stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตีตาอัว แซลเมิน
พระประวัติ

เจ้าหญิงตีตาอัวประสูติเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1842 ที่ปาเปโตไอ (Papetoai) บนเกาะโมโอเรอา (Mo'orea) ในหมู่เกาะโซไซเอตี เป็นพระธิดาของเจ้าหญิงอาร์รีโอเอฮาอู (Arrioehau) กับแอลิกแซนเดอร์ แซลเมิน (Alexander Salmon) พระบิดาเป็นพ่อค้าชาวอังกฤษเชื้อสายยิว และเป็นชาวยิวคนแรกที่ตั้งถิ่นฐานในตาฮีตี เมื่อเจริญชันษาขึ้นก็ดำรงตำแหน่งเป็นผู้นำแห่งฮาอาปีตี เธอได้พบกับรอเบิร์ต หลุยส์ สตีเวนสัน (Robert Louis Stevenson) นักเขียน และคอนสแตนซ์ กอร์ดอน-คัมมิง (Constance Gordon-Cumming) จิตรกร เมื่อพวกเขามาที่เกาะ
เมื่อพระชันษาได้ 14 ปี เจ้าหญิงตีตาอัวเสกสมรสครั้งแรกกับจอห์น แบรนเดอร์ (John Brander) พ่อค้าชาวสกอตแลนด์ และประสูติกาลพระโอรส-ธิดาด้วยกัน 9 พระองค์ ต่อมาแบรนเดอร์ถึงแก่กรรมใน ค.ศ. 1877 หลังจากนั้นเจ้าหญิงตีตาอัวเสกสมรสใหม่กับจอร์จ ดาร์ซี พระสวามีคนที่สอง เมื่อ ค.ศ. 1878 ในตาฮีตี พระองค์มีพระโอรส-ธิดากับดาร์ซี 6 พระองค์ (แต่สิ้นพระชนม์ไปแต่ยังทรงพระเยาว์ 5 พระองค์)
เจ้าหญิงตีตาอัวติดตามพระสวามีไปแอนสเทรอเดอร์ (Anstruther) สกอตแลนด์ ใน ค.ศ. 1892
เจ้าหญิงตีตาอัวประทับอยู่แอนสเทรอเดอร์จนกระทั่งสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1898 หลังประสูติการพระบุตรลำดับที่ 15 คือเจ้าหญิงพาโลมา พระศพของเจ้าหญิงตีตาอัวถูกฝังไว้คู่กับนายดาร์ซี พระสวามี ณ โบสถ์ประจำแพริชแอนสเทรอเดอร์
เรื่องราวของพระองค์ปรากฏในหนังสือ From the South Seas to the North Sea (จากทะเลใต้สู่ทะเลเหนือ) เขียนโดยฟิโอนา เจ แมกอินทอช นักเขียนชาวสหราชอาณาจักร-สหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ตีตาอัว แซลเมิน
ตำบลหินตั้ง (อำเภอบ้านไผ่)

| ตำบลหินตั้ง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Hin Tang
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ขอนแก่น
อำเภอ: บ้านไผ่
ประชากร
 • ทั้งหมด: 8,163 คน
รหัสไปรษณีย์ : 40110
รหัสภูมิศาสตร์: 401014
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลหินตั้ง |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
   ตรา
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ขอนแก่น
อำเภอ: บ้านไผ่
รหัส อปท.: 6401006
ที่อยู่ที่ทำการ: เลขที่ 209 หมู่ที่ 1 ตำบลหินตั้ง อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น 40110
เว็บไซต์: www.hintang.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
หินตั้ง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น สภาพพื้นที่เป็นที่ลุ่มเป็นแอ่งน้ำ ดินเป็นดินร่วน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอำเภอบ้านไผ่
ประวัติ

หินตั้งเดิมเป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ ในเขตปกครองตำบลบ้านลาน เมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2524 ทางราชการได้แบ่งท้องที่ตำบลบ้านลานออกมาเพื่อจัดตั้งตำบลใหม่ ใช้ชื่อว่า ตำบลหินตั้ง เนื่องจากพื้นที่บริเวณตำบลบ้านลานกว้างขวางมาก มีความลำบากในการบริหารการปกครอง เหตุที่เลือกบ้านหินตั้งเป็นที่ตั้งและชื่อของตำบล เพราะเป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ตั้งอยู่จุดกึ่งกลาง
ต่อมาวันที่ 2 มีนาคม 2538 ได้มีการจัดตั้ง สภาตำบลหินตั้ง มีสภาพเป็นนิติบุคคล จนกระทั่งเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้งสภาตำบลหินตั้งเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลหินตั้ง จนถึงปัจจุบันนี้
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลหินตั้งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอำเภอ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลในเมืองและตำบลภูเหล็ก
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลนาโพธิ์ (อำเภอกุดรัง จังหวัดมหาสารคาม)
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบ้านลานและตำบลแคนเหนือ
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองน้ำใส
การแบ่งเขตการปกครอง

ตำบลหินตั้งแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ดังนี้
หมู่ที่ 1 บ้านหินตั้ง
หมู่ที่ 2 บ้านโคกก่อง
หมู่ที่ 3 บ้านหนองฮี
หมู่ที่ 4 บ้านป่างิ้ว
หมู่ที่ 5 บ้านโนนสิงห์ทอง
หมู่ที่ 6 บ้านโนนทอง
หมู่ที่ 7 บ้านหินลาด
หมู่ที่ 8 บ้านสว่าง
หมู่ที่ 9 บ้านนาโน
หมู่ที่ 10 บ้านแก่นคำ
หมู่ที่ 11 บ้านโคกก่อง
หมู่ที่ 12 บ้านหนองไผ่
ทามาเรียวกูจะ

ทามาเรียวกูจะ
ทามาเรียวกูจะ (ญี่ปุ่น: 玉緑茶; โรมาจิ: tamaryokucha) เป็นชาญี่ปุ่นประเภทหนึ่งที่ผลิตในคิวชู ตอนกลางและตอนเหนือ ใบชามีรูปร่างเหมือนมางาตามะ ต่างจากใบชาที่ใช้ทำเซ็นจะซึ่งจะยาวเหมือนเข็ม วิธีการผลิตอาจแบ่งออกเป็นการอบและการนึ่ง เมืองอุเรชิโนะในจังหวัดซางะ เป็นพื้นที่ผลิตหลัก
ทามาเรียวกูจะอบ

ในบรรดาชาเขียวของญี่ปุ่น ทามาเรียวกูจะเป็นชาเพียงชนิดเดียวที่ทำโดยใช้วิธีการอบด้วยกาต้มน้ำ วิธีการผลิตชาของจีนได้ถูกนำมาใช้ในคิวชู ที่เป็นที่รู้จักดีคือ ชาอุเรชิโนะ จากจังหวัดซางะและชาอาโอยานางิ (青柳茶) จากจังหวัดมิยาซากิและจังหวัดคุมาโมโตะ ใบชาจะถูกเติมลงไปในกาต้มน้ำเหล็กหล่อรูปครึ่งวงกลมที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เมตรแล้วถูกทำให้ร้อนโดยไม่ใช้น้ำ เพื่อขจัดการทำงานของเอนไซม์ ในอุเรชิโนะ เตาอบถูกสร้างขึ้นโดยเอียงทำมุม 45 ถึง 50 องศา ในขณะที่ชาอาโอยานางิจะใช้เตาอบที่วางในแนวนอน
ทามาเรียวกูจะนึ่ง

เป็นวิธีการผลิตชาโดยขจัดกิจกรรมของเอนไซม์ในใบชาด้วยการนึ่งแทนการอบในหม้อ แต่ทำให้เกิดเป็นรูปร่างมางาตามะ โดยไม่ต้องใช้กระบวนการรีดแบบละเอียดเหมือนอย่างการผลิตเซ็นจะทั่วไป ประมาณปลายยุคไทโช ได้เริ่มมีการผลิตเพื่อส่งออกไปยังประเทศอดีตสหภาพโซเวียต
เนื่องจากสามารถผลิตได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าการอบในหม้อ พื้นที่การผลิตหลายแห่งที่ทำแบบดั้งเดิมโดยการอบในหม้อจึงเปลี่ยนมาใช้การนึ่ง และการอบในหม้อจึงกลายเป็นส่วนน้อยไป
บาสเกตบอล 3x3 แอฟริกาคัพ 2023 – ทีมหญิง

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
ประเทศเจ้าภาพ: อียิปต์
เมือง: ไคโร
วันที่: 1–3 ธันวาคม
ทีม: 7
อันดับหลังจบการแข่งขัน
ชนะเลิศ:  เคนยา (1st ครั้ง)
รองชนะเลิศ:  อียิปต์
อันดับสาม:  มาดากัสการ์
อันดับสี่:  ยูกันดา
สถิติการแข่งขัน
MVP:  นาตาลี มวังเกล
← 2022 2024 → 
การแข่งขันบาสเกตบอล 3x3 แอฟริกาคัพ 2023 – ทีมหญิง เป็นครั้งที่ 5 ของบาสเกตบอล 3x3 แอฟริกาคัพ จัดขึ้นที่กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ เป็นปีที่สองติดต่อกัน มีผู้เข้าแข่งขัน 7 ทีม
เคนยาชนะเลิศสมัยแรกโดยชนะอียิปต์ในรอบชิงชนะเลิศ
ทีมที่เข้าร่วมแข่งขัน

สหพันธ์แห่งชาติแอฟริกาทั้งหมดได้รับเชิญให้ลงแข่งขันบาสเกตบอล 3x3 แอฟริกาคัพ 2023
| --- | --- |
 กลุ่มเอ  อียิปต์ (1)   ยูกันดา (3)   แอลจีเรีย (5)   เซเนกัล (8) (ถอนตัว)   มาลี (9) (ถอนตัว):  ทีมบี  เบนิน (2)   เคนยา (4)   มาดากัสการ์ (6)   โมร็อกโก (7)   ไนจีเรีย (10) (ถอนตัว)
อันดับหลังจบการแข่งขัน

| อันดับ | ทีม | Pld | W | L | PF | PA | PD |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  เคนยา | 5 | 5 | 0 | 90 | 67 | +23 |
| 2 |  อียิปต์ | 5 | 4 | 1 | 78 | 55 | +23 |
| 3 |  มาดากัสการ์ | 6 | 4 | 2 | 87 | 87 | 0 |
| 4 |  ยูกันดา | 5 | 2 | 3 | 66 | 75 | –9 |
| 5 |  โมร็อกโก | 4 | 1 | 3 | 46 | 55 | –9 |
| 6 |  แอลจีเรีย | 3 | 0 | 3 | 28 | 47 | –19 |
| 7 |  เบนิน | 3 | 0 | 3 | 38 | 48 | –10 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
| ด ค กบาสเกตบอล 3x3 แอฟริกาคัพ |
| --- | --- |
 โลเม 2017  โลเม 2018  ก้มปาลา2019  ไคโร 2022  ไคโร 2023 ชาย  หญิง
ตำบลกุฎโง้ง

| ตำบลกุฎโง้ง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Kut Ngong
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ชลบุรี
อำเภอ: พนัสนิคม
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5.40 ตร.กม. (2.08 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 6,320 คน
 • ความหนาแน่น: 1,170 คน/ตร.กม. (3,000 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 20140
รหัสภูมิศาสตร์: 200609
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| เทศบาลตำบลกุฎโง้ง |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.กุฎโง้งที่ตั้งที่ทำการเทศบาลตำบลกุฎโง้ง
พิกัด: 13°26′43.0″N 101°09′34.9″E﻿ / ﻿13.445278°N 101.159694°E﻿ / 13.445278; 101.159694
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ชลบุรี
อำเภอ: พนัสนิคม
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: นายสามารถ ปรีเปรม
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5.40 ตร.กม. (2.08 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 6,320 คน
 • ความหนาแน่น: 1,170 คน/ตร.กม. (3,000 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05200603
โทรศัพท์: 0 3846 3914
โทรสาร: 0 3846 1349
เว็บไซต์: kudngong.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
กุฎโง้ง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอพนัสนิคม ระยะทางห่างจากตัวจังหวัด 22 กิโลเมตร และห่างจากตัวอำเภอ 1.5 กิโลเมตร มีเนื้อที่รวมทั้งสิ้น 5.40 ตารางกิโลเมตร (3,375 ไร่)
พื้นที่ตำบลกุฎโง้งส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ราบลุ่มและท้องนา สภาพดินเหมาะแก่การเพาะปลูก พืชไร่ พืชหมุนเวียน และทำการปศุสัตว์ ส่วนสภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดสามแห่ง ด้านสาธารณสุขนั้นมีโรงพยาบาลพนัสนิคมตั้งอยู่ในเขตพื้นที่
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลกุฎโง้งมีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหน้าพระธาตุ และตำบลไร่หลักทอง
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลนามะตูม
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลพนัสนิคม
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบ้านเซิด
ประวัติ

ตำบลกุฎโง้งเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี เป็นตำบลเก่าแก่ในจังหวัดชลบุรี และปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับการให้ใช้ชื่อ "ตำบลกุฎโง้ง" ในหนังสือราชกิจจานุเบกษา พ.ศ. 2448 เป็นรายชื่อตำบลหนึ่งในอำเภอพนัสนิคม
กุฎโง้งเดิมเป็นชื่อหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ตรงทางโค้งของลำน้ำและมีน้ำขังอยู่เป็นบริเวณกว้าง และเป็นชุมชนลาวอีกกลุ่มหนึ่งที่อพยพมาพร้อมกับเจ้าเมือง จึงเรียกแหล่งน้ำนี้ ตามภาษาถิ่นของตนเองว่า "กุดโง้ง" ซึ่งหมายถึง แหล่งน้ำขังตรงทางโค้ง แต่คำนี้ เป็นความหมายที่ไม่เป็นมงคลมากนักในสมัยใหม่ จนกระทั้งถึงสมัยรัชกาลที่ 7 ประเทศมีความเจริญขึ้นภาษาลาวหรือภาษาอีสาน ถูกกลืนด้วยภาษาไทยกลางที่มีความหมายดีกว่า หมู่บ้านนี้จึงเขียนขึ้นใหม่เป็น "กุฎโง้ง" หมายถึง กุฏิตั้งอยู่ตรงทางโค้ง เพราะมีวัดตั้งอยู่ริมน้ำตรงทางโค้งนั้นด้วย
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลกุฎโง้งแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านช้าง
หมู่ที่ 2 บ้านโพธิ์ตาก
หมู่ที่ 3 บ้านเนินพลับ
หมู่ที่ 4 บ้านลิงงอย
หมู่ที่ 5 บ้านกุฎโง้ง
หมู่ที่ 6 บ้านนางู
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่ตำบลกุฎโง้ง มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ เทศบาลตำบลกุฎโง้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุฎโง้งทั้งหมด ซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลกุฎโง้ง ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลกุฎโง้งใน พ.ศ. 2539 แล้วจึงได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2555 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2555 และมีผลในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2555
ประชากร

พื้นที่ตำบลกุฎโง้งประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 6 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 6,286 คน แบ่งเป็นชาย 2,956 คน หญิง 3,320 คน (เดือนธันวาคม 2564)
* ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก
| หมู่บ้าน | พ> ศ. 2564 | พ> ศ. 2563  | พ> ศ. 2562 | พ> ศ. 2561 | พ> ศ. 2560 | พ> ศ. 2559 | พ> ศ. 2558 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ช้าง | 1,822 | 1,801 | 2,539 | 2,472 | 2,386 | 2,313 | 2,367 |
| โพธิ์ตาก | 554 | 562 | 577 | 597 | 594 | 604 | 618 |
| เนินพลับ | 933 | 924 | 904 | 859 | 804 | 772 | 687 |
| ลิงงอย | 302 | 294 | 290 | 296 | 289 | 267 | 239 |
| กุฎโง้ง | 647 | 654 | 656 | 653 | 661 | 672 | 679 |
| นางู | 2,018 | 2,051 | 2,035 | 2,014 | 1,979 | 1,922 | 1,902 |
| รวม | 6,286 | 6,286 | 7,001 | 6,891 | 6,713 | 5,878 | 6,492 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลกุฎโง้ง เก็บถาวร 2023-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กตำบลในจังหวัดชลบุรี |
| --- | --- | --- |
| อำเภอเมืองชลบุรี |  คลองตำหรุ  ดอนหัวฬ่อ  นาป่า  บางทราย  บางปลาสร้อย  บ้านโขด  บ้านปึก  บ้านสวน  มะขามหย่ง  สำนักบก  เสม็ด  แสนสุข  หนองข้างคอก  หนองไม้แดง  หนองรี  ห้วยกะปิ  เหมือง  อ่างศิลา  |  |
| อำเภอบ้านบึง |  คลองกิ่ว  บ้านบึง  มาบไผ่  หนองชาก  หนองซ้ำซาก  หนองบอนแดง  หนองไผ่แก้ว  หนองอิรุณ  |  |
| อำเภอหนองใหญ่ |  เขาซก  คลองพลู  หนองเสือช้าง  หนองใหญ่  ห้างสูง  |  |
| อำเภอบางละมุง |  เขาไม้แก้ว  ตะเคียนเตี้ย  นาเกลือ  บางละมุง  โป่ง  ตำบลหนองปรือ  หนองปลาไหล  ห้วยใหญ่  |  |
| อำเภอพานทอง |  โคกขี้หนอน  บ้านเก่า  พานทอง  มาบโป่ง  หนองกะขะ  หนองตำลึง  หนองหงษ์  หน้าประดู่  |  |
| อำเภอพนัสนิคม |  กุฎโง้ง  โคกเพลาะ  ท่าข้าม  ทุ่งขวาง  นามะตูม  หมอนนาง  นาวังหิน  บ้านช้าง  บ้านเซิด  พนัสนิคม  ไร่หลักทอง  วัดโบสถ์  วัดหลวง  สระสี่เหลี่ยม  หนองขยาด  หนองปรือ  หนองเหียง  หน้าพระธาตุ  หัวถนน  |  |
| อำเภอศรีราชา |  เขาคันทรง  ทุ่งสุขลา  บ่อวิน  บางพระ  บึง  ศรีราชา  สุรศักดิ์  หนองขาม  |  |
| อำเภอเกาะสีชัง |  ท่าเทววงษ์  |  |
| อำเภอสัตหีบ |  นาจอมเทียน  บางเสร่  พลูตาหลวง  สัตหีบ  แสมสาร  |  |
| อำเภอบ่อทอง |  เกษตรสุวรรณ  ธาตุทอง  บ่อกวางทอง  บ่อทอง  พลวงทอง  วัดสุวรรณ  |  |
| อำเภอเกาะจันทร์ |  เกาะจันทร์  ท่าบุญมี  |  |
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดชลบุรี |
| --- | --- | --- |
| อปท. พิเศษ | เมืองพัทยา |  |
| เทศบาลนคร |  เจ้าพระยาสุรศักดิ์  แหลมฉบัง  |  |
| เทศบาลเมือง |  ชลบุรี  บ้านบึง  บ้านสวน  ปรกฟ้า  พนัสนิคม  ศรีราชา  สัตหีบ  แสนสุข  หนองปรือ  อ่างศิลา  |  |
| เทศบาลตำบล |  กุฎโง้ง  เกล็ดแก้ว  เกาะจันทร์  เกาะสีชัง  เขตรอุดมศักดิ์  เขาชีจรรย์  คลองตำหรุ  ดอนหัวฬ่อ  ตะเคียนเตี้ย  ท่าบุญมี  ธาตุทอง  นาจอมเทียน  นาป่า  บ่อกวางทอง  บ่อทอง  บางทราย  บางพระ  บางละมุง  บางเสร่  บ้านบึง  โป่ง  พานทอง  เสม็ด  หนองชาก  หนองซ้ำซาก  หนองตำลึง  หนองปลาไหล  หนองไผ่แก้ว  หนองไม้แดง  หนองใหญ่  หมอนนาง  ห้วยกะปิ  ห้วยใหญ่  หัวกุญแจ  หัวถนน  เหมือง  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  เกษตรสุวรรณ  เกาะลอยบางหัก  เขาคันทรง  เขาซก  เขาไม้แก้ว  คลองกิ่ว  คลองตำหรุ  คลองพลู  โคกขี้หนอน  โคกเพลาะ  ท่าข้าม  ท่าบุญมี  ทุ่งขวาง  นามะตูม  นาเริก  นาวังหิน  บ่อทอง  บ่อวิน  บางนาง  บางพระ  บ้านเก่า  บ้านช้าง  บ้านเซิด  พลวงทอง  พลูตาหลวง  พานทองหนองกะขะ  มาบโป่ง  มาบไผ่  ไร่หลักทอง  วัดโบสถ์  วัดสุวรรณ  วัดหลวง  สระสี่เหลี่ยม  สำนักบก  แสมสาร  หนองขยาด  หนองข้างคอก  หนองขาม  หนองบอนแดง  หนองปรือ  หนองไผ่แก้ว  หนองรี  หนองเสือช้าง  หนองหงษ์  หนองเหียง  หนองอิรุณ  หน้าประดู่  หน้าพระธาตุ  ห้างสูง  |  |
ตีนกะเป๋ง

กองทหารสมมติในนวนิยายสามก๊ก
ตีนกะเป๋ง มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เถิงเจี่ยจฺวิน (จีน: 藤甲軍; พินอิน: Téng jiǎ jūn) มีความหมายว่า ทหารเกราะหวาย เป็นกองทหารสมมติที่ปรากฏในตอนที่ 90 ของนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 อยู่ เป็นกองทหารใต้การบังคับบัญชาของลุดตัดกุด เจ้าแห่งรัฐออโกก๊ก (烏戈國 อูเกอกั๋ว) รัฐของชนเผ่าลำมัน (南蠻 หนานหมาน) ทางใต้ของรัฐจ๊กก๊ก
ในนิยายสามก๊ก

ทหารตีนกะเป๋งปรากฏในนวนิยายสามก๊กตอนที่ 90
เมื่อจูกัดเหลียงยกทัพจ๊กก๊กลงใต้เพื่อปรายชนเผ่าลำมัน จับตัวเบ้งเฮ็กผู้เป็นมันอ๋อง (กษัตริย์ของชนเผ่าลำมัน) ได้ 6 ครั้งและปล่อยตัวไปทั้ง 6 ครั้ง เบ้งเฮ็กทำตามคำแนะนำของตั้วไหลโดยไปขอความช่วยเหลือจากลุดตัดกุดแห่งรัฐออโกก๊กให้มาช่วยรบกับจูกัดเหลียงเป็นครั้งที่ 7 ลุดตัดกุดนั้นมีกองกำลังทหารที่แข็งแกร่งเรียกว่า "ตีนกะเป๋ง" หรือ "ทหารเกราะหวาย" ทำให้เบ้งเฮ็กมีความมั่นใจมากขึ้นว่าจะรบทัพจ๊กก๊กชนะ
ตีนกะเป๋งหรือทหารเกราะหวายเป็นกองกำลังทหารชั้นยอดที่สวมเกราะทำจากหวาย หวายชนิดนี้ขึ้นตามลำธารในภูเขา เกาะเกี่ยวกับผาหิน คนในท้องถิ่นเก็บหวานมาแช่น้ำมันนานครึ่งปีและนำออกมาตากแดด แห้งแล้วก็นำมาแช่ใหม่ ทำวนไปรวมสิบกว่าครั้งจึงนำมาสานเป็นชุดเกราะ เมื่อสวมเกราะหวายเวลาข้ามแม่น้ำจะไม่จม ไม่เปียกน้ำ ดาบและเกาทัณฑ์ฟันแทงไม่เข้า
ลุดตัดกุดให้เขาอั๋น (土安 ถู่อาน) และเคหลี (奚泥 ซีหนี) นำทหารตีนกะเป๋งสามหมื่นนายเข้าร่วมในการรบกับจ๊กก๊ก ในการรบครั้งแรกสามารถเอาชนะกองกำลังของจ๊กก๊กที่นำโดยอุยเอี๋ยนได้ที่ริมแม้น้ำโท้ฮัวสุย (桃花水 เถาฮฺวาฉุ่ย; แปลว่า "แม่น้ำดอกท้อ")  จูกัดเหลียงจึงวางแผนแสร้งรบแพ้ล่าถอยเพื่อล่อให้ทหารตีนกะเป๋งเข้าไปในหุบเขาจัวปัวสก (盤蛇谷 ผานเฉอกู่; แปลว่า "หุบเขางูขด") แล้วโจมตีทหารตีนกะเป๋งด้วยไฟและระเบิดฝังดิน  ชุดเกราะหวายที่แช่น้ำมันถูกไฟก็ลุกไหม้ขึ้น ลุดตัดกุดและทหารตีนกะเป๋งสามหมื่นนายก็ถูกไฟคลอกตายในหุบเขา จูกัดเหลียงมองลงมาจากบนภูเขาเห็นฉากอันน่าสังเวชที่ทหารตีนกะเป๋งถูกไฟครอกในหุบเขาก็คร่ำครวญว่า "เราทำการครั้งนี้ถึงจะได้บำเหน็จความชอบสักเท่าใดก็ดี เห็นอายุเราจะสิ้นเสียมั่นคงเพราะฆ่าชีวิตสัตว์เสียมากนัก"
ดูเพิ่ม

ลุดตัดกุด
เบ้งเฮ็ก
ฉื่ออี้ไทเฮา

สมเด็จพระจักรพรรดินีฉืออี้ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง หรือ ฉืออี้หวงไท่โฮ่ว (จีน: 慈懿皇太后; พินอิน: Cí yì huáng tàihòu; ค.ศ. 1426 - 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1468) ทรงพระราชสมภพในตระกูลเฉียน เป็นจักรพรรดินีในจักรพรรดิหมิงอิงจง
พระบรมราชประวัติ

ไม่มีบันทึกเกี่ยวกับพระนามเดิมของฉืออี้ไทเฮา ในพงศวดารบันทึกว่าฉืออี้ไทเฮา เสด็จพระราชสมภพในตระกูลเฉียน (錢) มีพระอัยกานามว่า เฉียนเจิ้ง (錢整) ซึ่งสืบเชื้อสายมาจาก เฉียนหลิว (錢鏐) หรือ พระเจ้าอู่ซู่ (武肅王) ปฐมกษัตริย์แห่งรัฐอู๋เยฺว่ (吳越國)
ฉืออี้ไทเฮาทรงได้รับความโปรดปรานจากจางไท่หวงไท่โฮ่วเป็นอย่างมาก ใน 19 พฤษภาคม รัชศกเจิ้งถงปีที่ 7 (ค.ศ. 1442) ฉืออี้ไทเฮาเมื่อเจริญพระชนมายุได้ 16 พรรษา ได้รับการสถาปนาฐานันดรศักดิ์เป็นจักรพรรดินีในจักรพรรดิหมิงอิงจง พระราชพิธีบรมจักรพรรดิยาภิเษกสมรสของฉื่ออี้ไทเฮา มีจางไท่หวงไท่โฮ่วเป็นผู้ดูแลงานพระราชพิธีบรมจักรพรรดิยาภิเษกสมรส เพื่อให้เป็นไปตามแบบอย่างโบราณราชประเพณี ยิ่งใหญาสมพระเกียรติยศที่สุด อีกทั้งยังเป็นพระราชพิธีบรมจักรพรรดิยาภิเษกสมรสครั้งแรกของจักรพรรดิในประวัติศาสตร์ของราชวงศ์หมิง และเป็นพระราชพิธีสำคัญครั้งสุดท้ายที่จางไท่หวงไท่โฮ่วได้เป็นผู้ดูแล ก่อนจะเสด็จสวรรคตภายหลังจากจัดงานพระราชพิธีบรมจักรพรรดิยาภิเษกสมรสได้เพียงห้าเดือนเท่านั่น
ไท่ซางหวงโฮ่ว

ในรัชศกเจิ้งถงปีที่ 14 (ค.ศ. 1449) จักรพรรดิหมิงอิงจงถูกจับเป็นเฉลยในยุทธการถูมู่ ชาวเผ่ามองโกลเรียกค่าไถ่ เมื่อพระนางทราบข่าวก็ทรงนำทรัพย์สมบัติส่วนตัวทั้งหมดออกมาเพื่อที่จะนำไปไถ่ตัวพระบรมราชสวามีคืนแต่ก็ล้มเหลว
ฉืออี้ไทเฮาพระชนมายุ 23 พรรษา ทรงพระกันแสงทั้งวันทั้งคืน พระนางคุกเข่าสวดอ้อนวอนตลอดทั้งวันทั้งคืนเพื่อวิงวอนขอให้พระบรมราชสวามีปลอดภัย นอกเหนือจากการระดมทองคำ และเงินกับซางเซิ่งไทเฮาเพื่อไถ่ตัวจักรพรรดิหมิงอิงจงแล้ว ชีวิตประจำวันของฉืออี้ไทเฮายังคงคุกเข่าสวดภาวนาอีกด้วย
ฉืออี้ไทเฮาทรงพระกันแสงอย่างหนัก สวดภาวนาเช่นนี้ทุกวันทั้งคืน และไม่ว่าพระนางจะง่วงหรือเหนื่อยเพียงใด พระนางก็ปฏิเสธที่จะเข้าบรรทมเพื่อพักผ่อน การกระทำเช่นนี้อย่างหนัก เสวยแต่พระกระยาหารที่ไม่ดี พื้นห้องที่เย็น และอากาศหนาวเย็นรุนแรงที่ได้เข้ามาปกคลุมร่างกายของพระนางเป็นเวลานาน ส่งผลให้ขาข้างหนึ่งของพระนางพิการไม่สามารถเดินได้อย่างคนปกติ การร้องไห้ตลอดเวลาทั้งกลางวันและกลางคืนก็ทำให้พระเนตรข้างหนึ่งของฉืออี้ไทเฮาบอดลง ถึงกระนั่นฉืออี้ไทเฮาก็ทรงไม่ใส่ใจในความพิการนี้ และปฏิเสธการรักษา ฉืออี้ไทเฮาเชื่อว่านี่คือสิ่งที่พระเจ้าต้องการแลกเปลี่ยนเพื่อให้พระบรมราชสวามีกลับมาปลอดภัย
ในวันที่ 6 เดือนกันยายน ราชสำนักหมิงจึงได้ทูลเชิญจู ฉีอฺวี้ (朱祁鈺) พระราชอนุชา ขึ้นสืบราชสมบัติ ใช้พระนามรัชศกว่า "จิ่งไท่" (景泰) ได้สถาปนาพระเกียรติยศเฉลิมพระปรมาภิไธยจักรพรรดิหมิงอิงจงเป็น ไท่ซ่างหวงตี้ (太上皇帝) และฉืออี้ไทเฮาเป็น ไท่ซ่างหวงโฮ่ว (太上皇后) ต่อมาได้สถาปนาเชิ่งหวางเฟย (郕王妃 "พระราชเทวีเชิ่ง") เป็นฮองเฮา และฉืออี้ไทเฮาย้ายไปที่พระราชวังเหรินโซ่ว (仁寿宫)
ในวันที่ 15 สิงหาคม รัชศกจิ่งไท่ปีที่ 1 (ค.ศ. 1450) จักรพรรดิหมิงอิงจงถูกชาวมองโกลส่งตัวคืนราชวงศ์หมิง ได้เสด็จกลับเมืองหลวงในที่สุด ทรงได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากจักรพรรดิจิ่งไท่ ตามแผนจักรพรรดิหมิงอิงจงในฐานะไท่ซ่างหวงตี้ควรอยู่ในพระราชวังเหรินโซ่ว จักรพรรดิจิ่งไท่นำไท่ซ่างหวงตี้ไปกักขังไว้ที่น่านกง (南宫)
เมื่อจักรพรรดิหมิงอิงจงได้พบกับฉืออี้ไทเฮา ที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงหญิงพิการที่ร่างกายทรุดโทรม ไม่ใช่ผู้หญิงทรงเสน่ห์ ที่มีดวงตาอันสดใสอีกต่อไปแล้ว ในไม่ช้าจักรพรรดิหมิงอิงจงก็รู้สาเหตุความพิการของฉืออี้ไทเฮา ทำให้จักรพรรดิหมิงอิงจงสัมผัสได้ถึงความรักของฉืออี้ไทเฮาในฐานะคู่ครองที่มีต่อพระองค์แม้จะไม่ชอบความพิการของฉืออี้ไทเฮา แต่จักรพรรดิหมิงอิงจงเข้าใจความหมายอย่างแท้จริงของการกระทำนี้ จักรพรรดิหมิงอิงจงมีความรักอย่างลึกซึ้ง ทรงนับถือว่าฉืออี้ไทเฮาเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของพระองค์
ชีวิตในน่านกงดำเนินไป ขณะที่จักรพรรดิหมิงอิงจงกำลังสนุกสนานสำราญอยู่กับเหล่าพระมเหสีพระนางสนม ฉืออี้ไทเฮาลากร่างที่พิการ ทำงานอย่างหนัก เช่น การทำงานฝีมือเพื่อค้าขายหาเงินดูแลจักรพรรดิหมิงอิงจงให้ได้เสวยแต่อาหารดีๆ
แม้ว่าจักรพรรดิหมิงอิงจงจะไม่มีความสามารถมากนัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพระองค์ทรงยึดในหลักจารีต หลักจริยธรรม อย่างการเคารพฉืออี้ไทเฮาในฐานะคู่ครองของพระองค์
จักรพรรดินีครั้งที่ 2

ในเช้าตรู่วันที่ 17 เดือนแรกของรัชศกจิ่งไท่ปีที่ 8 (ค.ศ. 1457) จักรพรรดิหมิงอิงจงได้ก่อการฟื้นฟูพระราชอำนาจกลับขึ้นครองราชย์บัลลังก์ เริ่มรัชศกเทียนซุ่น
โจวกุ้ยเฟย (周贵妃) เห็นว่าฉืออี้ไทเฮาทรงทุพพลภาพ และไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้ โจวกุ้ยเฟยหวังจะใช้โอกาสนี้ขึ้นเป็นฮองเฮา
ในไม่ช้าขันทีเจียง เหมียน (蒋冕) ทราบถึงความต้องการของโจวกุ้ยเฟย จึงได้ทูลต่อซางเซิ่งไทเฮาว่า เฉียนฮองเฮาทรงทุพพลภาพ อีกทั้งไม่มีพระราชโอรสธิดา แต่โจวกุ้ยเฟยมีพระราชโอรส สมควรได้เป็นฮองเฮา ซางเซิ่งไทเฮาเห็นด้วยกับความคิดของเจียง เหมียน เมื่อจักรพรรดิหมิงอิงจงทราบข่าว พระองค์ไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอ จึงตำหนิและลงโทษเจียง เหมียนด้วยความโกรธ โจวกุ้ยเฟยไม่คิดเลยว่าจักรพรรดิหมิงอิงจงไม่สามารถละทิ้งฉื่ออี้ไทเฮาได้ แม้จะกลายเป็นคนพิการไปแล้วก็ตาม จึงต้องยอมให้ฉื่ออี้ไทเฮาได้เป็นฮองเฮาต่อไป
ภายใต้การคุ้มครองของจักรพรรดิหมิงอิงจง ฉืออี้ไทเฮาเริ่มต้นชีวิตในฐานะฮองเฮาอีกครั้งหนึ่ง
ในเดือนกันยายน รัชศกเทียนซุ่นปีที่ 6 (ค.ศ. 1462) ซางเซิ่งไทเฮาสวรรคต พระนางฉืออี้ไทเฮาได้ขอให้จักรพรรดิหมิงอิงจงคืนตำแหน่งฮองเฮาแก่หู๋ฮองเฮา
ฮองไทเฮา

ก่อนที่จักรพรรดิหมิงอิงจงจะสวรรคตได้สั่งเสียหวงไท่จื่อจู เจี้ยนเซิน ไว้ว่าจะต้องกตัญญูต่อเฉียนฮองเฮา และพระบรมราชอิสริยยศของเฉียนฮองเฮาถูกกำหนดไว้แล้ว แต่พระองค์ก็ยังคงรู้สึกไม่สบายพระทัย เพราะรู้ดีว่ายังไงลูกก็ต้องเชื่อฟังแม่ จึงได้สั่งเสียกับหลี่เสียน (李贤)  ไว้ว่าในอนาคตเฉียนฮองเฮาจะต้องถูกฝังไว้กับพระองค์ภายในสุสานหลวง เมื่อพระราชประสงค์เป็นเช่นนี้ หลี่เซี่ยนจึงเพิ่มประโยคนี้ในพระบรมราชโองการ
เมื่อหวงไท่จื่อจูเจี้ยนเซิน ขึ้นครองราชบัลลังก์ในฐานะจักรพรรดิ） ได้มีการหารือเกี่ยวกับการสถาปนาฮองไทเฮา ตามหลักจักรพรรดินีในรัชกาลก่อนนั่นคือฉืออี้ไทเฮาจะต้องได้เป็นฮองไทเฮา
โจวกุ้ยเฟยได้ส่ง เซี่ยสือ (夏时) ขันทีไปที่ประชุนของเหล่าขุนนางเพื่อประกาศพระเสาวนีย์ว่า "เฉียนฮองเฮาทรงทุพพลภาพ อีกทั้งยังไม่มีพระราชโอรสธิดา จึงไม่มีคุณสมบัติที่จะถูกเรียกว่าฮองไทเฮา  โจวกุ้ยเฟยในฐานะพระราชมารดาของจักรพรรดิ ควรได้เป็นฮองไทเฮา และเฉียนฮองเฮาสมควรถูกปลดไปตั้งนานแล้ว ตามแบบอย่างของหูฮองเฮาในอตีด
เมื่อกล่าวจบ หลี่เสียนในฐานะอุปราช ไม่เห็นด้วยกับความคิดของโจวกุ้ยเฟยอย่างแข็งขัน หลี่เซี่ยนกล่าวว่า "พระบรมราชโองการของจักรพรรดิผู้ล่วงลับได้รับการสรุปแล้ว จะเปลี่ยนแปลงได้อย่างไร" เมื่อกล่าวจบมหาอำมาตย์เผิงสือ (大学士彭时) แสดงท่าทีเห็นด้วยกับหลี่เสียน ด้วยการกล่าวว่า "บรรพบุรุษทุกชั่วอายุคน เทพเจ้าฟ้าดินเป็นพยานอยู่เหนือเรา ในเมื่อจักรพรรดิปกครองราษฎรด้วยหลักกตัญญู พระองค์จะเคารพมารดาผู้ให้กำเนิด แต่ไม่เคารพมารดาตามกฎหมายได้อย่างไร" เมื่อกล่าวจบขุนนางทั้งหลายต่างเห็นด้วย โจวกุ้ยเฟยจึงไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากยอมรับความจริงว่าจักรพรรดินีเฉียนจะต้องเป็นฮองไทเฮา
เดือนมีนาคมปี รัชศกเทียนซุ่นปีที่ 8 (ค.ศ. 1464) สองเดือนหลังจากการสวรรคตของจักรพรรดิหมิงอิงจง เฉียนฮองเฮาได้รับการสถาปนาเป็นฮองไทเฮา เฉลิมพระนามาภิไธยว่า ฉืออี้ไทเฮา และโจวกุ้ยเฟยได้เป็นฮองไทเฮา
การสวรรคต

วันที่ 26 มิถุนายน รัชศกเฉิงฮว่าปีที่ 4 (ค.ศ. 1468) ฉืออี้ไทเฮาเสด็จสวรรคตด้วยพระอาการประชวร สิริพระชนมายุ 42 ตามพระบรมราชโองการของจักรพรรดิหมิงอิงจง ฉืออี้ไทเฮาจะต้องฝังพระบรมศพไว้ในสุสานหลวงร่วมกับพระองค์ แต่โจวไทเฮาต่อต้านการฝังพระบรมศพฉืออี้ไทเฮาไว้ในสุสานหลวง และขอให้จักรพรรดิเฉิงฮว่าเลือกสุสานอื่นเพื่อฝังพระบรมศพของฉืออี้ไทเฮา
จักรพรรดิเฉิงฮว่าเรียกประชุมเหล่าขุนนาง มหาอำมาตย์เผิงสือรู้ดีว่าจักรพรรดิต้องการจะกล่าวอะไร จึงกล่าวขึ้นว่า "ฉืออี้ไทเฮา และจักรพรรดิผู้ล่วงลับจะต้องฝังพระบรมศพร่วมกันในสุสานหลวง นี่เป็นพระบรมราชโองการของจักรพรรดิผู้ล่วงลับ มีสิ่งใดจะต้องหารืออีก" จักรพรรดิเฉิงฮว่าได้กลับไปครุ่นคิดอย่างหนักตลอดทั้งคืน เพราะไม่สามารถขัดพระบรมราชโองการของพระชนกนาถตามหลักกตัญญูได้
ในวันต่อมาเมื่อจักรพรรดิเฉิงฮว่าเรียกประชุมเหล่าขุนนางอีกครั้ง และมหาอำมาตย์เผิงสือก็ขัดขวางโดยการกล่าวเช่นเดิมกับการประชุมในครั้งก่อน จักรพรรดิเฉิงฮว่ารู้สึกไม่พอพระทัย สิ่งที่พระองค์ครุ่นคิดมาตลอดทั้งคืนพังทลายลง จักรพรรดิเฉิงฮว่าจึงกล่าวขึ้นว่า "ข้าแค่กังวลว่าถ้าฉืออี้ไทเฮาถูกฝังในสุสานหลวงแล้ว พระมารดาของเราก็จะไม่สามารถฝังในสุสานหลวงได้"
มหาอำมาตย์เผิงสือรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นว่า จักรพรรดิเฉิงฮว่าทรงถือหลักกตัญญูต่อพระราชมารดาทั้งสอง ถึงอย่างไรก็มีขุนนานชื่อว่าหลิวติ้งจือ (刘定之) กล่าวว่า "ความกตัญญูจะต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานจริยธรรม" เมื่อจักรพรรดิเฉิงฮว่าได้ยินก็รู้สึกเสียหน้า จึงกล่าวขึ้นว่า "ถ้าไม่เชื่อฟังมารดาผู้ให้กำเนิด แล้วยังจะถือว่าเป็นบุตรผู้กตัญญูได้อีกหรือ"
เมื่อจักรพรรดิเฉิงฮว่ากล่าวจบ  มหาอำมาตย์เผิงสือก็นึกถึงแผนการในอดีตที่ตนกับหลี่เสียนได้เคยวางแผนสร้างที่สำหรับฝังไทเฮาทั้งสองภายในสุสานหลวง ดังนั่นเผิงสือจึงเสนอต่อจักรพรรดิเฉิงฮว่าว่าสามารถฝังฉืออี้ไทเฮาไว้ทางด้านซ้ายของจักรพรรดิผู้ล่วงลับได้ และตำแหน่งทางด้านขวาจะได้รับการสงวนไว้สำหรับโจวไทเฮาในอนาคต
อย่างไรก็ตาม โจวไทเฮาทรงไม่ยอมรับการฝังร่วมกัน ทำให้ข้อเสนอของมหาอำมาตย์เผิงสือ ถูกจักรพรรดิเฉิงฮว่าปัดตกไป ทำให้เหล่าขุนนางต่างไม่พอใจกันเป็นอย่างมาก จึงรวมตัวกันเรียกร้องความยุติธรรมให้กับฉื่ออี้ไทเฮา กดดันให้จักรพรรดิเฉิงฮว่าฝังพระบรมศพฉืออี้ไทเฮาในสุสานหลวง
จากการเรียกร้องของเหล่าขุนนาง ทำให้โจวไทเฮารู้สึกไม่พอพระทัยเป็นอย่างมาก และยังคงมีพระเสาวนีย์อย่างแข็งขันที่จะให้หาสุสานอื่นสำหรับฝังพระบรมศพฉืออี้ไทเฮา แต่เหล่าขุนนางก็ยังคงรวมตัวกันเรียกร้องจนสุดท้ายโจวไทเฮาก็ต้องยอมต่อแรงกดดันมหาศาลนี้
วันที่ 19 กรกฎาคม จักรพรรดิเฉิงฮว่าถวายพระสมัญญานามแด่ฉืออี้ไทเฮาอย่างเป็นทางการว่า "เซี่ยวจวงเสี้ยนมู่หงฮุ่ยเสียนเรินกงเทียนชินเชิ่งรุ่ยหวงโฮ่ว" (孝肃贞顺康懿光烈辅天承圣睿皇后)
วันที่ 15 กันยายน พระบรมศพของฉืออี้ไทเฮาได้รับการฝังในในสุสานหลวงร่วมกับจักรพรรดิหมิงอิงจง
โจวไทเฮาแอบสั่งขันทีให้ขุดอุโมงค์ในสุสานหลวงของฉื่ออี้ไทเฮาไปในทิศทางที่ผิด ไม่เพียงแต่อยู่ห่างจากทิศทางของจักรพรรดิหมิงอิงจง หลายฟุตเท่านั้น แต่อุโมงค์ถูกปิดกั้นไว้ครึ่งทาง ถ้ำหินที่เหลือสำหรับโจวไทเฮาอยู่ตรงข้ามมีอุโมงค์กว้างขวางที่ทอดตรงไปยังสุสานของจักรพรรดิหมิงอิงจง นอกจากนี้ โจวไทเฮาไม่อนุญาตให้ประดิษฐานพระบรมฉายาสาทิสลักษณ์ของฉืออี้ไทเฮาไว้ถัดจากจักรพรรดิหมิงอิงจง ในพระที่นั่งเฟิ่งเซียน ซึ่งเป็นสถานที่ประดิษฐานพระบรมฉายาสาทิสลักษณ์ของจักรพรรดิ และจักรพรรดินีแห่งราชวงศ์หมิง
แหล่งข้อมูล

卷一百十三 列传第一
《英宗睿皇帝实录•卷九十二》正统七年五月三日 中军都督府都督同知臣钱贵奏曰：臣贵伏承嘉命……臣女，臣夫妇所生……臣女今年十六，谨具奏闻。
《宪宗纯皇帝实录•卷五十五》成化四年六月二十六日○甲寅 慈懿皇太后崩
| ก่อนหน้า |  | ฉื่ออี้ไทเฮา |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จักรพรรดินีซู้เซี่ยว |  | จักรพรรดินีแห่งจีน  (ราชวงศ์หมิง)    |  | จักรพรรดินีอู๋ |