stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา

“การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา” โดยฌ็อง-บาติสต์ อีซาแบ ราว ค.ศ. 1819 แม้ว่าผู้แทนจากทุกรัฐที่เข้าร่วมสงครามจะได้รับการเชิญมาประชุม แต่การต่อรองที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่เป็นไปโดย “สี่มหาอำนาจ” ซึ่งได้แก่บริเตน รัสเซีย ฝรั่งเศส และออสเตรีย
การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา (อังกฤษ: Congress of Vienna) คือ การประชุมราชทูตจากรัฐต่าง ๆ ในยุโรป มีรัฐบุรุษออสเตรีย เคลเมนส์ เวนเซิล ฟอน เมทเทอร์นิช (Klemens Wenzel von Metternich) เป็นประธาน ประชุมกันที่เวียนนาระหว่างเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1814 จนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1815 จุดประสงค์ของการประชุม คือ ตกลงกันในปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นจากสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส, สงครามนโปเลียน และการยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จุดประสงค์เป็นผลให้แผนที่ทางการเมืองของยุโรปต้องร่างใหม่หมด เป็นการก่อตั้งเขตแดนฝรั่งเศส, วอร์ซอของนโปเลียน, เนเธอร์แลนด์, รัฐต่าง ๆ ที่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธรัฐแห่งไรน์, จังหวัดแซกโซนีของเยอรมนีและดินแดนต่าง ๆ ของอิตาลี และก่อตั้งเขตอิทธิพล (spheres of influence) ซึ่งประกอบด้วยฝรั่งเศส ออสเตรีย รัสเซีย และบริเตนผู้มีหน้าที่ตัดสินปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในระดับท้องถิ่นหรือภูมิภาค "การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา" เป็นกลายมาเป็นโครงร่างแบบอย่างของการก่อตั้งสันนิบาตชาติและสหประชาชาติต่อมา ตามจุดประสงค์ของการแสวงหาความสันติสุขจากบรรดาภาคีสมาชิก
สาเหตุของการประชุมมาจากการพ่ายแพ้ของฝรั่งเศสและการยอมแพ้อย่างเป็นทางการในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1814 ที่เป็นการยุติสงครามที่ต่อเนื่องกันมาเป็นเวลาร่วมยี่สิบปี การต่อรองก็ยังคงดำเนินต่อไปแม้ว่าจะเกิดการต่อสู้ที่เกิดจากการเดินทางกลับมายึดอำนาจการครอบครองฝรั่งเศสคืนของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ระหว่างสมัยร้อยวัน (Hundred Days) ระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1815 "กิจการสุดท้าย" ของการประชุมคือการลงนามเก้าวันก่อนที่จักรพรรดินโปเลียนจะทรงพ่ายแพ้ในยุทธการที่วอเตอร์ลู (Battle of Waterloo) เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1815
สิ่งที่เป็นความพิเศษของการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาก็คือเป็นการชุมนุมที่มิใช้การประชุมอย่างเป็นทางการ ที่มิได้มีการประชุมเต็มคณะ (plenary session) การพบปะกันส่วนใหญ่เป็นไปอย่างไม่เป็นทางการ การพบกันตัวต่อตัว หรือการประชุมระหว่างมหาอำนาจฝรั่งเศส ออสเตรีย รัสเซีย และบริเตน และบางครั้งก็รวมปรัสเซียกับผู้แทนผู้เข้าร่วมประชุมผู้อื่น แต่จะอย่างไรก็ตาม การประชุมใหญ่แห่งเวียนนาก็เป็นเหตุการณ์แรกในประวัติศาสตร์ที่เป็นการประชุมระดับทวีปที่พยายามหาทางตกลงสนธิสัญญาร่วมกัน แทนที่จะใช้ผู้ถือสาส์นติดต่อกันระหว่างประเทศต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง แม้ว่าข้อตกลงจากการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาจะมีการเปลี่ยนแปลงบ้างหลังจากนั้น แต่ก็กลายเป็นโครงสร้างทางการเมืองระดับนานาชาติของยุโรปมาจนกระทั่งเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในปี ค.ศ. 1914
ที่มา

ความตกลงบางอย่างเริ่มขึ้นแล้วก่อนหน้าที่จะมีการประชุมในสนธิสัญญาปารีสระหว่างฝรั่งเศสกับสัมพันธมิตรที่หก (Sixth Coalition) และในสนธิสัญญาคีลซึ่งครอบคลุมปัญหาที่เกี่ยวกับสแกนดิเนเวีย สนธิสัญญาปารีสริเริ่มความคิดของการ "ประชุมทั่วไป" ที่ควรจะจัดขึ้นในกรุงเวียนนา และกล่าวว่าคำเชิญควรจะออกให้แก่ "ประเทศอำนาจทุกประเทศที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งสองฝ่ายในสงครามนี้"
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์ยุโรป
| ด ค กสนธิสัญญา (ดูเพิ่ม: รายชื่อสนธิสัญญาตั้งแต่ราว 1280 ก่อนคริสต์ศักราช ถึงปัจจุบัน) |
| --- | --- |
เนื้อหาสาระ (หมวดหมู่): สนธิสัญญาด้านอาวุธ  ·  สนธิสัญญาด้านพันธมิตรทางการทหาร  ·  สนธิสัญญาด้านสิ่งแวดล้อม  ·  สนธิสัญญาด้านสิทธิมนุษยชน  ·  สนธิสัญญาด้านทรัพย์สินทางปัญญา  ·  สนธิสัญญาด้านการค้า
ทวีปเกี่ยวข้อง: ทวีปอเมริกาใต้  ·  ทวีปอเมริกาเหนือ  ·  ทวีปเอเชีย  ·  ทวีปยุโรป  ·  ทวีปออสเตรเลีย  ·  ทวีปแอฟริกา
ประเทศเกี่ยวข้อง: อเมริกันอินเดียน  ·  อาร์เมเนีย  ·  ออสเตรเลีย  ·  ออสเตรีย  ·  แคนาดา  ·  จีน  ·  เช็กเกีย  ·  เดนมาร์ก  ·  อังกฤษ  ·  ฝรั่งเศส  ·  เยอรมนี  ·  จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  ·  ฮังการี  ·  อินเดีย  ·  อินโดนีเซีย  ·  อิตาลี  ·  ญี่ปุ่น  ·  เกาหลี  ·  ลิทัวเนีย  ·  เนเธอร์แลนด์  ·  จักรวรรดิออตโตมัน  ·  ปากีสถาน  ·  โปแลนด์  ·  โปรตุเกส  ·  รัสเซีย  ·  สเปน  ·  สหภาพโซเวียต  ·  สวีเดน  ·  สวิตเซอร์แลนด์  ·  ไทย  ·  ตุรกี  ·  สหราชอาณาจักร  ·  ยูเครน  ·  สหรัฐ  ·  ยูโกสลาเวีย
คริสต์ศตวรรษ: คริสต์ศตวรรษที่ 10  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 11  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 12  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 13  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 14  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 15  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 16  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 17  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 18  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 19  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 20  ·  คริสต์ศตวรรษที่ 21
บทความเกี่ยวข้อง: กฎหมายระหว่างประเทศ  ·  สงคราม  ·  การควบคุมอาวุธ  ·  ความตกลงว่าด้วยสิ่งแวดล้อม  ·  สิทธิมนุษยชน  ·  ทรัพย์สินทางปัญญา  ·  ความตกลงทางการค้า
สนธิสัญญา · ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ · กฎหมายระหว่างประเทศ · สงคราม  · ประวัติศาสตร์
ขนมไหว้พระจันทร์

| --- | --- |
ขนมไหว้พระจันทร์ไส้เมล็ดบัว
ประเภท: แป้งพาย
มื้อ: ของหวาน
แหล่งกำเนิด: จีน
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ส่วนผสมหลัก: เปลือก: มันหมู หรือน้ำมันพืช ไส้: ถั่วแดงหรือเม็ดบัว อาจใส่หรือไม่ใส่ส่วนผสมเพิ่มเติม
พลังงาน (ต่อหน่วยบริโภค 100 กรัม): ประมาณ 416 กิโลแคลอรี
 ตำราอาหาร: ขนมไหว้พระจันทร์   สื่อ: ขนมไหว้พระจันทร์
ขนมไหว้พระจันทร์ (อังกฤษ: Moon Cake; จีนตัวย่อ: 月饼; จีนตัวเต็ม: 月餅; พินอิน: yuè bĭng) เป็นขนมที่ทำขึ้นเพื่อใช้ในเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วง หรือเทศกาลไหว้พระจันทร์ (中秋節) ในคืนวันเพ็ญในเดือน 8 ตามปฏิทินจีน (กันยายนตามปฏิทินเกรกอเรียน)
ขนมไหว้พระจันทร์ เป็นของที่ใช้สำหรับเซ่นไหว้ดวงจันทร์ นับเป็นของสำคัญที่ใช้ในเทศกาลนี้ ลักษณะของขนมมีทรงกลม ลักษณะคล้ายขนมเค้ก ทำจากแป้งนวด แล้วกดใส่แป้นพิมพ์ที่มีลวดลายต่าง ๆ จากนั้นนำไปอบ และเคลือบผิวหน้าด้วยน้ำเชื่อม ภายในบรรจุไส้ต่าง ๆ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นธัญพืชต่าง ๆ อาทิ ทุเรียน, เมล็ดบัว, แมคคาเดเมีย, พุทราจีน เป็นต้น แต่ปัจจุบันก็ได้มีดัดแปลงใส่เนื้อสัตว์ต่าง ๆ เข้าไป เช่น กุนเชียง, ไข่เค็ม, หมูแฮม, หมูแดง, หมูหยอง เป็นต้น
ความเป็นมาของขนมไหว้พระจันทร์ คือ ในยุคปลายราชวงศ์หยวน ที่ชาวฮั่นถูกปกครองอย่างกดขี่โดยชาวมองโกล ชาวฮั่นเมื่อต้องการจะก่อกบฏต่อต้าน ด้วยการแอบสอดสาส์นไว้ในขนมชิ้นนี้ แล้วนำไปแจกจ่ายให้กับทุกบ้าน ในสาส์นมีข้อความว่า คืนนี้ในเวลายาม 3 จงสังหารทหารมองโกลพร้อมกัน อันนำมาซึ่งเอกราชของชาวฮั่น จนกลายเป็นประเพณีการรับประทานและไหว้ขนมไหว้พระจันทร์ในปัจจุบัน
ปัจจุบัน ขนมไหว้พระจันทร์ได้มีผู้ผลิตและจำหน่ายมากมายหลายแห่ง ได้มีการดัดแปลงใส่ไส้ต่าง ๆ เพิ่มขึ้นจากในอดีตมาก เช่น ช็อคโกแล็ต, ชาเขียว, คัสตาร์ด, อัลมอนด์ เป็นต้น หรือดัดแปลงไปเป็นแบบต่าง ๆ เช่น ดัดแปลงคล้ายขนมโมจิ หรือไอศกรีม และกลายมาเป็นธุรกิจสำคัญที่มีมูลค่าการตลาดและการแข่งขันสูงมากในช่วงเทศกาลนี้ในแต่ละปี
ในมาเลเซีย ขนมไหว้พระจันทร์เรียกว่า กูอิฮ์ บูลัน (kuih bulan) มีหลายไส้เช่นเดียวกับขนมไหว้พระจันทร์ในไทย
ขนอ่อน (ทารกแรกเกิด)

สำหรับขนสัตว์ปีกส่วนที่ฟูใต้ขนที่แข็งด้านนอก ดูที่ ขนอ่อน (สัตว์ปีก)
| Lanugo |
| --- | --- |

บัญชีจำแนกและลิงก์ไปภายนอก
ICD-10: Q84.2
ICD-9: 757.4
DiseasesDB: 30821
ขนอ่อน (อังกฤษ: lanugo) คือขนขนาดเล็ก อ่อนนุ่ม มักมีสีจาง ซึ่งพบบนร่างกายของทารก เป็นขนชนิดแรกที่จะถูกผลิตจากรากขนของทารกในครรภ์ ส่วนใหญ่จะเริ่มมีขึ้นเมื่อตั้งครรภ์ได้ 16 สัปดาห์ และเยอะที่สุดที่ประมาณ 20 สัปดาห์ ส่วนใหญ่จะหลุดร่วงไปที่อายุครรภ์ประมาณ 7-8 เดือน แต่บางครั้งก็พบได้ในทารกแรกเกิด โดยเฉพาะทารกที่เกิดก่อนกำหนด ซึ่งจะหลุดร่วงไปภายใน 2-3 สัปดาห์หลังเกิด
ธงชาติอิรัก

ธงชาติอิรักแบบปัจจุบัน   สัดส่วนธง 2:3
ธงชาติอิรัก (อาหรับ: علم العراق) มีการเปลี่ยนแปลงมาแล้วหลายครั้งจากความผันผวนทางการเมืองในประเทศ นับตั้งแต่การก่อตั้งประเทศใน พ.ศ. 2464 เป็นต้นมา ธงชาติแบบที่เปลี่ยนแปลงครั้งล่าสุดนี้ดัดแปลงจากธงชาติอิรัก พ.ศ. 2547–2551 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีแดง-ขาว-ดำ แบ่งตามแนวนอน มีความกว้างแต่ละแถบเท่ากัน กลางแถบสีขาวมีอักษรกูฟีย์ เขียนเป็นข้อความภาษาอาหรับว่า "อัลลอหุ อักบัร" แปลว่า พระอัลเลาะห์เจ้าทรงเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ทั้งนี้ เป็นการแก้ไขเพิ่มเติมโดยยกเอารูปดาวห้าแฉกสีเขียว 3 ดวงออกจากธงเดิมไป
ควรรู้ด้วยว่า ด้านคันธงของธงที่มีอักษรอาหรับจารึกอย่างธงนี้อยู่ทางด้านขวา ไม่ใช่ทางด้านซ้ายของผู้สังเกตอย่างธงปกติทั่วไป
ประวัติ > พ.ศ. 2464–2502

ธงชาติแบบแรกสุดของประเทศอิรัก กำหนดให้มีขึ้นเมื่อมีการจัดตั้งประเทศในปี พ.ศ. 2464 โดยเป็นรัฐอารักขาเมโสโปเตเมียของสหราชอาณาจักร ลักษณะเป็นธงสามสีพื้นสีดำ-ขาว-เขียว ที่ด้านคันธงมีรูปสี่เหลี่ยมคางหมูในแนวตั้งพื้นสีแดง (บางแบบก็เป็นรูปสามเหลี่ยมก็มี) ในพื้นสีแดงนั้นมีดาว 7 แฉก 2 ดวง เรียงกันในแนวตั้ง หมายถึงทั้ง 14 จังหวัดของราชอาณาจักรอิรักในขณะนั้น สังเกตได้ว่า ธงนี้มีความคล้ายคลึงกับธงชาติจอร์แดนเป็นอย่างมาก เนื่องจากว่าสีในธงทั้งหมดนั้น บรรดาเจ้าผู้ครองนคร (Hashemite leaders) ในการปฏิวัติอาหรับ ซึ่งเป็นผู้สถาปนาประเทศนี้ เป็นผู้เลือกให้ใช้ในธงชาติอิรัก ธงนี้มีการใช้มาตลอดสมัยที่อิรักปกครองด้วยระบอบกษัตริย์จนถึง พ.ศ. 2502 ซึ่งในหมู่พวกนิยมกษัตริย์ในอิรัก ก็ยังมีการใช้ธงนี้อยู่
ประวัติ > พ.ศ. 2502–2506

หลังจากการปฏิวัติเพื่อโค่นล้มระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ภายใต้การนำของอิบด์ อัล-คะริม กอซิม (Abdul Karim Qassim) ในปี พ.ศ. 2501 ประเทศอิรักก็ได้มีการออกกฎหมายเลขที่ 102 ค.ศ. 1959 ลงวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2502 ให้ใช้ธงชาติอย่างใหม่ของสหพันธรัฐอาหรับอิรักและจอร์แดน ซึ่งมีลักษณะเป็นธงสามสีแนวตั้ง พื้นสีดำ-ขาว-เขียว ที่กลางแถบสีขาวนั้นมีรูปดาว 8 แฉกสีแดง 1 ดวง ภายในมีวงกลมสีเหลือง ความหมายของสีดำและสีเขียวคือเป็นสีพันธมิตรอาหรับ ดวงตะวันสีเหลืองหมายถึงชนกลุ่มน้อยชาวเคิร์ด ส่วนดาว 7 แฉกสีแดงนั้นหมายถึงชนกลุ่มน้อยชาวอัสซีเรีย
ธงชาติแบบดังกล่าวนี้ ได้รับอนุญาตให้ใช้ชักในจังหวัดเคอร์ดิชสถาน ซึ่งเป็นเขตปกครองของชนกลุ่มน้อยชาวเคิร์ด ส่วนธงในรุ่นหลัง ซึ่งมีการใช้ในกลุ่มสมาชิกพรรคบะอัธ และกลุ่มสมาคมพันธมิตรอาหรับ ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้
ประวัติ > พ.ศ. 2506–2534

ต่อมาเมื่อรัฐบาลปฏิวัติของอิบด์ อัล-คะริม กอซิมถูกโค่นอำนาจโดยพรรคบะอัธ จึงได้มีการเปลี่ยนแปลงธงชาติอิรักอีกครั้งหนึ่ง ตามกฎหมายเลขที่ 28 ค.ศ. 1963 ลงวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ธงแบบใหม่นี้เป็นธงริ้วสามสีแนวนอนพื้นสีแดง-ขาว-ดำ มีดาว 5 แฉกสีเขียว 3 ดวง ในแถบสีขาว ซึ่งดาวสีเขียว 3 ดวงในธงนี้ สะท้อนให้เห็นถึงความปรารถนาของอิรักในการเข้าร่วมสหสาธารณรัฐอาหรับ อันเป็นสหภาพทางการเมืองช่วงสั้น ๆ ระหว่างอียิปต์และซีเรีย ภายหลังซีเรียซึ่งมีอุดมการณ์เดียวกับอิรักได้รับเอาธงชาติอิรักในยุคนี้ไปใช้เป็นธงชาติตัวเองจนถึงปี พ.ศ. 2514 เมื่อดาวสีเขียวบนธงชาติซีเรียถูกแทนที่ด้วยเหยี่ยวแห่งกุเรช ตราแผ่นดินของซีเรีย
ประวัติ > พ.ศ. 2534–2547

ในวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2534 ได้มีการเปลี่ยนแปลงธงชาติอิรักอีกครั้ง โดยธงชาติมีลักษณะคล้ายกับธงชาติยุค พ.ศ. 2506 แต่มีการเปลี่ยนนิยามความหมายของดาว 3 ดวงในธง ให้หมายถึงหลัก 3 ข้อคำขวัญของพรรคบะอษ์ คือ เอกภาพ เสรีภาพ สังคมนิยม (อาหรับ: Wahda, Hurriyah, Ishtirakiyah) และเพิ่มข้อความอักษรกูฟีย์ ภาษาอาหรับ แทรกระหว่างดาวสีเขียว 3 ดวงว่า "อัลลอหุ อักบัร" โดยประธานาธิบดีซัดดัม ฮุสเซน เป็นผู้ออกคำสั่งให้เพิ่มข้อความข้างต้น แม้จะไม่เป็นที่ยืนยันนัก แต่ก็มีการกล่าวกันว่า ข้อความอักษรกูฟีย์ดังกล่าวเป็นลายมือของซัดดัม ฮุสเซนเอง ทั้งยังมีอีกหลายคนตีความกันว่า ที่ซัดดัมทำเช่นนี้ก็เพื่อแสวงหาความสนับสนุนจากโลกอิสลามในช่วงสงครามอ่าวเปอร์เซียครั้งแรก (พ.ศ. 2534)
ประวัติ > พ.ศ. 2547–2551

หลังการสิ้นอำนาจของซัดดัมใน พ.ศ. 2547 ได้มีการเสนอธงชาติแบบใหม่ให้แทนธงเดิมในเดือนเมษายนปีเดียวกัน แต่ก็ไม่เคยมีการนำมาใช้แต่อย่างใด (ดูเพิ่มเติมข้างล่าง) ต่อมาในพิธีการส่งมอบอำนาจแก่รัฐบาลรักษาการของอิรัก เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2547 นั้น ได้มีการตกแต่งเวทีโดยใช้ธงซึ่งมีลักษณะคล้ายกันกับธงชาติแบบเดิม กล่าวคือ เป็นธงสามสีแนวนอนพื้นสีแดง-ขาว-ดำ กลางแถบสีขาวมีรูปดาวสีเขียว 3 ดวง ระหว่างดาวทั้งสามมีข้อความภาษาอาหรับ เขียนด้วยอักษรกูฟีย์ว่า "อัลลอหุ อักบัร" ในลักษณะเป็นอักษรตัวเหลี่ยมสมัยใหม่ ธงชาติอิรักแบบแก้ไขเพิ่มเติมนี้ได้มีการเชิญขึ้นสู่ยอดเสาที่สถานทูตอิรักในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐ เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2547
ดูเพิ่ม

ธงในประเทศอิรัก
ธงอัสซีเรีย
ธงเคิร์ด
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติอิรัก ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
Iraq unveils new national flag (BBC)
Controversial new Iraqi flag unfurled (al-Jazeera)
New Iraqi flag meets with public disapproval เก็บถาวร 2012-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Washington Post)
Iraqis unimpressed by flag design (BBC; refers to the sibling relationship between the al-Chaderchis, accusations of nepotism)
Burning with anger: Iraqis infuriated by new flag that was designed in London เก็บถาวร 2012-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (The Independent, reaction of Iraqis, sibling relationship)
| ด ค กธงชาติของประเทศและธงของดินแดนในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจียย  จอร์แดน  จีน  ญี่ปุ่น  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซียย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจานย  อาร์มีเนีย  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
ดินแดน:  ฮ่องกง  ชัมมูและกัศมีร์  เคอร์ดิสถาน  มาเก๊า  นากอร์โน-คาราบัคย  ไต้หวัน  สาธารณรัฐตุรกีแห่งไซปรัสเหนือ  อับฮาเซีย  เซาท์ออสซีเชีย 
องค์กรกีฬา:  ซีเกมส์  อาเซียนพาราเกมส์  สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย  สหพันธ์กีฬาเฟสปิก 
(ย) อาจจัดให้อยู่ในทวีปยุโรป
พ.ศ. 2464- 2502 (สัดส่วนธง: 1:2)
พ.ศ. 2502- 2506 (สัดส่วนธง: 1:2)
พ.ศ. 2506- 2534 (สัดส่วนธง: 2:3)
พ.ศ. 2534–2547 (สัดส่วนธง: 2:3)
พ.ศ. 2547–2551 (สัดส่วนธง: 2:3)
แบบธงชาติอิรักที่มีการเสนอใหม่ พ.ศ. 2547 (ยกเลิกในภายหลัง)
ขนาดกระบอกสูบ

ในเครื่องยนต์ลูกสูบ ขนาดกระบอกสูบ (อังกฤษ: bore) คือ เส้นผ่านศูนย์กลางของกระบอกสูบแต่ละอัน
ความจุเครื่องยนต์ (engine displacement) คำนวณโดยอาศัยขนาดกระบอกสูบ ระยะชัก และจำนวนกระบอกสูบ
ความจุเครื่องยนต์ = π ( 1/2 × ขนาดกระบอกสูบ )2 × ระยะชัก × nจำนวนกระบอกสูบ
อัตราส่วนระยะชัก (stroke ratio) คำนวณโดยการหารขนาดกระบอกสูบด้วยระยะชัก โดยทั่วไปใช้บ่งบอกว่าเครื่องยนต์นั้นออกแบบมาเพื่อให้ได้กำลังที่รอบเครื่องยนต์สูง หรือแรงบิด (torque) ที่รอบเครื่องยนต์ต่ำ คำว่า “ขนาดกระบอกสูบ” ยังสามารถใช้เรียกเส้นผ่านศูนย์กลางของกระบอกสูบในรถจักรและเครื่องจักรไอน้ำได้อีกด้วย
ขงเบ้ง ม.รัตนบัณฑิต

ขงเบ้ง ม.รัตนบัณฑิต หรือชื่อเดิม ขงเบ้ง ก.ร่มศรีทอง (อังกฤษ: Kongbeng Kor. Romsitong) เป็นนักมวยไทยชาวไทย ฉายาของเขามาจากตัวละครสามก๊กที่มีนามว่า ขงเบ้ง (孔明) ซึ่งเขาเคยพบกับคู่ชก จิ้งหรีดทอง ซีทราน​เฟอร์รี่ เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2555 ในศึกศึกมหกรรมไทยโลก - เกียรติเพชร 7 สี ที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี และขงเบ้งเป็นฝ่ายชนะน็อคได้ในยกที่สาม นอกจากนี้ เขาเคยพบกับคู่ชก ชนะศึก ลูกกันทระ ในคู่เอกศึกมวยไทย 7 สี ในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ซึ่งชนะศึกเป็นฝ่ายใช้ศอกโจมตีขงเบ้งที่ใบหน้าจนเลือดไหลเป็นทางในยกแรก แต่เขาก็ยืนหยัดต่อสู้จนครบห้ายก โดยกรรมการได้ตัดสินให้ทั้งคู่เสมอกัน และเป็นหนึ่งในนักมวยไทยผู้มีชื่อเสียง ที่มีการตั้งชื่อตามตัวละครสามก๊ก เช่นดียวกับกวนอู ภารสมบูรณ์ และจูล่ง เอกบางไทร
ปัจจุบัน ขวัญดี ร่มศรีทอง หรือที่รู้จักกันในชื่อ เสี่ยกรุง ผู้เป็นนายใหญ่ค่ายมวย ก.ร่มศรีทอง ได้ตัดสินยก ขงเบ้ง ก.ร่มศรีทอง พร้อมกับนักมวยอื่นอีก 7 คน ซึ่งเป็นนักมวยในสังกัด ก.ร่มศรีทอง ให้แก่สมหมาย สกุลเมตตา ซึ่งเป็นโปรโมเตอร์เวทีมวยราชดำเนินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยทางสมหมายได้ชี้แจงว่าขวัญดีไม่มีเวลาดูแล โดยที่ไม่ได้มีการซื้อขายกันแต่อย่างใด
ประวัติ

ขงเบ้ง ม.รัตนบัณฑิต มีชื่อเดิมในการแข่งขันคือ ขงเบ้ง ก.ร่มศรีทอง ซึ่งครั้งที่เขาใช้ชื่อ ขงเบ้ง ก.ร่มศรีทอง ได้เข้าร่วมการแข่งขันรายการต่างๆหลายรายการ ไม่ว่าจะเป็นการแข่งขันชนะคู่ชก พญามด พยัคฆ์ภูดิน และเขาได้พบกับสันติภาพ ศิษย์อุ๊อุบล ในวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ซึ่งขงเบ้งเป็นฝ่ายแพ้ ก่อนที่จะเป็นฝ่ายชนะคะแนนขาดกับคู่ชก หาญนที ว.วิวัฒนานนท์ ในคู่เอกรายการศึกมวยปูนเสือ มวยไทยพันธุ์แท้ ที่เวทีมวยช่อง 7 สี ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2554 จากนั้นในวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2554 เขาพบกับสันติภาพ ศิษย์อุ๊อุบล โดยเป็นคู่เอกของรายการศึกมวยไทย 7 สี ซึ่งขงเบ้งเป็นฝ่ายชนะคะแนน ด้วยคะแนน 49-48 คะแนน และวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2554 ขงเบ้งเป็นฝ่ายแพ้คะแนนให้กับคู่ชก ก้องสยาม ต.พิทักษ์ชัย ซึ่งเป็นรองคู่เอกของรายการศึก ส.สมหมาย ที่เวทีมวยราชดำเนิน
ขงเบ้ง ก.ร่มศรีทอง ได้เปลี่ยนชื่อที่ใช้ในการแข่งขันมาเป็น ขงเบ้ง ม.รัตนบัณฑิต โดยขงเบ้งเป็นฝ่ายแพ้คะแนนจิ้งหรีดทอง ซีทรานเฟอร์รี่ ในการแข่งขันคู่เอกศึกมวยไทย 7 สี ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2554  และขงเบ้งได้แพ้อีกครั้งกับคู่ชก ฟ้าใหม่ สกินเดียวยิม ในคู่เอกศึกมวยไทย 7 สี ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2554 โดยขงเบ้งเป็นฝ่ายถูกศอกโจมตีจนเลือดออกสองแผล ซึ่งกรรมการตัดสินให้ขงเบ้งเป็นฝ่ายแพ้ในยกที่สี่ และในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ขงเบ้งพบกับคู่ชก แสงหิรัญ ลูกบ้านใหญ่ ซึ่งขงเบ้งเป็นฝ่ายแพ้ และในวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2555 ขงเบ้ง ม.รัตนบัณฑิต เคยเป็นฝ่ายชนะเจริญทรัพย์ เกียรติเฉลิมภพ ในการแข่งขันที่อำเภอสะบ้าย้อย จังหวัดสงขลา ก่อนที่ทั้งคู่จะทำการแข่งขันกันอีกครั้งในวันที่ 1 กรกฎาคมของปีเดียวกันนี้ ในคู่เอกของการแข่งขันศึกมวยไทย 7 สี ซึ่งจากการแข่งขันในครั้งนี้ ขงเบ้งเป็นฝ่ายแพ้คะแนน
ขบวนการทางสังคม

ขบวนการทางสังคม หรือ การเคลื่อนไหวทางสังคม (อังกฤษ: social movement) คือความพยายามอย่างหลวม ๆ ที่จัดโดยกลุ่มคนจำนวนมากเพื่อบรรลุเป้าหมายเฉพาะ โดยทั่วไปจะเป็นเป้าหมายทางสังคมหรือ การเมือง อาจเป็นการดำเนินการเพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางสังคมหรือต่อต้านหรือยกเลิกการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ก็ได้ เป็นประเภทหนึ่งของการดำเนินการเป็นกลุ่มและอาจเกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือทั้งสองฝ่าย การเคลื่อนไหวทางสังคมสามารถอธิบายว่าเป็น "โครงสร้างองค์กรและกลยุทธ์ที่อาจช่วยให้ประชากรที่ถูกกดขี่สามารถท้าทายและต่อต้านกลุ่มชนชั้นนำที่มีอำนาจและได้เปรียบมากกว่าได้อย่างมีประสิทธิผล" พวกเขาเป็นตัวแทนของวิธีการเปลี่ยนแปลงทางสังคมจากระดับล่างภายในชาติ ในทางกลับกัน การเคลื่อนไหวทางสังคมบางอย่างไม่ได้มุ่งหวังที่จะทำให้สังคมมีความเท่าเทียมกันมากขึ้น แต่เพื่อรักษาหรือขยายความสัมพันธ์ทางอำนาจที่มีอยู่ ตัวอย่างเช่น นักวิชาการได้อธิบายลัทธิฟาสซิสต์ว่าเป็นขบวนการทางสังคม
การออกอากาศคู่ขนาน

การออกอากาศคู่ขนาน (อังกฤษ: Simulcast ซึ่งเป็นคำผสมระหว่าง Simultaneous และ Broadcast) คือการแพร่สัญญาณออกอากาศรายการหรือกิจกรรมผ่านสื่อมวลชนมากกว่า 1 สื่อ หรือมากกว่า 1 ช่องทางบนสื่อเดียวกันในเวลาเดียวกัน (นั่นคือการออกอากาศพร้อมกันมากกว่า 1 ช่องทาง) เพื่ออำนวยความสะดวกให้ผู้ชมได้รับชมเนื้อหาเดียวกันได้หลากหลายช่องทางมากขึ้น เช่น การออกอากาศคู่ขนานระหว่างวิทยุด้วยกันในคนละระบบ, กระจายเสียงทางวิทยุพร้อมกับการแพร่ภาพทางโทรทัศน์, การแพร่ภาพระบบแอนะล็อกพร้อมกับระบบดิจิทัลภาคพื้นดิน การแพร่ภาพทางโทรทัศน์พร้อมกับการออกอากาศสดในเนื้อหาดังกล่าวทางสื่อสังคมออนไลน์ หรือการดึงสัญญาณภาพจากช่องอื่นมาออกอากาศก็ได้
การออกอากาศแบบคู่ขนานเริ่มมีขึ้นในปี ค.ศ. 1925 แต่มีการบัญญัติศัพท์ขึ้นในปี ค.ศ. 1948 โดยตัวแทนสื่อมวลชนที่ WCAU-TV จากเมืองฟิลาเดลเฟีย
การออกอากาศคู่ขนานในประเทศไทย

ในประเทศไทย ปี พ.ศ. 2557 สถานีโทรทัศน์ฟรีทีวีเดิม 6 ช่อง ที่ออกอากาศอยู่ในระบบแอนะล็อก ได้ทดสอบสัญญาณการออกอากาศโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล เพื่อเตรียมสำหรับการยุติการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกในประเทศไทย โดยการออกอากาศเนื้อหาในช่องทีวีแอนะล็อกของตนเองบนทีวีดิจิทัล คู่ขนานไปกับการออกอากาศทีวีแอนะล็อกตามเดิม จากนั้น ทุกช่องก็ได้ออกอากาศคู่ขนานเต็มรูปแบบอย่างเป็นทางการ จนกว่าจะยุติออกอากาศระบบอนาล็อก ยกเว้นสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ที่ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากผู้รับใบอนุญาตทีวีดิจิทัลและผู้รับสัมปทานทีวีแอนะล็อกเป็นคนละนิติบุคคลกัน จนกระทั่งช่อง 3 นำความขึ้นร้องต่อศาลปกครอง และผลคือศาลปกครองได้ทำข้อตกลงให้ช่อง 3 แอนะล็อก ออกอากาศคู่ขนานในภาพความละเอียดสูงทางช่อง 33 ในระบบดิจิทัล ตั้งแต่วันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2557 จนถึง 25 มีนาคม พ.ศ. 2563
นอกจากนี้ ในช่วงเวลาของพระราชพิธี รัฐพิธี และพิธีสำคัญของประเทศไทย ที่มีการถ่ายทอดสด โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย จะรับหน้าที่จัดการเป็นหลัก โดยมีสถานีโทรทัศน์ฟรีทีวีเดิม 1 ใน 6 ช่อง เป็นแม่ข่าย และให้สถานีโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลทุกช่องดึงสัญญาณไปออกอากาศคู่ขนาน รวมถึงการออกอากาศข่าวในพระราชสำนัก ซึ่งมีเพียงสถานีโทรทัศน์ฟรีทีวีเดิม 6 ช่องที่ทำข่าว ทำให้สถานีโทรทัศน์ดิจิทัลช่องอื่น ๆ ต้องดึงสัญญาณจาก 6 ช่องนี้มาออกอากาศคู่ขนานแทน รวมถึงปัจจุบัน รายการข่าวทุกรายการของทุกช่องได้มีการถ่ายทอดสดทางสื่อสังคมออนไลน์ เช่น เฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ ยูทูบ และยังมีสถานีโทรทัศน์ที่ดึงสัญญาณภาพรายการข่าวจากสถานีโทรทัศน์ช่องอื่นมาออกอากาศ เช่น ทรูโฟร์ยู ที่ดึงสัญญาณภาพรายการข่าวจากช่องทีเอ็นเอ็น 16 มาออกอากาศคู่ขนานไปพร้อมกัน หรือ จีเอ็มเอ็ม 25 ที่ดึงสัญญาณภาพรายการข่าวจากช่องวัน 31 มาออกอากาศคู่ขนานในระยะแรก และดึงสัญญาณในบางข่าวสำคัญมาออกอากาศร่วมในปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

วีดิทัศน์ตามคำขอ
สื่อส่งผ่านสัญญาณต่อเนื่อง
ขดลวดเทสลา

ขดลวดเทสลา (อังกฤษ: Tesla coil) เป็นหม้อแปลงที่อาศัยหลักการเรโซแนนซ์ในวงจรไฟฟ้า โดยมีแกนเป็นอากาศ สามารถสร้างแรงดันไฟฟ้าระดับสูงได้อย่างน่าตกใจ ซึ่งเป็นหลักการนำส่งคลื่นวิทยุและโทรทัศน์ในเวลาต่อมา นอกจากนั้น การค้นพบที่น่าสนใจที่สุดในเทสลาคอยส์ก็คือ สามารถส่งพลังไฟฟ้าผ่านอากาศที่เบาบางได้
เทสลาคอยส์ถูกสร้างขึ้นโดย นิโคลา เทสลา ซึ่งเป็นนักฟิสิกส์วิทยาศาสตร์ชาวโครเอเชีย เขาเคยได้ลองสร้างเทสลาคอยส์ ขนาดยักษ์เพื่อสร้างสนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีความถี่สูงมาก จนสามารถส่งกระแสไฟ 10,000 วัตต์ ผ่านอากาศและสามารถจุดหลอดไฟฟ้าที่อยู่ห่างออกไป 40 กิโลเมตรได้มากกว่า 200 ดวง โดยในปัจจุบันภาพยนตร์หลายเรื่องนิยมนำเทสลาคอยส์มาใช้ เมื่อต้องการฉากฟ้าผ่าฟ้าแลบ หรือการสปาร์กของกระแสไฟฟ้า ยกตัวอย่างเช่นภาพยนตร์เรื่อง ฅนเหล็ก 2029 ภาค 2 (terminator II) ศึกอภินิหารพ่อมดถล่มโลก (the sorcerer’s Apprentice) เป็นต้น นอกจากในวงการภาพยนตร์แล้วในวงการดนตรีเองก็นิยมนำเสียงที่เกินจากแรงดันกระแสไฟฟ้ามาใช้ เพื่อเป็นเสียงประกอบที่สร้างความแปลกใหม่ไปในตัว
หลักการทำงาน

เทสลาคอยส์ ถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า หม้อแปลงแบบเรโซแนท์ มีความหมายทางฟิสิกส์ว่าหม้อแปลงนี้ทำงานที่ความถี่หนึ่งที่เกิดการ หลักการเรโซแนนท์เท่านั้น ไม่ใช่ทุก ๆ ความถี่
คอยส์หรือขดลวดที่ทำให้เกิดประกายไฟฟ้าเป็นขดลวดตัวที่สอง สร้างขึ้นจากตัวเหนี่ยวนำ ตัวเก็บประจุ และตัวต้านทาน 
ตัวเหนี่ยวนำก็คือขดลวด เพราะขดลวดก็คือตัวเหนี่ยวนำในตัวอยู่แล้ว ค่าของความเหนี่ยวนำจะมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับ จำนวนรอบ เส้นผ่าศูนย์กลาง และความยาวของขดลวด ทั้งตัวเหนี่ยวนำ ความจุไฟฟ้า และความต้านทาน ต้องมีค่าพอดี จึงจะทำให้เกิดความถี่เรโซแนนท์ขึ้นได้
เพื่อจะให้ขดลวดขดที่สองเกิดการเรโซแนนท์ พลังงานที่ป้อนให้กับขดลวดขดที่สองจะต้องมีความถี่เดียวกันกับความถี่ของขดลวดขดที่สอง เหมือนการเปรียบเทียบกับการตีระฆัง ถ้าเวลาตีระฆังด้วยไม้หรือฆ้อน เมื่อคุณตีเร็วหรือช้าเกินไปไม่สอดคล้องกับการสั่น ของระฆัง เสียงของระฆังจะไม่ดังกังวาน และดังไม่มากนัก แต่ถ้าคุณตีระฆังอย่างต่อเนื่องให้มีความถี่เดียวกับการสั่นของระฆัง จะได้เสียงที่กังวานและดังกระหึ่ม อันนี้คือปรากฏการณ์เรโซแนนท์
พลังงานของขดลวดที่สองมาจากขดลวดขดที่หนึ่ง ซึ่งวงจรของขดลวดขดที่หนึ่งประกอบด้วย
หม้อแปลงไฟแรงสูง
ตัวเก็บประจุ (Capacitor)
ช่องว่าง (Spark gap)
ขดลวด
ทั้งหมดต่อขึ้นเป็นวงจรออสซิลเลต เมื่อเปิดไฟ จ่ายกระแสให้กับวงจรไฟฟ้า หม้อแปลงไฟจะจ่ายไฟให้กับตัวเก็บประจุจนเต็ม ประจุจะวิ่งกลับไปมาระหว่าง ตัวเก็บประจุกับตัวเหนี่ยวนำ เมื่อมันมีพลังงานมากพอแล้ว ประจุจะสามารถวิ่งผ่านช่องว่างได้ ความถี่ของวงจรไฟฟ้า คำนวณได้จาก ค่าของตัวเก็บประจุ และค่าของความเหนี่ยวนำ ให้ปรับแต่งความถี่ทางขดลวดที่หนึ่งจนกระทั่งมีความถี่เดียวกับขดลวดขดที่สอง พลังงานจะถูกถ่ายโอนจากขดลวดขดที่หนึ่งข้ามไปยังขดลวดขดที่สอง และถูกขยายจนมีแรงดันไฟฟ้ามหาศาล  มากพอที่จะสปาร์กออกจากปลายของขดลวด
อย่างไรก็ตามเทสลาคอยด์ที่มีแรงดันไฟฟ้าระดับสูงเป็นอันตรายอย่างมาก ไม่ควรยืนอยู่ใกล้บริเวณหรือสัมผัสโดน เพราะอาจทำให้บาดเจ็บหรือเสียชีวิตได้
ขนหัวหน่าว

| ขนหัวหน่าว |
| --- | --- |
ขนหัวหน่าวของชายผู้ใหญ่ (ซ้าย) และหญิงผู้ใหญ่ (ขวา)
รายละเอียด
ตัวระบุ
ภาษาละติน: pubes
TA98: A16.0.00.022
TA2: 7062
FMA: 54319 70754, 54319
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์[แก้ไขบนวิกิสนเทศ]
ขนหัวหน่าว หรือ ขนเพชร (อังกฤษ: pubic hair) เป็นขนซึ่งขึ้นบริเวณอวัยวะสืบพันธุ์ของมนุษย์และสัตว์บางประเภทเมื่อร่างกายย่างเข้าสู่วัยสืบพันธุ์ โดยจะเริ่มยาว และหนา และบางทีก็หยิกขึ้นเรื่อย ๆ ขนเหล่านี้มีหน้าที่ป้องกันการเสียดสีขณะมีเพศสัมพันธ์ และช่วยกรองฝุ่นละอองไม่ให้เข้าถึงอวัยวะสืบพันธุ์ของเพศหญิง
คำเรียกอื่น

"หมอย" เป็นคำทั่วไป แต่มองว่าไม่ค่อยสุภาพ จึงมีผู้เรียก "ขนเพชร" แทน
ขบวนการกระทิงแดง

สำหรับเครื่องดื่มชูกำลัง ดูที่ กระทิงแดง
| ขบวนการกระทิงแดง |
| --- | --- |
อาร์มแขนของกลุ่มกระทิงแดง ของผลิตใหม่หลังเหตุการณ์ปราบปรามคอมมิวนิสต์ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
คณะผู้นำ: พ.อ. (พิเศษ) สุตสาย หัสดิน
ประเทศ:  ไทย
เป้าหมาย: ปราบคอมมิวนิสต์
แนวคิด: การต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์
ปฏิบัติการสำคัญ: เหตุการณ์ 6 ตุลา
ขบวนการกระทิงแดง (อังกฤษ: Red Gaurs Movement) เป็นขบวนการฝ่ายขวาที่มีบทบาททางการเมืองในประเทศไทยหลังเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ก่อตั้งโดย"กองบัญชาการรักษาความมั่นคงภายใน" เพื่อปราบคอมมิวนิสต์ ผู้นำกลุ่มเป็นทหารรับจ้างที่ทำงานกับหน่วยสืบราชการลับของสหรัฐที่มีชื่อว่า พันเอกพิเศษ สุตสาย หัสดิน (ยศในขณะนั้น) ที่ปรึกษาได้แก่ นาย เผด็จ ดวงดี สมาชิกส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาระดับอาชีวศึกษาในกรุงเทพฯ ที่เคยเข้าร่วมในเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 มาแล้วเช่นกัน
กองกำลังนี้เน้นการดำเนินการในรูปแบบกองกำลังอาสา สร้างความหวาดกลัวให้กับกลุ่มใฝ่คอมมิวนิสต์และกลุ่มต่อต้านอิทธิพลของสหรัฐอเมริกาในประเทศไทย มีบทบาทสำคัญในการปราบคอมมิวนิสต์ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519
ขบวนการกระทิงแดงเป็นกองเยาวชนของขบวนการนวพล สีแดงเป็นสีของธงชาติไทยเดิม และถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของความรักชาติในธงชาติปัจจุบัน กลุ่มประกาศว่าคำขวัญคือ "แนวร่วมต่อต้านจักรวรรดินิยมคอมมิวนิสต์" คล้ายกับชตวร์มอัพไทลุง (SA) ของพรรคนาซีในประเทศเยอรมนี
ช่วงทศวรรษ 1930 สมาชิกขบวนการกระทิงแดงต่อสู้กับนักเคลื่อนไหวฝ่ายซ้ายกับสหภาพแรงงาน ในวันที่ 21 มีนาคม 2519 ขบวนการกระทิงแดงโยนระเบิดใส่การประท้วงฝ่ายซ้าย เป็นเหตุให้มีนักศึกษาเสียชีวิต 4 คน ได้แก่  นายกมล แซ่นิ้ม นายนิพนธ์ เชษฐากุล นายแก้ว เหลืองอุดมเลิศ และนายธเนศร์ เขมะอุดม
สมาชิกคนสำคัญ อาทิ เฉลิมชัย มัจฉากล่ำ นาย สุชาติ ประไพหอม นาย สมศักดิ์ ขวัญมงคล นาย สมศักดิ์ มาลาดี นาย บุเรศ งามแสงเนตร ผู้ช่วยศาสตราจารย์ สืบพงษ์ ม่วงชู นาย จิรศักดิ์ สุรโชติ นาย ชุบ บุญนุช นาย สุวรรณ เอมรัฐ