stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จรัส สุวรรณเวลา
ตำแหน่งในปัจจุบัน

นายกสภามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
กรรมการสภากาชาดไทย
กรรมการสถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข
ประธานกรรมการนโยบายกองทุนสนับสนุนการวิจัย
ประธานกรรมการบริหารสถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล
ประธานกรรมการพิจารณาทุนมูลนิธิอานันทมหิดล แผนกแพทยศาสตร์
ประธานอนุกรรมการพัฒนาบัญชียาหลักแห่งชาติ
รองประธานสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ ฝ่ายการแพทย์
รองประธานศูนย์วิจัยศึกษาและบำบัดโรคมะเร็ง สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์
รองประธานมูลนิธิส่งเสริมโอลิมปิกวิชาการและพัฒนามาตรฐานวิทยาศาสตร์ศึกษา ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ (สอวน.)
อาจารย์พิเศษ หน่วยศัลยศาสตร์ประสาท ภาควิชาศัลยศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประธานกรรมการคณะกรรมการอิสระเพื่อการปฏิรูปการศึกษา
เกียรติประวัติ

นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติประจำปี 2528 สาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์ สภาวิจัยแห่งชาติ
รางวัลผลงานวิจัยดีเด่น สภาวิจัยแห่งชาติ
รางวัลผลงานวิจัยดีเด่น กองทุนวิจัยรัชดาภิเษกสมโภช จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
Health-for-All Medal องค์การอนามัยโลก
รางวัลบุคคลตัวอย่าง มูลนิธิรัฐบุรุษ พลเอก เปรม ติณสูลานนท์
รางวัลเกียรติคุณบุคคลดีเด่นของชาติ คณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ
ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
Honorary Member, the Society of Neurologial surgeons
นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ

สภาวิจัยแห่งชาติได้ประกาศให้จรัสเป็นนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ สาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์ ประจำปี พ.ศ. 2528 เนื่องจากผลงานการวิจัยปัญหาและอุบัติการของกระดูกศีรษะโหว่งบริเวณเหนือจมูก การปรับปรุงวิธีการผ่าตัดรักษา การสร้างเครื่องมือราคาถูกสำหรับใช้ผ่าตัด การริเริ่มศึกษามาตรฐานและดัชกะโหลกศีรษะของคนไทยเพื่อใช้เปรียบเทียบความผิดปรกติ การวิจัยปัญหายาเสพติดในกลุ่มชาวเขาด้วยการปลูกพืชทดแทนและพัฒนาอาชีพ และการศึกษาสุขภาพอนามัยของชาวชนบท
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2533 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2527 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2559 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ)) สาขาแพทยศาสตร์
พ.ศ. 2530 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2527 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2525 –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
เดียน เดล

| เดียน เดล |
| --- | --- |
นายพลเดียน เดลเมื่อ พ.ศ. 2551
เกิด: พ.ศ. 2475 (92–93 ปี) โคชินจีน อินโดจีนฝรั่งเศส
สัญชาติ: กัมพูชา
อาชีพ: ทหารบก
นายพลเดียน เดล  (Dien Del) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นทหารชาวกัมพูชาที่ดำรงตำแหน่งนายพลในสมัยสาธารณรัฐเขมร และเป็นผู้นำกองทัพปลดปล่อยประชาชนเขมรระหว่างการต่อต้านการยึดครองของเวียดนาม
ช่วงแรก

เดียน เดลเป็นชาวขแมร์กรอมเกิดในอาณานิคมโคชินจีนของฝรั่งเศส ได้เข้าเรียนในวิทยาลัยสีสุวัตถิ์ในพนมเปญระหว่าง พ.ศ. 2489 – 2495 จากนั้นเข้าทำงานในกองทัพฝรั่งเศสในกัมพูชา ระหว่าง พ.ศ. 2496 – 2499 เขาเป็นหัวหน้ากองพันที่ 6 ที่กำปงสะปือ จากนั้น ย้ายมาอยู่ที่พนมเปญใน พ.ศ. 2500 จากนั้น เข้าเรียนในสถาบันวิชาการทางทหารระหว่าง พ.ศ. 2500 – 2501 และไปศึกษาต่อด้านการทหารที่ฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. 2502 – 2503 และกลับมารับราชการทหารในกัมพูชาเมื่อพ.ศ. 2504
สงครามกลางเมืองกัมพูชา

ใน พ.ศ. 2513 เดลได้เป็นพันโทในกองทัพแห่งชาติกัมพูชา และเป็นผู้บัญชาการกองพันที่สองที่เปรยซอร์ใกล้กับพนมเปญ และยังเกี่ยวข้องกับการนำทหารกัมพูชาเข้าไปในเวียดนามใต้เพื่อช่วยเหลือทหารสหรัฐอเมริกา ใน พ.ศ. 2514 เขาได้เป็นพันเอก และกองทหารของเขาได้เข้าร่วมในยุทธการเจนละ 2 เพื่อเข้าปราบปรามฝ่ายตรงข้ามที่จังหวัดกำปงธม หลังจากนั้น เขาได้ไปศึกษาต่อที่ไซ่ง่อน เวียดนามใต้ และกลับสู่กัมพูชาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2515 ได้เลื่อนยศเป็นนายพลจัตวา ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2517 เขาได้เป็นผู้บัญชาการกองทัพในจังหวัดกันดาล
ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2518 เดลมีหน้าที่ในการรบป้องกันพนมเปญ วิทยุของเขมรแดงรายงานว่าเดลได้รับบาดเจ็บที่เดยเอ็ทเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ ในเดือนเมษายนเขาอยู่ในกองทหารที่ป้องกันสะพานมณีวงศ์ ซึ่งเป็นสะพานข้ามแม่น้ำบาสักและเป็นทางหลักในการเข้าสู่พนมเปญ เมื่อเขมรแดงเข้าเมืองได้ เดลเดินทางออจากพนมเปญพร้อมกับเฮลิคอปเตอร์เที่ยวสุดท้ายมาลงที่สนามบินอู่ตะเภา  เขาอยู่ในค่ายผู้อพยพจนถึงเดือนพฤษภาคม จึงลี้ภัยไปสหรัฐอเมริกา
บทบาทในแนวร่วมปลดปล่อยฯ

บทความหลัก: แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมร
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2520 เดลเดินทางไปยังปารีสเพื่อร่วมก่อตั้งกองทัพฝ่ายต่อต้านที่ไม่ใช่คอมมิวนิสต์ร่วมกับซอน ซาน ต่อมา ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 เดลเดินทางมายังประเทศไทยเพื่อก่อตั้งกองทัพปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมร โดยมีทหารในช่วงแรก 1,600 นาย ต่อมาในวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2522 กองทัพนี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมร โดยเขาเป็นหัวหน้าฝ่ายทหาร
การสู้รบแบบกองโจรเพื่อต่อต้านเวียดนาม

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2524 เดลจัดตั้งค่ายฝึกที่ค่ายผู้อพยพบ้านสังแก หลังจากที่สัก สุตสคานเดินทางจากสหรัฐอเมริกามาถึงประเทศไทยและเข้าร่วมกับแนวร่วมปลดปล่อยฯ ในฤดูแล้ง พ.ศ. 2527 – 2528 แนวร่วมได้สูญเสียทหารไปราว 12,000 - 15,000 คน ในการสู้รบกับเวียดนาม  ความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ทำให้เกิดความขัดแย้งภายในแนวร่วมปลดปล่อยฯ  ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2528 ผู้นำของแนวร่วมปลดปล่อยฯ หลายคนได้ร่วมก่อตั้งคณะกรรมการกลางชั่วคราว สมาชิกหลักของกลุ่มประกอบด้วยสัก สุตสคาน เดียน เดล อับดุล กัฟฟาร์ เปียง เมท ฮิง กุนทอน และฮุย กันทวล
ซอน ซานได้ต่อต้านโดยจัดตั้งหน่วยงานทางทหารใหม่ ภายใต้การบัญชาการของนายพลปรุม วิธ ผลของความขัดแย้งนี้ทำให้ สัก สุตสคานประกาศลาออกจากการควบคุมทางทหารในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2529 เดลลาออกเช่นเดียวกันในเดือนกรกฎาคม ปีเดียวกัน และไปบวชเป็นพระภิกษุ หลังจากลาสิกขาในปลายปีใน พ.ศ. 2529 เดลได้เป็นผู้บัญชาการสูงสุดในการต่อต้านเวียดนาม จนกระทั่งมีการถอนทหารออกจากกัมพูชา ใน พ.ศ. 2533 เขาประกาศสลายแนวร่วมปลดปล่อยในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535
หลังการเลือกตั้ง พ.ศ. 2536

ใน พ.ศ. 2537 เดลได้เป็นจเรทหารทั่วไปของกองทัพกัมพูชา และใน พ.ศ. 2541 ได้เป็นสมาชิกสมัชชาแห่งชาติกัมพูชาในฐานะสมาชิกพรรคฟุนซินเปก ใน พ.ศ. 2543 เดลได้เป็นคณะกรรมาธิการทางด้านมหาดไทย กลาโหม การลงทุนของสมัชชาแห่งชาติ และเป็นที่ปรึกษารัฐบาลกัมพูชา
แหล่งข้อมูลอื่น

Sebastian Strangio, "Revisiting Lon Nol’s Cambodia: A look back at Lon Nol’s ill-fated gamble on democracy in Cambodia," The Phnom Penh Post, March 18 2010.
ตาลปัตร

พระภิกษุชาวพม่าถือตาลปัตรขนาดใหญ่
ตาลปัตร (อ่านว่า ตาละปัด) ตามรูปศัพท์แปลว่า พัดใบตาล, พัดใบลาน
ตาลปัตร ของเดิมเป็นพัดที่ทำจากใบตาลหรือใบลานสำหรับพัดตัวเองเวลาร้อนหรือพัดไฟ ใช้กันทั้งพระและคฤหัสถ์ ต่อมามีการต่อด้ามให้ยาวขึ้นและใช้บังหน้าเวลาทำพิธีทางศาสนาของพระสงฆ์ เช่นในเวลาให้ศีลและให้พร และแม้ภายหลังจะใช้ผ้าสีต่าง ๆ หุ้มลวดหรือไม้ไผ่ซึ่งขึ้นรูปเป็นพัดก็อนุโลมเรียกว่าตาลปัตร
ตาลปัตร ปัจจุบันนิยมปักลวดลายศิลปะแสดงสัญลักษณ์ของงานและอักษรบอกงานพร้อมวันเดือนปีไว้ด้วย ทำให้มีคุณค่าทางศิลปะขึ้นนอกเหนือจากวัตถุประสงค์เดิม
ตาลปัตร ที่ใช้ทั่วไปเรียกว่า พัดรอง เป็นคู่กับคำว่า พัดยศ ซึ่งเป็นพัดพระราชทานบอกตำแหน่งชั้นสมณศักดิ์ จึงนิยมเรียกันว่า ตาลปัตรพัดยศ
วิหารหลวงพ่อโต

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ วัดโนนกุ่ม (อำเภอสีคิ้ว)
| วิหารหลวงพ่อโต |
| --- | --- |
วิหารหลวงพ่อโต
ชื่อสามัญ: วิหารหลวงพ่อโต
ที่ตั้ง: ถนนมิตรภาพ ตำบลมิตรภาพ อำเภอสีคิ้ว นครราชสีมา 30140
ประเภท: มูลนิธิ
จุดสนใจ: วิหารหลวงพ่อโตขนาดใหญ่ที่สามารถสังเกตได้แต่ไกล ภายในยังประดิษฐานหลวงพ่อโตองค์ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
มูลนิธิสมเด็จพระพุฒาจารย์ โต พรหมรังสี เมตตาบารมี หรือที่รู้จักในชื่อ มหาวิหารสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) หรือ วิหารหลวงพ่อโต หรือ วัดหลวงพ่อโต เป็นที่ประดิษฐานองค์สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ตั้งอยู่ในเขตบ้านโนนกุ่ม บริเวณริมถนนมิตรภาพ ตำบลมิตรภาพ อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา ห่างจากตัวเมืองนครราชสีมาประมาณ 42 กิโลเมตร เป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อทองเหลืองสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) (หลวงพ่อโต) ขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทย โดยมีสรพงษ์ ชาตรี ดาราภาพยนตร์ชื่อดังเป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง บริเวณโดยรอบตกแต่งเป็นสวนไม้ดอกไม้ แต่เดิมมูลนิธิมีพื้นที่ 3 ไร่ ภายหลังด้วยแรงศรัทธาจากประชาชนที่ช่วยกันบริจาคเงินเข้ามา ทำให้เนื้อที่ของมูลนิธิขยายไปถึง 150 ไร่ บ้างเรียกมูลนิธินี้ว่า วัดสรพงษ์ เพราะเป็นผู้ริเริ่มสร้าง
สถานที่แห่งนี้มักถูกเข้าใจผิดว่าคือ วัดโนนกุ่ม หรือ วัดบ้านโนนกุ่ม เนื่องจากมูลนิธิฯ ตั้งอยู่ในเขตบ้านโนนกุ่ม และมีที่ดินติดกับเขตวัดโนนกุ่มซึ่งเป็นวัดประจำหมู่บ้าน
อาคารและรูปปั้นหลวงพ่อโต

มหาวิหารเป็นแบบกุฎาคาร (เรือนยอดเจดีย์เพื่อประดิษฐานพระพุทธรูป)
รูปหล่อหลวงพ่อโตประกอบพิธีเททองหล่อส่วนเท้าตั้งแต่สะเอวลงมา ที่วัดเกตุไชยโยวรวิหาร จังหวัดอ่างทอง รวม 3 ส่วน 127 ชิ้น แล้วนำส่วนนั้น ๆ มาประกอบเป็นรูปหล่อ แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2543 รูปหล่อหน้าตักกว้าง 8 เมตร 1 นิ้ว สูง 13 เมตร หนัก 61 ตันค่าก่อสร้าง 9 ล้านบาทเศษ
โฌแซ อัลวิส บอร์ฌิส

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  โฌแซ อัลวิส บอร์ฌิส
วันเกิด:   (1958-10-12) 12 ตุลาคม ค.ศ. 1958 (66 ปี)
สถานที่เกิด:  เซาเปาลู บราซิล
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  โปลิศ เทโร (หัวหน้าผู้ฝึกสอน)
จัดการทีม
ปี:  ทีม
2536–2539:  A.C.Levae
2540:  Sporst Net/Sao Paulo
2540–2541:  Palestra SB
2541–2542:  เซี่ยงไฮ้กรีนแลนด์เสิ่นหัว (เยาวชน)
2543–2546:  เซาเปาลู (เยาวชน)
2547–2549:  พนักงานยาสูบ
2549–2550:  การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
2551:  เซาเปาลู เอฟซี/ไอแอม สปอร์ตส
2552:  ราชประชา
2553:  ทีทีเอ็ม พิจิตร
2554–2555:  ยะดะนาโบน
2556:  บีบีซียู
2556–2557:  บีอีซี เทโรศาสน
2558:  พีทีที ระยอง
2559–2561:  บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด (เยาวชน)
2562–2563:  สิงห์ เชียงราย ยูไนเต็ด
2564–2566:  นากาเวิลด์ (ประธานเทคนิค)
2568–:  โปลิศ เทโร
โฌแซ อัลวิส บอร์ฌิส (โปรตุเกส: Jose Alves Borges) เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนชาวบราซิล ปัจจุบันเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนให้กับโปลิศ เทโร ในไทยลีก 2 เขาเป็นที่รู้จักในการเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนที่ประสบความสำเร็จมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในไทยลีก เขาได้รับการเสนอชื่อให้เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนยอดเยี่ยมไทยลีก ในฤดูกาล 2547/48 และเมียนมาเนชันแนลลีก ในปี 2555
หมู่เกาะเวอร์จินในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010

| หมู่เกาะเวอร์จิน ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 |
| --- | --- |
ธงชาติหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ
รหัสประเทศ: ISV
เอ็นโอซี: คณะกรรมการโอลิมปิกหมู่เกาะเวอร์จิน
ณ ประเทศสิงคโปร์
นักกีฬา: 8 คน  ใน 4 ชนิดกีฬา
ผู้เชิญธงชาติ: Ian Barrows
เหรียญ อันดับ 50:  ทอง 1 เงิน 0 ทองแดง 0 รวม 1 
การเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน
2010 2014 2018
หมู่เกาะเวอร์จิน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติหมู่เกาะเวอร์จินเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 8 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้หมู่เกาะเวอร์จินได้รับเหรียญทอง เพียงเหรียญเดียว
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

บทความหลัก: สรุปเหรียญโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
| เหรียญ | นักกีฬา | กีฬา | รายการ | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 ! ทอง | Barrows, IanIan Barrows | Sailing | One Person Dinghy (Byte CII) | 25 สิงหาคม |
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
กรีฑา

บทความหลัก: กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ดูเพิ่ม

หมู่เกาะเวอร์จินในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติหมู่เกาะเวอร์จินในโอลิมปิกเยาวชน
รายชื่อนักกีฬาหมู่เกาะเวอร์จินที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ที่ สิงคโปร์ ประเทศสิงคโปร์ |
| --- | --- |
แอฟริกา:   แอลจีเรีย   แองโกลา   เบนิน   บอตสวานา   บูร์กินาฟาโซ   บุรุนดี   แคเมอรูน   กาบูเวร์ดี   แอฟริกากลาง   ชาด   คอโมโรส   สาธารณรัฐคองโก   สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก   จิบูตี   อียิปต์   อิเควทอเรียลกินี   เอริเทรีย   เอธิโอเปีย   กาบอง   แกมเบีย   กานา   กินี   กินี-บิสเซา   โกตดิวัวร์   เคนยา   เลโซโท   ไลบีเรีย   ลิเบีย   มาดากัสการ์   มาลาวี   มาลี   มอริเตเนีย   มอริเชียส   โมร็อกโก   โมซัมบิก   นามิเบีย   ไนเจอร์   ไนจีเรีย   รวันดา   เซาตูแมอีปริงซีป   เซเนกัล   เซเชลส์   เซียร์ราลีโอน   โซมาเลีย   แอฟริกาใต้   ซูดาน   สวาซิแลนด์   แทนซาเนีย   โตโก   ตูนิเซีย   ยูกันดา   แซมเบีย   ซิมบับเว 
อเมริกา:   แอนทีกาและบาร์บิวดา   อาร์เจนตินา   อารูบา   บาฮามาส   บาร์เบโดส   เบลีซ   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน   แคนาดา   หมู่เกาะเคย์แมน   ชิลี   โคลอมเบีย   คอสตาริกา   คิวบา   ดอมินีกา   สาธารณรัฐโดมินิกัน   เอกวาดอร์   เอลซัลวาดอร์   กรีเนดา   กัวเตมาลา   กายอานา   เฮติ   ฮอนดูรัส   จาเมกา   เม็กซิโก   เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส   นิการากัว   ปานามา   ปารากวัย   เปรู   ปวยร์โตรีโก   เซนต์คิตส์และเนวิส   เซนต์ลูเชีย   เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์   ซูรินาม   ตรินิแดดและโตเบโก   สหรัฐ   อุรุกวัย   เวเนซุเอลา   หมู่เกาะเวอร์จิน 
เอเชีย:   อัฟกานิสถาน   บาห์เรน   บังกลาเทศ   ภูฏาน   บรูไน   กัมพูชา   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อินโดนีเซีย   อิหร่าน   อิรัก   ญี่ปุ่น   จอร์แดน   คาซัคสถาน   เกาหลีเหนือ   เกาหลีใต้   คีร์กีซสถาน   ลาว   เลบานอน   มาเลเซีย   มัลดีฟส์   มองโกเลีย   พม่า   เนปาล   โอมาน   ปากีสถาน   ปาเลสไตน์   ฟิลิปปินส์   กาตาร์   ซาอุดีอาระเบีย   สิงคโปร์   ศรีลังกา   ซีเรีย   จีนไทเป   ทาจิกิสถาน   ไทย   เติร์กเมนิสถาน   สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์   อุซเบกิสถาน   เวียดนาม   เยเมน 
ยุโรป:   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   รัสเซีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน 
โอเชียเนีย:   อเมริกันซามัว   ออสเตรเลีย   หมู่เกาะคุก   ฟีจี   กวม   คิริบาส   หมู่เกาะมาร์แชลล์   ไมโครนีเชีย   นาอูรู   นิวซีแลนด์   ปาเลา   ปาปัวนิวกินี   ซามัว   หมู่เกาะโซโลมอน   ตองงา   ตูวาลู   วานูวาตู 
อื่นๆ:   ทีมผสม   นักกีฬาจากคูเวต
พนัส สิมะเสถียร

| ศาสตราจารย์พนัส สิมะเสถียรม> ป.ช., ม.ว.ม., ท.จ.ว. |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ดำรงตำแหน่ง 18 มิถุนายน พ.ศ. 2535 – 22 กันยายน พ.ศ. 2535
นายกรัฐมนตรี: อานันท์ ปันยารชุน
รักษาการอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ดำรงตำแหน่ง 10 มีนาคม – 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2538
ก่อนหน้า: ชาญวิทย์ เกษตรศิริ
ถัดไป: นริศ ชัยสูตร
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 29 กันยายน พ.ศ. 2475 (92 ปี) จังหวัดพระนคร ประเทศสยาม
คู่สมรส: กัลยา สิมะเสถียร
ลายมือชื่อ: 

ศาสตราจารย์ พนัส สิมะเสถียร (เกิด 29 กันยายน พ.ศ. 2475) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลอานันท์ ปันยารชุน อดีตรักษาการอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ประวัติ

พนัส สิมะเสถียร เกิดเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2475 เป็นบุตรของนายเพ็ญ กับนางจำเนียร สิมะเสถียร เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง อดีตปลัดกระทรวงการคลัง อดีตรักษาการอธิการบดี และนายกสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นอดีตอธิบดีกรมสรรพากรโดยเป็นคนแรกที่จบการศึกษาปริญญาเอกในขณะดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมสรรพากร
ปัจจุบันเป็นประธานกรรมการกฤษฎีกา (คณะที่ 12,กฎหมายการคลัง) และประธานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ โดยได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นกรรมการกฤษฎีกา ตั้งแต่ พ.ศ. 2525 ถึงปัจจุบัน
ศ.พนัส สิมะเสถียร หรือ ศ.ดร.พนัส สิมะเสถียร สมรสกับนางกัลยา สิมะเสถียร มีบุตร 3 คน คือ นายดนุชา สิมะเสถียร, นางณัฐญา นิยมานุสร (สิมะเสถียร) และ นายธีรสุต สิมะเสถียร
ศ.พนัส สิมะเสถียร เคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516
พนัส สิมะเสถียร เคยเป็นประธานมูลนิธิหอชมเมืองกรุงเทพมหานคร
การศึกษา

พ.ศ. 2494	ประกาศนียบัตร วิชาการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พ.ศ. 2497	B.A., Cum Laude, สาขาบริหารธุรกิจ Claremont Men's College, California ประเทศสหรัฐอเมริกา
พ.ศ. 2498	ปริญญาโท วิชาการบัญชี University of Illinois ประเทศสหรัฐอเมริกา
พ.ศ. 2501	ปริญญาเอก วิชาการบัญชี University of Illinois ประเทศสหรัฐอเมริกา
พ.ศ. 2527	พาณิชยศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2527 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2523 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2541 –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ)) สาขาสังคมศาสตร์
พ.ศ. 2527 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2530 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
มหาวิทยาลัยพายัพ

| --- | --- |
Payap University

ชื่อย่อ: มพย. / PYU
คติพจน์: สัจจะ-บริการ
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
สถาปนา: 21 มีนาคม พ.ศ. 2517 (50 ปี)
นายกสภาฯ: อภิศักดิ์ ก้องกังวาฬโชค
อธิการบดี: อภิชา อินสุวรรณ
ผู้ศึกษา: 2,364 คน (2566)
ที่ตั้ง: ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์เชียงใหม่-ลำปาง ตำบลหนองป่าครั่ง อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
เพลง: สัจจะ-บริการ
ต้นไม้: ดอกบุนนาค
สี:    ฟ้า-ขาว
เว็บไซต์: www.payap.ac.th

มหาวิทยาลัยพายัพ (อังกฤษ: Payap University) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ก่อตั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2517 โดยนับเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งแรกของประเทศไทยที่ถูกเปลี่ยนประเภทจากวิทยาลัยเป็นมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่  30 กรกฎาคม พ.ศ. 2527
สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย > สัญลักษณ์

ตราประจำมหาวิทยาลัย
ตราประจำมหาวิทยาลัย
(ภาษาอังกฤษ)
เครื่องหมายมหาวิทยาลัย เป็นรูปวงกลม ตรงกลางประกอบด้วยวงกลมเล็กสามวงซ้อนกัน มีสัญลักษณ์ของ ศาสนา วิทยาศาสตร์ และศิลป์ โดยมีวงกลมตรงกลางมีสัญลักษณ์ของมนุษย์ที่มีความสมดุลในชีวิต ด้านบนวงกลมมีข้อความว่า "มหาวิทยาลัยพายัพ" ด้านล่างมีข้อความว่า "สัจจะ-บริการ" ภาษาอังกฤษ "PAYAP UNIVERSITY" และ "TRUTH-SERVICE" อันเป็น คติพจน์ และเป็นส่วนหนึ่งในปณิธานของมหาวิทยาลัย
สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย > ดอกไม้และต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย

ดอกไม้และต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย คือ บุนนาค ( Mesua ferrea Linn ) ซึ่งมีความหมายดังนี้
ดอกบุนนาค
มีสีขาวบริสุทธิ์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ ความสะอาด หมดจด คุณงามความดี
มีกลิ่นหอม ทำให้เกิดความพึงพอใจ เป็นสัญลักษณ์ของการขจายขจรชื่อเสียง
มีลักษณะเป็นรูปฉัตร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเกียรติศักดิ์อันสูงส่ง คือคุณค่าแห่งชีวิต
ต้นบุนนาค
มีสรรพคุณทางรักษาโรค เป็นสัญลักษณ์การรักษาความเจ็บปวดทั้งกายและใจซึ่งหมายถึง ความรู้และสัจจะที่บัณฑิต ของ มหาวิทยาลัยพายัพได้รับควรจะเป็นยาที่สามารถรักษาความเจ็บป่วยของสังคม หรือผู้อื่น สามารถที่จะสมานน้ำใจของผู้มี ความทุกข์ยาก
เป็นต้นไม้ที่เลี้ยงยากที่สุด ต้องทะนุถนอมเป็นอย่างดีจึงจะเจริญเติบโตได้เป็นสัญลักษณ์ของการท้าชวนและท้าทาย
ทำเนียบอธิการบดีมหาวิทยาลัยพายัพ

| ลำดับ | รายนาม | ตำแหน่ง | ระยะเวลาที่อยู่ในตำแหน่ง (นับจากปีการศึกษา) | รวม(ปี) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | นายแพทย์พิพัฒน์ ตรังรัฐพิทย์ | ผู้อำนวยการ | พ.ศ. 2517 - พ.ศ. 2520 | 4 |  |
| 2 | อาจารย์ ดร.อำนวย ทะพิงค์แก | อธิการบดี | พ.ศ. 2521 - พ.ศ. 2539 | 18 | ดำรงตำแหน่งครั้งที่ 1 |
| 3 | อาจารย์ ดร.บุญทอง ภู่เจริญ | อธิการบดี | พ.ศ. 2540 - พ.ศ. 2549 | 10 |  |
| 4 | ศาสนาจารย์ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ประดิษฐ์ เถกิงรังสฤษดิ์ | อธิการบดี | พ.ศ. 2550 - พ.ศ. 2555 | 6 |  |
| 5 | รองศาสตราจารย์ ดร.เพ็ญพิไล ฤทธาคณานนท์ | รักษาการอธิการบดี | พ.ศ. 2556 | 1 |  |
| 6 | ผู้ช่วยศาสตรจารย์ ดร.สมพันธ์ วงษ์ดี | อธิการบดี | พ.ศ. 2557 - พ.ศ. 2560 | 4 |  |
| 7 | อาจารย์ ดร.รักษ์ พรหมปาลิต | อธิการบดี | พ.ศ. 2560- พ.ศ.2562 | 1 |  |
| - | อาจารย์ ดร.อำนวย ทะพิงค์แก | รักษาการอธิการบดี | พ.ศ. 2562 | 1 | ดำรงตำแหน่งครั้งที่ 2 |
| 8 | อาจารย์อภิชา อินสุวรรณ | รักษาการอธิการบดี | พ.ศ. 2563 - พ.ศ.2564 | 2 |  |
| 8 | อาจารย์อภิชา อินสุวรรณ | อธิการบดี | พ.ศ.2565 | ยังอยู่ในวาระ |  |
วิทยาเขต

วิทยาเขตแม่คาว : ถนนซูเปอร์ไฮเวย์เชียงใหม่-ลำปาง อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่
วิทยาเขตแก้วนวรัฐ : ถนนแก้วนวรัฐ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่
วิทยาเขตธารแก้ว : ถนนห้วยแก้ว อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่
การจัดอันดับมหาวิทยาลัย

การจัดอันดับโดย เว็บโอเมตริกซ์ (Webometrics) ซึ่งจัดทำขึ้นเพื่อแสดงความตั้งใจของสถาบันต่าง ๆ ในการเผยแพร่ความรู้สู่เว็บไซต์ และเป็นความริเริ่มเพื่อส่งเสริมการเข้าถึงความรู้อย่างเปิดกว้าง (Open Access) ทั่วโลก โดยบ่งบอกถึงปริมาณและคุณภาพของสิ่งตีพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์ของสถาบัน เพื่อใช้ร่วมกับตัวชี้วัดอื่น ๆ ในการประเมินผลงานวิจัยของสถาบัน ซึ่งทางเว็บโอเมตริกซ์ได้จัดอันดับปีละ 2 ครั้งในเดือนมกราคม และกรกฎาคม ล่าสุดเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 มหาวิทยาลัยพายัพ อยู่ในอันดับที่ 2,481 ของโลก อันดับที่ 88 ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อันดับที่ 30 ของมหาวิทยาลัยในประเทศไทย
บุคคลที่มีชื่อเสียงจากมหาวิทยาลัยพายัพ

•ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี
ปิยนุช เสือจงพรู นักร้องดูโอจาก นิว จิ๋ว - ศิษย์เก่าวิทยาลัยดุริยศิลป์
พิมลวรรณ หุ่นทองคำ พิธีกรและผู้ประกาศข่าว - ศิษย์เก่าคณะนิเทศศาสตร์
อีทีซี วงดนตรี
กรกฎ ตุ่นแก้ว นักร้อง รองชนะเลิศ เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 9
เรวิญานันท์ ทาเกิด นักแสดงสังกัดช่องวัน - ศิษย์เก่าคณะบริหารธุรกิจ
สวิช เพชรวิเศษศิริ พิธีกร / นักแสดง - ศิษย์เก่าคณะนิเทศศาสตร์
รัฐพล นราดิศร ผู้ว่าราชการจังหวัดพะเยา, อดีตรองผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ - ศิษย์เก่าคณะนิติศาสตร์
ต้อล วันธงชัย AF4
ปัณฑิตา คูณทวี - สมาชิกวงซีจีเอ็มโฟร์ตีเอต (cgm48)รุ่นที่1
แหล่งข้อมูลอื่น

มหาวิทยาลัยพายัพ
เด็กมอพายัพดอตคอม เก็บถาวร 2009-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กหน่วยงานในมหาวิทยาลัยพายัพ |
| --- | --- | --- |
| คณะ | บริหารธุรกิจ • บัญชี การเงินและการธนาคาร • สังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ • นิติศาสตร์ • นิเทศศาสตร์ • เศรษฐศาสตร์ • วิทยาศาสตร์ • พยาบาลศาสตร์แมคคอร์มิค • เภสัชศาสตร์ |  |
| วิทยาลัย | วิทยาลัยนานาชาติ • วิทยาลัยพระคริสต์ธรรมแมคกิลวารี • วิทยาลัยดุริยศิลป์ |  |
หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย
| ด ค กสถาบันการศึกษาและสถาบันการแพทย์ในเครือมูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| มหาวิทยาลัย | คริสเตียน • พายัพ |  |
| โรงเรียน | กุญแจคริสเตียนวิทยา • คริสเตียนเยอรมันเชียงใหม่ • เคนเน็ตแม็คเคนซี • เจริญราษฎร์ • เชียงรายวิทยาคม • เชียงใหม่คริสเตียน • ดาราวิทยาลัย • ตรังคริสเตียนศึกษา • น่านคริสเตียนศึกษา • นานาชาติเชียงใหม่ • บำรุงวิทยา • ปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย • ปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัยเวียงป่าเป้า • ผดุงราษฎร์ • รังษีวิทยา • วัฒนาวิทยาลัย • วิชชานารี • ศรีธรรมราชศึกษา • ศรีธรรมราชศึกษา สุราษฎร์ธานี • สว่างวิทยา • สหคริสเตียนศึกษา • สัจจพิทยา • สืบนทีธรรม • สุริยวงศ์ • อรุณประดิษฐ • อุดรคริสเตียนวิทยา • คริสเตียนบึงกาฬ |  |
| โรงพยาบาล | กรุงเทพคริสเตียน • กรุงเทพคริสเตียนนครปฐม • แพร่คริสเตียน • แมคคอร์มิค • โอเวอร์บรุ๊ค • คริสเตียนแม่นํ้าแควน้อย • แวนแซนต์วูร์ด • ผู้สูงอายุแมคเคน |  |
หมวดหมู่
การแสวงบุญของชาวพุทธในดินแดนพุทธภูมิ

ต้นพระศรีมหาโพธิ์ พุทธคยา สถานที่ตรัสรู้แห่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้า 1 ในจุดหมายแสวงบุญที่สำคัญที่สุดของชาวพุทธ
การแสวงบุญของชาวพุทธในดินแดนพุทธภูมิ (อังกฤษ: Buddhist pilgrimage sites) คือการเดินทางของพุทธศาสนิกชนผู้มีศรัทธาเพื่อไปสักการะสถานที่สำคัญในพระพุทธประวัติหรือสถูปเจดีย์ที่มีความสำคัญเกี่ยวข้องกับพระพุทธเจ้า ผู้เป็นพระบรมศาสดาแห่งพระพุทธศาสนา ในดินแดนที่เรียกว่าชมพูทวีปในสมัยพุทธกาล (หรือที่คือดินแดนที่เป็นส่วนหนึ่งของประเทศอินเดียและเนปาลในปัจจุบัน) โดยสถานที่สำคัญที่ถือได้ว่าเป็นจุดหมายหลักของชาวพุทธคือสังเวชนียสถาน 4 ตำบล คือ ลุมพินีวัน สถานที่ประสูติ พุทธคยา สถานที่ตรัสรู้ฯ สารนาถ สถานที่ทรงแสดงปฐมเทศนา และกุสินารา สถานที่เสด็จดับขันธปรินิพพาน แห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งนอกจากสังเวชนียสถานแล้ว ยังมีสถานที่สำคัญอื่น ๆ อีกมาก ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับพระพุทธเจ้าและประวัติศาสตร์พุทธศาสนา ทั้งที่เป็นมหาสังฆารามในอดีต หรือเมืองสำคัญในสมัยพุทธกาลที่มีความเกี่ยวข้องปรากฏในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา ซึ่งบางแห่งได้รับการยกย่องให้เป็นมรดกโลก เช่นที่ พุทธคยา ถ้ำอชันตา-เอลโลล่า เป็นต้น
เดิมนั้นการเดินทางไปสักการะยังสถานที่ต่าง ๆ ในดินแดนพุทธภูมิเป็นไปด้วยความยากลำบาก ต้องมีความศรัทธาตั้งมั่นอย่างมากจึงจะสามารถไปนมัสการได้ครบทุกแห่ง ในปัจจุบันการเดินทางสะดวกสบายขึ้น และมีวัดพุทธนานาชาติอยู่ในจุดสำคัญ ๆ ของพุทธสถานโบราณต่าง ๆ ทำให้ชาวพุทธจากทั่วโลกนิยมไปนมัสการพุทธสถานในดินแดนพุทธภูมิเป็นจำนวนมากในแต่ละปี