stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
หนูหริ่งหนูหรั่งผจญเพชรตาปีศาจ
เนื้อเรื่อง

เพนนี เด็กหญิงกำพร้าซึ่งถูกกักตัวไว้ ณ เรือร้างกลางบึงปีศาจในรัฐลุยเซียนา เขียนจดหมายขอความช่วยเหลือใส่ขวดแก้วแล้วแอบหย่อนลงน้ำไป สายน้ำนำพาขวดมาถึงนครนิวยอร์ก โดยฝูงหนูเป็นผู้พบและส่งต่อมายังสมาคมกู้ภัย องค์การระหว่างประเทศของเหล่าหนูอันตั้งอยู่ในสำนักงานใหญ่สหประชาชาติ สมัชชาหนูมอบคดีนี้ให้นางสาวบียองกา ผู้แทนหนูจากฮังการี กับนายเบอร์นาร์ด หนูซึ่งเป็นภารโรงของสมาคม บียองกากับเบอร์นาร์ดจึงติดตามมาสืบถึงโรงเลี้ยงเด็กมอร์นิงไซด์ที่เพนนีเคยอยู่ ได้พบแมวชรานาม รูฟัส ผู้แจ้งทั้งสองเกี่ยวกับเหตุการณ์ซึ่งหญิงผู้หนึ่งชื่อ คุณนายเมดูซา พยายามล่อลวงเพนนีขึ้นรถ หนูทั้งสองจึงเดินทางต่อมายังโรงรับจำนำของเมดูซา และพบว่า เมดูซา กับคู่หูชื่อ สนูปส์ กำลังพยายามกู้เพชรเม็ดใหญ่ที่สุดในโลกนาม เพชรเนตรปีศาจ ขึ้นมาจากบึง เมดูซาขังเพนนีไว้ โดยให้สนูปส์เฝ้ากับจระเข้สองตัวที่นางเลี้ยงชื่อ บรูทุส และเนโร เพราะเมดูซาต้องการใช้เด็กตัวเล็กมุดโพรงลงไปงมเพชรขึ้นมา
ด้วยความช่วยเหลือของนกแอลบาทรอสชื่อ ออร์วิลล์ กับแมลงปอนาม เอวินรูด บียองกากับเบอร์นาร์ดตามเมดูซามาถึงบึงปีศาจจนได้พบเพนนีและช่วยกันคิดหาหนทางหนี พวกเขาส่งเอวินรูดไประดมสรรพสัตว์ในท้องถิ่นมาช่วย แต่เอวินรูดไปช้าเพราะถูกฝูงค้างคาวโจมตีกลางทาง เป็นเหตุให้เพนนีถูกเมดูซาพาไปงมเพชรเสียก่อน เพนนี พร้อมด้วยบียองกาและเบอร์นาร์ด ช่วยกันใช้ดาบงัดเพชรที่ติดอยู่ในปากศพออกมาเป็นผลสำเร็จ และมอบให้เมดูซา
เมดูซาไม่ต้องการแบ่งเพชรกับสนูปส์ตามสัญญา ทั้งคู่มีปากเสียงกัน เมดูซาซ่อนเพชรไว้ตุ๊กตาหมีของเพนนีและพยายามหลบหนีไป ทันใดนั้น เหล่าสัตว์ที่เอวินรูดไประดมก็มาถึงเรือร้าง และขึ้นไปสร้างความปั่นป่วนจนเรือระเบิดด้วยพลุเพื่อให้เพนนีหนีออกมาได้ เมดูซาโกรธเกรี้ยว ออกตามล่าเพนนี โดยขี่จระเข้บรูทุสกับเนโรเป็นสกี และเอาแส้โบยตีให้เคลื่อนไป ทำให้จระเข้โกรธ หันมาโจมตีเมดูซาเสียเอง ส่วนสนูปส์ขี่ซากเรืออยู่บนน้ำพลางหัวเราะเยาะ
ภายหลัง ในนิวยอร์ก สมาคมกู้ภัยชวนกันดูโทรทัศน์รายงานข่าวเพนนีพบเพชรเนตรปีศาจและมอบเพชรนั้นให้แก่สถาบันสมิทโซเนียน ส่วนเมดูซากับสนูปก็มีรายงานเป็นนัยว่าถูกจับกุมและจำคุกแล้ว เมื่อนักข่าวถามเพนนีว่า ใครไปช่วยออกมา คำตอบของเพนนีว่า หนู สร้างความงงงวยไปตาม ๆ กัน แต่ก็เป็นที่หัวเราะชอบใจของเหล่าหนู ข่าวยังรายงานว่า มีคู่รักใจดีรับเพนนีเป็นบุตรบุญธรรม ขณะนั้น เอวิดรูดรุดมาแจ้งข่าวขอความช่วยเหลือถึงที่ประชุมสมาคม บียองกากับเบอร์นาร์ดจึงเตรียมออกผจญภัยกันอีกครั้ง
ตัวละคร

บ็อบ นิวฮาร์ต พากษ์ เบอร์นาร์ด
อีวา เกเบอร์ พากษ์ บียองกา
เจอรัลดีน เพจ พากษ์ เมดูซา
มิเชล สเตซี พากษ์ เพนนี
โจ ฟลินน์ พากษ์ สนูปส์
จิม จอร์แดน พากษ์ ออร์วิลล์
จอห์น แมกอินไทเออร์ พากษ์ รูฟัส
เจเนต โนแลน พากษ์ เอลลี เม และ แพต บัตแทรม พากษ์ ลุก สองสามีภริยาตัวมัสก์แรตซึ่งอยู่ริมบึงปีศาจ
จิมมี แมกโดนัลด์ พากษ์ เอวินรูด
เบอร์นาร์ด ฟอกซ์ พากษ์ นายกสมาคมกู้ภัย
จอร์จ ลินด์เซย์ พากษ์ เดดอาย กระต่ายนักประมงริมบึงปีศาจ
แลร์รี เคลมอนส์ พากษ์ แกรมส์ เต่าริมบึงปีศาจ
ดับ เทย์เลอร์ พากษ์ ดิกเกอร์ ตุ่นริมบึงปีศาจ
จอห์น ฟิดเลอร์ พากษ์ ดีคอน นกฮูกริมบึงปีศาจ
เชลบี ฟลินต์ ร้องเพลง
บิลล์ แมกมิลเลียน พากษ์ ผู้ประกาศข่าว
เรื่องอื้อฉาว

8 มกราคม ค.ศ. 1999 สามวันหลังเผยแพร่ภาพยนตร์เป็นโฮมวิดีโอ บริษัทวอล์ตดิสนัย์เรียกวิดีโอเทปราว 3.4 ล้านชุดคืน เพราะมีภาพลามกอนาจารปรากฏในฉากหลังตอนหนึ่งของภาพยนตร์ โดยเป็นภาพเลือนรางของหญิงเปลือยท่อนบน เห็นทรวงอกและหัวนม ปรากฏในตอนที่บียองกากับเบอร์นาร์ดโดยสารนกออร์วิลล์ไปบึงปีศาจ
10 มกราคม ค.ศ. 1999 หนังสือพิมพ์ ดิอินดีเพนเดนต์ รายงานว่า โฆษกหญิงของดิสนีย์แถลงว่า ภาพดังกล่าวถูกใส่เข้าไปในภาพยนตร์หลังการผลิตเสร็จสิ้นไปแล้ว แต่ไม่เผยว่า ใครทำ และทำทำไม โฆษกกล่าวว่า ที่เรียกคืน เพราะต้องการปฏิบัติตามคำมั่นอันให้ไว้แก่ครอบครัวผู้ชมทั้งหลายว่า ดิสนีย์จะเป็นยี่ห้อที่เชื่อถือได้ และจะให้ความบันเทิงที่ดีที่สุดแก่ทุกครอบครัว
มีการออกภาพยนตร์นี้เป็นโฮมวิดีโออีกครั้งในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1999 โดยตัดต่อภาพที่เป็นปัญหาออกไป
ภาคต่อ

ภาพยนตร์นี้เป็นเรื่องแรกของวอล์ตดิสนีย์ที่มีภาคต่อ คือ หนูหริ่งหนูหรั่งปฏิบัติการแดนจิงโจ้ ซึ่งออกฉายในโรงภาพยนตร์ตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1990 เนื้อหาดำเนินไปในเอาต์แบกต์ พื้นที่ห่างไกลในประเทศออสเตรเลีย โดยบียองกากับเบอร์นาร์ดต้องช่วยเหลือเด็กชายกับนกอินทรีให้พ้นจากเงื้อมมือของนักล่าสัตว์ใจทมิฬ
หมากฮอสจีน

หมากฮอสจีน(อังกฤษ: Chinese checkers (US),Chinese Chequers (UK);จีน: 中國跳棋)หรือหมากข้ามเป็นหมากฮอสที่ตัวกระดานเหมือนดาว หมากฮอสจีนไม่มีการกินแต่จะเป็นการข้ามแทน สามารถเล่นได้ถึง 6 คนและหมากฮอสจีนไม่มีฮอส
การเริ่มต้นของหมากฮอสจีน
การเดิน

ตัวหมากจะเดินคล้ายหมากฮอสทั่วไปได้แค่ตาละจุดเท่านั้น
การข้าม

สามารถข้ามทั้งหมากของตนเองและฝ่ายตรงข้ามทั้งข้างหน้าและข้างหลังและสามารถข้ามติดต่อได้ด้วยไม่ว่ากี่ต่อ
กฎกติกา

ตัวหมากของใครที่สามารถเดินไปถึงสุดกระดานของฝ่ายตรงข้ามได้หมดทุกหมากคนนั้นจะชนะ
ตัวหมากที่โดนวงล้อมด้วยสีดำสามารถข้ามได้หลายต่อ
ขนมผิง

| --- | --- |
ขนมผิง จากจังหวัดเพชรบุรี
ประเภท: ของหวาน
แหล่งกำเนิด: ประเทศไทย
ผู้สร้างสรรค์: มารี กีมาร์
ส่วนผสมหลัก: แป้ง, น้ำตาลทราย, ไข่แดง, กะทิ
 ตำราอาหาร: ขนมผิง
ขนมผิง เป็นขนมไทยชนิดหนึ่ง ทำมาจากแป้งผสมกับน้ำตาลทรายกับไข่แดงและกะทิ แล้วนำไปอบด้วยไฟบนและไฟล่างจนกรอบ มีรูปร่างแบนคล้ายไข่แมงมุม มีสีเหลืองนวล
ขนมผิงมีต้นกำเนิดมาจากอาหารโปรตุเกส โดยหญิงลูกครึ่งโปรตุเกส-ญี่ปุ่นชื่อว่า มารี กีมาร์ ที่เกิดในอาณาจักรอยุธยา หลังจากที่ทหารญี่ปุ่นชุดแรกได้เข้ามาเป็นทหารอาสาในรัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ไม่นาน มารี กีมาร์ ก็ได้เข้ารับราชการในตำแหน่งหัวหน้าห้องเครื่องต้น และได้ชื่อในภาษาไทยว่า "ท้าวทองกีบม้า" ได้สอนการทำขนมหวาน อาทิ ทองหยอด, ฝอยทอง และอีกหลาย ๆ อย่างให้กับผู้ที่ทำงานอยู่ใกล้ชิด และจากนั้นก็ได้กลายมาเป็นขนมไทยหลากหลายอย่างรวมถึงขนมผิงด้วย
หน่วยออสโตรโว

โรงพยาบาลสนามของโรงพยาบาลสตรีสกอตแลนด์
ผู้หญิงของหน่วย (อเมริกา) ของโรงพยาบาลสตรีสกอตแลนด์ที่ออสโตรโว
แพทย์หญิง แอกเนส เบนเนต หัวหน้าแพทย์ผู้สั่งการ หน่วยออสโตรโว
หน่วยออสโตรโว (อังกฤษ: Ostrovo Unit) เป็นหน่วยโรงพยาบาลสนามที่มีแนวขบวนทหารขนส่งของโรงพยาบาลสตรีสกอตแลนด์ ซึ่งประกอบด้วยเต็นท์ประมาณ 200 หลัง และตั้งอยู่ใกล้ทะเลสาบออสโตรโว ประเทศมาซิโดเนีย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งภายใต้การบังคับบัญชาของกองทัพบกเซอร์เบีย ที่มักได้รับการเรียกว่าหน่วยอเมริกาเนื่องจากเงินสนับสนุนมาจากอเมริกา และไม่รวมสถานที่ทำบาดแผลเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น นับเป็นโรงพยาบาลของฝ่ายสัมพันธมิตรที่ใกล้แนวรบที่สุด
จุดเริ่มต้น

หน่วยนี้เปิดในเดือนกันยายน ค.ศ. 1916 ไม่นานหลังจากยุทธการที่มัลกานิดซ์ (สันเขากอร์นิเชโว) ที่สันเขากอร์นิเชโวได้ก่อตัวเป็นยอดเขาคู่ของไกมักซาลาน ซึ่งสูงจากระดับน้ำทะเล 7,700 และ 8,200 ฟุต โดยต้องยึดสันเขานี้ให้ได้ก่อนที่โมนาสตีร์ (บิตอลาในแผนที่สหราชอาณาจักรยุคใหม่) จะถูกยึดครองอีกครั้ง ทั้งนี้ หัวหน้าแพทย์ทหารคนแรกเป็นชาวออสเตรเลีย ซึ่งคือแพทย์หญิง แอกเนส เอลิซาเบธ ลอยด์ เบนเนต บันทึกในวันแรกว่าพวกเธอรับผู้ป่วย 24 ราย โดยระบุว่า "มีบาดแผลร้ายแรงทั้งหมด - ทั้งช่องท้อง, หน้าอก, ศีรษะ และกระดูกหัก" และเมื่อวันที่ 25 กันยายน เธอเขียนว่า "ตอนนี้เรามีผู้ป่วย 160 ราย อาการแย่ทั้งหมด และเป็นงานหนักมาก" ในช่วงแปดสัปดาห์แรก หน่วยอเมริกายอมรับผู้ป่วย 425 ราย ซึ่งเสียชีวิตหกสิบราย
ที่ตั้ง

หน่วยนี้อยู่ห่างจากซาลอนีกาไปทางตะวันตกประมาณ 90 ไมล์ และอยู่ในทำเลที่สวยงาม แพทย์หญิง อิซาเบล เอมสลี ซึ่งเป็นหัวหน้าแพทย์ผู้สั่งการคนที่สามได้กล่าวว่า "มันนอนค่อนข้างโดดเดี่ยวบนผืนหญ้าสีเขียวในโพรงของเนินเขาซึ่งสูงตระหง่านขึ้นทุกด้าน ใกล้ ๆ กันนั้นเป็นกลุ่มต้นเอล์มโบราณ ซึ่งเป็นบ้านของครอบครัวพวกเร่ร่อน และเหนือเต็นท์สีขาวของโรงพยาบาลก็มีทะเลสาบออสโตรโว"
ไมลส์ แฟรงคลิน เขียนว่า "แสงแดดใหญ่บนเนินเขาสีม่วง! สีฟ้าราวกับสวรรค์ สูงและแหลมเหมือนฟันแมว พวกเธอเพิ่มความปรารถนาสำหรับโบกองสีฟ้าที่ปวดร้าวมาสิบปี" แฟรงคลินได้รับแรงบันดาลใจให้เขียนเรื่องบายฟาร์ไกมัคชาลัน และผลงานเรื่องซัมแวร์อินเดอะบอลข่าน แต่เขียนไม่เสร็จทั้งสองเรื่อง ส่วนเนมารีนิชตา (ไม่มีอะไรสำคัญมากกว่านี้อีกแล้ว) ยังคงเป็นเรื่องราวเดียวของเธอเกี่ยวกับเวลาที่เธออยู่ที่นั่น โดยเธอจากไปในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918
บุคลากร

หน่วยอเมริกาเป็นหน่วยหนึ่งของโรงพยาบาลสตรีสกอตแลนด์ ซึ่งมีสตรีชาวออสเตรเลียอย่างน้อยสิบคนรับราชการ รวมถึงแอกเนส เบนเนต, แมรี เดอ แกริส และนักเขียนนวนิยายอย่างไมลส์ แฟรงคลิน ส่วนชาวออสเตรเลียคนอื่น ๆ รับราชการในหน่วยเดียวกันใกล้กับซาลอนีกา และอีดิธ แอนน์ สโตนีย์ ซึ่งเป็นนักฟิสิกส์การแพทย์ชาวแองโกล-ไอริช ได้ให้การสนับสนุนการเอกซเรย์แก่หน่วยดังกล่าวขณะประจำอยู่ที่ซาลอนีกา ส่วนโอลีฟ สมิธ เป็นพนักงานนวดหญิงและผู้ฝึกสอนวิชากายภาพชาวอังกฤษได้เข้าร่วมหน่วยกับแพทย์หญิงเบนเนตตั้งแต่เริ่ม และทำงานในเขตสงครามและแผนกต้อนรับ แต่เสียชีวิตด้วยโรคมาลาเรียเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1916
จิตวิญญาณของค่าย

ในคำพูดของ แพทย์หญิง อิซาเบล เอมสลี คือ "จิตวิญญาณของหน่วยนี้เป็นสิ่งที่น่ายินดีมาก ครอบครัวใหญ่ที่มีความสุขของสตรีล้วนทุ่มเทให้แก่ทรัพยากรของตนเองทั้งหมด จนกลายเป็นร่างกายที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน พี่น้องสตรีส่วนใหญ่ทุ่มเทให้กับชาวเซอร์เบียที่พวกเธอได้เรียนรู้ภาษาและเห็นอกเห็นใจพวกเขาเป็นอย่างดี โรงพยาบาลของเราเป็นโรงพยาบาลของกองทัพเซอร์เบีย และเรารับคำสั่งโดยตรงจากกองบัญชาการกองทัพบก" ทั้งนี้ สถานที่ทำบาดแผลขั้นสูงได้ก่อตั้งขึ้นในสามชั่วโมงโดยขับรถขึ้นไปยังไกมักซาลาน ซึ่งหน่วยดังกล่าวได้รับผู้บาดเจ็บโดยตรงจากสนามรบ และแพทย์หญิง เบนเนต ได้เขียนถึงความกล้าหาญของบรรดาสาว ๆ ในระหว่างการทิ้งระเบิด อย่างไรก็ตาม มาลาเรียและโรคบิดทำให้เจ้าหน้าที่ต้องเสียชีวิตจนต้องปิดสถานีนี้ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1917
การปิดหน่วย

เมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1918 หน่วยนี้ได้รับข่าวการสงบศึกกับบัลแกเรีย และในเช้าวันที่ 23 ตุลาคม หน่วยดังกล่าวได้เริ่มทางตอนเหนือของเซอร์เบียด้วยขบวนรถเก้าคันในระยะทาง 311 กิโลเมตร เจ้าหน้าที่ทั้งหมดได้เดินทางและหน่วยได้จัดตั้งขึ้นในค่ายทหารที่ถูกทิ้งร้างในวราเย หน่วยนี้เปิดดำเนินการจนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 1919 โดยสมาชิกห้าสิบสองคนของหน่วยได้รับการประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์กาชาดหลวง และหลายคนยังได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์เซนต์ซาวา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หน่วยออสโตรโว
หมาหริ่ง

ระวังสับสนกับ หมูหริ่ง
| หมาหริ่ง |
| --- | --- |

หมาหริ่งจีน (M. moschata)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Mustelidae
วงศ์ย่อย:: Melinae
สกุล:: Melogale Saint-Hilaire, 1831

ชนิด
 ดูในเนื้อหา
หมาหริ่ง หรือ หมาหรึ่ง (อังกฤษ: badger, ferret-badger; จีน: 鼬獾屬) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก ในสกุล Melogale ในวงศ์เพียงพอน (Mustelidae)
เป็นสัตว์กินเนื้อขนาดเล็ก จัดเป็นแบดเจอร์สกุลหนึ่ง มีลำตัวยาวประมาณ 33-39 เซนติเมตร ส่วนหางยาว 15-21 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 2 กิโลกรัม มีช่วงขาที่สั้น เล็บนิ้วกางแยกออกจากกันและมีกรงเล็บที่แหลมคม สีขนเป็นสีน้ำตาลแกมเทาจนถึงสีดำ ส่วนหัวมีสีเข้มกว่าลำตัว มีลายแถบสีขาวระหว่างตาแถบหนึ่ง ซึ่งเห็นได้ชัดเจน และมีแถบสีขาวข้างแก้มและเหนือตาจากผ่านตามแนวสันคอจรดถึงหัวไหล่
เป็นสัตว์ที่มีกลิ่นตัวรุนแรง เนื่องจากมีต่อมผลิตกลิ่นอยู่ที่อยู่ที่บริเวณใกล้ก้น ซึ่งจะผลิตกลิ่นเหม็นออกจากเมื่อถูกคุกคามหรือตกใจ จัดเป็นสัตว์ที่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้หลากหลายประเภท ตั้งแต่ป่าดิบ, ทุ่งหญ้า, นาข้าว จนถึงพื้นที่เกษตรกรรมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี  ในตอนกลางวันจะนอนหลับพักผ่อนในโพรงดินหรือโพรงไม้ ออกหากินในเวลากลางคืน ซึ่งกินได้ทั้งพืชและสัตว์ต่าง ๆ อาทิ ผลไม้, ลูกไม้, สัตว์เลื้อยคลานและสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำขนาดเล็ก, แมลง, หนู, หอยทาก เป็นต้น ซึ่งบางครั้งอาจปีนต้นไม้ขึ้นไปหากินได้
ฤดูผสมพันธุ์จะอยู่ในช่วงฤดูร้อน โดยจะอยู่ด้วยกันเป็นคู่  ตั้งท้องนานประมาณ 3 เดือน ออกลูกครั้งละ 1-3 ตัว ในราวเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน ซึ่งในบางครั้งอาจพบอยู่ด้วยกันในโพรงเดียวประมาณ 4-5 ตัว
พบกระจายพันธุ์ในภูมิภาคเอเชียใต้จนถึงเอเชียอาคเนย์และเอเชียตะวันออก ในประเทศไทยพบเพียงชนิดเดียว ในปัจจุบัน แบ่งออกได้เป็น 5 ชนิด ได้แก่
Melogale everetti
Melogale moschata
Melogale orientalis
Melogale personata (เป็นชนิดที่พบในไทย จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง)
Melogale cucphuongensis
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Melogale ที่วิกิสปีชีส์
หมาป่าดิงโก

| หมาป่าดิงโก |
| --- | --- |

ตัวผู้

ตัวเมียและลูก
สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มั่นคง  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Canidae
สกุล:: Canis
สปีชีส์:: C.  lupus
สปีชีส์ย่อย:: C.  l. dingo
Trinomial name
Canis lupus dingo (Meyer, 1795)

แผนที่การกระจายพันธุ์ของหมาป่าดิงโกในปัจจุบัน
ชื่อพ้อง
  Canis australasiae (Desmarest, 1820)  Canis australiae (Gray, 1826)  Canis dingoides (Matschie, 1915)  Canis macdonnellensis (Matschie, 1915)  Canis novaehollandiae (Voigt, 1831)  Canis papuensis (Ramsay, 1879)  Canis tenggerana (Kohlbrugge, 1896)  Canis harappensis (Prashad, 1936) 
หมาป่าดิงโก (อังกฤษ: dingo; ชื่อวิทยาศาสตร์: Canis lupus dingo) สุนัขป่าชนิดย่อย ชนิดหนึ่ง พบได้เฉพาะที่ออสเตรเลียเท่านั้น หมาป่าดิงโกเป็นสุนัขป่าชนิดย่อยเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายสุนัขบ้านมากที่สุด จึงสันนิษฐานว่าบรรพบุรุษของหมาป่าดิงโก สืบเชื้อสายมาจากสุนัขบ้านจากเอเชียอาคเนย์ (รวมถึงประเทศไทยด้วย) โดยเข้ามาอยู่ในออสเตรเลียเมื่อราว 3,000-4,000 ปีก่อน หมาป่าดิงโกจัดเป็นสัตว์เพียงชนิดเดียวเท่านั้นในวงศ์สุนัข (Canidae) ที่พบในออสเตรเลีย
แผนที่แสดงความเป็นไปได้ในการอพยพของหมาป่าดิงโก
หมาป่าดิงโกเป็นสุนัขป่าขนสั้น หางเป็นพวง สีขนมีหลากหลายมาก ส่วนใหญ่จะเป็นสีน้ำตาลอมเหลือง ในบางตัวอาจมีสีเทาหรือแดง แม้กระทั่งขาวล้วนหรือดำล้วนก็มี มีอุปนิสัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ มีนิสัยดุร้ายและปราดเปรียวมาก แม้พื้นที่ ๆ อาศัยอยู่จะเป็นทะเลทรายหรือที่ราบกว้างใหญ่ แต่หมาป่าดิงโกก็สามารถป่ายปีนก้อนหินหรือหน้าผาได้อย่างคล่องแคล่ว
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ สูงประมาณ 52-60 เซนติเมตร ความยาวลำตัวตั้งแต่ปลายจมูกจรดหาง 117-124 เซนติเมตร น้ำหนักตัวประมาณ 13-24 กิโลกรัม
หมาป่าดิงโกจัดเป็นสัตว์อันตรายชนิดหนึ่งในออสเตรเลีย โดยจะโจมตีใส่สัตว์เลี้ยงของมนุษย์เช่น แกะ หรือ ม้า ได้ แม้กระทั่งโจมตีใส่มนุษย์และทำร้ายจนถึงแก่ความตายได้ด้วย หมาป่าดิงโกเป็นสุนัขที่ไม่เชื่อง ดังนั้น จึงตกเป็นสัตว์ที่ถูกล่าในศตวรรษที่ผ่านมา
ปัจจุบัน หมาป่าดิงโก มีสถานะที่มีความเสี่ยงในการสูญพันธุ์  ในทางตอนใต้และตะวันออกของออสเตรเลีย มีการแบ่งเขตเป็นพื้นที่อนุรักษ์พันธุ์หมาป่าดิงโก เพื่อไม่ให้หมาป่าดิงโกเข้ามาปะปนกับมนุษย์หรือสัตว์ชนิดอื่น  โดยกั้นเป็นรั้วยาวกว่าครึ่งของประเทศออสเตรเลีย  ซึ่งจัดเป็นแนวรั้วที่ยาวที่สุดในโลก
ในปี ค.ศ. 2010 นักวิทยาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยนิวเซาท์เวลส์ ได้เปิดเผยผลการวิจัยว่า จากการศึกษาดีเอ็นเอพบว่า หมาป่าดิงโกและสุนัขป่านิวกินี (C. l. hallstromi) ซึ่งเป็นสุนัขป่าพื้นเมืองของเกาะนิวกินี นั้นเป็นสายพันธุ์สุนัขป่าที่ใกล้เคียงกับสุนัขบ้านมากที่สุด และถือเป็นสายพันธุ์สุนัขแท้ ๆ ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ซึ่งปัจจุบันนี้สุนัขทั้ง 2 สายพันธุ์นี้ก็ใกล้สูญพันธุ์อย่างเต็มที่แล้ว โดยเฉพาะหมาป่าดิงโกที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์เพราะการผสมข้ามสายพันธุ์ เพราะกว่า 80 เปอร์เซนต์ ของหมาป่าดิงโกที่อาศัยแถบชายฝั่งทางตะวันออกของออสเตรเลียเป็นพันธุ์ผสมที่ผสมกับสุนัขสายพันธุ์อื่น  ในปัจจุบันหมาป่าดิงโกสายพันธุ์แท้หลงเหลือเพียงแห่งเดียวเท่านั้น คือ เกาะเฟรเซอร์ ในรัฐควีนส์แลนด์ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย
ดูเพิ่ม

สุนัขป่านิวกินี
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Canis lupus dingo ที่วิกิสปีชีส์
หมาป่าเอธิโอเปีย

| หมาป่าเอธิโอเปีย ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไพลสโตซีนตอนปลาย – ปัจจุบัน |
| --- | --- |

หมาป่าเอธิโอเปียในบริเวณที่ราบสูงซาเน็ตตี
สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม Mammalia
อันดับ:: สัตว์กินเนื้อ Carnivora
วงศ์:: Canidae Canidae
สกุล:: Canis Canis Ruppell, 1840
สปีชีส์:: Canis simensis
ชื่อทวินาม
Canis simensis Ruppell, 1840


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
ชื่อพ้อง
 C. crinensis Erlanger and Neumann, 1900  C. semiensis Heuglin, 1862  C. simensis Gray, 1869  C. walgié Heuglin, 1862  C. citernii de Beaux, 1922
หมาป่าเอธิโอเปีย (อังกฤษ: Ethiopian wolf; ชื่อวิทยาศาสตร์: Canis simensis) เป็นสัตว์กินเนื้อชนิดหนึ่ง ในวงศ์สุนัข (Canidae)
ได้ชื่อว่าเป็นสัตว์กินเนื้อที่หายากและใกล้สูญพันธุ์ที่สุดของทวีปแอฟริกา ปัจจุบันคาดว่ามีจำนวนประชากรไม่เกิน 500 ตัวเท่านั้น หมาป่าเอธิโอเปียมีขนาดไล่เลี่ยและลักษณะคล้ายคลึงกับหมาป่าไคโยตี ที่พบในทวีปอเมริกาเหนือ แต่มีขนาดเล็กกว่า มีจุดเด่น คือ สีขนเป็นสีแดงและมีแผงอกเป็นสีขาว
พบกระจายพันธุ์อยู่เฉพาะที่ราบสูงเอธิโอเปีย ในประเทศเอธิโอเปียเท่านั้น เช่น อุทยานแห่งชาติเทือกเขาเบล โดยแบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย คือ หมาป่าเอธิโอเปียเหนือ (C. s. simensis) พบได้ในริฟต์วัลเลย์, เทือกเขาซีเมียน และหมาป่าเอธิโอเปียใต้ (C. s. citernii) ที่พบได้ในภูเขาเบล
อ่านเพิ่ม

IUCN; SSC Canid Specialist Group (2011). Strategic Planning for Ethiopian Wolf Conservation (PDF). IUCN/SSC Canid Specialist Group. Oxford, United Kingdom. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2014-09-08. สืบค้นเมื่อ 2012-12-15.
Lydekker, Richard (1908). "The Game Animals of Africa". London, R. Ward, limited. {{cite journal}}: Cite journal ต้องการ |journal= (help)
Powell-Cotton, P. H. G. (1902). "A sporting trip through Abyssinia : a narrative of a nine months' journey from the plains of the Hawash to the snows of Simien, with a description of the game, from elephant to ibex, and notes on the manners and customs of the natives". London : Rowland Ward. {{cite journal}}: Cite journal ต้องการ |journal= (help)
Rüppell, Eduard (1835). Neue Wirbelthiere zu der Fauna von Abyssinien gehörig, entdeckt und beschrieben (ภาษาเยอรมัน). Frankfurt am Main : S. Schmerber.
Sillero-Zubiri, Claudio; MacDonald, David W. (1997). The Ethiopian Wolf: Status Survey and Conservation Action Plan (PDF). IUCN/SSC Canid Specialist Group. ISBN 978-2-8317-0407-4. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 26 December 2011. สืบค้นเมื่อ 15 December 2012.
Morell, V. 2006. Wolves of Ethiopia เก็บถาวร 2008-12-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. National Geographic Magazine, March 2006.
Williams, S. 2004. Ethiopian wolves on high. BBC Wildlife Magazine, July 2004.
แหล่งข้อมูลอื่น

Ethiopian Wolf Conservation Programme (EWCP)
Conservation of Ethiopian wolves (Canis simensis) at WildCRU of the University of Oxford Department of Zoology
Ethiopian Wolf (Canis simensis) from the IUCN Species Survival Commission#Canid Specialist Group of the International Union for Conservation of Nature
Ethiopian wolf (Canis simensis) at ARKive, images and videos
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q188957  Wikispecies: Canis simensis  ADW: Canis_simensis  ARKive: canis-simensis  EoL: 327993  GBIF: 5219143  iNaturalist: 42045  IRMNG: 10762843  ITIS: 621851  IUCN: 3748  MSW: 14000779  NCBI: 32534  Species+: 10871  ZooBank: FE981C90-6153-4BC5-89C2-F3A999EF5A11
หน่วยรับที่จับคู่กับจีโปรตีน

โครงสร้างแบบ α-helix โดยมีโดเมนข้ามเยื่อหุ้มเซลล์ 7 โดเมนของ G protein-coupled receptor
หน่วยรับที่จับคู่กับจีโปรตีน (อังกฤษ: G protein-coupled receptors ตัวย่อ GPCRs)
ที่มีชื่ออื่น ๆ อีกว่า seven-(pass)-transmembrane domain receptors, 7TM receptors, heptahelical receptors, serpentine receptor, และ G protein-linked receptors (GPLR), 
เป็นกลุ่ม (family) โปรตีนหน่วยรับ (receptor) กลุ่มใหญ่ ที่ตรวจจับโมเลกุลนอกเซลล์ แล้วจุดชนวนวิถีการถ่ายโอนสัญญาณ (signal transduction) ภายในเซลล์ ซึ่งในที่สุดมีผลเป็นการตอบสนองของเซลล์
เป็นหน่วยรับที่จับคู่กับจีโปรตีน (G protein) ที่เรียกว่า seven-transmembrane receptor เพราะมีโครงสร้างที่ข้ามผ่านเยื่อหุ้มเซลล์ถึง 7 ครั้ง
GPCRs จะพบแต่ในยูแคริโอตรวมทั้งยีสต์, choanoflagellate,
และสัตว์
ลิแกนด์ที่จับและเริ่มการทำงานของหน่วยรับเช่นนี้รวมทั้งสารประกอบไวแสง กลิ่น ฟีโรโมน ฮอร์โมน และสารสื่อประสาท โดยมีขนาดต่าง ๆ เริ่มตั้งแต่โมเลกุลเล็ก ๆ จนถึงเพปไทด์และโปรตีนขนาดใหญ่
GPCRs มีบทบาทในโรคหลายอย่าง และเป็นเป้าหมายการออกฤทธิ์ของยาปัจจุบันประมาณ 34%
มีวิถีการถ่ายโอนสัญญาณสองอย่างเกี่ยวกับ GPCRs คือ
cyclic adenosine monophosphate (cAMP) signal pathway
phosphatidylinositol signal pathway
เมื่อลิแกนด์จับกับ GPCR ก็จะทำให้หน่วยรับเปลี่ยนโครงรูปแบบ conformational change ซึ่งทำให้มีฤทธิ์เป็น guanine nucleotide exchange factor (GEF)
แล้วสามารถเริ่มการทำงานของจีโปรตีน โดยแลกเปลี่ยน guanosine diphosphate (GDP) ที่ยึดกับจีโปรตีนกับ guanosine triphosphate (GTP) 
หน่วยย่อยแอลฟา (α subunit) ของจีโปรตีนบวกกับ GTP ที่ได้มาใหม่ ก็จะสามารถแยกตัวออกจากหน่วยย่อยบีตาและแกมมาแล้วออกฤทธิ์ต่อโปรตีนส่งสัญญาณภายในเซลล์อื่น ๆ หรือออกฤทธิ์โดยตรงต่อโปรตีนทำหน้าที่ (functional protein) ขึ้นอยู่กับชนิดของหน่วยย่อยแอลฟา (Gαs, Gαi/o, Gαq/11, Gα12/13)
ประวัติและความสำคัญ

รางวัลโนเบลสาขาเคมีปี 2012 ได้ให้กับงาน (ของ Brian Kobilka และ Robert Lefkowitz) ที่ "สำคัญต่อการเข้าใจว่า หน่วยรับที่จับคู่กับจีโปรตีนทำงานอย่างไร"
มีรางวัลโนเบลอย่างน้อย 7 รางวัลอื่น ๆ ที่ให้เกี่ยวกับการส่งสัญญาณที่อำนวยโดยจีโปรตีน[ต้องการอ้างอิง]
โดยปี 2012 ยาที่ขายดีที่สุดในโลก 2 ชนิดจาก 10 ชนิดแรก คือ Fluticasone/salmeterol และ Abilify ออกฤทธิ์ที่หน่วยรับซึ่งจับคู่กับจีโปรตีน
บทบาททางสรีรภาพ

GPCR มีบทบาทในกระบวนการทางสรีรภาพต่าง ๆ
เช่น
การเห็น - โปรตีนไวแสง opsin จะเปลี่ยนไอโซเมอร์เมื่อรับแสง เพื่อแปลรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าให้เป็นสัญญาณในเซลล์ เช่น Rhodopsin จะเปลี่ยนจาก 11-cis-retinal เป็น all-trans-retinal เนื่องกับกระบวนการนี้
การรู้รส - GPCR ในเซลล์รับรส จะเริ่มการทำงานของจีโปรตีน คือ gustducin เพื่อตอบสนองต่อรสหวาน ขม และอุมะมิ
การได้กลิ่น - หน่วยรับของเยื่อบุผิวรับกลิ่นคือ หน่วยรับกลิ่นจะจับกับโมเลกุลมีกลิ่น ในขณะที่ vomeronasal receptor จะจับกับฟีโรโมน
การควบคุมพฤติกรรมและอารมณ์ - หน่วยรับในสมองสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมสามารถจับกับสารสื่อประสาทต่าง ๆ รวมทั้งเซโรโทนิน โดพามีน GABA (Gamma-aminobutyric acid) และกลูตาเมต
การควบคุมการทำงานของระบบภูมิคุ้มกันและกระบวนการอักเสบ - หน่วยรับ Chemokine receptor จะจับกับลิแกนด์ที่อำนวยการสื่อสารระหว่างเซลล์ต่าง ๆ ของระบบภูมิคุ้มกัน หน่วยรับ เช่น หน่วยรับฮิสตามีน จะจับกับตัวอำนวยการอักเสบ (inflammatory mediator) และเริ่มการทำงานของเซลล์เป้าหมายชนิดต่าง ๆ ในการตอบสนองเป็นการอักเสบ GPCR ยังมีบทบาทในการปรับระบบภูมิคุ้มกัน และมีบทบาทโดยตรงในการยับยั้งการตอบสนองจากเซลล์ที (T cell) ที่ชักนำโดย TLR
การสื่อประสาทในระบบประสาทอิสระทั้งระบบประสาทซิมพาเทติกและระบบประสาทพาราซิมพาเทติก จะควบคุมโดยวิถีการส่งสัญญาณผ่าน GPCR ซึ่งมีบทบาทควบคุมระบบอัตโนมัติต่าง ๆ ในร่างกาย เช่น ความดันโลหิต อัตราการเต้นหัวใจ และการย่อยอาหาร
การรับรู้ความหนาแน่นของเซลล์
การปรับภาวะธำรงดุล (เช่นความสมดุลของน้ำ).
บทบาทในการเติบโตและแพร่กระจายของเนื้องอกบางอย่าง
ดูเพิ่ม

หน่วยรับความรู้สึก
แหล่งข้อมูลอื่น

G-protein-coupled receptors ในหอสมุดแพทยศาสตร์แห่งชาติอเมริกัน สำหรับหัวข้อเนื้อหาทางการแพทย์ (MeSH)
Vassilatis, DK; Hohmann, JG; Zeng, H; Li, F; Ranchalis, JE; Mortrud, MT; Brown, A; Rodriguez, SS; Weller, JR; Wright, AC; Bergmann, JE; Gaitanaris, GA (2003). "The G protein-coupled receptor repertoires of human and mouse". Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A. 100 (8): 4903–8. doi:10.1073/pnas.0230374100. PMC 153653. PMID 12679517.{{cite journal}}:  CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
"GPCR Reference Library". สืบค้นเมื่อ 11 August 2008. Reference for molecular and mathematical models for the initial receptor response
"The Nobel Prize in Chemistry 2012" (PDF). สืบค้นเมื่อ 10 October 2012.
GPCR Cell Line
"GPCR Database". IUPHAR Database. International Union of Basic and Clinical Pharmacology. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 September 2008. สืบค้นเมื่อ 11 August 2008.
"GPCRdb". Data, diagrams and web tools for G protein-coupled receptors (GPCRs).; Munk, C; Isberg, V; Mordalski, S; Harpsøe, K; Rataj, K; Hauser, AS; Kolb, P; Bojarski, AJ; Vriend, G; Gloriam, DE (2016). "GPCRdb: the G Protein-Coupled Receptor Database - an Introduction". British Journal of Pharmacology. 173 (14): 2195–207. doi:10.1111/bph.13509. PMC 4919580. PMID 27155948.{{cite journal}}:  CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
"G Protein-Coupled Receptors on the NET". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-23. สืบค้นเมื่อ 10 November 2010. a classification of GPCRs
"PSI GPCR Network Center". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 July 2013. สืบค้นเมื่อ 11 July 2013. a Protein Structure Initiative:Biology Network Center aimed at determining the 3D structures of representative GPCR family proteins
การจัดหมวดหมู่ของ GPCRs
Class A (Rhodopsin-like), Class B (Secretin-like), Class C (Glutamate Receptor-like), Others (Adhesion (33), Frizzled (11), Taste type-2 (25), unclassified (23)).
หมาจิ้งจอกทอง

| หมาจิ้งจอกทอง ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: Late Pleistocene – Recent |
| --- | --- |


เสียงหมาจิ้งจอกทองหอน
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Carnivora
วงศ์:: Canidae
สกุล:: Canis
สปีชีส์:: C.  aureus
ชื่อทวินาม
Canis aureus Linnaeus, 1758

ชนิดย่อย
 C. a. aureus  C. a. cruesemanni  C. a. ecsedensis  C. a. indicus   C. a. moreoticus  C. a. naria  C. a. syriacus

แผนที่การกระจายพันธุ์
หมาจิ้งจอกทอง หรือ หมาจิ้งจอกเอเชีย (อังกฤษ: Golden jackal, Common jackal, Asiatic jackal, Eurasian golden jackal, Reed wolf) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม อันดับสัตว์กินเนื้อ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Canis aureus ในวงศ์สุนัข (Canidae) และถึงแม้ว่าจะได้ชื่อสามัญว่าในภาษาไทยว่า "หมาจิ้งจอก" แต่ก็ไม่ได้เป็นหมาจิ้งจอกแท้ ๆ เพราะไม่ได้อยู่ในสกุล Vulpini แต่จัดเป็นหมาป่าที่มีขนาดเล็ก (แจ็กคัล) กว่าหมาใน