stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไปยาลใหญ่

| อักษรไทย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ฯลฯ
รูปพยัญชนะ
| ก | ข | ฃ | ค | ฅ | ฆ | ง | จ |
| ฉ | ช | ซ | ฌ | ญ | ฎ | ฏ | ฐ |
| ฑ | ฒ | ณ | ด | ต | ถ | ท | ธ |
| น | บ | ป | ผ | ฝ | พ | ฟ | ภ |
| ม | ย | ร | ล | ว | ศ | ษ | ส |
|  |  | ห | ฬ | อ | ฮ |  |  |
รูปสระ
| ะ | –ั | า | –ํ | –ิ | ' | " |  |
| –ุ | –ู | เ | โ | ใ | ไ | –็ |  |
| อ | ว | ย | ฤ | ฤๅ | ฦ | ฦๅ |  |
รูปวรรณยุกต์
|  |  | –่ | –้ | –๊ | –๋ |  |  |
เครื่องหมายอื่น ๆ
|  |  | –์ | –๎ | –ฺ |  |  |  |
เครื่องหมายวรรคตอน
|  |  | ฯ | ฯลฯ | ฯลฯ | ๆ |  |  |
|  |  | ๏ | ๚ | ๛ | ┼ |  |  |
ไปยาลใหญ่ หรือ เปยยาลใหญ่ (ฯลฯ) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนอย่างหนึ่ง ในการเขียนภาษาไทย มีรูปเป็นอักษรไทย ล ที่อยู่ระหว่างเครื่องหมายไปยาลสองตัว ใช้ละคำต่อท้ายที่ยังมีอีกมาก ยังไม่ปรากฏที่มาที่ชัดเจน
คำว่า ไปยาล มาจาก คำว่า เปยฺยาล ในภาษาบาลี แปลว่า ย่อ ซึ่งเมื่อเขียนภาษาบาลีด้วยอักษรไทย จะใช้ ฯเปฯ ในคำสวดแทน
การใช้ไปยาลใหญ่

ใช้ละคำที่ยังมีต่อท้ายอีกมาก ให้อ่านว่า "ละ" หรือ "และอื่น ๆ" เช่น
ในหลายจังหวัดของภาคอีสาน ได้แก่ สุรินทร์ บุรีรัมย์ ขอนแก่น ศรีสะเกษ อุบลราชธานี ฯลฯ
ในหนังสือโบราณ มีการใช้เครื่องหมายไปยาลใหญ่ คั่นกลาง ระหว่าง คำต้น และคำท้าย ให้อ่านว่า "ละถึง" เช่น
พยัญชนะไทย 44 ตัว มี ก ฯลฯ ฮ
ข้าวรพุทธเจ้า ฯลฯ ชโย
ไปยาลใหญ่ในภาษาอื่น

ภาษาอื่นที่ใช้ไปยาลใหญ่คือภาษาเขมร (៘) ซึ่งเป็นอักขระตัวเดียวในคอมพิวเตอร์ต่างจากอักษรไทย และภาษาลาว (ຯລຯ) ใช้ละคำต่อท้ายที่ยังมีอีกมากเหมือนกับภาษาไทย
ฐานทัพเรือพังงา

| ฐานทัพเรือพังงา  |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของกองทัพเรือไทย
ท้ายเหมือง พังงา 
ทางเข้าฐานทัพเรือพังงา


พิกัด: 8°34′27″N 98°13′54″E﻿ / ﻿8.574118°N 98.231588°E﻿ / 8.574118; 98.231588
ประเภท: ฐานทัพเรือ
ข้อมูล
ผู้ดำเนินการ:  กองทัพเรือไทย
ควบคุมโดย: ทัพเรือภาคที่ 3
เว็บไซต์: www.pnbase.navy.mi.th
ประวัติศาสตร์
สร้าง: 8 เมษายน พ.ศ. 2525; 42 ปีก่อน (2525-04-08)
ข้อมูลสถานี
ผู้บัญชาการ ปัจจุบัน: พลเรือตรี พงษ์มิตร ณรงค์กูล
กองทหารรักษาการณ์: กองรักษาความปลอดภัย ฐานทัพเรือพังงา
ฐานทัพเรือพังงา (อังกฤษ: Phang-nga Naval Base ย่อว่า: ฐท.พง.) หรือ ฐานทัพเรือพังงา ทัพเรือภาคที่ 3 (ย่อว่า: ฐท.พง.ทรภ.3) เป็นฐานทัพเรือของกองทัพเรือไทยในพื้นที่ทะเลอันดามัน ขึ้นตรงต่อทัพเรือภาคที่ 3 ตั้งอยู่ในตำบลลำแก่น อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา
ผู้บัญชาการฐานทัพได้แก่ พลเรือตรี พงษ์มิตร ณรงค์กูลรองผู้บัญชาการฐานทัพได้แก่ นาวาเอก สุพจน์ พุทธพงษ์ และ นาวาเอก บรรณวิตร์ เฉลิมทอง
ประวัติ

ก่อนหน้านี้ กองทัพเรือยังไม่มีฐานสำหรับส่งกำลังบำรุงให้กับเรือรบในฝั่งทะเลอันดามันที่ไปปฏิบัติงานในพื้นที่ จึงได้มีการเริ่มสำรวจหาพื้นที่ที่มีความเหมาะสมเมื่อปี พ.ศ. 2511 และจัดหาพื้นที่ในบริเวณแหลมพันวา จังหวัดภูเก็ต กระทั่งในปี พ.ศ. 2517 ผู้บัญชาการทหารเรือในขณะนั้น คือ พลเรือเอก สงัด ชลออยู่ ได้ลงพื้นที่สำรวจบริเวณแหลมพันวาพบว่ายังไม่มีความพร้อมและไม่เหมาะสมในการตั้งฐาน เนื่องจากมีพื้นที่คับแคบ รวมถึงจะเกิดอุปสรรคในการจอดเรือเพื่อส่งกำลังบำรุงในช่วงฤดูมรสุม จึงได้สั่งการให้พิจารณาหาพื้นที่แห่งใหม่ จนพบว่าพื้นที่ในบ้านทับละมุ อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา มีความเหมาะสมในการตั้งฐานส่งกำลังบำรุง และอนุมัติให้จัดตั้งสถานีทหารเรือพังงาในปี พ.ศ. 2519 โดยพลเรือเอก สงัด ชลออยู่ ในขณะที่ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดและรักษาการผู้บัญชาการทหารเรือนั่นเอง
สถานีทหารเรือพังงาก่อสร้างแล้วเสร็จและเริ่มปฏิบัติการเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2525 มีสถานะเป็นหน่วยขึ้นตรงต่อกองทัพเรือ มีผู้บังคับการยศนาวาเอกพิเศษ และได้กำหนดให้วันที่ 8 เมษายน เป็นวันคล้ายวันสถาปนาฐานทัพเรือพังงา
ต่อมาในปี พ.ศ. 2533 กองทัพเรือได้จัดทำแผนและมีการปรับการกำหนดอัตรากำลังรบใหม่ โดยขยายอัตราและกำลังรบเพิ่มเติม กระทั่งในปี พ.ศ. 2538 กองทัพเรือได้รับอนุญาตจากกระทรวงกลาโหมให้จัดตั้งกองเรือภาคขึ้นมา ทำให้สถานีเรือพังงาสังกัดอยู่ในพื้นที่ของกองเรือภาคที่ 3 ทำให้สถานีเรือพังงามีภารกิจที่มากยิ่งขึ้น ทั้งส่วนของกำลังทางบก ทางเรือ และทางอากาศ ทำให้กองทัพเรือเสนอไปยังกระทรวงกลาโหมเพื่อขอปรับอัตรของสถานีเรือพังงาขึ้นเป็น ฐานทัพเรือพังงาเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2539 มีผู้บัญชาการฐานทัพเรือในชั้นยศพลตรี และยังคงขึ้นตรงต่อกองทัพเรืออยู่เช่นเดิม
ในปี พ.ศ. 2548 กองทัพเรือปรับรูปแบบการจัดกำลังใหม่โดยปรับการควบคุมลงไปยังพื้นที่ ทำให้กองเรือภาคถูกปรับเป็นทัพเรือภาค และหน่วยงานในกองเรือภาคขึ้นตรงต่อทัพเรือภาค ฐานทัพเรือพังงาจึงขึ้นตรงต่อทัพเรือภาคที่ 3 เมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2552
โครงสร้าง

ฐานทัพเรือพังงา ประกอบด้วยหน่วยงานภายใน ดังนี้
กองบัญชาการ
กองพลาธิการ
กองขนส่ง
กองโรงงาน
โรงพยาบาล
กองกิจการพิเศษ
สถานีสื่อสาร
เรือนจำ
สถานีการบิน
แผนกสรรพาวุธ
สถานีเรือละงู
สถานีเรือระนอง (ศูนย์ประสานงานประมงชายแดนทางทะเล ไทย–เมียนมา)
โครงสร้าง > สายการขึ้นสมทบ

ฐานทัพเรือพังงา มีสายการขึ้นสมทบ ดังนี้
กองรักษาความปลอดภัย ฐานทัพเรือพังงา – ขึ้นตรงต่อกรมรักษาความปลอดภัย หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน
กองพันสารวัตรทหารที่ 4 – ขึ้นตรงต่อกรมสารวัตรทหารเรือ
หน่วยประจำการ

ฐานทัพเรือพังงา ประกอบด้วยหน่วยปฏิบัติการประจำการ ดังนี้
หน่วยประจำการ > ทัพเรือภาคที่ 3

กองเรือปฏิบัติการ
หมวดเรือเฉพาะกิจ – จะมีการจัดกำลังจากกองเรือยุทธการ หมุนเวียนกันเข้ามาประจำการยังฐานทัพเรือพังงาตามช่วงเวลาและภารกิจที่ได้รับมอบหมาย
หมวดบินเฉพาะกิจ – จะมีการจัดกำลังจากกองการบินทหารเรือเข้ามาประจำการที่สนามบินสงขลาตามช่วงเวลาและภารกิจที่ได้รับมอบหมาย
ชุดปฏิบัติการพิเศษ
ชุดถอดทำลายอมภัณฑ์
ภารกิจ

ฐานทัพเรือพังงา มีภารกิจในการดำเนินงานเกี่ยวกับการฐานทัพ การป้องกันพื้นที่ การรักษาความสงบเรียบร้อยรวมไปถึงระเบียบวินัยของทหารและสารวัตรทหาร นอกจากนี้ยังรักษาความปลอดภัยของฐานที่ตั้งทางทหารของกองทัพเรือต่าง ๆ และพื้นที่ที่ได้รับการมอบหมายให้ป้องกัน ภารกิจในด้านการกิจการพลเรือน การควบคุมดูแลเรือพาณิชย์ การเรือนจำไปจนถึงการฝึกต่าง ๆ ตามที่ได้รับมอบหมายจากผู้บังคับบัญชา
นอกจากนี้ยังปฏิบัติงานตามการสั่งการของทัพเรือภาคที่ 3 ในการเป็นฐานทัพเรือหลักในการส่งกำลังบำรุงให้กับกองเรือที่ปฏิบัติการรักษาอธิปไตย รักษาผลประโยชน์ของชาติทางทะเล ไม่ว่าจะเป็นการป้องกันการกระทำที่ผิดกฎหมาย การคุ้มครองเรือประมง ป้องกันการลักลอบเข้าเมือง และให้ความช่วยเหลือประชาชนในฝั่งทะเลอันดามัน
สิ่งอำนวยความสะดวก

ฐานทัพเรือพังงา ประกอบด้วยสิ่งอำนวยความสะดวก ดังนี้
สิ่งอำนวยความสะดวก > ท่าเทียบเรือฐานทัพเรือพังงา

ท่าเทียบเรือฐานทัพเรือพังงา มีลักษณะยื่นออกมาจากฝั่งเป็นรูปตัวแอล ด้านที่ยาวขนานไปกับชายฝั่งมีความยาวประมาณ 200 เมตร กว้างประมาณ 15 เมตร ด้านที่ยื่นออกจากชายฝั่งความยาวประมาณ 100 เมตร กว้างประมาณ 10 เมตร
สิ่งอำนวยความสะดวก > โรงพยาบาลฐานทัพเรือพังงา

โรงพยาบาลฐานทัพเรือพังงา เป็นโรงพยาบาลในสังกัดของฐานทัพเรือพังงา ขึ้นตรงต่อกรมแพทย์ทหารเรือ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2520 ในรูปแบบของหน่วยเฉพาะกิจ นปอ. ต่อมาในปี พ.ศ. 2525 ได้ยกระดับขึ้นเป็นโรงพยาบาลชั่วคราวสถานีเรือพังงา และทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2530 และยึดถือวันดังกล่าวเป็นวันสถาปนาโรงพยาบาลฐานทัพเรือพังงา มีขนาดเตียงจำนวน 10 เตียง ให้บริการ ดังนี้
แผนกทันตกรรม
แผนกเวชศาสตร์ใต้น้ำ
หมวดเวชกรรมป้องกัน
แผนกตรวจผู้ป่วยนอก
แผนกผู้ป่วยใน
สถานที่สำคัญ > อนุสรณ์สถานรำลึกสึนามิ

อนุสรณ์สถานรำลึกสึนามิ ฐานทัพเรือพังงา เป็นอุสรณ์ที่สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 ซึ่งสร้างความเสียหายเป็นวงกว้างต่อชายฝั่งทะเลอันดามันของประเทศไทย โดยกองทัพเรือได้สูญเสียเรือตรวจการณ์ชายฝั่ง 215 (เรือ ต.215) ในเหตุการณ์นี้ขณะปฏิบัติหน้าที่ถวายอารักขาคุณพุ่ม เจนเซ่น โอรสในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกาญญา สิริวัฒนาพรรณวดีระหว่างการเล่นน้ำบริเวณชายหาดในตำบลคึกคัก อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา ควบคุมเรือโดย เรือเอก สมชาย โนนน้อย และลูกเรืออีก 8 นาย ซึ่งหลังจากประสบเหตุทำให้มีผู้เสียชีวิต 1 นาย คือ จ่าเอก เผด็จชัย พูนสุภาพ เจ้าหน้าที่ควบคุมเรดาร์และเครื่องมือสื่อสาร
หลังจากเหตุการณ์ เรือถูกพบว่าจมอยู่ที่ความลึก 7 เมตร ห่างจากพื้นที่เดิมของเรือก่อนเกิดเหตุการณ์ 800 เมตร และห่างจากชายฝั่งประมาณ 2,500 เมตร โดยมี พลเรือโท ปิติ อุตตะโมต รองเสนาธิการ กองเรือยุทธการผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าคณะกู้เรื่อง ต.215 โดยหลังจากการเก็บกู้ ตัวเรือไม่สามารถนำกลับมาใช้การได้แล้ว จึงได้นำตัวเรือไปจัดแสดงในอนุสรณ์สถานรำลึกสึนามิ ฐานทัพเรือพังงา
สถานที่สำคัญ > ศูนย์อนุรักษ์พันธุ์เต่าทะเล

ศูนย์อนุรักษ์พันธุ์เต่าทะเล ฐานทัพเรือพังงา ก่อตั้งขึ้นมาในปี พ.ศ. 2538 เพื่ออนุรักษ์พันธุ์เต่าทะเลในฝั่งทะเลอันดามัน เป็นแหล่งอนุบาลเต่าทะเลของกองทัพเรือ ซึ่งเป็นพันธุ์เต่าท้องถิ่นของไทยที่มีหลากหลายสายพันธุ์ มีพื้นที่ 2 ส่วนคือ
ส่วนที่ 1 ตั้งอยู่ที่เกาะ 1 หรือเกาะหูยง อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน
ส่วนที่ 2 คือพื้นที่อนุรักษ์พันธุ์เต่าทะเลในบริเวณศูนย์อนุรักษ์พันธุ์เต่าทะเล ตั้งอยู่ในฐานทัพเรือพังงา
ภายในศูนย์ประกอบไปด้วยโรงเรือนริมฝั่งทะเล มีบ่ออนุบาลขนาดกว้าง 2 เมตร ยาว 3 เมตร ประมาณ 20 บ่อ สำหรับเลี้ยงเต่าตนุ เต่ากระ และเต่าหญ้า ซึ่งมีแหล่งกำเนิดทั้งจากอ่าวไทยจากสัตหีบและในทะเลอันดามันเอง ซึ่งนอกจากการเพาะเลี้ยงแล้วยังมีการปลูกฝังจิตสำนึกให้กับประชาชนในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติให้สมบูรณ์เพื่อให้เต่าทะเลสามารถขึ้นมาวางไข่ และมีอัตราการรอดชีวิตลงสู่ทะเลที่สูงขึ้น
หากนักท่องเที่ยวต้องการชมการปล่อยลูกเต่าลงสู่ทะเล สามารถเข้าชมได้ในช่วงเดือนมกราคม ถึงเดือนมีนาคม และหากต้องการร่วมปล่อยลูกเต่าสามารถติดต่อล่วงหน้ามายังศูนย์ ซึ่งจะมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม
ดูเพิ่ม

ฐานทัพเรือกรุงเทพ
ฐานทัพเรือสงขลา
พื้นที่ภายในฐานทัพเรือพังงา
โรงเรือนสำหรับอนุบาลเต่าทะเลในศูนย์อนุรักษ์พันธุ์เต่าทะเล
บ่อเลี้ยงเต่าภายใน
วิทยุคลื่นสั้น

เครื่องรับคลื่นสั้นดิจิทัล Grundig Satellit 400 โซลิดสเตต ป. 1986
วิทยุคลื่นสั้น (อังกฤษ: shortwave radio) คือการส่งสัญญาณวิทยุโดยใช้ความถี่วิทยุในย่านความถี่คลื่นสั้น (SW) ไม่มีคำจำกัดความอย่างเป็นทางการของช่วงย่านความถี่ แต่ครอบคลุมย่านความถี่สูง (HF) ทั้งหมด ซึ่งขยายจาก 3 ถึง 30 MHz (ความยาวคลื่นประมาณ 100 ถึง 10 เมตร) โดยจะอยู่ระหว่างย่านความถี่ปานกลาง (MF) และย่านความถี่ต่ำสุดของความถี่สูงมาก (VHF)
คลื่นวิทยุในย่านความถี่คลื่นสั้นสามารถสะท้อนหรือหักเหจากชั้นของอะตอมที่มีประจุไฟฟ้าในชั้นบรรยากาศที่เรียกว่าไอโอโนสเฟียร์ ดังนั้น คลื่นสั้นที่มุ่งหน้าในมุมที่เอียงขึ้นไปบนท้องฟ้าจึงสามารถสะท้อนกลับมายังโลกได้ในระยะไกลเหนือขอบฟ้า ซึ่งเรียกว่าการแพร่กระจายคลื่นฟ้าหรือ "การข้าม" ดังนั้น วิทยุคลื่นสั้นจึงใช้ในการสื่อสารในระยะทางไกลมาก ซึ่งแตกต่างจากคลื่นวิทยุที่มีความถี่สูงกว่าซึ่งเดินทางเป็นเส้นตรง (การแผ่กระจายในแนวสายตา) และโดยทั่วไปจะถูกจำกัดด้วยขอบฟ้าที่มองเห็น ซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณ 64 กิโลเมตร (40 ไมล์)
Tesla Máj 623A เครื่องรับหลอดคลื่นสั้น-ยาว-ปานกลางจากเชโกสโลวาเกีย ป. 1956/57
การออกอากาศรายการวิทยุคลื่นสั้นมีบทบาทสำคัญในการแพร่สัญญาณระหว่างประเทศมานานหลายทศวรรษ โดยทำหน้าที่ทั้งในการให้ข่าวสารและข้อมูล และเป็นเครื่องมือโฆษณาชวนเชื่อสำหรับผู้ฟังทั่วโลก ยุครุ่งเรืองของการออกอากาศคลื่นสั้นระหว่างประเทศคือระหว่างสงครามเย็นระหว่างปี พ.ศ. 2503 ถึง พ.ศ. 2533
การนำเทคโนโลยีอื่น ๆ มาใช้อย่างแพร่หลายในการเผยแพร่รายการวิทยุในระยะไกล เช่น วิทยุผ่านดาวเทียม การออกอากาศผ่านสายเคเบิล และการส่งสัญญาณผ่านไอพี ทำให้การออกอากาศคลื่นสั้นลดความสำคัญลง นอกจากนี้ ความคิดริเริ่มในการแปลงการออกอากาศวิทยุคลื่นสั้นเป็นระบบดิจิทัลก็ไม่ได้ผลเช่นกัน โดยมีผู้แพร่ภาพกระจายเสียงเพียงไม่กี่รายที่ยังคงออกอากาศรายการผ่านคลื่นสั้นต่อไป
อย่างไรก็ตาม คลื่นสั้นยังคงมีความสำคัญในเขตสงคราม เช่น ในสงครามรัสเซีย–ยูเครน และการออกอากาศคลื่นสั้นสามารถส่งได้ไกลหลายพันไมล์จากเครื่องส่งสัญญาณเพียงเครื่องเดียว ทำให้หน่วยงานของรัฐไม่สามารถเซ็นเซอร์ได้ นอกจากนี้วิทยุคลื่นสั้นยังมักใช้กับอากาศยานด้วย
ประวัติ > การใช้อุปกรณ์ขยายคลื่นสั้นของวิทยุสมัครเล่น

นักวิทยุสมัครเล่นยังค้นพบว่าการสื่อสารระยะไกลสามารถทำได้บนย่านความถี่คลื่นสั้น บริการระยะไกลในช่วงแรกใช้การแพร่กระจายคลื่นพื้นผิวที่ความถี่ต่ำมาก ซึ่งจะถูกลดทอนไปตามเส้นทางที่ความยาวคลื่นสั้นกว่า 1,000 เมตร ระยะทางที่ไกลขึ้นและความถี่ที่สูงขึ้นโดยใช้วิธีนี้หมายถึงการสูญเสียสัญญาณมากขึ้น ด้วยสิ่งนี้และความยากลำบากในการสร้างและตรวจจับความถี่ที่สูงขึ้นทำให้การค้นพบการแพร่กระจายคลื่นสั้นเป็นเรื่องยากสำหรับบริการในเชิงพาณิชย์
นักวิทยุสมัครเล่นได้ทำการทดสอบข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่ประสบความสำเร็จครั้งแรกในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2464 โดยทำงานในย่านความถี่คลื่นปานกลาง 200 เมตร (ใกล้ 1,500 kHz ภายในย่านความถี่ออกอากาศเอเอ็มในปัจจุบัน) ซึ่งในเวลานั้นเป็นช่วงความยาวคลื่นสั้นที่สุด / ความถี่สูงสุดที่มีให้สำหรับวิทยุสมัครเล่น ในปี พ.ศ. 2465 นักวิทยุสมัครเล่นจากอเมริกาเหนือหลายร้อยคนสามารถได้ยินในยุโรปที่ย่านความถี่ 200 เมตร และมีนักวิทยุสมัครเล่นจากอเมริกาเหนืออย่างน้อย 20 คนได้ยินสัญญาณวิทยุสมัครเล่นจากยุโรป การสื่อสารสองทางครั้งแรกระหว่างนักวิทยุสมัครเล่นจากอเมริกาเหนือและฮาวายเริ่มต้นขึ้นในปี พ.ศ. 2465 ที่ย่านความถี่ 200 เมตร แม้ว่าการทำงานที่ความยาวคลื่นสั้นกว่า 200 เมตรจะผิดกฎหมายในทางเทคนิค (แต่ได้รับการยอมรับในเวลานั้นเนื่องจากทางการเชื่อผิด ๆ ว่าความถี่ดังกล่าวไม่มีประโยชน์สำหรับการใช้งานเชิงพาณิชย์หรือการทหาร) นักวิทยุสมัครเล่นเริ่มทดลองใช้ความยาวคลื่นเหล่านั้นโดยใช้หลอดสุญญากาศที่เพิ่งมีให้ใช้งานไม่นานหลังสงครามโลกครั้งที่ 1
สัญญาณรบกวนรุนแรงที่ขอบด้านยาวของย่านความถี่ 150–200 เมตร ซึ่งเป็นความยาวคลื่นอย่างเป็นทางการที่จัดสรรให้กับนักวิทยุสมัครเล่นโดยการประชุมวิทยุแห่งชาติครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2466 ได้มีการบังคับให้นักวิทยุสมัครเล่นต้องเปลี่ยนไปใช้ความยาวคลื่นที่สั้นลงเรื่อย ๆ อย่างไรก็ตาม นักวิทยุสมัครเล่นถูกจำกัดโดยกฎระเบียบให้มีความยาวคลื่นมากกว่า 150 เมตร (2 MHz) นักวิทยุสมัครเล่นผู้โชคดีไม่กี่คนที่ได้รับอนุญาตพิเศษสำหรับการสื่อสารเพื่อการทดลองที่ความยาวคลื่นสั้นกว่า 150 เมตร ได้ทำการติดต่อสองทางระยะไกลหลายร้อยครั้งบนความถี่ 100 เมตร (3 MHz) ในปี พ.ศ. 2466 รวมถึงการติดต่อสองทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกครั้งแรก
ภายในปี พ.ศ. 2467 นักวิทยุสมัครเล่นที่ได้รับใบอนุญาตพิเศษจำนวนมากได้ทำการติดต่อข้ามมหาสมุทรเป็นประจำในระยะทาง 6,000 ไมล์ (9,600 กิโลเมตร) ขึ้นไป เมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2467 นักวิทยุสมัครเล่นหลายคนในแคลิฟอร์เนียได้ทำการติดต่อสองทางกับนักวิทยุสมัครเล่นคนหนึ่งในนิวซีแลนด์ เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม นักวิทยุสมัครเล่นในนิวซีแลนด์และอังกฤษได้ทำการติดต่อสองทางเป็นเวลา 90 นาทีซึ่งทั้งสองอยู่ห่างออกไปเกือบครึ่งโลก เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม การประชุมวิทยุแห่งชาติครั้งที่ 3 ได้ทำให้นักวิทยุสมัครเล่นในสหรัฐอเมริกาสามารถใช้ย่านความถี่คลื่นสั้นได้สามย่าน ที่ 80 เมตร (3.75 MHz), 40 เมตร (7 MHz) และ 20 เมตร (14 MHz) สิ่งเหล่านี้ได้รับการจัดสรรไปทั่วโลกในขณะที่ย่านความถี่ 10 เมตร (28 MHz) ถูกกำหนดขึ้นโดย การประชุมวิทยุโทรเลขนานาชาติวอชิงตัน เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 ย่านความถี่ 15 เมตร (21 MHz) ได้เปิดให้นักวิทยุสมัครเล่นในสหรัฐอเมริกาได้ใช้งานเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2495
ลักษณะการแพร่กระจาย

พลังงานความถี่วิทยุคลื่นสั้นสามารถเข้าถึงทุกสถานที่บนโลกได้ เนื่องจากได้รับอิทธิพลจากการสะท้อนกลับของชั้นบรรยากาศไอโอโนสเฟียร์มายังโลกโดยชั้นบรรยากาศไอโอโนสเฟียร์ (ปรากฏการณ์ที่เรียกว่า "การแพร่กระจายคลื่นฟ้า") ปรากฏการณ์ทั่วไปของการแพร่กระจายคลื่นสั้นคือการเกิดบริเวณที่การแพร่กระจายคลื่นลงมาไม่ถึงหรือข้ามไป (skip zone) ซึ่งการรับสัญญาณล้มเหลว ด้วยความถี่ในการทำงานที่คงที่ การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในสภาพชั้นบรรยากาศไอโอโนสเฟียร์อาจทำให้เกิดการแพร่ข้ามไปในเวลากลางคืน
อันเป็นผลมาจากโครงสร้างหลายชั้นของไอโอโนสเฟียร์ การแพร่กระจายมักเกิดขึ้นพร้อม ๆ กันในเส้นทางที่แตกต่างกัน โดยกระจายอยู่ในชั้น "E" หรือ "F" และมีจำนวนฮ็อปที่ต่างกัน ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่อาจรบกวนเทคนิคบางอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับความถี่ที่ต่ำกว่าของแถบคลื่นสั้น การดูดซับพลังงานความถี่วิทยุในชั้นไอโอโนสเฟียร์ที่ต่ำที่สุด หรือชั้น "D" อาจทำให้เกิดข้อจำกัดที่ร้ายแรงได้ ซึ่งเกิดจากการชนกันของอิเล็กตรอนกับโมเลกุลที่เป็นกลาง ซึ่งดูดซับพลังงานความถี่วิทยุบางส่วนและแปลงเป็นความร้อน การทำนายการแพร่กระจายคลื่นท้องฟ้าขึ้นอยู่กับ:
ระยะทางจากเครื่องส่งถึงเครื่องรับเป้าหมาย
เวลาของวัน ในระหว่างวัน ความถี่ที่สูงกว่าประมาณ 12 MHz สามารถเดินทางได้ไกลกว่าความถี่ที่ต่ำกว่า ขณะที่ในเวลากลางคืน คุณสมบัตินี้จะกลับกัน
สำหรับความถี่ที่ต่ำกว่า การพึ่งพาเวลาในแต่ละวันนั้น ส่วนใหญ่เกิดจากชั้นไอโอโนสเฟียร์ที่อยู่ต่ำที่สุด หรือชั้น 'D' ซึ่งก่อตัวขึ้นในระหว่างวันเท่านั้น เมื่อโฟตอนจากดวงอาทิตย์สลายอะตอมให้เป็นไอออนและอิเล็กตรอนอิสระ
ฤดูกาล ในช่วงฤดูหนาวของซีกโลกเหนือหรือซีกโลกใต้ คลื่นความถี่ AM/MW มักจะได้รับความนิยมมากกว่า เนื่องจากมีชั่วโมงมืดที่ยาวนานขึ้น
เปลวสุริยะส่งผลให้การแตกตัวของไอออนในบริเวณ D เพิ่มขึ้นอย่างมาก ถึงขนาดที่บางครั้งนานถึงหลายนาที จนแทบไม่มีการแพร่กระจายของคลื่นบนท้องฟ้าเลย
ประเภทของการกล้ำสัญญาณ

ข้อมูลเพิ่มเติม: การกล้ำสัญญาณ
มีการใช้การกล้ำสัญญาณประเภทต่าง ๆ หลายประเภทเพื่อรวมข้อมูลไว้ในสัญญาณคลื่นสั้น
ประเภทของการกล้ำสัญญาณ > โหมดเสียง > AM

การกล้ำแอมพลิจูดเป็นประเภทที่ง่ายที่สุดและนิยมใช้กันมากที่สุดสำหรับการออกอากาศคลื่นสั้น การกล้ำสัญญาณทันทีของคลื่นพาหะจะถูกควบคุมโดยแอมพลิจูดของสัญญาณ (เช่น เสียงพูดหรือดนตรี) ที่เครื่องรับ เครื่องตรวจจับแบบง่ายจะกู้คืนสัญญาณมอดูเลตที่ต้องการจากคลื่นพาหะ
ประเภทของการกล้ำสัญญาณ > โหมดเสียง > SSB

การส่งสัญญาณแบบแถบข้างเดียวเป็นรูปแบบหนึ่งของการกล้ำแอมพลิจูด แต่ในทางปฏิบัติจะกรองผลลัพธ์ของการกล้ำ สัญญาณที่กล้ำแอมพลิจูดจะมีส่วนประกอบความถี่ทั้งที่อยู่เหนือและต่ำกว่าความถี่ของความถี่คลื่นพาห์ หากกำจัดส่วนประกอบเหล่านี้ชุดหนึ่งออกไป รวมทั้งคลื่นพาหะที่เหลือ ก็จะส่งสัญญาณชุดที่เหลือเท่านั้น ซึ่งจะช่วยลดพลังงานในการส่งสัญญาณ เนื่องจากพลังงานที่ส่งโดยสัญญาณ AM ประมาณ 2/3 อยู่ในคลื่นพาหะ ซึ่งไม่จำเป็นต่อการกู้คืนข้อมูลที่มีอยู่ในสัญญาณ นอกจากนี้ยังช่วยลดแบนด์วิดท์ของสัญญาณ ทำให้ใช้แบนด์วิดท์ของสัญญาณ AM ได้น้อยกว่าครึ่งหนึ่ง
ข้อเสียคือตัวรับสัญญาณมีความซับซ้อนมากกว่าเนื่องจากจะต้องสร้างพาหะใหม่เพื่อกู้คืนสัญญาณ ข้อผิดพลาดเล็กน้อยในกระบวนการตรวจจับจะมีผลอย่างมากต่อระดับเสียงของสัญญาณที่รับได้ ดังนั้นจึงไม่มีการใช้แบนด์ข้างเดียวสำหรับการฟังเพลงหรือการออกอากาศทั่วไป แบนด์ข้างเดียวใช้สำหรับการสื่อสารด้วยเสียงระยะไกลโดยเรือและเครื่องบิน ย่านความถี่ภาคประชาชน  และนักวิทยุสมัครเล่น ในการใช้งานวิทยุสมัครเล่น แถบข้างล่าง (LSB) มักใช้ต่ำกว่า 10 MHz และ USB (แถบข้างบน) สูงกว่า 10 MHz บริการที่ไม่ใช่กิจการวิทยุสมัครเล่นจะใช้ USB โดยไม่คำนึงถึงความถี่
ประเภทของการกล้ำสัญญาณ > โหมดเสียง > VSB

เวสติเจียลไซด์แบนด์ (Vestigial sideband) จะส่งคลื่นพาหะและแถบข้างที่สมบูรณ์หนึ่งแถบ แต่จะกรองแถบข้างที่เหลือออกไปเกือบทั้งหมด เวสติเจียลไซด์แบนด์นี้ถือเป็นการผสานระหว่าง AM และ SSB ทำให้สามารถใช้เครื่องรับธรรมดาได้ แต่ต้องใช้กำลังส่งเกือบเท่ากับ AM ข้อได้เปรียบหลักของเวสติเจียลไซด์แบนด์คือใช้แบนด์วิดท์ของสัญญาณ AM เพียงครึ่งเดียว เวสติเจียลไซด์แบนด์ใช้โดยสถานีสัญญาณเวลามาตรฐานของแคนาดา CHU สำหรับโทรทัศน์แอนะล็อกและโดย ATSC ซึ่งเป็นระบบโทรทัศน์ดิจิทัลที่ใช้ในอเมริกาเหนือ
ประเภทของการกล้ำสัญญาณ > โหมดเสียง > NFM

การกล้ำความถี่ย่านความถี่แคบ (Narrow-band frequency modulation, NBFM หรือ NFM) มักใช้ความถี่สูงกว่า 20 MHz เนื่องจากต้องใช้แบนด์วิดท์ที่ใหญ่กว่า จึงมักใช้ NBFM สำหรับการสื่อสาร VHF กฎระเบียบจำกัดแบนด์วิดท์ของสัญญาณที่ส่งในแบนด์วิดท์ HF และข้อดีของการมอดูเลตความถี่จะมากที่สุดหากสัญญาณ FM มีแบนด์วิดท์กว้าง NBFM จำกัดการส่งสัญญาณระยะสั้นเนื่องจากความบิดเบือนหลายเฟสที่เกิดจากชั้นบรรยากาศไอโอโนสเฟียร์
ประเภทของการกล้ำสัญญาณ > โหมดเสียง > DRM

วิทยุดิจิทัลมอนเดียเล่ (Digital Radio Mondiale, DRM) คือการกล้ำสัญญาณแบบดิจิทัลสำหรับใช้งานบนย่านความถี่ต่ำกว่า 30 MHz เป็นสัญญาณดิจิทัลเช่นเดียวกับโหมดข้อมูลด้านล่าง แต่ใช้สำหรับส่งสัญญาณเสียงเช่นเดียวกับโหมดแอนะล็อกด้านบน
ประเภทของการกล้ำสัญญาณ > โหมดข้อมูล > CW

คลื่นต่อเนื่อง (Continuous wave, CW) คือคีย์เปิดและปิดของคลื่นพาหะไซน์ ซึ่งใช้สำหรับการสื่อสารด้วยรหัสมอร์ส และการส่งสัญญาณเครื่องโทรพิมพ์แบบโทรสารของ Hellschreiber เป็นโหมดข้อมูล แม้ว่าจะมักแสดงแยกกัน โดยทั่วไปจะรับผ่านโหมด SSB แถบล่างหรือบน
ประเภทของการกล้ำสัญญาณ > โหมดข้อมูล > RTTY, FAX, SSTV

เครื่องโทรพิมพ์วิทยุ แฟกซ์ ดิจิทัล โทรทัศน์แบบสแกนช้า และระบบอื่น ๆ ใช้การเข้ารหัสแบบเลื่อนความถี่หรือซับแคริเออร์เสียงบนซับแคริเออร์คลื่นสั้น โดยทั่วไปแล้วระบบเหล่านี้ต้องใช้อุปกรณ์พิเศษในการถอดรหัส เช่น ซอฟต์แวร์บนคอมพิวเตอร์ที่ติดตั้งการ์ดเสียง
โปรดทราบว่าในระบบขับเคลื่อนด้วยคอมพิวเตอร์สมัยใหม่ โหมดดิจิทัลมักจะถูกส่งโดยการเชื่อมโยงเอาต์พุตเสียงของคอมพิวเตอร์กับอินพุตแบบ SSB ของวิทยุ
การออกอากาศคลื่นสั้น

ดูการแพร่สัญญาณระหว่างประเทศ เพื่อดูรายละเอียดเกี่ยวกับประวัติและแนวทางปฏิบัติในการออกอากาศให้ผู้ฟังต่างประเทศทราบ
ดูรายชื่อผู้แพร่สัญญาณวิทยุคลื่นสั้น สำหรับรายชื่อผู้แพร่สัญญาณวิทยุคลื่นสั้นระหว่างประเทศและในประเทศ
ดูสถานีถ่ายทอดวิทยุคลื่นสั้น สำหรับเทคโนโลยีแบบรวมที่ใช้เพื่อส่งสัญญาณกำลังสูงไปยังผู้ฟัง
การออกอากาศคลื่นสั้น > การจัดสรรคลื่นความถี่

การประชุมระดับโลกว่าด้วยวิทยุคมนาคม (WRC) ซึ่งจัดขึ้นภายใต้การอุปถัมภ์ของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ จัดสรรย่านความถี่สำหรับกิจการต่าง ๆ ในการประชุมทุก ๆ สองสามปี WRC ครั้งล่าสุดจัดขึ้นในปี พ.ศ. 2566
นับตั้งแต่ WRC-97 ในปี พ.ศ. 2540 ย่านความถี่เหล่านี้ได้รับการจัดสรรสำหรับการออกอากาศระหว่างประเทศ ช่องออกอากาศคลื่นสั้นเอเอ็ม ได้รับการจัดสรรด้วยการแยกความถี่ 5 kHz สำหรับการออกอากาศเสียงอนาล็อกแบบดั้งเดิม:
| ย่านความถี่ | ช่วงความถี่ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| 120 เมตร | 2.3–2.495 MHz | ย่านความถี่เขตร้อน |
| 90 เมตร | 3.2–3.4 MHz | ย่านความถี่เขตร้อน |
| 75 เมตร | 3.9–4 MHz | ใช้ร่วมกับวิทยุสมัครเล่นย่านความถี่ 80 เมตรของอเมริกาเหนือ |
| 60 เมตร | 4.75–5.06 MHz | ย่านความถี่เขตร้อน |
| 49 เมตร | 5.9–6.2 MHz |   |
| 41 เมตร | 7.2–7.6 MHz | ใช้ร่วมกับวิทยุสมัครเล่นย่านความถี่ 40 เมตร |
| 31 เมตร | 9.4–9.9 MHz | ย่านความถี่ที่ใช้งานมากที่สุด |
| 25 เมตร | 11.6–12.2 MHz |   |
| 22 เมตร | 13.57–13.87 MHz |  |
| 19 เมตร | 15.1–15.8 MHz |   |
| 16 เมตร | 17.48–17.9 MHz |   |
| 15 เมตร | 18.9–19.02 MHz | แทบจะไม่ได้ใช้เลย อาจกลายเป็นย่านความถี่สำหรับ DRM ได้ |
| 13 เมตร | 21.45–21.85 MHz |   |
| 11 เมตร | 25.6–26.1 MHz | อาจใช้สำหรับการออกอากาศ DRM ในท้องถิ่น |
แม้ว่าประเทศต่างๆ โดยทั่วไปจะปฏิบัติตามย่านความถี่ที่ได้รับมอบหมาย แต่ก็อาจมีความแตกต่างเล็กน้อยระหว่างประเทศหรือภูมิภาค ตัวอย่างเช่น ในแผนความถี่วิทยุอย่างเป็นทางการของเนเธอร์แลนด์ ย่านความถี่ 49 เมตร เริ่มต้นที่ 5.95 MHz ย่านความถี่ 41 เมตร สิ้นสุดที่ 7.45 MHz ย่านความถี่ 11 เมตร เริ่มต้นที่ 25.67 MHz และไม่มีย่านความถี่ 120 เมตร, 90 เมตร และ 60 เมตร เลย บางครั้งผู้ออกอากาศระหว่างประเทศทำงานนอกเหนือย่านความถี่ที่ WRC จัดสรรให้หรือใช้ความถี่ที่อยู่นอกช่องสัญญาณ ซึ่งทำไปด้วยเหตุผลในทางปฏิบัติ หรือเพื่อดึงดูดความสนใจในย่านความถี่ที่มีผู้ใช้หนาแน่น (60 เมตร, 49 เมตร, 40 เมตร, 41 เมตร, 31 เมตร, 25 เมตร)
รูปแบบการออกอากาศเสียงดิจิทัลใหม่สำหรับระบบ DRM คลื่นสั้นนั้นใช้กับช่องสัญญาณ 10 kHz หรือ 20 kHz มีการหารือกันอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับการจัดสรรคลื่นความถี่เฉพาะสำหรับ DRM เนื่องจากรูปแบบนี้ส่งสัญญาณเป็นหลักในรูปแบบ 10 kHz
พลังงานที่ใช้โดยเครื่องส่งสัญญาณคลื่นสั้นมีตั้งแต่ต่ำกว่า 1 วัตต์ สำหรับการส่งสัญญาณวิทยุทดลองและวิทยุสมัครเล่นบางประเภทไปจนถึง 500 กิโลวัตต์ขึ้นไปสำหรับผู้ออกอากาศข้ามทวีปและเรดาร์ข้ามขอบฟ้า ศูนย์ส่งสัญญาณคลื่นสั้นมักใช้การออกแบบสายอากาศเฉพาะทาง (เช่น เทคโนโลยีสายอากาศ ALLISS) เพื่อรวมพลังงานวิทยุไว้ที่พื้นที่เป้าหมาย
การออกอากาศคลื่นสั้น > ข้อดี

คลื่นสั้นมีข้อได้เปรียบเหนือเทคโนโลยีใหม่หลายประการ:
การเซ็นเซอร์รายงานโดยหน่วยงานในประเทศที่ยากและมีข้อจำกัด ซึ่งแตกต่างจากความง่ายในการติดตามและการเซ็นเซอร์อินเทอร์เน็ต โทรทัศน์ภาคพื้นดิน โทรทัศน์เคเบิล โทรทัศน์ดาวเทียม วิทยุดาวเทียม โทรศัพท์มือถือ โทรศัพท์บ้าน และโทรศัพท์ดาวเทียม หน่วยงานของรัฐเผชิญกับความยากลำบากทางเทคนิคในการตรวจสอบสถานี (ไซต์) ที่ได้รับการรับฟัง (เข้าถึง) ตัวอย่างเช่น ในช่วงความพยายามก่อรัฐประหารประธานาธิบดีโซเวียต มีฮาอิล กอร์บาชอฟ เมื่อการเข้าถึงการสื่อสารของเขาถูกจำกัด (เช่น โทรศัพท์ โทรทัศน์ และวิทยุของเขาถูกตัด) กอร์บาชอฟสามารถติดตามข้อมูลผ่าน บีบีซี เวิลด์ เซอร์วิส บนคลื่นสั้นได้
วิทยุคลื่นสั้นราคาถูกมีวางจำหน่ายทั่วไปในทุกประเทศ ยกเว้นประเทศที่เคร่งครัดที่สุดของโลก เครื่องรับคลื่นสั้นแบบสร้างใหม่ง่าย ๆ สามารถสร้างได้ง่าย ๆ โดยใช้ชิ้นส่วนเพียงไม่กี่ชิ้น
ในหลายประเทศ (โดยเฉพาะในประเทศกำลังพัฒนาส่วนใหญ่และในกลุ่มตะวันออกในช่วงสงครามเย็น) การเป็นเจ้าของเครื่องรับคลื่นสั้นนั้นมีและยังคงมีอยู่อย่างแพร่หลาย (ในหลายประเทศเหล่านี้ สถานีในประเทศบางแห่งยังใช้คลื่นสั้นด้วย)
เครื่องรับคลื่นสั้นรุ่นใหม่ ๆ หลายรุ่นสามารถพกพาได้และทำงานด้วยแบตเตอรี่ ทำให้มีประโยชน์ในสถานการณ์ที่ยากลำบากด้วยเทคโนโลยีรุ่นใหม่ ๆ ได้แก่ วิทยุแบบหมุนมือซึ่งให้พลังงานโดยไม่ต้องใช้แบตเตอรี่
วิทยุคลื่นสั้นสามารถใช้ได้ในสถานการณ์ที่โทรทัศน์ภาคพื้นดิน, โทรทัศน์ผ่านสายเคเบิล, โทรทัศน์ผ่านดาวเทียม, โทรศัพท์บ้าน, โทรศัพท์เคลื่อนที่, โทรศัพท์ดาวเทียม, ดาวเทียมสื่อสาร หรืออินเทอร์เน็ต ไม่สามารถใช้งานได้ชั่วคราว ในระยะยาว หรือถาวร (หรือไม่สามารถออกอากาศได้)
วิทยุคลื่นสั้นสามารถเดินทางได้ไกลกว่าการออกอากาศแบบเอฟเอ็มมาก (88–108 MHz) การออกอากาศแบบคลื่นสั้นสามารถส่งได้ไกลหลายพันไมล์ รวมถึงจากทวีปหนึ่งไปยังอีกทวีปหนึ่งด้วย
โดยเฉพาะในเขตร้อนชื้น คลื่นสั้นมีแนวโน้มที่จะถูกรบกวนจากพายุฝนฟ้าคะนองน้อยกว่าวิทยุคลื่นปานกลาง และสามารถครอบคลุมพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ได้กว้างไกลด้วยพลังงานที่ค่อนข้างต่ำ (และด้วยเหตุนี้จึงมีค่าใช้จ่ายค่อนข้างต่ำ) ดังนั้น ในหลายประเทศเหล่านี้ คลื่นสั้นจึงถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในการออกอากาศภายในประเทศ
การสื่อสารสองทางระยะไกลโดยใช้วิทยุคลื่นสั้นนั้นใช้โครงสร้างพื้นฐานเพียงเล็กน้อย สิ่งที่ต้องการก็คือเครื่องรับส่งสัญญาณสองเครื่อง ซึ่งแต่ละเครื่องมีสายอากาศและแหล่งพลังงาน (เช่น แบตเตอรี่ เครื่องกำเนิดไฟฟ้าแบบพกพา หรือระบบไฟฟ้า) ซึ่งทำให้วิทยุคลื่นสั้นเป็นหนึ่งในวิธีการสื่อสารที่แข็งแกร่งที่สุด ซึ่งสามารถถูกรบกวนได้ก็ต่อเมื่อมีสัญญาณรบกวนหรือสภาพบรรยากาศไอโอโนสเฟียร์ที่ไม่ดีเท่านั้น โหมดการส่งสัญญาณดิจิทัลสมัยใหม่ เช่น เอ็มเอฟเอสเค (MFSK) และ โอลิเวีย เอ็มเอฟเอสเค (Olivia) นั้นดีกว่ามาก โดยช่วยให้รับสัญญาณได้สำเร็จในระดับที่ต่ำกว่าสัญญาณรบกวนพื้นฐานของเครื่องรับทั่วไป