stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พ.ศ. 2342
วันถึงแก่กรรม

4 พฤษภาคม - ทิพพู สุลต่าน ผู้ปกครองอินเดีย (เกิด พ.ศ. 2293)
6 มิถุนายน - แพทริก เฮนรี นักการเมืองชาวอเมริกัน (เกิด พ.ศ. 2279)
29 สิงหาคม - สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 6 (เกิด พ.ศ. 2260)
14 ธันวาคม - จอร์จ วอชิงตัน (เกิด พ.ศ. 2275)
7 กุมภาพันธ์ -จักรพรรดิเฉียนหลง(เกิด พ.ศ. 2254)
สหราชอาณาจักรในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896

| สหราชอาณาจักร ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: GBR
เอ็นโอซี: สมาคมโอลิมปิกอังกฤษ
ณ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ 6 เมษายน ค.ศ. 1896 (1896-04-06) – 15 เมษายน ค.ศ. 1896 (1896-04-15)
นักกีฬา: 10 คน  ใน 7 ชนิดกีฬา   19 รายการ
เหรียญ อันดับ 5:  ทอง 2 เงิน 3 ทองแดง 2 รวม 7 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน
1896 1900 1904 1908 1912 1920 1924 1928 1932 1936 1948 1952 1956 1960 1964 1968 1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
การเข้าร่วมในนามของชาติอื่น
โอลิมปิกซ้อน 1906
สหราชอาณาจักร เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 1896 (พ.ศ. 2439) ณ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ ระหว่างวันที่ 6-15 เมษายน พ.ศ. 2439 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งสหราชอาณาจักรได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 10 คน ใน 7 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้สหราชอาณาจักรได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 2 เหรียญทอง 3 เหรียญเงิน และ 2 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 7 เหรียญ อย่างไรก็ตาม เหรียญทองและเหรียญทองแดงที่จากเทนนิสประเภทคู่ ซึงจอร์จ เอส โรเบิร์ตสัน และ จอห์น ปิอุส โบลันด์เป็นส่วนหนึ่งของทีมผสมด้วย ดังนั้นจึงไม่นับรวมในนี้ด้วย
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1896
| เหรียญ | นักกีฬา | กีฬา | รายการ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 ! ทอง | จอห์น ปิอุส โบลันด์ | เทนนิส | บุคคล |
| 1 ! ทอง | ลอนเซสตัน เอลเลียต | ยกน้ำหนัก | ยกมือเดียว |
| 2 ! เงิน | แกรนท์ลีย์ กูลดิง | กรีฑา | วิ่งข้ามรั้ว 110 เมตร |
| 2 ! เงิน | เฟรเดอริก คีปปิ้ง | จักรยาน | 12 ชั่วโมง |
| 2 ! เงิน | ลอนเซสตัน เอลเลียต | ยกน้ำหนัก | ยกสองมือ |
| 3 ! ทองแดง | เอ็ดเวิร์ด แบทเทลล์ | จักรยาน | ถนน |
| 3 ! ทองแดง | ชาร์ลส์ กเมลิน | กรีฑา | 400 เมตร |
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  กรีฑา | 5 | 0 | 5 |
|  จักรยาน | 2 | 0 | 2 |
|  ยิมนาสติก | 1 | 0 | 1 |
|  ยิงปืน | 2 | 0 | 2 |
|  เทนนิส | 2 | 0 | 2 |
|  ยกน้ำหนัก | 1 | 0 | 1 |
|  มวยปล้ำ | 1 | 0 | 1 |

| รวม | 10 | 0 | 10 |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบสุดท้าย> ผล | รอบสุดท้าย> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลอนเซสตัน เอลเลียต | 100 เมตร | 12.9 | 3 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
| ชาร์ลส์ กเมลิน | 100 เมตร | 12.9 | 3 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
| จอร์จ มาร์แชล | 100 เมตร | ไม่ทราบ | 5 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
| ลอนเซสตัน เอลเลียต | 400 เมตร | DNS | DNS | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
| ชาร์ลส์ กเมลิน | 400 เมตร | 1:00.5 | 2 Q | 56.7 | 3 ! |
| แกรนท์ลีย์ กูลดิง | 400 เมตร | DNS | DNS | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
| จอร์จ มาร์แชล | 400 เมตร | DNS | DNS | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
| จอร์จ มาร์แชล | 800 เมตร | ไม่ทราบ | 4 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ไม่ผ่านเข้ารอบ |
| จอร์จ มาร์แชล | 1500 เมตร | — | — | DNS | DNS |
| แกรนท์ลีย์ กูลดิง | วิ่งข้ามรั้ว 110 เมตร | 18.4 | 1 Q | 17.7 | 2 ! |
| นักกีฬา | รายการ | ระยะทาง | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- |
| จอร์จ เอส โรเบิร์ตสัน | ทุ่มน้ำหนัก | DNS | DNS |
| จอร์จ เอส โรเบิร์ตสัน | ขว้างจักร | 25.20 | 4 |
จักรยาน

บทความหลัก: กีฬาจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896
ยิมนาสติก

บทความหลัก: กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896
ยิงปืน

บทความหลัก: กีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896
เทนนิส

บทความหลัก: กีฬาเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896
ยกน้ำหนัก

บทความหลัก: กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896
มวยปล้ำ

บทความหลัก: กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896
ดูเพิ่ม

สหราชอาณาจักรในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติสหราชอาณาจักรในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาสหราชอาณาจักรที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

"เอเธนส์ 1896". Olympics.com. คณะกรรมการโอลิมปิกสากล. (ในภาษาอังกฤษ)
"Results and Medalists—1896 Summer Olympics". Olympic.org. International Olympic Committee.
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 ที่นครเอเธนส์ ประเทศกรีซ |
| --- | --- |
อเมริกา:   ชิลี   สหรัฐ 
ยุโรป:   ออสเตรีย   บัลแกเรีย   เดนมาร์ก   ฝรั่งเศส   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   อิตาลี   สวิตเซอร์แลนด์   สวีเดน 
โอเชียเนีย:   ออสเตรเลีย 
อื่นๆ:   ทีมผสม
จังหวัดนิญบิ่ญ

| จังหวัดนิญบิ่ญ Tỉnh Ninh Bình |
| --- | --- |
จังหวัด
สมญา: ความสงบเงียบ
ที่ตั้งของจังหวัดนิญบิ่ญในประเทศเวียดนาม
พิกัด: 20°15′N 105°50′E﻿ / ﻿20.250°N 105.833°E﻿ / 20.250; 105.833
ประเทศ:  เวียดนาม
ภูมิภาค: ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง
เมืองหลัก: ฮวาลือ
การปกครอง
 • ประธานสภาประชาชน: ดิญ วัน หุ่ง
 • ประธานคณะกรรมการประชาชน: ดิญ วัน หุ่ง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,383.7 ตร.กม. (534.2 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 982,487 คน
 • ความหนาแน่น: 710 คน/ตร.กม. (1,800 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: เวียดนาม, เหมื่อง
เขตเวลา: UTC+07:00 (ICT)
รหัสพื้นที่: 30
รหัส ISO 3166: VN-18
เว็บไซต์: www.ninhbinh.gov.vn
นิญบิ่ญ (เวียดนาม: Ninh Bình) เป็นจังหวัดของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงของภาคเหนือของประเทศ ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนิญบิ่ญมีประชากร 982,487 คน
ศัพท์มูลวิทยา

ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า 寧平
เขตการปกครอง

จังหวัดนิญบิ่ญแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 2 นครและ 6 อำเภอ ได้แก่
| ชื่อภาษาไทย | ชื่อภาษาเวียดนาม | ประชากร (ค> ศ. 2019) |
| --- | --- | --- |
| นครฮวาลือ | Hoa Lư | 319,125 |
| นครตามเดียป | Tam Điệp | 62,866 |
| อำเภอกีมเซิน | Kim Sơn | 182,942 |
| อำเภอซาเหวียน | Gia Viễn | 120,992 |
| อำเภอญอ-กวาน | Nho Quan | 149,830 |
| อำเภอเอียนคั้ญ | Yên Khánh | 147,069 |
| อำเภอเอียนโม | Yên Mô | 118,469 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ข้อมูลจังหวัดนิ่ญบิ่ญ เก็บถาวร 2014-09-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  เว้  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ
ภูมิภาคของประเทศเวียดนาม

แผนที่การแบ่งเขตทางภูมิศาสตร์เวียดนาม
รัฐบาลเวียดนามได้จัดกลุ่มจังหวัดต่างๆ ไว้เป็น 8 ภูมิภาค ได้แก่ ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ, ตะวันออกเฉียงเหนือ, ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง, ชายฝั่งตอนกลางเหนือ, ชายฝั่งตอนกลางใต้, ที่สูงตอนกลาง, ภาคตะวันออกเฉียงใต้ และดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ภูมิภาคเหล่านี้ไม่ได้ถูกนิยมนำมาใช้ในการแบ่งภูมิภาค แต่ก็ยังมีการแบ่งภูมิภาคในรูปแบบอื่น ๆ
ดูเพิ่ม

จังหวัดของประเทศเวียดนาม
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติจีน

| --- | --- |
中国国家博物馆


ก่อตั้ง: 2003; 22 ปีที่แล้ว (2003)
ที่ตั้ง: ปักกิ่ง
ประเภท: พิพิธภัณฑ์ศิลปะ, พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์
ผลงาน: ศิลปะจีน
ขนาดผลงาน: 1.3 ล้าน
จำนวนผู้เยี่ยมชม: 2,377,600 (2021) 
ผู้อำนวยการ: หวัง ชุนฟา
เจ้าของ: กระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว
ขนส่งมวลชน:  1  เทียนอันเหมินตะวันออก
เว็บไซต์: en.chnmuseum.cn 
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติจีน (จีน: 中国国家博物馆; พินอิน: Zhōngguó guójiā bówùguǎn) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะและประวัติศาสตร์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจัตุรัสเทียนอันเหมิน ใจกลางกรุงปักกิ่ง มีพื้นที่อาคารทั้งหมดประมาณ 200,000 ตารางเมตร มีผลงานมากกว่า 1.4 ล้านชิ้น และห้องนิทรรศการ 48 ห้อง เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีพื้นที่อาคารเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นที่เก็บรวบรวมโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมจีนไว้มากที่สุด และยังเป็นสถาบันสาธารณะระดับชาติชั้นนำที่ได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากกระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว
ประวัติศาตร์

รูปแบบนิติบุคคลปัจจุบันของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2003 โดยการควบรวมสองพิพิธภัณฑ์ที่เคยครอบครองอาคารเดียวกันมาตั้งแต่ ค.ศ. 1959 ได้แก่ พิพิธภัณฑ์การปฏิวัติจีน (ตั้งอยู่ทางปีกเหนือ) ซึ่งมีต้นกำเนิดจากสำนักงานพิพิธภัณฑ์การปฏิวัติแห่งชาติที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1950 เพื่อรักษามรดกของการปฏิวัติ ค.ศ. 1949 และพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์จีนแห่งชาติ (ตั้งอยู่ทางปีกใต้) ซึ่งมีต้นกำเนิดจากทั้งพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติปักกิ่งที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1949 และสำนักงานพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1912 มีหน้าที่ในการปกป้องมรดกทางประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ของจีน
ตัวอาคารแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1959 ในฐานะหนึ่งในสิบมหาอาคารที่สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 10 ปีการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นส่วนเสริมที่สมบูรณ์แบบของมหาศาลาประชาชนซึ่งสร้างขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน ตั้งอยู่บนพื้นที่ 6.5 เฮกตาร์ (16 เอเคอร์) มีความยาวด้านหน้า 313 เมตร (1,027 ฟุต) สูง 4 ชั้น รวมความสูง 40 เมตร (130 ฟุต) และมีความกว้าง 149 เมตร (489 ฟุต) ส่วนหน้าของอาคารมีเสาสี่เหลี่ยมจำนวน 10 ต้น
ภายหลังการปรับปรุงครั้งใหญ่เป็นเวลาสี่ปี พิพิธภัณฑ์ได้เปิดให้บริการอีกครั้งในวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2011 พร้อมด้วยห้องนิทรรศการใหม่ 28 ห้อง ซึ่งเพิ่มพื้นที่จัดแสดงมากกว่าของเดิมสามเท่า และสิ่งอำนวยความสะดวกในการจัดแสดงและจัดเก็บที่ทันสมัย มีพื้นที่จัดแสดงรวมเกือบ 200,000 ตารางเมตร (2.2 ล้านตารางฟุต) การปรับปรุงดังกล่าวได้รับการออกแบบโดยบริษัท เกอร์คาน, มาร์ก แอนด์พาร์ตเนอส์ จำกัด จากประเทศเยอรมนี
นิทรรศการ "เส้นทางสู่การฟื้นฟู" ภายในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นสถานที่ที่ประธานาธิบดีสี จิ้นผิง ได้กล่าวปราศรัยถึงแนวคิดทางการเมือง "ฝันจีน" เป็นครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ครึ่งแรกของนิทรรศการนี้แสดงให้เห็นภาพศตวรรษแห่งความอัปยศอดสูของจีน ส่วนครึ่งหลังนั้นได้นำเสนอคุณธรรมของจีนในการเอาชนะความทุกข์ยาก การปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีน และการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน หลังจากการเยี่ยมชมนิทรรศการแล้ว สีได้แถลงต่อสื่อมวลชนว่า "การฟื้นฟูชาติจีนให้กลับมามีความเจริญรุ่งเรืองอีกครั้งนั้นเป็นความฝันอันยิ่งใหญ่ที่สุดของประชาชาติจีนในสมัยปัจจุบัน"
เนื่องจากการระบาดทั่วของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้ปิดทำการตลอดปี ค.ศ. 2020 ส่งผลให้จำนวนผู้เข้าชมลดลงอย่างมากถึงร้อยละ 78 เหลือเพียง 1,600,000 คน อย่างไรก็ตามใน ค.ศ. 2021 พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก็ยังคงได้รับความนิยมเป็นอันดับสองในรายชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดรองจากพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
นิทรรศการ

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติจีนได้จัดนิทรรศการถาวรและชั่วคราวมากกว่า 10 รายการตลอดทั้งปี ไม่เพียงแต่มุ่งเน้นไปที่การพัฒนาของจีนในสมัยโบราณและสมัยใหม่เท่านั้น แต่ยังพยายามที่จะเป็นหน้าต่างแสดงอารยธรรมโลกอีกด้วย
นิทรรศการถาวร
จีนโบราณ
ถนนสู่การปฏิวัติ
ผลงานศิลปะคลาสสิกสมัยใหม่
นิทรรศการเฉพาะเรื่องถาวร
ศิลปะสำริดจีนโบราณ
พระพุทธรูปศิลปะจีนโบราณ
ศิลปะเครื่องลายครามจีนโบราณ
ศิลปะหยกจีนโบราณ
เหรียญจีนโบราณ
ศิลปะประติมากรรมแอฟริกัน
ราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง
การออกแบบสถาปัตยกรรมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติจีน
ประวัติโดยย่อและความสำเร็จของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติจีน
นิทรรศการพิเศษ (เปิดเป็นครั้งคราว)
ศิลปะเมโทรโพลิแทน
ฟลอเรนซ์และยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา: นิทรรศการผลงานชิ้นเอก
คอลเลกชัน

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ครอบคลุมประวัติศาสตร์จีนตั้งแต่ยุคมนุษย์หยวนโมวเมื่อ 1.7 ล้านปีก่อนจนถึงปลายราชวงศ์ชิง (ราชวงศ์สุดท้ายในประวัติศาสตร์จีน) มีของสะสมถาวรกว่า 1,050,000 ชิ้น ด้วยโบราณวัตถุล้ำค่าและหายากมากมายที่ไม่สามารถพบเจอได้ในพิพิธภัณฑ์แห่งใดในจีนหรือที่อื่น ๆ ในโลก
หนึ่งในสิ่งของที่สำคัญที่สุดในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติจีน ได้แก่ "โฮ่วหมู่อู้ติ่ง" (后母戊鼎) สมัยราชวงศ์ชาง ซึ่งเป็นเครื่องสำริดโบราณที่มีน้ำหนักมากที่สุดในโลก หนักประมาณ 832.84 กิโลกรัม, ซุนบรอนซ์ทรงสี่เหลี่ยมประดับด้วยหัวแกะสี่ตัวสมัยราชวงศ์ชาง, กระทะน้ำสำริดขนาดใหญ่สมัยราชวงศ์โจวตะวันตก, เหรียญสำริดเลี่ยมทองเป็นรูปเสือสมัยราชวงศ์ฉิน, ชุดหยกฝังศพเย็บด้วยด้ายสีทองสมัยราชวงศ์ฮั่น, และคอลเลกชันซันฉ่ายเคลือบสามสีสมัยราชวงศ์ถังและเซรามิกสมัยราชวงศ์ซ่ง
นอกจากนี้ยังมีของสะสมเกี่ยวกับเหรียญที่สำคัญ ซึ่งรวมถึงเหรียญ 15,000 เหรียญที่บริจาคโดยหลัว ปั๋วจ้าว (羅伯昭)
พิพิธภัณฑ์มีนิทรรศการถาวรชื่อ ถนนสู่การปฏิวัติ (The Road to Rejuvenation) ซึ่งนำเสนอประวัติศาสตร์ล่าสุดของจีนตั้งแต่จุดเริ่มต้นของสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง โดยเน้นที่ประวัติศาสตร์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนและความสำเร็จทางการเมืองของพรรค
คอลเลกชัน > แกลเลอรี

ชุดฝังศพหยกเย็บด้วยด้ายสีทองสมัยราชวงศ์ฮั่น
แจกันกระเบื้องเคลือบสีพาสเทลจากยุคเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง
แผ่นทองแดงสำหรับพิมพ์ธนบัตร แบบสายเดียวสมัยราชวงศ์หมิง
งานแกะสลักหินสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มีภาพศาลาริมน้ำที่มองเห็นทะเลสาบที่เต็มไปด้วยปลา เต่า และนกน้ำ
บัตรสองส่วนสีบรอนซ์ (ไผจือ) พร้อมอักษรตังกุตสี่ตัว  ฝังด้วยเงินสมัยเซี่ยตะวันตก
ภาชนะสำริดรูปนกฮูกจากสุสานของพระนางฟู่ ห่าว  สมัยราชวงศ์ชาง
ปลายกระเบื้องมุงหลังคาสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก
ภาพสลักหินสลักภาพนักรบสมัยราชวงศ์เหลียงยุคหลัง
หมอนหยกสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก จากสุสานของเจ้าชายแห่งฉู่ ในซูโจว มณฑลเจียงซู
เครื่องรักสีแดงสมัยราชวงศ์ชิง
เครื่องปั้นดินเผาทาสีวัฒนธรรมหย่างเฉา ยุคหินใหม่   โดยมีภาพนกกระสาจับปลาและขวานหินด้านข้าง
แท่นทองสำริดพร้อมจารึกฝังทองคำยุครณรัฐ รัฐฉู่
ภาพสลักนูนต่ำรูปนักปราชญ์สองคนและสาวใช้สองคนสมัยราชวงศ์ทางตอนใต้
แผ่นทองสัมฤทธิ์สำหรับพิมพ์โฆษณาร้านเข็มตระกูลหลิวที่เมืองจี่หนาน ราชวงศ์ซ่ง เป็นตัวอย่างโฆษณาเชิงพาณิชย์ยุคแรกสุดที่ยังหลงเหลืออยู่
ปืนใหญ่สำริดจารึกปีจื้อหยวนที่ 3 (ค.ศ. 1332) สมัยราชวงศ์หยวน
อ่างทองแดงขนาดใหญ่สมัยราชวงศ์โจวตะวันตก
ลี่กุ้ย ภาชนะสำริดสมัยราชวงศ์โจวยุคแรกสุดที่ถูกค้นพบ และเป็นหลักฐานทางภาพเพียงชิ้นเดียวที่แสดงถึงวันที่ราชวงศ์ชางพิชิตราชวงศ์โจว
โฮ่วหมู่อู้ติ่ง (后母戊鼎) งานสำริดชิ้นใหญ่ที่สุดในโลกที่ค้นพบ ณ ปัจจุบัน สร้างขึ้นในช่วงปลายราชวงศ์ชาง ที่เมืองอันหยาง
เครื่องปั้นดินเผารูปนกอินทรีวัฒนธรรมหย่างเฉา ยุคหินใหม่
สำเนาภาพเหมือนของเหลียง ในสมัยราชวงศ์ซ่ง มีอายุตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 เป็นภาพทูตจากรัฐย่อยต่าง ๆ
นาฬิกานับถอยหลัง

ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 มีการติดตั้งนาฬิกานับถอยหลังที่เกี่ยวข้องกับโอกาสสำคัญระดับชาติ เช่น การโอนอำนาจอธิปไตยฮ่องกงใน ค.ศ. 1997 การโอนอำนาจอธิปไตยมาเก๊าใน ค.ศ. 1999 การเริ่มต้นโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 และการเปิดงานเอ็กซ์โป 2010 ที่เซี่ยงไฮ้
ดูเพิ่ม

รายชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีผู้เข้าชมมากที่สุด
รายชื่อพิพิธภัณฑสถานในประเทศจีน
พิพิธภัณฑ์พระราชวัง (พระราชวังต้องห้าม)
กระทรวงวัฒนธรรมแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
แบบจำลองหอสักการะฟ้าที่โถงด้านหน้าใน ค.ศ. 2014
โถงตะวันตกจัดแสดงนิทรรศการโครงการอวกาศที่มีมนุษย์ควบคุมของจีนใน ค.ศ. 2023
นิทรรศการความสำเร็จ 30 ปีโครงการอวกาศจีน ถูกจัดขึ้นที่ห้องโถงตะวันตกของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติจีน ใน ค.ศ. 2013
นาฬิกานับถอยหลังสำหรับการเริ่มต้นของ โอลิมปิกฤดูร้อน 2008
ดารา กันละยา

| ดารา กันละยา |
| --- | --- |
เกิด: 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 (84 ปี) เวียงจันทน์ ลาว
นามปากกา: ดวงจำปา
อาชีพ: กวี นักเขียน
สัญชาติ: ลาว
ผลงานที่สำคัญ:  ก่อนจะถึงวันนี้  เธอคนนั้น  ฟ้าปลิ้น  ฮักดอก..จึ่งบอกมา  หอมกลิ่นบัวแดง 
ดารา กันละยา (2 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 - ) กวี และนักเขียนชาวลาว เจ้าของนามปากกา ดวงจำปา ผู้คว้ารางวัลซีไรต์ ประจำปี พ.ศ. 2553 ของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (สปป. ลาว) จากผลงานกวีนิพนธ์ บ่มีแต่เจ้า! ของรวมบทกลอน ฮักดอก..จึ่งบอกมา
ประวัติและผลงาน

ดารา กันละยา เกิดที่บ้านหนองปลาไน (อูบมุง) นครหลวงเวียงจันทน์ สปป.ลาว เคยเรียนชั้นประถมศึกษาที่จังหวัดหนองคาย (ประเทศไทย) แต่ไปจบที่โรงเรียนวัดไต นครเวียงจันทน์ และเรียนต่อระดับมัธยมที่โรงเรียนมัธยมปาวี จนจบประกาศนีบัตรครูชั้นกลางที่วิทยาลัยปาวีนั้นเอง ต่อมาได้ไปศึกษาต่อด้านศึกษาศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์น รัฐอิลินอยส์ สหรัฐอเมริกา ประกอบอาชีพเป็นครูสอนชั้นประถมในบ้านเกิด พร้อมกับเขียนหนังสือไปด้วย ต่อมาสมรสกับนักการทูต มีบุตรธิดาด้วยกัน 4 คน ซึ่งทำให้ต้องออกจากอาชีพครู เพราะต้องติดตามสามีไปยังประเทศต่าง ๆ จากประสบการณ์ดังกล่าวทำให้มีวัตถุดิบในการสร้างสรรค์ผลงานด้านวรรณกรรมออกมามากมายทั้งนวนิยาย เรื่องสั้น และบทกวี
ครอบครัวของเธอนับว่าเป็นครอบครัวนักเขียนแท้จริง เพราะพ่อของเธอคือ มหาสิลา วีระวงส์ ปัญญาชนชั้นนำของ สปป.ลาว และน้องสาวของเธอคือ ดวงเดือน บุนยาวงส์ นักเขียนรางวัลซีไรต์ พ.ศ. 2549 ประเภทเรื่องสั้น
ดวงจำปา เป็นคนสำคัญคนหนึ่งในการก่อตั้งวารสารวันนะสิน (วรรณศิลป์) ในราวปี พ.ศ. 2522 ซึ่งต่อมากลายเป็นวารสารวรรณกรรมที่มีชื่อเสียงของลาว  ต่อมาในปี พ.ศ. 2532 ได้ร่วมในโครงการความร่วมมือระหว่างลาวกับเยอรมนี ในงานดูแลรักษาหนังสือใบลาน มรดกทางวัฒนธรรมและแหล่งภูมิปัญญาของบรรพบุรุษของลาว ซึ่งทำให้เธอได้ศึกษาวรรณคดีโบราณของลาวอย่างกว้างขวาง  ต่อมาในปี พ.ศ. 2537 ได้จัดตั้งศูนย์วัฒนธรรมเด็ก เพื่อสร้างคนลาวรุ่นใหม่ให้รู้จักรักษาวัฒนธรรมของชาติ อีกทั้งเป็นการปลูกฝังส่งเสริมเยาวชนให้รู้จักการอ่าน การเขียน และการวาดภาพ ตั้งแต่ยังเล็ก อันเป็นเจตนารมณ์สูงสุดของเธอ และปัจจุบันได้มีการเคลื่อนไหวไปทั่วประเทศ
ผลงานในยุคแรก (พ.ศ. 2515 - พ.ศ. 2518) เป็นงานเขียนที่ออกมาร่วมกับนักเขียนคนอื่น ๆ เช่น กุยกลิ่นสาวคาวผู้ชาย ทะเลชีวิต บ่บานบ่หอม หนาวใจ ฟ้าใหม่ และลืมสัญญา ส่วนผลงานเดี่ยวได้แก่ ก่อนจะถึงวันนี้ เธอคนนั้น ฟ้าปลิ้น ฮักดอก..จึ่งบอกมา และบทละครเรื่อง หอมกลิ่นบัวแดง ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นละครโทรทัศน์ปี พ.ศ. 2530 ด้านงานแปล เธอมีผลงานแปลทั้งหนังสือของนักเขียนชาวรัสเซียและชาวอเมริกัน เช่น แม่น้ำดิน ของ โชโลคอฟ  มหาวิทยาลัยของฉัน และ แม่ ของ แม็กซิม กอร์กี้ และนวนิยาย คู่สัญญา ของแพทริก แฮนรี
รางวัลที่ได้รับ ทูตกิตติมศักดิ์ขององค์การยูเนสโก ปี พ.ศ. 2533 รางวัล NIKKEI Asia  Prize สาขาวัฒนธรรม จากประเทศญี่ปุ่น ปี พ.ศ. 2539 รางวัลโกมลคีมทอง ประเทศไทย พ.ศ. 2545 รางวัลช่อการะเกดเกียรติยศ จากสำนักช่างวรรณกรรม ประเทศไทย ปี พ.ศ. 2551 และรางวัลซีไรต์  ปี พ.ศ. 2553 จากกลอนผญา บ่มีแต่เจ้า!  ในหนังสือรวมบทกลอนชุด ฮักดอก..จึ่งบอกมา ที่พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2548 ซึ่งเธอบอกว่าเขียนเพื่ออุทิศแก่มารดา
ดวงจำปา หรือดารา รักงานเขียน ถึงแม้ว่าวงการกวีของลาวเกิดความซบเซาด้านคุณภาพ แรงจูงใจให้เขียนบทกวีโดยไม่มีผลประโยชน์ตอบแทนแทบไม่มี คนรุ่นใหม่ไม่ค่อยเขียนกลอนและคนอ่านก็มีน้อย  ตอนที่พิมพ์หนังสือ "ฮักดอก...จึ่งบอกมา" เมื่อปี ค.ศ.2005 ดาราก็ใช้เงินตัวเองทั้งหมด  เธอกล่าวว่า "สิ่งเดียวที่นักกวีลาวทำได้ คือ เขียนเถอะ เขียนเพื่อพัฒนาตัวเอง เขียนเพื่อความอยากเขียน เขียนเพราะมีหน้าที่ที่จะต้องช่วยเหลือสังคม เขียนแล้วส่งไป หนังสือพิมพ์เขาลงให้ก็ดีแล้ว ขอให้ตีพิมพ์ให้มันซื่อตรง ให้มันงาม ให้คนได้อ่าน ไม่ต้องหวังอะไร"
นินเท็นโด

| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์ที่เริ่มใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 2016
นินเท็นโดสาขาใหญ่ที่เกียวโต ประเทศญี่ปุ่น
ประเภท: บริษัทร่วมทุน   TYO: 7974   NASDAQ: NTDOY   FWB: NTO   SET:NINTENDO19
ISIN: JP3756600007 
อุตสาหกรรม: การ์ดเกม วิดีโอเกม
ก่อตั้ง: 23 กันยายน พ.ศ. 2432 (ค.ศ. 1889)
ผู้ก่อตั้ง: ฟูซาจิโร ยามาอูจิ
สำนักงานใหญ่:  เกียวโต   ในต่างประเทศ:    เรดมอนด์ รัฐวอชิงตัน    ริชมอนด์ บริติชโคลัมเบีย   กรอสโซสไฮม์ เยอรมนี    สกอร์บี้ วิกตอเรีย  ซูโจว (ในนาม iQue, Ltd.)  โซล    กอสตา เดล เอสเต (ในนาม Latamel Inc.)    มอนโรเวีย ไลบีเรีย
บุคลากรหลัก: ชุนตาโร ฟูรูกาวะ (ประธานบริษัท)   ชิเงรุ มิยาโมโตะ
ผลิตภัณฑ์: วิดีโอเกม เกมบอย นินเท็นโด 64 เกมคิวบ์ นินเท็นโด DS วี นินเท็นโด 3DS วียู นินเท็นโด สวิตช์ อะมีโบ ฯลฯ
รายได้: 16.2 พันล้านดอลลาร์ (ข้อมูลปี พ.ศ. 2551)
พนักงาน: 6,200 (ข้อมูลปี พ.ศ. 2563)
เว็บไซต์: นินเท็นโด-ญี่ปุ่น นินเท็นโด-สหรัฐ นินเท็นโด-ยุโรป นินเท็นโดออสเตรเลีย นินเท็นโด-ไทย
นินเท็นโด (ญี่ปุ่น: 任天堂 หรือ ニンテンドー; โรมาจิ: Nintendō; อังกฤษ: Nintendo) เป็นบริษัทสัญชาติญี่ปุ่น ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2432 (ค.ศ. 1889) โดย ฟูซาจิโร ยามาอูจิ เริ่มแรกทำธุรกิจเกี่ยวกับการ์ดเกมและของเล่น รวมถึงธุรกิจอื่น เช่น โรงแรมและแท็กซี่ ใน พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) นินเท็นโดได้ผันตัวเองมาเป็นบริษัทวิดีโอเกม ซึ่งเป็นบริษัทเกี่ยวกับวิดีโอเกมที่มีอายุยาวนานที่สุดและทรงอิทธิพลที่สุดจนถึงปัจจุบัน
ประวัติ > พ.ศ. 2432 - พ.ศ. 2512 ยุคแรกธุรกิจ การ์ดเกมและของเล่น

สำนักงานใหญ่เดิมของนินเท็นโด แขวงชิโมะเงียว จังหวัดเกียวโต พ.ศ. 2432 - พ.ศ. 2493
โปสเตอร์นินเท็นโดผลิตภัณฑ์การ์ดเกมคารุตะและไพ่ ช่วงสมัยยุคเมจิ
ฮาร์ดแวร์

นินเท็นโดได้วางจำหน่ายเครื่องเล่นเกมคอนโซล 6 รุ่น ได้แก่ คัลเลอร์ ทีวี เกม ฟามิคอม ซูเปอร์ฟามิคอม นินเท็นโด 64 เกมคิวบ์ วี วียู และ นินเทนโดสวิตช์ สำหรับเครื่องเล่นเกมพกพา ได้วางจำหน่ายเกมบอย 7 รุ่น เวอร์ชวลบอย นินเท็นโด DS นินเท็นโด 2DS นินเท็นโด 3DS นิว นินเท็นโด 3ดีเอส นินเทนโด สวิช และ เกมกดและ วิดีโอเกม อื่น ๆ อีกมาก
ซอฟต์แวร์

นินเท็นโดมีเกมที่มีชื่อเสียงหลายเกม เช่น เกมชุดมาริโอ โปเกมอน แอนิมอลครอสซิง ดองกี้คอง เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา ไฟร์เอมเบลม เมทรอยด์ เอฟ-ซีโร่ สตาร์ฟ็อกซ์ พิกมิน สแพล็ตตูน และ เคอร์บี้  และ พนักงานหลายคนของนินเท็นโดมีอิทธิพลอย่างมากต่อวงการเกม เช่น ชิเงรุ มิยาโมโตะ ผู้ให้กำเนิดมาริโอ เป็นต้น
สถานที่ตั้ง

นินเท็นโดสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองเกียวโต จังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น นินเท็นโดอเมริกาตั้งอยู่ที่ เรดมอนด์ รัฐวอชิงตัน (สำนักงานใหญ่สาขาอเมริกา), นอร์ธเบนด์ รัฐวอชิงตัน และ แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย นินเท็นโดแคนาดาตั้งอยู่ที่ ริชมอนด์ บริติชโคลัมเบีย และโทรอนโต นินเท็นโดออสเตรเลียตั้งอยู่ที่เมลเบิร์น รัฐวิกตอเรีย นินเท็นโดยุโรปตั้งอยู่ที่เมือง Großostheim ประเทศเยอรมนี นินเท็นโดจีนได้ร่วมกับ iQue และล่าสุดนินเท็นโดเกาหลี ก่อตั้งเมื่อ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2549
นินเท็นโดในประเทศไทย

ก่อน พ.ศ. 2562 นินเท็นโดไม่มีผู้แทนจำหน่ายอย่างเป็นทางการในประเทศไทย ร้านขายเกมบางแห่งนำเข้าเครื่องคอนโซลจากต่างประเทศ ส่วนใหญ่ร้านค้าจะขาย 2 โซนใหญ่ ๆ คือจากญี่ปุ่นและสหรัฐ ในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2562 นินเท็นโดได้มีตัวแทนจำหน่ายอย่างเป็นทางการโดย Maxsoft จากประเทศสิงคโปร์ และในวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ทางนินเท็นโดได้เปิดเว็บไซต์ของประเทศไทยอย่างเป็นทางการ และเป็นเว็บไซต์แห่งที่ 2 ต่อจากเว็บไซต์ของประเทศสิงคโปร์ตั้งแต่เดือนตุลาคมที่ผ่านมา ซึ่งผู้จัดจำหน่ายในไทยคือเจดีเซ็นทรัล ในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2566 ทางนินเท็นโดได้เปลี่ยนผู้จัดจำหน่ายในไทยคือซินเน็คแทนที่เจดีเซ็นทรัลเนื่องมาจากทางเจดีเซ็นทรัลได้ประกาศว่าจะยุติการให้บริการในประเทศไทยโดยมีผลตั้งแต่วันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2566 ในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 ทางนินเท็นโดและตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยได้ประกาศซื้อขายหลักทรัพย์ในไทยเป็นทางการ ตลาดหลักทรัพย์จัดหมวดหมู่ประเภท DR NINTENDO19 เริ่มซื้อขายทั่วไปในวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 ต่อมาเมื่อ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 ได้มีการเปิดร้านตัวแทนจำหน่าย Nintendo Authorized Store โดยซินเน็คเป็นแห่งแรกที่ศูนย์การค้าสยามพารากอน
โลโก้

คำว่า Nintendo นั้นคาดกันว่ามาจากคำว่า Nintendou ซึ่งแปลว่า “ปล่อยให้เรื่องของโชคขึ้นกับสวรรค์เบื้องบน”
แหล่งข้อมูลอื่น

นินเท็นโดญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น) เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
นินเท็นโดอเมริกา (อังกฤษ) เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
นินเท็นโดยุโรป (อังกฤษ) เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
นินเท็นโดไทย (ไทย) เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
นินเท็นโดไทยแลนด์ เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บไซต์อย่างไม่เป็นทางการของไทย รวมข้อมูลผลิตภัณฑ์ของนินเท็นโด
วันลอยกระทง

| วันลอยกระทง |
| --- | --- |
เทศกาลลอยกระทงที่จังหวัดเชียงใหม่
จัดขึ้นโดย: ประเทศไทย, ประเทศลาว (ในฐานะบุญพระธาตุหลวง), ประเทศมาเลเซียตอนบน, รัฐฉานในประเทศพม่า และสิบสองปันนาในประเทศจีน  ประเทศพม่า (ในฐานะ เทศกาลตาซองได), ประเทศศรีลังกา (ในฐานะ Il Poya), ประเทศจีน (ในฐานะ เทศกาลโคมไฟ)
ประเภท: การสะเดาะเคราะห์, การขอขมา, การบูชา
ความสำคัญ: บูชารอยพระพุทธบาทและขอขมาพระแม่คงคา, บูชาเจดีย์พระเกศาพระพุทธเจ้าในสวรรค์
วันที่: ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติไทย
ความถี่: ทุกปี
ส่วนเกี่ยวข้อง: เทศกาลตาซองได  (พม่า) Il Poya  (ศรีลังกา) เทศกาลไหว้พระจันทร์  (จีน)
วันลอยกระทง เป็นเทศกาลของกลุ่มชาติพันธุ์ไทตะวันออกเฉียงใต้รวมทั้งประเทศไทย ตรงกับวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติไทย ประเพณีนี้กำหนดขึ้นเพื่อเป็นการสะเดาะเคราะห์และขอขมาต่อพระแม่คงคาซึ่งเป็นเทวดาในคติฮินดู แต่เทศกาลนี้มีร่องรอยหลักฐานย้อนไปถึงจีนและอินเดียโบราณ
ในประเทศไทยมีชื่อเรียกว่าลอยกระทง ส่วนประเทศอื่น ๆ มีชื่อเรียกแตกต่างกัน โดยประเทศพม่ามีชื่อว่า "เทศกาลตาซองได", ประเทศศรีลังกามีชื่อว่า "Il Full Moon Poya" และประเทศจีนมีชื่อว่า "เทศกาลโคมไฟ"
ศัพทมูลวิทยา

รายงานจากพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 คำว่า ลอย หมายถึง 'อยู่บนผิวน้ำ' ส่วน กระทง มีหลายความหมาย หนึ่งในนั้นคือ 'ภาชนะเย็บด้วยใบตองหรือใบไม้ที่สามารถลอยบนน้ำในช่วงเทศกาลลอยกระทง' มากไปกว่านั้น สำนักงานราชบัณฑิตยสภารายงานคำว่า กระทง มีที่มาจากคำในภาษาจีนเก่าว่า 鐙 หรือ 燈 (/*k-tˤəŋ/) ซึ่งหมายถึงภาชนะพิธีกรรมหรือโคมไฟ