stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อี กู
พระประวัติ

อี กู ประสูติ ณ วังคิตาชิรากาวะในกรุงโตเกียว (ปัจจุบันคือแกรนด์ปรินซ์โฮเทลอากาซากะ) เป็นพระโอรสในเจ้าชายอึน มกุฎราชกุมารแห่งเกาหลี กับเจ้าหญิงพังจา มกุฎราชกุมารีแห่งเกาหลี (พระนามเดิม เจ้าหญิงมาซาโกะแห่งนาชิโมโตะ) มีพระเชษฐาคือ อี จิน ซึ่งถูกลอบปลงพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ พระองค์ทรงเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนขุนนางกากูชูอิงในกรุงโตเกียว ก่อนเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยกลางในเมืองแดนวิลล์ รัฐเคนทักกี สหรัฐ และศึกษาสาขาสถาปัตยกรรม สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ หลังสำเร็จการศึกษาจึงทรงงานเป็นสถาปนิกของสำนักงานไอ. เอ็ม. เพและเพื่อน (I.M. Pei & Assocs) ช่วงปี 2503–2507
จากการที่พระองค์ประทับอยู่ในสหรัฐ จึงไม่มีสัญชาติญี่ปุ่นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2490 เจ้าหญิงพังจาเคยบันทึกถึงเรื่องราวดังกล่าวไว้ว่า "[อี กู] ไม่ใช่ทั้งชาวเกาหลีและญี่ปุ่นเพราะทั้งสองประเทศต่างไม่ยอมรับเขา เขาต้องต่อสู้กับความยากลำบากเพียงลำพัง..." ภายหลังพระองค์รับสัญชาติอเมริกันในปี พ.ศ. 2502 และสัญชาติเกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2507 พระองค์เสกสมรสกับจูเลีย มุลล็อก (Julia Mullock) เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2502 ณ โบสถ์ยูเครนคาทอลิกนักบุญจอร์จในนิวยอร์กแต่ไม่มีพระบุตรด้วยกัน ต่อมาจึงรับยูจีเนีย อึนซุก (Eugenia Unsuk) หรือ อี อึน-ซุก (이은숙, 李恩淑) เป็นพระธิดาบุญธรรม และทรงรับอี ว็อน พระญาติฝ่ายพระชนกเป็นพระโอรสบุญธรรม
หลังอี ซึง-มัน ประธานาธิบดีคนแรกของประเทศเกาหลีใต้พ้นจากตำแหน่ง อี กูได้นิวัตแผ่นดินเกาหลีอันเป็นมาตุภูมิจากการช่วยเหลือของพัก ช็อง-ฮีซึ่งเป็นประธานาธิบดีคนใหม่ พระองค์ประทับ ณ พระตำหนักนักซ็อนในพระราชวังชังด็อกร่วมกับพระชนนีและพระชายา หลังจากนั้นพระองค์จึงเป็นพระอาจารย์ด้านสถาปัตยกรรมที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล และมหาวิทยาลัยย็อนเซ มีผู้อ้างว่าพระองค์มีสัมพันธ์ชู้สาวกับยู วี-จินยาวนานนับสิบปี ภายหลังพระองค์ได้บริหารสายการบินชินฮันแต่กลับล้มละลายในปี พ.ศ. 2522 ด้วยเหตุนี้พระองค์จึงเสด็จกลับประเทศญี่ปุ่นเพื่อทรงหารายได้ จากนั้นก็ทรงขาดการติดต่อกับยู วี-จิน และทรงหย่ากับพระชายาในปี พ.ศ. 2525 ด้วยเหตุผลที่ว่าพระชายาทรงเป็นหมัน หลังเจ้าหญิงพังจาพระชนนีสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2532 พระองค์จึงใช้ชีวิตร่วมกับคินูโกะ อาริตะ (ญี่ปุ่น: 有田絹子; โรมาจิ: Arita Kinuko) หรือชื่อเกาหลีว่าอี กย็อน-จา (이견자, 李絹子) หญิงชาวญี่ปุ่นที่ประกอบกิจเป็นคนทรง
อี กูสิ้นพระชนม์ด้วยพระหทัยพิการเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ณ แกรนด์ปรินซ์โฮเทลอากาซากะ ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของอดีตวังคิตาชิรากาวะอันเป็นประสูติของพระองค์และเป็นที่ประทับของพระชนกชนนีเมื่อครั้งทรงอยู่ในญี่ปุ่น สิริพระชันษา 73 ปี มีพิธีปลงพระศพในประเทศเกาหลีใต้ด้วยคติขงจื๊อตามพระราชประเพณี และมีพระนามหลังสิ้นพระชนม์ว่าโฮอึนฮวังแทซน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อี กู
| ก่อนหน้า |  | อี กู |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| อี อึน |  | อ้างสิทธิจักรพรรดิเกาหลี   (พ.ศ. 2513–2548) |  | อี ว็อน |
ขณะมีพระชันษาราว 1 ปี พ.ศ. 2475
เขื่อนนเรศวร

Dam in ตำบลพรหมพิราม อำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก
| เขื่อนนเรศวร |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: ตำบลพรหมพิราม อำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก
เริ่มก่อสร้าง: พ.ศ. 2520
เปิดดำเนินการ: 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525
ผู้ดำเนินการ: กรมชลประทาน
เขื่อนและทางน้ำล้น
ปิดกั้น: แม่น้ำน่าน
ความสูง: 16 เมตร
ความยาว: 180 เมตร
อ่างเก็บน้ำ
ปริมาตรกักเก็บน้ำ: 20 ล้านลูกบาศก์เมตร
เขื่อนนเรศวร เป็นเขื่อนที่ตั้งอยู่ในตำบลพรหมพิราม อำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก เป็นเขื่อนทดน้ำโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กกั้นแม่น้ำน่าน มีช่องระบายน้ำกว้าง 12.50 เมตร 5 ช่อง เขื่อนสูง 16 เมตร ระดับสันเขื่อน 52.50 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง ความยาว 156 เมตร สามารถระบายน้ำ 1,600 ลูกบาศก์เมตร/วินาที ในส่งน้ำเพื่อนำน้ำไปหล่อเลี้ยงพื้นที่เพาะปลูกสองฝั่งแม่น้ำน่านจำนวนกว่า 150,000 ไร่ ช่วยเหลือเกษตรกรในบริเวณพื้นที่เขตจังหวัดพิษณุโลก พิจิตร และนครสวรรค์ตอนบน
ประวัติ

ใน พ.ศ. 2518 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชดำริให้มีการก่อสร้างโครงการส่งน้ำ และบำรุงรักษาเขื่อนนเรศวรหรือเขื่อนนเรศวร เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 แล้วเสร็จใน พ.ศ. 2523
เดิมใช้ชื่อ เขื่อนพิษณุโลก เมื่อสร้างเสร็จแล้วได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้เชิญพระนามาภิไธยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ขนานนามเขื่อนเพื่อเป็นการเทิดพระเกียรติว่า "เขื่อนนเรศวร" พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงยังได้เสด็จพระราชดำเนินไปทรงประกอบพิธีเปิดเขื่อนเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525
เกาะไผ่

| เกาะไผ่ |
| --- | --- |
เกาะ
เกาะไผ่มองจากฝั่งตะวันออก ทางขวาคือเกาะเหลื่อม ซึ่งอยู่ซ้อนกับเกาะไผ่ ทางซ้ายคือเงาของเกาะกลึงบาดาล
เกาะไผ่
พิกัด: 12°56′0″N 100°40′30″E﻿ / ﻿12.93333°N 100.67500°E﻿ / 12.93333; 100.67500
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ชลบุรี
อำเภอ: บางละมุง
ความสูง(กูเกิลเอิร์ท): 151 เมตร (495 ฟุต)
เกาะไผ่ เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะไผ่ กลุ่มเกาะขนาดเล็กที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ในชายฝั่งภาคตะวันออกของประเทศไทย ตั้งอยู่ห่างจากพัทยาไปทางฝั่งตะวันตกประมาณ 21 กิโลเมตร
เกาะใกล้เคียง

เกาะอื่น ๆ ที่อยู่ในบริเวณนี้ ได้แก่:
เกาะเหลื่อม เป็นเกาะหินสูง มีจุดสูงสุดอยู่ที่ 135 เมตร ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะหลัก นอกชายฝั่งตะวันออกของเกาะมีเกาะเล็กชื่อเกาะเหลื่อมน้อย
เกาะมารวิชัย มีความยาว 2 กิโลเมตร และมีจุดสูงสุดอยู่ที่ 64 เมตร
เกาะกลึงบาดาล มีจุดสูงสุดอยู่ที่ 50 เมตร
เกาะหูช้าง เกาะขนาดเล็ก
ดูเพิ่ม

รายชื่อเกาะของประเทศไทย
ฮิเดอากิ อิโต

| ฮิเดอากิ อิโต |
| --- | --- |
เกิด:  (1975-08-03) 3 สิงหาคม ค.ศ. 1975 (49 ปี) กิฟุ, ญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 1997–ปัจจุบัน
ส่วนสูง: 1.83 m (6 ft 0 in)
ฮิเดอากิ อิโต (ญี่ปุ่น: 伊藤 英明; โรมาจิ: Itō Hideaki; เกิดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 1975) เป็นนักแสดงชายชาวญี่ปุ่น
ผลงาน > ภาพยนตร์

Himitsu (1999)
Pyrokinesis (2000)
Blister (2000)
The Princess Blade (2001)
Onmyoji (2001)
Love Song (2001)
Onmyoji 2 (2003)
Kasei Gishi Den (2003)
Umizaru (2004)
Kono Mune Ippai no Ai o (2005)
Umizaru 2: Limit of Love (2006)
Sukiyaki Western Django (2007)
252: Seizonsha Ari (2008)
Kamui Gaiden (2009)
Umizaru 3: The Last Message เก็บถาวร 2016-08-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (2010)
Andalusia: Revenge of the Goddess (2011)
Umizaru 4: Brave Hearts (2012)
Lesson of the Evil (2012)
Wood Job (2014), as Yoki Iida
March Comes in Like a Lion (2017), as Gotō Masamune
Confession of Murder (2017),
KAMEN RIDER ZERO ONE REAL X TIME & SABER ,(S),(Kamen rider Eden) (2020)
as Detective Makimura Kō
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

Dessin (1997)
Bayside Shakedown (1997)
Boy Hunt (1998)
Ai Tokidoki Uso (1998)
Yamada Ikka no Shinbou (1999)
Out: Tsumatachi no Hanzai (1999)
Over Time (1999)
Ai o Kudasai (2000)
Yasha (2000)
Koi o Nan-nen Yasundemasuka (2001)
Le Parfum De La Jaolusie (2001)
Kyumei Byoto 24 Ji 2 (2001)
Joshiana (2001)
Baka Sankyodai (2001)
Akahige (2002)
Tentai Kansoku (2002)
Toshiie to Matsu (2002)
Mayonaka no Ame (2002)
Ai to Shihon Shugi (2003)
Namahoso wa Tomaranai (2003)
Shiroi Kyoto (2003)
The Princess Blade (2003)
Boku no Mahotsukai (2003)
Atsuki Yume no Hi (2004)
Kyumei Byoto 24 Ji 3 (2005)
Kunitori Monogatari (2005)
Umizaru Evolution (2005)
Bengoshi no Kuzu (2006)
First Kiss (2007)
Kodoku no Kake (2007)
Akechi Mitsuhide (2007)
Wachigaiya Itosato (2007)
Buzzer Beat (2009)
Carnation (2011)
Koukousei Restaurant (2011)
Last Money: Ai no Nedan (2011)
Doubles: Futari no Keiji (2013)
Zainin no Uso (2014)
The Emperor's Cook (2015)
Liquid: Oni no Sake, Kiseki no Kura (2015)
Mutsu: Mieru Me (2015)
Boku no Yabai Tsuma (2016)
รางวัลและการเสนอชื่อ

| ปี | รางวัล | ประเภท | การเสนอชื่อ | ผล |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2001 | 25th Elan d'or Awards | Newcomer of the Year | ตัวเอง | ชนะ |
| 2015 | 69th Mainichi Film Awards | Best Supporting Actor | Wood Job! | ชนะ |
| 2015 | 38th Japan Academy Film Prize | Best Supporting Actor | Wood Job! | เสนอชื่อเข้าชิง |
บรรณานุกรม

ID4 (2001)
Hideakizm (2001)
Morocco (2002)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ฮิเดอากิ อิโต ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Hideaki Itō at the Japanese Movie Database (ภาษาญี่ปุ่น)
ฮวนห้อม

ขุนนางและขุนพลของรัฐวุยก๊ก (เสียชีวิต ค.ศ. 249)
| ฮวนห้อม (หฺวาน ฟ่าน) |
| --- | --- |
桓範

เสนาบดีพระคลัง (大司農 ต้าซือหนง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 249 (5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 249)
กษัตริย์: โจฮอง
เจ้ามณฑลกิจิ๋ว (冀州牧 จี้โจวมู่)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจยอย
ข้าหลวงมณฑลกุนจิ๋ว (兗州刺史 เหยี่ยนโจวชื่อฉื่อ)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจยอย
ขุนพลราชองครักษ์ตะวันออก (東中郎將 ตงจงหลางเจี้ยง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจยอย
ขุนพลโจมตีเชลยศึก (征虜將軍 เจิงหลู่เจียงจฺวิน)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์: โจยอย
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ อำเภอซุยซี มณฑลอานฮุย
เสียชีวิต: 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 249 นครลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน
อาชีพ: ขุนนาง, ขุนพล
ชื่อรอง: ยฺเหวียนเจ๋อ (元則)
ฉายา: "ถุงปัญญา" (智囊 จื้อหนาง)

ฮวนห้อม (เสียชีวิต 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 249) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หฺวาน ฟ่าน (จีน: 桓範; พินอิน: Huán Fàn) ชื่อรอง ยฺเหวียนเจ๋อ (จีน: 元則; พินอิน: Yuánzé) เป็นขุนพลและขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อจู้).
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
องค์ชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  เคาทู  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตาอี้  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  บังเต๊ก  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาหุน  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  โจวุนซก  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  ห่อปี  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน
เขื่อนจุฬาภรณ์

บทความนี้เกี่ยวกับเขื่อนในประเทศไทย สำหรับความหมายอื่น ดูที่ จุฬาภรณ์
Dam in อำเภอคอนสาร จังหวัดชัยภูมิ
| เขื่อนจุฬาภรณ์ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: อำเภอคอนสาร จังหวัดชัยภูมิ
ผู้ดำเนินการ: การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
เขื่อนและทางน้ำล้น
ปิดกั้น: แม่น้ำพรม
ความสูง: 70 เมตร
ความยาว: 700 เมตร
เขื่อนจุฬาภรณ์ หรือ เขื่อนน้ำพรม ตั้งอยู่ที่ตำบลทุ่งลุยลาย อำเภอคอนสาร จังหวัดชัยภูมิ ปิดกั้นลำน้ำพรมบนเทือกเขาขุนพาย ลักษณะเขื่อนเป็นเขื่อนหินทิ้ง แกนเป็นดินเหนียว สันเขื่อนยาว 700 เมตร ความสูงจากฐานราก 70 เมตร เป็นเขื่อนอเนกประสงค์ ใช้ประโยชน์ในการผลิตพลังงานไฟฟ้า การชลประทาน และเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ปลาน้ำจืด ภายในบริเวณมีบ้านพักรับรองและเรือเช่าล่องชมทิวทัศน์อ่างเก็บน้ำ
แหล่งข้อมูลอื่น

16°32′10″N 101°38′49″E﻿ / ﻿16.536°N 101.647°E﻿ / 16.536; 101.647
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ เขื่อนจุฬาภรณ์
แผนที่ จาก กูเกิลแมปส์
ภาพถ่ายทางอากาศ จาก เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
ภาพถ่ายดาวเทียม จาก  วิกิแมเปีย
| ด ค กเขื่อนในประเทศไทย แบ่งตามหน่วยงานรับผิดชอบ |
| --- | --- |
การไฟฟ้าฝ่ายผลิตฯ:  ภูมิพล  สิริกิติ์  ศรีนครินทร์  วชิราลงกรณ  สิรินธร  จุฬาภรณ์  อุบลรัตน์  รัชชประภา  แม่งัดสมบูรณ์ชล  แม่ปิงตอนล่าง  แม่จาง  ห้วยกุ่ม  ปากมูล  บางลาง  ท่าทุ่งนา  แก่งกระจาน 
กรมชลประทาน:  แม่กวงอุดมธารา  สบกาย  กีด  กิ่วคอหมา  กิ่วลม  แจ้ห่ม  แม่ตุ๋ย  แควน้อยบำรุงแดน  นเรศวร  กำแพงเพชร  คลองขลุง  คลองโพธิ์  ทับเสลา  เจ้าพระยา  พระรามหก  ป่าสักชลสิทธิ์  กระเสียว  แม่กลอง  สมอปูน  ขุนด่านปราการชล  นครนายก  พระปรง  บางปะกง  ลำพระยาธาร  พระสทิง  คลองสิยัด  ประแสร์  พลวง  ปราณบุรี  แก่งกรุง  คลองประ  พนม  ลำพูน  คลองนุ่น  สินปุน  จันดี  ลำปัง  บ้านกรงปินัง  บ้านคูระ  สายบุรี  คลองชี  ห้วยยอด  ลำตะคอง  ลำพระเพลิง  ลำมูลบน  ลำแซะ  ลำนางรอง  ลำชีน้อย  น้ำมูล  ห้วยสำราญล่าง  ห้วยละห้า  ลำโดมใหญ่  ลำพังชู  ลำเสียวน้อย  ลำเสียวใหญ่  ลำเดา  น้ำเชิญ  ลำชีบน  ลำชีสอง  หนองละหาน  ลำปาว  ห้วยสายบาตร  น้ำเลย  ห้วยหลวง  ห้วยหลวงตอนล่าง  ห้วยเสนง  หนองหานกุมภวาปี  น้ำอูน  น้ำพุง  ห้วยบางทราย  ราษีไศล  ห้วยตาเกาว์ใหม่ 
กรมพัฒนาพลังงานทดแทนฯ:  คิรีธาร  คลองทุ่งเพล ทุ่งเพล  บ้านพลวง
ฮิเดนาริ อูงากิ

| ฮิเดนาริ อูงากิ |
| --- | --- |
宇垣 秀成
เกิด:  (1963-07-25) 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1963 (61 ปี) โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: 81 Produce
ส่วนสูง: 182 ซม.
ฮิเดนาริ อูงากิ (宇垣 秀成, 25 กรกฎาคม 1963 - ) เป็นนักพากย์ และนักแสดงชาวญี่ปุ่น เกิดที่โตเกียว สังกัด 81 Produce
ผลงานพากย์

โมบิลไฟท์เตอร์ จีกันดั้ม (อัลโก กัลสกี)
ก๊อง ไอ้แสบดึกดำบรรพ์ (วุส)
บันทึกการเดินทางต่างโลกของท่านอัศวินกระดูก (ไทรทอน)
สู่เส้นชัยวัยคว้าฝัน (คิกุมิ ชิเงกิ)
มหาวิทยาลัยคนเพี้ยน (ศาสตราจารย์)
เกิดใหม่เป็นขุนนางไปผจญภัยในต่างโลก -อัครทูตจอมซุ่มซ่ามของทวยเทพ- (กษัตริย์)
ฮิเดกิ โทดากะ

| ฮิเดกิ โทดากะ |
| --- | --- |
เกิด: ฮิเดกิ โทดากะ 16 มีนาคม พ.ศ. 2516
ฮิเดกิ โทดากะ (ญี่ปุ่น: 戸高 秀樹; โรมาจิ: Todaka Hideki) นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 16 มีนาคม พ.ศ. 2516 ที่เมืองมิยาซากิ‎ จังหวัดมิยาซากิ‎ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 26 ครั้ง ชนะ 21 (น็อค 10) เสมอ 1 แพ้ 4
เกียรติประวัติ

แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นไลท์ฟลายเวท (2539)
แชมป์โลก WBA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
ชิง 31 กรกฎาคม 2542 ชนะคะแนน เฮซุส โรฮัส ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 7 พฤศจิกายน 2542 ชนะคะแนน อากิฮิโกะ นาโงะ ที่ โตเกียว
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 23 เมษายน 2543 ชนะทีเคโอ หยกไท ศิษย์ อ. ยก 11 ที่ ญี่ปุ่น
เสียแชมป์ 9 ตุลาคม 2543 แพ้น็อก เลโอ กาเมซ ยก 7 ที่ นาโงยะ
แชมป์เฉพาะกาล WBA รุ่นแบนตัมเวท
ชิง (ที่ว่าง) 4 ตุลาคม 2546 ชนะคะแนน เลโอ กาเมซ ที่ โตเกียว
เสียแชมป์ 6 มีนาคม 2547 แพ้คะแนน ฆูลิโอ ซาราเต ที่ ญี่ปุ่น
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 28 มีนาคม 2542 เสมอโดยเทคนิค กับ เฮซุส โรฮัส ยก 4 ที่ ญี่ปุ่น
เจ. เอ็ดการ์ ฮูเวอร์

| เจ>  เอ็ดการ์ ฮูเวอร์ |
| --- | --- |


ผู้อำนวยการสำนักงานสอบสวนกลางคนแรก
ดำรงตำแหน่ง 10 พฤษภาคม 1924 – 2 พฤษภาคม 1972 รักษาการ: 10 พฤษภาคม 1924 – 10 ธันวาคม 1924
ประธานาธิบดี:   คาลวิน คูลิดจ์  เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์  แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์  แฮร์รี เอส. ทรูแมน  ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์  จอห์น เอฟ. เคนเนดี  ลินดอน บี. จอห์นสัน  ริชาร์ด นิกสัน 
รอง: ไคลด์ ทอลสัน
ก่อนหน้า: วิลเลียม เจ เบิร์นส์
ถัดไป: คลาเลนซ์ เอ็ม. เคลลีย์
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: จอห์น เอ็ดการ์ ฮูเวอร์ 1 มกราคม ค.ศ. 1895(1895-01-01) วอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐ
เสียชีวิต: 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1972(1972-05-02) (77 ปี) วอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐ
ที่ไว้ศพ: สุสานรัฐสภา
พรรคการเมือง: ริพับลิกัน
การศึกษา: มหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตัน (LLB, LLM)
ลายมือชื่อ: 
* ฮูเวอร์เริ่มดำรงตำแหน่งในฐานะ "ผู้อำนวยการสำนักงานสอบสวน" เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 1924

จอห์น เอ็ดการ์ ฮูเวอร์ (1 มกราคม 1895 – 2 พฤษภาคม 1972) คือผู้อำนวยการสำนักงานสอบสวนกลาง (FBI) แห่งสหรัฐคนแรก และผู้บริหารการบังคับใช้กฎหมายชาวอเมริกัน ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการสำนักงานสอบสวน (องค์กรก่อนหน้าของ FBI) เมื่อปี 1924 และมีส่วนสำคัญในการจัดตั้ง FBI เมื่อปี 1935 ซึ่งต่อมาก็ได้ดำรงตำแหน่งฯ อีก 37 ปีจนถึงแก่อสัญกรรมเมื่อปี 1972 สิริรวมอายุได้ 77 ปี ฮูเวอร์ได้รับการยกย่องในการทำให้ FBI เป็นองค์กรต่อสู้อาชญากรรมที่ใหญ่กว่าเมื่อครั้งแรกตั้งฯ และจัดตั้งหน่วยงานต่างๆ เพื่ออำนวยเทคโนโลยีแก่การตำรวจให้ทันสมัยยิ่งขึ้น อาทิเช่นการรวมศูนย์ฐานข้อมูลลายนิ้วมือและห้องปฏิบัติการนิติเวช
ในบั้นปลายของชีวิตเป็นต้นมา ฮูเวอร์ถูกวิพากษ์วิจารย์เมื่อเริ่มมีหลักฐานว่าใช้อำนาจบิดเบือนอย่างลับๆ และถูกพบว่าละเมิดการใช้อำนาจของ FBI เพื่อกำจัดศัตรูและนักเคลื่อนไหวทางการเมือง ตลอดจนถึงผู้นำทางการเมืองด้วยการสรรหาหลักฐานอย่างผิดกฎหมาย นอกจากนี้ ฮูเวอร์สะสมอำนาจและใช้เพื่อข่มขู่แม้กระทั่งประธานาธิบดีสหรัฐที่กำลังดำรงตำแหน่ง
ฮาร์ลี ดีน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ดีนกับเบรนต์ฟอร์ดใน ค.ศ. 2014
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ฮาร์ลี เจมส์ ดีน
วันเกิด:   (1991-07-26) 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1991 (33 ปี)
สถานที่เกิด:  เบซิงสโตก อังกฤษ
ส่วนสูง:  6 ft 3 in (1.91 m)
ตำแหน่ง:  เซ็นเตอร์แบ็ก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  เบอร์มิงแฮมซิตี
หมายเลข:  12
สโมสรเยาวชน
20??–2008:  ดาเกแนมแอนด์เรดบริดจ์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2008–2010 |  ดาเกแนมแอนด์เรดบริดจ์ |  1 |  (0) |
| 2008 |  → เรดบริดจ์ (ยืม) |  15 |  (4) |
| 2008–2009 |  → บิชอปส์สตอร์ตฟอร์ด (ยืม) |  13 |  (3) |
| 2009 |  → เทอร์ร็อก (ยืม) |  10 |  (0) |
| 2009 |  → เบรนทรีทาวน์ (ยืม) |  8 |  (0) |
| 2009–2010 |  → เกรส์แอธิเลติก (ยืม) |  23 |  (1) |
| 2010–2012 |  เซาแทมป์ตัน |  0 |  (0) |
| 2011 |  → บิชอปส์สตอร์ตฟอร์ด (ยืม) |  9 |  (1) |
| 2011–2012 |  → เบรนต์ฟอร์ด (ยืม) |  26 |  (1) |
| 2012–2017 |  เบรนต์ฟอร์ด |  198 |  (7) |
| 2017– |  เบอร์มิงแฮมซิตี |  156 |  (6) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 09:48, 10 เมษายน 2021 (UTC)
ฮาร์ลี เจมส์ ดีน (เกิดวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษผู้เล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กให้กับเบอร์มิงแฮมซิตีในแชมเปียนชิป เขาเริ่มต้นอาชีพกับดาเกแนมแอนด์เรดบริดจ์ โดยมีช่วงที่ถูกปล่อยยืมตัวไปสโมสรนอกลีกบ้าง ก่อนที่จะย้ายไปเซาแทมป์ตันใน ค.ศ. 2010 ต่อมาใน ค.ศ. 2012 เขาย้ายไปเบรนต์ฟอร์ด และอยู่กับสโมสรถึงห้าฤดูกาล ก่อนที่จะย้ายไปเบอร์มิงแฮมซิตีใน ค.ศ. 2017
เกียรติประวัติ

เบรนต์ฟอร์ด
ฟุตบอลลีกวัน รองชนะเลิศ: 2013–14
รางวัลส่วนตัว
ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของผู้สนับสนุน เบรนต์ฟอร์ด: 2016–17
ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของผู้เล่น เบรนต์ฟอร์ด: 2012–13 (ร่วมกับ ไซมอน มัวร์)
อันซังฮีโร่แห่งเดือน เดอะฟุตบอลลีก: พฤศจิกายน 2015 (ร่วมกับ มัตต์ สไตรด์)
แหล่งข้อมูลอื่น

Harlee Dean เก็บถาวร 2017-08-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at brentfordfc.com
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเบอร์มิงแฮมซิตี  |
| --- | --- |
 1 อีเทอริดจ์  3 Pedersen  4 Roberts  10 Jutkiewicz  11 Bela  12 ดีน  14 Clarke-Salter  15 Montero  16 McEachran  18 โชง  19 Maghoma  20 G. Gardner  21 รัดดี  23 Ramos  27 Trueman  29 Grounds  33 Keita  34 Šunjić  40 Hogan  44 Boyd-Munce  45 Burke  46 Redmond  47 Stirk  48 Concannon  49 Reid  50 Gordon  หัวหน้าผู้ฝึกสอน: รูนีย์
อำเภออินทร์บุรี

| อำเภออินทร์บุรี |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe In Buri
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 บริเวณทางแยกต่างระดับอินทร์บุรี
คำขวัญ: ขนมเปี๊ยะเมืองอินทร์ ถิ่นเกษตร ปลอดสารพิษ เรืองฤทธิ์พระอินทร์
แผนที่จังหวัดสิงห์บุรี เน้นอำเภออินทร์บุรี
พิกัด: 15°0′28″N 100°19′37″E﻿ / ﻿15.00778°N 100.32694°E﻿ / 15.00778; 100.32694
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สิงห์บุรี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 314.3 ตร.กม. (121.4 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 52,114 คน
 • ความหนาแน่น: 165.81 คน/ตร.กม. (429.4 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 16110
รหัสภูมิศาสตร์: 1706
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภออินทร์บุรี เลขที่ 90/2 หมู่ที่ 3 ถนนสุขาภิบาล 2 ตำบลอินทร์บุรี อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี 16110
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
อินทร์บุรี เป็นอำเภอหนึ่งใน 6 อำเภอของจังหวัดสิงห์บุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภออินทร์บุรีตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสรรพยา (จังหวัดชัยนาท) และอำเภอตาคลี (จังหวัดนครสวรรค์)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบ้านหมี่ (จังหวัดลพบุรี)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองสิงห์บุรีและอำเภอบางระจัน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสรรคบุรี (จังหวัดชัยนาท)
ประวัติ

เมืองอินทร์บุรี (เขียนตามที่ปรากฏในหนังสือประวัติศาสตร์) เป็นเมืองชายแดนทางเหนือของอาณาจักรอยุธยา (ตอนต้น) มีอาณาเขตติดต่อกับเมืองชัยนาทซึ่งเป็นหัวเมืองตอนใต้ของอาณาจักรสุโขทัย เมืองอินทร์ตั้งขึ้นโดยกษัตริย์สมัยกรุงศรีอยุธยาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 1912 ตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระราเมศวร พระโอรสของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (อู่ทอง) เจ้าเมืองเลือกสรรจากเชื้อพระวงศ์
เมืองอินทร์บุรีเดิมตั้งอยู่บริเวณเหนือวัดปราสาท ต่อมาย้ายไปบริเวณเหนือวัดโบสถ์ เจ้าเมืองอินทร์คนสุดท้ายคือพระศักดิบุรินทร์ ในรัชสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ พระองค์ได้เคยเสด็จมาคล้องช้าง และคล้องช้างเผือกคู่บารมีได้ 1 เชือก "ที่บ้านน้ำทรง แขวงเมืองอินทร์บุรี ฯลฯ"
นอกจากนี้เมืองอินทร์บุรียังเป็นเมืองหน้าด่านสำคัญในสมัยกรุงศรีอยุธยา ตามที่ปรากฏ คือ "…พระเจ้าบุเรงนองยกทัพใหญ่มาล้อมกรุงศรีอยุธยา ฝ่ายไทยซึ่งมีสมเด็จพระมหาจักรพรรดิและพระมหินทร์ได้เตรียมป้องกันพระนครอย่างเต็มที่ เมืองลพบุรีเป็นเมืองหนึ่งที่พระราชพงศาวดารกล่าวว่า ถูกเกณฑ์ให้ไปรักษาเมืองเช่นเดียวกับเมืองสุพรรณบุรี อินทร์บุรี เพชรบุรี ฯลฯ"
ให้หม่อมมหาดเล็กวังหน้า ไปตั้งรับพม่าทางแม่น้ำเมืองสิงห์บุรี
ให้หม่อมเทไพ ไปตั้งรับพม่าทางเมืองอินทร์บุรี
ให้หม่อมทิพยุพิน ไปตั้งรับพม่าทางแม่น้ำเมืองพรหมบุรี
ให้ศรีภูเบศก์ ไปตั้งรับพม่าทางแม่น้ำเมืองพรหมบุรี..."
ในปี พ.ศ. 2328 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้ยกทัพไปปราบหัวเมืองฝ่ายเหนือ (สงครามเก้าทัพ) เมื่อวันศุกร์  เดือน 4 ขึ้น 11 ค่ำ ได้เสด็จทางชลมารคถึงเมืองอินทร์บุรี
มีหลักฐานที่ปรากฏคือ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช                โปรดให้เมืองอินทร์บุรี เมืองสิงห์บุรี เมืองพรหมบุรี อยู่ในอำนาจปกครองของสมุหนายก
จนกระทั่งปี พ.ศ. 2438 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) พระองค์ได้ทรงปฏิรูประบบบริหารราชการแผ่นดิน โดยให้ยุบเมืองอินทร์บุรีและเมืองพรหมบุรีไปขึ้นตรงกับเมืองสิงห์บุรี เมืองอินทร์บุรีจึงกลายเป็นอำเภออินทร์บุรี เมืองพรหมบุรีเป็นอำเภอพรหมบุรี และเมืองสิงห์บุรีเป็นจังหวัดสิงห์บุรี
วันที่ 7 เช้า 2 โมง พ.ศ. 2449 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เสด็จประพาสต้นครั้งที่สอง เสด็จทางเรือจากเมืองอ่างทองมาอำเภอพรหมบุรี และทรงประทับแรมหน้าเมืองสิงห์บุรีคืนหนึ่ง รุ่งขึ้นเสด็จประพาสอำเภออินทร์บุรีก่อนเสด็จต่อไปชัยนาท
สำหรับที่ว่าการอำเภออินทร์บุรี ครั้งแรกตั้งอยู่ที่บริเวณวัดโพธิ์ลังการ์ ต่อมาย้ายเข้ามาตั้งอยู่บริเวณวัดปราสาท ตรงกับที่ตั้งเมืองอินทร์บุรีครั้งแรก อาจเป็นเพราะบริเวณที่ตั้งที่ว่าการอำเภอคับแคบไม่สะดวกในการขยายสำนักงานของส่วนราชการอื่น ทางราชการจึงย้ายที่ว่าการอำเภอมาทางทิศใต้ บริเวณบ้านบางท้องคุ้ง หมู่ที่ 3 ตำบลอินทร์บุรี คือที่ตั้งบริเวณปัจจุบันนี้ นายอำเภออินทร์บุรีคนแรก คือ หลวงอินทรวรนาถ
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภออินทร์บุรีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 10 ตำบล ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | อินทร์บุรี | In Buri | 8,586 |
| 2. | ประศุก | Prasuk | 6,034 |
| 3. | ทับยา | Thap Ya | 5,766 |
| 4. | งิ้วราย | Ngio Rai | 5,254 |
| 5. | ชีน้ำร้าย | Chi Nam Rai | 3,855 |
| 6. | ท่างาม | Tha Ngam | 5,041 |
| 7. | น้ำตาล | Namtan | 3,333 |
| 8. | ทองเอน | Thong En | 7,477 |
| 9. | ห้วยชัน | Huai Chan | 4,850 |
| 10. | โพธิ์ชัย | Pho Chai | 2,284 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภออินทร์บุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลอินทร์บุรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอินทร์บุรี (เฉพาะหมู่ที่ 3, 4, 6, และ 7)
เทศบาลตำบลทับยา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทับยาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลอินทร์บุรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอินทร์บุรี (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลอินทร์บุรี)
องค์การบริหารส่วนตำบลประศุก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลประศุกทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลงิ้วราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลงิ้วรายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลชีน้ำร้าย  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชีน้ำร้ายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่างาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่างามทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำตาล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำตาลทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทองเอน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทองเอนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยชัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยชันทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ชัย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์ชัยทั้งตำบล
เศรษฐกิจ

อาชีพหลัก ได้แก่
เกษตรกรรม
ปศุสัตว์ และ ประมงน้ำจืด
อุตสาหกรรม
อาชีพเสริม ได้แก่
เลี้ยงสัตว์ เช่น โคเนื้อ สุกร ไก่พื้นเมือง ไก่เนื้อ
จักสาน
ธนาคารมี 9 แห่ง ได้แก่
ธนาคารออมสิน สาขาอินทร์บุรี
ธนาคารออมสิน สาขาเมืองอินทร์
ธนาคารกรุงไทย สาขาอินทร์บุรี
ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขาอินทร์บุรี
ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขาย่อยทองเอน
ธนาคารกรุงเทพ สาขาอินทร์บุรี
ธนาคารกรุงศรีอยุธยา สาขาอินทร์บุรี
ธนาคารกสิกรไทย สาขาอินทร์บุรี(ตลาดโลตัสอินทร์บุรี)
ธนาคารอาคารสงเคราะห์ สาขาย่อยอินทร์บุรี
การศึกษา

อำเภออินทร์บุรี มีสถาบันการศึกษาทุกระดับ ทั้งโรงเรียนและวิทยาลัย สถาบันที่สำคัญ ได้แก่
มหาวชิราลงกรณราชวิทยาลัย สาขาวัดไผ่ดำ
วิทยาลัยอาชีวศึกษาสิงห์บุรี วิทยาเขตอินทร์บุรี
วิทยาลัยการอาชีพอินทร์บุรี
โรงเรียนอินทร์บุรี
โรงเรียนศรีวินิตวิทยาคม
โรงเรียนทองเอนวิทยา
โรงเรียนอุดมศิลป์วิทยา