stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทูไนท์ ไลฟ์
ช่วงต่างๆ ในรายการ > ซีซั่นที่ 3 (4 ตุลาคม 2551 - เมษายน 2553)

รูปแบบรายการในซีซั่นที่3 จะมีทั้งหมด2แบบ
รูปแบบแรก สถานการณ์สมมุติห้องพักในคอนโดหรู  โดยมีเพื่อนบ้านและยาม คอยแวะเวียนมาเป็นพิธีกรเสริมในทุกๆเทป
รูปแบบที่2 ได้ใช้รูปแบบรายการเพลงออกอากาศสดที่เป็นที่นิยมในปัจจุบัน และมีการเปลี่ยนสีของฉากให้ดูสดใสยิ่งขึ้น
ช่วงต่างๆ ในรายการ > ซีซั่นที่ 3 (4 ตุลาคม 2551 - เมษายน 2553) > ฮอต ฮอต ฮอต (Hot Hot Hot)

เป็นการนำเสนอมิวสิกวีดีโอที่มาใหม่หรือกำลังได้รับความนิยมในขณะนั้น โดยจะเปิดเพลงสลับกับช่วงต่างๆ ของรายการ
ช่วงต่างๆ ในรายการ > ซีซั่นที่ 3 (4 ตุลาคม 2551 - เมษายน 2553) > ประตูเดา (Amazing Door)

ในช่วงนี้จะเปิดมิวสิกวีดีโอแล้วให้ผู้ร่วมสนุกทายว่าสิ่งที่เห็นอยู่ในมิวสิกวีดีโอช่วงนั้น โดยจะมีปรัศนีออกมา 2 คน ให้ผู้ร่วมสนุกเลือกมา 1 คน ถ้าเป็นคำตอบที่ถูกต้อง จะได้รับของรางวัลจากทางรายการ
ช่วงต่างๆ ในรายการ > ซีซั่นที่ 3 (4 ตุลาคม 2551 - เมษายน 2553) > Was up Man และ น็อค น็อค น็อค (Knock Knock Knock)

เป็นการนำเสนอข่าวสารที่เกี่ยวข้องกับศิลปินค่ายอาร์เอสและวัยรุ่น แต่ในช่วง น็อค น็อค น็อค จะมีการร่วมสนุกจากผู้ชมทางบ้าน โดยถ้าเป็นคำตอบที่ถูกต้อง จะได้รับของรางวัลจากทางรายการ
ช่วงต่างๆ ในรายการ > ซีซั่นที่ 3 (4 ตุลาคม 2551 - เมษายน 2553) > 1900 Oke

ช่วงนี้จะให้ผู้ชมสามารถฝากเสียงร้องคาราโอเกะ โดยจะมีเพลงโจทย์กำหนดให้ในแต่ละเดือนๆละ4เพลง โดยเมื่อถึงสิ้นเดือนนั้นๆ จะทำการตัดสินว่าใครจะได้ของรางวัลไป โดยพิธีกรทั้งหมดจะเป็นคนตัดสิน แต่ถ้าวันนั้นมีแขกรับเชิญมาร่วมรายการก็จะให้แขกรับเชิญเป็นผู้ตัดสินให้
ช่วงต่างๆ ในรายการ > ซีซั่นที่ 3 (4 ตุลาคม 2551 - เมษายน 2553) > ช่วงสัมภาษณ์ศิลปิน

เป็นการสัมภาษณ์ศิลปินหรือนักแสดงที่ได้รับความนิยมในขณะนั้น
ช่วงต่างๆ ในรายการ > ซีซั่นที่ 4 (พฤษภาคม 2553 - มิถุนายน 2554) > ดาวประจำเดือน

สัมภาษณ์และเจาลึกศิลปินคนนั้น ทั้งหมด 8 เทปหรือ 1 เดือนเต็ม เป็นการสอบถาม อัปเดตข่าวคราวของศิลปินคนนั้นรวมถึงเสียงสัมภาษณ์ผ่านโทรศัพท์นั่นเอง
ช่วงต่างๆ ในรายการ > ซีซั่นที่ 4 (พฤษภาคม 2553 - มิถุนายน 2554) > ฟังเพลงร้อนก่อนใคร

ช่วงนี้เป็นช่วงแรกที่เปิดตัวเพลงหรือศิลปินใหม่ จะมีการสัมภาทย์ในบางเทป
ช่วงต่างๆ ในรายการ > ซีซั่นที่ 4 (พฤษภาคม 2553 - มิถุนายน 2554) > เม้น มัน มัน

ช่วงที่อัปเดตข่าวคราวของศิลปินในค่าย RS และ Kamikaze ทั้งหมด ช่วงนี้แบ่งออกเป็นหลายรอบของรายการ หมายความว่าช่วงนี้อาจจะมีมากกว่า 2 - 3 รอบต่อคืน
ช่วงต่างๆ ในรายการ > ซีซั่นที่ 4 (พฤษภาคม 2553 - มิถุนายน 2554) > เด็กมีปัญหา

เป็นช่วงที่ผู้เล่นมีส่วนร่วมมากอีกช่วงนึง เป็นการโทรเข้ามาถามปัญหาแก่พิธีกรให้ตอบ หากถามแล้วพิธีกรตอบไม่ได้เกิน 2 ข้อก็ได้เสื้อจากร้าน Pixara และมีการถามคำถามกลับไปให้ผู้ชมส่ง SMS มาร่วมที่ 4747333 อีกด้วย
ช่วงต่างๆ ในรายการ > ซีซั่นที่ 4 (พฤษภาคม 2553 - มิถุนายน 2554) > จัดไป วัยรุ่น

ช่วงแจกของแบบเดียวกับช่วงแจกแหลก เมื่อซีซี่นที่ผ่านมา แต่กติกามีอยู่ว่าต้องใช้เสียงรอสายของบริการ SUPER MAO *339 ของ RS ก่อน ส่วนรางวัลจะเป็นเสื้อจากศิลปินต่าง ๆ
ช่วงต่างๆ ในรายการ > ซีซั่นที่ 4 (พฤษภาคม 2553 - มิถุนายน 2554) > ข่าวด่วนชวนเล่าเรื่อง

ช่วงของการรายงานบรรยากาศสดภาคสนาม จากสถานที่ต่างๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์แต่ละเรื่อง เช่น การเมือง กิจกรรม หรืองานประเพณีต่างๆ รวมไปถึงเรื่องราวเกี่ยวกับต่างประเทศและกีฬา
เกร็ดข้อมูล

ในสภาวะการเมือง และประกาศใช้เคอร์ฟิวของรัฐบาล รายการจะออกอากาศเป็นเทป หรืออัดก่อนที่จะประกาศเคอร์ฟิว เทปในวันนั้นคือวันที่ 22-23 พฤษภาคม และ 29-30 พฤษภาคม
กระแสวิพากย์วิจารณ์

นับตั้งแต่ ทูไนท์ไลฟ์ เริ่มออกอากาศครั้งแรก ได้มีกระแสวิพากย์วิจารณ์ในแง่ลบเกี่ยวกับเรื่องการลอกเลียนรูปแบบรายการ โดยเฉพาะการลอกเลียนรูปแบบรายการไฟว์ไลฟ์ ซึ่งมีลักษณะรูปแบบที่เหมือนกัน โดยรูปแบบรายการทูไนท์ ไลฟ์เมื่อครั้งที่ออกอากาศทางช่อง 7 สีนั้นเป็นมีลักษณะคล้ายกับไฟว์ไลฟ์ รูปแบบปรึกษาปัญหาคลายทุกข์ ซึ่งมีพิธีกรคือ นภาพร ไตรวิทย์วารีกุล และ ภูวนาท คุนผลิน โดยทูไนท์ ไลฟ์ และ ไฟว์ไลฟ์ ในขณะนั้นต่างมีรูปแบบรายการที่ปรึกษาปัญหาจากผู้ฟังทางบ้านเหมือนกัน  จนกระทั่งทั้ง 2 รายการได้มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบรายการทำให้กระแสวิจารณ์ด้านการลอกเลียนรายการได้ยุติลง
ในปัจจุบัน ทูไนท์ ไลฟ์ ยังคงมีการลอกเลียนรายการไฟว์ไลฟ์ อย่างต่อเนื่อง โดยรูปแบบของซีซั่นที่ 3 เนื้อหาบางช่วงได้มีการจงใจลอกเลียนรูปแบบของไฟว์ไลฟ์อย่างเห็นได้ชัดเช่น
ตู้กระจกที่ปรากฏในรายการทูไนท์ ไลฟ์ ลอกเลียนมาจากตู้กระจกในรายการไฟว์ไลฟ์ แต่ขนาดของตู้กระจกต่างกันโดยตู้กระจกของทูไนท์ไลฟ์มีขนาดเท่ากับตู้โทรศัพท์ ส่วนตู้กระจกของไฟว์ไลฟ์มีขนาดเท่ากับตู้กระจกตามห้างสรรพสินค้าทั่วไป
ช่วง 1900 Oke เป็นการลอกเลียนรูปแบบเกมหนีแม่มาหน้าไมค์ พลัส ซึ่งมีลักษณะการเล่นกมส์ที่เหมือนกันคือ ฟังเสียงร้องคาราโอเกะ และพิธีกรหรือนักร้องจะเป็นผู้ตัดสิน แต่สิ่งที่ต่างกันคือ 1900 Oke จะเน้นการร้องแข่งขันร้องเพลงประเภทรายเดือน ส่วน หนีแม่มาหน้าไมค์ พลัส เป็นการแข่งขันร้องเพลงประเภทรายวัน
นอกจากจะลอกเลียนรูปแบบรายการแล้วนั้น ทูไนท์ ไลฟ์ ได้ลอกเลียนสัญลักษณ์ของช่อง NBC จากสหรัฐอเมริกา โดยเปลี่ยนหัวนกยูงเป็นรูปโคนเห็ด แทน
แหล่งข้อมูลอื่น

ทูไนท์ ไลฟ์ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
นกกระเต็นปักหลัก

| นกกระเต็นปักหลัก |
| --- | --- |

ตัวผู้ (ซ้าย), ตัวเมีย (ขวา) ที่เขตสงวนในรัฐกรณาฏกะ, อินเดีย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Coraciiformes
วงศ์:: Cerylidae
สกุล:: Ceryle Boie, 1828
สปีชีส์:: C.  rudis
ชื่อทวินาม
Ceryle rudis (Linnaeus, 1758)

ชนิดย่อย
 ชนิดย่อย C. r. insignis Hartert, 1910  C. r. leucomelanurus Reichenbach, 1851  C. r. rudis  (Linnaeus, 1758)  C. r. syriacus Roselaar, 1995  C. r. travancoreensis Whistler & Kinnear, 1935 
ชื่อพ้อง
 ชื่อพ้อง Alcedo rudis Linnaeus, 1758 
นกกระเต็นปักหลัก (อังกฤษ: Pied kingfisher; ชื่อวิทยาศาสตร์:  Ceryle rudis) นกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกกระเต็นปักหลัก (Cerylidae) ถือเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Ceryle
มีลักษณะทั่วไป คือ จะงอยปากยาวสีดำ หน้าและคางสีขาว มีแถบดำลากจากโคนปากผ่านตามาถึงท้ายทอย กระหม่อมสีดำมีขนยาวบริเวณหัวเป็นพู่เล็ก ๆ มีขนปกคลุมลำตัวสีขาว มีแถบดำ บริเวณเหนือหน้าอกและมีเส้นสีดำ ที่ใต้แถบสีดำ ปีกสีดำ ขอบและปลายขนปีกเป็นสีขาวคล้ายเกล็ดยาวสีขาว มีแถบดำใหญ่ก่อนถึงปลายหาง ขามีสีดำ ขนาดโตเต็มที่ยาวประมาณ 30 เซนติเมตร ตัวผู้มีแถบดำที่หน้าอก 2 แถบ ขณะที่ตัวเมียแถบดังกล่าวมีแค่ 1 แถบและไม่ต่อเนื่อง (แบ่งออกได้เป็น 5 ชนิดย่อย-ดูในตาราง)
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ภูมิภาคแอฟริกาใต้สะฮาราและเอเชียใต้ ตั้งแต่ตุรกีถึงอินเดียและจีน ในประเทศไทยถือเป็นนกประจำถิ่นที่พบได้ทั่วไปตามริมแม่น้ำ, คลอง หรือทะเลสาบ โดยเฉพาะในภาคกลางและภาคเหนือ
นกกระเต็นปักหลักส่งเสียงร้องสั้น ๆ ว่า "ชิชิริ-ชิชิริ" มีความสามารถกระพือปีกบินอยู่กับที่ในอากาศก่อนที่จะพุ่งตัวลงน้ำลงไปจับปลาได้
ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
รูปภาพ

คลิปวีดีโอการฆ่าปลาและกินปลา
ใต้ท้องของตัวผู้ขณะบิน
ลำตัวด้านหลังที่อุทยานแห่งชาติครูเกอร์, แอฟริกาใต้
ไข่
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ceryle rudis ที่วิกิสปีชีส์
นกกระจอกใหญ่

| นกกระจอกใหญ่ |
| --- | --- |

เพศผู้ในออสเตรเลีย

เพศเมียในอังกฤษ เสียงร้องไฟล์:Passer domesticus.ogg
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
อันดับย่อย:: Passeri
วงศ์:: Passeridae
สกุล:: Passer
สปีชีส์:: P.  domesticus
ชื่อทวินาม
Passer domesticus (Linnaeus, 1758)


ถิ่นอาศัยตามธรรมชาติ (สีเขียวเข้ม) และถูกนำเข้าไป (สีเขียวอ่อน)
ชื่อพ้อง
 Fringilla domestica Linnaeus, 1758   Passer domesticus  (Linnaeus, 1758) Brisson, 1760   Pyrtiga domestica  (Linnaeus, 1758) G. Cuvier, 1817   Passer indicus Jardine and Selby, 1835   Passer arboreus Bonaparte, 1850 (preoccupied)   Passer confucius Bonaparte, 1853   Passer rufidorsalis Brehm, 1855   Passer engimaticus Zarudny, 1903   Passer ahasvar Kleinschmidt, 1904
Passer domesticus domesticus
นกกระจอกใหญ่ (อังกฤษ: House Sparrow) เป็นนกจับคอนในวงศ์นกกระจอก มีชื่อต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น เช่น English Sparrow, Indian Sparrow, และ Spatzie หรือ Spotsie ถิ่นอาศัยตามธรรมชาติส่วนใหญ่อยู่ในแถบยุโรปบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนและในเอเชียบางส่วน มีการนำนกเข้าสู่พื้นที่ในหลายๆส่วนบนโลกทั้งแบบตั้งใจหรือเป็นอุบัติเหตุ ทำให้นกกระจอกใหญ่มีการกระจายพันธุ์เกือบทั่วโลก มันสามารถปรับตัวเข้ากับถิ่นอาศัยของมนุษย์ได้ง่าย นกกระจอกใหญ่เป็นนกขนาดเล็กตัวอ้วนกลม มีสีขนน้ำตาลถึงเทา
ลักษณะ

นกกระจอกใหญ่เป็นนกอ้วนกลม ปกติมีความยาวจากปลายปากจรดปลายหางประมาณ 16 ซม. หรืออยู่ในช่วง 14-18 ซม. มีหัวกลมใหญ่ หางสั้น ปากหนา มีน้ำหนัก 24-39.5 กรัม ขึ้นอยู่กับเพศ ซึ่งโดยปกติเพศเมียมีขนาดเล็กกว่าเพศผู้ นกวัยอ่อนจะมีขนาดเล็กกว่า เพศผู้จะตัวใหญ่ขึ้นในฤดูหนาว เพศเมียจะตัวใหญ่ขึ้นในฤดูผสมพันธุ์ ขึ้นอยู่กับชนิดย่อย และสิ่งแวดล้อม
นกเพศผู้มีขนคลุมหลังไหล่สีน้ำตาลมีลายดำ ส่วนหลังตอนล่าง ตะโพกและหางสีน้ำตาลแกมเทา กระหม่อมสีเทาค่อนข้างเข้ม ขณะที่แก้มและขนคลุมลำตัวด้านล่างเป็นสีเทาอ่อนกว่า บริเวณระหว่างปากจนถึงตา ตา คอและขนคลุมอกส่วนบนสีดำ ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ปากจะเป็นสีดำ แต่นอกฤดูผสมพันธุ์จะเป็นสีเนื้อๆและขนอกส่วนบนที่เป็นสีดำสนิทจะจางลง นกเพศเมียมีขนคลุมลำตัวโดยทั่วไปเป็นสีน้ำตาลอ่อน มีคิ้วสีเนื้อ ปากสีเนื้อ คล้ายนกกระจอกตาลเพศเมีย แต่มีลายขีดสีน้ำตาลจางๆที่หลัง
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย

นกชนิดนี้มีแหล่งกำเนิดในตะวันออกกลางและกระจายออกไปพร้อมๆกับการเกษตรไปยังส่วนใหญ่ของยูเรเชีย และบางส่วนของอาฟริกาเหนือ ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 นกก็กระจายตัวอยู่เกือบทั่วโลก ส่วนใหญ่เกิดจากการที่มนุษย์นำเข้าไปอย่างตั้งใจ และยังมีจากการเดินทางของนกเองตามธรรมชาติ นกกระจอกใหญ่ถูกนำเข้าไปยังทวีปอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง อเมริกาใต้ อาฟริกาใต้ บางส่วนของอาฟริกาตะวันตก ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และเกาะต่างๆทั่วโลก จัดเป็นนกในธรรมชาติที่มีการกระจายพันธุ์กว้างขวางมากที่สุดในโลก ในบางที่นกชนิดนี้กลายเป็นสัตว์รบกวน และไปรุกรานนกเจ้าถิ่นจนแทบสูญพันธุ์
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Passer domesticus ที่วิกิสปีชีส์
House Sparrow at All About Birds
House Sparrow at ARKive เก็บถาวร 2011-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
House Sparrow at Royal Society for the Protection of Birds
House Sparrow at the Internet Bird Collection
Guide to House Sparrow ageing and sexing เก็บถาวร 2011-12-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Indian Sparrow เก็บถาวร 2011-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน and House Sparrow เก็บถาวร 2011-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Birds of Kazakhstan
นกกาน้อยแถบปีกขาว

| นกกาน้อยแถบปีกขาว |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Corvidae
สกุล:: Platysmurus Reichenbach, 1850
สปีชีส์:: P.  leucopterus
ชื่อทวินาม
Platysmurus leucopterus (Temminck, 1824)

นกกาน้อยแถบปีกขาว (อังกฤษ: Black magpie; ชื่อวิทยาศาสตร์: Platysmurus leucopterus) เป็นนกชนิดหนึ่งในวงศ์นกกา (Corvidae)
จัดเป็นนกชนิดเดียวในสกุล Platysmurus กระจายพันธุ์ในประเทศบรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, พม่า, สิงคโปร์, และไทย พบในป่าลุ่มต่ำและป่าชายเลนในเขตร้อนและเขตอบอุ่น ปัจจุบันกำลังถูกคุกคามจากการสูญเสียถิ่นอาศัย
นกกาน้อยแถบปีกขาวยาวประมาณ 40 เซนติเมตร ตาสีแดง ขนสีดำตลอดตัว ยกเว้นปีกมีแถบสีขาวตามยาว มีหงอนสั้น ๆ บนหัว
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Platysmurus leucopterus ที่วิกิสปีชีส์
นก (ภาพยนตร์)

| นก |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: อัลเฟร็ด ฮิตช์ค็อก
เขียนบท: นวนิยาย: ดาฟเน่ต์ ดู เมอริเอ  บทภาพยนตร์: อีวาน ฮันเตอร์
อำนวยการสร้าง: อัลเฟร็ด ฮิตช์ค็อก
นักแสดงนำ: ทิปปี้ เฮเดรน ร็อด เทเลอร์ เจสสิก้า แทนดี้ ซูซาน เพลเซ็ตต์
กำกับภาพ: โรเบิร์ต เบิร์กส์
ตัดต่อ: จอร์จ โทชินี่
ผู้จัดจำหน่าย: ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์
วันฉาย: 28 มีนาคม ค.ศ. 1963
ความยาว: 119 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 2,500,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ต่อจากนี้: The Birds II: Land's End (ค.ศ. 1994)
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
นก (อังกฤษ: The Birds) เป็นภาพยนตร์แนวสยองขวัญ-ระทึกขวัญที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1963 กำกับโดย อัลเฟร็ด ฮิตช์ค็อก นำแสดงโดย ทิปปี้ เฮเดรน, ร็อด เทเลอร์, เจสสิก้า แทนดี้, ซูซาน เพลเซ็ตต์
เนื้อเรื่องย่อ

เมลานี เดเนี่ยลส์ (ทิปปี้ เฮเดรน) ลูกสาวแสนสวยของเจ้าของหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่ของซานฟรานซิสโก ผู้ใช้ชีวิตหมดไปกับการกระทำไร้สาระไปวัน ๆ ได้เข้าไปในร้านขายสัตว์เลี้ยง และพบเจอกับ มิท (ร็อด เทเลอร์) ทนายความหนุ่ม เมลานีเกิดชอบมิททันทีที่ได้เห็น และสั่งนกเลิฟเบิร์ด 2 ตัว เพื่อเป็นของขวัญวันเกิดให้แก่น้องสาวของมิท
ต่อมา เมลานีได้เดินทางไปถึงเมือง โบเดก้า เบย์ เมืองชายฝั่งทะเล เพื่อแอบเอานกเลิฟเบิร์ดไปให้เป็นของขวัญแก่เคธี่ น้องสาวของมิท โดยไม่ให้ครอบครัวของมิทรู้ตัว และได้พักอยู่ที่บ้านของแอนนี่ (ซูซาน เพลเซ็ตต์) อดีตแฟนสาวของมิทและครูประจำชั้นของเคธี่ ขณะที่เมลานี่กำลังขับเรือกลับอยู่นั้นนกนางนวลตัวหนึ่งได้โฉบมาจิกเธอโดยไม่ทราบสาเหตุ
เมลานีได้ใกล้ชิดกับครอบครัวของมิท โดยที่ลิเดีย แม่ของมิท (เจสสิก้า แทนดี้) ไม่ชอบใจในเมลานี ด้วยกลัวว่าเธอจะมาแย่งลูกชายไป ในงานฉลองวันเกิดของเคธี่ บรรดานกทั้งหลายที่อยู่ในเมือง ไม่ว่าจะเป็น อีกา, นกนางนวล หรือแม้กระทั่งนกกระจอกได้รวมกลุ่มกันและอาละวาดโจมตีผู้คนจนกลายเป็นความหายนะของเมือง โดยไม่มีใครรู้สาเหตุ
ปรากฏการณ์ภาพยนตร์

The Birds เป็นภาพยนตร์ที่สร้างมาจากนวนิยายชื่อเดียวกันของ ดาฟเน่ต์ ดู เมอริเอ เป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จอย่างมากเมื่อออกฉาย โดย อัลเฟร็ด ฮิตช์ค็อก ผู้กำกับซึ่งเพิ่งประสบความสำเร็จจาก Psycho ภาพยนตร์เรื่องก่อนหน้านั้น โดยที่ฉบับนวนิยายนั้น ผู้เขียนตั้งใจจะให้เป็นนวนิยายที่สามารถตีความได้ทางจิตวิทยา โดยให้นกเป็นสัญลักษณ์ตัวแทนความหึงหวงของผู้หญิง (เมลานีที่กำลังจะมาเป็นแฟนของมิทขณะที่ลิเดียเกรงกลัวจะเสียลูกชายไป) โดยฮิตช์ค็อกได้รับแรงบันดาลใจมาจากข่าวแปลกประหลาดที่ลงในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นแถบซานตาครูซชิ้นหนึ่งในปี ค.ศ. 1961 ถึงเหตุการณ์ที่ฝูงนกจมูกหลอดสีเขม่าที่เพิ่งกินปลากะตักไปใหม่ ๆ บินชนกระจกหน้าต่างร่วงตกลงมาตายเป็นจำนวนมาก
แต่เมื่อได้ทำเป็นภาพยนตร์แล้ว ฮิตช์ค็อกไม่ได้ตีความในประเด็นนี้อย่างชัดแจ้ง แต่เน้นไปในการสร้างบรรยายกาศระทึกขวัญจนเกือบจะเป็นสยองขวัญ มีหลายฉากที่สามารถระทึกใจผู้ชม เช่น ฉากที่เมลานีนั่งสูบบุหรี่อยู่คนเดียวขณะที่กำลังรอเคธี่ อีกาข้างหลังก็บินมาเกาะโครงเหล็กเพียงไม่กี่ตัว แต่เมื่อตัดมาอีกครั้งกลายมาเป็นฝูงอีกานับร้อยตัวและพร้อมจะโจมตีผู้คน หรือ ฉากที่ฝูงนกได้โจมตีเด็ก ๆ ที่กำลังหลบหนีจากโรงเรียนเข้าบ้าน ซึ่งไม่มีช็อตไหนหรือซีนไหนเลยที่ให้เห็นปากของนกจิกลงไปในเนื้อตัวของเด็ก ๆ แต่เพราะฉากที่ถ่ายทำออกมาชวนให้ผู้ชมคล้อยตามภาพยนตร์ไปนั่นเอง ซึ่งเหมือนกับฉากฆาตกรรมในห้องน้ำที่ลือลั่นของไซโค ที่แท้ที่จริงแล้วมีดไม่ได้ปักลงไปในตัวของแมเรี่ยน เครน เลย
The Birds เป็นภาพยนตร์ที่ถือได้ว่าเป็นแบบอย่างของภาพยนตร์แนวสยองขวัญสัตว์โจมตีมนุษย์อีกหลายต่อหลายเรื่องต่อมา เช่น Jaws ของ สตีเว่น สปีลเบิร์ก, Alien ของ ริดลีย์ สก็อตต์ เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลและรายละเอียดภาพยนตร์
| ด ค กภาพยนตร์โดย อัลเฟร็ด ฮิตช์ค็อก  |
| --- | --- | --- |
| 1920s | The Pleasure Garden (1925) ·  The Mountain Eagle (1926; lost) ·  The Lodger: A Story of the London Fog (1927) ·  The Ring (1927) ·  Downhill (1927) ·  The Farmer's Wife (1928) ·  Easy Virtue (1928) ·  Champagne (1928) ·  The Manxman (1929) ·  Blackmail (1929) |  |
| 1930s | Juno and the Paycock (1930) ·  Murder! (1930) ·  The Skin Game (1931) ·  Mary (1931) ·  Rich and Strange (1931) ·  Number Seventeen (1932) ·  Waltzes from Vienna (1934) ·  The Man Who Knew Too Much (1934) ·  The 39 Steps (1935) ·  Secret Agent (1936) ·  Sabotage (1936) ·  Young and Innocent (1937) ·  The Lady Vanishes (1938) ·  Jamaica Inn (1939) |  |
| 1940s | Rebecca (1940) ·  Foreign Correspondent (1940) ·  Mr. & Mrs. Smith (1941) ·  Suspicion (1941) ·  Saboteur (1942) ·  Shadow of a Doubt (1943) ·  Lifeboat (1944) ·  Spellbound (1945) ·  Notorious (1946) ·  The Paradine Case (1947) ·  Rope (1948) ·  Under Capricorn (1949) |  |
| 1950s | Stage Fright (1950) ·  Strangers on a Train (1951) ·  I Confess (1953) ·  Dial M for Murder (1954) ·  Rear Window (1954) ·  To Catch a Thief (1955) ·  The Trouble with Harry (1955) ·  The Man Who Knew Too Much (1956) ·   The Wrong Man (1956) ·  Vertigo (1958) ·  North by Northwest (1959) |  |
| 1960s | Psycho (1960) ·  The Birds (1963) ·  Marnie (1964) ·  Torn Curtain (1966) ·  Topaz (1969) |  |
| 1970s | Frenzy (1972) ·  Family Plot (1976) |  |
ทิปปี้ เฮเดรน ในทีเซอร์ภาพยนตร์
ตัวอย่างภาพยนตร์
ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์

ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ (อังกฤษ: London Heathrow Airport) หรือมักเรียกโดยย่อว่า ฮีทโธรว์ เป็นท่าอากาศยานที่มีการจราจรทางอากาศหนาแน่นที่สุดแห่งหนึ่งของโลก โดยเป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดของสหราชอาณาจักร และทวีปยุโรป ในด้านจำนวนผู้โดยสาร และเป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดของโลก ในด้านของจำนวนผู้โดยสารระหว่างประเทศ ดำเนินการโดย บริษัท ท่าอากาศยานอังกฤษ จำกัด (เดิมคือ องค์การท่าอากาศยานแห่งประเทศอังกฤษ)
ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองฮิลลิงดอน ห่างจากตัวเมืองของกรุงลอนดอนประมาณ 24 กิโลเมตร (15 ไมล์) เป็นหนึ่งในหกของท่าอากาศยานที่อยู่ในเขตเกรเทอร์ลอนดอน อีก 5 แห่งก็คือท่าอากาศยานลอนดอนแกตวิก, ท่าอากาศยานลอนดอนสแตนสเต็ด, ท่าอากาศยานลอนดอนลูตัน, ท่าอากาศยานลอนดอนเซาท์เอ็นด์, และท่าอากาศยานลอนดอนซิตี
ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์มีทางวิ่งขนานกัน 2 ทางวิ่ง ตามแนวทิศตัวออกและทิศตะวันตก และ มีอาคารผู้โดยสาร 4 อาคาร และยังมีแผนปรับปรุงอาคารผู้โดยสารฝั่งตะวันออกใหม่ รวมทั้งเพิ่มทางวิ่งอีกด้วย
ประวัติ

ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ เริ่มให้บริการช่วงทศวรรษ 1930 (พ.ศ. 2473) ดำเนินการโดย Fairey Aviation ใช้สำหรับการผลิตและทดสอบการบินเป็นหลัก ชื่อของท่าอากศยานตั้งตามชื่อของหมู่บ้าน Heath row ที่ถูกทำลายไปจากการสร้างสนามบิน ซึ่งประมาณการว่าอยู่บริเวณที่อาคารผู้โดยสาร 3 ตั้งอยู่ในปัจจุบัน โดยในช่วงแรกยังไม่เปิดบริการแก่เที่ยวบินพาณิชย์ ซึ่งในขณะนั้นมีท่าอากาศยานยานโครยดอน เป็นท่าอากศยานหลัก
ฮีทโธรว์เปิดให้บริการการบินพาณิชย์ในวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 โดยมีทางวิ่ง 3 ทางวิ่ง พร้อมกับอีก 3 ทางวิ่งที่กำลังก่อสร้างตามแผนแม่บทดั้งเดิม ซึ่งใช้รองรับเครื่องบินที่ใช้เครื่องยนต์พิสตัน ที่ต้องการระยะทางวิ่งสั้นในการขึ้น-ลงจอด และสามารถขึ้น-ลงจอดในทุกสภาพของทิศทางลม ทางวิ่งผิวคอนกรีตอย่างรูปแบบในปัจจุบันเปิดใช้ในปี พ.ศ. 2496 โดยสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธ ที่ 2 และพระองค์ยังเสด็จมาเปิดอาคารผู้โดยสารหลังแรก อาคารยูโรปา (หรือที่รู้จักกันในปัจจุบันว่า อาคารผู้โดยสาร 2) ในปี พ.ศ. 2498 และหลังจากนั้นไม่นานนัก อาคารโอเชียนิก (อาคารผู้โดยสาร 3) ก็เปิดให้บริการ ส่วนอาคารผู้โดยสาร 1 เปิดใช้ในปี พ.ศ. 2511 ทำให้เกิดเป็นกลุ่มอาคารเต็มพื้นที่จุดศูนย์ของท่าอากาศยาน และเป็นข้อจำกัดในการขยายตัวในอนาคต
ที่ตั้งของท่าอากาศยานซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของกรุงลอนดอนเป็นพื้นที่ที่ไม่เหมาะสมนัก เนื่องจากทิศทางของกระแสลม ทำให้หลายๆสายการบินจะต้องบินเลียดต่ำผ่านตัวเมืองเป็นช่วงเวลาทั้ง ร้อยละ 80 ของปี ในขณะที่ท่าอากาศยานสำคัญของประเทศอื่นๆในภูมิภาคยุโรป มักจะตั้งอยู่ทางเหนือหรือใต้ของตัวเมือง ทำให้ประสบปัญหาน้อยกว่า ข้อเสียอีกประการหนึ่งคือ ท่าอากาศยานอยู่เหนือระดับน้ำทะเลปานกลางเพียง 25 เมตร (83 ฟุต) ทำให้เกิดปัญหาเรื่องหมอกอีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2520 รถไฟใต้ดินเมืองลอนดอนให้ขยายเส้นทางมาถึงฮีทโธรว์ เชื่อมต่อการเดินทางจากใจกลางกรุงลอนดอนกับท่าอากาศยาน
อาคารผู้โดยสาร 4 สร้างห่างออกจาก 3 อาคารผู้โดยสารแรกลงมาทางใต้ และเปิดให้บริการในปี พ.ศ. 2529 ซึ่งเป็นอาคารให้บริการหลักของสายการบินบริติชแอร์เวย์
ในปี พ.ศ. 2530 รัฐบาลสหราชอาณาจักรได้แปรรูปรัฐวิสาหกิจ การท่าอากาศยานอังกฤษ (British Airports Authority) มาเป็นบริษัทเอกชน BAA ซึ่งบริหารงานท่าอากาศยานฮีทโธรว์และท่าอากาศยานอื่นๆในสหราชอาณาจักรอีก 6 แห่ง
ประวัติ > การก่อวินาศกรรม

19 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 กลุ่ม IRA ให้วางระเบิดบริเวณลานจอดรถอาคารผู้โดยสาร 1 มีผู้บาดเจ็บ 2 ราย
17 เมษายน พ.ศ. 2529 พบระเบิด semtex ในถุงของสตรีที่กำลังตั้งครรภ์ชาวไอริช กำลังพยายามจะนำขึ้นเครื่องของสายการบินเอลอัล โดยระเบิดถูกส่งมอบมาจากแฟนหนุ่มชาวจอร์แดน ผู้ซึ่งเป็นพ่อของเด็กในท้อง
พ.ศ. 2537 ฮีทโธรว์ตกเป็นเป้าหมาย 3 ครั้ง ในช่วงเวลา 6 วัน (8 มีนาคม, 10 มีนาคม และ 13 มีนาคม) โดยกลุ่ม IRA เนื่องจากท่าอากาศยานฮีทโธรว์เป็นเป้าหมายสำคัญในการทำลายเศรษฐกิจของอังกฤษ ทำให้ต้องหยุดทำการท่าอากาศยานไปหลายวัน และการคุ้มกันมีความเข้มงวดมากขึ้นเพราะว่าสมเด็จพระราชินีนาถจะเดินทางกลับในวันที่ 10 มีนาคม พอดี
เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 กองทัพบกอังกฤษ 1000 นาย เข้าตึงกำลังภายในฮีทโธรว์ เนื่องหน่ยวข่าวกรองรายงานว่า กลุ่มอัลกออิดะ อาจจะส่งจรวดระบิดโจมตีเครื่องบินของสายการบินสัญชาติอังกฤษหรืออเมริกัน ในวันที่ 6 พฤศจิกายน จึงได้ประกาศใช้มาตรการความปลอดภัยใหม่ มีผลบัลคับใช้กับผู้โดยสารทุกคนที่เดินทางออกจากท่าอากาศยานประเทศสหราชอาณาจักร
10 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ได้ประกาศปรับแผนการรักษาความปลอดภัยให้มีความเข้มงวดมากขึ้น เพื่อป็องกันการโจมตีเที่ยวบินที่บินข้ามมหาสมุทรของกลุ่มอัลกออิดะ โดยกฎใหม่มีผลบังคับใช้ทันที และทำให้เกิดความล่าช้าและความไม่สะดวกสบายต่อผู้โดยสาร ซึ่งมาตรการเหล่านี้รวมถึงข้อห้ามการนำกระเป๋าขึ้นเครื่องโดยสาร ยกเว้นสิ่งของสำคัญเช่น เอกสารเดินทาง และอุปกรณ์หรือยารักษาโรค โดยของที่เป็นของเหลวทุกชนิดจะต้องทดสอบโดยผู้โดยสารคนนั้นที่จุดตรวจ ซึ่งต่อมาภายหลัง ได้มีการข้อผ่อนปรนสำหรับกรณียารักษาโรค และนมเด็ก
6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ได้ออกมาตรการใหม่ ให้บังคับใช้กับผู้โดยสารทุกคนที่เดินทางออกจากท่าอากาศยานของประเทศสหราชอาณาจักร  โดยอนุญาตให้ของเหลวบางชนิดที่กำหนดไว้สามารถผ่านจุดตรวจเข้าไปได้ ส่วนของเหลวชนิดอื่นๆมีการกำหนดปริมาณที่สามารถนำขึ้นเครื่องโดยสารได้
ประวัติ > อุบัติเหตุ

3 มีนาคม พ.ศ. 2491 Sabena Douglas DC3 Dakota ตกจากเพราะสภาพอากาศที่เป็นหมอก ลูกเรือ 3 คน และผู้โดยสารอีก 19 จาก 22 คน เสียชีวิต
1 สิงหาคม พ.ศ. 2499 เครื่องบินทิ้งระเบิด XA897 Avro Vulcan ของกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร ตกที่ท่าอากาศยานฮีทโธรว์ หลังจากพยายามจะนำเครื่องขึ้นในสภาพทัศนวิสัยไม่ดี เดิมทีเครื่องบินลำนี้จะส่งมอบให้กับกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร และกำลังกลับจากการบินสาธิตจากประเทศออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ ทั้งนักบินและผู้ช่วยนักบินดีดตัวออกมาได้ทัน แต่นักบินอีก 4 คน เสียชีวิต
27 ตุลาคม พ.ศ. 2508 Vickers Vanguard G-APEE ของ British European Airway (BEA) บินมาจากอดินเบิร์ก ขณะที่กำลังลงจอดโดยสภาพทัศนวิสัยไม่ดี พุ่งชนกับทางวิ่ง 28R ลูกเรือ 6 คน และผู้โดยสารทั้งหมด 30 คน เสียชีวิต
8 เมษายน 2511เครื่องบินโบอิง 707 G-ARWE ของ BOAC เดินทางไปออสเตรเลีย โดยแวะผ่านสิงคโปร์ เครื่อยนต์เกิดลุกไหม้หลังจากนำเครื่องขึ้น เครื่องยนต์หลุดออกจากตัวเครื่องบริเวณใกล้กับอ่างเก็บน้ำ Queen Mother ที่ Datchet แต่นักบินสามารถนำเครื่องลงจอดฉุกเฉินได้ ตัวเครื่องบินลุกไหม้ทั้งลำ มีลูกเรือ 1 คน และผู้โดยสาร 4 คน เสียชีวิต ที่เหลืออีก 122 คน รอดชีวิต
3 กรกฎาคม 2511 Airspeed Ambassador G-AMAD ของ BKS Air Transport ปีกเครื่องบินกระแทกกับพื้นขณะลงจอด ทำให้เครื่องบินตกลงบนพื้นหญ้าและไถลไปทางอาคารผู้โดยสาร ชนเข้ากับเครื่องบิน Hawker Siddeley Trident 2 ลำ ของ BEA จนระเบิดลุกไหม้ ลูกเรือเสียชีวิต 6 คน และม้าที่บรรทุกมาอีก 8 ตัว
18 มิถุนายน พ.ศ. 2515 เครื่องบินHawker Siddeley Trident ของ BEA เที่ยวบิน 548 บินจากฮีทโธรว์ไปยังกรุงบลัสเซลส์ ตกลงใกล้กับ Staines ผู้โดยสาร 109 คน และ ลูกเรือ 9 คน ทั้งหมดเสียชีวิต