stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฮากัตญา

ทัศนียภาพเมืองฮากัตญา
อากาญา (ฮากัตญา) ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2
ฮากัตญา (ชามอร์โร: Hagåtña) เป็นเมืองหลวงของดินแดนเกาะกวม ซึ่งเป็นดินแดนห่างไกลของสหรัฐอเมริกา เดิมที่นี่ชื่อว่า อากาญา (Agaña) ที่นี่เป็นที่ตั้งของศูนย์กลางการบริหารเกาะกวม และย่านการค้าสำคัญของเกาะ ฮากัตญาตั้งอยู่ที่พิกัด 13 ° 28'45 "N 144 ° 45'00" E ทางตอนกลางของเกาะกวม มีพื้นที่ 1.6 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 1,100 คน
| ด ค กเมืองหลวงของสหรัฐแบ่งตามเขตอำนาจ |
| --- | --- |
 ชาติ: สหรัฐ วอชิงตัน ดี.ซี. รัฐ: คอนเนทิคัต ฮาร์ตเฟิร์ด  เคนทักกี แฟรงก์เฟิร์ต  แคนซัส โทพีกา  แคลิฟอร์เนีย แซคราเมนโต  โคโลราโด เดนเวอร์  จอร์เจีย แอตแลนตา  เซาท์แคโรไลนา โคลัมเบีย  เซาท์ดาโคตา เพียร์  เดลาแวร์ โดเวอร์  เทนเนสซี แนชวิลล์  เท็กซัส ออสติน  นอร์ทแคโรไลนา ราลี  นอร์ทดาโคตา บิสมาร์ก  นิวเจอร์ซีย์ เทรนตัน  นิวเม็กซิโก แซนตาเฟ  นิวยอร์ก ออลบานี  นิวแฮมป์เชอร์ คองคอร์ด  เนแบรสกา ลิงคอล์น  เนวาดา คาร์สันซิตี  เพนซิลเวเนีย แฮร์ริสเบิร์ก  ฟลอริดา แทลลาแฮสซี  มอนแทนา เฮเลนา  มิชิแกน แลนซิง  มินนิโซตา เซนต์พอล  มิสซิสซิปปี แจ็กสัน  มิสซูรี เจฟเฟอร์สันซิตี  เมน ออกัสตา  แมริแลนด์ แอนแนโพลิส  แมสซาชูเซตส์ บอสตัน  ยูทาห์ ซอลต์เลกซิตี  โรดไอแลนด์ พรอวิเดนซ์  ลุยเซียนา แบตันรูช  วอชิงตัน โอลิมเปีย  วิสคอนซิน แมดิสัน  เวสต์เวอร์จิเนีย ชาร์ลสตัน  เวอร์จิเนีย ริชมอนด์  เวอร์มอนต์ มอนต์พีเลียร์  ไวโอมิง ไชแอนน์  ออริกอน เซเลม  อะแลสกา จูโน  อาร์คันซอ ลิตเทิลร็อก  อินดีแอนา อินเดียแนโพลิส  อิลลินอย สปริงฟีลด์  แอริโซนา ฟีนิกซ์  แอละแบมา มอนต์กอเมอรี  โอคลาโฮมา โอคลาโฮมาซิตี  โอไฮโอ โคลัมบัส  ไอดาโฮ บอยซี  ไอโอวา ดิมอยน์  ฮาวาย โฮโนลูลู ดินแดน: กวม ฮากัตญา  ปวยร์โตรีโก ซานฮวน  หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา ไซปัน  หมู่เกาะเวอร์จิน ชาร์ลอตต์อะมาลี  อเมริกันซามัว ปาโกปาโก
เตียวโป้

เตียวโป้ เป็นบุคคลที่มีชืวิตในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและเป็นตัวละครในนวนิยายในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก อาจหมายถึง:
เตียวโป้ (จาง เป่า) (張寶; เสียชีวิต ค.ศ. 184) น้องชายของเตียวก๊กผู้นำกบฏโพกผ้าเหลือง
เตียวโป้ (เฉียว เม่า) (橋瑁; เสียชีวิต ค.ศ. 190) ขุนศึกผู้เป็นเจ้าเมืองตองกุ๋น
อิงฟังตามารีอา ดา อาซุงเซาแห่งบรากังซา

อิงฟังตามารีอา ดา อาซุงเซาแห่งบรากังซา (25 มิถุนายน พ.ศ. 2348 - 7 มกราคม พ.ศ. 2377) ทรงเป็นอิงฟังตาแห่งโปรตุเกส และเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าโจเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกสกับอินฟันตาการ์โลตา โฆอากินาแห่งสเปน
พระประวัติ

อิงฟังตามารีอา ดา อาซุงเซาแห่งบรากังซม มีพระนามเต็มว่า มารีอา ดา อาซุงเซา อานา ฌูอานา ฌูเซฟา ลุยซา กองซากา ฟรังซิชกา ดึ อัซซิส ซาเวียร์ ดึ เปาลา ฌูอากินา อังตอเนีย ดึ ซาง ติอาโก ดึ บรากังซา อี บูร์บง ประสูติในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2348 ณ พระราชวังหลวงเกวลูซ ลิสบอน ประเทศโปรตุเกส ทรงได้รับการบัพติศมาในวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2348 ในมหาวิหารหลวงโดยทรงได้รับจากเจ้าคณะบาทหลวง อังตอนียู ซาเวียร์ เดอ มิรันดา ผู้ซึ่งเป็นเจ้าคณะบาทหลวงแห่งลิสบอน
อิงฟงัตามารีอา ดา อาซุงเซาแห่งบรากังซาทรงอยู่ในพระอิสริยยศ Great-Cross of the Order of Our Lady of Conception และคุณหญิงแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งนักบุญอิซาเบล ท่ามกลางพระเชษฐา พระนางทรงสนิทสนมถึงขนาดทรงชื่นชอบกับอิงฟังตึมีแกลพระเชษฐา และกลายเป็นความรักอย่างชัดเจนที่ซึ่งเป็นความหลงใหลในการเมืองในขณะนั้นที่ซึ่งไม่เสียผลประโยชน์ในเสียงเล่าลือถึงเรื่องที่น่าเสื่อมเสียชื่อเสียงเช่นนี้
อิงฟังตามารีอา ดา อาซุงเซาทรงอยู่ในลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ลำดับถัดจากอิงฟังตึมีแกล พระนางทรงสนับสนุนอิงฟังตึมีแกล เมื่อเจ้าชายได้กระทำการการถอดถอนสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกส ผู้เป็นพระภาติกาออกจากราชบัลลังก์และถอดถอนอิงฟังตาอีซาแบล มารีอาแห่งโปรตุเกส พระเชษฐภคินีออกจากตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ อิงฟังตึมีแกลได้ครองราชย์เป็น พระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส มีการกล่าวกันมาว่า พระเจ้ามีแกลไม่มีพระราชประสงค์ในการควบคุมที่รุนแรงและนองเลือด พระเจ้ามีแกลทรงถูกทอดทิ้ง แต่ก็ไม่มีพระราชอำนาจหรืออิทธิพลเพียงพอที่จะนำพาให้ทุกคนเดินตามแนวทางของพระองค์ได้ เมื่อฝ่ายเสรีนิยมได้ชัยชนะในสงครามกลางเมืองที่เรียกว่า สงครามเสรีนิยม ผลที่ตามมาคือพระเจ้ามีแกลถูกเนรเทศออกจากประเทศอีกครั้ง และการครองราชบัลลังก์ครั้งที่สองของสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2
เมื่อรัฐธรรมนูญได้ถูกจัดตั้งอีกครั้ง อิงฟังตามารีอา ดา อาซุงเซาได้ลี้ภัยออกจากกรุงลิสบอนและเสด็จไปยังซานตาเร็มด้วยกองทัพมิเกลลิสตา ที่ซึ่งพระนางได้สิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคอหิวาตกโรคที่ซึ่งขณะนั้นเป็นโรคระบาดครั้งใหญ่ในโปรตุเกส ในวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2377 สิริพระชนมายุ 28 พรรษา พระนางไม่ทรงอภิเษกสมรส
พระศพของพระนางได้รับการฝังที่โบสถ์แห่งพระปาฏิหาริย์ในซานตาเร็ม จากนั้นพระศพได้รับการเคลื่อนย้ายไปฝังที่วิหารหลวงแห่งพระราชวงศ์บรากังซาในวิหารเซาวิเซนเต เดอ ฟลอรา ณ กรุงลิสบอน
ดูเพิ่ม

พระราชสันตติวงศ์ในพระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส
เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์จรวย ในรัชกาลที่ 5

| เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์จรวย |
| --- | --- |

เกิด: 7 เมษายน พ.ศ. 2429
เสียชีวิต: 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2511 (82 ปี)​
คู่สมรส: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
บิดามารดา: หม่อมเจ้าจำรูญ ปราโมช  หม่อมเยื้อน ปราโมช ณ อยุธยา
เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์จรวย ในรัชกาลที่ 5 เกิดเมื่อวันพุธที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2429 เป็นธิดา หม่อมเจ้าจำรูญ ปราโมช และ หม่อมเยื้อน ปราโมช ณ อยุธยา ท่านมีน้องร่วมมารดา 2 คน คือ ร้อยโท หม่อมราชวงศ์จรัญ ปราโมช และหม่อมราชวงศ์ชาย (ถึงแก่กรรมตั้งแต่ยังไม่มีชื่อ)
เมื่อวัยเยาว์ เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์จรวย อาศัยอยู่กับท่านพ่อที่วังบูรพาภิรมย์ เพราะท่านพ่อเสด็จอยู่กับ จอมพล สมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช จนกระทั่งอายุได้ 7 ปี ท่านพ่อจึงส่งเข้าไปอยู่ในพระบรมมหาราชวังกับพระญาติในราชสกุลปราโมช ซึ่งรับราชการอยู่ในห้องเครื่องต้น วันหนึ่งท่านได้ตามเสด็จ หม่อมเจ้าหญิงคอยท่า ปราโมช ไปรับเงินจ่ายประจำเดือนของห้องเครื่อง จากพระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ (พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา) พระอรรคชายาเธอฯทอดพระเนตรเห็นหม่อมราชวงศ์จรวยเป็นเด็กน่าเอ็นดู จึงขอไปทรงเลี้ยง และเมื่อหม่อมราชวงศ์จรวยมีอายุครบ 10 ปี ได้ทรงพระเมตตาจัดพิธีโกนจุกประทานด้วย
ครั้นอายุได้ 18 ปี พระอรรคชายาเธอฯจึงนำท่านขึ้นถวายตัวรับราชการฝ่ายใน เป็นเจ้าจอมในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับพระราชทานเงิน 5 ชั่ง ผ้าลายและแพรห่ม 2 สำรับตามประเพณี ซึ่งท่านได้รับราชการสนองพระมหากรุณาธิคุณจนตลอดรัชกาล โดยมีหน้าที่จัดเตรียมเครื่องสรงพระพักตร์ และทรงเครื่องในเวลาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวบรรทมตื่นที่พระที่นั่งอัมพรสถาน ในช่วงเวลา 11-12 น. และเมื่อเสด็จพระราชดำเนินออกเสวย ก็ต้องอยู่ประจำในหน้าที่ตั้งเครื่องเสวยทั้งในมื้อเช้าและมื้อเย็น รับใช้ไปจนเข้าที่พระบรรทม ราว 5-6 น. บางครั้งก็ต้องรับหน้าที่อ่านหนังสือถวายแทนเจ้าจอมมารดาเลื่อน และคอยเฝ้าในเวลาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงปรุงพระกระยาหารด้วยพระองค์เองด้วย
เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์จรวย ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นตติยจุลจอมเกล้า เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายนพ.ศ. 2449 และเข็มพระกำนัล อักษรพระบรมนามาภิไธย จ.ป.ร.ลงยาสีชมพูห้อยริบบิ้นเหลืองจักรี และเมื่อมีพิธีเฉลิมพระที่นั่งอัมพรสถาน ท่านได้รับพระราชทานเกียรติยศให้เป็นผู้เชิญพานฟักในงานพระราชพิธีสำคัญนั้นด้วย
เมื่อสิ้นรัชกาลที่ 5 แล้ว เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์จรวย ได้ออกจากพระบรมมหาราชวังมาอาศัยอยู่ในสำนักพระวิมาดาเธอฯ ที่พระราชวังสวนสุนันทา จนสิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2472 จึงออกมาอาศัยกับหม่อมเจ้าหญิงคอยท่า ปราโมช จนสิ้นชีพิตักษัย ครั้งสุดท้ายได้ออกมาอยู่กับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทรทิพยนิภา ที่ตำหนักทิพย์ ถนนราชวิถี ได้ตามเสด็จเสด็จพระองค์อาทรฯไปฟังธรรมที่วัดบวรนิเวศวิหารเป็นประจำ จนกระทั่งเสด็จพระองค์อาทร สิ้นพระชนม์ เมื่อ พ.ศ. 2501 จึงอยู่กับเจ้าจอมอาบ และนายพูนเพิ่ม ไกรฤกษ์ ผู้เป็นทายาทต่อมา
เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์จรวย ปราโมช ป่วยด้วยโรคชรา ถึงอนิจกรรมเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2511 สิริอายุได้ 82 ปี 4 เดือน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2449 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 3 (จ.ป.ร.3)
เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์ข้อ ในรัชกาลที่ 5

| เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์ข้อ |
| --- | --- |
เกิด: พ.ศ. 2410
เสียชีวิต: 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2475
คู่สมรส: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
บิดามารดา: พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์​  หม่อมเขียน สนิทวงศ์ ณ อยุธยา​
เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์ข้อ ในรัชกาลที่ 5 เป็นธิดาของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์ กับหม่อมเขียน  เป็นน้องสาวของหม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์ สนิทวงศ์ เจ้าพระยาวงษานุประพัทธ์ (หม่อมราชวงศ์สท้าน สนิทวงศ์) และเจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์เนื่อง ในรัชกาลที่ 5
หม่อมราชวงศ์ข้อ สนิทวงศ์ เข้าถวายตัวเป็นเจ้าจอมในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่ไม่ได้ให้พระประสูติกาลพระราชโอรส หรือพระราชธิดา
เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์ข้อถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชราเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2475 สิริรวมอายุได้ 65 ปี และได้จัดพิธีพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดปทุมวนารามราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2475 ในการนี้ได้พระราชทานเงิน ๑๐๐๐ สตางค์ ผ้าขาว ๒ พับ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2436 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
อุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทย

ภาพถ่ายมุมสูงของอุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทย
อุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทย เป็นที่ตั้งของบริษัทและศูนย์วิจัยด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจำนวนมาก รวมถึงสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติและศูนย์วิจัยแห่งชาติในสังกัดอื่น ๆ ตั้งอยู่ที่ตำบลคลองหนึ่ง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ทางเหนือของกรุงเทพมหานคร ติดกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต และสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย ปัจจุบัน ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.วีรชัย อาจหาญ เป็นผู้อำนวยการ
ประวัติ

อุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทยเริ่มเปิดดำเนินการเมื่อ พ.ศ. 2545 โดยถือเป็น “นิคมวิจัยสำหรับเอกชน” แห่งแรกของเมืองไทย ภายใต้การบริหารจัดการของสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.), กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี โดยมีภารกิจหลักในการสร้างให้เกิดนวัตกรรมและการวิจัยและพัฒนาในภาคเอกชน รวมถึงการสร้างให้เกิดการพัฒนากำลังคนในด้านการวิจัยและพัฒนาของประเทศ
อุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทยตั้งอยู่ที่อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี บนพื้นที่กว่า 200 ไร่ ภายในอุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทยเป็นที่ตั้งของ สวทช. รวมถึงศูนย์วิจัยแห่งชาติ 4 ศูนย์ ได้แก่ ศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ ศูนย์เทคโนโลยีโลหะและวัสดุแห่งชาติ ศูนย์อิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ และศูนย์นาโนเทคโนโลยีแห่งชาติ นอกจากนี้ ที่ตั้งของอุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทยยังติดกับสถาบันการศึกษาชั้นนำ ได้แก่ สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต และ สถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร ซึ่งทำให้อุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทย เป็นทำเลที่มีความพร้อมสูงสุดสำหรับกิจกรรมวิจัยและพัฒนา เป็นที่ซึ่งมีนักวิจัยอยู่รวมกันมากกว่า 3,700 คนและเป็นแหล่งรวมบุคลากรที่มีความสามารถขนาดใหญ่
ภายในอุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทย ผู้เช่าพื้นที่จะได้รับสิทธิและประโยชน์จากคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุนและกรมสรรพากร นอกจากนี้ ยังสามารถเข้าถึงสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ที่อุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทยจัดเตรียมไว้ให้ เช่น ศูนย์ประชุมที่มีพื้นที่แสดงนิทรรศการขนาด 2,000 ตารางเมตร และห้องประชุมขนาดใหญ่ จุ 350 ที่นั่ง ห้องประชุมที่พร้อมสำหรับการจัดประชุมทางไกล ฐานข้อมูลงานวิจัย รวมถึงระบบโทรคมนาคมความเร็วสูง กิจการที่เริ่มก่อตั้งและกิจการขนาดเล็ก สามารถเช่าใช้พื้นที่เพื่อการทำวิจัยและพัฒนาภายในหน่วยบ่มเพาะเทคโนโลยี ด้วยอัตราพิเศษ กิจการขนาดใหญ่สามารถเลือกระหว่างพื้นที่ในอาคารหรือที่ดินเปล่า เพื่อสร้างอาคารสำหรับการวิจัยและพัฒนาของตนเอง พร้อมด้วยการให้บริการทางเทคนิค การเงิน บุคลากร ธุรกิจ
นอกจากเป็นที่ตั้งของ สวทช. และศูนย์วิจัยแห่งชาติทั้ง 4 ศูนย์ ยังมีบริษัทเอกชนทั้งไทยและต่างชาติ เช่าพื้นที่เพื่อที่วิจัยกว่า 60 ราย ทำให้ต้องมีการขยายพื้นที่ใช้สอยของอุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทย จาก 140,000 ตารางเมตร ในระยะที่ 1 เพิ่มขึ้น อีก 126,000 ตารางเมตร ในระยะที่ 2 และพร้อมเปิดให้บริการในปี 2556
องค์กรและโครงสร้าง

อุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทยเป็นที่ตั้งของ สวทช. และศูนย์วิจัยแห่งชาติทั้ง 4 ศูนย์ ดังนี้:
ศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ (BIOTEC)
ศูนย์เทคโนโลยีโลหะและวัสดุแห่งชาติ (MTEC)
ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ (NECTEC)
ศูนย์นาโนเทคโนโลยีแห่งชาติ (NANOTEC)
แหล่งข้อมูลอื่น

อุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทย เก็บถาวร 2010-11-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เจ้าจอมสมบูรณ์ ในรัชกาลที่ 5

| เจ้าจอม สมบูรณ์ ในรัชกาลที่ 5 |
| --- | --- |

เกิด: สมบุญ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2420 จังหวัดพระนคร ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 7 ตุลาคม พ.ศ. 2501 (81 ปี)
คู่สมรส: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
บิดามารดา: ซุ้ย มันประเสริฐ บุญมา มันประเสริฐ
เจ้าจอมสมบูรณ์ ในรัชกาลที่ 5 (สกุลเดิม มันประเสริฐ; 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2420 – 7 ตุลาคม พ.ศ. 2501) เป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประวัติ

เจ้าจอมสมบูรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2420 ที่บ้านถนนสำเพ็ง จังหวัดพระนคร เป็นธิดาคนโตของซุ้ย มันประเสริฐ (พ.ศ. 2404 – พ.ศ. 2470} และบุญมา มันประเสริฐ บิดานั้นสืบสกุลมาจาก หมื่นประเสริฐ หรือ เจ้าสัวมัน นายอากรในรัชกาลที่ 3 นามสกุลนี้จึงได้รับพระมหากรุณาพระราชทานว่า "มันประเสริฐ" เจ้าจอมสมบูรณ์มีน้องร่วมมารดา 4 คน ร่วมบิดาอีก 4 คน ถึงแก่กรรมครั้งยังเยาว์เกือบทุกคน มีน้องชายที่มีชีวิตจนโตเพียงคนเดียว คือ ใหม่ มันประเสริฐ แต่ก็ถึงแก่กรรมไปก่อนเจ้าจอมสมบูรณ์
เมื่อสมบูรณ์มีอายุพอสมควร บิดาจึงส่งเข้าไปอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นเจ้าจอม รับราชการใกล้ชิดพระยุคลบาทมาตลอดทั้งในพระบรมมหาราชวังและพระราชวังดุสิต กระทั่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต เจ้าจอมสมบูรณ์จึงกราบถวายบังคมทูลลาออกมาพำนักอยู่บ้านเดิมที่สำเพ็ง แต่ยังคงเข้าเฝ้าพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา ที่วังสวนสุนันทาโดยตลอด กระทั่งพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ฯ สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2472
เจ้าจอมสมบูรณ์ได้ดูแลบิดาซึ่งป่วยเป็นเส้นประสาทพิการเพราะตกภูเขาคราวตามเสด็จพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวไปประพาสเกาะช้าง จนบิดาถึงแก่กรรมขณะอายุ 67 ปี ในปี พ.ศ. 2470 เจ้าจอมสมบูรณ์ยังได้สร้างและบริจาคสิ่งของให้แก่สถานที่ต่าง ๆ เช่น
สร้างศาลาอุทิศให้เนย ศรุตานนท์ เมื่อปี พ.ศ. 2473 และสร้างกุฏิอุทิศให้แด่บรรพบุรุษ เมื่อปี พ.ศ. 2486 (ทั้งสองแห่งสร้างไว้ที่วัดนรนาถสุนทริการาม)
รับเป็นแม่งานวาดภาพพระธาตุหริภุญชัย ในพระอุโบสถวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร
บริจาคเงิน 120,000 บาท สร้างหอพักนิสิตหญิงให้จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ปัจจุบันรื้อถอนแล้ว)
บริจาคพระราชนิพนธ์เงาะป่า 100 เล่มให้ห้องสมุดเป็นวิทยาทาน เมื่อคราวทำบุญอายุครบ 6 รอบ เมื่อปี พ.ศ. 2492
เจ้าจอมสมบูรณ์มักพยายามแสวงหาความรู้ใส่ตัวเสมอ เช่น เมื่อปี พ.ศ. 2499 ขณะอายุ 80 ปี ได้เดินทางโดยเครื่องบินไปเที่ยวยังประเทศญี่ปุ่น ฮ่องกง และมาเก๊า กับกระสินธุ์ มันประเสริฐ บุตรบุญธรรม และครั้งหลังสุดก่อนอนิจกรรม ได้เดินทางไปล่องแก่งที่จังหวัดเชียงใหม่ กับคณะของคุรุสภา
เจ้าจอมสมบูรณ์ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ทุติยจุลจอมเกล้า เมื่อปี พ.ศ. 2500 ต่อมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2501 จึงเริ่มป่วยด้วยเบาหวานกำเริบ และถึงแก่อนิจกรรมเมื่อเวลา 20.45 น. ของวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2501 สิริอายุ 81 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2500 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2449 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน) (ในราชกิจจานุเบกษาเขียนว่า เจ้าจอมสมบุญ)
เจ้าจอมละม้าย ในรัชกาลที่ 5

| เจ้าจอมละม้าย ในรัชกาลที่ 5 |
| --- | --- |

เกิด: ละม้าย สุวรรณทัต พ.ศ. 2399
ถึงแก่กรรม: 19 มีนาคม 2476
คู่สมรส: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
บิดา: พระยาอนุชิตชาญไชย (พึ่ง สุวรรณทัต)
มารดา: คุณหญิงเกษร
เจ้าจอมละม้าย ในรัชกาลที่ 5 (พ.ศ. 2399 - 19 มีนาคม 2476) เป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  เป็นธิดาของพระยาอนุชิตชาญไชย (พึ่ง สุวรรณทัต) ที่เกิดแต่คุณหญิงเกษร  ต่อมาได้เข้าถวายตัวต่อรัชกาลที่ 5
ประวัติ

เจ้าจอมละม้าย เป็นธิดาของพระยาอนุชิตชาญไชย (พึ่ง สุวรรณทัต) ที่เกิดแต่คุณหญิงเกษร มีพี่สาวอีกคนชื่อเจ้าจอมจำเริญ ในรัชกาลที่ 5 ท่านทั้งสองเป็นธิดาของพระยาอนุชิตชาญชัย(พึ่ง สุวรรณทัต)  จางวางกรมพระตำรวจขวา มารดาชื่อคุณหญิงเกษร เป็นธิดาพระยาสุนทรบุรีศรีพิชัยสงคราม (เสือ) ต้นสกุล สุนทรศารทูล คุณจอมละม้ายมีพี่น้องร่วมบิดามารดา ๔ ท่านคือเจ้าจอมจำเริญ  เจ้าจอมละม้าย พระยาธรรมศาสตร์นาถประนัย(จุ้ย สุวรรณทัต) และคุณหญิงเชย ภรรยาพระยาอนุชิตชาญชัย (สาย สิงหเสนี)
มีประวัติแค่นี้ ไม่มีประวัติเมื่อท่านไปอยู่ในวัง
เจ้าจอมละม้าย ถือเป็นครูสอนนาฏศิลป์ที่มีฝีมือท่านหนึ่ง ท่านได้รับการถ่ายทอดจากละครหลวงสายรัชกาลที่ ๒ เรื่องอิเหนา และเป็นละครหลวงในสมัยรัชกาลที่ ๔ ในช่วงพ.ศ. ๒๔๒๕ เจ้าจอมละม้ายได้เป็นครูละครซ้อมเรื่องอิเหนาให้กับเจ้านายต่าง ๆ ไว้สำหรับการแสดงสมโภชเฉลิมพระที่นั่งจักรีมหาปราสาท การระบำกิ่งไม้เงินไม้ทองหน้าม่านเป็นการแสดงรูปแบบใหม่ที่ถือกำเนิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ ๔ ซึ่งเจ้าจอมละม้ายท่านได้มีท่วงท่าการรำกิ่งไม้เงินกิ่งไม้ทองได้งามเลิศ และยังจัดท่ารำฝรั่งคู่ได้อย่างงดงาม จนการรำเป็นท่าแบบฉบับของเจ้าจอมละม้ายไปในที่สุดคือ ท่ารำฉุยฉายนางถือกิ่งไม้เงินทอง (สองนางเนื้อเหลือง) ไปในที่สุด
เมื่อละครฝ่ายวังสวนกุหลาบเริ่มมีการหัดนางในมีการคัดสรรครูละครหลวงมาต่อท่ารำให้กับละครวังสวนกุหลาบด้วย ซึ่งสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงนครราชสีมาท่านก็โปรดให้เรียกเจ้าจอมละม้ายเข้ามาสอน เนื่องจากเป็นละครที่ได้รับท่วงท่าสมัยรัชกาลที่ ๒ โดยลูกศิษย์ที่สอนคือ ครูเฉลย ศุขวณิชย์ (ตัวพระ)
ภายหลังจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 เจ้าจอมละม้ายจึงได้ย้ายออกมาพำนักอยู่นอกพระราชวังดุสิต กระทั่งถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชราเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2476 อายุ 77 ปี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2439 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2447 :  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 5 (ม.ป.ร.5)
พ.ศ. 2451 -  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 3
เจ้าจอมมารดาโหมด ในรัชกาลที่ 5

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เจ้าจอมมารดาโหมด
| เจ้าจอมมารดา โหมด |
| --- | --- |

เกิด: โหมด บุนนาค 16 มกราคม พ.ศ. 2406
เสียชีวิต: 30 ตุลาคม พ.ศ. 2475 (69 ปี)
คู่สมรส: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
บุตร: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรองค์อรรคยุพา พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นไชยาศรีสุริโยภาส
บิดามารดา: เจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) ท่านผู้หญิงสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (อิ่ม บุนนาค)
เจ้าจอมมารดาโหมด เป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบุตรีคนที่ 6 ของเจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) ที่เกิดแต่ท่านผู้หญิงสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (อิ่ม) และยังเป็นน้องสาวร่วมบิดามารดากับเจ้าคุณพระประยุรวงศ์อีกด้วย ท่านเกิดเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2406 (นับแบบใหม่)
ต่อมาท่านได้เข้าไปอยู่ในพระบรมมหาราชวัง โดยพำนักอยู่กับเจ้าคุณพระประยุรวงศ์ ผู้เป็นพี่สาว ต่อมา ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นเจ้าจอม และได้ประสูติพระราชโอรส-พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว 3 พระองค์ คือ
พระองค์เจ้าชายอาภากรเกียรติวงศ์ ประสูติเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2423 ต่อมาเป็น "กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์" และเป็นองค์ต้นราชสกุล "อาภากร"
พระองค์เจ้าหญิงอรองค์อรรคยุพา ประสูติเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2424
พระองค์เจ้าชายสุริยงประยุรพันธ์ ประสูติเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2427  ต่อมาเป็น "กรมหมื่นไชยาศรีสุริโยภาส" และเป็นองค์ต้นราชสกุล "สุริยง"
อสัญกรรม

เจ้าจอมมารดาโหมด พำนักในพระบรมมหาราชวังมาตลอดรัชกาลที่ 5 เมื่อสิ้นรัชกาลแล้ว จึงได้กราบบังคมทูลลาออกมาพำนักกับพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ ณ วังนางเลิ้งตลอดมา มีความสุขอยู่กับการเลี้ยงดูพระราชนัดดา ในราชสกุล "อาภากร" และ "สุริยง" จนกระทั่งป่วยด้วยโรคเนื้องอกทับหลอดอาหาร ถึงแก่อสัญกรรม เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2475 สิริอายุ 69 ปี ได้รับโกศไม้สิบสอง ชั้นรอง 2 ชั้น ฉัตรเบญจา 1 สำรับ เป็นเกียรติยศ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2447 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 2 (จ.ป.ร.2)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 2 (ว.ป.ร.2)
อำเภอเมืองอ่างทอง

| อำเภอเมืองอ่างทอง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Mueang Ang Thong
วัดต้นสนวัดสุวรรณเสวริยารามที่ว่าการอำเภอเมืองอ่างทองโรงพยาบาลอ่างทอง
คำขวัญ: พระศรีเมืองทองคุ้มบ้าน หลวงพ่อสดโอฬาร ถิ่นฐานเกษตรกรรม ธรรมะครองใจ
แผนที่จังหวัดอ่างทอง เน้นอำเภอเมืองอ่างทอง
พิกัด: 14°35′19″N 100°27′12″E﻿ / ﻿14.58861°N 100.45333°E﻿ / 14.58861; 100.45333
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: อ่างทอง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 104.161 ตร.กม. (40.217 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 54,890 คน
 • ความหนาแน่น: 526.97 คน/ตร.กม. (1,364.8 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 14000
รหัสภูมิศาสตร์: 1501
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอเมืองอ่างทอง  ถนนเทศบาล 1 ตำบลบางแก้ว อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง 14000
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เมืองอ่างทอง เป็นอำเภอศูนย์กลางการปกครอง การบริหาร เศรษฐกิจ และการศึกษาของจังหวัดอ่างทอง
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอเมืองอ่างทองตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอโพธิ์ทองและอำเภอไชโย
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอมหาราช (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอป่าโมก
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอวิเศษชัยชาญและอำเภอโพธิ์ทอง
ประวัติศาสตร์

อำเภอเมืองอ่างทองเดิมเรียกว่า อำเภอเมือง ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาตรงวัดไชยสงคราม (วัดกะเขา) ตำบลบ้านแห ต่อมาในปี พ.ศ. 2356 ทางราชการได้ย้ายเมืองอ่างทองไปตั้งที่บริเวณใต้ปากคลองบางแก้ว ตำบลบางแก้ว ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา อำเภอเมืองจึงย้ายตามไปด้วย ในปี พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอบางแก้ว ตามตำบลที่ตั้ง และเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอเมืองอ่างทอง เมื่อปี พ.ศ. 2481
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอเมืองอ่างทองแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 14 ตำบล 81 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | ตลาดหลวง | Talat Luang | 5,126 |
| 2. | บางแก้ว | Bang Kaeo | 2,033 |
| 3. | ศาลาแดง | Sala Daeng | 7,814 |
| 4. | ป่างิ้ว | Pa Ngio | 5,668 |
| 5. | บ้านแห | Ban Hae | 4,313 |
| 6. | ตลาดกรวด | Talat Kruat | 1,986 |
| 7. | มหาดไทย | Mahatthai | 1,566 |
| 8. | บ้านอิฐ | Ban It | 6,795 |
| 9. | หัวไผ่ | Hua Phai | 4,495 |
| 10. | จำปาหล่อ | Champa Lo | 3,587 |
| 11. | โพสะ | Phosa | 4,221 |
| 12. | บ้านรี | Ban Ri | 1,853 |
| 13. | คลองวัว | Khlong Wua | 2,173 |
| 14. | ย่านซื่อ | Yan Sue | 3,568 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอเมืองอ่างทองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองอ่างทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตลาดหลวงและตำบลบางแก้วทั้งตำบล รวมทั้งบางส่วนของตำบลศาลาแดง ตำบลบ้านแห ตำบลบ้านอิฐ ตำบลโพสะ และตำบลย่านซื่อ
เทศบาลตำบลศาลาแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศาลาแดง (นอกเขตเทศบาลเมืองอ่างทอง)
เทศบาลตำบลโพสะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพสะ (นอกเขตเทศบาลเมืองอ่างทอง)
องค์การบริหารส่วนตำบลป่างิ้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่างิ้วและตำบลมหาดไทยทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแห ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแห (นอกเขตเทศบาลเมืองอ่างทอง)
องค์การบริหารส่วนตำบลตลาดกรวด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตลาดกรวดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านอิฐ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านรีทั้งตำบลและตำบลบ้านอิฐ (นอกเขตเทศบาลเมืองอ่างทอง)
องค์การบริหารส่วนตำบลหัวไผ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวไผ่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลจำปาหล่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจำปาหล่อทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองวัว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองวัวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลย่านซื่อ (นอกเขตเทศบาลเมืองอ่างทอง)
ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรดิน ดินมีความอุดมสมบูรณ์เหมาะสมสำหรับการเกษตร
ทรัพยากรน้ำ อำเภอเมืองอ่างทองมีแหล่งน้ำสำคัญคือ แม่น้ำเจ้าพระยา และคลองบางแก้วที่แยกตัวจากแม่น้ำเจ้าพระยา พร้อมทั้งมีคลองชลประทานครอบคลุมพื้นที่ทุกตำบล ทำให้มีน้ำใช้เพื่อการเกษตรได้ตลอดปี
เศรษฐกิจ

อาชีพหลัก การเกษตร ผลผลิตทางการเกษตรที่สำคัญ ได้แก่ ข้าว ไม้ผล
อาชีพเสริม การปศุสัตว์เลี้ยงนกกระทา ไก่พื้นเมือง
สถานศึกษา

โรงเรียนสตรีอ่างทอง
โรงเรียนอ่างทองปัทมโรจน์วิทยาคม
โรงเรียนโยธินบูรณะอ่างทอง
วิทยาลัยเทคนิคอ่างทอง
วิทยาลัยนาฏศิลปอ่างทอง สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
การคมนาคม

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 (สายเอเชีย)
สถานีขนส่งจังหวัดอ่างทอง
ดูเพิ่ม

รายชื่อสถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดอ่างทอง
อาเซอร์ไบจานคัพ

| --- | --- |
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1992
ภูมิภาค:  อาเซอร์ไบจาน
จำนวนทีม: 19
ผ่านเข้าไปเล่นใน: ยูฟ่ายูโรปาลีก
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: กาบาลา (สมัยแรก)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด: เนฟต์ชี  (7 สมัย)
ผู้แพร่ภาพโทรทัศน์: ซีบีซีสปอร์ต
อาเซอร์ไบจานคัพ เป็นการแข่งขันฟุตบอลถ้วยของประเทศอาเซอร์ไบจาน ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1936 ซึ่งเป็นช่วงที่อาเซอร์ไบจานยังคงเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต ในปัจจุบัน สโมสรที่สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขัน คือ สโมสรจากอาเซอร์ไบจานพรีเมียร์ลีกและเฟิสต์ดิวิชัน อย่างไรก็ตาม การแข่งขันฟุตบอลถ้วยนี้กลับไม่ค่อยได้รับความสนใจจากผู้คนในประเทศนัก
ผลงานแบ่งตามสโมสร

| สโมสร | ชนะเลิศ | รองชนะเลิศ | ปี |
| --- | --- | --- | --- |
| เนฟต์ชีบากู | 7 | 4 | 1994–95, 1995–96, 1998–99, 2001-02, 2003–04, 2012–13, 2013–14 |
| คาราบัก | 6 | 3 | 1993, 2005–06, 2008–09, 2014–15, 2015–16, 2016–17 |
| กาปาซ | 4 | – | 1993–94, 1996–97, 1997–98, 1999–2000 |
| คาซาร์ลังการาน | 3 | 3 | 2006–07, 2007–08, 2010–11 |
| บากู | 3 | – | 2004–05, 2009–10, 2011–12 |
| Keşla | 1 | 4 | 2017–18 |
| İnşaatçı Baku | 1 | – | 1992 |
| ชาฟา | 1 | – | 2000–01 |
| กาบาลา | 1 | 3 | 2018–19 |
| แชมกีร์ | – | 3 | – |
| กูร์ | – | 2 | – |
| İnşaatçı Sabirabad | – | 1 | – |
| Khazri Buzovna | – | 1 | – |
| การ์วัน | – | 1 | – |
| MKT-Araz | – | 1 | – |
| Sumgayit | – | 1 | – |
หมายเหตุ:
ตัวเอียง หมายถึง สโมสรที่ถูกยุบ
 จำนวนครั้งรองชนะเลิศของ Keşla ได้รวมถึงช่วงที่ยังเป็นสโมสรอินเตอร์บากูด้วย