stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทริปเปิลเอช
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ > เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (1994–1995)

ทริปเปิลเอชเข้าสู่วงการมวยปล้ำครั้งแรก ในสมาคม WCW ในปี 1994 การปล้ำครั้งแรกซึ่งได้ชนะ คีท โคล ในตอนนั้นได้ใช้ชื่อว่า เทอร์เรอร์ ไรซิง (Terror Risin) ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น ยีน-พอล เลเวสก์ และในศึก WCW สตาร์เคด ได้แพ้ในการปล้ำกับ อเล็กซ์ ไวรต์ ในต่อมาได้เจอ ลอร์ด สตีเวน รีกัล หรือ วิลเลียม รีกัล และต่อมาได้ย้ายไปสมาคม WWE
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ > ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (1995–ปัจจุบัน) > ช่วงแรกเริ่ม

ในรอว์ (22 พฤษภาคม 1995) ทริปเปิลเอชได้ปล้ำครั้งแรกใน WWF หรือ WWE ในปัจจุบัน ซึ่งในตอนนั้นใช้ชื่อว่า ฮันเตอร์ เฮิร์ต เฮนรี และได้เจอกับ จอห์น ครีสทัล และสามารถเอาชนะได้ในแมตช์แรกได้สำเร็จ 3 เดือนต่อมาในรอว์ ฮันเตอร์ได้เจอกับเจฟฟ์ ฮาร์ดี และสามารถเอาชนะมาได้สำเร็จ
ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 12 ได้เจอกับดิ อัลติเมท วอร์ริเออร์เป็นครั้งแรก แต่ผลปรากฏว่าฮันเตอร์แพ้ให้กับวอร์ริเออร์ในเวลาไม่ถึง 5 นาที และเมื่อดีเซล (เควิน แนช) และเรเซอร์ รามอน (สก็อตต์ ฮอลล์) จะออกจาก WWF ฮันเตอร์กับชอว์น ไมเคิลส์ได้ไปกอดกันพอวินซ์ แม็กแมนรู้จึงโดนกดบทที่จะให้เป็นคิงออฟเดอะริง 1996 และแบนห้ามปล้ำ
ในศึก รอยัลรัมเบิล (2002) ทริปเปิลเอชได้เข้าร่วมแมตช์รอยัลรัมเบิล โดยเหวี่ยงเคิร์ต แองเกิลออกไปเป็นคนสุดท้าย ทำให้ทริปเปิล เอชได้เป็นผู้ชนะรอยัลรัมเบิลปี 2002 และได้ขอท้าชิงแชมป์โลกอันดิสพิวเด็ดกับคริส เจริโค ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 18 สุดท้ายทริปเปิล เอชก็เป็นฝ่ายชนะ คว้าแชมป์โลกอันดิสพิวเด็ด มาครองได้สำเร็จ แต่ก็เสียแชมป์ให้ฮัลค์ โฮแกน ต่อมาเอริก บิสชอฟฟ์ ผู้จัดการทั่วไปของรอว์ ได้มอบเข็มขัดแชมป์โลกเฮฟวี่เวทให้กับทริปเปิล เอช เป็นคนแรก ต่อมาทริปเปิลเอชต้องป้องกันแชมป์กับนักมวยปล้ำอีก 5 คน ในกรงเหล็กอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ แมทช์ สุดท้ายก็เสียแชมป์ให้กับชอว์น หลังจากนั้นก็คว้าแชมป์คืนมาได้จากชอว์น ในการปล้ำแบบ 2 ใน 3 ยก ซึ่งประกอบไปด้วย
ยกที่ 1 สู้กันแบบ สตรีทไฟท์ ซึ่งผลที่ออกมา ยกแรก ทริปเปิลเอชเป็นฝ่ายกดชอว์นนับ 3 ทำให้มีคะแนนนำชอว์นอยู่ 1 คะแนน
ยกที่ 2 สู้กันแบบ การปล้ำในกรงเหล็ก ซึ่งผลที่ออกมา ยกที่ 2 ชอว์นใส่ท่า Splash ลงมากดทริปเปิลเอชกับโต๊ะนับ 3 ทำให้ชอว์นมีคะแนนมาเสมอกับทริปเปิลเอชเป็น 1-1 คะแนน
ยกที่ 3 สู้กันแบบ ไต่บันได ซึ่งผลที่ออกมา ยกสุดท้ายทริปเปิลเอชเป็นฝ่ายเอาชนะและได้แชมป์โลกเฮฟวี่เวท มาได้สำเร็จอีกครั้ง
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ > ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (1995–ปัจจุบัน) > เอฟโวลูชั่น หรือ เรียกว่ายุคแห่ง Reign of terror

ในปี 2003 ทริปเปิลเอชได้ก่อตั้งกลุ่ม เอฟโวลูชั่น โดยมี ทริปเปิล เอช (หัวหน้า), ริก แฟลร์, แรนดี ออร์ตัน และบาทิสตา ในศึก ซัมเมอร์สแลม 2003 ทริปเปิล เอชต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวทกับโกลด์เบิร์ก, ชอว์น ไมเคิลส์, คริส เจริโค, แรนดี ออร์ตัน และ เควิน แนช ในแมตช์การปล้ำแบบ อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ และในครั้งนั้น ทริปเปิล เอช ก็เป็นฝ่ายป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท เอาไว้ได้สำเร็จ แต่ต่อมา ทริปเปิล เอช ก็เสียแชมป์ให้โกลด์เบิร์ก ในศึก อันฟอร์กิฟเว่น 2003 ก่อนที่จะชิงแชมป์กลับคืนมาได้ในศึก อาร์มาเกดดอน 2003
ในศึก รอยัลรัมเบิล 2004 ทริปเปิลเอชต้องป้องกันแชมป์กับชอว์นในแมตช์ลาสแมนสแตนดิ้ง กติกาคือ เล่นงานคู่ต่อสู้จนถูกกรรมการนับ 10 ใครทำได้คนนั้นคือผู้ชนะ ทั้งคู่ผลัดกันเล่นงานจนทั้งคู่หน้าแตกยับเยินทั้ง 2 ฝ่าย แต่ผลที่ออกมาคือ ทริปเปิลเอชและชอว์น ถูกกรรมการนับ 10 พร้อมกัน ลุกไม่ขึ้นทั้งคู่ส่งผลให้เขาสามารถป้องกันแชมป์มาได้สำเร็จ ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 20 ต้องป้องกันแชมป์กับ คริส เบนวา และชอว์น สุดท้ายกลายเป็นเบนวาที่เป็นฝ่ายเอาชนะและคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ต่อมาได้เปิดศึกกับสมาชิกในกลุ่มเอฟโวลูชั่นอย่าง แรนดี ออร์ตัน โดยในศึก ซัมเมอร์สแลม 2004 ออร์ตันสามารถคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท มาได้จากเบนวา และเป็นแชมป์โลกที่อายุน้อยที่สุด ทำให้ทริปเปิล เอชอิจฉาและทำการทรยศหักหลังออร์ตัน และเตะออกจากกลุ่มเอฟโวลูชั่น ในศึก อันฟอร์กิฟเว่น 2004 ทริปเปิล เอชได้ขอท้าชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวทกับออร์ตัน สุดท้ายทริปเปิล เอชก็เป็นฝ่ายชนะและคว้าแชมป์มาได้สำเร็จอีกครั้ง ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 21 ทริปเปิล เอชต้องป้องกันแชมป์กับบาทิสตา สมาชิกในกลุ่มตนเอง และทริปเปิล เอชก็เป็นฝ่ายแพ้เสียแชมป์ให้กับบาทิสตา จากนั้นทริปเปิล เอช ได้หักหลัง ริก แฟลร์ และแตกกลุ่มกันในที่สุด
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ > ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (1995–ปัจจุบัน) > ดี-เจเนอเรชันเอ็กซ์

ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 22 ทริปเปิลเอชได้ท้าชิงแชมป์ WWE กับ จอห์น ซีนา สุดท้ายทริปเปิล เอชก็ไม่สามารถคว้าแชมป์ WWE มาได้ ในขณะเดียวกัน ทริปเปิลเอชได้มีเรื่องกับวินซ์ แม็กแมน แถมจัดแมตช์ให้เจอกับกลุ่ม สปีริต สค๊วอด ในแมตช์แฮนดิแคป แบบ 5 รุม 1 ชอว์นก็ออกมาช่วยทริปเปิลเอช แล้ววันนั้นก็เป็นการกลับมารวมตัวกันอีกครั้งของกลุ่ม ดี-เจเนอเรชันเอ็กซ์ และเปิดศึกกับ ตระกูลแม็กแมน (วินซ์ แม็กแมน และ เชน แม็กแมน) ในศึกอันฟอร์กิฟเว่น 2006 ดี-เอกซ์ต้องเจอกับ วินซ์ แม็กแมน, เชน แม็กแมน และ บิ๊กโชว์ ในการปล้ำ 3 รุม 2 ในกรงเหล็ก สุดท้ายดี-เอกซ์ก็เอาชนะไปได้สำเร็จ ต่อมาดี-เอกซ์ได้เปิดศึกกับทีม เรท-อาร์เคโอ (เอดจ์ และ แรนดี ออร์ตัน) ซึ่งผลัดแพ้ผลัดชนะกันหลายรอบ จนจบด้วยการที่ทริปเปิลเอชเจ็บเข่าต้องพักไป 7 เดือน ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2007) ทริปเปิลเอชได้หายจากอาการบาดเจ็บหัวเข่าหลังจากพักไป 7 เดือน โดยเจอกับ บูเกอร์ ที และเอาชนะไปได้สำเร็จ ในศึก โนเมอร์ซี่ (2007) ทริปเปิลเอชได้มาท้าชิงแชมป์ WWE กับ แรนดี ออร์ตัน และก็ได้แชมป์ไป และในคืนเดียวกันต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ อูมาก้า สุดท้ายทริปเปิลเอชเป็นฝ่ายชนะและป้องกันแชมป์ได้สำเร็จ แต่ออร์ตันก็คว้าแชมป์กลับมาได้ในคืนเดียวกันในแมตช์ลาสแมนสแตนดิ้ง ใครล้มลงนอนกับพื้นแล้วถูกกรรมการนับสิบจะเป็นฝ่ายแพ้เสียแชมป์คืนให้กับออร์ตัน
ในศึก รอยัลรัมเบิล (2008) ทริปเปิลเอชได้เข้าร่วมแมตช์รอยัลรัมเบิล แต่ถูกเหวี่ยงออกโดยจอห์น ซีนา เป็นคนสุดท้าย ทำให้ไม่ได้เป็นผู้ชนะรอยัลรัมเบิล ต่อมา ในศึก แบคแลช (2008) ทริปเปิลเอชได้กลับมากระชากแชมป์จากออร์ตันไปได้ในแมตช์การปล้ำ 4 เส้าแพ้คัดออกเหลือคนสุดท้ายเป็นผู้ชนะ ในศึก จัดจ์เมนท์เดย์ (2008) ทริปเปิลเอชต้องป้องกันแชมป์กับ แรนดี ออร์ตัน ในการปล้ำกรงเหล็ก สุดท้ายทริปเปิลเอชเป็นฝ่ายชนะและป้องกันแชมป์ได้สำเร็จ ในศึก วันไนท์สแตนด์ (2008) ทริปเปิล เอชต้องป้องกันแชมป์กับออร์ตัน อีกครั้ง ในแมตซ์การปล้ำลาสแมนสแตนดิ้ง สุดท้ายทริปเปิล เอชเป็นฝ่ายชนะและป้องกันแชมป์ได้สำเร็จ จนกระทั่งออร์ตันต้องพักการปล้ำไปหลายเดือน ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2008) ทริปเปิล เอชต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ เดอะ เกรท คาลี สุดท้ายทริปเปิล เอชก็เป็นฝ่ายเอาชนะและป้องกันแชมป์มาได้สำเร็จ จนกระทั่ง ในศึก เซอร์ไวเวอร์ ซีรีส์ (2008) ทริปเปิล เอชต้องเจอกับ วลาดิเมียร์ คอซลอฟ และ เจฟฟ์ ฮาร์ดี ในแมตช์ 3 เส้า ชิงแชมป์ WWE แต่ก่อนขึ้นปล้ำ เจฟฟ์ได้ถูกลอบทำร้าย ทำให้กลายเป็นแมตช์การปล้ำชิงแชมป์เดี่ยว สุดท้ายกลายเป็น เอดจ์ ที่มาฉวยโอกาสในระหว่างการปล้ำและถูกเปลี่ยนเป็นแมตช์ 3 เส้าแบบเดิม ทำให้เอดจ์คว้าแชมป์ WWE ไปได้
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ > ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (1995–ปัจจุบัน) > เปิดศึกกับเดอะเลกาซี

ในศึก รอยัลรัมเบิล (2009) ทริปเปิลเอชได้เข้าร่วมแมตช์รอยัลรัมเบิล แต่ถูกเหวี่ยงออกโดยออร์ตัน เป็นคนสุดท้าย ทำให้ไม่ได้เป็นผู้ชนะรอยัลรัมเบิล ในศึก โนเวย์เอาท์ (2009) ทริปเปิลเอชได้กลับมากระชากแชมป์ WWE คืนจากเอดจ์ และในรอว์ (16 กุมภาพันธ์ 2009) ออร์ตันไปทำร้าย วินซ์ แม็กแมน, เชน รวมถึงสเตฟานนี ภรรยาของทริปเปิลเอช ด้วยท่า RKO ทำให้ทริปเปิลเอชโกรธสุดขีด และจะต้องป้องกันแชมป์กับออร์ตันในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 25 สุดท้ายทริปเปิลเอชจัดการออร์ตัน ด้วยท่าพั้นซ์คิก(ท่าของออร์ตัน), ค้อนปอนด์ และท่าไม้ตาย Pegdigree ทำให้ทริปเปิลเอชป้องกันแชมป์และล้างแค้นออร์ตันได้สำเร็จ ในศึก แบคแลช (2009) ทริปเปิลเอชต้องป้องกันแชมป์กับออร์ตันอีกครั้งในแทกทีม 6 คน โดยทริปเปิลเอช จับคู่กับบาทิสตา และเชน แม็กแมน เจอกับ ออร์ตันและทีม เดอะเลกาซี (โคดี โรดส์ และเท็ด ดิบิอาซี่) ผลปรากฏว่า ออร์ตันได้เล่นงาน ทริปเปิล เอช ด้วยท่าไม้ตาย RKO และ พั้นซ์ คิก ทำให้ ทริปเปิล เอช พ่ายแพ้ต่อออร์ตัน ในแมตช์ป้องกันแชมป์ WWE และได้รับบาดเจ็บต้องพักนาน 2-4 เดือน ต่อมา ทริปเปิล เอชได้กลับมาจากอาการบาดเจ็บและกลับมาอัดออร์ตัน ด้วยค้อนปอนด์ และท่าไม้ตาย Pegdigree กับเก้าอี้เหล็ก ในศึก เดอะแบช (2009) ทริปเปิลเอชได้ขอท้าชิงแชมป์กับออร์ตัน ในแบบนรก 3 ขุม สุดท้ายเลกาซีมาก่อกวนการปล้ำทำให้ทริปเปิลเอชไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้ หลังแมตช์ออร์ตันฉลองชัยชนะแต่ทริปเปิลเอชได้เอาค้อนปอนด์ไปตีออร์ตันและพวกเดอะเลกาซี
ทริปเปิลเอชได้จับคู่กับ ชอว์น ไมเคิลส์ ในนามกลุ่ม ดี-เจเนอเรชันเอกซ์ อีกครั้ง และได้เปิดศึกกับเดอะเลกาซี ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2009) สามารถเอาชนะเดอะเลกาซีได้สำเร็จ ต่อมาดี-เอกซ์สามารถคว้าแชมป์แทกทีมยูนิฟายด์ได้สำเร็จ เป็นครั้งแรก โดยเอาชนะทีมเจริ-โชว์ (คริส เจริโค และ บิ๊กโชว์) ในแมตช์ TLC Match ในศึก ทีแอลซี (2009) ต่อมาได้แยกกลุ่มกับชอว์น หลังจากทั้งคู่เสียแชมป์แทคทีมยูนิฟายด์ให้กับทีมโชมิซ (บิ๊กโชว์ และเดอะมิซ) ในศึก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2010) ทริปเปิลเอชได้เจอกับ จอห์น ซีนา, เชมัส, แรนดี ออร์ตัน, โคฟี คิงส์ตัน และเท็ด ดิบิอาซี่ ในแมตช์อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ ชิงแชมป์ WWE สุดท้ายทริปเปิล เอช ถูกซีนาเล่นงาน ด้วยท่า STF จนต้องตบพื้นยอมแพ้เป็นคนสุดท้าย ต่อมาได้ถูกเชมัสลอบทำร้าย และได้ขอท้าเจอกับเชมัส ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 26 สุดท้ายทริปเปิลเอชจัดการด้วยท่า Pedigree เป็นฝ่ายชนะ แต่ในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2010) เชมัสได้มาลอบทำร้าย ทำให้ได้รับบาดเจ็บและต้องพักการปล้ำไปยาวนาน ในเฮาส์โชว์ของรอว์ ทริปเปิลเอชและนักมวยปล้ำฝ่ายธรรมะได้ออกมาช่วยจอห์น ซีนา ตอนที่ปล้ำกับเคน แล้วถูกกลุ่มเดอะเน็กซัส และนักมวยปล้ำฝ่ายอธรรมมารุม
ในรอว์ (21 กุมภาพันธ์ 2011) ทริปเปิล เอชได้หายกลับมาจากอาการบาดเจ็บ พร้อมกับดิอันเดอร์เทเกอร์ ที่หายกลับมาจากอาการบาดเจ็บเช่นเดียวกัน ทั้งคู่ได้เผชิญหน้าและท้าทายกัน และทั้งคู่จะได้เจอกันเป็นครั้งที่ 2 ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27 ซึ่งเป็นการเจอกันอีกครั้งในรอบ 10 ปี ของเรสเซิลเมเนีย (ครั้งก่อน อันเดอร์เทเกอร์เอาชนะไปได้ในครั้งที่ 17) ในแมตช์ไม่มีกฎกติกา โดยมีสถิติไร้พ่าย 18-0 ของอันเดอะเทเกอร์ เป็นเดิมพัน สุดท้ายทริปเปิลเอชเป็นฝ่ายแพ้ ทำให้อันเดอร์เทเกอร์สร้างสถิติเป็น 19-0 ไปได้สำเร็จ
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ > ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (1995–ปัจจุบัน) > รีไทร์

วันที่ 25 มีนาคม 2022 ทริปเปิลเอชได้ประกาศรีไทร์จากสังเวียนมวยปล้ำในวัย 52 ปี หลังมีปัญหาด้านสุขภาพ จากก่อนหน้านี้เขามีอาการหัวใจล้มเหลวเมื่อเดือนกันยายน 2021 ทำให้ต้องเข้ารับการรักษาอย่างเร่งด่วนและหายจากวงการมวยปล้ำไปช่วงหนึ่ง ผ่านรายการเฟิร์ส เทกของอีเอสพีเอ็น ต่อมาในวันอาทิตย์ที่ 3 เมษายน เขาได้ปรากฏตัวคืนที่สองของ WrestleMania 38 ในฐานะ COO ของ WWE เขาทิ้งไมโครโฟนและรองเท้ามวยปล้ำของเขาไว้บนสังเวียนเพื่อแสดงถึงการเกษียณอายุบนสังเวียนอย่างเป็นทางการของเขา
ในปี 2025 ทริปเปิลเอชได้รับการเสนอชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี
ผลงานภาพยนตร์

| ปี | ภาพยนตร์ | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1998 | Pacific Blue | Triple H |  |
| 1998 | The Drew Carey Show | The Disciplinarian |  |
| 2001 | MADtv | Himself |  |
| 2004 | Blade: Trinity | Jarko Grimwood |  |
| 2005 | The Bernie Mac Show | Triple H |  |
| 2006 | Relative Strangers | Wrestler | Uncredited |
| 2011 | The Chaperone | Raymond "Ray Ray" Bradstone |  |
| 2011 | Inside Out | Arlo "AJ" Jayne |  |
| 2014 | Scooby-Doo! WrestleMania Mystery | Himself | (voice) |
| 2014 | WWE Power Series | Himself | Fitness video |
แชมป์และรางวัลต่างๆ

The Baltimore Sun
Wrestler of the Decade (2010)
CBS Sports
Worst Angle of the Year (2018) with Shawn Michaels vs. The Undertaker and Kane
International Wrestling Federation
IWF Heavyweight Championship (1 time)
IWF Tag Team Championship (1 time) - with Perry Saturn
Pro Wrestling Illustrated
Feud of the Year (2000) vs. Kurt Angle
Feud of the Year (2004) vs. Chris Benoit
Feud of the Year (2009) vs. Randy Orton
Feud of the Year (2013) vs. Daniel Bryan – as a member of The Authority
Match of the Year (2004) vs. Chris Benoit and Shawn Michaels at WrestleMania XX
Match of the Year (2012) vs. The Undertaker in a Hell in a Cell match at WrestleMania XXVIII
Most Hated Wrestler of the Decade (2000–2009)
Most Hated Wrestler of the Year (2003–2005)
Most Hated Wrestler of the Year (2013) – as a member of The Authority
Most Hated Wrestler of the Year (2014) – with Stephanie McMahon
Wrestler of the Decade (2000–2009)
Wrestler of the Year (2008)
Ranked No. 1 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2000 and 2009
Ranked No. 139 of the top 500 singles wrestlers of the PWI Years in 2003
Sports Illustrated
Ranked No. 7 of the 20 Greatest WWE Wrestlers Of All Time
World Wrestling Federation/Entertainment/WWE
WWF/WWE Championship (9 times)
World Heavyweight Championship (5 times)
WWF/WWE Intercontinental Championship (5 times)
WWF European Championship (2 times)
WWE Tag Team Championship (1 time) – with Shawn Michaels
WWF World Tag Team Championship (2 times) – with Stone Cold Steve Austin (1) and Shawn Michaels (1)
King of the Ring (1997)
Royal Rumble (2002, 2016)
Road to WrestleMania Tournament (2006)
Seventh Triple Crown Champion
Second Grand Slam Champion
Slammy Award (3 times)
Best Hair (1997)
OMG Moment of the Year (2011) – The Undertaker kicks out of a Tombstone Piledriver against Triple H at WrestleMania XXVII
Match of the Year (2012) – vs. The Undertaker in a Hell in a Cell match at WrestleMania XXVIII
WWE Hall of Fame (2 times)
Class of 2019 – as a member of D-Generation X
Class of 2025 - individually
Wrestling Observer Newsletter
Best Booker (2015) with Ryan Ward
Best Booker (2023, 2024)
Feud of the Year (2000) vs. Mick Foley
Feud of the Year (2004) vs. Chris Benoit and Shawn Michaels
Feud of the Year (2005) vs. Batista
Wrestler of the Year (2000)
Most Disgusting Promotional Tactic (2002) Accusing Kane of murder and necrophilia (Katie Vick)
Most Overrated (2002–2004, 2009)
Readers' Least Favorite Wrestler (2002, 2003)
Worst Feud of the Year (2002) vs. Kane
Worst Feud of the Year (2006) with Shawn Michaels vs. Vince McMahon and Shane McMahon
Worst Feud of the Year (2011) vs. Kevin Nash
Worst Feud of the Year (2013) – as member of The Authority vs.  Big Show
Worst Worked Match of the Year (2003) vs. Scott Steiner at Royal Rumble
Worst Worked Match of the Year (2008) vs. Edge and Vladimir Kozlov at Survivor Series
Worst Match of the Year (2018) with Shawn Michaels vs The Undertaker and Kane at Crown Jewel
Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 2005)
แมตช์ที่มีสิ่งต่างๆ เดิมพัน

| สิ่งที่เดิมพัน | ผู้ชนะ | ผู้แพ้ | สถานที่ | วันที่ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Title | ทริปเปิลเอช | แคคตัส แจ็ก (รีไทร์) | Hartford, Connecticut | 000000002000-02-27-000027 กุมภาพันธ์ 2000 | Title vs. career match at No Way Out. |
| Title | ทริปเปิลเอช | เคน (นักมวยปล้ำ) (หน้ากาก) | San Antonio, Texas | 000000002003-06-23-000023 มิถุนายน 2003 | Title vs. mask match on Raw. |
รางวัลและเกียรติยศอื่นๆ

Boys & Girls Clubs of America
Hall of Fame (2017)
International Sports Hall of Fame
Class of 2015
Metal Hammer Magazine
Metal Hammer's Spirit of Lemmy Award (2016)
แหล่งข้อมูลอื่น

ทริปเปิลเอช ที่ WWE.com
ทริปเปิลเอช ที่เฟซบุ๊ก
Triple H ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
Paul Levesque ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Paul Levesque's executive profile at WWE.com
ทริปเปิลเอชในตอนใช้ชื่อว่า ฮันเตอร์ เฮิร์ต เฮมรี
ตอนคว้าแชมป์โลกอันดิสพิวเด็ดในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 18
ดี-เจเนอเรชันเอ็กซ์ (ทริปเปิลเอช และ ชอว์น ไมเคิลส์)
ทริปเปิลเอช ฉลองชัยหลังจากเอาชนะ แรนดี ออร์ตัน ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 25
ดี-เจเนอเรชันเอ็กซ์ ฉลองชัยในกรงเหล็ก หลังจากเอาชนะเดอะเลกาซี
การเปิดตัวของทริปเปิลเอชในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27
ทริปเปิลเอช กับดิอันเดอร์เทเกอร์ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28
ดิออธอริตี: ทริปเปิลเอช กับสเตฟานี แม็กแมน
การเปิดตัวของทริปเปิลเอชในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 30
แชมป์ WWE
แชมป์โลกเฮฟวี่เวท
วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

บทความนี้เกี่ยวกับโรงเรียนดนตรีของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม สำหรับโรงเรียนดนตรีของมหาวิทยาลัยมหิดล ดูที่ วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล
| --- | --- |
College of Music, Mahasarakham University

ชื่อย่อ: วดศ. / วิดดุ / MUA
คติพจน์: สร้างคน สร้างจินตนาการ สร้างงานคุณภาพ
สถาปนา: วิชาเอกดุริยางคศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์  มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ · 29 มิถุนายน พ.ศ. 2523 (44 ปี) คณะศิลปกรรมศาสตร์ · 26 กันยายน พ.ศ. 2551 (16 ปี)
คณบดี: ผศ.ดร.คมกริช การินทร์
ที่อยู่: อาคารวิทยบริการ C เขตพื้นที่ขามเรียง (ม.ใหม่) เลขที่ 41 หมู่ 20 ตำบลขามเรียง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม
วารสาร: วารสารดนตรีและศิลปะวัฒนธรรม
สี:   สีม่วง
มาสคอต: โน้ตดนตรี ซอด้วง และโปงลาง
เว็บไซต์: https://music.msu.ac.th/

วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (อังกฤษ: College of Music, Mahasarakham University) บ้างเรียก คณะดุริยางคศิลป์ เป็นหน่วยงานไทยระดับคณะวิชาสังกัดมหาวิทยาลัยมหาสารคาม จัดการเรียนการสอนด้านดนตรี เป็นวิทยาลัยดนตรีชั้นนำของประเทศ และในภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นโรงเรียนดนตรีแห่งที่ 4 ของประเทศไทยถัดจากวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ (มหิดล), คณะดุริยางคศาสตร์ และ วิทยาลัยดนตรี โดยก่อตั้งในปี 2551 พร้อมกันกับ วิทยาลัยดุริยศิลป์ มหาวิทยาลัยพายัพ และคณะดนตรีและการแสดง มหาวิทยาลัยบูรพา เป็นคณะวิชาลำดับที่ 17 ของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ปัจจุบันเป็นวิทยาลัยที่จัดการเรียนการสอนด้านดนตรีเทียบเท่าคณะแห่งเดียวในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ประวัติ > สาขาวิชาดุริยางคศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์

ในปี พ.ศ. 2512 ทางมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (เดิมชื่อวิทยาลัยวิชาการศึกษามหาสารคาม ในขณะนั้น) ได้มีการจัดการเรียนการสอนวิชาศิลปะกับมนุษย์เป็นวิชาพื้นฐานของมหาวิทยาลัย ต่อมาในปี พ.ศ. 2516 ได้พัฒนาสู่การเปิดสอนเป็นวิชาโทศิลปศึกษา  ต่อมาเมื่อวิทยาลัยวิชาการศึกษามหาสารคามยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตมหาสารคาม ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2517 และได้มีพระราชกฤษฎีกาประกาศแบ่งส่วนราชการจัดตั้งให้เป็นคณะต่างๆ จึงได้มีการแยกคณะวิชามนุษยธรรมศึกษาและสังคมศาสตร์ออกเป็น 2 หน่วยงานคือ คือ "คณะมนุษยศาสตร์ (Faculty of Humanities)" และ"คณะสังคมศาสตร์ (Faculty of Social Sciences)" โดยมีวิทยาเขตหลักอยู่ที่ประสานมิตร (ที่ตั้งหลักของคณะ) วิชาโทศิลปศึกษาจึงได้สังกัดคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตมหาสารคาม และได้พัฒนาเป็นวิชาเอกศิลปศึกษาในปี พ.ศ. 2523 ต่อมาจึงได้แตกแขนงเป็นสาขาวิชาต่าง ๆ รวมทั้งสาขาวิชาดุริยางคศาสตร์ด้วย
ประวัติ > ภาควิชาดุริยางคศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์

ต่อมามหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตมหาสารคามได้ยกฐานะเป็น "มหาวิทยาลัยมหาสารคาม" ในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2537 จึงได้มีการควบรวมคณะมนุษยศาสตร์และคณะสังคมศาสตร์เข้าด้วยกันเป็นหน่วยงานเดียวคือ "คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม" ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า "Faculty of Humanities and Social sciences, Mahasarakham University" คณาจารย์สาขาศิลปศึกษา ก็ได้เปิดหลักสูตรสาขาวิชาจิตรกรรมขึ้นอีกหลักสูตรหนึ่งซึ่งเป็นหลักสูตรที่มีนิสิตและบัณฑิตเพียงรุ่นเดียวด้วย
ในปีการศึกษา 2539 หลักสูตรจิตรกรรมได้ถูกปรับเป็นหลักสูตรทัศนศิลป์ และในปีเดียวกันนี้เอง สาขาวิชาศิลปศึกษาได้รวมกันกับสาขาวิชาดุริยางคศิลป์ ตั้งเป็น “ภาควิชาทัศนศิลป์และศิลปะการแสดง” สังกัดคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ และได้สร้างหลักสูตรสาขานาฏศิลป์ขึ้นมาในภาควิชาในปี พ.ศ. 2540 นั่นเอง ทำให้ภาควิชาทัศนศิลป์และศิลปะการแสดง จึงมี 3 กลุ่มสาขาวิชา คือ ทัศนศิลป์ ดุริยางคศิลป์ และนาฏศิลป์
และในปี พ.ศ. 2539 นั้นเอง ภาควิชาทัศนศิลป์และศิลปะการแสดงและสาขาวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ ในสังกัดคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ได้นำเสนอโครงการจัดตั้งคณะศิลปกรรมศาสตร์และสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม โดยเปิดหลักสูตรจัดการศึกษา 5 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาวิชาทัศนศิลป์ สาขาวิชาดุริยางคศิลป์ สาขาวิชานาฏยศิลป์ สาขาวิชานฤมิตศิลป์ และสาขาวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ โดยในปี พ.ศ. 2540 ได้เปิดหลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต (ศป.บ.) สาขาวิชาดุริยางคศิลป์ ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 2541 หลักสูตรสาขาวิชานฤมิตศิลป์และสาขาวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ ได้ขอแยกตัวออกไปและจัดตั้งเป็นคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์
ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 สภามหาวิทยาลัยมหาสารคามได้มีมติให้จัดตั้ง “คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม” ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า “Faculty of Fine and Applied arts, Mahasarakham University ” ประกอบด้วยภาควิชาทัศนศิลป์ ภาควิชาดุริยางคศิลป์ และภาควิชานาฏศิลป์ (ศิลปะการแสดง) และปี พ.ศ. 2549 เปิดหลักสูตรศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (ศป.ม.) สาขาวิชาดุริยางคศิลป์ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2550 ภาควิชาดุริยางคศิลป์ ได้ร่วมมือกับโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม จัดการเรียนการสอนหลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี และในปี พ.ศ. 2551 ได้เปิดหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.) สาขาวิชาดุริยางคศิลป์
ประวัติ > ก่อตั้งคณะ

ต่อมาเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2550 ภาควิชาดุริยางคศิลป์ สังกัดคณะศิลปกรรมศาสตร์ ได้แยกการบริหารออกมาจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ เป็นโครงการจัดตั้งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ซึ่งมีหน้าที่หลักในการจัดการเรียนการสอนให้แก่บุคคลที่สนใจศึกษาในสาขาวิชาด้านดนตรี
ในปี พ.ศ. 2551 โครงการจัดตั้งวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ได้รับประกาศให้จัดตั้งเป็นหน่วยงานระดับคณะวิชา ตามความในมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติการบริหารส่วนงานภายในของสถาบันอุดมศึกษา พ.ศ. 2550 โดยสภามหาวิทยาลัยมหาสารคามในการประชุมครั้งที่ 9/2551 เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2551 อนุมัติให้จัดตั้ง“วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม” ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า “College of Music, Mahasarakham University” มีสถานะเป็นส่วนงานภายในของสถาบันอุดมศึกษาตามพระราชบัญญัติการบริหารส่วนงานภายในของสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ พ.ศ. 2550 และมีฐานะเทียบเท่าคณะวิชา
หน่วยงานภายใน

การแบ่งหน่วยงานภายในวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม แบ่งหน่วยงานภายในออกเป็นส่วนงานต่าง ๆ ดังนี้
|  การบริหารงานภายในวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม> ด้านการบริหารงาน |  การบริหารงานภายในวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม> ด้านการเรียนการสอน |  การบริหารงานภายในวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม> ด้านการวิจัยและพัฒนา |  การบริหารงานภายในวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม>  |
| --- | --- | --- | --- |
|  สำนักงานเลขานุการ กลุ่มงานบริหาร  กลุ่มงานนโยบาย แผนและคลัง  กลุ่มงานวิชาการและพัฒนานิสิต |  ภาควิชาดุริยางคศิลป์พื้นบ้าน  ภาควิชาดุริยางคศิลป์ไทย  ภาควิชาดุริยางคศิลป์ตะวันตก  ภาควิชาดุริยางคศิลป์ตะวันออก  บัณฑิตศึกษา |  หน่วยงานวิจัย  หน่วยวิจัยดนตรีและศิลปวัฒนธรรม (ดนตรีผู้ไท)  วงแคน |  |
การศึกษา > หลักสูตรที่เปิดสอน

ปัจจุบัน วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่
|  หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม> ภาควิชา |  หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม> ระดับปริญญาบัณฑิต |  หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม> ระดับปริญญามหาบัณฑิต |  หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม> ระดับปริญญาดุษฎีบัณฑิต |
| --- | --- | --- | --- |
| ภาควิชาดุริยางคศิลป์พื้นบ้าน |  หลักสูตรดุริยางคศาสตรบัณฑิต (ดศ.บ.)  สาขาวิชาดุริยางคศิลป์   เอกดนตรีพื้นบ้าน หลักสูตรการศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.)  สาขาวิชาดนตรีศึกษา เอกดนตรีพื้นบ้าน (ร่วมกับคณะศึกษาศาสตร์) |  หลักสูตรดุริยางคศาสตรมหาบัณฑิต (ดศ.ม.)  สาขาวิชาดุริยางคศิลป์   เอกดนตรีพื้นบ้าน  เอกหมอลำ |  |
| ภาควิชาดุริยางคศิลป์ไทย |  หลักสูตรดุริยางคศาสตรบัณฑิต (ดศ.บ.)  สาขาวิชาดุริยางคศิลป์                               เอกดนตรีไทย หลักสูตรการศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.)  สาขาวิชาดนตรีศึกษา เอกดนตรีไทย (ร่วมกับคณะศึกษาศาสตร์) |  |  |
| ภาควิชาดุริยางคศิลป์ตะวันตก |  หลักสูตรดุริยางคศาสตรบัณฑิต (ดศ.บ.)  สาขาวิชาดุริยางคศิลป์                              เอกดนตรีตะวันตก หลักสูตรการศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.)  สาขาวิชาดนตรีศึกษา เอกดนตรีตะวันตก (ร่วมกับคณะศึกษาศาสตร์) |  หลักสูตรดุริยางคศาสตรมหาบัณฑิต (ดศ.ม.)  สาขาวิชาดุริยางคศิลป์   เอกดนตรีวิทยา  เอกดนตรีศึกษา  เอกการจัดการดนตรีและศิลปะการแสดง  เอกบริหารธุรกิจดนตรีและเทคโนโลยีดนตรี  เอกการประพันธ์เพลง |  หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.)  สาขาวิชาดุริยางคศิลป์   เอกดนตรีวิทยา  เอกดนตรีศึกษา  เอกการบริหารจัดการทางดนตรี |
| ภาควิชาดุริยางคศิลป์ตะวันออก |  หลักสูตรดุริยางคศาสตรบัณฑิต (ดศ.บ.)  สาขาวิชาดุริยางคศิลป์   เอกดนตรีเอเชีย |  |  |
การศึกษา > หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี

หลักสูตรที่จัดการเรียนการสอนร่วมกับโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายมัธยม)
หลักสูตรเตรียมอุดมดนตรี
โครงการพิเศษ ห้องเรียนศิลป์-ดนตรี ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
ทำเนียบผู้บริหาร

ตั้งแต่เปิดทำการสอน วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม มีคณบดีดำรงตำแหน่งในสังกัดต่าง ๆ ของวิทยาลัย ตามลำดับต่อไปนี้
|   คณบดีวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม> รายนามคณบดี |   คณบดีวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม> วาระการดำรงตำแหน่ง |   คณบดีวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม>  |
| --- | --- | --- |
| 1. รศ.ดร.สุพรรณี เหลือบุญชู | พ.ศ. 2551 - พ.ศ. 2555 |  |
| 2. ผศ.ดร.ปราโมทย์ ด่านประดิษฐ์ | พ.ศ. 2556 - พ.ศ. 2559 |  |
| 3. ผศ.ดร.คมกริช การินทร์ | พ.ศ. 2560 - ปัจจุบัน  |  |