stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สหพันธ์เอเชียนเกมส์
ประวัติ > ช่วงริเริ่มก่อตั้ง

เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2490 (ค.ศ. 1947) ชวาหระลาล เนห์รู ผู้ซึ่งต่อมากลายเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของสาธารณรัฐอินเดีย เป็นประธานในการประชุมเอเชียสัมพันธ์ที่กรุงนิวเดลี ด้วยเล็งเห็นถึงโอกาสที่เป็นไปได้ ในการจัดแข่งขันกีฬาหลากประเภทในทวีปเอเชีย โดยการเชิญชวนให้ประเทศที่สนใจเข้าร่วม ก่อนการประชุม กูรู ดัตท์ สนธิ สมาชิกคณะกรรมการโอลิมปิกสากลชาวอินเดีย สนับสนุนให้ ญาดาวินทร์ ซิงห์ มหาราชาแห่งปาเตียลา (Yadavindra Singh, Maharaja of Patiala) ซึ่งต่อมาเป็นประธานสมาคมโอลิมปิกแห่งอินเดีย (Indian Olympic Association) เป็นผู้ประสานงานจัดประชุมเพื่อก่อตั้งสหพันธ์กีฬาของเอเชีย ซึ่งข้อเสนอดังกล่าวไม่เป็นที่ยอมรับของผู้แทนบางกลุ่ม ทว่าอีกส่วนหนึ่งที่ให้การรับรองก็ปฏิเสธการพิจารณาต่อ
ต่อมาในเดือนกรกฎาคมปีเดียวกัน สมาคมโอลิมปิกแห่งอินเดีย ซึ่งแต่เดิมได้รับการสนับสนุนให้กำกับดูแลการแข่งขัน กลับตัดสินใจถอนตัวไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ สนธิซึ่งเป็นประธานสหพันธ์กรีฑาสมัครเล่นแห่งอินเดีย (Amateur Athletic Federation of India; ปัจจุบันคือสหพันธ์กรีฑาของอินเดีย; Athletics Federation of India) จึงให้การรับรองแก่การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชีย (Asian Athletic Championships) ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 (ค.ศ. 1948) ซึ่งจัดเฉพาะกรีฑาประเภทลู่และลาน โดยสนธิเป็น Chairman และเชิญให้ญาดาวินทร์มาเป็น President ของการแข่งขันรายการนี้ จากนั้นราวต้นเดือนกรกฎาคม สหพันธ์กรีฑาสมัครเล่นแห่งอินเดีย ก็ส่งคำเชิญไปยังประเทศต่างๆ ในทวีปเอเชีย แต่การตอบสนองไม่ค่อยดีนัก เพราะกำหนดการแข่งขันซ้อนทับกับกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 14 ซึ่งเริ่มต้นในวันที่ 29 กรกฎาคม ของปีเดียวกันนั้น
ประวัติ > การประชุมที่กรุงลอนดอน

ในวันที่ 8 สิงหาคม ระหว่างการแข่งขันที่สหราชอาณาจักร สนธิจัดประชุมที่โรงแรมเมานต์รอยัลในกรุงลอนดอน โดยเชิญคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ ของทุกประเทศในเอเชียที่ร่วมการแข่งขันครั้งนั้น ซึ่งหมายถึง หัวหน้าคณะนักกีฬาทีมชาติ ของอัฟกานิสถาน พม่า ซีลอน (ปัจจุบันคือ ศรีลังกา) สาธารณรัฐประชาชนจีน อินเดีย อิหร่าน อิรัก เลบานอน ปากีสถาน ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ เกาหลีใต้ และซีเรีย แต่มีเพียงผู้แทนจากพม่า ซีลอน จีน อินเดีย ฟิลิปปินส์ และเกาหลีใต้ เข้าร่วมเท่านั้น
สนธิมีข้อเสนอสองทางคือ เดินหน้าจัดการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชีย ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 (ค.ศ. 1949) ที่กรุงนิวเดลีต่อไป หรือก่อตั้งสหพันธ์กีฬาตามรูปแบบของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล โดยจอร์จ บาร์โตโลเม วาร์กัส ผู้ก่อตั้งสหพันธ์กีฬาสมัครเล่นแห่งฟิลิปปินส์ (Philippine Amateur Athletic Federation; ปัจจุบันคือคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งฟิลิปปินส์; Philippine Olympic Committee) และสมาชิกคณะกรรมการโอลิมปิกสากลชาวฟิลิปปินส์คนแรก ให้การสนับสนุนอย่างแข็งขันแก่ข้อเสนอหลัง ซึ่งผู้ร่วมประชุมแปรญัตติให้การรับรองข้อเสนอแรก เพื่อส่งเสริมการพัฒนาสมาพันธ์ต่อไป โดยข้อตกลงดังกล่าวนำไปสู่การประชุม ระหว่างการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชีย และมีการแต่งตั้งคณะอนุกรรมการ ซึ่งประกอบด้วยผู้แทนจาก 4 ประเทศ เพื่อร่างธรรมนูญและข้อบังคับของสมาพันธ์
ประวัติ > การประชุมที่กรุงนิวเดลี

ในที่สุด การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชียก็มิได้เกิดขึ้น เนื่องจากสภาวะที่ไม่แน่นอน และอุปสรรคทางเศรษฐกิจของประเทศที่ร่วมแข่งขัน แต่การประชุมยังจัดขึ้นที่พระราชวังในมหาราชาแห่งปาเตียลา (ปัจจุบันเป็นศาลปาเตียลา (Patiala House Courts Complex) หนึ่งในห้าศาลแขวงของมหานครเดลี) ชานกรุงนิวเดลี โดยมีผู้แทนจาก 9 ชาติในทวีปเอเชีย ประกอบด้วย อัฟกานิสถาน พม่า ซีลอน อินเดีย อินโดนีเซีย เนปาล ปากีสถาน ฟิลิปปินส์ และไทย เมื่อวันที่ 12 และ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 คณะอนุกรรมการเสนอร่างธรรมนูญสหพันธ์ ซึ่งมีการพิจารณาปรับปรุงใหม่อีกครั้ง โดยอ้างอิงกับกฎบัตรโอลิมปิก ที่เป็นธรรมนูญของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล แล้วจึงให้การรับรอง
หลังจากนั้น คณะอนุกรรมการเสนอขอแก้ไขชื่อสหพันธ์ จากเดิมคือสหพันธ์กีฬาสมัครเล่นแห่งเอเชีย (Asian Amateur Athletic Federation) เป็นสหพันธ์เอเชียนเกมส์ เพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจคลาดเคลื่อนจากความหมายจริง ที่อาจเกิดขึ้นจากการใช้คำว่า “Athletic” ซึ่งแปลได้ทั้ง “กีฬา” และ “กรีฑา” โดยอัฟกานิสถาน พม่า อินเดีย ปากีสถาน และฟิลิปปินส์ ถือเป็น 5 ชาติสมาชิกก่อตั้งสหพันธ์เอเชียนเกมส์ หลังจากลงนามในธรรมนูญสหพันธ์ฉบับสมบูรณ์ ซึ่งผู้แทนของอีก 4 ประเทศก็ร่วมลงนามเช่นกัน แต่ยังจำเป็นต้องได้รับการอนุมัติจากรัฐบาล หรือสมาคมกีฬาแห่งชาติเหล่านั้นเสียก่อน โอกาสเดียวกันนั้น สหพันธ์จัดการเลือกตั้งผู้บริหารชุดแรก โดยมีมหาราชาธิราช ญาดาวินทร์ ซิงห์ เป็นประธาน จอร์จ บาร์โตโลเม วาร์กัส เป็นรองประธาน และกูรู ดัตท์ สนธิ เป็นเลขาธิการกับเหรัญญิก
ประวัติ > วิกฤตการณ์และภาวะเปลี่ยนแปลง

บทความหลัก: เอเชียนเกมส์
ในยุคต่อมาเริ่มเกิดปัญหาขึ้น ตั้งแต่การแข่งขันครั้งที่ 4 เมื่อปี พ.ศ. 2505 (ค.ศ. 1962) เนื่องจากอินโดนีเซียซึ่งเป็นเจ้าภาพ ไม่ยินยอมให้สาธารณรัฐประชาชนจีนและอิสราเอลเข้าร่วมการแข่งขัน โดยอ้างปัญหาทางการเมืองและศาสนา เป็นผลให้คณะกรรมการโอลิมปิกสากล ประกาศงดสนับสนุนการแข่งขัน พร้อมทั้งปลดอินโดนีเซียพ้นจากสมาชิกภาพของโอลิมปิกสากล ทั้งนี้ สมาพันธ์ฟุตบอลแห่งเอเชีย (The Asian Football Confederation; AFC) สหพันธ์สมาคมกรีฑานานาชาติ (International Association of Athletics Federations; IAAF) และ สหพันธ์ยกน้ำหนักนานาชาติ (International Weightlifting Federation) (IWF) ยังเพิกถอนไม่รับรองการแข่งขันประเภทนั้นด้วย
จากนั้นในปี พ.ศ. 2513 (ค.ศ. 1970) ญี่ปุ่นขอเป็นเจ้าภาพ ทว่าปฏิเสธในภายหลัง เนื่องจากนครโอซากาได้รับเลือกให้จัดงานแสดงสินค้าโลก (เอ็กซ์โป) ในปีเดียวกันนั้น เกาหลีใต้ระงับแผนการเป็นเจ้าภาพจัดแข่งขัน เนื่องจากวิกฤตทางความมั่นคงของชาติ แต่เหตุผลที่แท้จริงเกิดจากวิกฤตทางการเงิน จึงกดดันให้ไทยซึ่งจัดการแข่งขันครั้งที่ 5 เมื่อปี พ.ศ. 2509 (ค.ศ. 1966) ไปแล้ว รับเป็นเจ้าภาพครั้งถัดมาที่กรุงเทพฯอีกครั้ง โดยใช้งบที่เกาหลีใต้โอนมา อนึ่ง การแข่งขันครั้งนี้ ยังมีการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ไปทั่วโลกเป็นครั้งแรกด้วย โดยในการแข่งขันครั้งที่ 7 เมื่อปี พ.ศ. 2517 (ค.ศ. 1974) ที่กรุงเตหะรานของอิหร่าน ยอมรับให้สาธารณรัฐประชาชนจีน ไต้หวันในนามจีนไทเป (แม้ที่ประชุมสหพันธ์เอเชียนเกมส์เมื่อปีที่แล้ว จะมีมติยกเลิกสถานะการเข้าแข่งขันก็ตาม) เกาหลีเหนือ มองโกเลีย อิสราเอล (แม้มีการต่อต้านจากโลกอาหรับ)
ในปีถัดมา ปากีสถานขอยกเลิกการเป็นเจ้าภาพครั้งที่ 8 ในปี พ.ศ. 2521 (ค.ศ. 1978) เนื่องจากเกิดวิกฤตทางการเมืองและการเงิน ซึ่งประเทศไทยเข้าให้ความช่วยเหลือ และจัดการแข่งขันที่กรุงเทพฯ เป็นครั้งที่สาม แต่สหพันธ์เอเชียนเกมส์ ออกมติไม่ยินยอมให้ จีนไทเปและอิสราเอล เข้าร่วมแข่งขัน อันมีสาเหตุมาจากปัญหาการเมืองภายในของทั้งสองชาติ ทำให้เกิดความกังวลต่อการรักษาความปลอดภัย เป็นเหตุให้องค์กรกีฬาระดับนานาชาติหลายแห่ง ออกมาทักท้วงต่อต้าน โดยเฉพาะสหพันธ์สมาคมกรีฑานานาชาติ (International Association of Athletics Federations; IAAF) ถึงกับประกาศขู่ว่า หากนักกรีฑาของชาติใด เข้าร่วมแข่งขันเอเชียนเกมส์คราวนี้ สหพันธ์ฯจะกีดกันไม่ให้เข้าแข่งขัน ในกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 22 ประจำปี พ.ศ. 2523 (ค.ศ. 1980) ซึ่งส่งผลกระทบให้นักกีฬาหลายชาติ ขอถอนตัวจากการแข่งขันครั้งนี้
จากวิกฤตการณ์ดังกล่าว คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติในทวีปเอเชีย ตัดสินใจเปิดการประชุมร่วมกันในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 (ค.ศ. 1981) โดยไม่มีการแจ้งให้ทางอิสราเอลเข้าร่วมด้วย เพื่อยกร่างแก้ไขธรรมนูญสหพันธ์เอเชียนเกมส์ มีสาระสำคัญคือ การจัดตั้งสมาคมบริหารจัดการกีฬาเอเชียนเกมส์ขึ้นใหม่ เรียกว่า สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย ซึ่งมีสมาชิกชุดก่อตั้ง เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกของ 34 ชาติในเอเชีย และก่อตั้งอย่างเป็นทางการ ระหว่างการประชุมครั้งแรก ของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) ที่กรุงนิวเดลี ก่อนการแข่งขันครั้งที่ 9 ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองหลวงของอินเดียตามกำหนดเดิม โดยไม่มีการยกเลิกกำหนดการต่างๆ ซึ่งสหพันธ์เอเชียนเกมส์จัดทำไว้แล้ว จากนั้นสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย จึงเริ่มรับหน้าที่กำกับดูแลเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 10 ซึ่งโซลของเกาหลีใต้เป็นเจ้าภาพ เมื่อปี พ.ศ. 2529 (ค.ศ. 1986) เป็นครั้งแรก มาจนถึงปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

เอเชียนเกมส์
สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ เก็บถาวร 2017-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บไซต์สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย เก็บถาวร 2018-09-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สัตว์กินพืช

กวางกับลูกกวางสองตัวกำลังกินใบไม้
สัตว์กินพืช (อังกฤษ: herbivore) เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะทางกายภาพซึ่งปรับตัวมาเพื่อให้สามารถกินพืชเป็นอาหารเพียงอย่างเดียวเป็นหลักได้
สิ่งมีชีวิตกินพืชส่วนมากจะมีพฤกษชาติในลำไส้ (gut flora) ซึ่งช่วยให้ย่อยพืชซึ่งสามารถย่อยได้ยากกว่าเนื้อสัตว์ได้ง่ายขึ้น โดยเกิดขึ้นจากโปรโตซัวหรือแบคทีเรียที่ย่อยเซลลูโลส
สัญญาอนุญาตฟอนต์เสรีของเอสไอแอล

สัญญาอนุญาตของสถาบันภาษาศาสตร์สากลซัมเมอร์ ว่าด้วยแบบอักษรเสรี (อังกฤษ: SIL Open Font License) เป็นสัญญาอนุญาตให้ใช้ซอฟต์แวร์ได้โดยเสรี จัดร่างโดยสถาบันภาษาศาสตร์สากลซัมเมอร์ (อังกฤษ: SIL International) สำหรับไว้ให้ผู้ถือลิขสิทธิ์ในแบบอักษรใด ๆ ใช้ประกาศความอนุญาตของตนให้ผู้อื่นสามารถใช้แบบอักษรนั้นได้โดยเสรีภายในเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในสัญญาอนุญาตนั้น สัญญาอนุญาตนี้นับเข้าพวกเป็นสัญญาอนุญาตแบบเสรีฉบับหนึ่งของมูลนิธิซอฟต์แวร์เสรี
ดูเพิ่ม

ห้องสมุดแบบอักษรเสรี
สัตว์กินเนื้อ

สิงโตเป็นสิ่งมีชีวิตกินเนื้อปรับไม่ได้ ซึ่งกินเนื้อสัตว์เพียงอย่างเดียวเป็นอาหาร
กาบหอยแครง หนึ่งในพืชกินสัตว์
สัตว์กินเนื้อ หรือ ผู้บริโภคสัตว์ (อังกฤษ: carnivore) เป็นสิ่งมีชีวิตที่ต้องอาศัยพลังงานและสารอาหารจากอาหารที่ประกอบด้วยเนื้อเยื่อของสัตว์เป็นหลักซึ่งได้มาจากการล่าเหยื่อและการกินซาก
สิ่งมีชีวิตที่กินเนื้อสัตว์เพียงอย่างเดียวเป็นอาหาร เรียกว่า สิ่งมีชีวิตกินเนื้อปรับไม่ได้ (hypercarnivores หรือ obligate carnivores) ส่วนสิ่งมีชีวิตที่กินอาหารชนิดอื่นด้วย เรียกว่า สิ่งมีชีวิตกินเนื้อปรับได้ (mesocarnivores หรือ facultative carnivores) สิ่งมีชีวิตกินเนื้อที่ไม่ถูกล่าโดยสัตว์ชนิดอื่นเลย เรียกว่า ผู้ล่าเหยื่ออันดับสูงสุด (apex predator)
คำว่า "สัตว์กินเนื้อ" นี้ยังหมายรวมถึง สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในอันดับสัตว์กินเนื้อ ซึ่งเป็นชื่อที่อาจทำให้เข้าใจผิดในบางครั้ง เมื่อสัตว์ในอันดับสัตว์กินเนื้อนี้ส่วนน้อยกินเนื้อสัตว์เป็นอาหารหลักเท่านั้น แต่โดยทั่วไปหลายชนิดเป็นสัตว์กินทั้งพืชและสัตว์ โดยเฉพาะหมีหลายชนิด รวมทั้งแพนด้ายักษ์ที่เกือบเรียกได้ว่าเป็นสัตว์กินพืชอย่างแท้จริง
นอกเหนือไปจากสัตว์แล้ว ยังมีพืชกินสัตว์ และเห็ดรากินสัตว์อีกด้วย เช่น กาบหอยแครง เขนงนายพราน เป็นต้น
สะพานแผ่นดิน

คอคอดปานามาเป็น “สะพานแผ่นดิน” ที่เกิดขึ้นเมื่อสามล้านปีที่แล้วที่ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนทางภูมิสัตวภาพระหว่างทวีปอเมริกา
สะพานแผ่นดิน (อังกฤษ: land bridge) ทางชีวภูมิศาสตร์ หมายถึงคอคอดหรือแผ่นดินที่กว้างกว่านั้น ที่เชื่อมระหว่างแผ่นดินสองแผ่นดินที่ตามปกติแล้วแยกจากกัน  การเชื่อมทำให้เกิดภาวะที่ทำให้สัตว์บกและพืชสามารถเดินทางข้ามแลกเปลี่ยนไปตั้งถิ่นฐานในดินแดนใหม่ได้ สะพานแผ่นดินอาจจะเกิดได้จากการการร่นถอยของทะเลเมื่อระดับน้ำทะเลแห้งเหือดลง ที่ทำให้บริเวณไหล่ทวีปที่เคยอยู่ใต้น้ำตื้นเขินขึ้น หรือเมื่อแผ่นเปลือกโลกเลื่อนตัวจนทำให้เกิดแผ่นดินใหม่ขึ้น หรือเมื่อท้องทะเลสูงตัวขึ้นในกรณีแผ่นดินสูงคืนตัวหลังการละลายของธารน้ำแข็ง (Post-glacial rebound) หลังจากยุคน้ำแข็งสิ้นสุดลง
ตัวอย่าง

รามเสตุ เชื่อมต่อระหว่างประเทศอินเดียและประเทศศรีลังกา
สะพานแผ่นดินเบริงเจีย สะพานแผ่นดินในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ในอดีตเคยเชื่อมไซบีเรียของทวีปเอเชียกับอะแลสกาของอเมริกาเหนือเข้าด้วยกัน
คอคอดปานามา เกิดขึ้นเมื่อสามล้านปีที่แล้วที่ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนทางภูมิสัตวภาพระหว่างทวีปอเมริกาเหนือและใต้
คาบสมุทรไซนาย เชื่อมต่อระหว่างทวีปแอฟริกากับทวีปเอเชีย
ดูเพิ่ม

ธรณีสัณฐานวิทยา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สะพานแผ่นดิน
| ด ค กสมุทรศาสตร์กายภาพ |
| --- | --- |
มหาสมุทรของโลก:  มหาสมุทรแปซิฟิก  มหาสมุทรแอตแลนติก  มหาสมุทรอินเดีย  มหาสมุทรอาร์กติก  มหาสมุทรใต้ 
ประเภท:  ทะเลปิด  ทะเลสาบปิด  ทะเลเปิด  ทะเลสาบเปิด  ทะเลชายขอบทวีป‎  ทะเลสาบ‎  ทะเลสาบน้ำเค็ม‎  ทะเลสาบน้ำจืด‎  เจ็ดสมุทร 
ระดับชั้นน้ำทะเล:  ท้องทะเล  เขตมีแสง ท้องทะเลตื้น  ทะเลลึก  เขตไร้แสง ท้องทะเลลึกปานกลาง  ท้องทะเลลึก  เขตความลึกก้นสมุทร 
คลื่น:  คลื่นใต้น้ำ  คลื่นสึนามิ 
กฎหมายทะเล:  เส้นฐาน  น่านน้ำภายใน  น่านน้ำอาณาเขต  เขตต่อเนื่อง  เขตเศรษฐกิจจำเพาะ  น่านน้ำนานาชาติ‎  การขนส่งทางน้ำนานาชาติ‎  การประมง‎  สนธิสัญญาควบคุมอาวุธบนพื้นสมุทร 
ลักษณะภูมิประเทศ:  ไหล่ทวีป  ลาดทวีป  ลาดตีนทวีป  ก้นสมุทร  เนินตะกอนรูปพัดก้นสมุทร  หุบผาชันใต้ทะเล  เขายอดราบใต้สมุทร  แอ่งสมุทร  ที่ราบก้นสมุทร  ภูเขาใต้ทะเล  ภูเขาไฟใต้ทะเล  ร่องลึกก้นสมุทร  เทือกเขากลางสมุทร  พืดหินปะการัง  อะทอลล์  ลากูน  ทะเล  อ่าว 
การแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค:  ธรณีวิทยาทางทะเล  การขยายตัวของพื้นมหาสมุทร  ปล่องแบบน้ำร้อน 
ปรากฏการณ์:  น้ำขึ้นลง  เอลนีโญ  ลานีญา  การกัดเซาะชายฝั่ง  กระแสน้ำย้อนกลับ 
กระแสน้ำมหาสมุทร:  กระแสน้ำกินี  กระแสน้ำญี่ปุ่น  กระแสน้ำมหาสมุทร  กระแสน้ำแลบราดอร์  กระแสน้ำศูนย์สูตรเหนือ  กระแสน้ำเบงเกวลา 
ธรณีสัณฐาน:  เนินทราย  เนินทรายรูปพระจันทร์เสี้ยว  เกาะ  เกาะเล็ก  เกาะหินโด่ง  คอคอด  ฟยอร์ด  เฟิร์ธออฟฟอร์ธ  สะพานแผ่นดิน  สันดอนจะงอย  สันดอนเชื่อมเกาะ  หาด  ดอนทรายใต้น้ำ  กลุ่มเกาะ‎  คาบสมุทร‎  ช่องแคบ‎  ชะวากทะเล‎  ชายฝั่ง‎  ชายหาด‎  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ‎  ถ้ำ‎  หน้าผา‎  แหลม‎
สัญญาอนุญาตสาธารณะของมอซิลลา

สัญญาอนุญาตสาธารณะของมอซิลลา (อังกฤษ: Mozilla Public License หรือ MPL) เป็นสัญญาอนุญาตประเภทหนึ่งสำหรับซอฟต์แวร์เสรีที่ถูกสร้างและดูแลโดยมูลนิธิมอซิลลา เป็นสัญญาอนุญาตที่อยู่กึ่งกลางระหว่างสิทธิ์การใช้งานซอฟต์แวร์ที่อนุญาต (Permissive software license) และสัญญาอนุญาตสาธารณะทั่วไปของกนู (GPL) ที่พยายามสร้างสมดุลระหว่างข้อกังวลของนักพัฒนาซอฟต์แวร์ที่เป็นกรรมสิทธิ์และซอฟต์แวร์โอเพนซอร์ซ ด้วยเหตุนี้ จึงอนุญาตให้รวมโค้ดที่ได้รับอนุญาตจาก MPL เข้ากับฐานโค้ดที่เป็นกรรมสิทธิ์ ตราบใดที่ส่วนประกอบที่เป็น MPL ยังคงสามารถเข้าถึงได้ภายใต้เงื่อนไขของ MPL
MPL ถูกใช้งานเป็นสัญญาอนุญาตของมอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์, มอซิลลา ธันเดอร์เบิร์ด และซอฟต์แวร์อื่น ๆ ของมอซิลลา
แหล่งข้อมูลอื่น

Mozilla Public License
สัตว์ร้ายแห่งมาลาวี

สัตว์ร้ายแห่งมาลาวี (อังกฤษ: Malawi terror beast) เป็นชื่อสัตว์ป่าที่ไม่ทราบอัตลักษณ์ ซึ่งฆ่าคนไปอย่างน้อยสามคน และทำร้ายคนอีกสิบหกคนบาดเจ็บสาหัส ใน ค.ศ. 2003 ณ ใจเมืองโดวา หนึ่งร้อยกิโลเมตรจากจังหวัดลีลองวี ประเทศมาลาวี
สามคนที่ตายเป็นหญิงชราสองคนและทารกอายุสามปีอีกหนึ่งคน โดยสัตว์ร้ายขบกระบาล แล้วกินเครื่องในและอวัยวะสืบพันธุ์ของเหยื่อทั้งสาม ผู้ที่รอดชีวิตมาได้ต้องทุพพลภาพสาหัส บางคนเสียแขนและขาทั้งสอง หรือกระทั่งดวงตาหรือหูทั้งสองก็มี หญิงคนหนึ่งซึ่งรอดชีวิตถูกสัตว์ร้ายแหวะปากและจมูก ด้วยเหตุการณ์นี้ ชาวบ้านอย่างน้อยสี่พันคนเทครัวไปจากหมู่บ้านสี่แห่ง แล้วพากันไปหลบอยู่ที่ศาลากลาง
จักษุพยานปากหนึ่งรายงานว่า สัตว์ร้ายตัวนี้มีอัตลักษณ์คล้ายกับตัวที่ฆ่าคนไปห้าคน กุดแขนขาคนไปอีกยี่สิบคน และถูกเจ้าพนักงานตำรวจยิงตายไปเมื่อปีก่อน เจ้าพนักงานสัตว์ป่าคาดว่าสัตว์ร้ายนี้คงเป็นหมาในซึ่งติดเชื้อกลัวน้ำ แต่ชาวบ้านว่าสัตว์ร้ายนั้นตัวใหญ่กว่าหมาในที่ว่า บางคนเชื่อว่าสัตว์ร้ายตัวนี้เป็นหนึ่งในฝูงที่พวกเขาเคยล่าสังหารไปและวกกลับมาแก้แค้น