stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แซม เมนเดส
แหล่งข้อมูลอื่น

แซม เมนเดส ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1927–1940:  Frank Borzage (1927)  Lewis Milestone (1928)  Frank Lloyd (1929)  Lewis Milestone (1930)  Norman Taurog (1931)  Frank Borzage (1932)  Frank Lloyd (1933)  แฟรงก์ คาปรา (1934)  จอห์น ฟอร์ด (1935)  แฟรงก์ คาปรา (1936)  Leo McCarey (1937)  แฟรงก์ คาปรา (1938)  Victor Fleming (1939)  จอห์น ฟอร์ด (1940) 
1941-1960:  จอห์น ฟอร์ด (1941)  William Wyler (1942)  Michael Curtiz (1943)  Leo McCarey (1944)  Billy Wilder (1945)  William Wyler (1946)  Elia Kazan (1947)  John Huston (1948)  Joseph L. Mankiewicz (1949)  Joseph L. Mankiewicz (1950)  George Stevens (1951)  จอห์น ฟอร์ด (1952)  Fred Zinnemann (1953)  Elia Kazan (1954)  Delbert Mann (1955)  George Stevens (1956)  เดวิด ลีน (1957)  Vincente Minnelli (1958)  William Wyler (1959)  Billy Wilder (1960) 
1961-1980:  Jerome Robbins และ Robert Wise (1961)  เดวิด ลีน (1962)  Tony Richardson (1963)  George Cukor (1964)  Robert Wise (1965)  Fred Zinnemann (1966)  Mike Nichols (1967)  Carol Reed (1968)  John Schlesinger (1969)  Franklin J. Schaffner (1970)  วิลเลียม เฟรดกิน (1971)  บ๊อบ ฟอสซี (1972)  จอร์จ รอย ฮิลล์ (1973)  ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา (1974)  มิลอส ฟอร์แมน (1975)  จอห์น จี. อาวิลด์เซน (1976)  วูดดี อัลเลน (1977)  ไมเคิล ชิมิโน (1978)  โรเบิร์ต เบนตัน (1979)  โรเบิร์ต เรดฟอร์ด (1980) 
1981-2000:  วอร์เรน เบต์ตี (1981)  ริชาร์ด แอทเทนโบโรห์ (1982)  เจมส์ แอล. บรูกส์ (1983)  มิลอส ฟอร์แมน (1984)  ซิดนีย์ พอลแลค (1985)  โอลิเวอร์ สโตน (1986)  แบร์นาโด แบร์โตลุชชี (1987)  แบร์รี เลวินสัน (1988)  โอลิเวอร์ สโตน (1989)  เควิน คอสต์เนอร์ (1990)  โจนาธาน เดมม์ (1991)  คลินต์ อีสต์วูด (1992)  สตีเวน สปีลเบิร์ก (1993)  โรเบิร์ต เซเม็กคิส (1994)  เมล กิบสัน (1995)  แอนโทนี มิงเกลลา (1996)  เจมส์ แคเมรอน (1997)  สตีเวน สปีลเบิร์ก (1998)  แซม เมนเดส (1999)  สตีเวน โซเดอเบิร์ก (2000) 
2001-ปัจจุบัน:  รอน ฮาวเวิร์ด (2001)  โรมัน โปลันสกี (2002)  ปีเตอร์ แจ็กสัน (2003)  คลินต์ อีสต์วุด (2004)  หลี่ อัน (2005)  มาร์ติน สกอร์เซซี (2006)  โจเอล และ อีธาน โคเอน (2007)  แดนนี บอยล์ (2008)  แคทริน บิเกโลว์ (2009)  ทอม ฮูเปอร์ (2010)  มีแชล อาซานาวีซียุส (2011)  หลี่ อัน (2012)  อัลฟอนโซ กัวรอน (2013)  อาเลฆันโดร กอนซาเลซ อิญญาร์ริตู (2014)  อาเลฆันโดร กอนซาเลซ อิญญาร์ริตู (2015)  เดเมียน ชาเซลล์ (2016)  กิเยร์โม เดล โตโร (2017)  อัลฟอนโซ กัวรอน (2018)  พง จุน-โฮ (2019)  โคลอี เจา (2020)  เจน แคมเปียน (2021)  แดเนียล กวัน และ แดเนียล ไชเนิร์ท (2022)  คริสโตเฟอร์ โนแลน (2023)
แทรปพิสต์-1บี

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| ดาวเคราะห์นอกระบบ | ดาวเคราะห์นอกระบบ | รายชื่อ |
 ภาพจินตนาการของแทรปพิสต์-1บี ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018
ดาวฤกษ์แม่
| ดาวฤกษ์ | ดาวฤกษ์ | แทรปพิสต์-1 |
| ชนิดสเปกตรัม | ชนิดสเปกตรัม | M8 |
| มวล | (m) | 0.08 (± 0.009) (± 0.02) M☉ |
| รัศมี | (r) | 0.117 (± 0.004) R☉ |
| อุณหภูมิ | (T) | 2550.0 (± 55.0) K |
| อายุ |  | 0.5 พันล้านปี |
องค์ประกอบวงโคจร
| กึ่งแกนเอก | (a) | 0.01111 ± 0.00034 AU |
| ความเยื้องศูนย์กลาง | (e) | <0.081 |
| คาบการโคจร | (P) | 1.510848 (± 1.9e-05) d |
| ความเอียง | (i) | 89.41 (± 0.41)° |
ลักษณะทางกายภาพ
| มวล | (m) | 0.85 M⊕ |
| มวลอย่างต่ำ | (m sin i) | 0.13 M⊕ |
| รัศมี | (r) | 1.086 ± 0.035 R⊕ |
| ฟลักซ์การแผ่รังสีของดาว | (F⊙) | 4.25 ± 0.33 ⊕ |
| ความหนาแน่น | (ρ) | 3.64 ± 3.09 g cm-3 |
| แรงโน้มถ่วงพื้นผิว | (g) | ~0.72 g |
| อุณหภูมิ | (T) | 400.1 ± 7.7 K |
ข้อมูลการค้นพบ
| ค้นพบเมื่อ | ค้นพบเมื่อ | May 2, 2016 |
| ค้นพบโดย | ค้นพบโดย |  |
| วิธีตรวจจับ | วิธีตรวจจับ | Transit |
| สถานะการค้นพบ | สถานะการค้นพบ | Published |
แทรปพิสต์-1บี(อังกฤษ: TRAPPIST-1b)หรือ2MASS J23062928-0502285 bคือดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวแคระขาว แทรปพิสต์-1 ซึ่งอยู่ในกลุ่มดาวคนแบกหม้อน้ำและอยู่ห่างจากโลกประมาณ 39 ปีแสง (12 พาร์กเซส) ดาวเคราะห์ถูกค้นพบโดยใช้วิธีการใช้กล้องโทรทรรศน์ขนาดเล็กสำหรับตรวจจับการผ่านหน้าของดาวเคราะห์และดาวเคราะห์แรกเริ่ม (Transiting Planets and Planetesimals Small Telescope; TRAPPIST) ซึ่งเป็นกล้องโทรทรรศน์ในหอดูดาวลาซียาในทะเลทรายอาตากามา ประเทศชิลี เพื่อสังเกตดาวฤกษ์และค้นหาดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวฤกษ์นี้ เทคนิคที่ใช้ค้นหาคือการตรวจสอบการเคลื่อนผ่านหน้าดาวฤกษ์ และประกาศค้นพบครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 2016
การคาดว่าอาศัยอยู่ได้

แทรปพิสต์-1บีเป็นดาวเคราะห์ที่แห้งแล้งเนื่องจากเป็นไปได้ว่าการสูญเสียน้ำในช่วงก่อนยุค HZคาดว่า แทรปพิสต์-1บี และ แทรปพิสต์-1ซี อาจสูญเสียน้ำทะเลเนื่องจากอยู่ใกล้กับดาวฤกษ์แทรปพิสต์-1มากเกินไปจึงได้มีการคาดว่าแทรปพิสต์-1ดีซึ่งเป็นดาวเคราะห์ลำดับที่3น่าจะมีน้ำเพียงพอที่จะสามารถใช้ในการกำเนิดและดำรงชีวิตได้
แท็บเล็ต (แก้ความกำกวม)

แท็บเล็ต (อังกฤษ: tablet) อาจหมายถึง
แท็บเล็ตคอมพิวเตอร์ คือ คอมพิวเตอร์ที่ใช้การสั่งงานโดยการสัมผัส เช่น ไอแพด
กราฟิกแท็บเล็ต หรือ เมาส์ปากกา เป็นอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ใช้ในการอินพุตข้อมูล เช่นของ วาคอม
แท็บเล็ตพีซี คือ คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลที่มีฟังก์ชันการสัมผัสในการสั่งงานได้
ยาเม็ด ในความหมายทั่วๆ ไปในภาษาอังกฤษ
แทรมลิงก์

| แทรมลิงก์ |
| --- | --- |


ข้อมูลทั่วไป
เจ้าของ: การคมนาคมลอนดอน
ที่ตั้ง: กรุงลอนดอน  บริเตนใหญ่
จำนวนสถานี: 39
เว็บไซต์: http://www.tfl.gov.uk/trams
การดำเนินงาน
รูปแบบ: รถราง
เส้นทาง: 4
ผู้ดำเนินงาน: Tram Operations Limited, part of FirstGroup
ศูนย์ซ่อมบำรุง: Therapia Lane depot
ขบวนรถ: บอมบาร์ดิเออร์ ซีอาร์ 4000 Stadler Rail Variobahn
ผู้โดยสารต่อวัน: 79,600 คน (ค.ศ. 2011/12)
ประวัติ
เปิดเมื่อ: ค.ศ. 2000
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 28 กิโลเมตร (17 ไมล์)
รางกว้าง: 1435
ระบบจ่ายไฟ: 750 โวลต์ จ่ายไฟฟ้าเหนือตัวรถ
ความเร็ว: 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (50 ไมล์ต่อชั่วโมง)
แทรมลิงก์ (อังกฤษ: Tramlink) หรือเดิมเรียกว่า ครอยดอน แทรมลิงก์ (Croydon Tramlink) เป็นระบบรถรางในบริเวณเซ้าท์ลอนดอน ในประเทศสหราชอาณาจักร เปิดในบริการครั้งแรกเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2543 บริหารงานโดย ลอนดอนแทรมลิงก์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ องค์การคมนาคมสำหรับลอนดอน
แหล่งข้อมูลอื่น

"ลอนดอน แทรมลิงก์". Transport for London. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-03-21. สืบค้นเมื่อ 11 July 2008.
แผนที่เส้นทางแทรมลิงก์
แท็บลอยด์

แท็บลอยด์ (อังกฤษ: tabloid) เป็นรูปแบบของหนังสือพิมพ์เป็นที่นิยมในสหราชอาณาจักร โดยทั่วไปแท็บลอยด์มีขนาดประมาณ 597×375 มิลลิเมตร  (ประมาณ 23½×14 3/4 นิ้ว) ต่อหน้าที่กางออกมา
แท็บลอยด์ยังคงใช้หมายถึงหนังสือพิมพ์ที่ตีพิมพ์เรื่องทั่วไปที่เนื้อหาไม่ซีเรียส เช่น ข่าวดารา หรือ ข่าวกีฬา โดยหนังสือพิมพ์ขนาดแท็บลอยด์ในประเทศไทย เช่น สตาร์ซอคเก้อร์รายวัน บางกอกทูเดย์ ข่าวหุ้น เป็นต้น
แทกติกส์โอเกอร์: เล็ตอัสคลิงทูเกตเตอร์

วิดีโอเกมเล่นตามบทบาททางยุทธวิธีของญี่ปุ่น
| แทกติกส์โอเกอร์: เล็ตอัสคลิงทูเกตเตอร์ |
| --- | --- |
ภาพพิมพ์โฆษณา งานศิลปะโดยฮิโรชิ มินางาวะ
ผู้พัฒนา:  เควสต์, สแควร์เอนิกซ์  ซูเปอร์แฟมิคอม, เซกา แซตเทิร์น, เพลย์สเตชัน   เควสต์   เพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล   สแควร์เอนิกซ์  
ผู้จัดจำหน่าย:  เควสต์  ซูเปอร์แฟมิคอม   ญี่ปุ่น: เควสต์   เซกา แซตเทิร์น   ญี่ปุ่น: ริเวอร์ฮิลซอฟต์   เพลย์สเตชัน   ญี่ปุ่น: อาร์ตดิงก์ อเมริกาเหนือ: แอตลัส   เพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล   ทั่วโลก: สแควร์เอนิกซ์  
กำกับ: ยาซูมิ มัตสึโนะ ฮิโรชิ มินางาวะ
ออกแบบ: ยาซูมิ มัตสึโนะ
ศิลปิน: ฮิโรชิ มินางาวะ อากิฮิโกะ โยชิดะ ซึบาสะ มาซาโอะ
เขียนบท: ยาซูมิ มัตสึโนะ
แต่งเพลง: ฮิโตชิ ซากิโมโตะ มาซาฮารุ อิวาตะ
ชุด: โอเกอร์แบตเทิล
เครื่องเล่น: ซูเปอร์แฟมิคอม เซกา แซตเทิร์น เพลย์สเตชัน เพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล
วางจำหน่าย:  6 ตุลาคม ค.ศ. 1995 ซูเปอร์แฟมิคอมญี่ปุ่น: 6 ตุลาคม ค.ศ. 1995 เซกา แซตเทิร์นญี่ปุ่น: 13 ธันวาคม ค.ศ. 1996 เพลย์สเตชันญี่ปุ่น: 25 กันยายน ค.ศ. 1997 อเมริกาเหนือ: 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1998 เพลย์สเตชัน พอร์เทเบิลญี่ปุ่น: 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 อเมริกาเหนือ: 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 ยุโรป: 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 
แนว: เล่นตามบทบาททางยุทธวิธี
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว, หลายผู้เล่น
แทกติกส์โอเกอร์: เล็ตอัสคลิงทูเกตเตอร์ (อังกฤษ: Tactics Ogre: Let Us Cling Together) เป็นเกมเล่นตามบทบาททางยุทธวิธีของญี่ปุ่นที่สร้างโดยบริษัทเควสต์ เกมดังกล่าวเปิดตัวใน ค.ศ. 1995 บนเครื่องซูเปอร์แฟมิคอมที่ประเทศญี่ปุ่นในฐานะภาคต่อของโอเกอร์แบตเทิล: เดอะมาร์ชออฟเดอะแบล็กควีน โดยภาคเล็ตอัสคลิงทูเกตเตอร์เป็นผลงานที่สองที่เปิดตัวในแฟรนไชส์โอเกอร์แบตเทิล ซึ่งมีองค์ประกอบรูปแบบการเล่นที่แตกต่างกันอย่างมากจากภาคก่อน ในขณะที่ภาคเดอะมาร์ชออฟเดอะแบล็กควีนมีผู้เล่นจัดการกองทัพของหมู่โรมมิงอิสระแบบกึ่งเรียลไทม์ในพื้นที่ขนาดใหญ่ ภาคแทกติกส์โอเกอร์จะนำเสนอการต่อสู้แบบผลัดกันเล่น และให้การควบคุมตัวละครแต่ละตัวได้มากกว่า เกมดังกล่าวได้รับการเผยแพร่อีกครั้งสำหรับเซกา แซตเทิร์น ใน ค.ศ. 1996 และเพลย์สเตชันใน ค.ศ. 1997 ส่วนเกมรีเมคที่พัฒนาโดยทีมพัฒนาดั้งเดิมได้รับการเผยแพร่สำหรับเพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 โดยในประเทศญี่ปุ่น การรีเมคได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นแทกติกส์โอเกอร์: วีลออฟฟอร์ชูน
รูปแบบการเล่น

รูปแบบการเล่นของแทกติกส์โอเกอร์นั้นคล้ายกับรูปแบบกลยุทธ์ผลัดกันเล่นของเกมเล่นตามบทบาททางยุทธวิธี ซึ่งมุ่งเน้นไปที่การต่อสู้อย่างประปรายในระดับหมู่, ผลัดกันเล่น, การเคลื่อนที่แบบกริด เช่นเดียวกับเกมเล่นตามบทบาททางยุทธวิธีอื่น ๆ ผู้เล่นจะสร้างทีมของตัวละครหลายตัวพร้อมคลาสที่เปลี่ยนแปลงได้ และต่อสู้กับยุทธการบนกริดแบบไอโซเมตริก ลำดับการเคลื่อนที่จะขึ้นอยู่กับความเร็วของตัวละครแต่ละตัว ซึ่งตรงกันข้ามกับเกมที่แต่ละฝ่ายเคลื่อนทีมทั้งหมดพร้อมกัน ตัวละครแต่ละตัวจะเคลื่อนที่ทีละตัวบนกริด และคำสั่งของการต่อสู้จะได้รับการคำนวณสำหรับตัวละครแต่ละตัวทีละตัว
รูปแบบการเล่นจะผสมกับคัตซีนที่แสดงให้เห็นถึงโครงเรื่อง ที่แสดงในมุมมองไอโซเมตริกแบบเดียวกับการต่อสู้ การเคลื่อนไหวและการจัดการทีมระหว่างการต่อสู้จะทำผ่านอินเทอร์เฟซแผนที่ ตัวละครของมนุษย์ส่วนใหญ่เริ่มต้นด้วยเหล่าแอมะซอนหรือทหาร โดยการอัปเลเวลให้ถูกต้อง พวกเขาสามารถก้าวไปสู่คลาสชายหรือหญิงอื่น ๆ ได้ในภายหลัง แม้ว่าคลาสขั้นสูงส่วนใหญ่จะจำกัดการจัดตำแหน่งบางอย่าง ได้แก่ ตามกฎ, ไม่เข้าข้างใด หรือโกลาหล คุณสมบัติอีกประการหนึ่งคือ "วอร์เรนรีพอร์ต" ซึ่งเป็นฐานข้อมูลประเภทหนึ่งในดินแดน, ผู้คน, การเผชิญหน้า และเผ่าพันธุ์ของวาเลเรีย
รูปแบบการเล่นแบบผลัดกันเล่นที่ได้แนะนำในภาคเล็ตอัสคลิงทูเกตเตอร์ ได้เปิดตัวซีรีส์ย่อยภายในแฟรนไชส์โอเกอร์แบตเทิล โดยมีแทกติกส์โอเกอร์ใช้เพื่อแยกแยะรูปแบบการเล่นทั้งสองรูปแบบในภาคต่อในภายหลัง เช่น แทกติกส์โอเกอร์: เดอะไนต์ออฟโลดิส
โครงเรื่อง > ฉาก

ตามลำดับเหตุการณ์ คือตอนที่เจ็ดของโอเกอร์ซากา ซึ่งเป็นไปตามเหตุการณ์ที่นำเสนอในบทที่ห้าโดยตรงจากโอเกอร์แบตเทิล: เดอะมาร์ชออฟเดอะแบล็กควีน และดำเนินไปพร้อมกับบทที่หกอย่างโอเกอร์แบตเทิล 64: เพอร์เซินออฟลอร์ดรีคาลิเบอร์ แม้ว่าทั้งสองเกมจะเกิดขึ้นในส่วนต่างกันของโลกก็ตาม เหตุการณ์ในเนื้อเรื่องเสริมอย่างแทกติกส์โอเกอร์: เดอะไนต์ออฟโลดิส นั้นนำหน้าภาคเล็ตอัสคลิงทูเกตเตอร์ โดยมีตอนจบอีกแบบในอดีตที่อ้างอิงถึงเหตุการณ์ในตอนต้นของตอนหลังโดยตรง เรื่องราวนี้เกิดขึ้นในอาณาจักรวาเลเรีย ซึ่งเป็นบ้านเกิดของชาวกัลกาสถาน, วาลิสเตอร์ และบาครัม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  มิวสิกเบรนซ์ ผลงาน 
ภาพหน้าจอ (เวอร์ชันเพลย์สเตชัน)
แผนที่อาณาจักรวาเลเรีย
แซนโทฟิลล์

โครงสร้างทางเคมีของคริปโทแซนทิน
สีของไข่แดงมาจากลูทีนและซีอาแซนทิน
แซนโทฟิลล์ (อังกฤษ: xanthophyll) เดิมเรียก ฟิลโลแซนทิน (phylloxanthin) เป็นรงควัตถุสีเหลืองที่พบในธรรมชาติ เป็นหนึ่งในสารกลุ่มแคโรทีนอยด์ มีสูตรเคมีคือ C40H56O2 คำว่า "แซนโทฟิลล์" มาจากคำในภาษากรีก ξανθός (xanthos แปลว่า "เหลือง") และ φύλλον (phyllon แปลว่า "ใบไม้") เนื่องจากพบเป็นแถบสีเหลืองบนแผ่นทดสอบที่ผ่านกระบวนการโครมาโทกราฟี
โครงสร้างโมเลกุล

โครงสร้างโมเลกุลของแซนโทฟิลล์มีความคล้ายคลึงกับสารกลุ่มแคโรทีน แต่แซนโทฟิลล์มีอะตอมของออกซิเจน ในขณะที่แคโรทีนเป็นสารกลุ่มไฮโดรคาร์บอนที่ไม่มีออกซิเจน โดยออกซิเจนในแซนโทฟิลล์มีทั้งในรูปกลุ่มไฮดรอกซิล และ/หรือจับกับอะตอมไฮโดรเจนในรูปแบบอีพอกไซด์ (epoxide) ทำให้แซนโทฟิลล์มีขั้วมากกว่าแคโรทีน และก่อให้เกิดความแตกต่างเมื่อทดสอบด้วยกระบวนการโครมาโทกราฟี
แหล่งที่พบ

แซนโทฟิลล์พบมากในพืชใบเขียว โดยมีส่วนช่วยในการปรับพลังงานแสงและเป็นสารระงับพลังงานส่วนเกินจากการสังเคราะห์ด้วยแสง (non-photochemical quenching) ตัวอย่างของพืชที่พบแซนโทฟิลล์มาก ได้แก่ มะละกอ ลูกท้อ ลูกพรุน ฟักทอง นอกจากนี้ยังพบในร่างกายและผลิตภัณฑ์จากสัตว์ เช่น ไข่ ไขมันและหนังสัตว์
จุดสีเหลืองที่จอตาที่เรียกว่า macula lutea เป็นผลมาจากลูทีนและซีอาแซนทิน ซึ่งร่างการใช้เพื่อปกป้องดวงตาจากรังสีอัลตราไวโอเลต แต่เนื่องจากสารสองชนิดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับกลไกการมองเห็น จึงไม่ถูกเปลี่ยนรูปเป็นสารกลุ่มเรตินัล ลูทีนและซีอาแซนทินเชื่อว่ามีส่วนในการเกิดปรากฏการณ์แปรงไฮดิงเกอร์ (Haidinger's brush) ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่ทำให้ดวงตารับรู้ถึงโพลาไรเซชันของแสง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แซนโทฟิลล์
"Xanthophyll - MSDS". Science Lab. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-04. สืบค้นเมื่อ 2016-10-22.
| ด ค กแคโรทีนอยด์ |
| --- | --- |
แคโรทีน (C40):  แอลฟา-แคโรทีน  บีตา-แคโรทีน  แกมมา-แคโรทีน  เดลตา-แคโรทีน  เอปไซลอน-แคโรทีน  ซีตา-แคโรทีน  ไลโคปีน  นิวโรสโพรีน  ไฟโตอีน  ไฟโตฟลูอีน  โทรูลีน  ไลโคเพอร์ซีน 
แซนโทฟิลล์ (C40):  แอนเทอราแซนทิน  แอสตาแซนทิน  แคนทาแซนทิน  ซิทรานาแซนทิน  คริปโทแซนทิน  ไดอาดิโนแซนทิน  ไดอาโทแซนทิน  ไดโนแซนทิน  เอไชเนโนน  ฟลาโวแซนทิน  ฟูโคแซนทิน  ลูทีน  นีโอแซนทิน  โรดอกแซนทิน  รูบิกแซนทิน  ไวโอแลกแซนทิน  ซีอาแซนทิน 
อะโพแคโรทีนอยด์ (C<40):  กรดแอบไซซิก  อะโพแคโรทีนัล  บิซิน  โครเซทิน  ฟูดออเรนจ์ 7  ไอโอโนน  เพริดินิน 
วิตามินเอ เรตินอยด์ (C20):  เรตินัล  กรดเรติโนอิก  เรตินอล 
เรตินอยด์:  อะซิเทรทิน  อะลิเทรทิโนอิน  เบกซาโรทีน  เอเทรทิเนต  เฟนเรนิไนด์  ไอโซเทรทิโนอิน  ทาซาโรทีน  เทรทิโนอิน  ซูเรตินอล แอซิเตต 
แซนโทฟิลล์ปรากฏเป็นแถบสีเหลืองบนแผ่นทดสอบหลังผ่านกระบวนการโครมาโทกราฟี
แทสเมเนียนเดวิล

สำหรับตัวละครลูนีทูนส์ ดูที่ แทสเมเนียนเดวิล (ลูนีทูนส์)
| แทสเมเนียนเดวิล ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยโฮโลซีนตอนปลาย |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
ชั้นฐาน:: Marsupialia
อันดับ:: Dasyuromorphia
วงศ์:: Dasyuridae
สกุล:: Sarcophilus
สปีชีส์::  Sarcophilus harrisii
ชื่อทวินาม
Sarcophilus harrisii (Boitard, 1841)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ (สีเทา)
แทสเมเนียนเดวิล (อังกฤษ: Tasmanian devil; ชื่อวิทยาศาสตร์: Sarcophilus harrisii) เป็นมาร์ซูเปียลกินเนื้อในวงศ์ Dasyuridae ปัจจุบันมีถิ่นฐานเฉพาะในรัฐแทสเมเนียของออสเตรเลีย โดยได้รับสถานะเป็นสัตว์คุ้มครองมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941  สันนิษฐานว่าแทสเมเนียเดวิลได้สูญพันธุ์ไปจากแผ่นดินใหญ่ของออสเตรเลียไปเมื่อประมาณ 3,000 ปีมาแล้ว
แทสเมเนียนเดวิลมีขนาดใกล้เคียงกับสุนัขตัวเล็ก ๆ  ถือเป็นมาร์ซูเปียลกินเนื้อที่มีขนาดใหญ่ที่สุด  นับตั้งแต่ไทลาซีนสูญพันธุ์เมื่อปี ค.ศ. 1936 เป็นสัตว์ที่มีนิสัยดุร้าย และถือว่าเป็นสัตว์ที่มีกรามขนาดใหญ่ที่สุดในโลกเมื่อเทียบกับขนาดตัว
แทสมาเนียนเดวิลตัวเมียสามารถมีลูกในกระเป๋าหน้าท้องได้สูงสุดถึง 6 ตัว ในระยะเวลานาน 3 เดือน ซึ่งถือว่ามีจำนวนเยอะมาก
ปัจจุบันแทสเมเนียนเดวิลกำลังอยู่ในภาวะใกล้สูญพันธุ์ สืบเนื่องจากเกิดโรคระบาดที่ทำให้เกิดการติดเชื้อและเป็นเนื้องอกคล้ายมะเร็งบริเวณใบหน้า (Devil facial tumour disease - DFTD) มาตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1990  ทำให้ประชากรลดลงอย่างรวดเร็ว นักวิทยาศาสตร์ประเมินว่าหากไม่สามารถคิดค้นหาวิธีรักษาได้ แทสเมเนียนเดวิลจะสูญพันธุ์ภายในปี ค.ศ. 2035
แหล่งข้อมูลอื่น

Parks and Wildlife Tasmania - Tasmanian Devil เก็บถาวร 2008-07-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน vocalisation, movie, faq
Save the Tasmanian Devil เก็บถาวร 2009-03-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sarcophilus harrisii ที่วิกิสปีชีส์
แทลเลียม

แทลเลียม (อังกฤษ: Thallium) คือธาตุที่มีหมายเลขอะตอม 81 และสัญลักษณ์คือ Tl  เป็นธาตุโลหะสีเทา เนื้ออ่อนนุ่ม สามารถยืดได้คล้ายดีบุก แต่เมื่อสัมผัสอากาศจะเปลี่ยนสี  แทลเลียมเป็นธาตุที่มีลักษณะคล้ายอินเดียมคือเป็นโลหะที่หายาก และอ่อนนิ่มมาก ไม่มีการออกไซด์เคลือบที่ผิว ดังนี้นจึงเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชันกับออกซิเจนในอากาศอย่างรวดเร็ว แทลเลียมมีเลขออกซิเดชันได้ทั้ง +1 และ +3
แทลเลียมมีพิษมาก ใช้ทำยาเบื่อหนูและฆ่าแมลง เป็นต้นเหตุให้เกิดมะเร็งจึงถูกห้ามใช้ในหลายประเทศ นอกจากนี้ยังใช้ตรวจสอบรังสีอินฟราเรดด้วย
โชติมาตร

โชติมาตร หรือ ความส่องสว่าง หรือ แมกนิจูด (อังกฤษ: Magnitude) คือค่าแสดงอันดับความสว่างของดาวในทางดาราศาสตร์ ซึ่งเป็นการวัดค่าแบบลอการิทึม โดยตรวจวัดได้จากความยาวคลื่นจำเพาะ โดยส่วนมากมักตรวจวัดในความยาวคลื่นที่ตามองเห็นหรือคลื่นใกล้อินฟราเรด
การระบุค่าโชติมาตรทำได้สองวิธีคือ
โชติมาตรปรากฏ
โชติมาตรสัมบูรณ์
แทนโนโซม

แทนโนโซม (อังกฤษ: tannosome) เป็นออร์แกเนลล์ที่พบในเซลล์ของพืชมีท่อลำเลียง
การก่อตัวและหน้าที่

แทนโนโซมก่อตัวขึ้นเมื่อเยื่อหุ้มคลอโรพลาสต์สร้างถุงที่เต็มไปด้วยแทนนิน ต่อมาถุงดังกล่าวจะแตกออกเป็นแวคิวโอลเล็ก ๆ ที่นำแทนนินไปยังแวคิวโอลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งที่เต็มไปด้วยของเหลวที่เป็นกรด จากนั้นแทนนินจะถูกปล่อยเข้าไปในแวคิวโอลและเก็บไว้เป็นกลุ่มก้อนที่มีการสะสมตัวอยู่เรื่อย ๆ
แทนโนโซมมีหน้าที่สังเคราะห์และผลิตแทนนินเข้มข้นและพอลิฟีนอล แทนโนโซมทำให้แทนนินเพิ่มความเข้มข้นในอวัยวะที่มีคลอโรฟิลล์, ช่วยป้องกันสัตว์กินพืช และเชื้อโรค, และป้องกันรังสียูวี
การค้นพบ

คณะนักวิจัยชาวฝรั่งเศสและฮังการีค้นพบแทนโนโซมในเดือนกันยายน ค.ศ. 2013
การค้นพบแทนโนโซมแสดงให้เห็นว่าสามารถเปลี่ยนรสชาติของไวน์ ชา ช็อกโกแลต และอาหารหรือขนมขบเคี้ยวอื่น ๆ ได้ด้วยการเติมแทนนินในปริมาณที่เหมาะสม
ดูเพิ่ม

คลอโรพลาสต์
ลิวโคพลาสต์
พลาสติด
โชติมาตรปรากฏ

โชติมาตรปรากฏ หรือ ความส่องสว่างปรากฏ (อังกฤษ: apparent magnitude, m) เป็นหน่วยวัดระดับความสว่างของดาวฤกษ์ ดาวเคราะห์ หรือวัตถุท้องฟ้าอื่น ๆ ในจักรวาล กล่าวอีกนัยหนึ่งคือปริมาณแสดงที่ได้รับจากวัตถุนั้น นิยามให้โชติมาตรปรากฏมีค่าเพิ่มขึ้น 5 หน่วยเมื่อความสว่างลดลงเหลือ 1 ใน 100 (นั่นคือเมื่อวัตถุเดียวกันแต่อยู่ไกลขึ้นเป็น 10 เท่า) หรือค่าโชติมาตรปรากฏเพิ่มขึ้น 1 หน่วยเมื่อความสว่างลดลง 2.512 เท่า โดยที่ 2.512 คือรากที่ห้าของ 100 (1000.2)
ปริมาณแสงที่รับได้ จริง ๆ แล้วจะขึ้นอยู่กับความหนาของชั้นบรรยากาศในทิศทางการมองวัตถุ ดังนั้นโชติมาตรปรากฏจึงปรับค่าให้ได้ความสว่างเมื่อผู้สังเกตอยู่นอกชั้นบรรยากาศ ยิ่งวัตถุมีแสงจางเท่าไหร่ค่าโชติมาตรปรากฏก็ยิ่งมีค่ามากเท่านั้น
| โชติมาตรปรากฏ | วัตถุท้องฟ้า |
| --- | --- |
-28.256: ดวงอาทิตย์
−12.6: ดวงจันทร์เต็มดวง
−4.4: ความสว่างสูงสุดของ ดาวศุกร์
−2.8: ความสว่างสูงสุดของ ดาวอังคาร
−1.5: ดวงดาวที่สว่างที่สุดในย่านความยาวคลื่นที่ตามองเห็น: ดาวซิริอุส
−0.7: ดวงดาวที่สว่างเป็นอันดับสอง: ดาวคาโนปัส
0: ค่าศูนย์ เดิมเคยนิยามให้ใช้ค่าความสว่างของดาวเวกา
3.0: ความสว่างน้อยสุดที่มองเห็นได้ในเมือง
6.0: ความสว่างน้อยสุดที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
12.6: เควซาร์ที่สว่างที่สุด
27: ความสว่างน้อยสุดที่มองเห็นได้ด้วยกล้องโทรทรรศน์ขนาด 8 เมตรในย่านความยาวคลื่นที่ตามองเห็น
30: ความสว่างน้อยสุดที่มองเห็นได้ด้วยกล้องโทรทรรศน์ฮับเบิลในย่านความยาวคลื่นที่ตามองเห็น
38: ความสว่างน้อยสุดที่มองเห็นได้ด้วยกล้องโทรทรรศน์ OWL (อนาคตปี ค.ศ. 2020) ในย่านความยาวคลื่นที่ตามองเห็น
โชว์ปิงปอง

โชว์ปิงปอง (อังกฤษ: ping pong show) เป็นการแสดงเวทีรูปแบบหนึ่งซึ่งมีในคลับเปลือย (strip club) โดยมักพบในประเทศไทยมากที่สุด การแสดงประกอบด้วยหญิงใช้กล้ามเนื้อเชิงกรานของตนจับ ปล่อยหรือเป่าวัตถุจากช่องคลอดของตน ลูกปิงปองเป็นวัตถุที่ใช้แพร่หลายที่สุด แต่ก็มีใช้เชือกยาว นกหวีด ปากกา บุหรี่ เทียน ลูกดอก ลูกข่าง ขวด ประทัด ใบมีดโกนและไม้เกียบ สมาชิกผู้ชมที่เป็นชายอาจถูกนำขึ้นยกพื้นเต้นให้ถือลูกโป่งระหว่างที่มีการปาลูกดอกใส่ หรือหญิงอาจปาลูกดอกใส่ลูกโป่งที่ถูกผูกกับเก้าอี้ของลูกค้าไปทั่วโต๊ะ อีกกิจกรรมหนึ่ง คือ การปาปลาทองเข้าโถ หรือการยัดกบตัวเขื่องเข้าไปดูว่าเธอเก็บไว้ข้างในได้นานเท่าไร
แทนาทอส

| แทนาทอส |
| --- | --- |
บุคลาธิษฐานของความตาย
แทนาทอสเป็นยุวชนมีปีกและคาดดาบ เสาหินอ่อนประติมากรรมจากวิหารอาร์ทิมิสที่เอฟิซัส ประมาณ 325–300 ปีก่อน ค.ศ.
ที่ประทับ: โลกบาดาล
สัญลักษณ์: ทีตา, ดอกป๊อปปี้, ผีเสื้อ, ดาบ, คบเพลิงกลับหัว
ข้อมูลส่วนบุคคล
บิดา-มารดา: Nyx, Erebus
พี่น้อง: Hypnos, Nemesis, Eris, Keres, Oneiroi, and many others
เทพที่เทียบเท่าในความเชื่ออื่น
เทียบเท่าในโรมัน: Mors
ธานาทอส (อังกฤษ: Thanatos, กรีกโบราณ: θάνατος แปลว่า ความตาย) เป็นเทพองค์หนึ่งในตำนานเทพของกรีก เป็นเทพแห่งความความตาย เป็นผู้ที่สามารถควบคุมความตายของสิ่งมีชีวิตทุกชีวิตบนโลก เป็นบุตรชายของนิกซ์ (Nyx) เทพีแห่งราตรี และ อีราบัส (Erabus) เทพแห่งความมืด เป็นน้องชายฝาแฝดของฮิปนอส (Hypnos) เทพแห่งนิทรา โดยทั้งคู่อาศัยอยู่ยังขุมนรก เป็นเทพผู้ช่วยของฮาเดส (Hades) จ้าวแห่งนรก แทนาทอสนั้นจะรับวิญญาณของผู้ที่ตายอย่างสงบไปยังยมโลกด้วยตนเอง แต่จะให้เหล่าเคอร์ซึ่งเป็นพี่สาวจับวิญญาณที่ตายอย่างทารุณไปก่อน
รูปลักษณ์ของทั้งฮิปนอสและแทนาทอส มักเป็นรูปชายหนุ่มเปลือยกาย หน้าตาเหมือนกัน ทั้งคู่จะมีปีกอยู่ที่ศีรษะคนละข้างสลับกัน มือหนึ่งของแทนาทอสมักถือผีเสื้อหรือมาลัยดอกไม้ โดยบทบาทของแทนาทอสในเทพนิยาย แทนาทอสจะเป็นผู้รับวิญญาณมนุษย์ไปยังยมโลก แต่ในบางตำนานจะยกบทบาทนี้ให้เฮอร์มีส (Hermes) เทพแห่งการสื่อสาร  ปรากฏตอนนึงความว่า ได้ถูกกษัตริย์ซีซิสฟัส (Sisyphus) หลอกล่อจนหลงกลแล้วถูกจับขัง ทำให้ไม่มีคนตาย จนกระทั่งเอรีส (Ares) เทพแห่งสงครามหงุดหงิดที่ไม่มีคนตายในการสู้รบ จึงได้ใช้กำลังปลดปล่อยแทนาทอสและพาซีซิสฟัสไปยังยมโลก
เนื่องจากเป็นเทพแห่งความตาย ซึ่งเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนหวาดกลัว และแม้แต่เหล่าเทพก็ยังรังเกียจแทนาทอส จึงนับว่า แทนาทอสเป็นปีศาจตนหนึ่งก็ว่าได้ โดยแทนาทอสเองก็เกลียดชังมนุษย์และเทพเจ้าอื่น ๆ เช่นเดียวกัน แทนาทอสนั้นเคยต่อสู้กับวีรบุรุษ เฮราคลีส โดยเฮราคลีสนั้นต้องการช่วยเหลือราชินีอัลเคสทิส (Alkestis) ซึ่งยอมสละชีวิตตนเพื่อให้พระสวามี แอดมีตอส (Admetos) มีพระชนม์ชีพยืนยาว เมื่อเฮราคลีสสามารถล้มแทนาทอสได้จึงเท่ากับเป็นผู้มีชัยเหนือความตาย แทนาทอสจึงยอมให้อัลเคสทิสมีชีวิตต่อไป
ในทางการแพทย์

ในทางจิตวิทยา ชื่อของแทนาทอสมักใช้เรียกแรงขับทางจิตที่แสวงหาความทุกข์ ความเจ็บปวด และความตาย ตามทฤษฏีของซิกมุนด์ ฟรอยด์ โดยเป็นแรงขับที่ตรงข้ามกับอีรอส (Eros) ที่เป็นแรงขับแสวงหาความสุขและการมีชีวิต โดยพฤติกรรมเสี่ยงอันตรายหรือทำร้ายตัวเองนั้นเป็นพฤติกรรมที่มีผลมาจากแทนาทอส
คำศัพท์ ทานาโทโฟเบีย (Thanatophobia) หมายถึงอาการโฟเบียต่อสิ่งต่างๆที่เกี่ยวกับความตาย เช่น สุสานหรือศพ บางครั้งจะเรียกอาการนี้ว่า นีโครโฟเบีย (Necrophobia) แต่ศัพท์นี้มักใช้ระบุถึงอาการกลัวซากศพมากกว่าการกลัวความตายโดยทั่วๆไป
เครื่องการุณยฆาตซึ่งประดิษฐ์โดยนายแพทย์แจ็ค คีโวเคียน (Jack Kevorkian) มีชื่อว่าทานาตรอน (Thanatron)
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

แทนาทอสถูกสร้างเป็นตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง เซนต์เซย่า ภาคศึกเทพเจ้าฮาเดส อันเป็นภาคสุดท้ายในฉบับมังงะ โดยแทนาทอสในเรื่องเซนต์เซย่า นี้ ถูกวาดให้มีดวงตาและผมเป็นสีเงิน มีดาวห้าแฉกสีดำอยู่กลางหน้าผาก และมีนิสัยโหดร้ายมากซึ่งต่างจากฮิปนอส ซึ่งเมตตากว่า
ในวิดีโอเกม เพอร์โซนา 3 แทนาทอสเป็นเพอร์โซนาสูงสุดของอาร์คานา เดธ มีลักษณะคล้ายกับอสุรกายชุดดำ ใช้ดาบเป็นอาวุธ และมีโลงศพขนาดเล็กต่อกันเหมือนปีกอยู่ด้านหลัง โดยแทนาทอสปรากฏตัวเมื่อตัวเอกเรียกเพอร์โซนาออร์เฟอุสครั้งแรก ซึ่งแทนาทอสได้ฉีกร่างของออร์เฟอุสออกมาและทำลายชาโดว์ แมจิเชียน ก่อนจะคืนสภาพเป็นออร์เฟอุสตามเดิม ในภายหลัง ผู้เล่นสามารถสร้างเพอร์โซนา แทนาทอสได้โดยการรวมเพอร์โซนาอื่นทั้งหมดในกลุ่มอาร์คานา เดธ เข้าด้วยกัน นอกจากนี้ เมสไซยาห์ซึ่งเป็นเพอร์โซนาสูงสุดของอาร์คานา จัดเมนต์ก็จะได้จากการรวมออร์เฟอุสและแทนาทอสเข้าด้วยกันเท่านั้น
ในเกม ก็อดออฟวอร์:โกสต์ออฟสปาร์ตาร์ แทนาทอสเป็นบอสตัวสุดท้ายของเกม ลักษณะคือ ไว้ผมยาว ใส่เกราะ และไม่มีตาดำ สามารถแปลงร่างเป็นอสุรกายได้ โดยเราจะได้เจอแทนาทอสหลังจากที่เครโทสต่อสู้กับดีมอส น้องชายของตัวเอง และแทนาทอสพยายามจะฆ่าดีมอสทิ้ง เครโทสและดีมอสจึงต้องช่วยกันกำจัดแทนาทอสเสีย แทนาทอสจับดีมอสกระแทกหน้าผาจนดีมอสตาย เครโทสแค้นมาก จึงได้สังหารแทนาทอสตายแล้วอุ้มศพดีมอสกลับไปหา gravedigger ที่รออยู่แล้ว(gravedigger ที่จริงแล้วคือซุสแปลงกายมา)
ดูเพิ่ม

ฮิปนอส
ฮาเดส
แทรฟฟอร์ดเทรนนิงเซนเตอร์

| --- | --- |
แคร์ริงตัน
สนามฝึกซ้อมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
th
ชื่อเดิม: Trafford Training Centre
ที่ตั้ง: แคร์ริงตัน Greater Manchester
พิกัด: 53°25′04″N 02°22′30″W﻿ / ﻿53.41778°N 2.37500°W﻿ / 53.41778; -2.37500
เจ้าของ: แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
ชนิด: สนามฝึกซ้อม
พื้นผิว: หญ้า (12) หญ้าสังเคราะห์ (2)
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: 2542–2545
ต่อเติม: 2555–2556
งบประมาณในการก่อสร้าง: รวม: 60 ล้านปอนด์
การใช้งาน
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
แทรฟฟอร์ดเทรนนิงเซนเตอร์ (อังกฤษ: Trafford Training Center) เป็นสนามฝึกซ้อม ศูนย์ฝึกเยาวชน และสำนักงานใหญ่ของ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ตั้งอยู่ใกล้หมู่บ้านแคร์ริงตัน มหานครแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ และแทนที่ เดอะคลิฟฟ์ เป็นสนามฝึกซ้อมของสโมสรในปี ค.ศ. 2000 การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1999 อาคารหลักเปิดใช้งานและทีมชุดใหญ่ย้ายเข้ามาในปี ค.ศ. 2000 ตามด้วย ศูนย์ฝึกเยาวชน ในปี ค.ศ. 2002 เป็นที่ตั้งของ ระบบเยาวชน ที่มีชื่อเสียงของสโมสร ในปี ค.ศ. 2013 การต่อเติมที่สำคัญเสร็จสมบูรณ์ รวมทั้งศูนย์การแพทย์และแผนกวิทยาศาสตร์การกีฬา
การพัฒนา

ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1990 เซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ผู้จัดการทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด รู้สึกว่าสนามฝึกซ้อมของสโมสร เดอะ คลิฟฟ์ (ซึ่งใช้งานมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1938) นั้นแคบและไม่เหมาะสมเมื่อพรีเมียร์ลีกเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 เฟอร์กูสันเองก็ไม่พอใจกับการขาดความเป็นส่วนตัวที่ เดอะ คลิฟฟ์ นักข่าวสามารถทำข่าวได้ทุกวัน ทีมคู่แข่งสามารถสอดแนมดูการฝึกซ้อมได้ กองเชียร์สามารถขอลายเซ็นและถ่ายรูปกับนักเตะได้ บอร์ดของสโมสรจึงเริ่มหาสถานที่ใหม่สำหรับสนามฝึกซ้อม และซื้อที่ดินอันเงียบสงบกว่า 100 เอเคอร์ในหมู่บ้าน แคร์ริงตัน เพื่อสร้างสนามฝึกซ้อมแห่งใหม่ของพวกเขา - ห่างจากสนาม โอลด์แทรฟฟอร์ด ไม่ถึง 10 ไมล์ (16 กิโลเมตร) - ด้วยวิสัยทัศน์ที่จะเปลี่ยนให้เป็น ศูนย์ฝึกกีฬาระดับโลก การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1999 ด้วยงบประมาณ 22 ล้านปอนด์ ซึ่งใช้ไป 14 ล้านปอนด์ในการสร้างอาคารหลัก (ทีมชุดใหญ่) ซึ่งเปิดใช้งานในฤดูร้อนปี ค.ศ. 2000 และอีก 8 ล้านปอนด์ใช้ไปกับ ศูนย์ฝึกเยาวชน ซึ่งเปิดใช้งานในฤดูร้อนปี ค.ศ. 2002 ศูนย์การแพทย์และการกีฬาแห่งใหม่มูลค่า 25 ล้านปอนด์ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 2013 ทำให้ต้นทุนการก่อสร้างรวมกว่า 60 ล้านปอนด์ พนักงานประมาณ 300 คนทำงานที่ แคร์ริงตัน ทุกวัน