stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทะเลสาบสุริยันจันทรา

| ทะเลสาบสุริยันจันทรา |
| --- | --- |
ทะเลสาบแคนดิเดียส Zintun

ทะเลสาบสุริยันจันทรา
ที่ตั้ง: ตำบลยฺหวีฉือ เทศมณฑลหนานโถว ประเทศไต้หวัน
พิกัด: 23°52′N 120°55′E﻿ / ﻿23.867°N 120.917°E﻿ / 23.867; 120.917
ชนิด: ทะเลสาบ
ชื่อในภาษาแม่: 日月潭 (จีน)
แหล่งน้ำไหลออก: แม่น้ำฉุยหลี่

พื้นที่พื้นน้ำ: 7.93 ตารางกิโลเมตร (3.06 ตารางไมล์)
ความลึกสูงสุด: 27 เมตร (89 ฟุต)
ความสูงของพื้นที่: 748 เมตร (2,454 ฟุต)
ทะเลสาบสุริยันจันทรา (จีน: 日月潭; พินอิน: Rìyuè tán; เป่อ่วยยี: Ji̍t-goa̍t-thâm; เซา: Zintun) ในวรรณคดีอังกฤษมักเรียกกันว่า ทะเลสาบแคนดิเดียส (อังกฤษ: Lake Candidius) เป็นแหล่งน้ำที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในไต้หวัน เป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยว และเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงมากในไต้หวัน ทะเลสาบสุริยันจันทราตั้งอยู่ที่จังหวัดหนานโถว เมืองหยวีฉือ บริเวณโดยรอบของทะเลสาบเป็นบ้านเรือนของชาวเซ่า (邵) หนึ่งในชนเผ่าพื้นเมืองในไต้หวัน ทะเลสาบสุริยันจันทราล้อมรอบไปด้วยเกาะเล็ก ๆ ที่เรียกว่า ลาหลู่ (拉魯) ทางด้านฝั่งตะวันออกของทะเลสาบคล้ายกับมีพระอาทิตย์ ในขณะเดียวกันทางด้านตะวันตกคล้ายกับมีพระจันทร์ จึงเป็นที่มาของชื่อทะเลสาบสุริยันจันทรา ทัศนียภาพของพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตกเป็นที่ดึงดูดทุกคนที่ได้มาเยือนสถานที่แห่งนี้
ในอดีตกาล มีมังกรที่ดุร้ายอาศัยอยู่ที่ทะเลสาบ พวกมันได้เอาดวงอาทิตย์และดวงจันทร์มากลืนเข้าไปในท้องแล้วคายออกมาดั่งเป็นของเล่น มนุษย์ทั้งหลายจึงแยกแยะกลางวันอันสว่างสดใสและกลางคืนอันมืดมิดไม่ออก มนุษย์นับพันนับล้านคนจึงทำงานอะไรไม่ได้เลย หลังจากนั้นจึงมีชายหญิงหนุ่มที่กล้าหาญคู่หนึ่งได้ต่อต้านและต่อสู้กับมังกร แล้วมังกรเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ หลังจากนั้นทั้งสองคนนั้นก็ได้นำเอาดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ไปไว้ที่เดิม แล้วทั้งสองคนนั้นก็ได้กลายเป็นภูผาเฝ้าดูทะเลสาบสุริยันจันทราตราบเท่าปัจจุบัน
ภาพรวม

ทะเลสาบสุริยันจันทรา ตั้งอยู่ในระดับ 748 เมตร (2,450 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล 27 เมตร (89 ฟุต) จากพื้นผิวบริเวณโดยรอบ และพื้นที่รอบบริเวณทะเลสาบ ประมาณ 7.93 ตารางกิโลเมตร (3.06 ตารางไมล์) บริเวณทะเลสาบห้อมล้อมไปด้วยทางเดินสำหรับการปีนเขาหลายเส้นทาง
โดยทั่วไป ทะเลสาบสุริยันจันทราไม่อนุญาตให้ว่ายน้ำเล่น แต่จะมีการแข่งขันว่ายน้ำประจำปีระยะทาง 3 กิโลเมตร ชื่องานว่า "กิจกรรมว่ายน้ำข้ามหมื่นคนที่ทะเลสาบสุริยันจันทรา" (日月潭萬人泳渡活動) งานถูกจัดขึ้นในช่วงเทศกาลกลางฤดูใบไม้ผลิ ของทุกปี ในหลายปีช่วงหลัง ผู้เข้าแข่งขันมีจำนวนเพิ่มขึ้นเป็นหลักหมื่น ส่วนเทศกาลอื่นที่จัดงานในช่วงเวลาเดียวกันจะมีทั้งดอกไม้ไฟ การแสดงแสงสี และคอนเสิร์ตร่วมด้วย
ทะเลสาบและเมืองโดยรอบ เป็น 1 ใน 13 แห่งที่มีพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่สวยงามในไต้หวัน สถานที่บริเวณรอบทะเลสาบ ได้แก่ วัดเหวินอู่ (文武廟) ถูกสร้างหลังจากการเพิ่มระดับน้ำจากการสร้างเขื่อน จึงทำให้วัดเล็ก ๆ บริเวณนั้นถูกย้ายออกไป เจดีย์ฉืออาน (慈恩塔) ถูกสร้างโดยอดีตประธาธิบดีเจียงไคเช็คในปี 1971 เพื่อระลึกถึงมารดาของท่าน ส่วนวัดอื่น ๆ ที่ได้มีการบันทึกไว้เพิ่มเติม เช่น วัดเจียนจิง (Jianjing) วัดเฉียนจาง (玄奘寺) และวัดเสวียนกวาง (玄光寺)
ประวัติ

บันทึกวรรณคดีอังกฤษของ มิชชันนารี จอร์เจียส แคนดิเดียส ในสมัยศตวรรษที่ 17 เรียกทะเลสาบนี้ว่า ทะเลสาบแคนดิเดียส ช่วงตอนกลางของทะเลสาบ คือ เกาะลาหลู่ เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของชนเผ่าเซา ในตำนานชาวเซาเป็นนักล่าสัตว์ที่ค้นพบทะเลสาบสุริยันจันทราขณะที่กำลังไล่ล่ากวางขาวผ่านบริเวณหุบเขา และนั่นเอง กวางได้นำพวกเขาไปยังทะเลสาบ นอกจากจะค้นพบทะเลสาบที่สวยงามแล้วพวกเขายังค้นพบแหล่งอาหารที่อุดมสมบูรณ์ด้วยปลา ทุกวันนี้กวางขาวตัวนั้นยังเป็นตำนานที่ไม่มีวันลืมโดยมีรูปปั้นหินอ่อนเป็นสัญลักษณ์บนเกาะลาหลู่
ช่วงที่ไต้หวันอยู่ภายใต้ยุคอาณานิคมของญี่ปุ่น ญีปุ่นได้ตั้งชื่อเกาะนี้ว่า "เกาะหยก" หลังจากรัฐบาลแห่งชาติของเจียง ไคเชก ย้ายมาที่ไต้หวัน เกาะดังกล่าวก็ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น กวางหัว (光華, "จีนรุ่งโรจน์") และในปี 1978 รัฐบาลท้องถิ่นได้สร้างศาลาใช้สำหรับจัดงานแต่งประจำปี ในปี 1999 เกิดแผ่นดินไหว ชื่อ แผ่นดินไหว921 ได้ทำลายศาลาและจมหายไปในเกาะนั้น ในปีต่อมา การรับรู้ทางด้านสังคมและการเมืองเพิ่มขึ้นทำให้เกิดความระลึกและเคารพถึงชนพื้นเมืองไต้หวันมากขึ้น ดังนั้น หลังจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว921 จึงได้เปลี่ยนชื่อเกาะตามภาษาดั้งเดิมของชาวเซา ซึ่งก็คือ "เกาะลาหลู่"
โรงไฟฟ้าพลังน้ำ หลายแห่งได้ถูกสร้างขึ้นที่ทะเลสาบสุริยันจันทราตั้งแต่ปี 1919 รวมถึงเขื่อนหมิงถาน (明潭) และหมิงหู (明湖) เมื่อครั้งที่โรงไฟฟ้าพลังน้ำแห่งแรกสร้างเสร็จในปี 1934 โรงไฟฟ้าแห่งนี้ได้ถูกนำมาพิจารณาถึงเรื่องโครงสร้างพื้นฐานในครั้งหน้า ต่อมา เขื่อนอู่เจีย ได้ถูกสร้างและสร้างเสร็จในปี 1934 มีการผันน้ำจากแม่น้ำซูโจว ทำให้เพิ่มพลังน้ำในทะเลสาบได้มากขึ้นจากเขื่อนแรก ทางรถไฟสายจี๋จี๋ จึงถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้อำนวยความสะดวกในการก่อสร้าง
หนังสือเดินทางสาธารณรัฐประชาชนจีน

ภาพของทะเลสาบสุริยันจันทราได้ปรากฏอยู่ในหนังสือเดินทางของสาธารณรัฐประชาชนจีนที่ออกใหม่ในปี 2012 เหตุการณ์ดังกล่าว ทำให้เกิดการประท้วงจากกรุงไทเป ไปยังกรุงปักกิ่ง
ภาพประกอบ

ท่าเรือทะเลสาบสุริยันจันทราในตอนเช้า
เรือของเจียง ไคเชก
วัดเหวินอู่ (文武廟)
เจดีย์ฉือเอิน (慈恩塔)
วัดเสฺวียนจั้ง (玄奘寺)
วัดเสฺวียนกวาง (玄光寺)
กระเช้าลอยฟ้าทะเลสาบสุริยันจันทรา
ดูเพิ่ม

เขื่อนหมิงถาน
แหล่งข้อมูลอื่น

Sun Moon Lake website เก็บถาวร 2010-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Ah-Taiwan: Life in Formosa  - Sun Moon Lake traveler's information
ชาวพื้นเมืองไต้หวันที่ทะเลสาบสุริยันจันทรา ภาพถ่ายจากโบรชัวร์ปี 1926 ของรัฐบาลฟอร์โมซา
ทันตแพทย์

ทันตแพทย์ (อังกฤษ: Dentist) คือแพทย์ผู้มีบทบาทในการดูแลสุขภาพภายในช่องปากให้แก่ประชาชน ทำหน้าที่ดูแลและบำรุงรักษาโรคฟัน โรคเหงือก และความผิดปกติต่างๆ ภายในช่องปาก ซึ่งสุขภาพปากและฟันที่ดี จะนำไปสู่สุขภาพร่างกายโดยรวมที่ดี เพราะสัญญาณของโรคร้ายแรงบางอย่าง มักแสดงอาการโดยเริ่มจากเกิดความผิดปกติภายในช่องปากก่อนเป็นอันดับต้นๆ
สาขาของทันตแพทย์เฉพาะทางในไทย

สาขาทันตกรรมทั่วไป
สาขาทันตกรรมประดิษฐ์ (prosthodontics)
สาขาทันตกรรมสำหรับเด็ก (pediatric dentistry)
สาขาศัลยศาสตร์ช่องปากและแม็กซิลโลเฟเชียล (oral and maxillofacial surgery)
สาขาปริทันตวิทยา (periodontology)
สาขาวิทยาเอ็นโดดอนต์ (endodontics)
สาขาทันตกรรมหัตถการ (operative dentistry)
สาขาทันตกรรมจัดฟัน (orthodontic)
สาขาวิทยาการวินิจฉัยโรคช่องปาก (oral medicine)
สาขาทันตสาธารณสุข (dental public health)
มหาวิทยาลัยที่เปิดสอนหลักสูตรทันตแพทย์ในไทย

รายชื่อดังต่อไปนี้คือมหาวิทยาลัยที่เคยได้รับการรับรองหลักสูตรจากทันตแพทย์สภาฯ
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยมหิดล
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
มหาวิทยาลัยขอนแก่น
มหาวิทยาลัยรังสิต
มหาวิทยาลัยเวสเทิร์น
มหาวิทยาลัยเนชั่น
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
มหาวิทยาลัยนเรศวร
มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
มหาวิทยาลัยพะเยา
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี
หลักสูตรของทันตแพทย์ในไทย

หลักสูตรปริญญาตรี
หลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต
หลักสูตรปริญญาโท
หลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิตชั้นสูง
หลักสูตรปริญญาเอก
คณะทันตแพทยศาสตร์แห่งแรกในประเทศไทย

คณะทันตแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นคณะทันตแพทยศาสตร์แห่งแรกในประเทศไทย โดยเริ่มแรกนั้นมีฐานะเป็นแผนกอิสระทันตแพทยศาสตร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2483
ทางหลวงสหพันธ์มาเลเซียหมายเลข 1

|  ทางหลวงสหพันธ์หมายเลข 1> ข้อมูลของเส้นทาง |
| --- | --- |

ส่วนหนึ่งของ  (จิตรา-บูกิตกายูฮีตัม) และ  (ซกามัต-ทางแยกต่างระดับหย่งเผิงใต้)
 
ความยาว: 826.6 กิโลเมตร (513.6 ไมล์)
ประวัติ
มีขึ้นเมื่อ: 1880–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศเหนือ: บูกิตกายูฮีตัม รัฐเกอดะฮ์
ปลายทางทิศใต้: โจโฮร์บะฮ์รู รัฐยะโฮร์
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: มาเลเซีย
 
ระบบทางหลวง
 ทางด่วน  ทางหลวงสหพันธ์  ทางหลวงรัฐ 
ทางหลวงสหพันธ์หมายเลข 1 (อังกฤษ: Federal Route 1) เป็นทางหลวงสหพันธ์สายแรกในประเทศมาเลเซีย และเป็นทางหลวงสหพันธ์ที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศ  ทางหลวงสหพันธ์หมายเลข 1 เป็นเส้นทางที่เป็นกระดูกสันหลังของมาเลเซียตะวันตก ก่อนที่จะมีทางพิเศษเหนือ–ใต้ (E1 และ E2)
ดูเพิ่ม

ทางหลวงสหพันธ์หมายเลข 3 - ทางหลวงชายฝั่งตะวันออก อยู่ทางตะวันออกของทางหลวงสหพันธ์หมายเลข 1
ทางหลวงสหพันธ์หมายเลข 5 - ทางหลวงชายฝั่งตะวันตก อยู่ทางตะวันตกของทางหลวงสหพันธ์หมายเลข 1
ทางพิเศษเหนือ–ใต้ - ทางพิเศษที่ควบคุมการเข้า-ออกที่ยาวที่สุดในประเทศ ซึ่งเส้นทางขนานไปกับทางหลวงสหพันธ์หมายเลข 1
| ด ค ก ระบบทางหลวงสหพันธ์มาเลเซีย |
| --- | --- | --- |
| มาเลเซียตะวันตก |  1  2  2A  2B  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  23  24  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  75  76  77  78  79  80  81  82  83  84  85  86  87  88  89  90  91  92  93  94  95  96  97  98  99  |  |
| รัฐซาราวะก์ |  1  21  25  33  52  |  |
| รัฐซาบะฮ์ |  1  13  22  |  |
ทัศนมาตรศาสตร์

ทัศนมาตรศาสตร์ (อังกฤษ: Optometry) เป็นหนึ่งในวิชาชีพการประกอบโรคศิลปะที่เกี่ยวข้องกับตาและโครงสร้างที่เกี่ยวข้อง ตลอดจนสายตา ระบบการเห็น และการประมวลผลของระบบการเห็นในมนุษย์ ผู้ประกอบโรคศิลปะโดยอาศัยทัศนมาตรศาสตร์ (Optometrist) ได้รับการฝึกฝนเฉพาะทางเพื่อสั่งจ่ายและประกอบเลนส์ชนิดต่างๆเพื่อปรับปรุงสภาพการเห็น ในบางประเทศ ผู้ประกอบโรคศิลปะสาขาทัศนมาตรยังได้รับการฝึกเพื่อวินิจฉัยและรักษาโรคของตาหลายอย่าง อีกทั้งยังทำหน้าที่ของ "แพทย์ปฐมภูมิ" หรือ Primary care physician ซึ่งเป็นรูปแบบของการบูรณาการในการปฏิบัติทางการแพทย์ทั่วไประดับปฐมภูมิเข้ากับหน้าที่เฉพาะทางด้านทัศนมาตรศาสตร์
การศึกษาของผู้ประกอบโรคศิลปะสาขาทัศนมาตรในประเทศไทย

ทัศนมาตรศาสตร์ได้รับการยอมรับในหลายประเทศทั่วโลก เกือบทุกประเทศได้มีการจัดระบบในการควบคุมมาตรฐานการศึกษาและการปฏิบัติงานของผู้ประกอบโรคศิลปะในสาขานี้เหมือนกับการประกอบโรคศิลปะในสาขาอื่นๆของประเทศนั้นๆ โดยมักมีการจัดระบบการศึกษาต่อเนื่องเพื่อให้มาตรฐานการดูแลรักษาในแต่ละสาขามีความทันสมัยตลอดเวลา ผู้ที่มีสิทธิ์ในการประกอบวิชาชีพนี้ต้องผ่านการศึกษาระดับอุดมศึกษาก่อนซึ่งอาจแตกต่างได้ตามบริบทของแต่ละประเทศ
สำหรับประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2545 มหาวิทยาลัยรามคำแหง และมหาวิทยาลัยอินเดียน่า ประเทศสหรัฐอเมริกา ร่วมกันร่างหลักสูตรระดับอุดมศึกษาเป็น หลักสูตรทัศนมาตรศาสตรบัณฑิต (หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2545) ดังนั้นหลักสูตรทัศนมาตรศาสตรบัณฑิตของมหาวิทยาลัยรามคำแหงจึงเป็นหลักสูตรระดับอุดมศึกษาหลักสูตรแรกด้านทัศนมาตรศาสตร์ของประเทศไทย ในปัจจุบันมาตรฐานหลักสูตรทัศนมาตรศาสตรบัณฑิตสำหรับผู้ประกอบโรคศิลปะสาขาทัศนมาตร เป็นหลักสูตร 6 ปีการศึกษา โดยมีการจัดรูปแบบหลักสูตรตามมาตรฐานของคณะกรรมการการอุดมศึกษาและเป็นไปตามมาตรฐานวิชาชีพของกระทรวงสาธารณสุขด้วย
คณะทัศนมาตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ได้เปิดดำเนินการศึกษามาตั้งแต่ พ.ศ. 2549 ปัจจุบันมีผู้สำเร็จการศึกษาไปและสามารถสอบใบประกอบโรคศิลป์ได้ คณะทัศนมาตรศาสตร์ได้มีการปรับปรุงครั้งสำคัญ โดยเชิญ ผศ.นพ.ธวัชชัย ปานเสถียรกุล ประธานคณะอนุกรรมการสอบใบประกอบวิชาชีพโดยอาศัยทัศนมาตรศาสตร์ของกองประกอบโรคศิลป์กระทรวงสาธารณสุขมาเป็นคณบดี และเชิญ พญ. วัฒนีย์ เย็นจิตร ผู้อำนวยการศูนย์จักษุ มหาวิทยาลัยรังสิต และกรรมการราชวิทยาลัยจักษุแพทย์แห่งประเทศไทย มาเป็นรองคณบดี เพื่อดำเนินการ
1. ปรับปรุงหลักสูตรการเรียนการสอนให้สอดคล้องกับการให้บริการทัศนมาตรศาสตร์ที่เป็นสากลในปัจจุบัน
2. เตรียมความพร้อมของนักศึกษาทัศนมาตรศาสตร์ที่จะจบการศึกษาในการสอบใบประกอบวิชาชีพโดยอาศัยทัศนมาตรศาสตร์
บัดนี้การปรับปรุงหลักสูตรได้เสร็จเรียบร้อยและผ่านการรับรองจากสภามหาวิทยาลัยแล้ว
ในปี พ.ศ. 2555 คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้ทำการเปิดหลักสูตรทัศนมาตรศาสตร์ขึ้นเป็นสถาบันที่ 3 และเปิดทำการเรียนการสอนมาจนถึงปัจจุบัน
สาขาความเชี่ยวชาญเฉพาะทางของผู้ประกอบโรคศิลปะสาขาทัศนมาตร

ในการปฏิบัติงานเป็นผู้ประกอบโรคศิลปะสาขาทัศนมาตรนั้น บุคลากรบางส่วนของวิชาชีพสามารถฝึกฝนหรือได้รับการศึกษาตามระบบในลักษณะของ Residency Programs ซึ่งเป็นการศึกษาทางด้านคลินิกและการวิจัยทางคลินิกในระดับ Post-graduated จนมีประสบการณ์เป็นที่รู้จักในระดับชาติและสากลได้ โดยยึดตามการจัดหมวดหมู่สาขาเฉพาะทางทัศนมาตร ศาสตร์ของ American Academy of Optometry ได้แก่
Anterior Segment
Binocular Vision, Perception and Pediatric Optometry
Comprehensive Eye Care (aka. Primary Eye Care)
Cornea Contact Lens and Refractive Technologies
Glaucoma
Low Vision
Optometric Education
Public Health & Environmental Vision
Vision Science
หน้าที่ 423 จากหนังสือ "A treatise on the eye, the manner and phaenomena of vision" โดย William Porterfield พิมพ์ในปี ค.ศ. 1759 ที่เมือง Edinburgh สังเกตในหนังสือนี้คำว่า "optometer" ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก
ทับทิมเจ้าชายดำ

พระบรมสาทิสลักษ์ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก ทรงมงกุฎอิมพีเรียลสเตตซึ่งสร้างใหม่ในรัชสมัยของพระองค์ ซึ่งจัดทำโดยช่างเพชรประจำราชสำนัก (ห้างรันเดลล์ แอนด์ บริดจ์) ประกอบด้วยอัญมณีจำนวน 3,093 เม็ด รวมถึง ทับทิมเจ้าชายดำ ซึ่งประดับอยู่ตรงกลางด้านหน้าของมงกุฎ
ทับทิมเจ้าชายดำ (อังกฤษ: Black Price Ruby) หรือ ทับทิมแบล็กพรินซ์ คือ สปิเนลซึ่งเป็นรัตนชาติอันมีลักษณะคล้ายทับทิม หนักประมาณ 170 กะรัต (34 กรัม) ขนาดประมาณไข่ไก่ ทับทิมเจ้าชายดำในปัจจุบันประดับอยู่ตรงกลางกางเขนแพตตี เหนือเพชรคูลลิแนน 2 ที่มีขนาดถึง 317.40 กะรัต (63.48 กรัม) ซึ่งทั้งสองนี้ประดับอยู่บนตัวเรือน "มงกุฎอิมพีเรียลสเตต"
ทับทิมเจ้าชายดำ ถือเป็นหนึ่งในเครื่องราชกกุธภัณฑ์ของสหราชอาณาจักรชิ้นหนึ่งที่มีความเก่าแก่ที่สุดทางประวัติศาสตร์ ซึ่งสามารถย้อนกลับไปได้ถึงช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 14 และยังอยู่ในความครอบครองของพระมหากษัตริย์อังกฤษตั้งแต่ได้ขึ้นทูลเกล้าถวายในปีค.ศ. 1367 แด่เอ็ดเวิร์ดแห่งวูดสตอก ("เจ้าชายดำ")
สปิเนล กับทับทิม

ในสมัยโบราณนั้น รัตนชาติส่วนใหญ่ที่มีสีแดงชาด จะถูกเรียกว่า "ทับทิม" จนกระทั่งในปัจจุบันซึ่งสามารถแยกทับทิม ซึ่งพบได้ยากกว่า "สปิเนล" ซึ่งทั้งสองรัตนชาตินี้สามารถแยกกันได้ตามคุณสมบัติของความแข็ง และความหนาแน่น ซึ่งทับทิมนั้นจะมีความแข็งกว่า (เล็กน้อย) และหนาแน่นกว่าสปิเนล
สปิเนล กับทับทิม > เครื่องราชกกุธภัณฑ์

สมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 ได้มีพระบรมราชานุญาตให้ประดับทับทิมนี้ไว้บริเวณมงกุฎของพระองค์ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 ซึ่งยังคงอยู่จนกระทั่งสมัยภายใต้การปกครองของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ซึ่งบัลลังก์เซนต์เอ็ดเวิร์ดนั้นเป็นส่วนน้อยที่รอดจากการทำลาย เครื่องราชกกุธภัณฑ์ส่วนใหญ่ถูกแยกชิ้นส่วนและทำลาย ส่วนเนื้อโลหะนั้นนำไปหลอมเป็นเหรียญกษาปณ์ ส่วนทับทิมเจ้าชายดำนั้น ผู้ค้าอัญมณีรายหนึ่งได้ซื้อเอาไว้ในสมัยเครือจักรภพแห่งอังกฤษ และต่อมาได้ถูกขายคืนให้กับราชสำนักในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 2 ภายหลังการฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ในปี ค.ศ. 1660
ต่อมาในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ได้ทรงมีพระบรมราชโองการให้สร้างมงกุฎอิมพีเรียลสเตตองค์ใหม่ขึ้นสำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษกในปี ค.ศ. 1838 ซึ่งมงกุฎนี้สร้างโดยช่างอัญมณีแห่งราชสำนัก (ห้างรันเดลล์แอนด์บริดจ์) ประกอบด้วยอัญมณีกว่า 3,093 เม็ด รวมถึง'ทับทิมเจ้าชายดำ ประดับบริเวณด้านหน้าของมงกุฎ ซึ่งต่อมาในปี ค.ศ. 1937 ได้มีการสร้างมงกุฎอิมพีเรียลสเตตองค์ใหม่ที่มีน้ำหนักเบากว่าขึ้น ก็ได้มีการย้ายทับทิมเม็ดนี้มาประดับไว้ดังปัจจุบัน
บรรณานุกรม

Ryan Thompson's Famous Diamonds Page. "The Cullinan Diamonds". Retrieved April 17, 2005.
Gemcal: Gems from the Far East. "Spinel Story" เก็บถาวร 2007-03-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Retrieved April 17, 2005.
The World of Famous Diamonds. "The Black Prince's Ruby on the front of the Imperial State Crown", bottom of page.
Elizabeth Orpen; "Famous Rubies" "The Black Prince's Ruby เก็บถาวร 2013-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 27 pages long history.
ดูเพิ่ม

เครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร
มงกุฎอิมพีเรียลสเตต
เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายดำ
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 12

| ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 12 |
| --- | --- |

ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 2,484 ไมล์ (3,998 กิโลเมตร)
ประวัติ
มีขึ้นเมื่อ: 1926–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตก:  US 101 ที่แอเบอร์ดีน รัฐวอชิงตัน
 :  I‑5 ใกล้เชเฮลิส รัฐวอชิงตัน   I‑15 ที่เฮเลนา รัฐมอนแทนา   I‑94 ที่ฟอร์ไซท์ รัฐมอนแทนา   I-29 ที่ซัมมิต รัฐเซาท์ดาโคตา   I-35 ที่มินนีแอโพลิส รัฐมินนิโซตา   I-39 / I-90 ที่แมดิสัน รัฐวิสคอนซิน   I-55 ที่ชิคาโก รัฐอิลลินอย   I-65 ที่แกรี รัฐอินดีแอนา   I-94 ที่นิวบัฟฟาโล รัฐมิชิแกน   I-69 ที่โคลด์วอเทอร์ รัฐมิชิแกน
ปลายทางทิศตะวันออก: ถนนแคสส์ ในดาวน์ทาวน์ดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: วอชิงตัน ไอดาโฮ มอนแทนา นอร์ทดาโคตา เซาท์ดาโคตา มินนิโซตา วิสคอนซิน อิลลินอย อินดีแอนา และมิชิแกน
 
ระบบทางหลวง
 ระบบทางหลวงสหรัฐ  รายการ 
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 12 (อังกฤษ: U.S. Route 12 ย่อเป็น US 12) เป็นทางหลวงสหรัฐ มีเส้นทางจากแอเบอร์ดีน รัฐวอชิงตัน ถึงเมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน รวมระยะทางเกือบ 2,500 ไมล์ (4,000 กิโลเมตร) ทางหลวงเส้นนี้ถูกแทนที่โดยอินเตอร์สเตต 90 และอินเตอร์สเตต 94 แต่ยังคงเป็นถนนที่สำคัญสำหรับการเดินทางในภูมิภาคและท้องถิ่น
ปลายทางทิศตะวันตกของทางหลวงเส้นนี้อยู่ในแอเบอร์ดีน ที่ทางแยกที่ตัดกับทางหลวงสหรัฐหมายเลข 101 ส่วนปลายทางทิศตะวันออกอยู่ในดาวน์ทาวน์เมืองดีทรอยต์ บริเวณมุมถนนของถนนมิชิแกนกับถนนแคสส์ ใกล้กับสวนสาธารณะแคมปัสมาร์เทียส
แหล่งข้อมูลอื่น

Endpoints of US highways เก็บถาวร 2014-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก ระบบทางหลวงสหรัฐ |
| --- | --- | --- |
|  |  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  40  41  42  43  44  45  46  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  75  76  77  78  79  80  81  82  83  84  85  87  89  90  91  92  93  94  95  96  97  98  99  101  163  400  412  425  |  |
 รายการทางหลวงสหรัฐทั้งหมด  หมายเลขที่เขียนด้วยตัวเอน เป็นทางหลวงที่ถูกถอดถอนออกจากระบบแล้ว  หมายเลขที่เน้น เป็นทางหลวงสายหลัก
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 11

| ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 11 |
| --- | --- |

ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 1,645 ไมล์ (2,647 กิโลเมตร)
ประวัติ
มีขึ้นเมื่อ: 1926–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศSouth:  US 90 ที่นิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา
 :  I‑10 ที่นิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา   I‑12 ที่สไลเดลล์ รัฐลุยเซียนา   I-20 ที่เมอริเดียน รัฐมิสซิสซิปปี   I‑65 ที่เบอร์มิงแฮม รัฐแอละแบมา   I-24 / I-75 ที่แชตทานูกา รัฐเทนเนสซี   I-40 ในนอกซ์วิลล์ รัฐเทนเนสซี   I‑64 / I‑81 ใกล้สตอนตัน รัฐเวอร์จิเนีย   I-70 / I-81 ใกล้เฮเกอส์ทาวน์ รัฐแมริแลนด์   I-76 / Penna Turnpike ใกล้คาร์ไลล์ รัฐเพนซิลเวเนีย   I-80 ใกล้บลูมส์เบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย
ปลายทางทิศNorth:  Route 223 ที่เราเซสพอยต์ รัฐนิวยอร์ก
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: ลุยเซียนา มิสซิสซิปปี แอละแบมา จอร์เจีย เทนเนสซี เวอร์จิเนีย เวสต์เวอร์จิเนีย แมริแลนด์ เพนซิลเวเนีย และนิวยอร์ก
 
ระบบทางหลวง
 ระบบทางหลวงสหรัฐ  รายการ 
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 11 (อังกฤษ: U.S. Route 11 ย่อเป็น US 11) เป็นทางหลวงสหรัฐแนวเหนือ-ใต้ มีระยะทาง 1,645 ไมล์ (2,647 กิโลเมตร) พาดผ่านพื้นที่ทางตะวันออกของสหรัฐอเมริกา ปลายทางทิศใต้ของทางหลวงสายนี้อยู่ที่ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 90 ใน Bayou Sauvage National Wildlife Refuge ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา ส่วนปลายทางทิศเหนืออยู่ที่เขตแดนแคนาดา-สหรัฐอเมริกา ในเราเซสพอยต์ รัฐนิวยอร์ก เชื่อมต่อกับทางหลวงรัฐเกแบ็กหมายเลข 223 ทางหลวงหมายเลข 11 สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1926 เส้นทางส่วนมากเป็นไปตามแผนทางหลวงเดิม
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1929 ทางหลวงหมายเลข 11 มีปลายทางทิศใต้แค่ที่เมืองพิคายูน รัฐมิสซิสซิปปี บริเวณแม่น้ำเพิร์ล เขตแดนรัฐลุยเซียนา และต่อมาได้ขยายเส้นทางไปยังรัฐลุยเซียนา
ทางหลวงหมายเลข 11 ผ่านสะพานเมสตรี ข้ามเลกพอนต์ชาร์เทรน หลังจากหกสัปดาห์ที่พายุเฮอร์ริเคนแคทรีนาพัดถล่ม ทางหลวงหมายเลย 11 นี้เป็นเพียงเส้นทางเดียวที่จะออกจากตัวเมืองนิวออร์ลีนส์ทางด้านทิศตะวันออก เพราะว่ามีโครงสร้างที่แข็งแรง ส่วนสะพานคู่อินเตอร์สเตต 10 และสะพานฟอร์ตไพก์ของทางหลวงสหรัฐหมายเลข 90 ได้ถูกพายุพัดเสียหาย
อินเตอร์สเตต 81 ได้ก่อสร้างขึ้นในยุค 1960 เส้นทางขนานไปกับทางหลวงสหรัฐหมายเลข 11 เมื่อเลยปลายทางทิศใต้ของอินเตอร์สเตต 81 ไปแล้ว ได้มีอินเตอร์สเตตสายอื่นมาขนานกับทางหลวงหมายเลข 11 โดยเฉพาะอินเตอร์สเตต 59 ซึ่งเชื่อมต่อกับอินเตอร์สเตต 81 ด้วยอินเตอร์สเตต 40, อินเตอร์สเตต 75 และอินเตอร์สเตต 24
แหล่งข้อมูลอื่น

Termini of US 11 เก็บถาวร 2015-12-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก ระบบทางหลวงสหรัฐ |
| --- | --- | --- |
|  |  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  40  41  42  43  44  45  46  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  75  76  77  78  79  80  81  82  83  84  85  87  89  90  91  92  93  94  95  96  97  98  99  101  163  400  412  425  |  |
 รายการทางหลวงสหรัฐทั้งหมด  หมายเลขที่เขียนด้วยตัวเอน เป็นทางหลวงที่ถูกถอดถอนออกจากระบบแล้ว  หมายเลขที่เน้น เป็นทางหลวงสายหลัก
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 10

| ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 10 |
| --- | --- |

ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 565 ไมล์ (909 กิโลเมตร)
ประวัติ
มีขึ้นเมื่อ: 1926–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตก:  I‑94 / I‑94 Bus. / US 52 ที่เวสต์ฟาร์โก รัฐนอร์ทดาโคตา
 :    I‑29 / US 81 ในฟาร์โก รัฐนอร์ทดาโคตา   I-35E / I-94 ในเซนต์พอล รัฐมินนิโซตา   I-94 ในออสซีโอ รัฐวิสคอนซิน   I-39 / US 51 ในสตีเวนส์พอยต์ รัฐวิสคอนซิน   I-41 / US 41 ในเมแนชา รัฐวิสคอนซิน   I-43 ใกล้แมนิโทวอก รัฐวิสคอนซิน   US 31 ใกล้ลัดดิงตัน รัฐมิชิแกน   US 131 ใกล้รีดซิตี รัฐมิชิแกน   US 127 ใกล้แคลร์ รัฐมิชิแกน 
ปลายทางทิศตะวันออก:  I-75 / BS I-75 / US 23 / M-25 ในเบย์ซิตี รัฐมิชิแกน
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: นอร์ทดาโคตา มินนิโซตา วิสคอนซิน และมิชิแกน
 
ระบบทางหลวง
 ระบบทางหลวงสหรัฐ  รายการ 
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 10 (อังกฤษ: U.S. Route 10 หรือ U.S. Highway 10 ย่อเป็น US 10) เป็นทางหลวงสหรัฐแนวตะวันออก-ตะวันตก สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1926 แม้ว่าทางหลวงเส้นนี้ไม่ได้เป็นทางหลวงที่มีเส้นทางพาดผ่านทั้งประเทศอย่างทางหลวงสายหลัก แต่ก็ได้ถูกกำหนดให้ใช้หมายเลข "0" อยู่ในหลักสุดท้ายของหมายเลขทางหลวง ทางหลวงหมายเลข 10 เคยเป็นทางหลวงที่มีระยะทางมาก มีเส้นทางจากเมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน จนถึงเมืองซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน แต่ระยะทางได้ลดลงไปมากเนื่องจากระยะทางส่วนใหญ่ไปเป็นทางหลวงอินเตอร์สเตต ซึ่งสร้างบนเขตทางหลวงเดิม ทำให้ในปี ค.ศ. 2010 ทางหลวงเส้นนี้มีระยะทางเหลือ 565 ไมล์ (909 กิโลเมตร)
ทางหลวงหมายเลข 10 ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนด้วยทะเลสาบมิชิแกน อย่างไรก็ตามในปี ค.ศ. 2015 ได้มีบริการเรือข้ามฟากเอสเอสแบดเจอร์ ระหว่างเมืองลัดดิงตัน รัฐมิชิแกน กับเมืองแมนิโทวอก รัฐวิสคอนซิน และได้กำหนดอย่างเป็นทางการให้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวง แต่เรือข้ามฟากจะเปิดบริการตั้งแต่เดือนพฤษภาคมจนถึงเดือนตุลาคมเท่านั้น
ปลายทางทิศตะวันออกของทางหลวงหมายเลข 10 อยู่ในเมืองเบย์ซิตี รัฐมิชิแกน บริเวณทางแยกต่างระดับบนอินเตอร์สเตต 75 (I-75) (หลักไมล์ที่ 139 ของทางหลวงหมายเลข 10 และหลักไมล์ที่ 162 ของอินเตอร์สเตต 75) ปลายทางทิศตะวันตกของทางหลวงหมายเลข 10 อยู่ในเมืองเวสต์ฟาร์โก รัฐนอร์ทดาโคตา บริเวณทางแยกต่างระดับบนอินเตอร์สเตต 94
แหล่งข้อมูลอื่น

US-10 endpoint photos เก็บถาวร 2014-12-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Proposed 1925 Michigan US-10 endpoints (became US-12) เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Michigan US-10 endpoints เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Former US-10 Southern Terminus (now M-1) เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Former US-10 Southern Terminus (now M-10) เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก ระบบทางหลวงสหรัฐ |
| --- | --- | --- |
|  |  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  40  41  42  43  44  45  46  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  75  76  77  78  79  80  81  82  83  84  85  87  89  90  91  92  93  94  95  96  97  98  99  101  163  400  412  425  |  |
 รายการทางหลวงสหรัฐทั้งหมด  หมายเลขที่เขียนด้วยตัวเอน เป็นทางหลวงที่ถูกถอดถอนออกจากระบบแล้ว  หมายเลขที่เน้น เป็นทางหลวงสายหลัก
ทางรถไฟสายกาลกา–ศิมลา

| ทางรถไฟสายกาลกา–ศิมลา Kalka–Shimla Railway |
| --- | --- |
ขณะรับผู้โดยสารที่สถานีรถไฟพาโรค
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: รัฐหรยาณา–รัฐหิมาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย
ปลายทาง: กาลกา ศิมลา
จำนวนสถานี: 18
การดำเนินงาน
ผู้ดำเนินงาน: การรถไฟแห่งประเทศอินเดีย
ประวัติ
เปิดเมื่อ: พ.ศ. 2441
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 96 กม. (59.65 ไมล์)
รางกว้าง: 2 ฟุต 6 นิ้ว (76.2 มม.)
ทางรถไฟสายกาลกา–ศิมลา (อังกฤษ: Kalka–Shimla Railway) เป็นรถไฟรางแคบขนาด 2 ฟุต 6 นิ้ว (762 เซนติเมตร) เดินรถจากสถานีรถไฟกาลกาในเมืองกาลกา (Kalka) รัฐหรยาณา กับสถานีรถไฟศิมลาในเมืองศิมลา (Shimla) ในรัฐหิมาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2441 เพื่อเชื่อมต่อเมืองศิมลากับระบบรถไฟส่วนอื่นของประเทศอินเดียช่วงจักรวรรดิบริติชปกครอง เป็นระบบรถไฟภูเขาอีกสายหนึ่งของอินเดียที่ตั้งอยู่บริเวณตีนเทือกเขาหิมาลัย เส้นทางประกอบไปด้วยอุโมงค์ 107 แห่ง และสะพาน 864 แห่ง รายล้อมด้วยทิวทัศน์ของธรรมชาติและหมู่บ้านต่าง ๆ และเส้นทางนี้ยังเชื่อมต่อกับระบบรถไฟสายเดลี-กาลกาเพื่อเชื่อมต่อกับนิวเดลี และเมืองอื่น ๆ ทั่วประเทศ
แต่เดิมทางรถไฟสายกาลกา-ศิมลาใช้หัวรถจักรไอน้ำนำขบวน แต่ช่วงปี พ.ศ. 2498 และปี พ.ศ. 2513 จึงได้มีการใช้หัวรถจักรดีเซลมาใช้ในการเดินรถตามลำดับ
ทางรถไฟสายกาลกา-ศิมลาได้รับเกียรติจากยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกในนามทางรถไฟภูเขาของประเทศอินเดีย (Mountain Railways of India) เมื่อ พ.ศ. 2542 ร่วมกับทางรถไฟสายภูเขานีลคิรี (Nilgiri Mountain Railway) และทางรถไฟสายดาร์จีลิงหิมาลัย (Darjeeling Himalayan Railway) ส่วนทางรถไฟสายเขามาเถราน (Matheran Hill Railway) อยู่ในบัญชีเบื้องต้นของมรดกโลก
ระเบียงภาพ

หัวรถจักรไอน้ำ
หัวรถจักรเรลคาร์ ที่ดัดแปลงจากรถบรรทุก
ขณะจอดที่สถานีรถไฟตาราเทวี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทางรถไฟสายกาลกา-ศิมลา
Toy train from Kalka to Shima(UP) train route เก็บถาวร 2016-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Shimla to Kalka(DOWN) on searchmytrain เก็บถาวร 2016-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Himachal Pradesh
Kalka–Shimla Toy Train เก็บถาวร 2009-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Kalka–Shimla Railway
Article in The Tribune