stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โปรเฟสชันนอลเดเวลอปเมนต์ลีก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ฤดูกาล 2017–18
พรีเมียร์ลีก 2 > ดิวิชัน 2 > ผลการแข่งขัน

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เหย้า \ เยือน1 | AST | BLB | B&H | FUL | MID | NEW | NOR | REA | SOT | STO | WBA | WOL |
| แอสตันวิลลา รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี  |    | 0–3  | 1–0  | 1–3  | 4–0  | 6–0  | 0–1  | 3–1  | 4–0  | 1–2  | 3–1  | 6–1 |
| แบล็กเบิร์นโรเวอส์ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี  | 0–1  |    | 0–2  | 4–0  | 1–3  | 2–0  | 2–1  | 2–0  | 1–0  | 2–0  | 2–2  | 5–1 |
| ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี  | 3–0  | 2–2  |    | 4–2  | 2–2  | 0–0  | 1–1  | 1–2  | 1–1  | 5–1  | 5–1  | 1–1 |
| ฟูลัม รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี  | 2–3  | 0–1  | 1–1  |    | 1–2  | 3–0  | 2–0  | 2–2  | 0–2  | 2–1  | 3–0  | 0–3 |
| มิดเดิลส์เบรอ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี  | 4–1  | 3–3  | 0–3  | 0–2  |    | 1–0  | 4–0  | 3–4  | 3–3  | 2–1  | 2–1  | 3–1 |
| นิวคาสเซิลยูไนเต็ด รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี  | 2–0  | 0–2  | 0–2  | 1–1  | 0–1  |    | 2–2  | 4–1  | 1–5  | 0–2  | 2–0  | 0–1 |
| นอริชซิตี รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี  | 1–2  | 1–1  | 1–2  | 0–3  | 1–0  | 4–3  |    | 2–0  | 3–0  | 2–0  | 1–1  | 2–1 |
| เรดิง รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี  | 3–2  | 3–5  | 2–1  | 2–1  | 2–3  | 1–4  | 2–2  |    | 1–1  | 3–1  | 2–0  | 0–0 |
| เซาแทมป์ตัน รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี  | 1–4  | 0–1  | 0–1  | 3–4  | 2–1  | 6–2  | 2–1  | 4–0  |    | 3–0  | 3–2  | 2–4 |
| สโตกซิตี รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี  | 1–3  | 0–1  | 2–3  | 4–1  | 3–2  | 3–4  | 1–3  | 2–3  | 0–2  |    | 4–2  | 1–0 |
| เวสต์บรอมมิชอัลเบียน รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี  | 1–4  | 1–4  | 5–1  | 2–1  | 0–1  | 0–4  | 0–2  | 0–2  | 0–1  | 1–1  |    | 1–2 |
| วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี  | 0–2  | 0–3  | 0–5  | 1–4  | 1–1  | 2–0  | 4–2  | 1–2  | 3–0  | 1–1  | 2–0  |    |
แหล่งข้อมูล: Premier League 2 Division 2 results
1คอลัมน์ด้านซ้ายมือหมายถึงทีมเหย้า
สี: ฟ้า = ทีมเหย้าชนะ; เหลือง = เสมอ; แดง = ทีมเยือนชนะ
สำหรับแมตช์ที่กำลังมาถึง อักษร a หมายถึง มีบทความเกี่ยวกับแมตช์นั้น
พรีเมียร์ลีก 2 > ดิวิชัน 2 > ผลการแข่งขัน > เพลย์ออฟ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | รอบรองชนะเลิศ  | รอบรองชนะเลิศ  | รอบรองชนะเลิศ  |  |  | รอบชิงชนะเลิศ  | รอบชิงชนะเลิศ  | รอบชิงชนะเลิศ  |  |
|  |   |   |   |  |  |   |   |   |  |

|  | 2  | แอสตันวิลลา  | 4  |  |  |  |  |  |  |
|  | 2  | แอสตันวิลลา  | 4  |  |  |  |  |  |  |
|  | 5  | เรดิง  | 3  |  |  |  |  |  |  |
|  | 5  | เรดิง  | 3  |  |  | 2  | แอสตันวิลลา  | 0  |  |
|  |   |   |   |   |  | 2  | แอสตันวิลลา  | 0  |  |
|  |   |   |   |   |  | 3  | ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน  | 2  |  |
|  | 3  | ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน  | 3  |  |  | 3  | ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน  | 2  |  |
|  | 3  | ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน  | 3  |  |  |  |  |  |  |
|  | 4  | มิดเดิลส์เบรอ  | 0  |  |  |  |  |  |  |
|  | 4  | มิดเดิลส์เบรอ  | 0  |  |  |  |  |  |  |
ดูเพิ่ม

โปรเฟสชันนอลเดเวลอปเมนต์ลีก 1 รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี ฤดูกาล 2017–18
พรีเมียร์ลีกคัพ ฤดูกาล 2017–18
ฟุตบอลอังกฤษในฤดูกาล 2017–18
มอริส ลาเมิร์ก

มอริส ลาเมิร์ก (Maurice LaMarche) เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม 2501 ที่เมืองโทรอนโต รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา เป็นนักพากย์ชาวแคนาดา เรื่องที่พากย์ได้แก่
รหัสลับเด็กข้างบ้าน เป็น พ่อ
Futurama เป็น Kif Kroker
Full Throttle เป็น Nestor
ห้องทดลองของเด็กซ์เตอร์ เป็น แรทแมน (จากการ์ตูนย่อย "ผู้พิทักษ์โลก)
เส้าหลิน สุดยอดพลังแห่งเพลงมวย เป็น อาจารย์ฟ่ง (ฤดูกาลที่ 2-3)
Shuriken School เป็น Mr. No และ Naginata
Inspector Gadget เป็น Chief Quimby
Catscratch เป็น The Kraken และ Hovis the butler
แหล่งข้อมูลอื่น

มอริส ลาเมิร์ก ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เลเรปูว์บลีแก็ง

| เลเรปูว์บลีแก็ง Les Républicains |
| --- | --- |

ผู้ก่อตั้ง: นีกอลา ซาร์กอซี
รองประธานบริหาร: ฟร็องซัว-ซาเวียร์ เบลลามี
เลขาธิการ: อานนี่ แจ็นวาร์ด
ก่อตั้ง: 30 พฤษภาคม ค.ศ. 2015   (ก่อตั้ง) 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2015  (การเปลี่ยนชื่อพรรคตามกฎหมาย)
ก่อนหน้า: สหภาพเพื่อขบวนการประชาชน  (ชื่อเดิม)
ที่ทำการ: 238, rue de Vaugirard 75015 Paris
สมาชิกภาพ  (ปี ค.ศ. 2022): 91,105 คน (อ้างสิทธิ์)
อุดมการณ์: อนุรักษนิยม ลัทธินิยมโกล
จุดยืน: ขวา
กลุ่มระดับชาติ: สหภาพขวาและศูนย์กลาง
กลุ่มระดับสากล: ศูนย์กลางประชาธิปไตยนานาชาติ สหภาพประชาธิปัตย์นานาชาติ
กลุ่มในรัฐสภายุโรป: พรรคประชาชนยุโรป
สี:    สีน้ำเงิน, สีแดง
สมัชชาแห่งชาติ: 47 / 577 
วุฒิสภา: 121 / 348 
รัฐสภายุโรป: 6 / 79 
ประธานสภาแผนก: 39 / 98 
ประธานสภาแคว้น: 3 / 18 
นายกเทศมนตรี: 92 / 279 
เว็บไซต์
republicains.fr
การเมืองฝรั่งเศส   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
เลเรปูว์บลีแก็ง (ฝรั่งเศส: Les Républicains, LR) เป็นพรรคการเมืองฝ่ายขวาในประเทศฝรั่งเศส โดยมีนีกอลา ซาร์กอซี อดีตประธานาธิบดีและผู้ก่อตั้งพรรค เป็นประธานพรรคคนแรก
เป็นการเปลี่ยนชื่อของสหภาพเพื่อขบวนการประชาชน (ฝรั่งเศส: Union pour un mouvement populaire) ซึ้งก่อตั้งในปีค.ศ. 2002 และเป็นชื่อเดิมของพรรค จนกระทั่งปีค.ศ. 2015 เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม มีการประชุมครั้งใหญ่ที่เป็นจุดกำเนิดของพรรค แม้แต่เป็นแค่การเปลี่ยนชื่อตามกฎหมาย
ประวัติการเลือกตั้ง > การเลือกตั้งประธานาธิบดี > ปีค.ศ. 2017

ในปีค.ศ. 2016 พรรคเลเรปูว์บลีแก็งได้จัดการเลือกตั้งผู้สมัครรอบแรกเพื่อเสนอชื่อผู้สมัครในการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปีถัดไป (ค.ศ. 2017) ซึ้งเป็นครั้งแรกที่พรรคขวาและพรรคกลางได้จัดการเลือกตั้งขั้นต้นแบบเปิด ผลการเลือกตั้งนี้ได้ปรากฏว่าฟร็องซัว ฟียง อดีตนายกรัฐมนตรีภายใต้การนำของอดีตประธานาธิบดีนีกอลา ซาร์กอซี ได้รับเลือกตั้งและเอาชนะอาแล็ง ฌูว์เป อดีตนายกรัฐมนตรีภายใต้สมัยที่หนึ่งของอดีตประธานาธิบดีฌัก ชีรัก ในการเลือกตั้งผู้สมัครรอบแรก มีนีกอลา ซาร์กอซี ที่ลงเป็นผู้สมัครเช่นกัน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้งเนื่องจากมาเพียงที่สาม จากนั้น ฟียงก็ลงเป็นผู้สมัครในการเลือกตั้งประธานาธิบดีทั่วไป แต่กลับไม่ได้รับเลือกตั้งเนื่องจากมาเพียงที่สาม หลังผู้สมัครสองคนในการเลือกตั้งครั้งนั้นคือแอมานุแอล มาครง และมารีน เลอ แปน ฟียงก็เรียกร้องให้ลงคะแนนเสียงให้มาครงมากกว่าเลอ แปน
ประวัติการเลือกตั้ง > การเลือกตั้งประธานาธิบดี > ปีค.ศ. 2022

ในปีค.ศ. 2021 พรรคได้จัดขึ้นการเลือกตั้งผู้สมัครรอบแรกครั้งใหม่เพื่อเสนอชื่อผู้สมัครในการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปีค.ศ. 2022 แต่ครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งภายในพรรคเท่านั้น ปรากฏว่าวาเลรี เปแคร็ส ประธานสภาแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ ได้รับเลือกตั้งและเอาชนะเอริก ซิออตติ สมาชิกสมัชชาแห่งชาติจังหวัดอาลป์-มารีตีม เขตที่ 1 แต่ในการเลือกตั้งทั่วไป เปแคร็สกลับไม่ได้รับเลือกตั้งเนื่องจากมาเพียงที่ห้า และเป็นเลือกตั้งครั้งแรกที่ได้รับคะแนนที่น้อยมาก นับตั้งแต่พรรคในชื่อเดิมลงสมัครการเลือกตั้งประธานาธิบดี
ประวัติการเลือกตั้ง > การเลือกตั้งสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ > ปีค.ศ. 2017

ในการเลือกตั้งสมาชิกสมัชชาแห่งชาติของปีค.ศ. 2017 ด้วยมีฟร็องซัว บาโรวง เป็นผู้นำเลือกตั้ง พรรคเลเรปูว์บลีแก็งได้ชนะแค่ 112 ที่นั่ง ซึ่งน้อยกว่าได้รับในปีค.ศ. 2012 ด้วยชื่อพรรคเดิม (82 ที่นั่งในการเลือกตั้งครั้งนั้น) แต่ปรากฏว่าเป็นพรรคฝ่ายค้านหลัก เนื่องจากพรรคสังคมนิยมและพรรคที่ร่วมในพันธมิตรนั้นได้ชนะแค่ 45 ที่นั่งเอง เสียงข้างมากซึ่งพรรคสังคมนิยมเคยมีในสภานิติบัญญัติในชุดที่ผ่านมา (ชุดที่ 14) ส่วนใหญ่ได้ชนะโดยพรรคลาเรปูว์บลีก็องมาร์ช พรรคที่สนับสนุนเสียงข้างมากของประธานาธิบดีแอมานุแอล มาครง
ประวัติการเลือกตั้ง > การเลือกตั้งสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ > ปีค.ศ. 2022

ในการเลือกตั้งสมาชิกสมัชชาแห่งชาติครั้งปีค.ศ. 2022 ด้วยมีคริสตียอง จาก็อบ ประธานพรรคเลเรปูว์บลีแก็งในขณะนั้น เป็นผู้นำเลือกตั้ง พรรคได้ชนะแค่ 61 ที่นั่ง ซึ่งลดลง 51 ที่นั่งที่ได้ในการเลือกตั้งที่ผ่านมา
รายชื่อนายกรัฐมนตรี

มีแชล บาร์เนียร์
(วาระ: กันยายน–ธันวาคม 2024)
ผลการเลือกตั้ง > การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส

| การเลือกตั้ง | ผู้สมัครเลือกตั้ง | คะแนนรอบที่ 1> คะแนนเสียงทั้งหมด | คะแนนรอบที่ 1> สัดส่วนคะแนนเสียง | คะแนนรอบที่ 2> คะแนนเสียงทั้งหมด | คะแนนรอบที่ 2> สัดส่วนคะแนนเสียง | คะแนนรอบที่ 2> ผลการเลือกตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2017 | ฟร็องซัว ฟียง | 7,212,995 | 20.01% | ไม่ผ่านรอบที่ 2 | ไม่ผ่านรอบที่ 2 | ไม่ผ่านรอบที่ 2 |
| 2022 | วาเลรี เปแคร็ส | 1,679,001 | 4.78% | ไม่ผ่านรอบที่ 2 | ไม่ผ่านรอบที่ 2 | ไม่ผ่านรอบที่ 2 |
ผลการเลือกตั้ง > การเลือกตั้งสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ

| การเลือกตั้ง | ผู้นำเลือกตั้ง | คะแนนรอบที่ 1> คะแนนเสียงทั้งหมด | คะแนนรอบที่ 1> สัดส่วนคะแนนเสียง | คะแนนรอบที่ 2> คะแนนเสียงทั้งหมด | คะแนนรอบที่ 2> สัดส่วนคะแนนเสียง | จำนวนที่นั่ง | ผลการเลือกตั้ง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2017 | ฟร็องซัว บาโรวง | 3,573,427 | 15.77% | 4,040,203 | 22.23% | 112 / 577 | ฝ่ายค้าน |
| 2022 | คริสตียอง จาก็อบ | 2,385,814 | 10.49% | 1,478,589 | 7.13% | 61 / 577 | ฝ่ายค้าน |
| 2024 |  | 2,106,166 | 6.57% | 1,474,722 | 5.41% | 39 / 577 | พรรคร่วมรัฐบาล |
ผลการเลือกตั้ง > การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา

| การเลือกตั้ง | ผู้นำเลือกตั้ง | จำนวนที่นั่ง | ผลการเลือกตั้ง |
| --- | --- | --- | --- |
| 2017 | บรูโน่ เรอไตล์โยล์ | 146 / 348 | เสียงข้างมาก |
| 2020 | บรูโน่ เรอไตล์โยล์ | 148 / 348 | เสียงข้างมาก |
| 2023 | บรูโน่ เรอไตล์โยล์ | 139 / 348 | เสียงข้างมาก |
ผลการเลือกตั้ง > การเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภายุโรป

| การเลือกตั้ง | ผู้นำเลือกตั้ง | คะแนนเสียงทั้งหมด | สัดส่วนคะแนนเสียง | จำนวนที่นั่ง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2019 | ฟร็องซัว-ซาเวียร์ เบลลามี | 1,920,407 | 8.48% | 7 / 74 |
ผลการเลือกตั้ง > การเลือกตั้งระดับเทศบาล

| การเลือกตั้ง | คะแนนรอบที่ 1> คะแนนเสียงทั้งหมด | คะแนนรอบที่ 1> สัดส่วนคะแนนเสียง | คะแนนรอบที่ 2> คะแนนเสียงทั้งหมด | คะแนนรอบที่ 2> สัดส่วนคะแนนเสียง | จำนวนที่นั่งสภาเทศบาล | จำนวนนายกเทศมนตรี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2020 | 725,454 | 4.59% | 330,615 | 5.35% | 5,173 / 22,618 | 14 / 42 |
เชิงอรรถ

↑  เมืองที่มีประชากรมากกว่า 30,000 คน
↑  ตำแหน่งนี้เทียบเทียมกับตำแหน่งหัวหน้าพรรคก็ว่าได้
↑  เมืองที่มีประชากรมากกว่า 100,000 คน
ดอกฟ้าในมือมาร

| ดอกฟ้าในมือมาร |
| --- | --- |

กำกับ: อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล
อำนวยการสร้าง: กฤติยา กวีวงศ์ หม่อมหลวงมิ่งมงคล โสณกุล
นักแสดงนำ: ภูริดา วิจิตรพันธ์ เมสินี แก้วราตรี
กำกับภาพ: ประสงค์ กลิ่นบรม สยมภู มุกดีพร้อม
ตัดต่อ: หม่อมหลวงมิ่งมงคล โสณกุล อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล
วันฉาย:  2 ตุลาคม พ.ศ. 2543
ความยาว: 83 นาที
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
ดอกฟ้าในมือมาร (อังกฤษ: Mysterious Object at Noon) เป็นภาพยนตร์สารคดี แนวทดลอง ที่กำกับโดยอภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ในปี พ.ศ. 2543   เล่าเรื่องราวโดยใช้เทคนิคที่เรียกว่า "Exquisite corpse" เล่าเรื่องราวของ "ครูดอกฟ้า" แบบบอกต่อจากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่ง โดยทีมงานตระเวนถ่ายทำจากภาคเหนือสู่ภาคใต้และภาคอีสาน  สะท้อนให้เห็นถึงวิถีชีวิตของคนไทยในภูมิภาคต่าง ๆ   ภาพยนตร์ถ่ายทำด้วยฟิล์มขาวดำ 16 ม.ม. โดยไม่มีบทภาพยนตร์  แล้วขยายเป็น 35 ม.ม.
ภาพยนตร์ออกฉายรอบปฐมทัศน์ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติแวนคูเวอร์ แคนาดา ในปี พ.ศ. 2543 และได้รับรางวัล Dragons and Tigers Award  ได้รับรางวัล Woosuk Award จากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติจีอุนจู เกาหลีใต้ ได้รางวัล  NETPAC Special Mention Prize จากเทศกาลภาพยนตร์สารคดีนานาชาติยามางาตะ ญี่ปุ่น และไปฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติที่ลอนดอน ฮ่องกง และสิงคโปร์  และได้รับการจัดอันดับเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ดีเด่นประจำปี 2000 โดยนิตยสาร Film Comment และ Village Voice
ดอกฟ้าในมือมาร ได้รับการสนับสนุนทุนสร้างจาก Hubert Bals Fund เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติรอตเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์
ตัวกู-ของกู

| ตัวกู-ของกู |
| --- | --- |
กำกับ: สันติ แต้พานิช
อำนวยการสร้าง: สันติ แต้พานิช
กำกับภาพ: ภารดร ใจดี ดนัย หยกทับทิม สันติ แต้พานิช
ตัดต่อ: สันติ แต้พานิช
ดนตรีประกอบ: คาราบาว (เพลง ราชาเงินผ่อน)
บริษัทผู้สร้าง: ขาขาด สตูดิโอ  
วันฉาย: พ.ศ. 2551
ความยาว: 88 นาที
ประเทศ: ไทย
ภาษา: ไทย
ตัวกู-ของกู เป็นภาพยนตร์สารคดี โดย สันติ แต้พานิช ในปี พ.ศ. 2551 เป็นบทสัมภาษณ์ศิลปินที่มีชื่อเสียง 5 คน  จากสาขาต่างๆ เกี่ยวกับความเชื่อ ตัวตน วิธีการทำงาน และ การดำเนินชีวิตตั้งแต่เริ่มอาชีพ จนกระทั่งประสบความสำเร็จในสาขาของตน
ศิลปินทั้งห้า ได้แก่
พิเชษฐ์ กลั่นชื่น อดีตอาจารย์มหาวิทยาลัย นักเต้นร่วมสมัยที่มีชื่อเสียงในต่างประเทศ มีความเชี่ยวชาญการเต้นโขน
โมเดิร์นด็อก (ธนชัย อุชชิน, เมธี น้อยจินดา, ปวิณ สุวรรณชีพ) กลุ่มดนตรีร็อก
เป็นเอก รัตนเรือง ผู้กำกับภาพยนตร์
อุดม แต้พานิช นักแสดงสแตนด์อัพคอมเมดี
ธาดา วาริช ช่างภาพอาชีพ
ชื่อภาพยนตร์ มาจากชื่อหนังสือ "ตัวกูของกู" หนังสือธรรมบรรยายของท่านพุทธทาสภิกขุ [ต้องการอ้างอิง]
เรือนจำจี๊ฮหว่า

10°46′37″N 106°40′08″E﻿ / ﻿10.7769°N 106.669°E﻿ / 10.7769; 106.669
เรือนจำจี๊ฮหว่า
เรือนจำจี๊ฮหว่า (เวียดนาม: Khám Chí Hòa หรือ Nhà Tù Chí Hòa) เป็นเรือนจำที่ตั้งอยู่ในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม เป็นเรือนจำหนึ่งในสิบสองแห่งของประเทศ ตัวเรือนจำเป็นอาคารทรงแปดเหลี่ยมซึ่งสร้างอยู่บนสถานที่ตั้งขนาด 7 เฮกตาร์ ซึ่งประกอบด้วยห้องกักกัน ห้องคุมขังนักโทษ กำแพงเรือนจำ หอคอย สิ่งอำนวยความสะดวกและที่ดินเพาะปลูกของนักโทษ ตัวเรือนจำสร้างขึ้นโดยรัฐบาลอาณานิคมอินโดจีนฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1943 (หรือ ค.ศ. 1939) เพื่อใช้แทนที่เรือนจำกลางไซ่ง่อน เป็นเรือนจำที่รัฐบาลเวียดนามทุกยุคทุกสมัยใช้กันอย่างกว้างขวาง เนื่องจากความซับซ้อนและสถาปัตยกรรมอันมีประสิทธิภาพ เรือนจำดังกล่าวจึงได้รับการพิจารณาว่าเป็นเรือนจำที่มีความปลอดภัยสูงที่สุดในเวียดนาม โดยในประวัติศาสตร์ของเรือนจำ พบว่ามีการแหกคุกได้สำเร็จเพียงสองครั้งเท่านั้น
ประวัติศาสตร์

ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 เรือนจำกลางไซ่ง่อนซึ่งฝรั่งเศสสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1890 เกิดการแออัดเนื่องจากอัตราการเพิ่มจำนวนนักโทษอย่างไม่หยุดในเวลานั้น สถานการณ์ดังกล่าวเป็นสาเหตุให้รัฐบาลอินโดจีนฝรั่งเศสตัดสินใจจะสร้างเรือนจำใหม่และมีขนาดใหญ่กว่าเดิมเพื่อใช้แทนเรือนจำกลางไซ่ง่อน ใน ค.ศ. 1939 (หรือ ค.ศ. 1943 ในแหล่งข้อมูลระบุไม่ตรงกัน) รัฐบาลเริ่มก่อสร้างเรือนจำจี๊ฮหว่าโดยว่าจ้างผู้รับเหมาชาวฝรั่งเศสและใช้รูปแบบสถาปัตยกรรมเวียดนามท้องถิ่น ในปี ค.ศ. 1945 การก่อสร้างหยุดชะงักไปเนื่องจากจักรวรรดิญี่ปุ่นโค่นล้มรัฐบาลฝรั่งเศสลง หลังจากฝรั่งเศสกลับมามีอำนาจอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1950 การก่อสร้างได้ดำเนินต่อไปและกระบวนการก่อสร้างได้เสร็จสิ้นทั้งหมดในปี ค.ศ. 1953
หลังเรือนจำจี๊ฮหว่าก่อสร้างเสร็จ สมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย แห่งเวียดนาม ทรงตัดสินพระทัยปิดเรือนจำกลางไซ่ง่อนลงอย่างถาวรและเคลื่อนย้ายนักโทษไปยังเรือนจำใหม่ นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป รัฐบาลของรัฐเวียดนาม (ในภายหลังคือ สาธารณรัฐเวียดนาม) ได้ใช้เรือนจำดังกล่าวอย่างกว้างขวาง
หลังจากเวียดนามเหนือรวมกับเวียดนามใต้ใน ค.ศ. 1975 รัฐบาลใหม่ของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามได้ใช้เรือนจำดังกล่าวต่อมาจนถึงปัจจุบัน ใน ค.ศ. 2010 ฝ่ายบริหารของนครโฮจิมินห์ได้ประกาศแผนการทำลายเรือนจำและสร้างบ้านจัดสรรบรรษัทเหนือพื้นที่เรือนจำเดิม
สถาปัตยกรรม

ตัวเรือนจำมีอาคารหลักซึ่งเป็นอาคารทรงแปดเหลี่ยมสามชั้นสร้างขึ้นโดยได้รับอิทธิพลอย่างมากจากทฤษฎีแปดไทรแกรมของอี้จิง ตัวอาคารทั้งหลังประกอบขึ้นจากแนวอาคารหลังคากระเบื้อง 7 แนวและแนวอาคารหลังคาราบหันหน้าไปทางทิศเหนืออีก 1 แนว ซึ่งได้รับการตั้งชื่อตามชื่อของไทรแกรมทั้งแปดขิงอี้จิง ผนังด้านนอกและด้านในสร้างขึ้นแตกต่างกัน ผนังด้านนอกปิดด้วยกำแพงอิฐมีช่องอากาศ ส่วนด้านในเปิดด้วยที่ว่างสีเขียวไม่มุงหลังคาซึ่งนักโทษจะถูกแยกออกจากกันด้วยรั้วเหล็ก ในภายหลัง แนวอาคารทั้งแปดถูกแบ่งออกเป็นพื้นที่ซึ่งตั้งชื่อเรียงตามอักษร ได้แก่ พื้นที่เอ พื้นที่บี พื้นที่ซี พื้นที่ดี พื้นที่อี พื้นที่เอฟ พื้นที่จี และพื้นที่เอช พื้นที่ดังกล่าวประกอบกันขึ้นเป็นหกเขต ซึ่งได้รับการตั้งชื่ว่า เขตเอบี เขตบีซี เขตอีดี เขตเอฟจี เขตเอเอช และเขตไอดี ซึ่งทั้งหมดมีห้องคุมขังนักโทษทั้งสิ้น 238 ห้อง จำแนกตามเขตได้ดังนี้:
เขตเอบี: 52 ห้อง
เขตไอดี: 17 ห้อง
เขตรักษาความปลอดภัย (เขตคุมขังเดี่ยว): 3 ห้อง
เขตดี: 65 ห้องแคบ
เขตที่เหลือ: 101 ห้อง
ใจกลางเรือนจำเป็นอ่างเก็บน้ำสูงและใหญ่ซึ่งยังใช้เป็นหอคอยหลักซึ่งให้เจ้าหน้าที่เรือนจำสามารถมองเห็นภาพโดยรวมของห้องคุมขังนักโทษทั้งหมดในเรือนจำได้ นอกเหนือจากจะมีห้องคุมขังนักโทษแล้ว อาคารหลักยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับผู้ต้องขัง ตลอดจนผู้บริหารเรือนจำและเจ้าหน้าที่
ในภายหลังได้มีการก่อสร้างโบสถ์คริสต์และวัดพุทธในพื้นที่โดยรอบอาคารหลัก แต่ปัจจุบันได้ถูกทำลายลงไปแล้ว นอกจากนี้ยังมีผืนที่ดินเพาะปลูกขนาดเล็กและสิ่งอำนวยความสะดวก อย่างเช่น ร้านอาหารและห้องน้ำ สำหรับนักโทษในที่ดินนี้ ส่วนที่อยู่ด้านนอกสุดของเรือนจำถูกแยกออกจากพ้นที่คุมขังนักโทษหลักโดยกำแพงอิฐทรงสี่เหลี่ยมและรั้วลวดหนาม มีหอคอยสี่แห่งตั้งอยู่ทั้งสี่มุมของกำแพง
ปฏิบัติการเรือนจำ

เรือนจำนี้มีชื่อเสียงที่ไม่ดีด้านสภาพที่ความโหดร้ายและสกปรกมาเป็นระยะเวลานานไม่ว่าผู้ดำเนินการจะผ่านไปกี่ชุดก็ตาม ในสมัยรัฐบาลอาณานิคมฝรั่งเศส นักโทษจะถูกคุมขังในห้องขังที่ไม่มีแสงและมักจะถูกล่ามโซ่
ในสมัยเวียดนามใต้ โดยปกติเรือนจำจะมีนักโทษอยู่ถึง 6,000-8,000 คน หรือบางครั้งอาจมีนักโทษเพิ่มขึ้นถึง 10,000 คน นักโทษเหล่านี้จะถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มตามประเภทของอาชญากรรมที่พวกเขาก่อ: กลุ่มแรก คือ ผู้ที่กระทำอาชญากรรมที่เกี่ยวข้องกับการเมือง และกลุ่มที่สอง คือ นักโทษที่ก่ออาชญากรรมประเภทอื่น นักโทษชายและหญิงจะถูกคุมขังไว้ในห้องขังคนละห้องกันและนักโทษสามารถออกจากห้องขังได้เฉพาะเพื่อรับประทานอาหารหรือไปขับถ่ายเท่านั้น มักจะมีกองพันตำรวจหนึ่งกองพันคอยอารักขาเรือนจำอยู่เสมอ แม้ว่าจะเป็นเพียงเรือนจำ แต่ก็มีการประหารชีวิตสองครั้ง ณ เรือนจำจี๊ฮหว่า ได้แก่ การประหารชีวิตโง ดิ่ญ เกิ๋น และเหงียน วัน โจ๋ย
หลังจากไซ่ง่อนล่มสลาย เรือนจำยังคงเปิดต่อไปและอยู่ภายใต้การจัดการของรัฐบาลสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม แต่กลับพบว่ามีข้อมูลน้อยมากเกี่ยวกับปฏิบัติการของเรือนจำ มีข้อมูลคร่าว ๆ ในหนังสือเดอะแบล็กบุ๊กออฟคอมมิวนิสม์ ซึ่งอธิบายถึงสภาพของเรือนจำว่าเลวร้ายมาก
เรือนจำยังมีชื่อเสียงในด้านการรักษาความปลอดภัยที่สูง และเคยได้รับการพิจารณาว่าเป็นเรือนจำที่นักโทษไม่สามารถแหกคุกหนีออกมาได้ อย่างไรก็ตาม ได้มีการแหกคุกที่ประสบความสำเร็จสองครั้งในอดีต: ครั้งแรกเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1945 เมื่อเหวียตมิญอาศัยความได้เปรียบจากความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อโจมตีและปลดปล่อยสมาชิกของตนซึ่งถูกคุมขังไว้ในเรือนจำ โดยที่เรือนจำยังสร้างไม่เสร็จและได้รับการป้องกันอย่างเลว และการแหกคุกครั้งที่สองเป็นการแหกคุกของเฟื้อกต๊ามง้อน (เฟื้อกแปดนิ้ว) ขโมยชาวเวียดนามที่มีชื่อเสียงใน ค.ศ. 1995 เมื่อเขาสามารถปลดโซ่ตรวนของตนเองได้และหลีกเลี่ยงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในการแหกคุกซึ่งตำรวจเวียดนามอธิบายว่าเป็น "การแหกคุกอย่างไม่น่าเชื่อ"
พระราชวังคย็องบก

| พระราชวังคย็องบก |
| --- | --- |
경복궁
พระราชวังคย็องบกในเวลากลางคืน
th
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดใช้งาน
ประเภท: พระราชวัง (อดีต)
สถาปัตยกรรม: เกาหลี
เมือง: Jongno District โซล
ประเทศ: ประเทศเกาหลีใต้
พิกัด: 37°34′43″N 126°58′38″E﻿ / ﻿37.57861°N 126.97722°E﻿ / 37.57861; 126.97722
ผู้เช่าในปัจจุบัน: National Palace Museum of Korea   National Folk Museum of Korea
เปิดใช้งาน: ค.ศ. 1395
ข้อมูลทางเทคนิค
พื้นที่แต่ละชั้น: 415,800 ตารางเมตร (4,476,000 ตารางฟุต)
เว็บไซต์
www.royalpalace.go.kr:8080/html/eng_gbg/main/main.jsp

ชื่อเกาหลี
ฮันกึล: 경복궁
ฮันจา: 景福宮
อาร์อาร์: Gyeongbokgung 
เอ็มอาร์: Kyŏngbokkung 
 
พระราชวังคย็องบก (เกาหลี: 경복궁; ฮันจา: 景福宮; แปล Blessing Scenery Palace) หรือที่รู้จักในชื่อ คย็องบกกุง เป็นพระราชวังหลักของราชวงศ์โชซอน สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1395 ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ พระราชวังคย็องบกมีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดา พระราชวังทั้งห้า ที่สร้างขึ้นโดยราชวงศ์โชซอน ทำหน้าที่เป็นที่ประทับของราชวงศ์และที่ทำการของรัฐบาล
พระราชวังคย็องบกสร้างขึ้นโดยช็อง โด-จ็อน และยังคงมีสถานะพระรางวังหลักของราชวงศ์โชซ็อนจนกระทั่งถูกไฟเผาไหม้ในช่วงสงครามอิมจิน (ค.ศ. 1592–1598) และถูกทอดทิ้งเป็นเวลาสองศตวรรษ อย่างไรก็ตาม ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ห้องทั้ง 7,700 ห้องของพระราชวังได้รับการฟื้นฟูภายใต้การนำของแทว็อนกุนฮึงซ็อนในรัชสมัยพระเจ้าโคจง อาคาร 500 แห่งได้รับการฟื้นฟูบนพื้นที่มากกว่า 40 เฮกตาร์
ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 บริเวณพระรางวังจำนวนมากถูกทำลายอย่างเป็นระบบโดยจักรวรรดิญี่ปุ่นในสมัยที่ครอบครองเกาหลี ต่อมาในวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1963 พระราชวังนี้ได้รับการบรรจุเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรม และได้รับการฟื้นฟูไปเป็นรูปแบบเดิมตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990
คำว่า "คย็องบกกุง" ในภาษาเกาหลี แปลว่า "พระราชวังแห่งพรที่ส่องสว่าง (The Palace of Shining Blessings)"
สิ่งก่อสร้าง > ประตูหลัก

ประตูควังฮวา (ประตูแรกที่เข้าสู่พระราชวังหรือประตูทิศใต้)
ประตูฮึงนเย (ประตูที่สองเข้าสู่พระราชวัง)
ประตูคึนจ็อง (ประตูที่สามเข้าสู่พระราชวัง)
ประตูซินมู (ประตูทิศเหนือ)
ประตูค็อนชุน (ประตูทิศตะวันออก)
ประตูย็องชู (ประตูทิศตะวันตก)
สิ่งก่อสร้าง > เขตพระราชฐานชั้นนอก

ประตูคึนจ็อง (ประตูที่สามเข้าสู่พระราชวัง)
พระที่นั่งคึนจ็อง
พระที่นั่งซาจ็อง (สถานที่ทรงงานของกษัตริย์)
พระที่นั่งซูจ็อง
พระที่นั่งช็อนชู
พระที่นั่งมันชูน
สิ่งก่อสร้าง > เขตพระราชฐานชั้นใน

พระที่นั่งคังนย็อง (สถานที่ประทับของกษัตริย์)
พระที่นั่งคโยแท (สถานที่ประทับของอัครมเหสี)
พระที่นั่งจากย็อง (สถานที่ประทับของพระราชชนนีของกษัตริย์)
สิ่งก่อสร้าง > วังตะวันออก (สถานที่ประทับของมกุฎราชกุมาร)

พระตำหนักจาซ็อน (สถานที่ประทับของมกุฎราชกุมารและพระชายา)
ตำหนักพีฮย็อน (สถานที่ศึกษาเล่าเรียนของมกุฎราชกุมาร)
สิ่งก่อสร้าง > สถานที่อื่น ๆ

ศาลาคย็องเฮรู (สถานที่สำหรับจัดงานเลี้ยงของพระราชวัง)
ศาลาฮยังว็อนจ็อง
สิ่งก่อสร้าง > สะพาน

สะพานย็องเจ
สะพานชวีฮยัง
บรรณานุกรม

Hoon, Shin Young (2008). The Royal Palaces of Korea: Six Centuries of Dynastic Grandeur (Hardback). Singapore: Stallion Press. ISBN 978-981-08-0806-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยประเทศเกาหลี
สถานีย่อยประวัติศาสตร์
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ

Gyeongbokgung (หมวดหมู่)
Official homepage
Official guide from Cultural Heritage Administration
Gyeongbok Palace
Video of Royal Gate Ceremony, Gyeongbokgung
The Seoul Guide : Gyeongbokgung Palace
| ด ค ก ห้าพระราชวังสมัยราชวงศ์โชซ็อนในโซล |
| --- | --- |
 ชังด็อกกุง  ชังกย็องกุง  ท็อกซูกุง  คย็องบกกุง  คย็องฮีกุง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เกาหลี
มารีย์ (ภาพยนตร์)

ภาพยนตร์แนวมหากาพย์สร้างจากคัมภีร์ไบเบิลโดย ดี. เจ. คารูโซ
| มารีย์ |
| --- | --- |
กำกับ: ดี. เจ. คารูโซ
เขียนบท: ทิโมที ไมเคิล เฮส์
อำนวยการสร้าง:   แมรี อาโล  ฮันนาห์ ลีดเดอร์  กิลเลียน ฮอร์เมล  โจชัว แฮร์ริส 
นักแสดงนำ:   โนอา โคเฮน  อีโด ทาโก  แอนโทนี ฮ็อปกินส์  สเตฟานี นูร์ 
กำกับภาพ: กาวิน สตรัตเตอส์
ตัดต่อ: จิม เพจ
ดนตรีประกอบ: ทิโมที วิลเลียมส์
บริษัทผู้สร้าง:   อาโลเอ็นเตอร์เทนเมนต์  ลูนาฟิล์มโพรดักชันส์  ลูดาสคริปส์  พีชทรีเมเดียพาร์ตเนอร์  
ผู้จัดจำหน่าย: เน็ตฟลิกซ์
วันฉาย: 6 ธันวาคม พ.ศ. 2567
ประเทศ:   สหรัฐอเมริกา  สหราชอาณาจักร 
ภาษา: อังกฤษ
มารีย์ (อังกฤษ: Mary) เป็นภาพยนตร์แนวมหากาพย์สร้างจากคัมภีร์ไบเบิลในปี พ.ศ. 2567  กำกับโดยดี. เจ. คารูโซ นำโดยแสดงโดยโนอา โคเฮน, อีโด ทาโก และแอนโทนี ฮ็อปกินส์ ปล่อยฉายทางเน็ตฟลิกซ์ในวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2567
เรื่องย่อ

มารีย์ (รับบทโดยโคเฮน) หญิงสาวชาวยิวผู้อาศัยในนาซาเร็ธกับมารดาคืออันนา (รับบทโดยวิดอร์) และบิดากับโยอาคิม (รับบทโดย Pfeffer) ได้รับการพามาถวายที่พระวิหารเพื่อเตรียมสมรสกับโยเซฟ (รับบทโดยทาโก) หลังการจุติและการประสูติของพระเยซู มารีย์จำต้องหลบซ่อนตัว เมื่อกษัตริย์เฮโรดมหาราช (รับบทโดยฮอปกินส์) ทรงมีรับสั่งให้สังหารหมู่ทารกผู้วิมล มารีย์และโยเซฟจึงหนีไปอียิปต์พร้อมกับพระกุมารเยซู
นักแสดง

โนอา โคเฮน รับบทเป็น มารีย์ เด็กสาวชาวยิวจากนาซาเร็ธและในอนาคตเป็นพระมารดาของพระเยซู
มิลา แฮร์ริส รับบทเป็น มารีย์วัยเด็ก
อีโด ทาโก รับบทเป็น โยเซฟ ช่างไม้ชาวกาลิลีและสามีของมารีย์
Ori Pfeffer รับบทเป็น โยอาคิม บิดาของมารีย์
ฮิลลา วิดอร์ รับบทเป็น อันนา มารดาของมารีย์
Dudley O'Shaughnessy รับบทเป็น กาเบรียล ทูตสวรรค์ผู้ประกาศการประสูติของพระเยซู
แอนโทนี ฮ็อปกินส์ รับบทเป็น เฮโรด กษัตริย์แห่งยูเดียใต้อาณัติของโรมัน
มิลิ อาบีตัล รับบทเป็น มาริอัมเน พระมเหสีของเฮโรด
สเตฟานี นูร์ รับบทเป็น สะโลเม พระขนิษฐาของเฮโรด
Salim Benmoussa รับบทเป็น มหาปุโรหิตอริสโตบูลัส น้องชายของมาริอัมเน
Mehmet Kurtuluş รับบทเป็น บาวาบุตรบูตา ปราชญ์ชาวยิวผู้ทูลแนะนำเฮโรดให้ทรงสร้างพระวิหารที่สองเพื่อไถ่บาป
Keren Tzur รับบทเป็น เอลีซาเบธ ลูกพี่ลูกน้องของมารีย์และมารดาของยอห์นผู้ให้บัพติศมา
Allon Sylvain รับบทเป็น เศคาริยาห์ สามีของเอลีซาเบธและบิดาของยอห์นผู้ให้บัพติศมา
เอมอน แฟร์เรน รับบทเป็น ซาตาน ผู้เป็นมาร
Almoctar Moumouni Seydou รับบทเป็น บัลทาซาร์ หนึ่งในพวกนักปราชญ์
Saikat Ahamed รับบทเป็น กัสปาร์ หนึ่งในพวกนักปราชญ์
เจย์ วิลลิก รับบทเป็น เมลคีออร์ หนึ่งในพวกนักปราชญ์
ซูซาน บราวน์ รับบทเป็น อันนา ผู้เผยพระวจนะหญิงผู้พบกับมารีย์ในพระวิหาร
เดวิด แกนต์ รับบท สิเมโอน ชายผู้ชอบธรรมผู้ยอมรับและอวยพรให้พระกุมารเยซู
การฉาย

เน็ตฟลิกซ์ได้รับสิทธิ์เผยแพร่ภาพยนตร์ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2567 มีการเผยแพร่ภาพนิ่งเพื่อประชาสัมพันธ์ในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2567 และเผยแพร่ตัวอย่างภาพยนตร์ในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 ภาพยนตร์ปล่อยฉายในวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2567
แหล่งข้อมูลอื่น

มารีย์ ที่เน็ตฟลิกซ์
มารีย์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โนอา โคเฮนรับบทเป็นมารีย์