stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วันชาติสาธารณรัฐจีน
การเฉลิมฉลองในไต้หวัน

ในระหว่างการสถาปนาสาธารณรัฐจีนในแผ่นดินใหญ่ของจีน  เกาะไต้หวันตกอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นซึ่งเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1895 และสิ้นสุดในปี ค.ศ. 1945 หลังการประกาศยอมแพ้ของจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง ไต้หวันได้รับเอกราชและได้กลับมาเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐจีนอีกครั้ง
ในไต้หวัน การเฉลิมฉลองอย่างเป็นทางการเริ่มจากการประดับธงชาติสาธารณรัฐจีนหน้าบริเวณทำเนียบประธานาธิบดีควบคู่ไปกับการร้องเพลงชาติสาธารณรัฐจีน ในที่สาธารณะ  และจะมีการเฉลิมฉลองที่ทำเนียบประธานาธิบดีเป็นที่แรก จากนั้นจะมีการสวนสนามของกองทัพแห่งชาติ หรือ พิธีสวนสนามวันชาติสาธารณรัฐจีน การเฉลิมฉลองยังประกอบด้วย วัฒนธรรมแบบจีนและวัฒนธรรมพื้นแบบไต้หวัน อาทิเช่น การเชิดสิงโต, การเชิดมังกร, วงบรรเลงตีกลอง และการแสดงพื้นเมืองของชาวพื้นเมืองไต้หวัน เมื่อถึงเวลากลางคืน ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจีนจะออกอากาศถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์อวยพรประชาชน และจะมีการยิงดอกไม้ไฟตามเมืองสำคัญๆทั่วเกาะไต้หวัน
การประดับประดาภาพดร.ซุน ยัตเซ็นและธงชาติสาธารณรัฐจีน
การประดับประดาภาพดร.ซุน ยัตเซ็นและธงชาติสาธารณรัฐจีน
เหล่านักศึกษาร่วมการแสดงตีกลองในระหว่างการเฉลิมฉลอง
เหล่านักกีฬาโอลิมปิกเข้าร่วมฉลองวันชาติ
กลุ่มสหภาพผู้ใช้แรงงานเข้าร่วมฉลองวันชาติสาธารณรัฐจีน
การเฉลิมฉลองในไต้หวัน > พิธีสวนสนามของทหาร

บทความหลัก: พิธีสวนสนามวันชาติสาธารณรัฐจีน
กองทัพแห่งสาธารณรัฐจีนมีธรรมเนียมที่จะจัดกิจกรรมการเดินสวนสนามทางทหารในช่วงวันเฉลิมฉลองชาติ โดยมีการเดินสวนสนามของเหล่าทหารของกองทัพพร้อมอาวุธยุทโธปกรณ์ผ่านลานหน้าทำเนียบประธานาธิบดี โดยปกติแล้วจะมีเจ้าหน้าที่ทหาร, คณะผู้แทนรัฐสภาผู้ทรงเกียรติและเอกอัครราชทูตจากประเทศต่างๆได้รับเชิญให้เข้าร่วมชมการเดินสวนสนามด้วย
การเดินสวนสนามได้ถูกจัดขึ้นอย่างไม่ต่อเนื่องเป็นระยะๆในระหว่างช่วงที่สาธารณรัฐจีนอยู่ที่ไต้หวัน การเดินสวนสนามในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ.1949 เป็นการเดินสวนสนามที่จัดขึ้นเป็นครั้งแรกต่อสาธารณชนที่ไต้หวัน มี เฉิน เฉิง ดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่ตรวจตราการเดินสวนสนาม การเดินสวนสนามได้ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้งและการวิพากษ์วิจารณ์ว่าสิ้นเปลืองงบประมาณ จนถึงสมัยที่ประธานาธิบดี หม่า อิงจิ่วได้ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี การเดินสวนสนามได้ถูกจัดขึ้นอีกครั้ง
การเดินสวนสนามจะมีธรรมเนียมการตะโกนร้องขานว่า "สาธารณรัฐจีนจงเจริญ!" ("จงฮวา หมิงกว๋อ ว่านซุ่ย!" (中華民國萬歲)) หลังจากการสิ้นสุดการประกาศสุนทรพจน์ของประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจีน
แหล่งข้อมูลอื่น

Republic of China Centenary Foundation เก็บถาวร 2012-03-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน แม่แบบ:Zh-tw
จอมทัพ อดีตประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจีน เจียง ไคเชก เป็นประธานในวันชาติสาธารณรัฐจีน ในปี ค.ศ. 1966
การเฉลิมฉลองโดยการยิงดอกไม้ไฟที่ไต้หวัน
การเดินสวนสนามฉลองวันชาติที่ไต้หวัน ในปี ค.ศ. 1950
นักศึกษาถือรูปภาพของดร.ซุน ยัตเซ็น ในระหว่างวันเฉลิมฉลองชาติในปี ค.ศ. 1965
รถถังของกองทัพสาธารณรัฐจีน ขณะสวนสนามผ่านหน้าทำเนียบประธานาธิบดีในปี ค.ศ. 1966
ประธานาธิบดี หม่า อิงจิ่ว กล่าวสุนทรพจน์ในวันชาติสาธารณรัฐจีน ปี ค.ศ. 2010
นักเรียนทหารจากสถาบันทหารแห่งสาธารณรัฐจีน เข้าร่วมการเดินขบวนในการฉลองวันชาติสาธารณรัฐจีน ปี ค.ศ. 2011
เทศกาลเพนเทคอสต์

| เทศกาลเพนเทคอสต์ |
| --- | --- |
อัครทูตและนางมารีย์ได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์ในวันเพนเทคอสต์
ประเภท: วันสำคัญทางศาสนาคริสต์
วันที่: 50 วันหลังวันสมโภชปัสคา
วันที่ในปี 2023: 28 พฤษภาคม (ตะวันตก) 4 มิถุนายน (ตะวันออก)
วันที่ในปี 2024: 19 พฤษภาคม (ตะวันตก) 23 มิถุนายน (ตะวันออก)
วันที่ในปี 2025: 8 มิถุนายน (ตะวันตก) 8 มิถุนายน (ตะวันออก)
วันที่ในปี 2026: 24 พฤษภาคม (ตะวันตก) 31 พฤษภาคม (ตะวันออก)
ส่วนเกี่ยวข้อง: สัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์และวันสมโภชปัสคา
เทศกาลเพนเทคอสต์ (ราชบัณฑิตยสถาน) หรือ วันเปนเตกอสเต (โรมันคาทอลิก) มาจากคำว่า Πεντηκοστή [ἡμέρα] ในภาษากรีก ซึ่งแปลว่า "(วัน) ที่ 50" เพราะเป็นวันที่ 50 นับจากวันสมโภชปัสคา วงศ์วานอิสราเอลจัดเทศกาลนี้ขึ้นเพื่อเป็นการระลึกถึงการที่พระยาห์เวห์ได้ประทานธรรมบัญญัติแก่โมเสสที่ภูเขาซีนาย ส่วนคริสต์ศาสนิกชนถือวันนี้เป็นการเฉลิมฉลองเหตุการณ์ที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ได้ลงมาประทับบนอัครทูตเพื่อเป็นกำลังในการประกาศข่าวดีต่อมวลมนุษย์ คริสตจักรโรมันคาทอลิกจึงถือวันนี้เป็นวันสมโภชพระจิตเจ้า และนับเป็นวันเกิดของคริสตจักรด้วย
วิ่งควาย

ประเพณีวิ่งควาย เป็นงานประเพณีประจำจังหวัดชลบุรี เป็นหนึ่งในประเพณีอันเป็นเอกลักษณ์ของจังหวัดชลบุรีที่มีการจัดมากว่า 100 ปีแล้ว เป็นประเพณีที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ในวันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 11 หรือก่อนออกพรรษา 1 วัน เพื่อเป็นการทำขวัญควายและให้ควายได้พักผ่อนหลังจากการทำนามายาวนาน นอกจากนี้ประเพณีวิ่งควายยังเป็นการแสดงความกตัญญูรู้คุณต่อควายที่เป็นสัตว์มีบุญคุณต่อชาวนาและคนไทยอีกทั้งยังเพื่อให้ชาวบ้านได้มีโอกาสพักผ่อนมาพบปะสังสรรค์กันในงานวิ่งควาย
นอกจากนี้ก็จะมีการนำผลผลิตบรรทุกเกวียนมาขายให้ชาวบ้านร้านตลาดไปพร้อมๆ กัน ต่างคนก็จูงควายเข้าเที่ยวตลาดจนกลายมาเป็นการแข่งขันวิ่งควายกันขึ้น และจากการที่ชาวไร่ชาวนาต่างก็พากันตกแต่งประดับประดาควายของตนอย่างสวยงามนี่เอง  ทำให้เกิดการประกวดประชันความสวยงามของควายกันขึ้น พร้อมๆ ไปกับการแข่งขันวิ่งควาย
แหล่งข้อมูลอื่น

ประเพณีวิ่งควาย สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดชลบุรี เก็บถาวร 2024-02-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ สาขากีฬาภูมิปัญญาไทย โดยกระทรวงวัฒนธรรม |
| --- | --- |
ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว:  มวยไทย  กระบี่กระบอง  เจิง  ซีละ  มวยโบราณสกลนคร 
กีฬาพื้นบ้าน:  ว่าวไทย  ตระกร้อ  แย้ลงรู  ตี่จับ  หมากรุกไทย  ตะกร้อลอดห่วง  วิ่งวัว  วิ่งควาย  มวยตับจาก  มวยทะเล  แข่งเรือยาว  ตีขอบกระด้ง  ตีไก่คน  รถม้าชาวเสียม  แข่งโพนจังหวัดพัทลุง 
การเล่นพื้นบ้าน:  ไม้หึ่ม  หมากเก็บ  เสือกินวัว  กาฟักไข่  หนอนซ้อน  แนดข้ามส้าว  โค้งตีนเกวียน  เสือข้ามห้วย  งูกินหาง  อีตัก  อิ้นกอนฟ้อนแคน  การแข่งขันว่าวดุ๊ยดุ่ย  การเส็งกลองกิ่ง  เรือบก  การเล่นโหวด 
 ศิลปะการแสดง  ช่างฝีมือดั่งเดิม  วรรณกรรมพื้นบ้าน  กีฬาภูมิปัญญาไทย  แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรมและงานเทศกาล  ความรู้และแนวปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล  ภาษา  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม
หลวงพ่อโอภาสี

| พระมหาชวน โอภาสี (ชวน มะลิพันธุ์) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: หลวงพ่อโอภาสี
ส่วนบุคคล
เกิด: 16 มีนาคม พ.ศ. 2441 (57 ปี)
มรณภาพ: 31 ตุลาคม พ.ศ. 2498
การศึกษา: น.ธ.เอก, ปธ.8
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดหลวงพ่อโอภาสี กรุงเทพมหานคร
บรรพชา: วัดนันทาราม อ. ปากพนัง
อุปสมบท: วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร
ประวัติ

หลวงพ่อโอภาสี หรือ พระมหาชวน เกิดวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2441 (นับแบบปัจจุบันเป็นปี พ.ศ. 2442) ที่จังหวัดนครศรีธรรมราช ต่อมาเมื่ออายุ 5 ปี ท่านได้เข้าฝากตัวเป็นศิษย์ของพระครูนนท์จรรยาวัตต์ เจ้าอาวาสวัดนันทาราม อ. ปากพนัง และในขณะที่ท่านบรรพชา ท่านก็ได้ศึกษาพระปริยัติธรรมประกอบไปด้วยกัน ศึกษาพระปริยัติธรรมอยู่ไม่นาน ท่านก็ลาพ่อแม่เดินทางมาศึกษาต่อยังกรุงเทพฯ ถวายตัวเป็นศิษย์ในสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ ซึ่งได้รับไว้ในพระอุปการะ ต่อมาท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุและมีสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ เป็นพระอุปัชขฌาย์เช่นกัน  ท่านได้ศึกษาพระปริยัติธรรมช่วงหนึ่งจนกระทั่งสอบได้จนถึงเปรียญธรรม 7 ประโยค ต่อมาในปี พ.ศ. 2484 ท่านได้ออกจากสำนักวัดบวรนิเวศวิหาร ท่านได้ออกธุดงค์ต่อไปยังจังหวัดต่าง ๆ จนได้เป็นศิษย์หลวงพ่อกบ วัดเขาสาริกา หลังจากถูกขับออกจากวัดบวรนิเวศ ท่านได้ไปปักกลดอยู่ที่ของนายเนียม คหบดี ผู้เป็นผู้ที่มีความศรัทธาต่อพระพุทธศาสนา  ในช่วงเวลานั้น ท่านก็ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน หรือทำกิจของสงฆ์  ชาวบ้านในละแวกนั้นเรียกนามใหม่ท่านว่า หลวงพ่อโอภาสี และประชาชนก็ช่วยกันสร้างกุฎหรือถวายจัตตุปัจจัยเพื่อสร้างวัดป้องกันแดดและฝน หลวงพ่อท่านได้นำจตุปัจจัยทั้งหมดที่ประชาชนนำมาถวายนำไปเผาทิ้งในกองไฟ ซึ่งท่านได้สอนประชาชนว่า การที่เรานำเพลิงเผาจตุปัจจัยเหล่านี้ ก็เปรียบเหมือนการดับเผาจิตใจความรัก โลภ โกรธ หลง ที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ หรือเผากิเลสให้หมดสิ้นไปจากชีวิตของมนุษย์ ดังนั้นท่านจึงไม่ยึดติดใด ๆ ในวัตถุและตั้งใจศึกษาพระธรรมตั้งแต่ครองสมณเพศ และสามารถตัดกิเลสได้ ไม่ยึดติดเงินทอง ข้าวของเครื่องใช้
สมัยสงครามอินโดจีน พระเกจิอาจารย์จะปลุกเสกวัตถุมงคลมากมายที่มีชื่อเสียงโด่งดัง โดยสำหรับวัตถุมงคลในตอนนั้นของท่านคือ ผ้าประเจียด เป็นวัตถุมงคลที่ดังในสมัยนั้น เชื่อกันว่าสิ่งนั้นจะคุ้มครองทหารไทยในการต่อสู้ในสงคราม และพระเครื่องนั้นผู้ที่บูชาจะต้องเป็นคนที่รักษาศีลธรรมด้วย วัตถุมงคลของท่านก็จะมีเพียงรุ่นเดียวคือ เหรียญครุฑแบกเสมา ประชาชนและลูกศิษย์ของท่านต่างเคราพหลวงพ่อท่านเป็นอย่างมาก บทสวดมนต์หรือคาถาของท่านก็สำหรับให้ประชาชนและลูกศิษย์ลูกหาสวดเพื่อเดินทางไปไหนจะได้ปลอดภัย และมีสิริมงคลในชีวิต ขอเพียงเรายึดมั่นในความดี และท่านก็มีคติคำสอนอยู่อย่างหนึ่งคือ ก่อนจะหลับไปแต่ละวัน ขอให้ทุกคนนึกถึงความดีที่ตนเองทำไปในแต่ละวันด้วย หลวงพ่อโอภาสีได้ถึงแก่มรณภาพลงในวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2498 ในขณะที่พุทธสมาคมแห่งประเทศอินเดียได้ทำจดหมายนิมนต์หลวงพ่อโอภาสีไปนมัสการสังเวชนียสถาน และให้ญาติโยมได้นมัสการอย่างใกล้ชิด จึงทำให้กำหนดการทุกอย่างของงานต้องยกเลิกลงไป ถึงแม้ท่านจะมรณภาพไปนานกว่า 60 ปีแล้วก็ตาม แต่ประชาชนและลูกศิษย์ลูกหาก็ไม่เคยลืมเลือน และยังแสดงความกตัญญูจัดงานสรงน้ำรูปหล่อท่านเป็นประจำ และประชาชนก็เชื่อว่าหลวงพ่อท่านไม่เคยไปไหนเลย แต่ยังคงอยู่คุ้มครองลูกศิษย์อยู่ สังขารของหลวงพ่อท่านก็ยังคงอยู่ในสวนอาศรมบางมด มีพุทธศาสนิกชนผู้เคารพศรัทธาไปกราบไหว้บูชามิได้ขาด ประหนึ่งท่านยังมีชีวิตอยู่
คุรุนานักชยันตี

| คุรุนานักเทพจีคุรปุรับ |
| --- | --- |
ขบวนแห่เกี้ยวปัลกิ (Palki) ภายในตั้งคุรุครันถสาหิบ ในขบวนเทศกาลคุรุนานักคุรปุรับเมื่อปี ค.ศ. 2010 ที่เมืองปูเน รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย
ชื่อทางการ: คุรุนานักชยันตี
ชื่ออื่น: ปรกาศคุรุนานักเทพจี
จัดขึ้นโดย: ศาสนาซิกข์, สิกขิสิม และ นานักปันถิ
ความสำคัญ: ชาตกาลของคุรุนานักเทพจี
การถือปฏิบัติ: เทศกาลเฉลิมฉลอง
วันที่: Kartik Purnima
คุรุนานักเทพจีคุรปุรับ หรือชื่ออื่น ๆ เช่น ปรกาศอุตสัพแห่งคุรุนานัก และ คุรุนานักเทพจีชยันตี คือวันเฉลิมฉลองวันเกิดของคุรุซิกข์ท่านแรก คุรุนานักเทพ ศาสดาแรกของศาสนาซิกข์ ถือเป็นเทศกาลที่ชาวซิกข์และชุมชนศาสนาซิกข์ให้การเคารพบูชาสูงสุดเทศกาลหนึ่ง
เทศกาลต่าง ๆ ในศาสนาซิกข์นั้นเกี่ยวข้องกับการครบรอบต่าง ๆ ของคุรุซิกข์ทั้ง 10 ท่าน ผู้มีส่วนสร้างความเชื่อซิกข์ให้เกิดเป็นรูปเป็นร่างขึ้น วันเกิดของคุรุซิกข์นั้นเรียกว่า “คุรปุรับ” ถือว่าเป็นโอกาสสำคัญที่จะเฉลิมฉลองและสวดภาวนากันในหมู่ซิกข์ คุรุนานัก ผู้ก่อตั้งศาสนาซิกข์ เกิดที่เมือง Rai-Bhoi-di Talwandi หรือในปัจจุบันตั้งอยู่ในคุรุนานกาสาหิบ อำเภอเศขูปุระ (Shekhupura District) ประเทศปากีสถาน ในประเทศอินเดียกำหนดให้วันนี้เป็นวันหยุดในประเทศอินเดีย
ในภาอีพล ชนามสาขี (Bhai Bala Janamsakhi) ซึ่งเป็นที่ถกเถียงระบุว่าคุรุนานักเกิดในวันพระจันทร์เต็มดวง (ปุรนิมา) เดือนกติกตามปฏิทินจันทรคติอินเดีย ชาวซิกข์เฉลิมฉลองคุรุนานักคุรปุรับในช่วงเดือนพฤศจิกายนด้วยเกตุที่กล่าวข้างต้น และปฏิบัติอย่างฝังแน่นในธรรมเนียมปฏิบัติซิกข์ อย่างไรก็ตามมีนักวิชาการและหน่วยงานบางส่วนเชื่อว่าวันเกิดของคุรุนานักควรจะเฉลิมฉลองในเทศกาลไวสาขี ซึ่งตรงกับวันที่ 14 เมษายน ตามปฏิทินนานักศาหิดั้งเดิม ซึ่งระบุไว้โดยศรีอกาลตัขต์ในปี 2003 อย่างไรก็ตามผู้คนและองค์กรจำนวนมากยังคงฉลองตามธรรมเนียมในวันพระจันทร์เต็มดวง (ปุรนิมา) ของเดือนการติก ตามประสงค์ของสันตะซิกข์หลายองค์
เทศกาล

การเฉลิมฉลองโดยทั่วไปเหมือนกันหมดในชาวซิกข์ อาจมีเพลงสวดที่แตกต่างกันไป การเฉลิมฉลองมักเริ่มด้วย “ปรภัตเผริส“ (Prabhat Pheris) ซึ่งคือพิธีช่วงเช้าตรู่ จัดที่คุรุทวาราและขยายไปยังชุมชนโดยรอบขับร้องเพลงสวด โดยทั่วไปแล้วสองวันก่อนวันงานจะมีการ “อขันตปาถะ“ (Akhand Path) คือการอ่านคัมภีร์ศรีคุรุครันถสาหิบ ต่อเนื่องยาว 48 ชั่วโมงในคุรุทวารา
หนึ่งวันก่อนวันงานจะมีพิธีที่เรียกว่า “นครกิรตัน” (Nagarkirtan)  นำโดยปัญจปียาร์ (Panj Pyara) เป็นผู้นำขบวนถือธงซิกข์ (ธงนิศานสาหิบ; Nishan Sahib) และแห่เกี้ยว (ปัลกิ; Palki) ที่ภายในตั้งคุรุครันถสาหิบ ตามด้วยขบวนนักขับร้องบทสวด และศาสนิกชนร้องคอรัส ในขบวนยังมีวงเครื่องทองเหลือง และกลุ่ม “คัตกา” (Gatka) แสดงดาบ ศิลปะการป้องกันตัว และจำลองการทำศึกโดยใช้อาวุธแบบดั้งเดิม ขบวนนี้มักแห่ไปตามถนนของเมือง ทางเดินที่ผ่านจะคลุมด้วยป้ายต่าง ๆ ประตูก็จะประดับด้วยธงและดอกไม้เพื่อเฉลิมฉลองโอกาสพิเศษนี้
ในวันงานคุรปุรับ การเฉลิมฉลองเริ่มแต่เช้าตรู่ ราวตี 4-5 เวลาซึ่งเรียกว่าเป็นช่วง “อมฤตเวลา” (Amrit Vela) โดยเริ่มจากการขับร้องบทสวดตอนเช้า (อสา-กี-วาร์; Asaa-Ki-Vaar) ตามด้วยรูปแบบต่าง ๆ ของ “กฐา” (Katha; การนำคัมภีร์ออกมาแสดง) และ “กีรตัน” (Kirtan; บทสวดจากคัมภีร์) เพื่อสรรเสริญคุรุศาสดา หลังจากนั้นจะมีการจัดอาหารมื้อกลางวันอย่างพิเศษให้กับชุมชนภายในลังเกอร์ (Langar) ในคุรุทวาราโดยจิตอาสา ภายใต้แนวคิดที่ว่าทุกคน ทุกเพศ ทุกชนชั้นวรรณะ ควรจะได้รับอาหารด้วยจิตวิญญานของเสวา (Seva)
คุรุทวารานานกานาสาหิบ ประเทศปากีสถาน ที่เกิดของคุรุนานัก
เทศกาลพัวสุ่ยเจี๋ย

เทศกาลพัวสุ่ยเจี๋ย (จีน: 泼水节) เป็นคำจีนที่เรียกวันสังขาร (ประเพณีปีใหม่) ของชนชาติไทในสิบสองปันนา เหมือนกับสงกรานต์ในประเทศไทย โดยจัดใน 13 เมษายนของทุกปี คำว่า "สังขาร" เป็นคำเดียวกันกับ "สงกรานต์" แต่คนในสิบสองปันนาและล้านนาเขียนเป็น "สังขาร" ประเพณีวันสังขารที่สิบสองปันนาเหมือนกับปีใหม่เมืองของล้านนา
ปลากรอบ

ระวังสับสนกับ จิงจัง
| --- | --- |

ชื่ออื่น: ปลาย่างรมควัน
ประเภท: วัตถุดิบ
แหล่งกำเนิด: ประเทศกัมพูชา · ประเทศไทย
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
 ตำราอาหาร: ปลากรอบ
ปลากรอบ บ้างเรียก ปลาย่างรมควัน เป็นวิธีการถนอมอาหารอย่างหนึ่งที่พบในประเทศกัมพูชา และประเทศไทย โดยมากทำจากปลาเนื้ออ่อนตัวโต นำมาเสียบไม้จัดเรียงเป็นแพแล้วอังไฟให้แห้งและหอม ปลากรอบถือเป็นสินค้าส่งออกที่สร้างชื่อให้กับกัมพูชาเมื่อกว่าครึ่งศตวรรษก่อน
จากความอุดมสมบูรณ์ของโตนเลสาบ ชาวเขมรเมื่อราว 50 ปีก่อน จึงนำปลาที่มีอยู่มากไปทำเป็นปลากรอบเพื่อถนอมอาหารให้อยู่นาน ทำให้ผลิตภัณฑ์นั้นสุก แห้ง แต่มีกลิ่น และรสชาติพิเศษ จากนั้นจึงใส่เกวียนส่งออกไปยังประเทศไทยซึ่งต้องใช้ระยะเวลาแรมเดือน เพราะขณะนั้นถนนหนทางยังไม่มีมากและสะดวกอย่างในปัจจุบัน เมื่อชาวไทยซื้อปลากรอบของชาวเขมรมา ก็จะต้องไปนึ่งหรือลวกเสียก่อนเพื่อป้องกันความสกปรกหรือมอด แล้วจึงนำไปประกอบอาหาร ปัจจุบันประเทศไทยสามารถผลิตปลากรอบได้เอง โดยไม่ต้องพึ่งพาการนำเข้าจากกัมพูชาเหมือนในอดีต แต่ปลากรอบของไทยจะมีขนาดย่อมกว่าปลากรอบเขมร และในอดีตปลากรอบไทยก็มักจะขาดตลาดบ่อย ๆ เพราะคนไทยในยุคนั้นนิยมขายปลาสดมากกว่า และไม่ต้องเสียเวลาย่างให้เป็นปลากรอบแบบเขมร
ในสำรับอาหารเขมรจะนำปลากรอบมายำกับมะกอก นำปลากรอบมาแกงกับฟักเขียว หรือนำปลากรอบไปตำเครื่องจิ้มคล้ายน้ำพริกหรือป่นปลาของไทย แต่จะใส่พริกไทยดำตำพอแหลกไว้แกล้มกับผักจิ้ม ขณะที่สำรับอาหารไทยจะนำปลากรอบเป็นวัตถุดิบในการทำต้มยำปลากรอบ ต้มโคล้งปลากรอบ แกงขี้เหล็กใส่ปลากรอบ ปลากรอบผัดพริกแกง น้ำพริกปลากรอบ หรือนำปลากรอบมาตำให้ละเอียดเป็นเครื่องสำหรับทำแกงเลียงก็มี ส่วนทายาทสกุลอภัยวงศ์ ซึ่งเป็นขุนนางไทยเชื้อสายเขมร มีอาหารประจำครอบครัว ซึ่งบางรายการมีปลากรอบเป็นส่วนประกอบด้วย เช่น แกงส้มปลากรอบ และส้มตำมะระขี้นก หรือเรียกส้มตำเขมร โดยจะใส่ปลากรอบ มะระขี้นก และผักแขยงลงไปด้วย
การจัดพิมพ์

การจัดพิมพ์ เป็นกิจกรรมการทำให้สารนิเทศ วรรณกรรม เพลง ซอฟต์แวร์และเนื้อหาอื่นเข้าถึงได้โดยสาธารณะสำหรับขายหรือแจก เดิมคำว่า publishing หมายถึงการจำหน่ายงานพิมพ์ เช่น หนังสือ หนังสือพิมพ์หรือนิตยสาร แต่เมื่อมีระบบสารสนเทศดิจิทัล ขอบเขตได้ขยายรวมไปถึงการจัดพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์อย่างอีบุ๊ก วารสารวิชาการ เว็บไซต์ บล็อก วิดีโอเกม เป็นต้น
การจัดพิมพ์อาจผลิตสินค้าเอกชน สโมสร ส่วนร่วมหรือสาธารณะและอาจดำเนินการเป็นกิจกรรมพาณิชย์ สาธารณะ สังคมหรือชุมชน อุตสาหกรรมการจัดพิมพ์พาณิชย์มีตั้งแต่บรรษัทข้ามชาติขนาดใหญ่ เช่น RELX, Pearson และ Thomson Reuters ไปจนถึงบริษัทขนาดเล็กหลายพันบริษัท มีหลายประเภท เช่น การค้า/การจัดพิมพ์ขายปลีกซึ่งบันเทิงคดีและสารคดี การจัดพิมพ์เพื่อการศึกษาและการจัดพิมพ์วิชาการและวิทยาศาสตร์ การจัดพิมพ์อาจดำเนินการโดยรัฐบาล ประชาสังคมและบริษัทเอกชนสำหรับข้อกำหนดทางการปกครองหรือความร่วมมือ ธุรกิจ การวิจัย หรือวัตถุประสงค์ความสนใจสาธารณะ อาจรวมถึงรายงานประจำปี รายงานการวิจัย การวิจัยตลาด การสรุปนโยบายและรายงานเชิงเทคนิค การจัดพิมพ์ด้วยตนเองก็พบบ่อยขึ้นเช่นกัน
ผู้จัดพิมพ์ หรือ สำนักพิมพ์ อาจหมายความถึงบริษัทหรือองค์การที่จัดพิมพ์ ปัจเจกบุคคลซึ่งเป็นผู้นำบริษัทจัดพิมพ์ หรือปัจเจกบุคคลที่เป็นผู้นำวารสาร
เทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง

| เทศกาลแข่งเรือมังกร |
| --- | --- |
เทศกาลแข่งเรือมังกร (ศตวรรษที่ 18)
จัดขึ้นโดย: ชาวจีน
ประเภท: วัฒนธรรม
การถือปฏิบัติ: แข่งเรือมังกร, การบริโภคเหล้าสงหวง และบ๊ะจ่าง
วันที่: ขึ้น 5 ค่ำ เดือน 5 ตามปฏิทินจันทรคติ
วันที่ในปี พ.ศ. 2566: 22 มิถุนายน
วันที่ในปี พ.ศ. 2567: 10 มิถุนายน
วันที่ในปี พ.ศ. 2568: 31 พฤษภาคม
วันที่ในปี พ.ศ. 2569: 19 มิถุนายน
ความถี่: ทุกปี
| เทศกาลแข่งเรือมังกร * |
| --- | --- |
  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมโดยยูเนสโก
การแข่งเรือมังกรที่มาเก๊า
ประเทศ:  จีน
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
สาขา: แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรม และงานเทศกาล
เกณฑ์พิจารณา: R.1, R.2, R.3, R.4, R.5
อ้างอิง: 00225
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2009/2552 (คณะกรรมการสมัยที่ 4)
รายการ: ตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมและการสงวนรักษาที่ดี ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
เทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง, เทศกาลตฺวานอู่ หรือ เทศกาลตฺว่านหงอ (จีนตัวย่อ: 端午节; จีนตัวเต็ม: 端午節; พินอิน: duānwǔ jié) ตรงกับวันที่ 5 เดือน 5 ตามปฏิทินทางจันทรคติ หรือ "โหงวเหว่ยโจ่ว" เป็นการระลึกถึงวันที่คุดก้วนหรือชฺวี ยฺเหวียน (จีน: 屈原; พินอิน: Qū Yuán; 340–278 ปีก่อนคริสต์ศักราช) กวีผู้รักชาติแห่งรัฐฉู่ กระโดดน้ำเสียชีวิต
นอกจากนี้ ในจีนบริเวณแม่น้ำฉางเจียง (แยงซีเกียง), ฮ่องกง, มาเก๊า และไต้หวันยังมี เทศกาลแข่งเรือมังกร (龙舟赛) จัดอย่างยิ่งใหญ่ในวันนี้ด้วย ทางรัฐบาลจีนยังกำหนดให้วันขึ้น 5 ค่ำ เดือน 5 เป็นวันกวีจีนอีกด้วย เนื่องจากชฺวี ยฺเหวียน นับเป็นอีกผู้หนึ่งที่เป็นกวีคนสำคัญของจีน
ประวัติ

ในสมัยเลียดก๊ก มีบุคคลหนึ่งนามว่า ชฺวี ยฺเหวียน เป็นผู้ที่มีความรอบรู้และความสามารถรอบด้าน เป็นนักปราชญ์ราชกวีคนหนึ่ง รวมทั้งรู้จักหลักการบริหารปกครองเป็นอย่างดี ชฺวี ยฺเหวียน เป็นเชื้อสายของกษัตริย์ผู้ครองแคว้นฉู่ เขาได้รับราชการเป็นขุนนางในสมัยพระเจ้าฉู่หวายอ๋อ เป็นที่ปรึกษา และดูแลเหล่าเชื้อพระวงศ์ ชฺวี ยฺเหวียน เป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ และเปี่ยมด้วยความรู้ความสามารถอันสูงยิ่ง เป็นที่โปรดปรานของพระเจ้าฉู่หวายอ๋องเป็นอันมาก
เมื่อมีคนรัก แน่นอนย่อมต้องมีคนชังเป็นเรื่องธรรมดา เหล่าขุนนางกังฉินทั้งหลายต่างก็ไม่พอใจชฺวี ยฺเหวียน ด้วยความที่เขาเป็นคนที่ซื่อตรง ทำงานอย่างตรงไปตรงมา จึงมีหลายครั้งที่การทำงานของชฺวี ยฺเหวียน เป็นไปเพื่อการขัดขวางการโกงกินบ้านเมืองของขุนนางกังฉินเหล่านั้น พวกเขาจึงรวมหัวกันพยายามใส่ร้ายเขาต่าง ๆ นานาจนพระเจ้าฉู่หวายอ๋องเองก็ชักเริ่มที่จะเชื่ออยู่บ้าง ชฺวี ยฺเหวียน รู้สึกทุกข์ใจมาก จึงได้แต่งกลอนขึ้นเพื่อคลายความทุกข์ใจ กลอนบทนั้นมีชื่อว่า "หลีเซา" หมายถึงความเศร้าโศก หลังจากที่พระเจ้าฉู่หวายอ๋องได้สินใจไปก็มีการเเต่งตั้งกษัตริย์องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ พระองค์ได้ทรงหลงเชื่อคำยุยงของเหล่าขุนนางกังฉินพวกนั้น ในที่สุดจึงได้มีพระบรมราชโองการให้เนรเทศชฺวี ยฺเหวียน ออกจากแคว้นฉู่ไป
ชฺวี ยฺเหวียน เศร้าโศกเสียใจมาก หลังจากเดินทางรอนแรมมาถึงแม่น้ำเปาะล่อกัง (บางตำราว่าเป็นแม่น้ำแยงซีเกียง) เขาจึงตัดสินใจกระโดดน้ำตายในวันขึ้น 5 ค่ำ เดือน 5 นั้นเอง
พวกชาวบ้านที่รู้เรื่องการตายของชฺวี ยฺเหวียน พวกเขาต่างก็รักและอาลัยถึงชฺวี ยฺเหวียน จึงได้ออกเรือเพื่อตามหาศพขอเขา ในขณะที่ค้นหาศพ พวกเขาก็เตรียมข้าวปลาอาหารไปโปรยลงแม่น้ำด้วย เพื่อล่อให้สัตว์น้ำมากิน จะได้ไม่ไปกัดกินซากศพของชฺวี ยฺเหวียน หลังจากนั้นทุกปีเมื่อถึงวันครบรอบวันตายของชฺวี ยฺเหวียน ชาวบ้านจะนำเอาอาหารไปโปรยลงแม่น้ำหลังจากนั้นก็มีชาวบ้านผู้หนึ่งฝันเห็นชฺวี ยฺเหวียน ที่มาในชุดอันสวยงามกล่าวขอบคุณเหล่าชาวบ้าน แต่เขาบอกว่าอาหารโดนสัตว์น้ำกินไปเสียเกือบหมด เเละเขาได้บอกไว้ว่าให้ใช้ใบใผ่ห่อบ๊ะจ่างไว้
หลังจากนั้นในปีต่อมา ชาวบ้านต่างก็ทำตามที่ชฺวี ยฺเหวียน แนะนำ คือนำอาหารห่อด้วยใบไผ่ไปโยนลงน้ำเพื่อเซ่นให้แก่เขา หลังจากวันนั้นชฺวี ยฺเหวียน ก็ได้มาเข้าฝันชาวบ้านอีกว่าคราวนี้ได้กินมากหน่อย แต่ก็ยังคงโดนสัตว์น้ำแย่งไปกินได้ ชาวบ้านต้องการให้ชฺวี ยฺเหวียน ได้กินอาหารที่พวกเขาเซ่นให้อย่างอิ่มหนำสำราญจึงได้ถามชฺวี ยฺเหวียน ว่าควรทำเช่นไรดี ชฺวี ยฺเหวียน จึงแนะนำอีกว่าเวลาที่จะนำอาหารไปโยนลงแม่น้ำให้ตกแต่งเรือเป็นรูปมังกรไป เมื่อสัตว์น้ำทั้งหลายได้เห็นก็จะนึกว่าเป็นเครื่องเซ่นของพญามังกร จะได้ไม่กล้าเข้ามากิน
ความเชื่อ

นอกจากการไหว้บ๊ะจ่างแล้ว ปัจจุบันในฮ่องกงและเกาลูนก็ยังคงมีผู้จัดประเพณีแข่งเรือมังกรอยู่ รวมทั้งในเทศกาลตวงโหงวนี้ คนจีนโบราณยังเชื่อว่าการทำความสะอาดบ้านให้ดูมีความสดชื่นภูตผีปิศาจจะได้ไม่กล้าเข้ามากล้ำกราย ในวันนี้สัตว์มีพิษทั้ง 4 ชนิด อันได้แก่ แมงป่องแมงมุมตะขาบและงูจะพากันหลบซ่อนตัว จึงเป็นโอกาสที่เจ้าบ้านจะต้องอบบ้านด้วยการจุดกำมะถัน เพื่อไม่ให้สัตว์มีพิษเหล่านี้กลับเข้ามาอาศัยได้อีก นอกจากนี้ยังมีการดื่มเหล้ายาที่ผสมด้วยผงกำมะถันด้วย โดยเชื่อกันว่าจะสามารถป้องกันโรคภัยไข้เจ็บได้เป็นอย่างดี
แหล่งข้อมูลอื่น

Dragon Boat Festival
หนังสือ "ตึ่งหนั่งเกี้ย" โดย จิตรา ก่อนันทเกียรติ หน้า 69-71  เก็บถาวร 2005-02-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บ๊ะจ่าง
เทศกาลกินบ๊ะจ่าง วันที่ 5 เดือน 5 เก็บถาวร 2007-07-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง
แข่งเรือมังกรและวันไหว้ขนมจ้างที่ไต้หวัน
| ด ค กเทศกาลต่าง ๆ ในวัฒนธรรมจีน |
| --- | --- |
 ตรุษจีน (เดือน 1)  เช็งเม้ง (เดือน 3)  ไหว้บ๊ะจ่าง (เดือน 5)  เจ็ดนางฟ้า (เดือน 7)  สารทจีน (เดือน 7)  เทศกาลพ้อต่อ (เดือน 7)  ไหว้พระจันทร์ (เดือน 8)  กินเจ (เดือน 9)  ตังโจ่ย (เดือน 11) 
บ๊ะจ่าง
ใช้เฮียเฮียะและว่านน้ำแขวนที่ประตูในช่วงเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างเพื่อปัดเป่าวิญญาณร้าย
วัดสามชุก

| วัดสามชุก |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดสามชุก
ที่ตั้ง: หมู่ 3 ตำบลสามชุก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: เถรวาท
เจ้าอาวาส: พระครูสุวรรณวิจิตร
กิจกรรม: ศาสนสถานในพระพุทธศาสนาที่มีกิจกรรมเชิงพุทธตลอดปี
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสามชุก  ตั้งอยู่เลขที่ 3 หมู่ 1 ตำบลสามชุก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี  มีพื้นที่  20 ไร่ 1 งาน 58 ตารางวา อยู่เหนือที่ว่าการจังหวัดสุพรรณบุรี 34  กิโลเมตร ห่างจากถนนสุพรรณบุรี - ชัยนาท 600 เมตร เจ้าอาวาสปัจจุบัน พระครูสุวรรณวิจิตร สมจิตโต เป็นเจ้าคณะตำบลสามชุก และพระอุปัชฌาย์ 
วัดสามชุกเป็นวัดเก่าแก่ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างมาแต่สมัยใด สิ่งที่เป็นหลักฐานว่าเป็นวัดเก่า คือ
มณฑป เป็นอาคารก่ออิฐฉาบปูนทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาดกว้าง ยาวด้านละ 6 เมตร โดยประมาณ หลังคาเป็นทรงจั่วแต่มีสภาพ ค่อนข้างผุพังและทรุดตัวลงมาบางส่วน แต่เดิมภายในมณฑปเป็นที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทโลหะ ซึ่งปัจจุบันย้ายไปเก็บไว้บนศาลาการเปรียญของวัด เมื่อพิจารณารูปทรงของอาคาร สันนิษฐานว่ามณฑปนี้คงสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์
รอยพระพุทธบาทสำริด เดิมประดิษฐานอยู่ในมณฑป แต่เนื่องจากมณฑปทรุดโทรม และถูกมิจฉาชีพลักตัดบางส่วนของรอยพระพุทธบาทไป ทางวัดจึงย้ายมาไว้ที่ศาลาการเปรียญ รอยพระพุทธบาทดังกล่าวมีขนาดกว้าง 85 เซนติเมตร ยาว 200 เซนติเมตร เป็นรอยพระพุทธบาทซ้อนกัน 4 รอย (อันหมายถึงการประทับรอยพระบาทซ้ำกันของพระพุทธเจ้า 4 องค์ ในภัทรกัลป์นี้ โดยในแต่ละรอยทำเป็นลายตารางรูปมงคล 108 ประการ อยู่ภายใน   กรมศิลปากรได้จดทะเบียนเป็นวัตถุโบราณ
เจดีย์ อยู่ริมถนนด้านหน้าทางเข้าวัด เป็นลักษณะของเจดีย์ทรงกลม สภาพทรุดโทรมมาก
พระพุทธรูปซึ่งประดิษฐานในมณฑป เป็นพระพุทธรูปหินทรายสมัยอยุธยา ปัจจุบันปฏิสังขรณ์และนำมาประดิษฐาน เป็นพระประธานบนศาลาการเปรียญ
หงส์สัมฤทธิ์ 1 คู่ อดีตตั้งอยู่หน้ามณฑป  ปัจจุบันอยู่ที่หอสวดมนต์ 1 ตัวและที่กุฏิพิพิธภัณฑ์ 1 ตัว จะมีงานปิดทองรอยพระพุทธบาทเป็นงานประจำปี
หลวงพ่อธรรมจักร เป็นพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง เป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์คู่วัดมานาน
ประวัติวัดสามชุก

ทะเบียนวัดของสำนักงานศึกษาการอำเภอสามชุก ประมาณว่าสร้างราว พ.ศ. 2300 เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดอัมพวัน มาเปลี่ยนเป็น วัดสามชุก ภายหลัง เมื่อได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2481
ต่อมามีทายกชื่อ ก๋งกวย ซึ่งมีศรัทธาช่วยเหลือวัดอย่างแข็งแรงได้นำสร้างมณฑป เพื่อเป็นที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท และทุกปีจะมีงานปิดทองรอยพระพุทธบาท มีการตามประทีปโคมไฟกันอย่างสว่างมากมาย โดยใช้ตะเกียงเจ้าพายุและตะเกียงสมัยโบราณ เมื่อ 25 ปี ก่อนที่จะบูรณะกุฎิยังมีปรากฏอยู่ แต่ปัจจุบันได้สูญหายไป
โรงเรียนวัดสามชุก ( หรือ ณ. ราษฎร์วิริยานุกูล ) เป็นโรงเรียนหลังแรกของอำเภอสามชุก ผู้ริเริ่มการสร้าง คือ พระมหาสมุน และกรรมการวัด ได้ดำเนินการก่อสร้างอุโบสถขึ้นใหม่ โดยสร้างที่เดิมของอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุด ผนังอุโบสถใช้เทปูน ไม่ใช่ก่ออิฐ
พระมหาสมุน โอภาสี เป็นพระนักเทศน์ที่มีชื่อเสียง เป็นที่รู้จักของชาวบ้านส่วนมาก
ในปี พ.ศ. 2498 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จทางเรือจะไปประทับที่ประตูน้ำสามชุก เมื่อผ่านมาถึงวัดสามชุก ได้เสด็จขึ้นทรงเยี่ยมวัดสามชุก ปัจจุบัน วัดสามชุก บูรณะซ่อมแวม มณฑปแล้ว และขอเชิญชวนท่านเที่ยวชมความงดงามที่ หลวงพ่อ สุวรรณวิจิตร และชาวสามชุกได้ช่วยกันพัฒนา ข้อมูลนี้ จาก ผู้ทำการศึกษาวัดสามชุก เพื่อทำปริญญานิพนธ์ ชื่อ นาย พอเพียง ทรัพย์อินทร์
เลาดาแอร์ เที่ยวบินที่ 004

| --- | --- |
OE-LAV อากาศยานที่ประสบอุบัติเหตุ ภาพถ่ายใน พ.ศ. 2532
สรุปอุบัติเหตุ
วันที่: 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1991 (1991-05-26)
สรุป: เครื่องแตกหักกลางอากาศหลัง thrust-reverser เปิดใช้งานแบบไม่มีคำสั่ง
จุดเกิดเหตุ: ป่าในเขตอุทยานแห่งชาติพุเตย อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี ประเทศไทย  14°56′48″N 99°27′10″E﻿ / ﻿14.94667°N 99.45278°E﻿ / 14.94667; 99.45278
อากาศยานลำที่เกิดเหตุ
ประเภทอากาศยาน: โบอิง 767-3Z9ER
ชื่ออากาศยาน: โมทซาร์ท
ดําเนินการโดย: เลาดาแอร์
หมายเลขเที่ยวบิน IATA: NG004
หมายเลขเที่ยวบิน ICAO: LDA004
รหัสเรียก: LAUDA 4
ทะเบียน: OE-LAV
ต้นทาง: ท่าอากาศยานไขตั๊ก บริติชฮ่องกง
จุดพัก: ท่าอากาศยานกรุงเทพ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ปลายทาง: ท่าอากาศยานนานาชาติเวียนนา เวียนนา ประเทศออสเตรีย
จำนวนคน: 223
ผู้โดยสาร: 213
ลูกเรือ: 10
เสียชีวิต: 223
รอดชีวิต: 0
เลาดาแอร์ เที่ยวบินที่ 004 (NG004/LDA004) เป็นเที่ยวบินผู้โดยสารระหว่างประเทศตามกำหนดเวลาปกติจากกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ไปยังเวียนนา ประเทศออสเตรีย ณ วันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 โบอิง 767-300ER ที่บินตามเส้นทางเกิดตกลงจากการใช้งาน thrust reverser โดยไม่ได้สั่งของเครื่องยนต์หมายเลข 1 ระหว่างช่วงไต่ระดับ ทำให้อากาศยานเข้าสู่สภาวะร่วงหล่น ดิ่งแบบควบคุมไม่ได้ และแตกหักกลางอากาศ ทำให้ผู้โดยสาร 213 คนและลูกเรือ 10 เสียชีวิตทั้งหมด ถือเป็นอุบัติเหตุทางอากาศที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดของโบอิง 767 (ไม่นับอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 หรือยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175) และเป็นอุบัติเหตุทางอากาศที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในประวัติศาสตร์ไทย (ณ พ.ศ. 2567) อุบัติเหตุนี้ถือเป็นอุบัติการณ์ร้ายแรงครั้งแรกและอุบัติเหตุที่ตัวเครื่องจนซ่อมแซมไม่ได้ครั้งที่สามของโบอิง 767 หลังเหตุการณ์ นิกิ เลาดา เจ้าของสายการบินและผู้ชนะการแข่งรถฟอร์มูลาวัน ได้เดินทางมาอำนวยการค้นหาร่างของผู้เสียชีวิตด้วยตัวเอง
อากาศยาน

อากศยานนี้มีทะเบียน OE-LAV และตั้งชื่อตาม โมทซาร์ท