มุฮัมมัด อะลี จินนาห์

ผู้ก่อตั้งและผู้สำเร็จราชการปากีสถานคนที่ 1 (ค.ศ. 1876–1948)
| บิดาแห่งชาติ (บาบา-เอ-เกาม์) ท่านผู้นำ (กาอิด-เอ-อาซัม)มุฮัมมัด อะลี จินนาห์ محمد علی جناح |
| --- | --- |
จินนาห์ เมื่อ ค.ศ. 1945

ผู้สำเร็จราชการปากีสถานคนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 14 สิงหาคม ค.ศ. 1947 – 11 กันยายน ค.ศ. 1948
กษัตริย์: สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6
นายกรัฐมนตรี: ลีอากัต อาลี ข่าน
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: ขวาชะ นาซิมุดดีน
ประธานสภาร่างรัฐธรรมนูญคนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง 11 สิงหาคม ค.ศ. 1947 – 11 กันยายน ค.ศ. 1948
รอง: เมาล์วี ตามีซุดดีน ข่าน
ก่อนหน้า: สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป: เมาล์วี ตามีซุดดีน ข่าน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: มาฮัมหมัดอาลี จินนาห์ไภ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1876(1876-12-25) การาจี เขตปกครองบอมเบย์ บริติชอินเดีย (ปัจจุบันคือแคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน)
เสียชีวิต: 11 กันยายน ค.ศ. 1948(1948-09-11) (71 ปี) การาจี เขตสหพันธ์เมืองหลวง ประเทศปากีสถาน
ที่ไว้ศพ: สุสานมาซาร์-เอ-กาอิด การาจี แคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน
พรรคการเมือง: สันนิบาตมุสลิม (ค.ศ. 1947–1948)
การเข้าร่วม พรรคการเมืองอื่น: คองเกรสแห่งชาติอินเดีย (ค.ศ. 1906–1920) สันนิบาตมุสลิมแห่งอินเดีย (ค.ศ. 1913–1947)
คู่สมรส:   เอมีบาอี จินนาห์ (สมรส 1892; เสียชีวิต 1893)  รัตตันบาอี เปฏิฏ (สมรส 1918; เสียชีวิต 1929) 
บุตร: 1 (ดีนา วาฑิชา)
ศิษย์เก่า: สำนักศึกษากฎหมายลิงคอล์น
วิชาชีพ: เนติบัณฑิต นักการเมือง
ลายมือชื่อ: 

มุฮัมมัด อะลี จินนาห์ (25 ธันวาคม ค.ศ. 1876 – 11 กันยายน ค.ศ. 1948) เป็นเนติบัณฑิต นักการเมือง และผู้ก่อตั้งประเทศปากีสถาน เขาดำรงตำแหน่งผู้นำสันนิบาตมุสลิมแห่งอินเดียตั้งแต่ ค.ศ. 1913 จนกระทั่งการเริ่มต้นประเทศปากีสถานเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1947 และต่อมาเป็นผู้สำเร็จราชการปากีสถานในเครือจักรภพคนแรกจวบจนถึงแก่อสัญกรรม
จินนาห์เกิดที่คฤหาสน์วาซีร์ในเมืองการาจี เขาเข้ารับการอบรมเป็นเนติบัณฑิตที่สำนักศึกษากฎหมายลิงคอล์น กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ต่อมาเขาได้เดินทางกลับมายังอินเดียและเข้าทำงานที่ศาลสูงบอมเบย์ โดยในช่วงเวลานี้ เขาเริ่มสนใจในการเมืองระดับชาติ ซึ่งท้ายที่สุดแล้ว ความสนใจนี้ก็เข้ามาแทนที่การปฏิบัติงานด้านกฎหมายของเขา จินนาห์เริ่มมีชื่อเสียงอย่างยิ่งในคองเกรสแห่งชาติอินเดียในช่วงสองทศวรรษแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งในปีแรก ๆ ของการทำงานในแวดวงการเมือง จินนาห์ได้สนับสนุนแนวคิดเอกภาพฮินดู–มุสลิม ซึ่งนำไปสู่กติกาสัญญาลัคเนาใน ค.ศ. 1916 ระหว่างฝ่ายคองเกรสกับสันนิบาตมุสลิมแห่งอินเดีย จินนาห์กลายเป็นผู้นำคนสำคัญในสันนิบาตปกครองบ้านเกิดเมืองนอนแห่งอินเดีย และได้เสนอแผนการปฏิรูปรัฐธรรมนูญสิบสี่ข้อเพื่อปกป้องสิทธิทางการเมืองของชาวมุสลิมในอนุทวีปอินเดีย อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 1920 จินนาห์ลาออกจากคองเกรส เมื่อคองเกรสเห็นด้วยกับการรณรงค์แบบสัตยาเคราะห์ (Satyāgraha) ซึ่งเขามองว่าเป็นการเมืองแบบอนาธิปไตย
ใน ค.ศ. 1940 จินนาห์เชื่อว่าชาวมุสลิมในอนุทวีปควรมีรัฐเป็นของตนเอง เพื่อหลีกเลี่ยงสถานะชายขอบของชาวมุสลิมที่ความเป็นไปได้ ซึ่งประชากรเหล่านี้อาจถูกด้อยค่าในรัฐเอกราชฮินดู–มุสลิม ทำให้ในปีนั้น สันนิบาตมุสลิมที่นำโดยจินนาห์ได้ผ่านข้อมติลาฮอร์เพื่อเรียกร้องประเทศแยกต่างหากสําหรับชาวมุสลิมอินเดีย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สันนิบาตมุสลิมเริ่มแข็งแกร่งขึ้น ในขณะที่ผู้นำคองเกรสหลายคนถูกจับกุม และในการเลือกตั้งระดับมณฑลที่จัดขึ้นหลังสงคราม สันนิบาตชนะที่นั่งส่วนใหญ่ซึ่งสงวนไว้สำหรับชาวมุสลิม โดยสุดท้ายแล้ว คองเกรสและสันนิบาตมุสลิมก็ไม่สามารถบรรลุข้อตกลงที่จะแบ่งปันอำนาจเพื่อให้บริติชอินเดียทั้งหมดรวมกันเป็นรัฐเดียวหลังได้รับเอกราช และด้วยเหตุนี้ ทำให้ทุกฝ่ายเห็นพ้องกันว่าควรแยกอินเดียออกเป็นสองส่วน ได้แก่ รัฐเอกราชอินเดียที่มีชาวฮินดูเป็นส่วนใหญ่ และรัฐมุสลิมปากีสถาน
ภายหลังการประกาศเอกราช จินนาห์ได้ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการปากีสถาน เขาได้จัดตั้งรัฐบาลแห่งชาติใหม่และดำเนินนโยบายจำนวนมาก ตลอดจนให้กาช่วยเหลือผู้อพยพชาวมุสลิมหลายล้านคน ซึ่งเดินทางมาจากประเทศเพื่อนบ้านอย่างอินเดียหลังจากการแบ่งอินเดียออกเป็นสองส่วน จินนาห์ดูแลการสร้างค่ายผู้ลี้ภัยเป็นการส่วนตัว เขาถึงแก่อสัญกรรม สิริอายุ 71 ปี ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1948 ซึ่งเป็นเวลาเพียงหนึ่งปีหลังจากที่ปากีสถานได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร เขาทิ้งมรดกที่ลึกซึ้งและเป็นที่เคารพนับถือในประเทศปากีสถาน มหาวิทยาลัยและสิ่งปลูกสร้างจำนวนมากในประเทศตั้งชื่อตามจินนาห์ และเป็นที่เคารพนับถือในปากีสถานว่าเป็น Quaid-e-Azam ("ท่านผู้นำ") และ Baba-e-Qaum ("บิดาแห่งชาติ") รวมถึงวันคล้ายวันเกิดของเขาได้รับการกำหนดเป็นวันหยุดประจำชาติ