stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นายกรัฐมนตรีรัสเซีย

| ประธานรัฐบาลแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย |
| --- | --- |
Председатель Правительства Российской Федерации (รัสเซีย)
ตรารัฐบาลรัสเซีย
ธงชาติรัสเซีย
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน มีฮาอิล มีชุสติน ตั้งแต่ 16 มกราคม ค.ศ. 2020
คณะรัฐมนตรีรัสเซีย รัฐบาลรัสเซีย
สมาชิกของ: รัฐบาลรัสเซีย คณะมนตรีความมั่นคง คณะมนตรีรัฐกิจ
รายงานต่อ: ประธานาธิบดี สภาดูมา
ที่ว่าการ: ทำเนียบขาว มอสโก
ผู้เสนอชื่อ: ประธานาธิบดี
ผู้แต่งตั้ง: ประธานาธิบดี(ขึ้นอยู่กับการรับรองของสภาดูมา)
วาระ: ไม่มีระยะที่กำหนด
ตราสารจัดตั้ง: รัฐธรรมนูญรัสเซีย
ตำแหน่งก่อนหน้า: ประธานคณะรัฐมนตรีแห่งสหภาพโซเวียต (1923–1991)
สถาปนา: 6 พฤศจิกายน 1905; 119 ปีก่อน (1905-11-06) (รูปแบบเดิม) 12 ธันวาคม 1993; 30 ปีก่อน (1993-12-12) (รูปแบบปัจจุบัน)
คนแรก: เซียร์เกย์ วิตเต
รอง: รองนายกรัฐมนตรีคนที่หนึ่ง รองนายกรัฐมนตรี
เงินตอบแทน: 105,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี
เว็บไซต์: premier.gov.ru 
ประธานรัฐบาลแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย (รัสเซีย: Председатель Правительства Российской Федерации) หรือตามบริบทสากลหมายถึง นายกรัฐมนตรี (Премьер-министр) เป็นตำแหน่งที่ทรงอำนาจเป็นอันดับสองของสหพันธรัฐรัสเซียรองจากประธานาธิบดี ซึ่งได้บัญญัติไว้ในมาตรา 24 แห่งรัฐธรรมนูญสหพันธรัฐ นายกรัฐมนตรีรับผิดชอบในด้านบริหารรัฐกิจให้เป็นไปตามเจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญและคำสั่งประธานาธิบดี เสนอชื่อคณะรัฐมนตรีและเสนอชื่อเพื่อแต่งตั้งเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูงให้ประธานาธิบดีพิจารณาแต่งตั้ง ดูแลกิจการภายในประเทศ ลงนามในกฤษฎีกาต่าง ๆ มอบหมายหน้าที่ให้แก่คณะรัฐบาล และโดยตำแหน่งแล้ว นายกรัฐมนตรียังเป็นสมาชิกสภาความมั่นคง, สมาชิกคณะผู้นำรัฐบาลในเครือรัฐเอกราช, สมาชิกคณะรัฐสูงสุดของรัฐสหภาพรัสเซียและเบลารุส, สมาชิกสภาประชาคมเศรษฐกิจยูเรเซีย
นายกรัฐมนตรีได้รับการแต่งตั้งจากประธานาธิบดีโดยการยินยอมของรัฐสภา ต่างจากหลายประเทศที่แต่งตั้งโดยตรงจากรัฐสภา นายกรัฐมนตรีไม่มีวาระการดำรงตำแหน่ง และต้องเป็นผู้ถือสัญชาติรัสเซียเพียงสัญชาติเดียวเท่านั้น ประธานาธิบดีจะต้องเสนอชื่อนายกรัฐมนตรีภายในสองสัปดาห์หลังจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีว่างลงให้รัฐสภาให้ความยินยอม หากสภาไม่ให้ความยินยอมประธานาธิบดีต้องเสนอชื่อบุคคลใหม่ภายในหนึ่งสัปดาห์ โดยที่รัฐสภาสามารถไม่ให้ความยินยอมได้ไม่เกินสามครั้ง หากครบสามครั้งแล้วประธานาธิบดีสามารถแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีโดยปราศจากความยินยอมจากสภาได้ทันที สภาไม่มีอำนาจใด ๆ ที่จะถอดถอนตำแหน่งนี้ได้จนกว่าจะเข้าสู่หกเดือนสุดท้ายของวาระประธานาธิบดี ยกเว้นในยามสงครามหรือภาวะฉุกเฉิน รัฐสภาอาจเสนอญัตติให้ถอดถอนนายกรัฐมนตรีได้
รัฐสภาของรัสเซียมีการลงมติขอคำยินยอมแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีไป 17 ครั้ง ซึ่งสภาลงมติยินยอมไป 12 ครั้ง ไม่ยินยอมไป 5 ครั้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของนายกรัฐมนตรีรัสเซีย (ในภาษารัสเซีย)
เว็บไซต์ทางการของรัฐบาลรัสเซีย (ในภาษารัสเซีย)
| ด ค กนายกรัฐมนตรีรัสเซีย |
| --- | --- | --- | --- |
|  | บอริส เยลต์ซิน · เยกอร์ ไกดาร์ · วิคตอร์ เชียร์โนมืยร์ดิน · บอริส เยลซิน · เซียร์เกย์ คีรีเยนโค · วิคตอร์ เชียร์โนมืยร์ดิน · เยฟเกนี พรีมาคอฟ · เซียร์เกย์ สเตปาชิน · วลาดีมีร์ ปูติน · มีฮาอิล คัสยานอฟ · วิคตอร์ ฮริสเทนโค · มีฮาอิล ฟรัดคอฟ · วิคตอร์ ซุบคอฟ · วลาดีมีร์ ปูติน · ดมีตรี เมดเวเดฟ · มีฮาอิล มีชุสติน  ตัวเอียงคือรักษาการ | บอริส เยลต์ซิน · เยกอร์ ไกดาร์ · วิคตอร์ เชียร์โนมืยร์ดิน · บอริส เยลซิน · เซียร์เกย์ คีรีเยนโค · วิคตอร์ เชียร์โนมืยร์ดิน · เยฟเกนี พรีมาคอฟ · เซียร์เกย์ สเตปาชิน · วลาดีมีร์ ปูติน · มีฮาอิล คัสยานอฟ · วิคตอร์ ฮริสเทนโค · มีฮาอิล ฟรัดคอฟ · วิคตอร์ ซุบคอฟ · วลาดีมีร์ ปูติน · ดมีตรี เมดเวเดฟ · มีฮาอิล มีชุสติน  ตัวเอียงคือรักษาการ |  |
ตาเตียนา โคเชเลวา

ตาเตียนา เซียร์เกเยฟนา โคเชเลวา (รัสเซีย: Татья́на Серге́евна Ко́шелева; 23 ธันวาคม ค.ศ. 1988 —) เป็นนักวอลเลย์บอลหญิงชาวรัสเซีย ซึ่งเธอทำหน้าที่ในตำแหน่งตัวตีนอกด้าน (ตัวตบหัวเสา)
ประวัติ

ในปี ค.ศ. 2007 เธอได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนทีมชาติรัสเซียเข้าร่วมการแข่งรายการวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2007
แม้ว่าในปี ค.ศ. 2008 เธอจะพลาดการเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ปักกิ่ง ก็ตาม ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 เธอเป็นที่ยอมรับในฐานะตัวแทนของทีมชาติ ในปี ค.ศ. 2010 ในการแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก เธอได้เป็นผู้เล่นหลักในหลายๆ เกม และเธอได้รับรางวัลตัวตบยอดเยี่ยมในครั้งแรกของการแข่งขันของเธอ และเธอกลายเป็นหนึ่งในผู้เล่นสำคัญของการแข่งขันชิงแชมป์โลกครั้งที่ 2 ติดต่อกันของทีมชาติรัสเซีย
ในปี ค.ศ. 2012 เธอได้เข้าร่วมในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเกมส์ 2012ที่ลอนดอน โดยจบอันดับที่ 5 ของการแข่งขัน และเธอไม่สามารถลงทำการแข่งขันได้เพราะคิดว่าอาจจะได้รับบาดเจ็บ ส่วนในปี ค.ศ. 2013 ในการแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป เธอและนาตาเลีย ออบโมเชวาได้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการพาทีมชาติรัสเซียเข้ารับรางวัลชนะเลิศ และเธอได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่าในการแข่งขันเดียวกัน
วันที่ 15 เมษายน 2567 เธอได้ประกาศเลิกเล่นวอลเลย์บอลอาชีพ ด้วยวัย 35 ปี
สังกัดสโมสร

ดีนาโมมอสโก (2005–2007)
ซาเรเชียโอดินโซวา (2007–2010)
ดีนาโมคาซัน (2010–2011)
ดีนาโมครัสโนดาร์ (2011–2012)
ดีนาโมคาซัน (2012)
ดีนาโมมอสโก (2012–2014)
ดีนาโมครัสโนดาร์ (2014–2016)
เอจซาซีบาซี วีตรา (2016–2017)
กาลาทาซาไร ไดกิน (2017–)
เกียรติประวัติ > สโมสร

2014–15 ซีอีวีคัพ –  ชนะเลิศ, ร่วมกับดีนาโมครัสโนดาร์
ชิงแชมป์สโมสรโลก 2015 –  รองชนะเลิศ, ร่วมกับดีนาโมครัสโนดาร์
ชิงแชมป์สโมสรโลก 2016 –  ชนะเลิศ, ร่วมกับเอจซาซีบาซีวิตรา
เกียรติประวัติ > บุคคล

วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2009 "ตบยอดเยี่ยม"
มงเทรอวอลเลย์มาสเตอรส์ 2010 "ตบยอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก 2010 "ตบยอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป 2013 "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
2013-14 รัสเซียนคัพ "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
2014–15 ซีอีวีคัพ "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
วอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2015 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลเวิลด์คัพ 2015 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป 2015 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป 2015 "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรโลก 2016 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
แหล่งข้อมูลอื่น

FIVB Profile
FIVB Profile 2014 World Championships
CEV Profile เก็บถาวร 2014-10-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ธงชัย (โซเวียต)

| --- | --- |


รัสเซีย: "Знамя Победы" ซนัมยา โปเบดืย
การใช้: ธงกองทัพ
สัดส่วนธง: 188 ซ.ม.:82 ซ.ม.
ประกาศใช้: 30 เมษายน ค.ศ. 1945
ลักษณะ: ธงชาติสหภาพโซเวียต (ค.ศ. 1923-1955) ที่มุมธงบนด้านคันธงมีรูปค้อนเคียวไขว้และดาวสีเทา (ในบางแห่งใช้สีทอง) จารึกนามหน่วยกองพลทหารปืนเล็กยาวที่ 150
 
ธงชัย (รัสเซีย: Знамя Победы, ซนัมยา โปเบดืย) เป็นธงชัยที่ถูกปักไว้เหนืออาคารไรชส์ทาค (Reichstag) เมื่อกองทัพแดงของสหภาพโซเวียตตีกรุงเบอร์ลินแตกเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1945 ภายหลังที่อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และเอวา บราวน์ทำอัตวินิบาตกรรม เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกกองทัพแดงของโซเวียตจับตัว ผู้เชิญธงชัยมีดังนี้: อเลกคเซย์ เบเรสต์ (ยูเครน) มีฮาอิล เยโกรอฟ (รัสเซีย) และเมลีตอน คันตาเรีย (จอร์เจีย)
ธงชัย จัดทำขึ้นระหว่างสงครามในการยุทธแนวรบด้านตะวันออก ธงดังกล่าวนี้เป็นสัญลักษณ์แห่งชัยชนะของประชาชนชาวโซเวียตเหนือนาซีเยอรมนี ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง. อันเป็นสมบัติชาติของรัสเซีย รวมถึงกลุ่มประเทศเครือรัฐเอกราช และ เป็นสัญลักษณ์ของทรานส์นีสเตรีย. อักษรซีริลลิก ข้อความ:
กองพลทหารปืนเล็กยาวที่ 150, เครื่องอิสริยาภรณ์คูตูซอฟชั้นที่ 2, กองพลอีดริตซา, กองทัพน้อยทหารปืนยาวที่ 79, กองทัพสนามที่ 3 และแนวรบเบียโลรัสเซียที่ 1
ทั้งนี้ ธงผืนจริงนั้นไม่ได้ปักที่อาคารไรชส์ทาค แต่ใช้เป็นธงชัยประจำหน่วย "อย่างเป็นทางการ" ธงที่ใช้ในพิธีสวนสนามเป็นธงที่ทำขึ้นมาใหม่เพื่อใช้ในพิธีสวนสนามวันแห่งชัยชนะเท่านั้น ส่วนผืนจริงดั้งเดิมนั้นตามกฎหมายของสหพันธรัฐรัสเซียระบุไว้ชัดเจนว่าธงชัยผืนนี้จะต้องถูกเก็บไว้ตลอดไปในสถานที่ที่ปลอดภัยและสาธารณชนสามารถเข้าชมได้ ปัจจุบันจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์กองทัพรัสเซีย กรุงมอสโก
ประวัติ

| --- | --- |
 Report of the commander of the 3rd assault army to the head of political administration of The Red Army about the fight for Reichstag and placing the Victory Banner on it. (quotes)  July 2, 1945. The Commander of the 1st Belarussian Front Marshal of Soviet Union comrade Zhukov ordered the troops of 3rd assault army headily enter Berlin, to secure the downtown and Reichstag and to place the Victory Banner on it. <...> Having defeated the last enemy strongholds the troops of the army entered Berlin at 6:00 AM on the 21st of April 1945.  <...>  After seizing the downtown the troops of the 3rd assault army penetrated the neighborhood of Reichtag at the end of 29 of April 1945.. On the 30th of April with the sunrise they started the massive assault on Reichtag. <...>  On the 30th of April 1945 at 14:25 the fighters of superior corporal Syanov's group fought their way to the roof and reached the dome. The courageous warriors - Communist Lieutenant Berest, Comsomol Member Soldier Egorov and member of no party Junior Corporal Kantaria have set the banner, the symbol of our Great Victory, the Proud Flag of the Soviet Union flew above the German Parliament building! The burned and pierced by bullets Banner was victoriously flying above defeated Berlin <...>  The Commander of the troops of the 3rd Assault Army, Soviet Union Hero, Сolonel-General Kuznetsov Member of Military Board of the 3rd Assault Army Major-General Litvinov:
ธงชัยสมัยเยลต์ซิน

ธงชัยรัสเซีย (ค.ศ. 1996—2007)
ธงชัย (แบบธงชาติสหภาพโซเวียต)
ธงดังกล่าวนี้ออกแบบให้แตกต่างจากธงชาติสหภาพโซเวียต แต่ไม่มีรูปค้อนเคียวไขว้ โดยประธานาธิบดีบอริส เยลต์ซิน รับรองสถานะธงนี้มีสถานะเทียบเท่าธงชาติ สามารถใช้ควบคู่กับธงชาติรัสเซียแบบสามสี หรือใช้ในฐานะธงชาติรัสเซียเพียงธงเดียวเมื่อวันที่  5 เมษายน ค.ศ. 1996 ต่อมาประธานาธิบดีวลาดิมีร์ ปูตินได้ประกาศให้ธงชัยเป็นธงประจำกองทัพบกรัสเซีย แม้จะมีการแก้ไขแบบธงดังกล่าวหลายครั้ง แต่ในทางปฏิบัติยังคงนิยมธงผืนนี้ว่า ธงชัย
ในปัจจุบันธงผืนนี้ใช้เป็นธงประจำกองทัพบกในช่วงระยะเวลาสั้นๆ โดยใช้ธงแดงเกลี้ยงไม่มีรูปดาวแดงขอบทอง นอกจากนี้ธงดังกล่าวยังใช้ในการเฉลิมฉลองวันแห่งชัยชนะในกลุ่มประเทศเครือรัฐเอกราชและบางประเทศในกลุ่มสนธิสัญญาวอร์ซอตามกฎหมายของสหพันธรัฐรัสเซีย
ดูเพิ่ม

เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชัยชนะ
พิธีสวนสนามวันแห่งชัยชนะ
การชูธงที่ไรชส์ทาค
ธงชัยประจำกองพลทหารปืนเล็กยาวที่ 150 "ผืนจริง" จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์กองทัพรัสเซีย
ปอสต์นิก ยากอฟเลฟ

สถาปนิกชาวรัสเซียในคริสต์ศตวรรษที่ 16
มหาวิหารเซนต์เบซิล
ปอสต์นิก ยากอฟเลฟ (รัสเซีย: Постник Яковлев) เป็นหนึ่งในสถาปนิกและนักก่อสร้างที่โด่งดังจากปัสคอฟ เขาเป็นผู้ร่วมสร้างมหาวิหารเซนต์เบซิลที่จัตุรัสแดงในมอสโก (สร้างในช่วง ค.ศ. 1555 ถึง 1560 สถาปนิกอีกคนคืออีวัน บาร์มา) กล่าวกันว่าเขามีชื่อเล่นว่า "บาร์มา" (Барма; "ผู้พูดพึมพำ") แต่นั่นอาจเป็นชื่อจริงของเขา คือ อีวัน ยากอฟเลวิช บาร์มา (ปอสต์นิกหมายถึง "เร็วกว่า") บาร์มาอาจเป็นผู้ช่วยของยากอฟเลฟ
ตามตำนานกล่าวว่า อีวานผู้เหี้ยมโหดทำให้ยากอฟเลฟตาบอดเพื่อที่จะไม่ให้เขาสร้างสิ่งที่สวยงามได้อีก อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นเพียงความเชื่อปรัมปรา เพราะหลังจากที่สร้างมหาวิหารเบซิลเสร็จ ยากอฟเลฟได้ร่วมกับอีวัน ชีร์ไล ออกแบบกำแพงเครมลินแห่งคาซันและอาสนวิหารแม่พระรับสาร [ru] ที่คาซันใน ค.ศ. 1561 ถึง 1562
นักประวัติศาสตร์หลายคนกล่าวว่ายากอฟเลฟยังออกแบบโบสถ์ในสตาริตซา, มูรอม, สเวียจสค์ และอาจรวมถึงในวลาดีมีร์ด้วย แต่นักประวัติศาสตร์คนอื่น ๆ โต้แย้งว่าโบสถ์เหล่านี้เป็นผลงานการออกแบบของสถาปนิกที่มีชื่อคล้ายกัน
ธงชาติสาธารณรัฐโซเวียต

ธงชาติสาธารณรัฐโซเวียต (รัสเซีย: Флаги союзных республик СССР; อังกฤษ: Flags of the Soviet Republicsเป็นธงพื้นสีแดง มีรูปค้อนเคียวสีทอง ซึ่งหมายถึงลัทธิคอมมิวนิสต์ ซึ่งถือได้ว่ามีรูปแบบที่ใกล้เคียงกับธงชาติสหภาพโซเวียตมาก ตารางธงเบื้องล่างนี้ แสดงภาพธงชาติของบรรดาสาธารณรัฐโซเวียตต่างๆ ที่ใช้สืบมาจนถึงการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ใน พ.ศ. 2534
แหล่งข้อมูลอื่น

FotW chart of all the flags of the SSRs through history
| ด ค กธงชาติสหภาพโซเวียตและสาธารณรัฐโซเวียตต่าง ๆ |
| --- | --- | --- |
| หลัก |  สหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต  |  |
| สาธารณรัฐองค์ประกอบ |  อาร์มีเนีย  อาเซอร์ไบจาน  เบียโลรัสเซีย  เอสโตเนีย  จอร์เจีย  คาซัคสถาน  เคอร์กีเซีย  ลัตเวีย  ลิทัวเนีย  มอลเดเวีย  รัสเซีย  ทาจิกิสถาน  เติร์กเมเนีย  ยูเครน  อุซเบกิสถาน  |  |
| สาธารณรัฐโซเวียตอายุสั้น |  ทรานส์คอเคซัส  คารีโล-ฟินนิช  |  |
ซุคฮอย ซู-34

| ซุคฮอย ซู-34 |
| --- | --- |

ข้อมูลทั่วไป
บทบาท: เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด
ชาติกำเนิด:  รัสเซีย
บริษัทผู้ผลิต: ซุคฮอย
สถานะ: อยู่ในการผลิตและประจำการ
ผู้ใช้งานหลัก: กองทัพอากาศรัสเซีย
จำนวนที่ผลิต: 59 ( 15 ตุลาคม 2014 ) ลำ
ประวัติ
สร้างเมื่อ: พ.ศ. 2550-ปัจจุบัน
เริ่มใช้งาน: 4 มกราคม พ.ศ. 2550
เที่ยวบินแรก: 13 เมษายน พ.ศ. 2533
พัฒนาจาก: ซุคฮอย ซู-27
ซุคฮอย ซู-34 (อังกฤษ: Sukhoi Su-34, Fullback, รัสเซีย: Сухой Су-34) (รุ่นส่งออกจะใช้ชื่อซู-32, นาโต้เรียกมันว่าฟุลแบ็ค) เป็นเครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดแบบสองที่นั่งของรัสเซีย มันถูกใช้เพื่อเข้ามาแทนที่ซุคฮอย ซู-24
Su-34 ถูกออกแบบมาสำหรับการใช้งานด้านยุทธวิธีอากาศสู่พื้นดินและเป้าหมายทางเรือ รวมถึงเป้าหมายขนาดเล็ก สามารถปฏิบัติภารกิจได้ทั้งในเวลากลางวันและเวลากลางคืน บินได้ทุกสภาพอากาศ
การพัฒนา

มันเป็นเครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดจากแบบซู-27 แฟลงเกอร์ ถูกสร้างขึ้นครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2523 สำหรับสหภาพโซเวียต (ทางซุคฮอยเรียกมันว่างที-10วี) มันทำการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2533 และเดิมทีมีชื่อว่าซู-27ไอบี (ไอบีย่อมาจาก Istrebitel Bombardirovshchik / แปลว่า เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด) มันถูกสร้างขึ้นเทียบกับรุ่นสำหรับฝึกแบบสองที่นั่งของซู-27เคยูบี (เคยูบีย่อมาจาก Korabelnyy Uchebno-Boyevoy, แปลว่า เครื่องบินสำหรับฝึกในกองทัพเรือ) ถึงแม้ว่าไม่เหมือนกับที่รายงานเอาไว้ก่อนหน้า เครื่องบินทั้งสองนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกันโดยตรง
ด้วยข้อกำหนดของทุนทำให้โครงการหยุดกลางคันหลายครั้ง และทำให้เครื่องบินต้นแบบถูกจัดแสดงในที่สาธารณะภายใต้บทบาทและชื่อมากมาย เมื่อการบรรยายครั้งแรกของทางการรัสเซียเกิดขึ้นในปีพ.ศ. 2537 มันก็ถูกบรรยายว่าเป็นซู-34 เครื่องบินที่ผลิตก่อนลำที่สามถูกนำไปแสดงที่งานแสดงในปารีสเมื่อปีพ.ศ. 2538 ด้วยชื่อซู-34เอฟเอ็น (เอฟเอ็นหมายถึง เครื่องบินขับไล่ (fighter) กองทัพเรือ (navy)) ถูกบรรยายว่าเป็นเครื่องบินที่ทำการในฐานที่ติดกับชายฝั่ง และมันถูกจัดแสดงด้วยชื่อซู-34เอ็มเอฟ (เอ็มเอฟย่อมาจาก MnogoFunksionalniy, แปลว่า หลากหลายบทบาท) ที่งานเอ็มเอเคเอสเมื่อปีพ.ศ. 2542 กองทัพอากาศรัสเซียได้รายงานการใช้ชื่อล่าสุดว่าเป็นซู-34
เครื่องบินมีโครงสร้างปีก หาง และเครื่องยนต์แบบเดียวกับซู-27/ซู-30 แฟลงเกอร์ พร้อมกับบางส่วนของซู-30/ซู-33 แฟลงเกอร์-ดี/ซู-35 แฟลงเกอร์เอฟที่เพิ่มความมั่นคงและเพื่อลดแรกฉุด เครื่องบินมีส่วนจมูกใหม่ทั้งหมดและลำตัวด้านหน้าที่มีห้องนักบินที่นั่งแบบหน้ากระดานสองที่นั่ง ซู-34 มีเครื่องยนต์ของซู-27 แต่มีส่วนรับอากาศที่ตายตัวและความเร็วสูงสุดที่จำกัดไว้ 1.8 มัค
การพัฒนา > การจัดซื้อ

ปัจจุบันมีเพียงแบบที่สร้างก่อนการผลิตเท่านั้นที่ถูกสร้างออกมา ในพ.ศ. 2547 ซุคฮอยได้ประกาศว่าจะมีการผลิตอัตราต่ำและเครื่องบินจะได้เข้าประจำการในปีพ.ศ. 2551 อย่างไรก็ตามโครงการพัฒนายังคงดำเนินต่อไปเพื่อรักษาซู-24 เฟนเซอร์เอาไว้ เมื่อซู-34 จะยังไม่เข้าประจำการในเร็วๆ นี้
ในเดือนมีนาคมพ.ศ. 2549 รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมของรัสเซีย เซียร์เกย์ อีวานอฟได้ประกาศว่ารัฐบาลได้ซื้อซู-34 เพียงสองลำซึ่งจะส่งในปีพ.ศ. 2549 และได้วางแผนที่จะมีซู-34 จำนวน 44 ลำในประจำการเมื่อถึงปีพ.ศ. 2553 เครื่องบินทั้งหมด 200 ลำจะถูกซื้อในปีพ.ศ. 2558 เพื่อเข้าแทนที่ซู-24 ซึ่งอยู่ในการพัฒนาให้ทันสมัยเพื่อยืดอายุการใช้งาน ไอวานอฟอ้างว่านั่นเป็นเพราะเครื่องบิน"มีดีกว่าหลายเท่าในปัจจัยทั้งหมด" กองทัพรัสเซียจะต้องการเครื่องบินทิ้งระเบิดใหม่นี้น้อยกว่าซู-24
ในเดือนธันวาคมพ.ศ. 2549 ไอวานอฟได้ประมาณการว่ามีซู-34 จำนวน 200 ลำที่จะเข้าประจำการในปีพ.ศ. 2563 สิ่งนี้ถูกยืนยันโดยหัวหน้ากองทัพอากาศวลาดิเมีย มิกเฮลลอฟเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2550
ซู-34 สองลำถูกส่งเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2550 และอีกหกลำจะถูกส่งเมื่อสิ้นสุดปี เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2551 ซุคฮอยได้รายงานว่าซู-34 ได้เริ่มผลิตอย่างเต็มอัตราแล้ว รัสเซียวางแผนที่จะมีซู-34 จำนวน 24 ลำในประจำการเมื่อถึงปลายปีพ.ศ. 2553 พร้อมทั้งหมด 70 ลำที่จะซื้อในปีพ.ศ. 2558
การออกแบบ > ห้องนักบินและระบบอิเลคทรอนิกอากาศ

มันไม่เหมือนกับซู-27 รุ่นก่อนหน้า ซู-34 นั้นมีห้องนักบินแบบกระจกที่ทันสมัย มันมีจอแสดงผลสีแบบซีอาร์ที ระบบอิเลคทรอนิกอากาศของมันในปัจจุบันจะมีเรดาร์วี004 ของเลนิเน็ทส์ และระบบเลเซอร์/โทรทัศน์แบบยูโอเอ็มซี (Urals Optical-Mechanical Plant) สำหรับระบุและนำทางกระสุนนำวิถี เรดาร์ที่ติดตั้งอยู่ด้านหน้าจะรวมเข้ากับเรดาร์วี005 ที่ด้านหลังที่ติดตั้งอยู่ในส่วนหางที่เรียกว่า"สติงเกอร์" ซู-34 มีอุปกรณ์อีเอ็มซี (Electronic countermeasures) หรืออุปกรณ์ป้องกันอิเลคทรอนิก ซึ่งรวมทั้งระบบตรวจับการยิงขีปนาวุธ
ระบบอิเลคทรอนิกอากาศมีคอมพิวเตอร์ บอร์ดความจำ จอแสดงผลลแบบสี และหน่วยประมวลผลกลางที่ออกแบบมาเพื่อบรรจุข้อมูลในตัวเอง พวกมันประกอบด้วยหน่วยคอมพิวเตอร์"อาร์กอน"ขนาดใหญ่พร้อมกับหน่วยประมวลผลที่ถูกโปรแกรมมาเป็นพิเศษ ซึ่งมีช่องแลกเปลี่ยนข้อมูลมามาย โมดูลข้อมูลทั้งหมดถูกควบคุมโดยระบบคอมพิวเตอร์กลางซึ่งจะส่งข้อมูลทั้งหมดและทำงานรวมกับข้อมูลของห้องนักบิน การเชื่อมต่อข้อมูลแบบสองทางทำให้สามารถเปลี่ยนแผนหรือการเล็งอาวุธได้ในขณะที่ทำการบิน ในฐานะเครื่องบินจู่โจม ซู-34 จึงมีเรดาร์ตรวจภูมิประเทศ ความสามารถในการหลบหลีกขณะทำความเร็วสูง และการปฏิบัติการในระดับความสูงต่ำ
จุดเด่นสุดของซู-34 คือห้องนักบินที่กว้างผิดปกติ การออกแบบมากมายเกี่ยวกับความสบายของลูกเรือ นักบินทั้งสองจะนั่งข้างกันในห้องขนาดใหญ่ โดยมีนักบินผู้บัญชาการอยู่ทางด้านซ้าย และผู้นำร่องหรือผู้ควบคุมอาวุธอยู่ทางด้านขวา ข้อได้เปรียบของห้องนักบินแบบนี้คือทั้งสองใช้เครื่องมืออุปกรณ์ร่วมกันได้ ซึ่งเพื่อความมีประสิทธิภาพและความสะดวกสบาย เมื่อการทำภารกิจที่ยาวนานต้องการความสบายมันจึงมีการรักษาความดันในเครื่องบินที่มำให้มันสามารถบินได้สูงถึง 32,800 ฟุตโดยที่นักบินไม่ต้องใช้อากาศหายใจ ซึ่งมีไว้เพื่อสถานการณ์ฉุกเฉินและการสู้รบ ลูกเรือจะมีห้องพอที่จะยืนและขยับได้ตลอดการทำภารกิจ ช่องว่างระหว่างที่นั่งทำให้พวกเขาสามารถนอนได้หาจำเป็น ห้องน้ำขนาดเล็กและห้องครัวอยู่ที่ด้านหลังที่นั่ง
เรดาร์ระยะไกล ระบบตรวจจับ ระบบสื่อสาร และข้อมูลจะอยู่ในที่เดียวกันพร้อมด้วยความจุระยะไกลที่สามารถเติมน้ำมันกลางอากาศได้ มันทำให้ซู-34 สามารถเฝ้าดูและเป็นที่ควบคุมได้ ทำให้มันระบบจัดการการรบอย่างสมบูรณ์
การออกแบบ > การทำงาน

ซู-34 มีที่บรรทุก 12 ตำแหน่งที่จุได้มากถึง 8,000 กิโลกรัม ซึ่งจะรวมอาวุธนำวิถีรุ่นใหม่ของรัสเซียเอาไว้ด้วย มันมีปืนใหญ่จีเอสเอช-30-1 ขนาด 30 ม.ม.เหมือนกับซู/27 และซู-30
ซู-34 ให้ความสะดวกสบายกับลูกเรือเพื่อความมีประสิทธิภาพในการทำภารกิจ นักบินสามารถใช้คอมพิวเตอร์และอุปกรณ์วิทยุร่วมกัน อุปกรณ์เหล่านี้ทำให้การทิ้งรเบิดมีความแม่นยำโดยที่จะพลาดก็เพียงไม่กี่เมตรและทำได้ในทุกสภาพอากาศ ระเบิดที่ขนาด 8 เมตตริกตันที่มันบรรทุกซึ่งรวมทั้งขีปนาวุธเหนือเสียงและระเบิดร่อน จะสามารถทำลายเป้าหมายที่ป้องกันหนาแน่นได้ไกลถึง 250 กิโลเมตร เนื่องมาจากการเข้าประจำการพร้อมกับฝูงบินทิ้งระเบิดในเร็วๆ นี้มันจึงมีระบบที่ปลอดภัยพร้อมกับสมองกล ระบบนี้ทำให้เครื่องบินสามารถทำการบินที่อันตรายได้ทั้งความสูงระดับยอดไม้และระดับพื้นดินโดยใช้ความเร็วได้มากสูงสุดที่ 1,400 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ซู-34 ยังสามารถบินตามสภาพภูมิประเทศ ผ่านสิ่งกีดขวาง และแอบเข้าสู่พื้นที่ป้องกันทางอากาศ ลูกเรือจึงสามารถทำการทิ้งระเบิดที่มีประสิทธิภาพ ถอยกลับ ทำลายอาวุธของศัตรู และปลอดภัยจากขีปนาวุธและกระสุนต่อต้านอากาศยานได้
การทำภารกิจของซู-34 จะเริ่มด้วยการวางแผนและนำข้อมูลโอนถ่ายเข้าเครื่องคอมพิวเตอร์หลักทั้งสองของเครื่องบิน ข้อมูลเชื่อมกับเครื่องบิน สถานีภาคพื้น และเรือบัญชาการที่จะทำการดูแลและเป็นที่ที่มีข้อจำกัดทางสายตาจึงต้องใช้ระบบการสื่อสารด้วยดาวเทียม การอัปเดตภารกิจสามารถส่งผ่านเข้ามาในเครื่องบินเวลาใดก็ได้ขณะทำการบิน ระเบิดมากมายจะถูกใช้ตรงกับความจำเป็นอย่างเช่น ขีปนาวุธร่อนแบบเคเอช-59 โอวอด/เคเอช-59เอ็มอี เคเอช-29 และเคเอช-31 อาวุธต่อต้านเรือแบบเคเอช-35 และขีปนาวุธต่อต้านเรือระยะไกลแบบเคเอช-41
ซู-34 มีถังเชื้อเพลิงภายในขนาดใหญ่สำหรับเที่ยวบินที่ไม่มีการเติมน้ำมันตลอด 4,000 กิโลเมตร ด้วยการเติมเชื้อเพลิงสามครั้งซู-34 จะสามารถบินได้มากกว่า 14,000 กิโลเมตร วิศวกรรมบนเครื่องบินทำให้แน่ใจว่าลูกเรือจะมีข้อมูลมากพอเกี่ยวกับตัวแปรของการบิน สภาพของระบบบนเครื่องบิน และเครื่องยนต์ จุดประสงค์ในอากาศบนพื้น บนพื้นน้ำ และใต้น้ำ เรดาร์จะทำการตรวจจับเกี่ยวกับมุมองศาของภัยคุกคาม ทำให้พวกมันเป็นจุดสำคัญของเครื่องบินลำใหม่นี้ นอกจากนี้ซู-34 ยังมีจุดเด่นที่เรดาร์ที่ด้านหลังทำซึ่งสามารถตรวจจับ ติดตาม และชี้เป้าให้กับขีปนาวุธอากาศสู่อากาศอาร์-73 หรืออาร์-77
ประเทศผู้ใช้งาน

สหภาพโซเวียต - อดีตผู้ใช้งาน
กองทัพอากาศโซเวียต - มีต้นแบบสองลำ มีหนึ่งลำที่สมบูรณ์
รัสเซีย
กองทัพอากาศรัสเซีย - มีสิบลำกับอีก 48 ลำในรายการสั่งซื้อ
รายละเอียดของซุคฮอย ซู-34

บริษัทผู้ผลิต ซุคฮอย
ประเทศผู้ผลิต รัสเซีย
บทบาท เครื่องบินขับไล่-ทิ้งระเบิด
ลูกเรือ 2 นาย
ความยาว 23.34 เมตร
ความยาวจากปลายปีกหนึ่งไปอีกปลายปีกหนึ่ง 14.7 เมตร
ความสูง 6.09 เมตร
น้ำหนักพร้อมบรรทุก 39,000 กิโลกรัม
น้ำหนักพร้อมของจำเป็น 8,000 กิโลกรัม
น้ำหนักมากสุดตอนนำเครื่องขึ้น 45,100 กิโลกรัม
ขุมกำลัง เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนไลยูลก้า เอแอล-35เอฟ 2 เครื่องยนต์ ให้แรงขับเครื่องละ 30,845 ปอนด์พร้อมสันดาป
ความเร็วสูงสุด
ระดับความสูงสูง 1.8 มัค (1,900 กิโลเมตร/ชั่วโมง)
ระดับความสูงต่ำ 1.2 มัค (1,400 กิโลเมตร/ชั่วโมง)
รัศมีทำการรบ 1,100 กิโลเมตร
ระยะขนส่ง 4,000 กิโลเมตร
เพดานบินทำการ 49ล200 ฟุต
อัตราน้ำหนักต่อแรงผลัก 0.68
อาวุธ
ปืนใหญ่จีเอสเอช-30-1 ขนาด 30 ม.ม.หึ่งกระบอกพร้อมกระสุน 150 นัด
ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศวิมเปล อาร์-73 ที่ปลายปีกทั้งสองข้าง
ดูเพิ่ม

การพัฒนาที่เกี่ยวข้องกัน
ซุคฮอย ซู-27
ซุคฮอย ซู-30
ซุคฮอย ซู-33
ซุคฮอย ซู-35
เครื่องบินที่เทียบเท่า
เซียน เจเอช-7
เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล
เอฟ-111 อาร์ดวาร์ค
พานาเวีย ทอร์นาโด
ทียู-22เอ็ม แบ็คไฟร์
ซุคฮอย ซู-24
มุมมองทางด้านหน้าของซู-34
ตงเฟิง-41

|  ตงเฟิง-41 东风-41, DF-41  |
| --- | --- |
ขีปนาวุธ 东风-41 บนพาหนะเคลื่อนที่ทางถนน
ชนิด: ICBM
แหล่งกำเนิด: ประเทศจีน
บทบาท
ประจำการ: พ.ศ. 2560
ผู้ใช้งาน:  กองกำลังจรวดของกองทัพปลดแอกประชาชน
ประวัติการผลิต
บริษัทผู้ผลิต: สถาบันเทคโนโลยียานขนส่งจีน (CALT)
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: ≈ 80,000 กิโลกรัม (160,000 斤)
ความยาว: ≈ 21 เมตร (63 尺)
เส้นผ่าศูนย์กลาง: ≈ 2.25 เมตร (67.5 寸)
หัวรบ: อาวุธเทอร์โมนิวเคลียร์, 10–12 MIRV (หัวรบเดียว 1 เมกะตัน หรือหลายหัวรบแบบแยกเป้าโจมตีได้ขนาด 20, 90, 150 กิโลตัน)

เครื่องยนต์: จรวดเชื้อเพลิงแข็งสามตอน N-15
พิสัยปฏิบัติการ: ≈12,000–15,000 กิโลเมตร (7,500–9,300 ไมล์)
ความเร็ว: มัค 25 (30,626 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 19,030 ไมล์ต่อชั่วโมง; 8.5073 กิโลเมตรต่อวินาที)
ระบบนำวิถี: ใช้แรงเฉื่อย, อาจประกอบด้วยดาวเทียมนำร่องและระบบดาวเทียมเป๋ย์โต่ว
ความแม่นยำ: 100 เมตร CEP
ฐานยิง: ไซโล, แท่นยิงอาวุธปล่อยอัตตาจรเคลื่อนที่ทางถนน, เคลื่อนที่ทางราง
ตงเฟิง-41 (DF-41, CSS-20) (จีนตัวย่อ: 东风-41; จีนตัวเต็ม: 東風-41; แปลตรงตัว: "สายลมตะวันออก-41") เป็นขีปนาวุธข้ามทวีปรุ่นที่สี่ชนิดเชื้อเพลิงแข็งที่ติดตั้งบนพาหนะเคลื่อนที่ทางถนนของประเทศจีน ที่ดำเนินการโดยกองกำลังจรวดของกองทัพปลดแอกประชาชน (เดิมคือกองพลปืนใหญ่ที่สอง) ตงเฟิง-41 เป็นขีปนาวุธทางยุทธวิธีรุ่นที่สี่และล่าสุดของชุดการพัฒนาขีปนาวุธตงเฟิง ได้รับการเปิดเผยอย่างเป็นทางการในขบวนสวนสนามทางทหารเนื่องในวันชาติจีนเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2562
การออกแบบ

มีรายงานว่าตงเฟิง-41 มีพิสัยปฏิบัติการระหว่าง 12,000 ถึง 15,000 กิโลเมตร (7,500 ถึง 9,300 ไมล์) คาดว่ามีความเร็วสูงสุดที่ 25 มัค และสามารถบรรทุกหลายหัวรบแบบแยกเป้าโจมตี (MIRV) ได้ (สูงสุด 10 หัวรบ) มีรายงานว่าการพัฒนาเทคโนโลยี MIRV นั้นเพื่อตอบสนองต่อการติดตั้งระบบป้องกันขีปนาวุธแห่งชาติของสหรัฐ (NMD) ซึ่งทำให้ความสามารถในการป้องปรามนิวเคลียร์ของจีนลดลง โครงการนี้เริ่มต้นในปี พ.ศ. 2529 และปัจจุบันอาจพัฒนาควบคู่ไปกับโครงการจฺวี้ล่าง-2 (巨浪-2, JL-2)
แม้ว่าจะมีรายงานว่าตงเฟิง-41 สามารถบรรทุกหัวรบได้ 6 ถึง 10 หัวรบ นักวิเคราะห์คาดว่าน่าจะบรรทุกได้เพียงสามหัวรบ โดยน้ำหนักบรรทุกเพิ่มเติมใช้สำหรับอุปกรณ์ช่วยเจาะเกราะจำนวนมาก
ริชาร์ด ฟิชเชอร์ (Richard Fisher) ผู้เชี่ยวชาญกิจการทหารในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก กล่าวว่าโดยปกติหน่วยของกองกำลังจรวดของกองทัพปลดแอกประชาชน มีฐานยิงขีปนาวุธ 6–12 แท่น และอาจมี "ขีปนาวุธบรรจุใหม่" อีก 6–12 ลูกซึ่งจะถูกปล่อยหลังจากขีปนาวุธลูกแรกที่ติดตั้งปล่อยออกไปแล้ว ทำให้แต่ละหน่วยที่ติดตั้งฐานยิงตงเฟิง-41 มีขีปนาวุธ 12–24 ลูก หากขีปนาวุธมีหัวรบ 10 หัว นั่นจะทำให้หน่วยบัญชาการยุทธทางอากาศหน่วยเดียวมีความสามารถในการกำหนดเป้าหมายประชิดสหรัฐอเมริกาด้วยหัวรบนิวเคลียร์ 120–240 ลูก