stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2014 รอบคัดเลือก โซนแอฟริกา
รอบสุดท้าย > กลุ่ม U

สนาม:  Safaricom Indoor Arena, ไนโรบี, เคนย่า
วันที่: 16–22 กุมภาพันธ์ 2014
เขตเวลา เวลาแอฟริกาตะวันออก (UTC+03:00)
| อันดับ | ทีม | แต้ม | แข่ง> ชนะ | แข่ง> แพ้ | เซต> ชนะ | เซต> แพ้ | เซต> อัตราส่วน | แต้ม> ชนะ | แต้ม> แพ้ | แต้ม> อัตราส่วน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  ตูนิเซีย | 14 | 5 | 0 | 15 | 3 | 5.000 | 430 | 327 | 1.315  |
| 2 |  เคนยา | 13 | 4 | 1 | 14 | 4 | 3.500 | 425 | 298 | 1.426  |
| 3 |  เซเนกัล | 9 | 3 | 2 | 11 | 8 | 1.375 | 413 | 399 | 1.035  |
| 4 |  ยูกันดา | 5 | 2 | 3 | 7 | 12 | 0.583 | 365 | 417 | 0.875  |
| 5 |  เซเชลส์ | 3 | 1 | 4 | 6 | 14 | 0.429 | 401 | 457 | 0.877  |
| 6 |  โมซัมบิก | 1 | 0 | 5 | 3 | 15 | 0.200 | 299 | 435 | 0.687 |
กาบูเวร์ดี ขอถอนตัวออกจากการแข่งขัน
| วันที่ | เวลา |  | คะแนน |  | เซต 1 | เซต 2 | เซต 3 | เซต 4 | เซต 5 | รวม | รายงาน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 16 Feb | 12:00 | โมซัมบิก  | 0–3 |  ตูนิเซีย | 11–25 | 12–25 | 14–25 |   |   | 37–75 | Report  |
| 16 Feb | 14:00 | เซเนกัล  | 3–1 |  เซเชลส์ | 25–23 | 22–25 | 25–18 | 25–22 |   | 97–88 | Report  |
| 16 Feb | 16:00 | เคนยา  | 3–0 |  ยูกันดา | 25–16 | 25–10 | 25–14 |   |   | 75–40 | Report  |
| 17 Feb | 12:00 | ยูกันดา  | 3–2 |  เซเชลส์ | 19–25 | 22–25 | 25–17 | 25–17 | 15–12 | 106–96 | Report  |
| 17 Feb | 14:00 | ตูนิเซีย  | 3–1 |  เซเนกัล | 25–17 | 23–25 | 25–23 | 25–15 |   | 98–80 | Report  |
| 17 Feb | 16:00 | เคนยา  | 3–0 |  โมซัมบิก | 25–12 | 25–9 | 25–19 |   |   | 75–40 | Report  |
| 19 Feb | 12:00 | โมซัมบิก  | 1–3 |  ยูกันดา | 19–25 | 18–25 | 25–23 | 15–25 |   | 77–98 | Report  |
| 19 Feb | 14:00 | เซเชลส์  | 0–3 |  ตูนิเซีย | 22–25 | 20–25 | 19–25 |   |   | 61–75 | Report  |
| 19 Feb | 16:00 | เซเนกัล  | 1–3 |  เคนยา | 19–25 | 12–25 | 25–17 | 11–25 |   | 67–92 | Report  |
| 20 Feb | 12:00 | ยูกันดา  | 0–3 |  ตูนิเซีย | 14–25 | 8–25 | 19–25 |   |   | 41–75 | Report  |
| 20 Feb | 14:00 | โมซัมบิก  | 0–3 |  เซเนกัล | 13–25 | 14–25 | 14–25 |   |   | 41–75 | Report  |
| 20 Feb | 16:00 | เคนยา  | 3–0 |  เซเชลส์ | 25–13 | 25–20 | 25–11 |   |   | 75–44 | Report  |
| 22 Feb | 12:00 | เซเชลส์  | 3–2 |  โมซัมบิก | 24–26 | 25–22 | 25–18 | 23–25 | 15–13 | 112–104 | Report  |
| 22 Feb | 14:00 | เซเนกัล  | 3–1 |  ยูกันดา | 19–25 | 25–18 | 25–15 | 25–22 |   | 94–80 | Report  |
| 22 Feb | 16:00 | ตูนิเซีย  | 3–2 |  เคนยา | 25–21 | 24–26 | 15–25 | 28–26 | 15–10 | 107–108 | Report |
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website เก็บถาวร 2013-09-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2014 รอบคัดเลือก |
| --- | --- |
 เอวีซี  ซีเอวีบี  ซีอีวี  ซีเอสวี  นอร์เซกา
อำเภอบางกระทุ่ม

| อำเภอบางกระทุ่ม |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Bang Krathum
หลวงพ่อเพชร พระประธานในอุโบสถวัดไพรสุวรรณ
คำขวัญ: กล้วยตากฉ่ำหวาน มาตรฐานผลิตภัณฑ์สมุนไพร เลื่อมใสหลวงพ่อหรั่ง โอทอปดังห้าดาว สืบสานตำนานหลวงพ่อยม ชมประเพณีแข่งเรือบก โบสถ์นาคปรกบนดอกบัว
แผนที่จังหวัดพิษณุโลก เน้นอำเภอบางกระทุ่ม
พิกัด: 16°34′44″N 100°17′50″E﻿ / ﻿16.57889°N 100.29722°E﻿ / 16.57889; 100.29722
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พิษณุโลก
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 447.0 ตร.กม. (172.6 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 45,918 คน
 • ความหนาแน่น: 102.73 คน/ตร.กม. (266.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 65110
รหัสภูมิศาสตร์: 6505
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอบางกระทุ่ม เลขที่ 300 หมู่ที่ 3 ตำบลบางกระทุ่ม อำเภอบางกระทุ่ม จังหวัดพิษณุโลก 65110
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
บางกระทุ่ม เป็น 1 ใน 9 อำเภอของจังหวัดพิษณุโลก เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอวังทองและอำเภอเมืองพิษณุโลก ในปี พ.ศ. 2470 ได้แยกพื้นที่ 3 ตำบลของอำเภอวังทอง ได้แก่ ตำบลเนินกุ่ม ตำบลไผ่ล้อม ตำบลนครป่าหมาก และแยกพื้นที่ 3 ตำบลของอำเภอเมืองพิษณุโลก ได้แก่ ตำบลบ้านไร่ ตำบลโคกสลุด ตำบลสนามคลี รวมตั้งขึ้นเป็น "กิ่งอำเภอบางกระทุ่ม" และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2489
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอบางกระทุ่มมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองพิษณุโลกและอำเภอวังทอง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอวังทอง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสากเหล็กและอำเภอเมืองพิจิตร (จังหวัดพิจิตร)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสามง่าม (จังหวัดพิจิตร)
ประวัติ

หมู่บ้านบางกระทุ่ม มาจากบรรพบุรุษอพยพโยกย้ายมาจากจังหวัดราชบุรี จังหวัดเพชรบุรี จังหวัดกาญจนบุรี เพื่อตั้งหลักแหล่งบริเวณอำเภอบางกระทุ่มปัจจุบัน เห็นว่าเป็นภูมิประเทศที่อุดมสมบูรณ์มีน้ำทำนา มีป่าทึบ แสดงถึงความบริบูรณ์ จึงตั้งบ้านเรือนอยู่ ณ บริเวณ ซึ่งมีต้นไม้ขึ้นอยู่หนาแน่นเป็นต้นไม้ใหญ่ พุ่มใบหนา ยากต่อการถากถาง แต่ไม่มีผู้ใดรู้จักนามไม้ชนิดนี้ ชนกลุ่มนี้จึงเรียก “ต้นกระพุ่ม” และนามหมู่บ้านก็เรียก “บางกระพุ่ม” ต่อมากลายไปเป็น “บางกระทุ่ม” อีกนามหนึ่งของอำเภอนี้ในอดีตชื่ออำเภอนครป่าหมาก เนื่องจากมีต้นหมากขึ้นมากมาย
วันที่ 17 กรกฎาคม 2470 แยกพื้นที่ตำบลเนินกุ่ม ตำบลไผ่ล้อม ตำบลนครป่าหมาก จากอำเภอป่าหมาก และตำบลบ้านไร่ ตำบลโคกสลุด ตำบลสนามคลี จากอำเภอเมืองพิษณุโลก มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอบางกระทุ่ม และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอเมืองพิษณุโลก
วันที่ 23 มีนาคม 2472 ตั้งตำบลบางกระทุ่ม แยกออกจากตำบลนครป่าหมาก และตำบลสนามคลี
วันที่ 8 มีนาคม 2473 เปลี่ยนแปลงชื่อตำบลนครป่าหมาก กิ่งอำเภอบางกระทุ่ม อำเภอเมืองพิษณุโลก เป็น ตำบลสามเรือน
วันที่ 17 เมษายน 2482 เปลี่ยนแปลงชื่อตำบลบางผี กิ่งอำเภอบางกระทุ่ม อำเภอเมืองพิษณุโลก เป็น ตำบลท่าตาล และเปลี่ยนแปลงชื่อตำบลสามเรือน กิ่งอำเภอบางกระทุ่ม อำเภอเมืองพิษณุโลก เป็น ตำบลนครป่าหมาก
วันที่ 22 ตุลาคม 2483 โอนพื้นที่หมู่ 9 (ในขณะนั้น) ของตำบลไผ่ล้อม และหมู่ 9 (ในขณะนั้น) ของตำบลบ้านไร่ ไปขึ้นกับตำบลบางกระทุ่ม กับโอนพื้นที่หมู่ 1,2 (ในขณะนั้น) ของตำบลโคกสลุด ไปขึ้นกับตำบลสนามคลี
วันที่ 3 กันยายน 2489 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอบางกระทุ่ม อำเภอเมืองพิษณุโลก เป็น อำเภอบางกระทุ่ม
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลโคกสลุด แยกออกจากตำบลสนามคลี และตำบลบ้านไร่
วันที่ 26 มกราคม 2500 จัดตั้งสุขาภิบาลบางกระทุ่ม ในท้องที่บางส่วนของตำบลบางกระทุ่ม
วันที่ 10 สิงหาคม 2508 จัดตั้งสุขาภิบาลเนินกุ่ม ในท้องที่หมู่ที่ 1-12 ของตำบลเนินกุ่ม (ทั้งตำบล)
วันที่ 21 กันยายน 2514 ตั้งตำบลวัดตายม แยกออกจากตำบลเนินกุ่ม
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลบางกระทุ่ม และสุขาภิบาลเนินกุ่ม เป็นเทศบาลตำบลบางกระทุ่ม และเทศบาลตำบลเนินกุ่ม ตามลำดับ ด้วยผลของกฎหมาย
วันที่ 5 กันยายน 2546 แยกบ้านท่าตาล หมู่ที่ 3 ตำบลท่าตาล และจัดตั้งเป็นหมู่ที่ 9 บ้านไก่ระว้า
วันที่ 10 มิถุนายน 2556 เปลี่ยนแปลงชื่อองค์การบริหารส่วนตำบลบางกระทุ่ม เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยแก้ว และจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยแก้ว ขึ้นเป็น เทศบาลตำบลห้วยแก้ว
วันที่ 5 กันยายน 2556 ยกฐานะองค์การบริหารส่วนตำบลสนามคลี เป็น เทศบาลตำบลสนามคลี
วันที่ 25 พฤษภาคม 2566 แยกบ้านโคกสนั่น หมู่ที่ 8 ตำบลวัดตายม และตั้งเป็นหมู่ที่ 9 บ้านโคกสนั่นพัฒนา
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอบางกระทุ่มแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 ตำบล 88 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | บางกระทุ่ม |  | (Bang Krathum) |  | 9 หมู่บ้าน |  | แผนที่แสดงตำบลในอำเภอบางกระทุ่ม |
| 2. | บ้านไร่ |  | (Ban Rai) |  | 10 หมู่บ้าน |  | แผนที่แสดงตำบลในอำเภอบางกระทุ่ม |
| 3. | โคกสลุด |  | (Khok Salut) |  | 10 หมู่บ้าน |  | แผนที่แสดงตำบลในอำเภอบางกระทุ่ม |
| 4. | สนามคลี |  | (Sanam Khli) |  | 6 หมู่บ้าน |  | แผนที่แสดงตำบลในอำเภอบางกระทุ่ม |
| 5. | ท่าตาล |  | (Tha Tan) |  | 9 หมู่บ้าน |  | แผนที่แสดงตำบลในอำเภอบางกระทุ่ม |
| 6. | ไผ่ล้อม |  | (Phai Lom) |  | 11 หมู่บ้าน |  | แผนที่แสดงตำบลในอำเภอบางกระทุ่ม |
| 7. | นครป่าหมาก |  | (Nakhon Pa Mak) |  | 13 หมู่บ้าน |  | แผนที่แสดงตำบลในอำเภอบางกระทุ่ม |
| 8. | เนินกุ่ม |  | (Noen Kum) |  | 11 หมู่บ้าน |  | แผนที่แสดงตำบลในอำเภอบางกระทุ่ม |
| 9. | วัดตายม |  | (Wat Ta Yom) |  | 9 หมู่บ้าน |  | แผนที่แสดงตำบลในอำเภอบางกระทุ่ม |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอบางกระทุ่มประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลบางกระทุ่ม ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 3-5 ของตำบลบางกระทุ่ม
เทศบาลตำบลเนินกุ่ม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเนินกุ่มและตำบลวัดตายมทั้งตำบล
เทศบาลตำบลห้วยแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ครอบคลุมพื้นที่หมู่ที่ 1-2 และหมู่ที่ 6-9 รวมถึงบางส่วนของ หมู่ที่ 3-5 ของตำบลบางกระทุ่ม (นอกเขตเทศบาลตำบลบางกระทุ่ม)
เทศบาลตำบลสนามคลี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสนามคลีทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านไร่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านไร่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสลุด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสลุดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าตาล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าตาลทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลไผ่ล้อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไผ่ล้อมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนครป่าหมาก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนครป่าหมากทั้งตำบล
สถานศึกษาของรัฐ (มัธยมศึกษา)

โรงเรียนบางกระทุ่มพิทยาคม
โรงเรียนเนินกุ่มวิทยา
ของดีของอำเภอ

กล้วยตากบางกระทุ่ม
ไวน์สมุนไพร
เครื่องจักสาน
ฮันบก

ฮันบก (เกาหลี: 한복; ฮันจา: 韓服; อาร์อาร์: hanbok; แปล เครื่องแต่งกายเกาหลี; ศัพท์ที่ใช้ในเกาหลีใต้) หรือ โชซ็อน-อต (เกาหลี: 조선옷; ฮันจา: 朝鮮옷; อาร์อาร์: Joseon-ot) เป็นเครื่องแต่งกายพื้นเมืองเกาหลี โดยไม่เพียงแค่ชาวเกาหลีใต้และเกาหลีเหนือเท่านั้นที่สวมใส่เครื่องแต่งกายนี้ แต่ยังมีโชซ็อน-จก (เกาหลี-จีน) ชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน ที่สวมใส่ด้วย ศัพท์ ฮันบก มีความหมายตรงตัวว่า “เครื่องแต่งกายเกาหลี” มีรายละเอียดชุดฮันบกบนฝาผนังสมัยโคกูรยอในเกาหลี เนื่องจากความโดดเดี่ยวระหว่างกันประมาณ 50 ปี ทำให้รูปแบบฮันบกในเกาหลีใต้ เกาหลีเหนือ และโชซ็อน-จก ที่กลุ่มชนเกาหลีจากทั้งสามประเทศสวมใส่ ได้รับการพัฒนาแตกต่างกัน นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 ชุดแบบเกาหลีใต้กับแบบเกาหลีเหนือดูคล้ายคลึงกันมากขึ้น เช่นเดียวกันกับชุดในประเทศจีน นับตั้งแต่การปฏิรูปเศรษฐกิจจีน มีการแลกเปลี่ยนกันระหว่างทั้งสองเกาหลีมากขึ้น นำไปสู่ทั้งการพัฒนาและการเปลี่ยนแปลงโชซ็อน-อตแบบโชซ็อน-จกในประเทศจีน โชซ็อน-อตแบบโชซ็อน-จกบางรูปแบบได้รับอิทธิพลและแรงบันดาลใจจากแบบฮันบกทั้งเกาหลีใต้และเกาหลีเหนือ
ภาพฮันบกยุคแรกสุดสามารถสืบได้ถึงสมัยสามราชอาณาจักรเกาหลี (57 ปีก่อน ค.ศ. ถึง ค.ศ. 668) โดยมีต้นตอจากกลุ่มชนเกาหลีดั้งเดิมในบริเวณที่ปัจจุบันคือเกาหลีตอนเหนือและแมนจูเรีย ชุดนี้ยังพบในงานศิลปะที่ภาพจิตรกรรมฝาผนังสุสานอาณาจักรโคกูรยอในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ถึง 6 โดยที่โครงสร้างพื้นฐานของฮันบกจักตั้งขึ้นตั้งแต่ช่วงเวลานี้เป็นต้นไปเป็นอย่างน้อย ฮันบกสมัยโบราณประกอบด้วย ชอโกรี (เสื้อ), พาจิ (กางเกง), ชิมา (กระโปรง) และ po (เสื้อคลุม) โครงสร้างหลักของฮันบกได้รับการออกแบบให้มีความสะดวกต่อการเคลื่อนย้าย และผสมผสานหลายแม่ลายของลัทธิมู คุณสมบัติโครงสร้างพื้นฐานฮันบกเหล่านี้ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงจนถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ฮันบกที่มีการสวมใส่ในปัจจุบัน มีลวดลายจากฮันบกในสมัยราชวงศ์โชซ็อน โดยเฉพาะชุดที่ชนชั้นสูงและเชื้อพระวงศ์สวมใส่ อย่างไรก็ตาม ในอดีต สามัญชน (seomin) ไม่ได้รับอนุญาตให้สวมสิ่งที่ปัจจุบันรู้จักกันในฐานะฮันบก และสวมได้เฉพาะมินบก (เครื่องแต่งกายสามัญชน) ซึ่งโดยทั่วไปจะมีสีขาวหรือสีขาวนวล สามัญชนสามารถสวมชุดฮันบกได้เฉพาะในวันแต่งงานและในโอกาสพิเศษต่าง ๆ การใช้เสื้อผ้าสีขาวอย่างกว้างขวางในหมู่คนทั่วไปทำให้เกาหลีได้รับการกล่าวขานเป็น "คนนุ่งห่มขาว" ปัจจุบัน ชาวเกาหลีสมัยใหม่สวมฮันบกในโอกาสและเหตุการณ์ที่เป็นทางการหรือกึ่งทางการ เช่น งานแต่งงาน เทศกาล งานเฉลิมฉลอง และงานพิธีต่าง ๆ ใน ค.ศ. 1996 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยวของเกาหลีใต้ จัดตั้ง "วันฮันบก" ขึ่้น เพื่อส่งเสริมให้พลเมืองเกาหลีใต้สวมฮันบก
การใช้งานในสมัยใหม่ > เกาหลีเหนือ

ชุดฮันบก ของสตรีในเกาหลีเหนือนั้น ชุดจะเป็นสีเดียวกันทั้งชุด ทั้งท่อนบน และท่อนล่าง ปกเสื้อจะมีขนาดเล็กกว่า คอลึกกว่า ชุดฮันบกในเกาหลีใต้ ส่วนชุดฮันบกของบุรุษนั้นในงานพิธีการต่าง ๆ จะใส่ชุดสูทสากลแทน
ข้อมูล

An, Myung Sook (안명숙); Kim, Yong Ser (김용서) (ในภาษาเกาหลี) 1998. Hanʼguk poksiksa (한국복식사). Seoul. Yehaksa (예학사) ISBN 978-89-89668-11-4
Kim, Ki Sun (김기선). (ในภาษาเกาหลี) 2005.  Information about Mongolian pigtail 몽골의 辮髮에 대하여. The Institute of Asian Ethno-Forms and Culture. v. 5, 81-97
Kim, Moon Ja (ในภาษาเกาหลี), 2004. A study on the Source of Hanbok in ancient times and the position of Hanbok on the Globalism เก็บถาวร 2 มกราคม 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (고대 한복의 원류 및 세계화 속의 한복의 위치), Society of Korean Traditional Costume, v. 7.1, 7-15
Lee, Kyung-Ja (이경자) (ในภาษาเกาหลี), 2003, Uri ot ŭi chŏnt'ong yangsik (우리옷의 전통양식 The Traditional Style of Korean Clothes) Ewha Womans University Press. ISBN 89-7300-514-6
Levinson, David (2002). Encyclopedia of modern Asia, Volume 2. Charles Scribner's Sons. pp. 120–121. ISBN 978-0-684-80617-4.
McCallion, Aleasha; Condra, Jill. 2008. The Greenwood Encyclopedia of Clothing Through World History. Greenwood Publishing Group. p. 221 - 228, ISBN 0-313-33664-4
Nelson, Sarah. 1993. The archaeology of Korea. Cambridge University Press. ISBN 0-521-40783-4
You, Soon Lye (유순례) (ในภาษาเกาหลี) 2006, Comparative Research on the Costume Aesthetic Korean & Mongolia (몽골과 한국의 전통복식 미의식 비교에 대한 연구), Society of Korean Traditional Costume, v. 6, 183-185
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Hanbok
Hanbok History Evolution
Hanbok History Infographic
History of Hanbok (ในภาษาเกาหลี)
Information about Hanbok (ในภาษาเกาหลี)
Traditional Korean Clothing - Life in Korea
Official Korea Tourism Organization - Hanbok Clothing เก็บถาวร 13 ตุลาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อุทยานแห่งชาติอุนเซ็ง-อามากูซะ

| อุทยานแห่งชาติอุนเซ็ง-อามากูซะ |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
เขาอุนเซ็ง จิโงกุ
อุทยานแห่งชาติอุนเซ็ง-อามากูซะ
ที่ตั้ง: เกาะคีวชู, ญี่ปุ่น
พิกัด: 32°45′00″N 130°16′00″E﻿ / ﻿32.75000°N 130.26667°E﻿ / 32.75000; 130.26667
พื้นที่: 282.79 กม²
จัดตั้ง: 16 มีนาคม 1934
อุทยานแห่งชาติอุนเซ็ง-อามากูซะ (ญี่ปุ่น: 雲仙天草国立公園; โรมาจิ: Unzen-Amakusa Kokuritsu Kōen) เป็นอุทยานแห่งชาติในจังหวัดนางาซากิ จังหวัดคูมาโมโตะ และจังหวัดคาโงชิมะ จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1934 โดยได้ชื่อมาจากเขาอุนเซ็ง ซึ่งเป็นภูเขาไฟมีพลังตั้งอยู่บริเวณใจกลางของคาบสมุทรชิมาบาระ กับชื่อของหมู่เกาะอามากูซะในทะเลยัตสึชิโระ ในอุทยานนี้มีหลายจุดที่มีความเกี่ยวข้องกับคากูเระคิริชิตังหรือชาวญี่ปุ่นในยุคเอโดะที่นับถือศาสนาคริสต์ซึ่งปฏิบัติศาสนกิจอย่างลับ ๆ เนื่องจากเกรงภัยจากรัฐบาลในสมัยนั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อุทยานแห่งชาติอุนเซ็ง-อามากูซะ
(อังกฤษ) Unzen-Amakusa National Park เก็บถาวร 2012-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
(ญี่ปุ่น) Unzen-Amakusa National Park
Map of Unzen-Amakusa National Park
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
อุทยานแห่งชาติ:  อากัง  อาชิซูริ-อูวาไก  อาโซะ-คูจู  บันได-อาซาฮิ  อุทยานแห่งชาติชิจิบุ-ทามะ-ไค  ชูบุซังงากุ  ไดเซ็ง-โอกิ  ไดเซ็ตสึซัง  ฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ  ฮากุซัง  อิริโอโมเตะ-อิชิงากิ  อิเซะชิมะ  โจชินเอ็ตสึโคเง็ง  เครามะโชะโต  คิริชิมะ-คิงโกวัง  คูชิโระชิตสึเง็ง  เมียวโก-โทงากูชิ  มินามิแอลป์  นิกโก  โองาซาวาระ  โอเซะ  ริชิริ-เรบุง-ซาโรเบ็ตสึ  ไซไก  ซันอิงไคซัง  ซันริกุฮุกโก  เซโตะไนไก  ชิกตสึ-โทยะ  ชิเรโตโกะ  โทวาดะ-ฮาจิมันไต  อุนเซ็ง-อามากูซะ  ยันบารุ  ยากูชิมะ  โยชิโนะ-คูมาโนะ 
วนอุทยานแห่งชาติ:  อาบาชิริ  ไอจิโคเง็ง  อากิโยชิได  บิวาโกะ  โชไก  เอจิโงะ ซันซัง-ทาดามิ  เอจิเซ็ง-คางะไคงัง  เก็งไก  ฮายาจิเนะ  ฮิบะ-โดโง-ไทชากุ  ฮิดะ-คิโซงาวะ  ฮิดากะ-ซันเมียกุ เอริโมะ  เฮียวโนเซ็น-อูชิโรยามะ-นางิซัน  อิบิ-เซกิงาฮาระ-โยโร  อิกิ-สึชิมะ  อิชิซูจิ  คิตะนางะโตะ  คิตะกีวชู  คงโง-อิโกมะ-คิเซ็ง  โคยะ-ริวจิน  คุริโกมะ  เกียวโตะทัมบะโคเง็ง  คิวชูจูโอซันจิ  เมจิโนะโมริมิโน  เมจิโนะโมริทากาโนะ  มิกาวะวัง  มินามิโบโซ  มินามิซันริกุคินคะซัง  มุโร-อากาเมะ-อาโอยามะ  มูโนโตะ-อานังไคงัง  เมียวงิ-อาราฟูเนะ-ซากุโคเง็ง  นิจินังไคงัง  นิปโปไคงัง  นิเซโกะ-ชาโกตัง-โอตารุไคงัง  นิชิ-ชูโงกุซันจิ  โนโตะฮันโต  โองะ  โอกินาวะไคงัง  โอกินาวะเซนเซกิ  โอนุมะ  ซาโดะ-ยาฮิโกะ-โยเนยามะ  ชิโมกิตะฮันโต  โชกันเบ็ตสึ-เทอูริ-ยางิชิริ  โซโบะ-กาตามูกิ  ซุยโง-สึกุบะ  ซูซูกะ  ทังโงะ-อามาโนฮาชิดาเตะ-โอเอะยามะ  ทันซาวะ-โอยามะ  เท็นริว-โอกุมิกาวะ  สึงารุ  สึรุงิซัน  วากาซะวัง  ยาบะ-ฮิตะ-ฮิโกะซัง  ยามาโตะ-ฮาโองากิ  ยัตสึงาตาเกะ-ชูชิงโคเง็ง  ซาโอ
อุทยานแห่งชาติอาโซะ-คูจู

| อุทยานแห่งชาติอาโซะ-คูจู |
| --- | --- |
阿蘇くじゅう国立公園
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
สวนดอกไม้คูจูและทิวเขาคูจู
ที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติอาโซะ-คูจู
ที่ตั้ง: เกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น
พิกัด: 32°53′06″N 131°06′15″E﻿ / ﻿32.88500°N 131.10417°E﻿ / 32.88500; 131.10417
พื้นที่: 726.78 ตร.กม.
จัดตั้ง: 4 ธันวาคม ค.ศ. 1934
อุทยานแห่งชาติอาโซะ-คูจู (ญี่ปุ่น: 阿蘇くじゅう国立公園; โรมาจิ: Aso Kujū Kokuritsu Kōen) เป็นอุทยานแห่งชาติในจังหวัดคูมาโมโตะและจังหวัดโออิตะ นามของอุทยานแห่งชาติตั้งขึ้นตามชื่อภูเขาไฟอาโซะ ซึ่งเป็นภูเขาไฟมีพลังที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น กับเทือกเขาคูจู เมื่อแรกก่อตั้งใน ค.ศ. 1934 ใช้ชื่อว่า "อุทยานแห่งชาติอาโซะ" ก่อนที่ใน ค.ศ. 1986 จะขยายเขตอุทยานแห่งชาติให้ครอบคลุมถึงเทือกเขาคูจู
แหล่งข้อมูลอื่น

อุทยานแห่งชาติอาโซะ-คูจู เก็บถาวร 2012-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อุทยานแห่งชาติอาโซะ-คูจู (ในภาษาญี่ปุ่น)
แผนที่อุทยานแห่งชาติอาโซะ-คูจู (ตอนเหนือ)
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
อุทยานแห่งชาติ:  อากัง  อาชิซูริ-อูวาไก  อาโซะ-คูจู  บันได-อาซาฮิ  อุทยานแห่งชาติชิจิบุ-ทามะ-ไค  ชูบุซังงากุ  ไดเซ็ง-โอกิ  ไดเซ็ตสึซัง  ฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ  ฮากุซัง  อิริโอโมเตะ-อิชิงากิ  อิเซะชิมะ  โจชินเอ็ตสึโคเง็ง  เครามะโชะโต  คิริชิมะ-คิงโกวัง  คูชิโระชิตสึเง็ง  เมียวโก-โทงากูชิ  มินามิแอลป์  นิกโก  โองาซาวาระ  โอเซะ  ริชิริ-เรบุง-ซาโรเบ็ตสึ  ไซไก  ซันอิงไคซัง  ซันริกุฮุกโก  เซโตะไนไก  ชิกตสึ-โทยะ  ชิเรโตโกะ  โทวาดะ-ฮาจิมันไต  อุนเซ็ง-อามากูซะ  ยันบารุ  ยากูชิมะ  โยชิโนะ-คูมาโนะ 
วนอุทยานแห่งชาติ:  อาบาชิริ  ไอจิโคเง็ง  อากิโยชิได  บิวาโกะ  โชไก  เอจิโงะ ซันซัง-ทาดามิ  เอจิเซ็ง-คางะไคงัง  เก็งไก  ฮายาจิเนะ  ฮิบะ-โดโง-ไทชากุ  ฮิดะ-คิโซงาวะ  ฮิดากะ-ซันเมียกุ เอริโมะ  เฮียวโนเซ็น-อูชิโรยามะ-นางิซัน  อิบิ-เซกิงาฮาระ-โยโร  อิกิ-สึชิมะ  อิชิซูจิ  คิตะนางะโตะ  คิตะกีวชู  คงโง-อิโกมะ-คิเซ็ง  โคยะ-ริวจิน  คุริโกมะ  เกียวโตะทัมบะโคเง็ง  คิวชูจูโอซันจิ  เมจิโนะโมริมิโน  เมจิโนะโมริทากาโนะ  มิกาวะวัง  มินามิโบโซ  มินามิซันริกุคินคะซัง  มุโร-อากาเมะ-อาโอยามะ  มูโนโตะ-อานังไคงัง  เมียวงิ-อาราฟูเนะ-ซากุโคเง็ง  นิจินังไคงัง  นิปโปไคงัง  นิเซโกะ-ชาโกตัง-โอตารุไคงัง  นิชิ-ชูโงกุซันจิ  โนโตะฮันโต  โองะ  โอกินาวะไคงัง  โอกินาวะเซนเซกิ  โอนุมะ  ซาโดะ-ยาฮิโกะ-โยเนยามะ  ชิโมกิตะฮันโต  โชกันเบ็ตสึ-เทอูริ-ยางิชิริ  โซโบะ-กาตามูกิ  ซุยโง-สึกุบะ  ซูซูกะ  ทังโงะ-อามาโนฮาชิดาเตะ-โอเอะยามะ  ทันซาวะ-โอยามะ  เท็นริว-โอกุมิกาวะ  สึงารุ  สึรุงิซัน  วากาซะวัง  ยาบะ-ฮิตะ-ฮิโกะซัง  ยามาโตะ-ฮาโองากิ  ยัตสึงาตาเกะ-ชูชิงโคเง็ง  ซาโอ
เกาะหมาก (จังหวัดพัทลุง)

| ภูมิศาสตร์ |
| --- | --- |
ที่ตั้ง: ทะเลสาบสงขลา
การปกครอง
 ไทย
จังหวัด: พัทลุง
อำเภอ: ปากพะยูน
ตำบล: เกาะหมาก
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+07:00
เกาะหมาก เป็นเกาะหนึ่งในทะเลสาบสงขลาตอนกลาง ในท้องที่อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง เกาะมีความกว้าง 3.7 กิโลเมตร ยาว 16.7 กิโลเมตร อยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะราบ ระยะห่าง 3.1 กิโลเมตร
เกาะหมากเคยเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของมนุษย์ยุคหินมาก่อน จากหลักฐานโบราณคดีพบว่า เคยมีการขุดพบขวานหินโบราณกว่าร้อยชิ้น (ปัจจุบันบางส่วนอยู่ที่ หมู่ที่ 3 บ้านแหลมกรวด) ซึ่งเป็นเครื่องมือเครื่องใช้ของมนุษย์ ต่อมามีการพัฒนาเป็นชุมชนเมืองประมาณพุทธศตวรรษที่ 6 ซึ่งมีชื่อว่าเมือง "เสิ้งจี้" เป็นเมืองศูนย์กลางการค้า เป็นศูนย์กลางการคมนาคมทางทะเล
หลักฐานโบราณคดีที่พบบนเกาะหมากเช่น บริเวณบ้านเก่ามีซากเจดีย์ 2 องค์ บริเวณวัดเกาะโคบ ขุดพบรูปพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร สำริด 1 องค์ เป็นศิลปะศรีวิชัย ส่วนบ้านแหลมกรวดได้ขุดพบเครื่องปั้นดินเผาสมัยราชวงศ์หมิงที่วัดแหลมกรวด และยังพบเตาเผาปูนขาวซึ่งตั้งเรียงรายจากบ้านท่ายางถึงบ้านเก่า พบประมาณ 30 เตา เป็นต้น
ประชาชนส่วนใหญ่บนเกาะหมากประกอบอาชีพทำสวนยางพารา ประมงพื้นบ้านและเริ่มมีรวมกลุ่มชุมชนท่องเที่ยว
อิซูมิ ซากาอิ

| อิซูมิ ซากาอิ |
| --- | --- |
อิซูมิ ซากาอิ ภาพจากปกอัลบั้มชุดที่ 10
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: ซาจิโกะ คามาจิ
เกิด: 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510  คูรูเมะ จังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 (40 ปี)  ชินจูกุ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
แนวเพลง: เจ-ป็อป
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์
ช่วงปี: พ.ศ. 2534 - พ.ศ. 2550

เว็บไซต์: http://wezard.net/
แฟนเพลงร่วมวางดอกไม้ไว้อาลัยแก่ อิซูมิ ซากาอิ
อิซูมิ ซากาอิ (ญี่ปุ่น: 坂井泉水; โรมาจิ: Sakai Izumi) ชื่อแต่กำเนิดว่า ซาจิโกะ คามาจิ (ญี่ปุ่น: 蒲池幸子; โรมาจิ: Kamachi Sachiko) (6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510 - 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2550) นักร้องสาวชาวญี่ปุ่น และเป็นสมาชิกของวงซาร์ด (ZARD) อิซูมิเกิดที่จังหวัดฟูกูโอกะ ก่อนจะย้ายไปเติบโตที่จังหวัดคานางาวะ
อิซูมิเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงในปี พ.ศ. 2532 โดยเป็นแชมป์โทเอคาราโอเกะ และเป็นเรซควีนของนิชชิน ต่อมาได้ถ่ายอัลบั้มวาบหวิวชื่อ "NOCTURNE" หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2534 เธอได้ร่วมก่อตั้งวงซาร์ดขึ้นมาโดยมีสมาชิกในขณะนั้น 5 คน โดยอิซูมิเป็นนักร้องนำของวง ซึ่งภายหลังสมาชิกหลักของวงซาร์ดมีการเปลี่ยนตัวตลอดเวลา โดยเหลือเพียงอิซูมิเพียงคนเดียวที่เป็นแกนนำหลักของวง อิซูมิแต่งเพลงเกือบทั้งหมดในวง
ผลงานของซาร์ด นอกจากงานเพลงแล้วยังมีซาวด์แทร็กของการ์ตูน ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน สแลมดังก์ ยอดกุ๊กแดนมังกร และ ดราก้อนบอล GT
การเสียชีวิต

อิซูมิ ซากาอิ เข้ารับการรักษาโรคมะเร็งปากมดลูกในโรงพยาบาลตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา ซึ่งล่าสุดได้ตรวจพบว่ามะเร็งได้ลามไปที่ปอด เธอจึงต้องกลับเข้าไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลอีกครั้งในเดือนเมษายน พ.ศ. 2550 แต่ในวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 เมื่อเวลาประมาณ 5:40 นาฬิกา อิซูมิได้ประสบอุบัติเหตุ ตกจากทางลาดความสูง 3 เมตร ที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเคโอ ในโตเกียว  และได้รับการยืนยันว่าเธอเสียชีวิตลงในวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 เมื่อเวลาประมาณ 15:10 นาฬิกา โดยทางบริษัทต้นสังกัดออกมาเปิดเผยว่า ขณะที่อิซูมิกำลังเดินบนทางลาดเพื่อกลับไปยังห้องพักผู้ป่วย เธอได้ลื่นล้มเพราะพื้นที่เปียกน้ำฝนจนพลัดตกลงมาศีรษะฟาดพื้น ส่งผลให้เสียชีวิตจากอาการเลือดออกในสมอง ไม่ได้เป็นการฆ่าตัวตายแต่อย่างใด แต่เนื่องจากพบว่าบนราวจับทางลาด มีร่องรอยเหมือนกับถูกเหยียบกระโดดลงมา ทางตำรวจจึงยังไม่ปักใจเชื่อ และได้ทำการสืบสวนต่อไปว่าเป็นอุบัติเหตุหรือการฆ่าตัวตายกันแน่
ในวันที่ 30 พฤษภาคม งานศพของอิซูมิ ถูกจัดขึ้นอย่างเป็นส่วนตัวที่โรงประกอบพิธีศพแห่งหนึ่ง ในเมืองมาจิดะ กรุงโตเกียว โดยมีแฟนเพลงนำดอกไม้ไปวางไว้อาลัยแก่อิซูมิ ทั้งที่บริษัทต้นสังกัดในโตเกียว และบริษัทที่เกี่ยวข้องในโอซากะ เป็นจำนวนมากกว่า 5,000 คน
เกาะสเวตีนิกอลา

เกาะสเวตีนิกอลาหรือ "ชก็อลย์"
เกาะสเวตีนิกอลา (มอนเตเนโกร: Ostrvo Sveti Nikola / Острво Свети Никола; แปลว่า เกาะนักบุญนิโคลัส) เป็นเกาะขนาดเล็กอยู่ในทะเลเอเดรียติก อยู่นอกชายฝั่งเมืองบุดวา ประเทศมอนเตเนโกร ห่างจากแผ่นดินใหญ่ 1 กิโลเมตร
เกาะสเวตีนิกอลามีความยาว 2 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 36 เฮกตาร์ (360,000 ตารางเมตร) มีลักษณะเป็นแผ่นดินลาดเอียง ด้านหนึ่งเป็นหน้าผา มีความสูง 121 เมตร ลาดเอียงสู่ชายหาดอีกด้านหนึ่งของเกาะ พื้นที่บางส่วนของเกาะเป็นถิ่นอาศัยของกวาง
เกาะแห่งนี้มีชื่อในภาษาพื้นเมืองว่า ชก็อลย์ (Školj) เป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของเมืองบุดวา เนื่องจากมีชายหาดถึงสามแห่ง มีความยาวถึง 840 เมตร จนได้รับฉายาว่า ฮาวายแห่งมอนเตเนโกร
นพดล ปัทมะ ได้ให้สัมภาษณ์เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ว่าทักษิณ ชินวัตร สนใจที่จะประมูลซื้ออสังหาริมทรัพย์ในเกาะดังกล่าวเพื่อพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว ในราคา 28 ล้านยูโร หรือประมาณ 1,288 ล้านบาท
อิซูมิ (จังหวัดโอซากะ)

อิซูมิ (ญี่ปุ่น: 和泉市; โรมาจิ: Izumi-shi) เป็นนครในจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
เมื่อปี ค.ศ. 2010 เมืองมีประชากรประมาณ 181,935 คน ความหนาแน่นของประชากรอยู่ที่ 2,140 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 84.98 ตารางกิโลเมตร
เมืองอิซูมิขึ้นชื่อในเรื่องของกะหล่ำปลีและหัวหอมหวาน และโถงอิซูมิในตัวเมืองยังเป็นสถานที่จัดคอนเสิร์ตระดับนานาชาติที่มีชื่อเสียง
เทศกาลอิซูมิดันจิริ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Izumi, Osaka
เว็บไซต์ทางการของนครอิซูมิ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
อิซูมิ (จังหวัดชิบะ)

| อิซูมิ いすみ市 |
| --- | --- |
นคร
สถานีรถไฟโอฮาระในเมืองอิซูมิ
   ธง Emblem
ตำแหน่งเมืองอิซูมิในจังหวัดชิบะ
อิซูมิ 
พิกัด: 35°15′14″N 140°23′07″E﻿ / ﻿35.25389°N 140.38528°E﻿ / 35.25389; 140.38528
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันโต
จังหวัด: ชิบะ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: ฮิโรชิ โอตะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 157.50 ตร.กม. (60.81 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 ธันวาคม ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 38,426 คน
 • ความหนาแน่น: 244 คน/ตร.กม. (630 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)
Address: 7400 Ōhara, Isumi-shi, Chiba-ken 298-8501
เว็บไซต์: www.city.isumi.lg.jp
อิซูมิ (ญี่ปุ่น: いすみ市; โรมาจิ: Isumi-shi) เป็นนครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ 157.50 ตารางกิโลเมตร สถิติประชากรในเดือนเมษายน ค.ศ. 2015 อยู่ที่ 38,426 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
เกาะหมาก (แก้ความกำกวม)

เกาะหมาก อาจหมายถึง
เกาะหมาก – เกาะในจังหวัดตราด
เกาะหมาก – เกาะในจังหวัดพัทลุง
เกาะปีนัง – ก่อนหน้าเคยใช้ชื่อว่าเกาะหมาก ปัจจุบันเป็นเกาะในรัฐปีนัง
ตำบลเกาะหมาก – ตำบลในอำเภอเกาะกูด จังหวัดตราด
ตำบลเกาะหมาก – ตำบลในอำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง