stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยุทธการที่ด่านเฮาโลก๋วน

ภาพสมัยราชวงศ์ชิงของการรบระหว่างลิโป้และสามพี่น้องร่วมสาบาน (เล่าปี่ กวนอู และเตียวหุย) ที่ด่านเฮาโลก๋วน
ศึกด่านเฮาโลก๋วน หรือ ศึกด่านหู่เหลา (จีน: 虎牢關之戰) เป็นสงครามสมมติที่ปรากฏในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กผลงานของล่อกวนตง เป็นการสงครามระหว่างฝ่ายตั๋งโต๊ะและฝ่ายพันธมิตรขุนศึกและขุนนางระดับภูมิภาค (รู้จักกันในนามพันธมิตรกวานตง) โดยเป็นส่วนหนึ่งของการทัพปราบตั๋งโต๊ะ ในปี ค.ศ. 190 ในช่วงเหตุการณ์ที่นำไปสู่ยุคสามก๊ก สงครามครั้งนี้ไม่มีการบันทึกในจดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อ) ซึ่งเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่มีความน่าเชื่อถือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและยุคสามก๊ก
ในสามก๊ก > เบื้องหลัง

เนื้อหาหลักดูที่ ศึกปราบตั๋งโต๊ะ
ในปี ค.ศ. 190 (พ.ศ. 733) ตั๋งโต๊ะเดินทางมาที่เมืองลกเอี๋ยงเมืองหลวงของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เพื่อเข้าควบคุมราชสำนัก  ทำให้โจโฉไม่พอใจ จึงได้ติดต่อผู้นำทางการทหารคนอื่นให้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง โดยให้อ้วนเสี้ยว เพื่อนสนิทในวัยเด็กของโจโฉเป็นหัวหน้ากองทัพผสม
กองทัพผสมรบครั้งแรกที่ด่านเฮาโลก๋วนซึ่งห่างจากเมืองลกเอี๋ยง 50 ลี้ มีผู้รักษาด่านนี้คือฮัวหยง ในชั้นแรกกองทัพผสมไม่สามารถหักเอาด่านเฮาโลก๋วนได้ ฮัวหยงทำการต้านทานกองทัพผสมอย่างเข้มแข็งและสามารถตัดศีรษะแม่ทัพฝ่าตรงข้ามได้หลายคน กวนอูซึ่งขณะนั้นทำหน้าที่ติดตามเล่าปี่ในสังกัดของแม่ทัพกองซุนจ้านจึงได้ขันอาสาแม่ทัพใหญ่อ้วนเสี้ยวออกรบกับฮัวหยง และสามารถตัดศีรษะฮัวหยงได้อย่างรวดเร็วขนาดเหล้ายังไม่ทันหายอุ่น  นับเป็นชัยชนะครั้งแรกที่สำคัญยิ่งต่อกองทัพผสมต่อต้านตั๋งโต๊ะ และกวนอูได้รับการชื่นชมและต้อนรับจากบรรดาแม่ทัพ
ในสามก๊ก > หลังการรบ

หลังจากการตายของฮัวหยง ตั๋งโต๊ะจึงนำทหาร 150,000 คนออกรบโดยมีลิโป้ ลิยู ฯลฯ เป็นรองแม่ทัพและเคลื่อนทัพมาที่ประตูหูเหลาที่ตั้งอยู่ทางตะวันออก พร้อมกับส่งทหาร 50,000 คนที่คุมไปโดยลิฉุยและกุยกีเข้าไปที่ด่านเพื่อเสริมความแข็งแกร่ง
ภายหลังทางกองทัพผสมได้ส่งแม่ทัพออกไปรบทั้งหมด 8 คนเช่นอองของ,เปาสิ้น,โตเกี๋ยมและกองซุนจ้านเป็นต้นแต่ปรากฏว่าพ่ายแพ้
6 คนตายในที่รบเหลือกลับมาแค่โตเกี๋ยมและกองซุนจ้านและพี่น้องร่วมสาบานในสวนท้อทั้ง 3 คนคือเล่าปี่,กวนอูและเตียวหุยได้อาสาออกรบสู้
กับลิโป้จนในที่สุดลิโป้สู้ทั้ง3ไม่ไหวได้ขี่ม้าเซ็กเธาว์ล่าถอยกลับเข้าด่านเฮาโลก๋วนไปหลังจากนั้นตั๋งโต๊ะได้ปรึกษากับลิยูซึ่งเป็นกุนซือและลูกเขยของตั๋งโต๊ะ
ลิยูจึงเสนอแผนให้กับพ่อตาของตัวเองว่าควรย้ายเมืองหลวงกลับไปที่ฉางอันซึ่งเป็นเมืองหลวงเก่าของราชวงศ์ฮั่นหลังจากนั้นกองทัพผสมได้สลายตัวไป
อย่างถาวร
ยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์

ตราสัญลักษณ์ของยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
ยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นองค์กรทางพระพุทธศาสนาที่สำคัญองค์กรหนึ่งของประเทศไทย ยุวพุทธิกะ มีความหมายว่า "ผู้เยาว์ที่นับถือในคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า" ถือกำเนิดขึ้นจากแนวคิดที่จะนำหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาให้เข้าถึงเยาวชนและคนรุ่นใหม่  โดยได้มีการดำเนินงานอย่างเป็นรูปธรรมมากว่า 50 ปี
ประวัติ

ยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทย  ก่อตั้งขึ้นเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน  พ.ศ. 2493 จากแรกเริ่มคือคณะยุวพุทธิกะซึ่งเกิดจากคนรุ่นใหม่ผู้มีอุดมการณ์มุ่งมั่นที่จะศึกษาและเผยแผ่พระพุทธศาสนา  ประกอบด้วย  นายเสถียร โพธินันทะ, นายบุญยง ว่องวานิช, และนายสุพจน์ แสงสมบูรณ์ ท่านทั้ง 3 ได้จัดตั้ง "คณะยุวพุทธิกะ" ขึ้นเมื่อวันพุธ ที่ 15 มกราคม พ.ศ 2492  โดยมีความเห็นพ้องกันว่า จะต้องตั้งสมาคมเผยแผ่พระพุทธศาสนา สำหรับคนวัยเดียวกัน เพื่อจะได้ชักจูงคนหนุ่มสาวให้มาสนใจในพระพุทธศาสนา  ซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก อ.สุชีพ ปุญญานุภาพ  เมื่อครั้งยังอยู่ใต้ร่มกาสาวพัสตร์ทรงสมณศักดิ์ที่พระศรีวิสุทธิญาณ  ได้อนุญาตให้ใช้พระอุโบสถวัดกันมาตุยาราม เป็นที่ทำการเริ่มแรก  ระยะแรกได้จัดกิจกรรมปุจฉา-วิสัชนาธรรมในวันอาทิตย์  และมีอบรมปฏิบัติสมถวิปัสสนาภาวนา ได้รับความสนใจจากประชาชนทั่วไป และได้รับความชื่นชมจากผู้ใหญ่ในสมัยนั้น  กระทั่งต่อมาได้พัฒนาจนเกิดเป็นยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์  ในวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2493  ได้ใช้อักษรย่อว่า "ย.พ.ส."  โดยได้ดำเนินกิจกรรมต่างๆ ทั้งด้านการศึกษา  เผยแผ่  และปฏิบัติธรรมตามหลักพระพุทธศาสนาแก่เยาวชน  ตลอดจนผู้ที่สนใจอย่างสม่ำเสมอ  ปัจจุบันที่ตั้งสำนักงานใหญ่อยู่ที่เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
ลักษณะเด่นของยุวพุทธิกสมาคม

จดทะเบียนเป็นยุวพุทธิกสมาคมแห่งแรกในประเทศไทย เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2493 ในเวลาต่อมาจึงมียุวพุทธิกสมาคมจังหวัดต่าง ๆ เกิดขึ้น
ยุวพุทธ บริหารงานโดยคณะกรรมการบริหารและเจ้าหน้าที่ประจำ
มีการบริหารจัดการ อย่างเป็นระบบ
ยุวพุทธ เป็นผู้ริเริ่มหลักสูตรต่าง ๆ เช่น บรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน เป็นครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2509
เป็นองค์กรสาธารณกุศล ที่มีศูนย์วิปัสสนากรรมฐานเปิดให้ผู้ประชาชนทั่วไปเข้าอบรม ปฏิบัติธรรม ทุกเดือนตลอดปี โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ เป็นเวลาร่วม 20 ปี
ยุวพุทธ มีหลักสูตรอบรมปฏิบัติธรรมหลากหลาย ทั้งหลักสูตรระยะสั้น 1 วัน , หลักสูตร 2 วัน , หลักสูตร 3 วัน ,หลักสูตร 8 วัน , หลักสูตร 15 วัน จนถึงหลักสูตร 1 เดือน และ หลักสูตร 3 เดือน เพื่อให้ผู้สนใจสามารถเลือกเข้าอบรมปฏิบัติธรรมในโครงการต่าง ๆ ตาม ที่เวลาของตนจะอำนวย
ข้อมูลเพิ่มเติม

ยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์
พรศักดิ์ ศรีอมรศักดิ์

| ศาสตราจารย์ เภสัชกร พรศักดิ์ ศรีอมรศักดิ์ ม> ว.ม., ป.ช., จ.ภ. |
| --- | --- |
เกิด: พรศักดิ์ ศรีอมรศักดิ์ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2513 (54 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
การศึกษา: ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยชาร์สล์สเติร์ต   Charles Sturt University, Australia
อาชีพ: เภสัชกร, อาจารย์
ศาสตราจารย์ เภสัชกร พรศักดิ์ ศรีอมรศักดิ์ (Pornsak Sriamornsak) เป็นเภสัชกร, อาจารย์ชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2513 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี และปริญญาโท จากคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และเข้ารับราชการเป็นอาจารย์ประจำคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ในปี พ.ศ. 2539 ก่อนได้รับทุนศึกษาต่อระดับปริญญาเอกจาก Charles Stuart University ประเทศออสเตรเลีย
พรศักดิ์ได้รับรางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ ประจำปี พ.ศ. 2547 สาขาเภสัชศาสตร์ จากมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์  รางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ 2556 สาขาวิทยาศาสตร์เคมีและเภสัช จากสภาวิจัยแห่งชาติ  มีความเชี่ยวชาญพิเศษทางด้านเทคโนโลยีเภสัชกรรม (Pharmaceutical Technology) เน้นการพัฒนาและออกแบบรูปแบบยาและระบบนำส่งยา (Dosage Form and Drug Delivery Design) การผลิตยารูปแบบของแข็ง การใช้พอลิเมอร์ในทางเภสัชกรรม เทคนิคการพิมพ์สามมิติทางเภสัชกรรม นาโนเทคโนโลยีทางเภสัชกรรม และวิศวเภสัชกรรม
ประวัติ

ศาสตราจารย์ ดร. เภสัชกร พรศักดิ์ ศรีอมรศักดิ์ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนกระทุ่มแบน “วิเศษสมุทคุณ” จังหวัดสมุทรสาคร จบการศึกษาระดับปริญญาตรี (เกียรตินิยม) และปริญญาโท จากคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ในปี พ.ศ. 2537 และ 2539 ตามลำดับ และเข้ารับราชการเป็นอาจารย์อยู่ที่คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ได้รับทุนจากรัฐบาลประเทศออสเตรเลีย (International Postgraduate Research Scholarship) และจากมหาวิทยาลัย Charles Sturt (Charles Sturt University Postgraduate Research Scholarship) ในปี พ.ศ. 2542 เพื่อเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัย Charles Sturt ประเทศออสเตรเลีย และสำเร็จการศึกษากลับมารับราชการอยู่ที่เดิม เมื่อปี พ.ศ. 2545 ในปี พ.ศ. 2550 ได้สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี จากมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ในสาขาเกษตรศาสตร์ (การจัดการการผลิตสัตว์) ได้รับหนังสืออนุมัติแสดงความรู้ ความชำนาญในการประกอบวิชาชีพเภสัชกรรม สาขาเภสัชกรรมอุตสาหการ จากสภาเภสัชกรรม ในปี พ.ศ. 2564 และได้รับหนังสืออนุมัติแสดงความรู้ ความชำนาญในการประกอบวิชาชีพเภสัชกรรม สาขาเภสัชกรรมอุตสาหการ [Fellow of the Asian College of Pharmacy (F.A.C.P.)] จาก Federation of Asian Pharmaceutical Associations - College of Pharmacy (FAPA-CP) ในปี พ.ศ. 2567
ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง ศาสตราจารย์ได้รับเงินประจำตำแหน่งสูงขึ้น (ศาสตราจารย์ระดับ 11 เดิม) สาขาวิชาเภสัชศาสตร์ ประจำสาขาวิชาเภสัชกรรมอุตสาหการ (เดิมคือภาควิชาเทคโนโลยีเภสัชกรรม) คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
เข้ารับราชการในคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากรเมื่อปี พ.ศ. 2539
ตำแหน่งในปัจจุบัน

คณบดี คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2566 -)
ภาคีสมาชิก ราชบัณฑิตยสภา (สำนักวิทยาศาสตร์ ประเภทวิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพ สาขาวิชาเภสัชศาสตร์) (พ.ศ. 2560 –)
อุปนายก สมาคมเภสัชกรอุตสาหการ (ประเทศไทย) (พ.ศ. 2563 –)
เลขาธิการ วิทยาลัยเภสัชกรรมอุตสาหการแห่งประเทศไทย (พ.ศ. 2564 –)
กรรมการสภามหาวิทยาลัยศิลปากร ประเภทคณาจารย์ประจำ (พ.ศ. 2564 –)
กรรมการสภาสถาบันพระบรมราชชนก ผู้ทรงคุณวุฒิ (พ.ศ. 2564 –)
ประธานคณะกรรมการพิจารณาตำแหน่งทางวิชาการ สถาบันพระบรมราชชนก (พ.ศ. 2565 –)
ศาสตราจารย์วุฒิคุณ (Distinguished Adjunct Professor), Department of Pharmacology, Center for Transdisciplinary Research, Saveetha Dental College, Saveetha University, Chennai, India (พ.ศ. 2565 –)
FAPA Section Chairperson: Industrial Pharmacy and Marketing Section สหพันธ์เภสัชกรรมสมาคมแห่งเอเชีย (Federation of Asian Pharmaceutical Associations; FAPA) (พ.ศ. 2566 –)
Vice President & AFPS Executive Committee, Asian Federation for Pharmaceutical Sciences (AFPS) (พ.ศ. 2567 –)
Fellow of the Asian College of Pharmacy (F.A.C.P.), Federation of Asian Pharmaceutical Associations - College of Pharmacy (FAPA-CP) (พ.ศ. 2567 –)
President, The Pharmacy Education Consortium of Thailand (PECT) (พ.ศ. 2567 –)
นักวิจัยพันธมิตร (Affiliated Researcher) คณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (พ.ศ. 2566 –)
Editor-in-Chief วารสาร Science, Engineering and Health Studies (SEHS) (พ.ศ. 2562 –)
คณะกรรมการ Local Board for Thailand (2023-2026) เพื่อบรรจุวารสารไทยเข้าฐานข้อมูล Scopus (พ.ศ. 2566 –)
ประสบการณ์ด้านการบริหาร

ผู้ช่วยคณบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา คณะเภสัชศาสตร์ (พ.ศ. 2546)
ผู้ช่วยคณบดีฝ่ายประกันคุณภาพการศึกษา คณะเภสัชศาสตร์ (พ.ศ. 2548)
ผู้ช่วยคณบดีฝ่ายวิจัยและพัฒนา คณะเภสัชศาสตร์ (พ.ศ. 2548 – พ.ศ. 2550)
รองคณบดีฝ่ายวิจัยและพัฒนา คณะเภสัชศาสตร์ (พ.ศ. 2551)
รองคณบดีฝ่ายวิจัยและระบบสารสนเทศ คณะเภสัชศาสตร์ (พ.ศ. 2552 – พ.ศ. 2555)
เลขาธิการและกรรมการบริหารสมาคมเภสัชกรการอุตสาหกรรม (ประเทศไทย) (พ.ศ. 2555 – พ.ศ. 2563)
รองคณบดีฝ่ายวิจัยและวิเทศสัมพันธ์ คณะเภสัชศาสตร์ (พ.ศ. 2556 – พ.ศ. 2559)
รักษาการผู้อำนวยการสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2560 – พ.ศ. 2561)
รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2560 – พ.ศ. 2562)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2566 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
ภาษาฮาจิโจ

| ภาษาฮาจิโจ |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศญี่ปุ่น
ภูมิภาค: ตอนใต้ของหมู่เกาะอิซุ และหมู่เกาะไดโต
จำนวนผู้พูด: น้อยกว่า 1,000 คน  (2011)
ตระกูลภาษา: ตระกูลภาษาญี่ปุ่น  ภาษาญี่ปุ่น?ภาษาฮาจิโจ
รูปแบบก่อนหน้า: ภาษาญี่ปุ่นโบราณ ภาษาญี่ปุ่นตะวันออกโบราณภาษาฮาจิโจ 
รหัสภาษา
ISO 639-3: –
ISO 639-6: hhjm
ตำแหน่งของหมู่เกาะอิซุ
ภาษาฮาจิโจ (ญี่ปุ่น: 八丈語; โรมาจิ: Hachijō-go) หรือ สำเนียงฮาจิโจ (ญี่ปุ่น: 八丈方言; โรมาจิ: Hachijōhōgen) เป็นสำเนียงที่มีผู้ใช้จำนวนน้อย ผู้ใช้อาศัยอยู่บนเกาะฮาจิโจและเกาะอาโองาชิมะของหมู่เกาะอิซุทางตอนใต้ของโตเกียว และพบบนหมู่เกาะไดโตของจังหวัดโอกินาวะที่มีชาวเกาะฮาจิโจเข้าไปตั้งรกรากมาตั้งแต่ยุคเมจิ
โดยทั่วไปจัดว่าเป็นสำเนียงถิ่นหนึ่งของภาษาญี่ปุ่น แต่เนื่องจากมีความแตกต่างจากภาษาญี่ปุ่นบนเกาะหลักอย่างชัดเจนจึงถูกมองว่าเป็นภาษาหนึ่งต่างหากโดยนักภาษาศาสตร์
ประวัติ

ภาษาฮาจิโจมีอัตลักษณ์ของภาษาญี่ปุ่นตะวันออกแบบโบราณดังปรากฏในบันทึกมันโยชูช่วงศตวรรษที่ 8 นอกจากนี้ภาษาฮาจิโจยังมีความคล้ายคลึงกับสำเนียงแถบคีวชูและกลุ่มภาษารีวกีว แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะอธิบายว่าชาวหมู่เกาะอิซุนั้นอพยพมาจากดินแดนดังกล่าว และก็ไม่ทราบที่มาที่ไปของภาษานี้ บ้างก็ว่าผู้ใช้ภาษานี้อาจเป็นภาษาที่ชาวเรือในหมู่เกาะตอนใต้ยืมคำมา และบ้างก็ว่าเป็นภาษาดั้งเดิมจากภาษาญี่ปุ่นโบราณ
สำเนียงของภาษาฮาจิโจในแต่ละหมู่บ้านมีความแตกต่างกันด้านการออกเสียง แต่ที่สำเนียงเกาะอาโองาชิมะนั้นแตกต่างมากที่สุด นอกจากนี้ยังเคยมีผู้ใช้ภาษานี้บนเกาะฮาจิโจน้อย (ญี่ปุ่น: 八丈小島; โรมาจิ: Hachijō-kojima) แต่อพยพออกไปจากเกาะทั้งหมดในปี ค.ศ. 1969
ในปี ค.ศ. 2009 ยูเนสโกได้จัดให้เป็นภาษาใกล้สูญแน่นอน
ไวยากรณ์

ภาษาฮาจิโจจะใช้กริยาช่วย "อารุ" กับทุกอย่างทั้งมีชีวิตและไม่มีชีวิต และยังแยกแยะระหว่างกริยาและคุณศัพท์ที่เปลี่ยนรูปกับที่ใช้ระบุประธานต่าง ๆ ทั้งนี้การแยกไวยากรณ์ให้เป็นคนละหัวข้อเช่นนี้ปรากฏในภาษาญี่ปุ่นยุคกลางตอนต้น และสาบสูญไปแล้วในภาษาญี่ปุ่นถิ่นอื่นในปัจจุบัน
ศัพท์

ภาษาฮาจิโจยังคงรักษาสำนวน (phrase) ที่ไม่มีแล้วในภาษาญี่ปุ่นถิ่นอื่น ๆ เช่น มางูเรรุ (ญี่ปุ่น: まぐれる; โรมาจิ: magureru) แต่ในภาษาญี่ปุ่นมาตรฐานจะใช้ว่า คิเซ็ตสึซูรุ (ญี่ปุ่น: 気絶する; โรมาจิ: kizetsu suru) แปลว่า "เป็นลม" นอกจากนี้ยังคำที่เหมือนกันภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน แต่มีความหมายที่ต่างกัน ได้แก่
| คำฮาจิโจ | คำญี่ปุ่น | ความหมาย | คำญี่ปุ่นที่ใกล้เคียง |
| --- | --- | --- | --- |
| ยามะ | ฮาตาเกะ | ทุ่ง | "ยามะ" แปลว่า 'ภูเขา' |
| อูเรชิ นารุ | เบียวกิ งะ นาอตเตะ คุรุ | ฟื้นไข้ | "อูเรชิกุ นารุ" แปลว่า 'มีความสุข' |
| โคไว | สึกาเรรุ | เหนื่อย | "โคไว" แปลว่า 'ยาก, ดื้อรั้น' |
| โกมิ | ทากิงิ | ฟืน | "โกมิ" แปลว่า 'ขยะ' |
พระยาราชวงศ์ (บุญศรี บุตรรัตน์)

| พระยาราชวงศ์ (บุญศรี บุตรรัตน์) |
| --- | --- |
 เจ้าน้อยบุญศรี บุตรรัตน์

พระยาราชวงศ์นครแพร่
พิราลัย: พ.ศ. 2445
ชายา: เจ้าเวียงชื่น เทพวงศ์
พระบุตร: เจ้าอินทร์ตุ้ม บุตรรัตน์ เจ้าอินทร์สม บุตรรัตน์ เจ้าดาวคำ บุตรรัตน์
ราชวงศ์: แสนซ้าย
พระบิดา: เจ้าราชบุตร (เจ้าหนานขัตติยะ บุตรรัตน์)
พระมารดา: แม่เจ้าพิมพา บุตรรัตน์
พระยาราชวงศ์ (น้อยบุญศรี บุตรรัตน์) หรือ เจ้าน้อยบุญศรี บุตรรัตน์ พระยาราชวงศ์องค์สุดท้ายแห่งนครแพร่  อดีตเสนามหาดไทยเมืองนครแพร่ เป็นโอรสในเจ้าราชบุตร (เจ้าหนานขัตติยะ) กับแม่เจ้าพิมพา และเป็นราชบุตรเขยเจ้าพิริยเทพวงษ์ เจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์สุดท้าย
พระประวัติ

พระยาราชวงศ์ (น้อยบุญศรี บุตรรัตน์) หรือ เจ้าน้อยบุญศรี เป็นโอรสองค์โตในเจ้าราชบุตร (เจ้าหนานขัตติยะ) ต้นสกุลบุตรรัตน์ กับแม่เจ้าพิมพา มีเจ้าน้องร่วมเจ้าบิดามารดาอีก 5 คน ได้แก่
1.เจ้าหนานอินต๊ะ บุตรรัตน์ สมรสกับเจ้านกแก้ว บุตรรัตน์
2.เจ้าน้อยจุ๋งแก้ว บุตรรัตน์ สมรสกับแม่นายมา บุตรรัตน์
3.เจ้าเฮือนแก้ว วังซ้าย สมรสกับเจ้าหนานพรหม วังซ้าย
4.เจ้าน้อยแก้วเมืองมา สระแสง เป็นผู้อุปถัมภ์การสร้างวัดสถานหรือวัดสวรรคนิเวศในปัจจุบัน สมรสกับเจ้าคำปันดี
5.เจ้าเปี้ย แนวณรงค์ สมรสกับนายน้อยนิล แนวณรงค์
พระยาราชวงศ์เสกสมรสกับ เจ้าหญิงเวียงชื่น เทพวงศ์ ราชธิดาเจ้าพิริยเทพวงษ์  หากไม่มีเหตุจลาจลพระยาราชวงศ์บุญศรีถือเป็นหนึ่งในผู้สิทธิขึ้นเป็นเจ้าหลวงนครแพร่องค์ถัดไป เนื่องจากขณะนั้นเจ้ากาบคำราชธิดาองค์โตในเจ้าพิริยเทพวงษ์ได้ถึงแก่อนิจกรรมลงทำให้เจ้าอุปราช (เจ้าน้อยเสาร์ วราราช)ราชบุตรเขยใหญ่ถูกลดบทบาทตามลงไปด้วย และเจ้าอุปราชเองยังไม่ได้รับรองโปรดเกล้าฯแต่งตั้งจากกรุงเทพฯ ยังเป็นว่าที่เจ้าอุปราชหอหน้าและมีภริยาใหม่ ส่วนเจ้าอินทร์แปลงโอรสเพียงองค์เดียวในเจ้าพิริยเทพวงษ์ กับแม่เจ้าบัวไหลอายุยังน้อย และยังไม่มีตำแหน่งใด พระยาราชวงศ์จึงมีบทบาทสำคัญในการช่วยราชการเมืองแพร่บริหารบ้านเมืองร่วมกับเจ้าพิริยเทพวงษ์มาโดยตลอด เจ้าน้อยบุญศรีได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็น "พระยาราชบุตร" และเลื่อนขึ้นเป็น"พระยาราชวงศ์" ในปีพ.ศ. 2440 รัชสมัยเจ้าพิริยเทพวงษ์ และเป็นเสนาตำแหน่งมหาดไทย ชั้นที่ 3 เอก
พระยาราชวงศ์ (เจ้าน้อยบุญศรี บุตรรัตน์) ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อปี พ.ศ. 2445 จากการทำอัตวินิบาตกรรมโดยดื่มยาพิษพร้อมกับชายาเจ้าเวียงชื่น เทพวงศ์ ในคุ้มเจ้าราชวงศ์ (ปัจจุบันคุ้มนี้รื้อไปแล้ว)
เหตุการณ์กบฎเงี้ยวปล้นเมืองแพร่

ในปีพ.ศ. 2445 ได้เกิดความไม่สงบขึ้นในเมืองแพร่ โดยพวกไทใหญ่หรือเงี้ยวที่ได้เข้ามาอยู่อาศัยในเมืองแพร่ และทำมาหากินในการขุดพลอย ประเภทพลอยไพลินที่ตำบลบ่อแก้ว อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ในปัจจุบัน ได้ทำการก่อจลาจลในเมืองแพร่เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2445 จากเหตุการณ์ครั้งนี้ เจ้าหลวงนครแพร่ถูกกล่าวหาว่าคบกับพวกเงี้ยว จากหลักฐานต่างๆ เจ้าหลวงนครแพร่ เจ้าราชบุตร เจ้าไชยสงคราม มีส่วนสนับสนุนให้กองโจรเงี้ยวก่อการกบฎขึ้นอย่างแน่นอน และเชื่อว่าต้องมีการตระเตรียมการล่วงหน้ามาช้านานพอสมควรก่อนที่เจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรีจะได้ชำระความผิดผู้ใด เจ้าราชวงศ์และชายา ก็ตกใจกลัวความผิด ดื่มยาพิษฆ่าตัวตายเสียก่อน เพราะได้ข่าวลือว่ารัฐบาลจะประหารชีวิตผู้เกี่ยวข้องกับขบฎเงี้ยวทุกคน
โอรส-ธิดา

พระยาราชวงศ์ (เจ้าน้อยบุญศรี บุตรรัตน์)  เสกสมรสกับเจ้าเวียงชื่น เทพวงศ์ มีโอรส-ธิดา 3 คน ได้แก่
เจ้าอินทร์ตุ้ม ศรีจันทร์แดง (บุตรรัตน์) สมรสกับเจ้าน้อยไชยวงศ์ ศรีจันทร์แดง มีบุตร-ธิดา ได้แก่
เจ้าศรีมุ หัวเมืองแก้ว (ศรีจันทร์แดง)
จ.ส.ต.เจ้าบุญปั๋น ศรีจันทร์แดง
เจ้าปิ่นแก้ว ศรีจันทร์แดง
เจ้าตั๋น ศรีจันทร์แดง (นอกจากนี้ไม่ทราบชื่อ)
เจ้าอินทร์สม บุตรรัตน์
เจ้าดาวคำ ศรุตานนท์ (บุตรรัตน์) สมรสกับหลวงนุภาณศิษยานุสรรค์ มีบุตร-ธิดา 2 คน ได้แก่
คุณประกายศรี ศรุตานนท์
คุณประกายพฤกษ์ ศรุตานนท์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์
เครื่องราชอิสริยาภรณ

พ.ศ. 2442 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์มงกุฎไทย (บ.ม.)
ฟุตบอลทีมชาติแกมเบีย

ทีมฟุตบอลชายตัวแทนของประเทศแกมเบีย
ฟุตบอลทีมชาติแกมเบีย เป็นทีมฟุตบอลชายตัวแทนของประเทศแกมเบียในการแข่งขันระดับนานาชาติ อยู่ภายใต้การดูแลของสหพันธ์ฟุตบอลแกมเบีย โดยในช่วงก่อน ค.ศ. 1965 ทีมลงแข่งขันในชื่อ บริติชแกมเบีย ทีมชาติแกมเบียไม่เคยผ่านเข้าไปเล่นในรอบสุดท้ายของฟุตบอลโลก แต่ได้ผ่านเข้าไปเล่นในรอบสุดท้ายของแอฟริกาคัพออฟเนชันส์เป็นครั้งแรกในปี 2021
ประวัติ

ทีมชาติบริติชแกมเบียลงแข่งขันเกมแรกเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1953 โดยเปิดบ้านเอาชนะเซียร์ราลีโอนในนัดกระชับมิตร 2–1 ต่อมาในเดือนเมษายน ค.ศ. 1963 ทีมได้เข้าร่วมแข่งขันในรายการ L'Amitié ที่เซเนกัล โดยเป็นการแข่งขันของชาติที่พูดภาษาฝรั่งเศส แกมเบียอยู่ในกลุ่มเดียวกับทีมสมัครเล่นจากฝรั่งเศส, อัปเปอร์โวลตา (บูร์กินาฟาโซในปัจจุบัน) และกาบอง ในนัดแรก แกมเบียแพ้ทีมสมัครเล่นจากฝรั่งเศส 5–1 ก่อนที่จะเสมอกับอัปเปอร์โวลตาและกาบองด้วยผลเสมอ 2–2 ทั้งสองนัด ทำให้แกมเบียต้องตกรอบ
หลังจากการแข่งขันที่เซเนกัล แกมเบียก็ไม่ได้ลงแข่งขันฟุตบอลอีกจนกระทั่งวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1968 ซึ่งพวกเขาบุกแพ้เซียร์ราลีโอนในเกมกระชับมิตร 2–1 ทั้งสองทีมพบกันอีกครั้งในวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1971 และเป็นเซียร์ราลีโอนที่เอาชนะไปได้อีกครั้งด้วยผล 3–1 ต่อมาในวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1971 แกมเบียบุกไปแพ้กินีในเกมกระชับมิตร 4–2 และในวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 แกมเบียได้เข้าร่วมแข่งขันรอบคัดเลือกของแอฟริกันเกมส์ โดยพวกเขาแพ้กินี 8–0 ทำให้ต้องตกรอบ
ค.ศ. 1975 แกมเบียได้เข้าร่วมแข่งขันรอบคัดเลือกของโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 โดยพวกเขาถูกจับสลากมาพบกับกินี แกมเบียแพ้ในบ้านในเลกแรกด้วยผล 1–0 เมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1975 ก่อนที่จะบุกแพ้ในเลกที่สองถึง 6–0 เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ทำให้กินีผ่านเข้ารอบด้วยผลประตูรวม 7–0
เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1975 แกมเบียได้เข้าร่วมแข่งขันแอฟริกาคัพออฟเนชันส์รอบคัดเลือกเป็นครั้งแรก โดยมีเป้าหมายเพื่อผ่านเข้าไปเล่นในแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 1976 รอบสุดท้ายที่เอธิโอเปีย พวกเขาถูกจับสลากพบกับโมร็อกโก และแพ้ด้วยผล 3–0 ทั้งสองนัด ทำให้โมร็อกโกผ่านเข้ารอบด้วยผลประตูรวม 6–0 หลังจากรอบคัดเลือกครั้งนั้นสิ้นสุด แกมเบียได้ลงแข่งพบกับทีมจากยุโรปเป็นครั้งแรก ซึ่งทีมเปิดบ้านแพ้เดนมาร์กในเกมกระชับมิตร 4–1 เมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1977 ต่อมาในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 2002 แกมเบียชนะด้วยผลต่างประตูมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของทีมในนัดที่เอาชนะเลโซโท 6–0
เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2014 แกมเบียถูกแบนจากการแข่งขันทุกรายการของสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา (CAF) เป็นระยะเวลาสองปี หลังจากที่มีการตรวจพบว่ามีการโกงอายุของผู้เล่น ทีมเริ่มมีพัฒนาที่ดีขึ้นในการแข่งขันแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบคัดเลือก แม้ว่าสุดท้ายจะไม่สามารถผ่านเข้าไปเล่นในรอบสุดท้าย แต่พวกเขาก็สามารถเสมอกับทีมใหญ่ของทวีปอย่างแอลจีเรียได้ทั้งสองนัด
ในการแข่งขันแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2021 รอบคัดเลือก แกมเบียประเดิมการแข่งขันด้วยการบุกชนะแองโกลาที่ลูอันดา 1–3 นับเป็นชัยชนะเกมเยือนนัดแรกของทีมในการแข่งขันรอบคัดเลือกของรายการแข่งขันหลัก ผลงานอันยอดเยี่ยมทำให้ทีมสามารถผ่านเข้าไปเล่นในรอบสุดท้ายของแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ โดยแกมเบียเข้าร่วมแข่งขันในฐานะทีมชาติที่มีอันดับโลกฟีฟ่าต่ำที่สุด อย่างไรก็ตาม พวกเขาสามารถเอาชนะตูนิเซียในรอบแบ่งกลุ่ม และผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออกด้วยการเป็นอันดับที่สองของกลุ่ม พวกเขาสามารถเอาชนะกินีในรอบ 16 ทีมสุดท้ายก่อนที่จะตกรอบก่อนรองชนะเลิศด้วยการแพ้แคเมอรูน
สนามเหย้า

สนามกีฬาอิสรภาพเป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ที่ตั้งอยู่ที่บากาอูในแกมเบีย มีความจุ 30,000 ที่นั่ง มักใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลเป็นหลัก รวมถึงใช้จัดงานคอนเสิร์ต, กิจกรรมทางการเมือง, งานจัดแสดงสินค้า และงานเฉลิมฉลองระดับชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Gambian federation website
แม่แบบ:ฟุตบอลในประเทศแกมเบีย
| ด ค กฟุตบอลทีมชาติในสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกาเหนือ (UNAF) |  ตูนิเซีย  โมร็อกโก  ลิเบีย  อียิปต์  แอลจีเรีย  |  |
| แอฟริกาตะวันตก (WAFU) |  กานา  กาบูเวร์ดี  กินี  กินี-บิสเซา  แกมเบีย  โกตดิวัวร์  เซเนกัล  เซียร์ราลีโอน  โตโก  ไนจีเรีย  ไนเจอร์  บูร์กินาฟาโซ  เบนิน  มอริเตเนีย  มาลี  ไลบีเรีย  |  |
| แอฟริกาตะวันออก (CECAFA) |  เคนยา  จิบูตี  ซูดาน  เซาท์ซูดาน  แซนซิบาร์1  โซมาเลีย  แทนซาเนีย  บุรุนดี  รวันดา  ยูกันดา  เอธิโอเปีย  เอริเทรีย  |  |
| แอฟริกากลาง (UNIFFAC) |  กาบอง  คองโก  แคเมอรูน  ชาด  เซาตูเมและปรินซิปี  สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  อิเควทอเรียลกินี  |  |
| แอฟริกาใต้ (COSAFA) |  คอโมโรส  ซิมบับเว  เซเชลส์  แซมเบีย  นามิเบีย  บอตสวานา  มอริเชียส  มาดากัสการ์  มาลาวี  โมซัมบิก  เลโซโท  เอสวาตีนี  แองโกลา  แอฟริกาใต้  |  |
| สมาชิกไม่เจาะจงภูมิภาค |  เรอูว์นียง1  |  |
1 เป็นสมาชิกของซีเอเอฟ แต่ไม่ได้เป็นสมาชิกฟีฟ่า
แฟนฟุตบอลรับชมเกมที่แกมเบียพบกับกินี
พิธีถวายเครื่องราชสักการะและจุดเทียนถวายพระพรชัยมงคล

พิธีถวายเครื่องราชสักการะ และวางพานพุ่ม และ พิธีจุดเทียนถวายพระพรชัยมงคล และถวายราชสดุดีเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในโอกาส วันเฉลิมพระชนมพรรษา พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร (พระบรมราชอิสริยยศในขณะนั้น) และ วันเฉลิมพระชนมพรรษา สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ (พระราชอิสริยยศในขณะนั้น) จัดขึ้นในวันที่ 5 ธันวาคม และ 12 สิงหาคม เป็นประจำทุกปี (นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 ได้เพิ่มวันที่ 28 กรกฎาคม ซึ่งเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร (พระราชอิสริยยศในขณะนั้น) และในปี พ.ศ. 2558 ได้เพิ่มวันที่ 2 เมษายน ซึ่งเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (พระราชอิสริยยศในขณะนั้น) ด้วย) โดยเป็นส่วนหนึ่งในงาน 5 ธันวามหาราช, งาน 12 สิงหามหาราชินี, งานเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร และงานเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ซึ่งมี มูลนิธิ ๕ ธันวามหาราช เป็นองค์กรหลักในการจัดงาน
ในปัจจุบัน จัดให้มีพิธีถวายเครื่องราชสักการะและวางพานพุ่ม และพิธีจุดเทียนถวายพระพรชัยมงคล และถวายราชสดุดีเฉลิมพระเกียรติ ใน 3 วาระ เนื่องในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว, วันเฉลิมพระชนมพรรษา สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และวันเฉลิมพระชนมพรรษา สมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี จัดขึ้นในวันที่ 3 มิถุนายน, 28 กรกฎาคม และ 12 สิงหาคม ของทุกปี