stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แรมง ดอแมแน็ก
สถิติผู้จัดการ

| ทีม | ตั้งแต่ | ถึง | สถิติ> จัดการ | สถิติ> ชนะ | สถิติ> เสมอ | สถิติ> แพ้ | สถิติ> ชนะร้อยละ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| มูว์ลูซ | 1 กรกฎาคม 1984 | 30 มิถุนายน 1988 | 169 | 93 | 40 | 36 | 055.03 |
| ลียง | 1 กรกฎาคม 1988 | 30 มิถุนายน 1993 | 202 | 73 | 62 | 67 | 036.14 |
| ฝรั่งเศส อายุไม่เกิน 21 ปี | 1 กรกฎาคม 1993 | 11 กรกฎาคม 2004 | 124 | 76 | 30 | 18 | 061.29 |
| ฝรั่งเศส | 12 กรกฎาคม 2004 | 30 มิถุนายน 2010 | 79 | 41 | 24 | 14 | 051.90 |
| น็องต์ | 26 ธันวาคม 2020 | 10 กุมภาพันธ์ 2021 | 8 | 0 | 4 | 4 | 000.00 |
| รวม | รวม | รวม | 582 | 283 | 160 | 139 | 048.63 |
เกียรติยศ > ผู้จัดการ

ฝรั่งเศส
ฟุตบอลโลก รองชนะเลิศ: 2006
เกียรติยศ > เครื่องอิสริยาภรณ์

Officier of the Ordre national du Mérite: 2007
อ่านเพิ่ม

Domenech, Raymond (2010). Sexe, foot, royalties - Entretiens avec Estelle, la fausse interview (ภาษาฝรั่งเศส). Nova éditions. ISBN 978-2-36015-001-4.
Domenech, Raymond (2012). Tout seul (ภาษาฝรั่งเศส). Flammarion. ISBN 978-2-08-126447-2.
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:FootballDatabase.eu
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติฝรั่งเศส – ผู้จัดการทีม |
| --- | --- |
 R. Guérin (1904–06)  Billy and Espir (1906–08)  Chailloux (1908–14)  Barreau (1919–34)  Barreau and Kimpton (1934–36)  Barreau (1936–45)  Hanot (1945–49)  Barreau, Nicolas, and Rigal (1949–50)  Baron and Barreau (1950–51)  Pibarot (1951–54)  Batteux (1955–62)  H. Guérin (1962–66)  Arribas and Snella (1966)  ฟงแตน (1967)  Dugauguez (1967–69)  Boulogne (1969–73)  Kovács (1973–75)  Hidalgo (1976–84)  Michel (1984–88)  ปลาตีนี (1988–92)  อูลีเย (1992–93)  Jacquet (1993–98)  Lemerre (1998–2002)  Santini (2002–04)  ดอแมแน็ก (2004–10)  บล็อง (2010–12)  เดช็อง (2012–) 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  เบลเยียม  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  โปแลนด์ 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
อื่น ๆ:  IdRef
คูยะ

รูปปั้นคูยะโดยโคโช บุตรของอุงเก ที่วัดโรกุฮารามิตสึ (六波羅蜜寺) เมืองเคียวโตะ อายุราวทศวรรษแรกของศตวรรษที่สิบสาม และมรดกวัฒนธรรมสำคัญของญี่ปุ่น หกพยางค์ในเน็มบุตสึ “na-mu-a-mi-da-butsu” (นามูอามิดาบุตสึ) แสดงออกมาในรูปของพระอมิตพุทธเจ้าน้อยหกองค์ที่ออกมาจากปากของพระคูยะ รูปปั้นแสดงขณะคูยะกำลังเดินจาริกไปทั่ว ถือฆ้องและไม่เท้าที่หัวเป็นเขากวาง รูปปั้นลักษณะคล้ายกันจากสมัยคามากูระ ปัจจุบันอยู่ที่ศาลเจ้าสึกิโนวาเดระ (月輪寺) ในเคียวโตะ, วัดโจโดะ (浄土寺) ในจังหวัดเอฮิเมะ และวัดโชกง (荘厳寺) ในจังหวัดชิงะ
คูยะ (空也; Kūya; 903-972) เป็นพระสงฆ์พนเจรชาวญี่ปุ่น หรือที่เรียกว่า ฮิจิริ (聖; hijiri) ต่อมาได้เข้าบวชในนิกายเท็นได ที่ซึ่งสร้างความนิยมในกับการปฏิบัติเน็มบุตสึ ความพยายามของคูยะช่วยให้แนวคิดของพุทธวิสุทธิภูมิในศาสนาพุทธเผยแพร่ไปถึงเมืองหลวงในขณะนั้นของญี่ปุ่น และได้รับความนิยม ด้วยความทุ่มเทต่าง ๆ นี้ คูยะได้รับการขนานนามให้เป็น อิจิฮิจิริ (พระของตลาด) และ อามิดาฮิจิริ  คูยะเป็นที่รู้จักในฐานะพระผู้นำเอาการร่ายรำ ละเล่น และดนตรี เข้ามาประกอบกับบทสวดมนต์ เรียกว่าโอโดริเน็มบุตสึ เช่นเดียวกับ เกียวกิ ทั้งคู่เชื่อว่าได้ทำประโยชน์ให้กับสาธารณะผ่านการสร้างถนน สะพาน ขุดบ่อน้ำ และช่วยฝังศพไร้ญาติ
ดูเพิ่ม

นิกายสุขาวดี
โจโดชู
โจโดชินชู
เน็มบุตสึ
คันจิง
อ่านเพิ่ม

Chilson, Clark (2007). Eulogizing Kūya as More than a Nenbutsu Practitioner: A Study and Translation of the Kūyarui, Journal of the International Buddhist Association 34 (2), 305-327
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
อื่น ๆ:  IdRef
สภาองคมนตรีอังกฤษ

สภาองคมนตรีอังกฤษในการประชุมกับคณะทูตจากสเปนที่โซเมอเซทเฮาส์ เพื่อตกลงร่วมในสนธิสัญญาลอนดอน (1604)
สภาองคมนตรีอังกฤษ (อังกฤษ: Privy Council of England; His/her Majesty's Most Honourable Privy Council) เป็นสภาที่มีหน้าที่ถวายคำปรึกษาต่อพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรอังกฤษ สมาชิกมาจากการแต่งตั้งของพระมหากษัตริย์ ส่วนใหญ่เป็นสมาชิกอาวุโสในสภาขุนนาง สภาสามัญชน ผู้พิพากษา นักการทูต ผู้นำเหล่าทัพ หรือสมาชิกอาวุโสแห่งคริสตจักรอังกฤษ สภาองคมนตรีอังกฤษนั้นถูกยุบและแทนที่ด้วยสภาองคมนตรีแห่งบริเตนใหญ่ในปี ค.ศ. 1707
สภาองคมนตรีอังกฤษเป็นองค์กรที่มีอำนาจมาก ซึ่งรวมถึงอำนาจถวายคำปรึกษาต่อพระมหากษัตริย์ในการใช้พระราชอำนาจต่าง ๆ ที่มีตามกฎหมาย
บรรณานุกรม

Alford, Stephen (2002). The Early Elizabethan Polity.
Blackstone, William (1838). Commentaries on the Laws of England. New York: W. E. Dean.
Cox, H (1854). The British Commonwealth, Or, A Commentary on the Institutions and Principles of British Government. London: Longman, Brown, Green, and Longmans.
D'Ewes, Simonds Bowes, Paul (1682). The Journals of all the Parliaments during the Reign of Queen Elizabeth, both of the House of Lords and House of Commons. London.
Dicey, A. (1887). The Privy Council : the Arnold prize essay, 1860. London.
Gay, O. (2005). "The Privy Council" (pdf). House of Commons Library Standard Note. SN/PC/2708. สืบค้นเมื่อ 13 May 2010. {{cite journal}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |coauthors= ถูกละเว้น แนะนำ (|author=) (help)
Goodnow, F (1897). Comparative Administrative Law: an Analysis of the Administrative Systems, National and Local, of the United States, England, France and Germany. New York: G. P. Putnam's Sons. ISBN 978-1-58477-622-2.
Maitland, F. (1911). The constitutional history of England : a course of lectures. Cambridge.
Plant, David (2007). "The Council of State". British Civil Wars, Commonwealth and Protectorate, 1638–60. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-26. สืบค้นเมื่อ 30 December 2010.
Rayment, Leigh (30 May 2008). "Privy Counsellors – Ireland". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-26. สืบค้นเมื่อ 30 December 2010.
Warshaw, S (1996). Powersharing: White House – Cabinet relations in the modern presidency. Albany, N.Y: State University of New York Press. ISBN 0-7914-2869-9.
Weiner, Edmund, & John Simpson, eds. (1991). The Compact Edition of the Oxford English Dictionary (Second Edition). Oxford University Press. ISBN 0-19-861258-3. {{cite book}}: |author= มีชื่อเรียกทั่วไป (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในจักรวรรดิการอแล็งเฌียง

| การอแล็งเฌียงสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา Carolingian Renaissance |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของ: การฟื้นฟูการศึกษาและ วัฒนธรรมตะวันตก
 “พระวรสารอาเคิน” (ราว ค.ศ. 820) ซึ่งเป็นตัวอย่างงานเอกสารตัวเขียนสีวิจิตรของการอแล็งเฌียงสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม
ช่วงเวลา: ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 จนถึง คริสต์ศตวรรษที่ 9
ภูมิภาค: ฝรั่งเศส
เกี่ยวข้อง: ศิลปะไบแซนไทน์
สมัยต่อมา: ศิลปะโรมาเนสก์
วัฒนธรรมตะวันตก
ในจักรวรรดิการอแล็งเฌียง สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (อังกฤษ: Carolingian Renaissance) เกิดขึ้นเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9 โดยมีจุดที่รุ่งเรืองที่สุดในรัชสมัยของจักรพรรดิชาร์เลอมาญและจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธาพระราชโอรส
ระหว่างช่วงเวลานี้ก็มีการศึกษาวรรณคดี, การเขียน, ศิลปะ, สถาปัตยกรรม, นิติศาสตร์, และหนังสือทางเทววิทยาศาสนาคริสต์กันอย่างแพร่หลาย นอกจากนั้นก็ยังเป็นสมัยของการวิวัฒนาการภาษาละตินสมัยกลาง และอักษรกาโรแล็งเฌียงกันขึ้น ซึ่งเป็นการสร้างภาษาและวิธีการเขียนที่เป็นสามัญที่สามารถนำมาใช้ในการสื่อสารไปได้เกือบทั่วทั้งยุโรป
การใช้คำว่า “renaissance” หรือ “สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา” ในการบรรยายช่วงเวลานี้ก็เป็นประเด็นที่โต้แย้งกัน เพราะการเปลี่ยนแปลงส่วนใหญ่ที่เกิดขึ้นในยุคนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงที่จำกัดอยู่เฉพาะในกลุ่มนักบวชเท่านั้น และขาดการเคลื่อนไหวโยกย้ายอย่างกว้างขวางเช่นที่เกิดขึ้นในอิตาลีสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาต่อมา แทนที่จะเป็นการรื้อฟื้นของขบวนการทางวัฒนธรรมใหม่ ยุคนี้เป็นเพียงการพยายามที่จะเลียนแบบวัฒนธรรมของจักรวรรดิโรมันก่อนหน้านั้น
ความพยายามของผู้มีการศึกษา

ความขาดแคลนผู้มีการศึกษาในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ของยุโรปตะวันตกก่อให้เกิดปัญหาสำหรับนักปกครองกาโรแล็งเฌียงโดยจำกัดจำนวนผู้ที่มีความสามารถที่จะเข้ารับราชการในราชสำนักในฐานะนักคัด นอกจากนั้นปัญหาที่ใหญ่กว่าต่อประมุขผู้เคร่งครัดทางศาสนาคือนักบวชบางองค์ก็ไม่มีความรู้หรือความเชี่ยวชาญพอที่จะอ่านคัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาละติน (Vulgate Bible) ได้ ปัญหาอื่นก็คือภาษาละตินพื้นบ้านของจักรวรรดิโรมันตะวันตกเริ่มที่จะขาดมาตรฐานและเพี้ยนไปเป็นภาษาท้องถิ่น ที่เป็นบรรพบุรุษของภาษากลุ่มโรมานซ์ในปัจจุบัน ภาษาที่เพี้ยนไปก็เป็นภาษาที่ไม่มีความหมายและทำให้ผู้มีการศึกษาจากภูมิภาคต่าง ๆ ในยุโรปไม่อาจจะสื่อสารกันได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ในการพยายามแก้ปัญหาดังกล่าวจักรพรรดิชาร์เลอมาญจึงมีพระบรมราชโองการให้ก่อตั้งสถานศึกษาต่าง ๆ ขึ้น องค์ประกอบสำคัญของโครงการปฏิรูปของพระองค์คือการพยายามดึงดูดผู้นำทางการศึกษาเข้ามารับราชการในราชสำนัก กลุ่มคนแรกในบรรดาผู้ที่ทรงเรียกตัวมายังราชสำนักก็ได้แก่ชาวอิตาลี:  ปีเตอร์แห่งปิซาผู้ถวายอักษรภาษาละตินให้แก่พระองค์ระหว่าง ค.ศ. 776 จนถึงราว  ค.ศ. 790 และพอลินัสที่ 2 แห่งอควิเลเอียระหว่าง ค.ศ. 776 จนถึง ค.ศ. 787 ผู้ที่จักรพรรดิชาร์เลอมาญทรงแต่งตั้งให้เป็นบิชอปแห่งอควิเลเอียในปี ค.ศ. 787 พอลเดอะดีคอนจากลอมบาร์ดีถูกนำตัวมายังราชสำนักในปี ค.ศ. 782 และอยู่ต่อมาจนถึง  ค.ศ. 787 เมื่อจักรพรรดิชาร์เลอมาญทรงแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสที่มอนเตคาสซิโน ทีโอดุลฟ์แห่งออร์เลอองส์ผู้เป็นชาววิซิกอธสเปนรับราชการในราชสำนักระหว่างปี ค.ศ. 782 จนถึงปี ค.ศ.  797 เมื่อได้รับการแต่งตั้งให้เป็นบิชอปแห่งออร์เลอ็อง  ทีโอดุลฟ์มีบทบาทในการสร้างมาตรฐานให้แก่คัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาละตินแข่งอย่างเป็นมิตรกับอัลคิวอิน อัลคิวอินเป็นนักบวชจากนอร์ทธัมเบรียผู้มีตำแหน่งเป็นประธานของสถานศึกษาของราชสำนักระหว่างปี ค.ศ. 782 จนถึงปี ค.ศ.  796 ยกเว้นระหว่างปี ค.ศ. 790 จนถึงปี ค.ศ.  793 เมื่อเดินทางกลับไปอังกฤษ หลังจากปี ค.ศ.  796 อัลคิวอินก็ดำเนินการค้นคว้าทางวิชาการในฐานะเจ้าอาวาสอยู่ที่สำนักสงฆ์เซนต์มาร์ตินที่เมืองตูร์ ในบรรดาผู้ติดตามอัลคิวอินข้ามจากอังกฤษไปรับราชการในราชสำนักของจักรพรรดิชาร์เลอมาญก็ได้แก่โจเซฟ สกอตตัสชาวไอร์แลนด์ หลังจากนักการศึกษารุ่นแรกที่เป็นชาวต่างประเทศแล้ว ลูกศิษย์ที่เป็นชาวแฟรงค์เช่นอองชิลแบร์ตก็มีบทบาทต่อมา
ราชสำนักต่อมาของจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธาและ จักรพรรดิคาร์ลที่ 2 หรือ “ชาลส์เดอะบอลด์” ก็ทรงอุปถัมภ์กลุ่มนักการศึกษาเช่นเดียวกันในราชสำนัก บุคคลที่สำคัญที่สุดในบรรดานักการศึกษาเหล่านี้ก็ได้แก่โยฮันน์ส สโคทัส อีรูจินานักปรัชญา, นักเทววิทยา และกวีชาวไอร์แลนด์
กิจการสำคัญอย่างหนึ่งก็คือการสร้างหลักสูตรมาตรฐานเพื่อใช้ในสถานศึกษาต่าง ๆ ที่เพิ่งทำการก่อตั้งขึ้น อัลควินเป็นผู้นำในโครงการดังกล่าวและเป็นผู้รับผิดชอบในการเขียนตำรา, สร้างรายชื่อคำศัพท์ และวางรากฐานของไตรศาสตร์และจตุรศิลปศาสตร์เพื่อเป็นพื้นฐานของการศึกษา
อีกสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นในสมัยนี้คือการวิวัฒนาการอักษรกาโรแล็งเฌียง ที่ใช้เป็นครั้งแรกที่อารามคอร์บีและตูร์ ที่ประกอบด้วยการใช้อักษรตัวเล็ก  (lower case) กันเป็นครั้งแรก นอกจากนั้นก็ยังมีการสร้างภาษาละตินมาตรฐานที่เป็นภาษาที่สามารถสร้างคำใหม่ได้ ขณะที่ยังคงรักษาโครงสร้างทางไวยากรณ์ของภาษาละตินคลาสสิกเอาไว้ ภาษาละตินสมัยกลางที่วิวัฒนาการขึ้นมากลายมาเป็นภาษากลางในการให้การศึกษา และสำหรับข้าราชการผู้บริหารและนักเดินทางสามารถเป็นที่เข้าใจในบริเวณต่าง ๆ ของยุโรป
ศิลปะการอแล็งเฌียง

บทความหลัก: ศิลปะการอแล็งเฌียง
ศิลปะกาโรแล็งเฌียงรุ่งเรืองอยู่ราวราว 120 ปี ราวระหว่าง ค.ศ. 780 จนถึง ค.ศ. 900 แม้ว่าจะเป็นช่วงระยะเวลาอันสั้นแต่ก็เป็นช่วงที่มีการสร้างงานศิลปะที่มีอิทธิพล ศิลปะของยุโรปเหนือเริ่มเลียนแบบงานศิลปะคลาสสิกของเมดิเตอร์เรเนียนโรมันเป็นครั้งแรก ที่เป็นการวางรากฐานของศิลปะโรมาเนสก์ที่ตามมา และต่อมาศิลปะกอธิคในยุโรปตะวันตก งานศิลปะจากยุคนี้ที่ยังคงตกทอดมาให้เห็นก็ได้แก่งานเอกสารตัวเขียนสีวิจิตร, งานโลหะ, ประติมากรรมขนาดเล็ก, โมเสก และ จิตรกรรมฝาผนัง
สถาปัตยกรรมการอแล็งเฌียง

สถาปัตยกรรมกาโรแล็งเฌียงเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมของทางตอนเหนือของยุโรปที่เผยแพร่โดยจักรพรรดิชาร์เลอมาญ สมัยสถาปัตยกรรมเริ่มตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 จนถึง คริสต์ศตวรรษที่ 9 จนมาถึงรัชสมัยของจักรพรรดิออตโตที่ 1 ในปี ค.ศ. 936 และเป็นความพยายามที่จะฟื้นฟูสถาปัตยกรรมโรมัน, สถาปัตยกรรมคริสเตียนยุคแรก และ สถาปัตยกรรมไบแซนไทน์ผสานกับลักษณะบางอย่างของตนเองซึ่งทำให้เกิดลักษณะใหม่ขึ้น
ดนตรีการอแล็งเฌียง

ในวัฒนธรรมตะวันตก ดนตรีเป็นส่วนหนึ่งของประเพณีนิยมที่มีหลักฐานมาตั้งแต่สมัยสุเมอเรียน (2500 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ผ่านทางบาบิโลเนี และ เปอร์เซียเข้ามายังกรีซโบราณ และต่อมาโรม แต่การโยกย้ายถิ่นฐานของชาวเจอร์มานิค ในคริสต์ทศวรรษ 400 ทำให้ประเพณีนิยมทางด้านดนตรีต้องมายุติลง ยุโรปตะวันตกส่วนใหญ่ในช่วงหลายร้อยปีหลังจากนั้นไม่เข้าใจภาษากรีก ฉะนั้นโบเธียสผู้เข้าใจสถานการณ์จึงทำการแปลงานจากภาษากรีกมาเป็นภาษาละติน ที่กลายมาเป็นรากฐานของการศึกษาในยุคนั้น การปฏิรูปทางการศึกษาของจักรพรรดิชาร์เลอมาญผู้ทรงมีความสนพระทัยทางด้านดนตรีจึงเป็นการเริ่มสมัยของการเขียนและก็อปปีงานเขียนกันในสำนักสงฆ์ ที่รวมทั้งงานที่เกี่ยวกับทฤษฎีดนตรีด้วย “Musica enchiriadis” เป็นงานชิ้นแรกที่สุดชิ้นหนึ่งและเป็นงานที่น่าสนใจ จักรพรรดิชาร์เลอมาญทรงพยายามสร้างมาตรฐานสำหรับดนตรีที่ใช้ทางศาสนาโดยการกำจัดความแตกต่างที่มาจากอิทธิพลท้องถิ่น
ดูเพิ่ม

ศิลปะยุคกลาง
ประวัติศาสตร์ยุโรป
ศิลปะตะวันตก
ศิลปะไบแซนไทน์
ศิลปะโรมาเนสก์
ศิลปะแองโกล-แซ็กซอน
ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน
หนังสือวิจิตร
ศิลปะคาโรแล็งเชียง
ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคาโรแล็งเชียง
อัลควิน (กลาง) นักการศึกษาคนสำคัญของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคาโรแล็งเชียง
โจอี บาร์ตัน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 บาร์ตันในปี ค.ศ. 2005
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  โจเซฟ แอนโทนี บาร์ตัน
วันเกิด:   (1982-09-02) 2 กันยายน ค.ศ. 1982 (42 ปี)
สถานที่เกิด:  ฮายตัน, ประเทศอังกฤษ
ส่วนสูง:  5 ft 9 in (1.75 m)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  บริสตอล โรเวอส์ (ผู้จัดการทีม)
สโมสรเยาวชน
0000–1996:  เอฟเวอร์ตัน
1996:  ลิเวอร์พูล
1997–2002:  แมนเชสเตอร์ซิตี
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2002–2007 |  แมนเชสเตอร์ซิตี |  130 |  (15) |
| 2007–2011 |  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด |  81 |  (7) |
| 2011–2015 |  ควีนส์พาร์กเรนเจอส์ |  93 |  (7) |
| 2012–2013 |  → มาร์แซย์ (ยืมตัว) |  25 |  (0) |
| 2015–2016 |  เบิร์นลีย์ |  38 |  (3) |
| 2016 |  เรนเจอส์ |  5 |  (0) |
| 2017 |  เบิร์นลีย์ |  14 |  (1) |
ทีมชาติ‡
| 2003 |  อังกฤษ อายุไม่เกิน 21 ปี |  2 |  (1) |
| 2007 |  อังกฤษ |  1 |  (0) |
จัดการทีม
2018–2021:  ฟลีตวุด ทาวน์
2021–:  บริสตอล โรเวอส์
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 15:16, 19 กันยายน ค.ศ. 2016 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 15:16, 19 กันยายน ค.ศ. 2016 (UTC)
โจเซฟ แอนโทนี "โจอี" บาร์ตัน (อังกฤษ: Joseph Anthony "Joey" Barton) เกิดเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1982 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ เคยเล่นในพรีเมียร์ลีกกับแมนเชสเตอร์ซิตีและนิวคาสเซิลยูไนเต็ด รวมถึงเคยติดทีมชาติอังกฤษ ปัจจุบันเล่นเป็นผู้จัดการทีมให้กับบริสตอล โรเวอส์ ในอีเอฟแอลลีกทู​
บาร์ตันเกิดในฮายตัน เมอร์ซีย์ไซด์ เติบโตในครอบครัวชนชั้นแรงงาน เขาเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลกับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี ในปี ค.ศ. 2002 หลังจากผ่านระบบเยาวชนของสโมสร เขาลงแข่งในฐานะทีมรุ่นใหญ่ โดยใน 5 ปีที่อยู่กับสโมสร ลงแข่ง 150 นัด เขาลงแข่งในฐานะนักฟุตบอลทีมชาติอังกฤษครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 อย่างไรก็ตามเขาได้รับคำวิจารณ์จากเพื่อนร่วมทีม ต่อมาเขาย้ายมาอยู่กับสโมสรฟุตบอลนิวแคสเซิลยูไนเต็ด ด้วยค่าตัว 5.8 ล้านปอนด์ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2007
ในอาชีพนักฟุตบอลของเขาที่ผ่านมา ได้เกิดข้อพิพาทและปัญหาด้านวินัยอยู่หลายครั้ง ถูกตัดสินว่ามีความผิดในการใช้ความรุนแรง 2 ครั้ง เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 เขาถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลา 6 เดือน จากเหตุการณ์ทำร้ายร่างกายและทะเลาะวิวาท นอกร้านแม็กโดนัลด์ ในลิเวอร์พูลซิตีเซนเตอร์ บาร์ตันถูกจองจำอยู่นาน 77 วัน ก่อนที่จะถูกปล่อยตัวเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 เขายังได้รับคำพิพากษารอการลงโทษ หลังจากเขายอมรับในเหตุทำร้ายร่างกาย อดีตเพื่อนร่วมทีม อุสมาน ดาโบ ในระหว่างการฝึกซ้อมเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 เหตุการณ์นี้เป็นผลทำให้เขายุติอาชีพนักฟุตบอลกับแมนเชสเตอร์ซิตี 3 วันหลังจากถูกปล่อยตัว เขาถูกปรับเงินโดยสมาคมฟุตบอลอังกฤษ จากการทำร้ายร่างกายดาโบ
พัน เหว่ย์ปั๋ว

| วิลเบอร์ พัน เหว่ย์ปั๋ว |
| --- | --- |
วิลเบอร์ พัน ในงาน autograph session ที่สิงคโปร์ เมื่อ สิงหาคม พ.ศ. 2552
เกิด:  (1980-08-06) 6 สิงหาคม ค.ศ. 1980 (44 ปี) รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย, ประเทศสหรัฐอเมริกา
อาชีพ: นักแสดง,นักร้อง
ปีปฏิบัติงาน: 2000-ปัจจุบัน
วิลเบอร์ พัน หรือ พัน เหว่ย์ปั๋ว  (จีนตัวย่อ: 潘玮柏; จีนตัวเต็ม: 潘瑋柏; พินอิน: Pān Wěibó; ชื่อภาษาอังกฤษ: Wilber Pan, Will Pan, Pan Weibo) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไต้หวันที่โด่งดัง
ประวัติ

พันเหว่ย์ปั๋ว หรือ วิล พัน เกิดเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ.1980 ปัจจุบันอายุ 36 ปี เกิดที่รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย ในสหรัฐอเมริกา พออายุได้ 7 ขวบเขาก็ย้ายมาอยู่ที่ไต้หวัน แล้วก็เข้าเรียนที่โรงเรียนนานาชาติ ไทเป อเมริกัน และจบการศึกษาในปี 1999 จากนั้นก็ไปเรียนต่อระดับอุดมศึกษาที่ California Polytechnic State University
ในปี 2000 พันเหว่ย์ปั๋วมีโอกาสเข้าร่วมการแข่งขันร้องเพลงของ NMG และ BMG ที่ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา และได้รับรางวัลบุคลิกภาพยอดเยี่ยม ต่อมาในปี 2001 เขาก็เดินทางกลับไต้หวันมาชิมลางงานละครเรื่องแรก 《麻辣鲜师》　ซึ่งเรื่องนี้พันเหว่ย์ปั๋วได้รับเสียงตอบรับดีมาก จากนั้นเขาก็มีโอกาสทำอัลบั้มเพลงชุดแรก 《壁虎漫步》 พันเหว่ย์ปั๋วนับว่าเป็นนักร้องไต้หวันที่มีผลงานเพลงออกมาอย่างสม่ำเสมอเลยทีเดียว โดยเพลงที่สร้างชื่อให้กับเขามากที่สุดก็คือเพลง “ปู้เต๋อปู้อ้าย” 《不得不爱》　นอกจากร้องเพลงเล่นละครแล้ว พันเหว่ย์ปั๋วก็เคยเป็น VJ ให้กับ Channel V ด้วย
ผลงานเพลง > อัลบั้มเดี่ยว

Gecko Stroll / 壁虎漫步 - December 20, 2002
Pass Me The Mic / 我的麥克風 - September 19, 2003
Wu Ha - September 03, 2004
Expert / 高手 - July 08, 2005
Freestyle Remix / 潘瑋柏混音2005 - December 16, 2005
Around the World / 反轉地球 - June 23, 2006
Play It Cool / 玩酷 - September 14, 2007
Will's Future / Will's未來式 (2CD+DVD) - July 18, 2008
ผลงานเพลง > เพลงประกอบละคร

我對天空說 (Wo Dui Tian Kong Shuo), insert song for The Kid from Heaven (2006)
我不怕 (Wo Bu Pa), insert song for My Secret Garden (2003)
How Are You, insert song for Love Train (2003)
我的秘密花園電視原聲 Secret Garden Original Television Soundtrack — 2003
Track 3 — 我不怕 Wo Bu Pa (I'm Not Afraid)
心動列車電視原聲 Love Train Original Television Soundtrack — 2003
Track 5 — How Are You
天堂來的孩子電視原聲 The Kid from Heaven Original Television Soundtrack — 2006
Track 4 — 我對天空說 Wo Dui Tian Kong Shuo (I Told The Sky)
不良笑花电视原带 Miss No Good Television Soundtrack ---- 2008
ผลงานด้านการแสดง > ละคร

The Bad Campus Belle(2008)
Love Train(2003)
ผลงานอื่นๆ > ทีวีโชว์

V式會社
La Mode News (TVBS-G)
ผลงานอื่นๆ > โฆษณา

Nike
SUZUKI SOLIO
Nokia
samsung
ฯลฯ
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติวิลเบอร์พัน
เว็บไซต์แฟนคลับของวิลเบอร์พันที่เมืองไทย เก็บถาวร 2013-08-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พันเหว่ย์ปั๋ว เจ้าชายแห่งแสงอาทิตย์ หมิงซิงคลับ[ลิงก์เสีย]
Wilber pan 潘玮柏 วิลเบอร์ พันเหว่ย์ปั๋ว เก็บถาวร 2015-04-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
จิตวิทยาการเมือง

จิตวิทยาการเมือง (อังกฤษ: Political psychology) เป็นสาขาวิชาการแบบ สหวิทยาการ (interdisciplinarity) ที่อุทิศให้กับการทำความเข้าใจการเมือง (politics) นักการเมือง (politician) และ พฤติกรรมทางการเมือง (political behavior) จากมุมมองทางจิตวิทยา (psychology) และกระบวนการทางจิตวิทยาโดยใช้มุมมองทางสังคมและการเมือง ความสัมพันธ์ระหว่างการเมืองและจิตวิทยาถือเป็นแบบสองทิศทาง โดยจิตวิทยาถูกใช้เป็นเลนส์ในการทำความเข้าใจการเมือง และการเมืองถูกใช้เป็นเลนส์ในการทำความเข้าใจจิตวิทยา ในฐานะที่เป็นสาขาวิชาแบบสหวิทยาการ จิตวิทยาการเมืองจึงหยิบยืมแนวคิดจากหลากหลายสาขาวิชารวมถึง มานุษยวิทยา (anthropology) เศรษฐศาสตร์ (economics) ประวัติศาสตร์ (history) ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ (international relations) วารสารศาสตร์ (journalism) สื่อมวลชน (media) ปรัชญา (philosophy) รัฐศาสตร์ (political science) จิตวิทยา (psychology) และ สังคมวิทยา (sociology)
จิตวิทยาการเมืองมุ่งเน้นที่จะทำความเข้าใจความสัมพันธ์ที่เกี่ยวโยงกันระหว่างบุคคลและบริบทที่ได้รับอิทธิพลจากความเชื่อ แรงจูงใจ การรับรู้ ความรู้ความเข้าใจ กระบวนการรับรู้ข้อมูล กลยุทธ์การเรียนรู้ การขัดเกลาทางสังคม และการก่อตัวของทัศนคติ ทฤษฎีและแนวทางทางจิตวิทยาการเมืองถูกนำไปประยุกต์ใช้ในหลายบริบท เช่น บทบาทความเป็นผู้นำ; การกำหนดนโยบายภายในและต่างประเทศ; พฤติกรรมความรุนแรงทางชาติพันธุ์ สงคราม และการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์; พลวัตและความขัดแย้งของกลุ่ม; พฤติกรรมเหยียดเชื้อชาติ; ทัศนคติและแรงจูงใจในการลงคะแนนเสียง; การลงคะแนนเสียงและบทบาทของสื่อ; ชาตินิยม; และลัทธิสุดโต่งทางการเมือง โดยพื้นฐานแล้ว นักจิตวิทยาการเมืองศึกษาพื้นฐาน พลวัต และผลลัพธ์ของพฤติกรรมทางการเมืองโดยใช้คำอธิบายทางปัญญาและสังคม
ประวัติและอิทธิพลในช่วงแรก > ประเทศฝรั่งเศส

จิตวิทยาการเมืองมีต้นกำเนิดในยุโรปตะวันตก ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับการเกิดขึ้นของสาขาวิชาและกระบวนทัศน์ใหม่ ๆ รวมถึงบริบททางสังคมและการเมืองที่แม่นยำในประเทศต่าง ๆ  สาขาวิชาจิตวิทยาการเมืองถูกนำมาใช้อย่างเป็นทางการในช่วง สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย (Franco-Prussian War) และการปฏิวัติสังคมนิยม ซึ่งได้รับแรงกระตุ้นจากการเพิ่มขึ้นของ คอมมูนปารีส (Paris Commune, 1871)  คำว่า "จิตวิทยาการเมือง" ถูกนำมาใช้ครั้งแรกโดย นักชาติพันธุ์วิทยา (ethnologist) อดอล์ฟ บาสเตียน (Adolf Bastian) ในหนังสือของเขา บุรุษในประวัติศาสตร์ (Man in History, 1860) นักปรัชญา ฮิปโปลีต เทน (Hippolyte Taine, 1828–1893) ผู้ก่อตั้ง Ecole Libre de Sciences Politiques ได้นำทฤษฎีของบาสเตียนมาใช้ในงานเขียนของเขา ต้นกำเนิดของฝรั่งเศสร่วมสมัย (The Origins of Contemporary France, 1875–1893) กับแนวคิดเกี่ยวกับการก่อตั้งและการพัฒนา สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 (French Third Republic)  หัวหน้าของ Ecole Libre de Sciences Politiques เอมิล บูทมี่ (Émile Boutmy, 1835–1906) เป็นนักสำรวจแนวคิดทางสังคม การเมือง และภูมิศาสตร์ที่มีชื่อเสียงของปฏิสัมพันธ์ระดับชาติ เขามีส่วนร่วมในงานเขียนต่าง ๆ เกี่ยวกับจิตวิทยาการเมือง เช่น English People; A study of their Political Psychology (1901) และ The American People; Elements of Their Political Psychology (1902)  ผู้มีส่วนร่วมใน ทฤษฎีจิตวิทยาฝูงชน (Crowd psychology) กุสตาฟ เลอ บง (Gustave Le Bon, 1841–1931) แนะนำว่ากิจกรรมของฝูงชนทำให้ความตั้งใจลดลงและความคิดที่มีเหตุผลเป็นพิษซึ่งส่งผลให้เกิดแรงกระตุ้นและอารมณ์ที่ไม่สามารถควบคุมได้ เขาแนะนำไว้ในงานเขียนของเขา Psychology of Socialism (1896) และ Political Psychology and Social Defense (1910)  ว่าในสถานะที่ไม่สามารถควบคุมได้ของฝูงชน ผู้คนจะเสี่ยงต่อการยอมจำนนและการเป็นผู้นำมากขึ้น และเสนอแนะว่าการยอมรับ ชาตินิยม (nationalism) จะแก้ไขปัญหานี้ได้
ประวัติและอิทธิพลในช่วงแรก > อิตาลี

ในขณะเดียวกัน ในอิตาลี การรวมชาติอิตาลี (Risorgimento, 1870) ได้กระตุ้นให้เกิดการปฏิรูปทางสังคมและสิทธิในการออกเสียงลงคะแนนที่หลากหลาย ช่วงเวลานี้มีความแตกแยกทางชนชั้นอย่างมาก ทำให้นักกฎหมาย เกตาโน่ มอสก้า (Gaetano Mosca, 1858–1914) ตีพิมพ์ผลงานของเขา The Ruling Class: Elements of Political Science (1896) ซึ่งตั้งทฤษฎีเกี่ยวกับการมีอยู่ของชนชั้นปกครองและชนชั้นที่ถูกปกครองในสังคมทั้งหมด  วิลเฟรโด ปาเรโต (Vilfredo Pareto, 1828–1923) ได้รับแรงบันดาลใจจากแนวคิดของมอสก้า ได้มีส่วนร่วมใน The Rise and Fall of the Elites (1901) และ The Socialist System (1902–1903) ในสาขาวิชาจิตวิทยาการเมือง โดยตั้งทฤษฎีเกี่ยวกับบทบาทของชนชั้นและระบบสังคม ผลงานของเขา จิตใจและสังคม (The Mind and Society, 1916) นำเสนอ ศาสตรนิพนธ์ (treatise) ทางสังคมวิทยา   ข้อความของมอสก้าและปาเรโตเกี่ยวกับชนชั้นสูงของอิตาลีมีส่วนช่วยในทฤษฎีของ โรเบิร์ต มิเชลส์ (Robert Michels, 1875–1936) มิเชลส์เป็นนักสังคมนิยมชาวเยอรมันที่หลงใหลในความแตกต่างระหว่างรัฐสภาที่บริหารงานโดยชนชั้นล่างเป็นส่วนใหญ่ในเยอรมนีและรัฐสภาที่บริหารงานโดยชนชั้นสูงในอิตาลี เขาเขียนหนังสือ Political Parties: A Sociological Study of the Oligarchic Tendencies of Modern Democracy (1911)
ประวัติและอิทธิพลในช่วงแรก > ออสเตรีย

ซีคมุนท์ ฟร็อยท์ (1856–1939) มีอิทธิพลอย่างมากต่อจิตวิเคราะห์ในสาขาวิชาจิตวิทยาการเมือง  หนังสือของเขา โทเท็มและข้อห้าม (Totem and Taboo, 1913) และ จิตวิทยากลุ่มและการวิเคราะห์อัตตา (Group Psychology and the Analysis of the Ego, 1921) เชื่อมโยงจิตวิเคราะห์กับการเมือง ฟร็อยท์และ วิลเลียม คริสเตียน บูลลิตต์ จูเนียร์ (William Christian Bullitt, Jr., 1967) ได้พัฒนาคำอธิบายทางจิตชีวประวัติครั้งแรกว่าลักษณะบุคลิกภาพของ วูดโรว์ วิลสัน (Woodrow Wilson) ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ส่งผลต่อการตัดสินใจของเขาระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอย่างไร วิลเฮล์ม ไรช์ (Wilhelm Reich, 1897–1957) ได้รับแรงบันดาลใจจากผลกระทบของสงครามโลกครั้งที่สอง สนใจว่าประเภทบุคลิกภาพแตกต่างกันไปตามยุคสมัย วัฒนธรรม และชนชั้นหรือไม่ เขาอธิบายถึงผลกระทบแบบสองทิศทางของกลุ่ม สังคม และสิ่งแวดล้อมที่มีต่อบุคลิกภาพ เขาได้รวมทฤษฎีของฟร็อยด์และ ลัทธิมากซ์ ไว้ในหนังสือของเขา จิตวิทยามวลชนของลัทธิฟาสซิสต์ (The Mass Psychology of Fascism, 1933) นอกจากนี้ เขายังเป็นบรรณาธิการ The Journal for Political Psychology and Sexual Economy (1934–1938) ซึ่งเป็นวารสารฉบับแรกที่นำเสนอจิตวิทยาการเมืองในหลักการของภาษาตะวันตก