stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2555
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อน 01W

วันที่ 17 กุมภาพันธ์ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) รายงานว่าพบว่ามีการก่อตัวของพายุดีเปรสชันเขตร้อน ห่างจากกรุงมะนิลาบนเกาะลูซอนไปทางใต้ 800 กิโลเมตร (500 ไมล์) ต่อมาดีเปรสชันเขตร้อนได้เคลื่อนตัวไปทางตะวันตก ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) เริ่มประกาศคำแนะนำที่เวลา 1500 UTC (22.00 น. ตามเวลาประเทศไทย) และได้ประกาศให้ระบบเป็นดีเปรสชันเขตร้อน 01W อย่างไรก็ตาม หกชั่วโมงต่อมา JTWC ได้ออกประกาศสุดท้ายของระบบ เนื่องจากเกิดลมเฉือน และพบว่าไม่มีการหมุนเวียนลมใกล้ศูนย์กลางในการประเมินโครงสร้างพายุดีเปรสชัน
วันที่ 20 กุมภาพันธ์ JMA ยังคงตรวจสอบดีเปรสชันเขตร้อน ก่อนที่จะประกาศคำเตือนสุดท้ายในวันที่ 20 กุมภาพันธ์
ผลกระทบจากพายุดีเปรสชัน 01W ทำให้มีฝนตกหนักบริเวณแถบนอกของพายุและทำให้เกิดน้ำท่วมและแผ่นดินถล่มในหลายพื้นที่ของฟิลิปปินส์ตะวันตก มีอย่างน้อยสองคนที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์นี้ และอีกหนึ่งคนพบว่าสูญหายไป มีบ้านเรือนประชาชนสามหลังคาเรือนถูกทำลาย และอีกห้าหลังคาเรือนได้รับความเสียหาย รวมแล้วมีประชาชนเกือบ 30,000 คนได้รับผลกระทบจากพายุและความสูญเสียนับเป็นมูลค่าเกิน 40 ล้านเปโซ (₱)
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 3

วันที่ 4 เมษายน กลุ่มพายุฝนฟ้าคะนองอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของหมู่เกาะฮาวาย พัฒนาเป็นพื้นที่ความกดอากาศต่ำ
วันที่ 6 เมษายน หย่อมความกดอากาศต่ำได้เจอกับแนวลมเฉือนขนาดใหญ่แนวดิ่ง ทำให้กลุ่มพัฒนาไปทางทิศตะวันตก
วันที่ 8 เมษายน หย่อมความกดอากาศต่ำเคลื่อนตัวข้ามเส้นแบ่งเขตวันสากล เข้าสู่มหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก, JMA ได้ปรับระดับความรุนแรงเป็นดีเปรสชันเขตร้อน
วันที่ 10 เมษายน ลมเฉือนทำให้พายุเริ่มอ่อนตัวลง
วันที่ 11 เมษายน พายุสลายตัวไป
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 5

วันที่ 23 เมษายน ความแปรปวนเขตร้อนก่อตัวขึ้นบริเวณทิศตะวันออกเฉียงใต้ของปาเลา และเริ่มเคลื่อนตัวไปทางตะวันตก
วันที่ 28 เมษายน พายุเคลื่อนตัวไปอยู่ใกล้เกาะมินดาเนา, JMA ออกคำเตือนเกี่ยวกับพายุ
วันที่ 30 เมษายน พายุนำฝนและลมถึงเกาะมินดาเนาและเริ่มอ่อนกำลังลง เนื่องจากปฏิสัมพันธ์ระหว่างพื้นดิน
วันที่ 1 พฤษภาคม พายุได้สลายตัวไปอย่างสมบูรณ์
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 22

วันที่ 9 กันยายน บริเวณความกดอากาศระดับต่ำกลายเป็นบริเวณถูกรบกวนเขตร้อน
วันที่ 10 กันยายน JMA รายงานว่าระบบได้กลายเป็นดีเปรสชันเขตร้อนทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น ขณะที่มันเริ่มผสานกับระบบอื่นทางใต้ของระบบตามผลของฟุจิวะระ
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อน 25W

วันที่ 12 พฤศจิกายน กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ประกาศทวีความรุนแรงของหย่อมความกดอากาศต่ำบริเวณทะเลจีนใต้ใกล้กับเมืองโกตากีนาบาลู, มาเลเซีย ประมาณ 150 ไมล์ เป็นดีเปรสชันเขตร้อน
พายุดีเปรสชันเขตร้อน > พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกอื่นๆ

วันที่ 1 มกราคม JMA ได้ประกาศเตือนดีเปรสชันเขตร้อนกำลังอ่อนที่อยู่ที่ 75 กิโลเมตร (45 ไมล์) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของกัวลา ตระเรนกานู, มาเลเซีย ในระหว่างนั้นดีเปรสชันเขตร้อนได้เคลื่อนไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนืออย่างช้าๆ ก่อนจะถูกบันทึกครั้งสุดท้ายโดย JMA หลังจากนั้น
วันที่ 13 มกราคม JMA ได้เริ่มติดตามดีเปรสชันเขตร้อนที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ของลมเฉือนห่างจากกัวลาลัมเปอร์ไปทางตะวันออก ทาง 625 กิโลเมตร (390 ไมล์) ระหว่างนั้นดีเปรสชันได้หยุดเคลื่อนตัวก่อนที่ JMA จะออกคำเตือนสุดท้าย ในวันถัดไประบบได้จางเหือดหายไป วันที่ 8 เมษายน JMA ได้เริ่มตรวจสอบดีเปรสชันเขตร้อนมีการก่อตัวในระยะ 2,000 กิโลเมตร (1,200 ไมล์) ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของตาระวะ, คิริบาส จากนั้นสองสามวันถัดไป JMA ยังคงเฝ้าตรวจสอบดีเปรสชันเขตร้อนก่อนที่จะถูกบันทึกครั้งสุดท้ายโดย JMA ระหว่างวันที่ 11 เมษายน ประมาณ 450 กิโลเมตร (280 ไมล์) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะเวค ช่วงสายของวันที่ 28 เมษายน JMA รายงานว่าพายุดีเปรสชันมีการก่อตัวทางตะวันออกเฉียงใต้ ห่างจาก เมืองดาเวา บนเกาะมินดาเนาเกาะฟิลิปปินส์ ที่ระยะ 460 กิโลเมตร (290 ไมล์) วันถัดไป ดีเปรสชันเขตร้อนเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือทางทิศตะวันตกก่อนที่จะถูกบันทึกครั้งสุดท้าย ในวันที่ 30 เมษายน และสลายไปใกล้ๆกับมินดาเนา
ชื่อพายุ

ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างทำหน้าที่กำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนอาจมีสองชื่อ RSMC โตเกียวโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาจะประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีของพายุหมุนเขตร้อน หากมีความเร็วลมถึง 65 km/h (40 mph) พายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวจะได้รับชื่อ ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ มีขอบเขตอยู่ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 135°ดะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างเส้นขนานที่ 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนลูกนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น ในระหว่างฤดูกาล หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ที่เตรียมไว้ถูกใช้จนหมด PAGASA จะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติม ซึ่งถูกกำหนดขึ้นไว้ในแต่ละฤดูกาลมาใช้กับพายุหมุนเขตร้อนแทนชื่อที่หมดไป
ชื่อพายุ > ชื่อสากล

กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะเป็นหน่วยงานที่กำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน เมื่อระบบได้รับการประมาณว่า มีความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาที ที่ 65 km/h (40 mph) โดย JMA จะคัดเลือกชื่อจากรายการ 140 ชื่อ ซึ่งได้รับการปรับปรุงโดย 14 ประเทศสมาชิกและดินแดนของคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (ESCAP)/WMO คณะกรรมการไต้ฝุ่น โดยรายชื่อด้านล่างจะเป็นรายชื่อ พร้อมเลขรหัสพายุ ชื่อที่ใช้เป็นชื่อแรกของฤดูกาล 2555 คือ ปาข่า จากชุดที่ 5 และชื่อที่ใช้เป็นชื่อสุดท้ายคือ อู๋คง จากชุดที่ 1 รวมมีชื่อจากชุดรายชื่อถูกใช้ 25 ชื่อ
| รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2555> ชุด | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2555> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2555> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2555> ชุด | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2555> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2555> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2555> ชุด | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2555> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2555> ชื่อพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2555> ชุด | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2555> รหัสพายุ | รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสากลของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกในฤดูกาล 2555> ชื่อพายุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชุดที่ 5 | 1201 | ปาข่า (Pakhar) | ชุดที่ 5 | 1208 | บิเซนเต (Vicente) | ชุดที่ 1 | 1215 | บอละเวน (Bolaven) | ชุดที่ 1 | 1222 | มาเรีย (Maria) |
| ชุดที่ 5 | 1202 | ซ้านหวู่ (Sanvu) | ชุดที่ 5 | 1209 | เซาลา (Saola) | ชุดที่ 1 | 1216 | ซันปา (Sanba) | ชุดที่ 1 | 1223 | เซินติญ (Son-Tinh) |
| ชุดที่ 5 | 1203 | มาวาร์ (Mawar) | ชุดที่ 1 | 1210 | ด็อมเร็ย (Damrey) | ชุดที่ 1 | 1217 | เจอลาวัต (Jelawat) | ชุดที่ 1 | 1224 | บบพา (Bopha) |
| ชุดที่ 5 | 1204 | กูโชล (Guchol) | ชุดที่ 1 | 1211 | ไห่ขุย (Haikui) | ชุดที่ 1 | 1218 | เอวิเนียร์ (Ewiniar) | ชุดที่ 1 | 1225 | อู๋คง (Wukong) |
| ชุดที่ 5 | 1205 | ตาลิม (Talim) | ชุดที่ 1 | 1212 | คีโรกี (Kirogi) | ชุดที่ 1 | 1219 | มาลิกซี (Maliksi) |  |  |  |
| ชุดที่ 5 | 1206 | ทกซูรี (Doksuri) | ชุดที่ 1 | 1213 | ไคตั๊ก (Kai-tak) | ชุดที่ 1 | 1220 | แคมี (Gaemi) |  |  |  |
| ชุดที่ 5 | 1207 | ขนุน (Khanun) | ชุดที่ 1 | 1214 | เท็มบิง (Tembin) | ชุดที่ 1 | 1221 | พระพิรุณ (Prapiroon) |  |  |  |
ชื่อพายุ > ฟิลิปปินส์

สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จะใช้ชื่อของตัวเองหากมีพายุใดก่อตัวหรือเคลื่อนผ่านพื้นที่รับผิดชอบของตน โดยชื่อที่ใช้ถูกนำมาจากรายชื่อ เป็นรายชื่อเดียวกับที่ถูกใช้ไปในฤดูกาล ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) และมีกำหนดจะถูกนำมาใช้อีกครั้งในฤดูกาล ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ด้วย ซึ่งรายชื่อทั้งหมดเหมือนเดิมกับครั้งก่อน เว้น การีนา (Carina) และเฟร์ดี (Ferdie) ที่ถูกนำมาแทน โกสเม (Cosme) และฟรันก์ (Frank) ที่ถูกถอนไป ส่วนชื่อที่ไม่ถูกใช้จะทำเป็น อักษรสีเทา
| รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนท้องถิ่นฟิลิปปินส์ในฤดูกาล 2555 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อัมโบ (Ambo) (1203) | เฟร์ดี (Ferdie) (1208) | กาเรน (Karen) (1216) | ปาโบล (Pablo) (1224) | ยูลิสซีส (Ulysses) (ไม่ถูกใช้) |
| บุตโชย (Butchoy) (1204) | เฮเนร์ (Gener) (1209) | ลาวิน (Lawin) (1217) | กินตา (Quinta) (1225) | บิกกี (Vicky) (ไม่ถูกใช้) |
| การีนา (Carina) (1205) | เฮเลน (Helen) (1213) | มาร์เซ (Marce) (1220) | รอลลี (Rolly) (ไม่ถูกใช้) | วอร์เรน (Warren) (ไม่ถูกใช้) |
| ดินโด (Dindo) (1206) | อินเม (Igme) (1214) | นีนา (Nina) (1221) | โชนี (Siony) (ไม่ถูกใช้) | โยโยง (Yoyong) (ไม่ถูกใช้) |
| เอนเตง (Enteng) (1207) | ฮูเลียน (Julian) (1215) | โอเฟล (Ofel) (1223) | โตนโย (Tonyo) (ไม่ถูกใช้) | โซซีโม (Zosimo) (ไม่ถูกใช้) |
รายชื่อเพิ่มเติม
| อาลักดัน (Alakdan) (ไม่ถูกใช้) | กลารา (Clara) (ไม่ถูกใช้) | เอสโตง (Estong) (ไม่ถูกใช้) | การ์โด (Gardo) (ไม่ถูกใช้) | อิสมาเอล (Ismael) (ไม่ถูกใช้) |
| บัลโด (Baldo) (ไม่ถูกใช้) | เดนซีโย (Dencio) (ไม่ถูกใช้) | เฟลีเป (Felipe) (ไม่ถูกใช้) | เฮลิง (Heling) (ไม่ถูกใช้) | ฮูลีโย (Julio) (ไม่ถูกใช้) |
ชื่อพายุ > การถอนชื่อ

ดูเพิ่ม: รายชื่อพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิกที่ถูกถอนชื่อ และ รายชื่อพายุถูกปลดของฟิลิปปินส์
ในฤดูกาล 2556 ESCAP/WMO คณะกรรมการไต้ฝุ่น ได้เห็นสมควรว่าควรปลดชื่อ "บบพา" ออกจากรายชื่อทั้งหมด ส่วนสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ประกาศว่าได้มีการปลดชื่อพายุ "ปาโบล" ออกจากรายชื่อทั้งหมดเนื่องจากมียอดผู้เสียชีวิตและมูลค่าความเสียหายจากพายุไต้ฝุ่นปาโบล (บบพา) นั้นมีเป็นจำนวนมาก ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ 2556 PAGASA ได้คัดเลือกชื่อ เปปีโต (Pepito) แทนชื่อ ปาโบล
ดูเพิ่ม

รายชื่อฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2555
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2555
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2555
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตกเฉียงใต้: 2554–2555, 2555–2556
ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2554–2555, 2555–2556
ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้: 2554–2555, 2555–2556
แหล่งข้อมูลอื่น

กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (อังกฤษ)
กรมอุตุนิยมวิทยาจีน (อังกฤษ)
ดิจิทัลไต้ฝุ่น (อังกฤษ)
หอสังเกตการณ์ฮ่องกง (อังกฤษ)
ศูนย์ร่วมเตือนไต้ฝุ่น (อังกฤษ)
สำนักบริหารอุตุนิยมวิทยาเกาหลี (อังกฤษ)
ศูนย์บริการสภาพอากาศแห่งชาติกวม (อังกฤษ)
กรมอุตุนิยมวิทยามาเลเซีย (มลายู)
PAGASA (อังกฤษ)
สำนักสภาพอากาศกลางไต้หวัน (อังกฤษ)
TCWC จาการ์ตา (อินโดนีเซีย)
กรมอุตุนิยมวิทยาไทย
ไต้ฝุ่น2000 (อังกฤษ)
สำนักบริการพลังงานอุตุนิยมวิทยาแห่งชาติเวียดนาม (อังกฤษ)
| ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ> ศ. 2550-2559 |
| --- | --- |
ก่อนหน้า: 2549 · 2550 · 2551 · 2552 · 2553 · 2554 · 2555 · 2556 · 2557 · 2558 · 2559 · ต่อไป: 2560
ภาพเคลื่อนไหวจากดาวเทียมของพายุโซนร้อนกำลังแรงขนุน
ภาพเคลื่อนไหวจากดาวเทียมของพายุไต้ฝุ่นพระพิรุณ
ภาพถ่ายดาวเทียมของดีเปรสชันเขตร้อนขณะกำลังส่งผลกระทบกับฟิลิปปินส์ในเดือนกรกฎาคม
วันทูโก.เอเชีย

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทการจองการท่องเที่ยวออนไลน์
ภาษาที่ใช้ได้: 10
เจ้าของ: 12Go Asia Group
อุตสาหกรรม: ตั๋วออนไลน์
ยูอาร์แอล: 12Go Asia 12Go.com
เปิดตัว: 2013
รถบัส 12go
12Go.asia (วันทูโก.เอเชีย) เป็นบริษัท ออนไลน์แทรเวลเอเจนท์ ตั้งอยู่ที่ ประเทศสิงคโปร์  และมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ประวัติบริษัท

วันทูโก.เอเชีย ก่อตั้งในปี 2013 ในฐานะบริษัท startup ที่ริเริ่มการขายตั๋ว การรถไฟแห่งประเทศไทย (SRT) และตั๋วรถบัสหลาย ๆ บริษัทผ่านเว็บไซต์ ในเวลาไม่นาน บริษัทได้ออกตั๋ว e-ticket ออนไลน์ในประเทศไทย
ในปี 2014 บริษัทได้รับรางวัล "Most impactful digital innovation" จากงาน Digital Innovation Asia Awards
ในปลาายปี 2017 ระบบจองตั๋วของ 12Go Asia มีจำนวนผู้ให้บริการด้านขนส่งมากกว่า 380 บริษัท มีตั๋วสำหรับจุดหมายปลายทางมากกว่า 3000 สาย และมีรีวิวการใช้บริการของแต่ละบริษัทขนส่งมากกว่า 33,000 รีวิว ตั้งแต่ปี 2013 บริษัทมีพาร์ตเนอร์ทั่วทุกภูมิภาคมากกว่า 10 ประเทศ.
บริการ

12Go Asia มีธุรกิจหลักแบ่งเป็นสองแนวทาง คือ B2B และ B2C บริษัทให้บริการตั๋วออนไลน์ทั้งตั๋วเครื่องบิน ตั๋วรถไฟ ตั๋วรถบัส ตั๋วเรือเฟอร์รี่ และแท็กซี่รับส่งสนามบิน นอกจากนี้ยังเชื่อมโยงการเดินทางระหว่างประเทศอีกด้วย.
12Go Asia เปิดดำเนินงานในประเทศไทย, กัมพูชา, เวียดนาม, ลาว, พม่า, มาเลเซีย, สิงคโปร์, ฟิลิปปินส์, อินเดีย, จีน และ ญี่ปุ่น.
อักษรกลาโกลิติก

ชุดตัวอักษรสลาฟที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่รู้จัก
| กลาโกลิติก  |
| --- | --- |
ตัวอย่างข้อความจาก "หนังสือสวดมนต์เคียฟ" และ "พระวรสารแร็งส์"
ชนิด:  อักษร 
ผู้ประดิษฐ์: นักบุญซีริลแห่งเทสซาโลนีกา
ช่วงยุค: ค.ศ. 862/863 ถึงสมัยกลาง
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา 
ภาษาพูด: สลาวอนิกคริสตจักรเก่า (แบบกลม), โครเอเชีย (แบบเหลี่ยม)
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่: ไฮเออโรกลีฟอียิปต์ไซนายดั้งเดิมฟินิเชียกรีกกลาโกลิติก
ISO 15924
ISO 15924: Glag (225), ​Glagolitic
ยูนิโคด
ยูนิโคดแฝง: Glagolitic
ช่วงยูนิโคด: U+2C00–U+2C5F Glagolitic U+1E000–U+1E02F Glag. Supplement
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรกลาโกลิติก (อังกฤษ: Glagolitic script, ⰃⰎⰀⰃⰑⰎⰉⰜⰀ, glagolitsa) เป็นอักษรสลาฟที่เก่าที่สุดเท่าที่รู้จัก ยอมรับกันโดยทั่วไปว่านักบุญซีริล นักบวชชาวบัลแกเรียจากเทสซาโลนีกา ประดิษฐ์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 9 โดยมร ค.ศ. 863 จักรพรรดิมิคาเอลที่ 3 แห่งไบแซนไทน์ส่งตัวเขากับนักบุญเมโธเดียสไปที่เกรตโมเรเวีย เพื่อเผยแผ่ศาสนาคริสต์แก่ชาวสลาฟตะวันตกในบริเวณนั้น ทั้งสองจึงตัดสินใจแปลหนังสือพิธีกรรมไปเป็นภาษาสลาฟร่วมสมัยที่ประชากรทั่วไปเข้าใจ (ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อภาษาสลาวอนิกคริสตจักรเก่า) และซีริลตัดสินใจประดิษฐ์อักษรใหม่ที่มีชื่อว่า กลาโกลิติก ซึ่งอิงจากสำเนียงท้องถิ่นของชนเผ่าสลาฟจากรอบเทสซาโลนีกา หลังจากซีริลและเมโธเดียสเสียชีวิต จึงยกเลิกการใช้งานอักษรกลาโกลิติกในโมเรเวียเพื่อความต้องการทางการเมืองหรือศาสนา
ใน ค.ศ. 886 ลูกศิษย์ของซีริลและเมโธเดียสถูกขับออกจากประเทศ และย้ายไปที่จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 แทน อักษรซีริลลิกที่พัฒนาในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 รวมอักษรบางส่วนที่น่าจะมาจากอักษรกลาโกลิติก ทั้งอักษรกลาโกลิติกและซีริลลิกยังคงมีผู้ใช้งานในบัลแกเรียจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 13–14
เมื่อประเทศที่พูดภาษากลุ่มสลาฟหันมาใช้อักษรละตินและอักษรซีริลลิกในสมัยใหม่ตอนต้น อักษรกลาโกลิติกยังคงมีผู้ใช้งานจำกัดเพียงในด้านศาสนา และเลิกใช้งานในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตั้งแต่นั้นมา อักษรนี้ก็กลายเป็นหัวข้อที่น่าสนใจทางวิชาการ หลังมีการค้นพบทางโบราณคดีหลายครั้ง
ชื่อและศัพทมูลวิทยา

คำว่า กลาโกลิติก มาจากภาษาละตินใหม่ glagoliticus และภาษาโครเอเชีย glagoljica ซึ่งมาจากภาษาสลาวอนิกคริสตจักรเก่า ⰳⰾⰰⰳⱁⰾⱏ (glagolŭ) ที่หมายถึง "การเปล่งเสียง" หรือ "คำศัพท์"
ชื่อ glagolitsa คาดว่าพัฒนาขึ้นในประเทศโครเอเชียประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 14 และมีที่มาจากศัพท์ glagoljati ที่แยกเป็น "รูปกริยา (glagol) โดยใช้ (jati)" หมายถึงมิสซาในพิธีสวดของสลาวอนิกคริสตจักรเก่า
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

อักษรกลาโกลิติกเป็นระบบการเขียนที่ใช้ในโลกซีรีส์หนังสือและวิดีโอเกม เดอะวิตเชอร์
ดูเพิ่ม

ตัวเลขกลาโกลิติก
เครื่องบินทิ้งระเบิด

บี-2 สปีริท ในเที่ยวบินระหว่างมหาสมุทรแปซิฟิก
เครื่องบินทิ้งระเบิด คือ อากาศยานทางการทหารที่ถูกออกแบบมาเพื่อภารกิจการโจมตีเป้าหมายทางภาคพื้นดินและทางทะเล ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะใช้การปล่อยลูกระเบิดลงมาเพื่อทำลายเป้าหมาย ซึ่งระเบิดที่ถูกทิ้งลงมามีหลากหลายชนิด เช่น ระเบิดนาปาล์ม ระเบิดทำลายบังเกอร์ ระเบิดอัจฉริยะ ระเบิดนิวเคลียร์ เป็นต้น
การจำแนกเครื่องบินทิ้งระเบิด

เครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ถูกออกแบบมาเพื่อทำภารกิจโจมตีระยะไกลด้วยการระดมทิ้งระเบิดใส่จุดยุทธศาสตร์ของเป้าหมาย อย่าง ฐานเสบียง สะพาน โรงงาน อู่ต่อเรือ และเมือง เพื่อสร้างความเสียหายให้กับฝ่ายศัตรู ตัวอย่างสำหรับเครื่องบินประเภทนี้ได้แก่ ไฮง์เคิล เฮ 177 เอฟโร แลนด์แคสเตอร์ บี-17 ฟลายอิงฟอร์เทรส บี-24 ลิเบอร์เรเตอร์ บี-29 ซูเปอร์ฟอร์เทรส บี-36 บี-47 บี-52 สตราโตฟอร์เทรส เจเนรัล ไดนามิกส์ เอฟ-111 เปตล์ยากอฟ พี-8 ตูโปเลฟ ตู-16 ตูโปเลฟ ตู-160 ตูโปเลฟ ตู-95 ซีอาน เอช-6 ฟาร์แมน เอฟ220 พิอาจิโอ พี.108 และนากาจิมะ จี8เอ็น
ไฮง์เคิล เฮ 177
เอฟโร แลนด์แคสเตอร์
บี-29 ซูเปอร์ฟอร์เทรส
ฟาร์แมน เอฟ220
พิอาจิโอ พี.108
นากาจิมะ จี8เอ็น
เครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธวิธีเป็นเครื่องบินที่มีขนาดเล็กกว่าซึ่งทำหน้าที่ในระยะที่ใกล้ โดยทั่วไปแล้วจะทำงานร่วมกับทหารราบบนพื้นดิน บทบาทนี้มีเครื่องบินหลายแบบที่ถูกสร้างออกมา ในปัจจุบันเครื่องบินทางทหารลำใดๆ ก็ตามที่ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์จะถูกจัดว่าเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธวิธี
เครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์ปิโดได้ถูกออกแบบมาเพื่อการปล่อยตอร์ปิโดจากเครื่องบินลงน้ำพุ่งโจมตีเรือรบ ตัวอย่างของเครื่องบินประเภทนี้ได้แก่ แฟร์รี่ย์ ซอร์ดฟิช บริสตอล โบฟอร์ต นากาจิมะ บี5เอ็น นากาจิมะ บี6เอ็น ดักลาส ทีบีดี ดิวาสเตเตอร์ กรัมแมน ทีบีเอฟ อเวนเจอร์ และไฮง์เคิล เฮ 115
แฟร์รี่ย์ ซอร์ดฟิช
นากาจิมะ บี5เอ็น
ดักลาส ทีบีดี ดิวาสเตเตอร์
ไฮง์เคิล เฮ 115
เครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินหรือ"เครื่องบินสนับสนุนทางอากาศระยะใกล้"ถูกออกแบบมาเพื่อบินตระเวนอยู่เหนือสมรภูมิรบและเข้าโจมตีเป้าหมายทางยุทธวิธี อย่าง รถถัง เบี่ยงความสนใจของทหารราบ เป็นต้น ตัวอย่างของเครื่องบินประเภทนี้ได้แก่ เคอร์ทิสส์ เอ-12 ชิครา ดักลาส เอ-1 สกายเรเดอร์ เอ-10 ธันเดอร์โบลท์ 2 เฮนเชล เอชเอส 129 บริสตอล โบไฟต์เตอร์ มิตซูบิชิ บี5เอ็ม อิลยูชิน อิล-2 ซุคฮอย ซู-25 เบรดา บีเอ88 และเบรเกต์ 693
ดักลาส เอ-1 สกายเรเดอร์
เฮนเชล เอชเอส 129
บริสตอล โบไฟต์เตอร์
มิตซูบิชิ บี5เอ็ม
อิลยูชิน อิล-2
เบรดา บีเอ88
เบรเกต์ 693
เครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิดได้ถูกออกแบบมาเพื่อบินดำดิ่งทิ้งระเบิดใส่เป้าหมาย อย่าง เรือรบ ตัวอย่างของเครื่องบินประเภทนี้ได้แก่ ยุงเคิร์ส ยู 87 ไอจิ ดี3เอ โยโกซูกะ ดี4วาย ดักลาส เอสบีดี ดอนท์เลสส์ เคอร์ทิสส์ เอสบี2ซี เฮลไดเวอร์ ลัวร์-นีเออร์ปอร์ต แอลแอ็น.401 เปตล์ยากอฟ พี-2
ยุงเคิร์ส ยู 87
ไอจิ ดี3เอ
ดักลาส เอสบีดี ดอนท์เลสส์
เปตล์ยากอฟ พี-2
เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด (หรือเครื่องบินขับไล่ทางยุทธวิธี เครื่องบินจู่โจม และเครื่องบินโจมตี) เป็นเครื่องบินทางทหารที่มีหลากหลายบทบาทซึ่งสามารถทำการโจมตีได้ทั้งแบบอากาศสู่อากาศและอากาศสู่พื้น เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดจำนวนมากถูกออกแบบมาให้เข้าต่อสู้ทางอากาศได้ในทันทีหลังจากที่โจมตีเป้าหมายบนพื้นดินแล้ว เครื่องบินต่อสู้หลายบทบาทในปัจจุบันถูกออกแบบให้ทำหน้าที่ได้อย่างหลากหลายมากขึ้นเนื่องจากงบประมาณที่จำกัดและพวกมันก็มักจะมีประโยชน์มาก ตัวอย่างเช่น เอฟ-4 แฟนทอม 2 เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล เอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอน เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท ซุคฮอย ซู-34 มิราจ 2000 พานาเวีย ทอร์นาโด เฉิงตู เจ-10 และเซียน เจเอช-7
เครื่องบินทิ้งระเบิดหลากบทบาท ตัวอย่างของเครื่องบินประเภทนี้ได้แก่ แฟร์รี่ย์ บาราคูด้า นอร์ทอเมริกัน เอ-36 อาพาชี ไอจิ บี7เอ
แฟร์รี่ย์ บาราคูด้า
นอร์ทอเมริกัน เอ-36 อาพาชี
ไอจิ บี7เอ
ประวัติ

เครื่องบินทิ้งระเบิดเกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกับเครื่องบินขับไล่ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในตอนแรกนั้นมันถูกใช้เพื่อทิ้งระเบิด มันถูกใช้โดยอิตาลีเมื่อพวกเขาทำการรบที่ลิเบียในปีพ.ศ. 2454 เมื่อปีพ.ศ. 2455 นักบินของกองทัพอากาศบัลแกเรียชื่อคริสโต ทอปรัคชิฟได้แนะนำให้มีการใช้เครื่องบินทิ้งระเบิดในตำแหน่งของตุรกี ร้อยเอกเพโทรฟได้พัฒนาแนวคิดและได้สร้างต้นแบบออกมามากมายโดยใช้ระเบิดที่แตกต่างกันไปและเพิ่มความจุ เมื่อวันที่ 16 ตุลาคมพ.ศ. 2455 ผู้สังเกตการณ์ชื่อโพรแดน ทารัคชิฟได้ทิ้งระเบิดสองลูกใส่ทางรถไฟของตุรกีโดยใช้เครื่องอัลบาทรอส เอฟ.2 ที่บินโดยราดัล มิคอฟ
หลังจากการทดสอบหลายครั้งเพโทรฟก็ได้สร้างแบบสุดท้ายออกมา มันมีระบบอากาศพลศาสตร์ หางรูปทรง X และชนวนจุดระเบิด รุ่นดังกล่าวถูกใช้อย่างกว้างขวางโดยกองทัพอากาศบัลแกเรียในช่วงการโอบล้อมเออริน แบบสำเนาถูกขายให้กับเยอรมนีและระเบิดก็ถูกผลิตออมาเป็นจำนวนมากในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ระเบิดนั้นมีน้ำหนัก 6 กิโลกรัม เมื่อมันกระทบเป้าหมายจะสร้างรัศมีกว้าง 4-5 เมตรและหลุมที่ลึกลงไปประมาณ 1 เมตร
เยอรมันใช้เรือเหาะเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดเพราะพวกมันมีพิสัยและความจุที่มากพอจะไปถึงอังกฤษได้ ด้วยความก้าวหน้าในการออกแบบเครื่องบินและอุปกรณ์ พวกมันได้เข้าร่วมกับเครื่องบินปีกสองชั้นที่มีขนาดใหญ่กว่า ซึ่งสามารถทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ได้โดยเฉพาะในตอนกลางคืน การทิ้งระเบิดส่วนใหญ่ยังคงเป็นผลงานของเครื่องบินปีกสองชั้นเครื่องยนต์เดียวพร้อมลูกเรือหนึ่งหรือสองคน พวกเขาจะบินเพื่อทิ้งระเบิดในระยะสั้นเพื่อเข้าโจมตีแนวข้าศึกและส่วนที่ห่างจากตัวเมือง
เครื่องบินทิ้งระเบิดสี่เครื่องยนต์ลำแรกเป็นของรัสเซีย มันถูกสร้างขึ้นในปีพ.ศ. 2457 และถูกใช้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
เมื่อสงครามโลกจบลงสหราชอาณาจักรได้รวบรวมเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดหนักพร้อมความมุ่งมั่นที่จะเข้าโจมตีอุตสาหกรรมของเยอรมนี แต่สงครามก็จบลงเสียก่อน
ประวัติ > สงครามโลกครั้งที่สอง

ในอดีตเครื่องบินทิ้งระเบิดเป็นเครื่องบินที่ไม่เหมือนกับเครื่องบินแบบอื่นๆ และมักมันรูปร่างที่ใหญ่โตกว่าเครื่องบินอื่นๆ สิ่งนี้ก็เพราะมันต้องมีเครื่องยนต์จำนวนมากเพื่อบรรทุกระเบิด มันส่งผลให้เกิดเครื่องบินที่ใหญ่ขึ้นมาก เป็นเครื่องบินที่เหมาะกับบทบาท
ด้วยข้อจำกัดของกำลังเครื่องยนต์และความแม่นยำ เครื่องบินทิ้งระเบิดจึงถูกออกแบบมาเพื่อจุดประสงค์ใดจุดประสงค์หนึ่ง สิ่งนี้เริ่มขึ้นในสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งแบ่งออกเป็นดังนี้
เครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิด
เครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดเบา, เครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดกลาง และเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดหนัก
เครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์ปิโด
เครื่องบินโจมตีภาคพื้นดิน
เครื่องบินทิ้งระเบิดมีอาวุธสำหรับป้องกันตนเองจากเครื่องบินของข้าศึกเท่านั้น มันไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อทำการต่อสู้กับเครื่องบินลำอื่น เหตุผลหลักนั้นก็เพราะว่ามันเชื่องช้าและมีขนาดใหญ่ ถึงแม้ว่าบางแบบจะมีขนาดเล็กเพื่อใช้เป็นเครื่องบินขับไล่แบบพิเศษ เครื่องบินโจมตีมีขนาดเล็กกว่า เร็วกว่า และรวดเร็วกว่า แต่เมื่อติดอาวุธสำหรับโจมตีภาคพื้นดินมันก็ด้อยกว่าเครื่องบินขับไล่ เครื่องบินโจมตีอาจขนอาวุธอากาศสู่อากาศ แต่โดยปกติจะเป็นอาวุธนำวิถีด้วยอินฟราเรดเพื่อป้องกันตัวเอง
รูปแบบของไฮง์เคิล เฮ 111
รูปแบบของดอร์เนียร์ โด 217
รูปแบบของมิตซูบิชิ คิ-21ของกองทัพอากาศจักรวรรดิญี่ปุ่น
รูปแบบของนากาจิมะ คิ-49ของกองทัพอากาศจักรวรรดิญี่ปุ่น
รูปแบบของมิตซูบิชิ จี3เอ็มของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
รูปแบบของมิตซูบิชิ จี4เอ็มของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
รูปแบบของโบอิง บี-17 ฟลายอิงฟอร์เทรส
รูปแบบของคอนโซลิเดเต็ด บี-24 ลิเบอร์เรเตอร์
รูปแบบของนอร์ทอเมริกัน บี-25 มิทเชล
รูปแบบของมาร์ติน บี-26 มารอเดอร์
รูปแบบของชอต สเตอร์ลิง
รูปแบบของซาวอย-มาร์เค็ตติ เอสเอ็ม.79
รูปแบบของเฟียต บีอาร์.20
ประวัติ > สงครามเย็น

เมื่อเริ่มสงครามเย็นเครื่องบินทิ้งระเบิดนั้นมีหน้าที่เพียงแค่บรรทุกระเบิดนิวเคลียร์ไปทิ้งใส่ศัตรและมีบทบาทในทฤษฏียับยั้ง (อังกฤษ: deterrence theory) ด้วยการปรากฏตัวของขีปนาวุธนำวิถี เครื่องบินทิ้งระเบิดได้เปลี่ยนไปเพื่อหลบหลีกการเข้าสกัดกั้น การบินด้วยความเร็วสูงและความสูงกลายมาเป็นสิ่งสำคัญเพื่อหลบจากการตรวจจับและโจมตี บางแบบอย่างอิงลิช อิเลคทริก แคนเบอร์ราสามารถบินได้เร็วหรือสูงกว่าเครื่องบินขับไล่ในสมัยเดียวกัน ขีปนาวุธพื้นสู่อากาศเป็นภัยคุกคามต่อเครื่องบินที่บินสูง และเครื่องบินทิ้งระเบิดก็ต้องบินเร็วในระดับต่ำแทนเพื่ออยู่ใต้การป้องกันทางอากาศ เพราะว่าระเบิดเป็นแบบที่ไม่เหมือนเก่าพวกมันจึงไม่ต้องบินเหนือเป้าหมายเพื่อทิ้งระเบิด แต่จะทำการยิงและหันกลับเพื่อหนีแรงระเบิดแทน เครื่องบินที่ใช้นิวเคลียร์จะทำจากเหล็กล้วนๆ หรือสีขาวเพื่อหลีลเลี่ยงผลกระทบ
การพัฒนาเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์เริ่มหยุดลงในช่วงท้ายของสงครามเย็นเพราะว่าราคาและขีปนาวุธข้ามทวีปซึ่งดีกว่า โครงการเอ็กซ์บี-70 วัลคีรีของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ถูกยกเลิกเพราะเหตุผลดังกล่าวในต้นปีพ.ศ. 2503 และต่อมาก็มีบี-1 แลนเซอร์และบี-2 สปิริทเข้าประจำการไม่นานกลังจากปัญหาทางการเมืองและการพัฒนาที่ยืดเยื้อ ราคาที่สูงหมายถึงมีจำนวนน้อยที่ถูกสร้างออกมาและบี-52 ยังคงถูกใช้ต่อไปในศตวรรษที่ 21 เช่นเดียวในในทางโซเวียตใช้ทิวโปเลฟ ทู-22เอ็มในปีพ.ศ. 2513 แต่โครงการมัค 3 ของพวกเขาก็ล้มเหลว มัค 2 ทิวโปเลฟ ทู-160 ถูกสร้างออกมาในจำนวนที่น้อยมาก ทำให้ทิวโปเลฟ ทู-16 และทิวโปเลฟ ทู-95 รุ่นก่อนหน้ายังคงถูกสร้างต่อจนถึงศตวรรษที่ 21 ในขณะเดียวกันกองกำลังเครื่องบินทิ้งระเบิดของสหราชอาณาจักรก็มาถึงจุดจบด้วยการถูกเลิกใช้ มีเพียงประเทศเดียวที่ใช้เครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ในปัจจุบัน นั่นก็คือสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งมีเครื่องทู-16 จำนวนมาก
ประวัติ > ยุคปัจจุบัน

ในกองทัพอากาศปัจจุบันความแตกต่างระหว่างเครื่องบินทิ้งระเบิด เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด และเครื่องบินทิ้งระเบิดเริ่มไม่ชัดเจน เครื่องบินโจมตีมากมายดูเหมือนเครื่องบินขับไล่มักทำการทิ้งระเบิดด้วยความสามารถเพียงเล็กน้อยในการต่อสู้ทางอากาศ อันที่จริงแล้วคุณภาพการออกแบบที่สร้างประสิทธิภาพให้กับเครื่องบินนั้นสร้างความแตกต่างจากเครื่องบินครองความเป็นจ้าวอากาศ  ในทางตรงกันข้ามเครื่องบินขับไล่จำนวนมากอย่างเอฟ-16 มักถูกใช้ขนระเบิดถึงแม้ว่าจะถูกออกแบบมาเพื่อทำการต่อสู้ทางอากาศก็ตาม อาจเป็นไปได้ที่ในปัจจุบันความแตกต่างที่มากที่สุดคือด้านพิสัย เครื่องบินทิ้งระเบิดมักมีระยะทำการไกลในขณะที่เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดและเครื่องบินโจมตีมีขอบเขตในการบินที่จำกัดในสมรภูมิ แต่ข้อแตกต่างนั้นก็ไม่แน่ชัดเพราะว่าเครื่องบินมากมายสามารถทำการเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศได้เพื่อเพิ่มระยะในการทำการ
แผนของสหรัฐฯ และรัสเซียสำหรับกองกำลังเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ยังคงเป็นเพียงโครงการในแผ่นกระดาษ และการเมืองกับทุนก็ทำให้พวกมันดูเหมือนจะเกิดขึ้นในอนาคต ในสหรัฐฯ มีแผนในปัจจุบันที่จะให้กองเครื่องบินทิ้งระเบิดยังคงอยู่ในประจำการจนถึงปีพ.ศ. 2563 พร้อมกับเครื่องบินทิ้งระเบิดรุ่นใหม่ที่จะเข้ามาแทนที่ในปีพ.ศ. 2561
ดูเพิ่ม

เครื่องบินขับไล่
ซิคอร์สกี อิลยา มูโรเมต
เครื่องบินทิ้งระเบิดบี-17 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
บี-52 สตราโตฟอร์เทรส ระหว่างเวียดนามเหนือ
บี-1 แลนเซอร์ ระหว่างมหาสมุทรแปซิฟิก