stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เทศบาลนครอุดรธานี
การขนส่ง > ทางราง

สถานีรถไฟอุดรธานี ตั้งอยู่ที่ถนนทองใหญ่ สำหรับทางรถไฟมีหลายขบวนด้วยกันและมีปลายทางที่จังหวัดอุดรธานีโดยตรง และขบวนรถที่ผ่านต่อไปยังจังหวัดหนองคายและนครหลวงเวียงจันทน์ให้บริการทุกวัน อาทิเช่น สายกรุงเทพ–หนองคาย, กรุงเทพ–อุดรธานี, กรุงเทพ–เวียงจันทน์, อุดรธานี–เวียงจันทน์, นครราชสีมา–หนองคาย, นครราชสีมา–อุดรธานี และในช่วงเทศกาลอย่างสงกรานต์และปีใหม่ จะมีการเปิดเดินรถสายกรุงเทพ–อุดรธานี เพิ่มเติม
การขนส่ง > ทางถนน

ทางหลวงแผ่นดินที่ผ่านภายในเขตเทศบาลและบริเวณรอบนอกเขตเทศบาล มีดังนี้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 หรือ ถนนมิตรภาพ เป็นเส้นทางจากกรุงเทพมหานคร ผ่านจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้แก่ จังหวัดนครราชสีมา, จังหวัดขอนแก่น, จังหวัดอุดรธานี และสิ้นสุดที่จังหวัดหนองคาย ระยะทางถึงจังหวัดอุดรธานีประมาณ 564 กิโลเมตร โดยตัดผ่านใจกลางเทศบาลนครอุดรธานี ในชื่อถนนทหาร และถนนอุดรดุษฎี
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 22 หรือ ถนนนิตโย เชื่อมระหว่างจังหวัดอุดรธานี–จังหวัดสกลนคร โดยสิ้นสุดที่จังหวัดนครพนม  มีระยะทางประมาณ 230 กิโลเมตร โดยเริ่มต้นจากใจกลางเทศบาลนครอุดรธานีในชื่อถนนโพศรี
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 210 เชื่อมระหว่างจังหวัดอุดรธานี–จังหวัดเลย โดยแยกไปสิ้นสุดที่อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย มีระยะทางประมาณ 150 กิโลเมตร โดยมีถนนเชื่อมจากเขตเทศบาลนครอุดรธานีไปยังทางหลวงเส้นนี้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 216 (ถนนวงแหวนรอบเมืองอุดรธานี)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2263 (อุดรธานี–หนองแวง)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2410 (บ้านเหล่า–ดอนกลอย)
สถานีขนส่งผู้โดยสารในเทศบาลนครอุดรธานี มี 1 แห่ง ได้แก่
สถานีขนส่งผู้โดยสารจังหวัดอุดรธานี แห่งที่ 1 ตั้งอยู่ที่ถนนสายอุทิศ ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี
สถานีขนส่งผู้โดยสารนอกเขตเทศบาลนครอุดรธานีในเทศบาลเมืองหนองสำโรง มี 1 แห่ง ได้แก่
สถานีขนส่งผู้โดยสารจังหวัดอุดรธานี แห่งที่ 2 ตั้งอยู่ที่ถนนเลี่ยงเมือง ตำบลบ้านเลื่อม อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี
การขนส่ง > ทางอากาศ

ท่าอากาศยานนานาชาติอุดรธานี เป็นท่าอากาศยานประจำจังหวัดอุดรธานี มีสายการบินที่ให้บริการ ได้แก่ การบินไทยสมายล์, นกแอร์, ไทยแอร์เอเชีย, ไทยไลออนแอร์, บางกอกแอร์เวย์
สถานที่สำคัญ

สวนสาธารณะหนองประจักษ์ศิลปาคม  เป็นหนองน้ำขนาดใหญ่ มีมาตั้งแต่ก่อนตั้งเมืองอุดรธานี เดิมเรียกว่า หนองนาเกลือ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวเมือง เพื่อเป็นเกียรติประวัติแก่พลตรีพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทองกองก้อนใหญ่ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม ผู้ทรงก่อตั้งเมืองอุดรธานี ในปี พ.ศ. 2530 เทศบาลเมืองอุดรธานีได้ทำการปรับปรุงหนองประจักษ์ขึ้นใหม่ เพื่อถวายเป็นราชสักการะแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในวโรกาสทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 5 รอบ โดยบริเวณตัวเกาะกลางน้ำได้จัดทำสวนหย่อม ปลูกไม้ดอกไม้ประดับหลายชนิดสวยงามมาก ทำสะพานเชื่อมระหว่างเกาะ มีน้ำพุ หอนาฬิกา และสวนเด็กเล่น แต่ละวันจะมีประชาชนไปพักผ่อนและออกกำลังกายเป็นจำนวนมาก ทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือจะมีพระตำหนักหนองประจักษ์ซึ่งเคยเป็นที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลปัจจุบัน
สวนสาธารณะหนองสิม  เป็นสวนสาธารณะในย่านชุมชนที่จะให้บริการแก่ประชาชนสำหรับเป็นสถานที่ใช้ในการออกกำลังกาย พักผ่อน ซึ้งภายในได้มีการจัดพื้นที่สำหรับทำกิจกรรมต่าง ๆ
สวนสาธารณะหนองบัว   เป็นสวนสาธารณะสำหรับใช้ออกกำลังกายจัดกิจกรรมต่าง ๆ ให้ประชาชนในพื้นที่ได้เป็นสถานที่พบปะพูดคุยกัน ภายในจัดเป็นสวนหย่อมปลูกต้นไม้ตกแต่งไว้อย่างสวยงาม อีกทั้งยังมีการจัดแสดงน้ำพุให้ได้ชมกันอีกด้วย และรอบสวนสาธารณะหนองบัวยังมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำจังหวัดอุดรธานีตั้งอยู่ด้วย นั่นก็คือ ศาลเจ้าปู่ย่า จังหวัดอุดรธานี
ทุ่งศรีเมือง
| --- | --- |
 สิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมือง อนุสาวรีย์พลตรีพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทองกองก้อนใหญ่ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม  ศาลหลักเมือง  ท้าวเวสสุวัณ (ท้าวกุเวร)  ศาลเจ้าปู่-เจ้าย่า  หลวงพ่อนาค (วัดมัชฌิมาวาส)  พระพุทธโพธิ์ทอง  ศาลเทพารักษ์ ศูนย์การเรียนรู้ พิพิธภัณฑ์เมืองอุดรธานี  อาคารเรียนรู้ด้านวิทยาศาสตร์ (ท้องฟ้าจำลอง)  ห้องสมุดประชาชนนครอุดรธานี ศูนย์กีฬา ศูนย์กีฬาเทศบาลนครอุดรธานี:  ตลาดสด ตลาดสดเทศบาล 1 ถนนสร้างหลวง  ตลาดสดเทศบาล 2 ถนนสร้างหลวง  ตลาดสดสวัสดิการมณฑลทหารบกที่ 24  ตลาดสดรังษิณา  ตลาดสดอุดรเงินแชร์  ตลาดเมืองทองเจริญศรี  ตลาดไทยอิสาณ  ตลาดหนองบัว 1  ตลาดหนองบัว 2  ตลาดบ้านห้วย 1  ตลาดบ้านห้วย 2  ตลาดบ้านห้วยราษฎร์พัสดุ  ตลาดบุญศรี  ตลาดบ้านเหล่า  ตลาดโพศรี  ตลาดไทยศิริ 1
วัฒนธรรม

งานทุ่งศรีเมือง และงานโฮมพาแลง แดนผ้าหมี่ขิดจังหวัดอุดรธานี จัดระหว่างวันที่ 1–15 ธันวาคม ของทุกปี
งานฉลองเจ้าปู่ - เจ้าย่า อำเภอเมืองอุดรธานี จัดทุกวันที่ 5 ธันวาคม ของทุกปี
งานถนนอาหาร สงกรานต์เมืองอุดรธานี อำเภอเมืองอุดรธานี ระหว่างวันที่ 10–16 เมษายน ของทุกปี
งานวันคล้ายวันสถาปนาการก่อตั้งเมืองอุดรธานี วันที่ 18 มกราคม ของทุกปี
มาเลเซียเชื้อสายไทย

| --- | --- |
กลุ่มนักแสดงสยามที่กัวลาเลอบีร์ (ปัจจุบันคืออำเภอกัวลาไกร) รัฐกลันตัน, กรกฎาคม ค.ศ. 1909
ประชากรทั้งหมด
70,000 (2014, ประมาณ)
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 มาเลเซีย (โดยเฉพาะรัฐทางเหนือของมาเลเซียตะวันตก รวมรัฐเนอเกอรีเซิมบีลันกับรัฐซาบะฮ์บางส่วน):  รัฐเกอดะฮ์: 42,000 (2015)  รัฐกลันตัน: 28,000 (2015)  รัฐปะลิส: 8,000 (2015)  รัฐเประ: 3,200 (2015)  รัฐปีนัง: 400 (2015)  กัวลาลัมเปอร์: 300 (2015)
ภาษา
ภาษาไทยถิ่นใต้ (ท้องถิ่น); ส่วนใหญ่สามารถพูดภาษาไทยมาตรฐานได้ เช่นเดียวกันกับสำเนียงมลายูท้องถิ่น (กลันตันหรือเกอดะฮ์) กับภาษามาเลเซียมาตรฐาน
ศาสนา
ส่วนใหญนับถือศาสนาพุทธเถรวาท ส่วนน้อยนับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
ชาวสยาม คนไทยพลัดถิ่น 
ชาวมาเลเซียเชื้อสายไทย หรือ ชาวสยาม (นิยมเรียกในมาเลเซีย) เป็นชาวไทยถิ่นใต้ที่อาศัยอยู่พื้นที่แถบนี้มาช้านาน โดยการเข้ามาเรื่อย ๆ พอนานเข้าก็กลายเป็นชนกลุ่มหนึ่งในรัฐไทรบุรี ปะลิส กลันตัน ทางตอนเหนือของรัฐเปรัก และมีจำนวนหนึ่งอาศัยในปีนัง โดยบางส่วนได้ผสมกลมกลืนกับชนพื้นเมืองแถบนี้ด้วย ภายหลังการยกดินแดนส่วนนี้แก่อังกฤษ ชาวไทยกลุ่มนี้จึงเป็นสิ่งตกค้างในประเทศมาเลเซียจนถึงปัจจุบัน แต่ชาวไทยในประเทศมาเลเซียนี้ก็ยังรักษาประเพณีวัฒนธรรมของไทยในอดีตไว้ได้อย่างดี รวมถึงภาษา และศาสนาที่เป็นเอกลักษณ์ที่แตกต่างกับชาวมลายูทั่วไป
ส่วนบุคคลสัญชาติไทยที่พำนักอยู่ในประเทศมาเลเซีย มีจำนวน 107,417 คน ใน พ.ศ. 2564 โดยมากอาศัยอยู่ในกัวลาลัมเปอร์ จำนวน 100,000 คน โกตาบารู จำนวน 7,180 คน และปีนัง จำนวน 237 คน
ประวัติ

ชาวมาเลเซียเชื้อสายไทยเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีเชื้อสายเดียวกับชาวไทยในประเทศไทย เชื่อกันว่าอพยพเข้าสู่ดินแดนมลายูตั้งแต่ 300-500 ปีมาแล้ว โดยเป็นช่วงที่ไทยล่าอาณานิคมไปถึงปะหัง ผู้ที่ติดตามกองทัพสยามจึงเข้าไปอยู่อย่างกระจัดกระจาย โดยในสมัยพระบรมไตรโลกนาถแห่งกรุงศรีอยุธยาตั้งเมืองชัยนครขึ้นใหม่ เมื่อไทยยกไปตีมะละการะหว่าง พ.ศ. 1998-2003 จึงเรียกว่าเมืองไชยบุรีและมีราษฎรทางหัวเมืองเหนืออพยพมาอยู่กันมาก จึงออกเสียงแบบสำเนียงเหนือเป็นไซบุรี ต่อมาปี พ.ศ. 2067 เมืองไชยบุรีได้ตกเป็นเมืองขึ้นของอาเจะฮ์ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะสุมาตรา ประชากรจึงได้หันไปนับถือศาสนาอิสลามเป็นจำนวนมาก  แต่ก็ยังมีคนที่นับถือศาสนาพุทธจำนวนมากเช่นเดียวกัน ต่อมาในสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททองในราว พ.ศ. 2173 จึงได้เมืองไชยบุรีกลับมาตามเดิม ช่วงรัตนโกสินทร์ตอนต้นก็ยังเขียนชื่อเป็นไซบุรีอยู่ ภายหลังจึงเขียนเป็น ไทรบุรี
ประวัติ > ยุคล่าอาณานิคม

ในสมัยยุคล่าอาณานิคม  เพื่อรักษาเอกราชชนชั้นปกครองไทยได้ยอมเซ็นสนธิสัญญายกไทรบุรี ปะลิส กลันตัน ตรังกานู เปรักตอนบนให้สหราชอาณาจักร  ในวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2451 หรือเมื่อ 100 ปีก่อน คิดเป็นพื้นที่ที่เสียในครั้งที่ 13 ประมาณ  52,100  ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันคนไทยที่นับถือศาสนาพุทธมีอิสรภาพในการคงรักษาประเพณีและวัฒนธรรมเอาไว้อย่างเหนียวแน่น   มีโรงเรียนสอนภาษาไทยและพระพุทธศาสนา
โดยประเทศไทยเสียดินแดนดังกล่าว แต่ชาวไทยในหัวเมืองมลายูทั้ง 4 เมือง ยังคงตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นั่นนับตั้งแต่อังกฤษยึดครองมาเลเซียจนกระทั่งมาเลเซียได้รับเอกราชจนถึงปัจจุบันโดยเฉพาะในเกอดะฮ์มี 11 เขต 27 หมู่บ้าน มีวัด 50 วัดมีชาวไทยไม่ต่ำกว่า 50,000 คน
ก่อนมาเลเซียได้รับเอกราช ชาวไทยมีหลักฐานแสดงสถานภาพความเป็นชนกลุ่มน้อย คือ
สูติบัตรแสดงความเป็นไทย เชื้อสายไทย
ทะเบียนสำมะโนครัว แสดงสัญชาติมาเลเซีย
บัตรประชาชน เริ่มทำตั้งแต่อายุ 12 ปี และทำใหม่อีกครั้ง เมื่ออายุ 18 ปี
หลังจากได้รับเอกราชแล้ว ชาวไทยมีหลักฐานการแสดงสถานภาพ ดังนี้
สูติบัตร แสดงว่าเป็นคนไทย เชื้อสายไทย
บัตรประชาชน แสดงสัญชาติมาเลเซีย
เดิมทีชาวไทยไม่มีสถานะเป็นภูมิบุตร โดยมีสิทธิ์ครองดินเป็นของตนเอง มีสิทธิ์ขายที่ดินให้แก่ผู้อื่นได้แต่ผู้ซื้อต้องเป็นชาวมลายู ชาวไทยด้วยกันไม่มีสิทธิ์ซื้อขายที่ดินไม่ว่าเป็นของชาวไทยหรือของชาวมาเลเซีย อีกประการหนึ่งเจ้าของที่ดินต้องเป็นเกษตรกรชาวไทยและมีบัตร Regence Patanian Orang Orang Siam ทางการมาเลเซียจึงยอมรับว่าชาวไทยเป็นเกษตรกรเจ้าของที่ดินและไม่ประสงค์กลับเข้าไปอยู่ในประเทศไทย ส่วนชาวไทยบางส่วนก็ได้กลับประเทศไทยแล้วแต่หากมีกิจกรรมบางอย่างก็จะกลับมาและหลังจากนั้นก็จะกลับประเทศไทยตามเดิม โดยปัจจุบันชายมาเลเซียเชื้อสายไทยได้รับสถานะภูมิบุตรแล้ว
การกระจายตัวของชาวไทย > รัฐกลันตัน

ชุมชนชาวไทยในรัฐกลันตันมีมากในเขตตุมปัต โกตาบาห์รู ปาซีร์มัส ปาซีร์ปูเตะห์ บาเจาะ ตาเนาะแมเราะ และเบอสุต ซึ่งชาวไทยในรัฐกลันตันสามารถพูดภาษาเจ๊ะเหซึ่งเป็นภาษาถิ่นเดียวกับที่พูดในบางส่วนของจังหวัดปัตตานี และจังหวัดนราธิวาส โดยมีเพียงแม่น้ำโก-ลกที่ขีดเส้นแบ่งเขตระหว่างไทยและมาเลเซียเท่านั้น และชาวไทยกลุ่มนี้ยังรักษาขนบธรรมเนียมประเพณีอันดีของไทยเอาไว้อยู่ โดยในเมืองตุมปัตจะมีวัดไทยตั้งอยู่ไม่น้อย ได้แก่วัดพิกุลทองวราราม วัดมัชฌิมาราม และวัดโพธิวิหาร ชุมชนคนไทยที่พานพบชื่อหมู่บ้านส่วนใหญ่ยังคงมีชื่อเป็นภาษาไทย และที่สำคัญภายในบ้านมักปรากฏพระบรมฉายาลักษณ์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระบรมราชินี และพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 ประดับ ในรัฐกลันตันมีมากกว่า 15 หมู่บ้าน เช่น บ้านยุงเกา บ้านบ่อเสม็ด บ้านบางแซะ เป็นต้น
การกระจายตัวของชาวไทย > รัฐเกอดะฮ์และปะลิส

ชุมชนชาวไทยพุทธในรัฐเกอดะฮ์นั้นมีกระจายทั่วไปในรัฐทั้ง 7 อำเภอ มีหมู่บ้านคนไทยอยู่ 53 หมู่บ้าน มีวัด 34 วัด มีสำนักสงฆ์อยู่ 8 สำนัก และมีคนไทยอาศัยอยู่ไม่ต่ำกว่า 30,000 คน คนเชื้อสายไทยที่นี่ส่วนใหญ่จะประกอบอาชีพทำนา ทำสวนยางพารา และเพาะปลูกพืชผัก และต่างพูดภาษาไทยถิ่นใต้ เด็กส่วนใหญ่จะเรียนภาษาไทยที่วัด โดยจะมีพระภิกษุ หรืออาสาสมัครชาวไทยเป็นครูสอนให้อ่านออกเขียนได้ โดยจะมีองค์กรและกลุ่มคนไทยที่พยายามฟื้นฟูและอนุรักษ์การเรียนการสอนภาษาไทยขึ้นในวัดไทย เพื่อให้เรียนรู้และเข้าในหลักธรรมในพระพุทธศาสนา โดยปัจจุบันพบว่ามีเด็กหนุ่มสาวสนใจเรียนรู้และสอบธรรมศึกษากันอย่างแพร่หลาย ชุมชนของชาวไทยในไทรบุรีได้แก่ บ้านลำป่า บ้านหนุน บ้านทุ่งควาย (ปาดังเกอเบา) บ้านปลายละไม (ติติอาการ์) บ้านไม้สน อำเภอเปินดัง บ้านลาแหล บ้านคลองใหม่ อำเภอกุบังปาสู บ้านประดู่ บ้านนาข่า บ้านลำดิน อำเภอปาดังเตอรัป บ้านจันทร์หอม บ้านกาไหล อำเภอเซะ บ้านคลองช้าง บ้านสระหลวง อำเภอกัวลามูดา บ้านวัด บ้านน่านทาล บ้านทุ่งสยาม (บางกัง) อำเภอบาลิง
นอกจากนี้ยังมีหมู่ชาวมาเลเซียเชื้อสายไทยในรัฐปะลิส ซึ่งในรัฐปะลิสเองก็มีวัดและการสอนศาสนาและภาษาไทยแก่เด็ก ๆ หมู่บ้านที่สำคัญ ได้แก่ บ้านควนมูสัง บ้านยาหวี บ้านตาน้ำ บ้านควนขนุน เป็นต้น
การกระจายตัวของชาวไทย > รัฐเปรัก

รัฐเปรัก มีหมู่บ้านของคนไทยอยู่ 4 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านตาเซ๊ะ บ้านน้ำไทร บ้านปลง และบ้านควนสู โดยหมู่บ้านเหล่านี้ตั้งอยู่ในตำบลเปิงกาลันฮูลู อำเภอฮูลูเปรัก รัฐเปรัก ทั้ง 4 หมู่บ้านมีคนไทยอาศัยอยู่ 349 ครัวเรือน รวมประชากร 2,080 คน คิดเป็นร้อยละ 95ประชาชนกลุ่มนี้อาศัยตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายาย จนถึงทวด ในที่นี้จะห่างจากอำเภอเบตง จังหวัดยะลา เพียงแค่ 14 กิโลเมตรเท่านั้นเอง ส่วนใหญ่พูดภาษาไทยถิ่นใต้ และประกอบอาชีพสวนยางพารา มีกลุ่มทำนาข้าว และยังมีคนไทยบางส่วนรับราชการก็มี คนไทยในเปรักกลุ่มนี้ ส่วนใหญ่มีพื้นเพทางจังหวัดสงขลาถึงร้อยละ 90 นอกนั้นเป็นกลุ่มที่มาจากจังหวัดพัทลุง และจังหวัดนครศรีธรรมราช ชาวไทยที่นี่มีศูนย์จิตใจอยู่ที่วัดอินทราวาส ที่ตาเซ๊ะ ที่นี่ยังมีการจัดประเพณีของไทยอย่าง ประเพณีสงกรานต์ที่จัดกันเป็นระยะเวลามากกว่า 30 ปีแล้ว โดยในงานยังมีการประกวดนางนพมาศ มีการรำมโนราห์ และยังมีการแสดงกลองยาวอีกด้วย คนเชื้อสายไทยที่นี่ยังใช้นามสกุลไทย และเมื่อมีวันหยุดยาวก็จะข้ามมาหาญาติในฝั่งไทย
การกระจายตัวของชาวไทย > เกาะลังกาวี

คนไทยบนเกาะลังกาวี เป็นคนไทยที่อพยพจากจังหวัดสตูล ซึ่งเป็นชาวไทยมุสลิมจากอำเภอละงู ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพประมง บางคนทำทำนา และการเกษตรอื่นๆ ชุมชนของชาวไทยกลุ่มนี่ส่วนมากอยู่ที่เขตกัวห์ (Kuah) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะ ส่วนมากตั้งถิ่นฐานอยู่ที่อ่าวตะโละเอวา (Taluk Ewa) อ่าวปันไตปาซีร์ฮิตัม (Pamtai Pasir Hitam) และแหลมตันหยงรู (Tangung Rhu) บริเวณนี้ชาวไทยยังนิยมพูดภาษาไทยกันอยู่ในชีวิตประจำวัน อย่างที่ท่านเจ้าคุณพระยาศราภัยพิพัฒ และพวกเคยพบชาวบ้านคนหนึ่งพูดภาษาไทย เพราะมีบรรพบุรุษเป็นคนไทย นอกจากคนกลุ่มนี้แล้ว ยังมีชาวไทยที่อพยพไปทีหลังอย่างกลุ่มผู้ที่เข้ามาประกอบอาชีพในลังกาวีซึ่งก็มีจำนวนไม่น้อย
นอกจากนี้ยังมีชุมชนชาวมาเลเซียเชื้อสายไทยกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปในประเทศมาเลเซีย อย่างในรัฐปีนัง (เกาะหมากในอดีต) ซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดไชยมังคลาราม มีคนเชื้อสายไทยในอำเภอเบอสุต (Besut) ในรัฐตรังกานู  ในอดีตรัฐปะหังก็มีประวัติว่ามีชาวไทยมาเป็นเจ้าเมืองด้วยในอดีต มีคนเชื้อสายไทยบ้างในรัฐสลังงอห์ และในเมืองหลวงกัวลาลัมเปอร์ ซึ่งทุกชุมชนก็จะมีวัดไทยปรากฏอยู่และเป็นศูนย์รวมจิตวิญญาณของชาวพุทธ นอกจากกลุ่มชาวไทยพุทธแล้ว ยังมีกลุ่มชาวไทยมุสลิมอีกกลุ่มที่เรียกว่า ซัมซัม (Samsam) ซึ่งมีเชื้อสายไทยแต่นับถือศาสนาอิสลาม
วิถีชีวิต

ในชีวิตประจำวันชาวไทยส่วนมาก ทำนา ทำสวนยางพารา และพูดภาษาไทยถิ่นใต้สำเนียงถิ่นของไทรบุรี ที่ใกล้เคียงสำเนียงนครศรีธรรมราชและสงขลา ถ้าสมาคมกับชาวจีนซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยด้วยกันก็จะใช้ภาษาฮกเกี้ยนและภาษาจีน ถ้าสมาคมกับชาวมาเลเซียจะใช้ภาษามลายู
ชาวไทยเรียนหนังสือไทยจากวัด ส่วนใหญ่มีพระภิกษุหรือคนไทยอาสาสมัครเป็นผู้สอนพอให้อ่านและเขียนภาษาไทยได้ ปัจจุบันพ่อแม่เด็กไทยไม่นิยมส่งลูกหลานให้เรียนภาษาไทย เพราะผู้เรียนภาษาไทยไม่มีสิทธ์เรียนต่อชั้นสูงในโรงเรียนรัฐบาล รัฐบาลมาเลเซียไม่อนุญาตให้เปิดการเรียนการสอนภาษาไทย
นโยบายของมาเลเซียที่มีต่อชาวไทย

ประเด็นการขอมีสถานภาพเป็นภูมิบุตร หรือบูมีปูเตอราถือว่าสำคัญที่สุด ตามรัฐธรรมนูญของมาเลเซียถือว่า บุคคลที่สืบเชื้อสายเป็นชาวมลายูหรือสืบเชื้อสายเป็นชาวซาบะฮ์หรือชาวซาราวักในมาเลเซียเท่านั้นที่เป็นบูมีปูเตอรา นอกจากนั้นจะไม่ใช่บูมีปูเตอรา ฉะนั้น จะมีกลุ่มชาติพันธุ์ที่เป็นบูมีปูเตอราเพียงสองกลุ่มเท่านั้นคือ กลุ่มชาติพันธุ์มลายูและกลุ่มชาติพันธุ์กาดาซันจากรัฐซาราวักและซาบะฮ์ ส่วนลูกหลานที่เป็นบุมีปตราก็จะต้องมีบิดาหรือมารดาที่สืบเชื้อสายมลายูหรือชาวซาบะฮ์หรือซาราวักเท่านั้น ผู้ที่ถือสิทธิเป็นบูมีปูเตอราจะถือว่าเป็นพลเมืองชั้นหนึ่ง จะมีสิทธิพิเศษมากมายนับว่าเหนือกว่ากลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ในมาเลเซีย ทุกกลุ่มชาติพันธุ์จึงต้องดิ้นรนเพื่อให้ได้สถานภาพบูมีปูเตอรา อย่างไรก็ตาม จากการต่อสู้ทางสายกลางของชาวพุทธเชื้อสายไทยนั้น นับว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก เพราะว่าชาวพุทธเชื้อสายไทยถึงแม้ว่า แรกเริ่มไม่มีสถานภาพเป็นบูมีปูเตอรา แต่สิทธิต่างๆ หมายถึง สิทธิด้านการเมืองเศรษฐกิจและสังคม จะเหมือนกับบูมีปูเตอราที่เป็นชาวมลายูทุกประการ ปัจจุบันนี้ชาวพุทธเชื้อสายไทยมีสถานภาพเป็นภูมิบุตรแล้ว เมื่อประมาณ กลางปี ค.ศ. 2013 (พ.ศ. 2556) ซึ่งถือว่าเป็นสถานภาพที่สูงกว่าชาวจีนและชาวอินเดียในมาเลเซีย
การขอแก้ไขให้มีการระบุชื่อของกลุ่มชาติพันธุ์ชาวไทยในแบบฟอร์มการขอเข้ามหาวิทยาลัยของรัฐ ประเด็นนี้ก็ถือว่าสำคัญ เพราะว่าหากไม่มีการระบุกลุ่มชาติพันธุ์ที่ชัดเจน จะทำให้ลูกหลานชาวพุทธเชื้อสายไทยหมดสิทธิในการเข้าศึกษาต่อในสถาบันของรัฐ เพราะการเข้าสถาบันการศึกษาของรัฐในมาเลเซียนั้นมีการจัดการเข้าศึกษาตามระบบ PR ซึ่งเป็นอัตราส่วนตามจำนวนกลุ่มชาติพันธุ์
การขอมีสิทธิเป็นสมาชิกของพรรคอัมโนประเด็นนี้ถือว่าเป็นประเด็นสำคัญ เพราะว่าประเทศมาเลเซียนั้น พรรคอัมโน ซึ่งเป็นพรรคของชาวมลายูเป็นพรรคการเมืองที่ผูกขาดในการบริหารปกครองประเทศ ผู้ที่เป็นสมาชิกของพรรคอัมโนจะได้รับผลประโยชน์และสิทธิต่างๆ มากกว่าพรรคอื่นๆ สำหรับชาวพุทธเชื้อสายไทยนั้น นับตั้งแต่มีการต่อสู้การเรียกร้องสิทธิทางการเมือง คุณเจริญ อินทร์ชาติ คุณซิวชุน เอมอัมไพ ซึ่งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติล้วนแต่เป็นสมาชิกของพรรคอัมโนทั้งสิ้น
ที่แตกต่างกันในการดำเนินนโยบายที่มีต่อชนกลุ่มน้อยชาวพุทธเชื้อสายไทยนั้น จะเห็นว่ารัฐบาลมาเลเซียตอบสนองด้วยการให้มีการจัดตั้งองค์กรกลุ่มชาติพันธ์ชาวพุทธเชื้อสายไทยที่ถูกต้องตามกฎหมาย จึงเกิดสมาคมสยามมาเลเซียและสมาคมไทยกลันตันที่ทำการต่อสู้เพื่อปกป้องสิทธิผลประโยชน์ของกลุ่มชาติพันธ์ รัฐบาลมาเลเซียมีการให้คำมั่นแก่ชาวพุทธเชื้อสายไทยถึงการสงวนสิทธิในตำแหน่งสภานิติบัญญัติไว้สำหรับชาวพุทธเชื้อสายไทยหนึ่งที่นั่งตามประชากรจำนวนประมาณ 60,000 คน และผู้ที่เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติคนแรกที่เป็นชาวพุทธเชื้อสายไทยในปี ค.ศ. 1995 (พ.ศ. 2538) ก็คือ ประธานของสมาคมสยามมาเลเซีย ชื่อว่าคุณเจริญ อินทร์ชาติ ปัจจุบันนี้ ผู้ที่เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติต่อจากคุณเจริญ อินทร์ชาติ โดยเริ่มจากปี ค.ศ. 2002 (พ.ศ. 2545) คือ คุณซิวชุน เอมอัมไพ จนท่านเป็นสุภาพสตรีชาวพุทธเชื้อสายไทย ซึ่งในอดีตท่านเคยเป็นรองประธานของสมาคมสยามมาเลเซียและที่ปรึกษาของมุขมนตรีแห่งรัฐปะลิสนั้นเอง
ภาษา

จากการศึกษาระบบเสียง คำ ความหมายของคำบางคำ และลักษณะการเรียงคำของประโยคในภาษาถิ่นที่ใช้ในปัจจุบัน ในรัฐกลันตัน ไทรบุรีและปะลิส ในประเทศมาเลเซีย ศึกษาเปรียบเทียบเรื่องต่าง ๆ เหล่านี้ในภาษาถิ่นที่วิจัยทั้ง 3 ถิ่นกับภาษากรุงเทพ และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาษาถิ่นที่วิจัยแต่ละถิ่นที่พูดในมาเลเซียกับภาษาไทยถิ่นใต้ที่พูดในเมืองไทยผลการวิจัย พบว่าภาษาถิ่น 3 ถิ่นนี้มีทั้งลักษณะที่คล้ายคลึงกันและต่างกัน โดยเฉพาะภาษาไทยไทรบุรีกับปะลิสคล้ายคลึงกันมาก เกือบทุกด้าน แต่แตกต่างจากภาษาไทยกลันตันอย่างเห็นได้ชัด และทั้ง 3 ภาษานี้จะแตกต่างจากภาษากรุงเทพ แต่จะคล้ายคลึงกับภาษาไทยถิ่นใต้ สามารถจะจัดให้ภาษาไทยกลันตันอยู่กลุ่มเดียวกับภาษาไทยถิ่นใต้กลุ่มตากใบ ส่วนภาษาไทยไทรบุรีและปะลิสอยู่กลุ่มเดียวกับภาษาไทยถิ่นใต้กลุ่มนครศรีธรรมราช และสงขลา
ภาษาไทยในกลันตัน มีคำเรียกสิ่งของต่าง ๆ ยังเป็นคำราชาศัพท์อยู่ เช่น หมวกเรียกมาลา กางเกงเรียกสนับเพลา รองเท้าเรียกบาท เป็นต้น และลักษณะการเรียงประโยคต่างจากกรุงเทพ เช่น ออกเสียงว่า อะ-ไร-ชื่อ แปลว่า ชื่ออะไร มีการสันนิษฐานว่า ภาษาไทยในกลันตัน มีการผสมความเป็นปักต์ใต้เข้ากับสุโขทัย เชียงใหม่ และสุพรรณบุรี เพราะในประวัติศาสตร์สมัยรัชกาลที่ 2 ดินแดนแถบนี้แข็งเมือง จึงต้องส่งกองทัพมาปราบและได้กวาดต้อนคนในรัฐกลันตันไปไว้ที่กรุงเทพ เพชรบุรี และ เชียงใหม่ แล้วนำพาคนในพื้นที่มาไว้ที่รัฐกลันตัน จึงทำให้สำเนียงภาษาในพื้นที่มีลักษณะที่แปลกแตกต่างออกไป
ชาวมาเลเซียเชื้อสายไทยที่มีชื่อเสียง

สมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านตวนกู อับดุล ฮาลิม มูอัซซัม ชาห์ สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งมาเลเซียลำดับที่ 5 และ 14 และสุลต่านแห่งรัฐเกอดะฮ์ พระองค์ปัจจุบัน
สุลต่านอิสมาอิล นาซีรุดดินแห่งตรังกานู - อดีตสุลต่านแห่งรัฐตรังกานู และอดีตยังดีเปอร์ตวนอากงที่ 4 แห่งมาเลเซีย มีพระมารดาเป็นชาวไทย
สุลต่านมูฮัมมัด อัลมักฟาติ บิลลาห์ชาห์แห่งตรังกานู - อดีตสุลต่านรัฐตรังกานู สืบเชื้อสายไทยจากพระราชบิดา
สุลต่านมีซาน ไซนัลอาบิดีนแห่งตรังกานู - สุลต่านแห่งรัฐตรังกานู และอดีตยังดีเปอร์ตวนอากงที่ 13 แห่งมาเลเซีย
ตนกู อับดุล ระห์มัน - นายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศมาเลเซีย ประสูติแต่หม่อมเนื่อง นนทนาคร
รานีซุดพัตรา ชามาลุลลาอิล ตวนมาเรียม (เรียม เพศยนาวิน) - นางสาวไทยคนที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2482 รานีในรายาตวนกู ซัยยิดปุตรา อดีตรายาแห่งรัฐปะลิส และอดีตยังดีเปอร์ตวนอากงที่ 3 ของประเทศมาเลเซีย
มาเรียม จง - ภรรยาคนแรกของตนกู อับดุล ระห์มัน เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน
สำราญศักดิ์ กรัม - นักฟุตบอลทีมชาติของประเทศมาเลเซีย
มานพศักดิ์ กรัม - นักฟุตบอล
ดาเนียล ฟัดซลี อับดุลละห์  (วิรัตน์ โนม) - นักฟุตบอล
ซิวชุน เอมอำไพ -  อดีตรองประธานของสมาคมสยามมาเลเซียและที่ปรึกษาของมุขมนตรีแห่งรัฐปะลิส
ดูเพิ่ม

รัฐเกอดะฮ์
รัฐปะลิส
ชาวไทยเชื้อสายมลายู
พุทธศาสนาในประเทศมาเลเซีย
| ด ค กชาวไทย |
| --- | --- | --- |
| ในประเทศ |  คนสยาม  คนอีสาน  คนเหนือ  คนใต้  คนโคราช  |  |
| แอฟริกา |  เคนยา  มาดากัสการ์  โมซัมบิก  ลิเบีย  อียิปต์  แอฟริกาใต้  |  |
| อเมริกา |  แคนาดา  สหรัฐ  |  |
| เอเชีย |  กัมพูชา  เกาหลีใต้  จีน  ซาอุดีอาระเบีย  ญี่ปุ่น  ติมอร์-เลสเต  ไต้หวัน  ปากีสถาน  พม่า (โยดะยา)  ฟิลิปปินส์  มาเลเซีย (ซัมซัม)  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อินเดีย  อินโดนีเซีย  อิสราเอล  ฮ่องกง  |  |
| ยุโรป |  เดนมาร์ก  นอร์เวย์  เนเธอร์แลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  เยอรมนี  รัสเซีย  สเปน  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  สหราชอาณาจักร  ออสเตรีย  อิตาลี  ไอซ์แลนด์  |  |
| โอเชียเนีย |  นิวซีแลนด์  ออสเตรเลีย  |  |
 ดูเพิ่ม ประชากรศาสตร์ไทย
จักรพรรดิออสเตรีย

|  จักรพรรดิ แห่งออสเตรีย |
| --- | --- |
ราชาธิปไตยในอดีต


ตราแผ่นดิน

จักรพรรดิคาร์ลที่ 1 จักรพรรดิแห่งออสเตรียองค์สุดท้าย
 
แทนที่ตำแหน่ง: จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ปฐมกษัตริย์: จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2
องค์สุดท้าย: จักรพรรดิคาร์ลที่ 1
สถานพำนัก: พระราชวังฮอฟบูร์ก, พระราชวังเชินบรุนน์  กรุงเวียนนา
เริ่มระบอบ: 11 สิงหาคม ค.ศ. 1804
สิ้นสุดระบอบ: 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 (114 ปี 92 วัน)
ผู้อ้างสิทธิ์: คาร์ล ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค
ธงประจำพระยศจักรพรรดิแห่งออสเตรีย ใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 1804
จักรพรรดิแห่งออสเตรีย คือพระราชอิสริยยศที่ถูกสถาปนาขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1804  โดยจักรพรรดิแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์นามว่า จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 ซึ่งพระองค์ขึ้นครองราชสมบัติเป็น จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 1 และทรงปกครองจักรวรรดิออสเตรียก่อนที่จะเปลี่ยนจักวรรดิและระบอบการปกครองใหม่ พระราชอิสริยยศนี้ใช้จนกระทั่ง ค.ศ. 1918 เมื่อมีการล้มล้างจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
การเผชิญหน้ากับนโปเลียน โบนาปาร์ต ที่เข้ามาก้าวก่ายบรรดาพระราชวงศ์ในยุโรป ทำให้จักรพรรดิฟรันซ์ทรงกังวลและห่วงถึงอนาคตของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และพระราชวงศ์อิมพีเรียล จักรวรรดิอาจถูกล้มล้างและเปลี่ยนระบอบการปกครองใหม่ โดยเมื่อปี ค.ศ. 1805 ออสเตรียได้ส่งกองทัพไปทำสงครามกับฝรั่งเศสในสมรภูมิเอาสเทอร์ลิทซ์ เนื่องจากออสเตรียไม่พอใจที่นโปเลียนเข้ามาก้าวก่ายระบอบการปกครองและพระราชสำนัก ผลของสงครามคือฝรั่งเศสนำโดยนโปเลียนเป็นฝ่ายชนะ นโปเลียนเห็นว่าเป็นโอกาสเหมาะสมของตนจึงเปลี่ยนระบอบการปกครองและตำแหน่งองค์พระประมุขของบรรดาราชวงศ์ในยุโรป รวมทั้งพระราชวงศ์โรมันอันศักดิ์สิทธิ์ของจักรพรรดิฟรานซิสด้วย โดยนโปเลียนได้แยกจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ออกจากกลุ่มสมาชิกสมาพันธรัฐแห่งไรน์ แล้วทำการยุบพระอิสริยยศจักรพรรดิแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ออก เหลือเพียงจักรพรรดิแห่งออสเตรียและกษัตริย์แห่งฮังการี พระอิสริยยศนี้ได้ถูกใช้สำหรับองค์พระประมุขออสเตรีย-ฮังการีจนถึงปี ค.ศ. 1918 จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่ 1 ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่ปรากฏเป็นที่แน่ชัดว่าชื่ออย่างเป็นทางการของออสเตรียคือ จักรวรรดิแห่งออสเตรีย (อังกฤษ: Empire of Austria, เยอรมัน: Kaisertum Österreich)
พระราชอิสริยยศ

พระราขอิสริยยศเต็มขององค์พระประมุขแห่งออสเตรียและฮังการี ซึ่งใช้จนถึง ค.ศ. 1918 ดังนี้
ภาษาอังกฤษ:
His Imperial and Royal Apostolic Majesty
The Emperor of Austria,
Apostolic King of Hungary,
King of Bohemia, of Dalmatia, of Croatia, of Slovenia, of Galicia, of Lodomeria, and of Illyria,
King of Jerusalem, and so forth,
Archduke of Austria,
Grand Duke of Tuscany and of Cracow,
Duke of Lorraine*, of Salzburg, of Styria, of Carinthia, of Carniola and of the Bukovina,
Grand Prince of Transylvania,
Margrave of Moravia,
Duke of Upper and Lower Silesia, of Modena, Parma, Piacenza and Guastalla, of Auschwitz and Zator, of Teschen, Friuli, Ragusa and Zara,
Princely Count of Habsburg and Tyrol, of Kyburg, Goritz and Grandisca,
Prince of Trient and Brixen,
Margrave of Upper and Lower Lusatia and in Istria,
Count of Hohenems, Feldkirch, Bregenz, Sonnenberg, and so forth,
Lord of Trieste, of Cattaro and of the Wendish Mark,
Grand Voyvode of the Voyvodie of Serbia, and so forth,
ภาษาไทย:
จักรพรรดิแห่งออสเตรีย
กษัตริย์แห่งฮังการี ผู้ทรงเปรียบเสมือนอัครสาวกเบื้องขวาแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า
กษัตริย์แห่งโบฮีเมีย ดาลมาเทีย โครเอเชีย สโลวีเนีย กาลิเซีย โลโดมีเรีย อิลลีรีย และเยรูซาเลม
อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย
แกรนด์ดยุกแห่งทัสกานี และคราโคว์
ดยุกแห่งลอแรน* ซาล์สบูร์ก สติเรีย คารินเธีย คาร์นิโอล่า และบูโกวิน่า
แกรนด์ปรินซ์แห่งทรานซิลเวเนีย*
มาร์เกรฟแห่งโมราเวีย
ดยุกแห่งสองซีลีเซีย โมเดน่า* ปาร์มา ปิอาเซนซ่า กูแอสตาลล่า ออสวิตส์ เซเตอร์ เทสเชน ฟริวลี่ รากูซ่า และซาร่า
เคานต์แห่งฮาพส์บวร์คและทีรอล คายบูร์ก กอริตส์ และแกรนด์ดิสก้า
เจ้าชายแห่งทรีเอนท์ และบริกเซน
มาร์เกรฟแห่งอัปเปอร์และโลเวอร์ลูซาเทีย และอิสเตรีย
เคานต์แห่งโฮเฮเน็มส์ เฟลด์เคิร์ช บรีเจนซ์ และซอนเนอเบิร์ก
ลอร์ดแห่งทรีเอสต์ แคททาโร่ และเวนดิช มาร์ก
แกรนด์วอยวอร์ดแห่งเซอร์เบีย*
* ดยุกแห่งลอแรน จะใช้กับองค์พระประมุขที่อยู่ในราชสกุลฮาพส์บวร์ค-ลอแรน
* ดยุกแห่งโมเดน่า จะใช้กับอาร์ชดยุกที่ได้รับพระราชอิสริยยศออสเตรีย-เอสต์
* แกรนด์วอยวอร์ดแห่งเซอร์เบีย ใช้จนถึงเซอร์เบียมีการก่อตั้งราชอาณาจักรเป็นของตนเอง
* แกรนด์ปรินซ์แห่งทรานซิลวาเนีย ใช้จนถึงเมื่อทรานซิลเวเนียผนวกเข้ากับราชอาณาจักรโรมาเนีย
จักรพรรดิแห่งออสเตรีย ค.ศ. 1804 - ค.ศ. 1918

| พระนาม  | อายุขัย  | เริ่มรัชกาล  | สิ้นสุดรัชกาล  | หมายเหตุ  | ราชวงศ์  | พระฉายาลักษณ์  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ฟรันทซ์ที่ 1      | 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1768(1768-02-12) – 2 มีนาคม ค.ศ. 1835(1835-03-02) (67 ปี) | 11 สิหาคม ค.ศ 1804 | 2 มีนาคม ค.ศ 1835 | ปฐมจักรพรรดิแห่งออสเตรีย; พระราชโอรสใน จักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 2 | ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน |  |
| แฟร์ดีนันท์ที่ 1      | 19 เมษายน ค.ศ. 1793(1793-04-19) – 29 มิถุนายน ค.ศ. 1875(1875-06-29) (82 ปี) | 2 มีนาคม ค.ศ. 1835 | 2 ธันวาคม ค.ศ. 1848 (สละราชสมบัติ) | พระราชโอรสใน จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 1 | ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน |  |
| ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1      | 18 สิงหาคม ค.ศ. 1830(1830-08-18) – 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916(1916-11-21) (86 ปี) | 2 ธันวาคม ค.ศ. 1848 | 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 | พระราชภาติยะ (หลานลุง) ในจักรพรรดิแฟร์ดีนันด์ที่ 1; พระราชนัดดาในจักรพรรดิฟรันซ์ที่ 1 | ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน |  |
| คาร์ลที่ 1   บุญราศีคาร์ลแห่งออสเตรีย   | 17 สิงหาคม ค.ศ. 1887(1887-08-17) – 1 เมษายน ค.ศ. 1922(1922-04-01) (34 ปี) | 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 | 11 พฤศจิกายน 1918 (สละราชสมบัติ) | พระนัดดา (หลานลุง) ในจักรพรรดิฟรันซ์ โยเซฟ;พระราชปทินัดดาในจักรพรรดิฟรันซ์ที่ 1 | ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน |  |
ผู้อ้างอิทธิ์ในราชบัลลังก์ออสเตรีย

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ออทโทที่ 1 | 1 เมษายน ค.ศ. 1922 – สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 2011)   ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ | ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน |
|  | คาร์ลที่ 2 | ค.ศ. 2011 – ปัจจุบัน   ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ | ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน |