stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คิม อิล-ซ็อง
ผู้นำเกาหลีเหนือ > สงครามเกาหลี

บทความหลัก: สงครามเกาหลี
เมื่อจัดตั้งรัฐทั้งสองในคาบสมุทรเกาหลีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทั้งสหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียตได้ถอนกำลังของตนออกจากคาบสมุทรเกาหลีใน พ.ศ. 2492 นายกรัฐมนตรีคิม อิล-ซ็อง เล็งเห็นว่ากองกำลังทหารของฝ่ายเกาหลีใต้นั้นอ่อนแอเมื่อปราศจากการสนับสนุนของสหรัฐอเมริกา จึงเสนอต่อสตาลินว่าจะเข้ารุกรานเกาหลีใต้เพื่อรวมคาบสมุทรเกาหลีให้เป็นหนึ่งภายใต้การปกครองของรัฐบาลคอมมิวนิสต์ ซึ่งฝ่ายสตาลินนั้นเห็นด้วยเนื่องจากคาดการณ์ว่าสหรัฐอเมริกาซึ่งได้ถอนกำลังไปหมดแล้วจะไม่เข้าช่วยฝ่ายเกาหลีใต้ สตาลินจึงจัดให้มีการฝึกการรบและติดอาวุธที่ทันสมัยให้แก่กองทัพล่าอาณานิคมประชาชนเกาหลีเพื่อเตรียมการณ์สำหรับการรุกรานเกาหลีใต้ สำหรับฝ่ายสาธารณรัฐประชาชนจีน ภายใต้การนำของเหมา เจ๋อตงนั้น ยังคงลังเลที่จะให้การสนับสนุนแก่เกาหลีเหนือ เนื่องจากเหมาเจ๋อตงมีความเห็นว่าฝ่ายสหรัฐอเมริกาจะต้องเข้าช่วยเกาหลีใต้อย่างแน่นอน
เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2493 คิม อิล-ซ็อง มอบหมายให้ ชเว ยง-ก็อน (เกาหลี: 최용건) ผู้บังคับบัญชาสูงสุดของกองทัพประชาชนเกาหลี นำกองทัพประชาชนเกาหลีเข้ารุกรานเกาหลีใต้ข้ามเส้นขนานที่ 38 และเข้าบุกยึดนครโซลได้ คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติประณามการกระทำของฝ่ายเกาหลีเหนือและลงมติให้ประเทศสมาชิกส่งกองกำลังรวมในนามของสหประชาชาติเข้าต้านทานการรุกรานของเกาหลีเหนือ ฝ่ายสหรัฐอเมริกาภายใต้การนำของประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน ตัดสินใจนำส่งทัพเข้าช่วยเหลือฝ่ายเกาหลีใต้ ทัพอเมริกาเอาชนะทัพเกาหลีเหนือได้ในยุทธการวงรอบปูซาน และทัพผสมนานาชาติในนามของสหประชาชาติยกพลขึ้นบกที่เมืองอินชอน ในเดือนกันยายนทัพฝ่ายเกาหลีใต้สามารถยึดนครโซลคืนไปได้ ทัพเกาหลีเหนือจึงล่าถอยกลับไปเหนือเส้นขนานที่ 38
การรุกรานเกาหลีใต้ของคิม อิล-ซ็อง ใน พ.ศ. 2493 เป็นความล้มเหลวครั้งใหญ่ของคิม อิล-ซ็อง ทัพผสมสหรัฐอเมริกาและสหประชาชาติเมื่อยุติการรุกรานของเกาหลีเหนือได้แล้ว ก็หวังผลการรวมคาบสมุทรเกาหลีไว้กับรัฐบาลที่โซล จึงยกพลขึ้นเหนือจากเส้นขนานที่ 38 ในเดือนตุลาคม เข้ารุกรานเกาหลีเหนือ เข้ายึดเมืองเปียงยางได้ กองทัพประชาชนเกาหลีแตกพ่าย คิม อิล-ซ็อง หลบหนีจากเมืองเปียงยางไปยังมณฑลจี๋หลินของสาธารณรัฐจีน เมื่อทัพสหรัฐอเมริกายกพลมาจนใกล้ถึงแม่น้ำยาลู ฝ่ายสาธารณรัฐประชาชนจีนภายใต้การนำของเหมาเจ๋อตงมีความเห็นว่าฝ่ายสหรัฐอเมริกานั้นเข้ามาคุกคามใกล้เคียงกับเขตแดนของสาธารณรัฐประชาชนจีนมากจนเกินทน จึงส่งเผิง เต๋อหฺวาย (จีน: 彭德怀, Péng Déhuái) นำกองทัพอาสาประชาชนเข้าช่วยฝ่ายเกาหลีเหนือ โดยฝ่ายสหรัฐอเมริกาและสหประชาชาติไม่ทันตั้งตัวถูกโจมตีจนล่าถอยกลับลงมาสู่เส้นขนานที่ 38 กองทัพสหประชาชาติ กองทัพอาสาประชาชนของจีน และกองทัพประชาชนเกาหลี เจรจาทำข้อตกลงสงบศึกในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2496 ที่หมู่บ้านพันมุนจ็อม (เกาหลี: 판문점) ทั้งสองฝ่ายตกลงที่จะกำหนดเขตปลอดทหาร ความกว้างสี่กิโลเมตรระหว่างเขตแดนของทั้งสองประเทศ
สงครามเกาหลีเป็นความล้มเหลวพ่ายแพ้ของคิม อิล-ซ็อง ด้วยการช่วยเหลือของกองทัพอาสาสมัครประชาชนของจีนจึงสามารถขับให้กองทัพสหรัฐอเมริกาและสหประชาชาติออกไปจากเกาหลีเหนือได้ อย่างไรก็ตามรัฐบาลเกาหลีเหนือในสมัยต่อมาได้บิดเบือนประวัติศาสตร์ในช่วงสงครามเกาหลี โดยกล่าวว่าฝ่ายสหรัฐอเมริกาเป็นผู้เริ่มการรุกรานเกาหลีเหนือก่อน และเกาหลีเหนือได้รับชัยชนะอย่างท่วมท้นในสงครามโดยที่สามารถขับไล่กองทัพล่าอาณานิคมของสหรัฐอเมริกาออกไปได้
ผู้นำเกาหลีเหนือ > รวบรวมอำนาจและกำจัดคู่แข่ง

หลังสงครามเกาหลีเป็นช่วงเวลาแห่งการฟื้นฟูประเทศ คิม อิล-ซ็อง ริเริ่มแนวความคิดช็อลลีมา (Chollima Movement; เกาหลี: 천리마운동) หรือ "ม้าหมื่นลี้" เป็นแนวความคิดของการใช้ทรัพยากรธรรรมชาติและทรัพยากรคนอย่างหนักหน่วง ให้เกิดประโยชน์สูงสุดเพื่อที่จะฟื้นฟูประเทศจากสงครามเกาหลี ทำให้เกาหลีเหนือมีระบบเศรษฐกิจแบบบังคับ (command economy) ชาวเกาหลีเหนือจำนวนมากถูกเกณฑ์เข้าเป็นแรงงานในอุตสาหกรรมต่าง ๆ ของรัฐบาล เพื่อเร่งผลผลิตออกมาใช้ในประเทศ
ในสมัยต้นของเกาหลีเหนือ คิม อิล-ซ็อง มิได้เป็นผู้นำคอมมิวนิสต์ที่มีอำนาจเพียงคนเดียวในเกาหลีเหนือ แต่ทว่ารัฐบาลเกาหลีเหนือในสมัยนั้นประกอบไปด้วยฝ่ายการเมืองถึงสี่ฝ่าย ได้แก่ ฝ่ายกองโจรแมนจูเรียคือฝ่ายของคิม อิล-ซ็อง ฝ่ายที่ให้การสนับสนุนสหภาพโซเวียต ฝ่ายที่ให้การสนับสนุนรัฐบาลจีน และฝ่ายคอมมิวนิสต์จากเกาหลีใต้ ซึ่งฝ่ายที่เป็นคู่แข่งที่สำคัญที่สุดของคิม อิล-ซ็อง คือ ฝ่ายที่ให้การสนับสนุนจีนหรือที่เรียกว่า ฝ่ายย็อนอัน (เกาหลี: 연안파) นำโดยนายคิม ดู-บง และชเว ชัง-อิก (เกาหลี: 최창익) พ.ศ. 2496 คิม อิล-ซ็อง โทษฝ่ายคอมมิวนิสต์เกาหลีใต้ ซึ่งนำโดยนายพัก ฮ็อน-ย็อง ว่าเป็นสาเหตุทำให้กองทัพประชาชนเกาหลีไม่ได้รับการตอบรับจากชาวเกาหลีใต้ในสงครามเกาหลี พัก ฮ็อน-ย็อง และสมาชิกฝ่ายคอมมิวนิสต์ต่างถูกจับกุมดำเนินคดีต่อหน้าสาธารณชน (show trial) และจำนวนมากถูกตัดสินโทษประหารชีวิตหรือหายไปอย่างไร้ร่องรอย พัก ฮ็อน-ย็อง ถูกตัดสินโทษประหารใน พ.ศ. 2498
ผู้นำโซเวียตคนใหม่ นิกิตา ครุสชอฟ มีนโยบายต่อต้านลัทธิสตาลิน โดยผู้นำคอมมิวนิสต์ต่าง ๆ ซึ่งมีความนิยมในตัวสตาลินต่างถูกขับออกจากอำนาจ คิม อิล-ซ็อง ผู้นิยมสตาลิน (Stalinist) ถูกทางการสหภาพโซเวียตเรียกเข้ารายงานตัวที่มอสโกใน พ.ศ. 2499 เพื่อพบครุสชอฟ ครุสชอฟได้กล่าวตำหนิถึงวิธีการบริหารประเทศแบบสตาลินของคิม อิล-ซ็อง ได้แก่ความเผด็จการและการสร้างลัทธิบูชาตัวบุคคล และเน้นย้ำให้คิม อิล-ซ็อง เห็นถึงหลักการของภาวะผู้นำร่วม (collective leadership) ขณะที่คิม อิล-ซ็อง อยู่ที่เมืองมอสโคนั้น ฝ่ายย็อนอันได้ฉวยโอกาสนี้พยายามก่อการยึดอำนาจจากคิม อิล-ซ็อง โดยชเว ชัง-อิก ได้กล่าวสุนทรพจน์ตำหนิการบริหารประเทศของคิมว่ารวบอำนาจไว้ในมือของตนแต่เพียงผู้เดียวเป็นเผด็จการ แต่ทว่าสมาชิกพรรคคนอื่น ๆ ในรัฐบาลไม่เห็นด้วยกับการยึดอำนาจของฝ่ายย็อนอัน เมื่อคิม อิล-ซ็อง เดินทางกลับมาจึงสั่งให้มีการสอบสวนจับกุมผู้นำฝ่ายย็อนอันทั้งหลาย คิม ดู-บง ผู้นำฝ่ายย็อนอันแม้จะไม่ได้มีส่วนร่วมในการก่อการครั้งนี้แต่ก็ถูกตัดสินโทษประหารชีวิต เช่นเดียวกับชเว ชัง-อิก ผู้ริเริ่มในการก่อการครั้งนี้
ในปี พ.ศ. 2515 รัฐบาลเกาหลีเหนือประกาศร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่เปลี่ยนแปลงระบบการปกครอง โดยให้นายคิม อิล-ซ็อง ดำรงตำแหน่งเป็น "ประธานาธิบดี" ซึ่งได้รับเลือกจากสภาประชาชนสูงสุด (Supreme People's Assembly) ซึ่งมีพรรคแรงงานแห่งเกาหลีมีเสียงข้างมากอยู่
ผู้นำเกาหลีเหนือ > กำเนิดแนวความคิดจูเช

ความสัมพันธ์ที่ไม่ดีนักของรัฐบาลเกาหลีภายใต้การนำของคิม อิล-ซ็อง กับสหภาพโซเวียตนำโดยนิกิตา ครุสชอฟ และสาธารณรัฐประชาชนจีน ทำให้เกาหลีเหนือขาดความช่วยเหลือจากประเทศมหาอำนาจคอมมิวนิสต์ทั้งสอง หลังสงครามเกาหลีเศรษฐกิจของเกาหลีเหนือยังคงสามารถฟื้นฟูและอยู่รอดได้จากการผลิตภายในประเทศ อย่างไรก็ตามในช่วงทศวรรษ 1970 วิกฤตราคาน้ำมันโลก ประกอบกับการลงทุนมหาศาลของรัฐบาลเกาหลีเหนือไปกับการทหารทำให้เศรษฐกิจของเกาหลีเหนือถดถอยลง ในขณะที่เศรษฐกิจของประเทศคู่แข่งอย่างเกาหลีใต้กำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดดด้วยการปฏิวัติอุตสาหกรรมและทุนนิยม ในคณะเดียวกันนั้นคิม อิล-ซ็อง ได้ริเริ่มแนวความคิดจูเช (เกาหลี: 주체) อันเป็นแนวคิดลัทธิคอมมิวนิสต์แบบสตาลินนิสต์ในรูปแบบของเกาหลีเหนือเอง อันประกอบไปด้วยการพึ่งพาตนเองโดยสมบูรณ์แบบในสามด้าน ได้แก่ ทางด้านการเมือง (เป็นอิสระจากการครอบงำของทั้งโซเวียตและจีน) ทางเศรษฐกิจ และทางการทหาร รวมทั้งมีลัทธิบูชาตัวบุคคลของคิม อิล-ซ็อง หลังจากที่การกู้เงินจากต่างชาติเพื่อมาลงทุนในอุตสาหกรรมเหมืองแร่ไม่ประสบความสำเร็จ รัฐบาลเกาหลีเหนือจึงตัดสินใจที่จะปิดประเทศตัดสัมพันธ์ทางการค้าและการทูตกับประเทศอื่น ๆ เกือบทั้งหมด รัฐบาลเกาหลีออกประกาศนโยบายจูเชออกมาอย่างเป็นทางการใน พ.ศ. 2525
อย่างไรก็ตามนโยบายจูเชกลับยิ่งตอกย้ำซ้ำเติมเศรษฐกิจของเกาหลีเหนือให้ตกต่ำลงไปอีก เมื่อขาดความช่วยเหลือจากภายนอก เมื่อการผลิตภายในประเทศล้มเหลวในช่วงทศวรรษ 1990 อันเนื่องมากจากภัยธรรมชาติทำให้เกิดภาวะขาดแคลนอาหารข้าวยากหมากแพงขึ้นทั่วไปในประเทศ นำไปสู่ทุพภิกขภัยเกาหลีเหนือ ซึ่งรัฐบาลเกาหลีได้ให้ชื่อเหตุการณ์ภาวะอดอยากในครั้งนี้ว่า "การเดินทัพอันยากลำบาก" (เกาหลี: 고난의 행군) ในช่วง พ.ศ. 2537 ถึง 2541 ทำให้มีประชาชนขาวเกาหลีเหนือเสียชีวิตไปเป็นจำนวนประมาณ 240,000 ถึง 3,500,000 คน ในขณะเดียวกันนั้นรัฐบาลเกาหลีเหนือยังคงครอบงำประชาชนด้วยลัทธิจูเชและลัทธิบูชานายคิม อิล-ซ็อง ต่อไป และแก้ไขปัญหาภาวะความอดอยากอย่างไร้ประสิทธิภาพ
ผู้นำเกาหลีเหนือ > บั้นปลายชีวิตและการส่งต่ออำนาจ

คิม อิล-ซ็อง หมายมั่นที่จะให้บุตรชายคนโตของตนที่เกิดจากภรรยาคนแรกคือ นายคิม จ็อง-อิล เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำของพรรคแรงงานแห่งเกาหลีต่อไป โดยใน พ.ศ. 2507 นายคิม จ็อง-อิล ได้รับการแต่งตั้งเข้าทำงานในแผนกจัดระเบียบและวางแนวทาง (Organization and Guidance Department) ของพรรคแรงงานแห่งเกาหลี อันเป็นหน่วยงานที่จัดตั้งขึ้นมาเพื่อปูทางสำหรับคิม จ็อง-อิล ให้ขึ้นสู่อำนาจโดยเฉพาะ ต่อมาใน พ.ศ. 2516 คิม จ็อง-อิล ได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นเลขาธิการพรรคแรงงานแห่งเกาหลี ความก้าวหน้าทางการเมืองของคิม จ็อง-อิล ทำให้นานาชาติคาดการณ์ว่าเขาน่าจะเป็นผูสืบทอดต่อจากคิม อิล-ซ็อง ผู้เป็นบิดา พ.ศ. 2534 คิม จ็อง-อิล ได้รับตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพประชาชนเกาหลี เป็นการแสดงออกของนายคิม อิล-ซ็อง ว่า คิม จ็อง-อิล ผู้เป็นบุตรชายนั้นเป็นผู้สืบทอดอำนาจอย่างแท้จริง การสืบทอดตำแหน่งต่อจากบิดาของนายคิม จ็อง-อิล ทำให้เกาหลีเหนือกลายเป็นรัฐเผด็จการแบบสืบทอด หรือสมบูรณาญาสิทธิราชย์โดยพฤตินัย
วันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 ประธานาธิบดีคิม อิล-ซ็อง แห่งเกาหลีเหนือ ถึงแก่อสัญกรรมด้วยโรคหัวใจขาดเลือดเมื่ออายุ 82 ปี หลังจากการถึงแก่อสัญกรรมของคิม อิล-ซ็อง ผ่านไปแล้วกว่า 34 ชั่วโมง รัฐบาลเกาหลีเหนือจึงประกาศการถึงแก่อสัญกรรมของคิม อิล-ซ็อง อย่างเป็นทางการ และประกาศช่วงเวลาการไว้ทุกข์เป็นเวลาสิบวัน ซึ่งงานรื่นเริงทุกชนิดถูกห้าม มีชาวเกาหลีเหนือเข้าร่วมพิธีศพของประธานาธิบดีคิม อิล-ซ็อง กว่าหนึ่งพันคนในวันที่ 17 กรกฎาคม ศพของคิม อิล-ซ็อง ตั้งไว้ที่วังสุริยะคึมซูซัน (Kumsusan Palace of the Sun) ในเมืองเปียงยาง อันเป็นที่พำนักอยู่เดิมของประธานาธิบดีผู้ล่วงลับ
สิ่งสืบทอด

คิม อิล-ซ็องได้รับการเคารพนับถืออย่างเทพเจ้าในช่วงที่มีชีวิตอยู่ แต่ลัทธิบูชาบุคคลของเขาไม่ได้ขยายไปไกลกว่าของเขตประเทศตนเอง มีรูปปั้นของเขาในประเทศเกาหลีเหนือมากกว่า 500 แห่ง คล้ายกับรูปปั้นและอนุสรณ์หลายแห่งที่ผู้นำในประเทศกลุ่มตะวันออกให้ติดตั้งไว้ รูปปั้นที่สำคัญที่สุดอยู่ที่มหาวิทยาลัยคิมอิลซ็อง สนามกีฬาคิม อิล-ซ็อง เนินเขามันซูแด สะพานคิม อิล-ซ็อง และรูปปั้นคิม อิล-ซ็องผู้เป็นอมตะ (Immortal Statue of Kim Il Sung) รูปปั้นบางส่วนถูกชาวเกาหลีเหนือบางคนที่ไม่เห็นด้วยทำลายด้วยระเบิดหรือทำให้เสียหายด้วยการวาดรอยขูดขีดเขียน มีการติดตั้งอนุสรณ์ Yŏng Saeng ("ชีวิตอมตะ") ทั่วประเทศเพื่ออุทิศแด่ "ผู้นำตลอดกาล" ที่ถึงแก่อสัญกรรมไปแล้ว
ของขวัญหลายพันชิ้นจากผู้นำต่างประเทศหลายคนที่ให้คิม อิล-ซ็องได้รับการจัดแสดงที่นิทรรศการสันถวไมตรีนานาชาติ
"วันแห่งสุริยะ" วันเกิดของคิม อิล-ซ็อง ได้รับการฉลองทุกปีในฐานะวันหยุดราชการในประเทศเกาหลีเหนือ
ครอบครัว

ปู่: คิม โบ-ฮย็อน (เกาหลี: 김보현พ.ศ. 2414 - 2498)
ย่า: ลี โบ-อิก (เกาหลี: 리보익 พ.ศ. 2419 - 2502)
บิดา: คิม ฮย็อง-จิก (เกาหลี: 김형직 พ.ศ. 2427 – 2469)
มารดา: คัง พัน-ซ็อก (เกาหลี: 강반석 พ.ศ. 2435 – 2475)
พี่น้อง:
คิม ช็อล-จู (เกาหลี: 김철주)
คิม ย็อง-จู (เกาหลี: 김영주)
ภรรยาคนแรก: คิม จ็อง-ซุก (เกาหลี: 김정숙 พ.ศ. 2460 – 2492)
บุตรชายคนแรก: คิม จ็อง-อิล
บุตรชายคนที่ 2: คิม มัน-อิล (เกาหลี: 김만일 พ.ศ. 2487 – 2490)
บุตรสาวคนแรก: คิม กย็อง-ฮี (เกาหลี: 김경희 พ.ศ. 2489 – ปัจจุบัน) สมรสกับ ชัง ซ็อง-แท็ก
ภรรยาคนที่ 2: คิม ซ็อง-แอ (เกาหลี: 김성애 พ.ศ. 2471 -2557)
บุตรสาวคนที่ 2: คิม กย็อง-ซุก (เกาหลี: 김경숙 พ.ศ. 2494 – ปัจจุบัน)
บุตรชายคนที่ 3: คิม พย็อง-อิล (เกาหลี: 김평일 พ.ศ. 2497 – ปัจจุบัน)
บุตรชายคนที่ 4: คิม ย็อง-อิล (เกาหลี: 김영일 พ.ศ. 2498 – ปัจจุบัน)
บุตรสาวคนที่ 3: คิม กย็อง-จิน (เกาหลี: 김경진)
แหล่งข้อมูลอื่น

Nicolae Ceausescu's visit to Pyongyang, North Korea, in 1971
"Conversations with Kim Il Sung" at the Wilson Center Digital Archive
คิม อิล-ซ็อง ที่เว็บไซต์ Curlie
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์ 2  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อาร์เจนตินา  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  ฟินแลนด์  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ไต้หวัน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  NARA  SNAC  IdRef 
บ้านที่คิมถือกำเนิด
ภาพถ่ายของคิมใน ค.ศ. 1927 ตีพิมพ์ในอัตชีวประวัติ With the Century
คิม อิล-ซ็อง ในการลงนามข้อตกลงหยุดยิง
สงครามเกาหลี ปี พ.ศ. 2496
แอ ม่วงดี

| แอ ม่วงดี |
| --- | --- |
เกิด: อิสมาแอล ม่วงดี อ.บางน้ำเปรี้ยว จ.ฉะเชิงเทรา ประเทศไทย
เสียชีวิต: 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 อ.บางน้ำเปรี้ยว จ.ฉะเชิงเทรา ประเทศไทย
แอ ม่วงดี หรือนาย อิสมาแอล ม่วงดี เกิดที่ อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา ได้เข้ามาเรียนหนังสือในพระนครที่โรงเรียนอันยุมันอิสลาม และหัดมวยไทยกับครูซัน มหานาค เขาขึ้นชกแบบคาดเชือกเป็นครั้งแรกเมื่อ 6 มกราคม พ.ศ. 2466 ชนะน็อค แฉล้ม เสาวคนธ์ ยก 2 ที่สนามมวยสวนเจ้าเชตุ จากนั้น ได้ชกกับนักมวยที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น ชนะ ซิว อบเพชร ชกกับ สุวรรณ นิวาศวัต 3 ครั้ง แพ้ 2 เสมอ 1 เสมอกับเนียม ชัยชมพู ชนะน็อค สิน สาระเทียน ยก 2
ต่อมา พระยาคทาธรบดีสีหบาลเมือง นายสนามเวทีสวนสนุก ได้สนับสนุนให้แอไปชกที่มลายูและสิงคโปร์ ซึ่งแอได้ไปเรียนวิชารำมวยจากครูมวยชาวชวาจนกลายเป็นนักมวยไทยที่ไหว้ครูได้งามมากผู้หนึ่ง ขึ้นชกแบบฟรีสไตล์กับฮัจญีโมฮัมหมัด ราซัด แชมป์สีลัตจากไทรบุรีซึ่งแอเป็นฝ่ายชนะ เขาได้นำกระจับโลหะแบบที่นักมวยในสิงคโปร์ใช้มาใช้ในไทยเป็นคนแรก และได้ชักชวนแบตตลิง กิลโมร์มาชกมวยในไทยด้วย
เมื่อกลับมาเมืองไทยอีกครั้ง แอขึ้นชกที่เวทีสวนสนุกอีกหลายครั้งทั้งมวยไทยและมวยสากล โดยสังกัดคณะกิลโมร์ โดยชกมวยสากลแพ้น็อค ศิริ อ่องสุนทร ชกมวยไทย แพ้คะแนน วิชาญ ราชวัตร ชนะคะแนน บุญ สีมา แสวง ทองเจิม และชนะน็อค ชุบ ราชวัตร เมื่ออายุมากขึ้น แอได้แขวนนวม หันไปฝึกสอนนักมวยรุ่นใหม่ โดยตั้งคณะม่วงดีขึ้น ต่อมา ใน พ.ศ. 2489 แอ ม่วงดี ร่วมกับบัว วัดอิ่ม แนบ นิ่มรัตน์ เกิด แสงจันทร์ พูน พระขรรค์ชัย และมูล สังข์วิฑูรย์ขอขึ้นชกมวยคาดเชือก ถวายในงานพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล แต่ไม่ได้มีการจัดแต่อย่างใด ต่อมา แอล้มป่วยเป็นอัมพาตนานถึง 3 ปี ก่อนจะเสียชีวิตเมื่อ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 ที่ บ้านคลอง 19 อ.บางน้ำเปรี้ยว จ.ฉะเชิงเทรา
สุวรรณ นิวาศวัต

| สุวรรณ นิวาศวัต |
| --- | --- |
เกิด: สุวรรณ นิวาศวัต
เสียชีวิต: ไม่ทราบวัน กรุงเทพมหานคร
สุวรรณ นิวาสวัต เป็นนักมวยไทยชื่อดังในพระนครรุ่นเดียวกับบัว วัดอิ่ม บังสะเล็บ ศรไขว้ และโพล้ง เลี้ยงประเสริฐ เป็นศิษย์ของหลวงพิพัฒน์พลกาย สุวรรณเคยชกชนะทั้ง บัว วัดอิ่ม และโพล้ง เลี้ยงประเสริฐ มาแล้ว และเคยชกกับ แอ ม่วงดี 3 ครั้ง ชนะ 2 ครั้ง เสมอ 1 ครั้ง
เมื่อมวยสากลหรือมวยฝรั่งเข้ามาเผยแพร่ในประเทศไทยและเชิญนักมวยสากลจากต่างชาติมาชกโชว์อยู่บ่อย ๆ จนกระทั่งมีการคัดเลือกนักมวยสากลชาวไทยขึ้นชกกับนักมวยเหล่านั้น สุวรรณอาสาขึ้นชกกับ เทอรี่ โอคัมโป จากฟิลิปปินส์เป็นคู่แรกแต่ไม่สำเร็จ เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 4 เมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2472
สุวรรณเสียชีวิตในขณะที่ยังมีชื่อเสียงโด่งดังโดยถูกนักเลงอันธพาลรุมแทงเสียชีวิต
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล

โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านหนองรี อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก
สถานีกาชาดที่สอง สุขุมาลอนามัย ในย่านแพร่งภูธร
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล, คลินิกของรัฐบาล เดิมเรียก สถานีอนามัย ศูนย์สุขภาพชุมชน เป็นสถานพยาบาลประจำตำบลสังกัดกระทรวงสาธารณสุข หรือองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น มีขีดความสามารถระดับปฐมภูมิ (Primary Care) ได้รับการยกฐานะจากสถานีอนามัย หรือศูนย์สุขภาพชุมชน ตามนโยบาลของรัฐบาลรัฐบาลของนายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เมื่อปี พ.ศ. 2552 ซึ่งได้จัดสรรงบประมาณภายใต้ แผนปฏิบัติการไทยเข้มแข็ง 2555 เพื่อยกระดับสถานีอนามัย หรือศูนย์สุขภาพชุมชนให้เป็นโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล,คลินิกของรัฐบาล
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลเป็นสถานบริการทางสาธารณสุขเป็นหน่วยงานที่อยู่ภายใต้กระทรวงสาธารณสุข สังกัดสำนักงานสาธารณสุขจังหวัด และสำนักงานสาธารณสุขอำเภอ ซึ่งให้บริการด้านการรักษาพยาบาล งานควบคุมป้องกันโรค งานส่งเสริมสุขภาพ ที่เกี่ยวข้องกับประชาชนในเขตรับผิดชอบ ตั้งแต่เกิดจนตาย เดิมเรียกว่า สุขศาลา มาเปลี่ยนเป็น สถานีอนามัย และปัจจุบัน เปลี่ยนเป็น ศูนย์สุขภาพชุมชน ตำบลๆ หนึ่งจะมีจำนวนสถานีอนามัยประมาณ 1-2 แห่ง
สถานีอนามัยรับผิดชอบ งานบริการด้านสาธารณสุขต่างๆ เช่น ตรวจรักษาพยาบาลขั้นต้น การฝากครรภ์ การให้บริการสร้างเสริมภูมิคุมกันโรค ฉีดวัคซีนเด็ก การดูแลโภชนาการเด็ก งานอนามัยโรงเรียน ตรวจสุขภาพเบื้องต้นสำหรับนักเรียน คัดกรองภาวะผิดปกติต่างๆเช่น เบาหวาน ความดันโลหิต คัดกรองมะเร็งปากมดลูก สำหรับหญิงวัยเจริญพันธุ์ การดูแลผู้พิการ การดูแลวัยทำงาน การดูแลผู้สูงอายุ ตรวจสุขภาพเบื้องต้น งานฟื้นฟูสมรรถภาพ และอีกมากมายภาระหน้าที่ เป็นสถานที่ดูแลประชาชนด้านสุขภาพที่ดูแลประชาชนตั้งแต่อยู่ในครรภ์ เกิด จนตาย
การบริการ

โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล มีการให้บริการสาธารณสุขที่หลากหลาย อาทิ การส่งเสริมสุขภาพ การป้องกันโรค การรักษาพยาบาล การฟื้นฟูสภาพ และการคุ้มครองผู้บริโภค โดยเกือบทั้งหมดจะไม่รับผู้ป่วยใน และไม่มีแพทย์ทำงานอยู่เป็นประจำ แต่จะอาศัยความร่วมมือกับแพทย์ในโรงพยาบาลชุมชน
| ด ค กพรรคประชาธิปัตย์ |
| --- | --- | --- |
| หัวหน้าพรรค |  ควง อภัยวงศ์  หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช  ถนัด คอมันตร์  พิชัย รัตตกุล  ชวน หลีกภัย  บัญญัติ บรรทัดฐาน  อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ  จุรินทร์ ลักษณวิศิษฎ์  เฉลิมชัย ศรีอ่อน  |  |
| เลขาธิการพรรค |  หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช  เทพ โชตินุชิต  ชวลิต อภัยวงศ์  ใหญ่ ศวิตชาติ  ธรรมนูญ เทียนเงิน  ดำรง ลัทธพิพัฒน์  เฉลิมพันธ์ ศรีวิกรม์  มารุต บุนนาค  เล็ก นานา  วีระ มุสิกพงศ์  สนั่น ขจรประศาสน์  อนันต์ อนันตกูล  ประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์  สุเทพ เทือกสุบรรณ  เฉลิมชัย ศรีอ่อน  จุติ ไกรฤกษ์  เดชอิศม์ ขาวทอง  |  |
| โฆษกพรรค |  ลดาวัลลิ์ วงศ์ศรีวงศ์  สาทิตย์ วงศ์หนองเตย  องอาจ คล้ามไพบูลย์  บุรณัชย์ สมุทรักษ์  ชวนนท์ อินทรโกมาลย์สุต  ธนา ชีรวินิจ  ราเมศ รัตนะเชวง  เจนจิรา รัตนเพียร  |  |
| นายกรัฐมนตรีจากพรรค |  ควง อภัยวงศ์  หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช  ชวน หลีกภัย  อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ  |  |
| นโยบายพรรค |  โครงการแก้ไขปัญหาความยากจน  โครงการชุมชนพอเพียง  โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล  |  |
| หัวข้อที่เกี่ยวข้อง |  กลุ่ม 10 มกรา  คณะรัฐมนตรีเงา  กปปส.  |  |
สุพจน์ ตั้งตระกูลไท

เรือตรี สุพจน์ ตั้งตระกูลไท หรือ สุพจน์ ตั้งตระกูล เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์ 6 สมัย
ประวัติ

เรือตรี สุพจน์ เกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2475 สำเร็จการศึกษา ระดับอนุปริญญาบัตรวนศาสตร์ จาก โรงเรียนการป่าไม้
งานการเมือง

เรือตรี สุพจน์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์ครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 สังกัดพรรคสหประชาไทย และได้รับเลือกตั้งครั้งที่ 2 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 สังกัดพรรคกิจสังคม
เขาว่างเว้นจากการเป็น ส.ส.ไป 2 สมัย และกลับมาได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 สังกัดพรรครวมไทย ซึ่งเขาเป็นกรรมการบริหารพรรค ต่อมายุบรวมเป็นพรรคเอกภาพ และครั้งที่ 4 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2535 พรรคเอกภาพยุบรวมเข้าเป็นพรรคสามัคคีธรรม และเขาก็ได้รับเลือกตั้งอีกเป็นสมัยที่ 5 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 ต่อมาในปีเดียวกันได้มีการเปลี่ยนชื่อพรรคเป็นพรรคเทิดไท และสมาชิกส่วนใหญ่ลาออกไปตั้งพรรคการเมืองขึ้นใหม่ ในชื่อว่า "พรรคประชาชนไทย" และสุพจน์ ก็เข้าร่วมงานกับพรรคการเมืองใหม่นี้ด้วย โดยรับตำแหน่งรองหัวหน้าพรรค และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "พรรคเสรีธรรม" และเขาก็ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 เป็น ส.ส.สมัยที่ 6
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

| --- | --- |
Faculty of Human Resource Development,   Ramkhamhaeng University

สถาปนา: 18 กันยายน พ.ศ. 2552
คณบดี: รองศาสตราจารย์ วิทยา จิตนุพงศ์
ที่อยู่: อาคารสุโขทัย ชั้น 9 มหาวิทยาลัยรามคำแหง แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร 10240
สี:   สีเทา
เว็บไซต์: 
คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เปิดสอนหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์
 และปริญญาโทถึงปริญญาเอก นับเป็นสถาบันการศึกษาที่เปิดสอนการพัฒนาทรัพยากร มนุษย์ เป็นแห่งที่ 2 ของประเทศไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2552 โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อผลิตบัณฑิต นักปฏิบัติการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ที่มีความรู้คู่คุณธรรม เป็นผู้นำการเปลี่ยนแปลงในองค์กรแห่งการเรียนรู้ เพื่อผลิตบัณฑิตที่มีความรู้ ความสามารถ ทักษะ และทัศนคติในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ และมีสมรรถนะในการพัฒนาหลักสูตร และจัดกิจกรรมการเรียนรู้ เพื่อพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ให้มีศักยภาพในการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง และเป็นผู้นำการเปลี่ยนแปลงในองค์กร เพื่อผลิตบัณฑิตที่มีความรู้คู่คุณธรรม และมีจรรยาบรรณวิชาชีพ
ประวัติ

คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ได้จัดตั้งขึ้นในรูปของโครงการจัดตั้งคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ตามที่สภามหาวิทยาลัยรามคำแหง ในการประชุม ครั้งที่ 10/2552 เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2552 โดยมีการจัดโครงสร้างการแบ่งส่วนงานพร้อมหน้าที่ความรับผิดชอบ และอัตรากำลัง 5 ปี(ปีงบประมาณ พ.ศ.2553-2557) คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ได้จัดการเรียนการสอนสาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ 3 ระดับปริญญา คือ ระดับปริญญาตรี ระดับปริญญาโท และระดับปริญญาเอกใน 3 หลักสูตร ได้แก่ หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ เป็นหลักสูตรเชิงบูรณาการศาสตร์ (Integrated science) หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ แผน ก๒ และแผน ข สอนด้วยระบบสหวิทยาการ (interdisciplinary) ทั้งภาคปกติ ภาคพิเศษ และโครงการพิเศษ และหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์
คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ เปิดทำการสอนในปีการศึกษา พ.ศ.2552 โดยแตกต่างจากคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ซึ่งเปิดทำการสอนหลักสูตร วิทยาศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ปัจจุบันคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ กำลังขยายงาน และบริการการศึกษาในด้านพร้อมทั้งเปิดสอนวิชาโท ให้แก่คณะอื่นๆในมหาวิทยาลัยอีกด้วย ดังนั้นคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จึงได้กำหนดทุกวันที่ 18 กันยายน ของทุกปีเป็นวันก่อตั้งคณะ
รายนามคณบดีตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน

♦ รองศาสตราจารย์ ดร.โฆษิต อินทวงศ์ พ.ศ. 2553 - 2560
♦ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ดวงเดือน จันทร์เจริญ พ.ศ. 2560 - 2563
♦ รองศาสตราจารย์ วิทยา  จิตนุพงศ์ พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน
หลักสูตรการศึกษา

ปัจจุบัน คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่
| ระดับปริญญาตรี | ระดับปริญญาโท | ระดับปริญญาเอก |
| --- | --- | --- |
|  หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศศ.บ) สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์    |  หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (ศศ.ม) สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ |  หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด) สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ |
รายนามศิษย์เก่าคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์

เขมนิจ จามิกรณ์
รัญชน์รวี เอื้อกูลวราวัตร
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์
ดำรงค์เดช สมานฉันท์

| ดำรงค์เดช สมานฉันท์ |
| --- | --- |
เกิด: ดำรงค์เดช สมานฉันท์ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2526
ดำรงค์เดช สมานฉันท์ สถิติการชก 3 ครั้ง แพ้ 3
เกียรติประวัติ

เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวท เมื่อ แพ้น็อค ชิเกจิ คาเนโกะ (ญี่ปุ่น)
ท้าวนารีวรคณารักษ์ (เจ้าจอมแจ่ม ในรัชกาลที่ 5)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 3 (จ.ป.ร.3)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 3 (ว.ป.ร.3)
พ.ศ. 2439 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
รายชื่อเมธีวิจัยอาวุโส สกว.
ดูเพิ่ม

รางวัล นักวิทยาศาสตร์ดีเด่นของไทย
รางวัล นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ
รางวัลนักเทคโนโลยีดีเด่น
รางวัลนักวิจัยรุ่นกลางดีเด่น สกว.-สกอ.
รางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่
รางวัลนักเทคโนโลยีรุ่นใหม่
รางวัลนักวิจัยรุ่นใหม่ดีเด่น สกว.-สกอ.
เขตปกครองตนเองชนชาติไทและจิ่งพัว เต๋อหง

| จังหวัดเต๋อหง 德宏州 |
| --- | --- |
จังหวัดปกครองตนเอง
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติไทและจิ่งพัว เต๋อหง 德宏傣族景颇族自治州
สถานที่ต่าง ๆ ในจังหวัดเต๋อหง
ที่มาของชื่อ: จากภาษาไทใต้คง (ᥖᥬᥲ ᥑᥨᥒᥰ) แปลว่า "ตอนล่างของแม่น้ำนู่ (แม่น้ำสาละวิน)"
สมญา: บ้านเกิดของนกยูง
เต๋อหงในมณฑลยูนนาน
พิกัด (หน่วยงานบริหารจังหวัดเต๋อหง): 24°25′59″N 98°35′08″E﻿ / ﻿24.4331°N 98.5856°E﻿ / 24.4331; 98.5856
ประเทศ: สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑล: ยูนนาน
ก่อตั้ง: 24 กรกฎาคม 1953
ศูนย์กลางการปกครอง: นครหมาง
จำนวนเขตการปกครอง:  2 นคร และ 3 อำเภอ นครหมาง นครรุ่ยลี่ อำเภอเหลียงเหอ อำเภอหยิงเจียง อำเภอหล่งชวาน 
การปกครอง
 • ผู้ว่าการจังหวัด: เว่ย์ กั่ง (卫岗) (CPC)
 • เลขาธิการพรรค: หวาง จวิ้นเฉียง (王俊强)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 11,172.24 ตร.กม. (4,313.63 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 16
ขนาด
 • ความยาว: 170 กิโลเมตร (110 ไมล์)
 • ความกว้าง: 122 กิโลเมตร (76 ไมล์)
ความสูง (นครหมาง): 920 เมตร (3,020 ฟุต)
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาต้าเหนียง (大娘山) ทางเหนือของอำเภอหยิงเจียง): 3,404.6 เมตร (11,169.9 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด (หุบเขาแม่น้ำเจี๋ยหยาง (羯羊河) ทางตะวันตกของอำเภอหยิงเจียง): 210 เมตร (690 ฟุต)
ประชากร (สำมะโนปี 2010)
 • ทั้งหมด: 1,211,440 คน
 • ประมาณ (2016): 1,294,000 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 13
 • ความหนาแน่น: 110 คน/ตร.กม. (280 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 9
กลุ่มชาติพันธุ์
 • ฮั่น: 704,000 - 52.24%
 • ไทใต้คง: 368,100 - 28.45%
 • จิ่งพัว: 141,200 - 10.91%
 • ลีสู่: 33,400 - 2.58%
 • อาชาง: 32,100 - 2.48%
 • ปะหล่อง: 15,200 - 1.17%
เพศ
 • ชาย: 624,774 - 51.57%
 • หญิง: 586,666 - 48.43%
เขตเวลา: UTC+8
รหัสไปรษณีย์: 678400
รหัสพื้นที่: (0) 692
รหัส ISO 3166: CN-YN-31
ทะเบียนพาหนะ: 云N
เว็บไซต์: www.dh.gov.cn
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติไทและจิ่งพัว เต๋อหง หรือ ใต้คง เป็นหนึ่งในแปดจังหวัดปกครองตนเองของมณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑล ติดกับเป่าซานทางทิศตะวันออก และรัฐกะชีนของประเทศพม่าทางทิศตะวันตก เมืองเอกคือ นครหมาง (เมืองข้อน)