คูนาร์ดไลน์
ประวัติ > บริษัท เรือจักรไอน้ำคูนาร์ด จำกัด: ค.ศ. 1879–1934

เพื่อระดมทุนเพิ่มเติม ใน ค.ศ. 1879 บริษัทเรือเมล์หลวงอังกฤษและอเมริกาเหนือ ซึ่งเป็นบริษัทเอกชน ได้ปรับโครงสร้างใหม่เป็นบริษัทมหาชนจำกัดชื่อว่า บริษัท เรือจักรไอน้ำคูนาร์ด จำกัด (Cunard Steamship Company, Ltd.) ภายใต้ประธานคนใหม่ของคูนาร์ด จอห์น เบินส์ (ค.ศ. 1839–1900) ลูกชายของหนึ่งในผู้ก่อตั้งบริษัทคูนาร์ด ได้สั่งต่อเรือเดินทะเลด่วนเหล็กสี่ลำ โดยเริ่มจากเซอร์เวีย (Servia) ใน ค.ศ. 1881 ซึ่งเป็นเรือโดยสารลำแรกที่มีไฟฟ้าส่องสว่างตลอดทั้งลำ ใน ค.ศ. 1884 คูนาร์ดได้ซื้อเรือออริกอน (Oregon) ลำใหม่ที่ชนะบลูริบบันด์จากสายการเดินเรือกวีออน (Guion Line) เมื่อบริษัทดังกล่าวผิดนัดชำระเงินกับอู่ต่อเรือ ในปีนั้น คูนาร์ดยังว่าจ้างให้ต่อเรืออัมเบรีย (Umbria) และเอทรูเรีย (Etruria) ซึ่งเป็นเรือที่ทำลายสถิติ โดยมีความเร็ว 19.5 นอต (36.1 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ตั้งแต่ ค.ศ. 1887 ความเป็นผู้นำที่คูนาร์ดได้รับมาในแอตแลนติกเหนือต้องตกอยู่ในอันตรายเมื่ออินแมนและไวต์สตาร์ตอบโต้การทำลายสถิติด้วยเรือใบจักรเกลียวคู่ ใน ค.ศ. 1893 คูนาร์ดโต้กลับด้วยเรือบลูริบบันด์ที่แล่นได้เร็วกว่าอีกสองลำ คือ คัมปาเนีย (Campania) และลูเคเนีย (Lucania) ที่ทำความเร็วได้ 21.8 นอต (40.4 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
ทันทีที่คูนาร์ดกลับมาครองอำนาจอีกครั้ง คู่แข่งรายใหม่ก็ปรากฏตัวขึ้น ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1860 บริษัทเยอรมันหลายแห่งได้ว่าจ้างให้ต่อเรือเดินทะเลที่มีความเร็วเกือบจะเท่ากับเรือไปรษณีย์ของอังกฤษจากลิเวอร์พูล ใน ค.ศ. 1897 ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอร์ (Kaiser Wilhelm der Grosse) ของนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์ได้ทำลายสถิติบลูริบบันด์ด้วยความเร็ว 22.3 นอต (41.3 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) และตามมาด้วยการทำลายสถิติของเยอรมันอย่างต่อเนื่อง แทนที่จะแข่งขันกับเรือเร็วรุ่นใหม่ของเยอรมัน ไวต์สตาร์ คู่แข่งที่คูนาร์ดจะควบรวมกิจการด้วยในอนาคต ได้ว่าต่อเรือเดินสมุทรชั้นบิกโฟร์ (Big Four) จำนวนสี่ลำที่ทำกำไรได้มากและมีความเร็วปานกลางเพื่อให้บริการในเส้นทางรองจากลิเวอร์พูลไปนิวยอร์ก ใน ค.ศ. 1902 ไวต์สตาร์เข้าร่วมกับสายการเดินเรือสัญชาติอเมริกันที่มีเงินทุนมหาศาลอย่างบริษัทเดินเรือพาณิชย์ระหว่างประเทศ (International Mercantile Marine Co. (IMM)) ซึ่งเป็นเจ้าของอเมริกันไลน์ (American Libe) รวมถึงอินแมนไลน์เก่า และสายการเดินเรืออื่น ๆ IMM ยังมีข้อตกลงการค้ากับสายการเดินเรือฮัมบวร์คอเมริคา (Hamburg America Line) และนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์ด้วย ผู้เจรจาได้ติดต่อฝ่ายบริหารของคูนาร์ดในช่วงปลาย ค.ศ. 1901 และต้น ค.ศ. 1902 แต่ไม่ประสบความสำเร็จในการดึงคูนาร์ดไลน์เข้าสู่ IMM ที่ในขณะนั้นถูกจัดตั้งขึ้นโดยได้รับการสนับสนุนจากเจ.พี.มอร์แกน นักการเงิน
ศักดิ์ศรีของอังกฤษตกอยู่ในความเสี่ยง รัฐบาลอังกฤษจึงให้เงินอุดหนุนแก่คูนาร์ดปีละ 150,000 ปอนด์ พร้อมด้วยเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำ 2.5 ล้านปอนด์ (เทียบเท่า 340 ล้านปอนด์ในปี 2023) (เท่ากับ to £286 ล้าน ล้านปอนด์ใน ค.ศ. 2023),) เพื่อจ่ายค่าต่อเรือซูเปอร์ไลเนอร์สองลำ ได้แก่ ผู้ชนะบลูริบบันด์อย่างลูซิเทเนีย (Lusitania) และมอริเทเนีย (Mauretania) ที่มีความเร็ว 26.0 นอต (48.2 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ใน ค.ศ. 1903 บริษัทเริ่มให้บริการเส้นทางฟีอูเม–นิวยอร์ก โดยมีจุดแวะพักที่ท่าเรือในอิตาลีและยิบรอลตาร์ ในปีถัดมา คูนาร์ดต่อเรือสองลำที่แข่งขันกับเรือเดินสมุทรชั้นเซลติก (Celtic) โดยตรงในเส้นทางรองลิเวอร์พูล–นิวยอร์ก ใน ค.ศ. 1911 คูนาร์ดเข้าสู่การค้าเซนต์ลอว์เรนซ์โดยการซื้อสายการเดินเรือทอมป์สัน (Thompson line) และโรยัล (Royal line) อีกห้าปีต่อมา
ทั้งไวต์สตาร์และฮัมบวร์ค-อเมริคาต่างก็ต่อเรือซูเปอร์ไลน์จำนวนสามลำเพื่อไม่ให้ถูกแซงหน้า เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกของไวต์สตาร์ที่มีความเร็ว 21.5 นอต (39.8 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) และเรือเดินสมุทรชั้นอิมเพอราทอร์ของฮาพัคที่มีความเร็ว 22.5 นอต (41.7 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) มีขนาดใหญ่และหรูหรากว่าเรือของคูนาร์ก แต่ไม่เร็วเท่า คูนาร์ดยังสั่งต่อเรือใหม่ชื่ออาควิเทเนีย (Aquitania) ซึ่งมีความเร็ว 24.0 นอต (44.4 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) เพื่อทำให้กองเรือไปรษณีย์ลิเวอร์พูลสมบูรณ์ เหตุการณ์ดังกล่าวขัดขวางการแข่งขันตามที่คาดไว้ระหว่างซูเปอร์ไลน์ทั้งสามชุด ไททานิก (Titanic) ของไวต์สตาร์อับปางลงในการเดินทางครั้งแรก ทั้งบริแทนนิก (Britannic) ของไวต์สตาร์และลูซิเทเนียของคูนาร์ดต่างก็สูญหายในสงคราม และซูเปอร์ไลเนอร์ทั้งสามของฮาพัคถูกส่งมอบแก่ฝ่ายสัมพันธมิตรในฐานะค่าปฏิกรรมสงคราม
ใน ค.ศ. 1916 คูนาร์ดไลน์สร้างสำนักงานใหญ่ในยุโรปเสร็จสิ้นที่ลิเวอร์พูล โดยย้ายมาในวันที่ 12 มิถุนายนปีนั้น อาคารคูนาร์ดสไตล์นีโอคลาสสิกอันยิ่งใหญ่เป็นอาคารลำดับที่ 3 จากอาคารสำคัญของลิเวอร์พูล สำนักงานใหญ่แห่งนี้ถูกใช้โดยคูนาร์ดจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1960 ใน ค.ศ. 1917 กระทรวงการสงครามได้ใช้สิ่งอำนวยความสะดวกของคูนาร์ดเพื่อสร้างเครื่องบินสำหรับกองบินทหารอากาศที่กำลังขยายตัว ภายหลังได้กลายมาเป็นกองทัพอากาศอังกฤษ
ด้วยความสูญเสียในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง คูนาร์ดจึงริเริ่มโครงการบูรณะใหม่หลังสงครามโดยต่อเรือเดินทะเลขนาดกลางจำนวน 11 ลำ บริษัทได้รับเรืออิมเพอราทอร์ (Imperator) ลำเดิมของฮาพัค (เปลี่ยนชื่อเป็นเบเรนกาเรีย (Berengaria)) เพื่อมาแทนที่ลูซิเทเนียที่อับปางไป โดยทำหน้าเป็นเรือคู่วิ่งของมอริเทเนียและอาควิเทเนีย ส่วนเซาแทมป์ตันก็มาแทนที่ลิเวอร์พูลที่เป็นปลายทางในอังกฤษสำหรับบริการเรือด่วนสามลำนี้ ภายใน ค.ศ. 1926 กองเรือของคูนาร์ดมีขนาดใหญ่กว่าก่อนสงคราม และไวต์สตาร์ก็อยู่ในช่วงถดถอย เนื่องจากถูกขายโดย IMM
แม้จำนวนผู้โดยสารในแอตแลนติกเหนือจะลดลงอย่างมากอันเนื่องมาจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำทางการเดินเรือซึ่งเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1929 แต่ชาวเยอรมัน อิตาลี และฝรั่งเศสก็ยังต่อเรือเดินทะเลหรูรุ่นใหม่ที่เรียกว่า "เรือแห่งรัฐ" เบรเมิน (Bremen) ของเยอรมันทำลายสถิติบลูริบบันด์ด้วยความเร็ว 27.8 นอต (51.5 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)  ใน ค.ศ. 1933 เร็กซ์ (Rex) ของอิตาลีบันทึกความเร็ว 28.9 นอต (53.5 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ในการเดินทางไปทิศตะวันตกในปีเดียวกัน และนอร์ม็องดี (Normandie) ของฝรั่งเศสข้ามแอตแลนติกในเวลาเพียงต่ำกว่า 4 วันด้วยความเร็ว 30.58 นอต (56.63 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ใน ค.ศ. 1937 ใน ค.ศ. 1930 คูนาร์ดสั่งต่อเรือเดินทะเลขนาด 80,000 ตัน ซึ่งเป็นเรือลำแรกในชุดเรือสองลำที่มีความเร็วสูงพอที่จะให้บริการรายสัปดาห์ระหว่างเซาแทมป์ตันกับนิวยอร์ก งานสร้าง "ตัวเรือหมายเลข 534" ต้องหยุดชะงักใน ค.ศ. 1941 ด้วยสภาพเศรษฐกิจ