stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แฮโฮ่

| แฮโฮ่ |
| --- | --- |
เมือง
ท่าอากาศยานแฮโฮ่
แฮโฮ่ที่ตั้งเมืองแฮโฮ่ในประเทศพม่า
พิกัด: 20°43′24″N 96°46′16″E﻿ / ﻿20.72333°N 96.77111°E﻿ / 20.72333; 96.77111
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐฉาน
จังหวัด: ตองจี
อำเภอ: กะลอ
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
แฮโฮ่ (พม่า: ဟဲဟိုး) เป็นเมืองเล็ก ๆ ในอำเภอกะลอ จังหวัดตองจี รัฐฉาน ประเทศพม่า เป็นประตูสู่สถานที่ท่องเที่ยวอย่างทะเลสาบอี้นเล่ เมืองนี้เชื่อมต่อได้โดยทางหลวงหมายเลข 4 ไปยังซะกานจีและตองจีซึ่งเป็นเมืองศูนย์กลางของรัฐฉาน นอกจากนี้ยังมีถนนไปยังเหมืองเงินเก่ามอโซน (บอไซง์)
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของแฮโฮ่> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของแฮโฮ่> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของแฮโฮ่> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของแฮโฮ่> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของแฮโฮ่> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของแฮโฮ่> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของแฮโฮ่> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของแฮโฮ่> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของแฮโฮ่> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของแฮโฮ่> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของแฮโฮ่> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของแฮโฮ่> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของแฮโฮ่> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของแฮโฮ่> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 22.2 (72) | 24.4 (76) | 27.2 (81) | 28.9 (84) | 27.2 (81) | 25 (77) | 23.9 (75) | 24.4 (76) | 24.4 (76) | 23.9 (75) | 23.3 (74) | 21.7 (71) | 25 (77) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 7.2 (45) | 8.3 (47) | 11.1 (52) | 15.6 (60) | 17.2 (63) | 17.8 (64) | 17.8 (64) | 17.8 (64) | 17.2 (63) | 16.1 (61) | 11.1 (52) | 8.3 (47) | 13.9 (57) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 3 (0.1) | 10 (0.4) | 3 (0.1) | 33 (1.3) | 249 (9.8) | 198 (7.8) | 287 (11.3) | 330 (13) | 216 (8.5) | 173 (6.8) | 38 (1.5) | 15 (0.6) | 1,552 (61.1) |
แหล่งที่มา: ฐานสภาพอากาศ
กรมปรึกษาฆุมสังกัด

การปกครองระดับย่อยของประเทศกัมพูชา แบ่งท้องที่ออกเป็น ฆุม (ឃុំ ฆุํ; commune) และ สังกัด (សង្កាត់ สงฺกาต̍; quarter) ซึ่งมีสถานะเท่าเทียมกัน และมีการจัดตั้ง กรมปรึกษาฆุมสังกัด (เขมร: ក្រុមប្រឹក្សាឃុំសង្កាត់ กฺรุมบฺรึกฺสาฆุํสงฺกาต̍; commune council) ขึ้นในแต่ละฆุมหรือสังกัด แต่ละกรมประกอบด้วยสมาชิก 5–11 คนซึ่งเลือกตั้งด้วยระบบสัดส่วนจากผู้สมัครที่พรรคการเมืองเสนอชื่อมาเป็นจำนวน 2 เท่าของจำนวนสมาชิกแต่ละกรม สมาชิกกรมเป็นสมาชิกพรรคการเมือง ไม่มีสมาชิกกรมที่เป็นผู้สมัครอิสระ กรมมีหน้าที่เลือกตั้งสมาชิกพฤฒสภา ดังนั้น ชัยชนะในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด จึงเป็นเหมือนเครื่องยืนยันว่า จะมีเสียงข้างมากในพฤฒสภา
ปัจจุบัน มีฆุมและสังกัดรวมกัน 1,646 แห่ง จึงมีกรมปรึกษาฆุมสังกัด 1,646 กรม และมีสมาชิกกรมปรึกษาฆุมสังกัดรวม 11,572 คน แบ่งเป็นสมาชิกพรรคการเมืองต่าง ๆ ดังนี้
| พรรค | สมาชิกกรม (คน) | คิดเป็นร้อยละ | คิดเป็นร้อยละ |
| --- | --- | --- | --- |
| พรรคประชาชนกัมพูชา (គណបក្សប្រជាជនកម្ពុជា; Cambodian People's Party) | 11,510 |    | 99.46% |
| พรรคฟุนซินเปก (គណបក្ស ហ្វ៊ុនស៊ិនប៉ិច; FUNCINPEC) | 28 |    | 0.24% |
| พรรคเขมรรวบรวมชาติ (គណបក្សខ្មែររួបរួមជាតិ; Khmer National United Party) | 24 |    | 0.21% |
| พรรคประชาธิปไตยมูลฐาน (គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យមូលដ្ឋាន; Grassroots Democracy Party) | 5 |    | 0.04% |
| พรรคสัมพันธ์เพื่อประชาธิปไตย (គណបក្សសម្ព័ន្ធដើម្បីប្រជាធិបតេយ្យ; League for Democracy Party) | 4 |    | 0.03% |
| พรรคสังคมประชาธิปไตยรวงผึ้ง (គណបក្សសំបុកឃ្មុំសង្គមប្រជាធិបតេយ្; Beehive Social Democratic Party) | 1 |    | 0.01% |
| รวม | 11,572 | 100% | 100% |
โซ่วี่น

| โซ่วี่น စိုးဝင်း |
| --- | --- |


นายกรัฐมนตรีพม่า คนที่ 10
ดำรงตำแหน่ง 19 ตุลาคม พ.ศ. 2547 – 12 ตุลาคม พ.ศ. 2550
ประธาน: ต้านชเว
ก่อนหน้า: คีนหญุ่น
ถัดไป: เต้นเซน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1947(1947-05-10) ตองจี พม่าของสหราชอาณาจักร
เสียชีวิต: 12 ตุลาคม ค.ศ. 2007(2007-10-12) (60 ปี) ย่างกุ้ง ประเทศพม่า
พรรคการเมือง: แต่งตั้งโดยสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐ
คู่สมรส: Than Than Nwe
บุตร: Nay Soe, Theint Theint Soe
ศิษย์เก่า: Defence Services Academy
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
สังกัด: กองทัพพม่า
ประจำการ: พ.ศ. 2508–2550
ยศ: พลเอก

พลเอก โซ่วี่น (พม่า: စိုးဝင်း, ออกเสียง: [só wɪ́ɰ̃]; 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 – 12 ตุลาคม พ.ศ. 2550) เป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 10 ของประเทศพม่า ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2547 โดยสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐ พลเอก โซ่วี่น เป็นผู้ใกล้ชิดพลเอกอาวุโส ต้านชเว และได้รับความไว้วางใจเป็นอย่างดี
โซ่วี่นถูกส่งตัวเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลในประเทศสิงคโปร์ ด้วยโรคลูคีเมีย (ไม่ได้รับการยืนยันจากทางการพม่า) ตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 สภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐได้มอบหมายให้พลโท เต้นเซน รักษาการแทนตั้งแต่วันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2550
โซ่วี่นเดินทางกลับเข้าประเทศพม่าเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลทหาร มีรายงานว่าเขาเสียชีวิตในวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2550 อายุ 59 ปี แต่ข่าวจากแหล่งอื่นระบุว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ภายใต้การดูแลจากแพทย์อย่างใกล้ชิด
พลเอก โซ่วี่น เสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2550 เวลา 17.30 น.
แหล่งข้อมูลอื่น

Obituary in The Times, 15 October 2007 เก็บถาวร 2011-05-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก นายกรัฐมนตรีพม่า (รายชื่อ) |
| --- | --- | --- |
| สหภาพพม่า (ค.ศ. 1948–1962) |  อู้นุ  บะซเว  อู้นุ  เนวี่น  อู้นุ  |  |
| สาธารณรัฐสังคมนิยมแห่งสหภาพพม่า (ค.ศ. 1962–1988) |  เนวี่น  เซนวี่น  มองมองคะ  ทู่นทิน  |  |
| สหภาพพม่า/เมียนมา (ค.ศ. 1988–2011) |  ซอมอง  ต้านชเว  คีนหญุ่น  โซ่วี่น  เต้นเซน  |  |
| สาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมา (ค.ศ. 2011–ปัจจุบัน) |  ตำแหน่งถูกยกเลิก ค.ศ. 2011–2021  มี่นอองไลง์  |  |
^[ท]  ผู้ดำรงตำแหน่งที่เป็นทหาร
เต้นไลง์

| นาคา เต้นไลง์ |
| --- | --- |
နာဂသိန်းလှိုင်
นาคาเต้นไลง์เมื่อปี 2012
เกิด: เต้นไลง์ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1933(1933-11-03) สะเทิม ภาคตะนาวศรี พม่าของบริเตน (ปัจจุบันรัฐมอญ ประเทศพม่า)
เสียชีวิต: 10 สิงหาคม ค.ศ. 2021(2021-08-10) (87 ปี) ย่างกุ้ง ประเทศพม่า
สุสาน: สุสาน Yay Way ย่างกุ้ง
ชื่ออื่น: Edward Thompson Hoke Wang, Shwe Darr Bo
พลเมือง: ชาวพม่า
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ 1 ย่างกุ้ง
อาชีพ: ศัลยแพทย์
ปีปฏิบัติงาน: 1962–1988
เต้นไลง์ (พม่า: သိန်းလှိုင်; Thein Hlaing) หรือชื่อเก่า เอ็ดเวิร์ด ทอมป์สัน โฮ้ก วัง (อังกฤษ: Edward Thompson Hoke Wang; 3 พฤศจิกายน 1933 – 10 สิงหาคม 2021) หรือรู้จักด้วยคำนำหน้าชื่อว่า นาคาเต้นไลง์ (พม่า: နာဂသိန်းလှိုင်, ออกเสียง: [nàga̰ θèɪ̯ɰ̃ l̥àɪ̯ɰ̃]) เป็นศัลยแพทย์ชาวพม่า เป็นที่รู้จักไปทั่วจากการทำหัตถการศัลยศาสตร์ต่อมไร้ท่อโดยใช้เพียงยาชาเฉพาะที่เท่านั้นในทิวเขานาคาทางตะวันตกเฉียงเหนือของพม่า นับตั้งแต่เมื่อเขาสามารถทำการรักษาคอพอกซึ่งหมอผีในท้องถิ่นไม่สามารถรักษาได้ เต้นไลง์ก็ได้รับการยอมรับจากชาวนาคาให้เป็น นาคานะ (เทพเจ้าแห่งชาวนาคา) และได้รับการบูชาเยี่ยงเทพเจ้าในบรรดาชาวนาคา
นอกจากนี้ นาคาเต้นไลง์ยังได้รับการบูชาอย่างสูงในบรรดาแพทย์ชาวพม่า ประวัติชีวิตของเขายังคงเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์การแพทย์สมัยใหม่ของพม่า ที่ซึ่งเขาได้รับการยกย่องเป็นวีรบุรุษ
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

เต้นไลง์เกิดเมื่อปี 1933 ในเมืองสะเทิม รัฐมอญ ในครอบครัวเชื้อสายจีน บิดาของเขาต้องการให้เขาเป็นพ่อค้าและสืบทอดธุรกิจของที่บ้าน แต่เขาเลือกที่จะเป็นแพทย์ เขาจบการศึกษาวุฒิบัตร MBBS จากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ 1 ย่างกุ้ง
วิชาชีพ

ในสมัยเป็นนักศึกษา เต้นไลง์เป็นเลขาธิการใหญ่ประจำสหพันธ์นักเรียนแพทย์ในปี 1957 และประจำสมาคมแพทย์รุ่นเยาว์ (Young Doctors Association; YDA) ในปี 1960 สมัยเขาเป็นแพทย์อินเทิร์นศัลยศาสตร์ เขาเคยนำการนัดประท้วงหยุดงานเรียกร้องกรณีแพทย์อินเทิร์นในโรงพยาบาลรัฐบาลได้รับค่าตอบแทนต่ำกว่า
เขาเป็นแพทย์ผู้ช่วยประจำอำเภอมะริดในปี 1962 และจากปี 1965 ถึง 1971 เขาถูกส่งตัวเพื่อปฏิบัติหน้าที่ศัลยแพทย์ประจำจังหวัดคำตี่ในทิวเขานาคาของเขตซะไกง์ ในเวลานั้น 70% ของประชากรชาวนาคาป่วยด้วยโรคคอพอก เขาจึงมีหน้าที่ในการรักษาคอพอกโดยการผ่าตัด และรักษาโรคอื่น ๆ ในพื้นที่ ในระยะแรก เขาต้องเจอกับการต่อต้านจากชาวนาคา และพบอุปสรรคในการให้ความรู้จนถึงการชักจูงชาวนาคาเพื่อรับการรักษา เขาปฏิญาณตนด้วยชีวิตว่าจะทุ่มเทให้กับการทำงานนี้
เนื่องจากในพื้นที่ขาดแคลนสาธารณูปโภคต่าง ๆ เต้นไลง์ทำการผ่าตัดแม้แต่ใต้ต้นไม้ หรือนอกบ้านเรือนของชาวนาคา ในที่สุดก็สามารถชนะใจชาวนาคาและขึ้นมาทดแทนรูปแบบการรักษาด้วยหมอผีของท้องถิ่น จนในที่สุดเขาได้รับการบูชาดุจเป็นเทพเจ้าของชาวนาคา
เขาระบุจำนวนผู้ป่วยที่เข้ารับการผ่าตัดโดยยาชาเฉพาะที่กับเขาอยู่ที่รวม 2,895 คน ตลอดระยะเวลา 47 ปี การผ่าตัดของเขาไม่เคยส่งผลให้มีผู้ป่วยชีวิตระหว่างผ่าตัดแม้แต่คนเดียวนับตั้งแต่ปี 2009 จนเขาเกษียณอายุ
บั้นปลาย

เต้นไลง์ เกษียณอายุทางการในวันที่ 30 เมษายน 1988 โดยไม่ได้รับเบี้ยบำนาญ ในวันที่ 15 มกราคม 2020 ในพิธีปีใหม่ของนาคา เขาได้รับเกียรติบัตรเชิดชูเกียรติจากผู้นำแห่งพื้นที่ปกครองตนเองนาคาสำหรับบทบาทที่เขามีต่อชาวนาคา
เขาเสียชีวิตในวันที่ 10 สิงหาคม 2021 ด้วยวัย 87 ปีในย่างกุ้ง
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

นาคาเต้นไลง์ปรากฏตัวเป็นตัวเอกในนวนิยายปี 2016 เรื่อง The Sweet Honey Drop on the Sharp Scalpel Blade โดย ญี ปู เล่ [my]
กลุ่มมาอูเต

| กลุ่มมาอูเต |
| --- | --- |
คณะผู้นำ: อับดุลลาห์ มาอูเต   โอมาร์ไคยัม มาอูเต
ก่อตั้ง: พ.ศ. 2555
ปีที่ปฏิบัติการ: พ.ศ. 2556 – พ.ศ. 2562
ยุบเลิก: พ.ศ. 2562
ประเทศ: ฟิลิปปินส์
ภูมิภาคปฏิบัติการ: มินดาเนา
แนวคิด: ลัทธิอิสลามหัวรุนแรง
การโจมตีเด่น: เหตุปะทะในบูติก เดือนกุมภาพันธ์และเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2559 เหตุระเบิดในนครดาเวา พ.ศ. 2559 ยุทธการที่มาราวี (พ.ศ. 2560)
ขนาด: 25 คน (พ.ค. 2562)
ที่มาของรายได้: การเรียกค่าคุ้มครอง
ก่อนหน้า Khilafah Islamiyah Movement
กลุ่มมาอูเต (ตากาล็อก: Pangkat ng Maute; อังกฤษ: Maute group) หรือ รัฐอิสลามลาเนา (ตากาล็อก: Islamikong Estado ng Lanao; อังกฤษ: Islamic State of Lanao) เป็นกลุ่มมุสลิมหัวรุนแรงกลุ่มหนึ่งในประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วยอดีตนักรบกองโจรจากแนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรและนักรบบางส่วนจากต่างชาติ นำโดยอับดุลลาห์ มาอูเต ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นผู้ก่อตั้ง เดาละตุลอิสลามียะฮ์ หรือรัฐอิสลามขึ้นในจังหวัดตีโมกลาเนาบนเกาะมินดาเนา
กลุ่มมาอูเตเคยเข้าปะทะกับกองทัพฟิลิปปินส์ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 แต่กองทัพฟิลิปปินส์สามารถยึดฐานที่มั่นของกลุ่มในเมืองบูติกไว้ได้ มีรายงานว่า โอมาร์ไคยัม มาอูเต (น้องชายของอับดุลลาห์) เสียชีวิตระหว่างการปะทะครั้งนั้น แต่ก็มีรายงานอื่นซึ่งระบุในทางตรงข้ามว่า เขาสามารถหนีไปได้ก่อนที่ฐานที่มั่นจะแตก และยังมีชีวิตอยู่ โดยวิดีโอในโทรศัพท์เคลื่อนที่เครื่องหนึ่งซึ่งกองทัพฟิลิปปินส์ยึดไว้ได้จากวิกฤตการณ์มาราวีบ่งชี้ว่ารายงานนี้เป็นจริง นับตั้งแต่เหตุการณ์ดังกล่าว กลุ่มมาอูเต (ซึ่งผู้บัญชาการกองพลน้อยคนหนึ่งในกองทัพฟิลิปปินส์ระบุว่าเป็นกลุ่มผู้ก่อการร้าย) ได้เรียกเก็บค่าคุ้มครองในพื้นที่ชุมชนห่างไกลของเมืองบูติก
โม่ญี่น

| โม่ญี่น |
| --- | --- |
เมือง
โม่ญี่นที่ตั้งเมืองโม่ญี่นในประเทศพม่า
พิกัด: 24°47′N 96°22′E﻿ / ﻿24.783°N 96.367°E﻿ / 24.783; 96.367
ประเทศ:  พม่า
รัฐ:  รัฐกะชีน
จังหวัด: โม่ญี่น
อำเภอ: โม่ญี่น
ประชากร
 • ศาสนา: พุทธ, คริสต์
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
โม่ญี่น หรือในนวนิยายผู้ชนะสิบทิศออกเสียงว่า โมนยิน (พม่า: မိုးညှင်း, ออกเสียง: [móɲ̥ɪ́ɰ̃]) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในรัฐกะชีน ประเทศพม่า เป็นเมืองหลักของจังหวัดและอำเภอโม่ญี่น
ประวัติ

เมืองโม่ญี่นเป็นเมืองหลวงของรัฐมงยางหรือที่รู้จักกันในชื่อเมืองมงยาง (Mohnyin) ซึ่งเป็นหนึ่งในรัฐฉานที่อยู่รอบนอกที่ถูกล่มสลายใน ปี ค.ศ. 1604
มีการขุดพบเปลือกหอยขนาดต่างๆ จำนวนมากเมื่อวันที่ 19 กันยายน  สิ่งเหล่านี้ถูกพบในระหว่างที่กำลังโค่นต้นไม้ระหว่างศาลแขวงโมญี่น และกรมบริหารทั่วไปของเมือง  ตั้งแต่วันที่ 19 ถึง 24 ตุลาคม มีการขุดเปลือกหอย 11 ชนิดจำนวน 3,916 ชิ้นจากพื้นดินลึกประมาณสามฟุต
ไซฟุล บะฮ์รี

| ไซฟุล บะฮ์รี |
| --- | --- |
เกิด: 19 กันยายน ค.ศ. 1924(1924-09-19) ปายากุมบุฮ์, จังหวัดสุมาตราตะวันตก, หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
เสียชีวิต: 26 ธันวาคม ค.ศ. 1976(1976-12-26) (52 ปี) โตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
สุสาน: TPU ตานะฮ์กูซีร์
สัญชาติ: มาเลเซีย–อินโดนีเซีย
ชื่ออื่น: ซูร์ยา บัวนา, Sjaiful Bachri, อัลลาฮ์ยาร์ฮัม ไซฟุล บะฮ์รี อิลยัซ
ศิษย์เก่า: INS (Indonesisch Nederlansche School) กายูตานัม
อาชีพ: นักแต่งเพลง
มีชื่อเสียงจาก: "เมอลากามาจูจายา", "ดูลียังมาฮามูเลีย", ตีกาดารา
รางวัล: รางวัลจีตรา
ไซฟุล บะฮ์รี (มลายู: Saiful Bahri; 19 กันยายน ค.ศ. 1924 – 26 ธันวาคม ค.ศ. 1976) เป็นนักแต่งเพลงชาวมาเลเซีย-อินโดนีเซียที่ทำงานในทั้งสองประเทศในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1960 เขาเป็นผู้แต่งเพลงและเขียนทำนองในเมอลากามาจูจายา เพลงประจำรัฐมะละกา และเขียนทำนองในดูลียังมาฮามูเลีย เพลงประจำรัฐเซอลาโงร์
เสียชีวิต

ไซฟุลเสียชีวิตขณะทำงานให้กับฟีเล็มเนอการามาเลเซียที่โตเกียวในวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1976 ศพของเขาถูกนำกลับไปที่จาการ์ตาและเก็บศพในสุสานสาธารณะตานะฮ์กูซีร์
การี-กาเร

| --- | --- |

มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: ฟิลิปปินส์
ภูมิภาค: ปัมปังกา
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: หางวัว ซอสถั่วลิสง ผักชนิดต่าง ๆ
รูปแบบอื่น: กาเร-กาเรแบบที่ใช้เนื้อแพะ
 ตำราอาหาร: การี-กาเร   สื่อ: การี-กาเร
การี-กาเร (ตากาล็อก: kari-kare, kare-kare) เป็นอาหารฟิลิปปินส์ เป็นการนำหางวัวมาต้ม น้ำแกงข้น ใส่ถั่วลิสงและผักหลายชนิด ต้นกำเนิดมาจากเมืองปัมปังกาบนเกาะลูซอน แต่บางกลุ่มกล่าวว่าเป็นอาหารของชาวโมโรที่เข้ามาตั้งหลักแหล่งในมะนิลาก่อนการเข้ามาของชาวสเปน และยังพบในหมู่เกาะซูลูและตาวีตาวีด้วย ผักที่นิยมใช้ได้แก่ มะเขือม่วง ถั่วฝักยาว ผักกวางตุ้ง ผักกาดหัว แต่งสีแดงด้วยน้ำจากเมล็ดคำแสด ใส่ถั่วลิสงบดและข้าวคั่วป่น รับประทานกับกะปิผัด อาจใช้เนื้อวัว เนื้อหมู ขาหมู เนื้อแพะ หรือไก่แทนหางวัวได้ เป็นอาหารในเทศกาลเฉลิมฉลองต่าง ๆ ในปัมปังกา
การี-กาเรกับซอสขาวและก๋วยเตี๋ยว
ไซด์ ซาฮีรุดดิน

| ยังอามัตเบอร์บาฮาเกีย ตุนไซด์ ซาฮีรุดดิน ไซด์ ฮัซซันSMN PSM SPSA DUNM DSA SPCM SPMP DPMP JMN PJK |
| --- | --- |

ยังดีเปอร์ตูวาแห่งรัฐมะละกาคนที่ 4
ดำรงตำแหน่ง 23 พฤษภาคม 1975 – 30 พฤศจิกายน 1984
ก่อนหน้า: อับดุล อาซิซ อับดุล มาจิด
ถัดไป: ไซด์ อะฮ์มัด ไซด์ มะฮ์มุด ชาฮาบุดดิน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไซด์ ซาฮีรุดดิน บิน ไซด์ ฮัซซัน 11 ตุลาคม ค.ศ. 1918(1918-10-11) ปนดกตันจุง เกอเรียน รัฐเปรัก สหพันธรัฐมลายู บริติชมาลายา (ปัจจุบันคือมาเลเซีย)
เสียชีวิต: 20 เมษายน ค.ศ. 2013(2013-04-20) (94 ปี) เปอตาลิงจายา รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย
ที่ไว้ศพ: สุสานมุสลิมบูกิตเกียรา กัวลาลัมเปอร์
คู่สมรส: ฮาลีมะฮ์ โมฮ์ด. โนะฮ์
บุตร: 10 คน
บุพการี: ไซด์ ฮัซซัน ไซด์ อิบราฮิม (บิดา) ราจา ฮาลีมะฮ์ ราจา อับดุลละฮ์ (มารดา)

ตุน ไซด์ ซาฮีรุดดิน บิน ไซด์ ฮัซซัน (มลายู: Syed Zahiruddin bin Syed Hassan; 11 ตุลาคม ค.ศ. 1918 – 20 เมษายน ค.ศ. 2013) เป็นนักการเมืองชาวมาเลเซียที่เคยดำรงตำแหน่งยังดีเปอร์ตูวาแห่งรัฐมะละกาใน ค.ศ. 1975 ถึง 1984 และทูตประจำไอร์แลนด์ใน ค.ศ. 1975 กับสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1974
เสียชีวิต

ซาฮีรุดดินเสียชีวิตด้วยภาวะไตล้มเหลวในวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 2013 อายุ 95 ปี โดยฝังศพที่สุสานมุสลิมบูกิตเกียราในกัวลาลัมเปอร์
กปกัมติบ

กองบัญชาการปฏิบัติงานเพื่อฟื้นฟูความมั่นคงหรือกฎระเบียบ (อินโดนีเซีย: Komando pemulihan keamanan dan ketertiban) หรือ กปกัมติบ (KOPKAMTIB) เป็นกองบัญชาการทหารในอินโดนีเซีย ตั้งขึ้นโดยซูฮาร์โตเมื่อ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2508 เพื่อกำจัดฝ่ายตรงข้ามที่ก่อการรัฐประหารเมื่อ 10 วันก่อนหน้านี้ ความล้มเหลวของรัฐประหารครั้งนั้น เป็นผลให้ประธานาธิบดีซูการ์โนต้องยอมให้ซูฮาร์โตเป็นหัวหน้าหน่วยงานเพื่อความมั่นคงในกองทัพและได้เป็นผู้บัญชาการทหารบกในวันที่ 16 ตุลาคม จากนั้น ในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ซูการ์โนประกาศให้กปกัมติบอยู่ภายใต้การควบคุมของซูฮาร์โต
การเข้ามามีบทบาทของซูฮาร์โตได้ทำให้ภารกิจเดิมของกปกัมติบคือการสืบหาและกำจัดผู้สนับสนุนพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียที่คาดว่าอยู่เบื้องหลังรัฐประหารกลายเป็นเครื่องมือในยุคระเบียบใหม่ของซูฮาร์โต เพื่อปราบปรามฝ่ายตรงข้ามทางการเมือง และควบคุมการเลือกตั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2514 กองบัญชาการนี้ถูกยกเลิกไปเมื่อ 5 กันยายน พ.ศ. 2531 โดยจัดตั้งหน่วยงานใหม่ขึ้นแทนคือบาโกร์ซตานัซ
บาโกร์ซตานัซ

บาโกร์ซตานัซ (BAKORSTANAS) เป็นคำย่อในภาษาอินโดนีเซีย หมายถึง หน่วยประสานงานเพื่อส่งเสริมเสรีภาพแห่งชาติ ตั้งขึ้นตามคำสั่งประธานาธิบดีเมื่อ 5 กันยายน พ.ศ. 2531 โดยมีผู้บัญชาการทหารสูงสุดในขณะนั้นคือ พลเอก ตรี ซูตริซโน เป็นผู้บัญชาการ โดยมีประธานาธิบดีซูฮาร์โตอยู่เบื้องหลัง องค์กรนี้ถูกตั้งขึ้นเพื่อเป็นเครื่องมือในการลดทอนอำนาจของพลเอก เอ็ล.เบ. มูร์ดานี ซึ่งมีข้อขัดแย้งกับซูฮาร์โต มูร์ดานีถูกปลดออกจากตำแหน่งทางทหารใน พ.ศ. 2531 แต่ยังเป็นหัวหน้ากปกัมติบที่มีอำนาจมาตั้งแต่ พ.ศ. 2509 ซูฮาร์โตจึงยุบเลิกกปกัมติบและตั้งบาโกร์ซตานัซขึ้นมาแทน องค์กรนี้หมดอำนาจโดยพฤตินัยเมื่อประธานาธิบดีซูฮาร์โตลาออก แต่ถูกยุบอย่างเป็นทางการโดยประธานาธิบดีอับดูร์ระฮ์มัน วาฮิด เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2543
แม่น้ำชี่น-ดวี่น

| แม่น้ำชี่น-ดวี่น |
| --- | --- |
แม่น้ำชี่น-ดวี่นช่วงที่ไหลผ่านเมืองโฮนมะลี่น แม่น้ำที่คดเคี้ยวด้านล่างคือแม่น้ำอุรุซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำชี่น-ดวี่น

ชื่อท้องถิ่น: พม่า: ချင်းတွင်းမြစ် สัทอักษรสากล: [t͡ɕɪ́ɰ̃.dwɪ́ɰ̃ mjɪʔ]
ที่ตั้ง
ประเทศ: ประเทศพม่า
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: หุบเขาฮู่ก้อง รัฐกะชีน
 • ระดับความสูง: 1,134 เมตร (3,720 ฟุต)
 
ปากน้ำ:  
 • ตำแหน่ง: แม่น้ำอิรวดี
 • พิกัด: 21°28′26″N 95°16′53″E﻿ / ﻿21.47389°N 95.28139°E﻿ / 21.47389; 95.28139
 • ระดับความสูง: 55 เมตร (180 ฟุต)
ความยาว: 1,207 กิโลเมตร (750 ไมล์)

อัตราการไหล:  
 • เฉลี่ย: 4,700 m3/s (170,000 cu ft/s)
 
แม่น้ำชี่น-ดวี่น (พม่า: ချင်းတွင်းမြစ်) หรือ แม่น้ำไน่ง์ที (နိုင်းထိမြစ်) เป็นแม่น้ำในเขตภาคเหนือของประเทศพม่าซึ่งเป็นแม่น้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำอิรวดี แม่น้ำสายหลักของประเทศพม่า มีต้นกำเนิดบริเวณหุบเขาฮู่ก้อง รัฐกะชีน และปลายทางบรรจบกับแม่น้ำอิรวดีในเขตมะกเว
เส้นทางไหล

แม่น้ำชี่น-ดวี่นเกิดจากแม่น้ำสี่สายบรรจบกันบริเวณหุบเขาฮู่ก้อง ในเขตรัฐกะชีน ไหลขึ้นไปทางทิศเหนือเป็นระยะทางสั้น ๆ ก่อนจะวกลงใต้ผ่านเข้าเขตซะไกง์บริเวณจังหวัดคำตี้ ผ่านอำเภอคำตี้และอำเภอโฮนมะลี่น โดยมีแม่น้ำอุรุไหลมาบรรจบจากทางตะวันออกบริเวณทางใต้ของเมืองโฮนมะลี่น แม่น้ำชี่น-ดวี่นไหลต่อไปทางตะวันตกเฉียงใต้จนถึงบริเวณอำเภอกะเล่วะ จังหวัดกะเล่ ซึ่งเป็นจุดที่แม่น้ำสาขาอีกสายได้แก่แม่น้ำมยิตาไหลมาบรรจบจากทางตะวันตกใกล้กับเมืองกะเล่วะ จากนั้นแม่น้ำชี่น-ดวี่นจะไหลต่อไปทางตะวันออกเฉียงใต้ผ่านเมืองโมนยวาและไหลต่อไปถึงเขตแดนติดต่อกับเขตมะกเว จากจุดนั้นแม่น้ำชี่น-ดวี่นจะเป็นเส้นแบ่งเขตแดนหยาบ ๆ ระหว่างเขตซะไกง์กับเขตมะกเวจนกระทั่งบรรจบกับแม่น้ำอิรวดีใกล้กับเขตแดนเขตมัณฑะเลย์
แม่น้ำชี่น-ดวี่นบริเวณปลายน้ำจะแยกออกเป็นหลายสาย และมีเกาะขนาดเล็กเป็นจำนวนมาก ปลายน้ำสายใต้สุดแต่เดิมนั้นเชื่อกันว่าเป็นคลองขนาดเล็กที่กษัตริย์แห่งอาณาจักรพุกามมีพระบรมราชโองการให้ขุดเป็นคลองลัด อย่างไรก็ตาม หลังจากน้ำท่วมใหญ่ใน ค.ศ. 1824 คลองลัดดังกล่าวก็ขยายเป็นแม่น้ำ ภาพถ่ายดาวเทียมแสดงให้เห็นว่าปลายน้ำสายใต้สุดนั้นมีขนาดกว้างกว่าปากแม่น้ำชี่น-ดวี่นสายอื่นในปัจจุบัน
เส้นทางไหล > แม่น้ำสาขา

แม่น้ำสาขาสำคัญของแม่น้ำชี่น-ดวี่นมี 2 สายได้แก่
แม่น้ำอุรุ มีต้นน้ำอยู่ในบริเวณหุบเขาฮู่ก้องเช่นเดียวกัน ต้นแม่น้ำอุรุอยู่ใกล้กับเมืองพ่ากั่นซึ่งเป็นแหล่งหยกเจไดต์ที่มีชื่อเสียง แม่น้ำอุรุบรรจบกับแม่น้ำชี่น-ดวี่นจากทางตะวันออกบริเวณทางใต้ของเมืองโฮนมะลี่น
แม่น้ำมยิตา มีต้นน้ำอยู่ในบริเวณเทือกเขาทางฝั่งตะวันตกของรัฐชีน ไหลผ่านหุบเขากะเล่และบรรจบกับแม่น้ำชี่น-ดวี่นบริเวณทางใต้ของเมืองโมนยวา
แม่น้ำชี่น-ดวี่นใกล้กับเมืองโมนยวา
ภาพถ่ายทางอากาศบริเวณชี่น-ดวี่นตอนล่างใน ค.ศ. 1980
กีฮุลงัน

แผนที่แสดงที่ตั้งของเมืองกีฮุลงัน
กีฮุลงัน (ตากาล็อก: Guihulngan) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่บนเกาะเนโกรส ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดเนโกรสโอเรียนตัล ประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ห่างจากเมืองบาโคโลดไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 72 กิโลเมตร จากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2000 มีประชากร 83,448 คน จาก 17,733 ครัวเรือน
กาเตอมัก

| --- | --- |
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
ส่วนผสมหลัก: เนื้อควาย มันเทศ ข้าวโพด ผักใบเขียว
 ตำราอาหาร: กาเตอมัก
กาเตอมัก (อินโดนีเซีย: katemak) เป็นอาหารพื้นเมืองของอินโดนีเซียในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก โดยนำเนื้อควายไปต้มกับมันเทศ ข้าวโพดหวาน และผักสีเขียว เช่น ใบมันสำปะหลัง และใบมะละกอ นิยมปรุงรสเผ็ดด้วยพริกแดง หอม กระเทียม
กี ฮาจาร์ เดวันตารา

รูปหล่อของกี ฮาจาร์ เดวันตารา ด้านหน้าโรงเรียนมัธยมตามันซิซวา (Sekolah Tamansiswa)
ราเด็น มัซ ซูวาร์ดี ซูรียานิงรัต (อินโดนีเซีย: Soewardi Soerjaningrat, Suwardi Suryaningrat) หรือ กี ฮาจาร์ เดวันตารา (อินโดนีเซีย: Ki Hadjar Dewantara, Ki Hajar Dewantara หรือ Ki Hajar Dewantoro ซึ่งอิงตามการออกเสียงในภาษาชวา; 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1889, ปากูวาลามัน – 26 เมษายน ค.ศ. 1959, ยกยาการ์ตา) เป็นหนึ่งในแกนนำเคลื่อนไหวเรียกร้องเอกราชอินโดนีเซียจากเนเธอร์แลนด์ และเป็นนักเขียน คอลัมนิสต์ นักการเมือง และผู้ริเริ่มการศึกษาสำหรับชาวพื้นเมืองในอินโดนีเซีย ในยุคที่ปกครองโดยชาวดัตช์ (ดัตช์อีสต์อินดีส) เขาได้ก่อตั้งโรงเรียนตามันซิซวา (Taman Siswa school) ซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาแห่งแรกที่เปิดรับนักเรียนที่เป็นชนพื้นเมือง ชาวเผ่าต่าง ๆ และชาวบ้านทั่วไป ในขณะนั้นการศึกษากระจุกอยู่ในกลุ่มบุตรหลานของกลุ่มชนชั้นปกครองและผู้มีฐานะชาวชวา และเจ้าอาณานิคมชาวดัตช์เท่านั้น
ธนบัตร 20,000 รูปียะฮ์ รุ่นปี ค.ศ. 1998 แสดงภาพกี ฮาจาร์ เดวันตารา ด้านซ้ายคือภาพรูปปั้นพระพิฆเนศวร
กี ฮาจาร์ ได้รับการยกย่องเป็นวีรบุรุษแห่งชาติโดยประธานาธิบดีซูการ์โนเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1959 และเคยได้รับเลือกให้เป็นบุคคลบนธนบัตรรูปียะฮ์
กิแก้ว ไซคำพิทูน

นักการเมืองชาวลาว
| กิแก้ว ไซคำพิทูน |
| --- | --- |

หัวหน้าคณะกรรมการกลาง LPRP ฝ่ายคณะโฆษณาอบรมศูนย์กลางพรรค
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 2014 – 2019
เลขาธิการทั่วไป: บุนยัง วอละจิด จูมมะลี ไซยะสอน
ก่อนหน้า: เจือง สมบูนขัน
ถัดไป: Khamphanh Phommathat
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1957-08-11) 11 สิงหาคม ค.ศ. 1957 (67 ปี) แขวงหัวพัน ราชอาณาจักรลาว
พรรคการเมือง: พรรคประชาชนปฏิวัติลาว

กิแก้ว ไซคำพิทูน (ลาว: ກິແກ້ວ ໄຂຄຳພິທູນ; เกิดวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1957) เป็นนักการเมืองพรรคประชาชนปฏิวัติลาวชาวลาว เขาเป็นสมาชิกสภาแห่งชาติลาวประจำเมืองเวียงจันทร์ (เขตเลือกตั้งที่ 1)
กาลาซัน

| จัณฑิกาลาซัน |
| --- | --- |
จัณฑิกาลาซันมองจากทางตะวันออกเฉียงเหนือ
ที่ตั้งภายในเกาะชวาแสดงแผนที่เกาะชวากาลาซัน (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
ข้อมูลทั่วไป
สถาปัตยกรรม: จัณฑิพุทธ
เมือง: กาลาซัน อำเภอซเลอมัน เขตปกครองพิเศษยกยาการ์ตา
ประเทศ: อินโดนีเซีย
พิกัด: 7°46′02″S 110°28′20″E﻿ / ﻿7.767311°S 110.472335°E﻿ / -7.767311; 110.472335
แล้วเสร็จ: ราวศตวรรษที่ 8
ลูกค้า: ราชวงศ์ไศเลนทร์
กาลาซัน หรือ จัณฑิกาลาซัน (อินโดนีเซีย: Candi Kalasan, ชวา: Candhi Kalasan) เป็นพุทธศาสนสถานบนเกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไป 13 กิโลเมตร (8.1 ไมล์)* ทางตะวันออกของนครยกยาการ์ตา ก่อนถึงปรัมบานัน
ตามจารึกกาลาซัน ค.ศ. 778 เขียนด้วยภาษาสันสกฤต อักษรปรนาครี ระบุว่าจัณฑินี้สถาปนาขึ้นมาโดยประสงค์ของคุรุสังราชา ไศเลนทรวงศดิลก (Guru Sang Raja Sailendravamçatilaka) ซึ่งโน้มน้าวให้ มหาราช เตชปุรนาปานะ ปานังการัน (Maharaja Tejapurnapana Panangkaran) ให้ก่อสร้าง ตาราภาวนัม (Tarabhavanam) ขึ้นสำเร็จ เพื่อเป็นสักการสถานแด่พระโพธิสัตว์ตารา
มหาราชปานังการันได้มอบหมู่บ้านกลัศ (Kalaça) แก่สังฆะที่ต่อมาได้สร้างวิหารขึ้นที่นี่
กาลาซันปรากฏในส่วนต่อขยาย ไรส์ออฟเดอะราชาส์ (Rise of the Rajas) ของวิดีโอเกมคอมพิวเตอร์วางแผนในเวลาจริง เอจออฟเอมพายส์ ทูว์ โดยกาลาซันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ (Wonder) ของอารยธรรมมาเลย์ (Malay civilization) ในเกม
กูซูมา วาร์ดานี

Indonesian archer (1964–2023)
| --- | --- |
กูซูมา วาร์ดานี ใน พ.ศ. 2558
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507 มากัซซาร์ จังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย
เสียชีวิต: 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 (59 ปี) มากัซซาร์ จังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย
ส่วนสูง: 153 เซนติเมตร (5 ฟุต 0 นิ้ว)
น้ำหนัก: 48 กิโลกรัม (106 ปอนด์)
กีฬา
กีฬา: ยิงธนู
กูซูมา วาร์ดานี (อินโดนีเซีย: Kusuma Wardhani) (20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507 - 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566) เป็นนักธนูชาวอินโดนีเซีย ร่วมกับนูร์ฟีตรียานา ซัลมันและลีลีซ ฮันดายานี เธอได้รับรางวัลเหรียญเงินประเภททีมในโอลิมปิกใน พ.ศ. 2558 โดยนำเหรียญโอลิมปิกเหรียญแรกมาที่อินโดนีเซีย
โดยเธอยังได้รับเหรียญรางวัลหลายเหรียญในการแข่งขันประเภทบุคคลในกีฬาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หลังจากเกษียณจากการแข่งขัน เธอได้เป็นหัวหน้าสำนักงานการศึกษา เยาวชน และการกีฬาแห่งจังหวัดบาหลี
โพวีนตอง

| หมู่ถ้ำโพวีนตอง |
| --- | --- |
ဖိုလ်ဝင်တောင်
พระพุทธรูปและจิตรกรรมฝาผนังในถ้ำหนึ่ง
ศาสนา
ศาสนา: เถรวาท
ที่ตั้ง
ประเทศ: ประเทศพม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 22°02′44.46″N 94°59′3.03″E﻿ / ﻿22.0456833°N 94.9841750°E﻿ / 22.0456833; 94.9841750
สถาปัตยกรรม
เสร็จสมบูรณ์: คริสต์ศตวรรษที่ 14
โพวีนตอง (พม่า: ဖိုလ်ဝင်တောင်, ออกเสียง: [pʰo wɪ tàʊ̯ɰ̃]; ถอดเป็นอักษรโรมันว่า Phowintaung, Hpowindaung, Powintaung และ Po Win Taung) เป็นหมู่ถ้ำศาสนาพุทธเถรวาทริมแม่น้ำชี่น-ดวี่น ราว 25 กิโลเมตร (16 ไมล์) ทางตะวันตกของโมนยวา ในอำเภอยี่นมาบีน จังหวัดโมนยวา ภาคซะไกง์ ทางตอนเหนือของประเทศพม่า
ในหมู่ถ้ำหินทรายเหล่านี้ประกอบด้วยถ้ำเดี่ยว ๆ ขนาดทั้งเล็กและใหญ่จำนวน 947 ถ้ำที่มีการตกแต่งอย่างวิจิตรตระการตา ภายในถ้ำมีทั้งพระพุทธรูปแกะสลักและภาพเขียนฝาผนังแสดงพุทธชาดก ปรากฏการประมาณอายุอยู่ที่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 14–18
คลังภาพ

ทางเข้าถ้ำแห่งหนึ่ง
จิตรกรรมบนเพดาน
จิตรกรรมฝาผนัง
จิตรกรรมฝาผนัง
ทางเดินที่มีพระพุทธรูปเรียงราย
แหล่งข้อมูลอื่น

Photos of Phowintaung
Panoramio pictures for Phowintaung
กุ อภัย

| ฯพณฯกุ อภัย |
| --- | --- |
ກຸ ອະໄພ


นายกรัฐมนตรีลาว คนที่ 9
ดำรงตำแหน่ง 7 มกราคม – 3 มิถุนายน ค.ศ. 1960
กษัตริย์: สมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวัฒนา
ก่อนหน้า: พระยาหัวโขง
ถัดไป: เจ้าสมสนิท วงกตรัตนะ
ประธานที่ปรึกษาพระมหากษัตริย์ลาว
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1949 – 1953
กษัตริย์: สมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวงศ์
ก่อนหน้า: เจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์
ถัดไป: พระยาคำม้าว วิไล
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1956 – 1960
กษัตริย์: สมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ สมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวัฒนา
ก่อนหน้า: พระยาคำม้าว วิไล
ถัดไป: ไม่ปรากฏ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 7 ธันวาคม ค.ศ. 1892(1892-12-07) อาณาจักรหลวงพระบาง อินโดจีนของฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 1 เมษายน ค.ศ. 1964(1964-04-01) (71 ปี) พระราชอาณาจักรลาว
สัญชาติ: ลาว
ศาสนา: พุทธเถรวาท
บุตร: กุประสิทธิ์ อภัย
อาชีพ: ข้าราชการ นักการเมือง

กุ อภัย (ลาว: ກຸ ອະໄພ; พ.ศ. 2435–พ.ศ. 2507) เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งพระราชอาณาจักรลาว ตั้งแต่ 7 มกราคม พ.ศ. 2503 - 3 มิถุนายน พ.ศ. 2503 เขาเป็นพี่ชายของน้อย อภัย ศึกษาธิการแห่งชาติและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิจิตรศิลป์ และเป็นบิดาของพลเอก กุประสิทธิ์ อภัย ผู้กระทำรัฐประหารฝ่ายขวาเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2507