stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ท่าอากาศยานนานาชาติเนปยีดอ

ท่าอากาศยานนานาชาติเนปยีดอ (พม่า: နေပြည်တော်အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်; อังกฤษ: Naypyidaw International Airport) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติแห่งที่ 3 ของพม่า นับจากท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้งและท่าอากาศยานนานาชาติมัณฑะเลย์ ตั้งอยู่ห่างจากกรุงเนปยีดอ เมืองหลวงของพม่า ไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว 16 กิโลเมตร ท่าอากาศยานมีพื้นที่ทั้งหมด 111,500 ตารางเมตร ทางวิ่งยาว 3.6 กิโลเมตร โดยบริษัท China Harbour Engineering Company Ltd. (CHEC) เป็นผู้ดำเนินโครงการก่อสร้างด้วยมูลค่าสัญญาจ้างราว 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ อีกทั้งยังได้รับเงินกู้ช่วยเหลือพิเศษจากธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งประเทศจีน (Export-Import Bank of China : EXBC) ทั้งนี้ การก่อสร้างท่าอากาศยานดังกล่าวแบ่งเป็น 3 ระยะ (ปัจจุบันอยู่ในระยะที่ 1) ซึ่งคาดว่าเมื่อการก่อสร้างแล้วเสร็จทั้ง 3 ระยะ จะสามารถรองรับผู้โดยสารได้ถึง 20 ล้านคนต่อปี ปัจจุบันมีสายการบิน Air Bagan และ Air Mandalay ซึ่งเป็นสายการบินแห่งชาติของพม่า เปิดให้บริการเที่ยวบินในประเทศระหว่างกรุงเนปยีดอกับเมืองย่างกุ้ง และสายการบิน Hong Kong Airlines เปิดให้บริการเที่ยวบินตรงระหว่างกรุงเนปยีดอกับเขตบริหารพิเศษฮ่องกง
สายการบินที่ให้บริการ

เส้นทางภายในประเทศ
| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง |
| --- | --- |
Air Bagan: ย่างกุ้ง
Air Mandalay: ย่างกุ้ง
Myanma Airways: ย่างกุ้ง
Yangon Airways: ย่างกุ้ง
เส้นทางระหว่างประเทศ
| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง |
| --- | --- |
Bangkok Airways: กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ
Hong Kong Airlines: ฮ่องกง
ตวนกู ซีตี อาอีชะฮ์

สมเด็จพระราชินีตวนกู ซีตี อาอีชะฮ์ ราจาเปอร์ไมซูรีอากง หรือปัจจุบันคือ เปอร์ไมซูรี ซีตี อาอีชะฮ์ (มลายู: Permaisuri Siti Aishah, ڤرماءيسوري سيتي عايشه; พระนามเดิม ซีตี อาอีชะฮ์ บินตี อับดุรเราะฮ์มัน (Siti Aishah binti Abdul Rahman); พระราชสมภพในวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1971) ทรงเป็นพระมเหสีของสมเด็จพระราชาธิบดีซาลาฮุดดีน อับดุล อาซิซ ยังดีเปอร์ตวนอากงองค์ที่ 11 แห่งประเทศมาเลเซีย พระองค์เป็นราจาเปอร์ไมซูรีอากงแห่งประเทศมาเลเซียที่มีพระชนมพรรษาน้อยที่สุด โดยครองตำแหน่งตอนพระชนมพรรษา 28 พรรษาในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1999 ในสมัยนั้น พระองค์มีพระนามว่า ตวนกู ซีตี อาอีชะฮ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > ประเทศมาเลเซีย

มาเลเซีย
พ.ศ. 2543 -  ผู้รับเครื่องอิสริยาภรณ์มงกุฎแห่งอาณาจักร
รัฐเซอลาโงร์
พ.ศ. 2539 -  เครื่องอิสริยาภรณ์ราชวงศ์เซอลาโงร์ชั้นแรก
รัฐซาราวัก
พ.ศ. 2537 -  เครื่องอิสริยาภรณ์ดาวนกเงือกซาราวักระดับผู้บัญชาการอัศวิน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > ต่างประเทศ

ไทย
พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายใน)
ดูเพิ่ม

ยังดีเปอร์ตวนอากง
ราจาเปอร์ไมซูรีอากง
น่านพะย่า

| น่านพะย่า |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
เทพ: พระพรหม
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: มยี่นกะบา เขตมัณฑะเลย์ พม่า
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 21°09′09″N 94°51′32″E﻿ / ﻿21.152547°N 94.858777°E﻿ / 21.152547; 94.858777
สถาปัตยกรรม
ผู้สร้าง: พระเจ้ามนูหะ
น่านพะย่า (พม่า: နန်းဘုရားကျောင်း, ออกเสียง: [náɰ̃.pʰə.já.t͡ɕáʊ̯ɰ̃]; หมายถึง "วัดหลวง") เป็นโบสถ์พราหมณ์ในหมู่บ้านมยี่นกะบาตอนใต้ของพุกาม  ประเทศพม่า โบสถ์นี้อยู่ติดกับวัดมนูหะ และสร้างโดยพระเจ้ามนูหะ กษัตริย์อาณาจักรสุธรรมวดี สร้างขึ้นจากปูนโคลน หิน และอิฐ และใช้เป็นที่ประทับของพระเจ้ามนูหะ โบสถ์มีการแกะสลักรูปพระพรหมอย่างวิจิตรบรรจง และยังมีรูปเทพเจ้าฮินดูองค์อื่น ๆ อีกด้วย เนื่องจากพระเจ้ามนูหะเป็นชาวมอญภายในวัดจึงมีรูปปั้นและสัญลักษณ์ต่าง ๆ ของมอญ รวมถึงหงส์
บะ-มหยิ่น

บะ-มหยิ่น (พม่า: ဘမြင့်; เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1950) เป็นอาจารย์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยทันตแพทยศาสตร์ย่างกุ้ง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 จนถึงปี ค.ศ. 2007 และประธานสมาคมมหาวิทยาลัยทันตแพทย์ (เอ็มดีเอ) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 จนถึงปี ค.ศ. 2008 บะ-มหยิ่นเกิดที่เมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า สำเร็จการศึกษาในเดือน กรกฎาคม ค.ศ. 1965 และจบปริญญาตรีที่ประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1995
ท่าอากาศยานเกาะสอง

ท่าอากาศยานเกาะสอง (พม่า: ကော့သောင် လေဆိပ်; (IATA: KAW, ICAO: VYKT)) เป็นท่าอากาศยานขนาดเล็กในเมืองเกาะสอง ประเทศพม่า มีทางวิ่งขนาด 1800 x 50 เมตร
สายการบิน และจุดหมายปลายทาง

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| เอเปกซ์แอร์ไลน์ | มะริด, ย่างกุ้ง | ในประเทศ |
| เมียนมาร์เนชันแนลแอร์ไลน์ | ทวาย, มะริด, ย่างกุ้ง | ในประเทศ |
| แอร์เคบีแซด | ย่างกุ้ง (ผ่านทวาย) | ในประเทศ |
ตราแผ่นดินของบรูไน

| ตราแผ่นดินของบรูไน |
| --- | --- |

ตราอาร์มรุ่นต่าง ๆ

รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: รัฐบาลบรูไน
เริ่มใช้: พ.ศ. 2475 (ประกาศใช้ครั้งแรก)
เครื่องยอด: ปีกนก 4 ขน (Sayap) ภายใต้ราชธวัช (Bendera) และ พระกลด (Payang Ubor-Ubor)
โล่: ซีกวงเดือนหงายหรือพระจันทร์เสี้ยว (Bulan)
ประคองข้าง: พระหัตถ์สองข้างที่ชูขึ้น
คำขวัญ: (มลายู: القوس ، وعمل تحت إشراف الله.)   "น้อมรับใช้ตามแนวทางของพระเจ้าเสมอ" (มลายู: بروناي دار السلام)   "บรูไนดาลุสซาลาม"
การใช้: เอกสารราชการ, สถานที่ราชการ และ ด้านหลังของเหรียญเงินบรูไน
ตราแผ่นดินของบรูไน (มลายู: معطف من الأسلحة بروناي.) ใช้เครื่องหมายอย่างเดียวกับที่ปรากฏในธงชาติบรูไน เริ่มใช้เมื่อ พ.ศ. 2475 ประกอบด้วยสัญลักษณ์ 5 อย่าง คือ ราชธวัช (ธง) พระกลด (ร่ม) ปีกนก 4 ขน มือสองข้าง และซีกวงเดือนหรือพระจันทร์เสี้ยว ภายในวงเดือนซึ่งหงายขึ้นนั้น มีข้อความภาษาอาหรับจารึกไว้ ซึ่งแปลความได้ว่า "น้อมรับใช้ตามแนวทางของพระอัลเลาะห์เสมอ" ("Always in service with God's guidance") เบื้องล่างสุดมีแพรแถบจารึกชื่อประเทศไว้ว่า บรูไนดารุสซาลาม (มลายู: بروناي دار السلام) แปลว่า นครแห่งสันติ
สัญลักษณ์ต่างๆ มีความหมายดังนี้
ราชธวัช (Bendera) และพระกลด (Payang Ubor-Ubor) หมายถึง สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งบรูไนดารุสซาลาม (ของทั้งสองสิ่งนี้ นับเป็นเครื่องราชกกุธภัณฑ์ตามคติบรูไน)
ปีกนก 4 ขน (Sayap) หมายถึง การพิทักษ์ความยุติธรรม ความสงบ ความเจริญ และสันติสุขของชาติ
มือสองข้างที่ชูขึ้น (Tangan หรือ Kimhap) หมายถึง หน้าที่ของรัฐบาลที่จะยกระดับความมั่งคั่ง สันติสุข และความวัฒนาถาวรให้เจริญรุ่งเรืองสืบไป
ซีกวงเดือนหงาย (Bulan) หมายถึง ศาสนาอิสลาม อันเป็นศาสนาประจำชาติ
วิวัฒนาการ

ค.ศ. 1932–1950 (พ.ศ. 2475 - พ.ศ. 2493)
ค.ศ. 1950–1959 (พ.ศ. 2493 - พ.ศ. 2502)
ดูเพิ่ม

ธงชาติบรูไน
อัลเลาะห์ เปลิฮารากัน สุลต่าน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของรัฐบาลบรูไน เก็บถาวร 2006-08-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ต้านทู่น

ตะคีนต้านทู่น
ต้านทู่น (พม่า: သန်းထွန်း) หรือที่เรียกร่วมกับคำนำหน้าชื่อว่า ตะคีนต้านทู่น (သခင်သန်းထွန်း) เกิดที่เมืองกะญุ-กวี่นในพม่าภายใต้การปกครองของอังกฤษเมื่อ พ.ศ. 2454 เป็นนักการเมืองชาวพม่าและผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ตั้งแต่ พ.ศ. 2488 จนกระทั่งถูกลอบสังหารเมื่อ พ.ศ. 2511 รวมอายุได้ 57 ปี
การต่อสู้เพื่อเอกราช

ต้านทู่นประกอบอาชีพเป็นครูหลังจากจบจากวิทยาลัยฝึกหัดครูในย่างกุ้ง และชื่นชอบงานเขียนแนวมาร์กซิสต์ เขาเข้าร่วมในสมาคมเราชาวพม่าเมื่อ พ.ศ. 2479 และเป็นพันธมิตรกับพรรคคนจนของ ดร.บะมอ เพื่อสร้างกลุ่มพันธมิตรเสรี เขาเป็นผู้ร่วมก่อตั้งชมรมหนังสือนากานี (นาคแดง) กับตะคีนนุใน พ.ศ. 2480 ซึ่งมีบทบาทในการแปลหนังสือเกี่ยวกับลัทธิมากซ์เป็นภาษาพม่า เขาถูกอังกฤษจับคุมขังใน พ.ศ. 2483 พร้อมกับตะคีนนุ, ตะคีนโซ่, ดร.บะมอ และจอเญ่น
ในขณะที่ถูกคุมขังในเรือนจำอี้นเซนเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2484 เขาได้ร่วมกับตะคีนโซ่เขียนแถลงการณ์อี้นเซนโดยกล่าวว่าลัทธิฟาสซิสต์เป็นศัตรูที่สำคัญของโลกที่กำลังมาถึงและเรียกร้องให้มีการร่วมมือชั่วคราวกับอังกฤษ จัดตั้งพันธมิตรแบบกว้างที่รวมทั้งสหภาพโซเวียต การต่อสู้เพื่อปลดปล่อยชาติต่อต้านจักรวรรดินิยมจะเกิดขึ้นหลังจากลัทธิฟาสซิสต์พ่ายแพ้ นี่เป็นสิ่งตรงข้ามกับความเห็นของสมาคมเราชาวพม่าที่รวมตะคีนอองซานด้วยที่ได้จัดตั้งกลุ่มตะคีน 30 คน เพื่อฝึกทหารแบบญี่ปุ่นและจัดตั้งกองทัพเอกราชพม่า
หลังจากจัดตั้งรัฐบาลหุ่นนำโดย ดร.บะมอ ใน พ.ศ. 2485 ต้านทู่นเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงที่ดินและเกษตรกรรม เขาได้แต่งงานกับคีนจี้ (ခင်ကြီး) ซึ่งเป็นน้องสาวของคีนจี (ခင်ကြည်) ภรรยาของอองซาน อองซานแต่งงานไม่นานหลังจากที่ได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงคราม กองทัพเอกราชพม่าเปลี่ยนชื่อเป็นกองทัพป้องกันพม่า ต้านทู่นได้ประสานงานกับตะคีนโซ่ที่จัดตั้งองค์การต่อต้านญี่ปุ่นเพื่อสู้รบใต้ดิน ส่งตะคีนเต้นเพและทินชเวไปอินเดียเพื่อติดต่อกับรัฐบาลอาณานิคมที่ลี้ภัยไปอยู่ที่ศิมลา หลังจากที่สงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง ญี่ปุ่นเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ถอนทัพออกไป ต้านทู่นเข้าร่วมในสันนิบาตเสรีภาพประชาชนต่อต้านฟาสซิสต์ ซึ่งเกิดจากการรวมตัวกันของพรรคคอมมิวนิสต์พม่า พรรคประชาชนปฏิวัติหรือต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคสังคมนิยมพม่าและกองทัพแห่งชาติพม่า
สงครามกลางเมือง

เมื่อพรรคคอมมิวนิสต์ธงแดงของตะคีนโซ่แยกตัวออกจากพรรคคอมมิวนิสต์พม่าเมื่อ พ.ศ. 2489 และได้ออกไปต่อสู้ใต้ดิน ต้านทู่นและสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ที่เหลือยังคงร่วมมือกับสันนิบาตเสรีภาพประชาชนจนเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2489 ต้านทู่นถูกบีบให้ออกจากตำแหน่งเลขาธิการทั่วไป และพรรคคอมมิวนิสต์พม่าซึ่งต่อมาเรียกว่าพรรคธงขาวออกจากสันนิบาตเสรีภาพประชาชนในเดือนตุลาคม
หลังจากที่พม่าได้รับเอกราชในวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2491 สันนิบาตเสรีภาพประชาชนที่มีพรรคสังคมนิยมเป็นพรรคที่มีบทบาทสูงได้ขึ้นสู่อำนาจ และอูนุได้เป็นนายกรัฐมนตรี พรรคคอมมิวนิสต์พม่ายังคงต่อสู้โดยการเดินขบวนและนัดหยุดงาน ต้านทู่นได้จัดตั้งกองโจรเพื่อต่อสู้กับรัฐบาล มีฐานที่มั่นในภาคกลางของพม่าบริเวณปยีนมะนา ต้านทู่นซึ่งเป็นประธานพรรคได้ส่งสมาชิกไปฝึกกับกองทัพปฏิวัติของจีน บางส่วนเดินทางกลับมาหลังจากมีการเจรจาสันติภาพใน พ.ศ. 2506 ที่พรรคคอมมิวนิสต์พม่าส่งตัวแทนไปเจรจากับรัฐบาลทหารของพม่า ต้านทู่นได้กลับไปจัดตั้งกลุ่มสู้รบอีกหลังจากที่การเจรจาล้มเหลว ใน พ.ศ. 2510 เขาได้จัดตั้งการปฏิวัติวัฒนธรรมแบบของเขาเอง และได้เผยแพร่ภาพการสังหารหมู่นักศึกษาโดยรัฐบาลทหารของเนวีนใน พ.ศ. 2505 เขาถูกสายลับของฝ่ายรัฐบาลที่แฝงตัวเข้าไปเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ลอบสังหารเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2511
นางจันทะมังคะละ

| นางจันทะมังคะละ   စန္ဒာမင်းလှ> พระอัครมเหสีแห่งเมาะตะมะ |
| --- | --- |
ดำรงพระยศ: ป. เมษายน ค.ศ. 1330 – 1348/49
ก่อนหน้า: ไม่ทราบ
ถัดไป: นางจันทะมังคะละที่ 2
พระอัครมเหสีแห่งเมาะตะมะ
ดำรงพระยศ: ในวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1323 – ป. เมษายน ค.ศ. 1330
ก่อนหน้า: แม่นางตะปี
ถัดไป: ไม่ทราบ

ประสูติ: ป. คริสต์ทศวรรษ 1300 เมาะตะมะ
สวรรคต: ค.ศ. 1363/64   725 ME เมาะตะมะ
คู่อภิเษก: พระเจ้ารามมะไตย (1323–1330)   พระยาอายกำกอง (1330)   พระยาอายลาว (1330–1348/49)
พระราชบุตร: เม้ยเน (Mwei Ne)   พระมหาเทวี   พระยาอู่
ราชวงศ์: ฟ้ารั่ว
พระราชบิดา: พระเจ้ารามประเดิด
ศาสนา: พุทธเถรวาท
นางจันทะมังคะละ (พม่า: စန္ဒာမင်းလှ, ออกเสียง: [sàɰ̃.dà mɪ́ɰ̃ l̥a̰] ซานดามี่นละ; ? – ค.ศ. 1363/1364) (พงศาวดารมอญพม่าสะกดว่า นางจันทรมังคละ) เป็นพระอัครมเหสีของพระเจ้าเมาะตะมะ 3 พระองค์ พระเจ้ารามมะไตยพระสวามีพระองค์แรกถูกชีปอนลอบปลงพระชนม์ พระนางจึงยกราชสมบัติให้พระยาอายกำกอง (စောအဲကံကောင်း ซอแอกานก้อง) ซึ่งเป็นพระราชนัดดาของกษัตริย์แห่งอาณาจักรสุโขทัย ให้เป็นพระเจ้าแผ่นดินรัชกาลที่ 6 แห่งเมาะตะมะ แต่ภายหลังพระนางวางยาพิษปลงพระชนม์พระยาอายกำกอง แล้วเชิญพระยาอายลาว (ဗညားအဲလော บะญ่าแอลอ) พระเชษฐาต่างพระมารดาจากเมืองสะโตงมาเสวยราชสมบัติเป็นรัชกาลที่ 7 นับเป็นพระสวามีพระองค์ที่ 3 ของพระนาง ทำให้สุโขทัยยกทัพมารุกราน พระยาอายลาวทรงพ่ายแพ้ในสงครามครั้งนี้
พระประวัติ

พระนางจันทะมังคะละประสูติในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นพระราชธิดาของพระเจ้ารามประเดิด (ခွန်လော คูนลอ) รัชกาลที่ 2 และเป็นพระราชนัดดาของพระเจ้าฟ้ารั่ว (มะกะโท) องค์ปฐมกษัตริย์แห่งเมาะตะมะ พระนางมีพระนามเดิมว่า นางอำปะ (နှင်းအံပို นี่นอานโป) มีพระขนิษฐาร่วมพระมารดาเดียวกัน 1 พระองค์คือพระนางตะละชินซอบุต (တလရှင်စောဗုတ် ตะละชีนซอโบะ) พระมเหสีในพระยาอายลาวเช่นเดียวกับพระนางจันทะมังคะละและมีพระเชษฐาต่างพระมารดา 1 พระองค์คือพระยาอายลาว
ใน ค.ศ. 1311 พระนางสูญเสียพระราชบิดาเนื่องจากถูกปลงพระชนม์ระหว่างการยึดอำนาจโดยสมิงมังละ (မင်းဗလ มี่นบะละ) พระสวามีของนางอุ่นเรือน (နှင်းဥရိုင် นี่นอุไยง์) ผู้เป็นพระปิตุจฉา (อา) พระขนิษฐาของพระเจ้าฟ้ารั่วและพระเจ้ารามประเดิด ต่อมาสมิงมังละและนางอุ่นเรือนได้จัดการให้พระนางอภิเษกกับเจ้าชายสอเซนพระโอรสองค์ใหญ่ของสมิงมังละและนางอุ่นเรือนโดยมีพระโอรส–ธิดาทั้งสิ้น 3 พระองค์คือ เม้ยเน (Mwei Ne), พระมหาเทวี (မဟာဒေဝီ มะฮาเดวี) และพระยาอู่ (ဗညားဦး บะญ่าอู้) กษัตริย์องค์ที่ 8 พระราชบิดาของพระเจ้าราชาธิราช (ရာဇာဓိရာဇ် ยาซาดะริ) หรือ พญาน้อย กษัตริย์องค์ที่ 9
บะวี่น

| บะวี่น   ဘဝင်း |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้า
ดำรงตำแหน่ง กันยายน 1946 – 19 กรกฎาคม 1947
ก่อนหน้า: ตำแหน่งใหม่
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 10 มิถุนายน ค.ศ. 1901(1901-06-10) ยานโกน พม่าภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร
เสียชีวิต: 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1947(1947-07-19) (46 ปี) ยานโกน พม่าภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร
ที่ไว้ศพ: Martyrs' Mausoleum ประเทศพม่า
พรรคการเมือง: AFPFL
คู่สมรส: Khin Saw
บุตร: Tin Hla Win Saw Win Aye Win Khin Mya Win Sein Win Htwe Win
ความสัมพันธ์: อองซาน (พี่ชาย) Aung San Oo (หลานชาย) อองซานซูจี (หลานสาว)
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยยานโกน
วิชาชีพ: Headmaster

บะวี่น (พม่า: ဘဝင်း, ออกเสียง: [ba̰.wɪ́ɰ̃]) เกิดเมื่อ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2444 เป็นนักการเมืองชาวพม่าและเป็นรัฐมนตรีกระทรวงการค้าในรัฐบาลชั่วคราวของพม่า เป็นพี่ชายคนโตสุดของอองซานในครอบครัวที่มีลูก 9 คน จบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง และเป็นครูที่โรงเรียนแห่งชาติในตองวี่นจี้ เขาเป็นผู้บริหารโรงเรียนแห่งชาติที่ปยูใน พ.ศ. 2484–2485 ต่อมาเป็นรัฐมนตรีในรัฐบาลของอองซานหลังสงคราม และถูกลอบสังหารพร้อมน้องชายของเขาในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2490
การรถไฟรัฐซาบะฮ์

| การรถไฟรัฐซาบะฮ์ |
| --- | --- |

ขบวนรถที่สถานีรถไฟปาปาร์
ข้อมูลทั่วไป
สถานะ: เปิดให้บริการ
เจ้าของ: รัฐบาลซาบะฮ์ กระทรวงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน
ที่ตั้ง: โกตากีนาบาลู
ปลายทาง: สำนักเลขาธิการ เตอนอม
จำนวนสถานี: 15
เว็บไซต์: railway.sabah.gov.my
การดำเนินงาน
รูปแบบ: State-owned enterprise
ผู้ดำเนินงาน: กรมทางรถไฟรัฐซาบะฮ์
ศูนย์ซ่อมบำรุง: ตันจุงอารู
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 1896
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 134 km (83 mi)
รางกว้าง: 1,000 mm (3 ft 3 3⁄8 in)
ความเร็ว: 90 km/h (56 mph)
การรถไฟรัฐซาบะฮ์ (มลายู: Jabatan Keretapi Negeri Sabah; JKNS) หรือชื่อเดิม การรถไฟบอร์เนียวเหนือ (อังกฤษ: North Borneo Railway) เป็นบริษัทที่ดำเนินการสายรถไฟในรัฐซาบะฮ์ ประเทศมาเลเซีย และเป็นรถไฟสายเดียวบนเกาะบอร์เนียว ทางรถไฟเป็นทางเดี่ยว ระยะทาง 134 กิโลเมตร วิ่งจากเมืองตันจงอะรู (ชานเมืองโกตากีนาบาลู) ไปยังเมืองเตอนอม
ประวัติ

การก่อสร้างสายรถไฟบอร์เนียวเหนือ (ชื่อเดิม) เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1896 ภายใต้การควบคุมของวิศวกร อาเธอร์ เจ เวสต์ และชนพื้นเมือง มูรุต ส่วนคนงานก่อสร้างส่วนใหญ่นั้น เป็นชาวญี่ปุ่น จุดประสงค์หลักของการก่อสร้างทางรถไฟสายนี้  เพื่อช่วยอำนวยความสะดวกในการขนส่งยาสูบ ระยะทางช่วงแรกยาว 32 กิโลเมตร สร้างจากริมแม่น้ำบูเกา ไปสิ้นสุดที่ท่าเรือเวสตัน ต่อมาได้ขยายระยะทางเพิ่มอีก 48 กิโลเมตรในปี ค.ศ. 1903 ไปยังเมืองเตอนอม ซึ่งได้เปิดใช้งานในปี ค.ศ. 1905 และได้ขยายเส้นทางอีก 16 กิโลเมตร ไปยังเมืองเมอลาแลป ในปี ค.ศ. 1906 ต่อมาวิศวกรหลักได้ย้ายไปทำงานที่ประเทศออสเตรเลีย ทำให้การก่อสร้างหยุดชะงัก
การก่อสร้างได้กลับมาเริ่มใหม่อีกครั้ง โดยเริ่มสร้างจากบิวฟอร์ต ไปยังเจตเซลตัน (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเมืองเป็น โกตากีนาบาลู) โดยสร้างเลียบชายฝั่ง เมื่อก่อสร้างเสร็จ ทำให้มีระยะทางเพิ่มขึ้นเป็น 193 กิโลเมตร อย่างไรก็ตาม เส้นทางส่วนใหญ่ได้ถูกทำลายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ต่อมาในปี ค.ศ. 1945 บริษัทใหญ่ของออสเตรเลีย ได้เข้ามาดำเนินกิจการรถไฟสายนี้
ในปี ค.ศ. 1949 และ ค.ศ. 1960 ได้มีการปรับปรุงทางรถไฟครั้งใหญ่ ต่อมาในปี ค.ศ. 1963 ได้ปิดทำการสายย่อยเวสตัน และในปี ค.ศ. 1970 เส้นทางช่วงเมอลาแลป-เตอนอม ก็ได้ปิดทำการอีก และสุดท้าย เส้นทางช่วงโกตากีนาบาลู-ตันจงอะรู ก็ได้ปิดทำการในปี ค.ศ 1974 ทำให้ระยะทางเหลือเพียงแค่ 134 กิโลเมตร
เส้นทางได้ปิดทำการชั่วคราวอีกครั้งในปี ค.ศ. 2007 เพื่อการปรับปรุงเส้นทาง ส่วนเส้นทางช่วงตันจงอะรู-เตอนอม ได้กลับมาเปิดทำการใหม่อีกครั้ง 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 ในปัจจุบัน ทางรถไฟฟ้าสายนี้ ใช้เวลาในการเดินทาง 2 ชั่วโมง 15 นาที ความเร็วสูงสุด 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
โครงสร้างพื้นฐาน

รถไฟสายนี้ขนส่งทั้งผู้โดยสารและสินค้า มีลักษณะเป็นรถไฟภูมิภาค เชื่อมต่อระหว่างเมืองโกตากีนาบาลู กับเมืองบิวฟอร์ต ใช้รางมีเตอร์เกจ เป็นทางเดี่ยว ไม่มีการจ่ายไฟฟ้าให้ระบบราง
ชนิดรถที่ให้บริการ เป็นรถดีเซลราง 2 คันต่อขบวน ซึ่งเริ่มใช้งานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1970 เป็นรถไม่ปรับอากาศ นอกจากนี้ยังมีตู้โดยสาร ซึ่งสามารถพ่วงรวมกับตู้สินค้าในขบวนเดียวกันได้ การให้บริการ มีขบวนรถไฟ 6 ขบวนไป-กลับต่อวัน ยกเว้นวันอาทิตย์ ที่ขบวนรถไฟจะน้อยกว่าวันอื่น ๆ
หัวรถจักรดีเซลไฟฟ้าที่สำคัญ ได้แก่ ฮิตาชิ, คาวาซากิ เริ่มใช้งานในช่วงปี ค.ศ. 1970-1979 แทนที่รถจักรไอน้ำ รถจักรเหล่านี้มีกำลังน้อยกว่ารถจักรของเกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู (เคทีเอ็ม) บนคาบสมุทรมลายู
รถไฟมีความเร็วค่อนข้างต่ำ เนื่องจากสภาพรถที่ค่อนข้างเก่ามากแล้ว นอกจากนี้ รถไฟทุกขบวน ยังต้องจอดทุก ๆ สถานีอีกด้วย การรถไฟรัฐซาบะฮ์ จึงได้ร่วมมือกันกับเกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู เพื่อช่วยปรับปรุงทางรถไฟให้ดียิ่งขึ้น
โครงสร้างพื้นฐาน > รายชื่อสถานี

ตันจงอะรู
ปูตาตัน
กีนารุต
กาวัง
ปาปาร์
บันกาวัน
เมิมบากุต
บิวฟอร์ต
ซาลีวันงัน
ฮาโลงีรัต
ราโยฮ์
ปังงี
เตอนอม
การบริหารจัดการ

รถไฟสายนี้ ดำเนินการโดยแผนกการรถไฟรัฐซาบะฮ์ ภายใต้การบริหารของรัฐซาบะฮ์
การปรับปรุงเส้นทางครั้งล่าสุด เกิดจากการร่วมมือกันของการรถไฟรัฐซาบะฮ์ กับการรถไฟมลายา (เคทีเอ็ม) อย่างไรก็ตาม การรถไฟรัฐซาบะฮ์ ยังคงดำเนินกิจการโดยแยกต่างหากจากเกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
การท่องเที่ยว

รถไฟสายนี้ ได้มีการสนับสนุนการท่องเที่ยวมากขึ้น อาทิ การนั่งรถไฟชมแม่น้ำปาดัส หรือการนั่งรถไฟชมป่าบนเกาะบอร์เนียว ซึ่งให้บรรยากาศแบบผจญภัยมาก
อุบัติเหตุ

วันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2008 — ขบวนรถไฟตกลงไปในแม่น้ำปาดัส หลังจากที่ตกรางเนื่องจากดินไถลลงมา ผู้โดยสารเสียชีวิต 2 คน
วันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2011 — ขบวนรถไฟวิ่งจากตันจงอะรู วิ่งชนกับรถบรรทุกน้ำมัน ซึ่งกำลังข้ามทางรถไฟอยู่ มีผู้ได้รับบาดเจ็บสาหัส 12 คน
ดูเพิ่ม

การขนส่งระบบรางในประเทศมาเลเซีย
เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู (เคทีเอ็ม) – ผู้ดำเนินการรถไฟในมาเลเซียตะวันตก
แหล่งข้อมูลอื่น

คำแนะนำภาษาอังกฤษ
การรถไฟรัฐซาบะฮ์ เก็บถาวร 2012-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
เฟซบุ๊ค
รายละเอียดการเดินทางและกำหนดเวลา
กำหนดเวลาอย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2012-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การเปิดใช้งานสายรถไฟบอร์เนียวเหนือ ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1898
สถานีรถไฟแห่งแรกของสายรถไฟบอร์เนียวเหนือ
ภายในตู้โดยสาร
สถานีรถไฟบิวฟอร์ต
ตู้โดยสารที่ได้รับความเสียหายจากอุบัติเหตุ
บะไคง์

| ม่านบะไคง์   မန်းဘခိုင် |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
ดำรงตำแหน่ง กันยายน 1946 – 19 กรกฎาคม 1947
นายกรัฐมนตรี: อองซาน
ก่อนหน้า: สำนักงานใหม่
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 26 ตุลาคม ค.ศ. 1903(1903-10-26) ฮีนตาดะ พม่าภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร
เสียชีวิต: 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1947(1947-07-19) (43 ปี) ยานโกน พม่าภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร
ที่ไว้ศพ: Martyrs' Mausoleum ประเทศพม่า
พรรคการเมือง: AFPFL
ญาติ: Mahn Win Khaing Than (หลานชาย)
วิชาชีพ: นักการเมือง

บะไคง์ (พม่า: ဘခိုင်, ออกเสียง: [ba̰.kʰàɪ̯ɰ̃]) หรือที่เรียกร่วมกับคำนำหน้าชื่อว่า ม่านบะไคง์ (မန်းဘခိုင်) เกิดเมื่อ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2446 เป็นนักการเมืองชาวพม่าและดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมในรัฐบาลพม่าก่อนได้รับเอกราช เขาเป็นชาวกะเหรี่ยง นับถือศาสนาพุทธเถรวาทและเป็นประธานสหภาพเยาวชนกะเหรี่ยง บะไคง์และคณะรัฐมนตรีอีก 6 คนรวมทั้งนายกรัฐมนตรีอองซานถูกลอบสังหารในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 ในย่างกุ้ง  วันที่ 19 กรกฎาคมกลายเป็นวันผู้พลีชีพในพม่า
บะอู้

| บะอู้ |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีพม่า คนที่ 2
ดำรงตำแหน่ง 13 มีนาคม พ.ศ. 2495 – 12 มีนาคม พ.ศ. 2500
ก่อนหน้า: เจ้าส่วยแต้ก
ถัดไป: วี่น-มอง
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2430 พะสิม บริติชอินเดีย
เสียชีวิต: 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506 (76 ปี) ย่างกุ้ง พม่า
เชื้อชาติ: พม่า
ศาสนา: เถรวาท
พรรคการเมือง: สันนิบาตเสรีภาพประชาชนต่อต้านฟาสซิสต์

บะอู้ (พม่า: ဘဦး, ออกเสียง: [ba̰ ʔú]; 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2430 – 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 2 แห่งสหภาพพม่า และเป็นผู้พิพากษาสูงสุดแห่งศาลฎีกาพม่า (พ.ศ. 2491–2495) และประธานาธิบดีพม่าตั้งแต่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2495 – 12 มีนาคม พ.ศ. 2500 เขาเป็นสมาชิกคนหนึ่งของสันนิบาตเสรีภาพประชาชนต่อต้านฟาสซิสต์ เขาเป็นผู้พิพากษาสูงสุดแห่งศาลฎีกาพม่าภายใต้การปกครองของอังกฤษ ญี่ปุ่น และพม่า
| ด ค ก ประมุขแห่งรัฐของประเทศพม่า (รายชื่อ) |
| --- | --- | --- |
| สหภาพพม่า (ค.ศ. 1948–1962) |  เจ้าส่วยแต้ก  บะอู้  วี่น-มอง  |  |
| สาธารณรัฐสังคมนิยมแห่งสหภาพพม่า (ค.ศ. 1962–1988) |  เนวี่น†  ซ่านยุ†  เซน-ลวีน†  เอ้โก*  มองมอง  |  |
| สหภาพพม่า/เมียนมา (ค.ศ. 1988–2011) |  ซอมอง†  ต้านชเว†  |  |
| สาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมา (ค.ศ. 2011–ปัจจุบัน) |  เต้นเซน  ทีนจอ  มหยิ่นซเว*  วี่น-มหยิ่น  มหยิ่นซเว*  มี่นอองไลง์*†  |  |
 † หมายถึง ผู้ดำรงตำแหน่งทางทหาร  * หมายถึงผู้ดำรงตำแหน่งรักษาการ
นาซัม

นาซัม (มลายู: nazam) มาจากภาษาอาหรับแปลว่าบทกวี ในรัฐปะหังใช้คำนี้ในความหมายของเพลง โดยมากจึงเป็นการขับร้องบทกวีเพื่อความบันเทิงในโอกาสต่าง ๆ มีรูปแบบใกล้เคียงกับชาอีร์ มี 4 วรรค วรรคละ 4 คำ สัมผัสท้ายวรรคแบบกลอนหัวเดียว นิยมใช้เป็นเพลงกล่อมเด็กในรัฐเปรัก, เกอดะฮ์, เซอลาโงร์, เนอเกอรีเซิมบีลัน และมะละกา
ดูเพิ่ม

ปันตุน
เซอโลกา
บาตูกาจะฮ์

| บาตูกาจะฮ์ |
| --- | --- |
(ซ้ายไปขวาและบนลงล่าง) ปราสาทเคลลี, โรงพยาบาลบาตูกาจะฮ์, ศาลบาตูกาจะฮ์, เครื่องขุดดีบุกตันจุงตัวลังหมายเลข 5
พิกัด:  4°47′N 101°04′E﻿ / ﻿4.783°N 101.067°E﻿ / 4.783; 101.067
ประเทศ: มาเลเซีย
รัฐ: เประ
อำเภอ: กินตา
สภาเขตบาตูกาจะฮ์: 2009
การปกครอง
 • องค์กร: สภาเขตบาตูกาจะฮ์
 • Yang Dipertua: Mohamad Razif Bin Ramli
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 67,470 ha (166,720 เอเคอร์)
ประชากร (2017)
 • ทั้งหมด: 133,422 คน
 • ความหนาแน่น: 200 คน/ตร.กม. (510 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.mdbg.gov.my/ms
บาตูกาจะฮ์ (มลายู: Batu Gajah) เป็นเทศบาลและศูนย์กลางการปกครองของอำเภอกินตา รัฐเประ ประเทศมาเลเซีย
คำว่า บาตูกาจะฮ์ ในภาษามลายูแปลว่า "หินช้าง" (บาตู แปลว่า "หิน" ส่วน กาจะฮ์ มาจาก คชา ในภาษาสันสกฤต ซึ่งแปลว่า "ช้าง") ซึ่งเข้าใจว่าหมายถึงหินที่มีหน้าตาคล้ายช้างในแม่น้ำกินตา ตำนานพื้นถิ่นเล่าว่า หินเหล่านี้ถูกตั้งขึ้นให้เป็นรูปช้างเพื่อใช้ขับไล่และทำให้ช้างป่าที่จะเข้ามากินและทำลายพืชผลจำพวกอ้อยของเกษตรกรในท้องที่ กลัวจนหนีไป
บาตูกาจะฮ์เป็นเมืองที่ขึ้นชื่อด้านการขุดดีบุกตั้งแต่ก่อนมาเลเซียได้รับเอกราช และเป็นพื้นที่ที่มีชาวจีนอพยพมาตั้งรกรากอยู่จำนวนมาก ปัจจุบันประชากรส่วนใหญ่ของบาตูกาจะฮ์ยังคงมีเชื้อสายจีน นอกจากนี้ยังมีหมู่บ้านของชาวอินเดียอพยพเช่นกัน
บาตูอูบัน

| บาตูอูบัน |
| --- | --- |
ย่านของจอร์จทาวน์
การถอดเสียงภาษาอื่น ๆ
 • อักษรยาวี: باتو اوبن
 • จีน: 峇都蛮
 • ฮกเกี้ยน: bâ to͘ bân


บาตูอูบัน
พิกัด: 5°21′25.5522″N 100°18′37.5906″E﻿ / ﻿5.357097833°N 100.310441833°E﻿ / 5.357097833; 100.310441833
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ:  รัฐปีนัง
อำเภอ: เกาะปีนังตะวันออกเฉียงเหนือ
นคร:  จอร์จทาวน์
การปกครอง
 • รัฐบาลท้องถิ่น: สภานครเกาะปีนัง
 • นายกเกาะปีนัง: Yew Tung Seang
 • สมาชิกสภารัฐบาตูอูบัน: กูมาเรซัน อารามูกัม (พรรคยุติธรรมประชาชน)
 • สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรบายันบารู: Sim Tze Tzin (พรรคยุติธรรมประชาชน)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลาในประเทศมาเลเซีย)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): ไม่สังเกต
รหัสไปรษณีย์: 11700
เว็บไซต์: mbpp.gov.my
บาตูอูบัน (มลายู: Batu Uban) เป็นย่านในชายฝั่งตะวันออกของเกาะปีนัง ประเทศมาเลเซีย อยู่ห่างจากใจกลางจอร์จทาวน์ไปทางใต้ประมาณ 6.7 กิโลเมตร (4.2 ไมล์) และอยู่ติดกับชานเมืองเกอลูกอร์ ซึ่งก่อตั้งโดยกลุ่มชาติพันธ์ุมีนังกาเบาในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 บาตูอูบันถือเป็นที่อยู่อาศัยชาวมลายูที่เก่าแก่ที่สุดในเกาะปีนัง
ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา บาตูอูบันถูกแปลงเป็นเมือง กับที่อยู่อาศัยสูงระฟ้าเป็นจุด ๆ ในย่านนี้
บูกิตปายง

| บูกิตปายง |
| --- | --- |
มัสยิดบูกิตปายง, หนึ่งในแลนด์มาร์กที่ใจกลางของบูกิตปายง
   ธง
บูกิตปายงที่ตั้งในประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 4°15′N 103°25′E﻿ / ﻿4.250°N 103.417°E﻿ / 4.250; 103.417
ประเทศ:  มาเลเซีย
รัฐ: ตรังกานู
อำเภอ: มารัง
ประชากร (2010)
 • ทั้งหมด: 26,790 คน
 • ชาติพันธุ์: 95.8% มลายู   4% จีน   0.15% อื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
รหัสไปรษณีย์: 21400
บูกิตปายง (มลายู: Bukit Payong; ประชากรจากสำมะโน ค.ศ. 2010: 26,790 คน) เป็นเมืองในอำเภอมารังของรัฐตรังกานูในบริเวณชายฝั่งตะวันออกของคาบสมุทรมลายูของประเทศมาเลเซีย
ประชากรในเมืองนี้ ร้อยละ 95.85 เป็นชาวมลายู, ร้อยละ 4 เป็นชาวจีน และร้อยละ 0.15 เป็นชนชาติอื่น ๆ ชายแดนของตัวเมืองอยู่ติดกับชายแดนของอำเภอในกัวลาเตอเริงกานู ทางด่วนฝั่งตะวันออกสิ้นสุดตรงนี้ และเป็นที่นั่งของเขตรัฐบาลกลางในชื่อเดียวกัน ปัจจุบัน ที่นั่งเป็นของพรรคอิสลามแห่งมาเลเซีย หรือพรรคปาส หลังจากการเลือกตั้งทั่วไปในประเทศมาเลเซีย พ.ศ. 2556
ปะโคะกู

| ปะโคะกู |
| --- | --- |
เมือง
ปะโคะกูที่ตั้งเมืองปะโคะกูในประเทศพม่า
พิกัด: 21°20′N 95°05′E﻿ / ﻿21.333°N 95.083°E﻿ / 21.333; 95.083
ประเทศ:  พม่า
เขต:  ภาคมะกเว
จังหวัด: ปะโคะกู
อำเภอ: ปะโคะกู
ประชากร
 • ทั้งหมด: 130,000 คน
เขตเวลา: UTC+6:30 (เวลามาตรฐานพม่า)
ปะโคะกู (พม่า: ပခုက္ကူ, ออกเสียง: [pə.kʰoʊ̯ʔ.kù]) เป็นเมืองในภาคมะกเว ประเทศพม่า อยู่ห่างจากเมืองพุกามไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือราว 30 กิโลเมตร บนฝั่งแม่น้ำอิรวดี เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยคอมพิวเตอร์ปะโคะกู
นรปติ (แก้ความกำกวม)

นรปติ (อังกฤษ: Narapati; พม่า: နရပတိ) เป็นอิสริยยศของเจ้านายพม่าหลายพระองค์ และอาจหมายถึง
กษัตริย์

พระเจ้านรปติสี่ตู่:  กษัตริย์แห่งพุกาม, ค.ศ. 1174–1211
พระเจ้านรปติที่ 1 แห่งอังวะ:  พระเจ้าอังวะ, ค.ศ. 1442–68
พระเจ้านรปติที่ 2 แห่งอังวะ:  พระเจ้าอังวะ, ค.ศ. 1501–27
พระเจ้านรปติแห่งแปร: พระเจ้าแปร, ค.ศ. 1532–39
พระเจ้านรปติที่ 3 แห่งอังวะ:  พระเจ้าอังวะ, ค.ศ. 1545–51
พระเจ้านรปติที่ 4 แห่งอังวะ:  พระเจ้าอังวะ, ค.ศ. 1551–55
พระเจ้านรปติแห่งมเยาะอู้:  กษัตริย์แห่งอาระกัน, ค.ศ. 1638–45
พระมเหสี

นรปติแมดอ: พระอัครมเหสีแห่งแปร, ค.ศ. 1551–88
น่านจี้โตะ

| --- | --- |
น่านจี้โตะ
ชื่ออื่น: နန်းကြီးသုပ်‌
มื้อ: อาหารเช้าหรือกลางวัน
แหล่งกำเนิด: พม่า
ส่วนผสมหลัก: เส้นก๋วยเตี๋ยวจากข้าว แกงไก่หรือหมู ผงถั่วหัวช้าง หอมใหญ่ หมี่ทอดกรอบ ไข่ต้ม น้ำมะนาว
 ตำราอาหาร: น่านจี้โตะ
น่านจี้โตะ (พม่า: နန်းကြီးသုပ်‌, อักษรโรมัน: nan gyi thohk, nangyi thoke หรือ nangyi thohk) เป็นอาหารประเภทยำของพม่า ใช้เส้นก๋วยเตี๋ยวที่ทำจากข้าวหรือขนมจีน โดยเป็นขนมจีนเส้นใหญ่แบบขนมจีนไหหลำ เป็นอาหารพื้นเมืองของมัณฑะเลย์ กินกับแกงไก่ที่ใส่ผงมะสะหล่า โดยตักแกงราดลงในชามขนมจีน ใส่เครื่องปรุงอื่นๆ ได้แก่หอมเจียว ต้นหอม ผงถั่วหัวช้าง ผักชี ไข่ต้ม บีบมะนาว
แหล่งข้อมูลอื่น

Nan gyi thoke - Burmese Noodles recipe