stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกาะน้อย (นครศรีธรรมราช)

| ภูมิศาสตร์ |
| --- | --- |
ที่ตั้ง: อ่าวไทย
พิกัด: 9°19′22″N 99°47′04″E﻿ / ﻿9.32278°N 99.78444°E﻿ / 9.32278; 99.78444
พื้นที่: 0.015 ตารางกิโลเมตร (0.0058 ตารางไมล์)
การปกครอง
 ไทย
จังหวัด: นครศรีธรรมราช
อำเภอ: ขนอม
ตำบล: ท้องเนียน
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+07:00
รหัสไปรษณีย์: 80210
รหัสภูมิศาสตร์: 801503
เกาะน้อย หรือ เกาะนุ้ย เป็นเกาะเล็ก ๆ รวมทั้งหมด 3 เกาะ คือ เกาะนุ้ย เกาะนุ้ยใน เกาะนุ้ยนอก ตั้งอยู่ในเขตตำบลท้องเนียน อำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช เกาะนุ้ยเป็นเกาะที่มีปรากฏการณ์ธรรมชาติอย่างหนึ่ง คือ เป็นแอ่งน้ำอยู่ตรงรอยแยกของหิน ช่วงที่น้ำขึ้นน้ำทะเลก็จะท่วมมิดแอ่ง แต่พอน้ำลงก็จะเห็นเป็นแอ่งน้ำที่มีน้ำอยู่เต็ม และน้ำในแอ่งนี้ก็เป็นน้ำจืดอีกด้วย เรียกแอ่งน้ำนี้ว่า บ่อน้ำจืดกลางทะเล ประกอบกับรูปร่างของแอ่งน้ำดูคล้ายรอยเท้า และยังมีเรื่องราวของ หลวงพ่อทวดเหยียบน้ำทะเลจืด ผู้ที่ศรัทธาเชื่อว่าเป็นบ่อน้ำศักสิทธิ์ ที่หลวงพ่อทวดได้แสดงปาฏิหาริย์ เหยียบน้ำทะเลให้เป็นน้ำจืดตามที่ตำนานได้ว่าไว้
ภูมิศาสตร์

เกาะน้อย หรือ เกาะนุ้ย มีพื้นที่เกาะทั้งหมด 0.015 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ในเขตตำบลท้องเนียน อำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช
อายากะ ไซโต

| อายากะ ไซโต |
| --- | --- |
齋藤 彩夏
เกิด:  (1988-06-02) 2 มิถุนายน ค.ศ. 1988 (36 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1996 – ปัจจุบัน
องค์การ: อาโอนิโปรดักชัน
ส่วนสูง: 157.5 ซม.
อายากะ ไซโต (ญี่ปุ่น: 齋藤 彩夏; โรมาจิ: Saitō Ayaka, 2 มิถุนายน 1988 –) เป็นนักพากย์และ นักแสดงละครเวทีชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองฮิโนะ โตเกียว สังกัดอาโอนิโปรดักชัน ส่วนสูง 157.5 ซม.
ชื่อเขียนเป็นคันจิว่า 齋藤 彩夏 ซึ่งเป็นชื่อจริง เป็นหลัก แต่มีในหลายผลงานที่เขียนเป็น 斎藤 彩夏 หรือ 斉藤 彩夏
อันซุ ฮารูโนะ

| อันซุ ฮารูโนะ |
| --- | --- |
春野 杏
เกิด:  (1994-10-30) 30 ตุลาคม ค.ศ. 1994 (29 ปี) จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: อาตส์วิชัน
ส่วนสูง: 163 ซม.
อันซุ ฮารูโนะ (春野 杏,  30 ตุลาคม 1994-) เป็น นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดคานางาวะ สังกัดอาตส์วิชัน
ผลงานพากย์

Blend S (โฮชิกาวะ มาฟุยุ)
ยูรางิโซว ที่นี่ผีน่ารักนะ (ชิงารากิ โคยุซึ)
นายท่านอยู่บนตักหรือบางทีอยู่บนหัวเรา (ยาซากะ มิโซระ)
ถ้าน่ารักซะอย่าง จะลามกบ้างก็ได้ใช่มั้ยคะ (ฟุจิโมโนะ อายาโนะ)
ทามะโยมิ (โอโนะ อายุมิ)
คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ (อันซึ)
ลาก่อนคราเมอร์ของฉัน (ซากาจิมาจิ โนริโกะ)
เวอร์จินโร้ด เพชฌฆาตสาวบนเส้นทางพิสุทธิ์ (พันเดโมเนียม)
อองเลี้ยน

ขุนนางของรัฐจ๊กก๊ก (เสียชีวิตราว ค.ศ. 223)
| อองเลี้ยน (หวาง เหลียน) |
| --- | --- |
王連

หัวหน้าเลขานุการของอัครมหาเสนาบดี (丞相長史 เฉิงเซี่ยงจ๋างสื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
หัวหน้ารัฐบาล: จูกัดเหลียง
นายกองทหารม้าประจำการ (屯騎校尉 ถุนฉีเซี่ยวเว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 223 (223) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
หัวหน้ารัฐบาล: จูกัดเหลียง
ขุนพลผู้ฟื้นฟู (興業將軍 ซิงเย่เจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
เจ้าเมืองจ๊ก (蜀郡太守 สู่จฺวิ้นไท่โฉฺ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
นายกองสำนักเกลือ (司鹽校尉 ซือเหยียนเซี่ยวเว่ย์)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
นายอำเภอกว่างตู (廣都令 กว่างตูลิ่ง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
นายอำเภอฉือฟาง (什邡令 ฉือฟางลิ่ง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 214 หรือหลังจากนั้น (214 หรือหลังจากนั้น) – ค.ศ. ? (?)
นายอำเภอจื่อถง (梓潼令 จื่อถงลิ่ง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 214 (214)
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ นครหนานหยาง มณฑลเหอหนาน
เสียชีวิต: ป. ค.ศ. 223
บุตร: หวาง ชาน
อาชีพ: ขุนนาง
ชื่อรอง: เหวินอี๋ (文儀)
บรรดาศักดิ์: ผิงหยางถิงโหฺว (平陽亭侯)

อองเลี้ยน (เสียชีวิต ป. ค.ศ. 223) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หวาง เหลียน (จีน: 王連; พินอิน: Wáng Lián) ชื่อรอง เหวินอี๋ (จีน: 文儀; พินอิน: Wényí) เป็นขุนนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ประวัติ

อองเลี้ยนเป็นชาวเมืองลำหยง (南陽郡 หนานหยางจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันอยู่บริเวณนครหนานหยาง มณฑลเหอหนาน อองเลี้ยนเดินทางเข้ามณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นทีของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) ในช่วงเวลาระหว่าง ค.ศ. 194 ถึง ค.ศ. 214 ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เมื่อเล่าเจี้ยงเป็นเจ้ามณฑลเอ๊กจิ๋ว อองเลี้ยนรับราชการเป็นนายอำเภอ (令 ลิ่ง) ของอำเภอจื่อถง (梓潼縣 จื่อถงเซี่ยน) ภายใต้เล่าเจี้ยงในเวลานั้น
ระหว่างปี ค.ศ. 212 ถึง ค.ศ. 214 ขุนศึกเล่าปี่รบกับเล่าเจี้ยงในสงครามแย่งชิงมณฑลเอ๊กจิ๋ว เมื่อทัพของเล่าปี่เข้าโจมตีอำเภอจื่อถง อองเลี้ยนสั่งให้ทหารซ่อนหลังกำแพงเมืองและปิดประตู ปฏิเสธที่จะยอมจำนนต่อเล่าปี่ เล่าปี่ประทับใจอองเลี้ยนที่จงรักภักดีต่อเล่าเจี้ยง จึงยกเลิกการโจมตีอำเภอจื่อถง
ในปี ค.ศ. 214 หลังเล่าปี่ยึดครองมณฑลเอ๊กจิ๋วสำเร็จ ได้รับอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาของเล่าเจี้ยงส่วนใหญ่มารับราชการกับตน เวลานั้นเล่าปี่ตั้งให้อองเลี้ยนเป็นนายอำเภอของอำเภอฉือฟาง (什邡縣 ฉือฟางเซี่ยน) และภายหลังให้เป็นนายอำเภอของอำเภอกวางตู (廣都縣 กวางตูเซี่ยน; ปัจจุบันอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขตชฺวางหลิว นครเฉิงตู มณฑลเสฉวน) อองเลี้ยนปฏิบัติหน้าที่ได้เป็นอย่างดีและภายหลังได้เลื่อนตำแหน่งเป็นนายกองสำนักเกลือ (司鹽校尉 ซือเหยียนเซี่ยวเว่ย์) ทำหน้าที่ดูแลและควบคุมการผลิตและการค้าเกลือและเหล็ก สำนักเกลือภายใต้การนำของอองเลี้ยนมีรายได้มหาศาลจากผลกำไรและภาษี  ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นอองเลี้ยนยังเสนอชื่อผู้ใต้บังคับบัญชาบางคนที่มีศักยภาพสูง เช่น ลิหงี (呂乂 ลฺหวี่ อี้) ตอกี๋ (杜祺 ตู้ ฉี) และหลิว ก้าน (劉幹) แนะนำให้เลื่อนหรือแต่งตั้งในตำแหน่งที่สูงขึ้น ภายหลังอองเลี้ยนได้รับตำแหน่งเพิ่มเติมเป็นเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉฺ่ว) ของเมืองจ๊ก (蜀郡 สู่จฺวิ้น; ปัจจุบันอยู่บริเวณใจกลางนครเฉิงตู มณฑลเสฉวน) และขุนพลผู้ฟื้นฟู (興業將軍 ซิงเย่เจียงจฺวิน)
ในปี ค.ศ.  223 หลังเล่าเสี้ยนขึ้นเป็นจักพรรดิแห่งรัฐจ๊กก๊ก อองเลี้ยนได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกองทหารม้าประจำการ (屯騎校尉 ถุนฉีเซี่ยวเว่ย์) และเป็นหัวหน้าเลขานุการ (長史 จ๋างสื่อ) ของจูกัดเหลียงผู้เป็นอัครมหาเสนาบดี (丞相 เฉิงเซี่ยง) อองเลี้ยนยังได้รับบรรดาศักดิ์เป็นผิงหยางถิงโหฺว (平陽亭侯)
ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 223 และ ค.ศ. 224 เมื่อเกิดกบฏขึ้นในภูมิภาคหนานจงทางตอนใต้ของจ๊กก๊ก จูกัดเหลียงต้องการนำทัพจ๊กก๊กในการทัพปราบกบฏและสยบภูมิภาคหนานจงด้วยตนเอง อองเลี้ยนคัดค้านอย่างหนักแน่นกล่าวว่าจูกัดเหลียงมีสถานะที่สำคัญจึงไม่ควรเสี่ยงไปยังภูมิภาคหนานจงที่อันตราย แต่จูกัดเหลียงยืนกรานว่าจะนำการทัพด้วยตนเองเพราะกังวลว่าไม่มีขุนพลจ๊กก๊กคนใดที่มีความสามารถเพียงพอสำหรับภารกิจนี้  อย่างไรก็ตาม ความจริงใจของอองเลี้ยนก็ทำให้จูกัดเหลียงพิจารณาทบทวนอยู่หลายครั้ง ก่อนที่ในที่สุดจะตัดสินใจไปในการทัพเมื่อต้นปี ค.ศ. 225
อองเลี้ยนเสียชีวิตหลังจากนั้นอีกไม่นาน อาจจะเป็นราวปี ค.ศ. 223 หลังอองเลี้ยนเสียชีวิต หวาง ชาน (王山) บุตรชายของอองเลี้ยนสืบทอดบรรดาศักดิ์และศักดินาของบิดา หวาง ชานรับราชการเป็นขุนนางของจ๊กก๊กเช่นเดียวกับบิดา โดยมีตำแหน่งสูงสุดเป็นเจ้าเมืองเจียงหยาง (江陽郡 เจียงหยางจฺวิ้น; ปัจจุบันอยู่บริเวณนครเน่ย์เจียง มณฑลเสฉวน)
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
หม่อมเจ้าภูริพันธ์ ยุคล

| หม่อมเจ้าภูริพันธ์ ยุคล |
| --- | --- |

ประสูติ: 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2477
สิ้นชีพตักษัย: 20 เมษายน พ.ศ. 2557 (79 ปี) โรงพยาบาลศิริราช กรุงเทพมหานคร
หม่อม: หม่อมนิติมา ยุคล ณ อยุธยา
ราชสกุล: ยุคล
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล
พระมารดา: บุญล้อม ฐานะวร
| --- | --- |
รับใช้: กองทัพอากาศไทย
ชั้นยศ:  เรืออากาศโท
เรืออากาศโท หม่อมเจ้าภูริพันธ์ ยุคล (7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2477 – 20 เมษายน พ.ศ. 2557) เป็นพระโอรสในพลตรีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล ประสูติแต่หม่อมบุญล้อม ยุคล ณ อยุธยา
พระประวัติ

เรืออากาศโท หม่อมเจ้าภูริพันธ์ ยุคล มีพระนามลำลองว่า "ท่านชายเป๋อ" ประสูติเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2477 เป็นพระโอรสในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล ประสูติแต่บุญล้อม ฐานะวร มีภราดาและภคินีร่วมพระบิดาเดียวกันห้าองค์ ได้แก่
ท่านผู้หญิงพันธุ์สวลี กิติยากร (ท่านหญิงปิ๋ม; ประสูติ 24 กันยายน พ.ศ. 2476; พระมารดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ)
หม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ ยุคล (ท่านชายกบ; 11 ตุลาคม พ.ศ. 2478 - 27 สิงหาคม พ.ศ. 2538)
คุณหญิงรังษีนภดล ยุคล (ท่านหญิงอ๋อย; 2 ตุลาคม พ.ศ. 2480 - 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2560)
พันโท หม่อมเจ้านวพรรษ์ ยุคล (ท่านชายปีใหม่; ประสูติ 1 มกราคม พ.ศ. 2521)
ภานุมา พิพิธโภคา (ท่านหญิงหญิง; ประสูติ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2524)
พระประวัติ > ทรงพี่น้องร่วมมารดาเดียวกัน ได้แก่

นายปรารถนา รักธรรม (ถึงแก่กรรม)
จ่าเอกสถาพร ฐานะวร (ถึงแก่กรรม)
พลอากาศเอกสงคราม ฐานะวร อดีตผู้บังคับการกองบิน 46 และอดีตรองผู้บัญชาการทหารสูงสุด
นายกำธร ฐานะวร
นายยันชัย ฐานะวร
นายไตรยาวุธ ฐานะวร
นางสุกัญญา สารภา
เมื่อหม่อมเจ้าภูริพันธ์มีชันษาได้ 2 เดือน พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมเขตรมงคล พระอัยยิกาฝ่ายพระบิดา ได้ทรงชุบเลี้ยงไว้และประทานพระนามว่า "ภูริพันธ์" เพื่อให้พ้องกับพระนามของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี และประทานพระนามลำลองว่า "ท่านเป๋อ" จนกระทั่งชันษาได้ 16 ปี จึงได้กลับไปอยู่ในความดูแลของพระบิดา
การศึกษาและการทรงงาน

เมื่อเยาว์วัยทรงศึกษาที่โรงเรียนอัสสัมชัญ, โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย, โรงเรียนการบินกองทัพอากาศ ทรงรับราชการเป็นนักบินของกองทัพอากาศในตำแหน่งนักบินประจำกองบินต่าง ๆ จากนั้นเสด็จไปศึกษาที่โรงเรียนนายทหารอากาศอังกฤษ เจอบี้ ประเทศอังกฤษ (RAF Officer Training Unit, Jurby, United Kingdom) เสด็จกลับมาทรงรับราชการต่อในตำแหน่งนักบิน ตำแหน่งสุดท้ายคือนักบินประจำกองบิน 1 ฝูงบินที่ 11 ทรงลาออกจากราชการเพื่อปฏิบัติหน้าที่นักบินรบให้กับหน่วยบินไฟร์ฟลาย จากนั้นทรงปฏิบัติหน้าที่นักบินให้กับบริษัทคอนติเนนเติล แอร์ เซอร์วิส และบริษัทแอร์สยาม จำกัด จากนั้นทรงย้ายไปประทับ ณ ประเทศสิงคโปร์ เพื่อทรงปฏิบัติหน้าที่นักบินให้กับบริษัทสิงคโปร์แอร์ไลน์ จนกระทั่งเกษียณอายุงาน
ครอบครัว

หม่อมเจ้าภูริพันธ์เสกสมรสกับหม่อมนิติมา ยุคล ณ อยุธยา (สกุลเดิม ยนเปี่ยม) มีโอรสสองคน ได้แก่
หม่อมราชวงศ์อัครินทร์ ยุคล สมรสกับ ศยามล ยุคล ณ อยุธยา (สกุลเดิม กุลพิจิตร) มีบุตร-ธิดา 3 คน
หม่อมหลวงสายสวลี ยุคล
หม่อมหลวงอธิวัตน์ ยุคล
หม่อมหลวงสิริสวลี ยุคล
เรืออากาศโท หม่อมราชวงศ์ทักขิญ ยุคล กัปตันบริษัทการบินไทย จำกัด (มหาชน) สมรสกับ แพทย์หญิง ลัญจพร ยุคล ณ อยุธยา (ราชสกุลเดิม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา) มีบุตร-ธิดา 2 คน
หม่อมหลวงนิภาภิรมย์ ยุคล
หม่อมหลวงภูริ ยุคล
อุบัติเหตุและการถึงชีพิตักษัย

เรืออากาศโท หม่อมเจ้าภูริพันธ์ ยุคล ทรงประสบอุบัติเหตุรถยนต์ที่นั่งชนต้นไม้ เมื่อบ่ายวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2557 เข้าพักรักษาองค์ที่ห้องผู้ป่วยขั้นวิกฤติ (ICU) โรงพยาบาลศิริราช กระทั่งวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2557 เวลา 03.13 น. ถึงชีพิตักษัยด้วยอาการติดเชื้อในกระแสโลหิต สิริชันษา 79 ปี
วันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2557 เวลา 17.00 น. พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานน้ำหลวงสรงศพ และพระราชทานพระโกศราชวงศ์ พร้อมเครื่องสูงทองแผ่ลวดตั้งประกอบเป็นเกียรติยศ ทั้งยังทรงพระราชทานพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมศพ มีกำหนด 7 คืน ตั้งแต่วันที่ 21 ถึง 27 เมษายน พ.ศ. 2557 ณ ศาลากวีนิรมิต (ศาลากลางน้ำ) วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
วันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2557 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ บำเพ็ญพระราชกุศล 7 วัน พระราชทานศพ
วันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2561 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ เสด็จแทนพระองค์ไปในการพระราชทานเพลิงศพเรืออากาศโท หม่อมเจ้าภูริพันธ์ ยุคล ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2555 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2518 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
พ.ศ. 2515 –  เหรียญราชการชายแดน (ช.ด.)
พ.ศ. 2518 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)
พ.ศ. 2514 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 5 (ภ.ป.ร.5)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
อายากะ อาซาอิ

| อายากะ อาซาอิ |
| --- | --- |
朝井 彩加
เกิด:  (1992-05-11) 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 (32 ปี) จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์, นักแสดง
องค์การ: อินเทนชัน
ส่วนสูง: 160 ซม.
อายากะ อาซาอิ (ญี่ปุ่น: 朝井 彩加; โรมาจิ: Asai Ayaka; 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 -) เป็นนักพากย์และ นักแสดงชาวญี่ปุ่น อยู่สังกัดอินเทนชัน เกิดในจังหวัดชิซูโอกะ
ผลงานพากย์

ฮิบิเคะ! ยูโฟเนียม (คาโต ฮาซึกิ)
หน่วยผจญคนไฟลุก (ริสะ อิซาริเบะ)
แบล็ค ร็อค ชูตเตอร์ (มอนิกา คาบุรางิ)
ในใจของคุโนอิจิ สึบากิ (อาซามิ)
เธอผู้อันตรายต่อใจผม (โคบายาชิ จิฮิโระ)
เจ้าหญิงผู้เสียสละกับราชาอสูร (เด็ก นิล)
อารียา

อารียา อาจหมายถึง
อารียา สิริโสภา นางสาวไทย ประจำปี พ.ศ. 2537
อารียา ผลฟูตระกูล นักแสดงและนางแบบชาวไทย
อารียา ไดวารี นักมวยปล้ำชาวสหรัฐเชื้อสายอิหร่าน
อารียา พรอพเพอร์ตี้ บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์สัญชาติไทย
ดูเพิ่ม

อารีย์
อริยะ
อองหำ

ขุนพลของรัฐจ๊กก๊ก
| อองหำ (หวาง หาน) |
| --- | --- |
王含

ผู้ควบคุมทัพ (監軍 เจียนจวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 263 (263)
กษัตริย์: เล่าเสี้ยน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ
เสียชีวิต: ไม่ทราบ
อาชีพ: ขุนพล

อองหำ หรือ องเสีย มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หวาง หาน (จีน: 王含; พินอิน: Wáng Hán) เป็นขุนพลของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 258 เกียงอุยผู้เป็นมหาขุนพล (大將軍 ต้าเจียงจฺวิน) แห่งจ๊กก๊กเสนอแผนใหม่ในการป้องกันเมืองฮันต๋ง (漢中 ฮั่นจง) โดยให้แบ่งกำลังทหาร "โอบล้อมฮันต๋ง" เมื่อข้าศึกบุกเข้ามาให้ตั้งมั่นสะสมเสบียงอาหาร รักษาจุดยุทธศาสตร์ และใช้ยุทธวิธีแบบกองโจร เมื่อกำลังทหารฝ่ายข้าศึกอ่อนล้าและล่าถอยไป ให้ยกกองกำลังป้องกันและกองกำลังแบบกองโจรเข้าโจมตีร่วมกัน เอาเจ้, อองหำผู้เป็นผู้ควบคุมทัพ (監軍 เจียนจวิน) และเจียวปินผู้เป็นผู้พิทักษ์ทัพ (護軍 ฮู่จฺวิน) รับคำสั่งเกียงอุยและนำทหารใต้บังคับบัญชาโอบล้อมเมืองฮันต๋ง โดยเอาเจ้รักษาอำเภอเซียวเส (漢壽縣 ฮั่นโช่วเซี่ยน; ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอเจี้ยนเก๋อ มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) อองหำรักษาอำเภอก๊กเสีย (樂城縣 เล่อเฉิงเซี่ยน; ปัจจุบันคืออำเภอเฉิงกู้ มณฑลฉ่านซี) และเจียวปินรักษาอำเภอฮั่นเสีย (漢城縣 ฮั่นเฉิงเซี่ยน; ปัจจุบันคืออำเภอเหมี่ยน มณฑลฉ่านซี)
ในปี ค.ศ. 263 จงโฮยขุนพลของรัฐวุยก๊กยกทัพบุกจ๊กก๊ก จงโฮยให้ลิจูผู้เป็นขุนพลหน้า (前將軍 เฉียนเจียงจฺวิน) ให้นำกำลังทหารหมื่นนายไปล้อมอองหำที่ก๊กเสีย ให้ซุนไคผู้เป็นผู้พิทักษ์ทัพ (護軍 ฮู่จฺวิน) นำกำลังทหารไปล้อมเจียวปินที่ฮั่นเสีย บันทึกประวัติศาสตร์ไม่มีการกล่าวถึงอองหำอีกหลังจากนั้น
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
| ด ค กบุคคลสำคัญในจ๊กก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  เล่าปี่  เล่าเสี้ยน 
จักรพรรดินี:  งอซี  เตียวซี (จักรพรรดินีจิ้งไอ)  เตียวซี (จักรพรรดินีองค์ที่ 2) 
องค์ชายและเชื้อพระวงศ์:  เล่าขำ  เล่ายอย  เล่าเอ๋ง  เล่าลี 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  จูกัดเหลียง  เจียวอ้วน  ตั๋งอุ๋น  บิฮุย  เกียงอุย 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กวนหิน  กุยฮิวจี๋  ขับเจ้ง  เคาจู  เคาเจ้ง  จินปิด  จูกัดเกียว  เจาจิ๋ว  เฉินจือ  ตังควด  ตั๋งโห  ตันจิ๋น  ตันซิ่ว  เตาเขง  เตียวติด  เตียวเปา  โตบี  เบงกอง  บิสี  ม้าเลี้ยง  ลิคี  ลิจวน  ลิหงี  ลิฮก  เล่าป๋า  เลี้ยงเขียน  เลี้ยงซี  เลี่ยว ลี่  ไลบิน  หยาง ซี่  หลี เหมี่ยว  อองเมา  อองเลี้ยน  อองฮู  อินเบก  อินเชียง  อีเจี้ย  เอี่ยงลอง  เอียวหู  เอียวหงี  เอียวฮอง  ฮวนเกี๋ยน  ฮุยโฮ 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กง ลู่  กัว ซิว  กัวหยง  กุอั๋น  โกเสียง  งอปั้น  งออี้  จองอี้  เจียวปิน  เฉิน เต้า  จูกัดเจี๋ยม  เจียวสี  ตันเซ็ก  เตงจี๋  เตียวจูล่ง  เตียวหงี  เตียวหุย  เตียวอี้  เตียวเอ๊ก  เทียกี  ปองสิบ  ปอเฉียม  เปาเตียว  ม้าเจ๊ก  ม้าเฉียว  ม้าตง  ม้าต้าย  ลิเงียม  ลิหิม  ลิอ๋อง  ลิอิ๋น  เล่าตำ  เลียวฮัว  อองเป๋ง  อองหำ  อุยก๋วน  อุยเอี๋ยน  เอาเจ้  ฮั่ว อี้  เฮียงทง  แฮหัวป๋า 
สตรีสำคัญ:  กำฮูหยิน  บิฮูหยิน  อุ๋ยซี  แฮหัวฮูหยิน 
บุคคลสำคัญอื่น ๆ:  เบ้งเฮ็ก  สะโมโข
อายากะ ซูวะ

| อายากะ ซูวะ |
| --- | --- |
諏訪 彩花
เกิด:  (1988-05-27) 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1988 (36 ปี) จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: อาตส์วิชัน
ส่วนสูง: 160 ซม.
อายากะ ซูวะ (諏訪 彩花,  27 พฤษภาคม 1988-) เป็นนักพากย์ หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ และโตที่เมืองเมืองนิชชิง สังกัดอาตส์วิชัน
ผลงานพากย์

โอตาคุปั่นสะท้านโลก (คันซากิ มิกิ)
อลวนรักหักแฟล็ก (นินจาบายาชิ รุริ)
แอบโซลูท ดูโอ (ทาจิบานะ โทโมเอะ)
ห้องเรียนลอบสังหาร (ยาดะ โทกะ)
โคเม็ตลูซีเฟอร์ (อ็อตโต โมโต)
Alice or Alice (โคโค)
เหล่าไอดอลในโลกหลังภัยพิบัติ (ฮินาซากิ อิซึมิ)
SSSS.DYNAZENON (มุจินะ)
สาวน้อยชมรมผู้กล้า (ชิราโตริ อุตาโนะ)
ตำนานวิญญาณแฟนซี (ริโอ)
ผมเอาแต่อัปสกิลทำฟาร์ม แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงได้แข็งแกร่งขึ้นซะงั้น (รุริ)
ไอดอลมาสเตอร์ มิลเลียนไลฟ์! (โทกุงาวะ มัตสึริ)
อำเภอซัมบุ

แผนที่แสดงอำเภอซัมบุในจังหวัดชิบะ (เน้นสีเหลือง)
อำเภอซัมบุ (ญี่ปุ่น: 山武郡; โรมาจิ: Sanbu-gun) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ณ เดือนมกราคม 2013 อำเภอนี้มีประชากร 49,488 คน ความหนาแน่นประชากร 369 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 134.1 ตารางกิโลเมตร (51.8 ตารางไมล์)
เมืองและหมู่บ้าน

คูจูกูริ
ชิบายามะ
โยโกชิบาฮิการิ
เมืองและหมู่บ้าน > การยกฐานะโออามิชิราซาโตะเป็นนคร

โออามิชิราซาโตะ เดิมเป็นเมืองในอำเภอซัมบุ ได้ยกฐานะเป็นนครเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2013 และไม่เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอซัมบุนับตั้งแต่นั้นมา
ประวัติ

ในช่วงต้นของยุคเมจิ เมื่อมีการก่อตั้งระบบเทศบาลขึ้นในวันที่ 1 เมษายน 1889 อำเภอยามาเบะ (ญี่ปุ่น: 山辺郡; โรมาจิ: Yamabe-gun) ซึ่งมี 3 เมือง และ 14 หมู่บ้าน และอำเภอมูชะ (ญี่ปุ่น: 武射郡; โรมาจิ: Musha-gun) ซึ่งมี 1 เมือง และ 14 หมู่บ้าน ได้ก่อตั้งขึ้นในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของแคว้นคาซูซะ สองอำเภอนี้ได้รวมเข้าด้วยกันเป็นอำเภอซัมบุเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1897
การควบรวมเทศบาล

27 มีนาคม 2006 เมืองซัมบุ นารูโตะ ฮาซูนูมะ และมัตสึโอะ รวมเข้าด้วยกันเพื่อก่อตั้งนครซัมมุ
27 มีนาคม 2006 เมืองโยโกชิบะ รวมเข้ากับเมืองฮิการิจากอำเภอโซซะ เพื่อก่อตั้งเมืองโยโกชิบาฮิการิ ในอำเภอซัมบุ
ฮายาเตะ

ฮายาเตะ (ญี่ปุ่น: 疾風; โรมาจิ: hayate) เป็นคำในภาษาญี่ปุ่น มีความหมายว่า "เฮอร์ริเคน" สามารถหมายถึง
ฮายาเตะ (ชินคันเซ็น) - สายหนึ่งของรถไฟชินคันเซ็น
ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน - การ์ตูนญี่ปุ่น
อายาซากิ ฮายาเตะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน
เก็กโค ฮายาเตะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
ยางามิ ฮายาเตะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง สาวน้อย จอมเวทย์ นาโนฮะ
อายากะ อิมามูระ

| อายากะ อิมามูระ |
| --- | --- |
今村 彩夏
เกิด:  (1993-08-05) 5 สิงหาคม ค.ศ. 1993 (31 ปี) จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2014 – 2018
องค์การ: WITH LINE
ส่วนสูง: 161 ซม.
อายากะ อิมามูระ (今村 彩夏, 5 สิงหาคม 1993 – ) เป็น นักพากย์หญิง ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดโอซากะ เข้าวงการตั้งแต่ ปี 2014 และออกจากวงการไปในปี 2018 เคยสังกัด WITH LINE
เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2018 ได้มีการประกาศอย่างเป็นทางการว่าเธอจะหยุดกิจกรรมการแสดงลง โดยอ้างว่า "เนื่องจากปัญหาสุขภาพ (ตั้งแต่ปีที่แล้ว) จึงเป็นการยากที่จะทุ่มเทให้กับทำงานได้"
ผลงานพากย์

แอบโซลูท ดูโอ (โฮตากะ มิยาบิ)
ซันชะซันโย (ฮายามะ เทรุ)
มีศพฝังอยู่ใต้ฝ่าเท้าคุณซากุระโกะ (โคงามิ ยุริโกะ)
ชากุเน็ตสึโนะทักกิวมุสึเมะ (โอมุเนะ มุเนะ)
Princess Principal (อ็องเฌ)
ทากุโนมิ. (อามัตสึกิ มิจิรุ)
ฮัน ควัง-ซ็อง

ฮัน ควัง-ซ็อง (ฮันกึล: 한광성, ฮันจา: 韓光成; เกิดวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1998) เป็นนักฟุตบอลชาวเกาหลีเหนือ ล่าสุดเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับสโมสร Al-Duhail ในกาตาร์ และทีมชาติเกาหลีเหนือ เขามีจุดเด่นในด้านการถนัดทั้งสองเท้า การเลี้ยงลูกบอล และการทำประตู
ฮันเคยเล่นให้กับยูเวนตุสรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ในฤดูกาล 2019–2020 โดยยืมตัวจากคัลยารี เขาได้ลงเล่นให้กับสโมสร 20 นัด และยิงหนึ่งประตู
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| ทีมชาติเกาหลีเหนือ> ปี | ทีมชาติเกาหลีเหนือ> ลงเล่น | ทีมชาติเกาหลีเหนือ> ประตู |
| --- | --- | --- |
| 2017 | 2 | 0 |
| 2018 | 1 | 0 |
| 2019 | 7 | 1 |
| ทั้งหมด | 10 | 1 |
สถิติอาชีพ > ประตูในนามทีมชาติ

| ลำดับ | วันที่ | สนาม | คู่แข่ง | ประตู | ผล | รายการแข่บขัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 14 พฤศจิกายน 2019 | Köpetdag Stadium, Ashgabat, Turkmenistan |  เติร์กเมนิสถาน | 1–3 | 1–3 | ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก |
แหล่งข้อมูลอื่น

ฮัน ควัง-ซ็อง ที่ National-Football-Teams.com
ข้อมูลของ ฮัน ควัง-ซ็อง ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
อายุรเวทวิทยาลัย

อายุรเวทวิทยาลัย เป็นชื่อโรงเรียนซึ่งเปิดสอนในหลักสูตรแพทย์แผนไทยประยุกต์แห่งแรกของประเทศไทย มีชื่อเต็มๆ ว่า "อายุรเวทวิทยาลัย (ชีวกโกมารภัทจจ์) ในพระบรมราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ" ได้รับการก่อตั้งโดยศาสตราจารย์นายแพทย์อวย เกตุสิงห์ อดีตคณบดีคณะแพทยศาสตร์ศิริราช ทั้งนี้ ศ.นพ.อวย เล็งเห็นว่าแพทย์แผนไทยมีข้อดีมากมายโดยเฉพาะวิธีการรักษา แต่ยังบกพร่องตรงการวินิจฉัยโรคซึ่งยังไม่เป็นวิทยาศาสตร์ ทำให้บางครั้งมีการวินิจฉัยผิดพลาดส่งผลถึงการรักษาและไม่ได้รับความเชื่อถือจากคนไข้ จึงได้ก่อตั้งมูลนิธิฟื้นฟูส่งเสริมการแพทย์ไทยเดิม ขึ้นเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2523 และได้ก่อตั้งอายุรเวทวิทยาลัย (ชีวกโกมารภัจจ์) ขึ้นที่หน้าวัดบวรนิเวศ ในปี พ.ศ. 2525 เปิดสอนหลักสูตรแพทย์แผนไทยประยุกต์ในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) 3 ปี รับนักเรียนทั้งที่จบม.6 และผู้ที่จบปริญญาตรีมาแล้วเข้ารับการศึกษาในวิชาหลักทางด้านการแพทย์แผนโบราณของไทย ทั้งทางเวชกรรม เภสัชกรรม และผดุงครรภ์ ผสมผสานกับพื้นฐานการแพทย์แผนปัจจุบัน ได้แก่ กายวิภาคศาสตร์ สรีรวิทยา พยาธิวิทยา จุลชีววิทยา ปรสิตวิทยา ชีวเคมี ฯลฯ  ต่อมา วัดบวรฯ ขอพื้นที่ตั้งโรงเรียนคืน มูลนิธิฟื้นฟูส่งเสริมการแพทย์ไทยเดิมจึงมีมติให้ย้ายโรงเรียนไปยังสถานที่ตั้งใหม่ ณ โรงเรียนสวนบัว ซ.ราชครู เนื่องจากโรงเรียนอายุรเวทฯ มีการบริหารงานในรูปมูลนิธิเอกชนไม่ได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐ
หลัง ศ.นพ.อวย ถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2533 ปัญหาต่างๆ ก็ตามมา โดยเฉพาะทางด้านการเงิน คณะกรรมการมูลนิธิฟื้นฟูส่งเสริมการแพทย์ไทยเดิมจึงมีนโยบายร่วมมือกับสถาบันการศึกษาอื่นๆ ปรับหลักสูตรแพทย์แผนไทยประยุกต์จากระดับปวส. เป็นหลักสูตรปริญญาตรีตามความต้องการของตลาดแรงงาน ในช่วงเดียวกันนี้ได้เกิดกระแสความตื่นตัวด้านแพทย์แผนไทย และอายุรเวทวิทยาลัยเป็นสถานการศึกษาขั้นสูงทางด้านแพทย์แผนไทยประยุกต์แห่งแรกและแห่งเดียวซึ่งมีความพร้อมทางด้านทรัพยากรทั้งอาจารย์ ตำรับตำรา เครื่องผลิตยา และองค์ความรู้ จึงมีหลายสถาบันได้เข้ามาทาบทามเข้าไปร่วมกันจัดตั้งคณะ อาทิ คณะการแพทย์แผนตะวันออก มหาวิทยาลัยรังสิต คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แต่มูลนิธิฟื้นฟูส่งเสริมการแพทย์ไทยเดิมมีมติให้โอนโรงเรียนอายุเวทฯ ไปเป็นสาขาวิชาแพทย์แผนไทยประยุกต์ในคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล ในปี พ.ศ. 2545
หลักจากเปิดรับนักศึกษาหลักสูตร ปวส.มาได้ทั้งหมด 20 รุ่น กว่า 700 คน ปัจจุบัน สถานที่ตั้งโรงเรียนอายุรเวทที่โรงเรียนสวนบัว ซ.ราชครู เป็นที่ตั้งของสมาคมแพทย์อายุรเวทแผนไทยประยุกต์ฯ และคลินิกแพทย์แผนไทยประยุกต์รับรักษาคนไข้ทั่วไปบริหารโดยสมาคมฯ ส่วนโรงงานผลิตยาและห้องสมุดซึ่งมีตำราเก่าแก่ด้านการแพทย์แผนไทยมากมายถูกโยกย้ายไปอยู่ที่สาขาวิชาแพทย์แผนไทยประยุกต์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล
อำเภอซำสูง

ระวังสับสนกับ ซัมซุง
| อำเภอซำสูง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Sam Sung
คำขวัญ: เมืองพระเจ้าใหญ่ ไร่นาสวนผสม ชมป่ายางสวย เลิศด้วยประเพณี วิถีทำนำทาง
แผนที่จังหวัดขอนแก่น เน้นอำเภอซำสูง
พิกัด: 16°32′35″N 103°4′47″E﻿ / ﻿16.54306°N 103.07972°E﻿ / 16.54306; 103.07972
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ขอนแก่น
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 116.7 ตร.กม. (45.1 ตร.ไมล์)
ประชากร (2565)
 • ทั้งหมด: 23,334 คน
 • ความหนาแน่น: 199.94 คน/ตร.กม. (517.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 40170
รหัสภูมิศาสตร์: 4021
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอซำสูง ถนนกระนวน-เชียงยืน ตำบลกระนวน อำเภอซำสูง จังหวัดขอนแก่น 40170
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ซำสูง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอซำสูงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกระนวน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอชื่นชมและอำเภอเชียงยืน (จังหวัดมหาสารคาม)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองขอนแก่น
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอน้ำพอง
ประวัติ

ท้องที่อำเภอซำสูงเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกระนวน ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอซำสูง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2537 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ปีเดียวกัน ต่อมาจึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอซำสูง ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
คำว่า "ซำสูง" มีความหมายตามฐานทางภาษาอีสาน หรือภาษาลาว คำว่า "ซำ" แปลว่า บริเวณที่ต่ำที่มีน้ำไหลมารวมเป็นแอ่งขัง หรือเป็นที่ชุ่มชื่นมีน้ำใต้ดินมาก เช่น ที่ต่ำของเนินป่า ร่องภูเขา เช่นชื่อซำต่าง ๆ ของภูกระดึง  เป็นต้น โดยชื่อหมู่บ้านในเขตอำเภอซำสูงที่มี "ซำ" เช่น บ้านซำโอง ฉะนั้น ซำสูง จึงหมายถึง ชื่อหนึ่งของชุมชนบ้านกระนวน บ้านโคกสูง ตำบลกระนวน อำเภอซำสูง ซึ่งตั้งอยู่บริเวณที่ชุ่มชื้นมีน้ำใต้ดินไหลมาจากที่สูงของป่าดงซำ ซึ่งเป็นป่าดิบแล้งที่อุดมสมบูรณ์ ผืนป่าดงซำผืนนี้มีพื้นที่ครอบคลุมและเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่รอยต่อของอำเภอน้ำพอง อำเภอกระนวน และอำเภอซำสูง โดยอำเภอซำสูงมีพระพุทธรูปอันศักดิ์สิทธิ์ปางสะดุ้งมาร ก่อสร้างสมัยทวาราวดี นามว่า "หลวงปู่พระเจ้าใหญ่" ประดิษฐานที่วัดโพธิ์ชัย เป็นที่เคารพสักการะของ ประชาชนในเขตเทศบาลและประชาชนทั่วไป
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอซำสูงมีเขตการปกครองรวม 5 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็นหมู่บ้านรวม 35 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | กระนวน |  |  |  | (Kranuan) |  |  |  | 6 หมู่บ้าน |  |
| 2. | คำแมด |  |  |  | (Kham Maet) |  |  |  | 5 หมู่บ้าน |  |
| 3. | บ้านโนน |  |  |  | (Ban Non) |  |  |  | 9 หมู่บ้าน |  |
| 4. | คูคำ |  |  |  | (Khu Kham) |  |  |  | 8 หมู่บ้าน |  |
| 5. | ห้วยเตย |  |  |  | (Huai Toei) |  |  |  | 7 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอซำสูงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลซำสูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกระนวนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคำแมด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำแมดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโนน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านโนนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคูคำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคูคำทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยเตย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยเตยทั้งตำบล