stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
รูธ เบเดอร์ กินส์เบิร์ก

| รูธ เบเดอร์ กินส์เบิร์ก Ruth Bader Ginsburg |
| --- | --- |
ภาพทางการของรูธเมื่อ ปี 2016

ตุลาการสมทบในศาลสูงสุดสหรัฐ
ดำรงตำแหน่ง 10 สิงหาคม 1993 – 18 กันยายน 2020
เสนอชื่อโดย: บิล คลินตัน
ก่อนหน้า: บีเริน ไวต์
ถัดไป: ยังไม่ประกาศ
ผู้พิพากษาศาลแขวงคอลัมเบียดิสตริกต์
ดำรงตำแหน่ง 30 มิถุนายน 1980 – 9 สิงหาคม 1993
เสนอชื่อโดย: จิมมี คาร์เทอร์
ก่อนหน้า: เฮรอลด์ เลเวนธอล
ถัดไป: เดวิด เอส. เทเทล
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: โจน รูธ เบเดอร์ (Joan Ruth Bader) 15 มีนาคม ค.ศ. 1933(1933-03-15) บรูกลิน, นิวยอร์กซิตี, สหรัฐ
เสียชีวิต: 18 กันยายน ค.ศ. 2020(2020-09-18) (87 ปี) วอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐ
สาเหตุการเสียชีวิต: อาการสืบเนื่องจากมะเร็งตับอ่อน
ที่ไว้ศพ: สุสานแห่งชาติอาร์ลิงทัน (ตามที่วางแผนไว้)
คู่สมรส: มาร์ทิน กินส์เบิร์ก (สมรส 1954; เสียชีวิต 2010)
บุตร: เจน เจมส์
การศึกษา: มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ (BA) มหาวิทยาลัยฮาร์เวิร์ด มหาวิทยาลัยคอลัมเบีย (LLB)
ลายมือชื่อ: 

โจน รูธ เบเดอร์ กินส์เบิร์ก (Joan Ruth Bader Ginsburg; /ˈbeɪdər ˈɡɪnzbɜːrɡ/; 15 มีนาคม 1933 –  18 กันยายน 2020) เป็นนักนิติศาสตร์ชาวอเมริกันผู้ดำรงตำแหน่งตุลาการสมทบในศาลสูงสุดสหรัฐตั้งแต่ปี 1993 จนกระทั่งเธอเสียชีวิตในปี 2020 ประธานาธิบดีบิล คลินตัน เสนอชื่อเธอเข้าเป็นตุลาการสบทบ และโดยทั่วไปมองว่า เธอเป็นผู้พิพากษาสายกลางซึ่งประสานให้เกิดฉันทามติในช่วงเวลาที่เธอได้รับการเสนอชื่อ ภายหลัง เธอเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายเสรีนิยมในศาลสูงสุดสหรัฐ ในขณะที่ศาลเองเปลี่ยนมุมมองไปทางฝ่ายขวา (อนุรักษนิยม) มากขึ้น กินส์เบิร์กเป็นสตรีคนที่สองที่ได้มีตำแหน่งในศาลสูงสุดสหรัฐ ต่อจากแซนดรา เดย์ โอคอนเนอร์ ระหว่างอยู่ในตำแหน่งนั้น กินส์เบิร์กเป็นผู้เขียนความเห็นเสียงข้างมากที่สำคัญหลายครั้ง เช่น ใน คดีระหว่างสหรัฐกับเวอร์จิเนีย (1996), คดีระหว่างโอล์มสเตดกับแอลซี (1999) และ คดีระหว่างเฟรนดส์ออฟดิเอิร์ธกับเลดลอว์เอนไวรอนเมนทัลเซอร์วิสเซสอิงก์ (2000)
ในช่วงเวลาตั้งแต่โอคอนเนอร์เกษียณอายุในปี 2006 จนถึงซอนยา ซอทอแมร์ ได้รับแต่งตั้งเข้าแทนที่ในปี 2009 กินส์เบิร์กเป็นตุลาการสตรีคนเดียวในศาลสูงสุดสหรัฐ และในช่วงดังกล่าว กินส์เบิร์กแสดงความขึงขังต่อฝ่ายเห็นแย้งยิ่งกว่าที่ผ่านมา ที่เห็นเด่นชัดที่สุดก็คือ คดีระหว่างเล็ดเบตเทอร์กับบริษัทกูดเยียร์ไทเออร์แอนด์รับเบอร์ (2007)
กินส์เบิร์กทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ในวิชาชีพทางกฎหมายของเธอไปกับการเป็นปากเสียงให้แก่ความเท่าเทียมทางเพศและสิทธิสตรี และมีชัยชนะในข้อโต้แย้งหลายประการที่นำเสนอต่อศาลสูงสุดสหรัฐ เธอยังเคยเป็นทนายความอาสาให้แก่สหภาพเสรีภาพพลเมืองอเมริกัน และเคยเป็นกรรมการบริหารรวมถึงหัวหน้าที่ปรึกษาของสหภาพดังกล่าวในช่วงทศวรรษ 1970 ต่อมาในปี 1980 ประธานาธิบดีจิมมี คาร์เทอร์ แต่งตั้งเธอเป็นผู้พิพากษาศาลแขวงดีซี เธอดำรงตำแหน่งนี้จนกระทั่งได้รับการแต่งตั้งเข้าสู่ศาลสูงสุดสหรัฐ
กินส์เบิร์กได้รับความสนใจในวัฒนธรรมสมัยนิยมของอเมริกันเพราะแสดงความเห็นแย้งด้วยอารมณ์ลึกซึ้งในหลาย ๆ คดี ซึ่งมองกันอย่างกว้างขวางว่า สะท้อนมุมมองด้านเสรีนิยมของกฎหมายชนิดที่ใช้เป็นแบบอย่างได้ นักศึกษากฎหมายผู้หนึ่งเรียกขานเธอในเชิงหยอกล้อว่า "เดอะนอทอเรียส อาร์.บี.จี." (The Notorious R.B.G.; "อาร์.บี.จี. ผู้ดังกระฉ่อน") ตามอย่างเดอะนอทอเรียส บี.ไอ.จี. แรปเปอร์ชาวบรุกลินผู้ล่วงลับ และภายหลังเธอก็รับชื่อนั้นมาใช้เอง เธอได้รับการยกย่องมากในฐานะนักสตรีนิยม (เฟมินิสต์)
กินส์เบิร์กเสียชีวิตที่บ้านในวอชิงตัน ดี.ซี. เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2020 ขณะอายุ 87 ปี จากอาการแทรกซ้อนของมะเร็งตับอ่อนระยะแพร่กระจาย
ศาลอุทธรณ์สหรัฐ

ประธานาธิบดีจิมมี คาร์เตอร์ได้เสนอชื่อเมื่อวันที่ 14 เมษายน 2523 ให้กินส์เบิร์กเข้าดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์สหรัฐ ภาคแขวงโคลัมเบีย ซึ่งว่างลงเนื่องจากการเสียชีวิตของผู้พิพากษาแฮโรวด์ เลเวนธาล วุฒิสภาสหรัฐยืนยันให้กินส์เบิร์กเข้าดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2523 และได้รับการตอบรับให้เข้าดำรงตำแหน่งในวันเดียวกันนั้น กินส์เบิร์กยุติบทบาทในศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2536 เนื่องจากได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งในศาลสูงสหรัฐ
ในระหว่างที่กินส์เบิร์กเป็นผู้พิพากษาประจำแขวงโคลัมเบีย กินส์เบิร์กมักมีความเห็นพ้องกับผู้พิพากษาด้วยกัน เช่น ผู้พิพากษาโรเบิร์ด เอช. บอร์ก และผู้พิพากษาแอนโทนิน สกาเลีย ซึ่งเป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยม  ในระหว่างวาระการดำรงตำแหน่ง กินส์เบิร์กได้ชื่อว่าเป็น "นักกฎหมายที่มีความระมัดระวัง" และมีความคิดไปในโทนกลาง  ผู้พิพากษาเดวิด เอส. ทาเทล ได้เข้ามาดำรงตำแหน่งแทนกินส์เบิร์กหลังจากกินส์เบิร์กได้รับการแต่งตั้งเป็นตุลาการศาลสูงสุดสหรัฐ
ศาลสูงสุด > การเสนอชื่อและการออกเสียงยืนยัน

ประธานาธิบดีบิล คลินตันเสนอชื่อกินส์เบิร์กเป็นตุลาการสมทบในศาลสูงสุดเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2536 เพื่อแทนที่ตำแหน่งที่ว่างลงของผู้พิพากษาไบรอน ไวท์ที่เกษียณอายุไป โดยแจเน็ต เรโน อัยการสูงสุดสหรัฐในขณะนั้นเป็นผู้แนะนำกินส์เบิร์กให้กับประธานาธิบดีคลินตัน โดยคำแนะนำของวุฒิสมาชิกพรรครีพรับริกันรัฐยูทาร์ ออร์ริน แฺฮช ในขณะที่มีการเสนอชื่อดังกล่าว กินส์เบิร์กถือว่าเป็นผู้มีลักษณะธรรมดา แต่ประธานาธิบดีคลินตันมุ่งเน้นที่จะทำให้ศาลสูงสุดมีองค์คณะที่มีความหลากหลาย ซึ่งกินส์เบิร์กทำให้เกิดความหลากหลายโดยเป็นผู้พิพากษายิวคนแรกตั้งแต่ปี 2512 หลังจากการลาออกของผู้พิพากษาอาเบ ฟอร์ทาส ผู้พิพากษายิวที่เป็นสตรีรายแรก และผู้พิพากษาที่เป็นสตรีรายที่สองของศาลสูงสุด กินส์เบิร์กกลายเป็นผู้พิพากษายิวที่ดำรงตำแหน่งนานที่สุดที่เคยมีมา และคณะทำงานด้านนิติกระบวนของรัฐบาลกลางประจำเนติบัณฑิตสหรัฐยังได้ให้ความเห็นว่ากินส์เบิร์ก "มีคุณสมบัติอย่างยิ่ง" ซึ่งเป็นระดับคุณสมบัติสูงสุดที่ให้ได้กับผู้ที่จะกลายเป็นผู้พิพากษาในอนาคตต่อไป
ในระหว่างการไต่สวนต่อหน้าคณะกรรมาธิการวุฒิสมาชิกด้านนิติศาสตร์เพื่อประกอบการออกเสียงยืนยันของวุฒิสภา กินส์เบิรก์ปฏิเสธที่จะตอบคำถามบางประการเกี่ยวกับประเด็นความชอบด้วยรัฐธรรมนูญ เช่น โทษประหารในสหรัฐ โดยเห็นว่าประเด็นดังกล่าวอาจเป็นประเด็นที่ตนต้องออกเสียงหากมีประเด็นดังกล่าวขึ้นมายังศาลสูงสุด
ในขณะเดียวกัน กินส์เบิร์กได้ตอบคำถามเกี่ยวกับประเด็นที่น่าจะเป็นข้อถกเถียงบางประการ เป็นต้นว่า กินส์เบิร์กยืนยันความเชื่อของตนเรื่องสิทธิส่วนบุคคลภายใต้รัฐธรรมนูญ และยังได้อภิปรายหลักการนิติปรัชญาส่วนตัวและความเห็นเกี่ยวกับความเท่าเทียมกันทางเพศอีกด้วย กินส์เบิร์กยังพร้อมที่จะหารือประเด็นต่าง ๆ ที่ตนได้เคยเขียนไว้แล้วอย่างเปิดเผยด้วย วุฒิสภาสหรัฐออกเสียงยืนยันกินส์เบิร์กด้วยเสียง 96 ต่อ 3 เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2536  กินส์เบิร์กได้รับการตอบรับเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2536 และสาบานตนเข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2536
ชื่อกินส์เบิร์กได้รับการกล่าวถึงอีกครั้งในการออกเสียงยืนยันผู้พิพากษาจอห์น รอเบิตส์ แม้ว่ากินส์เบิร์กเองจะไม่ใช่ผู้ได้รับการเสนอชื่อรายแรกที่ไม่ตอบคำถามบางข้อในการไต่สวนต่อหน้าสภาคองเกรสก็ตาม ในปี 2524 ในขณะที่รอเบิตส์ยังเป็นทนายความที่มีประสบการณ์ไม่มาก รอเบิตส์ได้แนะนำว่าผู้ได้รับการเสนอชื่อเป็นตุลาการไม่ควรตอบคำถามใด ๆ อันมีลักษณะเป็นการเฉพาะทั้งสิ้น  อย่างไรก็ดี นักวิจารณ์หัวอนุรักษ์นิยมและวุฒิสมาชิกก็ได้ใช้ถ้อยคำว่า "วิธีแบบกินส์เบิร์ก" เพื่อแก้ต่างข้อโต้แย้งดังกล่าว ในสุนทรพจน์ที่กินส์เบิร์กกล่าวที่มหาวิทยาลัยเวคฟอเรสต์เมื่อวันที่ 28 กันยายน 2548 กินส์เบิร์กกล่าวว่าการที่รอเบิตส์ปฏิเสธไม่ตอบคำถามบางคำถามในการไต่สวนต่อหน้าวุฒิสภานั้นเป็นเรื่องที่ "ถูกต้องโดยไม่มีข้อกังขาใด ๆ"
ศาลสูงสุด > หลักกฎหมายในศาลสูงสุด

กินส์เบิร์กวิเคราะห์การปฏิบัติหน้าที่ของตนดังกล่าวว่าเป็นการใช้ความระมัดระวังในการวินิจฉัยคดี และได้กล่าวในถ้อยแถลงก่อนได้รับการเสนอชื่อเป็นตุลาการศาลสูงสุดว่า "คำขอต่าง ๆ ที่ได้พิจารณาแล้วโดยหลักการถือว่ามีความถูกต้องทั้งในเชิงรัฐธรรมนูญและการวินิจฉัยตามกฎหมายคอมมอนลอว์ การยืดหยุ่นของหลักการที่กระทำขึ้นโดยเร็วเกินไปนั้น ประสบการณ์ก็ได้ชี้ให้เห็นแล้วว่าย่อมอาจเกิดความไม่แน่นอน" " คาส ซันสเตน นักกฎหมาย ได้ชี้ว่ากินส์เบิร์กเป็นบุคคลจำพวก "มีแนวคิดไม่ซับซ้อนที่มีเหตุผล" และเป็นนักกฎหมายที่สร้างหลักการบนรากฐานเดิมอย่างระมัดระวังโดยไม่ตีความรัฐธรรมนูญไปตามความเห็นของตน
จากการเกษียณอายุของผู้พิพากษาซานดรา เดย์ โอ'คอนนอร์ ในปี 2549 ทำให้กินส์เบิร์กกลายเป็นสตรีเพียงคนเดียวในศาลสูงสุด 
ลินดา กรีนเฮาส์แห่งหนังสือพิมพ์ นิวยอร์กไทมส์ กล่าวว่าวาระการดำรงตำแหน่งปี 2549-2550 ของศาลเป็น "ระยะเวลาที่ผู้พิพากษารูธ แบเดอร์ กินส์เบิร์ก ได้มีปากเสียงมากที่สุดและได้ใช้ปากเสียงดังกล่าวนั้น ในวาระดังกล่าวยังเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของการปฏิบัติหน้าที่ในศาลของกินส์เบิร์กที่กินส์เบิร์กเป็นผู้อ่านคำวินิจฉัยแย้งหน้าบัลลังค์หลายคราว อันเป็นวิธีการที่แสดงให้เห็นถึงความไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับผู้พิพากษาเสียงข้างมาก
จากการเกษียณอายุของผู้พิพากษาจอห์น พอล สตีเวนส์ กินส์เบิร์กกลายเป็นสมาชิกที่มีอายุมากที่สุดของฝั่งที่มักเรียกว่าฝั่ง "เสรีนิยม" ของศาล และเมื่อศาลมีความเห็น 5-4 ตามแนวความคิดของตนและแนวความคิดเสรีนิยมเป็นแนวความคิดเสียงข้างน้อย กินส์เบิร์กมักได้รับอำนาจในการกำหนดให้ผู้พิพากษารายใดรายหนึ่งทำความเห็นแย้งได้เนื่องจากกินส์เบิร์กเป็นผู้พิพากษาที่อายุมากที่สุด กินส์เบิร์กเป็นผู้สร้างหลักการของผู้พิพากษาเสรีนิยมเสียงข้างน้อยที่มีคำวินิจฉัย "รวมกันเสียงเดียว" และในกรณีที่จะเป็น สามารถทำคำวินิจฉัยแบบรวมข้อพิจารณาทั้งหมดที่ผู้พิพากษาเสียงข้างน้อยทั้งหมดเห็นพ้องร่วมกันได้ด้วย
ศาลสูงสุด > หลักกฎหมายในศาลสูงสุด > การทำแท้ง

กินส์เบิร์กให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับประเด็นการทำแท้งและความเท่าเทียมกันทางเพศในหนังสือพิมพ์ นิวยอร์กไทมส์ เมื่อปี 2552 โดยกล่าวถึงการทำแท้งว่า "หลักการพื้นฐานคือรัฐไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวใด ๆ กับการตัดสินใจของสตรี" แม้ว่ากินส์เบิร์กจะได้สนับสนุนสิทธิในการทำแท้งอย่างต่อเนื่อง และมีความเห็นพ้องในคำพิพากษาศาลสูงสุดในคดี Stenberg v. Carhart 530 U.S. 914 (2000) ที่วินิจฉัยว่ากฎหมายรัฐเนแบรสกาเกี่ยวกับการทำแท้งเมื่อลูกอ่อนเสียชีวิตก่อนออกจากครรภ์มารดานั้นไม่ชอบก็ตาม แต่เมื่อครบรอบ 40 ปีคำพิพากษาศาลสูงสุดในคดี Roe v. Wade 410 U.S. 113 (1973) กินส์เบิร์กวิจารณ์ว่าคำวินิจฉัยในคดีดังกล่าวเป็นการยุติการเคลื่อนไหวเชิงประชาธิปไตยที่เพิ่มเริ่มต้นในการยกเลิกกฎหมายเกี่ยวกับการทำแท้งซึ่งอาจก่อให้เกิดความเห็นพ้องที่หนักแน่นยิ่งขึ้นในการสนับสนุนให้มีสิทธิในการทำแท้งต่อไป ในคดี Gonzales v. Carhart, 550 U.S. 124 (2007) กินส์เบิร์กเป็นผู้พิพากษาเสียงข้างน้อยในคำวินิจฉัย 5-4 ที่ยืนหลักข้อจำกัดในการทำแท้งเมื่อลูกอ่อนเสียชีวิตก่อนออกจากครรภ์มารดา  ในความเห็นแย้งดังกล่าว กินส์เบิร์กปฏิเสธคำวินิจฉัยเสียงข้างมากที่กลับไปใช้ข้อวินิจฉัยทางนิติบัญญัติว่ากระบวนการดังกล่าวไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิง โดยกินส์เบิร์กมุ่งวิจารณ์กระบวนการที่ทำให้สภาคองเกรสได้ข้อสรุป และความถูกต้องของข้อสรุปดังกล่าว กินส์เบิร์กยังมีความเห็นพ้องกับคำพิพากษาในคดี Whole Woman's Health v. Hellerstedt, 579 U.S. 15-274 (2016) ซี่งยกเลิกกฎหมายของรัฐเท็กซัสในปี 2556 บางส่วนเกี่ยวกับการกำหนดหลักเกณฑ์ในเรื่องผู้ให้บริการทำแท้ง โดยกินส์เบิร์กมีความเห็นส่วนตนสั้น ๆ วิจารณ์กฎหมายที่กำลังเป็นประเด็นดังกล่าวยิ่งขึ้นไปอีก  กินส์เบิร์กอ้างว่ากฎหมายดังกล่าวไม่ได้มีวัตถุประสงค์ในการคุ้มครองสุขภาพของผู้หญิงอย่างที่รัฐเท็กซัสอ้าง แต่กลับเป็นการจำกัดไม่ให้ผู้หญิงสามารถเข้าถึงการทำแท้งได้
ศาลสูงสุด > หลักกฎหมายในศาลสูงสุด > การเลือกปฏิบัติทางเพศ

ในคดี United States v. Virginia, 518 U.S. 515 (1996) กินส์เบิร์กเป็นผู้ทำความเห็นของศาลที่วินิจฉัยว่านโยบายของสถาบันทหารเวอร์จิเนียซึ่งรับแต่เฉพาะเพศชาย เป็นการกระทำอันขัดข้อถ้อยคำว่าด้วยการคุ้มครองอย่างเท่าเทียมกันของรัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขครั้งที่ 14 สถาบันทหารดังกล่าวเป็นสถาบันที่ได้แรงบันดาลใจมาจากการทหาร ดำเนินงานโดยรัฐบาล และเป็นสถาบันอันทรงเกียรติซึ่งมีนโยบายไม่รับผู้เข้าศึกษาเพศหญิง กินส์เบิร์กเห็นว่าตัวการระดับรัฐเช่นสถาบันทหารดังกล่าวจะใช้เพศมาเป็นเครื่องกีดกันไม่ให้เพศหญิงเข้าศึกษาในสถาบันทหารซึ่งมีกระบวนการศึกษาที่เป็นเอกลักษณ์ไม่ได้ กินส์เบิร์กเน้นย้ำว่ารัฐบาลต้องแสดงให้เห็นถึง "เหตุผลที่ฟังขึ้นได้เป็นอย่างยิ่ง" ในการใช้เพศเป็นเครื่องมือทำนองดังกล่าว
กินส์เบิร์กมีความเห็นแย้งคำพิพากษาศาลสูงสุดในคดี Ledbetter v. Goodyear, 550 U.S. 618 (2007) ซึ่งเป็นคดีที่ลิลลี่ เลดเบตเตอร์ ผู้เป็นโจทก์ ฟ้องคดีต่อนายจ้างโดยอ้างว่ามีการจ่ายค่าจ้างไม่เท่าเทียมกันด้วยเหตุทางเพศ โดยอาศัยกฎหมายในลักษณะ 7 ของรัฐบัญญัติว่าด้วยสิทธิพลเมืองปี 2507 โดยในคำวินิจฉัยด้วยเสียง 5-4 องค์คณะเสียงข้างมากตีความว่าอายุความเริ่มนับตั้งแต่ระยะเวลาที่ได้มีการจ่ายค่าจ้างทุกคราวไป แม้ว่าผู้หญิงจะไม่ทราบว่าตนได้รับการจ่ายค่าจ้างต่ำกว่าผู้ร่วมงานที่เป็นผู้ชายจนกระทั่งเวลาผ่านไปบ้างแล้วก็ตาม  กินส์เบิร์กเห็นว่าคำวินิจฉัยดังกล่าวไม่สมเหตุผล โดยอ้างว่าปกติผู้หญิงมักไม่ทราบว่าตนได้รับค่าจ้างต่ำกว่า และย่อมไม่เป็นการยุติธรรมที่จะให้ผู้หญิงโต้แย้งใด ๆ เมื่อได้มีการจ่ายค่าจ้าง กินส์เบิร์กยังชี้ให้เห็นว่าผู้หญิงอาจไม่กล้าดำเนินการใด ๆ เพื่อสร้างแรงกระเพื่อมโดยฟ้องคดีเรียกเงินจำนวนเล็กน้อยท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เพศชายเป็นใหญ่ แต่กลับรอให้ความเหลื่อมล้ำเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ  ในความเห็นแย้งดังกล่าว กินส์เบิร์กเรียกร้องให้สภาคองเกรสแก้ไขถ้อยคำในลักษณะ 7 เพื่อให้กฎหมายมีผลเป็นการลบล้างคำพิพากษาศาลต่อไป เมื่อประธานาธิบดีบารัค โอบามาได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีในปี 2551 ได้มีการออกรัฐบัญญัติค่าจ้างเท่าเทียม ลิลลี่ เลดเบตเตอร์เป็นกฎหมาย ทำให้ลูกจ้างสามารถชนะคดีการจ่ายค่าจ้างไม่เท่าเทียมกันได้ง่ายขึ้น กินส์เบิร์กได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นผู้จุดประกายให้มีกฎหมายดังกล่าวขึ้น
ศาลสูงสุด > หลักกฎหมายในศาลสูงสุด > การตรวจค้นและการยึดทรัพย์

แม้ว่ากินส์เบิร์กจะไม่ได้เป็นผู้ทำคำวินิจฉัยเสียงข้างมากในคดี Safford Unified School District v. Redding, 557 U.S. 364 (2009) แต่กินส์เบิร์กก็ได้ชื่อว่าเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างอิทธิพลต่อผู้พิพากษารายอื่น ๆ ในคดีดังกล่าว  โดยศาลวินิจฉัยในคดีดังกล่าวว่า การที่โรงเรียนสั่งให้นักเรียนหญิงอายุ 13 ปีถอดบราและการเกงในเพื่อให้เจ้าหน้าที่หญิงตรวจค้นยาเสพติดเป็นการกระทำที่เกินกว่าเหตุ ในคำให้สัมภาษณ์ที่เผยแพร่ก่อนศาลมีคำพิพากษา กินส์เบิร์กให้ความเห็นว่าองค์คณะตุลาการบางรายไม่ได้ตระหนักถึงการเปลื้องเครื่องแต่งกายเพื่อตรวจค้นเด็กหญิงอายุ 13 ปีอย่างเต็มที่ โดยกินส์เบิร์กกล่าวว่า "องค์คณะดังกล่าวไม่เคยอยู่ในฐานะของเด็กหญิงอายุ 13 ปีเลย" ในคำพิพากษาเสียง 8-1 ในคดีดังกล่าว ศาลวินิจฉัยว่าการค้นตัวของโรงเรียนเป็นการกระทำเกินกว่าเหตุ ขัดต่อรัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขครั้งที่ 4 และอนุญาตให้นักเรียนดำเนินการฟ้องคดีต่อโรงเรียนได้  โดยผู้พิพากษากินส์เบิร์กและผู้พิพากษาสตีเวนส์ยังได้อนุญาตให้นักเรียนฟ้องร้องเจ้าหน้าที่โรงเรียนเป็นรายบุคคลได้อีกด้วย
ในคดี Herring v. United States, 555 U.S. 135 (2009) กินส์เบิร์กแสดงความไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยของศาลในการปฏิเสธที่จะไม่ยอมรับหลักฐานในการพิจารณาคดี เนื่องจากเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่อัปเดตระบบคอมพิวเตอร์  ในขณะที่ผู้พิพากษารอเบิตส์เน้นย้ำว่าการไม่ยอมรับหลักฐานเป็นไปเพื่อป้องปรามการกระทำโดยมิชอบของตำรวจ กินส์เบิร์กกลับมีความเห็นอย่างรุนแรงในการไม่ยอมรับหลักฐานดังกล่าวเพื่อเยียวยาการละเมิดสิทธิจำเลยตามรัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขครั้งที่ 4  กินส์เบิร์กเห็นว่าการไม่ยอมรับหลักฐานเป็นกระบวนการที่ห้ามไม่ให้รัฐบาลหาประโยชน์จากความผิดพลาด และมีลักษณะเป็นการเยียวยาเพื่อปกป้องบูรณภาพในทางตุลาการและการเคารพต่อสิทธิพลเมือง กินส์เบิร์กยังไม่ยอมรับข้ออ้างของผู้พิพากษารอเบิตส์ว่าการไม่ยอมรับหลักฐานย่อมไม่สามารถป้องปรามการกระทำผิดพลาดได้ โดยกล่าวว่าการให้ตำรวจต้องรับผิดชอบอย่างสูงต่อความผิดพลาดของตนย่อมจะทำให้ตำรวจใช้ความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น
ศาลสูงสุด > หลักกฎหมายในศาลสูงสุด > กฎหมายระหว่างประเทศ

ในความเห็นทางกฎหมายต่าง ๆ กินส์เบิร์กยังได้เรียกร้องให้มีการใช้กฎหมายและหลักการระหว่างประเทศเพื่อทำให้กฎหมายสหรัฐสมบูรณ์ยิ่งขึ้น ซึ่งเป็นมุมมองที่ตุลาการร่วมคณะหัวอนุรักษ์บางรายไม่เห็นพ้องด้วย  กินส์เบิร์กสนับสนุนการอาศัยการตีความกฎหมายของต่างประเทศเพื่อให้เกิดเหตุผลจูงใจและปัญญามากขึ้น แต่ไม่ใช่ในฐานะเป็นหลักการเดิมที่ศาลจะต้องวินิจฉัยตาม กินส์เบิร์กเห็นว่าการอาศัยกฎหมายระหว่างประเทศเป็นธรรมเนียมที่ฝังรากมาอย่างยาวนานในกฎหมายสหรัฐ และยกให้จอห์น เฮนรี วิกมอร์และประธานาธิบดีจอห์น แอดัมส์ เป็นบุคคลจำพวกต่างประเทศนิยม การอาศัยหลักกฎหมายระหว่างประเทศของกินส์เบิร์กมีมาตั้งแต่สมัยที่กินส์เบิร์กเป็นทนายความ โดยในคดี Reed v. Reed, 404 U.S. 71 (1971) ซึ่งกินส์เบิร์กได้ว่าความในศาบเป็นครั้งแรก กินส์เบิร์กอ้างถึงคดีในกฎหมายเยอรมันสองคดี และในความเห็นส่วนตนในคำวินิจฉัยคดี Grutter v. Bollinger, 539 U.S. 306 (2003) ซึ่งเป็นคำวินิจฉัยที่วินิจฉัยยืนหลักการให้สิทธิกับบุคคลที่ถูกเลือกปฏิบัติมาก่อนในการรับเข้าศึกษาของคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยมิชิแกน กินส์เบิร์กเห็นว่ามีความเห็นที่ชี้ให้เห็นว่านโยบายรับเข้าที่อาศัยการให้สิทธิกับผู้ที่ถูกเลือกปฏิบัติมาก่อนย่อมจะต้องมีจุดสิ้นสุด และเห็นพ้องกับสนธิสัญญาระหว่างประเทศที่มีขึ้นเพื่อกำจัดการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติและทางเพศ
แผนการในอนาคต

เมื่อผู้พิพากษาจอห์น พอล สตีเวนส์เกษียณอายุเมื่อปี 2553 กินส์เบิร์กด้วยวัย 77 ปี ได้กลายเป็นตุลาการศาลสูงสุดที่อายุมากที่สุด และแม้ว่าจะมีข่าวลือว่ากินส์เบิร์กจะเกษียณอายุเนื้อด้วยวัยที่มากขึ้น สุขภาพที่ทรุดโทรม และการเสียชีวิตของสามีของกินส์เบิร์ก กินส์เบิร์กก็ได้ปฏิเสธว่าจะเกษียณจากตำแหน่ง ในการสัมภาษณ์เมื่อเดือนสิงหาคม 2553 กินส์เบิร์กกล่าวว่าการปฏิบัติหน้าที่ในศาลสูงสุดทำให้เธอสามารถรับมือกับการเสียชีวิตของสามีได้ กินส์เบิร์กยังกล่าวด้วยว่าจะได้ปฏิบัติหน้าที่ต่อไปจนกว่าจะได้มีการคืนรูปวาดที่ประดับห้องทำงานของเธอมาแล้วในปี 2555 นอกจากนี้ กินส์เบิร์กยังแสดงความประสงค์ที่จะปฏิบัติหน้าที่เป็นระยะเวลานานเท่ากับผู้พิพากษาหลุยส์ แบรนดีส ซึ่งปฏิบัติหน้าที่มาเป็นเวลาเกือบ 23 ปี ซึ่งกินส์เบิร์กสามารถปฏิบัติหน้าที่จนครบระยะเวลาดังกล่าวได้ในเดือนเมษายน 2559 กินส์เบิร์กยังกล่าวอีกว่าตนมี "เป้าหมาย" ใหม่ที่จะปฏิบัติหน้าที่ให้ยาวนานเท่ากับอดีตผู้พิพากษาจอห์น พอล สตีเวนส์ ซึ่งเคยร่วมงานกันมาก่อนและเกษียณอายุเมื่ออายุ 90 ปี หลังจากได้ปฏิบัติหน้าที่มาแล้วเป็นเวลาเกือบ 35 ปี
ในระหว่างวาระดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของบารัค โอบามา นักกฎหมายและนักกิจกรรมหัวเก้าหน้าบางรายเรียกร้องให้กินส์เบิร์กเกษียณอายุ เพื่อให้ประธานาธิบดีโอบามาสามารถแต่งตั้งผู้สืบทอดตำแหน่งที่มีลักษณะทำนองเดียวกันได้  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพรรคเดโมแครตยังมีเสียงข้างมากอยู่ในวุฒิสภาสหรัฐอยู่ นักกิจกรรมดังกล่าวอ้างว่าอายุและปัญหาสุขภาพในอดีตของกินส์เบิร์กเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดความไม่แน่นอนในการพยายามดำรงตำแหน่งหน้าที่เป็นเวลานาน  แต่กินส์เบิร์กได้ปฏิเสธข้อเรียกร้องดังกล่าว  และยังยืนยันว่าจะดำรงตำแหน่งเป็นผู้พิพากษาต่อไปตราบเท่าที่จิตใจยังสมบูรณ์พร้อมในการปฏิบัติหน้าที่อยู่  นอกจากนี้ กินส์เบิร์กยังให้ความเห็นว่าบรรยากาศการเมืองอาจทำให้ประธานาธิบดีโอบามาไม่สามารถแต่งตั้งนักกฎหมายที่มีลักษณะทำนองเดียวกับกินส์เบิร์กได้อีก
แหล่งข้อมูล

De Hart, Jane Sherron (2020). Ruth Bader Ginsburg: A Life (ภาษาอังกฤษ). Knopf Doubleday Publishing Group. ISBN 978-1-9848-9783-1.
Ginsburg, Ruth Bader; Hartnett, Mary; Williams, Wendy W. (2016). My Own Words. New York, NY: Simon & Schuster. ISBN 978-1501145247.
Scanlon, Jennifer (1999). Significant Contemporary American Feminists: A Biographical Sourcebook. Greenwood Press. ISBN 978-0313301254. OCLC 237329773.
ดูเพิ่ม

Bayer, Linda N. Ruth Bader Ginsburg. Philadelphia: Chelsea House Publishers, 2000. ISBN 978-0791052877 OCLC 42771306
Campbell, Amy Leigh, and Ruth Bader Ginsburg. Raising the Bar: Ruth Bader Ginsburg and the ACLU Women's Rights Project. Princeton, NJ: Xlibris Corporation, 2003. ISBN 978-1413427417 OCLC 56980906
Carmon, Irin, and Shana Knizhnik. Notorious RBG: The Life and Times of Ruth Bader Ginsburg. New York, Dey Street, William Morrow Publishers, 2015. ISBN 978-0062415837 OCLC 913957624
Clinton, Bill. My Life. New York: Vintage Books, 2005. pp. 524–25, 941. ISBN 978-1400043934 OCLC 233703142
de Hart, Jane Sherron. Ruth Bader Ginsburg: A Life. New York: Knopf, 2018. ISBN 978-1400040483
Dodson, Scott. The Legacy of Ruth Bader Ginsburg. Cambridge: Cambridge University Press, 2015. ISBN 978-1107062467 OCLC 897881843
Garner, Bryan A. Garner on Language and Writing. Chicago: American Bar Association, 2009. Foreword by Ruth Bader Ginsburg. ISBN 978-1590315880 OCLC 310224965
Ginsburg, Ruth Bader, et al. Essays in Honor of Justice Ruth Bader Ginsburg. Cambridge, MA: Harvard Law School, 2013. OCLC 839314921
Hirshman, Linda R. Sisters in Law: How Sandra Day O'Connor and Ruth Bader Ginsburg Went to the Supreme Court and Changed the World. New York: HarperCollins, 2015. ISBN 978-0062238481 OCLC 907678612
Moritz College of Law. 2009. "The Jurisprudence of Justice Ruth Bader Ginsburg: A Discussion of Fifteen Years on the U.S. Supreme Court: Symposium". Ohio State Law Journal. 70, no. 4: 797–1126. ISSN 0048-1572 OCLC 676694369
Committee on the Judiciary United States Senate (July 20–23, 1993). Supreme Court Associate Justice Nomination Hearings on Ruth Bader Ginsburg (PDF) (Report). United States Government Publishing Office.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
แม่แบบ:LoC-MSS OCLC 70984211
แม่แบบ:Ballotpedia
Issue positions and quotes at OnTheIssues
Ruth Bader Ginsburg, video produced by Makers: Women Who Make America
| ก่อนหน้า> ตำแหน่งทางนิติศาสตร์  | ตำแหน่งทางนิติศาสตร์  | รูธ เบเดอร์ กินส์เบิร์ก> ตำแหน่งทางนิติศาสตร์  |  | ถัดไป>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมัยก่อนหน้า แฮรอลด์ เลเวนธอล | ผู้พิพากษาประจำศาลอุทรณ์ดีซี 1980–1993 | สมัยต่อมา เดวิด เอส. เทเทิล |  |  |
| สมัยก่อนหน้า บีเริน ไวท์ | ตุลาการสมทบในศาลสูงสุดสหรัฐ 1993–2020 | สมัยต่อมา ยังไม่ประกาศ |  |  |
↑  เสียงที่ไม่เห็นชอบคือ ดอน นิกเกิลส์ (พรรครีพรับลิกัน รัฐโอคลาโฮมา), บ็อบ สมิธ (พรรครีพรับลิกัน รัฐนิวแฮมป์เชียร์) และเจสซี เฮมส์ (พรรครีพรับลิกัน รัฐนอร์ทแคโรไลนา) ส่วนดอนัลด์ ดับเบิลยู. รีเกิล จูเนียร์ (พรรคเดโมแครต รัฐมิชิแกน) ไม่ได้ออกเสียง
↑  เฟลิกซ์ แฟรงก์เฟอร์เตอร์ เป็นผู้ได้รับการเสนอชื่อรายแรกที่ไม่ตอบคำถามในการไต่สวนต่อหน้าสภาคองเกรสเมื่อปี 2482  ประเด็นว่าผู้ได้รับการเสนอชื่อต้องตอบคำถามมากน้อยเพียงใดได้รับการกล่าวถึงในการเสนอชื่อผู้พิพากษาโอ'คอนนอร์ และสกาเลีย
↑  กินส์เบิร์กยังคงดำรงตำแหน่งเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในศาลสูงสุด จนกระทั่งโซโตเมเยอร์ได้สาบานตนเข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2552
↑  ในคดี Sessions v. Dimaya ปี 2561 เป็นครั้งแรกที่กินส์เบิร์กสามารถกำหนดให้ผู้พิพากษารายใดรายหนึ่งทำความเห็นเสียงข้างมากได้เพราะผู้พิพากษานีล กอร์ซัชออกเสียงเห็นด้วยกับฝ่ายเสรีนิยม โดยกินส์เบิร์กกำหนดให้ผู้พิพากษาเอเลนา เคแกน เป็นผู้ทำความเห็น
กินส์เบิร์กรับการเสนอชื่ออย่างเป็นทางการจากประธานาธิบดีบิล คลินตัน เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2536
ประธานศาลสูงสุด	วิลเลียม เรห์นควิสต์ สาบานกินส์เบิร์กเข้ารับตำแหน่งตุลาการสมทบในศาลสูงสุด โดยมีมาร์ติน กินส์เบิร์กผู้เป็นสามี และประธานาธิบดีคลินตันมองอยู่
ซ้ายไปขวา: ซานดรา เดย์ โอ'คอนนอร์, โซเนีย โซโตเมเยอร์, กินส์เบิร์ก และเอเลนา เคแกน (1 ตุลาคม 2553)
ภาพวาดของกินส์เบิร์กในปี 2543 ในระหว่างดำรงตำแหน่งตุลาการศาลสูงสุด
ศาสนาในประเทศเกาหลีใต้
ประชากรศาสตร์ > ผู้นับถือศาสนาแบ่งตามปี (พ.ศ. 2493-2567)

| ปี | ศาสนาพุทธ> ร้อยละ | ศาสนาพุทธ> ประชากร | คาทอลิก> ร้อยละ | คาทอลิก> ประชากร | โปรเตสแตนต์> ร้อยละ | โปรเตสแตนต์> ประชากร | อื่น ๆ> ร้อยละ | อื่น ๆ> ประชากร | ไม่นับถือ> ร้อยละ | ไม่นับถือ> ประชากร |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2493 | — | — | 1 | — | 3 | — | — | — | — | — |
| 2503 | 3 | — | 2 | — | 5 | — | — | — | — | — |
| 2513 | 15 | — | 3 | — | 7 | — | — | — | — | — |
| 2528 | 20 | 8,059,624 คน | 5 | 1,865,397 คน | 16 | 6,489,282 คน | 2 | 788,993 คน | 57 | 23,216,356 คน |
| 2538 | 23 | 10,321,012 คน | 7 | 2,950,730 คน | 20 | 8,760,336 คน | 1 | 565,746 คน | 49 | 21,953,315 คน |
| 2548 | 23 | 10,726,463 คน | 11 | 5,146,147 คน | 18 | 8,616,438 คน | 1 | 481,718 คน | 46 | 21,865,160 คน |
| 2558 | 15.5 | 7,619,332 คน | 7.9 | 3,890,311 คน | 19.7 | 9,675,761 คน | 0.8 | 368,270 คน | 56.1 | 27,498,715 คน |
| 2567 | 17 | 8,790,700 คน | 11 | 5,688,100 คน | 20 | 10,342,000 คน | 2 | 1,034,200	 คน | 51 | 26,372,100 คน |
"—" ไม่มีข้อมูล ศาสนาอื่น ๆ เช่น ลัทธิว็อนบุล, ลัทธิขงจื๊อ, ลัทธิช็อนโด, ลัทธิแทซ็อนจินรีโฮ, ลัทธิแทจง และลัทธิชึงซัน
ประชากรศาสตร์ > ผู้นับถือศาสนาแบ่งตามอายุ (พ.ศ. 2558)

| อายุ | ศาสนาพุทธ | คาทอลิก | โปรเตสแตนต์ | อื่น ๆ | ไม่นับถือ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 20-29 ปี | 10% | 7% | 18% | 1% | 65% |
| 30-39 ปี | 12% | 8% | 19% | 1% | 62% |
| 40-49 ปี | 16% | 7% | 20% | 1% | 57% |
| 50-59 ปี | 22% | 9% | 19% | 1% | 49% |
| 60-69 ปี | 26% | 10% | 21% | 1% | 42% |
| 70-79 ปี | 27% | 10% | 21% | 1% | 41% |
| 80-85 ปี | 24% | 10% | 22% | 2% | 42% |
| มากกว่า 85 ปี | 21% | 11% | 23% | 2% | 43% |
ศาสนาอื่น ๆ เช่น ลัทธิว็อนบุล, ลัทธิขงจื๊อ, ลัทธิช็อนโด, ลัทธิแทซ็อนจินรีโฮ, ลัทธิแทจง และลัทธิชึงซัน
ประชากรศาสตร์ > ผู้นับถือศาสนาแบ่งตามเพศ (พ.ศ. 2558)

| เพศ | ศาสนาพุทธ | คาทอลิก | โปรเตสแตนต์ | อื่น ๆ | ไม่นับถือ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ชาย | 14% | 7% | 18% | 1% | 61% |
| หญิง | 17% | 9% | 22% | 1% | 52% |
ศาสนาอื่น ๆ เช่น ลัทธิว็อนบุล, ลัทธิขงจื๊อ, ลัทธิช็อนโด, ลัทธิแทซ็อนจินรีโฮ, ลัทธิแทจง และลัทธิชึงซัน