stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เบริลเลียม
ลักษณะ > สมบัติทางเคมี

ธาตุเบริลเลียมมีความสามารถในการปฏิกิริยารีดักชันสูง ศักยภาพการเกิดรีดักชันE0มีค่าเท่ากับ -1.85V  ซึ่งค่านี้เกิดจากแนวโน้มเกิดเป็นไอออนที่สูงกว่าอะลูมิเนียมจึงคาดว่ามีความสามารถในปฏิกิริยา แต่พื้นผิวจะเกิดชั้นออกไซด์ที่เสถียรจึงไม่เกิดปฏิกิริยากับน้ำและออกซิเจน แต่เมื่อเกิดปฏิกิริยาแล้วจะเกิดปฏิกิริยาเผาไหม้และได้สารผสมเบริลเลียมออกไซด์และเบริลเลียมไนไตรด์
เบริลเลียมที่มีชั้นออกไซด์จะมีความต้านทานกับกรด แต่เมื่อเบริลเลียมที่เอาชั้นออกไซด์ออกแล้วปฏิกิริยากับกรดที่มีความสามารถในการออกซิเดชันน้อยจะเกิดปฏิกิริยาอย่างรวดเร็ว ถ้าปฏิกิริยากับกรดที่มีความสามารถในการออกซิเดชันมากจะปฏิกิริยาช้า และปฏิกิริยากับเบสแก่จะเกิดไอออน {\ce {[Be(OH)4 ]^2-}}และแก๊สไฮโดรเจน ซึ่งมีสมบัติคล้ายกับอะลูมิเนียม เบริลเลียมยังสามารถปฏิกิริยากับน้ำเกิดไฮโดรเจนและเบริลเลียมไฮดรอกไซด์ ซึ่งเบริลเลียมไฮดรอกไซด์มีค่าการละลายต่ำและติดกับผิวเบริลเลียมจึงไม่เกิดปฏิกิริยาต่อเมื่อเบริลเลียมบริเวณพื้นผิวปฏิกิริยาทั้งหมด
การจัดเรียงอิเล็กตรอนของเบลิเลียมคือ[He]2s2 เบริลเลียมมีพลังงานไอออไนเซชันสูงเมื่อเทียบกับขนาดอะตอม เบริลเลียมจึงยากที่จะเกิดเป็นไอออนและทำให้สารประกอบของเบริลเลียมเกิดพันธะโคเวเลนต์ สาเหตุอีกอย่างคือเกิดจากความหนาแน่นประจุสูง จากFajans' rules ไอออนบวกที่ขนาดเล็กและมีความหนาแน่นประจุสูงจะดึงเวเลนซ์อิเล็กตรอนของไอออนบวก ( เรียกว่าโพลาไรซ์ ) ทำให้เกิดพันธะโคเวเลนต์ เบริลเลียมมีขนาดเล็กและมีประจุ 2+ จึงเกิดพันธะโคเวเลนต์ ธาตุในคาบที่ 2 มีแนวโน้มของพลังงานไอออไนเซชันตามมวลอะตอม แต่เบริลเลียมมีพลังงานไอออไนเซชันสูงกว่าโบรอนที่มีมวลมากกว่า สาเหตุเกิดจากเวเลนซ์อิเล็กตรอนของเบริลเลียมอยู่ในออร์บิทัล2s และเวเลนซ์อิเล็กตรอนของโบรอนอยู่ในออร์บิทัล2p อิเล็กตรอนในออร์บิทัล2pจะรับผลกระทบจากปรากฏการณ์การบังของอิเล็กตรอน(Shielding effect)ทำให้พลังงานไอออไนเซชันของอิเล็กตรอนในออร์บิทัล2pลดลง แต่อิเล้กตรอนในออร์บิทัล2sจะไม่ได้รับผลกระทบจากปรากฏการดังกล่าวจึงมีพลังงานไอออไนเซชันมากกว่าอิเล็กตรอนในออร์บิทัล2p เป็นสาเหตุที่เบริลเลียมมีพลังงานไอออไนเซชันมากกว่าโบรอน
สารเชิงซ้อนโคออร์ดิเนชันหรือไอออนเชิงซ้อนโคออร์ดิเนชันของเบริลเลียมส่วนใหญ่เกิด4พันธะโคออร์ดิเนตโคเวเลนต์ ยกตัวอย่างเช่น  {\ce {[Be(H2O)4]^2+}},  {\ce {[BeX4]^2-}} EDTAจะเกิดเป็นลิแกนด์ของเบริลเลียมเกิดสารเชิงซ้อนทรงแปดหน้ามากกว่าลิแกนด์อื่นๆจึงนิยมใช้ในการวิเคราะห์สาร เช่น เมื่อเติมEDTAลงในสารเชิงซ้อนอะซิติลอะซิโตนกับเบริลเลียม EDTAจะเกิดสารเชิงซ้อนแทนที่อะซิติลอะซิโตนและอะซิติลอะซิโตนจะหลุดออก สามารถสกัดเบริลเลียมด้วยสารละลายได้ วิธีนี้อาจจะถูกรบกวนโดยไอออนบวกอื่นๆเช่นAl3+
การประยุกต์ใช้

ใช้ในหลอดไฟเรืองแสง
สปริงนาฬิกาซึ่งต้องต้านอำนาจแม่เหล็ก และรับแรงแปรอยู่ตลอดเวลานั้น ทำจากทองแดงผสมเบริลเลียม (Beryllium-Coppers Alloys)
โลหะผสมนิกเกิล–เบริลเลียม (Ni-Be Alloys) แข็งมาก ทนการกัดกร่อนได้ดี ใช้ทำเครื่องมือผ่าตัด
ใช้เป็นประโยชน์และวัตถุโครงสร้างของเท็คโนโลยีทางอวกาศ
ใช้เป็นตัวโมเดอเรเตอร์ (moderator) และ reflector ในเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์
ใช้ทำหน้าต่างพิเศษสำหรับหลอดรังสี -X
โลหะเจือ Be–Cu ใช้เติมในเชื้อเพลิงจรวด
ความอันตราย

เมื่อร่างกายได้รับเบริลเลียมจะมีความอันตรายจึงเป็นอุปสรรคต่อใช้ในเชิงพาณิชย์ เบริลเลียมมีการกัดกร่อนเนื้อเยื่อจนเกิดโรคเบริลเลียมเรื้อรังที่อันตรายถึงเสียชีวิต
ความอันตราย > ผลกระทบต่อร่างกาย

เบริลเลียมเป็นสารที่มีความอันตรายสูง ก่อโรคร้ายแรงต่อบริเวณปอดที่รู้จักกันในชื่อ Berylliosis โรคเบริลเลียมเรื้อรัง เบริลเลียมเป็นพิษต่อสิ่งมีชีวิตในน้ำและเป็นสารกัดกร่อนเนื้อเยื่อ เมื่อสูดดมสารประกอบที่ลาลายได้จะก่อโรคเบริลเลียมเฉียบพลันเป็นโรคกลุ่มปอดบวมทางเคมีเมื่อสัมผัสกับผิวโดยตรงเกิดอักเสบ
โรคเบริลเลียมเรื้อรัง (CBD) มีระยะฟักตัวตั้งแต่อาทิตย์ถึง 20 ปี อัตราเสียชีวิต 37%และถ้าเป็นหญิงตั้งครรภ์จะมีอัตรามากกว่า โดยทั่วไปแล้วโรคเบริลเลียมเรื้อรังเป็นโรคภูมิต้านตนเอง คาดมีคนที่รู้สึกโรคได้ต่ำกว่า 5% กลไกเกิดโรคคือ เบริลเลียมส่งผลต่อการทำงานของเอนไซม์ทำให้ยับยั้งการแบ่งเซลและเมแทบอลิซึม โรคโรคเบริลเลียมเรื้อรังมีอาการคล้ายกับโรค Sarcoidosis จึงแยกโรคนี้เป็นสำคัญต่อการวินิฉัยโรค
โดยทั่วไปแล้วโรคเบริลเลียมเฉียบพลันเป็นโรคปอดบวมทางเคมี มีกลไกเกิดโรคที่แตกต่างจากโรคเบริลเลียมเรื้อรังมีนิยามว่าเป็น "โรคปอดที่เกิดจากเบริลเลียมใน 1 ปี" และปริมาณเบริลเลียมที่ได้รับกับความหนักของอาการมีความสัมพันธ์กัน ทราบว่าเกิดโรคเมื่อมีความเข้มข้นเบริลเลียมสูงกว่า 1000μg/m3และ ไม่เกิดโรคเมื่อต่ำกว่า 100μg/m3
ปัจจุบันจำนวนผู้ป่วยโรคโรคเบริลเลียมเฉียบพลันลดลงเนื่องจากมีการแก้ไขสภาพแวดล้อมการทำงานและตั้งเกณฑ์ แต่ยังเกิดโรคเบริลเลียมเรื้อรังจำนวนมากในอุตสาหกรรมที่ใช้เบริลเลียม พบว่ามีผู้ป่วยโรคในโรงงานที่รักษาเกณฑ์และคนที่ไม่ได้อยู่ในโรงงานยังได้รับเบริลเลียมจากการเผาผลาญเชื้อเพลิงฟอสซิล
องกรณ์ IARC ภายใต้ WHO ประกาศว่าเบริลเลียมและสารประกอบเบริลเลียมเป็นสารก่อมะเร็ง (Type1)  สำนักงานประเมินความอันตรายต่อสิ่งแวดล้อมและอนามัยรัฐแคลิฟอร์เนีย(OEHHA)ได้คำนวณค่าเกณฑ์ความปลอดภับว่า 1μg/L และหน่วยงานสารพิษและทะเบียนโรคได้คำณวนเกณฑ์ความเสี่ยงต่ำสุดเท่ากับ 0.002 mg/kg/วัน เบริลเลียมไม่ได้เมตาบอลิซึมในร่างกายจึงเมื่อเข้าไปแล้วถ่ายออกได้น้อยและส่วนใหญ่สะสมในกระดูกและถ่ายออกทางปัสสวะ
ความอันตราย > ประวัติศาสตร์โรคเบริลเลียม

ค.ศ. 1933 มีรายงานว่าปอดบวมทางเคมีครั้งแรกที่เยอรมนี และต่อมา ค.ศ. 1946 มีรายงานโรคเบริลเลียมเรื้อรังที่สหรัฐอเมริกา โรคนี้พบมากในโรงงานผลิตหลอดฟลูออเรสเซนต์และโรงงานสกัดเบริลเลียมใน ค.ศ. 1949 จึงยกเลิกใช้เบริลเลียมในการผลิตหลอดฟลูออเรสเซนต์และต้นทศวรรษ 1950 มีการตั้งเกณฑ์ความเข้มข้นสูงสุดเป็น 25μg/m3 มีการแก้ไขสภาพแวดล้อมดังกล่าว จำนวนผู้ป่วยโรคเบริลเลียมเฉียบพลันลดลงอย่างรวดเร็วแต่ยังมีการใช้เบริลเลียมในอุตสาหกรรมนิวเคลียร์และอากาศยานและยานอวกาศ โลหะผสม การผลิตอุปกรณ์ อิเล็กทรอนิกส์
ค.ศ. 1952 สหรัฐอเมริกาเริ่มมีระบบจดทะเบียนโรคเบริลเลียมและก่อนปี ค.ศ. 1983 ได้จด 888 อาการ ในระบบนี้มีเกณฑ์วินิฉัย 6 เกณฑ์และถ้าตรงกับ 3 เกณฑ์จะถูกวินิฉัยเป็นโรคเบริลเลียมเรื้อรัง ในปี ค.ศ. 2001 ใช้เกณฑ์ที่ 3 เกณฑ์คือตรวจสอบทางจุลพยาธิวิทยาโดยการตัดเนื้อเยื่อในปอดและตรวจ ตรวสสอบ lymphocyte blast–transformation และตรวจระยะเวลาที่อยู่กับเบริลเลียม
เบริลเลียมนิยมใช้เป็นสารเร่งปฏิกิริยานิวเคลียร์ในระเบิดปรมณูจึงมีนักวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาระเบิดปรมณูหลายคนเสียชีวิตด้วยโรคเบริลเลียมเช่น นักฟิสิกส์สหรัฐอเมริกา Herbert L. Anderson ที่เกี่ยวข้องกับโครงการแมนฮัตตัน
ความอันตราย > ความสามารถการระเบิด

เบริลเลียมมีชั้นออกไซด์ห่อหุ้มจึงเป็นโลหะที่ไม่ว่องไวต่อปฏิกิริยา แต่มีสมบัติที่เมื่อเกิดติดไฟแล้วจะเผาไหม้ได้อย่างรวดเร็วจึงมีความเสี่ยงต่อเกิดการระเบิดฝุ่นเมื่อมีผงเบริลเลียมกระจายในอากาศ
แหล่งข้อมูลอื่น

ATSDR Case Studies in Environmental Medicine: Beryllium Toxicity เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน U.S. Department of Health and Human Services
It's Elemental – Beryllium
MSDS: ESPI Metals
Beryllium at The Periodic Table of Videos (University of Nottingham)
National Institute for Occupational Safety and Health – Beryllium Page
National Supplemental Screening Program (Oak Ridge Associated Universities)
เยฮูดิ เมนูฮิน

จากภาพยนตร์ Stage Door Canteen, 1943
เยฮูดิ เมนูฮิน  (อังกฤษ: Yehudi Menuhin) (22 เมษายน ค.ศ. 1916-12 มีนาคม ค.ศ. 1999) เป็นนักไวโอลิน คอนดักเตอร์ ที่มีอาชีพการแสดงส่วนใหญ่ในสหราชอาณาจักร เขาเกิดในครอบครัวยิวในสหรัฐอเมริกา แต่ต่อมาได้ถือสัญชาติสวิตเซอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1970 และสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1985 เขาได้รับการยอมรับว่าเป็น 1 ในผู้เชี่ยวชาญไวโอลินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศตวรรษที่ 20
เบเร็ตตา 92

|  เบเร็ตตา 92  |
| --- | --- |
รุ่น 92 เอ 1
ชนิด: ปืนสั้นกึ่งอัติโนมัติ
แหล่งกำเนิด:  อิตาลี
บทบาท
ประจำการ: พ.ศ. 2519–ปัจจุบัน
ผู้ใช้งาน: ดูที่ ประเทศผู้ใช้งานและประเทศผู้ผลิตออกมาในลักษณะเดียวกัน
ประวัติการผลิต
ช่วงการออกแบบ: พ.ศ. 2518
บริษัทผู้ผลิต: เบเร็ตตา
ช่วงการผลิต: พ.ศ. 2519–ปัจจุบัน
จำนวนที่ผลิต: 3,500,000 
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 950 กรัม (34 ออนซ์)
ความยาว: 217 มิลลิเมตร (8.5 นิ้ว)
ความยาวลำกล้อง: 125 มิลลิเมตร (4.9 นิ้ว)

กระสุน: กระสุนขนาด 9×19 มิลลิเมตร
ความเร็วปากกระบอก: 381 m/s (1,250 ft/s)
ระยะหวังผล: 50 m (160 ft)
ระบบป้อนกระสุน: บรรจุกระสุนในแม็กกาซีนได้: 10, 15, 17, 18, 20, 30, 32 นัด (รุ่น 92, 98)  10, 11, 12, 13, 15 นัด (รุ่น 96)  10, 13 นัด (รุ่น Compact L)  8 นัด (รุ่น Compact Type M) 
เบเร็ตตา 92 (อังกฤษ: Beretta 92) เป็นปืนสั้นกึ่งอัตโนมัติชนิดหนึ่ง ผลิตโดยบริษัทเบเร็ตตาสัญชาติอิตาลี เริ่มออกแบบในปี พ.ศ. 2518 และผลิตออกมาในปี พ.ศ. 2519 เป็นปืนสั้นกึ่งอัตโนมัติอีกชนิดหนึ่งที่นิยมใช้อย่างแพร่หลายในปัจจุบัน และยังมีหลายประเทศนำไปผลิตในลักษณะเดียวกันกับปืนสั้นรุ่นนี้ อาทิ ประเทศบราซิลผลิตในชื่อเทอร์ราส พีที92, สหรัฐผลิตในชื่อเบเร็ตตา เอ็ม9, ประเทศตุรกี ผลิตในชื่อวายุส16 เป็นต้น
ปืนสั้นชนิดนี้มีหลายรุ่น ได้แก่ 92, 92D, 92เอฟเอส, เซ็นทรัลนิออล, อีลีท แอลทีที ฯลฯ เบเร็ตตา 92 บรรจุกระสุนขนาด 9×19 มิลลิเมตร บรรจุในแม็กกาซีนได้ 13 นัด
ประวัติ

เบเร็ตตา 92 ได้แรงบันดาลใจมาจากปืนพกหลายชนิด โดยลำกล้อง ไกปืน และส่วนประกอบต่างๆ ได้แรงบันดาลใจมาจากวอลเทอร์ พี38 และมีการทำงานและตัวปืนบางส่วนที่ยังคล้ายคลึงกับบราวนิง ไฮ-พาวเวอร์ อีกด้วย
การ์โล บาเร็ตตา, กียูเซปเป เมซเซสตี และวิคตอริโอ วาเลได้ร่วมกันออกแบบปืนสั้นชนิดนี้ และออกแบบเสร็จสมบูรณ์ในปี พ.ศ. 2518
ประเทศผู้ใช้งานและประเทศผู้ผลิตออกมาในลักษณะเดียวกัน

สหรัฐอเมริกา: ผลิตในชื่อ "เบเร็ตตา เอ็ม9" และใช้ในกองทัพสหรัฐ แทนปืนพกเอ็ม 1911
อิตาลี
บราซิล: ผลิตออกมาในชื่อ "เทอร์ราส พีที92" (Taurus PT 92) โดยบริษัทเทอร์ราส และใช้กันในกองทัพบราซิล
ตุรกี: ผลิตออกมาในชื่อ "วายุส 16" โดยบริษัทกรีซาน และใช้กันในกองทัพตุรกี
แอฟริกาใต้: ผลิตออกมาในชื่อ "เวกตอร์ เอส16" โดยบริษัทเวกตอร์
อียิปต์: ผลิตออกมาในชื่อ "เฮลวาน 920"
ไทย: ใช้ประจำการในกองทัพบกไทย
มาเลเซีย: ใช้ในกองทัพมาเลเซียและตำรวจมาเลเซีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Official Beretta 92 page เก็บถาวร 2021-02-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Beretta USA page
Diagram of beretta 92
Details on the Beretta 92
Free videos of Beretta 92/96 disassembly
How To Make The 92FS 9mm Shoot, Performance Shooter, October 1997
Beretta 92F exploded-view parts diagram from American Rifleman
สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี (มนตรี คณิสฺสโร)

| สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี (มนตรี คณิสฺสโร) |
| --- | --- |
คำนำหน้าชื่อ: ท่านเจ้าประคุณ
ส่วนบุคคล
เกิด: 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2484 (83 ปี)
นิกาย: ธรรมยุติกนิกาย
การศึกษา: นักธรรมชั้นเอก เปรียญธรรม 5 ประโยค ศน.บ., M.A.
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดเครือวัลย์วรวิหาร แขวงวัดอรุณ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร
อุปสมบท: 28 มีนาคม พ.ศ. 2504
พรรษา: 63
ตำแหน่ง: กรรมการมหาเถรสมาคม   ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 11 (ธรรมยุต)   รองแม่กองธรรมสนามหลวง   เจ้าอาวาสวัดเครือวัลย์วรวิหาร
สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี นามเดิม มนตรี บุญถม ฉายา คณิสฺสโร เป็นสมเด็จพระราชาคณะ ชั้นสุพรรณบัฏ ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง รองประธานกรรมการคณะธรรมยุต กรรมการมหาเถรสมาคม ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 11 (ธรรมยุต) รองแม่กองธรรมสนามหลวง และเจ้าอาวาสวัดเครือวัลย์วรวิหาร
ชาติภูมิ

สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี มีนามเดิมว่า มนตรี บุญถม เกิดเมื่อวันเสาร์ ขึ้น 5 ค่ำ เดือน 3 ปีมะโรง ตรงกับวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2484 ณ บ้านเลขที่ 36 หมู่ 4 ตำบลโคกสลุด อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี
บรรพชาและอุปสมบท > บรรพชา

สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี บรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2502 ที่พระอุโบสถ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร ถนนเฟื่องนคร แขวงวัดราชบพิธ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
บรรพชาและอุปสมบท > อุปสมบท

สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี อุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2504 ณ ที่พระอุโบสถ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร ถนนเฟื่องนคร แขวงวัดราชบพิธ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร โดยมีสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณ เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่ พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระธรรมสิริวัฒน์ (ทองคำ กมฺพุวณฺโณ) เป็นพระกรรมวาจาจารย์
วิทยฐานะ > วิทยฐานะสายสามัญ

พ.ศ. 2516 สำเร็จการศึกษาศาสนศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
พ.ศ. 2518 สำเร็จการศึกษาปริญญามหาบัณฑิต สาขาวรรณคดีอังกฤษ มหาวิทยาลัยพาราณสี (Banaras Hindu University) ประเทศอินเดีย
วิทยฐานะ > วิทยฐานะพระปริยัติธรรม

พ.ศ. 2501 สอบประโยค ป.ธ.5 ได้ สำนักเรียนวัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม ราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร
ตำแหน่งการปกครองคณะสงฆ์

พ.ศ. 2515 ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม
พ.ศ. 2520 เลขานุการเจ้าคณะใหญ่คณะธรรมยุต
พ.ศ. 2530 เลขานุการสมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 18
พ.ศ. 2539 ผู้รักษาการแทนเจ้าคณะจังหวัดลพบุรี-สระบุรี (ธรรมยุต)
พ.ศ. 2545 รองเจ้าคณะภาค 11 (ธรรมยุต)
พ.ศ. 2552 เจ้าอาวาสวัดเครือวัลย์ วรวิหาร
พ.ศ. 2553 กรรมการมหาเถรสมาคม
พ.ศ. 2553 เจ้าคณะภาค 11 (ธรรมยุต)
พ.ศ. 2561 รองประธานกรรมการคณะธรรมยุต
พ.ศ. 2564 ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 11 (ธรรมยุต)
สมณศักดิ์

5 ธันวาคม พ.ศ. 2518 เป็นพระครูฐานานุกรมชั้นเอกในสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (วาสน์ วาสโน) ที่ พระครูวินยาภิวุฒิ
5 ธันวาคม พ.ศ. 2525 เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญเปรียญ ที่ พระสิริรัตนสุธี,(สป.)
5 ธันวาคม พ.ศ. 2535 เป็นพระราชาคณะชั้นราช ที่ พระราชกวี ศรีธรรมวิภูษิต ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
5 ธันวาคม พ.ศ. 2541 เป็นพระราชาคณะชั้นเทพ ที่ พระเทพกวี ศรีวิสุทธินายก ตรีปิฎกประสาธนกิจ ยติคิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
5 ธันวาคม พ.ศ. 2547 เป็นพระราชาคณะชั้นธรรม ที่ พระธรรมวราภรณ์ สุนทรธรรมภาณี ตรีปิกวจนาลังการ ศาสนภารธุราทร ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
5 ธันวาคม พ.ศ. 2556 โปรดพระราชทานสถาปนาสมณศักดิ์พัดยศขึ้น เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองชั้นหิรัญบัฏ ในราชทินนามที่ พระพรหมวิสุทธาจารย์ วาสนภิธานวรางกูร วิบูลสีลาจารวัตรวิมล โสภณปริยัติดิลก ตรีปิฎกคุณาภรณ์ ธรรมยุตติกคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี'
14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 โปรดพระราชทานสถาปนาสมณศักดิ์พัดยศขึ้น  เป็นสมเด็จพระราชาคณะชั้นสุพรรณบัฏ ในราชทินนามที่ สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี ศรีวาสนภิธานวรางกูร วิบูลสีลสมาจารโสภณ โกศลวรกิจจานุกิจ วิจิตรธรรมกถาสาธก ตรีปิฎกคุณาภรณ์ ธรรมยุตติกคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี อรัญวาสี
แหล่งข้อมูลอื่น

แฟนเพจ วัดเครือวัลย์ วรวิหาร
| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี (มนตรี คณิสฺสโร) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระธรรมดิลก (สุบิน เขมิโย) ป.ธ.9 |  |   เจ้าอาวาสวัดเครือวัลย์ วรวิหาร  (10 มกราคม พ.ศ. 2548 - 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2552  (รักษาการ)   20 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 - ปัจจุบัน) |  | ดำรงตำแหน่งอยู่ |
เบเรน

เบเรน (อังกฤษ: Beren) เป็นชื่อตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน  ปรากฏในตำนานชุด ซิลมาริลลิออน ชื่ออื่นๆ ของเขาคือ เบเรน แอร์ฅามิออน (Beren Archamion) หมายถึง 'เบเรนผู้มีมือเดียว'  บ้างก็เรียกว่า เบเรน คัมลอสต์ (Beren Camlost) หมายถึง 'เบเรน คนมือเปล่า'
เบเรนเป็นมนุษย์ในยุคบรรพกาล หรือยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา เป็นบุตรของบาราเฮียร์ ชนตระกูลเบออร์ เขามีชื่อเสียงอยู่ในประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธสองสถานะ หนึ่งคือเป็นผู้เข้าไปช่วงชิงดวงมณีซิลมาริลมาจากมงกุฎของมอร์กอธได้โดยลำพัง ด้วยความช่วยเหลือจากลูธิเอนเท่านั้น และสองคือเป็นมนุษย์คนแรกที่ได้วิวาห์กับชนเผ่าเอลฟ์ เป็นการวิวาห์ข้ามเผ่าพันธุ์ ระหว่างบุตรทั้งสองของอิลูวาทาร์เป็นครั้งแรก
ประวัติ

เบเรนเป็นบุตรของบาราเฮียร์ ทายาทตระกูลเบออร์แห่งแคว้นลาดรอส ชาวตระกูลเบออร์ต้องแตกสานซ่านเซ็นอพยพหนีออกจากแผ่นดินของตนหลังจากสงครามดากอร์บราโกลลัค ซึ่งอัคคีลาวาจากยอดภูธังโกโรดริมของมอร์กอธ เผาทำลายลาดรอสและดินแดนต่างๆ ในดอร์โธนิออนจนพินาศ บาราเฮียร์กับเบเรนและชาวตระกูลเบออร์อีก 11 คนหลบหนีอยู่ในป่าดอนทางใต้ของดอร์โธนิออน คอยซุ่มโจมตีและขัดขวางการทำการชั่วของบริวารมอร์กอธอยู่เสมอ
จนเมื่อบาราเฮียร์กับพรรคพวกสิ้นชีวิตจนหมด เบเรนจึงเร่ร่อนหลบหนีจนล่วงไปถึงอาณาจักรโดริอัธ และได้พบรักกับ ลูธิเอน เจ้าหญิงเอลฟ์ผู้ได้ชื่อว่างดงามที่สุดในบรรดาบุตรแห่งอิลูวาทาร์ทั้งมวล แต่ความรักของทั้งสองมีอุปสรรค ด้วยกษัตริย์ธิงโกลไม่ต้องการให้บุตรสาวสูงศักดิ์ของตนต้องแปดเปื้อนกับวงศ์มนุษย์ซึ่งพระองค์เห็นว่าต่ำต้อย จึงแสร้งใช้ให้เบเรนไปชิงซิลมาริลดวงหนึ่งมาจากมงกุฎของมอร์กอธเพื่อเป็นของหมั้น ขณะเดียวกันก็จับตัวลูธิเอนขังไว้ไม่ให้ไปช่วย
เบเรนเดินทางไปถึงอาณาจักรนาร์โกธรอนด์ ได้พบกับ ฟินร็อด เฟลากุนด์ เจ้าผู้ครองนครแห่งนั้น เมื่อฟินร็อดได้เห็นแหวนแห่งบาราเฮียร์ จึงระลึกถึงคำสาบานที่เคยให้ไว้แก่บาราเฮียร์ และรับเป็นธุระในการช่วยเหลือเบเรนจนถึงที่สุด แม้ภารกิจนี้จะต้องแลกด้วยชีวิตของพระองค์ ซึ่งในที่สุดก็สิ้นพระชนม์ในการเข้าช่วยชีวิตเบเรน โดยทรงต่อสู้กับหมาป่าสมุนของเซารอน
ลูธิเอนหนีออกจากที่คุมขังไปให้ความช่วยเหลือ คนทั้งสองร่วมเดินทางไปสู่ขุมนรกแห่งอังก์บันด์ด้วยกันโดยไม่ยอมแยกจากกัน ในที่สุดเบเรนและลูธิเอนก็ชิงซิลมาริลออกมาได้ แต่เบเรนถูกคาร์คาร็อธ สุนัขป่าของมอร์กอธ กัดมือจนขาดแล้วกลืนซิลมาริลเข้าไป เหตุนี้เบเรนจึงได้สมญาว่า 'ผู้มีมือเดียว'
เมื่อเบเรนและลูธิเอนกลับมาถึงโดริอัธ โดยไม่มีซิลมาริลติดมือกลับมา เขาจึงได้สมญาว่า 'คนมือเปล่า' ทางด้านคาร์ฅาร็อธที่กลืนซิลมาริลลงไป ถูกดวงมณีเผาผลาญทรมานจนอาละวาดไปทั่วแว่นแคว้น กษัตริย์ธิงโกลจึงจัดกำลังออกไปตามล่าคาร์ฅาร็อธ โดยเบเรนเข้าร่วมในภารกิจตามล่าครั้งนี้ด้วย ในที่สุดซิลมาริลถูกชิงกลับคืนมาได้ แต่เบเรนต้องสิ้นชีพ
ลูธิเอนตรอมใจจนสิ้นชีวิตไปพร้อมกัน นางได้ไปยังท้องพระโรงแห่งการรอคอย อันเป็นสถานที่ซึ่งเอลฟ์ทั้งปวงต้องไปถึงหลังจากสิ้นชีวิต เพื่อรอการกลับคืนมาเกิดใหม่ แต่ลูธิเอนคร่ำครวญร่ำไห้ถึงเบเรนจนเทพมานดอส เจ้าแห่งความตาย เมตตาสงสาร เหล่าเทพจึงให้ทางเลือกแก่นางว่า จะฟื้นคืนชีพไปมีชีวิตอมตะดุจเดิมโดยลืมเรื่องของเบเรนไปทั้งหมด หรือจะคืนชีพพร้อมกับเบเรนโดยต้องสูญเสียชีวิตอมตะของเอลฟ์
ลูธิเอนเลือกทางเลือกที่สอง นางกับเบเรนจึงได้คืนชีพมาอีกครั้ง และใช้ชีวิตร่วมกันที่โทลกาเลนอย่างสงบสุขจนสิ้นชีวิต
เบเรนและลูธิเอนมีบุตรหนึ่งคนคือ ดิออร์ ภายหลังได้เป็นผู้ครองโดริอัธต่อจากธิงโกล
คันทวย

ผังคันทวยไม้ที่ Yingzao Fashi จากตำราการก่อสร้าง
คันทวย หรือ ทวย (อังกฤษ: corbel) คือส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรมทำหน้าที่ค้ำยันชายคา ระเบียง หรือ หลังคาของสิ่งก่อสร้าง
คันทวยในสถาปัตยกรรมตะวันออก > สถาปัตยกรรมไทย

คันทวย หรือ ทวย คือส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรมไทยทำหน้าที่ค้ำยันชายคา มักแกะสลักหรือหล่อเป็นลวดลายสวยงาม คันทวย มีทั้งที่เป็นไม้ และปูนปั้น ตามแต่ประเภทของอาคาร
คันทวย ทางภาคเหนือ จะเรียกทวยหูช้าง มีลักษณะเป็นแผ่นไม้รูปสามเหลี่ยมติดกับเสาหรือผนัง บนแผ่นไม้มีการสลักลายหรือลายฉลุโปร่ง เป็นรูปนาค ลายดอกไม้ หรือลายต่าง ๆ ตามแต่การออกแบบ
สัดส่วนที่สวยงามของคันทวย คือ 4 คูณ 6 หรือ 4 คูณ 7 หรือ 4 คูณ 8 (4 คือส่วนกว้าง 6 7 และ 8 คือส่วนสูง)
คันทวยในสถาปัตยกรรมตะวันออก > สถาปัตยกรรมจีน

สถาปัตยกรรมของประเทศจีน ตามธรรมเนียมการก่อสร้างของจีนจะเรียกคันทวยว่า “dougong” ซึ่งใช้กันมาตั้งแต่ก่อนคริสตกาล
คันทวยในสถาปัตยกรรมตะวันตก

คำว่า คันทวย ในสถาปัตยกรรมตะวันตก คือก้อนหินหรือที่ยื่นออกมาจากผนังหรือกำแพงเพื่อรับน้ำหนักของสิ่งก่อสร้างที่ยื่นออกมา ถ้าเป็นทวยไม้ก็จะเรียกว่า “tassel” หรือ “bragger” การใช้คันทวยเริ่มใช้กันตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์แต่มานิยมกันในยุคกลางและสถาปัตยกรรมขุนนางสกอตแลนด์
คำว่า “corbel” มาจากภาษาฝรั่งเศสเก่าซึ่งมาจากภาษาละติน “corbellus” แปลว่ากา (นก) แปลงมาจากคำว่า “corvus” ซึ่งหมายถึงลักษณะจะงอยปากนก ฉะนั้นฝรั่งเศสจึงเรียกคันทวยว่า “corbeau” ซึ่งแปลว่านกกา และ “cul-de-lampe” สำหรับคันทวยที่อยู่ภายนอกอาคารที่ใช้รองรับหลังคา หรือ “modillon” สำหรับคันทวยที่รองรับน้ำหนักภายในสิ่งก่อสร้าง
คันทวยในสถาปัตยกรรมตะวันตก > การใช้คันทวยในการตกแต่ง

คันทวยของสิ่งก่อสร้างแบบโรมาเนสก์มักจะเรียบแต่จะมีการแกะสลักเป็นรูปหน้าคน หัวสัตว์ หรือสัตว์ในจินตนาการ อย่างที่วัดคิลเพ็ค (Kilpeck) อังกฤษที่ยังมีคันทวยจากสมัยนั้นเหลืออยู่เกือบทั้งหมด--85 คันทวยจากเดิม 91
ในสมัยสถาปัตยกรรมอังกฤษตอนต้นประมาณปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 การแกะสลักคันทวยก็เริ่มหรูหราขึ้นเช่นคันทวยที่มหาวิหารลิงคอล์น บางครั้งคันทวยก็จะดูเหมือนงอกออกมาจากกำแพงรองรับด้วยเทวดาหรือรูปสลักอื่น ๆ สมัยต่อมาก็มีการแกะคันทวยเป็นใบไม้หรือรูปตกแต่งอื่น ๆ ซึ่งคล้ายกับการแกะหัวเสา
คันทวยที่รับน้ำหนักระเบียงในประเทศอิตาลี หรือ ประเทศฝรั่งเศส จะค่อนข้างใหญ่กว่าและตกแต่งอย่างวิจิตรกว่าอย่างเช่นคันทวย “Cinquecento” จากคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในอังกฤษจะใช้คันทวยในการก่อสร้างบ้านไม้แบบที่เรียกว่า “half-timber” เพื่อรับน้ำหนักชั้นบนที่มักจะยื่นออกมาจากชั้นล่าง
คันทวยในสถาปัตยกรรมตะวันตก > ฐานคันทวย

ฐานคันทวย (corbel table) คือบัวแนวคันทวยที่ยื่นออกมาซึ่งมักจะใช้รองรับรางน้ำ แต่บริเวณลอมบาร์ดึทางตอนเหนือของประเทศอิตาลีจะใช้ฐานคันทวยเป็นเครื่องตกแต่งสิ่งก่อสร้างเช่นใช้แบ่งสิ่งก่อสร้างเป็นชั้น ๆ หรือตกแต่งกำแพงที่ว่างเปล่า
การใช้ฐานคันทวยในประเทศอิตาลีหรือฝรั่งเศสมักจะทำกันอย่างซับซ้อนบางครั้งก็จะเป็นคันทวยซ้อนกันหลายชั้นเช่นในการทำฐานรับเชิงเทินบนป้อม (machicolation) ของปราสาททั้งในอังกฤษและฝรั่งเศส
ในการก่อสร้างปล่องไฟสมัยใหม่จะใช้ฐานคันทวยในการก่อสร้างปล่องเป็นฐานคอนกรีตรอบภายในปล่องรับด้วยคันทวย คันทวยอาจจะหล่อพร้อมคอนกรีต หรือเป็นคันทวยสำเร็จรูป
ภาพร่างคันทวย
ฐานคันทวยบนเชิงเทินป้อม
ที่วาลลาโดดิด ประเทศสเปน
คันทวยที่มหาวิหารเบอร์โกส ประเทศสเปน
คันทวยรองรับระเบียงจูเลียต
ที่เวโรนา อิตาลี
คันทวยที่เวนิส อิตาลี
คันทวยรองรับออร์แกนที่วัดมาร์มอร์ค โคเป็นเฮเก็น ประเทศเดนมาร์ก
คันทวยรองรับธรรมาสน์
ที่วัดวีส์ ประเทศเยอรมันี
คันทวยรองรับหอลอย (corner turrets) ที่ปราสาทนิวอาร์ค (Newark Castle) 
ที่กลาสโกว์ราวค.ศ. 1600
คันทวยรับระเบียงบ้าน 
“half-timber” ที่เมือง
โคลมาร์ประเทศฝรั่งเศส
คันทวยรับระเบียง
ที่เมืองอองเจส์
ประเทศฝรั่งเศส
คันทวยกอธิคที่ออแซร์ (Auxerre) ประเทศฝรั่งเศส
คันทวยกอธิคที่ออแซร์ (Auxerre) ประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

วัด : พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย เก็บถาวร 2007-08-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
พุทธศิลปะสถาปัตยกรรม ภาคต้น โดย พระพรหมพิจิตร
ภูเดช แสนสา ลวดลายสลักไม้คันทวยประดับโบสถ์วิหาร ในเขตอำเภอลอง จังหวัดแพร่  คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2547 [ลิงก์เสีย]
สุดารัตน์ ชุมมะเสนา ลวดลายประดับคันทวยวิหารในเขตเทศบาลเมืองลำพูน  คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2547[ลิงก์เสีย]
จันจิรา ขามะวัน การศึกษาลักษณะทางศิลปกรรมของคันทวยวิหารวัดในเขตอนุรักษ์เมืองเก่าเชียงใหม่  คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2547 [ลิงก์เสีย]
คันทวย สเปียน ปราปโตส
คันทวยแบบฟื้นฟูกรีกโรมันภายใต้ระเบียงที่เมืองอินเดียแนโพลิส รัฐอินดีแอนา
คันทวยโรมาเนสก์
ที่คิลเพ็ค (Kilpeck) อังกฤษ เป็นรูปหมาและกระต่าย
เฝิง ยิงฉี

| ข้อมูลส่วนบุคคล |
| --- | --- |
เกิดวันที่: 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1980(1980-02-07)
สถานที่เกิด: ฮ่องกงของบริเตน
วันที่เสียชีวิต: 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023(2023-11-02) (43 ปี)
กีฬา
ประเทศ:  ฮ่องกง
กีฬา: วีลแชร์ฟันดาบ
รายการ: เซเบอร์, ฟอยล์
| เหรียญรางวัล> กีฬาฟันดาบบนรถวีลแชร์ ชาย.กีฬาพาราลิมปิก |
| --- | --- | --- |
|  |  ซิดนีย์ 2000  | เดี่ยวฟอยล์ |
|  |  ซิดนีย์ 2000  | ทีมฟอยล์ |
|  |  ซิดนีย์ 2000  | เดี่ยวเซเบอร์ |
|  |  เอเธนส์ 2004  | เดี่ยวฟอยล์ |
|  |  เอเธนส์ 2004  | ทีมเซเบอร์ |
|  |  เอเธนส์ 2004  | ทีมฟอยล์ |
|  |  ซิดนีย์ 2000  | ทีมเซเบอร์ |
เฝิง ยิงฉี (จีน: 馮英騏; อังกฤษ: Fung Ying Ki) เป็นนักกีฬาฟันดาบบนรถวีลแชร์ในกีฬาพาราลิมปิกจากเขตการปกครองพิเศษฮ่องกง ประเทศจีน ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2000 เขาชนะการแข่งขันโดยได้รับเหรียญทองสามรายการในประเภทชายเดี่ยวฟอยล์, ทีมฟอยล์ และเดี่ยวเซเบอร์ และได้รับเหรียญทองแดงในประเภททีมเซเบอร์ สี่ปีต่อมาที่เอเธนส์พาราลิมปิก เขาชนะการแข่งขันโดยได้รับเหรียญทองสองรายการในประเภทชายเดี่ยวฟอยกับทีมเซเบอร์ และหนึ่งเหรียญเงินในประเภททีมฟอยล์
เฝิงได้สูญเสียการใช้ขาได้ตามปกติตั้งแต่ครั้งยังเด็กเนื่องจากติดไวรัสซึ่งได้ทำลายไขสันหลังของเขา (โรคกระดูกสันหลังอักเสบเฉียบพลันใน ค.ศ. 1994 ด้วยภาวะอัมพาตของร่างกายส่วนล่าง) ในวัย 15 ปี เขาเริ่มฝึกกีฬาฟันดาบบนรถวีลแชร์ที่สถาบันฝึกอบรมระดับชาติของฮ่องกง (Hong Kong Sports Institute) หลังจากพาราลิมปิกฤดูร้อน 2004 สิ้นสุดลง เขาได้ฟื้นความสามารถในการเดินและวางมือจากกีฬาฟันดาบ
ในเดือนที่มีการจัดพาราลิมปิกฤดูร้อน 2008 ในปักกิ่ง เฝิงได้เป็นโค้ชให้กับโทโยอากิ ฮิซากาว่า ซึ่งเป็นนักกีฬาฟันดาบบนรถวีลแชร์ชาวญี่ปุ่น ในช่วงการเตรียมตัวก่อนแข่ง
การศึกษา

เฝิง ยิงฉี ได้ศึกษาในวิทยาลัยซาเถียนซูเจ้อกง (沙田蘇浙公學) ในช่วงต้นปี และได้รับวุฒิปริญญาตรีเกียรตินิยมในสาขาพลศึกษาและการจัดการนันทนาการจากมหาวิทยาลัยฮ่องกงแบบติสต์ (香港浸會大學) และได้รับปริญญาโทสาขาชีวกลศาสตร์การกีฬาจากมหาวิทยาลัยเนชั่นแนลไทวานนอร์มอล (國立臺灣師範大學) ปัจจุบันเขาสมัครเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาเอกที่ภาควิชาศัลยกรรมกระดูกและวิทยาการการบาดเจ็บ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยไชนีสออฟฮ่องกง (香港中文大學)
ในค.ศ. 2010 ช่วงฤดูร้อน เฝิง ยิงฉี ได้รับรางวัลโพสท์เกรดูเอท ทราเวล จากชมรมระหว่างประเทศว่าด้วยชีวกลศาสตร์ในการกีฬา (International Society on Biomechanics in Sports) และเขายังเป็นสมาชิกคณะกรรมการของสมาคมเวชศาสตร์การกีฬาและวิทยาศาสตร์การกีฬาของฮ่องกง ตั้งแต่ค.ศ. 2010 จนถึงปัจจุบัน โดยมีงานวิจัยที่สนใจได้แก่: ระบบการจัดหมวดหมู่ในกีฬาพาราลิมปิก, การแบ่งกลุ่มข้อมูล, การจำลองด้วยคอมพิวเตอร์, เทคโนโลยีอุปกรณ์กีฬา (SET), กลศาสตร์ของกล้ามเนื้อ และการวิเคราะห์การเคลื่อนที่ในกีฬา
หนังสืออ่านเพิ่ม

Fung YK, Chow BC, Fong DTP, Chan KM (2010). A kinematic analysis of trunk ability in wheelchair fencing: a pilot study. เก็บถาวร 2011-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน In Proceedings of XXVIII International Conference on Biomechanics in Sports (pp. 126-129), Marquette, USA. [Jul 19-23, 2010].
Fung YK, Chan KM (2010). Functional ability between different categories of wheelchair fencer. In Proceedings of The 3rd HKASMSS Student Conference on Sport Medicine, Rehabilitation and Exercise Science (pp. 21-22), Hong Kong, China. [Jun 19, 2010].
Fung YK, Shiang TY, Huang CF (2008). Kinetic analysis to poweriser (An energy storage and return spring device) เก็บถาวร 2011-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. In Proceedings of XXVI International Conference on Biomechanics in Sports, (pp. 366-369), Seoul, Korea. [Jul 14-18, 2008].