stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ลำดับคุณค่าของศิลปะ
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมประวัติศาสตร์
ภาพชีวิตประจำวัน
ภาพเหมือน
จิตรกรรมภูมิทัศน์
ภาพนิ่ง
ประวัติศาสตร์ของจิตรกรรม
จิตรกรชั้นครู
| ด ค กจิตรกรรมในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง  จิตรกรรมแบ่งตามคริสต์ทศวรรษ  งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ 
ประเภท:  จิตรกรรมฝาผนัง  จิตรกรรมแผง  บานพับภาพ  จิตรกรรมสีน้ำมัน  จิตรกรรมภูมิทัศน์  ฉากแท่นบูชา  หนังสือวิจิตร  ภาพนิ่ง 
หัวเรื่อง:  คริสต์ศาสนา  พระคัมภีร์  นักบุญ  ประวัติศาสตร์  ตำนานเทพ  อุปมานิทัศน์  ชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพเหมือนตนเอง  ภูมิทัศน์  ภาพเหมือนตนเอง  จิตรกรรมจากวรรณกรรม  ความตาย 
สมัย:  คริสเตียนเริ่มแรก  กอทิก  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  บารอก  จริตนิยม  สถาบัน  ลัทธิคลาสสิกใหม่  แบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  สมัยใหม่ 
คริสต์ทศวรรษ:  1390  1400  1410  1420  1430  1440  1450  1460  1470  1480  1490  1500  1510  1520  1530  1540  1550  1560  1570  1580  1590  1600  1610  1620  1630  1640  1650  1660  1670  1680  1690  1700  1710  1720  1730  1740  1750  1760  1770  1780  1790  1800  1810  1820  1830  1840  1850  1860  1870  1880  1890  1900  1910  1920  1930  1940  1950  1960  1970  1980  1990  2000  2010  2020 
 จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับภาพเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่อศิลปะ  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามประเภท  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ งานประติมากรรม  งานศิลปกรรม
ลำดับดีเอ็นเอ

ข้อมูลพิมพ์จากอิเล็กโทรฟีโรแกรม (Electropherogram) จากเครื่องลำดับดีเอ็นเออัตโนมัติ แสดงส่วนของลำดับดีเอ็นเอ
ลำดับดีเอ็นเอ หรือ ลำดับพันธุกรรม (อังกฤษ: DNA sequence or genetic sequence) เป็นชุดของอักษรที่แทนโครงสร้างปฐมภูมิ (primary structure) ของโมเลกุลหรือสายดีเอ็นเอซึ่งมีความสามารถที่จะขนส่งข้อมูลทางพันธุกรรม
อักษรที่ใช้ในลำดับดีเอ็นเอได้แก่ A, C, G, และ T ซึ่งแทนหน่วยย่อยนิวคลีโอไทด์ (nucleotide) ของสายดีเอ็นเอได้แก่เบสอะดีนีน (adenine) , ไซโตซีน (cytosine) , กัวนีน (guanine) และ ไทมีน (thymine) ตามลำดับซึ่งต่อกันด้วยพันธะโคเวเลนท์กับแกนหลักฟอสเฟต (phospho-backbone) โดยทั่วไปแล้วลำดับจะถูกพิมพ์ชิดกับอักษรตัวต่อไปโดยไม่มีช่องวรรคจากด้าน 5' ไป 3' จากซ้ายไปขวา เช่นในลำดับ AAAGTCTGAC ชุดของนิวคลีโอไทด์ที่มีลำดับเบสมากกว่า 4 ตัวจะเรียกว่า ลำดับดีเอ็นเอ
การทำงานทางชีวภาพของลำดับดีเอ็นเอจะขึ้นกับข้อมูลที่อยู่ในลำดับดีเอ็นเอ ลำดับนี้อาจ sense (มีนัย) หรือ anti-sense (ไม่มีนัย) หรืออาจเป็นส่วนที่ถอดรหัสพันธุกรรม (coding) หรือไม่ถอดเป็นรหัสพันธุกรรม (noncoding) ลำดับดีเอ็นเอนั้นอาจบรรจุข้อมูล ดีเอ็นเอขยะ (junk DNA)
ลำดับดีเอ็นเออาจถอดมาได้จากวัตถุดิบทางชีวภาพผ่านกระบวนการที่เรียกว่า การลำดับดีเอ็นเอ (DNA sequencing)
ในบางครั้ง อาจมีอักษรอื่นๆ นอกเหนือจาก A, T, C, และ G ปรากฏในลำดับดีเอ็นเอ ซึ่งแสดงถึงความกำกวม (ambiguity) ในโมเลกุลดีเอ็นเอตัวอย่างทั้งหมดอาจมีนิวคลีโอไทด์มากกว่า 1 ชนิดที่อยู่ในตำแหน่งนั้น ระบบการเรียกชื่อสารเคมีของ IUPACได้กำหนดกฎมาเป็นดังนี้
A = adenine           
       C = cytosine            
       G = guanine             
       T = thymine           
       R = G A (purine)        
       Y = T C (pyrimidine)    
       K = G T (keto)    
       M = A C (amino)
       S = G C (strong bonds)
       W = A T (weak bonds)
       B = G T C (all but A)
       D = G A T (all but C)
       H = A C T (all but G)
       V = G C A (all but T)
       N = A G C T (any)
ดูเพิ่ม

ดีเอ็นเอ
แหล่งข้อมูลอื่น

A bibliograph on features, patterns, correlations in DNA and protein texts เก็บถาวร 2008-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลำดับไชน์-ดัลการ์โน

ลำดับไชน์-ดัลการ์โน (อังกฤษ: Shine-Delgarno sequence) หรือกล่องไชน์-ดัลการ์โน (อังกฤษ: Shine-Delgarno box) เสนอโดยนักวิทยาศาสตร์ชาวออสเตรเลียคือ จอนน์ ไชน์ (อังกฤษ: John Shine) และ ลินน์ ดัลการ์โน (อังกฤษ: Lynn Dalgarno) เป็นตำแหน่งที่ไรโบโซมจับกับ mRNA โดยทั่วไปอยู่ที่ตำแหน่ง 16 นิวคลีโอไทด์ ก่อนรหัสพันธุกรรมเริ่มต้น AUG Shine-Dalgarno sequence พบเฉพาะในโปรคาริโอต ลำดับซ้ำๆกัน 6 นิวคลีโอไทด์ AGGAGG ใน E. coli เป็น AGGAGGU ลำดับนี้ช่วยให้ไรโบโซมเริ่มการสังเคราะห์โปรตีนได้ โดยการจดจำรหัสพันธุกรรมเริ่มต้น ลำดับคู่สม (UCCUCCA) เรียก anti-Shine-Dalgarno sequence อยู่ที่ปลาย 3' ของ 16S rRNA ในไรโบโซม ในยูคาริโอต ส่วนที่ทำหน้าที่เหมือน Shine-Dalgarno sequence เรียก Kozak sequence
การกลายพันธุ์ใน Shine-Dalgarno sequence ลดการทรานสเลชัน เพราะลดประสิทธิภาพการจับกันระหว่างไรโบโซมกับ mRNA เมื่อ Shine-Dalgarno sequence an และ anti-Shine-Dalgarno sequence จับกัน ตัวเริ่มทรานสเลชัน (initiation factors) IF2-GTP, IF1, IF3 และ tRNA fMet-tRNA(fmet) จะเริ่มเข้าทำงานร่วมกับไรโบโซม
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/bv.fcgi?rid=eurekah.section.19320
ลำไส้เล็กส่วนต้น

| ลำไส้เล็กส่วนต้น |
| --- | --- |
แผนภาพของทางเดินอาหารของมนุษย์ เน้นลำไส้เล็กส่วนต้น
รายละเอียด
คัพภกรรม: Foregut (ส่วนที่ 1 และ 2), Midgut (ส่วนที่ 3 และ 4)
ระบบ: ระบบย่อยอาหาร
หลอดเลือดแดง: หลอดเลือดแดงตับอ่อน-ลำไส้เล็กส่วนต้นล่าง (inferior pancreaticoduodenal artery), หลอดเลือดแดงตับอ่อน-ลำไส้เล็กส่วนต้นบน (superior pancreaticoduodenal artery)
หลอดเลือดดำ: หลอดเลือดดำตับอ่อน-ลำไส้เล็กส่วนต้น (pancreaticoduodenal veins)
ประสาท: ปมประสาทท้อง (celiac ganglia), เวกัส 
ตัวระบุ
ภาษาละติน: Intestinum duodenum
MeSH: D004386
TA98: A05.6.02.001
TA2: 2944
FMA: 7206
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ลำไส้ส่วนต้นหรือดูโอดีนัม (อังกฤษ: Duodenum) เป็นลำไส้เล็กส่วนแรกในสัตว์มีกระดูกสันหลังชั้นสูงส่วนใหญ่ รวมถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม สัตว์เลื้อยคลานและสัตว์ปีก ในปลา ส่วนของลำไส้เล็กนั้นไม่ชัดเจน และอาจใช้คำว่า ลำไส้เล็กหน้าหรือลำไส้เล็กต้น (proximal intestine) แทน ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ลำไส้เล็กส่วนต้นอาจเป็นที่ดูดซึมเหล็กหลัก
ลำไส้เล็กส่วนต้นอยู่ก่อนลำไส้เล็กส่วนกลาง (jejunum) และลำไส้เล็กส่วนปลาย (ileum) และเป็นลำไส้เล็กส่วนที่สั้นที่สุด เป็นที่ที่เกิดการย่อยเชิงเคมีมากที่สุด
ลำดับชั้นหลักฐาน

แผนภาพพีระมิดแสดงส่วนหนึ่งของลำดับชั้นหลักฐาน
ลำดับชั้นหลักฐาน (อังกฤษ: Evidence hierarchies) สะท้อนถึงความน่าเชื่อถือโดยเปรียบเทียบของงานวิจัยทางชีวเวช (biomedical research) ประเภทต่าง ๆ  
ถึงแม้ว่าจะยังไม่มีลำดับชั้นหลักฐานที่ยอมรับกันโดยทั่วไป
แต่ว่า ก็ยังมีมติร่วมกันอย่างกว้าง ๆ เกี่ยวกับความน่าเชื่อถือของงานวิจัยประเภทหลัก ๆ 
คือ การทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม (RCT) น่าเชื่อถือกว่างานศึกษาแบบสังเกต (observational studies) ในขณะที่ความเห็นผู้เชี่ยวชาญ (expert opinion) และหลักฐานโดยเรื่องเล่า (anecdotal evidence) น่าเชื่อถือน้อยที่สุด
ลำดับชั้นหลักฐานบางอย่างจะถือว่าการปริทัศน์เป็นระบบ (systematic review) และการวิเคราะห์อภิมาน (meta analysis) น่าเชื่อถือกว่า RCT เพราะว่างานเหล่านี้มักจะรวบรวมข้อมูลจาก RCT หลาย ๆ งาน
และจากงานประเภทอื่น ๆ ด้วย
ลำดับชั้นหลักฐานเป็นเรื่องสำคัญของเวชปฏิบัติอิงหลักฐาน (evidence-based medicine)
มีคำวิจารณ์ว่าลำดับชั้นหลักฐานแบบต่าง ๆ ให้ความเชื่อถือแก่ RCT มากเกินไป
เพราะว่า ปัญหางานวิจัยทั้งหมดไม่สามารถตอบได้โดยใช้ RCT เพราะว่า เป็นงานที่ทำได้ยาก หรือเพราะมีปัญหาทางจริยธรรม
นอกจากนั้นแล้ว แม้ว่าจะมีหลักฐานจาก RCT ที่มีคุณภาพสูง แต่หลักฐานจากงานวิจัยประเภทอื่น ๆ ก็ยังอาจจะสำคัญ
มีนักวิชาการท่านหนึ่งเสนอว่า
น้ำหนักความน่าเชื่อถือของงานวิจัยประเภทต่าง ๆ (คือ ลำดับชั้นหลักฐาน) เมื่อต้องตัดสินใจทำการรักษา จะให้ลำดับดังต่อไปนี้ คือ
การปริทัศน์เป็นระบบ และการวิเคราะห์อภิมาน ของ "RCT ที่มีผลชัดเจน".
การทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมที่มีผลชัดเจน คือมีช่วงความเชื่อมั่น (confidence interval) ที่ไม่คาบเกี่ยวกับค่าขีดเริ่มต้นของผลที่จัดว่ามีนัยสำคัญทางคลินิก
การทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมที่มีผลไม่ชัดเจน คือมีช่วงความเชื่อมั่น (confidence interval) ที่คาบเกี่ยวกับค่าขีดเริ่มต้นของผลที่จัดว่ามีนัยสำคัญทางคลินิก (ซึ่งก็คือ ผลที่ได้จากวิธีการรักษามีค่าต่ำจนกระทั่งไม่ชัดเจนว่า มีผลจริง ๆ หรือไม่)
งานศึกษาตามรุ่น (Cohort studies)
งานศึกษามีกลุ่มควบคุม (Case-control studies)
งานศึกษาแบบข้ามกลุ่ม (Cross-sectional study)
รายงานเค้ส (Case reports)
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  "ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑", ให้ความหมายของ hierarchy ว่า "ลำดับชั้น"
↑  Greenhalgh, T (July 1997). "How to read a paper. Getting your bearings (deciding what the paper is about)". BMJ. 315 (7102): 243–6. doi:10.1136/bmj.315.7102.243. PMC 2127173. PMID 9253275.
↑  Guyatt, GH; Sackett, DL; Sinclair, JC; Hayward, R; Cook, DJ; Cook, RJ (December 1995). "Users' guides to the medical literature. IX. A method for grading health care recommendations. Evidence-Based Medicine Working Group". JAMA. 274 (22): 1800–4. doi:10.1001/jama.1995.03530220066035. PMID 7500513.{{cite journal}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
แหล่งข้อมูลอื่น

Concato J (July 2004). "Observational versus experimental studies: what's the research for a hierarchy?". NeuroRx. 1 (3): 341–7. doi:10.1602/neurorx.1.3.341. PMC 534936. PMID 15717036.
School of Health and Related Research, University of Sheffield, "Hierarchy of evidence". http://www.shef.ac.uk/scharr/ir/units/systrev/hierarchy.htm เก็บถาวร กุมภาพันธ์ 11, 2009 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Accessed 2008-03-31.
The American Society for Experimental NeuroTherapeutics, Inc, "Observational Versus Experimental Studies: What’s the Evidence for a Hierarchy?"
| ด ค กBiomedical research: Clinical study design / Design of experiments |
| --- | --- |
Overview:  การทดลองทางคลินิก Clinical trial protocol  Clinical trial management  Academic clinical trials 
Controlled study (EBM I to II-1; A to B):  การทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม การทดลองแบบอำพราง  Open-label trial) 
งานศึกษาแบบสังเกต (EBM II-2 to II-3; B to C):  งานศึกษาตามขวาง vs. งานศึกษาตามยาว, Ecological study งานศึกษาตามรุ่น (งานศึกษาตามรุ่นย้อนหลัง  งานศึกษาตามรุ่นตามแผน)  งานศึกษามีกลุ่มควบคุม (Nested case-control study)  Case series  Case study  รายงานผู้ป่วย 
วิทยาการระบาด/ methods:  occurrence: อุบัติการณ์ (อุบัติการณ์สะสม)  ความชุก ความชุก ณ จุดใดจุดหนึ่ง  ความชุกในช่วงเวลา) association: absolute (Absolute risk reduction, Attributable risk, Attributable risk percent)  relative (ความเสี่ยงสัมพัทธ์ (Odds ratio, Hazard ratio) other: Virulence  Infectivity  Mortality rate  Morbidity  Case fatality  Specificity and sensitivity  Likelihood-ratios  Pre/post-test probability 
Trial/test types:  In vitro  In vivo  Animal testing  Animal testing on non-human primates  First-in-man study  Multicenter trial  Seeding trial  Vaccine trial 
Analysis of clinical trials:  Risk-benefit analysis 
Interpretation of results:  Selection bias  Correlation does not imply causation  Null result 
Category · Glossary · List of topics
ลาตัมแอร์ไลน์

ลาตัมแอร์ไลน์ (อังกฤษ: LATAM Airlines) หรือชื่อเดิม ลัน ชิลี (อังกฤษ: LAN Chile) เป็นสายการบินข้ามชาติและสายการบินประจำชาติชิลี โดยมีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติอาร์ตูโร เมริโน เบนิเตซในซานติอาโก และมีฐานการบินรองที่เซาเปาลู ลิมา โบโกตา กีโต กัวยากิล และอาซุนซิออน ลาตัมเป็นบริษัทลูกและสายการบินผู้ร่วมก่อตั้งของกลุ่มสายการบินลาตัม บริษัทโฮลดิ้งที่ใหญ่ที่สุดในลาตินอเมริกา
ลันเป็นอดีตสายการบินประจำชาติชิลีจนกระทั่งการเปลี่ยนเป็นบริษัทเอกชนในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1990 โดยในสมัยนั้นสามารถเป็นสายการบินหลักของชิลี เอกวาดอร์ และเปรู และใหญ่เป็นอันดับสองในโคลอมเบียได้ผ่านสายการบินลูกต่างๆ ปัจจุบันลาตัมถือเป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในลาตินอเมริกา ให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทางต่างๆในลาตินอเมริกา อเมริกาเหนือ แคริบเบียน โอเชียเนีย เอเชีย และยุโรป ลาตัมเป็นสมาชิกของกลุ่มพันธมิตรสายการบินวันเวิลด์ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2000 ถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020
กลุ่มสายการบินลาตัมก่อตั้งขึ้นจากการเข้าควบคุมกิจการของลันโดยตังลิเนียสอาเอริอัสสัญชาติบราซิล ซึ่งเสร็จสิ้นมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2012 ต่อมาในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2015 สายการบินได้ประกาศว่าจะเปลี่ยนชื่อเป็นลาตัม พร้อมเปิดตัวมีลวดลายอากาศยานใหม่ โดยมีเป้าหมายที่จะทาสีเครื่องบินทุกลำให้เป็นลวดลายใหม่นี้ภายในปี 2018 ปัจจุบันลาตัมชิลีและลาตัม บราซิลดำเนินงานแยกจากกันภายใต้บริษัทแม่ กลุ่มสายการบินลาตัมเป็นองค์กรการบินมี่ใหญ่ที่สุดในลาตินอเมริกา
ประวัติ > ช่วงแรก

สายการบินก่อตั้งขึ้นโดยอาร์ตูโร เมริโน เบนิเตซ พลอากาศจัตวาสังกัดกองทัพอากาศชิลี ในชื่อ ลิเนอาอาเอโรโปสตัลซันติอาโก-อารีกา ภายใต้รัฐบาลของประธานาธิบดีการ์โลส อิบัญเญซ เดล กัมโป โดยได้เริ่มดำเนินงานในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1929 ต่อมาในปี 1932 สายการบินได้เปลี่ยนชื่อเป็น ลิเนอาอาเอเรอานาซีโอนัลเดชิเล โดยทำการบินด้วยชื่อย่อ ลันชิลี และมีฝูงบินประกอบด้วยเครื่องบินเดอ ฮาวิลแลนด์ มอตฟ์
เมริโน เบนิเตซสามารถผูกขาดการบินในชิลีได้ โดยเฉพาะในเส้นทางภายในประเทศ ต่างจากประเทศอื่นๆ ในลาตินอเมริกาส่วนใหญ่ที่ถูกผูกขาดด้วยสายการบินพานากราสัญชาติสหรัฐ โดยได้รับอนุญาตการทำการบินจากรัฐบาลของแต่ละประเทศที่คาดว่าได้รับอิทธิพลจากการโฆษณาของการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของชาลส์ ลินด์เบิร์ก และด้วยเหตุนี้ ทำให้ลันไม่มีเครื่องบินสหรัฐในฝูงบินจนกระทั่งเริ่มสงครามโลกครั้งที่สอง  ลันได้สั่งซื้อเครื่องบินโปเตซ 560 สัญชาติฝรั่งเศสจำนวน 2 ลำในปี 1936 และยุงเคิร์ส ยู 86บีสัญชาติเยอรมันจำนวน 4 ลำถูกรวมในปี 1938 ในช่วงเวลานั้นสายการบินได้ทำข้อตกลงความร่วมมือกับสายการบินยอยด์ อาเอเรโอ โบลิวิอาโนและฟอเซตต์เปรู และยังมีการลงนามข้อตกลงกับลุฟท์ฮันซ่าสำหรับเที่ยวบินไปและกลับจากยุโรปและชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกของอเมริกา
ในปี 1940 เนื่องจากข้อจำกัดที่กำหนดไว้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สายการบินจึงไม่มีชิ้นส่วนอะไหล่สำหรับเครื่องยนต์บีเอ็มดับเบิลยูของเครื่องบินยุงเคิร์ส ลันจึงต้องเลือกที่จะนำเครื่องบินล็อคฮีด โมเดล 10เอ อิเล็กตราเข้ามาประจำการแทน พร้อมกับเริ่มใช้ล็อคฮีด ซี-60 ในปี 1941 และ ดักลาส ดีซี-3 ในปี 1945
กิจการองค์กร

บทความหลัก: กลุ่มสายการบินลาตัม § กิจการองค์กร
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 ลาตัมแอร์ไลน์มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้:
อาเอโรเมฆิโก
แอร์ไชนา
อะแลสกาแอร์ไลน์
บริติชแอร์เวย์
คาเธ่ย์แปซิฟิค
ฟินน์แอร์
ไอบีเรีย
เจแปนแอร์ไลน์
เจ็ตสตาร์แอร์เวย์
โคเรียนแอร์
มาเลเซียแอร์ไลน์
ควอนตัส
กาตาร์แอร์เวย์
เวสต์เจ็ต
ฝูงบิน > ฝูงบินปัจจุบัน

ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 ลาตัมแอร์ไลน์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
ฝูงบินของลาตัมแอร์ไลน์
แอร์บัส เอ321-200 ของลาตัม
โบอิง 767-300อีอาร์ของลาตัม
โบอิง 787-8 ของลาตัม
โบอิง 787-9 ของลาตัม
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> J | ผู้โดยสาร> W | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ319-100 | 15 | — | – | – | 144 | 144 | 7 ลำให้บริการสำหรับลาตัม เปรู  6 ลำให้บริการสำหรับลาตัม โคลอมเบีย |
| แอร์บัส เอ320-200 | 78 | — | – | – | 168 | 168 | 26 ลำให้บริการสำหรับลาตัม เปรู  8 ลำให้บริการสำหรับลาตัม โคลอมเบีย  4 ลำให้บริการสำหรับลาตัมเอกซ์เพรส |
| แอร์บัส เอ320-200 | 78 | — | – | – | 174 | 174 | 26 ลำให้บริการสำหรับลาตัม เปรู  8 ลำให้บริการสำหรับลาตัม โคลอมเบีย  4 ลำให้บริการสำหรับลาตัมเอกซ์เพรส |
| แอร์บัส เอ320-200 | 78 | — | – | – | 180 | 180 | 26 ลำให้บริการสำหรับลาตัม เปรู  8 ลำให้บริการสำหรับลาตัม โคลอมเบีย  4 ลำให้บริการสำหรับลาตัมเอกซ์เพรส |
| แอร์บัส เอ320นีโอ | 6 | — | – | – | 174 | 174 | 2 ลำให้บริการสำหรับลาตัม เปรู |
| แอร์บัส เอ321-200 | 18 | — | – | – | 220 | 220 | 9 ลำให้บริการสำหรับลาตัมเอกซ์เพรส |
| แอร์บัส เอ321-200 | 18 | — | – | – | 224 | 224 | 9 ลำให้บริการสำหรับลาตัมเอกซ์เพรส |
| แอร์บัส เอ321นีโอ | 1 | 32 | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | ส่งมอบตั้งแต่ปี 2023 |
| แอร์บัส เอ321เอกซ์แอลอาร์ | — | 5 | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | รอประกาศ | ส่งมอบตั้งแต่ปี 2025 - 2026 |
| โบอิง 767-300อีอาร์ | 9 | — | 20 | – | 211 | 231 | บางส่วนจะถูกดัดแปลงสำหรับการขนส่งสินค้า |
| 213 | 9 | — | 20 | – | 234 |  | บางส่วนจะถูกดัดแปลงสำหรับการขนส่งสินค้า |
| 218 | 9 | — | 20 | – | 238 |  | บางส่วนจะถูกดัดแปลงสำหรับการขนส่งสินค้า |
| โบอิง 787-8 | 10 | — | 30 | – | 217 | 247 |  |
| โบอิง 787-9 | 26 | 14 | 30 | 57 | 216 | 303 |  |
| โบอิง 787-9 | 26 | 14 | 30 | – | 283 | 313 |  |
| รวม | 163 | 51 |  |  |  |  |  |
ลาตัมแอร์ไลน์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 11.6 ปี
ฝูงบิน > ฝูงบินในอดีต

ลาตัมแอร์ไลน์เคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
| เครื่องบิน | จำนวน | เริ่มประจำการ | ปลดประจำการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ318-100 | 15 | 2007 | 2013 | ใช้ในเที่ยวบินภายในประเทศ ทั้งหมดขายให้กับลาตัม บราซิล |
| แอร์บัส เอ330-200 | 2 | 2019 | 2019 | เช่าจากวามอสแอร์ |
| แอร์บัส เอ340-300 | 5 | 2000 | 2015 |  |
| บีเออี 146–200 | 3 | 1990 | 1997 |  |
| โบอิง 707-320 | 11 | 1967 | 1994 | ให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศเที่ยวแรก (โดยแวะพักที่ปารีส–ออร์ลีย์, มาดริด, และเซาเปาลู) |
| โบอิง 727-100 | 5 | 1968 | 1979 |  |
| โบอิง 737-200 | 33 | 1980 | 2008 |  |
| โบอิง 747-100 | 1 | 1989 | 1990 | เช่าจากแอร์ลิงกัส |
| โบอิง 747-400 | 1 | 2018 | 2018 | เช่าจากวามอสแอร์ |
| โบอิง 757-200 | 1 | 1996 | 1997 | เช่าจากไอแอลเอฟซี |
| โบอิง 767-200อีอาร์ | 6 | 1986 | 1997 |  |
| โบอิง 777-200อีอาร์ | 2 | 2018 | 2019 | เช่าจากโบอิงแคปิตอล |
| คอนโซลิเดต พีบีวาย คาตาลีนา | 1 | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ |  |
| คอนแวร์ 340 | 4 | 1961 | 1965 |  |
| เคอร์ติส ที-32 ค็อนดอร์ II | 3 | 1935 | 1942 |  |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา ดีเอชซี-6 ทวินออตเตอร์ | 6 | 1974 | 1974 |  |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ ดีเอช.160 มอตฟ์ | 2 | 1929 | ไม่ทราบ |  |
| เดอ ฮาวิลแลนด์ ดีเอช.104 โดฟ | 12 | 1949 | 1955 |  |
| ดักลาส ซี-47 สกายเทรน | 18 | 1946 | 1979 |  |
| ดักลาส ดีซี-6บี | 10 | 1955 | 1973 | ให้บริการเที่ยวบินระยะไกลเที่ยวแรกสู่ไมแอมี (โดยแวะพักที่ลิมาและปานามาซิตี) |
| แฟร์ไชลด์ เอฟซี-2 | 7 | 1932 | 1939 |  |
| ฟอร์ด 5-เอที-ดีเอส ไตรมอเตอร์ | 3 | 1930 | 1938 |  |
| ฮอว์เกอร์ ซิดเดลีย์ เอชเอส 748 | 9 | 1967 | 1978 |  |
| ยุงเคิร์ส ดับเบิลยู.34 | 1 | ไม่ทราบ | ไม่ทราบ |  |
| ยุงเคิร์ส ยู 52 | 1 | 1938 | 1938 |  |
| ยุงเคิร์ส ยู 86 | 4 | 1938 | 1940 |  |
| ล็อคฮีด โมเดล 10เอ อิเล็กตรา | 6 | 1941 | 1955 |  |
| ล็อคฮีด โมเดล 18 โลดสตาร์ | 2 | 1943 | 1944 |  |
| มาร์ติน 2-0-2 | 4 | 1947 | 1958 |  |
| แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10-30 | 5 | 1980 | 1986 |  |
| โปเตซ 56 | 11 | 1936 | 1943 |  |
| ซูว์ดาวียาซียงการาแวล | 3 | 1964 | 1975 | ให้บริการเที่ยวบินระยะไกลเที่ยวแรกสู่ไมแอมี (โดยแวะพักที่ลิมา, โบโกตา, และอ่าวมอนทีโก) |
| ซิคอร์สกี เอส-43 | 2 | 1936 | ไม่ทราบ |  |
ลิกนิน

ตัวอย่างของโครงสร้างที่เป็นไปได้ของลิกนิน ในภาพนี้ (ไม่นับโซ่ข้างที่เป็นคาร์โบไฮเดรต) มี 28 มอนอเมอร์ (ส่วนใหญ่เป็นคอนิเฟอริลแอลกอฮอล์) มีคาร์บอน 278 อะตอม, ไฮโดรเจน 407 อะตอม และออกซิเจน 94 อะตอม
ลิกนิน (อังกฤษ: lignin) เป็นชั้นของพอลิเมอร์ธรรมชาติเชิงซ้อนที่เป็นส่วนประกอบสำคัญของโครงสร้างพืชมีท่อลำเลียงและสาหร่ายบางชนิด ลิกนินเป็นหนึ่งในส่วนประกอบสำคัญของผนังเซลล์เนื่องจากมีคุณสมบัติแข็งเกร็งและไม่เน่าเปื่อยง่าย ลิกนินถูกกล่าวถึงครั้งแรกในปี ค.ศ. 1813 โดยโอกุสแต็ง ปีรามัส เดอ ก็องดอล นักพฤกษศาสตร์ชาวสวิส ผู้ตั้งชื่อตามคำภาษาละติน lignum ที่แปลว่าไม้
ลิกนินถือเป็นพอลิเมอร์ธรรมชาติที่พบมากที่สุดในโลกเป็นอันดับสองรองจากเซลลูโลส เป็นพอลิเมอร์เชื่อมโยงข้ามที่มีมวลโมเลกุลเกิน 10,000 หน่วยมวลอะตอม มีคุณสมบัติเป็นสารประกอบอะโรมาติกที่เป็นไฮโดรโฟบิก ลิกนินมีมอนอเมอร์คือมอนอลิกนอลสามชนิดได้แก่ พาราคูมาริลแอลกอฮอล์ คอนิเฟอริลแอลกอฮอล์ และซินาพิลแอลกอฮอล์ มอนอลิกนอลเหล่านี้รวมตัวในรูปฟีนิลโพรพานอยด์สามแบบคือ p-hydroxyphenyl (H), guaiacyl (G) และ syringyl (S) โดยพืชเมล็ดเปลือยมีลิกนินที่ประกอบด้วยแบบ G เป็นส่วนใหญ่ ขณะที่พืชใบเลี้ยงคู่ส่วนใหญ่เป็นแบบผสมระหว่าง G กับ S ส่วนพืชใบเลี้ยงเดี่ยวเป็นแบบผสมกันทั้งสามแบบ พืชแต่ละชนิดมีองค์ประกอบของลิกนินแตกต่างกันไป ตัวอย่างเช่นแอสเพน (หมู่ Populus sect. Populus) ประกอบด้วยคาร์บอน 63.4%, ออกซิเจน 30%, ไฮโดรเจน 5.9% และเถ้า 0.7% ลิกนินสามารถเขียนในรูปสูตรเคมีทั่วไปคือ (C31H34O11)n
ลิกนินทำหน้าที่หลายอย่างในพืช เช่น เติมช่องว่างในผนังเซลล์ระหว่างเซลลูโลส เฮมิเซลลูโลส และเพกทิน, รองรับเซลล์เทรคีด เซลล์เวสเซลในไซเลม และเซลล์สเคลอรีดในสเคลอเรนไคมา, จับกับเฮมิเซลลูโลสและพอลิแซ็กคาไรด์อื่น ๆ เพื่อเสริมความแข็งแรงให้ผนังเซลล์ ลิกนินมีส่วนสำคัญในการลำเลียงน้ำในลำต้นพืชโดยทำงานร่วมกับเยื่อเลือกผ่านที่ยอมให้น้ำแพร่ผ่าน ขณะที่ตัวลิกนินเองเป็นไฮโดรโฟบิกซึ่งไม่จับกับโมเลกุลน้ำจึงลำเลียงน้ำไปตามไซเลมได้ การพบลิกนินในพืชมีท่อลำเลียงทำให้เกิดข้อสันนิษฐานว่าลิกนินมีหน้าที่เดิมคือลำเลียงน้ำ อย่างไรก็ตามบางส่วนชี้ว่าลิกนินพบในสาหร่ายสีแดงซึ่งเป็นพืชไม่มีท่อลำเลียงเช่นกัน จึงเป็นไปได้ว่าลิกนินมีหน้าที่เดิมคือเป็นโครงสร้างป้องกัน การผลิตลิกนินเป็นผลพลอยได้จากการผลิตกระดาษเชิงอุตสาหกรรม โดยลิกนินจะถูกแยกระหว่างการผลิตเพราะจะทำให้กระดาษเปลี่ยนเป็นสีเหลืองเมื่อเก่า ลิกนินถูกใช้เป็นสารหล่อลื่น สารลดแรงตึงผิว สารเคลือบผิว สารหน่วงไฟ และปัจจุบันมีการศึกษาเพื่อพัฒนาเป็นเชื้อเพลิงชีวภาพ
ลำโพงกาสลัก

| ลำโพงกาสลัก |
| --- | --- |

ลำโพงกาสลัก (Thorn Apple)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: พืช (Plantae)
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Magnoliopsida
อันดับ:: Solanales
วงศ์:: Solanaceae
สกุล:: Datura
สปีชีส์:: D.  fastuosa
ชื่อทวินาม
Datura fastuosa L.

ลำโพงกาสลัก (อังกฤษ: Thorn Apple; ชื่อวิทยาศาสตร์: Datura fastuosa L.) หรือ มะเขือบ้าอินเดีย หรือ ลำโพงดอกชมพู เป็นพืชล้มลุก ประเภทเดียวกับมะเขือ ชื่อพื้นเมืองเช่น มะเขือบ้าดอกดำ เมื่อโตเต็มที่มีความสูงประมาณ 1-1.5 เมตร ลำต้น กิ่ง และก้านใบมีสีม่วงเข้มดำมัน  ใบเดี่ยว รูปไข่ สีเขียวเข้ม เรียงสลับกัน กว้าง 8-15 เซนติเมตร ยาว 10-20 เซนติเมตร ขอบใบหยักเป็นซี่ฟันหยาบ ๆ ฐานหรือโคนใบมักไม่เสมอกัน ดอกมีสีม่วง ขนาดของดอกยาวประมาณ 12-16 เซนติเมตร ก้านดอกสั้น เมื่อดอกโตเต็มที่ปากดอกจะบานออกดูคล้ายรูปแตร ขนาดของดอกยาวประมาณ 12-16 เซนติเมตร ก้านดอกสั้น ดอกมักจะซ้อนกัน 3 ชั้น เป็นส่วนใหญ่ ถ้าเป็นพันธุ์ผสม ดอกจะซ้อนกัน 2 และ 4 ชั้น ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด ลำโพงจัดอยู่ในประเภทเป็นพืชที่มีพิษ มีถิ่นกำเนิดในอินเดีย และชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน มีฤทธิ์หลอนประสาท
ประโยชน์

ใช้เป็นยาสมุนไพร โดยเมล็ดใช้หุงทำน้ำมันใส่แผล แก้กลากเกลื้อน ผื่นคัน, ใช้ใบสดตำพอกฝี แก้ปวดบวมอักเสบ ใบและยอด มีสารอัลคาลอยด์เช่น ไฮออสไซยามีน และ ไฮออสซีน ใช้แก้อาการปวดท้องเกร็ง และขยายหลอดลม ใช้แก้หอบหืดได้และดอกใช้สูบเพื่อแก้อาการหอบหืดได้
ลำดับเหตุการณ์การปฏิรูปศาสนาในอังกฤษ
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์อังกฤษ
ลิงคราชมนเทียร

| ลิงคราชมนเทียร |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เขต: อำเภอขุรทา
เทพ: พระศิวะ ในรูป ลิงคราช (ลึงคราช), อาทิศิวะ, อาทิเทวะ (มเหศวร, ตริภูวเนศวร, ภุพเนศวร) พระแม่ปารวตีในรูป ภุพเนศวรี
เทศกาล: มหาศิวราตรี
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: เอกมราเกษตร ภุพเนศวร
รัฐ: โอฑิศา
ประเทศ: อินเดีย
ที่ตั้งในรัฐโอริศา
พิกัดภูมิศาสตร์: 20°14′18″N 85°50′01″E﻿ / ﻿20.23833°N 85.83361°E﻿ / 20.23833; 85.83361
สถาปัตยกรรม
ประเภท: สถาปัตยกรรมกลิงคะ
ผู้สร้าง: Jajati Keshari
เสร็จสมบูรณ์: ศตวรรษที่ 11
เว็บไซต์
http://www.lordlingaraj.org.in/
ลิงคราชมนเทียร หรือ ลึงคราชมนเทียร (โอริยา: ଲିଙ୍ଗରାଜ ମନ୍ଦିର, อังกฤษ: Lingaraja Temple) เป็นโบสถ์พราหมณ์บูชาพระศิวะที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในภุพเนศวร เมืองหลวงของรัฐโอฑิศา ประเทศอินเดีย และเป็นหนึ่งสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของเมืองและรัฐ
ลิงคราชมนเทียรเป็นมนเทียรที่ใหญ่ที่สุดในภุพเนศวร หอสูงหลักของมนเทียรสูง 180 ft (55 m) มนเทียรนั้นสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมกลิงคะและถือเป็นตัวอย่างสำคัญของแก่นแห่งสถาปัตยกรรมแบบกลิงคะ รวมถึงมีการรวบรวมสถาปัตยกรรมและธรรมเนียมทางศิลปะจากยุคกลางในระยะต่าง ๆ ของภุพเนศวรไว้ได้อย่างดี เชื่อกันว่ามนเทียรสร้างขึ้นโดยกษัตริย์แห่งจักรวรรดิโสมวังษี และต่อมามีการสร้างเพิ่มเติมในภายหลังโดยกษัตริย์ของจักรวรรดิคงคาตะวันออก ภายในมนเทียรประกอบไปด้วยศาลย่อย ๆ อีกกว่า 50 หลัง
ลัทธิประทับใจยุคหลัง

ระวังสับสนกับ ลัทธิประทับใจใหม่
"ร้อยปีแห่งความมีอิสระ" โดยอ็องรี รูโซ ค.ศ. 1892
ลัทธิประทับใจยุคหลัง (อังกฤษ: post-impressionism) เป็นคำที่คิดขึ้นในปี ค.ศ. 1910 โดยรอเจอร์ ฟราย (Roger Fry) ศิลปินและนักวิจารณ์ศิลปะชาวอังกฤษ เพื่อบรรยายศิลปะที่วิวัฒนาการขึ้นในฝรั่งเศสหลังสมัยเอดัวร์ มาแน จิตรกรลัทธิประทับใจยุคหลังยังคงสร้างงานศิลปะลัทธิประทับใจ แต่ไม่ยอมรับความจำกัดของศิลปะลัทธิประทับใจ จิตรกรสมัยหลังจะเลือกใช้สีจัด เขียนสีหนา ฝีแปรงที่เด่นชัดและวาดภาพจากของจริง และมักจะเน้นรูปทรงเชิงเรขาคณิตเพื่อจะบิดเบือนจากการแสดงออก นอกจากนั้นการใช้สีก็จะเป็นสีที่ไม่เป็นธรรมชาติและจะขึ้นอยู่กับสีที่จิตรกรต้องการจะใช้
ลักษณะทั่วไป

จิตรกรลัทธิประทับใจยุคหลังมีความไม่พึงพอใจต่อความจำกัดของหัวเรื่องที่วาดของศิลปะลัทธิประทับใจ และแนวความคิดของปรัชญาที่เริ่มจะสูญหายไปของขบวนการเขียนของลัทธิประทับใจ แต่จิตรกรกลุ่มนี้ก็มิได้มีความเห็นพ้องกันถึงทิศทางใหม่ที่ควรจะดำเนินต่อไปข้างหน้า ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอราและผู้ติดตามนิยมการเขียนโดยวิธีผสานจุดสี (pointillism) ซึ่งเป็นการเขียนที่ใช้จุดสีเล็ก ๆ ในการสร้างภาพเขียน ปอล เซซานพยายามสร้างกฎเกณฑ์และความมีระเบียบของศิลปะลัทธิประทับใจให้เป็นรูปเป็นทรงขึ้นเพื่อจะทำให้ "ศิลปะลัทธิประทับใจเป็นศิลปะที่มั่งคงและคงยืนตลอดไป เช่นเดียวกับศิลปะที่แสดงในพิพิธภัณฑ์" การสร้างกฎเกณฑ์การเขียนของเซซานทำด้วยการลดจำนวนสิ่งของในภาพลงไป จนเหลือแต่รูปทรงที่เป็นแก่นสำคัญแต่ยังเซซานยังคงรักษาความจัดของสีที่ใช้แบบศิลปะลัทธิประทับใจ กามีย์ ปีซาโร ทดลองการเขียนแบบใหม่โดยการวาดในลัทธิประทับใจใหม่ระหว่างกลางคริสต์ทศวรรษ 1880 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1890 เมื่อไม่พอใจที่ถูกเรียกว่าเป็นจิตรกรลัทธิประทับใจแบบจินตนิยม ปีซาโรก็หันไปหาการเขียนไปเป็นแบบผสานจุดสีซึ่งปีซาโรเรียกว่าเป็นศิลปะลัทธิประทับใจแบบวิทยาศาสตร์ ก่อนที่กลับไปเขียนภาพแบบลัทธิประทับใจแท้ตามเดิมในช่วงสิบปีสุดท้ายก่อนที่จะเสียชีวิต ฟินเซนต์ ฟัน โคค ใช้สีเข้มสดและฝีแปรงที่ขดม้วนอย่างมีชีวิตจิตใจเพื่อสื่อความรู้สึกและสถานะภาพทางจิตใจของตนเอง แม้ว่าจิตรกรลัทธิประทับใจยุคหลังมักจะแสดงงานร่วมกันแต่ก็ยังไม่มีความคิดเห็นพ้องกันในแนวทางของขบวนการเขียน จิตรกรรุ่นเด็กกว่าระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1890 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เขียนงานในบริเวณที่แตกต่างออกไปและในแนวการเขียนที่ต่างออกไปเช่นคติโฟวิสต์และลัทธิบาศกนิยม