stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยูดาสมัคคาบี
แหล่งข้อมูลอื่น

The Hasmoneans on the web
Judas Maccabeus on the Web (pictures and directory)
Jewish Encyclopedia
Catholic Encyclopedia
Judah Maccabee
"Under the Influence: Hellenism in Ancient Jewish Life" เก็บถาวร 2012-02-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Biblical Archaeology Society
Who Was Judah Maccabee? by Dr. Henry Abramson
Lions of Judea, novel series by Amit Arad
| ก่อนหน้า |  | ยูดาสมัคคาบี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| มัทธาธีอัส |  | ผู้นำกลุ่มมัคคาบี  (167–160 ปีก่อนคริสตกาล) |  | โยนาธานอัฟฟุส |
นักบุญอันนา

| อันนา |
| --- | --- |
นักบุญอันนาจากจิตรกรรมฝาผนังศิลปะคอปติก คริสต์ศตวรรษที่ 7 ที่ฟาราส ประเทศอียิปต์ปัจจุบัน
มารดาของพระนางมารีย์พรหมจารี
นิกาย: โรมันคาทอลิก อีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ แองกลิคัน 
วันฉลอง: 26 กรกฎาคม (ตะวันตก) และ  25 กรกฎาคม (ตะวันออก).
สัญลักษณ์: หนังสือ ประตู กับมารีย์ พระเยซู และนักบุญยออากิม
องค์อุปถัมภ์: ช่างไม้, ผู้เป็นหมัน, รัฐมิชิแกน, ปู่ยาตายาย, แม่บ้าน, คนทำลูกไม้, คนทำเหมือง, แม่, ความจน, การมีท้อง, คนเลี้ยงม้า, และเมืองและประเทศต่างๆ
นักบุญอันนา (ละติน: Anna อันนา; ฮีบรู: חַנָּה ฮันนาห์) สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าดาวิด และเป็นมารดาของมารีย์ (มารดาพระเยซู) ชื่ออันนาเป็นภาษาละตินมาจากภาษาฮีบรู “Hannah” พระวรสารนักบุญยากอบระบุว่านักบุญอันนาและนักบุญโยอาคิมผู้เป็นสามีไม่มีลูกจนเมื่ออายุมาก วันหนึ่งก็มีทูตสวรรค์มาปรากฏตัวแล้วบอกว่าอันนาและโยอาคิมจะมีลูก นักบุญอันนาก็สัญญาว่าจะยกลูกให้ผู้รับใช้พระเป็นเจ้า  กล่าวกันว่านักบุญอันนาและโยอาคิมยกมารีย์ให้พระเจ้าที่พระวิหารในกรุงเยรูซาเลมที่สองเมื่อมารีย์อายุได้สามขวบ นักบุญอันนาเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์รัฐควิเบก ประเทศแคนาดา แคว้นเบรอตาญ ประเทศฝรั่งเศส สตรีใกล้คลอด และคนทำเหมือง
เรื่องนี้คล้ายคลึงกับการเกิดของซามูเอลซึ่งฮันนาห์แม่ของซามูเอลก็เป็นหมันมาก่อน แต่ลัทธิบูชานักบุญอันนามิได้เป็นที่นิยมเท่าใดในคริสตจักรโรมันคาทอลิกก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 12
แต่การกล่าวถึงนักบุญอันนาในคริสตจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์มึมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 ตามความเชื่อของออร์ทอดอกซ์นักบุญอันนาเป็นบรรพชนของพระเจ้า (“Forbear of God”) เพราะเป็นมารดาพระแม่มารีย์ผู้ให้กำเนิดพระเยซูต่อมา และเป็นผู้อุทิศมารีย์ให้กับพระเจ้า
ทางตะวันตกรูปเคารพของนักบุญอันนาจะเป็นผู้แต่งกายด้วยเสื้อคลุมแดงและหมวกเสื้อคลุมสีเขียว หรือเป็นรูปร่วมกับแม่พระและพระกุมารเช่นรูป “พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา” ที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี ราวปี ค.ศ. 1508 หรือที่ยิ่งซับซ้อนกว่านั้นเป็นรูปปั้นของนักบุญอันนาที่ให้เห็นมารีย์ในครรภ์และพระเยซูในครรภ์มารีย์[ต้องการอ้างอิง] การแสดงเช่นนี้คล้ายกับการแสดงตรีเอกภาพ บางครั้งจึงสร้างคู่กัน[ต้องการอ้างอิง]
นักเทววิทยาคริสเตียนหลายคนเชื่อกันว่านักบุญอันนาอาจจะแต่งงานหนเดียวกับโยอาคิมหรือแต่งงานสามครั้ง ความเชื่อโบราณจากคำเทศนาของนักบุญยอห์นแห่งดามัสกัสกล่าวว่านักบุญอันนาแต่งงานหนเดียว แต่สมัยปลายยุคกลางเชื่อกันว่าสามหน หนแรกกับโยอาคิม หนที่สองกับโคลปาส และหนที่สามกับ โซโลมาส และแต่ละครั้งก็มีลูกสาวคนหนึ่ง: มารีย์มารดาของพระเยซู มารีย์แห่งโคลปาส, และ มารีย์สะโลเม แต่ความคิดเห็นนี้ถูกคัดค้านเมื่อปี ค.ศ. 1677 โดยศาสนจักรโรมันคาทอลิกโดยกล่าวว่าเมื่อมารีย์เกิดอันนาก็อายุมากแล้วและมารีย์เป็นลูกคนเดียวกับโยอาคิมสามีคนเดียว[ต้องการอ้างอิง]
การสันนิษฐานอีกข้อหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 4 และอีกครั้งหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่  15 ว่ามารีย์เกิดจากนักบุญอันนาโดยมิได้มีการสมสู่[ต้องการอ้างอิง] แต่ความคิดเห็นนี้ถูกคัดค้านเช่นเดียวกันเมื่อปี ค.ศ. 1677 ทางศาสนจักรคาทอลิกสอนว่าการเกิดของมารีย์เป็นการเกิดแบบปกติแต่ว่ามารีย์ก็ถูกเตรียมไม่ให้มีบาปเพื่อจะได้เป็นผู้ที่เหมาะสมในการให้กำเนิดพระเยซู
ดูเพิ่ม

มารีย์ (มารดาพระเยซู)
เซนต์
สงครามอิรัก–อิหร่าน

สงครามอิรัก–อิหร่าน - 22 กันยายน 1980 - เตหะราน
สงครามอิรัก–อิหร่าน (อังกฤษ: Iran–Iraq War; เปอร์เซีย: جنگ ایران و عراق; อาหรับ: الحرب الإيرانية العراقية) เป็นความขัดแย้งระหว่างประเทศอิหร่านและประเทศอิรัก ซึ่งเริ่มตั้งแต่เดือนกันยายน 1980 ถึงสิงหาคม 1988 มีการประเมินว่าสงครามครั้งนี้สร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจรวมกันกว่า 1.2 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ (30.6 ล้านล้านบาท)
สงครามอิรัก–อิหร่านเริ่มขึ้นเมื่ออิรักทำการรุกรานอิหร่านในวันที่ 22 กันยายน 1980 อันเนื่องมาจากข้อพิพาททางชายแดนที่ดำเนินมาอย่างยาวนาน หลังการปฏิวัติอิหร่านในปี 1979 รูฮุลลอฮ์ โคมัยนี ได้ขึ้นเป็นผู้นำสูงสุดของอิหร่านและประกาศตนเป็นผู้นำอิสลามนิกายชีอะห์ ทำให้มุสลิมชีอะฮ์อันเป็นคนส่วนมากในอิรักขึ้นมาก่อจลาจลต่อต้านการปกครองของรัฐบาลนิกายซุนนี ขณะเดียวกัน อิรักก็มีความพยายามจะขึ้นมามีอิทธิพลครอบงำภูมิภาคอ่าวเปอร์เซียแทนที่อิหร่าน แม้ว่าอิรักจะใช้โอกาสที่อิหร่านกำลังวุ่นวายนี้เข้าโจมตีอิหร่านโดยไม่ประกาศก่อน แต่เข้ายึดครองยังได้ไม่มากก็ถูกโต้กลับอย่างรวดเร็ว อิหร่านสามารถชิงดินแดนที่สูญเสียไปทั้งหมดคืนมาได้ภายในเดือนมิถุนายน 1982 และตลอดหกปีจากนี้ อิหร่านก็กลายเป็นฝ่ายรุกไล่เข้าไปในดินแดนอิรัก
แม้คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติได้ร้องให้มีการหยุดยิงนับสิบ ๆ ครั้ง แต่การสู้รบก็ดำเนินไปจนถึงวันที่ 20 สิงหาคม 1988 และสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการตามมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 598 ที่ทั้งสองฝ่ายยอมรับคำขอหยุดยิง ซึ่งภายหลังข้อสรุปนี้ กองทัพอิหร่านต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์ในการถอนกำลังออกจากดินแดนอิรักโดยยึดเอาหลักเขตแดนก่อนสงคราม เชลยสงครามคนสุดท้ายของสงครามนี้ถูกส่งตัวกลับประเทศตนในปี 2003
สงครามครั้งนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิตรวมกันกว่าหนึ่งล้านคนแต่กลับไม่มีฝ่ายใดได้หรือสูญเสียดินแดนเลย สงครามครั้งนี้ถูกนำไปเปรียบเทียบกับสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในแง่ของกลยุทธ ทั้งการใช้แท่นปืนกล, การโจมตีแบบคลื่นมนุษย์, การใช้อาวุธเคมีจำนวนมากโดยกองทัพอิรัก ประเทศอิสลามจำนวนมากอยู่ฝ่ายเดียวกับชาติตะวันตกในสงครามครั้งนี้ นั่นคือการสนับสนุนอิรักโดยการให้เงินกู้, ยุทโธปกรณ์ และภาพถ่ายดาวเทียมในช่วงที่อิรักโจมตีอิหร่าน ซึ่งในระหว่างสงคราม มีการวิจารณ์จากสื่อว่า "ประชาคมโลกต่างพากันเงียบกริบตอนอิรักใช้อาวุธอานุภาพทำลายล้างสูงต่ออิหร่านและชาวเคิร์ด" และกว่าคณะมนตรีความมั่นคงยูเอ็นจะประกาศให้อิรักเป็นผู้ก่อสงครามก็ล่วงเลยไปถึงวันที่ 11 ธันวาคม 1991 สิบสองปีให้หลังจากที่อิรักทำการรุกรานอิหร่าน และเป็นเวลาสิบหกเดือนหลังอิรักรุกรานคูเวต ซึ่งบานปลายเป็นสงครามอ่าว
เบื้องหลัง > ความขัดแย้งอิรัก-อิหร่าน

อิหร่านและอิรักมีความขัดแย้งกันจากปัญหาเชื้อชาติ ประชากรส่วนใหญ่ของอิรักมีเชื้อสายอาหรับใช้ภาษาอารบิก ในขณะที่ส่วนน้อยมีเชื้อสายเปอร์เซียใช้ภาษาเปอร์เซีย คนเชื้อสายเปอร์เซียในอิรักมีสถานะเป็นรองเชื้อสายอาหรับอยู่เสมอและมักถูกกดขี่โดยคนเชื้ออาหรับ ทำให้ชาวอิรักเชื้อสายเปอร์เซียเหล่านี้เกิดความคับแค้นใจต่อชาวอิรักเชื้อสายอาหรับ ปัญหาเช่นนี้เกิดในอิหร่านเช่นกัน ประชากรของอิหร่านมีเชื้อสายเปอร์เซียกับอาหรับอย่างละครึ่ง แต่ชนชั้นปกครองในอิหร่านเกือบทั้งหมดเป็นเชื้อสายเปอร์เซีย ฉะนั้นในอิหร่านเองก็มีความไม่พอใจของคนเชื้อสายอาหรับต่อคนเชื้อสายเปอร์เซีย
คนอิหร่านเชื้อสายอาหรับส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ทางตะวันตกของประเทศในจังหวัดฆูเซสถานติดกับพรมแดนอิรัก ซึ่งจังหวัดฆูเซสถานนี้เป็นแหล่งน้ำมันที่สำคัญที่สุดของอิหร่าน ขณะเดียวกัน อิรักก็พยายามอ้างอยู่เสมอว่าจังหวัดดังกล่าวเป็นดินแดนของอิรัก ถึงกับตั้งชื่อให้ว่า จังหวัดอราเบแซน ทหารของสองประเทศมักมีการปะทะกันย่อม ๆ อยู่เสมอในจังหวัดนี้
นอกจากนี้ยังมีปัญหาชนกลุ่มน้อยที่เรียกว่า "ชาวเคิร์ด" เป็นชนกลุ่มน้อยเชื้อสายอารยัน ไม่มีประเทศเป็นของตนเองแต่อาศัยอยู่ในพื้นที่ของอิรัก, อิหร่าน, ตุรกี และสหภาพโซเวียต ชาวเคิร์ดได้ดำเนินกิจกรรมทางการเมืองเพื่อนำไปสู่การจัดตั้งรัฐอิสระของตนเองขึ้นในอิหร่าน ชาวเคิร์ดได้ก่อจลาจลขึ้นในอิหร่านในปี 1930 และถูกรัฐบาลอิหร่านปราบปรามอย่างรุนแรง ชาวเคิร์ดจำนวนมากหลบหนีเข้าไปยังอิรัก การปราบปราบอย่างรุนแรงทำให้ชาวเคิร์ดหมดหวังที่จะตั้งรัฐอิสระของตนในอิหร่าน และตั้งเป้าหมายที่จะตั้งรัฐอิสระขึ้นในอิรักแทน จนกระทั่งในปี 1969 ชาวเคิร์ดในอิรักกลายเป็นปัญหามากขึ้นเมื่อพระเจ้าชาห์แห่งอิหร่านได้ให้ความช่วยเหลือทั้งด้านการเงิน, การทูต และด้านอื่น ๆ แก่ชาวเคิร์ดในอิรัก ต่อมาในปี 1974 รัฐบาลอิรักเข้าประนีประนอมกับรัฐบาลอิหร่านเนื่องจากเห็นว่าขณะนั้นอิหร่านเป็นชาติแข็งแกร่งและยังเป็นมิตรกับสหรัฐอเมริกา การเจรจาดังกล่าวกลายเป็น "สนธิสัญญาแอลเจียร์ ค.ศ. 1975" ที่ทางอิหร่านจะยุติให้การสนับสนุนแก่ชาวเคิร์ดแลกกับการที่อิรักเสียส่วนหนึ่งของปากแม่น้ำชัฏฏุลอะร็อบแก่อิหร่าน
จากสนธิสัญญาดังกล่าว จะเห็นได้ว่า อิหร่านไม่ได้มีส่วนแก้ปัญหาชาวเคิร์ดในอิรักเลย แต่อิรักกลับต้องเสียดินแดนส่วนหนึ่งแก่อิหร่าน อิรักมองว่าสนธิสัญญาดังกล่าวหาความเป็นธรรมไม่ได้
เบื้องหลัง > จุดยืนของสหรัฐอเมริกา

สหรัฐอเมริกาถือเป็นมิตรประเทศของประเทศอิหร่านก่อนการปฏิวัติ แม้กระทั่งหลังการปฏิวัติอิหร่านแล้ว รัฐบาลของประธานาธิบดีคาร์เตอร์ ก็ยังคงมองอิหร่านเป็นปราการเพื่อต่อต้านอิรักและสหภาพโซเวียต สหรัฐมีการเจรจาเป็นหุ้นส่วนทางยุทธศาสตร์กับรัฐบาลเฉพาะกาลของอิหร่าน มีการอนุมัติความร่วมมือด้านข่าวกรองระหว่างสองประเทศในปี 1979 ทั้งสหรัฐและอิหร่าน แต่ความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐ-อิหร่าน ขาดสะบั้นลงเมื่อเกิดวิกฤตการณ์ตัวประกันอิหร่าน และอิหร่านยังกล่าวหาสหรัฐว่าอยู่เบื้องหลังการรัฐประหารอิหร่านในปี 1953 สหรัฐได้ตัดทางการทูตเป็นการตอบโต้ ในขณะที่บรรดาผู้นำของอิหร่านรวมทั้งรูฮุลลอฮ์ โคมัยนีต่างเชื่อทฤษฎีสมคบคิดที่ว่าสหรัฐให้ "ไฟเขียว" แก่ซัดดัม ฮุสเซน ในการบุกอิหร่าน และยังสงสัยว่าสหรัฐจะใช้อิรักเป็นหมากในการแก้แค้นเรื่องวิกฤตตัวประกัน ตามบันทึกของประธานาธิบดีคาร์เตอร์เองก็ได้ระบุในไดอารีของเขาว่า "พวกผู้ก่อการร้ายอิหร่านกำลังจะทำเรื่องบ้า ๆ อย่างฆ่าตัวประกันชาวอเมริกันถ้าพวกเขาถูกบุกโดยอิรัก ที่เขาบอกว่าเป็นหุ่นเชิดของอเมริกา"
ความพร้อมของอิรัก

อิรักได้วางแผนโจมตีอิหร่านโดยเชื่อมั่นอย่างมากว่าจะประสบความสำเร็จ เนื่องจากรัฐบาลอิหร่านในขณะนั้นยังขาดเสถียรภาพและแตกออกเป็นสองขั้วระหว่างขั้วอเมริกันกับขั้วอังกฤษ อิรักมีศักยภาพในการจัดกองพลยานเกราะได้ 12 กองพล และตลอดช่วงทศวรรษที่ 1970 ซัดดัมได้เสริมสร้างแสนยานุภาพของอิรักด้วยอาวุธยุทโธปกรณ์สมัยใหม่ที่สุดจากสหรัฐอเมริกา และ สหภาพโซเวียต
นอกจากนี้ แม่น้ำชัฏฏุลอะร็อบก็ไม่ถือเป็นอุปสรรคต่อการเคลื่อนกำลังพลของอิรัก เนื่องจากกองทัพอิรักมีสะพานสำเร็จรูปที่ประกอบได้อย่างรวดเร็ว อิรักยังคาดการณ์ได้อย่างถูกต้องว่าแนวป้องกันของอิหร่านบริเวณแม่น้ำคาร์เคและแม่น้ำคารุนนั้นมีกำลังทหารไม่เพียงพอ ทำให้อิรักสามารถข้ามแม่น้ำได้โดยง่าย การข่าวกรองของอิรักยังยืนยันอีกว่า กำลังทหารอิหร่านในจังหวัดฆูเซสถานนั้นมียุทโธปกรณ์ที่ล้าหลังและประสิทธิภาพต่ำ และมีเพียงรถถังเพียงหยิบมือเท่านั้นที่ใช้งานได้
สิ่งเดียวที่อิรักเป็นกังวลก็คือกำลังทางอากาศของอิหร่านซึ่งมีศักยภาพ นั่นเองจึงทำให้ผู้บัญชาการทหารของอิรัก ตัดสินใจที่จะทำการโจมตีแบบฉาบฉวยต่อฐานทัพและโครงสร้างพื้นฐานทางอากาศของอิหร่านก่อนเพื่อเป็นการเบิกทางให้กับการรุกรานทางบก
ความพร้อมของอิหร่าน

กองทัพอิหร่านในขณะนั้นกำลังอยู่ในสภาพอ่อนแอ นายทหารจำนวนมากถูกประหารโดยศาลปฏิวัติอิสลามในช่วงการปฏิวัติอิหร่าน กองทัพขาดอาวุธยุทโธปกรณ์และอะไหล่ที่ผลิตโดยสหรัฐ-อังกฤษอย่างรุนแรง ในเดือนกุมภาพันธ์ถึงกันยายน 1979 รัฐบาลอิหร่านประหารนายพลระดับสูงกว่า 85 ราย และบังคับนายพลคนอื่นๆที่เหนือรวมถึงเหล่าผู้บัญชาการกองพลน้อยให้เกษียณก่อนกำหนด
ก่อนเดือนกันยายน 1980 รัฐบาลอิหร่านปลดเจ้าหน้าที่ทหารกว่า 12,000 นาย การปลดครั้งนี้ได้ลดศักยภาพความพร้อมรบของกองทัพอิหร่านลงอย่างรุนแรง กำลังทหารปกติของอิหร่าน (ซึ่งเคยได้รับการยอมรับว่ามีกองทัพบกที่ทรงแสนยานุภาพที่สุดประเทศหนึ่งของโลกในปี 1978) อ่อนแอลงอย่างมาก อัตราการหนีทหารสูงลิบกว่า 60% นายทหารและนักบินทักษะสูงส่วนใหญ่ต่างลี้ภัย, ถูกจำคุก หรือถูกประหาร นับเป็นภาวะสมองไหลที่ส่งผลต่อศักยภาพกองทัพอิหร่านมาจนถึงปัจจุบัน
อิหร่านยังถูกขัดขวางไม่ให้เข้าถึงอาวุธหนักอย่างรถถังหรืออากาศยานได้ ซึ่งเป็นผลจากการแทรงแซงโดยสหรัฐและสหราชอาณาจักร เมื่ออิรักเริ่มทำการบุก มีการปล่อยตัวนักบินและนายทหารจำนวนมากออกจากคุก หรือเปลี่ยนโทษประหารเป็นส่งไปรบกับอิรักแทน นอกจากนี้ ยังได้มีการเลื่อนขั้นทหารรุ่นใหม่จำนวนมากขึ้นเป็นนายพล ทำให้กองทัพอิหร่านมีความเป็นเนื้อเดียวกับรัฐบาลมากขึ้นตั้งแต่สิ้นสุดสงครามจวบจนปัจจุบัน แม้จะถูกแทรกแซงจากมหาอำนาจภายนอก แต่อิหร่านก็ยังคงมีรถถังที่ใช้งานได้อย่างน้อยกว่า 1,000 คันรวมถึงอากาศยานอีกหลายร้อยเครื่อง ทำให้สามารถใช้ชิ้นส่วนของเครื่องที่มีอยู่เป็นอะไหล่ได้อยู่บ้าง
ดูเพิ่ม

สงครามอ่าวเปอร์เซีย
สงครามอิรัก
การสนับสนุนอิรักของโซเวียตในสงครามอิรัก–อิหร่าน
อ่านเพิ่ม

Cooper, Tom (July–August 2002). "'Floggers" in Action: Early MiG-23s in Operational Service". Air Enthusiast. No. 100. pp. 56–67. ISSN 0143-5450.
Murray, Williamson; Woods, Kevin (2014). The Iran–Iraq War: A Military and Strategic History. New York, NY: Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-06229-0. OCLC 877852628.
Razoux, Pierre; Elliott, Nicholas (2015). The Iran–Iraq War. Cambridge, MA: The Belknap Press of Harvard University Press. ISBN 978-0-674-08863-4. OCLC 907204345.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA
การหนีไปอียิปต์

การหนีไปอียิปต์ โดยจอตโต ดี บอนโดเน (1304–1306 ที่โบสถ์น้อยสโกรเวญญี เมืองปาโดวา)
พระเยซูหนีไปอียิปต์ (อังกฤษ: Flight into Egypt) เป็นเหตุการณ์ในพระคัมภีร์ไบเบิลที่บรรยายในพระวรสารนักบุญมัทธิว (มัทธิว2:13–23
) เมื่อนักบุญโจเซฟหนีไปอียิปต์พร้อมกับพระแม่มารีและพระบุตรหลังจากการมาถวายของขวัญของแมไจ เมื่อได้ข่าวว่าพระเจ้าแฮรอด (Herod Antipas) มีคำสั่งให้สังหารเด็กทารกในอาณาจักร เหตุการณ์นี้เป็นหัวเรื่องที่จิตรกรนิยมวาดกันมากฉากหนึ่งและเป็นฉากสุดท้ายในภาพชุด “การประสูติของพระเยซู” และในชุด “ชีวิตของพระแม่มารี” และ “ชีวิตของพระเยซู”
ดูเพิ่ม

พระเยซู
ชีวิตของพระเยซู
ชีวิตของพระแม่มารี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระเยซูหนีไปอียิปต์
| ด ค กเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของพระเยซูจากพระวรสาร |
| --- | --- | --- |
|  ประสูติ  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  เสด็จหนีไปอียิปต์  รับบัพติศมา  ถูกทดลอง  เรียกอัครทูต  เทศนาบนภูเขา  ปาฏิหาริย์  ถูกปฏิเสธ  จำแลงพระกาย  เสด็จเข้ากรุงเยรุซาเลม  สรงน้ำมันหอมและเสวยอาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ทรงถูกจับ  พิพากษา  ให้การกับปอนติอุส ปิลาตุส  ถูกทรมาน  ถูกตรึงกางเขน  อัญเชิญลงจากกางเขน  บรรจุพระศพ  คืนพระชนม์แล้วขึ้นสวรรค์  เสด็จมาครั้งที่สอง  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  |  ประสูติ  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  เสด็จหนีไปอียิปต์  รับบัพติศมา  ถูกทดลอง  เรียกอัครทูต  เทศนาบนภูเขา  ปาฏิหาริย์  ถูกปฏิเสธ  จำแลงพระกาย  เสด็จเข้ากรุงเยรุซาเลม  สรงน้ำมันหอมและเสวยอาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ทรงถูกจับ  พิพากษา  ให้การกับปอนติอุส ปิลาตุส  ถูกทรมาน  ถูกตรึงกางเขน  อัญเชิญลงจากกางเขน  บรรจุพระศพ  คืนพระชนม์แล้วขึ้นสวรรค์  เสด็จมาครั้งที่สอง  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  |  |
| ด ค กเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของพระแม่มารีย์ |
| --- | --- | --- |
|  ปฏิสนธินิรมล  กำเนิด  ถวายตัวในพระวิหาร  แต่งงาน  รับสาร  เสด็จเยี่ยม  ประสูติพระเยซู  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  การถวายพระกุมารในพระวิหาร  หนีไปอียิปต์  การประหารทารกผู้วิมล  พระเยซูในหมู่นักปราชญ์  ลาพระมารดา  การตรึงกางเขน  พระเยซูเสด็จขึ้นสวรรค์  ยกขึ้นสวรรค์  ราชินีแห่งสากลโลก  |  ปฏิสนธินิรมล  กำเนิด  ถวายตัวในพระวิหาร  แต่งงาน  รับสาร  เสด็จเยี่ยม  ประสูติพระเยซู  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  การถวายพระกุมารในพระวิหาร  หนีไปอียิปต์  การประหารทารกผู้วิมล  พระเยซูในหมู่นักปราชญ์  ลาพระมารดา  การตรึงกางเขน  พระเยซูเสด็จขึ้นสวรรค์  ยกขึ้นสวรรค์  ราชินีแห่งสากลโลก  |  |
| ด ค กสถานที่ในพันธสัญญาใหม่ที่เกี่ยวข้องกับพระเยซู |
| --- | --- |
กาลิลี:  คานา  คาเปอรนาอุม  โคราซิน  ทะเลกาลิลี  นาซาเร็ธ  นาอิน  เบธไซดา  ภูเขาจำแลงพระกาย  เยนเนซาเรท  อายโนน 
ยูเดีย:  กลโกธา  กับบาธา  เกทเสมนี  เบธฟายี  เบธเลเฮม  เบธานี  พระวิหารในเยรูซาเล็ม  ภูเขามะกอกเทศ  เยรีโค  สระเบธซาธา  เอมมาอูส 
อื่น ๆ:  เก-ราซา  ซีซารียา  ซีซารียาฟีลิปปี  ถนนสู่ดามัสกัส  ​่เบธาบารา  สิคาร์  อียิปต์  Umm Qais
แอรอน ฮิวส์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ฮิวส์กับนอร์เทิร์นไอร์แลนด์ใน ค.ศ. 2012
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  แอรอน วิลเลียม ฮิวส์
วันเกิด:   (1979-11-08) 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1979 (45 ปี)
สถานที่เกิด:  คุกส์ทาวน์ ไอร์แลนด์เหนือ
ส่วนสูง:  1.83 เมตร (6 ฟุต 0 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหลัง
สโมสรเยาวชน
1996–1998:  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1997–2005 |  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด |  205 |  (4) |
| 2005–2007 |  แอสตันวิลลา |  54 |  (0) |
| 2007–2014 |  ฟูลัม |  196 |  (1) |
| 2014 |  ควีนส์พาร์กเรนเจอส์ |  11 |  (0) |
| 2014–2015 |  ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน |  10 |  (0) |
| 2015–2016 |  เมลเบิร์นซิตี |  6 |  (1) |
| 2016–2017 |  เกรละบลาสเตอส์ |  11 |  (1) |
| 2017–2019 |  ฮาร์ตออฟมิดโลเธียน |  32 |  (0) |
| รวม |   |  525 |  (7) |
ทีมชาติ
|  |  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ รุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี |  2 |  (0) |
|  |  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี |  5 |  (1) |
| 1997–1998 |  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ บี |  2 |  (0) |
| 1998–2018 |  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ |  112 |  (1) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
แอรอน วิลเลียม ฮิวส์ (เกิดวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1979) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวไอร์แลนด์เหนือในตำแหน่งกองหลัง ส่วนใหญ่แล้วเขามักเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็ก แต่บางครั้งก็เล่นในตำแหน่งแบ็กซ้าย แบ็กขวา และกองกลาง เขาลงเล่นในพรีเมียร์ลีกทั้งหมด 455 นัดโดยที่ไม่เคยโดนไล่ออกจากสนามเลย ซึ่งมากที่สุดเป็นอันดับที่สองรองจากไรอัน กิกส์
ฮิวส์เริ่มต้นอาชีพกับนิวคาสเซิลยูไนเต็ด โดยได้ลงเล่นนัดแรกใน ค.ศ. 1997 และได้ลงเล่นให้กับสโมสรรวมทุกรายการ 279 นัด เขาอยู่กับสโมสรจนถึง ค.ศ. 2005 ก่อนที่จะย้ายไปแอสตันวิลลาด้วยค่าตัว 1 ล้านปอนด์ และในอีกสองปีถัดมา เขาย้ายไปเล่นให้กับฟูลัม โดยเขาอยู่กับฟูลัมถึง 6 ฤดูกาลครึ่ง และมีส่วนช่วยให้ทีมเข้ารอบชิงชนะเลิศในยูฟ่ายูโรปาลีกในปี 2010 หลังจากที่ออกจากฟูลัมในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 เขาก็ได้ไปเล่นให้กับควีนส์พาร์กเรนเจอส์และไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียนในอีเอฟแอลแชมเปียนชิป ก่อนที่จะย้ายไปเล่นให้กับเมลเบิร์นซิตีในออสเตรเลีย และเกรละบลาสเตอส์ในอินเดีย
ฮิวส์ได้ลงเล่นให้กับทีมชาติครั้งแรกในวัย 18 ปีใน ค.ศ. 1998 และได้ลงเล่นให้กับทีมชาติถึง 112 นัด เป็นผู้เล่นที่ลงเล่นให้กับทีมชาตินอร์เทิร์นไอร์แลนด์มากที่สุดเป็นอันดับสอง รองจาก แพต เจนนิงส์
ฮิวส์เป็นกัปตันของทีมชาตินอร์เทิร์นไอร์แลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 2003 จนถึงตอนที่เลิกเล่นทีมชาติใน ค.ศ. 2011 อย่างไรก็ตาม เขากลับมาเล่นให้กับทีมชาติอีกครั้งในปีถัดมา เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016
สถิติอาชีพ > สโมสร

| สโมสร | ฤดูกาล | ลีก> ระดับ | ลีก> ลงเล่น | ลีก> ประตู | ถ้วย> ลงเล่น | ถ้วย> ประตู | ลีกคัพ> ลงเล่น | ลีกคัพ> ประตู | ทวีป> ลงเล่น | ทวีป> ประตู | ทั้งหมด> ลงเล่น | ทั้งหมด> ประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | 1996–97 | พรีเมียร์ลีก | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | 1997–98 | พรีเมียร์ลีก | 4 | 0 | 1 | 0 | 1 | 0 | 2 | 0 | 8 | 0 |
| นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | 1998–99 | พรีเมียร์ลีก | 14 | 0 | 2 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 17 | 0 |
| นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | 1999–00 | พรีเมียร์ลีก | 27 | 2 | 4 | 0 | 0 | 0 | 3 | 0 | 34 | 2 |
| นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | 2000–01 | พรีเมียร์ลีก | 35 | 0 | 2 | 0 | 3 | 0 | — | — | 40 | 0 |
| นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | 2001–02 | พรีเมียร์ลีก | 34 | 0 | 5 | 1 | 3 | 0 | 6 | 2 | 48 | 3 |
| นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | 2002–03 | พรีเมียร์ลีก | 35 | 1 | 1 | 0 | 0 | 0 | 12 | 0 | 48 | 1 |
| นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | 2003–04 | พรีเมียร์ลีก | 34 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | 11 | 0 | 47 | 0 |
| นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | 2004–05 | พรีเมียร์ลีก | 22 | 1 | 2 | 0 | 2 | 0 | 10 | 0 | 36 | 1 |
| นิวคาสเซิลยูไนเต็ด | รวมนิวคาสเซิล | รวมนิวคาสเซิล | 205 | 4 | 19 | 1 | 10 | 0 | 44 | 2 | 278 | 7 |
| แอสตันวิลลา | 2005–06 | พรีเมียร์ลีก | 35 | 0 | 4 | 0 | 2 | 0 | — | — | 41 | 0 |
| แอสตันวิลลา | 2006–07 | พรีเมียร์ลีก | 19 | 0 | 1 | 0 | 3 | 0 | — | — | 23 | 0 |
| แอสตันวิลลา | รวมแอสตันวิลลา | รวมแอสตันวิลลา | 54 | 0 | 5 | 0 | 5 | 0 | 0 | 0 | 64 | 0 |
| ฟูลัม | 2007–08 | พรีเมียร์ลีก | 30 | 0 | 1 | 0 | 1 | 0 | — | — | 32 | 0 |
| ฟูลัม | 2008–09 | พรีเมียร์ลีก | 38 | 0 | 5 | 0 | 1 | 0 | — | — | 44 | 0 |
| ฟูลัม | 2009–10 | พรีเมียร์ลีก | 34 | 0 | 5 | 0 | 0 | 0 | 17 | 0 | 56 | 0 |
| ฟูลัม | 2010–11 | พรีเมียร์ลีก | 38 | 1 | 3 | 0 | 2 | 0 | — | — | 43 | 1 |
| ฟูลัม | 2011–12 | พรีเมียร์ลีก | 19 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 10 | 1 | 29 | 1 |
| ฟูลัม | 2012–13 | พรีเมียร์ลีก | 24 | 0 | 3 | 1 | 1 | 0 | — | — | 28 | 1 |
| ฟูลัม | 2013–14 | พรีเมียร์ลีก | 13 | 0 | 2 | 0 | 2 | 0 | — | — | 17 | 0 |
| ฟูลัม | รวมฟูลัม | รวมฟูลัม | 196 | 1 | 20 | 1 | 7 | 0 | 27 | 1 | 250 | 3 |
| ควีนส์พาร์กเรนเจอส์ | 2013–14 | แชมเปียนชิป | 11 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 11 | 0 |
| ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน | 2014–15 | แชมเปียนชิป | 10 | 0 | 0 | 0 | 3 | 0 | — | — | 13 | 0 |
| เมลเบิร์นซิตี | 2015–16 | เอลีก | 6 | 1 | 0 | 0 | — | — | — | — | 6 | 1 |
| เกรละบลาสเตอส์ | 2016 | อินเดียนซูเปอร์คัพ | 5 | 1 | — | — | — | — | — | — | 5 | 1 |
| ฮาร์ตออฟมิดโลเธียน | 2016–17 | สกอตติชพรีเมียร์ชิป | 8 | 0 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 12 | 0 |
| ฮาร์ตออฟมิดโลเธียน | 2017–18 | สกอตติชพรีเมียร์ชิป | 19 | 0 | 3 | 0 | 1 | 0 | — | — | 23 | 0 |
| ฮาร์ตออฟมิดโลเธียน | 2018–19 | สกอตติชพรีเมียร์ชิป | 5 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | — | — | 7 |  |
| ฮาร์ตออฟมิดโลเธียน | รวมฮาร์ตออฟมิดโลเธียน | รวมฮาร์ตออฟมิดโลเธียน | 32 | 0 | 7 | 0 | 3 | 0 | 0 | 0 | 42 | 0 |
| รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | รวมทั้งหมด | 519 | 6 | 51 | 2 | 28 | 0 | 71 | 3 | 669 | 12 |
1 2  Appearances in the Champions League
1 2  Appearances in the UEFA Cup
↑  Appearances in the Intertoto Cup
↑  One appearance in the Champions League and ten in the UEFA Cup
1 2  Appearances in the Europa League
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
นอร์เทิร์นไอร์แลนด์
| ปี | ลงเล่น | ประตู |
| 1998 | 5 | 0 |
| 1999 | 5 | 0 |
| 2000 | 6 | 0 |
| 2001 | 6 | 0 |
| 2002 | 4 | 0 |
| 2003 | 8 | 0 |
| 2004 | 6 | 0 |
| 2005 | 6 | 0 |
| 2006 | 5 | 0 |
| 2007 | 6 | 0 |
| 2008 | 6 | 0 |
| 2009 | 8 | 0 |
| 2010 | 4 | 0 |
| 2011 | 4 | 1 |
| 2012 | 5 | 0 |
| 2013 | 4 | 0 |
| 2014 | 6 | 0 |
| 2015 | 2 | 0 |
| 2016 | 8 | 0 |
| 2017 | 5 | 0 |
| 2018 | 3 | 0 |
| ทั้งหมด | 112 | 1 |
แหล่งข้อมูลอื่น

สถิติของ แอรอน ฮิวส์ ที่ Soccerbase
Profile at Irish FA
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาตินอร์เทิร์นไอร์แลนด์ – ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 |
| --- | --- | --- |
|  1 มักกัฟเวิร์น  2 มักล็อกลิน  3 เฟอร์กัสสัน  4 มักออลีย์  5 จ. เอฟวันส์  6 แบร์ด  7 มักกินน์  8 เดวิส (c)  9 กริกก์  10 แลฟเฟอร์ตี  11 วอชิงตัน  12 แคร์รอลล์  13 ค. เอฟวันส์  14 แดลลัส  15 มักคัลลัก  16 นอร์วุด  17 มักแนร์  18 ฮิวส์  19 วอร์ด  20 แคทคาร์ต  21 มาเกนนิส  22 ฮอดสัน  23 แมนนัส  ผู้ฝึกสอน: โอนีลล์  |  1 มักกัฟเวิร์น  2 มักล็อกลิน  3 เฟอร์กัสสัน  4 มักออลีย์  5 จ. เอฟวันส์  6 แบร์ด  7 มักกินน์  8 เดวิส (c)  9 กริกก์  10 แลฟเฟอร์ตี  11 วอชิงตัน  12 แคร์รอลล์  13 ค. เอฟวันส์  14 แดลลัส  15 มักคัลลัก  16 นอร์วุด  17 มักแนร์  18 ฮิวส์  19 วอร์ด  20 แคทคาร์ต  21 มาเกนนิส  22 ฮอดสัน  23 แมนนัส  ผู้ฝึกสอน: โอนีลล์  |  |
สงครามกลางเมืองลาว

| ด ค กสงครามอินโดจีน |
| --- | --- |
 ยุทธการ Masterdom ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง สงครามกลางเมืองลาว  สงครามกลางเมืองกัมพูชา ครั้งที่สาม สงครามกัมพูชา–เวียดนาม  เหตุปะทะชายแดนไทย–เวียดนาม  สงครามจีน–เวียดนาม  ความขัดแย้งจีน–เวียดนาม (1979–1991)  การก่อการกำเริบในลาว  การก่อการกำเริบของแนวร่วม FULRO ต่อเวียดนาม  ยุทธการบ้านร่มเกล้า 
สงครามกลางเมืองลาว (พ.ศ. 2502-2518) บ้างเรียก การปฏิวัติลาว เป็นการสู้รบระหว่างฝ่ายคอมมิวนิสต์ (ปะเทดลาว) ซึ่งส่วนใหญ่มีเชื้อสายมาจากชาวลาวในประเทศเวียดนามเหนือ กับรัฐบาลราชอาณาจักรลาว โดยทั้งฝ่ายขวาและฝ่ายซ้ายต่างก็ได้รับการสนับสนุนจากมหาอำนาจแห่งสงครามเย็น ในหมู่ทหารอเมริกันจากกองกิจการพิเศษ หน่วยสืบราชการลับกลางแห่งสหรัฐอเมริกา และทหารผ่านศึกชาวม้งเรียกสงครามนี้ว่า สงครามลับ (Secret War)
ราชอาณาจักรลาวกลายเป็นสมรภูมิลับระหว่างฝ่ายต่าง ๆ ในสงครามเวียดนาม สนธิสัญญาไมตรีและสมาคมฝรั่งเศส-ลาวที่ลงนามในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2496 ส่งผลให้ฝรั่งเศสถ่ายโอนอำนาจที่เหลือคืนให้กับรัฐบาลลาวในระบอบกษัตริย์ ยกเว้นอำนาจควบคุมการทหาร โดยสนธิสัญญาไม่มีตัวแทนจากขบวนการลาวอิสระ ซึ่งเป็นกองกำลังติดอาวุธซึ่งมีความคิดต่อต้านการล่าอาณานิคมและสนับสนุนแนวคิดชาตินิยม ได้ร่วมลงนามด้วย สนธิสัญญายังสถาปนาให้ลาวเป็นสมาชิกซึ่งมีสถานะเป็นเอกราชในสหภาพฝรั่งเศส หลังจากที่สนธิสัญญาได้รับการลงนาม ก็มีการต่อสู้กันทางการเมืองระหว่างฝ่ายนิยมความเป็นกลาง นำโดยเจ้าสุวรรณภูมา รัตนวงศา, ฝ่ายขวา นำโดยเจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์ และฝ่ายซ้าย ในนามแนวร่วมรักชาติลาว นำโดยเจ้าสุภานุวงศ์ และไกสอน พมวิหาน นายกรัฐมนตรีในอนาคต มีความพยายามหลายครั้งที่จะจัดตั้งรัฐบาลผสม จนกระทั่งสามารถจัดตั้งรัฐบาลสามพรรคได้สำเร็จ โดยจัดตั้งขึ้นที่นครเวียงจันทน์
การสู้รบในประเทศลาวเป็นการสู้รบระหว่างกองทัพเวียดนามเหนือ, กองทัพอเมริกัน, กองทัพไทยและกองทัพเวียดนามใต้ ซึ่งทำการสู้รบทั้งทางตรงและผ่านทหารกองโจร โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อครอบครองด้ามขวานของลาว กองทัพเวียดนามเหนือสามารถเข้าควบคุมพื้นที่นี้ได้ และนำพื้นที่ดังกล่าวมาใช้เป็นเส้นทางเสบียงโฮจิมินห์ และเป็นที่มั่นในการระดมกำลังเพื่อรุกเข้าไปยังเวียดนามใต้ จุดที่สองที่เกิดการสู้รบกันอย่างหนักที่ทุ่งไหหินและบริเวณโดยรอบ
กองทัพเวียดนามเหนือ และปะเทดลาว ได้รับชัยชนะในที่สุดใน พ.ศ. 2518 และถือว่าเป็นชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปีของฝ่ายคอมมิวนิสต์ในภูมิภาคอินโดจีน