stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อุษามณี ไวทยานนท์
ผลงาน > ละครเฉลิมพระเกียรติ

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2551 | อานุภาพพ่อขุนรามคำแหง | พระธิดากาบแก้ว |  |
| 2552 | ดั่งดาวพราวแสง | เสาวนีย์ / นฤนีย์ สุวรรณดิลก |  |
| 2555 | ป่าแห่งศรัทธา | ครูปิ่น |  |
| 2559 | ละครเฉลิมพระเกียรติชุด ใต้ร่มพระบารมี เรื่อง ทางของพ่อ | ครูแก้ว |  |
ผลงาน > เพลง

| ปี พ> ศ. | เพลง | ร้องร่วมกับ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2549 | ความฝัน โบยบิน พลิกดิน สู่ดาว | ศุกลวัฒน์ คณารศ   ธาวิน เยาวพลกุล   นวพล ภูวดล   เขมนิจ จามิกรณ์   ณัฐนันท์ จันทรเวช   สุรบดินทร์ สมบัติเจริญ    มนัญญา ตริยานนท์    สมชาย ลีลารักษ์สกุล    จันทรนภา เพชรภักดี | ประกอบละคร พลิกดินสู่ดาว |
| 2549 | แล้วไงล่ะ | ธาวิน เยาวพลกุล | ประกอบละคร พลิกดินสู่ดาว |
| 2551 | เสี่ยงลวงเสี่ยงรัก | ร้องเดี่ยว | ประกอบละคร เสี่ยงลวงเสี่ยงรัก |
| 2553 | ไม่ยอมแพ้กัน | ร้องเดี่ยว | ประกอบละคร เทพบุตรมายา เทพธิดาจำแลง |
| 2553 | วันที่เป็นของเรา | ร้องเดี่ยว | ประกอบละคร หงส์ฟ้า |
| 2553 | หากเรายังรักกัน | รวมนักแสดงช่อง 7 | เพลงรณรงค์ให้คนไทยรักกัน |
| 2556 | ฉันรักเพียงเธอ | ร้องเดี่ยว | ประกอบละคร เพลิงพรหม |
| 2557 | ร้ายหรือรัก | อรรคพันธ์ นะมาตร์ | ประกอบละคร เจ้าสาวสลาตัน |
| 2559 | ไม่รู้เลย | ร้องเดี่ยว | ประกอบละคร คู่วุ่นลุ้นแผนรัก |
| 2559 | อุ่นไออาทร | ศุกลวัฒน์ คณารศ   วงศกร ปรมัตถากร   มิกค์ ทองระย้า   ภัทรพลฒ์ เดชพงษ์วรานนท์   ทิสานาฏ ศรศึก   พิมประภา ตั้งประภาพร   เมลดา สุศรี | เพลงเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ แม่ของแผ่นดิน |
ผลงาน > ผลงานภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2538 | ประถม มัธยม เปรี้ยวอมหวาน | เพลง | ผลงานเรื่องแรก |
| 2540 | ลับแลคนมหัศจรรย์ | ต้อย | นางเอก |
| 2547 | บอดี้การ์ดหน้าเหลี่ยม | จีรพรรณ | นางรอง |
ผลงาน > ผลงานมิวสิควีดีโอ

เพลง ขอคืน ของ คริสติน่า อากีล่าร์ ปี 2533
เพลง โจรปล้นใจ ของ คาซาม่า ปี 2534
เพลง เก็บไว้ที่เดิม ของ แหม่ม-พัชริดา วัฒนา ปี 2536
เพลง หัวงู ของ เอ้-ชุติมา นัยนา ปี 2536
เพลง ชนท้ายหัวใจ ของ ยุ้ย-ปัทมวรรณ เค้ามูลคดี ปี 2537
เพลง  Ziggaza ของ เจอาร์-วอย ปี 2540
เพลง เจ็บจังเลย ของ แซนด์-แบงค์ ปี 2542
เพลง หากเรายังรักกัน รวมนักแสดงช่อง 7 สี ปี 2553
เพลง รักกันไว้เถิด ในโครงการรวมพลังชาติเชื้อเยาวชนไทย โดย คสช. ร่วมกับ อรรคพันธ์ นะมาตร์ ปี 2557
เพลง อุ่นไออาทร เพลงวันแม่แห่งชาติ ปี 2559 รวมนักแสดงช่อง 7 สี ร่วมกับ ศุกลวัฒน์ คณารศ, วงศกร ปรมัตถากร, มิกค์ ทองระย้า, ภัทรพลฒ์ เดชพงษ์วรานนท์, ทิสานาฏ ศรศึก, พิมประภา ตั้งประภาพร, เมลดา สุศรี
ผลงาน > คอนเสิร์ต

Mission Save The World Concert แสดง ณ อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี ปี 2552
ผลงาน > พิธีกร > โทรทัศน์

พ.ศ. 25 : ทุกวัน-วัน เวลา น. ทางช่อง (กด ) ร่วมกับ (เริ่มวันที่  พ 25)
ผลงาน > พิธีกร > ออนไลน์

พ.ศ. 2561 : Make Up By Usa Manee ทางช่อง YouTuber:UsaLoveVer ขวัญ อุษามณี
พ.ศ. 2562 : Lifestyle l USA LOVEVER ขวัญ อุษามณี ทางช่อง YouTuber:UsaLoveVer ขวัญ อุษามณี
พ.ศ. 2562 : ชีวิตติดขวัญ ทางช่อง YouTuber:UsaLoveVer ขวัญ อุษามณี
พ.ศ. 2563 : ไม่มีชื่อ ทางช่อง YouTuber:UsaLoveVer ขวัญ อุษามณี
รางวัลที่มีชื่อเข้าชิง

เข้าชิง 1 ใน 5 รางวัล นักแสดงดาวรุ่งหญิงยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง สาวน้อยในตะเกียงแก้วภาค 2 จากงาน Top Awards 2004
เข้าชิง 1 ใน 5 รางวัล นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง ขิงก็ราข่าก็แรง จากงาน Top Awards 2006
เข้าชิง 1 ใน 9 รางวัล ขวัญใจมหาชน จากงาน Nine Entertain Awards 2008
เข้าชิง 1 ใน 5 รางวัล ตาคมบาดใจ จากงานStar's Choice Awards 2011
เข้าชิง 1 ใน 10 รางวัล นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง เกิดเป็นหงส์ จากงาน Top Awards 2012
เข้าชิง 1 ใน 5 รางวัล นักแสดงนำหญิงยอดนิยม จากละครเรื่อง หัวใจเถื่อน จากงาน คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 12
เข้าชิง 1 ใน 5 รางวัล นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง ไม่สิ้นไร้ไฟสวาท จากงาน คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 13
เข้าชิง 1 ใน 5 รางวัล นักแสดงนำหญิงยอดนิยม จากละคร ไม่สิ้นไร้ไฟสวาท จากงาน คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 13
รางวัลที่ได้รับ

รางวัล เมขลาในฐานะนักแสดงรุ่นเยาว์
รางวัล ตุ๊กตาทองสุพรรณหงส์ในฐานะนักแสดงรุ่นเยาว์
รางวัล แม่ลูกผูกพันแห่งปี 2549 สาขาการบันเทิง ของ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
รางวัล ลูกกตัญญู ประจำปี 2549 ของ สภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย
รางวัล ลูกกตัญญู ประจำปี 2550 ของ สภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย
รางวัล ลูกกตัญญู ประจำปี 2551 ของ สภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย
รางวัล สวยทิ่มใจ ประจำปี 2551 ของ สยามดารา สตาร์ส ปาร์ตี้
รางวัล สาวเซ็กซี่ลำดับที่ 16 ของ FHM Sexiest Women in Thailand 2008
รางวัล สาวเซ็กซี่ลำดับที่ 8 ของ San Mig Light-Siambanterng Star's Choice Awards 2009 และ 50 sexy Awards
รางวัล สาวเซ็กซี่ลำดับที่ 13 ของ FHM Sexiest Women in the World 2009
รางวัล สาวเซ็กซี่ลำดับที่ 8 ของ FHM 100 SEXIEST WOMEN IN THE WORLD 2010
รางวัล คู่แม่ลูกทูตสิ่งแวดล้อม ประจำปี 2553
รางวัล นางเอก HOT แห่งปี 2553 ของ ทีวีอินไซด์ ฮอท อวอร์ด 2010
รางวัล สาวเซ็กซี่ลำดับที่ 8 ของ สยามบันเทิง Star's Choice Awards 2010 และ 50 sexy Awards
รางวัล ดารายอดนิยม ประจำปี 2554 ของ MAYA POPULAR VOTE
รางวัล ร้ายได้ใจ ประจำปี 2554 ของ สยามดารา สตาร์ส ปาร์ตี้ จากละคร เพลิงพรหม
รางวัล สาวเซ็กซี่ลำดับที่ 42 ของ FHM 100 SEXIEST WOMEN IN THE WORLD 2011
รางวัล ผิวนวลชวนมอง ของ Star's Choice Awards 2011
รางวัล มณีเมขลา สาขา นักแสดงนำหญิงดีเด่น จากละคร เพลิงพรหม งานประกาศผลรางวัลเมขลา ประจำปี 2554
รางวัล สาวเซ็กซี่ลำดับที่ 10 ของ FHM 100 SEXIEST WOMEN IN THE WORLD 2012
รางวัล สาวเซ็กซี่ลำดับที่ 6 ของ สยามบันเทิง Star's Light Awards 2012
รางวัล 1 ใน 100 Most Spicy Idols 2013  จาก 100 Most Spicy Idols 2013
รางวัล สาว Spicy Girl จาก 100 Most Spicy Idols 2013
รางวัล เกียรติยศ ระฆังทอง บุคคลแห่งปี สาขาสร้างสรรค์สนับสนุนมวลชนและสังคมดีเด่น ครั้งที่6 ประจำปี 2556
รางวัล ผิวนวลชวนมอง ของ สยามบันเทิง Star's Light Awards 2013
รางวัล สาวเซ็กซี่ลำดับที่ 4 ของ สยามบันเทิง Star's Light Awards 2013
รางวัล สาวเซ็กซี่ลำดับที่ 91 ของ FHM 100 SEXIEST WOMEN IN THE WORLD 2013
รางวัล นักแสดงหญิงที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุดแห่งปี ของ  รางวัล Mthai Top Talk About 2014 จากละคร ฟ้าจรดทราย
รางวัล ดารายอดนิยม ประจำเดือนกรกฎาคม 2557 จากละคร หัวใจเถื่อน ของ EFM Awards
รางวัล คนดีศรีแผ่นดิน Citizen Thailand Awards 2014
รางวัล เชิดชูเกียรติลายน้ำทอง "ศิลปินต้นแบบพัฒนาสังคม" 2557
รางวัล พระราชทานเข็ม งานสมโภชพระโพธิสัตย์กวนอิม 2557
รางวัล ตาคมบาดใจ ของ สยามบันเทิง Star's Light Awards 2014
รางวัล สาวเซ็กซี่ลำดับที่ 40 ของ FHM 100 SEXIEST WOMEN IN THE WORLD 2014
รางวัล สาวเซ็กซี่ลำดับที่ 2 ของ สยามบันเทิง Star's Light Awards 2014
รางวัล นางเอกยอดนิยม จากละคร ไม่สิ้นไร้ไฟสวาท ของ สยามบันเทิง Star's Light Awards 2014
รางวัล ดารานำหญิงดีเด่น ขวัญใจมหาชน จากละคร ไม่สิ้นไร้ไฟสวาท ของ Maya Channel Awards 2015
รางวัล ดาวเมขลา ครั้งที่ 4 สาขา นักแสดงเจ้าบทบาทยอดเยี่ยม จากละคร ไม่สิ้นไร้ไฟสวาท 2558
รางวัล ดาราหญิงเจ้าเสน่ห์ ของ มายามหาชน Maya Award 2016
รางวัล ดาราหญิงยอดนิยมอันดับที่ 1 ของประเทศ
รางวัล Fever Awards 2016 สาขานักแสดงที่ถูกกล่าวขวัญมากที่สุด
แหล่งข้อมูลอื่น

อุษามณี ไวทยานนท์ ที่อินสตาแกรม
แฟนเพจ อุษามณี ไวทยานนท์ ที่เฟซบุ๊ก
เฟสบุ๊คแฟนเพจ อุษามณี ไวทยานนท์ ที่เฟซบุ๊ก
ยูทูบเบอร์
ศูนย์รับผู้อพยพบ้านวินัย

| ศูนย์รับผู้อพยพบ้านวินัย |
| --- | --- |
ค่ายผู้ลี้ภัย
พื้นที่ภายในศูนย์รับผู้อพยพบ้านวินัย
ศูนย์รับผู้อพยพบ้านวินัยที่ตั้งในประเทศไทยแสดงแผนที่จังหวัดเลยศูนย์รับผู้อพยพบ้านวินัยศูนย์รับผู้อพยพบ้านวินัย (ประเทศไทย)แสดงแผนที่ประเทศไทย
พิกัด:  17°55′50″N 101°54′51″E﻿ / ﻿17.93056°N 101.91417°E﻿ / 17.93056; 101.91417
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด:  เลย
อำเภอ: ปากชม
เปิดโดย รัฐบาลไทย: ธันวาคม 2518
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1.6 ตร.กม. (0.6 ตร.ไมล์)
ประชากร (2528)
 • ทั้งหมด: 45,000 คน
ศูนย์รับผู้อพยพบ้านวินัย (อังกฤษ: Ban Vinai Holding Center) หรือ ค่ายผู้อพยพบ้านวินัย (อังกฤษ: Ban Vinai Refugee Camp) เป็นค่ายผู้ลี้ภัยในประเทศไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2518 จนถึง 2535 บ้านวินัยเป็นที่อยู่ของชาวภูเขาโดยเฉพาะชาวม้งที่หลบหนีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวม้งในลาว บ้านวินัยมีประชากรสูงสุดประมาณ 45,000 คน ประกอบด้วยชาวม้งและชาวภูเขาอื่น ๆ จำนวนมาก ชาวลาวบนภูเขาได้ตั้งถิ่นฐานใหม่ในสหรัฐและประเทศอื่น ๆ ขณะที่อีกหลายคนอาศัยอยู่ในค่ายเป็นเวลาหลายปี ซึ่งมีลักษณะคล้ายหมู่บ้านม้งขนาดใหญ่ที่แออัด รัฐบาลไทยปิดค่ายนี้ในปี พ.ศ. 2535 โดยบังคับให้ชาวภูเขาบางส่วนกลับประเทศลาว และย้ายส่วนที่เหลือไปยังค่ายผู้ลี้ภัยอื่น
จุดเริ่มต้น

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2518 ทหารของพรรคคอมมิวนิสต์ปะเทดลาวและกองทัพเวียดนามเหนือได้ยึดเมืองลองเตี๊ยง ซึ่งเป็นกองบัญชาการของนายพล วังเปา ซึ่งเป็นชาวม้ง และกองทัพที่ได้รับการสนับสนุนจากซีไอเอจำนวน 30,000 นาย ซึ่งต่อสู้กับคอมมิวนิสต์มานานเกือบ 15 ปี วังเปาและผู้นำชาวม้งคนอื่น ๆ ได้รับการอพยพมายังประเทศไทยโดย เจอร์รี แดเนียลส์ จากซีไอเอ และนักบินพลเรือนชาวอเมริกัน พวกเขาได้หลบภัยในค่ายทหารน้ำพอง วังเปาและคนอื่น ๆ อีกไม่กี่คนได้รับอนุญาตให้เดินทางมายังสหรัฐไม่นานหลังจากนั้น หลังจากการอพยพ ชาวม้งหลายหมื่นคน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นอดีตทหารและครอบครัวของพวกเขา ได้หลบหนีออกจากลาวด้วยการเดินเท้าในช่วงไม่กี่ปีต่อมา โดยข้ามแม่น้ำโขงเข้าสู่ประเทศไทย ในขณะที่ชะตากรรมของชาวม้งยังคงไม่แน่นอน ในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2518 พันเอก เซี๊ยะ ดัง เซียง (เสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2521) และอาสาสมัครอีก 80 คนของเขาได้รับมอบหมายจากกระทรวงมหาดไทยของไทยให้ไปถางป่าเล็ก ๆ ในอำเภอปากชม จังหวัดเลย เพื่อสร้างที่พักชั่วคราวสำหรับผู้ขอลี้ภัย ทีมงานตั้งชื่อพื้นที่นี้ว่า Vinai เพื่อแสดงถึงความภักดีและกิริยามารยาทของพวกเขา ในช่วงปลายเดือนตุลาคมมีผู้อยู่อาศัยประมาณ 4,000 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นครอบครัวของผู้ลี้ภัยกลุ่มแรก ถูกย้ายจากค่ายทหารน้ำพองไปยังบ้านวินัย บันทึกอย่างเป็นทางการระบุว่าบ้านวินัยก่อตั้งขึ้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2518 เพื่อรองรับผู้อพยพที่หลั่งไหลเข้ามา โดยรองรับผู้ลี้ภัยในช่วงแรกจำนวน 12,000 คน รายงานระบุว่า ซีไอเอได้บริจาคเงินหลายล้านดอลลาร์เพื่อสร้างและบริหารค่าย
รายละเอียด

ที่ตั้งของบ้านวินัยตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยในอำเภอปากชม จังหวัดเลย ประมาณ 10 ไมล์ (16 กิโลเมตร) จากทางใต้ของแม่น้ำโขงและชายแดนลาว ค่ายนี้ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 400 เอเคอร์ (1.6 ตารางกิโลเมตร) และเต็มไปด้วยกระท่อมชั่วคราวที่สร้างโดยผู้ลี้ภัยเอง รวมถึงอาคารบริหาร หอพัก โกดัง ศูนย์ดูแลสุขภาพ และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ บ้านวินัยมีลักษณะเหมือนหมู่บ้านชาวม้งที่รกร้าง แม้ว่าจะมีผู้คนพลุกพล่านหนาแน่น
ประชากรของบ้านวินัยมีอยู่ประมาณ 12,000 คนจนกระทั่งปี พ.ศ. 2522 ประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วอันเป็นผลจากการไหลบ่าเข้ามาของชาวม้งจากลาวที่เพิ่มขึ้น ในปี พ.ศ. 2528 จำนวนประชากรเพิ่มขึ้นถึงจุดสูงสุดประมาณ 45,000 คน เก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์เป็นชาวม้ง แต่กลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ ที่เป็นตัวแทน ได้แก่ ทิน (ชาวไผ่), เย้า (เมี่ยน), ไทลื้อ, ขมุ, ลาวเทิง, ไทดำ, มูเซอ (ลาหู่), ฮอว์ (ฮานี) และลาวที่ราบลุ่ม
ผู้บัญชาการค่ายเป็นคนไทยที่ได้รับเลือกจากผู้ว่าราชการจังหวัดและกระทรวงมหาดไทยของไทยซึ่งดูแลค่าย เดิมที (ระหว่างปี พ.ศ. 2519 และ พ.ศ. 2522) ค่ายนี้แบ่งออกเป็น 5 ส่วน โดยแต่ละส่วนมีผู้นำผู้ลี้ภัยที่ร่วมกันจัดตั้งคณะกรรมการผู้ลี้ภัย กระทั่งในปี พ.ศ. 2522 เมื่อรัฐบาลไทยปิดศูนย์รับผู้อพยพที่หนองคาย ผู้ลี้ภัยจากศูนย์ฯ หนองคายจึงกลายมาเป็นประชากรในส่วนที่ 6, 7 และ 8 เพื่อให้มีพื้นที่มากขึ้นสำหรับผู้ลี้ภัยที่มาจากค่ายหนองคาย ส่วน 9 เป็นที่รู้จักกันในบ้านวินัยว่าเป็นส่วนที่ไม่มีวันสิ้นสุดสำหรับผู้เสียชีวิตในค่าย หรือส่วนของสุสาน ต่อมาในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 เมื่อศูนย์รับผู้อพยพบ้านน้ำยาวถูกปิดลง จึงได้จัดตั้งส่วน 9 ขึ้นโดยสร้างทับบนที่ฝังร่างของผู้เสียชีวิต ซึ่งสำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ (UNHCR) ร่วมกับเงินบริจาคจากสหรัฐและประเทศอื่น ๆ เป็นผู้ให้ทุนช่วยเหลือผู้ลี้ภัยส่วนใหญ่ รวมถึงอาหาร ที่อยู่อาศัย การศึกษา และสุขภาพ องค์กรการกุศลระหว่างประเทศที่ไม่ใช่ภาครัฐมากกว่าสิบแห่งทำงานในค่ายเพื่อดำเนินโครงการและดำเนินการสิ่งอำนวยความสะดวกในนามของ UNHCR ในนามผู้บริจาครายอื่นและผู้ลี้ภัย
การย้ายถิ่นฐาน การส่งตัวกลับประเทศ และการปิดศูนย์

ในตอนแรก ผู้ลี้ภัยทั้งหมดในบ้านวินัยได้รับอนุญาตให้ลี้ภัยชั่วคราวในประเทศไทย โดยหวังว่าพวกเขาจะสามารถกลับไปยังลาวได้ในไม่ช้า หรืออาจจะย้ายไปตั้งถิ่นฐานใหม่ในประเทศที่สาม เพราะประเทศไทยปฏิเสธที่จะให้สิทธิแก่ชาวม้งในการพำนักอยู่ในประเทศไทยอย่างถาวร อย่างไรก็ตาม ในช่วงครีสต์ทศวรรษ 1980 ผู้ลี้ภัยจำนวนมากปฏิเสธที่จะกลับไปลาวและไม่ขอตั้งถิ่นฐานใหม่ในสหรัฐอเมริกาหรือประเทศอื่น พวกเขาเรียกร้องให้รัฐบาลลาวรับรองความปลอดภัยในการกลับลาวและการปกครองตนเองแทน ความไม่เต็มใจของชาวม้งบางส่วนในการตั้งถิ่นฐานใหม่เกิดจากความกลัวต่อความท้าทายในการย้ายไปอยู่ในสังคมอุตสาหกรรม ในบ้านวินัย ชาวม้งสามารถรักษาวัฒนธรรมและสังคมดั้งเดิมเอาไว้ได้ ความไม่เต็มใจดังกล่าวยังเกิดจากอิทธิพลของนายพล วังเปา และผู้นำคนอื่น ๆ ที่เรียกร้องให้พวกเขาอยู่ในประเทศไทยเพื่อเป็นการปูทางไปสู่การกลับลาวและการโค่นล้มรัฐบาลคอมมิวนิสต์ ชาวม้งบางส่วนใช้บ้านวินัยเป็นฐานในการต่อต้านรัฐบาลลาว ความลังเลใจในการตั้งถิ่นฐานใหม่เริ่มเปลี่ยนไปในปี พ.ศ. 2528 ชาวม้งรุ่นใหม่เต็มใจที่จะรับเอาประเพณีและวิถีชีวิตใหม่ และรัฐบาลไทยกดดันให้ผู้ลี้ภัยยอมรับการตั้งถิ่นฐานใหม่หรือส่งตัวกลับประเทศลาวโดยบังคับภายในปี พ.ศ. 2529 ระยะเวลาเฉลี่ยที่ผู้อยู่อาศัยอาศัยอยู่ในค่ายคือเกือบเจ็ดปี
รัฐบาลไทยได้ริเริ่มโครงการที่เรียกว่า "การป้องปรามอย่างมีมนุษยธรรม" เพื่อทำให้ชีวิตของผู้ลี้ภัยยากขึ้นและเพื่อป้องกันไม่ให้มีผู้ลี้ภัยเพิ่มเติมเข้ามาในประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2526 ประเทศไทยได้ปิดบ้านวินัยสำหรับผู้มาใหม่ แม้ว่าชาวม้งหลายพันคนจะสามารถหลบเข้าไปในค่ายได้ในช่วงหลายปีถัดมา ในปี พ.ศ. 2528 รัฐบาลไทยได้เริ่ม "ผลักดัน" ชาวม้งและชาวลาวอื่น ๆ ที่พยายามข้ามพรมแดนเข้ามาในประเทศไทย และเริ่มส่งชาวม้งกลับประเทศลาวโดยใช้กำลังจากบ้านวินัย องค์กรสิทธิมนุษยชนคัดค้านการส่งกลับโดยบังคับและอ้างหลักฐานในปี พ.ศ. 2530 ว่าผู้ที่ถูกผลักดันกลับมาถูกจับกุมเมื่อพวกเขากลับมายังลาว เพื่อปลอบใจรัฐบาลไทยซึ่งเป็นเจ้าของพื้นที่และลดการผลักดันชาวม้งกลับประเทศโดยบังคับ รัฐบาลสหรัฐได้เพิ่มโควตาการตั้งถิ่นฐานใหม่ให้กับชาวลาว รวมทั้งชาวม้ง เป็นสองเท่า จาก 4,000 คนเป็น 8,000 คนต่อปีในต้นปี พ.ศ. 2531
หลังจากที่ชาวม้งอพยพไปตั้งถิ่นฐานในต่างประเทศมากขึ้นเป็นเวลาหลายปี จำนวนผู้ลี้ภัยในศูนย์เริ่มลดลง และการส่งตัวกลับประเทศลาว ประเทศไทยได้ปิดศูนย์รับผู้อพยพบ้านวินัยเมื่อปลายปี พ.ศ. 2535 ผู้ลี้ภัยชาวม้งและลาวที่เหลือในประเทศไทยถูกกระจายไปยังค่ายและศูนย์รับผู้อพยพอื่น ๆ โดยเฉพาะวัดถ้ำกระบอก
สถานะปัจจุบัน

หลังจากการยุบปิดศูนย์รับผู้อพยพบ้านวินัยไปแล้ว รัฐบาลไทยได้จัดตั้งพื้นที่ดังกล่าวเป็นหมู่บ้านวินัย ตามระเบียบของกระทรวงมหาดไทยในปี พ.ศ. 2538 ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 11 ตำบลปากชม อำเภอแกชม จังหวัดเลย มีนายสมพงษ์ สีคะปัสสะ เป็นประธานหมู่บ้านอาสารักษาดินแดน และมีผู้ใหญ่บ้านคนแรกคือ นายสมาน ประสมทรัพย์ ปัจจุบันมีหมู่บ้านอยู่ประมาณ 49 ครัวเรือน มีพื้นที่ของหมู่บ้านทั้งหมดประมาณ 2,085 ไร่
ถังกักเก็บน้ำภายในศูนย์รับผู้อพยพบ้านวินัย
บริการสาธารณสุขในศูนย์รับผู้อพยพบ้านวินัย
เจ้าผู้ปกครอง

| --- | --- |
ปกต้นฉบับ
ผู้ประพันธ์: นิกโกเลาะ มาเกียเวลลี
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Il Principe
ประเทศ: ฟลอเรนซ์
ภาษา: อิตาลี
หัวเรื่อง: การเมืองการปกครอง
ประเภท: วรรณกรรมการเมือง
สำนักพิมพ์: Antonio Blado d'Asola.
วันที่พิมพ์: ค.ศ. 1532
เรื่องก่อนหน้า: Discorsi sopra la prima deca di Tito Livio 
เรื่องถัดไป: Andria 
เจ้าผู้ปกครอง (อิตาลี: Il Principe, อังกฤษ: The Prince) เป็นหนังสือตำราเกี่ยวกับปรัชญาและทฤษฎีการเมือง เขียนโดย นิกโกเลาะ มาเกียเวลลี นักทฤษฎีด้านการเมืองและอาสาสมัครชาวเมืองฟลอเรนซ์ ในปี พ.ศ. 2056 (ค.ศ. 1513) ต้นฉบับเดิมมีชื่อว่า De Principatibus (ว่าด้วยการปกครอง) ได้ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2075 (ค.ศ. 1532) หลังจากมาเกียเวลลีเสียชีวิตไปแล้ว 5 ปี หนังสือนี้ไม่ได้เป็นหนังสือที่โดดเด่นในช่วงชีวิตของเขา แต่เป็นงานเขียนซึ่งเป็นที่จดจำมากที่สุด และทำให้คำว่า "มาเกียเวลเลียน" (Machiavellian) กลายเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง บางครั้งนักวิจารณ์จัดประเภทหนังสือเล่มนี้ว่าเป็นงานประเภท "เสียดสี"
แหล่งข้อมูลอื่น

The Prince ที่ โครงการกูเตนเบิร์ก
หนังสือโทบิต

หนังสือในสารบบที่สอง (อธิกธรรม) ของคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์
โทบิตกล่าวหาว่าอันนาขโมยลูกแพะ ภาพจิตรกรรมโดยแร็มบรันต์ (ค.ศ.1626)
หนังสือโทบิต (อังกฤษ: Book of Tobit; /ˈtoʊbɪt/) หรือในอีกชื่อว่า หนังสือโทบีอัส (อังกฤษ: Book of Tobias) เป็นงานเขียนในศตวรรษที่ 3 หริือ 2 ก่อนคริสตกาลซึ่งเล่าถึงการที่พระเจ้าทรงทดสอบความเชื่อ ทรงสนองตอบคำอธิษฐาน และทรงปกป้องชุมชนแห่งพันธสัญญา (คือชาวอิสราเอล) หนังสือโทบิตบอกเล่าเรื่องราวของครอบครัวชาวอิสราเอล 2 ครอบครัว ได้แก่ ครอบครัวของโทบิตผู้ตาบอดในนีนะเวห์ และครอบครัวของซาราห์ผู้ถูกทอดทิ้งในเอกบาทานา โทบียาห์ (ภาษากรีกเรียกว่า "โทบีอัส") บุตรชายของโทบิตถูกส่งไปนำเงินหนัก 10 ตะลันต์ (ประมาณ 340 กิโลกรัม) ที่โทบิตฝากไว้ในเมืองราเกส เมืองในแคว้นมีเดีย โทบียาห์ได้รับการชี้นำและช่วยเหลือจากทูตสวรรค์ราฟาเอลจึงมาถึงเอกบาทานาที่ซึ่งเขาได้พบกับซาราห์ ปีศาจชื่ออัสโมเดอัสตกหลุมรักซาราห์จึงสังหารชายทุกคนที่เธอตั้งใจจะแต่งงานด้วย แต่ด้วยความช่วยเหลือจากราฟาเอล ปีศาจจึงถูกขับไล่ออกไป และโทบียาห์กับซาราห์จึงได้แต่งงานกัน ภายหลังทั้งคู่กลับมายังนีนะเวห์
หนังสือโทบิตรวมอยู่ในสารบบคัมภีร์ไบเบิลของนิกายโรมันคาทอลิกและอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ รวมถึงในม้วนหนังสือเดดซี แต่ไม่อยู่ในต้นฉบับเมโซเรติกของศาสนายูดาห์ ในขณะที่ธรรมเนียมของนิกายโปรเตสแตนต์ถือว่าหนังสือโทบิตเป็นคัมภีร์นอกสารบบ โดยนิกายย่อยอนาแบปทิสต์ ลูเทอแรน แองกลิคัน และเมทอดิสต์ยอมรับว่าหนังสือโทบิตมีประโยชน์สำหรับวัตถุประสงค์ในการเทศนาและการสักการะ แต่มีสถานะที่อยู่นอกสารบบพระคัมภีร์ นักวิชาการส่วนใหญ่ยอมรับหนังสือโทบิตในฐานะเรื่องแต่งที่อิงประวัติศาสตร์บางส่วน
โครงสร้างและภาพรวม

หนังสือโทบิตมี 14 บท เรื่องเล่าหลักแบ่งได้เป็น 3 ส่วนโดยขนาบด้วบทนำและบทส่งท้าย:
บทนำ (1:1–2)
สถานการณ๋ในนีนะเวห์และเอกบาทานา (1:3–3:17)
การเดินทางของโทบียาห์ (4:1–12:22)
บทเพลงสรรเสริญของโทบิตและการเสียชีวิตของโทบิต (13:1–14:2)
บทสุดท้าย (14:3–15)
(สรุปจาก Benedikt Otzen, "Tobit and Judith")
บรรณานุกรม

Barker, Margaret (2006). "The Angel Raphael in the Book of Tobit".  ใน Bredin, Mark (บ.ก.). Studies in the Book of Tobit. A&C Black. ISBN 9780567082299.
Dempster, Stephen G. (2008). "Torah, Torah, Torah: The Emergence of the Tripartite Canon".  ใน Evans, Craig A.; Tov, Emanuel (บ.ก.). Exploring the Origins of the Bible. Baker Academic. ISBN 9781585588145.
Fitzmyer, Joseph A. (2013). Tobit. Walter de Gruyter. ISBN 9783110907032.
Fitzmyer, Joseph A. (2003). Tobit. Walter de Gruyter. ISBN 9783110175745.
Grabbe, Lester (2003). "Tobit".  ใน Dunn, James D. G. (บ.ก.). Eerdmans Commentary on the Bible. Eerdmans. ISBN 9780802837110.
Levine, Amy-Jill (2007). "Tobit".  ใน Coogan, Michael David (บ.ก.). The New Oxford Annotated Apocrypha. Oxford University Press. ISBN 9780195288803.
Miller, Geoffrey David (2011). Marriage in the Book of Tobit. Walter de Gruyter. ISBN 9783110247862.
Nigosian, S. A. (2004). From Ancient Writings to Sacred Texts: The Old Testament and Apocrypha. Johns Hopkins University Press. ISBN 9780801879883.
Otzen, Benedikt (2002). Tobit and Judith. A&C Black. ISBN 9780826460530.
แหล่งข้อมูลอื่น

Book of Tobit in Hebrew and English, from Sefaria
Book of Tobit from St. Takla Haymanot's Coptic Orthodox website in English (also available in Arabic)
Milbank, Alison; Talbert, Andrew (2010). "Tobit". Bibledex: Deuterocanonical Books. Brady Haran for the University of Nottingham.
Tobit หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox Various versions
"Tobit, Book of" . New International Encyclopedia. 1905.
หนังสือโทบิต โดยคณะกรรมการคาทอลิกเพื่อคริสตศาสนธรรม แผนกพระคัมภีร์
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า เนหะมีย์ | หนังสือโทบิต (คัมภีร์อธิกธรรม / คัมภีร์นอกสารบบ)พันธสัญญาเดิม ของโรมันคาทอลิก | ถัดไป ยูดิธ |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า เอสรา-เนหะมีย์ (2 เอสดราส) | หนังสือโทบิต (คัมภีร์อธิกธรรม / คัมภีร์นอกสารบบ)พันธสัญญาเดิม ของอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ | ถัดไป ยูดิธ |
โทบียาห์บอกลาบิดา ภาพจิตรกรรมโดย William-Adolphe Bouguereau (ค.ศ. 1860)
ซะอัด อัลฆอมิดี

อิหม่ามชาวซาอุดีอาระเบีย
| ซะอัด อัลฆอมิดี> ส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิด: ค.ศ. 1967 (อายุ 57–58 ปี) อัดดัมมาม ประเทศซาอุดีอาระเบีย
ศาสนา: อิสลาม
สัญชาติ: ซาอุดีอาระเบีย
สำนักคิด: ฮันบะลี
การศึกษา: มักกะฮ์
อาชีพ: กอรี อิหม่าม
ซะอัด อัลฆอมิดี (อาหรับ: سعد الغامدي; เกิดใน ค.ศ. 1967) เป็นกอรีและอิหม่ามประจำมัสยิดอัลฮะรอม และทำหน้าที่เป็นอิหม่ามในสังคมมุสลิมทั่วโลก และปัจจุบันทำหน้าที่นี้ที่มัสยิด Kanoo ในอัดดัมมาม ประเทศซาอุดีอาระเบีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Quran recitation by Saad Al-Ghamidi on Google Play (free listening and free download)
http://muflihun.com/recitations/SaadalGhamdi เก็บถาวร 2015-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
https://quranicaudio.com/section/2
ภรรยาของมุฮัมมัด

สตรีที่แต่งงานกับผู่ก่อตั้งศาสนาอิสลาม
มีสตรีสิบเอ็ดคนที่ได้รับการยืนยันว่าแต่งงานกับมุฮัมมัด ผู้ก่อตั้งศาสนาอิสลาม มุสลิมให้เกียรติบรรดาสตรีเหล่านั้นด้วยการเรียกแต่ละคนด้วยตำแหน่ง อุมมุลมุอ์มินีน (อาหรับ: أم ٱلْمُؤْمِنِين‎, แปลว่า มารดาแห่งศรัทธาชน) ซึ่งมาจากโองการ 33:6 ของอัลกุรอาน
มุฮัมมัดแต่งงานครั้งแรกกับเคาะดีญะฮ์ บินต์ คุวัยลิดใน ค.ศ. 595 ตอนที่ท่านอายุ 25 ปี ส่วนเธอมีอายุ 28 หรือ 41 ปี และยังคงเป็นภรรยาคนเดียวจนกระทั่งเธอเสียชีวิตใน ค.ศ. 619 (ปีแห่งความเศร้าโศก) สิ้นสุดการแต่งงานที่มีระยะเวลา 24 ปี หลังจากเคาะดีญะฮ์แล้ว มุฮัมมัดแต่งงานกับสตรี 10 คน: เซาดะฮ์ บินติ ซัมอะฮ์ใน ค.ศ. 619; อาอิชะฮ์ บินต์ อะบีบักร์ใน ค.ศ. 623; ฮัฟเศาะฮ์ บินต์ อุมัร, ซัยนับ บินต์ คุซัยมะฮ์ กับฮินด์ บินต์ อะบีอุมัยยะฮ์ใน ค.ศ. 625; ซัยนับ บินต์ ญะหช์ใน ค.ศ. 627; ญุวัยรียะฮ์ บินต์ อัลฮาริษกับร็อมละฮ์ บินต์ อะบีซุฟยาน อิบน์ ฮัรบ์ใน ค.ศ. 628 และเศาะฟียะฮ์ บินต์ ฮุยัยกับมัยมูนะฮ์ บินต์ อัลฮาริษใน ค.ศ. 629 นอกจากนี้ สถานะของร็อยฮานะฮ์ บินต์ ซัยด์กับมาริยะฮ์ บินต์ ชัมอูนยังเป็นที่พิพาท เนื่องจากนักวิชาการมุสลิมหลายคนมีความขัดแย้งว่าพวกเธอเป็นภรรยาหรืออยู่กินด้วยกันโดยไม่ได้สมรส สตรีทั้งหมดเคยเป็นหม้ายหรือถูกหย่า (ยกเว้นอาอิชะฮ์) มุมมองทั่วไประบุว่ามุฮัมมัดมีลูก 7 คน (ลูกชาย 3 คนกับลูกสาว 4 คน) และทั้งหมดมาจากเคาะดีญะฮ์ในช่วง ค.ศ. 598 ถึง 611 หรือ 615 ยกเว้นลูกชายเพียงคนเดียวที่มาจากมาริยะฮ์ใน ค.ศ. 630 (ลูกคนที่ 7) แต่ไม่มีลูกชายคนใดมีชีวิตถึงวัยผู้ใหญ่
วัตถุประสงค์

เคาะดีญะฮ์ ภรรยาคนแรกของมุฮัมมัด เคยเป็นนายจ้างและผู้หญิงที่มีฐานะร่ำรวย ซึ่งมีรายงานว่าสนับสนุนท่านทั้งทางการเงินและทางอารมณ์ และเธอกลายเป็นบุคคลแรกที่นับถือศาสนาอิสลามหลังจากที่ท่านเริ่มเผยแผ่ศาสนา ทั้งอายุและประวัติการแต่งงานของเธอในขณะที่เธอแต่งงานกับมุฮัมมัดในวัย 25 ปียังไม่ชัดเจน เธออาจมีอายุ 28 หรือ 41 ปี และอาจเคยเป็นพรหมจารีหรือไม่ โดยการมีตัวตนของลูก ๆ ก่อนหน้าก็เป็นประเด็นพิพาท ถึงกระนั้น การแต่งงานครั้งนี้ถือเป็นการแต่งงานที่สำคัญที่สุดตามรายงานทั้งหมด โดยมีลูก 6 คนจากลูกทั้งหมด 7 คนถือกำเนิดจากเคาะดีญะฮ์ และทั้งคู่ยังคงเป็นคู่สมรสคนเดียวตลอดที่อยู่ด้วยกัน 24 ปี การเสียชีวิตของเคาะดีญะฮ์ใน ค.ศ. 619 ด้วยอายุ 52 หรือ 65 ปี ทำให้การแต่งงานในครั้งแรดสิ้นสุดลง และทำให้การมีคู่สมรสคนเดียวของมุฮัมมัดที่ขณะนัั้นอายุ 49 ปี สิ้นสุดด้วย ก่อนการอพยพไปยังมะดีนะฮ์ ท่านเริ่มมีภรรยามากกว่าหนึ่งคน อย่างไรก็ตาม ท่านไม่มีภรรยาเป็นชาวมะดีนะฮ์ คาดว่าอาจเป็นเพราะพวกเขาไม่ยอมรับการอนุมัติในการแต่งงานกับผู้หญิงหลายคนกับการตัดสิทธิ์ในการรับมรดกของอิสลาม แม้ว่ามุสลิมถูกจำกัดให้มีภรรยาได้แค่ 4 คนในเวลาเดียวกัน มุฮัมมัดได้รับข้อยกเว้นจากกฏนี้ และได้รับอนุญาตให้มีภรรยาได้ไม่จำกัดจำนวนเนื่องในสถานะศาสนทูตของอัลลอฮ์ นอกจากนี้ ภรรยาของมุฮัมมัดถูกสั่งห้ามไม่ให้แแต่งงานใหม่หลังจากที่ท่านเสียชีวิต บุรุษทั้งหมดที่มีชีวิตร่วมสมัยได้รับคำเตือนอย่างเคร่งครัดว่าห้ามพยายามแต่งงานกับหญิงหม้ายเหล่านี้ โดยอัลกุรอานจัดให้เจตนาเช่นนี้เป็น "ความผิดที่ยิ่งใหญ่ในสายตาของอัลลอฮ์"
วิลเลียม มอนต์โกเมอรี วัตต์ นักวิชาการชาวสกอต ระบุว่า การแต่งงานทั้งหมดของมุฮัมมัดมีการเสริมสร้างความสัมพันธ์ฉันมิตรทางการเมืองและอยู่บนพื้นฐานของวัฒนธรรมอาหรับ จอห์น เอสโปซิโต ศาสตราจารย์ชาวอเมริกัน ชี้ให้เห็นว่าการแต่งงานของมุฮัมมัดในบางครั้งมุ่งเป้าไปที่การหาเลี้ยงชีพให้กับหญิงหม้าย เขาสังเกตุว่าการแต่งงานใหม่เป็นเรื่องยากสำหรับผู้หญิงเหล่านี้ในสังคมอาหรับ ซึ่งมุ่งเน้นในเรื่องความเป็นพรหมจารีและความบริสุทธิ์ทางเพศของผู้หญิงมากเกินไป ฟรานซิส เอ็ดเวิร์ด ปีเตอร์ส นักวิชาการชาวอเมริกัน กล่าวว่าเป็นการยากที่จะสรุปเกี่ยวกับการแต่งงานของมุฮัมมัดในแบบกว้าง ๆ หลายคนแต่งงานในเชิงการเมือง บ้างก็เห็นอกเห็นใจ และบ้างเป็นเรื่องของหัวใจ จอห์น วิกเตอร์ โทแลน นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกัน เขียนว่า การแต่งงานของมุฮัมมัดส่วนใหญ่เป็นความพยายามที่จะสร้างพันธมิตรทางการเมือง
ดังนั้น เป้าหมายการแต่งงานของมุฮัมมัดจึงอธิบายได้เป็น:
สร้างความผูกพันในครอบครัวระหว่างท่านกับผู้ติดตามของท่าน (มุฮัมมัดแต่งงานกับลูกสาวของอะบูบักร์กับอุมัร ส่วนอุษมานกับอะลีแต่งงานกับลูกสาวของท่าน ทำให้ท่านสร้างความผูกพันในครอบครัวกับเคาะลีฟะฮ์รอชิดูนทั้งหมด)
เผยแผ่ศาสนาอิสลามด้วยการรวมชนเผ่าและตระกูลในอาระเบียที่แตกต่างกันผ่านการแต่งงาน
วัตถุประสงค์ > คำนิยาม

"มารดาแห่งศรัทธาชน" เป็นศัพท์ที่ภรรยาของมุฮัมมัดแต่ละคนได้รับ โดยมีที่มาจากกุรอาน 33:6 ความว่า: "นะบีนั้นเป็นผู้ใกล้ชิดกับบรรดาผู้ศรัทธายิ่งกว่าตัวของพวกเขาเอง และบรรดาภริยาของเขา (นะบี) คือมารดาของพวกเขา..."
ชีวิตครอบครัว

มุฮัมมัดและครอบครัวของท่านอาศัยอยู่ในบ้านขนาดเล็กติดกับมัสยิดที่มะดีนะฮ์ บ้านแต่ละหลังกว้าง 6-7 คืบ (1.7 เมตร) กับยาว 10 คืบ (2.3 เมตร) และความสูงของเพดานเทียบเท่ากับความสูงเฉลี่บของคนยืน มีการใช้ผ้าห่มเป็นผ้าม่านกั้นประตู
แม้ว่าภรรยาของมุฮัมมัดมีสถานะพิเศษในบรรดามุสลิมยุคแรก ท่านไม่อนุญาตให้พวกเธอใช้สถานะของท่านในฐานะศาสนทูตเพื่อรับการปฏิบัติเป็นพิเศษต่อสาธารณชน
บรรณานุกรม > ภรรยาของมุฮัมมัด

Al-Shati, Bint (December 2006). The wives of the Prophet. Matti Moosa (trans.), D. Nicholas Ranson. Gorgias Press LLC. ISBN 978-1-59333-398-0.