stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไอคาร์ลี่
นักแสดง

เมอรานดา คอสโกรฟ รับบท คาร์ลี เชย์ (Carly Shay)
เจนเนตต์ แมคเคอร์ดี รับบท แซม พัคเคตต์ (Sam Puckett)
นาธาน เครส รับบท เฟรดดี้ เบนสัน (Freddie Benson)
เจอร์รี่ เทรนเนอร์ รับบท สเปนเซอร์ เชย์ (Spencer Shay)
โนอาห์ มุงค์ รับบท กิ๊บบี้ (Gibby)
แมรี่ เชียร์ รับบท มาริสา เบนสัน (Marissa Benson)
ดีน่า ดิลล์ รับบท ชาร์ลอตต์ (Charlotte)
เจเรมี โรว์ลีย์ รับบท ลิวเบิร์ต สไลน์ (Lewbert Sline)
รีด อเล็กซานเดอร์ รับบท เนเวล แพปเปอร์แมน (Nevel Papperman)
BooG!e รับบท ที-โบ (T-Bo)
อีธาน มุงค์ รับบท กั๊บปี้ (Guppy)
ไรอัน โอชัว รับบท ชัค แชมเบอร์ส (Chuck Chambers)
ทิม รัส รับบท อาจารย์ใหญ่เท็ดแฟรงคลิน (Principal Ted Franklin)
มินดี้ สเตอร์ลิง รับบท คุณฟรานซีน บริกส์ (Ms. Francine Briggs)
เดวิด เซนต์. เจมส์ รับบท นายฮาวเวิร์ด (Mr. Howard)
แดเนียล มอร์โรว์ รับบท นอร่า เดิร์ชลิท (Nora Dershlit)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
ไอคาร์ลี่ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ไอคาร์ลี่ ที่รอตเทนโทเมโทส์
ไอคาร์ลี่ ในเมทาคริติก
ไอคาร์ลี่ ที่ฟิล์มอะฟินนีตี
ไอดอลญี่ปุ่น

ไอ ชิโนซากิ ตัวอย่างไอดอลประเภทกราวียัวร์ไอดอล (gravure idol)
โมโมอิโระโคลเวอร์แซด กลุ่มไอดอลหญิงที่ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2551
ไอดอลญี่ปุ่น (อังกฤษ: Japanese idol) หรือมักเรียกเพียง ไอดอล (ญี่ปุ่น: アイドル; โรมาจิ: aidoru) เป็นบุคคลในวงการบันเทิงตามวัฒนธรรมญี่ปุ่น โดยมักมีอายุตั้งแต่สิบปีจนถึงยี่สิบปีต้น ๆ และมีรูปโฉมน่ารักดังที่เรียก "คาวาอี" (kawaii) บุคคลเหล่านี้มักปรากฏในสื่อมวลชนแขนงต่าง ๆ เช่น การดนตรี การแสดง การเป็นแบบให้แก่นิตยสารหรือสินค้า และการโทรทัศน์ (เรียกบทบาทอย่างหลังนี้ว่า "ทาเลนต์") โดยการปรากฏตัวดังกล่าวมักกินระยะเวลาตั้งแต่เพียงไม่กี่เดือนไปจนถึงสองสามปี แล้วจะถูกแทนที่ด้วยไอดอลหน้าใหม่ แต่ก็มีไอดอลจำนวนหนึ่งที่สามารถคงความนิยมไว้ได้ยาวนานกว่านั้น
ค่ายเพลงต่าง ๆ ใช้คำว่า "ไอดอล" ในเชิงพาณิชย์ โดยเปิดรับสมัครไอดอลจากบุคคลที่ไม่มีประสบการณ์ในวงการบันเทิง หรือมีประสบการณ์ดังกล่าวน้อย เพื่อใช้ภาพลักษณ์ความเป็นเยาวชนเป็นจุดขาย มากกว่าทักษะในการขับร้อง
เนื่องจากไอดอลมาพร้อมกับภาพลักษณ์อันใสซื่อบริสุทธิ์ตามวัฒนธรรมญี่ปุ่น เพื่อรักษาความนิยม ไอดอลจึงไม่สามารถประพฤติตนไปในทางที่ขัดต่อภาพลักษณ์ดังกล่าวได้ เช่น มีความรักเชิงชู้สาวไม่ได้ หรือต้องแสดงออกว่าไม่จัดเจนในทางรักใคร่หรือทางเพศ อย่างไรก็ดี สื่อมวลชนญี่ปุ่นเองมักตีแผ่ข่าวคราวเกี่ยวกับไอดอลกับคู่รักฉันชู้สาว บางคราวก็มีภาพแอบถ่ายไอดอลแสดงความรักใคร่กับคู่รัก เช่น จุมพิตกัน หรือเดินจูงมือกัน แนบมาด้วย ถ้าองค์กรตัวแทนของไอดอลที่ตกเป็นข่าวไม่สามารถชี้แจงแถลงไขข้อกล่าวหาให้กระจ่างได้ ไอดอลผู้นั้นจะประสบความหายนะในหน้าที่การงานอย่างรวดเร็ว
นักดนตรีร็อกส่วนใหญ่ในวัฒนธรรมญี่ปุ่นมักแสดงกิริยาก้าวร้าวหรือหัวขบถ เพื่อต่อต้านการตีตราไอดอลไว้กับภาพลักษณ์ดังกล่าว
ดูเพิ่ม

ไอดอลเกาหลี
เน็ตไอดอล
เอวีไอดอล
ไอดับเบิลยูจีพี จูเนียร์ เฮฟวี่เวท แทกทีม แชมเปี้ยนชิพ

ไอดับเบิลยูจีพี จูเนียร์ เฮฟวี่เวท แทกทีม แชมเปี้ยนชิพ (อังกฤษ: IWGP Junior Heavyweight Tag Team Championship) เป็นเข็มขัดแชมป์ประเภทจูเนียร์เฮฟวี่เวทแทกทีมจาก นิวเจแปนโปรเรสต์ลิง ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1998 "IWGP" เป็นตัวย่อของตัวควบคุม NJPW ของ "the International Wrestling Grand Prix" แชมป์คนปัจจุบันคือ Roppongi Vice (Beretta และ Rocky Romero)
แหล่งข้อมูลอื่น

New Japan Pro Wrestling.co.jp
โอลิมปิกฤดูร้อน 2012

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ: ลอนดอน สหราชอาณาจักร
คำขวัญ: แรงบันดาลใจของคนรุ่นใหม่ (อังกฤษ: Inspire a Generation)
ประเทศเข้าร่วม: 204 (including IOA team)
นักกีฬาเข้าร่วม: 10,768 (ชาย 5,992, หญิง 4,776)
ชนิด: 302 รายการใน 26 ชนิดกีฬา
พิธีเปิด: 27 กรกฎาคม 2012
พิธีปิด: 12 สิงหาคม 2012
ประธานพิธีเปิด: สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 (กษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร)
ผู้จุดคบเพลิง:   คาลัม แอร์ลี  จอร์แดน ดักคิตต์  เดซีรี เฮนรี  เคที เคิร์ก  คาเมรอน แม็คริตชี  ไอดาน เรย์โนลด์  อาเดล ทราซีย์  ออสติน เพลย์ฟุต (relight) 
สนามกีฬา: สนามกีฬาโอลิมปิก (ลอนดอน)
ฤดูร้อน← ปักกิ่ง 2008รีโอเดจาเนโร 2016 →  ฤดูหนาว← แวนคูเวอร์ 2010โซชิ 2014 →  พาราลิมปิกฤดูร้อน 2012
การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ประจำปี ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) (อังกฤษ: 2012 Summer Olympics) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 30 (อังกฤษ: Games of the XXX Olympiad) จัดขึ้นที่กรุงลอนดอนของสหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม ถึง 12 สิงหาคม การแข่งขันฟุตบอลหญิงรอบแบ่งกลุ่ม ซึ่งเป็นรายการแรก เริ่มตั้งแต่วันที่ 25 กรกฎาคม สองวันก่อนพิธีเปิด จะมีนักกีฬากว่า 10,000 คน จาก 204 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ เข้าร่วม
หลังการประมูลเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ ซึ่งนำโดย ลอร์ด เซบาสเตียน โคอ์ (Lord Sebastian Coe) และเคนเนธ ลิฟวิงสโตน (Kenneth Livingstone) นายกเทศมนตรีกรุงลอนดอนในขณะนั้น ลอนดอนได้รับเลือกเป็นเมืองเจ้าภาพจัดการแข่งขันเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ระหว่างสมัยประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากลที่ 117 ในสิงคโปร์ เอาชนะคู่แข่งจากกรุงมอสโก นครนิวยอร์ก มาดริด และกรุงปารีส กรุงลอนดอนกลายเป็นนครแรกของโลก ที่เป็นเจ้าภาพจัดแข่งขันโอลิมปิกสมัยใหม่ถึงสามครั้ง ครั้งที่ผ่านมา ได้แก่ ครั้งที่ 4 (พ.ศ. 2451) และครั้งที่ 14 (พ.ศ. 2491)
มีการพัฒนาหลายพื้นที่ของกรุงลอนดอน เพื่อรองรับกิจกรรมที่จะจัดขึ้นโดยเฉพาะ เพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน จุดสนใจหลักอยู่ที่อุทยานโอลิมปิกแห่งใหม่ ขนาด 200 เฮกตาร์ ซึ่งสร้างขึ้นภายในนิคมอุตสาหกรรมเก่า ของสแตรตเฟิร์ด (Stratford) ลอนดอนตะวันออก การแข่งขันคราวนี้ยังช่วยส่งเสริมให้มีการใช้สนามแข่งขันที่มีอยู่แล้วจำนวนมากก่อนการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพด้วย
โอลิมปิกครั้งนี้ได้รับการชมเชยอย่างกว้างขวางในด้านการจัดการแข่งขัน โดยอาสาสมัคร กองทัพอังกฤษและความสนใจของสาธารณะได้รับการยกย่องเป็นพิเศษ พิธีเปิด ซึ่งกำกับโดย แดนนี บอยล์ ได้รับความชื่นชมทั่วไป ระหว่างการแข่งขัน ไมเคิล เฟลส์กลายเป็นนักกีฬาโอลิมปิกที่ได้รับเหรียญรางวัลมากที่สุดตลอดกาล โดยได้เหรียญที่ 22 ในการแข่งขันครั้งนี้ สหราชอาณาจักรได้รับเหรียญทองมากที่สุดนับแต่ พ.ศ. 2451 โดยอยู่ในอันดับที่สามของตารางสรุปเหรียญ และยูเซน โบลต์เป็นนักวิ่งระยะสั้นคนแรกที่ได้เหรียญทองการวิ่งระยะสั้นในโอลิมปิกสามครั้งติดต่อกัน ซาอุดีอาระเบีย กาตาร์และบรูไนส่งนักกีฬาหญิงเข้าแข่งขันเป็นครั้งแรก และมีการจัดการแข่งขันมวยหญิงในโอลิมปิกครั้งนี้ด้วย ทำให้โอลิมปิกครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ทุกประเทศและทุกชนิดกีฬามีนักกีฬาหญิงเข้าแข่งขัน
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

บทความหลัก: การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ > เมืองที่เสนอตัวเป็นเจ้าภาพ

ท้ายชื่อของแต่ละเมือง กำกับด้วยคะแนนซึ่งได้รับจากการคัดเลือกเป็น 5 เมืองสุดท้าย ซึ่งแสดงด้วยตัวหนา
ปารีส, ฝรั่งเศส - 8.5 คะแนน
มาดริด, สเปน - 8.3 คะแนน
ลอนดอน, สหราชอาณาจักร - 7.6 คะแนน
นครนิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา - 7.5 คะแนน
มอสโก, รัสเซีย - 6.5 คะแนน
ไลพ์ซิจ, เยอรมนี - 6.0 คะแนน
รีโอเดจาเนโร, บราซิล - 5.1 คะแนน
อิสตันบูล, ตุรกี - 4.8 คะแนน
อาบานา, คิวบา - 3.7 คะแนน
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ > ผลการลงคะแนนรอบสุดท้าย

การตัดสินลงคะแนนในรอบสุดท้าย มีขึ้นระหว่างการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ครั้งที่ 117 ที่ประเทศสิงคโปร์ เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ปรากฏผลตามตารางต่อไปนี้
| ผลการตัดสินประเทศเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เมือง | ชื่อคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ | รอบที่ 1 | รอบที่ 2 | รอบที่ 3 | รอบที่ 4 |
| ลอนดอน |  สหราชอาณาจักร | 22 | 27 | 39 | 54 |
| ปารีส |  ฝรั่งเศส | 21 | 25 | 33 | 50 |
| มาดริด |  สเปน | 20 | 32 | 31 | - |
| นครนิวยอร์ก |  สหรัฐอเมริกา | 19 | 16 | - | - |
| มอสโก |  รัสเซีย | 15 | - | - | - |
การเตรียมความพร้อมและพัฒนาการ > สถานที่และโครงสร้างพื้นฐาน

บทความหลัก: สนามแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
กีฬาโอลิมปิกและพาราลิมปิกในครั้งนี้ จะผสมผสานกันระหว่าง สถานที่จัดงานซึ่งสร้างขึ้นใหม่ โบราณสถานที่มีอยู่แล้ว และสถานที่ชั่วคราว สำหรับบางส่วนของสถานที่เหล่านี้ ที่รู้จักโดยทั่วไปได้แก่ สวนสาธารณะไฮด์ปาร์ก และการสวนสนามของทหารม้ารักษาพระองค์ สถานที่บางส่วนจะมีการนำกลับมาใช้ใหม่ ขณะที่อย่างอื่นจะปรับขนาดหรือโยกย้าย
สถานที่จัดงานส่วนมาก แบ่งออกเป็นสามเขต ภายในเกรเทอร์ลอนดอน ประกอบด้วย เขตโอลิมปิก เขตแม่น้ำ และเขตกลาง นอกจากนั้นยังมีสถานที่จัดแข่งขัน ที่จำเป็นต้องอยู่รอบนอกเขตเกรเทอร์ลอนดอน อาทิสถาบันเรือใบแห่งชาติเวย์มัธและพอร์ตแลนด์ (Weymouth and Portland National Sailing Academy) บนเกาะแห่งพอร์ตแลนด์ (Isle of Portland) ในเมืองดอร์เซต (Dorset) ซึ่งเป็นสถานที่จัดการแข่งขันเรือใบ อยู่ห่างจากลอนดอนไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ประมาณ 125 ไมล์ (200 กิโลเมตร) สำหรับการแข่งขันฟุตบอลจะใช้สนามหลายแห่งทั่วสหราชอาณาจักร
โครงการอุทยานโอลิมปิกลอนดอน (London Olympic Park) ขนาด 500 เอเคอร์ เปิดเผยขึ้นในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) มีการอนุมัติให้ออกแบบทำเล เมื่อเดือนกันยายนปีเดียวกัน โดย ทาวเวอร์ ฮัมเล็ทส์, นิวแฮม แฮ็กนีย์ และ วอล์ทแฮม ฟอเรสท์ และการก่อสร้างเริ่มขึ้น ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) สำหรับหมู่บ้านนักกีฬาในนครพอร์ตแลนด์ เสร็จสมบูรณ์ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2554 (ค.ศ. 2011)
โดยการพัฒนาของอุทยานโอลิมปิกนั้นอาจจะต้องใช้การเวนคืนพื้นที่ด้วย โดยสำนักงานการพัฒนาแห่งกรุงลอนดอนและการรถไฟลอนดอน มีข้อพิพาทกันเกี่ยวกับเรื่องนี้ใน เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2005 ซึ่งพื้นที่ส่วนหนึ่งที่มีถึง 180 เอเคอร์ เป็นที่ดินของการทางรถไฟสแตรทฟอร์ด รวมไปถึงการสร้างบ้านใหม่ถึง 4,500 หลัง, สำนักงาน, โรงแรม และ ร้านค้า โดยล่าสุดในปีค.ศ. 2011 ศูนย์การค้าที่ใหญ่ที่สุดในทวีปยุโรป ได้ถูกสร้างเสร็จโดย เวสต์ฟิลด์ โดยที่ดิน 86% มาจากการเวนคืนพื้นที่ โดยการกระทำนี้นำไปสู่การคำถามต่างๆนานา และในครั้งนั้น มี 206 บริษัทที่ต้องย้ายออกไปใน เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2007 นอกจากนี้ผู้ที่อาศัยอยู่ในฝ่ายต่อต้านการเวนคืนที่ดินกับการขับไล่และความพยายามที่จะหาวิธีที่จะหยุดการกระทำนี้ แต่พวกเขาที่ต้องย้ายออกด้วยการเวนคืนทั้งหมด 94% และที่ดินอื่นๆอีก 6% ซึ่งการเวนคืนใช้เงินทั้งหมด 9 พันล้านปอนด์
การเตรียมความพร้อมและพัฒนาการ > การขนส่งสาธารณะ

ระบบการเดินทางสาธารณะในลอนดอน ได้คะแนนที่ไม่ค่อยดี ในการประเมินของ IOC อย่างไรก็ตาม ทางสำนักงานการบริหารเมืองของกรุงลอนดอน ก็ได้ปรับปรุงเพื่อต้อนรับการแข่งขันโอลิมปิกครั้งนี้องค์การคมนาคมสำหรับลอนดอน หรือ TfL ได้ดำเนินการปรับปรุงระบบการเดินทางสาธารณะใหม่ทั้งหมดภายในปี พ.ศ. 2555 (ค.ศ. 2012) รวมไปถึงการขยายเส้นทาง รถไฟเหนือดินลอนดอน ในเส้นทางลอนดอนตะวันออก และเพิ่มเส้นทาง รถไฟเบาสายดอคแลนดส์ และ การเดินรถไฟทางลอนดอนเหนือและการนำเข้ารถไฟหัวกระสุนความเร็วสูงที่มีชื่อว่า "จาเวลีน"จากบริษัทฮิตาชิโดยชานชาลาที่ สถานีรถไฟนานาชาติสแตรทฟอร์ด (ออกแบบมาเพื่อรถไฟยูโรสตาร์) จะถูกนำมาใช้ในเส้นทางของการเดินรถไฟจาเวลีนโดยในเครือข่ายรถไฟทั้งหมด จะเพิ่มการเดินรถ 4,000 ขบวนในช่วงที่มีการแข่งขัน พร้อมทั้งเพิ่มตู้โดยสารในทุกๆวัน
องค์การคมนาคมสำหรับลอนดอน ได้ทำการสร้าง เคเบิลคาร์ ด้วยเงิน 25 ล้านปอนด์ โดยเส้นทางของเคเบิลคาร์จะข้าม แม่น้ำเทมส์ ซึ่งเคเบิลคาร์นี้จะเชื่อมทุกๆสถานที่ในการแข่งขัน โดยจะเปิดใช้ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2555 (ค.ศ. 2012) โดยจะข้าม แม่น้ำเทมส์ ที่ กรีนวิช เพนินซูลา กับ รอยัล ด็อคส์ ซึ่งแต่ละชั่วโมงจะนำผู้โดยสาร 2,500 คน ด้วยความสูงประมาณ 50 เมตรกลางอากาศ มันถูกออกแบบมาเพื่อลดการเดินทางระหว่าง โอทู อารีนา กับ ศูนย์จัดแสดงสินค้าเอ็กซ์เซล ซึ่งเคเบิลคาร์จะให้ข้ามทุกๆ 30 วินาที
โดยการจัดการแผนนี้จะทำให้เหล่านักกีฬา 80% สามารถเดินทางไปแข่งขันได้ในเวลาที่น้อยกว่า 20 นาทีและนักกีฬา 93% ที่ใช้เวลาน้อยกว่า 30 นาทีโดยบริเวณ อุทยานโอลิมปิกลอนดอน จะเป็นศูนย์รวมของชุมทางรถไฟขนาดใหญ่ถึง 10 สายเข้าด้วยกัน ซึ่งจะมีผู้โดยสารประมาณ 240,000 คนต่อชั่วโมงนอกจากนี้ อีกแผนหนึ่งที่ดำเนินการไปแล้วถึง 90% ซึ่งจะมีทั้งสถานีขนส่งสาธารณะและอื่นๆส่วนสองสวนสาธารณะที่จะถูกปิดเพื่อเป็นที่จุรถ 12,000 คันต่อ 25 นาทีจาก อุทยานโอลิมปิกลอนดอน และสามารถที่จะจุผู้คนถึง 9,000 คนเพื่อที่จะขึ้นรถบัสในทุกๆ 10 นาที และการวางแผนสวนสาธารณะนี้จะอยู่ใกล้กับ แม่น้ำเทมส์ และสามารถเชื่อมต่อไปยังสนามแข่งเรือพายได้
และในถนนบางแห่งจะปิดบางช่องทางการจราจรเพื่อที่จะเป็นช่องทางการเดินรถสำหรับแขกวีไอพีและนักกีฬา
การเตรียมความพร้อมและพัฒนาการ > การกระจายเสียงและแพร่ภาพ

ดูเพิ่ม: ศูนย์สื่อมวลชนโอลิมปิกลอนดอน
โอลิมปิกที่จัดขึ้นในปีนี้ ใช้เทคโนโลยีดิจิตอล “ดีวีซีโปร-เอชดี” ของพานาโซนิก เป็นระบบการบันทึกวีดิทัศน์การแข่งขันอย่างเป็นทางการ ซึ่งเข้ารับภารกิจดังกล่าวเป็นครั้งที่ 10 ติดต่อกัน (นับรวมทั้งโอลิมปิกฤดูร้อนและโอลิมปิกฤดูหนาว) เริ่มตั้งแต่การแข่งขันที่บาร์เซโลนาของสเปน เมื่อปี พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992) โดยศูนย์กระจายเสียงแพร่ภาพนานาชาติ (International Broadcast Centre; IBC) ภายในสวนโอลิมปิกลอนดอน เป็นหน่วยงานหลักในการผลิตและเผยแพร่ วีดิทัศน์ระหว่างประเทศอย่างเป็นทางการ ด้วยระบบภาพละเอียดสูง 1080/50ไอ
สำหรับหน่วยบริการกระจายเสียงแพร่ภาพโอลิมปิกในลอนดอน (Olympic Broadcasting Services London; OBSL) ซึ่งเป็นเจ้าภาพในการกระจายเสียงและแพร่ภาพ จะใช้อุปกรณ์ชุด “เอชดี-พี2” เพื่อสนับสนุนการกระจายเสียงและแพร่ภาพการแข่งขัน และใช้กล้องวีดิทัศน์พกพารุ่น “เอจี-เอชพีเอ็กซ์ 250” ซึ่งบันทึกภาพด้วยระบบ “เอวีซี-อินทรา” และผลิตโดยบริษัทเดียวกับ “เอชดี-พี2” เป็นตัวแรก กับกล้องวีดิทัศน์พกพาระบบ “เอวีซีแคม เอชดี” สองรุ่นใหม่คือ “เอจี-เอซี160” และ “เอจี-เอซี130” ด้วยมุมมองภาพละเอียดสูง และเลนส์ซูมรุ่นใหม่ ความละเอียดสูง 21 เท่าซึ่งกว้างกว่าเดิม
การแข่งขันคราวนี้กำหนดการกระจายเสียงแพร่ภาพ ไปยังบรรดาผู้รับสิทธิถ่ายทอดแต่ละภูมิภาคตามสิทธิซึ่งไอโอซีกำหนด ให้สามารถถ่ายทอดโทรทัศน์ภาคพื้นดินเป็นวงกว้างไปทั่วโลก โดยมีบรรษัทการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งบริเตน (British Broadcasting Corporation; BBC) เป็นแม่ข่ายสำหรับโอลิมปิก ซึ่งวางเป้าหมายในการถ่ายทอด การแข่งขันครั้งนี้ผ่านช่องทางต่างๆ เป็นเวลารวม 5,000 ชั่วโมง ส่วนโทรทัศน์ช่อง 4 แห่งบริเตนใหญ่ เป็นแม่ข่ายสำหรับพาราลิมปิก และสำหรับในเครือข่ายอินเทอร์เน็ต ไอโอซีทำข้อตกลงกับยูทูบ เพื่อเป็นผู้ถ่ายทอดสดการแข่งขันไปยังประเทศต่างๆ ทั่วโลก ผ่านช่องโทรทัศน์ของไอโอซี ซึ่งอยู่ในเว็บไซต์ของตน รวมถึงแอปพลิเคชันยูทูบในสมาร์ตโฟน และของเอ็กซ์บ็อกซ์ไลฟว์ด้วย
ทั้งนี้ การถ่ายทอดโทรทัศน์ในกีฬาโอลิมปิกที่ดำเนินอยู่ในปัจจุบัน ริเริ่มขึ้นโดยหน่วยบริการกระจายเสียงแพร่ภาพโอลิมปิก (Olympic Broadcasting Services; OBS) ซึ่งปัจจุบัน บริษัทการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งชาติของสหรัฐอเมริกา (National Broadcasting Corporation; NBC) ถือสิทธิเป็นเจ้าของโดยการถือหุ้นใหญ่ จึงมีส่วนแบ่งรายได้กับไอโอซีเกินกึ่งหนึ่ง ทุกวันนี้ ผู้ได้รับสิทธิถ่ายทอดการแข่งขัน มักส่งเจ้าหน้าที่ของตนเข้าปฏิบัติงาน ในพื้นที่แบ่งส่วนของศูนย์กระจายเสียงแพร่ภาพนานาชาติ (ไอบีซี) ของการแข่งขันแต่ละครั้ง โดยเริ่มปรากฏในโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 15 ที่เมืองคัลการีของแคนาดาในปี พ.ศ. 2531 (ค.ศ. 1988)
การเตรียมความพร้อมและพัฒนาการ > อาสาสมัคร

ผู้สร้างสรรค์การแข่งขัน (Game Maker) เป็นชื่อที่รู้จักทั่วไป ของอาสาสมัครที่ไม่มีการจ้าง ซึ่งจะปฏิบัติงานอย่างหลากหลาย ทั้งช่วงก่อนและระหว่างการแข่งขัน โดยในช่วงต้นปี พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) ตั้งเป้าว่าจะมีอาสาสมัคร 70,000 คน แต่เมื่อเปิดรับสมัครในปี พ.ศ. 2553 (ค.ศ. 2010) กลับมีผู้ได้รับคัดเลือกถึง 240,000 คน ซึ่งผู้สร้างสรรค์การแข่งขันเหล่านี้ จะปฏิบัติงานอาสาสมัคร เป็นเวลารวมประมาณ 8 ล้านชั่วโมงระหว่างการแข่งขัน ซึ่งไม่อาจเกิดขึ้นโดยสะดวก หากปราศจากบุคคลกลุ่มนี้
สัญลักษณ์การแข่งขัน > ตราสัญลักษณ์

กีฬาโอลิมปิกคราวนี้ มีตราสัญลักษณ์สองแบบคือ ตราสัญลักษณ์สำหรับเสนอชื่อประมูล เป็นภาพริบบินคาดเส้นสีฟ้า สีเหลือง สีดำ สีเขียว และสีแดง ที่คดเคี้ยวคล้ายรูปร่างของแม่น้ำเทมส์ ทางตะวันออกของกรุงลอนดอน ลอดผ่านตัวอักษรข้อความ “LONDON 2012” ซึ่งออกแบบโดย คิโน ดีไซน์ (Kino Design) และตราสัญลักษณ์สำหรับการแข่งขันเอง เป็นภาพสื่อแสดงถึงตัวเลข 2012 ที่มีวงแหวนโอลิมปิกอยู่ภายในเลขศูนย์ ซึ่งออกแบบโดย โวลฟฟ์ โอลินส์ (Wolff Olins) ซึ่งมีการเปิดตัวและส่งมอบ เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007) ทั้งนี้ เป็นครั้งแรกที่ส่วนสำคัญของตราสัญลักษณ์โอลิมปิก และพาราลิมปิกเกมส์จะมีรูปแบบเดียวกัน โดยสีมาตรฐานคือ ม่วงแดง, เขียว, ส้มและฟ้า อย่างไรก็ตาม ตราสัญลักษณ์นี้สามารถรวบรวมสีสันที่หลากหลาย รวมทั้งสีในธงสหภาพ (Union Flag) ด้วยเช่นกัน
สัญลักษณ์การแข่งขัน > ตุ๊กตาสัญลักษณ์

เว็นล็อก (Wenlock) กับ แมนด์วิลล์ (Mandeville) เป็นตุ๊กตาสัญลักษณ์ (Mascot) อย่างเป็นทางการของโอลิมปิก และพาราลิมปิกเกมส์ครั้งนี้ โดยมีการเปิดตัวเมื่อ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 (ค.ศ. 2010) ซึ่งนับเป็นครั้งที่สอง ต่อจากที่แวนคูเวอร์ของแคนาดา ซึ่งมีการเปิดตัวตุ๊กตาสัญลักษณ์ของโอลิมปิก และพาราลิมปิกเกมส์พร้อมกัน ทั้งสองตัวนี้เป็นแอนิเมชัน ที่สื่อแสดงถึงหยดเหล็กสองหยาด จากโรงถลุงเหล็กในเมืองโบลตัน
สำหรับชื่อของทั้งสองตัว คือเว็นล็อก มาจากนามสกุลของ มัช เว็นล็อก (Much Wenlock) แห่งเมืองซรอปเชียร์ (Shropshire) ผู้บุกเบิกการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในปัจจุบัน กับแมนด์วิลล์ มาจากนามสกุลของ สโตก แมนด์วิลล์ (Stoke Mandeville) แห่งเมืองบักกิงแฮมเชียร์ (Buckinghamshire) ผู้บุกเบิกการแข่งขันพาราลิมปิกเกมส์เป็นครั้งแรก
โดยนักเขียน ไมเคิล มอร์ปูร์โก (Michael Morpurgo) เป็นผู้เขียนแนวคิดของตุ๊กตาสัญลักษณ์คู่นี้ จากนั้นแอนิเมชันก็ประดิษฐ์ขึ้น โดยตั้งใจจะให้เป็นส่วนหนึ่งของชุดเรื่องราวต่อเนื่อง เกี่ยวกับตุ๊กตาสัญลักษณ์ที่ใช้ในการแข่งขันคราวนี้ ซึ่งมีสองเรื่องคือ “Out Of A Rainbow” ที่จะบอกเล่าความเป็นมา ของเว็นล็อกกับแมนด์วิลล์ และเรื่อง “Adventures On A Rainbow” ซึ่งมีสาระสำคัญอยู่ที่เด็กๆ จากเรื่องแรก มาพบกับตุ๊กตาสัญลักษณ์ทั้งสอง แล้วพากันทดลองเล่นกีฬาต่างๆ ในโอลิมปิกและพาราลิมปิกที่มีมากมาย
สัญลักษณ์การแข่งขัน > เหรียญรางวัล

จำนวนเหรียญรางวัล สำหรับโอลิมปิกและพาราลิมปิกเกมส์ มีประมาณ 4,700 เหรียญ ผลิตขึ้นโดยโรงกษาปณ์หลวง (The Royal Mint) และออกแบบโดย เดวิด วัตกินส์ (David Watkins) มีน้ำหนัก 375-400 กรัม ความหนา 7 มิลลิเมตร ซึ่งสลักชื่อกีฬาและประเภทรุ่นที่ขอบเหรียญ ตามธรรมเนียมที่สืบทอดมา หน้าเหรียญเป็นภาพไนกี เทพธิดาแห่งชัยชนะของกรีก ก้าวย่างจากมหาวิหารพาร์เธนอน (Parthenon) ส่วนลักษณะของหลังเหรียญ มีตราสัญลักษณ์การแข่งขัน ลายเส้นโค้งสื่อถึงแม่น้ำเทมส์ และชุดของเส้นตรง อันมีนัยสื่อถึงพลังของนักกีฬา
สัญลักษณ์การแข่งขัน > เพลงอย่างเป็นทางการ

ฝ่ายประชาสัมพันธ์การแข่งขัน คัดเลือกให้ซิงเกิล “Survival” ที่ออกโดย Muse วงดนตรีสัญชาติอังกฤษ เป็นเพลงอย่างเป็นทางการ ของโอลิมปิกคราวนี้ ซึ่งจะเล่นออกทางเครื่องขยายเสียง เมื่อนักกีฬาเข้าสู่สนาม และช่วงเวลาก่อนพิธีมอบเหรียญรางวัล รวมทั้งนานาประเทศผู้รับสิทธิถ่ายทอดจะเล่น ระหว่างที่รายงานการแข่งขันด้วย
พิธีการ

ดูเพิ่ม: พิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
พิธีเปิดการแข่งขัน จัดขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 โดยใช้แนวคิด "เกาะมหัศจรรย์" (The Isles of Wonder) ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากวรรณกรรม "เดอะ เทมเปสต์" ของวิลเลียม เชกสเปียร์ โดยในการแสดงในพิธีเปิดจะปรับสภาพสนามให้เป็นชนบทอังกฤษ มีชาวบ้านปิกนิกและนั่งชมกีฬา และมีการจำลองเนินเขาแกลสตันบูรี ซึ่งเป็นสถานที่จัดเทศกาลดนตรีและศิลปะที่มีชื่อเสียง ใช้นักแสดงประมาณ 10,000 คน โดยแดนนี บอยล์ ผู้กำกับภาพยนตร์รางวัลออสการ์ จากภาพยนตร์เรื่อง สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ เป็นผู้กำกับฝ่ายศิลป์ ส่วนริค สมิธ (Rick Smith) กับ ฆาร์ล ไฮด์ (Karl Hyde) ดูโอของวงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ "อันเดอร์เวิลด์" (Underworld) เป็นผู้กำกับดนตรี
สำหรับพิธีปิดการแข่งขัน จะจัดขึ้นในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ซึ่งประกอบด้วยพิธีส่งมอบธงโอลิมปิก จากนายกเทศมนตรีของกรุงลอนดอน ไปยังนายกเทศมนตรีกรุงรีโอเดจาเนโรของบราซิล ซึ่งจะเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกครั้งต่อไปในปี พ.ศ. 2559 (ค.ศ. 2016)
พิธีการ > พิธีเชิญคบเพลิง

การวิ่งคบเพลิงโอลิมปิก มีขึ้นระหว่างวันที่ 19 พฤษภาคม ถึง 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 (ค.ศ. 2012) การคัดเลือกผู้เชิญคบเพลิงมีขึ้นใช่วงปี พ.ศ. 2553 - 2554 ด้วย ซึ่งประกาศผลเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 (ค.ศ. 2011) โดยไฟฤกษ์โอลิมปิกเดินทางมาจากกรีซ เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 การวิ่งคบเพลิงใช้เวลา 70 วัน โดยมีงานฉลอง 66 ครั้ง และการเยือนเกาะ 6 แห่ง ซึ่งมีผู้เชิญคบเพลิง 8,000 คน เป็นระยะทางประมาณ 8,000 ไมล์ (12,800 กิโลเมตร) เริ่มต้นที่แลนดส์เอ็นด์ในคอร์นวอลล์ ทั้งนี้จะมีหนึ่งวันที่คบเพลิงจะออกนอกสหราชอาณาจักร เมื่อไปเยือนกรุงดับลิน ของสาธารณรัฐไอร์แลนด์ ในวันที่ 6 มิถุนายน
การแข่งขัน > ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน

นักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 10,568 คน จาก 204 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งนี้ ซึ่งเป็นจำนวนที่มากกว่านักกีฬาที่เข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1948 ซึ่งจัดที่กรุงลอนดอน และกีฬาเครือจักรภพ 2002 ซึ่งจัดที่แมนเชสเตอร์ โอลิมปิกครั้งนี้จึงเป็นการแข่งขันมหกรรมกีฬาที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยจัดในสหราชอาณาจักร
นักกีฬาสามคนจากคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งเนเธอร์แลนด์แอนทิลลิส ซึ่งสมาชิกภาพถูกคณะกรรมการโอลิมปิกสากลถอนไปในสมัยประชุมไอโอซีเมื่อเดือนมถุนายน พ.ศ. 2554 และนักกีฬาอีกหนึ่งคนจากซูดานใต้ ซึ่งไม่มีคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่ได้รับการรับรอง เข้าแข่งขันโดยอิสระภายใต้ธงโอลิมปิก
รายชื่อประเทศที่เข้าร่วมในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 มีดังต่อไปนี้ (ตัวเลขในวงเล็บหมายถึงจำนวนนักกีฬา)
การแข่งขัน > ชนิดกีฬาที่แข่งขัน

ในกีฬาโอลิมปิกคราวนี้ กำหนดการแข่งขันใน 26 ชนิดกีฬา รวมทั้งหมด 39 ประเภทรุ่น และในวงเล็บคือจำนวนเหรียญทองของแต่ละรายการ
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|   กระโดดน้ำ (8)   กรีฑา (47)   ขี่ม้า (6) ศิลปะการบังคับม้า (2)  อีเวนติง (2)  กระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง (2)   เรือแคนู (16) สปรินต์ (12)  สลาลอม (4)   จักรยาน (18) บีเอ็มเอ็กซ์ (2)  เสือภูเขา (2)  ประเภทถนน (4)  ประเภทลู่ (10) |   ไตรกีฬา (2)   เทควันโด (8)   เทนนิส (5)   บาสเกตบอล (2)   แบดมินตัน (5)   ปัญจกีฬาสมัยใหม่ (2)   เทเบิลเทนนิส (4)   โปโลน้ำ (2)   ฟันดาบ (10)   ฟุตบอล (2)   มวยปล้ำ (18) ฟรีสไตล์ (11)  เกรโก-โรมัน (7) |   มวยสากลสมัครเล่น (13)   ยกน้ำหนัก (15)   ยูโด (14)   ยิงธนู (4)   ยิงปืน (15)   ยิมนาสติก (18) สากล (14)  ลีลา (2)  แทรมโพลีน (2)   ระบำใต้น้ำ (2)   เรือใบ (10) |   เรือพาย (14)   ว่ายน้ำ (34)   วอลเลย์บอล ในร่ม (2)  ชายหาด (2)   แฮนด์บอล(2)   ฮอกกี้ (2) |
เป็นครั้งแรกที่มีการบรรจุกีฬามวยสากลสมัครเล่นหญิงเข้าสู่โปรแกรม ซึ่งมีนักกีฬาร่วมแข่งขัน 36 คนใน 3 รุ่นพิกัดน้ำหนัก ยังมีกฎยกเว้นกรณีพิเศษ เพื่อยอมให้แข่งขันยิงปืนทุกประเภทดำเนินไปได้ มิฉะนั้นจะเป็นความผิดตามกฎหมายอาวุธปืนของสหราชอาณาจักร ในกีฬาเทนนิส คู่ผสมกลับมาบรรจุในโปรแกรมโอลิมปิกเป็นครั้งแรกนับแต่ พ.ศ. 2467
กรุงลอนดอนเสนอจัดการแข่งขัน 28 ชนิดกีฬา ตามโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งล่าสุด แต่ไอโอซีลงมติให้ระงับการแข่งขันเบสบอลและซอฟต์บอล หลังคัดเลือกให้กรุงลอนดอนเป็นเมืองเจ้าภาพได้สองวัน ไอโอซียืนยันการตัดสินใจระงับนี้ ระหว่างโอลิมปิกฤดูหนาว 2006 หลังกรุงลอนดอนแพ้เสียงลงมติให้พิจารณาใหม่ และกำหนดการแข่งขันครั้งสุดท้ายสำหรับโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 สืบเนื่องจากข้อตกลงในการระงับกีฬาสองประเภทดังกล่าว ไอโอซีเปิดการลงคะแนนว่าจะเลือกกีฬาอื่นมาแทนที่หรือไม่ โดยกีฬาที่นำมาพิจารณาได้แก่ คาราเต้ สควอช กอล์ฟ กีฬาล้อเลื่อน และ รักบี้เจ็ดคน สองประเภทสุดท้ายที่เสนอขึ้นมาคือคาราเต้และสควอช แต่คะแนนเสียงไม่ถึงสองในสามตามข้อบังคับ
แม้จะธรรมเนียมการจัดกีฬาสาธิตจะถูกยกเลิกไปตั้งแต่โอลิมปิกฤดูร้อน 1992 แต่การแข่งขันรายการพิเศษสำหรับกีฬาที่ไม่อยู่ในโอลิมปิก สามารถดำเนินไปได้ระหว่างการแข่งขันได้ ดังเช่นการแข่งขันรายการวูซู ที่โอลิมปิกฤดูร้อน 2008 มีความพยายามจะดำเนินการแข่งขันรายการทเวนตีคริกเก็ต และเน็ตบอล ควบคู่ไปกับการแข่งขันในคราวนี้เช่นกัน แต่โครงการดังกล่าวไม่ประสบความสำเร็จ
การแข่งขัน > สรุปเหรียญการแข่งขัน

ดูเพิ่ม: สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
| อันดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  สหรัฐ (USA) | 46 | 28 | 30 | 104 |
| 2 |  จีน (CHN) | 38 | 31 | 22 | 91 |
| 3 |  สหราชอาณาจักร (GBR) | 29 | 17 | 19 | 65 |
| 4 |  รัสเซีย (RUS) | 20 | 20 | 28 | 68 |
| 5 |  เกาหลีใต้ (KOR) | 13 | 9 | 8 | 30 |
| 6 |  เยอรมนี (GER) | 11 | 20 | 13 | 44 |
| 7 |  ฝรั่งเศส (FRA) | 11 | 11 | 13 | 35 |
| 8 |  ออสเตรเลีย (AUS) | 8 | 15 | 12 | 35 |
| 9 |  อิตาลี (ITA) | 8 | 9 | 11 | 28 |
| 10 |  ฮังการี (HUN) | 8 | 4 | 6 | 18 |
...: 
| 59 |  ไทย | 0 | 2 | 2 | 4 |
ดูเพิ่ม

ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ไอดูไอดูไอดูไอดูไอดู

| "ไอดูไอดูไอดูไอดูไอดู" |
| --- | --- |

เพลงโดยแอ็บบ้า
จากอัลบั้มABBA
ด้านบี: "Rock Me"
วางจำหน่าย: 1975 (1976 ในสหรัฐอเมริกา)
แนวเพลง: ป็อป
ความยาว: 3:18
ค่ายเพลง: Polar Music
ผู้ประพันธ์เพลง: Benny Andersson, Stig Anderson & Björn Ulvaeus
โปรดิวเซอร์: Benny Andersson & Björn Ulvaeus
"ไอดูไอดูไอดูไอดูไอดู" (อังกฤษ: I Do, I Do, I Do, I Do, I Do) เป็นซิงเกิลฮิตของกลุ่มศิลปินป็อปจากสวีเดน แอ็บบ้า เป็นซิงเกิลที่ประสบความสำเร็จทั่วโลกถัดจาก "วอเทอร์ลู" เป็นซิงเกิลที่ 2 จากอัลบั้ม ABBA เพลงแต่งโดยเบนนี แอนเดอร์สสัน  Björn Ulvaeus และผู้จัดการของพวกเขา สติก แอนเดอร์สัน เพลงนี้ออกเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1975 มีหน้าบีคือเพลง "Rock Me"
เพลงนี้ติดอันดับ 1 ในหลายประเทศ โดย "ไอดูไอดูไอดูไอดูไอดู" ได้สร้างกระแสคลั่งแอ็บบ้าขึ้นในออสเตรเลีย ถือเป็นซิงเกิลแรกที่อันดับ 1 ที่นี่ และกับซิงเกิลที่ตามมาอีกอย่าง  "Mamma Mia" และ "SOS" ก็ทำให้แอ็บบ้ามีสัปดาห์ที่อันดับ 1 ยาวนาน 14 สัปดาห์ติดต่อกันในชาร์ตของออสเตรเลีย "ไอดูไอดูไอดูไอดูไอดู"  ยังขึ้นอันดับ 1 ในนิวซีแลนด์ สวิตเซอร์แลนด์ แอฟริกาใต้ ส่วนในสหรัฐอเมริกาขึ้นชาร์ตสูงสุดอันดับ 15
ไอจิ ดี3เอ

| ดี3เอ |
| --- | --- |

หน้าที่: เครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิดบนเรือบรรทุกเครื่องบิน
ประเทศผู้ผลิต:  ญี่ปุ่น
ผู้ผลิต: ไอจิโคคุคิ
เที่ยวบินแรก: มกราคม 1938
เริ่มใช้: 1940
ปลดระวาง: 1945
ผู้ใช้หลัก:  กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
จำนวนที่ถูกผลิต: 1,495  (479 ดี3เอ-1) (1016 ดี3เอ-2)
พัฒนาเป็น: Yokosuka D3Y Myōjo
ไอจิ ดี3เอ (อังกฤษ: Aichi D3A) ชื่อเล่น วาล เป็นเครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิดบนเรือบรรทุกเครื่องบินในสงครามโลกครั้งที่สอง และเป็นเครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิดหลักของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น โดยมีส่วนในการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
ประจำการ

กองการบินทหารเรือมหาจักรวรรดิญี่ปุ่น
คุณลักษณะ (ดี3เอ2 แบบ 22)

ผู้สร้าง: ไอจิโคคุคิ (ประเทศญี่ปุ่น)
ประเภท: เครื่องบินดำทิ้งระเบิด
เครื่องยนต์: 1 × Mitsubishi Kinsei 54
กางปีก: 14.365 เมตร
ยาว: 10.195 เมตร
สูง: 3.847 เมตร
พื้นที่ปีก: 34.9 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 2,570 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด: 430 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระดับความสูง 6,200 เมตร
รัศมีทำการรบ: 1,352 กิโลเมตร
อาวุธ : ปืนกลหน้า Type 97 ขนาด 7.7 มม. 2 กระบอก / ปืนกลหลัง Type 92 ขนาด 7.7 มม. 1 กระบอก
ลูกระเบิดขนาด 250 กก. 1 ลูก