stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ภาษามะแล็ง

| ภาษามะแล็ง |
| --- | --- |
Pakatan
Bo
ประเทศที่มีการพูด: ลาว เวียดนาม
จำนวนผู้พูด: 3,700  (2000–2007)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  เวียตติกภาษามะแล็ง
ภาษาถิ่น: Atel Thémarou Arao Makang Malang Maleng Tơe             
รหัสภาษา
ISO 639-3: อย่างใดอย่างหนึ่ง: pkt – Pakatan bgl – Bo
ภาษามะแล็ง มีผู้พูดทั้งหมด 1,000 คน พบในลาว 800 คน (พ.ศ. 2539) ในแขวงคำม่วน พบในเวียดนาม 200 คน (พ.ศ. 2539) ในจังหวัดกว๋างบิ่ญ และตามแนวชายแดนลาว จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขาเหวียต-เหมื่อง สาขาย่อยจื๊ต
ภาษามอแกลน

ระวังสับสนกับ ภาษามอแกน
| ภาษามอแกลน |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ไทย (จังหวัดภูเก็ตและจังหวัดพังงา)
จำนวนผู้พูด: 1,500 คน (ปี ค.ศ. 1984)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลิเนเซียภาษากลุ่มมาเลย์อิกมอแกลนภาษามอแกลน
รหัสภาษา
ISO 639-3: mkm
ภาษามอแกลน (Moklen) เป็นภาษาในตระกูลออสโตรนีเชียน ซึ่งพูดอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศไทย ตั้งแต่จังหวัดภูเก็ตถึงจังหวัดพังงา มีผู้พูดราว 1,500  (พ.ศ. 2527) – 4,000 คน (พ.ศ. 2543) ได้รับอิทธิพลจากภาษากลุ่มมอญ-เขมรและภาษาไทยมาก
มหาสมุทรอินเดีย

| มหาสมุทรอินเดีย |
| --- | --- |
ขอบเขตมหาสมุทรอินเดียตามรายงานจากองค์การอุทกศาสตร์ระหว่างประเทศ
ที่ตั้ง: เอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เอเชียตะวันตก, แอฟริกาตะวันออกเฉียงเหนือ, แอฟริกาตะวันออก, แอฟริกาใต้ และออสเตรเลีย
พิกัด: 20°S 80°E﻿ / ﻿20°S 80°E﻿ / -20; 80
ชนิด: มหาสมุทร

ช่วงยาวที่สุด: 9,600 กิโลเมตร (6,000 ไมล์) (แอนตาร์กติกาถึงอ่าวเบงกอล)
ช่วงกว้างที่สุด: 7,600 กิโลเมตร (4,700 ไมล์) (แอฟริกาถึงออสเตรเลีย)
พื้นที่พื้นน้ำ: 70,560,000 ตารางกิโลเมตร (27,240,000 ตารางไมล์)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 3,741 เมตร (12,274 ฟุต)
ความลึกสูงสุด: 7,258 เมตร (23,812 ฟุต)  (ร่องลึกชวา)
ความยาวชายฝั่ง1: 66,526 กิโลเมตร (41,337 ไมล์)

อ้างอิง: 
1 ความยาวแนวชายฝั่งไม่ได้ถูกวัดอย่างละเอียด
มหาสมุทรอินเดียตามรายงานจากเดอะเวิลด์แฟกต์บุ๊กของซีไอเอ (พื้นที่สีน้ำเงิน) และบริเวณที่องค์การอุทกศาสตร์ระหว่างประเทศ (ไอเอชโอ) รายงาน (ขอบสีดำ - ไม่รวมพื้นที่น้ำชายฝั่ง)
มหาสมุทรอินเดีย เป็นผืนน้ำที่มีขนาดกว้างใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลก กินพื้นที่ประมาณ 70,560,000 ตารางกิโลเมตร (27,240,000 ตารางไมล์) หรือประมาณ 19.8% ของพื้นน้ำบนโลก ทางเหนือติดกับตอนใต้ของทวีปเอเชีย (อนุทวีปอินเดีย) ทางตะวันตกติดกับคาบสมุทรอาหรับและทวีปแอฟริกา ทางตะวันออกติดกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แถบทะเลอันดามัน และประเทศออสเตรเลีย ทางใต้ติดกับมหาสมุทรใต้ แยกจากมหาสมุทรแอตแลนติกที่บริเวณตอนใต้ของทวีปแอฟริกาบนเส้นเมริเดียน 20° ตะวันออก และแยกจากมหาสมุทรแปซิฟิกที่เส้นเมริเดียน 147° ตะวันออก
ตอนเหนือสุดของมหาสมุทรอินเดียอยู่ในอ่าวเปอร์เซีย ที่บริเวณละติจูด 30° เหนือ มหาสมุทรมีความกว้างมากที่สุดอยู่ระหว่างจุดใต้สุดของแอฟริกาและออสเตรเลีย ด้วยระยะทางเกือบ 10,000 กิโลเมตร มีพื้นน้ำ 70,560,000 ตารางกิโลเมตร รวมทะเลแดงและอ่าวเปอร์เซีย แต่ไม่รวมมหาสมุทรใต้หรือ 19.5% ของมหาสมุทรโลก มหาสมุทรอินเดียมีปริมาตรประมาณ 264,000,000 ลูกบาศก์กิโลเมตร หรือ 19.8% ของปริมาณมหาสมุทรโลก มีความลึกเฉลี่ย 3,741 เมตร และมีความลึกสูงสุด 7,906 เมตร
ประเทศและดินแดน

ริมขอบของมหาสมุทรมีเกาะเล็กๆจำนวนมาก ประเทศที่เป็นเกาะในมหาสมุทรอินเดีย ได้แก่ มาดากัสการ์ (เดิมเป็นสาธารณรัฐมาลากาซี) ซึ่งเป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 4 ของโลก รวมทั้งคอโมโรส, เซเชลส์, มัลดีฟส์, มอริเชียส และศรีลังกา รวมทั้งหมู่เกาะของประเทศอินโดนีเซีย และประเทศติมอร์-เลสเตทางฝั่งตะวันออกของเกาะติมอร์ มหาสมุทรอินเดียมีความสำคัญในฐานะเส้นทางผ่านระหว่างเอเชียและแอฟริกา ในอดีตจึงมีข้อพิพาทบ่อยครั้ง แต่เนื่องจากมหาสมุทรมีขนาดใหญ่ ไม่มีประเทศใดที่สามารถครอบครองได้จนกระทั่งต้นทศวรรษ 1800 เมื่อสหราชอาณาจักรเข้าควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ที่อยู่รอบ ๆ
รายชื่อประเทศและดินแดน  (ตัวเอียง)  กับแนวชายฝั่งมหาสมุทรอินเดีย (รวมทั้งทะเลแดงและอ่าวเปอร์เซีย) วนตามเข็มนาฬิกา ได้แก่
แอฟริกา
แอฟริกาใต้
โมซัมบิก
มาดากัสการ์
เฟรนช์เซาเทิร์นและแอนตาร์กติกแลนดส์ (ฝรั่งเศส)
ฝรั่งเศส (มายอต และ เรอูนียง)
มอริเชียส
คอโมโรส
แทนซาเนีย
เซเชลส์
เคนยา
โซมาเลีย
จิบูตี
เอริเทรีย
ซูดาน
อียิปต์
เอเชีย
อิสราเอล
จอร์แดน
ซาอุดีอาระเบีย
เยเมน
โอมาน
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
กาตาร์
บาห์เรน
คูเวต
อิรัก
อิหร่าน
ปากีสถาน
อินเดีย
มัลดีฟส์
บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี (สหราชอาณาจักร)
ศรีลังกา
บังกลาเทศ
พม่า
ไทย
มาเลเซีย
สิงคโปร์
อินโดนีเซีย
หมู่เกาะโคโคส (ออสเตรเลีย)
เกาะคริสต์มาส (ออสเตรเลีย)
ติมอร์-เลสเต
ออสตราเลเซีย
หมู่เกาะแอชมอร์และคาร์เทียร์ (ออสเตรเลีย)
อินโดนีเซีย
ออสเตรเลีย
มหาสมุทรอินเดียตอนใต้
เกาะเฮิร์ดและหมู่เกาะแมกดอนัลด์ (ออสเตรเลีย)
เฟรนช์เซาเทิร์นและแอนตาร์กติกแลนดส์ (ฝรั่งเศส)
ปรินซ์เอ็ดเวิร์ดไอแลนด์ (แอฟริกาใต้)
แหล่งข้อมูลอื่น

"The Indian Ocean in World History" (Flash). Sultan Qaboos Cultural Center. สืบค้นเมื่อ 25 July 2015.
"The Indian Ocean Trade: A Classroom Simulation" (PDF). African Studies Center, Boston University. สืบค้นเมื่อ 25 July 2015.
"Indian Ocean" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). 1911.
| ด ค กสมุทรศาสตร์กายภาพ |
| --- | --- |
มหาสมุทรของโลก:  มหาสมุทรแปซิฟิก  มหาสมุทรแอตแลนติก  มหาสมุทรอินเดีย  มหาสมุทรอาร์กติก  มหาสมุทรใต้ 
ประเภท:  ทะเลปิด  ทะเลสาบปิด  ทะเลเปิด  ทะเลสาบเปิด  ทะเลชายขอบทวีป‎  ทะเลสาบ‎  ทะเลสาบน้ำเค็ม‎  ทะเลสาบน้ำจืด‎  เจ็ดสมุทร 
ระดับชั้นน้ำทะเล:  ท้องทะเล  เขตมีแสง ท้องทะเลตื้น  ทะเลลึก  เขตไร้แสง ท้องทะเลลึกปานกลาง  ท้องทะเลลึก  เขตความลึกก้นสมุทร 
คลื่น:  คลื่นใต้น้ำ  คลื่นสึนามิ 
กฎหมายทะเล:  เส้นฐาน  น่านน้ำภายใน  น่านน้ำอาณาเขต  เขตต่อเนื่อง  เขตเศรษฐกิจจำเพาะ  น่านน้ำนานาชาติ‎  การขนส่งทางน้ำนานาชาติ‎  การประมง‎  สนธิสัญญาควบคุมอาวุธบนพื้นสมุทร 
ลักษณะภูมิประเทศ:  ไหล่ทวีป  ลาดทวีป  ลาดตีนทวีป  ก้นสมุทร  เนินตะกอนรูปพัดก้นสมุทร  หุบผาชันใต้ทะเล  เขายอดราบใต้สมุทร  แอ่งสมุทร  ที่ราบก้นสมุทร  ภูเขาใต้ทะเล  ภูเขาไฟใต้ทะเล  ร่องลึกก้นสมุทร  เทือกเขากลางสมุทร  พืดหินปะการัง  อะทอลล์  ลากูน  ทะเล  อ่าว 
การแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค:  ธรณีวิทยาทางทะเล  การขยายตัวของพื้นมหาสมุทร  ปล่องแบบน้ำร้อน 
ปรากฏการณ์:  น้ำขึ้นลง  เอลนีโญ  ลานีญา  การกัดเซาะชายฝั่ง  กระแสน้ำย้อนกลับ 
กระแสน้ำมหาสมุทร:  กระแสน้ำกินี  กระแสน้ำญี่ปุ่น  กระแสน้ำมหาสมุทร  กระแสน้ำแลบราดอร์  กระแสน้ำศูนย์สูตรเหนือ  กระแสน้ำเบงเกวลา 
ธรณีสัณฐาน:  เนินทราย  เนินทรายรูปพระจันทร์เสี้ยว  เกาะ  เกาะเล็ก  เกาะหินโด่ง  คอคอด  ฟยอร์ด  เฟิร์ธออฟฟอร์ธ  สะพานแผ่นดิน  สันดอนจะงอย  สันดอนเชื่อมเกาะ  หาด  ดอนทรายใต้น้ำ  กลุ่มเกาะ‎  คาบสมุทร‎  ช่องแคบ‎  ชะวากทะเล‎  ชายฝั่ง‎  ชายหาด‎  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ‎  ถ้ำ‎  หน้าผา‎  แหลม‎ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  กรีซ 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  IdRef
ฟองสนาน จามรจันทร์

| ฟองสนาน จามรจันทร์ |
| --- | --- |

เกิด: พ.ศ. 2496 (อายุ 71 ปี) จังหวัดชัยภูมิ ประเทศไทย
อาชีพ: นักเขียน, นักข่าว, นักหนังสือพิมพ์, นักโหราศาสตร์
สัญชาติ:  ไทย
คู่สมรส: สรวงสรรค์ จามรจันทร์
บุตร: 1 คน
ฟองสนาน จามรจันทร์ อดีตนักจัดรายการวิทยุของกรมประชาสัมพันธ์ สังกัดสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย (สวท.) จัดเป็นสื่อมวลชนฝีปากกล้าที่ถูกอำนาจรัฐคุกคาม  ปัจจุบันเป็นนักจัดการวิทยุและสื่อมวลชนอิสระ รวมถึงเป็นนักโหราศาสตร์สมัครเล่นอีกด้วย
ประวัติ

ฟองสนาน เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2496 ที่อำเภอบ้านเขว้า จังหวัดชัยภูมิ ด้วยการเป็นลูกคนที่ 16 จากพี่น้องทั้งหมด 20 คน เนื่องจากพ่อซึ่งเป็นครูใหญ่และหัวหน้าคณะหมอลำ มีภรรยาถึง 3 คน ฟองสนานจบการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 ที่โรงเรียนสตรีชัยภูมิ จากนั้นจึงเข้าจบการศึกษาต่อจนจบมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่โรงเรียนชัยภูมิภักดีชุมพล จากนั้นจึงสอบเข้าคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่ว่าเรียนไปได้เพียงปีเดียว ก็ลาออกมาสอบเข้าใหม่ที่คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่น 10 โดยเรียนเอกการประชาสัมพันธ์ และโทสิ่งพิมพ์ มีเพื่อนร่วมรุ่นที่เป็นสื่อมวลชนด้วยกันเช่น บุญเลิศ ช้างใหญ่,  โอภาส เพ็งเจริญ แห่งมติชน และชลิต กิติญาณทรัพย์ แห่งประชาชาติธุรกิจ  เป็นต้น
การงาน

เริ่มทำงานครั้งแรกที่หนังสือพิมพ์สยามรัฐ ยุคม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เป็นบรรณาธิการ อยู่ได้ 4 ปี จึงย้ายมาอยู่หนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจอยู่ช่วงหนึ่ง จากนั้นจึงสมัครเป็นข้าราชการกรมประชาสัมพันธ์ โดยเริ่มงานแรกที่จังหวัดกระบี่ จับงานข่าวหลายประเภทมาก่อน ไม่ว่าจะเป็น สังคม, เศรษฐกิจ อยู่นานถึง 12 ปี ก่อนที่จะมาปักหลักแน่นอนที่ข่าวการเมือง
ด้วยความเป็นนักข่าวเจนประสบการณ์ รวมระยะเวลาการทำงานด้านนี้ถึง 23 ปี กรมประชาสัมพันธ์จึงได้ให้ฟองสนาน จัดรายการชื่อ "บันทึกสถานการณ์" ออกอากาศทางวิทยุกรมประชาสัมพันธ์แห่งประเทศไทย ทางคลื่น FM.92.5 MHz ทุกวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 08.00 - 09.00 น. ในปี พ.ศ. 2537 คู่กับสุริยง หุณฑสาร  โดยเป็นรายการสรุปข่าวประจำ เปิดโอกาสให้ผู้ฟังโทรสายเข้ามาแสดงความคิดเห็น  กล้าวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลตรงไปตรงมา  ทั้ง ๆ ที่เป็นหน่วยงานราชการแท้ ๆ   ทำให้มีผู้ฟังจำนวนมาก
จนกระทั่ง ย่างเข้าสู่ปีที่ 8 คือ ปี พ.ศ. 2545 ในรัฐบาลชุด พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เป็นนายกรัฐมนตรี รายการบันทึกสถานการณ์ก็ถูกถอดออก โดยอ้างเหตุว่า ฝักใฝ่การเมือง โดยเฉพาะพรรคฝ่ายค้าน คือ พรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งเจ้าตัวยืนยันว่า ไม่เคยเข้าข้างฝ่ายใดหรือแทรกแซงด้านเนื้อหาจากผู้ใด แต่ก็ยอมรับการถูกถอดถอนโดยดี โดยบอกว่า เป็นเพียงข้าราชการชั้นผู้น้อย ผู้ใหญ่สั่งอะไรมา ก็ต้องปฏิบัติตาม
เมื่อถูกถอดจากรายการแล้ว ฟองสนาน ยังคงรับราชการอยู่ต่อไป และได้จัดรายการโทรทัศน์ เช่น รายการ "ชีพจรการเมือง" ทางช่องยูบีซี 7 เวลา 21.00-22.00น. ทุกวันอาทิตย์ รายการวิทยุ "คุยเฟื่องเรื่องข่าว" ทาง FM. 99.5 MHz. เวลา 17.00-19.00 น. นอกจากนี้ยังเขียนคอลัมน์ประจำนิตยสารกุลสตรีชื่อ "เกร็ดการเมือง" ซึ่งโด่งดังและประสบความสำเร็จอย่างมา ซึ่งต่อมา สำนักพิมพ์ดอกหญ้า นำไปพิมพ์รวมเล่ม จัดจำหน่ายในชื่อ "เม้าท์สนั่นลั่นสภา" ในปี พ.ศ. 2545 ด้วย
นอกจากนี้แล้ว ยังเป็นนักโหราศาสตร์ ที่ศึกษาโหราศาสตร์ด้วยตนเอง มักจะออกมาทำนายดวงชะตาของบ้านเมืองอยู่เสมอ ๆ
ครอบครัว

ชีวิตครอบครัว ฟองสนาน จามรจันทร์ สมรสกับ สรวงสรรค์ จามรจันทร์ มีบุตรสาว 1 คน ชื่อ พราวฟอง จามรจันทร์ ชื่อเล่น ใบตอง ปัจจุบันเกษียณจากราชการก่อนกำหนด โดยมีตำแหน่งสุดท้ายเป็นผู้อำนวยการสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย  (สวท. หรือ เอ็นบีที) ประจำจังหวัดหนองบัวลำภู
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2541 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2550 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บบล็อกส่วนตัว
ฟุตบอลลีกคัพ 2014 นัดชิงชนะเลิศ

ฟุตบอลลีกคัพ 2014 นัดชิงชนะเลิศ เป็นการแข่งขันฟุตบอลหนึ่งนัดที่ถูกวางโปรแกรมการแข่งขันขึ้นในวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 2014 ที่ สนามกีฬาเวมบลีย์, ลอนดอน. ครั้งนี้เป็นนัดชิงชนะเลิศของ ฟุตบอลลีกคัพ ฤดูกาล 2013–14, เป็นฤดูกาลที่ 54 ของ ฟุตบอลลีกคัพ, การแข่งขันฟุตบอลสำหรับ 92 ทีมใน พรีเมียร์ลีก และ ฟุตบอล ลีก.
เป็นการลงสนามพบกันระหว่าง แมนเชสเตอร์ซิตี และ ซันเดอร์แลนด์. แมนเชสเตอร์ซิตี ลงสนามในนัดชิงชนะเลิศลีกคัพเป็นครั้งที่สี่ของพวกเขา, และสร้างสถิติในการมาเยือนเวมบลีย์เป็นครั้งที่หกตั้งแต่ปี ค.ศ. 2011. ซันเดอร์แลนด์ลงสนามในนัดชิงชนะเลิศลีกคัพเป็นครั้งที่สองของพวกเขา, การเยือนเวมบลีย์ครั้งแรกของพวกเขานับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 ที่พวกเขาพ่ายแพ้ต่อ ชาร์ลตัน แอธเลติก ในดิวิชันหนึ่งเพลย์ออฟนัดชิงชนะเลิศ.
โดยการชนะในนัดชิงชนะเลิศ, แมนเชสเตอร์ซิตี ได้สิทธิ์ผ่านเข้ารอบคัดเลือกรอบสามของ ยูโรปาลีก ฤดูกาล 2014–15, แต่พวกเขาได้สิทธิ์ของพวกเขาสำหรับหนทางสู่แชมเปียนส์ลีกโดยมีผลต่ออันดับใน ลีก โดยตรง. ดังนั้น, ตำแหน่งยูโรปาลีกถูกกำหนดให้ ทอตนัม ฮอตสเปอร์, ทีมที่เสร็จสิ้นอันดับที่หกในพรีเมียร์ลีก.
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ > ซันเดอร์แลนด์

| รอบ | คู่แข่งขัน | ผล | รายงาน |
| --- | --- | --- | --- |
| 2 | เอ็มเค ดอนส์ (h) | 4–2 | รายงาน |
| 3 | ปีเตอร์โบโร ยูไนเต็ด (h) | 2–0 | รายงาน |
| 4 | เซาแทมป์ตัน (h) | 2–1 | รายงาน |
| 5 | เชลซี (h) | 2–1 (หลังต่อเวลาพิเศษ) | รายงาน |
| รอบรองชนะเลิศ | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (h) | 2–1 | รายงาน |
| รอบรองชนะเลิศ | แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (a) | 2–1 (หลังต่อเวลาพิเศษ) 1–2 (ลูกโทษ) | รายงาน |
ซันเดอร์แลนด์สร้างเส้นทางของพวกเขาในรอบสุดท้ายหลังจากเริ่มต้นในรอบที่สอง, ในขณะที่พวกเขาซึ่งเป็นทีม พรีเมียร์ลีก จะไม่ได้มีส่วนร่วมในแต่ละนัดของ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก หรือ ยูฟ่ายูโรปาลีก. ในรอบนั้น, พวกเขาพ่ายแพ้ทีมจาก ฟุตบอลลีกวัน มิลตัน คีย์นส์ ดอนส์ 4–2 at ที่สนามของซันเดอร์แลนด์ สเตเดียมออฟไลต์. การลากหนีห่างออกไปเป็น 2–0 ในช่วง 15 นาทีที่เหลือ, โจซี อัลติดอร์, คอนนอร์ วิคแฮม (2) และ แอดัม จอห์นสัน เป็นผู้ทำประตูสุดท้ายให้ทีมรักษาชัยชนะสำหรับซันเดอร์แลนด์. ในรอบที่สาม, พวกเขาจับสลากพบกับทีมจากลีกวัน ปีเตอร์โบโร ยูไนเต็ด, ผู้ที่พวกเขาพ่ายแพ้ 2–0 ที่สเตเดียมออฟไลต์. เกมนี้ได้รับการยืนยันถึง ชัยชนะครั้งแรกของ เควิน บอลล์ ในขณะที่อยู่ในความดูแลชั่วคราวของเดอะ แบล็ค แคทส์, ตามมาด้วยการถูกไล่ออกของ เปาโล ดี กานีโอ. ในรอบที่สี่, ซันเดอร์แลนด์ (ปัจจุบันจัดการทีมโดย กุส โปเยต์) พ่ายแพ้ทีมจากพรีเมียร์ลีก เซาแทมป์ตัน, ในการพบกันอีกครั้งที่สเตเดียม ออฟ ไลต์, 2–1.
การแข่งขัน > รายละเอียด

2 มีนาคม ค.ศ. 2014
14:00 GMT
21:00 เวลาไทย
| แมนเชสเตอร์ซิตี | 3–1 | ซันเดอร์แลนด์ |
| --- | --- | --- |
| ตูเร  55' นัสรี  56' นาบัส  90' | รายงาน | โบรีนี  10' |
ผู้ชม: 84,697 คน
ผู้ตัดสิน: มาร์ติน แอตกินสัน
| --- | --- |
             แมนเชสเตอร์ซิตี :              ซันเดอร์แลนด์ 
| --- | --- |
 ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำนัด ซามีร์ นัสรี (แมนเชสเตอร์ซิตี) คณะกรรมการผู้ตัดสิน ผู้ช่วยผู้ตัดสิน: สตีฟ ไชลด์  ไซมอน ลอง  ผู้ตัดสินที่สี่: นีล สวอร์บริค  ผู้ช่วยผู้ตัดสินสำรอง: แฮร์รี เลนนาร์ด:  กฏ-กติกา 90 นาที.  ถ้าเสมอกันต้องต่อเวลาพิเศษ 30 นาที.  ดวลจุดโทษตัดสินหาผู้ชนะถ้าเสมอกันใน 120 นาที.  มีชื่อเปลี่ยนตัวสำรองได้ถึง 7 คน, แต่ใช้เปลี่ยนตัวลงสนามได้เพียงแค่สามคน.
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 รอบคัดเลือก กลุ่มเจ

กลุ่ม เจ ของ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 รอบคัดเลือก เป็นหนึ่งในสิบกลุ่มที่จะใช้ตัดสินหาทีมที่ผ่านเข้ารอบสำหรับ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 รอบสุดท้ายในประเทศเยอรมนี. กลุ่ม เจ ประกอบไปด้วยหกทีม: บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, ไอซ์แลนด์, ลีชเทินชไตน์, ลักเซมเบิร์ก, โปรตุเกส และ สโลวาเกีย. แต่ละทีมจะลงเล่นพบกับทีมอื่นในรูปแบบเหย้าและเยือนในหนึ่ง รูปแบบพบกันหมด.
สองทีมที่ดีที่สุดจะได้ผ่านเข้ารอบโดยตรงสำหรับรอบสุดท้าย. การมีส่วนร่วมของ รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ จะใช้ตัดสินขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของพวกเขาใน ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2022–23.
ตารางคะแนน

| อันดับ | ทีม | เล่น | ชนะ | เสมอ | แพ้ | ได้ | เสีย | ต่าง | คะแนน | การผ่านเข้ารอบ |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  โปรตุเกส | 10 | 10 | 0 | 0 | 36 | 2 | +34 | 30 | เข้ารอบสำหรับ รอบสุดท้าย |  | — | 3–2 | 9–0 | 2–0 | 3–0 | 4–0 |
| 2 |  สโลวาเกีย | 10 | 7 | 1 | 2 | 17 | 8 | +9 | 22 | เข้ารอบสำหรับ รอบสุดท้าย |  | 0–1 | — | 0–0 | 4–2 | 2–0 | 3–0 |
| 3 |  ลักเซมเบิร์ก | 10 | 5 | 2 | 3 | 13 | 19 | −6 | 17 | ผ่านเข้าสู่ เพลย์ออฟ ผ่าน เนชันส์ลีก |  | 0–6 | 0–1 | — | 3–1 | 4–1 | 2–0 |
| 4 |  ไอซ์แลนด์ | 10 | 3 | 1 | 6 | 17 | 16 | +1 | 10 | ผ่านเข้าสู่ เพลย์ออฟ ผ่าน เนชันส์ลีก |  | 0–1 | 1–2 | 1–1 | — | 1–0 | 4–0 |
| 5 |  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา | 10 | 3 | 0 | 7 | 9 | 20 | −11 | 9 | ผ่านเข้าสู่ เพลย์ออฟ ผ่าน เนชันส์ลีก |  | 0–5 | 1–2 | 0–2 | 3–0 | — | 2–1 |
| 6 |  ลีชเทินชไตน์ | 10 | 0 | 0 | 10 | 1 | 28 | −27 | 0 |  |  | 0–2 | 0–1 | 0–1 | 0–7 | 0–2 | — |
แหล่งที่มา: ยูฟ่า
กฎการจัดอันดับ: เงื่อนไข
แมตช์

รายชื่อโปรแกรมการแข่งขันได้รับการยืนยันโดยยูฟ่าเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2022, หนึ่งวันหลังจากการจับสลาก. เวลาต่างๆ คือ CET/CEST, เป็นไปตามรายชื่อโดยยูฟ่า (เวลาท้องถิ่น, ถ้าแตกต่าง, ระบุไว้ในวงเล็บ).
20:45
| บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  | 3–0 |  ไอซ์แลนด์ |
| --- | --- | --- |
|  ครูนิช  14', 40'  เดดิช  63' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 9,234 คน
ผู้ตัดสิน: โดนาตัส รุมชัส (ลิทัวเนีย)
| โปรตุเกส  | 4–0 |  ลีชเทินชไตน์ |
| --- | --- | --- |
|  กังเซลู  8'  บ. ซิลวา  47'  โรนัลโด  51' (ลูกโทษ), 63' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 45,378 คน
ผู้ตัดสิน: เอสเปน เอสคัส (นอร์เวย์)
20:45
| สโลวาเกีย  | 0–0 |  ลักเซมเบิร์ก |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
ผู้ชม: 3,523 คน
ผู้ตัดสิน: ราเด ออเบรนอวิช (สโลวีเนีย)
18:00
| ลีชเทินชไตน์  | 0–7 |  ไอซ์แลนด์ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  โอลาฟส์ซอน  3'  ฮารัลด์ซอน  38'  อ. กุนนาร์สซอน  48', 68', 73' (ลูกโทษ)  กึดยอห์นเซน  85'  เอลเลอร์ตส์ซอน  87' |
ผู้ชม: 1,692 คน
ผู้ตัดสิน: จาค็อบ เคห์เล็ต (เดนมาร์ก)
20:45
| ลักเซมเบิร์ก  | 0–6 |  โปรตุเกส |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  โรนัลโด  9', 31'  แฟลิกส์  15'  บ. ซิลวา  18'  โอตาวิอู  77'  ลีเยา  88' |
ผู้ชม: 9,231 คน
ผู้ตัดสิน: ราดู เปเตรสคู (โรมาเนีย)
20:45
| สโลวาเกีย  | 2–0 |  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา |
| --- | --- | --- |
|  มัก  13'  ฮาราสลิน  40' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 6,052 คน
ผู้ตัดสิน: มาร์โค ดิ เบโญ (อิตาลี)
15:00
| ลักเซมเบิร์ก  | 2–0 |  ลีชเทินชไตน์ |
| --- | --- | --- |
|  ซินานี  59'  โรดริเกส  89' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 6,806 คน
ผู้ตัดสิน: โอเล็กซี เดเรวินสกี (ยูเครน)
| ไอซ์แลนด์  | 1–2 |  สโลวาเกีย |
| --- | --- | --- |
| ฟินปอกาซอน  41' (ลูกโทษ) | รายงาน |  คุชกา  27'  ซุสลอฟ  69' |
ผู้ชม: 7,555 คน
ผู้ตัดสิน: ดอนัลด์ รอเบิร์ตสัน (สกอตแลนด์)
| โปรตุเกส  | 3–0 |  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา |
| --- | --- | --- |
|  บ. ซิลวา  44'  ฟือร์นังดึช  77', 90+3' | รายงาน |  |
ผู้ชม: 55,058 คน
ผู้ตัดสิน: ดาวีเด มัสซา (อิตาลี)
20:45
| บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  | 0–2 |  ลักเซมเบิร์ก |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  บอร์เกส ซันเชส  4'  ซินานี  74' |
ผู้ชม: 8,600 คน
ผู้ตัดสิน: กัล ไลบอวิตซ์ (อิสราเอล)
| ไอซ์แลนด์  | 0–1 |  โปรตุเกส |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  โรนัลโด  89' |
ผู้ชม: 9,517 คน
ผู้ตัดสิน: ดานิเอ็ล ไซแบร์ต (เยอรมนี)
20:45
| ลีชเทินชไตน์  | 0–1 |  สโลวาเกีย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  วาฟรอ  45+1' |
ผู้ชม: 2,316 คน
ผู้ตัดสิน: ยิกัล ฟริด (อิสราเอล)
20:45
| บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  | v |  ลีชเทินชไตน์ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
20:45
| ลักเซมเบิร์ก  | v |  ไอซ์แลนด์ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
20:45
| สโลวาเกีย  | v |  โปรตุเกส |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
| ไอซ์แลนด์  | v |  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
| โปรตุเกส  | v |  ลักเซมเบิร์ก |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
20:45
| สโลวาเกีย  | v |  ลีชเทินชไตน์ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน |  |
ผู้ทำประตู

มีการทำประตูทั้งหมด 34 ประตู จากการแข่งขัน 12 นัด เฉลี่ย 2.83 ประตูต่อนัด
การทำประตู 5 ครั้ง
คริสเตียโน โรนัลโด
การทำประตู 3 ครั้ง
อารอน กุนนาร์สซอน
บือร์นาร์ดู ซิลวา
การทำประตู 2 ครั้ง
ราเด ครูนิช
ดาเน็ล ซินานี
บรูนู ฟือร์นังดึช
การทำประตู 1 ครั้ง
อามาร์ เดดิช
ฮาคอน อาร์นาร์ ฮารัลส์ซอน
มิคาเอ็ล เอกิลล์ เอลเลร์ตส์ซอน
อัลแฟรด ฟินปอกาซอน
อันดรี กึดยอห์นเซน
ดาวิด คริสต์จัน โอลาฟส์ซอน
วายวันโดร บอร์เกส ซันเชส
เกร์ซอน โรดริเกส
ฌูเวา กังเซลู
ฌูเวา แฟลิกส์
ราฟาแอล ลีเยา
โอตาวิอู
ลูคัช ฮาราสลิน
ยูไรจ์ คุชกา
รอเบร์ต มัก
ตอมาช ซุสลอฟ
เดนิส วาฟรอ
แหล่งข้อมูลอื่น

UEFA Euro 2024, UEFA.com
European Qualifiers, UEFA.com
| ด ค กฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 รอบคัดเลือก |
| --- | --- |
 รอบแบ่งกลุ่ม กลุ่ม เอ  กลุ่ม บี  กลุ่ม ซี  กลุ่ม ดี  กลุ่ม อี  กลุ่ม เอฟ  กลุ่ม จี  กลุ่ม เอช  กลุ่ม ไอ  กลุ่ม เจ  เพลย์ออฟ 
การแข่งขันที่เกี่ยวข้อง: ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2022–23
พระเจ้าแทโจแห่งโชซ็อน

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พระเจ้าแทโจ
| --- | --- |
Korean name
ฮันกึล: 태조
ฮันจา: 太祖
อาร์อาร์: Taejo 
เอ็มอาร์: T'aejo 
นามปากกา
ฮันกึล: 송헌
ฮันจา: 松軒
อาร์อาร์: Songheon 
เอ็มอาร์: Songhŏn 
ชื่อเกิด
ฮันกึล: 이성계, ต่อมา 이단
ฮันจา: 李成桂, ต่อมา 李旦
อาร์อาร์: I Seonggye, ต่อมา I Dan 
เอ็มอาร์: Yi Sŏnggye, ต่อมา Yi Tan 
ชื่อสุภาพ
ฮันกึล: 중결
ฮันจา: 仲潔
อาร์อาร์: Junggyeol 
เอ็มอาร์: Chunggyŏl 
พระเจ้าแทโจ (เกาหลี: 태조; ฮันจา: 太祖; อาร์อาร์: Taejo; เอ็มอาร์: T'aejo ค.ศ. 1335 - ค.ศ. 1408)  เป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อนของเกาหลี (ค.ศ. 1392 - ค.ศ. 1398) พระนามเดิมว่า อี ซ็องกเย (เกาหลี: 이성계; ฮันจา: 李成桂; อาร์อาร์: Yi Seonggye; เอ็มอาร์: I Sŏnggye) ภายหลังเสด็จขึ้นครองราชย์ พระองค์ได้เปลี่ยนพระบรมนามาภิไธยของพระองค์เป็น อีทัน (이단) โดยครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1392 จนกระทั่งสละราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1398 พระองค์เป็นบุคคลสำคัญในการล้มล้างราชวงศ์โครยอ พระเจ้าแทโจสละราชบัลลังก์เป็นแทซังวังท่ามกลางความขัดแย้งระหว่างพระราชโอรสก่อนที่พระองค์จะสวรรคตในปี ค.ศ. 1408
ราชวงศ์ที่พระองค์สถาปนาขึ้นนั้นถูกครอบงำโดยพระราชวงศ์และขุนนางที่เคยรับใช้ราชวงศ์ก่อนหน้านี้คือราชวงศ์โครยอ พระองค์ได้สถาปนาความสัมพันธ์ฉันมิตรกับญี่ปุ่นขึ้นใหม่และปรับปรุงความสัมพันธ์กับราชวงศ์หมิง
ก้าวสู่อำนาจ

อี ซ็องกเย  เสด็จพระราชสมภพเมื่อ ค.ศ. 1335 ในมณฑลซังซ็อง (쌍성총관부, 雙城摠管府) ซึ่งเป็นดินแดนของเกาหลีที่ถูกมองโกลราชวงศ์หยวนผนวกไป บิดาคืออี จา-ชุน (이자춘, 李子春) หรืออูลูสบุคา (Ulus Bukha) เป็นนายพลเกาหลีที่รับใช้มองโกลบังคับบัญชามณฑลซังซ็อง ในปี ค.ศ. 1350 พระเจ้าคงมิน (공민왕, 恭愍王) แห่งราชวงศ์โครยอทรงส่งทัพไปยึดมณฑลซังซ็องคืน อี จา-ชุนและครอบครัวก็ย้ายมาอยู่ที่เมืองฮัมฮึง (함흥, 咸興) ในมณฑลฮัมกย็อง อี ซ็องกเย ได้รับใช้พระเจ้าคงมินเป็นขุนพลที่มีผลงานโดดเด่น ได้แก่ การยึดเมืองแคซ็องคืนจากกบฏโพกผ้าแดง (紅巾之亂, Red Turban Rebellion) ในค.ศ. 1361 การยึดมณฑลทงนย็อง (동녕부, 東寧府) คืนในค.ศ. 1370 รวมทั้งการปราบโจรสลัดญี่ปุ่น (Wokou)
จักรพรรดิหงหวู่ (洪武帝) ล้มราชวงศ์หยวนตั้งราชวงศ์หมิง ในปี ค.ศ. 1368 พระเจ้าคงมินถูกลอบปลงพระชนม์ในปี ค.ศ. 1354 โดยกลุ่มขุนนางที่สนับสนุนพวกมองโกล และในค.ศ. 1388 อี ซ็องกเย ได้ร่วมมือกับชเวย็อง (최영, 崔瑩) ยึดอำนาจจากขุนนางฝ่ายมองโกล ในปีเดียวกันนั้นเองพระจักรพรรดิหงหวู่มีรับสั่งจะส่งทัพจีนมาตั้งมั่นที่มณฑลซังซอง ชเวย็องและพระเจ้าอู (우왕, 禑王) เห็นว่าควรส่งทัพไปรุกรานราชวงศ์หมิงเป็นการต่อต้าน แต่อี ซ็องกเย เห็นว่าไม่ควรทำ เพราะราชวงศ์หมิงขณะนั้นมีความแข็งแกร่ง เกาหลีไม่อาจจะสู้ได้ เมื่อเดินทัพถึงเกาะวีฮวา (위화도, 威化島) บนแม่น้ำยาลู อี ซ็องกเย ก็เปลี่ยนใจ หันทัพกลับมาเมืองแคซ็องกระทำรัฐประหารสังหารชเวย็องเสีย แล้วตั้งพระเจ้าชาง (창왕, 昌王) พระโอรสของพระเจ้าอูเป็นกษัตริย์แทน แต่ในปี ค.ศ. 1389 ก็ถอดพระเจ้าชางลงแล้วสำเร็จโทษไปพร้อมกับพระเจ้าอูด้วยข้อหาเป็นเชื้อพระวงศ์ที่ไม่แท้จริง แล้วยกพระเจ้าคงยาง (공양왕, 恭讓王) ขึ้นเป็นกษัตริย์หุ่นเชิดแทน
ตั้งราชวงศ์ใหม่

อี ซ็องกเย เมื่อได้อำนาจแม้แล้วก็ทำการปฏิรูปการปกครองเสียใหม่ โดยยึดที่ดินจากกลุ่มขุนนางมองโกลเก่ามาทั้งหมดให้กลายเป็นของราชสำนักผ่านทางกฎหมายที่ดินใหม่เพื่อกำจัดอำนาจของกลุ่มขุนนางมองโกลเก่าซึ่งมีที่ดินในครอบครองเป็นฐานอำนาจจำนวนมาก ขุนนางจะมีที่ดินต่อเมื่อราชสำนักให้มาเท่านั้น และอี ซ็องกเย ยังยกเลิกศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำอาณาจักร และยกลัทธิขงจื๊อขึ้นมาแทนที่ อี ซ็องกเย ต้องเผชิญกับการต่อต้านของขุนนางและปราชญ์ขงจื๊อที่ต่อต้านการเปลี่ยนราชวงศ์ใหม่ นำโดย จองมงจู (정몽주, 鄭夢周)  ซึ่งอี ซ็องกเย ก็ได้ส่งบุตรชายของตน คือ ลีบังวอน (이방원, 李芳遠) ไปทำการลอบสังหารในค.ศ. 1392
ในที่สุดด้วยการรบเร้าของสภาองคมนตรีและขุนนางทั้งหลาย ในค.ศ. 1392 อี ซ็องกเย ก็บังคับให้พระเจ้าคงยางสละราชบัลลังก์แล้วเนรเทศไปเมืองวอนจู ประกาศล้มเลิกราชวงศ์โครยอ ปราบดาภิเษกตนเองเป็นกษัตริย์ราชวงศ์ใหม่ อี ซ็องกเย ได้อาศัยหลักอาณัติสวรรค์ (Mandate of Heaven) ของจีนมาอธิบายการสิ้นสุดของราชวงศ์โครยอและการปราบดาภิเษกของตนเอง ซึ่งไม่เคยมีมาก่อนในเกาหลี ในค.ศ. 1393 พระเจ้าแทโจทรงส่งทูตไปยังกรุ่งปักกิ่งเพื่อขอพระราชทานการรับรองจากพระจักรพรรดิหงหวู่ และให้ทรงเลือกชื่อราชวงศ์ใหม่ระหว่าง ฮวาย็อง และ โชซ็อน ซึ่งพระจักรพรรดิหมิงก็ทรงเลือกชื่อ "โชซ็อน" อย่างไรก็ตาม ราชวงศ์หมิงยังคงไม่รับรองราชวงศ์ใหม่นี้ของเกาหลีจนกระทั่งรัชสมัยของพระเจ้าแทจงใน ค.ศ. 1394 พระเจ้าแทโจก็สำเร็จโทษพระเจ้าคงยางพร้อมกับพระราชวงศ์ที่เหลือ
เป็นธรรมเนียมของราชวงศ์ใหม่ของเกาหลีที่จะย้ายเมืองหลวง ด้วยความช่วยเหลือของพระภิกษุมูฮัก (무학, 無學) พระสหายแต่พระเยาว์ผู้เชี่ยวชาญด้านฮวงจุ้ย พระเจ้าแทโจจึงย้ายไปเมืองฮันยัง (한양, 漢陽) และเริ่มสร้างเมืองหลวงแห่งใหม่เมื่อค.ศ. 1394 ดำเนินการก่อสร้างกำแพงสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ซึ่งออกแบบโดยช็อง โด-จ็อน (정도전, 鄭道傳) ปราชญ์ขงจื๊อและขุนนางคนสำคัญของพระเจ้าแทโจ ในค.ศ. 1395 พระเจ้าแทโจเปลี่ยนชื่อเมืองเป็นฮันซ็อง (한성, 漢城) ช็อง โด-จ็อนตั้งชื่อพระราชวังแห่งใหม่ให้ว่า พระราชวังคย็องบก (경복궁, 景福宮) ซึ่งสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1394 และย้ายราชสำนักไปอยู่ที่เมืองฮันซ็องเป็นการถาวรในปีนั้นเอง
สละบัลลังก์

พระเจ้าแทโจเมื่อครั้งยังเป็นขุนพลอี ซ็องกเย นั้นมีภรรยาอยู่คนหนึ่งมาจากตระกูลฮัน (한씨, 韓氏) มีลูกชายหกคน แต่นางเสียชีวิตไปก่อนในค.ศ. 1391 เมื่อพระเจ้าแทโจปราบดาภิเษกขึ้นครองราชสมบัตินั้น ได้อภิเษกใหม่กับพระมเหสีชินด็อก ตระกูลคัง (신덕왕후 강씨, 神德王后 康氏) และตั้งพระชายาเก่าตระกูลฮันเป็นพระมเหสีชินอี (신의왕후, 神懿王后) พระเจ้าแทโจมีพระโอรสกับพระมเหสีชินด็อกสองพระองค์ พระเจ้าแทโจสถาปนาเจ้าชายอีอัน (의안대군, 宜安大君) ลีบังซอก (이방석, 李芳碩) พระโอรสของพระนางชินด็อกเป็นรัชทายาท สร้างความไม่พอใจแก่พระโอรสทั้งหลายที่ประสูติแต่พระมเหสีฮันเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเจ้าชายจองอัน (정안대군, 靖安大君) ลีบังวอน ซึ่งมีความทะเยอทะยานและที่ผ่านมาได้ช่วยเหลือพระบิดาอย่างมาก
พระมเหสีชินด็อกสิ้นพระชนม์ในค.ศ. 1397 เกิดข่าวลือว่าพระเจ้าแทโจหมายจะยกย่องพระโอรสที่ประสูติแต่พระมเหสีใหม่ให้เหนือกว่าพระโอรสที่ประสูติจากพระมเหสีเก่า ในค.ศ. 1398 ลีบังวอนจึงตัดสินใจลอบสังหารลีบังบอน (이방번, 李芳蕃) และลีบังซอก พระโอรสของพระมเหสีชินด็อกทั้งสองพระองค์ รวมทั้งสังหารช็อง โด-จ็อนที่ให้การสนับสนุนเจ้าชายลีบังซอกเป็นรัชทายาท เรียกว่า เหตุการณ์จลาจลของเจ้าชาย (왕자의난, 王子－亂) ครั้งที่หนึ่ง เจ้าชายลีบังวอนตั้งพระเชษฐาเจ้าชายยองอัน (영안대군, 永安大君) ลีบังกวา (이방과, 李芳果) เป็นรัชทายาทแทน
หลังจากที่สูญเสียพระมเหสีและพระโอรสเข่นฆ่ากันเอง พระเจ้าแทโจก็หมดอาลัยตายอยากกับพระชนม์ชีพแล้วจึงสละราชสมบัติในปีค.ศ. 1398 แล้วเสด็จไปประทับที่เมืองฮัมฮึงหรือฮัมนุงบ้านเกิด องค์ชายลีบังกวาขึ้นครองราชสมบัติต่อเป็น พระเจ้าช็องจง (정종, 定宗) แต่ความทะเยอทะยานของเจ้าชายลีบังวอนและการนองเลือดยังไม่จบสิ้น