stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไปรษณีย์ไทย (บริษัท)

สำหรับกิจการไปรษณีย์ในประเทศไทย ดู การไปรษณีย์ในประเทศไทย
| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์
ชื่อท้องถิ่น: Thailand Post Company Limited
ประเภท: บริษัทจำกัด รัฐวิสาหกิจ
อุตสาหกรรม: ไปรษณีย์
ก่อนหน้า: การสื่อสารแห่งประเทศไทย (ก.ส.ท.)
ก่อตั้ง: 4 สิงหาคม พ.ศ. 2426; 141 ปีก่อน (2426-08-04)
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 111 ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร 10210-0299
จำนวนที่ตั้ง:  12 ศูนย์ไปรษณีย์ 19 แห่ง ศูนย์รับฝากไปรษณีย์จำนวนมาก 6 แห่ง ที่ทำการไปรษณีย์ 1,201 แห่ง ที่ทำการไปรษณีย์รถยนต์ 53 แห่ง ที่ทำการไปรษณีย์สาขา 5 แห่ง ที่ทำการไปรษณีย์อนุญาต 3,081 แห่ง เคาน์เตอร์บริการไปรษณีย์ 276 แห่ง ร้านไปรษณีย์ไทย 185 แห่ง ร้านจำหน่ายตราไปรษณียากร 428 แห่ง จุดบริการไปรษณีย์ 870 แห่ง จุดบริการส่งด่วนพิเศษ 5,500 แห่ง ตู้ไปรษณีย์ 22,267 แห่ง 
พื้นที่ให้บริการ: ประเทศไทย
บุคลากรหลัก: รัฐพล ภักดีภูมิ (ประธานกรรมการ) ดนันท์ สุภัทรพันธุ์ (กรรมการผู้จัดการใหญ่)
ผลิตภัณฑ์: ไปรษณียาภัณฑ์ธรรมดา พัสดุไปรษณีย์
บริการ: ไปรษณีย์ในประเทศ ไปรษณีย์ระหว่างประเทศ
รายได้:  21,926,808,872 บาท (พ.ศ. 2566)
รายได้จากการดำเนินงาน:  20,934,470,569 บาท (พ.ศ. 2566)
รายได้สุทธิ:  78,544,800 บาท (พ.ศ. 2566)
ทรัพย์สินสุทธิ:  2,645,719,950 บาท (พ.ศ. 2566)
สินทรัพย์:  27,185,329,806 บาท (พ.ศ. 2566)
ส่วนของผู้ถือหุ้น:  14,097,851,272 บาท (พ.ศ. 2566)
เจ้าของ: กระทรวงการคลัง (100.00 %)
พนักงาน: 30,389 คน (พ.ศ. 2566)
บริษัทแม่: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม
แผนก: สำนักงานไปรษณีย์นครหลวง เขต 1–2 สำนักงานไปรษณีย์นครหลวง สำนักงานไปรษณีย์นครหลวง เขต 3–4 สำนักงานไปรษณีย์ เขต 1 (พระนครศรีอยุธยา) สำนักงานไปรษณีย์ เขต 2 (ชลบุรี) สำนักงานไปรษณีย์ เขต 3 (นครราชสีมา) สำนักงานไปรษณีย์ เขต 4 (ขอนแก่น) สำนักงานไปรษณีย์ เขต 5 (เชียงใหม่) สำนักงานไปรษณีย์ เขต 6 (นครสวรรค์) สำนักงานไปรษณีย์ เขต 7 (ราชบุรี) สำนักงานไปรษณีย์ เขต 8 (สุราษฎร์ธานี) สำนักงานไปรษณีย์ เขต 9 (หาดใหญ่) สำนักงานไปรษณีย์ เขต 10 (อุบลราชธานี)
บริษัทในเครือ: ไปรษณีย์ไทยดิสทริบิวชั่น
เว็บไซต์: เว็บไซต์ของบริษัท
ตราสัญลักษณ์บริษัทไปรษณีย์ไทยเดิม
บริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด (ปณท) เป็นหน่วยงานรัฐวิสาหกิจ ในสังกัดกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม รับผิดชอบเกี่ยวกับกิจการไปรษณีย์ของประเทศไทย ซึ่งแปรรูปมาจากการสื่อสารแห่งประเทศไทย (ก.ส.ท.)
ประวัติ > ยุคเริ่มก่อตั้ง

ระบบไปรษณีย์ของประเทศไทย เกิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 โดยหน่วยงานที่รับผิดชอบกิจการไปรษณีย์ในสมัยแรกคือ กรมไปรษณีย์ เปิดให้บริการเป็นครั้งแรก ณ วันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2426 มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ไปรษณียาคาร ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาใกล้ปากคลองโอ่งอ่าง ปัจจุบันรื้อทิ้งเพื่อสร้างสะพานพระปกเกล้า
ในระยะแรกที่ให้บริการ ครอบคลุมเฉพาะกรุงเทพเท่านั้น เมื่อ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2428 จึงเริ่มขยายไปต่างจังหวัดโดยเปิดที่ทำการไปรษณีย์ที่สมุทรปราการและนครเขื่อนขันธ์ (พระประแดงในปัจจุบัน) และขยายต่อจนถึงเชียงใหม่ในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน ส่วนบริการไปรษณีย์ระหว่างประเทศ เริ่มเมื่อ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2428 หลังประเทศไทยเข้าเป็นสมาชิกสหภาพไปรษณีย์สากล
ในปี พ.ศ. 2441 กรมไปรษณีย์ได้เปลี่ยนชื่อเป็น กรมไปรษณีย์โทรเลข หลังจากมีการควบรวมกรมไปรษณีย์เข้ากับกรมโทรเลข ซึ่งดูแลงานด้านโทรเลข เมื่อ พ.ศ. 2483 ได้มีการเปิด ที่ทำการไปรษณีย์กลาง ขึ้นบนถนนเจริญกรุง เขตบางรัก และใช้เป็นที่ทำการของกรมไปรษณีย์โทรเลข
ประวัติ > ยุครัฐวิสาหกิจ

เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 ได้แยกงานบางส่วนออกจากกรมไปรษณีย์โทรเลข และจัดตั้งมาเป็นรัฐวิสาหกิจ ใช้ชื่อว่า การสื่อสารแห่งประเทศไทย (กสท)
และเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2546 มีการปรับโครงสร้างอีกครั้งตามนโยบายแปรรูปรัฐวิสาหกิจ โดยแยกการสื่อสารแห่งประเทศไทย ออกเป็น บริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด (ปณท) และบริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) โดยไปรษณีย์ไทยดูแลบริการด้านไปรษณีย์ทั้งหมด รวมถึงรับจ้างให้บริการโทรเลขจาก กสท โทรคมนาคม จนถึงวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2551
สินค้าและบริการ ของ บริษัทไปรษณีย์ไทย

บริการไปรษณีย์ เช่น  ไปรษณีย์ในประเทศ และ ไปรษณีย์ระหว่างประเทศ
บริการขนส่ง  เช่น  ไปรษณีย์ด่วนพิเศษ  โลจิสโพสต์  พัสดุไปรษณีย์  ไปรษณีย์ครบวงจร และ บริการกล่องเหมาจ่าย
บริการการเงิน เช่น ธนาณัติออนไลน์ บริการชำระเงินผ่านบริการไปรษณีย์ ฯลฯ
บริการค้าปลีก เช่น อร่อยทั่วไทย สั่งได้ที่ไปรษณีย์
สินค้าไปรษณีย์ เช่น กล่อง ซอง ของที่ระลึก
ตราไปรษณียากรและสิ่งสะสม (แสตมป์)
น้ำดื่มไปร (Prai Water)
ที่ทำการไปรษณีย์

ที่ทำการไปรษณีย์เคยมีการให้บริการด้านโทรเลขด้วย ดังนั้นในอดีตจึงใช้คำว่า ที่ทำการไปรษณีย์โทรเลข แทน แต่หลังจากที่งานด้านโทรเลขแยกไปอยู่กับ กสท โทรคมนาคม จึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อว่า ที่ทำการไปรษณีย์ ที่ทำการไปรษณีย์มีหลายประเภท ขึ้นอยู่กับหน้าที่และบริการของแต่ละแห่ง ตัวอย่างเช่น
ศูนย์ไปรษณีย์ (ศป., mail centre) มีหน้าที่หลักคือ รวบรวมจดหมาย และพัสดุจากที่ทำการไปรษณีย์ต่าง ๆ มาคัดแยก และส่งต่อ หมายถึงส่งไปที่ทำการปลายทาง หรือส่งต่อไปภูมิภาคอื่น ๆ ทางรถยนต์ รถไฟ หรือ เครื่องบิน ตัวอย่างเช่น ศูนย์ไปรษณีย์กรุงเทพ ตั้งอยู่ใกล้สถานีรถไฟหัวลำโพง เป็นต้น
ศูนย์รับฝากไปรษณีย์จำนวนมาก (ศฝ., bulk mail centre) คือไปรษณีย์ที่เน้นรับจดหมายจากหน่วยงานต่าง ๆ ที่มีไปรษณีย์ภัณฑ์จำนวนมากแล้วส่งต่อไปยังศูนย์ไปรษณีย์
ที่ทำการไปรษณีย์ศูนย์กลางจ่าย (ปณศ., delivery post office) หรือ ที่ทำการไปรษณีย์รับจ่าย (ปณจ.) มีหน้าที่ รับฝาก คือ รวบรวมจดหมายจากตู้ไปรษณีย์และจากประชาชนที่มาฝากส่งที่ไปรษณีย์แล้ว ส่งต่อ ไปยังศูนย์ไปรษณีย์ และ นำจ่าย คือรับจดหมายที่มีปลายทางในเขตที่รับผิดชอบจากศูนย์ไปรษณีย์ให้บุรุษไปรษณีย์ไปส่งตามที่อยู่ ที่ทำการลักษณะนี้มักมีรหัสไปรษณีย์ที่ลงท้ายด้วยเลขศูนย์
ที่ทำการไปรษณีย์รับฝาก (ปณฝ., non-delivery post office) มีหน้าที่ รับฝาก คือ รับจดหมายจากประชาชนที่มาใช้บริการที่ไปรษณีย์หรือจากตู้ไปรษณีย์เท่านั้น มักมีรหัสไปรษณีย์ที่ลงท้ายด้วยเลขอื่นที่ไม่ใช้ศูนย์
ที่ทำการไปรษณีย์สาขา (ปณส., branch post office) หน้าที่คล้าย ปณฝ. แต่ขึ้นกับ ปณจ. แทนที่จะทำงานเป็นเอกเทศ จดหมายที่รวบรวมได้ทั้งหมดจะส่งต่อไปยัง ปณจ. ต้นสังกัดอีกทีหนึ่ง ไม่มีรหัสไปรษณีย์ของตัวเอง (ใช้รหัสของ ปณจ. ต้นสังกัด) และไม่เปิดให้บริการบางประเภท เช่น บริการรับชำระเงิน เป็นต้น
ที่ทำการไปรษณีย์อนุญาต (ปณอ., licensed post office) มีทั้งประเภท รับจ่าย (หน้าที่เหมือน ปณจ.) และ รับฝาก (เหมือน ปณฝ.) แต่บริหารโดยหน่วยงานอื่นของรัฐ หรือ เอกชน ตัวอย่าง เช่น ไปรษณีย์ของชุมชนที่อยู่บนเกาะต่าง ๆ ไปรษณีย์ในสถานศึกษา หน่วยงานราชการ หน่วยงานทหาร บางแห่ง เป็นต้น ไปรษณีย์ดังกล่าวจะใช้ชื่อ ปณจ. ในท้องที่ ตามด้วยตัวเลขสามหลัก เริ่มนับจาก 101 ตัวอย่างเช่น ไปรษณีย์รองเมือง 102 ตั้งอยู่ภายในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เขตปทุมวัน ซึ่งมี ปณจ. รองเมือง รับผิดชอบนำจ่ายไปรษณีย์ภัณฑ์ในท้องที่ สำหรับ ปณอ. รับจ่าย จะมีรหัสไปรษณีย์ของตัวเอง ส่วน ปณอ. รับฝาก จะใช้รหัสไปรษณีย์ของ ปณจ. ที่รับผิดชอบ
ที่ทำการไปรษณีย์ชั่วคราว (ปณค., temporary post office) เป็นที่ทำการที่เปิดขึ้นชั่วคราวตามงานต่าง ๆ เช่น งานกาชาด งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ฯลฯ ให้บริการรับฝากไปรษณีย์ภัณฑ์ นิยมใช้รหัสไปรษณีย์ชอง ปณจ. ท้องที่
ที่ทำการไปรษณีย์รถยนต์ (ปณย., mobile post office) เป็นที่ทำการที่อยู่บนรถบัสขนาดเล็ก ออกวิ่งไปจอดให้บริการตามจุดต่าง ๆ ซึ่งในแต่ละวันสามารถออกให้บริการได้หลายจุด ให้บริการรับฝากไปรษณีย์ภัณฑ์
ในอดีตประเทศไทยยังเคยมีที่ทำการไปรษณีย์รถไฟด้วย แต่ปัจจุบันยกเลิกแล้ว
สำหรับบริษัทเอกชนที่ให้บริการรับฝากไปรษณีย์แต่ไม่เป็นสถานะที่ทำการไปรษณีย์อนุญาต จะเรียกว่า ผู้รวบรวมไปรษณีย์ ซึ่งต้องมีการจดทะเบียนอย่างถูกต้องกับ ปณท.
ในอดีตสมัยที่เป็น กรมไปรษณีย์โทรเลข และการสื่อสารแห่งประเทศไทย ชื่อประเภทของที่ทำการไปรษณีย์ข้างบนใช้ชื่อว่า ที่ทำการไปรษณีย์โทรเลข แทน ที่ทำการไปรษณีย์ เช่น ที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขรับจ่าย (ปทจ.) ยกเว้นที่ทำการไปรษณีย์รถยนต์ ในอดีตเรียก ที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขเคลื่อนที่ (ปทค.) ส่วนที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขชั่วคราวใช้ชื่อย่อเป็น ปทช.
การเช็คพัสดุ EMS ผ่านระบบออนไลน์

ปัจจุบันการขนส่งได้รับความนิยมโดยมีปัจจัยหลักมาจากธุรกิจการซื้อขายของออนไลน์ แน่นอนว่าไปรษณีย์ไทยได้พัฒนาระบบการตรวจสอบพัสดุธรรมดา และแบบส่งด่วน ให้ลูกค้าได้ทำการเช็คสถานะสิ่งของจัดส่ง ซึ่งเป็นระบบที่ได้รับความนิยม ช่วยยกระดับความเชื่อมั่นในการขนส่งได้เป็นอย่างดี
ศูนย์ไปรษณีย์ไทย

นอกจากบริษัทไปรษณีย์ไทยแล้ว ทางบริษัทได้จัดตั้งศูนย์กระจายไปรษณีย์ 20 แห่งดังนี้
กรุงเทพมหานคร - ปริมณฑล :
ศูนย์หลักสี่
ศูนย์กรุงเทพ
ศูนย์ด่วนพิเศษ
ศูนย์สุวรรณภูมิ
ภาคกลาง - ภาคตะวันออก :
ศูนย์ศรีราชา
ศูนย์ราชบุรี
ศูนย์อยุธยา
ศูนย์กบินทร์บุรี
ภาคเหนือ :
ศูนย์เด่นชัย
ศูนย์ลำพูน
ศูนย์พิษณุโลก
ศูนย์นครสวรรค์
ภาคอีสาน :
ศูนย์อุดรธานี
ศูนย์ขอนแก่น
ศูนย์นครราชสีมา
ศูนย์อุบลราชธานี
ศูนย์สกลนคร
ภาคใต้ :
ศูนย์หาดใหญ่
ศูนย์ทุ่งสง
ศูนย์ชุมพร
รางวัล

| ปี | รางวัล | สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| 2566 | Thailand Zocial Awards 2023 | Best Brand Performance on Social Media กลุ่มธุรกิจบริการขนส่งพัสดุและไปรษณียภัณฑ์ | ชนะ |
ดูเพิ่ม

ไปรษณีย์
ที่ทำการไปรษณีย์
โรงเรียนการไปรษณีย์
ไปรษณียาคาร
อาคารไปรษณีย์กลาง
โรคบรูกาด้า

| Brugada syndrome |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: Sudden unexplained nocturnal death syndrome, bangungut, pokkuri death syndrome

คลื่นไฟฟ้าหัวใจของผู้ป่วยโรคบรูกาด้า
สาขาวิชา: หทัยวิทยา
อาการ: หมดสติ, ภาวะหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน
การตั้งต้น: วัยผู้ใหญ่
สาเหตุ: พันธุกรรม, ยาบางชนิด
ปัจจัยเสี่ยง: มีประวัติครอบครัวเป็นโรค, มีเชื้อสายเอเชีย, เพศชาย
วิธีวินิจฉัย: การตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (ECG), การตรวจพันธุกรรม
โรคอื่นที่คล้ายกัน: ภาวะหัวใจส่งกระแสไฟฟ้าที่ผิดปกติ, กล้ามเนื้อหัวใจฝ่อกว่าปกติ, โรคกล้ามเนื้อเสื่อมดูเชน
การรักษา: การสังเกตอาการ, การฝังเครื่องกระตุกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติ (ICD)
ความชุก: 1 ต่อ 2000
การเสียชีวิต: ร้อยละ 8 ของภาวะหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน
โรคบรูกาด้า หรือ โรคใหลตาย (อังกฤษ: Brugada syndrome (ย่อ: BrS)) เป็นความผิดปกติทางพันธุกรรม กล่าวคือสามารถถ่ายทอดทางพันธุกรรมได้ คุณสมบัติทางไฟฟ้าของเซลล์เนื้อเยื่อหัวใจผิดปรกติ อันเนื่องมาจากความผิดปรกติของช่องไอออนทำงานผิดปรกติ ซึ่งเพิ่มความเสี่ยงของอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะและการเสียชีวิตจากหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน ผู้ที่ได้รับผลกระทบอาจมีอาการหมดสติชั่วคราว หัวใจเต้นผิดจังหวะสามารถพบในผู้ที่มีโรคบรูกาด้า มักเกิดขึ้นขณะพักผ่อน ซึ่งอาการเหล่านี้สามารถถูกกระตุ้นโดยอาการไข้
ประมาณหนึ่งในสี่ของผู้ป่วยโรคบรูกาด้า มีสมาชิกในครอบครัวที่เป็นโรคนี้ด้วย บางกรณีอาจเกิดจากการกลายพันธุ์ทางพันธุกรรมใหม่หรืออาจจากยาบางชนิด ซึ่งยีนที่มีส่วนเกี่ยวข้องมากที่สุดคือ SCN5A ซึ่งเปลี่ยนรหัสพันธุกรรมของช่องโซเดียม (sodium channel) ของหัวใจ โดยทั่วไปการวินิจฉัยจะทำโดยการตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (ECG) อย่างไรก็ตาม ความผิดปรกติอาจไม่ปรากฏต่อเนื่อง อาจใช้ยาเช่น Ajmaline เพื่อตรวจดูการเปลี่ยนแปลงของคลื่นไฟฟ้าหัวใจ รูปแบบคลื่นไฟฟ้าหัวใจที่คล้ายกันอาจพบเห็นได้ในภาวะอิเล็กโทรไลต์ผิดปรกติบางชนิด หรือการขาดเลือดไปเลี้ยงหัวใจ
ยังไม่มีการรักษาโรคบรูกาดาชัดเจน ผู้ที่มีความเสี่ยงสูงต่อการเสียชีวิตจากภาวะหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันอาจได้รับการรักษาโดยใช้การฝังเครื่องกระตุกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติ  (ICD) ในกลุ่มที่ไม่มีอาการ ความเสี่ยงต่อการเสียชีวิตจะต่ำกว่ามาก และวิธีรักษากลุ่มนี้ยังไม่ชัดเจนนัก ยาไอโซพรีนาลีน (isoproterenol) อาจใช้ในระยะสั้นสำหรับผู้ที่มีอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะที่เป็นอันตรายถึงชีวิตบ่อยครั้ง ในขณะที่ยาควินิดีน (Quinidine) อาจใช้ในระยะยาวได้ อาจแนะนำให้ทำการทดสอบสมาชิกในครอบครัว
โรคนี้ส่งผลต่อผู้คน 1 ถึง 30 คน ใน 10,000 คน พบได้บ่อยในผู้ชายมากกว่าผู้หญิงและในผู้ที่มีเชื้อสายเอเชีย มักเริ่มมีอาการเกิดขึ้นในวัยผู้ใหญ่ ได้รับการอธิบายครั้งแรกโดย แอนเดรีย นาวา (Andrea Nava) และโบร์โตโล มาร์ตินี (Bortolo Martini) ในเมืองปาโดวาในปี ค.ศ. 1989 ซึ่งโรคนี้ได้รับการตั้งชื่อตาม เปโดร บลูกาด้า (Pedro Brugada) และโจเซป บลูกาด้า (Josep Brugada) ซึ่งทั้งสองเป็นนักหทัยวิทยาชาวสเปน ซึ่งได้อธิบายภาวะนี้ในปี ค.ศ. 1992 และเฉิน เชียวหยุน (Chen Qiuyun) ได้อธิบายความผิดปกติทางพันธุกรรมของช่อง SCN5A (SCN5A channels) เป็นคนแรก
อาการและสัญญาณ

แม้ว่าผู้ป่วยโรคบรูกาด้าจำนวนมากจะไม่มีอาการใด ๆ ก็ตาม แต่โรคบรูกาด้าอาจทำให้เป็นลมหรือเสียชีวิตจากภาวะหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน อันเนื่องมาจากจังหวะการเต้นของหัวใจที่ผิดปกติอย่างร้ายแรง เช่น ภาวะหัวใจห้องล่างเต้นแผ่วระรัวหรือภาวะหัวใจห้องล่างเต้นเร็วผิดปรกติ อาการหมดสติอาจเกิดจากจังหวะการเต้นของหัวใจผิดปรกติชั่วขณะหนึ่งซึ่งในเวลาต่อมาก็กลับมาเป็นจังหวะปรกติ หากจังหวะการเต้นของหัวใจที่อันตรายไม่หยุดลงเองและไม่ได้รับการรักษา ผู้ป่วยอาจเกิดภาวะหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันจนถึงแก่ชีวิตได้ อย่างไรก็ตาม อาการหมดสติอาจเกิดขึ้นได้ในผู้ที่มีอาการบรูกาดา แม้ว่าจังหวะการเต้นของหัวใจจะปรกติก็ตาม เนื่องจากความดันโลหิตลดลงอย่างกะทันหัน ซึ่งเรียกว่าภาวะเป็นลมจากรีเฟล็กซ์ (reflex syncope)
จังหวะการเต้นของหัวใจที่ผิดปรกติซึ่งพบในกลุ่มอาการบรูกาด้า มักเกิดขึ้นในขณะพักผ่อน หลังอาหารมื้อหนัก และแม้กระทั่งขณะนอนหลับ สถานการณ์เหล่านี้มีความเชื่อมโยงกับช่วงที่เส้นประสาทเวกัสถูกกระตุ้น ซึ่งเรียกว่าช่วงมีการเพิ่มสัญญาณประสาทอัตโนมัติ (Vagal tone) อัตราการเต้นของหัวใจที่ผิดปรกติอาจเกิดขึ้นได้ในระหว่างมีไข้ และหลังจากดื่มแอลกอฮอล์มากเกินไป ยาที่ออกฤทธิ์ปิดกั้นช่องโซเดียม (Sodium channel blocker) ซึ่งมักใช้ในการรักษาภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะ อาจทำให้แนวโน้มที่จะเกิดภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะในผู้ป่วยที่เป็นโรคบรูกาดาแย่ลงได้ และควรหลีกเลี่ยง
สาเหตุ

เซลล์กล้ามเนื้อหัวใจแต่ละเซลล์สื่อสารกันด้วยสัญญาณไฟฟ้า ซึ่งจะถูกรบกวนในผู้ที่มีอาการบรูกาด้า โรคนี้เป็นภาวะทางพันธุกรรม ซึ่งท้ายที่สุดแล้วเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของดีเอ็นเอของบุคคล ซึ่งเรียกว่า การกลายพันธุ์ทางพันธุกรรม การกลายพันธุ์ครั้งแรกที่อธิบายไว้ซึ่งเกี่ยวข้องกับโรคบรูกาดาเกิดขึ้นในยีนที่รับผิดชอบเกี่ยวกับโปรตีนหรือช่องไอออนที่ควบคุมการไหลของไอออนโซเดียมผ่านเยื่อหุ้มเซลล์ของเซลล์กล้ามเนื้อหัวใจซึ่งก็คือช่องโซเดียมของหัวใจ การกลายพันธุ์ทางพันธุกรรมหลายอย่างที่ได้รับการอธิบายในเวลาต่อมาว่าเกี่ยวข้องกับโรคบรูกาดาจะส่งผลต่อกระแสโซเดียมในทางใดทางหนึ่งหรือส่งผลต่อกระแสไอออนิกอื่น ๆ
มีรายการปัจจัยต่าง ๆ มากมายที่สามารถสร้างรูปแบบคลื่นไฟฟ้าหัวใจแบบบรูกาดา ซึ่งได้แก่ ยาบางชนิด ภาวะอิเล็กโทรไลต์ผิดปรกติ เช่น ภาวะโพแทสเซียมในเลือดต่ำ (hypokalemia) และการลดลงของปริมาณเลือดที่ส่งไปยังบริเวณสำคัญของหัวใจ โดยเฉพาะช่องทางไหลออกของหัวใจห้องล่างขวา (Ventricular outflow tract) ยาที่มีส่วนเกี่ยวข้อง ได้แก่ ยาป้องกันภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะ เช่น ฟลีคาไนด์ เวอราพามิล และโพรพาโนลอล ยาต้านอาการซึมเศร้า เช่น อะมิทริปไทลีน และยาที่เพิ่มสัญญาณประสาทอัตโนมัติ เช่น แอซิติลโคลีน
รูปแบบของ ECG ยังสามารถสังเกตุได้หลังจากการใช้ แอลกอฮอล์หรือโคเคน มากเกินไป
แหล่งข้อมูลอื่น

BrugadaDrugs.org, contains a list of drugs to avoid in people with the Brugada syndrome
GeneReviews: Brugada syndrome
| --- | --- |
การจำแนกโรค: DICD-10: I49.8 ICD-9-CM: 746.89 OMIM: 601144 MeSH: D053840 DiseasesDB: 31999 SNOMED CT: 418818005
ทรัพยากรภายนอก: eMedicine: med/3736 Orphanet: 130
พระองค์เจ้าศรีสังข์

| พระองค์เจ้าศรีสังข์ |
| --- | --- |
พระองค์เจ้า
ประสูติ: ราว พ.ศ. 2288 กรุงศรีอยุธยา อาณาจักรอยุธยา
สิ้นพระชนม์: พ.ศ. 2314 (ราว 26 ปี) อาณาจักรกัมพูชาธิบดี
ราชวงศ์: บ้านพลูหลวง
พระบิดา: เจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์
พระมารดา: หม่อมจัน
พระองค์เจ้าศรีสังข์ (เวียดนาม: Chiêu Xỉ Xoang) หรือ เสสัง (ราว พ.ศ. 2288–2314) เป็นพระโอรสของเจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์ กับหม่อมจัน และเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ หลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง พระองค์เจ้าศรีสังข์ทรงหนีรอดจากการล้อมกรุงของพม่าได้ แต่ระยะต่อมาสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีมีพระราชประสงค์ที่จะกำจัดพระองค์เจ้าศรีสังข์เพื่อความชอบธรรมต่อการตั้งตนเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ สุดท้ายพระองค์เจ้าศรีสังข์สิ้นพระชนม์ลงในดินแดนกัมพูชาขณะยังลี้ราชภัย
ประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้น

พระองค์เจ้าศรีสังข์ เป็นพระโอรสเพียงพระองค์เดียวในเจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์ ที่ประสูติแต่หม่อมจัน ซึ่งประสูติก่อนที่พระชนกจะดำรงพระอิสริยยศเป็นพระมหาอุปราช ทั้งนี้เจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์ทรงมีความสัมพันธ์อันดีกับกลุ่มคนเข้ารีตและชาวยุโรปมาก จนบาทหลวงในยุคนั้นวาดฝันไว้ว่าหากพระมหาอุปราชพระองค์นี้ขึ้นเสวยราชสมบัติ คงจะเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ และจะทรงชักนำให้คนไทยเข้ารีตตามพระองค์เป็นแน่ แต่ความหวังของบาทหลวงกลับไม่เกิดขึ้นจริง เพราะเจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์ทิวงคตไปเสียก่อน หลังการทิวงคตของพระชนก พระมหากษัตริย์อยุธยาที่มีศักดิ์พระเจ้าอา (อาจเป็นสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร หรือสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์) ทรงรับพระองค์เจ้าศรีสังข์ไปชุบเลี้ยงภายในพระบรมมหาราชวัง
พระองค์เจ้าศรีสังข์เป็นที่นิยมชมชอบในหมู่คนเข้ารีต ดังปรากฏความใน จดหมายมองซิเออร์เคอร์ ถึงมองซิเออร์ดารากอง ระบุว่า "...เจ้าองค์นี้มีอัธยาศัยอันดี คือพระทัยกว้างขวาง ทรงพระปรีชาสามารถเฉียบแหลมเกินกว่าอายุและยิ่งกว่าคนไทยทั้งปวง ทั้งโปรดปรานพวกเข้ารีตและนับถือพวกฝรั่งเศส จึงมีพระประสงค์นักที่จะได้ไปเห็นของอันน่าพิศวง..." พระองค์เจ้าศรีสังข์มีพระเชษฐภคินีต่างพระชนนีพระองค์หนึ่ง คือ พระองค์เจ้ามิตร (ต่อมาได้พระนามใหม่ว่า ประทุม) เข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี หลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
ในช่วงการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง พระองค์เจ้าศรีสังข์เสด็จออกนอกกรุงได้ โดยใน จดหมายความทรงจำของพระเจ้าไปยิกาเธอ กรมหลวงนรินทรเทวี ระบุว่า พระองค์เจ้าศรีสังข์ทรงหลบหนีไปเมืองพิมายกับพวกกรมหมื่นเทพพิพิธ ครั้นภายหลังสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีได้ยกทัพไปตีเมืองพิมาย ทรงสำเร็จโทษกรมหมื่นเทพพิพิธ แต่พระองค์เจ้าศรีสังข์ทรงหนีรอดออกไปเมืองเขมร ความว่า "...กรมหมื่นเทพพิพิธ เจ้าสีสังข์ไปอยู่พิมาย ต่อสู้รบประจันกัน จับได้กรมหมื่นเทพพิพิธ บุตรชาย ๒ บุตรหญิง ๑ กับเจ้าสีสังข์ กรมหมื่นเทพพิพิธท่านให้สำเร็จโทษเสีย เจ้าสีสังข์หนีไปเมืองขอม..." ขณะที่ จดหมายมองซิเออร์เคอร์ ถึงมองซิเออร์ดารากอง อันเป็นเอกสารของบาทหลวงฝรั่งเศส ได้บันทึกเรื่องราวที่ต่างออกไปว่า พระองค์เจ้าศรีสังข์และพระอนุชาพระองค์หนึ่ง สามารถหนีลอดเล็ดออกนอกกรุงได้ โดยอาศัยรอนแรมอยู่ตามป่าถึงสามเดือน เมื่อทราบข่าวว่าพม่าเลิกทัพแล้ว พระองค์เจ้าศรีสังข์จึงเสด็จเข้าไปในเมืองบางกอก (ปัจจุบันคือกรุงเทพมหานคร) แล้วเสด็จออกไปถึงเมืองบางปลาสร้อย (ปัจจุบันคือจังหวัดชลบุรี) เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2310 มีพระชันษา 22 ปี
ประวัติ > สิ้นพระชนม์

สองเดือนต่อมาหลังสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงยกทัพกลับกรุงธนบุรี พระองค์เจ้าศรีสังข์สิ้นพระชนม์ลงใน พ.ศ. 2314 ในแดนของกัมพูชา ดังปรากฏใน ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา ความว่า "๏ ลุถึงเดือน 3 ในปีเถาะ 1133 นี้ เจ้าเสสังซึ่งเปนเจ้าไทยที่หนีจากกรุงศรีอยุทธยาครั้งเมื่อพม่ามาตีเมือง มาอยู่เมืองเขมรนั้นได้สิ้นพระชนม์ลง ๚"
เชิงอรรถ > บรรณานุกรม

จุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. พระราชวิจารณ์ ใน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เรื่องจดหมายความทรงจำของพระเจ้าไปยิกาเธอ กรมหลวงนรินทรเทวี (เจ้าครอกวัดโพธิ์) ตั้งแต่ จ.ศ. 1129 ถึง 1182 เป็นเวลา 53 ปี. กรุงเทพฯ : ศรีปัญญา, 2552. 576 หน้า.  ISBN 978-611-7146-02-2
เรืองเดชอนันต์ (ทองดี ธนรัชต์), พันตรี หลวง. ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา. กรุงเทพฯ : ไทยควอลิตี้บุ๊คส์ (2006), 2563. 336 หน้า.  ISBN 978-616-514-668-5
สุเจน กรรพฤทธิ์. 2310 กรุงธนบุรีผงาด. กรุงเทพฯ : สารคดี, 2561. 296 หน้า.  ISBN 978-616-465-002-2
พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) และเอกสารอื่น. นนทบุรี : ศรีปัญญา, 2559. 800 หน้า.  ISBN 978-616-7146-08-9
ประชุมพงศาวดาร เล่ม 23. กรุงเทพฯ : คุรุสภาลาดพร้าว, 2511. 348 หน้า.
นูแวลฟร็องส์

พื้นที่ที่ฝรั่งเศสเคยครอบครองในทวีปอเมริกาเหนือ
นูแวลฟร็องส์ (ฝรั่งเศส: Nouvelle-France) เป็นพื้นที่ที่ฝรั่งเศสสถาปนาอาณานิคมขึ้นในทวีปอเมริกาเหนือ โดยเริ่มต้นจากการสำรวจบริเวณอ่าวเซนต์ลอว์เรนซ์โดย ฌัก การ์ตีเย ใน ค.ศ. 1534 และสิ้นสุดลงด้วยการยกดินแดนนูแวลฟร็องส์ให้กับบริเตนใหญ่และสเปน ภายใต้สนธิสัญญาปารีสใน ค.ศ. 1763
ดินแดนอันกว้างใหญ่ของนูแวลฟร็องส์ ณ จุดที่มีอาณาเขตมากที่สุด ใน ค.ศ. 1712 ประกอบด้วยอาณานิคม 5 เขต โดยในแต่ละเขตก็จะมีการปกครองเป็นของตนเอง ซึ่งประกอบด้วย แคนาดา ซึ่งเป็นอาณานิคมที่มีการพัฒนามากที่สุด โดยแบ่งออกเป็นเขตต่าง ๆ ดังนี้ เกแบ็ก ทรัวรีวีแยร์ และมอนทรีออล, อ่าวฮัดสัน, อะคาเดียซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ, แปลแซ็นส์ (Plaisance) ซึ่งตั้งอยู่บนเกาะนิวฟันด์แลนด์ และลุยเซียนา นูแวลฟร็องส์ครอบคลุมพื้นที่จากนิวฟันด์แลนด์จรดไปถึงทุ่งหญ้าแคนาดา (Canadian Prairies) และจากอ่าวฮัดสันจรดไปถึงอ่าวเม็กซิโก รวมไปถึงมหาทะเลสาบแห่งอเมริกาเหนือ
ดินแดนถูกแบ่งออกเป็นหลายเขตอาณานิคมซึ่งต่างมีการปกครองเป็นของตนเอง ได้แก่: แคนาดา อคาเดีย นิวฟันด์แลนด์ และ หลุยส์เซียนา ฝรั่งเศสปกครองดินแดนนี้ไปจนกระทั่งเมื่อฝรั่งเศสพ่ายแพ้ในสงครามเจ็ดปี ก็ต้องเสียดินแดนบริเวณนี้ไปแก่อังกฤษและสเปนจากผลของสนธิสัญญาปารีส เหลือไว้แต่แซ็งปีแยร์และมีเกอลง โดยอังกฤษได้ดินแดนส่วนแคนาดา, อคาเดีย และส่วนหนึ่งของหลุยส์เซียนา ในขณะที่สเปนได้อีลโดร์เลอ็อง (Île d'Orléans) พร้อมกับดินแดนไปทางตะวันตก
อ่านเพิ่ม

แม่แบบ:Cite DCB scholarly biographies of all major figures in New France
Chartrand, René (2008). The Forts of New France in Northeast America 1600–1763. Osprey Pub. ISBN 978-1-84603-255-4.[ลิงก์เสีย]
Chartrand, René (2008). The forts of New France : the Great Lakes, the Plains and the Gulf Coast, 1600–1763. Osprey Pub. ISBN 978-1-84603-504-3.
Charbonneau, H.;  และคณะ (1993). The First French Canadians: Pioneers in the St. Lawrence Valley. University of Delaware Press. ISBN 9780874134544.
Choquette, Leslie (1997). Frenchmen into peasants : modernity and tradition in the peopling of French Canada. Cambridge, MA: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-32315-5.
Dale, Ronald J. (2004). The Fall of New France: How the French Lost a North American Empire, 1754–1763. Toronto: James Lorimer and Company, Ltd. ISBN 9781550288407.
Dechêne, Louise (1992). Habitants and merchants in seventeenth-century Montreal. Montreal: McGill-Queen's University Press. ISBN 9780773509511.
Eccles, W. J. (1968). Canadian Society during the French Regime. Canadian Historical Association.
Eccles, W. J. (1969). The Canadian Frontier, 1534–1760. Toronto: Holt Rinehart Winston.
Greer, Allan (1997). The people of New France. Toronto: University of Toronto Press. ISBN 978-0-8020-7816-2.
Harris, Richard Colebrook (1966). The Seigneurial System in Early Canada. Montreal: McGill-Queen's University Press. ISBN 9780773504349.
Maura, Juan Francisco (June 4, 2020). "La invención de la carta de Giovanni da Verrazano y de la 'Nouvelle France' (Canadá)" [The invention of the map by Giovanni da Verrazano of New France (Canada)]. Cuadernos Hispanoamericanos (ภาษาสเปน).
Munro, William Bennett (1906). "The Office of Intendant in New France". American Historical Review. Oxford University Press. 12 (1): 15–38. doi:10.2307/1832882. JSTOR 1832882.
Moogk, Peter N. (2000). La Nouvelle-France: the making of French Canada : a cultural history. East Lansing: Michigan State University Press. ISBN 978-0-87013-528-6. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-05. สืบค้นเมื่อ 2021-11-08.
Stiles, T. J., บ.ก. (1998). "Chapter 21: The Fall of New France". The Colonizers. In their own words (1st ed.). New York: Perigee Books. pp. 394–418. ISBN 978-0-399-52390-8. LCCN 97041889.
Trigger, Bruce (1976). The Children of Aataentsic. A history of the Huron People to 1660. Montreal: McGill-Queens University Press. ISBN 9780773506275.
อ่านเพิ่ม > ผลงานยุคคลาสสิก

Kingsford, William (1890). The History of Canada: Canada under French rule. Vol. 4. Roswell & Hutchinson.
Parkman, Francis (1983). Francis Parkman : France and England in North America, Pioneers of France in the New World, The Jesuits in North America in the Seventeenth Century, La Salle and the Discovery of the Great West, The Old Regime in Canada. Count Frontenac and New France under Louis XIV, A Half-Century of Conflict, Montcalm and Wolfe. Vol. 2. Library of America.
Wrong, George M.; Langton, H.H., บ.ก. (1914). The Chronicles of Canada: Volume II – The Rise of New France (2009 reissue ed.). Fireship Press. ISBN 978-1-934757-45-1.
Wrong, George M. (1918). The Conquest of New France: A Chronicle of the Colonial Wars. Yale University Press. ISBN 978-1-58057-276-7. สืบค้นเมื่อ 4 March 2011.
อ่านเพิ่ม > ข้อมูลปฐมภูมิ

Lawn, Katherine; Salvucci, Claudio, บ.ก. (2005). Women in New France: Extracts from the Jesuit Relations. Bristol, Penn.: Evolution Publishing.
อ่านเพิ่ม > ประวัติศาสตร์นิพนธ์

Desbarats, Catherine; Greer, Allan (2015). "North America From the Top Down: Visions from New France" (PDF). Journal of Early American History. 5 (2): 109–136. doi:10.1163/18770703-00502008.[ลิงก์เสีย]
Gagnon, Serge (1978). "The Historiography of New France, 1960–1974: Jean Hamelin to Louise Dechêne". Journal of Canadian Studies. University of Toronto Press. 13 (1): 80+. doi:10.3138/jcs.13.1.80. ISBN 9780887720260. S2CID 152109936.
Greer, Allan (2010). "National, Transnational, and hypernational historiographies: New France meets early American history". Canadian Historical Review. 91 (4): 695–724. doi:10.3138/chr.91.4.695.
Peterson, Mark (October 2002). "How (and Why) to Read Francis Parkman". Common-Place: The Journal of Early American Life. 3 (1).
อ่านเพิ่ม > ในภาษาฝรั่งเศส

Havard, Gilles; Vidal, Cécile (2003). Histoire de l'Amérique française. Paris: Flammarion. ISBN 978-2-08-210045-8.
Lahaise, Robert; Vallerand, Noël (1999). La Nouvelle-France 1524–1760. Outremont, Québec: Lanctôt. ISBN 978-2-89485-060-2.
แหล่งข้อมูลอื่น

Electronic New France เก็บถาวร 2017-09-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Internet gateway to everything New France (archives, heritage sites, etc.)
The Virtual Museum of New France, Canadian Museum of Civilization
France In America Bibliothèque nationale de France / Library of Congress site (click on Themes) – text and maps
Chronologie de l'histoire du Québec (French)(List of Governors, Intendants, and Bishops) เก็บถาวร 2011-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef