stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อีซาแบลแห่งแอโน
พระราชินีแห่งฝรั่งเศส

อีซาแบลแต่งงานกับพระเจ้าฟีลิปเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1180 ที่บาพวมและมีเคาน์ตีอาร์ตัวติดตัวเป็นสินสอด การแต่งงานถูกจัดแจงโดยลุงทางฝั่งแม่ของอีซาแบล ฟีลิป เคานต์แห่งฟลานเดอส์ ที่เป็นที่ปรึกษาของกษัตริย์
อีซาแบลได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระราชินีแห่งฝรั่งเศสที่แซ็ง-เดอนีเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1180 ด้วยบาลด์วินที่ 5 อ้างอย่างชอบธรรมว่าเป็นลูกหลานของชาร์เลอมาญ นักพงศาวดารในยุคนั้นจึงมองการแต่งงานครั้งนี้ว่าเป็นการแต่งงานของราชวงศ์การอแล็งเฌียงกับราชวงศ์กาเปเซียง
การแต่งงานไม่เป็นที่พอใจให้กับพระราชินีม่าย อาเดล เนื่องจากเป็นการปฏิเสธหลานชาย (ลูกชายของพี่น้อง) ของพระองค์และลดอิทธิพลของญาติพี่น้องของพระองค์ แม้อีซาแบลจะได้รับคำสรรเสริญมากมายจากนักจดหมายเหตุ แต่พระองค์ล้มเหลวในการพิชิตใจฟีลิปเนื่องจากยังไม่พระโอรสให้ แม้พระองค์จะมีพระชนมายุเพียง 14 พรรษาในเวลานั้น ขณะเดียวกัน ในปี ค.ศ. 1814 พระเจ้าฟีลิปกำลังสู้รบในสงครามกับฟลานเดอส์ และไม่พอใจที่เห็นบิดาของพระมเหสี บาลด์วิน สนับสนุนศัตรูของพระองค์ ทรงเรียกประชุมสภาที่ซ็องส์เพื่อขอทอดทิ้งอีซาแบล แต่รอแบร์ พระปิตุลาของกษัตริย์ ขัดขวางได้สำเร็จและไม่มีการทอดทิ้งเกิดขึ้นเนื่องจากการทอดทิ้งอีซาแบลจะทำให้ราชบัลลังก์ฝรั่งเศสสูญเสียอาร์ตัว
ท้ายที่สุด ในวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1187 อีซาแบลก็ให้กำเนิดทายาทที่เป็นที่ต้องการ คือพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศส
การสิ้นพระชนม์

ครรภ์ครั้งที่สองของพระองค์นั้นยากลำบากอย่างยิ่ง ในวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1190 อีซาแบลให้กำเนิดพระโอรสแฝดชื่อรอแบร์กับฟีลิป เนื่องจากความยากลำบากในการคลอด อีซาแบลสิ้นพระชนม์ในวันต่อมา และถูกฝังที่อาสนวิหารน็อทร์-ดามในปารีส พระองค์พระชนมายุไม่ถึง 20 พรรษาและสร้างความเสียใจครั้งใหญ่ไปทั่วเมืองหลวง เนื่องจากทรงเป็นพระราชินีที่ได้รับความนิยม
ฝาแฝดมีชีวิตอยู่ได้เพียง 4 วัน ทั้งคู่สิ้นพระชนม์ในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1190 พระโอรสของพระองค์ หลุยส์ สืบทอดต่อจากพระองค์เป็นเคานต์แห่งอาร์ตัว สินสอดของอีซาแบล อาร์ตัว สุดท้ายก็กลับไปเป็นของราชบัลลังก์ฝรั่งเศสหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าฟีลิปที่ทำให้พระโอรสของพระองค์ หลุยส์ กลายเป็นกษัตริย์
อีมน์มอเนกัสก์

| --- | --- |
เพลงชาติของ โมนาโก
เนื้อร้อง: Louis Notari, ค.ศ. 1931
ทำนอง: Léon Jehin, ค.ศ. 1914
รับไปใช้: ค.ศ. 1948

ตัวอย่างเสียง
Hymne Monégasque (instrumental)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
"อีมน์มอเนกัสก์" (ฝรั่งเศส: Hymne Monégasque) เป็นเพลงชาติของโมนาโก
ประวัติเพลงชาติ

เตโอฟี แลลาโด ดือ คาสโต (Théophile Bellando de Castro) คือผู้ประพันธ์เพลง และนักแต่งเพลง โดยในเพลงแรกคือเพลง "Hymne Monégasque" แต่งขึ้นในปี ค.ศ. 1841 ต่อมา กาสตี บลาซ (Castil-Blaze) ได้มีการดัดแปลงทำนอง ในปี ค.ศ. 1848 ดินแดนในประเทศถูกสร้างขึ้นโดยเจ้าชาย โฟลเรสตอง (Florestan) จึงนำผลงานเพลงของ แบลลาโด (Bellando) และจึงกลายเป็นเพลง มาร์ชแห่งผู้จงรักภัคดีของชาติ (March of the National Loyalists) ถูกนำไปใช้ในปี ค.ศ. 1896 (ชาเลส อัลเบอรท์) Charles Albrecht ได้จัดองค์ประกอบของเพลงและเรียบเรียงใหม่สำหรับ เปียโน ถูกนำไปเผยแพร่โดย ตีเอบู (Tihebaux) ใน กรุงปารีส และเรียกชื่อว่า Air National de Monaco ในปี ค.ศ. 1897 ดือโกเซล(Decourcelle) แห่งเมือง นีส ถูกตีพิมพ์ในหนังสือฉบับสมบูรณ์รหัส 429 เพลงชาติโมนาโก (Hymne National de Monaco) สำหรับเปียโน
เนื้อเพลงอย่างเป็นทางการในปัจจุบัน

| เนื้อเพลงภาษาโมนาโก | คำแปลเป็นภาษาฝรั่งเศส | คำแปลเป็นภาษาไทย |
| --- | --- | --- |
| A Marcia de Muneghu / Inu Nactionale | Hymne Monégasque | เพลงแห่งโมนาโก |
|  Oilà cü ne toca! Oilà cü ne garda! Fò che cadün sace ben aiço d'aiçì  Riturnelu : Despoei tugiù, sciü d'u nostru paise Se ride aù ventu, u meme pavayun Despoei tugiù a curù russa e gianca E stà l'emblèma d'a nostra libertà Grandi e piciui, l'an sempre respetà  Amu ch'üna tradiçiun, Amu ch'üna religiun, Amu avüu per u nostru unù I meme Principi tugiù E ren nun ne scangera Tantu ch'u suriyu lüjerà; Diu sempre n'agiüterà E ren nun ne scangera  Riturnelu : |  Ohé, vous qui nous voisinez! Ohé, vous qui nous regardez! Il importe que chacun retienne bien ceci:  Refrain : Depuis toujours, sur notre pays, Le même drapeau est déployé au vent, Depuis toujours les couleurs rouge et blanc Sont le symbole de notre liberté Grands et petits les ont toujours respectées.  Nous avons perpétué les mêmes traditions; Nous célébrons la même religion; Nous avons l'honneur D'avoir toujours eu les mêmes Princes. Et rien ne changera jamais Tant que le soleil brillera; Dieu nous aidera toujours Et rien ne changera jamais.  Refrain : |  สวัสดีท่านผู้เป็นเพื่อนบ้านของเรา! สวัสดีท่านผู้กำลังมองดูเรา! นี่คือสิ่งสำคัญที่ทุกท่านนั้นจักต้องจำไว้:  ซ้ำ: แผ่นดินของเราดำรงอยู่ชั่วนิจนิรันดร์ ธงผืนหนึ่ง นั้นโบกสะบัดตามสายลม สีแดงและขาวดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์ เป็นสัญลักษณ์แห่งเสรีภาพของเรา ผู้ใหญ่และผู้เยาว์เคารพต่อท่านเสมอมา  เราสืบสานประเพณีเดียวกันนี้ เราฉลองศาสนาเดียวกันนี้ เราได้รับเกียรติ ที่จะมีเจ้าชายองค์เดียวกันเสมอมา และจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ตราบเท่าที่ดวงอาทิตย์ส่องแสง พระเจ้าจะทรงช่วยเหลือเราเสมอ และจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง  ซ้ำ: |
อีซาแบลา เมนิง

| อีซาแบลา เมนิง |
| --- | --- |

เกิด: อีซาแบลา โนไวส์ เมนิง 2 มิถุนายน พ.ศ. 2539 (28 ปี) เซาเปาลู ประเทศบราซิล
สัญชาติ:  บราซิล
อาชีพ: นางแบบ นางงาม
ปีปฏิบัติงาน: 2565–ปัจจุบัน
ส่วนสูง: 1.78 m (5 ft 10 in)
รางวัล: มิสแกรนด์บราซิล 2022   (ชนะเลิศ)  มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2022   (ชนะเลิศ)
เว็บไซต์: isamenin.com
อีซาแบลา โนไวส์ เมนิง (โปรตุเกส: Isabella Novaes Menin; เกิดวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2539) เป็นนางแบบและนางงามชาวบราซิล ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์บราซิล 2022 และเป็นตัวแทนประเทศบราซิลในการประกวดเวทีมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2022 ณ ประเทศอินโดนีเซีย โดยเธอเป็นผู้ชนะเลิศคนที่ 10 ของการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล
ประวัติ

อีซาแบลาเป็นชาวบราซิลเชื้อสายอิตาลี สำเร็จการศึกษาเศรษฐศาสตรบัณฑิตเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากมหาวิทยาลัยเวสต์มินสเตอร์ และปริญญาโทด้านการเงินจากมหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน หลังสำเร็จการศึกษาเธอประกอบอาชีพนางแบบและนักวางแผนการเงิน
การประกวดความงาม > มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2022

อีซาแบลาในฐานะผู้ชนะการประกวดมิสแกรนด์บราซิล 2022 ได้เป็นตัวแทนของบราซิลในการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2022 ที่ประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งเธอคว้าตำแหน่งชนะเลิศ ได้ครองมงกุฎสืบต่อจากเหงียน ทุก ถวี่ เตียน มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2021 โดยเป็นชาวบราซิลคนแรกที่ได้รับตำแหน่งดังกล่าว
อินโดนีเซีย
ไทย
ฟิลิปปินส์
กัมพูชา
บราซิล
สเปน
เวียดนาม
เช็กเกีย
เอกวาดอร์
โคลอมเบีย
เปรู
มาเลเซีย
พม่า
สเปน - ร่วมงานรอบตัดสิน Miss Grand Sevilla 2023 ในวันที่ 17 ธันวาคม 2023
ยิบรอลตาร์ - ร่วมงานรอบตัดสิน Miss Gibralter 2024
กัวเตมาลา - ร่วมงงานรอบตัดสิน Miss Guatemala 2024 ระหว่างวันที่ 27 เมษายน - 5 พฤษภาคม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Miss Grand International Hall of Fame
อีซาแบลา เมนิง ที่อินสตาแกรม
อีซาแบลา เมนิง ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
อีซาแบลา เมนิง ที่ติ๊กต็อก
อีซาแบลา เมนิง ที่เฟซบุ๊ก
| ก่อนหน้า> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | อีซาแบลา เมนิง> รางวัลและความสำเร็จ | รางวัลและความสำเร็จ | ถัดไป> รางวัลและความสำเร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  เหงียน ทุก ถวี่ เตียน |  | มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล  (2022) |  |  ลูเซียนา ฟุสเตร์ |
| โลเรนา โรดรีกิส |  | มิสแกรนด์บราซิล  (2022) |  | อาดรียานา ยังกา |
| ด ค กผู้ครองตำแหน่งมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล |
| --- | --- |
คริสต์ทศวรรษ 2010:  เยเนลิ ชาปาร์โร (2013)  ลิส การ์ซิอา (2014)  อาเนอา การ์ซิอา#/แคลร์ เอลิซาเบธ พาร์กเกอร์‡ (2015)  อาริซกา ปูตรี เปอร์ตีวี (2016)  มาริอา โฆเซ โลรา (2017)  กลารา โซซา (2018)  บาเลนตินา ฟิเกรา (2019) 
คริสต์ทศวรรษ 2020:  อาเบนา อัปเปียห์ (2020)  เหงียน ทุก ถวี่ เตียน (2021)  อีซาแบลา เมนิง (2022)  ลูเซียนา ฟุสเตร์ (2023)  เรเชล คุปตะ (2024) 
 # ถูกถอดถอนออกจากตำแหน่ง  ‡ ดำรงตำแหน่งแทน 
| ด ค กตัวแทนผู้เข้าประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2022 |
| --- | --- |
  อีซาแบลา เมนิง   กัลย์สุดา ชนาคีรี   อิงฟ้า วราหะ 
 ตัวแทนผู้เข้าประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24
อูนีเตดาบีตาซียง

อูนีเตดาบีตาซียง ในเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี หรือที่รู้จักในชื่อ คอร์บูซีเยร์เฮาส์ (Corbusierhaus)
อูนีเตดาบีตาซียง (ฝรั่งเศส: Unité d'habitation; ynite dabitasjɔ̃, หน่วยที่อยู่อาศัย) เป็นบรรดาไทปอลอจีชนิดที่อยู่อาศัยสถาปัตยกรรมมอเดิร์น ผลงานออกแบบของเลอ กอร์บูซีเยร์ ร่วมกับ นาดีร์ อาฟอนโซ
สิ่งปลูกสร้าง อูนีเตดาบีตาซียง ชุดที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ La Cité Radieuse ซึ่งตั้งอยู่ที่ตอนใต้ของมาร์แซย์ ประเทศฝรั่งเศส และได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 2016 ร่วมกับผลงานอีก 16 แห่งของเลอกอร์บูซีเยร์และได้รับการคุ้มครองเป็นอนุสรณ์สถานโดยกระทรวงวัฒนธรรมฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2012 อาคารเคยถูกไฟไหม้เสียหาย อาคารชุดนี้เป็นผลงานออกแบบชุดแรกในบรรดา Unité d'Habitation สร้างขึ้นในระหว่างปี 1947 ถึง 1952 และได้รับการยอมรับว่ามีอทิธิพลอย่างมากต่อพัฒนาการของสถาปัตยกรรมและปรัชญาบรูทัลลิสต์ ในเวลาต่อมา ผลงานออกแบบร่วมกับ ชาดราค วูดส์ และ จอร์เจ กันดีลิส และประกอบด้วยห้องชุด 337 ห้องใน 23 รูปแบบ ความสูง 12 ชั้น ทั้งหมดรองรับด้วย pilotis ขนาดใหญ่ ในอาคารยังมีร้านค้าซึ่งรวมถึงร้านหนังสือสถาปัตยกรรม หอศิลป์บนชั้นดาดฟ้า พื้นที่เพื่อการศึกษา โรงแรมสำหรับบุคคลภายนอก และภัตตาคารชื่อ "Le Ventre de l'Architecte" ("ท้องสถาปนิก") อาคารชุดนี้ก่อสร้างด้วยเบต็องบรุต (คอนกรีตหล่อหยาบ) แทนที่โครงเหล็กกล้าที่ตั้งใจจะใช้เดิมซึ่งขาดแคลนในสมัยหลังสงครามยุคนั้น
อาสนวิหารแซ็ง-ฟลูร์

|  อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งแซ็ง-ฟลูร์ |
| --- | --- |
ภาพด้านข้างของอาสนวิหารในฤดูหนาว

45°02′00″N 3°05′42.36″W﻿ / ﻿45.03333°N 3.0951000°W﻿ / 45.03333; -3.0951000
ที่ตั้ง: แซ็ง-ฟลูร์ จังหวัดก็องตาล
ประเทศ:  ประเทศฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
สถานะ: อาสนวิหาร
ประเภทสถาปัตย์: กางเขน
รูปแบบสถาปัตย์: กอทิก
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 1466
 อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ (ค.ศ. 1906) 
อาสนวิหารแซ็ง-ฟลูร์ (ฝรั่งเศส: Cathédrale de Saint-Flour) หรือชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งแซ็ง-ฟลูร์ (Cathédrale Saint-Pierre de Saint-Flour) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิก และเป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลมุขมณฑลแซ็ง-ฟลูร์ ตั้งอยู่ที่เมืองแซ็ง-ฟลูร์ จังหวัดก็องตาล ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญเปโตร
อาสนวิหารแห่งนี้เป็นหนึ่งในอาสนวิหารทั้งหมดสี่แห่งของภูมิภาคโอแวร์ญ ตั้งอยู่กลางใจเมืองเก่าของแซ็ง-ฟลูร์ และเป็นอาสนวิหารที่สร้างในรูปแบบสถาปัตยกรรมกอทิกสร้างเสร็จในคริสต์ศตวรรษที่ 15 บนที่ตั้งของบาซิลิกาแบบโรมาเนสก์เดิม หินที่ใช้สร้างมีลักษณะคล้ายคลึงกันกับสิ่งก่อสร้างทางคริสต์ศาสนาในแถบนี้ ซึ่งเป็นหินภูเขาไฟมีสีดำสนิทอันเป็นเอกลักษณ์สำคัญของอาสนวิหาร ต่อมาภายหลังอาสนวิหารได้ถูกปล่อยให้ชำรุดทรุดโทรมลงมากในช่วงของการปฏิวัติฝรั่งเศส
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ถูกขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1906
ประวัติ

เริ่มแรกได้มีการก่อตั้งสักการสถานเพื่อเป็นที่บรรจุเรลิกของนักบุญฟลูร์ มุขนายกองค์สำคัญของโอแวร์ญในอดีตซึ่งใช้ชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 4 และยังเป็นที่มาของชื่อเรียกเมืองและอาสนวิหารแห่งนี้ และต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 11 พระอธิการแห่งกลูนี ได้ก่อตั้งคณะนักบวชนักบุญฟลูร์จึงได้สร้างบาซิลิกาไว้ที่บริเวณนี้ โดยได้เสกขึ้นเป็นบาซิลิกาโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 2 ในปี ค.ศ. 1095 และต่อมาในปี ค.ศ. 1317 ก็ได้เพิ่มฐานะเป็นอาสนวิหารด้วย ต่อมาในปี ค.ศ. 1398 มีการพังทลายของของวิหารบริเวณส่วนทิศเหนือ มุขนายกในขณะนั้นจึงได้มีการสร้างเป็นอาสนวิหารแห่งใหม่ในแบบกอทิกวิจิตร อันประกอบไปด้วยบริเวณกลางโบสถ์สามช่วงและหอคอยทั้งสี่แห่ง ซึ่งหลังจากการเสร็จสิ้นทั้งหมดก็ได้ทำพิธีเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1466
ในระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสได้มีการบุกรุกและเปลี่ยนอาสนวิหารแห่งนี้เพื่อเป็นที่ตั้งโบสถ์แห่งเหตุผล (Temple of the Reason) ประจำลัทธิแห่งความเป็นเลิศ (Cult of the Supreme Being) ซึ่งตั้งใจก่อตั้งเพื่อเป็นศาสนาใหม่ประจำชาติแทนคริสต์ศาสนา ต่อมาตามความตกลง ค.ศ. 1801 ได้เปลี่ยนกลับเป็นอาสนวิหารดังเดิม และโครงการบูรณะซ่อมแซมครั้งสำคัญต่อมาในปี ค.ศ. 1846 และ ค.ศ. 1856 ซึ่งรวมถึงการทำลายหอคอยทั้งสองแห่งลง
ในปี ค.ศ. 1966 ได้มีการทำพิธีครบรอบ 500 ปีของอาสนวิหารแห่งนี้ ซึ่งก็ได้รับเกียรติจากนายกรัฐมนตรีฌอร์ฌ ปงปีดู (ตำแหน่งในขณะนั้น)
รายละเอียดทางสถาปัตยกรรม > ภายนอก

ความยาวรวมของอาสนวิหารมีขนาด 65 เมตร และกว้าง 24.60 เมตร บริเวณกลางโบสถ์สูง 16.50 เมตร และจุดที่สูงที่สุดด้านในสูงถึง 44 เมตร ลานกว้างด้านหน้าอยู่บนความสูงที่ 892 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ซึ่งถือว่าตั้งอยู่สูงที่สุดในทวีปยุโรป
สีของหินบะซอลต์ที่ดำสนิทและขนาดอันใหญ่โตของหอคอยคู่ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส อันประกอบด้วยหน้าต่างบานคู่ตกแต่งอยู่โดยรอบนั้นให้ความรู้สึกประหนึ่งเหมือนป้อมปราการ และลักษณะของด้านหน้าโดยรวมนั้นยึดรูปแบบทรงสมมาตรซึ่งดูหยาบและแข็งกระด้าง ซึ่งตรงกันข้ามกับความอ่อนโยนและความประดิดประดอยขององค์ประกอบต่าง ๆ ภายในของอาสนวิหาร
ด้านหลังของบริเวณพิธีของอาสนวิหารนั้นเป็นส่วนหนึ่งของแนวปราการเก่าในอดีตซึ่งในปัจจุบันเป็นจุดชมวิวแบบพานอรามาที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งของเมือง ซึ่งสามารถเห็นได้ถึงแม่น้ำอ็องแดร์ แม่น้ำทรุยแยร์ และเทือกเขามาร์เกอรีดของฝรั่งเศส
รายละเอียดทางสถาปัตยกรรม > ภายใน

ภายในนั้นถูกนำสายตาด้วยเสาสูงโปร่งเป็นเส้นตรงของบริเวณกลางโบสถ์ทั้งห้าช่วง ซึ่งด้านในสุดนั้นเป็นแสงสว่างจากบริเวณร้องเพลงสวด
รายละเอียดทางสถาปัตยกรรม > ภายใน > พระเยซูองค์ดำ

ตั้งอยู่บริเวณร้องเพลงสวดช่วงระหว่างเสาฝั่งซ้ายมือ มีรูปพระเยซูซึ่งเป็นงานสลักไม้วอลนัตสีดำสนิทพบเพียงแห่งเดียวในยุโรปซึ่งมีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 1315 เรียกว่า "Le Beau Dieu Noir" ซึ่งเหตุผลของการตั้งชื่อนั้นไม่ทราบได้จนถึงปัจจุบัน ซึ่งสันนิษฐานว่าน่าจะมีความสัมพันธ์เชิงเอกลักษณ์กับแม่พระฉวีดำซึ่งนิยมสร้างกันในสมัยยุคกลาง
รายละเอียดทางสถาปัตยกรรม > ภายใน > ชาเปล

ชาเปลนักบุญเปโตร และชาเปลนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา ทั้งสองแห่งนี้ตกแต่งด้วยงานกระจกสีของเอมีล ตีโบ ซึ่งของชาเปลแห่งหลังนี้ บริเวณแท่นบูชานั้นประดับด้วยงานปีเอตะซึ่งทำจากหินปูนย้อมสีสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15
ชาเปลบริเวณหลุมฝังศพจะพบหีบสักการะทำด้วยทองแดงสีทองอร่ามผลงานของช่างชาวปารีส (งานสมัย ค.ศ. 1897) ซึ่งใช้เป็นที่บรรจุเรลิกของนักบุญฟลูร์ และยังมีงานบรรจุร่างพระเยซูสมัยค.ศ. 1842 ของโฟฌีแน และรูปเขียน นักบุญแว็งซ็อง เดอ ปอล งานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 รวมทั้งงานสลักหินอ่อนรูปเหมือนของอดีตมุขนายกปีแยร์-อ็องตวน-มารี ลามูรู เดอ ปงปีญัก (ดำรงตำแหน่งในสมัยปี ค.ศ. 1857-1877)
รายละเอียดทางสถาปัตยกรรม > ภายใน > บริเวณร้องเพลงสวด

ประกอบด้วยแท่นบูชาเอกทำจากหินอ่อนย้อมสี ซึ่งถูกคลุมด้วยซุ้มชิโบเรียมที่ทำจากไม้ปิดทอง และแท่นอ่านจากวัสดุเดียวกัน ทั้งสองอย่างนี้เป็นงานในคริสต์ศตวรรษที่ 18 บริเวณฐานเป็นรูปมนุษย์และพญาอินทรี
เก้าอี้ร้องเพลงสวดนั้นติดตั้งราวปี ค.ศ. 1852 ตั้งอยู่ด้านหลังของบริเวณร้องเพลงสวด ด้านบนเป็นงานกระจกสี (ค.ศ. 1851) ของเตเวอโน ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวของผู้ก่อตั้งเมืองนี้ (นักบุญฟลูร์และโอดีลงแห่งกลูนี)
ในปี ค.ศ. 2010 มุขนายกแห่งแซ็ง-ฟลูร์ได้มอบหมายให้กูจี นักปั้นและโลหะชาวฝรั่งเศส ให้ผลิตเครื่องใช้ทางศาสนพิธีขึ้นใหม่อีกหนึ่งชุด ได้แก่ แท่นบูชา คาเทดรา (บัลลังก์) กางเขน โค้มระย้าตกแต่งแท่นบูชา ฯลฯ
รายละเอียดทางสถาปัตยกรรม > ภายใน > แท่นเทศน์

เป็นผลงานของฌ็อง เปิช นักทำเครื่องเรือนชาวท้องถิ่น ในปี ค.ศ. 1868
รายละเอียดทางสถาปัตยกรรม > จิตรกรรมฝาผนัง

บริเวณใกล้กับทางเข้าของวิหาร บริเวณระเบียงชั้นบนภายใต้ออแกนเป็นที่ตั้งของงานจิตรกรรมฝาผนังอายุประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งถูกค้นพบอย่างไม่ได้ตั้งใจเมื่อปี ค.ศ. 1851 วาดเป็นเรื่องราวของแดนชำระทางซ้ายมือ และนรกทางฝั่งขวามือ
พระเยซูองค์ดำ « Beau Dieu noir »
ปีเอตะ
เรลิกของนักบุญฟลูร์
บรรจุร่างพระเยซู
จิตกรรมฝาผนัง : แดนชำระ
แท่นบูชานักบุญโยนออฟอาร์ค
อุทยานแห่งชาติวีรูงกา

อุทยานแห่งชาติวีรูงกา (อังกฤษ: Virunga National Park; ฝรั่งเศส: Parc National des Virunga) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก มีเนื้อที่กว่า 8,090 ตารางกิโลเมตร หรือ 5,056,250 ไร่
จัดตั้งขึ้นเป็นอุทยานแห่งชาติขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1925 ภายในอุทยานมีภูเขาไฟที่ดับแล้ว น้ำพุร้อนและธารน้ำแข็ง มีพืชพรรณต่าง ๆ ทุ่งหญ้าสะวันนาและป่าเขตร้อน เป็นที่อยู่ของลิงกอริลลา สุนัขป่า ลิงชิมแปนซี สิงโต ช้าง และสัตว์ต่าง ๆ อีกมากมาย
แหล่งข้อมูลอื่น

Virunga National Park by Unesco (อังกฤษ)
0°55′N 29°10′E﻿ / ﻿0.917°N 29.167°E﻿ / 0.917; 29.167
อูลีซึช กูไรยา อี ซิลวา

| อูลีซึช กูไรยา อี ซิลวา |
| --- | --- |


นายกรัฐมนตรีกาบูเวร์ดี
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง  22 เมษายน ค.ศ. 2016
ประธานาธิบดี: ฌอร์ฌึ การ์ลุช ฟงเซกา  ฌูแซ มารีอา แนวึช
ก่อนหน้า: ฌูแซ มารีอา แนวึช
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ฌูแซ อูลีซึช ดึ ปีนา กูไรยา อี ซิลวา  (1962-06-04) 4 มิถุนายน ค.ศ. 1962 (62 ปี) ไปรยา กาบูเวร์ดี
พรรคการเมือง: ขบวนการเพื่อประชาธิปไตย
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเทคนิคลิสบอน

ฌูแซ อูลีซึช ดึ ปีนา กูไรยา อี ซิลวา (โปรตุเกส: José Ulisses de Pina Correia e Silva) เป็นนักธุรกิจและนักการเมืองชาวกาบูเวร์ดีซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีกาบูเวร์ดีคนปัจจุบันตั้งแต่วันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 2016
อีสเตอร์

บทความนี้เกี่ยวกับวันสำคัญทางคริสต์ศาสนา สำหรับชื่อเกาะ ดูที่ เกาะอีสเตอร์
| อีสเตอร์ |
| --- | --- |
ภาพพระคริสต์ได้ทำลายประตูนรกและนำอาดัมกับเอวาออกจากสุสาน พระคริสต์ถูกขนาบข้างด้วยนักบุญ และซาตาน ซึ่งถูกวาดเป็นชายแก่ กำลังถูกล่ามโซ่
ประเภท: คริสต์, วัฒนธรรม
ความสำคัญ: ฉลองวันที่พระเยซูฟื้นคืนชีพ
การเฉลิมฉลอง: Church services, เลี้ยงอาหารแก่ครอบครัว, ตกแต่งไข่อีสเตอร์ และให้ของขวัญ
การถือปฏิบัติ: Prayer, all-night vigil, sunrise service
วันที่: ใช้วิธีคำนวณแบบComputus
วันที่ในปี 2023: 9 เมษายน (ตะวันตก) 16 เมษายน (ตะวันออก)
วันที่ในปี 2024: 31 มีนาคม (ตะวันตก) 5 พฤษภาคม (ตะวันออก)
วันที่ในปี 2025: 20 เมษายน (ตะวันตก) 20 เมษายน (ตะวันออก)
วันที่ในปี 2026: 5 เมษายน (ตะวันตก) 12 เมษายน (ตะวันออก)
ส่วนเกี่ยวข้อง: ปัสคา Septuagesima, Sexagesima, Quinquagesima, วันอังคารสารภาพบาป, วันพุธรับเถ้า, Clean Monday, เทศกาลมหาพรต, Great Lent, วันอาทิตย์ใบลาน, สัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์, Maundy Thursday, วันศุกร์ประเสริฐ และวันเสาร์ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมาก่อนวันอีสเตอร์; และThomas Sunday, พระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์, เทศกาลเพนเทคอสต์, Trinity Sunday และCorpus Christi ก็ตามมาอีกเช่นกัน
นางมารีย์ชาวมักดาลากับพระเยซูที่ฟื้นคีนพระชนม์แล้ว
อีสเตอร์ หรือ วันพระเยซูคริสต์ทรงคืนพระชนม์ (อังกฤษ: Easter; อังกฤษเก่า: Ēostre หรือ อังกฤษ: Pasch, Pascha; ละติน: Pascha ปัสคา; กรีก: Πάσχα, Paskha; แอราเมอิก: פַּסחא Pasḥa; มาจาก ฮีบรู: פֶּסַח Pesaḥ) คริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกในประเทศไทยเรียกว่า วันสมโภชปัสกาพระเยซูเจ้าทรงกลับคืนพระชนมชีพ  เป็นหนึ่งในเทศกาลที่สำคัญมากที่สุดในศาสนาคริสต์ จัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองการคืนพระชนม์ของพระเยซูหลังจากที่ทรงถูกตรึงกางเขนและสิ้นพระชนม์ไปแล้วสามวัน โดยวันที่จะเปลี่ยนไปในแต่ละปีแต่กำหนดให้ทุกปีต้องจัดขึ้นในวันอาทิตย์ (เพราะเป็นวันที่ทรงกลับคืนพระชนม์ตามพระคัมภีร์) เรียก วันอีสเตอร์
นอกจากนี้วันอีสเตอร์ถือเป็นวันสิ้นสุดเทศกาลมหาพรตซึ่งเป็นช่วงเวลา 40 วันที่คริสต์ศาสนิกชนถือศีลอดและสวดภาวนาเป็นพิเศษ สัปดาห์สุดท้ายของเทศกาลมหาพรตเรียกว่าสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ วันศุกร์ของสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์เรียกวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ (หรือที่ชาวโปรเตสแตนต์เรียกวันศุกร์ประเสริฐ) เป็นวันที่พระเยซูโดนตรึงกางเขน หลังจากวันอีสเตอร์เป็นเทศกาลปัสกา (Eastertide) 50 วัน และจบเทศกาลในวันอาทิตย์สมโภชพระจิตเจ้า
ประเพณีในการเฉลิมฉลองแตกต่างกันทั่วโลก แต่การตกแต่งไข่อีสเตอร์และกิจกรรมค้นหาไข่เป็นที่นิยมกันมากที่สุดในหมู่เด็ก ๆ
วันที่

ทางตะวันตกกับตะวันออกกำหนดวันอีสเตอร์ที่ต่างกัน ซึ่งเปลี่ยนไปทุกปีด้วย ดังนี้
| ปี | พระจันทร์เต็มดวง | ปัสคา ยูดาห์  | อีสเตอร์ ดาราศาสตร์  | อีสเตอร์ กริกอเรียน | อีสเตอร์ จูเลียน |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2001 | 8 เมษายน | 8 เมษายน | 15 เมษายน | 15 เมษายน | 15 เมษายน |
| 2002 | 28 มีนาคม | 28 มีนาคม | 31 มีนาคม | 31 มีนาคม | 5 พฤษภาคม |
| 2003 | 16 เมษายน | 17 เมษายน | 20 เมษายน | 20 เมษายน | 27 เมษายน |
| 2004 | 5 เมษายน | 6 เมษายน | 11 เมษายน | 11 เมษายน | 11 เมษายน |
| 2005 | 25 มีนาคม | 24 เมษายน | 27 มีนาคม | 27 มีนาคม | 1 พฤษภาคม |
| 2006 | 13 เมษายน | 13 เมษายน | 16 เมษายน | 16 เมษายน | 23 เมษายน |
| 2007 | 2 เมษายน | 3 เมษายน | 8 เมษายน | 8 เมษายน | 8 เมษายน |
| 2008 | 21 มีนาคม | 20 เมษายน | 23 มีนาคม | 23 มีนาคม | 27 เมษายน |
| 2009 | 9 เมษายน | 9 เมษายน | 12 เมษายน | 12 เมษายน | 19 เมษายน |
| 2010 | 30 มีนาคม | 30 มีนาคม | 4 เมษายน | 4 เมษายน | 4 เมษายน |
| 2011 | 18 เมษายน | 19 เมษายน | 24 เมษายน | 24 เมษายน | 24 เมษายน |
| 2012 | 6 เมษายน | 7 เมษายน | 8 เมษายน | 8 เมษายน | 15 เมษายน |
| 2013 | 27 มีนาคม | 26 มีนาคม | 31 มีนาคม | 31 มีนาคม | 5 พฤษภาคม |
| 2014 | 15 เมษายน | 15 เมษายน | 20 เมษายน | 20 เมษายน | 20 เมษายน |
| 2015 | 4 เมษายน | 4 เมษายน | 5 เมษายน | 5 เมษายน | 12 เมษายน |
| 2016 | 23 มีนาคม | 23 เมษายน | 27 มีนาคม | 27 มีนาคม | 1 พฤษภาคม |
| 2017 | 11 เมษายน | 11 เมษายน | 16 เมษายน | 16 เมษายน | 16 เมษายน |
| 2018 | 31 มีนาคม | 31 มีนาคม | 1 เมษายน | 1 เมษายน | 8 เมษายน |
| 2019 | 20 มีนาคม | 20 เมษายน | 24 มีนาคม | 21 เมษายน | 28 เมษายน |
| 2020 | 8 เมษายน | 9 เมษายน | 12 เมษายน | 12 เมษายน | 19 เมษายน |
| 2021 | 28 มีนาคม | 28 มีนาคม | 4 เมษายน | 4 เมษายน | 2 พฤษภาคม |
| 2022 | 16 เมษายน | 16 เมษายน | 17 เมษายน | 17 เมษายน | 24 เมษายน |
| 2023 | 6 เมษายน | 6 เมษายน | 9 เมษายน | 9 เมษายน | 16 เมษายน |
| 2024 | 25 มีนาคม | 23 เมษายน | 31 มีนาคม | 31 มีนาคม | 5 พฤษภาคม |
| 2025 | 13 เมษายน | 13 เมษายน | 20 เมษายน | 20 เมษายน | 20 เมษายน |
 ↑  เทศกาลปัสคาของชาวยิวตรงกับวันที่ 15 เดือนนิสานของปฏิทิน เริ่มต้นเมื่อพระอาทิตย์ตกดินก่อนวันที่ระบุ (เช่นเดียวกับเทศกาลอีสเตอร์ในหลาย ๆ ประเพณี)  ↑  วันอีสเตอร์ทางดาราศาสตร์คือวันอาทิตย์แรกหลังจากพระจันทร์เต็มดวงทางดาราศาสตร์ หลังจากวิษุวัตมีนาคมทางดาราศาสตร์ ที่วัดที่เส้นเมอริเดียนของเยรูซาเลมตามข้อเสนอของสภาคริสตจักรโลก
อูรีเอล

| อูรีเอล |
| --- | --- |
ภาพโมเสกของอัครทูตสวรรค์อูรีเอล
อัครทูตสวรรค์
นิกาย: ศาสนายูดาห์ แองกลิคันคอมมิวเนียน อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ ออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ คาทอลิกตะวันออก คาทอลิกแบบพื้นบ้าน
วันฉลอง: 29 กันยายน (เวสต์เทิร์น)   8 พฤศจิกายน (อีสต์เทิร์น)
สัญลักษณ์: ดาบเพลิง, เพลิงในหัตถ์
อูรีเอล (ฮีบรู: אוּרִיאֵל, อังกฤษ: Uriel, กรีก: Ουριήλ, ความหมาย: พระเจ้าคือแสงแห่งเรา) เป็นหนึ่งในอัครทูตสวรรค์ของศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ อูรีเอลเป็นทูตสวรรค์แห่งการล้างบาปและเป็นหนึ่งในบรรดาทูตสวรรค์หน้าพระพักตร์ หมายถึงทูตสวรรค์ที่ได้รับอนุญาตให้ยืนอยู่หน้าบัลลังก์พระเจ้าได้ ซึ่งมีอยู่ด้วยกันสิบองค์คือ คือ ซูรีเอล, เยโฮเอล, ซางาเอล, อคาทรีเอล, เมทาตรอน, เยเฟเฟีย, มีคาเอล, กาบรีเอล, ราฟาเอล และนาธาเอล บางครั้งอูรีเอลยังถูกจัดให้อยู่ในทูตสวรรค์คณะเครูบและคณะเสราฟิม เขาคอยเฝ้ามองภัยร้ายต่างๆยืนอยู่หน้าประตูแห่งเอเดนพร้อมด้วยดาบเพลิง อูรีเอลยังได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นหนึ่งในทูตสวรรค์ที่ฝังศพให้แก่อาดัมและอาเบลบนสวรรค์
ในหนังสือเอโนค ได้ระบุไว้ว่า อูรีเอล, ราฟาเอล และกาบรีเอล ได้ให้การต่อพระเจ้าถึงมลทิลของพงษ์พันธุ์มนุษย์ที่แปดเปื้อนจากการสมสู่กับเทวดาตกสวรรค์ (เรียกว่าพวก เนฟิล) พระเจ้าจึงบันดาลให้เกิดน้ำท่วมโลกเพื่อชำระล้างโลก ในการนี้พระเจ้าส่งอูรีเอลไปหาโนอาห์เพื่อแจ้งถึงการพิพากษากล่าว
ในพันธสัญญาเดิมตอนภัยพิบัติแห่งอียิปต์ พระเจ้าได้แจ้งแก่โมเสสให้วงศ์วานอิสราเอลนำเลือดแกะไปป้ายที่ประตู เพื่อที่กองทัพพระเป็นเจ้าจะได้ละเว้นไม่สังหารคนในบ้านหลังนั้น อูรีเอลเป็นทูตสวรรค์ที่ตรวจตราประตูบ้านในเหตุการณ์ครั้งนั้น นอกจากนี้ อูรีเอลยังเป็นผู้ถือกุญแจสู่นรกในช่วงกาลสิ้นสูญและนำพาอับราฮัมเดินทางไปยังตะวันตก
อีซาแบลแห่งโปรตุเกส

| อีซาแบลแห่งโปรตุเกส |
| --- | --- |

จักรพรรดินีโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ สมเด็จพระราชินีแห่งอิตาลี
ดำรงพระยศ: 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2073 – 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2082
สมเด็จพระราชินีแห่งสเปนและชาวโรมัน อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย เลดีแห่งเนเธอร์แลนด์
ดำรงพระยศ: 10 มีนาคม พ.ศ. 2069 – 1 เมษายน พ.ศ. 2082

พระราชสมภพ: 24 ตุลาคม พ.ศ. 2046 ลิสบอน โปรตุเกส
สวรรคต: 1 พฤษภาคม พ.ศ.2082 โตเลโด สเปน
ฝังพระศพ: เอลเอสโกเรียล
คู่อภิเษก: จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระราชบุตร:   พระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน  อาร์ชดัสเชสมาเรียแห่งออสเตรีย  โจอันนาแห่งออสเตรีย เจ้าหญิงแห่งโปรตุเกส 
ราชวงศ์: อาวิช (โดยพระราชสมภพ) ฮาพส์บวร์ค (โดยอภิเษกสมรส)
พระราชบิดา: พระเจ้ามานูแวลที่ 1 แห่งโปรตุเกส
พระราชมารดา: มาริอาแห่งอารากอน
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
ลายพระอภิไธย: 
อีซาแบลแห่งโปรตุเกส (โปรตุเกส: Isabel de Portugal) เป็นจักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์, ดัชเชสแห่งบูร์กอญ และพระราชินีแห่งเยอรมนี, อิตาลี, สเปน, เนเปิลส์ และซิซิลีจากการอภิเษกสมรสกับจักรพรรดิการ์โลสที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ชาติกำเนิด

อีซาแบลเสด็จพระราชสมภพที่ลิสบอน ราชอาณาจักรโปรตุเกส เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1503 ทรงเป็นพระโอรสธิดาคนที่สองและเป็นพระธิดาคนโตของพระเจ้ามานูแวลที่ 1 แห่งโปรตุเกสกับมาริอาแห่งอารากอน พระมเหสีคนที่สองซึ่งเป็นพระธิดาของสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา พระองค์ทรงได้รับการตั้งชื่อว่าอีซาแบลตามพระนางและพระธิดาคนแรกของพระนางซึ่งเป็นพระมเหสีคนแรกของพระบิดา (อิซาเบลแห่งอารากอน) ในปีที่อีซาแบลเกิด สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 พระอัยกีมีสุขภาพที่ย่ำแย่และสิ้นพระชนม์ในปีต่อมา
อีซาแบลมีชีวิตวัยเยาว์อันแสนสุขในครอบครัวที่มั่งคั่ง ทรงใช้ช่วงเวลาวัยเยาว์ที่พระราชวังรีไบราซึ่งต่อมาถูกแผ่นดินไหวทำลาย พระองค์โปรดการเรียนรู้ภาษาใหม่ ๆ และโปรดปรานในงานวรรณกรรม ในวัยเด็กทรงศึกษาภาษาละติน ภาษาสเปน และภาษาฝรั่งเศส