stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ธงชาติปาเลสไตน์
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติปาเลสไตน์ ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ประวัติธงชาติปาเลสไตน์
ความหมายของธงชาติปาเลสไตน์ จากสถาบันสังคมวิทยาแห่งปาเลสไตน์สำหรับนักเรียนนานาชาติ เก็บถาวร 2013-12-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กธงชาติของประเทศและธงของดินแดนในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจียย  จอร์แดน  จีน  ญี่ปุ่น  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซียย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจานย  อาร์มีเนีย  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
ดินแดน:  ฮ่องกง  ชัมมูและกัศมีร์  เคอร์ดิสถาน  มาเก๊า  นากอร์โน-คาราบัคย  ไต้หวัน  สาธารณรัฐตุรกีแห่งไซปรัสเหนือ  อับฮาเซีย  เซาท์ออสซีเชีย 
องค์กรกีฬา:  ซีเกมส์  อาเซียนพาราเกมส์  สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย  สหพันธ์กีฬาเฟสปิก 
(ย) อาจจัดให้อยู่ในทวีปยุโรป
เส้นเวลาของศาสนาพุทธ

จุดประสงค์ของเส้นเวลานี้เป็นการให้ข้อมูลละเอียดตั้งแต่การประสูติของพระโคตมพุทธเจ้าจนถึงปัจจุบัน
วันที่ > ศตวรรษที่ 6–5 ก่อนคริสตกาล

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
ประมาณ 563 หรือประมาณ 480 ปีก่อนคริสตกาล: ปีที่พระโคตมพุทธเจ้าประสูติ ยังไม่มีใครทราบวันที่โดยประมาณที่แน่นอนของวันประสูติและปรินิพพานของพระโคตมพุทธเจ้า นักวิชาการส่วนใหญ่ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 บันทึกให้พระพุทธเจ้ามีชีวิตประมาณ 563 ถึง 483 ปีก่อนคริสตกาล ล่าสุดถือว่าปีที่พระพุทธเจ้าปรินิพพานอยู่ในช่วง 411 ถึง 400 ปีก่อนคริสตกาล ในระหว่างการประชุมสัมมนาใน ค.ศ. 1988 นักวิชาการส่วนใหญ่เสนอแนวคิดว่าให้เพิ่มจำนวนปีที่พระพุทธเจ้าปรินิพพานอีก 20 ปี ข้างใดข้างหนึ่งใน 400 ปีก่อนคริสตกาลศักราช
ประมาณ 413–345 ปีก่อนคริสตกาล: พระเจ้าศิศุนาคขึ้นครองราชย์ เริ่มต้นราชวงศ์ศิศุนาค
วันที่ > ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
383 หรือประมาณ 330 ปีก่อนคริสตกาล: พระเจ้ากลาโศกแห่งราชวงศ์ศิศุนาคทรงจัดการประชุมการสังคายนาครั้งที่สองที่เวสาลี สงฆ์แบ่งออกเป็นสถาวีรวดิน (Sthaviravadin) กับมหาสังฆิกะที่นำโดยพระมหาเทวะ ส่วนใหญ่เกี่ยวกับคำถามของการเพิ่มหรือลดกฎจากพระวินัย
345–321 ปีก่อนคริสตกาล: จักรวรรดินันทะมีชัยเหนือแคว้นมคธของราชวงศ์ศิศุนาค
326 ปีก่อนคริสตกาล: อเล็กซานเดอร์มหาราชเดินทางไปถึงอินเดียตะวันตกเฉียงเหนือ อาณาจักรอินโด-กรีกที่เจริญขึ้นในภายหลังได้รับอิทธิพลอย่างมากต่อการพัฒนาของศาสนาพุทธ
ประมาณ 324 ปีก่อนคริสตกาล: พีโร นักปราชญ์ในศาลของอเล็กซานเดอร์มหาราช เรียนรู้องค์ประกอบของพุทธปรัชญาในอินเดียจากปราชญ์เปล่า (gymnosophists) เขามีส่วนในศาสนาพุทธ โดยเฉพาะไตรลักษณ์ ซึ่งก่อให้เกิดปรัชญาลัทธิพีโร (Pyrrhonism) ในปรัชญาเฮลเลนิสติก
ประมาณ 321 – ประมาณ 297 ปีก่อนคริสตกาล: รัชสมัยของพระเจ้าจันทรคุปตเมารยะ พระอัยกาของพระเจ้าอโศกมหาราช ผู้พิชิตราชวงศ์นันทะใน ประมาณ 320 ปีก่อนคริสตกาล และพิชิตอินเดียเหนือ
วันที่ > ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
ประมาณ 250 ปีก่อนคริสตกาล: พระเจ้าอโศกมหาราชทรงจัดการประชุมการสังคายนาครั้งที่สาม และพระโมคคัลลีบุตรติสสเถระรวบรวมกถาวัตถุเพื่อลบล้างมุมมองและทฤษฎีนอกรีตของบางนิกาย
ประมาณ 250 ปีก่อนคริสตกาล: พระเจ้าอโศกมหาราชส่งพระธรรมทูตไปยังประเทศอันไกลโพ้น ซึ่งไปไกลถึงจีน, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้แผ่นดินใหญ่ และอาณาจักรมลายูทางตะวันออกและอาณาจักรเฮลเลนิสต์ทางตะวันตก
ประมาณ 250 ปีก่อนคริสตกาล: ตัวอย่างอักษรขโรษฐีที่พัฒนาแล้วครั้งแรกในจารึกที่ชาห์บาซการ์ฮีกับมานเซราฮ์ในแคว้นคันธาระ
ประมาณ 220 ปีก่อนคริสตกาล: พุทธนิกายเถรวาทเริ่มเข้ามายังประเทศศรีลังกาผ่านมหินทะ พระราชโอรสของพระเจ้าอโศกมหาราช ในรัชสมัยพระเจ้าเทวานัมปิยติสสะ แห่งอนุราธปุระ
วันที่ > ศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
185 ปีก่อนคริสตกาล: พระเจ้าปุษยมิตรศุงคะโค่นล้มจักรวรรดิโมริยะและก่อตั้งจักรวรรดิศุงคะ เป็นจุดเริ่มต้นของคลื่นการข่มเหงศาสนาพุทธ
180 ปีก่อนคริสตกาล: ดิมิตรีอุสที่ 1 แห่งแบกเตรียโจมตีอินเดียไปไกลถึงปาฏลีบุตรและก่อตั้งอาณาจักรอินโด-กรีก (180–10 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งเป็นช่วงที่ศาสนาพุทธรุ่งเรือง
165–130 ปีก่อนคริสตกาล: รัชสมัยของพระเจ้ามิลินท์ ตามรายงานจากมิลินทปัญหา พระองค์เข้ารับศาสนาพุทธจากพระนาคเสนเถระ
121 ปีก่อนคริสตกาล: รายงานจากจารึกที่ถ้ำโม่เกา ตุนหวง จักรพรรดิฮั่นอู่ (156–87 ปีก่อนคริสตกาล) ได้รับพระพุทธรูปทองคำสององค์
วันที่ > ศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
ประมาณ 55 ปีก่อนคริสตกาล: เธโอโดรุส ผู้ว่าการอาณาจักรอินโด-กรีก บูชาพระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งอุทิศให้กับ "องค์ศากยมุนี"
29 ปีก่อนคริสตกาล: รายงานจากพงศาวดารสิงหล มีการเขียนพระไตรปิฎกภาษาบาลีในรัชสมัยของ Vaṭṭagamiṇi (29–17 ปีก่อนคริสตกาล)
วันที่ > คริสตศตวรรษที่ 1

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
67: มีการบันทึกการทำพิธีศาสนาพุทธในประเทศจีนครั้งแรกจากการสนับสนุนศาสนาพุทธของหลิว ยิง
67: ศาสนาพุทธเข้ามายังประเทศจีนผ่านพระสงฆ์สองรูป พระกาศยปมาตังคะและพระธรรมรักษ์
68: ศาสนาพุทธตั้งถิ่นฐานในประเทศจีนอย่างเป็นทางการผ่านการสร้างวัดม้าขาว
78: ปาน เชา นายพลชาวจีน ทำลายอาณาจักรโคตัน
ประมาณ 78–101: รายงานจากนิกายมหายาน มีการจัดการสังคายนาครั้งที่สี่ที่ใกล้กับชลันธร ประเทศฮินเดีย ในรัชสมัยพระเจ้ากนิษกะ
วันที่ > คริสตศตวรรษที่ 2

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
116: กุษาณะ ภายใต้การปกครองของพระเจ้ากนิษกะ ก่อตั้งอาณาจักรที่มีศูนย์กลางที่คัชการ์ ครอบครองโคตันและยาร์คันด์ในแอ่งตาริม
148: อาน ชี่กาว เจ้าชายแห่งจักรวรรดิพาร์เธียและพระสงฆ์ เดินทางมาที่จีนเพื่อแปลคัมภีร์นิกายเถรวาทฉบับแรก
ประมาณ 150–250: ชาวพุทธในอินเดียและเอเชียกลางเดินทางไปเวียดนาม
178: โลกเกษม พระสงฆ์จากจักรวรรดิกุษาณะ เดินทางไปที่ลั่วหยางเพื่อแปลคัมภีร์นิกายมหายานไปเป็นภาษาจีน
วันที่ > คริสตศตวรรษที่ 3

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
ประมาณ 250: แคว้นคันธาระเลิกใช้งานอักษรขโรษฐี
ประมาณ 250–350: มีการใช้อักษรขโรษฐีในโคตันและนียาที่เส้นทางสายไหมตอนใต้
296: เอกสารตัวเขียนศาสนาพุทธฉบับแรกสุดของจีนถูกเขียนในปีนี้ (Zhu Fo Yao Ji Jing, พบที่ต้าเหลียนในช่วงปลาย ค.ศ. 2005)
วันที่ > คริสตศตวรรษที่ 4

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
320–467: มหาวิทยาลัยนาลันทารองรับพระสงฆ์ 3,000–10,000 รูป
372: ฝูเจียน (苻堅) แห่งเฉียนฉินส่งพระสงฆ์ช่านเต่า (順道) ไปที่เกาหลีของพระเจ้าโซซูริม
384: มรนันตะ พระสงฆ์จากแคว้นคันธาระ เดินทางมาถึงอาณาจักรแพ็กเจ พระเจ้าอาซินถึงกับประกาศว่า "ประชาชนควรเชื่อในศาสนาพุทธและแสวงหาความสุข"
399–414: ฝาเสี่ยนเดินทางไปอินเดีย แล้วกลับมาแปลผลงานศาสนาพุทธไปเป็นภาษาจีน
วันที่ > คริสต์ศตวรรษที่ 5

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
ประมาณคริสตศตวรรษที่ 5: อาณาจักรฟูนาน (อยู่ใจกลางประเทศกัมพูชาในปัจจุบัน) เริ่มสนับสนุนศาสนาพุทธแทนศาสนาฮินดู เริ่มมีหลักฐานศาสนาพุทธช่วงต้นในประเทศพม่า (จารึกภาษาบาลี), ประเทศอินโดนีเซีย (รูปปั้น) เริ่มการสร้างสถูปที่ดัมบุลลา (ประเทศศรีลังกา)
402: ด้วยพระราชประสงค์ของเหยา ซิ่ง พระกุมารชีพเดินทางไปถึงฉางอันและแปลคัมภีร์ไปเป็นภาษาจีน.
403: ในประเทศจีน ฮุ่ย หย่วนโต้แย้งว่าพระสงฆ์ควรได้รับการยกเว้นจากการโค้งคำนับพระจักรพรรดิ
405: เหยา ซิ่งยกย่องพระกุมารชีพ
425: ศาสนาพุทธไปถึงเกาะสุมาตรา
464: พุทธภัทรเดินทางถึงประเทศจีนเพื่อให้เทศน์ศาสนาพุทธ
485: พระสงฆ์ 5 รูปจากแคว้นคันธาระเดินทางมาถึงฝูซาง (ประเทศญี่ปุ่น หรือเป็นไปได้ว่าเป็นทวีปอเมริกา)
495: มีการสร้างวัดเส้าหลินขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาของจักรพรรดิเว่ยเซี่ยวเหวิน
วันที่ > คริสต์ศตวรรษที่ 6

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
527: พระโพธิธรรมพักอาศัยที่วัดเส้าหลินในมณฑลเหอหนาน ประเทศจีน
531–579: รัชสมัยของโฆสโรว์ที่ 1 แห่งเปอร์เซีย ผู้มีพระบรมราชโองการให้แปลเรื่องราวชาดกไปเป็นภาษาเปอร์เซีย
538 หรือ 552: รายงานจากนิฮงโชกิ ศาสนาพุทธเข้ามายังประเทศญี่ปุ่นผ่านอาณาจักรแพ็กเจ (เกาหลี) นักวิชาการบางส่วนจัดให้เกิดใน ค.ศ. 538
ประมาณ 575: สาวกเซ็นจากจีนเข้าไปยังประเทศเวียดนาม
วันที่ > คริสต์ศตวรรษที่ 7

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
607: ราชทูตญี่ปุ่นไปเอาสำเนาพระสูตรที่จีนสมัยราชวงศ์สุย
616–634: จิ้งหว่านเริ่มสลักพระสูตรลงบนหินที่ฝางชาน, หยู่โจว ซึ่งอยู่ห่างจากปักกิ่งทางตะวันตกเฉียงใต้ 75 กิโลเมตร
617–649: รัชสมัยพระเจ้าซรอนซันกัมโปแห่งทิเบต ถือเป็นกษัตริย์ทิเบตองค์แรกที่สนับสนุนการเข้ามาของศาสนาพุทธที่ทิเบต
627–645: พระถังซัมจั๋งเดินทางไปที่อินเดีย พบการกดขี่ชาวพุทธโดยSasanka (กษัตริย์แห่งGauda รัฐทางตะวันตกเฉียงเหนือของเบงกอล) ก่อนกลับไปที่ฉางอันเพื่อแปลคัมภีร์ศาสนาพุทธ
671: ยี่จิ้ง ผู้แสวงบุญชาวจีนที่นับถือศาสนาพุทธ เดินทางมาที่ปาเล็มบัง เมืองหลวงของอาณาจักรศรีวิชัยบนเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย และรายงานมาว่ามีพระสงฆ์อาศัยอยู่ที่นี่กว่า 1000 รูป
วันที่ > คริสต์ศตวรรษที่ 8

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 8: มีการแปลชาดกปัญจตันตระไปเป็นภาษาซีรีแอกและภาษาอาหรับ ยอห์นแห่งดามัสกัสแปลชีวประวัติของพระพุทธเจ้าไปเป็นภาษากรีก และมีการเผยแพร่ไปในหมู่ชาวคริสต์คู่กับบาร์ลามและโยซาฟัต ในคริสต์ศตรรษที่ 14 เรื่องราวของโยซาฟัตเป็นที่นิยมมากจนมีการประกาศเป็นนักบุญคาทอลิก
736: หัวเหยียนถูกส่งไปญี่ปุ่นผ่านประเทศเกาหลี
743–754: เจี้ยนเจิน พระสงฆ์ชาวจีนพยายามไปญี่ปุ่น 11 ครั้ง และประสบความสำเร็จใน ค.ศ. 754 เพื่อก่อตั้งสำนักริตสึที่ญี่ปุ่น ซึ่งเน้นนหลัก พระวินัย
760–830: เริ่มต้นการก่อสร้างโบโรบูดูร์ สถาปัตยกรรมศาสนาพุทธที่โด่งดัง ซึ่งใช้เวลาสร้างประมาณ 50 ปี
วันที่ > คริสตศตวรรษที่ 9

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
804: ในรัชสมัยจักรพรรดิคัมมุ มีเรือสี่ลำเดินทางไปที่จีน โดยสองลำที่ไปถึงจีน ลำหนึ่งมีพระสงฆ์นามว่าคูไก—ผู้ที่รัฐบาลญี่ปุ่นให้อุปสมบทเป็นภิกษุ—รับคำสอนวัชรยานที่ฉางอันและกลับไปที่ญี่ปุ่น เพื่อก่อตั้งสำนักชิงงง ส่วนเรืออีกลำมีพระสงฆ์นามว่าไซโจ ผู้กลับมาญี่ปุ่นเพื่อก่อตั้งสำนักเท็นได ซึ่งอิงจากธรรมเนียมเทียนไถ
838 ถึง 841: พระเจ้าลางทรมาครองราชย์ที่ทิเบต และข่มเหงศาสนาพุทธ
838–847: เอ็นนิง พระสงฆ์จากสำนักเท็นได เดินทางไปที่จีนเป็นเวลา 9 ปี
841–846: จักรพรรดิถังอู่จงแห่งราชวงศ์ถังครองราชย์ในประเทศจีน พระองค์เป็นหนึ่งในสามจักรพรรดิที่ห้ามศาสนาพุทธ จาก ค.ศ. 843 ถึง 845 จักรพรรดิถังอู่จงทรงดำเนินการการข่มเหงต่อต้านศาสนาพุทธครั้งใหญ่ ทำให้โครงสร้างสถาบันพุทธศาสนาในประเทศจีนอ่อนแอลงอย่างถาวร
859: มีการก่อตั้งเซนสำนักเฉาต้งโดยต้งชาน เหลียงเจี้ยกับสาวกในจีนใต้
วันที่ > คริสต์ศตวรรษที่ 10

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 10: เริ่มสร้างวัดที่พุกาม ประเทศพม่า
ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 10: เริ่มฟื้นฟูศาสนาพุทธในทิเบต
วันที่ > คริสต์ศตวรรษที่ 11

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 11: มาร์ปา, Konchog Gyalpo, อติสา และคนอื่น ๆ นำสายซาร์มาเข้าทิเบต
1009: เริ่มต้นราชวงศ์ลี้ของเวียดนาม โดยจักรพรรดิทรงอุปถัมภ์ศาสนาพุทธมหายานกับจิตวิญญาณดั้งเดิม
1025: อาณาจักรศรีวิชัยถูกโจมตีโดยโจฬะแห่งอินเดียใต้ ตัวอาณาจักรรอดพ้นจากเหตุการณ์ แต่มีความสำคัญลดลง หลังการโจมตี มีการย้ายศูนย์กลางไปทางเหนือจากปาเล็มบังไปยังจัมบี-เมอลายู
1056: พระเจ้าอโนรธามังช่อแห่งอาณาจักรพุกามเข้ารับศาสนาพุทธนิกายเถรวาท
1057: พระเจ้าอโนรธามังช่อยึดครองสะเทิม ทำให้ศาสนาพุทธเถรวาทในพม่าแข็งแกร่งขึ้น
1070: ภิกษุจากพุกามเดินทางมาที่โปลนนรุวะ ประเทศศรีลังกา เพื่อฟื้นฟูสายเถรวาท
1084–1112: ในประเทศพม่ารัชสมัยพระเจ้าจานซิต้า พระองค์เสร็จสิ้นจากการสร้างเจดีย์ชเวซี่โกน เจดีย์ที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งรวมถึงฟันจากประเทศศรีลังกา
วันที่ > คริสต์ศตวรรษที่ 12

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
1100–1125: จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงประกาศให้ศาสนาพุทธเป็นศาสนานอกกฎหมายเพื่อสนับสนุนลัทธิเต๋า พระองค์เป็นหนึ่งในสามจักรพรรดิที่ห้ามศาสนาพุทธ
1133–1212: โฮเน็งก่อตั้งศาสนาพุทธพุทธเกษตรเป็นลัทธิเอกเทศในญี่ปุ่น
1164: กลุ่มชาวต่างชาติทำลายโปลนนรุวะ ประเทศศรีลังกา ด้วยคำชี้แนะจากพระป่าสองรูป มหากัสสปะเถระกับสารีบุตรเถระ ปรากรมพาหุที่ 1 (Parakramabahu I) ทรงรวมภิกษุทั้งหมดในศรีลังกาตามแบบมหาวีระอีกครั้ง sect.
1181: พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ผู้นับถือศาสนาพุทธมหายาน (และทรงอุปถัมภ์ศาสนาฮินดู) ปกครองจักรวรรดิเขมร พระองค์มีพระราชกระแสรับสั่งให้สร้างปราสาทบายน โครงสร้างทางพุทธศาสนาที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่มวิหารอังกอร์ และใช้เวลาสร้างนานจนถึงช่วงที่ชาวเขมรหันไปนับถือนิกายเถรวาท
1190: พระเจ้านรปติสี่ตู่แห่งพุกามปรับปรุงศาสนาพุทธในพม่าใหม่ด้วยสำนักมหาวีระแห่งซีลอน
วันที่ > คริสต์ศตวรรษที่ 13

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
ประมาณ ค.ศ. 1200: นาลันทา ศูนย์การศึกษาพระพุทธศาสนาที่ยิ่งใหญ่ในอินเดีย ถูกปล้นและเผาทิ้งโดยมุฮัมมัด อิบน์ บัคติยาร์ ค็อลญี
1222: วันเกิดของนิจิเร็ง ไดโชนิง (1222–1282) ผู้ก่อตั้งสำนักนิชิเร็ง
1227: โดเง็งนำสำนักเฉาต้งของเซ็นจากจีนมาญี่ปุ่นในฐานะสำนักโซโต
1236: ภิกษุจากกัญจิปุรัม (Kañcipuram) ประเทศอินเดีย เดินทางมาที่ศรีลังกาเพื่อฟื้นฟูสายเถรวาท
1238: ก่อตั้งอาณาจักรสุโขทัยและให้ศาสนาพุทธนิกายเถรวาทเป็นศาสนาประจำอาณาจักร
1244: โดเง็ง เซ็นจิก่อตั้งวัดและอารมเซนโซโตะเอเฮจิ
ประมาณ ค.ศ. 1250: เถรวาทเข้าครอบครองแทนที่มหายานในประเทศกัมพูชา
1260–1270: กุบไล ข่านทำให้ศาสนาพุทธ (โดยเฉพาะพุทธแบบทิเบต) เป็นศาสนาประจำชาติโดยพฤตินัยในราชวงศ์หยวน
1279–1298: พ่อขุนรามคำแหงมหาราชแห่งอาณาจักรสุโขทัยครองราชย์และยึดครองประเทศลาว พื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศไทยในปัจจุบัน พะโค (ประเทศพม่า) และบางส่วนของคาบสมุทรมลายูกลายเป็นรัฐบริวาร ทำให้ประเพณีศิลปะสุโขทัยแพร่หลาย หลังจากพ่อขุนรามคำแหงสวรรคต สุโขทัยจึงเสียการควบคุมดินแดนเพราะรัฐบริวารกลายเป็นเอกราช
1285: อาร์กุนเปลี่ยนจักรวรรดิข่านอิลไปเป็นรัฐพุทธ
1287: จักรวรรดิพุกาม อาณาจักรเถรวาทที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ล่มสลายจากการบุกครองของชาวมองโกล
1295: ฆาซัน ข่าน ผู้นำมองโกลเข้ารับอิสลาม ทำให้ผู้นำที่นับถือศาสนาพุทธนิกายตันตรยานสิ้นสุดลง
วันที่ > คริสตศตวรรษที่ 14

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
1312: ในนิกายมหายานช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 มูไง เนียวไดกลายเป็นหัวหน้าภิกษุณัรูปแรกของญี่ปุ่นและกลายเป็นเจ้าอาวาสเซ็นหญิงรูปแรก
1351: ในประเทศไทย พระเจ้าอู่ทอง ผู้น่าจะเป็นบุตรของครอบครัวพ่อค้าชาวจีน ก่อตั้งอยุธยาเป็นเมืองหลวงและเปลี่ยนพระนามเป็นสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1
1391–1474: Gyalwa Gendun Drubpa ดาไลลามะองค์แรกของประเทศทิเบต
วันที่ > คริสตศตวรรษที่ 15

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
1405–1431: เจิ้งเหอริเริ่มการเดินทางสมบัติหมิง ทำให้ผู้คนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อินเดีย อ่าวเปอร์เซีย แอฟริกาตะวันออก และอียิปต์พบเห็นศาสนาพุทธแบบจีน
วันที่ > คริสตศตวรรษที่ 16

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
1578: อัลตัน ข่านแห่งตือเมดยกตำแหน่งทะไลลามะให้กับSonam Gyatso (ต่อมามีชื่อว่า ทะไลลามะ องค์ที่สาม)
วันที่ > คริสตศตวรรษที่ 17

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
ประมาณ คริสต์ทศวรรษ 1600-1700: เมื่อเวียดนามถูกแบ่งเป็นสองส่วน ผู้นำเหงียนทางใต้สนับสนุนศาสนาพุทธนิกายมหายานเป็นอุดมการณ์เชิงบูรณาการของสังคมพหุเชื้อชาติ ซึ่งเต็มไปด้วยชาวจามกับชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ
1614: ตระกูลโทโยโตมิซ่อมแซมพระพุทธรูปที่วัดโฮโกจิ เกียวโต
1615: ชาวมองโกลออยรัตเข้ารับศาสนาพุทธแบบทิเบต สำนักเกลุก
1642: กือชิ ข่าน แห่งโคชูตมอบอำนาจอธิปไตยทิเบตให้กับทะไลลามะองค์ที่ 5
วันที่ > คริสตศตวรรษที่ 18

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
1753: ประเทศศรีลังกาแต่งตั้งอุปสมบทพระสงฆ์จากประเทศไทยใหม่ – สยามนิกาย
วันที่ > คริสตศตวรรษที่ 19

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
1802–1820: จักรพรรดิซา ล็องครองราชย์เวียดนามที่รวมตัวกันเป็นหนึ่ง พระองค์สามารถกำจัดกบฏเต็ยเซินในเวียดนามใต้ด้วยความช่วยเหลือจากพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แล้วค่อยยึดครองดินแดนทางเหนือของ Trinh และก่อตั้งรัฐลัทธิขงจื้อกับจำกัดอิทธิพลศาสนาพุทธ พระองค์สั่งห้ามผู้ใหญ่เข้าร่วมพิธีศาสนาพุทธ
1851–1868: ในประเทศไทย พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว—ซึ่งเคยเป็นพระสงฆ์ก่อน—ทรงริเริ่มการรณรงค์ปฏิรูปพระภิกษุให้ทันสมัย
1860: ในประเทศศรีลังกาเริ่มฟื้นฟูศาสนาพุทธขนานใหญ่ พร้อมกับความเป็นชาตินิยม
1879: สภาภายใต้การอุปถัมภ์ของพระเจ้ามินดงไปปรับปรุงคัมภีร์ภาษาบาลีอีกครั้ง
1880: เฮเลนา บลาวัตสกีย์และเฮนรี สตีล โอลคอตเป็นชาวตะวันตกคนแรกที่ได้รับสิทธิผู้ลี้ภัยกับเบญจศีล ซึ่งเป็นพิธีที่จะเข้ามานับถือศาสนาพุทธ
1882: มีการสร้างวัดพระหยกที่เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน โดยนำพระพุทธรูปสององค์จากพม่ามาประดิษฐานที่นี่
1884: อู ธรรมโลก ชาวไอร์แลนด์ที่อุปสมบทในประเทศพม่า เป็นภิกขุตะวันตกรูปแรกที่ทราบชื่อแต่ไม่เป็นที่รู้จัก
1896: นักโบราณคดีชาวเนปาลค้นพบเสาอโศกที่ลุมพีนี โดยการใช้บันทึกของฝาเสี่ยน
วันที่ > คริสตศตวรรษที่ 20

| ปี | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
1911: อู ธรรมโลกพยายามปลุกปั่นให้ต่อต้านมิชชันนารีในประเทศพม่า
1930: มีการก่อตั้งสมาคมสร้างคุณค่าที่ญี่ปุ่น
1949: มหาโพธิวิหารที่พุทธคยากลับอยู่ในน้ำมือของชาวพุทธ
1954: มีการสังคายนาครั้งที่หกที่ย่างกุ้ง ประเทศพม่า ซึ่งดำเนินการโดยอู้นุ
1956: ภีมราว รามจี อามเพฑกร บิดารัฐธรรมนูญอินเดียและผู้นำทลิต เข้ารับศาสนาพุทธแบบนวยาน
1959: ทะไลลามะที่ 14 หนีออกจากทิเบตท่ามกลางช่วงก่อความไม่สงบ อารามใดที่มีส่วนรู้เห็นหรือให้ที่พักพิงสายลับที่ก่อความรุนแรง จะมีการลงโทษด้วยการทำลาย เผา หรือรื้ออารามทั้งหมด
1963: ทิก กว๋าง ดึ๊กเผาตนเองเพื่อประท้วงต่อโง ดิ่ญ เสี่ยม
1965: รัฐบาลพม่าจับกุมพระสงฆ์มากกว่า 700 รูปที่เขตเมืองฮเมาบี ใกล้ย่างกุ้ง เพราะพวกเขาไม่ยอมรับการปกครองของรัฐบาล
1966: เฟรดา เบดี สตรีชาวอังกฤษ เป็นผู้หญิงชาวตะวันตกคนแรกที่นับถือศาสนาพุทธแบบทิเบต
คริสตทศวรรษ 1970: บริการทางโบราณคดีอินโดนีเซีย (Indonesian Archaeological Service) กับยูเนสโกร่วมฟื้นฟูโบโรบูดูร์
1974: วัดป่านานาชาติ​ วัดแรกที่ก่อตั้งเพื่อฝึกฝนและสนับสนุนพระสงฆ์ชาวตะวันตกในสายพระป่าในประเทศไทย ก่อตั้งโดยพระโพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท)
1974: ในประเทศพม่า ในช่วงการเดินขบวนที่งานศพของอู้ตั่น พระสงฆ์ 600 รูปถูกจับและบางรูปถูกกองทัพรัฐบาลแทงด้วยดาบปลายปืน
1975: ผู้นำคอมมิวนิสต์ลาวพยายามเปลี่ยนแปลงมุมมองศาสนา—โดยเฉพาะการเรียกให้พระสงฆ์มาทำงาน ทำให้มีพระสงฆ์หลายรูปลาสิกขาไปใช้ชีวิตตามปกติ แต่ศาสนาพุทธยังคงเป็นที่นิยมอยู่
1975–1979: พล พต ผู้นำเขมรแดงเกือบทำลายศาสนาพุทธสำเร็จ แต่เวียดนามโจมตีกัมพูชาเสียก่อนใน ค.ศ. 1978 พระสงฆ์และผู้รู้ศาสนาเกือบทั้งหมดถ้าไม่ถูกฆ่าก็เนรเทศออกนอกประเทศ และวัดกับหอสมุดถูกทำลายเกือบทั้งหมด
1978: ในประเทศพม่า รัฐบาลจับ สึก และจำคุกพระสงฆ์และสามเณรมากกว่าเดิม อารามถูกปินและถูกยึดทรัพย์สิน
1980: รัฐบาลทหารพม่ายืนยันอำนาจเหนือพระสงฆ์ และก่อความรุนแรงต่อพระสงฆ์ตลอดทั้งทศวรรษ
1988: ในช่วงการก่อกำเริบ 1988 ทหารของสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐยิงใส่พระสงฆ์
1990: 27 สิงหาคม – พระสงฆ์มากกว่า 7000 รูปรวมตัวกันที่มัณฑะเลย์เพื่อต่อต้านทหาร ทำให้รัฐบาลโจมตีอารามและจับกุมพระสงฆ์ร้อยกว่ารูป พระสงฆ์หลายรูปถูกจำคุกเป็นเวลายาวนาน และสั่งให้สึกทั้งหมด พระบางรูปถูกทรมาณขณะสอบสวน
1998: 25 มกราคม – กลุ่มก่อการร้ายกองทัพพยัคฆ์ปลดปล่อยทมิฬอีแลมระเบิดฆ่าตัวตายที่วัดพระเขี้ยวแก้ว สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในศรีลังกากับแหล่งมรดาโลกของยูเนสโก ซึ่งบรรจุฟันของพระพุทธเจ้า มีประชาชนเสียชีวิต 8 คน และบาดเจ็บ 25 คน และสร้างความเสียหหายกับโครงสร้างวัดที่สร้างมาตั้งแต่ ค.ศ. 1592
วันที่ > คริสต์ศตวรรษที่ 21

| วันที่ | เหตุการณ์ |
| --- | --- |
2001: พฤษภาคม – พระพุทธรูปแห่งบามียานถูกพวกตอลิบานระเบิดทำลายที่บามยาน ประเทศอัฟกานิสถาน
2003: Ayya Sudhamma Bhikkhuni เป็นหญิงอเมริกันคนแรกที่ได้รับการอุปสมบทเป็นภิกษุณีแบบเถรวาทที่ศรีลังกา
2006: Merle Kodo Boyd เกิดที่รัฐเท็กซัส เป็นหญิงชาวแอฟริกัน–อเมริกันคนแรกที่ได้รับการถ่ายทอดธรรมะแบบเซ็น
2007: Myokei Caine-Barrett เกิดและอุปสมบทที่ญี่ปุ่น เป็นภิกษุณีนิจิเร็งรูปแรกในอเมริกาเหนือ

2011: ทาง Institute for Buddhist Dialectical Studies (IBD) ที่ธรรมศาลา ประเทศอินเดีย มอบปริญญา geshe ให้กับเกลซัง วังโม ภิกษุณีชาวเยอรมัน ทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงคนแรกของโลกที่ได้รับ geshe
2013: หญิงทิเบตสามารถเข้าสอบ geshe ครั้งแรก
2014: ก่อตั้งมหาวิทยาลัยนาลันทาที่ราชคฤห์ โดยมีการให้ที่ดิน 455 เอเคอร์และจัดสรรจากรัฐบาลอินเดีย 2727 โกฏิ (10 ล้าน) รูปีอินเดีย (ประมาณ 454 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และได้รับทุนจากรัฐบาลจีน, สิงคโปร์, ออสเตรเลีย, ไทย และอื่น ๆ
2016: ภิกษุณีทิเบต 20 รูปเป็นหญิงทิเบตรูปแรกที่ได้รับปริญญา geshe
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์ศาสนาพุทธ
ประวัติศาสตร์ศาสนาฮินดู
เส้นเวลาของศาสนาเชน
ข้อมูล > สิ่งตีพิมพ์

Cousins, L. S. (1996), "The dating of the historical Buddha: a review article", Journal of the Royal Asiatic Society, Third Series, 6 (1): 57–63, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-02-26, สืบค้นเมื่อ 2021-10-04
Geiger, Wilhelm (1912), The Mahawamsa or Great Chronicle of Ceylon, Oxford University Press (for the Pali Text Society)
Prebish, Charles S. (2008), "Cooking the Buddhist Books: The Implications of the New Dating of the Buddha for the History of Early Indian Buddhism" (PDF), Journal of Buddhist Ethics, 15: 1–21, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 28, 2012{{citation}}:  CS1 maint: unfit URL (ลิงก์)
Samuel, Geoffrey (2010), The Origins of Yoga and Tantra. Indic Religions to the Thirteenth Century, Cambridge University Press
Schumann, Hans Wolfgang (2003), The Historical Buddha: The Times, Life, and Teachings of the Founder of Buddhism, Motilal Banarsidass Press, ISBN 8120818172
Wayman, Alex (1997), Untying the Knots in Buddhism: Selected Essays, Motilal Banarsidass Publ., ISBN 8120813219
แหล่งข้อมูลอื่น

Theravada Buddhist Chronology
Asakawa, K and Lodge, Henry Cabot (Ed.). Japan From the Japanese Government History. (In Progress at Project Gutenberg)
Buddhist Bark Texts Found เก็บถาวร 2011-03-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, BuddhaNet.
A Buddhist Time-line
Rock cut canon in China
First Sri Lankan Buddhist mission to Germany 1957
เจ้าหญิงกาตารีนา-อามาลียา เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์

| ธรรมเนียมพระยศของ เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์ |
| --- | --- |
ธงประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: Her Royal Highness (ใต้ฝ่าละอองพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your Royal Highness (พระพุทธเจ้าค่ะ/เพคะ)
ลำดับโปเจียม: 3
เจ้าหญิงกาตารีนา-อามาลียา เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์ (ดัตช์: Catharina-Amalia Beatrix Carmen Victoria, Prinses van Oranje, Prinses der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau; ประสูติ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2546) เป็นองค์รัชทายาทผู้มีสิทธิตรงองค์ปัจจุบันแห่งราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ อันประกอบไปด้วยเนเธอร์แลนด์, กูราเซา, อารูบา และซินต์มาร์เติน
เจ้าหญิงกาตารีนา-อามาลียาเป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ กับสมเด็จพระราชินีมักซิมาแห่งเนเธอร์แลนด์ และเป็นพระราชนัดดาลำดับที่สองของอดีตสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ พระองค์สืบตำแหน่งรัชทายาทต่อจากพระราชบิดาที่ทรงสืบราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์ เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2556
ประสูติและบัพติศมา

เจ้าหญิงกาตารีนา-อามาลียาประสูติเมื่อเวลา 17.01 นาฬิกาของวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ณ โรงพยาบาลโบรโนโว เดอะเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ กับสมเด็จพระราชินีมักซิมาแห่งเนเธอร์แลนด์ หลังจากการประสูติกาลได้มีการยิงสลุต 101 นัดถวายพระพรจากทั้งสี่เมืองภายในราชอาณาจักร คือ เดนเฮลด์เออร์ และเดอะเฮกในเนเธอร์แลนด์, วิลเลมสตัดในเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส และโอรันเยสตัดในอารูบา
วันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2547 ได้รับศีลล้างบาปจากสาธุคุณคาเรล เตอร์ ลินเดนแห่งมหาวิหารเซนต์ยากอป เดอะเฮก พระองค์มีพ่อทูนหัวและแม่ทูนหัวคือ เจ้าชายคอนสแตนตินแห่งเนเธอร์แลนด์, มกุฎราชกุมารีฟิกโตรียาแห่งสวีเดน, แฮร์มันน์ วิลลิงก์ (อดีตกรรมการกฤษฏีกา), ซามันทา ดีอาเนอ (พระสหายของพระชนนี), มาร์ติน โซร์เรกีเอตา (ลุงฝ่ายพระชนนี) และมาร์ก เตอร์ ฮาร์ (พระสหายของพระชนก)
เมื่อทรงพระเยาว์

เจ้าหญิงกาตารีนา-อามาลียามีพระขนิษฐาสองพระองค์คือ เจ้าหญิงอะเลกซียา (พ.ศ. 2548) และเจ้าหญิงอารียาน (พ.ศ. 2550) และประทับร่วมกับพระราชบิดาและพระราชมารดา ณ วิลลาเอเคนฮอสต์ในเมืองวัสเซนนาร์ และได้มีการเปิดเผยว่าในอนาคตจะทรงย้ายไปยังฮุสเทนบอสช์ในเดอะเฮก
วันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 พระองค์เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนประถมบลุมกัมป์ (Bloemcampschool) ซึ่งเป็นโรงเรียนรัฐแห่งหนึ่งในเมืองวัสเซนนาร์ วันประสูติของพระองค์จะมีการเฉลิมฉลองตามประเพณีและมีการจัดคอนเสิร์ตที่โบสถ์คลูสเตอร์เคิร์กในเดอะเฮก ในงานนี้เหล่าทูตจากประเทศต่าง ๆ, พระบรมวงศานุวงศ์ และเหล่ากรรมการกฤษฎีกาจะเข้ามาร่วมพิธีดังกล่าว
เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์สละราชสมบัติเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2556 เจ้าหญิงกาตารีนา-อามาลียาจึงได้ดำรงตำแหน่งเป็นรัชทายาทแทนพระราชบิดาที่เสด็จขึ้นครองราชสมบัติ ทั้งนี้พระองค์จึงเป็นเจ้าหญิงแห่งออเรนจ์พระองค์ล่าสุด เนื่องจากฝ่ายในที่ดำรงพระอิสริยยศดังกล่าวคือ เจ้าหญิงแมรีแห่งโบกซ์-ออเรนจ์ซึ่งสิ้นพระชนม์ไปเมื่อ พ.ศ. 1960 ในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2564 พระองค์เข้ารับตำแหน่งที่ปรึกษาสภาแห่งประเทศเนเธอร์แลนด์เมื่อทรงมีพระชนมายุได้ 18 ปี
พระอิสริยยศ

เฮอร์รอยัลไฮเนส เจ้าหญิงกาตารีนา-อามาลียาแห่งเนเธอร์แลนด์, เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์-นัสเซา (7 ธันวาคม พ.ศ. 2546 – 30 เมษายน พ.ศ. 2556)
เฮอร์รอยัลไฮเนส เจ้าหญิงกาตารีนา-อามาลียาแห่งออเรนจ์, เจ้าหญิงแห่งเนเธอร์แลนด์, เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์-นัสเซา (30 เมษายน พ.ศ. 2556 – ปัจจุบัน)