stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซูสีไทเฮา
การเป็นผู้สำเร็จราชการอีกหน > การปฏิรูปร้อยวัน

บทความหลัก: การปฏิรูปร้อยวัน
หลังจากที่ทรงสามารถบริหารพระราชอำนาจโดยลำพังตามนิตินัยแล้ว จักรพรรดิกวังซฺวี่ก็มีพระราชหฤทัยใฝ่ไปในทางพัฒนาอย่างสมัยใหม่มากกว่าใฝ่อนุรักษนิยมอย่างซูสีไทเฮา และภายหลังที่จีนพ่ายแพ้สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งแรก และด้วยแรงผลักดันของนักปฏิรูปนิยมอย่างคังหยูเว่ย และเหลียงฉีเฉา ฮ่องเต้จึงทรงเห็นดีเห็นงามในระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญอันมีญี่ปุ่นและเยอรมนีเป็นตัวอย่าง ซึ่งทรงเห็นว่าจะช่วยพัฒนาการเศรษฐกิจและการเมืองของประเทศจีนไปสู่ความรุ่งเรืองได้ ดังนั้น จึงทรงเริ่ม "การปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน" หรือที่รู้จักกันในเวลาต่อมาว่า "การปฏิรูปร้อยวัน" เพราะดำเนินไปเพียงหนึ่งร้อยวันก็ถูกซูสีไทเฮาล้มเลิกหมดสิ้น การปฏิรูปดังกล่าวเริ่มตั้งแต่เดือนมิถุนายน 1898 โดยฮ่องเต้มีพระบรมราชโองการเป็นจำนวนมากให้มีการปฏิรูปด้านต่าง ๆ ทั้งด้านการเมือง ด้านกฎหมาย และด้านสังคม เพื่อให้เปลี่ยนเข้าสู่ระบอบราชาธิปไตยฯ ดังกล่าว
การปฏิรูปการเช่นว่าเป็นสิ่งที่ปัจจุบันทันด่วนเกินไปสำหรับประเทศจีนที่อิทธิพลของลัทธิขงจื้อยังมีอยู่มาก และยังทำให้ซูสีไทเฮาไม่สบพระราชหฤทัยอย่างยิ่งในแนวคิดเรื่องการตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐอีกด้วยเฉกเช่นเดียวกับข้าราชการบางกลุ่ม ซูสีไทเฮาจึงก่อรัฐประหารยึดอำนาจการปกครองแผ่นดินอีกครั้ง โดยในเช้ามืดของวันที่ 21 กันยายน 1898 เสด็จพระราชดำเนินนำสรรพกำลังบุกเข้าพระราชวังต้องห้าม แล้วมีพระราชเสาวนีย์ให้ทหารของหรงลู่จับกุมองค์ฮ่องเต้ไปคุมขังไว้ ณ พระตำหนักสมุทรมุข ซึ่งตั้งอยู่บนเกาะจำลองที่จัดทำขึ้นกลางทะเลสาบจงหนานถัดออกไปจากหมู่นครต้องห้าม แล้วทรงประกาศพระราชเสาวนีย์ความว่า ด้วยเหตุที่สภาวะบ้านเมืองระส่ำระสาย มีการกบฏทั่วไปโดยมีอิทธิพลญี่ปุ่นหนุนหลังอันแทรกซึมมาภายใต้แนวคิดการปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฮ่องเต้ไม่มีพระปรีชาสามารถพอจะทรงรับมือกับสถานการณ์ได้ จึงกราบบังคมทูลเชิญซูสีไทเฮาให้ทรงรับตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์อีกครั้ง นับว่ารัชกาลของจักรพรรดิกวังซฺวี่สิ้นสุดลงโดยพฤตินัยตั้งแต่วันนั้น
การยึดอำนาจการปกครองของซูสีไทเฮา ส่งผลให้บรรดาสมัครพรรคพวกของฮ่องเต้ เช่น คัง โหย่วเหวย เป็นต้นถูกเนรเทศออกจากประเทศ และคนอื่น ๆ ที่เป็นตัวตั้งตัวตีในการปฏิรูปการปกครองแผ่นดินถูกประหารชีวิตในที่สาธารณะ สำหรับคัง โหย่วเหวย นั้นแม้จะถูกเนรเทศแต่ก็คงมีใจซื่อตรงต่อจักรพรรดิกวังซฺวี่และปฏิบัติงานต่าง ๆ เพื่อการปฏิรูปตามแนวคิดของพระองค์เสมอ เขายังตั้งความหวังไว้ว่าสักวันหนึ่งฮ่องเต้จะได้ทรงกลับสู่พระราชบัลลังก์อีกครั้ง นอกจากนี้ ยังส่งผลให้นานาชาติและประชาชนทั่วไปไม่พอใจการยึดอำนาจของซูสีไทเฮาอย่างยิ่ง[ต้องการอ้างอิง]
การเป็นผู้สำเร็จราชการอีกหน > กบฏนักมวย

บทความหลัก: กบฏนักมวย
ในปี 1900 บรรดานักมวยในประเทศจีนสมาคมกันต่อต้านชาวต่างชาติในประเทศ เรียก "กบฏนักมวย" (อังกฤษ: Boxer Rebillion) โดยเริ่มปฏิบัติการที่ทางภาคเหนือของจีน ซูสีไทเฮาพระราชทานพระราชูปถัมภ์แก่กบฏนี้ด้วยความที่มีพระราชประสงค์จะอนุรักษ์คุณค่าทางประเพณีนิยมอย่างโบราณของจีนไว้และมีพระดำริว่าชาวต่างชาติเป็นศัตรูที่ป่าเถื่อนและร้ายกาจ โดยมีประกาศพระราชเสาวนีย์สนับสนุนกบฏฯ อย่างเป็นทางการด้วย[ต้องการอ้างอิง]
นานาชาติจึงพร้อมใจกันส่งพันธมิตรแปดชาติเข้าต่อต้านกบฏในจีน ฝ่ายกองทัพจีนซึ่งมีแต่ความล้าสมัยอย่างที่สุด เพราะงบประมาณสำหรับพัฒนากองทัพนั้นซูสีไทเฮาทรงนำไปจัดสร้างพระราชวังต่าง ๆ เสียหมด ไม่อาจต้านทานกองผสมนานาชาติซึ่งอาวุธยุทโธปกรณ์ล้วนแต่ทันสมัยได้ กองผสมจึงสามารถยึดกรุงปักกิ่งและพระราชวังต้องห้ามได้ในปีนั้น
ฝ่ายซูสีไทเฮานั้นก่อนทหารนานาชาติจะเข้ากรุง ได้มีพระราชเสาวนีย์ให้จักรพรรดิกวังซฺวี่ และข้าราชบริพารทั้งปวงขึ้นเกวียนโดยปลอมแปลงพระองค์และตัวอย่างชาวบ้านธรรมดาเพื่อลี้ภัยไปยังนครซีอาน มณฑลฉ่านซี ระหว่างเตรียมการเสด็จลี้ภัยนั้น สนมเจินในฮ่องเต้ซึ่งซูสีไทเฮามีพระราชเสาวนีย์ให้จำขังไว้ในตำหนักเย็นจิตได้ทูลขอให้ฮ่องเต้ประทับอยู่ในพระนครเพื่อเป็นขวัญกำลังใจของประชาชนและเพื่อเจรจากับต่างชาติ ซูสีไทเฮาทรงสดับแล้วก็ทรงพระพิโรธนัก มีพระราชเสาวนีย์ให้ขันทีทั้งหลายเข้ากลุ้มรุมจับสนมเจินไปทิ้งลงบ่อน้ำนอกพระตำหนักหนิงเซี่ย (อังกฤษ: Ningxia Palace) ทางตอนเหนือนครต้องห้าม ถึงแก่กาลทิวงคต
ฝ่ายนานาชาติเมื่อยึดได้เมืองหลวงของจีนแล้ว ก็เสนอทำสนธิสัญญากับซูสีไทเฮา ให้ทรงรับประกันว่าจะไม่มีกบฏของจีนมาต่อต้านชาวต่างชาติอีก ให้มีทหารต่างชาติประจำอยู่ในจีนได้ และให้รัฐบาลจีนชำระค่าปฏิกรรมสงครามต่อนานาชาติเป็นเงินเกือบสามร้อยสามสิบสามล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งซูสีไทเฮาก็ทรงจำพระราชหฤทัยลงพระนามในสนธิสัญญาอันฝ่ายจีนมองว่าเป็น "ความรู้สึกถูกทำให้อัปยศ" อย่างยิ่ง และทรงยินยอมตามทุกข้อเสนอ
การสวรรคต

วันที่ 14 พฤศจิกายน 1908 จักรพรรดิกวังซฺวี่สวรรคตอย่างปัจจุบันทันด่วน ซูสีไทเฮาจึงทรงสถาปนาผู่อี๋ เจ้าฟ้าพระองค์น้อย เป็นฮ่องเต้ต่อไป ก่อนพระองค์เองจะสวรรคตในวันรุ่งขึ้น ณ พระที่นั่งจงไห่อี๋หลวนเตี้ยน (จีน: 中海儀鸞殿; พินอิน: Zhōnghǎiyíluándiàn; อังกฤษ: Middle Sea Hall of Graceful Bird) ตามไป ครั้งนั้น มีข่าวลือสะพรัดว่าซูสีไทเฮาทรงทราบในพระสังขารของพระองค์เองว่าจะทรงดำรงพระชนมชีพต่อไปได้อีกไม่นาน ก็ทรงพระปริวิตกว่าฮ่องเต้จะรื้อฟื้นการปฏิรูปแผ่นดินอีกหลังซูสีไทเฮาสวรรคตแล้ว บ้างก็ว่าทรงเกรงว่าฮ่องเต้จะทรงเล่นงานบรรดาคนสนิทของซูสีไทเฮา จึงมีรับสั่งให้ขันทีคนสนิทไปลอบวางพระโอสถพิษฮ่องเต้ ครั้นทรงทราบว่าฮ่องเต้ทิวงคตแล้ว ซูสีไทเฮาก็ทรงจากไปโดยสบายพระราชหฤทัย
วันที่ 4 พฤศจิกายน 2008 สำนักข่าวซีเอ็นเอ็นรายงานว่า ตามที่รัฐบาลจีนได้แต่งตั้งคณะแพทย์ให้ปฏิบัติการทางนิติเวชศาสตร์เพื่อชันสูตรพระบรมศพจักรพรรดิกวังซฺวี่ บัดนี้ ผลปรากฏว่า ฮ่องเต้สวรรคตอย่างเฉียบพลันเพราะทรงต้องสารหนู โดยปริมาณของสารหนูที่ตรวจพบมีมากถึงสองพันเท่าจากปริมาณที่อาจพบได้ในร่างกายมนุษย์โดยทั่วไป หนังสือพิมพ์ไชนาเดลียังรายงานโดยอ้างคำกล่าวของนายไต้อี้ (พินอิน: Dai Yi) นักประวัติศาสตร์ชาวจีน อีกว่าการชันสูตรดังกล่าวทำให้ข่าวลือเรื่องซูสีไทเฮามีพระราชเสาวนีย์ให้ปลงพระชนม์ฮ่องเต้เป็นเรื่องจริง
ซูสีไทเฮาทรงได้รับการเฉลิมพระบรมนามาภิธัยหลังสวรรคตว่า "จักรพรรดินีเสี้ยวชิงฉือสี่ตวนโย้วคังอี๋จาวยู้จวงเฉิงโช้วกงชิงเสี้ยนฉงซีเป่ย์เทียนซิงเชิงเสี่ยน" (พินอิน: Xiào Qīng Cí Xī Dūan Yù Kang-Yi Zhao-Yu Zhuang-Cheng Shou-Gong Qin-Xian Chong-Xi Pei-Tian Xing-Sheng Xiǎn) เรียกโดยย่อว่า "จักรพรรดินีเสี้ยวชิงเสี่ยน" (จีน: 孝欽顯; พินอิน: Xiào Qīng Xiǎn) ทั้งนี้ พระบรมศพซูสีไทเฮาได้รับการบรรจุ ณ สุสานหลวงราชวงศ์ชิงฝ่ายตะวันออก (จีน: 清東陵; พินอิน: Qīngdōnglíng, ชิงตงหลิง) ห่างจากกรุงปักกิ่งไปทางตะวันออกเป็นระยะทางหนึ่งร้อยยี่สิบห้ากิโลเมตร เคียงข้างกับพระบรมศพของซูอันไทเฮาและพระเจ้าเสียนเฟิง
ซูสีไทเฮามีพระราชเสาวนีย์ให้เตรียมฮวงซุ้ยไว้สำหรับพระองค์เองตั้งแต่ยังทรงพระชนมชีพอยู่แล้ว และมีขนาดใหญ่โตมโหฬารกว่าของซูอันไทเฮาหลายเท่านัก อย่างไรก็ดี เมื่อฮวงซุ้ยสร้างเสร็จครั้งแรกก็ไม่ทรงพอพระราชหฤทัย มีพระราชเสาวนีย์ให้ทำลายเสียทั้งหมด[ต้องการอ้างอิง] แล้วให้สร้างใหม่ในปี 1895 หมู่ฮวงซุ้ยใหม่ของซูสีไทเฮาประกอบด้วยเหล่าพระอาราม พระที่นั่ง และพระทวาร ซึ่งประดับประดาด้วยใบไม้ทองและเครื่องเงินเครื่องทองตลอดจนรัตนชาติอัญมณีต่าง ๆ อย่างหรูหรา[ต้องการอ้างอิง]
ในเดือนกรกฎาคม 1928 นายพลซุน เตี้ยนอิง (จีน: 孫殿英; พินอิน: Sūn Diànyīng) แห่งพรรคก๊กมินตั๋ง ได้ยกพลเข้าปิดล้อมและยึดหมู่ฮวงซุ้ยของซูสีไทเฮา แล้วสั่งทหารให้ถอดเอาของมีค่าที่ประดับประดาฮวงซุ้ยออกทั้งหมด[ต้องการอ้างอิง] ก่อนจะระเบิดเข้าไปถึงห้องเก็บพระบรมศพ แล้วเปิดหีบขว้างพระบรมศพออกมาเพื่อค้นหาของมีค่า ไข่มุกเม็ดโตซึ่งบรรจุในพระโอษฐ์พระบรมศพตามความเชื่อโบราณว่าจะพิทักษ์พระบรมศพมิให้เน่าเปื่อยยังถูกฉกเอาไปด้วย ว่ากันว่าไข่มุกเม็ดดังกล่าวได้รับการนำเสนอให้แก่นายพลเจียง ไคเช็ก หัวหน้าพรรคฯ และนายพลเจียงไคเช็กได้นำไปเจียระไนเป็นเครื่องประดับรองเท้าของนางซ่ง เหม่ยหลิง (จีน: 宋美齡; พินอิน: Sòng Měilíng) ภริยาตน แต่ยังไม่ปรากฏหลักฐานรองรับเรื่องดังกล่าว[ต้องการอ้างอิง] ทั้งนี้ โชคดีว่ามิได้เกิดความเสียหายอันใดแก่พระบรมศพซูสีไทเฮา ต่อมาภายหลัง 1949 รัฐบาลจีนได้สั่งให้ปฏิสังขรณ์หมู่ฮวงซุ้ยของซูสีไทเฮา และปัจจุบันก็เป็นสุสานพระบรมศพราชวงศ์จีนที่มีความงดงามจับใจเป็นที่สุดแห่งหนึ่ง[ต้องการอ้างอิง]
อ้างอิงและเชิงอรรถ

↑  Chung (1979), pp. 177–196. harv error: no target: CITEREFChung1979 (help)
↑  Information listed on a red sheet (File No. 1247) in the "Miscellaneous Pieces of the Palace" (a Qing dynasty documentation package retrieved from the First Historical Archives of China)
↑  Laidler, Keith (2003), "The Last Empress" (p. 58), John Wiley & Sons Inc., ISBN 0-470-84881-2.
↑  56.com เก็บถาวร 15 ธันวาคม 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
↑  Immanual Hsu (1985), The Rise of Modern China (pg. 215).
↑  Edward Behr, The Last Emperor, 1987, p. 44
↑  [Sui Lijuan: Carrying out the Coup. CCTV-10 Series on Cixi, Ep. 4]
1 2  Edward Behr, The Last Emperor, 1987, p. 45
↑  Kwong (1984), pp. 21–22. harv error: no target: CITEREFKwong1984 (help)
↑  清史稿：恭忠親王奕訢，宣宗第六子
↑  清史稿：恭忠親王奕訢傳記載："王入謝，痛哭引咎"。
↑  Biggerstaff, Knight. The earliest modern government schools in China, Ithaca: Cornell University Press, 1961.
↑  Evans, Nancy. "The Banner-School Background of the Canton T'ung-Wen Kuan." Papers on China 22a (1969) : 8 9-103.
↑  Zhongguo da baike quanshu. First Edition. Beijing; Shanghai: Zhongguo da baike quanshu chubanshe. 1980-1993.
↑   Professor Sui Lijuang: Lecture Room Series on Cixi, Episode 9
1 2  CNN. (2008, 4 November). Arsenic killed Chinese emperor, reports say. [Online]. Available: < http://www.cnn.com/2008/WORLD/asiapcf/11/04/china.emperor/index.html?eref=rss_world >. (Accessed: 3 December 2008).
Chung, Sue Fawn. "The Much Maligned Empress Dowager: A Revisionist Study of the Empress Dowager Tz'u-Hsi (1835-1908)." Modern Asian Studies 13, no. 2 (1979) : 177-96.
Hummel, Arthur William, ed. Eminent Chinese of the Ch'ing Period (1644-1912). 2 vols. Washington: United States Government Printing Office, 1943.
Warner, Marina. The Dragon Empress: Life and Times of Tz'u-hsi 1835-1908. Weidenfeld & Nicolson, 1972.
雷家聖（Lei Chiasheng）《力挽狂瀾－戊戌政變新探》，台北：萬卷樓，2004 ISBN 957-739-507-4
แหล่งข้อมูลอื่น

Cixi[ลิงก์เสีย], Jone Johnson Lewis
Empress Dowager Tzu Hsi
Court Life in China: The Capital, Its Officials and People, (New York, F.H. Revell, c1909), Isaac Taylor Headland
Cixi: The Woman Behind the Throne, Amanda Bensen
งานศึกษาที่เกี่ยวข้อง

ทวิรัฐ สองเมือง. (2559). ซูสีไทเฮา: พลังผู้หญิงในราชสำนักจีน. ใน: พิพัฒน์ กระแจะจันทร์, บรรณาธิการ. พลังผู้หญิง: เมีย แม่ และเทพสตรี: ความจริงและภาพแทน. หน้า 260-278. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
พิภู บุษบก. (2556, ม.ค.-มิ.ย.). พระนางซูสีไทเฮากับประเด็นข้อโต้แย้งทางประวัติศาสตร์. วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร 35(1): 108-141.
| ก่อนหน้า |  | ซูสีไทเฮา |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระพันปีเซี่ยวจิงเฉิง |  |   ฮองไทเฮาแห่งต้าชิง   (1861 – 1881) |  | พระพันปีหลงยู่ |
หลี่ หงจาง [15 กุมภาพันธ์ 1793— 7 พฤศจิกายน 1901]
จั่วจงถัง (10 พฤศจิกายน 1792—5 กันยายน 1855), วาดในปี 1895
ถงจื้อ [27 เมษายน 1856—12 มกราคม 1875]
พระอัครมเหสีเจียชุ่น[1854—1875]
จักรพรรดิกวังซฺวี่
ขบวนเสด็จพระพันปี
ซูสีไทเฮาทรงฉายเมื่อ 1903 ห้าปีก่อนจะสวรรคต
นายพลเจียงไคเช็ก หัวหน้าพรรคกั๋วหมินตั่ง ผู้ซึ่งเชื่อกันว่าได้นำไข่มุกจากพระโอษฐ์พระบรมศพซูสีไทเฮาไปทำเป็นเครื่องประดับรองเท้าภรรยาตน
สุสานพระบรมศพราชวงศ์จีน ที่ประดิษฐานพระบรมศพซูสีไทเฮา
ฮ่องกงในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016

| ฮ่องกง ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |

รหัสประเทศ: HKG
เอ็นพีซี: คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติฮ่องกง
ณ รีโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล 7 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-07) – 18 กันยายน ค.ศ. 2016 (2016-09-18)
นักกีฬา: 24 คน  ใน 8 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: 
เหรียญ อันดับ 40:  ทอง 2 เงิน 2 ทองแดง 2 รวม 6 
การเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน
1972 1976 1980 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 2024
ฮ่องกง เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติฮ่องกงเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 24 คนใน 8 ชนิดกีฬา
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  ขี่ม้า | 2 | 0 | 2 |

| รวม | 2 | 0 | 2 |
ขี่ม้า

ด้วยวิธีการจัดสรรรายชื่อการจัดอันดับรายบุคคลของกีฬาขี่ม้าคนพิการ ฮ่องกงได้รับ 2 ที่นั่งเพื่อเข้าแข่งขันที่เมืองริโอ สำหรับนักขี่ม้าที่มีอันดับสูงสุดสองคน โควต้าเหล่านี้ไม่คำนึงถึงอันดับของคลาส
ดูเพิ่ม

ฮ่องกงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ฮ่องกงในพาราลิมปิก
ฮ่องกงในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาฮ่องกงที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์หลัก
คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล
ผลและสถิติ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   แอลจีเรีย   แองกวิลลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดานใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว  |  |
| อเมริกา |   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน  |  |
| เอเชีย |   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   เกาหลีเหนือ   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู  |  |
| อื่นๆ |   นักกีฬาอิสระ   นักกีฬาผู้ลี้ภัย  |  |
เทสลากับสหภาพแรงงาน

โบรชัวร์ของอีเกเมทาลเป็นภาษาอังกฤษและเยอรมันสำหรับลูกจ้างใกล้กับกีกาแบร์ลีน
บริษัทเทสลาเป็นผู้ผลิตรถยนต์ไฟฟ้าสัญชาติอเมริกันที่มีลูกจ้างมากกว่า 140,000 คนทั่วโลก (ข้อมูล ณ เดือนมกราคม 2024) ในจำนวนนี้แทบไม่มีใครเลยที่จัดตั้งสหภาพแรงงานขึ้น ซีอีโอของเทสลา อีลอน มัสก์ ได้ให้ความเห็นในเชิงลบต่อสหภาพแรงงานในบริบทที่เกี่ยวข้องกับเทสลา แม้ว่าจะมีข้อกล่าวหาเรื่องอัตราการบาดเจ็บในงานที่สูง, ชั่วโมงการทำงานยาวนาน และค่าจ้างที่ต่ำกว่าในอุตสาหกรรมเดียวกัน ความพยายามในการจัดตั้งสหภาพล้วนล้มเหลวเป็นส่วนมาก ปัจจุบันยังคงมีข้อพิพาทแรงงานจำนวนมากที่ยังดำเนินอยู่ระหว่างเทสลากับสหรัฐอเมริกา เยอรมนี และ สวีเดน
เทสลาเป็นบริษัทผู้ผลิตรถยนต์รายใหญ่ของอเมริกันเจ้าเดียวที่ไม่มีสหภาพแรงงานเป็นผู้แทนในสหรัฐอเมริกา ความพยายามในการจัดตั้งสหภาพแรงงานทั้งในโรงงานที่ฟรีมอนต์ และ กีกาแฟ็กตอรีนิวยอร์ก ล้วนไม่ประสบผลสำเร็จ ในช่วงปลายปี 2023 ยูไนเต็ดออโตเวิร์กเกอร์ ได้ประกาศว่าจะมีความพยายามใหม่ในการจัดตั้งสหภาพอีกครั้ง
ในประเทศเยอรมนี กีกาแฟ็กตอรี แบร์ลีน-บรันเดินบสร์ค ซึ่งมีสถานะไร้สหภาพและมีค่าจ้างที่ต่ำกว่ามาตรฐานอุตสาหกรรมเดียวกันส่งผลสั่นคลอนอำนาจเชิงโครงสร้างของอีเกเมทาล ซึ่งเป็นสหภาพแรงงานอุตสาหกรรมยานยนต์ของเยอรมนี กีกาแฟ็กตอรี แบร์ลีน-บัรนเดินบวร์ค และเทสลาออโตเมชัน มีสภาอาชีพ แต่ไม่มีการครอบคลุมตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างที่มาจากการตกลงของสหภาพ เทสลาออโตเมชันเคยลงนามในข้อตกลงจ้างงานฉบับหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับการจัดสรรค่าจ้าง ร่วมกับสภาอาชีพ แต่ในชณะเดียวกันกลับปฏิเสธข้อตกลงสภาพการจ้างที่มีฐานะเทียบเท่ากันกับอีเกเมทาล
ช่างกลเทเอ็มสวีเดน (TM Sweden mechanics) ซึ่งมีความสัมพันธ์กับเอเอฟเมทาล จัดการหยุดงานประท้วงครั้งใหญ่ในวันที่ 27 ตุลาค  2023 ซึ่งขยายออกไปอีกหลังสหภาพแห่งอื่น ๆ ในสวีเดน เดนมาร์ก และนอร์เวย์ เข้าร่วมผ่านการประท้วงหยุดงานเพื่อแสดงจุดยืนร่วม การหยุดการประท้วงในครั้งนี้ถือเป็นครั้งที่ยาวนานที่สุดในสวีเดนนับตั้งแต่ข้อตกลงซัลสยือบาเดินในปี 1938
สหรัฐอเมริกา

เทสลาเป็นบริษัทผู้ผลิตยานยนต์รายใหญ่เจ้าเดียวของประเทศที่ไม่มีสหภาพเป็นผู้แทนของแรงงาน บรรดาความพยายามจะจัดตั้งสหภาพทุกครั้งนับตั้งแต่ปี 2017 ล้วนไม่ประสบผลสำเร็จ ความพยายามครั้งเหล่านี้นำโดยยูไนเต็ดออโตเวิร์กเกอส์ (United Auto Workers; UAW) ที่โรงงานที่ฟรีมอนต์ตั้งแต่ปี 2017 ยูไนเจ็ดสตีลเวิร์กเกอส์ และ ภราดรภาพแรงงานไฟฟ้านานาชาติ ที่กีกาแฟ็กตอรีนิวยอร์ก (กีกานิวยอร์ก) ในปี 2018 และ เวิร์กเกอส์ยูไนเต็ด ที่กีกานิวยอร์ก ในปี 2023 หลายเดือนต่อมา UAW ประกาศความพยายามจัดตั้งสหภาพในระดับประเทศอีกครั้ง
ในสหรัฐอเมริกา นายจ้างมักต่อต้านการจัดตั้งสหภาพแรงงานเป็นเรื่องปกติ ในกรณีที่มีการแทรกแซงโดยผิดกฎหมาย เช่น การใข้แรงงานอย่างไม่เป็นธรรม แม้จะมีรัฐบัญญัติแรงงานสัมพันธ์แห่งชาติ ซึ่งบัญญัติสิทธิแรงงานไว้ในกฎหมาย แต่ไม่สามารถนำมาบังคับใช้ได้ตามกฎหมายแพ่ง เป็นต้นว่าไม่สามารถบังคับใช้บทลงโทษทางแพ่งได้ นายจ้างในที่ทำงานสามารถจัดตั้งสหภาพได้หากเสียงส่วนมากลงนามในบัตรสหภาพ หรือลงคะแนนเสียงในการเลือกตั้งที่มีการกำกับ แม้ว่าในภาพรวมแล้วจะมีความหนาแน่นของสหภาพในสหรัฐอยู่ไม่มาก แต่นับตั้งแต่สหภาพต่าง ๆ จัดตั้งขึ้นสำเร็จ ความสนใจในระดับสาธารณะก็ได้ฟื้นกลับมาอีกครั้ง นักสังคมวิทยา จอชัว เมเยอร์ (Joshua Mayor) ระบุว่าความพยายามในการจัดตั้งสหภาพบางครั้งไม่สำเร็จไม่ใช่เพราะแรงงานต่อต้านสหภาพ แต่เป็นเพราะแรงงานไม่เชื่อมั่นว่าตนจะชนะได้ ว่าที่ประธานาธิบดีสหรัฐ ดอนัลด์ ทรัมป์ เคยระบุในบทสัมภาษณ์กับมัสก์ว่าเขาสนับสนุนนโยบายของมัสก์ที่จะสลายสหภาพ ยูไนเต็ดออโตเวิร์กเกอร์ต่อมาได้ยื่นฟ้องความผิดฐานละเมิดแรงงานต่อทรัมป์และมัสก์
สหรัฐอเมริกา > กีกานิวยอร์ก

ในเดือนธันวาคม 2018 แรงงาน 300 คนที่โรงงานผลิตแผงสุริยะในกีกานิวยอร์ก ที่บัฟฟาโล รัฐนิวยอร์ก ประกาศการเรี่ยไรทุนจัดตั้งสหภาพแรงงาน ภายใต้การสนับสนุนจากยูไนเต็ดสตีลเวิร์กเกอส์ (United Steelworkers; USW) และสหภาพต่าง ๆ ในภราดรภาพแรงงานไฟฟ้านานาชาติ USW ยื่นเรื่องร้องต่อ NLRB ในเดือนมิถุนายน 2019 กล่าวหาว่าเทสลาตรวจตราแรงงานและไล่หกคสออกจากงานเพื่อตอบโต้อย่างผิดกฎหมาย กระนั้น กรณีดังกล่าวถูกถอนในเดือนสิงหาคม
แรงงานที่มีหน้าที่ติดป้ายข้อมูล (labeling data) ให้กับเทสลาออโตไพล็อตที่กีกา นิวยอร์ก ในเมืองบัฟฟาโล ประกาศความพยายามจัดตั้งสหภาพกับเวิร์กเกอส์ยูไนเต็ดในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2023 เวิร์กเกอส์ยูไนเต็ดได้นำการระดมจัดตั้งสหภาพแรงงานสตาร์บักส์สำเร็จเป็นครั้งแรกไปก่อนหน้า ห่างไปหกไมล์ในเมืองบัฟฟาโลเช่นกัน หนึ่งวันหลังการประกาศ เวิร์กเกอส์ยูไนเต็ดยื่นเรื่องฟ้องร้องต่อเทสลาแก่ NLRB ในกรณีไล่ออกแรงงาน 37 คน (ในจำนวนนี้มีหนึ่งคนเป็นสมาชิกคณะกรรมการจัด) โดยกล่าวหาว่าทำไปเพื่อโต้กลับกิจกรรมของสหภาพ และเพื่อขัดขวางการจัดตั้งสหภาพ ในเดือนพฤศจิกายน NLRB ปฏิเสธข้อกล่าวหาเรื่องการไล่ออกเพื่อตอบโต้ แต่พบว่าข้อกล่าวหาอื่นในประเด็นเกี่ยวกับการตรวจตราในที่ทำงานและการประชุมในที่ทำงานชนิดบังคับเข้าฟังที่มีเนื้อหาขัดขวางการจัดตั้งสหภาพแรงงาน ล้วนมีมูล
เยอรมนี

เทสลาเป็นหนึ่งในไม่กี่ผู้ผลิตยานยนต์ในเยอรมนีที่ไม่ได้ลงนามในข้อตกลงสภาพการจ้างงานใด ๆ เป็นพิเศษ  และไม่ได้เป็นสมาชิกของสมาคมนายจ้างของเกซัมท์เมทาล [de] (ข้อมูล ณ ปี 2024) โดยเกซัมท์เมทาลเป็นเครือข่ายของบริษัทสำหรับเจรจากับองค์การแรงงาน อีเกเมทาล ในแต่ละภูมิภาค
กฎหมายแรงงานของเยอรมนีกำหนดให้แรงงานต้องมีผู้แทนในลักษณะโครงสร้างคู่ขนาน (dual structure) ของสหภาพแรงงานและสภาอาชีพ สหภาพแรงงานเช่นอีเกเมทาลมีบทบาทในการเจรจาข้อตกลงสภาพการจ้างงานกับนายจ้างแต่ละราย และเจรจาข้อตกลงสภาพการจ้างงานระดับภูมิภาคกับสมาคมนายจ้าง สภาอาชีพประกอบไปด้วยนายจ้างที่ผ่านการเลือกตั้งจากในที่ทำงานนั้น ๆ และมีบทชาทในการเจรจาข้อตกลงจ้างงานและมีสิทธิ์มากมายในการร่วมบริหาร, สิทธิในการมีบทบาท และ สิทธิด้านข้อมูล ตามทฤษฎีแล้ว สภาอาชีพจะไม่ก้าวก่ายการต่อรองรวมกลุ่มว่าด้วยการปรับค่าจ้าง แม้ว่าโดยทางการแล้ว ทั้งสองส่วนจะแยกขาดจากกันโดยสิ้นเชิง แต่สมาชิกในสภาอาชีพหลายคนเป็นผู้แทนสหภาพโดยพฤตินัย สหภาพต่าง ๆ ได้รับการสนับสนุนด้านการเงินผ่านค่าบำรุงซึ่งโดยปกติอยู่ที่ 1% ของรายรับลูกจ้าง ดังนั้น ยิ่งมีจำนวนลูกจ้างมากและยิ่งค่าจ้างสูง (ไม่ว่าจะผ่านทางข้อตกลงสภาพการจ้างงานหรือไม่) หมายความว่าเงินทุนของสหภาพแรงงานนั้น ๆ ก็จะยิ่งเยอะตามไปด้วย
สมาชิก UAW ยืนปักหมุดที่เจเนอรัลมอเตอส์ในรัฐมิชิแกนระหว่างการนัดประท้วงหยุดงานปี 2023 ต่อ "บิ๊กธรี"
เทสลาเวิร์กเกอส์ยูไนเต็ดเปิดตัวเป็นต่อสาธารณะที่กีกา นิวยอร์ก โดยเลือกใช้ป้ายเป็นธีมวันวาเลนไทน์
อิบน์ วะห์ชียะฮ์

หน้าความพยายามแปลอักษรไฮเออโรกลีฟอียิปต์โดยอิบน์ วะห์ชียะฮ์-ปลอม (จาก Shawq al-mustahām, Paris MS Arabe 6805, fol 92b–93a)
อิบน์ วะห์ชียะฮ์ (อาหรับ: ابن وحشية; ชื่อเต็ม อะบูบักร์ อะห์มัด อิบน์ อะลี อิบน์ วะห์ชียะฮ์ (أبو بكر أحمد بن علي ابن وحشية); เสียชีวิต ป. ค.ศ. 930) เป็นกสิกร, นักพิษวิทยา และนักเล่นแร่แปรธาตุชาวแนบาเทียที่เกิดในกุสซีน ใกล้อัลกูฟะฮ์ ประเทศอิรัก เขาเป็นนักเขียน กิตาบุลฟิลาฮะตุนนะบะฏียะฮ์ ผลงานภาษาอาหรับเกี่ยวกับการเกษตร, โหราศาสตร์ และเวทมนตร์
ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 มีผลงานหลายชิ้นที่แอบอ้างอย่างผิด ๆ ว่ามาจากเขา โดยหนึ่งในงานเขียนปลอมนั้นมีชื่อว่า Kitāb Shawq al-mustahām fī maʿrifat rumūz al-aqlām (“หนังสือความปรารถนาของผู้ที่คลั่งไคล้ความรู้เกี่ยวกับรูปอักขระลึกลับ”, ประมาณ ค.ศ. 985) ซึ่งมีชื่อเสียงจากการเสนอว่าอักษรไฮเออโรกลีฟอียิปต์บางส่วนสามารถอ่านตามเสียงมากกว่าเฉพาะรูปคำ
บรรณานุกรม

Colla, Elliot (2008). "Review of El-Daly 2005". International Journal of Middle East Studies. 40 (1): 135–137. doi:10.1017/S0020743807080142. S2CID 162412180.
De Callataÿ, Godefroid; Moureau, Sébastien (2017). "A Milestone in the History of Andalusī Bāṭinism: Maslama b. Qāsim al-Qurṭubī's Riḥla in the East". Intellectual History of the Islamicate World. 5 (1): 86–117. doi:10.1163/2212943X-00501004.
El-Daly, Okasha (2005). Egyptology: The Missing Millennium. Ancient Egypt in Medieval Arabic Writings. London: UCL Press.
Fierro, Maribel (1996). "Bāṭinism in Al-Andalus: Maslama b. Qāsim al-Qurṭubī (d. 353/964), Author of the Rutbat al-Ḥakīm and the Ghāyat al-Ḥakīm (Picatrix)". Studia Islamica. 84: 87–112. doi:10.2307/1595996. JSTOR 1595996.
Hämeen-Anttila, Jaakko (2006). The Last Pagans of Iraq: Ibn Wahshiyya And His Nabatean Agriculture. Leiden: Brill.
Hämeen-Anttila, Jaakko (2018). "Ibn Waḥshiyya".  ใน Fleet, Kate; Krämer, Gudrun; Matringe, Denis; Nawas, John; Rowson, Everett (บ.ก.). Encyclopaedia of Islam, Three. doi:10.1163/1573-3912_ei3_COM_32287.
Hammer, Joseph von (1806). Ancient Alphabets and Hieroglyphic Characters Explained; with an Account of the Egyptian Priests, their Classes, Initiation, and Sacrifices in the Arabic Language by Ahmad Bin Abubekr Bin Wahshih. London: Bulmer.
Iovdijová, A.; Bencko, V. (2010). "Potential risk of exposure to selected xenobiotic residues and their fate in the food chain--part I: classification of xenobiotics" (PDF). Annals of Agricultural and Environmental Medicine. 17 (2): 183–92. PMID 21186759. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 25 March 2012. สืบค้นเมื่อ 13 June 2011.
Rubin, Milka (1998). "The Language of Creation or the Primordial Language: A Case of Cultural Polemics in Antiquity". Journal of Jewish Studies. 49 (2): 306–333. doi:10.18647/2120/JJS-1998.
Stephan, Tara (2017). "Writing the Past: Ancient Egypt through the Lens of Medieval Islamic Thought".  ใน Lowry, Joseph E.; Toorawa, Shawkat M. (บ.ก.). Arabic Humanities, Islamic Thought: Essays in Honor of Everett K. Rowson. Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-34329-0.
Toral-Niehoff, Isabel; Sundermeyer, Annette (2018). "Going Egyptian in Medieval Arabic Culture. The Long-Desired Fulfilled Knowledge of Occult Alphabets by Pseudo-Ibn Waḥshiyya".  ใน El-Bizri, Nader; Orthmann, Eva (บ.ก.). The Occult Sciences in Pre-modern Islamic Cultures. Würzburg: Ergon. pp. 249–263.
Whitman, Michael (2010). Principles of Information Security. London: Course Technology. ISBN 978-1111138219.
แหล่งข้อมูลอื่น

Kitāb Shawq al-mustahām fī maʿrifat rumūz al-aqlām (1791)
Ibn-Waḥšīya, Aḥmad Ibn-ʻAlī; Hammer-Purgstall, Joseph von (1806). Ancient alphabets and hieroglyphic characters explained: with an account of the Egyptian priests, their classes, initiation, and sacrifices. Bulmer. p. 52. สืบค้นเมื่อ 12 June 2011.
Hamarneh, Sami K. (2008) [1970-80]. "Ibn Wahshiyya, Abū Bakr Ahmad Ibn ͑Salī Ibn Āl-Mukhtār". Complete Dictionary of Scientific Biography. Encyclopedia.com.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ออสเตรเลีย  เนเธอร์แลนด์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef  İslâm Ansiklopedisi