stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เกด
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

เป็นต้นไม้ขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ มีน้ำยางขาว สูง 15-25 เมตร เรือนยอดแน่นทึบเป็นพุ่มกลม ลำต้น และกิ่งมักคดงอ เปลือกนอกสีน้ำตาลอมเทาหรือสีคล้ำ แตกเป็นสะเก็ดสี่เหลี่ยมหรือแตกเป็นร่องลึกตามยาว เปลือกในสีแดงอมน้ำตาลหรือชมพู ใบเดี่ยว เรียงเวียนสลับเป็นกลุ่มตอนปลายกิ่ง รูปไข่กลับหรือรูปรีแกมรูปไข่กลับ กว้าง 2.5-6 เซนติเมตร ยาว 5-12 เซนติเมตร ปลายมนกว้าง และหยักเว้า โคนสอบ ขอบเรียบ แผ่นใบหนา ด้านบนสีเขียวเข้มเป็นมัน ด้านล่างสีนวล เส้นแขนงใบเรียงขนานกันถี่เห็นไม่ชัด ก้านใบยาว 1.6-2 เซนติเมตร ดอกเดี่ยวหรือเป็นช่อกระจุกสั้น ออกตามง่ามใบและเหนือรอยแผลใบปลายดอกชี้ลง ดอกสีเหลืองอ่อน กลิ่นหอมเล็กน้อย กลีบเลี้ยง 6 กลีบ เรียงเป็น 2 วง วงละ 3 กลีบ กลีบดอกโคนติดกันเป็นหลอดสั้น ๆ ปลายแยกเป็นแฉกรูปใบหอก 6 แฉก เกสรเพศผู้สมบูรณ์และไม่สมบูรณ์อย่างละ 6 อัน เรียงสลับกัน รังไข่มีขนนุ่มทั่วไป ผลกลมรี กว้าง 0.9-1.1 เซนติเมตร ยาว 1.4-2 เซนติเมตร ส่วนบนมีก้านเกสรเพศเมียติดค้างอยู่เป็นติ่งแหลม ฐานผลมีกลีบเลี้ยงที่เจริญขึ้นมารองรับ ผลสุกสีเหลืองหรือเหลืองอมส้ม เนื้อนุ่ม มี 1-2 เมล็ด เมล็ดแข็ง สีน้ำตาลแดงเป็นมัน รูปไข่ ยาว 1-1.5 เซนติเมตร
การกระจายพันธุ์

พบในอนุทวีปอินเดีย: บังกลาเทศ, อินเดีย และศรีลังกา; อินโดจีน: กัมพูชา, พม่า, ไทย และเวียดนาม ในประเทศไทยพบในภาคตะวันออกเฉียงใต้ ภาคตะวันตกเฉียงใต้ และภาคใต้ ขึ้นกระจัดกระจายในป่าดิบ บนพื้นที่ดินร่วนปนทรายใกล้ฝั่งทะเล และตามเขาหินปูนบนเกาะที่ไม่สูงจากระดับน้ำทะเลมากนัก
หม่อมเจ้าวิไลกัญญา ภาณุพันธุ์

| หม่อมเจ้าวิไลกัญญา ภาณุพันธุ์ |
| --- | --- |
หม่อมเจ้า ชั้น 4

ประสูติ: 1 มกราคม พ.ศ. 2443
สิ้นชีพิตักษัย: 30 มิถุนายน พ.ศ. 2509 (66 ปี)
สวามี: พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นภาณุพงศ์พิริยเดช
พระบุตร: หม่อมเจ้าภาณุเทวัญ ภาณุพันธุ์
ราชสกุล: เทวกุล (ประสูติ) ภาณุพันธุ์ (เสกสมรส)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ
พระมารดา: หม่อมพุก เทวกุล ณ อยุธยา
หม่อมเจ้าวิไลกัญญา ภาณุพันธุ์ (ราชสกุลเดิม เทวกุล; 1 มกราคม พ.ศ. 2443 – 30 มิถุนายน พ.ศ. 2509) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ ประสูติแต่หม่อมพุก เทวกุล ณ อยุธยา และเป็นชายาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นภาณุพงศ์พิริยเดช
พระประวัติ

หม่อมเจ้าวิไลกัญญา ภาณุพันธุ์ (ราชสกุลเดิม เทวกุล) มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงอั้น เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ ประสูติแต่หม่อมพุก เทวกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม จันทรเสน) เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2442 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2443) มีโสทรภาดาและโสทรภคินี 12 องค์
หม่อมเจ้าวิไลกัญญา เสกสมรสกับพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นภาณุพงศ์พิริยเดช (พระโอรสในสมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช กับหม่อมแม้น ภาณุพันธุ์ ณ อยุธยา) มีพระโอรส 1 องค์ คือ หม่อมเจ้าภาณุเทวัญ ภาณุพันธุ์
หลังจากที่พระโอรสเพียงองค์เดียวสิ้นชีพิตักษัย หม่อมเจ้าวิไลกัญญาก็มิได้ทรงมีพระโอรสหรือพระธิดาอีกเลย ทำให้ทรงเมตตากรุณาบรรดาพระโอรสธิดาองค์อื่น ๆ ของพระสวามี ทรงเลี้ยงดูประดุจพระธิดาบุญธรรมสามองค์ ซึ่งก็ได้ประทับร่วมกันกับหม่อมเจ้าวิไลกัญญาตลอดมาจนถึงชีพิตักษัย พระธิดาดังกล่าวมีรายพระนามดังต่อไปนี้ คือ
ประภาพันธุ์ กรโกสียกาจ ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อสมรสกับเรืออากาศเอกโกสีย์ กรโกสิยกาจ
พันธุ์วโรภาส เศวตรุนทร์ ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อสมรสกับนายแพทย์ชูช่วง เศวตรุนทร์
หม่อมเจ้าอุทัยกัญญา ภาณุพันธุ์
หม่อมเจ้าพันธุ์วโรภาสทรงเคารพหม่อมเจ้าวิไลกัญญาประดุจพระมารดาแท้ ๆ และทรงเรียกหม่อมเจ้าวิไลกัญญาว่าแม่ อีกทั้งยังสมรสกับนายแพทย์ชูช่วง เศวตรุนทร์ พระญาติของหม่อมเจ้าวิไลกัญญา ซึ่งนายแพทย์ชูช่วงได้เข้าเฝ้าหม่อมเจ้าวิไลกัญญา ที่ตำหนักอยู่บ่อย ๆ จึงได้พบรักกับหม่อมเจ้าพันธุ์วโรภาส[ระบุข้อมูลทางบรรณานุกรมไม่ครบ]
หม่อมเจ้าวิไลกัญญา ภาณุพันธุ์ ถึงชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2509 สิริชันษา 66 ปี พระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ปีเดียวกัน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2460 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2475 –  เหรียญเฉลิมพระนคร 150 ปี (ร.ฉ.พ.)
พ.ศ. 2484 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามมหาเอเชียบูรพา (ช.ร.)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
อำเภอหนองกี่

| อำเภอหนองกี่ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Nong Ki
หาดปราสาททอง
คำขวัญ: ถิ่นมวยดัง ไก่ย่างรสดี มากมีผ้าไหม หลากหลายวัฒนธรรม ธรรมชาติเลิศล้ำเขื่อนห้วยยางและทุ่งกระเต็น
แผนที่จังหวัดบุรีรัมย์ เน้นอำเภอหนองกี่
พิกัด: 14°41′18″N 102°32′0″E﻿ / ﻿14.68833°N 102.53333°E﻿ / 14.68833; 102.53333
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: บุรีรัมย์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 385.0 ตร.กม. (148.6 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 70,483 คน
 • ความหนาแน่น: 183.07 คน/ตร.กม. (474.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 31210
รหัสภูมิศาสตร์: 3105
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอหนองกี่ ถนนโชคชัย-เดชอุดม ตำบลทุ่งกระตาดพัฒนา อำเภอหนองกี่ จังหวัดบุรีรัมย์ 31210
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
หนองกี่ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ ในอดีตเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนางรอง เป็นอำเภอที่มีอุตสาหกรรมมากที่สุดในจังหวัด
ประวัติ

อำเภอหนองกี่ เดิมเป็นพื้นที่อยู่ในเขตการปกครอง อำเภอนางรอง กระทรวงมหาดไทย ประกาศตั้งเป็นกิ่งอำเภอหนองกี่ เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2517 ขณะนั้นแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองกี่ ตำบลเย้ยปราสาท ตำบลหนองไผ่ ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็นอำเภอ เมื่อวันที่ 13 เมษายน 2522
ตำนานเล่ากันว่านางอรพิมพ์ สาวงามแห่งเมืองพิมายออกเดินทางมาหาคนรักชื่อปราจิต ซึ่งท้าวพรหมทัต เจ้าเมืองพิมายขี้เมากลั่นแกล้งสั่งให้ออกรบทัพจับศึกชายแดนเขมร โดยออกเดินทางมาเป็นเวลาแรมคืน พอถึงลำน้ำมูลนางอรพิมพ์ได้อาศัยเรือของสามเณร สามเณรพอใจหลงรักไม่ส่งขึ้นฝั่ง จึงลอยเรือต่อไปจนกระทั่งถึงต้นมะเดื่อริมน้ำ นางอรพิมพ์หิวกระหาย จึงพยายามขอร้องสามเณรเก็บให้กิน เมื่อสามเณรขึ้นต้นมะเดื่อนางอรพิมพ์ จึงหาหนามและมดแดงวางขวางปิดกั้นทางลง และรีบพายเรือหนี เมื่อขึ้นฝั่งมาถึงหนองน้ำใหญ่ได้เข้าไปขออาศัยอยู่กับชาวไร่ชาวป่าเพื่อพักพิง นางอรพิมพ์คิดว่าเดินทางคนเดียวคงไม่ปลอดภัย จึงได้ขอบริจาคผ้าขาวจากชาวไร่ ชาวป่า เพื่อมาทอเป็นผ้าขาวเตรียมตัวบวชริมหนองน้ำ ชื่อว่า " หนองกี่ " และเป็นชื่อบ้านหนองกี่ อำเภอหนองกี่ในปัจจุบัน ต่อมามีเรื่องเล่าขานกันว่า ที่หนองน้ำหนองกี่ จะมีปรากฏการณ์อภินิหารมีกี่ทอง (เสากี่ทอง) ลอยขึ้นมากลางหนองน้ำในวันเพ็ญหรือวันพระสำคัญๆ สักครู่หนึ่งและจมหายไป
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอหนองกี่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอจักราช (จังหวัดนครราชสีมา) และอำเภอหนองหงส์
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอชำนิและอำเภอนางรอง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโนนสุวรรณ และอำเภอเสิงสาง (จังหวัดนครราชสีมา)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองบุญมาก (จังหวัดนครราชสีมา)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอหนองกี่แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 108 หมู่บ้าน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | หนองกี่ | (Nong Ki) | 8 หมู่บ้าน |  |  |  | 6. | ทุ่งกระตาดพัฒนา | (Thung Kratat Phatthana) | 12 หมู่บ้าน |  |
| 2. | เย้ยปราสาท | (Yoei Prasat) | 10 หมู่บ้าน |  |  |  | 7. | ทุ่งกระเต็น | (Thung Kraten) | 9 หมู่บ้าน |  |
| 3. | เมืองไผ่ | (Mueang Phai) | 18 หมู่บ้าน |  |  |  | 8. | ท่าโพธิ์ชัย | (Tha Pho Chai) | 9 หมู่บ้าน |  |
| 4. | ดอนอะราง | (Don Arang) | 15 หมู่บ้าน |  |  |  | 9. | โคกสูง | (Khok Sung) | 8 หมู่บ้าน |  |
| 5. | โคกสว่าง | (Khok Sawang) | 9 หมู่บ้าน |  |  |  | 10. | บุกระสัง | (Bu Krasang) | 10 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอหนองกี่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลหนองกี่ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหนองกี่ ตำบลทุ่งกระตาดพัฒนา และตำบลทุ่งกระเต็น
เทศบาลตำบลศาลเจ้าพ่อขุนศรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกี่ (นอกเขตเทศบาลตำบลหนองกี่)
เทศบาลตำบลดอนอะราง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดอนอะรางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเย้ยปราสาท ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเย้ยปราสาททั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองไผ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองไผ่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสว่าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสว่างทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งกระตาดพัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งกระตาดพัฒนา (นอกเขตเทศบาลตำบลหนองกี่)
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งกระเต็น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งกระเต็น (นอกเขตเทศบาลตำบลหนองกี่)
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพธิ์ชัย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าโพธิ์ชัยทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสูงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบุกระสัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบุกระสังทั้งตำบล
สถานที่ท่องเที่ยว

หาดปราสาททอง หรือ อ่างเก็บน้ำทุ่งกระเต็น ตั้งอยู่หน้าองค์การบริหารส่วนตำบลเย้ยปราสาท ระยะห่างระหว่างขอบสระถึงเกาะกลาง 250 เมตร   เนื้อที่ 2450 ไร่ หาด ปราสาททอง ยังเหมาะแก่การปั่นจักรยานรอบ ๆ อ่างเก็บน้ำ โดยรวมของระยะทางทั้งหมด เกือบ 10 กิโลเมตร ที่พิเศษกว่านั้น ยังเป็นสถานที่ฝึกซ้อมกีฬาทางน้ำ เช่นเจ็ทสกี ระยะทางฝึกซ้อมและการแข่งขัน 9.3 กิโลเมตร
งานประเพณี

สืบสานประเพณีบุญบั้งไฟ ช่วงเดือนเมษายน - มิถุนายน ของทุกปี
มหกรรมมวยไทยเทศกาลกินไก่ไหว้เจ้าพ่อขุนศรี ประมาณเดือนกุมภาพันธ์ ของทุกปี
เจ้าวาสนา ภู่วุฒิกุล

| เจ้าวาสนา ภู่วุฒิกุล |
| --- | --- |
บิดามารดา: เจ้าประดิษฐ์ ณ น่าน เจ้าโคมทอง ณ น่าน
นางวาสนา ภู่วุฒิกุล (สกุลเดิม: ณ น่าน) เป็นธิดาในเจ้าโคมทอง ณ น่าน และเป็นผู้ครอบครองคุ้มเจ้าราชบุตร (หมอกฟ้า ณ น่าน) ร่วมกับนางสมปรารถนา ณ น่าน พี่สาว และสถาพร สุริยา พี่เขย
ประวัติ

นางวาสนา ภู่วุฒิกุล เป็นธิดาคนเล็กจากทั้งหมดสองคนของเจ้าประดิษฐ์ กับเจ้าโคมทอง ณ น่าน มีพี่สาวคือนางสมปรารถนา ณ น่าน ทั้งนี้เจ้าโคมทองผู้มารดาเป็นธิดาในเจ้าราชบุตร (หมอกฟ้า ณ น่าน) ส่วนเจ้าประดิษฐ์ผู้บิดาเป็นเหลนของพระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช
ครั้นเจ้าโคมทอง ณ น่าน ถึงแก่กรรม นางสมปรารถนาและนางวาสนาจึงได้เป็นผู้ดูแลคุ้มเจ้าราชบุตร (หมอกฟ้า ณ น่าน) ต่อไป ซึ่งนางวาสนาได้สมรสและพำนักอยู่กับครอบครัวที่กรุงเทพมหานคร
หม่อมเจ้าวิมลปัทมราช จิรประวัติ

| หม่อมเจ้าวิมลปัทมราช จิรประวัติ |
| --- | --- |
หม่อมเจ้า ชั้น 5

ประสูติ: 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2442
สิ้นชีพตักษัย: 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 (65 ปี)
พระราชทานเพลิง: 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2508 เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
ราชสกุล: จิรประวัติ
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดช
พระมารดา: หม่อมเจ้าประวาศสวัสดี จิรประวัติ
ศาสนา: พุทธ
หม่อมเจ้าวิมลปัทมราช จิรประวัติ (17 พฤษภาคม พ.ศ. 2442 – 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดช กับหม่อมเจ้าประวาศสวัสดี จิรประวัติ (ราชสกุลเดิม โสณกุล)
พระประวัติ

หม่อมเจ้าวิมลปัทมราช จิรประวัติ มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงใหญ่ ประสูติเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2442 เป็นพระธิดาองค์ใหญ่ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดช กับหม่อมเจ้าประวาศสวัสดี จิรประวัติ (ราชสกุลเดิม โสณกุล) มีโสทรอนุชาและโสทรขนิษฐา 3 องค์ ได้แก่
หม่อมเจ้านิวาศสวัสดี จิรประวัติ
หม่อมเจ้าประสบศรีจิรประวัติ จิรประวัติ
หม่อมเจ้าหญิงไม่ปรากฏพระนาม
และมีอนุชาต่างพระมารดา 2 องค์ ได้แก่
หม่อมเจ้านิทัศนาธร จิรประวัติ
หม่อมเจ้าขจรจิรพันธ์ จิรประวัติ
หม่อมเจ้าวิมลปัทมราชเป็นที่รักและโปรดปรานของเจ้าจอมมารดาทับทิม ในรัชกาลที่ 5 ผู้เป็นอัยยิกามาก ซึ่งเจ้าจอมมารดาทับทิมได้รับหม่อมเจ้าวิมลปัทมราชมาเลี้ยงดูตั้งแต่ยังเยาว์วัย หม่อมเจ้าวิมลปัทมราชจึงมีนิสัยแบบกุลสตรีชาววังในสมัยนั้นมาก ทรงมีความสามารถในทางประณีตศิลป์ เช่น เย็บปักถักร้อย โปรดทำและจัดอาหารต่าง ๆ ทั้งที่เคยเห็นมาในสมัยยังเยาว์ และในสมัยต่อ ๆ มา โปรดรับเด็กผู้หญิงมาทรงเลี้ยงอย่างที่เจ้านายในวังทรงนิยมทำ
หม่อมเจ้าวิมลปัทมราชมีฝีหัตถ์ในการประกอบอาหารเป็นเลิศ ซึ่งได้รับการถ่ายทอดวิชามาจากเจ้าจอมมารดาทับทิม หม่อมเจ้าวิมลปัทมราชได้นิพนธ์ตำราอาหารไว้ และภายหลังได้พิมพ์แจกในงานพระราชทานเพลิงศพขององค์เอง
หม่อมเจ้าวิมลปัทมราชสิ้นชีพตักษัยเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 สิริชันษา 65 ปี พระราชทานเพลิงศพ เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ปีเดียวกันที่วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2463 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 3 (จ.ป.ร.3)
พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 4 (ว.ป.ร.4)
เขตฮิราโนะ

| เขตฮิราโนะ 平野区 |
| --- | --- |
เขตของนครโอซากะ
ที่ตั้งของเขตฮิราโนะ ใน นครโอซากะ
ประเทศ: ญี่ปุ่น
จังหวัด: โอซากะ
เมือง: โอซากะ
พื้นที่
 • พื้นดิน: 15.28 ตร.กม. (5.90 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 193,925 คน
 • ความหนาแน่น: 12,691 คน/ตร.กม. (32,870 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.city.osaka.lg.jp/Hirano/
เขตฮิราโนะ (ญี่ปุ่น: 平野区; โรมาจิ: Hirano-ku) เป็นหนึ่งใน 24 เขตการปกครองของนครโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น มีพื้นที่ 15.28 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 193,925 คน (2018)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตฮิราโนะ
เว็บไซต์ทางการ (อังกฤษ)
หม่อมเจ้าวิเศษศักดิ์ ชยางกูร

| หม่อมเจ้าวิเศษศักดิ์ ชยางกูร |
| --- | --- |
หม่อมเจ้า ชั้น 4

ประสูติ: 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2430
สิ้นชีพตักษัย: 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 (82 ปี)
ชายาและหม่อม: หม่อมเจ้าเฉลียววรรณมาลา ชยางกูร หม่อมศิลา ชยางกูร ณ อยุธยา
พระบุตร: 9 คน
ราชสกุล: ชยางกูร
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพงษาดิศรมหิป
พระมารดา: หม่อมเอี่ยม ชยางกูร ณ อยุธยา
| ธรรมเนียมพระยศของ หม่อมเจ้าวิเศษศักดิ์ ชยางกูร |
| --- | --- |
การทูล: ฝ่าพระบาท
การแทนตน: กระหม่อม/หม่อมฉัน
การขานรับ: กระหม่อม/เพคะ
อำมาตย์โท หม่อมเจ้าวิเศษศักดิ์ ชยางกูร (26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2430 - 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพงษาดิศรมหิป ประสูติแต่หม่อมเอี่ยม ชยางกูร ณ อยุธยา และเป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระประวัติ

หม่อมเจ้าวิเศษศักดิ์ ชยางกูร ประสูติเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2430 ทรงได้รับทุนพระราชทานส่วนพระองค์จาก พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะทรงดำรงพระอิศริยยศสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ สยามมกุฎราชกุมาร ไปศึกษาที่ประเทศอังกฤษ เมื่อกลับมาได้เป็นรับราชการเป็นวิศวกรสังกัดกรมทางหลวง
หลังเกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 หม่อมเจ้าวิเศษศักดิ์ได้ทรงออกจากราชการมาเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ ต่อมาทรงถูกกล่าวหาว่ามีส่วนร่วมในเหตุการณ์กบฏบวรเดชในปี พ.ศ. 2476 และถูกจำคุกระยะหนึ่ง เมื่อพ้นโทษแล้วท่านได้กลับเข้ารับราชการในกรมทางหลวงอีกครั้งจนเกษียณอายุราชการ โดยในช่วงประมาณ พ.ศ. 2480-2487 ท่านได้ดำรงตำแหน่งนายช่างกำกับแขวงการทางอำนาจเจริญ และรับผิดชอบในการสร้างทางหลวงแผ่นดินสายอุบลราชธานี-มุกดาหาร-นครพนม ซึ่งต่อมาได้กำหนดให้เป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 212 และรัฐบาลไทยได้ขนานนามถนนเพื่อเป็นเกียรติแก่ท่านว่า "ถนนชยางกูร" เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ในสมัยที่จอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี
หม่อมเจ้าวิเศษศักดิ์ ชยางกูร สิ้นชีพตักษัยเมื่อ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 สิริชันษา 83 ปี
ครอบครัว

หม่อมเจ้าวิเศษศักดิ์ ชยางกูร เสกสมรสกับ หม่อมเจ้าเฉลียววรรณมาลา ชยางกูร (ราชสกุลเดิม กมลาศน์)
หม่อมราชวงศ์เลอชัย ชยางกูร สมรสกับชาวฟิลิปปินส์
หม่อมหลวงรัชฎาราศี ชยางกูร
หม่อมหลวงราศี ชยางกูร
หม่อมหลวงรูสบีมินดา ชยางกูร
ต่อมาเสกสมรสกับ หม่อมศิลา ชยางกูร ณ อยุธยา (สกุลเดิม วสันตพฤกษ์)
หม่อมราชวงศ์ขุนพล ชยางกูร
หม่อมราชวงศ์ไชยพันธุ์ ชยางกูร
หม่อมราชวงศ์ขันธุ์แข่งแข ชยางกูร
หม่อมราชวงศ์แก่ชัย ชยางกูร สมรสกับอมรา ชยางกูร ณ อยุธยา (สกุลเดิม รักษาสัจ)
หม่อมหลวงพงศ์มหิป ชยางกูร
หม่อมหลวงอดิศร ชยางกูร
หม่อมหลวงพีระศักดิ์ ชยางกูร
หม่อมหลวงสิรินทร ชยางกูร
หม่อมราชวงศ์วัยวัฒนา ชยางกูร
หม่อมหลวงศิริวัฒนา ชยางกูร
หม่อมราชวงศ์สุชาดา มนตรีกุล สมรสกับพงศ์เดช มนตรีกุล ณ อยุธยา
สาวสุภาวดี มนตรีกุล ณ อยุธยา
วรพงศ์ มนตรีกุล ณ อยุธยา
สุรภี มนตรีกุล ณ อยุธยา
สุรพร เกตุจินดา
หม่อมราชวงศ์สารีบุตร ชยางกูร สมรสกับธนาภา ชยางกูร ณ อยุธยา (สกุลเดิม ขำศิริ)
หม่อมหลวงวงศ์วริศ ชยางกูร
หม่อมหลวงกีรติสิทธ์ ชยางกูร
หม่อมราชวงศ์แสงโสม ชยางกูร สมรสกับพลเรือตรี สุทิน ปูชนีย์
กนกวรรณ แช่มประชุม
ศักดิ์สิทธิ์ ปูชนีย์
ศักดิ์ศิริ ปูชนีย์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2474 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก (จ.ช.)
พ.ศ. 2474 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.)
พ.ศ. 2474 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 4 (ป.ป.ร.4)
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา

| ราซาฟีนันดรีอามานีตรา |
| --- | --- |

ประสูติ: ค.ศ. 1882 อาณาจักรมาดากัสการ์
สิ้นพระชนม์: 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897 แซ็ง-เดอนี เรอูว์นียง
พระบุตร: เจ้าหญิงมารี-หลุยส์
ราชวงศ์: ฮูฟา
พระบิดา: อันดรีอานาลี
พระมารดา: เจ้าหญิงราเซนดรานูรู
ศาสนา: โปรเตสแตนต์
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา (อักษรโรมัน: Razafinandriamanitra; ค.ศ. 1882 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897) เป็นเจ้าหญิงแห่งมาดากัสการ์ เป็นพระราชภาคิไนยของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 และเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานของอาณาจักรมาดากัสการ์
พระประวัติ

เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตราประสูติเมื่อ ค.ศ. 1882 เป็นพระธิดาพระองค์เล็กของเจ้าหญิงราเซนดรานูรู (Rasendranoro) พระขนิษฐาในสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 กับพระภัสดาสามัญชนชื่ออันดรีอานาลี (Andrianaly) พระองค์มีพระเชษฐาคือ เจ้าชายรากาตูเมนา (Rakatomena) และพระเชษฐภคินีคือ เจ้าหญิงราซูเฮรีนา (Rasoherina) ครอบครัวของพระองค์ประทับในพระราชวังอันตานานาริโว ตั้งแต่สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พระมาตุจฉา เสวยราชย์
ขณะมีพระชันษาเพียง 14 ปี ก็ทรงครรภ์กับทหารฝรั่งเศสไม่ปรากฏนามนายหนึ่ง กระทั่งวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 หลังระบอบกษัตริย์ของมาดากัสการ์ถูกยกเลิก และแทนที่ด้วยการปกครองของเจ้าอาณานิคมประเทศฝรั่งเศส เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา, เจ้าหญิงราเซนดรานูรู พระชนนี และเจ้าหญิงรามาซินดราซานา พระมาตุจฉาของพระชนนี ทรงลี้ภัยออกจากพระราชวังไปประทับร่วมกับสมเด็จพระราชินีนาถ ณ โตมาซีนา (Toamasina) ต่อมาเจ้านายทั้งหมดเสด็จลงเรือ "ลาปีรุส" (La Peyrouse) ลี้ภัยไปเกาะเรอูว์นียง หลังจากนั้นไม่นาน พระองค์ก็มีพระประสูติการพระธิดาคือเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1897
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตราสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897 จากภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากการคลอดบุตร หรือหลังการประสูติการพระธิดาได้ห้าวัน พระศพถูกบรรจุที่ป่าช้าในแซ็ง-เดอนี ส่วนเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ พระธิดา สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 ทรงรับไว้เป็นพระราชธิดาบุญธรรม และเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานของมาดากัสการ์คนต่อมา
สโมสรฟุตบอลเมืองคนดี ยูไนเต็ด

| --- | --- |
ชื่อเต็ม: สโมสรฟุตบอลเมืองคนดี ยูไนเต็ด Mueang Kon D United Football Club
ฉายา: พญาวานร
ก่อตั้ง: 2022; 2 ปีที่แล้ว (2022)
สนาม: สนามกีฬากลางจังหวัดสุราษฎร์ธานี
ความจุ: 4,000 ที่นั่ง
เจ้าของ: บริษัท เมืองคนดี ยูไนเต็ด จำกัด
ประธาน: วรพจน์ ชุติมาภรณ์
ผู้จัดการ: เธียรทัศน์ เอี่ยมตระกูล
ผู้ฝึกสอน: ชัยเชษฐ์ คชโกศัย
ลีก: ไทยแลนด์ เซมิโปรลีก
2565–66: ไทยลีก 3 โซนภาคใต้, อันดับที่ 12 (ตกชั้น) 
สโมสรฟุตบอลเมืองคนดี ยูไนเต็ด เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย โดยเป็นสโมสรตัวแทนจากจังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันเล่นในไทยแลนด์ เซมิโปรลีก โซนภาคใต้
ผลงานของสโมสรในแต่ละฤดูกาล

| ฤดูกาล | ลีก> ระดับ | ลีก> แข่ง | ลีก> ชนะ | ลีก> เสมอ | ลีก> แพ้ | ลีก> ได้ | ลีก> เสีย | ลีก> คะแนน | ลีก> อันดับ | เอฟเอคัพ | ลีกคัพ | ผู้ยิงประตูสูงสุด> ชื่อ | ผู้ยิงประตูสูงสุด> จำนวนประตู |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2565 | ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีกโซนภาคใต้ | 5 | 4 | 1 | 0 | 5 | 1 | 9 | อันดับที่ 3 | – | – |  ฐิติพันธุ์ กลิ่นเมฆ  สุธีรวัฒน์ รักการ | 2 |
| 2565–66 | ไทยลีก 3โซนภาคใต้ | 22 | 2 | 5 | 15 | 13 | 42 | 11 | อันดับที่ 12 | ไม่เข้าร่วมแข่งขัน | รอบคัดเลือกรอบแรก |  อภิสิทธิ์ ยุติมิตร | 4 |

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แชมป์ | รองแชมป์ | อันดับที่สาม | เลื่อนชั้น | ตกชั้น |
ผู้เล่น > ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ
ผู้ฝึกสอน

| ชื่อ | ระยะเวลา | ความสำเร็จ |
| --- | --- | --- |
|  คมกฤต สมมิตร | มีนาคม – 22 ธันวาคม 2565 | รองชนะเลิศ ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2565 โซนภาคใต้ตอนบน อันดับที่สาม ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2565 โซนภาคใต้ |
|  ชัยเชษฐ์ คชโกศัย | 22 ธันวาคม 2565 – |  |
เกียรติประวัติ

ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก
อันดับที่สาม โซนภาคใต้ : 2565
รองชนะเลิศ โซนภาคใต้ตอนบน : 2565
แหล่งข้อมูลอื่น

สโมสรฟุตบอลเมืองคนดี ยูไนเต็ด ที่เฟซบุ๊ก
หม่อมเจ้าวัตนานุวัฒน์ วัฒนวงศ์

| หม่อมเจ้าวัตนานุวัฒน์ วัฒนวงศ์ |
| --- | --- |
 หม่อมเจ้าวัฒนานุวัฒน์ วัฒนวงศ์

ประสูติ: 7 มีนาคม พ.ศ. 2464
สิ้นชีพิตักษัย: 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 (83 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
ราชสกุล: วัฒนวงศ์
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนมรุพงษ์ศิริพัฒน์
พระมารดา: หม่อมนุ่ม วัฒนวงศ์ ณ อยุธยา
พันโท หม่อมเจ้าวัฒนานุวัฒน์ วัฒนวงศ์ (7 มีนาคม พ.ศ. 2464 - 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2547) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนมรุพงษ์ศิริพัฒน์กับหม่อมนุ่ม วัฒนวงศ์ ณ อยุธยา และเป็นพระนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระประวัติ

พันโท หม่อมเจ้าวัฒนานุวัฒน์ วัฒนวงศ์ มีพระนามลำลองว่า ท่านชายนิด ประสูติเมื่อ 7 มีนาคม พ.ศ. 2464 ทรงมีพระเชษฐาร่วมพระมารดา 1 พระองค์ คือ
หม่อมเจ้าตรีอนุวัฒน์ วัฒนวงศ์ (พ.ศ. 2457 - 2491)
และมีพระเชษฐาและพระเชษฐภคินีต่างมารดา 5 พระองค์
หม่อมเจ้าสุวัฒนวิสัย วัฒนวงศ์ (พ.ศ. 2439 - 2447)
หม่อมเจ้าเกรียงไกรมรุพล วัฒนวงศ์ (พ.ศ. 2441 - 2464)
หม่อมเจ้าสุวคนธ์ประทุม วัฒนวงศ์ (พ.ศ. 2444 - 2448)
หม่อมเจ้าจงกลนี วัฒนวงศ์ (พ.ศ. 2452 - 2508)
หม่อมเจ้าหญิงรัตนกมล วัฒนวงศ์ (พ.ศ. 2461 - 2550)
เมื่อพ.ศ. 2474 ทรงเข้าศึกษาที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ เมื่อสำเร็จการศึกษาได้เข้ารับราชการเป็นทหาร มียศสูงสุดที่ พันโท
พันโท หม่อมเจ้าวัฒนานุวัฒน์ วัฒนวงศ์ สิ้นชีพิตักษัยเมื่อ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 พระชันษา 83 ปี พระราชทานเพลิงศพ ณ วัดเทพศิรินทราวาส วันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2547
พระเกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)สืบตระกูล พลตรีพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนมรุพงษ์ศิริพัฒน์
พ.ศ. 2469 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 7 (ร.ร.ศ.7)
พ.ศ. 2493 –  เหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 9 (ร.ร.ศ.9)
พระเกียรติยศ > พระยศ > พระยศทางทหาร

1 มกราคม พ.ศ. 2504: พันตรี
อิงกลิชฟุตบอลลีก ฤดูกาล 2021–22

| --- | --- |
ฤดูกาล: 2021–22
← 2020–21 2022–23 → 
ฤดูกาล 2021-22 เป็นฤดูกาลที่ 123 ของอิงกลิชฟุตบอลลีก และฤดูกาลที่หกภายใต้ชื่อนั้นหลังจากเปลี่ยนชื่อจากฟุตบอลลีกในปี ค.ศ. 2016 สำหรับฤดูกาลที่ 9 ติดต่อกัน ลีกได้รับการสนับสนุนจาก Sky Betting & Gaming และด้วยเหตุนี้ จึงเป็นที่รู้จักกันในชื่อ Sky Bet EFL
อีเอฟแอล แข่งขันกันผ่านสามดิวิชั่น: แชมเปียนชิป, ลีกวัน และลีกทู แชมป์และรองแชมป์ของแชมเปียนชิปจะได้เลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีกโดยอัตโนมัติ พร้อมกับผู้ชนะการแข่งขันเพลย์ออฟแชมเปียนชิป  สองทีมสุดท้ายในลีกทูจะตกชั้นสู่เนชันแนลลีก
ความร่วมมือระยะเวลา 2 ปีระหว่างลีกและองค์กรการกุศล Mind สิ้นสุดลงหลังจากจบฤดูกาลนี้
เลื่อนชั้นและตกชั้น > จากพรีเมียร์ลีก

ฟูลัม
เวสต์บรอมมิชอัลเบียน
เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด
เลื่อนชั้นและตกชั้น > จากแชมเปียนชิป

นอริชซิตี
วัตฟอร์ด
เบรนท์ฟอร์ด
วีคัมบ์วันเดอเรอส์
เจนนา เจมสัน

| เจนนา เจมสัน |
| --- | --- |
เจนน่า เจมสันที่งานรางวัล  2008
วันเกิด::  (1974-04-09) 9 เมษายน ค.ศ. 1974 (50 ปี)
สถานที่เกิด:: ลาสเวกัส เนวาดา สหรัฐอเมริกา
ชื่อตอนเกิด:: เจนน่า มารี มัสโซลี่
สัดส่วน:: 36DD-23-33 (110-58-84 cm)
ส่วนสูง:: 5 ฟุต 7 นิ้ว (1.70 เมตร)
น้ำหนัก:: 110 lb (50 kg)
สีตา:: น้ำเงิน
สีผม:: บลอนด์
ธรรมชาติให้มาทั้งหมด:: ไม่ไช่
[[]]:: {{{ลักษณะทางเพศ}}}
จำนวนหนังที่แสดง:: 125+
Official web site
เจนนา เจมสัน at IMDb 
เจนนา เจมสัน at IAFD
เจนนา เจมสัน at AFDB
เจนน่า เจมสัน (ชื่อตอนเกิด  เจนน่า มารี มัสโซลี่) เกิดเมื่อ 9 เมษายน ค.ศ. 1974 เป็นนักแสดงหนังผู้ใหญ่ของอเมริกาที่มีชื่อเสียง ได้รับฉายาว่า เป็นราชินีแห่งหนังโป๊  และเป็นนักแสดงหนังโป๊ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในโลก  โดยแม่เป็นโชว์เกิร์ลที่มีชื่อเสียง เธอโดนข่มขืนแบบหมู่สี่คน หลังจากจบเกมฟุตบอลในวัยเด็กทำให้เธอต้องมาเป็นนักแสดงหนังโป๊ เธอได้รางวัลมากมายในการแสดงหนังไม่ว่าจะเป็น   X-Rated Critics Organization (XRCO) และ Adult Video News (AVN) โดยได้ประดับอยู่บนหอเกียรติยศ
เจ้าหญิงรามาซินดราซานา

| รามาซินดราซานา |
| --- | --- |
เจ้าหญิงรามาซินดราซานาใน ค.ศ. 1890
ราชวงศ์: ฮูฟา
เจ้าหญิงรามาซินดราซานา  (อักษรโรมัน: Ramasindrazana) เป็นเจ้าหญิงแห่งมาดากัสการ์ และเป็นพระมาตุจฉาในสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายของมาดากัสการ์ หลังจากมาดากัสการ์ตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส พระองค์เสด็จลี้ภัยในดินแดนของฝรั่งเศส และบั้นปลายพระชนม์ประทับในจังหวัดอาลป์-มารีตีม ประเทศฝรั่งเศส