั่งกิ่ง
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  15.1 ตัน
ความยาว::  44.9 เมตร
ความกว้าง::  3.14 เมตร
กินน้ำลึก::  0.41 เมตร
ความลึก::  0.9 เมตร
ลูกเรือ::  57
หมายเหตุ::  ฝีพาย 50 คน นายท้าย 2 คน นายเรือ 2 คน คนถือธง 1 คน พลสัญญาณ 1 คน คนเห่เรือ 1 คน
เรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ เป็นหนึ่งในเรือพระที่นั่ง และพระราชพิธี ขบวนพยุหยาตราทางชลมารค เป็นเรือที่ถือว่ามีความสำคัญอย่างมาก ในปัจจุบันจัดแสดงอยู่ ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี ปากคลองบางกอกน้อย
ประวัติ

เรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์มีชื่อกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในสมัยกรุงศรีอยุธยาต้นรัชกาลสมเด็จพระมหาจักรพรรดิราวปี พ.ศ. 2091 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาเรียกว่า "สุวรรณหงส์" ดังทราบได้จากบทเห่เรือของเจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์ที่ว่า
สุวรรณหงส์ทรงพู่ห้อย
งามชดช้อยลอยหลังสินธุ์

เพียงหงส์ทรงพรหมมินทร์
ลินลาศเลื่อนเตือนตาชม
ในหนังสือตำนานเรือรบไทยพระนิพนธ์สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพได้ทรงกล่าวไว้ว่า เรือศรีสุพรรณหงส์สร้างในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ตามจดหมายเหตุเมื่อปี พ.ศ. 2370 มีหมายรับสั่งให้จัด "เรือพระที่นั่งศรีสุพรรณหงส์" เป็นเรือทรงพระบรมธาตุที่ได้มาจากเวียงจันทน์ ในจดหมายเหตุในรัชกาลที่ 3 และรัชกาลที่ 4 เรียกชื่อเรือนี้ว่า "เรือศรีสุพรรณหงส์" เรือศรีสุพรรณหงส์ได้ชำรุดทรุดโทรมเรื่อยมา และได้รับการซ่อมแซมมาหลายครั้ง
เรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ลำปัจจุบัน เป็นเรือพระที่นั่งที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯให้ต่อขึ้นใหม่เพราะเรือพระที่นั่งศรีสุพรรณหงส์ลำเดิมผุพังเกินที่จะซ่อมได้ แต่มาเสร็จสมบูรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และเปลี่ยนชื่อเป็นเรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ มีพลตรี พระยาราชสงคราม (กร หงสกุล) เป็นนายช่าง ประกอบพิธีลงน้ำ เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ 2454
ลักษณะ > โครงสร้างของเรือ

นาวาสถาปนิกของเรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์คือ พลเรือตรีพระยาราชสงคราม (กร หงสกุล) จัดเป็นเรือพระที่นั่งกิ่ง มักใช้เป็นเรือพระที่นั่งทรงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โขนเรือจำหลักเป็นรูปหงส์ ลงรักปิดทองประดับกระจก ภายนอกทาสีดำ ท้องเรือภายในทาสีแดง ยาว 44.9 เมตร กว้าง 3.14 เมตร ลึก 0.9 เมตร กินน้ำลึก 0.41 เมตร กำลัง 3.5 เมตร (พายครั้งหนึ่งแล่นไปได้ไกล 3.5 เมตร) หนัก 15.1 ตัน พายทอง
ลักษณะ > เครื่องประกอบ

พู่ห้อย ที่หัวเรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ ทำด้วยขนจามรีซึ่งนำมาจากประเทศเนปาล มีลักษณะขนสีขาว นุ่มละเอียด นำมาประกอบทำเป็นชั้น ๆ เป็นทรงพุ่มแล้วจึงติดชนวนโดยรอบและตกแต่งให้สวยงาม
บัลลังก์กัญญา เรือพระที่นั่งจะทอดบัลลังก์กัญญาเป็นที่ประทับกลางลำตกแต่งด้วยม่าน
ลักษณะ > ลูกเรือ

เรือสุพรรณหงส์ใช้ลูกเรือทั้งสิ้น 57 คนเป็นฝีพาย 50 คน นายท้าย 2 คน นายเรือ 2 คน คนถือธง 1 คน พลสัญญาณ 1 คน และคนเห่เรือ 1 คน
ฝีพายจะสวมเสื้อสักหลาดสีแดงติดลูกไม้ใบข้าว กางเกงผ้าเสิร์จสีดำ คาดผ้ารัดประคดโหมดเทศดาบฝักไม้ ด้ามไม้กลึง สายสะพายดาบสักหลาดสีแดงติดแถบลูกไม้ สวมหมวกทรงประพาสสักหลาดแดงติดลูกไม้ใบข้าว สวมถุงเท้ายาวสีขาว รองเท้าหนังสีดำ
นายเรือสวมหมวกทรงประพาสโหมดเทศยอดเกี้ยว เสื้ออัตลัดสีฟ้า รัดประคด
คนธงท้ายเรือแต่งกายด้วยหมวกทรงประพาส โหมดเทศยอดจุก เสื้ออัตลัดสีแดง ผ้าเกี้ยวลาย
นายท้ายเรือสวมหมวกทรงประพาส โหมดเทศยอดเกี้ยว เสื้ออัตลัดสีเขียว รัดประคดโหมดเทศ ผ้าเกี้ยวลาย
รางวัล

ด้วยความสำคัญของเรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ จึงทำให้องค์การเรือโลกแห่งสหราชอาณาจักร ให้ความสนใจส่งผู้แทนมาพิจารณามอบรางวัลเรือโลกแก่เรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2535 คณะกรรมการองค์การ World Ship Trust ประกอบด้วย อีเวนเซาท์บี-เทลยัวร์ ประธานองค์การเรือโลก ไมเคล ไทยแนน นักกฎหมายประจำองค์การฯ และเจมส์ ฟอร์ไซธ์ ได้เดินทางมายังประเทศไทย เข้าเฝ้าฯ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายเหรียญรางวัลเรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ เหรียญรางวัลมรดกทางทะเลขององค์การเรือโลก ประจำปี พ.ศ. 2535 (The World Ship Trust Maritime Heritage Award 'Suphannahong Royal Barge') จากนั้นพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานเหรียญรางวัลดังกล่าวแก่อธิบดีกรมศิลปากร ซึ่งเป็นกรมที่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลรักษาเรือพระที่นั่ง
บทเห่เรือ

บทเห่เรือของ เรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ ในกาพย์เห่เรือฉบับต่าง ๆ เป็นดังนี้
บทเห่เรือ > รัชกาลที่ 9

พระราชพิธีกาญจนาภิเษก พุทธศักราช 2539
การประชุมเอเปค พ.ศ. 2546
งานฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี พุทธศักราช 2549
พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม 2554 (แต่ต้องเลี่อนเนี่องจากน้ำท่วม จึงย้ายมาปี 2555)
พระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 70 ปี พุทธศักราช 2559
บทเห่เรือ > รัชกาลที่ 10

พระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2562
พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 28 กรกฎาคม 2567
เรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติเรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ จากรู้ไปโม้ด
| ด ค กรายชื่อเรือพระราชพิธีในขบวนพยุหยาตราทางชลมารค |
| --- | --- |
เรือพระที่นั่ง: สุพรรณหงส์  ·  นารายณ์ทรงสุบรรณ  ·  อนันตนาคราช  ·  อเนกชาติภุชงค์
เรือคู่ชัก / เรือเอกไชย: เอกไชยเหินหาว  ·  เอกไชยหลาวทอง
เรือรูปสัตว์: พาลีรั้งทวีป  ·  สุครีพครองเมือง  ·  อสุรวายุภักษ์  ·  อสุรปักษี  ·  กระบี่ปราบเมืองมาร  ·  กระบี่ราญรอนราพณ์  ·  ครุฑเหินเห็จ  ·  ครุฑเตร็จไตรจักร
เรือประตูหน้า: เสือทยานชล  ·  เสือคำรณสินธุ์  ·  ทองขวานฟ้า  ·  ทองบ้าบิ่น
เรือกลอง: อีเหลือง  ·  แตงโม
เรือพระราชพิธีอื่น: เรือดั้ง  ·  เรือแซง  ·  เรือตำรวจ
วังสระปทุม

| วังสระปทุม |
| --- | --- |
พระตำหนักสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก วังสระปทุม

ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดใช้งาน
ประเภท: วัง
ที่ตั้ง: แขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน
เมือง:  กรุงเทพมหานคร
ประเทศ:  ไทย
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2459
วังสระปทุม ตั้งอยู่บริเวณถนนพระรามที่ 1 และถนนพญาไท แขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ซึ่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานที่ดินให้เป็นที่สร้างวังของสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก พระราชโอรสที่ประสูติแต่สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า แต่ยังมิได้มีการสร้างวังขึ้น ณ ขณะนั้น เนื่องจากสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมขุนสงขลานครินทร์ได้เสด็จไปศึกษาต่อยังต่างประเทศ หลังจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคตสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าได้เสด็จออกมาประทับนอกพระบรมมหาราชวัง ทรงเริ่มสร้างพระตำหนักขึ้น ณ วังสระปทุม และเสด็จประทับเป็นการถาวรตลอดพระชนม์ชีพพร้อมด้วยสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก และครอบครัว คือราชสกุลมหิดล ปัจจุบันวังสระปทุมเป็นที่ประทับของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี พร้อมด้วยท่านผู้หญิงพลอยไพลิน เจนเซน และท่านผู้หญิงสิริกิติยา เจนเซน
นอกจากนี้ วังสระปทุมยังใช้เป็นสถานที่จัดงานอภิเษกสมรสของสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก กับสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี รวมทั้ง ยังเป็นสถานที่จัดพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศรมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรกับสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงอีกด้วย
ประวัติ

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำริจะพระราชทานที่ดินบริเวณถนนปทุมวันหรือถนนพระรามที่ 1 ให้เป็นสถานที่สร้างวังพระราชทานแก่สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหิดลอดุยเดช กรมขุนสงขลานครินทร์ พระราชโอรสซึ่งประสูติแต่สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า แต่เนื่องจากในขณะนั้นพระองค์ได้เสด็จไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา จึงยังไม่มีการสร้างพระตำหนักขึ้นตราบกระทั่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต หลังจากนั้น พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้พระราชทานสิทธิ์ในที่ดินให้เป็นของสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ามหิดลอดุยเดช กรมขุนสงขลานครินทร์ในเวลาต่อมา
หลังจากการเสด็จสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวนั้น สมเด็จพระมาตุจฉาเจ้าสว่างวัฒนา พระบรมราชเทวี ได้เสด็จออกมาประทับภายนอกพระบรมมหาราชวัง พระองค์โปรดฯ ที่ดินบริเวณนี้มาก ถึงแม้ว่าในขณะนั้นบริเวณปทุมวันถือว่าเป็นที่ดินที่อยู่ห่างไกลจากความเจริญ รวมทั้งการคมนาคมก็ลำบากมาก พระองค์ทรงเตรียมการปลูกพระตำหนักเพื่อจะเสด็จมาประทับอยู่เป็นการถาวร โดยพระองค์ทรงคิดผังพระตำหนักเอง เนื่องจากทรงมีความรู้เรื่องทิศทางลมและฤดูกาลเป็นอย่างดี ในระหว่างการก่อสร้างพระตำหนักนั้น พระองค์ได้เสด็จมาประทับ ณ พลับพลาไม้ริมคลองแสนแสบ ซึ่งเป็นที่ประทับชั่วคราวบ่อย ๆ เมื่อพระตำหนักสร้างเสร็จแล้ว สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าได้เสด็จเข้าประทับ ณ วังสระปทุมเป็นการถาวรตราบจนเสด็จสวรรคตเมื่อปี พ.ศ. 2498
บริเวณโดยรอบวังในสมัยนั้นเดิมเป็นที่สวนสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าโปรดให้ปลูกพืชผักหลายชนิด เช่น กล้วย มะม่วง ขนุน เป็นต้น โดยทรงนำผลผลิตต่าง ๆ ที่ได้นั้นสำหรับตั้งโต๊ะเสวย รวมทั้งพระราชทานผลผลิตทางการเกษตรเหล่านั้นไปยังวังเจ้านายต่าง ๆ ส่วนที่เหลือ เช่น ใบตอง เชือกกล้วย กล้วยสุก ได้นำออกจำหน่ายได้รายได้ปีหนึ่ง ๆ เป็นเงินหลายร้อยบาท โดยส่วนหนึ่งพระองค์ทรงใช้สำหรับเลี้ยงดูข้าราชบริพารและทะนุบำรุงวังสระปทุม
หลังจากที่สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนกทรงสำเร็จการศึกษากลับมายังประเทศไทยแล้ว สมเด็จพระพันวัสสามาตุจฉาเจ้า โปรดให้สร้างพระตำหนักขึ้นอีกหลังเพื่อใช้เป็นที่ประทับของพระราชโอรสโดยสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนกได้ประทับอยู่พระตำหนักนี้จนเสด็จสวรรคตเมื่อปี พ.ศ. 2472 อย่างไรก็ตาม วังสระปทุมยังคงใช้เป็นที่ประทับของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีเรื่อยมาจนกระทั่งพระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อปี พ.ศ. 2538 หลังจากนั้น พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานวังสระปทุมให้เป็นที่ประทับของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีจนถึงปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาคาร

วังสระปทุมตั้งอยู่บริเวณย่านสยาม เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร โดยอาณาเขตทางด้านทิศเหนือติดคลองแสนแสบ ทิศตะวันออกติดคลองอรชรริมวัดปทุมวนารามราชวรวิหาร ทิศใต้ติดถนนพระรามที่ 1 และทิศตะวันตกติดถนนพญาไท ปัจจุบันแบ่งพื้นที่ของวังออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่ส่วนแรก เป็นพื้นที่ประทับของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ส่วนที่ 2 เป็นพื้นที่สำหรับให้บริษัท สยามพิวรรธน์ จำกัด เช่าสร้างศูนย์การค้าและห้างสรรพสินค้ากลุ่มวันสยาม ได้แก่ สยามดิสคัฟเวอรี สยามเซ็นเตอร์ และสยามพารากอน ตั้งอยู่ติดกับถนนพระรามที่ 1 และอยู่ด้านตรงข้ามกับสยามสแควร์
สำหรับพื้นที่ส่วนที่เป็นที่ประทับของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีนั้น ประกอบด้วยพระตำหนักและเรือนต่าง ๆ ดังนี้