stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วิทยา ทำว่อง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วิทยา ทำว่อง
วิทยา ทำว่อง คว้าตั๋วโอลิมปิก
วิทยา ทำว่อง ที่เฟซบุ๊ก
| ด ค ก ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 |
| --- | --- |
 2 เหรียญทอง  2 เหรียญเงิน  2 เหรียญทองแดง อันดับที่: 35 
ยิงธนู:  วิทยา ทำว่อง 
กรีฑา:  บุญถึง ศรีสังข์  เจน วงษ์วรโชติ  ณัฐธยาน์ ธนรณวัฒน์  สุเบญรัตน์ อินแสง 
แบดมินตัน:  บดินทร์ อิสสระ  บุญศักดิ์ พลสนะ  พรทิพย์ บูรณะประเสริฐสุข  พุธิตา สุภจิรกุล  รัชนก อินทนนท์  ทรัพย์สิรี แต้รัตนชัย  สาวิตรี อมิตรพ่าย 
มวยสากล:  อำนาจ รื่นเริง  ฉัตร์ชัย บุตรดี  เปี่ยมวิไล เล่าเปี่ยม  สายลม อาดี  วุฒิชัย มาสุข 
จักรยาน:  อะแมนดา คาร์  จุฑาธิป มณีพันธุ์ 
กอล์ฟ:  เอรียา จุฑานุกาล  กิรเดช อภิบาลรัตน์  พรอนงค์ เพชรล้ำ  ธงชัย ใจดี 
ยูโด:  คุณาธิป เยี่ยอ้น 
เรือพาย:  จารุวัฒน์ แสนสุข  พุทธรักษา นีกรี โรเดนเบิร์ก 
เรือใบ:  กมลวรรณ จันทร์ยิ้ม  กีรติ บัวลง  นัฐพงษ์ โพธิ์นพรัตน์  ศิริพร แก้วดวงงาม 
ยิงปืน:  อัฐพล เอื้ออารี  นภิศ ต่อตั้งพานิช  พิมพ์อร คล้ายสุบรรณ  สุธิยา จิวเฉลิมมิตร  ธันยพร พฤกษากร 
ว่ายน้ำ:  ณัฐฐานันท์ จันกระจ่าง  รดมยศ มาตเจือ 
เทเบิลเทนนิส:  นันทนา คำวงศ์  ภาดาศักดิ์ ตันวิริยะเวชกุล  สุธาสินี เสวตรบุตร 
เทควันโด:   พาณิภัค วงศ์พัฒนกิจ  พรรณนภา หาญสุจินต์   เทวินทร์ หาญปราบ 
เทนนิส:  สรรค์ชัย รติวัฒน์  สนฉัตร รติวัฒน์ 
ยกน้ำหนัก:  จตุภูมิ ชินวงศ์   พิมศิริ ศิริแก้ว  ศรัท สุ่มประดิษฐ   สินธุ์เพชร กรวยทอง  ศิริภุช กุลน้อย   โสภิตา ธนสาร   สุกัญญา ศรีสุราช  ไตรรัตน์ บุญสุข  วิทูรย์ มิ่งมูล 
ผู้เข้าแข่งขัน : 54 คนใน 15 ชนิดกีฬา ผู้ถือธง : รัชนก อินทนนท์
การขนส่งในประเทศสิงคโปร์

รถสามล้อถีบเปิดให้ใช้กับนักท่องเที่ยวเพื่อเที่ยวบริเวณรอบเมืองและชมสถานที่
รถไฟฟ้าขนส่งมวลชนขนส่ง
การขนส่งในประเทศสิงคโปร์ มีการขนส่งทางบกเป็นส่วนใหญ่ สถานที่ต่าง ๆ ในสิงคโปร์เข้าถึงได้ด้วยถนน รวมถึงเกาะด้วย เช่น เกาะเซนโตซา และเกาะจูล่ง นอกจากถนนแล้ว การขนส่งหลักในประเทศสิงคโปร์ยังมีระบบราง ได้แก่ รถไฟฟ้าขนส่งมวลชน ซึ่งเส้นทางไปทั่วทั้งสิงคโปร์ และรถไฟรางเบาสิงคโปร์ ซึ่งมีเส้นทางภายในประเทศ เกาะใหญ่ของสิงคโปร์เชื่อมเกาะเล็กอื่น ๆ เข้าด้วยกันด้วยบริการเรือข้ามฟาก
ประเทศสิงคโปร์ยังมีเส้นทางเชื่อมต่อสู่ประเทศเพื่อนบ้าน สะพานที่เชื่อมสิงคโปร์กับประเทศมาเลเซียจำนวนสองแห่ง ได้แก่ ยะโฮร์-สิงคโปร์คอสเวย์ และจุดเชื่อมต่อมาเลเซีย-สิงคโปร์แห่งที่ 2 มีท่าอากาศยานจางีสิงคโปร์เป็นศูนย์กลางการบินที่สำคัญในเอเชีย และมีท่าเรือถ่ายลำเลียงที่สำคัญในการขนส่ง
การขนส่งระบบถนน

ประเทศสิงค์โปรเป็นผู้ริเริ่มการนำระบบถนนที่ทันสมัย เพื่อใช้ในพื้นที่ใจกลางเมืองซึ่งมีความแออัดมากที่สุด โดยใช้ระบบคิดค่าธรรมเนียมการใช้ถนน ก่อนที่จะพัฒนาเป็นระบบอิเล็กทรอนิกส์
ระยะทางรวมของทางพิเศษ: 161 กิโลเมตร
ระยะทางรวมของถนนสายหลัก: 645 กิโลเมตร
ระยะทางรวมของถนนสายรอง: 557 กิโลเมตร
ระยะทางรวมของถนนท้องถิ่น: 2048 กิโลเมตร (ในปี พ.ศ. 2554)
ประเทศสิงคโปร์ใช้ระบบจราจรซ้ายมือ ซึ่งใช้ในทุกประเทศที่เป็นประเทศเครือจักรภพแห่งประชาชาติ ในปี พ.ศ. 2557 สิงคโปร์มีรถยนต์จำนวน 973,004 คัน
การขนส่งระบบถนน > ทางพิเศษ

บทความหลัก: ทางพิเศษในประเทศสิงคโปร์
ทางพิเศษ Ayer Rajah (AYE)
ทางพิเศษ Bukit Timah (BKE)
ทางพิเศษกลาง (CTE)
ทางพิเศษพาร์กเวย์ชายฝั่งตะวันออก (ECP)
ทางพิเศษท่าจอดเรือชายฝั่ง (MCE)
ทางพิเศษ Kallang–Paya Lebar (KPE)
ทางพิเศษ Kranji (KJE)
ทางพิเศษแพนไอแลนด์ (PIE)
ทางพิเศษ Seletar (SLE)
ทางพิเศษ Tampines (TPE)
ทางพิเศษเหนือ–ใต้ (กำลังวางแผน)
แหล่งข้อมูลอื่น

Ministry of Transport เก็บถาวร 2014-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Public Transport Council เก็บถาวร 2010-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Land Transport Authority
TransitLink เก็บถาวร 2008-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
PublicTransport@SG เก็บถาวร 2012-04-18 ที่ Library of Congress Web Archives
Taxi Singapore and Transport Guide
Maxi Cab Booking Singapore เก็บถาวร 2020-02-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กทางด่วนและกึ่งทางด่วนในประเทศสิงคโปร์ |
| --- | --- | --- |
| ทางด่วน |  ทางด่วนอาเยร์ราจาห์  ทางด่วนบูกิตติมะห์  ทางด่วนเซนทรัล  ทางด่วนพาร์กเวย์ชายฝั่งตะวันออก  ทางด่วน Kallang–Paya Lebar  ทางด่วน Kranji  ทางด่วนท่าจอดเรือชายฝั่ง  ทางด่วนเหนือ–ใต้ (โครงการ)  ทางด่วนแพนไอแลนด์  ทางด่วน Seletar  ทางด่วน Tampines  |  |
| กึ่งทางด่วน |  ถนนบูกิตติมะห์  ทางหลวงเกาะจูล่ง  ทางหลวงนิโคล  ระบบถนนวงแหวน  ทางหลวงชายฝั่งตะวันตก  ระบบถนนใต้ดินสิงคโปร์  |  |
| ด ค ก บทความเกี่ยวกับประเทศสิงคโปร์ |
| --- | --- | --- |
| ประวัติศาสตร์ |  กำเนิดสิงคโปร์สมัยใหม่  นิคมช่องแคบ  ยุทธการที่สิงคโปร์  ญี่ปุ่นยึดครอง  Sook Ching massacre  1962 referendum  PAP-UMNO relations  |  |
| การเมือง  และรัฐบาล |  ประธานาธิบดี  สภา  พรรคการเมือง  นายกรัฐมนตรี  คณะรัฐมนตรี  การเลือกตั้ง  รัฐธรรมนูญ  กฏหมาย  ความสัมพันธ์กับต่างประเทศ  การต่อต้านการก่อการร้าย  การทหาร  ตำรวจ  สิทธิมนุษยชน  |  |
| เศรษฐกิจ |  ดอลลาร์สิงคโปร์  บริษัท  ธนาคาร  ตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์  องค์การเงินตรา  Central Provident Fund  Biopolis  Fusionopolis  คณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจ  JTC Corporation  บริการทางการเงิน  สนามบิน ชางงี  สายการบินสิงคโปร์  ท่าเรือของสิงคโปร์  รถไฟ  รถบัส  ขับรถ  การสื่อสาร  ท่องเที่ยว  |  |
| ภูมิศาสตร์ |  ชายหาด  Chek Jawa  เขตอนุรักษ์  สถานที่  สิ่งมีชีวิต  เกาะ  ทะเลสาบ  สวนสาธารณะ  แม่น้ำ  ผังเมือง  |  |
| ประชากรและสังคม |  สตรี  มลายู  จีน  อินเดีย  ชาวเปอรานากัน  ยุโรป  อาหรับ  สิทธิมนุษยชน กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ  ศาสนา  ภาษาราชการ ภาษาอังกฤษ  ภาษาจีน  ภาษามลายู  ภาษาทมิฬ  ภาษาอื่น ๆ  |  |
| วัฒนธรรม |  สถาปัตยกรรม  ภาพยนตร์  อาหาร  การศึกษา  วรรณคดี  ดนตรี  เทศกาล  กีฬา  บุหรี่  |  |
| สัญลักษณ์ |  ธง  ตราแผ่นดิน  เพลงชาติ  National pledge  Vanda Miss Joaquim  Lion Head symbol  Merlion  |  |
| อื่น ๆ |  อนาคต  |  |
| ด ค กการขนส่งในเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ  คาซัคสถาน  คีร์กีซสถาน  คูเวต  ญี่ปุ่น  จอร์เจีย  จอร์แดน  จีน  ซาอุดิอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไนดารุสซาลาม  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน  รัสเซีย  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาร์มีเนีย  อาเซอร์ไบจาน  อินโดนีเซีย  อินเดีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  เซาท์ออสซีเชีย  ไซปรัสเหนือ  ไต้หวัน  ปาเลสไตน์  อับคาเซีย 
เขตบริหารพิเศษ และเขตสังกัด:  เกาะคริสต์มาส  บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี  มาเก๊า  หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)  ฮ่องกง 
A section of the Ayer Rajah Expressway.
The 10 expressways completed, plus the 3 semi-expressways in Singapore.
บัทโบ้ตบนแม่น้ำสิงคโปร์บริเวณโบ้ตคีย์
การขนส่งรถแท็กซี่
ไฮโดรเจนซัลไฟด์

Chemical compound
ไฮโดรเจนซัลไฟด์ (อังกฤษ: hydrogen sulfide หรือ hydrogen sulphide) หรือ แก๊สไข่เน่า เป็นสารประกอบที่มีสูตรเคมีเป็น H2S ไม่มีสี, เป็นพิษ และเป็นแก๊สไวไฟ มีกลิ่นเน่าเหม็นคล้ายไข่เน่า บ่อยครั้งเป็นผลจากแบคทีเรียย่อยสลายซัลไฟต์ในสารอนินทรีย์ในสภาวะขาดออกซิเจน เช่นใน หนองน้ำและท่อระบายน้ำ (การย่อยสลายแบบไม่ใช้ออกซิเจน) นอกจากนั้นยังพบในแก๊สจากภูเขาไฟ ก๊าซธรรมชาติ และบ่อน้ำบางบ่อ กลิ่นของ H2S ไม่ใช่คุณสมบัติโดยทั่วไปของกำมะถัน ซึ่งในความจริงแล้วไม่มีกลิ่น
คาร์ล วิลเฮ็ล์ม เชเลอ นักเคมีชาวสวีเดนเป็นผู้ค้นพบไฮโดรเจนซัลไฟด์ในปี 1777
คุณสมบัติ

ไฮโดรเจนซัลไฟด์หนาแน่นกว่าอากาศเล็กน้อย ส่วนผสมระหว่าง H2S กับอากาศ สามารถระเบิดได้ เมื่อไฮโดรเจนซัลไฟด์เผาไหม้ในออกซิเจนจะให้เปลวไฟสีน้ำเงินและเกิดซัลเฟอร์ไดออกไซด์กับน้ำเป็นผลิตภัณฑ์ดังสมการ
2H2S + 3O2 → 2SO2 + 2H2O
โดยทั่วไปแล้วไฮโดรเจนซัลไฟด์มีฤทธิ์เป็นตัวรีดิวซ์ โดยเฉพาะเมื่ออยู่ในสภาวะเบส ซึ่งจะอยู่ในรูป SH-
ในอุณหภูมิสูง หรือเมื่อมีตัวเร่งปฏิกิริยาไฮโดรเจนซัลไฟด์สามารถทำปฏิกิริยากับซัลเฟอร์ไดออกไซด์เกิดเป็นกำมะถันและน้ำดังสมการ
2H2S + SO2 → 3S +  2H2O
ปฏิกิริยาดังกล่าว ใช้ในกระบวนการเคลาส์ ซึ่งเป็นกระบวนการสำคัญสำหรับกำจัดไฮโดรเจนซัลไฟด์ในภาคอุตสากรรม
ไฮโดรเจนซัลไฟด์ละลายน้ำได้เล็กน้อย และสามารถแสดงฤทธิ์เป็นกรดได้ (pKa = 6.9 ในสารละลาย 0.01-0.1M ที่ 18 °C) สารละลายของไฮโดรเจนซัลไฟด์ไม่มีสี แต่เมื่อถูกอากาศ จะถูกออกซิไดส์อย่างช้า ๆ เกิดความขุ่นจากกำมะถันซึ่งไม่ละลายน้ำ
ไฮโดรเจนซัลไฟด์ทำปฏิกิริยากับโลหะหลายชนิดเกิดเป็นเกลือซัลไฟด์ ซึ่งมักเป็นสีดำและไม่ละลายน้ำ ดังนั้นจึงมักใช้กระดาษชุบเลด(II)แอซิเตตในการทดสอบไฮโดรเจนซัลไฟด์ การนำโลหะซัลไฟด์ไปใส่กรดมักเกิดแก๊สไฮโดรเจนซัลไฟด์
การผลิต

ไฮโดรเจนซัลไฟด์ โดยทั่วไปแล้วผลิตโดยการแยกจากแก๊สธรรมชาติที่มี H2S ปน นอกจากนี้ยังอาจผลิตโดยปฏิกิริยาระหว่างไฮโดรเจนกับกำมะถันเหลวที่อุณหภูมิที่ 450 °C ซึ่งอาจใช้ไฮโดรคาร์บอนเป็นแหล่งคาร์บอนได้
แบคทีเรียที่รีดิวซ์ซัลเฟตหรือซัลเฟอร์ สามารถสร้างพลังงานในสภาวะออกซิเจนต่ำโดยใช้ซัลเฟตหรือซัลเฟอร์เพื่อออกซิไดส์สารประกอบอินทรีย์ของไฮโดรเจน และเกิด H2S เป็นผลพลอยได้
วิธีการสังเคราะห์ปกติในห้องปฏิบัติการ ใช้ไอเอิร์น(II)ซัลไฟด์กับกรดแก่ ดังสมการ
FeS + 2 HCl → FeCl2 + H2S
ในการวิเคราะห์สารอนินทรีย์เชิงคุณภาพ สามารถใช้ไทโออะเซตาไมด์ในการผลิต H2S:
CH3C(S)NH2 +  H2O   →   CH3C(O)NH2  +  H2S
ซัลไฟด์ของธาตุโลหะและอโลหะหลายชนิด เช่น อะลูมิเนียมซัลไฟด์ ฟอสฟอรัสเพนตะซัลไฟด์ และซิลิคอนไดซัลไฟด์ เมื่อโดนน้ำแล้วจะให้ไฮโดรเจนซัลไฟด์:
Al2S3 + 6 H2O → 3 H2S + 2 Al(OH)3
P4S10 + 16 H2O → 10 H2S + 4 H3PO4
SiS2 + 2 H2O → 2 H2S + SiO2
นอกจากนี้ไฮโดรเจนซัลไฟด์ยังผลิตได้จากการให้ความร้อนกับกำมะถันกับสารอินทรีย์ หรือการรีดิวซ์สารอินทรีย์ที่มีกำมะถันด้วยไฮโดรเจน
การใช้งาน > การผลิตกำมะถัน สารประกอบอินทรีย์ที่มีกำมะถัน และซัลไฟด์ของโลหะแอลคาไล

ประโยชน์สำคัญของไฮโดรเจนซัลไฟด์ คือการเป็นสารตั้งต้นในการผลิตธาตุกำมะถัน สารออร์กาโนซัลเฟอร์หลายชนิดก็ผลิตจากไฮโดรเจนซัลไฟด์ เช่น มีเทนไทออล อีเทนไทออล และกรดไทโอไกลโคลิก
เมื่อทำปฏิกิริยากับเบสของโลหะแอลคาไล ไฮโดรเจนซัลไฟด์จะเกิดเป็นเกลือไฮโดรซัลไฟด์และซัลไฟด์ตามลำดับ เช่น:
ซึ่ง NaSH และ Na2S มีประโยชน์ในอุตสาหกรรมกระดาษ โดยไปทำลายพันธะในเยื่อเคมีในกระบวนการคราฟท์
ในทางกลับกัน เกลือเหล่านี้สามารถเกิดปฏิกิริยากลับไปเป็นไฮโดรเจนซัลไฟด์ในกรดได้ จึงใช้เป็นแหล่งให้ไฮโดรเจนซัลไฟด์ในการสังเคราะห์สารอินทรีย์บางตัว
ข้อมูลเพิ่มเติม

Committee on Medical and Biological Effects of Environmental Pollutants (1979). Hydrogen Sulfide. Baltimore: University Park Press. ISBN 978-0-8391-0127-7.
Siefers, Andrea (2010). A novel and cost-effective hydrogen sulfide removal technology using tire derived rubber particles (วิทยานิพนธ์ MS). Iowa State University. สืบค้นเมื่อ 8 February 2013.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กสารประกอบไฮโดรเจน (H) |
| --- | --- |
 H3AsO3  H3AsO4  HAt  HSO3F  HBF4  HBr  HBrO  HBrO2  HBrO3  HBrO4  HCl  HClO  HClO2  HClO3  HClO4  HCN  HCNO  H2CrO4/H2Cr2O7  H2CO3  H2CS3  HF  HFO  HI  HIO  HIO2  HIO3  HIO4  H2MoO4  HNC  HNCO  HNO  HNO3  H2N2O2  HNO5S  H3NSO3  H2O  H2O2  H2O3  H3PO2  H3PO3  H3PO4  H4P2O7  H5P3O10  H2PtCl6  H2S  H2Se  H2SeO3  H2SeO4  H4SiO4  H2SiF6  H2SO3  H2SO4  H2SO5  H2S2O3  H2S2O6  H2S2O7  H2S2O8  CF3SO3H  H2Te  H2TeO3  H6TeO6  H4TiO4  H2Po  H3VO4  HCo(CO)4 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย
ฟินน์ บาเลอร์

| ฟินน์ บาเลอร์ |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Fergal Devitt
เกิด:  (1981-07-25) 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1981 (43 ปี) Bray, County Wicklow, Republic of Ireland
ที่พัก: Brooklyn, New York, United States
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: C.T.U Ranger Red (II) Fergal Devitt Finn Bálor Pegasus Kid (II) Prince Devitt
ส่วนสูง: 5 ft 11 in (1.80 m)
น้ำหนัก: 190 lb (86 kg)
มาจาก: Bray, County Wicklow, Ireland
ฝึกหัดโดย: Andre Baker Johnny Moss Jon Ryan New Japan Inoki Dojo NWA UK Hammerlock
เปิดตัว: February 2001
เฟร์กัล เดวิตต์ (Fergal Devitt; เกิด 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1981) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวไอร์แลนด์ที่ได้เซ็นสัญญากับWWEในนาม ฟินน์ บาเลอร์ (Finn Bálor) เป็นแชมป์ยูนิเวอร์แซล WWEคนแรก และแชมป์ NXT 2สมัย เขายังได้สร้างชื่อจากสมาคมนิวเจแปนโปรเรสต์ลิง(NJPW) และสมาคมอิสระเอาไว้มากมายในนาม ปรินซ์ เดวิตต์ (Prince Devitt) โดยก่อนหน้านี้เคยใช้ชื่อในสังเวียนมาแล้วหลากหลาย อาทิ เช่น ซี.ที.ยู แรนเจอร์ เรด (ที่2), เฟอร์กัล เดวิตต์ และ พีกาซัส คิด (ที่2)
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ > ช่วงแรกเริ่มอาชีพ (2000–2006)

ช่วงปี 2000–2006 เขาตระเวณฝึก และปล้ำอยู่ที่ค่ายอินดี้ต่างๆ และค่าย NWA และสามารถคว้าเข็มขัดแชมป์ NWA British Commonwealth Heavyweight Championship มาครองได้ตั้งแต่อายุยังน้อย
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ > นิวเจแปนโปรเรสต์ลิง (2006–2014)

ในปี 2006 เขาได้ปล้ำที่สมาคมNJPW และได้ใช้ตัวตน The Pegasus Kid (II) ในวันที่ 27 มกราคม 2008 เขาได้จับคู่กับ Minoru คว้าแชมป์ IWGP Junior Heavyweight Tag Team Championship มาครองได้สำเร็จ จนถึงช่วงปี 2009-2013 เขาได้ตั้งทีม Apollo 55 ขึ้น โดยจับคู่กับจ้าวแห่งท่าดร็อปคิ๊ก Ryusuke Taguchi (เจ้าของฉายา "(Immortal) Funky Weapon" และ "Funky Dancer" ผู้ใช้ท่าไม้ตาย Dodon (Chickenwing Facebuster), Dodon's Throne หรือ Milano-Saku Dodon's Throne (Elevated Double Chickenwing แล้วทิ้งลงมาเป็น Double Knee Gutbuster), Magic Mirror Go!, Oh My & Garankle (Ankle Hold) และ Uradodon (Reverse Powerbomb)) แล้วโลดแล่นอยู่ในสมาคมนั้นๆจนมีชื่อโด่งดัง วันที่ 19 มิถุนายน 2010 ใน Dominion 6.19 เขาสามารถคว้าแชมป์ IWGP Junior Heavyweight Championship เป็นสมัยแรกได้ โดยเอาชนะ Marufuji เป็นผู้ชนะทัวร์นาเมนต์แท็ก 6 คน J Sports Crown Openweight (2010, 2011) ร่วมกับ Ryusuke Taguchi และ Hirooki Goto และยังได้แชมป์ NWA World Historic Middleweight Champion ในปี 2012
ในปี 2013-2014 เขาก็ได้เป็นหนึ่งใน Bullet Army ของ The Bullet Club โดยผู้ที่เคยอยู่มีมากมาย อาทิ เช่น AJ Styles, Bad Luck Fale, Cody Hall, Doc Gallows, Karl Anderson, Kenny Omega, Matt Jackson, Nick Jackson, Tama Tonga, Yujiro Takahashi, Amber Gallows, La Comandante, Jeff Jarrett, Karen Jarrett, Mao, Mephisto, Rey Bucanero, Scott D'Amore
และ Terrible
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ > เอ็นดับเบิลยูเอ อินเตอร์เนชันแนล (2007)

เขาได้เข้าร่วมทัวร์นาเมนต์ของสมาคมเนชันนัลเรสต์ลิงอัลไลแอนซ์(NWA) เรียกว่า Reclaiming the Glory ในเดือนมิถุนายน 2007 เพื่อแชมป์โลกเฮฟวี่เวท NWA คนใหม่หลังจากที่ชื่อถูกปลดออกจาก TNA ในรอบแรกที่เขาเจอกับนักมวยปล้ำออสเตรเลีย Mikey Nicholls และชนะ แต่แพ้ในรอบที่สองให้กับไบรอัน แดเนียลสัน ที่ NWA Empire show ใน นอร์ธโทนาวันดา, นิวยอร์ก
ชีวิตส่วนตัว

เดวิตต์เล่นฟุตบอลและฟุตบอลเกลิคเมื่อเขาเป็นเด็กก่อนที่จะตัดสินใจที่จะกลายเป็นนักมวยปล้ำอาชีพ เขาจบปริญญาแรกเข็มขัดหนังสีดำในการต่อสู้การส่ง IBF เติบโตขึ้น เดวิตต์เป็นแฟนของโลกกีฬาได้เป็นอย่างดี เช่น บริทิส บูลด็อก, ชอว์น ไมเคิลส์, ริก รูด, มิสเตอร์เพอร์เฟก, โคโค บี.แวร์ และซาวิโอ เวกา เดวิตต์เป็นเพื่อนที่ดีกับเพื่อนนักมวยปล้ำอาชีพ Dru Onyx เดวิตต์เป็นนักสะสมตัวยงของ Legos และอ่านหนังสือการ์ตูนและได้รวมตัวละครในหนังสือการ์ตูนในลูกเล่นของเขามากที่สุดเป็นสีใบหน้าและร่างกาย เดวิตต์เป็นผู้สนับสนุนของทีมพรีเมียร์ลีกอังกฤษท็อตแนมเอฟซี
แชมป์และรางวัล

แชมป์จูเนียร์เฮฟวี่เวท IWGP
แชมป์ NXT
แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล
แชมป์โลกแท็กทีม WWE
American Wrestling Roadshow
Wrestling.Ie Championship (1 time)
Consejo Mundial de Lucha Libre
NWA World Historic Middleweight Championship (1 time)
Insane Championship Wrestling
ICW Zero-G Championship (1 time)
Kaientai Dojo
Best Tag Team Match (2010) with Ryusuke Taguchi vs. Makoto Oishi and Shiori Asahi on 17 April
New Japan Pro-Wrestling
IWGP Junior Heavyweight Championship (3 times)
IWGP Junior Heavyweight Tag Team Championship (6 times) – with Minoru (2) and Ryusuke Taguchi (4)
Best of the Super Juniors (2010, 2013)
J Sports Crown Openweight 6 Man Tag Tournament (2010, 2011) – with Ryusuke Taguchi and Hirooki Goto
New York Post
Faction of the Year (2023) as part of The Judgment Day
NWA UK Hammerlock
NWA British Commonwealth Heavyweight Championship (2 times)
Pro Wrestling Illustrated
Faction of the Year (2023)  as part of The Judgment Day
Ranked No. 3 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2016
Revolution Pro Wrestling
British Cruiserweight Championship (1 time)
Rolling Stone
NXT Star of the Year (2015)
Tokyo Sports
Best Bout Award (2010) with Ryusuke Taguchi vs. Kenny Omega and Kota Ibushi on 11 October
Wrestling Observer Newsletter
Most Underrated (2018)
WWE
WWE Universal Championship (1 time, inaugural)
WWE Intercontinental Championship (2 times)
WWE United States Championship (1 time)
World Tag Team Championship (3 times) – with Damian Priest (2) and JD McDonagh (1)
WWE SmackDown Tag Team Championship (2 times) – with Damian Priest
17th Grand Slam Champion (under current format; 24th overall)
NXT Championship (2 times)
Dusty Rhodes Tag Team Classic (2015) – with Samoa Joe
Slammy Award (1 time)
Faction of the Year (2024) – as a member of The Judgment Day
NXT Year-End Award (3 times)
Male Competitor of the Year (2015)
Overall Competitor of the Year (2015)
Match of the Year (2020) vs. Kyle O'Reilly at NXT TakeOver: 31
สถิติต่างๆ

เป็นแชมป์ยูนิเวอร์แซลคนแรกในประวัติศาสตร์ WWE
ได้แชมป์โลกในการชิงแค่ครั้งเดียว
ได้แชมป์โลกในการปล้ำรายการใหญ่ครั้งแรก
ได้แชมป์โลกในการปล้ำซัมเมอร์สแลมครั้งแรก
เป็นแชมป์โลกที่เร็วที่สุดนับตั้งแต่เปิดตัวในค่ายหลัก WWE (27 วัน)
แหล่งข้อมูลอื่น

ฟินน์ บาเลอร์ ที่ WWE.com
NWA Pro profile
Southside Wrestling Entertainment profile
ฟินน์ บาเลอร์ ที่เฟซบุ๊ก
ฟินน์ บาเลอร์ ที่อินสตาแกรม
ฟินน์ บาเลอร์ ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
| ก่อนหน้า |  | ฟินน์ บาเลอร์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Koji Kanemoto Ryusuke Taguchi |  | Best of the Super Juniors winner   (2010 2013) |  | Kota Ibushi Ricochet |
กลุ่ม Bullet Club
ร่างปีศาจ (Demon)
ณหทัย ทิวไผ่งาม

| ณหทัย ทิวไผ่งามป> ม., ท.ช. |
| --- | --- |

ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567
นายกรัฐมนตรี: แพทองธาร ชินวัตร
ถัดไป: แพทองธาร ชินวัตร
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
นายกรัฐมนตรี: ทักษิณ ชินวัตร
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 24 มิถุนายน พ.ศ. 2513 (54 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
พรรคการเมือง: เพื่อไทย (2555–2561, 2565–ปัจจุบัน)
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: ไทยรักไทย (2543–2549) ประชาชาติ (2561–2565)
ศิษย์เก่า: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,The University of Wisconsin -Madison,
เว็บไซต์: เฟซบุ๊ก

ณหทัย ทิวไผ่งาม (เกิด 24 มิถุนายน พ.ศ. 2513) กรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรี ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร อดีตกรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลเศรษฐา ทวีสิน อดีตกรรมการบริหารพรรคเพื่อไทย อดีตผู้อำนวยการสถาบันเยาวชนเพื่อไทย อดีตรองหัวหน้าพรรคประชาชาติ อดีตรองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคไทยรักไทย
ประวัติ

ณหทัยเกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2513 เป็นบุตรของณรงค์และอุษา ทิวไผ่งาม ผู้ก่อตั้งโรงเรียนทิวไผ่งาม ดร.ณหทัย มีชื่อเล่นว่าอ้อ  มีน้องชายหนึ่งคนคือ ดร.ณัฐกฤษฎ์ ทิวไผ่งาม เธอนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก
ดร.ณหทัย ทิวไผ่งาม เข้าศึกษาในระดับปริญญาตรีที่ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  สาขามัธยมศึกษา (มนุษยศาสตร์ - สังคมศาสตร์) เอกภาษาอังกฤษขั้นสูง หลังจากนั้นได้ศึกษาต่อในระดับปริญญาโท สาขาบริหารการศึกษา และ ปริญญาเอก สาขาบริหารจัดการอุดมศึกษานานาชาติ ที่ มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน สหรัฐอเมริกา
การเมือง

ดร.ณหทัย ทิวไผ่งามเป็นที่รู้จักครั้งแรกในปี พ.ศ. 2544 เมื่อประกาศลงสมัครรับเลือกตั้งในสังกัดพรรคไทยรักไทย ในเขต 10 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วยเขตห้วยขวางและเขตวัฒนา โดย ดร.ณหทัย เป็นที่โดดเด่นและถูกจับตามองอย่างมากจากสังคม โดยคู่แข่งคนสำคัญคือ อิสรา สุนทรวัฒน์ บุตรชายแสงชัย สุนทรวัฒน์ อดีต ผอ.อสมท จากพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งมีภาพลักษณ์คนรุ่นใหม่เช่นเดียวกัน ผลการเลือกตั้งออกมา ปรากฏว่า ดร.ณหทัย มีคะแนนตามหลังนายอิสราเพียง 102 คะแนน ทำให้นายอิสรา ได้เป็น ส.ส.ในเขตนี้ไป ซึ่งต่อมาคณะกรรมการการเลือกตั้งได้มีมติให้นับคะแนนของเขตเลือกตั้งนี้ใหม่เฉพาะในส่วนของบัตรเสียซึ่งมีจำนวนมากถึงเกือบสองพันใบ
แต่หลังจากนั้น ดร.ณหทัย รับตำแหน่งเป็นรองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ช่วงปี พ.ศ. 2544 - พ.ศ. 2547 ผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ, ผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข, โฆษกประจำกระทรวงพาณิชย์ ทั้งนี้ ในปี 2547 ได้รับการแต่งตั้งโดยมติครม. วันที่ 14ตุลาคม 2547 เป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
จากนั้น ในการเลือกตั้ง ปี พ.ศ. 2548 ดร.ณหทัย ได้ลงสมัครในเขตเดิมอีก พบกับคู่แข่งคนเดิมอีก และได้รับการเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงกว่า 32,000 คะแนน และในช่วงปี พ.ศ. 2548 ดร.ณหทัย ได้รับคัดเลือกจาก World Economic Forum ให้เป็นหนึ่งในสมาชิกของ Young Global Leaders 2006
ในช่วงหลังจากการรัฐประหารในคืนวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 และพรรคไทยรักไทยถูกยุบในเวลาต่อมาจากคดีว่าจ้างพรรคเล็กลงเลือกตั้งในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2549 จากนั้นบทบาททางการเมืองของ ดร.ณหทัย ทิวไผ่งาม ก็ได้เงียบหายไป และได้ผันตัวมาดูแลสานต่อกิจการต่างๆ ของครอบครัวอย่างเต็มตัว โดยเป็นประธานที่ปรึกษา ของโรงเรียนทิวไผ่งาม ดูแลและพัฒนาโรงเรียน เป็นรุ่นที่ 2 ต่อจาก นายณรงค์ ทิวไผ่งาม และ นางอุษา ทิวไผ่งาม โดย มีน้องชายคือ ดร.ณัฐกฤษฎ์ ทิวไผ่งาม คอยดูแลด้วย
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ดร.ณหทัย ทิวไผ่งาม กลับสู่สนามการเมืองระดับชาติอีกครั้งหลังจากที่วางมือไปนานกว่าสิบปี   และเป็นหนึ่งในบุคคลที่ได้รับการเสนอชื่อจากพรรคประชาชาติต่อคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ให้เป็นนายกรัฐมนตรี  เธอดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคประชาชาติก่อนจะลาออกจากสมาชิกพรรคประชาชาติ และมาสมัครเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการบริหารพรรคเพื่อไทย กระทั่งในวันที่ 26 กันยายน 2566 ระหว่างการประชุมคณะรัฐมนตรี ที่ประชุมมีมติเห็นชอบแต่งตั้งให้เธอเป็นกรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรี โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่นายกรัฐมนตรีลงนามในประกาศแต่งตั้ง ณ วันที่ 4 ตุลาคม 2566 ให้เป็นผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีของรองนายกรัฐมนตรีภูมิธรรม  เวชยชัย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2567 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
รัฐเกแบ็ก

| เกแบ็ก Québec (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
รัฐ
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: Je me souviens (ฝรั่งเศส: "ฉันจะจดจำ")
  BC AB SK MB ON QC NB PE NS NL YT NT NU  
พิกัด: 52°N 72°W﻿ / ﻿52°N 72°W﻿ / 52; -72
ประเทศ: แคนาดา
เข้าร่วมสมาพันธ์: 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1867 (1 ร่วมกับรัฐออนแทรีโอ, โนวาสโกเชีย และนิวบรันสวิก)
เมืองหลวง: นครเกแบ็ก
เมืองใหญ่สุด: มอนทรีออล 
เขตมหานครใหญ่สุด: เกรเทอร์มอนทรีออล
 
การปกครอง
 • ประเภท: ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
 • องค์กร: รัฐบาลเกแบ็ก
 • Lieutenant Governor: J. Michel Doyon
 • นายกเทศมนตรี: François Legault (CAQ) 
Legislature: National Assembly of Quebec
Federal representation: Parliament of Canada
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร: 78 จาก 338 (23.1%)
สมาชิกวุฒิสภา: 24 จาก 105 (22.9%)
 
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,542,056 ตร.กม. (595,391 ตร.ไมล์)
 • พื้นดิน: 1,365,128 ตร.กม. (527,079 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ: 176,928 ตร.กม. (68,312 ตร.ไมล์)  11.5%
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 2
 : ร้อยละ 15.4 ของแคนาดา
ประชากร (2016)
 • ทั้งหมด: 8,164,361  คน
 • ประมาณ (ไตรมาสที่ 4 ค.ศ. 2020): 8,575,779  คน
 • อันดับ: อันดับที่ 2
 • ความหนาแน่น: 5.98 คน/ตร.กม. (15.5 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: อังกฤษ: รัฐเกแบ็กเกอร์ ฝรั่งเศส: Québécois (ช) Québécoise (ญ) 
ภาษาราชการ: ฝรั่งเศส
 
ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ
 • อันดับ: 2
 • ทั้งหมด (2015): C$380.972 พันล้าน
 • ต่อหัว: C$46,126 (อันดับที่ 10)
ดัชนีการพัฒนามนุษย์
 • HDI (2018): 0.908 — สูงมาก (อันดับที่ 5)
เขตเวลา
ส่วนใหญ่ของรัฐ: UTC-05:00 (เขตเวลาตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-04:00
Magdalen Islands and Listuguj Mi'gmaq First Nation: UTC-04:00 (เขตเวลาแอตแลนติก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC-03:00
รหัสไปรษณีย์: QC
คำนำหน้ารหัสไปรษณีย์: G, H, J
รหัส ISO 3166: CA-QC
ดอกไม้: บลูแฟล็กไอริส
ต้นไม้: ต้นเบอร์ชเหลือง
นก: นกเค้าแมวหิมะ
* อันดับนับรวมทั้งรัฐและดินแดน
เกแบ็ก (ฝรั่งเศส: Québec) หรือ ควิเบก (อังกฤษ: Quebec) เป็นรัฐที่ใหญ่ที่สุดของแคนาดาอยู่ทางตะวันออกของประเทศ และเป็นรัฐเดียวที่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการในระดับรัฐ แต่ใช้ภาษาฝรั่งเศสแทน รัฐเกแบ็กมีเมืองหลวงในชื่อเดียวกันคือนครเกแบ็ก และเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือมอนทรีออล
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์และประชากรศาสตร์

รัฐเกแบ็กมีพื้นที่ 1,542,056 ตารางกิโลเมตร ซึ่งใหญ่กว่าประเทศไทยถึงสามเท่า (513,120 ตารางกิโลเมตร) หรือใหญ่กว่าประเทศญี่ปุ่นสี่เท่าตัว (377,944 ตารางกิโลเมตร) ตั้งอยู่ที่ละติจูด 17–22 องศาเหนือ
ทางเหนือ ติดกับช่องแคบฮัดสันและอ่าวอังกาวา
ทางใต้ ติดกับประเทศสหรัฐอเมริกา
ทางตะวันออก ติดกับรัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์และรัฐนิวบรันสวิก
ทางตะวันตก ติดกับรัฐออนแทรีโอและอ่าวฮัดสัน
เมืองหลวงของรัฐเกแบ็กคือ นครเกแบ็ก ซึ่งมีประชากรมากเป็นอันดับสองของรัฐ
เมืองที่มีความสำคัญของรัฐคือ เมืองมอนทรีออล (Montreal) ซึ่งเป็นเมืองเศรษฐกิจและมีประชากรมากที่สุดของรัฐและยังเป็นเมืองที่ใหญ่และสำคัญเป็นอันดับสามของแคนาดารองจากโทรอนโตและแวนคูเวอร์
ความหนาแน่นของประชากรเบาบางมากมีประชากรห้าคนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร ทางตอนเหนือของเกแบ็กมีประชากรอาศัยอยู่น้อยมาก
ร้อยละ 8 จะอาศัยอยู่บริเวณแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ (St. Lawrence) 
มีประชากรอาศัยอยู่ 7,669,100 คน