stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยฺเหวียน ชื่อไข่
ประวัติ > ช่วงโชซ็อน

ต้นคริสต์ทศวรรษ 1870 เกาหลี ซึ่งเป็นรัฐในอารักขาของราชวงศ์ชิง และมีราชวงศ์โชซ็อน (Joseon Dynasty) เป็นผู้ปกครอง ต้องเผชิญกับการปะทะทางการเมืองของสองขั้วอำนาจ คือ กลุ่มของแทว็อนกุนฮึงซ็อน (Heungseon Daewongun) พระบิดาของจักรพรรดิโคจง (Emperor Gojong) ที่ต้องการให้ปิดประเทศ กับกลุ่มของจักรพรรดินีมย็องซ็อง (Empress Myeongseong) พระมเหสีของจักรพรรดิโคจง ที่ต้องการให้เปิดเสรีทางการค้า เวลาเดียวกัน ในญี่ปุ่นมีการปฏิรูปเมจิ (Meiji Restoration) ที่ส่งผลให้เกิดนโยบายรุกรานต่างประเทศ ญี่ปุ่นจึงเริ่มท้าทายอำนาจของจีนในคาบสมุทรเกาหลี เกาหลีจำต้องทำสนธิสัญญาคังฮวา (Treaty of Ganghwa) กับญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1876 ซึ่งอนุญาตให้ญี่ปุ่นส่งทูตไปประจำฮันซ็อง (Hanseong) และตั้งสถานีการค้าในอินช็อน (Incheon) กับว็อนซัน (Wonsan) ได้ หลี่ หงจาง (李鴻章) ซึ่งเป็นผู้ว่าจื๋อลี่ (直隸總督) ส่งทหารราชวงศ์ชิงจำนวน 3,000 นายเข้าไปยังเกาหลี โดยมียฺเหวียน ชื่อไข่ เป็นผู้บังคับบัญชา
ต่อมาใน ค.ศ. 1885 ยฺเหวียน ชื่อไข่ ได้รับแต่งตั้งเป็นราชทูตประจำ (Imperial Resident) ฮันซ็อง โดยพื้นฐานแล้วตำแหน่งดังกล่าวเทียบเท่าเอกอัครราชทูต แต่ในทางปฏิบัติมีสถานะเป็นที่ปรึกษาสูงสุดเกี่ยวกับนโยบายของรัฐบาลเกาหลี ฝ่ายญี่ปุ่นเห็นจีนมีทีท่าจะเพิ่มอิทธิพลในเกาหลี จึงหันไปเสนอต่อจีนให้ร่วมกันปกครองเกาหลีแทน จีนกับญี่ปุ่นทำสนธิสัญญากันว่า จะส่งทหารเข้าไปในเกาหลีต่อเมื่อแจ้งอีกฝ่ายแล้ว ขณะนั้น เกิดกบฏภายใน และจีนส่งทหารเข้าไปป้องกันผลประโยชน์ของจีนในเกาหลี ญี่ปุ่นจึงทำเช่นเดียวกันโดยให้เหตุผลว่า เพื่อป้องกันสถานีการค้าของญี่ปุ่น แต่เมื่อหมดความวุ่นวาย ทั้งสองประเทศไม่ยอมถอนทหารออก ทำให้ความตึงเครียดทวีขึ้นเรื่อย ๆ หลี่ หงจาง ไม่อยากเปิดศึกกับญี่ปุ่น จึงพยายามให้นานาชาติกดดันญี่ปุ่น แต่ไม่เป็นผล ทั้งสองฝ่ายรบกันในที่สุด รัฐบาลจีนเรียกยฺเหวียน ชื่อไข่ กลับเทียนจิน (天津) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1894 เป็นอันสิ้นสุดหน้าที่ของเขาในเกาหลี ก่อนที่สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่งจะตามมาในปลายเดือนนั้นเอง
ระหว่างอยู่เกาหลี ยฺเหวียน ชื่อไข่ ได้สตรีเกาหลีเป็นอนุภริยาสามคน คนหนึ่งเป็นญาติขององค์หญิงเกาหลี เขาแวะเวียนไปหาหญิงทั้งสามเป็นประจำ จนได้บุตร 15 คน
ดูเพิ่ม

สถานีย่อยประเทศจีน
สถานีย่อยประวัติศาสตร์
กองทัพสาธารณรัฐจีน
เชิงอรรถ > บรรณานุกรม

Barnouin, Barbara and Yu Changgen. Zhou Enlai: A Political Life. Hong Kong: Chinese University of Hong Kong, 2006. p. 14 retrieved 12 March 2011
Bonavia, David. China's Warlords. New York: Oxford University Press. 1995. ISBN 0-19-586179-5
Ch'en, Jerome (1961). Yuan Shih-K'ai, 1859–1916: Brutus Assumes the Purple. London: George Allen & Unwin; Reprinted: Stanford University Press, 1971. online free to borrow
Shan, Patrick Fuliang (2018). Yuan Shikai: A Reappraisal (U of British Columbia Press. ISBN 978-0774837781)
Spence, Jonathan D. (1999). The Search for Modern China. New York: W.W. Norton & Company. p. 282.
Zhang, Hong. "Yuan Shikai and the Significance of his Troop Training at Xiaozhan, Tianjin, 1895–1899." Chinese Historical Review 26.1 (2019): 37–54
ดูเพิ่ม

Clubb, O. Edmund. 20th century China (1965) online pp. 40–60.
Koji, Hirata. "Britain's Men on the Spot in China: John Jordan, Yuan Shikai, and the Reorganization Loan, 1912–1914." Modern Asian Studies 47.3 (2013): 895–934.
Lowe, Peter. "Great Britain, Japan and the Fall of Yuan Shih-K'ai, 1915-1916" Historical Journal 13#4 (1970), pp. 706–20 online
MacKinnon, Stephen R. (1992). Power and Politics in Late Imperial China: Yuan Shikai in Beijing and Tianjin, 1901–08. University of California Press. ISBN 0520040252.
Palmer. Norman D. "Makers of Modern China: II. The Strong Man: Yuan Shih-kai" Current History   (Sep 1948): 15#85 pp. 149–55. in Proquest.
Putnam Weale, B. L. The Fight For The Republic In China (1917) online
Rankin, Mary Backus. "State and society in early republican politics, 1912–18." China Quarterly 150 (1997): 260–81. online
Yim, Kwanha. "Yüan Shih-k'ai and the Japanese." Journal of Asian Studies 24.1 (1964): 63–73 online.
Young, Ernest P. (1977). The Presidency of Yuan Shih-K'ai: Liberalism and Dictatorship in Early Republican China. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 0472089951.
Zhang, Hong. "Yuan Shikai and the Significance of his Troop Training at Xiaozhan, Tianjin, 1895–1899." Chinese Historical Review 26.1 (2019): 37–54.
แหล่งข้อมูลอื่น

Early support for Yuan among overseas Chinese
The Fight for the Republic in China by Bertram Lenox Simpson ที่ โครงการกูเทนแบร์ก  This etext first published in 1917 contains a detailed account of Yuan Shikai, his rise and fall.
Map of Yuan's mausoleum.
กฤตภาคจากหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ ยฺเหวียน ชื่อไข่ ในหอจดหมายเหตุข่าวสารคริสต์ศตวรรษที่ 20 ของ ZBW
| ด ค กประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจีน |
| --- | --- | --- |
| รัฐบาลชั่วคราว  (ค.ศ. 1912–1913) |  ซุน ยัตเซ็น  ยฺเหวียน ชื่อไข่  |    |
| รัฐบาลเป่ยหยาง (ค.ศ. 1913–1928) |  ยฺเหวียน ชื่อไข่  หลี หยวนหง  เฝิง กั๋วจาง  สู ซื่อซาง  โจว ซื่อฉี  หลี หยวนหง  เกา หลิงเว่ย  เสา คุน  หวง ฝู  ต้วน ฉีรุ่ย  หู เหวยเต๋อ  เหยียน ฮุ่ยชิ่ง  ตู้ ซีกุย  กู้ เหวินจวิน  จาง ซั่วหลิน  |    |
| รัฐบาลชาตินิยม (ค.ศ. 1928–1948) |  ถัน เหยียนไข่  เจียง ไคเชก  หลิน เซิน  เจียง ไคเชก  |    |
| รัฐบาลตามรัฐธรรมนูญ  เลือกตั้งทางอ้อม (ค.ศ. 1948–1996) |  เจียง ไคเชก  ลี่ ซงเหริน  เหยียน สีซาน  เจียง ไคเชก  เหยียน เจียกั้น  เจียง จิ่งกั๊วะ  หลี่ เติงฮุย  |    |
| รัฐบาลตามรัฐธรรมนูญ  เลือกตั้งโดยตรง (ตั้งแต่ ค.ศ. 1996) |  หลี่ เติงฮุย  เฉิน ฉุ่ยเปี่ยน  หม่า อิงจิ่ว  ไช่ อิงเหวิน  ไล่ ชิงเต๋อ  |    |
ตัวเอียง หมายถึงรักษาการประธานาธิบดี  เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  KulturNav 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  SNAC  IdRef 
↑  ระหว่าง 12 ธันวาคม 1915 ถึง 22 มีนาคม 1916, หยวนอ้างตนเป็นฮ่องเต้โดยไม่ได้ราชาภิเษก การอ้างตนของเขาไม่ได้รับการยอมรับจากชาวจีนส่วนใหญ่หรือประเทศใด
ซอว์ เกมต่อตาย..ตัดเป็น

| ซอว์ เกมต่อตาย> .ตัดเป็น |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์
กำกับ: เจมส์ วาน
เขียนบท: เจมส์ วาน (uncredited) Leigh Whannell
อำนวยการสร้าง: Gregg Hoffman Oren Koules Mark Burg
นักแสดงนำ: Cary Elwes Leigh Whannell Danny Glover โมนิกา พอตเตอร์ ไมเคิล อีเมอร์สัน โทบิน เบล
กำกับภาพ: เดวิด เอ.อาร์มสตรอง
ตัดต่อ: Kevin Greutet
ดนตรีประกอบ: Charlie Clouser
ผู้จัดจำหน่าย: LGF
วันฉาย: 29 ตุลาคม ค.ศ. 2004
ความยาว: 98 นาที
ประเทศ:  สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 1,200,000 ดอลลาร์สหรัฐ (est.)
ต่อจากนี้: ซอว์ เกมต่อตาย..ตัดเป็น 2
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
ซอว์ เกมต่อตาย..ตัดเป็น (อังกฤษ: Saw) เป็นภาพยนตร์สยองขวัญ ค.ศ. 2004 ของอเมริกา กำกับโดย เจมส์ วาน123
นักแสดง

Cary Elwes เป็น ดร.ลอว์เรนซ์ กอร์ดอน
Leigh Whannell เป็น Adam Faulkner Stanheight
Danny Glover เป็น Detective David Tapp
โมนิกา พอตเตอร์ เป็น Alison Gordon
ไมเคิล อีเมอร์สัน เป็น Zep Hindle
เคน เหลียง เป็น Detective Steven Sing
Makenzie Vega เป็น Diana Gordon
โทบิน เบล เป็น John Kramer/ฆาตกรจิ๊กซอว์
Shawnee Smith เป็น อาแมนด้า ยัง
Dina Meyer เป็น Detective Allison Kerry
Alexandra Bokyun Chun เป็น Carla
Mike Butters เป็น Paul Stallberg
Paul Gutrecht เป็น Mark Rodriguez
Ned Bellamy เป็น Jeff Ridenbour
Oren Koules เป็น Unnamed man
การเปิดตัว

ไลอ้อนส์เกทได้รับสิทธิ์การจัดจำหน่ายซอว์ทั่วโลกที่เทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ ซึ่งเป็นวันก่อนเปิดตัวรอบปฐมทัศน์ในวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 2004  การจัดฉายในโรงภาพยนตร์สามคืนส่งผลให้เกิดการตอบรับในเชิงบวก และสิ้นสุดการนำเสนอในงานที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโต ในวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 2004
การตอบรับ > บ็อกซ์ออฟฟิศ

ซอว์ เกมต่อตาย..ตัดเป็น จัดฉายในช่วงสุดสัปดาห์ฮาโลวีนในโรงภาพยนตร์ 2,315 แห่ง และทำรายได้ที่ 18.2 ล้านดอลลาร์ โดยอยู่ในอันดับสามถัดจาก ตาบอด ใจไม่บอด (20 ล้านดอลลาร์) และ โคตรผีดุ (21.8 ล้านดอลลาร์) จากการออกแบบผลสำรวจของไลอ้อนส์เกท 60% ของผู้ชมเป็นเพศชายอายุต่ำกว่า 25 ปี ซอว์ เกมต่อตาย..ตัดเป็น ยังได้เป็นภาพยนตร์ที่ทำการเปิดตัวได้ดีที่สุดอันดับสองของไลอ้อนส์เกทถัดจาก ฟาเรนไฮท์ 9/11 ซึ่งทำไว้ที่ 23.9 ล้านดอลลาร์ (ใน ค.ศ. 2004) ในช่วงสุดสัปดาห์ที่สองได้เพิ่มโรงจัดฉายอีก 152 โรง นับเป็นจำนวนโรงภาพยนตร์ได้ทั้งสิ้น 2,467 โรง ภาพยนตร์ชุดนี้ลดไปอยู่ที่อันดับสี่ โดยทำรายได้ที่ 11 ล้านดอลลาร์ ซึ่งลดลงไป 39% จากสัปดาห์แรกเปิดตัว
วิดีโอเกม

วิดีโอเกมทั้งสองภาคที่อิงจากซีรีส์นี้ ต่างได้รับการพัฒนาจากซอมบี้สตูดิโอ และจัดจำหน่ายโดยโคนามิ ทั้งสองภาคนี้มีเนื้อหาที่อยู่ในช่วงเหตุการณ์ของ ซอว์ เกมต่อตาย..ตัดเป็น และ ซอว์ เกมต่อตาย..ตัดเป็น 2 โดยภาคแรกได้รับการเปิดตัว ณ วันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2009 และภาคสองเปิดตัว ณ วันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 2010 สำหรับระบบเพลย์สเตชัน 3, เอ็กซ์บ็อกซ์ 360 และ พีซี
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (archive)
Saw ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Saw ที่เมทาคริติก
Saw ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา

| โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา |
| --- | --- |
Triam Udom Suksa School

ป้ายโรงเรียน
ที่ตั้ง

227 ถนนพญาไท แขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร 10330
ข้อมูล
ชื่ออื่น: โรงเรียนเตรียมจุฬาฯ
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาล  โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ
คติพจน์: ความเป็นเลิศทางวิชาการและคุณธรรม นิมิตฺตํ สาธุ รูปานํ กตญฺญู กตเวทิตา (ความกตัญญูกตเวที เป็นเครื่องหมายของคนดี)
สถาปนา: 3 มกราคม พ.ศ. 2480; 87 ปีก่อน (2480-01-03) (นับแบบเก่า)
ผู้ก่อตั้ง: จอมพล แปลก พิบูลสงคราม
หน่วยงานกำกับ: กระทรวงศึกษาธิการ
ผู้อำนวยการ: บุณยพงศ์ โพธิวัฒน์ธนัต
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษาตอนปลาย
เพศ: สหศึกษา
จำนวนนักเรียน: 4,442 คน (2565)
สี:   สีชมพู
เพลง: "ปิ่นหทัย"
สังกัด: สพฐ.
ศิษย์เก่า: สมาคมนักเรียนเก่าเตรียมอุดมศึกษา ในพระบรมราชูปถัมภ์
เว็บไซต์: http://www.triamudom.ac.th
เตรียมอุดมศึกษาเตรียมอุดมศึกษา (กรุงเทพมหานคร)
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เป็นโรงเรียนสหศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายแห่งแรกของประเทศไทย ปัจจุบันสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา กรุงเทพมหานคร เขต 1 (สพม.1) สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2480 (นับแบบเก่า) โดยพันเอก หลวงพิบูลสงคราม อธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยขณะนั้น โดยวารสารข่าวภาพไทยบันทึกว่า "โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาแห่งจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย มีกำเนิดเมื่อท่านอธิการบดี จอมพล หลวงพิบูลสงคราม ได้จัดตั้งขึ้นเมื่อต้นพุทธศักราช 2481 เพื่อดำเนินการตามแผนการศึกษาใหม่ของรัฐบาล"
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ตั้งอยู่เลขที่ 227 ถนนพญาไท แขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร บนพื้นที่ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยมีอาณาบริเวณติดกับหลายคณะ ได้แก่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ คณะสัตวแพทยศาสตร์ นอกจากนี้ภายในพื้นที่เช่าของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษายังเป็นที่ตั้งของกลุ่มอาคารจุฬาวิชช์ และที่ตั้งของโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน
ประวัติโรงเรียน > เครือข่ายวิชาการแห่งจุฬาฯ

ปัจจุบัน โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา มีฐานะเป็นโรงเรียนเครือข่ายวิชาการของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งประกอบด้วยกัน 3 โรงเรียน ได้แก่ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และ โรงเรียนสาธิตปทุมวัน โดยนักเรียนของทั้ง 3 โรงเรียนนี้ จะได้รับสิทธิเข้าเรียนโครงการเรียนล่วงหน้าจุฬาฯ (CUAP Program) ในรายวิชาที่นักเรียนสนใจและถนัดเป็นพิเศษ
นอกจากนี้ ยังมีโครงการพิเศษที่ริเริ่มขึ้นมาสำหรับนักเรียนโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาโดยเฉพาะ ได้แก่ โครงการพัฒนานักอักษรศาสตร์รุ่นใหม่ ซึ่งเป็นโครงการตามแนวพระราชดำริของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ดำเนินการโดยคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ในปีการศึกษาต่อมาได้เปิดรับนักเรียนจากโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝ่ายมัธยม และ โรงเรียนสาธิตปทุมวัน เข้าร่วมโครงการนี้ด้วย
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ยังเป็นโรงเรียนแรกในประเทศไทยที่มีการเรียนการสอนภาษาสเปน ซึ่งเป็นโครงการตามแนวพระราชดำริของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี อีกโครงการหนึ่ง จัดการเรียนการสอนโดยคณาจารย์คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
รายนามผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลำดับ | รูป | รายนาม | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | สิ้นสุดวาระ |
|      1.  |    |  ศาสตราจารย์ หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล  (24 ตุลาคม พ.ศ. 2446 — 5 ตุลาคม พ.ศ. 2538)   |  พ.ศ. 2480  |  พ.ศ. 2487  |  |
|      2.  |  -  |  สนั่น สุมิตร  (12 เมษายน พ.ศ. 2453 — 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2539)   |  พ.ศ. 2487  |  พ.ศ. 2493 |  |
|      3.  |    |  สงวน เล็กสกุล  (8 มกราคม พ.ศ. 2452 — 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505)   |  พ.ศ. 2494  |  พ.ศ. 2505  |  |
|      4.  |  -  |  คุณหญิง บุญเลื่อน เครือตราชู  (13 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 — 7 มีนาคม พ.ศ. 2555)   |  พ.ศ. 2507  |  พ.ศ. 2518  |  |
|      5.  |  -  |  คุณหญิง สุชาดา ถิระวัฒน์  (20 มิถุนายน พ.ศ. 2467 — 18 ธันวาคม พ.ศ. 2565)   |  พ.ศ. 2518  |  พ.ศ. 2522  |  |
|      6.  |    |  คุณหญิง พรรณชื่น รื่นศิริ  (7 เมษายน พ.ศ. 2472 — 4 ตุลาคม พ.ศ. 2551)   |  พ.ศ. 2522  |  พ.ศ. 2532  |  |
|      7.  |  -  |  คุณหญิง พรรณี กาญจนะวสิต  (4 สิงหาคม พ.ศ. 2480 —)   |  พ.ศ. 2532  |  พ.ศ. 2540  |  |
|      8.  |  -  |  สมพงศ์ ธรรมอุปกรณ์  (18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 —)   |  พ.ศ. 2540  |  พ.ศ. 2542  |  |
|      9.  |  -  |  อัศวิน วรรณวินเวศร์  (9 ตุลาคม พ.ศ. 2483 —)   |  พ.ศ. 2542  |  พ.ศ. 2544  |  |
|    10.  |  -  |  พรรณี เพ็งเนตร  (19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2487 —)   |  พ.ศ. 2544  |  พ.ศ. 2548  |  |
|    11.  |  -  |  พิศวาส ยุติธรรมดำรง  (2 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 — 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2564)   |  พ.ศ. 2548  |  พ.ศ. 2551  |  |
|    12.  |  -  |  วิศรุต สนธิชัย  (11 มกราคม พ.ศ. 2496 —)   |  พ.ศ. 2551  |  พ.ศ. 2556  |  |
|    13.  |  -  |  ปรเมษฐ์ โมลี  (6 กันยายน พ.ศ. 2501 —)   |  พ.ศ. 2556  |  พ.ศ. 2561  |  |
|    14.  |  -  |  โสภณ กมล  (25 เมษายน พ.ศ. 2503 —)   |  พ.ศ. 2561  |  พ.ศ. 2563  |  |
|    15.  |  -  |  วรรณดี นาคสุขปาน    |  พ.ศ. 2563  |  พ.ศ. 2565  |  |
|    16.  |  -  |  บุณยพงศ์ โพธิวัฒน์ธนัต  (5 ตุลาคม พ.ศ. 2509 —   |  พ.ศ. 2565  |  ปัจจุบัน  |  |
สถานที่สำคัญภายในโรงเรียน

ตึก 1
ตึก 2
ตึก 3
ตึก 4 (หอสมุด ม.ล.ปิ่น มาลากุล)
ตึก 8
ตึกคุณหญิงหรั่ง (หรั่ง กันตารัติ)
โรงพลศึกษา (สร้างแทนที่เรือนเหลือง)
ตึก 9
ตึกศิลปะ (สร้างแทนที่เรือนเทา)
หอประชุมโรงเรียน
ตึก 50 ปี (สร้างแทนที่เรือนไม้อรชร 1)
ตึก 55 ปี (สร้างแทนที่เรือนไม้อรชร 2)
ตึก 60 ปี
เรือนเกษตร
ตึกเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา บรมราชินีนาถ (สร้างแทนที่โรงอาหารหรั่ง กันตารัติ)
ตึก 80 ปี โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา (สร้างแทนที่ตึกปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ซึ่งรื้อถอนเมื่อ พ.ศ. 2560)
ตึก 81 ปี โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
อาคารนันทนาการ
อาคารสมาคมนักเรียนเก่าเตรียมอุดมศึกษาในพระบรมราชูปถัมภ์
สถานที่สำคัญภายในโรงเรียน > สิ่งสักการะในโรงเรียน

ศาลพระปริวรรติเทพ
พระบรมราชานุสาวรีย์ สมเด็จพระปิยมหาราช
รูปปั้นหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ณ ห้องทำงานห้องแรก (ห้อง 57 ชั้นบน ตึก 1)
อนุสรณ์สถาน ฯพณฯ ศาสตราจารย์ หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล หน้าหอประชุมโรงเรียน
หลักสูตรที่เปิดสอน

โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาเปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายสายสามัญ โดยแบ่งตามกลุ่มสาระการเรียนรู้ที่เน้นดังนี้
หลักสูตรที่เปิดสอน > หลักสูตรที่ถูกปรับเปลี่ยนโครงสร้างใหม่นับตั้งแต่ปีการศึกษา 2560

วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ แบ่งกลุ่มย่อยตามวิชาเลือกได้อีก 6 กลุ่ม คือ
ภาษาเยอรมัน
ภาษาญี่ปุ่น
ภาษาฝรั่งเศส
ภาษาจีน
ภาษาเกาหลี
ภาษาสเปน
ภาษา-คณิตศาสตร์ 3 ห้อง เรียนเพิ่มวิชาบริหารจัดการ
ภาษา-ภาษา เรียนเพิ่มวิชาคุณภาพชีวิต โดยแบ่งกลุ่มวิชาภาษาที่เลือกได้ 6 กลุ่ม คือ
ภาษาฝรั่งเศส 2 ห้อง
ภาษาเยอรมัน 2 ห้อง
ภาษาญี่ปุ่น 2 ห้อง
ภาษาสเปน 1 ห้อง
ภาษาจีน 2 ห้อง
ภาษาเกาหลี 1 ห้อง
กะเหรี่ยงแดงตะวันตก

เจ้าฟ้ากะเหรี่ยงแดงที่เดลฮี ดูร์บาร์ เมื่อ พ.ศ. 2446 เจ้าฟ้าของบอละแค กันตรวดี และเจโบจียืนอยู่แถวหลัง
กะเหรี่ยงแดงตะวันตก (อังกฤษ: Western Karenni) เป็นการรวมเรียกกลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดง 4 รัฐที่อยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำสาละวิน ได้แก่ บอละแค นามเมกอน นองปาเล และเจโบจี ในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2418 รัฐบาลของบริติชอินเดียและพระเจ้ามินดงแห่งราชวงศ์อลองพญา ได้ลงนามในสนธิสัญญารับรองเอกราชของกะเหรี่ยงแดงตะวันตก ในวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2434 กะเหรี่ยงแดงตะวันตกเข้าเป็นรัฐในอารักขาของบริติชอินเดีย
ใน พ.ศ. 2407 เจ้าฟ้ากะเหรี่ยงแดงได้ร้องขอให้อังกฤษเข้ามาอารักขา แต่อังกฤษไม่ได้แสดงความสนใจ หลังจากเจ้าฟ้าพระองค์นั้นสิ้นพระชนม์ใน พ.ศ. 2412 โอรสทั้งสององค์หวั่นเกรงการรุกรานของพม่าจึงร้องขอการคุ้มครองจากอังกฤษ แต่อังกฤษปฏิเสธ เมื่อพม่าต้องการรวมเขตของกะเหรี่ยงแดงเข้ามาในการปกครอง อังกฤษได้รับรองความเป็นเอกราชของรัฐทั้งสี่ ซึ่งต่อมา รัฐเหล่านี้ถือเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษตั้งแต่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2418
การร้องเพลง

แพตตี สมิธ นักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน กำลังร้องเพลงสดใน ค.ศ. 2007
การร้องเพลง หรือ การขับร้อง คือการทำให้เกิดเสียงดนตรีจากเสียงและเสริมด้วยถ้อยคำทั้งระบบเสียงสูงต่ำและจังหวะ คนที่ขับร้องเพลงเรียกว่านักร้อง และนักร้องจะแสดงการขับร้องเพลง ซึ่งอาจจะร้องแบบอะแคปเปลา (ร้องโดยไม่ใช้ดนตรี) หรือมีนักดนตรี เครื่องดนตรีประกอบ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องดนตรีตัวเดียวหรือเต็มวง การร้องนั้นส่วนใหญ่จะร้องร่วมการแสดงกับนักดนตรีกลุ่มอื่น ไม่ว่าจ่ะเป็นกลุ่มคอรัสที่ร้องในเสียงที่แตกต่างกัน หรือกลุ่มนักเล่นดนตรี อย่างเช่นวงร็อกเป็นต้น
การร้องเพลงนั้นอาจร้องแบบไม่เป็นทางการ ร้องเพื่อความบันเทิง อย่างเช่นร้องระหว่างการอาบน้ำ ร้องคาราโอเกะ หรือในบางกรณีร้องอย่างเป็นทางการ เช่นร้องในระหว่างพิธีทางศาสนา หรือนักร้องอาชีพร้องเพื่อแสดงบนเวทีหรือร้องในสตูดิโอ การร้องที่มีทักษะสูงหรือร้องในระดับอาชีพ มักจะต้องอาศัยความสามารถแต่กำเนิด การเรียนการสอน และการฝึกฝน นักร้องมืออาชีพจะสร้างหนทางสู่อาชีพด้วยการเป็นนักร้องในแนวเพลงต่าง ๆ อย่างเช่น นักร้องคลาสสิก นักร้องร็อก พวกเขาต้องฝึกทักษะการร้องในแนวเพลงนั้น ทั้งจากครูสอนร้องหรือโค้ชร้อง ในอาชีพของพวกเขา
คาร์ล ฟิลลิพ เจ้าชายแห่งชวาร์ทเซินแบร์ค

คาร์ล ฟิลลิพ เจ้าชายแห่งชวาร์ทเซินแบร์ค
คาร์ล ฟิลลิพ เฟือสท์แห่งชวาร์ทเซินแบร์ค (เยอรมัน: Karl Philipp, Fürst zu Schwarzenberg; 18 เมษายน ค.ศ. 1771 – 15 ตุลาคม ค.ศ. 1820) เป็นจอมพลแห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์คในช่วงสงครามนโปเลียน โดยเข้าสังกัดทหารม้า
ประวัติ

คาร์ล ฟิลลิพเกิดที่กรุงเวียนนา เขาเป็นลูกชายของโยฮัน เนโพมุค อันโทน แห่งชวาร์ทเซินแบร์ค และมารี เอเลโอโนเรอ เคาน์เตสแห่งตระกูลเอิททิงเงิน-วัลเลอร์ชไตน์ เขาเป็นหนึ่งในสิบสามพี่น้อง อีกเจ็ดคนตายตั้งแต่วัยเยาว์
เขาเข้ารับราชการในสังกัดทหารม้าในปี ค.ศ. 1788 ปีต่อมาเขาได้อยู่ในสังกัดนายพลฟรันทซ์ โมริทซ์ ฟ็อน ลาซี และนายพลแอ็นสท์ กีเดอ็อน ฟ็อน เลาด็อน เพื่อต่อสู้กับทหารเติร์ก
ค.ศ. 1796 ช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส เขาต้องออกรบในยุทธการที่อัมแบร์คและยุทธการที่เวือทซ์บวร์ค ต่อมาในปี ค.ศ. 1799 ได้รับยศเป็นพลโท ในยุทธการที่โฮเอินลินเดิน เขาได้นำทหารส่วนหนึ่งไปที่ทางปีกขวาของกองทัพออสเตรียที่ถูกทหารฝรั่งเศสโจมตีอย่างกล้าหาญ หลังจากนั้นเขาได้รับคำสั่งจากอาร์ชดยุคคาร์ลให้ไปประจำกับกองหลัง
ค.ศ. 1804 เขาจึงได้รับยศเป็นเจ้าชายแห่งชวาร์ทเซินแบร์ค
ค.ศ. 1805 เขาได้เป็นผู้บัญชาการทหารประจำกองพลของนายพลคาร์ล มัค ฟ็อน ไลเบอริช ตอนที่เมืองอุล์มถูกปิดล้อมโดยกองทัพของนโปเลียน เขาเป็นหนึ่งในกลุ่มทหารม้าใต้สังกัดของอาร์ชดยุคเฟอร์ดินานด์แห่งออสเตรีย-เอสเตซึ่งตัดเส้นทางการเดินทัพของศัตรู
ค.ศ. 1806-1809 เขารับตำแหน่งเป็นเอกอัครราชทูตออสเตรียประจำรัสเซีย แต่ว่ารับตำแหน่งได้ไม่นานก็ต้องรีบกลับบ้านเกิดเพื่อทำศึกในวากรัม แต่ฝ่ายออสเตรียพ่ายแพ้ จึงทำให้ต้องประสานมิตรกับฝรั่งเศสและทำให้นโปเลียนได้สมรสกับองค์หญิงมารี หลุยส์
ค.ศ. 1812 นโปเลียนได้ขอร้องให้เจ้าชายคาร์ลไปช่วยทำการบุกรัสเซีย
ค.ศ. 1813 เมื่อฝรั่งเศสพ่ายแพ้จากการบุกรัสเซีย ทำให้เกิดสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หกขึ้นมา และคาร์ล ฟิลลิพได้บัญชาการรบในยุทธการที่ไลพ์ซิชกับยุทธการที่ปารีส และมีบทบาทในสมัยร้อยวันและออกรบในยุทธการวอเตอร์ลู
ชีวิตแต่งงาน

คาร์ล ฟิลลิพ สมรสกับมารีอา อันนา ฟ็อน โฮเอินเฟ็ลท์ มีบุตรด้วยกัน 3 คน คือ
ฟริดริช เจ้าชายแห่งชวาร์ทเซินแบร์ค (ค.ศ. 1800–1870) มีบทบาทในการรบที่กาลิเซียในปี ค.ศ. 1846 อิตาลีและฮังการีในปี ค.ศ. 1848 รวมถึงสงครามการ์ลิสต์ที่สเปน
คาร์ลที่ 2 บอโรเมอุส ฟิลลิพ (ค.ศ. 1802–1858) รับราชการในสังกัดทหารปืนใหญ่
เอ็ดมุนท์ เลโอพ็อลท์ ฟรีดริช (ค.ศ. 1803–1873) เป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิออสเตรีย
หลานชาย คือ
เฟลิคส์ ชวาร์ทเซินแบร์ค (ค.ศ. 1800–1852) ขุนนางและรัฐบุรุษแห่งออสเตรีย
ฟรีดริช โยฮัน โยเซ็ฟ เซอเล็สทีน (ค.ศ. 1809–1885) เป็นพระคาร์ดินัลและเป็นบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ของสันตะปาปาและประวัติศาสตร์ออสเตรีย
รางวัลที่ได้รับ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์ขนแกะทองคำ
เหรียญทหารแห่งมาเรีย เทเรซา
เหรียญทหารแห่งมัคส์ โยเซ็ฟ
เลฌียงดอเนอร์
เหรียญทหาร คำสั่งของพระวิญญาณบริสุทธิ์
เยเลนาแห่งมอนเตเนโกร

| เยเลนาแห่งมอนเตเนโกร |
| --- | --- |
ผู้รับใช้พระเจ้า

สมเด็จพระราชินีแห่งอิตาลี
ระหว่าง: 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1900 - 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1946
จักรพรรดินีแห่งเอธิโอเปีย
ระหว่าง: 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1936 - 5 พฤษภาคาม ค.ศ. 1941
สมเด็จพระราชินีแห่งชาวแอลเบเนีย
ระหว่าง: 16 เมษายน ค.ศ. 1939 - 8 กันยายน ค.ศ. 1943

พระราชสมภพ: 8 มกราคม 2414 เซติเญ มอนเตเนโกร
สวรรคต: 28 พฤศจิกายน 2495 (81 พรรษา) มงเปอลีเย ฝรั่งเศส
พระราชสวามี: พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี
พระราชบุตร: เจ้าหญิงโยลันดา เจ้าหญิงมาฟาลดา พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2  เจ้าหญิงโจวันนา เจ้าหญิงมาเรีย ฟรานเชสกา
ราชวงศ์: เปรโตวิช-เนจอร์จ  ซาวอย
พระราชบิดา: พระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร
พระราชมารดา: สมเด็จพระราชินีมิเลนาแห่งมอนเตเนโกร
ลายพระอภิไธย: 
| ธรรมเนียมพระยศของ เยเลนาแห่งมอนเตเนโกร |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: Her Majesty (ใต้ฝ่าละอองพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Majesty (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
เยเลนาแห่งมอนเตเนโกร สมเด็จพระราชินีแห่งอิตาลี (เซอร์เบีย: Јелена Петровић Његош / Jelena Petrović Njegoš; อังกฤษ: Elena of Montenegro) เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 8 มกราคม 2414 ณ เซติเญ ประเทศมอนเตเนโกร เป็นพระราชบุตรลำดับที่ 6 และพระราชธิดาลำดับที่ 5 ใน พระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร และ สมเด็จพระราชินีมิเลนาแห่งมอนเตเนโกร เมื่อพระองค์ทรงมีพระชนมายุ 10 พรรษา เสด็จพระราชดำเนินไปศึกษาต่อ ณ เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย ทรงมีพระปรีชาสามารถในเรื่องสถาปัตยกรรมและจิตรกรรม โดยทรงออกแบบพระบรมราชอนุเสาวรีย์ พระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร พระราชบิดา
อภิเษกสมรส

เจ้าหญิงเอเลนาแห่งมอนเตเนโกร ทรงเข้าพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับ พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2439 พระองค์ต้องเปลี่ยนมานับถือนิกายโรมันคาทอลิก ตามพระราชสวามี จากนิกายออร์โธด็อกซ์ จึงทำให้พระองค์มีสิทธิได้รับพระราชอิสริยยศตามพระราชสวามี คือ สมเด็จพระราชินีแห่งอิตาลี สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งเอธิโอเปีย สมเด็จพระราชินีแห่งแอลเบเนีย ต่อมาพระอิสริยยศสมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งเอธิโอเปียและสมเด็จพระราชินีแห่งแอลเบเนีย ถูกยกเลิกในปี 2486 ตามพระราชสวามี พระองค์และพระราชสวามี มีพระราชบุตรดังนี้
เจ้าหญิงโยลันดา
เจ้าหญิงมาฟาลดา
พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2
เจ้าหญิงโจวันนา
เจ้าหญิงมาเรีย ฟรานเชสกา
ต่อมาในปี 2486 พระราชสวามีของพระองค์ทรงปลด เบนิโต มุสโสลินี ออกจากการเป็นนักการเมือง ในวันที่ 9 กันยายน พระองค์เสด็จพระราชดำเนินไปยังบรินดิซิ และทรงมีพระราชดำรัสว่าจะไปใช้พระชนม์ชีพในฝรั่งเศส เอเลนาแห่งมอนเตเนโกร สมเด็จพระราชินีแห่งอิตาลี เสด็จสวรรคตลงเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2495 สิริพระชนมายุ 81 พรรษา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

House of Petrović-Njegoš: Knight Grand Cross of the Order of Prince Danilo I, Special Class
House of Savoy: Knight Grand Cordon of the Royal Order of Saints Maurice and Lazarus
แม่แบบ:Country data Vatican
สันตะสำนัก: Knight Grand Cross of the Order of the Golden Spur
สันตะสำนัก: Knight of the Decoration of Honour
รัฐอธิปไตยทหารออร์เดอร์ ออฟ มอลตา: Knight Grand Cross of Justice of the Sovereign Military Order of Malta, 1st Class
Austrian Imperial and Royal Family: Dame of the Imperial and Royal Order of the Starry Cross, 1st Class
Bavarian Royal Family: Dame Grand Cross of the Royal Order of Theresa
Bulgarian Royal Family: Dame Grand Cross of the Royal Order of Merit
ไรช์เยอรมัน: Grand Officer of the Order of Social Welfare, Special Class
Iran: Dame Grand Cordon of the Order of Aftab
แม่แบบ:Country data Restoration (Spain) Spanish Royal Family: 945th Dame Grand Cross of the Royal Order of Queen Maria Luisa
Yugoslav Royal Family: Dame Grand Cross of the Royal Order of St. Sava
สันตะสำนัก: Recipient of the Golden Rose (twice)
โรงเรียนโกสุมวิทยาสรรค์

| โรงเรียนโกสุมวิทยาสรรค์ |
| --- | --- |
Kosum Wittayasan School Kosum Wittayasan School

ที่ตั้ง
307/13 ถนนศรีโกสุม ตำบลหัวขวาง อำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม 44140
พิกัด: 16°14′13″N 103°04′06″E﻿ / ﻿16.236993°N 103.068397°E﻿ / 16.236993; 103.068397
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ก.ว.ส./K.W.S.
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาล - โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่
คติพจน์: นตฺถิ ปญญา เสมาอาภา   แสงสว่างเสมอด้วยปัญญา ไม่มี
สถาปนา: 30 เมษายน พ.ศ. 2514 (53 ปี 241 วัน)
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
รหัส: 10440301
ผู้อำนวยการ: พีรนนท์  เหล่าสมบัติ
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษา
ภาษาที่ใช้เป็นสื่อการสอน: ภาษาที่มีการเรียนการสอนในโรงเรียน  ภาษาไทย  ภาษาอังกฤษ  ภาษาจีน
สี:    เทา - แดง
เพลง: มาร์ชโกสุมวิทยาสรรค์
ดอกไม้: ดอกบัว
เว็บไซต์: www.kosumwittayasan.ac.th
โรงเรียนโกสุมวิทยาสรรค์ เป็นโรงเรียนประจำ อำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม ระดับมัธยมศึกษารูปแบบสหศึกษา ปัจจุบันจัดอยู่ในประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษามหาสารคาม สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ