stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไมเคิล แจ็กสัน
เชิงอรรถ > แหล่งข้อมูลตีพิมพ์

Boepple, Leanne (1995). "Scream: Space Odyssey, Jackson-Style. (video production; Michael and Janet Jackson video)". TCI: Theatre Crafts International. Theatre Crafts International. 29. ISSN 1063-9497.
Brackett, Nathan; Hoard, Christian (2004). The Rolling Stone Album Guide. Fireside. ISBN 978-0-7432-0169-8.
Bronson, Fred (2003). Billboard's Hottest Hot 100 Hits (3rd ed.). Billboard Books. ISBN 978-0-8230-7738-0.
Campbell, Lisa D (1993). Michael Jackson: The King of Pop. Branden. ISBN 978-0-8283-1957-7.
Campbell, Lisa D (1995). Michael Jackson: The King of Pop's Darkest Hour. Branden. ISBN 978-0-8283-2003-0.
Christgau, Robert (1981). "Consumer Guide '70s: J". Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies. Ticknor & Fields. ISBN 0-89919-026-X. สืบค้นเมื่อ February 27, 2019.
DeMello, Margo (2012). Faces Around the World: A Cultural Encyclopedia of the Human Face. ABC-CLIO. ISBN 978-1-59884-618-8.
George, Nelson (2004). Michael Jackson: The Ultimate Collection (booklet). Sony BMG.
Inglis, Ian (2006). Performance and Popular Music: History, Place and Time. Ashgate Publishing. ISBN 978-0-7546-4057-8.
Jackson, Michael (2009) [First published 1988]. Moonwalk. Random House. ISBN 978-0-307-71698-9.
Knopper, Steve (2016). MJ: The Genius of Michael Jackson. Scribner. ISBN 978-1-4767-3037-0.
Lewis Jones, Jel D. (2005). Michael Jackson, the King of Pop: The Big Picture: the Music! the Man! the Legend! the Interviews: an Anthology. Amber Books Publishing. ISBN 978-0-9749779-0-4.
Mansour, David (2005). From Abba to Zoom: A Pop Culture Encyclopedia of the Late 20th Century. Andrews McMeel Publishing. ISBN 0-7407-5118-2.
Palmer, Robert (1995). Rock & Roll: An Unruly History. Harmony Books. ISBN 978-0-517-70050-1.
Parameswaran, Radhika (2011). "E-Race-ing Color: Gender and Transnational Visual Economies of Beauty in India".  ใน Sarma Hegde, Radha (บ.ก.). Circuits of Visibility: Gender and Transnational Media Cultures. NYU Press. ISBN 978-0-8147-9060-1.
Ramage, John D.; Bean, John C.; Johnson, June (2001). Writing arguments: a rhetoric with readings. Allyn and Bacon. ISBN 978-0-205-31745-5.
Rojek, Chris (2007). Cultural Studies. Polity. ISBN 978-0-7456-3683-2.
Tannenbaum, Rob; Marks, Craig (2011). I Want My MTV: The Uncensored Story of the Music Video Revolution. Penguin Books. ISBN 978-1-101-52641-5.
Taraborrelli, J. Randy (2009). Michael Jackson: The Magic, The Madness, The Whole Story, 1958–2009. Grand Central Publishing, 2009. ISBN 978-0-446-56474-8.
Vogel, Joseph (2012). Man in the Music: The Creative Life and Work of Michael Jackson. New York: Sterling. ISBN 978-1-4027-7938-1.
Young, Julie (Fall 2009). "A Hoosier Thriller: Gary, Indiana's Michael Jackson". Traces of Indiana and Midwestern History. Indianapolis: Indiana Historical Society. 21 (4). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 15, 2014. สืบค้นเมื่อ April 14, 2014.
อ่านเพิ่ม

Hidalgo, Susan; Weiner, Robert G. (2010). "Wanna Be Startin' Somethin': MJ in the Scholarly Literature: A Selected Bibliographic Guide" (PDF). The Journal of Pan African Studies. 3 (7).
How Michael Jackson Changed Dance History – biography.com
กระต่ายลายเสือ

| กระต่ายลายเสือ |
| --- | --- |

กระต่ายลายเสือสุมาตรา

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอตา Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม Mammalia
อันดับ:: อันดับกระต่าย 
วงศ์:: วงศ์กระต่าย 
สกุล:: กระต่ายลายเสือ  Forsyth-Major, 1899

ชนิดต้นแบบ
Lepus netscheri 
สปีชีส์
 Nesolagus netscheri  Nesolagus timminsi  Nesolagus sinensis †
กระต่ายลายเสือ หรือ กระต่ายป่าลายเสือ (อังกฤษ: Striped rabbit) เป็นกระต่ายสกุล  Nesolagus (/นี-โซ-ลา-กัส/)
กระต่ายลายเสือ จัดเป็นกระต่ายที่มีขนาดเล็ก มีใบหูที่เล็กกว่ากระต่ายสกุลอื่น ๆ  มีลักษณะเด่น คือ ขนตามลำตัวมีสีน้ำตาลเหลือง หรือน้ำตาลแกมส้ม มีลายสีดำพาดขวางตามลำตัว เป็นลวดลายแลดูคล้ายลายของเสือโคร่ง อันเป็นที่มาของชื่อ
มีอยู่ด้วยกัน 2 ชนิด กระจายพันธุ์ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ คือ
กระต่ายลายเสือสุมาตรา (Nesolagus netscheri) พบบนเกาะสุมาตรา ในประเทศอินโดนีเซีย
กระต่ายลายเสืออันนัม (Nesolagus timminsi) พบแถบเทือกเขาอันนัม ชายแดนระหว่างเวียดนาม, ลาว และกัมพูชา
กระต่ายลายเสือจีน (Nesolagus sinensis) สูญพันธุ์
มีพฤติกรรมความเป็นอยู่คล้ายกับกระต่ายในสกุล Lepus คือ อาศัยอยู่ในโพรงดินที่ขุดขึ้นเอง แต่ลูกวัยอ่อนจะยังไม่ลืมตาและยังไม่มีขนปกลุมลำตัวเหมือนเช่นกระต่ายสกุล Lepus
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ กระต่ายลายเสือ ที่วิกิสปีชีส์
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q913660  Wikispecies: Nesolagus  ADW: Nesolagus  EoL: 102311  Fossilworks: 105486  GBIF: 2436682  iNaturalist: 43160  IRMNG: 1281413  ITIS: 625307  MSW: 13500250  NCBI: 104113
วิกฤตการณ์ปากน้ำ

วิกฤตการณ์ปากน้ำ เป็นจุดแตกหักของความตึงเครียดในวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 การปะทะกันเกิดขึ้นในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2436 เมื่อเรือรบฝรั่งเศสแล่นฝ่าเข้าไปในปากแม่น้ำเจ้าพระยาทั้ง 3 ลำถูกโจมตีโดยป้อมปืนของสยามและเรือปืน ผลการรบ ฝรั่งเศสสามารถดำเนินการปิดล้อมกรุงเทพฯ มีการเจรจาระหว่างกันซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของเหตุการณ์
ภูมิหลัง

การรุกคืบของฝรั่งเศสเพื่อเข้ามายึดครองดินแดนในแถบอินโดจีนเกิดขึ้นตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 4 กรณีพิพาทเริ่มคุกรุ่นจากเหตุการณ์เมื่อพวกฮ่อได้รุกจากสิบสองจุไทลงมาตีเมืองหลวงพระบางในช่วงปี พ.ศ. 2428 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้โปรดเกล้าฯ ให้นายพันเอก เจ้าหมื่นไวยวรนาถ (เจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี (เจิม แสง-ชูโต)) เป็นแม่ทัพยกกำลังไปปราบฮ่อ ฝ่ายฝรั่งเศสอ้างกรรมสิทธิ์เหนือดินแดนสิบสองจุไทและหัวพันทั้งห้าทั้งหกว่าเป็นเมืองขึ้นของญวน ขอให้ทัพไทยถอยออกไปให้พ้นเขต การเจรจาต่างฝ่ายต่างไม่ยอมรับข้อเสนอของกันและกัน มีการข่มขู่จากฝรั่งเศสว่ามีกองกำลังเสริมประจำในไซ่ง่อนและจะส่งกองเรือรบเข้ามากรุงเทพฯและอ้างว่าฝ่ายอังกฤษได้จัดส่งเรือรบเข้ามาเพิ่มเติมในน่านน้ำไทย
ในที่สุดฝรั่งเศสจึงส่งเรือการข่าว "แองกงสตัง" (Inconstant) และเรือปืน "โกแมต" (Comète) 2 มาถึงปากแม่น้ำและขออนุญาตแล่นเรือผ่านปากแม่น้ำเจ้าพระยาเพื่อไปสมทบกับเรือ "ลูแตง" (Le Lutin) เพื่อเจรจาต่อรอง เมื่อสยามปฏิเสธ ผู้บังคับบัญชาฝ่ายฝรั่งเศส พลเรือตรี แอดการ์ อูว์มัน (Edgar Humann) เมินเฉยต่อความต้องการของสยามและคำสั่งจากรัฐบาลฝร่งเศส ซึ่งก่อนการต่อสู้ พลเรือตรี อูว์มัน ได้รับคำสั่งห้ามเข้าสู่ปากแม่น้ำเพราะสยามได้เตรียมการอย่างดีสำหรับการรบ กองกำลังฝ่ายสยามประกอบด้วยป้อมพระจุลจอมเกล้าที่พึ่งสร้างเสร็จ มีปืนเสือหมอบขนาด 6 นิ้ว 7 กระบอก3 ป้อมอื่น ๆ ใกล้เคียง (ป้อมแผลงไฟฟ้า ที่เมืองนครเขื่อนขันธ์ (พระประแดง), ป้อมเสือซ่อนเล็บ, ป้อมผีเสื้อสมุทร) ระดมพลและเตรียมความพร้อมตามหัวเมืองชายทะเลตะวันออก มีการติดต่อสั่งซื้อยุทธภัณฑ์จากต่างประเทศ และการเตรียมการนี้มีมาอย่างน้อยก็ตั้งแต่เดือนเมษายน เมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าฯ ได้เสด็จตรวจป้อมพระจุลจอมเกล้าอยู่เนือง ๆ ทรงเปิดทางรถไฟสายปากน้ำ และมีการทดลองยิงปืนใหญ่ให้ทอดพระเนตร สยามยังได้จมเรือสำเภาและเรือบรรทุกหินในแม่น้ำเพื่อเป็นแนวป้องกัน บีบให้เส้นทางเดินเรือกลายเป็นทางผ่านแคบ ๆ เพียงทางเดียว มีการเตรียมระเบิดตอร์ปิโดขนาดเล็ก เตรียมปืนใหญ่ไว้ที่บางนา บางจาก และคลองพระโขนง
เรือปืน 5 ลำจอดทอดสมออยู่ด้านหลังแนวสิ่งกีดขวาง ประกอบไปด้วย เรือมกุฎราชกุมาร, เรือทูลกระหม่อม, เรือหาญหักศัตรู, เรือนฤเบนทร์บุตรี และ เรือมูรธาวสิตสวัสดิ์4 มีเรือ 2 ลำเป็นเรือรบทันสมัย คือ เรือมกุฎราชกุมาร และเรือมูรธาวสิตสวัสดิ์ ขณะที่เรือที่เหลือเป็นเรือปืนเก่าหรือเรือกลไฟแม่น้ำที่ดัดแปลงมา มีการวางข่ายทุ่นระเบิด 16 ลูก ผู้บังคับบัญชาป้อมเป็นนายพลเรือชาวดัตช์ซึ่งเป็นหนึ่งในชาวยุโรปหลายคนที่เข้ารับราชการในกองทัพไทย พลเรือโท พระยาชลยุทธโยธินทร์ (อองเดร ดู เปลซี เดอ ริเชอลิเออ) เป็นผู้บังคับบัญชาเรือปืน
ยุทธนาวี

วันที่ 13 กรกฎาคม ร.ศ. 112 (พ.ศ. 2436) หมู่เรือรบฝรั่งเศสมาถึงสันดอนปากแม่น้ำเจ้าพระยาเวลา 17.00 น. โชคเข้าข้างฝรั่งเศสเมื่อฝนตกเกือบหนึ่งชั่วโมง พอแสงสุดท้ายเริ่มจางหายเรือรบเหล่านั้นก็แล่นเข้าสู่เจ้าพระยาโดยมีเรือกลไฟนำร่องฌองบัปติสต์เซย์ (Jean Baptist Say) เรือสินค้าเป็นเรือนำร่อง ติดตามด้วยเรือแองกงสตัง และเรือโกแมตเป็นขบวนเรียงตามกัน เข้าสู่ปากแม่น้ำ เมื่อเวลา 18.30 น. ทหารในป้อมพระจุลจอมเกล้าก็เริ่มยิงเพื่อเป็นสัญญาณเตือน 2 นัด แต่เรือรบฝรั่งเศสก็ยังคงแล่นเรื่อยมาอย่างเดิม ในนัดที่สามสยามได้ใช้กระสุนจริงยิงเตือน กระสุนตกลงในน้ำหน้าเรือฌองบัปติสต์เซย์ เมื่อเห็นฝรั่งเศสเพิกเฉยต่อสัญญาณเตือน นัดที่สี่จากเรือปืน มกุฎราชกุมาร และ มูรธาวสิตสวัสดิ์ ก็เปิดฉากยิงเมื่อเวลา 18.50 น. เรือแองกองสตองได้ยิงตอบโต้กับป้อมในขณะที่โกแมตยิงสู้กับเรือปืนสยาม มีเรือขนาดเล็กที่บรรจุระเบิดถูกส่งมาพุ่งชนเรือฝรั่งเศสแต่พลาดเป้า การต่อสู้กินเวลาประมาณ 30 นาที
ความแม่นยำในการยิงของฝ่ายสยามน้อยและอาวุธที่ยิงได้ช้ากว่า ตอร์ปิโดระเบิดก่อนเวลาอันสมควร ทุ่นกีดขวางไม่เพียงพอ ในที่สุด พลเรือตรี อูว์มัน ก็พาเรือรบฝ่าการด่านของสยามเข้ามาได้ในความมืด และสามารถจมเรือปืนฝ่ายสยามได้หนึ่งลำ ส่วนอีกลำได้รับความเสียหายจากกระสุนปืน ทหารสยามตาย 10 นาย บาดเจ็บ 12 นาย ฝรั่งเศสได้รับความเสียหายน้อยกว่า ขณะที่ผ่านปากน้ำเรือฌองบัปติสต์เซย์ถูกยิงด้วยปืนใหญ่ ไปเกยตื้นที่แหลมลำพูราย เรือแองกงสตังและเรือโกแมตมีความเสียหายจากรอยกระสุนปืนแต่ก็แล่นผ่านไปได้ถึงกรุงเทพ จอดทอดสมออยู่ที่สถานทูตฝรั่งเศส ทหารฝรั่งเศสตาย 3 นาย บาดเจ็บ 2 นาย เรือโกแมตถูกยิงได้รับความเสียหายมากกว่าเรือแองกงสตัง ป้อมของสยามไม่ได้รับความเสียหาย
ฝ่ายสยามเตรียมที่จะนำเรือพระที่นั่งมหาจักรีมาต่อสู้ แต่ก็ไม่ได้รับความเห็นชอบจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวฯ  (The Paknam Crisis 1893 Siam France War รายชื่อทหารฝรั่งเศสที่ถูกฆ่า 1 François Guégen ถูกสังหารด้วยกระสุนระเบิดเมื่อเริ่มปฏิบัติการ พลปืน 2François Allongue และ 3François Jaouen ถูกกระสุนปืนสังหารที่ศีรษะหลังจากการระดมยิงจากดาดฟ้าเรือใบขนาดใหญ่ของสยามที่อยู่ใกล้เคียงทั้งสองฝ่ายได้รับความสูญเสีย ข้อมูลผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับแหล่งที่มา แหล่งข่าวรายหนึ่งระบุว่าชาวสยาม 151 รายและชาวฝรั่งเศส 32 รายเสียชีวิต อีกคนเล่าถึงกะลาสีเรือฝรั่งเศส 3 ศพ และสยาม 25 ศพ )
ผลที่ตามมา

เช้าวันต่อมา ลูกเรือฌองบัปติสต์เซย์ยังคงอยู่บนเรือที่เกยตื้น สยามได้ส่งเรือเข้ามาควบคุมเรือกลไฟฌองบัปติสต์เซย์และได้พยายามจมเรือแต่ไม่สำเร็จ จากรายงาน นักโทษได้รับการปฏิบัติที่เลวร้ายและถูกส่งตัวเข้าคุกกรุงเทพ วันต่อมาเรือปืนฝรั่งเศส ฟอร์แฟต (Forfait) ได้มาถึงปากน้ำและส่งเรือพร้อมทหารเต็มลำเข้ายึดเรือฌองบัปติสต์เซย์แต่เมื่อถึงเรือกลับโดนโจมตีขับไล่ถอยไปโดยทหารสยามที่ยึดเรืออยู่ เมื่อพลเรือตรี อูว์มัน มาถึงกรุงเทพ เขาได้ทำการปิดล้อมและหันกระบอกปืนมาทางพระบรมมหาราชวัง
ผ่านไป 1 สัปดาห์ วันที่ 19 กรกฎาคม ฝรั่งเศสยื่นคำขาดให้สยามเคารพสิทธิ์ของญวนและเขมรเหนือดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง ให้เสียค่าปรับไหมในเหตุการณ์ที่ทุ่งเชียงคำ, คำม่วน และการรบที่ปากน้ำเจ้าพระยา ให้เสียเงิน 2,000,000 ฟรังค์เป็นค่าปรับไหมในความเสียหาย ให้จ่ายเงิน 3,000,000 ฟรังค์ ชำระเป็นเงินเหรียญโดยทันที เป็นมัดจำการจะชดใช้ค่าเสียหายต่าง ๆ และ “ค่าทำขวัญ” หรือถ้าไม่สามารถก็ต้องยอมให้รัฐบาลฝรั่งเศสมีสิทธิเก็บภาษีอากรในเมืองพระตะบองและเสียมราฐ ให้รัฐบาลสยามตอบข้อเสนอให้ทราบภายใน 48 ชั่วโมง
ฝ่ายสยามยื่นคำตอบเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ยอมยกดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง ชำระค่าเสียหาย 2 ล้านฟรังค์ และจ่ายเงินเหรียญนกเม็กซิกัน 3 ล้านฟรังค์ทันทีเพื่อมัดจำ
เมื่อฝ่ายสยามยอมรับข้อเสนอทุกข้อของฝรั่งเศสโดยไม่มีเงื่อนไข ฝรั่งเศสก็เรียกร้องเพิ่มเติมโดยยึดปากน้ำและเมืองจันทบุรีไว้เป็นประกัน ให้ถอนกำลังจากเมืองพระตะบองและเสียมราฐ และสงวนไว้ซึ่งสิทธิที่จะตั้งกงสุลที่เมืองนครราชสีมาและเมืองน่าน
เหตุการณ์ ร.ศ. 112 สิ้นสุดลงด้วยการลงนามในหนังสือสัญญาวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2436 รัฐบาลสยามยอมสละกรรมสิทธิ์เหนือดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง
ดูเพิ่ม

วิกฤตการณ์ ร.ศ. 112
เชิงอรรถ

หมายเหตุ 1:  
เอกสารบางฉบับแสดงความสูญเสียดังนี้ ทหารฝรั่งเศสตาย 3 คนบาดเจ็บ 3 คน ทหารสยามตาย 8 คน บาดเจ็บ 41 คนและสูญหาย 1 คน
หมายเหตุ 2: 
เรือการข่าวแองกงสตัง ระวางขับน้ำ 825 ตัน ความเร็ว 13 นอต ปืนใหญ่ 14 ซม. 3 กระบอก ปืนใหญ่ 10 ซม. 1 กระบอก ปืนกล 37 มม. 5 กระบอก มีนาวาโท โบรี (Boy) เป็นผู้บังคับการเรือ และ ผู้บังคับหมู่เรือ 
เรือปืนโกแมต ระวางขับน้ำ 495 ตัน ปืนใหญ่ 14 ซม. 2 กระบอก ปืนใหญ่ 10 ซม. 2 กระบอก ปืนกล 37 มม. 2 กระบอก มีเรือเอกหลุยส์ ดาร์ติช ดู ฟูร์เนต์ (Louis Dartige du Fournet) เป็นผู้บังคับการเรือ
หมายเหตุ 3:  
เอกสารบางฉบับมีป้อมผีเสื้อสมุทรรวมอยู่ด้วย
หมายเหตุ 4: 
เรือมกุฎราชกุมาร ระวางขับน้ำ 609 ตัน ความเร็ว 11 นอต อาวุธประจำเรือไม่ทราบชัด ฝ่ายฝรั่งเศสบันทึกว่า มีปืนใหญ่ 15 ซม. 1 กระบอก ปืนใหญ่ 12 ซม. 5 กระบอก ปืนกล 3 กระบอก มีนาวาโท วี. กูลด์แบร์ก (Commander V. Guldberg) เป็นผู้บังคับการเรือ ดับเบิลยู. สมาร์ท (W. Smart) เป็นต้นกลเรือ 
เรือมูรธาวสิตสวัสดิ์ ระวางขับน้ำ 250 ตัน ปืนใหญ่อาร์มสตรอง 70 ปอนด์ 1 กระบอก ปืนใหญ่ 10 ซม. 4 กระบอก ปืนกล 1 กระบอก มี เรือเอก ดับเบิลยู. คริสต์มาส (Lieutenant W. Christmas) เป็นผู้บังคับการเรือ จี. แคนดุตตี (G. Candutti) เป็นต้นเรือ 
เรือหาญหักศัตรูระวางน้ำ 120 ตัน ความเร็ว 7 นอต ปืนใหญ่ 15 ซม. 1 กระบอก ปืนใหญ่ 12 ซม. 1 กระบอก มี เรือเอก เอส. สมีเกโล (Lieutenant S. Smiegelow) เป็นผู้บังคับการเรือ 
เรือนฤเบนทร์บุตรีระวางขับน้ำ 260 ตัน ปืนใหญ่ 10 ซม. 6 กระบอก เรือทูลกระหม่อม (เรือใบ) ระวางขับน้ำ 475 ตัน ปืนใหญ่ 10 ซม. 6 กระบอก
อ่านเพิ่ม

กรณีพิพาท ระหว่างไทยกับฝรั่งเศส เมื่อ ร.ศ. 112 เก็บถาวร 2005-03-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สำนักงานปลัดกระทรวง กระทรวงกลาโหม
Clare Smith, Israel, The Unrivaled History of the World: Nineteenth Century, Werner Company, Chicago (1893), p. 1862
Hogan Edmond, Albert, Pacific blockade, Clarendon Press, Oxford University (1908), pp. 138–139
Hennlichova, Marcela, Jules Develle and the Paknam Incident of 1893", Archiv orientalni 91:1 (2023), pp.  113-141. Available online: https://aror.orient.cas.cz/index.php/ArOr/article/view/558/111
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
เหงียน ฮาย ล็อง

เหงียน ฮาย ล็อง (เวียดนาม: Nguyễn Hai Long; เกิดเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2543) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวเวียดนามที่เล่นในตำแหน่งกองกลางตัวกลาง ให้กับสโมสรฟุตบอลฮานอย ในวี.ลีก ดิวิชัน 1 และทีมชาติเวียดนาม
อาชีพสโมสร > ทัน กว๋างนิญ

ในปี 2563 ฮาย ล็องลงแข่งขันอย่างเป็นทางการใน วี.ลีก ดิวิชัน 1 ในเสื้อของ ทันกว๋างนิญ พร้อมหมายเลขเสื้อ 88 เขาได้รับการจัดอันดับให้เป็นหินหลักโดยโค้ช ฟาน ทัญ หุ่ง ในระหว่างการเดินทางไปเยือนวิเอตเตล ในรอบที่ 4 ของ วี.ลีก ดิวิชัน 1 2020 เขาได้ทิ้งรอยประทับอันยิ่งใหญ่ไว้ทันทีด้วยความมั่นใจ ความกล้าหาญ และความสามารถในการควบคุมของเขา คุมบอลได้ดีในวันที่โค้ชพัก ฮัง-ซอ มาเยือน เขายังคงแสดงให้เห็นถึงความสง่างามอย่างต่อเนื่องในแมตช์ที่ทันกว๋างนิญบุกไปชนะไฮฟอง
อาชีพสโมสร > ฮานอย

ในเดือนตุลาคม 2564 ไฮลองเข้าร่วมฮานอย เอฟซี ด้วยสัญญา 5 ปี
อาชีพระดับนานาชาติ

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 ฮาย ล็องได้รับการเรียกตัวให้ติด ทีมชาติเวียดนาม เป็นครั้งแรก เขาเปิดตัวในระดับนานาชาติในเกมกระชับมิตรกับ จอร์แดน เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2564
เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม 2567 ฮาย ล็องทำประตูแรกในระดับนานาชาติในการแข่งขัน ชิงแชมป์อาเซียน 2024 พบกับ ลาว
ในรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2024 เลกที่ 2 เหงียน ฮาย ล็อง เป็นผู้ทำประตูสุดท้ายในเกมการแข่งขันที่พบกับทีมชาติไทย
เกียรติยศ > สโมสร

ฮานอย
วี.ลีก ดิวิชัน 1: 2022
เกียรติยศ > ระหว่างประเทศ

เวียดนาม อายุไม่เกิน 23 ปี
กีฬาซีเกมส์ 2021
เวียดนาม
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน: 2024
กระจง

| กระจง |
| --- | --- |

กระจงชวา  (T. javanicus)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Artiodactyla
วงศ์:: Tragulidae
สกุล:: Tragulus Brisson, 1762

ชนิด
 ดูในเนื้อหา
ชื่อพ้อง
 Tragulus Pallas, 1779  Lagonebrax Gloger, 1841
กระจง หรือ ไก้ (อังกฤษ: Mouse-deer, Chevrotain) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกเคี้ยวเอื้องขนาดเล็กสกุลหนึ่ง จัดอยู่ในสกุล Tragulus (/ทรา-กู-ลัส/) ในวงศ์ Tragulidae
โดยคำว่า Tragulus มาจากคำว่า Tragos หมายถึง "แพะ" ในภาษากรีก ขณะที่ ulus ในภาษาละตินหมายถึง "เล็ก" มีน้ำหนักตัวประมาณ 0.7–8.0 กิโลกรัม (1.5–17.6 ปอนด์) มีความยาวประมาณ 40–75 เซนติเมตร (16–30 นิ้ว) จัดเป็นสัตว์กีบคู่ที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก แต่กระจงชนิดที่ใหญ่ที่สุดก็มีขนาดใหญ่กว่าแอนทีโลปในสกุล Neotragus บางสายพันธุ์ในทวีปแอฟริกา
กระจง มีรูปร่างคล้ายกวาง แต่ไม่มีเขาและไม่มีต่อมน้ำตา พบกระจายพันธุ์ในทวีปเอเชีย ตั้งแต่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, จีนตอนใต้ (ตอนใต้ของมณฑลยูนนาน), ตอนใต้ของเกาะปาลาวันในฟิลิปปินส์ ตัวผู้มีลักษณะเด่น คือ มีเขี้ยวแหลมคมงอกออกมาหนึ่งคู่ ใช้ในการต่อสู้ ซึ่งในประเทศไทยมีผู้นำมาทำเป็นเครื่องราง เป็นสัตว์ที่หากินและอยู่ตามลำพังตัวเดียวในพงป่าทึบ หากินในเวลากลางคืน กินพืช เช่น ผลไม้, ลูกไม้, เมล็ดพืช, หญ้า และผักต่าง ๆ เป็นอาหาร
กระจง เป็นสัตว์ที่มีกีบเท้าคมมาก หากมีผู้อุ้มหรือจับโดยไม่ระวังตัวอาจถูกถีบเป็นแผลเหวอะได้ ในนิทานพื้นบ้านของแหลมมลายู กระจงถูกเรียกว่า "กันจิล" มักถูกให้ภาพของความเป็นสัตว์เจ้าเล่ห์ฉลาดแกมโกง เอาเปรียบผู้อื่น กันจิลในภาษามลายูยังมีความหมายถึงผู้ที่มีนิสัยดังกล่าวอีกด้วย
การจำแนก

เดิมทีแบ่งออกได้เป็นเพียง 2 ชนิด แต่ในปี ค.ศ. 2004 ได้แบ่งแยกออกเป็น 6 ชนิด ในปัจจุบัน
กระจงชวา (Tragulus javanicus)
กระจงเล็ก (Tragulus kanchil)  – เป็นชนิดที่พบได้ในประเทศไทย
กระจงใหญ่ (Tragulus napu) – เป็นชนิดที่พบได้ในประเทศไทย
กระจงฟิลิปปินส์ (Tragulus nigricans)
กระจงเวียดนาม (Tragulus versicolor)
กระจงวิลเลียมสัน (Tragulus williamsoni) เป็นชนิดที่พบได้ในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Tragulus ที่วิกิสปีชีส์
เหตุโจมตีทางไซเบอร์วอนนาคราย

| --- | --- |
ประเทศที่ถูกวอนนาครายโจมตี
วันที่: 12 พฤษภาคม ค.ศ.2017 – 15 พฤษภาคม ค.ศ.2017  (ระบาดครั้งแรก)
ระยะเวลา: 4 วัน
ที่ตั้ง: ทั่วโลก
ชื่ออื่น: Transformations: Wanna → Wana Cryptor → Crypt0r Cryptor → Decryptor Cryptor → Crypt → Cry Addition of "2.0" Short names: Wanna → WN → W Cry → CRY
ประเภท: การโจมตีทางไซเบอร์
แก่น: Ransomware encrypting files with $300 – $600 USD demand (via bitcoin)
สาเหตุ:   WannaCry worm  
ผล: มีคนตกเป็นเหยื่อ 200,000 คน และคอมติดไวรัสมากกว่า 300,000 เครื่อง
วอนนาคราย (อังกฤษ: WannaCry), วอนนาคริปต์ (WannaCrypt), วอนาคริปเตอร์ 2.0 (WanaCrypt0r 2.0) หรือ วอนนาดีคริปเตอร์ (Wanna Decryptor) เป็นแรนซัมแวร์ (ไวรัสเรียกค่าไถ่) ซึ่งมีเป้าหมายคือไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2560 การโจมตีทางไซเบอร์ขนานใหญ่ซึ่งใช้ไวรัสนี้ส่งผลให้มีคอมพิวเตอร์ติดไวรัสมากกว่า 230,000 เครื่อง ใน 150 ประเทศ โดยเรียกร้องให้ชำระเงินเป็นสกุลเงินบิตคอยน์ใน 28 ภาษา สำนักงานเพื่อความร่วมมือบังคับใช้กฎหมายแห่งสหภาพยุโรปอธิบายการโจมตีครั้งนี้ว่าอยู่ในระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน
สตาร์พิกส์

| --- | --- |

หมวดหมู่: ภาพยนตร์
ฉบับแรก: ตุลาคม พ.ศ. 2508
ประเทศ: ประเทศไทย
ภาษา: ไทย
เว็บไซต์: เว็บไซต์นิตยสารสตาร์พิคส์
สตาร์พิคส์ (อังกฤษ: Starpics) เป็นนิตยสารเกี่ยวกับภาพยนตร์รายปักษ์ ที่ออกทุก 15 วัน ถือเป็น นิตยสารหนังฝรั่งเล่มแรกของประเทศไทย เริ่มผลิตตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2508 โดย สุชาติ เตชศรีสุธี ในปัจจุบันอยู่ภายใต้การดูแลของบุษบา เตชศรีสุธี บุตรสาวในตำแหน่งบรรณาธิการบริหาร
คอลัมน์ในนิตยสาร เช่นหนังที่กำลังเข้าโรง จุดเด่นของสตาร์พิคส์คือ ภาพโปสเตอร์สวยๆ ทั้งจากตัวหนังและดารา เพราะว่าเป็นหนังสือหนังที่ถือกำเนิดมาจากโรงพิมพ์ห้องภาพสุวรรณ ที่จัดทำรูปดาราขายเป็นหลักมาก่อน ในปัจจุบันมีร้านจำหน่ายภาพและของที่ระลึกจากภาพยนตร์ของสตาร์พิกส์ อยู่หลายสาขา ส่วนคอลัมน์อื่นเช่นคอลัมน์หนังคลาสสิก ของ ประวิทย์ แต่งอักษร เป็นเรื่องราวของหนังดีในอดีตในเชิงวิชาการ , มี Steadtler Art Club ที่ส่งเสริมการวาดภาพ ซึ่งเป็นคอลัมน์ที่มีมานานตั้งแต่ยุคแรกๆ
นอกจากนี้ยังมีบทความพิเศษในส่วนของหนังอื่นๆ ที่น่าสนใจ เช่น หนังนานาชาติต่างๆ และบทสัมภาษณ์ ที่ให้ความสำคัญกับบุคคลในวงการหนังไทยที่กำลังมีผลงานในช่วงนั้นๆ ด้วย
นิตยสาร ปิดตัวลงเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2561
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์นิตยสารสตาร์พิกส์ เก็บถาวร 2008-03-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 2

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 2 (10 ธันวาคม พ.ศ. 2480 - 11 กันยายน พ.ศ. 2481) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประเทศไทย มีจำนวนสมาชิกทั้งสิ้น 182 คน โดยประเภทที่ 1 มาจากการเลือกตั้ง ซึ่งแบ่งเขตทั้งหมด 78 คนจากการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2480 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งทางตรง แบบรวมเขต ครั้งแรก ถือเกณฑ์ราษฎร 100,000 คน ต่อผู้แทนราษฎร 1 คน ได้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จำนวน 78 คน และมีการแต่งตั้งเพิ่ม 13 คน
ประเภทที่ 2 มาจากการแต่งตั้งซึ่งเป็นชุดที่ดำรงตำแหน่งต่อเนื่องมาจากสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 1
สมาชิกภาพของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดนี้ สิ้นสุดลง เนื่องจาก รัฐบาลพ่ายแพ้การลงมติในสภาฯ กรณี ส.ส. เสนอญัตติขอแก้ไขข้อบังคับการะประชุมของสภาผู้แทนราษฎร เกี่ยวกับวิธีการเสนอร่างพระราชบัญญัติงบประมาณรายจ่ายประจำปี
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร > ประเภทที่ 1

มีรายนามดังนี้
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร > ประเภทที่ 1 > พระนคร

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จังหวัด | เขต | รายนาม | สมาชิกภาพ | หมายเหตุ |
| พระนคร | 1 | พระยาโอวาทวรกิจ (เหม ผลพันชิน) |  |  |
| พระนคร | 2 | ร้อยตำรวจเอก เสวียน โอสถานุเคราะห์ |  |  |
| พระนคร | 3 | อรุณ ทองปัชโชติ |  | ศาลสั่งให้เลือกตั้งใหม่ |
| พระนคร | 3 | อรุณ ทองปัชโชติ |  | เลือกตั้งใหม่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2481 |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร > ประเภทที่ 1 > ธนบุรี

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จังหวัด | เขต | รายนาม | สมาชิกภาพ | หมายเหตุ |
| ธนบุรี | 1 | ทองอยู่ พุฒพัฒน์ |  |  |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร > ประเภทที่ 1 > ภาคกลาง

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จังหวัด | เขต | รายนาม | สมาชิกภาพ | หมายเหตุ |
| กำแพงเพชร | 1 | ฮั้ว ตามไท |  |  |
| ชัยนาท | 1 | พระยาวิชิตสรไกร (เอี่ยม ขัมพานนท์) |  |  |
| นครนายก | 1 | พระยาสัจจาภิรมย์อุดมราชภักดี (สรวง ศรีเพ็ญ) |  |  |
| นครปฐม | 1 | สมาน สุชาติกุล |  |  |
| นครสวรรค์ | 1 | อรุณ แสงสว่างวัฒนะ |  |  |
| นครสวรรค์ | 2 | ขุนอนุกูรประชากร (วงษ์ พยัคฆวิเชียร) |  |  |
| นนทบุรี | 1 | ร้อยตำรวจเอกฟุ้ง ระงับภัย |  |  |
| ปทุมธานี | 1 | ดาบทิว มะโนทัย |  |  |
| พระนครศรีอยุธยา | 1 | ประเสริฐ ธารีสวัสดิ์ |  |  |
| พระนครศรีอยุธยา | 2 | เยื้อน พาณิชวิทย์ |  |  |
| พิจิตร | 1 | เพิ่ม วงศ์ทองเหลือ |  |  |
| พิษณุโลก | 1 | หลวงสุทธิวุฒินฤเบศร์ (เจริญ สัตจอง) |  |  |
| เพชรบูรณ์ | 1 | ขุนอนุสรสิทธิกรรม (ทองดี วัชโรทยาน) |  |  |
| ลพบุรี | 1 | แฟ้ม วรพิทยุต |  |  |
| สมุทรปราการ | 1 | ขุนชำนิอนุสาส์น (เส่ง เลาหะจินดา) |  |  |
| สมุทรสงคราม | 1 | พระราชญาติรักษา (ประกอบ บุนนาค) |  |  |
| สมุทรสาคร | 1 | ขุนสุคนธวิทศึกษากร (สำอางค์ สุคนธวิท) |  |  |
| สวรรคโลก | 1 | ทิม อติเปรมานนท์ |  |  |
| สระบุรี | 1 | ดิษฐ์ คัมภีรยศ |  |  |
| สิงห์บุรี | 1 | อำไพ อิศรางกูร ณ อยุธยา |  |  |
| สุพรรณบุรี | 1 | สว่าง สนิทพันธ์ |  |  |
| อ่างทอง | 1 | บุญศรี จันทนชาติ |  |  |
| อุทัยธานี | 1 | พระยาวิทุรธรรมพิเนตุ (โต๊ะ อัมระนันทน์) |  |  |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร > ประเภทที่ 1 > ภาคเหนือ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จังหวัด | เขต | รายนาม | สมาชิกภาพ | หมายเหตุ |
| เชียงราย | 1 | ประยูร วิมุกตาคม |  |  |
| เชียงราย | 2 | นายวรการบัญชา (บุญเกิด สุตันตานนท์) |  |  |
| เชียงใหม่ | 1 | พระศรีวรานุรักษ์ (ศรี บุญเฉลียว) |  |  |
| เชียงใหม่ | 2 | อินทร สิงหเนตร |  |  |
| เชียงใหม่ | 3 | สุวิชช พันธเศรษฐ |  |  |
| น่าน | 1 | จำรัส มหาวงศนันท์ |  |  |
| แพร่ | 1 | ทอง กันทาธรรม |  |  |
| แม่ฮ่องสอน | 1 | บุญเท่ง ทองสวัสดิ์ |  |  |
| ลำปาง | 1 | แถม คมสัน |  |  |
| ลำปาง | 2 | สร้อย ณ ลำปาง |  |  |
| ลำพูน | 1 | บุญมี ตุงคนาตร |  |  |
| อุตรดิตถ์ | 1 | พึ่ง ศรีจันทร์ |  |  |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร > ประเภทที่ 1 > ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จังหวัด | เขต | รายนาม | สมาชิกภาพ | หมายเหตุ |
| ขอนแก่น | 1 | โสภัณ ศุภธีระ |  |  |
| ขอนแก่น | 2 | ผล แสนสระดี |  |  |
| ขุขันธ์ | 1 | เทพ โชตินุชิต |  |  |
| ขุขันธ์ | 2 | พุฒเทศ กาญจนเสริม |  |  |
| ชัยภูมิ | 1 | สอน พงศ์สุวรรณ |  |  |
| นครพนม | 1 | พันธุ์ อินทุวงศ์ |  |  |
| นครราชสีมา | 1 | เลื่อน พงษ์โสภณ |  |  |
| นครราชสีมา | 2 | ร้อยตรีปุ่น สิทธิเวทย์ |  |  |
| นครราชสีมา | 3 | เอี่ยม สุภาพกุล |  |  |
| บุรีรัมย์ | 1 | ทัน พรหมมิทธิกุล |  |  |
| มหาสารคาม | 1 | ขุนจรรยาวิเศษ (บุณยนิตย์ บุญเที่ยง) |  |  |
| มหาสารคาม | 2 | ทองดี ณ กาฬสินธุ์ |  |  |
| มหาสารคาม | 3 | จำลอง ดาวเรือง |  |  |
| ร้อยเอ็ด | 1 | ถวิล อุดล |  |  |
| ร้อยเอ็ด | 2 | เขมชาติ บุณยรัตพันธุ์ |  |  |
| เลย | 1 | เฉลิม ศรีประเสริฐ |  |  |
| สกลนคร | 1 | เตียง ศิริขันธ์ |  |  |
| สุรินทร์ | 1 | ปรึกษ์ แก้วปลั่ง |  |  |
| สุรินทร์ | 2 | บรรณ์ สวันตรัจฉ์ |  |  |
| หนองคาย | 1 | ขุนวรสิษฐดรุณเวทย์ (นารถ อินทุสมิต) |  |  |
| อุดรธานี | 1 | อ้วน นาครทรรพ |  |  |
| อุบลราชธานี | 1 | ทองอินทร์ ภูริพัฒน์ |  |  |
| อุบลราชธานี | 2 | ทิม ภูริพัฒน์ |  |  |
| อุบลราชธานี | 3 | ฟอง สิทธิธรรม |  |  |
| อุบลราชธานี | 4 | เลียง ไชยกาล |  |  |
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร > ประเภทที่ 1 > ภาคใต้

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| จังหวัด | เขต | รายนาม | สมาชิกภาพ | หมายเหตุ |
| กระบี่ | 1 | ทองใบ สุคนธกนิษฐ |  |  |
| ชุมพร | 1 | พันตรีหลวงอภิบาลภูวนาถ (สังข์ นาควัจนะ) |  |  |
| ตรัง | 1 | เชือน สวัสดิปาณี |  |  |
| นครศรีธรรมราช | 1 | ฉ่ำ จำรัสเนตร |  |  |
| นครศรีธรรมราช | 2 | ขุนบุรณวาท (พร้อย ณ นคร) |  |  |
| นราธิวาส | 1 | อดุลย์ ณ สายบุรี |  |  |
| ปัตตานี | 1 | พระพิพิธภักดี (ตนกูมุกดา อับดุลบุตร) |  |  |
| พังงา | 1 | โมรา ณ ถลาง |  |  |
| พัทลุง | 1 | ถัด พรหมมาณพ |  |  |
| ภูเก็ต | 1 | ขุนชินสถานพิทักษ์ (ตันยู่อี๋ ตันทวณิช) |  |  |
| ยะลา | 1 | แวและ เบญอาบัชร์ |  |  |
| ระนอง | 1 | ยกเสียง เหมะภูติ |  |  |
| สงขลา | 1 | เอื้อน ณ สงขลา |  |  |
| สงขลา | 2 | กล่อม สระโพธิกุล |  | เสียชีวิต 8 ธันวาคม 2480 |
| สงขลา | 2 | เจือ ศรียาภัย |  | เลือกตั้งใหม่ 27 กุมภาพันธ์ 2481 |
| สตูล | 1 | สงวน ณ นคร |  |  |
| สุราษฎร์ธานี | 1 | วุฒิ สุวรรณรักษ์ |  |  |