stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เดาเกาปิลส์

| เดาเกาปิลส์ |
| --- | --- |
เมือง
ตัวเมืองจากมุมมองต่าง ๆ
   ธง ตราอาร์ม
เดาเกาปิลส์ที่ตั้งเมืองเดาเกาปิลส์ในประเทศลัตเวีย
พิกัด: 55°52′30″N 26°32′8″E﻿ / ﻿55.87500°N 26.53556°E﻿ / 55.87500; 26.53556
ประเทศ: ลัตเวีย
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1275
สิทธิเมือง: ค.ศ. 1582
การปกครอง
 • ประธานสภาเมือง: Andrejs Elksniņš (Harmony)
 • จำนวนสมาชิกสภาเมือง: 15
พื้นที่
 • เมือง: 72.37 ตร.กม. (27.94 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 63.38 ตร.กม. (24.47 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 8.99 ตร.กม. (3.47 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด: 139 เมตร (456 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 86 เมตร (282 ฟุต)
ประชากร (2024)
 • เมือง: 77,799 คน
 • อันดับ: 2
 • ความหนาแน่น: 1,100 คน/ตร.กม. (2,800 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (2017): 112,679 คน
เขตเวลา: UTC+2 (เวลายุโรปตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (aเวลาฤดูร้อนยุโรปตะวันออก)
รหัสไปรษณีย์: LV-54(01–65)
รหัสโทรศัพท์: (+371) 654
เว็บไซต์: www.daugavpils.lv
เดาเกาปิลส์ (ลัตเวีย: Daugavpils, ออกเสียง [ˈdauɡaupils] ( ฟังเสียง); ลัตกาเล: Daugpiļs, ออกเสียง: [ˈdaʊkʲpʲilʲsʲ]; รัสเซีย: Да́угавпилс, ออกเสียง: [ˈdaʊɡəfpʲɪls]; เยอรมัน: Dünaburg, ออกเสียง: [ˈdyːnaˌbʊʁk] ( ฟังเสียง); โปแลนด์: Dyneburg) เป็นนครในตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศลัตเวีย ตั้งอยู่ในเขตลุ่มแม่น้ำเดากาวาที่เมืองนี้ได้ชื่อมา เดาเกาปิลส์แปลตรงตัวได้ว่า "ปราสาทเดากาวา" และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดอันดับที่สองของลัตเวียรองจากเมืองหลวงรีกาซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 230 กิโลเมตร (143 ไมล์) เดาเกาปิลส์ตั้งอยู่ค่อนข้างใกล้กับเบลารุสและลิทัวเนีย (ระยะทาง 33 กิโลเมตร (21 ไมล์) และ 25 กิโลเมตร (16 ไมล์) ตามลำดับ) และห่างจากชายแดนของลัตเวียกับรัสเซีย 120 กิโลเมตร (75 ไมล์) ทำให้เมืองนี้เป็นเมืองที่มีสถานีรถไฟขนาดใหญ่และศูนย์กลางอุตสาหกรรม รวมถึงยังอยู่กลางระหว่างรีกากับมินสค์ วอร์ซอ และเซนต์ปีเตอส์เบิร์กอีกด้วย
ภูมิศาสตร์ > ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของเดาเกาปิลส์> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของเดาเกาปิลส์> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเดาเกาปิลส์> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของเดาเกาปิลส์> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเดาเกาปิลส์> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเดาเกาปิลส์> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเดาเกาปิลส์> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเดาเกาปิลส์> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเดาเกาปิลส์> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเดาเกาปิลส์> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเดาเกาปิลส์> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเดาเกาปิลส์> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเดาเกาปิลส์> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเดาเกาปิลส์> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 7.5 (45.5) | 13.1 (55.6) | 18.4 (65.1) | 24.4 (75.9) | 30.4 (86.7) | 31.8 (89.2) | 33.6 (92.5) | 31.6 (88.9) | 28.8 (83.8) | 23.6 (74.5) | 16.3 (61.3) | 10.2 (50.4) | 33.6 (92.5) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | -3.8 (25.2) | -2.5 (27.5) | 2.4 (36.3) | 10.4 (50.7) | 18.1 (64.6) | 21.4 (70.5) | 22.4 (72.3) | 21.5 (70.7) | 16.1 (61) | 9.9 (49.8) | 3.2 (37.8) | -1.3 (29.7) | 9.8 (49.6) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | -6.7 (19.9) | -5.9 (21.4) | -1.8 (28.8) | 5.2 (41.4) | 12.1 (53.8) | 15.7 (60.3) | 16.9 (62.4) | 15.9 (60.6) | 11.2 (52.2) | 6.1 (43) | 1.0 (33.8) | -3.8 (25.2) | 5.5 (41.9) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | -10.0 (14) | -9.4 (15.1) | -5.7 (21.7) | 0.7 (33.3) | 6.3 (43.3) | 10.1 (50.2) | 11.7 (53.1) | 10.9 (51.6) | 7.2 (45) | 2.9 (37.2) | -1.3 (29.7) | -6.7 (19.9) | 1.4 (34.5) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -36.0 (-32.8) | -34.5 (-30.1) | -32.0 (-25.6) | -18.6 (-1.5) | -5.5 (22.1) | -0.6 (30.9) | 3.6 (38.5) | -1.5 (29.3) | -5.0 (23) | -11.2 (11.8) | -22.0 (-7.6) | -38.7 (-37.7) | −38.7 (−37.7) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 36 (1.42) | 27 (1.06) | 34 (1.34) | 40 (1.57) | 51 (2.01) | 73 (2.87) | 83 (3.27) | 74 (2.91) | 66 (2.6) | 52 (2.05) | 52 (2.05) | 46 (1.81) | 634 (24.96) |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 9.6 | 7.7 | 8.5 | 8.0 | 9.2 | 9.9 | 11.1 | 10.2 | 11.7 | 9.8 | 11.4 | 11.9 | 119.0 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 34 | 61 | 123 | 170 | 250 | 259 | 255 | 226 | 151 | 90 | 33 | 22 | 1,674 |
แหล่งที่มา: NOAA
ประชากร

ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2020 เมืองนี้มีประชากร 82,046 คน
เมืองพี่น้อง

เดาเกาปิลส์เป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
อาลาแวร์ดี ประเทศอาร์มีเนีย
บาบรุยสก์ ประเทศเบลารุส
บาทูมี ประเทศจอร์เจีย
เขตบริหารกลาง (มอสโก) ประเทศรัสเซีย
แฟร์รารา ประเทศอิตาลี
ฮาร์บิน ประเทศจีน
คาร์กิว ประเทศยูเครน
ลีดา ประเทศเบลารุส
มัคเดอบวร์ค ประเทศเยอรมนี
Motala ประเทศสวีเดน
นาโร-โฟมินสค์ ประเทศรัสเซีย
ปาเนเวฌีส ประเทศลิทัวเนีย
ปสคอฟ ประเทศรัสเซีย
ราดอม ประเทศโปแลนด์
ร็อมลา ประเทศอิสราเอล
เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย
วาการ์สชาพัต ประเทศอาร์มีเนีย
วีเชปสก์ ประเทศเบลารุส
แหล่งข้อมูลอื่น

Information portal (ในภาษารัสเซีย)
Information-entertaining portal (ในภาษารัสเซีย)
คู่มือการท่องเที่ยว Daugavpils จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
Enterprises of Daugavpils
The murder of the Jews of Daugavpils เก็บถาวร 2015-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน during World War II, at Yad Vashem website.
Daugavpils, Latvia ที่ JewishGen
Daugavpils City Government (ในภาษาอังกฤษ)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
กราฟจำนวนประชากรที่เดาเกาปิลส์ใน ค.ศ. 1772–2008
ภาษาลีกูเรีย

| ภาษาลีกูเรีย/ภาษาเจนัว |
| --- | --- |
ligure/zeneize
ออกเสียง: [ˈliɡyre]/[zeˈnejze]
ประเทศที่มีการพูด: อิตาลี, โมนาโก, ฝรั่งเศส
ภูมิภาค: อิตาลี  • แคว้นลีกูเรีย  • ภาคใต้ของแคว้นปีเยมอนเต  • ภาคตะวันตกเฉียงใต้ของแคว้นลอมบาร์เดีย  • ภาคตะวันตกของแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา  • ภาคตะวันตกเฉียงใต้ของแคว้นซาร์ดิเนีย ฝรั่งเศส  • ภาคตะวันออกเฉียงใต้ของแคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์  • ภาคใต้ของแคว้นคอร์ซิกา
จำนวนผู้พูด: 500,000 คน  (2545)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อิตาลิกโรมานซ์โรมานซ์ตะวันตกโรมานซ์กอลแกลโล-อิตาลิกภาษาลีกูเรีย/ภาษาเจนัว
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาละตินเก่า ภาษาละตินคลาสสิกภาษาละตินสามัญภาษาลีกูเรีย/ภาษาเจนัว 
ภาษาถิ่น: เจนัว โมนาโก อินเตเมลีโย ลาบรีก                
รหัสภาษา
ISO 639-3: lij
Linguasphere: 51-AAA-oh & 51-AAA-og
แผนที่ภาษาลีกูเรีย
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ชายผู้พูดภาษาลีกูเรีย บันทึกในประเทศอิตาลี
ภาษาลีกูเรีย (ลีกูเรีย: ligure) หรือ ภาษาเจนัว (ลีกูเรีย: zeneize) เป็นภาษากลุ่มแกลโล-อิตาลิกภาษาหนึ่งที่ใช้กันเป็นหลักในดินแดนของสาธารณรัฐเจนัวในอดีต ซึ่งปัจจุบันประกอบด้วยแคว้นลีกูเรียทางภาคเหนือของประเทศอิตาลี, บางส่วนของพื้นที่ชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของประเทศฝรั่งเศส, ประเทศโมนาโก (ซึ่งเรียกว่า ภาษาถิ่นโมนาโก), หมู่บ้านบอนีฟาซีโยบนเกาะคอร์ซิกา รวมทั้งในหมู่บ้านคาร์โลฟอร์เตบนเกาะซันปีเยโตรและหมู่บ้านคาลาเซตตาบนเกาะซันตันตีโยโคนอกชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะซาร์ดิเนีย ภาษาลีกูเรียเป็นส่วนหนึ่งของแนวต่อเนื่องภาษาถิ่นแกลโล-อิตาลิกและโรมานซ์ตะวันตก แม้ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มแกลโล-อิตาลิก แต่ก็มีลักษณะหลายประการของภาษาในกลุ่มอิตาลี-แดลเมเชียทางภาคกลางและภาคใต้ของประเทศอิตาลี ภาษาลีกูเรียถิ่นเจนัวซึ่งพูดกันในเจนัว เมืองหลักของแคว้นลีกูเรีย เป็นภาษาถิ่นที่มีเกียรติภูมิและมาตรฐานทางภาษามีพื้นฐานมาจากภาษาถิ่นนี้
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  เช็กเกีย
ซะยะ

ซะยะพม่าแบบดั้งเดิม
ซะยะ (พม่า: ဇရပ်; เอ็มแอลซีทีเอส: ja.rap, ออกเสียง: [zəjaʔ]; จากมอญ: ဇြပ်) เป็นอาคารศาลารูปแบบพม่าที่พบในเกือบทุกหมู่บ้าน ใช้เป็นที่พักพิงสำหรับนักเดินทางเป็นหลัก ขณะเดียวกันก็เป็นสถานที่ชุมนุมทางศาสนา ตลอดจนเป็นที่พบปะของชาวบ้านเพื่อหารือเกี่ยวกับความต้องการและแผนงานของหมู่บ้าน พระภิกษุในศาสนาพุทธเถรวาทใช้ซะยะเป็นที่ประทับขณะปฏิบัติธรรมในวันพระ วัดในศาสนาพุทธอาจมีซะยะอย่างน้อยหนึ่งหลังอยู่ใกล้เคียง ผู้บริจาคส่วนใหญ่สร้างซะยะตามถนนสายหลัก โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้นักเดินทางที่เหนื่อยล้าได้ดื่มน้ำและที่พักพิง การตั้งสำนักงานมิชชันนารีแห่งหนึ่งใน ค.ศ. 1818 โดยอโดนิรัม จัดสัน ก็มีการนำซะยะมาใช้ด้วยเช่นกัน
การบริจาคทั้งในรูปแบบเงินหรือแรงงานการก่อสร้าง การดำเนินการ หรือการตกแต่งซะยะนั้นถูกมองว่าเป็นทาน ดังนั้นโดยทั่วไปแล้วซะยะจึงถูกสร้างขึ้นให้มีลักษณะที่คงทน และมีราคาแพงกว่าบ้านส่วนตัวเป็นส่วนใหญ่ โดยปกติแล้วแรงงานจะจัดหาโดยคนในท้องถิ่น ในขณะที่การจัดหาเงินทุนอาจเป็นในท้องถิ่นหรือที่ห่างไกล
ซะยะบางหลังได้พัฒนารูปแบบการใช้งานอื่น ๆ เมื่อเวลาผ่านไป ตัวอย่างเช่น โรงพยาบาลสงฆ์ซีวิตะดานะ (ဇီဝိတဒါန) สำหรับพระภิกษุและแม่ชีที่เริ่มต้นจากสถานรักษาพยาบาลในซะยะ
คลังภาพ

ซะยะบริเวณเจดีย์กุโตดอ
ซะยะริมถนนเมืองซะไกง์
ซะยะริมถนนเมืองอมรปุระ
ซะยะเมืองตาน-พยูซะยะ
ซะยะเชิงเขามัณฑะเลย์
รัฐมอญ

| รัฐมอญ တွဵုရးဍုင်မန် (มอญ) မွန်ပြည်နယ် (พม่า) |
| --- | --- |
รัฐ
การถอดเสียงเป็นอักษรโรมัน
 • พม่า: mwan pranynai
   ธง
ที่ตั้งรัฐมอญในประเทศพม่า
ประเทศ:  พม่า
ภูมิภาค: ใต้
เมืองหลัก: มอละมไยน์
การปกครอง
 • มุขมนตรี: Zaw Lin Tun
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12,296.6 ตร.กม. (4,747.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (พ.ศ. 2557)
 • ทั้งหมด: 2,054,393 คน
 • ความหนาแน่น: 170 คน/ตร.กม. (430 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: ชาวมอญ
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: มอญ, พม่า, พม่าเชื้อสายอังกฤษ, ชีน, กะชีน, กะเหรี่ยง, ยะไข่, ไทใหญ่, พม่าเชื้อสายไทย
 • ศาสนา: พุทธ, คริสต์
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
รหัส ISO 3166: MM-15
เว็บไซต์: www.monstate.gov.mm
มอญ หรือ โมน (พม่า: မွန်; มอญ: မန်) เป็นหนึ่งในรัฐที่ตั้งอยู่ทางใต้ของประเทศพม่า
อาณาเขตติดต่อ

รัฐมอญมีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
ทิศเหนือ ติดกับภาคพะโคและรัฐกะเหรี่ยง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับรัฐกะเหรี่ยง
ทิศใต้ ติดกับจังหวัดกาญจนบุรี (ประเทศไทย) และภาคตะนาวศรี
ทิศตะวันตก ติดกับอ่าวเมาะตะมะ
การแบ่งเขตการปกครอง

พื้นที่ 4,747.8 ตารางไมล์ การปกครอง 4 จังหวัด 10 อำเภอ 450 ตำบล
| จังหวัด> อักษรไทย | จังหวัด> อักษรพม่า | จังหวัด> อักษรโรมัน | อำเภอ> อักษรไทย | อำเภอ> อักษรพม่า | อำเภอ> อักษรโรมัน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  มอละมไยน์ |  မော်လမြိုင် |  Mawlamyine |  มอละมไยน์ |  မော်လမြိုင် |  Mawlamyine |
|  มอละมไยน์ |  မော်လမြိုင် |  Mawlamyine |  ไจมะรอ |  ကျိုက္မရော |  Kyaikmaraw |
|  มอละมไยน์ |  မော်လမြိုင် |  Mawlamyine |  ช่องโซน |  ချောင်းဆုံ |  Chaungzon |
|  มอละมไยน์ |  မော်လမြိုင် |  Mawlamyine |  ตาน-พยูซะยะ |  သံဖြူဇရပ် |  Thanbyuzayat |
|  มอละมไยน์ |  မော်လမြိုင် |  Mawlamyine |  มุโดน |  မုဒုံ |  Mudon |
|  สะเทิม |  သထုံ |  Thaton |  สะเทิม |  သထုံ |  Thaton |
|  สะเทิม |  သထုံ |  Thaton |  ปอง |  ပေါင် |  Paung |
|  เย่ |  ရေး |  Ye |  เย่ |  ရေး |  Ye |
|  ไจโท |  ကျိုက်ထို |  Kyaikto |  ไจโท |  ကျိုက်ထို |  Kyaikto |
|  ไจโท |  ကျိုက်ထို |  Kyaikto |  บี้ลี่น |  ဘီးလင်း |  Bilin |
ดูเพิ่ม

ทางรถไฟสายมรณะ
ตัวเลขมอญ

ระบบการนับเลข (มอญ: လမောက်သင်ချာ แลโมกสังขฺยา) ของภาษามอญ เป็นการใช้ตัวเลข (มอญ: ဂၞန်  (แ) กนอน) เป็นตัวบ่งบอกค่าจำนวน วิธีการนับและเรียงลำดับ จะเหมือนกับอักษรภาษาอื่น ๆ ในตระกูลอักษรพราหมี โดยวางตัวเลขลงตามหลักแบบเดียวกับเลขฮินดู-อาหรับ โดยหลักหน่วยอยู่ทางขวามือ ไล่เพิ่มไปทางซ้ายเป็น หลักสิบ ร้อย พัน หมื่น แสน ล้าน โดยต้องใส่ให้ครบตามจำนวนหลักที่มี  เช่น ၁၀ ตรงกับเลขไทย ๑๐  ส่วน 2006 ก็เขียน ၂၀၀၆ ตรงกับเลขไทย ๒๐๐๖ โดยไม่มีเครื่องหมายจุลภาคคั่น เป็นต้น ส่วนวิธีอ่าน ให้อ่านในระบบหลัก รูปแบบเดียวกับอักษรภาษาอื่น ๆ ในตระกูลอักษรพราหมี ดังนี้
เลขพื้นฐาน

| เลขมอญ (ဂၞန်) | คำอ่านมอญ | คำอ่านไทย | เลขฮินดู-อาหรับ |
| --- | --- | --- | --- |
| ၀ | သုည/သုည္ည | ซุนญะ | 0 |
| ၁ | မွဲ | มัว | 1 |
| ၂ | ၜါ | บา | 2 |
| ၃ | ပိ | ปอย | 3 |
| ၄ | ပန် | ปอน | 4 |
| ၅ | မသုန် | แม.ชุน | 5 |
| ၆ | တရဴ | ตะราว | 6 |
| ၇ | ထပှ် | ทะปอ.ฮ | 7 |
| ၈ | ဒတံ | แต.จาม | 8 |
| ၉ | ဒစိတ် | แต.จิด | 9 |
| ၁၀ | စှ် | จอ.ฮ | 10 |
| ၁၁ | စှ်မွဲ | จอ.ฮมัว | 11 |
| ၁၅ | စှ်သုန် | จอ.ชุน | 15 |
| ၂၀ | ၜါစှ် | บาโจ | 20 |
จากร้อย ถึงพันล้าน

| เลขมอญ (ဂၞန်) | คำอ่านมอญ | คำอ่านไทย | ค่าตัวเลข |
| --- | --- | --- | --- |
| ၁၀၀ | ကၠံ | กลอม | (หนึ่ง) ร้อย (102) |
| ၁၀၀၀ | လ္ရီ | แล.งิม | (หนึ่ง) พัน (103) |
| ၁၀၀၀၀ | လှက် | ลัก | (หนึ่ง) หมื่น (104) |
| ၁၀၀၀၀၀ | ကုတ် | กอด | (หนึ่ง) แสน (105) |
| ၁၀၀၀၀၀၀ | ပြကောတိကုတ် | ประเกาตอย.กอด | (หนึ่ง) ล้าน (106) |
| ၁၀၀၀၀၀၀၀ | နိလဟုတ် | นิแล.ฮุด | (จำนวน) สิบล้าน (107) |
| ၁၀၀၀၀၀၀၀၀ | နိလဟုတ်တံင် | นิแล.ฮุดตอง | (จำนวน) ร้อยล้าน (108) |
| ၁၀၀၀၀၀၀၀၀၀ | အသင်ဃဲယံင် | อซังคัว.ยอง | (จำนวน) พันล้าน (109) |
ดูเพิ่ม

อักษรมอญ
ภาษามอญ
ก่อดุ

| ก่อดุ |
| --- | --- |
หมู่บ้าน
ก่อดุที่ตั้งหมู่บ้านก่อดุในประเทศพม่า
พิกัด: 15°30′58″N 97°46′57″E﻿ / ﻿15.51611°N 97.78250°E﻿ / 15.51611; 97.78250
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐมอญ
จังหวัด: มอละมไยน์
อำเภอ: เย่
ความสูง: 9 เมตร (30 ฟุต)
ประชากร (พ.ศ. 2557): 8,480 คน
 • กลุ่มชาติพันธุ์: มอญ
 • ศาสนา: พุทธ
เขตเวลา: UTC+6.30 (เวลามาตรฐานพม่า)
ก่อดุ (พม่า: ကော့ဒွတ်; มอญ: ကအ်ဍောတ်) เป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ในอำเภอเย่ จังหวัดมอละมไยน์ รัฐมอญ ทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศพม่า ก่อดุตั้งอยู่บนที่ราบชายฝั่ง ห่างจากเมืองละไม่ง์ไปทางทิศตะวันตกราว 6 กิโลเมตร (3.7 ไมล์) เรือข้ามฟากก่อดุอยู่ห่างจากหมู่บ้านก่อดุไปทางตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 1.7 กิโลเมตร
แหล่งข้อมูลอื่น

Koh Doot at "Kawdut Map — Satellite Images of Kawdut" Maplandia World Gazetteer
| ด ค ก รัฐมอญ |
| --- | --- | --- |
เมืองหลวง: มอละมไยน์
| จังหวัดไจโท |  อำเภอไจโท  อำเภอบี้ลี่น  |  |
| จังหวัดมอละมไยน์ |  อำเภอไจมะรอ  อำเภอช่องโซน  อำเภอตาน-พยูซะยะ  อำเภอมุโดน  อำเภอมอละมไยน์  |  |
| จังหวัดเย่ |  อำเภอเย่  |  |
| จังหวัดสะเทิม |  อำเภอปอง  อำเภอสะเทิม  |  |
| เมืองสำคัญ |  กะมาแวะ  คอซา  ไจคะมี  ไจโท  ไจมะรอ  ช่องโซน  ซิต้อง  ซี่นไจ  ตาน-พยูซะยะ  ตุวูนนะวดี  บี้ลี่น  ปอง  มุโดน  มอละมไยน์  เย่  สะเทิม  |  |
ซี่นไจ

| ซี่นไจ |
| --- | --- |
เมือง
เมืองซี่นไจมองจากภูเขาซี่นไจ
ซี่นไจที่ตั้งเมืองซี่นไจในประเทศพม่า
พิกัด: 16°41′48″N 97°25′25″E﻿ / ﻿16.69655°N 97.42371°E﻿ / 16.69655; 97.42371
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐมอญ
จังหวัด: สะเทิม
อำเภอ: ปอง
เขตเวลา: UTC+6.30 (เวลามาตรฐานพม่า)
ซี่นไจ (พม่า: ဇင်းကျိုက်; มอญ: ဇိုၚ်ကျာ်) เป็นเมืองในอำเภอปอง จังหวัดสะเทิม รัฐมอญ ประเทศพม่า แหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของเมืองนี้คือน้ำตกซี่นไจ ซึ่งมีนักท่องเที่ยวและชาวต่างชาติมาเยี่ยมชมอยู่เสมอ
คลังภาพ

เจดีย์เรือหินซี่นไจ
ทิวทัศน์ภูเขาใกล้เคียงและวัดบนภูเขาซี่นไจ
เจดีย์ซี่นไจ
ภาษาเอร์เซีย

| ภาษาเอร์เซีย |
| --- | --- |
eŕźań keĺ
эрзянь кель
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศรัสเซีย
ภูมิภาค: สาธารณรัฐมอร์โดเวีย, แคว้นนิจนีนอฟโกรอด, สาธารณรัฐชูวัช, แคว้นอูลยานอฟสค์, แคว้นซามารา, แคว้นเปนซา, แคว้นซาราตอฟ, แคว้นโอเรนบุร์ก, สาธารณรัฐตาตาร์สตาน, สาธารณรัฐบัชคอร์โตสตาน
ชาติพันธุ์: 610,000 คน (553,000 คนในรัสเซีย, สำมะโน 2010)
จำนวนผู้พูด: 36,726 คน (สำมะโน 2010)  (2010 census) ชาวมอร์โดเวีย 430,000 คนในรัสเซียตามสำมะโน 2010 สำมะโน 1926 ระบุผู้มีเชื้อสายมอร์โดเวียพูดภาษาเอร์เซียที่ประมาณ 2/3 และจำนวนนั้นอาจคล้ายกันในปัจจุบัน
ตระกูลภาษา: ยูรัล  มอร์ดวินิกภาษาเอร์เซีย
ระบบการเขียน: อักษรซีริลลิก
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: สาธารณรัฐมอร์โดเวีย (รัสเซีย)
รหัสภาษา
ISO 639-2: myv
ISO 639-3: myv
แผนที่ชุดภาษาใกล้สูญของโลกของยูเนสโกจัดให้ภาษาเอร์เซียอยู่ในภาวะเสี่ยงใกล้สูญ (ค.ศ. 2010)
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาเอร์เซีย (เอร์เซีย: эрзянь кель, eŕźań keĺ, ออกเสียง: [ˈerʲzʲanʲ ˈkelʲ]) มีผู้พูด 360,000 คนทางเหนือและทางตะวันออกของสาธารณรัฐมอร์โดเวียในประเทศรัสเซียและบริเวณใกล้เคียง เขียนด้วยอักษรซีริลลิก อยู่ในตระกูลฟินโน-ยูริก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Erzya language
พระยาอู่

| พระยาอู่  ဗညာဥူ> กษัตริย์แห่งเมาะตะมะ–หงสาวดี |
| --- | --- |
ครองราชย์: ค.ศ. 1348 – 2 มกราคม ค.ศ. 1384
ก่อนหน้า: พระยาอายลาว
ต่อไป: พระเจ้าราชาธิราช
มุขมนตรี: แพรจอ (1348–1369)   สมิงชีพราย (1370s–1384)

ประสูติ: ป. พฤศจิกายน ค.ศ.1323   ป. เดือนนะดอ จ.ศ. 685 เมาะตะมะ   อาณาจักรเมาะตะมะ
สวรรคต: 2 มกราคม ค.ศ. 1384 (60 พรรษา)   วันเสาร์ ขึ้น 10 ค่ำ เดือนตะโปแตฺว จ.ศ. 745 พะโค   หงสาวดี (อาณาจักรหงสาวดี)
ชายา: นางจันทะมังคะละที่ 2   นางอำเตียว   นางมหาจันทเทวี   นางราชเทวี   พระนางสิริมายาเทวี
พระราชบุตร รายละเอียด: ตะละแม่ศรี   พระเจ้าราชาธิราช   ตะละแม่ท้าว   พ่อขวัญเมือง
ราชวงศ์: พระเจ้าฟ้ารั่ว
พระราชบิดา: พระเจ้ารามมะไตย
พระราชมารดา: นางจันทะมังคะละ
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระยาอู่ (มอญ: ဗညာဥူ; พม่า: ဗညားဦး; อักษรโรมัน: Binnya U; ค.ศ. 1323–1384) พระนามอย่างเป็นทางการว่า พระเจ้าช้างเผือก (พม่า: ဆင်ဖြူရှင်; อักษรโรมัน: Hsinbyushin) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรหงสาวดีตั้งแต่ ค.ศ. 1348 ถึง ค.ศ. 1384 รัชกาลของพระองค์มีความวุ่นวายภายในและภายนอก เช่น จากกบฏ และการรุกรานจากล้านนา ซึ่งพระองค์ทรงผ่านมาได้ด้วยดีจนถึง ค.ศ. 1364 นับแต่นั้นเป็นต้นมา ขอบอำนาจของพระองค์กินพื้นที่เพียงภูมิภาคหงสาวดี แต่ก็เป็นพื้นที่ที่สำคัญที่สุดในทางยุทธศาสตร์ในบรรดาภูมิภาคทั้งสามของอาณาจักร นอกจากนี้ พระองค์ยังประชวรบ่อยครั้ง ทำให้ทรงอาศัยพระพี่นาง คือ พระมหาเทวี (Maha Dewi) ว่าราชการแทนเป็นนิจ ครั้น ค.ศ. 1383 พระองค์ทรงมอบหมายพระราชอำนาจทั้งปวงให้แก่พระมหาเทวีอย่างเป็นทางการ เนื่องจากพระราชโอรสพระองค์โต คือ พระยาน้อย (Binnya Nwe) ทรงเป็นกบฏ แต่เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์แล้ว พระยาน้อยก็สืบราชสมบัติต่อมาเป็นพระเจ้าราชาธิราช (Razadarit)
ในหน้าประวัติศาสตร์พม่า พระยาอู่ทรงเป็นที่จดจำในฐานะที่เป็นพระบิดาของพระเจ้าราชาธิราช ส่วนมรดกตกทอดจากรัชกาลของพระองค์ คือ การที่เมืองหงสาวดีสามารถตั้งตัวเป็นศูนย์อำนาจแห่งใหม่ในเขตพม่าตอนล่างแทนเมาะตะมะ และอยู่ในสถานะนั้นต่อไปจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16
ต้นพระชนม์

พระยาอู่ประสูติเมื่อราวปลาย ค.ศ. 1323 เป็นพระโอรสพระองค์เดียวของพระยารามมะไตย (Binnya Ran De) พระมหากษัตริย์แห่งหงสาวดีซึ่งตั้งเมืองหลวงอยู่เมาะตะมะ กับพระนางจันทะมังคละ (Sanda Min Hla) ผู้เป็นพระมเหสี พระยาอู่มีพระพี่นางสองพระองค์ คือ เม้ยเน (Mwei Ne) ซึ่งสิ้นพระชนม์แต่ยังเยาว์ กับเม้ยนะ (Mwei Na) ซึ่งภายหลังได้พระนามใหม่ว่า พระมหาเทวี นอกจากนี้ พระยาอู่มีพระอนุชาสองพระองค์ซึ่งร่วมพระบิดากัน คือ มิฉาน (Mi Ma-Hsan) กับมังลังกา (Min Linka)
ด้วยสถานะดังกล่าว พระยาอู่จึงเป็นที่คาดหมายว่า จะได้สืบราชสมบัติต่อจากพระบิดา แต่เมื่อพระบิดาถูกปลงพระชนม์ใน ค.ศ. 1330 พระมารดา คือ พระนางจันทะมังคละ ก็ทรงยึดอำนาจและตั้งพระเชษฐาของพระนางเอง คือ พระยาอายลาว (Binnya E Law) ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ และตั้งตนเองเป็นพระมเหสีของพระเชษฐา เพื่อจะได้อยู่ในอำนาจต่อไป ทำให้เกิดความตึงเครียดทางการเมืองเรื่องผู้ใดจะสืบราชสมบัติต่อจากพระยาอายลาว ระหว่างพระยาอายลอง (Binnya E Laung) พระโอรสของพระยาอายลาว กับพระยาอู่ พระโอรสของพระมหากษัตริย์พระองค์ก่อน ความตึงเครียดดังกล่าวยิ่งทวีขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1340 เมื่อพระพลานามัยของพระยาอายลาวทรุดโทรมลงตามลำดับ จนที่สุดแล้ว พระยาอายลองกับพระยาอู่ก็กระทำยุทธหัตถีกัน และพระยาอู่ทรงมีชัยเหนือพระยาอายลอง ทำให้พระยาอายลาวพิโรธและรับสั่งให้จับพระยาอู่ไปฆ่า แต่พระนางจันทะมังคละทรงห้ามไว้ พระยาอายลาวจึงทรงให้ปล่อยพระยาอู่ ไม่นานหลังจากนั้น พระยาอายลองสิ้นพระชนม์เพราะไข้ทรพิษ จึงเหลือพระยาอู่เป็นผู้มีสิทธิขึ้นสืบราชบัลลังก์แต่ผู้เดียว ครั้น ค.ศ. 1348 พระยาอายลาวสิ้นพระชนม์ พระยาอู่ขณะนั้นมีพระชนม์ 25 ชันษา จึงได้สืบราชสมบัติต่อ
เมื่อขึ้นครองราชย์แล้ว พระยาอู่มีพระนามว่า "พระเจ้าช้างเผือก" เพราะทรงครอบครองช้างเผือกหนึ่งช้าง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์มงคลแห่งความเป็นราชาในคติพม่า
เชิงอรรถ

↑  พงศาวดาร Razadarit Ayedawbon (Pan Hla 2005: 161) ว่า พระยาอู่สิ้นพระชนม์ในวันขึ้น 10 ค่ำ เดือน Tabodwe จ.ศ. 745 (ตรงกับวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1384) พระชนม์ได้ 60 ปี  แสดงว่า พระองค์ประสูติ ณ เวลาใดเวลาหนึ่งในช่วงวันขึ้น 11 ค่ำ เดือน Tabodwe จ.ศ. 684 (ตรงกับวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1323) ถึงวันขึ้น 10 ค่ำ เดือน Tabodwe จ.ศ. 685 (ตรงกับวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1324) อนึ่ง พงศาวดารนี้บอกว่า (Pan Hla 2005: 40) เมื่อพระยาอู่ประสูตินั้น พระบิดาของพระยาอู่ได้ขึ้นครองราชย์แล้ว และบอก (Pan Hla 2005: 41) อีกว่า พระบิดาขึ้นครองราชย์ในเดือน Thadingyut จ.ศ. 685 (ตรงกับช่วงวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1323 ถึงวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1323) ข้อมูลทั้งหมดนี้สรุปได้ว่า พระยาอู่จะต้องประสูติ ณ เวลาใดเวลาหนึ่งในช่วงเดือน Thadingyut (ตรงกับเดือนกันยายน ค.ศ. 1323) จนถึงวันขึ้น 10 ค่ำ เดือน Tabodwe จ.ศ. 685 (ตรงกับวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1324)
วัดพระธาตุเสด็จ

| วัดพระธาตุเสด็จ |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดพระธาตุเสด็จ
ที่ตั้ง: ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ถ.พหลโยธิน ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ลำปาง-งาว ตำบลบ้านเสด็จ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง
ประเภท: เป็นโบราณสถานสิ่งศักดิ์สิทธิ์เมืองลำปาง
พระประธาน: พุทธรูปสำริดปางมารวิชัย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อห้ามญาติ, พระเจ้าดำองค์อ้วน
หมายเหตุ: ลักษณะทางสถาปัตยกรรมศิลปแบบเชียงแสน
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดพระธาตุเสด็จ (ไทยถิ่นเหนือ: )ห่างจากตัวเมืองตามเส้นทางลำปาง-งาว ประมาณ 19 กิโลเมตร แยกซ้ายกิโลเมตรที่ 17 ไปอีกประมาณ 2 กิโลเมตร ตำบลบ้านเสด็จ อำเภอเมืองลำปาง วัดพระธาตุเสด็จเป็นโบราณสถานอีกแห่งหนึ่งของจังหวัดลำปาง มีตำนานกล่าวว่าสร้างขึ้นในสมัยพระนางจามเทวี อุโบสถและวิหารต่างๆ ซึ่งเป็นโบราณสถานที่เก่าแก่ ได้รับการบูรณะใหม่ทั้งหมดแต่ยังคงสภาพศิลปะโบราณให้เห็นได้อยู่จนปัจจุบัน กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนไว้เป็นโบราณสถานของชาติแล้ว  พุทธสถานที่สำคัญคือ องค์พระธาตุเสด็จ บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ เป็นเจดีย์แบบล้านนา ลักษณะคล้ายพระธาตุลำปางหลวงแต่องค์เล็กกว่า นอกจากนี้ยังมีวิหารใหญ่ เรียกว่า “วิหารกลาง” ประดิษฐานพระพุทธรูปสำริดปางลีลาองค์ใหญ่มีพุทธลักษณะงดงามนามว่า “หลวงพ่อห้ามญาติ” วิหารหลวง เรียกว่า “วิหารจามเทวี” ประดิษฐานพุทธรูปสำริดปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสน และวิหารพระพุทธมีพระพุทธรูปชื่อ “พระเจ้าดำองค์อ้วน” เป็นพระพุทธรูปสำริดปางมารวิชัย
กว๊านพะเยา

| กว๊านพะเยา |
| --- | --- |
พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าที่กว๊านพะเยา
กว๊านพะเยา
ที่ตั้ง: จังหวัดพะเยา, ประเทศไทย
ชนิด: ทะเลสาบนํ้าจืด
ประเทศในลุ่มน้ำ: ประเทศไทย

พื้นที่พื้นน้ำ: 19.8 ตารางกิโลเมตร (7.6 ตารางไมล์)
ความลึกโดยเฉลี่ย: 1.5 เมตร (4.9 ฟุต)
ความลึกสูงสุด: 4 เมตร (13 ฟุต)
ความสูงของพื้นที่: 393 เมตร (1,289 ฟุต)

เมือง: จังหวัดพะเยา
กว๊านพะเยา (ไทยถิ่นเหนือ: ) อยู่ในเขตอำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา เป็นทะเลสาบน้ำจืดใหญ่ที่สุดในภาคเหนือ คำว่า "กว๊าน" ตามภาษาพื้นเมืองหมายถึง "บึง" เกิดขึ้นจากกรมประมงได้ทำประตูกั้นน้ำไว้เพื่อให้ราษฎรมีน้ำใช้ในฤดูแล้ง และในฤดูฝนก็กั้นไม่ให้น้ำไหลแรงไปท่วมเรือกสวนไร่นาที่อยู่ปลายน้ำ ตั้งอยู่ใจกลางเมืองพะเยา มีทิวเขาเป็นฉากหลัง เกิดจากน้ำที่ไหลมาจากห้วยต่างๆ 18 สาย มีปริมาณน้ำเฉลี่ยปีละ 29.40 ล้านลูกบาศก์เมตร มีพันธุ์ปลาน้ำจืดถึง 45 ชนิด ใน 17 วงศ์  มีเนื้อที่ 12,831 ไร่ หรือ (20.529 ตารางกิโลเมตร) เป็นแหล่งเพาะพันธุ์ปลาต่างๆ ทัศนียภาพโดยรอบกว๊านพะเยา ทำให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวตามธรรมชาติที่สวยงามประทับใจผู้พบเห็น จนอาจจะกล่าวได้ว่าหัวใจของเมืองพะเยาอยู่ที่กว๊านพะเยา และด้วยความสมบูรณ์ของพันธุ์ปลาที่กว๊านพะเยา ทำให้เป็นแหล่งที่ผลิตปลาส้มรายใหญ่และขึ้นชื่อ จนกลายเป็นสินค้าที่มีชื่อเสียงของจังหวัดพะเยา
กว๊านพะเยา โดยมีทิวเขาผีปันน้ำอยู่เป็นฉากหลัง
ริมกว๊านพะเยาเป็นร้านอาหารและสวนสาธารณะให้ประชาชนพักผ่อนหย่อนใจ กว๊านพะเยาในอดีตแต่เดิมเคยเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำมีสายน้ำอิงไหลพาดผ่านคดเคี้ยวทอดเป็นแนวยาวไปตลอด จากทิศเหนือจรดขอบกว๊านฯ ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประกอบกับมีหนองน้ำน้อยใหญ่หลายแห่งและร่องน้ำหลายสายที่ไหลลงมาจากขุนเขาดอยหลวงแล้วเชื่อมติดต่อถึงกัน ทำให้พื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำแห่งนี้จึงมีความอุดมสมบูรณ์ยิ่งนักและมีผู้คนเข้ามาตั้งถิ่นฐานอาศัยอยู่เป็นชุมชนนานนับตั้งแต่โบราณ
นอร์ทไฮม์

| นอร์ทไฮม์   |
| --- | --- |
เมือง
ปราสาทของ Imbshausen
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของนอร์ทไฮม์  ในอำเภอนอร์ทไฮม์  
นอร์ทไฮม์  แสดงแผนที่เยอรมนีนอร์ทไฮม์  แสดงแผนที่รัฐนีเดอร์ซัคเซิน
พิกัด:  51°42′24″N 10°00′04″E﻿ / ﻿51.70667°N 10.00111°E﻿ / 51.70667; 10.00111
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: นีเดอร์ซัคเซิน
อำเภอ: นอร์ทไฮม์  
เขตการปกครอง: 16 Ortsteile
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2018–23) : Simon Hartmann (SPD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 145.67 ตร.กม. (56.24 ตร.ไมล์)
ความสูง: 120 เมตร (390 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 29,092 คน
 • ความหนาแน่น: 200 คน/ตร.กม. (520 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 37154
รหัสโทรศัพท์: 05551
ทะเบียนพาหนะ: NOM, EIN, GAN
เว็บไซต์: www.northeim.de
นอร์ทไฮม์ (เยอรมัน: Northeim, เสียงอ่านภาษาเยอรมัน: [ˈnɔʁtˌhaɪ̯m]; เยอรมันต่ำ: Nuurten) เป็นเมืองในรัฐนีเดอร์ซัคเซิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางใต้จากนครฮันโนเฟอร์ไปราว 100 กิโลเมตร กินพื้นที่ 145 ตารางกิโลเมตร มีประชากรราว 30,000 คน ถือเป็นเมืองใหญ่อันดับสองในภาคใต้ของรัฐนีเดอร์ซัคเซินรองจากไอน์เบ็ค
นอร์ทไฮม์ปรากฏครั้งแรกในเอกสาร ค.ศ. 800 และได้รับรองฐานะเป็นเมืองชนบทใน ค.ศ. 1252 นอร์ทไฮม์เป็นเมืองในสันนิบาตฮันเซอระหว่างค.ศ. 1384 ถึง 1554 ต่อมาเมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ  (ในภาษาเยอรมัน)
"Northeim" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). 1911.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
อื่น ๆ:  IdRef