stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตำบลปัว
ที่ตั้ง

ทิศเหนือ ติดต่อตำบลไชยวัฒนาและตำบลสถาน อำเภอปัว
ทิศตะวันออก ติดต่อตำบลวรนคร อำเภอปัว
ทิศใต้ ติดต่อตำบลป่ากลาง อำเภอปัว และตำบลท่าวังผา อำเภอท่าวังผา
ทิศตะวันตก ติดต่อตำบลแงงและตำบลเจดีย์ชัย อำเภอปัว
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

แบ่งการปกครองเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ 1 บ้านขอน
หมู่ 2 บ้านป่าหัด
หมู่ 3 บ้านปรางค์
หมู่ 4 บ้านร้อง
หมู่ 5 บ้านป่าลาน
หมู่ 6 บ้านไร่รวงทอง
หมู่ 7 บ้านปรางค์พัฒนา 1
หมู่ 8 บ้านปรางค์พัฒนา 2
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

แบ่งการปกครองเป็น 1 เทศบาลตำบล คือ เทศบาลตำบลปัว มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลปัวทั้งหมด
สถานที่สำคัญ

สำนักงานเทศบาลตำบลปัว
สำนักงานสาธารณสุขอำเภอปัว
โรงเรียนปัว
วิทยาลัวการอาชีพปัว
สำนักงานเขต 2
หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่32
วัดปรางค์
ท่าอากาศยานพะสิม

ท่าอากาศยานพะสิม (IATA: BSX, ICAO: VYPN) เป็นท่าอากาศยานในพะสิม, ประเทศพม่า
เที่ยวบินและจุดหมาย

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง | เส้นทาง |
| --- | --- | --- |
| แอร์พุกาม | ย่างกุ้ง | ในประเทศ |
| เมียนมาร์เนชันแนลแอร์ไลน์ | ตั่งตแว, ย่างกุ้ง | ในประเทศ |
ช็อง กา-รัม

| ช็อง กา-รัม |
| --- | --- |
ช็อง กา-รัม ในปี 2019
เกิด:  (1993-02-23) 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 (31 ปี) มีรยาง จังหวัดคย็องซังใต้ ประเทศเกาหลีใต้
การศึกษา: มหาวิทยาลัยฮันยาง
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 2011–ปัจจุบัน
ตัวแทน: แมเนจเมนต์ซูป

ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 정가람
อาร์อาร์: Jeong Ga-ram 
เอ็มอาร์: Chŏng Ka-ram 
 
ช็อง กา-รัม (เกาหลี: 정가람; เกิด 23 กุมภาพันธ์ 1993) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ มีชื่อเสียงจากบทบาทในภาพยนตร์เรื่อง โฟร์ตเพลซ (2016) และเดอะโพเอ็ตแอนด์เดอะบอย  (2017) เขายังเป็นที่รู้จักในบทบาททางละครโทรทัศน์เช่น แสตนด์บาย (2012), มิสเทรสส์ (2018), วันที่ดอกไม้เบ่งบาน (2019) และแอปเลิฟเตือนรัก (2019)
ชีวิตส่วนตัว

ช็อง กา-รัมเข้ารับราชการทหารในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 2020 และปลดประจำการแล้วเมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 2022
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | บทบาท | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| 2016 | โฟร์ตเพลซ (4th Place) | ยัง กวัง-ซู |  |
| 2017 | เดอะโพเอ็ตแอนด์เดอะบอย (The Poet and the Boy) | เซ-ยุน |  |
| 2018 | บีลิฟเวอร์ (Believer) | ดง-อู |  |
| 2019 | โจ พิล-โฮ: เดอะดอวน์อิงเรจ (Jo Pil-ho: The Dawning Rage) | ฮัน กี-ช็อล |  |
| 2019 | ครอบสุดเพี้ยน เกรียนสู้ซอมบี้ (The Odd Family: Zombie On Sale) | จง-บี |  |
| 2020 | บีตส์คลออิงแอตสตรอส (Beasts Clawing at Straws) | จิน-แท |  |
| รอประกาศ | The Perfect Duo | จุง-โฮ |  |
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | บทบาท | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2011 | เจ้าพ่อขาสั้นขอเอาคืน (High Kick: Revenge of the Short Legged) | — | บทบาทเล็กน้อย |  |
| 2012 | แสตนด์บาย (Standby) | ช็อง กา-รัม | บทบาทเล็กน้อย |  |
| 2013 | วุ่นรักทายาทพันล้าน (The Heirs) | นักเรียน | บทบาทเล็กน้อย |  |
| 2015 | เฮิร์ดอิตทรูเดอะเกรพไวน์ (Heard It Through the Grapevine) | ซ็อง มิน-แจ |  |  |
| 2017 | โฟรเซนเลิฟ (Frozen Love) | ช็อง ชา-ดา | ละครหนึ่งเรื่อง |  |
| 2018 | มิสเทรสส์ (Mistress) | ซุน-โฮ |  |  |
| 2019 | วันที่ดอกไม้เบ่งบาน (When the Camellia Blooms) | พิล-กู ในวัยผู้ใหญ่ | นักแสดงรับเชิญ (ตอนที่ 18, 20, 36, 40) |  |
| 2022–2023 | เมื่อเราเข้าใจรัก (The Interest of Love) | ช็อง จง-ฮย็อน |  |  |
ผลงาน > ละครเว็บ

| ปี | เรื่อง | บทบาท | หมายเหตุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2019–2021 | แอปเลิฟเตือนรัก (Love Alarm) | อี ฮเย-ยัง | ฤดูกาลที่ 1–2 |  |
| 2024 | Hong Rang | มู-จิน |  |  |
รางวัล

| พิธีมอบรางวัล | ปี | สาขา | ผู้ได้รับการเสนอชื่อ / ผลงาน | ผล | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Chunsa Film Art Awards | 2018 | Best New Actor | The Poet and the Boy | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| Grand Bell Awards | 2016 | Best New Actor | 4th Place | ชนะ |  |
| Grand Bell Awards | 2018 | Best New Actor | The Poet and the Boy | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| KOFRA Film Awards | 2017 | Best New Actor | 4th Place | ชนะ |  |
| Wildflower Film Awards | 2018 | Best New Actor | The Poet and the Boy | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

Jung Ga-ram at Management Soop (ในภาษาเกาหลี)
ช็อง กา-รัม ที่ฮันซีเนมา
ช็อง กา-รัม ที่โคเรียนมูวีเดตาเบส
ช็อง กา-รัม ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  ISNI  VIAF
ตำบลดองกำเม็ด

| ตำบลดองกำเม็ด |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Dong Kammet
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ศรีสะเกษ
อำเภอ: อำเภอขุขันธ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 32.40 ตร.กม. (12.51 ตร.ไมล์)
ประชากร (2555)
 • ทั้งหมด: 7,073 คน
 • ความหนาแน่น: 218.30 คน/ตร.กม. (565.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 33140
รหัสภูมิศาสตร์: 330504
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลดองกำเม็ด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอขุขันธ์ ชื่อตำบลมาจากภาษาเขมรถิ่นไทย คำว่า "ดอง" แปลว่า "ด้าม" ส่วนคำว่า "กำเม็ด" แปลว่า "มีด" ดังนั้นความหมายของชื่อตำบลนี้คือ "ด้ามมีด"
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลดองกำเม็ดตั้งอยู่ทางตอนกลางของอำเภอ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับ บ้านหัวเสือ บ้านสระภูมิ ตำบลหัวเสือ อำเภอขุขันธ์
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ บ้านปะอุง บ้านไลย์พัฒนา ตำบลจะกง  บ้านเวียน บ้านพยอม บ้านตาเสก ตำบลตะเคียน อำเภอขุขันธ์
ทิศใต้ ติดต่อกับ บ้านชำแระเหนือ บ้านสะอาง บ้านสนวน ตำบลห้วยเหนือ อำเภอขุขันธ์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ บ้านใจดี บ้านใจดีกลาง บ้านใจดีเหนือ ตำบลใจดี  บ้านระกา ตำบลโคกเพชร อำเภอขุขันธ์
การปกครอง

ตำบลดองกำเม็ดแบ่งการปกครองเป็น 11 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านกันจาน
หมู่ที่ 2 บ้านบิง
หมู่ที่ 3 บ้านสวาย
หมู่ที่ 4 บ้านตราง
หมู่ที่ 5 บ้านดองกำเม็ด
หมู่ที่ 6 บ้านกระโพธิ์ช่างหม้อ
หมู่ที่ 7 บ้านตราด
หมู่ที่ 8 บ้านตาโคล
หมู่ที่ 9 บ้านหนองปิงปอง
หมู่ที่ 10 บ้านโพธิ์สยาม
หมู่ที่ 11 บ้านบิงใต้
การศึกษา

มีโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประศึกษาศรีสะเกษ เขต 3 จำนวน 4 โรงเรียน
โรงเรียนบ้านดองกำเม็ด
โรงเรียนบ้านตรางสวาย
โรงเรียนบ้านกระโพธิ์ช่างหม้อ
โรงเรียนบ้านกันจาน
การสาธารณสุข

เป็นที่ตั้งของโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล 1 แห่ง ซึ่งรับผิดชอบดูแลประชากรทั้งตำบล
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลกันจาน
ตำบลปากปวน

| ตำบลปากปวน |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Pak Puan
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: เลย
อำเภอ: วังสะพุง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 44 ตร.กม. (17 ตร.ไมล์)
ประชากร (2560)
 • ทั้งหมด: 8,038 คน
 • ความหนาแน่น: 182.68 คน/ตร.กม. (473.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 42130
รหัสภูมิศาสตร์: 420905
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| เทศบาลตำบลปากปวน |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
คำขวัญ: ปากปวนถิ่นคนสวย รวยวัฒนธรรม นำประชาธิปไตย พริกเสริมรายได้ดี 100 ปี สวนรุกขชาติ เมืองนักปราชญ์เสียงดนตรี
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: เลย
อำเภอ: วังสะพุง
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: นิยม ดวงศรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 44 ตร.กม. (17 ตร.ไมล์)
ประชากร (2560)
 • ทั้งหมด: 8,038 คน
 • ความหนาแน่น: 180 คน/ตร.กม. (470 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05420909
ที่อยู่ สำนักงาน: เลขที่ 133 หมู่ที่ 1 บ้านปากปวน ตำบลปากปวน อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย 42130
เว็บไซต์: www.pakpuan.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ปากปวน เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย ท้องที่ทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลปากปวน
อาณาเขตติดต่อ

ตำบลปากปวนมีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลนาโป่ง (อำเภอเมืองเลย)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลผาน้อย (อำเภอวังสะพุง)
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลวังสะพุง (อำเภอวังสะพุง])
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลเขาหลวง (อำเภอวังสะพุง)
การแบ่งเขตการปกครอง

ตำบลปากปวนมีจำนวนหมู่บ้าน 12 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านปากปวน
หมู่ที่ 2 บ้านบุ่งตาข่าย
หมู่ที่ 3 บ้านโนนสว่าง
หมู่ที่ 4 บ้านวังเดื่อ
หมู่ที่ 5 บ้านป่าเป้า
หมู่ที่ 6 บ้านกกเกลือ
หมู่ที่ 7 บ้านท่าทิศเฮือง
หมู่ที่ 8 บ้านปากปวน
หมู่ที่ 9 บ้านกุดโง้ง
หมู่ที่ 10 บ้านปากปวน
หมู่ที่ 11 บ้านปากปวน
หมู่ที่ 12 บ้านป่าเป้า
สถานที่สำคัญ

เทศบาลตำบลปากปวน
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลปากปวน
วัด 10 แห่ง
สวนรุกขชาติ 100 ปี
โรงเรียนบ้านปากปวน
แหล่งข้อมูล

เว็บไซต์เทศบาลตำบลปากปวน เก็บถาวร 2021-06-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กตำบลในจังหวัดเลย |
| --- | --- | --- |
| อำเภอเชียงคาน |  เขาแก้ว  จอมศรี  เชียงคาน  ธาตุ  นาซ่าว  บุฮม  ปากตม  หาดทรายขาว  |  |
| อำเภอด่านซ้าย |  กกสะทอน  โคกงาม  ด่านซ้าย  นาดี  นาหอ  ปากหมัน  โป่ง  โพนสูง  วังยาว  อิปุ่ม  |  |
| อำเภอท่าลี่ |  โคกใหญ่  ท่าลี่  น้ำแคม  น้ำทูน  หนองผือ  อาฮี  |  |
| อำเภอนาด้วง |  ท่าสวรรค์  ท่าสะอาด  นาด้วง  นาดอกคำ  |  |
| อำเภอนาแห้ว |  นาพึง  นามาลา  นาแห้ว  แสงภา  เหล่ากอหก  |  |
| อำเภอปากชม |  ชมเจริญ  เชียงกลม  ปากชม  ห้วยบ่อซืน  ห้วยพิชัย  หาดคัมภีร์  |  |
| อำเภอผาขาว |  ท่าช้างคล้อง  โนนปอแดง  โนนป่าซาง  บ้านเพิ่ม  ผาขาว  |  |
| อำเภอภูกระดึง |  ผานกเค้า  ภูกระดึง  ศรีฐาน  ห้วยส้ม  |  |
| อำเภอภูเรือ |  ท่าศาลา  ปลาบ่า  ร่องจิก  ลาดค่าง  สานตม  หนองบัว  |  |
| อำเภอภูหลวง |  แก่งศรีภูมิ  ภูหอ  เลยวังไสย์  หนองคัน  ห้วยสีเสียด  |  |
| อำเภอเมืองเลย |  กกดู่  กกทอง  กุดป่อง  ชัยพฤกษ์  นาแขม  นาดินดำ  นาโป่ง  นาอ้อ  นาอาน  น้ำสวย  น้ำหมาน  เมือง  ศรีสองรัก  เสี้ยว  |  |
| อำเภอวังสะพุง |  เขาหลวง  โคกขมิ้น  ทรายขาว  ปากปวน  ผาน้อย  ผาบึ้ง  วังสะพุง  ศรีสงคราม  หนองงิ้ว  หนองหญ้าปล้อง  |  |
| อำเภอหนองหิน |  ตาดข่า  ปานพุ  หนองหิน  |  |
| อำเภอเอราวัณ |  ทรัพย์ไพวัลย์  ผาสามยอด  ผาอินทร์แปลง  เอราวัณ  |  |
| ด ค กองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่างในจังหวัดเลย |
| --- | --- | --- |
| เทศบาลเมือง |  เลย  วังสะพุง  |  |
| เทศบาลตำบล |  เขาแก้ว  คอนสา  เชียงกลม  เชียงคาน  ด่านซ้าย  ท่าช้างคล้อง  ท่าลี่  ธาตุ  นาด้วง  นาดอกคำ  นาดินดำ  นาโป่ง  นาแห้ว  นาอ้อ  นาอาน  น้ำสวย  โนนปอแดง  ปากชม  ปากปวน  ผาอินทร์แปลง  ภูกระดึง  ภูเรือ  ร่องจิก  ศรีสงคราม  ศรีสองรัก  หนองหิน  เอราวัณ  |  |
| องค์การบริหารส่วนตำบล |  กกดู่  กกทอง  กกสะทอน  แก่งศรีภูมิ  แก้วเมธี  เขาหลวง  โคกขมิ้น  โคกงาม  โคกใหญ่  จอมศรี  ชมเจริญ  ชัยพฤกษ์  เชียงคาน  ตาดข่า  ทรัพย์ไพวัลย์  ทรายขาว  ท่าลี่  ท่าศาลา  ท่าสวรรค์  ท่าสะอาด  นครหงษ์  นาแขม  นาซ่าว  นาดี  นาพึง  นามาลา  นาหอ  น้ำแคม  น้ำสวย  น้ำหมาน  โนนป่าซาง  บ้านเพิ่ม  บุฮม  ปลาบ่า  ปากตม  ปากหมัน  ปานพุ  โป่ง  ผาขาว  ผานกเค้า  ผาน้อย  ผาบึ้ง  ผาสามยอด  โพนสูง  ภูกระดึง  ภูหอ  เมือง  ลาดค่าง  เลยวังไสย์  วังยาว  วังสะพุง  ศรีฐาน  ศรีสองรัก  สานตม  เสี้ยว  แสงภา  หนองคัน  หนองงิ้ว  หนองบัว  หนองผือ  หนองหญ้าปล้อง  หนองหิน  ห้วยบ่อซืน  ห้วยพิชัย  ห้วยส้ม  ห้วยสีเสียด  หาดคัมภีร์  หาดทรายขาว  เหล่ากอหก  อาฮี  อิปุ่ม  |  |
ตำบลดอนกลอย (อำเภอพิบูลย์รักษ์)

| ตำบลดอนกลอย |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Don kloi
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: อุดรธานี
อำเภอ: พิบูลย์รักษ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 75 ตร.กม. (29 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 7,322  คน
 • ความหนาแน่น: 97.62 คน/ตร.กม. (252.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 41130
รหัสภูมิศาสตร์: 412303
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลดอนกลอย เป็นตำบลหนึ่งในสามตำบลของอำเภอพิบูลย์รักษ์ จังหวัดอุดรธานี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลสร้อยพร้าว (อำเภอหนองหาน)และตำบลบ้านแดง (อำเภอพิบูลย์รักษ์) ตำบลดอนกลอยเป็นประตูทางเข้าสู่อำเภอพิบูลย์รักษ์ เมื่อเดินทางมาจากอำเภอเมืองอุดรธานี ตำบลดอนกลอยอยู่ห่างจากตัวอำเภอพิบูลย์รักษ์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 12กิโลเมตร
ประวัติ

ดอนกลอย แต่เดิมพื้นที่บริเวณนี้เป็นถิ่นที่อยู่ของชาวไทพวน และชาวอุบลฯ ที่อพยพมาจากเมืองหนองบัวลำภูในอดีต ต่อมา พ.ศ. 2452 เมื่อก่อตั้งมลฑลอุดรธานีได้ไม่นาน เริ่มมีผู้คนย้ายมาจากจังหวัดใกล้เคียง โดยส่วนใหญ่เลือกพื้นที่ทำกินบริเวณริมลำห้วยหลวง จนกระทั่งปี พ.ศ 2510 ดอนกลอย อยู่ในการปกครองของตำบลบ้านแดง และในปี พ.ศ 2529 ได้แยกออกจากตำบลบ้านแดง เป็นตำบลดอนกลอยจนถึงปัจจุบัน
วันที่ 25 เมษายน 2510 ตั้งตำบลบ้านแดง แยกออกจากตำบลสร้อยพร้าว
วันที่ 10 ตุลาคม 2529 ตั้งตำบลดอนกลอย แยกออกจากตำบลบ้านแดง และตั้งตำบลนาทราย แยกออกจากตำบลสะแบง
วันที่ 22 เมษายน 2535 แยกพื้นที่ตำบลบ้านแดง ตำบลนาทราย และตำบลดอนกลอย อำเภอหนองหาน มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอพิบูลย์รักษ์ ขึ้นกับอำเภอหนองหาน
วันที่ 26 กันยายน 2540 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอพิบูลย์รักษ์ อำเภอหนองหาน เป็น อำเภอพิบูลย์รักษ์
อาณาเขต(ตำบล)

ทิศเหนือ  ติดต่อกับ ตำบลบ้านแดง (อำเภอพิบูลย์รักษ์)
ทิศตะวันออก  ติดต่อกับ ตำบลสะแบง (อำเภอหนองหาน)
ทิศตะวันตก  ติดต่อกับ ตำบลสามพร้าว  (อำเภอเมืองอุดรธานี) ตำบลนาบัว ตำบลสร้างแป้น  (อำเภอเพ็ญ)
ทิศใต้  ติดต่อกับ ตำบลบ้านแดง (อำเภอพิบูลย์รักษ์) ตำบลสะแบง (อำเภอหนองหาน)
การปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลดอนกลอย แบ่งการปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้านได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านดอนกลอย
หมู่ที่ 2 บ้านไทย
หมู่ที่ 3 บ้านหว้าน
หมู่ที่ 4 บ้านนายม
หมู่ที่ 5 บ้านดงยางน้อย
หมู่ที่ 6 บ้านหนองบัวสะอาด
หมู่ที่ 7 บ้านดอนกลอยศรีวิไล
หมู่ที่ 8 บ้านโพธิ์คำ
หมู่ที่ 9 บ้านโนนตาล
หมู่ที่ 10 บ้านนายม
หมู่ที่ 11 บ้านหว้านใหม่
การปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่ตำบลนาทราย ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 1 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลดอนกลอย  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนกลอยทั้งตำบล
สถานศึกษา

โรงเรียนบ้านดอนกลอย
นครลำปาง (แก้ความกำกวม)

นครลำปาง อาจหมายถึง
เทศบาลนครลำปาง องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดลำปาง
นครลำปาง เมืองประเทศราชของสยาม
สถานีรถไฟนครลำปาง
ดูเพิ่ม

ลำปาง (แก้ความกำกวม)
ทุตโมส (พระราชโอรสในฟาโรห์อเมนโฮเทปที่สาม)

| ทุตโมส |
| --- | --- |
เจ้าชายแห่งอียิปต์โบราณ
หินสลักของเจ้าชายทุตโมส
ราชวงศ์: ราชวงศ์ที่ 18
พระราชบิดา:  อเมนโฮเทปที่ 3
พระราชมารดา: ติเย
ศาสนา: ศาสนาอียิปต์โบราณ
ทุตโมส (หรือที่ถูกต้องกว่าคือ ดจุตโมส) เป็นพระราชโอรสพระองค์โตในฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 กับสมเด็จพระราชินีทีเย ซึ่งมีพระชนม์ชีพอยู่ในช่วงราชวงศ์ที่สิบแปดแห่งอียิปต์ การสิ้นพระชนม์ของพระองค์นำไปสู่การครองราชย์ของฟาโรห์อเคนาเตน พระอนุชาของพระองค์ในฐานะองค์รัชทายาท การเริ่มต้นและจุดจบลงของลัทธิอาเตน บันทึกแห่งอาร์มานา และการเปลี่ยนแปลงบทบาทของอำนาจของราชอาณาจักร
พระชนม์ชีพ

พระองค์มีบทบาทและหน้าที่เป็นนักบวชแห่งเทพพทาห์ในเมืองเมมฟิส ตำแหน่งของพระองค์ปรากฏอยู่ที่โลงศพของแมวสัตว์เลี้ยงของพระองค์: "องค์รัชทายาท ผู้ดูแลเหล่านักบวชแห่งอียิปต์บนและล่าง นักบวชชั้นสูงแห่งพทาห์ในเมมฟิส" และมีรูปสลักชนาดเล็กของพระองค์ที่จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ พระองค์ไม่ได้ถูกกล่าวถึงในบันทึกและสันนิษฐานว่าจะสิ้นพระชนม์ในช่วงปลายของการครองราชย์ของฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 ซึ่งตำแหน่งองค์รัชทายาทถูกเปลี่ยนมาเป็นพระอนุชาของพระองค์คือ อเนมโฮเทปที่ 4 หรือที่รู้จักกันดีว่า อเคนาเตน
โลงศพหินของแมวสัตว์เลี้ยงของพระองค์
ทะเลสาบบิวะ

| ทะเลสาบบิวะ |
| --- | --- |
ทะเลสาบบิวะมองจากอวกาศ
ทะเลสาบบิวะแสดงแผนที่ประเทศญี่ปุ่นทะเลสาบบิวะแสดงแผนที่จังหวัดชิงะ
ที่ตั้ง: จังหวัดชิงะ
พิกัด: 35°15′18″N 136°04′48″E﻿ / ﻿35.25500°N 136.08000°E﻿ / 35.25500; 136.08000
ชนิด: ทะเลสาบโบราณ, เปลือกโลก, น้ำจืด
แหล่งน้ำไหลเข้าหลัก: แม่น้ำกว่า 400 สาย
แหล่งน้ำไหลออก: แม่น้ำเซตะ
พื้นที่รับน้ำ: 3,174 ตารางกิโลเมตร (1,225 ตารางไมล์)
ประเทศในลุ่มน้ำ: ญี่ปุ่น

ช่วงยาวที่สุด: 63.49 กิโลเมตร (39.45 ไมล์)
ช่วงกว้างที่สุด: 22.8 กิโลเมตร (14.2 ไมล์)
พื้นที่พื้นน้ำ: 670.3 ตารางกิโลเมตร (258.8 ตารางไมล์)
ความลึกสูงสุด: 104 เมตร (341 ฟุต)
ปริมาณน้ำ: 27.5 ลูกบาศก์กิโลเมตร (6.6 ลูกบาศก์ไมล์)
เวลาพักน้ำ: 5.5 ปี
ความยาวชายฝั่ง1: 235.2 กิโลเมตร (146.1 ไมล์)
ความสูงของพื้นที่: 85.6 เมตร (281 ฟุต)

เกาะ: 3
เมือง: ฮิงาชิโอมิ, ฮิโกเนะ, คูซัตสึ, ไมบาระ, โมริยามะ, นางาฮามะ, โอมิฮาจิมัง, โอตสึ, ทากาชิมะ, ยาซุ

 พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: Biwa-ko
ขึ้นเมื่อ: 10 มิถุนายน ค.ศ. 1993
เลขอ้างอิง: 617
 
 
1 ความยาวแนวชายฝั่งไม่ได้ถูกวัดอย่างละเอียด
ทะเลสาบบิวะ (ญี่ปุ่น: 琵琶湖; โรมาจิ: Biwa-ko)  มีชื่อเดิมว่า ทะเลโอ (ญี่ปุ่น: 淡海; โรมาจิ: Ōmi) เป็นทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในจังหวัดชิงะ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองหลวงเก่าเกียวโต เนื่องจากอยู่ใกล้กับเมืองหลวงเก่า ทะเลสาบแห่งนี้จึงปรากฏอยู่ในวรรณกรรมของญี่ปุ่นอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะในกวีนิพนธ์และบันทึกทางประวัติศาสตร์ยามสงคราม
พื้นที่โดยรอบและการใช้ประโยชน์

ทะเลสาบแห่งนี้มีขนาดพื้นที่ 670 ตารางกิโลเมตร เท่ากับเกาะอาวาจิ มีแม่น้ำหลายสายไหลจากภูเขารอบ ๆ ลงสู่ทะเลสาบ เป็นแหล่งน้ำที่สำคัญสำหรับเมืองเกียวโตและโอตสึ มีการใช้ประโยชน์จากทะเลสาบแห่งนี้มากมายหลายทาง เช่น เป็นแหล่งทรัพยากรที่สำคัญสำหรับโรงงานทอผ้าในบริเวณใกล้เคียง แหล่งผลิตน้ำดื่มหล่อเลี้ยงคนกว่า 15 ล้านคนทั่วภูมิภาค แหล่งเพาะและผสมพันธุ์ปลาน้ำจืดหลายชนิดอย่างเช่นปลาเทราท์ และแหล่งเลี้ยงหอยในอุตสาหกรรมผลิตไข่มุก
แต่ละปีระดับน้ำในทะเลสาบจะสูงขึ้นถึง 3 เมตรใน 2 ช่วงเวลา คือ ในฤดูใบไม้ผลิ เนื่องมาจากฝนและหิมะที่ละลาย และในฤดูใบไม้ร่วง หลังจากพายุไต้ฝุ่น
แม่น้ำที่เป็นสาขาหลักของทะเลสาบคือ แม่น้ำเซตะ ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น แม่น้ำโยโดะ ไหลจากทะเลสาบออกสู่ทะเลที่อ่าวโอซากะ
คลองบิวาโกะ เป็นสาขาหนึ่งของทะเลสาบ ขุดขึ้นเมื่อปลายทศวรรษ 1890 และมีการขยายขึ้นอีกระหว่างสมัยไทโช มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาอุตสาหกรรมในเกียวโตให้กลับพลิกฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่ซบเซาลงไปเนื่องจากการย้ายเมืองหลวงไปโตเกียว
ธรรมชาติของทะเลสาบ

ทะเลสาบบิวะเป็นทะเลสาบที่มีอายุเก่าแก่เป็นอันดับสามของโลก โดยถือกำเนิดขึ้นเมื่อประมาณ 4 ล้านปีก่อน เนื่องด้วยมีประวัติยาวนาน และแทบไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อครั้งถือกำเนิด ทำให้เป็นสถานที่ที่ระบบนิเวศอันหลากหลายมีวิวัฒนาการเรื่อยมา นักธรรมชาติวิทยาได้ค้นพบและบันทึกรายการสิ่งมีชีวิตในทะเลสาบแล้วประมาณ 1,100 ชนิด ในจำนวนนี้มีอยู่ 58 ชนิดที่ไม่พบในที่แห่งอื่นในโลก
บริเวณทะเลสาบเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยที่สำคัญของนกน้ำ ทุกปีจะมีนกน้ำกว่า 5,000 ตัวอพยพมาที่ทะเลสาบ แต่เมื่อไม่นานมานี้ ความหลากหลายทางชีวภาพของทะเลสาบบิวะก็ถูกคุกคามโดยปลาต่างถิ่น อย่างเช่น black bass และ bluegill โดยพันธุ์ปลา bluegill ถูกนำมาถวายแด่องค์จักรพรรดิ แล้วถูกปล่อยลงสู่ทะเลสาบเพื่อให้เป็นอาหารของปลาอื่น ส่วน black bass ถูกนำเข้ามาเพื่อเป็นปลาสำหรับกีฬาตกปลา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิซอร์ซมีข้อความของบทความเกี่ยวกับ "" จาก  ฉบับ ค.ศ. 1905
หน่วยงานทะเลสาบบิวะและสิ่งแวดล้อม, จังหวัดชิงะ เก็บถาวร 2004-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สถาบันวิจัยสิ่งแวดล้อมทะเลสาบบิวะ เก็บถาวร 2011-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
go.biwako - แนะนำการท่องเที่ยวทะเลสาบบิวะ
ทะเลสาบบิวะ (กองทุนสัตว์ป่าโลก)
เว็บแคมถ่ายทอดสดทะเลสาบบิวะ เก็บถาวร 2006-04-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
ท่าเทียบเรือริมฝั่งทะเลสาบบิวะในเมืองโอตสึ
นกกาน้ำ

| นกกาน้ำ ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ครีเตเชียสยุคสุดท้าย –  ปัจจุบัน |
| --- | --- |

นกกาน้ำใหญ่ (Phalacrocorax carbo) ที่ทะเลสาบเอ๋อไห่ ประเทศจีน

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
ชั้นย่อย:: Neornithes
ชั้นฐาน:: Neoaves
อันดับ:: Pelecaniformes หรือ Suliformes
วงศ์:: Phalacrocoracidae Reichenbach, 1850
สกุล:: Phalacrocorax Brisson, 1760

ชนิด
 38 ชนิด
ชื่อพ้อง
 Australocorax Lambrecht, 1931   Compsohalieus B. Brewer & Ridgway, 1884   Cormoranus Baillon, 1834   Dilophalieus Coues, 1903   Ecmeles Gistel, 1848   Euleucocarbo Voisin, 1973   Halietor Heine, 1860   Hydrocorax Vieillot, 1819    Hypoleucus Reichenbach, 1852   Leucocarbo Bonaparte, 1857   Microcarbo Bonaparte, 1856   Miocorax Lambrecht, 1933   Nannopterum Sharpe, 1899   Nesocarbo Voisin, 1973   Notocarbo Siegel-Causey, 1988   Pallasicarbo Coues, 1903   Paracorax Lambrecht, 1933   Poikilocarbo Boetticher, 1935   Pliocarbo Tugarinov, 1940   Stictocarbo Bonaparte, 1855   Viguacarbo Coues, 1903 
นกกาน้ำ เป็นนกที่อยู่ในวงศ์ Phalacrocoracidae ซึ่งมีเพียงสกุลเดียว คือ Phalacrocorax
ลักษณะ

เป็นนกขนาดกลางถึงใหญ่ มีลักษณะทั่วไปคล้ายอีกา กินปลาเป็นอาหาร ส่วนมากมีขนสีดำ บางชนิดเป็นลายขาว-ดำ หรือสีสันสดใส
อาศัยอยู่บริเวณป่าชายเลน, หนอง, บึง, ทะเลสาบ และแหล่งน้ำอื่น ๆ พบทั้งหมด 38 ชนิดทั่วโลก  ในประเทศไทยพบทั้งหมด 3 ชนิด คือ นกกาน้ำเล็ก (P. niger),  นกกาน้ำปากยาว (P. fuscicollis) และนกกาน้ำใหญ่ (P. carbo)  ชนิดที่พบได้บ่อยมาก คือ นกกาน้ำเล็ก อาหารส่วนใหญ่ของนกกาน้ำ คือ ปลาชนิดต่าง ๆ มันจะดำลงไปในน้ำเพื่อจับปลามาเป็นอาหาร แต่ขนของนกกาน้ำจะไม่มีน้ำมันเคลือบกันน้ำได้เหมือนเป็ด ดังนั้นเมื่อโผล่ขึ้นมาจากน้ำแล้ว ทุกครั้งจะกางปีกออกเพื่อผึ่งให้แห้ง
วิวัฒนาการ

นกกาน้ำเป็นนกโบราณหรือมีวิวัฒนาการต่ำมาก และมีเชื้อสายใกล้ชิดกันมากกับนกในวงศ์ Anhingidae หรือนกอ้ายงั่ว ซึ่งมีรูปร่างคล้ายคลึงกันมาก แต่ลักษณะของปากแตกต่างกัน นักบรรพชีวินวิทยาเคยขุดค้นพบซากดึกดำบรรพ์ของบรรพบุรุษของนกทั้งสองวงศ์ในทวีปอเมริกาเหนือซึ่งมีอายุย้อนหลังไปถึงเมื่อราว 60,000,000 ปีที่ผ่านมา สันนิษฐานว่านกอ้ายงั่วมีวิวัฒนาการจนแตกต่างจากนกกาน้ำเมื่อราว 30,000,000 ปีที่ผ่านมา
นักบรรพชีวินวิทยาขุดค้นพบซากดึกดำบรรพ์ หรือซากฟอสซิล ของนกกาน้ำได้ 24 ชนิด และชนิดที่เก่าแก่ที่สุดมีอายุย้อนหลังไปถึงยุคเทอร์เชียรีตอนต้น เมื่อราว 50,000,000 ปีที่ผ่านมา ซากดึกดำบรรพ์ของนกกาน้ำ 24 ชนิดนี้มีลักษณะแตกต่างกันจนสามารถแยกออกได้ถึง 4 สกุล คือ สกุล Graculavus, สกุล Actiornis, สกุล Pliocarbo และสกุล Phalacrocorax ที่พบในปัจจุบัน
สำหรับนกกาน้ำในสกุล Phalacrocorax ซึ่งเป็นสกุลที่มีวิวัฒนาการสูงสุด และยังคงมีชีวิตอยู่ต่อมาจนถึงปัจจุบัน นักบรรพชีวินวิทยาได้วิเคราะห์ซากดึกดำบรรพ์ของนกกาน้ำในสกุลนี้ที่ขุดค้นพบได้ แล้วสันนิษฐานว่านกกาน้ำในสกุลนี้เกิดขึ้นมาบนโลกตั้งแต่ยุคโอลิโกซีน เมื่อราว 40,000,000 ปีมาแล้ว
รูปร่าง

รูปทรงของนกกาน้ำจะมีลักษณะอวบอ้วน แต่ค่อนข้างเพรียวยาวเหมือนกับตอร์ปิโด มีลำคอยาว หัวค่อนข้างเล็กยาว และปากยาว จึงเหมาะสมที่จะพุ่งตัวลงไปแหวกว่ายอยู่ใต้น้ำอย่างแคล่วคล่อง แต่ในเวลาที่ยืนอยู่บนพื้นดินริมน้ำหรือเกาะอยู่บนต้นไม้ ลำตัวของนกกาน้ำยกขึ้นค่อนข้างตั้งตรง เพราะขาอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัวมาก แต่มักหดลำคอเป็นรูปตัว S และทำหลังโก่ง
แต่ในขณะว่ายน้ำ ลำตัวของนกกาน้ำดูค่อนข้างเพรียว เพราะขาอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัวมาก เหมาะที่จะพุ่งตัวแหวกว่ายอยู่ในน้ำเป็นอย่างยิ่ง ไม่เหมือนนกในวงศ์ใด นอกจากนกอ้ายงั่วซึ่งมีลักษณะใกล้ชิดกับนกกาน้ำเท่านั้น  อย่างไรก็ดี ในขณะบินนกกาน้ำดูคล้ายนกเป็ดน้ำมาก และนกตัวผู้และนกตัวเมียเหมือนกันจนแยกความแตกต่างระหว่างเพศไม่ได้ แต่นกตัวผู้มักมีขนาดใหญ่กว่าและน้ำหนักมากกว่านกตัวเมียเล็กน้อย
ความสัมพันธ์กับมนุษย์

ในแถบเอเชียตะวันออก เช่น จีน หรือญี่ปุ่น มีการเลี้ยงนกกาน้ำไว้เพื่อให้หาปลาให้ชาวประมง โดยเฉพาะในญี่ปุ่น กระทำกันจนเป็นประเพณีหรือวัฒนธรรม
นอกจากนี้แล้ว ในอังกฤษ นกกาน้ำถือเป็นต้นแบบให้แก่นกไลเวอร์ อันเป็นสัญลักษณ์ประจำเมืองลิเวอร์พูล และตราสัญลักษณ์ของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลด้วย
ดูเพิ่ม

การจับปลาของนกกาน้ำ
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Phalacrocorax ที่วิกิสปีชีส์
ธงชาตินาอูรู

| --- | --- |


การใช้: ธงราชการ และ ธงเรือพลเรือน
สัดส่วนธง: 1:2
ประกาศใช้: 31 มกราคม ค.ศ. 1968
 
ธงชาตินาอูรู ประกาศใช้เมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1968 หลังได้รับเอกราชจากการเป็นดินแดนในภาวะทรัสตีของสหประชาชาติ ธงชาตินาอูรูเป็นธงสีน้ำเงินเข้ม มีแถบสีทองพาดผ่านกลางธง ใต้แถบสีทองด้านใกล้คันธงมีดาวสีขาว 12 แฉก สีน้ำเงินเข้มแทนมหาสมุทรแปซิฟิก แถบสีทองแทนเส้นศูนย์สูตร ดาวสีขาวแทนตำแหน่งประเทศในแผนที่โลกที่อยู่ใต้เส้นศูนย์สูตรหนึ่งองศา 12 แฉกของดาวแทนชนพื้นเมือง 12 เผ่าของประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของรัฐบาลสาธารณรัฐนาอูรู
ตำบลปะนาเระ

| ตำบลปะนาเระ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Panare
ถนนหมายเลข 4061 (ปะนาเระ–ปาลัส)
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ปัตตานี
อำเภอ: ปะนาเระ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 13.95 ตร.กม. (5.39 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 10,918 คน
 • ความหนาแน่น: 782.65 คน/ตร.กม. (2,027.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 94130
รหัสภูมิศาสตร์: 940401
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| เทศบาลตำบลปะนาเระ |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ทต.ปะนาเระที่ตั้งสำนักงานเทศบาลตำบลปะนาเระ
พิกัด: 6°51′21.9″N 101°29′20.5″E﻿ / ﻿6.856083°N 101.489028°E﻿ / 6.856083; 101.489028
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ปัตตานี
อำเภอ: ปะนาเระ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 13.95 ตร.กม. (5.39 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 10,918 คน
 • ความหนาแน่น: 782.65 คน/ตร.กม. (2,027.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05940401
ที่อยู่ สำนักงาน: หมู่ที่ 2 ถนนปะนาเระ–ปาลัส ตำบลปะนาเระ อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี 94130
เว็บไซต์: www.panare.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ปะนาเระ เป็นตำบลและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบลในอำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี เดิมพื้นที่มีฐานะเป็นสุขาภิบาล ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการทั้งหมดของอำเภอปะนาเระ
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลปะนาเระ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอ่าวไทย
ทิศตะวันออก ติดต่อตำบลบ้านกลาง
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลท่าข้าม
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลจะรังและตำบลตะโละกาโปร์ (อำเภอยะหริ่ง)
ประวัติ

"ปะนาเระ" เป็นภาษามลายูปัตตานีซึ่งมีที่มาจากคำว่า ปาตา แปลว่า หาด และคำว่า ตาเระ แปลว่า อวนลากปลา เมื่อนำมารวมกันเป็น ปาตาตาเระ จึงหมายถึงหาดที่ตากอวน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของชาวประมงทางภาคใต้ ต่อมาคำว่าปาตาตาเระเมื่อใช้นานจึงกร่อนเป็น ปะนาเระ
"ปะนาเระ" คำมลายูหมายถึงชักลาก ยุคนั้นตรงท่าน้ำปะนาเระมีน้ำตื้น เรือไม่สามารถเข้าเทียบท่าได้สะดวก ชาวบ้านจึงชักลากเรือเพื่อเทียบท่าตามต้องการ จึงเรียกว่า ปะนาเระ เคยขึ้นกับเมืองยะหริ่ง พ.ศ. 2444 ได้มีการตั้งอำเภอปะนาเระขึ้นกับเมืองปัตตานีมาตั้งแต่บัดนั้น
ปี พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกพื้นที่หมู่บ้านด้านทิศใต้ของตำบลปะนาเระ ได้แก่ หมู่ 8 บ้านท่าข้าม, หมู่ 5 บ้านสวนหมาก, หมู่ 6 บ้านท่ามะนาว และหมู่ 7 บ้านทุ่ง รวม 4 หมู่บ้าน ตั้งขึ้นเป็น ตำบลท่าข้าม โดยตั้งเป็นหมู่ที่ 1–4 ตำบลท่าข้าม ตามลำดับ และปี พ.ศ. 2499 พื้นที่หมู่ 1 บ้านปะนาเระ และหมู่ 2 บ้านโตะแป๊ะ เป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอปะนาเระ สถานีตำรวจ สถานีอนามัย จึงตั้ง 2 หมู่บ้านขึ้นเป็น สุขาภิบาลปะนาเระ ในปี พ.ศ. 2500
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลปะนาเระแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หมู่ 1 |  | บ้านปะนาเระ |  | (Ban Panare) |  |  |
| หมู่ 2 |  | บ้านนาพร้าว |  | (Ban Na Phrao) |  |  |
| หมู่ 3 |  | บ้านโตะแป๊ะ |  | (Ban Topae) |  |  |
| หมู่ 4 |  | บ้านคลองต่ำ |  | (Ban Khlong Tam) |  |  |
| หมู่ 5 |  | บ้านคาโต |  | (Ban Kato) |  |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลปะนาเระทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลปะนาเระ