stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กูลัก

แผนที่ค่ายเรือนจำกูลักระหว่าง ค.ศ. 1923 และ 1961 โดยอาศัยข้อมูลจากกลุ่มสิทธิมนุษยชนเมโมเรียล
กูลัก (รัสเซีย: ГУЛаг; อังกฤษ: Gulag, คำย่อของ สำนักบริหารหลักค่ายแรงงาน) เป็นหน่วยงานราชการเพื่อการกำกับดูแลระบบค่ายแรงงานสหภาพโซเวียต ถูกจัดตั้งโดย วลาดีมีร์ เลนิน และถึงจุดสูงสุดในช่วงการปกครองของ โจเซฟ สตาลิน ระหว่างทศวรรษที่ 1930 ถึงต้นทศวรรษที่ 1950 ผู้พูดภาษาอังกฤษจะใช้คำว่า gulag ในการกล่าวถึงค่ายบังคับแรงงานสหภาพโซเวียต รวมถึงค่ายที่มีอยู่ในยุคก่อนสตาลิน ในค่ายมีนักโทษหลากหลาย ตั้งแต่อาชญากรผู้น้อยไปจนถึงนักโทษการเมือง จำนวนมากถูกตัดสินโดยกระบวนการง่ายๆของตรอยกาของพลาธิการกิจการภายในประชาชน หรือเครื่องมืออื่นๆของการลงโทษนอกระบบกฎหมาย กูลักได้รับการยอมรับว่าเป็นเครื่องมือสำคัญในการปราบปรามทางการเมืองของสหภาพโซเวียต
นักประวัติศาสตร์ชาวฝรั่งเศส Nicolas Werth เขียนใน The Black Book of Communism กล่าวว่า อัตราการเสียชีวิตต่อปีในค่ายกักกันทั้งหมด แตกต่างกัน คือ 5% (ค.ศ.1933) และ 20% (ค.ศ.1942–1943) ในขณะที่ลดลงอย่างมากหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 (ประมาณ 1 ถึง 3% ต่อปี เมื่อต้นทศวรรษที่ 1950) ความเห็นพ้องในหมู่นักวิชาการที่ใช้ข้อมูลจากหอเก็บเอกสารของทางการ ตั้งแต่ ค.ศ.1930–1953 ประมาณ 1.5 ถึง 1.7 ล้านคนเสียชีวิต อะเลคซันดร์ โซลเซนิตซิน ผู้ชนะรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมและผู้รอดชีวิตจากการถูกจองจำ 8 ปีในกูลัก มีชื่อเสียงในระดับสากลด้วยการตีพิมพ์ The Gulag Archipelago ค.ศ.1973 ผู้เขียนเปรียบค่ายกระจายตัวเหมือน "ลูกโซ่ของหมู่เกาะ" ในฐานะผู้เห็นเหตุการณ์เขาอธิบายว่า กูลักเป็นระบบที่ผู้คนทำงานจนตาย อย่างไรก็ตามนักประวัติศาสตร์บางคนตั้งคำถามถึงความน่าเชื่อถือของข้อมูลทั้งหลายดังกล่าว และแทนที่จะพึ่งพาแหล่งวรรณกรรมอย่างหนัก มีนักวิจัยเอกสารที่พบว่า "ไม่มีแผนทำลายล้าง" ต่อประชากรของกูลัก ไม่มีคำสั่งอย่างเป็นทางการที่จะฆ่าพวกเขา และนักโทษถูกปล่อยตัวเป็นจำนวนมากมาย เกินกว่าจำนวนผู้เสียชีวิต
ในเดือนมีนาคม ค.ศ.1940 มีค่ายอำนวยการ (เรียกง่ายๆว่า “ค่าย”) 53 แห่ง นิคมแรงงาน 423 แห่ง เหมืองและเมืองอุตสาหกรรรม ทางตอนเหนือและตะวันออกของรัสเซียและคาซัคสถาน เช่น Karaganda, Norilsk, Vorkuta และ Magadan ที่ค่ายทั้งหลายจะถูกก่อสร้างโดยนักโทษ และดำเนินงานโดยอดีตนักโทษ
บันทึก

↑  รัสเซีย: Главное управление лагерей, Glavnoye upravleniye lagerey. The full name is believed แม่แบบ:By whom? to be Main Administration of Camps and Places of Detention (รัสเซีย: Главное управление лагерей и мест заключения, Glavnoye upravleniye lagerey i mest zaklyucheniya) or Main Administration of Corrective Labor Camps and Settlements (รัสเซีย: Главное управление исправительно-трудовых лагерей и колоний, Glavnoye upravleniye ispravityelno-trudovykh lagerey i koloniy).
ครัสนายาซเวซดา

โลโก้ของครัสนายาซเวซดา
ไปรษณียากรที่ระลึกของครัสนายาซเวซดาในปี 1974
ครัสนายาซเวซดา (รัสเซีย: Кра́сная звезда́, แปลว่า "ดาวแดง") เป็นหนังสือพิมพ์ทางการของกระทรวงกลาโหมแห่งสหภาพโซเวียตและรัสเซีย ก่อตั้งในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1924 ปัจจุบันหนังสือพิมพ์นี้อยู่ภายใต้การควบคุมของ "Central Organ of the Russian Ministry of Defence"
แหล่งข้อมูลอื่น

Official site เก็บถาวร 2006-09-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คณะกรรมการราษฎร (สหภาพโซเวียต)

| --- | --- |
Совет народных комиссаров
ตราแผ่นดิน
ภาพรวมหน่วยงาน
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1917
ยุบเลิก: ค.ศ. 1946
เขตอำนาจ: สหภาพโซเวียต
สำนักงานใหญ่: มอสโก สหภาพโซเวียต
ต้นสังกัดหน่วยงาน: สมัชชาชาวโซเวียตแห่งสหภาพโซเวียต
คณะกรรมการราษฎร (อังกฤษ: Council of People's Commissars, รัสเซีย: Совет народных комиссаров, อักษรโรมัน: Soviet narodnykh kommissarov) เป็นสถาบันฝ่ายบริหารระดับสูงสุดของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียและสหภาพโซเวียต ระหว่าง ค.ศ. 1917 ถึง 1946
คณะกรรมการราษฎรก่อตั้งขึ้นในสาธารณรัฐรัสเซียในเวลาไม่นานภายหลังการปฏิวัติเดือนตุลาคม ค.ศ. 1917 และได้รับการรับรองโดยรัฐธรรมนูญแห่งโซเวียตรัสเซียเมื่อ ค.ศ. 1918 โดยถือเป็นองค์กรที่ขึ้นตรงต่อสมัชชาชาวโซเวียตแห่งสหภาพโซเวียต ประกอบด้วยกรรมการราษฎรฝ่ายต่าง ๆ ซึ่งเทียบได้กับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่าง ๆ คณะกรรมการราษฎรมีอำนาจตรากฎหมายในช่วงเวลานอกสมัยการประชุมสมัชชา คณะกรรมการราษฎรถูกยุบและเปลี่ยนไปใช้ชื่อว่าคณะรัฐมนตรีเมื่อปี ค.ศ. 1946
คณะกรรมการราษฎรชุดแรก

| ตำแหน่ง | ผู้ดำรงตำแหน่งคนแรก | เสียชีวิต |
| --- | --- | --- |
| ประธานคณะกรรมการราษฎร | วลาดีมีร์ เลนิน | ป่วยตายเมื่อปี 1924 |
| หัวหน้าคณะเลขานุการ | Vladimir Bonch-Bruyevich | ตายโดยธรรมชาติเมื่อปี 1955 |
| กรรมการราษฎรฝ่ายกิจการต่างประเทศโซเวียตรัสเซีย | เลออน ทรอตสกี | ถูกลอบสังหารเมือปี 1940 |
| กรรมการราษฎรฝ่ายการเกษตร | Vladimir Milyutin | ตายในคุกเมื่อปี 1937 |
| กรรมการราษฎรฝ่ายการสงครามและการทหารเรือ | Nikolai Krylenko (ฝ่ายการสงคราม) | ถูกประหารเมื่อปี 1938 |
| กรรมการราษฎรฝ่ายการสงครามและการทหารเรือ | Pavel Dybenko (ฝ่ายการทหารเรือ) | ถูกประหารเมื่อปี 1938 |

| กรรมการราษฎรฝ่ายการค้าและอุตสาหกรรมแห่งโซเวียตรัสเซีย | Viktor Nogin | ตายโดยธรรมชาติเมื่อปี 1924 |
| กรรมการราษฎรฝ่ายการศึกษาแห่งโซเวียตรัสเซีย | Anatoly Lunacharsky | ตายโดยธรรมชาติเมื่อปี 1933 |
| กรรมการราษฎรฝ่ายโภชนาการ | Ivan Teodorovich | ถูกประหารเมื่อปี 1937 |
| กรรมการราษฎรฝ่ายกิจการภายในโซเวียตรัสเซีย | Alexei Rykov | ถูกประหารเมื่อปี 1938 |
| กรรมการราษฎรฝ่ายยุติธรรม | Georgy Oppokov | ถูกประหารเมื่อปี 1938 |
| กรรมการราษฎรฝ่ายแรงงาน | Alexander Shlyapnikov | ถูกประหารเมื่อปี 1937 |
| กรรมการราษฎรฝ่ายชนชาติ | โจเซฟ สตาลิน | ตายโดยธรรมชาติเมื่อปี 1953 |
| กรรมการราษฎรฝ่ายการไปรษณีย์โทรเลขแห่งโซเวียตรัสเซีย | Nikolai Glebov-Avilov | ถูกประหารเมื่อปี 1937 |
| กรรมการราษฎรฝ่ายการรถไฟ | (ว่าง) |  |
| กรรมการราษฎรฝ่ายการคลัง | Ivan Skvortsov-Stepanov | ป่วยตายเมื่อปี 1928 |
| กรรมการราษฎรฝ่ายสวัสดิการสังคม | Alexandra Kollontai | ตายโดยธรรมชาติเมื่อปี 1952 |
45 (อัลบั้มวงดนตรี คิโน)

45 เป็นสตูดิโออัลบั้มเปิดตัวของวงร็อคโซเวียตคิโน  อัลบั้มนี้ถูกบันทึกในปี 1982 ในสตูดิโอของค่าย AnTrop ซึ่งมี แอนเดรย์ โทรปิลโล เป็นเจ้าของและจัดจำหน่ายในชื่อ magnitizdat  ในเวลานั้นวงคิโนประกอบด้วยวิกเตอร์ ซอย และอเล็กซี่ ไรบิน โดยมีบอริส เกรเบนชิคอฟจัดหาเครื่องดนตรีและการผลิตดนตรีเพิ่มเติม  สมาชิกคนอื่น ๆ ของวงอควาเรียมก็ช่วยบันทึกเสียงเช่นกัน
รายการเพลง

เพลงทั้งหมดประพันธ์โดยวิกเตอร์ ซอย
| ลำดับ | ชื่อเพลง | ชื่อภาษาไทย | ยาว |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Vryemya yest', a dyenyeg nyet" (รัสเซีย: «Время есть, а денег нет») | "มีเวลา แต่กลับไม่มีเงิน" | 4:07 |
| 2. | "Prosto hochyesh' ti znat" (รัสเซีย: «Просто хочешь ты знать») | "คุณก็แค่อยากที่จะรู้" | 3:28 |
| 3. | "Alyuminiyeviye ogurtsi" (รัสเซีย: «Алюминиевые огурцы») | "แตงกวาอะลูมิเนียม" | 2:56 |
| 4. | "Solnyechniye dni" (รัสเซีย: «Солнечные дни») | "วันที่แดดจัด" | 3:12 |
| 5. | "Byezdyel'nik" (รัสเซีย: «Бездельник») | "คนขี้เกียจ" | 3:13 |
| 6. | "Byezdyel'nik 2" (รัสเซีย: «Бездельник 2») | "คนขี้เกียจ 2" | 3:06 |
| 7. | "Elyektrichka" (รัสเซีย: «Электричка») | "รถรางไฟฟ้า" | 2:36 |
| 8. | "Vos'miklassnitsa" (รัสเซีย: «Восьмиклассница») | "เด็กหญิง ม.2" | 2:45 |
| 9. | "Moi druz'ya" (รัสเซีย: «Мои друзья») | "เพื่อน ๆ ของฉัน" | 4:26 |
| 10. | "Sitar igral" (รัสเซีย: «Ситар играл») | "ซิตาร์เล่นแล้ว" | 1:34 |
| 11. | "Dyeryevo" (รัสเซีย: «Дерево») | "ต้นไม้" | 1:43 |
| 12. | "Kogda-to ti bil bitnikom" (รัสเซีย: «Когда-то ты был битником») | "คุณเคยเป็นบีทนิคมาก่อน" | 3:41 |
| 13. | "Na kukhnye" (รัสเซีย: «На кухне») | "ในห้องครัว" | 3:03 |
| 14. | "Ya - asfal't" (รัสเซีย: «Я — асфальт») | "ฉันเป็นยางมะตอย" | 3:10 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 43:04 |
บุคลากร > วงคิโน

วิกเตอร์ ซอย – ร้องนำ, กีตาร์, กีตาร์เบส
อเล็กเซย์ ไรบิน – กีตาร์
บุคลากร > วงอัควาเรี่ยม

บอริส เกรเบนชิคอฟ – กีตาร์, กล็อคเกนสปีล, ร้องประสาน
มิคาอิล วาซิลเยฟ – กลองแมชชีน, ร้องประสาน
วเซโวลอด กักเคล – เชลโล
อันเดรย์ โรมานอฟ – ฟลุต
บุคลากร > บุคลากรเพิ่มเติม

อันเดรย์ โตรปิลโล – ฟลุต ร้องประสาน
แหล่งข้อมูลอื่น

45 บนดิสคอกส์
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  มิวสิกเบรนซ์ กลุ่มการวางจำหน่าย
คณะกรรมาธิการสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ

สมาชิกเริ่มแรกของคณะกรรมาธิการ
จากซ้ายไปขวา: บอริส ฟอร์ตูนาตอฟ,  โปรโกปี คลีมุชกิน, อีวาน บรุชวิต, วลาดีมีร์ วอลสกี (ประธาน) และอีวาน เนสเตรอฟ
คณะกรรมาธิการสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ (รัสเซีย: Комитет членов Учредительного собрания, อักษรโรมัน: Komitet chlénov uchredítelnogo sobrániya) หรือเรียกตามอักษรย่อว่า โคมุช (รัสเซีย: КОМУЧ, อักษรโรมัน: KOMUCH) เป็นรัฐบาลปรปักษ์กับรัฐบาลบอลเชวิคที่ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในเปโตรกราด และต่อมาในมอสโกภายหลังการปฏิวัติเดือนตุลาคม โดยคณะกรรมาธิการอยู่ภายใต้การควบคุมของฝ่ายปฏิวัติสังคมนิยม รัฐบาลดำรงอยู่เป็นเวลาประมาณสี่เดือนก่อนจะถูกบอลเชวิคปราบปราม ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1918 คณะกรรมาธิการสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญมีทำเนียบหลักอยู่ที่เมืองซามารา
หลังจากการต่อสู้กันแบบลับ ๆ กับบอลเชวิค โครงการทางการเมืองและเศรษฐกิจมีความแตกต่างกับองค์กรต่อต้านบอลเชวิคส่วนอื่นอย่างมาก และเป็นสายกลางที่อยู่ระหว่างฝ่ายอนุรักษนิยมต่อต้านการปฏิวัติและบอลเชวิค ทำให้คณะกรรมาธิการไม่ได้รับการสนับสนุนจากชนชั้นทางสังคมใด ๆ และไม่สามารถจัดตั้งกองกําลังทหารขนาดใหญ่ได้ ภายหลังจากชัยชนะในสงครามกลางเมืองเมื่อประมาณเดือนมิถุนายนถึงเดือนสิงหาคม กองกำลังของคณะกรรมาธิการเริ่มพ่ายแพ้อย่างรวดเร็วในเดือนกันยายนด้วยน้ํามือของกองทัพโซเวียต ซึ่งได้รับการปฏิรูปโดยเลออน ทรอตสกี เป็นเหตุให้คณะกรรมาธิการสิ้นสุดลงภายในเวลาไม่กี่สัปดาห์ ในช่วงของการดำรงอยู่ ความสัมพันธ์ของคณะกรรมาธิการองค์กรต่อต้านบอลเชวิคอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งรัฐบาลชั่วคราวไซบีเรียมีความซับซ้อนและแทบไม่ได้รับการสนับสนุนในการต่อสู้กับรัฐบาลมอสโก
บรรณานุกรม

Berk, Stephen M. (1973). "The Democratic Counterrevolution: Komuch and the Civil War on the Volga". Canadian-American Slavic Studies (ภาษาอังกฤษ). 7 (4).
Figes, Orlando (1998). A people's tragedy: the Russian Revolution, 1891-1924 (ภาษาอังกฤษ). Penguin Books. ISBN 9780140243642.
Lincoln, W. Bruce (1989). Red Victory: A History of the Russian Civil War (ภาษาอังกฤษ). Simon & Schuster. ISBN 0671631667.
Pereira, Norman G. O. (1996). White Siberia : the politics of civil war (ภาษาอังกฤษ). McGill-Queen's University Press. ISBN 9780773513495.
Rabinowitch, Alexander (2007). The bolsheviks in power. The first year of Soviet rule in Petrograd (ภาษาอังกฤษ). Indiana University Press. ISBN 9780253349439.
Smele, Jonathan D. (1996). Civil war in Siberia: the anti-Bolshevik government of Admiral Kolchak, 1918-1920 (ภาษาอังกฤษ). Cambridge University Press. ISBN 9780521573351.
Smith, Scott B. (2011). The Socialist Revolutionaries and the Bolshevik Dictatorship, 1918–1923 (ภาษาอังกฤษ). University of Pittsburgh Press. ISBN 9780822944034.
Wells, Benjamin (2004). The Union of Regeneration: the Anti-Bolshevik Underground in Revolutionary Russia, 1917-1919 (pdf) (วิทยานิพนธ์) (ภาษาอังกฤษ). University of London. OCLC 500281924.
Zayer Rupp, Susan (1997). "Conflict and Crippled Compromise: Civil-War Politics in the East and the Ufá State". Russian Review (ภาษาอังกฤษ). 56 (2).
การประหารชีวิตราชวงศ์โรมานอฟ

ตามเข็มจากบนสุด: สมาชิกพระราชวงศ์โรมานอฟ, อีวาน ฮาริโทนอฟ, อเล็กเซ ทรุปป์, อันนา เดมิโดวา, ยูจีน บอตคิน
ราชวงศ์โรมานอฟแห่งจักรวรรดิรัสเซีย (จักรพรรดินิโคลัสที่ 2, จักรพรรดินีอะเลคซันดรา เฟโอโดรอฟนา พระมเหสี และพระราชโอรสทั้ง 5: โอลกา, ตาตยานา, มารีเยีย, อะนัสตาซียา, อะเลคเซย์) ถูกยิงและถูกแทงด้วยดาบปลายปืนจนเสียชีวิต โดยนักปฏิวัติบอลเชวิค ภายใต้การนำของยาคอฟ ยูรอฟสกี ตามคำสั่งของคณะกรรมการบริหารอูราลในเยคาเตรินบุร์กในคืนของวันที่ 16–17 กรกฎาคม ค.ศ. 1918 และผู้ที่ถูกประหารในคืนนั้นยังเป็นข้าบริพารที่ติดตามราชวงศ์โรมานอฟ ประกอบด้วย: ดร. อูจีน บอตคิน แพทย์ประจำราชวงศ์, อันนา เดมีโดวา นางสนองพระโอษฐ์, อเล็กเซ ทรุปป์ ข้ารับใช้ และอีวาน ฮารีโตนอฟ หัวหน้าคนทำครัว ศพของราชวงศ์ถูกนำไปที่ป่าคอปตยากี ที่ซึ่งศพของราชวงศ์ถูกปล้นทรัพย์สิน ฝัง และถูกทำลายด้วยระเบิดเพื่อป้องกันการพิสูจน์รูปพรรณ
เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2000 ศาสนจักรออร์โธดอกซ์รัสเซียประกาศให้สมาชิกราชวงศ์โรมานอฟเป็นนักบุญสำหรับ "ความถ่อมพระองค์ ความอดทนและความนอบน้อม" อย่างไรก็ตาม บิชอปไม่ได้ยกย่องสมาชิกราชวงศ์เป็นมรณสักขี (martyr) แต่เป็น "ผู้แบกรับกิเลส" (passion bearer) แทน อันสะท้อนให้เห็นถึงการโต้เถียงกันอย่างเข้มข้นก่อนหน้าเกี่ยวกับประเด็นดังกล่าว เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2008 ศาลสูงสุดแห่งสหพันธรัฐรัสเซียมีคำพิพากษาให้จักรพรรดินิโคลัสที่ 2 และราชวงศ์เป็นเหยื่อของการปราบปรามทางการเมืองและได้รับการกอบกู้ชื่อเสียง
การประหารชีวิต

โทรเลขลงคำสั่งกวาดล้างนักโทษในนามของสภาโซเวียตสูงสุดในมอสโกลงนามโดยยาคอฟ ซเวิร์ดลอฟ ราวเที่ยงคืน คาคอฟ ยูรอฟสกี ผู้ดูแลบ้านจุดประสงค์พิเศษ สั่งให้แพทย์ประจำราชวงศ์โรมานอฟ ดร. ยูจีน บอตคิน ให้ปลุกสมาชิกราชวงศ์ที่กำลังหลับใหลและให้พวกเขาแต่งตัว สมาชิกโรมานอฟได้รับคำสั่งให้เข้าไปในห้องกึ่งห้องพักใต้ดินขนาด 6 × 5 เมตร นิโคลัสขอเก้าอี้สามตัวสำหรับตัวเขาเองกับภรรยา และบุตรธิดา ชุดยิงมาถึงอันดับต่อไปและยูรอฟสกีประกาศว่า
นิโคไล อเล็คซานโดรวิช เมื่อพิจารณาถึงข้อเท็จจริงที่ว่าพวกพ้องของคุณกำลังดำเนินการโจมตีโซเวียตรัสเซียอย่างต่อเนื่องแล้ว คณะกรรมการบริหารอูราลจึงตัดสินใจประหารชีวิตคุณ...
จากนั้นยูรอฟสกีเริ่มต้นอ่านการตัดสินใจของคณะกรรมการบริหารอูราล และนิโคลัสถามว่า "อะไรนะ" ตามการระลึกความทรงจำของทหารยาม เมื่ออาวุธถูกยกขึ้น จักรพรรดินีและแกรนด์ดัชเชสโอลกา พยายามจะทำเครื่องหมายกางเขน แต่ถูกยิงก่อนที่จะทำเสร็จ ยูรอฟสกีตามรายงาน ได้ชี้ปืนที่นิโคลัสแล้วยิง นิโคลัสเสียชีวิตทันที เพชฌฆาตคนอื่น ๆ เริ่มต้นยิงจนกระทั่งเหยื่อที่วางแผนไว้เสียชีวิตทั้งหมด และมีการยิงต่อไปอีกหลายนัด ประตูถูกเปิดเพื่อปล่อยควันที่คละคลุ้งออกไป ยังมีผู้รอดชีวิตบางคน ดังนั้น พี. แซด. เยียร์มาคอฟจึงแทงพวกเขาเหล่านั้นด้วยดาบปลายปืน เพราะเสียงตะโกนอาจได้ยินไปถึงข้างนอก บุคคลสุดท้ายที่เสียชีวิตคือ อะนัสตาซียา ตาตยานา โอลกา และมารีเยีย ผู้พกพาเพชรหนักกว่า 1.3 กิโลกรัมในเสื้อผ้า จึงช่วยป้องกันได้ในระดับหนึ่ง อย่างไรก็ตาม พวกเขาถูกแทงด้วยดาบปลายปืนเช่นกัน โอลกาถูกปืนยิงเข้าที่ศีรษะ กล่าวกันว่าอะนัสตาซียาและมารีเยียหมอบอิงกับกำแพงและเอามือปิดบังศีรษะของตนด้วยความกลัวจนกระทั่งมารีเยียถูกยิงล้มลง และอะนัสตาซียาถูกสังหารด้วยดาบปลายปืน ตัวยูรอฟสกีเองเป็นผู้สังหารตาตยานาและอะเลคเซย์ ตาตยานาเสียชีวิตจากกระสุนที่ถูกยิงเข้าด้านหลังศีรษะ อะเลคเซย์ถูกกระสุนสองนัดที่ศีรษะ ตรงหลังหูพอดี อันนา เดมิโดวา สาวรับใช้ของอะเลคซันดรา รอดชีวิตจากการประหารรอดแรกแต่ถูกแทงจนเสียชีวิตติดกับกำแพงหลังขณะพยายามป้องกันตนเองด้วยหมอนใบเล็กที่เธอพกซึ่งบรรจุไปด้วยอัญมณีและเครื่องประดับมีค่า
ประกาศอย่างเป็นทางการปรากฏในสื่อแห่งชาติในอีกสองวันให้หลัง โดยรายงานว่าพระมหากษัตริย์ถูกประหารชีวิตตามคำสั่งของอูราลิสปอลคอม (คณะกรรมการบริหารอูราล) อันมีสาเหตุมาจากการมาถึงของพวกเชโกสโลวัก ถึงแม้ว่าบันทึกอย่างเป็นทางการของโซเวียตจะระบุว่าการตัดสินใจดังกล่าวเป็นความรับผิดชอบของอูราลิสโปลคอม เลออน ทรอตสกีได้ระบุในบันทึกประจำวันของเขาว่า การลอบสังหารเกิดขึ้นตามอำนาจของเลนิน ทร็อตสกีเขียนไว้ว่า
การเดินทางเยือนมอสโกครั้งต่อไปของผมเกิดขึ้นหลังจากเยคาเตรินบุร์กเสียแก่ข้าศึก ระหว่างที่คุยกับสเวิร์ดลอฟ ผมถามเขาตามปกติ "เออ ใช่ แล้วซาร์อยู่ที่ไหนล่ะ" "มันจบแล้ว" เขาตอบ "เขาถูกยิง" "แล้วครอบครัวเขาอยู่ไหน" "และครอบครัวก็อยู่กับเขาด้วย" "หมดเลยหรือ" ผมถาม ชัดเจนว่ารู้สึกประหลาดใจ "หมดเลย" ยาคอฟ สเวิร์ดลอฟตอบ "ถามทำไม" เขารอเพื่อดูปฏิกิริยาของผม ผมไม่ตอบอะไร "แล้วใครเป็นคนตัดสินใจ" ผมถาม "เราตัดสินใจที่นี่ อิลลิช [เลนิน] เชื่อว่าเราไม่ควรปล่อยให้ฝ่ายขาวได้ธงมีชีวิตเพื่อระดมคนไปทั่ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานการณ์ปัจจุบันที่ยากลำบากนี้
เหตุการณ์ภายหลัง

ในเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อมีข่าวลือแพร่กระจายในเยคาเตรินบุร์กเกี่ยวกับจุดที่นำศพไปทิ้ง ทำให้ยูรอฟสกีเคลื่อนย้ายศพแล้วไปซ่อนไว้ที่อื่น (56°56′32″N 60°28′24″E﻿ / ﻿56.942222°N 60.473333°E﻿ / 56.942222; 60.473333) เมื่อพาหนะซึ่งบรรทุกศพมาเกิดเสียกลางทางที่จะไปถึงจุดที่เลือกใหม่ ยูรอฟสกีก็ได้จัดการใหม่อีก โดยฝังร่างส่วนใหญ่ในหลุมที่ผนึกและอำพรางไว้ (56°54′41″N 60°29′44″E﻿ / ﻿56.9113628°N 60.4954326°E﻿ / 56.9113628; 60.4954326) บนถนนคอพท์ยาคี ถนนลูกรังซึ่งปัจจุบันไม่ใช้แล้วห่างออกไป 19 กิโลเมตรทางเหนือของเยคาเตรินบุร์ก ร่างที่เหลืออยู่ของราชวงศ์และผู้ติดตาม ยกเว้นเด็กสองคน ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1991 และถูกฝังใหม่โดยรัฐบาลรัสเซียหลังจากมีการจัดรัฐพิธีศพ ส่วนร่างของเด็กสองคนนั้นถูกระบุเอกลักษณ์ในปี ค.ศ. 2008 มีการจัดพิธีการฝังแบบคริสต์ในปี ค.ศ. 1998 ศพถูกฝังอย่างสมเกียรติในวิหารเซนต์แคเธอรีนในมหาวิหารปีเตอร์และพอลในเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก อันเป็นที่ฝังพระศพของอดีตพระมหากษัตริย์รัสเซียตั้งแต่ซาร์ปีเตอร์มหาราช ประธานาธิบดีบอริส เยลต์ซิน และภริยาเข้าร่วมงานศพพร้อมด้วยผู้เกี่ยวข้องกับราชวงศ์โรมานอฟ รวมทั้งเจ้าชายไมเคิลแห่งเคนท์ ศาสนจักรออร์โธด็อกซ์ประกาศให้ราชวงศ์โรมานอฟเป็นนักบุญด้วยเช่นกัน
เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2010 ศาลรัสเซียมีคำสั่งให้อัยการเปิดการสอบสวนการฆาตกรรมจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 และราชวงศ์อีกครั้ง แม้ข้อเท็จจริงที่ว่า ทหารบอลเชวิคซึ่งเชื่อกันว่ายิงพวกเขาในปี ค.ศ. 1918 จะเสียชีวิตไปนานแล้วก็ตาม หน่วยสืบสวนหลักของอัยการสูงสุดรัสเซียว่า ทางหน่วยได้ปิดการสอบสวนทางอาญาต่อการสังหารจักรพรรดินิโคลัสไปแล้วอย่างเป็นทางการ เพราะเวลาล่วงเลยมานานแล้วนับตั้งแต่เกิดอาชญากรรม และผู้รับผิดชอบได้เสียชีวิตไปแล้ว อย่างไรก็ตาม ศาลบัสมันนีมีคำสั่งให้รื้อฟื้นคดีดังกล่าวขึ้นมาอีก โดยว่า ศาลสูงสุดซึ่งประณามรัฐว่าเป็นผู้ฆ่าทำให้การตายของมือปืนที่แท้จริงนั้นไม่เกี่ยวข้องกัน ตามทนายความของผู้สืบสกุลของซาร์และสำนักข่าวท้องถิ่น
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มีหลายคนซึ่งอ้างว่าเป็นพระบรมวงศานุวงศ์โรมานอฟที่รอดชีวิต กระบวนการพิสูจน์เอกลักษณ์ของศพนั้นเป็นไปอย่างละเอียดถี่ถ้วน ตัวอย่างถูกส่งไปยังอังกฤษและสหรัฐอเมริกาเพื่อวิเคราะห์ดีเอ็นเอ ผลทดสอบสรุปว่า โครงกระดูกจำนวนห้าโครงเป็นสมาชิกของครอบครัวหนึ่งและอีกสี่โครงนั้นไม่เกี่ยวข้องกัน โครงกระดูกสามจากห้าโครงวิเคราะห์แล้วเป็นลูกของบิดามารดาคู่หนึ่ง แม่นั้นมีความเชื่อมโยงกับราชวงศ์อังกฤษ ซึ่งน่าจะเป็นจักรพรรดินีอะเลคซันดรา เจ้าชายฟิลิป ดยุคแห่งเอดินบะระ พระนัดดา (หลานชาย) ของพระเชษฐภคินี (พี่สาว) คนแรกสุดของอะเลคซันดรา เจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งเฮสส์และไรน์ มีตัวอย่างดีเอ็นเอเข้ากันกับของโครงกระดูกนั้น ส่วนพ่อวิเคราะห์แล้วเกี่ยวข้องกับแกรนด์ดยุคจอร์จ อะเลคซันดราวิช พระอนุชา (น้องชาย) ของจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 นักวิทยาศาสตร์อังกฤษกล่าวว่า พวกเขามั่นใจมากกว่า 98.5% ว่า โครงกระดูกนี้เป็นของซาร์ ราชวงศ์และผู้ติดตาม เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2008 โครงกระดูกดังกล่าวได้รับการพิสูจน์เอกลักษณ์ขั้นสุดท้ายว่าเป็นของจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 โดยนักวิทยาศาสตร์รัสเซียและอเมริกันโดยใช้การวิเคราะห์ดีเอ็นเอ
คลองระหว่างทะเลขาวกับทะเลบอลติก

| คลองระหว่างทะเลขาวกับทะเลบอลติก |
| --- | --- |

White Sea Canal map
ข้อมูลจำเพาะ
ความยาว: 141 ไมล์ (227 กิโลเมตร)
ความยาวเรือสูงสุด: 443 ft 0 in (135.0 m)
ความกว้างเรือสูงสุด: 47 ft 0 in (14.3 m)
ความลึกเรือสูงสุด: 4 เมตร
ประตูกั้นน้ำ: 19
ความสูงเหนือระดับน้ำทะเลสูงสุด: 334 ft (102 m)
สถานะ: เปิด
ประวัติ
เริ่มก่อสร้าง: ค.ศ. 1931
วันที่เปิดใช้: 2 สิงหาคม ค.ศ. 1933
วันที่แล้วเสร็จ: ค.ศ. 1933
ข้อมูลภูมิศาสตร์
จุดเริ่มต้น: ทะเลสาบโอเนกา, ประเทศรัสเซีย
จุดสิ้นสุด: ทะเลขาวในเบโลมอร์สค์, ประเทศรัสเซีย
คลองระหว่างทะเลขาวกับทะเลบอลติก (รัสเซีย: Беломо́рско-Балти́йский кана́л, อักษรโรมัน: Belomórsko-Baltíyskiy kanál; อังกฤษ: White Sea–Baltic Canal) มักเรียกโดยย่อว่า คลองทะเลขาว (Belomorkanal; อังกฤษ: White Sea Canal) เป็นคลองเดินเรือสมุทรในประเทศรัสเซีย เปิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1933 เชื่อมระหว่างทะเลขาวในมหาสมุทรอาร์กติกกับทะเลสาบโอเนกาซึ่งเชื่อมต่อกับทะเลบอลติก มีชื่อเดิมว่า คลองทะเลขาว-บอลติคสตาลิน (อังกฤษ: Stalin White Sea–Baltic Canal; Belomorsko-Baltiyskiy Kanal imeni Stalina) ที่ใช้มาจนถึงปี ค.ศ. 1961
คลองนี้สร้างโดยผู้ต้องขังกูลัก โดยใช้จำนวนแรงงานตั้งแต่เริ่มต้นจนเสร็จสิ้น 126,000 คน ตามบันทึกของทางการรายงานว่ามีคนงานคนเสียชีวิตประมาณ 12,000 ถึง 25,000 คน ขณะที่แอนน์ แอปเปิลบอมประมาณการณ์ว่ามีผู้เสียชีวิตถึง 25,000 คน
คลองนี้มีความยาว 227 กิโลเมตร (141 ไมล์) บางส่วนผ่านไปตามแม่น้ำลำคลองหลายสายและทะเลสาบวิโกซีโร ในปี ค.ศ. 2008 มีเรือสัญจรจำนวนน้อยประมาณ 10-40 ลำต่อวันเท่านั้น คลองนี้จำกัดด้วยความลึกของคลองที่ต่ำมากประมาณ 3.5 เมตร (11.5 ฟุต) ซึ่งทำให้เรือเดินทะเลส่วนใหญ่ไม่สามารถเข้าได้ โดยทั่วไปแล้วความลึกระดับนี้รองรับกับเรือบรรทุกสินค้าในแม่น้ำที่มีการบรรทุกน้ำหนักไม่เกิน 600 ตันเท่านั้น ในขณะที่เรือเดินทะเลที่มีระวางขนาด 2,000–3,000 ตัน มักจะมีท้องเรือลึก 4.5-6 เมตร (15-20 ฟุต) เดิมทีมีการเสนอให้ขุดคลองที่ความลึก 5.4 เมตร (17.7 ฟุต) แต่เนื่องด้วยค่าใช้จ่ายและข้อจำกัดด้านเวลาของแผน 5 ปีแรกของสตาลินทำให้คลองนี้มีความลึกตื้นกว่าที่วางแผนมาก
แหล่งข้อมูลอื่น

White Sea Canal
Photos and further information at the online exhibition Forced Labor Camps by Blinken Open Society Archives
Les eaux glacées du Belomorkanal on Anne Brunswic's website, in French.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
62°48′N 34°48′E﻿ / ﻿62.800°N 34.800°E﻿ / 62.800; 34.800
การเนรเทศชาวเกาหลีในสหภาพโซเวียต

| การเนรเทศชาวเกาหลีในสหภาพโซเวียต |
| --- | --- |
เป็นส่วนหนึ่งของ การโยกย้ายประชากรในสหภาพโซเวียต และ ปฏิบัติการหมู่ของเอนคาเวเด
แผนที่การเนรเทศชาวเกาหลีจากภูมิภาคตะวันออกไกลของรัสเซียไปยังภูมิภาคเอเชียกลางของสหภาพโซเวียต   สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก (จุดหมายปลายทางของผู้ถูกเนรเทศ)
สถานที่: ดินแดนปรีมอร์เย
วันที่: กันยายน–ตุลาคม พ.ศ. 2480
เป้าหมาย: ชาวเกาหลีเชื้อสายโซเวียต
ประเภท: การขับไล่ด้วยกำลัง, การล้างชาติพันธุ์
ตาย: การประมาณการหลายประการ  1) 16,500  2) 28,200 3) 40,000  4) 50,000  (อัตราการเสียชีวิต ร้อยละ 10–25)
ผู้เสียหาย: ชาวเกาหลี 172,000 คนถูกเนรเทศไปตั้งถิ่นฐานโดยบังคับในสหภาพโซเวียต
ผู้ก่อเหตุ: เอนคาเวเด
เหตุจูงใจ: "การกวาดล้างชายแดน", การแผลงเป็นรัสเซีย
การเนรเทศชาวเกาหลีในสหภาพโซเวียต (รัสเซีย: Депортация корейцев в СССР; เกาหลี: 고려인의 강제 이주) เป็นการบังคับโยกย้ายชาวเกาหลีเชื้อสายโซเวียตเกือบ 172,000 คน (โครยอ-ซารัม หรือโครยออิน) จากภูมิภาคตะวันออกไกลของรัสเซียไปยังพื้นที่ที่ไม่มีผู้คนอาศัยของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค และ สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบกใน พ.ศ. 2480 โดยเอนคาเวเด ตามคำสั่งของโจเซฟ สตาลิน ผู้นำสหภาพโซเวียต  และวยาเชสลาฟ โมโลตอฟ ประธานคณะกรรมการราษฎรแห่งสหภาพโซเวียต มีการใช้รถไฟ 124 ขบวนเพื่อตั้งถิ่นฐานใหม่เป็นระยะทาง 6,400 กม. (12,000 ไมล์) ไปยังเอเชียกลาง สาเหตุคือเพื่อหยุดยั้ง "การแทรกซึมของสายลับญี่ปุ่นเข้าไปในดินแดนตะวันออกไกล" เนื่องจากชาวเกาหลีในขณะนั้นเป็นพลเมืองของจักรวรรดิญี่ปุ่น ซึ่งเป็นคู่แข่งของสหภาพโซเวียต อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์บางคนถือว่าเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของนโยบาย "การกวาดล้างชายแดน" ของสตาลิน จากการประมาณการโดยอิงจากสถิติประชากร พบว่าชาวเกาหลีที่ถูกเนรเทศออกไปเสียชีวิตระหว่าง 16,500 ถึง 50,000 คนจากความอดอยาก การรับเชื้อ และความยากลำบากในการปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่เมื่อถูกเนรเทศ
หลังจากที่นีกีตา ครุชชอฟขึ้นเป็นผู้นำคนใหม่ของสหภาพโซเวียตใน พ.ศ. 2496 และดำเนินกระบวนการล้มล้างอิทธิพลของสตาลิน เขาได้ประณามการเนรเทศกลุ่มชาติพันธุ์ของสตาลิน แต่ไม่ได้กล่าวถึงชาวเกาหลีเชื้อสายโซเวียตในหมู่สัญชาติที่ถูกเนรเทศเหล่านี้ ชาวเกาหลีที่ถูกเนรเทศยังคงอาศัยอยู่ในเอเชียกลางและผสานเข้ากับสังคมคาซัคสถานและอุซเบกิสถาน แต่คนรุ่นใหม่ค่อย ๆ สูญเสียวัฒนธรรมและภาษาของตนไป
เหตุการณ์นี้ถือเป็นแบบอย่างของการเนรเทศกลุ่มชาติพันธุ์ครั้งแรกของสหภาพโซเวียต ซึ่งเกิดขึ้นซ้ำในเวลาต่อมาระหว่างการโยกย้ายประชากรในสหภาพโซเวียตระหว่างและหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อผู้คนหลายล้านคนจากกลุ่มชาติพันธุ์อื่นถูกตั้งถิ่นฐานใหม่ นักประวัติศาสตร์และนักวิชาการสมัยใหม่มองว่าการเนรเทศครั้งนี้เป็นตัวอย่างของนโยบายเหยียดเชื้อชาติในสหภาพโซเวียต และการกวาดล้างชาติพันธุ์ ซึ่งเป็นเรื่องปกติของลัทธิสตาลิน เช่นเดียวกับอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ
บรรณานุกรม

Rywkin, Michael (1994). Moscow's Lost Empire. Armonk, N.Y.: M.E. Sharpe. ISBN 9781315287713. LCCN 93029308.
Saul, Norman E. (2014). Historical Dictionary of Russian and Soviet Foreign Policy. Lanham, Maryland: Rowman & Littlefield. ISBN 9781442244375. LCCN 2014030179.
Polian, Pavel (2004). Against Their Will: The History and Geography of Forced Migrations in the USSR. Budapest; New York City: Central European University Press. ISBN 9789639241688. LCCN 2003019544.
Shafiyev, Farid (2018). Resettling the Borderlands: State Relocations and Ethnic Conflict in the South Caucasus. Montréal: McGill-Queen's Press. ISBN 9780773553729. LCCN 2018379019.
Ellman, Michael (2002). "Soviet Repression Statistics: Some Comments" (PDF). Europe-Asia Studies. 54 (7): 1151–1172. doi:10.1080/0966813022000017177. JSTOR 826310. S2CID 43510161. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 27 April 2018.
Tolz, Vera (1993). "New Information about the Deportation of Ethnic Groups in the USSR during World War 2".  ใน Garrard, John; Healicon, Alison (บ.ก.). World War 2 and the Soviet People: Selected Papers from the Fourth World Congress for Soviet and East European Studies. New York City: Springer. ISBN 9781349227969. LCCN 92010827.
Chang, Jon K. (2014). "Tsarist continuities in Soviet nationalities policy: A case of Korean territorial autonomy in the Soviet Far East, 1923–1937". Eurasia Studies Society of Great Britain & Europe Journal. 3: 32–33.
Chang, Jon K. (2018a). Burnt by the Sun: The Koreans of the Russian Far East. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 9780824876746. LCCN 2015046032.