stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชินราเมียน
ประวัติ

ชินราเมียนเปิดตัวครั้งแรกในเดือนตุลาคม 1986 โดยนงชิม โดยทีมวิจัยและพัฒนาของนงชิมได้รับแรงบันดาลใจจาก Sogogijanguk (소고기장국) กะหล่ำปลีรสเผ็ดกับสตูว์เนื้อ ซึ่งเป็นหนึ่งในอาหารเกาหลีแบบดั้งเดิมที่ได้รับความนิยม
หลังจากเปิดตัวชินราเมียน ส่วนแบ่งการตลาดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของนงชิมเพิ่มสูงถึง 46.3% ในปี 1987 และเกิน 50% เป็นครั้งแรกในปี 1988 (53.8%) โดยชินราเมียนเพียงอย่างเดียวมีส่วนแบ่งตลาดกว่า 20% จึงทำให้ชินราเมียนกลายเป็นตราสินค้าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปชั้นนำในประเทศเกาหลีใต้
ในเดือนสิงหาคม ปี 2014 นงชิมได้ปรับปรุงสูตรบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพื่อให้มีความเคี้ยวได้มากยิ่งขึ้น พร้อมปรับปรุงบรรจุภัณฑ์ภายนอกใหม่
ในปี 2007 นงชิมเปิดตัวชินราเมียนรสกิมจิ
ในปี 2019 นงชิมเปิดตัวบะหมี่แบบไม่ทอดในซอง ซึ่งมีลดจำนวนแคลอรี่ลงเกือบครึ่งหนึ่ง
ในปี 2023 เปิดตัว Shin Gold (รสไก่) และ Shin Green (รสเต้าหู้และเห็ด) ในสหรัฐอเมริกา
ในปี 2018 ชินราเมียนมียอดขายรวมถึงสองหมื่นแปดพันล้านซองนับตั้งแต่เปิดตัวครั้งแรก ชินราเมียนอยู่ในรายชื่อ National Brand Consumption Index (NBCI) โดยเป็นแบรนด์อันดับ 1 ในเกาหลีใต้ (2012–2016) ในด้านการรับรู้แบรนด์และพลังของแบรนด์
ประวัติ > ชื่อ

ชินราเมียนในภาษาเกาหลีแปลว่า "บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเผ็ด" โดยการใส่อักษรฮันจา "辛" ซึ่งแปลว่า "เผ็ด" ในซองบรรจุภัณฑ์ นอกจากนี้ตัวอักษรยังเป็นนามสกุลของผู้ก่อตั้งนงชิมชิน ชุน-โฮ และพี่ชายของเขา ชิน กย็อก-โฮ ผู้ก่อตั้ง Lotte
กุสตาฟว์ กูร์แบ

ฌ็อง เดซีเร กุสตาฟว์ กูร์แบ (ฝรั่งเศส: Jean Désiré Gustave Courbet; 10 มิถุนายน ค.ศ. 1819 - 31 ธันวาคม ค.ศ. 1877) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสผู้นำของขบวนการสัจนิยมของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นขบวนการที่เชื่อมระหว่างศิลปะจินตนิยม (ที่พบในภาพเขียนของเตออดอร์ เฌรีโก (Théodore Géricault) และเออแฌน เดอลาครัว) กับ ตระกูลการเขียนบาร์บิซง (Barbizon School) กูร์แบมีบทบาทสำคัญในจิตรกรรมฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในฐานะที่เป็นผู้ริเริ่ม และในฐานะศิลปินผู้เต็มใจที่จะแสดงความคิดทัศนคติเกี่ยวกับสังคมในผลงานที่ทำ
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | ผมมีอายุห้าสิบปี และดำรงชีวิตอย่างเสรีมาโดยตลอด; ขอให้ผมได้จบชีวิตลงอย่างเสรี; เมื่อผมตายไปแล้วก็ขอให้กล่าวถึงผมว่า: 'เขาไม่เป็นสมาชิกของปรัชญาใด, ของศาสนาใด, ของสถาบันใด, ขององค์การใด หรือ ระบอบใด นอกไปจากระบอบของเสรีภาพ | ” |
บรรณานุกรม

Champfleury, Les Grandes Figures d’hier et d’aujourd’hui (Paris, 1861)
Chu, Petra ten Doesschate. Courbet in Perspective. (Prentice Hall, 1977) ASIN B000OIFL3E
Chu, Petra ten Doesschate and Gustave Courbet. Letters of Gustave Courbet. (Chicago: Univ Chicago Press, 1992) ISBN 0-226-11653-0
Chu, Petra ten Doesschate. The Most Arrogant Man in France: Gustave Courbet and the Nineteenth-Century Media Culture.(Princeton, NJ: Princeton University Press, 2007) ISBN 0-691-12679-8
Clark, Timothy J., Image of the People: Gustave Courbet and the 1848 Revolution, (Berkeley: University of California Press, 1999); (Originally published 1973. Based on his doctoral dissertation along with The Absolute Bourgeois: Artists and Politics in France, 1848-1851), 208pp. ISBN 978-0-520-21745-4. (Considered the definitive treatment of Courbet's politics and painting in 1848, and a foundational text of Marxist art history).
Danto, Arthur (January 23, 1989). "Courbet". The Nation: 97–100.
Faunce, Sarah, Gustave Courbet, and Linda Nochlin. Courbet Reconsidered. ([Brooklyn, N.Y.]: Brooklyn Museum, 1988) ISBN 0-300-04298-1
Forster-Hahn, Françoise, et al., Spirit of an Age: Nineteenth-Century Paintings From the Nationalgalerie, Berlin (London: National Gallery Company, 2001) ISBN 1-85709-981-8
Hutchinson, Mark, "The history of 'The Origin of the World'" เก็บถาวร 2009-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Times Literary Supplement, Aug. 8, 2007.
Lemonnier, C, Les Peintres de la Vie (Paris, 1888).
Mantz, "G. Courbet," Gaz. des beaux-arts (Paris, 1878)
Masanès, Fabrice, Guustave Courbet (Cologne: Taschen, 2006) ISBN 3-8228-5683-5
Nochlin, Linda, Courbet, (London: Thames & Hudson, 2007) ISBN 978-0-500-28676-0
Nochlin, Linda, Realism: Style and Civilization (New York: Penguin, 1972).
Noël, Bernard, Dictionnaire de la Commune (Paris: Champs Flammarion, 1978)
Schwabsky, Barry (March 24, 2008). "Daring Intransigence". The Nation: 28–34.
Zola, Émile, Mes Haines (Paris, 1879)
บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. {{cite encyclopedia}}: |title= ไม่มีหรือว่างเปล่า (help)
ดูเพิ่ม

จิตรกรรมประวัติศาสตร์
จิตรกรรมตะวันตก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กุสตาฟว์ กูร์แบ
ระเบียงภาพ

ภาพเหมือนตนเองกับสุนัขดำ
ค.ศ. 1842
ชายกับกล้องสูบยา ภาพเหมือน
ค.ศ. 1848-49
เปลญวนค.ศ. 1844
เซลี กูร์แบ
ค.ศ. 1847
ภาพเหมือนของชาร์ล โบดแลร์,
ค.ศ. 1848-1849
คนทุบหิน
ค.ศ. 1849
หลังอาหารค่ำที่ออร์น็อง
ค.ศ. 1849
สวัสดีเมอซีเยอกูร์แบ
ค.ศ. 1854
Femme nue couchée
ค.ศ. 1862
ภาพเหมือนของเคาน์เทสส์คาโรลี
ค.ศ. 1865
Proudhon และ ลูก
ค.ศ. 1865
คนอาบน้ำ
1868, Metropolitan Museum of Art, New York
ต้นน้ำ
ค.ศ. 1868
คลื่น
ค.ศ. 1870
ผาที่เอเทรอตาหลังพายุ
ค.ศ. 1870
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
ซามูเอล เอฟ. บี. มอร์ส

| ซามูเอล มอร์ส |
| --- | --- |
ซามูเอล ฟินเลย์ บรีส มอร์ส, ค.ศ.1840
เกิด: ซามูเอล ฟินเลย์ บรีส มอร์ส 27 เมษายน ค.ศ. 1791(1791-04-27) ชาร์ลส์ทาวน์, รัฐแมสซาชูเซตส์
เสียชีวิต: เมษายน 2, 1872(1872-04-02) (80 ปี) 5 West 22nd Street, นครนิวยอร์ก, รัฐนิวยอร์ก
การศึกษา: มหาวิทยาลัยเยล
อาชีพ: จิตรกร, นักประดิษฐ์
มีชื่อเสียงจาก: นักประดิษฐ์รหัสมอร์ส
คู่สมรส: Lucretia Pickering Walker Sarah Elizabeth Griswold
บิดามารดา: Jedidiah Morse (บิดา)
ลายมือชื่อ

ซามูเอล เอฟ. บี. มอร์ส
ซามูเอล ฟินเลย์ บรีส มอร์ส (อังกฤษ: Samuel Finley Breese Morse – 27 เมษายน พ.ศ. 2334 – 2 เมษายน พ.ศ. 2415) เป็นนักประดิษฐ์รหัสมอร์ส (Morse Code) และจิตรกรเขียนภาพคนและภาพทิวทัศน์ฉากประวัติศาสตร์ชาวอเมริกัน
ชีวิตในวัยเยาว์

ซามูเอล มอร์ส เกิดที่เมืองชาลส์ทาวน์ รัฐแมสซาชูเซตส์ เป็นบุตรคนแรกของพระนักภูมิศาสตร์ชื่อ เจไดดิอาห์ มอร์สและอลิซาเบท แอนน์ บรีส มอร์ส หลังจากได้เข้าเรียนที่ฟิลลิปส์อคาเดมีในวัยเด็ก ก็ได้เข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัยเมื่ออายุเพียง 14 ปี มอร์สมีความสนใจและทุ่มเทชีวิตทางศิลปะ และได้เป็นลูกศิษย์ของ วอชิงตัน อาลสตัน จิตรกรอเมริกันผู้มีชื่อเสียง เมื่อเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเยล มอร์สได้เข้าฟังการบรรยายเกี่ยวกับไฟฟ้าโดยเบนจามิน ซิลลิแมนและเจอเรเมียห์ เดย์ ในขณะเดียวกับก็เขียนภาพจิตรกรรมเพื่อนำเงินมาส่งเสียตัวเอง มอร์สจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเยลเมื่อ พ.ศ. 2353 และได้เป็นผู้ติดตามอาลสตันไปท่องยุโรปในปีถัดมา
ชีวิตในวัยต่อมา

ในปี พ.ศ. 2382 มอร์สได้ตีพิมพ์เอกสารเกี่ยวกับการถ่ายภาพดาแกโรไทป์ (daguerreotype) ที่คิดขึ้นโดยหลุยส์ ดาแกร์ ที่เป็นการเขียนโดยคนอเมริกันชิ้นแรกโดยตีพิมพ์จากประเทศฝรั่งเศส
ในปี พ.ศ. 2393 มอร์สได้เดินทางไปโคเปนเฮเกนเพื่อเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ธอร์วาลด์เซน ที่ซึ่งมีสุสานของประติมากรอยู่ภายในบริเวณคอร์ทกลาง มอร์ส์ได้เข้าเฝ้าพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 และรับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นแดนเนบรอกของเดนมาร์ก ซึ่งมอร์สได้กราบทูลให้ทรงทราบว่าประสงค์จะถวายภาพเขียนที่เขียนเมื่อ พ.ศ. 2373 แด่พระองค์ ปัจจุบันภาพเขียนนี้เป็นสมบัติของพระนางมากาเร๊ต ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2403 - พ.ศ. 2413 มอร์สมีชื่อเสียงในด้านการเป็นผู้สนับสนุนการมีทาสของอเมริการซึ่งมอร์สได้เขียนเหตุผลตอนหนึ่งไว้ในหนังสือของเขาว่า
เหตุผลในความเชื่อเกี่ยวกับการมีทาสของข้าพเจ้านั้นสั้น การมีทาษโดยตัวของมันเองแล้วไม่เป็นบาป เพราะมันเป็นเงื่อนไขทางสังคมที่มีวัตถุประสงค์ที่ฉลาดที่สุด มีเมตตาธรรมและมีระเบียบวินัยของพระเจ้าที่มีมาในโลกนานมาแล้ว ดังนั้น การเป็นเจ้าของทาสโดยตัวของมันเองจึงไม่เป็นการผิดศีลธรรมมากไปกว่าการเป็นพ่อแม่ผู้ปกครอง หรือเป็นนายจ้าง หรือเป็นผู้บังคับบัญชา
ครั้งหนึ่งมอร์สเคยยอมรับความคิดเกี่ยวกับการส่งสัญญาณโทรเลขผ่านทางน้ำของชาลส์ วีตสโตนและคาร์ล ออกัส ฟอน สไตน์ฮีล หรือผ่านไปตามรางรถไฟ หรืออะไรก็ได้ที่เป็นตันนำไฟฟ้า
มอร์สถึงแก่กรรมเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2415 ที่บ้านในนครนิวยอร์ก เมื่ออายุได้ 80 ปี ศพของเขาฝังไว้ที่สุสานกรีนวูดในบรูกลิน นิวยอร์ก
ดูเพิ่ม

รหัสมอร์ส (อังกฤษ)
รหัสมอร์สอเมริกัน (อังกฤษ)
Poyzee_17
เซลติกพาร์ก

| --- | --- |
พาร์คเฮด  พาราไดซ์

ที่ตั้ง: Kerrydale Street พาร์คเฮด, กลาสโกว์ สก็อตแลนด์ สหราชอาณาจักร 
เจ้าของ: เซลติก (1897–ปัจจุบัน)
ความจุ: 60,832
สถิติผู้ชม: 83,500 v เรนเจอร์ 1 January 1938
พื้นผิว: หญ้า (1892–ปัจจุบัน)
การก่อสร้าง
เปิดใช้สนาม: 1892
ปรับปรุง: 1994–98
งบประมาณในการก่อสร้าง: £35,000 (Main Stand, 1929) £40m (1994–98 rebuild)
สถาปนิก: Duncan and Kerr (Main Stand, 1929) Percy Johnson-Marshall Associates (1994–98 rebuild)
การใช้งาน
เซลติก (1892–ปัจจุบัน)
เซลติกพาร์ก เป็นสนามฟุตบอลในเขต พาร์คเฮด เมือง กลาสโกว์ ประเทศ สก็อตแลนด์ เซลติกพาร์คเป็นสนามฟุตบอลประจำ สโมสรฟุตบอลเซลติก โดยมีสถาปนิกชื่อ Duncan and Kerr เป็นคนออกแบบสนามฟุตบอลแห่งนี้โดยพื้นที่รอบๆเป็นพื้นที่หญ้า บน
อัศจรรย์มีที่นั่งทั้งหมด 60,382 เซลติกพาร์คยังจัดเป็นสนามที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 6 ใน สหราชอาณาจักร ปัจจุบันคนในเมือง กลาสโกว์
เรียกเซลติกพาร์ค 2 ชื่อ คือ พาร์คเฮด และ พาราไดซ์ ซึ่งชื่อนี้มาจาก เซลติกพาร์คอยู่ใกล้กับแหล่งตลาดชื่อดังในเมือง กลาสโกว์
แหล่งข้อมูลอื่น

Details for Celtic Park (Parkhead), Glasgow WorldStadia.com
Satellite map Google Maps
Explore Glasgow - All round the city เก็บถาวร 2015-01-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ScotCities.com - Modern drawings of the old and the new stands at Celtic Park
Celtic Park[ลิงก์เสีย] Scottish Football Archive
Virtual Celtic Park Stadium Tour Wantaco
โรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุง

| โรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุง Pipatrasbamrung School |
| --- | --- |

ที่ตั้ง
ถนนสัญจรราชกิจ อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ 46130
ข้อมูล
ชื่ออื่น: พ.พ.ร. P.P.R
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาลประจำอำเภอ
คำขวัญ: เรียนเด่น เล่นดี วจีโสภิต จริตงาม
สถาปนา: พ.ศ. 2464 ก่อตั้งโรงเรียน
ผู้ก่อตั้ง: รองอำมาตย์เอกหลวงพิพัฒน์กมลาเขต
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ผู้อำนวยการ: นายยรรยง  คงภาษี
ระดับปีที่จัดการศึกษา: ระดับปฐมวัยและระดับประถมศึกษา
สี:   น้ำเงิน    ขาว
เพลง: -
เว็บไซต์: http://pipat.ac.th
-
โรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุง เป็นโรงเรียนรัฐบาลประจำอำเภอ ระดับชั้นประถมศึกษาในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ตั้งอยู่ที่ถนนสัญจรราชกิจ อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์
ประวัติ

โรงเรียนพิพัฒน์ราษฏร์บำรุง  ก่อตั้งเมื่อราว ร.ศ.125 ตรงกับ พ.ศ. 2449 โดยเจ้าคุณพรหมมุณี  สมเด็จมหาวีรวงศ์สังคนายก ครั้งเป็นเจ้าคณะมณฑลอีสาน และขุนจรัลชวนพันธ์ธรรมการมณฑล ได้มาจัดตั้งโรงเรียนขึ้นที่วัดเกษมาคม (วัดเหนือ) และแต่งตั้งให้ขุนไสยอุตมาลา(นายทัศน์  ศรีบุญลือ) เป็นครูใหญ่คนแรกและทำการสอนประจำเพียงคนเดียว มีเงินเดือนจากเงินบำรุงการศึกษาเป็นรายปี โดยในปีแรกได้รับค่าสอนจำนวน 160 บาท ต่อมานายสัมฤทธิ์  ศรีบุญลือ น้องชายได้มาช่วยสอน แต่พอสอนได้ไม่ถึงปี นายสัมฤทธิ์  ศรีบุญลือ ก็ลาออกไปอุปสมบท คงเหลือครูเพียงคนเดียวสอนประจำเรื่อยมาอีกหนึงปี นายสุทัศน์  ศรีบุญลือ ลาออกไปรับตำแหน่งกำนัน ทางราชการจึงแต่งตั้งนายจำปา  ไชยจำนงค์  มาช่วยสอนแทน  แต่อยู่ได้ประมาณปีเศษก็ย้ายไปเป็นครูที่อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด ในปี พ.ศ. 2451 ทางราชการได้แต่งตั้งหม่อมหลวงช่วง  มาเป็นครูใหญ่แทนจนถึงปี พ.ศ. 2456 ได้ย้ายไปอยู่จังหวัดอื่น  และนายย่อม  มีคุปะ  มาเป็นครูใหญ่แทนในขณะนั้นมีจำนวนนักเรียน 51 คน จัดการเรียนการสอนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-3 ในปีนั้นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เข้าสอบไล่ 7 คน สอบได้ 5 คน โดยมีขุนนิพิฐนิติ-สาส์น ธรรมการมณฑล มาเป็นกรรมการ
ในช่วงนั้น โรงเรียนต้องอาศัยศาลาวัดเกษมาคมเป็นสถานที่เล่าเรียนโดยมีการสับเปลี่ยนครูใหญ่และครูประจำการณ์ตามสถานการณ์ จวบจนกระทั่งชุมชนได้เห็นความสำคัญของการศึกษามากขึ้น สถานที่เรียนไม่เพียงพอและเหมะสม รองอำมาตย์เอกหลวงพิพัฒน์กมลาเขต(ชิต  ศิริบูรณ์) นายอำเภอสมัยนั้น พร้อมด้วยราษฎร พ่อค้า ประชาชน ภายในเขต ได้ร่วมกันเสียสละวลาและทรัพย์สิน สร้างโรงเรียนเอกเทศขึ้น 1 หลัง หลังคามุงกระเบื้อง บนเนื้อที่ 13 ไร่เศษ สิ้นเงินค่าก่อสร้าง 6,101.90 บาท (หกพันหนึ่งร้อยหนึ่งบาทเก้าสิบสตางค์)
เมื่อสร้างเสร็จได้ทำพิธีเปิดป้ายนามโรงเรียนเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2464 โดยเจ้าคุณรณชัยชาญยุทธสมุห-เทศาภิบาล เป็นประธานพร้อมด้วย เจ้าคุณชัยสุนทรบวรภักดี  ผู้ว่าราชการจังหวัดกาฬสินธุ์ มาร่วมในพิธีและตั้งชื่อนามโรงเรียนว่า  “โรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุง” ซึ่งในขณะนั้น นายจำปา ไชยจำนงค์ เป็นครูใหญ่ ในปีนั้นมีจำนวนนักเรียน 146 คน
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2512 หน่วยราชการ และผู้ปกครองนักเรียน ได้มีความคิดว่าน่าจะยุบรวมโรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุงกับโรงเรียนศรีกมลาไสย เข้าด้วยกัน เพื่อง่ายต่อการบริหารเพราะมีอาณาเขตใกล้เคียงกันเพียง 50  เมตร และขอแลกเปลี่ยนที่ดินจากกรมธนารักษ์ กระทรวงการคลัง ซึ่งอยู่ติดกับโรงเรียนศรีกมลาไสยกับที่ดินเดิม เป็นผลสำเร็จ และเมื่อรวมเนื้อที่แล้วมีทั้งสิ้น 26 ไร่ 1 งาน 65 ตารางวาเศษ และใช้ชื่อนามโรงเรียนว่า “โรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุง” จนกระทั่งถึงปัจจุบัน
ในปัจจุบันโรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุง ตั้งอยู่หมู่ที่ 11 ตำบลกมลาไสย อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ ได้เปิดทำการสอน 2 ระดับ คือ ระดับก่อนประถมศึกษา และ ระดับประถมศึกษา(อนุบาล-ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6) มีครูทั้งสิ้น 26 คน ชาย 6 คน หญิง 20 คน นักเรียน 515 คน ชาย 269 คน หญิง 246 คน พนักงานบริการชาย 2 คน เจ้าหน้าที่ธุรการ 1 คน ลูกจ้างตามภารกิจ 1 คน
รายนามผู้บริหารโรงเรียน

ขุนไสยอุตมาลา(ทัศน์  ศรีบุญลือ)    ครูใหญ่     2449-2451
หม่อมหลวงช่วง                            ครูใหญ่  2451-2456
นายย่อม  มีคุปะ                           ครูใหญ่  2456-2459
นายจำปา  ไชยจำนงค์                   ครูใหญ่  2459-2468
นายหนู  ชนะศึก              วุฒิการศึกษา  ป.ป.     ครูใหญ่     2  ต.ค. 2468-1 ต.ค. 2470
นายแก้ว  ทองเจริญ         วุฒิการศึกษา  ป.ป.     ครูใหญ่     18 ธ.ค. 2470-1 เม.ย. 2492
นายชื่น  โพธิแท่น            วุฒิการศึกษา   ป.ป.    ครูใหญ่     2 พ.ค. 2492-10 พ.ค. 2503
นายสิงห์  กล้าวิจารย์        วุฒิการศึกษา  พ.ม.     ครูใหญ่      2 พ.ค. 2492-12 ก.ย. 2504
นายชื่น  โพธิแท่น            วุฒิการศึกษา  พ.ป.     ครูใหญ่      16 ก.ย. 2504-1 ส.ค. 2509
นายประชุม  ศิริบูรณ์         วุฒิการศึกษา พ.ป.      ครูใหญ่      9 ก.ย. 2509-31 ต.ค. 2511
นายสันต์  บัณฑิโต           วุฒิการศึกษา  พ.ป.     ครูใหญ่      1 พ.ย. 2511-13 ม.ค. 2513
นายสุวัฒน์  แสงพรหม      วุฒิการศึกษา  พ.ป.     ครูใหญ่   16 ม.ค. 2513-30 ก.ย. 2520
นายพิชัย  วิทยบูรณ์         วุฒิการศึกษา  พ.ป.     ครูใหญ่    1 ก.พ. 2521- 30 ก.ค. 2521
นายพิชัย  วิทยบูรณ์         วุฒิการศึกษา  พ.ป.      อาจารย์ใหญ่  1 ก.พ. 2521- 30 ก.ค. 2521
นายสันต์  บุระผากา         วุฒิการศึกษา ก.ศ.บ.    อาจารย์ใหญ่   5 พ.ค. 2532-8 ธ.ค. 2533
นายสันต์  บุระผากา         วุฒิการศึกษา  ก.ศ.บ.   ผู้อำนวยการ   9 ธ.ค. 2533-27 ธ.ค. 2542
นางนกแก้ว ยุวพันธุ์         วุฒิการศึกษา  ก.ศ.บ.    ผู้อำนวยการ 28 ม.ค. 2542-30 ก.ย. 2545
นายสันต์  บุระผากา         วุฒิการศึกษา  ก.ศ.บ.   ผู้อำนวยการ   1 ต.ค. 2545-30 ก.ย. 2551
นายยรรยง  คงภาษี         วุฒิการศึกษา ก.ศ.บ.    ผู้อำนวยการ              ปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของโรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุง เก็บถาวร 2020-08-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เว็บบล็อกโรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุง
โรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุง ที่เฟซบุ๊ก
ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุงในระบบสารสนเทศเพื่อการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
ภาพอาคารโรงเรียน
มีเลเต็ก

| --- | --- |
มีเลเต็ก
ชื่ออื่น: มีเลเต็กการูดา
ประเภท: บะหมี่
มื้อ: จานหลัก
แหล่งกำเนิด: อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: ยกยา
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อน
 ตำราอาหาร: มีเลเต็ก
มีเลเต็ก (อินโดนีเซีย: Mie lethek; แปลว่า หมี่ทุเรศ) เป็นบะหมี่ที่มีที่มาจากเมืองสรันดากัน อำเภอบันตุล เขตการปกครองพิเศษยกยาการ์ตา บะหมี่ทำมาจากมันสำปะหลังและมะพร้าวขูด โดยดั้งเดิมแล้วใช้กระทิงในการมาปั่นแป้งทำบะหมี่ คำว่า "lethek" ได้มาจากลักษณะสีน้ำตาลของหมี่ที่เหมือนกับเปลือกไม้ หมี่เลเท็กเป็นที่นิยมลดลงในยกยาการ์ตาเนื่องจากการแข่งขันจากอาหารจานอื่น เช่น เปอติซ, กูนิง และ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กระนั้นในอำเภอบันตุล ยังคงรับประทานบะหมี่นี้กันโดยทั่วไป
ประวัติศาสตร์

ในทศวรรษ 1920s อูมาร์ ยัสซีร์ (Umar Yassir) เดินทางจากประเทศเยเมนมายังยกยาการ์ตาเพื่อเผยแผ่ศาสนาอิสลาม กระนั้นคำสอนของเขาไม่สามารถแพร่หลายได้เท่าที่ควรเนื่องจากเขาเลือกใช้อักษรยาวี ท้ายที่สุด ชาวบ้านได้เสนอตัว กไย บากีร์ (Kyai Bakir) ซึ่งสามารถพูดภาษาอาหรับได้และสามารถส่งผ่านคำสอนได้ดีกว่า แก่ยัสซีร์ บากีร์ส่งตัวยัสซีร์ไปยังสรันดากันในบันตุลเพื่อสอนศาสนา เขาพบว่ากิจกรรมทางเศรษฐกิจไม่เพียงแต่ช่วยดำรงชีพแต่ยังช่วยพัฒนาความเป็นอยู่ของชาวบ้านได้ ในปี 1940 เขาจึงก่อตั้งโรงงานผลิตบะหมี่ขึ้นในสรันดากัน โรงงานบะหมี่ของอูมาร์มีชื่อว่า โรงงานบะหมี่ครุฑ (การูดา; Garuda Noodle Factory) ซึ่งมีการปิดตัวชั่วคราวไปสักพักก่อนกลับมาเปิดใหม่
การผลิต

วัตถุดิบหลักของหมี่เลเต็กคือมันสำปะหลังและแป้งมันสำปะหลัง มันสำปะหลังจะนำไปแช่น้ำหลายวันโดยเปลี่ยนน้ำทุกวัน หลังจากนั้นจึงนำไปบดผสมกับแป้วมันสำปะหลัง แป้งที่ได้จะนำมานวดโดยใช้กระทิงนานสองชั่วโมง จากนั้นนำมาขึ้นรูปเป็นบล็อกสี่เหลี่ยมขนาด 20 x 30 x 20 เซนติเมตร และนำไปนึ่งไอน้ำนาน 90 นาทีก่อนจะทิ้งให้เย็นข้ามคืน นำมาขูดเป็นผงผสมกับแป้งมันสำปะหลัง ขึ้นรูปเป็นบะหมี่ และนำไปต้ม
การประกอบอาหาร

มีเลเต็กสามารถนำไปผัดหรือต้ม นิยมปรุงรสด้วยเครื่องเทศเช่นกระเทียม หอมแดง พริก เม็ดแคนเดิลนัต (candlenuts), ขมิ้น และ ข่า ร่วมกับเนื้อสัตว์หรือผัก
กระทิงที่ใช้ผลิตหมี่
สตาดเวลอดรอม

| --- | --- |

th
ชื่อเต็ม: สตาดเวลอดรอม
ที่ตั้ง: มาร์แซย์, จังหวัดบุช-ดูว์-โรน, ประเทศฝรั่งเศส
พิกัด: 43°16′11″N 5°23′45″E﻿ / ﻿43.26972°N 5.39583°E﻿ / 43.26972; 5.39583
เจ้าของ: เมืองมาร์แซย์
ความจุ: 67,384
พื้นผิว: หญ้า
การก่อสร้าง
ก่อสร้าง: ค.ศ. 1937
เปิดใช้สนาม: มิถุนายน ค.ศ. 1937
ปรับปรุง: 1984, 1998 และ 2014
สถาปนิก: Henri Ploquin
การใช้งาน
ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ (ค.ศ. 1937–ปัจจุบัน) RC Toulon (occasional matches)
สตาดเวลอดรอม (ฝรั่งเศส: Stade Vélodrome, ออกเสียง: [stad velɔdʁɔm]) เป็นสนามกีฬาในเมืองมาร์แซย์ ประเทศฝรั่งเศส เป็นสนามกีฬาเหย้าของสโมสรฟุตบอลออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ ที่เล่นอยู่ในลีกเอิง และเป็นสถานที่จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 1998 และรักบี้เวิลด์คัป 2007 เป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่ที่สุดในฝรั่งเศส จุคนได้ 60,031 คน ถึงแม้ว่าในปัจจุบันจะจุคนได้ 42,000 คน แต่ขณะนี้อยู่ระหว่างการดำเนินการปรับปรุงเพื่อใช้ในการแข่งขันฟุตบอลยูโร 2016 สนามแห่งนี้ยังใช้เป็นสนามแข่งของรักบี้ทีมชาติฝรั่งเศสอีกด้วย
สถิติผู้เข้าชมของสนามนี้ คือ 58,897 คน (ในรอบรองชนะเลิศยูฟ่าคัพ ที่แข่งขันกับสโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ในปี ค.ศ. 2004) สนามแห่งนี้ยังใช้เป็นสถานที่จัดฟุตบอลโลก 1938 นัดตัดสินที่ฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพ นัดการแข่งขันฟุตบอลนัดแรกของสนามแห่งนี้เป็นการแข่งขันระหว่างมาร์แซย์กับโตรีโน ในปี ค.ศ. 1937
วัดพระแก้วมรกต

ระวังสับสนกับ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม
| วัดพระแก้วมรกต |
| --- | --- |
พระวิหารพระแก้วมรกต

ชื่อสามัญ: วัดอุโบสถรตนาราม
ที่ตั้ง: ถนนสมเด็จสุธารส แขวงเจ็ยจ็อมเนียะ เขตโฎนปึญ พนมเปญ ประเทศกัมพูชา
พระประธาน: พระแก้วมรกต
พระพุทธรูปสำคัญ: พระชินรังสีราชิกนโรดม
พระจำพรรษา: ไม่มีพระสงฆ์จำพรรษา
ความพิเศษ: พระอารามประจำพระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดอุโบสถรตนาราม (เขมร: វត្តឧបោសថរតនារាម, วตฺดฺอุโบสถฺรตฺนาราม) นิยมเรียกว่า วัดพระแก้วมรกต (វត្តព្រះកែវមរកត, วตฺดฺพระแกวมรกต) หรือเรียกโดยย่อว่า วัดพระแก้ว (វត្តព្រះកែវ, วตฺดฺพระแกว) เป็นวัดที่ตั้งอยู่ภายในพระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา เป็นวัดในพระราชวังเช่นเดียวกับวัดพระศรีสรรเพชญ์ในพระราชวังหลวงของกรุงศรีอยุธยา และวัดพระศรีรัตนศาสดารามในพระบรมมหาราชวัง กรุงเทพมหานคร ด้วยมีธรรมเนียมที่คล้ายคลึงกัน และถูกสร้างด้วยแรงบันดาลใจจากวัดหลวงในกรุงเทพมหานคร ภายในพระวิหารมีการปูเสื่อที่ทำจากเงินบริสุทธิ์ ทำให้วัดแห่งนี้เป็นที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่า วิหารเงิน
วัดพระแก้วมรกตถือเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของพนมเปญ เพราะภายในวัดประกอบด้วยโบราณสถานและโบราณวัตถุที่สำคัญหลายยุคสมัย มักใช้สำหรับประกอบพระราชพิธีสำคัญหรือกิจกรรมระดับชาติ ทั้งยังเป็นที่บรรจุพระบรมอัฐิของพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุภายในพระปรางค์คันธบุปผา
ประวัติ

วัดพระแก้วมรกตสร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตารเมื่อ พ.ศ. 2435 จนถึง พ.ศ. 2445 มีออกญาเทพนิมิต (รส) วาดเค้าโครงและแผนผังของวัด แต่มีสถาปนิกฝรั่งเศสชื่อ Alavigne เป็นผู้ดูแลความถูกต้อง และสมเด็จพระมหาสังฆราช (เที่ยง สุวณฺณเกสโร) เป็นผู้ตรวจสอบ ด้านการก่อสร้างและประดับตกแต่งจัดทำโดยช่างเขมรและสถาปนิกฝรั่งเศสชื่อ Andrilleux จนแล้วเสร็จและสมโภชในปี พ.ศ. 2446 รวมเป็นเงินทั้งหมดห้าแสนเรียล ในหนังสือ เอกสารมหาบุรุษเขมร ระบุว่าพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตารทรงพระราชทานนามศาสนสถานแห่งนี้ว่า วัดอุโบสถรตนาราม ดังปรากฏความว่า "...พระบาทสมเด็จพระนโรดมทรงพระยินดีพ้นประมาณ ทรงพระบัญญัติให้เรียกนามวัดว่า พระอุโบสถรตนารามพระแก้วมรกต..." วัดพระแก้วมรกตเป็นสถานที่สำหรับพระมหากษัตริย์ทรงศีลอุโบสถทุกวันอุโบสถ และเป็นที่สำหรับประกอบพิธีกรรมทางศาสนาของพระบรมวงศานุวงศ์และขุนนาง
วัดพระแก้วมรกตได้รับอิทธิพลการก่อสร้างจากสถาปัตยกรรมไทยพอสมควร ส่วนหนึ่งก็เพราะ พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร ผู้สร้างวัด, ออกญาเทพนิมิต (มัก) สถาปนิก และสมเด็จพระมหาสังฆราช (เที่ยง สุวณฺณเกสโร) ที่ปรึกษา ล้วนแต่เป็นบุคคลที่เติบโตและเข้ารับการศึกษาที่กรุงเทพมหานครหลายปี จึงเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้วัดหลวงแห่งนี้ได้รับอิทธิพลจากไทยไปมาก พึงสังเกตว่าชื่อวัดอุโบสถรตนาราม คล้ายคลึงกับชื่อวัดพระศรีรัตนศาสดารามของไทย รวมทั้งมีธรรมเนียมปฏิบัติคล้ายคลึงกันมาก
วัดแห่งนี้ไม่มีพระสงฆ์จำพรรษาเนื่องจากเป็นวัดที่ตั้งอยู่ภายในพระบรมราชวัง แต่มีครั้งเดียวในปี พ.ศ. 2470 ที่พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ทรงผนวชและจำพรรษาในวัดแห่งนี้หนึ่งพรรษา และในรัชกาลนี้เองได้มีการบูรณะวัดพระแก้วมรกตขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2505 จนถึง พ.ศ. 2513 ตรวจงานโดยออกญาวังวรเวียงชัย (ซาน ย็วน)
อาคาร > พระวิหารพระแก้วมรกต

พระวิหารพระแก้วมรกต เป็นสถานที่สำหรับประดิษฐานพระแก้วมรกต สร้างในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร โดย Andrilleux สถาปนิกชาวฝรั่งเศสนำเครื่องมือช่างมาใช้ในการก่อสร้าง มีสมเด็จพระมหาสังฆราช (เที่ยง สุวณฺณเกสโร) และพระธรรมลิขิต (ยืม) คอยตรวจตราการก่อสร้างทุกวัน วิหารเป็นทรงจตุรมุข ภายในกว้าง 11 เมตร 40 เซนติเมตร ยาว 31 เมตร 60 เซนติเมตร ประกอบด้วยประตู 8 ประตู และหน้าต่างอีก 16 บาน จิตรกรรมฝาผนังทำเป็นรูปเทพนิมิตในเรื่องปฐมสมโพธิ และทศชาติล้อมรอบ ตรงกลางสร้างเป็นบัลลังก์เพชร มีดอกบัวผุดซ้อนเกสรสำหรับประดิษฐานพระแก้วมรกต ด้านบนพระพุทธรูปมีเศวตฉัตร เมื่อสร้างแล้วเสร็จจึงจัดพระราชพิธีฉลองการบรรจุสีมาเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2445
ในอดีตถือว่าวิหารของวัดพระแก้วมรกตมีขนาดใหญ่และสวยงามที่สุดในกรุงพนมเปญ ดังปรากฏในพระนิพนธ์ นิราศนครวัด ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ความว่า "...ขนาดพระอุโบสถ นอกจากวัดพระแก้วที่ในวัง จะหาใหญ่เท่าวัดมกุฎกษัตริย์หรือวัดโสมนัสวิหารไม่มีเลย ฝีมือสร้างจะหาน่าชมมิใคร่พบ..." และทรงกล่าวไว้อีกความว่า "...พระอุโบสถนั้นทำเป็นทรงพระอุโบสถสามัญแต่มียอดปราสาท ข้างในพระอุโบสถปูกระเบื้องเงิน ฝาผนังหว่างหน้าต่างเขียนเรื่องปฐมสมโพธิ กลางพระอุโบสถมีฐานชุกชี ตั้งบุษบกรองพระแก้ว..."
วิหารแห่งนี้เริ่มทรุดโทรมลงตามกาลเวลา สมเด็จพระมหากษัตริยานีสีสุวัตถิ์ กุสุมะ นารีรัตน์ สิรีวัฒนามีพระราชดำริที่จะบูรณะวิหารขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2505 กระทำโดยการรื้อวิหารเดิมแล้วสร้างขึ้นใหม่ โดยคงรูปแบบของสถาปัตยกรรมเดิมไว้ แต่เพิ่มเติมด้วยการปูเสื่อที่ทำจากเงินบริสุทธิ์ 5,329 แผ่น และประดับหินอ่อนจากประเทศอิตาลี คิดเป็นเงินทั้งหมด 20 ล้านเรียล