stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรวรรดิออตโตมัน
ประวัติศาสตร์ > การผนวกดินแดน (ค.ศ. 1453–1566)

การปิดล้อมทั้งทางบกและทางทะเลของสุลต่านเมห์เมตที่ 2 เริ่มต้นขึ้นในต้นฤดูใบไม้ผลิของปี พ.ศ. 1996 (ค.ศ. 1453) ภายหลังที่ปิดล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลได้ประมาณ 50 วัน กองทหารออตโตมันก็สามารถทะลวงกำแพงเมืองอันสูงใหญ่ของกรุงคอนสแตนติโนเปิลได้สำเร็จในวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 1996 (ค.ศ. 1453) และเข้ายึดกรุงได้ในที่สุด เป็นการปิดฉากอย่างสมบูรณ์ของจักรวรรดิโรมันตะวันออก ซึ่งสามารถยืนหยัดอยู่รอดมาได้ยาวนานถึง 1,123 ปี มีจักรพรรดิปกครองรวมทั้งสิ้น 82 พระองค์จากหลายราชวงศ์ จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 11 จักรพรรดิองค์สุดท้ายของไบแซนไทน์ทรงสิ้นพระชนม์อย่างมีปริศนา ท่ามกลางความสับสนอลหม่านในวันที่กรุงคอนสแตนติโนเปิลแตก
ความสำเร็จในการโจมตีกรุงคอนสแตนติโนเปิลในครั้งนี้ ถือเป็นชัยชนะอันยิ่งใหญ่ของชนเชื้อสายเติร์ก ซึ่งได้อพยพเข้าสู่อนาโตเลีย ภายหลังที่สุลต่าน Alparslan ทรงมีชัยชนะเหนือกองทัพจักรพรรดิโรมานุสที่ 6 (Romanus IV) แห่งอาณาจักรไบแซนไทน์ในสมรภูมิ ณ เมืองมาลัซเกิร์ต (Malazgirt)
ในปี พ.ศ. 2244 (ค.ศ. 1701) ชัยชนะของสุลต่าน Alparslan ได้เปิดทางให้ชนเชื้อสายเติร์กจากเอเชียกลางหลั่งไหลเข้าสู่อาณาจักรอนาโตเลีย ในขณะที่ชัยชนะของสุลต่านเมห์เมตที่ 2 ในปี พ.ศ. 1996 ได้เปิดทางให้จักรวรรดิออตโตมันได้ก้าวไปสู่การเป็นจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ในเวลาต่อมา
ภายหลังที่สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2 ทรงตีกรุงคอนสแตนติโนเปิลแตกเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1453 พระองค์ก็ทรงได้รับการขานพระนามว่า ฟาติ เมห์เมต (Fatih Mehmet) “ฟาติ” (Fatih) มีความหมายว่า “ผู้พิชิต” (the conqueror) สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2 โปรดให้ย้ายเมืองหลวงของจักรวรรดิจากเมืองเอดิร์เน มายังกรุงคอนสแตนติโนเปิล และได้โปรดให้มีการเปลี่ยนชื่อเมืองเสียใหม่เป็น อิสลามบูล (Islambul) ภายหลังที่มีการสถาปนาสาธารณรัฐตุรกีในปี พ.ศ. 2466 นครอิสลามบูลได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น “อิสตันบูล” (Istanbul) ในปัจจุบันในระยะเวลาไม่ถึง 100 ปี นับตั้งแต่ที่สุลต่านเมห์เมตที่ 2 ทรงสามารถตีกรุงคอนสแตนติโนเปิลได้สำเร็จ อาณาจักรออตโตมันได้แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกมุสลิมในเวลาต่อมา จักรวรรดิออตโตมันได้ขยายอำนาจครอบคลุมดินแดนถึง 3 ทวีป ได้แก่ ตะวันออกกลาง (เอเชีย) แอฟริกาเหนือ และยุโรปบอลข่าน
ประวัติศาสตร์ > การขยายอาณาเขต และ ปฏิรูป (ค.ศ. 1566–1827)

จักรวรรดิออตโตมันได้เจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดในสมัยสุลต่านสุไลมาน ครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 2063 (ค.ศ. 1520) – พ.ศ. 2109 (ค.ศ. 1566) ในรัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคทองของจักรวรรดิ อาณาเขตได้แผ่ขยายออกไปอย่างกว้างใหญ่ไพศาล ทิศตะวันตกจรดดินแดนออสเตรีย
ทิศตะวันออกจรดคาบสมุทรอาเรเบีย ทิศเหนือจรดคาบสมุทรไครเมีย ทิศใต้จรดซูดานในแอฟริกาเหนือ ชาวตะวันตกได้ขนานพระนามของพระองค์ว่า “สุไลมาน ผู้ยิ่งใหญ่” สำหรับชาวตุรกีพระองค์ได้รับสมัญญานามว่า “สุไลมาน ผู้พระราชทานกฎหมาย” เนื่องจากพระองค์ทรงมีบทบาทสำคัญในการปฏิรูประบบกฎหมาย สุลต่านสุไลมานสิ้นพระชนม์ในระหว่างทำสงครามที่ฮังการีในปี พ.ศ. 2109 (ค.ศ. 1566) สิริรวมพระชนมายุได้ 74 พรรษา ทรงครองราชย์ยาวนานถึง 46 ปี อดีตอันยิ่งใหญ่ของจักรวรรดิออตโตมันโดยเฉพาะอย่างยิ่งในรัชสมัยสุลต่านสุไลมานเป็น 1 ใน 3 สิ่งที่ชาวตุรกีภาคภูมิใจเป็นอย่างมากเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของชาติตน
ประวัติศาสตร์ > สมัยใหม่ (ค.ศ. 1828–1908)

สิ้นรัชกาลสุลต่านสุไลมาน จักรวรรดิออตโตมันเข้าสู่ยุคเสื่อม ซึ่งกินระยะเวลายาวนานถึง 300 ปี ก่อนที่จะล่มสลายลงอย่างสิ้นเชิงภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 สาเหตุที่นำไปสู่ความเสื่อมอำนาจของจักรวรรดิมาจากปัจจัยหลายประการ ที่สำคัญได้แก่ การไร้ความสามารถของสุลต่าน 17 พระองค์ที่ทรงครองราชย์ต่อจากสุลต่านสุไลมานในระหว่างปี พ.ศ. 2099 (ค.ศ. 1566) – พ.ศ. 2332 (ค.ศ. 1789) การแย่งชิงอำนาจในราชสำนักก็เป็นปัจจัยอันหนึ่งที่นำไปสู่การเสื่อมถอยของจักรวรรดิออตโตมัน สมัยสุลต่านเบยาซิต ที่ 1 (ครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 1932 – 1946) โปรดให้จัดการปลงพระชนม์พระอนุชาของพระองค์เอง ทันทีที่ทรงทราบข่าวการสิ้นพระชนม์ของพระบิดา เพื่อตัดปัญหาการแย่งชิงราชสมบัติ การกระทำดังกล่าวได้กลายเป็นประเพณีปฏิบัติสืบมาจนถึงรัชสมัยของสุลต่านเมห์เมดที่ 1 ซึ่งขึ้นครองราชย์ในปี พ.ศ. 2148 (ค.ศ. 1605) โปรดให้เปลี่ยนการสำเร็จโทษมาเป็นการกักบริเวณแทน การกักบริเวณดังกล่าวมีผลอย่างมากต่อสุขภาพจิตเจ้าชายรัชทายาท ซึ่งได้รับการทูลเชิญให้ขึ้นครองราชย์ในภายหลัง สุลต่านหลายพระองค์ทรงมีสุขภาพจิตที่ไม่สมบูรณ์ เนื่องจากถูกกักบริเวณมาเป็นเวลานาน บางพระองค์ถูกกักบริเวณนานกว่า 20 ปี
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 เป็นต้นมา พระราชอำนาจของสุลตานได้ลดลงเป็นอย่างมาก ในขณะที่อำนาจของขุนนางภายใต้การนำของอัครมหาเสนาบดีมีมากขึ้น ในยุคนี้การฉ้อราษฎร์บังหลวง การเล่นพรรคเล่นพวกเกิดขึ้นอย่างแพร่หลาย ส่งผลให้การเมืองภายในประเทศอ่อนแอ ในทางเศรษฐกิจ จักรวรรดิก็ประสบปัญหาอย่างมากเช่นกัน ในขณะที่ยุโรปประสบความสำเร็จในการปฏิวัติอุตสาหกรรม มีความเจริญก้าวหน้าทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว จักรวรรดิออตโตมันกลับอ่อนแอลงตามลำดับ อย่างไรก็ดี จักรวรรดิก็สามารถประคับประคองตนเองให้อยู่รอดมาได้นานนับร้อยปี เนื่องจากชาติมหาอำนาจในยุโรปไม่ทราบถึงความอ่อนแอภายในจักรวรรดิออตโตมัน
ประวัติศาสตร์ > ความพ่ายแพ้ และ การล่มสลาย (ค.ศ. 1908–1922)

อย่างไรก็ดีในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ชาติมหาอำนาจยุโรปเริ่มตระหนักถึงความอ่อนแอของจักรวรรดิออตโตมันมากขึ้น และเริ่มตั้งคำถามว่า ควรจะดำเนินการอย่างไรกับดินแดนภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออตโตมัน หากจักรวรรดิออตโตมันมีอันต้องล่มสลายไป โดยไม่ให้ส่งผลกระทบต่อดุลยอำนาจในยุโรป
ในศตวรรษที่ 19 จักรวรรดิออตโตมันได้รับฉายาว่า เป็นคนป่วยแห่งยุโรป ฉายาดังกล่าว พระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย เป็นผู้ตั้งในเชิงดูหมิ่นเหยียดหยามออตโตมัน ที่ได้เข้าร่วมสงครามไครเมีย (Crimea War) กับอังกฤษและฝรั่งเศส เพื่อต่อต้านรัสเซีย ในปี พ.ศ. 2397 (ค.ศ. 1854)
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ซึ่งเสด็จเยือนจักรวรรดิออตโตมันในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทรงวิเคราะห์สถานการณ์ทางการเมืองในช่วงนั้น โดยทรงวิเคราะห์ไว้ว่า แม้ว่าจักรวรรดิออตโตมันจะเสื่อมอำนาจ แต่ชาติตะวันตกก็ยังลังเลที่จะเข้ายึดครองดินแดนต่าง ๆ ที่เป็นเมืองขึ้นของเติร์กทั้งหมด เนื่องจากเหตุผล 2 ประการ คือ
หากขับไล่เติร์กออกจากดินแดนที่เติร์กปกครองอยู่ ชาติใดควรจะได้ครอบครองดินแดนเหล่านั้น หากชาติหนึ่งชาติใดได้ดินแดนเหล่านั้นไปย่อมจะทำให้ชาตินั้นมีอำนาจมากขึ้น ซึ่งส่งผลกระทบต่อดุลยอำนาจในยุโรป
หากจะขับไล่เติร์กออกไปแล้วให้ดินแดนเหล่านั้นได้รับเอกราช ประเทศตะวันตก ซึ่งส่งกองทัพไปขับไล่เติร์กจะได้อะไรตอบแทน
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงเห็นว่า ด้วยเหตุผลดังกล่าว ออตโตมันจึงยังสามารถยืนหยัดอยู่ได้ แม้ว่าจะอ่อนแอลงกว่าในอดีตมาก
อ่านเพิ่ม > การสำรวจทั่วไป

The Cambridge History of Turkey online
Volume 1: Kate Fleet ed., "Byzantium to Turkey 1071–1453." Cambridge University Press, 2009.
Volume 2: Suraiya N. Faroqhi and Kate Fleet eds., "The Ottoman Empire as a World Power, 1453–1603." Cambridge University Press, 2012.
Volume 3: Suraiya N. Faroqhi ed., "The Later Ottoman Empire, 1603–1839." Cambridge University Pres, 2006.
Volume 4: Reşat Kasaba ed., "Turkey in the Modern World." Cambridge University Press, 2008.
Agoston, Gabor and Bruce Masters, eds. Encyclopedia of the Ottoman Empire (2008)
Faroqhi, Suraiya. The Ottoman Empire: A Short History (2009) 196pp
Finkel, Caroline (2005). Osman's Dream: The Story of the Ottoman Empire, 1300–1923. Basic Books. ISBN 978-0-465-02396-7.
Hathaway, Jane (2008). The Arab Lands under Ottoman Rule, 1516–1800. Pearson Education Ltd. ISBN 978-0-582-41899-8.
Howard, Douglas A. (2017). A History of the Ottoman Empire. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-72730-3.
Imber, Colin (2009). The Ottoman Empire, 1300–1650: The Structure of Power (2 ed.). New York: Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-230-57451-9.
İnalcık, Halil; Donald Quataert, บ.ก. (1994). An Economic and Social History of the Ottoman Empire, 1300–1914. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-57456-3. Two volumes.
Kia, Mehrdad, ed. The Ottoman Empire: A Historical Encyclopedia (2 vol 2017)
Lord Kinross. The Ottoman centuries : the rise and fall of the Turkish empire (1979) online popular history espouses old "decline" thesis
McCarthy, Justin. The Ottoman Turks: An Introductory History to 1923. (1997) Questia.com เก็บถาวร 2012-07-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, online edition.
Mikaberidze, Alexander. Conflict and Conquest in the Islamic World: A Historical Encyclopedia (2 vol 2011)
Miller, William. The Ottoman Empire and its successors, 1801–1922 (2nd ed 1927) online, strong on foreign policy
Quataert, Donald. The Ottoman Empire, 1700–1922. 2005. ISBN 0-521-54782-2.
Şahin, Kaya. "The Ottoman Empire in the Long Sixteenth Century." Renaissance Quarterly (2017) 70#1: 220–234 online[ลิงก์เสีย]
Somel, Selcuk Aksin. Historical Dictionary of the Ottoman Empire (2003). pp. 399 excerpt
Stavrianos, L. S. The Balkans since 1453 (1968; new preface 1999) online
Tabak, Faruk. The Waning of the Mediterranean, 1550–1870: A Geohistorical Approach (2008)
อ่านเพิ่ม > ออตโตมันยุคแรก

Kafadar, Cemal (1995). Between Two Worlds: The Construction of the Ottoman State. U of California Press. ISBN 978-0-520-20600-7.
Lindner, Rudi P. (1983). Nomads and Ottomans in Medieval Anatolia. Bloomington: Indiana University Press. ISBN 978-0-933070-12-7.
Lowry, Heath (2003). The Nature of the Early Ottoman State. Albany: SUNY Press. ISBN 978-0-7914-5636-1.
อ่านเพิ่ม > การทูตและทหาร

Ágoston, Gábor (2014). "Firearms and Military Adaptation: The Ottomans and the European Military Revolution, 1450–1800". Journal of World History. 25: 85–124. doi:10.1353/jwh.2014.0005. S2CID 143042353.
Aksan, Virginia (2007). Ottoman Wars, 1700–1860: An Empire Besieged. Pearson Education Limited. ISBN 978-0-582-30807-7.
Aksan, Virginia H. "Ottoman Military Matters." Journal of Early Modern History 6.1 (2002): 52–62, historiography; online[ลิงก์เสีย]
Aksan, Virginia H. "Mobilization of Warrior Populations in the Ottoman Context, 1750–1850." in Fighting for a Living: A Comparative Study of Military Labour: 1500–2000 ed. by Erik-Jan Zürcher (2014)online[ลิงก์เสีย].
Aksan, Virginia. "Breaking the spell of the Baron de Tott: Reframing the question of military reform in the Ottoman Empire, 1760–1830." International History Review 24.2 (2002): 253–277 online[ลิงก์เสีย].
Aksan, Virginia H. "The Ottoman military and state transformation in a globalizing world." Comparative Studies of South Asia, Africa and the Middle East 27.2 (2007): 259–272 online[ลิงก์เสีย].
Aksan, Virginia H. "Whatever happened to the Janissaries? Mobilization for the 1768–1774 Russo-Ottoman War." War in History 5.1 (1998): 23–36 online.
Albrecht-Carrié, René. A Diplomatic History of Europe Since the Congress of Vienna (1958), 736pp; a basic introduction, 1815–1955 online free to borrow
Çelik, Nihat. "Muslims, Non-Muslims and Foreign Relations: Ottoman Diplomacy." International Review of Turkish Studies 1.3 (2011): 8–30. online
Fahmy, Khaled.  All the Pasha's Men: Mehmed Ali, His Army and the Making of Modern Egypt (Cambridge UP. 1997)
Hall, Richard C. ed. War in the Balkans: An Encyclopedic History from the Fall of the Ottoman Empire to the Breakup of Yugoslavia (2014)
Hurewitz, Jacob C. "Ottoman diplomacy and the European state system." Middle East Journal 15.2 (1961): 141–152. online
Merriman, Roger Bigelow. Suleiman the Magnificent, 1520–1566 (Harvard UP, 1944) online
Miller, William. The Ottoman Empire and its successors, 1801–1922 (2nd ed 1927) online, strong on foreign policy
Nicolle, David. Armies of the Ottoman Turks 1300–1774 (Osprey Publishing, 1983)
Palmer, Alan. The Decline and Fall of the Ottoman Empire (1994).
Rhoads, Murphey (1999). Ottoman Warfare, 1500–1700. Rutgers University Press. ISBN 978-1-85728-389-1.
Soucek, Svat (2015). Ottoman Maritime Wars, 1416–1700. Istanbul: The Isis Press. ISBN 978-975-428-554-3.
Uyar, Mesut; Erickson, Edward (2009). A Military History of the Ottomans: From Osman to Atatürk. ISBN 978-0-275-98876-0.
อ่านเพิ่ม > การศึกษาพิเศษ

Baram, Uzi and Lynda Carroll, editors. A Historical Archaeology of the Ottoman Empire: Breaking New Ground (Plenum/Kluwer Academic Press, 2000)
Barkey, Karen. Empire of Difference: The Ottomans in Comparative Perspective. (2008) 357pp Amazon.com, excerpt and text search
Davison, Roderic H. Reform in the Ottoman Empire, 1856–1876 (New York: Gordian Press, 1973)
Deringil, Selim. The well-protected domains: ideology and the legitimation of power in the Ottoman Empire, 1876–1909 (London: IB Tauris, 1998)
Findley, Carter V. Bureaucratic Reform in the Ottoman Empire: The Sublime Porte, 1789–1922 (Princeton University Press, 1980)
McMeekin, Sean. The Berlin-Baghdad Express: The Ottoman Empire and Germany's Bid for World Power (2010)
Mikhail, Alan. God's Shadow: Sultan Selim, His Ottoman Empire, and the Making of the Modern World (2020) excerpt on Selim I (1470–1529)
Pamuk, Sevket. A Monetary History of the Ottoman Empire (1999). pp. 276
Stone, Norman "Turkey in the Russian Mirror" pp. 86–100 from Russia War, Peace and Diplomacy edited by Mark & Ljubica Erickson, Weidenfeld & Nicolson: London, 2004 ISBN 0-297-84913-1.
Yaycioglu, Ali. Partners of the empire: The crisis of the Ottoman order in the age of revolutions (Stanford UP, 2016), covers 1760–1820 online review.
อ่านเพิ่ม > ประวัติศาสตร์นิพนธ์

Aksan, Virginia H. "What's Up in Ottoman Studies?" Journal of the Ottoman and Turkish Studies Association 1.1–2 (2014): 3–21. online
comment by Ehud R. Toledano  and  reply by Aksan
Aksan, Virginia H. "Ottoman political writing, 1768–1808." International Journal of Middle East Studies 25.1 (1993): 53–69 online[ลิงก์เสีย].
Finkel, Caroline. "Ottoman history: whose history is it?." International Journal of Turkish Studies 14.1/2 (2008).
Gerber, Haim. "Ottoman Historiography: Challenges of the Twenty-First Century." Journal of the American Oriental Society, 138#2 (2018), p. 369+. online
Hartmann, Daniel Andreas. "Neo-Ottomanism: The Emergence and Utility of a New Narrative on Politics, Religion, Society, and History in Turkey" (PhD Dissertation, Central European University, 2013) online เก็บถาวร 2022-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
Eissenstat, Howard. "Children of Özal: The New Face of Turkish Studies" Journal of the Ottoman and Turkish Studies Association 1#1 (2014), pp. 23–35 DOI: 10.2979/jottturstuass.1.1-2.23 online
Kayalı, Hasan (December 2017). "The Ottoman Experience of World War I: Historiographical Problems and Trends". The Journal of Modern History (ภาษาอังกฤษ). 89 (4): 875–907. doi:10.1086/694391. ISSN 0022-2801. S2CID 148953435.
Lieven, Dominic. Empire: The Russian Empire and its rivals (Yale UP, 2002), comparisons with Russian, British, & Habsburg empires. excerpt
Mikhail, Alan; Philliou, Christine M. "The Ottoman Empire and the Imperial Turn," Comparative Studies in Society & History (2012) 54#4 pp. 721–45. Comparing the Ottomans to other empires opens new insights about the dynamics of imperial rule, periodisation, and political transformation
Olson, Robert, "Ottoman Empire" in Kelly Boyd, บ.ก. (1999). Encyclopedia of Historians and Historical Writing vol 2. Taylor & Francis. pp. 892–96. ISBN 978-1-884964-33-6.
Quataert, Donald. "Ottoman History Writing and Changing Attitudes towards the Notion of 'Decline.'" History Compass 1 (2003): 1–9.
Yaycıoğlu, Ali. "Ottoman Early Modern." Journal of the Ottoman and Turkish Studies Association 7.1 (2020): 70–73 online[ลิงก์เสีย].
Yılmaz, Yasir. "Nebulous Ottomans vs. Good Old Habsburgs: A Historiographical Comparison." Austrian History Yearbook 48 (2017): 173–190. Online[ลิงก์เสีย]
แหล่งข้อมูลอื่น

Ottoman Text Archive Project – University of Washington
American Travelers to the Holy Land in the 19th Century เก็บถาวร 2013-05-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Shapell Manuscript Foundation
The Ottoman Empire: Resources – University of Michigan
Turkey in Asia, 1920
การปฏิวัติยังเติร์กโดยบรรดาผู้นำมิลเลตออตโตมันใน ค.ศ. 1908
ยุทธการที่ฮาลฮิน กอล

ยุทธการฮาลฮิน กอลเป็นการสู้รบอย่างดุเดือดของข้อพิพาทชายแดนโซเวียต–ญี่ปุ่นโดยไม่ได้ประกาศซึ่งสู้รบบนพื้นที่ระหว่างสหภาพโซเวียต, มองโกเลีย, ญี่ปุ่น และแมนจูกัวในปี ค.ศ. 1939 ชื่อของความขัดแย้งครั้งนี้มาจากแม่น้ำฮาลฮิน กอล ซึ่งได้เคลื่อนทัพผ่านสนามรบ ในญี่ปุ่น,การสู้รบอย่างดุเดือดของความขัดแย้งนี้ยังได้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ เหตุการณ์โนะมอนฮาน (ノモンハン事件 Nomonhan jiken) จากหมู่บ้านบนบริเวณชายแดนระหว่างมองโกเลียและแมนจูเรีย ผลลัพธ์ของการรบครั้งนี้คือความพ่ายแพ้ของกองทัพญี่ปุ่นที่ 6
ดูเพิ่ม

เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปี ยุทธการที่ฮาลฮิน กอล
รายการอ้างอิง

↑  Kotelnikov p. 109 (2002)
1 2 3 4  Khalkhin Gol Battle: the Revision of Statistics. เก็บถาวร 2015-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Retrieved 21 June 2015.
↑   Retrieved 15 Oct. 2015.
↑  "The Chief Culprit", by Viktor Suvorov,
1 2 3  Zaloga, p. 13.
1 2  V. Kondratiev, "Khalkhin Gol: War in the Air" retrieved 3 Jan. 2016
↑  "The Chief Culprit", by Viktor Suvorov, p.[ต้องการเลขหน้า].
↑  Coox, p. 580
↑  "The Khalkhin Gol Battle, 1939" Retrieved 3 Jan. 2016
↑  Bellamy and Lahnstein (1990) The New Soviet Defensive Policy: Khalkhin Gol 1939 as Case Study เก็บถาวร 2016-12-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน p. 24
↑  The cited source here describes Japanese forces after the assault on the Soviets as numbering 28,000 men, and includes Manchukuoan forces. For more information, see the "Aftermath" section.
↑  "Áèîãðàôèÿ Ãðèãîðèé Øòåðí". สืบค้นเมื่อ 4 March 2015.
↑  Coox, p. 563
1 2  Coox, p. 1168
1 2  M. Kolomiets "Boi u reki Khalkhin-Gol" Frontovaya Illyustratsia (2002)
1 2  Soviet Losses in the Khalkhin Gol Battle. Retrieved 21 July 2015.
1 2  Кондратьев В. Халхин-Гол: Война в воздухе. — М.: Библиотека журнала "Техники – Молодежи". Серия "Авиация", 2002. — 64 с. Тираж 1000 экз.ISBN 5-88573-009-1.
↑  According to "Soviet Losses in the Khalkhin Gol Battle", these losses break down as: 30 BT-7s, 27 BT-7RTs,2 BT-7As, 127 BT-5s, 30 BT-5RTs, 8 T-26s, 10 KhT-26S, 2 KhT-130S, and 17 T-37s. This does not include tanks that only sustained light to moderate damage, or ones lost due to mechanical failure.
↑  Coox, p. 576. During one Japanese counterattack alone on the 12/13th of August the MPR 8th cavalry division lost 100 horses captured
↑  Glantz, David M.; and House, Jonathan. When Titans Clashed: How the Red Army Stopped Hitler. Lawrence, KS: UP of Kansas, 1995. ISBN 0-7006-0899-0 p. 14.
↑  Coox, p. 987. Includes 28 120mm–150mm guns and 44 75mm guns.
↑  Coox, "Nomonhan: Japan against Russia" There are multiple accounts of Japanese trucks being knocked out by Soviet artillery and aviation, as well as losses due to mechanical failures or environmental hazards.
↑  Includes at least 57,000 Soviet and 4,860 MPR personnel. Combined Soviet-MPR strength was possibly as high as 74,000.
↑  9,703 dead and missing,
15,952 wounded
2,225 hospitalized due to disease
↑  Japanese military record:
8,440 killed,
8,766 wounded
Soviet claim:
60,000 killed and wounded,
3,000 captured
See the "Aftermath" section.
สุนทร ปิจาอี

| สุนทร ปิจาอี |
| --- | --- |
ปิจาอีในปี 2014
เกิด: ปิจาอี สุนทราชัน  (1972-07-12) 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1972 (52 ปี) มทุไร รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย
ศิษย์เก่า: IIT Kharagpur (ปริญญาตรี วิศวกรรมโลหการ) มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด (ปริญญาโท) The Wharton School (ปริญญาโท)
อาชีพ: ประธานบริหารของกูเกิล
นายจ้าง: กูเกิล
คู่สมรส: อัญชลี ปิจาอี
ปิจาอี สุนทราชัน (ทมิฬ: பிச்சை சுந்தரராஜன்; ฮินดี: पिचाई सुंदराजन; เกิด 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1972) หรือรู้จักกันในชื่อ สุนทร ปิจาอี (ทมิฬ: சுந்தர் பிச்சை; ฮินดี: सुंदर पिचाई) เป็นบุคคลเชื้อสายอินเดีย ประธานบริหารของบริษัทกูเกิล และแอลฟาเบต อิงก์ แลรี เพจเป็นคนที่ใกล้ชิดกับปิจาอีมากที่สุด เดิมปิจาอีเคยเป็นหัวหน้าฝ่ายผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ของกูเกิลและเป็นผู้ที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของ Chrome ปิจาอีได้เข้ามาร่วมงานในกูเกิลตั้งแต่ปี 2004
ประวัติ

ปิจาอีเกิดในรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย จบการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาเทคโนโลยีจาก Indian Institute of Technology Kharagpur หลังจากนั้น ปิจาอีศึกษาระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด และ Wharton School ในเพนซิลเวเนีย ซึ่งเป็นที่ที่เขาได้รับทุนการศึกษา Siebel Scholar และทุน Palmer Scholar ปี 2004 ปิจาอีเริ่มงานกับ Google ในตำแหน่ง Vice President of Product Management ดูแลทีมงานพัฒนา Google Chrome และระบบปฏิบัติการ ด้วยระยะเวลาไม่นานนัก ปิจาอีก็ได้รับมอบหมายให้ดูแลรับผิดชอบหลาย Project มากขึ้น แต่โดยทั่วไปแล้วก็ยังเกี่ยวข้องกับบริการใน Google search ตั้งแต่ Firefox, Google Toolbar, Desktop Search, และ Gadget ต่าง ๆ ของ Google
เดือนกันยายนปี 2008 ปิจาอีเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการเปิดตัวที่ถือได้ว่าประสบความสำเร็จของ Chrome และในปี 2012 เขาก็รับหน้าที่เป็นผู้ดูแล Google Apps หลังจาก Dave Girouard แยกตัวออกไปตั้งบริษัทของตัวเอง และหลังจากนั้นไม่นาน ปิจาอีก็ได้เข้ามาดูแล Android หลังจากผู้ร่วมก่อตั้งและซีอีโอแอนดี รูบินก้าวลงจากตำแหน่งในปี 2013 โดย Chris Beckmann อดีต Product Manager ของ Google กล่าวชื่นชมความสามารถของปิจาอีว่าเขามีศักยภาพในการเป็นผู้นำทีมที่แข็งแกร่งไปพิชิต Project ที่ยาก ๆ ได้โดยไม่ย่อท้อ
ปิจาอีเลือกคนเข้ามาในทีมเอง เป็นคนสอนงานและยังเป็นคนที่สร้างความแข็งแกร่งให้กับทีมด้วย โดยสรุปแล้ว ชื่อเสียงใน Google ของปิจาอี เรียกได้ว่าเป็นสุดยอดทั้งในด้านการจัดการบริการต่าง ๆ ของ Google และ Software engineering เพื่อสร้างคุณภาพให้กับการ Search ซึ่งถือเป็นหัวใจสำคัญของ Google และนอกจากนี้ Beckman ยังบอกอีกว่าปิจาอีมักหลีกเลี่ยงการสร้างความขัดแย้งในออฟฟิศ และเขาจะทำให้ประเด็นความขัดแย้งเหล่านั้นมาเป็นตัวผลักดันให้งานของเขาประสบความสำเร็จ
แลร์รี แซงเงอร์

| แลร์รี แซงเงอร์ |
| --- | --- |
แซงเงอร์ใน ค.ศ. 2006
เกิด: ลอว์เรนซ์ มาร์ก แซงเงอร์  (1968-07-16) กรกฎาคม 16, 1968 (56 ปี) Bellevue รัฐวอชิงตัน สหรัฐ
การศึกษา: วิทยาลัยรีด (BA) มหาวิทยาลัยโอไฮโอสเตต (MA, PhD)
อาชีพ: ผู้พัฒนาโครงการอินเทอร์เน็ต, นักปรัชญา
มีชื่อเสียงจาก: ผู้ร่วมก่อตั้งนูพีเดีย, ผู้ร่วมก่อตั้งวิกิพีเดีย และผู้ก่อตั้งซิติเซนเดียม
บุตร: 2
เว็บไซต์: LarrySanger.org
ลอว์เรนซ์ มาร์ก แซงเงอร์ (อังกฤษ: Lawrence Mark Sanger, /ˈsæŋər/; 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1968 — ) เป็นผู้พัฒนาโครงการอินเทอร์เน็ตกับนักปรัชญาชาวอเมริกันที่เป็นผู้ร่วมก่อตั้งวิกิพีเดียกับจิมมี เวลส์ เขาเป็นผู้คิดค้นชื่อและเขียนนโยบายบริหารดั้งเดิมของวิกิพีเดียจำนวนมาก เช่น "มุมมองที่เป็นกลาง" เขายังทำงานในโครงการอื่นด้วย เช่น นูพีเดีย, Encyclopedia of Earth, ซิติเซนเดียม, WatchKnowLearn, Reading Bear, Infobitt, Everipedia, Knowledge Standards Foundation และ encyclosphere เขายังเป็นผู้ให้แนะนำแก่ Phunware บริษัทบล็อกเชน และ Ballotpedia สารานุกรมออนไลน์เกี่ยวกับการเมืองสหรัฐที่ไม่แสวงหากำไร
ขณะกำลังศึกษาที่วิทยาลัย แซงเงอร์เริ่มให้ความสนใจในการใช้อินเทอร์เน็ตในเชิงการศึกษาและเข้าร่วมนูพีเดียเมื่อ ค.ศ. 2000 ในฐานะหัวหน้าบรรณาธิการ หลังผิดหวังกับความคืบหน้าที่ล่าช้าของนูพีเดีย เขาจึงเสนอใช้วิกิไว้ร้องขอและรับบทความเพื่อผ่านกระบวนการตรวจสอบแบบพิชญพิจารณ์ของนูพีเดีย การเปลี่ยนแปลงนี้นำไปสู่การพัฒนาและเปิดตัววิกิพีเดียใน ค.ศ. 2001 เขาทำหน้าที่เป้นผู้นำชุมชนวิกิพีเดียและพนักงานกองบรรณาธิการคนเดียวของวิกิพีเดียในช่วงแรก แต่ถูกเลิกจ้างและออกจากโครงการใน ค.ศ. 2002 จิมมี เวลส์ ผู้ร่วมก่อตั้งวิกิพีเดีย ตั้งคำถามเกี่ยวกับสถานะผู้ร่วมก่อตั้งของแซงเงอร์ แต่โดยทั่วไปถือว่ายอมรับ
นับตั้งแต่แซงเงอร์ออกจากวิกิพีเดีย เขาจึงกลายเป็นผู้วิจารณ์โครงการนี้ โดยกล่าวถึงโครงการนี้ใน ค.ศ. 2007 ว่า "เสียหายจนเกินเยียวยา" เขาได้โต้แย้งว่า แม้ว่าวิกิพีเดียจะมีข้อดี แต่ขาดความน่าเชื่อถือและความถูกต้องเนื่องจากขาดความเคารพต่อผู้เชี่ยวชาญและผู้มีอำนาจ นับตั้งแต่ ค.ศ. 2020 เขาวิจารณ์วิกิพีเดียตามสิ่งที่เขารับรู้ว่ามีความเอนเอียงทางคตินิยมไปทางเสรีนิยมและฝ่ายซ้ายในบทความ
ใน ค.ศ. 2006 เขาก่อตั้งซิติเซนเดียมเพื่อแข่งขันกับวิกิพีเดีย ใน ค.ศ. 2010 เขาลงจากตำแหน่งหัวหน้าบรรณาธิการ และออกจากซิติเซนเดียมใน ค.ศ. 2020 จากนั้นใน ค.ศ. 2017 เขาเข้าร่วม Everipedia ในฐานะประธานฝ่ายสารสนเทศ (CTO) เขาลาออกใน ค.ศ. 2019 เพื่อไปก่อตั้ง Knowledge Standards Foundation และ encyclosphere ปัจจุบัน แซงเงอร์ดำรงตำแหน่งประธานและกรรมการบริหารใน Knowledge Standards Foundation
ความสนใจในด้านอื่นของแซงเงอร์ได้แก่ปรัชญา (โดยเฉพาะในด้วยญาณวิทยา, ปรัชญาสมัยใหม่ตอนต้น และจริยธรรม)
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

ลอว์เรนซ์ มาร์ก แซงเงอร์เกิดที่Bellevue รัฐวอชิงตัน เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1968 Gerry พ่อของเขาเป็นนักชีววิทยาทางทะเลที่ศึกษาด้านนกทะเล ส่วนแม่ของเขาเลี้ยงดูลูก ๆ  ตอนอายุ 7 ขวบ ครอบครัวของเขาย้ายไปที่Anchorage รัฐอะแลสกา โดยเขาเติบโตที่นั่น เขาสนใจในด้านปรัชญาและตัดสินใจ "เรียนปรัชญาและทำให้มันเป็นผลงานในชีวิตของผม" ตอนอายุ 16 ปี
แซงเงอร์จบการศึกษาจากไฮสกูลใน ค.ศ. และเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยรีดในวิชาเอกปรัชญา ตอนอยู่ในวิทยาลัย เขาเริ่มสนใจอินเทอร์เน็ตและศักยภาพของมันในฐานะสื่อสิ่งพิมพ์
การวิจารณ์วิกิพีเดีย

แซงเงอร์เป็นนักวิจารณ์วิกิพีเดียและมูลนิธิวิกิมีเดียมาตั้งแต่ ค.ศ. 2002 โดยใน ค.ศ. 2015 ทาง Vice กล่าวถึงแซงเงอร์เป็น "นักวิจารณ์ที่ตรงไปตรงมาที่สุดของวิกิพีเดีย"
การวิจารณ์วิกิพีเดีย > ความเป็นกลางและความเอนเอียงทางคตินิยม

ดูเพิ่ม: ความเอนเอียงทางคตินิยมในวิกิพีเดีย