stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อัลส์ซากาโดส
เนื้อเพลง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  กาตาลา Catalunya triomfant, tornarà a ser rica i plena. Endarrera aquesta gent tan ufana i tan superba. Tornada: Bon cop de falç! Bon cop de falç, defensors de la terra! Bon cop de falç! Ara és hora, segadors. Ara és hora d'estar alerta. Per quan vingui un altre juny, esmolem ben bé les eines. Tornada Que tremoli l'enemic, en veient la nostra ensenya. Com fem caure espigues d'or, quan convé seguem cadenes. Tornada |  อังกฤษ Catalonia triumphant shall again be rich and bountiful. Drive away these people, Who are so conceited and so contemptful. Refrain: Strike with your sickle! Strike with your sickle, defenders of the land! Strike with your sickle! Now is the time, reapers. Now is the time to stand alert. For when another June comes, Let us sharpen our tools well. Refrain May the enemy tremble, upon seeing our symbol. Just as we cut golden ears of wheat, when the time calls we cut off chains. Refrain |  ไทย กาตาลุญญาผู้มีชัย จักมั่งคั่งบริบูรณ์อีกครั้ง จงไล่ไปให้พ้นคนเหล่านี้ ที่จองหองอวดดีมีใจต่ำ ซ้ำ: ฟาดฟันด้วยเคียวเจ้า! ฟาดฟันด้วยเคียวเจ้า เหล่าผู้รักษาแดนดิน! ฟาดฟันด้วยเคียวเจ้า! ถึงเวลาแล้ว ผองผู้เก็บเกี่ยว ถึงเวลาเตรียมซ้อมพร้อมสรรพ ด้วยกว่าจะเดือนหกปีหน้า เราจักลับศัสตราคอยท่าไว้ ซ้ำ ให้ปัจจามิตรได้ไหวหวั่น เมื่อมองเห็นสัญลักษณ์เรา ครั้นได้ฤกษ์เราจักเกี่ยวสายโซ่ให้ขาดผึง เสมือนหนึ่งเราเกี่ยวรวงข้าวสาลีสีดั่งทอง ซ้ำ |
แหล่งข้อมูลอื่น

Generalitat de Catalunya: The National Anthem (official page in English, with lyrics translation, music sheet and official version recordings in mp3 and oog formats)
History of the anthem เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Link to the mp3 recording of Els Segadors เก็บถาวร 2019-05-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Link to the midi version of the song เก็บถาวร 2019-05-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กราเซีย เดเลดดา

| กราเซีย เดเลดดา |
| --- | --- |
เดเลดดาในปี 1926
ชื่อท้องถิ่น: Gràssia Deledda Gràtzia Deledda
เกิด: กราเซีย มาเรีย โกซิมา ดาเมียนา เดเลดดา 27 กันยายน ค.ศ. 1871(1871-09-27) นูโอโร อิตาลี
เสียชีวิต: 15 สิงหาคม ค.ศ. 1936(1936-08-15) (64 ปี) โรม อิตาลี
อาชีพ: นักเขียน, นักแต่งนวนิยาย
แนวร่วมในทางวรรณคดี: สัจนิยม, ลัทธิเริงรมณ์
รางวัลสำคัญ: รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม   1926                   
คู่สมรส: Palmiro Madesani (สมรส 1900)
บุตร: Sardus Madesani (1901–1938) Francesco Madesani (1904–1981)

ลายมือชื่อ: 
กราเซีย มาเรีย โกซิมา ดาเมียนา เดเลดดา (อิตาลี: Grazia Maria Cosima Damiana Deledda; 27 กันยายน ค.ศ. 1871 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1936) เป็นนักเขียนชาวอิตาลี ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1926 "สำหรับงานเขียนในอุดมคติที่สร้างแรงบันดาลใจของเธอ ซึ่งแสดงรูปแบบที่ชัดเจนของภาพชีวิตบนเกาะบ้านเกิด (เช่น ซาร์ดิเนีย) และการจัดการกับปัญหาของมนุษย์โดยทั่วไปอย่างเห็นอกเห็นใจและลึกซึ้ง" เธอเป็นสตรีชาวอิตาลีคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้ และเป็นผู้หญิงคนที่สองที่ได้รับรางวัลนี้ถัดจากเซลมา ลาเกอร์ลอฟ ซึ่งได้รับรางวัลในปี 1909
ฮันส์ นีลส์ แอนเดอร์เซน

| ฮันส์ นีลส์ แอนเดอร์เซน |
| --- | --- |

เกิด: 10 กันยายน ค.ศ. 1852(1852-09-10)
เสียชีวิต: 30 ธันวาคม ค.ศ. 1937(1937-12-30) (85 ปี)
ฮันส์ นีลส์ แอนเดอร์เซน (เดนมาร์ก: Hans Niels Andersen, 10 กันยายน 1852 – 30 ธันวาคม 1937) เป็นนักธุรกิจ นักการทูตชาวเดนมาร์ก และผู้ก่อตั้งบริษัทอีสต์เอเชียติก
ชีวิต

เขาเกิดในครอบครัวชนชั้นแรงงานในเมืองนาคสคอฟ และได้รับการฝึกเป็นช่างต่อเรือ ก่อนที่จะได้รับการว่าจ้างเป็นช่างไม้ประจำเรือในปี 1872 เขาเดินทางมายังกรุงเทพฯ ครั้งแรกในปี 1873 และได้เลื่อนตำแหน่งเป็นนายท้ายเรือ และต่อมาเป็นกัปตันเรือทูลกระหม่อม ซึ่งเป็นเรือของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมา เขาได้เข้าสู่ธุรกิจการขนส่งสินค้าในเอเชียตะวันออกและต่อมาในยุโรป
ธุรกิจ

ในปี 1884 เขาก่อตั้งบริษัทของตัวเองขึ้นในกรุงเทพฯ ชื่อว่า "แอนเดอร์เซน แอนด์ โค" โดยดำเนินธุรกิจนำเข้า ส่งออก ขนส่ง รวมถึงการทำไม้ และโรงเลื่อย
หลังจากกลับไปโคเปนเฮเกน ฮันส์ นีลส์ แอนเดอร์เซนได้เปิดสำนักงานสาขาของบริษัท และในปี 1897 เขาได้ร่วมกับอิซัค กลึคสตัดท์ ผู้อำนวยการธนาคารเกษตรกรเดนมาร์ก ก่อตั้งบริษัทอีสต์เอเชียติกขึ้น โดยมีทุนเริ่มต้น 3.5 ล้านโครเนอเดนมาร์ก จุดประสงค์ดั้งเดิมคือเพื่อทำการค้าขายระหว่างเดนมาร์กกับตะวันออกไกล โดยเริ่มจากการส่งออกและนำเข้าสินค้าต่าง ๆ แต่ด้วยความเติบโตอย่างต่อเนื่อง บริษัทของเขาได้ขยายกิจการไปสู่ธุรกิจอื่น ๆ อีกมากมาย เช่น การต่อเรือ เครื่องยนต์เรือ และการประกันภัย จนในที่สุดก็กลายเป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในเดนมาร์ก
ในปี 1912 แอนเดอร์เซนได้มอบหมายให้บูร์เมสเตอร์ แอนด์ ไวน์ บริษัทต่อเรือชื่อดังของเดนมาร์กในช่วงเวลานั้นต่อเรือเอ็มเอส เซแลนเดียขึ้น ซึ่งถือเป็นเรือเดินทะเลลำแรกของโลกที่ใช้เครื่องยนต์ดีเซลเป็นหลัก บริษัทอีสต์เอเชียติกได้ขยายธุรกิจอย่างรวดเร็วไปทั่วโลก โดยเปิดสาขาและเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจการต่าง ๆ กว่า 250 แห่ง ในมากกว่า 50 ประเทศ
แอนเดอร์เซนดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการต่อเนื่องนานถึง 4 ทศวรรษ ณ ปี 1937 ปีที่เขาเสียชีวิต บริษัทมีรายได้รวมเกินกว่า 233 ล้านโครเนอ
การทูต

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เดนมาร์กยังคงรักษาความเป็นกลางอยู่ ฮันส์ นีลส์ แอนเดอร์เซนได้รับมอบหมายจากเอริก สคาเวเนียส รัฐมนตรีต่างประเทศเดนมาร์ก (ซึ่งได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง) ให้เดินทางไปยังหลายประเทศ เพื่อทำภารกิจในการเจรจาหาทางยุติสงคราม แอนเดอร์เซนมีความสนิทสนมเป็นพิเศษกับราชวงศ์เดนมาร์ก ทำให้มีความเชี่ยวชาญในการติดต่อสื่อสารและปฏิสัมพันธ์กับเชื้อพระวงศ์ เขามุ่งหวังที่จะขอร้องให้สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร พระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย และพระเจ้าคริสเตียนที่ 10 แห่งเดนมาร์ก (ซึ่งทั้งสามพระองค์ทรงเป็นพระญาติกัน) ช่วยยุติสงคราม เขาพยายามเจรจาเพื่อยุติสงคราม แต่ไม่ประสบความสำเร็จนัก อย่างไรก็ตามเขาสามารถรักษาผลประโยชน์ของเดนมาร์กได้เป็นอย่างดี
8½

| 8½ |
| --- | --- |

กำกับ: เฟเดอริโก เฟลลินี
เขียนบท: เอนนิโอ ฟลาอิอาโน ทุลลิโอ พิเนลลี เฟเดอริโก เฟลลินี บรูเนลโล รอนดี
อำนวยการสร้าง: แองเจโล ริซโซลี
นักแสดงนำ: มาร์เชลโล มาสโตรอิอานี คลอเดีย คาร์ดิเนล อานุก แอมเม ซานดรา ไมโล
กำกับภาพ: Gianni Di Venanzo
ตัดต่อ: Leo Cattozzo
ดนตรีประกอบ: นิโน โรตา
วันฉาย:  14 กุมภาพันธ์ 1963  25 มิถุนายน 1963
ความยาว: 138 นาที
ประเทศ:  อิตาลี
ภาษา: (อิตาลี)
8½ (อิตาลี: ออกเสียง Otto e mezzo, ออตโต เอ เมซโซ) ภาพยนตร์ภาษาอิตาเลียนที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2506 กำกับโดยเฟเดอริโก เฟลลินี ถ่ายทำด้วยฟิล์มขาวดำ เป็นภาพยนตร์ซ้อนภาพยนตร์ มีเนื้อหาเกี่ยวกับผู้กำกับภาพยนตร์ที่กำลังประสบปัญหาชีวิตส่วนตัว และขาดแรงบันดาลใจ ทำให้เกิด "director's block" ไม่สามารถผลิตผลงานชิ้นใหม่ที่กำลังกำกับอยู่ได้
ภาพยนตร์เรื่องนี้มาจากประสบการณ์ส่วนตัวของเฟลลินี ที่เคยผ่านช่วงที่ขาดจินตนาการ จนกำกับภาพยนตร์ไม่ได้ โดยชื่อภาพยนตร์ก็มาจากจำนวนภาพยนตร์ขนาดยาวที่เขากำกับมาแล้ว 6 เรื่อง รวมกับภาพยนตร์ขนาดสั้น 2 เรื่อง และที่กำกับร่วมกับ Alberto Lattuada อีกหนึ่งเรื่อง (3 เรื่องหลังนี้ นับเป็นครึ่งเรื่อง เมื่อรวมกันทั้งหมดเป็น 7½ เรื่อง ภาพยนตร์เรื่องนี้จึงนับเป็นเรื่องที่ 8½)
8½ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง 5 รางวัลออสการ์ และได้รับ2 รางวัล คือ รางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม และรางวัลการออกแบบเครื่องแต่งกาย (ภาพยนตร์ขาวดำ)
แหล่งข้อมูลอื่น

8½ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Chicago Sun-Times review เก็บถาวร 2013-02-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Roger Ebert
เขตชูคา

| เขตชูคา ཆུ་ཁ་རྫོང་ཁག (ซองคา) |
| --- | --- |
เขต
แผนที่แสดงเขตชูคาในภูฏาน
ประเทศ:  ภูฏาน
เมืองเอก: พันท์โชลลิง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,991 ตร.กม. (769 ตร.ไมล์)
ประชากร (2005)
 • ทั้งหมด: 74,387 คน
 • ความหนาแน่น: 37 คน/ตร.กม. (97 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+6 (BTT)
ทิวทัศน์เมืองในเขตชูคา
เมืองเอกพันท์โชลลิง
เขตชูคา (ซองคา: ཆུ་ཁ་རྫོང་ཁག་) เป็นหนึ่งใน 20 เขตของประเทศภูฏาน มีเมืองเอกคือ พันท์โชลลิง ซึ่งเป็นประตูเชื่อมระหว่างอินเดียและภาคตะวันตกของภูฏาน ชูคาเป็นศูนย์กลางทางการค้าและการเงินของภูฏาน เป็นที่ตั้งของโรงไฟฟ้าพลังน้ำที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศ เป็นที่ตั้งของสถานีไฟฟ้าพลังงานน้ำและเขื่อนทาลา ซึ่งเป็นโรงไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และเป็นเขตที่มีมูลค่า GDP สูงที่สุดในประเทศ อีกทั้งยังมีโรงงานอุตสาหกรรมที่เก่าแก่ที่สุดหลายแห่ง อาทิ บริษัท Bhutan Carbide Chemical จำกัด (BCCL) และ บริษัท Bhutan Boards Products จำกัด (BBPL)
ภาษา

ภาษาหลักที่ใช้ในการสื่อสารคือ ภาษาซองคา ซึ่งพูดโดยชาวงาลอบที่อาศัยอยู่ทางตอนเหนือ และชาวชาร์คอปที่อาศัยอยู่ทางตอนใต้ของเขต ส่วนภาษา Lhokpu จะใช้ในกลุ่มชาว Lhop ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยที่อาศัยบริเวณทิศตะวันตกเฉียงใต้ของชูคาตามแนวเขตแดนกับเขตซัมชิ
การแบ่งเขตการปกครอง

เขตชูคาประกอบด้วย 11 เขต หรือ gewog
Bjacho Gewog
Bongo Gewog
Chapcha Gewog
Dala Gewog
Dungna Gewog
Geling Gewog
Getena Gewog
Logchina Gewog
Metakha Gewog
Phuentsholing Gewog
Sampheling Gewog
สิ่งแวดล้อม

สภาพแวดล้อมในชูคาค่อนข้างแตกต่างจากเขตอื่นๆ เพราะตามแนวเขตแดนกับเขตซัมชินั้นไม่ได้ถูกจัดอยู่ในเขตพื้นที่ป่าสงวน ถึงแม้ว่าพื้นที่ทางภาตใต้ของภูฏานส่วนใหญ่จะเป็นป่าสงวนก็ตาม แต่ในช่วงปี ค.ศ. 1960 พื้นที่ป่าสงวนเหล่านั้นมีการบุกรุกเพิ่มมากขึ้นไม่สามารถควบคุมได้
กริสเตียน วีเอรี

กริสเตียน วีเอรี (อิตาลี: Christian Vieri) (เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1973) เป็นอดีตนักฟุตบอลทีมชาติอิตาลี เขาได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในศูนย์หน้าที่ดีที่สุดในยุคของเขา และได้รับการคัดเลือกจาก เปเล่ ให้เป็น 1 ใน 125 นักฟุตบอลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่เมื่อปี 2004
วีเอรี เกิดที่เมืองโบโลญญา ประเทศอิตาลี แต่ไปเติบโตที่ประเทศออสเตรเลีย เขาเดินทางกลับมายังแผ่นดินเกิดเพื่อยึดอาชีพเล่นฟุตบอล วีเอรี ถือเป็นนักเตะฉายาจอมพเนจรคนหนึ่ง เพราะลงเล่นให้หลายสโมสร และมักจะอยู่กับแต่ละทีมในระยะสั้นๆ เขาเริ่มต้นอาชีพนักเตะกับสโมสร โตริโน่ ตามด้วย ปิซ่า, ราเวนน่า, เวเนเซีย, อตาลันต้า, ยูเวนตุส, อัตเลติโกเดมาดริด, ลาซิโอ, อินเตอร์ มิลาน, เอซี มิลาน, โมนาโก, ซามพ์โดเรีย, อตาลันต้า, ฟีโอเรนตีนา, และ อตาลันต้า โดยยิงประตูในเซเรียอา ไปทั้งสิ้น 142 ประตู ส่วนทีมชาติยิงไป 23 ประตู
ปัจจุบัน วีเอรี ประกาศเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพไปแล้วในปี 2009 หลังจากมีปัญหาเรื่องสภาพร่างกายไม่ฟิตเพียงพอ
| ด ค กนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของเซเรียอา |
| --- | --- |
ออสการ์เดลกัลโช อาอีชิ:  1997: มันชีนี  1998: โรนัลโด  1999: วีเอรี  2000: ตอตตี  2001: ซีดาน  2002: เทรเซเก   2003: แน็ดเวียตและตอตตี  2004: กาก้า  2005: Gilardino   2006: กันนาวาโร  2007: กาก้า  2008: อิบราฮีมอวิช  2009: อิบราฮีมอวิช  2010: มิลิโต 
กรันกาละเดลกัลโช อาอีชิ:  2011: อิบราฮีมอวิช  2012: ปีร์โล  2013: ปีร์โล  2014: ปีร์โล  2015: เตเบซ  2016: โบนุชชี  2017: บุฟฟอน  2018: อิการ์ดิ  2019: ค. โรนัลโด  2020: ค. โรนัลโด  2021: ลูกากู  2022: ลีเยา  2023: โอซิมเฮน  2024: มาร์ติเนซ
เลโอนอร์แห่งนาวาร์

| เลโอนอร์> สมเด็จพระราชินีนาถแห่งนาวาร์ |
| --- | --- |
ครองราชย์: 28 มกราคม ค.ศ. 1479 – 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1479
ราชาภิเษก: 28 มกราคม ค.ศ. 1479
รัชกาลก่อนหน้า: พระเจ้าชวนที่ 2 แห่งอารากอน
รัชกาลถัดไป: พระเจ้าฟร็องซัวแห่งนาวาร์
ประสูติ: 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1426 โอลิเต ราชอาณาจักรนาวาร์
สิ้นพระชนม์: 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1479 (53 พรรษา)
พระสวามี: แกสต็องที่ 4 เคานต์แห่งฟัวซ์
พระบุตร: แกสต็อง เจ้าชายแห่งเบียนา ปิแอร์ บิชอปแห่งอาร์ลส์ ฌ็อง ไวส์เคานต์แห่งนาร์บอน มารี มาควิสเนสแห่งมอนแฟร์ราโต มาร์เกอรีต ดัชเชสแห่งบูร์กอญ แฌน เคานเตสแห่งอาร์แมนแญ็ค แกร์เตอรีน เคานเตสแห่งกงแดล
ราชวงศ์: ตรัสตามารา
พระบิดา: พระเจ้าชวนที่ 2 แห่งอารากอน
พระมารดา: สมเด็จพระราชินีนาถบลังกาที่ 1 แห่งนาวาร์
เลโอนอร์ (บาสก์: Leonor, สเปน: Leonor) (2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1426 – 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1479) เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งนาวาร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1455 ถึง ค.ศ. 1479 และเป็นพระราชินีผู้ปกครองแห่งนาวาร์ช่วงสั้นๆ ในปี ค.ศ. 1479 พระนางได้รับการสวมมงกุฎเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1479 ในตูเดลา
พระราชประวัติ

เลโอนอร์เป็นเจ้าหญิงแห่งนาวาร์ ทรงเป็นพระธิดาคนเล็กของพระเจ้าชวนที่ 1 แห่งอารากอนกับสมเด็จพระราชินีนาถบลังกาที่ 1 แห่งนาวาร์ และเป็นพระขนิษฐาของพระเจ้าการ์โลสที่ 4 แห่งนาวาร์และสมเด็จพระราชินีนาถบลังกาที่ 2 แห่งนาวาร์ ทรงเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1426 ในโอลิเตซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศสเปน
เมื่อโตเป็นสาว เลโอนอร์ได้สมรสกับแกสต็องที่ 4 เคานต์แห่งฟัวซ์ชาวฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1441 พระมารดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ในปีเดียวกันนั้น การ์โลส เจ้าชายแห่งเบียนา พระเชษฐาของพระองค์ได้สืบทอดบัลลังก์นาวาร์ต่อจากพระมารดา ทว่าพระเจ้าชวน พระบิดาของพระองค์ได้ยึดอำนาจเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ปี ค.ศ. 1442 เลโอนอร์ย้ายไปฝรั่งเศสเพื่อพำนักอยู่ในฟัวซ์ซึ่งเป็นดินแดนในครอบครองของพระสวามี พระองค์ได้ให้กำเนิดบุตรธิดาสิบคน เป็นชายสี่คนและหญิงหกคน ต่อมาในปี ค.ศ. 1455 พระเจ้าชวนได้เพิกถอนสิทธิ์ในการเป็นทายาทแห่งนาวาร์ของการ์โลสและบลังกา พระเชษฐาและพระเชษฐภคินีของเลโอนอร์และแต่งตั้งให้เลโอนอร์เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินและข้าหลวงแห่งนาวาร์ สร้างความปิติยินดีให้แก่เลโอนอร์เป็นอย่างมาก พระองค์ได้ย้ายมาพำนักอาศัยอยู่ในซังกูเอซา
พระเชษฐาและพระเชษฐภคินีผู้ถูกเพิกถอนสิทธิ์ของเลโอนอร์ก่อกบฏต่อพระบิดาและเรียกร้องให้คืนสิทธิ์การเป็นทายาทโดยชอบธรรมในนาวาร์ให้แก่การ์โลส พระเจ้าชวนปฏิเสธข้อเรียกร้องดังกล่าว หลังพระเชษฐาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1461 บลังกาขึ้นครองราชย์เป็นผู้ปกครองแห่งนาวาร์เพียงในนาม แต่เลโอนอร์ยังคงสำเร็จราชการแผ่นดินต่อไป ในปี ค.ศ. 1462 พระนางลงนามในสนธิสัญญาโอลิเต ยอมรับพระบิดาเป็นกษัตริย์แห่งนาวาร์และยินยอมให้จองจำบลังกา พระขนิษฐา ภายใต้การดูแลของพระนาง
ปี ค.ศ. 1464 บลังกาสิ้นพระชนม์ภายใต้การดูแลของพระนาง เลโอนอร์ถูกต้องสงสัยว่าเป็นผู้บงการวางยาพิษ พระบิดาได้ทำสนธิสัญญายอมรับว่าพระนางเป็นทายาทในนาวาร์และเป็นผู้สำเร็จราชการ (ข้าหลวง) แห่งนาวาร์ แต่ในปี ค.ศ. 1468 พระบิดาได้ปลดพระนางออกจากการเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ทว่าในปี ค.ศ. 1471 พระองค์ยินยอมให้พระนางเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินอีกครั้ง ปี ค.ศ. 1472 แกสต็อง พระสวามีของเลโอนอร์ถูกสังหารระหว่างทำสมรภูมิกับศัตรูที่มีอยู่มากมายของภรรยา แต่กระนั้นเลโอนอร์ยังไม่ละทิ้งความหวังที่จะได้สืบทอดตำแหน่งเป็นพระราชินีผู้ปกครองนาวาร์ ความหวังของพระนางเป็นจริงในปี ค.ศ. 1479 เมื่อพระบิดาสิ้นพระชนม์ในวัย 80 พรรษา เลโอนอร์วัย 53 พรรษาถูกประกาศให้เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งนาวาร์ ตำแหน่งที่ทรงตั้งตารอมาหลายปี ทว่าหลังราชาภิเษกเพียง 15 วันพระองค์กลับสิ้นพระชนม์อย่างกระทันหัน ราชอาณาจักรของพระองค์ตกเป็นของฟร็องซัว เฟบูสผู้เป็นพระนัดดา
ทายาท

มารี (ค.ศ. 1443–1467) มาควิสเนสแห่งมอนแฟร์ราโต มารดาของเบียงกาแห่งมอนแฟร์ราโต ภรรยาของชาร์ลส์แห่งซาวอย
แกสต็อง (ค.ศ. 1445–1470) สมรสกับแมเดอเลนแห่งฝรั่งเศส พระขนิษฐาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 แห่งฝรั่งเศส ฟร็องซัวและแกร์เตอรีน บุตรและธิดาของทั้งคู่ได้สืบทอดบัลลังก์นาวาร์ต่อจากพระอัยกี เลโอนอร์
ปิแอร์ (ค.ศ. 1449–1490) บิชอปแห่งอาร์ลส์
ฌ็อง (ค.ศ. 1450–1500) ไวส์เคานต์แห่งนาร์บอน บิดาของแจร์แมงแห่งฟรัวซ์ พระมเหสีคนที่ 2 ของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน
แฌน (ค.ศ. 1454–1476) ภรรยาของฌ็องที่ 5 เคานต์แห่งอาร์แมนแญ็ค
เอลีโอนอร์ (ค.ศ. 1457–1480)
มาร์เกอรีต (ค.ศ. 1458–1487) ภรรยาของฟร็องซัวที่ 2 ดยุคแห่งเบรอตาญ มารดาของอานแห่งเบรอตาญ พระมเหสีของพระเจ้าชาร์ลที่ 8 แห่งฝรั่งเศสและพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส
แกร์เตอรีน (ค.ศ. 1460–1494) มารดาของอานแห่งฟัวซ์-ก็องแดล พระมเหสีคนที่สามของพระเจ้าอูลาสซโลที่ 2 แห่งฮังการี
อิซาเบล (ค.ศ. 1462–?)
แฌ็คส์ (ค.ศ. 1463–1508)
La Dolce Vita

บทความนี้มีชื่อเป็นภาษาอื่น หรือใช้อักษรในภาษาอื่น เนื่องจากต้องการคงไว้ตามต้นฉบับ หรือไม่มีชื่อภาษาไทยที่เหมาะสม
| La Dolce Vita |
| --- | --- |
กำกับ: เฟเดอริโก เฟลลินี
เขียนบท: เฟเดอริโก เฟลลินี
อำนวยการสร้าง: กัวเซปเป อามาโต แองเจโล ริซโซลี
นักแสดงนำ: มาร์เชลโล มาสโตรอิอานนี แอนนิตา เอกเบิร์ก อานุก แอมเม อีวอง เฟอร์นูซ์ วอลเทอร์ ซานเทสโซ วาเลอเรีย ชิอานกอตตินี
ดนตรีประกอบ: นิโน โรตา
วันฉาย:  5 กุมภาพันธ์ 1960  19 เมษายน 1961
ความยาว: 174 นาที
ประเทศ:  อิตาลี  ฝรั่งเศส
ภาษา: (อิตาลี) (ฝรั่งเศส) (เยอรมัน)
La dolce vita (ภาษาอิตาลี แปลว่า "ชีวิตอันแสนหวาน" ) เป็นภาพยนตร์อิตาลีที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2503 กำกับและเขียนบทโดยเฟเดอริโก เฟลลินี ถ่ายทำด้วยฟิล์มขาวดำ และแต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์โดย นิโน โรตา มีเนื้อหาเกี่ยวกับนักหนังสือพิมพ์หนุ่มเจ้าสำราญที่ใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์อยู่ในกรุงโรม วุ่นวายไปการทำงาน และใช้ชีวิตพัวพันไปกับสาวสวยหลายคน เพื่อค้นหาความรักและความสุขในชีวิต
ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการอ้างถึงว่า เป็นจุดเปลี่ยนของผลงานของเฟลลินี จากผลงานยุคแรกในแนว neo-realism ไปสู่แนว surrealism ในยุคหลัง ภาพยนตร์ได้รับรางวัลปาล์มทองคำ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประจำปี 1960  เสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 4 รางวัล และได้รับรางวัลการออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม (ภาพยนตร์ขาวดำ) และได้รับการโหวตให้ติดอันดับ 6 จาก 100 อันดับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม โดยนิตยสาร Entertainment Weekly
ฉากเด่นในภาพยนตร์ ที่ถูกนำมาอ้างอิงถึงบ่อยครั้ง คือฉากที่ มาร์เชลโล (มาร์เชลโล มาสโตรอิอานนี) และ ซิลเวีย (แอนนิตา เอกเบิร์ก) ลงไปเล่นน้ำในน้ำพุเทรวี  และฉากเปิดเรื่อง ที่มีเฮลิคอปเตอร์บรรทุกรูปปั้นพระเยซูเพื่อนำไปส่งที่กรุงวาติกัน ฉากเหล่านี้ถูกนำมาอ้างอิงถึงในภาพยนตร์ของสตีฟ มาร์ติน (L.A. Story ปี 1991), วูล์ฟกัง เบกเกอร์ (Good Bye, Lenin! ปี 2003), วูดดี อัลเลน (Celebrity ปี 1998) หรือแม้แต่หนังโป๊เกย์ของไมเคิล ลูคัส (Michael Lucas' La Dolce Vita ปี 2007)
ตัวละครช่างภาพที่ทำงานร่วมกับมาร์เชลโล ชื่อ ปาปาราซโซ (อิตาลี: Paparazzo) ก็เป็นที่มาของชื่อ "ปาปารัซซี" ที่ใช้เรียกช่างภาพอาชีพที่คอยติดตามเรื่องราวชีวิตส่วนตัวของดาราที่มีชื่อเสียง
แหล่งข้อมูลอื่น

La Dolce Vita ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส .
Roger Ebert on La Dolce Vita เก็บถาวร 2012-10-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน

| ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน |
| --- | --- |
ภาพถ่ายโดยThora Hallager, ค.ศ.1869
เกิด: 2 เมษายน ค.ศ. 1805(1805-04-02) โอเดนเซ, ฟึน, เดนมาร์ก–นอร์เวย์
เสียชีวิต: 4 สิงหาคม ค.ศ. 1875(1875-08-04) (70 ปี) Østerbro, โคเปนเฮเกน, เดนมาร์ก
ที่ฝังศพ: Assistens Cemetery, โคเปนเฮเกน
อาชีพ: นักเขียน
ภาษา: เดนมาร์ก
ช่วงเวลา: ยุคทองของเดนมาร์ก
แนวs: Children's literature, travelogue
ผลงานที่สำคัญ: The Little Mermaid The Ugly Duckling The Emperor's New Clothes The Little Match Girl

ลายมือชื่อ: 
เว็บไซต์
Hans Christian Andersen Centre
แฮนส์ คริสตีแยน อานาเซิน
ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน  (เดนมาร์ก: Hans Christian Andersen; ค.ศ. 1805-1875) แอนเดอร์เซนเป็นนักเขียนชาวเดนมาร์ก ที่เกิดในสลัม ตามคำบอกเล่าของผู้คนที่มีชีวิตอยู่ร่วมสมัยกับเขา ในสายตาของคนอื่นเขาเป็นเพียงตัวตลกน่าสมเพชให้คนหัวเราะมาโดยตลอด แต่แล้วเขาก็ใช้ผลงานพิสูจน์ความสามารถ ด้วยบรรดางานเขียนที่เขาเรียกมันว่า "เรื่องเล่น ๆ" ที่เป็นนิทานสำหรับเด็ก ซึ่งทำให้ผู้ใหญ่ทั่วโลกนิ่งฟังด้วยตาโต แม้ว่าเขาจะเป็นนักเขียนบทละครพื้น ๆ กวีฝีมือธรรมดา นักเขียนนวนิยายชั้นดี และนักเขียนเรื่องท่องเที่ยวชั้นเลิศ หากในด้านนิทานแล้ว เขาก้าวไปถึงขั้นเยี่ยมยอดไร้ที่ติ  กล่าวกันว่านิทานของเขาเป็นบรรณาการยิ่งใหญ่จากเดนมาร์กแก่โลกวรรณกรรม ฐานะเทียมเท่าโฮเมอร์, ดันเต, เชกสเปียร์, เซร์บันเตส และเกอเทอ
จากการนำนิทานพื้นบ้านมาเล่าใหม่ เขาก็เริ่มแต่งนิทานเอง แล้วก็เติมความเศร้าหรือน่ากลัวเข้าไป เสริมด้วยจินตนาการเพ้อฝันและลีลาภาษาพูดเรียบง่ายเพื่อย้อมความหวานซึ้งให้กับคติของเรื่อง  ต้นสน (1845) เป็นเรื่องที่ผู้คนชื่นชอบกันมากที่สุด เช่นเดียวกับ เด็กหญิงไม้ขีดไฟ, เงือกน้อย, ราชินีหิมะ, ไนติงเกล, กล่องชุดจุดไฟ, ลูกเป็ดขี้เหร่ และ ชุดใหม่ของพระราชา
ผลงานนิทาน

The Angel
The Bell
ชุดใหม่ของพระราชา The Emperor's New Clothes
The Nightingale
The Fir Tree
เด็กหญิงขายไม้ขีดไฟ The Little Match Girl
เงือกน้อย The Little Mermaid
The Real Princess
รองเท้าสีแดง Red Shoes
ราชินีหิมะ The Snow Queen
The Steadfast Tin Soldier
The Swineherd
ทัมเบลีน่า Thumbelina
ลูกเป็ดขี้เหร่ The Ugly Duckling
The Old House
The Happy Family
The Story of a Mother
The Shadow
The Dream of Little Tuk
Wild Swans
ผลงานนิทาน > ผลงานที่แปลเป็นภาษาไทย

อนาคตของกุหลาบอาจไม่ได้โรยไว้ด้วยกลีบกุหลาบ  เรื่องสำหรับเด็ก (และผู้ใหญ่)
แหล่งข้อมูลอื่น

Hans Christian Andersen Information Odense
Hans Christian Andersen biography
ประวัติ แฮนส์ คริสตีแยน อานาเซิน เก็บถาวร 2007-05-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บไซต์วรรณกรรม.คอม
เว็บไซต์เฉลิมฉลองโอกาสครบรอบการเกิด 200 ปี ในปี ค.ศ. 2005 (อังกฤษ)
ประวัติชีวิตโดยละเอียด (อังกฤษ)
ข้อมูลโดยละเอียดเกี่ยวกับอานาเซิน พร้อมทั้งนิทานส่วนใหญ่ของเขาจากจำนวนทั้งหมด 168 เรื่อง ซึ่งแปลเป็นภาษาอังกฤษโดย เอช. พี. พอลล์ (อังกฤษ)
| ด ค กศิลปินจินตนิยม |
| --- | --- |
วัฒนธรรม:  โบฮีเมียนิยม  อชเชียน  ชาตินิยมโรแมนติก  วอลเลนร็อดนิยม 
วรรณกรรม:  แอนเดอร์เซน  เบลก  เบินส์  ไบรอน  ชาโตบรีย็อง  คอเลริดจ์  Espronceda  เกอเทอ  พี่น้องตระกูลกริม  Heine  ฮอฟฟ์มันน์  เฮิลเดอร์ลิน  อูโก  คีตส์  คราซีนสกี  ลามาร์ตีน  เลโอปาร์ดี  เลอร์มอนตอฟ  มิกกีวิกซ์  Musset  Nerval  โนวาลิส  Oehlenschläger  โพ  พุชกิน  ชิลเลอร์  สก็อตต์  แมรี เชลลีย์  เพอร์ซี บิสซี เชลลีย์  Slowacki  สเตนดัล  Ujejski  เวิร์ดสเวิร์ธ 
คีตกรรม:  อัลแคน  ออเบอร์  เบทโฮเฟิน  เบลลินี  แบร์ลีโยซ  กริก  ชูเบิร์ท  ชอแป็ง  โดนิเซตติ  ฟิลด์  แฟรงค์  กลิงคา  ฮาเลวี  ลิสท์  โลเว  มาเลอร์  มาร์ชเนอร์  Méhul  เม็นเดิลส์โซน  มาเยอร์เบียร์  ปากานินี  รอสซินี   ชูมัน  ทัลแบร์ค  แวร์ดี  วากเนอร์  เวเบอร์ 
ปรัชญา:  คอเลริดจ์  เกอเทอ  ชิลเลอร์  มุลเลอร์  ชไลเออร์มัคเคอร์  Tieck  Mickiewicz  ฟ็อยเออร์บัค  ฟิชเทอ  Wackenroder  ยาน  ชเลเกิล  เช็ลลิง  เฮเกิล  เซอร์เอิน เคียร์เกอกอร์  Słowacki  Towiański 
ศิลปกรรม:  เบลก  Briullov  คอนสตาเบิล  Corot  เดอลาครัว  Friedrich  เฌรีโก  โกยา  สกุลศิลปะลุ่มแม่น้ำฮัดสัน  Leutze  Nazarene movement  พาล์มเมอร์  เทอร์เนอร์  Wiertz 
ภาพประกอบนิทานของแฮนส์ คริสตีแยน อานาเซิน
ภาพประกอบนิทานของแฮนส์ คริสตีแยน อานาเซิน
กวีโดเนียมอนเตเชลีโอ

| กวีโดเนียมอนเตเชลีโอ |
| --- | --- |
เทศบาล
Comune di Guidonia Montecelio
เมืองกวีโดเนียมอนเตเชลีโอ
   ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของกวีโดเนียมอนเตเชลีโอ 
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: ลัตซีโย
จังหวัด: โรมา
Frazioni: Albuccione-Bivio di Guidonia, Colle Fiorito, Colleverde, Guidonia, Marco Simone-Setteville Nord, Montecelio, Pichini, Setteville, Villalba, Villanova-La Botte
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Eligio Rubeis
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 79.06 ตร.กม. (30.53 ตร.ไมล์)
ความสูง: 105 เมตร (344 ฟุต)
ประชากร (สิงหาคม 2009)
 • ทั้งหมด: 82,558 คน
 • ความหนาแน่น: 1,000 คน/ตร.กม. (2,700 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Guidoniani
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 00010, 00011, 00012, 00014
รหัสเขตโทรศัพท์: 0774
นักบุญองค์อุปถัมภ์: Maria Beata Vergine di Loreto
วันสมโภชนักบุญ: December 10
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
กวีโดเนียมอนเตเชลีโอ (อิตาลี: Guidonia Montecelio) เป็นเมืองและเทศบาลในจังหวัดโรมา แคว้นลัตซีโย ประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของประเทศ เมืองก่อตั้งในปี ค.ศ. 998 ในฐานะเมืองป้อมปราการในชื่อ castrum (Castrum Monticellorum)
มานะ คงวุฒิปัญญา

มานะ คงวุฒิปัญญา นักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร และ อดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติ

มานะ คงวุฒิปัญญา เกิดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2504 นายมานะเคยเป็นกำนันในท้องที่เขตภาษีเจริญ จึงมีชื่อเรียกที่รู้จักดีของคนในท้องที่ว่า กำนันมานะ ชีวิตส่วนตัว มานะ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขารัฐประศาสนศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา เป็นนักเล่นพระเครื่องที่มีชื่อเสียงในวงการพระเครื่องคนหนึ่ง โดยที่บ้านพักส่วนตัวย่านถนนพุทธมณฑลสาย 3 เปิดเป็นพิพิธภัณฑ์พระเครื่องด้วย มานะสมรสกับ สุภาภรณ์ คงวุฒิปัญญา กรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรีในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร อดีตผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร เขต 29 พรรคเพื่อไทย มีบุตรด้วยกัน 4 คน
งานการเมือง

ในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2548 มานะได้ลงสมัครเลือกตั้งในสังกัดพรรคไทยรักไทย โดยลงในพื้นที่เขต 32 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วยเขตภาษีเจริญ โดยแข่งขันกับทางผู้สมัครจากพรรคประชาธิปัตย์ คือ ทันตแพทย์สุรันต์ จันทร์พิทักษ์ อดีตสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (สก.) ของเขตบางกอกใหญ่  ซึ่งมาลงแทนพี่ชาย คือ เภสัชกร วิลาศ จันทร์พิทักษ์ อดีต ส.ส.ในพื้นที่นี้อย่างยาวนาน ที่ย้ายไปลงในเขตคลองสาน แทน ปราโมทย์ สุขุม ที่เลิกเล่นการเมืองไป ผลการเลือกตั้ง มานะเป็นฝ่ายได้รับการเลือกตั้ง
หลังคดียุบพรรคไทยรักไทย นายมานะได้เข้าสังกัดกับพรรคพลังประชาชน ในการเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 ได้ลงเลือกตั้งในเขต 11 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วย เขตภาษีเจริญ เขตบางแค เขตหนองแขม แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง และหลังคดียุบพรรคพลังประชาชน นายมานะก็ได้ย้ายเข้าสังกัดพรรคเพื่อไทย และลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้ง แต่ก็แพ้ให้กับวิลาศ จันทร์พิทักษ์ เจ้าของพื้นที่เดิม
นายมานะ เคยได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข และ ที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2556 ได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม (ฐานิสร์ เทียนทอง) จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งเมื่อมีการปรับคณะรัฐมนตรีในเดือนมิถุนายนของปีเดียวกัน
ต่อมาเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (จาตุรนต์ ฉายแสง) ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2556
ในการปราศัยของแนวร่วมประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการ (นปก.) ครั้งหนึ่งที่สนามหลวง นายมานะก็ได้ขึ้นเวทีปราศรัยด้วย โดยอ้างว่า เพราะรู้จักกับนายจตุพร พรหมพันธ์ แกนนำคนหนึ่งของ นปก. มานาน
ในปี พ.ศ. 2567 ได้เป็นกรรมการในคณะกรรมการติดตาม ตรวจสอบการดำเนินงานของสมาชิกสภากรุงเทพมหานครพรรคเพื่อไทย
เกียรติยศและรางวัลที่ได้รับ

รางวัลกำนันยอดเยี่ยม (แหนบทอง) จากกระทรวงมหาดไทย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)