stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถานีรามอินทรา 3
รถโดยสารประจำทาง > องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

| สายที่ | เขตการเดินรถที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 26 | 2 (กปด.12) |  อู่มีนบุรี | อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ | องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) | รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง |  |
| 26  | 2 (กปด.12) |  อู่มีนบุรี | อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ | องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) |  |
| 95 | 1 (กปด.11) |  อู่บางเขน |  บางกะปิ | องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) | รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง |  |
| 95 | 1 (กปด.11) |  อู่บางเขน |  มหาวิทยาลัยรามคำแหง | องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) | รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง |  |
| 95ก. | 1 (กปด.31) |  อู่รังสิต | บางกะปิ | องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) | รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง |  |
| 95ก. | 1 (กปด.31) |  อู่รังสิต | บางกะปิ | องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) |  |
| 520 | 2 (กปด.12) |  อู่มีนบุรี | ตลาดไท | องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) | มีรถให้บริการน้อย |
รถโดยสารประจำทาง > รถเอกชน

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 34E (1-2E)  | รังสิต |  สถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส | รถบริการทางด่วน (ขึ้นทางด่วนด่านรามอินทรา ลงทางด่วนด่านอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ) |
| 150 (1-15)  | ปากเกร็ด | มีนบุรี | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 150 (1-15) | ปากเกร็ด | มีนบุรี | รถโดยสารประจำทางสีส้ม (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 513 (3-23E)  | สำโรง | ศูนย์ราชการฯ แจ้งวัฒนะ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส | รถบริการทางด่วน (ขึ้นทางด่วนด่านสุขุมวิท 50 ลงทางด่วนด่านรามอินทรา) |
| 554 (S2)  | รังสิต |  ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 1-33  | บางเขน |  เอ็มอาร์ทีบางซื่อ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
สถานีราชภัฏพระนคร

สถานีราชภัฏพระนคร (อังกฤษ: Rajabhat Phranakhon station; รหัส: PK15) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนแจ้งวัฒนะในพื้นที่เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง

สถานีราชภัฏพระนครตั้งอยู่เหนือถนนแจ้งวัฒนะ บริเวณระหว่างสะพานข้ามคลองถนนกับทางออกมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร ในพื้นที่แขวงอนุสาวรีย์ เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร
รายละเอียด > สีสัญลักษณ์

ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู
รายละเอียด > รูปแบบ

เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง
ห้องจำหน่ายบัตรโดยสาร
เครื่องตรวจตั๋วอัตโนมัติ
ชานชาลาสถานี
ป้ายชานชาลา 2
รายละเอียด > ทางเข้า–ออก

ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
1, 2 แม็กซ์แวลู หลักสี่, ซอยแจ้งวัฒนะ 4
3 มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร ประตู 2 (คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม)
4 ชุมชนร้อยกรอง
รายละเอียด > แผนผัง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
U3 ชานชาลา : 
U3 ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| U3 ชานชาลา  | ชานชาลา 1 | สายสีชมพู มุ่งหน้า มีนบุรี |
| U3 ชานชาลา  | ชานชาลา 2 | สายสีชมพู มุ่งหน้า ศูนย์ราชการนนทบุรี |
U3 ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| U2 ชั้นขายบัตรโดยสาร  | ชั้นขายบัตรโดยสาร | ทางออก 1–4, ศูนย์บริการผู้โดยสาร ห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสาร |
| G ระดับถนน  | – | ป้ายรถประจำทาง, ถนนแจ้งวัฒนะ, มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, แม็กซ์แวลู หลักสี่ |
สถานที่ใกล้เคียง

มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
แม็กซ์แวลู หลักสี่
รถโดยสาร

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
รถโดยสาร > องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

| สายที่ | เขตการเดินรถที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1-8 (59) | 1 (กปด.31) |  อู่รังสิต | สนามหลวง | องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) | รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง |  |
| 1-8 (59) | 1 (กปด.31) |  อู่รังสิต | สนามหลวง | องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) งดให้บริการชั่วคราว |
| 95ก | 1 (กปด.31) |  อู่รังสิต | บางกะปิ | องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) | รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง |  |
| 95ก | 1 (กปด.31) |  อู่รังสิต | บางกะปิ | องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) งดให้บริการชั่วคราว |
รถโดยสาร > รถเอกชน

| สายที่ | จุดเริ่มต้น | จุดสิ้นสุด | ประเภทของรถที่ให้บริการ | ผู้ให้บริการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 29 (1-1)  | บางเขน |  สถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 51 (2-8)  | วัดปรางค์หลวง | บางเขน | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 51 (2-8) | วัดปรางค์หลวง | บางเขน | รถโดยสารประจำทางสีส้ม (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 126 (1-13)  | คลองตัน | ศูนย์ราชการฯ แจ้งวัฒนะ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 126 (1-13) | คลองตัน | ศูนย์ราชการฯ แจ้งวัฒนะ | รถโดยสารประจำทางสีส้ม (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 150 (1-15)  | ปากเกร็ด | มีนบุรี | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 150 (1-15) | ปากเกร็ด | มีนบุรี | รถโดยสารประจำทางสีส้ม (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 513 (3-23E)  | สำโรง | ศูนย์ราชการฯ แจ้งวัฒนะ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส | รถบริการทางด่วน (ขึ้นทางด่วนด่านสุขุมวิท 50 ลงทางด่วนด่านรามอินทรา) |
| 524 (1-23)  | หลักสี่ |  สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (ตลิ่งชัน) | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.บางกอกยูเนี่ยนเซอร์วิส 524 (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 554 (S2)  | รังสิต |  ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.สมาร์ทบัส (เครือไทยสมายล์บัส) |  |
| 1-31  | ศูนย์ราชการฯ แจ้งวัฒนะ | คลองหลวง | รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) | บจก.ไทยสมายล์บัส |  |
การยึดครองกัมพูชาของญี่ปุ่น

การยึดครองกัมพูชาของญี่ปุ่น เป็นเหตุการณ์ช่วงหนึ่งในประวัติศาสตร์กัมพูชาระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อจักรวรรดิญี่ปุ่นได้เข้ามายึดครองกัมพูชาและจัดตั้งรัฐบาลหุ่นของตนขึ้น ระหว่าง พ.ศ. 2484-2488 ซึ่งในช่วงแรก รัฐบาลวีชีของฝรั่งเศสยอมให้ญี่ปุ่นผ่านเข้ามาตั้งฐานทัพในอินโดจีนฝรั่งเศสได้ รัฐบาลอาณานิคมของฝรั่งเศสยังปกครองอยู่ตามเดิม ต่อมา ญี่ปุ่นจึงได้ตั้งรัฐหุ่นเชิดขึ้นในกัมพูชา สถานะของรัฐนี้สิ้นสุดลงเมื่อ พ.ศ. 2488 ซึ่งในช่วงที่กัมพูชาถูกญี่ปุ่นยึดครอง ดินแดนส่วนหนึ่งของกัมพูชาในปัจจุบันนั้น ฝรั่งเศสได้คืนให้แก่ไทยหลังจากกรณีพิพาทอินโดจีน คือ จังหวัดพิบูลสงคราม จังหวัดพระตะบอง และบางส่วนของจังหวัดนครจัมปาศักดิ์ เมื่อไทยได้คืนดินแดนเหล่านี้ให้ฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. 2489 ดินแดนดังกล่าวก็รวมเข้ากับกัมพูชาดังเดิม
ภูมิหลังทางประวัติศาสตร์

กรณีพิพาทอินโดจีนฝรั่งเศส พ.ศ. 2483 – 2484 ทำให้การปกครองอินโดจีนในฐานะอาณานิคมของฝรั่งเศสอ่อนแอลง รัฐบาลวิชีของฝรั่งเศสยอมให้ญี่ปุ่นผ่านดินแดนอินโดจีนฝรั่งเศสและเข้ามาจัดตั้งฐานทัพในเวียดนามเหนือได้ โดยให้มีทหารไม่เกิน 25,000 คน ในช่วงเวลานี้ รัฐบาลไทยได้รับมอบดินแดนในกัมพูชาคืนจากฝรั่งเศสคือ พระตะบอง เสียมราฐ และบริเวณแคบๆระหว่างเทือกเขาพนมดงรักไปจนถึงเส้นขนานที่ 15 ในจังหวัดสตึงแตรง
ต่อมาในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2484 กองทัพญี่ปุ่นได้ยกทัพเข้าสู่กัมพูชาและจัดตั้งกองทหารกว่า 8,000 แห่ง และยอมให้เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลวิชีของฝรั่งเศสยังคงบริหารอยู่ได้ ต่อมา 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2485 ได้เกิดขบวนการต่อต้านฝรั่งเศสกลุ่มใหญ่ในพนมเปญ หลังจากพระภิกษุ เฮม เชียว ซึ่งเป็นครูในโรงเรียนบาลีระดับมัธยมถูกจับกุมเมื่อเทศนาต่อต้านรัฐบาลฝรั่งเศสโดยไม่ให้ลาสิกขาก่อน และถูกส่งไปคุมขังที่เกาะโกนเดา ทำให้มีการเดินขบวนประท้วงที่เรียกว่าสงครามร่ม (Umbrella war) เซิง งอกทัญถูกทางการฝรั่งเศสจับตาในข้อหาสนับสนุนญี่ปุ่น ต่อมา ใน พ.ศ. 2486 ข้าหลวงใหญ่แห่งฝรั่งเศส เสนอให้ยกเลิกการใช้อักษรเขมรและเขียนภาษาเขมรด้วยอักษรโรมันแทน พระภิกษุได้เป็นแกนนำในการต่อสู่คัดค้านอย่างหนัก จนต้องยกเลิกไป
ใน พ.ศ. 2488 ญี่ปุ่นได้กำจัดอำนาจของฝรั่งเศสออกจากอินโดจีน โดยกำจัดเจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสและปลดอาวุธทหารฝรั่งเศส และสนับสนุนให้กัมพูชาประกาศเอกราช ต่อมา 9 มีนาคม พ.ศ. 2488 พระนโรดม สีหนุกษัตริย์กัมพูชาในขณะนั้นได้ประกาศเอกราชของกัมพูชา โดยได้รับการรับรองจากญี่ปุ่น ในวันที่ 13 มีนาคม พระนโรดม สีหนุ ได้เปลี่ยนชื่อที่เป็นทางการของประเทศที่เขียนด้วยอักษรโรมันจาก Cambodge ซึ่งมาจากภาษาฝรั่งเศสเป็น Kampuchea ซึ่งมาจากภาษาเขมร เซิง งอกทัญ กลับมาถึงกัมพูชาในเดือนพฤษภาคมและขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีในอีกสองเดือนถัดมา.
ในวันที่ 9-10 สิงหาคม พ.ศ. 2488 เกิดการรับประหารต่อต้านพระนโรดม สีหนุ ผู้นำในการรัฐประหารคือเซิง งอกทัยและผู้สนับสนุนเพื่อเรียกร้องให้พระนโรดม สีหนุสละราชสมบัติ คณะรัฐมนตรีทั้งหมดถูกฝ่ายรัฐประหารควบคุมตัวไว้ ยกเว้นสมเด็จกรมพระสีสุวัตถิ์มุนีเรศ แม้จะคาดว่าญี่ปุ่นอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้ แต่ญี่ปุ่นเองก็ประกาศยอมแพ้สงครามในอีกไม่กี่วันต่อมา เซิง งอกทัญพยายามรักษาสถานภาพของรัฐบาลไว้ โดยจัดให้มีการหยั่งเสียงการสนับสนุนเอกราช ซึ่งมีเสียงสนับสนุนอย่างท่วมท้น อย่างไรก็ตาม รัฐหุ่นเชิดของญี่ปุ่นในกัมพูชานี้คงอยู่จนถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2488 ก็สิ้นสุดอำนาจลงเมื่อฝ่ายสัมพันธมิตรเข้ามาในกัมพูชา
การยึดครองกัมพูชาของญี่ปุ่นสิ้นสุดลงเมื่อการประกาศยอมแพ้ของญี่ปุ่นในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2488 หลังจากที่ฝ่ายพันธมิตรเข้าสู่กัมพูชา ทหารญี่ปุ่นในกัมพูชาถูกปลดอาวุธ ฝรั่งเศสกลับมาสถาปนาการปกครองแบบอาณานิคมที่พนมเปญอีกในเดือนตุลาคม เซิง งอกทัญถูกส่งไปกักบริเวณในฝรั่งเศสเป็นเวลา 6 ปี กลุ่มผู้สนับสนุนเซิงงอกทัญยังคงต่อสู้แบบใต้ดินและฝังตัวในดินแดนที่อยู่ภายใต้การปกครองของไทย กลุ่มเขมรอิสระซึ่งเป็นกลุ่มต่อต้านฝรั่งเศสที่มีไทยหนุนหลังยังคงดำเนินการอยู่ แม้ว่าจะแตกแยกกันไปในที่สุดหลังจากกัมพูชาได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2497.
กองทัพประชาชนมลายาต่อต้านญี่ปุ่น

| กองทัพประชาชนมลายาต่อต้านญี่ปุ่น |
| --- | --- |
马来亚人民抗日军   มีส่วนร่วมในการต่อต้านญี่ปุ่นระหว่างที่ญี่ปุ่นยึดครองมลายาระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2
ธงของกองทัพประชาชนมลายาต่อต้านญี่ปุ่น
ปฏิบัติการ: ธันวาคม ค.ศ. 1941 (1941-12) – ธันวาคม ค.ศ. 1945 (1945-12)
แนวคิด: คอมมิวนิสต์
ผู้นำ: Lai Teck, จีนเป็ง
พื้นที่ปฏิบัติการ: บริติชมาลายา, สิงคโปร์
กำลังพล: ~6,500 (ยืนยัน); 10,000 (ประมาณ)
ปรปักษ์:  ญี่ปุ่น
การสู้รบและสงคราม: สงครามโลกครั้งที่สอง
กองทัพประชาชนมลายาต่อต้านญี่ปุ่น (Malayan Peoples' Anti-Japanese Army; MPAJA) เป็นขบวนการต่อต้านญี่ปุ่นระหว่างที่ญี่ปุ่นยึดครองมลายาระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เริ่มเกิดขึ้นครั้งแรกในหมู่ชาวมลายาเชื้อสายจีน นำโดยพรรคคอมมิวนิสต์มลายา ทหารบางส่วนได้รับการฝึกจากอังกฤษและใช้การสู้รบแบบกองโจรต่อต้านญี่ปุ่น
จุดกำเนิด

ก่อนที่ญี่ปุ่นจะเข้ายึดครองมลายา ชาวมลายาเชื้อสายจีนมีความหวั่นไหวต่อข่าวของญี่ปุ่นมากซึ่งเป็นผลมาจากการเกิดสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่ 2 ซึ่งเริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2480 ต่อมา เมื่อ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2484 ช่วงเวลาสั้นๆก่อนที่สิงคโปร์จะแตก อังกฤษและพรรคคอมมิวนิสต์มลายาที่เคยเป็นศัตรูกันได้ตกลงที่จะร่วมมือกันเพื่อต่อต้านการยึดครองมลายาของญี่ปุ่น และอังกฤษได้ปล่อยสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์มลายาที่ถูกคุมขังไว้ และได้ฝึกฝนสมาชิกพรรคบางส่วนทางด้านการสู้รบแบบกองโจร กลุ่มเหล่านี้ได้แพร่กระจายไปในเขตชนบทเพื่อปฏิบัติการต่อต้านญี่ปุ่นแบบใต้ดิน แม้ว่ากลุ่มนี้จะมีจำนวนน้อย แต่ก็จะเป็นศูนย์กลางในการจัดตั้งกองทัพประชาชนต่อไป ทหารส่วนใหญ่ของกองทัพประชาชนประกาศว่าเป็นประชาชนทั่วไปในมลายาที่ต่อต้านการยึดครองของญี่ปุ่นหลังสิงคโปร์แตกเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485
พรรคคอมมิวนิสต์มลายาได้เข้าร่วมในการป้องกันสิงคโปร์ โดยเข้ารบร่วมกับทหารอังกฤษ สาเหตุที่กองทัพประชาชนมีสมาชิกส่วนใหญ่เป็นชาวมลายาเชื้อสายจีนมีหลายเหตุผล อย่างแรกคือความเป็นศัตรูกันอย่างยาวนานในประวัติศาสตร์ระหว่างจีนกับญี่ปุ่น และนโยบายในการปกครองมลายาของญี่ปุ่นที่มักจะบีบคั้นชาวจีนมากกว่าเชื้อชาติอื่น แม้จะมีชาวมลายูและชาวมลายาเชื้อสายอินเดียเข้าร่วมด้วย กองทัพประชาชนนี้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพรรคคอมมิวนิสต์มลายา และถูกควบคุมโดยพรรค แม้ว่าสมาชิกกองทัพประชาชนไม่ได้เป็นสมาชิกพรรคทั้งหมด
พัฒนาการ

เจียะห์ (บุนเค็ง) กล่าวว่าการต่อสู้ของกองทัพประชาชนในการต่อต้านญี่ปุ่นแบ่งเป็นสามสมัย โดยในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 จนถึงกลางปี พ.ศ. 2486 เป็นช่วงที่ขาดแคลนอาหาร และอยู่ระหว่างการฝึกฝน ช่วงที่ 2 คือช่วงระหว่างกลางปี พ.ศ. 2486 จนถึงกลางปี พ.ศ. 2487 เป็นช่วงที่กองทัพประชาชนปรับปรุงขึ้น มีอาหารเพียงพอ การฝึกทหารและการสื่อสารดีขึ้น ช่วงที่สามคือระหว่างกลางปี พ.ศ. 2487 จนสิ้นสุดสงคราม เป็นช่วงที่เข้มแข็งที่สุดและได้รับการสนับสนุนจากปฏิบัติการทางอากาศของฝ่ายอังกฤษ โดยหลังจากสิงคโปร์แตก กองทัพประชาชนและกองทัพอังกฤษในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้ติดต่อกัน และพยายามจัดตั้งการติดต่อสื่อสารระหว่างกัน
การสู้รบของกองทัพประชาชนได้รับผลดีจากการล่มสลายของเศรษฐกิจในมลายาจากการที่ชาติตะวันตกขัดขวางการขนส่งของญี่ปุ่น ทำให้ญี่ปุ่นไม่สามารถขนส่งดีบุกและยางพารากลับไปประเทศได้ และญี่ปุ่นก็ไม่สามารถส่งสินค้ามาได้ ทำให้เกิดการขาดแคลนข้าวในพื้นที่ที่ต้องนำเข้าข้าว ชาวจีนได้หลบหนีออกจากเมืองไปหาที่เพาะปลูกและเข้าร่วมกับกองทัพประชาชน กองทัพญี่ปุ่นเข้าขัดขวางโดยการเผาทำลายหมู่บ้านที่สนับสนุนกองทัพประชาชน
ผลที่ตามมา

กองทัพประชาชนกล่าวอ้างว่าในการโจมตีฝ่ายญี่ปุ่นสามารถสังหารทหารญี่ปุ่นได้ 5,500 คนและหายสาบสูญไป 1,000 คน ส่วนกองทัพญี่ปุ่นประกาศว่าทหารญี่ปุ่นบาดเจ็บและเสียชีวิตราว 600 คน และเป็นตำรวจท้องถิ่น2000 คน และสังหารฝ่ายกองทัพประชาชนได้ 2,900 คน กองทัพประชาชนได้ยุติบทบาทไปเมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลง
การทัพบอลข่าน (สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง)

การทัพบอลข่านหรือเขตสงครามบอลข่านในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเป็นการสู้รบระหว่างฝ่ายมหาอำนาจกลาง ประกอบด้วยออสเตรีย-ฮังการี บัลแกเรีย เยอรมนี และจักรวรรดิออตโตมันบนฝ่ายหนึ่ง และฝ่ายสัมพันธมิตรประกอบด้วยฝรั่งเศส มอนเตเนโกร รัสเซีย เซอร์เบีย และสหราชอาณาจักร (และต่อมาโรมาเนียและกรีซที่อยู่ข้างฝ่ายสัมพันธมิตร) บนอีกฝ่ายหนึ่ง
วีอาร์46 เรซซิง ทีม

| --- | --- |
นักแข่ง: โมโตจีพี:  10. ลูกา มารีนี 72. Marco Bezzecchi
ยาง: โมโตจีพี: มิชลิน
วีอาร์46 เรซซิง ทีม (อังกฤษ: VR46 Racing Team) เป็นทีมแข่งรถมอเตอร์ไซค์ของวาเลนตีโน รอสซี อดีตแชมป์โลกโมโตจีพี 7 สมัย และมีสำนักงานอยู่ที่เมืองตาวูลเลีย (แคว้นมาร์เค ประเทศอิตาลี) ทีมเข้าสู่การแข่งขันระดับกรังด์ปรีซ์มอเตอร์ไซค์เคิลเรซซิงในรุ่นโมโตจีพี ด้วยตัวถังของรถจักรยานยนต์ดูคาติ ภายใต้ชื่อ Mooney VR46 Racing Team ผู้จัดการทีมคืออดีตนักแข่งรถ ปาโบล นีเอโต
ประวัติ > โมโต3

ทีมนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2014 โดยวาเลนตีโน รอสซี อดีตแชมป์โลก 9 สมัย และเข้าสู่การแข่งขัน Moto3 World Championship ในชื่อ สกาย เรซซิง ทีม วีอาร์46 โดยมีเป้าหมายเพื่อส่งเสริมความสามารถของเยาวชนชาวอิตาลี ในปีแรกของทีมพวกเขาเลือกโรมาโน เฟนาติ และฟรันเชสโก บัญญายา เป็นนักแข่งคู่แรกของทีม โดยมีวิตตอเรียโน กวาเรสคี อดีตเพื่อนร่วมทีมของรอสซีเป็นผู้จัดการทีม
บอลลูนไฟ

| บอลลูนไฟ Fire Balloon 風船爆弾 (fūsen bakudan) |
| --- | --- |

หน้าที่: บอลลูนบรรทุกระเบิด
ประเทศผู้ผลิต: จักรวรรดิญี่ปุ่น
ผู้ผลิต: กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
เที่ยวบินแรก: ค.ศ.1944
เริ่มใช้: 3 พฤศจิกายน ค.ศ.1944
ปลดระวาง: เมษายน ค.ศ.1945
ผู้ใช้หลัก: กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น
การผลิต: ค.ศ.1944 – ค.ศ.1945
จำนวนที่ถูกผลิต: ประมาณ 9,300 ลูก
พัฒนาเป็น: บอลลูน E77
บอลลูนไฟ (ญี่ปุ่น: 風船爆弾; โรมาจิ: fūsen bakudan; ทับศัพท์: ระเบิดบอลลูน) หรือเรียกว่า บอลลูนฟูโง  (ญี่ปุ่น: ふ号[兵器]; โรมาจิ: fugō [heiki]) เป็นอาวุธที่ถูกใช้โดยจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีลักษณะเป็นบอลลูนอัดแก๊สไฮโดรเจนที่ใช้บรรทุกระเบิดชนิดต่างๆ ได้มากถึง 15 กิโลกรัม บอลลูนไฟเป็นอาวุธราคาถูกที่สามารถใช้ระเบิดเมือง ป่าไม้ และพื้นที่เกษตรกรรมในสหรัฐอเมริกาได้ นอกจากนี้ แคนาดาและเม็กซิโกยังมีรายงานการพบเห็นบอลลูนไฟด้วย
บอลลูนไฟเป็นอาวุธชิ้นแรกที่มีพิสัยข้ามทวีป โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อสร้างความกลัวและความตื่นตระหนกให้ประชาชนในสหรัฐอเมริกา ถึงแม้ว่าบอลลูนไฟจะมีประสิทธิภาพการทำลายล้างต่ำก็ตาม
ภาพรวม

บอลลูนไฟแบ่งได้เป็นสองชนิด ชนิดแรกมีชื่อว่า "บอลลูนไทป์บี" ได้รับการออกแบบโดยกองทัพเรือญี่ปุ่น มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 9.1 เมตร ผลิตด้วยไหมยาง ถูกใช้เพื่อตรวจวัดสภาพอุตุนิยมวิทยาเป็นหลัก และใช้เพื่อทดสอบว่าบอลลูนไฮโดรเจนสามารถลอยไปถึงทวีปอเมริกาได้หรือไม่ บอลลูนชนิดที่สองคือบอลลูนบรรทุกระเบิด มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 10 เมตร และบรรจุไฮโดรเจนประมาณ 540 ลูกบาศก์เมตร บอลลูนไฟจะถูกปล่อยจากชายฝั่งตะวันออกของเกาะฮนชู แล้วลอยไปตามกระแสลมจนไปถึงทวีปอเมริกาเหนือ
ญี่ปุ่นปล่อยบอลลูนไฟครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 โดยบอลลูนเหล่านี้ถูกพบในรัฐอะแลสกา รัฐแอลเบอร์ตา รัฐแอริโซนา รัฐบริติชโคลัมเบีย รัฐแคลิฟอร์เนีย รัฐโคโลราโด รัฐฮาวาย รัฐไอดาโฮ รัฐไอโอวา รัฐแคนซัส ประเทศเม็กซิโก รัฐมิชิแกน  รัฐมอนแทนา รัฐเนแบรสกา รัฐเนวาดา  รัฐนอร์ทดาโคตา รัฐออริกอน รัฐเซาท์ดาโคตา รัฐเท็กซัส  รัฐยูทาห์ รัฐวอชิงตัน รัฐไวโอมิง และ ดินแดนยูคอน
บอลลูนไฟมากกว่า 9,000 ลูกถูกปล่อยออกไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ชาวญี่ปุ่นคาดการณ์ว่าบอลลูนประมาณ 10% (ประมาณ 900 ลูก) จะลอยไปถึงทวีปอเมริกา จนถึงปัจจุบัน นักวิจัยก็เชื่อว่าคำคาดการณ์นี้เป็นจริง  ตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สองเป็นต้นมา มีการพบเห็นบอลลูนที่อเมริกาเหนือแค่ประมาณ 300 ลูกเท่านั้น โดยคาดว่ามีบอลลูนจำนวนมากตกอยู่ตามพื้นที่รกร้างทั่วอเมริกาเหนือ บอลลูนไฟลูกสุดท้ายถูกปล่อยเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ.1945 ก่อนที่ญี่ปุ่นจะยอมจำนนในไม่กี่เดือนถัดมา
บอลลูนไฟที่ตกในรัฐแคนซัส
ภาพถ่ายบอลลูนไฟที่ถูกกำลังถูกยิงโดยเครื่องบินรบ P-38 ไลท์นิง
บอลลูนไฟจำลองขณะปล่อยถุงทราย
ภาพถ่ายบอลลูนไฟโดยกองทัพเรือสหรัฐ
บอลลูนไทป์บี เทียบกับขนาดของมนุษย์
แผนที่แสดงจำนวนบอลลูนไฟที่ถูกพบเห็นในทวีปอเมริกาเหนือ
การจมของเรือหลวงปรินส์ออฟเวลส์และรีพัลส์

ปรินส์ออฟเวลส์ (ซ้าย) และ รีพัลส์ (ขวา) ออกเดินทางจากสิงคโปร์ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1941
การจมของเรือหลวงปรินส์ออฟเวลส์และรีพัลส์ (อังกฤษ: Sinking of Prince of Wales and Repulse) เป็นการสู้รบทางเรือในสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นส่วนหนึ่งของสงครามในแปซิฟิก เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1941 ในทะเลจีนใต้ใกล้กับชายฝั่งตะวันออกของอาณานิคมมาลายาของอังกฤษ (มาเลเซียในปัจจุบัน) และสเตรตส์เซตเทิลเมนต์ (สิงคโปร์และเมืองชายฝั่งในปัจจุบัน) 70 ไมล์ (61 ไมล์ทะเล 110 กิโลเมตร) ทางตะวันออกของกวนตัน รัฐปะหัง เรือหลวงปรินส์ออฟเวลส์ที่เป็นเรือประจัญบานและเรือหลวงรีพัลส์ที่เป็นเรือลาดตระเวณประจัญบานของราชนาวีถูกจมโดยเครื่องบินทิ้งระเบิดภาคพื้นดินและเครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์บิโดของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ในญี่ปุ่น การสู้รบครั้งนี้ถูกเรียกว่า ยุทธนาวีที่มาลายา (マレー沖海戦, Marē-oki kaisen)
เป้าหมายของกองกำลังแซด ซึ่งประกอบไปด้วยเรือรบประจัญบานหนึ่งลำ เรือลาดตระเวณประจัญบานหนึ่ง และเรือพิฆาต 4 ลำ เพื่อขัดขวางกองเรือรุกรานของญี่ปุ่นในทะเลจีนใต้ทางเหนือของมาลายา กองกำลังปฏิบัติการเฉพาะกิจได้แล่นเรือโดยปราศจากการสนับสนุนทางอากาศ แม้ว่าอังกฤษได้ประจันหน้าอย่างใกล้ชิดกับกลุ่มเรือผิวน้ำหนักของญี่ปุ่น กองกำลังได้ล้มเหลวในการค้นหาและทำลายกลุ่มเรือหลัก เมื่อพวกเขากลับมาถึงสิงคโปร์ พวกเขาถูกโจมตีในน้ำเปิดและจมลงโดยเครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์บิโดพิสัยไกล ผู้บัญชาการแห่งกองกำลังแซด พลเรือเอก เซอร์ ทอม ฟิลิป ได้เลือกให้คงวิทยุเงียบและไม่ส่งสัญญาณแจ้งเตือน(โดยรีพัลส์) จนกระทั่งหนึ่งชั่วโมงภายหลังการโจมตีครั้งแรกของญี่ปุ่น
ด้วยการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์เพียงสองวันก่อนหน้า อีกด้านหนึ่งของเส้นแบ่งเขตวันสากล การสู้รบมาลายันได้แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพของการโจมตีทางอากาศต่อทรัพย์สินทางกองทัพเรือที่หนักที่สุด ถ้าพวกเขาไม่ได้รับการคุ้มกันทางอากาศ สิ่งนี้ได้เพิ่มความสำคัญให้กับเรือบรรทุกเครื่องบินสามลำของกองทัพเรือสหรัฐของฝ่ายสัมพันธมิตรในทะเลแปซิฟิก: ยูเอสเอส เอนเทอร์ไพรซ์ เล็กซิงตัน และซาราโตกา การจมของเรือทั้งสองลำได้ทำให้กองเรือตะวันออกของอังกฤษในสิงคโปร์อ่อนแอลงอย่างหนัก และกองเรือญี่ปุ่นได้เข้าต่อสู้รบโดยเรือดำน้ำเท่านั้น จนกระทั่งยุทธนาวีที่เอ็นเดา  วันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1942 สิงคโปร์เองได้ตกเป็นของญี่ปุ่นเพียงหนึ่งเดือนต่อมาในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ นำไปสู่การยอมจำนนครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อังกฤษ
ดูเพิ่ม

การจมของเอชเอ็มเอเอส ซิดนีย์
การจมของเรือฮากูโระ
แหล่งข้อมูลอื่น

Order of battle
Force Z Survivors Association เก็บถาวร 2018-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Personal Reports by Crew
London Gazette Officers reports เก็บถาวร 5 มกราคม 2006 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Link to a survey report compiled after Expedition 'Job 74', May 2007  เก็บถาวร 2017-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Description of lower hull indentation damage on wreck of HMS Prince of Wales
Description of lower stern indentation damage on wreck of HMS Prince of Wales
2012 update analysis of the loss of HMS Prince of Wales, by Garzke, Dulin and Denlay
3°34′N 104°26′E﻿ / ﻿3.567°N 104.433°E﻿ / 3.567; 104.433
รัฐภาคย์ วิไลโรจน์

| รัฐภาคย์ วิไลโรจน์ |
| --- | --- |

สัญชาติ:  ไทย
เกิด:  (1988-04-14) 14 เมษายน ค.ศ. 1988 (36 ปี) จังหวัดชลบุรี (ไทย)
รัฐภาคย์ วิไลโรจน์ ชื่อเล่น ฟีม (14 เมษายน พ.ศ. 2531 - ) นักแข่งมอเตอร์ไซค์ทางเรียบชาวไทย ที่ลงแข่งขันรถจักรยานยนต์ชิงแชมป์โลกรุ่น GP 250
รัฐภาคย์ วิไลโรจน์ เกิดที่อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี เป็นบุตรชายคนโตของ คริสมาส วิไลโรจน์ อดีตนักแข่งรถจักรยานยนต์ทางเรียบ  จบการศึกษาระดับมัธยมต้นจากโรงเรียนชลราษฎรอำรุง, จังหวัดชลบุรี​ และระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนราชวินิตบางแก้ว, จังหวัดสมุทรปราการ​ จากนั้นได้รับทุนศึกษาต่อจากมหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต  รัฐภาคย์มีน้องชายที่เป็นนักแข่งรถเช่นกัน ชื่อ รัฐพงษ์ วิไลโรจน์ (เกิด พ.ศ. 2536)
รัฐภาคย์ เริ่มขับมอเตอร์ไซค์เด็กตั้งแต่อายุ 5 ขวบ ได้แชมป์การแข่งขันรถจักรยานยนต์โมโตครอส 50 ซีซี รุ่นอายุไม่เกิน 10 ปีในปี พ.ศ. 2540 และเข้าเป็นนักเรียนในโรงเรียนแข่งรถของฮอนด้า และเริ่มเป็นนักแข่งสังกัดทีมฮอนด้า  ได้ทดลองเข้าแข่งขันรถจักรยานยนต์ทางเรียบชิงแชมป์ประเทศญี่ปุ่น (All Japan Road Racing Championship) 3 สนามในปี พ.ศ. 2546 และ 2547 ในรุ่น 125 ซีซี  และในปี พ.ศ. 2548 และ 2549 ในรุ่น 250 ซีซี จากสถิติในการแข่งขัน รัฐภาคย์จึงได้สิทธิ์จากสมาพันธ์กีฬาแข่งรถจักรยานยนต์ประเทศญี่ปุ่น เข้าแข่งขันรถจักรยานยนต์ทางเรียบชิงแชมป์โลก World Grand Prix 2006 เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2549 เข้าเส้นชัยได้ในลำดับที่ 10 จากนักแข่งทั้งหมด 32 คน
รัฐภาคย์มีชื่อเล่นจริงๆ ว่า "ฟิล์ม"  (film) แต่เนื่องจากเหตุผลด้านการตลาดโดยบริษัท เอ.พี.ฮอนด้า จำกัด ผู้สนับสนุนเกรงว่าอาจทำให้สับสนกับชื่อของนักร้อง "ฟิล์ม" รัฐภูมิ โตคงทรัพย์ ฝ่ายการตลาดของบริษัทจึงคิดเปลี่ยนชื่อเล่นให้เป็น "ฟีม" (feem) เพื่อให้เกิดความแตกต่าง พร้อมกับตั้งฉายาให้ว่า "เจ้าลิงน้อย" พร้อมกับออกแบบมาสคอตเป็นการ์ตูนรูปลิง ใส่เสื้อหมายเลข 14
ในปี พ.ศ. 2550 รัฐภาคย์ ได้รับสิทธิ์เป็นตัวแทนประเทศไทยอย่างเป็นทางการ ในการแข่งขันรถจักรยานยนต์ทางเรียบชิงแชมป์โลกรุ่น 250 ซีซี ตลอดฤดูกาล ทำคะแนนสะสมตลอดฤดูกาล ได้ 30 คะแนนจาก 18 สนาม เป็นอันดับที่ 17 สังกัดทีม Thai Honda-PTT-SAG
รัฐภาคย์ วิไลโรจน์ ได้รับรางวัลนักกีฬาอาชีพยอดเยี่ยม ประจำปี 2550 จากการกีฬาแห่งประเทศไทย  เนื่องในวันกีฬาแห่งชาติ เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2550
ในปี พ.ศ. 2551 รัฐภาคย์ เข้าแข่งขันรถจักรยานยนต์ทางเรียบชิงแชมป์โลกรุ่น 250 ซีซี โดยใช้รถคันใหม่ รุ่น  RS250RW จากโรงงาน ได้รับการสนับสนุนของ HRC (Honda Racing Corporation) ติดหมายเลข 14  สิ้นสุดฤดูกาล 2008 ด้วยอันดับที่ 13 คะแนนรวม 73 คะแนน และสิ้นสุดฤดูกาล 2009 ด้วยอันดับที่ 13 คะแนนรวม 82 คะแนน
ในฤดูกาล 2010 สมาพันธ์รถจักรยานยนต์นานาชาติ (F.I.M.) ได้ยกเลิกการแข่งขันรุ่น 250 ซีซี และเปลี่ยนเป็นการแข่งขันที่ใช้ชื่อว่าระดับ "MOTO2" โดยให้กำหนดรถที่เข้าแข่งขันใช้เครื่องยนต์มาตรฐานของฮอนด้า ขนาด 600 ซีซี เหมือนกันทุกคัน โดยให้อิสระในการเลือกใช้เฟรม  ทั้งนี้ ทีม SAG ได้เลือกใช้เฟรม Bimota (บิโมต้า) “MOTO2” HB4 (H จาก Honda และ B จาก Bimota, “4” four bike from Bimota/Honda) ท่อเหล็กไขว้กันร่วมกับอะลูมิเนียม
ล่าสุดกับแชมป์ World Superbike รุ่น World Supersport 600 cc. สนามที่ 2 Chang International Circuit เป็นประวัติศาสตร์นัดบิดไทยคนแรกที่คว้าแชมป์โลกในบ้านเกิดตัวเอง ซึ่งเปลี่ยนมาใช้หมายเลข 9 ซึ่งเป็นเลขประจำรัชกาลของ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ผลการแข่งขัน

| Season | Class | Moto | Races | Win | Podiums | Pole | Pts | Position |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2006 | 250cc | ฮอนด้า | 1 | 0 | 0 | 0 | 6 | 28th |
| 2007 | 250cc | ฮอนด้า | 17 | 0 | 0 | 0 | 30 | 17th |
| 2008 | 250cc | ฮอนด้า | 16 | 0 | 0 | 0 | 73 | 13th |
| 2009 | 250cc | ฮอนด้า | 15 | 0 | 0 | 0 | 81 | 13th |
| 2010 | Moto2 | Bimota | 17 | 0 | 0 | 0 | 30 | 22nd |
| 2011 | Moto2 | FTR | 14 | 0 | 0 | 0 | 4 | 30th |
| 2012 | Moto2 | Moriwaki | 17 | 0 | 0 | 0 | 9 | 27th |
| 2012 | Moto2 | Suter | 17 | 0 | 0 | 0 | 9 | 27th |
| 2013 | Moto2 | Suter | 8 | 0 | 0 | 0 | 0 | NC |
| 2014 | Moto2 | Caterham Suter | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | NC |
| 2014 | Supersport | ฮอนด้า | 11 | 0 | 0 | 0 | 70 | 9th |
| 2015 | Moto2 | Suter | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | NC |
| 2015 | Supersport | ฮอนด้า | 5 | 1 | 0 | 0 | 46 | 13th |
| 2016 | Moto2 | Kalex | 17 | 0 | 0 | 0 | 6 | 28th |
| Total |  |  | 133 | 0 | 0 | 0 | 239 |  |
หมายเหตุ : สนามแข่งขันที่ 10 ที่สหรัฐอเมริกา มีแต่รุ่น MotoGP (800 ซีซี) ไม่จัดแข่งขันรุ่น Moto2 และ 125 ซีซี
            ในฤดูกาล 2006 รัฐภาคย์ ลงแข่งเพียงสนามเดียว ที่ญี่ปุ่น ในฐานะไวล์การ์ด
ผลการแข่งขัน > ฤดูกาล 2010

รัฐภาคย์ วิไลโรจน์ทำผลงานได้ดีที่สุดที่สนาม Assen ประเทศเนเธอร์แลนด์ หลังจากทำเวลาในรอบคลอริฟายได้อันดับ 2 จบการแข่งขันในลำดับที่ 4 ตามหลังอันดับที่ 3 อย่าง Thomas Luthi เพียง 0.083  วินาที