stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เส้นลวดนาโน
แหล่งข้อมูลอื่น

Nanohedron.com | Nano Image Gallery เก็บถาวร 2007-10-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน several images of nanowires are included in the galleries.
Stanford's nanowire battery holds 10 times the charge of existing ones เก็บถาวร 2010-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Original article on the Quantum Hall Effect: K. v. Klitzing, G. Dorda, and M. Pepper; Phys. Rev. Lett. 45, 494-497 (1980). เก็บถาวร 2004-09-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Strongest theoretical nanowire produced at Australia's University of Melbourne.
Penn Engineers Design Electronic Computer Memory in Nanoscale Form That Retrieves Data 1,000 Times Faster. เก็บถาวร 2007-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
One atom thick, hundreds of nanometers long Pt-nanowires are one of the best examples of self-assembly. (University of Twente) เก็บถาวร 2008-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพถ่ายจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่งกราด ของการสังเคราะห์เส้นลวดนาโนจากอนุภาคของทอง
สตาร์ เทรค: บทเริ่มต้นแห่งการเดินทาง
นักแสดง

วิลเลียม แชตเนอร์ เป็น เจมส์ ที. เคิร์ก
เลเนิร์ด นีมอย เป็น สป็อค
ดิฟอริสต์ เคลลีย์ เป็น เลเนิร์ด แม็กคอย
เจมส์ ดูเอิน เป็น มอนท์โกเมอรี สก็อตต์
วอลเตอร์ เคนิก เป็น พาเวล เชคอฟ
นิเชลล์ นิโคลส์ เป็น อูฮูรา
จอร์จ ทาเคอิ เป็น ฮิคารุ ซูลู
เพอร์ซิส แคมแบตตา เป็น ลิเลีย
สตีเวน คอลลินส์ เป็น วิลลาร์ด เด็คเกอร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Star Trek: The Motion Picture ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สนิทชิดเชือด

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: จิลเลียน ฟลินน์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Sharp Objects
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
พิมพ์: 2006, Shaye Areheart Books
ชนิดสื่อ: Print, e-book, audiobook
หน้า: 254
ISBN: 0307341550
สนิทชิดเชือด  (อังกฤษ: Sharp Objects) เป็นนวนิยายแนวสืบสวนสอบสวน ประพันธ์โดย จิลเลียน ฟลินน์ (Gillian Flynn) ซึ่งเป็นผลงานนวนิยายเรื่องแรกของเธอ ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 2006 ส่วนในประเทศไทย ตีพิมพ์โดย น้ำพุสำนักพิมพ์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
http://www.welearnbook.com/index.php?lay=show&ac=cat_show_pro_detail&cid=3550&pid=676091
สตรองโฮลด์ (วิดีโอเกม พ.ศ. 2536)

| สตรองโฮลด์ |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: สตอร์มฟรอนต์สตูดิโอส์
ผู้จัดจำหน่าย: สทราทีจิกซิมูเลชันส์, อิงก์.
กำกับ: ดอน ดาโกลว์
โปรแกรมเมอร์: แคธริน มาทากา
ศิลปิน: เดวิด บันเน็ตต์
แต่งเพลง: สตีเวน ชีเรอร์
เครื่องเล่น: เอ็มเอส-ดอส, เอฟเอ็ม ทาวส์, พีซี-98
วางจำหน่าย: ค.ศ. 1993
แนว: เกมสร้างเมือง, วางแผนเวลาจริง
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว
สตรองโฮลด์ (อังกฤษ: Stronghold) เป็นเกมคอมพิวเตอร์สร้างเมืองวางแผนเวลาจริงของดันเจียนส์แอนด์ดรากอนส์ ที่เผยแพร่โดยสทราทีจิกซิมูเลชันส์, อิงก์. และพัฒนาโดยสตอร์มฟรอนต์สตูดิโอส์ใน ค.ศ. 1993
รูปแบบการเล่น

ผู้เล่นสร้างสมดุลของทรัพยากรเพื่อสร้างเมืองที่มีละแวกใกล้เคียงที่มีเอกลักษณ์ ซึ่งแต่ละแห่งมีสถาปัตยกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง โดยสามารถเรียกผู้อยู่อาศัยและช่างฝีมือในแต่ละละแวกมาปกป้องส่วนใดส่วนหนึ่งของเมืองที่ถูกโจมตี ผู้เล่นสามารถเลือกผู้นำในละแวกใกล้เคียงได้หลากหลาย รวมถึงผู้วิเศษ, นักบวช, โจร, นักรบ, เอลฟ์ (ผสมระหว่างนักรบและผู้วิเศษ), คนแคระ (นักรบร่างกำยำซึ่งเป็นนักขุดเหมืองที่ยอดเยี่ยมเช่นกัน) และฮาล์ฟลิง (ชาวนาผู้เยี่ยมยอดพร้อมความสามารถในการโจรกรรม) ตัวอย่างเช่น ผู้เล่นสามารถใช้เอลฟ์ที่กำเนิดมาเพื่อสร้างสิ่งก่อสร้างในโครงเรื่อง หรือผู้เล่นสามารถมุ่งความสนใจไปที่เอลฟ์ในการฝึกเพื่อสร้างเลเวลของตัวละคร, รวบรวมกองทัพ ตลอดจนเดินทัพโดยทางบกและกำจัดมอนสเตอร์ที่อยู่ใกล้เคียง หรือผู้เล่นสามารถมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาเมืองทั้งหมดและชนะเกมด้วยวิธีนั้นแทน ส่วนบรรดาแผนที่ได้รับการสร้างขึ้นจากไทล์สีไวร์เฟรมรูปสามเหลี่ยม สีของไทล์แต่ละส่วนจะกำหนดประเภทของภูมิประเทศ ได้แก่ น้ำ, ที่ราบ, ภูเขา และเนินเขา โดยเกมดังกล่าวมีตัวสร้างแผนที่แบบสุ่ม
การตอบรับ

จากข้อมูลของเว็บไซต์เกมสปาย ระบุว่า "เมืองต่าง ๆ จะกลายเป็นเรื่องยากต่อการจัดการอย่างรวดเร็ว แต่ผู้เล่นที่เป็นแฟนเกมต่างสาบานว่าเกมนี้เป็นหนึ่งในเกมจำลองการจัดการที่น่าติดตามที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเล่นมา"
แหล่งข้อมูลอื่น

Stronghold ที่ MobyGames
แสง

ปริซึมสามเหลี่ยมกระจายลำแสงขาว ลำที่ความยาวคลื่นมากกว่า (สีแดง) กับลำที่ความยาวคลื่นน้อยกว่า (สีม่วง) แยกจากกัน
แสง (อังกฤษ: light) เป็นการแผ่อนุภาคโฟตอนที่เรียงตัวเป็นรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าในบางส่วนของสเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้า ปกติเวลาพูดว่าแสงมักจะหมายถึงแสงในช่วงสเปกตรัมมองเห็นได้ ซึ่งตามนุษย์มองเห็นได้และทำให้เกิดสัมผัสการรับรู้ภาพ แสงที่มองเห็นได้ปกตินิยามว่ามีความยาวคลื่นอยู่ในช่วง 400–700 นาโนเมตร ระหว่างอินฟราเรด (ที่มีความยาวคลื่นมากกว่าและมีคลื่นกว้างกว่านี้) และอัลตราไวโอเล็ต (ที่มีความยาวคลื่นน้อยกว่าและมีคลื่นแคบกว่านี้)  ความยาวคลื่นนี้หมายถึงความถี่ช่วงประมาณ 430–750 เทระเฮิรตซ์
แสงที่โอนถ่ายความร้อนหรือแผ่รังสีความร้อนคือแสงที่เกิดจาก รังสีแม่เหล็กไฟฟ้าในทุกความยาวคลื่น ไม่ว่ามองเห็นได้หรือไม่ ในความหมายนี้ รังสีแกมมา รังสีเอ็กซ์ ไมโครเวฟและคลื่นวิทยุก็เป็นแสงด้วย เช่นเดียวกับแสงทุกชนิด คุณสมบัติปฐมภูมิของแสงที่มองเห็นได้ คือ ความเข้ม ทิศทางการแผ่ สเปกตรัมความถี่หรือความยาวคลื่น และโพลาไรเซชัน ส่วนความเร็วในสุญญากาศของแสง 299,792,458 เมตรต่อวินาที เป็นค่าคงตัวมูลฐานหนึ่งของธรรมชาติ
ดวงอาทิตย์เป็นแหล่งกำเนิดแสงหลักบนโลก แสงอาทิตย์ให้พลังงานซึ่งพืชสีเขียวใช้ผลิตน้ำตาลเป็นส่วนใหญ่ในรูปของแป้ง ซึ่งปลดปล่อยพลังงานแก่สิ่งมีชีวิตที่ย่อยมัน กระบวนการสังเคราะห์ด้วยแสงนี้ให้พลังงานแทบทั้งหมดที่สิ่งมีชีวิตใช้ ในอดีต แหล่งสำคัญของแสงอีกแหล่งหนึ่งสำหรับมนุษย์คือไฟ ตั้งแต่แคมป์ไฟโบราณจนถึงตะเกียงเคโรซีนสมัยใหม่ ด้วยการพัฒนาหลอดไฟฟ้าและระบบพลังงาน การให้แสงสว่างด้วยไฟฟ้าได้แทนแสงไฟ สัตว์บางชนิดผลิตแสงไฟของมันเอง เป็นกระบวนการที่เรียกว่า การเรืองแสงทางชีวภาพ
อนุภาคโฟตอนมีขนาดที่เล็กมาทำให้แสงที่อนุภาคโฟตอนน้อยมองไม่ชัดหรือไม่เห็นแสง ซึ่งแสงสีขาวที่มีความถี่สูงจะมีอนุภาคโฟตอนที่หนาแน่น เพราะเหตุผลนี้แสงสีขาวที่ผ่านปริซึ่มจึงเรียงตัวเป็นคลื่นที่ต่างกัน
สเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้าและแสงที่เห็นได้

แสงคือรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าที่อยู่ในช่วงสเปกตรัมของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่สามารถมองเห็นได้ คือ อยู่ในย่านความถี่ 380 THz (3.8×1014 เฮิรตซ์) ถึง 789 THz (7.5×1014 เฮิรตซ์) จากความสัมพันธ์ระหว่าง ความเร็ว ( v) ความถี่ ( f หรือ  \nu ) และ ความยาวคลื่น ( \lambda ) ของแสง:
และความเร็วของแสงในสุญญากาศมีค่าคงที่  ดังนั้นเราจึงสามารถแยกแยะแสงโดยใช้ตามความยาวคลื่นได้ โดยแสงที่เรามองเห็นได้ข้างต้นนั้นจะมีความยาวคลื่นอยู่ในช่วง 400 นาโนเมตร (ย่อ nm) และ 800 nm (ในสุญญากาศ)
การมองเห็นของมนุษย์นั้นเป็นผลมาจากภาวะอนุภาคของแสงโดยเฉพาะ เกิดจากการที่ก้อนพลังงาน (อนุภาคโฟตอน) แสง ไปกระตุ้น เซลล์รูปแท่งในจอตา (rod cell) และ เซลล์รูปกรวยในจอตา (cone cell) ที่จอตา (retina) ให้ทำการสร้างสัญญาณไฟฟ้าบนเส้นประสาท และส่งผ่านเส้นประสาทตาไปยังสมอง ทำให้เกิดการรับรู้มองเห็น
อัตราเร็ว

บทความหลัก: อัตราเร็วของแสง
นักฟิสิกส์หลายคนได้พยายามทำการวัดความเร็วของแสง การวัดแรกสุดที่มีความแม่นยำนั้นเป็นการวัดของ นักฟิสิกส์ชาวเดนมาร์ก โอเลอ เรอเมอร์ ในปี ค.ศ. 1676 เขาได้ทำการคำนวณจากการสังเกตการเคลื่อนที่ของดาวพฤหัสบดี และ ดวงจันทร์ไอโอ ของดาวพฤหัสบดี โดยใช้กล้องดูดาว เขาได้สังเกตความแตกต่างของช่วงการมองเห็นรอบของการโคจรของดวงจันทร์ไอโอ และได้คำนวณค่าความเร็วแสง 227,000 กิโลเมตรต่อวินาที
การวัดความเร็วของแสงบนโลกนั้นกระทำสำเร็จเป็นครั้งแรกโดยอีปอลิต ฟีโซ ในปี ค.ศ. 1849 เขาทำการทดลองโดยส่องลำของแสงไปยังกระจกเงาซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายพันเมตรผ่านซี่ล้อ ในขณะที่ล้อนั้นหมุนด้วยความเร็วคงที่ ลำแสงพุ่งผ่านช่องระหว่างซี่ล้อออกไปกระทบกระจกเงา และพุ่งกลับมาผ่านซี่ล้ออีกซี่หนึ่ง จากระยะทางไปยังกระจกเงา จำนวนช่องของซี่ล้อ และความเร็วรอบของการหมุน เขาสามารถทำการคำนวณความเร็วของแสงได้ 313,000 กิโลเมตรต่อวินาที
อัลเบิร์ต ไมเคิลสัน ได้ทำการพัฒนาการทดลองในปี ค.ศ. 1926 โดยใช้กระจกเงาหมุน ในการวัดช่วงเวลาที่แสงใช้ในการเดินทางไปกลับจากยอดเมานต์วิลสันถึงเมานต์ซานอันโตนิโอในรัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งการวัดนั้นได้ 299,796 กิโลเมตร/วินาที
ปริมาณและหน่วย

ปริมาณของแสงอาจแสดงได้โดยค่าต่าง ๆ ซึ่งมีความหมายและหน่วยต่างกันไปดังนี้
| ปริมาณ | ภาษาอังกฤษ | สัญลักษณ์ | หน่วยวัด | สัญลักษณ์หน่วยวัด | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฟลักซ์ส่องสว่าง | luminous flux | Φv | ลูเมน | lm（lm= cd·sr） | ฟลักซ์การแผ่รังสีที่ถ่วงน้ำหนักด้วยค่าประสิทธิภาพการส่องสว่าง |
| ความเข้มของการส่องสว่าง | luminous intensity | Iv | แคนเดลา | cd（cd= lm/sr） | ฟลักซ์ส่องสว่างต่อหน่วยมุมตัน |
| ความสว่าง | luminance | Lv | แคนเดลาต่อตารางเมตร | cd/m2 | ฟลักซ์ส่องสว่างต่อหน่วยพื้นที่ต่อหน่วยมุมตัน หน่วยบางครั้งก็เรียกว่า nit |
| ความส่องสว่าง | illuminance | Ev | ลักซ์ | lx（lx= lm/m2= cd·sr/m2） | ฟลักซ์ส่องสว่างต่อหน่วยพื้นที่ |
| ประสิทธิภาพการส่องสว่าง | luminous efficacy | η | ลูเมนต่อวัตต์ | lm/W= cd·sr/W | อัตราส่วนระหว่างฟลักซ์การส่องสว่างกับฟลักซ์การแผ่รังสี |
| พลังงานส่องสว่าง | luminous energy | Qv | ลูเมน·วินาที | lm·s | บางครั้งก็ใช้หน่วยที่เรียกว่า talbot |
นอกจากนี้ยังมีปริมาณอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องซึ่งแสดงถึงสมบัติของแสง เช่น
แอมปลิจูด (amplitude)
อุณหภูมิ (temperature)
สี (color)
ความถี่ (frequency)
ความยาวคลื่น (wavelength)
โพลาไรเซชัน (polarization)
ดูเพิ่ม

หลักการของเฮยเคินส์
โฟตอนิกส์
ทัศนศาสตร์
แหล่งข้อมูลอื่น

แสงและการมองเห็น เก็บถาวร 2014-08-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
สลิทเธอร์ เลื้อย..ดุ

| สลิทเธอร์ เลื้อย> .ดุ |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: เจมส์ กันน์
เขียนบท: เจมส์ กันน์
อำนวยการสร้าง:   พอล บรูคส์  อีริก นิวแมน 
นักแสดงนำ:   นาธาน ฟิลเลียน  เอลิซาเบท แบงส์  เกร็กก์ เฮนรี  ไมเคิล รูกเกอร์ 
กำกับภาพ: เกรกอรี่ มิดเดิลตัน
ตัดต่อ: จอห์น แอกเซลราด
ดนตรีประกอบ: ไทเลอร์ เบตส์
บริษัทผู้สร้าง:   ไบรท์ไลท์ พิคเชอส์  โกลด์ เซอร์เคิล ฟิล์ม  สไทรด์ เอนเตอร์เทนเมนท์  
ผู้จัดจำหน่าย: ยูนิเวอร์แซล พิกเจอส์
วันฉาย:   31 มีนาคม ค.ศ. 2006 (2006-03-31) 
ความยาว: 95 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 15 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 12.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
สลิทเธอร์ เลื้อย..ดุ (อังกฤษ: Slither) เป็นภาพยนตร์สยองขวัญแนวตลกร้าย-วิทยาศาสตร์สัญชาติอเมริกันที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2006 เขียนบทและกำกับโดย เจมส์ กันน์ เป็นการกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของเขา อำนวยการสร้างโดย พอล บรูคส์ และ อีริก นิวแมน ภาพยนตร์เรื่องนี้นำแสดงโดย นาธาน ฟิลเลียน, เอลิซาเบท แบงส์, ทาเนีย ซอลเนียร์, เกร็กก์ เฮนรี และ ไมเคิล รูกเกอร์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ฉากถูกตั้งอยู่ในเมืองเล็กๆ ในรัฐเซาท์แคโรไลนาที่ถูกรุกรานโดยปรสิตต่างดาวที่มุ่งจะทำร้ายมนุษย์
สลิทเธอร์ เลื้อย..ดุ เป็นภาพยนตร์ที่ไม่สามารถทำรายได้ในบ็อกซ์ออฟฟิศ แต่ได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวกจากนักวิจารณ์และกลายเป็นภาพยนตร์เกินวิสัย
แหล่งข้อมูลอื่น

สลิทเธอร์ เลื้อย..ดุ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
สลิทเธอร์ เลื้อย..ดุ ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
เส้นใยรับความรู้สึกแบบ 1a

muscle spindle กับเส้นใยประสาทสั่งการแกมมาและเส้นใยประสาทรับความรู้สึกแบบ 1a
เส้นใยรับความรู้สึกแบบ 1a หรือ เส้นใยประสาทรับความรู้สึกแบบ 1a หรือ เส้นใยนำเข้าปฐมภูมิ หรือ เส้นใยประสาทนำเข้าปฐมภูมิ
(อังกฤษ: type Ia sensory fiber, primary afferent fiber) เป็นเส้นใยประสาทนำเข้าชนิดหนึ่ง มีปลอกไมอีลิน มีเส้นผ่าศูนย์กลางระหว่าง 12-20 ไมโครเมตร
เป็นเส้นใยประสาทรับความรู้สึกของตัวรับการยืดในกล้ามเนื้อที่เรียกว่า muscle spindle (กระสวยกล้ามเนื้อ) ซึ่งสามารถรับรู้ความยาวและอัตราการเปลี่ยนความยาวของกล้ามเนื้อ
การทำงานของกระสวยกล้ามเนื้อ

บทความหลัก: muscle spindle
เพื่อให้ร่างกายสามารถขยับได้ดี ระบบประสาทต้องมีข้อมูลความรู้สึกอย่างต่อเนื่องที่ได้จากอวัยวะต่าง ๆ เช่น กล้ามเนื้อและข้อต่อ 
ร่างกายจึงได้พัฒนาตัวรับความรู้สึกพิเศษที่เรียกว่า ตัวรับรู้อากัปกิริยา (proprioceptor)
กระสวยกล้ามเนื้อเป็นตัวรับรู้อากัปกิริยาประเภทหนึ่งซึ่งพบในกล้ามเนื้อเอง
และทอดขนานไปกับเส้นใยกล้ามเนื้อธรรมดาที่เป็นตัวออกแรงกล้ามเนื้อจริง ๆ 
ซึ่งทำให้ร่างกายสามารถรับรู้ความยาวกล้ามเนื้อได้อย่างแม่นยำ
ประเภทใยประสาทรับความรู้สึก

ความยาวกล้ามเนื้อที่เปลี่ยนแปรไปจะถ่ายโอนเป็นศักย์เยื่อหุ้มเซลล์ (membrane potential) โดยใยประสาทนำเข้าสองชนิดซึ่งมีตัวเซลล์อยู่ที่ปมประสาทรากหลังอันอยู่ต่อจากไขสันหลัง
สองชนิดนี้ส่งกระแสประสาทต่างกันตามตารางต่อไปนี้
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ประเภท | ปฐมภูมิ/ ทุติยภูมิ | การตอบสนอง |
| แบบ 1a | ปฐมภูมิ | ตอบสนองต่ออัตราการเปลี่ยนแปลงความยาวขจองกล้ามเนื้อ และความเร่งการเปลี่ยนแปลง ปรับตัวอย่างรวดเร็ว (rapidly adapting) |
| แบบ 1b | - | อยู่ใน Golgi tendon organ ตอบสนองต่อความเปลี่ยนแปลงความตึงของกล้ามเนื้อ |
| แบบ 2 | ทุติยภูมิ | ให้ข้อมูลตำแหน่งของกล้ามเนื้อแบบสถิต ปรับตัวอย่างช้า ๆ (slowly adapting) |
ใยประสาทรับความรู้สึก 1a มัดเป็นขดรอบเส้นใยกล้ามเนื้อในกระสวย คือ intrafusal muscle fiber เป็นใยประสาทประเภทที่ใหญ่สุดและเร็วสุด และส่งกระแสประสาทเมื่อกล้ามเนื้อกำลังยืดออก
จัดว่าปรับตัวเร็ว เพราะเมื่อกล้ามเนื้อเลิกเปลี่ยนความยาว มันก็หยุดส่งกระแสประสาทคือปรับตัวเข้ากับความยาวใหม่
เท่ากับส่งข้อมูลอากัปกิริยาเกี่ยวกับอัตราการเปลี่ยนความยาวของกล้ามเนื้อ เป็นข้อมูลอนุพันธ์ของความยาว/ตำหแน่งกล้ามเนื้อ
ใยประสาทรับความรู้สึก 1a เชื่อมกับเส้นใยกล้ามเนื้อในกระสวยทั้งแบบ nuclear bag fiber และ nuclear chain fiber โดยมีปลายมัดเป็นขดรอบ (annulospiral) เส้นใยกล้ามเนื้อ
คำภาษาอังกฤษคือ annulospiral มาจากคำละตินว่า annulus ซึ่งแปลว่า บริเวณหรือโครงสร้างมีรูปวงแหวน
ปลายในระบบประสาทส่วนกลาง

เส้นประสาทรับความรู้สึกเกี่ยวกับอากัปกิริยา ส่งผ่าน dorsal root เข้าไปในไขสันหลัง โดยแยกส่งขึ้นลงและส่งสาขาไปยังปล้องไขสันหลังระดับต่าง ๆ สาขาบางส่วนไปไซแนปส์กับเซลล์ประสาทที่ dorsal horn ของไขสันหลังและบางส่วนที่ ventral horn (ซึ่งเป็นที่อยู่ของเซลล์ประสาทสั่งการ) สาขาเหล่านี้อำนวยการตอบสนองต่าง ๆ รวมทั้งรีเฟล็กซ์เข่า (stretch reflex) ส่วนวิถีประสาทที่ส่งขึ้นไปยังสมองแม้จะมีบางส่วนที่คล้ายกับวิถีประสาทส่งความรู้สึกทางผิวหนัง แต่ก็ต่างกันเพราะวิถีประสาทการรับรู้อากัปกิริยาต้องส่งข้อมูลไปยังสมองน้อยด้วย ซึ่งเป็นตัวควบคุมเวลาและลำดับการหดเกร็งของกล้ามเนื้อเมื่อเคลื่อนไหวร่างกายใต้อำนาจจิตใจ
ดูเพิ่ม

Muscle spindle
Intrafusal muscle fiber
เซลล์ประสาทสั่งการแกมมา
การรับรู้อากัปกิริยา
ระบบประสาทสั่งการ
กล้ามเนื้อ
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑ ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑ ฉบับ ๒๕๔๕ ให้ความหมายของคำเหล่านี้คือ
fibre, nerve = (แพทยศาสตร์) เส้นใยประสาท
fibre = (วิทยาศาสตร์) ๑. เส้นใย ๒. (พฤกษ.) เซลล์เส้นใย
sensory = (แพทยศาสตร์) -รับความรู้สึก
afferent = (แพทยศาสตร์, วิทยาศาสตร์) -นำเข้า
↑  Boyd, I. A. (1980). "The isolated mammalian muscle spindle". Trends in Neurosciences. 3 (11): 258–277. doi:10.1016/0166-2236(80)90096-X. S2CID 53199331.
↑  Pearson, Keir G; Gordon, James E (2013). "35 - Spinal Reflexes".  ใน Kandel, Eric R; Schwartz, James H; Jessell, Thomas M; Siegelbaum, Steven A; Hudspeth, AJ (บ.ก.). Principles of Neural Science (5th ed.). United State of America: McGraw-Hill. Table 35-1 Classification of Sensory Fibers from Muscle, p. 796. ISBN 978-0-07-139011-8.
↑  Michael-Titus, Adina T (2007). Nervous System: Systems of the Body Series. Churchill Livingstone. ISBN 9780443071799.
↑  "annulus - Wiktionary". en.wiktionary.org (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-10-22. a ring-shaped area or structure
↑  Purves et al (2018), Central Pathways Conveying Proprioceptive Information from the Body, pp. 204-205
แหล่งข้อมูลอื่น

Purves, Dale; Augustine, George J; Fitzpatrick, David; Hall, William C; Lamantia, Anthony Samuel; Mooney, Richard D; Platt, Michael L; White, Leonard E, บ.ก. (2018). "Chapter 9 - The Somatosensory System: Touch and Proprioception". Neuroscience (6th ed.). Sinauer Associates. ISBN 9781605353807.
Lecture notes เก็บถาวร 2006-12-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from John D.C. Lambert on neurophysiology.
http://highered.mcgraw-hill.com/sites/0070272468/student_view0/chapter9/chapter_overview.html
สะพานมรณะ

สะพานมรณะ (อังกฤษ: The Bridge of San Luis Rey) เป็นนวนิยายเรื่องที่สองของทอร์นตัน ไวล์เดอร์ (Thornton Wilder) นักเขียนชาวอเมริกัน เนื้อหาว่าด้วยบุคคลกลุ่มหนึ่งซึ่งเสียชีวิตร่วมกันในเหตุการณ์สะพานเชือกอินคา (Inca rope bridge) ล่มในประเทศเปรู และพรรณนาถึงเหตุการณ์ที่นำพาให้คนเหล่านั้นต้องมาอยู่บนสะพานจนจบชีวิตพร้อมกัน นักบวชผู้หนึ่งซึ่งเห็นเหตุการณ์สะพานล่มพยายามสืบหาที่มาที่ไปในการเสียชีวิตหมู่ นวนิยายนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1927 และได้รับการชื่นชมทั่วไป ทั้งได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ (Pulitzer Prize) ในปีถัดมา และเป็นหนังสือบันเทิงคดีที่ขายดีที่สุดในปีนั้นด้วย
นวนิยายนี้ สุนีย์ รามอินทรา แปลเป็นภาษาไทย ชื่อ สะพานมรณะ และสำนักพิมพ์ดวงกมลพิมพ์ครั้งแรกใน พ.ศ. 2517
หวงเฟยหง ภาค 2 ตอน ถล่มมารยุทธจักร

| หวงเฟยหง ภาค 2 ตอน ถล่มมารยุทธจักร |
| --- | --- |
โปสเตอร์ภาพยนตร์ในรูปแบบบลูเรย์
กำกับ: ฉีเคอะ
เขียนบท: ฉีเคอะ ชาน ตินซ่วน ชึง ทาน
อำนวยการสร้าง: ฉีเคอะ ซี หยวน เรย์มอน โจว
นักแสดงนำ: หลี่ เหลียนเจี๋ย กวน จือหลิน ม่อ เส้าชง เจิน จื่อตัน
กำกับภาพ: อาร์เทอร์ หว่อง
ตัดต่อ: มาร์โก้ มัค แองจี้ ลัม แอนดี้ ชาน
ดนตรีประกอบ: ริชาร์ด หยวน จอห์นนี่ หยึง โจว กัมหวิ่ง
บริษัทผู้สร้าง: ฟิล์ม เวิร์คช็อป โกลเด้นฮาร์เวสท์ พารากอน ฟิล์ม จำกัด  
ผู้จัดจำหน่าย: โกลเด้น ฮาร์เวสท์
วันฉาย:   16 เมษายน ค.ศ. 1992 (1992-04-16) 
ความยาว: 113 นาที
ประเทศ: ฮ่องกง
ภาษา: ภาษาจีน
ทำเงิน: HK$30,399,676
ก่อนหน้านี้: หวงเฟยหง ภาค 1 ตอน หมัดบินทะลุเหล็ก
ต่อจากนี้: หวงเฟยหง ภาค 3 ตอน ถล่มสิงโตคำราม
หวงเฟยหง ภาค 2 ตอน ถล่มมารยุทธจักร หรือ หวงเฟยหง ตอน ถล่มวังบัวขาว (อังกฤษ: Once Upon a Time in China II) เป็นภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้สัญชาติฮ่องกง ค.ศ. 1992 ที่ร่วมเขียนบทและกำกับภาพยนตร์โดยฉีเคอะ ภาพยนตร์ชุดนี้เป็นภาคสองของภาพยนตร์ซีรีส์ชุด หวงเฟยหง ต่อจากภาพยนตร์เรื่อง หวงเฟยหง ภาค 1 ตอน หมัดบินทะลุเหล็ก โดยมีภาคต่อจากนี้คือ หวงเฟยหง ภาค 3 ตอน ถล่มสิงโตคำราม นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย, กวน จือหลิน, เจิน จื่อตัน
นักแสดงนำ

หลี่ เหลียนเจี๋ย รับบท หวง เฟยหง (ผู้แสดงแทน: หง เหยินเหยิน)
เจิน จื่อตัน รับบท นายพลหลาน (Nap-lan Yun-seut)
กวน จือหลิน รับบท  น้าสิบสาม, เส้าจุน
ม่อ เส้าชง รับบท เหลียง ควน
เดวิด เจียง รับบท ลู่ เฮาตง
หง เหยินเหยิน รับบท "นักพรตเกา" ประมุขพรรคบัวขาว
จาง เถี่ยหลิน รับบท ซุน เหวิน (ซุน ยัดเซ็น)
Yen Shi-kwan รับบท ผู้ว่าจาง
Ho Ka-kui เจ้าของโรงเตี๊ยมแซ่มัก
พอล โฟโนรอฟ รับบท กงสุลอังกฤษ
ไมค์ มิลเลอร์ รับบท นายแพทย์ทอมป์สัน
Dion Lam รับบท ผู้ช่วยของผู้ว่าจาง
การเข้าชิงรางวัล

ในภาคนี้ได้ หยวน หวู ปิง (จาก Iron Monkey และ The Matrix) ผู้กำกับคิวบู๊ชื่อดังมาร่วมงานทำให้ หวงเฟยหง ภาคนี้เป็นการร่วมกันสร้างความสุขสุดยอดทั้งด้านการเคลื่อนไหวและมุมกล้องได้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น จนทำให้คว้ารางวัลชนะเลิศรางวัลม้าทองคำ เพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ในปี ค.ศ. 1992 ชนะเลิศรางวัลงานประกาศรางวัลภาพยนตร์ฮ่องกง ในปี ค.ศ. 1993 รางวัลออกแบบฉากบู๊ยอดเยี่ยมและยังเข้าชิงรางวัล ผู้กำกับยอดเยี่ยม ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม กำกับศิลป์ยอดเยี่ยมภาพถ่ายยอดเยี่ยม ตัดต่อยอดเยี่ยม นักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม (Xiong Xin Xin) นักแสดงสมทบยอดเยี่ยม (เจิ้น จื่อตัน) เพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ในงานประกาศรางวัลภาพยนตร์ฮ่องกง ในปี ค.ศ. 1993
แหล่งข้อมูลอื่น

หวงเฟยหง ภาค 2 ตอน ถล่มมารยุทธจักร ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
หวงเฟยหง ภาค 2 ตอน ถล่มมารยุทธจักร ที่ออลมูวี
HKMDB
HK Cinemagic เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สมมุติว่า..?

| สมมุติว่า> .? |
| --- | --- |
ประเภท:   แอนิเมชัน  ซูเปอร์ฮีโร่  ละครสั้นจบในตอน 
สร้างโดย: A.C. Bradley
เค้าโครงจาก: What If...? โดย มาร์เวลคอมิกส์
กำกับโดย: ไบรอัน แอนดรูวส์
แสดงนำ: เจฟฟรี่ย์ ไรท์
ประเทศแหล่งกำเนิด: สหรัฐ
ภาษาต้นฉบับ: อังกฤษ
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต:   เควิน ไฟกี  Brad Winderbaum 
แอนิเมเตอร์: Stephan Franck
บริษัทผู้ผลิต:   มาร์เวลสตูดิโอ  Squeeze 
ออกอากาศ
เครือข่าย: ดิสนีย์+
ออกอากาศ: 11 สิงหาคม ค.ศ. 2021 (2021-08-11) – ค.ศ. ปัจจุบัน (ปัจจุบัน)
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
Marvel Cinematic Universe television series
สมมุติว่า...? (อังกฤษ: What If...?) เป็นแอนิเมชันอเมริกันละครสั้นจบในตอนฉายทางเว็บโทรทัศน์ออนไลน์ที่กำลังจะสร้างขึ้นสำหรับดิสนีย์+ โดย A.C. Bradley เนื้อเรื่องอิงตามตัวละครมาร์เวลคอมิกส์ในชื่อเดียวกัน เป็นเนื้อเรื่องที่สมมุติขึ้นถ้าหากว่าเหตุการณ์สำคัญในภาพยนตร์ของจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลเกิดขึ้นในมุมที่แตกต่างออกไปจะเป็นอย่างไร ละครชุดนี้ผลิตโดยมาร์เวลสตูดิโอส์ ซึ่งเป็นแอนิเมชันเรื่องแรกของสตูดิโอที่ผลิตด้วยตัวเอง โดยมี A.C. Bradley รับหน้าที่เป็นผู้เขียนบทและ ไบรอัน แอนดรูวส์ เป็นผู้กำกับ
สมมุติว่า...? เริ่มฉายเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2564 และประกอบด้วย 9 ตอน มันจะเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลระยะที่สี่ และได้มีการประกาศซีซั่นที่ 2 อีก 9 ตอน
นักแสดงและตัวละคร

Jeffrey Wright รับบท Uatu:
สงคราม ความหวัง บัลลังก์ เกียรติยศ

| สงคราม ความหวัง บัลลังก์ เกียรติยศ |
| --- | --- |

กำกับ: โรมัน โปลันสกี
บทภาพยนตร์: โรนัลด์ ฮาร์วูด
อำนวยการสร้าง: โรมัน โปลันสกี   โรเบิร์ต เบนมัสซา   Alain Sarde แกแน กูตอว์สกี
นักแสดงนำ: เอเดรียน โบรดี   โทมัส เคร็ทช์มัน แฟรงค์ ฟินเลย์ มัวร์รีน ลิปแมน เอมิลลา ฟอกซ์ มีคาว เซบรอฟสกี
กำกับภาพ: ปาเฟล แอแดลมัน
ตัดต่อ: Hervé de Luze
ดนตรีประกอบ: วอยต์ซีแยส กิลลาร์ เฟรเดริก โชแปง
ผู้จัดจำหน่าย: โฟกัสฟิวเจอส์  นนทนันท์ เอนเตอร์เทนเมนท์
วันฉาย:  24 พ.ค. 2545    3 ม.ค. 2546    9 พ.ค. 2546
ความยาว: 150 นาที
ประเทศ: ฝรั่งเศส, เยอรมัน, อังกฤษ, โปแลนด์
ภาษา: อังกฤษ, เยอรมัน, รัสเซีย
ทุนสร้าง: 35,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
สงคราม ความหวัง บัลลังก์ เกียรติยศ (อังกฤษ: The Pianist) เป็นภาพยนตร์ร่วมระหว่างประเทศฝรั่งเศส เยอรมัน อังกฤษ และโปแลนด์  ผลงานการกำกับโดย โรมัน โปลันสกี้  นำแสดงโดย เอเดรียน โบรดี ออกฉายครั้งแรก ในวันที่ 24 พฤษภาคม ปี พ.ศ. 2545 ในงานเทศกาลภาพยนตร์ ณ เมืองคาน ประเทศฝรั่งเศส
เนื้อเรื่อง

เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับชีวประวัติของววาดึสวัฟ ชปิลมัน (Wladyslaw Szpilman) ศิลปินนักเปียโนชาวโปแลนด์เชื้อสายชาวยิว ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เริ่มจากปี ค.ศ. 1939  ฝ่ายทหารนาซีบุกเข้ามายึ กรุงวอร์ซอ และเมื่อฝ่ายอังกฤษ และฝรั่งเศสประกาศสงครามกับเยอรมัน จึงเริ่มมีการทำเขตกักกันชาวยิว ต่อมาในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1942 ครอบครัวของสปิลมันน์ก็โดนกวาดต้อนขึ้นรถไฟไป ยกเว้นสปิลมันน์ ซึ่งได้รับการช่วยเหลือจากเพื่อนคนหนึ่งที่เป็นตำรวจยิว  ในช่วงก่อนที่ทหารนาซีเยอรมันจะถอนทัพไปจากโปแลนด์ จากการบุกของกองทัพรัสเซีย  สปิลมันน์ ได้รับการดูแลจากนายทหารเยอรมัน ชื่อ ร้อยเอกวิลม์ โฮเซนเฟลด์ (ซึ่งเสียชีวิตในค่ายเชลยสงครามโซเวียตปี ค.ศ. 1952)
นักแสดง

เอเดรียน โบรดี .....  ววาดึสวัฟ ชปิลมัน
โทมัส เคร็ทช์มัน .....  ร้อยเอกวิลม์ โฮเซนเฟลด์
Frank Finlay .....  พ่อ
Maureen Lipman .....  แม่
Emilia Fox .....  Dorota
Ed Stoppard .....  Henryk
Julia Rayner .....  Regina
Jessica Kate Meyer .....  Halina
Michal Zebrowski .....  Jurek
Wanja Mues .....  SS Slapping Father
Richard Ridings .....  Mr. Lipa
Nomi Sharron .....  Feather Woman
Anthony Milner .....  Man Waiting to Cross
Lucy Skeaping .....  Street Musician
Roddy Skeaping .....  Street Musician
รางวัล

Oscar Best : Actor : Adrien Brody
Oscar Best : Director : Roman Polanski
Oscar Best : Screenplay : Ronald Harwood
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2005-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Rottentomatoes
สงคราม ความหวัง บัลลังก์ เกียรติยศ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
SiaMzone
สตรีตเรเซอร์ (วิดีโอเกม พ.ศ. 2537)

| สตรีตเรเซอร์ |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: วิฟวิดอิมเมจ
ผู้จัดจำหน่าย: ยูบิซอฟต์
แต่งเพลง: แมต เฟอร์นิส (เซกา เมกาไดรฟ์), อัลลิสเตอร์ บริมเบิล (ซูเปอร์แฟมิคอม), ไบรอัน มาร์แชลล์ (เพลย์สเตชัน, เซกา แซตเทิร์น, พีซี)
เครื่องเล่น: ซูเปอร์แฟมิคอม, เซกา เมกาไดรฟ์, เกมบอย, เซกา แซตเทิร์น, เพลย์สเตชัน, อามิกา, อามิกา ซีดี32, พีซี
วางจำหน่าย: ซูเปอร์แฟมิคอม อเมริกาเหนือ: ธันวาคม ค.ศ. 1994ยุโรป: พฤศจิกายน ค.ศ. 1994เซกา เมกาไดรฟ์ ภูมิภาคแพล: ค.ศ. 1995เพลย์สเตชัน อเมริกาเหนือ: 31 ตุลาคม ค.ศ. 1996ยุโรป: 1 ธันวาคม ค.ศ. 1996ญี่ปุ่น: 10 มกราคม ค.ศ. 1997เซกา แซตเทิร์น ญี่ปุ่น: 20 ธันวาคม ค.ศ. 1996ยุโรป: ค.ศ. 1996เกมบอย อเมริกาเหนือ: ธันวาคม ค.ศ. 1996อามิกา ยุโรป: ค.ศ. 1997พีซี อเมริกาเหนือ: 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1997
แนว: แข่งรถโกคาร์ต
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว, หลายผู้เล่น
สตรีตเรเซอร์ (อังกฤษ: Street Racer) เป็นวิดีโอเกมแข่งความเร็วที่เผยแพร่โดยบริษัทยูบิซอฟต์สำหรับระบบต่าง ๆ ซึ่งวางจำหน่ายสำหรับซูเปอร์แฟมิคอมใน ค.ศ. 1994, เซกา เมกาไดรฟ์ ใน ค.ศ. 1995, เพลย์สเตชัน, เซกา แซตเทิร์น และเกมบอยใน ค.ศ. 1996 รวมถึงพีซี และอามิกาใน ค.ศ. 1997 เกมนี้ได้รับการวางตลาดในฐานะ "ลูกผสมระหว่างมาริโอคาร์ต และสตรีทไฟเตอร์" แนวโกคาร์ตผสมการแข่งรถด้วยความขบขันและที่ได้รับอิทธิพลจากเกมแนวบีตเอ็มอัป เกมดังกล่าวประสบความสำเร็จในระบบซูเปอร์แฟมิคอมและเมกาไดรฟ์ รวมถึงได้รับคำวิจารณ์ที่หลากหลายจากทุกแพลตฟอร์ม
รูปแบบการเล่น

สตรีตเรเซอร์เป็นเกมแข่งรถโกคาร์ตที่ผสมการแข่งรถเข้ากับความรุนแรง ตัวละครสามารถโจมตีคู่ต่อสู้ด้วยหมัดของพวกเขา และต้องหลีกเลี่ยงวัตถุระเบิดที่เกลื่อนไปทั่วสนาม ตัวละครในเกม (รวมถึงเซิร์ฟ ซิสเตอร์ และแฟรงก์ อินสไตน์) มีพลังพิเศษ เช่น สครีมมิงแบนชี, แบทโมบิล, พรมวิเศษ และเครื่องบินปีกสามชั้น
เกมดังกล่าวมีความสามารถในการแข่งชิงแชมป์ต่าง ๆ โดยเริ่มจากบรอนซ์แชมเปียนชิป และก้าวไปสู่การแข่งที่ยากขึ้นเรื่อย ๆ นอกจากนี้ ยังมีโหมดตัวต่อตัวอื่นให้เลือกเช่นกัน เกมจะให้คะแนนสำหรับตำแหน่งการแข่งรอบสุดท้าย โดยมีคะแนนโบนัสมอบให้สำหรับรางวัล เช่น รอบที่เร็วที่สุด ผู้แข่งที่มีคะแนนมากที่สุดหลังจากการแข่งทั้งหมดจะเป็นแชมป์ เกมดังกล่าวมีโหมด "รัมเบิล" ซึ่งผู้เล่นพยายามบังคับให้ฝ่ายตรงข้ามตกเวที ส่วนโหมด "ซ็อกเกอร์" เป็นการแข่งฟุตบอลที่เปิดรับคนทั่วไปโดยมีโกลเดียว และผู้เล่นเข้าปะทะด้วยการชนกับฝ่ายตรงข้าม
เช่นเดียวกับเกมแข่งรถหลาย ๆ เกม ปัญญาประดิษฐ์ในสตรีตเรเซอร์จะปรับตัวเองตามประสิทธิภาพของผู้เล่น ซึ่งจะเอาชนะได้ยากขึ้นหากผู้เล่นทำได้ดี และง่ายต่อการเอาชนะหากผู้เล่นทำผิดพลาด
จุดขายหลักประการหนึ่งของเพลย์สเตชัน และเซกา แซตเทิร์น ซึ่งเป็นเวอร์ชันต่อมาคือพวกเขาสนับสนุนผู้เล่นได้ถึงแปดคนบนการแบ่งหน้าจอ ซึ่งโดยปกติแล้วจะทำให้เกมช้าลงจนไม่สามารถเล่นได้บนฮาร์ดแวร์เกมในยุคเดียวกัน