stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทีเกอร์ 2

|  ยานรบหุ้มเกราะที่ 6 แบบ B Panzerkampfwagen VI Ausf>  B  |
| --- | --- |

ชนิด: รถถังหนัก
แหล่งกำเนิด:  ไรช์เยอรมัน
บทบาท
ประจำการ: ค.ศ. 1944–1945
สงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง
ประวัติการผลิต
บริษัทผู้ผลิต: Henschel & Son  Krupp (เฉพาะป้อมปืน)
มูลค่า: 800,000 ไรชส์มาร์ค
ช่วงการผลิต: ค.ศ. 1943–1945
จำนวนที่ผลิต: 492 คัน
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 69.8 ตัน
ความยาว: 7.38 เมตร (ตัวถัง)  10.286 เมตร (รวมปืนใหญ่)
ความกว้าง: 3.755 เมตร
ความสูง: 3.09 เมตร
ลูกเรือ: 5 นาย 5 นาย (ผู้บังคับ, พลปืน, พลบรรจุ, พลขับ, พลวิทยุ)

เกราะ: 25–185 mm (1–7 in)
อาวุธหลัก: ปืนใหญ่ 8.8 ซม.
อาวุธรอง: ปืนกล 7.92 มม. สองกระบอก ที่ 5,850 รอบ
เครื่องยนต์: ไมบัค HL 230 P30 เบนซิน V-12 700 PS (690 hp, 515 kW)
กำลัง/น้ำหนัก: 8.97 แรงม้า/ตัน
เครื่องถ่ายกำลัง: Maybach OLVAR EG 40 12 16 B (8 เกียร์เดินหน้า, 4 เกียร์ถอย)
กันสะเทือน: เหล็กบิด (Torsion bar)
ความจุเชื้อเพลิง: 860 ลิตร
พิสัยปฏิบัติการ: 170 กิโลเมตร (วิ่งถนน)  120 กิโลเมตร (ข้ามภูมิประเทศ)
ความเร็ว: 41.5 กม/ชั่วโมง  15-20 กม/ชั่วโมง (ข้ามภูมิประเทศ)
ทีเกอร์ 2 เป็นรถถังหนักของกองทัพเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่สอง ชื่ออย่างเป็นทางการคือ พันท์เซอร์คัมพฟ์วาเกิน ทีเกอร์ เอาสฟ์ เบ (Panzerkampfwagen Tiger Ausf. B) มักจะเรียกคำย่อว่า ทีเกอร์ เบ ชื่อที่ถูกตั้งขึ้นในคลังอาวุธยุโธปกรณ์คือ Sd.Kfz. 182 (Sd.Kfz. 267 และ 268 สำหรับยานพาหนะกองบัญชาการ) เป็นที่รู้จักกันภายใต้ชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่า เคอนิจส์ทีเกอร์ (หมายความว่าพญาเสือ) ทหารสัมพันธมิตรเรียกว่า คิงไทเกอร์
ทีเกอร์ 2 ได้เข้ามาแทนที่ต่อจาก ทีเกอร์ 1 เป็นการผสมผสานระหว่างเกราะหนาของรถถังรุ่นก่อนเข้ากับเกราะลาดเอียดที่ใช้กับรถถังขนาดกลาง พันเธอร์ รถถังคันนี้มีน้ำหนักเกือบ 70 ตัน และป้องกันด้วยความหนา 100 ถึง 185 มม. (3.9 ถึง 7.3 นิ้ว) ของเกราะด้านหน้า มันถูกติดตั้งด้วยปืนใหญ่ต่อต้านรถถังลำกล้องยาว ขนาด 8.8 ซม. เคเวเค 43 เอ๊ล/71 ฐานลำตัวรถถังยังเป็นพื้นฐานสำหรับยาคท์ทีเกอร์ ยานพาหนะต่อต้านรถถังที่ถูกสร้างขึ้นจากยาคท์พันท์เซอร์ที่ไร้ป้อมปืน
ทีเกอร์ 2 ได้ถูกส่งไปยังกองพันยานเกราะหนักของกองทัพบกและวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส มันถูกใช้งานเป็นครั้งแรกในการสู้รบโดยกองพันยานเกราะหนักที่ 503 ในช่วงที่ฝ่ายสัมพันธมิตรบุกครองนอร์ม็องดี เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 บนแนวรบด้านตะวันออก หน่วยแรกที่ถูกติดตั้งด้วยรถถังทีเกอร์ 2 คือ กองพันยานเกราะหนักที่ 501 ซึ่งเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1944 ได้ระบุว่า ทีเกอร์ 2 มีจำนวน 25 คันอยู่ในปฏิบัติการ
ประวัติ

ทีเกอร์ 2 เป็นรุ่นต่อจากทีเกอร์ 1 เนื่องจากการคาดการณ์ของคณะเสนาธิการเยอรมันว่า โซเวียตกำลังผลิตรถถังที่ทรงอานุภาพมากยิ่งขึ้น รถถังรุ่นนี้ก็ถูกผลิตโดยสองบริษัทเฮนเซิลและพอร์เชอ แต่สองบริษัทนั้นได้ออกแบบรถถังที่มีความแตกต่างกันโดยเฉพาะป้อมปืน ป้อมปืนของพอร์เชอมีข้อด้อยกว่าของเฮนเซิลเพราะส่วนโค้งด้านหน้าป้อมของปอร์เช่นั้นมีความหนา 110 มิลลิเมตร บางกว่าป้อมของเฮนเซิลถึง 70 มิลลิเมตร และป้อมผบ.รถของพอร์เชอที่ยื่นออกมานั้นมีเกราะที่บางมากซึ่งอันตรายมากหากถูกยิง กองทัพเยอรมันเลิกใช้ป้อมปืนของปอร์เช่และหันมาใช้ป้อนปืนของเฮนเซิลแทน (ในตอนแรกป้อมปืนของพอร์เชอถูกผลิตออกมาเพียง 50 ป้อมเท่านั้น) นอกจากเกราะที่หนาแล้ว ทีเกอร์ 2 ยังติดปืน 105 มม. L68 ซึ่งมีอานุภาพสูงกว่าปืนต่อสู้รถถังทุกชนิดในยุคนั้น แต่จุดอ่อนก็คือ เครื่องยนต์ที่คิงทีเกอร์ใช้เป็นเครื่องยนต์แบบเดียวกันกับทีเกอร์ 1 เครื่องรุ่นเดียวกัน แต่รับน้ำหนักมากกว่า จึงมีปัญหากินน้ำมันอย่างมากและปัญหาขัดข้องด้วย อย่างไรก็ตาม เครื่องยนต์รุ่นนี้ก็ถือว่าทรงอานุภาพที่สุด
แฟร์ดีนันท์ พอร์เชอ ตั้งชื่อเล่นพร้อมกับทีเกอร์ 1 หลังจากทีเกอร์ 2 ถูกผลิตขึ้น โดยแท้จริงแล้ว ยานเกราะชนิดนี้มีชื่ออย่างเป็นทางการ คือ Panzerkampfwagen VI Ausführung B Tiger 2 แต่อย่างไรก็ตามเหล่าทหารเยอรมันได้ตั้งชื่อเล่นอีกชื่อว่า เคอนิจส์ทีเกอร์ (พญาเสือ)
ข้อมูลการรบเท่าที่มีการบันทึกไว้ คือข้อมูลของทหารสหรัฐในยุทธการที่ป่าอาร์แดน ประเทศเบลเยียม หรือที่เรียกว่า ยุทธการตอกลิ่ม โดยเคอนิจส์ทีเกอร์ได้สร้างความตกตะลึงให้แก่ฝ่ายพันธมิตรอย่างมาก เพราะพวกเขาพบว่า ปืนใหญ่แทบทุกชนิดของฝ่ายพันธมิตร ไม่สามารถสร้างความเสียหายใด ๆ ให้เคอนิจส์ทีเกอร์ได้เลย อีกทั้งยังสามารถทำลายรถถังกลางเชอร์แมนไปถึง 47 คัน  แต่อย่างไรก็ตามยานเกราะเคอนิจส์ทีเกอร์เป็นรถถังที่รับน้ำหนักมากทำให้เกิดปัญหากินน้ำมันจนทำให้น้ำมันในตัวหมดซึ่งทางกองทัพเยอรมันไม่มีน้ำมันมากพอที่จะเติมมันได้ ทำให้พลขับรถถังต้องสละทิ้งรถถังไปทำให้การรุกของกองทัพเยอรมันต้องหยุดชะงักลงและพ่ายแพ้ในที่สุด
แต่ข้อมูลการรบของฝ่ายเยอรมันนั้นแทบไม่มีเลย เพราะมีข้อมูลที่เปิดเผยในช่วงหลังสงครามว่า ในช่วงปลายสงครามและเยอรมนีใกล้แพ้ ศูนย์ยุทธการทหารบกเยอรมันที่เมืองพ็อทซ์ดัมได้เผาทำลายเอกสารข้อมูลและรูปถ่ายที่ได้มาระหว่างสงครามไปเกือบหมด รวมทั้งข้อมูลของเคอนิจส์ทีเกอร์ด้วย ซึ่งถ้าพิจารณาทฤษฏีนี้ ก็มีความเป็นไปได้สูงว่า ข้อมูลของเคอนิจส์ทีเกอร์นั้นได้ถูกทำลายไปหมดแล้ว
หลังจากที่สงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลงและนาซีเยอรมันพ่ายแพ้ให้กับสัมพันธมิตร รถถังรุ่นนี้ได้ถูกยกเลิกผลิตและปลดประจำการในกองทัพเยอรมัน แต่อย่างไรก็ตามในปัจจุบัน ทีเกอร์ II ไม่กี่คันเท่านั้นที่ยังคงเหลืออยู่ให้โดยถูกนำมาแสดงในพิพิธภัณฑ์และงานแสดงทั่วโลก ตัวอย่างของยานเกราะที่ยังคงมีสภาพสมบูรณ์ที่สุด คือ ยานเกราะที่  Musée de Blindés ในซามัวร์ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งเป็นยานเกราะเพียงคันเดียวที่ยังคงสามารถใช้งานได้
ทีเกอร์ 2 คาดว่าผลิตมา เพียง 492 คัน และได้มีโอกาสได้ร่วมสงครามแค่ 1 ปีเท่านั้นก่อนที่เยอรมันจะได้แพ้สงครามไป
บริดจสโตน

| --- | --- |

ชื่อท้องถิ่น: 株式会社ブリヂストン
ประเภท: มหาชน
การซื้อขาย: TYO: 5108
ISIN: JP3830800003 
อุตสาหกรรม: ยานยนต์และชิ้นส่วนขนส่ง
ก่อตั้ง: 1 มกราคม ค.ศ. 1931  จังหวัดฟุกุโอะกะ, ญี่ปุ่น
ผู้ก่อตั้ง: โชะจิโร อิชิบะชิ
สำนักงานใหญ่: เคียวบะชิ, โตเกียว, ญี่ปุ่น
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: มะซะอะกิ สึยะ (CEO)
ผลิตภัณฑ์: ยางยนต์
รายได้:  ¥3.024 ล้านล้านเยน (2011)
รายได้สุทธิ:  ¥1.029 แสนล้านเยน (2011)
สินทรัพย์:  ¥2.677 ล้านล้านเยน (2011)
พนักงาน: 139,822 คน
บริษัทในเครือ: ไฟร์สโตน
เว็บไซต์: bridgestone.com
บริดจสโตนคอร์ปอเรชัน (ญี่ปุ่น: 株式会社ブリヂストン; โรมาจิ: คะบุชิงิไกฉะ บุริจิสึซุตน) เป็นบริษัทข้ามชาติด้านยานยนต์และชิ้นส่วนขนส่งของญี่ปุ่น และปัจจุบันยังเป็นบริษัทผู้ผลิตยางรถยนต์รายใหญ่ที่สุดของโลก โดยสามารถขึ้นมาอยู่ที่หนึ่งแทนมิชลินได้ในปี 2014 ยางรถยนต์รุ่นแรกของบริษัท ผลิตขึ้นในวันที่ 9 เมษายน 1960 โดยการคิดค้นของฝ่ายโครงยางถุงเท้า "ทะบิ" ซึ่งเป็นถุงเท้าพื้นเมืองของญี่ปุ่น และในอีกหนึ่งปีต่อมานายโชะจิโร อิชิบะชิก็ได้นำฝ่ายการผลิตแยกออกมาจดทะเบียนเป็นบริษัทในปี ค.ศ. 1931 ในเมืองคุรุเมะ จังหวัดฟุกุโอะกะ โดยใช้ชื่อบริษัทว่า "บริดจสโตน" ซึ่งมาจากการแปลนามสกุลอิชิบะชิเป็นภาษาอังกฤษ (อิชิ=สโตน, บะชิ=บริดจ์)
ปัจจุบัน บริดจสโตนมีโรงงานการผลิตหลักในหลายๆประเทศของโลก โดย ณ ปี 2011 บริษัทมีโรงงานผลิตยางรถยนต์ 47 แห่ง, โรงงานผลิตยางและผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้อง 29 แห่ง, โรงงานแปรรูปวัตถุดิบ 19 แห่ง, โรงงานแบบบูรณาการ 4 แห่ง ซึ่งโรงงานหลักๆของบริดสโตนตั้งอยู่ในประเทศเบลเยียม, ฝรั่งเศส, ฮังการี, อิตาลี, โปแลนด์, โปรตุเกส, สเปน, ตุรกี, อาร์เจนตินา, บราซิล, แคนาดา, คอสตาริกา, เม็กซิโก, สหรัฐอเมริกา, เวเนซุเอลา, ออสเตรเลีย, จีน, อินเดีย, อินโดนีเซีย, ญี่ปุ่น, ไต้หวัน, ไทย, เวียดนาม และ แอฟริกาใต้
แหล่งข้อมูลอื่น

(อังกฤษ) Bridgestone Corporation English homepage
(ไทย) [www.bridgestone.co.th Bridgestone Group Thailand homepage]
(อังกฤษ) Bridgestone Motorsport English homepage เก็บถาวร 2015-11-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(อังกฤษ) Bridgestone e-reporter homepage[ลิงก์เสีย]
ทาดานาริ ลี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  ทาดานาริ ลี
วันเกิด:   (1985-12-19) 19 ธันวาคม ค.ศ. 1985 (38 ปี)
สถานที่เกิด:  นิชิโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
ส่วนสูง:  1.82 m (5 ft 11 1⁄2 in)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2004 |  สโมสรฟุตบอลโตเกียว |  0 |  (0) |
| 2005–2009 |  คาชิวะ เรย์โซล |  108 |  (24) |
| 2009–2011 |  ซานเฟรซ ฮิโรชิมะ |  70 |  (26) |
| 2012–2014 |  สโมสรฟุตบอลเซาแทมป์ตัน |  7 |  (1) |
| 2013 |  →สโมสรฟุตบอลโตเกียว |  13 |  (4) |
| 2014–2018 |  อูราวะ เรดไดมอนส์ |  128 |  (24) |
| 2019– |  โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส |   |   |
ทีมชาติ
| 2011–2012 |  ประเทศญี่ปุ่น |  11 |  (2) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
ทาดานาริ ลี (ญี่ปุ่น: 李 忠成; โรมาจิ: Lee Tadanari) เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่นเชื้อสายเกาหลี ปัจจุบันเล่นให้กับโยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส
สถิติอาชีพ

| ทีมชาติญี่ปุ่น> ปี | ทีมชาติญี่ปุ่น> ลงเล่น | ทีมชาติญี่ปุ่น> ประตู |
| --- | --- | --- |
| 2011 | 10 | 2 |
| 2012 | 1 | 0 |
| รวม | 11 | 2 |
แหล่งข้อมูลอื่น

ทาดานาริ ลี ที่เจลีก (ญี่ปุ่น)
บันทึกพระนามแห่งซักกอเราะฮ์

บันทึกพระนามกษัตริย์แห่งซักกอเราะฮ์ เป็นงานแกะสลักหินโบราณจากยุคสมัยรามเสสที่ยังหลงเหลืออยู่ของอียิปต์ ซึ่งปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ ในบันทึกดังกล่าวปรากฏรายพระนามฟาโรห์ โดยได้รับการค้นพบที่ซักกอเราะฮ์ในปี ค.ศ. 1861 ภายในหลุมฝังศพของทจูเนรอย (หรือ ทเจนริ) ซึ่งเป็นเจ้าพนักงาน ("หัวหน้านักบวช" และ "ผู้ดูแลงานเกี่ยวกับการก่อสร้างอนุสาวรีย์ทั้งหมด") ในรัชสมัยฟาโรห์รามเสสที่ 2
บันทึกพระนามดังกล่าวได้บันทึกพระนามฟาโรห์จำนวนห้าสิบแปดพระองค์ นับตั้งแต่ฟาโรห์อเนดจ์อิบและฟาโรห์กา'อา จากราชวงศ์ที่หนึ่ง จนถึงฟาโรห์รามเสสที่ 2 จากราชวงศ์ที่สิบเก้า โดยเรียงลำดับพระนามฟาโรห์จากสมัยราชอาณาจักรใหม่ไปยังสมัยราชอาณาจักรเก่า โดยละเว้นพระนาม "ผู้ปกครองจากสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง ผู้ปกครองที่เป็นชาวฮิกซอส และผู้ปกครองเหล่านั้น...ที่มีลักษณะคล้ายกันกับกษัตริย์นอกรีตอย่างฟาโรห์อะเคนอาเตน"
โดยในแต่ละพระนามจะห้อมล้อมรอบด้วยกรอบที่เรียกว่า คาร์ทูช) ซึ่งมีเพียงสี่สิบเจ็ดพระนามเท่านั้นที่หลงเหลืออยู่จากการได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง เช่นเดียวกับบันทึกพระนามกษัตริย์อียิปต์โบราณอื่น ๆ บันทึกพระนามแห่งซักกอเราะฮ์ได้ละเว้นพระนามกษัตริย์และราชวงศ์ทั้งหมด โดยเริ่มบันทึกถอยหลังจากฟาโรห์รามเสสที่ 2 จนถึงช่วงกลางของราชวงศ์ที่หนึ่ง ยกเว้นราชวงศ์ที่สิบเอ็ดและราชวงศ์ที่สิบสองซึ่งกลับลำดับกัน ภาพถ่ายที่มีชื่อเสียงของบันทึกรายพระนามดังกล่าวได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1865 และสามารถชมภาพที่มีรายละเอียดและความละเอียดสูงได้ทางออนไลน์และในหนังสือ Inside the Egyptian Museum with Zahi Hawass
ภาพวาดของบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งซักคาราตามภาพถ่ายและภาพวาดในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1864-65
พระนามฟาโรห์ในบันทึก

โดยพระนามจะเรียงตามลำดับเวลาย้อนกลับจากด้านบนขวาไปซ้ายล่าง ตามที่ตั้งใจให้อ่าน
| แถวบน> ลำดับ | แถวบน> ฟาโรห์ | แถวบน> พระนามที่เขียนในบันทึก | แถวล่าง> ลำดับ | แถวล่าง> ฟาโรห์ | แถวล่าง> พระนามที่เขียนในบันทึก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย | 30 | เนเฟอร์เอฟรา | คา-เนเฟอร์-รา |
| 2 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย | 31 | เชปเสสคาเร | เชปเสส-คา-รา |
| 3 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย | 32 | เนเฟอร์อิร์คาเร คาคาอิ | เนเฟอร์-อิร์-คา-รา |
| 4 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย | 33 | ซาฮูเร | ซาฮูรา |
| 5 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย | 34 | ยูเซอร์คาฟ | ยูเซอร์-คา-ฟ |
| 6 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย | 35 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย |
| 7 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย | 36 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย |
| 8 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย | 37 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย |
| 9 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย | 38 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย |
| 10 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย | 39 | พระนามถูกทำลาย | พระนามถูกทำลาย |
| 11 | อเมนโฮเทปที่ 1 | ดเจเซอร์-คา-รา | 40 | คาฟเร | คา-ฟ-รา |
| 12 | อาโมสที่ 1 | เนบ-เพห์ติ-รา | 41 | ดเจดเอฟเร | ดเจด-เอฟ-เร |
| 13 | เมนทูโฮเทปที่ 2 | เนบเฮเพตเร | 42 | คูฟู | คูฟู |
| 14 | เมนทูโฮเทปที่ 3 | เซ-อังค์-คา-รา | 43 | สเนเฟรู | สเนเฟรู |
| 15 | อเมนเอมฮัตที่ 1 | เซ-เฮเทป-อิบ-รา | 44 | ฮูนิ | ฮูนิ |
| 16 | เซนุสเรตที่ 1 | เคเปอร์-คา-รา | 45 | เนบกา | เนบ-คา-รา |
| 17 | อเมนเอมฮัตที่ 2 | นุบ-เคา-รา | 46 | เซเคมเคต | ดโจเซอร์-เตติ |
| 18 | เซนุสเรตที่ 2 | คา-เคเปอร์-รา | 47 | ดโจเซอร์ | ดโจเซอร์ |
| 19 | เซนุสเรตที่ 3 | คา-เคา-รา | 48 | คาเซเคมวี | เบบิ |
| 20 | อเมนเอมฮัตที่ 3 | นิ-มาอัต-รา | 49 | ฮูดเจฟา | "พระนามสูญหาย" |
| 21 | อเมนเอมฮัตที่ 4 | มาอัต-เครู-รา | 50 | เซเคมอิบ-เพอร์เอนมาอัต? | เนเฟอร์-คา-โซคาร์ |
| 22 | โซเบคเนเฟรู | คา-โซเบค-เร | 51 | เซต-เพอร์อิบเซน? | เนเฟอร์-คา-รา |
| 23 | เปปิที่ 2 เนเฟอร์คาเร | เนเฟอร์-คา-รา | 52 | เซเนดจ​์ | เซเนดจ์ |
| 24 | เมอร์เอนเร เนมติเอมซาฟที่ 1 | เมอร์-เอน-รา | 53 | วัดจ์เอนเอส | วัดจ์ลาส |
| 25 | เปปิที่ 1 เมริเร | เปปิ | 54 | นิเนทเจอร์ | บา-เนทเจรู |
| 26 | เตติ | เตติ | 55 | ราเนบ | คาเคา |
| 27 | ยูนัส | ยูนิส | 56 | โฮเทปเซเคมวี | เบา-เนทเจอร์ |
| 28 | ดเจดคาเร | มาอัต-คา-รา | 57 | กา'อา | เก-เบฮู |
| 29 | เมนเคาฮอร์ | เมน-เคา-ฮอร์ | 58 | อเนดจ์อิบ | เมอร์บาเพน |
บรรณานุกรม

Auguste Mariette: La table de Saqqarah in Revue Archeologique Vol 10, Paris 1864, p. 168-186, Pl. 17
Emmanuel de Rougé: Album photographique de la mission remplie en Égypte, Paris 1865, Photographs, No. 143-145
Auguste Mariette: Monuments divers recueillis en Égypte et en Nubie (Tables), Paris 1872, Vol. II, Pl. 58
Eduard Meyer: Ägyptische Chronologie, Pl. 1, (Berlin 1904)
น้ำตา

การหลั่งน้ำตา
กายวิภาคของอวัยวะอันเกี่ยวข้องกับน้ำตา

a) ต่อมน้ำตา

b) จุดน้ำตาชั้นบน

c) ท่อทางเดินน้ำตาชั้นบน

d) ถุงน้ำตา

e) จุดน้ำตาชั้นล่าง

f) ท่อทางเดินน้ำตาชั้นล่าง

g) คลองท่อน้ำตา
น้ำตา เกิดจากการหลั่งน้ำตา (Lacrimation หรือ lachrymation) ที่มีหน้าที่ทำความสะอาดและหล่อลื่นดวงตาเพื่อตอบสนองต่ออาการระคายเคืองตา น้ำตาที่เกิดจากการร้องไห้มีผลมาจากความรู้สึกรุนแรงภายใน เช่น ความโศกเศร้า ความปิติยินดี อารมณ์ ความกลัวเกรง หรือความยินดี การหัวเราะและการหาวก็สามารถทำให้เกิดน้ำตาได้
ส่วนประกอบของน้ำตา

น้ำตาประกอบด้วยน้ำและสารต่างๆ ที่เป็นเสมือนอาหารให้เซลล์ผิวดวงตา ช่วยให้ผิวดวงตาแข็งแรง เช่น ออกซิเจน โดยปกติ กระจกตา เป็นอวัยวะที่ไม่มีเลือดมาเลี้ยงเหมือนกล้ามเนื้อส่วนอื่นๆ ในดวงตา จึงต้องการออกซิเจนจากอากาศและน้ำตาเป็นหลัก นอกจากนี้ น้ำตา ยังมีสารอิเล็กโทรไลต์และวิตามินต่างๆ เช่นวิตามินเอ วิตามินอี มีสารต้านจุลชีพ (antimicrobial) และสารต้านอนุมูลอิสระ (anti-oxidant) ที่จำเป็นต่อการคงสภาพที่ปกติของผิวดวงตา
ในภาวะปกติ น้ำตาสร้างมาจากต่อมน้ำตา ต่อมภายในเยื่อบุตา ต่อมบริเวณโคนขนตา ตลอดจนต่อมภายในหนังตา แต่ละต่อมสร้างน้ำตาต่างชนิดกัน โดยเรียงเป็น 3 ชั้น 
ชั้นนอกเป็นชั้นไขมัน ชั้นกลางเป็นน้ำ และชั้นที่ชิดผิวตาเป็นชั้นเมือก น้ำตาจะหายไปโดยการระเหยร้อยละ 20 ที่เหลือจะไหลลงท่อบริเวณหัวตา
อวัยวะสำหรับหลั่งน้ำตา

ต่อมน้ำตา อยู่ในเบ้าตาตรงมุมบนหัวตาไปถึงมุมหางตา มีท่อเล็กๆ ประมาณ 3-9 ท่อ เปิดสู่รอยพับบนเยื่อบุตา ทำให้ตาชุ่มชื้นอยู่เสมอ ช่วยชะล้างฝุ่นละออง และสิ่งแปลกปลอมที่เข้าตา
หลอดน้ำตา เป็นหลอดเล็กๆ อยู่ในเปลือกตาบนและล่าง ตรงมุมหัวตา หลอดน้ำตายาวประมาณ 10 มิลลิเมตร ทอดไปสู่ถุงน้ำตา จึงเป็นทางระบายน้ำตาด้านหน้าของลูกตาไปสู่ถุงน้ำตา
ถุงน้ำตา อยู่หลังผิวหนังบริเวณระหว่างมุมหัวตาของเปลือกตากับดั้งจมูก มีท่อยาวประมาณ 18 มิลลิเมตร กว้าง 3-4 มิลลิเมตร เปิดสู่ช่องจมูกส่วนหน้า
ชนิดของน้ำตา

น้ำตาสามารถจำแนกออกได้เป็น 3 ชนิดด้วยกัน ได้แก่
Basal tears ในกระจกตาของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีสุขภาพแข็งแรงนั้น จะมีน้ำหล่อเลี้ยงเพื่อปกป้องนัยน์ตาไม่ให้แห้งและยังช่วยปกป้องนัยน์ตาจากฝุ่น ส่วนประกอบของน้ำตาชนิดนี้ประกอบไปด้วย น้ำ มิวซิน ลิพิด ไลโซไซม์ แล็คโตเฟอริน ไลโปคาลิน ลาคริติน อิมมูโนโกลบูลิน กลูโคส ยูเรีย โซเดียม และ โพแทสเซียม ซึ่งสารบางตัวอย่างเช่นไลโซไซม์สามารถช่วยป้องกันแบคทีเรียได้ โดยปกติแล้วน้ำตาชนิดนี้จะถูกหลั่งออกมาในปริมาณ 0.75-1.1 กรัมภายในระยะเวลา 24 ชั่วโมง และจะลดปริมาณลงเรื่อยๆเมื่อมีอายุมากขึ้น
Reflex tears น้ำตาชนิดนี้จะเกิดจากมีสิ่งเร้าภายนอกมากระทำให้ระคายเคือง เช่น ไอของหัวหอมที่ระเหยออกมาหลังการสับ แก๊ซน้ำตา สเปรย์พริกไทย ซึ่งสารเหล่านี้จะไปกระตุ้น Transient receptor potential channels ใน เส้นประสาทอ็อพธาลมิก ให้เกิดปฏิกิริยา ซึ่งตัวกระตุ้นนี้อาจเป็นแสงที่จ้ามาก การได้รับตัวกระตุ้นประเภทพริกไทยยังบริเวณลิ้น หรือเชื่อมโยงกับการสำรอก การหาวและไอ ได้อีกด้วย
Emotional tears หรือเรียกโดยทั่วไปว่าการร้องไห้หรือสะอื้นไห้ เกิดขึ้นจากการเกิดอารมณ์อย่างรุนแรง ไม่ว่าจะเป็นการปลื้มปิติยินดี ความโกรธ หรือความเจ็บปวดทรมาน อันทำให้ระดับการผลิตน้ำตาเพิ่มมากขึ้น น้ำตาชนิดนี้มีส่วนประกอบทางเคมีที่แตกต่างออกไปจากน้ำตาที่หล่อเลี้ยงนัยน์ตา emotional tears นั้นจะมีส่วนประกอบของฮอร์โมนที่มีองค์ประกอบของโปรตีนอย่างโปรแลกติน อะดรีโนคอร์ติโคโทรปิกฮอร์โมน และลูเอนเคฟาลิน ที่มากกว่าสองชนิดแรก ซึ่ง ไฮโปทาลามัสในระบบลิมบิกจะเป็นตัวที่ควบคุมการหลั่งของน้ำตาชนิดนี้ โดยที่ต่อมน้ำตาจะถูกควบคุมด้วยระบบประสาทพาราซิมพาธีติกผ่านทางสารสื่อประสาทอะซีติลโคลีน และส่งไปยังนิโคตินิกรีเซ็ปเตอร์และมัสคารินิกรีเซ็ปเตอร์ ซึ่งหากตัวรับทั้งสองถูกกระตุ้น ต่อมน้ำตาก็จะผลิตน้ำตาออกมา
ทาดาโยชิ โอกูระ

ทาดาโยชิ โอกูระ (大倉 忠義 Ōkura Tadayoshi) เป็นทั้งนักร้อง,นักแสดง ,พิธีกรทางวิทยุ เขาเป็นมือกลองหนึ่งในสมาชิกของ Kanjani Eight, ซึ่งอยู่ภายใต้สังกัด Johnny & Associates. หรือที่เรารู้จักกันดีนามว่า เขียว[ต้องการอ้างอิง]
ผลงานการแสดง > ละคร

2000: Kowaii Nichiyoubi 2000
2006: Cinderella ni Naritai! as Ken Narumizaka/Bon Kuramochi (lead role)
2006: Gekidan Engimono: Intelligence as Hajime (lead role)
2007: Hissatsu Shigotonin 2007 as Genta
2007: Utahime as Jinguji-kun (James)
2008: Yasuko to Kenji as Jun Tsubaki
2009: Hissatsu Shigotonin 2009 as Genta
2009: Romes as Yūya Narushima (lead role)
2010: Gm: Odore Doctor as Kensuke Motoki
2011: Umareru as Hayashida Taichi
2012: Mikeneko Holmes no Suiri as Ishizu Ryohei
2012: papadol! as himself
2013: Otenki Onee-san as Detective Gota Aoki (lead role)
2014: Dr.Dmat: Gareki no Shita no Hippocrates as Hibiki Yakumo (lead role)
2014: Hana-chan no Misoshiru as Shingo Yasutake (lead role)
2015: Do S Deka as Shūsuke Daikanyama
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์

2010: Ōoku as Tsuruoka
2012: Eight Ranger as Ookawa Ryousuke
2013: 100 Kai Naku Koto as Fuji Shuichi
2014: Eight Ranger 2 as Ookawa Ryousuke
2014: Clover as Tsuge Susumu
ผลงานการแสดง > ภาพยนตร์เพลง

2010: 8Uppers as Johnny
ตำบลบึงกาสาม

| ตำบลบึงกาสาม |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Bueng Ka Sam
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ปทุมธานี
อำเภอ: หนองเสือ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 53.4 ตร.กม. (20.6 ตร.ไมล์)
ประชากร (2563)
 • ทั้งหมด: 7,219 คน
 • ความหนาแน่น: 135.19 คน/ตร.กม. (350.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 12170
รหัสภูมิศาสตร์: 130403
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บึงกาสาม เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี ตั้งอยู่บริเวณเขตแดนระหว่างจังหวัดปทุมธานีกับจังหวัดพระนครศรีอยุธยาและจังหวัดสระบุรี สภาพพื้นที่เป็นที่ราบลุ่ม มีคลองขุดชลประทานสำคัญไหลผ่าน ได้แก่ คลองเก้า คลองสิบ คลองสิบเอ็ด คลองระพีพัฒน์แยกตก และคลองหกวาสายล่าง (สกัดห้า) รวมทั้งคลองแอนหรือคลองกลางต่าง ๆ ที่คั่นระหว่างคลองชลประทานสายหลัก
ท้องที่ตำบลบึงกาสามมีลักษณะเป็นชุมชนชนบทมากกว่าชุมชนเมือง ในอดีตเป็นหนึ่งในพื้นที่ปลูกส้มเขียวหวานซึ่งถือเป็นพืชเศรษฐกิจสำคัญของอำเภอหนองเสือ แต่เมื่อประมาณ พ.ศ. 2539–2543 สวนส้มเริ่มเสียหายจากการระบาดของโรคและแมลงรวมทั้งปัจจัยอื่น ๆ ชาวบ้านจึงเริ่มหันมาปลูกพืชล้มลุกอย่างข้าวโพดหวาน พริก ถั่วฝักยาว และกระเจี๊ยบเป็นต้น นอกจากนี้ยังมีบางกลุ่มที่คิดปรับปรุงพื้นที่ที่เคยเป็นสวนส้มให้กลับมาเป็นที่นาอีกครั้ง
ตําบลบึงกาสามทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงกาสามซึ่งได้รับการยกฐานะจากเดิมที่เป็นสภาตำบลบึงกาสามเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538
ที่มาของชื่อ

ตามคำบอกเล่าของผู้สูงอายุในพื้นที่ บริเวณตำบลบึงกาสามในอดีตมีสภาพเป็นป่ารกและเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่านานาชนิด ยังมีครอบครัวหนึ่งซึ่งอพยพมาจากถิ่นอื่น เมื่อถึงฤดูแล้งจะพากันมาจับปลาในหนองและบึงแถวนี้เป็นประจํา ครอบครัวนี้สังเกตเห็นกาสามตัวที่บึงแห่งหนึ่ง พวกมันคอยเฝ้าวนเวียนดูครอบครัวนี้จับปลาและคอยเก็บกินปลาตัวเล็กตัวน้อยที่ไม่ต้องการ เมื่อกาสองตัวได้ปลาหรือเหยื่อมาก็จะป้อนให้กาตัวเล็กกิน จึงสันนิษฐานว่ากาสามตัวนี้คงเป็นพ่อแม่ลูกกัน ช่วงนั้นตรงกับสมัยที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้แบ่งเขตการปกครองท้องที่ออกเป็นตําบลและหมู่บ้าน และให้ราษฎรที่อยู่ตามพื้นที่ต่าง ๆ ตั้งชื่อท้องที่ตามที่เห็นพ้องต้องกัน จึงมีการเสนอให้ทางราชการตั้งชื่อตำบลอันเป็นที่ตั้งของบึงแห่งนั้นว่า ตำบลบึงกาสาม เพื่อเป็นการระลึกถึงแหล่งน้ำที่ได้อาศัยทำมาหากินและความผูกพันระหว่างกาทั้งสาม
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลบึงกาสามตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอหนองเสือ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลข้าวงาม (อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา) และตำบลหนองโรง (อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลนพรัตน์ (อำเภอหนองเสือ)
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบึงบา (อำเภอหนองเสือ)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบึงชำอ้อ (อำเภอหนองเสือ)
การแบ่งเขตการปกครอง

ตำบลบึงกาสามแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านบึงสัมพันธ์
หมู่ที่ 2 บ้านบึงสมบูรณ์
หมู่ที่ 3 บ้านคชสาร
หมู่ที่ 4 บ้านเจริญบุญ
หมู่ที่ 5 บ้านแสนสุขสกัดห้า
หมู่ที่ 6 บ้านระพีพัฒน์
หมู่ที่ 7 บ้านบึงกาสาม
หมู่ที่ 8 บ้านเจริญสุขพัฒนา
หมู่ที่ 9 บ้านหนองบัวทองหรือบ้านปฏิรูป
การคมนาคม

เส้นทางสายสำคัญที่ใช้สัญจรภายในพื้นที่ตำบลบึงกาสามและเชื่อมต่อกับตำบลอื่น ๆ ได้แก่
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3261 สายคลอง 10 – ปากคลอง 13
ทางหลวงชนบท ปท.3023 สายแยกทางหลวงหมายเลข 305 (กม.ที่ 26+350) – เลียบคลอง 11 ฝั่งตะวันตก
ทางหลวงชนบท ปท.3027 สายแยกทางหลวงหมายเลข 305 (กม.ที่ 23+750) – เลียบคลอง 10 ฝั่งตะวันตก
ทางหลวงชนบท ปท.5021 สายแยกถนนเทศบาลท่าโขลง–บ้านคลองสิบสาม
ทางหลวงท้องถิ่น ปท.ถ 1-0004 สายบ้านคลองสิบ–บ้านคลองสิบสาม
ทางหลวงท้องถิ่น ปท.ถ 1-0021 สายคลองชลประทานที่ 9 ฝั่งตะวันออก
ตำบลหมอนนาง

| ตำบลหมอนนาง |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Mon Nang
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ชลบุรี
อำเภอ: พนัสนิคม
พื้นที่[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 52.58 ตร.กม. (20.30 ตร.ไมล์)
ประชากร[ต้องการอ้างอิง]
 • ทั้งหมด: 13,522 คน
 • ความหนาแน่น: 257.17 คน/ตร.กม. (666.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 20140
รหัสภูมิศาสตร์: 200606
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| เทศบาลตำบลหมอนนาง |
| --- | --- |
เทศบาลตำบล
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ชลบุรี
อำเภอ: พนัสนิคม
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: นพลิศ เสริมศักดิ์ศศิธร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 52.58 ตร.กม. (20.30 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 13,522 คน
 • ความหนาแน่น: 257.17 คน/ตร.กม. (666.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 05200602
ที่อยู่ สำนักงาน: 111 หมู่ที่ 6 ตำบลหมอนนาง อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี 20140
โทรศัพท์: 038-466373, 038-466374
โทรสาร: 038-110172
เว็บไซต์: www.monnanglocal.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
หมอนนาง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอำเภอพนัสนิคมลงมาเล็กน้อย มีพื้นที่ 32,600 ไร่ หรือมีพื้นที่ประมาณ 52.58 ตารางกิโลเมตร ห่างจากอำเภอพนัสนิคมเป็นระยะทาง 8 กิโลเมตร ตามเส้นทางถนนสายพนัสนิคม-หนองเสม็ด-บ่อทอง มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น คือ เทศบาลตำบลหมอนนาง ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบล
ประวัติ

จากตำนานที่เล่าขานกันมาของตำบลหมอนนางว่า มีอยู่ว่าสามีภรรยาคู่หนึ่งมีธิดารวมถึง 12 คน จนไม่สามารถเลี้ยงดูได้เพราะฐานะยากจนแร้นแค้นจึงจำตัดใจพาลูกทั้ง 12 คน ไปปล่อยในป่า เด็กหญิงทั้ง 12 คน เดินหลงเข้าไปในเมืองยักษ์แห่งหนึ่ง ยักษีเจ้าเมืองตนหนึ่งชื่อนางยักษ์สันธมารเกิดมีความเอ็นดูจึงทรงเลี้ยงเป็นพระธิดาบุญธรรม ต่อมาเมื่อพระธิดาทั้งหมดเจริญเติบโตขึ้นจึงรู้ความจริงว่าพระมารดาเลี้ยงของตนแท้จริงแล้วเป็นยักษี ก็เกิดความกลัวพากันหนีไปและได้พบกับเจ้าเมืองกุตารนคร คือ ท้าวรถสิทธิ์ และทรงได้โปรดให้เป็นพระมเหสีทั้ง 12 องค์ ฝ่ายนางยักษ์สันธมารทรงมีความแค้นใจมากจึงตามมาแปลงกายเป็นหญิงงามใช้เวทมนตร์เสน่ห์ให้ท้าวรถสิทธิ์ทรงหลงใหลและเชื่อฟังนางทุกอย่างและได้โปรดให้นางเป็นพระมเหสีอีกองค์ พระนางสันธมารทรงออกอุบายให้ท้าวรถสิทธิ์จับพระนางทั้ง 12 องค์ แล้วควักพระเนตรทั้ง 2 ข้างยกเว้นพระนางเภา เพื่อทำเป็นยามารักษาโรคของตน แล้วให้นำไปขังไว้ในถ้ำ พระนางทั้ง 12 องค์ทรงได้รับทุกขเวทนามาก ต่อมาสถานที่ตั้งแห่งนี้ทางราชการได้ตั้งชื่อว่า "ตำบลหมอนนาง" ตามลักษณะภายในถ้ำ คือ มีหมอนซึ่งเป็นก้อนหินขนาดใหญ่เรียงกันอยู่ 12 ก้อน ซึ่งเข้าใจว่าเป็นของพระนางทั้ง 12 องค์นั่นเอง
เทศบาลถูกจัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลตำบลหมอนนาง อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี[ต้องการอ้างอิง]
ที่ตั้งและอาณาเขต

ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบ้านช้างและตำบลนามะตูมในอำเภอพนัสนิคม
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลนาเริกในอำเภอพนัสนิคม ตำบลบ่อกวางทองในอำเภอบ่อทอง และตำบลท่าบุญมีในอำเภอเกาะจันทร์
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหนองอิรุณในอำเภอบ้านบึง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลทุ่งขวางและตำบลนามะตูมในอำเภอพนัสนิคม
เขตการปกครอง

ตำบลหมอนนางแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน และมี 16 ชุมชน ดังนี้คือ
บ้านสวนใหม่
บ้านหนองไทร
บ้านหนองพร้าว
บ้านทุ่งเหียง
บ้านสวนมะลิ
บ้านกิโลสอง
บ้านเหนือ
บ้านหนองยาง
บ้านเนินโรงหีบ
บ้านดงไม้ลาย
บ้านหมอนนาง
บ้านชุมแสง
บ้านชุมแสงพัฒนา
บ้านหนองผักบุ้งขัน
บ้านหนองแหน
บ้านหนองบัวป่า
ประชากร

ตำบลหมอนนางมีประชากรทั้งสิ้นประมาณ 13,522 คน ซึ่งประกอบไปด้วยชน 3 เชื้อชาติ คือ ชาวไทย ชาวไทยเชื้อสายลาว และชาวไทยเชื้อสายจีน
สถานศึกษา

โรงเรียนทุ่งเหียงพิทยาคม
โรงเรียนวัดชุมแสงศรีวนาราม
โรงเรียนวัดทุ่งเหียง
โรงเรียนบ้านหนองพรหม
โรงเรียนบ้านหนองยาง
โรงเรียนชุมชนบ้านตลาดทุ่งเหียง
สาธารณสุข

สถานีอนามัยประจำตำบลและหมู่บ้าน 2 แห่ง ได้แก่ สถานีอนามัยตำบลหมอนนาง และสถานีอนามัยบ้านหนองไทร
ศาสนสถาน

วัดชุมแสงศรีวนาราม
วัดทุ่งเหียง
วัดหมอนนาง
วัดหนองไทร
มัสยิดนูรุ้ลฮิดายะห์
มัสยิดอัลอิตติฮาดิยะห์