stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พลังงานชีวภาพ

โรงไฟฟ้า CHP ที่ใช้ไม้ในการผลิตกระแสไฟฟ้าชีวมวลเป็นพลังงานทดแทนเพื่อจ่ายไฟให้กว่า 30,000 ครัวเรือนในประเทศฝรั่งเศส
ไร่อ้อยสำหรับการผลิตเอทานอลเพื่อผลิตพลังงานชีวมวลในบราซิล
พลังงานชีวภาพ (อังกฤษ: Bioenergy) เป็นประเภทของพลังงานทดแทน ที่ได้จากพืชและของเสียจากสัตว์ ชีวมวล ที่ใช้เป็นวัสดุตั้งต้นประกอบด้วยสิ่งมีชีวิตที่เพิ่งมีชีวิตอยู่ (แต่ตอนนี้ตายแล้ว) ส่วนใหญ่เป็นพืช ดังนั้น เชื้อเพลิงฟอสซิล จึงไม่ถือว่าเป็นชีวมวลภายใต้คำจำกัดความนี้ ประเภทของชีวมวลที่นิยมใช้สำหรับพลังงานชีวภาพ ได้แก่ ไม้ พืชอาหาร เช่น ข้าวโพด พืชพลังงาน และของเสียจากป่า สนามหญ้า หรือฟาร์ม
พลังงานชีวภาพสามารถช่วยในเรื่อง การบรรเทาการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ แต่ในบางกรณี การผลิตชีวมวลที่ต้องการอาจเพิ่ม การปล่อยก๊าซเรือนกระจก หรือ นำไปสู่ การสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพ ในท้องถิ่น ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมของการผลิตชีวมวลอาจเป็นปัญหาได้ ขึ้นอยู่กับวิธีการผลิตและเก็บเกี่ยวชีวมวล
สถานการณ์ Net Zero by 2050 ของ สำนักงานพลังงานระหว่างประเทศ (IEA) เรียกร้องให้มีการเลิกใช้พลังงานชีวภาพแบบดั้งเดิมภายในปี 2030 โดยส่วนแบ่งของพลังงานชีวภาพสมัยใหม่จะเพิ่มขึ้นจาก 6.6% ในปี 2020 เป็น 13.1% ในปี 2030 และ 18.7% ในปี 2050 พลังงานชีวภาพมีศักยภาพในการบรรเทาการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศอย่างมีนัยสำคัญ หากนำไปปฏิบัติอย่างถูกต้อง เส้นทาง ส่วนใหญ่ที่แนะนำเพื่อจำกัดภาวะโลกร้อน รวมถึงการมีส่วนร่วมอย่างมากจากพลังงานชีวภาพในปี 2050 (เฉลี่ยอยู่ที่ 200 เอ็กซะจูล)
ความหมายและคำศัพท์

รายงานการประเมินครั้งที่ 6 ของ IPCC (IPCC Sixth Assessment Report) นิยาม พลังงานชีวภาพ (bioenergy) ว่า "พลังงานที่ได้จาก ชีวมวล ในรูปแบบใด ๆ หรือผลพลอยได้จากการเผาผลาญ" และยังให้นิยาม ชีวมวล (biomass) ในบริบทนี้ว่า "สารอินทรีย์ที่ไม่รวมวัสดุที่กลายเป็นฟอสซิลหรือฝังอยู่ในชั้นหิน" ซึ่งหมายความว่า ถ่านหิน หรือ เชื้อเพลิงฟอสซิล อื่น ๆ ไม่ใช่ชีวมวลในบริบทนี้
คำว่า ชีวมวลแบบดั้งเดิม (traditional biomass) สำหรับพลังงานชีวภาพ หมายถึง "การเผาไหม้ของไม้ ถ่าน ผลพลอยได้ทางการเกษตร และ/หรือมูลสัตว์ เพื่อการปรุงอาหารหรือให้ความร้อนในกองไฟ หรือใน เตาที่ไม่มีประสิทธิภาพ ซึ่งเป็นเรื่องปกติใน ประเทศที่มีรายได้ต่ำ"
เนื่องจากชีวมวลสามารถนำมาใช้เป็นเชื้อเพลิงได้โดยตรง (เช่น ท่อนไม้) บางครั้งคำว่า ชีวมวล (biomass) และ เชื้อเพลิงชีวภาพ (biofuel) จึงถูกใช้แทนกันได้ อย่างไรก็ตาม คำว่า ชีวมวล มักจะหมายถึงวัตถุดิบทางชีวภาพที่ใช้ทำเชื้อเพลิง โดยทั่วไปแล้ว คำว่า เชื้อเพลิงชีวภาพ หรือ แก๊สชีวภาพ จะสงวนไว้สำหรับเชื้อเพลิงเหลวหรือเชื้อเพลิงแก๊สตามลำดับ
วัตถุดิบ

ไม้และเศษไม้เป็นแหล่งพลังงานชีวมวลที่ใหญ่ที่สุดในปัจจุบัน ไม้สามารถใช้เป็นเชื้อเพลิงได้โดยตรงหรือแปรรูปเป็น เติมเม็ด หรือเชื้อเพลิงรูปแบบอื่น ๆ พืชชนิดอื่นยังสามารถใช้เป็นเชื้อเพลิงได้ เช่น ข้าวโพด, หญ้าแห้ง, หญ้าเนเปียน และ ไม้ไผ่  ของเสีย วัตถุดิบหลัก ได้แก่ ไม้ของเสีย, เกษตรกรรมของเสีย, ของแข็งเทศบาลของเสีย และ การผลิตของเสีย การอัพเกรดชีวมวลดิบให้เป็นเชื้อเพลิงเกรดที่สูงขึ้นสามารถทำได้โดยวิธีการต่าง ๆ ซึ่งแบ่งประเภทกว้าง ๆ ได้เป็นความร้อน เคมี หรือชีวเคมี:
กระบวนการแปลงความร้อน (Thermal conversion) ใช้ความร้อนเป็นกลไกหลักในการยกระดับชีวมวลให้เป็นเชื้อเพลิงที่ดีขึ้นและใช้งานได้จริงมากขึ้น ทางเลือกพื้นฐานคือ การเผาศพ (torrefaction) ไพโรไลซิส (pyrolysis) และ การแปรสภาพเป็นแก๊ส (gasification) ซึ่งแยกออกจากกันโดยส่วนใหญ่ตามขอบเขตของปฏิกิริยาเคมีที่เกี่ยวข้อง (ส่วนใหญ่ควบคุมโดยปริมาณออกซิเจนที่มีอยู่และอุณหภูมิการแปลง)
การแปลงทางเคมี (chemical conversions) จำนวนมากมีพื้นฐานมาจากกระบวนการที่ใช้ถ่านหิน เช่น กระบวนการฟิชเชอร์-ทรอปช์ (Fischer-Tropsch synthesis)  เช่นเดียวกับถ่านหิน ชีวมวลสามารถเปลี่ยนเป็นสารเคมีโภคภัณฑ์ได้หลายชนิด
กระบวนการทาง ชีวเคมี (Biochemical) ได้พัฒนาขึ้นในธรรมชาติเพื่อสลายโมเลกุลที่ประกอบเป็นชีวมวล และสามารถนำสิ่งเหล่านี้มาใช้ประโยชน์ได้มากมาย ในกรณีส่วนใหญ่ จุลินทรีย์ถูกนำมาใช้ในการแปลง กระบวนการเหล่านี้เรียกว่า การย่อยแบบไร้อากาศ (anaerobic digestion) การหมัก (fermentation) และ การทำปุ๋ยหมัก (composting)
การนำไปใช้ > ชีวมวลเพื่อความร้อน

ระบบทำความร้อนชีวมวลผลิตความร้อนจากชีวมวล ระบบอาจใช้การเผาไหม้โดยตรง (combustion), การแปรสภาพเป็นแก๊ส (gasification), การรวมความร้อนและพลังงาน (combined heat and power: CHP), การย่อยแบบไม่ใช้ออกซิเจน (anaerobic digestion), หรือการย่อยแบบใช้ออกซิเจน (aerobic digestion) เพื่อผลิตความร้อน ระบบทำความร้อนชีวมวลอาจเป็นแบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบหรือกึ่งอัตโนมัติ ระบบอาจใช้เชื้อเพลิงแบบเม็ดไม้ หรืออาจเป็นระบบความร้อนและพลังงานรวม
การนำไปใช้ > เชื้อเพลิงชีวภาพเพื่อการขนส่ง

บทความหลัก: เชื้อเพลิงชีวภาพ
Based on the source of biomass, biofuels are classified broadly into two major categories, depending if food crops are used or not:
เชื้อเพลิงชีวภาพรุ่นแรก (หรือ "แบบดั้งเดิม") ผลิตจากแหล่ง อาหาร ที่ปลูกบนพื้นที่เพาะปลูก เช่น อ้อย และ ข้าวโพด น้ำตาลที่มีอยู่ในชีวมวลนี้ถูกนำไปหมักเพื่อผลิต ไบโอเอทานอล (bioethanol) ซึ่งเป็นเชื้อเพลิงแอลกอฮอล์ที่ใช้เป็นสารเติมแต่งในน้ำมันเบนซิน หรือใน เซลล์เชื้อเพลิง เพื่อผลิตกระแสไฟฟ้า ไบโอเอทานอล ผลิตโดย การหมัก ซึ่งส่วนใหญ่มาจาก คาร์โบไฮเดรต ที่ผลิตในพืช น้ำตาล หรือ แป้ง เช่น ข้าวโพด อ้อย หรือ ข้าวฟ่างหวาน ไบโอเอทานอลถูกใช้อย่างแพร่หลายใน สหรัฐอเมริกา และใน บราซิล ไบโอดีเซล (Biodiesel) ผลิตจากน้ำมันในพืชเช่น ผักกาดก้านขาว หรือ หัวบีทน้ำตาล และเป็นเชื้อเพลิงชีวภาพที่พบมากที่สุดในยุโรป
เชื้อเพลิงชีวมวลรุ่นที่สอง (หรือเรียกว่า "เชื้อเพลิงชีวมวลขั้นสูง") ใช้แหล่งชีวมวลที่ไม่ใช่เพื่อการอาหาร เช่น พืชพลังงานหลายปีและเศษวัสดุทางการเกษตรหรือขยะ วัตถุดิบที่ใช้ทำเชื้อเพลิงอาจปลูกบนที่ดินเพาะปลูกแต่เป็นผลพลอยได้จากพืชหลัก หรือปลูกบนที่ดินชายขอบ ขยะจากอุตสาหกรรม เกษตรกรรม ป่าไม้ และครัวเรือนก็สามารถใช้สำหรับเชื้อเพลิงชีวมวลรุ่นที่สอง ได้แก่ การใช้การย่อยแบบไม่ใช้ออกซิเจน เพื่อผลิตแก๊สชีวภาพ การแปรสภาพเป็นแก๊ส เพื่อผลิตแก๊สสังเคราะห์ หรือการเผาไหม้โดยตรง ชีวมวลเซลลูโลส ซึ่งได้มาจากแหล่งที่ไม่ใช่เพื่อการอาหาร เช่น ต้นไม้และหญ้า กำลังพัฒนาเพื่อเป็นวัตถุดิบ สำหรับการผลิตเอทานอล และไบโอดีเซลสามารถผลิตได้จากผลิตภัณฑ์อาหารที่เหลือใช้ เช่น น้ำมันพืชและไขมันสัตว์
การนำไปใช้ > การผลิตเชื้อเพลิงเหลว

ชีวมวลเหลว
การแปลงชีวมวลเป็นเชื้อเพลิงแอลกอฮอล์ผสม
การเปรียบเทียบกับพลังงานหมุนเวียนประเภทอื่น ๆ > ความต้องการที่ดิน

ความหนาแน่นของการผลิตพลังงานพื้นผิวของพืชผลจะกำหนดปริมาณที่ดินที่จำเป็นสำหรับการผลิต ค่าเฉลี่ยตลอดวงจรชีวิตของ ความหนาแน่นของพลังงานพื้นผิว สำหรับการผลิตพลังงานชีวมวล พลังงานลม พลังงานน้ำ และพลังงานแสงอาทิตย์คือ 0.30 วัตต์/ตารางเมตร 1 วัตต์/ตารางเมตร 3 วัตต์/ตารางเมตร และ 5 วัตต์/ตารางเมตร ตามลำดับ (พลังงานในรูปของความร้อนสำหรับชีวมวล และไฟฟ้าสำหรับพลังงานลม พลังงานน้ำ และพลังงานแสงอาทิตย์) ความหนาแน่นของพลังงานพื้นผิวตลอดวงจรชีวิต รวมถึงที่ดินที่ใช้โดยโครงสร้างพื้นฐานที่รองรับทั้งหมด การผลิต การขุด/การเก็บเกี่ยว และการรื้อถอน
การประมาณการอีกแบบหนึ่งระบุค่าไว้ที่ 0.08 วัตต์/ตารางเมตร สำหรับชีวมวล 0.14 วัตต์/ตารางเมตร สำหรับพลังงานน้ำ 1.84 วัตต์/ตารางเมตร สำหรับพลังงานลม และ 6.63 วัตต์/ตารางเมตร สำหรับพลังงานแสงอาทิตย์ (ค่ามัธยฐาน โดยที่ไม่มีแหล่งพลังงานหมุนเวียนใดเกิน 10 วัตต์/ตารางเมตร)
ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

พลังงานชีวภาพสามารถ บรรเทา (เช่น ลด) หรือเพิ่ม การปล่อยก๊าซเรือนกระจก ได้ นอกจากนี้ยังมีความเห็นพ้องต้องกันว่าผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมในท้องถิ่นอาจเป็นปัญหาได้ ตัวอย่างเช่น ความต้องการชีวมวลที่เพิ่มขึ้นสามารถสร้างแรงกดดันทางสังคมและสิ่งแวดล้อมอย่างมีนัยสำคัญในสถานที่ที่ผลิตชีวมวล  ผลกระทบส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับ ความหนาแน่นของพลังงานพื้นผิว ของชีวมวลที่ต่ำ ความหนาแน่นของพลังงานพื้นผิวที่ต่ำส่งผลให้ต้องการพื้นที่ขนาดใหญ่กว่ามากในการผลิตพลังงานในปริมาณเท่ากัน เมื่อเทียบกับ เชื้อเพลิงฟอสซิล
การขนส่งชีวมวลทางไกลถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าสิ้นเปลืองและไม่ยั่งยืน  และมีการประท้วงต่อต้านการส่งออกชีวมวลป่าไม้ในสวีเดน  และแคนาดา
ขนาดและแนวโน้มในอนาคต

ในปี 2020 พลังงานชีวภาพผลิตพลังงานได้ 58 เอ็กซะจูล (exajoules) เทียบกับ 172 เอ็กซะจูลจาก น้ำมันดิบ 157 เอ็กซะจูลจากถ่านหิน 138 เอ็กซะจูลจาก แก๊สธรรมชาติ 29 เอ็กซะจูลจากนิวเคลียร์ 16 เอ็กซะจูลจาก พลังงานน้ำ และ 15 เอ็กซะจูลจาก พลังงานลม พลังงานแสงอาทิตย์ และ พลังงานความร้อนใต้พิภพ รวมกัน พลังงานชีวภาพส่วนใหญ่ของโลกผลิตจากทรัพยากรป่าไม้
โดยทั่วไป การขยายตัวของพลังงานชีวภาพลดลง 50% ในปี 2020 จีนและยุโรปเป็นเพียงสองภูมิภาคที่รายงานการขยายตัวอย่างมีนัยสำคัญในปี 2020 โดยเพิ่มกำลังการผลิตพลังงานชีวภาพ 2 กิกะวัตต์ และ 1.2 กิกะวัตต์ ตามลำดับ
เศษไม้จากโรงเลื่อยเกือบทั้งหมดถูกนำไปใช้ในการผลิตเม็ดเชื้อเพลิงแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีพื้นที่สำหรับการขยายตัว สำหรับภาคพลังงานชีวภาพที่จะขยายตัวอย่างมีนัยสำคัญในอนาคต เยื่อไม้ที่เก็บเกี่ยวได้มากขึ้นจะต้องถูกส่งไปยังโรงงานผลิตเม็ดเชื้อเพลิง อย่างไรก็ตาม การเก็บเกี่ยวเยื่อไม้ (การตัดแต่งต้นไม้) เป็นการขจัดความเป็นไปได้ที่ต้นไม้เหล่านี้จะเติบโตเป็นไม้ใหญ่ และเพิ่มความสามารถในการกักเก็บคาร์บอนให้สูงสุด เมื่อเปรียบเทียบกับเยื่อไม้แล้ว เศษไม้จากโรงเลื่อยมีการปล่อยมลพิษสุทธิที่ต่ำกว่า: "วัตถุดิบชีวมวลบางประเภทสามารถปล่อยคาร์บอนเป็นกลางได้ อย่างน้อยก็ในช่วงเวลาสองสามปี รวมถึงเศษไม้จากโรงเลื่อยโดยเฉพาะ สิ่งเหล่านี้เป็นของเสียจากการดำเนินงานด้านป่าไม้อื่น ๆ ที่ไม่ได้หมายความถึงการเก็บเกี่ยวเพิ่มเติม และหากถูกเผาเป็นขยะหรือปล่อยให้เน่าเปื่อยก็จะปล่อยคาร์บอนสู่ชั้นบรรยากาศอยู่ดี"
ดูเพิ่ม

ไบโอชาร์
ชีวมวลเหลว
ไบโอรีไฟเนอรี
สมาคมชีวมวลแห่งยุโรป
ผลกระทบต่อการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินทางอ้อมของพลังงานชีวภาพ
โรงงานชีวมวลในสกอตแลนด์
การปลูกต้นยูคาลิปตัสในประเทศอินเดีย
ขอบเขตระบบทางเลือกสำหรับการประเมินผลกระทบต่อสภาพอากาศของพลังงานชีวมวลจากป่า ตัวเลือกที่ 1 (สีดำ) พิจารณาเฉพาะการปล่อยก๊าซเรือนกระจก ตัวเลือกที่ 2 (สีเขียว) พิจารณาเฉพาะปริมาณคาร์บอนจากป่า ตัวเลือกที่ 3 (สีน้ำเงิน) พิจารณาเฉพาะห่วงโซ่อุปทานพลังงานชีวมวล ตัวเลือกที่ 4 (สีแดง) ครอบคลุมเศรษฐกิจชีวมวลทั้งหมด รวมถึงผลิตภัณฑ์จากไม้ นอกเหนือจากชีวมวล
พอล อินซ์

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  พอล เอเมอร์สัน คาร์ไลล์ อินซ์
วันเกิด:   (1967-10-21) 21 ตุลาคม ค.ศ. 1967 (57 ปี)
ส่วนสูง:  1.78 m (5 ft 10 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
สโมสรเยาวชน
1982–1986:  เวสต์แฮมยูไนเต็ด
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1986–1989 |  เวสต์แฮมยูไนเต็ด |  72 |  (7) |
| 1989–1995 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |  206 |  (25) |
| 1995–1997 |  อินเตอร์มิลาน |  54 |  (10) |
| 1997–1999 |  ลิเวอร์พูล |  65 |  (14) |
| 1999–2002 |  มิดเดิลส์เบรอ |  93 |  (7) |
| 2002–2006 |  วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ |  115 |  (10) |
| 2006 |  สวินดันทาวน์ |  3 |  (0) |
| 2007 |  แม็คเคิลสฟิลด์ทาวน์ |  1 |  (0) |
ทีมชาติ
| 1989 |  อังกฤษ U21 |  2 |  (0) |
| 1992 |  ทีมชาติอังกฤษ B |  1 |  (0) |
| 1992–2000 |  ทีมชาติอังกฤษ |  53 |  (2) |
จัดการทีม
2006–2007:  แม็คเคิลสฟิลด์ทาวน์
2007–2008:  มิลตันคีนส์ดอนส์
2008:  แบล็กเบิร์นโรเวอส์
2009–2010:  มิลตันคีนส์ดอนส์s
2010–2011:  นอตส์เคาน์ตี
2013–2014:  แบล็กพูล
2022–2023:  เรดิง
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
พอล เอเมอร์สัน คาร์ไลล์ อินซ์ (อังกฤษ: Paul Emerson Carlyle Ince; เกิด 21 ตุลาคม ค.ศ. 1967) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษและอดีตนักฟุตบอลอาชีพในตำแหน่งกองกลาง ซึ่งล่าสุดเป็นผู้จัดการทีมคนปัจจุบันของเรดิง อินซ์เล่นอาชีพตั้งแต่ปี ค.ศ. 1982 ถึง ค.ศ. 2007 โดยเริ่มต้นอาชีพกับเวสต์แฮมยูไนเต็ดและต่อมากับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, ลิเวอร์พูล, มิดเดิลส์เบรอ, วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์, สวินดันทาวน์และแม็คเคิลสฟิลด์ทาวน์ในอังกฤษ รวมถึงอินเตอร์มิลานในอิตาลี ด้วยการลงเล่นในลีกทั้งหมด 271 นัด อินซ์เป็นหนึ่งในผู้เล่นไม่กี่คนโดยเฉพาะในยุคพรีเมียร์ลีกที่ได้เล่นกับทั้งลิเวอร์พูลและแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
อินซ์ใช้เวลาส่วนใหญ่ในอาชีพนักฟุตบอลของเขาบนลีกสูงสุด หลังจากเล่นกับสโมสรในวัยเด็กของเขาคือ เวสต์แฮมยูไนเต็ดในดิวิชัน 2 เขาย้ายไปร่วมทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในปี ค.ศ. 1989 ซึ่งเขาคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก 2 สมัย เอฟเอคัพ 2 สมัย และลีกคัพ 1 ครั้งในช่วง 6 ปีที่โอลด์แทรฟฟอร์ด หลังจากมีปัญหากับผู้จัดการทีม อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน อินซ์ถูกขายให้กับอินเตอร์มิลานในปี ค.ศ. 1995 ซึ่งเขาได้รองแชมป์ยูฟ่าคัพปี 1997
หลังจาก 2 ปีในอิตาลี อินซ์กลับสู่พรีเมียร์ลีกโดยเข้าร่วมทีมลิเวอร์พูล หลังจากออกจากทีมลิเวอร์พูล เขายังได้เข้าร่วมสโมสรมิดเดิลส์เบรอและวูล์ฟแฮมป์ตันวันเดอเรอร์สในลีกสูงสุด ก่อนจะเริ่มเข้าสู่อาชีพโค้ชในช่วงกลางทศวรรษที่ 2000 หลังจากเป็นผู้เล่น-โค้ชของสวินดันทาวน์ เขาย้ายไปแม็คเคิ่ลสฟิลด์ ทาวน์ และแขวนสตั๊ดในขณะที่เป็นผู้เล่น-ผู้จัดการทีมในปี ค.ศ. 2007 เขาคุมทีมมิลตัน คียนส์ ดอนส์ (สองครั้ง), แบล็กเบิร์นโรเวอส์, น็อตต์สเคาน์ตี และหลังจากพักเกือบ 2 ปี อินซ์ได้รับการแต่งตั้งให้คุมทีมแบล็คพูล ต่อมาในปี 2022 อินซ์ได้รับการแต่งตั้งให้คุมทีมเรดิง เขาติดทีมชาติอังกฤษไป 53 นัด ยิงได้ 2 ประตู
ในฐานะผู้เล่น เขาได้รับเกียรติมากมายกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และกลายเป็นผู้เล่นผิวดำคนแรกที่เป็นกัปตันทีมชาติอังกฤษ ทอมลูกชายของเขาก็เป็นนักฟุตบอลเช่นกัน
ระดับสโมสร > เวสต์แฮมยูไนเต็ด

อินซ์เกิดที่อิลฟอร์ด มหานครลอนดอน เขาเติบโตขึ้นมาในฐานะแฟนของเวสต์แฮมยูไนเต็ด เขาถูกพบเมื่ออายุ 12 ปีโดยผู้จัดการทีมเวสต์แฮมในเวลานั้นคือ จอห์น ไลออล ในช่วงเวลาที่สโมสรยังอยู่ในดิวิชัน 2 (อีเอฟแอลแชมเปียนชิป ในปัจจุบัน)
เขาเซ็นสัญญากับเวสต์แฮมในฐานะเด็กฝึกหัดเมื่ออายุได้ 14 ปี ไลออลช่วยอินซ์ผ่านช่วงเวลาที่มีปัญหาในโรงเรียน ในที่สุดก็เซ็นสัญญากับเขาในฐานะเด็กฝึกหัดเมื่อออกจากโรงเรียนในปี ค.ศ. 1984 เขาเป็นผลผลิตของศูนย์ฝึกเยาวชนของเวสต์แฮมและเปิดตัวเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 ในนัดที่เจอกับนิวคาสเซิลยูไนเต็ดในดิวิชัน 1 เขากลายเป็นผู้เล่นตัวจริงในฤดูกาล 1987–88 พิสูจน์ให้เห็นว่าเขามีคุณสมบัติรอบด้านทั้งความเร็ว ความอึด การเข้าปะทะที่หนักหน่วง และการจ่ายบอลที่ดี เขายังมีลูกยิงที่ทรงพลัง เขาสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองในฐานะผู้สืบทอดตำแหน่งกองกลางของเวสต์แฮมต่อจากบิลลี่ บอนด์ส ผู้มากประสบการณ์ซึ่งแขวนสตั๊ดเมื่อจบฤดูกาล 1987-88
พอล แรนด์

| พอล แรนด์ |
| --- | --- |
เกิด: 15 สิงหาคม ค.ศ. 1914(1914-08-15) บรูกลิน สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต: พฤศจิกายน 26, 1996(1996-11-26) (82 ปี)
อาชีพ: นักออกแบบกราฟิกส์
พอล แรนด์ (อังกฤษ: Paul Rand; ชื่อเกิด เปเรตซ์ โรเซนบอม 15 สิงหาคม 2457- 26 พฤศจิกายน 2539) เป็นนักออกแบบกราฟิกส์ชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในผลงานด้านออกแบบโลโก้ให้กับหน่วยงานต่าง ๆ อาทิเช่น ไอบีเอ็ม ยูพีเอส เอนรอน เวสติงเฮาส์ เอบีซี และ เน็กต์ของสตีฟ จอบส์ พอล แรนด์ เป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่ทำงานออกแบบในลักษณะสไตล์สวิส
พอล แรนด์ เข้าศึกษาสถาบันแพรตต์ (2472-2475) พาร์สันส์ (2475-76) และ อาร์ตสตูเดนส์ลีก (2476-77) ภายหลังเขาได้เป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยเยล
แหล่งข้อมูลอื่น

Paul-Rand.com
พระคัมภีร์คนยาก

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ บิเบลียเพาเพรุม
หน้าต่าง “พระคัมภีร์คนยาก” ที่ มหาวิหารแคนเทอร์เบอรีจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่อาจจะสร้างจากชิ้นส่วนของบานหน้าต่างเดิมสองบาน
รายละเอียดจากหน้าต่างสองหน้าต่างจากมหาวิหารแคนเทอร์เบอรีที่เป็นเรื่องสองเรื่องที่ต่างกัน แต่ตัวแบบสองตัวในภาพทางด้านซ้ายเป็นตัวเดียวกัน และเสา โต๊ะ เชิงเทียน และหนังสือ ภาพซ้ายสร้างในสมัยกลาง และภาพขวาในสมัยวิกตอเรีย
พระคัมภีร์คนยาก (อังกฤษ: Poor Man's Bible)  คำว่า “พระคัมภีร์คนยาก” ในปัจจุบันหมายถึงงานศิลปะภายในคริสต์ศาสนสถานที่อาจจะเป็นงานชิ้นเดียวหรืองานชุดที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ประกอบการสอนสาระของคัมภีร์ไบเบิลต่อประชากรส่วนใหญ่ที่ไร้การศึกษา ศิลปะ “พระคัมภีร์คนยาก” อาจจะเป็นงานประติมากรรม งานแกะสลัก จิตรกรรม งานโมเสก หรือหน้าต่างประดับกระจกสี ในโบสถ์บางแห่งหน้าต่างบานเดียวก็อาจจะเรียกได้ว่าเป็น “พระคัมภีร์คนยาก” ขณะที่ในโบสถ์อื่นทั้งโบสถ์อาจจะตกแต่งด้วยบทบรรยายพระคัมภีร์ไบเบิลอันซับซ้อนภายใต้หัวใจของเรื่องที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
ที่มา > พระคัมภีร์ภาพ

“พระคัมภีร์คนยาก” มิใช่งานเดียวกับงานที่เรียกกันว่า  “บิเบลียเพาเพรุม”  (Biblia Pauperum หรือ “พระคัมภีร์สำหรับคนจน”) ซึ่งเป็นคัมภีร์ไบเบิลที่เป็นสิ่งพิมพ์ประกอบภาพที่อาจจะออกมาในรูปของเอกสารตัวเขียนสีวิจิตร หรือ หนังสือภาพพิมพ์แกะไม้ก็ได้  หนังสือพระคัมภีร์ภาพสีวิจิตรเป็นงานที่มีราคาสูงเกินกว่าที่ผู้ยากจนสามารถเป็นเจ้าของได้ แต่ถ้าเป็นงานที่พิมพ์จากบล็อกไม้ก็มีราคาต่ำกว่ามากและอาจจะใช้เป็นตำราสำหรับสอนผู้ยากจน
ตามชื่อภาษาละตินจะแปลว่าพระคัมภีร์สำหรับคนจนแต่หนังสือพระคัมภีร์ภาพแต่ในสมัยแรกเป็นหนังสือที่สร้างขึ้นสำหรับผู้มีฐานะดี และงานแกะสลักและหน้าต่างประดับกระจกสีจะเป็นงานที่สร้างขึ้นเพื่อความรู้ความบันเทิงสำหรับผู้ที่เข้ามาในคริสต์ศาสนสถาน และงานทั้งสองประเภทนี้ต่างก็ครอบคลุมหัวเรื่องหรือเนื้อเรื่องเดียวกัน และถือว่าเป็น งานประเภทที่เรียกว่า “รูปเคารพ”
ที่มา > การเขียนงานจากแม่แบบ

ในสมัยก่อนที่จะเกิดสิ่งพิมพ์ขึ้น การสืบทอดเรื่องราวจากหนังสือกระทำโดยการคัดลอกจากต้นฉบับซึ่งเป็นวิธีเดียวที่ใช้ในการอนุรักษ์บทงานเขียนคัมภีร์ไบเบิลและวรรณกรรมอื่น ๆ นอกไปจากบทเขียนแล้วหนังสือคัดลอกเหล่านี้ก็มักจะมีความเห็นและภาพประกอบสอดแทรกด้วย ภาพที่ประกอบแม้ว่าจะเขียนโดยผู้มีความสามารถที่มีเอกลักษณ์และแนวเขียนทางด้านเทคนิคที่เป็นของตนเอง แต่ลักษณะรูปแบบของหัวเรื่องที่เขียนโดยทั่วไปแล้วมักจะเหมือนกันในรูปแบบของฉากเรื่องราวและองค์ประกอบอย่างเดียวกันที่เขียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพียงแต่ใช้มีเดียที่ต่างกันเท่านั้น
ตัวอย่างเช่นแม่บท (Motif) ที่เป็นภาพแกะหลายตัวที่ตัวหนึ่งจะยกเท้าขึ้นมาเกาหู ก็จะนิยมเขียนกันในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 และ 14 ในเอกสารตัวเขียนสีวิจิตร จิตรกรรมฝาผนัง หรือแผ่นงานสลักหรือภาพตัวแบบคู่ที่มีปีกที่พบบนโลงหินของโรมันโบราณก็นำมาใช้กันในศิลปะศาสนาคริสต์กันเสมอในการวาดภาพทูตสวรรค์เช่นในภาพสลักหินของพระเยซูกับทูตสวรรค์สององค์เหนือพระพาหาจากราวคริสต์ศตวรรษที่ 7 หรือ 8 ในสเปน หรือ ในภาพพระเยซูทรงรับบัพติศมาวาดโดยปีเอโตร เปรูจีโน การสร้างภาพจากแม่แบบที่เดิมเป็นหนังสือวิจิตรมักจะพบในการสร้างหน้าต่างประดับกระจกสี ที่มักจะนำมาจาก “บิเบลียเพาเพรุม”
ที่มา > การถ่ายทอดความคิด

ระหว่างการเดินทางไปยังดินแดนต่าง ๆ ในยุโรปไปจนถึงฮังการีราวระหว่างปี ค.ศ. 1220 ถึงปี ค.ศ. 1230 วีลาร์ เดอ ออนกูร์ นายช่างด้านการก่อสร้าง (Master-builder) จากพิคาร์ดในฝรั่งเศสก็ได้วาดภาพสถาปัตยกรรม, ภาพวิทยาศาสตร์ และ รูปแบบต่าง ๆ ที่ยังคงเหลือไว้เป็นสมุดภาพเอาไว้ ภาพวาดส่วนใหญ่เป็นภาพที่ไม่ใช่ภาพเขียนต้นฉบับ ที่ออนกูร์เขียนขึ้นจากสิ่งก่อสร้างและงานศิลปะที่พบเห็นระหว่างการเดินทาง การที่จะทำให้ภาพเหล่านี้มีประโยชน์ในการใช้สอยโดยผู้อื่น แต่ละภาพก็มีหมายเหตุประกอบที่เขียนอย่างละเอียดบรรจงโดยนักคัดอักษรวิจิตรและนำไปใส่รวมกันไว้ในกระเป๋าเอกสารที่เรียกว่า “portfolio” ซึ่งทำให้เราทราบถึงวิธีการถ่ายทอดรูปลักษณ์, ลวดลายการตกแต่ง และความคิดความอ่านจากบริเวณหนึ่งไปยังอีกบริเวณหนึ่ง
แม้ว่าชื่อของช่างสลักหิน, จิตรกร, นักเขียนเอกสารตัวเขียนวิจิตร และ นักสร้างงานกระจกสีส่วนใหญ่แล้วจะสูญหายไปแต่เราก็ยังสามารถที่จะติดตามความเคลื่อนไหวของศิลปินบางคนได้บ้าง เช่น
วิลเลียมแห่งซองส์ ช่างสลักหิน, กล่าวกันว่าเป็นสถาปนิกที่ทำหน้าที่ก่อสร้างบริเวณร้องเพลงสวด (Choir) สำหรับมหาวิหารแคนเตอร์บรีในอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1174
แม็ทธิว แพริส นักบันทึกประวัติศาสตร์ และ จิตรกรเอกสารตัวเขียนสีวิจิตร จาก มหาวิหารเซนต์อัลบันไปยังสตรอนด์ไฮม์ในปี ค.ศ. 1248
ปิแยร์แห่งอาแฌงกูร์ต ช่างสลักหิน ไปยังเนเปิลส์ในปี ค.ศ. 1270  เก็บถาวร 2006-06-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฮิวจ์ วิลเฟรด ช่างสลักหินจากลอนดอนไปทำงานที่อาวินยองในปี ค.ศ. 1321
แม็ทธิวแห่งอาร์ราส ช่างสลักหินจากอาวีญงไปทำงานที่ปรากในปี ค.ศ. 1344
ยาน ฟาน เอค จิตรกรจาก Maeseyck ไปทำงานที่ลิสบอนในปี ค.ศ. 1428
ฮวน เดอ โคโลเนีย ช่างสลักหินจากโคโลญไปทำงานที่เบอร์กอสในปี ค.ศ. 1442
จอห์น โมโรว์ ช่างสลักหินจากปารีสไปทำงานที่แอบบีเมลโรสในปี ค.ศ. 1450  เก็บถาวร 2006-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฮูโก ฟาน เดอร์ โกส์ จิตรกรจากเก้นท์ไปทำงานที่ฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1475
ไวท์ สโตสส์ ประติมากรจากเนิร์นแบร์กไปทำงานที่คราเคาว์ในปี ค.ศ. 1477
สื่อมวลชนและที่ตั้ง > จิตรกรรมฝาผนัง

บทความหลัก: จิตรกรรมฝาผนัง
จิตรกรรมฝาผนังคือภาพเขียนบนพื้นผิวที่ฉาบด้วยปูนพลาสเตอร์ คำว่าจิตรกรรมฝาผนังในภาษาอังกฤษ “mural” มาจากภาษาลาตินว่า “muralis” ซึ่งเป็นงานที่มีราคาต่ำกว่าเมื่อเทียบกับงานโมเสกหรืองานกระจกสี และเป็นงานที่มีอายุยืนยาวอยู่ได้นานถ้าอยู่ในสภาพดี แต่ง่ายต่อการเกิดความเสียหายถ้าถูกความชื้นและรอยด่างจากควันเทียน จิตรกรรมฝาผนังที่บรรยายเรื่องราวมักจะเขียนกันบนตอนบนของผนังตอนบนหรือบนเพดาน และตอนล่างก็อาจจะเขียนให้ดูเหมือนหินอ่อนหรือม่าน นอกจากบริเวณดังกล่าวแล้วก็ยังมีเขียนกันตามโค้ง, เพดานโค้ง และ โดม
จิตรกรรมฝาผนังเป็นงานศิลปะที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในการตกแต่งในสิ่งก่อสร้างของโรมันโบราณ จิตรกรรมฝาผนังตกแต่งสิ่งก่อสร้างทางคริสต์ศาสนาที่เก่าแก่ที่สุดพบในสุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม ภาพที่วาดหลายภาพเป็นรูปเคารพของพระเยซูในรูปแบบ “ชุมพาบาลผู้ประเสริฐ” (Good Shepherd) ที่มักจะเป็นภาพของชายหนุ่มไม่มีเครา ที่มีแกะคล้องอยู่บนไหล่ อีกหัวข้อหนึ่งที่นิยมกันคือ “แม่พระและพระกุมาร”, “โยนาห์” ถูกโยนลงทะเล, และ “อาหารค่ำมื้อสุดท้าย” ภาพเขียนภาพหนึ่งที่ยังอยู่ในสภาพที่ดีมากอยู่ในสุสานอเรลลีที่เป็นภาพแรก ๆ ของพระเยซูที่กลายมาเป็นภาพที่เขียนโดยทั่วไป เป็นภาพชายชาวยิวมีหนวดสวมเสื้อคลุมยาว ภาพนี้เป็นภาพที่ทรงทำการเทศนาแก่ฝูงแกะและแพะไม่ใช่แก่กลุ่มชน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความเชื่อมั่น จิตรกรรมฝาผนังต่อมากลายมาเป็นงานศิลปะที่นิยมใช้ตกแต่งคริสต์ศาสนสถานโดยทั่วไป
หัวข้อเรื่องที่เขียนจากคัมภีร์ไบเบิลจะพบโดยทั่วไปในบริเวณต่าง ๆ ที่ประชากรนับถือคริสต์ศาสนาโดยทั่วไป ในโรมาเนียมีกลุ่มคริสต์ศาสนสถานที่ต่างจากคริสต์ศาสนสถานอื่น ๆ ที่ตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังทั้งภายนอกและภาพในโบสถ์กันอย่างอร่ามหรูหรา บนซุ้มโค้งใหญ่เป็นภาพ “การพิพากษาครั้งสุดท้าย”
นอกจากนั้นแล้วจิตรกรรมฝาผนังก็ยังเป็นที่นิยมกันโดยทั่วไปในอิตาลีที่วาดโดยวิธีที่เรียกว่า “จิตรกรรมฝาผนังปูนสด” หรือ “fresco” ที่เขียนบนปูนพลาสเตอร์ที่เพิ่งฉาบเสร็จที่ยังมีความชื้นอยู่บ้าง งานเขียนชิ้นเอกหลายชิ้นจากสมัยยุคกลาง จนถึง ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยายังคงมีตัวอย่างให้เห็นในปัจจุบันอยู่หลายแห่ง ชิ้นที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดของการเขียนบรรยายเรื่องจากคัมภีร์ไบเบิลมิได้เป็นงานเขียนที่สร้างขึ้นสำหรับคนยากจนและเป็นงานเขียนสำหรับผู้มีอำนาจและมีฐานะดี คือ งานเขียนภาพบนเพดานโบสถ์น้อยซิสทีนโดยไมเคิล แอนเจโลระหว่าง ค.ศ. 1508 ถึง ค.ศ. 1512 สำหรับสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2
การเขียนจิตรกรรมฝาผนังเกิดขึ้นในฝรั่งเศสโดยเฉพาะทางตอนใต้ที่ผนังมักจะมีขนาดที่กว้างกว่าผนังที่สร้างกันทางตอนเหนือที่จะนิยมการสร้างหน้าต่างประดับกระจกสีมากกว่า ในอังกฤษจิตรกรรมฝาผนังมีเหลืออยู่เพียงไม่กี่ชิ้นเพราะถูกทำลายไปมากระหว่างการปฏิรูปศาสนา งานจิตรกรรมฝาผนังชั้นดีมีพบอยู่บ้างในเยอรมนีและสเปน
สื่อมวลชนและที่ตั้ง > งานโมเสก

บทความหลัก: งานโมเสก
งานโมเสกเป็นศิลปะตกแต่งบนพื้นราบโดยใช้ชิ้นหินหรือแก้วหลากสีฝังบนปูน งานโมเสกทองจะใช้การแปะแผ่นทองคำเปลวลงบนแผ่นกระจกใส และฝังด้านที่เป็นแผ่นทองคำเปลวลงบนปูน สีทองที่เห็นก็จะเป็นสีทองที่ลอดมาจากกระจกทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันการขีดข่วนหรือการร่อน การใช้โมเสกสีทองมักจะใช้ในการสร้างฉากหลังของตัวรูปแบบที่ทำให้ภาพดูสว่างเรือง การฝังโมเสกทำได้บนพื้นผิวที่ราบเท่ากันที่แบนหรือโค้งที่มักจะใช้ในการตกแต่งเพดานโค้งหรือโดม คริสต์ศาสนสถานที่ตกแต่งด้วยโมเสกแทบทั้งสถานจะดูเหมือนเป็นห้องที่อาบด้วยภาพและลวดลายไปทั้งห้อง
งานโมเสกเป็นการตกแต่งที่นิยมกันทั่วไปในจักรวรรดิโรมัน และเนื่องจากความคงทนของงานทำให้มีการนำไปใช้ในการตกแต่พื้นด้วย ที่เริ่มด้วยการตกแต่งด้วยกรวดชิ้นเล็ก ๆ หรือแผ่นกระเบื้องหินอ่อนชิ้นเล็ก ช่วงศาสนาคริสต์ยุคแรกก็จะนิยมการตกแต่งด้วยกระเบื้องกระจกบนผนังและเพดานโค้ง ตัวอย่างก็ได้แก่การตกแต่งเพดานโค้งที่มิได้เป็นเรื่องราวภายในที่เก็บศพซานตาคอแสตนซาในกรุงโรม ซึ่งเป็นที่เก็บพระศพของคอนสแตนตินาพระราชธิดาในจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 แต่ตัวอย่างที่ดีของการตกแต่งอันวิจิตรจากปลายสมัยโรมันก็เห็นจะเป็นการตกแต่งมุขโค้งด้านสกัดของโบสถ์ซานตาพูเดนเซียนาในกรุงโรม ส่วนการตกแต่งที่โบสถ์ซานตาพราสเซเดไม่ไกลนักเป็นการตกแต่งงานโมเสกแบบไบแซนไทน์
งานโมเสกเป็นการตกแต่งที่นิยมกันเป็นอันมากในสมัย ไบแซนไทน์ที่มักจะพบทั่วไปในกรีซ, ตุรกี, อิตาลี, ซิซิลี, รัสเซีย และอื่น ๆ ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็ได้มีการใช้โมเสกทองในการตกแต่งโดมของมหาวิหารเซนต์พอลในกรุงลอนดอนเป็นภาพ “กำเนิดมนุษย์” เก็บถาวร 2009-09-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน แต่งานโมเสกเป็นงานที่หาดูได้ยากในบริเวณตอนเหนือของเทือกเขาแอลป์ในยุโรปตะวันตก นอกไปจากปรากและอาเคิน
สื่อมวลชนและที่ตั้ง > งานสลักหิน

“การประกาศของเทพ” (ซ้าย)
“การไปเยือนเอลิซาเบ็ธ” (ขวา)
มหาวิหารแร็งส์
ฝรั่งเศส
รูปสลักภาพชุดชีวิตของ
นักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา
มหาวิหารอาเมียง
ฝรั่งเศส
รูปสลักบนฉากหิน
มหาวิหารซอลสบรี
อังกฤษ
ฉากกางเขน
มหาวิหารวินเชสเตอร์
อังกฤษ
รูปสลักบนแท่นเทศน์
นิโคลา ปิซาโน
โบสถ์ซานอันเดรีย
อิตาลี
ประติมากรรมที่แกะจากหินเป็นงานศิลปะที่ถาวรที่สุดในการสร้างภาพ ความทนทานต่อสภาพภาวะอากาศทำให้เป็นวิธีที่ใช้ในการสร้างสิ่งตกแต่งประดับภายนอกคริสต์ศาสถานที่อาจจะเป็นทั้งรูปสลักลอยตัวหรือเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งก่อสร้าง หรือเป็นแผงภาพนูน รูปสลักที่ใช้ตกแต่งภายนอกสิ่งก่อสร้างที่คงอยู่อย่างไม่เสื่อมโทรมเท่าใดนักมาจนถึงระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ก็มาถูกฝนกรดกัดกร่อนทำลายเสียหายไปมากอย่างรวดเร็ว แต่รูปสลักหินที่ใช้ตกแต่งภายในสิ่งก่อสร้างยังคงรักษารูปทรงไว้เป็นอย่างดีเช่นรูปสลักภาพชุดชีวิตของนักบุญยอห์นให้บัพติศมาภายในมหาวิหารอาเมียงในฝรั่งเศส หรือรูปสลักบนฉากหินที่มหาวิหารซอลสบรีในอังกฤษ
การตกแต่งด้านหน้าของ
มหาวิหารโนเทรอดามแห่งอาเมียงส์”
ฝรั่งเศส
การตกแต่งด้านหน้าของ
มหาวิหารเอ็กซิเตอร์”
อังกฤษ
การตกแต่งด้านหน้าของ
มหาวิหารเวลล์ส”
อังกฤษ
หน้าบันโรมาเนสก์
คริสต์ศตวรรษที่ 12 
แอบบีเวเซอเล
ฝรั่งเศส
หน้าบันเถาเจสสี (Tree of Jesse)
มหาวิหารโบเวส์
ฝรั่งเศส
ประติมากรรมสลักหินของคริสต์ศาสนามีพื้นฐานมาจากรูปสลักบนโลงหินของโรมันที่มักจะเป็นภาพสลักตกแต่ง โลงหินของคริสเตียนมักจะมีภาพตกแต่งที่เป็นแผงขนาดเล็กที่เป็นเรื่องราวหรือภาพพระเยซูบนบัลลังก์ล้อมรอบด้วยนักบุญ ในสมัยไบแซนไทน์ในอิตาลีการตกแต่งด้วยประติมากรรมนูนก็เริ่มนำไปใช้ในการตกแต่ง “คาเทดรา”, “แท่นเทศน์”, “ซุ้มชิโบเรียม” และสิ่งอื่น ๆ ภายในคริสต์ศาสนสถาน ประติมากรรมสลักหินบนเสามักจะเป็นประติมากรรมตกแต่งแทนที่จะเป็นการบรรยายเรื่องราว ประติมากรรมที่บรรยายเรื่องราวในยุโรปตะวันตกมารุ่งเรืองที่สุดในสมัยโรมาเนสก์ และ สมัยกอทิก โดยเฉพาะในการตกแต่งมุขด้านหน้าด้านตะวันตก (West Front) ของมหาวิหาร ที่แพร่ขยายไปทั่วยุโรป ในอังกฤษการตกแต่งสถาปัตยกรรมด้วยประติมากรรมสลักหินที่เป็นรูปลักษณ์ต่าง ๆ ที่เด่นที่สุดจะเป็นการตกแต่งฉากหินที่เป็นช่องเล็กช่องน้อยบนมุขด้านหน้าด้านตะวันตก แต่งานเหล่านี้ก็ถูกทำลายเสียหายไปมากระหว่างการปฏิรูปศาสนา