พระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ

| พระเจ้าชาลส์ที่ 1 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์อังกฤษและไอร์แลนด์
ครองราชย์: 27 มีนาคม 1625 – 30 มกราคม 1649
ราชาภิเษก: 2 กุมภาพันธ์ 1626
ก่อนหน้า: เจมส์ที่ 1
ถัดไป:   ชาลส์ที่ 2 (โดยนิตินัย)  สภาแห่งรัฐ (โดยพฤตินัย) 
พระมหากษัตริย์แห่งชาวสกอต
ครองราชย์: 27 มีนาคม 1625 – 30 มกราคม 1649
ราชาภิเษก: 18 มิถุนายน 1633
ก่อนหน้า: เจมส์ที่ 6
ถัดไป: ชาลส์ที่ 2

พระราชสมภพ: 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1600 พระราชวังดันเฟิร์มลิน ดันเฟิร์มลิน ประเทศสกอตแลนด์
สวรรคต: 30 มกราคม ค.ศ. 1649(1649-01-30) (48 ปี) ไวต์ฮอล เวสต์มินสเตอร์ ประเทศอังกฤษ 
สาเหตุเสียชีวิต: สำเร็จโทษด้วยการตัดพระเศียร
 
ฝังพระบรมศพ: 9 กุมภาพันธ์ 1649 โบสถ์น้อยเซนต์จอร์จ ปราสาทวินด์เซอร์ ประเทศอังกฤษ
คู่อภิเษก: อ็องเรียต มารีแห่งฝรั่งเศส (สมรส 1625)
พระราชบุตร องค์อื่น ๆ...:   ชาลส์ที่ 2  แมรี เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์  เจมส์ที่ 7 และ 2  เอลิซาเบธ  แอนน์  เฮนรี ดยุกแห่งกลอสเตอร์  เฮนเรียตตา ดัสเชสแห่งออร์เลอองส์ 
ราชวงศ์: สจวต
พระราชบิดา: เจมส์ที่ 6 และ 1
พระราชมารดา: แอนน์แห่งเดนมาร์ก
ศาสนา: โปรเตสแตนต์
ลายพระอภิไธย: 
| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ |
| --- | --- |
พระราชลัญจกร
ตราประจำพระองค์
การทูล: His Majesty The King (ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Your  Majesty The King (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
พระเจ้าชาลส์ที่ 1 (อังกฤษ: Charles I; 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1600 — 30 มกราคม ค.ศ. 1649) เป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรอังกฤษสมัยราชวงศ์สจวต รวมทั้งพระมหากษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 1625 กระทั่งทรงถูกสำเร็จโทษใน ค.ศ. 1649
พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองในพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ พระองค์ทรงขัดแย้งทางอำนาจการเมืองกับรัฐสภาอังกฤษ ด้วยทรงดำริว่าการเป็นพระมหากษัตริย์เป็นอำนาจที่รับมอบหมายจากพระเจ้าโดยตรงตามปรัชญาเทวสิทธิ์ของพระมหากษัตริย์ ในขณะที่ฝ่ายรัฐสภาต้องการลดพระราชอำนาจของพระองค์ พระองค์ทรงถูกต่อต้านจากประชาชน เนื่องจากการเข้าแทรกแซงในคริสตจักรแห่งอังกฤษและสกอตแลนด์ รวมทั้งการจัดเก็บภาษีโดยปราศจากการอนุมัติจากรัฐสภา ซึ่งทำให้พระองค์ทรงถูกมองว่าเป็นทรราชในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์
นอกจากความขัดแย้งทางอำนาจแล้วก็ยังมีความขัดแย้งทางศาสนาด้วย รวมทั้งความล้มเหลวในการสนับสนุนกองกำลังโปรเตสแตนต์ระหว่างสงครามสามสิบปี ประกอบกับการอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเฮนเรียตตา มาเรียแห่งฝรั่งเศสซึ่งนับถือนิกายโรมันคาทอลิก ทำให้เกิดความไม่ไว้วางใจร้าวลึกเกี่ยวกับสิทธันต์ของพระมหากษัตริย์ นอกจากนี้ พระองค์ยังทรงเป็นพันธมิตรกับผู้นำทางศาสนาที่มีความขัดแย้ง รวมทั้งริชาร์ด มอนทากีว (Richard Montagu) และวิลเลียม ลอด ผู้ที่พระองค์ทรงแต่งตั้งให้เป็นอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ซึ่งทำให้ข้าราชสำนักมีเกรงว่าพระองค์ได้ทรงนำคริสตจักรแห่งอังกฤษเข้าใกล้นิกายโรมันคาทอลิกมากเกินไป ในภายหลังพระเจ้าชาลส์ยังทรงพยายามทรงบังคับให้เกิดการปฏิรูปทางศาสนาในสกอตแลนด์จนกระทั่งนำไปสู่สงครามของบิชอป ซึ่งทำให้รัฐสภาอังกฤษมีอำนาจเพิ่มมากขึ้น และเป็นปัจจัยที่ทำให้พระองค์สูญเสียพระราชอำนาจในที่สุด
ช่วงบั้นปลายชีวิต พระองค์ทรงเผชิญกับสงครามกลางเมืองอังกฤษ ซึ่งเป็นการต่อสู้กับฝ่ายตรงข้ามอันประกอบด้วยรัฐสภาอังกฤษและสกอตแลนด์ ผู้ซึ่งท้าทายความพยายามมีอำนาจเหนือและปฏิเสธอำนาจของรัฐสภา ในเวลาเดียวกับที่ได้ชักจูงกลุ่มปรปักษ์ต่อนโยบายทางการศาสนาของพระองค์ที่เอนเอียงไปทางโรมันคาทอลิก เช่น กลุ่มพิวริตัน พระเจ้าชาลส์ทรงพ่ายแพ้ในสงครามกลางเมืองครั้งแรก (ค.ศ. 1642–1645) โดยฝ่ายรัฐสภาหวังว่าจะพระองค์ทรงยอมรับข้อเรียกร้องให้ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ แต่ไม่ทรงยอมรับและยังทรงไปสร้างพันธมิตรกับสกอตแลนด์และหนีไปเกาะไวท์ อันนำไปสู่สงครามกลางเมืองขึ้นอีกครั้งหนึ่ง (ค.ศ. 1648–1649) พระองค์ทรงพ่ายแพ้อีกครั้งหนึ่ง ทรงถูกจับกุมและถูกตัดสินสำเร็จโทษในข้อหากบฏต่อแผ่นดิน ระบอบราชาธิปไตยของอังกฤษจึงถูกยุบเลิก และเปลี่ยนแปลงการปกครองไปสู่ระบอบสาธารณรัฐ โดยมีการประกาศก่อตั้งเครือจักรภพอังกฤษแทนที่ บ้างก็เรียกว่าสมัยอังกฤษไร้พระมหากษัตริย์ เมื่อสมัยการปกครองของริชาร์ด ครอมเวลล์สิ้นสุดลง พระราชโอรสของพระเจ้าชาร์ลส์ พระเจ้าชาลส์ที่ 2 ทรงขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์อีก ภายหลังการฟื้นฟูราชาธิปไตย ใน ค.ศ. 1660 ในปีเดียวกัน