stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์
การใช้งาน > การแพทย์และสุขภาพ

การใช้การติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ในการปฏิบัติทางการแพทย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกี่ยวข้องกับการติดตามผู้สูงอายุและผู้ที่มีภาวะสมองเสื่อม ได้สร้างความขัดแย้งและความสนใจของสื่อ ผู้สูงอายุในบ้านพักคนชราสามารถติดอุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์แบบเดียวกับที่ใช้ติดตามผู้กระทำผิดที่เป็นเด็ก สำหรับผู้ที่เป็นโรคสมองเสื่อม อาจใช้การติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาหลงทาง ข้อโต้แย้งเกี่ยวกับการใช้ทางการแพทย์เกี่ยวข้องกับข้อโต้แย้งสองข้อ ข้อหนึ่งเกี่ยวกับความปลอดภัยของผู้ป่วย และอีกข้อหนึ่งเกี่ยวกับความเป็นส่วนตัวและสิทธิมนุษยชน มากกว่า 40% มีความชุกของการหลงทางสูงในผู้ป่วยสมองเสื่อม จากหลายวิธีที่ใช้เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาหลงทาง มีรายงานว่า 44% ของผู้หลงทางที่มีภาวะสมองเสื่อมถูกกักตัวไว้หลังประตูบ้านในบางจุด วิธีแก้ปัญหาอื่น ๆ ได้แก่ การเฝ้าระวังอย่างต่อเนื่อง การใช้สัญญาณเตือนภัยชั่วคราว และการใช้ยาต่าง ๆ ที่มีความเสี่ยงต่อผลกระทบ
การใช้งาน > ทางการค้า

โทรศัพท์อัจฉริยะมีแอปตามตำแหน่งเพื่อใช้ข้อมูลจากเครือข่ายระบบกำหนดตำแหน่งบนโลก (GPS) เพื่อระบุตำแหน่งโดยประมาณของโทรศัพท์
การใช้งาน > ผู้ปกครอง

บริษัทในประเทศญี่ปุ่นได้สร้างเครื่องแบบและเป้สะพายหลังที่เปิดใช้งาน GPS เด็กนักเรียนที่ตกทุกข์ได้ยากสามารถกดปุ่มบนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในเครื่องแบบหรือกระเป๋าเป้เพื่อเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไปยังสถานที่ได้ทันที
การใช้งาน > ยานพาหนะ

ยานพาหนะขนส่งสาธารณะ ติดตั้งอุปกรณ์ตรวจสอบอิเล็กทรอนิกส์ที่สื่อสารกับระบบ GPS เพื่อติดตามตำแหน่งของพวกเขา นักพัฒนาแอพได้รวมเทคโนโลยีนี้เข้ากับโปรแกรมประยุกต์บนอุปกรณ์เคลื่อนที่ ขณะนี้ผู้โดยสารสามารถรับตารางเวลาการขนส่งสาธารณะที่ถูกต้องได้แล้ว
ประสิทธิผล

การใช้กำไลติดข้อเท้าหรืออุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์อื่น ๆ ได้พิสูจน์แล้วว่าได้ผลในการศึกษาวิจัยและอาจยับยั้งอาชญากรรมได้
ปัจจัยหลายอย่างได้รับการระบุว่าจำเป็นเพื่อให้การติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์มีประสิทธิภาพ: การเลือกผู้กระทำความผิดอย่างเหมาะสม เทคโนโลยีที่แข็งแกร่งและเหมาะสม ติดแท็กทันที ตอบสนองต่อการละเมิดทันที และการสื่อสารระหว่างระบบยุติธรรมทางอาญาและผู้รับเหมา สภายุโรปเควกเกอร์มองว่าเพื่อให้การติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์มีประสิทธิภาพ ควรทำหน้าที่หยุดอาชีพอาชญากรที่กำลังพัฒนา
สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินในอังกฤษและเวลส์ได้จัดทำแบบสำรวจเพื่อตรวจสอบประสบการณ์ของผู้กระทำความผิดที่ถูกติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์และสมาชิกในครอบครัวของพวกเขา การสำรวจเผยให้เห็นว่ามีข้อตกลงร่วมกันระหว่างผู้ตอบแบบสำรวจว่าการติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์เป็นมาตรการลงโทษที่มีประสิทธิภาพมากกว่าค่าปรับ และโดยทั่วไปแล้วมีประสิทธิภาพมากกว่าการบริการชุมชน ผู้กระทำความผิดที่ให้สัมภาษณ์ให้เครดิตว่า: "คุณได้เรียนรู้เกี่ยวกับอาชญากรรมอื่น ๆ [ในคุก] มากขึ้น และฉันคิดว่าการก่ออาชญากรรมอื่นๆ จะทำให้คุณได้ลิ้มรสเพราะคุณได้นั่งฟังคนอื่นเล่า"
ในปี 2006 Kathy Padgett, William Bales และ Thomas Bloomberg ได้ทำการประเมินผู้กระทำความผิดในฟลอริดาจำนวน 75,661 คนซึ่งถูกกักบริเวณในบ้านตั้งแต่ปี 1998 ถึง 2002 ซึ่งมีผู้กระทำความผิดเพียงไม่กี่เปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่สวมอุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ ผู้กระทำความผิดที่มีการติดแท็กอิเล็กทรอนิกส์ถูกเปรียบเทียบกับผู้ที่ถูกคุมขังที่บ้านโดยไม่มี วัดปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความสำเร็จหรือความล้มเหลวของการกำกับดูแลชุมชน รวมถึงประเภทของอุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ที่ใช้และประวัติอาชญากร ผลการวิจัยพบว่าผู้กระทำความผิดที่สวมป้ายอิเล็กทรอนิกส์มีโอกาสหลบหนีน้อยกว่าร้อยละ 91.2 และมีโอกาสน้อยกว่าที่จะกระทำความผิดใหม่ร้อยละ 94.7 เมื่อเทียบกับผู้กระทำความผิดที่ไม่ได้รับการติดตาม
ข้อวิจารณ์

การติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ของบุคคลซึ่งติดป้ายอิเล็กทรอนิกส์ไว้ ไม่ได้ห้ามบุคคลเหล่านี้ไม่ให้ออกจากพื้นที่ใดพื้นที่หนึ่ง และไม่ได้ป้องกันไม่ให้บุคคลเหล่านี้ ทำผิดซ้ำ — เป้าหมายหลักของการทดลอง นอกจากนี้ การรับรู้ของสาธารณชนเกี่ยวกับการกักบริเวณที่บ้านคือรูปแบบหนึ่งของการลงโทษแบบผ่อนปรน
ตั้งแต่ปี 1988 คณะกรรมการกิจการทัณฑ์บนของสมาคมเพื่อนศาสนา (Quakers) ได้เขียนบรรยายสรุปในกระดาษเขียว เพื่อคัดค้านการนำการติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์มาใช้ในอังกฤษและเวลส์ คณะกรรมการตั้งข้อสังเกตถึงการอ้างสิทธิ์ทั้งหมดที่สนับสนุนการติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ แต่ยืนยันว่าการอ้างสิทธิ์ดังกล่าวทั้งหมดอาจ 'พังยับเยินหรือทำให้เป็นโมฆะ' ได้โดยการโต้แย้ง ข้อโต้แย้งหรือคำวิจารณ์ที่สำคัญต่อเรื่องนี้ก็คือ บนพื้นฐานของประสบการณ์ที่ผ่านมา การติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์จะไม่ถูกนำมาใช้อย่างเด็ดขาดกับบุคคลที่เสี่ยงต่อการถูกควบคุมตัว แต่ใช้กับบุคคลที่ได้รับภาคทัณฑ์หรือบริการชุมชน สิ่งนี้จะนำไปสู่การขยายเครือข่ายการควบคุมมากกว่าการลดจำนวนประชากรเรือนจำ มันจะบ่อนทำลายการแทรกแซงที่สร้างสรรค์และสนับสนุน คณะกรรมการพิจารณาโทษได้ลงความเห็นว่าการเฝ้าติดตามเพื่อนมนุษย์อย่างเสื่อมเสียทางอิเล็กทรอนิกส์นั้นผิดทางศีลธรรมและไม่สามารถยอมรับได้
ในสหรัฐอเมริกาในปี 1990 โรนัลด์ คอร์เบ็ตต์ และ แกรี ที. มาร์กซ วิพากษ์วิจารณ์การใช้การติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ในเอกสารที่นำเสนอในการประชุมประจำปีของสมาคมนักอาชญาวิทยาแห่งสหรัฐที่เมืองบอลทิมอร์ ในบทความซึ่งตีพิมพ์ในภายหลังใน Justice Quarterly ผู้เขียนได้อธิบายถึงเทคโนโลยี 'การเฝ้าระวังแบบใหม่' ว่าเป็นการแบ่งปันร๊อคและเทคนิคการรวบรวมข้อมูลที่พบในเรือนจำที่มีความปลอดภัยสูงสุด ซึ่งช่วยให้พวกเขาเผยแพร่สู่สังคมในวงกว้างได้ พวกเขาตั้งข้อสังเกตว่า 'ดูเหมือนว่าเรากำลังก้าวไปสู่การเป็น "สังคมที่มีความปลอดภัยสูงสุด" แทนที่จะออกห่าง ผู้เขียนยอมรับความสามารถใน การทำเหมืองข้อมูล ของอุปกรณ์ตรวจสอบอิเล็กทรอนิกส์เมื่อพวกเขาระบุว่า "ข้อมูลในรูปแบบต่างๆ มากมายจากพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่แยกจากกัน องค์กร และช่วงเวลา สามารถรวมและวิเคราะห์ได้อย่างง่ายดาย"
ในปี 2013 มีรายงานว่าโปรแกรมติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์จำนวนมากทั่วสหรัฐไม่ได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม George Drake ที่ปรึกษาที่ทำงานเกี่ยวกับการปรับปรุงระบบ กล่าวว่า "หลายครั้งที่หน่วยงานได้รับงบประมาณสำหรับอุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ จะได้รับงบประมาณสำหรับอุปกรณ์เท่านั้น" เขาเสริมว่าสถานการณ์นั้น 'เหมือนกับการซื้อค้อนและคาดหวังว่าบ้านจะถูกสร้างขึ้น มันเป็นเพียงเครื่องมือ และต้องใช้มืออาชีพในการใช้เครื่องมือนั้นและรันโปรแกรม' Drake เตือนว่าโปรแกรมอาจควบคุมไม่ได้หากเจ้าหน้าที่ไม่พัฒนาโปรโตคอลที่เข้มงวดสำหรับวิธีตอบสนองต่อการแจ้งเตือนและไม่จัดการวิธีสร้างการแจ้งเตือน: "ฉันเห็นหน่วยงานที่มีการแจ้งเตือนมากมายจนไม่สามารถจัดการกับพวกเขาได้" Drake พูดว่า. "พวกเขาลงเอยด้วยการยกมือขึ้นและบอกว่าพวกเขาตามพวกเขาไม่ทัน" ในโคโลราโด การตรวจสอบข้อมูลการแจ้งเตือนและเหตุการณ์ที่ได้รับจากกรมราชทัณฑ์โคโลราโดภายใต้คำขอบันทึกแบบเปิด ดำเนินการโดยการจับคู่ชื่อของผู้ต้องขังที่ปรากฏในข้อมูลนั้นกับผู้ที่ปรากฏในบันทึกการจับกุม ข้อมูลเปิดเผยว่าเจ้าหน้าที่ทัณฑ์บน 212 คนมีหน้าที่ตอบสนองต่อการแจ้งเตือนเกือบ 90,000 รายการ และการแจ้งเตือนที่สร้างโดยอุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ในช่วง 6 เดือนที่มีการตรวจสอบ
ดูเพิ่ม

ตำแหน่งพาหนะอัตโนมัติ
อุปกรณ์ติดตามด้วยอิเล็กทรอนิกส์ที่ข้อเท้าในแมสซาชูเซตส์
การทดสอบซอฟต์แวร์

การทดสอบซอฟต์แวร์ (อังกฤษ: software testing) เป็นกระบวนการเพื่อช่วยให้ซอฟต์แวร์ที่พัฒนามี ความถูกต้อง, ความสมบูรณ์, ปลอดภัย, และมีคุณภาพที่ดี
การทดสอบ เป็นกระบวนการทดลองใช้ซอฟต์แวร์อย่างมีแนวทาง โดยใช้ความรู้ทางด้านเทคนิค เพื่อให้สามารถระบุหรือค้นหาความผิดพลาด(error)ของซอฟต์แวร์ที่อาจจะซ่อนอยู่ให้ปรากฏออกมา และสามารถระบุถึงแนวทางการเกิดปัญหา พร้อมสมมุติฐานของความผิดพลาดที่เกิดขึ้นได้
การทดสอบซอฟต์แวร์ คือการตรวจสอบหาความจริง เชิงประจักษ์ ที่ต้องทำตามข้อกำหนดของผู้รับผลประโยชน์ ในเรื่องของคุณภาพของผลิตภัณฑ์หรือบริการภายใต้การทดสอบ กับสารสนเทศในด้านคุณภาพ ของผลิตภัณฑ์ หรือการบริการบนการทดสอบ กับสิ่งที่กำหนดไว้ในบริบทให้ดำเนินการตามแผนที่กำหนดไว้ การทดสอบซอฟต์แวร์ กำหนดตรมวัตถุประสงค์แสดงการไม่ขึ้นต่อกันของซอฟต์แวร์ถึงการอนุญาต ทางธุรกิจคือการตระหนัก และเข้าใจการจัดทำความเสี่ยงของซอฟต์แวร์ การรวบรวมเทคนิคการทดสอบ แต่ไม่มีขอบเขต กระบวนการของการดำเนินการโปรแกรมหรือ โปรแกรมประยุกต์ กับการตั้งใจจากการค้นพบข้อบกพร่องของซอฟต์แวร์ สามารถกำหนดกระบวนการ จากการตรวจสอบว่าระบบสามารถทำงานตามความต้องการของผู้ใช้หรือไม่ หรือ การตรวจสอบว่าการพัฒนาสร้างระบบทำอย่างถูกต้องหรือไม่ โปรแกรมซอฟต์แวร์/โปรแกรมประยุกต์/ผลิตภัณฑ์ จัดประชุมทางธุรกิจและ เทคนิคและความต้องการเพื่อหาแนวทาง ในการออกแบบและการพัฒนา นั่นเป็นสิ่งที่คาดหวังและสามารถออกแบบเหมือนคุณลักษณะ
การทดสอบซอฟต์แวร์ ขึ้นอยู่กับวิธีการทดสอบของผู้จ้าง สามารถออกแบบหลายๆเวลาในการพัฒนากระบวนการ อย่างไรก็ตาม ผลกระทบในการทดสอบมากที่สุด คือ ผู้ว่าจ้าง หลังจากมี
การกำหนดความต้องการ และกระบวนการเขียนโค้ดอย่างสมบูรณ์
ภาพรวม

การทดสอบไม่สามารถขจัดข้อบกพร่องภายในซอฟต์แวร์ได้ทั้งหมดอย่างสมบูรณ์ ต้องจัดให้มี การประเมินผล หรือการเปรียบเทียบสถานะและ พฤติกรรมของผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับทฤษฎีโอราเคล หรือกลไก โดยบางชนิดที่สามารถยอมรับปัญหา โอราเคลสามารถรวมอยู่(แต่ไม่มีข้อจำกัด) คุณสมบัติ, ข้อตกลง, ข้อเปรียบเทียบผลิตภัณฑ์ ส่วนของเวอร์ชันของผลิตภัณฑ์เดียวกัน, ข้อสรุปเรื่องการวางแผน หรือตามวัตถุประสงค์ที่คาดหวัง มาตรฐานที่คาดหวังจากผู้ใช้คนสุดท้ายหรือลูกค้า, เข้าใจประเด็น, สามารถปรับใช้กับกฎหมาย, หรือกฎเกณฑ์อื่นๆ ทุกๆ ผลิตภัณฑ์ซอฟต์แวร์มีผู้เข้าร่วมประชุมเพื่อหาจุดมุ่งหมายร่วมกัน ตัวอย่างเช่น ประชุมร่วมสำหรับ ระบบวิดีโอเกม ความสมบูรณ์ต่างจาก ระบบธุรกรรมผ่านธนาคาร เพราะฉะนั้น เมื่อการพัฒนาองค์กรหรือมิฉะนั้น การลงทุนผลิตภัณฑ์ซอฟต์แวร์ สามารถประเมินมูลค่า หรือผู้ใช้สามารถยอมรับได้ในผลิตภัณฑ์ที่ซอฟต์แวร์ กลุ่มผู้ฟังที่เป็นเป้าหมาย, ผู้ซื้อ และผู้มีส่วนร่วมอื่นๆ การทดสอบซอฟต์แวร์ คือกระบวนการ การพยายามทำการประเมินราคา การจัดการศึกษาโดยหน่วยงานด้านมาตรฐาน และกฎระเบียบทางเทคนิคของสหรัฐฯ ในปี 2002 รายงานว่า ซอฟต์แวร์การหาข้อบกพร่องมีต้นทุน ในสหรัฐฯ สามารถทำรายได้ถึง 59.5 ล้าน ดอลลาร์สหรัฐ ในทุกๆปี มากกว่าอันดับสามของต้นทุนถ้าสามารถหลีกเลี่ยง ถ้าทำการทดสอบซอฟต์แวร์
ประวัติ

ในการแยกของการหาข้อบกพร่องจากการทดสอบ ในขั้นต้น แนะนำโดย Glenford J. Myers ในปี 1979 ถึงแม้นว่าเป็นการตัดสินใจมีการทดสอบน่าเสียหาย (การทดสอบเป็นหนึ่งในการค้นหาข้อบกพร่อง) มีภาพประกอบการออกแบบจากสมาคมวิศวกรรมซอฟต์แวร์ เป็นพื้นฐานการพัฒนากิจกรรม เช่น การหาข้อบกพร่อง, จากการทวนสอบ, ของการตรวจสอบความถูกต้องตามที่ออกแบบไว้ Dave Gelperin และ William C. Hetzel กำหนดใน ปี 1988 และเป้าหมายในการทดสอบซอฟต์แวร์ ตามลำดับต่อไปนี้
ก่อน  1956    – การตรวจสอบข้อบกพร่อง
                    1957 - 1978 – การสาธิต
                    1979 - 1982 – การทำลาย
                    1983 - 1987 – การประเมินผล
                    1988 - 2000 – การป้องกัน
แนวทางการทดสอบ

แนวทางการทดสอบ มีหลายวิธีการ แนวทางหนึ่งที่สามารถทำได้ดีคือ กระบวนการตั้งคำถามต่อซอฟต์แวร์ เพื่อดำเนินการทดสอบและประเมินตัวซอฟต์แวร์ ว่าสามารถตอบคำถามที่ตั้งไว้ได้อย่างถูกต้องหรือไม่
คำถาม มักหมายถึง เหตุการณ์หรือวิธีการที่จะกระทำกับตัวซอฟต์แวร์
คำตอบ มักหมายถึง ผลลัพธ์ที่พฤติกรรมของซอฟต์แวร์ต่อคำถามที่เกิดขึ้น
คุณภาพของซอฟต์แวร์ที่สามารถทดสอบได้ ได้แก่
reliability - ความน่าเชื่อถือ
efficiency - ประสิทธิภาพ
portability - ความสามารถในการเคลื่อนย้าย
maintainability - ความสามารถในการดูแลรักษา
compatibility - ความสามารถเข้ากันได้
usability - สามารถใช้ได้ง่ายเข้าใจได้ง่าย
รูปแบบการทดสอบ

Unit test - เป็นการทดสอบในระดับ function call เพื่อเป็นการยืนยันการทำงานระดับย่อยที่สุดว่าทำงานได้ถูกต้อง เป็นการทดสอบโดยนักเขียนโปรแกรมผู้เขียนโค๊ด
Integration test - เป็นการทดสอบการเชื่อมต่อส่วนย่อยๆ(Component หรือ Module)ที่นำมาประกอบกัน ให้ได้ซอฟต์แวร์ที่สมบูรณ์
System test - เป็นการทดสอบการเชื่อมต่อหรือติดต่อสื่อสารกันระหว่างซอฟต์แวร์ หรือระบบอื่นๆ
Acceptant test - เป็นการทดสอบโดยผู้ใช้ (End user) หรือโดยลูกค้า เพื่อดูว่าซอฟต์แวร์ทำงานถูกต้องตามต้องการหรือไม่
Usability test - เป็นการทดสอบการใช้งานซอฟต์แวร์โดยผู้เชียวชาญส่วนติดต่อผู้ใช้ ว่าใช้งานได้ง่าย เข้าใจได้ง่าย หรือไม่
ขั้นตอนการทดสอบ

ขั้นตอนการทดสอบซอฟต์แวร์นั้นส่วนใหญ่แล้วขึ้นอยู่กับระเบียบวิธีการทำงานของ แต่ละองค์กรหรือทีมงานในแต่ละแห่ง ไม่ได้มีรูปแบบตายตัวแน่นอน แต่สามารถระบุอย่างคร่าวๆได้ดังนี้
วิเคราะห์ความต้องการ
จัดทำแผนงานการทดสอบ
จัดทำแนวทางการทดสอบ
ทดสอบจริง
รายงานผลการทดสอบ
ทดสอบผลจากการแก้ไข
การทดสอบซอฟต์แวร์ หัวข้อ > ขอบเขต

ในขั้นแรก วัตถุประสงค์สำหรับการทดสอบเป็นการตรวจหาข้อผิดพลาดซอฟต์แวร์ ดังนั้น ความสามารถตรวจสอบที่ไม่ครอบคลุม และแก้ไขให้ถูกต้อง การดำเนินตามที่ไม่ชัดเจน การทดสอบสามารถสร้างฟังชั่นผลิตภัณฑ์ อย่างเหมาะสมภายใต้เงื่อนไขทั้งหมด แต่สามารถสร้างฟังก์ชันที่ไม่สามารถภายใต้ข้อกำหนดเฉพาะขอบเขตการทดสอบซอฟต์แวร์บ่อยครั้งที่การตรวจสอบของโค้ดและการดำเนินการของโค้ดที่แตกต่างกันของสิ่งแวดล้อมและเงื่อนไขและการตรวจสอบในแง่ของโค้ด ทำในสิ่งที่คาดการณ์ไว้ว่าต้องทำ และทำอะไรที่ต้องการทำ ในปัจจุบันวัฒนธรรมของการพัฒนาซอฟต์แวร์ องค์กรจะทำการทดสอบโดยแยกออกจากทีมพัฒนาระบบ หลายๆหน้าที่ของสมาชิกในทีมการทำการทดสอบ แหล่งสารสนเทศจากการทดสอบซอฟต์แวร์สามารถแก้ไขให้ถูกต้องโดยกระบวนการพัฒนาซอฟต์แวร์
เชื่อมโยงภายนอก

↑  "8 Functional Testing Types Explained With Examples". Insights on Latest Technologies - Simform Blog (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2019-02-27.
การบุกประชิดของกองพลน้อยเบา

การบุกประชิดของกองพลน้อยเบา (อังกฤษ: Charge of the Light Brigade) เป็นการบุกประชิด (charge) ของทหารม้าเบาอังกฤษซึ่งมีลอร์ดคาร์ดิแกนเป็นผู้นำ ต่อกองกำลังรัสเซียระหว่างยุทธการที่บาลาคลาวาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1854 ในสงครามไครเมีย ลอร์ดแรกเลน (Lord Raglan) แม่ทัพใหญ่ของกองกำลังอังกฤษ ตั้งใจส่งกองพลน้อยเบาเพื่อไล่ล่าและก่อกวนกองร้อยปืนใหญ่ของรัสเซียที่กำลังถอยหนี ซึ่งภารกิจดังกล่าวเหมาะกับทหารม้าเบา ทว่าเนื่องจากมีการสื่อสารผิดพลาดในสายการบังคับบัญชา จึงกลายเป็นว่ากองพลน้อยเบาถูกส่งไปโจมตีทางด้านหน้าต่อกองร้อยปืนใหญ่อีกกองร้อยหนึ่ง ซึ่งกองร้อยนี้มีการเตรียมตัวดีและมีเขตยิงป้องกันที่เยี่ยมยอด
แม้ว่ากองพลน้อยเบาจะประชิดกองร้อยปืนใหญ่ภายใต้การยิงโดยตรงซึ่งตัดกำลังและทำให้พลปืนบางส่วนแตกกระเจิง แต่กองพลน้อยเบาที่ได้รับความสูญเสียหนักก็ถูกบีบให้ถอยหนีในทันที ฉะนั้น การโจมตีจึงสิ้นสุดลงโดยฝ่ายอังกฤษมีกำลังพลสูญเสียสูงมากและไม่มีฝ่ายใดชนะโดยเด็ดขาด
เหตุการณ์ดังกล่าวเป็นที่จดจำกันดีที่สุดว่าเป็นหัวข้อของบทกวี "เดอะชาร์จออฟเดอะไลท์บริเกด" (The Charge of the Light Brigade) โดยอัลเฟรด ลอร์ดเท็นนีสัน ซึ่งเน้นย้ำถึงความกล้าหาญของทหารม้าในการปฏิบัติตามคำสั่งไม่ว่าผลที่ชัดเจนจะเป็นเช่นไร บทกวีดังกล่าวตีพิมพ์เพียงหกสัปดาห์หลังเหตุการณ์ การประณามการสื่อสารที่ผิดพลาดยังคงเป็นที่โต้แย้ง เพราะคำสั่งดั้งเดิมจากแรกเลนนั้นกำกวมอยู่แล้ว
การทรยศโดยชาติตะวันตก
การทูตและยุโรปกลางหลังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

นับตั้งแต่ ค.ศ. 1919 เป็นต้นมา ฝรั่งเศสได้ดำเนินนโยบายที่จะสร้างแนวกักกันโรคในยุโรปตะวันออก ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อจำกัดทั้งเยอรมนีและสหภาพโซเวียต รวมไปถึงแนวคิดทางการเมืองของตน ซึ่งอุปมาได้ดังเช่นเชื้อโรค การร่วมมือกันบุกครองสาธารณรัฐโซเวียตฮังการี ในปีเดียวกัน โดยกองกำลังโรมาเนีย เชโกสโลวาเกียและฝรั่งเศสเป็นหนึ่งในตัวอย่างของการดำเนินการตามแนวคิดนี้ ในปี ค.ศ. 1921 ฝรั่งเศสได้ลงนามในพันธมิตรทางการทหารร่วมกับโปแลนด์ ซึ่งเป็นการบัญญัติเป็นลายลักษณ์อักษรที่จะให้การช่วยเหลือคู่เจรจาในกรณีที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งถูกบุกครองจากอำนาจตะวันตกอื่น ๆ ในปี ค.ศ. 1924 ฝรั่งเศสลงนามในสนธิสัญญาที่มีเนื้อหาคล้ายกันกับเชโกสโลวาเกีย ในปี ค.ศ. 1926 ลงนามกับโรมาเนีย และในปี ค.ศ. 1927 ลงนามกับยูโกสลาเวีย
ในปี ค.ศ. 1925 ฝรั่งเศสได้ลงนามในสนธิสัญญาฉบับใหม่กับโปแลนด์และเชโกสโลวาเกีย ซึ่งเป็นการกระชับระดับความร่วมมือทางทหารร่วมกันระหว่างประเทศคู่เจรจา นอกเหนือจากนั้น ฝรั่งเศสยังได้พยายามเปลี่ยนภาคีน้อย ซึ่งประกอบด้วยเชโกสโลวาเกีย โรมาเนียและยูโกสลาเวีย และยกระดับขึ้นเป็นพันธมิตรเพื่อต่อต้านฮังการีในปี ค.ศ. 1921 ให้เป็นพันธมิตรเพื่อต้านเยอรมนีแทน ในปี ค.ศ. 1921 โปแลนด์และโรมาเนียในลงนามในพันธมิตรโปแลนด์-โรมาเนีย ซึ่งทำให้โปแลนด์เข้าใกล้สถานะที่จะเข้าร่วมในภาคีน้อยได้ ฝรั่งเศสเองก็รู้สึกยินดีที่จะรับโปแลนด์เข้ามาเป็นสมาชิกด้วยเช่นกัน แต่ความเป็นปรปักษ์ระหว่างเชโกสโลวาเกียและโปแลนด์ทำให้แนวคิดดังกล่าวไม่ประสบความสำเร็จ
นอกเหนือจากข้อตกลงของสันนิบาติชาติ อังกฤษไม่มีข้อผูกมัดในการป้องกันในยุโรปตะวันออกในช่วงคริสต์ทษวรรษ 1920 และได้มีการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าอังกฤษจะรักษาสถานะของตนเอาไว้ ในปี ค.ศ. 1925 เลขาธิการต่างประเทศของอังกฤษ เซอร์อัสเทน เชมเบอร์เลน ได้กล่าวต่อสาธารณะว่าฉนวนโปแลนด์ "ไม่คุ้มค่าสำหรับกระดูกของทหารแกรนาเดียร์แม้แต่เพียงคนเดียว"
ในตอนปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 และตอนต้นของคริสต์ทศวรรษ 1930 รูปแบบความเป็นพันธมิตรอันยุ่งเหยิงได้ถูกจัดตั้งขึ้นระหว่างนานาชาติในทวีปยุโรป ในความหวังที่จะป้องกันสงครามในอนาคต ซึ่งอาจเกิดขึ้นได้จากเยอรมนีหรือสหภาพโซเวียต ในปี ค.ศ. 1932 และ ค.ศ. 1934 โปแลนด์ได้ลงนามในสธิสัญญาไม่รุกรานระหว่างกันกับสหภาพโซเวียตเป็นเวลา 10 ปี และในปี ค.ศ. 1932 เช่นกัน สหภาพโซเวียตได้ลงนามในสนธิสัญญาไม่รุกรานกันกับฟินแลนด์ เอสโตเนีย และลัตเวีย เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1934 เยอรมนีและโปแลนด์ได้ลงนามในสนธิสัญญาไม่รุกรานกันเป็นเวลา 10 ปี ในปี ค.ศ. 1935 สหภาพโซเวียตได้ลงนามเป็นพันธมิตรกับฝรั่งเศสและเชโกสโลวาเกีย
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1933 ได้มีข่าวลือในกรุงปารีสว่าได้มีทางเลือกให้ทำ "สงครามเพื่อป้องกันตัว" กับเยอรมนี และได้รับการพิจารณาโดยรัฐบาลฝรั่งเศส เบลเยี่ยมและโปแลนด์ นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษ ลูอิส เบิร์นสไตน์ นาไมร์ ได้กล่าวว่า หลังจากนั้น โปแลนด์ได้เสนอแนวคิดสงครามเพื่อป้องกันตัวต่อฝรั่งเศสในเวลานั้น แต่ฝรั่งเศสปฏิเสธข้อเสนอดังกล่าว อย่างไรก็ตาม ไม่ปรากฏหลักฐานในหอจดหมายเหตุทั้งของฝรั่งเศส เบลเยี่ยม หรือโปแลนด์ที่มีเอกสารที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับสงครามเพื่อป้องกันตัวเลย
การบาดเจ็บ

| การบาดเจ็บ  (Injury) |
| --- | --- |
แผลถลอกบริเวณข้อศอก
บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
MeSH: D014947
การบาดเจ็บ (อังกฤษ: Injury) เป็นความเสียหายหรืออันตรายต่อหน้าที่หรือโครงสร้างของร่างกาย อันมีสาเหตุจากแรงหรือปัจจัยภายนอกทั้งทางกายภาพหรือเคมี และทั้งโดยเจตนา (เช่นการฆ่าตัวตาย ฆาตกรรม) หรือไม่ได้เจตนา (เช่นอุบัติเหตุ หรือการบาดเจ็บจากกีฬา)
แหล่งข้อมูลอื่น

การบาดเจ็บ จากองค์การอนามัยโลก (อังกฤษ)
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DMeSH: D014947
การทิ้งระเบิดลิเบีย (พ.ศ. 2529)

เอฟ-111 บินขึ้นเพื่อเข้าร่วมการทิ้งระเบิดลิเบีย
การทิ้งระเบิดลิเบียของสหรัฐ พ.ศ. 2529 ชื่อรหัสว่า ปฏิบัติการเอลโดราโดแคนยอน (อังกฤษ: Operation El Dorado Canyon) ประกอบด้วยการโจมตีทางอากาศร่วมของกองทัพอากาศ กองทัพเรือและเหล่านาวิกโยธินของสหรัฐอเมริกาต่อลิเบียเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2529 การโจมตีดังกล่าวมีขึ้นเพื่อสนองต่อเหตุระเบิดดิสโก้เธคเบอร์ลิน พ.ศ. 2529
จุดกำเนิด

วันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2529 เจ้าหน้าที่ลิเบียวางระเบิดไนท์คลับ "ลาแบล" (La Belle) ในเบอร์ลินตะวันตก เป็นเหตุให้มีผู้เสียชีวิตสามศพ และมีผู้ได้รับบาดเจ็บ 229 คน เยอรมนีตะวันตกและสหรัฐอเมริกาได้รับสำเนาโทรเลขจากเจ้าหน้าที่ลิเบียในเยอรมนีตะวันออกผู้มีส่วนในเหตุดังกล่าว
หลังการเจรจาทางทูตหลายวันกับคู่เจรจายุโรปและอาหรับ ประธานาธิบดี โรนัลด์ เรแกน สั่งการโจมตีลิเบียเมื่อวันที่ 14 เมษายน โดยมีการโจมตีห้าเป้าหมายเมื่อเวลา 2.00 น. วันที่ 15 เมษายน โดยมีวัตถุประสงค์แถลงไว้ว่า การทำลายล้างดังกล่าวจะส่งข้อความและลดความสามารถของลิเบียในการสนับสนุนและฝึกผู้ก่อการร้าย เรแกนเตือนว่า "หากจำเป็น [พวกเขา]จะทำเช่นนั้นอีก"
การตีโฉบฉวย

การโจมตีเริ่มขึ้นเมื่อเวลา 2.00 น. (เวลาลิเบีย) และกินเวลาสิบสองนาที โดยมีการทิ้งยุทโธปกรณ์หนัก 60 ตัน เครื่องบินทิ้งระเบิดเอฟ-111 สิบแปดลำ บินจากสหราชอาณาจักรทิ้งระเบิดสนามบินทริโปลี ศูนย์ฝึกมนุษย์กบที่สถานศึกษานาวิกแห่งหนึ่ง และค่ายทหารบับ อัล-อะซิเซียในกรุงทริโปลี ระหว่างการโจมตีค่ายทหารบับ อัล-อะซิเซีย เอฟ-111 เครื่องหนึ่งถูกขีปนาวุธแซมของลิเบียยิงตกเหนืออ่าวซิดรา ระเบิดบางส่วนตกผิดเป้าหมาย และถล่มสถานที่ทางทูตและพลเรือนในกรุงทริโปลี ส่วนสถานทูตฝรั่งเศสพลาดไปอย่างหวุดหวิด เอ-6 อินทรูเดอร์ และเอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท รวมยี่สิบสี่ลำ บินมาจากเรือบรรทุกเครื่องบิน ทิ้งระเบิดเรดาร์และจุดยิงต่อสู้อากาศยานในเบงกาซีก่อนทิ้งระเบิดเบนินาและค่ายทหารจามาฮิริยา ระเบิดจำนวนหนึ่งพลาดเป้าหมายและถูกพื้นที่อยู่อาศัย ตลอดจนสถานทูตตะวันตกจำนวนหนึ่งในเบงกาซี
ผล

ฝ่ายลิเบีย มีทหารและเจ้าหน้าที่เสียชีวิต 45 คน พลเรือนเสียชีวิตจำนวนหนึ่ง ตลอดจนมีเรดาร์ภาคพื้นหลักถูกทำลายไปห้าจุด ส่วนมูอัมมาร์ กัดดาฟีรอดชีวิต เพราะได้รับการเตือนล่วงหน้าทางโทรศัพท์จากนักการเมืองอิตาลี เบ็ตติโน คราซี ฝ่ายสหรัฐอเมริกา มีเครื่องบินทิ้งระเบิดลำหนึ่งถูกยิงตก ลูกเรือเสียชีวิต 9 นาย
ลิเบียสนองโดยการยิงขีปนาวุธสกั๊ดสองลูกไปยังสถานียามฝั่งสหรัฐอเมริกาบนเกาะลัมเบดูซาของอิตาลี ซึ่งผ่านข้ามเกาะไปและตกในทะเล
การตีโฉบฉวยดังกล่าวทำให้รัฐบาลลิเบียถึงจุดอ่อนแอที่สุดในรอบ 17 ปี มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในการก่อการร้ายที่ลิเบียมีส่วนเกี่ยวข้อง
ด้วยเสียงรับ 79 เสียง ไม่รับ 28 เสียง และงดออกเสียง 33 เสียง สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติรับข้อมติที่ 41/38 ซึ่ง "ประณามการโจมตีทางทหารซึ่งกระทำผิดต่อสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนลิเบียจามาฮิริยา (Socialist People's Libyan Arab Jamahiriya) เมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2529 ซึ่งประกอบด้วยการละเมิดกฎบัตรสหประชาชาติและกฎหมายระหว่างประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

Flashback: 1986 Bombing of Libya – slideshow by Life
Margaret Thatcher's statement on US bombing of Libya
Operation El Dorado Canyon from Air Force Association magazine
Excerpt from Victor Ostrovsky's The Other Side of Deception เก็บถาวร 2016-02-20 ที่ Archive-It, HarperCollins, 1994
The Libyan Strike: How The Americans Did It (Operation El Dorado Canyon) at Air Power Australia (c) July 1986
เครื่องบินลิเบียเป็นเป้าหมายการโจมตี
การปกครองดีทรอยต์

การปกครองดีทรอยต์ (อังกฤษ: Government of Detroit) เป็นการปกครองเมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน สหรัฐอเมริกา ตามธรรมนูญเมืองดีทรอยต์ (Detroit City Charter) ที่ตกลงรับกันเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 มีรูปแบบเป็นเทศบาล และองค์กรปกครองเมืองประกอบด้วย นายกเทศมนตรีหนึ่งคน สภาเมืองดีทรอยต์อันมีสมาชิกเก้าคน และปลัดเมือง ทั้งหมดราษฎรเมืองเลือกตั้งขึ้นพร้อมกันหลังจากที่มีการเลือกตั้งประธานาธิบดีของประเทศแล้ว
เทศบาลเมืองดีทรอยต์นั้นได้ชื่อว่าแข็งแกร่งมาก นายกเทศมนตรีให้ความเห็นชอบแก่การแต่งตั้งข้าราชการเมือง สภาเมืองให้ความเห็นชอบแก่งบประมาณ (แต่ไม่ผูกพันฝ่ายบริหาร) กับทั้งให้ความเห็นชอบแก่เทศบัญญัติและสัญญาทางปกครอง ส่วนปลัดเมืองนั้นกำกับดูแลการเลือกตั้งและปฏิบัติงานธุรการ
การนัดหยุดเรียนเพื่อภูมิอากาศ

การนัดหยุดเรียนเพื่อภูมิอากาศ (อังกฤษ: school strike for climate) หรือเดิมชื่อ วันศุกร์เพื่ออนาคต (อังกฤษ: Fridays for Future), เยาวชนเพื่อภูมิอากาศ (อังกฤษ: Youth for Climate), การประท้วงของเยาวชนเพื่อภูมิอากาศ (อังกฤษ: Youth Strike 4 Climate) เป็นขบวนการนักเรียนนานาชาติซึ่งตัดสินใจไม่เข้าเรียนแล้วเข้าร่วมการเดินขบวนเพื่อเรียกร้องให้มีการปฏิบัติเพื่อป้องกันภาวะโลกร้อนและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศเพิ่มขึ้น ความมีชื่อเสียงและการจัดระเบียบอย่างกว้างขวางเริ่มขึ้นเมื่อนักกิจกรรมภูมิอากาศ เกรียตา ทืนแบร์ย จัดการปฏิบัติในเดือนสิงหาคม 2561 นอกรัฐสภาสวีเดน ถือป้ายเขียนว่า "การนัดหยุดเรียนเพื่อภูมิอากาศ"
เกรียตา ทืนแบร์ย

วันที่ 20 สิงหาคม 2561 เกรียตา ทืนแบร์ย นักกิจกรรมภูมิอากาศชาวสวีเดน ซึ่งขณะนั้นศึกษาอยู่ในชั้นเกรด 9 (เทียบเท่ามัธยมศึกษาปีที่ 3) ตัดสินใจไม่เข้าเรียนจนกระทั่งการเลือกตั้งทั่วไปในประเทศสวีเดนปี 2561 ในวันที่ 9 กันยายนหลังเกิดคลื่นความร้อนและไฟป่าหลายระลอกในประเทศ เธอกล่าวว่าเธอได้รับแรงบันดาลใจจากนักกิจกรรมวัยรุ่น ณ ไฮสกูลมาร์จอรี สโตนแมน ดักลาสในปาร์กแลนด์ รัฐฟลอริดา ซึ่งจัดการเดินขบวนเพื่อชีวิตของเรา (March for Our Lives) ทืนแบร์ยประท้วงโดยนั่งอยู่นอกรัฐสภาทุกวันระหว่างชั่วโมงเรียนพร้อมป้ายเขียนว่า "Skolstrejk för klimatet" (การนัดหยุดเรียนเพื่อภูมิอากาศ) ในบรรดาข้อเรียกร้องของเธอให้รัฐบาลสวีเดนลดการปล่อยคาร์บอนตามความตกลงปารีส วันที่ 7 กันยายน ก่อนการเลือกตั้งเล็กน้อย เธอประกาศว่าเธอจะนัดหยุดเรียนทุกวันศุกร์จนประเทศสวีเดนปฏิบัติตามความตกลงปารีส เธอประดิษฐ์คำขวัญ วันศุกร์เพื่ออนาคต ซึ่งได้รับความสนใจจากทั่วโลก เธอเป็นแรงบันดาลใจให้นักเรียนทั่วโลกเข้าร่วมการนัดหยุดเรียนดังกล่าว
การประท้วงเพื่อภูมิอากาศ ในเดือนกันยายน 2562

กลุ่มขบวนการนัดหยุดเรียนเพื่อภูมิอากาศ (School strike for Climate) ได้ประกาศวันนัดประท้วงครั้งใหญ่ทั่วโลก 2 วัน ในเดือนกันยายน 2562
วันแรกคือ 20 กันยายน เรียกว่า Climate Strike ซึ่งเป็นสามวันก่อนการประชุมเร่งด่วนเพื่อภูมิอากาศของสหประชาชาติ (UN Climate Action Summit 2019) ที่นครนิวยอร์ก  
และอีกวันหนึ่งคือ 27 กันยายน หรือหนึ่งสัปดาห์ถัดมา เรียกว่า Earth Strike
ในประเทศต่างๆ ทั่วโลก จะมีการจัดงานประท้วงสำหรับวันใดวันหนึ่งหรือทั้งสองวัน โดยคาดว่าจะมีประเทศที่เข้าร่วมกว่า 130 ประเทศ
ผู้จัดงานหวังว่าการประท้วงครั้งนี้จะประสบความสำเร็จมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา โดยเชิญชวนให้คนทุกวัย ทุกสาขาอาชีพ มาร่วมการประท้วงไปกับกลุ่มนักเรียนด้วย นอกจากนี้ งานนี้ยังได้รับการสนับสนุนจากหลายหน่วยงาน ทั้งองค์กรอิสระ บริษัทเอกชน สมาคม และกลุ่มความเคลื่อนไหวทางสังคมต่าง ๆ อาทิ 350.org, Amnesty International, Extinction Rebellion, Greenpeace International, Oxfam, WWF, Patagonia, Ben & Jerry's, Lush, Atlassian, และองค์กรอื่นๆ อีกมากมาย
ในนครนิวยอร์ก โรงเรียนรัฐบาลได้ประกาศอนุญาตให้นักเรียนสามารถเข้าร่วมได้หากได้รับการอนุญาตจากผู้ปกครอง
ในออสเตรเลีย บริษัทเอกชนหลายแห่งก็สนับสนุนให้พนักงานเข้าร่วมการประท้วงในเมืองของตน และสนับสนุนให้ทุกบริษัทในประเทศมีส่วนร่วมด้วยเช่นกัน