stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วัดเพชรสมุทรวรวิหาร
พระพุทธรูปสำคัญ หลวงพ่อบ้านแหลม > ประวัติหลวงพ่อบ้านแหลม

ชาวบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรีได้มาตีอวนหาปลาบริเวณแม่น้ำแม่กลอง จังหวัดสมุทรสาคร ได้ลากอวนพบพระพุทธรูป 2 องค์ องค์หนึ่งเป็นพระพุทธรูปปางอุ้มบาตร ซึ่งได้มีการอัญเชิญไปประดิษฐานที่ วัดศรีจำปา (ปัจจุบันชื่อ วัดบ้านแหลม ทำให้ชาวบ้านเรียกพระพุทธรูปองค์นี้ว่าหลวงพ่อบ้านแหลมตั้งแต่นั้นมา 
พระพุทธรูปอีกองค์หนึ่ง ปางสมาธิ ชาวบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี ได้นำกลับไปประดิษฐานที่วัดเขาตะเครา จังหวัดเพชรบุรี
ตำนานพระพุทธรูปห้าองค์อยู่บนแพลอยน้ำมาในแม่น้ำแม่กลองจากเมืองทางทิศเหนือของจังหวัดสมุทรสาคร คือ หลวงพ่อวัดบ้านแหลม หลวงพ่อโสธร หลวงพ่อโต (บางพลี) หลวงพ่อวัดเขาตะเครา และหลวงพ่อวัดไร่ขิง ซึ่งชาวบ้านริมฝั่งน้ำที่ศรัทธาได้อัญเชิญไปประดิษฐานเป็นพระประธานในพระอุโบสถของวัด เพื่อสักการบูชา
พระพุทธรูปสำคัญ หลวงพ่อบ้านแหลม > พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จนมัสการ

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชศรัทธา เสด็จนมัสการพร้อมทั้งได้พระราชทานผ้าทอมาจากดิ้นทองจำนวนสองผืนเพื่อประดับไว้ที่องค์พระ ในวันสำคัญ เช่น วันสงกรานต์ วันถวายกฐินพระราชทานในเวลาต่อมา สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยาภาณุพันธ์วงศ์วรเดช ได้ถวายบาตรแก้วสีน้ำเงินให้กับองค์พระ เนื่องจากบาตรเดิมนั้นได้สูญหายไปในทะเลตั้งแต่คราวที่ชาวประมงได้พบหลวงพ่อในแม่น้ำแม่กลอง ตำบลแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
พระพุทธรูปสำคัญ หลวงพ่อบ้านแหลม > พิพิธภัณฑ์หลวงพ่อบ้านแหลม

ภายในบริเวณวัดเพชรสมุทรยังมีพิพิธภัณฑ์สงฆ์ จัดแสดงพระพุทธรูป และพระเครื่องสมัยต่าง ๆ โบราณวัตถุ เครื่องลายคราม และธรรมมาสน์บุษบกสมัยกรุงศรีอยุธยา
พระพุทธรูปสำคัญ หลวงพ่อบ้านแหลม > เทศกาลเกี่ยวกับหลวงพ่อบ้านแหลม

งานประจำปีปิดทองหลวงพ่อบ้านแหลม จัดให้มีขึ้นปีละ 3 ครั้ง คือ ในวันที่ 13 เดือนเมษายน ของทุกปี ซึ่งตรงกับเทศกาลสงกรานต์ของชาวไทยและชาวรามัญ และครั้งที่ 2 งานสาร์ท เดือน 11 (ประมาณเดือนตุลาคม) และช่วงเทศกาลตรุษจีนโดยมีครั้งละ 7 วัน
พระพุทธรูปสำคัญ หลวงพ่อบ้านแหลม > ความเชื่อและวิธีการบูชา

เชื่อกันว่าหากได้มาสักการะปิดทองคำเปลวหลวงพ่อบ้านแหลม แล้วจะช่วยเสริมอำนาจบารมีแก่ชีวิต บังเกิดแต่ความเป็นสิริมงคลสืบไป คำอธิษฐานของพรหลวงพ่อไว้จะได้สมความปรารถนาและกลับมาแก้บนหลวงพ่อด้วยการว่าจ้างคณะละครรำมารำแก้บนถวาย ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นการอนุรักษ์ศิลปะการเสดงละคร
ศาสนสถานภายในวัด

โบสถ์
วิหาร
หลวงพ่อบ้านแหลม
กุฏิที่พักสงฆ์
ศาลาการเปรียญ
ลำดับเจ้าอาวาส

| ลำดับ | นาม-ฉายา | ดำรงตำแหน่ง (พ> ศ.) |
| --- | --- | --- |
| 1. | ไม่ปรากฏนาม |  |
| 2. | ไม่ปรากฏนาม |  |
| 3. | พระสนิธสมณคุณ (เนตร์) |  |
| 4. | พระมหาสิทธิการ (แดง) |  |
| 5. | พระมหาสิทธิการ (ทอง) | 2454 - 2499 |
| 6. | สมเด็จพระธีรญาณมุนี (สนิธ เขมจารี) | 2500 - 2515 |
| 7. | พระราชสมุทรเมธี (ประสาร ปัญฺญาทีโป) | 2515 - 2535 |
| 8. | พระเทพสมุทรโมลี (ประยงค์ ปิยธมฺโม) | 2535 - 2563 |
| 9. | พระราชสมุทรวชิรโสภณ (โสภณ ธมฺมโสภโณ) | 2563 - ปัจจุบัน |
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดเพชรสมุทรวรวิหาร
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°24′33″N 99°59′55″E﻿ / ﻿13.40918855185442°N 99.9986743927002°E﻿ / 13.40918855185442; 99.9986743927002
สุริยัน (ระบบปฏิบัติการ)

| --- | --- |

หน้าจอของระบบปฏิบัติการสุริยัน
ผู้พัฒนา: ฝ่ายโอเพนซอร์ส สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)
ตระกูล: ลินุกซ์
สถานะ: ยุติการพัฒนา
รูปแบบ รหัสต้นฉบับ: โอเพนซอร์ส
รุ่นเสถียร: 54.10rc10 / 23 ธันวาคม พ.ศ. 2554
ภาษาสื่อสาร: ภาษาไทย
เว็บไซต์: เว็บทางการของระบบปฏิบัติการสุริยัน
สุริยัน (Suriyan) คือชื่อของระบบปฏิบัติการในลักษณะของลินุกซ์ที่ปัจจุบันพัฒนาต่อมาจากอูบุนตูโดยเพิ่มความสามารถภาษาไทย พัฒนาโดยฝ่ายโอเพนซอร์ส สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน) หรือ ซิป้า โดยจะเจาะจงกลุ่มเป้าหมายสำหรับผู้ใช้ทั่วไป ทั้งการใช้ที่บ้าน ที่สำนักงาน ในสถานศึกษา สำหรับคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล ในรูปแบบคอมพิวเตอร์แบบตั้งโต๊ะและคอมพิวเตอร์พกพา รุ่นเสถียรล่าสุดคือ 54.10
เหตุมีชื่อว่า สุริยัน นั้นเป็นเพราะมีโครงการคู่กันที่เชื่อว่า จันทรา ซึ่งเป็นโครงการรวมโปรแกรมโอเพนซอร์สของไมโครซอฟท์วินโดวส์ โดยมีการพัฒนาต่อเนื่องกว่า สุริยัน ในปัจจุบันเมื่อได้รับการยอมรับมาขึ้นได้เปลี่ยนชื่อเป็น ไทยโอเอส
ตั้งแต่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2555 (วันที่แจ้งข่าว) โครงการนี้ได้ยุติการพัฒนา ด้วยเหตุผลว่าสำนักงานฯ ไม่จำเป็นต้องพัฒนาผลิตภัณฑ์ของตัวเอง ควรส่งเสริมผลิตภัณฑ์ของผู้ประกอบการแทน
ประวัติ

โครงการสุริยัน ลินุกซ์ เป็นความต้องการของซิป้า ที่จะทำให้ผู้ใช้งานคอมพิวเตอร์ในประเทศไทยลดการใช้งานซอฟต์แวร์พาณิชย์ที่ผิดกฎหมายและเป็นการลดการค่าใช้จ่ายของประเทศ สร้างความยั่งยืนให้กับประเทศไทย เปิดตัวโครงการครั้งแรกในงาน ICT Export 2007 จัดในช่วงเดือนกันยายน พ.ศ. 2548 ในบูตของสำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ หรือ ซีป้า ในขณะมีเพียงแผ่นจันทราเท่านั้นที่ได้รับการแจกจ่าย ส่วนแผ่นของสุริยัน ผู้สนใจต้องทำการลงชื่อแล้วการแจกจ่ายจะดำเนินการต่อไปหลังจากแผ่นต้นแบบเสร็จแล้ว หลังจากนั้นมีทบทวนกันใหม่อีกครั้งเกี่ยวกับโครงการในสายพัฒนาเพราะว่าไม่ต้องการให้ซ้ำซ้อนกับลินุกซ์ทะเลของเนคเทค
รุ่นของสุริยัน

Suriyan 52.04
Suriyan 52.10
Suriyan 53.04
Suriyan 53.10
Suriyan 54.04
Suriyan 54.10
Suriyan 55.04
ดูเพิ่ม

ลินุกซ์ทะเล
จันทรา
ไทยโอเอส
สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ
อูบุนตู
ข้อมูลเพิ่มเติม

เว็บทางการของระบบปฏิบัติการสุริยัน เก็บถาวร 2011-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การใช้งานระบบปฏิบัติการสุริยัน เก็บถาวร 2012-05-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วงศ์ขาเขียด

| วงศ์ขาเขียด |
| --- | --- |

Sagittaria sagittifolia

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงเดี่ยว Monocots
อันดับ:: อันดับขาเขียด Alismatales
วงศ์:: วงศ์ขาเขียด Alismataceae Vent.

สกุลต้นแบบ
Alisma L.
สกุล
 ดูเนื้อหา

แผนที่การกระจายของวงศ์ขาเขียด
วงศ์ขาเขียด หรือ Alismataceae เป็นวงศ์ของพืชใบเลี้ยงเดี่ยวที่มีสมาชิก 11 สกุล และมี  85 และ 95 สปีชีส์ พบมากในเขตอบอุ่นของซีกโลกเหนือ  สมาชชิกส่วนใหญ่เป็นพืชล้มลุก และพืชน้ำที่ขึ้นในดินโคลน
การจัดจำแนก

ในระบบ APG  วงศ์ Alismataceae iได้รวมสกุลจำนวน 3 สกุลของวงศ์  Limnocharitaceae เข้ามาด้วย สมาชิกทั้งหมดมี 17 สกุลที่ยังมีอยู่ และ 2 สกุลที่เหลือเพียงซากฟอสซิล:
| --- | --- |
 Albidella Pichon  Alisma L.  Alismaticarpum † Collinson  Astonia S.W.L.Jacobs  Baldellia Parl.  Burnatia Micheli  Butomopsis Kunth  Caldesia Parl.  Damasonium Mill.  Echinodorus Rich. ex Engelm.:  Helanthium (Benth. & Hook. f.) Engelm. ex J.G. Sm.  Hydrocleys Rich.  Limnocharis Bonpl.  Limnophyton Miq.  Luronium Raf.  Ranalisma Stapf  Sagisma † Nikitin  Sagittaria L.  Wiesneria Micheli
สมัยศรีสันธร

อาณาจักรเขมร มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองศรีสุนทร หรือ ศรีสอช่อ (Srei Sonthor) ตั้งแต่พ.ศ. 2136 ถึง พ.ศ. 2161 เป็นราชธานีในระยะเวลาสั้น เสมือนเป็นช่วงส่งทอดระหว่างความวุ่นวายหลังการเสียกรุงละแวก กับการตั้งหลักปักฐานใหม่ของอาณาจักรเขมรที่กรุงอุดงฦาไชย
เหตุการณ์เสียกรุงละแวก

สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงกรีฑาทัพบุกเข้าตีเมืองกัมพูชาในพ.ศ. 2136 สมเด็จพระบรมราชาฯพระสัตถาพร้อมพระราชโอรสสองพระองค์ สมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช และสมเด็จพระบรมราชาฯ เสด็จหนีไปยังเมืองศรีสุนทร และต่อมาในพ.ศ. 2137 สามกษัตริย์ได้พากันเสด็จหนีไปเมืองสเต็งตรึงของล้านช้าง สมเด็จพระสัตถาและสมเด็จพระไชยเชษฐาฯประชวรสวรรคต เหลือเพียงสมเด็จพระบรมราชาฯประทับอยู่ที่เมืองสเต็งตรึง ทางฝ่ายเมืองเขมรก็มีขุนนางระดับสูงรวมทั้งเป็นเชื้อพระวงศ์ห่างๆ พระนามว่าสมเด็จพระรามาธิบดี ครองเมืองเชิงไพร จึงเรียกว่าสมเด็จพระรามฯเชิงไพร ได้ตั้งตนเป็นผู้นำเขมรมีฐานที่มั่นที่เมืองศรีสุนทร ยกทัพเข้าขับไล่ทัพสยามของพระมหามนตรีที่ประจำการอยู่ที่เมืองสระบุรี คอยควบคุมสถานการณ์ในเขมร แต่ก็ถูกสมเด็จพระรามฯเชิงไพรขับออกไปในพ.ศ. 2138 สมเด็จพระรามฯเชิงไพรจีงเป็นเอกกษัตริย์แห่งแดนแคว้นกัมพูชา
บังเอิญฝรั่งสองนายที่สมเด็จพระบรมราชาฯพระสัตถาทรงชุบเลี้ยงไว้เป็นพระโอรสบุญธรรม คือ นายบลาสรุยซ์และนายเบลูซู ที่ได้หลบหนีกลับประเทศไปคราวเสียกรุงละแวก ได้เดินทางกลับมาหมายจะเฝ้าสมเด็จพระสัตถาฯ ปรากฏว่าพระองค์ประชวรสวรรคตไปเสียแล้ว ฝรั่งสองนายนั้นเสียใจมากและตั้งใจว่าจะทวงราชบัลลังก์มาคืนให้กับสมเด็จพระบรมราชาฯ พระโอรสของพระสัตถาที่ยังมีพระชนม์ชีพอยู่ นายบลาสรุยซ์และนายเบลูซูจึงนำทัพสเปน เดินทางมาที่เมืองศรีสุนทรเพื่อเฝ้าสมเด็จพระรามฯเชิงไพร แต่สมเด็จพระรามฯเชิงไพรทรงไม่ไว้วางพระทัยสองฝรั่งจึงวางแผนหมายจะสังหาร แต่ฝรั่งทั้งสองไหวตัวทันและชิงปลงพระชนม์สมเด็จพระรามฯเชิงไพรเสียก่อนในพ.ศ. 2139
ช่วงการปกครองของพระเทวีกษัตริย์

นายบลาสรุยซ์และนายเบลูซูจึงอัญเชิญสมเด็จพระบรมราชาฯ เสด็จนิวัติกรุงศรีสุนทร ขึ้นครองราชสมบัติอีกครั้ง สมเด็จพระบรมราชาฯ ทรงปูนบำเน็จนายบลาสรุยซ์และนายเบลูซูรวมทั้งทหารสเปนเป็นอันมาก แต่บรรดาหัวเมืองต่าง ๆ เจ้าปกครองท้องถิ่นยังไม่ยอมรับอำนาจของพระองค์ จึงต้องทรงไปปราบตามที่ต่าง ๆ ใน พ.ศ. 2152 พวกแขกจามและแขกมลายูก่อกบฏที่เมืองตปุงขมุม นำโดยแขกจามชื่อโปลัดและแขกมลายูชื่อลักษมณา สมเด็จพระบรมราชาฯทรงนำทัพสเปนเข้าปราบปรามแต่ทรงถูกลอบปลงพระชนม์และทหารสเปนถูกพวกแขกสังหารไปเป็นจำนวนมาก นายบลาสรุยซ์และนายเบลูซูก็หนีกลับประเทศ
เมื่ออาณาจักรเขมรขาดผู้นำ สมเด็จพระเทวีกษัตริย์ พระราชมาตุจฉาของสมเด็จพระสัตถา (พระธิดาในสมเด็จพระบรมราชาที่ 3) ได้ทรงเข้าดูแลจัดการเรื่องราชกิจต่างๆ และให้พระอนุชาต่างพระราชมารดาของสมเด็จพระสัตถา คือ เจ้าพระยาอน ขึ้นครองราชสมบัติเป็นสมเด็จพระบรมราชาฯ ที่ 7 แต่ใน พ.ศ. 2153 สมเด็จพระบรมราชาฯทรงใคร่ปรารถนาจะได้ภรรยาของขุนนางผู้หนึ่งชื่อพระสเถร์มาเป็นพระชายา ทั้งนางภรรยาและตัวพระสเถร์เองไม่ยอม สมเด็จพระบรมราชาฯกริ้วมีรับสั่งให้จับนางภรรยานั้นมาขังไว้ ส่วนพระสเถร์เกรงพระราชอาญาจึงหลบหนีไปแต่ด้วยความโกรธแค้นจึงหวนกลับมาปลงพระชนม์สมเด็จพระบรมราชาฯเสีย
สิ้นกษัตริย์เขมรไปอีกองค์สมเด็จพระเทวีกษัตริย์ทรงให้เจ้าพระยาโญม พระโอรสของสมเด็จพระสัตถาฯกับพระสนม เข้าปกครองแผ่นดินสถาปนาเป็นสมเด็จพระแก้วฟ้า แต่ไม่ได้ประกอบพิธีราชาภิเษกให้ ปรากฏว่าสมเด็จพระแก้วฟ้าทรงประพฤติเสเพลไม่สนใจราชกิจ เอาแต่เที่ยวป่าล่าสัตว์ สมเด็จพระเทวีกษัตริย์เกรงว่าอาณาจักรเขมรจะสูญสิ้นเพราะขาดกษัตริย์ที่ทรงพระปรีชา จึงมีพระราชสาสน์ถึงสมด็จพระนเรศวรฯ เมื่อ พ.ศ. 2154 ขอองค์พระศรีสุพรรณมาธิราช พระอนุชาของสมเด็จพระสัตถาฯ ที่ถูกจับองค์กลับไปกรุงศรีอยุธยาคราวเสียกรุงละแวกนั้น กลับมาครองราชสมบัติเขมร
สมเด็จพระนเรศวรฯจึงโปรดฯ ให้พระศรีสุริโยพรรณนั่งเรือสำเภาใหญ่กลับมาเมืองเขมร พระศรีสุริโยพรรณขึ้นครองราชสมบัติเป็น สมเด็จพระบรมราชาฯ ที่ 8 พระเทวีกษัตริย์สิ้นพระชนม์ในปีเดียวกัน เมื่อสมเด็จพระบรมราชาฯพระศรีสุริโยพรรณขึ้นครองเมืองเขมร ก็ทรงพบว่าเขมรนั้นอยู่ในสภาพที่แตกแยก บรรดาเจ้าหัวเมืองต่างพากันตั้งตนเป็นอิสระไปเคารพยำเกรงพระราชอำนาจ จึงทรงต้องทำสงครามปราบปรามขุนนางท้องถื่นเหล่านั้นเพื่อรวมอาณาจักรอีกครั้ง โดยมีพระราชสาสน์ถึงสมเด็จพระเอกาทศรถ ขอองค์พระศรีไชยเชษฐา พระโอรสที่ยังอยู่ที่กรุงศรีฯ กลับมาเป็นพระมหาอุปราชเพื่อช่วยพระองค์ในการปราบกบฏ
สมเด็จพระบรมราชาฯ พระศรีสุริโยพรรณ ทรงทำสงครามปราบปรามเจ้าเมืองต่างๆตลอดรัชกาล จน พ.ศ. 2161 พระองค์ก็สละราชสมบัติให้พระมหาอุปราช ขึ้นครองราชสมบัติเป็นสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชฯ และย้ายราชธานีไปที่กรุงอุดงฦาไชย สมเด็จพระบรมราชาฯ สวรรคตในปีต่อมา พ.ศ. 2162
รายพระนามกษัตริย์เขมรศรีสุนทร

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
 รายพระนามพระมหากษัตริย์กัมพูชา
| พระมหากษัตริย์ | พระมหากษัตริย์ | พระมหากษัตริย์ | ครองราชย์ | ครองราชย์ |
| รัชกาล | พระรูป | พระนาม | ระหว่าง | หมายเหตุ |
อาณาจักรเขมรศรีสันธร (พ.ศ. 2140 – 2162)
สถาปนา ศรีสันธร เป็นเมืองหลวง
| 81 |  | พระบาทรามเชิงไพร (พระรามที่ 1) | พ.ศ. 2137 – 2139 (2 ปี) | ย้ายราชธานีมายังกรุงศรีสันธร เข้าสู่ยุคอาณาจักรเขมรศรีสันธร |
| 82 |  | พระรามที่ 2 (พญานูร) | พ.ศ. 2139 – 2140 (1 ปี) |  |
| 80 (2) |  | พระบรมราชาที่ 5 (พญาตน) | พ.ศ. 2140 – 2142 (2 ปี) | ครองราชย์ครั้งที่ 2 |
| 83 |  | พระบรมราชาที่ 6 (พญาอน) | พ.ศ. 2142 – 2143 (1 ปี) |  |
| 84 |  | พระแก้วฟ้าที่ 1 (เจ้าพญาโญม) | พ.ศ. 2143 – 2145 (2 ปี) |  |
| 85 |  | พระบรมราชาที่ 7 (ศรีสุริโยพรรณ, พระศรีสุพรรณมาธิราช) | พ.ศ. 2145 – 2162 (17 ปี) |  |
| 86 |  | พระไชยเชษฐาที่ 2 (พระชัยเจษฎา) | พ.ศ. 2162 – 2170 (8 ปี) |  |
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์กัมพูชา
วัดนคร วัดสมัยกรุงศรีสุนทรที่จังหวัดกำปงจาม
สกุลเฟินนาคราช

| สกุลเฟินนาคราช |
| --- | --- |

Davallia canariensis

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Pteridophyta
ชั้น:: Pteridopsida
อันดับ:: Polypodiales
วงศ์:: Davalliaceae
สกุล:: Davallia

สปีชีส์
 ดูในบทความ
เฟินนาคราช (Davallia) เป็นพืชสกุลหนึ่งของเฟิน มีเหง้าเลื้อยบนพื้นดินโขดหินและบนต้นไม้ เหง้าปกคลุมด้วยเกล็ดหรือขนจำนวนมาก มักอยู่รวมกับพวกมอส  มีอยู่ประมาณ 40 ชนิด พบทั้งในป่าเขตร้อน ไปจนถึงป่าเขตหนาว นิยมปลูกเพื่อประดับและตัดใบเพื่อตบแต่ง
ศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะ

สนามกีฬาในร่มอเนกประสงค์ เขตมินาโตะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
| --- | --- |
ภาพถ่ายหน้าศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะ

ชื่อเต็ม: ศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะ
ที่ตั้ง: เขตมินาโตะ นครโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
เจ้าของ: นครโอซากะ
ผู้ดำเนินการ: Osaka Sports Green Foundation
ความจุ: 10,000 ที่นั่ง 16,000 ความจุสูงสุด/คอนเสิร์ต
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: พ.ศ. 2539
สถาปนิก: นครโอซากะ, นิกเค็ง เซกเค
ผู้รับเหมาหลัก: Obayashi Corporation, Nishimatsu Construction, Asanuma Corporation
การใช้งาน
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก โอซากะ อีเวสซา ชิไรเกอร์ โอซากะ
เว็บไซต์
http://www.yahataya-park.jp/osaka_arena/index.html
ศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะ (ญี่ปุ่น: 大阪市中央体育館; โรมาจิ: Ōsaka-shi Chūō Taiikukan) เป็นสนามกีฬาในร่มของเทศบาลนครโอซากะ ตั้งอยู่ในเขตมินาโตะ นครโอซากะ สนามกีฬาในร่มนี้สร้างขึ้นในสวนสาธารณะยาฮาตายะ อยู่บริเวณใกล้กับอ่าวโอซากะ และถูกสร้างให้อยู่ใต้ดินทั้งหมดโดยมีพืชปกคลุมชั้นหลังคาของสนาม
ประวัติ

มิถุนายน พ.ศ. 2536 เริ่มการก่อสร้าง
เมษายน พ.ศ. 2539 ก่อสร้างเสร็จ
การใช้งาน

ศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะได้ถูกใช้ในการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติมาหลายครั้ง เช่น ได้ถูกเลือกเป็นสนามแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลกมาถึง 3 ครั้ง ในปี 1998, 2006 และ 2010 ฟุตซอลชายชิงแชมป์เอเชีย 2007 เป็นต้น และถูกจัดแข่งขันกีฬาศิลปะป้องกันตัวอีกหลายประเภท เช่น มวยปล้ำ มวยสากล คาราเต้ เป็นต้น
ในส่วนมวยสากลใช้เป็นที่จัดชกระหว่างนักมวยญี่ปุ่นกับนักมวยต่างชาติหลายครั้ง เช่น โจอิจิโร ทัตสึโยชิ - วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น (ครั้งแรก), พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ - ฮิเดโนบุ ฮนดะ, ไดกิ คาเมดะ - เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต (ครั้งแรก) เป็นต้น
ชื่อภายใต้ผู้สนับสนุน

พ.ศ. 2561 - พ.ศ. 2566 Maruzen Intec Arena Osaka (丸善インテックアリーナ大阪)
ระเบียงภาพ

ศูนย์กีฬาในร่มหลัก (ในการแข่งขันฟุตซอล เอฟลีก)
ศูนย์กีฬาในร่มหลัก (ในการแข่งขันฟุตซอลอุ่นเครื่องทีมชาติญี่ปุ่น)
การเข้าถึง

เดินออกจากโอซากะเมโทรของสายชูโอ เข้าถึงสนามในเวลาประมาณ 3 นาที
วงศ์ขนุน

| วงศ์ขนุน ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: 80Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓  Cretaceous - Recent |
| --- | --- |

Panama Rubber Tree (Castilla elastica)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Rosales
วงศ์:: Moraceae (Dumort.) Gaudich. in Trinius (nom cons.)

Genera
 ดูเนื้อหา
วงศ์ขนุน หรือ Moraceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่มีสมาชิก 40 สกุลและมีมากกว่า 1000 สปีชีส์ แพร่กระจายในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน มียางสีขาวเหมือนน้ำนม ดอกเป็นดอกช่อและผลเป็นผลรวม  พืชในวงศ์นี้ที่รู้จักกันดีได้แก่ มะเดื่อ, บันยัน, สาเก, หม่อน
สกุล

Artocarpeae
Artocarpus J.R.Forst. & G.Forst.
Batocarpus H.Karst.
Clarisia Ruiz & Pav.
Hullettia King ex Hook.f.
Parartocarpus Baill.
Prainea King ex Hook.f.
Treculia Decne. ex Trécul
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  Castilleae Antiaris Lesch.  Antiaropsis K.Schum.  Castilla Cerv.  Helicostylis Trécul  Maquira Aubl.  Mesogyne Engl.  Naucleopsis Miq.  Perebea Aubl.  Poulsenia Eggers  Pseudolmedia Trécul  Sparattosyce Bureau  |  Dorstenieae Bosqueiopsis De Wild. & T.Durand  Brosimum Sw.  Dorstenia L.  Helianthostylis Baill.  Scyphosyce Baill.  Trilepisium Thouars  Trymatococcus Poepp. & Endl.  Utsetela Pellegr.  |  Moreae Bagassa Aubl.  Bleekrodea Blume  Broussonetia L’Hér. ex Vent.  Fatoua Gaudich.  Maclura Nutt.  Milicia Sim  Morus L.  Sorocea A.St.-Hil.  Streblus Lour.  Trophis P.Browne  |
วงศ์ข้าวสารหลวง

| Myrsine family |
| --- | --- |

Hilo Holly (Ardisia crenata)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Asterids
อันดับ:: Ericales
วงศ์:: Myrsinaceae R.Br.

Genera
 See text.
วงศ์ข้าวสารหลวง หรือ วงศ์ Myrsinaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกขนาดใหญ่ในอันดับ ประกอบด้วย 35 สกุลและประมาณ 1000 สปีชีส์ แพร่กระจายในเขตอบอุ่นและเขตร้อนตั้งแต่ ยุโรป ไซบีเรีย ญี่ปุ่น เม็กซิโก ฟลอริดา นิวซีแลนด์ อเมริกาใต้ และแอฟริกาใต้
พืชในวงศ์นี้นำไปใช้ปประโยชน์ทางเศรษฐกิจน้อย บางสกุล เช่น Ardisia, Cyclamen, Lysimachia, และ Myrsine ใช้เป็นไม้แต่งสวนโดยเฉพาะ Ardisia crispa และ Myrsine africana Ardisia japonica (ภาษาจีน: 紫金牛; พินอิน: zǐjīn niú) ใช้เป็นสมุนไพรจีน
ระบบ APG III ไม่มีวงศ์ข้าวสารหลวง แต่จัดรวมให้อยู่ในวงศ์ Primulaceae ซึ่งมีขนาดใหญ่
สกุล

Aegiceras
Amblyanthopsis
Amblyanthus
Anagallis
Antistrophe
Ardisia
Asterolinon (should be included into the Anagallis clade)
Badula
Conandrium
Coris
Ctenardisia
Cybianthus
Cyclamen
Discocalyx
Elingamita
Embelia
Emblemantha
Fittingia
Geissanthus
Glaux (should be included into the clade Lysimachia)
Heberdenia
Hymenandra
Labisia
Loheria
Lysimachia
Maesa : จัดอยู่ในวงศ์ Maesaceae - ตาม Anderberg et al. (2000)
Monoporus
Myrsine
Oncostemum
Parathesis
Pelletiera (should be included into the Anagallis clade)
Pleiomeris
Rapanea
Sadiria
Solonia
Stylogyne
Tapeinosperma
Trientalis
Tetrardisia
Vegaea
Wallenia
สกุลต่อไปนี้จัดอยู่ในวงศ์ Primulaceae แต่ตาม Källersjö et al. (2000),จัดอยู่ในวงศ์ Myrsinaceae: Anagallis, Ardisiandra, Asterolinon, Coris, Cyclamen, Glaux, Lysimachia, Pelletiera  และ Trientalis .
สกุลเพลวิคาโครมิส

| สกุลเพลวิคาโครมิส |
| --- | --- |

ปลาหมอแคระทีเนียตัสตัวเมีย (Pelvicachromis taeniatus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Actinopterygii
อันดับ:: Perciformes
วงศ์:: Cichlidae
วงศ์ย่อย:: Pseudocrenilabrinae
เผ่า:: Chromidotilapiini
สกุล:: Pelvicachromis Thys van den Audenaerde, 1968

ชนิด
 ดูในเนื้อหา
สกุลเพลวิคาโครมิส เป็นสกุลปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Pelvicachromis อยู่ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)
เป็นปลาขนาดเล็ก จัดเป็นปลาหมอแคระอีกสกุลหนึ่ง มีถิ่นกำเนิดในแอฟริกากลางและแอฟริกาตะวันตก ตั้งแต่แม่น้ำในประเทศไนจีเรียจนถึงทิศตะวันออกของประเทศแคเมอรูน มีขนาดความยาวลำตัวไม่เกิน 10 เซนติเมตร
ตัวผู้มีขนาดใหญ่และลำตัวยาวกว่าตัวเมีย ขณะที่ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่าและท้องอูมป้อมกลม จุดเด่นของปลาในสกุลนี้คือ ตัวเมียจะมีสีสันที่สวยกว่าตัวผู้  โดยเฉพาะในช่วงฤดูผสมพันธุ์ ช่วงท้องของปลาตัวเมียจะเป็นสีชมพูอมม่วง
ปลาสกุลเพลวิคาโครมิสนี้มีพฤติกรรมคล้ายกับปลาสกุลอพิสโตแกรมมา โดยอาศัยอยู่ในน้ำที่มีค่าความเป็นกรดเป็นด่างประมาณ 5.8-6.5 (pH) มีพฤติกรรมการวางไข่ในถ้ำที่ตีลังกาเช่นเดียวกัน สามารถวางไข่ได้ถึง 300-500 ฟอง โดยปกติแล้ว ปลาตัวเมียจะเป็นผู้ดูแลไข่ แต่บางครั้งตัวผู้อาจจะเข้ามาช่วยดูแลด้วยได้
ชนิด

Pelvicachromis humilis (Steindachner, 1866)
Pelvicachromis pulcher (Boulenger, 1901)
Pelvicachromis roloffi (Thys van den Audenaerde, 1968)
Pelvicachromis rubrolabiatus Lamboj, 2004
Pelvicachromis signatus (Lamboj, 2004)
Pelvicachromis subocellatus (Günther, 1872)
Pelvicachromis taeniatus (Trewavas, 1935)
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในชนิด P. pulcher และ P. taeniatus
วงศ์ครึ่งหมา

| วงศ์ย่อยครึ่งหมา ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ต้นสมัยโอลิโกซีนถึงปลายสมัยไมโอซีน 33> 9–5.3Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N      |
| --- | --- |

Hemicyon sansaniensis

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: สัตว์
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม
อันดับ:: Carnivora
อันดับย่อย:: Caniformia
วงศ์ใหญ่:: Ursoidea
วงศ์:: Ursidae
วงศ์ย่อย:: †Hemicyoninae Frick, 1926

เผ่าและสกุล
 เผ่า †Cephalogalini †Adelpharctos  †Cyonarctos  †Phoberogale  †Filholictis  †Cephalogale  เผ่า †Phoberocyonini †Plithocyon  †Phoberocyon  เผ่า †Hemicyonini †Zaragocyon  †Dinocyon  †Hemicyon
วงศ์ย่อยครึ่งหมา (Hemicyoninae) หรือ วงศ์ย่อยสัตว์ครึ่งหมา เป็นวงศ์ย่อยที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ถิ่นอาศัยเก่าคือยุโรป อเมริกาเหนือ แอฟริกา และ เอเชีย ในต้นสมัยโอลิโกซีนถึงปลายสมัยไมโอซีน เคยมีชีวิตอยู่เมื่อ 33.9–5.3 ล้านปี จัดเป็นวงศ์ย่อยของหมี
การจัดจำแนก

วงศ์ย่อย †Hemicyoninae (Frick, 1926)
เผ่า †Cephalogalini (de Bonis, 2013)
†Adelpharctos (de Bonis, 1971)
†Adelpharctos ginsburgi (de Bonis, 2011)
†Adelpharctos mirus (de Bonis, 1971)
†Cyonarctos (de Bonis, 2013)
†Cyonarctos dessei (de Bonis, 2013)
†Phoberogale (Ginsburg & Morales, 1995)
†Phoberogale minor (Filhol, 1877)
†Phoberogale bonali (Helbing, 1928)
†Phoberogale depereti (Viret, 1929)
†Phoberogale gracile (Pomel, 1847)
†Filholictis (de Bonis, 2013)
†Filholictis filholi (Munier-Chalmas, 1877)
†Cephalogale (Jourdan, 1862)
†Cephalogale shareri (Wang, et al., 2009)
†Cephalogale gergoviensis (Viret, 1929)
†Cephalogale ginesticus (Kuss, 1962)
†Cephalogale geoffroyi (Jourdan, 1862)
เผ่า †Phoberocyonini (Ginsburg & Morales, 1995)
†Plithocyon (Ginsburg, 1955)
†Plithocyon armagnacensis (Ginsburg, 1955)
†Plithocyon statzlingii (Frick, 1926)
†Plithocyon bruneti (Ginsburg, 1980)
†Plithocyon barstowensis (Frick, 1926)
†Plithocyon ursinus (Cope, 1875)
†Phoberocyon (Ginsburg, 1955)
†Phoberocyon hispanicus (Ginsburg & Morales, 1998)
†Phoberocyon dehmi (Ginsburg, 1955)
†Phoberocyon huerzeleri (Ginsburg, 1955)
†Phoberocyon aurelianensis (Mayet, 1908)
†Phoberocyon youngi (Xiang et al., 1986)
†Phoberocyon johnhenryi (White, 1947)
เผ่า †Hemicyonini (Frick, 1926)
†Zaragocyon (Ginsburg & Morales, 1995)
†Zaragocyon daamsi (Ginsburg & Morales, 1995)
†Dinocyon (Jourdan, 1861)
†Dinocyon aurelianensis (Frick, 1926)
†Dinocyon sansaniensis (Frick, 1926)
†Dinocyon thenardi (Jourdan, 1861)
†Hemicyon (Lartet, 1851)
†Hemicyon barbouri (Colbert, 1941)
†Hemicyon teilhardi (Colbert, 1939)
†Hemicyon grivensis (Frick, 1926)
†Hemicyon minor (Dépéret, 1887)
†Hemicyon sansaniensis (Lartet, 1851)
วงศ์ขนุนดิน

| Balanophoraceae |
| --- | --- |

Balanophora sp.จาก เทือกเขาเวสเทิร์นฆัต ประเทศอินเดีย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Core eudicots
อันดับ:: Santalales
วงศ์:: Balanophoraceae Rich.

สกุล
 17
วงศ์ขนุนดิน หรือ Balanophoraceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่เป็นพืชเบียน  ประกอบด้วย  17 สกุลและมีสมาชิกประมาณ  50 สปีชีส์ พบในพื้นที่ชื้น โดยเจริญกับไม้ยืนต้น และจะโผล่ให้เห็นเฉพาะช่อดอก มีดอกย่อยขนาดเล็กจำนวนมาก  ผลเป็นแบบเมล็ดเดียวหรือแบบเปลือกแข็ง ส่วนที่อยู่ใต้ดินยึดกะโฮสต์ มองคล้ายหัวแต่ไม่มีราก พืชเหล่านี้ไม่มีคลอโรฟิลล์
ระบบ APG IIไม่ได้จัดให้วงศ์นี้อยู่ในอันดับใด แต่ในระบบ  APG III และ AP-Websiteจัดให้อยู่ในอันดับ Santalales (post APG II), ซึ่งงในระบบ Cronquist ได้จัดไว้เช่นกัน
สกุล

Balanophora
Chlamydophytum
Corynaea
Dactylanthus
Ditepalanthus
Exorhopala
Hachettea
Helosis
Langsdorffia
Lophophytum Schott & Endl.
Mystropetalon
Ombrophytum Poepp. ex Endl.
Rhopalocnemis
Sarcophyte
Scybalium
Thonningia
Balanophora indica (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย)
ช่อดอกตัวผู้
ช่อดอกตัวเมีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Balanophoraceae เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in L. Watson and M.J. Dallwitz (1992 onwards). The families of flowering plants เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: descriptions, illustrations, identification, information retrieval. Version: 2 June 2006. http://delta-intkey.com เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Balanophoraceae at Parasitic plants
NCBI Taxonomy Browser
วงศ์ก่อ

| วงศ์ก่อ |
| --- | --- |

Holm oak (Quercus ilex subsp. rotundifolia)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fagales
วงศ์:: Fagaceae Dumortier

สกุล
 Castanea (เกาลัด)   Castanopsis    Chrysolepis (golden chinkapin)   Colombobalanus    Fagus (บีช)   Formanodendron    Lithocarpus (stone oaks)   Quercus (โอ๊ก)   Trigonobalanus
วงศ์ก่อ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Fagaceae) เป็นวงศ์ของไม้ยืนต้นและไม้พุ่มราว 900 สปีชีส์ มีใบเดี่ยว เรียงสลับ ดอกแยกเพศ ผลมีลักษณะคล้ายนัท มีเปลือกแข็ง ผลไม่มีเอนโดสเปิร์ม ตัวอย่างของพืชในวงศ์นี้ที่รู้จักกันดีคือ โอ๊ก ในสกุล Quercus ซึ่งผลมีเปลือกแข็งแบบนัทและมีเมล็ดเดียว