stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ขามนุษย์

| ขามนุษย์  (Human leg) |
| --- | --- |
มุมมองด้านข้างของขาขวา
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: membrum inferius
FMA: 7184
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ขาของมนุษย์ (อังกฤษ: human leg) หมายถึง รยางค์ล่าง (lower limb) ของร่างกายมนุษย์ นับตั้งแต่สะโพก (hip) ไปจนถึงข้อเท้า (ankle) ได้แก่ ต้นขา (thigh) , เข่า (knee) , ปลายขา (cnemis)  กระดูกที่ใหญ่ที่สุดในร่างกายมนุษย์คือ กระดูกต้นขา (femur) ก็อยู่ในขาด้วย
ในทางกายวิภาคศาสตร์มนุษย์ ขาเป็นส่วนหนึ่งของรยางค์ล่างที่อยู่ระหว่างเข่าและข้อเท้า (ส่วนที่อยู่เหนือขึ้นไปจนถึงสะโพกจะเรียกว่า ต้นขา) ส่วนบริเวณที่เราเรียกกันทั่วไปว่า ขา คือนับตั้งแต่สะโพกตลอดถึงข้อเท้าจะใช้ว่า "รยางค์ล่าง" (lower limb) ซึ่งในบทความนี้จะใช้นิยามของ ขา ตามที่เรียกกันทั่วไป
ส่วนของขาที่นับจากเข่าถึงข้อเท้าเรียกว่า ปลายขา (cnemis หรือ crus)  โดยส่วนหลังเรียกว่า น่อง (calf) และส่วนหน้าเรียกว่า แข้ง (shin)
ในหลายวัฒนธรรม ขาเป็นอุปมาถึงความแข็งแรงหรือการเคลื่อนที่ ขาอาจหมายความถึงส่วนประกอบของสิ่งของที่ทำหน้าที่รองรับ เช่น ขาเก้าอี้ เป็นต้น
หน้าที่

ขาทำหน้าที่ในการยืน, การเดิน, การกระโดด, การเตะ และหน้าที่อื่นๆ ที่คล้ายคลึงกัน ขานับเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของน้ำหนักมนุษย์
กายวิภาคศาสตร์ > กระดูกของรยางค์ล่าง

กระดูกต้นขา (femur)
กระดูกสะบ้า (patella)
กระดูกแข้ง (tibia)
กระดูกน่อง (fibula)
กายวิภาคศาสตร์ > กล้ามเนื้อของรยางค์ล่าง > กล้ามเนื้อของปลายขา

กล้ามเนื้อพอพลิเทียส (Popliteus)
พื้นที่ด้านหน้าปลายขา (anterior compartment)
กล้ามเนื้อทิเบียลิส แอนทีเรียร์ (Tibialis anterior)
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม ลองกัส (Extensor digitorum longus)
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ฮาลูซิส ลองกัส (Extensor hallicus longus)
กล้ามเนื้อพีโรเนียส เทอร์เชียส (Fibularis tertius)
พื้นที่ด้านหลังปลายขา (posterior compartment)
กล้ามเนื้อแกสตรอคนีเมียส (Gastrocnemius)
กล้ามเนื้อแพลนทาริส (Plantaris)
กล้ามเนื้อโซเลียส (Soleus)
(กล้ามเนื้อทั้งหมดนี้มีจุดเกาะปลายที่กระดูกส้นเท้า (calcaneus) โดยเอ็นร้อยหวาย (Achilles' tendon))
พื้นที่ด้านหลังปลายขาชั้นลึก (deep posterior compartment)
กล้ามเนื้อทิเบียลิส โพสทีเรียร์ (Tibialis posterior)
กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม ลองกัส (Flexor digitorum longus)
กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ฮาลูซิส ลองกัส (Flexor hallicus longus)
พื้นที่ด้านข้างปลายขา (lateral compartment)
กล้ามเนื้อพีโรเนียส ลองกัส (Fibularis longus)
กล้ามเนื้อพีโรเนียส เบรวิส (Fibularis brevis)
กายวิภาคศาสตร์ > หลอดเลือดของขา > หลอดเลือดแดง

หลอดเลือดแดงต้นขา (Femoral artery)
หลอดเลือดแดงต้นขาชั้นลึก (Profunda femoris)
หลอดเลือดแดงต้นขาชั้นตื้น (Superficial femoral artery)
หลอดเลือดแดงขาพับ (Popliteal artery)
หลอดเลือดแดงทิเบียล (Tibial artery)
หลอดเลือดแดงแอนทีเรียร์ทิเบียล (Anterior tibial artery)
หลอดเลือดแดงโพสทีเรียร์ทิเบียล (Posterior tibial artery)
หลอดเลือดแดงพีโรเนียล (Fibular artery)
หลอดเลือดแดงอาร์คูเอท (Arcuate artery)
กายวิภาคศาสตร์ > หลอดเลือดของขา > หลอดเลือดดำ

หลอดเลือดดำซาฟีนัสเส้นใหญ่ (Greater saphenous vein)
หลอดเลือดดำซาฟีนัสเส้นเล็ก (Lesser saphenous vein)
หลอดเลือดดำต้นขา (Femoral vein)
หลอดเลือดดำขาพับ (Popliteal vein)
หลอดเลือดดำแอนทีเรียร์ทิเบียล (Anterior tibial vein)
หลอดเลือดดำโพสทีเรียร์ทิเบียล (Posterior tibial vein)
หลอดเลือดดำพีโรเนียล (Fibular vein)
แหล่งข้อมูลอื่น

Human leg fractures เก็บถาวร 2011-08-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กล้ามเนื้อของปลายขาของมนุษย์
ขุดมันขึ้นมาจากหลุม

| ขุดมันขึ้นมาจากหลุม |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์

ฮันกึล: 파묘
อาร์อาร์: Pamyo 
 
กำกับ: จาง แจ-ฮย็อน
บทภาพยนตร์: จาง แจ-ฮย็อน
นักแสดงนำ:   ชเว มิน-ซิก  คิม โก-อึน  ยู แฮ-จิน  อี โด-ฮย็อน 
กำกับภาพ: อี โม-เก
ตัดต่อ: จุง บยอง-จิน
ดนตรีประกอบ: คิม แท-ซอง
บริษัทผู้สร้าง:   Showbox  Pinetown Productions  MCMC  
ผู้จัดจำหน่าย: Showbox
วันฉาย:   16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 (2024-02-16) (เบอร์ลินาเล)  22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 (2024-02-22) (เกาหลีใต้) 
ความยาว: 134 นาที
ประเทศ: เกาหลีใต้
ภาษา:   เกาหลี 
ทำเงิน: 67.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ขุดมันขึ้นมาจากหลุม (เกาหลี: 파묘; อังกฤษ: Exhuma) เป็นภาพยนตร์ระทึกขวัญแนวลึกลับของเกาหลีใต้ปี 2024 เขียนบทและกำกับโดยจาง แจ-ฮย็อน และนำแสดงโดยชเว มิน-ซิก, คิม โก-อึน, ยู แฮ-จิน และอี โด-ฮย็อน ภาพยนตร์เรื่องนี้ติดตามการขุดหลุมศพอันเป็นลางไม่ดี ซึ่งเผยให้เห็นผลลัพธ์อันน่าสะพรึงกลัวที่ฝังอยู่ในใต้หลุมศพ
ได้รับเลือกในส่วนของเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน ครั้งที่ 74 ซึ่งมีการฉายรอบปฐมทัศน์ในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2024 หนึ่งสัปดาห์ต่อมาในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ จะเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ของเกาหลีใต้
เรื่องย่อ

บอกเล่าเรื่องราวหลังจากการทนทุกข์ทรมานจากเหตุการณ์สุดอาถรรพ์อย่างต่อเนื่อง ครอบครัวผู้มั่งคั่งที่อาศัยอยู่ในแอลเอจึงติดต่อหมอผีดาวรุ่งอย่าง ฮวาริม (คิม โก-อึน) และบงกิล (อี โด-ฮย็อน) มาช่วยเด็กแรกเกิดของครอบครัวด้วยเงินจำนวนมหาศาล เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงฮวาริมก็สัมผัสเงามืดของบรรพบุรุษของพวกเขาที่กำลังกัดกินครอบครัวและกำลังเรียกหาพวกเขาไปยังหลุมศพ พวกเขาตัดสินใจขุดหลุมฝังศพเพื่อบรรเทาอาถรรพ์จากบรรพบุรุษ ฮวาริมจึงขอความช่วยเหลือจากซินแสฮวงจุ้ยระดับแนวหน้า คิมซังด็อก (ชเว มิน-ชิก) และหมอผีปราบวิญญาณ โกยองกึน (ยู แฮ-จิน) ทั้งสี่ค้นพบหลุมศพอยู่ท่ามกลางสถานที่สงบร่มรื่นในหมู่บ้านอันห่างไกลในเกาหลี พวกเขาจึงเริ่มลงมือขุดโดยไม่รู้ว่ามันจะเป็นการปลดปล่อยวิญญาณร้ายที่ฝังอยู่ภายใต้ผืนดิน
นักแสดง

ชเว มิน-ชิก รับบทเป็น คิม ซัง-ด็อก
คิม โก-อึน รับบทเป็น ฮา วา-ริม
ยู แฮ-จิน รับบทเป็น โก ยอง-กึน
อี โด-ฮย็อน รับบทเป็น บงกิล
คิม แจ-ช็อล รับบทเป็น พัก จี-ยุน
คิม ซัน-ยัง รับบทเป็น โอ กวาง-ซิม
คิม จี-อัน รับบทเป็น พัก จา-เฮ
การผลิต

ในเดือนมิถุนายน 2021 มีรายงานว่าชเว มิน-ชิกจะแสดงในภาพยนตร์ระทึกขวัญเหนือธรรมชาติของผู้กำกับ จาง แจ-ฮย็อน คิม โก-อึน และ อี โด-ฮย็อน เข้าร่วมทีมนักแสดงในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2565 ตามด้วยยู แฮ-จินซึ่งเข้าร่วมทีมนักแสดงในเดือนกันยายน พ.ศ. 2565
ภาพยนตร์เรื่องนี้ผลิตโดยบริษัท Showbox และ บริษัท Pinetown Production ร่วมกับ MCMC กำกับโดยจาง แจ-ฮย็อน ซึ่งเป็นที่รู้จักจากการสร้างภาพยนตร์เหนือธรรมชาติ
การถ่ายทำเริ่มในเดือนตุลาคม 2022 และการถ่ายทำสิ้นสุดในเดือนมีนาคม 2023 ผู้กำกับจาง แจ-ฮย็อนให้สัมภาษณ์กับนักข่าวเขาเปิดเผยว่าภาพยนตร์ใช้ฉากจริงและอุปกรณ์ประกอบฉากจริงจำนวนมากในการถ่ายทำ และพยายามหลีกเลี่ยงการใช้ เอฟเฟกต์ CG ในขั้นตอนหลังการผลิต โดยเขาได้พูดว่า "ฉันพยายามถ่ายภาพพื้นหลังและวัตถุต่างๆ โดยหลีกเลี่ยง CG ทุกครั้งที่ทำได้ เราถ่ายภาพอย่างระมัดระวังที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้โดยไม่ต้องสร้างฉากขึ้นมา และสำหรับสิ่งต่างๆ เช่น ภาพผี นักแสดงจริงๆ จะแต่งหน้าเป็นเวลา 6 ชั่วโมง และตั้งใจในการถ่ายรูปเบลอๆ"
การปล่อยตัว

มีกำหนดฉายรอบปฐมทัศน์ในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2024 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน ครั้งที่ 74 ใน Forum
มีกำหนดเข้าฉายในโรงภาพยนตร์วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2024 ในเกาหลีใต้ โดย Showbox Co., Ltd.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ขุดมันขึ้นมาจากหลุม ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ขุดมันขึ้นมาจากหลุม ที่ฮันซีเนมา
แม่แบบ:KMDb movie
ข้อเสนอสำหรับยูโรเปียนซูเปอร์ลีกในฟุตบอล

ยูโรเปียนซูเปอร์ลีก (อังกฤษ: European Super League) รายการฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปซึ่งเกิดขึ้นจากแนวความคิดของโฟลเรนตีโน เปเรซ ประธานสโมสรเรอัลมาดริด เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2552 ที่ต้องการให้บรรดาสโมสรชั้นนำของยุโรปแยกตัวออกมาจากยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก แล้วจัดตั้งรายการฟุตบอลยูโรเปียนซูเปอร์ลีกขึ้นมา แต่ไม่ได้รับการตอบสนอง
จนกระทั่งวันที่ 2 มีนาคม 2559 หนังสือพิมพ์ เดอะซัน ได้รายงานว่าบรรดาผู้บริหารของสโมสรชั้นนำในพรีเมียร์ลีกทั้งหมด 5 คนได้แก่ เอ็ด วุดเวิร์ด รองประธานบริหารแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, บรูซ บัก ประธานสโมสรเชลซี, อีวาน กาซิดิส ประธานบริหารอาร์เซนอล, เฟร์รัน โซเรียโน ประธานบริหารแมนเชสเตอร์ซิตี และเอียน แอร์ ประธานบริหารลิเวอร์พูล ร่วมด้วยสตีเฟน รอสส์ นักธุรกิจชาวอเมริกันและเจ้าของทีมไมอามีดอลฟินส์ ได้นัดประชุมกันอย่างลับ ๆ ที่โรงแรมเดอดอร์ชิสเตอร์ ในย่านพาร์กเลนของ กรุงลอนดอน เพื่อหารือเรื่องการแยกตัวออกจากยูฟาแชมเปียนส์ลีกและจัดตั้งยูโรเปียนซูเปอร์ลีกขื้นมา
และเมื่อวันที่ 18 เมษายน 2564 มีแถลงการณ์จากเว็บไซต์ของซูเปอร์ลีก อย่างเป็นทางการ โดยมีรายละเอียดสำคัญว่า "จะมี 20 สโมสรชั้นนำของยุโรป ประกอบไปด้วย 15 ทีมผู้ก่อตั้ง และอีก 5 ทีม มาจากการคัดเลือกในแต่ละซีซั่น ซึ่งจะหมุนเวียนไปแต่ละปี"  แบ่งการแข่งขันเป็น 2 กลุ่ม ๆ ละ 10 ทีม แข่งขันแบบเหย้า-เยือน เพื่อหา 8 ทีมเข้าสู่รอบน็อคเอ้าท์ และ แข่งขันแบบเหย้า-เยือน ไปจนถึงรอบชิงชนะเลิศ 12 ทีมผู้ก่อตั้งได้ประกาศตามรายละเอียดที่แถลงการณ์ ส่วนอีก 3 ทีมจะประกาศอีกครั้งก่อนเปิดฤดูกาล
12 ทีมผู้ก่อตั้ง (ที่กล่าวถึง) ประกอบไปด้วย
สโมสรจากพรีเมียร์ลีก
1.แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด
2.แมนเชสเตอร์ ซิตี้
3.เชลซี
4.ลิเวอร์พูล
5.อาร์เซ่นอล
6.สเปอร์ส
สโมสรจากลาลีก้า สเปน
7. เรอัล มาดริด
8. บาร์เซโลนา
9. อัตเลติโกเดมาดริด
สโมสรจากกัลโช่ เซเรีย อา อิตาลี
10. เอซี มิลาน
11. อินเตอร์ มิลาน
12. ยูเวนตุส
ขั้นตอนวิธีโบรน-เคอร์โบสท์

ขั้นตอนวิธีโบรน-เคอร์โบสท์ (อังกฤษ: Bron–Kerbosch algorithm) เป็นขั้นตอนวิธีการหากลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุดในกราฟไม่ระบุทิศทาง (undirected graph) ซึ่งก็คือการระบุสับเซตทั้งหมดของจุดยอด (vertex) ประกอบด้วยคุณสมบัติสองประการคือ แต่ละคู่ของจุดยอดของสับเซตที่ถูกระบุแต่ละครั้งจะต้องถูกเชื่อมโดยเส้นเชื่อมเสมอและ ไม่มีสับเซตใดที่จะมีจุดยอดเพิ่มเติมถูกเพิ่มเข้าไปในสับเซตขณะที่มันเป็นการเชื่อมต่อที่บริบูรณ์ (complete connectivity) ขั้นตอนวิธีโบรน-เคอร์โบสท์ ถูกออกแบบโดย แยป เคอร์โบสท์ และ แคนรีด โบรน สองนักวิทยาศาสตร์ชาวดัตช์ ซึ่งตีพิมพ์เรื่องนี้ในปี ค.ศ.1973 แม้ว่าขั้นตอนวิธีอื่น ๆ สำหรับการแก้ปัญหากลุ่มพรรคพวก (clique problem) จะมีเวลาการทำงานดีกว่าในทางทฤษฎีสำหรับข้อมูลขาเข้าที่เป็นเซตอิสระขนาดใหญ่สุด (maximal independent set) จำนวนน้อย ๆ แต่ขั้นตอนวิธีโบรน-เคอร์โบสท์ และการปรับปรุงจากขั้นตอนวิธีนี้ถูกรายงานบ่อยครั้งว่ามีประสิทธิภาพดีกว่าแบบอื่น ๆ ในทางปฏิบัติ ขั้นตอนวิธีนี้มีชื่อเสียงและถูกนำไปใช้อย่างกว้างขวางในการใช้งานที่ต้องใช้ขั้นตอนวิธีเกี่ยวกับกราฟ เช่น เคมีการคำนวณ (computational chemistry)
ขั้นตอนวิธีที่เกิดขึ้นในช่วงเดียวกันของอัคโคยันลู (Akkoyunlu) ในปี ค.ศ.1973 ซึ่งแม้ว่าอาจจะถูกนำเสนอในรูปแบบที่ต่างออกไป แต่ก็จะมีลักษณะที่เหมือนกับขั้นตอนวิธีโบรน-เคอร์โบสท์ เมื่อถูกสร้างเป็นต้นไม้ค้นหาแบบเวียนเกิดที่เหมือนกัน
แบบไม่มีแกนหลัก

รูปแบบพื้นฐานของขั้นตอนวิธีโบรน-เคอร์โบสท์ คือขั้นตอนวิธีการย้อนรอยแบบเวียนเกิด (recursive backtracking) ที่ค้นหากลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุดในกราฟ G โดยทั่วไป กำหนดให้มีสามเซต R P และ X แล้วมันจะทำการหากลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุด ที่มีทุกจุดยอดอยู่ใน R บางจุดยอดใน P และไม่มีจุดยอดใดเลยในเซต X โดยภายในการเรียกการเวียนเกิด เซต P และ X จะถูกจำกัดไว้สำหรับจุดยอดที่สร้างเป็นกลุ่มพรรคพวกเมื่อถูกรวมเข้ากับเซต R ซึ่งจุดยอดเหล่านี้เท่านั้นที่จะถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของข้อมูลขาออก หรือป้องกันกลุ่มพรรคพวกบางกลุ่มที่จะถูกนำไปเป็นข้อมูลขาออก
การเวียนเกิดนี้เริ่มต้นโดยกำหนดให้เซต R และ X เป็นเซตว่าง และให้ P เป็นเซตของจุดยอดของกราฟ โดยภายในการเรียกการเวียนเกิดแต่ละครั้ง จะมีการพิจารณาจุดยอดใน P ถ้าไม่มีจุดยอดใด ๆ เลย ก็จะให้ R เป็นกลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุด (ในกรณีที่ X เป็นเซตว่าง) หรือให้ย้อนรอย สำหรับแต่ละจุดยอด v ที่ถูกเลือกจาก P มันจะทำการเรียกการเวียนเกิด ซึ่ง v ถูกเพิ่มเข้าไปใน R และ P กับ X ถูกจำกัดไว้สำหรับเพื่อนบ้านของ v เขียนว่า N(v) ซึ่งจะหาและรายงานส่วนเพิ่มของกลุ่มพรรคพวกของ R ซึ่งประกอบด้วย v หลังจากนั้นจะทำการย้าย v จาก P ไปยัง X และทำต่อไปเรื่อย ๆ กับจุดยอดต่อไปใน P


รหัสเทียมของขั้นตอนวิธีสามารถเขียนได้ดังนี้
BronKerbosch1(R,P,X):
        ถ้า P และ X เป็นเซตว่างทั้งคู่:
            รายงานว่า R เป็นกลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุด
        สำหรับทุก ๆ จุดยอด v ในเซต P:
            BronKerbosch1(R ⋃ {v}, P ⋂ N(v), X ⋂ N(v))
            P := P \ {v}
            X := X ⋃ {v}
แบบมีแกนหลัก

รูปแบบพื้นฐานของขั้นตอนวิธีดังที่ได้อธิบายข้างต้น จะไม่มีประสิทธิภาพในกรณีที่กราฟมีกลุ่มพรรคพวกที่ไม่ได้ใหญ่ที่สุดอยู่จำนวนมาก มันจะทำให้เกิดการเรียกการเวียนเกิดทุกกลุ่มพรรคพวก ไม่ว่าจะใหญ่ที่สุดหรือไม่ก็ตาม เพื่อที่จะประหยัดเวลาและให้ขั้นตอนวิธีดังกล่าวย้อนรอยได้อย่างรวดเร็วในแขนงของต้นไม้ค้นหาที่ไม่มีพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุดอยู่ โบรนและเคอร์โบสท์ได้นำเสนอขั้นตอนวิธีที่ต่างออกไปเกี่ยวกับ จุดยอดแกนหลัก (pivot vertex) u ซึ่งถูกเลือกจาก P (หรือกล่าวโดยทั่วไปคือ จาก P ⋃ X ) กลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุดใด ๆ ต้องประกอบด้วย u หรือ จุดยอดหนึ่งที่ไม่ใช่เพื่อนบ้านของ u นอกนั้น กลุ่มพรรคพวกสามารถที่จะขยายโดยเพิ่ม u เข้าไป ดังนั้น เฉพาะ u และจุดยอดที่ไม่ใช่เพื่อนบ้านของมันต้องถูกทดสอบเพื่อเป็นตัวเลือกสำหรับจุดยอด v ที่จะถูกรวมเข้ากับ R ในแต่ละครั้งของการเรียกการเวียนเกิด ในรหัสเทียมถ้าแกนหลัก (pivot) ถูกเลือกเพื่อลดจำนวนการเรียกการเวียนเกิดให้เหลือน้อยที่สุดแล้ว จะลดเวลาการทำงานลงได้มากเมื่อเทียบกับแบบไม่ใช้แกนหลัก


รหัสเทียมแสดงขั้นตอนวิธีโบรน-เคอร์โบสท์แบบมีแกนหลัก
BronKerbosch2(R,P,X):
        ถ้า P และ X เป็นเซตว่างทั้งคู่:
            รายงานว่า R เป็นกลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุด
        เลือกแกนหลักเป็นจุดยอด u ใน P U X
        สำหรับทุก ๆ จุดยอด v ใน P \ N(u):
            BronKerbosch2(R ⋃ {v}, P ⋂ N(v), X ⋂ N(v))
            P := P \ {v}
            X := X ⋃ {v}
แบบมีการลำดับจุดยอด

เป็นอีกวิธีสำหรับการปรับปรุงรูปแบบพื้นฐานของขั้นตอนวิธีโบรน-เคอร์โบสท์เกี่ยวกับการไม่เลือกแกนหลักที่ชั้นนอกสุดของการเวียนเกิด และเลือกลำดับของการเรียกการเวียนเกิดแทนเพื่อพยายามลดขนาดของเซต P ที่เป็นตัวแทนของจุดยอดภายในแต่ละการเรียกการเวียนเกิดแต่ละรอบลงให้มากที่สุด
ความเสื่อม (degeneracy) ของกราฟ G คือจำนวนที่น้อยที่สุดที่ทุกกราฟย่อย (subgraph) ของ G มีจุดยอดที่มีระดับขั้น d หรือน้อยกว่า ในทุกกราฟจะมีการลำดับความเสื่อม ซึ่งเป็นการลำดับของจุดยอดที่แต่ละจุดยอดจะมีเพื่อนบ้านจำนวน d หรือน้อยกว่า ซึ่งมาทีหลังในการลำดับ การลำดับความเสื่อมอาจถูกพบได้ในเวลาเป็นเชิงเส้นโดยการเลือกจุดยอดที่มีระดับขั้นต่ำสุดในจุดยอดที่เหลืออยู่ซ้ำ ๆ ถ้าลำดับของจุดยอด v ซึ่งขั้นตอนวิธีโบรน-เคอร์โบสท์ได้วงวนผ่านไป เป็นลำดับความเสื่อมแล้ว เซต P ของตัวแทนจุดยอดในแต่ละการเรียก (เพื่อนบ้านของ v ซึ่งมาทีหลังในการลำดับ) จะรับประกันว่าจะใช้ขนาดอย่างมาก d เซต X ซึ่งเก็บจุดยอดที่ถูกแยกออกมาจะประกอบด้วยเพื่อนบ้านก่อนหน้านี้ของ v และอาจจะใหญ่กว่า d ในการเรียกการเวียนเกิดในขั้นตอนวิธีนี้ชั้นของการเวียนเกิดที่อยู่ต่ำกว่าชั้นบนสุดยังคงต้องใช้แบบมีแกนหลักอยู่


รหัสเทียมของขั้นตอนวิธีนี้มีดังต่อไปนี้
BronKerbosch3(G):
        P = V(G)
        R = X = เป็นเซตว่าง
        สำหรับทุก ๆ จุดยอด v ในการลำดับความเสื่อมของ G:
            BronKerbosch2(R ⋃ {v}, P ⋂ N(v), X ⋂ N(v))
            P := P \ {v}
            X := X ⋃ {v}
ขั้นตอนวิธีดังกล่าวถูกพิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพสำหรับกราฟที่มีความเสื่อมน้อย ๆ และจากการทดลองแสดงให้เห็นว่ามันทำงานได้ดีในทางปฏิบัติกับเครือข่ายสังคมขนาดใหญ่แบบเบาบาง (sparse social networks) และกราฟอื่น ๆ ในโลกแห่งความเป็นจริง
ตัวอย่าง

ในกราฟตัวอย่างที่ได้แสดง จะเริ่มขั้นตอนวิธีจากการกำหนดให้ R = Ø P = {1,2,3,4,5,6} และ X = Ø โดยแกนหลัก u ควรถูกเลือกจากหนึ่งในจุดยอดที่มีระดับขั้นเป็นสามเพื่อที่จะลดการเรียกการเวียนเกิดลง ยกตัวอย่างเช่น สมมติให้ u คือจุดยอด 2 หลังจากนั้นก็จะมีสามจุดยอดเหลืออยู่ใน P \ N(u) คือจุดยอด 2, 4, และ 6
การวนซ้ำของวงวนชั้นในของขั้นตอนวิธีสำหรับเมื่อ v = 2 ทำการเรียกการเวียนเกิดเมื่อ R = {2} P = {1,3,5} and X = Ø ภายในการเรียกการเวียนเกิดนี้ หนึ่งใน 1 หรือ 5 จะถูกเลือกเป็นแกนหลัก และจะมีการเรียกการเวียนเกิดในระดับที่สอง 2 ครั้ง ครั้งแรกสำหรับจุดยอด 3 และอีกครั้งสำหรับจุดยอดที่ไม่ได้ถูกเลือกเป็นแกนหลัก ในท้ายที่สุดแล้วการเรียกทั้งสองครั้งนี้จะรายงาน 2 กลุ่มพรรคพวกคือ {1,2,5} และ {2,3} หลังจากการคืนการทำงานจากการเรียกเหล่านี้แล้ว จุดยอด 2 จะถูกเพิ่มเข้าไปใน X และถูกลบจาก P
การวนซ้ำของวงวนชั้นในของขั้นตอนวิธีสำหรับเมื่อ v = 4 ทำการเรียกการเวียนเกิดเมื่อ R = {4} P = {3,5,6} and X = Ø (แม้ว่าจุดยอด 2 เป็นของเซต X ในการเรียกชั้นนอก มันก็ไม่ใช่เพื่อนบ้านของ v และถูกแยกออกจากสับเซตของ X ผ่านการเรียกการเวียนเกิด) การเรียกครั้งนี้จะจบลงด้วยการเรียกการเวียนเกิดระดับที่สอง อีก 3 ครั้ง ซึ่งจะรายงาน 3 กลุ่มพรรคพวกคือ {3,4}, {4,5} และ {4,6} หลังจากนั้นจุดยอด 4 จะถูกเพิ่มเข้าไปใน X และถูกลบจาก P
ในการวนซ้ำครั้งที่สามและครั้งสุดท้ายของวงวนชั้นในสำหรับเมื่อ v = 6 ทำการเรียกการเวียนเกิดเมื่อ R = {6} P = Ø and X = {4} เนื่องจากการเรียกครั้งนี้ P ว่างเปล่าแล้ว และ X ไม่ว่างเปล่า มันจะทำการย้อนรอยในทันทีโดยไม่รายงานกลุ่มพรรคพวกอื่น ๆ อีก เพราะมันไม่สามารถมีกลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุดที่ประกอบด้วยจุดยอด 6 และไม่มีจุดยอด 4 ประกอบอยู่


ดังนั้นต้นไม้การเรียกของขั้นตอนวิธีดังกล่าวจะมีลักษณะดังนี้
BronKerbosch2(Ø, {1,2,3,4,5,6}, Ø)
       BronKerbosch2({2}, {1,3,5}, Ø)
           BronKerbosch2({2,3}, Ø, Ø): ให้ผลลัพธ์ {2, 3}
           BronKerbosch2({2,5}, {1}, Ø)
               BronKerbosch2({1,2,5}, Ø, Ø): ให้ผลลัพธ์ {1,2,5}
       BronKerbosch2({4}, {3,5,6}, Ø)
           BronKerbosch2({3,4}, Ø, Ø): ให้ผลลัพธ์ {3,4}
           BronKerbosch2({4,5}, Ø, Ø): ให้ผลลัพธ์ {4,5}
           BronKerbosch2({4,6}, Ø, Ø): ให้ผลลัพธ์ {4,6}
       BronKerbosch2({6}, Ø, {4}): ไม่ให้ผลลัพธ์
กราฟในตัวอย่างมีความเสื่อมเป็น 2 ซึ่งหนึ่งในการลำดับที่เป็นไปได้คือ 6,4,3,1,2,5 ถ้าเป็นแบบที่มีการลำดับจุดยอดของขั้นตอนวิธีโบรน-เคอร์โบสท์ จะได้ต้นไม้ของการเรียกเป็นดังนี้
BronKerbosch3(G)
       BronKerbosch2({6}, {4}, Ø)
           BronKerbosch2({6,4}, Ø, Ø): ให้ผลลัพธ์ {6,4}
       BronKerbosch2({4}, {3,5}, {6})
           BronKerbosch2({4,3}, Ø, Ø): ให้ผลลัพธ์ {4,3}
           BronKerbosch2({4,5}, Ø, Ø): ให้ผลลัพธ์ {4,5}
       BronKerbosch2({3}, {2}, {4})
           BronKerbosch2({3,2}, Ø, Ø): ให้ผลลัพธ์ {3,2}
       BronKerbosch2({1}, {2,5}, Ø)
           BronKerbosch2({1,2}, {5}, Ø)
               BronKerbosch2({1,2,5}, Ø, Ø): ให้ผลลัพธ์ {1,2,5}
       BronKerbosch2({2}, {5}, {1,3}): ไม่ให้ผลลัพธ์
       BronKerbosch2({5}, Ø, {1,2,4}): ไม่ให้ผลลัพธ์
การวิเคราะห์เวลาการทำงานในกรณีแย่สุด

ขั้นตอนวิธีโบรน-เคอร์โบสท์ ไม่ใช่ขั้นตอนวิธีที่ปริมาณข้อมูลส่งออกมีผลต่อเวลาการทำงาน (output-sensitive algorithm) ไม่เหมือนกับขั้นตอนวิธีอื่น ๆ สำหรับปัญหาการหากลุ่มพรรคพวก มันไม่ได้ทำงานเป็นเวลาแบบพหุนาม (polynomial time) ต่อกลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุดที่ถูกสร้างขึ้น อย่างไรก็ตามมันมีประสิทธิภาพในกรณีแย่สุด โดยจากผลของ มูนและมูสเซอร์ (ค.ศ.1965) กราฟที่มีจุดยอด n จุดยอดใด ๆ จะมีกลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุดอย่างมาก 3n/3 กลุ่ม และมีเวลาการทำงานในกรณีแย่สุด (โดยใช้แบบมีแกนหลักที่จะลดจำนวนการเรียกการเวียนเกิดให้เหลือน้อยที่สุดในแต่ละขั้นตอน) เป็น O(3n/3)
สำหรับกราฟเบาบาง (sparse graph) การทำให้ขอบเขตแคบลงนั้นเป็นไปได้ โดยเฉพาะแบบมีการลำดับจุดยอดสามารถทำงานได้ภายในเวลา O(dn 3d/3) เมื่อ d เป็นความเสื่อมของกราฟซึ่งเป็นการบ่งบอกถึงความเบาบางของกราฟ กราฟใด ๆ ที่มีความเสื่อมเป็น d ซึ่งทำให้ผลรวมของจำนวนกลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุดเป็น (n - d )3d/3 จะทำให้ขอบเขตแคบมาก
ความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับขั้นตอนวิธี

กลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุด (maximal clique) คือ กลุ่มพรรคพวกที่ไม่สามารถขยายได้โดยการเพิ่มจุดยอดที่ติดกันไปอีกหนึ่งจุดหรือมากกว่านั้นอีกแล้ว ซึ่งหมายความว่าจะไม่มีกลุ่มพรรคพวกที่ปรากฏในเซตของจุดยอดของกลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่กว่านี้อีก โดยในวงการวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ ขั้นตอนวิธีดังกล่าวเป็นปัญหาในการหากลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุดจัดเป็นปัญหากลุ่มพรรคพวก ปัญหากลุ่มพรรคพวกถือว่าเป็นปัญหาเอ็นพีบริบูรณ์ (NP-complete) ซึ่งเป็นกลุ่มความซับซ้อนที่ยากที่สุดในเอ็นพี ทำการควบคุมตัวแปรคงที่ได้ยากและยากที่จะประมาณค่า โดยเวลาการทำงานของขั้นตอนวิธีประเภทนี้จะใช้เวลาการทำงานเป็นแบบยกกำลัง (exponential) ซึ่งถือว่าช้ามาก
ปัญหาที่เกี่ยวข้อง

ปัญหากลุ่มพรรคพวก
แหล่งข้อมูลอื่น

Bron-Kerbosh algorithm implementation in Python เก็บถาวร 2013-10-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Finding all cliques of an undirected graph. Seminar notes by Michaela Regneri, January 11, 2007.
กราฟที่มีกลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุด 5 กลุ่ม ประกอบด้วย 4 เส้นเชื่อมและ 1 สามเหลี่ยม
การคมนาคมในลอนดอน

สัญลักษณ์ของ องค์การคมนาคมสำหรับลอนดอน
การคมนาคมในลอนดอน อยู่ในรูปแบบของถนน ระบบรถไฟ และการคมนาคมทางอากาศในกรุงลอนดอน เมืองหลวงของอังกฤษและสหราชอาณาจักร เป็นระบบที่มีความสลับซับซ้อนและกว้างใหญ่ และเป็นระบบที่มีทั้งการบริหารโดยรัฐบาลท้องถิ่นและการบริหารโดยเอกชน ซึ่งเป็นรากฐานของระบบถนนและรถไฟของประเทศ นอกจากนี้ลอนดอนยังมีสนามบินอีกหลายสนามบิน เช่น ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ เป็นต้น และท่าเรือลอนดอน บนฝั่งแม่น้ำเทมส์ที่ใช้ในการคมนาคมกับทะเลเหนือ
การคมนาคมภายในลอนดอนเป็นหนึ่งในสี่ของนโยบายที่นายกเทศมนตรีลอนดอนจักต้องรับผิดชอบ และหน่วยงานที่บริหารระบบการคมนาคมมีชื่อว่า องค์การการคมนาคมสำหรับลอนดอน (อังกฤษ: Transport for London หรือย่อว่า TfL) TfL ควบคุมขนส่งมวลชนในพื้นที่ รวมทั้ง รถไฟใต้ดิน รถเมล์ท้องถิ่น แทรมลิงก์ และรถไฟเบาสายดอคแลนดส์ (อังกฤษ: Docklands Light Railway หรือย่อว่า DLR) แต่ขณะนี้ TfL ไม่มีอำนาจในการบริหารระบบรถไฟแห่งชาติที่ให้บริการภายในเขตนครลอนดอนและปริมณฑล ซึ่งเป็นหน้าที่ของกระทรวงคมนาคม นอกจากนี้ TfL ยังมีหน้าที่ควบคุมถนนสายหลักแต่มิได้มีหน้าที่ในการคุมถนนสายย่อยซึ่งเป็นหน้าที่ของผู้บริหารส่วนท้องถิ่น (ดูรายละเอียดด้านล่าง)
รถไฟใต้ดินและรางเบา

องค์การการคมนาคมสำหรับลอนดอนบริหารรถไฟสองระบบที่มิใช่เป็นส่วนหนึ่งของระบบรถไฟแห่งชาติ ระบบแรกคือ รถไฟใต้ดินลอนดอน และระบบที่สองซึ่งเล็กกว่าคือ รถไฟเบาสายดอคแลนดส์ โดยบริการเหล่านี้อยู่ในเขตใจกลางลอนดอน ลอนดอนตะวันออก และลอนดอนตะวันตกเฉียงใต้ นอกจากนี้องค์การก็ยังบริหารระบบ แทรมลิงก์ (รถราง) ซึ่งอยู่ในบริเวณใจกลางแถบครอยดอน ด้วยสายต่าง ๆ ไปที่วิมเบิลดัน นิวแอดดิงตัน และเบ็คเคนแฮม ระบบรถไฟเหนือดินใต้ดินมีลักษณะเหมือนระบบถนน กล่าวคือเสมือนกับระบบแผ่รัศมีออกไปยังชานเมืองจากจุดศูนย์กลาง
รถไฟใต้ดินและรางเบา > รถไฟใต้ดินลอนดอน

บทความหลัก: รถไฟใต้ดินลอนดอน
รถไฟใต้ดินลอนดอนรู้จักทั่วไปในนาม "The Tube" (เดอะทิวบ์ - ท่อ) ซึ่งเป็นระบบการคมนาคมขนส่ง (อังกฤษ: Rapid transit) ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เริ่มให้บริการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2406 วันหนึ่ง ๆ มีผู้โดยสารมากกว่า 3 ล้านคนใช้บริการรถไฟใต้ดิน รถไฟใต้ดินลอนดอนมีจำนวนผู้โดยสารถึง 1 ล้านล้านคนต่อปี  เป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2549  รถไฟใต้ดินลอนดอนมีด้วยกันทั้งหมด 11 สาย (สายอีสต์ลอนดอนถูกปิดลงเพื่อปรับปรุงและจะเปิดให้บริการอีกครั้งในปี พ.ศ. 2553 ในฐานะรถไฟเหนือดินลอนดอน) โดยส่วนใหญ่เชื่อมต่อเขตชานเมืองเข้ากับใจกลางลอนดอนและทำหน้าที่เป็นระบบขนส่งผู้โดยสารภายในตัวลอนดอนไปตามจุดต่าง ๆ โดยเฉพาะจากสถานีรถไฟหลัก ๆ
รถไฟใต้ดินให้บริการลอนดอนทางเหนือแม่น้ำเทมส์มากกว่าทางใต้ สาเหตุเนื่องมาจากปัญหาทางธรณีวิทยา ภูมิศาสตร์ ความเป็นคู่แข่งทางประวัติศาสตร์ระหว่างสองบริเวณนี้ ฯลฯ ซึ่งเป็นการทำให้รถไฟถูกสร้างในบริเวณเหนือแม่น้ำเทมส์เป็นส่วนใหญ่ การคมนาคมของลอนดอนทางใต้ส่วนใหญ่จึงเป็นรถไฟบนบก (แต่โดยทั่วไปแล้วระบบรถไฟใต้ดินลอนดอนก็วิ่งให้บริการบนบกมากกว่าในอุโมงค์ใต้ดิน)
รถไฟใต้ดินและรางเบา > รถไฟเบาสายดอคแลนดส์

บทความหลัก: รถไฟเบาสายดอคแลนดส์
รถไฟเบาสายดอคแลนดส์ (อังกฤษ: Docklands Light Railway หรือ DLR) เป็นระบบรถไฟลอยฟ้ารางเบา ให้บริการบริเวณดอคแลนดส์ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของลอนดอน เป็นบริการเสริมระบบรถไฟใต้ดินลอนดอนโดยใช้ระบบการเก็บค่าโดยสารร่วมกัน และมีจุดการแลกเปลี่ยนเส้นทางซึ่งกันและกัน ปัจจุบันศูนย์กลางของการบริการของสายดอคแลนดส์อยู่ในเขตธุรกิจ คะแนรีวอร์ฟ (อังกฤษ: Canary Wharf) ถึงแม้ว่าจะมิใช่บริเวณที่เป็นจุดประสงค์ดั้งเดิมของการเปิดให้บริการในปี พ.ศ. 2530 ก็ตาม
ความสำเร็จของ คะแนรีวอร์ฟ เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้รถไฟเบาสายดอคแลนดส์ขยายการบริการได้อย่างรวดเร็วหลายเท่าตัว โดยในขณะนี้มีเส้นทางทั้งหมด 5 เส้นเชื่อมต่อ ไอลส์ออฟดอกส์ กับ รอยัลดอคส์ และไปยัง นครหลวงลอนดอน สแตรทฟอร์ด และ หลุยสชัม ทางใต้ของแม่น้ำ นอกจากนั้นยังให้บริการสนามบินลอนดอนซิตี การขยายบริการอีกหลายส่วนยังคงอยู่ในระหว่างการวางแผนและการก่อสร้างรวมทั้งอีกสายหนึ่งที่เชื่อมสองฝั่งแม่น้ำเทมส์ที่วูลลิชด้วย และอีกสายหนึ่งทางเหนือเชื่อมต่อไปยังสถานีสแตรทฟอร์ด อินเตอร์แนเชอนัล ทางตะวันออกของลอนดอน ซึ่งเป็นจุดที่ผู้โดยสารเปลี่ยนไปใช้ระบบรถไฟความเร็วสูง “High Speed 1” ที่วิ่งระหว่างลอนดอนไปยังช่องแคบอังกฤษ
รถไฟใต้ดินและรางเบา > รถราง

บทความหลัก: แทรมลิงก์
ระบบรถรางในลอนดอนเป็นระบบรถรางเก่าแก่ที่สุดในโลกย้อนเวลากลับไปถึงยุควิกตอเรียตอนต้น และยังคงเป็นเครือข่ายรถรางที่ใหญ่ที่สุดในอังกฤษ อย่างไรก็ตามระบบรถรางถูกยกเลิกไปตั้งแต่ราวปลายพุทธศตวรรษที่ 25 (ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20) แต่ระบบรถรางมาเปิดบริการอีกครั้งในปี พ.ศ. 2543 เพื่อที่จะให้บริการย่านครอยดอนซึ่งเป็นพื้นที่ทางใต้ของลอนดอน ระบบรถรางใหม่นี้ถูกตั้งชื่อว่า "แทรมลิงก์" (อังกฤษ: Tramlink) แทรมลิงก์เชื่อมต่อครอยดอนและระบบรถไฟบนบกเพื่อที่จะบริการได้รอบเขตชานเมือง และต่อไปยังที่วิมเบิลดันทางตะวันตกเฉียงเหนือ การขยายไปที่คริสตัลพาเลชกำลังอยู่ในระหว่างการวางแผน
รางหนัก

ลอนดอนเป็นศูนย์กลางของเครือข่ายระบบรถไฟในบริเตนใหญ่ที่ประกอบด้วยสถานีปลายทาง 14 สถานีที่แก่ผู้ทำงานในลอนดอน, บริการสลับเปลี่ยน ภายในเมือง, สนามบิน และ บริการที่เชื่อมต่อกับยุโรป บริเวณใดในลอนดอนที่ไม่มีบริการรถไฟใต้ดิน หรือ DLR ก็จะได้รับบริการรางหนักไปยังสถานีปลายทางดังกล่าว บริการในปริมลฑลที่ว่านี้มิได้เป็นส่วนหนึ่งขององค์การการคมนาคมสำหรับลอนดอนแต่เป็นเจ้าของและบริหารโดยบริษัทเอกชนต่างๆ
สถานีปลายทางเหล่านี้ ได้แก่ แบล็คไฟรเออร์ส, แคนนอนสตรีท, ชาริงครอส, ยูสตัน, เฟ็นเชิร์ชสตรีท, คิงสครอส, ลิเวอร์พูลสตรีท, ลอนดอนบริดจ์, มอร์เกท, มาเรอเบิน, แพดดิงตัน, เซนต์แพนครัส, วิกตอเรีย และ วอเตอร์ลู
รางหนัก > ระบบรถไฟสำหรับผู้ทำงานในลอนดอน

ลอนดอนเป็นศูนย์กลางของเครือข่ายรถไฟไปกลับสำหรับผู้เดินทางเข้ามาทำงานในลอนดอนทุกวันที่มีขอบเขตกว้างและแผ่ออกจากศูนย์กลางเพื่อให้บริการแก่ผู้ที่พักอาศัยอยู่ในนครลอนดอนและปริมณฑล สถานีปลายทางแต่ละสถานีก็จะเชื่อมโยงกับบริเวณเฉพาะของบริเวณนั้น ผู้โดยสารที่เดินทางไปทำงานในใจกลางลอนดอนส่วนใหญ่ (ประมาณ 80% ของผู้โดยสารทั้งหมด 1.1 ล้าน) เดินทางโดยรถไฟใต้ดินลอนดอน (วันละสี่แสนคน) หรือ โดยรถไฟบนดิน (วันละแปดแสนหกหมื่นคน)