stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แมคกายเวอร์ ยอดคนสมองเพชร

| แมคกายเวอร์ ยอดคนสมองเพชร MacGyver |
| --- | --- |
ประเภท: Action-adventure
เค้าโครงจาก: MacGyver โดย ลี เดวิด ซล็อตออฟ
พัฒนาโดย: ปีเตอร์ เอ็ม. เลนคอร์ฟ
แสดงนำ:   ลูคัส ทิลล์  จอร์จ เอียดส์  ซานดรีน โฮลท์  ทริสตีน เมย์ส  จัสติน ไฮร์ส  เมเรดีท เอียตัน  อิซาเบล ลูคัส  เลวี ทราน  เฮนรี เอียน คูซิค 
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: รันดีย์ เอเดลแมน
ผู้ประพันธ์เพลง: เคียท เพาเวอร์
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหรัฐอเมริกา
ภาษาต้นฉบับ: อังกฤษ
จำนวนฤดูกาล: 4
จำนวนตอน: 79 (รายชื่อตอน)
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   เฮนรี วิงค์เกลอร์  พอล ดาวส์ โคลาอิสโซ  เจมส์ วาน  ปีเตอร์ เอ็ม. เลนคอร์ฟ (2016-20)  ลี เดวิด ซล็อตออฟ  เบรตต์ มาโฮนี่  ไมเคิล เคลียร์  เคร๊ก โอเนลล์  โมนิกา มาเซอร์ (2020-) 
ผู้อำนวยการสร้าง:   พี. ทอดด์ คอร์  ปีเตอร์ เอ็ม. ทัสเลอร์  ลูคัส ทิลล์ (2020-) 
สถานที่ถ่ายทำ:   Marietta, Georgia  Los Angeles, California (pilot) 
ผู้กำกับภาพ:   กาเรียล เกริสเตน  เจมส์ แอล. คาร์เตอร์  ปีเตอร์ เลวีย์  ไมเคิล มาติเนซ  ดาร์เรน เกเน๊ตต์  คริสโตเฟอร์ ดัดดีย์  แมทธิว โมเรียตีย์ 
ผู้ลำดับภาพ: Mark Manos
ความยาวตอน: 43 minutes
บริษัทผู้ผลิต:   101st Street Entertainment  Atomic Monster Productions  Lionsgate Television  CBS Studios 
ออกอากาศ
เครือข่าย: CBS
ออกอากาศ: 23 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-23) – ค.ศ. present (present)
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
MacGyver (1985)
แมคกายเวอร์ ยอดคนสมองเพชร (อังกฤษ: MacGyver) เป็นละครโทรทัศน์แนวแอคชั่น-ผจญภัย สร้างโดย ปีเตอร์ เอ็ม. เลนคอร์ฟ นำแสดงโดย ลูคัส ทิลล์ รับบท อังกัส "แม๊ค" แมคกายเวอร์ ละครเรื่องนี้รีบูตมาจากละครโทรทัศน์ที่ส้างโดยช่อง ABC ชื่อเดียวกัน ออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 23 กันยายน 2016 ทางช่อง CBS จนถึงซีซั่น 4 ในปี 8 พฤษภาคม 2020 ในเดือนพฤษภาคม 2020 CBS ได้สร้างซีซั่นที่ 5 ขึ้น โดยออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 4 ธันวาคม 2020.
เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องราวของ แองกัส แม็คกายเวอร์ ในวัยชายหนุ่มที่มีอายุอยู่ในช่วง 20 กว่าๆ กับการเรียนรู้ที่จะเป็นสุดยอดสายลับในแบบฉบับของเขา เขาใช้ไหวพริบในการแก้ไขปัญหาต่างๆ ด้วยมีดพับสวิสเพียงเล่มเดียวหรือคลิปกระดาษ ซึ่งมีดพับสวิสก็แปลงเป็นเอกลักษณ์ให้กับซีรี่ส์เรื่องนี้ เมื่อแม็คกายเวอร์ได้ถูกหักหลังโดยแฟนสาวของเขา ทำให้แม็คกายเวอร์ต้องออกตามหาความจริงว่าใครอยู่เบื้องหน้าพร้อมกับปฏิบัติภารกิจช่วยโลกไปพร้อมๆกัน
นักแสดง > นักแสดงนำ

ลูคัส ทิลล์ รับบท อังกัส "แม๊ค" แม๊คกายเวอร์
จอร์จ เอียดส์ รับบท แจ๊ค ดาลตัน
ซานดรีน โฮลท์ รับบท แพททริเซีย ธอร์นตัน
ทริสตีน เมย์ส รับบท ริลีย์ เดวิส
จัสติน ไฮร์ส รับบท วิลท์ โบเซอร์
เมเรดีท เอียตัน รับบท มาทิลดา "แมตตี้" เว็บเบอร์
อิซาเบล ลูคัส รับบท ซาแมนต้า เคจ
เลวี ทราน รับบท เดซิรี "เดซี่" งูเยน
เฮนรี เอียน คูซิค รับบท รัสเซลล์ "รัส/รัสตี้" เทย์เลอร์
นักแสดง > นักแสดงสมทบ

เทรซี่ สปิริดากอส รับบท นิกกี้ คาร์เพนเทอร์
เอมี แอคเคอร์ รับบท ซาร่าห์ แอดเลอร์
เดวิด ดัสมัลเชียน รับบท Murdoc
เคท บอนด์ รับบท จิลล์ มอร์แกน
ลอว์เรน เวเลซ รับบท คัสซานดร้า โกลฟเวอร์ (season 2)
เรจ์น เอ็ดวอร์ดส์ รับบท ลีอันน่า มาร์ติน (seasons 2–3)
วิลเลียม บัลด์วิน รับบท เอลวูด เดวิดส์ (seasons 2–3)
เลนส์ กรอส รับบท บิลลี่ คอลต้อน (seasons 1–3)
เชอรีล ลี ราฟ รับบท มาม่า คอลต้อน (seasons 1–3)
เอเมอรอน บรู๊ค รับบท ชาร์ลี โรบินสัน (seasons 1–3)
เทต โดโนเวน รับบท เจมส์ แม๊คกายเวอร์/"โอเวอร์ไซท์" (seasons 2–4)
ซีบองกิลล์ มลัมโบ รับบท นาช่า (season 3)
เบรนเดน ไฮนส์ รับบท อีธาน เรนส์ (season 3)
ลีโอนาร์โด นัม รับบท อูเบรย์ (season 4)
แอมเบอร์ สกาย นอเยส รับบท สการ์เล็ตต์ (season 4)
เจรี ไรอัน รับบท เกวนโดลิน "เกว็น" ฮาเยส (season 4)
รางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง

| ปี | รางวัล | สาขา | ผู้รับรางวัล | ผลการแข่งขัน | Ref>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2017 | People's Choice Awards | ละครใหม่ยอดนิยม | MacGyver | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2017 | Creative Arts Emmy Awards | Outstanding Stunt Coordination for a Drama Series, Limited Series, or Movie | Jeff Wolfe | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2017 | BMI Awards | — | Keith Power | ชนะ |  |
| 2018 | Teen Choice Awards | Choice TV Actor: Action | ลูคัส ทิลล์ | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2019 | Teen Choice Awards | Choice TV Show: Action | MacGyver | ชนะ |  |
| 2019 | Teen Choice Awards | Choice TV Actor: Action | ลูคัส ทิลล์ | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
MacGyver ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
–MacGyver ที่ทีวีดอตคอม
MacGyver ที่เอปไกดส์ดอตคอม
สถาบันข้อมูลขนาดใหญ่ (องค์การมหาชน)

| --- | --- |
Big Data Institute (Pubilc Organization)
ตราสัญลักษณ์
ภาพรวมสถาบัน
ก่อตั้ง: 3 มิถุนายน พ.ศ. 2566; 18 เดือนก่อน (2566-06-03)
สถาบันก่อนหน้า: สถาบันส่งเสริมการวิเคราะห์และบริหารข้อมูลขนาดใหญ่ภาครัฐ
ประเภท: องค์การมหาชน ​
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 80 อาคารลาดพร้าวฮิลล์ ซอยลาดพร้าว 4 แขวงจอมพล เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร 10900
งบประมาณต่อปี: 303,555,400 บาท (พ.ศ. 2568)
ฝ่ายบริหารสถาบัน: รศ.ดร.ธีรณี อจลากุล, ผู้อำนวยการ นางวิชุดา วิริยะอุตสาหกุล, รองผู้อำนวยการ นายสุธี อุไรวิชัยกุล, รองผู้อำนวยการ ดร.สุนทรีย์ ส่งเสริม, รองผู้อำนวยการ
ต้นสังกัดสถาบัน: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม
เว็บไซต์: เว็บไซต์ของสถาบัน
สถาบันข้อมูลขนาดใหญ่ (องค์การมหาชน) (ย่อว่า สขญ.; อังกฤษ: Big Data Institute (Public Organization), BDI) เป็นหน่วยงานของรัฐ ประเภทองค์การมหาชน  ภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม
สขญ. จัดตั้งขึ้นในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2566 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันข้อมูลขนาดใหญ่ (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2566 ที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา โดยโอนภาระหน้าที่ ทรัพย์สิน และหนี้สิน จากสถาบันส่งเสริมการวิเคราะห์และบริหารข้อมูลขนาดใหญ่ภาครัฐ (สวข.)  ที่จัดตั้งขึ้นก่อนหน้านี้ มาเป็นของ สขญ. ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2562
ภารกิจของ สขญ. ครอบคลุมการส่งเสริมการใช้ข้อมูลขนาดใหญ่ในภาคเอกชน เพิ่มเติมจากภารกิจเดิมของ สวข. ที่มุ่งเน้นการให้บริการด้านการพัฒนาบุคลากรและการวิเคราะห์ข้อมูลขนาดใหญ่ (Big Data Analytics) ของภาครัฐแต่เพียงอย่างเดียว
วัตถุประสงค์จัดตั้ง

จัดทำยุทธศาสตร์เกี่ยวกับการขับเคลื่อนการใช้ประโยชน์จากข้อมูลขนาดใหญ่
ส่งเสริม ประสาน และให้บริการแก่หน่วยงานของรัฐและเอกชน เพื่อให้เกิดการใช้ประโยชน์จากข้อมูลขนาดใหญ่
ให้บริการวิเคราะห์ข้อมูลขนาดใหญ่ รวมทั้งให้บริการคำปรึกษาหรือเป็นที่ปรึกษาด้านข้อมูลขนาดใหญ่และเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้อง
ส่งเสริมหน่วยงานของรัฐและเอกชนในการสร้างนวัตกรรมด้านข้อมูลขนาดใหญ่ และเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องให้มีมาตรฐานในระดับสากล
ส่งเสริม สนับสนุน และพัฒนาธุรกิจด้านการวิเคราะห์ และใช้ประโยชน์จากข้อมูลขนาดใหญ่ของประเทศ
ส่งเสริม สนับสนุน และพัฒนานองค์ความรู้ และบุคลากรของประเทศ ด้านการวิเคราะห์ข้อมูลขนาดใหญ่
ดำเนินการอื่นเพื่อพัฒนาข้อมูลขนาดใหญ่ของประเทศตามที่กฎหมายกำหนดหรือคณะรัฐมนตรีมอบหมาย
วัดเสาธงหิน

| วัดเสาธงหิน |
| --- | --- |
อุโบสถหลังใหม่

ที่ตั้ง: เลขที่ 38 หมู่ที่ 1 ทางหลวงท้องถิ่นสายวัดราษฎร์ประคองธรรม–วัดเสาธงหิน ตำบลเสาธงหิน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี 11140
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเสาธงหิน ตั้งอยู่ริมคลองอ้อมนนท์ ใกล้ท่าน้ำบางใหญ่เก่า ในท้องที่หมู่ที่ 1 บ้านคลองอ้อม ตำบลเสาธงหิน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 9 ไร่เศษ สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2310 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย
ประวัติ

วัดเสาธงหิน เป็นวัดเก่าแก่วัดหนึ่ง มีมาแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี แต่เดิมเรียกว่า "วัดสัก" อาจเนื่องมาจากสถานที่ตั้งของวัดเดิมมีต้นสักและต้นยางอยู่มากในสมัยก่อน หลักฐานรายละเอียดของวัดสักยังหาไม่พบ เพียงแต่สันนิษฐานและคาดคะเนจากวัสดุก่อสร้างที่ยังพอมีเหลืออยู่ในขณะนี้และคำบอกเล่าจากผู้สูงอายุ เช่น พระประธานในพระอุโบสถหลังเก่าที่หล่อด้วยเนื้อชินเงินหมดทั้งองค์ พร้อมด้วยพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรก็หล่อแบบอย่างสมัยกรุงศรีอยุธยา ส่วนอุโบสถหลังเก่าก็เป็นเครื่องยืนยันอีกอย่างหนึ่งว่าเป็นวัดเก่าแก่จริง ๆ วัสดุต่าง ๆ ที่ใช้ในการก่อสร้าง เช่น อิฐก่อผนัง ชุกชี (ฐานพระประธาน) ก็ทำมาจากอิฐก้อนใหญ่เหมือนกันกับอิฐที่ใช้สร้างวัดวาอารามในสมัยกรุงศรีอยุธยา ส่วนผสมปูนที่ก่อสร้างหรือปูนที่ใช้ฉาบนั้นก็คงใช้ส่วนผสมต่าง ๆ ตามแบบช่างในสมัยกรุงศรีอยุธยา เครื่องประดับตกแต่งอุโบสถก็ใช้เครื่องใช้ถ้วยชามสมัยเก่าเป็นเครื่องประดับทั้งหน้าบรรณด้านหน้าและด้านหลัง
ตามคำบอกเล่าจากผู้เฒ่าผู้แก่สืบต่อกันมาจนกระทั่งถึงคุณยายยวง พินรอด อายุ 80 ปีเศษ ซึ่งตั้งบ้านเรือนอยู่ข้างวัด ได้มาทำบุญเป็นประจำ และผู้ใหญ่นวล บุญมี อายุ 80 ปีเศษ ชาวบ้านคลองศรีราษฏร์ อีกคนหนึ่งได้เล่าประวัติของวัดเสาธงหินว่า
ในขณะที่พระเจ้าตากได้เสด็จกรีธาทัพเพื่อกู้ชาติไทยจากพม่าข้าศึก ได้เสด็จนำทัพผ่านมาทางวัดสัก เมื่อทอดพระเนตรเห็นต้นสักจำนวนมากเป็นที่ร่มรื่น จึงรับสั่งให้หยุดทัพพักพลรบที่วัดสักแห่งนี้ เพื่อพักเอาแรงและรวบรวมกำลังพลจากที่ต่าง ๆ เพื่อออกรบ ไม่ว่าจะเป็นทัพของผู้ใดย่อมมีธงชัยประจำทัพหรือธงประจำตัวของแม่ทัพคนนั้น พระเจ้าตากก็เช่นเดียวกัน ได้รับสั่งให้ปักธงประจำทัพของพระองค์ลงบนกองทราย ณ ตำบลนั้น โดยให้หัวหมู่ทหารนำพลพรรคไปหาเอาหินก้อนใหญ่ ๆ มากองทัพเสาธงและล้อมรอบธงไว้มิให้ธงล้ม เพื่อเป็นเอกลักษณ์ของทัพและเป็นสัญลักษณ์จุดนัดหมายของทหาร แม่ทัพนายกองและไพร่พลทั้งหลายจึงพากันเรียกขานจุดนัดหมายนี้ว่า "เสาธงหิน" จากปากต่อปากเรียกกันมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงทุกวันนี้ ขณะที่ประทับอยู่ ณ ที่แห่งนี้ได้ทรงสังเกตเห็นว่าวัดสักนั้นมีสภาพชำรุดทรุดโทรมมาก องค์พระประธานก็ชำรุดจนแทบจะไม่เป็นองค์พระ เมื่อทรงเสร็จสิ้นการรบจึงคิดที่จะบูรณะซ่อมแซมเพื่อเป็นพุทธบูชา จึงมีรับสั่งให้ทหารเอกคู่พระทัยนามว่า อำดำดิ่ง เดินทางไปที่ตำบลกระจิว (ปัจจุบันอยู่ที่อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา) ซึ่งเป็นภูมิลำเนาภริยาของท่านมีนามว่า อำแดงสุก ให้รวบรวมกำลังคนและกำลังทรัพย์เท่าที่จะหาได้มาก่อสร้างวัดที่ชำรุดทรุดโทรมให้เป็นวัดใหม่ที่สมบูรณ์ พร้อมกับให้สร้างพระประธานและพระสาวกคือพระสารีบุตรและพระโมคคัลลานะขึ้นใหม่ด้วย เพื่อพระภิกษุสงฆ์จะได้ใช้ในกิจพระพุทธศาสนามาจนกระทั่งทุกวันนี้
ชาวบ้านที่อยู่แถววัดสักที่ร่วมอาสาออกรบไปในครั้งนั้น เมื่อเสร็จงานทัพกลับมาถึงบ้านแล้วก็ได้มาร่วมช่วยสร้างวัดและอุโบสถด้วยเพื่อเป็นอนุสรณ์ว่าครั้งหนึ่งที่แห่งนี้เคยเป็นจุดนัดหมายของกองทัพของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช หรือที่เรียกกันว่า "จุดหมายเสาธงหิน" รวมถึงชาวบ้านละแวกนั้นก็ได้มีส่วนร่วมสร้างและบูรณะ เรียกกันติดปากว่า "วัดเสาธงหิน" จนกระทั่งมีการจัดระบบปกครองทางการเมืองก็ให้ชื่อว่า "ตำบลเสาธงหิน" ส่วนวัดก็คงเรียกว่า "วัดเสาธงหิน" จากนั้นจนถึงปัจจุบัน
ผู้ที่ทราบประวัติของวัดสักหรือวัดเสาธงหินทั้งสองท่านที่กล่าวถึงข้างต้นนี้ได้ถึงแก่กรรมไปแล้วในราว พ.ศ. 2510
เสาธงหินซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของวัด
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปและอเมริกาใต้

| --- | --- |
ถ้วยรางวัลที่มอบให้กับผู้ชนะ
ผู้จัด: ยูฟ่าและคอนเมบอล
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1960
ยกเลิก: ค.ศ. 2004
ภูมิภาค: ยุโรป อเมริกาใต้
จำนวนทีม: 2
ทีมชนะเลิศล่าสุด:  โปร์ตู (2 สมัย)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด:  เปญญาโรล  นาซิโอนัล  เอซี มิลาน  เรอัลมาดริด  โบกายูนิออร์ส (3 สมัย)
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปและอเมริกาใต้ (อังกฤษ: European/South American Cup) หรือ อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ (Intercontinental Cup) ได้เริ่มแข่งขันกันเมื่อปี ค.ศ. 1960 เป็นรายการการแข่งขันฟุตบอลที่จัดขึ้นโดยสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (ยูฟ่า) และสมาพันธ์ฟุตบอลอเมริกาใต้ (คอนเมบอล) โดยจะเป็นการพบกันระหว่างทีมแชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกจากทวีปยุโรป กับทีมแชมป์โกปาลิเบร์ตาโดเรสจากทวีปอเมริกาใต้ ในช่วงแรกปี ค.ศ. 1960-1979 ระบบการแข่งขันของรายการนี้จะเป็นแบบ 2 นัด เหย้า-เยือน (ในช่วงปี ค.ศ. 1960-1968 จะตัดสินด้วยคะแนนจากการพบกันสองนัด ตามแบบที่คอนเมบอลใช้กันถึงปี ค.ศ. 1987 จากนั้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1969-1979 จึงเปลี่ยนมาใช้วิธีการรวมผลสกอร์ 2 นัด ด้วยกฎการยิงประตูในฐานะทีมเยือนแบบยุโรปแทน) จากนั้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980-2004 ได้เปลี่ยนมาเป็นการแข่งขันแบบนัดเดียวที่ประเทศญี่ปุ่น โดยมีสปอนเซอร์สนับสนุนหลักคือ โตโยต้า คนส่วนใหญ่จึงเปลี่ยนมาเรียกชื่อการแข่งขันรายการนี้ว่า โตโยต้าคัพ ต่อมาในปี ค.ศ. 2005 อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพได้ถูกแทนที่โดยฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ
ทำเนียบผู้ชนะเลิศ > ชนะเลิศ (จำแนกตามสโมสร)

| สโมสร | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ปีชนะเลิศ | ปีรองชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  เอซี มิลาน | 3 | 4 | 1969, 1989, 1990 | 1963, 1993, 1994, 2003 |
|  เปญญาโรล | 3 | 2 | 1961, 1966, 1982 | 1960, 1987 |
|  เรอัลมาดริด | 3 | 2 | 1960, 1998, 2002 | 1966, 2000 |
|  โบกายูนิออร์ส | 3 | 1 | 1977, 2000, 2003 | 2001 |
|  นาซิโอนัล | 3 | — | 1971, 1980, 1988 | — |
|  อินเดเปนดิเอนเต | 2 | 4 | 1973, 1984 | 1964, 1965, 1972, 1974 |
|  ยูเวนตุส | 2 | 1 | 1985, 1996 | 1973 |
|  ซังตุส | 2 | — | 1962, 1963 | — |
|  อินเตอร์มิลาน | 2 | — | 1964, 1965 | — |
|  เซาเปาลู | 2 | — | 1992, 1993 | — |
|  อายักซ์ | 2 | — | 1972, 1995 | — |
|  ไบเอิร์นมิวนิก | 2 | — | 1976, 2001 | — |
|  โปร์ตู | 2 | — | 1987, 2004 | — |
|  เอสตูเดียนเตส | 1 | 2 | 1968 | 1969, 1970 |
|  โอลิมเปีย | 1 | 2 | 1979 | 1990, 2002 |
|  อาแลเกร็งซี | 1 | 1 | 1983 | 1995 |
|  ริเบร์เปลต | 1 | 1 | 1986 | 1996 |
|  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 1 | 1 | 1999 | 1968 |
|  ราซินกลุบ | 1 | — | 1967 | — |
|  ไฟเยอโนร์ด | 1 | — | 1970 | — |
|  อัตเลติโกเดมาดริด | 1 | — | 1974 | — |
|  ฟลาเม็งกู | 1 | — | 1981 | — |
|  เรดสตาร์ เบลเกรด | 1 | — | 1991 | — |
|  เบเลซ ซาร์สฟิลด์ | 1 | — | 1994 | — |
|  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ | 1 | — | 1997 | — |
|  ไบฟีกา | — | 2 | — | 1961, 1962 |
|  ลิเวอร์พูล | — | 2 | — | 1981, 1984 |
|  กรูเซย์รู | — | 2 | — | 1976, 1997 |
|  เซลติก | — | 1 | — | 1967 |
|  ปานาซีไนโกส | — | 1 | — | 1971 |
|  โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค | — | 1 | — | 1977 |
|  มัลเมอ เอฟเอฟ | — | 1 | — | 1979 |
|  นอตทิงแฮมฟอเรสต์ | — | 1 | — | 1980 |
|  แอสตันวิลลา | — | 1 | — | 1982 |
|  ฮัมบัวร์เกอร์ เอ็สเฟา | — | 1 | — | 1983 |
|  อาร์เฆนติโนสยูนิออร์ส | — | 1 | — | 1985 |
|  สเตอัวบูคูเรสตี | — | 1 | — | 1986 |
|  เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน | — | 1 | — | 1988 |
|  อัตเลติโกนาซิโอนัล | — | 1 | — | 1989 |
|  โกโล-โกโล | — | 1 | — | 1991 |
|  บาร์เซโลนา | — | 1 | — | 1992 |
|  วัชกู ดา กามา | — | 1 | — | 1998 |
|  ปัลเมย์รัส | — | 1 | — | 1999 |
|  ออนเซกัลดัส | — | 1 | — | 2004 |
ทำเนียบผู้ชนะเลิศ > ชนะเลิศ (จำแนกตามชาติ)

| ชาติ | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ทีมชนะเลิศ | ปีที่ชนะเลิศ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  อาร์เจนตินา | 9 | 9 | โบกายูนิออร์ส, อินเดเปนดิเอนเต, เอสตูเดียนเตส, ริเบร์เปลต, ราซินกลุบ, เบเลซ ซาร์สฟิลด์ | 1967, 1968, 1973, 1977, 1984, 1986, 1994, 2000, 2003 |
|  อิตาลี | 7 | 5 | เอซี มิลาน, ยูเวนตุส, อินเตอร์มิลาน | 1964, 1965, 1969, 1985, 1989, 1990, 1996 |
|  บราซิล | 6 | 5 | ซังตุส, เซาเปาลู, อาแลเกร็งซี, ฟลาเม็งกู | 1962, 1963, 1981, 1983, 1992, 1993 |
|  อุรุกวัย | 6 | 2 | เปญญาโรล, นาซิโอนัล | 1961, 1966, 1971, 1980, 1982, 1988 |
|  สเปน | 4 | 3 | เรอัลมาดริด, อัตเลติโกเดมาดริด | 1960, 1974, 1998, 2002 |
|  เยอรมนี | 3 | 2 | ไบเอิร์นมิวนิก, โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ | 1976, 1997, 2001 |
|  เนเธอร์แลนด์ | 3 | 1 | อายักซ์, ไฟเยอโนร์ด | 1970, 1972, 1995 |
|  โปรตุเกส | 2 | 2 | โปร์ตู | 1987, 2004 |
|  อังกฤษ | 1 | 5 | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 1999 |
|  ปารากวัย | 1 | 2 | โอลิมเปีย | 1979 |
|  ยูโกสลาเวีย | 1 | — | เรดสตาร์ เบลเกรด | 1991 |
|  โคลอมเบีย | — | 2 | — | — |
|  สกอตแลนด์ | — | 1 | — | — |
|  กรีซ | — | 1 | — | — |
|  สวีเดน | — | 1 | — | — |
|  โรมาเนีย | — | 1 | — | — |
|  ชิลี | — | 1 | — | — |
แหล่งข้อมูลอื่น

International Clubs Cup – The Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation
เจ้าชายโคโตฮิโตะ คังอินโนะมิยะ

| เจ้าชายโคโตฮิโตะ คังอินโนะมิยะ |
| --- | --- |

เจ้าคังอิง
ประสูติ: 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2409
สิ้นพระชนม์: 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2488
พระชายา: เจ้าหญิงคังอิน ชิเอโกะ
พระราชบุตร: เจ้าชายอัตสึฮิโตะ เจ้าคังอิน  เจ้ายุกิโกะแห่งคังอิน เจ้าหญิงชิเงะโกะแห่งคังอิน  เจ้าหญิงคังอิน ซูเอโกะ เจ้าชายคังอิน ฮะรุฮิโตะ เจ้าหญิงคังอิน ฮิโรโกะ เจ้าหญิงคังอิน ฮะนะโกะ
ราชวงศ์: ราชวงศ์ญี่ปุ่น
พระราชบิดา: เจ้าชายฟุชิมิ คูนิเอะ
เจ้าชายโคโตฮิโตะ คังอินโนะมิยะ (ญี่ปุ่น: 閑院宮載仁親王; โรมาจิ: Kan'in-no-miya Kotohito-shinnō) เป็นพระอนุวงศ์ญี่ปุ่นและเสนาธิการกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น ระหว่าง ค.ศ. 1931 ถึง 1940
| ด ค กจอมพลแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่น |
| --- | --- | --- |
|  ไซโง ทากาโมริ  เจ้าโคมัตสึ  ยามางาตะ อาริโตโมะ  โอยามะ อิวาโอะ  โนซึ มิจิสึระ  โอกุ ยาสุกาตะ  ฮาเซกาว่า โยชิมิจิ  เจ้าฟูชิมิ  คาวามูระ คาเงอากิ  เทราอูจิ มาซาตาเกะ  เจ้าคังอิน  อูเอฮาระ ยูซากุ  เจ้าคูนิ  เจ้านาชิโมโตะ  โนบูโยชิ มูโตะ  ฮิซาอิจิ เทราอูจิ  ฮาจิเมะ ซูงิยามะ  ชุนโรกุ ฮาตะ  |  ไซโง ทากาโมริ  เจ้าโคมัตสึ  ยามางาตะ อาริโตโมะ  โอยามะ อิวาโอะ  โนซึ มิจิสึระ  โอกุ ยาสุกาตะ  ฮาเซกาว่า โยชิมิจิ  เจ้าฟูชิมิ  คาวามูระ คาเงอากิ  เทราอูจิ มาซาตาเกะ  เจ้าคังอิน  อูเอฮาระ ยูซากุ  เจ้าคูนิ  เจ้านาชิโมโตะ  โนบูโยชิ มูโตะ  ฮิซาอิจิ เทราอูจิ  ฮาจิเมะ ซูงิยามะ  ชุนโรกุ ฮาตะ  |  |
โรคชิคุนกุนย่า

| โรคชิคุนกุนย่า (Chikungunya) |
| --- | --- |

ผื่นที่พบในผู้ป่วยโรคชิคุนกุนย่า
การออกเสียง: /ˌtʃɪkənˈɡʌnjə/ chik-ən-gun-yə 
สาขาวิชา: โรคติดเชื้อ
อาการ: ไข้, ปวดข้อ
ภาวะแทรกซ้อน: ปวดข้อเรื้อรัง
การตั้งต้น: 2–12 วันหลังได้รับเชื้อ
ระยะดำเนินโรค: ส่วนใหญ่ไม่เกิน 1 สัปดาห์
สาเหตุ: ไวรัสชิคุนกุนย่า (CHIKV) มียุงลายเป็นพาหะ
วิธีวินิจฉัย: ตรวจเลือดหาสารพันธุกรรมหรือแอนติบอดี
โรคอื่นที่คล้ายกัน: ไข้เด็งกี, ไข้ซิกา
การป้องกัน: การควบคุมยุง, หลีกเลี่ยงไม่ให้ยุงกัด
การรักษา: รักษาตามอาการ
พยากรณ์โรค: อัตราการเสียชีวิต ≈ 1 ใน 1,000
ความชุก: > 1 ล้าน (2014)
โรคชิคุนกุนย่า หรือ โรคไข้ปวดข้อยุงลาย (อังกฤษ: Chikungunya) เป็นโรคติดเชื้อที่เกิดจากไวรัสชิคุนกุนย่า (อังกฤษ: Chikungunya virus, CHIKV) ผู้ป่วยจะมีอาการไข้และปวดข้อ โดยมักเริ่มมีอาการ 2–12 วันหลังได้รับเชื้อ อาการอื่นที่อาจพบร่วมด้วยได้แก่ ปวดหัว ปวดกล้ามเนื้อ ข้อบวม และมีผื่น เป็นต้น อาการเหล่านี้มักดีขึ้นเองภายในหนึ่งสัปดาห์ ผู้ป่วยบางรายอาจมีอาการปวดข้อได้อีกหลายเดือนหรือหลายปี อัตราเสียชีวิตอยู่ที่ประมาณ 1 ต่อ 1,000 โดยผู้ที่มีความเสี่ยงจะเกิดโรครุนแรงได้แก่ผู้ป่วยอายุน้อย อายุมาก และผู้ที่มีโรคประจำตัวอื่น ๆ
โรคนี้มียุงเป็นพาหะที่สำคัญ 2 ชนิด ได้แก่ ยุงลายบ้าน (Aedes aegypti) และยุงลายสวน (Aedes albopictus) ซึ่งมักออกดูดเลือดในเวลากลางวัน สัตว์ที่เป็นแหล่งรังโรคตามธรรมชาติของเชื้อนี้มีหลายชนิดรวมไปถึงนกและหนูด้วย การวินิจฉัยทำได้โดยการตรวจเลือดหาสารพันธุกรรมหรือแอนติบอดีต่อไวรัส อาการของโรคนี้คล้ายกันกับโรคไข้เลือดออกเดงกีและไข้ซิกา ปัจจุบันเชื่อกันว่าผู้ที่เคยเป็นโรคนี้แล้วจะมีภูมิคุ้มกันต่อเชื้อ
วิธีป้องกันโรคที่มีประสิทธิภาพที่สุดคือการควบคุมยุงลายและการป้องกันไม่ให้ยุงกัด อาจทำได้โดยกำจัดแหล่งเพาะพันธุ์ยุงลาย (ได้แก่ บริเวณที่มีน้ำขัง) ใช้ยาฆ่าแมลง และใช้มุ้ง ปัจจุบันยังไม่มีวัคซีนและยารักษาจำเพาะ การรักษาทำโดยการรักษาตามอาการ ได้แก่ ให้พักผ่อน ให้สารน้ำ และยาแก้ปวดลดไข้
โรคนี้ส่วนใหญ่พบในแอฟริกาและเอเชีย แต่ตั้งแต่ ค.ศ. 2000 เป็นต้นมาก็พบระบาดปะทุเป็นครั้ง ๆ ในยุโรปและอเมริกาอยู่บ้าง ใน ค.ศ. 2014 ทั่วโลกมีผู้ป่วยต้องสงสัยว่าเป็นโรคนี้มากกว่า 1 ล้านคน ในสหรัฐเคยมีโรคนี้ระบาดในฟลอริดาและสหรัฐแผ่นดินใหญ่เมื่อ ค.ศ. 2014 แต่หลังจาก ค.ศ. 2016 เป็นต้นมาก็ไม่พบระบาดแล้ว ต้นกำเนิดของไวรัสชิคุนกุนยามาจากทวีปแอฟริกา โดยพบเมื่อ ค.ศ. 1952 บริเวณตอนใต้ของประเทศแทนซาเนีย ตั้งชื่อตามรากคำกริยา kungunyala ในภาษามากอนดี ซึ่งเป็นภาษาท้องถิ่นของชนเผ่าในบริเวณที่พบครั้งแรก แปลว่าทำตัวงอหรือโค้ง ตามอาการของผู้ป่วยที่อาจปวดข้อมากจนตัวงอ ในประเทศไทยโรคชิคุนกุนยาถูกพบครั้งแรกใน ค.ศ. 1958 (พ.ศ. 2501) โดยนายแพทย์วิลเลียม แม็กโดเวลล์ แฮมมอน (William McDowell Hammon) ได้ทำการแยกเชื้อจากผู้ป่วยในโรงพยาบาลเด็ก กรุงเทพฯ และต่อมาได้มีการระบาดขึ้นอีกหลายครั้งในช่วงเวลาต่าง ๆ ที่ จ.ปราจีนบุรี, สุรินทร์, ขอนแก่น, เลย และพะเยา, นครศรีธรรมราช และหนองคาย
อาการและอาการแสดงของไวรัส

การติดเชื้อไวรัสนี้จะมีระยะฟักตัวของเชื้อ (incubation period) 2–4 วัน ทำให้มีไข้ประมาณ 40 องศาเซลเซียส และมีจุดเลือดออกหรือผื่นแดง (petechial or maculopapular rash) ในบริเวณลำตัวและอาจเกิดในบริเวณแขนและขาด้วย และมีอาการปวดข้อในหลาย ๆ ข้อ อาการอื่น ๆ อาจรวมการปวดหัว (headache) เยื่อตาอักเสบหรือติดเชื้อ (conjunctival infection) และแพ้แสงเล็กน้อย (slight photophobia) โดยปกติไข้จะมีอยู่ประมาณ 2 วัน และหายไข้โดยทันที อาการอื่น ๆ เช่น การปวดข้อ, การปวดหัวอย่างรุนแรง, นอนไม่หลับ ฯลฯ จะเป็นอยู่นานกว่าอาการไข้ คือตั้งแต่ 5–7 วัน ทั้งนี้อาการปวดข้อของผู้ป่วยยังขึ้นกับอายุของผู้ป่วยด้วย
อาการและอาการแสดงของไวรัส > การวินิจฉัยโรค

มักใช้การวินิจฉัยโดยกระบวนการ RT-PCR การแยกเชื้อไวรัส (virus isolation) และ การทดสอบทางระบบภูมิคุ้มกัน (serological tests)
การแยกเชื้อไวรัสจะให้ผลที่แม่นยำที่สุด แต่ใช้เวลาถึง 1–2 สัปดาห์ และต้องทำการทดลองในห้องปฏิบัติการระดับ 3 (biosafety level 3 laboratories) โดยใช้วิธีการเก็บตัวอย่างเลือดผู้ป่วยมาตรวจหาเชื้อ
RT-PCR โดยใช้ nested primer pairs เพื่อเพิ่มจำนวน (amplify) ยีนจำเพาะของเชื้อไวรัสจากเลือด โดยจะได้ผลการตรวจใน 1–2 วัน
การทดสอบทางระบบภูมิคุ้มกัน (serological diagnosis) ต้องใช้เลือดผู้ป่วยเป็นจำนวนมาก และใช้วิธีอีไลซา (ELISA) เพื่อตรวจหาระดับแอนติบอดี-M ต่อเชื้อชิคุนกุนยา (Chikungunya-specific IgM levels) โดยใช้เวลา 2–3 วัน สามารถที่จะให้ผลบวกปลอม (false positives) ซึ่งอาจเกิดจากการที่ร่างกายมีแอนติบอดีต่อ ไวรัส O'nyong'nyong และไวรัส Semliki Forest
การป้องกันโรค

วิธีในการป้องกันการติดเชื้อที่ดีที่สุดคือการหลีกเลี่ยงการถูกยุงกัดและการกำจัดลูกน้ำยุงลาย ติดมุ้งลวดตามที่อยู่อาศัย ใส่เสื่อผ้าที่มิดชิด อาจใช้ยากันยุงที่มีสารไล่แมลง เช่น DEET (N,N-Diethyl-meta-toluamide; หรือที่รู้จักในชื่อสูตร N,N'-Diethyl-3-methylbenzamide หรือ NNDB), icaridin (picaridin หรือ KBR3023), PMD (p-menthane-3,8-diol, สารสกัดจากต้นเลมอนยูคาลิปตัส), หรือ IR3535 เป็นต้น ทั้งนี้สารพวกไพรีทรอยด์ (pyrethroids) ซึ่งเป็นยาฆ่าแมลงก็มีฤทธิ์ในการไล่แมลงได้ด้วย เช่น สารกลุ่มไพรีทรอยด์แบบระเหิด (ที่ใส่ในขดยากันยุง) ฯลฯ
การรักษา

ทั้งนี้ ยังไม่มีการรักษาหรือวัคซีนสำหรับเชื้อไวรัสชิคุนกุนยาโดยเฉพาะ โดยจากการทดลองในสหรัฐอเมริกาพบว่าเชื้อจะเกิดการต้านทานต่อวัคซีน
ยาคลอโรควิน (Chloroquine) สามารถช่วยควบคุมการเกิดกลุ่มอาการจากการติดเชื้อไวรัสชิคุนกุนยาได้ และช่วยลดการอักเสบในข้อต่าง ๆ ด้วย แต่ทั้งนี้ยังอยู่ในขั้นการทดลองใช้กับผู้ป่วยในประเทศต่าง ๆ เท่านั้น (ยังไม่จัดเป็นยาที่รักษาจำเพาะต่อเชื้อนี้) ทั้งนี้มีรายงานว่าไม่ควรใช้ยาแก้ปวด เช่น แอสไพริน, ไอบูโพรเฟน, นาพรอกเซน และกลุ่มเอ็นเสด ชนิดอื่น ๆ ที่ใช้กับอาการปวดและมีไข้ในโรคอื่น ๆ ด้วย
พยากรณ์โรค

การหายจากโรคจะขึ้นกับอายุของผู้ป่วย ในผู้ป่วยที่มีอายุน้อยจะหายภายใน 5–15 วัน ผู้ป่วยวัยกลางคนจะหายภายใน 1–2.5 เดือน คือ ยิ่งอายุมากยิ่งหายจากอาการของโรคช้านั่นเอง ซึ่งเป็นแนวโน้มเดียวกับความรุนแรงของอาการของโรคด้วย ซึ่งผู้ที่อายุน้อยและสตรีที่ตั้งครรภ์จะมีความรุนแรงของโรคน้อยกว่า
ตาอักเสบ (Ocular inflammation) แบบ iridocyclitis และอาจเกิดแผลที่เรตินาได้
ขาบวม (Pedal oedema) สามารถพบได้ แต่ยังไม่ทราบความเกี่ยวข้องกับโรคแน่ชัด เพราะโรคไม่ได้มีผลต่อระบบไหลเวียนโลหิต ตับ หรือไต แต่ประการใด
วิทยาการระบาด

ไวรัสชิคุนกุนยาอยู่ในสกุลแอลฟาไวรัส (alphavirus) คล้ายกับไวรัส O'nyong'nyong ไวรัส Ross River ในออสเตรเลีย และไวรัสที่ทำให้เกิดโรคสมองอักเสบชนิด eastern equine encephalitis และ western equine encephalitis
โดยปรกติเชื้อจะแพร่โดยยุง Aedes aegypti แต่จากการค้นคว้าของสถาบันปาสเตอร์ในปารีสกล่าวว่า ไวรัสชิคุนกุนยาสายพันธุ์ที่ระบาดในปี 2005–2006 บริเวณเกาะเรอูว์นียง ได้เกิดการผ่าเหล่าซึ่งทำให้สามารถถ่ายทอดได้โดยยุงเสือ (Aedes albopictus) ผู้เชี่ยวชาญด้านการระบาดของโรคที่มีแมลงเป็นพาหะที่ University of Texas Medical Branch ในกัลเวสตัน เท็กซัส ได้ยืนยันในการผ่าเหล่านี้ว่าเกิดจากการกลายเฉพาะจุดในยีนเอนเวโลป (envelope genes) E1 การผ่าเหล่านี้ทำให้การระบาดสามารถขยายวงกว้างไปสู่บริเวณที่มียุงเสือด้วย
ในแอฟริกา เชื้อจะระบาดแบบวงจรการติดต่อในป่า (sylvatic cycle) คือเชื้อจะอาศัยอยู่ในร่างกายของสัตว์ในอันดับไพรเมต และถ่ายทอดวนมาสู่คน
วันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 ในจังหวัดตรัง ซึ่งไวรัสชิคุนกุนยาระบาดมากในภาคใต้ของไทยโดยเฉพาะในหมู่ทหาร แพทย์โรงพยาบาลจังหวัดตรังทำคลอดก่อนกำหนดให้แก่ผู้ติดไวรัสนี้ เนื่องจากเกรงการส่งผ่านเชื้อระหว่างมารดาสู่ทารก อย่างไรก็ดี เมื่อผ่าตัดทำคลอดนำทารกเพศชายออกมาได้โดยปลอดภัยแล้วกลับพบว่าทารกก็ติดไวรัสนี้ด้วย โดยมีอาการไม่สามารถหายใจเองได้และไม่สามารถดื่มนมได้ แพทย์จึงเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิด โดยสันนิษฐานว่าไวรัสชิคุนกุนยาสามารถส่งผ่านจากแม่สู่ลูกได้ ขณะที่ยังไม่มีการยืนยันจากห้องปฏิบัติการถึงข้อสันนิษฐานนี้
การใช้เป็นอาวุธชีวภาพ

ก่อนที่สหรัฐอเมริกาจะยกเลิกโปรแกรมการสร้างอาวุธชีวภาพนั้น เชื้อไวรัสชิคุนกุนยาก็เป็นเชื้อโรคหนึ่งที่ถือว่าเป็นเชื้อที่สามารถนำมาใช้เป็นอาวุธชีวภาพได้
แหล่งข้อมูลอื่น

"Chikungunya - Fact sheet". European Centre for Disease Prevention and Control. 23 มกราคม 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 สิงหาคม 2009. สืบค้นเมื่อ 19 มีนาคม 2008.
"WHO site on disease outbreak news". องค์การอนามัยโลก.
"Chikungunya and Pregnancy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 พฤษภาคม 2008.
"Chikungunya Infection in India and Vector Control". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 พฤษภาคม 2008.
Schuffenecker I, Iteman I, Michault A,  และคณะ (กรกฎาคม 2006). "Genome microevolution of chikungunya viruses causing the Indian Ocean outbreak". PLoS Med. 3 (7): e263. doi:10.1371/journal.pmed.0030263. PMC 1463904. PMID 16700631.
"Chikungunya, a debilitating illness". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 มีนาคม 2009. สืบค้นเมื่อ 23 กรกฎาคม 2011.– โดยทาง
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: A92.0 ICD-9-CM: 065.4, 066.3 MeSH: D018354 DiseasesDB: 32213
ทรัพยากรภายนอก: eMedicine: article/2225687 Orphanet: 324625
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q15794049  Wikispecies: Chikungunya virus  EoL: 539963  IRMNG: 11459446  NCBI: 37124 
ยุง Aedes aegypti กำลังกัดผิวมนุษย์