stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อิบน์ ตัยมียะฮ์
กลับไปที่ดามัสกัสและช่วงท้ายของชีวิต

เขาใช้เวลาสิบห้าปีสุดท้ายในดามัสกัส อิบน์ ตัยมียะฮ์ อายุ 50 ปีเดินทางกลับไปยังดามัสกัสผ่านกรุงเยรูซาเล็มในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 1313  ดามัสกัสอยู่ภายใต้การปกครองของตันกีซ ที่นั่น อิบน์ ตัยมียะฮ์ ยังคงทำหน้าที่สอนในฐานะศาสตราจารย์ของฮัมบะลีฟิกฮ์ นี่คือตอนที่เขาสอนนักเรียนที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาคือ อิบน์ อัลก็อยยิม อัลเญาซียะฮ์ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นนักวิชาการที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์อิสลาม  อิบน์ อัลก็อยยิม จะต้องมีส่วนร่วมในการประหัตประหารครั้งใหม่ของอิบน์ ตัยมียะฮ์
สามปีหลังจากที่เขามาถึงเมืองนี้ อิบน์ ตัยมียะฮ์ได้เข้ามามีส่วนร่วมในความพยายามที่จะจัดการกับอิทธิพลชีอะฮ์ที่เพิ่มขึ้นในหมู่ชาวมุสลิมซุนนะฮ์  มีการทำข้อตกลงในปี 1316 ระหว่าง อามีร แห่งมักกะฮ์ และผู้ปกครองข่านอิลคือ เอลไจทู พี่ชายของฆอซาน ข่าน เพื่ออนุญาตให้มีนโยบายที่เอื้อต่อลัทธิชีอะฮ์ในเมือง  ในช่วงเวลาเดียวกัน อัลอะลามะฮ์ อัลฮิลลี นักเทววิทยาชีอะฮ์ ผู้มีบทบาทสำคัญในการตัดสินใจของผู้ปกครองมองโกลในการกำหนดให้ลัทธิชีอะฮ์เป็นศาสนาประจำชาติของเปอร์เซีย   ได้เขียนหนังสือชื่อ มินฮาจญ์ อัลกะรอมะฮ์ (แนวทางความสามารถพิเศษ'),  ซึ่งเกี่ยวข้องกับหลักคำสอนของชีอะฮ์ของอิมามียะฮ์ และยังทำหน้าที่เป็นข้อพิสูจน์ของหลักคำสอนของซุนนะฮ์ของเคาะลีฟะฮ์  ในการตอบสนอง อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้เขียนหนังสือชื่อดังของเขาที่ชื่อ มินฮาจญ์ อัสซุนนะฮ์ อันนะบะวียะฮ์ เพื่อเป็นการปฏิเสธผลงานของอัลฮิลลีย์
กลับไปที่ดามัสกัสและช่วงท้ายของชีวิต > ริซาละฮ์ของเขาในการไปเยี่ยมสุสานและการจำคุกครั้งสุดท้ายของเขา

ในปี 1310 อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้เขียน ริซาละฮ์ (ตำรา) ชื่อ ซิยาเราะตุลกุบูร หรืออ้างอิงจากแหล่งอื่นว่า ชัดดุลฮิรอล มันเกี่ยวข้องกับความถูกต้องและการอนุญาตให้เดินทางไปเยี่ยมชมหลุมฝังศพของบรรดานบีและวะลี มีรายงานว่าในหนังสือ "เขาประณามลัทธิของโต๊ะวะลี"  และประกาศว่าการเดินทางโดยมีวัตถุประสงค์เพียงเพื่อไปเยี่ยมกุบูรนบีมุฮัมมัด (ศ็อลฯ)เป็นบิดอะฮฺที่น่าตำหนิ  ด้วยเหตุนี้ อิบน์ ตัยมียะฮ์จึงถูกคุมขังในป้อมปราการแห่งดามัสกัส 16 ปีต่อมาในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1326 อายุ 63 ปี พร้อมกับลูกศิษย์ของเขา อิบน์ อัลก็อยยิม  สุลต่านยังห้ามไม่ให้เขาออกฟัตวาอีก   นักวิชาการมัซฮับฮัมบะลีคือ อะฮ์หมัด อิบน์ อุมัร อัลมักดิซีย์ กล่าวหา อิบน์ ตัยมียะฮ์ ว่าละทิ้งความเชื่อในบทความ
กลับไปที่ดามัสกัสและช่วงท้ายของชีวิต > ชีวิตของเขาในคุก

เมื่อมองโกลรุกรานซีเรียในปี 1300 เขาเป็นหนึ่งในผู้ที่เรียกร้องให้ญิฮาดต่อต้านพวกเขา และเขาปกครองว่าแม้ว่าพวกเขาจะเพิ่งเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม แต่พวกเขาก็ควรถูกมองว่าเป็นผู้ไม่เชื่อ เขาไปอียิปต์เพื่อขอรับการสนับสนุนสำหรับอุดมการณ์ของเขา และในขณะที่เขาอยู่ที่นั่น เขาก็เข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งทางศาสนาและการเมือง ศัตรูของอิบน์ ตัยมียะฮ์ กล่าวหาว่าเขาสนับสนุนลัทธิมานุษยวิทยา ซึ่งเป็นมุมมองที่ขัดแย้งกับคำสอนของสำนักเทววิทยาอิสลามอะชาอิเราะฮ์ และในปี 1306 เขาถูกจำคุกนานกว่าหนึ่งปี เมื่อเขาได้รับการปล่อยตัว เขาประณามแนวทางปฏิบัติที่ได้รับความนิยมของศูฟี และเขายังประณามอิทธิพลของอิบน์ อะเราะบี (เสียชีวิต 1240) ทำให้เขาได้รับความเกลียดชังจากผู้นำนิกายซูฟีในอียิปต์ และทำให้เขาต้องรับโทษจำคุกอีกครั้ง ในปี 1310 สุลต่านอียิปต์ได้รับการปล่อยตัว
ในปี 1313 สุลต่านอนุญาตให้อิบน์ ตัยมียะฮ์ กลับไปยังดามัสกัส ซึ่งเขาทำงานเป็นครูและเป็นนักกฎหมาย เขาถูกจับกุมและถูกปล่อยตัวอีกหลายครั้ง แต่ในขณะที่เขาอยู่ในคุก เขาได้รับอนุญาตให้เขียนฟัตวา (ความเห็นที่ปรึกษาในเรื่องกฎหมาย) เพื่อป้องกันความเชื่อของเขา ในบรรดานักเรียนชั้นแนวหน้าของเขา ได้แก่ อิบน์ กะษีร (เสียชีวิต ค.ศ. 1373) นักประวัติศาสตร์ยุคกลางชั้นนำและนักตัฟซีรอัลกุรอาน และอิบน์ อัลก็อยยิม อัลเญาซียะฮ์ (เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1350) นักนิติศาสตร์ชาวฮัมบะลีและนักเทววิทยาผู้มีชื่อเสียงซึ่งช่วยเผยแพร่อิทธิพลของครูหลังจากครูของเขา เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1328 อิบน์ ตัยมียะฮ์ เสียชีวิตในขณะที่เขาเป็นนักโทษในป้อมปราการของดามัสกัส และเขาถูกฝังอยู่ในสุสานศูฟีของเมือง
ความตาย

เขาล้มป่วยในต้นเดือนกันยายน ค.ศ. 1328 และเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 65 ปีในวันที่ 26 กันยายนของปีนั้น ขณะถูกคุมขังที่ป้อมปราการแห่งดามัสกัส  เมื่อข่าวนี้ออกสู่สาธารณะ ประชาชนก็เสียใจจากการจากไปเขาอย่างมาก หลังจากทางการอนุญาตแล้ว มีรายงานว่ามีคนมาแสดงความเคารพหลายพันคน พวกเขารวมตัวกันที่ป้อมปราการและเรียงรายไปตามถนนจนถึงมัสยิดอุมัยยะฮ์ ละหมาดญะนาซะฮ์จัดขึ้นในป้อมปราการโดยนักวิชาการ มุฮัมมัด ตัมมาม เป็นอิมามนำละหมาด และครั้งที่สองจัดขึ้นในมัสยิด การละหมาดศพครั้งที่สามและครั้งสุดท้ายจัดขึ้นโดย ซัยนุดดีน น้องชายของอิบน์ ตัยมียะฮ์ เป็นอิมาม เขาถูกฝังอยู่ในดามัสกัส ใน มักบะเราะฮ์ ศูฟียะฮ์ ("สุสานของศูฟี") ชะเราะฟุดดีน น้องชายของเขาถูกฝังอยู่ในสุสานนั้นต่อจากเขา
มีรายงานว่ามีผู้ชายสองแสนคนและผู้หญิงหนึ่งหมื่นห้าถึงหนึ่งหมื่นหกพันคนเข้าร่วมละหมาดญะนาซะฮ์ของเขา  อิบน์ กะษีร กล่าวว่าในประวัติศาสตร์ของอิสลาม เฉพาะละหมาดศพของอะฮ์หมัด อิบน์ ฮัมบัล เท่านั้นที่ได้รับการเข้าร่วมจำนวนมาก สิ่งนี้ถูกกล่าวถึงโดย อิบน์ อับดุลฮาดี
เกือบ 600 ปีหลังจากการมรณกรรมของเขา สุสานศูฟี ขนาดใหญ่ที่เขาถูกฝังอยู่ถูกทุบทำลายเพื่อการพัฒนาใหม่โดยเจ้าหน้าที่อาณานิคมของฝรั่งเศส หลุมฝังศพของเขาเพียงลำพังถูกทิ้งไว้โดยไม่ถูกแตะต้องหลังจากที่ทีมรื้อถอนชาวอาหรับ "ยืนยัน" ว่าหลุมฝังศพของเขา "ศักดิ์สิทธิ์เกินกว่าจะแตะต้องได้"[ต้องการอ้างอิง] [ ต้องอ้างอิง ] . สถานที่ฝังศพของเขาตอนนี้ "ในลานจอดรถของแผนกสูติกรรม" แม้ว่าในปี 2009 ศิลาฤกษ์ของที่นี่จะแตกหักก็ตาม ผู้เขียน Sadakat Kadri กล่าว
นักเรียน

นักเรียนหลายคนของอิบน์ ตัยมียะฮ์ กลายเป็นนักวิชาการในสิทธิของตนเอง นักเรียนของเขามาจากภูมิหลังที่แตกต่างกันและอยู่ในมัซฮับต่างๆ (สำนักคิด)  ลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาคือ อิบน์ อัลก็อยยิม อัลเญาซียะฮ์ และ อิบน์ กะษีร  นักเรียนคนอื่นๆ ของเขา ได้แก่:
อัซซะฮะบี
อัลมิซซี
อิบน์ อับดุลฮาดี
อิบน์ มุฟลิห์
อิมาดุดดีน อะฮ์หมัด อัลวาซิฏี
นัจญ์มุดดีน อัฏฏูฟี
อัลบะอ์ละบักกี
อัลบัซซาร
อิบน์ กอฎี อัลญะบัล
อิบน์ ฟัฎลิลลาฮ์ อัลอัมร์
มุฮัมมัด อิบน์ อัลมันจญ์
อิบน์ อับดิสสะลาม อัลบัฏฏี
อิบน์ อัลวัรดี
อุมัร อัลฮัรรอนี
อิบน์ อุรวะฮ์ อัลฮัมบะลี
ผลงาน

อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้ละทิ้งผลงานจำนวนมาก ตั้งแต่ 350 ตามที่นักเรียนของเขาคือ อิบน์ อัลก็อยยิม อัลเญาซียะฮ์  ไปจนถึง 500 ตามที่นักเรียนของเขาคือ อัซซะฮะบี   ในวัยเด็ก ผลงานของเขาส่วนใหญ่อิงกับอะกีดะฮ์และการใช้เหตุผลในการตีความหลักฐานทางคัมภีร์, การหักล้างตรรกศาสตร์ของกรีก การตั้งคำถามถึงหลักปฏิบัติที่แพร่หลายในสมัยนั้น และการโต้เถียงต่อต้านชาวคริสต์และชีอะฮ์  ผลงานทั้งหมดของอิบน์ ตัยมียะฮ์ ยังไม่เหลือรอดทั้งหมด และผลงานของเขาที่ยังหลงเหลืออยู่จำนวน 35 เล่มก็ไม่สมบูรณ์ การเพิ่มขึ้นของความสนใจทางวิชาการในบทความยุคกลางของอิบน์ ตัยมียะฮ์ จะเริ่มขึ้นอีกครั้งผ่านความพยายามอย่างค่อยเป็นค่อยไปโดยขบวนการปฏิรูปอิสลาม ในศตวรรษที่ 18 นักศาสนศาสตร์สะละฟีย์ ในซีเรีย, อิรัก และอียิปต์ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 จะแก้ไข, จัดพิมพ์ และเผยแพร่ต้นฉบับจำนวนมากที่ถูกตำหนิในหมู่สาธารณชนชาวมุสลิม ทำให้อิบน์ ตัยมียะฮ์ เป็นนักศาสนศาสตร์อิสลามคลาสสิกที่มีผู้อ่านมากที่สุดในโลก เมื่อผลกระทบทางวิชาการของเขาเพิ่มขึ้น ความแตกแยกและการทะเลาะวิวาทเกี่ยวกับทัศนะของอิบน์ ตัยมียะฮ์ ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ผลงาน > หนังสือและบทความที่ยังหลงเหลืออยู่

การรวบรวมฟัตวาครั้งใหญ่ (มัจญ์มุอ์ฟะตาวา อัลกุบรอ หรือ มัจญ์มุอ์ฟะตาวา) ผลงานนี้รวบรวมหลายศตวรรษ หลังจากเขาเสียชีวิต
มินฮาจญ์ อัสซุนนะฮ์ อันนะบะวียะฮ์ (แนวทางฉบับซุนนะฮ์นบี) มีจำนวน 4 เล่ม 2,000 หน้า
อัลอะกีดะฮ์ อัลวาซิฏียะฮ์ (หลักความเชื่อของชาววาซิฏ)
ญะวาบุศเศาะฮีฮ์ ลิมัน บัดดะลัดดีนุลมะซีห์ (การตอบโต้ที่ถูกต้องต่อผู้ทำลายศาสนาของอัลมะซีห์ (พระคริสต์)) มีจำนวน 7 เล่ม 2,000 หน้า
กิตาบุลอีมาน (หนังสือหลักศรัทธา)
อัศศอริมุลมัสลูล อะลาชาติมุรเราะซูล (ดาบที่ถูกชักออกมาเพื่อตอบโต้ผู้ดูหมิ่นท่านเราะซูล)
ผลงาน > ผลงานที่หายไป

หนังสือหลายเล่มของอิบน์ ตัยมียะฮ์ คิดว่าสูญหายไปแล้ว การมีอยู่ของพวกเขาเป็นที่รู้กันผ่านรายงานต่างๆ ที่เขียนโดยนักวิชาการตลอดประวัติศาสตร์ เช่นเดียวกับบทความบางฉบับที่เขียนโดย อิบน์ ตัยมียะฮ์ ผลงานที่สูญหายไปโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่น่าทึ่งคือ อัลบะห์รุลมุฮิต 40 เล่ม เป็นตัฟซีรอัลกุรอาน (เขียนในคุกที่ดามัสกัส) ที่อิบน์ หะญัร อัลอัสเกาะลานี กล่าวถึงการมีอยู่ของผลงานนี้ในหนังสือของเขาชื่อ อัดดุรอรุลกามินะฮ์
มัสยิดอุมัยยะฮ์ ซึ่งเป็นสถานที่ที่อิบน์ ตัยมียะฮ์ เคยสอนบทเรียน
ป้อมปราการแห่งกรุงไคโรสถานที่ที่อิบน์ ตัยมียะฮ์ ถูกคุมขังเป็นเวลา 18 เดือน
ป้อมปราการแห่งดามัสกัส คุกที่อิบน์ ตัยมียะฮ์ เสียชีวิต
แซกโซโฟน

| --- | --- |
อัลโต้ แซกโซโฟน
เครื่องเป่าลมไม้
ประเภท:  เครื่องเป่าลม, เครื่องเป่าลมไม้, แอโรโฟน
ผู้ประดิษฐ์: อาดอลฟ์ ซักซ์
คิดค้นเมื่อ: 28 June 1846
ช่วงเสียง
 
เครื่องดนตรีที่เกี่ยวข้อง
 โยธวาทิต family:  Sopranino saxophone  Soprano saxophone  Alto saxophone  Tenor saxophone  Baritone saxophone  Bass saxophone  Contrabass saxophone  Subcontrabass saxophone  ออร์เคสตรา family:  C soprano saxophone  Mezzo-soprano saxophone  C melody saxophone  อื่น:  Sopranissimo saxophone ('Soprillo')  Tubax 
ครอบครัวแซกโซโฟน (เรียงลำดับใหญ่-เล็ก) คอนทร่าเบสแซกฯ, เบสแซกฯ, บาริโทนแซกฯ, เทนเนอร์แซกฯ, C เทนเนอร์แซก, อัลโต้แซกฯ, F อัลโต้แซก, โซปราโน่แซกฯ, C โซปราโน่แซกฯ และโซปรานิโน่แซกฯ
อัลโต้ แซกโซโฟน (ยามาฮ่า รุ่น YAS-275 MK1)
แซกโซโฟน (อังกฤษ: saxophone) เป็นเครื่องดนตรีในตระกูลเครื่องลมไม้ ใช้ลิ้นเดี่ยวเหมือนของคลาริเนต แม้ว่าตัวเครื่องมักจะทำด้วยโลหะแต่สุ้มเสียงก็กระเดียดมาทางเครื่องลมไม้ แซกโซโฟนจึงได้รับฉายาว่า "คลาริเนตทองเหลือง" (brass clarinet)[ต้องการอ้างอิง] โดยมากจะใช้ในวงโยธวาทิต วงดนตรีลูกทุ่ง จนถึงวงออเคสตรา และแตรวง
แบร์ลิออซได้กล่าวว่าเสียงของแซกโซโฟนคือการผสมผสานเข้าด้วยกันระหว่าง ซอเชลโล ปี่คอร์อังแกลส์และปี่คลาริเนท แซกโซโฟนจะเล่นกระซิบกระซาบ อ่อนหวานนุ่มนวล หรือจะแผดให้แสบโสตประสาทก็ทำได้ จึงเหมาะสำหรับใช้เป็นเครื่องดนตรีบรรเลงประกอบการแสดงอย่างมาก
ประวัติผู้ประดิษฐ์

"อ็องตวน-โฌแซ็ฟ ซักซ์" เกิดที่ประเทศฝรังเศส เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1814 บิดาชื่อ ชาร์ล-โฌแซ็ฟ ซักซ์ (Charles-Joseph Sax) เป็นนักดนตรีเป่าฟลุตและคลาริเนต นอกจากนี้แล้วบิดาของเขายังมีโรงงานประดิษฐ์เครื่องดนตรี โดยเฉพาะเครื่องลมไม้และเครื่องทองเหลืองอยู่ที่เมืองดินานท์อีกด้วย ประมาณปี ค.ศ. 1815 บิดาเขาได้ย้ายโรงงานไปอยู่ที่กรุงบรัสเซลส์ อาดอลฟ์ ซักซ์ได้เรียนรู้และได้รับการถ่ายทอดวิชาต่าง ๆ จากบิดา ในขณะเดียวกัน ซักซ์ยังได้ศึกษาดนตรีที่สถาบันดนตรีแห่งกรุงบรัสเซลส์ โดยเรียนเป่าฟลุตและคลาริเนต
ในปี ค.ศ. 1830 อาดอลฟ์ ซักซ์ได้ประดิษฐ์เครื่องดนตรีของเขาเป็นครั้งแรก โดยมีฟลุตและคลาริเนตซึ่งทำด้วยงาช้าง แสดงในงานนิทรรศการเครื่องดนตรีที่กรุงบรัสเซลส์ ในปี ค.ศ. 1838 เขาได้ลิขสิทธิ์ในการประดิษฐ์เบสคลาริเนต ระหว่างปี ค.ศ. 1840-1841 เขาได้ประดิษฐ์แซกโซโฟนและนำออกแสดงในงานนิทรรศการเครื่องดนตรีที่กรุงบรัสเซลส์ใน ค.ศ. 1841 แต่คณะกรรมการไม่ได้มอบรางวัลให้แก่เขาโดยอ้างว่าอายุน้อย ในที่สุดเขาได้ย้ายไปตั้งร้านประดิษฐ์และซ่อมเครื่องดนตรีที่กรุงปารีสในปี ค.ศ. 1842 ร้านของเขาได้รับความนิยมมากที่สุดในยุโรป โดยเฉพาะเครื่องลมไม้และเครื่องทองเหลืองในสมัยนั้น
เขาเสียชีวิตในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894 ที่กรุงปารีสเมื่ออายุ 79 ปี
ในระยะต้นของต้นคริสต์ศตรรษที่ 20 บริษัทเฮนรี่ เซลเมอร์แห่งปารีสได้ซื้อร้านของอาดอลฟ์ ซักซ์ ต่อของเขามาดำเนินการแทน และได้ผลิตแซกโซโฟนยี่ห้อเซลเมอร์ ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1920
ชนิดของแซกโซโฟน

ตระกูลแซกโซโฟนเป็นตระกูลใหญ่เช่นเดียวกับคลาริเนท แซกโซโฟนมีขนาดต่าง ๆ ถึง 7 ขนาดด้วยกัน แต่นิยมใช้ในปัจจุบันมี 4 ชนิดด้วยกัน หลากหลายชนิดของแซกโซโฟน ได้กล่าวเกี่ยวกับชนิดของแซกโซโฟนไว้ว่าแซกโซโฟนในปัจจุบันประกอบด้วยแซกโซโฟนโซปราโน,แซกโซโฟนอัลโต้,แซกโซโฟนเทเนอร์และบาริโทนแซกโซโฟน ในบรรดา 4 ชนิดที่กล่าวมานี้ แซกโซโฟนโซปราโนเป็นแซกโซโฟนที่มีเสียงความถี่เสียงสูงที่สุด ตามด้วยแซกโซโฟนอัลโต้ แซกโซโฟนเทเนอร์และสุดท้ายที่ต่ำคือบาริโทนแซกโซโฟน
โซปราโนแซกโซโฟน (Soprano Saxophone) เป็นแซกโซโฟนที่มีขนาดเล็ก น้ำหนักเบาและมีความถี่ยังไม่สูงที่สุด มีขนาดเล็กและน้ำหนักเบา จึงสามารถถือไว้ในมือได้ง่ายโดยไม่จำเป็นต้องใช้สายสะพายแซกโซโฟนก็ได้ โซปราโนแซกโซโฟนไม่เหมาะสมสำหรับผู้ที่ต้องการหัดเล่นแซกโซโฟนใหม่ ๆ เนื่องจากมีความยากในการคุมเสียงมากกว่าแซกโซโฟนอัลโต้และเทเนอร์ ถือเป็นเครื่องที่ใช้แทนใวโอลินในช่วงโพสิชั่นที่หนึ่ง (1st) ในวงประเภทเครื่องเป่า ระดับเสียง Bb เท่ากับเครื่องดนตรีคลาริเน็ตและทรัมเป็ต ในปัจจุบันแซกโซโฟนโซปราโนจะมีรูปทรงให้เลือก 2 แบบ คือแบบตรง และแบบโค้งก็จะมีลักษณะเหมือกับแซกโซโฟนอัลโต้แต่มีขนาดเล็กกว่า
อัลโต้แซกโซโฟน (Alto Saxophone) เป็นแซกโซโฟนที่ค่อนข้างเหมาะสำหรับผู้เริ่มต้น เนื่องจากเป็นแซกโซโฟนที่เป่าง่ายกว่าโซปราแซกโซโฟนและมีน้ำหนักเบากว่าแซกโซโฟนเทเนอร์แซกโซโฟนอัลโต้สามารถเป่าได้ในดนตรีหลาย ๆ สไตล์ไม่ว่าจะเป็นสไตล์คลาสสิก, ป็อป, แจ็ส แต่นักดนตรีคลาสสิกจะนิยมใช้แซกอัลโต้ในการเล่นมากกว่าการใช้แซกโซโฟนชนิดอื่น ๆ รวมถึงการเล่นดนตรีแบบแตรวง, คอนเสิร์ตหรือมาร์ชชิ่งแบรนด์ก็เช่นกัน ถือเป็นเครื่องที่ใช้แทนไวโอลิน-วิโอล่าในวงประเภทเครื่องเป่า แซกโซโฟนอัลโต้จึงเป็นแซกโซโฟนที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในเอเชีย
เทเนอร์แซกโซโฟน (Tenor Saxophone) เป็นแซกโซโฟนที่ถูกใช้มากในการเล่นดนตรีแนวแจ็ส แต่ก็สามารถเห็นแซกโซโฟนเทเนอร์ได้ในการเล่นดนตรีแบบอื่น ๆ เสียงของแซกเทเนอร์จะมีลักษณะแบบนุ่ม ๆ อ้วน ๆ ระดับเสียง Bb และต่ำกว่าแซกโซโฟนอัลโต้และแซกโซโฟนโซปราโน รองจากแซกโซโฟนอัลโต้ (โทนเสียงที่เล่นได้จะอยู่ในโทนอัลโต้-เทนเนอร์) ถือเป็นเครื่องที่ใช้แทนวิโอล่าในวงประเภทเครื่องเป่า แล้วแซกโซโฟนเทเนอร์ก็น่าจะเป็นตัวเลือกที่มือใหม่ควรจะใช้ในการเริ่มต้น
บาริโทนแซกโซโฟน (Baritone Saxophone) เป็นแซกโซโฟนที่มีขนาดใหญ่และมีความถี่เสียงต่ำ แต่ยังสามารถที่จะบรรเลงเดื่ยวได้เพราะโทนเสียงอยู่ในช่วงโทนเทนเนอร์-เบส ถือเป็นเครื่องที่ใช้แทนเชลโล่ในวงประเภทเครื่องเป่า และมีราคาค่อนข้างแพง และมีน้ำหนัก ดังนั้นบาริโทนแซกโซโฟนจึงไม่เหมาะแก่นักแซกโซโฟนมือใหม่ทั้งหลาย ความยาวท่อของบาริโทนแซกโซโฟนจะอยู่ประมาณ 7 ฟุต
เบสแซกโซโฟน (Bass Saxophone) ระดับเสียง Bb เป็นแซกโซโฟนที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ มีเสียงต่ำกว่าเทนเนอร์แซกฯ 1 ช่วงคู่แปดและต่ำกว่าบาริโทนแซกฯ เป็นคู่ 4 สมบูรณ์ เล่นโทนเบสเป็นหลัก ถือเป็นเครื่องที่ใช้แทนเสียงคอนทร่าเบสในวงประเภทเครื่องเป่า
คอนทร่าเบส แซกโซโฟน (Contrabass Saxophone) (Eb) เป็นเครื่องที่มีขนาดเกือบที่จะใหญ่ที่สุด มีความยาวเป็นสองเท่าของบาริโทนแซกฯ มีความสูงของเครื่องมากกว่าคนเล็กน้อย มีช่วงเสียงต่ำกว่าบาริโทนแซกฯ 1 ช่วงคู่แปด เป็นเครื่องดนตรีที่พบเห็นได้ยาก แต่ยังคงมีการผลิตอยู่ไม่มาก เสียงจะเป็นลักษณะ Buzzy มากกว่าจะบอกได้ว่าเล่นโน้ตตัวอะไรเพราะความใหญ่ของตัวเครื่องต่อปากเป่า
ซับคอนทร่าเบส แซกโซโฟน (Subcontrabass Saxophone) (Bb) เป็นแซกโซโฟนที่มีขนาดที่ใหญ่ที่สุดในปัจจุบัน
แหล่งข้อมูล

Grove, George (January 2001).  Sadie, Stanley (บ.ก.). The New Grove Encyclopædia of Music and Musicians (2nd ed.). Grove's Dictionaries of Music. Volume 18, pp534–539. ISBN 978-1-56159-239-5.
Horwood, Wally (1992) [1983]. Adolphe Sax, 1814–1894: His Life and Legacy ((Revised edition) ed.). Herts: Egon Publishers. ISBN 978-0-905858-18-0.
Howe, Robert (2003). Invention and Development of the Saxophone 1840–55. Journal of the American Musical Instrument Society.
Ingham, Richard (1998). The Cambridge Companion to the Saxophone. Cambridge Companions to Music. Cambridge: Cambridge Univ. Press. ISBN 978-0-521-59348-9.
Kool, Jaap (1931). Das Saxophon (ภาษาเยอรมัน). Leipzig: J. J. Weber. (translated to English as Gwozdz, Lawrence (1987). The Saxophone. Egon Publishers Ltd.)
Kotchnitsky, Léon (1985) [1949]. Sax and His Saxophone (Fourth ed.). North American Saxophone Alliance.
Lindemeyer, Paul (1996). Celebrating the Saxophone. William Morrow & Co. ISBN 978-0-688-13518-8.
Marzi, Mario (2009). Il Saxofono. The Expression of Music 4 (ภาษาอิตาลี). Varese, Italy: Zecchini Editore (Zecchini Publisher). p. 468. ISBN 978-88-87203-86-8.
Noyes, John Russell (2000). Edward A. Lefebre (1835-1911): Preeminent Saxophonist of the Nineteenth Century (PhD Dissertation) (PDF). New York: Manhattan School of Music. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2023-04-01. สืบค้นเมื่อ 21 April 2019.
Segell, Michael (2005). The Devil's Horn: The Story of the Saxophone, from Noisy Novelty to King of Cool. Farrar, Straus and Giroux. ISBN 978-0-374-15938-2.
Thiollet, Jean-Pierre (2004). Sax, Mule & Co. Paris: H & D. ISBN 978-2-914266-03-1.
อ่านเพิ่ม

Chadwick, George. "Waner Boys Popularizing Saxophone". The San Bernardino Sun. June 16, 1927.
แหล่งข้อมูลอื่น

Instruments In Depth: The Saxophone An online feature with video demonstrations from Bloomingdale School of Music (June 2009)
Saxophone Fingering Charts
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  มิวสิกเบรนซ์ เครื่องดนตรี 
เทเนอร์แซกโซโฟน
ซับคอนทร่าเบสแซกฯ (สำเร็จ) หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า ทูแบก (Tubax)
แดริล เมอร์ฟี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เมอร์ฟีกับอิปสวิชทาวน์ใน ค.ศ. 2016
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  แดริล มิชาเอล เมอร์ฟี
วันเกิด:   (1983-03-15) 15 มีนาคม ค.ศ. 1983 (41 ปี)
สถานที่เกิด:  วอเทอร์ฟอร์ด ไอร์แลนด์
ส่วนสูง:  1.91 เมตร (6 ฟุต 3 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  กองหน้า
สโมสรเยาวชน
0000–2000:  เซาท์เอนด์ยูไนเต็ด
2000–2001:  ลูตันทาวน์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2001–2002 |  ลูตันทาวน์ |  0 |  (0) |
| 2002 |  → แฮร์โรว์โบโรห์ (ยืม) |  3 |  (0) |
| 2002–2005 |  วอเทอร์ฟอร์ดยูไนเต็ด |  41 |  (14) |
| 2005–2010 |  ซันเดอร์แลนด์ |  110 |  (14) |
| 2005 |  → เชฟฟีลด์เวนส์เดย์ (ยืม) |  4 |  (0) |
| 2010 |  → อิปสวิชทาวน์ (ยืม) |  18 |  (6) |
| 2010–2013 |  เซลติก |  19 |  (3) |
| 2011–2012 |  → อิปสวิชทาวน์ (loan) |  33 |  (4) |
| 2012–2013 |  → อิปสวิชทาวน์ (ยืม) |  39 |  (7) |
| 2013–2016 |  อิปสวิชทาวน์ |  127 |  (50) |
| 2016–2017 |  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด |  15 |  (5) |
| 2017–2019 |  นอตทิงแฮมฟอเรสต์ |  55 |  (11) |
| 2019–2020 |  โบลตันวอนเดอเรอส์ |  24 |  (8) |
| 2020–2021 |  วอเตอร์ฟอร์ด |  9 |  (0) |
ทีมชาติ‡
| 2004–2005 |  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี |  9 |  (3) |
| 2007–2017 |  สาธารณรัฐไอร์แลนด์ |  32 |  (3) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 08:00, 9 มีนาคม 2020 (UTC) ‡ ข้อมูลการลงเล่นและประตูให้แก่ทีมชาติล่าสุด ณ วันที่ 22:58, 1 พฤษภาคม 2019 (UTC)
แดริล มิชาเอล เมอร์ฟี (เกิดวันที่ 15 มีนาคม ค.ศง 1983) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวไอริช ตำแหน่งกองหน้า
เมอร์ฟีได้เริ่มต้นอาชีพกับวอเทอร์ฟอร์ดยูไนเต็ด ซึ่งก่อนหน้านี้ เขาเคยเล่นให้กับทีมเยาวชนของเซาท์เอนด์ยูไนเต็ดและลูตันทาวน์ เขาเคยถูกปล่อยยืมตัวให้กับ แฮร์โรว์โบโรห์ใน ค.ศ. 2002 หลังจากสามปีกับวอเทอร์ฟอร์ด เขาเซ็นสัญญากับซันเดอร์แลนด์ใน ค.ศ. 2005 โดยเขาได้ลงเล่นให้กับสโมสรมากกว่า 100 แม้ว่าจะมีช่วงที่ถูกปล่อยยืมตัวให้กับเชฟฟีลด์เวนส์เดย์และอิปสวิชทาวน์ก็ตาม ต่อมาเขาย้ายไปร่วมเซลติกใน ค.ศ. 2010 ซึ่งเขาถูกปล่อยยืมตัวให้กับอิปสวิชทาวน์ถึงสองฤดูกาลติดต่อกัน ทำให้เขาย้ายไปอิปสวิชทาวน์แบบถาวรในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2013 เขาได้ลงเล่นให้กับสโมสรกว่า 200 นัด ยิงได้มากกว่า 60 ประตู ก่อนที่จะย้ายไปนิวคาสเซิลยูไนเต็ดใน ค.ศ. 2016 หลังจากหนึ่งฤดูกาลกับนิวคาสเซิล เมอร์ฟีได้ย้ายไปนอตทิงแฮมฟอเรสต์ เขาได้ลงเล่นให้กับฟอเรสต์ 60 นัดตลอดสองฤดูกาลกับสโมสร ก่อนที่จะย้ายไปโบลตันวอนเดอเรอส์ใน ค.ศ. 2019
เมอร์ฟีได้ลงเล่นนัดแรกให้กับทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์ใน ค.ศ. 2007 และได้ลงเล่นให้กับทีมชาติกว่า 30 นัด เขาเป็นตัวแทนของชาติในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 ก่อนที่จะประกาศเลิกเล่นทีมชาติในเดือนมกราคม ค.ศ. 2018
สถิติอาชีพ > ทีมชาติ

อ้างอิง:
| ทีมชาติ | ปี | ลงเล่น | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| สาธารณรัฐไอร์แลนด์ | 2007 | 5 | 0 |
| สาธารณรัฐไอร์แลนด์ | 2008 | 3 | 0 |
| สาธารณรัฐไอร์แลนด์ | 2014 | 5 | 0 |
| สาธารณรัฐไอร์แลนด์ | 2015 | 5 | 0 |
| สาธารณรัฐไอร์แลนด์ | 2016 | 5 | 1 |
| สาธารณรัฐไอร์แลนด์ | 2017 | 9 | 2 |
| ทั้งหมด | ทั้งหมด | 32 | 3 |
สถิติอาชีพ > ประตูในนามทีมชาติ

อ้างอิง:
| ลำดับ | วันที่ | สนาม | ลงเล่น | คู่แข่ง | ประตู | ผล | รายการแข่งขัน | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 5 กันยายน 2016 | Red Star Stadium เบลเกรด เซอร์เบีย | 23 |  เซอร์เบีย | 2–2 | 2–2 | ฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก |  |
| 2 | 6 ตุลาคม 2017 | อวีวาสเตเดียม ดับลิน ไอร์แลนด์ | 27 |  มอลโดวา | 1–0 | 2–0 | ฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก |  |
| 3 | 6 ตุลาคม 2017 | อวีวาสเตเดียม ดับลิน ไอร์แลนด์ | 27 |  มอลโดวา | 2–0 | 2–0 | ฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก |  |
เกียรติประวัติ

วอเทอร์ฟอร์ดยูไนเต็ด
ลีกของไอร์แลนด์เฟิสต์ดิวิชัน: 2002–03
ซันเดอร์แลนด์
ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป: 2006–07
นิวคาสเซิลยูไนเต็ด
อีเอฟแอลแชมเปียนชิป: 2016–17
รางวัลส่วนตัว
ผู้เล่นดาวรุ่งแห่งปี พีเอฟเอไอ: 2004
ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งเดือน ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป: ธันวาคม 2014, พฤศจิกายน 2015
ผู้ทำประตูสูงสุดในฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป: 2014–15
ทีมยอดเยี่ยมแห่งปี พีเอฟเอ: แชมเปียนชิป 2014–15
ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปี อิปสวิชทาวน์: 2014–15
ผู้เล่นของผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปี อิปสวิชทาวน์: 2014–15
แหล่งข้อมูลอื่น

Daryl Murphy profile at the Football Association of Ireland website
Ireland profile at Soccerscene
สถิติของ แดริล เมอร์ฟี ที่ Soccerbase
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์ – ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 |
| --- | --- | --- |
|  1 เวสต์วูด  2 โคลแมน  3 คลาร์ก  4 โอเช  5 คีโอ  6 วีลัน  7 มักกีดี  8 มักคาร์ที  9 ลอง  10 คีน (c)  11 มักเคลน  12 ดัฟฟี  13 เฮนดริก  14 วอลเทอส์  15 คริสตี  16 กิฟเวน  17 วอร์ด  18 เมย์เลอร์  19 เบรดี  20 ฮูลาฮัน  21 เมอร์ฟี  22 ควินน์  23 แรนดอล์ฟ  ผู้ฝึกสอน: โอนีลล์  |  1 เวสต์วูด  2 โคลแมน  3 คลาร์ก  4 โอเช  5 คีโอ  6 วีลัน  7 มักกีดี  8 มักคาร์ที  9 ลอง  10 คีน (c)  11 มักเคลน  12 ดัฟฟี  13 เฮนดริก  14 วอลเทอส์  15 คริสตี  16 กิฟเวน  17 วอร์ด  18 เมย์เลอร์  19 เบรดี  20 ฮูลาฮัน  21 เมอร์ฟี  22 ควินน์  23 แรนดอล์ฟ  ผู้ฝึกสอน: โอนีลล์  |  |
| ด ค กผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลโบลตันวอนเดอเรอส์  |
| --- | --- |
 2 Emmanuel  3 Bunney  4 Lowe  5 Hobbs  6 Delaney  7 Buckley  8 ล. เมอร์ฟี  9 ด. เมอร์ฟี  10 O'Grady  11 Crawford  12 Fleming  14 Mellis  16 Georgiou  17 Bryan  18 Hamilton  19 Faal  20 Matthews  21 Brockbank  22 Politic  23 Dodoo  26 Edwards  27 Darcy  28 Nsiala  30 Zouma  33 Brown  34 Senior  35 Graham  36 King-Harmes  37 Hurford-Lockett  38 White  39 Brown-Sterling  40 Edmondson  41 Richards  42 Osigwe  43 Alexander  44 Riley  45 Whalley  46 Hutchinson  47 Fitzmartin  ผู้จัดการ: ฮิลล์
ผักกาดหอม

| ผักกาดหอม |
| --- | --- |

ทุ่งผักกาดแก้วในรัฐแคลิฟอร์เนีย

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: แอสเทอริด Asterids
อันดับ:: อันดับทานตะวัน Asterales
วงศ์:: วงศ์ทานตะวัน Asteraceae
เผ่า:: Cichorieae Cichorieae
สกุล:: สกุลผักกาดหอม Lactuca L.
สปีชีส์:: Lactuca sativa
ชื่อทวินาม
Lactuca sativa L.

ชื่อพ้อง
   Lactuca scariola var. sativa (Moris)  L. scariola var. integrata (Gren. and Godr.)  L. scariola var. integrifolia (G.Beck) 
ผักสลัด หรือ ผักกาดหอม (ชื่อวิทยาศาสตร์: Lactuca sativa) เป็นพืชในวงศ์ Asteraceae ลำต้นเตี้ย แต่ส่วนที่เจริญมากที่สุดคือใบ แต่ละสายพันธุ์ก็มีช่วงฤดูกาลที่เหมาะสมไม่เหมือนกัน มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชียและยุโรป ประเทศจีนปลูกผักกาดหอมมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ผักกาดหอมมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกเช่น ผักสลัด ผักกาดยี พังฉ้าย เป็นต้น
มนุษย์นำใบของผักกาดหอมมาบริโภค มักใช้เป็นส่วนประกอบของสลัด แซนด์วิช แฮมเบอร์เกอร์ ทาโก้ หรือรับประทานเป็นผักสด แกล้มกับอาหารรสจัดจำพวกยำหรือลาบ สาคูไส้หมู หรือข้าวเกรียบปากหม้อ หรือแม้แต่ใช้เป็นผักตกแต่งเพื่อความสวยงาม ผักกาดหอมมีคุณค่าทางโภชนาการสูง[ต้องการอ้างอิง] ความต้องการใช้ผักกาดหอมของผู้บริโภคมีอยู่ตลอดทั้งปี โดยเฉพาะช่วงที่มีเทศกาลงานต่าง ๆ เช่น งานปีใหม่ จะขายดีเป็นพิเศษ
การเพาะปลูก

ผักกาดหอมเจริญเติบโตได้ดีในดินร่วน แต่ก็สามารถปลูกได้ในดินแทบทุกชนิด ดินที่ใช้ปลูกต้องระบายน้ำได้ดี มีค่า pH ในดิน 6.5-7 ขุดดินเป็นร่องตื้นแล้วหว่านเมล็ดลงไป รดน้ำวันละ 2 เวลา เช้า-เย็น อย่างสม่ำเสมอ เมื่อผักกาดหอมงอกแล้วอาจต้องมีการย้ายกล้าออกเพื่อไม่ให้อยู่ติดกันแน่นเกินไป ผักกาดหอมเป็นผักที่ไม่ค่อยมีแมลงรบกวน จึงไม่จำเป็นต้องฉีดยาฆ่าแมลง แมลงศัตรูพืชที่พบบ้างก็มีเพลี้ย กับหนอนกระทู้หอม ซึ่งพบมากในฤดูหนาวแถวภาคกลางและภาคเหนือ อายุการเก็บเกี่ยวผักกาดหอมประมาณ 40-50 วัน (ดูรายละเอียดเพิ่มเติมที่ วิกิตำรา)
บรรณานุกรม

Bradley, Fern Marshall; Ellis, Barbara W.; Martin, Deborah L., บ.ก. (2009). The Organic Gardener's Handbook of Natural Pest and Disease Control. Rodale. ISBN 978-1-60529-677-7.
Davey, M. R.; Anthony, P.; Van Hooff, P.; Power, J. B.; Lowe, K. C. (2007). "Lettuce". Transgenic Crops. Biotechnology in Agriculture and Forestry. Vol. 59. Springer. ISBN 978-3-540-36752-9.
Katz, Solomon H.; Weaver, Williams Woys (2003). Encyclopedia of Food and Culture. Vol. 2. Scribner. ISBN 978-0-684-80565-8.
Weaver, Williams Woys (1997). Heirloom Vegetable Gardening: A Master Gardener's Guide to Planting, Seed Saving and Cultural History. Henry Holt and Company. ISBN 978-0-8050-4025-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Lactuca sativa
การปลูกผักกาดหอมเพื่อผลิตเมล็ดพันธุ์ เก็บถาวร 2009-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q83193  Wikispecies: Lactuca sativa  APDB: 99979  BioLib: 41651  Calflora: 10034  EoL: 468144  EPPO: LACSA  FNA: 200024117  FoC: 200024117  GBIF: 7403263  GRIN: 21360  iNaturalist: 122976  IPNI: 228239-1  IRMNG: 10209453  ITIS: 36607  NBN: NBNSYS0000004538  NCBI: 4236  NZOR: 408d35f0-7ac6-471c-af8b-7c25592f2d29  PalDat: Lactuca_sativa  PfaF: sativa Lactuca sativa  Plantarium: 21827  Plant List: gcc-89778  PLANTS: LASA3  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:228239-1  Tropicos: 2710604  VASCAN: 3268  WoRMS: 1099606 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย