stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โอสการ์ อิซาอัก

| โอสการ์ อิซาอัก |
| --- | --- |
อิซาอักใน พ.ศ. 2558
เกิด: โอสการ์ อิซาอัก เอร์นันเดซ เอสตราดา 9 มีนาคม พ.ศ. 2522 (45 ปี) กัวเตมาลาซิตี กัวเตมาลา
การศึกษา: Miami Dade College Juilliard School (BFA)
อาชีพ: นักดนตรี นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 2539–ปัจจุบัน
คู่สมรส: Elvira Lind (สมรส 2017)
บุตร: 2 คน
ญาติ: Nicole Hernandez Hammer (sister)
โอสการ์ อิซาอัก เอร์นันเดซ เอสตราดา (สเปน: Óscar Isaac Hernández Estrada; เกิด 9 มีนาคม พ.ศ. 2522) เป็นนักแสดงชาวอเมริกันเชื้อสายกัวเตมาลาที่มีบทนำในภาพยนตร์โศกนาฏกรรม Inside Llewyn Davis (2556) ซึ่งเขาได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ ในการเสนอชื่อเข้าชิงจากละครอาชญากรรม A Most Violent Year (2557) และนิยายวิทยาศาสตร์ระทึกขวัญ Ex Machina (2557) ในปี พ.ศ. 2549 เขาแสดงเป็นนักบุญโจเซฟ สามีของมารีย์ใน The Nativity Story นอกจากนี้เขายังแสดงเป็นฌูแซ รามุช-ออร์ตา อดีตประธานาธิบดีของติมอร์-เลสเต ที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพปี พ.ศ. 2539 ในภาพยนตร์ของออสเตรเลียเรื่อง Balibo ซึ่งเขาได้รับรางวัล AACTA Award สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในบทบาทสมทบ
เขาได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์ สตาร์ วอร์ส ไตรภาคที่สาม ในฐานะนักบินยานรบเอ็กซ์วิง ชื่อ โพ ดาเมรอน และใน X-เม็น อะพอคคาลิปส์ (2559) ในบทสุดยอดวายร้ายมนุษย์กลายพันธุ์ชื่อ Apocalypse นอกจากนี้เขายังแสดงนำในมินิซีรีส์ปี พ.ศ. 2558 ของเอชบีโอ เรื่อง Show Me a Hero ในบทนักการเมืองชื่อ Nick Wasicsko ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม-มินิซีรีส์หรือภาพยนตร์โทรทัศน์ ในปี พ.ศ. 2559 นิตยสาร ไทม์ ได้เสนอชื่อให้อิซาอักเป็นหนึ่งใน 100 บุคคลที่มีอิทธิพลมากที่สุดในโลกประจำปีในรายการ ไทม์ 100 ในปี พ.ศ. 2560 นิตยสาร แวนิตีแฟร์ ได้ยกย่องอิซาอักว่าเป็น "นักแสดงที่เก่งที่สุดในยุคของเขา"
กงซอเม

| --- | --- |
กงซอเมจากเนื้อไก่
ประเภท: ซุป
แหล่งกำเนิด: ฝรั่งเศส
ส่วนผสมหลัก: น้ำต้มกระดูกสัตว์หรือน้ำต้มเนื้อสัตว์หรือผัก, เนื้อบด, มีร์ปัว (แคร์รอต, ขึ้นฉ่ายฝรั่ง, หัวหอม), มะเขือเทศ, ไข่ขาว
 ตำราอาหาร: กงซอเม   สื่อ: กงซอเม
ในการปรุงอาหาร กงซอเม (ฝรั่งเศส: consommé) คือซุปใสประเภทหนึ่ง มาจากน้ำต้มกระดูกสัตว์ (สต็อก) หรือน้ำต้มเนื้อสัตว์หรือผัก (บรอท) ที่มีรสชาติเข้มข้นซึ่งผ่านกระบวนการทำให้ใสโดยใช้ไข่ขาวดักจับไขมันและตะกอนแล้วตักออก
กงซอเมทำได้โดยการเติมส่วนผสมของเนื้อสัตว์บด พร้อมกับมีร์ปัว (ตัวเพิ่มความหอมหวานจากแคร์รอต ขึ้นฉ่ายฝรั่ง และหัวหอม) มะเขือเทศ และไข่ขาวลงไปในน้ำต้มกระดูกหรือน้ำต้มเนื้อหรือผัก กุญแจสำคัญในการทำกงซอเมที่มีคุณภาพสูงคือการเคี่ยวด้วยไฟอ่อนร่วมกับการหมั่นคนซึ่งจะนำเศษและตะกอนขึ้นสู่ผิวหน้าของซุป โดยเศษและตะกอนจะถูกดึงออกมาเพิ่มเติมเนื่องจากกรดในมะเขือเทศ ในที่สุดโปรตีนในไข่ขาวจะจับตัวกับเศษและตะกอน แล้วลอยขึ้นสู่ผิวหน้าของซุปโดยก่อตัวเป็น "แพ" เมื่อ "แพ" เริ่มก่อตัวขึ้น ความร้อนจะลดลง กงซอเมจะถูกเคี่ยวโดยใช้ความร้อนที่ต่ำลงอีกจนกว่าจะมีรสชาติตามต้องการ มักใช้เวลาระหว่าง 45 นาทีถึงหนึ่งชั่วโมง ซุปที่ได้จะเป็นของเหลวใสซึ่งอาจมีสีอำพัน (กรณีที่เป็นกงซอเมเนื้อวัวหรือเนื้อลูกวัว) หรือสีเหลืองซีด (กรณีที่เป็นกงซอเมเนื้อสัตว์ปีก) จากนั้นจะเทกงซอเมออกจากหม้ออย่างระมัดระวังแล้วนำไปกรองอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่ามีความใสบริสุทธิ์อย่างแท้จริง
ปัสสาวะวัว

สำหรับเครื่องหมายวรรคตอน ดูที่ โคมูตร
ไหชีวามรุตบรรจุโคมูตร
ปัสสาวะวัว หรือ โคมูตร คือของเหลวที่เป็นผลผลิตพลอยได้จากเมแทบอลิซึมในวัว มีปรากฏใช้ในการแพทย์ท้องถิ่นของอินเดีย, พม่า, เนปาล และไนจีเรีย ในขณะที่ปัสสาวะวัวและอุจจาระวัวมีประโยชน์ในแง่ของการเป็นปุ๋ย แต่การอ้างว่าทั้งสองอย่างสามารถใช้รักษาโรคได้นั้นปราศจากหลักฐานสนับสนุนทางวิทยาศาสตร์และการแพทย์
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค กอายุรเวท |
| --- | --- |
 อภยังค์  อคัท  อัคนี  อัคนีเวสะ  อัษฏไวทยะ  นวดบำบัดแบบอายุรเวท  อายุรเวทบัณฑิต  พัสติ  พฤหัตตรายี  จูรนะ  ทัลหนะ  เยรอนิส เดอ ซอยซา  พระธันวันตริ  ธาตุ  ทินจรรยา  โทษะ  โคมูตร  อาหารต้องห้าม  กาศยัม  มหาฤษี  มลัส  เอ็มดี  รัฐมนตรีกระทรวงอายุช  สบู่เมดิมิกซ์  กระทรวงอายุช  เนติพอต  ออยล์พูลลิง  ปัญจภูตะ  สูตรพหุสมุนไพร  ปูมุลลี  การวินิจฉัยจากสัญญาณชีพ  รสศาสตร์  รสยาน  ริตูจารย์  สังสการ  อาหารแบบสัตตวิก  ศิโรธาร  โศธน  การแพทย์พื้นบ้านศรีลังกา  สุรา  สเวทาน  มยติวารี  การรักษาด้วยปัสสาวะ  ไวทยะ (แพทยะ)  ไวทยาร์ (แพทยาร์)  วิศวนาถจิกิตสา  โยคครม  ติมลิสันสกฤตปาถศาลา
ประดิษฐ์ วรรณรัตน์

| ประดิษฐ์ วรรณรัตน์ม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |

สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ดำรงตำแหน่ง 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 – 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2562
อธิการบดีสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
ดำรงตำแหน่ง 5 มิถุนายน พ.ศ. 2556 – 30 กันยายน พ.ศ. 2561
ก่อนหน้า: ศาสตราจารย์ สมบัติ ธำรงธัญวงศ์
ถัดไป: ศาสตราจารย์ กำพล ปัญญาโกเมศ    (รักษาการ) 
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 (66 ปี) อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา
คู่สมรส: กัญญลักษณ์ ก่อเกียรติธนสุข

รองศาสตราจารย์ ประดิษฐ์ วรรณรัตน์ (เกิด 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2501) อดีตอธิการบดีสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ภายหลังการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ กรรมการในคณะกรรมการประสานงานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ประวัติ

รองศาสตราจารย์ ประดิษฐ์ วรรณรัตน์ หรือ รองศาสตราจารย์ ดร.ประดิษฐ์ วรรณรัตน์ เกิดเมื่อ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 เป็นชาวอำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิศวกรรมโยธา จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ระดับปริญญาโทสาขาการจัดการวิศวกรรมและการวิเคราะห์เชิงปริมาณทางธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยเอแวนส์วิล ประเทศสหรัฐอเมริกา และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาวิทยาการจัดการ จากมหาวิทยาลัยนอร์ทเท็กซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา
รองศาสตราจารย์ ดร.ประดิษฐ์ วรรณรัตน์ เริ่มรับราชการในตำแหน่งอาจารย์ประจำคณะบริหารธุรกิจ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2537 จากนั้นในวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2539 ได้รับตำแหน่งเป็นรองคณบดีฝ่ายวางแผนและพัฒนา
หลังจากนั้นได้ดำรงตำแหน่งคณบดีคณะบริหารธุรกิจ และรองอธิการบดีฝ่ายวิชาการตามลำดับ ต่อมาในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2556 จึงได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งอธิการบดีสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
ในปี พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ชีวิตส่วนตัวสมรสกับ นางสาวกัญญลักษณ์ ก่อเกียรติธนสุข นักกายภาพบำบัดโรงพยาบาลรามคำแหง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2560 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2556 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2564 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
โครงข่ายปฏิปักษ์ก่อกำเนิด

ภาพรวมแสดงการทำงานของ GAN
โครงข่ายปฏิปักษ์ก่อกำเนิด (generative adversarial network, นิยมเรียกย่อว่า GAN) เป็นขั้นตอนวิธีปัญญาประดิษฐ์ประเภทหนึ่งที่ใช้การเรียนรู้แบบไม่มีผู้สอน เผยแพร่โดยเอียน กูดเฟลโลว์และคณะ ในปี 2014 โดยที่ภายในโครงข่ายนี้จะประกอบไปด้วยโครงข่ายประสาทเทียม 2 โครงข่ายซึ่งเป็นปฏิปักษ์ต่อกันเอง
แม้ว่าเดิมที GAN จะถูกเสนอขึ้นในรูปแบบของแบบจำลองก่อกำเนิดสำหรับการเรียนรู้แบบไม่มีผู้สอน แต่ก็ยังสามารถนำไปใช้ในการเรียนรู้แบบกึ่งมีผู้สอน การเรียนรู้แบบมีผู้สอนเต็มรูปแบบ รวมถึงการเรียนรู้เสริมกำลัง ได้อย่างมีประสิทธิภาพด้วย
ภาพรวม

GAN ประกอบขึ้นจากโครงข่ายประสาทเทียม 2 โครงข่าย คือ ตัวก่อกำเนิด (generator) และตัวจำแนก (discriminator) ตัวอย่างการทำงาน เช่น หากจุดประสงค์คือเพื่อสร้างรูปภาพ ฝั่งตัวก่อกำเนิดจะทำการสร้างรูปภาพออกมา และฝั่งตัวจำแนกจะทำการพิจารณาว่าภาพนั้นถูกต้องหรือไม่ ตัวก่อกำเนิดจะทำการเรียนรู้ที่จะสร้างภาพให้เก่งเพื่อหลอกตัวจำแนก และตัวจำแนกจะพยายามเรียนรู้ที่จะแยกแยะภาพที่ตัวก่อกำเนิดสร้างขึ้นให้แม่นยำยิ่งขึ้น การที่โครงข่ายทั้ง 2 ทำการเรียนรู้เพื่อวัตถุประสงค์ที่ขัดแย้งกันเองจึงทำให้ได้รับการเรียกว่าเป็นปฏิปักษ์
อียาน เลอเกิง ได้กล่าวถึง GAN ไว้ว่า "ผมคิดว่านี่เป็นไอเดียที่น่าสนใจที่สุดในวงการการเรียนรู้ของเครื่องในช่วง 10 ปีที่ผ่านมานี้เลย"
การขยายข้อมูล

การฝึกอบรม GAN เป็นอะไรที่ไม่เสถียรและต้องใช้ข้อมูลจำนวนมาก การเพิ่มขยายข้อมูลจึงยังเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการทำให้ GAN เพื่อเพิ่มความเสถียร ชดเชยปริมาณข้อมูล และปรับปรุงประสิทธิภาพการทำงานทั่วไป
อย่างไรก็ตาม เป็นที่ทราบกันดีว่าการขยายข้อมูลแค่เฉพาะฝั่งตัวจำแนกจะทำให้ประสิทธิภาพลดลง ซึ่งอาจเป็นเพราะตัวจำแนกใช้การมีหรือไม่มีการขยายข้อมูลเพื่อพิจารณา และเพื่อที่จะหลอกตัวจำแนก ตัวก่อกำเนิดจะพยายามสร้างผลลัพธ์ที่เลียนแบบข้อมูลส่วนที่ขยายขึ้นมา เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหานี้ การขยายข้อมูลที่มีประสิทธิภาพจึงต้องมีการขยายข้อมูลขาออกของตัวก่อกำเนิดด้วย
ตัวอย่างการใช้งาน

การสร้างแอนิเมชันและภาพประกอบโดยอัตโนมัติ
การเข้าร่วมการประชุมโดยดูเรียบร้อยดี แม้ว่าจะไม่ได้แต่งตัวเป็นทางการก็ตาม
การไม่เปิดเผยข้อมูลเพื่อปรับปรุงความปลอดภัยทางไซเบอร์
โอมาร์ ซิโบริ

เอนรีเก โอมาร์ ซีโบรี (สเปน: Enrique Omar Sívori; 2 ตุลาคม ค.ศ. 1935 - 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005) เป็นกองหน้าชาวอาร์เจนไตน์ แฟนบอลเรียนเขาว่า "El Cabezón" หรือเจ้าหัวโต เมื่ออายุ 17 ปี ซิวอรี่ได้กลายเป็นนักฟุตบอลอาชีพแล้ว โดยเขาเล่นให้กับทีมริเวอร์ เพลทเป็นทีมแรก   เขาได้แชมป์ฟุตบอลลีกของอาร์เจนติน่าร่วมกับริเวอร์ เพลทในปี 1955 และ 1956ด้วย
ทีมชาติอาร์เจนติน่า

ซิวอรี่ติดทีมชาติอาร์เจนติน่า 18 ครั้ง ทำได้ทั้งหมด 9 ประตู  เขาช่วยให้ทีมชาติอาร์เจนติน่าได้แชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติ อเมริกาใต้ในปี 1957 ซึ่งจัดขึ้นที่กรุงลิม่า เมื่อหลวงของประเทศเปรู ทีมชุดนั้นมีกองหน้าฝีเท้าดีหาตัวจับยากมากมาย นอกจากซิวอรี่แล้วยังมี คอร์แบตต้า, มาสโช่, อังเจลิลโล่ และครูซ พวกเขาได้รับฉายาว่า "caras sucias" ซึ่งถ้าแปลตรงๆตามตัวอักษรในภาษาสเปนจะแปลว่า พวกหน้าสกปรก (dirty faces) แต่ที่จริงนั้นแฟนบอลตั้งในให้มีความหมายล้อเลียนตลกๆ เพราะตอนที่พวกเขาลงเล่นนั้นน่าตลก เลอะเทอะเหมือนเด็กซนๆ
ประวัติอาชีพ

ยูเวนตุสยอมจ่ายเงิน 10 ล้านเปโซ (อาร์เจนติน่า) แลกกับตัวซิวอรี่มาอยู่กับทีมในปี 1957 ระหว่างเล่นให้กับยูเวนตุส เขาพาทีมประสบความสำเร็จมากมาย โดยได้แชมป์ลีกสูงสุดของอิตาลีที่เรียกว่า ลีก แชมเปี้ยนชิพ (หรือกัลโช่ เซเรีย อาปัจจุบัน) 3 ครั้ง คือในปี 1958, 1960 และ 1961 นอกจากนี้ยังได้แชมป์อิตาเลียน คัพอีก 2 ครั้งในปี 1959 และ 1960 ซิวอรี่เล่นให้กับยูเวนตุสจนถึงปี 1965 รวมแล้วเขาลงเล่นให้ยูเวนตุสทั้งสิ้น 253 นัด ยิงได้ถึง 167 ประตู มากเป็นอันดับ 4 ตลอดกาลของสโมสรอีกด้วย หลังจากเล่นให้กับยูเวนตุสเกือบ 10 ปี เขาก็เซ็นสัญญาย้ายไปอยู่กับนาโปลี และช่วยนาโปลีได้อันดับสองในลีกถึง 2 ครั้งอีกด้วย เขาอำลาสนามในปี 1969 และเดินทางกลับบ้านเกิด จากนั้นหวนคืนสนามอีกครั้งในฐานะโค้ชทีมริเวอร์ เพลท, โรซาริโอ เซ็นทรัล, เอสตูดิอันเตส เดอ ลา พลาต้า, เบเลซ ซาร์สฟิลลด์ และก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งโค้ชทีมชาติอาร์เจนติน่าในปี 1974
ทีมชาติอิตาลี

หลังจากได้ย้ายมาค้าแข้งในอิตาลีแล้ว ซิวอรี่ได้รับการยกเว้นไม่ต้องเล่นให้ทีมชาติอาร์เจนตินาจากรัฐบาลของอาร์เจนติน่าเอง  เขาเปลี่ยนมาเล่นให้กับทีมชาติอิตาลีแทน โดยลงสนามในนามทีมชาติอิตาลีนัดแรกในเดือนเมษายน 1961 รวมแล้วเข้ายิงให้ทีมชาติอิตาลี 8 ลูก จากการลงเล่นเพียง 9 นัด
รางวัล

ซิวอรี่ได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของทวีปยุโรป (Ballon d'or) ในปี 1961 นอกจากนี้ยังได้รับการคัดเลือกให้เป็น 1 ใน 125นักเตะที่ดีที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่ เช่นเดียวกับนักเตะอย่างเปเล่เนื่องในโอกาสครบรอบ 100 ปี ของฟีฟ่าในเดือนมีนาคม 2004 อีกด้วย น่าเสียดายที่เขาเสียชีวิตลงเมื่อปี 2005 ด้วยโรคมะเร็งตับในวัย 69 ปี
บรรณานุกรม

Gregori, Claudio (2005). Omar Sivori—La leggenda del Cabezón [Omar Sivori—The legend of Cabezón]. I libri della Gazzetta dello Sport (ภาษาอิตาลี). Milan, Italy: RCS Quotidiani. ASIN B00PLY8LOM.
แหล่งข้อมูลอื่น

โอมาร์ ซิโบริ ที่ National-Football-Teams.com
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติอิตาลี – ฟุตบอลโลก 1962 |
| --- | --- | --- |
|  1 บุฟฟอน (กัปตัน)  2 โลซี  3 ราดีเช  4 ซัลวาโดเร  5 มีลดีนี  6 ตราปัตโตนี  7 โมรา  8 มัสกโย  9 อัลตาฟีนี  10 ซิโบริ  11 เมนิแกลลี  12 มัตแตรล  13 อัลเบร์โตซี  14 ริแวรา  15 Sormani  16 โรบอตตี  17 ปัสกุตตี  18 ดาวิด  19 ยานิช  20 ตุมบูรุส  21 เฟร์รีนี  22 บุลกาแรลลี  ผู้ฝึกสอน: มัซซาและเฟร์รารี  |  1 บุฟฟอน (กัปตัน)  2 โลซี  3 ราดีเช  4 ซัลวาโดเร  5 มีลดีนี  6 ตราปัตโตนี  7 โมรา  8 มัสกโย  9 อัลตาฟีนี  10 ซิโบริ  11 เมนิแกลลี  12 มัตแตรล  13 อัลเบร์โตซี  14 ริแวรา  15 Sormani  16 โรบอตตี  17 ปัสกุตตี  18 ดาวิด  19 ยานิช  20 ตุมบูรุส  21 เฟร์รีนี  22 บุลกาแรลลี  ผู้ฝึกสอน: มัซซาและเฟร์รารี  |  |
| ด ค ก บาลงดอร์ |
| --- | --- |
 รางวัลนิตยสาร ฟร็องส์ฟุตโบล 
บาลงดอร์ (1956–2009):  1956:  แมทธิวส์  1957:  ดิ เอสเตฟาโน  1958:  กอปา  1959:  ดิ เอสเตฟาโน  1960:  ซัวเรซ  1961:  ซิโบริ  1962:  มาโซปุสต์  1963:  ยาชิน  1964:  ลอว์  1965:  เอวแซบียู  1966:  ชาร์ลตัน  1967:  อัลเบิร์ต  1968:  เบสต์  1969:  ริเวร่า  1970:  มึลเลอร์  1971:  ไกรฟฟ์  1972:  เบ็คเคินเบาเออร์  1973:  ไกรฟฟ์  1974:  ไกรฟฟ์  1975:  บลอคคิ่น  1976:  เบ็คเคินเบาเออร์  1977:  ซิโมนเซ่น  1978:  คีแกน  1979:  คีแกน  1980:  รุมเมนิกเก้  1981:  รุมเมนิกเก้  1982:  รอสซี่  1983:  ปลาตีนี  1984:  ปลาตีนี  1985:  ปลาตีนี  1986:  เบลานอฟ  1987:  คึลลิต  1988:  ฟัน บัสเติน  1989:  ฟัน บัสเติน  1990:  มัทเทอุส  1991:  ปาแป็ง  1992:  ฟัน บัสเติน  1993:  บัจโจ  1994:  สตอยช์คอฟ  1995:  เวอาห์  1996:  ซามเมอร์  1997:  โรนัลโด  1998:  ซีดาน  1999:  รีวัลดู  2000:  ฟีกู  2001:  โอเวน  2002:  โรนัลโด  2003:  เนดเวด  2004:  แชวแชนกอ  2005:  รอนัลดีนโย  2006:  กันนาวาโร  2007:  กาก้า  2008:  เซ. โรนัลโด  2009:  เมสซิ 
ฟีฟ่าบาลงดอร์ (2010–2015):  2010:  เมสซิ  2011:  เมสซิ  2012:  เมสซิ  2013:  เซ. โรนัลโด  2014:  เซ. โรนัลโด  2015:  เมสซิ 
บาลงดอร์ (2016–ปัจจุบัน):  2016:  เซ. โรนัลโด  2017:  เซ. โรนัลโด  2018:  มอดริช  2019:  เมสซิ  2020: ไม่มีการมอบรางวัล  2021:  เมสซิ  2022:  แบนเซมา  2023:  เมสซิ  2024:  โรดริ 
รางวัลฟร็องส์ฟุตโบล (Ballon d'Or Dream Team, บาลงดอร์เฟมิแน็ง (2018–ปัจจุบัน), นักฟุตบอลฝรั่งเศสยอดเยี่ยมแห่งปี (1959–ปัจจุบัน), ถ้วยรางวัลแกร์ท มึลเลอร์ (2021–ปัจจุบัน), ถ้วยรางวัลกอปา (2018–ปัจจุบัน), รางวัลโซคราเตส (2022–ปัจจุบัน), ซูว์แปร์บาลงดอร์, ถ้วยรางวัลยาชิน (2019–ปัจจุบัน))  รางวัลเกี่ยวข้อง (ฟีฟ่าบาลงดอร์ (2010–2015), นักฟุตบอลยอดเยี่ยมของโลกแห่งปี (1991–2009), นักฟุตบอลชายยอดเยี่ยมของฟีฟ่า (2016–ปัจจุบัน))
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  อาร์เจนตินา  เยอรมนี  อิตาลี
ทิวา เงินยวง

| รองศาสตราจารย์ทิวา เงินยวง |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
เสียชีวิต: 11 มิถุนายน พ.ศ. 2553 (59 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (2513—2553)
คู่สมรส: ปารณีย์​ เงินยวง

รองศาสตราจารย์ ทิวา เงินยวง (5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 – 11 มิถุนายน พ.ศ. 2553) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร อดีตคณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต และเป็นมือกฎหมายฝีมือดีคนหนึ่งของพรรคประชาธิปัตย์
ประวัติ

รองศาสตราจารย์ ทิวา เงินยวง หรือ รองศาสตราจารย์ ดร.ทิวา เงินยวง เกิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 เป็นบุตรของนายแรม กับนางเฉลียว เงินยวง สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ ระดับปริญญาตรีคณะนิติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (เกียรตินิยมดี) และปริญญาเอกทางกฎหมาย จากมหาวิทยาลัยนิช (NICE) ประเทศฝรั่งเศส (เกียรตินิยมดีมาก) ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับนางอุไรวรรณ เงินยวง ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น นาง ปารณีย์​ เงินยวง มีบุตร-ธิดา 2 คน
การทำงาน

ทิวา เงินยวง เข้าสู่การเมืองโดยการสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เขต 2 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2538 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 7 และเป็นผู้อำนวยการการเลือกตั้งพรรคประชาธิปัตย์  ต่อมาได้รับเลือกตั้งอีกสมัย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
นอกจากนี้เขายังเคยดำรงตำแหน่งเป็นคณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ในระหว่างปี พ.ศ. 2545 ถึงปี พ.ศ. 2550
รองศาสตราจารย์ ดร.ทิวา เงินยวง เสียชีวิตด้วยอาการโรคมะเร็งในกระเพาะอาหาร เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2553
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
จำนง วิบูลย์ศรี

รองศาสตราจารย์ จำนง วิบูลย์ศรี คณบดีคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 จนถึงปี พ.ศ. 2551
การศึกษา

จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาสังคมศึกษา จากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2506
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท 3 สาขา จาก มหาวิทยาลัยฮาวาย สหรัฐอเมริกา โดยทุน East-West Center ของรัฐบาลอเมริกัน คือ ปริญญาโททางอเมริกันศึกษา (M.A. in American Studies) เมื่อปี พ.ศ. 2511
ปริญญาโททางการสื่อสารด้านวาทนิเทศ (M.A. in Speech Communication) เมื่อปี พ.ศ. 2515
ปริญญาโททางจิตวิทยาการศึกษา (M.Ed. in Educational Psychology) เมื่อปี พ.ศ. 2515
ปริญญาเอกทางการสื่อสารด้านวาทนิเทศ (Ph.D. in Speech Communication) จาก มหาวิทยาลัยเดนเวอร์ สหรัฐอเมริกา โดยทุนของมหาวิทยาลัยเอง เมื่อปี  พ.ศ. 2521
การทำงาน

รศ.ดร.จำนง วิบูลย์ศรี เริ่มรับราชการเป็นอาจารย์ประจำคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2517 เคยดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาวาทวิทยา และสื่อสารการแสดง คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  ได้รับวิทยะฐานะเป็น รองศาสตราจารย์ ระดับ 9 ประจำภาควิชาวาทวิทยาและสื่อสารการแสดง คณะนิเทศศาสตร์ และเป็นประธานกรรมการเฉพาะกิจพิจารณากิจกรรมรณรงค์เพื่อภาษาไทย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภายหลังเกษียณ  ดำรงตำแหน่งคณบดีคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 จนถึงปี พ.ศ. 2551
ผลงานทางด้านวิชาการ

มีงานวิจัยซึ่งตีพิมพ์เผยแพร่แล้วทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ในวารสารนิเทศศาสตร์ และวารสารอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องหลายโครงการ รวมทั้งโครงการวิจัยเรื่อง "อิทธิพลของภาษาต่อการคิดเชิงเหตุผลในเด็กไทย : การวิจัยเชิงทดลอง" ซึ่งได้รับรางวัลประจำปี พ.ศ. 2527 จากเงินทุนวิจัยรัชดาภิเษกสมโภช สาขาสังคมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2542 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
24 ชั่วโมง เลอม็อง

สนาม Circuit de la Sarthe ที่ประกอบด้วยสนาม Bugatti Circuit อยู่ทางทิศเหนือ
รถ Oreca 03 หมายเลข 25 ของทีมเอดีอาร์-เดลตา ที่ต่อ ศรีอาชวนนท์ นักแข่งชาวไทยร่วมขับขี่ในฤดูกาล 2012 เข้าเส้นชัยเป็นที่ 6 ในระดับ LMP2
24 ชั่วโมง เลอม็อง (ฝรั่งเศส: 24 Heures du Mans; อังกฤษ: 24 Hours of Le Mans) เป็นรายการแข่งขันรถยนต์ที่มีการจัดต่อเนื่องทุกปีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1923  ใกล้เมืองเลอม็อง เมืองหลวงของจังหวัดซาร์ต แคว้นเปอีเดอลาลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส เป็นการแข่งขันที่ทดสอบความทนทานของรถและนักแข่ง โดยต้องขับรถด้วยความเร็วสูงอย่างต่อเนื่องเป็นเวลา 24 ชั่วโมง ต้องมีการบริหารจัดการน้ำมันเชื้อเพลิง ยางรถยนต์และระบบห้ามล้ออย่างมีประสิทธิภาพ โดยรถต้องออกแบบให้รองรับการลดความเร็วอย่างกะทันหันจากความเร็วสูงสุดประมาณ 200 mph (322 km/h) มาอยู่ที่ 65 mph (105 km/h) ความเร็วเฉลี่ยระหว่างการแข่งขันในปัจจุบันอยู่ที่ 225.228 กิโลเมตร/ชั่วโมง (140 ไมล์/ชั่วโมง) การแข่งขันในปัจจุบันจะต้องใช้นักแข่งรถจำนวน 3 คน สลับกันขับขี่
การแข่งขันรายการนี้จัดโดย Automobile Club de l'Ouest (ACO, ชมรมรถยนต์ภาคตะวันตก) ที่สนามแข่งเซอร์กิตเดลาซาร์ต เป็นสนามแข่งความยาว 13.629 กิโลเมตร ที่ประกอบด้วยส่วนหนึ่งของสนามแบบปิด บูกัตติเซอร์กิต และถนนสาธารณะรอบบริเวณนั้น
การแข่งขัน 24 ชั่วโมง เลอม็อง เป็นหนึ่งในสามรายการใหญ่ที่เรียกว่า "ทริปเปิลคราวน์" ของรายการแข่งรถ ร่วมกับโมนาโก กรังด์ปรีซ์ และอินเดียแอนาโพลิส 500
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ 24 Hours of Le Mans
Le Mans official website เก็บถาวร 2011-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Racing Sports Cars – historical photos and results
47°56′30″N 0°13′30″E﻿ / ﻿47.94167°N 0.22500°E﻿ / 47.94167; 0.22500
เวฬางกัณณิ

| เวฬางกัณณิ |
| --- | --- |
เมืองระดับปัญจยัตพิเศษ
มหาวิหารแม่พระแห่งสุขภาพดี
เวฬางกัณณิ
พิกัด:  10°40′55″N 79°50′37″E﻿ / ﻿10.681900°N 79.843700°E﻿ / 10.681900; 79.843700
ประเทศ:  India
รัฐ: ทมิฬนาฑู
อำเภอ: นาคปัฏฏิณัม
การปกครอง
 • ประเภท: เมืองระดับปัญจยัตพิเศษ (Special Grade Town Panchayat)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 5.5 ตร.กม. (2.1 ตร.ไมล์)
ความสูง: 29 เมตร (95 ฟุต)
ประชากร (2001)
 • ทั้งหมด: 10,144 คน
 • ความหนาแน่น: 1,800 คน/ตร.กม. (4,800 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+5:30 (IST)
PIN: 611111
รหัสโทรศัพท์: 04365
ทะเบียนพาหนะ: TN-51
เว็บไซต์: www.nagapattinam.tn.nic.in/church.html
เวฬางกัณณิ (ทมิฬ: வேளாங்கண்ணி; Vēḷāṅkaṇṇi) เป็นปัญจยัตระดับเมืองพิเศษในอำเภอนาคปัฏฏิณัม รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่บนชายฝั่งโกโรมันเดลบนอ่าวเบงกอล ห่างไป 350 กิโลเมตรทางใต้ของเจนไน และ 12 กิโลเมตรทางใต้ของนาคปัฏฏิณัม
เมืองนี้เป็นที่รู้จักในฐานะที่ตั้งของมหาวิหารโรมันคาทอลิกจารีตลาตินที่สำคัญแห่งหนึ่งของอินเดีย ซึ่งคือมหาวิหารแม่พระสุขภาพดีที่สร้างขึ้นอุทิศแด่การประจักษ์ของพระแม่มารีย์ที่เกิดขึ้นในเวฬางกัณณิ นอกจากนี้เวฬางกัณณิยังได้รับการคัดเลือกเป็นหนึ่งในเมืองมรดกภายใต้โครงการการพัฒนาเมือง "หฤทัย" (HRIDAY) ของรัฐบาลอินเดีย
มหาวิหารแม่พระแห่งสุขภาพดีในเมืองเวฬางกัณณิเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางการแสวงบุญของคริสตชนคาทอลิกที่ใหญ่ที่สุดในอินเดีย สร้างขึ้นอุทิศแด่แม่พระแห่งสุขภาพดี จึงนิยมเรียกว่า "(สถานที่ศักดิ์สิทธิ์)ลูร์ดของโลกตะวันออก" ซึ่งมีที่มาจากศตวรรษที่ 16 โบสถ์นี้ได้รับสถานะมหาวิหารในปี 1962 โดยพระสันตปาปายอห์นที่ยี่สิบสาม มีศาสนิกชนเข้าเยี่ยมชมมหาวิหารนี้ 20 ล้านคนต่อปีจากทั่วโลกและอินเดีย โดย 3 ล้านคนเดินทางมาในช่วงเทศกาลฉลองของโบสถ์ระหว่างวันที่ 29 สิงหาคม ถึง 8 กันยายน ซึ่งสิ้นสุดด้วยเทศกาลการฉลองแม่พระสมภพในวันที่ 8 กันยายน
ประวัติศาสตร์ > สึนามิปี 2004

ดูเพิ่ม: แผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2555
เวฬางกัณณิเป็นหนึ่งในเมืองที่ได้รับผลกระทบอย่างหนักจากสึนามิใหญ่ปี 2004 ในวันที่ 26 ธันวาคม โดยสึนามิเข้าสู่ฝั่งเมืองในเวลา 9.30 นาฬิกา เช้าวันอาทิตย์ ในเวลานั้นในมหาวิหารแห่งเวฬางกัณณิมีศาสนิกชนจากรัฐเกรละเข้าร่วมพิธีมิสซาจำนวนมาก แต่โชคดีที่น้ำไม่เข้าไปในโบสถ์ กระนั้นผู้คนบนชายหาดหลายร้อยคนถูกคลื่นพัดสูญหาย บริเวณอื่น ๆ ภายนอกอาคารของมหาวิหาร รวมถึงหมู่บ้านโดยรอบ ร้านค้า บ้านเรือน และผู้คนทั้งคนท้องถิ่นและศาสนิกชนที่เดินทางมาแสวงบุญ ถูกสึนามิพัดหายไปในทะเล มีผู้เสียชีวิตประมาณ 600 รายที่เป็นศาสนิกชนที่จาริกมาแสวงบุญ หลังสิ้นสุดสึนามิสามารถกู้ร่างได้ถึง 400 ร่างจากโดยรอบเมือง ร่างที่เหลือที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้ถูกนำไปฝังในสุสานรวม
ประชากร

ข้อมูลประชากรจากสำมะโนปี 2001 ระบุจำนวนประชากรอยู่ที่ 10,145 คน คิดเป็นชาย 48% อัตราการรู้หนังสือเฉลี่ย 69% สูงกว่าค่าเฉลี่ยชาติที่ 68% โดยในผู้ชายอยู่ที่ 75% และในผู้หญิงอยู่ที่ 64% ประชากร 12% อายุตำ่กว่าหกปี
ภูมิอากาศ

| ข้อมูลภูมิอากาศของเวฬางกัณณิ รัฐทมิฬนาฑู> เดือน | ข้อมูลภูมิอากาศของเวฬางกัณณิ รัฐทมิฬนาฑู> ม.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเวฬางกัณณิ รัฐทมิฬนาฑู> ก.พ. | ข้อมูลภูมิอากาศของเวฬางกัณณิ รัฐทมิฬนาฑู> มี.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเวฬางกัณณิ รัฐทมิฬนาฑู> เม.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเวฬางกัณณิ รัฐทมิฬนาฑู> พ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเวฬางกัณณิ รัฐทมิฬนาฑู> มิ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเวฬางกัณณิ รัฐทมิฬนาฑู> ก.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเวฬางกัณณิ รัฐทมิฬนาฑู> ส.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเวฬางกัณณิ รัฐทมิฬนาฑู> ก.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเวฬางกัณณิ รัฐทมิฬนาฑู> ต.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเวฬางกัณณิ รัฐทมิฬนาฑู> พ.ย. | ข้อมูลภูมิอากาศของเวฬางกัณณิ รัฐทมิฬนาฑู> ธ.ค. | ข้อมูลภูมิอากาศของเวฬางกัณณิ รัฐทมิฬนาฑู> ทั้งปี |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 28.5 (83.3) | 29.5 (85.1) | 31.8 (89.2) | 33.8 (92.8) | 35.7 (96.3) | 36.2 (97.2) | 35.1 (95.2) | 34.1 (93.4) | 33.7 (92.7) | 31.6 (88.9) | 29.3 (84.7) | 28.0 (82.4) | 32.28 (90.1) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย  °C (°F) | 21.9 (71.4) | 22.8 (73) | 24.3 (75.7) | 26.2 (79.2) | 26.8 (80.2) | 26.3 (79.3) | 26.3 (79.3) | 25.2 (77.4) | 25.3 (77.5) | 24.6 (76.3) | 23.4 (74.1) | 22.4 (72.3) | 24.63 (76.33) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 54 (2.13) | 11 (0.43) | 14 (0.55) | 34 (1.34) | 37 (1.46) | 35 (1.38) | 61 (2.4) | 75 (2.95) | 83 (3.27) | 236 (9.29) | 400 (15.75) | 291 (11.46) | 1,331 (52.4) |
แหล่งที่มา: Climate-Data.org
Bauhinia forficata

| Bauhinia forficata |
| --- | --- |


การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
ไม่ได้จัดลำดับ:: Angiosperms
ไม่ได้จัดลำดับ:: Eudicots
ไม่ได้จัดลำดับ:: Rosids
อันดับ:: Fabales
วงศ์:: Fabaceae
สกุล:: Bauhinia
สปีชีส์:: B.  forficata
ชื่อทวินาม
Bauhinia forficata Link

Bauhinia forficata หรือมีชื่อสามัญว่า ปาตา เด วากา (โปรตุเกส: Pata de Vaca) เป็นพืชมีดอกที่เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Fabaceae เป็นพืชท้องถิ่นของบราซิลและเปรู ในทางยาสมุนไพร ใช้รักษาโรคเบาหวานและโรคทางเดินปัสสาวะในบราซิล มีฤทธิ์ลดระดับน้ำตาลในเลือดของหนูทดลอง เพิ่มการนำกลูโคสเข้าสู่กล้ามเนื้อ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Bauhinia forficata
Its entry in the tropical plant database
Research identifying useful chemical extracted from Pata de vaca
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q2568862  Wikispecies: Bauhinia forficata  EoL: 640112  EPPO: BAUFO  FNA: 242429419  GBIF: 2953861  GRIN: 6566  iNaturalist: 139568  IPNI: 481315-1  IRMNG: 10171159  ITIS: 820447  IUCN: 19891692  NCBI: 413686  PfaF: forficata Bauhinia forficata  Plant List: ild-20031  PLANTS: BAFO  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:481315-1  Tropicos: 13027281  uBio: 697164 
วิกิพจนานุกรม