stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เส้นเวลาสงครามอิสราเอล–ฮะมาส พ.ศ. 2566
ดูเพิ่ม

เส้นเวลาของความขัดแย้งระหว่างอิสราเอล-ปาเลสไตน์ในปี พ.ศ. 2566
การสังหารหมู่ในเทศกาลดนตรีเรอิม
เรือพิฆาตติดขีปนาวุธนำวิถี ยูเอสเอส คาร์นีย์ (DDG 64) เมื่อปี 2549
ทางเดินหลักของช่องแคบบาบุลมันดับมีความกว้าง 26 กม. (16 ไมล์)
ฟรีแวร์

ฟรีแวร์ (freeware) หมายถึงซอฟต์แวร์ที่สร้างขึ้นและสามารถนำไปใช้ได้ในทุกจุดประสงค์โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย (เช่นราคาขายหรือค่าลิขสิทธิ์) ฟรีแวร์เป็นลักษณะก้ำกึ่งระหว่างซอฟต์แวร์พาณิชย์และซอฟต์แวร์โอเพนซอร์ซ คืออนุญาตให้กลุ่มผู้พัฒนามีส่วนร่วมในการสร้างซอฟต์แวร์ แต่ก็ไม่เผยแพร่รหัสต้นฉบับสู่สาธารณชนเพื่อรักษาความลับทางการค้า
ฟรีแวร์นั้นคล้ายกับแชร์แวร์ (shareware) คือสามารถใช้ได้ทุกจุดประสงค์เหมือนกัน แต่แชร์แวร์อาจมีระยะเวลาทดลองใช้และต้องเสียค่าใช้จ่ายเพิ่มเพื่อต่ออายุ หรือเปิดฟังก์ชันการใช้งานที่สมบูรณ์ และฟรีแวร์ต่างจากซอฟต์แวร์เสรี (free software) คือ ซอฟต์แวร์เสรีอนุญาตให้เปิดเผยรหัสต้นฉบับและอนุญาตให้ผู้อื่นนำไปพัฒนาต่อได้ ในขณะที่ฟรีแวร์ไม่อนุญาต
ดูเพิ่ม

ซอฟต์แวร์เสรี
แชร์แวร์
| ด ค กรูปแบบของการแจกจ่ายซอฟต์แวร์ |
| --- | --- |
สัญญาอนุญาตซอฟต์แวร์:  เบียร์แวร์  ซอฟต์แวร์ที่เผยแพร่ซ้ำได้อย่างเสรี  ซอฟต์แวร์เสรีและโอเพนซอร์ส ซอฟต์แวร์เสรี ความหมายของคำว่า free ในภาษาอังกฤษ  ซอฟต์แวร์โอเพนซอร์ส นิยามโอเพนซอร์ส  โอเพนซอร์ส  รหัสต้นทาง  ซอฟต์แวร์จำกัดสิทธิ์ 
การเรียกเก็บค่าใช้จ่าย:  ซอฟต์แวร์โฆษณา  เชิงพาณิชย์  ฟรีเมียม  ฟรีแวร์  จ่ายตามความสมัครใจ Careware  Donationware  Postcardware  แชร์แวร์ Nagware 
ช่องทางการแจกจ่าย:  Retail software  ซอฟต์แวร์บริการ 
ฉ้อฉลและ/หรือหลอกลวง:  มัลแวร์ อินโฟสตีลเลอร์  เรียกค่าไถ่  สปายแวร์  ม้าโทรจัน  หนอน  ซอฟต์แวร์เน้นปริมาณ  ซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนา
ฟรุตนินจา

| ฟรุตนินจา Fruit Ninja |
| --- | --- |
โลโก้ของฟรุตนินจา
ผู้พัฒนา: ฮาล์ฟบริก สตูดิโอส
เครื่องเล่น: ไอโอเอส, แอนดรอยด์, วินโดวส์โฟน, ซิมเบียน (โนเกีย), บาด้า (ซัมซุง), เอกซ์บอกซ์ 360 (เอกซ์บีแอลเอ), วินโดวส์
วางจำหน่าย: ไอพอดทัช, ไอโฟน 21 เมษายน ค.ศ. 2010 ไอแพด 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 แอนดรอยด์ 17 กันยายน ค.ศ. 2010 วินโดวส์โฟน 7 22 ธันวาคม ค.ศ. 2010 ซิมเบียน โอเอส มีนาคม ค.ศ. 2011 บาด้า โอเอส 29 มีนาคม ค.ศ. 2011 เอกซ์บอกซ์ 360 10 สิงหาคม ค.ศ. 2011
แนว: อาร์เคด
รูปแบบ: วิดีโอเกมผู้เล่นคนเดียว, วิดีโอเกมหลายผู้เล่น (ไอแพด และ ไคเน็ค สำหรับ เอกซ์บอกซ์ 360)
ฟรุต นินจา เป็นวิดีโอเกมผลิตโดยค่าย ฮาล์ฟบริก สตูดิโอส ในเมืองบริสเบน ประเทศออสเตรเลีย วางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2010 ในรูปแบบของไอพอดทัชและไอโฟน และวางจำหน่ายในรูปแบบของไอแพด ในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2010
ต่อมาได้วางจำหน่ายในรูปแบบของแอนดรอยด์ ในวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2010 ต่อมาได้วางจำหน่ายในรูปแบบของวินโดวส์โฟน 7 ในวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 2010 ต่อมาได้วางจำหน่ายในรูปแบบของซิมเบียน โอเอส ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2011 ต่อมาได้วางจำหน่ายในรูปแบบของบาด้า โอเอส ในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 2011 และล่าสุดได้วางจำหน่ายในรูปแบบของเอกซ์บอกซ์ 360 ในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 2011 โดยเป็นเกมที่มีผู้เล่นคนเดียว และหลายผู้เล่น สำหรับบนไอแพด และ ไคเน็คของเอกซ์บอกซ์ 360
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Developer website
มาตรา 9 ของรัฐธรรมนูญแห่งญี่ปุ่น

มาตรา 9 ของรัฐธรรมนูญแห่งญี่ปุ่น เป็นบทในรัฐธรรมนูญแห่งญี่ปุ่นที่ห้ามพฤติการณ์แห่งสงครามโดยรัฐ รัฐธรรมนูญดังกล่าวมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 2490 หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในข้อความนี้ รัฐสละสิทธิอธิปไตยในสงครามและห้ามการระงับข้อพิพาทระหว่างประเทศผ่านการใช้กำลัง มาตรานี้ยังแถลงว่า เพื่อบรรลุเป้าประสงค์เหล่านี้ จะไม่มีการธำรงกองทัพที่มีศักย์สงคราม แม้ญี่ปุ่นยังธำรงกองทัพโดยพฤตินัย คือ กองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น
ข้อความในมาตรา

โดยที่มีความมุ่งประสงค์อย่างแท้จริงในสันติภาพระหว่างชาติโดยมีความยุติธรรมและความสงบเรียบร้อยเป็นพื้นฐาน ชนชาวญี่ปุ่นยอมสละจากสงครามไปตลอดกาลนานโดยให้ถือเป็นสิทธิสูงสุดแห่งชาติ กับทั้งสละจากการคุกคามหรือการใช้กำลังเพื่อแก้ไขข้อพิพาทระหว่างชาติ
เพื่อบรรลุความมุ่งประสงค์ในวรรคก่อน จะไม่มีการธำรงไว้ซึ่งกองทัพบก กองทัพเรือ และกองทัพอากาศ กับทั้งศักยภาพอื่น ๆ ในทางสงคราม ไม่มีการรับรองสิทธิในการเป็นพันธมิตรในสงคราม
การตีความใหม่ใน พ.ศ. 2557

ในเดือนกรกฎาคม 2557 รัฐบาลญี่ปุ่นอนุมัติการตีความใหม่ซึ่งรัฐธรรมนูญอันสละสิทธิ์สงคราม แม้มีความกังวลและความไม่เห็นด้วยจากประเทศเพื่อนบ้าน ซึ่งอนุญาตให้ใช้กำลังทหารเพื่อโจมตีประเทศอื่นและเข้าสู่สงคราม การใช้กำลังทหารเพื่อการนี้ถูกพิจารณาว่ามิชอบด้วยกฎหมายและเป็นอันตรายร้ายแรงต่อประชาธิปไตยของญี่ปุ่น เนื่องจากนายกรัฐมนตรีหลีกเลี่ยงกระบวนการแก้ไขรัฐธรรมนูญซึ่งรัฐธรรมนูญกำหนด และทำให้มีการเปลี่ยนแปลงมูลวิวัติต่อความหมายของหลักการมูลฐานในรัฐธรรมนูญโดยคำสั่งของคณะรัฐมนตรี โดยปราศจากการอภิปรายหรือลงมติของสภาไดเอต (สภาผู้แทนราษฎร) และไม่ได้รับความเห็นชอบจากสาธารณะ
ผ้ากันเปื้อน

ผ้ากันเปื้อน
ผ้ากันเปื้อน เป็นเครื่องแต่งกายที่ใช้สวมใส่ทับชั้นนอกสุด โดยทั่วไปแล้วมักใช้เพื่อป้องกันความสกปรกที่จะเกิดขึ้นกับเสื้อผ้าที่สวมใส่จากงานต่าง ๆ เช่น งานบ้าน งานศิลปะ งานครัว งานช่าง ฯลฯ
วัสดุที่ใช้ในการทำผ้ากันเปื้อน

โดยทั่วไปแล้วจะใช้วัสดุที่เป็น “ผ้า” เป็นหลัก แต่ต่อมาเมื่อจุดประสงค์ในการใช้งานมีหลากหลายเพิ่มมากขึ้น วัสดุที่ใช้จึงเปลี่ยนไปตามลักษณะของงาน เช่น
พลาสติก นิยมใช้ในงานที่ผู้ใช้งานต้องเผชิญกับน้ำ หรือผู้ที่ต้องทำงานกับสารอันตราย
ตะกั่ว ใช้เพื่อป้องกันรังสีสำหรับผู้ที่ต้องทำงานกับรังสี เช่น เจ้าหน้าที่ที่ทำงานกับเครื่องเอ็กซ์เรย์
ผ้ากันไฟ Fire Blanket ใช้สำหรับผู้ที่ทำงานใกล้ไฟ หรือในครัว
การออกแบบ

โดยทั่วไปแล้วอาจแบ่งประเภทของผ้ากันเปื้อนออกได้ตามลักษณะการออกแบบได้เป็น 2 ประเภทหลัก ๆ คือ ผ้ากันเปื้อนแบบครึ่งตัว และผ้ากันเปื้อนแบบเต็มตัว(Bib Apron)
การออกแบบ > ผ้ากันเปื้อนแบบครึ่งตัว

คือผ้ากันเปื้อนที่ใส่คลุมลงไปตั้งแต่บริเวณเอวลงไป ผ้ากันเปื้อนชนิดนี้ส่วนใหญ่นิยมใส่เพื่อเน้นให้ดูเป็นระเบียบ สวยงาม มากกว่าใช้เพื่อป้องกันความสกปรก เช่น ผ้ากันเปื้อนสำหรับบริกรในร้านอาหาร เป็นต้น
การออกแบบ > ผ้ากันเปื้อนแบบเต็มตัว

เป็นผ้ากันเปื้อนที่ถูกใช้กันโดยทั่วไป มีส่วนที่ปกคลุมตั้งแต่ลำตัวเหนืออกลงมาจนเกือบถึงเข่า หรือบางชนิดก็ขนาดเลยเข่า ผ้ากันเปื้อนชนิดนี้ส่วนใหญ่ใส่เพื่อป้องกันความสกปรกและเพื่อป้องกันอันตรายจากการทำอาหารที่ติดไฟ เป็นหลัก
นอกจากนี้ในเรื่องของการสวมใส่ ในผ้ากันเปื้อนแบบเต็มตัวนั้นยังมีการออกแบบสายคล้องอยู่ 2 ชนิดด้วยกัน คือ แบบคล้องคอ และแบบคล้องไหล่ ในแบบคล้องคอนั้นมีข้อดีคือสวมใส่ง่าย แต่มีข้อเสียคือทำให้เคลื่อนไหวได้ไม่สะดวก ในขณะที่แบบคล้องไหล่จะมีข้อเสียคือสวมใส่ยาก แต่มีข้อดีคือเคลื่อนไหวสะดวก
ส่วนลวดลายบนผ้ากันเปื้อนนั้นขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ หากต้องการความเรียบร้อยก็จะใช้สีที่ดูสุภาพเช่น สีขาว ดำ น้ำเงิน หรือมีลวดลายที่ไม่ฉูดฉาดมากนัก ส่วนผ้ากันเปื้อนที่ใช้เพื่อความสวยงามมักมีลวดลายที่น่ารัก บ้างก็มีขอบผ้าที่เป็นลายลูกไม้ นอกจากในประเทศไทยยังมีผ้ากันเปื้อนที่เป็นลายเป็นตราผลิตภัณฑ์ หรือข้อความเพื่อเป็นการโฆษณา เช่น การแจกผ้ากันเปื้อนให้กับผู้ประกอบการโดย นักการเมือง ร้านค้า หรือผลิตภัณฑ์ ต่าง ๆ
ผ้ากันเปื้อนในแบบอื่น ๆ

นอกจากผ้ากันเปื้อนแบบทั่วไป ยังมีผ้ากันเปื้อนในแบบอื่นด้วย เช่น
ผ้ากันเปื้อนในแบบอื่น ๆ > ผ้ากันเปื้อนแบบพินาฟอร์

ในภาษาอังกฤษ "Pinafore" เป็นผ้ากันเปื้อนกันเปื้อนแบบเต็มตัว โดยทั่วไปแล้วจะหมายถึงผ้ากันเปื้อนสำหรับเด็กผู้หญิงในสไตล์ยุโรป  ลักษณะเด่นของผ้ากันเปื้อนแบบพินาฟอร์ จะต่างจากผ้ากันเปื้อนทั่วไปคือขอบของผ้ากันเปื้อนส่วนใหญ่จะเป็นลายลูกไม้ และมักจะใส่ทับบนชุดติดกัน(dress)
คำว่า pinafore นั้นมีที่มาจากคำว่า pin (ติด) กับคำว่า afore (ข้างหน้า) ซึ่งหมายถึงชุดที่ติดอยู่ข้างหน้า (โดยไม่มีกระดุม)
ชุด pinafore มีปรากฏในวัฒนธรรมร่วมสมัยด้วย เช่น เครื่องแต่งกายของตัวละคร อลิส(Alice) จากนวนิยายเรื่อง อลิสผจญภัยในดินแดนมหัศจรรย์ (Alice’s Adventures in Wonderland)
นอกจากชื่อ pinafore เมื่อนำชุดนี้ไปใส่รวมกับชุดติดกัน(dress) ก็อาจเรียกว่า “pinafore dress” หรือ “apron dress” นอกจากนี้เนื่องจากชุดดังกล่าวเป็นเครื่องแต่งกายมาตรฐานของสาวใช้ในยุควิคตอเรียด้วย ในบางครั้งจึงเกิดความสับสนเรียกเป็น “ชุดสาวใช้” (maid clothes) ด้วย
ผ้ากันเปื้อนในแบบอื่น ๆ > ผ้ากันเปื้อนแบบคอปเลอร์

ในภาษาอังกฤษ "Cobbler Apron" เป็นผ้ากันเปื้อนแบบคลุมรอบตัว บางแบบมีสายรัดเพื่อเพิ่มความกระชับ ผ้ากันเปื้อนชนิดนี้นิยมใส่โดยช่างฝีมือ 
คำว่า Cobbler นั้นแปลว่า “ช่างทำรองเท้า”
ผ้ากันเปื้อนในแบบอื่น ๆ > คัปโปงิ

คัปโปงิ(ญี่ปุ่น: 割烹着; โรมาจิ: Kappōgi) เป็นชุดกันเปื้อนแบบมีแขนของญี่ปุ่น ใช้ใส่เพื่อป้องกันไม่ให้ชุดกิโมโนสกปรก  ความยาวของชุดส่วนใหญ่จะยาวถึงระดับเข่า แขนคัปโปงิจะยาวมาจนถึงข้อมือเพื่อป้องกันความสกปรก โดยปลายแขนจะเป็นยางยืดเพื่อให้เกิดความกระชับในการใส่ ส่วนสายมัดของคัปโปงิโดยทั่วไปมีอยู่ 2 ตำแหน่งคือบริเวณ ล่างคอ และเอว
ปัจจุบันชุดคัปโปงินิยมใส่เพื่อใช้ในการทำงานบ้าน อย่างไรก็ตามอาจเนื่องจากด้วยความที่ชุดนี้เป็นชุดผ้ากันเปื้อนแบบเก่าที่มีมาตั้งแต่สมัยเมจิ มีขั้นตอนในการใส่ที่ยุ่งยาก และดูอึดอัด แม่บ้านยุคใหม่จึงนิยมใช้ผ้ากันเปื้อนทั่วไปมากกว่าคัปโปงิ
อนึ่ง คำว่า คัปโป(割烹) ในภาษาญี่ปุ่นหมายถึง “การทำอาหาร” เมื่อรวมกับคำว่า 着(คิ) ที่หมายถึง "การแต่งกาย" จึงหมายความถึง "ชุดที่ใช้ใส่เพื่อการทำอาหาร" นั่นเอง
ผ้ากันเปื้อนในแบบอื่น ๆ > มะเอะกะเกะ

มะเอะกะเกะ(ญี่ปุ่น: 前掛け; โรมาจิ: Maekake) เป็นชุดกันเปื้อนที่ใช้ผ้าสะอาดพาดห้อยไว้บริเวณหน้าขา แล้วใช้สายรัดชุดกิโมโนที่เรียกว่า “โอบิ” รัดในอยู่กับตัว แต่เดิมในสมัยมุโรมาจิตอนปลายถือเป็นชุดทำงานของหญิงรับใช้
ปัจจุบันมะเอะกะเกะมีการพัฒนาเปลี่ยนไป จนมีลักษณะไม่ต่างไปจากผ้ากันเปื้อนแบบครึ่งตัวคือไม่ได้ใช้ผ้าคาดไว้กับโอบิเหมือนอดีต แต่อย่างไรก็ตามในปัจจุบันเมื่อพูดถึงมะเอะกะเกะนั้นจะหมายถึงผ้ากันเปื้อนแบบครึ่งตัวที่มักใส่โดยพ่อค้ามากกว่า
คำว่ามะเอะกะเกะ ในภาษาญี่ปุ่นมาจากคำว่า “มะเอะ” ที่หมายถึง “ข้างหน้า” และ “กะเกะ” ที่หมายถึง “การห้อยหรือแขวน”
นอกจากชื่อนี้แล้วผ้ากันเปื้อนแบบนี้ยังอาจเรียกได้อีกชื่อหนึ่งคือ “มะเอะดะเระ”(前垂れ) ซึ่งคำว่า “ทะเระ” ในภาษาญี่ปุ่นหมายถึง “การห้อย”
ภาพยนตร์สามมิติ

ภาพยนตร์สามมิติ เป็นภาพเคลื่อนไหวที่เพิ่มความคมชัดของการรับรู้ความใกล้ไกลโดยใช้หลักการภาพลวงตา เพื่อเป็นการเพิ่มมิติที่สามเข้าไป โดยการถ่ายทำนั้นจะต้องใช้กล้องที่มีระบบภาพสามมิติ โดยใช้ระบบกล้องภาพยนตร์ธรรมดาเพื่อบันทึกภาพจากทั้งสองมุมมอง (หรืออาจใช้คอมพิวเตอร์ในการสร้างภาพซึ่งวิธีนี้มักจะทำในช่วงหลังการถ่ายทำ) และในการชมนั้นจะต้องสวมอุปกรณ์ซึ่งช่วยคัดกรองภาพในสายตาของผู้ชมให้เห็นเพียงด้านซ้ายหรือด้านขวาเท่านั้น
ภาพยนตร์ชนิดดังกล่าวไม่ได้ถูกเผยแพร่เพียงในแวดวงภาพยนตร์เท่านั้น แต่ยังถูกเผยแพร่ผ่านสื่ออื่น ๆ อีกด้วย เช่น รายการโทรทัศน์ ฯลฯ
พะยูง

| พะยูง |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: ถั่ว Fabales
วงศ์:: ถั่ว Fabaceae
วงศ์ย่อย:: วงศ์ย่อยถั่ว Faboideae
สกุล:: Dalbergia Dalbergia Pierre ex Laness.
สปีชีส์:: Dalbergia cochinchinensis
ชื่อทวินาม
Dalbergia cochinchinensis Pierre ex Laness.

ชื่อพ้อง
 Amerimnon cambodianum Pierre  Amerimnon cochinchinense Pierre  Amerimnon fuscum Pierre  Dalbergia cambodiana Pierre  Dalbergia cochinchinensis Laness.  Dalbergia fusca var. enneandra S.Q.Zou & J.H.Liu
พะยูง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Dalbergia cochinchinensis) เป็นต้นไม้เนื้อแข็งที่เนื้อไม้มีลวดลายสวยงามชนิดหนึ่ง จัดเป็นไม้เศรษฐกิจที่มีราคาสูงอย่างหนึ่งและมีความเชื่อว่าเป็นไม้มงคล มีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีกคือ ขะยุง, พยุง, แดงจีน และประดู่เสน
พะยูงเป็นพันธุ์ไม้พระราชทานเพื่อปลูกเป็นมงคลจังหวัดหนองบัวลำภู ต้นไม้ชนิดนี้เป็นต้นไม้ชนิดที่มีไม้เนื้อแข็งมีราคา พบในกัมพูชา, ลาว, ไทย และเวียดนาม ใน ค.ศ. 2022 มีการเลื่อนสถานะไปเป็นเสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์ โดยมีสาเหตุจากการลักลอบตัดไม้และนำเข้าหรือส่งออกอย่างผิดกฎหมาย นักอนุรักษ์คาดการณ์ว่าต้นไม้ชนิดนี้จะสูญพันธุ์ภายใน 10 ปี (ใน ค.ศ. 2026)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

พะยูงเป็นไม้ต้น ผลัดใบ สูง 15–25 เมตร เปลือกสีเทาเรียบ ใบเป็นช่อแบบขนนกปลายใบเดี่ยว เรียงสลับ ใบย่อยเรียงสลับจำนวน 7–9 ใบ ขนาดกว้าง 3–4 เซนติเมตร ยาว 4–7 เซนติเมตร ปลายใบแหลม โคนใบสอบ ผิวใบด้านบนสีเขียวเข้ม ท้องใบสีจาง ดอก ขนาดเล็กสีขาว กลิ่นหอมอ่อน ออกรวมกันเป็นช่อตามง่ามใบ และตามปลายกิ่ง ผล เป็นฝักรูปขอบขนานแบนบางขนาดกว้าง 1.2 เซนติเมตร ยาว 4–6 เซนติเมตร มีเมล็ด 1–4 เมล็ด
ดูเพิ่ม

รายชื่อพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัด
แหล่งข้อมูลอื่น

Forestry officials have seized more than 200 logs of protected phayung
Phayung fight crosses border
| ด ค กพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัด |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  กาซะลองคำ (เชียงราย)  ทองกวาว (เชียงใหม่)  กำลังเสือโคร่ง (น่าน)  สารภี (พะเยา)  ยมหิน (แพร่)  จั่น (แม่ฮ่องสอน)  กระเชา (ลำปาง)  ก้ามปู (ลำพูน)  สัก (อุตรดิตถ์) 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  มะหาด (กาฬสินธุ์)  กัลปพฤกษ์ (ขอนแก่น)  ขี้เหล็ก (ชัยภูมิ)  กันเกรา (นครพนม)  สาธร (นครราชสีมา)  กาฬพฤกษ์ (บุรีรัมย์)  พฤกษ์ (มหาสารคาม)  ตานเหลือง (มุกดาหาร)  กระบาก (ยโสธร)  กระบก (ร้อยเอ็ด)  สนสามใบ (เลย)  ลำดวน (ศรีสะเกษ)  อินทนิล (สกลนคร)  มะค่าแต้ (สุรินทร์)  ชิงชัน (หนองคาย)  พะยูง (หนองบัวลำภู)  ตะเคียนหิน (อำนาจเจริญ)  รัง (อุดรธานี)  ยางนา (อุบลราชธานี) 
ภาคกลาง:  ไทรย้อยใบแหลม (กรุงเทพมหานคร)  สีเสียดแก่น (กำแพงเพชร)  มะตูม (ชัยนาท)  สุพรรณิการ์ (นครนายก)  จันทน์ชะมดชนิด Mansonia gagei (นครปฐม)  เสลา (นครสวรรค์)  นนทรี (นนทบุรี)  ทองหลางลาย (ปทุมธานี)  หมัน (พระนครศรีอยุธยา)  บุนนาค (พิจิตร)  ปีบ (พิษณุโลก)  มะขาม (เพชรบูรณ์)  พิกุล (ลพบุรี)  โพทะเล (สมุทรปราการ)  จิกเล (สมุทรสงคราม)  พญาสัตบรรณ (สมุทรสาคร)  ตะแบกนา (สระบุรี)  มะกล่ำตาช้าง (สิงห์บุรี)  มะค่า (สุโขทัย)  มะเกลือ (สุพรรณบุรี)  มะพลับ (อ่างทอง)  สะเดา (อุทัยธานี) 
ภาคตะวันออก:  จัน (จันทบุรี)  อะราง (ฉะเชิงเทรา)  ประดู่ (ชลบุรี)  หูกวาง (ตราด)  โพ (ปราจีนบุรี)  กระทิง (ระยอง)  มะขามป้อม (สระแก้ว) 
ภาคตะวันตก:  ขานาง (กาญจนบุรี)  แดง (ตาก)  เกด (ประจวบคีรีขันธ์)  หว้า (เพชรบุรี)  โมกมัน (ราชบุรี) 
ภาคใต้:  ทุ้งฟ้า (กระบี่)  มะเดื่ออุทุมพร (ชุมพร)  ศรีตรังชนิด Jacaranda obtusifolia (ตรัง)  แซะ (นครศรีธรรมราช)  ตะเคียนชันตาแมว (นราธิวาส)  ตะเคียน (ปัตตานี)  เทพทาโร (พังงา)  พะยอม (พัทลุง)  ประดู่บ้าน (ภูเก็ต)  อโศกเหลือง (ยะลา)  อบเชย (ระนอง)  สะเดาเทียม (สงขลา)  กระซิก (สตูล)  เคี่ยม (สุราษฎร์ธานี) 
ต้นไม้ประจำจังหวัดนครปฐมคือจัน  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดบุรีรัมย์คือแปะ  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดยโสธรคือยางนา  · ต้นไม้ประจำจังหวัดสุโขทัยคือตาล  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดสุรินทร์คือกันเกรา  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดระนองคืออินทนิล  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดระยองคือประดู่  ·  จังหวัดบึงกาฬไม่มีพันธุ์ไม้มงคลพระราชทาน ต้นไม้ประจำจังหวัดคือสิรินธรวัลลี
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน |
| --- | --- |
Dalbergia cochinchinensis:  Wikidata: Q1930232  Wikispecies: Dalbergia cochinchinensis  ARKive: dalbergia-cochinchinensis  EoL: 654995  GBIF: 2968506  GRIN: 13155  iNaturalist: 191277  IPNI: 490142-1  IRMNG: 10454411  ITIS: 1007278  IUCN: 32625  NCBI: 106130  PfaF: cochinchinensis Dalbergia cochinchinensis  Plant List: ild-46412  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:490142-1  Species+: 15804  Tropicos: 13022579 
Dalbergia cambodiana:  Wikidata: Q5210248  EoL: 654992  GBIF: 2968431  iNaturalist: 191273  IPNI: 490120-1  IRMNG: 10579368  IUCN: 37918  Plant List: ild-46408  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:490120-1  Species+: 55222
ยาแผนปัจจุบัน

ยาแผนปัจจุบัน คือ ยาที่มุ่งหมายสำหรับใช้ในการประกอบวิชาชีพเวชกรรม การประกอบโรคศิลปะแผนปัจจุบัน หรือการบำบัดโรคสัตว์
ภาษาเนปาล

| ภาษาเนปาล |
| --- | --- |
नेपाली (เนปาลี)
คำว่า เนปาล ที่เขียนในอักษรเทวนาครี
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศเนปาล ประเทศอินเดีย ประเทศภูฏาน
ภูมิภาค: เอเชียใต้
ชาติพันธุ์: ชาวคัส (ประวัติ)
จำนวนผู้พูด:  9 ล้าน ภาษารอง (สำมะโน ค.ศ. 2011)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  อินโด-อิเรเนียนอินโด-อารยันพาฮารี (เขตเหนือ)พาฮารีตะวันออกภาษาเนปาล
ระบบการเขียน: อักษรเทวนาครี อักษรเบรลล์เทวนาครี ทาครี (ประวัติ)
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ:  เนปาล  อินเดีย (รัฐสิกขิม, เบงกอลตะวันตก)
ผู้วางระเบียบ: สถาบันภาษาเนปาล
รหัสภาษา
ISO 639-1: ne
ISO 639-2: nep
ISO 639-3: nep – รหัสรวม รหัสเอกเทศ: npi – Nepali dty – โดเตลี
Linguasphere: 59-AAF-d

ภาษาเนปาล เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยันที่พูดในประเทศเนปาล ประเทศอินเดีย ประเทศภูฏาน และบางส่วนของประเทศพม่า เป็นภาษาราชการของประเทศเนปาล ประชากรประมาณครึ่งหนึ่งของเนปาลพูดภาษาเนปาลเป็นภาษาแม่ และชาวเนปาลอื่น ๆ หลายคนพูดเป็นภาษาที่สอง
ภาษาเนปาลมีวรรณกรรมขนาดเล็กในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งรวมถึง "อัธยาตมะ รามายณะ" (Adhyatma Ramayana) ประพันธ์โดย สุนทรานันทะ พร (Sundarananda Bara)  (1833) ซึ่งเป็นการรวมนิทานพื้นเมืองที่ไม่ปรากฏผู้แต่ง และรามายณะ โดย ภานุภักตะ (Bhanubhakta) นอกจากนี้ยังมีผลงานแปลจากภาษาสันสกฤต รวมถึงไบเบิลด้วย
การจัดจำแนก

ภาษาเนปาล ตั้งแต่แรกเรียกว่า ขสภาษา (खस भाषा) หมายถึงภาษาของ ชาวขัส/ชาวคัส (खस) ชื่อของภาษาเนปาลในภาษาเนปาลคือ ขสกุรา/คัสกุรา (खस कुरा) ปัจจุบันเรียกอย่างเป็นทางการว่า เนปาลีภาษา (नेपाली भाषा) ชื่ออื่น ๆ ของภาษานี้มีมากมาย คนที่พูดภาษาอังกฤษเรียกว่า  เนปาลี (Nepali) หรือ เนปาลีส (Nepalese) นอกจากนี้มีชื่ออื่น เช่น โกร์ขลีภาษา (गोर्खाली भाषा) หรือ โกรขาภาษา (गोरखा भाषा) แปลว่าภาษาของชาวกุรข่า และ ปรรวเตกุรา (पर्वते कुरा) แปลว่าภาษาของภูเขา
ภาษาเนปาลเป็นภาษาในภาษากลุ่มปาหารีที่อยู่ทางตะวันออกสุด ซึ่งเป็นกลุ่มของภาษาที่มีความสัมพันธ์กันภาษาที่พูดทั่วทั้งระดับต่ำของเทือกเขาหิมาลัยระหว่างเนปาลตะวันออกไปถึงรัฐอุตตรจัลประเทศและรัฐหิมาจัลประเทศของอินเดีย ภาษาเนปาลพัฒนาในพื้นที่ใกล้เคียงกับตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าจำนวนหนึ่ง โดยเฉพาะภาษาเนวารี และแสดงถึงอิทธิพลของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าที่มีต่อภาษานี้
ภาษาเนปาลมีความสัมพันธ์ใกล้เคียงกับภาษาฮินดี แต่เป็นภาษาที่มีความอนุรักษนิยมมากกว่า เนื่องจากยืมคำจากภาษาเปอร์เซีย และภาษาอังกฤษน้อยกว่า และใช้คำที่มาจากภาษาสันสกฤตมากกว่า ในปัจจุบัน ภาษาเนปาลเขียนโดยใช้อักษรเทวนาครี (Devanagari script) ส่วนภูชิโมล (Bhujimol) เป็นอักษรโบราณพื้นเมืองของเนปาล
จำนวนผู้พูด

ประชากรของเนปาลมากกว่า 2 ใน 3 ใช้ภาษาเนปาลเป็นภาษาแม่ มีผู้พูดภาษานี้ทั่วโลกมากกว่า 17 ล้านคน อยู่ในเนปาล 11 ล้านคน) จุดกำเนิดของภาษาเนปาลอยู่ที่หุบเขาทางตะวันตกของเนปาล เคยเป็นภาษากลางในเทือกเขากาฐมาณฑุ ปัจจุบันเป็นภาษาราชการและภาษาในชีวิตประจำวัน ในภูฏาน มีผู้พูดภาษาเนปาล 40 - 50% ของประชากรทั้งหมด รวมแล้วประมาณ 1 ล้านคน ส่วนหนึ่งกลายเป็นผู้อพยพในเนปาลตะวันออก
ในอินเดีย มีผู้พูดภาษาเนปาลในรัฐสิกขิมและบริเวณใกล้เคียงในรัฐเบงกอลตะวันตก มีผู้พูดภาษาเนปาล 300,000 คนในสิกขิม รวมแล้วมีผู้พูดภาษาเนปาลในอินเดียราว 1 ล้านคน
ประวัติ

เมื่อ 500 ปีที่ผ่านมาชาวข่าจากที่ราบการ์นาลี-เภรี-เซตีอพยพไปทางตะวันออกเข้าสู่ที่ราบสูงคาม แล้วไปสู่ที่ราบคันทาลีที่เหมาะสมกับการปลูกข้าวกลุ่มหนึ่งที่แพร่ขยายไปคือชาวกุรข่าซึ่งเป็นกลุ่มที่อยู่ระหว่างโปขราแลกาฐมาณฑุ ใน พ.ศ. 2243 ผู้นำของชาวกุรข่าคือปริฐวี นารายัณ ชาห์ นำกองทหารเข้ายึดครองกุรุง มาคัร และชาวเผ่าตามหุบเขาอื่นๆ และจัดตั้งอาณาจักรในแถบเทือกเขาหิมาลัย เมื่อชาวกุรข่าเข้ามามีอำนาจเหนือราชวงศ์ดั้งเดิมที่เป็นชาวคาส ภาษาของชาวกุรข่าจึงมีชื่อว่าภาษาคาสกุรา
กองทหารปริฐวี นารายัณยึดครองได้ตั้งแต่หุบเขากาฐมาณฑุไปจนถึงที่ราบคันทาลี บริเวณนี้มีชื่อว่าเนปาลในสมัยนั้น เมืองกาฐมาณฑุกลายเป็นเมืองหลวง และได้ขยายอำนาจออกไปทุกทิศ ทำให้เกิดความขัดแย้งกับอังกฤษและจีน จึงมีการตกลงกำหนดเขตของบริเวณที่จะเป็น "เนปาล" และทั้งจีนและอังกฤษรับรองความเป็นรัฐของเนปาล เมื่อหุบเขากาฐมาณฑุกลายเป็นศูนย์กลางของเนปาล ภาษาของชาวกุรข่าจึงเป็นที่รู้จักในชื่อภาษาเนปาลไปด้วย
ตัวอย่างข้อความภาษาเนปาล

นมัสเต -- नमस्ते -- ใช้ทุกโอกาส ในการทักทายแบบฮินดู มักจะแปลว่า "ขอนมัสการพระเจ้าในตัวคุณ" (นมัสเต ยังใช้เป็นคำทักทาย และบอกลาได้ด้วย)
เมโร นาม อาโลก โห -- मेरो नाम आलोक हो -- ฉันชื่อ อาโลก
ขานา ขาเน ฐาเอาง กหาง ฉะ? -- खाना खाने ठाउँ कहाँ छ ? -- ที่รับประทานอาหารอยู่ที่ไหน?
กาฐมาเฑาง ชาเน พาโฏ เธไร ลาโม ฉะ -- काठमाडौँ जाने बाटो धेरै लामो छ -- ถนนไปกาฐมาณฑุไกลมาก
เนปาลมา พเนโก -- नेपालमा बनेको -- ทำในเนปาล (Made in Nepal)
ม เนปาลี หูน -- म नेपाली हुँ -- ฉันเป็นชาวเนปาล
ปุคโย -- पुग्यो — พอแล้ว
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2394

พระราชพิธีบรมราชาภิเษก พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2394 (ค.ศ. 1851) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 70 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ แห่งราชวงศ์จักรี และเป็นปีที่ 28 และเป็นปีสุดท้ายในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นปีแรกในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี จ.ศ. 1212 (1 มกราคม - 1 เมษายน) และ 1213 (2 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์ :
พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัว (จนถึง 2 เมษายน)
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (ตั้งแต่ 2 เมษายน) (ก่อนวันที่ 6 เมษายน มีพระราชอิสริยยศ "สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ามกุฎสมมติวงศ์ พระวชิรญาณมหาเถร" และก่อนวันที่ 15 พฤษภาคม มีพระราชอิสริยยศ "สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ามกุฎสมมติวงศ์")
พระเจ้าแผ่นดินที่สอง: พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว (ตั้งแต่ 2 เมษายน) (ก่อนวันที่ 15 พฤษภาคม มีพระราชอิสริยยศ "สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอิศเรศรังสรรค์" และก่อนวันที่ 25 พฤษภาคม มีพระราชอิสริยยศ "สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าอิศเรศจุฑามณี")
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์: สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (เดิมใช้บรรดาศักดิ์ "เจ้าพระยาพระคลัง" และ "เจ้าพระยาอัครมหาอุดม" ตามลำดับ)
สมุหนายก: เจ้าพระยานิกรบดินทร์
สมุหพระกลาโหม: สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (เดิมใช้บรรดาศักดิ์ "เจ้าพระยาพระคลัง" และ "เจ้าพระยาอัครมหาอุดม" ตามลำดับ)
เหตุการณ์

2 เมษายน - พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จสวรรคต พระบรมวงศานุวงศ์ เสนาบดี และข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ กราบบังคมทูลอัญเชิญพระภิกษุเจ้าฟ้ามงกุฎ ณ วัดบวรนิเวศวิหาร ให้ลาสิกขาบทเพื่อขึ้นเถลิงถวัลยราชสมบัติ
6 เมษายน - รัชกาลที่ 4 ทรงลาผนวชเพื่อขึ้นครองราชสมบัติ
15 พฤษภาคม - พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษก วันนี้เป็นวันวิสาขบูชาด้วย
25 พฤษภาคม - พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงตั้งพระราชพิธีบวรราชาภิเษกแก่พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว
22 กันยายน - รัชกาลที่ 4 ทรงออกประกาศห้ามไม่ให้ผู้ชายบวชเณรหรือเถรระหว่างอายุ 24 – 70 ปี ให้บวชเป็นพระภิกษุเท่านั้น
25 ตุลาคม - เริ่มขุดคลองผดุงกรุงเกษม
ผู้เกิด > กุมภาพันธ์

11 กุมภาพันธ์ – พระอนุวัฒน์ราชนิยม (ฮง เตชะวณิช) ขุนนาง (อนิจกรรม พ.ศ. 2480)
ผู้เกิด > มีนาคม

28 มีนาคม – เจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี (เจิม แสง-ชูโต) เสนาบดีกระทรวงเกษตรพาณิชการคนที่ 2 (อสัญกรรม พ.ศ. 2474)
ผู้เกิด > พฤศจิกายน

6 พฤศจิกายน – สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (ยัง เขมาภิรโต) เจ้าคณะใหญ่ฝ่ายเหนือ (มรณภาพ พ.ศ. 2474)
ผู้เกิด > ไม่ทราบวัน

เจ้าจอมมารดาสุด พระสนมในรัชกาลที่ 5 (อนิจกรรม พ.ศ. 2455)
จอมมารดาเลี่ยมเล็ก บาทบริจาริกาในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ (อนิจกรรม พ.ศ. 2472)
เจ้าจอมพระองค์เจ้ากำโพชราชสุดาดวง พระสนมในรัชกาลที่ 4 (ไม่ทราบปีสิ้นพระชนม์)
ผู้เสียชีวิต > เมษายน

2 เมษายน – พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ (พระราชสมภพ พ.ศ. 2330)
ฟาทาอิ โอนิเคเค

| ฟาทาอิ โอนิเคเค |
| --- | --- |
เกิด: ฟาทาอิ โอนิเคเค อีเซียกา 2 เมษายน พ.ศ. 2526
ฟาทาอิ โอนิเคเค (Fatai Onikeke) หรือ ฟาทาอิ โอนิเคเค อีเซียกา นักมวยสากลชาวไนจีเรีย เกิดเมื่อ 2 เมษายน พ.ศ. 2526 สถิติการชก 25 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 19) แพ้ 3
เกียรติประวัติ

แชมป์ไนจีเรียรุ่นเวลเตอร์เวท (2545 - 2546)
แชมป์สหภาพแอฟริการุ่นเวลเตอร์เวท
ชิง 15 มีนาคม 2547 ชนะคะแนน เซมิอู เบลโล ที่ ไนจีเรีย
แชมป์จักรภพอังกฤษรุ่นเวลเตอร์เวท
ชิง 17 กันยายน 2547 ชนะคะแนน ฮันซัน มาทุมลาห์ ที่ ไนจีเรีย
เสียแชมป์ 4 มีนาคม 2548 แพ้น็อค โยซัว โอกิเน ยก 8 ที่ กานา
แชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท
ชิง 11 พฤษภาคม 2550 ชนะน็อค ก้องธวัช ส.กิตติ ยก 6 ที่ ออสเตรเลีย
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 27 กรกฎาคม 2550  ชนะน็อค จักรกฤษณ์ สุวรรณเลิศ ยก 3 ที่ ออสเตรเลีย
ฟาบริซิโอ บุสโตส

| ข้อมูลส่วนตัว |
| --- | --- | --- | --- |
ชื่อเต็ม:  ฟาบริซิโอ บุสโตส
วันเกิด:   (1996-04-28) 28 เมษายน ค.ศ. 1996 (28 ปี)
สถานที่เกิด:  อูราชา, กอร์โดบา, อาร์เจนตินา
ส่วนสูง:  1.67 m (5 ft 5 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  แบ็กขวา กองกลางฝั่งขวา
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  อินเดเปนดิเอนเต
หมายเลข:  16
สโมสรเยาวชน
:  ฆอร์เฆ นิวเบอรี
2008–2016:  อินเดเปนดิเอนเต
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2016– |  อินเดเปนดิเอนเต |  27 |  (3) |
ทีมชาติ‡
| 2013 |  อาร์เจนตินาอายุไม่เกิน 17 |  7 |  (0) |
| 2014 |  อาร์เจนตินาอายุไม่เกิน 20 |  1 |  (0) |
| 2018– |  อาร์เจนตินา |  2 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 9 มิถุนายน 2017 ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 24 มีนาคม 2018
ฟาบริซิโอ บุสโตส (สเปน: Fabricio Bustos) เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน 1996 เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอาร์เจนตินาเล่นให้กับอินเดเปนดิเอนเต เล่นในตำแหน่งแบ็กขวา และยังสามารถเล่นในตำแหน่งกองกลางฝั่งขวาได้ด้วย
สโมสรอาชีพ

เกิดที่ อูราชา, กอร์โดบา บุสโตสเริ่มเล่นฟุตบอลในปีแรกกับสโมสรท้องถิ่นฆอร์เฆ นิวเบอรี ในปี 2008 เขาได้เข้าร่วมทีมอินเดเปนดิเอนเต
มังรายกะยอฉะวา (แก้ความกำกวม)

มังรายกะยอฉะวา (Minyekyawswa; မင်းရဲကျော်စွာ) เป็นพระนามตามลำดับใช้เรียกขาน เจ้าชายพม่า หลายพระองค์ที่ดำรงตำแหน่งรัชทายาท หรือดำรงพระอิสริยยศเป็น "พระมหาอุปราชา" โดยทั่วไป "มังรายกะยอฉะวา" มักหมายถึง อุปราชมังรายกะยอฉะวาแห่งอังวะ (ค.ศ. 1391–1415) หรืออาจหมายถึง
มังรายกะยอฉะวาที่ 1 แห่งอังวะ (ครองราชย์ ค.ศ. 1439–1442)
มังรายกะยอฉะวาที่ 2 แห่งแปร ข้าหลวงผู้ครองแปร (ค.ศ. 1417–22; 1442–46)
พระเจ้านันทบุเรง (ครองราชย์ ค.ศ. 1581–1599)
มังรายกะยอฉะวาแห่งยะแมสิน อุปราชแห่งยะแมสิน
มังรายกะยอฉะวาที่ 2 แห่งอังวะ อุปราชแห่งอังวะ (ค.ศ. 1587–93), ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงอาณาจักรพม่า (ค.ศ. 1593–99) พระโอรสของพระเจ้านันทบุเรง
มังรายกะยอฉะวาแห่งซะกุ๊ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงอาณาจักรพม่า (ค.ศ. 1629–47) พระโอรสของพระเจ้านยองยาน พระเชษฐาของพระเจ้าอโนเพตลุนและพระเจ้าทาลุน