stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประธานาธิบดีกัวเตมาลา

| ประธานาธิบดี แห่งสาธารณรัฐกัวเตมาลา |
| --- | --- |
ตราแผ่นดิน
ธงประจำตำแหน่ง
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน เบร์นาร์โด อาเรบาโล ตั้งแต่ 15 มกราคม พ.ศ. 2567
สำนักงานประธานาธิบดีกัวเตมาลา สภาความมั่นคงแห่งชาติ
การเรียกขาน: ท่านประธานาธิบดี (ไม่เป็นทางการ) Most Excellent Mr. President of the Republic (ทางการ)
สมาชิกของ: คณะรัฐมนตรี
จวน: พระราชวังแห่งชาติ
ที่ว่าการ: กัวเตมาลาซิตี
ผู้แต่งตั้ง: ศาลเลือกตั้งสูงสุด
วาระ: 4 ปีไม่สามารถดำรงตำแหน่งซ้ำได้
ตราสารจัดตั้ง: รัฐธรรมนูญกัวเตมาลา
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: Mariano Rivera Paz
สถาปนา: พ.ศ. 2382
รอง: รองประธานาธิบดีกัวเตมาลา
เงินตอบแทน: 146,950 GTQ ต่อเดือน (18,863 ดอลลาร์สหรัฐ ณ เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2566)
เว็บไซต์: http://www.presidencia.gob.gt/
ประธานาธิบดีกัวเตมาลา (สเปน: Presidente de Guatemala) หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐกัวเตมาลา (สเปน: Presidente de la República de Guatemala) เป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลของสาธารณรัฐกัวเตมาลา ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2382 โดยได้รับเลือกให้อยู่ในวาระ 4 ปี
นายกรัฐมนตรีสเปน

| นายกรัฐมนตรีสเปน Presidente del Gobierno |
| --- | --- |
ธงประจำตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน เปโดร ซันเชซ ตั้งแต่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2018
การเรียกขาน: Excelentísimo Señor
จวน: ปาลาซิโอเดลามองโกลอา (มาดริด)
วาระ: 4 ปี
ผู้ประเดิมตำแหน่ง: ฟรันซิสโก เด เปาลา มาร์ติเนซ เด ลา โรซา
สถาปนา: 15 มกราคม ค.ศ. 1834
เว็บไซต์: La Moncloa.es
นายกรัฐมนตรีสเปน (สเปน: Presidente del Gobierno, ประธานคณะรัฐบาล) เป็นหัวหน้าคณะรัฐบาลของประเทศสเปน
ดูเพิ่ม

การเมืองประเทศสเปน
รายนามนายกรัฐมนตรีสเปน
| ด ค กนายกรัฐมนตรี |
| --- | --- |
นายกรัฐมนตรี แบ่งตามประเทศ:  อับคาเซีย  อัฟกานิสถาน  แอลเบเนีย  แอลจีเรีย  แอนติกาและบาร์บูดา  อาร์มีเนีย  นากอร์โน-คาราบัค  อารูบา  ออสเตรเลีย  ออสเตรีย  อาเซอร์ไบจาน  บาฮามาส  บาห์เรน  บังกลาเทศ  บาร์เบโดส  เบลารุส  เบลเยียม  เบลีซ  เบอร์มิวดา  ภูฏาน  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  บูร์กินาฟาโซ  กัมพูชา  แคเมอรูน  แคนาดา  กาบูเวร์ดี  สาธารณรัฐแอฟริกากลาง  จีน  คองโก  หมู่เกาะคุก  โครเอเชีย  คิวบา  กือราเซา  นอร์เทิร์นไซปรัส  ไอร์แลนด์เหนือ  เช็กเกีย  เดนมาร์ก  จิบูตี  ดอมินีกา  ติมอร์-เลสเต  อียิปต์  อิเควทอเรียลกินี  เอสโตเนีย  หมู่เกาะแฟโร  ฟีจี  ฟินแลนด์  ฝรั่งเศส  เยอรมนี  จอร์เจีย  กรีซ  กรีนแลนด์  เกรเนดา  กินี  กายอานา  เฮติ  ฮังการี  ไอซ์แลนด์  อินเดีย  อิรัก  ไอร์แลนด์  อิสราเอล  อิตาลี  จาเมกา  ญี่ปุ่น  จอร์แดน  คาซัคสถาน  เกาหลี  เกาหลีเหนือ  เกาหลีใต้  คอซอวอ  คูเวต  คีร์กีซสถาน  ลาว  ลัตเวีย  เลบานอน  ลิทัวเนีย  ลักเซมเบิร์ก  มาซิโดเนียเหนือ  มาเลเซีย  มอลตา  มอริเชียส  มอลโดวา  มองโกเลีย  มอนเตเนโกร  โมร็อกโก  พม่า  นากอร์โน-คาราบัค  นามิเบีย  เนปาล  เนเธอร์แลนด์  นิวซีแลนด์  นีวเว  นอร์เวย์  ปากีสถาน  ปาปัวนิวกินี  เปรู  โปแลนด์  โปรตุเกส  กาตาร์  โรมาเนีย  รัสเซีย  รวันดา  เซนต์คิตส์และเนวิส  เซนต์ลูเชีย  เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  ซามัว  เซาตูเมและปรินซีปี  ซาอุดีอาระเบีย  เซอร์เบีย  สิงคโปร์  ซินต์มาร์เติน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  หมู่เกาะโซโลมอน  โซมาเลีย  เซาท์ออสซีเชีย  สหภาพโซเวียต  สเปน  ศรีลังกา  ซูดาน  เอสวาตีนี  สวีเดน  สวิตเซอร์แลนด์  ซีเรีย  ไต้หวัน  ทาจิกิสถาน  แทนซาเนีย  ไทย  ตองงา  ทรานส์นีสเตรีย  ตรินิแดดและโตเบโก  ตูนิเซีย  หมู่เกาะเติกส์และเคคอส  ตูวาลู  ยูกันดา  ยูเครน  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สหราชอาณาจักร  อุซเบกิสถาน  วานูอาตู  เวียดนาม  เยเมน  ยูโกสลาเวีย  เวสเทิร์นสะฮารา 
ตำแหน่งถูกยุบ:  แองโกลา  เบนิน  บราซิล  บุรุนดี  ชาด  คอโมโรส  กานา  อินโดนีเซีย  อิหร่าน  เคนยา  มัลดีฟส์  ฟิลิปปินส์  เซเนกัล  เซเชลส์  แอฟริกาใต้  ตุรกี  เติร์กเมนิสถาน  แซมเบีย  ซิมบับเว
บลังกาแห่งกัสติยา

| บลังกาแห่งกัสติยา |
| --- | --- |

พระราชินีแห่งฝรั่งเศส
ครองราชย์: 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1223 – พฤศจิกายน ค.ศ. 1226
ราชาภิเษก: 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1223
ประสูติ: 4 มีนาคม ค.ศ. 1188 ปาเลนเซีย ราชอาณาจักรกัสติยา
สิ้นพระชนม์: 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1252 (64 พรรษา)
ฝังพระศพ: วิหารเมยบีส์ซง
พระสวามี: พระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศส
พระบุตร: พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส รอแบต์ที่ 1 เคานต์แห่งอาทัวส์ อัลฟงซ์ เคานต์แห่งปัวติเยส์ นักบุญอิซาเบล พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งเนเปิลส์
ราชวงศ์: ราชวงศ์บูร์กอญของกัสติยา
พระบิดา: พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยา
พระมารดา: เอเลนอร์แห่งอังกฤษ พระราชินีแห่งกัสติยา
บลังกาแห่งกัสติยา (สเปน: Blanca de Castilla; ฝรั่งเศส: Blanche de Castille) เป็นพระราชินีแห่งฝรั่งเศสจากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 พระองค์ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินสองครั้งในช่วงรัชสมัยของพระโอรส พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 คือ ในช่วงวัยเยาว์ของกษัตริย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1226 ถึงปี ค.ศ. 1234 กับในช่วงที่กษัตริย์ไม่อยู่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1248 ถึงปี ค.ศ. 1252 พระองค์เสด็จพระราชสมภพที่ปาเลนเซีย อาณาจักรกัสติยา ในปี ค.ศ. 1188 เป็นพระธิดาคนที่สามของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยากับเอเลนอร์แห่งอังกฤษ
ชีวิตช่วงแรก

ในวัยแรกรุ่น พระองค์เคยไปเยือนอารามซันตามาเรียลาเรอัลเดลัสอูเอกัสที่บิดามารดาเป็นผู้ก่อตั้ง  หลายครั้ง ผลจากการทำสนธิสัญญาเลอกูแลระหว่างพระเจ้าฟิลิปออกุสตุสกับพระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ ทำให้พระเชษฐภคินีของบลังกา อูร์รากา ถูกจับหมั้นหมายกับหลุยส์ พระโอรสของพระเจ้าฟิลิป อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน พระอัยกีของสองพี่น้อง หลังจากที่ได้เจอสองพี่น้องก็มองว่าอุปนิสัยของบลังกานั้นเหมาะที่จะเป็นพระราชินีคู่สมรสแห่งฝรั่งเศสมากกว่า ในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1200 เอเลนอร์จึงพาบลังกาข้ามเทือกเขาพิรินีมาส่งที่ฝรั่งเศสแทน
การแต่งงาน

วันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1200 สนธิสัญญาได้รับการลงนามในท้ายที่สุด พระเจ้าจอห์นยกที่ดินศักดินาอีซูดงกับกราแซและที่ดินในครอบครองของอ็องเดร เดอ โชวีญี ลอร์ดแห่งชาโตรูในแบรีซึ่งเป็นของราชบัลลังก์อังกฤษให้ไปพร้อมกับหลานสาว การแต่งงานได้รับการเฉลิมฉลองในวันถัดมาที่ปอร์-มอร์บนที่ราบลุ่มทางฝั่งขวาของแม่น้ำแซน ซึ่งอยู่ในดินแดนของพระเจ้าจอห์น เนื่องจากพระเจ้าฟิลิปต้องโทษต้องห้าม บลังกาพระชนมายุ 12 พรรษา ส่วนหลุยส์พระชนมายุมากกว่าพระองค์เพียงพรรษาเดียว จึงต้องรออีกสองสามปีกว่าการแต่งงานจะถูกทำให้สมบูรณ์ บลังกามีพระโอรสธิดาคนแรกในปี ค.ศ. 1205
ในช่วงการก่อกบฏต่อต้านพระเจ้าจอห์นของบารอนอังกฤษในปี ค.ศ. 1215–1216 การเป็นพระนัดดาในพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ของบลังกาทำให้หลุยส์ได้รับการเสนอให้ครองบัลลังก์อังกฤษในนามพระเจ้าหลุยส์ที่ 1 แต่เมื่อพระเจ้าจอห์นสิ้นพระชนม์ในเดือนตุลาคม ปี ค.ศ. 1216 กลุ่มบารอนกลับแปรพักตร์หันไปจงรักภักดีต่อพระโอรสของพระเจ้าจอห์น พระเจ้าเฮนรีวัย 9 พรรษา
การสำเร็จราชการแทน

พระเจ้าฟิลิปสิ้นพระชนม์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1223 หลุยส์และบลังกาได้รับการสวมมงกุฎในวันที่ 6 สิงหาคม หลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าหลุยส์ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1226 จากโรคบิด บลังกาที่ตอนนั้นพระชนมายุ 38 พรรษากลายเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินและผู้พิทักษ์ของพระโอรสธิดา พระโอรสธิดาสิบสองหรือสิบสามคนของพระองค์สิ้นพระชนม์ไปแล้วหกคน หลุยส์ผู้เป็นทายาทซึ่งต่อมาคือพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 มีพระชนมายุเพียง 12 พรรษา พระองค์หาทางให้หลุยส์ได้รับการสวมมงกุฎภายในหนึ่งเดือนหลังการสิ้นพระชนม์ของพระบิดา และบีบบังคับให้บารอนที่ไม่ค่อยเต็มใจนักสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อพระองค์ สถานการณ์อยู่ในภาวะวิกฤต เนื่องจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 สิ้นพระชนม์โดยที่ขุนนางทางใต้ยังไม่ได้จำนนต่อพระองค์เต็มร้อย ความเยาว์วัยของกษัตริย์ทำให้ราชวงศ์กาเปเซียงมีภัยมากขึ้น เพื่อให้ได้มาซึ่งการสนับสนุน บลังกาปล่อยตัวแฟร์ดีน็อง เคานต์แห่งฟลานเดอส์ที่ถูกคุมขังมาตั้งแต่ครั้งยุทธการที่บูวีน พระองค์ยกดินแดนและปราสาทให้ฟิลิปที่ 1 เคานต์แห่งบูลอญ พระโอรสของพระเจ้าฟิลิปที่ 2 กับพระมเหสีผู้เป็นที่โต้แย้ง แอนเญ็สแห่งเมราเนีย
บารอนคนสำคัญหลายคน นำโดยปีแยร์ โมแกลร์ก ไม่ยอมรับการราชาภิเษกของกษัตริย์น้อย หลังการราชาภิเษกไม่นาน บลังกากับหลุยส์เดินทางไปตอนใต้ของปารีสและเกือบถูกจับกุมตัว บลังกาอ้อนวอนประชาชนของปารีสให้ปกป้องกษัตริย์ พลเมืองเรียงตัวบนถนนเพื่อคุ้มกันพระองค์ขณะที่ทรงเดินทางกลับไป
บลังกาตั้งกองทัพขึ้นมาโดยมีตีโบที่ 4 แห่งช็องปาญกับโรมาโน โบนาเวนตูรา ผู้แทนพระสันตะปาปาในฝรั่งเศสให้ความช่วยเหลือ การจัดตั้งกองทัพอย่างกะทันหันทำให้กลุ่มขุนนางชะงักกลางคัน บลังการวบรวมกองทัพขึ้นมาปกป้องผลประโยชน์ของราชวงศ์กาเปเซียงจากขุนนางที่เป็นกบฏและพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษเป็นจำนวนสองครั้ง บลังกาทำการโจมตีอย่างเหนือความคาดหมายในฤดูหนาว ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1229 พระองค์นำกองทัพเข้าโจมตีโมแกลร์กและบีบให้กลุ่มขุนนางยอมรับกษัตริย์ พระองค์ร่วมเดินทางไปกับกองทัพและช่วยเก็บฟืนมาสร้างความอบอุ่นให้เหล่าทหาร แต่ใช่ว่าทุกคนจะพอใจการบริหารปกครองของพระองค์ ศัตรูของพระองค์เรียกพระองค์ว่า "ดามแอร์ซ็อง" (หมาป่าในนิทานเรื่อง รอม็องเดอเรอนาร์)
การสำเร็จราชการแผ่นดินครั้งที่สองและการสิ้นพระชนม์

ในปี ค.ศ. 1248 บลังกากลายเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินอีกครั้งในช่วงที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 ไปทำสงครามครูเสด โครงการที่พระองค์ต่อต้านอย่างหัวชนฝา ทรงล้มป่วยที่เมอเลิงในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1252 และถูกพาตัวมาปารีส แต่มีชีวิตอยู่ได้เพียงไม่กี่วัน ทรงถูกฝังที่วิหารโมบุยซงที่พระองค์เองเป็นผู้ก่อตั้ง พระเจ้าหลุยส์ทราบข่าวการสิ้นพระชนม์ในฤดูใบไม้ผลิที่ตามมาและถูกกล่าวถึงว่าไม่ทรงพูดจากับใครเป็นเวลาสองวันหลังจากนั้น
ธงชาติโคลอมเบีย

สำหรับธงอื่นที่มีชื่อสามารถแปลได้ว่า "ธงไตรรงค์" ดูที่ ธงไตรรงค์ (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |


สเปน: "Tricolor Nacional"
การใช้: ธงชาติ ensign
สัดส่วนธง: 2:3
ประกาศใช้: 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1863
ลักษณะ: ธงสามสีสามแถบแนวนอนสีเหลือง-น้ำเงิน-แดง อัตราส่วนของแถบแนวนอนเป็น 2:1:1
 
ธงชาติโคลอมเบียได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1863 ลักษณะเป็นธงสามสีสามแถบแนวนอนสีเหลือง สีน้ำเงิน และสีแดง  แถบสีเหลืองนั้นกว้างเป็นสองเท่าของแถบสีน้ำเงินและแถบสีแดง
สัญลักษณ์และการออกแบบ

สัดส่วนของแถบสีเหลือง สีน้ำเงิน และสีแดง ในธงชาติโคลอมเบีย เรียงลำดับจากบนลงล่าง คิดเป็นอัตราส่วน 2:1:1 เช่นเดียวกับธงชาติเอกวาดอร์ ลักษณะดังกล่าวนี้ได้หยิบยืมมาจากธงชาติกรันโคลอมเบีย ซึ่งต่างจากธงสามสีโดยทั่วไปที่ไม่ว่าจะเรียงตามแนวตั้งหรือแนวนอนก็ตามมักมีขนาดแถบที่เท่ากัน  ทั้งนี้ ธงชาติเวเนซุเอลาซึ่งมีที่มาจากธงชาติกรันโคลอมเบียเช่นเดียวกันกลับใช้แถบธงสามสีในลักษณะที่เท่ากันทุกแถบตามธรรมเนียมเดียวกับธงสามสีของชาติอื่นๆ
สำหรับสีธงชาติโดยมาตรฐานนั้นไม่ได้มีการกำหนดไว้ แต่แนะนำให้ใช้การเทียบสีตามตารางถัดไป
| ระบบสี | สีเหลือง | สีน้ำเงิน | สีแดง |
| --- | --- | --- | --- |
| แพนโทน | 116 | 287 | 186 |
| RGB | 252-209-22 | 0-56-147 | 206-17-38 |
| CMYK | C0-M17.1-Y91.3-K0 | C100-M61.9-Y0-K42.4 | C0-M91.7-Y81.6-K19.2 |
| เลขฐาน 16 | #FFCD00 | #003893 | #C8102E |
ตามที่มีการให้นิยามไว้ในปัจจุบัน แต่ละสีล้วนมีความหมายดังต่อไปนี้
สีเหลือง: ทองคำที่พบในแผ่นดินโคลอมเบีย
สีน้ำเงิน: หมายถึง ท้องทะเลตามชายฝั่งโคลอมเบีย
สีแดง:  หมายถึง เลือดที่หลั่งไหลในสมรภูมิแห่งการเรียกร้องเอกราชของเหล่าวีรชน
นอกจากนี้ยังมีการให้นิยามสีธงไว้อีกหลายแบบ เช่น นิยามหนึ่งกล่าวว่า สีเหลืองคือดวงตะวันและแผ่นดินของประชาชน สีน้ำเงินคือสายน้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิตชาวโคลอมเบีย สีแดงคือโลหิตของผู้ต่อสู้เพื่ออิสรภาพของชาติ เป็นต้น
สำหรับขนาดของธงนั้นมิได้มีการกำหนดขนาดที่แน่นอนไว้ แต่โดยธรรมเนียมปฏิบัตืนิยมใช้สัดส่วนธงกว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน
ประวัติ

ตามประวัติศาสตร์ระบุว่า ฟรันซิสโก เด มิรันดา (Francisco de Miranda) เป็นผู้ให้กำเนิดธงสีเหลือง-น้ำเงิน-ของประเทศสหภาพมหาโคลอมเบีย ซึ่งต่อมาประเทศเอกวาดอร์ โคลอมเบีย และเวเนซุเอลา ต่างได้นำเอามาดัดแปลงเป็นแบบธงชาติของตนเองสืบมาจนถึงปัจจุบัน
มีหลักฐานบ่งบอกถึงแรงบันดาลใจในการออกแบบธงของมิรันดาอย่างน้อยที่สุด 2 แห่ง ในจดหมายที่เขามีไปยังเคาท์ ซีโมน โรมาโนวิช โวรอนซอฟฟ์ (Count Simon Romanovich Woronzoff) ในปี ค.ศ. 1792 มิรันดาได้กล่าวไว้ว่าสีทั้งสามสีในธงมาจากทฤษฎีของสีแม่บท ซึ่งเขาได้รับแนวคิดนี้มาจากโยฮันน์ โวล์ฟกัง ฟอน เกอเธอ นักเขียนและนักปราชญ์ชาวเยอรมัน  โดยเขาได้บอกเล่าถึงการสนทนาของตนเองกับเกอเธอระหว่างงานเลี้ยงที่เมืองไวมาร์ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเยอรมนี) ในช่วงฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1785  ด้วยความจับใจถึงการบรรยายของมิรันดาถึงเรื่องราวความกล้าของเขาในสงครามการปฏิวัติอเมริกา และการเดินทางไปทั่วทวีปอเมริกาและยุโรป  เกอเธอจึงเอ่ยกับมิรันดาว่า "โชคชะตาของท่านคือการสร้างสถานที่ซึ่งแม่สีทั้งหลายจะไม่ถูกบิดเบือนในแผ่นดินของท่านเอง" ("Your destiny is to create in your land a place where primary colours are not distorted.”) จากนั้นเกอเธอจึงได้อธิบายเพิ่มเติมแก่มิรันดา ดังความที่เขาได้เล่าไว้ในจดหมายดังนี้
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | เริ่มแรกเขาได้อธิบายถึงวิธีการที่ม่านตาแปรสภาพแสงให้กลายเป็นแม่สีสามสี...จากนั้นเขาจึงพิสูจน์ให้ข้าพเจ้าทราบว่า เพราะเหตุใดสีเหลืองจึงเป็นสีที่อบอุ่น สง่างาม และใกล้เคียงกับสีขาวมากที่สุด เพราะเหตุใดสีฟ้า (สีน้ำเงิน) จึงให้ความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความตื่นเต้นและความสงบ และก่อระยะห่างที่ทำให้เงาปรากฏเด่นชัด และเพราะเหตุใดสีแดงจึงเป็นการยกระดับขึ้นมาจากสีเหลืองกับสีน้ำเงิน การสังเคราะห์สี และการที่แสงจางหายไปในเงามืด  มันไม่ใช่เป็นเพราะว่าโลกคือผู้สร้างสีเหลือง สีฟ้า และสีแดงต่างๆ ขึ้นมา แต่เป็นเพราะว่าด้วยวิธีการเช่นนี้ ที่ทั้งสามสีก่อเกิดการผสมผสามกันอย่างไร้ขีดจำกัดต่างหาก เราผู้เป็นมนุษย์จึงได้แลเห็นมัน ... ประเทศหนึ่งประเทศ (เกอเธอสรุป) ย่อมเริ่มขึ้นจากชื่อหนึ่งชื่อและธงหนึ่งธง และมันจะกลายเป็นทั้งสองสิ่งนั้น ดังเช่นบุคคลผู้เติมเต็มชะตาชีวิตของตนเองได้ | ” |
หลังจากที่มิรันดาได้ออกแบบธงตามแนวคิดที่ได้รับจากการสนทนาครั้งนั้น เขาก็ระลึกขึ้นได้ด้วยความยินดีว่าเคยได้ไปชมภาพวาดปูนเปียก (fresco) ของลาซซาโร ทาวาโรเน ที่ปาลาซโซ เบลิมบัว ในเมืองเจนัว ประเทศอิตาลี ซึ่งรูปดังกล่าวนั้นเป็นรูปของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส คลี่ธงสีพื้นๆ ผืนหนึ่งที่เมืองเวรากัว (Veragua) ในระหว่างการเดินทางครั้งที่สี่ของตนเอง
แรงบันดาลใจอีกอย่างหนึ่งในการออกแบบธงของมิรันดาอาจพบได้ในจดหมายเหตุการทหารประจำวันของเขา ซึ่งระบุไว้ว่าธงสีเหลือง-น้ำเงิน-แดง มีที่มาจากธงสีเดีนวกันของกองกำลังเบือเกอร์วอช ("Bürgerwache") ของเมืองฮัมบวร์ค ซึ่งเขาได้พบเห็นในระหว่างการเดินทางในประเทศเยอรมนี
ในปี ค.ศ. 1801 ในแผนการสร้างกองทัพเพื่อปลดปล่อยดินแดนอเมริกาจากสเปน ซึ่งมิรันดาได้นำเสนอต่อคณะรัฐมนตรีของฝ่ายสหราชอาณาจักรให้ช่วยทำการรบแต่ไม่สำเร็จ เขาได้ขอร้องให้มีการจัดหาสิ่งของเป็น "ธงสิบผืน ซึ่งจะต้องมีสีแดง เหลือง และน้ำเงิน สำหรับพื้นที่สามแห่ง" ทว่าอย่างไรก็ตาม ธงชาติกรันโคลอมเบียผืนแรกก็ยังไม่ปรากฏขึ้น จนกระทั่งได้มีการชักขึ้นเป็นครั้งแรกในวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1806 ที่เมืองจัคเมล ประเทศเฮติ ระหว่างการเดินทางสู่เวเนซุเอลาอันปราศจากโชคของมิรันดา
พัฒนาการ

กรันโกลอมเบีย
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| ธงผืนที่ 1 ค.ศ. 1819–1820 | ธงผืนที่ 2 ค.ศ. 1820–1821 | ธงผืนที่ 3 ค.ศ. 1821–1830 | ธงผืนที่ 4 แบบนำเสนอ (ไม่เป็นทางการ) ค.ศ. 1822 |
สาธารณรัฐนิวกรานาดา , สมาพันธรัฐกรานาดา
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

|   ธงชาติ |   ธงพลเรือน ธงเรือราษฎร์ |   ธงพลเรือน ธงเรือพลเรือน |   ธงกองทัพ และ ธงนาวี |
| ค.ศ. 1834 - 1861 | ค.ศ. 1834 - 1861 | สหรัฐนิวกรานาดา ค.ศ. 1861 | ค.ศ. 1834 - 1861 |
สหรัฐโคลอมเบีย, สาธารณรัฐโคลอมเบีย
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

|    ธงพลเรือน ธงเรือราษฎร์ |  ธงพลเรือน ธงเรือราษฎร์ |   ธงนาวี |  ธงนาวี |
| ค.ศ. 1863 - 1890 | ตั้งแต่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1932 | ค.ศ. 1863 - 1890 | ตั้งแต่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1934 |
ดูเพิ่ม

ธงชาติแกรนโคลอมเบีย
รายชื่อธงในประเทศโคลอมเบีย
เพลงชาติสาธารณรัฐโคลอมเบีย
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติโคลัมเบีย ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
สำนักงานประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐโคลอมเบีย (ภาษาสเปน)
ความเป็นมาธงชาติโคลอมเบีย
| ด ค กธงชาติของประเทศในทวีปอเมริกาใต้ |
| --- | --- |
 กายอานา ·  โคลอมเบีย ·  ชิลี ·  ซูรินาม ·  บราซิล ·  โบลิเวีย ·  ปารากวัย ·  เปรู ·  เวเนซุเอลา ·  อาร์เจนตินา ·  อุรกวัย ·  เอกวาดอร์ 
แบบการสร้างธงชาติ.
ธงชาติโคลอมเบีย
ธงนาวีโคลอมเบียบนเรือ ARC Gloria
บูเอลตาอาเอสปัญญา

|  โทนี โรมิงเจอร์ในเสื้อสีทอง> ทัวร์ออฟสเปน (Tour of Spain) |
| --- | --- |
ชื่อท้องถิ่น: บูเอลตาซิกลิสตาเอสปัญญา  (Vuelta Ciclista a España)
ภูมิภาค: สเปน
วันที่: กันยายน (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1995)
ประเภท: Stage Race (Grand Tour)
ประวัติ
แข่งขันครั้งแรก: ค.ศ. 1935 (พ.ศ. 2478)
จำนวนการแข่งขัน: 60
ผู้ชนะคนแรก:  กุสตาฟ เดโลร์
ผู้ชนะล่าสุด:  อะเลกซันเดร วีโนโคอูรอฟ
ชนะมากที่สุด:  โทนี โรมิงเจอร์   โรเบร์โต เอรัส 3 ครั้ง
ชนะแต่ละช่วงมากที่สุด:  เดเลียว โรดรีเกซ 39 ช่วง
ภาพการแข่งขันในเมืองซาราโกซา
บูเอลตาอาเอสปัญญา (สเปน: Vuelta a España, แปลว่า การท่องสเปน) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า บูเอลตา เป็นการแข่งขันจักรยานทางไกลรอบประเทศสเปน ซึ่งจะจัดขึ้นเป็นเวลา 3 สัปดาห์ในช่วงเดือนกันยายนของทุกปี บูเอลตาอาเอสปัญญาเป็นการแข่งขันจักรยานที่มีชื่อเสียงเป็นอันดับสาม รองจากตูร์เดอฟร็องส์ในฝรั่งเศสและจีโรดีตาเลียในอิตาลี ทั้งสามรายการรวมเรียกว่า  แกรนด์ทัวร์
บูเอลตาอาเอสปัญญาเริ่มจัดขึ้นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1935 และจัดต่อเนื่องทุกปีตั้งแต่ ค.ศ. 1955 เป็นต้นมา การแข่งขันในวันสุดท้าย ผู้ชนะจะเข้าเส้นชัยที่กรุงมาดริด
ผู้ชนะการแข่งขันในแต่ละช่วงจะได้รับเสื้อ (jersey) เพื่อสวมใส่ในวันต่อไป โดยมีสีเฉพาะสำหรับผู้ชนะในแต่ละประเภท คือ 


 สีทอง สำหรับผู้มีคะแนนรวมสูงสุด

 สีแดง สำหรับผู้ชนะในเขตภูเขา

 สีน้ำเงินลายปลาสีเหลือง สำหรับผู้ชนะในแต่ละช่วง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์การแข่งขันอย่างเป็นทางการ
ธงชาติปารากวัย

| --- | --- |


Bandera y Pabellón Nacional
การใช้:  ≈
สัดส่วนธง: 3:5
ประกาศใช้: 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2385 (แก้ไข พ.ศ. 2534)
ลักษณะ: ธงสามแถบแนวนอน พื้นสีแดง-ขาว-นำเงิน กลางแถบสีขาวมีรูปตราแผ่นดินของปารากวัย
 


การใช้: 
ลักษณะ: ส่วนด้านหลังนั้นเป็นตราสิงโตสีเหลืองยืนคุ้มกันหมวกเฟรเจียงสีแดง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเสรีภาพ เบื้องบนมีแพรแถบโค้งสีแดงบรรจุข้อความคำขวัญประจำชาติว่า Paz y Justicia ("สันติภาพและความยุติธรรม") ตรานี้อยู่ในวงกลมพื้นขาวขอบดำเช่นกัน
 
ธงชาติปารากวัย  (สเปน: bandera de Paraguay) เริ่มใช้เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2385 ภายหลังได้ปรับแก้ไขแบบสัดส่วนธง พ.ศ. 2534 ลักษณะของธงนี้ที่ด้านหน้าและด้านหลังมีรายละเอียดที่แต่ต่างกันเช่นเดียวกันกับธงชาติมอลโดวา
ในแต่ละด้านของธงชาตินั้น เป็นพื้นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน ภายในแบ่งพื้นเป็นแถบสามสี แต่ละแถบมีสีแดง ขาว และน้ำเงิน ทุกแถบกว้างเท่ากัน กลางแถบสีขาวของทั้งสองด้านนั้นมีรูปตราสัญลักษณ์  โดยที่ธงด้านหน้านั้นเป็นภาพตราแผ่นดินของปารากวัย กล่าวคือ เป็นรูปดาวห้าแฉกสีเหลือง ล้อมด้วยช่อใบไม้สีเขียวภายในกรอบวงกลมสีแดง ตามแนวกรอบวงกลมนั้นมีอักษรภาษาสเปนว่า REPUBLICA DEL PARAGUAY ("สาธารณรัฐปารากวัย") พื้นตรานั้นเป็นตรากลมสีขาวขอบสีดำ ส่วนด้านหลังนั้นเป็นตราสิงโตสีเหลืองยืนคุ้มกันหมวกเฟรเจียงสีแดง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเสรีภาพ เบื้องบนมีแพรแถบโค้งสีแดงบรรจุข้อความคำขวัญประจำชาติว่า Paz y Justicia ("สันติภาพและความยุติธรรม") ตรานี้อยู่ในวงกลมพื้นขาวขอบดำเช่นกัน
ลักษณะของธงชาติดังกล่าวนี้พ้องกับธงชาติเนเธอร์แลนด์ในปัจจุบัน
สีธง

|  | แดง | ขาว | น้ำเงิน |
| --- | --- | --- | --- |
| RGB | 213-43-30 | 255-255-255 | 0-56-168 |
| HEX | #d52b1e | #FFFFFF | #0038a8 |
| CMYK | 0, 80, 86, 16 | 0, 0, 0, 0 | 100, 67, 0, 34 |
เพลงธงชาติ

¡Qué linda es mi bandera paraguaya!!
ประพันธ์ และ เรียบเรียง โดย: Mauricio Cardozo Ocampo
Bandera de mi patria tan querida,

bandera de mi cielo guaraní.

Emblema sacrosanto de mi vida,

sabremos defenderte hasta morir.

Enseña tricolor de mis amores,

en ti se representa mi heredad:

el rojo simboliza la justicia,

el blanco la paz y el azul la libertad.

Qué linda es mi bandera paraguaya

a su sombra generosa

sueño la felicidad.



En el escudo ostenta un gorro frigio,

dice “Paz y justicia”, y un gallardo león;

en el reverso, la palma y el olivo

la estrella de bonanza,

simbolizan mi nación.



Los Yegros, Doctor Francia y Caballero

velaron tu nacer en mayo aquel.

Iturbe, Molas, Troche y otros héroes

su esfuerzo ofrendaron a tus pies.

Los López contemplaron orgullosos 

surcar en el progreso tu flamear.

El Mariscal de acero dio su vida

defendiendo hasta la muerte 

nuestro amado Paraguay.

El temple de tus hijos, mi bandera,
 
tornará de dicha plena 

a mi amado Paraguay.
คำปฏิญาณ

¡Salud hermosa Bandera de mi Patria amada!

En este día venimos a depositar bajo tu sombra,

a fin de que ondees siempre bella y triunfante

a donde quieras que te lleve la fuerza del destino.
¡Compañeros!

¿Queréis que el rojo de nuestra Bandera,

sea siempre el símbolo de la gloria,

que evoque el deber de todo paraguayo,

de verter su sangre en defensa de la integridad e independencia de nuestra Patria?
(Sí, lo queremos)
¿Queréis que el blanco de nuestra Bandera,

sea siempre evocadora de paz y confraternidad,

en el horizonte de nuestra Patria?
(Sí, lo queremos)
¿Queréis que el azul de nuestra Bandera,

sea siempre evocadora de grandeza,

como el cielo de nuestra Patria?
(Sí, lo queremos)
¿Queréis, en fin, que esta tricolor bandera,

sea siempre evocadora de paz y de justicia, 

de prosperidad y bienestar?
(Sí, lo queremos)
Pues bien, juremos en este día memorable,

que la amaremos eternamente,

y la defenderemos con todo el fervor entusiasmo de nuestros corazones,

y con toda la energía de nuestros brazos.
(¡Sí, lo juramos!)
ธงชาติสมัยต่างๆ

ธงรัฐบาลเฉพาะกาล ผืนที่ 1
ธงรัฐบาลเฉพาะกาล ผืนที่ 2 ค.ศ. 1811. สัดส่วน: 2:3
ธงรัฐบาลเฉพาะกาล ผืนที่ 3 ค.ศ. 1811 - 1812. สัดส่วน: 2:3
ธงชาติ ค.ศ. 1812 - 1826. สัดส่วน: 1:2
ธงชาติ ค.ศ. 1826 - 1842. สัดส่วน: 2:3
ธงชาติ ค.ศ. 1842 - 1954. สัดส่วน: 2:3
ธงชาติ ค.ศ. 1954 - 1988. สัดส่วน: 1:2
ธงชาติ ค.ศ. 1988 - 1990. สัดส่วน: 3:5
ดูเพิ่ม

รายชื่อธงในประเทศปารากวัย
เพลงชาติปารากวัย
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงชาติปารากวัย ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
แม่แบบ:สัญลักษณ์ของประเทศปารากวัย
| ด ค กธงชาติของประเทศในทวีปอเมริกาใต้ |
| --- | --- |
 กายอานา ·  โคลอมเบีย ·  ชิลี ·  ซูรินาม ·  บราซิล ·  โบลิเวีย ·  ปารากวัย ·  เปรู ·  เวเนซุเอลา ·  อาร์เจนตินา ·  อุรกวัย ·  เอกวาดอร์
ฆาบิเอร์ ซาเนตติ

ฆาบิเอร์ อาเดลมาร์ ซาเนตติ (สเปน: Javier Adelmar Zanetti [xaˈβ̞je̞ɾ saˈne̞ti]) เกิดเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1973 ในกรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา เป็นอดีตนักฟุตบอล ซึ่งส่วนใหญ่เขาลงเล่นให้กับสโมสรอินเตอร์มิลานในลีกเซเรีย อา ตั้งแต่ปี ค.ศ.1995 ถึง 2014  และได้รับตำแหน่งกัปตันทีมตั้งแต่ปี 1999  จนได้ฉายาว่า" อิล กาปิตาโน" (Il Capitano=The Captain) ความเก่งกาจของเขาสามารถเล่นได้ทั้งฟูลแบ็กรวมถึงปีกด้วย ทั้งยังเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรับได้อีกด้วย ปัจจุบันเขาได้แขวนสตั๊ดแล้ว สโมสรได้ยกเลิกเสื้อเบอร์4ของเขา และแต่งตั้งให้เขาเป็นรองประธานสโมสรด้วย
หลังจากที่ซาเนตติย้ายไปเล่นในลีกอิตาลี เขาได้ฉายาว่า "เอล แทรคเตอร์" (El Tractor=The Tractor)* เนื่องจากความแข็งแกร่ง ความยืดหยุ่น ความอดทน และความสามารถในการฝ่ากองหลังฝ่ายตรงข้าม จากจังหวะบุกโดยตำแหน่งของเขาคือกองหลังทางขวา ทำให้เขาได้รับความเคารพ ซาเนตติพาอินเตอร์มิลานคว้าแชมป์เซเรีย อา 5ครั้ง โกปปาอีตาเลีย 4ครั้ง และคว้าแชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก เมื่อวันที่22 พฤษภาคม 2010 ซึ่งนัดนั้นเป็นนัดที่700 กับการลงเล่นให้อินเตอร์มิลานพอดี และในคืนนั้นเขาเป็นกัปตันคนเดียวในสโมสรอิตาลีที่คว้าทริปเปิ้ลแชมป์มาได้
ในฤดูกาล 2011-2012 เขาเป็นนักเตะพียงคนเดียวที่ไม่ได้เป็นชาวอิตาลีแล้วได้รับตำแหน่งกัปตันทีมในลีกเซเรีย อา ซาเนตติถูกบันทึกว่าเป็นนักเตะที่ไม่ใช่ชาวอิตาลีที่ได้ลงเล่นสนามมากที่สุดให้กับสโมสรในประเทศอิตาลี อย่างทางการ 858 แมตช์ โดยทั้งหมดเขาลงเล่นให้อินเตอร์มิลาน และตลอดอาชีพนักเตะอาชีพ เขาได้ลงเล่นกว่า 1123 แมตช์ เป็นลงเพียง โรแชริโอ เซนี(1200) และปีเตอร์ ชิลตัน(1362)
ชีวิตในวัยเด็ก

ฆาบิเอร์ อเดลมาร์ ซาเนตติ เกิดที่บัวโนสไอเรส ในครอบครัวชนชั้นกรรมกร และเติบโตขึ้นบริเวณท่าเรือในเขตดอก ซูด ซึ่งเป็นหนึ่งในเมืองที่รู้จักกันในเรื่องที่ไม่ดี พ่อเขาเป็นช่างก่ออิฐ ส่วนแม่เป็นพนักงานทำความสะอาด เขาเริ่มเล่นฟุตบอลที่สนามแถวชานเมือง และเขามักจะบำรุงรักษาสนามเมื่อเขาว่าง พอถงวัยรุ่น เขาพยายามเข้าเป็นศูนย์ฝึกเยาวชนของทีมอินเดเพนเดนเต้ ทีมยักษ์ใหญ่แถวนั้น แต่ถูกปฏิเสธในที่สุด โดยบอกว่าเขาขาดร่างกายที่จะประสบความสำเร็จในเกม
นักฟุตบอลอาชีพ > ตาเยเรส

หลังจากถูกปฏิเสธจากอินเดเพนเดนเต้ ซาเนตติได้เซ็นสัญญากับ สโมสรตาเยเรส ทีมจากดีวิชั่น2 โดยเขาลงเล่น 33 นัด ยิงได้ 1ลูก เขาอยู่เพียงแค่ฤดูกาลเดียว ก็ย้ายไปเล่นให้บันฟิลด์ ทีมจากดิวิชั่นแรก เมื่อปี ค.ศ. 1993
นักฟุตบอลอาชีพ > บันฟีลด์

ซาเนตติในวัย 20ปีได้ลงเล่นกับบันฟิลด์ครั้งแรกเมื่อ 12 กันยายน 1993 แมตช์เปิดบ้านเจอริเวอร์ เพลท หลังจากนั้น 17 วัน เขาสามารถยิงประตูแรกได้ในแมตช์ที่เจอนีเวล โอลด์บอยซึ่งจบการแข่งเสมอ1–1 การเล่นที่โดดเด่นของเขาทำให้ได้รับความนิยมจากแฟนๆเอล โตลาโดรจำนวนมาก อีกทั้งเขาถูกเรียกให้ติดทีมชาติด้วย ทีมยักษ์ใหญ่จากดิวิชั่นแรกอย่างริเวอร์ เพลท และโบกา จูเนียร์สสนใจ แต่ซาเนตติเลือกที่จะอยู่กับทีมเดิม จนปีค.ศ. 1995 เขาและเพื่อนชาวอาร์เจนตินา เซบาสเตียน แรมเบิร์ต ได้ย้ายมาเล่นให้อินเตอร์มิลานในอิตาลี ซึ่งนั้นเป็นการซื้อครั้งแรกของประธานสโมสร มัสซิโม โมรัตติ
นักฟุตบอลอาชีพ > อินเตอร์มิลาน

ซาเนตติเป็นส่วนหนึ่งของทีมตลอด 19ฤดูกาล 858นัด ปัจจุบันเขาคือนักเตะที่ลงเล่นให้ทีมมากที่สุด มากกว่าจูเซปเป เบอร์โกมี(758)
ตลอดการค้าแข้งเขากวาดมา 16ถ้วย และ15ถ้วยในจำนวนนั้นเขาเป็นกัปตันทีม : ยูฟ่าคัพปี 1998  โกปปา อิตาเลีย 2005, 2006, 2010 และ2011 ซูแปร์โกปปา อีตาเลียนา 2005, 2006, 2008, 2010 สกูเดตโต ฤดูกาล 2005–2006, 2006–2007, 2007–2008  และ2009–2010  ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2009–2010
ซาเนตติ มีสถิติไม่ถูกเปลี่ยนตัวออกเลยตลอด12ปี นับตั้งแต่เขาถูกเปลี่ยนตัวออกวันที่17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999 ในโกปปา อิตาเลียแมตช์เจอปาร์ม่า จนถึงวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 2011 เมื่อถูกเปลี่ยนตัวออกในเซเรีย อา แมตช์เจออูดิเนเซ ตลอดการค้าแข้งกับอินเตอร์มิลานเขาถูกเปลี่ยนตัวออกเพียงแค่ 2ครั้งนี้
ซาเนตติเคยทำงานร่วมกับโค้ช 19 คนในสโมสรอินเตอร์มิลาน เขาให้สัญญากับตัวเองกับพวกแฟนบอลNerazzurriว่าในอนาคตหลังจากแขวนสตั๊ด เขาจะกลับมาที่สโมสรอีกครั้ง “อินเตอร์มีความหมายกับผมมาก” ซาเนตติเป็นผู้กล่าว
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | นี่เป็นทีมแรกที่เปิดประตูสู่ฟุตบอลยุโรป ตอนที่มาที่นี่ผมยังหนุ่มมาก และผมคิดว่าคงมีทีมไม่มากที่จะเชื่อมั่นและอดทนกับนักเตะอายุเพียงแค่20ต้นๆตั้งแต่วันแรกอย่างอินเตอร์ทำกับผม ผมต้องขอบคุณสิ่งนั้นมาก สำหรับเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ผมมักรู้สึกว่าเหมือนอยู่ที่บ้าน ที่นี่ ที่อินเตอร์ และสิ่งนี้คือสาเหตุที่ผมไม่เคยคิดย้ายออกไปเลย | ” |