stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โพนคร

| โพนคร |
| --- | --- |
เทวาลัยโพนคร
ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
จังหวัด: จังหวัดคั้ญฮหว่า
เทพ: ยานโพนคร
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ญาจาง
ประเทศ: ประเทศเวียดนาม
ที่ตั้งในประเทศเวียดนาม
พิกัดภูมิศาสตร์: 12°15′55″N 109°11′44″E﻿ / ﻿12.26528°N 109.19556°E﻿ / 12.26528; 109.19556
สถาปัตยกรรม
ประเภท: จามปา
เสร็จสมบูรณ์: กลางศตวรรษที่ 10-13
โพนคร (Po Nagar) เป็นหอเทวาลัยของชาวจาม ที่สร้างขึ้นในช่วงก่อน ค.ศ. 781 และตั้งอยู่ในจังหวัดในยุคกลาง Kauthara ใกล้กับญาจาง ประเทศเวียดนาม ในปัจจุบัน สร้างขึ้นเพื่อบูชา ยานโพนคร (Yan Po Nagar) ซึ่งเป็นเทพธิดาแห่งแผ่นดินผู้ซึ่งได้รับการระบุชื่อร่วมกับเทพีของฮินดู ภควตี และ มหิษาสุรมรรทินี และผู้ที่ซึ่งในภาษาเวียดนามเรียกว่า Thiên Y Thánh Mẫu
ประวัติศาสตร์

จารึกจากปี 781 ระบุว่ากษัตริย์แห่งจาม พระเจ้าสัตยวรมัน (Satyavarman) ทรงฟื้นคืนพระราชอำนาจในบริเวณ "Ha-Ra Bridge" และพระองค์ได้บูรณะวิหารที่ถูกทำลาย จากคำจารึกนี้สามารถอนุมานได้ว่าพื้นที่ก่อนหน้านี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของต่างชาติอยู่ชั่วคราวและพวกเขาได้ทำลายวิหารที่มีอยู่เดิม จารึกอื่น ๆ ระบุว่าภายในมนเทียรมี มุขลึงค์ประดับด้วยเครื่องประดับและมีลักษณะคล้ายกับศีรษะของเทวดา โจรต่างชาติที่ซึ่งอาจมาจาก ชวา "ผู้ที่หากินกับอาหารน่ากลัวกว่าซากศพน่ากลัว, ผิวตัวดำสนิทและผอมแห้งน่ากลัว และยังชั่วร้ายเหมือนความตาย" มาถึงทางเรือและได้ขโมยเครื่องประดับและหักลึงค์ไป แม้ว่าพระกษัตริย์จะทรงขับไล่พวกโจรกลับออกไปทางทะเล แต่สมบัติก็ได้สูญหายไปตลอดกาล จารึกยังระบุด้วยว่าพระมหากษัตริย์ได้ทรงฟื้นฟูศิวลึงค์ขึ้นใหม่ในปี 784
เสนาปตีปร (Senapati Par) ผู้นำทหารจามภายใต้รัชสมัยของพระเจ้าหริวรมันที่ 1 (Harivarman I) ได้บริจาคเงินเพื่อก่อสร้างในปี ค. ศ. 817 เสนาปตีได้โจมตีชาวเขมรในพระราชปกครองของพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ต่อมาพระเจ้าหรอวรมันที่ 1 ได้รับการสืบทอดตำแหน่งโดยพระราชโอรสพระเจ้าวิกรนตวรมันที่สาม (Vikrantavarman III) ซึ่งก็เป็นผู้บริจาคทรัพย์ช่วยสร้างเช่นกัน
จารึกจากปี 918 ของกษัตริย์จาม พระจเลลเจ้าอินทรวรมันที่ 3 ระบุพระราชโองการให้สร้างเทวรูปทองคำถวายแด่เทพีภควตี ภายหลังจารึกมีรายงานว่ารูปปั้นทองคำเดิมถูกขโมยไปโดยพระเจ้าราเชนทรวรมันที่สอง (Rajendravarman II) กษัตริย์เขมร ในปี 950 และในปี 965 กษัตริย์ชัยอินทรวรมันที่หนึ่ง (Jaya Indravarman I) ได้แทนที่รูปปั้นที่หายไปด้วยเทวรูปหินองค์ใหม่  จารึกจากปี 1050 ระบุว่ามีการถวายที่ดิน ทาส เครื่องประดับและโลหะมีค่าแก่เทวรูปโดยพระเจ้าชยปรเมศวรวรมันที่หนึ่ง (Jaya Parameshvaravarman I)  และได้มี Paramabhodisdess ผู้สร้าง "เครื่องบูชาอันมั่งคั่ง" ในปี 1084 หลังจากกลับมารวมประเทศอีกครั้ง พระเจ้าชัยอินทรวรมันที่สามได้ทรงถวายศิวลึงค์ และ ศรีศนวิษณุ (Shrishana Vishnu) ให้แก่เทวาลัยในปี 1141 และอีกครั้งในปี 1143 ในปี 1160 พระเจ้าชัยหริวรมันที่หนึ่ง (Jaya Harivarman I) ได้ "มอบของขวัญมากมาย" ข้อความในจารึกระบุว่า พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 แห่ง อาณาจักรขอม "ยึดเมืองหลวงของจามปาและยึดศิวลึงค์ทั้งหมด" จารึกในเวลาต่อมาบ่งบอกถึงการเฉลิมฉลองของลัทธิเพื่อเป็นเกียรติแก่เทพธิดา Yan Po Nagar ตลอดจนการปรากฏตัวของรูปปั้นที่อุทิศให้กับเทพเจ้าหลักของ ศาสนาฮินดู และ พุทธศาสนา
ในศตวรรษที่ 17 ชาว เวียดได้ เข้ายึดครองจามปาและเข้ายึดหอเทวาลัยที่เรียกว่าหอคอย Thiên Y Thánh Mâu  ตำนานเวียดนามหลายเรื่องเกี่ยวกับเทพธิดาและหอเทวาลัยได้เกิดขึ้นตามมาต่อจากนั้น
ดูเพิ่ม

ศิลปะจามปา
โพสพ
โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์

| --- | --- |
Rhode Island School of Design
อาคารอนุรักษ์วูดส์–เจอร์รี เฮาส์ สำนักงานของโรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์
ชื่ออื่น: RISD
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาเอกชน สถาบันสอนศิลปะ
สถาปนา: พ.ศ. 2420; 147 ปีที่แล้ว (2420)
สังกัดวิชาการ: AICAD, Space-grant
ทุนทรัพย์: $347.7 ล้านเหรียญ (พ.ศ. 2563)
อธิการบดี: คริสตัล วิลเลียมส์
อาจารย์: 181 คน เต็มเวลา 421 คน ไม่เต็มเวลา (พ.ศ. 2561–62)
ผู้ศึกษา: 2,501 คน (พ.ศ. 2562–63)
ปริญญาตรี: 2,009 คน (พ.ศ. 2562–63)
บัณฑิตศึกษา: 492 คน (พ.ศ. 2562–63)
ที่ตั้ง: พรอวิเดนซ์, รัฐโรดไอแลนด์, สหรัฐ
วิทยาเขต: Urban 13 เอเคอร์ (53,000 ม.2)
สี:   RISD Blue
มาสคอต: Scrotie (ไม่เป็นทางการ)
เว็บไซต์: www.risd.edu
โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์ (Rhode Island School of Design) ชื่อย่อว่า ริซดี (RISD /ˈrɪzdiː/) เป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงด้านศิลปะการออกแบบและการออกแบบกราฟิกแห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมืองโพรวิเดนซ์ ในรัฐโรดไอแลนด์ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2420 (ค.ศ. 1877) โรงเรียนได้การจัดอันดับโดยนิตยสารยูเอสนิวส์  ให้เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำด้านศิลปกรรม
ในปี พ.ศ. 2548 มีนักศึกษาประมาณ 2,200 คน
ในปี พ.ศ. 2565 ศิษย์เก่าริซดีได้รับรางวัล MacArthur Genius fellowships 10 รางวัล, รางวัลไพรม์ไทม์เอมมี 5 รางวัล และรางวัลออสการ์ 3 รางวัล
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง

ในสาขาวิจิตรศิลป์:  คาร่า วอคเกอร์ (MFA 1994), เจนนี โฮลเซอร์ (MFA 1977), เดล ชิฮูลี (MFA 1968), นิโคล ไอเซนแมน (BFA 1987), โด-โฮ ซูห์ (BFA 1994), จูลี เมห์เรตู (MFA 1997), โรนี ฮอร์น (BFA 1975), ชาห์เซีย ซิกันเดอร์ (MFA 1995), เกล็น ลิกอน และจานีน อันโตนี (MFA 1989)
ในสาขาการถ่ายภาพ: ฟรานเชสกา วูดแมน (BFA 1978), ดีน่า ลอว์สัน (MFA 2004) และทอดด์ ฮิโดะ
ในสาขาภาพยนตร์และโทรทัศน์: เจมส์ แฟรนโก (MFA 2012), เซธ แม็คฟาร์เลน (BFA 1995), เจมิมา เคิร์ก (BFA 2008), ไบรอัน โคนิเอตซ์โก (BFA 1998), ไมเคิ่ล ดันเต้ ดิมาร์ติโน (BFA 1996), กัส แวน แซนต์ (BFA 1975) และโรเบิร์ต ริชาร์ดสัน (BFA 1979)
ผู้ก่อตั้งของแอร์บีเอ็นบี: โจ เกบเบีย (BFA 2004) และไบรอัน เชสกี (BFA 2004)
แหล่งข้อมูลอื่น

RISD: Facts & Figures, Rhode Island School of Design, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 มีนาคม 2010
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  โปแลนด์  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  Te Papa (New Zealand)  ULAN
โลร็อง-เดซีเร กาบีลา

| โลร็อง-เดซีเร กาบีลา |
| --- | --- |
กาบีลาในปี 1998

ประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก คนที่ 3
ดำรงตำแหน่ง 17 พฤษภาคม 1997 – 16 มกราคม 2001
ก่อนหน้า: โมบูตู เซเซ เซโก (ในฐานะ ประธานาธิบดีซาอีร์)
ถัดไป: โฌแซ็ฟ กาบีลา
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1939(1939-11-27) เบดูอีนวีล หรือ จาดอตวีล, เบลเจียนคองโก
เสียชีวิต: 18 มกราคม ค.ศ. 2001(2001-01-18) (61 ปี) กินชาซา, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
ลักษณะการเสียชีวิต: ถูกลอบสังหาร
เชื้อชาติ: ชาวคองโก
พรรคการเมือง: พรรคปฏิวัติประชาชน (1967–1996) พันธมิตรกองกำลังประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยคองโก (1996–1997) อิสระ (1997–2001)
คู่สมรส: ซีฟา มาอันยา
บุตร: อย่างน้อย 9 หรือ 10 (รวมถึง โฌแซ็ฟ กาบีลา)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยดาร์เอสซาลาม
วิชาชีพ: หัวหน้ากบฎ, ประธานาธิบดี
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
ผ่านศึก:  กบฎซิมบา   สงครามคองโกครั้งที่หนึ่ง 

โลร็อง-เดซีเร กาบีลา (เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [lo.ʁɑ̃ de.zi.ʁe ka.bi.la]) (27 พฤศจิกายน 1939 – 16 มกราคม 2001) หรือเป็นที่รู้จักในอีกนามหนึ่งว่า, โลร็อง กาบีลา (US: pronunciationไฟล์:En-us-Laurent Kabila from Congo-Kinshasa pronunciation (Voice of America).ogg),เป็นนักปฏิวัติและนักการเมืองชาวคองโก ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่สามของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกตั้งแต่ปี 1997 จนกระทั่งถูกลอบสังหารในปี 2001
เขาเป็นศัตรูกับโมบูตู เซเซ เซโก เขาเป็นผู้นำพันธมิตรกองกำลังประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยคองโก (ADFLC) กลุ่มกบฏที่ได้รับการสนับสนุนจากรวันดาและยูกันดาซึ่งบุกโจมตีซาอีร์และโค่นล้มโมบูตูระหว่างสงครามคองโกครั้งที่หนึ่งตั้งแต่ปี 1996 ถึง 1997 ตอนนั้นเขากลายเป็นประธานาธิบดีคนใหม่ของประเทศซึ่งเปลี่ยนชื่อกลับไปเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก กาบีลาพบว่าตัวเองอยู่ในตำแหน่งที่ละเอียดอ่อนในฐานะหุ่นเชิดของผู้สนับสนุนชาวต่างชาติ ในปีต่อมา เขาได้สั่งให้ทหารต่างชาติทั้งหมดออกจากประเทศหลังจากการสังหารหมู่ที่กาซีกาเพื่อป้องกันการรัฐประหารที่อาจเกิดขึ้น ซึ่งนำไปสู่สงครามคองโกครั้งที่สอง ซึ่งอดีตพันธมิตรรวันดาและยูกันดาเริ่มสนับสนุนกลุ่มกบฏหลายกลุ่มเพื่อโค่นล้มเขารวมทั้งขบวนการชุมนุมเพื่อประชาธิปไตยคองโก (RCD) และขบวนการเพื่อการปลดปล่อยคองโก (MLC) ระหว่างสงคราม เขาถูกผู้อารักขาคนหนึ่งลอบสังหาร และโฌเเซ็ฟ ลูกชายวัย 29 ปีของเขาได้ขึ้นสืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดีในสิบวันต่อมา
โลรีส ฟรานซีนี

โลรีส ฟรานซีนี (เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1962) เป็นนักการเมืองประเทศซานมารีโน
ฟรานซินีเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกับเปาโล โบลลีนี ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1998 จนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 1998 และเป็นครั้งที่สองร่วมกับเกียนฟรานโค เตเรนซีตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2006 จนถึงวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2006 เป็นสมาชิกพรรคคริสเตียนประชาธิปไตยซานมารีโน
ไวดาราบีน

| ข้อมูลทางคลินิก |
| --- | --- |
รหัส ATC: J05AB03 (WHO) 
ตัวบ่งชี้
PubChem CID: 32326
DrugBank: APRD00333
ECHA InfoCard: 100.024.449 
 สารานุกรมเภสัชกรรม
ไวดาราบีน (Vidarabine) เป็น ยาต้านไวรัสที่มีฤทธิ์รักษา โรคเริม (herpes simplex) และ โรคงูสวัด (varicella zoster viruses)
เรนนี หยาง

เรนนี่ หยาง หรือ หยาง เฉิงหลิน (จีนตัวย่อ: 杨丞琳; จีนตัวเต็ม: 楊丞琳; พินอิน: Yáng Chénglín; อักษรโรมัน: Rainie Yang, Yang Chenglin; เกิด 4 มิถุนายน ค.ศ. 1984) เป็นนักร้องและนักแสดงหญิงชาวไต้หวัน ที่โด่งดังจากเรื่อง  Hi My Sweetheart ที่คู่กับหลัวจื้อเสียง และรักใสใส หัวใจสี่ดวง (2001)
ประวัติ

เรนนี่ หยางเข้าวงการตั้งแต่อายุ 14 เริ่มต้นจากการปรากฏตัวในภาพยนตร์และโฆษณาในฮ่องกง เมื่อเธออายุ 15 เธอเข้ารับการทดสอบ และได้เข้าร่วมวงดนตรีหญิงของ BMG ที่มีสมาชิก 4 คนมีชื่อว่า "4 in Love" จากนั้นมา เธอถูกเรียกว่า "Rainie" เพื่อให้เข้ากับชื่อของสมาชิกวง ที่แต่ละคนจะมีชื่อตามฤดูกาล (ชื่อเดิมของเธอคือ Lily)
เธอย้ายไปไต้หวัน และเริ่มอาชีพด้านการแสดงที่นั่น เธอมีโอกาสได้แสดงในละครดังๆหลายเรื่อง เมื่อปลายปี 2002 ด้วยเหตุผลบางอย่าง วง "4 in Love" ได้ยุบลง Windie และ Sunnie สองคนซึ่งเป็นสมาชิกวงได้กลับไปศึกษาต่อ ในขณะที่ Cloudie ไปศึกษาต่อเพื่อเป็นบริกรหญิงบนเครื่องบิน
Rainie ยังคงอยู่ต่อในวงการบันเทิง เธอกลายมาเป็นศิลปินเดี่ยว และได้มีโอกาสทำงานเป็นผู้ดำเนินรายการทีวีโชว์ เธอยังคงร้องเพลงให้กับละครที่เธอแสดงเอง และในปี 2005 เป็นปีแห่งความสำเร็จของเธอ เนื่องจากเธอแสดงในละครทีวี "ถึงร้ายก็รัก" (Devil Beside You) คู่กับ ไมค์ เฮอ (Mike He) ได้ทำให้เพลงของเธอ "Ai Mei" ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก โดยอัลบั้ม "Ai Mei" เป็นอัลบั้มเปิดตัวของเธอในฐานะศิลปินเดี่ยว
ด้านชีวิตส่วนตัวเธอหมั้นกับแฟนหนุ่มนักร้องชาวจีน หลี่ หรงฮ่าว ในวันที่ 11 กรกฎาคม 2019 และแต่งงานในวันที่ 17 กันยายน 2019 ในปีเดียวกัน
ผลงานเพลง > ร่วมกับ 4 in love

[2000] Fall in Love
[2001] Shui Pa Shui
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว

[2005] My Intuition (Ai Mei / 曖昧 / Ambiguous)
[2006] Meeting Love (Yu Shang Ai / 遇上愛)
[2007] My Other Self (任意門, Ren Yi Men)
[2008] Not Yet a Woman (半熟宣言, Ban Shu Xuan Yan)
[2010] Rainie & Love...? (雨愛, Yu Ai)
[2011] Longing For (仰望, Yang Wang)
[2012] Wishing For Happiness (想幸福的人, Xiang Xing Fu De Ren)
[2013] Angel Wings (天使之翼, Tian Shi Zhi Yi)
[2014] A Tale of Two Rainie (双丞戲, Shuang Cheng Xi)
[2016] Traces of Time In Love (年輪說,Nian Lun Shuo)
ผลงานเพลง > เพลงประกอบละคร

[2002.05.22] Tomorrow Original Soundtrack
[2003.07.10] Pink Godfather and Little Candy Original Soundtrack
ผลงานด้านการแสดง > ละคร

[2001] รักใสใสหัวใจ 4 ดวง (Meteor Garden) 《流星花園》
[2001] รักใสๆ หัวใจ 4 ดวง ภาคพิเศษ (Meteor Rain) 《流星雨》
[2002] รอวันใหม่ ด้วยใจรัก (Tomorrow) 《愛情白皮書》
[2002] Hua Xiang Lavender 2 「花香番外篇」 許紹洋E偶像劇
[2002] Sunshine Jelly 《陽光果凍》
[2003] The Pink Godfather 《粉紅教父小甜甜》
[2003] The Original Scent of Summer 《原味的夏天》
[2004] Love Bird 《候鳥人》
[2004] ซิ่งรัก...นักแข่ง (Legend of Speed) 《極速傳說》
[2004] City Of The Sky (天空之城)
[2004] โปเยโปโลเย - ภาคพิสดาร (Liao Zhai) 《聊齋》
[2005] ถึงร้ายก็รัก (Devil Beside You) 《惡魔在身邊》
[2007] Why Why Love / Exhange Love 《換換愛》
[2008] Miss No Good 《不良笑花》
[2009] ยัยหวานใจกับคุณชายสุดเฟี้ยว Hi My Sweet Heart《海派甜心》
[2011] Drunken To Love You 《醉後決定愛上你》
[2011] รักเธอยัยหวานใจ Sunshine Angel《陽光天使》
[2014] Love At Second Sight 《ㄧ見不鐘情》
ผลงานด้านการแสดง > ภาพยนตร์

[2001] Merry Go Round 《初戀喳麵》
[2007] Spiderlilies 《刺青》
[2010] The Child's Eye 《童眼》
[2012] Hertbeat Love 《再一次心跳》
[2012] Wishing For Happiness《想幸福的人》
[2014] Endless Nights In Aurora 《極光之愛》
ผลงานอื่นๆ > ทีวีโชว์

[2003] TVBS Game Show
[2003] Jacky Live!
[2005] ASOS 100% Entertainment
[2002 - 2004.05] Azio Entertainment News
[2002] Wo Cai Wo Cai Wo Cai Cai Cai (Guess, Guess, Guess - GTV)
ผลงานอื่นๆ > โฆษณา

Clarins
[2007] McDonalds' (คู่กับ Show Luo)
Wechat (คู่กับ Show Luo)
Le Tea
7-Eleven
Adidas
Laurier
Extra
บรรณานุกรม

↑  The order is not specified for the Top 10 Songs of the Year
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติเรนนี่หยาง
Rainie Yang Town Thailand 楊丞琳泰國後援會
โออิตะ

โออิตะ อาจหมายถึง
จังหวัดโออิตะ จังหวัดในประเทศญี่ปุ่น
นครโออิตะ เมืองหลวงของจังหวัดโออิตะ
ให้ตายสิพับผ่า

| "ให้ตายสิพับผ่า" |
| --- | --- |

เพลงโดยอภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข
จากอัลบั้มแสตมป์ ไซไฟ
วางจำหน่าย: 21 เมษายน พ.ศ. 2557
แนวเพลง: ป็อป, 	อะคูสติกส์, ฮิปฮอป
ความยาว: 3:31
ค่ายเพลง: เลิฟอีส บีอีซี-เทโร มิวสิค
ผู้ประพันธ์เพลง: อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข
โปรดิวเซอร์: ซินดี้ ซุย, อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข
 
มิวสิกวิดีโอ
"ให้ตายสิพับผ่า" ที่ยูทูบ
 
"ให้ตายสิพับผ่า" เป็นซิงเกิลเปิดตัวสตูดิโออัลบั้มแรก แสตมป์ ไซไฟ ขับร้องและประพันธ์โดยอภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข (แสตมป์) นักร้อง นักแต่งเพลง และสถาปนิกชาวไทย สังกัดค่ายเลิฟอีสในเครือของบีอีซี-เทโร มิวสิค
มิวสิกวีดีโอเพลงนี้เผยแพร่ในวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2557 มีเนื้อหาเกี่ยวกับ สื่อถึงความไม่พอดีของชีวิต คือเวลาเรารักใครสักคน คนนั้นก็ดันไม่สนใจเรา แต่ขณะเดียวกันคนที่สนใจเรา เราก็ดันไม่ชอบเขา และอีกมุมมองหนึ่งของชีวิตความย้อนแย้ง คือ เวลาจะทำอะไรก็แล้วแต่กลับไม่มี แต่พอไม่ทำอะไรแล้วกลับมี
การตอบรับ

เพลง ให้ตายสิพับผ่า ได้อันดับ 5 จากการจัดอันดับของเว็บไซต์ Intensive Watch หมวดเพลงไทยสากล ในสัปดาห์ที่ 31 ของปี พ.ศ. 2557 ในวันที่ 27 กรกฎาคม - 2 สิงหาคม และติดอันดับที่ 1 จากการจัดอันดับของ 95.5 FM Virgin Hitz หมวดเพลงไทยสากล โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
การตอบรับ > ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2557) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
Intensive Watch Top 20 Chart เพลงไทยสากล: 4
TopTenThailand Song Top Chart: 1
Seed Chart Top 20: 3
TrueMusic Top 20: 1
95.5 FM Virgin Hitz CHART TOP 40: 1
OK Love on Top 20: 8
Channel V Countdown Siam Top 20 Single Chart: 1
You2Play Top 10 Chart: 4
ไม่ขอก็จะให้

| "ไม่ขอก็จะให้"> เพลงโดยดา เอ็นโดรฟิน.จากอัลบั้มดอกไม้ไฟ |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: 14 มิถุนายน พ.ศ. 2554
บันทึกเสียง: พ.ศ. 2554
แนวเพลง: ป็อป, โซล
ความยาว: 3:57
ค่ายเพลง: ไวท์มิวสิค (จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่)
ผู้ประพันธ์เพลง: เผ่าพันธุ์ อมตะ

มิวสิกวิดีโอ
"ไม่ขอก็จะให้" ที่ยูทูบ
 
"ไม่ขอก็จะให้" เป็นซิงเกิลแรกในปี พ.ศ. 2554 ของนักร้อง ดา เอ็นโดรฟิน จากอัลบั้มในปี พ.ศ. 2554 "ดอกไม้ไฟ" ประพันธ์เนื้อร้องโดย เผ่าพันธุ์ อมตะ  แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย สุวัธชัย สุทธิรัตน์ ออกจำหน่ายในวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2554 สังกัดค่ายไวท์มิวสิค ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
เนื้อหาของเพลงพูดถึงคนที่มีใจเด็ดเดี่ยว เสียสละ และเป็นผู้ให้ แม้จะต้องหัวใจแตกสลาย ก็ยอมได้เพื่อคนที่เรารัก ไม่ต้องขอ ถ้าเธอมีความสุขฉัน ก็จะให้เธอไป
มิวสิกวีดิโอ

มิวสิกวีดิโอนี้ เผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2554 โดยมีพระเอก ไนท์-นิธิดล  ป้อมสุวรรณ กับนางเอกโอซา แวง และหยก-ณัฐปภัสร์  ธนาธนมหารัตน์ ถ่ายทำกันที่บ้านเก่า แถวลาดหลุมแก้ว เปิดกองด้วยการถ่ายซีนจบก่อนเพื่อจะได้ให้ทั้ง 3 คนรู้เรื่องและอารมณ์ของหนังเรื่องนี้ เพราะเป็นซีนที่ไนท์ กับโอซา แวงนั่งรถเพื่อจะกลับบ้านด้วยกันแต่ไนท์กลับกระวนกระวายใจคิดถึงหยก หยกเองก็วิ่งตามรถของพระเอกโอซา แวงเห็นในรักแท้ของทั้งคู่ จึงต้องปล่อยพระเอกไป
จากนั้นก็เป็นคิวของ ดา เอ็นโดรฟิน นั่งร้องซิงค์เพลงไม่ขอก็จะให้ในรถด้วยชุดสีเขียวเดินมาขึ้นรถร้องซิงค์ ถ่ายต่อทันทีกับซีนที่ทั้ง 3 คนเจอกันครั้งแรกโดยโอซามาหาไนท์ที่บ้านจึงโผเข้ากอดด้วยความคิดถึงแต่ไนท์กลับกังวลใจและหยกเองก็เศร้าโอซาจึงรู้ว่าทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป
ย้ายไปเซ็ตข้างในบ้านให้ดาร้องซิงค์ ดาก็มาในชุดสีดำ ยืนร้องซิงค์ พอจบซิงค์เพลง โอซากับหยกจะเครียดเป็นพิเศษ เพราะทั้งสองต้องเข้าฉากเล่นฉากอารมณ์ล้วน ๆ ไม่มีพูดคุยแต่ทั้งคู่ต้องใช้อารมณ์แสดงให้เห็นว่ารู้และเข้าใจความรู้สึกของกันและกันดี
ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2554) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20: 14
แนร์โรว์เกจ

แนร์โรว์เกจ หรือ รางแคบ เป็นขนาดความกว้างรางรถไฟซึ่งมีขนาดแคบกว่าสแตนดาร์ดเกจ มีความกว้างประมาณ 610 mm (2 ft) ถึง 1,067 mm (3 ft 6 in)
ดูเพิ่ม

ขนาดความกว้างรางรถไฟ
สแตนดาร์ดเกจ
มีเตอร์เกจ
บรรณานุกรม

"Trade House" Kambarka Engineering Works "
P.J.G. Ransom. Narrow Gauge Steam – Its origins and worldwide development, Oxford Publishing Co., 1996, ISBN 0-86093-533-7
P. Whitehouse, J. Snell. Narrow Gauge Railways of the British Isles, David & Charles, 1994, ISBN C-7153-0196-9
Railroads of Colorado: Your Guide to Colorado's Historic Trains and Railway Sites, Claude Wiatrowski, Voyageur Press, 2002, hardcover, 160 pages, ISBN 0-89658-591-3
Keith Chester. "East European Narrow Gauge" 1995
"Narrow Gauge Through the Bush – Ontario's Toronto Grey and Bruce and Toronto and Nipissing Railways"; Rod Clarke; pub. Beaumont and Clarke, with the Credit Valley Railway Company, Streetsville, Ontario, 2007. ISBN 978-0-9784406-0-2
"The Narrow Gauge For Us – The Story of the Toronto and Nipissing Railway"; Charles Cooper; pub. The Boston Mills Press; Erin, Ontario, 1982.
"Narrow Gauge Railways of Canada"; Omer Lavallee; pub. Railfair, Montreal, 1972.
"Narrow Gauge Railways of Canada"; Omer Lavallee, expanded and revised by Ronald S Ritchie; pub. Fitzhenry and Whiteside, Markham, Ontario, 2005.
"The Toronto Grey and Bruce Railway 1863–1884; Thomas F McIlwraith; pub. Upper Canada Railway Society, Toronto, 1963.
"Steam Trains to the Bruce"; Ralph Beaumont; pub. The Boston Mills Press; Cheltenham, Ontario, 1977
"Running Late on the Bruce"; Ralph Beaumont & James Filby; pub The Boston Mills Press, Cheltenham, Ontario, 1980
Nevada Central Narrow Gauge เก็บถาวร 2014-01-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน; Michael J. Brown
โซเง็ง คาโต

| โซเง็ง คาโต |
| --- | --- |
เกิด: 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1899(1899-07-22)
เสียชีวิต: ราว ค.ศ. 1978 (79 ปี) เขตอาดาจิ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
สาเหตุเสียชีวิต: ไม่แน่ชัดตามผลการชันสูตรศพ
โซเง็ง คาโต (ญี่ปุ่น: 加藤 宗現; โรมาจิ: Katō Sōgen) เคยเป็นที่คาดกันว่าเป็นชาวโตเกียวที่มีอายุมากที่สุดจนกระทั่งเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 เมื่อร่างของเขาถูกพบว่าเสียชีวิตมาตั้งแต่ ค.ศ. 1978 รวมอายุได้ 79 ปี และครอบครัวของเขาต่างไม่เคยประกาศการเสียชีวิตของเขาเลยเพื่อพยายามที่จะรักษาสถิติดังกล่าว ครอบครัวของเขาได้บอกปัดความพยายามของเจ้าหน้าที่เขตที่ต้องการเข้าพบคาโตในการเตรียมการสำหรับวันให้ความเคารพต่อผู้สูงอายุที่จะถูกจัดขึ้นในปีนี้ โดยอ้างสาเหตุต่าง ๆ เช่นว่าเขากำลังอยู่ใน "สภาพผักเรื้อรัง" เพื่อบำเพ็ญเพียรตามพิธีกรรมของโชกูชิมบัตสึ สาเหตุการเสียชีวิตยังไม่ได้รับการตรวจสอบเนื่องจากสภาพร่างกายของคาโต
การค้นพบร่างของคาโตทำให้เกิดการสืบสวนทางอาญาต่อครอบครัวของเขาด้วยข้อหาฉ้อฉล ซึ่งอาจได้รับประโยชน์จากเงินบำนาญ 9.5 ล้านเยนซึ่งจ่ายให้แก่คาโต และนำไปสู่การค้นหาผู้ที่มีอายุตั้งแต่ร้อยปีขึ้นไปคนอื่น ๆ ที่ไม่มีการบันทึกไว้เนื่องจากการจัดเก็บบันทึกที่บกพร่องของเจ้าหน้าที่ การศึกษาที่ตามมาหลังการค้นพบร่างของคาโตพบว่า ตำรวจไม่ทราบเลยว่ามีผู้สูงอายุเกินหนึ่งร้อยปีกว่า 234,354 คนยังมีชีวิตอยู่ การจัดเก็บบันทึกที่บกพร่องได้รับการประณามจากหลายฝ่าย ซึ่งเจ้าหน้าที่ทางการได้ออกมายอมรับ
โออิ

โออิ (?-?) ขุนพลคนสำคัญของ พระเจ้าดงเมียงซอง และเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้ง อาณาจักรโกคูรยอ มหาอาณาจักรหนึ่งใน สามก๊กแห่งเกาหลี
นายพลโออิเป็นขุนศึกที่ได้สร้างวีรกรรมร่วมกับ
ยอพโบและมารีอีกสองขุนศึกคนสำคัญในการ
ปราบปรามแว่นแคว้นต่างๆมากมาย
โรงแรมแคปซูล

แคปซูลในโอซากา
โรงแรมแคปซูล (ญี่ปุ่น: カプセルホテル โรมาจิ: kapuseru hoteru) หรือในประเทศทางตะวันตกเรียกว่า "pod hotel" เป็นโรงแรมประเภทหนึ่งที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่นโดยมี "ห้อง" (แคปซูล) ขนาดเล็กมากจำนวนมาก ซึ่งตั้งใจให้บริการที่พักค้างคืนพื้นฐานราคาถูกแก่แขกที่ไม่ต้องการบริการอย่างที่โรงแรมตามปกติเสนอ
โรงแรมแคปซูลแห่งแรก คือ แคปซูลอินน์โอซากา ออกแบบโดยสถาปนิกที่มีชื่อเสียง Kisho Kurokawa ตั้งอยู่ในเมืองโอซากา ประเทศญี่ปุ่น เปิดเมื่อปี พ.ศ. 2522
ลักษณะ

ห้องพักเป็นห้องประมาณความยาวและความกว้างของเตียงเดี่ยว ที่มีความสูงเพียงพอสำหรับแขกของโรงแรมที่จะคลานเข้าไปและนั่งบนเตียง ผนังห้องอาจทำจากไม้, โลหะ หรือวัสดุแข็ง แต่มักจะเป็นไฟเบอร์กลาส หรือพลาสติก สิ่งอำนวยความสะดวกภายในห้องโดยทั่วไป ได้แก่ โทรทัศน์ขนาดเล็ก, เครื่องปรับอากาศ แผงควบคุมอิเล็กทรอนิกส์ และปลั๊กไฟ แคปซูลถูกวางซ้อนกันแบบด้านชนด้านสูงสองหน่วย พร้อมบันไดสำหรับเข้าถึงห้องที่อยู่ด้านบน คล้ายกับเตียงสองชั้น ปลายเปิดของแคปซูลสามารถปิดได้ด้วยผ้าม่านหรือประตูทึบเพื่อความเป็นส่วนตัว และสามารถล็อกได้จากด้านในเท่านั้น
เช่นเดียวกับโฮสเทล โรงแรมแคปซูลมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายเช่น พื้นที่ส่วนกลาง, ห้องน้ำรวม, ห้องอาบน้ำ, อินเทอร์เน็ตไร้สาย และห้องรับประทานอาหาร ในญี่ปุ่นโรงแรมแคปซูลอาจมีห้องอาบน้ำรวม และห้องซาวน่า โรงแรมบางแห่งยังมีร้านอาหาร, บาร์ของว่าง หรือบาร์ (หรืออย่างน้อยเป็น เครื่องจำหน่ายอาหาร), สระว่ายน้ำ และสถานบันเทิงอื่น ๆ อาจมีห้องนั่งเล่นพร้อมเก้าอี้หุ้มนวมเพื่อนั่งพักผ่อน พร้อมกับหนังสือ และหนังสือพิมพ์
โรงแรมแคปซูลมีขนาดแตกต่างกันตั้งแต่ 50 แคปซูลถึง 700 แคปซูลและมักจะให้ความสำคัญกับผู้ชายเป็นหลัก โรงแรมแคปซูลบางแห่งเสนอส่วนแยกต่างหากสำหรับแขกผู้เข้าพักชายและหญิง หรือแม้กระทั่งชั้นแยก และลิฟท์แยกต่างหาก เสื้อผ้าและรองเท้าจะได้รับการเปลี่ยนเป็นชุดยูกาตะและรองเท้าแตะที่ทางเข้า และอาจมีผ้าขนหนูและเสื้อคลุมอาบน้ำให้ด้วย กระเป๋า และสิ่งของมีค่ามักจะถูกเก็บไว้ในตู้เก็บของ หรือในตู้นิรภัยในห้อง (ถ้ามี) ผู้เข้าพักจะถูกขอให้ไม่สูบบุหรี่หรือรับประทานอาหารในแคปซูล
ฐานลูกค้า

ประโยชน์ของโรงแรมเหล่านี้คือความสะดวกสบายและราคาต่ำ โดยปกติประมาณ 2,000-4,000 เยน (ประมาณ 18–36 ดอลลาร์สหรัฐ) ต่อคืน
ในประเทศญี่ปุ่นโรงแรมแคปซูลถูกใช้ในอีกทางหนึ่ง โดยชาวญี่ปุ่นที่อาจดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เกินกว่าจะกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย หรือพลาดรถไฟขบวนสุดท้ายของวันเพื่อกลับบ้าน ในช่วงภาวะเศรษฐกิจถดถอยของญี่ปุ่น คนงานที่ว่างงานหรือทำงานรายชั่วโมง ซึ่งกลายเป็นคนไร้บ้านในช่วงวิกฤต จะเหมาเช่าแคปซูลชั่วคราวเป็นรายเดือน ในปี พ.ศ. 2553 ลูกค้าเหล่านี้คิดเป็น 30% ของผู้เข้าพักที่โรงแรมแคปซูล Shinjuku 510 ในโตเกียว
คำวิจารณ์และข้อเสีย

เนื่องจากพื้นที่ภายในขนาดเล็ก ฟอร์บส์แนะนำว่าแขกที่มีอาการกลัวที่แคบไม่ควรใช้โรงแรมแคปซูล
โรงแรมแคปซูลบางแห่งอาจไม่มีเครื่องปรับอากาศภายในแคปซูล ทำให้การไหลเวียนของอากาศไม่ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อปิดม่านส่วนตัว หรือปิดประตู นอกจากนี้เนื่องจากผู้เข้าพักอยู่ใกล้กัน โดยกั้นด้วยเพียงผนังพลาสติกบาง ๆ จึงทำให้มีเสียงรบกวนจากแขกคนอื่น ๆ เช่นการกระแทกเข้ากับผนัง
เนื่องจากโรงแรมแคปซูลบางแห่ง ได้รับการออกแบบมาสำหรับการเข้าพักหนึ่งคืน ผู้ใช้บริการที่ต้องการพักมากกว่าหนึ่งวัน จะต้องเช็คเอาท์และเช็คอินใหม่ทุกวัน
ดูเพิ่ม

Transit hotel [en]
Flophouse [en]
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Capsule hotels
โมลเนส ผู้ยิ่งใหญ่

| โมลเนส ผู้ยิ่งใหญ่ |
| --- | --- |
กำกับ: Jean-Daniel Verhaeghe
เขียนบท: Alain-Fournier (novel) Jean Cosmos Jean-Daniel Verhaeghe (screenplay)
อำนวยการสร้าง: Pascal Houzelot
นักแสดงนำ: Nicolas Duvauchelle Jean-Baptiste Maunier Clémence Poésy Jean-Pierre Marielle Philippe Torreton
กำกับภาพ: Yves Lafaye
ตัดต่อ: Dominique Faysse
ดนตรีประกอบ: Philippe Sarde
ความยาว: 97 นาที
ประเทศ: ฝรั่งเศส
ภาษา: ฝรั่งเศส
ข้อมูลจาก IMDb
นักแสดง

François Seurel: Jean-Baptiste Maunier
Augustin Meaulnes: Nicolas Duvauchelle
Yvonne de Galais: Clémence Poésy
M. de Galais: Jean-Pierre Marielle
M. Seurel: Philippe Torreton
Valentine: Émilie Dequenne
Franz: Malik Zidi
Millie: Valérie Stroh
Mme Meaulnes: Florence Thomassin
Florentin: Pascal Elso
l'horloger: Roger Dumas (II)
le recteur: Pierre Vernier
Delouche: Charles Hurez
Dutremblay: Clément Naslin
Roy: Samuel Brafman
ดูเพิ่ม

สยามโซน
ไกรัต เยราลิเยฟ

| ไกรัต เยราลิเยฟ |
| --- | --- |
เกิด: 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2531
| เหรียญรางวัล> ตัวแทนของ  คาซัคสถาน.มวยสากลสมัครเล่น.มวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก |
| --- | --- | --- |
|  |  อัลมาตี 2556 | แบนตัมเวท |
เอเชียนเกมส์
|  |  อินช็อน 2557  | แบนตัมเวต |
ไกรัต เยราลิเยฟ (Kairat Yeraliyev) เกิดเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นจากคาซัคสถาน ในการแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก พ.ศ. 2556 เขาแพ้ โรเบย์ซี รามีเรซ จากคิวบา ได้เหรียญทองแดง ส่วนในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2557 เขาได้เหรียญทองแดงในรุ่นแบนตัมเวท
โพธิ์ไทร สิทธิบุญเลิศ

ระวังสับสนกับ โพธิ์ไทร ช.ไวคุล นักมวยไทยรุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวท
| โพธิ์ไทร สิทธิบุญเลิศ |
| --- | --- |
เกิด: ชลิต มากคง
โพธิ์ไทร สิทธิบุญเลิศ หรือ โพธิ์ไทร ส.พิชิตชัย เป็นนักมวยไทยชาวไทยจากอำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ โดยในปี พ.ศ. 2520 เขาได้ปะทะกับจิตติ เมืองขอนแก่น ที่จับคู่กับจ๊อกกี้ ศิษย์กันภัย นับเป็นการต่อสู้แบบ 2 ต่อ 1 ครั้งแรกของวงการมวยไทย
นอกจากนี้ โพธิ์ไทรยังเป็นผู้เข้าทำศึกกับคิกบ็อกเซอร์ชาวญี่ปุ่นในแบบ 3 ต่อ 1 ที่สนามมวยเวทีลุมพินี
ประวัติ

โพธิ์ไทร สิทธิบุญเลิศ เป็นนักมวยไทยจากค่ายสิทธิบุญเลิศ ค่ายเดียวกันกับศักดิ์พิมาย ฤทธิ์วิบูลย์ และประยุทธ สิทธิบุญเลิศ
พ.ศ. 2518 โพธิ์ไทรเคยเป็นฝ่ายชนะนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงอย่างสายฟ้า แสงมรกต
พ.ศ. 2519 โพธิ์ไทรชิงตำแหน่งรุ่นจูเนียร์ไลท์เวทจากวิชิต ลูกบางปลาสร้อย ที่สนามมวยเวทีลุมพินี ซึ่งครั้งนั้น วิชิตเป็นฝ่ายถูกกรรมการไล่ลงจากสังเวียนในยกสุดท้าย เนื่องด้วยลดน้ำหนักมากเกินไป ส่งผลให้เกิดการชกผิดรูปแบบ
และในปี พ.ศ. 2520 ได้มีการแข่งขันมวยไทยแบบสองต่อหนึ่ง ขึ้นเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของวงการ ซึ่งโพธิ์ไทร สิทธิบุญเลิศ พบกับจิตติ เมืองขอนแก่น ที่จับคู่จ๊อกกี้ ศิษย์กันภัย จากการแข่งครั้งนี้ โพธิ์ไทรเป็นฝ่ายชนะคะแนน
หลังจากนั้น เขาได้ขึ้นชกกับคิกบ็อกเซอร์ชาวญี่ปุ่น ในการต่อสู้แบบสามต่อหนึ่ง ที่สนามมวยเวทีลุมพินี โดยใช้กติกาแข่ง 6 ยก (คู่ละ 2 ยก) ซึ่งโพธิ์ไทรเป็นฝ่ายชนะการแข่ง
นอกจากนี้ โพธิ์ไทร สิทธิบุญเลิศ ยังเคยปะทะกับนักมวยไทยระดับตำนานอย่างพุฒ ล้อเหล็ก
เกียรติประวัติ

ยอดมวยเมืองสยาม พ.ศ. 2520
รางวัลเหรียญทอง คิงส์คัพ
รางวัลเหรียญเงิน คิงส์คัพ