stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การเป็นลูกมือฝึกหัด

ลูกมือฝึกหัดอบชนมปังในสมัยกลาง
การเป็นลูกมือฝึกหัด (อังกฤษ: apprenticeship) เป็นระบบการฝึกผู้ประกอบกิจการค้าหรือวิชาชีพรุ่นใหม่โดยใช้การฝึกหน้างาน และบ่อยครั้งมักมีการศึกษาประกอบ (งานในชั้นเรียนและงานอ่านหนังสือ) การเป็นลูกมือฝึกหัดทำให้ผู้ประกอบกิจได้ใบอนุญาตเพื่อประกอบกิจในวิชาชีพที่มีการวางระเบียบ
การเรียนรู้ผ่านการเล่น

เด็กเล่นในกระบะทรายที่สนามเด็กเล่น
การเรียนรู้ผ่านการเล่น (อังกฤษ: learning through play) เป็นศัพท์ทางการศึกษาและจิตวิทยาที่อธิบายการเรียนรู้ของเด็กรูปแบบหนึ่งที่ใช้วิธีการเล่น ซึ่งการเรียนรู้ลักษณะนี้ทำให้เด็กสามารถพัฒนาทักษะทางสังคมและประชาน มีภาวะทางอารมณ์ที่มั่นคงขึ้น และเกิดความมั่นใจในตนเองอันจำเป็นต่อการพบปะประสบการณ์และสิ่งแวดล้อมใหม่ รวมไปถึงมีทักษะการแก้ไขปัญหา การเรียนรู้ในลักษณะนี้ยังมีผลต่อการเรียนรู้ในห้องเรียน โดยทำให้เด็กมีพฤติกรรมในห้องเรียนที่ดีขึ้น
การเปลือยอก (ผู้ชาย)

ผู้ชายเปลือยอก บริเวณชายหาด
การเปลือยอก (อังกฤษ: barechested) ในบทความนี้หมายถึงการที่ผู้ชายไม่สวมเสื้อผ้าตั้งแต่เอวขึ้นไป ทำให้เห็นในส่วนลำตัว อาจเรียกการไม่ใส่เสื้อ สำหรับการเปลือยอกในภาษาอังกฤษใช้คำว่า bare chest สำหรับผู้หญิงใช้คำว่า toplessness
สำหรับในผู้ชายแล้วการเปลือยอกไม่ถือเป็นสิ่งผิดปกติ ที่จะทำในที่สาธารณะมากกว่าผู้หญิง การเปิดเผยทรวงอกกล้ามเนื้อในผู้ชายไม่ถือเป็นเรื่องผิด ส่วนในฝ่ายหญิงการเห็นเต้านมหลายประเทศ​มีการพิจารณาว่าเป็นเรื่องผิด
ทัศนคติทางสังคม

ผู้ชายจำนวนมากโดยเฉพาะชนชั้นแรงงานอย่างเช่น ชาวไร่ ชาวนา คนทำงานเหมือง ทำงานโดยเปลือยอกอาจเป็นเพราะโดยมากจะทำงานที่มีภูมิอากาศที่อบอุ่นกว่า ยกเว้นในเขตอากาศที่ร้อนมากจะใส่เสื้อเพื่อป้องกันแสงอาทิตย์ มากกว่าความสำคัญในการระบายความร้อน แต่มีหลายครั้งและหลายที่ที่จะเข้มงวดและไม่เป็นการง่ายที่จะปฏิบัติเช่นนี้ ในยุควิกตอเรียสังคมสุภาพชนของวัฒนธรรมตะวันตกไม่เห็นด้วยกับการเปลือยกายในทุกระดับ แม้กระทั่งการเปลือยอกและคนต่างระมัดระวังในการปกปิดร่างกายตน จนในสังคมเริ่มมีทัศนคติที่ผ่อนคลายในศตวรรษที่ 20 การเปลือยอกในที่สาธารณะกลับมาเป็นที่ยอมรับได้อีกครั้ง ในช่วงแรกกฎต่าง ๆ จะผ่อนปรนเฉพาะผู้ชายเปลือยอกบนชายหาดหรือสระว่ายน้ำเท่านั้น ในนิวยอร์กซิตีผู้ชายสามารถถอดเสื้อในเซ็นทรัลพาร์ก ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 ได้ แต่ก็เป็นการยอมรับไปทีละน้อยในการก้าวข้ามเส้นเพศได้ ปัจจุบันค่อนข้างจะเป็นการยอมรับได้สำหรับผู้หญิงที่เปลือยอกบริเวณชายหาดในยุโรปและแคริบเบียน แต่ก็ยังถือเป็นสิ่งไม่ปกติสำหรับชายหาดส่วนมากในอเมริกาเหนือและออสเตรเลีย
ในประเทศมุสลิมบางประเทศ ผู้หญิง (อย่างอิหร่าน) เสื้อผ้าจะปกปิดแทบทั้งตัว ในยุโรปและอเมริกาเหนือจะไม่ยอมรับคนเปลือยอกในบางกรณี อย่างเช่นร้านค้าที่จะมีนโยบาย "ไม่สวมเสื้อ ไม่ใส่รองเท้า ไม่ได้รับบริการ"
กิจกรรมที่มีการเปลือยอก

ในกีฬาบางประเภทที่เล่นไม่เป็นทางการ อย่างเช่นฟุตบอลที่เล่นในสวน หรือการเล่นคริกเก็ตบนชายหาด ผู้เล่นสองทีมมักจะแบ่งทีมให้เห็นความแตกต่างโดยการถอดเสื้อ ในกีฬาบางประเภทการแต่งกายมีมาตรฐานการเปลือยอก โดยเฉพาะกีฬาทางน้ำอย่างเช่น ว่ายน้ำ กีฬากระโดดน้ำ เล่นเซิร์ฟ โปโลน้ำ และกีฬาทางชายหาดประเภทอื่นอย่างเช่น วอลเลย์บอลชายหาด รวมถึงกีฬาต่อสู้บางประเภทอย่างเช่น มวยหรือมวยปล้ำน้ำมัน ที่มีกฎสำหรับนักชกผู้ชายที่ห้ามสวมเสื้อ
กีฬาบางประเภทอย่างเช่นการไต่ผา ที่มักเปลือยอกปีนกัน
การเรียนรู้เชิงรับ

การบรรยายในมหาวิทยาลัย
การเรียนรู้เชิงรับ (อังกฤษ: passive learning) เป็นวิธีการจัดการเรียนรู้ที่ผู้เรียนได้รับข้อมูลจากผู้สอน โดยป็นวิธีที่ผู้เรียนไม่ได้รับการตอบกลับจากผู้สอน ศัพท์คำนี้มักใช้ร่วมกับคำว่าการสอนทางตรงและการบรรยาย ซึ่งการเรียนรู้เชิงรับเป็นผลที่ได้จากกระบวนการสอนในลักษณะนั้น ลักษณะของการเรียนรู้นี้เน้นไปที่ครูเป็นศูนย์กลางและตรงกันข้ามกับการเรียนรู้เชิงรุก ซึ่งเน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง ที่ผู้เรียนมีบทบาทเชิงรุกหรือมีส่วนร่วมในกระบวนการจัดการเรียนการสอน รวมถึงต่างจากวิธีการโสกราตีสที่ผู้เรียนและผู้สอนมีส่วนร่วมในบทสนทนาเชิงโต้แย้งแบบร่วมมือกัน การเรียนรู้เชิงรับเป็นวิธีการแบบดั้งเดิมที่ใช้ในโรงเรียนแบบโรงงานและโรงเรียนสมัยใหม่ รวมทั้งการให้บริการทางศาสนาทั้งในอดีตและร่วมสมัย
การเรียนรู้เชิงรับไม่ได้เป็นผลลัพธ์ของรูปแบบการศึกษาเพียงเท่านั้น ผู้เรียนเชิงรับอาจซึมซับข้อมูลและความรู้โดยไม่ต้องมีส่วนร่วมกับการได้รับข้อมูลหรือประสบการณ์การเรียนรู้ พวกเขาอาจไม่ต้องมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น แบ่งปันความรู้หรือมีส่วนร่วมในการสนทนา คาดว่าประชากรประมาณร้อยละ 60 เป็นผู้เรียนเชิงรับ
การเรียกกลับ (การเขียนโปรแกรม)

การเรียกกลับมักกลับมายังระดับตัวเรียกเดิม
ในการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ การเรียกกลับ (อังกฤษ: callback) คือโค้ดปฏิบัติการที่ส่งผ่านไปยังโค้ดอื่น ๆ ในรูปของอาร์กิวเมนต์ ซึ่งจะถูกกำหนดว่าจะต้องเรียกกลับ (ปฏิบัติการ) อาร์กิวเมนต์ดังกล่าวในเวลาที่กำหนด โดยอาจเกิดขึ้นทันที (แบบซิงโครนัส) หรือในภายหลัง (แบบอะซิงโครนัส) โดยมีจุดประสงค์เพื่อระบุฟังก์ชันหรือซับรูทีนเป็นเอนทิตีโดยขึ้นอยู่กับภาษาเขียนโปรแกรมที่ใช้ โดยอาจคล้ายกับตัวแปรมากหรือน้อยก็ได้
ภาษาโปรแกรมแต่ละภาษาจะรองรับการเรียกกลับในหลายวิธี โดยมักใช้ร่วมกับซับรูทีน นิพจน์แลมบ์ดา บล็อก หรือตัวชี้ฟังก์ชัน
แหล่งข้อมูลอื่น

Basic Instincts: Implementing Callback Notifications Using Delegates
Implement callback routines in Java เก็บถาวร 2008-09-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Implement Script Callback Framework in ASP.NET
Interfacing C++ member functions with C libraries (archived from the original on July 6, 2011)
Style Case Study #2: Generic Callbacks
การเรียนรู้แบบร่วมมือ

ระวังสับสนกับ การเรียนรู้ร่วมกัน
การเรียนรู้แบบร่วมมือ  (อังกฤษ: Cooperative learning) เป็นการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการกลุ่มย่อยที่สมาชิกมีความสามารถแตกต่างกันเพื่อให้บรรลุเป้าหมายของกลุ่ม การเรียนรู้ลักษณะนี้ต่างจากการเรียนรู้เพียงลำพัง ซึ่งมักเกิดการแข่งขันขึ้นเป็นเรื่องปกติ โดยผู้เรียนสามารถใช้ประโยชน์จากทักษะและองค์ความรู้ของผู้เรียนคนอื่นได้ ผ่านการแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ช่วยเหลือพึ่งพากัน รับผิดชอบร่วมกันทั้งในส่วนตนและส่วนรวม  นอกจากนี้บทบาทของครูผู้สอนเปลี่ยนจากผู้ให้ข้อมูลเป็นผู้อำนวยการการเรียนรู้ของผู้เรียน การเรียนรู้รูปแบบนี้หากกลุ่มประสบความสำเร็จ ย่อมหมายถึงผู้เรียนทุกคนประสบความสำเร็จในการเรียนด้วย
การเลี้ยงโต๊ะ

ภาพไม้แกะการเลี้ยงโต๊ะ ปี ค.ศ. 1517
การเลี้ยงโต๊ะ (อังกฤษ: banquet) คือการจัดโต๊ะเลี้ยงในงานสำคัญรองรับแขกตั้งแต่ 6-8 คนไปจนถึง 80-100 คน โดยมีการจัดเตรียมอาหารในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งอาหารจานหลักและของหวาน และมีการจัดเตรียมเครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร เช่น ช้อน ส้อม และแก้วน้ำ ให้เหมาะสมกับชนิดของอาหารที่ถูกนำมา โดยมากจุดประสงค์เพื่อเป็นงานเลี้ยงการกุศล พิธี หรือการเฉลิมฉลองต่าง ๆ มักจะมีการกล่าวกล่าวสุนทรพจน์เพื่อสดุดี
ในหนังสืออักขราภิธานศรับท์ของ หมอบรัดเลย์ ระบุคำว่า เลี้ยงโต๊ะไว้ว่า "เชิญเขามากินโต๊ะ คือ จัดแจงของใส่โต๊ะลงพร้อม แล้วเชิญมากินหลายคนนั้นว่าเลี้ยงโต๊ะ"
การเรียนรู้โดยการเลียนแบบ

การเลียนแบบบิดาของบุตร
การเรียนรู้โดยการเลียนแบบ (อังกฤษ: imitative learning) เป็นประเภทของการเรียนรู้ทางสังคมที่พฤติกรรมใหม่เกิดขึ้นจากการเลียนแบบ การเลียนแบบช่วยในการสื่อสาร การมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมและความสามารถในการปรับอารมณ์ของตนสู่อารมณ์ของบุคคลอื่น นอกจากนี้ยังจำเป็นต่อพัฒนาการของประสาทรับรู้และการเคลื่อนไหวและการดำเนินชีวิตทางสังคม ความสามารถในการเลียนแบบการกระทำของบุคคลที่ถูกสังเกตสามารถพบได้ทั้งในมนุษย์และสัตว์ โดยการเรียนรู้โดยการเลียนแบบมีบทบาทสำคัญเป็นอย่างมากต่อมนุษย์ทางด้านการพัฒนาวัฒนธรรม การเรียนรู้โดยการเลียนแบบแตกต่างจากการเรียนรู้โดยการสังเกต โดยการเรียนรู้โดยการเลียนแบบจะเป็นการทำตามพฤติกรรมที่แสดงจากผู้กระทำ ขณะที่การเรียนรู้โดยการสังเกตสามารถเกิดขึ้นเมื่อผู้เรียนสังเกตพฤติกรรมอันไม่พึงประสงค์และผลที่ตามมาของพฤติกรรมนั้น และจากนั้นจะเรียนรู้ที่จะหลีกเลี่ยงพฤติกรรมดังกล่าว
การเลิกระดมสรรพกำลัง

การเลิกระดมสรรพกำลัง (อังกฤษ: demobilisation) บ้างเรียกว่า การเลิกระดมพล คือขั้นตอนการจัดการให้กองทัพของชาติออกจากสภาวะพร้อมรบ ซึ่งอาจเป็นผลจากการได้รับชัยชนะในสงคราม หรือเพราะวิกฤตการณ์คลี่คลายแล้ว การดำรงและการใช้กำลังรบจึงไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป
สหประชาชาตินิยามการเลิกระดมสรรพกำลังไว้ว่า "เป็นขั้นตอนหลากหลายแง่มุม ซึ่งรับรองอย่างเป็นทางการถึงการเปลี่ยนสถานภาพของบุคคล จากการเป็นสมาชิกของกลุ่มกำลังทางทหารหรือกลุ่มที่คล้ายคลึงกัน สู่การเป็นพลเรือน" บุคคลผู้อยู่ภายใต้การเลิกระดมสรรพกำลัง (ซึ่งส่วนใหญ่เป็นพลทหาร) จะถูกทำให้พ้นจากการควบคุมบังคับบัญชาของหน่วยทหารและกองทัพ แล้วถูกปรับทัศนคติให้ละทิ้งวิธีคิดแบบทหารไปสู่วิธีคิดแบบพลเรือน
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้บรรดาพลรบจะหมดความเป็นทหารเมื่อได้รับเอกสารปลด แต่สัมพันธ์ทางใจต่อโครงสร้างบัญชาการของกองทัพก็ยังคงอยู่ ดังนั้นเพื่อป้องกันมิให้พลรบกลับเข้าร่วมกองทัพ จึงต้องเตรียมการสำคัญอีกหลายอย่างเพื่อสร้างความมั่นใจว่าบรรดาพลรบที่ปลดจากกองทัพ จะสามารถผสมผลานเข้ากับสังคมพลเรือน ตลอดจนสามารถดำรงชีพในฐานะพลเรือน ซึ่งในขั้นตอนนี้ ภาคพลเรือนมีความสำคัญมากในการช่วยให้พลรบกลับคืนสู่ชีวิตแบบพลเรือน
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดในปี 1945 กองทัพสหรัฐเริ่มการเลิกระดมสรรพกำลัง ส่งผลให้ภายในเวลาเพียงสองปี กำลังพลของกองทัพสหรัฐลดลงจาก 12,209,238 นายเหลือเพียง 1,566,000 นาย
การเรียนรู้แบบมีผู้สอน

การเรียนรู้แบบมีผู้สอน (อังกฤษ: supervised learning)เป็นรูปแบบการเรียนรูปแบบหนึ่งของการเรียนรู้ของเครื่องที่จับคู่ระหว่างข้อมูลป้อนเข้าและข้อมูลขาออกตามพื้นฐานตัวอย่าง การทำงานอ้างอิงจากชุดข้อมูลฝึกฝน (training data set) ซึ่งประกอบด้วยชุดข้อมูลตัวอย่าง
การเรียนรู้แบบมีผู้สอนเป็นเทคนิคการเรียนรู้ของเครื่องซึ่งสร้างฟังก์ชันจากข้อมูลฝึกฝน ข้อมูลฝึกฝนประกอบด้วยข้อมูลป้อนเข้า (มักจะเป็น เวกเตอร์) และผลที่ต้องการ ผลจากการเรียนรู้จะเป็นฟังก์ชันที่อาจจะให้ค่าต่อเนื่อง (จะเรียกวิธีการว่า การถดถอย) หรือ ใช้ทำนายประเภทของวัตถุ (เรียกว่า การจำแนกเชิงสถิติ) ภารกิจของเครื่องเรียนรู้แบบมีผู้สอนคือการทำนายค่าของฟังก์ชันจากข้อมูลป้อนเข้าที่ถูกต้องโดยใช้ตัวอย่างสอนจำนวนน้อย โดยแบบจำลองการเรียนรู้จะต้องทำการวางนัยทั่วไป จากข้อมูลที่มีอยู่ไปยังกรณีที่ไม่เคยพบอย่างมีเหตุมีผล (ดู ความโน้มเอียงเชิงอุปนัย)
การแก้ปัญหาการเรียนรู้แบบมีผู้สอน (เช่น การเรียนรู้เพื่อรู้จำลายมือ) มีขั้นตอนต่าง ๆ ที่ต้องพิจารณา ได้แก่
กำหนดชนิดของตัวอย่างสอน ก่อนจะเริ่มทำอย่างอื่น จะต้องตัดสินว่าข้อมูลชนิดใดที่จะใช้เป็นตัวอย่าง เช่นในกรณีการรู้จักลายมือ ตัวอย่างอาจจะเป็นตัวอักษรตัวเดียว คำ หรือบรรทัด
เก็บตัวอย่าง ชุดตัวอย่างสอนจะต้องมีลักษณะเป็นตามที่ใช้จริง ดังนั้นชุดข้อมูลตัวอย่างและผลที่สอดคล้องจะต้องถูกจัดเก็บจากผู้เชี่ยวชาญหรือจากการวัด
กำหนดวิธีการแทนลักษณะ (feature) ของข้อมูลป้อนเข้า ความถูกต้องของฟังก์ชันจะขึ้นอยู่กับการแทนข้อมูลอย่างมาก โดยทั่วไปข้อมูลป้อนเข้าจะถูกแปลงเป็นเวกเตอร์ของลักษณะ ใช้อธิบายวัตถุที่ต้องการแบ่งประเภท จำนวนลักษณะจะต้องไม่มากจนเกินไป เพราะจะทำให้เกิดปัญหาคำสาปของมิติ เนื่องจากมิติที่กว้างเกินไปจนทำให้มีพื้นที่ว่างมากจนเครื่องเรียนรู้ไม่สามารถวางนัยทั่วไปได้ แต่จำนวนลักษณะก็จะต้องมากพอที่จะทำให้สามารถทำนายผลได้แม่นยำ
กำหนดโครงสร้างของฟังก์ชันที่ต้องการ และขั้นตอนวิธีการเรียนรู้ที่สอดคล้อง เช่น อาจจะต้องเลือกว่าจะใช้ โครงข่ายประสาทเทียม หรือ การเรียนรู้ต้นไม้ตัดสินใจ
ทำการออกแบบให้สมบูรณ์ แล้วใช้ขั้นตอนวิธีการเรียนรู้กับตัวอย่างที่เก็บมา อาจจะปรับพารามิเตอร์ต่างๆ ของขั้นตอนวิธีให้เหมาะที่สุดโดยใช้ชุดย่อยของชุดตัวอย่าง เรียกว่า ชุดข้อมูลตรวจสอบ (validation data set) หรือ ใช้การตรวจสอบไขว้ (cross-validation) หลังจากปรับค่าต่างๆ แล้ว อาจจะวัดประสิทธิภาพของขั้นตอนวิธีโดยใช้ชุดข้อมูลทดสอบ (test data set) ซึ่งแยกต่างหากจากชุดสอน
การเร่งโดยอาศัยแอนติบอดี

In antibody-dependent enhancement, sub-optimal antibodies (the blue Y-shaped structures in the graphic) bind to both viruses and Fc gamma receptors (labeled FcγRII) expressed on immune cells promoting infection of these cells.
การเร่งโดยอาศัยแอนติบอดี (อังกฤษ: antibody-dependent enhancement, ADE) เป็นปรากฎการณ์ที่เมื่อเชื้อไวรัสจับกับแอนติบอดีแบบไม่ตรงสมบูรณ์ (suboptimal) จะทำให้เชื้อสามารถเข้าสู่เซลล์ของโฮสต์ได้มากขึ้น จึงทำให้เพิ่มจำนวนได้มากขึ้น
ปรากฎการณ์นี้มักพบได้ในไวรัสชนิดอาร์เอ็นเอสายบวก ที่สำคัญได้แก่ฟลาวิไวรัสเช่นไวรัสไข้เลือดออก ไวรัสไข้เหลือง ไวรัสซิกา และไวรัสโคโรนา ทั้งชนิดอัลฟาและเบตา ออร์โธมิกโซไวรัสเช่นไวรัสไข้หวัดใหญ่ เรโทรไวรัสเช่นไวรัสเอชไอวี และออร์โธนิวโมไวรัสเช่นไวรัสอาร์เอสวี
การเลือกตรวจคัดกรองความปลอดภัยขั้นที่สอง

บัตรโดยสารของคนที่ถูกเลือกให้ผ่านมาตรการ SSSS
การเลือกตรวจคัดกรองความปลอดภัยขั้นที่สอง (อังกฤษ: Secondary Security Screening Selection) หรือย่อว่า SSSS คือมาตรการรักษาความปลอดภัยของท่าอากาศยานในสหรัฐซึ่งมีการเลือกผู้โดยสารเพื่อตรวจค้นเพิ่มเติมโดยละเอียด ผู้โดยสารกลุ่มนี้มีทั้งผู้อยู่ในบัญชีต้องสงสัยของทางการสหรัฐ หรืออาจถูกสุ่มเลือกโดยระบบโดยไม่เกี่ยงสัญชาติและชั้นโดยสาร ทั้งยังมีกฎระเบียบซึ่งกำหนดให้ผู้โดยสารซึ่งเดินทางจากบางประเทศต้องเข้ารับการตรวจค้นนี้ โดยเฉพาะผู้เดินทางเข้าสหรัฐจากบางประเทศในตะวันออกกลาง ผู้โดยสารที่ต้องเข้ารับการตรวจค้นนี้จะถูกระบุอักษร SSSS บนบัตรโดยสารอย่างชัดเจน
มาตรการนี้กำหนดขึ้นในสมัยประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช องค์การความปลอดภัยคมนาคมของสหรัฐ (TSA) เคยระบุว่า มีผู้อยู่ในบัญชีต้องสงสัยนับหมื่นรายและทั้งหมดเป็นความลับ กลุ่มสิทธิพลเรือนเคยออกมาประท้วงว่ามาตรการดังกล่าวคุกคามสิทธิส่วนบุคคลและเป็นนโยบายแบ่งแยกทางเชื้อชาติและชาติพันธุ์
การเลี้ยวเบนนิวตรอน

การเลี้ยวเบนนิวตรอน (อังกฤษ: Neutron diffraction) หรือ การกระเจิงนิวตรอนแบบยืดหยุ่น (อังกฤษ: elastic neutron scattering) เป็นการประยุกต์ใช้การกระเจิงนิวตรอนในการกำหนดโครงสร้างของอะตอมและ/หรือโครงสร้างทางแม่เหล็กของวัสดุ ตัวอย่างที่จะทำการตรวจสอบจะถูกวางอยู่ในลำแสงของนิวตรอนความร้อนหรือนิวตรอนเย็นเพื่อสร้างรูปแบบการเลี้ยวเบนที่จะบอกข้อมูลของโครงสร้างของวัสดุนั้น เทคนิคนี้จะคล้ายกับการเลี้ยวเบนรังสีเอกซ์แต่เนื่องจากคุณสมบัติการกระเจิงที่แตกต่างกันของทั้งสองอย่างนี้ นิวตรอนและรังสีเอกซ์จึงให้ข้อมูลที่เสริมกัน
การเข้ารหัส

การเข้ารหัสลับ (อังกฤษ: encryption) เป็นการเปลี่ยนรูปแบบของระบบการอ่านที่เป็นภาษาอัตโนมัติให้เป็นภาษาเครื่องหรือสัญญาณอื่น โดยเกี่ยวข้องกับวิธีการทางคณิตศาสตร์
จุดประสงค์

ข้อมูลการเข้ารหัสเป็นความลับ เพื่อให้ยากต่อการเข้าถึงข้อมูล
มีความสมบูรณ์ในการเข้ารหัส เพื่อให้มีความครบถ้วนในการส่งให้ผู้รับ ได้รับข้อมูลที่ถูกต้องตามที่ผู้ส่งเข้ารหัสมา
หากเกิดความเสียหายยังคงสามารถเข้ารหัสได้ เพื่อให้มีความทนทานและยากต่อการปลอมแปลง
ป้องกันการปฏิเสธ เพื่อป้องกันการแอบอ้างและปลอมแปลง
รูปแบบการเข้ารหัสลับ

รูปแบบการเข้ารหัสลับมีการใช้มากมายหลายแบบแต่มีรูปแบบที่ต้องใช้เป็นการแปลงสภาพของรหัสที่ไม่สามารถใช้งานได้ให้กลับมาเป็นภาษาอัตโนมัติที่เป็นได้ทั้งตัวเลขและตัวอักษรตามสิ่งที่ได้ตั้งใว้
รูปแบบการเข้ารหัสลับ > การเข้ารหัสลับ

การเข้ารหัสลับเป็นการนำ ภาษาอัตโนมัติที่เป็นทั้งตัวเลขและ ตัวอักษรให้กลับไปเป็นภาษาเครื่องหรือสัญลักษณอื่น เช่น แปลงตัวเลขเป็นรูปภาพ ตัวอักษร หรือลายเส้นบางประเภท เป็นการแปลงด้วยเครื่องมือบ้างประเภท หรือเทียบได้เป็น แม่กุญแจ
รูปแบบการเข้ารหัสลับ > การถอดรหัสลับ

การถอดรหัสลับเป็นการนำข้อมูลที่ได้รับการเข้ารหัสลับ มาถอดด้วยโปรแกรมภาษาอัตโนมัติที่เป็นแบบเดียวกันหรือรูปแบบการคำนวณชนิดเดียวกันมาใช้ ถือได้ว่าเป็นแม่กุญแจต้องมีลูกกุญแจที่เป็นแบบเดียวกันเท่านั้นจึงจะสามารถ ถอดแม่กุญแจออกมาเป็นภาษาซีได้
รุปแบบการเข้ารหัสลับแบบสัญญาณ > สัญลักษณะ

การแปลงแบบภาษาระดับเดียวกันตรงกันข้าม คือ การนำอักษรหรือตัวเลขมาสลับกันในการปรับข้อความ
การแปลงแบบขนาน เป็นการแปลงแบบระดับเดียวกัน เช่น
การแปลง ภาษาอัตโนมัติเป็นคำสั่งซีพียู
การแปลง ตัวอักษรในซีพียูเป็นถอดรหัสคอม
รุปแบบการเข้ารหัสลับแบบสัญญาณ > สัญญาณค้นคว้า

การแปลงจากภาษาอัตโนมัติเป็นระบบสั่งการคอมพิชเชอร์คอมค้นคว้า
การแปลงสัญญานมีคุณเป็นส่วนรักษาบำรุงปลูกถ่ายขับซ่อมแซมเสริมให้มนุษย์
รูปแบบ > แบบสมการ

เป็นการเข้ารหัสลับ ข้อมูลด้วยกุญแจเดี่ยว ทั้งงผู้ส่งและผู้รับ โดยวิธีการจำเป็นต้องมีการใช้การเข้ารหัสและถอดรหัสแบบเดียวกันโดยมี คีย์ลับ เพื่อป้องกันการเข้ารหัสลับใหม่ระหว่างทาง
รูปแบบ > แบบอสมการ

พ.ศ. 2518 นายวิทฟิลด์ ดิฟฟี นักวิจัยแห่งมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด สหรัฐอเมริกา คิดค้นการเข้ารหัสลับโดยใช้กุญแจส่วนตัวและกุญแจสาธารณะ โดยหลักการทำงาน คือ ถ้าใช้กุญแจลูกใดเข้ารหัส ก็ต้องใช้กุญแจอีกลูกหนึ่งถอดรหัส
การเพิ่มความเป็นขั้วของกลุ่ม

ในจิตวิทยาสังคม การเพิ่มความเป็นขั้วของกลุ่ม (อังกฤษ: group polarization) หมายถึงความโน้มเอียงที่กลุ่มจะตัดสินใจไปในทางที่สุดขั้วมากกว่าแนวโน้มของสมาชิกในฐานะปัจเจก โดยผลการตัดสินใจไปในทางที่สุดขั้วขึ้นเหล่านี้จะเข้าใกล้ความเสี่ยงมากขึ้นหากความโน้มเอียงของสมาชิกปัจเจกบุคคลไปทางความเสี่ยง และเข้าใกล้ความระมัดระวังมากขึ้นหากความโน้มเอียงของสมาชิกปัจเจกบุคคลไปทางความระมัดระวัง ปรากฏการณ์นี้ยังก่อให้เกิดเจตคติต่อสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปในแง่ที่เจตคติของสมาชิกมั่นคงขึ้นและหนักขึ้นภายหลังการพูดคุยในกลุ่ม ปรากฏการณ์เช่นนี้เรียกว่า การเพิ่มความเป็นขั้วของเจตคติ (attitude polarization)
ภาพรวม

การเพิ่มความเป็นขั้วของกลุ่มเป็นปรากฏการณ์สำคัญในจิตวิทยาสังคมและสามารถสังเกตได้ในหลายบริบททางสังคม เช่น กลุ่มของสตรีที่มีมุมมองสตรีนิยมปานกลางมีแนวโน้มที่จะแสดงความเชื่อนิยมสตรีมากยิ่งขึ้นภายหลังมีการพูดคุยในกลุ่ม เช่นเดียวกัน ในผลการศึกษาอื่น ๆ ยังพบว่าภายหลังการไตร่ตรองร่วมกัน คณะลูกขุนสมมติมักตัดสินขนาดของค่าชดเชยในการลงโทษที่ไม่มากขึ้นก็น้อยลงจากที่สมาชิกคณะลูกขุนแต่ละคนสนับสนุนก่อนการหารือร่วมกันเป็นกลุ่ม ผลการศึกษาเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าเมื่อลูกขุนสนับสนุนค่าชดเชยที่ค่อนข้างตำ่ การพูดคุยในกลุ่มจะยิ่งนำไปสู่การจ่ายค่าชดเชยที่ต่ำกว่าเดิมอีก ในขณะที่ลูกขุนที่มีแนวโน้มไปทางการจ่ายค่าชดเชยสูง ๆ เมื่อรวมกลุ่มกันหารือแล้วจะได้ผลออกมาที่เป็นค่าชดเชยที่สูงมากขึ้นอย่างโหดร้าย นอกจากนี้ ภายหลังการเข้ามามีบทบาทของสื่อสังคมออนไลน์ได้แสดงให้เห็นโอกาสมากขึ้นที่จะสังเกตการเพิ่มความเป็นขั้วของกลุ่มในสื่อเหล่านั้น นักจิตวิทยาพบว่าสื่อสังคมเช่น เฟสบุค และ ทวิตเตอร์ แสดงให้เห็นว่าการเพิ่มความเป็นขั้วของกลุ่มสามารถปรากฏได้แม้ว่ากลุ่มนั้นจะไม่ได้พบเจอกันซึ่งหน้า ตราบใดก็ตามที่กลุ่มใหญ่ของปัจเจกบุคคลเริ่มต้นด้วยความคิดเห็นในระดับพื้นฐานที่ตรงกันต่อประเด็นหนึ่ง และการสนทนาดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง การเพิ่มความเป็นขั้วของกลุ่มจะยังคงเกิดขึ้นได้
ดูเพิ่ม

กระบวนการแอดเวอร์ซาเรียล
อคติการยืนยัน
การสลายความเป็นปัจเจก
อคติตอบรับกลุ่ม
การคิดเป็นกลุ่ม
พฤติกรรมหมู่ และ จิตวิทยาหมู่
รัฐศาสตร์อัตลักษณ์
การสำรวจ

นักสำรวจ คาซิเมียร์ โนวัก
การสำรวจ (อังกฤษ: Exploration) คือการค้นหาเพื่อบรรลุเป้าหมายของการค้นพบหรือทรัพยากร การสำรวจเกิดขึ้นในทุกสิ่งมีชีวิตที่มีการเคลื่อนไหวรวมถึงมนุษย์ ในประวัติศาสตรของมนุษย์การสำรวจที่มีอิทธิพลมากที่สุดอยู่ในช่วงยุคแห่งการค้นพบเมื่อนักสำรวจชาวยุโรปแล่นเรือและเขียนแผนที่ในพื้นที่ส่วนที่เหลือของโลกด้วยเหตุผลหลายประการ ตั้งแต่นั้นมาการสำรวจครั้งใหญ่หลังยุคแห่งการสำรวจเกิดขึ้นจากการค้นพบข้อมูลสำคัญเป็นเหตุผลส่วนใหญ่
ในระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์ การสำรวจเป็นหนึ่งในสามวัตถุประสงค์ของการวิจัยเชิงประจักษ์ (อีกสองอย่างคือการพรรณาและการอธิบาย)
ยุคสมัยสำคัญในการสำรวจของมนุษย์ > การแล่นเรือแกลลีย์ของชาวฟินิเชีย

ชาวฟินิเชีย (1,550 - 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ทำการค้าขายทั่วทะเลเมดิเตอเรเนียนและเอเชียไมเนอร์แม้ว่าเส้นทางค้าขายจำนวนมากยังคงไม่ปรากฏจนถึงทุกวันนี้ การมีอยู่ของดีบุกในสิ่งประดิษฐ์บางอย่างของชาวฟินิเชียแสดงให้เห็นว่าพวกเขาอาจเดินทางไปถึงบริเตน ตามที่มหากาพย์อีนีอิดของเวอร์จิลและหลักฐานทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ ราชินีในตำนานไดโดซึ่งเป็นชาวฟินิเชียจากไทร์ได้แล่นเรือไปยังแอฟริกาเหนือและก่อตั้งเมืองคาร์เธจ
ยุคสมัยสำคัญในการสำรวจของมนุษย์ > การสำรวจของชาวคาร์เธจในแอฟริกาตะวันตก

ฮันโนนักเดินเรือ (500 ปีก่อนคริสต์ศักราช) นักเดินเรือชาวคาร์เธจได้สำรวจบริเวณชายฝั่งทางตะวันตกของทวีปแอฟริกา
ยุคสมัยสำคัญในการสำรวจของมนุษย์ > การสำรวจของชาวกรีกในยุโรปเหนือและทัวเล

นักสำรวจชาวกรีกจากมาร์แซย์ ไพเธียส (380 – ประมาณ 310 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เป็นคนแรกที่แล่นเรือไปถึงเกรตบริเตน สำรวจเยอรมนี และค้นพบทัวเล (โดยทั่วไปส่วนใหญ่คาดว่าเป็นหมู่เกาะเชตแลนด์หรือไอซ์แลนด์)
ยุคสมัยสำคัญในการสำรวจของมนุษย์ > การสำรวจของชาวโรมัน > การสำรวจแอฟริกา

ชาวโรมันจัดการสำหรับเดินทางข้ามทะเลทรายสะฮาราด้วยห้าเส้นทางที่แตกต่างกัน:
ผ่านทะเลทรายสะฮาราทางตะวันตกไปยังแม่น้ำไนเจอร์และทิมบักตู
ผ่านเทือกเขาทิเบสตีไปยังทะเลสาบชาดและไนจีเรีย
ผ่านแม่น้ำไนล์ไปยังยูกันดา
ผ่านชายฝั่งตะวันตกของแอฟริกาไปยังกานาเรียสและกาบูเวร์ดี
ผ่านทะเลแดงไปยังโซมาเลียและอาจรวมถึงแทนซาเนีย
การสำรวจทั้งหมดนี้ได้รับการสนับสนุนโดยกองกำลังทหารและมีจุดมุ่งหมายเพื่อการค้าขาย มีเพียงหนึ่งเดียวคือจักรพรรดิแนโรที่ดูเหมือนจะเตรียมการสำรวจสำหรับการพิชิตเอธิโอเปียหรือนูเบีย ซึ่งสองกองกำลังทหารของแนโรได้สำรวจแหล่งต้นน้ำของแม่น้ำไนล์ในปี ค.ศ. 62
หนึ่งในเหตุผลหลักของการสำรวจคือการได้มาซึ่งทองคำโดยใช้อูฐในการขนส่ง
การสำรวจใกล้ชายฝั่งตะวันตกและตะวันออกของแอฟริกาได้รับการสนับสนุนโดยกองเรือโรมันและผู้ที่เกี่ยวข้องกับการค้าขายทางทะเล (ส่วนใหญ่มุ่งไปยังมหาสมุทรอินเดีย) ชาวโรมันยังได้จัดการสำรวจขึ้นหลายครั้งในยุโรปเหนือและเอเชียจนถึงจีน
ยุคสมัยสำคัญในการสำรวจของมนุษย์ > การสำรวจของชาวโรมัน > 30 ปีก่อนคริสต์ศักราช  - ค.ศ. 640

ด้วยการยึดครองอียิปต์จากราชวงศ์ทอเลมี ชาวโรมันจึงเริ่มค้าขายกับอินเดีย จักรวรรดิได้มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับการค้าเครื่องเทศในอียิปต์ซึ่งเริ่มขึ้นเมื่อ 118 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ยุคสมัยสำคัญในการสำรวจของมนุษย์ > การสำรวจของชาวโรมัน > ค.ศ. 100 - 166

การเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่างจีนและโรมัน ทอเลมีได้เขียนถึงแหลมทองคำ (หมายถึงคาบสมุทรมลายูในปัจจุบัน) และท่าเรือค้าขายของกัตติการะ ซึ่งได้รับการระบุว่าคือเมืองอกแอวทางเวียดนามตอนเหนือ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเจียวโจวในสมัยราชวงศ์ฮั่นของจีน
ยุคสมัยสำคัญในการสำรวจของมนุษย์ > การสำรวจของชาวโรมัน > ศตวรรษที่ 2

ผู้ค้าชาวโรมันเดินทางมาถึงสยาม กัมพูชา สุมาตรา และชวา
ยุคสมัยสำคัญในการสำรวจของมนุษย์ > การสำรวจของชาวโรมัน > ค.ศ. 161

คณะทูตจากจักรพรรดิอันโตนีนุส ปิอุสหรือทายาทของพระองค์ มาร์กุส เอาเรลิอุส เข้าพบจักรพรรดิฮั่นหฺวันที่ลกเอี๋ยง
ยุคสมัยสำคัญในการสำรวจของมนุษย์ > การสำรวจของชาวโรมัน > ค.ศ. 226

นักการทูตหรือผู้ค้าชาวโรมันขึ้นฝั่งในเวียดนามตอนเหนือและเยี่ยมชมหนานจิงและวังของซุนกวน ผู้ปกครองง่อก๊ก
ยุคสมัยสำคัญในการสำรวจของมนุษย์ > ยุคชาวไวกิง

ช่วงประมาณ ค.ศ. 800 - 1,040 ชาวไวกิงสำรวจยุโรปและฝั่งตะวันตกของซีกโลกเหนือผ่านแม่น้ำและมหาสมุทร ตัวอย่างเช่น เป็นที่ทราบว่าเอริกเดอะเรด (ค.ศ. 950 – 1003) นักสำรวจชาวไวกิงนอร์เวย์ แล่นเรือและตั้งถิ่นฐานที่กรีนแลนด์หลังจากถูกเนรเทศจากไอซ์แลนด์ ขณะที่ลูกชายของเขา เลฟ เอริกสัน นักสำรวจชาวไอซ์แลนด์ (ค.ศ. 980 – 1020) มาถึงนิวฟันด์แลนด์และชายฝั่งอเมริกาเหนือที่อยู่ใกล้เคียง และเชื่อว่าน่าจะเป็นชาวยุโรปคนแรกที่มาถึงแผ่นดินในทวีปอเมริกาเหนือ
ยุคสมัยสำคัญในการสำรวจของมนุษย์ > ยุคชาวพอลินีเชีย

ชาวพอลินีเชียเป็นผู้เดินเรือซึ่งตั้งถิ่นฐานและสำรวจบริเวณตอนกลางและแปซิฟิกใต้เมื่อประมาณ 5,000 ปีก่อน จนถึงประมาณ ค.ศ. 1280 ปีเมื่อพวกเขาค้นพบนิวซีแลนด์ สิ่งประดิษฐ์หลักในการสำรวจของพวกเขาคือเอาทริกเกอร์แคนูซึ่งรวดเร็วและมั่นคงสำหรับการบรรทุกสินค้าและผู้คน จากหลักฐานที่มีอย่างจำกัดคาดว่าการเดินทางไปนิวซีแลนด์เป็นไปโดยเจตนา และไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่ามีจำนวนเรือ ชนิดของเรือ หรือชื่อของผู้อพยพที่เดินทางไปยังนิวซีแลนด์ การศึกษาในปี 2011 ที่สันดอนไวราอูในนิวซีแลนด์แสดงให้เห็นความเป็นไปได้สูงว่ามีจุดเริ่มต้นที่เกาะฮัวไฮน์ในหมู่เกาะโซไซเอตี ชาวพอลินีเชียอาจใช้กระแสลมค้าตะวันออกซึ่งเป็นลมประจำปีทางเหนือไปถึงนิวซีแลนด์เป็นเวลาประมาณสามสัปดาห์ หมู่เกาะคุกเป็นทางผ่านของเส้นทางการอพยพและอาจเป็นจุดพักระหว่างทาง ซึ่งมีความคล้ายคลึงกันทางวัฒนธรรมและภาษาระหว่างชาวเกาะคุกและชาวเมารีในนิวซีแลนด์
แบบจำลองทางคณิตศาสตร์จากการศึกษาจีโนมของดีเอ็นเอซึ่งเป็นเทคนิคที่ทันสมัยที่สุด ได้แสดงให้เห็นผู้อพยพชาวพอลินีเชียจำนวนมากประมาณ 100 - 200 คน เข้ามายังนิวซีแลนด์ในช่วงเวลาประมาณ ค.ศ. 1280 การศึกษาของมหาวิทยาลัยโอทาโกได้พยายามเชื่อมโยงลักษณะเฉพาะของรูปแบบฟันจากดีเอ็นเอ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงลักษณะเด่นจากการบริโภคอาหารซึ่งใกล้เคียงกับหมู่เกาะโซไซเอตี
ดูเพิ่ม

Petringa, Maria (2006). Brazzà, a Life for Africa. Bloomington, IN: AuthorHouse. ISBN 1-4259-1198-6. OCLC 74651678.
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
เส้นทางเดินทางและการตั้งถิ่นฐานของชาวไวกิง
การขยายถิ่นฐานของชาวออสโตรนีเซีย
การเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส
เส้นทางการเดินทางไปและกลับระหว่างโปรตุเกสและอินเดีย (Carreira da Índia) ในมหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรอินเดีย ด้วยวังวนมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ (Volta do mar) ถูกเสนอโดยเอนรีเกราชนาวิก และเส้นทางไปที่ใช้ลมตะวันตกมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ซึ่งบาร์ตูลูเมว ดีอัชค้นพบในปี ค.ศ. 1488 จากการติดตามและสำรวจจาการเดินทางของวัชกู ดา กามาและเปดรู อัลวารึช กาบรัล
เส้นทางการเดินทางของกัปตันเจมส์ คุก การเดินทางครั้งแรกแสดงด้วยสีแดง การเดินทางครั้งที่สองแสดงด้วยสีเขียว และการเดินทางครั้งที่สามแสดงด้วยสีน้ำเงิน.
การเก็บรักษาไฮโดรเจน

การเก็บรักษาไฮโดรเจน (อังกฤษ: Hydrogen Storage)
มีหลายวิธีในการเก็บไฮโดรเจนไว้ใช้ เช่นเก็บในสารประกอบเคมีความดันสูง มีความเย็นยิ่งยวด ที่สามารถปลดปล่อย H2เมื่อได้รับความร้อนได้ ถังเก็บใต้ดินก็สามารถใช้เก็บไฮโดรเจนในยามคลาดแคลนพลังงานอื่น เช่นพลังงานลมที่อาจขาดหายเป็นช่วงๆ หรือเก็บไว้เป็นเชื้อเพลิงในการขนส่ง เข่นเรือหรือเครื่องบิน
ตัวเก็บไฮโดรเจนมีหลายแบบแล้วแต่ขนาดของผู้นำไปใช้
การค้นคว้าด้านการเก็บรักษาไฮโดรเจนส่วนใหญ่ เน้นไปทางด้านถังขนาดกระทัดรัด และเบา เพื่อเก็บพลังงานสำหรับงานที่ต้องเคลื่อนที่
สำหรับไฮโดรเจนเหลว ถังเก็บต้องเย็นยิ่งยวดที่ราว 20.268 K (−252.882 °C or −423.188 °F) การแปรสภาพให้เป็นของเหลว ทำให้สูญเสียพลังงานอย่างมาก เพราะต้องใช้พลังงานเพื่อลดอุณหภูมิให้ต่ำลงมากชนาดนั้น ถังเหล็กต้องเป็นฉนวนอย่างดีเพื่อป้องกันการเดือด งานนี้ต้องเสียค่าใช้จ่ายที่สุงมาก ไฮโดรเจนเหลวมีความหนาแน่นของพลังงานต่อหน่วยปริมาตร น้อยกว่าเชื้อเพลิงไฮโดรคาร์บอนเช่นแก๊สโซลืนประมาณ 4 เท่า จุดสำคัญของปัญหาความเข้มข้นของไฮโดรเจนบริสุทธ์ก็คือมีไฮโดรเจนใน 1 ลิตรของแก๊สโซลีน(116 กรัมไฮโดรเจน) มากกว่า1 ลิตรของไฮโดรเจนเหลวบริสุทธ์(71 กรัมไฮโดรเจน) ถึง 64% คาร์บอนในแก๊สโซลีนยังช่วยในการเผาใหม้อีกด้วย
สำหรับไฮโดรเจนอัดความดันมีการเก็บรักษาต่างกันไป แก๊สไฮโดรเจนมีความเข้มข้นของพลังงานต่อหน่วยน้ำหนักดี แต่ความเข้มข้นของพลังงานต่อหน่วยปริมาตรไม่ดีเมื่อเทียบกับสารไฮโดรคาร์บอน นี่เองที่มันต้องการถังเหล็กที่ใหญ่กว่าเพื่อการเก็บ ด้วยปริมาณของพลังงานเท่าๆกัน ถังเก็บไฮโดรเจนจะใหญ่กว่าและหนักกว่าถังเก็บไฮโดรคาร์บอน การเพิ่มความดันแก๊สจะทำให้ความเข้มข้นมีมากขึ้นแต่ไม่ทำให้ถังเบาลง