stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไผฟาง
รูปแบบ

ไผฟางมีรูปแบบที่หลากหลาย รูปแบบที่พบมากสร้างด้วยไม้ โดยทั่วไปเสาทาสีแดง และมีคานที่ตกแต่งอย่างละเอียดสวยงาม พร้อมทั้งมีอักษรวิจิตรจีน และหลังคาประดับด้วยกระเบื้องสีสันสดใส และประดับบนยอดด้วยสิ่งมีชีวิตตามตำนาน เช่นเดียวกับที่ใช้ประดับพระราชวังจีน นอกจากนี้ยังมีไผฟางอีกรูปแบบหนึ่งที่สร้างด้วยหินหรืออิฐ ตกแต่งด้วยสีสันหรือกระเบื้องสีต่าง ๆ ส่วนไผฟางอีกแบบที่พบมากตามศาสนสถานและสุสาน ประกอบด้วยเสาและคานหินสีขาว ปราศจากการตกแต่งด้วยสีสันหรือเครื่องตกแต่งอื่น ๆ แต่พบการแกะสลักบนไผฟาง
สำหรับภายนอกบริเวณเอเชียตะวันออก ไผฟางถือเป็นสัญลักษณ์ของชุมชนชาวจีนโพ้นทะเล (ไชน่าทาวน์) ไผฟางที่ใหญ่ที่สุดที่ตั้งอยู่นอกประเทศจีนคือ "เฟรนด์ชิพอาร์คเวย์" (Friendship Archway) ที่ ไชน่าทาวน์ วอชิงตัน ดีซี
ในอดีตมีการมอบ "ไผฟางแห่งความบริสุทธิ์" (Chastity Paifangs) ให้กับม่ายที่ไม่แต่งงานจนวาระสุดท้าย เพื่อเชิดชูความซื่อสัตย์ที่มีต่อสามีผู้ล่วงลับ
ไผฟางทางเข้าศาลเจ้าพ่อเขาใหญ่สร้างด้วยหินสีขาว ไม่มีการลงสีตกแต่ง เป็นรูปแบบไผฟางที่พบได้ทั่วไปในศาสนสถาน
โอกิตะ โซจิ

| โอกิตะ โซจิ ฟูจิวาระ โนะ คาเนโยชิ |
| --- | --- |

ชื่อพื้นเมือง: 沖田 総司 藤原 房良
ชื่อเกิด: โอกิตะ โซจิโร ฟูจิวาระ โนะ ฮารูมาซะ (沖田 宗次郎 藤原 春政)
เกิด: ค.ศ. 1842/1844 เอโดะ ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1868 (อายุ 24-26 ปี) เอโดะ ประเทศญี่ปุ่น
สุสาน: วัดเซ็นโชจิ โมโตะ-อาซาบุ ย่านอาซาบุ เขตมินาโตะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
รับใช้:   ตระกูลโอกิตะ  รัฐบาลเอโดะ 
แผนก/สังกัด: โรชิงูมิ (เดิม)   มิบุโรชิงูมิ (เดิม)   ชินเซ็งงูมิ
ประจำการ: ค.ศ. 1863–1868
ชั้นยศ: ผู้ช่วยรองหัวหน้ากลุ่มชินเซ็นงูมิ, หัวหน้าหน่วย
บังคับบัญชา: ชินเซ็งงูมิ หน่วยที่ 1
การยุทธ์: กรณีอิเกดายะ   กรณีคิมมิง   กรณีอาเกโบโนเต   สงครามโบชิง ยุทธการโทบะ-ฟูชิมิ
ความสัมพันธ์:   โอกิตะ คัตสึจิโร (บิดา)  โอกิตะ มิตสึ (พี่สาว)  โอกิตะ คิน (พี่สาว)  โอกิตะ รินตาโร (พี่ชายบุญธรรม/พี่เขย) 
งานอื่น: ผู้ฝึกสอนเค็นจุตสึ
โอกิตะ โซจิ (ญี่ปุ่น: 沖田 総司; โรมาจิ: Okita Sōji; ค.ศ. 1842 หรือ 1844 – 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1868) เป็นหัวหน้าหน่วยที่ 1 ของกลุ่มชินเซ็งงูมิ กองกำลังตำรวจพิเศษในเกียวโตในยุคบากูมัตสึ (ปลายยุครัฐบาลเอโดะ) เป็นนักดาบที่มีฝีมือมากที่สุดคนหนึ่งในกลุ่มชินเซ็งงูมิ
ภูมิหลัง

โอกิตะ โซจิมีชื่อโดยกำเนิดว่า โอกิตะ โซจิโร ฟูจิวาระ โนะ ฮารูมาซะ (沖田宗次郎藤原春政) เกิดในปี ค.ศ. 1842 หรือ ค.ศ. 1844 จากตระกูลซามูไรในคฤหาสน์เอโดะของแคว้นชิรากาวะ ปู่ทวดคือโอกิตะ คันเอมง (เสียชีวิต ค.ศ. 1819) และปู่คือโอกิตะ ซันชิโร (เสียชีวิต ค.ศ. 1833) บิดาคือโอกิตะ คัตสึจิโร เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1845 มีพี่สาวสองคนคือ โอกิตะ มุตสึ (ค.ศ. 1833–1907) และโอกิตะ คิง (ค.ศ. 1836–1908) ในปี ค.ศ. 1846 โอกิตะ มิตสึผู้เป็นพี่สาวได้เข้าเป็นบุตรสาวบุญธรรมของคนโด ชูซูเกะในนาม เพื่อจะได้ให้แต่งงานกับโอกิตะ รินตาโร บุตรบุญธรรมในตระกูลโอกิตะ (ค.ศ. 1826–1883) คนโด ชูซูเกะเป็นอาจารย์ลำดับที่ 3 ของสายเท็นเน็งริชิงรีว และโอกิจะได้เริ่มฝึกฝนกับคนโดในฐานะชิเอกังขณะอายุ 9 ปี เวลานั้นคนโด ชูซูเกะได้รับชิมาซากิ คัตสึระ (ภายหลังคือคนโด อิซามิ) มาเป็นบุตรบุญธรรมแล้ว แต่ฮิจิกาตะ โทชิโซยังไม่ได้สมัครเข้าเรียนในสำนักเท็นเน็งริชิงรีว  โอกิตะได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นอัจฉริยะตั้งแต่วัยเยาว์ เชี่ยวชาญทุกหลักวิชาและได้รับม้วนเม็นเกียวไคเด็ง (หนังสือรับรองการผ่านทุกหลักวิชา) ในสำนักขณะอายุราว 18 ปี
ในปี ค.ศ. 1861 โอกิตะกลายเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอน (จูกูโต) ของชิเอกัง แม้ว่าโอกิตะถูกกล่าวถึงว่าเป็นผู้สุภาพ ซื่อตรง และเป็นมิตร แต่ก็ยังเป็นที่รู้จักว่าเป็นอาจารย์ผู้เข้มงวดและใจร้อนสำหรับนักเรียน
ยุคกลุ่มชินเซ็งงูมิ

โอกิตะเปลี่ยนชื่อเป็น โอกิตะ โซจิ ฟูจิวาระ โนะ คาเนโยชิ ในช่วงก่อนที่โอคิตะจะออกเดินทางพร้อมกับกลุ่มโรชิงูมิไปยังเกียวโต  ในวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1863 แต่กลุ่มโรชิงูมิสลายตัวเมื่อไปถึงเกียวโตในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1863 สมาชิกส่วนหนึ่งกลับไปยังเอโดะ ส่วนโอกิตะและสมาชิกช่วงก่อตั้งอีกหลายคนยังคงอยู่ที่มิบุเพื่อก่อตั้งเป็นกลุ่มมิบุโรชิงูมิ ซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นชินเซ็งงูมิในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1863 โอกิตะมีอายุน้อยที่สุดเป็นอันดับสองในสมาชิกของชิเอกัง โดยโทโด เฮซูเกะน่าจะเป็นสมาชิกที่อายุน้อยที่สุด  พี่เขยของโอกิตะคือโอกิตะ รินตาโรก็เป็นผู้ฝึกสอนของสายเท็นเน็นริชินริวซึ่งกลายเป็นหัวหน้าของกลุ่มชินโจงูมิ (กลุ่มพี่น้องของชินเซ็งงูมิในเอโดะ)
โอกิตะ โซจิกลายเป็นฟูกูโจโจกิง (ผู้ช่วยรองหัวหน้า) ของกลุ่มชินเซ็งงูมิ เป็นหนึ่งในสมาชิกที่มีส่วนร่วมในการลอบสังหารเซริซาวะ คาโมะ (หนึ่งในหัวหน้าร่วมช่วงก่อตั้งของกลุ่มชินเซ็งงูมิ) และอูจิยามะ ฮิโกจิโรในปี ค.ศ. 1863
วัฒนธรรมสมัยนิยม

ชื่อของเขาได้มีการถูกนำมาใช้ในการ์ตูนในหลายเรื่อง เช่น
กินทามะ จาก โอกิตะ โซโกะ
ไยบะ เจ้าหนูซามูไร/ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน จาก โอกิตะ โซจิ (ไยบะ เจ้าหนูซามูไร) และ โอกิตะ โซชิ
มหาศึกคนชนเทพ จาก โอกิตะ โซจิ (มหาศึกคนชนเทพ)
ดูเพิ่ม

โอกิตะ รินตาโร
แหล่งข้อมูลอื่น

SHINSENGUMI 新選組 Shinsengumi Website
โอกินาวะโมโนเรล

| --- | --- |

อุตสาหกรรม: การขนส่งระบบราง
ก่อตั้ง: 10 สิงหาคม 2546
สำนักงานใหญ่: นาฮะ
พื้นที่ให้บริการ: นาฮะ จังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น
บริการ: รางเดี่ยว
เจ้าของ: บริษัทโมโนเรลเมืองโอกินาวะ
เว็บไซต์: www.yui-rail.co.jp
โอกินาวะโมโนเรล (ญี่ปุ่น: 沖縄都市モノレール; โรมาจิ: Okinawa Toshi Monorēru) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ยูอิเรล (ญี่ปุ่น: ゆいレール; โรมาจิ: Yui Rēru) เป็นเส้นทางรถไฟรางเดี่ยวในเมืองนาฮะ จังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น ดำเนินกิจการโดยบริษัทโอกินาวะโมโนเรล (ญี่ปุ่น: 沖縄都市モノレール株式会社; โรมาจิ: Okinawa Toshi Monorēru Kabushiki-gaisha) ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2546 และเป็นการขนส่งระบบรางสายแรกของจังหวัดโอกินาวะหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ทั้งนี้สถานีนาฮาคูโกเป็นสถานที่อยู่ตะวันตกสุด และสถานีอากามิเนะเป็นสถานีที่อยู่ใต้สุดของประเทศญี่ปุ่น หากเดินทางจะต้องใช้บัตรโอคีกา (ญี่ปุ่น: オキカ; โรมาจิ: Okika) บัตรเอนกประสงค์ไร้สัมผัสที่ใช้ในระบบขนส่งสาธารณะของโอกินาวะ
ยุอิเรล

| โมโนเรลเมืองโอกินาวะ |
| --- | --- |
โอกินาวะโมโนเรล
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: นาฮะ จังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น
ประเภท: รางเดี่ยวแบบคร่อม
จำนวนสาย: 1
จำนวนสถานี: 15
ผู้โดยสารต่อวัน: 35,000
การให้บริการ
เริ่มดำเนินงาน: สิงหาคม 2546
ผู้ดำเนินงาน: บริษัทโมโนเรลเมืองโอกินาวะ
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 12.9 km (8.0 mi)
ยูอิเรลเป็นชื่อยี่ห้อและสัญลักษณ์ที่ถูกเลือกจากการแข่งขันของสาธารณะ ประกอบไปด้วย 15 สถานี จากสถานีนาฮะคูโกทางตะวันตกกับสถานีชุริทางตะวันออก โดยผ่านเมืองนาฮะ ระยะห่างโดยเฉลี่ยระหว่างสถานี 0.93 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทาง 27 นาที และมีค่าใช้จ่าย 330 เยน ความยาวตลอดสาย 12.9 กิโลเมตร
รถไฟขบวนหนึ่งจะมีตู้โดยสารสองตู้ มีที่นั่งทั้งหมด 65 ที่นั่ง สามารถจุผู้โดยสาร 165 คน รถไฟวิ่งบนทางยกระดับความสูง 8-20 เมตรเหนือพื้นดิน ใช้ความเร็ว 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (ราว 40 ไมล์ต่อชั่วโมง) ส่วนความเร็วเฉลี่ยเมื่อวิ่งจริงคือ 28 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (17 ไมล์ต่อชั่วโมง) เมื่อนับจากการหยุดรับส่งผู้โดยสาร
ส่วนต่อขยายในอนาคต

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554 บริษัทโมโนเรลเมืองโอกินาวะได้รับอนุญาตสำหรับการก่อสร้างส่วนต่อขยายระหว่างสถานีชูริถึงสถานีอูรานิชิ (浦西) รวม 4 สถานี กับระยะทาง 4.1 กิโลเมตร หลังการพิจารณาเลือกเส้นทางที่จะก่อสร้างมายาวนาน โดยได้รับอนุญาตในการก่อสร้างเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2555 โดยเริ่มก่อสร้างในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2556 และจะสำเร็จในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2562
สถานี

| # | ชื่อสถานี> ภาษาไทย | ชื่อสถานี> ภาษาญี่ปุ่น | ระยะทาง ระหว่างสถานี (กิโลเมตร) | ระยะทางรวม (กิโลเมตร) | ที่ตั้ง | ที่ตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | นาฮะคูโก (ท่าอากาศยานนาฮะ) | 那覇空港 | - | 0.00 | นาฮะ |  |
| 2 | อากามิเนะ | 赤嶺 | 1.95 | 1.95 | นาฮะ |  |
| 3 | โอโรกุ | 小禄 | 0.76 | 2.71 | นาฮะ |  |
| 4 | โอโนมิยะโคเอ็ง (สวนสาธารณะโอโนมิยะ) | 奥武山公園 | 0.97 | 3.68 | นาฮะ |  |
| 5 | สึโบงาวะ | 壺川 | 0.84 | 4.52 | นาฮะ |  |
| 6 | อาซาฮิบาชิ | 旭橋 | 0.81 | 5.33 | นาฮะ |  |
| 7 | เค็นโชมาเอะ (ศาลาว่าการจังหวัด) | 県庁前 | 0.58 | 5.91 | นาฮะ |  |
| 8 | มิเอบาชิ | 美栄橋 | 0.72 | 6.63 | นาฮะ |  |
| 9 | มากิชิ | 牧志 | 0.98 | 7.61 | นาฮะ |  |
| 10 | อาซาโตะ | 安里 | 0.59 | 8.2 | นาฮะ |  |
| 11 | โอโมโรมาชิ | おもろまち | 0.75 | 8.95 | นาฮะ |  |
| 12 | ฟูรูจิมะ | 古島 | 1.01 | 9.96 | นาฮะ |  |
| 13 | ชิริตสึเบียวอิงมาเอะ (โรงพยาบาลประจำเมือง) | 市立病院前 | 0.92 | 10.88 | นาฮะ |  |
| 14 | กิโบะ | 儀保 | 0.96 | 11.84 | นาฮะ |  |
| 15 | ชูริ | 首里 | 1.00 | 12.84 | นาฮะ |  |
| 16 | อิชิมิเนะ | 石嶺 | 1.06 | 13.90 | นาฮะ |  |
| 17 | เคียวซูกะ | 経塚 | 1.20 | 15.00 | อูราโซเอะ |  |
| 18 | อูราโซเอมาเอดะ | 浦添前田 | 1.00 | 16.00 | อูราโซเอะ |  |
| 19 | เทดาโกะอูรานิชิ | てだこ浦西 | 1.00 | 17.00 | อูราโซเอะ |  |
ดูเพิ่ม

รถไฟรางเดี่ยวในประเทศญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โอกินาวะโมโนเรล
เว็บไซต์ทางการ
ฮัลก์ โฮแกน

| Hulk Hogan |
| --- | --- |

เกิด: Terry Gene Bollea  (1953-08-11) 11 สิงหาคม ค.ศ. 1953 (71 ปี) Augusta, Georgia, U.S.
อาชีพ: Professional wrestler, actor, television personality, entrepreneur, musician
ปีปฏิบัติงาน: 1976 (musician) 1977–2012 (wrestler)  1982–present (actor)
คู่สมรส: Linda Claridge  (สมรส 1983; หย่า 2009) Jennifer McDaniel  (สมรส 2010; หย่า 2021)  Sky Daily  (สมรส 2023)
บุตร: Brooke Hogan Nick Hogan
ญาติ: Horace Hogan (nephew)
นักมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Hollywood Hogan Hollywood Hulk Hogan Hulk Boulder Hulk Hogan Hulk Machine Mr. America Sterling Golden Terry Boulder The Super Destroyer
ส่วนสูง: 6 ฟุต 7 นิ้ว (201 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 302 ปอนด์ (137 กิโลกรัม)
มาจาก: Hollywood, California (as Hollywood Hogan) Venice Beach, California (as Hulk Hogan) Washington, D.C. (as Mr. America)
ฝึกหัดโดย: Hiro Matsuda
เปิดตัว: August 10, 1977
 
เว็บไซต์: HulkHogan.com
ลายมือชื่อ

เทอร์รี จีน โบลเลีย (Terry Gene Bollea; เกิด 11 สิงหาคม ค.ศ. 1953) หรือที่รู้จักกันอย่างดีในชื่อ ฮัลก์ โฮแกน (Hulk Hogan) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่มีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษ 1980-1990 ของสมาคมเวิลด์เรสต์ลิงเฟเดเรชัน (WWF หรือ WWE ในปัจจุบัน) และเคยสังกัดสมาคม โทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง (TNA) และได้รับการบรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2005 และในปี 2015 ได้ถูกยกเลิกการบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศและถูกลบประวัติในเว็บไซต์ของ WWE เนื่องจากมีคลิปเสียงที่ดูหมิ่นชาวแอฟริกา-อเมริกา ก่อนกลับมาอยู่ในหอเกียรติยศในปี 2018
ผลงานภาพยนตร์

| ปี | ภาพยนตร์ | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1982 | Rocky III | Thunderlips |  |
| 1983 | Bimini Code | Rick, Blond Henchman | Uncredited |
| 1984 | Goldie and the Bears | Mac McKenna |  |
| 1985 | The A-Team | Himself | 1 episode: ("Body Slam") |
| 1989 | No Holds Barred | Rip Thomas |  |
| 1990 | Gremlins 2: The New Batch | Himself |  |
| 1991 | Suburban Commando | Shep Ramsey |  |
| 1993 | Mr. Nanny | Sean Armstrong |  |
| 1993 | Thunder in Paradise | Randolph J. Hurricane Spencer | Direct-to-video |
| 1994 | Thunder in Paradise | Randolph J. Hurricane Spencer | TV series |
| 1995 | Space Ghost Coast to Coast | Himself | Episode: "Sleeper" |
| 1996 | Baywatch | Himself | Episode: "Bash at the Beach" |
| 1996 | The Secret Agent Club | Ray Chase |  |
| 1996 | Spy Hard | Steele's other Tag-Team Member | Cameo |
| 1996 | Santa with Muscles | Blake |  |
| 1997 | The Ultimate Weapon | Cutter |  |
| 1997 | Assault on Devil's Island | Mike McBride |  |
| 1998 | McCinsey's Island | Joe McGrai |  |
| 1998 | 3 Ninjas: High Noon at Mega Mountain | Dave Dragon |  |
| 1999 | Assault on Death Mountain | Mike McBride |  |
| 1999 | Muppets from Space | Himself |  |
| 2001 | Walker, Texas Ranger | Boomer Knight | 1 episode: ("Division Street") |
| 2009 | Little Hercules | Zeus |  |
| 2011 | Gnomeo & Juliet | Terrafirminator V.O. |  |
| 2011 | Saints Row: The Third | Angel de la Muerte | Video game |
| 2011–15 | China, IL | The Dean | Main cast |
| 2012 | American Dad! | Himself | 1 episode: ("Stanny Tendergrass") |
| 2014 | The '80s Called | Himself | RadioShack commercial for Super Bowl XLVIII |
รางวัล

| ปี | รางวัล | สาขา | ผล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1988 | Kids' Choice Awards | Favorite Male Athlete | ชนะ |  |
| 2006 | Teen Choice Awards | TV – Choice Reality Star (Male) | เสนอชื่อเข้าชิง | Hogan Knows Best |
ผลงานแชมป์และความสำเร็จ

International Professional Wrestling Hall of Fame
Class of 2021
New Japan Pro-Wrestling
IWGP Heavyweight Championship (original version) (1 time)
IWGP League Tournament (1983)
MSG Tag League Tournament (1982, 1983) –  with Antonio Inoki
Greatest 18 Club inductee
Professional Wrestling Hall of Fame and Museum
Class of 2003
Pro Wrestling Illustrated
Comeback of the Year (1994, 2002)
Feud of the Year (1986) vs. Paul Orndorff
Inspirational Wrestler of the Year (1983, 1999)
Match of the Year (1985) with Mr. T vs. Roddy Piper and Paul Orndorff at WrestleMania I
Match of the Year (1988) vs. André the Giant at The Main Event I
Match of the Year (1990) vs. The Ultimate Warrior at WrestleMania VI
Match of the Year (2002) vs. The Rock at WrestleMania X8
Most Hated Wrestler of the Year (1996, 1998)
Most Popular Wrestler of the Year (1985, 1989, 1990)
Wrestler of the Year (1987, 1991, 1994)
Ranked No. 1 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 1991
Ranked No. 1 of the top 500 singles wrestlers of the PWI Years in 2003
Ranked No. 44 and No. 57 of the top 100 tag teams of the PWI Years  with Antonio Inoki and Randy Savage in 2003
Southeastern Championship Wrestling
NWA Southeastern Heavyweight Championship (Northern Division) (1 time)
NWA Southeastern Heavyweight Championship (Southern Division) (2 times)
Tokyo Sports
Best Foreigner Award (1983)
Match of the Year (1991) vs. Genichiro Tenryu on December 12, 1991
World Championship Wrestling
WCW World Heavyweight Championship (6 times)
World Wrestling Federation/World Wrestling Entertainment/WWE
WWF/WWE Championship (6 times)
WWE Tag Team Championship (1 time) –  with Edge
Royal Rumble (1990, 1991)
WWE Hall of Fame (2 times)
Class of 2005 – individually
Class of 2020 – as a member of the New World Order
Wrestling Observer Newsletter
Strongest Wrestler (1983)
Best Babyface (1982–1991)
Best Box Office Draw (1997)
Best Gimmick (1996) as a member of New World Order
Feud of the Year (1986) vs. Paul Orndorff
Feud of the Year (1996) as a member of New World Order vs. World Championship Wrestling
Most Charismatic (1985–1987, 1989–1991)
Most Embarrassing Wrestler (1995, 1996, 1999, 2000)
Most Obnoxious (1994, 1995)
Most Overrated (1985, 1986, 1994–1998)
Most Unimproved (1994, 1995)
Readers' Least Favorite Wrestler (1985, 1986, 1991, 1994–1999)
Worst Feud of the Year (1991) vs. Sgt. Slaughter
Worst Feud of the Year (1995) vs. The Dungeon of Doom
Worst Feud of the Year (1998) vs. The Warrior
Worst Feud of the Year (2000) vs. Billy Kidman
Worst on Interviews (1995)
Worst Wrestler (1997)
Worst Worked Match of the Year (1987) vs. André the Giant at WrestleMania III
Worst Worked Match of the Year (1996) with Randy Savage vs. Arn Anderson, Meng, The Barbarian, Ric Flair, Kevin Sullivan, Z-Gangsta, and The Ultimate Solution in a Towers of Doom match at Uncensored
Worst Worked Match of the Year (1997) vs. Roddy Piper at SuperBrawl VII
Worst Worked Match of the Year (1998) vs. The Warrior at Halloween Havoc
Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 1996)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ฮัลก์ โฮแกน ที่ WWE.com
Hulk Hogan ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Professional Wrestling Hall of Fame profile
TNA Impact Wrestling profile (archived)
| ก่อนหน้า> ความสำเร็จ | ความสำเร็จ | ฮัลก์ โฮแกน> ความสำเร็จ | ความสำเร็จ | ถัดไป> ความสำเร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| André the Giant & René Goulet |  | MSG Tag League winner   (1982 & 1983) |  | Antonio Inoki & Tatsumi Fujinami |
| André the Giant (MSG League) |  | International Wrestling Grand Prix winner   (1983) |  | Antonio Inoki |
| Big John Studd |  | Royal Rumble winner   (1990 & 1991) |  | Ric Flair |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  โปแลนด์ 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 2 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC
โฉวกั๋วลุ่น

บทความโดยเจาจิ๋วในปี ค.ศ. 257
โฉวกั๋วลุ่น (จีน: 仇國論; แปลว่า "วิจารณ์เรื่องรัฐอริ") เป็นบทความที่เขียนในปี ค.ศ. 257 โดยเจาจิ๋วขุนนางตำแหน่งขุนนางที่ปรึกษารับใช้ (中散大夫 จงซ่านต้าฟู) ของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นบทความที่มีเนื้อหาต่อต้านความกระหายสงครามของเกียงอุยขุนพลของจ๊กก๊กและการยกทัพบุกขึ้นเหนือของเกียงอุยที่ดำเนินต่อเนื่องติดต่อกันหลายปี บทความนี้ยังถือเป็นการแสดงจุดยืนต่อต้านโดยเหล่าคนท้องถิ่นมณฑลเอ๊กจิ๋วที่มีต่อกลุ่มผู้ปกครองของรัฐจ๊กก๊กซึ่งมีพื้นเพมาจากภายนอกมณฑล
ภูมิหลังของงานเขียน

ดูเพิ่ม: การบุกขึ้นเหนือของเกียงอุย
หลังจากที่จูกัดเหลียง เจียวอ้วน และบิฮุยซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของรัฐจ๊กก๊กเสียชีวิตไปตามลำดับ เกียงอุยก็ยกทัพบุกขึ้นเหนือเพื่อรบกับรัฐวุยก๊กที่เป็นรัฐอริเป็นเวลาต่อเนื่องยาวนาน ส่งผลกระทบต่อความเป็นอยู่ของราษฎรในจ๊กก๊ก เจาจิ๋วไม่เห็นด้วยต่อแนวทางของเกียงอุยในการยกทัพบุกขึ้นเหนืออย่างต่อเนื่อง จึงต่อต้านการบุกขึ้นเหนือของเกียงอุยและคนอื่น ๆ
ในปี ค.ศ. 257 จูกัดเอี๋ยนขุนพลของรัฐวุยก๊กร่วมมือกับรัฐง่อก๊กในการก่อกบฏที่อำเภอฉิวฉุน (壽春 โช่วฉุน; อยู่บริเวณอำเภอโช่ว มณฑลอานฮุยในปัจจุบัน) เพื่อต่อต้านสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งวุยก๊ก ราชสำนักวุยก๊กระดมกำลังทหารจากภูมิภาคกวนต๋ง (關中 กวานจง) เพื่อปราบกบฏ เกียงอุยต้องการใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้เพื่อเตรียมบุกวุยก๊กอีกครั้ง โดยส่งกำลังทหารไปยังจิวฉวน (秦川 ฉินชฺวาน) ตัวเกียงอุยนำหลายหมื่นนายผ่านหุบเขาล่อก๊ก (駱谷 ลั่วกู่) เจาจิ๋วหารือกับเฉิน จือ (陳祗) ผู้เป็นหัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ (尚書令 ช่างชูลิ่ง) ในเรื่องข้อดีข้อเสียของการยกทัพออกไป แล้วเจาจิ๋วจึงเขียนบทความตำหนิเกียงอุยที่ไม่เรียนรู้ที่จะอดทน และ "ทุ่มกำลังจำนวนมากยกไปทำศึก" ทำให้ "ราษฎรเบื่อหน่าย" ต่อมาบทความโต้แย้งนี้เป็นที่รู้จักในชื่อว่าโฉวกั๋วลุ่น
นวนิยายอิงประวัติศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ตอนที่ 112 ก็มีการกล่าวถึงบทความโฉวกั๋วลุ่นของเจาจิ๋วที่ต่อต้านการยกทัพบุกขึ้นเหนือของเกียงอุย
เนื้อหา

ในโฉวกั๋วลุ่น เจาจิ๋วยกอุทาหรณ์เป็นเรื่องรัฐสมมติ 2 รัฐชื่อ "อิน-ยฺหวี" (因餘) และ "เจ้าเจี้ยน" (肇建) อิน-ยฺหวีเป็นรัฐเล็ก เจ้าเจี้ยนเป็นรัฐใหญ่ ทั้งสองรัฐเป็นอริต่อกัน เกา เสียนชิง (高賢卿) ชาวรัฐอิน-ยฺหวีถามฝู ยฺหวีจื่อ (伏愚子) ว่าในฐานะที่อิน-ยฺหวี่เป็นรัฐเล็กควรใช้กลยุทธ์ใดเมื่อเผชิญหน้ากับรัฐใหญ่ ฝู ยฺหวีจื่อจึงยกเรื่องจิวบุนอ๋อง (周文王 โจวเหวินหวาง) และเกาเจียน (勾踐 โกวเจี้ยน) เป็นตัวอย่างเพื่อแสดงให้เห็นว่าหากให้ราษฎรได้พักฟื้น ใจของราษฎรมั่นคงแล้ว ก็จะสามารถเอาชนะข้าศึกได้
เกา เสียนชิงถามต่อไปอีกว่า "เมื่อฌ้อ (楚 ฉู่) กับฮั่น (漢) รบกัน เล่าปัง (劉邦 หลิว ปัง) และห้างอี๋ (項羽 เซี่ยง ยฺหวี) ตกลงแบ่งดินแดนที่หงโกว (鴻溝) ไม่รุกรานซึ่งกันและกัน หลังห้างอี๋กลับไป เตียวเหลียง (張良 จาง เหลียง) เห็นว่าหากราษฎรมีความเป็นอยู่ที่มั่นคงแล้วก็จะไม่คิดเป็นอื่นอีก จึงเสนอเล่าปังให้ไล่ตามตีห้างอี๋ ในที่สุดก็ได้รับชัยชนะ ยังต้องใช้วิธีการเยี่ยงอย่างจิวบุนอ๋องอีกหรือ บัดนี้เจ้าเจี้ยนมีปัญหาภายใน หากเราใช้โอกาสนี้ส่งกำลังทหารเข้าโจมตีชายแดน จะเพิ่มความยุ่งยากให้พวกมันและเอาชนะพวกมันได้หรือไม่"
ฝู ยฺหวีจื่อตอบว่า "ในสมัยราชวงศ์เซียง (商 ชาง) และจิวตะวันตก (西周 ซีโจว)" กษัตริย์และขุนนางเข้มแข็ง สังคมมั่นคง ราษฎรในเวลานั้นคุ้นชินกับชนชั้นปกครอง แม้นเล่าปังมีชีวิตอยู่ในยุคเช่นนี้จะถือกระบี่และแส้ม้าพิชิตแผ่นดินได้อย่างไร ตรงข้ามกับช่วงปลายราชวงศ์จิ๋น (秦 ฉิน) แผ่นดินแตกแยก ทุกปีทุกเดือนมีการเปลี่ยนแปลงผู้ปกครอง ราษฏรไม่รู้จะทำอย่างไร ผู้เข้มแข็งก็เข้ารบพุ่งกัน ผู้แข็งแกร่งได้รับมาก ผู้อ่อนแอถูกยึดครอง ในยามนี้ทั้งรัฐของเราและรัฐเจ้าเจี้ยนมีความมั่นคงมาช้านานแล้ว ไม่ใช่ยุคสมัยแห่งความวุ่นวายอย่างช่วงปลายราชวงศ์จิ๋น แต่สถานการณ์เหมือนเมื่อครั้งมีหลายรัฐดำรงอยู่ร่วมกัน ดังนั้นเราสามารถใช้วิธีปกครองแบบจิวบุนอ๋อง และไม่ควรทำศึกทุกทิศทางเหมือนที่เล่าปังทำ หาไม่แล้วราษฎรจะเบื่อหน่าย รัฐจะล่มสลาย ดังสุภาษิตที่ว่า "ยิงเกาทัณฑ์หลายดอกแต่ไม่ถูกเป้า ก็ไม่เท่าเล็งดี ๆ ก่อนแล้วจึงยิง ไม่สักแต่โจมตีอย่างเดียว" ดังนั้นผู้มีปัญญาจึงไม่เปลี่ยนเป้าหมายเพียงเพื่อผลประโยชน์เล็กน้อย แต่รอคอยให้โอกาสอำนวยจึงยกพลออกไปในคราเดียว ดังนั้นเสี่ยงทาง (商湯 ชางทาง) และจิวบูอ๋อง (周武王 โจวอู่หวาง) จึงรบไม่นานก็เอาชนะได้ หากพวกเขาสักแต่ยกพลเข้าปะทะก็ไม่อาจประเมินสถานการณ์ได้ แม้ยอดปราชญ์ก็ไม่อาจช่วยเหลือได้ หากส่งกำลังทหารเยี่ยงเทพ ข้ามกระแสน้ำเชี่ยว ข้ามหุบเขา ข้ามไปถึงท่าข้ามเมิ่งจิน (孟津) โดยไม่ต้องใช้เรือ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าพเจ้ายฺหวีจื่อจะทำได้เลย"
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซันกั๋วเหยี่ยนอี้).
เทคโนโลยียานยนต์

เทคโนโลยีเครื่องยนต์และระบบขับเคลื่อน
ระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ

มีทั้งหมด 3 ประเภท ดังนี้
- แบบฟูลไทม์ (Full Time)
- แบบเรียลไทม์ (Real Time)
- แบบพาร์ทไทม์ (Part Time)
ในแต่ละแบบก็มีคุณสมบัติดังนี้
แบบฟูลไทม์ (Full Time)
เป็นระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ แบบตลอดเวลา มีข้อดีคือ เกาะถนนดีมาก โดยเฉพาะเวลาเข้าโค้งแรง ๆ หรือเวลาฝนตกถนนลื่น การออกตัวเวลาแข่งก็ไม่ต้องกลัวว่าล้อจะฟรีทิ้งมาก ทำให้ออกตัวได้ดีกว่ารถระบบขับเคลื่อน 2 ล้อที่น้ำหนักและความแรงของเครื่องเท่ากัน แต่ก็มีข้อเสียคือ ยางสึกหรอเร็ว กินน้ำมันมากกว่ารถระบบขับเคลื่อน 2 ล้อที่น้ำหนักและความแรงของเครื่องเท่ากัน เพราะต้องถ่ายทอดกำลังของเครื่องยนต์ทั้ง 4 ล้อ โดยแบ่งเป็นล้อละ 25 เปอร์เซนต์ ซึ่งไม่เหมือนกับระบบขับเคลื่อน 2 ล้อ ที่ต้องถ่ายทอดกำลังเครื่องยนต์แค่ 2 ล้อ โดยแบ่งเป็นล้อละ 50 เปอร์เซนต์
ตัวอย่างของรถระบบขับเคลื่อน 4 ล้อแบบฟูลไทม์มีดังนี้
แบบเรียลไทม์ (Real Time)
เป็นระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ แบบอัตโนมัติ หรือ มีการถ่ายทอดแรงบิดของล้อหน้ากับล้อหลังให้สัมพันธ์กัน โดยจะมีเซนเซอร์คอยตรวจจับความเร็วของล้อคู่หน้ากับคู่หลังเมื่อมีล้อใดล้อหนึ่งมีการลื่นไถลหรือฟรีทิ้งเวลาออกตัวแรง ๆ มีข้อดีคือ ประหยัดน้ำมันกว่าแบบฟูลไทม์ เกาะถนนได้ดีเหมือนกับฟูลไทม์ โดยเฉพาะเวลารถวิ่ง ระบบถ่ายทอดแรงบิดทั้ง 4 ล้อ จะแบ่งแรงบิดของกำลังเครื่องยนต์ให้กับล้อคู่หน้ากับคู่หลังดังนี้ ระบบขับเคลื่อนจะแบ่งกำลังส่วนใหญ่ไปที่ล้อหลังเสมอ แต่ถ้าเวลาออกตัวแรง ๆ ล้อหลังจะมีการฟรี ระบบก็จะถ่ายทอดแรงบิดที่ล้อหน้าด้วย เริ่มตั้งแต่ 50 เปอร์เซนต์หรือต่ำกว่านั้นขึ้นอยู่กับความเร็วและกำลังของเครื่องยนต์ แต่เมื่อรถวิ่งได้ความเร็วซักระยะหนึ่งระบบก็จะลดกำลังขับเคลื่อนของล้อหน้าลงมาจนเกือบ 0 เปอร์เซนต์ หรือล้อหน้าไม่ฟรีแล้ว สาเหตุที่ต้องถ่ายทอดกำลังส่วนใหญ่ไปที่ล้อหลังก็เพราะว่าน้ำหนักของรถเวลาวิ่งจะตกลงที่ล้อหลังเป็นส่วนใหญ่ การควมคุมการทำงานของระบบขับเคลื่อนแบบนี้ ก็จะมีการใช้กล่องสมองกลควบคุมและแบบใช้ระบบเกียร์ที่ควบคุมแรงบิดได้ด้วยตัวเอง
ตัวอย่างของรถระบบขับเคลื่อน 4 ล้อแบบเรียลไทม์มีดังนี้
แบบพาร์ทไทม์ (Part Time)
เป็นระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ แบบที่คุณสามารถเลือกเองได้ โดยจะมีเกียร์ของระบบขับเคลื่อนแยกออกมาต่างจากเกียร์ 1, 2, 3, 4, 5, R และเกียร์ของระบบขับเคลื่อนนี้ก็สามารถเลือกที่จะขับเคลื่อน 2 ล้อ 4ล้อ วิ่งช้าหรือเร็วได้ (Low High) ขึ้นอยู่กับสภาพของถนนที่วิ่ง เช่น บนถนนทางเรียบปกติ ก็ใช้ระบบขับเคลื่อน 2 ล้อ ทางที่ค่อนข้างขรุขระลื่นไถลก็ใช้ ระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ แบบวิ่งเร็ว (High) และทางที่เป็นโคลนลื่นมาก ๆ การปีนไต่ทางสูงชัน ก็ใช้ระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ แบบวิ่งช้า (Low)
ตัวอย่างของรถระบบขับเคลื่อน 4 ล้อแบบพาร์ทไทม์ดังนี้
ระบบดิฟเฟอร์เรนเชียวลอค (Differential Lock)

ระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ แบบซูเปอร์ซีเล็ก
เทคโนโลยีความปลอดภัย

ระบบ Pre-crash safety
กระจกมองหลังแบบ Electrochromic (EC Rear View Mirror)
เทคโนโลยีเพื่อสิ่งแวดล้อม

การทำงานของรถยนต์ไฮบริด (Hybrid)
เทคโนโลยีเพื่อความสะดวกสบาย

ระบบครูสคอนโทล (Cruise control)
เป็นระบบที่ช่วยให้ผู้ขับขี่รักษาความเร็วของรถให้อยู่ในระดับคงที่โดยไม่ต้องเหยียบคันเร่ง
ช่วยลดความเหนื่อยล้าในการขับระยะทางไกล โดยทั่วไปเมื่อขับถึงความเร็วที่ต้องการและ
ตั้งให้ระบบทำงานแล้ว รถก็จะรักษาความเร็วที่ระดับนั้นโดยอัตโนมัติ โดยที่ผู้ขับไม่ต้องเหยียบคันเร่ง
ระบบจะถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติเมื่อความเร็วของรถต่ำกว่า หรือสูงกว่าที่กำหนดไว้ เช่น
ต่ำกว่า 40 ก.ม./ช.ม หรือสูงกว่า 140 ก.ม./ช.ม เป็นต้น รายละเอียดจะขึ้นอยู่กับระบบของแต่ละผู้ผลิต
โดยทั่วไปเมื่อเหยียบเบรกรถจะชลอความเร็วลงตามปกติ แต่ถ้าความเร็วยังไม่ต่ำกว่าที่ระบบกำหนดไว้
เมื่อปล่อยคันเบรกระบบจะเร่งความเร็วให้รถกลับมาอยู่ในความเร็วเดิมที่ตั้งไว้โดยอัตโนมัติ
เพื่อความปลอดภัยผู้ขับสามารถยกเลิกระบบได้ทุกเมื่อโดยการกดปุ่มยกเลิก
ระบบครูสคอนโทล มีใช้กันอย่างแพร่หลายในรถที่ใช้เกียร์อัตโนมัติ แต่ในความเป็นจริงแล้ว รถที่ใช้เกียร์ธรรมดา
ก็สามารถใช้ระบบนี้ได้เช่นกัน โดยเมื่อขับในความเร็วคงที่และไม่มีการเปลี่ยนเกียร์ ก็จะสามารถสั่งให้ระบบ
ทำงานได้ โดยระบบจะรักษาความเร็วให้คงที่โดยผู้ขับไม่ต้องเหยียบคันเร่ง แต่เมื่อใดที่มีการเปลี่ยนเกียร์
ระบบก็จะถูกยกเลิกทันที
ครูสคอนโทลในเกียร์ธรรมดานี้ยังไม่มีใช้ในประเทศไทย เนื่องจากสภาพถนนและลักษณะการขับขี่ที่ต้องมีการเปลี่ยนเกียร์บ่อยครั้ง
แต่ในต่างประเทศอย่างเช่น ประเทศออสเตรเลีย ระบบนี้มีใช้ในรถกะบะเกียร์ธรรมดาด้วย
ในปัจจุบันระบบนี้ได้ถูกพัฒนาขึ้นไปอีก เป็นระบบครูสคอนโทลแบบปรับความเร็วอัตโนมัติ
(Adaptive Cruise Control) ซึ่งรถจะลดความเร็วลงอัตโนมัติ เมื่อตรวจพอสิ่งที่อยู่
ด้านหน้า โดยระบบจะลดความเร็วของรถให้เท่ากับรถคันหน้า และรักษาระยะห่างที่คงที่ ขึ้นอยู่
กับความเร็ว จนกว่ารถคันหน้าจะหลบไป ระบบจึงจะเร่งให้ความเร็วกลับมาอยู่ในระดับเดิมที่ตั้งไว้
โดยอัตโนมัติ