stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คาร์ล วิลเฮ็ล์ม เชเลอ

| คาร์ล วิลเฮ็ล์ม เชเลอ |
| --- | --- |

เกิด: 9 ธันวาคม ค.ศ. 1742(1742-12-09) ชตราลซุนท์, สวีดิชพอเมอเรเนีย (ปัจจุบันอยู่ในเยอรมนี)
เสียชีวิต: 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1786(1786-05-21) (43 ปี) เชอปิง สวีเดน
สัญชาติ: เยอรมัน-สวีเดน
มีชื่อเสียงจาก: ค้นพบออกซิเจนและธาตุอื่น ๆ
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมี
 
คาร์ล วิลเฮ็ล์ม เชเลอ (เยอรมัน: Carl Wilhelm Scheele; 9 ธันวาคม ค.ศ. 1742 – 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1786) เป็นนักเคมีและเภสัชกรชาวเยอรมัน-สวีเดน ผู้ได้รับฉายา "เชเลอผู้อาภัพ" จากนักเขียน ไอแซค อสิมอฟ จากการค้นพบทางเคมีหลายอย่างแต่ไม่ได้รับการยกย่องในช่วงชีวิตของเขา เชเลอเป็นผู้ค้นพบธาตุออกซิเจน, คลอรีน, ทังสเตน และสารประกอบอินทรีย์อื่น ๆ เช่น กรดยูริก, กรดแล็กติก, กรดออกซาลิก และ กลีเซอรอล
คาร์ล วิลเฮ็ล์ม เชเลอ เกิดเมื่อ ค.ศ. 1742 ที่เมืองชตราลซุนท์ (ในขณะนั้นเป็นดินแดนของสวีเดน) ทางตอนเหนือของเยอรมนีในปัจจุบัน พออายุได้ 14 ปี เขาก็ถูกส่งไปที่กอเทนเบิร์กเพื่อเรียนรู้งานด้านเภสัชกรรม เชเลอทำงานอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 8 ปี โดยศึกษางานของนักเคมีคนอื่นไปด้วย โดยเฉพาะเกออร์ค แอ็นสท์ ชตาล ผู้คิดทฤษฎีโฟลจิสตัน ซึ่งส่งผลต่องานของเขาในเวลาต่อมา
หลังจากนั้น เชเลอก็ไปทำงานร่วมกับอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยลุนด์และเดินทางไปที่สต็อกโฮล์มเพื่อรับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านเคมี จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1770 เชเลอก็ไปเป็นผู้อำนวยการห้องปฏิบัติการที่อุปซอลา ที่นั่น เขาได้ทำการทดลองโดยให้ความร้อนกับสารต่าง ๆ เช่น เมอร์คิวริกออกไซด์, ซิลเวอร์คาร์บอเนต, ดินประสิว จนพบว่าสารเหล่านี้ให้ก๊าซชนิดหนึ่งที่เขาเรียกว่า "fire air" และต่อมารู้จักในชื่อ "ออกซิเจน" นอกจากนี้เขายังค้นพบธาตุแบเรียม (1772), คลอรีน (1774), โมลิบดีนัม (1778) และทังสเตน (1781) และสารประกอบอื่น ๆ เช่น กรดซิตริก, กรดแล็กติก, กลีเซอรอล, ไฮโดรเจนไซยาไนด์, ไฮโดรเจนฟลูออไรด์, ไฮโดรเจนซัลไฟด์ (1777) และยังค้นพบวิธีการผลิตฟอสฟอรัสในเชิงอุตสาหกรรม ทำให้สวีเดนกลายเป็นหนึ่งในประเทศผู้ผลิตไม้ขีดไฟที่สำคัญของโลก
จากการทดลองต่าง ๆ ทำให้สุขภาพของเชเลอย่ำแย่ลง เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1786 ขณะมีอายุได้ 43 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คาร์ล วิลเฮ็ล์ม เชเลอ
คาร์ล ลาเกอร์เฟ็ลท์

| คาร์ล ลาเกอร์เฟ็ลท์ |
| --- | --- |
ลาเกอร์เฟ็ลท์ใน ค.ศ. 2014
เกิด: คาร์ล อ็อทโท ลาเกอร์เฟ็ลท์ 10 กันยายน ค.ศ. 1933(1933-09-10) ฮัมบวร์ค เยอรมนี
เสียชีวิต: 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019(2019-02-19) (85 ปี) เนอยี-ซูร์-แซน ฝรั่งเศส
สัญชาติ: เยอรมัน
การศึกษา: St. Annes School
ค่าย:   Fendi (1965–2019)  Chanel (1983–2019)  Karl Lagerfeld (1984–2019)   Other labels Jean Patou (1958–1963)  Chloé (1963–1978, 1992–1997)  H&M (2004)  Hogan (2011)  Macy's (2011)  Falabella (2017)  
บิดามารดา: อ็อทโท ลาเกอร์เฟ็ลท์ (บิดา) เอลีซาเบ็ท ลาเกอร์เฟ็ลท์ (มารดา)
ลายมือชื่อ

คาร์ล อ็อทโท ลาเกอร์เฟ็ลท์ (เยอรมัน: Karl Otto Lagerfeld; 10 กันยายน ค.ศ. 1933 – 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019) เป็นนักออกแบบแฟชั่นชาวเยอรมัน เขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของชาเนลซึ่งเป็นบริษัทแฟชั่นของฝรั่งเศสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1983 จนกระทั่งเขาเสียชีวิต และเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของเฟนดีซึ่งเป็นบริษัทแฟชั่นขนสัตว์ของอิตาลี และยังเคยร่วมมือกับโครงการด้านแฟชั่นและศิลปะหลายโครงการ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
คาร์ล ฟรีดริช เฮ็งเคิล

คาร์ล ฟรีดริช เฮ็งเคิล ในปี ค.ศ. 1900
คาร์ล ฟรีดริช เฮ็งเคิล (เยอรมัน: Karl Friedrich Henckell; 17 เมษายน ค.ศ. 1864, ฮันโนเฟอร์ – 30 กรกฎาคม 1929) เป็นนักประพันธ์และกวีชาวเยอรมัน
ผลงาน

Skizzenbuch (1884)
Strophen (1887)
Diorama (1889); a collected edition in 1898
Gipfel und Gründe (1904)
Mein Lied (1906)
Schwingungen (1907)
Im Weitergehn (1911)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คาร์ล ฟรีดริช เฮ็งเคิล
German Wikisource has original text related to this article: Karl Henckell
Karl Henckell website[ลิงก์เสีย] maintained in German by Monsalvat Verlags, Zurich
คาร์ล เบิม

| คาร์ล เบิม |
| --- | --- |

เกิด: 28 สิงหาคม ค.ศ. 1894(1894-08-28) กราซ, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
เสียชีวิต: 14 สิงหาคม ค.ศ. 1981(1981-08-14) (86 ปี) ซัลทซ์บวร์ค, ประเทศออสเตรีย
สัญชาติ: ออสเตรีย
อาชีพ: วาทยกร
คาร์ล เอากุสท์ เลโอโพลด์ เบิม (เยอรมัน: Karl August Leopold Böhm) เป็นวาทยกรชาวออสเตรีย มีความชำนาญในการควบคุมเพลงของโมทซาร์ท, วากเนอร์ และชเตราส์ เขาเกิดในครอบครัวนักกฎหมาย และตัวเขาเองก็จบปริญญาเอกด้านกฎหมายก่อนที่จะเริ่มศึกษาด้านดนตรี เขาสมัครเรียนในสถาบันดนตรีในกรุงเวียนนา เขาเริ่มเป็นผู้ช่วยฝึกสอนที่เมืองบ้านเกิดในปี ค.ศ. 1917 ก่อนที่จะได้เป็นวาทยกรผู้ช่วยในปี 1919 และเป็นวาทยากรเต็มตัวในปี 1920
ในปี 1933 เขาได้ทำการแสดงที่กรุงเวียนนาเป็นครั้งแรกด้วยบทเพลงของวากเนอร์ และในปี 1934 ก็ได้เป็นวาทยกรเอกของเซ็มเพอร์โอเพอร์ในนครเดรสเดิน และดำรงตำแหน่งนี้ไปจนถึงปี 1942 ช่วงเวลานี้เองที่เป็นช่วงเวลาสำคัญของเขา เขาได้มีโอกาสได้ขึ้นแสดงบทเพลงของชเตราส์เป็นครั้งแรกซึ่งสร้างชื่อเสียงแก่เขาอย่างมาก
แม้เบิมจะไม่ได้เป็นสมาชิกพรรคนาซี แต่เขาก็สนับสนุนฮิตเลอร์และระบอบนาซีอย่างเปิดเผย นั่นเองทำให้หลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุด เขาถูกสั่งพักงานเป็นเวลาสองปีจากมาตรการขจัดระบอบนาซี
คาร์ล ริทเทอร์

คาร์ล ริทเทอร์ (ภาพพิมพ์หิน)
คาร์ล ริทเทอร์ (เยอรมัน: Carl Ritter; 7 สิงหาคม ค.ศ. 1779  – 28 กันยายน ค.ศ. 1859) เป็นนักภูมิศาสตร์ชาวเยอรมันร่วมสมัยกับอเล็คซันเดอร์ ฟ็อน ฮุมบ็อลท์ เขาเป็นหนึ่งในผู้ริเริ่มภูมิศาสตร์ยุคนวนิยมและเป็นผู้ครอบครองตำแหน่งอาจารย์ด้านภูมิศาสตร์คนแรกของมหาวิทยาลัยเบอร์ลินตั้งแต่ ค.ศ. 1825 จนกระทั่งเสียชีวิต
ประวัติ

คาร์ล ริทเทอร์ เกิดที่เมืองเควดลินบวร์คโดยเป็นบุตรหนึ่งในหกคนของเอ็ฟ. เว. ริทเทอร์ นายแพทย์ผู้เป็นที่นับหน้าถือตาของเมือง
พ่อของริทเทอร์เสียชีวิตเมื่อเขาอายุได้สองปี เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนชเน็พเฟินทาลซัลทซ์มันเมื่ออายุห้าปี การสอนในโรงเรียนมุ่งเน้นถึงการศึกษาธรรมชาติ (เห็นได้ชัดว่าได้รับอิทธิพลจากงานเขียนของฌ็อง-ฌัก รูโซ เกี่ยวกับการศึกษาของเด็ก) ประสบการณ์จากโรงเรียนมีอิทธิพลต่อความคิดของริทเทอร์ตลอดชั่วชีวิตของเขา ซึ่งเขาให้ความสนใจเกี่ยวกับวิธีการศึกษาแบบใหม่รวมถึงโยฮัน ไฮน์ริช เพ็สทาล็อทซี อันที่จริงงานเขียนจำนวนของริทเทอร์เองก็ใช้หลักขั้นตอนในการสอนของเพ็สทาล็อทซีด้วยเช่นกัน
หลังจากจบการศึกษา ริทเทอร์ได้รับการแนะนำให้รู้จักกับเบทมัน ฮ็อลเวค นายธนาคารในแฟรงก์เฟิร์ต ฮ็อลเวคให้ริทเทอร์เป็นครูสอนพิเศษให้กับลูก ๆ ของเขา ในขณะเดียวกันเขาก็ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยฮัลเลอโดยฮ็อลเวคเป็นผู้สนับสนุนค่าใช้จ่าย เขาเริ่มเป็นครูสอนพิเศษตั้งแต่ ค.ศ. 1798 และประกอบอาชีพนี้เป็นระยะเวลาสิบห้าปี ช่วงระหว่าง ค.ศ. 1814–1819 ขณะที่เขาอยู่ในเกิททิงเงินเพื่อทำการสอนลูกศิษย์เป็นช่วงที่เขาได้เริ่มศึกษาภูมิศาสตร์ด้วยตนเอง เขาหมั้นหมายและแต่งงานกับลิลลี คราเมอร์ จากดูเดอร์ชตัท และได้เขียนและตีพิมพ์หนังสือสองเล่มแรกของเขาชื่อ ภูมิศาสตร์ (Erdkunde)
ใน ค.ศ. 1819 เขาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์ที่แฟรงก์เฟิร์ต และในปี ค.ศ. 1820 เขาได้รับการแต่งตั้งให้ทำการสอนประวัติศาสตร์ในมหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ริทเทอร์ได้รับปริญญาเอกใน ค.ศ. 1821 และได้รับการแต่งตั้งเป็น ศาสตราจารย์พิเศษ (professor extraordinarius) ใน ค.ศ. 1825 เขายังสอนที่วิทยาลัยการทหารที่อยู่ใกล้กัน เขาให้ความสนใจอย่างยิ่งเกี่ยวกับการสำรวจแอฟริกาและติดต่อกับนักวิชาการชาวอังกฤษและแวดวงวิทยาศาสตร์อย่างเช่นราชสมาคมภูมิศาสตร์อย่างต่อเนื่อง เขาเป็นหนึ่งในครูของนักสำรวจไฮน์ริช บาร์ท ผู้เดินทางไปยังแอฟริกาเหนือและแอฟริกาตะวันตกในนามของรัฐบาลอังกฤษเพื่อเจรจาสนธิสัญญาว่าด้วยการการหยุดค้าทาสในเส้นทางการค้าข้ามทะเลทรายสะฮารา โดยริทเทอร์เองนั้นอุทิศต่อการต่อต้านการถือครองทาสในเยอรมนี
ใน ค.ศ. 1822 ริทเทอร์ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งปรัสเซีย และใน ค.ศ. 1824 เขาได้เข้าเป็นสมาชิกสมทบของสมาคมเอเชียแห่งปารีส (Société Asiatique de Paris) ใน ค.ศ. 1828 เขาได้ก่อตั้งสมาคมภูมิศาสตร์แห่งเบอร์ลิน (Gesellschaft für Erdkunde zu Berlin) เขาได้รับตำแหน่งสมาชิกกิตติมศักดิ์ต่างประเทศของสถาบันศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์อเมริกัน (American Academy of Arts and Sciences) ใน ค.ศ. 1849 และได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้าของราชสถาบันการทำแผนที่แห่งปรัสเซียใน ค.ศ. 1856 เขาเสียชีวิตที่เบอร์ลินใน ค.ศ. 1859
คาร์ล ออร์ฟ

คาร์ล ออร์ฟ กับลีเซอล็อทเทอ ฮ็อลทซ์ไมส์เทอร์ ใน ค.ศ. 1956
คาร์ล ไฮน์ริช มารีอา ออร์ฟ (เยอรมัน: Carl Heinrich Maria Orff) เป็นคีตกวีชาวเยอรมัน เกิดที่นครมิวนิก เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1895 เสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1982 ที่นครมิวนิกเช่นกัน ออร์ฟเป็นหนึ่งในคีตกวีที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ความสำเร็จของเขามีอิทธิพลอย่างมากในสาขาดนตรีศึกษาอีกด้วย เขาเป็นที่รู้จักจากผลงานประพันธ์เพลง คาร์มินา บูรานา ใน ค.ศ. 1937
ออร์ฟเชื่อว่าดนตรี การเคลื่อนไหว และคำพูด เป็นสิ่งที่แยกออกจากกันไม่ได้ ทั้งสามสิ่งรวมกันเป็นเอกภาพซึ่งออร์ฟเรียกว่า "ดนตรีเบื้องต้น" (elelmental music) คำว่า "ดนตรีเบื้องต้น" นี้ ออร์ฟหมายถึง การแสดงออกทางดนตรีของบุคคลที่เป็นไปโดยธรรมชาติ ออร์ฟได้สังเกตจากเด็กในสภาวะแวดล้อมปรกติไม่มีกฎเกณฑ์อะไรบังคับ เด็กจะใช้ดนตรี การเคลื่อนไหว และภาษาพูดไปพร้อมกัน เด็กที่กำลังเต้นรำจะร้องเพลงไปด้วย เมื่อเด็กร้องเพลงเขาก็มักจะเคลื่อนไหวไปตามจังหวะเสียงเพลง
ออร์ฟยอมรับทฤษฎีที่ว่า ประวัติศาสตร์ดนตรีย่อมแสดงตัวของมันอยู่ในพัฒนาการชีวิตของแต่ละคน เขาได้ย้อนกลับไปพิจารณาในยุคต้นของการก่อเกิดวัฒนธรรม ที่คนทั่วไปใช้ดนตรีเป็นสิ่งแสดงความรู้สึกของตนเองโดยไม่ต้องได้รับการฝึกฝน การเคลื่อนไหวและการพูด มักจะรวมอยู่ด้วยกันอย่างแยกไม่ออกกับดนตรีที่ใช้แสดงความรู้สึกเหล่านั้น ออร์ฟใช้กรณีของเด็กเล็กมาเปรียบเทียบกับคนป่าคนเถื่อนที่ไม่ได้รับการฝึกฝนดนตรีมาก่อน เขาเชื่อว่าการศึกษาดนตรีควรจะเริ่มด้วยความรู้ที่ง่าย ๆ จากเพลงง่าย ๆ และพัฒนาขึ้นไปสู่ดนตรีที่ซับซ้อนหรือบทเพลงที่ยากขึ้น ด้ วยข้อสรุปนี้ ออร์ฟได้วางแผนการศึกษาที่เป็นขั้น ๆ ต่อเนื่องกันโดยมีโครงสร้างเริ่มจากสิ่งที่ง่ายที่สุด แล้วสอนเพิ่มเติมไปสู่สิ่งที่ซับซ้อนที่สุด แผนการศึกษาของออร์ฟเช่นนี้ได้รับการยอมรับเป็นอย่างสูง ออร์ฟเรียกแนวคิดในการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนของเขาว่า "ชูลแวร์ค" (Schulwerk)
ชูลแวร์คของออร์ฟนั้น เขากล่าวว่าควรเริ่มต้นใช้กับเด็กวัยต้น ๆ และควรใช้ประสบการณ์ของตัวเด็กเองเป็นสื่อการสอนดนตรี เช่น ชื่อของเด็ก คำง่าย ๆ ที่คุ้นเคย เป็นต้น ออร์ฟเห็นว่าจังหวะเป็นส่วนประกอบสำคัญที่สุดของดนตรี (Rhythm is strongest of the elements of music) การแสดงออกของมนุษย์ที่เป็นธรรมชาติที่สุดและสามัญที่สุดคือการใช้จังหวะ เขาได้สอนความคิดเรื่องจังหวะโดยผ่านคำพูดและการเคลื่อนไหว ออร์ฟมีความคิดเช่นเดียวกันดาลโครซ ที่ว่าการเรียนเครื่องดนตรีต่าง ๆ นั้น ควรจะตามหลังพัฒนาการของทักษะพื้นฐานที่จำเป็นทางดนตรี อันได้แก่
การฟัง
การคุ้นเคยจนจำขั้นคู่ของทำนองเพลง และการร้องทำนองเพลง (melodic interval)
การคุ้นเคยจนจำและการปฏิบัติแบบแผนของจังหวะ (rhythmic patterns)
ดนตรีเบื้องต้นตามแนวคิดของออร์ฟ

ดนตรีเบื้องต้นตามแนวคิดของออร์ฟ ตั้งอยู่บนรากฐานของการปฏิบัติการสื่อสารในเด็ก (communicative performance) และเน้นความเป็นตัวของตัวเองเป็นอย่างมาก อุปกรณ์เพลงต่าง ๆ ได้มาจากความคิดของเด็กเอง โดยมีบทเพลงของชูลแวร์คซึ่งมีรูปแบบของทำนองและจังหวะ ที่ถูกออกแบบอย่างดีเป็นตัวอย่างเพลงของเด็ก ซึ่งเรียบง่ายถูกกับจริตของเด็ก เป็นธรรมชาติ และมีการใช้ร่างกายประกอบเหมือนการเล่นของเด็ก ดนตรีเบื้องต้นของออร์ฟได้รับการพัฒนามาจากข้อสรุปที่ว่า เด็กจะเป็นผู้แสดงถึงพัฒนาการทางดนตรีของมนุษยชาติ จากประสบการณ์และพัฒนาการทางดนตรีของเด็กเอง ประสบการณ์ดนตรีของเด็กจะเรียบง่าย เช่น การกู่ร้อง การท่องบทร้องเล่น การกระทืบเท้า และตบมือ ในดนตรีเบื้องต้นนั้น การพูด การร้องเพลง และการเคลื่อนไหวไม่สามารถแยกออกจากกัน แต่จะหลอมรวมกัน เหมือนกับการแสดงออกทางดนตรีโดยธรรมชาติอันแท้จริงนั่นเอง
ในระบบการสอนของออร์ฟ การสร้างสรรค์ (creativity) ถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ออร์ฟเปิดโอกาสให้มีการสร้างสรรค์แบบต่อเนื่องหลายแบบ เด็กจะสำรวจเสียงของคำ ทำนองเพลง และเสียงเครื่องดนตรี เขาจะเลือกแบบแผนของจังหวะและทำนองจากตัวอย่าง และใช้มันประดิษฐ์ดนตรีประกอบ บทขึ้นต้น บทจบ หรือบางทีเขาอาจจะแต่งทั้งเพลงเลยก็ได้ กิจกรรมการสอนขั้นต้นก็เหมือนการเล่นเกมประกอบดนตรี ครูจะต้องคอยช่วยนักเรียนในการจดโน้ตที่เด็กคิดแต่งขึ้น วิจารณ์และช่วยปรับปรุงเพลงนั้น พร้อมทั้งสอดแทรกความรู้
ควร์ท ดาลือเกอ

| ควร์ท ดาลือเกอ |
| --- | --- |
Kurt Daluege


ผู้บัญชาการตำรวจรักษาความสงบ
ดำรงตำแหน่ง 26 มิถุนายน 1936 – 31 สิงหาคม 1943
ก่อนหน้า: ไม่มี
ถัดไป: อัลเฟรท วึนเนินแบร์ค
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 15 กันยายน ค.ศ. 1897(1897-09-15) ครอยท์บวร์ค, ไซลีเซียบน, จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 24 ตุลาคม ค.ศ. 1946(1946-10-24) (49 ปี) ปราก ประเทศเชโกสโลวาเกีย
เชื้อชาติ: เยอรมัน
พรรคการเมือง: พรรคนาซี
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเทคนิคเบอร์ลิน
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  เยอรมนี  ไรช์เยอรมัน
สังกัด: กองทัพปรัสเซีย ชุทซ์ชตัฟเฟิล
ยศ: นายกลุ่มใหญ่ (SS-Oberst-Gruppenführer)
ผ่านศึก: สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สงครามโลกครั้งที่สอง
รางวัล: กางเขนเหล็ก เครื่องหมายบาดเจ็บ-->

ควร์ท มัคส์ ฟรันทซ์ ดาลือเกอ (เยอรมัน: Kurt Max Franz Daluege) เป็นผู้บังคับการตำรวจรักษาความสงบของนาซีเยอรมนี และเป็นรักษาการผู้อารักขาโบฮีเมียและโมราเวียต่อจากไรน์ฮาร์ท ไฮดริช ที่ถูกลอบสังหารในปี ค.ศ. 1942 ดาลือเกอออกคำสั่งให้มีมาตรการบทตอบโต้การลอบสังหารไฮดริชอย่างรุนแรง หนึ่งในมาตรการนั้นคือการสังหารหมู่ที่ลิดยิตแซ ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองยุติลง เขาได้ถูกจับกุมและส่งตัวไปยังเชโกสโลวาเกีย ต่อสู้คดี ถูกตัดสินและลงโทษด้วยการประหารชีวิตในปี ค.ศ. 1946
| ด ค กพลเอกอาวุโสและพลเรือเอกอาวุโสแห่งนาซีเยอรมนี |
| --- | --- |
พลเอกอาวุโส (กองทัพบก):  วิลเฮ็ล์ม อาดัม  ฮันส์-เยือร์เกิน ฟ็อน อาร์นิม  ลูทวิช เบ็ค  โยฮันเนิส บลัสโควิทซ์  เอดูอาร์ท ดีเทิล  ฟรีดริช ด็อลมัน  นิคโคเลาส์ ฟ็อน ฟัลเคินฮอสท์  โยฮันเนิส ฟรีสเนอร์  แวร์เนอร์ ฟ็อน ฟริทช์  ฟรีดริช ฟร็อม  ไฮนทซ์ กูเดรีอัน  ควร์ท ฮาเซอ  ฟรันทซ์ ฮัลเดอร์  Kurt von Hammerstein-Equord  โยเซ็ฟ ฮาร์เพอ  ก็อทฮาร์ท ไฮน์รีตซี  วัลเทอร์ ไฮทซ์  คาร์ล ฮิลเพิร์ท  เอริช เฮิพเนอร์  คาร์ล-อาด็อล์ฟ ฮ็อลลิท  แฮร์มัน โฮท  ฮันส์-วาเล็นทีน ฮูเบอ  แอร์วีน เยเน็คเคอ  อัลเฟรท โยเดิล  เกออร์ค ลินเดอมัน  เอเบอร์ฮาร์ท ฟ็อน มัคเคินเซิน  แอร์ฮาร์ท เราส์  เกออร์ค-ฮันส์ ไรน์ฮาร์ท  Lothar Rendulic  ริชชาร์ท รูอ็อฟ  ฮันส์ ฟ็อน ซัลมูท  รูด็อล์ฟ ชมิท  อ็อยเกน ริทเทอร์ ฟ็อน โชเบิร์ท  อาด็อล์ฟ ชเตราส์  คาร์ล ชเตร็คเคอร์  Heinrich von Vietinghoff  วัลเทอร์ ไวส์  ควร์ท ไซทซ์เลอร์ 
พลเอกอาวุโส (กองทัพอากาศ):  Otto Deßloch  อุลริช เกราเอิร์ท  ฮันส์ เย็ชช็อนเน็ค  อัลเฟรท เค็ลเลอร์  กึนเทอร์ คอร์เทิน  Bruno Loerzer  อเล็คซันเดอร์ เลอร์  กึนเทอร์ รือเดิล  ควร์ท ชตูเด็นท์  ฮันส์-เยือร์เกิน ชตุมพฟ์  แอ็นสท์ อูเด็ท  ฮูแบร์ท ไวเซอ 
พลเรือเอกอาวุโส:  ค็อนราท อัลเบร็ชท์  แฮร์มัน เบิม  ร็อล์ฟ คาลส์  ฮันส์-เกออร์ค ฟ็อน ฟรีเดอบวร์ค  Oskar Kummetz  วิลเฮ็ล์ม มาร์ชัล  อัลเฟรท ซาลเว็ชเทอร์  อ็อทโท ชนีวินท์  อ็อทโท ชุลท์เซอ  Walter Warzecha  Karl Witzell 
เอ็สเอ็ส-โอเบิร์ช-กรุพเพินฟือเรอร์:  ควร์ท ดาลือเกอ  เซ็พ ดีทริช  เพาล์ เฮาเซอร์  ฟรันทซ์ ซาเวอร์ ชวาทซ์
คาร์ล อเล็คซันเดอร์ แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค

คาร์ล อเล็คซันเดอร์ แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค (เยอรมัน: Carl Alexander Großherzog von Sachsen-Weimar-Eisenach) ประสูติเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1818 เป็นพระโอรสในคาร์ล ฟรีดริช แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค กับแกรนด์ดัชเชสมาเรีย ปาวลอฟนา แห่งรัสเซีย (ค.ศ. 1786-1859) ทรงเป็นพระราชนัดดาใน จักรพรรดิพอลที่ 1 แห่งรัสเซีย ทั้งนี้พระองค์ยังทรงเป็นพระบุตรที่ดำรงพระชนม์ชีพเป็นพระองค์สุดท้ายของพระบิดาและพระมารดา เมื่อทรงเจริญพระชันษา ด้วยพระสิริโฉมงดงามและความหล่อของพระองค์กระจายไปทั่วทวีปยุโรป ทำให้บรรดาเจ้าขุนมูลนายของรัฐและประเทศใหญ่ๆ ต้องการให้เสกสมรสกับพระธิดาหรือพระราชธิดาของแต่ละพระองค์ หวังเชื่อความสัมพันธ์ของ 2 ประเทศ ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน เคยกล่าวถึงความงามของพระองค์ว่า
ฉันหลงรักเจ้าชายหนุ่มรูปงาม เขางามมากกว่าที่เคยพบ
ใน สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย พระองค์ทรงเป็นกองกำลังสำคัญที่ร่วมออกรบ และทรงเป็นผู้นำทัพ และเมื่อทรงชนะแล้ว รัฐบาลได้ถวายพระเกียรติยศ เงินทองมากมาย จนทำให้ ไวมาร์ รัฐของพระองค์มีความเจริญรุ่งเรืองมากมาย
พระองค์ทรงกลายเป็น  แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค  หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระบิดาเมื่อปี ค.ศ. 1853
เสกสมรส

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงโซฟีแห่งเนเธอร์แลนด์ พระญาติของพระองค์ เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1815 พระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น แกรนด์ดัชเชสรัชทายาทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค มีพระโอรส-ธิดาดังนี้
คาร์ล เอากุสท์ แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค
เจ้าหญิงมารี อเล็คซันดรีน แห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค
เจ้าหญิงอันนา โซฟี
เจ้าหญิงเอลีซาเบ็ทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค
แกรนด์ดยุกคาร์ล อเล็คซันเดอร์ สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1901 สิริพระชันษา 82 ปี
อนึ่ง พระองค์ทรงเป็นพระอนุชาใน เอากุสตาแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค เป็นพระราชมาตุลา (น้าชาย)ใน จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี
คาร์ล แชร์นี

คาร์ล แชร์นี
คาร์ล แชร์นี (เยอรมัน: Carl Czerny) เป็นคีตกวีชาวออสเตรีย เกิดที่กรุงเวียนนา เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2334 (ค.ศ. 1791) และเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2400 (ค.ศ. 1857)
บิดาของแชร์นีเป็นนักเปียโนผู้เก่งกาจ ผู้ซึ่งการเล่นเครื่องดนตรีชิ้นนี้ให้แก่เขา ด้วยการเรียนที่มีบิดาเป็นครู คาร์ลสามารถเล่นบทเพลงหลายบทได้อย่างขึ้นใจ และเล่นได้มีคุณภาพขนาดปรมาจารย์ทางดนตรีคนหนึ่ง ระหว่างปี พ.ศ. 2343 (ค.ศ. 1800) ถึง พ.ศ. 2346 (ค.ศ. 1803) เขาได้เป็นศิษย์ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน ซึ่งบทเรียนจากเบทโฮเฟินนั้นจะเป็นประโยชน์แก่เขาในภายหลัง ความสามารถในการสอนของเขาพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว จนสามารถสอนบทเรียนที่สำคัญ ๆได้เมื่อเขาอายุได้เพียง 15 ปี ทำให้เขากลายเป็นครูสอนเปียโนที่เป็นที่ต้องการตัวมากคนหนึ่ง
แต่อย่างไรก็ดี เขาออกแสดงคอนเสิร์ตน้อยครั้งมาก เขาพอใจที่จะประพันธ์เพลง และสอนลูกศิษย์มากกว่า ซึ่งในบรรดาลูกศิษย์ของแชร์นีนั้น มีฟรันทซ์ ลิสท์ ผู้โด่งดังรวมอยู่ด้วย
แม้ว่าบทเพลงของแชร์นีบางบทจะไพเราะเสนาะหู คาร์ล แชร์นีกลับเป็นที่รู้จักในฐานะผู้แต่งบทเรียนทางเทคนิคจำนวนนับไม่ถ้วน (มากกว่า 600 โอปุส) ซึ่งไม่ได้โด่งดังด้วยความไพเราะ ดูเหมือนว่าแชร์นีจะหมกมุ่นอยู่กับการแกะเทคนิคยาก ๆ จากบทเพลงของเบทโฮเฟินออกมา เพื่อจะสามารถถ่ายทอดมันได้ดียิ่งขึ้นเสียมากกว่า
คาร์ล ฟ็อน เคลาเซอวิทซ์

| คาร์ล ฟ็อน เคลาเซอวิทซ์ |
| --- | --- |
รูปคนเหมือนขณะรับราชการปรัสเซีย โดยคาร์ล วิลเฮ็ล์ม วัค
ชื่อเกิด: คาร์ล ฟิลลิพ ก็อทฟรีท ฟ็อน เคลาเซอวิทซ์
เกิด: 1 มิถุนายน ค.ศ. 1780(1780-06-01) บวร์คไบมัคเดอบวร์ค ราชอาณาจักรปรัสเซีย
เสียชีวิต: 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1831(1831-11-16) (51 ปี) เบร็สเลา ราชอาณาจักรปรัสเซีย  (ปัจจุบันคือ วรอตสวัฟ ประเทศโปแลนด์)
รับใช้:  ราชอาณาจักรปรัสเซีย (1792–1808, 1813–31)  จักรวรรดิรัสเซีย (1812–1813)
ประจำการ: 1792–1831
ชั้นยศ: พลตรี
บังคับบัญชา: วิทยาลัยการสงครามปรัสเซีย
การยุทธ์: การล้อมไมนทซ์ สงครามนโปเลียน
คาร์ล ฟิลลิพ ก็อทฟรีท ฟ็อน เคลาเซอวิทซ์ (เยอรมัน: Carl Philipp Gottfried von Clausewitz) เป็นนายพลชาวเยอรมันปรัสเซีย ได้รับการยกย่องเป็นนักทฤษฎีทหารผู้ยิ่งใหญ่และเป็นบิดาแห่งวิชาการยุทธสมัยใหม่ เปรียบเป็นดั่งบุพพาจารย์แห่งกองทัพเยอรมัน
งานเขียนของเคลาเซอวิทซ์มุ่งเน้นพิเศษไปที่ "จิตใจ" (ในความหมายของยุคใหม่คือจิตวิทยาทหาร) และมุมมองทางการเมืองต่อสงคราม หนังสือชิ้นเอกของเขาเรื่อง ว่าด้วยสงคราม (Vom Kriege) ยังไม่แล้วเสร็จสมบูรณ์ยามที่เขาเสียชีวิต เคลาเซอวิทซ์เป็นพวกสัจนิยมในหลายแง่มุม ทั้งในแง่โรแมนติก หรือใช้การใช้ความคิดอย่างหนักไปกับบรรดาผู้มีเหตุผลแห่งยุคเรืองปัญญาในยุโรป
วิธีการโต้แย้งด้วยเหตุผลของเคลาเซอวิทซ์มีลักษณะที่คล้ายคลึงกับพวกเฮเกิล อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าเคลาเซอวิทซ์และเฮเกิลอาจรู้จักกันเป็นการส่วนตัว แต่ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าเคลาเซอวิทซ์ได้รับอิทธิพลมาจากแนวคิดของเฮเกิลหรือไม่ เคลาเซอวิทซ์เน้นย้ำเรื่องปฏิกิริยาการใช้เหตุผลของทหารต่อปัจจัยแวดล้อมที่หลากหลาย เขาสังเกตเห็นถึงพัฒนาการอันไม่คาดคิดซึ่งเกิดขึ้นภายใต้ "หมอกสงคราม" (คำอนุมานที่หมายถึงความคลุมเครือของข่าวสาร) ซึ่งนำไปสู่การตัดสินใจอันรวดเร็วของแม่ทัพที่ตื่นตัว เขามองประวัติศาสตร์ว่าเป็นการตรวจสอบสำคัญซึ่งภาวะนามธรรมที่ไม่สอดคล้องกับประสบการณ์ เขาแย้งว่า สงครามไม่อาจวัดปริมาณหรือรวบยอดเป็นแผนงาน เรขาคณิต และกราฟ
ประวัติ

เคลาเซอวิทซ์เกิดที่เมืองบวร์ค ใกล้กับเมืองมัคเดอบวร์คในราชอาณาจักรปรัสเซีย เขาเข้ารับราชการทหารปรัสเซียเมื่อปี 1792 ตั้งแต่อายุ 12 ขวบ ในชั้นยศฟาเนินยุงเคอร์ (Fahnenjunker) อันเป็นตำแหน่งที่เทียบได้กับยศนายสิบที่ทำหน้าที่ถือธงนำหน้าหน่วยทหาร และเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยการสงคราม (Kriegsakademie) ในกรุงเบอร์ลินเมื่อปี 1801 เคลาเซอวิทซ์ศึกษางานเขียนของนักปรัชญาคนสำคัญอย่างอิมมานูเอล คานต์ และชไลเออร์มัคเคอร์ และเป็นนักเรียนที่มีความโดดเด่นจนเป็นที่เข้าตาพันโทชาร์นฮอสท์ (หัวหน้าเสนาธิการใหญ่ปรัสเซียในอนาคต) เคลาเซอวิทซ์มักใช้เวลายามว่างศึกษาหาความรู้ทางวิชาทหารอยู่เสมอ โดยเน้นการศึกษาไปที่งานพระนิพนธ์ของพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 มหาราช ผู้เป็นจอมกษัตริย์การสงคราม
เคลาเซอวิทซ์มีส่วนร่วมในการทัพแม่น้ำไรน์ (1793–1794) เมื่อกองทัพปรัสเซียรุกรานฝรั่งเศสในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสและสู้รบในสงครามนโปเลียน เคลาเซอวิทซ์ในฐานะนายทหารคนสนิทของนายพลเจ้าชายเอสกุสท์ แฟร์ดีนันท์ เป็นหนึ่งในทหารปรัสเซีย 25,000 นายที่ตกเป็นเชลยเมื่อกองทัพผสมปรัสเซีย-ซัคเซินของจอมพลดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ ภายหลังพ่ายแพ้ต่อฝรั่งเศสในยุทธการที่เยนา–เอาเออร์ชเต็ท และถูกควบคุมตัวพร้อมกับเจ้าชายเอากุสท์จนถึงปี 1808 หลังเหตุการณ์นี้ เคลาเซอวิทซ์เกิดความคิดที่จะปฏิรูปกองทัพและประเทศปรัสเซีย
นิยามว่าด้วยสงคราม

ในตอนแรก เคลาเซอวิทซ์มองว่าสงครามเป็นที่สุดของ การแสดงอัตตาของประชาชน (Selbstbehauptung eines Volkes) เพื่อยืนยันสิทธิ์ ความคิด หรือความเชื่อของฝ่ายตน อย่างไรก็ตาม ในหลายปีต่อมา เคลาเซอวิทซ์ละทิ้งทัศนะคติดังกล่าวอย่างสิ้นเชิง และมองสงครามเป็นเพียงหนึ่งในเครื่องมือ
เขายังมองว่าสงครามไม่ได้หมายถึงการล้างบานศัตรู ไม่ใช่การเอาชนะ และไม่ใช่เรื่องศักดิ์ศรี สงครามเกิดขึ้นเพราะการเมือง ดังนั้นสงครามจึงเป็นเรื่องของการเมือง
กุสทัฟ มาเลอร์

| กุสทัฟ มาเลอร์   Gustav Mahler |
| --- | --- |
มาเลอร์ในปี 1907
เกิด: 07 กรกฎาคม ค.ศ. 1860(1860-07-07) คาลิชท์ จักรวรรดิออสเตรีย
เสียชีวิต: 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1911(1911-05-18) (50 ปี) เวียนนา จักรวรรดิออสเตรีย
อาชีพ: คีตกวี, วาทยกร

ลายมือชื่อ: 
กุสทัฟ มาเลอร์ (เยอรมัน: Gustav Mahler) เป็นคีตกวีชาวออสเตรีย-โบฮีเมีย และเป็นหนึ่งในวาทยกรผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในปลายยุคโรแมนติก เขาไม่เพียงแต่เป็นที่รู้จักในฐานะคีตกวีผู้สร้างสรรค์ซิมโฟนีที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น แต่ยังมีบทบาทสำคัญในฐานะวาทยกรผู้ทรงอิทธิพลต่อวงการดนตรีคลาสสิกในยุโรป มาห์เลอร์ได้ทิ้งรอยประทับที่ยิ่งใหญ่ในวงการดนตรีทั้งในฐานะคีตกวีและผู้ควบคุมวงที่มีความชำนาญอย่างยิ่ง
การเติบโตในครอบครัวชาวเยอรมันเชื้อสายยิวท่ามกลางความท้าทายทางเศรษฐกิจและการสูญเสียพี่น้องหลายคน มีผลลึกซึ้งต่อความคิดและอารมณ์ของมาเลอร์ ในช่วงครั้งหลังของชีวิต ความคิดของเขามักหมุนเวียนอยู่รอบเรื่องของชีวิต ความตาย และความหมายของการดำรงอยู่ เขาเผชิญกับความสูญเสียหลายครั้งในชีวิตส่วนตัว ไม่ว่าจะเป็นการเสียชีวิตของพี่น้องและลูกสาว รวมถึงสุขภาพที่อ่อนแอ สิ่งเหล่านี้ส่งผลต่อความคิดของมาเลอร์ ทำให้เขามองชีวิตด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง และผลงานของเขามักสะท้อนอารมณ์เหล่านี้ออกมา
มาเลอร์เชื่อว่าดนตรีเป็นเครื่องมือที่สามารถแสดงความรู้สึกและความคิดที่ลึกที่สุดของมนุษย์ได้ ผลงานของเขามักสะท้อนถึงการแสวงหาความหมายในชีวิต โดยใช้การผสมผสานระหว่างความสุข ความโศก และการต่อสู้ภายในจิตใจ นอกจากนี้ มาเลอร์ยังเป็นผู้เข้มงวดในงานศิลปะ เขามีวิสัยทัศน์ที่ชัดเจนและต้องการให้ผลงานของเขาเป็นไปตามมาตรฐานสูงสุดเสมอ ทำให้เขากลายเป็นคีตกวีที่สามารถสะท้อนอารมณ์และความคิดอย่างลึกซึ้ง
มาเลอร์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 1911 ที่เวียนนา หลังจากต่อสู้กับอาการป่วยอย่างหนัก แม้ว่าเขาลาจากโลกไป แต่ผลงานของเขายังคงเป็นที่รู้จักและยกย่องในวงการดนตรีคลาสสิกตลอดกาล
ประวัติ

กุสทัฟ มาเลอร์ เกิดในครอบครัวเชื้อสายยิวในหมู่บ้านคาลิชท์ (Kalischt) ราชอาณาจักรโบฮีเมีย ในจักรวรรดิออสเตรีย ปัจจุบันอยู่ในประเทศเช็กเกีย) บิดาของเขาชื่อ แบร์นฮาร์ท มาเลอร์ (Bernhard Mahler) เจ้าของโรงเหล้าขนาดเล็กในหมู่บ้าน ซึ่งเป็นธุรกิจที่ครอบครัวพยายามใช้ในการยกระดับฐานะทางเศรษฐกิจของตนเอง กุสทัฟเป็นลูกคนที่สองในจำนวน 14 คน แต่มีเพียง 6 คนเท่านั้นที่ไม่เสียชีวิตในวัยเด็ก ด้วยเหตุนี้เอง ชีวิตในวัยเด็กของเขาจึงแวดล้อมไปด้วยความสูญเสียและการเผชิญหน้ากับความตายอย่างต่อเนื่อง
ประวัติ > วัยเยาว์

เมื่อมาเลอร์อายุหนึ่งขวบ ครอบครัวย้ายไปอยู่ในเมืองอีเกลา (Iglau) ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่กว่า ควบคู่กับการเติบโตในครอบครัวที่มีความเข้มงวดทางศาสนาและมีวัฒนธรรมที่หลากหลาย มาเลอร์เริ่มสนใจดนตรีตั้งแต่ยังเด็ก และได้รับการสนับสนุนจากพ่อให้เรียนดนตรี แม้สภาพครอบครัวจะไม่ได้ร่ำรวยมาก แต่พ่อของเด็กชายมาเลอร์เล็งเห็นถึงพรสวรรค์ด้านดนตรีของลูกชาย เขาเริ่มเรียนเปียโนตั้งแต่อายุเพียงสี่ขวบ และเริ่มแสดงดนตรีครั้งแรกที่โรงละครประจำเมืองเมื่ออายุได้สิบขวบ พรสวรรค์ของเขาโดดเด่นจนทำให้ครอบครัวพาเขาไปยังกรุงเวียนนาเพื่อให้ได้ศึกษาในสถาบันที่ดีขึ้น
นอกจากการเรียนดนตรีแล้ว เด็กชายมาเลอร์ยังมีความสนใจในวรรณกรรมและปรัชญา ซึ่งเป็นสิ่งที่มีผลต่อแนวคิดและการสร้างสรรค์ดนตรีของเขาในเวลาต่อมา เขาชื่นชอบการอ่านวรรณกรรมของโยฮัน ว็อล์ฟกัง ฟ็อน เกอเทอ และฟรีดริช นีทเชอ แนวคิดทางวรรณกรรมและปรัชญาเหล่านี้ปรากฏเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อหาดนตรีที่ลึกซึ้งและสื่อถึงความหมายทางจิตวิญญาณในผลงานของมาเลอร์
ประวัติ > ศึกษาที่เวียนนา

หลังจากสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยคีตกรรมและศิลปกรรมการแสดงแห่งเวียนนา หนึ่งในสถาบันดนตรีที่มีชื่อเสียงที่สุดในยุโรปในขณะนั้น เขาเรียนเปียโนกับยูลิอุส เอ็พชไตน์ (Julius Epstein) และเรียนทฤษฎีดนตรีกับโรแบร์ท ฟุชส์ (Robert Fuchs) และฟรันซ์ เคร็น (Franz Krenn) ที่นี่ มาเลอร์ได้พัฒนาทักษะการประพันธ์เพลงและการแสดงดนตรีอย่างลึกซึ้ง รวมถึงได้สร้างเครือข่ายกับเพื่อนนักดนตรีและคีตกวีที่มีชื่อเสียงในวงการ
มาเลอร์เริ่มต้นอาชีพในฐานะวาทยกรในโรงละครโอเปราขนาดเล็ก เขาทำงานในหลายเมืองทั่วจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี เช่น บาทฮัล (Bad Hall), ลุบลิยานา (Ljubljana) และโอลมุทซ์ (Olomouc) ช่วงนี้เขาฝึกฝนทักษะการควบคุมวงและพัฒนาความสามารถในการจัดการกับคณะนักดนตรีและนักร้อง โดยเขามีความสามารถพิเศษในการทำให้วงดนตรีบรรเพลงด้วยพลังและความรู้สึกลึกซึ้ง มาเลอร์เริ่มมีชื่อเสียงเมื่อเขาได้รับตำแหน่งวาทยกรที่โรงโอเปราในเมืองคัสเซิล (Kassel) ในปี 1883 ที่นี่เขากำกับโอเปราจนมีชื่อเสียง และแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการตีความดนตรีที่ลึกซึ้งและความเป็นมืออาชีพในการจัดการวงดนตรี