stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เปลือยรัก อารมณ์พิลึก
เนื้อเรื่อง

ลี ฮอลโลเวย์ (แม็กกี้ จิลเลนฮอล) หญิงสาววัย 23 เพิ่งออกจากโรงพยาบาลจิตเวช หลังจากเข้าไปบำบัดอาการมาโซคิสม์ของตัวเอง เนื่องจากเมื่อมีเวลาเครียดหรืออารมณ์พลุ่งพล่านเธอมักจะทำร้ายตัวเอง แล้วเธอจะสงบลงซึ่งก็สาเหตุไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้  ลีเข้าเรียนวิชาพิมพ์ดีดและเลขานุการ เธอสมัครงานเข้าเป็นเลขานุการส่วนตัวในสำนักงานกฎหมายแห่งหนึ่ง ที่มี อี.เอ็ดเวิร์ด เกรย์  (เจมส์ สเปเดอร์) เป็นเจ้าของและนายจ้าง ขณะเดียวพ่อแม่ของลีก็พยายามแนะนำหนุ่มขี้อายชื่อ ปีเตอร์ (เจเรมี่ เดวี่ส์) ซึ่งเคยเป็นอดีตเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนมัธยมและอ่อนไหวเปราะบางมากพอ ๆ กับเธอ พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายต่างเห็นดีเห็นงามกับการจับคู่ครั้งนี้ถึงขนาดเร่งรัดให้พวกเขาแต่งงานกันในเร็ววัน แต่ลีก็รู้ว่าเธอกับปีเตอร์นั้นไม่อาจเป็นไปได้
ทว่าความอ่อนหวานไร้ประสบการณ์ของปีเตอร์ ทำให้ ลี กระอักกระอ่วนใจ การวางอำนาจบาตรใหญ่ บุคลิกอันแข็งกระด้างและชื่นชอบความสมบูรณ์แบบของ เอ็ดเวิร์ด กลับทำให้ ลี รู้สึกเร่าร้อนอ่อนปวกเปียก เขามักจะตำหนิติเตียนเธอบ่อยครั้งว่าพิมพ์คำผิดในจดหมายธุรกิจ
จนกระทั่งวันหนึ่ง ความโกรธก็บรรลุขีดตนเขาต้องลงโทษลีด้วยตนเองด้วยการตีก้น เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ทั้งสองได้รู้ตัวเองว่า พวกเขาได้ค้นพบคู่ที่เหมาะสมกับตนแล้ว ลีพอใจสถานะการตกเป็นเบี้ยล่างของเธออย่างมีความสุข ขณะที่เอ็ดเวิร์ดกลับรู้สึกตระหนกต่อแรงปรารถนาอันวิตถารของเขา กลัวว่าอาจจะมีใครพบมันเข้า ขณะเดียวกันก็ไม่สามารถจะห้ามใจตัวเองไม่ให้สานสัมพันธ์รักอันพิลึกพิลั่นกับ ลี ต่อไป
การเข้าฉายและวิจารณ์

ประจวบ วังใจ จากเครือเนชั่นวิจารณ์ว่า หากจะตีความตามนับทางสังคมศาสตร์ เลขานุการกับเจ้านาย ก็เปรียบเสมือนบ่าวและนาย ซึ่งถ้าหากตีความตามจิตวิทยาแล้ว ก็คือ ความสัมพันธ์ในแบบ 'ผู้กระทำ' และ 'ผู้ถูกกระทำ' ซึ่งก็คือ 'ซาดิสม์' และ 'มาโซคิสม์' นั่นเอง ซึ่งเป็นไปด้วยความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย ภาพยนตร์ดูเหมือนจะมุ่งหน้าให้ความสำคัญกับการอธิบายความสัมพันธ์ในแง่นี้ โดยเผยให้เห็นถึงการค้นหาตัวตนของผู้เป็นนายและบ่าว ว่าแท้จริงแล้ว ตัวเองต้องการสิ่งใดกันแน่ และเมื่อรู้แล้ว ควรจะเผชิญหน้ากับ 'การดำรงอยู่' ของตัวเองอย่างไร ซึ่งผู้ชมที่ไม่คุ้นกับภาพยนตร์แนวชีวิตจิตวิทยา อาจจะรู้สึกรำคาญเหมือนกำลังนั่งดูชีวิตประหลาด ๆ ที่เต็มไปด้วยเหตุผลพิกลพิการของคนสองคน แต่ถ้าอยากจะทำความรู้จักกับอีกด้านมืดอีกด้านหนึ่งในพฤติกรรมมนุษย์  อีกทั้งยังยังเปิดโอกาสให้ค้นหาและทำความรู้จักกับชีวิตที่ถูกปรุงแต่งหรือเสแสร้งของตัวละครหลักทั้งสองตัวด้วย ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ก็มีความกระจ่างชัดในประเด็นที่กำลังเสนอค่อนข้างมากทีเดียว
Secretary เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ในปีเดียวกัน และสามารถคว้ารางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมมาได้ และเป็นภาพยนตร์ที่นักวิจารณ์อยากจะให้มีชื่อเข้าติดเป็น 1 ใน 5 ภาพยนตร์ที่เข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม แต่ก็ไม่มีโอกาส
การเข้าฉายในประเทศไทย มีการตัดฉากบางฉากออก และได้รับระดับอาร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2015-03-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Interview with Director
เปลือยรัก อารมณ์พิลึก ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Movie stills
ปืนคาบศิลา

ปืนคาบศิลาและดาบปลายปืน
ปืนคาบศิลา (อังกฤษ: musket) เป็นปืนที่ใช้ดินปืน(ดิน"แรงดันต่ำ")ตำกรอกทางปากกระบอกปืน จากนั้นรอง"หมอน"นุ่น หรือผ้า แล้วใส่หัวกระสุนทรงกลม ปิดด้วยหมอนอีกชั้น ปืนชนิดนี้เมื่อบรรจุกระสุนไว้ต้องถือตั้งตรงตลอด ไม่งั้นกระสุนอาจไหลออกจากปากลำกล้อง เวลาจะยิงต้องใช้ หิน"คาบศิลา"(หินไฟ-Flint) ตอกกระทบโลหะ หรือกระทบกันเอง (มักทำเป็น คอนกติดหินไฟ ผงกด้วยสปริง) เพื่อจุดดินขับในถ้วยที่โคนปืน ให้ไฟแล่บติดดินขับ วิ่งเข้าไปทางรูที่ท้ายลำกล้อง แล้วจึงเกิดการลุกไหม้ในดินปืน ระเบิดกระสุนออกไป ปืนชนิดนี้เป็นต้นแบบของปืนไรเฟิลในปัจจุบันด้วย ไม่มีผู้ทราบว่าใครประดิษฐ์ขึ้น แต่ว่าในเอกสารทางการทหารของจีนได้มีการกล่าวถึงอาวุธชนิดหนึ่งเรียกว่า "หั่วหลงจิง (火龙经)" ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 ในแรกเริ่มปืนคาบศิลาได้มีการออกแบบให้ใช้กับทหารราบเท่านั้น และได้มีการปรับปรุงขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรม เช่นมีเกลียวในลำกล้อง การมีกล้องเล็ง มีกระสุนปลายแหลมซี่งแต่เดิมนั้นเป็นลูกกลมๆ และในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ก็มีการประดิษฐ์ปืนชนิดที่บรรจุกระสุนทางท้ายรังเพลิงปืนซึ่งแต่เดิมนั้นบรรจุกระสุนทางปากลำกล้องเข้ามาแทนที่
หลักฐานการใช้ปืนไฟในช่วงแรก

ดินปืนค้นพบโดยชาวจีนโดยบังเอิญในสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันตก (ซีจิ้น) แต่ยังไม่ได้มีการใช้อย่างจริงจัง คงนำมาใช่ในลักษณะของพิธีกรรมขับไล่สิ่งชั่วร้าย และงานเฉลิมฉลองอย่างดอกไม้ไฟนั่นเอง แต่ชาวจีนเริ่มจะใช้ดินปืนอย่างจริงจัง ในสมัยราชวงศ์ซ่ง เพราะมีหลักฐานว่ากองทัพราชวงศ์ซ่งได้ประดิษฐ์อาวุธระเบิดแบบพกพา (ระเบิดขว้าง) ปืนไฟแบบจุดสายชนวน (แต่มิได้ใช้ระบบไกยิงอย่างปืนไฟในยุคหลัง เพียงแต่ใช้การจุดสายชนวนเท่านั้น) และเครื่องยิงที่ใช้กระสุนยิงแบบอัดดินปืนแล้ว แต่สาเหตุที่ดินปืนแพร่หลายไปสู่ดินแดนตะวันตกนั้น มีเหตุจากการรุกรานของพวกมองโกล เมื่อพวกมองโกลพิชิตแผ่นดินจีนทางเหนือได้สำเร็จแล้ว ก็ได้นำบรรดาช่างปืนใหญ่และปืนไฟจากจีนไปเป็นกำลังสำคัญในการขยายดินแดน โดยพวกมุสลิมในตะวันออกกลางเป็นชนกลุ่มแรกที่ได้ใช้อาวุธดินปืนในการสงคราม จากนั้นจึงแพร่หลายเข้าไปในยุโรป
สำหรับรูปแบบอาวุธปืนไฟทรงกระบอกนั้น มีมาแต่เริ่มในสมัยซ่งแล้ว แต่เริ่มมีการประดิษฐ์อาวุธปืน โดยอาศัยระบบไกยิง (Trigger) ขึ้นในประเทศจีนในสมัยราชวงศ์หมิง ปืนคาบศิลาเริ่มปรากฏขึ้นในประเทศสเปน แต่จะรู้จักกันดีในนามของ ปืนคาบชุด (MATCH LOCK) ในทศวรรษที่ 1500 แต่ทหารเจนนิสซารี่ของจักรวรรดิออตโตมานก็ปรากฏว่ามีการใช้ปืนคาบศิลาในช่วงทศวรรษที่ 1440 แล้ว เทคโนโลยีปืนคาบศิลาได้พัฒนาขึ้นในยุโรปตะวันตกอย่างรวดเร็ว และเกิดอาวุธที่มีประสิทธิภาพการทำลายล้างมากกว่าแต่ก่อนทำให้เกิดการแสวงหาวัตถุดิบดินปืนซึ่งทำให้เกิดลัทธิจักรวรรดินิยมขึ้น
วิวัฒนาการของปืนคาบศิลา

ในคริสต์ศตวรรษที่15 ทหารราบของยุคกลางได้มีการใช้อาวุธดินปืนชนิดหนึ่งเรียกว่า "ปืนใหญ่ที่ยิงด้วยมือ" ถึงอย่างไรก็ดีอาวุธดังกล่าวก็ยุ่งยากในการใช้ซึ่งต้องใช้เวลานานในการบรรจุกระสุนปืนและไม่ค่อยจะมีประสิทธิภาพในการยิง เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 16 ก็เริ่มมีการประดิษฐ์ปืนสั้นขึ้นและในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 ปืนคาบศิลาก็ได้เข้ามาแทนที่หอกยาวซึ่งเคยเป็นอาวุธหลักของทหารราบในสมัยนั้น ปืนคาบศิลาในสมัยศตวรรษที่ 16 เรียกว่า อาร์กิวบัส (Arquebus) หรือปืนคาบชุด กลไกของปืนชนิดนี้คือใส่ดินปืนลงบนจานดินปืนแล้วใส่กระสุนกลมๆ และดินปืนทางปากกระบอกปืนแล้วกระทุ้งให้ดินปืนและกระสุนไปอยู่ในรังดินปืนทางท้ายลำกล้อง เมื่อเหนี่ยวไกก็จะมีเหล็กรูปงูตีที่จานดินปืนจะเป็นการจุดสายชนวนไปที่ท้ายลำกล้องทำให้ดินปืนระเบิดขึ้น แรงระเบิดจะทำให้กระสุนพุ่งออกไปทางปากลำกล้องอย่างรวดเร็ว
ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ก็มีการพัฒนาปืนคาบชุดเป็น "ปืนสั้นแบบลูกล้อ" (Wheellock) แต่อย่างไรก็ดีปืนคาบชุดก็มีข้อเสียอยู่มากเช่น บรรจุกระสุนช้า มีความแม่นยำน้อย ไม่สามารถใช้ได้เมื่ออากาศชื้นเพราะจะทำให้จุดชนวนดินปืนไม่ติด แต่อย่างไรก็ตามปืนคาบชุดก็เป็นสิ่งที่เปลี่ยนโฉมหน้าสงครามของยุโรป และทำให้กษัตริย์ยุโรปมีสถานภาพมั่นคงขึ้นเพราะทำให้มีผู้ก่อกบฏยากเนื่องจากสงครามที่ใช้ปืนไฟจะเสียค่าใข้จ่ายในการรบสูงมาก ปืนคาบชุดสามารถทำให้อาณาจักรที่สำคัญล่มสลายเช่นอินคา เอซเท็คเป็นต้นแต่มันก็สามารถสร้างอาณาจักรให้มีเอกราชได้ เช่นจักรวรรดิรัสเซียสามารใช้ปืนไฟขับไล่มองโกลออกไปได้แล้วสถาปนาราชวงศ์โรมานอฟ(Romanov) ขึ้น ต่อมาได้มีการดัดแปลงปืนคาบชุดให้พกพาได้สะดวกขึ้นเป็นปืนสั้นซึ่งเป็นที่นิยมของทหารม้าในสมัยนั้น
ในช่วงกลางศตวรรษที่ 17 ได้มีการพัฒนาปืนไฟแบบคาบชุด ให้เป็นปืนคาบศิลา (Flintlock อ่านว่าฟลิ้นท์ล็อก) ขึ้น ซึ่งมีกลไกคือใส่หินเหล็กไฟที่ตัวนกของปืนแล้วบรรจุกระสุนและดินปืนทางปากกระบอกแล้วกระทุ้งจากนั้น เมื่อเหนี่ยวไกเหล็กรูปนกสับหินเหล็กไฟทำให้เก็ดประกายไฟลามไปที่รังดินปืนทางท้ายกระบอกทำให้ดินปืนระเบิดและผลักกระสุนให้พุ่งไปข้างหน้า ต่อมาอาวุธชิ้นนี้ได้กลายเป็นอาวุธหลักของกองทัพยุโรปและอเมริกา เมื่อศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมได้มีการประดิษฐ์เกลียวในลำกล้องทำให้กระสุนพุ่งไปข้างหน้าในแนวตรง มีพิสัยไกลกว่าเดิม และมีความแม่นยำมากขึ้น และมีการประดิษฐ์แก๊บในตัวปืนทำให้ไม่ต้องคอยใส่ดินปืนอีกต่อไปเห็นได้จากสงครามไครเมีย การมีกล้องเล็งซึ่งทำมองเห็นเป้าหมายในระยะที่ใกล้และแม่นยำทำให้เกิดหน่วยซุ่มยิงขึ้น เห็นได้จากสงครามกลางเมืองอเมริกา
ปืนคาบศิลาในเอเชีย > จักรวรรดิออตโตมาน

ในการระดมยิงกรุงคอนสแตนติโนเปิล เมืองหลวงของจักรวรรดิไบแซนไทน์ ทหารชาวเติร์กก็ใช้ปืนใหญ่และปืนคาบชุดรุ่นแรก ๆ ในการระดมยิงกำแพงเมืองทั้งจากทางบกและทางเรือ ในการรบขยายอาณาจักรของสุลต่านสุไลมานปืนคาบชุดก็เป็นอาวุธสำคัญในการปิดล้อมเมืองเห็นได้จากสงครามฮับส์เบิร์ก-ออตโตมาน ทหารปืนคาบชุดของจักรวรรดิออตโตมานเรียกว่าแจนนิสซารี่ซึ่งส่วนใหญ่จะสืบเชื้อสายมาจากพลทหารอาร์เมเนียน และ จอร์เจียน ที่ถูกจับมาเป็นทาสเชลย และแม่ทัพของอาณาจักรออตโตมานส่วนใหญ่จะครอบครองปืนสั้นเป็นจำนวนมากอีกด้วย ปืนคาบชุดยังคงเป็นอาวุธหลักของจักรวรรดิออตโตมานจนเมื่อจักรวรรดิปฏิรูปการทหารในทศวรรษที่1830
ปืนคาบศิลาในเอเชีย > เปอร์เซีย

จากหลักฐานการบันทึกของพ่อค้าชาวเวนิสได้พบว่าปืนคาบชุดได้แพร่หลายในอาณาจักรเปอร์เซียอย่างรวดเร็วอันเนื่องมาจากการค้ากับยุโรปและทหารม้าของราชวงศ์ซาร์ฟาวิดของเปอร์เซียจะนิยมพกปืนคาบชุดทุกคน ปืนคาบชุดของเปอร์เซียจะมีลวดลายประณีตบรรจงมาก ปืนคาบชุดยังคงเป็นอาวุธหลักของเปอร์เซียจนเมื่อราชวงศ์ซาร์ฟาวิดล่มสลาย
ปืนคาบศิลาในเอเชีย > อินเดีย

ในอินเดียสมัยราชวงศ์โมกุลเริ่มปรากฏว่ามีการใช้ปืนคาบชุดในช่วงทศวรรษที่ 1510 ซึ่งในสมัยนี้พระเจ้าบาบูร์และพระเจ้าอัคบาร์ได้ใช้ปืนคาบชุดเป็นอาวุธหลักของทหารราบในการปราบปรามหัวเมืองฮินดูและมุสลิมของเจ้าผู้ครองแคว้นทางภาคใต้ เสียงของปืนคาบชุดยังทำให้ช้างหลายเชือกของฝ่ายหัวเมืองทางใต้ตกใจอีกด้วยทำให้อาณาจักรโมกุลสามารถรวบรวมอินเดียเป็นเอกภาพในสมัยพระเจ้าอัคบาร์มหาราช ปืนไฟของโมกุลจะเป็นแบบคาบชุดซึ่งเป็นงานหัถกรรมอย่างหนึ่งมีการตีเหล็กอย่างประณีตไม่ได้มีการใช้เหล็กหล่อเหมือนทางตะวันตก ต่อมาเมืออินเดียตกเป็นอาณานิคมของอังกฤษ ทางข้าหลวงชาวอังกฤษได้จัดตั้งทหารซีปอยซึ่งมีการจัดระเบียบแบบอังกฤษมีอาวุธหลักเป็นปืนคาบศิลาแบบฟรินท์ล็อกหรือปืนนกสับจนมีปืนแบบบรรจุกระสุนทางพานท้ายปืนมาแทนที่
ปืนคาบศิลาในเอเชีย > ญี่ปุ่น

ญี่ปุ่นได้เผชิญกับอาวุธปืนครั้งแรกเมื่อจักรพรรดิกุบไลข่านรุกรานญี่ปุ่นในปี 1259 ในสึชิมะ ต่อมาในปี 1543 ได้มีเรือโปรตุเกสเข้ามาเทียบท่านำโดยนักบวชชื่อ "ฟือร์เนา เมงดิช ปิงตู" ชาวโปรตุเกสได้นำปืนไฟแบบคาบชุดมาด้วย ไดเมียวโอะดะ โนะบุนะงะได้ซื้อปืนคาบชุดของชาวโปรตุเกสมาศึกษากลไกแล้วให้ช่างเหล็กตีเลียนแบบจนกระทั่งสามารถผลิตปืนคาบชุดได้มากที่สุดในโลกและสามารถสร้างกองทหารที่เกณฑ์มาจากชาวนาหรือ "อาชิการุ (（あしがる）)" ที่ติดอาวุธปืนเหมือนชาวยุโรปได้เป็นจำนวนมาก จนเมื่อปี 1575 โนะบุนางะได้นำทหารอาชิการุที่ติดอาวุธปืนยึดปราสาทนางาชิโนได้ ยุทธวิธีของโอดะคือแบ่งทหารอาชิการุเป็นสามแถวอยู่หลังรั้วไม้ เมื่อแถวแรกยิงทหารม้าของทาเคดะแล้วบรรจุกระสุนใหม่แถวที่สองเข้ามายิงต่อเมื่อแถวที่สองบรรจุกระสุนแถวสามจะยิงทำให้ทหารม้าของทาเคดะตายเป็นจำนวนมาก อาวุธของทหารม้าเป็นอาวุธแบบเดิมคือธนู "ยูมิ" และดาบคาตานะ ชัยชนะครั้งนี้ทำให้โอดะได้ตั้งตนเป็นโชกุน เมื่อโนะบุนางะถึงแก่อนิจกรรม โตโยโตมิได้รับตำแหน่งโชกุนแทน ต่อมาเมื่อปี 1592 ญี่ปุ่นรุกรานเกาหลี ญี่ปุ่นได้ใช้ปืนคาบชุดเป็นอาวุธหลักในการรบแต่ต่อมาญี่ปุ่นต้องถอยทัพกลับเพราะโตโยโตมิถึงแก่อนิจกรรมในปี 1598 ต่อมาเมื่อโชกุน โทะกุงะวะ อิเอะยะซุ ดำเนินนโยบายปิดประเทศในปี 1603 ห้ามทำการค้ากับชาวต่างชาติและห้ามนำเข้าและผลิตอาวุธปืนเพราะอาจจะทำให้สถานภาพของโชกุนไม่มั่นคง ทำให้ปืนแบบคาบชุดอยู่ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นเพียงห้าทศวรรษเท่านั้น จนกระทั่งในปี 1854 นายพลแมททิว เปอร์รี่บังคับให้ญี่ปุ่นเปิดประเทศ สมเด็จพระจักรพรรดิเมจิได้ทำการยึดอำนาจของโชกุน โทะกุงะวะ โยะชิโนะบุและจัดตั้งกองทัพสมัยใหม่มีการนำเข้าปืนคาบศิลาแบบฟรินท์ล็อกจากสหรัฐอเมริกาจำนวนมาก ต่อมาญี่ปุ่นสามารถผลิตเองได้เป็นจำนวนมากและปืนคาบศิลายังคงเป็นอาวุธหลักของญี่ปุ่นจนมีปืนแบบบรรจุกระสุนทางพานท้ายปืนมาแทนที่
ปืนคาบศิลาในเอเชีย > จีน

จีนเป็นชาติแรกที่ประดิษฐ์อาวุธปืนขึ้น ปืนที่เป็นต้นแบบของปืนคาบศิลาที่จีนประดิษฐ์ขึ้นมีลักษณะคล้ายปืนคาบศิลาแต่มีวิธียิงเหมือนปืนใหญ่ อาวุธปืนของจีนมักจะไม่ได้รับการพัฒนาเพราะในการรบกับชนเผ่าเร่ร่อนทางภาคเหนือจีนก็มีกำแพงเมืองจีนป้องกันอยู่แล้วและบ้านเมืองช่วงนี้มักจะสงบและในการรบจีนมักจะตั้งรับมากกว่ารุกราน จีนเผชิญกับอาวุธปืนครั้งแรกในสมัยราชวงศ์หมิงเมื่อสงครามอิมจินในปี 1592-1598 เกิดขึ้น โชกุนโตโยโตมิรุกรานเกาหลีเพื่อยึดเกาหลีซึ่งเป็นอาณานิคมของจีน จีนได้ส่งกองทัพจำนวนมากไปช่วยเกาหลีและสามารถรบชนะญี่ปุ่นได้หลายครั้งเพราะปืนคาบศิลาของโปรตุเกสที่ญี่ปุ่นใช้ในสมัยนั้นไม่มีประสิทธิภาพมากพอที่จะสู้กับหน้าไม้กลของจีนได้ ต่อมาในสมัยราชวงศ์ชิง อาวุธปืนไม่แพร่หลายในจีนมากนักจนเมื่อปี่ 1839 ในรัชสมัยจักรพรรดิเต้ากวง จีนทำสงครามฝิ่นกับอังกฤษอังกฤษยกพลขี้นบกที่แหลมเกาลูนแล้วใช้ปืนคาบศิลายิงทหารจีนตายเป็นจำนวนมาก จีนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ จีนจึงจัดตั้งกองทัพ "เป่ย์หยาง" และ "หนานหยาง" ขึ้นซึ่งมีการบริหารกองทัพเป็นแบบยุโรปมีปืนคาบศิลาเป็นอาวุธหลัก ในการระดมยิงจากกำแพงกองทัพเป่ย์หยางจะใช้ปืนคาบศิลาขนาดใหญ่ยิงลงจากกำแพงเรียกว่า"จินกอล" เห็นได้จากสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่ 1
ปืนคาบศิลายังคงเป็นอาวุธหลักของจีนจนกระทั่งสงครามกบฏนักมวยที่จีนซื้อลิขสิทธิ์ปืนเล็กยาวของเยอรมันมาผลิตเอง
ปืนคาบศิลาในเอเชีย > เกาหลี

เกาหลีได้รู้จักกับปืนคาบศิลาครั้งแรกในสมัยราชวงศ์โชซ็อนเมื่อครั้งญี่ปุ่นรุกรานเกาหลีปี 1592-1598 (แต่ก่อนหน้านั้นกองทัพเกาหลียังคงใช้พลธนูและปืนคาบชุดแบบจีนและมีการตั้งกองปืนขึ้นแต่ก็ไม่ได้รับความไว้วางใจประสิทธิภาพของมันจึงยกเลิกไป) ถึงแม้ญี่ปุ่นจะพ่ายแพ้แต่แม่ทัพลีซุนชินก็เสียชีวิตจากกระสุนปืนคาบชุด เกาหลีตระหนักดีว่าปืนคาบชุดก่อให้เกิดความได้เปรียบในการรบ จึงจัดตั้งหน่วยปืนคาบชุดขึ้นโดยใช้ในกององครักษ์ หรือใช้เป็นหลักพอๆกับธนูในการทำศึก ต่อมาปี 1627 เผ่าแมนจูจากจีนรุกรานเกาหลีเป็นครั้งแรกกองกำลังปืนคาบชุดของเกาหลีสามารถทำลายกองทหารม้าของแมนจูซึ่งมีจำนวนมากกว่าจนแตกพ่ายต่อมาจีนมีกรณีพิพาทเรื่องเขตแดนกับรัสเซียในแมนจูเรีย จึงขอกำลังหน่วยปืนคาบชุด 400 นายของเกาหลีมารบซึ่งกองปืนคาบชุดของเกาหลีสามารถทำลายทหารม้าคอสแซกของรัสเซียได้อย่างง่ายดายต่อมาในปลายศตวรรษที่ 19 ญี่ปุ่นพยายามมีอำนาจเหนือเกาหลีโดยมอบปืนคาบศิลาให้กบฏตงฮักซึ่งพยายามต่อต้านชนชั้นยางบานซึ่งเป็นชนชั้นสูงและขุนนางหัวเก่าของเกาหลี กบฏตงฮักต้องการปฏิรูปเกาหลีให้ทันสมัยโดยเอาญี่ปุ่นเป็นแบบอย่างจึงจับกุมพระเจ้าโกจง แล้วก็ได้ใช้ปืนคาบศิลาเป็นอาวุธในการบุกพระราชวังด้วย
ปืนคาบศิลาในเอเชีย > ไทย

ประเทศไทยรู้จักกับปืนคาบชุดในกลางสมัยกรุงศรีอยุธยา เมื่อรัชสมัยสมเด็จพระไชยราชาธิราชจากชาวโปรตุเกส "เฟอร์เนา เมนเดส ปินโต" เช่นเดียวกับญี่ปุ่นที่กล่าวไว้ข้างต้นปืนคาบชุดถูกใช้ครั้งแรกเมื่ออาณาจักรล้านนาคิดแข็งเมือง ทางอยุธยาจึงส่งกำลังไปปราบและได้ใช้ปืนคาบชุดเป็นอาวุธในครั้งนี้ด้วย ต่อมาเกิดสงครามเมืองเชียงกรานกับพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้อยุธยาได้ใช้ปืนคาบชุดในการรบจนชนะ อยุธยาได้ใช้ปืนคาบชุดในการรบเรื่อยมาปืนคาบชุดที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในสมัยนี้คือพระแสงปืนต้นข้ามแม่น้ำสะโตงซึ่งสมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงยิงปืนคาบชุดข้ามแม่น้ำสะโตงถูกแม่ทัพสุรกรรมาตาย และหลังจากนั้นปืนคาบชุดก็มีใช้กองทัพสยามจวบจนสมัยรัตนโกสินตร์ ในขณะที่ในบรรดาประเทศข้างเคียงหันไปใช้ปืนคาบศิลากันเป็นปืนประจำการสิ้นแล้ว อาทิ พม่า ปืนคาบศิลาจึงมีใช้ในหมู่ขุนนางที่มีฐานะ และชนชั้นเจ้า ด้วยเหตุว่า มีราคาแพง และต้องสั่งจากนำเข้าหินเหล็กไฟ ซึ่งใช้ทำปฏิกิริยากับดินปืนซึ่งมีราคาแพงอีกเช่นกัน และประการสุดท้ายคือ ฝึกยิงและทำความเข้าใจได้ยากกว่า การยิงปืนคาบชุด นั่นเอง
ดูเพิ่ม

ปืนไฟ
ปืนคาบชุด หั่วหลงจิงของราชวงศ์หมิง
ปืนสั้นแบบลูกล้อ
ทหารปืนคาบชุดของเนเธอร์แลนด์ในศตวรรษที่17
ปืนบราวเบสแบบสั่นสำหรับทหารบกของจักรวรรดิอังกฤษในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18และในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19
ปืนสั้นในศตวรรษที่ 16
ทหารแจนนิศซารี่ของอาณาจักรออตโตมาน
พลปืนโมกุลในช่วงตันศตวรรษที่ 16
ปืนคาบชุดของญี่ปุ่นในศตวรรษที่16
ปืนคาบชุดเกาหลี"โจชอง"และปืนใหญ่เกาหลี"ฮงยี่เปา"
เปาบุ้นจิ้นหนุ่ม พิทักษ์ธรรม

เปาบุ้นจิ้นหนุ่ม พิทักษ์ธรรม หรือ เปาบุ้นจิ้นวัยหนุ่ม (อังกฤษ: Young Justice Bao) เป็นละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศในประเทศจีนช่วงปี ค.ศ. 2000 กล่าวถึงประวัติของเปาบุ้นจิ้นในช่วงวัยหนุ่มที่เพิ่งเข้ารับราชการกับฮ่องเต้ใหม่ๆ ออกอากาศในประเทศไทยทางช่อง 3 แฟมิลี่ ตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2560 ทุกวันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 16:30 น. นำแสดงโดย เติ้ง เชา, ซื่อ เสี่ยวหลง, จ้าว หยาง,ฉิน ลี่, หยาง หยง ออกอากาศตอนจบในวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2560 ละครเรื่องนี้ออกอากาศต่อจากละครเรื่อง เปาบุ้นจิ้น และเมื่อละครเรื่องนี้จบลง ละครเรื่องต่อไปที่ออกอากาศต่อคือเรื่อง เปาบุ้นจิ้นหนุ่ม พิทักษ์ธรรม ภาค 2
ภาพละครภาษาไทย
เนื้อเรื่องย่อ

คดีที่1 ชื่อก้องทั่วหล้า
คดีที่2 แท่นบวงสรวงเลือด
คดีที่3 ปริศนาหมู่บ้านอิ้นอี้
คดีที่4 ประกาศศักดาหน้าบัลลังก์
คดีที่5 ห้าหนูบุกวัดเสี้ยนป๋อ
คดีที่6 เสน่ห์มายากล
คดีที่7 พลิกคดีมังกร
นักแสดงนำ

โจว เจี๋ย รับบท เปา เจิ่ง
ซื่อ เซียนหลง รับบท จั่น เจา
จ้าว หยาง รับบท กงซุน เช่อ
ถาน ซือกัง รับบท จักรพรรดิซ่งเหรินจง
หยาง หยง รับบท เสี่ยวฟ่งเจิง
หลี่ ปิงปิง รับบท หลิง ซือซือ
เจิ้ง เพ่ยเพ่ย รับบท แม่ของเปา เจิ่ง
หวัง ไห่ชุน รับบท ราชครูผัง
หลิว เสี่ยวหู รับบท จักรพรรดิซ่งลี่จง
ลำดับรายการโทรทัศน์

| ช่อง 3 แฟมิลี่: ซีรีส์กำลังภายใน วันจันทร์- วันศุกร์ เวลา 16:30 - 17:30 น>  |
| --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า | เปาบุ้นจิ้นหนุ่ม พิทักษ์ธรรม | ถัดไป |
| เปาบุ้นจิ้น | เปาบุ้นจิ้นหนุ่ม พิทักษ์ธรรม | เปาบุ้นจิ้นหนุ่ม พิทักษ์ธรรม ภาค 2 |
เป็ดหางแหลม

| เป็ดหางแหลม |
| --- | --- |

ตัวผู้Callไฟล์:Anas acuta.ogg

ตัวเมีย (สีน้ำตาล) เคียงข้างตัวผู้
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Anseriformes
วงศ์:: Anatidae
วงศ์ย่อย:: Anatinae
สกุล:: Anas
สปีชีส์:: A.  acuta
ชื่อทวินาม
Anas acuta Linnaeus, 1758


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ทั่วทั้งโลก (สีเขียวอ่อน-สถานที่ทำรัง  สีน้ำเงิน-สถานที่พบในฤดูหนาว  สีเขียวเข้ม-พบได้ทั้งปี   สีแดง-สถานที่เร่ร่อน)
ชื่อพ้อง
 Anas acuta acuta Linnaeus, 1758  Dafila acuta
Anas acuta
เป็ดหางแหลม หรือ เป็ดหอม (อังกฤษ: Pintail duck, Northern pintail; ชื่อวิทยาศาสตร์: Anas acuta) เป็นนกจำพวกเป็ดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ Anatidae
มีคอยาวกว่าเป็ดชนิดอื่น ๆ ในวงศ์เดียวกัน ลำตัวป้อมกลม มีปลายหางแหลมจนเห็นได้ชัดเจน อันเป็นที่มาของชื่อ ปากและขามีสีเทา ตัวผู้หัวมีสีน้ำตาลเข้ม คอด้านหน้าและอกสีขาว ลำตัวสีเทา สีข้างมีแถบสีเหลือง ขณะที่ตัวเมียมีขนปกคลุมลำตัวสีน้ำตาล และมีขนาดลำตัวเล็กกว่าตัวผู้พอสมควร
มีขนาดความยาวประมาณ 56 เซนติเมตร มีพฤติกรรมตอนกลางวันมักลอยตัวรวมกับเป็ดน้ำชนิดอื่น ๆ ในแหล่งน้ำขนาดใหญ่ หากินโดยใช้ปากไช้ตามผิวน้ำ และมุดน้ำโผล่หางแหลมชี้ขึ้นมาให้สังเกตได้ชัดเจน เป็นเป็ดที่วิ่งได้ไกลมาก และสามารถบินขึ้นจากน้ำได้เร็วและคล่องแคล่ว
มีการกระจายพันธุ์กว้างไกล ตั้งแต่ทวีปอเมริกาเหนือ จนถึงอเมริกากลาง, บางส่วนในแอฟริกา, ทวีปยุโรป, เอเชียเหนือ และเอเชียกลาง, ตะวันออกกลาง, อนุทวีปอินเดียจนถึงเอเชียอาคเนย์
สำหรับในประเทศไทย ถือเป็นนกอพยพในช่วงฤดูหนาว และมีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Anas acuta ที่วิกิสปีชีส์
เป็ดแมลลาร์ด

| เป็ดแมลลาร์ด |
| --- | --- |

เป็ดแมลลาร์ดตัวผู้ (หลัง), ตัวเมีย (หน้า) เสียงร้องไฟล์:Anas platyrhynchos - Mallard - XC112828.ogg
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Anseriformes
วงศ์:: Anatidae
วงศ์ย่อย:: Anatinae
สกุล:: Anas
สปีชีส์:: A.  platyrhynchos
ชื่อทวินาม
Anas platyrhynchos Linnaeus, 1758

ชนิดย่อย
 Anas platyrhynchos conboschas C. L. Brehm, 1831  Anas platyrhynchos diazi Ridgway, 1886  Anas platyrhynchos platyrhynchos Linnaeus, 1758

แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
ชื่อพ้อง
 Anas boschas Linnaeus, 1758  Anas adunca Linnaeus, 1758
ไข่ของ Anas platyrhynchos
เป็ดแมลลาร์ด หรือ เป็ดหัวเขียว (อังกฤษ: mallard, wild duck; ชื่อวิทยาศาสตร์: Anas platyrhynchos) เป็นสัตว์ปีกจำพวกเป็ดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์นกเป็ดน้ำ (Anatidae)
เป็ดแมลลาร์ดมีลักษณะเหมือนเป็ดทั่วไป แต่มีลักษณะเด่น คือ ตัวผู้บริเวณหัวและคอสีเขียวเข้ม มีแถบสีขาวรอบคอ อกสีน้ำตาลแกมน้ำตาลแดงเข้ม ลำตัวด้านบนสีเทาแกมน้ำตาลอ่อน ตะโพกและขนคลุมโคนขนหางด้านบนเป็นสีดำ ขนหางสีออกขาว ท้องมีสีจางกว่าลำตัวด้านบน ปากสีเหลืองแกมเขียว ขาสีส้ม ขาของตัวเมียเป็นลายสีน้ำตาล มีแถบคาดตาสีดำ ปีกมีแววขนปีกสีน้ำเงิน ปากสีออกน้ำตาลมักมีขอบสีเหลืองหรือสีส้ม ขนหางสีจางกว่าขนคลุมโคนขนหางด้านบน กินทั้งได้พืชและสัตว์
มีความยาวเมื่อโตเต็มที่จากปลายปากถึงปลายหางประมาณ 50-60 เซนติเมตร
มีการกระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้าง ตั้งแต่ทวีปอเมริกาเหนือ, ยุโรป, ตอนเหนือของทวีปแอฟริกา และทวีปเอเชีย ส่วนในนิวซีแลนด์และออสเตรเลีย มีผู้นำเข้าไปเผยแพร่จากประเทศอังกฤษ ส่วนในประเทศไทยถือเป็นนกอพยพ แต่ก็ถือว่ายังกระจายพันธุ์เล็กน้อย และไม่พบรายงานการวางไข่ของเป็ดชนิดนี้  มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง มีจำนวนสมาชิกประมาณ 50-60 ตัว ตามแหล่งน้ำทั่วไป และอาจจะรวมฝูงเข้ากับนกชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน  หากินในเวลากลางคืน ส่วนในเวลากลางวันจะว่ายน้ำพักผ่อนในแหล่งน้ำตื้น อาจกินสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ เข้าไปด้วย มีนิสัยตื่นตกใจง่าย มีความตื่นตัวระแวดระวังภัยสูง สามารถบินขึ้นจากน้ำได้อย่างรวดเร็ว
เป็ดแมลลาร์ด ถือเป็นต้นสายพันธุ์ของเป็ดที่เลี้ยงกันในเชิงพาณิชย์อย่างในปัจจุบันนี้ และมีบางส่วนเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงาม และถือเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในประเทศไทย ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Anas platyrhynchos ที่วิกิสปีชีส์
เป็ดหงส์

| เป็ดหงส์ |
| --- | --- |

ตัวผู้

ตัวเมีย
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Anseriformes
วงศ์:: Anatidae
วงศ์ย่อย:: Tadorninae
สกุล:: Sarkidiornis Eyton, 1838
สปีชีส์:: S.  melanotos
ชื่อทวินาม
Sarkidiornis melanotos (Pennant, 1769)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ทั่วโลก
ชื่อพ้อง
 Anser melanotos Pennant, 1769  Sarkidiornis melanotus (Pennant, 1769)
เป็ดหงส์ (อังกฤษ: Knob-billed duck, Comb duck; ชื่อวิทยาศาสตร์: Sarkidiornis melanotos) เป็นสัตว์ปีกจำพวกเป็ดชนิดหนึ่ง  อยู่ในวงศ์นกเป็ดน้ำ (Anatidae) จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Sarkidiornis
จัดว่าเป็นเป็ดป่าขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีลำตัวประมาณ 76 เซนติเมตร มีจะงอยปากสีดำแถบบนปีกสีบรอนซ์สะดุดตา ตัวผู้มีส่วนหลังสีดำเหลือบสีเขียวแกมฟ้าและสีม่วง ส่วนหัวและลำคอสีขาว มีจุดประสีดำ แถบสีดำรอบด้านหลังคอพาดลงไปถึงด้านข้างของส่วนอก และอีกแถบหนึ่งพาดลงไปด้านข้างของส่วนหาง ขณะบินจะสังเกตเห็นแผ่นหลังส่วนล่างสีออกเทาชัดเจน ในฤดูผสมพันธุ์ตัวผู้มีปุ่มเนื้อที่โคนจะงอยปากด้านบนขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมาก จนเห็นได้ชัดเจน ขณะที่ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่าและลำตัวสีทึมกว่า และไม่มีแถบสีดำสองแถบบนส่วนคอและที่ใกล้หาง ลูกอ่อนที่อายุน้อยลำตัวไม่ค่อยมีสีเหลือบและบริเวณแถบขาวมีสีคล้ำ
มีถิ่นแพร่กระจายพันธุ์กว้างขวางมาก ตั้งแต่ ปากีสถาน, อินเดีย, ศรีลังกา, บังกลาเทศ ไปทางทิศตะวันออกผ่านแคว้นอัสสัม, พม่า ถึงภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และจีนตอนตะวันตกเฉียงใต้ นอกจากนี้ยังพบในทวีปแอฟริกาและอเมริกาใต้อีกด้วย
มีพฤติกรรมมักอาศัยอยู่ในป่าดิบทึบ ชอบที่จะเกาะคอนไม้สูง ๆ อาศัยเป็นที่หลับนอน อาศัยอยู่รวมเป็นฝูง ซึ่งเป็นครอบครัวประมาณ 4-10 ตัว หากินโดยการไซ้กินหัวและยอดอ่อน ตลอดจนเมล็ดของพืชน้ำ, เมล็ดข้าว, แมลงน้ำ และอาจกินสัตว์น้ำอย่างกบ, เขียด และปลาได้ด้วย มีฤดูผสมพันธุ์อยู่ในราวเดือนกรกฎาคมจนถึงเดือนกันยายน ในประเทศอินเดียมีรายงานว่าพบทำรังในรังเก่าของนกแร้ง และในรูบนกำแพงป้อมเก่า ๆ และบนหน้าผาดิน วางไข่สีครีมจาง ๆ จำนวน 7-15 ฟอง
ในประเทศไทย ถือเป็นนกที่หาได้ยากมาก และใกล้สูญพันธุ์เนื่องจากสูญเสียที่อยู่ในธรรมชาติ และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sarkidiornis melanotos ที่วิกิสปีชีส์
ป้ายสุสาน

| --- | --- |
ป้ายสุสาน
   “ป้ายสุสาน” ทำด้วยหินทรายของกัปตันแอนดรูว์ เดรค (ค.ศ. 1684-ค.ศ. 1743) ที่เอดิสัน, นิวเจอร์ซีย์
ป้ายสุสาน หรือ ป้ายหลุมศพ (อังกฤษ: headstone, tombstone, gravestone) เป็นเครื่องหมายที่มักจะแกะสลักจากหินที่ตั้งไว้ ณ ที่ฝังศพในสุสานหรือที่อื่นที่ทำการฝัง
ที่มา

แท่งหินประดับหลุมศพ (stele) ในบริบทของโบราณคดีเป็นรูปแบบของศิลปะที่เก่าแก่ที่สุดของศิลปะเกี่ยวกับความตาย เดิมศิลาจารึกหน้าหลุมศพมาจากฝาของโลงหิน และ แผ่นหินหน้าหลุมศพก็มาจากแผ่นหินที่วางทับบนหลุมศพหลุมศพ ในปัจจุบันคำเหล่านี้ใช้สำหรับเครื่องหมายที่ตั้งเหนือหลุมศพ เดิมหลุมศพในคริสต์ทศวรรษ 1700 จะมีหินไม่แต่ที่หัวของหลุม (head) แต่ที่ตรงปลายสุดของหลุมด้วย หินตรงปลายหลุมมักจะไม่มีการแกะสลักนอกไปจากอักษรย่อของชื่อผู้เสียชีวิตเท่านั้น และสุสานหลายสุสานก็ถอนทิ้งไปเพื่อที่จะได้ทำการตัดหญ้าได้ง่ายขึ้น สิ่งที่น่าสังเกตคือในบางสุสานในสหราชอาณาจักร ป้ายสุสานจะตั้งอยู่ที่ปลายเท้าของหลุมศพ
หลุมศพเป็นสถานที่ที่สร้างขึ้นเพื่อการรำลึกถึงผู้ที่เสียชีวิตไปแล้ว บนศิลาจารึกบางแผ่นก็จะทิ้งช่องว่าไว้สำหรับเพิ่มเติมชื่อของสามีภรรยาหรือญาติพี่น้องที่มาเสียชีวิตในภายหลัง ฉะนั้นศิลาจารึกบางแผ่นจึงเป็นหลักฐานที่แสดงประวัติการตายของตระกูลตามลำดับเวลาหลายสิบปี นอกจากการเป็นการแสดงที่ฝังผู้ตายแล้วป้ายสุสานและที่ฝังศพในสุสานก็ยังเป็นเครื่องแสดงฐานะทั้งทางสังคมและทางเศรษฐกิจของผู้ตายอีกด้วย ฉะนั้นป้ายสุสานบางชิ้นก็อาจจะเป็นงานที่จ้างโดยผู้ที่ยังไม่เสียชีวิตก็ได้ ในสมัยโบราณผู้ที่มีฐานะหรือยศถาบรรดาศักดิ์ที่ร่ำรวยพอที่จะสร้างอนุสรณ์ภายในคริสต์ศาสนสถานได้ก็จะสร้างกันภายในคริสต์ศาสนสถานแทนที่จะเป็นศิลาจารึกที่ตากแดดตากฝนอยู่ภายนอก
องค์การเผาศพจะมีที่หมายของผู้ตายให้แต่มักจะไม่มีศิลาจารึกแบบตั้ง แต่จะเป็นแผ่นรำลึกภายในอาคารที่ทำการเผาศพแทนที่ เพื่อให้ญาติพี่น้องได้มีสถานที่สำหรับการมาสักการะหรือรำลึกถึงผู้ตาย
ระเบียงภาพ

สุสานที่เต็มไปด้วยป้ายสุสาน
สเปน
สุสานชาวยิวที่เวิร์มส์
ที่เต็มไปด้วยป้ายสุสาน
เยอรมนี
ป้ายสุสานของลุดวิก มาร์คุสและภรรยา
เยอรมนี
ป้ายสุสานสมัยบาโรก
ของฟรีดริช คาสปาร์ ฟอน บิบรา
เยอรมนี
ป้ายสุสานของจอห์น พีล
เกษตรกรและนักล่าสัตว์
อังกฤษ
ป้ายสุสาน
อาร์มีเนีย
ป้ายสุสานแบบกางเขนเคลติค
ไอร์แลนด์
ป้ายสุสาน
ญี่ปุ่น
ป้ายสุสาน
สหรัฐอเมริกา
ป้ายสุสาน
ฝรั่งเศส
ดูเพิ่ม

ที่เก็บศพ
ศิลปะเกี่ยวกับความตาย
การเก็บศพ
อนุสรณ์ผู้ตาย
โลงหิน
แท่งหินประดับหลุมศพ