stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เพลงที่นานมาแล้วไม่ได้ฟัง
การประพันธ์และอำนวยการผลิต

อภิวัชร์เริ่มต้นโครงการทำอีพีอัลบั้มที่สองภายหลังการทำอัลบั้มแรก มิลเลียนเวส์ทูไรท์พาร์ต 1 ซึ่งเขาเองรู้สึกกดดันกับการทำงาน แต่ภายหลังได้แนวคิดของอัลบั้มว่าจะทำทุกอย่างที่อยากทำ โดยออกมาเป็นเพลงในอัลบั้มชุดนี้ ซึ่งเขาได้อธิบายถึงชื่ออัลบั้มไว้ว่า "...เพลงที่นานมาแล้วไม่ได้ฟัง ว่าเวลาที่เราไปฟังเพลงที่นานมาแล้วที่ตัวเองไม่ได้ฟัง ก็เหมือนมีอะไรมาปิ๊งให้เราคิดว่าตอนเด็กๆ เราชอบเพลงแบบนี้ ตอนเด็กๆ เราเคยฝันว่าเราอยากจะทำเพลง อยากจะแต่งเพลงในแบบที่ไม่มีเรื่องอื่นมาบดบัง เหมือนเป็นชื่อที่เตือนตัวเองว่า อยากให้ 20 ปีต่อไปผมกลับมาฟัง เป็นเพลงที่นานมาแล้วไม่ได้ฟัง ผมได้ยินอีก 20 ปีข้างหน้าแล้วผมภูมิใจกับมัน..."
ด้านดนตรีมีการปรับปรุงดนตรีโดยใช้นักดนตรีจริงมาบรรเลงอาทิ วงออเคสตรา ซึ่งแตกต่างจากอัลบั้มก่อนที่ใช้ดนตรีสังเคราะห์ ส่วนของแนวเพลงจะเป็นแนวโฟล์กร็อก และเน้นในด้านดนตรีมากขึ้น ความหมายเพลงส่วนใหญ่ในอัลบั้มเป็นการบรรยายถึงความทะเยอทะยานของคนในสังคมเมืองสู่แบบตะวันตก เพลง "บ้านเล็ก" ซึ่งอภิวัชร์ได้อธิบายว่าเป็นเพลงที่เกี่ยวกับความอยากมีอยากได้ของคน แต่สุดท้ายต้องตือนตัวเองว่ามีความจำเป็นกับเราหรือไม่ ซึ่งได้แรงบันดาลใจจากข้อความตอนหนึ่งในหนังสือ ลอนดอนไดอารี่ ของนิ้วกลม ในเพลง "ครั้งสุดท้าย" เขาได้แต่งให้กับพ่อที่ออกจากบ้านโดยไม่ได้บอกให้เขาทราบ ส่วนเพลง "แอนิเมชั่น" เป็นการสื่อว่าไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ยั่งยืนเป็นนิรันดร์
ในอัลบั้มนี้เขาโปรดิวซ์ด้วยตนเอง และมีศิลปินและนักดนตรีอื่นๆ ร่วมงานในอัลบั้มนี้ ได้แก่ เควิน บิดเดิล มือกลองจากวงเดอะบีกินส์, ฟักกลิ้ง ฮีโร่ ในเพลง "Karma" และ "สองยกกำลังยี่สิบ" และ ชินพัฒน์ หงส์อัมพร มือกีตาร์วงเครสเชนโด้ ในเพลง "ครั้งสุดท้าย" เพลง "สองยกกำลังยี่สิบ" ซึ่งเป็นผลงานการประพันธ์ระหว่าง บอย โกสิยพงษ์ และ David Vasquez และท่อนแรปโดยฟักกลิ้ง ฮีโร่ ซึ่งมีภพธร สุนทรญาณกิจ (ตู่) มาร่วมขับร้องในเพลงนี้ เป็นเพลงแนวร็อก อาร์แอนด์บี และแรป ความหมายคือการส่งต่อความสนุกสนานคือยกกำลังไปเรื่อยๆจนกลายเป็นเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
รายชื่อเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "แอนิเมชั่น アニメーション" | อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข | 4:29 |
| 2. | "บ้านเล็ก The Apartment" | อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข | 4:02 |
| 3. | "ครั้งสุดท้าย God only knows" | อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข | 4:56 |
| 4. | "ผีเสื้อ Butterfly" | อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข | 3:42 |
| 5. | "เพลงที่นานมาแล้วไม่ได้ฟัง It's been so long" | อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข | 4:30 |
| 6. | "Karma" (ร่วมกับ ฟักกลิ้ง ฮีโร่) | อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข และ ณัฐวุฒิ ศรีหมอก | 3:35 |
| 7. | "ภาษาไทย Pa Sa Thai" | อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข และ บอย โกสิยพงษ์ | 4:40 |
| 8. | "สองยกกำลังยี่สิบ" (ร่วมกับภพธร สุนทรญาณกิจ (ตู่) และ ฟักกลิ้ง ฮีโร่) | บอย โกสิยพงษ์ และ David Vasquez | 3:24 |
วัดเจียงอีศรีมงคลวราราม

| วัดเจียงอีศรีมงคลวราราม |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: เลขที่ 1549 ถนนศรีสุมังค์ ตำบลเมืองใต้ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ
นิกาย: เถรวาท มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: พระพุทธสิริเกศมงคล พระแก้วศรีวิเศษ
เจ้าอาวาส: พระวชิโรปการ (หงส์ ปคุโณ ป.ธ.4) รักษาการ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดเจียงอีศรีมงคลวราราม พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่เลขที่ 1549 ถนนศรีสุมังค์ ตำบลเมืองใต้ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย สร้างเมื่อ   พ.ศ. 2330 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2499 ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวง    เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม  พ.ศ. 2513 เป็นพระอารามหลวงแห่งแรกของจังหวัดศรีสะเกษ
ประวัติ

วัดเจียงอีศรีมงคลวราราม ตั้งอยู่ที่บ้านเจียงอี ซึ่งเป็นชุมชนของชนชาติไทย เผ่าส่วย คำว่า "เจียงอี" เป็นภาษาส่วย "เจียง" แปลว่า "ข้าง" "อี" แปลว่า "ป่วย" รวมความว่า "เจียงอี" แปลว่า ข้างป่วย ในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานีของไทย เมื่อพระเจ้าอยู่หัวเอกทัศน์เสวยราชสมบัติอยู่นั้น ได้เกิดอาเพศขึ้น พระยาช้างเผือกแตกโรงหนี แล้วมุ่งหน้ามาทางทิศตะวันออก เลยเข้าเขตเมืองศรีสะเกษ พระเจ้าแผ่นดินทรงจัดให้ทหารนายกองจับข้างติดตามมาทันที่ลำธารแห่งหนึ่ง อยู่ในเขตอำเภอห้วยทับทัน ในปัจจุบัน ได้เห็นพระยาช้างแต่จับไม่ได้ ช้างวิ่งหนีไปทางทิศใต้ ถึงเชิงเขาพนมดงรัก หัวหน้าผู้ปกครองบ้านเมืองแถบนั้นก็พากันช่วยตามจับพระยาช้าง แล้วไปจับได้ที่เชิงเขาพนมดงรัก ในเขตอำเภอกันทรลักษ์ในปัจจุบัน จึงนำกลับมา และได้นำส่งพระยาช้างเผือก เมื่อนำพระยาช้างเผือกมาถึงหมู่บ้านใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ในตัวเมืองศรีสะเกษ พระยาช้างได้ล้มป่วยลง เมื่อรักษาพยาบาลหายแล้วจึงได้เดินทางต่อไป ชาวบ้านเป็นไทยส่วย จึงเรียกหมู่บ้านนั้นว่า "บ้านเจียงอี" คือบ้านช้างป่วย สืบมา วัดก็เรียกว่า "วัดเจียงอี" เช่นกันตามชื่อหมู่บ้าน
ที่ตั้งและขนาด

วัดเจียงอีศรีมงคลวราราม ตั้งอยู่เลขที่ 1549 ถนนศรีสุมังค์ ตำบลเมืองใต้ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ มีเนื้อที่ทั้งหมด 77 ไร่ 2 งาน 75.7/10 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 651
มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง
แปลงที่ 1 เนื้อที่ 5 ไร่ 3 งาน 52.9/10 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 650
แปลงที่ 2 เนื้อที่ 1 งาน 2.7/10 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 654
ลักษณะพื้นที่ตั้งของวัด เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีส่วนโค้งบางแห่งทางทิศใต้ ตั้งอยู่กลางเมืองศรีสะเกษ
อาณาเขตติดต่อ

ทิศเหนือ ติดต่อถนนชัยสวัสดิ์
ทิศใต้ ติดต่อที่ดินของชาวบ้าน
ทิศตะวันออก ติดต่อถนนศรีสุมังค์
ทิศตะวันตก ติดต่อที่ดินของชาวบ้าน และโรงเรียนเทศบาล 1 (วัดเจียงอี)
สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในวัด > พระอุโบสถ

สร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2496 แล้วเสร็จ พ.ศ. 2499 เป็นอาคารคอนรีตเสริมเหล็ก กว้าง ๙ เมตร ยาว ๒๕ เมตร ต่อมาในปี 2553 ได้บูรณะใหม่ในพื้นที่เดิม เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 11.50 เมตร ยาว 28.50 เมตร ประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย เป็นพระประธานในอุโบสถ หล่อด้วยทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 44 นิ้ว สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2496 โดยคุณละม้าย ลิ้มอักษร เป็นเจ้าภาพสร้างถวาย
สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในวัด > พระวิหาร

สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 แล้วเสร็จ พ.ศ. 2512 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น กว้าง 18 เมตร ยาว 40 เมตร ประดิษฐานพระพุทธชินราช (จำลอง) เป็นพระประธานในพระวิหารชั้นบน ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว หล่อด้วยทองเหลือง สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2514 โดยมีคุณอรพิน เกษชุมพล เป็นเจ้าภาพสร้างถวาย
สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในวัด > วิหารพระพุทธไสยาสน์

สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น กว้าง 12 เมตร ยาว 40 เมตร หลังคาโค้งแบบประทุน ชั้นบนเป็นห้องโถง ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ เป็นพระพุทธรูปปางปรินิพพาน ขนาดยาว 27 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ในเศียรบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2518 นามว่า พระพุทธสิริเกศมงคล ชั้นล่างเป็นห้องโถง และมีห้องพักสำหรับผู้มาปฏิบัติธรรม จำนวน 4 ห้อง
สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในวัด > พระวิหารพระแก้วศรีวิเศษ

สร้างเมื่อ พ.ศ. 2556 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 5 เมตร ยาว 10 เมตร หลังคาทรงไทย มุงกระเบื้อง ประดิษฐานพระแก้วศรีวิเศษ เป็นพระประธานยู่ในวิหาร ขนาดหน้าตักกว้าง 79 นิ้ว สร้างด้วยหินหยกสีเขียวจากประเทศอินเดีย ปางมารวิชัย โดยมีคุณศรีสุข รุ่งวิสัย เป็นเจ้าภาพสร้างถวาย
สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในวัด > กุฎีสงฆ์

จำนวน 24 หลัง สร้างด้วยไม้ 13 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก จำนวน 9 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ จำนวน 2 หลัง
สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในวัด > กุฎีเจ้าอาวาส

สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น จำนวน 1 หลัง ขนาดกว้าง 12 เมตร ยาว 18 เมตร
สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในวัด > ศาลาเอนกประสงค์

สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 เป็นอาคารชั้นเดียว คอนกรีตเสริมเหล็ก พื้นหินขัด มีผนังหนึ่งด้าน ขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร
สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในวัด > ศาลาบำเพ็ญกุศล

จำนวน 3 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในวัด > ฌาปนสถาน

สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ขนาดกว้าง 5 เมตร ยาว 10 เมตร ยกพื้นสูง 2.50 เมตร หลังคาเป็นมณฑป ติดลายปูนปั้น
สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในวัด > ศาลาหอฉัน

สร้างเมื่อ พ.ศ. 2553 จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารชั้นเดียวโล่ง ขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร พื้นคอนกรีตเสริมเหล็ก เสาคอนกรีต หลังคาทรงไทยประยุกต์
สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในวัด > หอระฆัง

สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ขนาดกว้าง 2.5 เมตร สูง 8 เมตร
สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในวัด > หอกลอง

สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นอาคารคอนรีตสริมเหล็ก ขนาดกว้าง 2.5 เมตร สูง 8 เมตร
สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในวัด > หอพระไตรปิฎก

สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคาจตุรมุข ขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 9 เมตร
สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในวัด > โรงเรียนพระปริยัติธรรม

สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น 9 ห้องเรียน จำนวน 1 หลัง ขนาดกว้าง 10 เมตร ยาว 40 เมตร
ลำดับเจ้าอาวาส

ลำดับเจ้าอาวาสจากอดีต - ปัจจุบัน เนื่องจากวัดนี้เป็นวัดโบราณเก่าแก่ เริ่มแรกจึงไม่มีผู้บันทึกหรือจำได้ว่าผู้ใดเป็นเจ้าอาวาส เท่าที่มีหลักฐานปรากฏไว้ ดังนี้
| ลำดับที่ | รายนาม | ปีที่ดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระครูสมบูรณ์มัธยมคณะกิจ (หลักคำอุด) | ไม่พบข้อมูล |
| 2 | พระปลัดเสน | ไม่พบข้อมูล |
| 3 | พระสมุห์แก้ว | ไม่พบข้อมูล |
| 4 | พระอธิการบุญมา | ไม่พบข้อมูล |
| 5 | พระอธิการสาร | ไม่พบข้อมูล |
| 6 | พระสุมังคลาจารย์ (แดง สีลวนฺโต) รักษาการ | พ.ศ. 2570 - 2472 |
| 7 | พระอธิการสิงห์ | ไม่พบข้อมูล |
| 8 | พระอธิการพิมพ์ | ไม่พบข้อมูล |
| 9 | พระอธิการเผือ | ไม่พบข้อมูล |
| 10 | พระอธิการผอง | ไม่พบข้อมูล |
| 11 | พระปลัดสุตตา | ไม่พบข้อมูล |
| 12 | พระครูเกษตรศิลาจารย์ (ทอง จนฺทสาโร) | ไม่พบข้อมูล |
| 13 | พระเกษตรศีลาจารย์ (หนู อุตฺสาโห) | พ.ศ. 2488 - 2530 |
| 14 | พระเทพวรมุนี (วิบูลย์ กลฺยาโณ ป.ธ.3) | พ.ศ. 2532 - 2551 |
| 15 | พระราชกิตติรังษี (บุญทัน สนฺตจิตโต) | พ.ศ. 2552 - 2565 |
| 16 | พระวชิโรปการ (หงส์ ปคุโณ ป.ธ.4) รักษาการ | พ.ศ. 2565 - ปัจจุบัน |
อนุเสาวรีย์พระยาช้างล้มป่วย ซึ่งเป็นที่มาของชื่อหมู่บ้าน "เจียงอี"
พระประธานในพระอุโบสถ วัดเจียงอีศรีมงคลวราราม
พระวิหาร วัดเจียงอีศรีมงคลวราราม
พระพุทธสิริเกศมงคล พระประธานวิหารพระพุทธไสยาสน์
พระแก้วศรีวิเศษ
เขตนิชิ (โยโกฮามะ)

| เขตนิชิ 西区 |
| --- | --- |
เขตของนครโยโกฮามะ
ที่ตั้งของเขตนิชิในนครโยโกฮามะ
ประเทศ: ญี่ปุ่น
จังหวัด: คานางาวะ
เมือง: โยโกฮามะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7.03 ตร.กม. (2.71 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 103,452 คน
 • ความหนาแน่น: 14,716 คน/ตร.กม. (38,110 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.city.yokohama.jp/me/nishi/
เขตนิชิ (ญี่ปุ่น: 西区) เป็นหนึ่งใน 18 เขตการปกครองของนครโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ เป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟโยโกฮามะ และเป็นเขตเศรษฐกิจของนครโยโกฮามะ
แหล่งข้อมูลอื่น

Nishi Ward Office
Nishi Ward Office (ญี่ปุ่น)
City of Yokohama statistics เก็บถาวร 2009-08-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เซรัง โคบายาชิ

| เซรัง โคบายาชิ |
| --- | --- |
小林 星蘭

เกิด:  (2003-09-14) 14 กันยายน ค.ศ. 2003 (20 ปี)
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 2009 - ปัจจุบัน
ตัวแทน: Theatre Academy
เว็บไซต์: www.theatre.co.jp/talent/174.html
เซรัง โคบายาชิ (ญี่ปุ่น: 小林 星蘭; โรมาจิ: Kobayashi Seiran; เกิดวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2004) เป็นนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น
ผลงาน > ภาพยนตร์

ญี่ปุ่น: 君が踊る、夏; โรมาจิ: Kimi ga Odoru, Natsu; You can Dance, Natsu (2010)
Spotlight (2012)
The Peanuts Movie (2015), Sally Brown ในภาคภาษาญี่ปุ่น
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

ญี่ปุ่น: サマヨイザクラ; โรมาจิ: Samayoi Zakura (Fuji TV, 2009)
ญี่ปุ่น: チャレンジド; โรมาจิ: Challenged (NHK, 2009)
ญี่ปุ่น: 卒うた; โรมาจิ: Sotsu Uta (Fuji TV, 2010)
ญี่ปุ่น: 八日目の蝉; โรมาจิ: Yōkame no Semi (NHK, 2010)
ญี่ปุ่น: 離婚シンドローム; โรมาจิ: Rikon Syndrome (NTV, 2010)
ญี่ปุ่น: 夏の恋は虹色に輝く; โรมาจิ: Natsu no Koi wa Nijiiro ni Kagayaku (Fuji TV, 2010)
ญี่ปุ่น: 明日もまた生きていこう; โรมาจิ: Asu mo Mata Ikite Ikō (TBS, 2010)
ญี่ปุ่น: CONTROL〜犯罪心理捜査〜; โรมาจิ: Control: Hanzai Shinri Sōsa (Fuji TV, 2011)
ญี่ปุ่น: 渡る世間は鬼ばかり; โรมาจิ: Wataru Seken wa Oni Bakari (TBS, 2011)
ญี่ปุ่น: 名前をなくした女神; โรมาจิ: Namae o Nakushita Megami (Fuji TV, 2011)
ญี่ปุ่น: みをつくし料理帖; โรมาจิ: Mi o Tsukushi Ryōrichō (TV Asahi, 2012)
ญี่ปุ่น: 一休さん; โรมาจิ: Ikkyu-san (Fuji TV, 2012), as Sayo
ญี่ปุ่น: ぱじ; โรมาจิ: Paji (TV Tokyo, 2013), as Momo
ญี่ปุ่น: 一休さん2; โรมาจิ: Ikkyu-san 2 (Fuji TV, 2013)
ญี่ปุ่น: 激流～私を憶えていますか？～; โรมาจิ: Gekiryu: Watashi wo Oboete Imasuka? (NHK, 2013)
ญี่ปุ่น: スペース☆ダンディ; โรมาจิ: Supēsu Dandi; Space Dandy (Tokyo_MX, 2014) - Erssime (voice)
ญี่ปุ่น: ペテロの葬列; โรมาจิ: Peter no Soretsu (TBS, 2014) - Momoko Sugimura
ญี่ปุ่น: 手裏剣戦隊ニンニンジャー; โรมาจิ: Shuriken Sentai Ninninger (TV Asahi, 2015) - Elena
แหล่งข้อมูลอื่น

Official agency profile เก็บถาวร 2017-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Japanese)
เซรัง โคบายาชิ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เขตนาดะ

| เขตนาดะ 灘区 |
| --- | --- |
เขตของนครโคเบะ
ที่ตั้งของเขตนาดะในนครโคเบะ
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คิงกิ (อนุภูมิภาคคันไซ)
จังหวัด: เฮียวโงะ
เมือง: โคเบะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 32.66 ตร.กม. (12.61 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 136,842 คน
 • ความหนาแน่น: 4,190 คน/ตร.กม. (10,900 คน/ตร.ไมล์)
เขตนาดะ (ญี่ปุ่น: 灘区) เป็นหนึ่งในเก้าเขตการปกครองของนครโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยโคเบะ (Kobe University), พิพิธภัณฑ์ศิลปะจังหวัดเฮียวโงะ (Hyōgo Prefectural Museum of Art) และถือเป็นแหล่งผลิตเกลือที่สำคัญของประเทศ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตนาดะ (โคเบะ)
เว็บไซต์ทางการ
เจ้ามูลเมือง

เจ้ามูลเมือง เป็นชื่อตามความเชื่อหนึ่งของกลุ่มบุคคลที่เชื่อว่าเป็นอดีตชาติของศ. (พิเศษ)ดร.ทักษิณ ชินวัตร
ประวัติ

ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ที่วัดอุโมงค์ ต.สุเทพ อ.เมือง จ.เชียงใหม่ กลุ่มคนรักเชียงใหม่ 51 ประมาณ 300 คน ประกอบพิธีกรรมทำบุญสืบดวงชะตาและสะเดาะเคราะห์แบบล้านนาให้แก่ ดร.ทักษิณ ชินวัตร  มีพระครูสุคันธศีล เจ้าอาวาสวัดอุโมงค์และพระสงฆ์อีกจำนวน 9 รูป ร่วมประกอบพิธี พิธีกรรมดังกล่าวคล้ายพิธีบังสุกุลของชาวไทยภาคกลางและภาคใต้ ในพิธีได้ใช้พระพุทธรูปปางห้ามญาติ และเขียนข้อความวางไว้บริเวณฐานพระพุทธรูประบุถึงการขออโหสิกรรม และการขอคืนอำนาจให้แก่บุคคลตามความเชื่อ
ความเชื่อ

กลุ่มคนรักเชียงใหม่ มีนายเพชรวรรต วัฒนพงศ์ศิริกุล เป็นแกนนำกลุ่ม และมีสตรีอายุประมาณ 50 ปี นุ่งขาวห่มขาวทำหน้าที่เป็นร่างทรงของพระเจ้ามูลเมืองที่ทางกลุ่มเชื่อว่าเป็นอดีตชาติของ ดร.ทักษิณ ชินวัตร 
ร่างทรงได้กล่าวว่าในชาติก่อนของพระเจ้ามูลเมือง ได้ก่อกรรมทำเข็ญไว้มากระหว่างการทำสู้รบกับฝ่ายพม่าเมื่อหลายร้อยปีก่อนได้ฆ่าคนเป็นจำนวนมากและขนเอาทรัพย์สินของชาวพม่ามาด้วย เป็นเหตุให้มีกรรมติดตัวมาจนถึงชาตินี้และเป็นกรรมหนักต้องทำการแก้ด้วยการสร้างบารมี ในพีธีได้นำธนบัตรชนิดใบละ 1,000 และ 500 บาท ส่งคืนแก่กษัตริย์ชาวพม่าโดยส่งไปทางด้านหลังของพระพุทธรูปปางห้ามญาติที่นำมาประกอบพีธี ตามความเชื่อของกลุ่ม
ในพิธียังได้นำชื่อบุคคลอื่น เช่น สนธิ บุญยรัตกลิน อดีตประธานคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ (คมช.) สนธิ ลิ้มทองกุล จำลอง ศรีเมือง แกนนำพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย และบุคคลที่กลุ่มเสื้อแดงเชื่อว่าเป็นศัตรูของ ทักษิณ ใส่ลงไปในบาตร แล้วนำไปประกอบพิธีทำให้สิ่งที่บุคคลเหล่านั้นทำกับ ทักษิณ ย้อนกลับคืนสู่ผู้กระทำ
ในพิธีดังกล่าวยังมีบุคคลสำคัญมาเป็นประธานในพิธี คือชัยสิทธิ์ ชินวัตร พร้อมกับครอบครัวอีกจำนวนหนึ่ง
ความเห็นจากบุคคลอื่น

ศักดิ์เสริญ รัตนชัย ผู้อำนวยการหอจดหมายเหตุ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง กล่าวเกี่ยวกับเจ้ามูลเมืองว่า ไม่พบข้อมูลใด ๆ ที่เกี่ยวกับ เจ้ามูลเมืองหรือพระเจ้ามูลเมือง มีเพียงชื่อที่ เจ้าหมอกมุงเมือง ที่ย้ายถิ่นมาจากประเทศพม่าและมาตั้งรกรากที่จังหวัดเชียงใหม่ ศักดิ์เสริญ ยังได้กล่าวว่ากษัตริย์แห่งล้านนาทุกพระองค์มีการบันทึกไว้ทั้งหมด แต่ไม่มีชื่อพระเจ้ามูลเมืองอย่างแน่นอน
แหล่งข้อมูลอื่น

เจ้ามูลแม้ว
นักประวัติศาสตร์ ยืนยัน ไม่มีพระเจ้ามูลเมืองล้านนา
เจ้ามูลเมือง ฆ่าคนปล้นทรัพย์คนไทย (วิสุทธิ์ ภิญโญวาณิชกะ)
เจ้าแม้วมูลเมือง ศิลปิน โฟล์คเหน่อ เพลงล้อเลียนเจ้ามูลเมือง
เขตนิชิ (นาโงยะ)

| เขตนิชิ 西区 |
| --- | --- |
เขตของนครนาโงยะ

เขตนิชิ 
พิกัด: 35°09′01″N 136°56′03″E﻿ / ﻿35.15028°N 136.93417°E﻿ / 35.15028; 136.93417
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
จังหวัด: จังหวัดไอจิ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 18.18 ตร.กม. (7.02 ตร.ไมล์)
ประชากร (เมษายน 2018)
 • ทั้งหมด: 149,607 คน
 • ความหนาแน่น: 8,344 คน/ตร.กม. (21,610 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
เขตนิชิ  (ญี่ปุ่น: 西区; โรมาจิ: Nishi-ku) เป็นหนึ่งใน 16 เขตของนครนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น มีเนื้อที่ 17.93 ตารางกิโลเมตรและมีประชากร 149,607 คน (ใน 1 เมษายน 2018) มีความหนาแน่นของประชากร 8,344 ต่อตารางกิโลเมตร
ดูเพิ่ม

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
เขตนิชิ (ซาไก)

เขตนิชิในนครซาไก
เขตนิชิ (西区) เป็นเขตของนครซาไกในจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น มีเนื้อที่ 28.62 ตารางกิโลเมตรและมีประชากร 133,583 คน มีความหนาแน่นของประชากร 4,667 ต่อตารางกิโลเมตร ชื่อหมายถึง "เขตตะวันตก"
เขตของนครซาไกนี้จัดตั้งขึ้นเมื่อซาไกกลายเป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนด เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2006
ดูเพิ่ม

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Nishi-ku, Sakai
เขตนิชิ (โอซากะ)

| เขตนิชิ 西区 |
| --- | --- |
เขตของนครโอซากะ
ที่ตั้งของเขตนิชิ ใน นครโอซากะ
ประเทศ: ญี่ปุ่น
จังหวัด: โอซากะ
เมือง: โอซากะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5.21 ตร.กม. (2.01 ตร.ไมล์)
ประชากร (2015)
 • ทั้งหมด: 92,538 คน
 • ความหนาแน่น: 17,761 คน/ตร.กม. (46,000 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.city.osaka.lg.jp/nishi/
เขตนิชิ (ญี่ปุ่น: 西区; โรมาจิ: Nishi-ku; เขตตะวันตก) เป็นหนึ่งใน 24 เขตการปกครองของนครโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ในเขตนี้กว่า 80% เคยถูกทำลายจากการทิ้งระเบิดโดยสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามแปซิฟิก ในเขตนี้เป็นที่ตั้งของหอสมุดกลางนครโอซากะ และสถานกงสุลใหญ่สาธารณรัฐประชาชนจีน ตลอดจนสนามกีฬาเบสบอลโอซากะโดม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตนิชิ
เส้นขนานที่ 81

เส้นขนานที่ 81 อาจหมายถึง:
เส้นขนานที่ 81 องศาเหนือ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
เส้นขนานที่ 81 องศาใต้ คือ เส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่างๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
| --- | --- |
81° เส้นขนานที่ 81 องศาเหนือ: 81° เส้นขนานที่ 81 องศาใต้
เจ้าภาพฟุตบอลโลกหญิง

โลโก้ของฟีฟ่า
แผนที่เจ้าภาพฟุตบอลโลกหญิงระหว่าง ค.ศ. 1991-2023
มี 8 ประเทศที่ได้เป็นเจ้าภาพฟุตบอลโลกหญิง จากการแข่งขันทั้งหมด 9 ครั้ง นับตั้งแต่การแข่งขันฟุตบอลโลกในปี ค.ศ. 1991
รายชื่อเจ้าภาพ

| ค> ศ. | เจ้าภาพ | ทวีป |
| --- | --- | --- |
| 1991 |  จีน | เอเชีย |
| 1995 |  สวีเดน | ยุโรป |
| 1999 |  สหรัฐ | อเมริกาเหนือ |
| 2003 |  สหรัฐ | อเมริกาเหนือ |
| 2007 |  จีน | เอเชีย |
| 2011 |  เยอรมนี | ยุโรป |
| 2015 |  แคนาดา | อเมริกาเหนือ |
| 2019 |  ฝรั่งเศส | ยุโรป |
| 2023 |  ออสเตรเลีย  นิวซีแลนด์ | โอเชียเนีย |
| 2027 |  บราซิล | อเมริกาใต้ |
| 2031 | TBD |  |
การเสนอตัวทั้งหมดแบ่งตามประเทศ

ชนะการเสนอตัวบอลโลกอยู่ในสีเข้ม
| ประเทศ | เสนอ | ปี | เวลา เจ้าภาพ |
| --- | --- | --- | --- |
|  ออสเตรเลีย | 3 | 2003, 2011, 2023 | 1 |
|  จีน | 3 | 1991, 2003, 2007 | 2 |
|  แคนาดา | 2 | 2011, 2015 | 1 |
|  ฝรั่งเศส | 2 | 2011, 2019 | 1 |
|  สวีเดน | 2 | 1995, 2003 | 1 |
|  สหรัฐ | 2 | 1999, 2003 | 2 |
|  บราซิล | 2 | 2023, 2027 | 1 |
|  บัลแกเรีย | 1 | 1995 | 0 |
|  โคลอมเบีย | 1 | 2023 | 0 |
|  เยอรมนี | 1 | 2011 | 1 |
|  ญี่ปุ่น | 1 | 2023 | 0 |
|  นิวซีแลนด์ | 1 | 2023 | 1 |
|  เปรู | 1 | 2011 | 0 |
|  เกาหลีใต้ | 1 | 2019 | 0 |
|  สวิตเซอร์แลนด์ | 1 | 2011 | 0 |
|  ซิมบับเว | 1 | 2015 | 0 |
ดูเพิ่ม

เจ้าภาพฟุตบอลโลก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กเจ้าภาพฟุตบอลโลกหญิง |
| --- | --- | --- |
| เจ้าภาพ 2 สมัย |  จีน (1991, 2007) •  สหรัฐ (1999, 2003) |  |
| เจ้าภาพสมัยเดียว |  สวีเดน (1995) •  เยอรมนี (2011) •  แคนาดา (2015) •  ฝรั่งเศส (2019) •  ออสเตรเลีย (2023) •  นิวซีแลนด์ (2023) •  บราซิล (2027) |  |
| ด ค กฟุตบอลโลกหญิง |
| --- | --- |
สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า)
ทัวร์นาเมนต์: จีน 1991 • สวีเดน 1995 • สหรัฐ 1999 • สหรัฐ 2003 • จีน 2007 • เยอรมนี 2011 • แคนาดา 2015 • ฝรั่งเศส 2019 • ออสเตรเลีย–นิวซีแลนด์ 2023 • บราซิล 2027 • 2031
รอบคัดเลือก: 1991 • 1995 • 1999 • 2003 • 2007 • 2011 • 2015 • 2019 • 2023 • 2027
รอบชิงชนะเลิศ: 1991 • 1995 • 1999 • 2003 • 2007 • 2011 • 2015 • 2019 • 2023
ผู้เล่น: 1991 • 1995 • 1999 • 2003 • 2007 • 2011 • 2015 • 2019 • 2023
การคัดเลือกเจ้าภาพ: 2023 • 2027 • 2031
อื่น ๆ: เจ้าภาพ • ทีมที่ลงแข่งขัน • Player appearances • Goalscorers (hat-tricks • own goals) • Multiple winners • การบันทึก • รางวัล • Broadcasters • Mascots
เขตนิชิ (ฮิโรชิมะ)

| เขตนิชิ 西区 |
| --- | --- |
เขตของนครฮิโรชิมะ
ที่ตั้งของเขตนิชิ ใน นครฮิโรชิมะ
ประเทศ: ญี่ปุ่น
จังหวัด: ฮิโรชิมะ
เมือง: ฮิโรชิมะ
พื้นที่
 • พื้นดิน: 35.61 ตร.กม. (13.75 ตร.ไมล์)
ประชากร (2019)
 • ทั้งหมด: 190,912 คน
 • ความหนาแน่น: 5,361 คน/ตร.กม. (13,880 คน/ตร.ไมล์)
เขตนิชิ (ญี่ปุ่น: 西区; โรมาจิ: Nishi-ku) เป็นหนึ่งใน 8 เขตการปกครองของนครฮิโรชิมะ จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น มีพื้นที่ 35.61 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ทางตะวันตกของตัวเมืองฮิโรชิมะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตนิชิ
เสียงเพรียกจากคักคู

| เสียงเพรียกจากคักคู   |
| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: โรเบิร์ต กัลเบรธ
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: 'The Cuckoo's Calling'
ผู้แปล: ขจรจันทร์
ชุด: คอร์โมรัน สไตรก์
สำนักพิมพ์: สำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์
วันที่พิมพ์: เมษายน พ.ศ. 2556
ชนิดสื่อ: นวนิยายสืบสวนสอบสวน
หน้า: 464 (UK) 576 (ไทย)
เรื่องถัดไป: The Silkworm 
เสียงเพรียกจากคักคู หรือ The Cuckoo's Calling เป็นนวนิยายเล่มแรกของนวนิยายสืบสวนสอบสวนคอร์โมรัน สไตรก์ เขียนโดยโรเบิร์ต กัลเบรธ ซึ่งเป็นชื่อปลอมของ เจ. เค. โรว์ลิง  ผู้เขียนวรรณกรรมแฟนตาซีชื่อดังชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ โดยเล่าถึงคอร์โมรัน สไตรก์ นักสืบเอกชนและอดีตทหารผ่านศึกที่ได้รับการว่าจ้างให้สืบคดีฆ่าตัวตายของนางแบบชื่อดัง ในตอนแรกหนังสือถูกตีพิมพ์เพียงแค่ 1,500 เล่มเท่านั้น แต่ภายหลังมีการเปิดเผยว่าโรเบิร์ต กัลเบรธคือนามแฝงของโรว์ลิง ส่งผลให้ยอดขายหนังสือเพิ่มขึ้นกว่าร้อยละ 4000 และด้วยความสำเร็จนี้ทำได้ให้มีการเขียนภาคต่อในชื่อ The Silkworm ซึ่งได้วางจำหน่ายในปีถัดมา อีกทั้งยังได้รับการซื้อลิขสิทธ์ไปดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ทางสถานีบีบีซีวันอีกด้วย
เซปตา

การคมนาคมรัฐเพนซิลเวเนียตะวันออกเฉียงใต้ (SEPTA) เป็นระบบขนส่งสาธารณะขนาดใหญ่ในรัฐเพนซิลเวเนีย ซึ่งเป็นระบบขนส่งมวลชนในรูปแบบ รถโดยสารประจำทาง, รถไฟใต้ดิน และ รถไฟฟ้ายกระดับ, รถไฟฟ้าชานเมือง, รถไฟฟ้ารางเบา และ รถโดยสารประจำทาง ซึ่งมีผู้โดยสาร 3.9 คนต่อปี
เส้นทาง > รถไฟใต้ดิน

สายความเร็วสูงนอริสทาวน์ (ชื่อเดิมคือสาย 100 ใช้ชื่อนี้จนถึง ค.ศ. 2009): ผู้โดยสาร 8,530 คนต่อวัน (2010)
สายมาร์เก็ต–แฟรงฟอร์ด (สายสีน้ำเงิน): ผู้โดยสาร 180,100 คนต่อวัน (2010)
สายบรอดสตรีต และ Broad–Ridge Spur (สายสีส้ม): ผู้โดยสาร 136,670 คนต่อวัน (2010)
สาย 100 (สายความเร็วสูงนอริสทาวน์)
สายสีน้ำเงิน (สายมาร์เก็ต–แฟรงฟอร์ด)
สายสีส้ม (สายบรอดสตรีต)
เส้นทาง > รถโดยสารประจำทางรถไฟฟ้าและรถไฟฟ้ารางเบา

Subway–Surface Trolley Lines (สายสีเขียว): ผู้โดยสาร 79,804 คนต่อวัน (2010)
สาย 101, 102 (สายรถโดยสารไฟฟ้า): ผู้โดยสาร 6,546 คนต่อวัน (2010)
สาย 15, 23, 56: ผู้โดยสาร 21,500 คนต่อวัน (2010)
Subway–Surface Trolley Lines (สายสีเขียว)
สาย 101, 102 (สายรถโดยสารไฟฟ้า)
ดูเพิ่ม

รายชื่อระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูง
รายชื่อระบบรถไฟและรถไฟฟ้าชานเมือง
รายชื่อระบบรถรางและรถไฟฟ้ารางเบา
บรรณานุกรม

Cheape, Charles W. (1980). Moving the masses: urban public transit in New York, Boston, and Philadelphia, 1880–1912. Harvard University Press. ISBN 0-674-58827-4.
Pawson, John R. (1979). Delaware Valley Rails: The Railroads and Rail Transit Lines of the Philadelphia Area. John R. Pawson. ISBN 0-9602080-0-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
General fares
John F. Tucker Transit History Collection[ลิงก์เสีย] (1895-2002) at Hagley Museum and Library. The collection consists of official documents produced or used by Mr. Tucker during his career as a public transit official, and records of the pre-SEPTA Philadelphia Rapid Transit Company (1907-1939) and the Philadelphia Transportation Company (1940-1968) that he preserved from loss or destruction. The collection traces the evolution of the Philadelphia transit system, its extent, routes and services, and of North American rail rapid transit generally.
Wikinews
เลนส์ถ่ายไกล

เลนส์ถ่ายไกล (รูปแบบ 35 มม.) Canon EF300mmF4L IS USM
เลนส์ถ่ายไกล หรือ เลนส์เทเลโฟโต (telephoto lens) เป็นเลนส์ถ่ายภาพประเภทหนึ่ง แม้จะไม่มีมาตรฐานที่แน่ชัดในการนิยามชื่อเรียกนี้ แต่โดยทั่วไปใช้เรียกเลนส์ที่มีมุมรับภาพแคบกว่าและความยาวโฟกัสยาวกว่าเลนส์มาตรฐาน ใช้งานเหมือนกล้องโทรทรรศน์เพื่อถ่ายภาพวัตถุที่อยู่ไกล