stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เดอะคิงอินเยลโล
อิทธิพล

แคมเบอร์ได้ยืมชื่อคาร์โคซา ฮาลิ และฮัสเทอร์ มาจากเรื่องสั้นของแอมโบรส เบียร์ซ แต่ก็ยืมมาเพียงชื่อเท่านั้นเช่น ฮัสเทอร์ ซึ่งเป็นเทพของคนเลี้ยงแกะในเรื่องสั้น Haita the Shepherd ของเบียร์ซ แต่เป็นชื่อสถานที่ใน The Repairer of Reputations ซึ่งถูกระบุไว้พร้อมกับไฮยาดิส และอัลดิบารัน
เรื่อง The Masque of the Red Death ของเอดการ์ อัลเลน โพ ก็มีลักษณะที่อาจเป็นแรงบันดาลใจให้บทละคร เดอะคิงอินเยลโล โดยใน The Masque of the Red Death นั้นเหล่าชนชั้นสูงได้จัดงานเลี้ยงสวมหน้ากากขึ้น คนเหล่านี้ได้ตัดขาดจากโลกภายนอกซึ่งเต็มไปด้วยโรคระบาดที่เรียกว่ามรณะแดง (อังกฤษ: Red Death) เมื่องานเลี้ยงจบลงนั้น ได้มีคนแปลกหน้าซึ่งสวมผ้าคลุมสีแดงเหมือนเลือดและหน้ากากซึ่งเหมือนกับคนป่วยโรคมรณะแดง เมื่อผู้ร่วมงานถอดหน้ากากนั้นออกก็ได้พบว่าใต้หน้ากากและผ้าคลุมนั้นมีเพียงความว่างเปล่า ก่อนที่ผู้ร่วมงานจะตายไปทีละคน ในเรื่องทั้งสอง สีเป็นสิ่งที่มีบทบาทสำคัญและคนแปลกหน้าก็เป็นสิ่งที่นำมาซึ่งความพินาศ
เรื่องสั้นแนวสัญลักษณ์ Le Roi au masque d'or (ราชาหน้ากากทอง) ของนักประพันธ์ชาวฝรั่งเศสมาร์เซล ชวอบ ซึ่งเผยแพร่ใน พ.ศ. 2436 ขณะที่แคมเบอร์สกำลังศึกษาในปารีส และบทละคร ซาโลเม ของออสคาร์ ไวล์ด ก็อาจเป็นแรงบันดาลใจของแคมเบอร์เช่นกัน
อิทธิพล > ในตำนานคธูลู

เอช. พี. เลิฟคราฟท์ ได้อ่านรวมเรื่องสั้นชุดนี้ใน พ.ศ. 2470 และได้ระบุถึงสิ่งต่าง ๆ ในเรื่องชุดนี้อย่าง ทะเลสาบฮาลิ และดวงตราเหลือง ไว้อย่างผ่าน ๆ ในเรื่อง The Whisperer in Darkness เลิฟคราฟท์ยังได้ยืมรูปแบบการเขียนของแคมเบอร์สซึ่งระบุถึงสิ่งเหนือธรรมชาติอย่างไม่ชัดเจน เพื่อให้ผู้อ่านจินตนาการถึงความสยองด้วยตนเอง บทละครเดอะคิงอินเยลโลนั้นต่อมาได้กลายเป็นหนึ่งในข้อเขียนสมมุติในตำนานคธูลู เช่นเดียวกับตำราเวทย์อย่างนีโครโนมิคอน
แม้ว่าเลิฟคราฟท์จะโยงดวงตราเหลืองเข้ากับฮัสเทอร์ แต่ก็ไม่ได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าฮัสเทอร์เป็นอะไร  ต่อมาออกัสต์ เดอเลธ จึงได้เขียนให้ฮัสเทอร์เป็นหนึ่งในเกรทโอลด์วัน เดอเลธและนักประพันธ์ยุคหลังยังได้ระบุว่า ราชาอาภรณ์เหลืองนั้นเป็นร่างอวตารของฮัสเทอร์ ซึ่งมีลักษณะเป็นชายร่างผอมในผ้าคลุมขาด ๆ สีเหลือง
ในเกมเล่นตามบทบาท Call of Cthulhu ราชาอาภรณ์เหลืองนั้นใช้บทละครเดอะคิงอินเยลโลเพื่อทำให้มนุษย์เสียสติ ลักษณะของราชาอาภรณ์เหลืองนั้นเป็นชายผู้ในผ้าคลุมที่ขาดรุ่งริ่งสีเหลือง และปิดหน้าด้วยหน้ากากซึ่งเป็นเพียงแผ่นว่าง ๆ ใบหน้าของราชานั้น ประกอบด้วยดวงตาและปากแบบหนอนจำนวนมากซึ่งเคลื่อนไหวไปมาตามเนื้อเหลว ๆ ผู้ที่เห็นราชาอาภรณ์เหลืองถอดหน้ากากนั้นจะเสียสติทันที
แหล่งข้อมูลอื่น

The King in Yellow ที่ โครงการกูเทนแบร์ก
The King in Yellow ที่ yankeeclassic.com
The King in Yellow ที่ sff.net
"The King in Yellow:  An Introduction by Christophe Thill
Robert W. Chambers and the King in Yellow
kinginyellow,  an external wiki
Wikisource
เดอะบอริงคอมพานี

| --- | --- |

อุตสาหกรรม: Geotechnical engineering   Subterranean product development
ก่อตั้ง: 17 ธันวาคม 2016; 7 ปีก่อน (2016-12-17)
ผู้ก่อตั้ง: อีลอน มัสก์
สำนักงานใหญ่: Hawthorne, แคลิฟอร์เนีย, สหรัฐ
บุคลากรหลัก: Steve Davis (president)
ผลิตภัณฑ์:   อุโมงค์ทดสอบบอริง 
บริษัทแม่: สเปซเอ็กซ์ 
เดอะบอริงคอมพานี (อังกฤษ: The Boring Company) (หรือที่รู้จักกันในชื่อ TBC)  เป็นบริษัทให้บริการโครงสร้างพื้นฐานและการก่อสร้างอุโมงค์ของอเมริกัน ก่อตั้งโดยอีลอน มัสก์ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2559
มัสก์อ้างถึงความยากลำบากในการจราจรและข้อจำกัดของลอสแองเจลิสกับเครือข่ายการขนส่งสองมิติในปัจจุบันว่าเป็นแรงบันดาลใจในโครงการนี้ The Boring Company ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 ในฐานะบริษัทย่อยของ SpaceX โดยแยกตัวออกมาและเป็นอิสระอย่างเต็มตัวในปี พ.ศ. 2561 ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2561 มัสก์ถือหุ้น 90%  และ SpaceX ถือหุ้น 6% เพื่อ ตอบแทนจากการใช้ทรัพยากร SpaceX ในช่วงเริ่มต้นของบริษัท  การลงทุนภายนอกในช่วงปี พ.ศ. 2562 ได้เปลี่ยนการแบ่งส่วนของผู้ถือหุ้น
เดอะบอยวิธโนเนม

เดอะบอยวิธโนเนม (อังกฤษ: The Boy with No Name) เป็นสตูดิโออัลบัมชุดที่ 5 ของแทรวิส วงอินดี้ป็อปจากสกอตแลนด์ อัลบัมนี้ออกจำหน่ายเมื่อ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ในสหราชอาณาจักร และเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ในสหรัฐอเมริกา
โคลสเซอร์ (Closer) ถูกปล่อยออกมาเป็นซิงเกิลแรกของอัลบัมในสหราชอาณาจักรเมื่อ 23 เมษายน พ.ศ. 2550 และขึ้นอันดับสูงสุดที่อันดับ 10 ใน UK Singles Chart
เดอะบอยวิธโนเนม เคยเข้าอันดับ 4 ใน UK Album Charts และ #1 ใน UK iTunes charts
ในสหรัฐอเมริกา อัลบัมดังกล่าวเปิดตัวที่อันดับ 58 ใน Billboard 200 โดยขายได้ 12,000 ชุดในสัปดาห์แรก
เดอะซูตอนส์

| เดอะ ซูตอนส์ |
| --- | --- |
ที่เกิด: ลิเวอร์พูล,สหราชอาณาจักร
แนวเพลง: อัลเทอร์เนทีฟ ร็อก ,อินดี้
ช่วงปี: ค.ศ. 2001 - 2009, 2016
ค่ายเพลง: Deltasonic

สมาชิก: Russell Pritchard  Sean Payne  David McCabe  Abi Harding  Boyan Chowdhury

เว็บไซต์: thezutons.com
เดอะ ซูตอนส์ (อังกฤษ: The Zutons)เป็นวงร็อก อินดี้ จากเมืองลิเวอร์พูลประเทศอังกฤษ
สมาชิก

David McCabe – ร้องนำ, กีตาร์
Boyan Chowdhury – ลีดกีตาร์, ร้อง
Abi Harding – แซ็กโซโฟน, ร้อง
Sean Payne – กลอง, เพอร์คัสชั่น, ร้อง
Russell Pritchard – เบสกีตาร์, ร้อง
ประวัติ

เดอะ ซูตอนส์ (The Zutons มาจากคำว่า ‘Zoot Horn’ ฉายามือกีตาร์วง The Magic Band) ฟอร์มวงในปี 2001 ในเมืองลิเวอร์พูลประเทศอังกฤษ เริ่มจากการเป็นวงดนตรี 4 ชิ้น ประกอบไปด้วย David McCabe (ร้องนำ/กีตาร์), Boyan Chowdhury (กีตาร์), Sean Payne (กลอง), Russell Pritchard (เบส) และได้สมาชิกหญิงสาวหนึ่งเดียว Abi Harding (แซ็กโซโฟน) แฟนสาวของ Sean มือกลองมาร่วมวงด้วยในภายหลัง
แรกเริ่มเดอะ ซูตอนส์ มักถูกนำไปเปรียบเทียบกับวง The Coral วงจากเมืองเดียวกัน ที่ได้เซ็นในสังกัดเดียวกัน และมีโปรดิวเซอร์คนเดียวกันคือ Ian Broudie
แต่เพลงของเดอะ ซูตอนส์ นั้นยากที่จะให้คำจำกัดความ นักวิจารณ์อังกฤษเรียกแนวเพลงของพวกเขาว่า "psychedelic cartoon punk" แต่ David McCabe นักร้องนำและมันสมองของวงกล่าวว่า วงดนตรีที่มีอิทธิพลต่อเขาคือ Talking Heads, Devo, Sly& The Family Sonte, Midnight Runner และ Madness
‘Who Killed… The Zutons’ อัลบั้มแรกของเดอะ ซูตอนส์ วางขายในปี 2004 และขายได้ double platinum ในอังกฤษ (6 แสนก๊อปปี้) อยู่ในอันดับ 9 ของ UK Albums Chart อัลบั้มนี้สร้างชื่อให้พวกเขาให้เป็นที่รู้จักทางฝั่งอเมริกา จนเพลง ‘Pressure Point’ ถูกนำไปใช้เป็นเพลงประกอบโฆษณาของยีนส์ Levi’s
เดอะ ซูตอนส์ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลจากเวทีสำคัญอย่าง Mercury Music Prize (2004) และ Brit Awards (2005) สาขา British Break through Act
‘Tired Of Hanging Around’ อัลบั้มชุดที่สอง โปรดิวซ์โดย Stephen Street (เคยโปรดิวซ์ให้ The Smiths, Blur, Kaiser Chiefs) อัลบั้มชุดนี้เข้าไปอยู่ในอันดับที่ 2 ของ UK Albums Chart ทันทีที่ออกวางขายสัปดาห์แรก
และ เป็น ‘Album of the Week’ ที่สถานีวิทยุ Radio One และ Radio Two ของสถานีวิทยุ BBC และ นิตยสาร Music Week ทั้ง 3 สื่อที่มีอิทธิพลมากที่สุดในเกาะอังกฤษ
ซิงเกิลแรกคือ ‘Why Won’t You Give Me Your Love?’ มิวสิกวิดีโอเพลงนี้ถ่ายทำในคิวบา โดยผู้กำกับ Scott Lyon ที่เคยสร้างชื่อจากวิดีโอสุดเท่ห์ของวงอย่าง ฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์, คาซาเบียน และ ไคเซอร์ ชีฟส์มาแล้ว 
‘Why Won’t You Give me Your Love’ เข้าชาร์ทในอันดับที่ 9 ของ UK Airplay Chart และเป็นเพลงอันดับ 1 ของ airplay chart ที่ญี่ปุ่น
ผลงาน

Who Killed… The Zutons ออกจำหน่ายปี 2004
Tired Of Hanging Around ออกจำหน่ายปี 2006
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของวงเดอะ ซูตอนส์ เก็บถาวร 2009-09-19 ที่ archive.today
เดอะคาซากรานเด้ส์

| เดอะคาซากรานเด้ส์ |
| --- | --- |
เป็นที่รู้จักกันในชื่อ: บ้านใหญ่
ประเภท: รายการเด็ก   แอนิเมชั่น   ตลก   Slapstick
พัฒนาโดย: ไมเคิล รูบิเนอร์
กำกับโดย: มิเกล พูก้า ไมค์ นอร์ดสตรอม
เสียงของ:   Izabella Alvarez  Carlos PenaVega  Eugenio Derbez  Ken Jeong  Melissa Joan Hart  Leah Mei Gold  Lexi Sexton 
ผู้ประพันธ์ดนตรีแก่นเรื่อง: เจอร์เมน แฟรนโก
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: "เพลงประจำของเดอะคาซากรานเด้ส์"
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: "เครดิตตอนจบของเดอะคาซากรานเด้ส์"
ผู้ประพันธ์เพลง: เจอร์เมน แฟรนโก โจนาธอน ไฮแลนเดอร์
ประเทศแหล่งกำเนิด:  สหรัฐอเมริกา
ภาษาต้นฉบับ: ภาษาอังกฤษ (เสียงต้นฉบับ)   ภาษาไทย (ฉายในประเทศไทย)
จำนวนฤดูกาล: 3
จำนวนตอน: 70
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: ไมเคิล รูบิเนอร์
ผู้อำนวยการสร้าง: คาเรน มาลาช
ความยาวตอน: 11 นาที (ปกติ) 22 นาที (พิเศษ)
บริษัทผู้ผลิต:   Nickelodeon Productions (seasons 1-2)  Nickelodeon Animation Studio (season 3) 
ออกอากาศ
เครือข่าย: นิคคาโลเดียน (ในเครือทรูวิชั่นส์สำหรับประเทศไทย)
ออกอากาศ: 14 ตุลาคม พ.ศ. 2562 – 30 กันยายน พ.ศ. 2565
การแสดงที่เกี่ยวข้อง
เดอะลาวด์เฮาส์
เดอะคาซากรานเด้ส์ หรือ บ้านใหญ่ (อังกฤษ: The Casagrandes) เป็นการ์ตูนทางช่องนิคคาโลเดียน และเป็นภาคแยกของเดอะลาวด์เฮาส์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2562
เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องราวสุดวุ่นของสาวน้อย รอนนี แอนน์ ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองที่ซึ่งเธอ พี่ชาย และแม่ได้พบกับครอบครัวใหญ่ของเธออีกครั้ง
ตอน

| ปี | ปี | จำนวนตอน | จำนวนตอน | วันที่ออกอากาศ> วันแรก | วันที่ออกอากาศ> วันสุดท้าย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 1 | 25 | 25 | 14 ตุลาคม ค.ศ. 2019 (2019-10-14) | 25 กันยายน ค.ศ. 2020 (2020-09-25) |
|  | 2 | 21 | 21 | 9 ตุลาคม ค.ศ. 2020 (2020-10-09) | 10 กันยายน ค.ศ. 2021 (2021-09-10) |
|  | 3 | 24 | 24 | 17 กันยายน ค.ศ. 2021 (2021-09-17) | 30 กันยายน ค.ศ. 2022 (2022-09-30) |
ตัวละคร

บทความหลัก: รายชื่อตัวละครในแฟรนไชส์เดอะลาวด์เฮาส์
รอนนี แอนน์ ซานติอาโก (อังกฤษ: Ronnie Anne Santiago)
บ็อบบี ซานติอาโก (อังกฤษ: Bobby Santiago)
มาเรีย คาซากรานเด้-ซานติอาโก (อังกฤษ: Maria Casagrande-Santiago)
อาร์ทูโร่ ซานติอาโก (อังกฤษ: Arturo Santiago)
เฮกเตอร์ คาซากรานเด้ (อังกฤษ: Hector Casagrande)
โรซ่า คาซากรานเด้ (อังกฤษ: Rosa Casagrande)
คาร์ลอส คาซากรานเด้ (อังกฤษ: Carlos Casagrande)
ฟรีด้า พูก้า-คาซากรานเด้ (อังกฤษ: Frida Puga-Casagrande)
คาร์ลอตต้า คาซากรานเด้ (อังกฤษ: Carlota Casagrande)
คาร์ลอส "ซีเจ" คาซากรานเด้ จูเนียร์ (อังกฤษ: Carlos "CJ" Casagrande Jr.)
คาร์ลิโน่ "คาร์ล" คาซากรานเด้ (อังกฤษ: Carlino "Carl" Casagrande)
คาร์ลิโต้ คาซากรานเด้ (อังกฤษ: Carlitos Casagrande)
เซอร์จิโอ้ (อังกฤษ: Sergio)
ลาโล่ (อังกฤษ: Lalo)
ซิด ชาง (อังกฤษ: Sid Chang)
สแตนลี่ย์ ชาง (อังกฤษ: Stanley Chang)
เบคก้า ชาง (อังกฤษ: Becca Chang)
อาดิเลด ชาง (อังกฤษ: Adelaide Chang)
ฟรอกกี้ 2 (อังกฤษ: Froggy 2)
ลินคอล์น ลาวด์ (อังกฤษ: Lincoln Loud)
ลอริ ลาวด์ (อังกฤษ: Lori Loud)
เพลงประกอบ

เพลงเปิดเดอะคาซากรานเด้ส์ = "ลอสคาซากรานเด้ส์"
ดูเพิ่ม

เดอะลาวด์เฮาส์
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
| ด ค กเดอะลาวด์เฮาส์ |
| --- | --- |
มีพื้นฐานมาจากวัยเด็กของคริส ซาวิโน
ซีรีส์โทรทัศน์:  เดอะลาวด์เฮาส์ (2016–ปัจจุบัน) ตอน "โอเวอร์ไนท์ซัคเซส"  เดอะคาซากรานเด้ส์ (2019–2022) ตอน  เดอะเรียลลีลาวด์เฮาส์ (2022–ปัจจุบัน) 
ภาพยนตร์:  เดอะลาวด์เฮาส์มูฟวี่ (2021)  A Loud House Christmas (2021)  A Really Haunted Loud House (2023)  เดอะคาซากรานเด้ส์มูฟวี่ (2024)  No Time to Spy: A Loud House Movie (2024) 
ตัวละคร:  ลินคอล์น ลาวด์  รอนนี แอนน์ ซานติอาโก  ฮาวเวิร์ดและฮาโรลด์ แมคไบรด์ 
เกม:  Nickelodeon Super Brawl All-Star Brawl  Nickelodeon Kart Racers 2: Grand Prix 3 Slime Speedway 
  หมวดหมู่
เดอะบัลลาดส์ (อัลบั้มมารายห์ แครี)

เดอะบัลลาดส์ (อังกฤษ: The Ballads) หรือชื่ออัลบั้มที่ออกในสหราชอาณาจักรในปี 2010 ว่า เลิฟซองส์ (Love Songs) เป็นอัลบั้มรวมเพลงของศิลปินเพลงป็อป/อาร์แอนด์บี มารายห์ แครี  เป็นอัลบั้มที่รวมรวมเพลงบัลลาด ที่มียอดขายสูงสุดในอาชีพการทำงานของเธอ ออกวางขายระดับนานาชาติในช่วงปลายปี 2008 และในอเมริกาเหนือในเดือนมกราคม 2009
เดอะบลิตซ์

เดอะบลิตซ์ (อังกฤษ: the Blitz) หมายถึงการทิ้งระเบิดเกือบทุกเมืองทั้งใหญ่และเล็กในสหราชอาณาจักรโดยนาซีเยอรมันอย่างหนักและต่อเนื่องในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2483 และวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 โดยกองทัพอากาศเยอรมัน (Luffwaffe) การเน้นหนักอยู่ที่นครลอนดอน เดอะบลิตซ์ ทำให้คนตาย 43,000 คน บ้านเรือนถูกทำลายมากกว่าหนึ่งล้านหลัง แต่ก็ไม่บรรลุเป้าหมายที่ต้องการให้สหราชอาณาจักรหมดความสามารถในการทำสงคราม หรือหมดขีดความสามารถในการต่อต้านการรุกรานของนาซี
ถึงแม้ว่าคำว่า "บลิตซ์" (Blitz) เป็นคำย่อของ 'blitzkrieg' ซึ่งแปลว่า "การโจมตีสายฟ้าแลบ" แต่ยุทธการเดอะบลิตซ์กลับไม่ตรงความหมายคือรวดเร็วอย่างฟ้าแลบ แต่ได้กลายเป็นแบบอย่างของ "การทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์" (strategic bombing)ที่ทุกฝ่ายนำไปใช้ในเวลาต่อมา
การโจมตีทางอากาศของนาซีต่อสหราชอาณาจักรได้เบาบางลงและทิ้งช่วงไประยะหนึ่ง มาเริ่มต้นใหม่ในปี พ.ศ. 2487 โดยการโจมตีด้วยจรวด วี 1 และ วี 2
ผลของยุทธการเดอะบลิตซ์

เยอรมันประสบความล้มเหลวในการเอาชนะอังกฤษ ก่อนเกิดสงครามมีความเชื่อกันว่าการทิ้งระเบิดอย่างหนักหน่วงจะทำให้คนอังกฤษเสียขวัญถึงจุดที่ทำให้รัฐบาลล้ม ฮิตเลอร์ถึงกับทำนายว่าชนชั้นกรรมกรจะเกลียดชังคนรวยและชนชั้นสูงและจะทำการปฏิวัติโดยการโหมการทิ้งระเบิดอย่างหนักของเยอรมัน ซึ่งเป็นการทำนายที่ผิด ถึงแม้ว่าสมเด็จพระราชินีจะเสด็จไปเยี่ยมประชาชนในย่านลอนดอนตะวันออกหรือ "อีสท์เอนด์" ซึ่งเป็นย่านคนจนและถูกโห่โดยประชาชนบางกลุ่ม แต่การเยือนโดยพระราชวงศ์ก็ได้ยกระดับขวัญและกำลังใจและยังความปลาบปลื้มแก่ประชาชนโดยรวมได้มาก
ฝ่ายเยอรมันสร้างความเสียหายได้อย่างมหาศาล บริเวณถูกระเบิดที่มีแต่กองซากปรักหักพังขนาดใหญ่ ล้วนเป็นที่ที่เคยมีอาคารตั้งอยู่ (หลายแห่งยังคงเหลือปรากฏให้เห็นจนถึงช่วงประมาณ พ.ศ. 2525) การโจมตีของเยอรมันทำให้ต้องถ่ายเททรัพยากรทั้งหมดไปทางด้านกลาโหมยังผลให้เกิดปัญหาการดำเนินชีวิตอย่างหนักไปทั้งประเทศ นอกจากการล้มตาย 43,000 คนแล้วยังมีผู้บาดเจ็บมากกว่า 139,000 คนท่ามกลางบ้านที่ถูกทำลายนับล้านหลัง ส่วนการสูญเสียของฝ่ายเยอรมันในยุทธการเดอะบลิตซ์ครั้งนี้มีน้อยมาก เยอรมันเสียเครื่องบินทิ้งระเบิดไปเพียง 600 ลำ เทียบได้เท่ากับร้อยละ 1.5 ต่อเที่ยวบินที่เข้ามาทิ้งระเบิดทั้งหมดและเกือบทั้งหมดเป็นอุบัติเหตุจากการลงจอดที่ฐานขาบินกลับ
การที่เยอรมันทำความเสียแก่อังกฤษมากมาย แต่ฝ่ายเยอรมันสูญเสียน้อย ถือว่าเป็นความล้มเหลวของอังกฤษ ประเทศไม่ได้เตรียมพร้อมการโจมตีทิ้งระเบิดเชิงยุทธศาสตร์ในลักษณะนี้มาก่อน หลุมหลบภัยไม่เพียงพอ รัฐบาลต้องใช้สถานีรถใต้ดินถึง 80แห่งเป็นที่หลบภัยและใช้เป็นที่อยู่อาศัยพักพิงสำหรับประชาชนมากถึง 177,000 คน ตรงกันข้ามกับฝ่ายเยอรมันที่ได้เตรียมตัวรับการทิ้งระเบิดเชิงยุทธศาสตร์ของฝ่ายพันธมิตรในช่วงหลังของสงครามไว้เป็นอย่างดีโดยใช้ลอนดอนเป็นบทเรียน แต่ถึงกระนั้นจำนวนผู้เสียชีวิตจากการทิ้งระเบิดเชิงยุทธศาสตร์ของฝ่ายพันธมิตรในภายหลังมีจำนวนสูงกว่าการทิ้งระเบิดในอังกฤษครั้งนั้นมากมาย และการทิ้งระเบิดในเยอรมันโดยฝ่ายพันธมิตรก็มีมากและหนักหน่วงกว่าเดอะบลิตซ์ในอังกฤษหลายเท่าตัว อาจกล่าวได้ว่าเดอะบลิตซ์ได้หวนกลับมาทำลายเมืองเบอร์ลิน แฮมเบิร์กและเมืองอื่น ๆ ของเยอรมันราบเป็นหน้ากลอง
เดอะบลิตซ์ทำให้อังกฤษหันมาปรับปรุงระบบป้องกันภัยทางอากาศเป็นการใหญ่ ซึ่งเป็นการช่วยให้อังกฤษรับมือกับการโจมตีทางอากาศของเยอรมันในรูปแบบต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี รวมทั้งจรวดระเบิดวี 1 และ วี 2 ในช่วงปลายสงคราม
เดอะซิมส์ ซูเปอร์สตาร์

| เดอะซิมส์: ซูเปอร์สตาร์ |
| --- | --- |
ผู้พัฒนา: แมกซิส
ผู้จัดจำหน่าย: อิเล็กทรอนิก อาตส์ (พีซี) แอสไพร์มีเดีย (แมค)
ออกแบบ: วิลล์ ไรต์ 
เครื่องเล่น: วินโดวส์ แมคโอเอสเท็น
วางจำหน่าย: วินโดวส์NA: 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2003 UK: 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2003แมคโอเอสเท็นNA: 22 ตุลาคม ค.ศ. 2003 EU: พฤศจิกายน ค.ศ. 2003
แนว: การจำลองสังคม
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว, หลายผู้เล่น
เดอะซิมส์: ซูเปอร์สตาร์ (อังกฤษ: The Sims: Superstar) เป็นภาคเสริมของ เดอะซิมส์ พัฒนาโดย แมกซิส และจัดจำหน่ายโดย อิเล็กทรอนิก อาตส์ ภาคเสริมนี้อนุญาตให้ซิมส์กลายเป็นบุคคลในวงการบันเทิงในพื้นที่ใหม่ชื่อว่า 'สตูดิโอทาวน์' มีงานใหม่และสิ่งของสันทนาการเพิ่มเติม ซูเปอร์สตาร์ ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ เป็นผู้นำในอันดับยอดขายและกลายเป็นเกมคอมพิวเตอร์ที่มียอดขายสูงสุดในสหรัฐใน ค.ศ. 2003 ภาคเสริมได้รับการตอบรับที่ดีจากนักวิจารณ์ โดยต่างชื่นชมการเพิ่มกลไกเกมใหม่ที่ท้าทายผ่านระบบดารา และคนอื่น ๆ วิจารณ์การทำซ้ำและความน่าเบื่อของระบบโดยสมดุลกับกลไกการเล่นเกมอื่น ๆ การเพิ่มกลไกการเล่นเป็นคนดังใน ซูเปอร์สตาร์ ถูกนำเสนออีกครั้งในภาคเสริมของ ซิมส์ ในอนาคต ได้แก่ เดอะซิมส์ 3: เลตไนต์ และ เดอะซิมส์ 4: เก็ตเฟมัส
การเป็นดารา

ระบบอาชีพดาราในภาคนี้เป็นสิ่งที่เพิ่มเติมขึ้นมา และแตกต่างกับระบบอาชีพทั่วไป ซึ่งโดยปกติเวลาการทำงานแต่ละอาชีพของชาวซิมส์คือการรอรถประจำตำแหน่งมารับไปทำงาน และรอจนกว่าเวลางานเลิก แต่อาชีพดาราคุณจะต้องควมคุมทุก ๆ สิ่งเอง
การเป็นดารา > การก้าวสู่การเป็นดารา

แรกเริ่มความซิมส์นั้นจะต้องสมัครเป็นหน่วยสังกัดเอเจนซี่สักที่หนึ่ง โดยสามารถหาเอเจนซี่จากนิตยสารรายวัน เมื่อชาวซิมส์มีสังกัดแล้วสามารถที่จะมีคำสั่งต่อไอเท็มที่มีผลกับดาวใน Studio Town ได้ ซึ่งค่าชื่อเสียงของชาวซิมส์แทนด้วยดาว โดยจำนวนดาวที่ปรากฏจะบ่งบอกถึงการปฏิสัมพันธ์ใน studio Town และค่าความโด่งดังของชาวซิมส์ อาชีพการเป็นดาราแบ่งออกเป็น 3 เส้นทาง คือ
เส้นทางสายนักแสดง เริ่มต้นจากนักแสดงตัวประกอบจนไปถึงนักแสดงนำฉากบู๊
เส้นทางสายนักร้อง เริ่มต้นจากนักร้องคาราโอเกะจนไปถึงการออกอัลบั้ม
เส้นทางสายนายแบบหรือนางแบบ เริ่มต้นจากตัวประกอบโฆษณาจนไปถึงนางแบบหรือนายแบบ catwalk
Item & Lifestyle

ไอเท็มใหม่ที่เพิ่มมาในภาคสามารถสร้างสิ่งใหม่ ๆ แก่ชาวซิมส์ เช่น การนวดสปาซึ่งเป็นกิจกรรมแบบกลุ่ม เสื้อผ้าใหม่ ๆ ที่หรูหรา
ตัวละครที่เพิ่มเข้ามาในภาคเสริมนี้

อิตะซัง พนักงานหญิงชาวญี่ปุ่น ซึ่งจะทำงานอยู่ในร้านซูชิยะไต ด้วยสำเนียงแปลกๆซึ่งเป็นเอกลักษณะของเธอ
Paparazzi เขาจะถ่ายภาพดาราที่มีชื่อเสียงในย่าน Studio Town เท่านั้น ปาปารัซซี่เป็นตัวละครที่คุณสามารถมีปฏิสัมพันธ์ด้วยได้ แต่เขาจะเมินคุณหากคุณมีจำนวนที่ต่ำ
Superstars ไม่ใช่มีเพียงแค่ชาวซิมส์ที่เป็น superstar เท่านั้น แต่ยังมี superstar จริง ๆ มาเป็นตัวละครในโลกของเดอะซิมส์ด้วย อาทิเช่น Avril Lavigne, Christina Aguilera
แฟนคลับ เป็นตัวละครที่จะปรากฏก็ต่อเมื่อชาวซิมส์ของคุณมีชื่อเสียงสูง เขาจะปรากฏตัวใน Studio Town หรือแม้กระทั่งหน้าบ้านคุณ เพื่อแสดงความคลั่งไคล้ในตัวคุณ ซึ่งมีหลายพฤติกรรมทั้งดี และก่อความรำคาญแก่คุณ
เดอะการ์เดียนเลเจนต์

| เดอะการ์เดียนเลเจนต์ |
| --- | --- |
ผู้พัฒนา: Compile
ผู้จัดจำหน่าย: JP: Irem NA: Brøderbund EU: นินเท็นโด
กำกับ: Masamitsu Niitani
โปรแกรมเมอร์: Takayuki Hirono
ศิลปิน: Koji Teramoto
แต่งเพลง: Masatomo Miyamoto   Takeshi Santo
เครื่องเล่น: แฟมิคอม
วางจำหน่าย: JP: 5 กุมภาพันธ์ 1988NA: เมษายน 1989EU: 1990
แนว: Action-adventure, Scrolling shooter
รูปแบบ: วิดีโอเกมผู้เล่นเดี่ยว
เดอะการ์เดียนเลเจนต์ (อังกฤษ: The Guardian Legend หรือในชื่อ การ์ดิกไกเดน (ญี่ปุ่น: ガーディック外伝; โรมาจิ: Gādikku Gaiden; อังกฤษ: Guardic Gaiden) สำหรับการวางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่น เป็นวิดีโอเกมแนวผสมผสานระหว่างเกมแอ็คชั่นผจญภัยกับเกมยิงทุกอย่าง (ชูตเอ็มอัป)  พัฒนาโดยบริษัทคอมไพล์ (Compile) สำหรับเครื่องเล่นเกมแฟมิคอม เกมนี้เป็นภาคต่อของเกมการ์ดิก (Guardic) ซึ่งผลิตในปี พ.ศ. 2529 บนเครื่องเอ็มเอสเอ็กซ์ เกมนี้ได้วางจำหน่ายที่ประเทศญี่ปุ่นโดยบริษัทไอเร็ม (Irem) ในปี พ.ศ. 2531 ทวีปอเมริกาเหนือโดยบรอเดอร์บันด์ (Brøderbund) ในปี พ.ศ. 2532 และในทวีปยุโรปโดยนินเทนโดในปี พ.ศ. 2533
ในเกมนี้ ผู้เล่นควบคุมตัวเอกของเกมเพียงคนเดียวคือเดอะการ์เดียน (The Guardian)ซึ่งรับภารกิจในการทำลายโลกต่างดาวที่ชื่อว่านาจู (Naju) ก่อนที่นาจูจะเข้ารุกรานโลก ผู้เล่นจะต้องปิดอุปกรณ์ควบคุมความปลอดภัยทั้ง 10 ตัวซึ่งกระจายอยู่ทั่วนาจูเพื่อเริ่มต้นขบวนการทำลายตัวเองของโลกนาจูดังกล่าว ผู้เล่นสามารถสำรวจส่วนต่าง ๆ ของนาจูได้โดยไม่เรียงลำดับ และสามารถสะสมอาวุธต่าง ๆ ได้ในระหว่างการเล่นเกม
เดอะการ์เดียนเลเจนต์ได้รับเสียงวิจารณ์ทั้งบวกและลบจากนิตยสารหลายฉบับเช่นนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์เกมมิงรายเดือน และนินเทนโดเพาเวอร์ โดยเสียงวิจารณ์ในแง่บวกจะชื่นชมภาพกราฟิกที่สวยงาม เพลงที่จดจำได้ง่าย และการตอบสนองการควบคุมที่ดี ส่วนเสียงวิจารณ์ในแง่ลบจะตำหนิรูปแบบการเล่นที่ซ้ำซาก และความซับซ้อนยุ่งยากของระบบพาสเวิร์ด
เกมนี้ไม่ได้รับการกล่าวถึงมากนักในช่วงที่วางจำหน่ายอยู่ แต่ต่อมาเป็นเกมที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นตัวอย่างที่ดีของเกมที่ผสมผสานเกมหลายประเภทเข้าด้วยกัน จนเป็นต้นแบบสำหรับเกมอื่น ๆ เช่นเกมซิกมาสตาร์เซกา (Sigma Star Saga) รวมถึงการผสมผสานการเล่นที่หลากหลายจากเกมอื่น ๆ เช่น ตำนานแห่งเซลดา (The Legend of Zelda), เมทรอยด์ (Metroid) และ 1942
เนื้อเรื่อง

ใน The Guardian Legend, ผู้เล่นจะควบคุมหุ่นยนต์คล้ายมนุษย์ผู้หญิงจากโลกซึ่งสามารถเปลี่ยนรูปร่างเป็นหุ่นยนต์รบที่บินได้. ภารกิจของผู้เล่นคือเข้าทำลาย Naju ซึ่งเป็นยานคล้ายดาวเคราะห์ที่ถูกส่งมาโดยสิ่งมีชีวิตจากต่างดาวเพื่อมาทำลายโลก เมื่อเข้าไปภายใน Naju ผู้เล่นต้องปิดอุปกรณ์ควบคุมความปลอดภัยของ Naju จำนวน 10 ตัว เพื่อเริ่มกลไกการทำลายตัวเองของ Naju และทำลายมนุษย์ต่างดาวก่อนที่ Naju จะเดินทางมาถึงโลก ภายใน Naju แบ่งเป็น 5 เขตซึ่งควบคุมโดยแต่ละเผ่าพันธุ์ต่างดาวที่เป็นศัตรูกัน   ผู้เล่นจะต้องต่อสู้กับเผ่าพันธุ์ต่างดาวเหล่านั้นเพื่อที่สามารถปิดสวิทช์อุปกรณ์ควบคุมความปลอดภัยทั้งหมดและหนีออกจาก Naju ได้โดยปลอดภัย
เนื้อเรื่องดำเนินไปโดยผ่านทางข้อความซึ่งถูกทิ้งไว้โดยผู้บุกเข้า Naju คนก่อนๆ ที่ไม่สามารถเริ่มขบวนการทำลายตัวเองของ Naju ได้สำเร็จ ก่อนที่ The Guardian จะบุกเข้ามาใน Naju  ข้อความแรกที่ผู้เล่นได้รับเป็นข้อความที่ส่งจากผู้บุกรุกคนเดียวที่ยังคงรอดชีวิตจากการโจมตีของ Naju เป็นข้อความแนะนำเบื้องต้น ส่วนขัอความต่อๆมาจะเป็นข้อความบอกใบ้ที่ช่วยผู้เล่นในการเปิดเส้นทางเดินภายใน Naju
วิธีการเล่น

วิธีการเล่นจะเปลี่ยนตามตำแหน่งภายใน Naju ของผู้เล่น ผู้เล่นควบคุม The Guardian ในร่างหุ่นยนต์คล้ายมนุษย์ ในขณะสำรวจพื้นผิวเขาวงกตของ Naju (the Labyrinth) และร่างยานอวกาศเมื่อเข้าสำรวจภายใน Naju (the Dungeon). The Guardian มีมาตรวัดพลังชีวิตซึ่งจะลดลงเมื่อได้รับความเสียหายจากศัตรู ซึ่งผู้เล่นสามารถเติมมาตรวัดพลังชีวิตได้โดยการเก็บไอเทม หากพลังชีวิตหมดลง The Guardian จะระเบิดและจบเกม ผู้เล่นสามารถใช้อาวุธหลักซึ่งไม่จำกัดกระสุนและอาวุธสนับสนุนซึ่งมีอานุภาพสูงแต่จะใช้ "เพาวเวอร์ชิป (Power chip)" ในการยิงแต่ละครั้ง เพาวเวอร์ชิปสามารถใช้แทนเงินในการอัพเกรด The Guardian ที่ร้านค้าทั่วไปใน Naju  การอัพเกรดของ The Guardian อาจพบได้ที่พื้นผิวเขาวงกตของ Naju หรือได้รับหลังจากที่สามารถเอาชนะ บอส ซึ่งการอัพเกรดเช่น การเพิ่มประสิทธิภาพของอาวุธหลัก อาวุธสนับสนุนใหม่ๆ หรือการเพิ่มประสิทธิภาพของอาวุธสนันสนุน และ แลนเดอร์ (Lander) สิ่งมีชีวิตสีสดใส
แลนเดอร์สีฟ้าและสีแดงเป็นตัวละครที่ปรากฏในหลายๆเกมของบริษัท Compile ซึ่งจะช่วยเพิ่มพลังชีวิตสูงสุดและความจุของเพาเวอร์ชิป ตามลำดับ แลนเดอร์สีฟ้ามีหลายบทบาทในเกม The Guardian Legend บางตัวไม่ได้เป็นไอเท็มแต่เป็นตัวละครตัวหนึ่งที่แนะนำผู้เล่นหรือแลกอัพเกรดเป็นเพาเวอร์ชิป บางตัวอาจจะให้ พาสเวิร์ด ซึ่งช่วยให้ผู้เล่นสามารถเริ่มเกมใหม่ต่อจากครั้งก่อนได้ แลนเดอร์สีฟ้าเหล่านี้เป็นเสมือน checkpoints ซึ่งผู้เล่นสามารถเริ่มเล่นเกมใหม่ที่ห้องนี้ ภายหลังจากที่พ่ายแพ้ในเกม หากยังไม่ปิดเครื่องเล่นเกม
ในส่วนวิธีการเล่นแบบแอ็คชั่นผจญภัยของเกมคือส่วน "Labyrinth" ผู้เล่นจะสำรวจพื้นผิวเขาวงกตของ Naju ในร่างหุ่นยนต์คล้ายมนุษย์ โดยเป็นมุมมองจากด้านบน (top-down perspective). ผู้เล่นต้องค้นหาเส้นทางใน Labyrinth ผ่านประตูต่างๆ ไปยังอุปกรณ์ควบคุมความปลอดภัยทั้ง 10 ตัว The Labyrinth ประกอบด้วยทางเดินยาวและห้องต่างๆ ซึ่งระบุพิกัดแบบ X–Y coordinates. แผนที่ซึ่งแสดงรายละเอียดสามารถแสดงได้ในหน้าจอหยุด (pause subscreen) ผู้เล่นสามารถเดินจากหน้าจอหนึ่งไปยังหน้าจอถัดไปได้ แต่ในบางจออาจถูกแยกออกโดย ประตู ที่เรียกว่า "วาร์ปพาเนล". บนวาร์ปพาเนลจะมีสัญลักษณ์ซึ่งผู้เล่นจะสามารถวาร์ปพาเนลนี้ได้หากมีกุญแจสัญลักษณ์ที่ตรงกันกับบนวาร์ปพาเนล วาร์ปพาเนลบางอันจะพาไปยังห้องซึ่งให้เงื่อนงำหรือเรื่องราวของเกม ส่วนอันอื่นๆอาจจะเป็นประตูไปสู่ร้านค้า ห้องพาสเวิร์ด และทางเดินยาว กุญแจสัญลักษณ์จะอนุญาตให้ผู้เล่นผ่านไปยังส่วนต่างๆของthe Labyrinthได้โดยไม่เรียงลำดับ
ในส่วนวิธีการเล่นแบบเกมยิง ชูตเอ็มอัป ของเกมคือส่วน "Dungeon" ผู้เล่นจะต้องต่อสู้ภายใน Naju ในรูปยานอวกาศ  Dungeon เป็นเส้นทางต่อเนื่องภายใน Naju ที่เต็มไปด้วยศัตรู Dungeon พบได้ในจากเส้นทางบน Labyrinth. ผู้เล่นต้องบุกเข้าใน Dungeon เพื่อเอาชนะ boss หากสามารถเอาชนะ boss ได้ ผู้เล่นจะสามารถทำลายเส้นทางและกลับสู่ Labyrinth โดยได้รับเพาเวอร์อัพ (ในบางครั้งอาจจะเป็นกุญแจวาร์ปพาเนล)เป็นรางวัล ในขณะที่บางเส้นทางสามารถเข้าได้โดยอิสระ บางเส้นทางจะต้องทำแอ๊คชั่นบางอย่างในห้องคอร์ริดอร์ก่อนจึงจะสามารถเข้าได้ บางห้องใน Labyrinth จะให้เงื่อนงำในการปลดล็อกเส้นทางเหล่านี้ เส้นทางทั้ง 10 เส้นของเกมเป็นเส้นทางไปสู่อุปกรณ์ความปลอดภัยที่ผู้เล่นจำต้องปิดการทำงานทั้งหมดเพื่อเอาชนะเกม
การสร้าง

The Guardian Legend ถูกสร้างขึ้นสำหรับ Nintendo Famicom โดย Compile ซึ่งเป็นเกมภาคต่อของเกม Guardic ซึ่งสร้างขึ้นเมื่อปี  1986 สำหรับเครื่อง MSX, และเริ่มวางจำหน่ายในชื่อ Guardic Gaiden ในประเทศญี่ปุ่น โดย Irem เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 (1988-02-05). ผู้อำนวยการสร้าง Masamitsu "Moo" Niitani, ประธานบริษัท Compile และผู้สร้างเกม Puyo Puyo  ซีรีส์. ทีมผู้สร้างส่วนมากมาจากทีมสร้าง Guardic รวมทั้งจาก Zanac และ Blazing Lazers. ภาพหน้าปกของ Guardic Gaiden ออกแบบโดยนักวาดภาพประกอบหนังสือนิยายวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่น ชื่อ Naoyuki Kato และภาพตัวละคร the Guardian ในร่างหุ่นยนต์คล้ายมนุษย์หญิง. The Guardian Legend ได้วางจำหน่ายสำหรับเครื่อง NES ในทวีปอเมริกาเหนือ โดย Brøderbund ในเดือนเมษายน 1989 และวางจำหน่ายในทวีปยุโรปโดย Nintendo ในปี 1990. นิตยสาร Nintendo Power ได้พรีวิว The Guardian Legend ในเดือนมกราคม 1989 โดยได้วิจารณ์เรื่องรูปแบบเกม ภาพกราฟิก และฉากเกมยิง ชูตเอ็มอัป นิตยสาร Nintendo Power ได้สัญญาว่าจะลงบทความรีวิวทั้งหมดในนิตยสารฉบับถัดมา แต่จำเป็นต้องเลื่อนออกไปเนื่องจากความล่าช้าในการเปิดตัวเกม The Guardian Legend ถูกนำออกแสดงที่งาน Winter Consumer Electronics Show ที่ Las Vegas, Nevada ในปี 1989 ก่อนการวางจำหน่าย ในการแสดงครั้งนั้น The Guardian เป็นหนึ่งในแรงดึงดูดหลักของบูธ Brøderbund ร่วมกับ U-Force controller. ในปี 1990 สินค้าคงคลังของThe Guardian Legend ถูกขายพร้อมกับสินทรัพย์อื่นๆของ Brøderbund ให้แก่ THQ