stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เสรีภาพในการพูด
วิวัฒนาการและเหตุการณ์สำคัญ

399 ปีก่อนคริสต์ศักราช โสกราตีส นักปรัชญาชาวกรีก กล่าวแก่ตุลาการผู้ไต่สวนคดีของตนว่า "หากท่านเสนอว่าจะนิรโทษกรรมให้แก่ข้าพเจ้าไซร้ ข้าพเจ้านั้นจะไม่กล่าวความในใจใด ๆ อีก...กระนั้น ข้าพเจ้านั้นควรกล่าวแก่ท่านว่า 'บุรุษแห่งเอเธนส์เอ๋ย ข้าพเจ้าจักปฏิบัติตามพระวจนะแห่งพระเจ้ามากกว่าคำของท่าน'" [ต้นฉบับ: If you offered to let me off this time on condition I am not any longer to speak my mind... I should say to you, "Men of Athens, I shall obey the Gods rather than you.]
พ.ศ. 1758 พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษลงพระนามาภิไธยในมหากฎบัตร กฎหมายซึ่งต่อมาได้รับการขนานชื่อว่าเป็นแม่บทแห่งเสรีภาพในประเทศอังกฤษ
พ.ศ. 2059 เดซิเดริอุส เอราสมุส แห่งนครรอตเตอร์ดัม (ละติน: Desiderius Erasmus Roterodamus) นักมานุษยวิทยาชาวเนเธอร์แลนด์ ถวายการศึกษาแก่พระกุมารในราชสำนักว่า "ในดินแดนอันเสรี บุคคลควรมีเสรีในการพูดด้วย" [ต้นฉบับ: In a free state, tongues too should be free.]
พ.ศ. 2176 กาลิเลโอ กาลิเลอี นักวิทยาศาสตร์ชาวอิตาลี ถูกนำตัวเข้ารับการไต่สวนในกรณีที่ได้แถลงว่าโลกไม่ได้เป็นศูนย์กลางแห่งจักรวาล และดวงอาทิตย์ไม่ได้หมุนรอบโลก
พ.ศ. 2187 จอห์น มิลตัน (John Milton) นักประพันธ์ชาวอังกฤษ ทอดบัตรสนเท่ห์เป็นเพลงยาวชื่อ "อาเรโอพากิทิกา" (ละติน: Areopagitica) หรือ "คำกล่าวของคุณจอห์น มิลตัน ถึงรัฐสภาแห่งอังกฤษ ว่าด้วยเสรีภาพในการเผยแพร่สิ่งพิมพ์โดยมิได้รับอนุญาต" (A speech of Mr John Milton for the liberty of unlicensed printing to the Parliament of England) ซึ่งความตอนหนึ่งในเพลงยาวว่า "ผู้ใดไซร้ประหัตหนังสือทรงคุณเสีย ผู้นั้นเสียเหตุผลในตนไซร้" [ต้นฉบับ: He who destroys a good book, kills reason itself.]
พ.ศ. 2232 ประเทศอังกฤษประกาศใช้พระราชบัญญัติสิทธิ พ.ศ. 2232 กฎหมายแม่บทฉบับหนึ่งซึ่งพัฒนาไปเป็นกฎหมายสำคัญหลายฉบับของโลกในกาลข้างหน้า
พ.ศ. 2313 ฟรองซัวส์-มารี อารูเอต์ (ฝรั่งเศส: François-Marie Arouet) หรือวอลแตร์ นักประพันธ์ชาวฝรั่งเศส เขียนจดหมายฉบับหนึ่ง ความตอนหนึ่งว่า "คุณลาบเบ  กระผมรู้สึกเดียดฉันท์ข้อความที่คุณเขียนอย่างยิ่ง กระนั้น กระผมจักอุทิศชีวิตของกระผมเพื่อทำให้คุณเขียนต่อไปเรื่อย ๆ" [ต้นฉบับ: Monsieur l'abbé, I detest what you write, but I would give my life to make it possible for you to continue to write.]
พ.ศ. 2332 คณะปฏิวัติในการปฏิวัติฝรั่งเศสออกประกาศว่าด้วยสิทธิของบุคคล (The Declaration of the Rights of Man) ซึ่งความตอนหนึ่งเป็นการรับรองสิทธิในการแสดงออก
พ.ศ. 2334 รัฐสภาสหรัฐอเมริกาแก้ไขเพิ่มเติมรัฐบัญญัติว่าด้วยสิทธิแห่งสหรัฐอเมริกา (US Bill of Rights) เป็นครั้งแรก โดยเพิ่มบทบัญญัติรับรองสิทธิและเสรีภาพสี่ประการ ได้แก่ สิทธิและเสรีภาพในทางศาสนา สิทธิและเสรีภาพในการพูด สิทธิและเสรีภาพในการสมาคม และสิทธิและเสรีภาพของสื่อ
กฎหมายที่ให้ความคุ้มครองเสรีภาพในการพูดและการแสดงออก

แนวคิดเสรีภาพในการพูดสามารถพบได้ในเอกสารสิทธิมนุษยชนตอนต้นของอังกฤษในปี ค.ศ.1689 ได้มีการจัดตั้งรัฐธรรมนูญเพื่อสิทธิเสรีภาพในการพูดในรัฐสภา ซึ่งยังคงมีผลบังคับใช้ในรัฐสภาซึ่งยังคงมีผลบังคับใช้ ปฏิญญาว่าด้วยสิทธิของมนุษย์และของพลเมืองที่ได้รับการยอมรับในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1789 โดยเฉพาะเป็นการยืนยันเสรีภาพในการพูดในฐานะที่เป็นสิทธิเหนือกว่า ปฏิญญานี้ให้เสรีภาพในการแสดงออกในข้อ 11 ซึ่งระบุว่า:
การสื่อสารเสรีของความคิดและความคิดเห็นเป็นหนึ่งในสิทธิของมนุษย์ที่มีค่าที่สุด พลเมืองทุกคนอาจพูด เขียนและพิมพ์โดยอิสระ แต่จะต้องรับผิดชอบต่อการละเมิดสิทธิดังกล่าวตามที่กฎหมายกำหนดไว้
ข้อ 19 ของปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนซึ่งใช้ในปี พ.ศ. 2491 ระบุว่า:
ทุกคนมีสิทธิในเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น สิทธินี้รวมถึงเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นโดยปราศจากการแทรกแซงและแสวงหา รับ และแจกจ่ายข้อมูล และความคิดผ่านสื่อใด ๆ โดยไม่คำนึงถึงพรมแดน
วันนี้เสรีภาพในการพูดหรือเสรีภาพในการแสดงออกได้รับการยอมรับในกฎหมายสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศและภูมิภาค เป็นที่ประดิษฐานไว้ในข้อ 19 ของกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง, ข้อ 10 ของอนุสัญญาสิทธิมนุษยชนยุโรป, มาตรา 13 ของอนุสัญญาอเมริกันเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชน และมาตรา 9 ของกฎบัตรแอฟริกันด้านสิทธิมนุษยชนของประชาชน และอ้างอิงจากการถกเถียงของ John Milton เสรีภาพเสรีภาพในการพูดจะถูกเข้าใจว่าเป็นสิทธิหลายเหลี่ยมหลายมุมมองซึ่งรวมถึงไม่เพียงแต่สิทธิที่จะแสดงหรือเผยแพร่ข้อมูลและความคิด แต่ยังมีข้อแตกต่างอีก 3 ประการ:
สิทธิในการแสวงหาข้อมูลและความคิด
สิทธิในการได้รับข้อมูลและแนวคิด
สิทธิในการให้ข้อมูลและความคิด
ระหว่างประเทศระดับภูมิภาคและระดับมาตรฐานแห่งชาติยังตระหนักเสรีภาพในการพูดว่าเป็นเสรีภาพในการแสดงออกรวมถึงสื่อใด ๆ ไม่ว่าจะเป็นวาจา เป็นลายลักษณ์อักษร ในการพิมพ์ผ่านทางอินเทอร์เน็ตหรือผ่านรูปแบบศิลปะ ซึ่งหมายความว่าการปกป้องเสรีภาพในการพูดเป็นสิทธิไม่เพียงแต่รวมถึงเนื้อหาเท่านั้นแต่ยังหมายถึงการแสดงออกด้วย
เสรีภาพในการแสดงออกผ่านเครือข่ายอิเล็กทรอนิกส์

บุคคลย่อมมีสิทธิเสรีภาพในการเลือกสังกัดกลุ่มผ่านทางเครือข่ายอิเล็กทรอนิกส์ตามความชอบ ความสนใจ ฐานะทางสังคม ฐานะทางเศรษฐกิจ ความมุ่งหวังทางการเมือง โดยไม่ต้องหวาดกลัวผลกระทบในเชิงลบที่จะได้รับจากสังคม เจ้าหน้าที่รัฐ หรือการเลือกปฏิบัติอันไม่เป็นธรรมจากอคติของบุคคลอื่นที่เกี่ยวข้อง การแสดงออกสามารถสื่อให้บุคคลอื่นเข้าใจได้ทั้งจากตัวอักษร รูปภาพ การ์ตูน ภาพถ่าย บทความ สามารถใช้ได้ทั้งในทางสร้างสรรค์ ทำลาย ทำให้เสียหาย ทำให้เข้าใจผิด เพื่อให้สัมฤทธิ์ผลที่มุ่งหวัง ดังนั้นผู้เสพสื่อเหล่านี้จึงควรมีวิจารณญานอย่างยิ่งถึงแม้ว่าจะอยู่ในกลุ่มหรือเครือข่ายเดียวกันก็ตาม โดยเฉพาะเรื่องการเมืองซึ่งมีผลประโยชน์แอบแฝงมหาศาล
ดูเพิ่ม

การตรวจพิจารณาอินเทอร์เน็ต
วัฒนธรรมแคนเซิล
อ้างอิงและเชิงอรรถ

↑  Article 19 of the International Covenant on Civil and Political Rights เก็บถาวร 2012-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights.
↑  "Using Courts to Enforce the Free Speech Provisions of the International Covenant on Civil and Political Rights - Australia & Oceania - Australia & New Zealand from All Business..." คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-05-19. สืบค้นเมื่อ 2012-03-07.
↑  David Smith, and Luc Torres. (2006, 5 February). Timeline: a history of free speech. [Online]. Available: http://www.guardian.co.uk/media/2006/feb/05/religion.news. (Accessed: 21 June 2006).
แหล่งข้อมูลอื่น

David Smith and Luc Torres. (2006, 5 February). Timeline: a history of free speech.
http://www.thaimedialaw.org/index.php?option=com_content&view=article&id=39&Itemid=9&lang=en%5Bลิงก์เสีย%5D
https://freedom.ilaw.or.th/freedom-of-expression-101/concept-and-history เก็บถาวร 2017-06-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แคว้นลีมูแซ็ง

| แคว้นลีมูแซ็ง แคว้นลีมูแซ็ง Limousin  |
| --- | --- |
แคว้นของฝรั่งเศส
   ธง

ประเทศ:  ฝรั่งเศส
เมืองหลัก: ลีมอฌ
จังหวัด: กอแรซ เคริซ โอต-เวียน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 16,942 ตร.กม. (6,541 ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
ลีมูแซ็ง (ฝรั่งเศส: Limousin) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นนูแวลากีแตน
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
แคว้นแอตติกา

| แคว้นแอตติกา Περιφέρεια Αττικής |
| --- | --- |
แคว้น
ที่ตั้งของแคว้นแอตติกาในประเทศกรีซ
พิกัด:  38°00′N 23°42′E﻿ / ﻿38.0°N 23.7°E﻿ / 38.0; 23.7
ประเทศ:  กรีซ
เขตกระจายอำนาจ: แอตติกา
เมืองหลัก: เอเธนส์
หน่วยภูมิภาค:  รายการ เอเธนส์กลาง ไพรีอัส หมู่เกาะ เอเธนส์เหนือ เอเธนส์ตะวันตก เอเธนส์ใต้ แอตติกาตะวันตก แอตติกาตะวันออก 
การปกครอง
 • ประเภท: สภาแคว้น
 • ผู้ว่าการแคว้น: โยร์โกส ปาตูลิส (ประชาธิปไตยใหม่)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 3,808.10 ตร.กม. (1,470.32 ตร.ไมล์)
ประชากร (2021)
 • ทั้งหมด: 3,792,469 คน
 • ความหนาแน่น: 1,000 คน/ตร.กม. (2,600 คน/ตร.ไมล์)
ผลิตภัณฑ์มวลรวมของแคว้น
 • ทั้งหมด: 85,769 ล้านยูโร
 • ต่อคน: 22,835 ยูโร
เขตเวลา: UTC+2 (เวลายุโรปตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (เวลาออมแสงยุโรปตะวันออก)
รหัส ISO 3166: GR-I
นัตส์: EL3
เอชดีไอ (2021): 0.909 สูงมาก · อันดับที่ 1
เว็บไซต์: www.patt.gov.gr
แอตติกา (อังกฤษ: Attica; กรีก: Αττική) เป็นหนึ่งในสิบสามแคว้นของประเทศกรีซ ครอบคลุมเขตมหานครเอเธนส์ซึ่งเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ แคว้นนี้มีอาณาเขตเดียวกันกับอดีตจังหวัดแอตติกาในภาคกลางของกรีซ และครอบคลุมพื้นที่กว้างขวางกว่าภูมิภาคแอตติกาในประวัติศาสตร์
แคว้นบูร์กอญ

ระวังสับสนกับ ภูมิภาคบูร์กอญ
| แคว้นบูร์กอญ แคว้นบูร์กอญ Bourgogne  |
| --- | --- |
แคว้นของฝรั่งเศส
   ธง

ประเทศ:  ฝรั่งเศส
เมืองหลัก: ดีฌง
จังหวัด: โกต-ดอร์ เนียฟวร์ โซเนลัวร์ อียอน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 31,582 ตร.กม. (12,194 ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
บูร์กอญ (ฝรั่งเศส: Bourgogne) หรือ เบอร์กันดี (อังกฤษ: Burgundy) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต) ตั้งอยู่บริเวณกลางเยื้องมาทางทิศตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส ทิศเหนือติดกับแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์และแคว้นช็องปาญาร์แดน ทิศตะวันตกติดกับแคว้นฟร็องช์-กงเต ทิศใต้ติดกับแคว้นโรนาลป์และแคว้นโอแวร์ญ และทิศตะวันออกติดกับแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
| ด ค ก จังหวัดในประวัติศาสตร์ของฝรั่งเศส |
| --- | --- | --- |
| จังหวัดในปี ค.ศ. 1789 |  กัสกอญ  กุยแยน  คอร์ซิกา  ช็องปาญ  แซ็งตงฌ์  โดฟีเน  ตูแรน  ทรัวเซแวเช  นอร์ม็องดี  นีแวร์แน  บัส-นาวาร์  บูร์กอญ  บูร์บอแน  เบรอตาญ  เบอาร์น  แบรี  โบฌอแล  ปัวตู  ปีการ์ดี  แปร์ช  พรอว็องส์  ฟร็องช์-กงเต  ฟอแร  ฟัว  แฟลนเดอส์และแอโน  มาร์ช  แมน  รูซียง  ลอแรน  ล็องก์ด็อก  ลีมูแซ็ง  ลียอแน  อ็องกูมัว  อ็องฌู  ออร์เลอาแน  อาร์ตัว  อาลซัส  อีล-เดอ-ฟร็องส์  โอนี  โอแวร์ญ  |  |
| หลังจากการปฏิวัติ |  อาวีญง1 และเวอแนแซ็ง1  มงเบลียาร์2  มูว์ลูซ3  นิส4  ซาวอย4  |  |
 1 ค.ศ. 1791  2 ค.ศ. 1793  3 ค.ศ. 1798  4 ค.ศ. 1860
แคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต

| แคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต |
| --- | --- |
แคว้น
แม่น้ำอาร์ม็องซงในเมืองเซอมูร์-อ็องโนกซัว
   ธง ตราอาร์ม แบรนด์มาร์ก

ประเทศ:  ฝรั่งเศส
ที่ตั้งสภาแคว้น: เบอซ็องซง
เมืองหลัก: ดีฌง
จังหวัด:  8 โกต-ดอร์ ดู โอต-โซน ฌูว์รา เนียฟวร์ โซเนลัวร์ แตรีตัวร์เดอแบลฟอร์ อียอน 
การปกครอง
 • ประธานสภาแคว้น: มารี-กิต ดูว์แฟ (พรรคสังคมนิยม)
 • เจ้าเมือง: แบร์นาร์ ชเมิลทซ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 47,783 ตร.กม. (18,449 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 6
ประชากร (มกราคม ค.ศ. 2018)
 • ทั้งหมด: 2,807,807 คน
 • ความหนาแน่น: 59 คน/ตร.กม. (150 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัส ISO 3166: FR-BFC
จีดีพี: อันดับที่ 11 จาก 18 อันดับทั้งหมด
รวม: 7.66 หมื่นล้านยูโร
ต่อหัว: 24,200 ยูโร
เว็บไซต์: www.bourgognefranchecomte.fr
บูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต (ฝรั่งเศส: Bourgogne-Franche-Comté, ออกเสียง: [buʁɡɔɲ fʁɑ̃ʃ kɔ̃te] ( ฟังเสียง); แปลว่า เทศมณฑลบูร์กอญเสรี, บางครั้งย่อเป็น BFC; อาร์เปอตัง: Borgogne-Franche-Comtât) เป็นแคว้นที่อยู่ทางตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส ซึ่งก่อตั้งขึ้นจากการปฏิรูปดินแดนของแคว้นของฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2557 จากการรวมแคว้นบูร์กอญและแคว้นฟร็องช์-กงเตเข้าด้วยกัน แคว้นใหม่ดังกล่าวเกิดขึ้นในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2559 หลังจากการเลือกตั้งของแคว้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2558 โดยที่จะเลือกสมาชิก 100 คนเข้าสู่สภาแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต
แคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเตครอบคลุมพื้นที่ 47,783 ตารางกิโลเมตร (18,449 ตารางไมล์) และประกอบด้วยจังหวัด 8 จังหวัด โดยมีประชากร ณ พ.ศ. 2560 อยู่ที่ 2,811,423 คน โดยมีเมืองหลักและเมืองใหญ่ที่สุดคือดีฌง ถึงแม้ว่าที่ตั้งของสภาแคว้นจะตั้งอยู่ที่เบอซ็องซงก็ตาม ซึ่งทำให้แคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเตเป็นหนึ่งในสองแคว้นของฝรั่งเศส ที่เจ้าเมืองไม่ได้ประทับอยู่ในเมืองเดียวกันกับที่ตั้งสภาแคว้น เช่นเดียวกับแคว้นนอร์ม็องดี
เอมีล โอกุสต์ กอลงแบ

| เอมีล โอกุสต์ กอลงแบ |
| --- | --- |

เกิด: 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1849  กัป จังหวัดโอตซาลป์ ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 23 สิงหาคม ค.ศ. 1933 (84 ปี) โรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ จังหวัดพระนคร ราชอาณาจักรสยาม
สัญชาติ: ฝรั่งเศส
อาชีพ: บาทหลวง ครู
เอมีล เยแนสต์ โอกุสต์ กอลงแบ (ฝรั่งเศส: Émile Genest August Colombet) หรือที่นิยมสะกดว่า เอมิล ออกัสต์ กอลมเบต์ เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวฝรั่งเศส อดีตเจ้าอาวาสอาสนวิหารอัสสัมชัญ ผู้บูรณะสร้างโบสถ์หลังปัจจุบัน และผู้ก่อตั้งโรงเรียนอัสสัมชัญ
ประวัติ > ชีวิตช่วงต้น

บาทหลวงกอลงแบ เกิดวันที่ 26 พฤษภาคม 1849 ที่เมืองกัป จังหวัดโอตซาลป์ ประเทศฝรั่งเศส มีพี่น้องทั้งหมด 10 คน พื้นเพของตระกูลกอลงแบเป็นพวกที่ศรัทธาในพระเจ้าอยู่แล้ว หนึ่งในพี่น้องของเอมิล กอลอมเบต์ ก็เป็นบิชอบอยู่ที่อาสนวิหารอัสสัมชัญในเมืองกัปด้วย ชีวิตในวัยเด็กของท่านมักเจ็บป่วยอยู่เสมอ เมื่ออายุได้ 3 ปี มารดาของท่านจึงพาท่านไปรักษากับบาทหลวงเวียอันเนย์ เจ้าอาวาสแห่งอาร์ส ที่เมืองมาร์กเซย์ ท่านจึงได้รับศีลจนแข็งแรงดี เมื่อกลับจากมาร์กเซย์ท่านได้เข้าเป้นนักขับร้องในอาสนวิหาร ทำให้ท่านมีรสนิยมในทางดนตรีนับตั้งแต่เด็ก  หลังจากที่ได้เรียนหนังสือจบจากบ้านเณรเล็กแล้ว ท่านก็เข้าบ้านเณรคณะมิสซังต่างประเทศในวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1867 แต่ในปี ค.ศ. 1870 มีสงครามเกิดขึ้น บ้านเณรจึงถูกปิด และการที่ท่านได้รับการยกเว้นไม่ต้องเข้าเกณฑ์ไปทำสงคราม ก็เพราะท่านได้ศีลรองอนุสงฆ์แล้ว
ประวัติ > เดินทางสู่สยาม

วันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ.1871 ท่านได้รับศีลบวชเป็นบาทหลวงคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส (MEP) จากนั้น ได้ออกเดินทางมามิสซังสยาม เมื่อ 31 มกราคม ค.ศ. 1871 เดินทางถึงกรุงเทพฯ ในวันที่ 5 เมษายน 1872 ขณะนั้นท่านมีอายุเพียง 23 ปี เริ่มต้นภารกิจในไทยด้วยการเป็นอาจารย์ที่บ้านเณรบางนกแขวก (เป็นเวลา 2 ปี ) จากนั้นในปี ค.ศ. 1875 ตั้งแต่เดือนมกราคม ถึงเดือนพฤศจิกายน ทางมิสซังฯได้ให้ท่านมาเป็นผู้ช่วยอธิการโบสถ์กาลหว่าร์
เมื่อถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1875 คุณพ่อกอลงแบเข้ารับตำแหน่งเป็นเป็นเจ้าอาวาสโบสถ์อัสสัมชัญ  คุณพ่อกอลงแบจะสร้างโรงเรียนหนึ่งขึ้น เพื่อให้พวกเด็กกำพร้าทุกคน พวกลูกๆ ของชาวยุโรป ซึ่งอยู่ในที่อันตรายอย่างใหญ่หลวงทั้งทางด้านวิญญาณและร่างกาย ได้รับประโยชน์จากโรงเรียนดังกล่าวนี้ด้วย ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม อาคารเดิมต่างๆ ของบ้านเณร ซึ่งพวกนักเรียนเพิ่งถูกส่งไปอยู่ที่บางช้างไม่มีใครใช้ คุณพ่อกอลงแบจึงขอพระสังฆราชเวย์ และใช้เป็นโรงเรียนประจำโบสถ์ในปี ค.ศ. 1877
ประวัติ > ก่อตั้งโรงเรียนอัสสัมชัญ

เมื่อปี ค.ศ. 1885 คุณพ่อกอลงแบเปลี่ยนฐานะของโรงเรียนจากโรงเรียนประจำโบสถ์มาเป็น “อัสสัมชัญคอลเลจ” และเปิดรับเด็กนักเรียนทุกคนโดยไม่จำกัดเชื้อชาติและศาสนา 6 มกราคม 1887 ได้เสนอโครงการขยายการศึกษา และการก่อสร้างอาคารเรียนหลังใหม่ ต่อสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเทวัญอุไทยวงศ์ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ ในโอกาสนี้พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา พระบรมราชเทวี ได้ทรงบริจาคพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ 50 ชั่ง และ 25 ชั่ง รวมเป็นเงิน 6,000 บาท เป็นรากฐานในการก่อสร้างด้วย รวมทั้งบรรดาพระราชวงศ์ และข้าราชการ ชั้นสูง ก็ได้ร่วมกันบริจาคโดยเสด็จพระราชกุศลด้วย เมื่อ 15 สิงหาคม 1887 สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จมาทรงวางศิลาฤกษ์อาคารเรียน
ในปี ค.ศ. 1900 คุณพ่อกอลงแบซึ่งมีอาการเจ็บป่วยจากอากาศในเมืองไทย ได้ลาพระสังฆราชกลับไปประเทศฝรั่งเศสเพื่อรักษาตัว แต่ในการเดียวกันนี้ ท่านสังฆราชได้มอบหมายให้คุณพ่อกอลงแบหาคณะภราดาฯเพื่อมาบรรเทาภาระของโรงเรียนด้วย คุณพ่อกอลงแบได้รับคำแนะนำจากภราดาอาร์คีลิน ให้ขึ้นรถไฟไปเข้าพบท่านอธิการใหญ่แห่งคณะภราดาเซนต์คาเบรียล ณ เมืองแซ็ง-โลร็อง-ซูร์-แซ็ฟวร์ จังหวัดว็องเด และเจรจาต่อรองตามเงื่อนไขของทางมิสซังฯ เมื่อท่านอธิการใหญ่ตอบตกลง จึงได้ส่งคณะภราดาฯ ชุดแรก 5 คน เข้ามาในไทย เมื่อปี ค.ศ. 1901 ส่วนคุณพ่อกอลงแบยังคงพำนักรักษาตัวที่ฝรั่งเศสต่อไปอีกปี และะเดินทางกลับไทยในปี ค.ศ. 1902
คุณพ่อกอลงแบยังเป็นคนประสานงานสำคัญในการชักชวนให้คณะภคินีเซนต์ ปอล เดอ ชาร์ต เข้ามาเปิดโรงเรียนสำหรับเด็กหญิงในปี ค.ศ. 1904 ในปัจจุบันคือ โรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์ 1904 เป็นผู้ริเริ่มจัดตั้ง “สโมสรนักเรียนเก่าอัสสัมชัญ (สมาคมอัสสัมชัญ) ”
ในปี ค.ศ. 1906 คุณพ่อกอลงแบเริ่มประกาศเรี่ยไรเงินจากชาวบ้านสำหรับการก่อสร้างโบสถ์อัสสัมชัญหลังใหม่ คุณพ่อกอลงแบถือเป็นโต้โผใหญ่ในโครงการใหญ่ยักษ์เช่นนี้ ท่านใช้เวลาไปกับการสร้างโบสถ์หลังใหม่ทั้งสิ้น 13 ปี ในปี 1907 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นอุปมุขนายกมิสซังฯ และปี 1909 รักษาการในตำแหน่งประมุขมิสซังฯ ชั่วคราว ภายหลังมรณกรรมของพระคุณเจ้าฌอง หลุยส์ เวย์ และโบสถ์หลังใหม่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1919 ในปี 20 ธันวาคม 1922 ท่านได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ (La Legion d'Honneur) จากรัฐบาลฝรั่งเศส ในฐานะที่คุณพ่อได้ประกอบคุณงามความดี ทำชื่อเสียงให้ แก่ประเทศ นอกจากนี้คุณพ่อยังเคยได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์เบญจมาภรณ์ช้างเผือก จากพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ในฐานะที่ทำคุณประโยชน์ ให้แก่ประเทศสยาม
ประวัติ > วาระสุดท้าย

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1926 คุณพ่อกอลงแบซึ่งพักผ่อนเพราะอาพาธ ได้เลือกไปพักที่โรงพยาบาลของมิสซัง ในปี ค.ศ.1933 สองสามวันก่อนฉลองแม่พระเสด็จขึ้นสวรรค์ คุณพ่อได้แสดงความปรารถนาที่จะไปร่วมพิธีแห่  ซึ่งทำกันทุกปีรอบอาสนวิหารที่รักของท่านในโอกาสฉลองนี้ แต่ก็ต้องล้มเลิก เพราะไข้ขึ้นสูง
ตั้งแต่นั้นมา กำลังของท่าน ก็มีแต่ลดถอยลง และวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1933ก็ค่อยๆ  สิ้นใจ โดยมีคุณพ่อแฟร์เลย์ และภคินีต่าง ๆ ของโรงพยาบาลคอยเฝ้าดูอยู่ วันก่อนคุณพ่อรับศีลมหาสนิท และพระสังฆราชแปร์รอสมาเยี่ยมท่าน และท่านยังได้ร่วมสวดเร้าวิงวอน ตามที่พระสังฆราชเสนอให้ท่านสวด
พิธีปลงศพจัดขึ้นวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1933 เป็นพิธีที่ระทึกใจที่สุด : มีคนอย่างน้อย 2,000 คน รีบเร่งกันมาในอาสนวิหาร พระสังฆราชแปร์รอสขับมิสซา เรกวีแอม และสวดส่งศพ แล้วศพก็ถูกแห่ไปรอบอาสนวิหาร และสนามโรงเรียนอัสสัมชัญ : เป็นการแห่ที่ใหญ่โตมโหฬาร
แคว้นฟร็องช์-กงเต

| แคว้นฟร็องช์-กงเต Franche-Comté |
| --- | --- |
แคว้นของฝรั่งเศส
   ธง ตราอาร์ม

ประเทศ:  ฝรั่งเศส
เมืองหลัก: เบอซ็องซง
จังหวัด: ดู ฌูรา โอต-ซาโอน แตรีตัวร์ เดอ แบลฟอร์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 16,202 ตร.กม. (6,256 ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
ฟร็องช์-กงเต (ฝรั่งเศส: Franche-Comté) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส
| ด ค ก จังหวัดในประวัติศาสตร์ของฝรั่งเศส |
| --- | --- | --- |
| จังหวัดในปี ค.ศ. 1789 |  กัสกอญ  กุยแยน  คอร์ซิกา  ช็องปาญ  แซ็งตงฌ์  โดฟีเน  ตูแรน  ทรัวเซแวเช  นอร์ม็องดี  นีแวร์แน  บัส-นาวาร์  บูร์กอญ  บูร์บอแน  เบรอตาญ  เบอาร์น  แบรี  โบฌอแล  ปัวตู  ปีการ์ดี  แปร์ช  พรอว็องส์  ฟร็องช์-กงเต  ฟอแร  ฟัว  แฟลนเดอส์และแอโน  มาร์ช  แมน  รูซียง  ลอแรน  ล็องก์ด็อก  ลีมูแซ็ง  ลียอแน  อ็องกูมัว  อ็องฌู  ออร์เลอาแน  อาร์ตัว  อาลซัส  อีล-เดอ-ฟร็องส์  โอนี  โอแวร์ญ  |  |
| หลังจากการปฏิวัติ |  อาวีญง1 และเวอแนแซ็ง1  มงเบลียาร์2  มูว์ลูซ3  นิส4  ซาวอย4  |  |
 1 ค.ศ. 1791  2 ค.ศ. 1793  3 ค.ศ. 1798  4 ค.ศ. 1860
เอลเกรโก

“ภาพเหมือนตนเอง” (ค.ศ. 1604) โดยเอลเกรโก
โดเมนิคอส เทโอโทโคพูลอส (กรีก: Δομήνικος Θεοτοκόπουλος; Doménicos Theotokópoulos [ðoˈminikos θeotoˈkopulos]; ค.ศ. 1541 –  7 เมษายน ค.ศ. 1614) หรือที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในชื่อ เอลเกรโก (El Greco; "ชาวกรีก") เป็นจิตรกร ประติมากร และสถาปนิกสมัยเรอเนซองซ์คนสำคัญของประเทศสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน เอลเกรโกมักจะลงนามในภาพเขียนด้วยชื่อเต็มเป็นภาษากรีก
เอลเกรโกเกิดที่เกาะครีตซึ่งในสมัยนั้นเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเวนิสและเป็นศูนย์กลางของศิลปะไบแซนไทน์ยุคปลาย เอลเกรโกได้รับการฝึกฝนลักษณะศิลปะไบแซนไทน์ก่อนที่เดินทางไปเวนิสเมื่ออายุ 26 ปึเช่นเดียวกับศิลปินชาวกรีกคนอื่น ๆ ในปี ค.ศ. 1570 เอลเกรโกก็ย้ายไปโรมไปเปิดโรงฝึกงานและสร้างงานเขียน ระหว่างที่อยู่ในอิตาลี เอลเกรโกก็ปรับปรุงงานของตนเองโดยการใช้วิธีการเขียนภาพแบบลัทธิแมนเนอริสม์ (Mannerism) และเรอเนซองซ์อิตาลี
โตเลโด โดยเอลเกรโก
ในปี ค.ศ. 1577 เอลเกรโกก็ย้ายไปโตเลโดในประเทศสเปนซึ่งเป็นที่ที่เอลเกรโกอาศัยอยู่จนตลอดชีวิต ที่โตเลโด เอลเกรโกได้รับงานเขียนหลายชิ้นและเป็นที่สร้างผลงานที่รู้จักกันดีที่สุด
เอลเกรโกเป็นผู้ที่เป็นแนวทางต่อลัทธิแสดงพลังอารมณ์ (Expressionism) และลัทธิบาศกนิยม (Cubism) ในสมัยต่อมา นอกจากนั้นงานของเอลเกรโกยังมีแรงบันดาลใจต่อกวีและนักเขียนเช่น ไรเนอร์ มาเรีย ริลค์ (Rainer Maria Rilke) และนิคอส คาแซนท์ซาคิส (Nikos Kazantzakis) นักวิชาสมัยใหม่กล่าวว่าเอลเกรโกมีลักษณะเป็นตัวของตัวเองอย่างเด่นชัด จนไม่สามารถจัดเข้าอยู่ในกลุ่มศิลปะกลุ่มหนึ่งได้ งานที่เป็นลักษณะที่รู้จักกันคือรูปแบบที่สูงยาวอย่างบิดเบือนและการใช้สีหนักและจัดโดยผสมผสานระหว่างศิลปะไบแซนไทน์กับศิลปะตะวันตก
ดูเพิ่ม

ศิลปะไบแซนไทน์
ศิลปะเรอเนซองซ์
สมุดภาพ

“การประกาศของเทพ”
ราว ค.ศ. 1570-1575
“ปีเอตา”
ราว ค.ศ. 1571-1576
“พระเยซู”
ราว ค.ศ. 1580-1585
“พระแม่มารีสวมมงกุฏ”
ราว ค.ศ. 1591
“ครอบครัวศักดิ์สิทธิ์”
ราว ค.ศ. 1594-1604
“พระเยซูบนกางเขน”
ราว ค.ศ. 1595-1600
“นักบุญเจมส์ใหญ่”
(Jacobus Major)
ราว ค.ศ. 1600
“วิทัศน์ของนักบุญอิลดิฟองโซ”
ราว ค.ศ. 1600-1604
“นักบุญแอนดรูว์และ
นักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิ”
ราว ค.ศ. 1604
“สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 5”
ราว ค.ศ. 1600-1610
แหล่งข้อมูลอื่น

เอลเกรโก (El Greco)
| ด ค กจิตรกรในศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ทั่วไป:  จิตรกรแบ่งตามสมัย  จิตรกรแบ่งตามคริสต์ศตวรรษ  จิตรกรแบ่งตามสัญชาติ  จิตรกรแบ่งตามประเภท 
สมัย:  สมัยไบแซนไทน์  สมัยกอทิก  สมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก  ยุคทองของเนเธอร์แลนด์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฟลานเดอส์  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในเนเธอร์แลนด์  สมัยจริตนิยม  สมัยบาโรก  สมัยโรโกโก  ลัทธิคลาสสิกใหม่  สมัยจินตนิยม  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิสัญลักษณ์นิยม  ลัทธิบาศกนิยม  ลัทธิเหนือจริง  สมัยใหม่ 
ศตวรรษ:  คริสต์ศตวรรษที่ 13  คริสต์ศตวรรษที่ 14  คริสต์ศตวรรษที่ 15  คริสต์ศตวรรษที่ 16  คริสต์ศตวรรษที่ 17  คริสต์ศตวรรษที่ 18  คริสต์ศตวรรษที่ 19  คริสต์ศตวรรษที่ 20 
หัวเรื่อง/ประเภท:  ภาพประวัติศาสตร์ (รวมศิลปะศาสนา)  ภาพชีวิตประจำวัน  ภาพเหมือน  ภาพภูมิทัศน์  ภาพนิ่ง   ภาพพิมพ์หิน  ภาพไร้มายา  หนังสือวิจิตร  ภาพประกอบ 
สัญชาติ:  ชาวไทย  ชาวดัตช์  ชาวฝรั่งเศส  ชาวเฟลมิช  ชาวเยอรมัน  ชาวสเปน  ชาวออสเตรีย  ชาวอังกฤษ  ชาวอิตาลี  ชาวกรีก  ชาวอเมริกัน  ชาวสวีเดน  ชาวรัสเซีย  ชาวยูเครน 
 ปรัชญาศิลปะ  จิตรกรรม  จิตรกรที่มีบทความเกี่ยวกับงานเขียน  จิตรกรที่มีรายชื่องานเขียน  จิตรกรรมแบ่งตามสมัย  จิตรกรรมแบ่งตามประเภท  จิตรกรรมแบ่งตามหัวเรื่อง
แคว้นเพโลพอนนีส

| แคว้นเพโลพอนนีส Περιφέρεια Πελοποννήσου |
| --- | --- |
แคว้น
ที่ตั้งของแคว้นเพโลพอนนีสในประเทศกรีซ
พิกัด: 37°24′N 22°18′E﻿ / ﻿37.4°N 22.3°E﻿ / 37.4; 22.3
ประเทศ:  กรีซ
เขตกระจายอำนาจ: เพโลพอนนีส กรีซตะวันตก และไอโอเนียน
เมืองหลัก: ตรีโปลี
เมืองใหญ่สุด: กาลามาตา
หน่วยภูมิภาค:  รายการ อาร์กาดีอา อาร์โกลีดา โกรินซีอา ลาโกนีอา เมซีนีอา 
การปกครอง
 • ผู้ว่าการแคว้น: ปานายีโอติส นีกัส (ประชาธิปไตยใหม่)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 15,489.96 ตร.กม. (5,980.71 ตร.ไมล์)
ประชากร (2021)
 • ทั้งหมด: 538,366 คน
 • ความหนาแน่น: 35 คน/ตร.กม. (90 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+2 (เวลายุโรปตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (เวลาออมแสงยุโรปตะวันออก)
รหัส ISO 3166: GR-J
เอชดีไอ (2019): 0.849 สูงมาก · อันดับที่ 11
เว็บไซต์: ppel.gov.gr
เพโลพอนนีส (อังกฤษ: Peloponnese; กรีก: Πελοπόννησος) เป็นหนึ่งในสิบสามแคว้นของประเทศกรีซ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ มีอาณาเขตติดต่อกับแคว้นกรีซตะวันตกทางทิศเหนือและติดต่อกับแคว้นแอตติกาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แคว้นนี้มีพื้นที่ประมาณ 15,490 ตารางกิโลเมตร (5,980 ตารางไมล์) ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของคาบสมุทรเพโลพอนนีส ยกเว้นหน่วยภูมิภาคอาคาอีอาและอีลีอาทางตะวันตกเฉียงเหนือของคาบสมุทรซึ่งขึ้นกับแคว้นกรีซตะวันตก และส่วนเล็ก ๆ บนคาบสมุทรอาร์โกลีดาซึ่งขึ้นกับแคว้นแอตติกา
แคว้นกรีซกลาง

| แคว้นกรีซกลาง Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας |
| --- | --- |
แคว้น
ที่ตั้งของแคว้นกรีซกลางในประเทศกรีซ
พิกัด:  38°42′N 22°42′E﻿ / ﻿38.7°N 22.7°E﻿ / 38.7; 22.7
ประเทศ:  กรีซ
เขตกระจายอำนาจ: เทสซาลีและกรีซกลาง
เมืองหลัก: ลามีอา
เมืองใหญ่สุด: คัลซีส
หน่วยภูมิภาค:  รายการ วีโอตีอา ยูบีอา เอวรีตานีอา โฟจีดา ฟซีโอตีดา 
การปกครอง
 • ผู้ว่าการแคว้น: ฟานิส สปาโนส (ประชาธิปไตยใหม่)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 15,549.31 ตร.กม. (6,003.62 ตร.ไมล์)
ประชากร (2021)
 • ทั้งหมด: 505,269 คน
 • ความหนาแน่น: 32 คน/ตร.กม. (84 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+2 (เวลายุโรปตะวันออก)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+3 (เวลาออมแสงยุโรปตะวันออก)
รหัส ISO 3166: GR-H
เอชดีไอ (2019): 0.848 สูงมาก · อันดับที่ 13
เว็บไซต์: www.pste.gov.gr
กรีซกลาง (กรีก: Στερεά Ελλάδα, Κεντρική Ελλάδα) เป็นหนึ่งในสิบสามแคว้นของประเทศกรีซ มีพื้นที่ครอบคลุมด้านตะวันออกของภาคกลางของกรีซ รวมถึงเกาะยูบีอา ทางทิศใต้มีอาณาเขตติดต่อกับแคว้นแอตติกาและแคว้นเพโลพอนนีส ทางทิศตะวันตกติดต่อกับแคว้นกรีซตะวันตก และทางทิศเหนือติดต่อกับแคว้นเทสซาลีและแคว้นอิไพรัส มีเมืองหลักคือลามีอา
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แคว้นกรีซกลาง
เว็บไซต์ทางการ  (ในภาษากรีก)
| ด ค กแคว้นของประเทศกรีซ |
| --- | --- | --- |
|  กรีซกลาง  กรีซตะวันตก  ครีต  เทสซาลี  เพโลพอนนีส  มาซิโดเนียกลาง  มาซิโดเนียตะวันตก  มาซิโดเนียตะวันออกและเทรซ  หมู่เกาะไอโอเนียน  อิไพรัส  อีเจียนใต้  อีเจียนเหนือ  แอตติกา  แอทอส (เขตปกครองอิสระในมาซิโดเนีย)  |  กรีซกลาง  กรีซตะวันตก  ครีต  เทสซาลี  เพโลพอนนีส  มาซิโดเนียกลาง  มาซิโดเนียตะวันตก  มาซิโดเนียตะวันออกและเทรซ  หมู่เกาะไอโอเนียน  อิไพรัส  อีเจียนใต้  อีเจียนเหนือ  แอตติกา  แอทอส (เขตปกครองอิสระในมาซิโดเนีย)  | Flag of Greece |
 หน่วยการบริหาร แคว้น จังหวัด ภูมิภาค เมือง เมืองโบราณ 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  เยอรมนี  อิสราเอล
แคว้นโอต-นอร์ม็องดี

| แคว้นโอต-นอร์ม็องดี แคว้นโอต-นอร์ม็องดี Haute-Normandie |
| --- | --- |
แคว้นของฝรั่งเศส
   ธง

ประเทศ:  ฝรั่งเศส
เมืองหลัก: รูอ็อง
จังหวัด: แซน-มารีตีม เออร์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 12,318 ตร.กม. (4,756 ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
โอต-นอร์ม็องดี (ฝรั่งเศส: Haute-Normandie) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นนอร์ม็องดี) สภาพพื้นที่เป็นที่ราบกว้างใหญ่ มีการเพาะปลูกพวกธัญพืชและผลไม้ โดยส่วนใหญ่ผลไม้ที่ปลูกนั้นจะเป็นแอปเปิล และนอกจากนี้ยังมีทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ซึ่งเหมาะแก่การเลี้ยงสัตว์ สัตว์ที่เลี้ยงก็จะเป็นพวกม้าและวัว ซึ่งม้าและวัวของที่นี่ถือว่าเป็นม้าและวัวที่ดีที่สุดของประเทศฝรั่งเศส แคว้นนี้ยังเป็นแหล่งผลิตเนยแข็งที่มีชื่อเสียง เช่น กาม็องแบร์ ปงเลแว็ก และนอกจากนี้ยังมีน้ำผลไม้ที่ขึ้นชื่อ ก็คือ น้ำแอปเปิล ซึ่งจะผลิตในช่วงเดือนกันยายน–เดือนธันวาคม แคว้นนี้ยังเป็นเมืองอุตสาหกรรม มีทั้งอุตสาหกรรมอาหาร อุตสาหกรรมเครื่องไฟฟ้า อุตสาหกรรมเครื่องปั้นดินเผาของรูอ็อง อุตสาหกรรมเครื่องยนต์และรถยนต์
| --- | --- |
 : สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส