stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประสบการณ์ผิดธรรมดา
ประเภท > เสียงหลอน

เสียงหลอน โดยเฉพาะที่เป็นเสียงพูด
มักเข้าใจกันว่าเป็นอาการเฉพาะอย่างหนึ่งของคนไข้โรคจิตเภท
แต่จริง ๆ แล้ว บุคคลปกติก็รายงานถึงการได้ยินเสียงหลอนในระดับที่น่าแปลกใจเหมือนกัน
ยกตัวอย่างเช่น นักวิจัยเบ็นทอลล์และนักวิจัยสเลด 
พบว่า อัตราร้อยละ 15.4 ของนักศึกษาชายจำนวน 150 คน
กล้าที่จะยืนยันความนี้ว่า 
"ในอดีต ผมได้ประสบการได้ยินเสียงของคน แต่กลับพบว่าไม่มีคนอื่นในที่นั้น"
นักวิจัยทั้งสองยังกล่าวต่อไปอีกว่า
... ไม่น้อยกว่า 17.5% (ของนักศึกษา) พร้อมที่จะตอบคำถามนี้ว่า 
"ผมบ่อยครั้งได้ยินเสียงที่กล่าวความคิดของผมออกมาให้ได้ยิน" ด้วยคำตอบว่า "เป็นอย่างนี้จริง ๆ "
(แต่ว่า จริง ๆ แล้ว) การได้ยินแบบสุดท้ายนี้ปกติจะได้รับการพิจารณาว่า เป็นอาการเบื้องต้นของโรคจิตเภท
นักวิจัยกรีนและ ดร. แม็คเครียรี 
พบว่า 14% ผู้ตอบคำถามอาสาสมัครแจ้งการได้ยินหลอนแบบล้วน ๆ
และเกือบครึ่งหนึ่งของบุคคลเหล่านั้น ได้ยินเสียงพูดทั้งที่ชัดเจนและไม่ชัดเจน
ตัวอย่างหนึ่งก็คือนายวิศวกรคนหนึ่งซึ่งต้องทำการตัดสินใจทางอาชีพที่ยากอย่างหนึ่ง
ผู้ซึ่งเมื่อกำลังอยู่ในโรงหนังได้ยินเสียงพูดที่ "ดังและชัดเจน" ว่า "คุณรู้ไหมว่า คุณทำอย่างนี้ไม่ได้หรอก"
นายวิศวกรคนนั้นกล่าวเพิ่มอีกด้วยว่า
เสียงนั้นชัดเจนกังวานดีจนกระทั่งว่าผมต้องหันไปมองเพื่อนของผม
ผู้ที่กำลังดูหนังอยู่อย่างเพลิดเพลิน
ผมรู้สึกอัศจรรย์ใจแต่ก็สบายใจด้วยเมื่อมีความชัดเจนแล้วว่า
มีผมคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยินเสียงนั้น
กรณีนี้เป็นเหมือนตัวอย่างที่นักวิจัยโพซี่และลอสช์ 
เรียกว่า "ได้ยินเสียงปลอบโยนหรือให้คำแนะนำที่ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นความคิดของตนเอง"
ซึ่งพวกเขาประมาณว่า ร้อยละ 10 ของนักศึกษามหาวิทยาลัยอเมริกันในกลุ่มการทดสอบของพวกเขาได้พบกับประสบการณ์เช่นนี้
ประเภท > ความรู้สึกว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย

นี้เป็นประสบการณ์ที่ขัดแย้งกันที่บุคคลมีความรู้สึกที่ชัดเจนว่า มีคนอื่นอยู่ด้วย 
เป็นคนที่บางครั้ง รู้จัก บางครั้ง ไม่รู้จัก  แต่ว่า ไม่ได้มีความรู้สึกอะไร ๆ จากประสาทสัมผัส
นักจิตวิทยาและนักปรัชญาชาวอเมริกันยุคศตวรรษที่ 19 ชื่อว่า วิลเลียม เจมส์  พรรณนาประสบการณ์เช่นนี้ไว้ว่า
จากคำของคนที่มีประสบการณ์นี้
ว่าเป็นความรู้สึกในใจที่แน่นอนและมั่นใจ
ประกอบพร้อมกับความเชื่อว่ามีบุคคลนั้นอยู่ในที่นั้นจริง ๆ เป็นความเชื่อที่มีกำลังเท่าที่จะมีได้เหมือนได้รับข้อมูลทางประสาทสัมผัส
แม้ว่า จริง ๆ แล้ว จะไม่มีข้อมูลจากประสาทสัมผัส
ปรากฏการณ์นี้ดูเหมือนจะเกิดขึ้นจากความคิดล้วน ๆ
แต่ที่มาประกอบพร้อมกับกับความรู้สึกเร่งเร้าที่ปกติจะมากับความรู้สึกทางประสาทสัมผัส
คำอธิบายต่อไปนี้เป็นตัวอย่างของประสบการณ์ประเภทนี้
สามีของดิฉันเสียชีวิตไปในเดือนมิถุนายน ปี ค.ศ. 1945 ต่อมาวันหนึ่งหลังจากนั้นอีก 26 ปี ในขณะที่ดิฉันอยู่ที่โบสถ์
ดิฉันรู้สึกว่าเขากำลังยืนอยู่ข้าง ๆ ดิฉันเมื่อกำลังร้องเพลงสวดอยู่
ดิฉันรู้สึกว่า ถ้าหันหน้าไปทางนั้นก็จะเห็นเขา
ความรู้สึกนี้มีกำลังมากจนดิฉันถึงกับร้องไห้
และดิฉันก็ไม่ได้คิดถึงเขาจนกระทั่งรู้สึกว่าเขามาอยู่ที่ข้าง ๆ 
ดิฉันไม่ได้เคยมีความรู้สึกแบบนี้ และความรู้สึกนี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นอีกตั้งแต่นั้น
ประสบการณ์เช่นนี้มีลักษณะเหมือนกับประสาทหลอนยกเว้นอยู่อย่างเดียว

คือ นักวิจัยสเลดและเบ็นทอลล์ได้เสนอความหมายของคำว่า ประสาทหลอน (อังกฤษ: hallucination) ไว้ว่า
ประสบการณ์เหมือนกับการรับรู้ทางประสาทสัมผัสที่
เกิดโดยไม่มีตัวกระตุ้นที่เหมาะสม
มีกำลังหรือผลเหมือนกับมีการรับรู้ทางประสาทสัมผัสนั้นจริง ๆ
ไม่ได้อยู่ใต้อำนาจจิตใจใต้การบังคับของคนที่ประสบความรู้สึกเช่นนั้น
ประสบการณ์ที่เพิ่งกล่าวถึงมีลักษณะที่ 2 และที่ 3 ของคำนิยามนั้น
นอกจากนั้น อาจจะสามารถเพิ่มลักษณะอีกอย่างหนึ่งได้ด้วย คือบุคคลที่เหมือนกับจะมี
จะอยู่ที่ตำแหน่งหนึ่ง ๆ ที่ชัดเจนภายในสิ่งแวดล้อมรอบ ๆ ตัว
โดยนัยนี้ อาจจะกล่าวได้ว่า ประสบการณ์นี้มีลักษณะหลอนมากกว่าประสบการณ์อย่างอื่น ๆ 
เช่น สิ่งที่เห็นก่อนจะหลับหรือก่อนจะตื่น ที่อาจจะรู้สึกโดยเป็นวัตถุภายนอก
แต่เป็นวัตถุภายนอกที่อยู่ในจิตใจของตน
ประเภท > ความรู้สึกถึงคนตาย

ความรู้สึกถึงญาติที่พึ่งตาย
เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ 
ซึ่งอาจจะเป็นความรู้สึกที่ชัดเจน
หรืออาจจะเป็นความรู้สึกแบบคลุมเครือว่ามีอยู่
นักวิจัยรีซ 
ทำการสัมภาษณ์คนม่าย 293 คนผู้อาศัยอยู่ในภาคกลางของประเทศเวลส์
พบว่า 14% มีประสาทหลอนทางตาเกี่ยวกับคู่ครองที่จากไป
13.3% มีประสาทหลอนทางหู และ 2.7% มีประสาทหลอนทางสัมผัส
แต่ว่า มีความเหลื่อมล้ำกันบ้างในระหว่างกลุ่มบุคคลเหล่านั้น
เพราะว่าบางคนมีประสาทหลอนมากกว่าทางประสาทสัมผัสเดียว
ที่น่าสนใจก็คือ ในหัวข้อก่อน (ความรู้สึกว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย) มี 46.7% ของผู้ที่ได้รับการสำรวจทั้งหมด
ที่แจ้งความรู้สึกถึงคู่ครองที่ตายไป
และแม้งานศึกษาอื่น ๆ ที่ศึกษาความรู้สึกว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย ก็พบว่าประมาณ 50% มีความรู้สึกถึงคู่ครองที่ตายไปแล้วเหมือนกัน
การมีความรู้สึกถึงคนที่ตายไปแล้วเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นข้ามเชื้อชาติ
แต่เป็นปรากฏการณ์ที่มีการถือเอาต่าง ๆ กันตามวัฒนธรรมสิ่งแวดล้อม 
ยกตัวอย่างเช่น งานศึกษายุคต้น ๆ ที่สุดงานหนึ่งที่พิมพ์ในวารสารชาวตะวันตกที่มีการตรวจสอบโดยผู้มีความชำนาญสาขาเดียวกัน
ได้ทำการตรวจสอบประสบการณ์ของคนม่ายชาวญี่ปุ่น
แล้วพบว่า 90% มีความรู้สึกถึงคู่ครองที่ตายไป 
แต่ว่า โดยเปรียบเทียบกับประสบการณ์ของชาวตะวันตก 
คนม่ายเหล่านั้นไม่ได้วิตกกังวลถึงความผิดปกติทางจิตของตน แต่อธิบายปรากฏการณ์นั้นตามคำสอนศาสนาของตน
ในโลกตะวันตก งานศึกษาที่กล่าวถึงปรากฏการณ์นี้ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 
ได้รับอิทธิพลจากความคิดเชิงจิตวิเคราะห์ และมักจะพิจารณาปรากฏการณ์เหล่านั้นว่าเป็นพฤติกรรมเชิงปฏิเสธ
ตามเชิงการวิเคราะห์ของซิกมุนด์ ฟรอยด์ที่กล่าวไว้ในบทความ "Mourning and Melancholia (การไว้ทุกข์กับความหดหู่เศร้าใจ)" 
โดยเป็นการ "ยึดถือบุคคล (หรือวัตถุ) นั้นไว้ สื่อโดยอาการโรคจิตที่เป็นประสาทหลอน ที่เป็นไปตามความอยากจะให้เป็นอย่างนั้น"
ส่วนในช่วงทศวรรษที่พึ่งผ่าน ๆ มานี้ โดยต่อยอดหลักฐานสากลว่าประสบการณ์เช่นนี้เป็นการปรับตัว 
สมมุติฐานว่าเป็นความสัมพันธ์ทางใจที่ยังไม่ขาด ที่เสนอโดยคณะของนักวิจัยคลาส (1996) 
เสนอว่า ประสบการณ์เช่นนี้สามารถพิจารณาได้ว่าเป็นเรื่องปกติ
และอาจเป็นตัวช่วยให้เกิดการปรับตัว แม้ในวัฒนธรรมของชาวตะวันตกได้ด้วย
ดังนั้น ตั้งแต่งานศึกษาของคลาสมา ได้มีงานศึกษาต่อ ๆ มา
ที่ได้พรรณนาโดยมากถึงประโยชน์ที่ได้จากประสบการณ์อย่างนี้ โดยเฉพาะเมื่อสามารถสร้างความเข้าใจได้โดยใช้คำสอนของศาสนา 
แม้ว่า โดยมากประสบการณ์อย่างนี้มักจะทำให้ผู้ประสบเกิดความสบายใจ
แต่ว่า ยังมีบุคคลจำนวนหนึ่งแม้จะน้อย ที่ได้ประสบการณ์ที่น่าพรั่นพรึง
ดังนั้น ก็ยังมีงานวิจัยที่กำลังเป็นไปอยู่ เช่นของนักวิจัยฟิลด์และนักวิจัยอื่น ๆ 
เพื่อศึกษาว่า เมื่อไรความสัมพันธ์ทางใจที่ยังไม่ขาดอย่างนี้ จะเป็นประโยชน์ต่อผู้ประสบ
และเมื่อไร อาจจะมีผลเสีย
ผลต่อทฤษฎีต่าง ๆ > ทฤษฎีทางจิตวิทยา

ความสำคัญของประสบการณ์ผิดธรรมดาเช่นประสาทหลอนที่ไม่มีผลร้ายที่มีต่อทฤษฎีทางจิตวิทยา
อยู่ที่ความเกี่ยวข้องของมันต่อทฤษฎีที่วิเคราะห์ว่าเป็นอาการของโรค และทฤษฎีที่วิเคราะห์ว่ามีการเกิดขึ้นในระดับต่าง ๆ ในแต่ละบุคคล
ในทฤษฎีว่าเป็นโรค ภาวะโรคจิตต่าง ๆ เช่นภาวะที่มีในโรคจิตเภทหรือในโรคอารมณ์สองขั้ว (bipolar disorder)
เป็นอาการของโรค
ซึ่งโดยธรรมชาติแล้วจะแบ่งกลุ่มบุคคลออกเป็นสองส่วน
คือเป็นพวกที่มีหรือไม่มีโรค เหมือนกับที่บุคคลมีหรือไม่มีโรคทางกายเช่นวัณโรคเป็นต้น
นัยตรงกันข้ามกัน ในทฤษฎีว่ามีการเกิดขึ้นในระดับต่าง ๆ ในแต่ละบุคคล
ประชากรทั้งหมดมีประสบการณ์นี้ในระดับต่าง ๆ กัน
ซึ่งมีคำเรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า psychoticism (โดย H.J.Eysenck), schizotypy (โดย Gordon Claridge), หรือ psychosis-proneness
การเกิดขึ้นเองของประสาทหลอนแม้ในบุคคลที่มีสุขภาพดี
ไม่ได้เสพยา หรือมีสภาวะร่างกายที่ผิดปกติแบบชั่วคราวอย่างอื่น ๆ เช่นความล้า
ดูเหมือนจะเป็นหลักฐานสนับสนุนทฤษฎีว่าประสาทหลอนเกิดขึ้นในระดับต่าง ๆ ในแต่ละบุคคล 
ถ้าจะอธิบายเป็นอย่างอื่นจากทฤษฎีนี้ ก็จะต้องตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับกระบวนการแอบแฝงของโรค
โดยที่ประสบการณ์เหล่านี้เป็นอาการของโรคหรือเป็นอาการก่อนโรคจะเกิดขึ้น
แต่นี่เป็นสมมุติฐานที่ต้องอาศัยหลักฐานอื่นที่ยังไม่มี มาช่วยสนับสนุน
ผลต่อทฤษฎีต่าง ๆ > ทฤษฎีทางปรัชญา

หลักฐานจากประสบการณ์ประสาทหลอน เป็นข้อยืนยันที่มักจะใช้ในการสนับสนุนทฤษฎีสัจนิยมโดยตัวแทนเพื่อเปรียบเทียบกับทฤษฎีสัจนิยมโดยตรง
ทฤษฎีสัจนิยมโดยตัวแทนเสนอว่า เมื่อมีการรับรู้คุณลักษณะของโลก เราไม่ได้รับรู้คุณลักษณะเหล่านั้นโดยตรง เหมือนกับที่สามัญสำนึกอาจจะบอกเรา[ต้องการอ้างอิง], 
แต่เราสามารถรับรู้ตัวแทน (หรือแบบจำลอง) ของคุณลักษณะของโลกที่มีอยู่ในใจเพียงเท่านั้น
ข้อมูลตัวแทนนั้นจะแม่นยำแค่ไหนขึ้นอยู่กับสถานการณ์ขณะนั้น กับสุขภาพ และกับองค์ประกอบอื่น ๆ
โดยนัยตรงกันข้าม ทฤษฎีสัจนิยมโดยตรงเสนอว่า ความรู้สึกการรับรู้ส่วนที่ไม่ประกอบด้วยความคิดตรงกับความจริงของโลก
และเมื่อมีการรับรู้คุณลักษณะของโลก ให้พึงพิจารณาว่า  เรามีการรับรู้โลกนั้นโดยตรง
โดยไม่ผ่านตัวแทนอะไร ๆ ที่อยู่ในใจ
แต่ว่า มีความชัดเจนแล้วว่า เหมือนกับประสบการณ์ที่กล่าวถึงในการปรากฏของบุคคลหรือสิ่งของ โลกที่บุคคลนั้นกำลังรับรู้ และโลกที่มีอยู่จริง ๆ ในขณะนั้น ไม่เหมือนกัน
ทั้ง ๆ ที่สำหรับบุคคลนั้น ประสบการณ์ผิดธรรมดานั้นอาจจะไม่มีความแตกต่างจากการรับรู้แบบปกติธรรมดาอะไร ๆ เลย
ดร. แม็คเคลียรี 
เสนอว่า ปรากฏการณ์ที่เห็นได้จากประสบการณ์เช่นนี้ ยืนยันความถูกต้องของทฤษฎีสัจนิยมโดยตัวแทนเหนือทฤษฎีสัจนิยมโดยตรง
ดูเพิ่ม

สัจนิยมโดยตรงและโดยอ้อม
แหล่งข้อมูลอื่น

Aleman, A & Laroi, F. (2008) . Hallucinations: the science of idiosyncratic perception. Washington: American Psychological Association.
Birchwood, Max J., Chadwick, Paul, and Trower, Peter (1996) . Cognitive Therapy for Delusions, Voices and Paranoia. New York: John Wiley & Sons Inc.
Cardeña, E., Lynn, S.J., & Krippner, S. (2000) . Varieties of anomalous experience: Examining the scientific evidence. American Psychological Association.
Johnson, Fred H., (1978) . The Anatomy of Hallucinations. Chicago: Nelson-Hall.
Murray, C. (Ed.) (2012) . Mental health and anomalous experience. New York: Nova Science Publishers.
Pearson, R.S. (2005) The Experience of Hallucinations in Religious Practice. Seattle: Telical Books.
Aleman, A & Laroi, F. (2008) . Hallucinations: the science of idiosyncratic perception. Washington: American Psychological Association.
ปลากระเบนทอง

| ปลากระเบนทอง |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Chondrichthyes
ชั้นย่อย:: Elasmobranchii
อันดับ:: Myliobatiformes
วงศ์:: Dasyatidae
สกุล:: Taeniura
สปีชีส์:: T.  lymma
ชื่อทวินาม
Taeniura lymma (Forsskål, 1775)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของปลากระเบนทอง
ชื่อพ้อง
 Raja lymma Forsskål, 1775   Trygon ornatus Gray, 1830
ระวังสับสนกับ: ปลากระเบนจุดฟ้า
ปลากระเบนทอง หรือ ปลากระเบนหิน (อังกฤษ: Blue-spotted fantail ray, Bluespotted ribbontail ray) เป็นปลากระเบนชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Taeniura lymma อยู่ในวงศ์ปลากระเบนธง (Dasyatidae)
มีลำตัวแบนค่อนข้างกลม ตาโปนโต มีช่องจมูกทางด้านข้างของตาขนาดใหญ่ ด้านล่างมีปากเว้าโค้ง ลำตัวกว้างประมาณ 25 เซนติเมตร หรือ 1 ฟุต มีหางยาวเท่า ๆ กับความยาวลำตัว มีเงี่ยงที่โคนหาง 2 อัน ลักษณะแหลมยาว ปลายหางมีแผ่นหนังบาง ๆ คล้ายปลากระเบนชายธง และมีแถบสีฟ้าเป็นคู่ขนานกันตั้งแต่โคนจรดปลายหาง ตามลำตัวเป็นเมือกลื่นสีเหลืองทอง และมีจุดสีฟ้าแต้มอยู่ทั่วทางด้านบน พื้นลำตัวมีหลากหลายสี ทั้ง สีเขียว, สีน้ำตาล หรือสีเทา ส่วนใต้ท้องมีสีขาว
อาศัยอยู่ตามพื้นทรายในบริเวณแนวปะการังเขตร้อนทั่วไป พบได้ตั้งแต่ความลึกไม่เกิน 30 เมตร จนถึงชายฝั่ง กินอาหารจำพวก สัตว์น้ำขนาดเล็ก ตลอดจนสัตว์มีกระดองชนิดต่าง ๆ
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ชายฝั่งของแอฟริกาตะวันออกไปจนถึง ทะเลแดง, อ่าวเปอร์เซีย, อ่าวเบงกอล, ทะเลอันดามัน, อ่าวไทย, ทะเลจีนใต้, ทะเลฟิลิปปิน ไปจนถึงออสเตรเลียทางตอนเหนือ
จัดเป็นปลากระเบนอีกชนิดหนึ่งที่มีขนาดไม่ใหญ่นักและมีความสวยงาม จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
แหล่งข้อมูลอื่น

รูปและข้อมูลปลากระเบนทอง จาก Fishbase.org
นูระหลานจอมภูต

| --- | --- |
นูระเหลนจอมพูต

ชื่อภาษาอังกฤษ: Nurarihyon no Mago
แนว: ต่อสู้, เหนือธรรมชาติ
สร้างโดย: ฮิโรชิ ชิอิบาชิ
มังงะ
เขียนโดย: ฮิโรชิ ชิอิบาชิ
สำนักพิมพ์:  ชูเอชะ    Viz Media    เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็น
อนิเมะ
กำกับโดย: นิชิมูระ จุนจิ
เขียนบทโดย: ทาคาฮาชิ นัตสึโกะ
สตูดิโอ:  Studio DEEN
นูระหลานจอมภูต (ญี่ปุ่น: ぬらりひょんの孫; อังกฤษ: Nurarihyon no Mago) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น วาดโดย ฮิโรชิ ชิอิบาชิ (Hiroshi Shiibashi) ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นในนิตยสารโชเน็นจัมป์โดยสำนักพิมพ์ชูเอชะ
เรื่องย่อ

ยามเมื่อความมืดมิดมาเยือน เหล่าภูตพรายเริงร่า มนุษย์ล้วนหวาดกลัว และสิ่งที่ภูตพรายเทิดทูนราวกับเจ้าชีวิต นั่นคือนูราริเฮียง (จอมภูต) 'ริคุโอะ' ผู้มีเชื้อสายจอมภูต 1ใน 4 และเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มนูระรุ่นที่3 เด็กหนุ่มผู้ใช้ชีวิตเรียบง่ายกับคุณปู่ซึ่งเป็นนูราริเฮียง และสมาชิกในบ้านอีกหลายคน(ที่เป็นภูตผีทั้งนั้น) เขาเองก็ไม่ได้คิดมากอะไรกับเรื่องนี้  ความเรียบง่ายนี้น่าจะเป็นเช่นนี้ต่อไป แต่เมื่อวันที่เขาอายุครบ 13 ปี มาเยือน ทุกสิ่งได้เปลี่ยนไปตลอดกาล ริคุโอะสามารถเปลี่ยนร่างเป็นภูตตอนกลางคืนได้ แต่ว่าปีศาจหลายๆตนที่เป็นแกนนำของกลุ่มก็ยังไม่ยอมรับริคุโอะเป็นผู้นำอยู่ดี แม้ว่าริคุโอะจะแสดงฝีมือในการปราบขบวนอสูรชิโกกุแล้วก็ตาม ริคุโอะจึงจัดตั้งขบวนร้อยอสูรของตนขึ้นเสียเอง โดยที่เป้าหมายคือการเป็นจอมภูตเหมือนนูราริเฮียงผู้เป็นปู่
ตัวละคร > ตัวละครหลัก > ตัวละครที่เป็นมนุษย์

นูระ ริคุโอะ
เด็กหนุ่มผู้เป็นหลานของนูราริเฮียงผู้นำแห่งกลุ่มนูระและเป็นผู้สืบทอดรุ่นที่สาม มีสายเลือดของปีศาจอยู่ 1 ใน 4 ทำให้สามารถกลายร่างเป็นภูตได้เมื่อถึงยามค่ำคืน รักสงบ ชอบช่วยเหลือผู้อื่นจนกลายเป็นเบ๊ เช่น ช่วยเปลี่ยนน้ำในแจกัน ช่วยลบกระดาน ช่วยถอนหญ้าในสนามหญ้า และแม้ช่วงแรกๆจะเกลียดชังปีศาจเพราะเคยเห็นปีศาจคุยโอ้อวดเรื่องความเลวกัน แต่ก็เข้าใจได้ในเวลาต่อมา ถูกแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของกลุ่มคิโยจูจิ
โออิคาวะ ซึราระ
ปีศาจหิมะที่เป็นข้ารับใช้ของผู้นำของกลุ่มนูระรุ่นที่3 (นูระ ริคุโอะ) คอยช่วยเหลือและดูแลริคุโอะที่เป็นนายน้อยของกลุ่มนูระมาตลอด เวลาอยู่ที่โรงเรียนจะอยู่ในร่างมนุษย์ แอบชอบริคุโอะในร่างที่เป็นมนุษย์และร่างภูต
อิเอนากะ คานะ
เพื่อนหญิงสมัยเด็กที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาลของริคุโอะ กลัวภูตผีปีศาจเป็นที่สุดแต่กลับเป็นคนเจอบ่อยที่สุด เรียนอยู่ห้องเดียวกันกับริคุโอะตั้งแต่อนุบาลจนถึงปัจจุบันรวมเป็นเวลา 8 ปี เมื่อตอนที่อายุครบ 13 ปีเคยถูกปีศาจกระจกไล่ตามฆ่า แอบชอบริคุโอะในร่างภูตอยู่ซึ่งเป็นเหตุทำให้ไม่ค่อยกินเส้นกับซึราระ(ปีศาจหิมะ)อยู่บ่อยๆ
เคย์คะอิน ยูระ
เพื่อนร่วมชั้นของริคุโอะ มาจากตระกูลองเมียวจิเพื่อฝึกฝนตนเองโดยมีความฝันว่าจะปราบ นูราริเฮียง ให้ได้โดยไม่รู้เลยว่าได้พบกับตัว นูราริเฮียง เองตั้งหลายครั้ง ในช่วงแรกๆคิดว่าริคุโอะในร่างภูตเป็นนูราริเฮียงแต่ก็รู้ว่าไม่ใช่ในภายหลัง
โทริอิ
มากิ
ชิมะ
คิโยสุงุ
ตัวละคร > องค์กรปีศาจและกลุ่มต่างๆที่ปรากฏในเรื่อง

องค์กรปีศาจ เป็นการรวมกันของปีศาจในแต่ละท้องถิ่นทั้งจากสมัครใจเข้าร่วมและจากการถูกปราบจนยอมศิโรราบ เกิดเป็นการรวมกลุ่มกันของกลุ่มปีศาจหลายๆกลุ่มจนกลายเป็นกลุ่มอำนาจใหญ่ซึ่งคุมพื้นที่แต่ละภูมิภาคของญี่ปุ่นคล้ายคลึงกับแก๊งค์ยากูซ่าและกลุ่มผู้มีอิทธิพล ซึ่งกลุ่มปีศาจเหล่านี้จะคอยสร้างความน่ากลัวเพื่อให้มนุษย์เกรงขามและศรัทธา และบ่อยครั้งก็ยังเกิดการต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจกันทั้งจากระหว่างกลุ่มและภายในกลุ่มเช่นกัน
ตัวละคร > องค์กรปีศาจและกลุ่มต่างๆที่ปรากฏในเรื่อง > กลุ่มกิวคิ

ตราลักษณ์ประจำกลุ่ม"พรั่นพรึง"
กลุ่มย่อยของปีศาจที่อยู่ในสายของขบวนร้อยอสูรมีหน้าที่ปกป้องเขตแดนบริเวณเขาเนริจิมะเขตชายแดนด้านตะวันตกของกลุ่ม
กิวคิ
ปีศาจวัวหนึ่งในระดับผู้บริหารของกลุ่มนูระ ซึ่งเดิมทีเป็นมนุษย์และมีชื่อเดิมว่า "อุเมวากะมารุ" แต่เมื่อมารดาของตนถูกปีศาจฆ่า ด้วยความโกรธแค้นก็ทำให้เขาฆ่าปีศาจตนนั้นจนตัวเองต้องกลายเป็นปีศาจไปด้วย และได้เข้ากลุ่มนูระในเวลานั้นพร้อมคุมพื้นที่หุบเขาเนจิเรเมะซึ่งเป็นเขตชายแดนอิทธิพลด้านตะวันตกของกลุ่ม จึงถือได้ว่าเป็นคนเก่าแก่ ได้ทำการก่อกบฏขึ้นเพื่อกระตุ้นให้ริคุโอะเกิดความตระหนักในการรับสืบทอดกลุ่มซึ่งในตอนหลังก็ได้รับการยกโทษ มีนิสัยเงียบขรึม เยือกเย็น จงรักภักดีต่อกลุ่มอย่างมาก และนับถือนูราริเฮียงเสมือนพ่อแท้ๆและเอ็นดูริคุโอะเหมือนลูกชายและเคารพในสิทธิ์การตัดสินใจของริคุโอะด้วย
โกะซึมารุ
นายน้อยประจำกลุ่ม มีนิสัยมุทะลุ ไม่ฟังใครนอกจากกิวคิ มีฝีมือในการใช้ดาบและเขี้ยวของปีศาจวัว ชอบอยู่บนต้นไม้เหมือนริคุโอะ
เมะซึมารุ
ผู้ช่วยของโกะซึมารุโดยบนหัวจะมีกะโหลกม้าสวมอยู่เสมอ ซึ่งเมื่อถอดออกจะมีใบหน้าเหมือนเด็กผู้หญิง มีนิสัยขี้เล่น รักสนุก มีความสามารถในการควบคุมสัตว์ปีศาจได้ระดับหนึ่ง
ตัวละคร > องค์กรปีศาจและกลุ่มต่างๆที่ปรากฏในเรื่อง > กลุ่มดารุมะ

โมคุเกียว ดารุมะ
เป็นผู้บริหารของกลุ่มนูระ และเป็นที่ปรึกษาของกลุ่ม เป็นคนที่นูราริเฮียงไว้ใจมากที่สุด
ตัวละคร > องค์กรปีศาจและกลุ่มต่างๆที่ปรากฏในเรื่อง > กลุ่มแมวผี

เรียวตะเนโกะ
เป็นหัวหน้ากลุ่มแมวผีดูแลถนนสายหลัก เปิดร้านอาหารปีศาจสไตล์ญี่ปุ่นซึ่งเป็นที่โด่งดังไปทั่ว มีของขึ้นชื่อคือมาทาทาบิค็อกเทล ร้านนี้ริคุโอะร่างกลางคืนเคยพาอิเอนากะ คานะไปเที่ยวด้วย เรียวตะเนโกะติดการพนันเป็นอย่างมากจนเป็นที่รู้กัน ชอบท้าปีศาจตนอื่นเล่นฮานะฟุดะ(ไพ่ดอกไม้)ร้อยอสูรไม่เว้นแม้แต่ริคุโอะ
ซาบุโรเนโกะ
ผู้โชคร้ายจากการโดนแส้สายลมจนสลบไป
ตัวละคร > องค์กรปีศาจและกลุ่มต่างๆที่ปรากฏในเรื่อง > กลุ่มเซ็นอิปปะ(กลุ่มเภสัช)

กลุ่มย่อยของปีศาจที่อยู่ในสายของขบวนร้อยอสูร
เซ็น
ปีศาจนกกระเรียนที่มีขนเป็นยา แต่เมื่อพออายุมากขึ้นขนที่เป็นยาจะค่อยๆแปรสภาพเป็นพิษไปซึ่งพิษนั้นทำให้ร่างกายของเซ็นอ่อนแอมาก มักจะกระอักเลือดพุ่งจากปากเสมอ(ด้วยร่างกายที่อ่อนแอนี้ทำให้ถูกริคุโอะปล่อยเกาะเวลาเคลื่อนขบวนอยู่เสมอ) ได้รับการช่วยเหลือจากริคุโอะจากการทรยศของปีศาจงู เฮบิดะยู และเป็นคนแรกที่ได้แลกจอกเหล้ากับริคุโอะ อีกทั้งยังเป็นปีศาจตนแรกในกลุ่มที่มอบมาโทอิ(อาภรณ์อสูร)ให้ริคุโอะ
ปีกของเซ็นเป็นปีกพิษสีม่วงใสที่แผ่ออกจากกิ่งก้านสีดำ เพียงแค่สะบัดหรือสัมผัสเท่านั้นจะต้องพิษร้ายแรงถึงตายทันที ซึ่งเป็นความสามารถของมาโทอิที่มอบให้ริคุโอะไปด้วย มาโทอิดาบพิษนั้น เมื่อกวัดแกว่งดาบ จะปลดปล่อยขนนกพิษออกไปโจมตีศัตรูพร้อมกับคลื่นดาบที่รุนแรง
ตัวละคร > องค์กรปีศาจและกลุ่มต่างๆที่ปรากฏในเรื่อง > กลุ่มวานรปีศาจ

กลุ่มย่อยของปีศาจที่อยู่ในสายของขบวนร้อยอสูร
ฮีฮี
ปีศาจวานรหนึ่งในระดับผู้บริหารของกลุ่มนูระ มีพละกำลังและความแข็งแกร่งกว่านูระริเฮียงรุ่นที่ 1 เป็นอย่างมาก แต่นับถือรุ่นที่ 1 จากใจถูกสังหารโดย มุจิ แห่งขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ
โชเฮย์
นายน้อยประจำกลุ่ม หลังจากสูญเสีย ฮีฮี จากการโจมตีของกลุ่ม 88 อสูรแห่งชิโกกุ แล้วจึงเข้าร่วมกับขบวนร้อยอสูรของริคุโอะ ในช่วงแรกไม่ค่อยให้ความเชื่อใจแก่ริคุโอะเท่าใดนักเพราะคิดว่าอ่อนแอ แต่ก็ยังติดตาม เป็นผู้ที่มอบมาโทอิ"ดาบพญาวานร"ให้ริคุโอะเป็นคนที่ห้า
ตัวละคร > องค์กรปีศาจและกลุ่มต่างๆที่ปรากฏในเรื่อง > ภูมิเทพ

เซ็นบะ
เป็นภูมิเทพที่มีพลังในการรักษาโรคโดยที่ต้องนำนกกระเรียนพันตัวมาเซ่นไหว้ เพราะไม่มีใครมาเซ่นไหว้ทำให้ตัวของเขาตัวเล็กลงและอ่อนแอ แต่เมื่อยายของเด็กสาวที่ป่วยอยู่นำนกกระเรียนพันตัวมาเซ่นไหว้ พลังของเขาก็กลับมาอีกครั้งทำให้กลายเป็นผู้ชายร่างใหญ่และมีพลังทำให้ความปรารถนาของยายคนนั้นเป็นจริง คือทำให้หลานหายอีกครั้ง เซ็นบะเป็นสมาชิกของกลุ่มนูระคนหนึ่ง แต่เพราะเป็นเทพบนบานศาลกล่าวเลยไปอยู่ที่บ้านใหญ่ไม่ได้
โคเคะฮิเมะ
ภูมิเทพที่ใส่ชุดกิโมโน ปกติจะอยู่ในศาลเจ้า เธอถูกสาปแช่งโดยโซเดะโมงิซามะแต่ถูกคุโรตะโบช่วยไว้ เดิมทีเป็นมนุษย์เมื่อ400ปีที่แล้วเพราะพลังของเธอที่ทำให้น้ำตาเป็นไข่มุกทำให้ถูกฮาโกโรโมะ-กิตซึเนะจ้องเล่นงานหลังจากที่ถูกกลุ่มนูระช่วยเอาไว้เธอก็ย้ายมาที่เอโดะ
ตัวละคร > องค์กรปีศาจและกลุ่มต่างๆที่ปรากฏในเรื่อง > กลุ่มขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ

กลุ่มปีศาจซึ่งมีฐานกำลังอยู่ในพื้นที่ของชิโกกุ มีความทะเยอทะยานที่จะยึดครองแถบพื้นที่เดิมของกลุ่มนูระ แต่เมื่อพ่ายแพ้ต่อกลุ่มนูระก็ล่าถอยกลับไป
อินุงามิ เกียวบุ ทามาซึกิ
ชื่อเดิมคือ อินุงามิ เกียวบุ ทามะซึสะ โดย อินุงามิ เดียวบุ ดานุกิ เพื่อให้เรียนรู้ความผิดพลาด เคยเป็นผู้นำกลุ่มขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ บุตรชายคนที่ 8 จากภรรยาคนที่ 88 ของ "อินุงามิ เกียวบุ ดานุกิ" มีความทะเยอทะยานที่จะปกครองแผ่นดินทั้งหมดด้วยพลัง นิสัยเป็นพวกเย่อหยิ่ง มีความหยิ่งผยองทะเยอทะยานสูง โดยเขาได้รับดาบนาม "ค้อนจอมมาร" ซึ่งสามารถดูดกลืนพลังจากปีศาจที่ฆ่ามาเพิ่มให้ผู้ใช้จึงตัดสินใจทำสงครามกับกลุ่มนูระ แต่แล้วก็ถูกปราบโดยริคุโอะซึ่งท้ายที่สุดก็กลับไปชิโกกุแต่โดยดี  ปัจจุบันกลับมาร่วมมือกับกลุ่มนูระติดตามริคุโอะไปปราบองเมียวจิจากบ้านโกคะโดอิน
อินุงามิ เกียวบุ ดานุกิ
ปีศาจทานุกิอันเป็นนายเหนือหัวของเหล่าปีศาจแห่งชิโกกุ  บิดาของทามะซึกิ ในอดีตได้นำเหล่าปีศาจทานุกิเพื่อหมายจะบุกยึดปราสาทของมนุษย์ แต่แล้วก็ต้องถูกจัดการโดยนักรบผู้ถือครองดาบ "ค้อนจอมมาร" จนต้องมาอยู่อย่างสงบ รู้จักกับนูราริเฮียงจากที่เมื่อก่อนได้รับข้อเสนอว่าจะให้ความช่วยเหลือระหว่างการต่อสู้โดยแลกเปลี่ยนที่จะต้องไปเป็นหนึ่งในขบวนร้อยอสูรของกลุ่มนูระ
อินุงามิ
ปีศาจสุนัข หนึ่งในผู้บริหารของขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ เดิมทีแล้วเป็นลูกหลานของผู้โดนวิชาสาปแช่งย้อนคืนจึงมีพลังของปีศาจสุนัขแฝงอยู่ จะมีพลังมากขึ้นเมื่อเกิดความโกรธแค้น สุดท้ายก็ถูกกำจัดโดยทามะซึกิ
เทะอาราอิโอนิ
ปีศาจล้างหัตถ์ หนึ่งในผู้บริหารของขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ ลักษณะเป็นพวกบ้าพลังไม่ต่างอะไรกับอาโอตะโบ แต่ก็แพ้อาโอตะโบในสภาพ"อัญเชิญจอมพลัง"
โซเดะโมงิซามะ
ปีศาจจับแขนเสื้อ หนึ่งในผู้บริหารของขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ เป็นปีศาจที่มีลักษณะคล้ายตุ๊กตาตัวเล็กหินสวมเสื้อกันฝนแบบญี่ปุ่น สามารถสาปอีกฝ่ายให้ถึงตายได้เมื่อจับแขนเสื้อแล้วผู้ถูกจับเหลียวมามอง ได้รับมอบหมายให้สังหารภูมิเทพในบริเวณเขตอิทธิพลของกลุ่มนูระ แต่สุดท้ายถูกกำจัดโดยคุโรตะโบ
คากิบาริอนนะ
ปีศาจเข็ม หนึ่งในผู้บริหารของขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ เป็นปีศาจหญิงที่ภักดีต่อทามะซึกิอย่างมาก แต่สุดท้ายก็ถูกสังหารด้วยน้ำมือทามะซึกิเพื่อมาเป็นพลังให้ค้อนจอมมาร
โยสึซึเมะ
นกกระจอกราตรี หนึ่งในผู้บริหารของขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ เป็นหญิงสาวอีกคนหนึ่งใน7เงาพเนจรมีพลังในการทำให้คนตาบอดได้ชั่วคราว ในภายหลังได้ทรยศทามาซึกิ
มุจิ
ปีศาจแส้วายุ หนึ่งในปีศาจแห่งชิโกกุ ถูกส่งมาเพื่อสังหารปีศาจของกลุ่มนูระ มีความสามารถในการควบคุมลมได้เหมือนแส้ สายลมของมุจิเป็นพิษ ทำให้ผู้คนป่วยไข้ สุดท้ายถูกจัดการโดยนูราริเฮียง
อินุ โฮโอ
ปีศาจนกเพลิงเคยโจมตี ยูระ มาแล้วหลังจากนั้นก็ตายเพราะกลุ่ม ซันบะการาสุ
ตัวละคร > องค์กรปีศาจและกลุ่มต่างๆที่ปรากฏในเรื่อง > กลุ่มตำนานร้อยเรื่องเล่าแห่งเกียวโต

เป็นกลุ่มที่เคยมีอำนาจในสมัยเอโดะ โดยเป็นกลุ่มที่สร้างปีศาจมากมาย นับว่าเป็นกลุ่มที่ยิ่งใหญ่ที่สุดกลุ่มนึง
ราชาปีศาจ ซันโมโตะโกโรซาเอมอน
ราชาปีศาจ แต่เดิมเป็นเศรษฐีที่สร้างตำนานและปีศาจจำนวนมากให้เอโดะ โดยการเล่าตำนาน100ร้อยเรื่องแล้วเรียกปีศาจในเรื่องออกมา ต่อมากลุ่มนี้ถูกทำลายลงโดยนูระ ริฮัน ทำให้ซันโมโตะเล่าเรื่องเปลี่ยนตัวเองกลายเป็นราชาปีศาจ ชื่อว่าซันโมโตะโกโรซาเอมอน มีพลังแข็งแกร่งมาก โดยจะแบ่งร่างได้หลายร่างตามอวัยวะ สุดท้ายก็ถูกกำจัดลงโดยนูระ ริฮัน แต่ก่อนตายได้แยกอวัยวะบางส่วนออกไปเพื่อเป็นตัวแทนของตนและเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการกำเนิดของเซเมย์
เอ็นโช
ปากของซันโมโตะโกโรซาเอมอน เป็นส่วนที่ดูจะฉลาดหลักแหลมที่สุด มีความสามารถในการสร้างปีศาจเช่นเดียวกับซันโมโตะร่างต้น มีหน้าที่ในการเล่าเรื่อง ต่อมาได้ทรยศซันโมโตะและโดนดูดกลืนตัวตนไปครึ่งนึง แต่หนีรอดมาได้โดยความช่วยเหลือของ อาเบะ โนะ อะริยูกิ ผู้นำสูงสุดของบ้านโกคะโดอินรุ่นที่3
สมองของซันโมโตะโกโรซาเอมอน
ส่วนสมองของซันโมโตะโกโรซาเอมอน เป็นศูนย์กลางของอวัยวะที่แยกออกมาทั้งหมด ซึ่งไม่มีความสามารถใดๆมากนัก(หรือเรียกว่าเป็นส่วนที่อ่อนแอที่สุดก็ว่าได้) สุดท้ายโดนเอ็นโชทรยศจนเกือบตาย แต่ได้ทำการรวมอวัยวะคืนชีพให้ซันโมโตะโกโรซาเอมอน แต่สุดท้ายก็โดนริคุโอะ จัดการ
ตัวละคร > องค์กรปีศาจและกลุ่มต่างๆที่ปรากฏในเรื่อง > กลุ่มหมู่บ้านปีศาจแห่งโทโนะ

กลุ่มปีศาจรับจ้างที่อาศัยอยู่กันในป่าซึ่งว่ากันว่าเป็น ถิ่นกำเนิดของปีศาจหลากหลายตน เช่น คัปปะ เจ้าหญิงหิมะ คามะอิทาจิ เป็นต้น เนื่องจากเป็นพื้นที่กันดารทำให้ปีศาจในดินแดนนี้พึ่งพาและฝึกฝนตนเองจนแข็งแกร่ง กลายเป็นขุมกำลังสำคัญสำหรับองค์กรปีศาจทั่วประเทศที่จะรับเหล่าปีศาจบางตนเข้าสังกัด โดยโทโนะครองตนเองเป็นอิสระเรื่อยมาไม่ขึ้นกับใครและไม่ฟังคำสั่งของผู้ใด
อาคะคัปปะ
ปีศาจคัปปะเฒ่า ผู้นำแห่งกลุ่มปีศาจแห่งโทโนะ ในอดีตเคยพบกับปู่ของริคุโอะมาก่อน
นามาฮาเงะ
ปีศาจที่พาริคุโอะมายังโทโนะ มีลักษณะคือหน้าและศีรษะขนาดใหญ่
อิตากุ
คามาอิทาจิ ผู้ฝึกสอนการสำแดงความเกรงขามให้แก่ริคุโอะ ใช้เคียวเป็นอาวุธ ในยามที่ใช้การปลดปล่อยความเกรงขามจะกลายร่างเป็นตัววีเซิลที่มีแขนเป็นเคียว และเป็นผู้มอบพลังโมโทอิ (อาภรณ์อสูร) ดาบวายุให้กับริคุโอะเป็นคนที่สาม
อาวาชิมะ
อามาโนะจากุ อสูรขวางโลก เป็นปีศาจที่ไม่สามารถระบุเพศได้ รู้เพียงแต่ว่าในยามเช้าจะกลายเป็นชาย และยามราตรีจะกลายเป็นหญิ มีนิสัยห้าวๆไม่ว่าจะอยู่ในร่างชายหรือหญิงและมักจะถือว่าร่างต้นของตัวเองคือเพศชายอยู่ตลอดจึงไม่มีการสงวนตัวเองแม้แต่น้อยยามเป็นเพศหญิง ทำได้แม้แต่ลงแช่น้ำในบ่อผู้ชาย
ชื่อ อาวาชิมะ มาจากชื่อบุตรของจอมเทพอิซานางิกับเทพีอิซานามิ ผู้เกิดมามีลักษณะของสองเพศในคนเดียว
คัปปะอาเมะโซ
นุมะคัปปะ ปีศาจคัปปะที่อาศัยอยู่ในหนองน้ำ ท่าทางสนิทกับคัปปะของกลุ่มนูระเป็นพิเศษ
ฟุตตาจิ
ปีศาจวานรสมิง
เรย์ระ
ภูตหิมะที่อาศัยในโทโนะ สนิทกับยูคาริเป็นพิเศษ
ยูคาริ
ซาชิกิวาราชิ เด็กเทพอารักษ์หรือเทพแห่งโชคลาภที่มีความสามารถในการเรียกโชคแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง มีนิสัยตรงไปตรงมาและพูดแทรกขึ้นมาคนเดียวบ่อยครั้ง