stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
สนามแข่ง

ตลอดประวัติศาสตร์ของนิวคาสเซิลยูไนเต็ด สนามเหย้าของพวกเขาคือ St James' Park ซึ่งเป็นสนามฟุตบอลที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษ เช่นเดียวกับเป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่เป็นอันดับหกในสหราชอาณาจักร สนามนี้ได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันฟุตบอลระดับนานาชาติ 10 นัด ครั้งแรกในปี 1901 และครั้งล่าสุดในปี 2005 ใช้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 และรักบี้เวิลด์คัพ 2015 เริ่มมีการใช้สนามในช่วงต้นปี 1880 ซึ่งเป็นสนามที่ Newcastle Rangers ครอบครอง ก่อนที่จะกลายเป็นบ้านของ Newcastle West End F.C. ในปี 1886 เมื่อพวกเขาซื้อสัญญาเช่าดังกล่าว ก่อนที่พวกเขาจะเปลี่ยนชื่อสโมสรเป็นนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ในช่วงเปลี่ยนศตวรรษที่ 20 ความจุของพื้นสนามอยู่ที่ 30,000 คน ก่อนที่จะมีการพัฒนาใหม่ระหว่างปี 1900 และ 1905 โดยเพิ่มความจุเป็น 60,000 และทำให้กลายเป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในอังกฤษในช่วงเวลาหนึ่ง เกือบตลอดศตวรรษที่ 20 สนามกีฬามีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย แม้จะมีแผนการพัฒนาพื้นที่ต่าง ๆ มากมายก็ตาม อัฒจันทร์ฝั่งตะวันตกแบบเก่าถูกแทนที่ด้วยมิลเบิร์นสแตนด์ในปี 1987 อัฒจันทร์เซอร์จอห์น ฮอลล์ สแตนด์แทนที่ลีซส์เอนด์ในปี 1993 และส่วนที่เหลือของพื้นสนามได้รับการปรับปรุงใหม่ ทำให้สนามมีความจุ 37,000 สนามกีฬาแบบที่นั่งทั้งหมด ระหว่างปี 1998 ถึง 2000 ได้มีการเพิ่มที่นั่งสองชั้นในมิลเบิร์น และอัฒจันทร์จอห์น ฮอลล์ เพื่อเพิ่มความจุของสถานที่ในปัจจุบันที่ 52,354 คน มีแผนจะสร้างสนามกีฬาใหม่ขนาด 90,000 ที่นั่งในสวนสาธารณะ Leazes ซึ่งอยู่ด้านหลัง St James'
ในเดือนตุลาคม 2009 ไมค์ แอชลีย์ อดีตเข้าของทีมประกาศว่าเขาวางแผนที่จะเปลี่ยนชื่อสนามเพื่อเพิ่มรายได้ และในเดือนพฤศจิกายน 2011 สโมสรได้เปลี่ยนชื่อสนามกีฬาเป็น Sports Direct Arena ต่อมา เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 2015 บริษัทสินเชื่อเงินด่วน Wonga.com ได้กลายเป็นผู้สนับสนุนหลักทางการค้าของนิวคาสเซิลยูไนเต็ด และซื้อสิทธิ์การตั้งชื่อสนามกีฬาแต่ได้คืนชื่อสนามกลับมาเป็น เซนต์เจมส์ พาร์ค เนื่องจากกระแสเรียกร้องของแฟนบอล
เซนต์ เจมส์ พาร์ค สนามเหย้าของสโมสร
ความเป็นเจ้าของ

นิวคาสเซิลยูไนเต็ดจัดตั้งขึ้นเป็นบริษัทเอกชนจำกัดเมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1895 จนถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 1997 เมื่อจอห์น ฮอลล์ ซึ่งซื้อหุ้น 79.2% ของสโมสรในราคา 3 ล้านปอนด์ใน ค.ศ. 1991 ได้นำสโมสรเข้าตลาดหลักทรัพย์ในฐานะบริษัทมหาชนจำกัด โดยมีการขายหุ้นน้อยกว่าครึ่งหนึ่งให้กับตระกูลฮอลล์โดยหุ้นส่วนใหญ่ถือครองโดยเฟรดดี เชพเพิร์ด หุ้นส่วนทางธุรกิจของเขา ต่อมาในปีนั้น ฮอลล์ได้ก้าวลงจากตำแหน่งประธานสโมสรและถูกแทนที่โดยเชพเพิร์ด โดยมี ดักลาส ลูกชายของฮอลล์เป็นตัวแทนของครอบครัวในคณะกรรมการสโมสร ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1998 หลังจากซื้อหุ้น 6.3% ของสโมสรในราคา 10 ล้านปอนด์ กลุ่มสื่อเอ็นทีแอล (เวอร์จิน มีเดียในปัจจุบัน) ได้พิจารณาการครอบครองสโมสรโดยสมบูรณ์ ข้อเสนอนี้ถูกยกเลิกในภายหลังหลังจากคณะกรรมการการแข่งขันที่ก่อตั้งขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1999 แสดงความกังวลเกี่ยวกับสโมสรฟุตบอลที่บริษัทสื่อเป็นเจ้าของ
ใน ค.ศ. 2007 ไมค์ แอชลีย์ นักธุรกิจได้ซื้อหุ้นของทั้งดักลาสและเซอร์ จอห์น ฮอลล์ โดยถือหุ้น 41% ในสโมสรผ่านบริษัทโฮลดิง เซนต์เจมส์โฮลดิงส์ เพื่อซื้อส่วนที่เหลือ เมื่อซื้อหุ้นนี้ เขาได้แต่งตั้งคริส มอร์ตเป็นประธานสโมสร ในขณะที่ได้รับหุ้นเพิ่มขึ้น โดยเป็นเจ้าของหุ้น 93.19% ของสโมสรภายในวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 2007 ตัวเลขนี้สูงถึง 95% ในวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2007 บังคับให้ผู้ถือหุ้นที่เหลือขายหุ้นของตนให้แอชลีย์
หลังจากซื้อสโมสรเสร็จสิ้น แอชลีย์ได้ประกาศว่าเขามีแผนที่จะขายสโมสรถึง 3 ครั้ง ครั้งแรกเกิดขึ้นหลังจากการประท้วงของแฟน ๆ เกี่ยวกับการลาออกของเควิน คีแกนในเดือนกันยายน 2008 เมื่อแอชลีย์กล่าวว่า "ฉันฟังคุณแล้ว คุณต้องการให้ฉันออกไป นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังพยายามทำอยู่ตอนนี้" ในวันที่ 31 พฤษภาคม 2009 หลังจากจบฤดูกาล 2008–09 มีรายงานว่าแอชลีย์กำลังพยายามขายสโมสรอีกครั้ง เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2009 แอชลีย์ยืนยันว่าสโมสรพร้อมขายในราคา 100 ล้านปอนด์ ภายในสิ้นเดือนสิงหาคม 2009 สโมสรออกจากตลาด เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2017 นิวคาสเซิลยูไนเต็ดประกาศว่าแอชลีย์ได้ประกาศขายสโมสรอีกครั้ง โดยเขาหวังว่าจะสามารถสรุปข้อตกลงได้ในช่วงคริสต์มาสปี 2017
การสนับสนุน

ผู้สนับสนุนของนิวคาสเซิลยูไนเต็ด มาจากทั่วทุกมุมภาคตะวันออกเฉียงเหนือและที่อื่น ๆ ในอังกฤษ โดยมีสโมสรผู้สนับสนุนในหลายประเทศทั่วโลก ชื่อเล่นของสโมสรคือ The Magpies ในขณะที่ผู้สนับสนุนสโมสรนั้นรู้จักกันในชื่อ Geordies หรือ Toon Army ชื่อตูนมาจากการออกเสียงเมืองจอร์ดี แฟนของทีมนิวคาสเซิลยูไนเต็ด จะมีชื่อเรียกว่า "ทูนอาร์มี" ซึ่งคำว่า "ทูน" นั้นเป็นภาษาแซกซัน คือคำว่า "ทาวน์" ที่แปลว่า "เมือง" จากการสำรวจในปี 2004 โดย Co-operative Financial Services พบว่านิวคาสเซิลยูไนเต็ดอยู่อันดับต้น ๆ ของลีกสำหรับค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นและระยะทางที่แฟน ๆ ต้องใช้ในการเดินทางไปชมการแข่งขันทุกเกมพรีเมียร์ลีก ระยะทางทั้งหมดที่แฟนบอลไปร่วมชมเกมในฐานะทีมเยือนทุกเกม พบว่าเทียบเท่ากับการเดินทางรอบโลกเลยทีเดียว ในฤดูกาล 2009–2010 เมื่อสโมสรกำลังเล่นในฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป การเข้าชมโดยเฉลี่ยที่สนามเซนต์เจมส์อยู่ที่ 43,388 ซึ่งเป็นอันดับที่สี่ของสโมสรอังกฤษในฤดูกาลนั้น ต่อมา เมื่อสิ้นสุดฤดูกาลพรีเมียร์ลีก 2011–12 นิวคาสเซิล ยูไนเต็ด มีผู้เข้าชมเฉลี่ยสูงสุดเป็นอันดับสามของฤดูกาลที่ 49,935 ตัวเลขนี้แซงหน้าอาร์เซนอลและแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด สองสโมสรที่มีสนามกีฬาขนาดใหญ่อันดับต้น ๆ ในประเทศ
การช่วยเหลือสังคม

สโมสรก่อตั้งมูลนิธินิวคาสเซิลยูไนเต็ด ขึ้นในฤดูร้อนปี 2008 ซึ่งพยายามส่งเสริมการเรียนรู้และส่งเสริมการใช้ชีวิตอย่างมีสุขภาพในหมู่เด็กที่ด้อยโอกาส คนหนุ่มสาว และครอบครัวในภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษ ตลอดจนส่งเสริมความเท่าเทียมและความหลากหลายทางเพศโดยมี เคท แบรดลีย์ เป็นผู้จัดการมูลนิธิ ในปี 2010 องค์กรการกุศลได้สอนเด็กกว่า 5,000 คนเกี่ยวกับการใช้ชีวิตด้วยการรักษาสุขภาพ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2012 สโมสรได้ประกาศว่าพวกเขาเป็นทีมแรกของโลกที่บริหารทีมภายใต้หลักการ carbon-positive โดยเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ทั้งระบบการจัดการในสนามแข่ง การใช้ชุดแข่งที่ผลิตด้วยวัสดุสิ่งแวดล้อม และการรณรงค์ด้านความสะอาดในสนามและบริเวณใกล้เคียง
สถิติสำคัญ

นับถึงฤดูกาล 2034–24 นิวคาสเซิลได้เล่นในลีกสูงสุดถึง 92 ฤดูกาล มากที่สุดสโมสรหนึ่งในอังกฤษ และพวกเขาอยู่ในอันดับ 8 ในการจัดอันดับคะแนนรวมตลอดกาลนับตั้งแต่ก่อตั้งลีกสูงสุด รวมทั้งประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นอันดับ 9 ในอังกฤษ
ผู้เล่นที่ลงสนามมากที่สุดให้กับทีมได้แก่ จิมมี ลอว์เรนซ์ (1904–22) จำนวน 496 นัด, ผู้ทำประตูมากที่สุดตลอดกาลได้แก่ แอลัน เชียเรอร์ (1996–2006) จำนวน 206 ประตู, ผู้ทำประตูมากที่สุดภายในหนึ่งฤดูกาลได้แก่ แอนดี โคล จำนวน 41 ประตู (ฤดูกาล 1993–94)
สถิติชนะมากที่สุดของสโมสร คือนัดชนะ สโมสรนิวพอร์ตเคาน์ตี ในฟุตบอลดิวิชั่นสองฤดูกาล 1946, สถิติแพ้มากที่สุดคือนัดแพ้สโมสรเบอร์ตัน 0–9 ในฟุตบอลดิวิชั่นสองฤดูกาล 1895, สถิติผู้ชมในสนามมากที่สุดได้แก่ นัดพบกับเชลซี (68,386 คน) ในการแข่งขันดิวิชั่นหนึ่งวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1930 และสถิติผู้เข้าชมสูงสุดในพรีเมียร์ลีกคือ 52,389 คน ในนัดกับแมนเชสเตอร์ซิตีเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 ซึ่งนิวคาสเซิลแพ้ไป 0–2,  ค่าตัวสูงสุดที่นิวคาสเซิลยูไนเต็ด เคยได้รับจากการขายนักเตะคือ 35 ล้านปอนด์ ซึ่งเป็นการขายแอนดี แคร์โรล ให้กับ ลิเวอร์พูล ในเดือนมกราคม ปี 2011 และล่าสุดคือการขายเอลเลียต แอนเดอร์สัน ให้กับนอตทิงแฮมฟอเรสต์ ในเดือนมิถุนายน ปี 2024 ขณะที่สถิติการซื้อนักเตะที่แพงที่สุดของสโมสร คือ อาเล็กซันเดอร์ อีซัก จาก เรอัลโซซิเอดัด ในราคา 63 ล้านปอนด์ เมื่อปี 2022
ผู้เล่น > ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ผู้เล่นที่ปล่อยยืม

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ผู้เล่นอื่นภายใต้สัญญา

ผู้เล่นต่อไปนี้เคยอยู่ในทีมชุดปัจจุบันมาก่อน:
หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้เล่น > ชุดสำรองและชุดเยาวชน

บทความหลัก: ชุดสำรองและชุดเยาวชนของสโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
ผู้เล่น > ชุดสำรองและชุดเยาวชน > ผู้เล่นชุดสำรองและชุดเยาวชนที่เคยมีชื่อในทีมชุดปัจจุบันหรือบนม้านั่งสำรอง

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้จัดการทีมในยุคพรีเมียร์ลีก

บทความหลัก: รายนามผู้จัดการทีมของนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
ตั้งแต่ ค.ศ. 1992 - ปัจจุบัน
| ชื่อ | สัญชาติ | เริ่ม | ถึง |
| --- | --- | --- | --- |
| เควิน คีแกน |  | 1992 | 1997 |
| เคนนี แดลกลีช |  | 1997 | 1998 |
| รืด คึลลิต |  | 1998 | 1999 |
| เซอร์ บ็อบบี ร็อบสัน |  | 1999 | 2004 |
| แกรม ซูเนสส์ |  | 2004 | 2006 |
| เกล็น โรเดอร์ |  | 2006 | 2007 |
| แซม อัลลาร์ไดซ์ |  | 2007 | 2008 |
| เควิน คีแกน |  | 2008 | 2008 |
| โจ คินเนียร์ |  | 2008 | 2009 |
| แอลัน เชียเรอร์ |  | 2009 | 2009 |
| คริส ฮิลตัน |  | 2009 | 2010 |
| อลัน พาร์ดิว |  | 2010 | 2015 |
| จอห์น คาร์เวอร์ (รักษาการ) |  | 2015 | 2015 |
| สตีฟ แม็คคาเรน |  | 2015 | 2016 |
| ราฟาเอล เบนิเตช |  | 2016 | 2019 |
| สตีฟ บรู๊ซ |  | 2019 | 2021 |
| เอ็ดดี ฮาว |  | 2021 |  |
เกียรติประวัติ > ระดับประเทศ

ดิวิชันหนึ่ง/พรีเมียร์ลีก
ชนะเลิศ (4): 1904–05, 1906–07, 1908–09, 1926–27
รองชนะเลิศ (2): 1995–96, 1996–97
ดิวิชันสอง/อีเอฟแอลแชมเปียนชิป
ชนะเลิศ (5): 1964–65, 1983–84, 1992–93, 2009–10, 2016–17
รองชนะเลิศ (2): 1897–98, 1947–48
เอฟเอคัพ
ชนะเลิศ (6): 1909–10, 1923–24, 1931–32, 1950–51, 1951–52, 1954–55
อีเอฟแอลคัพ
ชนะเลิศ (1): 2024–25
รองชนะเลิศ (2): 1975–76, 2022–23
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์
ชนะเลิศ (1): 1909
เกียรติประวัติ > ระดับทวีปยุโรป

อินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัพ
ชนะเลิศ (1): 1968–69
ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ
ชนะเลิศ (1): 2006
แองโกล-อินาเลียโนคัพ
ชนะเลิศ (1): 1973
เกียรติประวัติ > รายการอื่น ๆ

นอร์เทิร์นลีก
ชนะเลิศ (3): 1902–03, 1903–04, 1904–05
เอฟเอยูธคัพ
ชนะเลิศ (2): 1962, 1985
คีรินคัพ
ชนะเลิศ (1): 1983
เท็กเซโกคัพ
ชนะเลิศ (2): 1974, 1975
แชร์ออฟลอนดอนแชร์มูนิตีชีลด์
ชนะเลิศ (1): 1907
พรีเมียร์ลีกเอเชียโทรฟี่
ชนะเลิศ (1): 2003
เซล่าคัพ
ชนะเลิศ (1): 2023
ในประเทศไทย

สำหรับชาวไทยที่มีชื่อเสียงที่เป็นผู้สนับสนุนนิวคาสเซิลยูไนเต็ด เช่น อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ (นักการเมือง), นูรูล ศรียานเก็ม (นักฟุตบอลทีมชาติไทย), ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ (นักแสดง), ปราโมทย์ ปาทาน (นักร้อง) กิตติศักดิ์ เวชประสาร (ยัดห่า ชัยโสโร ยูทูบเบอร์), ชัยนนท์ หาญคีรีรัตน์ (ผู้ประกาศข่าว) เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น > เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

NEWCASTLE UNITED FC OFFICIAL WEBSITE
สโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ที่เฟซบุ๊ก
แหล่งข้อมูลอื่น > เว็บไซต์ของผู้ติดตามผลงาน

NEWCASTLE UNITED THAILAND FANCLUB - NUFCTH เก็บถาวร 8 ตุลาคม 2008 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
NUFC.com
สโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค กสโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด |
| --- | --- |
 ผู้เล่น  ผู้จัดการทีม  ชุดสำรองและชุดเยาวชน  บันทึกและสถิติ  เกียรติประวัติ  ฤดูกาลปัจจุบัน 
ประวัติ:  นิวคาสเซิลอีสต์เอนด์  นิวคาสเซิลเวสต์เอนด์  ฤดูกาล  ยุโรป 
สนามเหย้า:  เซนต์เจมส์พาร์ก (1892–ปัจจุบัน)  คิงสตันพาร์ก (สำรอง) 
สนามซ้อม:  ดาร์สลีย์พาร์ก  ลิตเติลเบนตัน 
วัฒนธรรม:  ผู้สนับสนุน NUISA  NUST  "เบลย์ดัยเรซส์"  โกล!  เพียวรีเบลเตอร์  เดอะแมก 
คู่อริ:  ดาร์บีไทน์–แวร์  ดาร์บีไทน์–ทีส์ 
บทความที่เกี่ยวข้อง:  สโมสรฟุตบอลหญิงนิวคาสเซิลยูไนเต็ด  การครอบงำกิจการสโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด พ.ศ. 2564  บทความทั้งหมด 
ผู้เล่นสโมสรนิวคาสเซิลในทศวรรษ 1960
บ็อบบี ร็อบสัน คุมทีมเป็นเวลา 5 ปี โดยออกจากสโมสรในปี 2004
บรรยากาศในเกมเทสติโมเนียลแมตช์ของแอลัน เชียเรอร์ ซึ่งเขาเลิกเล่นอาชีพในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006
นิวคาสเซิลชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลแชมเปียนชิป ค.ศ. 2010 ส่งผลให้พวกเขากลับสู่ลีกสูงสุดอย่างพรีเมียร์ลีก ภายหลังตกชั้นได้เพียงฤดูกาลเดียว
ภาพจากช่อง YouTube ของ Newcastle Fans TV แสดงให้เห็นแฟนบอลเดอะแม็กพายส์หลายพันคนฉลองการเทคโอเวอร์สโมสรเสร็จสิ้นนอกสนามเซนต์เจมส์พาร์ก เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 7 ตุลาคม  ค.ศ. 2021
แอลัน เชียเรอร์ เจ้าของสถิติผู้ทำประตูมากที่สุดตลอดกาลของสโมสร
อินิเชียล ดี

| --- | --- |
อินิเชียล ดี
頭文字 (イニシャル) D
ชื่อภาษาอังกฤษ: Initial D
แนว: แอ็กชัน แนวก้าวผ่านวัย กีฬา
มังงะ
เขียนโดย: ชูอิจิ ชิเงโนะ
สำนักพิมพ์:  สำนักพิมพ์โคดันชะ
สำนักพิมพ์ภาคภาษาไทย: สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
นิตยสาร:  ยังก์แมกกาซีน
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็น
ตีพิมพ์ตั้งแต่: 2538 – 2556
จำนวนเล่ม: 48 เล่ม (อวสาน)
อนิเมะ
Initial D  Initial D Second Stage  Initial D Fourth Stage
กำกับโดย: โนโบรุ มิซาวะ (Initial D)   ชินอิชิ มาซากิ (2nd Stage)   สึเนโอะ โทมินางะ (4th Stage)
เขียนบทโดย: โนโบรุ ฟูรูเซะ (Initial D)   ฮิเดกิ ซาโตะ (2nd Stage)   อากิระ คาโนะ (4th Stage)
สตูดิโอ: สตูดิโอแกลลอป, พาสเทล
ฉาย:  18 เมษายน พ.ศ. 2541  –  18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549
อนิเมะ
Third Stage - Initial D The Movie
กำกับโดย: โนริสึงุ ยามางูจิ
สตูดิโอ: สตูดิโอดีน
ฉาย: พ.ศ. 2544
| อินิเชียล ดี |
| --- | --- |
กำกับ: แอนดรูว์ เลา, อลัน มัก
นักแสดงนำ: โจว เจี๋ยหลุน เฉิน กวานซี
บริษัทผู้สร้าง: Medea Asia / เอเว็กซ์ 
วันฉาย:  4 สิงหาคม พ.ศ. 2548
ความยาว: 104 นาที
อินิเชียล ดี (ญี่ปุ่น: 頭文字D หรือ イニシャル・ディー; โรมาจิ: Inisharu Dī; ทับศัพท์:  ทับศัพท์อังกฤษจาก Initial D) หรือ นักซิ่งดริฟท์สายฟ้า ในชื่อไทย เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเกี่ยวกับการแข่งรถตัดและการแต่งรถ แต่งโดย ชูอิจิ ชิเงโนะ ต่อมาได้ถูกสร้างเป็นอนิเมะ โอวีเอ เกม และภาพยนตร์ เริ่มตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นเมื่อปี พ.ศ. 2538 โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ และได้ลิขสิทธิ์จัดพิมพ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 โดยใช้ชื่อไทยว่า "ถนนสายนี้ ข้าจอง..."
สำหรับ อินิเชียล ดี ฉบับภาพยนตร์  อ้างอิงเนื้อเรื่องมาจากฉบับการ์ตูน สร้างโดยประเทศฮ่องกง มีนักแสดงนำคือ โจว เจี๋ยหลุน ศิลปินชื่อดังชาวไต้หวัน แสดงเป็นทาคุมิ และ เฉิน กวานซี แสดงเป็น เรียวสุเกะ กำกับโดย อลัน มัก และ แอนดรูว์ เลา ออกฉายครั้งแรกในประเทศไทยวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2548 โดยใช้ชื่อภาษาไทยว่า "ดริฟท์ติ้ง ซิ่งสายฟ้า"
เรื่องย่อ

อินิเชียล ดี เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการแข่ง ขับรถแต่ง ในเนื้อเรื่องจะเน้นแข่งกันบริเวณทางขึ้น และทางลงเขาเป็นหลัก โดยเน้นลักษณะการเข้าโค้งหรือที่เรียกว่า ดริฟท์ เนื้อเรื่องของอินิเชียล ดี เริ่มต้นที่ นักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งชื่อ ทาคุมิ ตามปกติต้องช่วยงานที่บ้านซึ่งเป็นร้านเต้าหู้ เขาต้องขับรถของพ่อ (AE 86) ไปส่งเต้าหู้ตอนตี 4 ซึ่งต้องขับรถข้ามภูเขาอากินะทุกเช้า ทุกวันในขณะที่ขับรถส่งของ ทาคุมิ พยายามที่จะขับให้เร็วที่สุดเพื่อจะได้รีบกลับบ้านมานอน โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่ามันทำให้เขามีเทคนิคการขับรถที่ยอดเยี่ยม จนกระทั่งวันหนึ่งที่ทีมเรดซันมาท้าแข่งกับนักแข่งบนเขาอากินะ ระหว่างทางขากลับจากส่งของทาคุมิก็ได้เจอเคย์สุเกะนักซิ่งของทีมเรดซัน ซึ่งกำลังจะกลับหลังจากซ้อม  เคย์สุเกะซึ่งได้ชื่อว่าเป็นนักซิ่งที่ขับเร็วที่สุดคนหนึ่งของทีม แต่ก็ยังถูกทาคุมิแซงไปได้ จนกระทั่งวันนัดแข่งกับทีมของอากินะมาถึง  เพราะไม่มีใครมีฝีมือพอจะสู้กับเรดซันได้หัวหน้าทีมของอากินะจึงไปขอร้องให้พ่อทาคุมิมาแข่งให้  พ่อของทาคุมิจึงให้ทาคุมิมาแข่งกับเรดซัน  ทำให้เคย์สุเกะมีโอกาสได้แก้มือแต่ก็ยังไม่สามารถชนะทาคุมิได้ หลังจากนั้น รถ AE 86 ของทาคุมิได้เป็นตำนานที่แข่งชนะเรดซัน และทาคุมิ ได้เริ่มมีคนมาขอท้าแข่งเรื่อย ๆ  แต่ทาคุมิก็ใช้ AE 86 เอาชนะมาได้ตลอด แม้แต่เรียวสุเกะซึ่งได้ชื่อว่าเร็วที่สุดในกุมมะก็ยังแพ้ให้กับทาคุมิที่อากินะ  จนกระทั่งมาแพ้ให้กับ เคียวอิจิ ทีมเอมเพอร์เออร์ เพราะเครื่องพังระหว่างการแข่ง พ่อของทาคุมิจึงยกยกเครื่อง AE 86 ใหม่ และเพราะเครื่องใหม่ที่ได้มาเร็วกว่าเดิมมากทำให้ทาคุมิสามารถแก้มือเอาชนะเคียวอิจิได้ทั้งที่ไปแข่งที่เขาซึ่งเคียวอิจิวิ่งเป็นประจำ และทำให้เรียวสุเกะตัดสินใจชวนทาคุมิเข้าทีมรวมดาวของกุมมะ
Project D เป็นเนื้อเรื่องที่ต่อจาก Initial D ในช่วง 17 เล่มแรก ซึ่งในเนื้อเรื่องตอนนี้เองที่ ทาคุมิจะได้เข้าไปอยู่ทีมเดียวกันกับ เรียวสุเกะ กับ เคย์สุเกะ ใช้ชื่อทีมว่า Project D ซึ่งเป็นทีมรวมดาวของกุมมะ  โดยมีเรียวสุเกะเป็นมันสมองคอยจัดการทีมและแนะนำเทคนิคการขับ เคย์สุเกะเป็นนักขับฮิลไคลม์ (ขาขึ้น) และทาคุมิเป็นนักขับดาวน์ฮิลล์ (ขาลง) และออกตระเวนท้าแข่งตามเขาต่างๆ ในเขตคันโต (ภาคกลางของญี่ปุ่น) โดยคาดว่า Project นี้จะจบลงภายในหนึ่งปี หรือ เมื่อทีมแพ้
ตัวละคร > ตัวละครอื่น ๆ

ยูอิจิ ทาจิบานะ
โมงิ นัทซึกิ (茂木夏樹) : ให้เสียงพากย์ภาษาไทยในอนิเมะโดย อังคณา พานประทีป
ซาโอริ
มาซาชิ สึสึกิ
คาสึมิ อากิยามะ
ไค โคงาชิวะ ขับรถ โตโยต้า MR-2 (SW20)
มิกิ ขับรถ โตโยต้า เซลิก้า GT-4
ชายปริศนาจากโตเกียว ขับรถ นิสสัน ซิลเวียร์ S15
Project D ตัวปลอม (อยู่ในภาคใหม่หลัง fifth Stage)
มิกะ อุเอฮาระ
ตัวละครที่ไม่ปรากฏในเรื่อง

เป็นทีมลึกลับที่โผล่มาก่อนหน้า Project D จะมาแข่งเพียงชั่วครู่ 
(จากผู้เขียนอ้างว่าทีมนี้เป็นทีมที่อยู่เบื้องหลังทีม Thunder ที่ออกมาในภาคแรกบ่อย ๆ)
รวมรวมคนใช้ AE86 และติดตั้งชุดแต่งของ Techno Pro Spirit
เบื้องหลังทีม Thunder Fire ในภาคแรก
ทีมต่าง ๆ

สนามเจ้าถิ่นคือเขาอากินะ เป็นทีมที่ฝีมือด้อยที่สุดแล้วในเรื่อง
หัวหน้าทีม ทำงานอยู่ทีปั๊มน้ำมันของยูอิจิ
เพื่อนของทาคุมิ ฝีมือด้อยที่สุดแล้วในเรื่อง ตั้งใจจะไปซื้อ 86 แต่โดนหลอกให้ซื้อ 85 มา
สนามเจ้าถิ่นคือเขาเมียวงิ
ทีมที่มีผู้ขับเป็นผู้หญิง และมี2คน โดยหนึ่งคนขับ อีกคนเป็นผู้บอกทาง (เนวิเกเตอร์) สนามเจ้าถิ่นคือสนาม อูซุย ( Usui)
สถานที่ในเรื่อง

จังหวัดกุนมะ
อากินะ(ฮารุนะ) ทีมเจ้าถิ่นคือ Speed Star
อากากิ ทีมเจ้าถิ่นคือ RedSuns
เมียวงิ ทีมเจ้าถิ่นคือ Night Kids
อุซุย ทีมเจ้าถิ่นคือ Impact Blue
จังหวัดโทชิกิ
อิโรฮาซากะ ทีมเจ้าถิ่นคือ Emperor
นิชิเอน-โมมิจิ ทีมเจ้าถิ่นคือ Seven Star Leaf
เอนนา-สกายไลน์ ทีมเจ้าถิ่นคือ โรงเรียนพิเศษโทโด
ฮัปโปกาฮาระ ทีมเจ้าถิ่นคือ โรงเรียนพิเศษโทโด
จังหวัดไซตามะ
โชมารุ ทีมเจ้าถิ่นคือ ทีมรวมดาวไซตามะ
ซาดามิเนะ ทีมเจ้าถิ่นคือ ทีมรวมดาวไซตามะ
มาเสะ ทีมเจ้าถิ่นคือ ทีมรวมดาวไซตามะ
ซึจิซากะ ทีมเจ้าถิ่นคือ ทีมอีโวปริศนา
จังหวัดอิบารากิ
สึคุบะ-ฟรุตไลน์ ทีมเจ้าถิ่นคือ Purple Shadow (เป็นที่สุดท้ายที่แข่งในตอน Fourth Stage)
จังหวัดคานากาวะ (เริ่มต้นภาคใหม่ ยังไม่ได้ถูกทำเป็นแอนิเมชัน)
ยาบิทสึ ทีมเจ้าถิ่นคือ 246
นากาโอะ ทีมเจ้าถิ่นคือ Racing Team Katagiri Street Version (R.T. Katagiri S.V)
ฮาโกเนะ นานะมาการิ ทีมเจ้าถิ่นคือ Spiral Zero
โตโย เทิร์นไปค์ (สถานที่ที่เรียวซุเกะกับรินแข่งกัน)
จังหวัดชิซุโอกะ
สึบากิ ทีมเจ้าถิ่นคือ Sidewinder ภายหลังได้ขยายอิทธิพลเข้ามาในเขตคานากาวะ
เกม

Initial D: Koudou Saisoku Densetsu
สำหรับเครื่อง SEGA SATURN วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ.1998 ขอลิขสิทธิ์มังงะจากค่าย Kodansha พัฒนาโดยค่าย GENKI
Initial D
สำหรับเครื่อง Play Station วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ.1999 พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยค่าย Kodansha
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บของ Initial D เก็บถาวร 27 ตุลาคม 2006 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บภาพยนตร์ของ Initial D เก็บถาวร 5 พฤศจิกายน 2005 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Initial D (ภาพยนตร์) ที่  สยามโซน.คอม
| ด ค กซินเนอร์จีเอสพี |
| --- | --- |
ซีรีส์ทางโทรทัศน์:  Princess Comet (2544–2545)  เจ้าหญิงเงือกน้อย (2546–2547)  Mermaid Melody Pichi Pichi Pitch Pure (2547)  Panda-Z (2547)  อิทธิฤทธิ์พิชิตมายา (2548–2550)  คิราริ สาวใสหัวใจเกินร้อย (2549–2552)  Shinseiki Duel Masters Flash (2549–2550)  ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน (2550–2551)  ถนนนักสู้ สู่ทีมเบสบอล (2550–2553, #79–154)  Zettai Karen Children (2551–2552)  ซุปเปอร์! หัวหน้าห้องสาวเจ้าเสน่ห์ (2552–2553)  เมทัลไฟท์ เบย์เบลด (2552–2553)  ครอสเกม (2552–2553)  Gokujō! Mecha Mote Iinchō Second Collection (2553–2554)  Beyblade: Metal Masters (2553–2554)  สแกนทูโก ซิ่งสะท้านจักรวาล (2553–2554)  Beyblade: Metal Fury (2554–2555)  B-Daman Crossfire (2554–2555)  ปีศาจน้อยมาโอะ (2554–2557)  Beyblade: Shogun Steel (2555)  BeyWheelz (2555)  B-Daman Fireblast (2555–2556)  นักซิ่งดริฟท์สายฟ้า ซีซัน 5 (2555–2556)  Beast Saga (2556)  BeyWarriors: BeyRaiderz (2557)  นักซิ่งดริฟท์สายฟ้า ซีซัน 6 (2557)  BeyWarriors: Cyborg (2557–2558)  ศึกเดือด 5 วิพลิกชะตา (2564)  เรื่องเล่าของสาวน้อยยุคไทโช (2564)  รักอลวนคนสลับบ้าน (2565)  วิกฤติร้ายสัตว์โลกน่ารัก (2566)  เกิดใหม่ทั้งทีขอสร้างอาณาจักรด้วยขนมหวาน (2566)  จะคนไหนก็แฟนสาว ฤดูกาลที่ 2 (2566)  คุณวายร้ายกับวันหยุดสบาย ๆ ของเขา (2567)  สลัดรวมมิตรคนเพี้ยนหลุดโลก (2567)  ซาโยนาระ ริวเซย์, คอนนิจิวะ จินเซย์ (2567)  คุโรอิวะ เมดากะ ไม่เข้าใจความน่ารักของฉันเลย (2568)  ฟูตาริ โซโล แคมป์ (2568)  ฮิคุอิโดริ (2569)  เดด แอคเคาท์ (TBA)  โซไซ ไซชูกะ โนะ อิเซไก เรียวโคกิ (TBA) 
ภาพยนตร์:  Metal Fight Beyblade vs the Sun: Sol Blaze, the Scorching Hot Invader (2553)  Happy ComeCome (2558)  Gō-chan. ~Moco to Koori no Ue no Yakusoku~ (2561)  Animation x Paralympic: Harigane Service (2565) 
โอวีเอ/โอเอ็นเอ:  Zettai Karen Children (2553)  มนตราช็อกโกแลต (2554–2556)  อลเวงรักหนุ่มสุดฮอต (2554–2556)  Ijime (2555)  Age 12 (2557–2559)
ซากุระ มือปราบไพ่ทาโรต์

| --- | --- |
การ์ดแค็ปเตอร์ซากุระ

カードキャプターさくら
ชื่อภาษาอังกฤษ: Cardcaptor Sakura
แนว: โชโจะ, สาวน้อยเวทมนตร์
สร้างโดย: แคลมป์
มังงะ
เขียนโดย: แคลมป์
สำนักพิมพ์:  สำนักพิมพ์โคดันฉะ    สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ
อนิเมะ
กำกับโดย: อาซากะ โมริโอะ
สตูดิโอ: แมดเฮาส์
มังงะ
ภาคเคลียร์การ์ด
เขียนโดย: แคลมป์
สำนักพิมพ์:  สำนักพิมพ์โคดันฉะ
อนิเมะ
ภาคเคลียร์การ์ด
กำกับโดย: อาซากะ โมริโอะ
สตูดิโอ: แมดเฮาส์
ภาพยนตร์
 การ์ดแค็ปเตอร์ซากุระ เดอะมูฟวี่  การ์ดแค็ปเตอร์ซากุระ เดอะมูฟวี่ 2: การ์ดที่ถูกผนึก 
การ์ดแค็ปเตอร์ซากุระ (ญี่ปุ่น: カードキャプターさくら; โรมาจิ: Kādokyaputā Sakura) หรือที่รู้จักกันในชื่อภาษาอังกฤษว่า Cardcaptor Sakura โดยมักเขียนในรูปอักษรย่อว่า CCS เป็นเรื่องราวของเด็กหญิงที่มีพลังพิเศษ ผลงานของกลุ่มนักเขียน แคลมป์ การ์ตูนเรื่องนี้จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ โคดันฉะ ความยาวทั้งหมด 12 เล่มจบ และยังมีมังงะภาคต่อใช้ชื่อว่า "ภาคเคลียร์การ์ด"
ทางด้านการ์ตูนอนิเมะ (ออกอากาศเมื่อปี ค.ศ. 1998 - ค.ศ. 2000) มีพื้นเรื่องมาจากหนังสือการ์ตูนประกอบไปด้วยตอนทั้งหมด 70 ตอน ตอนละครึ่งชั่วโมง และกับอีก 2 ตอนพิเศษ แต่เมื่อปี 2017 ได้ทำอนิเมะในรูปแบบ OVA ที่เป็นตอนจบตามมังงะ และหลังจากนี้ในปี 2018 ได้มีการทำอนิเมะภาคต่อใช้ชื่อว่า "ภาคเคลียร์การ์ด"
เรื่องราวของเรื่องเริ่มต้นจากความฝันที่จะบอกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ คล้ายกับเรื่อง เมจิกไนท์ เรย์เอิร์ธ ผลงานก่อนหน้าของกลุ่มแคลมป์ ถึงแม้เนื้อหาของ การ์ดแค็ปเตอร์ซากุระ จะเปลี่ยนไป แต่ก็ยังจัดอยู่ในการ์ตูนประเภทเดียวกัน ทางด้านตัวละครของเรื่องแล้ว การ์ดแค็ปเตอร์ซากุระ จัดได้ว่าได้รับความนิยมจากผู้ที่ชื่นชอบบนอินเทอร์เน็ต โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในกลุ่มประเภทของ ยาโออิ, โชโจะ, ยูริ, โลลิคอน และ โมเอะ ตัวละครส่วนใหญ่ในเรื่อง การ์ดแค็ปเตอร์ซากุระ จะไปปรากฏอยู่ในหนังสือการ์ตูนอีกเรื่องหนึ่งของทีมแคลมป์ นั่นคือ สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ
เนื้อเรื่อง

เรื่องราวเริ่มจากเด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง อายุ 10 ขวบ ชื่อว่า ซากุระ คิโนโมโตะ ได้พบกับหนังสือการ์ดเล่มหนึ่งในห้องทำงานชั้นใต้ดินของพ่อของเธอ และทำการเปิดมันออก เป็นเหตุให้การ์ดทั้งหมดในหนังสือกระจายหายไปตามที่ต่าง ๆ ของเมือง ด้วยเหตุนี้เองทำให้เธอต้องรับผิดชอบโดยการตามหาการ์ดที่หายไปทั้งหมด ซึ่งในการค้นหาการ์ดแต่ละใบนั้นเธอต้องใช้พลังเวทมนตร์ เข้าต่อสู้กับการ์ดก่อนที่จะทำการเปลี่ยนให้การ์ดกลับคืนสู่สภาพเดิม โดยมีผู้ช่วยคือ เคลเบรอส หรือที่รู้จักในชื่อว่า เคโระจัง ซึ่งจะคอยให้คำแนะนำต่าง ๆ เกี่ยวกับการ์ด และ วิธีการใช้การ์ดต่าง ๆ ในตอนที่ 1 เขาได้มอบกุญแจผนึกกับเธอเพื่อใช้ในการต่อสู้และจับการ์ด
เนื้อเรื่อง > ภาคโคลว์การ์ด

ภาคโคลว์การ์ด (ญี่ปุ่น: クロウカード編; โรมาจิ: Kurou Kādo-hen) ประกอบด้วย ภาคแรก และ ภาค 2 (ในการ์ตูนอนิเมะะจะอยู่ระหว่างตอนที่ 1-46 ส่วนหนังสือการ์ตูนจะอยู่ในเล่มที่ 1 ถึงเล่มที่ 6) เนื้อเรื่องในตอนแรก ๆ ซากุระจะเป็นผู้ทำการต่อสู้และเปลี่ยนการ์ดกลับคืนสภาพเดิมโดยมี เคลเบรอสเป็นผู้คอยให้คำแนะนำ นอกจากนี้ยังมี โทโมโยะ ไดโดจิ เพื่อนร่วมชั้นของเธอคอยติดตามมาด้วย เธอจะเป็นคนคอยออกแบบชุดต่อสู้ต่าง ๆ ให้แก่ซากุระใส่และคอยถ่ายวิดีโอการผจญภัยต่าง ๆ ของเธอ หลังจากตอนที่ 8 ซากุระได้พบกับคู่แข่งชื่อว่า ลี่ เชาหลาง เขามีสายเลือดของโคลว์รีด เดินทางมาจากฮ่องกงเพื่อตามหาการ์ด ในการ์ตูนอนิเมะ เขาจะมาปรากฏตัวในตอนที่ 7 เรื่อยไปจนจบ
เรื่องราวของภาคนี้จะสิ้นสุดเมื่อถึงการตัดสินครั้งสุดท้าย โดยทั้งซากุระ และ เชาหลาง จะต้องต่อสู้กับ ยูเอะ ซึ่งผู้ที่ชนะจะได้เป็นผู้ที่ครอบครองโคลว์การ์ดทั้งหมด
เนื้อเรื่อง > ภาพยนตร์ภาคแรก

การ์ดแค็ปเตอร์ซากุระ ภาพยนตร์ภาคแรก (ญี่ปุ่น: 劇場版カードキャプターさくら; โรมาจิ: Gekijōban Kādokyaputā Sakura) เรื่องราวของภาพยนตร์ตอนพิเศษนี้จะเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างตอนในอนิเมะะที่ 35 และ 36 เนื้อเรื่องจะอยู่ในช่วงปิดเทอม ซากุระซึ่งในครั้งนั้นเธอจับลูกบอลรางวัลได้รางวัลไปเที่ยวฮ่องกง และเมื่อไปถึงฮ่องกง พวกเธอก็ได้พบว่าการมาฮ่องกงครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความบังเอิญ ในตอนพิเศษนี้ ซากุระไม่ได้ต่อสู้กับโคลว์การ์ด หากแต่เป็นวิญญาณของหญิงสาวที่มีความเกี่ยวพันกับ โคลว์รีด ในอดีต
เนื้อเรื่อง > ภาคซากุระการ์ด

ภาคซากุระการ์ด (ญี่ปุ่น: さくらカード編; โรมาจิ: Sakura Kādo-hen) เป็นภาค 2 ของการ์ดแค็ปเตอร์ซากุระ(ในการ์ตูนอนิเมะะจะอยู่ระหว่างตอนที่ 47 - ตอนที่ 70 ส่วนหนังสือการ์ตูนจะอยู่ในเล่มที่ 7 ถึงเล่มที่ 12) ในภาคนี้จะมีตัวละครใหม่มาเพิ่ม นั่นคือ เอเรียล ฮิอิรางิซาวะ เมื่อซากุระได้เป็นผู้ครอบครองโคลว์การ์ด เธอต้องทำการเปลี่ยนมันไปเป็นซากุระการ์ด เพื่อให้การ์ดเหล่านั้นเป็นการ์ดของเธอโดยสมบูรณ์ ในภาคนี้ เชารันจะมาคอยให้ความช่วยเหลือ และ  นอกจากนั้นเขาก็จะพยายามหาทางบอกความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอด้วย