stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เฮเลน (นักแสดง)
ผลงาน > ภาพยนตร์

Awaara (1951)
Alif Laila (1952)
Hoor-e-Arab (1953)
Miss Coca Cola (1955)
Taksaal (1956)
Changez Khan (1957)
Howrah Bridge (1958)
Twelve O'Clock (1958)
Yahudi (1958)
Sawan (1959)
Hum Hindustani (1960)
Ek Phool Char Kaante (1960)
Dil Apna Aur Preet Parai (1960)
Gunga Jumna (1961)
Umar Qaid (1961)
China Town (1962)
Sunehri Nagin (1963)
Aaya Toofan (1964)
Cha Cha Cha (1964)
Woh Kaun Thi? (1964)
Gumnaam (1965)
Lutera (1965)
Khandan (1965)
Kaajal (1965)
Aulad (1965)
Teesri Manzil (1966)
Dus Lakh (1966)
Night In London (1967)
Jaal (1967)
CID 909 (1967)
Jewel Thief (1967)
Hare Kanch Ki Chooriyan (1967)
Shikaar (1968)
Vaasna (1968)
Talash (1969)
Sachchai (1969)
Ek Shriman Ek Shrimati (1969)
Prince (1969)
Bikhre Moti (1969)
Bhai Bahen (1969)
Intaqam (1969)
Aansoo Ban Gaye Phool (1969)
Pagla Kahin Ka (1970)
The Train (1970)
Bombay Talkie (1970)
Puraskar (1970)
Caravan (1971)
Nadaan (1971)
Hulchul (1971)
Hungama (1971)
Yaar mera (1970)
Upaasna (1971)
Mere Jeevan Saathi (1972)
Rakhi Aur Hathkadi (1972)
Dil Daulat Duniya (1972)
Apradh (1972)
Dharkan (1972)
Anamika (1973)
Shareef Badmash (1973)
Aaj Ki Taaza Khabar (1973)
Geeta Mera Naam (1974)
Benaam (1974)
Madhosh (1974)
Sholay (1975)
Zakhmee (1975)
Kala Sona (1975)
Saazish (1975)
Bairaag (1976)
Imaan Dharam (1977)
Inkaar (1977)
Khoon Pasina (1977)
Amar Akbar Anthony (1977)
Chala Murari Hero Banne (1977)
Don (1978)
Besharam (1978)
Swarg Narak (1978)
Phandebaaz (1978)
Bandi (1978)
Lahu Ke Do Rang (1979)
The Great Gambler (1979)
Ram Balram (1980)
Shaan (1980)
Abdullah (1980)
Bombay 405 miles (1980)
Chhupa chhupee (1981)
Bulandi (1981)
Raaz (1981)
Sawaal (1982)
Bond 303 (1986)
Parchhayeen (1989)
Akayla (1991)
Khamoshi: The Musical (1996)
Hum Dil De Chuke Sanam (1999)
Mohabbatein (2000)
Shararat (2002)
Dil Ne Jise Apna Kahaa (2004)
Anjaane: The Unknown (2006)
Humko Deewana Kar Gaye (2006)
Marigold (2007)
Dunno Y... Na Jaane Kyon (2010)
แหล่งข้อมูลอื่น

Rediff magazine profile of Helen
Helen ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แฟแร็นตส์ ซาลอชี
เอกสารและหนังสืออ่านเพิ่ม

Cohen, Asher. “Continuity in the Change: Hungary, 19 March 1944.” Jewish Social Studies 46, no. 2 (1984): 131–44. http://www.jstor.org/stable/4467252.
Cohen, Asher. "Some Socio-Political Aspects of the Arrow Cross Party in Hungary." East European Quarterly 21.3 (1987): 369+
Deak, Istvan. "Collaborationism in Europe, 1940–1945: The Case of Hungary." Austrian History Yearbook 15 (1979): 157–164.
Deák, István. "A fatal compromise? The debate over collaboration and resistance in Hungary." East European Politics and Societies 9.2 (1995): 209–233.
Deák, István.  “Hungary”  in Hans Rogger and Egon Weber, eds., The European Right: A Historical Profile (1963) pp. 364–407.
Herczl, Moshe Y. Christianity and the Holocaust of Hungarian Jewry (1993) pp 79–170. online
Lackó, M. Arrow-Cross Men: National Socialists 1935–1944 (Budapest, Akadémiai Kiadó 1969).
Fiala-Marschalkó: Vádló bitófák. London: Süli, 1958
Rozsnyói, Á. “October Fifteenth, 1944: (History of Szálasi’s Putsch).” Acta Historica Academiae Scientiarum Hungaricae 8, no. 1/2 (1961): 57–105. http://www.jstor.org/stable/42554680.
Thomas, Dr. Nigel, and, Szabo, Laszlo Pal (2008). The Royal Hungarian Army in World war II. New York: Osprey Publishing. p. 48. ISBN 978-1-84603-324-7.{{cite book}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
แหล่งข้อมูลอื่น

กฤตภาคจากหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ แฟแร็นตส์ ซาลอชี ในหอจดหมายเหตุข่าวสารคริสต์ศตวรรษที่ 20 ของ ZBW
| ก่อนหน้า |  | แฟแร็นตส์ ซาลอชี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| มิกโลช โฮร์ตี (ผู้สำเร็จราชการแห่งฮังการี) |  | ผู้นำแห่งชาติ  (ค.ศ. 1944 – ค.ศ. 1945) |  | สภาแห่งชาติชั้นสูง |
| เกซอ ลอกอโตช |  | นายกรัฐมนตรีฮังการี  (ค.ศ. 1944 – ค.ศ. 1945) |  | เบ-ลอ มิกโลช |
| แฟแร็นตส์ ร็อยนิสส์ |  | รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศาสนาและการศึกษา   (ค.ศ. 1945) |  | เกซอ แตแลกี |
| ด ค กนายกรัฐมนตรีฮังการี |
| --- | --- | --- |
 List  by length of term  graphical  records 
| การปฏิวัติ 1848 |  Batthyány  (Récsey)  โกชุต  Szemere  |  |
| ราชอาณาจักร (1867–1918) |  อ็อนดราชี  Lónyay  Szlávy  Bittó  Wenckheim  K. Tisza  Szapáry  Wekerle  Bánffy  Széll  Khuen-Héderváry  ไอ. ติซอ  Fejérváry  Wekerle  Khuen-Héderváry  Lukács  ไอ. ติซอ  Esterházy  Wekerle  Hadik  |  |
| สาธารณรัฐที่ 1 |  เอ็ม. กาโรยี  เบริงคีย์  |  |
| สาธารณรัฐโซเวียต |  กอร์บอยี  ไพเดิล opposed by G. Károlyi  Pattantyús-Ábrahám  |  |
| สาธารณรัฐ (1919–20) |  ฟรีดริช  ฮูซาร์  |  |
| ราชอาณาจักร (1920–1946) |  Simonyi-Semadam  Teleki  Bethlen  G. Károlyi  Gömbös  Darányi  Imrédy  Teleki  Keresztes-Fischer  Bárdossy  Keresztes-Fischer  Kállay  Sztójay  Lakatos  ซาลอชี  Miklós  Tildy  |  |
| สาธารณรัฐที่ 2 |  ราโกชี  F. Nagy  ราโกชี  Dinnyés  Dobi  |  |
| สาธารณรัฐประชาชน |  Dobi  ราโกชี  ไอ. นอจ  Hegedüs  ไอ. นอจ  กาดาร์  Münnich  กาดาร์  Kállai  Fock  Lázár  Grósz  Németh  |  |
| สาธารณรัฐที่ 3 |  Németh  Antall  Boross  โฮร์น  โอร์บาน  Medgyessy  Gyurcsány  Bajnai  โอร์บาน  |  |
ตัวเอียง หมายถึง ผู้รักษาการ
| ด ค กประมุขแห่งรัฐฮังการี |
| --- | --- |
การปฏิวัติ 1848:  Kossuth  Görgei 
ราชอาณาจักร (1867–1918):  ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1  กาโรยที่ 4 
สาธารณรัฐที่ 1:  กาโรยี 
สาธารณรัฐโซเวียต:  กอร์บอยี  Peidl 
สาธารณรัฐ (1919–20):  Joseph August  Friedrich  Huszár 
ราชอาณาจักร (1920–1946):  โฮร์ตี  ซาลอชี  Miklós  High National Council 
สาธารณรัฐที่ 2:  Tildy  Szakasits 
สาธารณรัฐประชาชน:  Szakasits  Rónai  Dobi  Losonczi  Németh  Straub 
สาธารณรัฐที่ 3:  Szűrös  Göncz  Mádl  Sólyom  Schmitt  Kövér  อาแดร์  โนวัก 
ตัวเอียง หมายถึง ผู้รักษาการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef
แอนดรูว์ โกรฟ

แอนดรูว์ โกรฟ (ซ้าย) ระหว่างการประชุม World Economic Forum ในปี 1997
แอนดรูว์ สตีเฟน โกรฟ (ฮังการี: Gróf András István; อังกฤษ: Andrew Stephen Grove) หรือ แอนดี โกรฟ (เกิดเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1936 - 21 มีนาคม ค.ศ. 2016) เป็นวิศวกรและนักธุรกิจชาวอเมริกันเชื้อสายยิวฮังการี เป็นพนักงานยุคเริ่มแรกของบริษัทอินเทล ต่อมาได้เป็นซีอีโอและประธานบริษัท  เป็นผู้มีบทบาทสำคัญต่อความสำเร็จของบริษัท
โกรฟเกิดในครอบครัวชาวยิวชนชั้นกลางในกรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี  ในปี ค.ศ. 1956 ระหว่างเกิดการปฏิวัติฮังการี โกรฟในวัย 20 ปี ได้หนีออกจากบ้านและเดินทางอพยพมาสหรัฐอเมริกา เขาเดินทางถึงนิวยอร์กในปี 1957 และเข้าศึกษาวิศวกรรมเคมีที่วิทยาลัยแห่งเมืองนิวยอร์ก  และจบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ในปี 1963
โกรฟเข้าทำงานที่บริษัทแฟร์ไชลด์ เซมิคอนดักเตอร์ จากนั้นเข้าทำงานที่อินเทล เป็นพนักงานคนที่สาม ต่อจากโรเบิร์ต นอยซ์ และกอร์ดอน มัวร์ สองผู้ก่อตั้ง   เขาดำรงตำแหน่งประธานบริษัทในปี 1979 ตำแหน่งซีอีโอในปี 1987  และประธานกรรมการบริษัทควบกับซีอีโอในปี 1997  เขาออกจากตำแหน่งซีอีโอในปี 1998 แต่ยังคงเป็นประธานกรรมการบริษัทจนถึงปี 2004  ปัจจุบัน ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาอาวุโส
โกรฟเป็นผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการเปลี่ยนโฉมหน้าบริษัทอินเทล จากบริษัทผู้ผลิตเมมโมรีชิพ เป็นบริษัทผู้ผลิตไมโครโพรเซสเซอร์ที่มีอิทธิพลต่ออุตสาหกรรม  ในระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่งซีอีโอ บริษัทอินเทลมียอดขายเติบโตขึ้นถึง 4500% จาก 4 พันล้านเหรียญเป็น 197 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ  ทำให้บริษัทกลายเป็นบริษัททีมีมูลค่าสูงที่สุดในโลกในขณะนั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

Biography as given by Intel.com
Biography at IEEE
| ก่อนหน้า |  | แอนดรูว์ โกรฟ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กอร์ดอน มัวร์ |  | ซีอีโอบริษัทอินเทล  (พ.ศ. 2530 — พ.ศ. 2541) |  | เครก แบเรตต์ |
เหตุโจมตีทางอากาศใส่โรงละครในมารีอูปอล

| เหตุโจมตีทางอากาศใส่โรงละคร ในมารีอูปอล |
| --- | --- |
เป็นส่วนหนึ่งของ การล้อมมารีอูปอล
ความเสียหายที่เกิดกับโรงละครหลังจากถูกโจมตี
th โรงมหรสพวิชาการละครแห่งแคว้นดอแนตสก์
สถานที่: โรงมหรสพวิชาการละครแห่งแคว้นดอแนตสก์ มารีอูปอล ยูเครน
พิกัด: 47°05′46″N 37°32′56″E﻿ / ﻿47.0960°N 37.5488°E﻿ / 47.0960; 37.5488
วันที่: 16 มีนาคม พ.ศ. 2565  ประมาณ 10:30 น. (UTC+2)
เป้าหมาย: พลเรือนที่ใช้โรงละครเป็นที่หลบภัยทางอากาศ
ประเภท: การโจมตีทางอากาศ
อาวุธ: อาจเป็นระเบิดทางอากาศฟับ-500
ตาย: ประเมินแตกต่างกันไป ตั้งแต่ 12 คน ไปจนถึงมากกว่า 600 คน
ผู้ก่อเหตุ: กองทัพรัสเซีย
ในวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2565 ระหว่างที่รัสเซียรุกรานยูเครน กองทัพรัสเซีย ได้ทิ้งระเบิดใส่โรงมหรสพวิชาการละครแห่งแคว้นดอแนตสก์ (ยูเครน: Доне́цький академі́чний обласни́й драмати́чний теа́тр) ในเมืองมารีอูปอล ประเทศยูเครน โรงละครแห่งนี้ใช้เป็นที่หลบภัยทางอากาศระหว่างที่เมืองมารีอูปอลถูกปิดล้อม โดยเป็นที่กำบังของพลเรือนจำนวนมาก มีการประเมินจำนวนผู้เสียชีวิตจากการทิ้งระเบิดไว้อย่างหลากหลายตั้งแต่อย่างน้อย 12 คน (แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล) ไปจนถึง 600 คน (เอพี)
รัฐบาลยูเครนกล่าวหาว่ากองทัพรัสเซียจงใจทิ้งระเบิดใส่โรงละครในขณะที่มีพลเรือนหลบภัยอยู่ภายใน รัสเซียปฏิเสธข้อกล่าวหาและกล่าวหาว่ากรมอะซอฟเป็นผู้วางระเบิดโรงละครแทน คำอ้างของรัสเซียถูกการสืบสวนอิสระต่าง ๆ หักล้าง
โรงมหรสพวิชาการละครแห่งแคว้นดอแนตสก์เป็นหนึ่งในแหล่งมรดกและแหล่งวัฒนธรรมของยูเครนที่ถูกทำลายระหว่างการรุกราน องค์การว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรป (โอเอสซีอี) และแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล จัดให้เหตุโจมตีครั้งนี้เป็นหนึ่งในอาชญากรรมสงครามระหว่างการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย
ภูมิหลัง

บทความหลัก: การล้อมมารีอูปอล
เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 กองทัพรัสเซียซึ่งร่วมมือกับกองกำลังอาสาสมัครที่ฝักใฝ่รัสเซียได้ปิดล้อมเมืองท่ามารีอูปอล นำไปสู่การบาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก เสบียงต่าง ๆ เช่น อาหาร แก๊ส ไฟฟ้า เป็นต้น ถูกตัดขาดระหว่างการปิดล้อม เมื่อถึงวันที่ 17 มีนาคม แซร์ฮีย์ ออร์ลอว์ รองนายกเทศมนตรีนครมารีอูปอล ประเมินว่าร้อยละ 80–90 ของเมืองถูกทำลายจากการยิงถล่ม
เจ้าหน้าที่สภานครมารีอูปอลระบุว่าโรงมหรสพวิชาการละครแห่งแคว้นดอแนตสก์เป็นที่หลบภัยทางอากาศที่ใหญ่ที่สุดในเมือง โดยเป็นที่กำบังของพลเรือนจำนวน 500 ถึง 1,200 คน และในขณะถูกโจมตี ผู้หญิงและเด็กจำนวนมากหลบอยู่ในนั้น
ภาพถ่ายดาวเทียมของโรงละครซึ่งถ่ายเมื่อวันที่ 14 มีนาคม แสดงให้เห็นว่าบริเวณลานด้านหน้าและด้านหลังโรงละครมีตัวอักษรสีขาวขนาดใหญ่เขียนว่า дети ซึ่งเป็นคำที่แปลว่า "เด็ก" ในภาษารัสเซีย ข้อความดังกล่าวเป็นความพยายามที่จะสื่อให้กองกำลังของผู้โจมตีรู้ว่าโรงละครแห่งนี้เป็นสถานที่ที่มีเด็กหลบภัยอยู่ข้างในและไม่ใช่เป้าหมายทางทหาร
การโจมตี

ในวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2565 ยูเครนกล่าวหากองกำลังรัสเซียว่ายิงถล่มพื้นที่พลเรือนในเมืองมารีอูปอล กระสุนปืนใหญ่พุ่งโจมตีสถานที่หลายแห่งรวมถึงอาคารสระว่ายน้ำและขบวนรถพลเรือน จากนั้นเมื่อเวลาประมาณ 10:00 น. โรงมหรสพวิชาการละครแห่งแคว้นดอแนตสก์ก็ถูกทิ้งระเบิดใส่ ทำให้ตัวอาคารเหลือเพียงซากปรักหักพัง
ที่หลบภัยในชั้นใต้ดินของโรงละครรอดพ้นจากการถูกระเบิด แต่ผู้คนจำนวนมากยังคงติดอยู่ใต้ซากปรักหักพังที่ลุกไหม้อยู่ด้านบน ดมือตรอ กูริน สมาชิกรัฐสภายูเครนจากเมืองมารีอูปอล กล่าวว่าการช่วยเหลือกู้ภัยเป็นไปอย่างยากลำบากเนื่องจากกองกำลังรัสเซียยังคงโจมตีพื้นที่ดังกล่าวอย่างต่อเนื่อง
ในวันที่ 25 มีนาคม วิดีโอที่อ้างว่าแสดงเหตุการณ์หลังการโจมตีปรากฏขึ้นในสื่อสังคม วิดีโอแรกแสดงให้เห็นผู้คนกำลังลงมาจากชั้นบนของอาคารที่ถูกทำลายบางส่วน เนื้อตัวและเสื้อผ้าถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่น ส่วนวิดีโอที่สองแสดงพื้นที่โรงละครที่ถูกทิ้งระเบิด
ผู้ประสบภัย

ในวันที่ 17 มีนาคม จำนวนผู้เสียชีวิตจากเหตุโจมตีไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด บางคนหนีออกมาได้อย่างปลอดภัย
เมื่อถึงวันที่ 18 มีนาคม ผู้รอดชีวิตประมาณ 130 คนได้รับการช่วยเหลือ สภานครมารีอูปอลระบุว่าตามข้อมูลเบื้องต้นไม่มีผู้เสียชีวิต แต่มีผู้บาดเจ็บสาหัส 1 คน
ในวันที่ 25 มีนาคม สภานครมารีอูปอลประเมินว่ามีผู้เสียชีวิตประมาณ 300 คนจากการโจมตีทางอากาศ ส่วน เดอะวอชิงตันโพสต์ เผยแพร่การสอบสวนโดยอ้างพยานที่กล่าวว่าทุกครอบครัวที่หลบภัยอยู่ในชั้นใต้ดินของโรงละครหนีออกมาได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บ และการอพยพออกมาได้เริ่มขึ้นก่อนการทิ้งระเบิด
ในวันที่ 4 พฤษภาคม เอพีได้เผยแพร่ผลการสืบสวนพร้อมหลักฐานที่ชี้ว่ามีผู้เสียชีวิต 600 คนจากการโจมตีทางอากาศ ผู้รอดชีวิตหลายคนประเมินว่ามีผู้คนราว 200 คน (รวมถึงเจ้าหน้าที่กู้ภัย) หนีออกมาโดยใช้ทางออกหลักหรือทางเข้าด้านหนึ่ง ส่วนทางเข้าอีกด้านและทางเข้าด้านหลังถูกทำลาย
ในวันที่ 7 มิถุนายน ฮิวแมนไรตส์วอตช์และกลุ่มปกป้องสิทธิมนุษยชนคาร์กิวประกาศแยกกันว่าผู้ลี้ภัยชาวยูเครนรวมทั้งพลเรือนยูเครนที่ถูกบังคับให้เดินทางไปรัสเซียกำลังถูกกดดันและข่มขู่ให้พาดพิงบุคลากรทางทหารของยูเครนว่ามีส่วนร่วมในอาชญากรรมสงคราม นี่หมายรวมถึงกรณีที่ผู้ลี้ภัยถูกกดดันให้พาดพิงว่ากรมอะซอฟเป็นผู้ทิ้งระเบิดใส่โรงละครด้วย
ปฏิกิริยา

วอลอดือมือร์ แซแลนสกึย ประธานาธิบดียูเครน กล่าวหารัสเซียว่าได้ก่ออาชญากรรมสงครามขึ้น
สื่อรัสเซียรายงานอย่างกว้างขวางว่ากระทรวงกลาโหมรัสเซียปฏิเสธความรับผิดชอบในการทิ้งระเบิดและกล่าวหากรมอะซอฟว่าเป็นผู้วางแผนและก่อเหตุวางระเบิดโรงละครแทน พวกเขาอ้างว่ารัสเซียไม่ได้ส่งกองกำลังใด ๆ ไปก่อเหตุโจมตีทางอากาศภายในเมืองและกล่าวโทษกรมอะซอฟว่า "จับพลเรือนไว้เป็นตัวประกัน" และวางระเบิดที่ชั้นบนของโรงละคร
ดารีโอ ฟรันเชสกีนี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมอิตาลี ได้ยื่นข้อเสนอในการสร้างโรงละครขึ้นใหม่ต่อรัฐบาลยูเครน
รายงานของโอเอสซีอี

ในวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2565 องค์การว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรป (โอเอสซีอี) เผยแพร่รายงานซึ่งครอบคลุมการโจมตีทางอากาศใส่โรงละครในมารีอูปอล
รัสเซียไม่ได้อ้างว่าโรงละครเป็นเป้าหมายการโจมตีที่มีความชอบธรรม แต่อ้างว่าโรงละครถูกกองพันอะซอฟของยูเครนโจมตี คณะทำงาน [ของโอเอสซีอี] ไม่พบข้อบ่งชี้ใด ๆ ว่าคำอ้างดังกล่าวจะเป็นความจริง ... มีความเป็นไปได้อย่างมากที่เหตุการณ์นี้จะเข้าข่ายการละเมิดกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศอย่างร้ายแรง และผู้สั่งการหรือดำเนินการได้ก่ออาชญากรรมสงครามขึ้น
การสืบสวนของเอพี

ในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 เอพีเผยแพร่การสอบสวนเหตุโจมตีทางอากาศ เพิ่มตัวเลขผู้เสียชีวิตที่รัฐบาลยูเครนคาดการณ์ไว้จาก 300 คนเป็น 600 คน นอกจากนี้เอพียังหักล้างคำกล่าวอ้างของรัสเซียที่ว่าโรงละครถูกทำลายโดยกองกำลังยูเครนหรือถูกใช้เป็นฐานทัพของยูเครน
ไม่มีพยานคนใดเห็นทหารยูเครนปฏิบัติการอยู่ภายในอาคาร และไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ไม่แน่ใจว่าโรงละครแห่งนี้ถูกทำลายจากการโจมตีทางอากาศของรัสเซียซึ่งพุ่งเป้าไปที่เป้าหมายพลเรือนที่ทุกคนต่างรู้ว่าเป็นสถานที่หลบภัยที่ใหญ่ที่สุดของเมือง โดยมีเด็ก ๆ อยู่ในนั้นด้วย
รายงานของแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล

ในวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2565 แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล สรุปว่าผู้ก่อเหตุโจมตีทางอากาศครั้งนี้คือกองกำลังรัสเซียซึ่งใช้ระเบิดน้ำหนัก 500 กิโลกรัม (1,100 ปอนด์) จำนวน 2 ลูก และสรุปว่าเหตุการณ์นี้เป็นอาชญากรรมสงคราม
หลายคนบาดเจ็บและเสียชีวิตในการโจมตีอย่างโหดเหี้ยมครั้งนี้ การเสียชีวิตของพวกเขาน่าจะเกิดจากการที่กองกำลังรัสเซียจงใจกำหนดเป้าหมายไปที่พลเรือนยูเครน ศาลอาญาระหว่างประเทศและศาลอื่น ๆ ทั้งหมดที่มีอำนาจตัดสินคดีอาชญากรรมที่เกิดขึ้นระหว่างความขัดแย้งนี้ จะต้องสอบสวนการโจมตีครั้งนี้ในฐานะอาชญากรรมสงคราม และจะต้องนำตัวทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง [กับการก่อเหตุ] มารับผิดชอบต่อการก่อให้เกิดความตายและการทำลายล้างดังกล่าว
แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล เชื่อว่ามีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 12 คนจากเหตุโจมตีและน่าจะมากกว่านั้น และเชื่อว่ามีผู้บาดเจ็บสาหัสอีกหลายคน การประมาณการนี้ต่ำกว่าการประมาณการของหน่วยงานอื่น ๆ ซึ่งสะท้อนข้อเท็จจริงที่ว่าผู้คนจำนวนมากได้ออกมาจากโรงละครในช่วงสองวันก่อนการโจมตี และผู้ที่ยังอยู่ในโรงละครส่วนใหญ่หลบในชั้นใต้ดินและพื้นที่อื่น ๆ จึงไม่ได้รับผลกระทบจากแรงระเบิดอย่างเต็มที่
ผลสืบเนื่อง

ในวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 สื่อยูเครนรายงานว่าฝ่ายรัสเซียได้เก็บกวาดซากปรักหักพังของโรงละครและเคลื่อนย้ายร่างผู้เสียชีวิตออกจากพื้นที่ โดยไม่ทราบว่านำไปไว้ที่ใด
มีการนำฉากภาพสวยงามขนาดใหญ่มาตั้งล้อมรอบซากปรักหักพังของโรงละคร
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 มาเรีย โปโนมาเรนโค นักข่าวชาวรัสเซีย ถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลา 6 ปีภายใต้กฎหมายเซ็นเซอร์สงครามของรัสเซีย หลังจากที่เธอเผยแพร่ข้อมูลเกี่ยวกับการโจมตีทางอากาศใส่โรงละคร
ในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2566 อินฟอร์มเนปาล์มเผยแพร่รายงานฉบับหนึ่งซึ่งกล่าวหาว่าพันเอก เซียร์เกย์ อะตรอชเชนโค แห่งกรมบินจู่โจมที่ 960 ของกองทัพอากาศรัสเซียเป็นผู้นำการโจมตีโรงละครโดยออกจากลานบินแห่งหนึ่งใกล้กับเมืองปรีมอร์สโค-อัคตาสค์ในดินแดนครัสโนดาร์
ดูเพิ่ม

เหตุโจมตีทางอากาศใส่โรงพยาบาลในมารีอูปอล
โรงละครในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 สิบเดือนก่อนถูกโจมตีทางอากาศ
โรงละครซึ่งได้รับความเสียหายอย่างหนัก (มองจากถนน)
โครเนอเดนมาร์ก

| โครเนอเดนมาร์ก |
| --- | --- |
dansk krone (เดนมาร์ก) donsk króna (แฟโร) danskit koruuni (กรีนแลนด์)
ISO 4217
รหัส: DKK
หมายเลข: 208
จุดทศนิยม: 2
การตั้งชื่อ
หน่วยย่อย: 
 1/100: เออเรอ
 เออเรอ: เออเรอ
สัญลักษณ์: kr.
ธนบัตร: 50, 100, 200, 500, 1000 โครเนอ
เหรียญ: 50 เออเรอ, 1, 2, 5, 10, 20 โครเนอ
ข้อมูลการใช้
ผู้ใช้:    เดนมาร์ก  หมู่เกาะแฟโร1  กรีนแลนด์ 
การตีพิมพ์
ธนาคารกลาง: ธนาคารแห่งชาติเดนมาร์ก
 เว็บไซต์: www.nationalbanken.dk
การประเมินค่า
อัตราเงินเฟ้อ: ร้อยละ 0.6 (เฉพาะเดนมาร์ก)
 ที่มา: สิงหาคม ค.ศ. 2013
ผูกค่ากับ: ยูโร (€) = 7.4504 โครเนอ
ERM: 
 ตั้งแต่: 13 มีนาคม ค.ศ. 1979
 € =: 7.46038 โครเนอ
 วง: ร้อยละ 2.25
 มีการออกธนบัตรพิเศษเพื่อใช้ในหมู่เกาะแฟโร 
โครเนอ (เดนมาร์ก: krone, พหูพจน์ kroner) เป็นสกุลเงินอย่างเป็นทางการของเดนมาร์ก, กรีนแลนด์ และหมู่เกาะแฟโร มีการใช้ครั้งแรกในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1875 คำว่า โครเนอ แปลตรงตัวได้ว่า "มงกุฎ"
หนึ่งโครเนอจะเท่ากับ 100 เออเรอ (øre) โดยคำว่า øre อาจจะมาจากคำภาษาละติน aureus แปลว่าเหรียญทอง รวมกันทั้งหมดมีเหรียญโครเนอรวม 11 เหรียญ โดยที่เล็กที่สุดคือเหรียญ 50 เออเรอ ก่อนหน้านี้มีเหรียญเออเรอมากกว่านี้ แต่ถูกยกเลิกเนื่องจากเงินเฟ้อ
โกศล

อาณาจักรโกศล (สันสกฤต: कोसल राज्य) เป็นอาณาจักรโบราณของอินเดีย ปัจจุบันตั้งอยู่ราวแคว้นอวัธ ในรัฐอุตตรประเทศ
เริ่มต้นจากการเป็นแคว้นเล็ก ๆ ในช่วงปลายยุคพระเวท โดยอยู่ติดกับแคว้นวิเทหะ
จากคัมภีร์โบราณทางพุทธศาสนา อังคุตตรนิกาย โกศลเป็นหนึ่งใน 16 แคว้นของมหาชนบท เมืองหลวงของแคว้นโกศลในสมัยพุทธกาลคือ สาวัตถี พระเจ้าผู้ปกครองแผ่นดินคือ พระเจ้าปเสนทิโกศล ในยุคนี้เป็นแคว้นที่รุ่งเรืองและมีอำนาจมาก แคว้นกาสีในสมัยนั้นก็ขึ้นกับแคว้นโกศล มีหลักฐานมากแห่งทั้งทางฝ่ายพุทธและอื่น ๆ แสดงว่าแคว้นสักกะแห่งกษัตริย์ศากยวงศ์ของพระพุทธเจ้าก็อยู่ภายใต้อำนาจหรือความคุ้มครองของแคว้นโกศล เมืองและสถานที่ ที่ปรากฏในพระคัมภีร์พุทธศาสนา เช่น เมืองสาเกต อโยธยา เสตัพยา เกสปุตตะของชาวกาลามะ หมู่บ้านอิจฉานังคละ และป่าอันธวันใกล้สาวัตถี
แยนิก เวสเตอร์กอร์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เวสเตอร์กอร์ฝึกซ้อมกับแวร์เดอร์เบรเมินใน ค.ศ. 2015
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  แยนิก เวสเตอร์กอร์
วันเกิด:   (1992-08-03) 3 สิงหาคม ค.ศ. 1992 (32 ปี)
สถานที่เกิด:  วีดอว์รอ เดนมาร์ก
ส่วนสูง:  1.99 เมตร (6 ฟุต 6 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  เซ็นเตอร์แบ็ก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เลสเตอร์ซิตี
หมายเลข:  23
สโมสรเยาวชน
:  Vestia
:  แฟรม
:  โคเปนเฮเกน
:  เปรินปือ
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2010–2011 |  1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ 2 |  22 |  (4) |
| 2011–2015 |  1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ |  71 |  (4) |
| 2015–2016 |  แวร์เดอร์เบรเมิน |  48 |  (3) |
| 2016–2018 |  โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค |  66 |  (7) |
| 2018–2021 |  เซาแทมป์ตัน |  72 |  (4) |
| 2021– |  เลสเตอร์ซิตี |  10 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2010 |  เดนมาร์ก อายุไม่เกิน 18 ปี |  4 |  (1) |
| 2010–2011 |  เดนมาร์ก อายุไม่เกิน 19 ปี |  7 |  (0) |
| 2011 |  เดนมาร์ก อายุไม่เกิน 20 ปี |  2 |  (0) |
| 2011–2015 |  เดนมาร์ก อายุไม่เกิน 21 ปี |  28 |  (4) |
| 2013– |  เดนมาร์ก |  28 |  (1) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 16:55, 23 พฤษภาคม 2021 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 12:07, 13 สิงหาคม 2021 (UTC)
แยนิก เวสเตอร์กอร์ (เดนมาร์ก: Jannik Vestergaard; เกิด 3 สิงหาคม ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลชาวเดนมาร์ก ปัจจุบันเล่นตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กให้แก่เลสเตอร์ซิตี สโมสรในพรีเมียร์ลีก และทีมชาติเดนมาร์ก
เวสเตอร์กอร์เริ่มเล่นฟุตบอลเยาวชนกับเวสตีอา, แฟรม, โคเปนเฮเกน และเปรินปือ สโมสรอาชีพแห่งแรกของเขาคือ 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ และเขาก็ย้ายไปเล่นให้กับแวร์เดอร์เบรเมินในเดือนมกราคม ค.ศ. 2015
ในวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2016 เวสเตอร์กอร์ย้ายไปร่วมทีมโบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค ค่าตัวรายงานอยู่ที่ 12 ล้านปอนด์แถมเงินโบนัส ต่อมาในวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 เขาได้ย้ายไปเซาแทมป์ตันโดยเซ็นสัญญา 4 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

Player's profile at Danish Football Association
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตี  |
| --- | --- |
 1 วอร์ด  2 จัสติน  3 ฟอฟานา  4 โคอาดี  5 ดอยส์  8 วิงส์  9 วาร์ดี  10 มาวิดิดี  11 ออลไบรตัน  14 อิเฮอานาชอ  17 เชาฮ์ดรี  18 อามาร์ทีย์  20 ดากา  21 รีการ์ดู  22 ดิวส์บรี-ฮอลล์  23 เวสเตอร์กอร์  24 แมนดี  25 อึนดีดี  29 ดากา  32 โซวาฮ์  33 ทอมัส  34 เบ็นคอวิช  35 ยาคูโปวิช  38 เดลี่ย์-แคมป์เบลล์  42 ซูมาเร  ผู้จัดการ: คูเปอร์
เวงกัฏรามัน รามกฤษณัน

| เวงกี รามกฤษณัน |
| --- | --- |
รามกิรุษณัณใน ค.ศ. 2015

 นายกราชสมาคมแห่งลอนดอน คนที่ 62
ดำรงตำแหน่ง 1 ธันวาคม ค.ศ. 2015 – 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020
ก่อนหน้า: พอล เนิร์ส
ถัดไป: เอเดรียน สมิท
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: เวงกัฏรามัน รามกฤษณัน ค.ศ. 1952 (อายุ 71–72 ปี) จิตัมปรัม รัฐมัทราส (ปัจจุบันอยู่ในรัฐทมิฬนาฑู) ประเทศอินเดีย
สัญชาติ:   สหราชอาณาจักร  สหรัฐ 
คู่สมรส: เวรา โรเซนเบร์รี (สมรส 1975)
บุตร: 1
ที่อยู่อาศัย: สหราชอาณาจักร
เว็บไซต์: www2.mrc-lmb.cam.ac.uk/group-leaders/n-to-s/venki-ramakrishnan

การศึกษา: Convent of Jesus and Mary Baroda
ศิษย์เก่า:   มหาวิทยาลัยมหาราชาสยาชีราววโฑทรา (BSc)  มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโก  มหาวิทยาลัยโอไฮโอ (PhD) 
มีชื่อเสียงจาก:   Structure and function of the ribosome  macromolecular crystallography 
รางวัล:   Knight Bachelor (2012)  Padma Vibhushan (2010)  Nobel Prize in Chemistry (2009)  Louis-Jeantet Prize for Medicine (2007)   Member of the National Academy of Sciences (2004) 
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา:   ชีวเคมี  ชีวฟิสิกส์ 
สถาบันที่ทำงาน:   Laboratory of Molecular Biology  University of Cambridge  Oak Ridge National Laboratory  Yale University  University of Utah  Brookhaven National Laboratory 
วิทยานิพนธ์: The Green Function Theory of the Ferroelectric Phase Transition in Potassium Dihydrogen-Phosphate (1976)
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: Tomoyasu Tanaka
มีอิทธิพลต่อ:   Peter B. Moore  Aaron Klug  The Feynman Lectures on Physics 
 
 

เวงกัฏรามัน รามกฤษณัน (อังกฤษ: Venkatraman Ramakrishnan; ทมิฬ: வெங்கட்ராமன் ராமகிருஷ்ணன்; ฮินดี: वेंकटरामन रामकृष्णन; เกิด ค.ศ. 1952) หรือเวงกี รามกฤษณัน (อังกฤษ: Venki Ramakrishnan) เป็นนักชีวเคมีชาวสหราชอาณาจักร–สหรัฐผู้เกิดในประเทศอินเดีย เวงกัฏรามันได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีใน ค.ศ. 2009 ร่วมกับทอมัส เอ. สไตซ์และอาดา โยนัต "สำหรับการศึกษาโครงสร้างและหน้าที่ของไรโบโซม"
เวงกัฏรามันดำรงตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มวิจัยชีววิทยาโมเลกุลของสภาการวิจัยทางการแพทย์ในวิทยาเขตการแพทย์เคมบริดจ์ตั้งแต่ ค.ศ. 1995 และเป็นสมาชิกของวิทยาลัยทรินิตี มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และเคยดำรงตำแหน่งนายกราชสมาคมตั้งแต่ ค.ศ. 2015 จนถึง ค.ศ. 2020
ชีวิตวัยเด็กและการศึกษา

เวงกัฏรามัน รามกฤษณันเกิดในครอบครัวชาวทมิฬในเมืองจิตัมปรัม อำเภอกฏลูร รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย เป็นบุตรของ ซี. วี. รามกฤษณัน และราชลักษมี รามกฤษณัน ซึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์ทั้งคู่ ซี. วี. รามกฤษณันผู้เป็นพ่อเคยดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาชีวเคมีประจำมหาวิทยาลัยมหาราชาสยาชีราววโฑทรา ซึ่งขณะที่เวงกัฏรามันเกิดนั้นพ่อของเขาทำวิจัยหลังปริญญาเอกอยู่ที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสันกับเดวิด อี. กรีน
แม่ของเขาจบการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านจิตวิทยาจากมหาวิทยาลัยแมคกิลล์ใน ค.ศ. 1959 โดยใช้เวลาเพียง 18 เดือน โดยมีอาจารย์ที่ปรึกษาได้แก่ดอนัลด์ โอ. เฮบบ์ น้องสาวของเขาคือลลิตา รามกฤษณัน เป็นศาสตราจารย์ด้านวิทยาภูมิคุ้มกันและโรคติดเชื้อประจำภาควิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์และเป็นสมาชิกสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งสหรัฐ
เวงกัฏรามันย้ายไปอยู่ที่วโฑทรา รัฐคุชราต ตั้งแต่อายุสามขวบ เข้าเรียนในโรงเรียน Convent of Jesus and Mary และเคยย้ายไปอยู่ที่แอดิเลด ประเทศออสเตรเลียระหว่าง ค.ศ. 1960 และ 1961 เขาเข้าศึกษาระดับเตรียมวิทยาศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยมหาราชาสยาชีราววโฑทราและเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยเดียวกันโดยสามารถสอบชิงทุนระดับประเทศได้ เวงกัฏรามันสำเร็จการศึกษาวิทยาศาสตรบัณฑิตสาขาฟิสิกส์ใน ค.ศ. 1971 ซึ่งหลักสูตรวิชาฟิสิกส์ในมหาวิทยาลัยวโฑทรานั้นยังค่อนข้างใหม่ และยึดตามตำราจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์และตำราของริชาร์ด ฟายน์แมนเป็นหลัก
หลังจบการศึกษาปริญญาตรี เวงกัฏรามันได้เดินทางศึกษาต่อในสหรัฐ โดยเขาได้รับปรัชญาดุษฎีบัณฑิตด้านฟิสิกส์จากมหาวิทยาลัยโอไฮโอใน ค.ศ. 1976 โดยงานวิจัยของเขาเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงสถานะเฟอร์โรอิเล็กทริกของโพแทสเซียมไดไฮโดรเจนฟอสเฟต (KDP) โดยมีที่ปรึกษาได้แก่โทโมยาซุ ทานากะ หลังจากนั้นจึงเข้าเรียนด้านชีววิทยาที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโก ซึ่งเป็นการเปลี่ยนสายจากฟิสิกส์เชิงทฤษฎีไปเป็นชีววิทยา