stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2013–14
รอบน็อกเอาต์

บทความหลัก: ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2013–14 รอบแพ้คัดออก
ในรอบแพ้คัดออก หรือรอบน็อกเอาต์ แต่ละทีมจะเล่น 2 นัด โดยแบ่งเป็นเหย้าและเยือน ส่วนนัดชิงชนะเลิศจะเล่นเพียงนัดเดียว ในการจับสลากแบ่งสายของรอบ 16 ทีมสุดท้าย จะนำทีมอันดับที่ 1 ของแต่ละกลุ่ม มาพบกับทีมอันดับที่ 2 ของแต่ละกลุ่ม โดยทีมอันดับที่ 2 ของแต่ละกลุ่มนั้นจะได้เล่นเป็นเจ้าบ้านก่อน ส่วนรอบ 8 ทีมสุดท้ายจะไม่มีการจับสลากแบ่งสาย แต่จะเป็นการเข้ารอบมาพบกันเอง
รอบน็อกเอาต์ > ทีมที่ผ่านเข้ารอบ

| กลุ่ม | แชมป์กลุ่ม | รองแชมป์กลุ่ม |
| --- | --- | --- |
| A |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด |  ไบเออร์ เลเวอร์คูเซน |
| B |  เรอัลมาดริด |  กาลาทาซาไร |
| C |  ปารี แซ็ง-แฌร์แม็ง |  โอลิมเปียกอส |
| D |  บาเยิร์นมิวนิก |  แมนเชสเตอร์ซิตี |
| E |  เชลซี |  ชัลเคอ 04 |
| F |  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ |  อาร์เซนอล |
| G |  อัตเลติโกเดมาดริด |  เซนิต เซนต์ ปีเตอร์สเบิร์ก |
| H |  บาร์เซโลนา |  เอซี มิลาน |
รอบน็อกเอาต์ > รอบ 16 ทีมสุดท้าย

โดยจะมีพิธีการจับสลากประกบคู่ในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 2013. รอบ 16 ทีมสุดท้าย นัดแรก จะลงทำการแข่งขันระหว่างวันที่ 18, 19, 25 และ 26 กุมภาพันธ์ 2014 , และรอบ 16 ทีมสุดท้าย นัดที่ 2 จะลงทำการแข่งขันระหว่างวันที่ 11, 12, 18 และ 19 มีนาคม 2014.
| ทีมแรก |   ผล   | ทีมที่สอง |   นัดแรก   |   นัดที่สอง   |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แมนเชสเตอร์ซิตี  | 1–4 |  บาร์เซโลนา | 0–2 | 1–2  |
| โอลิมเปียกอส  | 2–3 |  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด | 2–0 | 0–3  |
| เอซี มิลาน  | 1–5 |  อัตเลติโกเดมาดริด | 0–1 | 1–4  |
| ไบเออร์ เลเวอร์คูเซน  | 1–6 |  ปารี แซ็ง-แฌร์แม็ง | 0–4 | 1–2  |
| กาลาทาซาไร  | 1–3 |  เชลซี | 1–1 | 0–2  |
| ชัลเคอ 04  | 2–9 |  เรอัลมาดริด | 1–6 | 1–3  |
| เซนิต เซนต์ ปีเตอร์สเบิร์ก  | 4–5 |  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ | 2–4 | 2–1  |
| อาร์เซนอล  | 1–3 |  บาเยิร์นมิวนิก | 0–2 | 1–1 |
รอบน็อกเอาต์ > รอบ 8 ทีมสุดท้าย

การจับสลากประกบคู่รอบ 8 ทีมสุดท้ายมีขึ้นในวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2014. รอบ 8 ทีมสุดท้าย นัดแรก จะลงทำการแข่งขันระหว่างวันที่ 1 และ 2 เมษายน ค.ศ. 2014 , และรอบ 8 ทีมสุดท้าย นัดที่ 2 จะลงทำการแข่งขันระหว่างวันที่ 8 และ 9 เมษายน 2014.
| ทีมแรก |   ผล   | ทีมที่สอง |   นัดแรก   |   นัดที่สอง   |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| บาร์เซโลนา  | 1–2 |  อัตเลติโกเดมาดริด | 1–1 | 0–1  |
| เรอัลมาดริด  | 3–2 |  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ | 3–0 | 0–2  |
| ปารี แซ็ง-แฌร์แม็ง  | 3–3 (a) |  เชลซี | 3–1 | 0–2  |
| แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด  | 2–4 |  บาเยิร์นมิวนิก | 1–1 | 1–3 |
รอบน็อกเอาต์ > รอบรองชนะเลิศ

การจับสลากประกบคู่รอบรองชนะเลิศมีขึ้นในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 2014. รอบรองชนะเลิศ นัดแรก จะลงทำการแข่งขันระหว่างวันที่ 22 และ 23 เมษายน 2014 , และรอบรองชนะเลิศ นัดที่ 2 จะลงทำการแข่งขันระหว่างวันที่ 29 และ 30 เมษายน 2014.
| ทีมแรก |   ผล   | ทีมที่สอง | นัดแรก | นัดที่สอง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เรอัลมาดริด  | 5–0 |  บาเยิร์นมิวนิก | 1–0 | 4–0  |
| อัตเลติโกเดมาดริด  | 3–1 |  เชลซี | 0–0 | 3–1 |
รอบน็อกเอาต์ > รอบชิงชนะเลิศ

บทความหลัก: ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2014
รอบชิงชนะเลิศ จะลงแข่งในวันที่ 24 พฤษภาคม 2014 ที่ อิสตาจีอูดาลูซ ใน ลิสบอน ประเทศโปรตุเกส. ผู้ชนะจะได้ผ่านเข้าไปเล่นใน ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2014 และ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2014.
24 พฤษภาคม 2014
01:45
| เรอัลมาดริด  | 4–1 (ต่อเวลาพิเศษ) |  อัตเลติโกเดมาดริด |
| --- | --- | --- |
| ราโมส  90+3' เบล  110' มาร์เซลู  118' โรนัลโด  120' (ลูกโทษ) | รายงาน | โกดิน  36' |
ผู้ชม: 60,976 คน
ผู้ตัดสิน: บยอร์น กีเปอร์ส (เนเธอร์แลนด์)
สถิติ

สถิติการทำประตู และ สถิติการจ่ายบอล (นับตั้งแต่รอบคัดเลือก และ รอบเพลย์ออฟ)
หมายเหตุ: นักเตะและทีมที่อยู่ใน ตัวหนา คือยังอยู่ในระบบการแข่งขัน.
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กฟุตบอลระหว่างประเทศระดับสโมสร |
| --- | --- | --- |
 ฟีฟ่า  ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก  List of association football clubs 
| แอฟริกา |  ซีเอเอฟ – แชมเปียนส์ลีก  คอนเฟเดอเรชันส์คัพ  ซูเปอร์คัพ  |  |
| เอเชีย |  เอเอฟซี – แชมเปียนส์ลีกอีลิท1  แชมเปียนส์ลีกทู  แชลเลนจ์ลีก  |  |
| ยุโรป |  ยูฟ่า – แชมเปียนส์ลีก1  ยูโรปาลีก1  คอนเฟอเรนซ์ลีก1  ซูเปอร์คัพ  |  |
| อเมริกาเหนือ |  คอนคาแคฟ – แชมเปียนส์ลีก  ลีกส์คัพ  เซนทรัลอเมริกันคัพ  แคริบเบียนคัพ  |  |
| โอเชียเนีย |  โอเอฟซี – แชมเปียนส์ลีก  |  |
| อเมริกาใต้ |  คอนเมบอล – โกปาลิเบร์ตาโดเรส  โกปาซูดาเมริกานา  เรโกปาซูดาเมริกานา  |  |
1เฮดทูเฮด = ในกรณีที่แต้มเท่ากัน ดูตัวต่อตัว แข่งนัดเดียว ถ้าประตูเท่ากัน ดูลูกได้-เสีย ,แข่งสองนัด ถ้าประตูเท่ากัน ดูอเวย์โกลว์ แต่ถ้าคะแนนเท่ากันมากกว่า 2 ทีม ใช้มินิลีก ดูเพิ่ม: สโมสรฟุตบอลทีมหญิงระหว่างประเทศ
ศึกบุปผาวังมังกร

| ศึกบุปผาวังมังกร |
| --- | --- |

ประเภท: ดราม่า
แสดงนำ: เสอ ซือม่าน  หยาง อี้    เฉิน หาว
ประเทศแหล่งกำเนิด:  จีน
ภาษาต้นฉบับ: จีน
ออกอากาศ
เครือข่าย: TVB
ออกอากาศ: 25 กุมภาพันธ์พ.ศ. 2553 – 3 มิถุนายนพ.ศ. 2553
ศึกบุปผาวังมังกร (จีน: 宮心計 อังกฤษ: Beyond the Realm of Conscience) เป็นละครโทรทัศน์จีนของช่องทีวีบี ในประเทศไทย สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3ได้นำมาออกอากาศโดยออกอากาศทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 18.30 น. - 19.00 น. โดยออกอากาศระหว่างวันที่ 25 กุมภาพันธ์พ.ศ. 2553 ถึง 3 มิถุนายนพ.ศ. 2553
นักแสดงนำ

เสอ ซือม่าน     รับบท     หลิว ซันห่าว
หยาง อี้     รับบท     เหยา จินหลิง
กวาน จี๋อิง     รับบท     ย่วน ชุ่ยหยุน
หมี เซียะ     รับบท     จง เสี่ยเสีย
เจิ้ง เจียอิ่ง     รับบท     เกา เสี่ยนหยาง
เฉิน หาว     รับบท     หลี อี้ (ฮ่องเต้)
หาน ม่านลี่     รับบท     ไทเฮา
ศิลปะโมซัน

| ศิลปะโมซัน Mosan art |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของ: ศิลปะโรมาเนสก์
 อ่างล้างบาปที่โบสถ์นักบุญบาร์โทโลมิว ลีแยฌ โดย เรอนิเยร์ เดอ ฮุย (ค.ศ. 1107-ค.ศ. 1118)
ประวัติศาสตร์ศิลปะ
ช่วงเวลา: คริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึง 13
ภูมิภาค: ทวีปยุโรป
เกี่ยวข้อง: ศิลปะการอแล็งเฌียง
ศิลปะตะวันตก
ศิลปะโมซัน หรือ ศิลปะเรโน-โมซัน(อังกฤษ: Mosan art หรือ Rheno-Mosan art) เป็นศิลปะระดับภูมิภาคของศิลปะโรมาเนสก์ที่แพร่หลายระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึง 13 ในบริเวณลุ่มแม่น้ำเมิซและแม่น้ำไรน์ในบริเวณที่ปัจจุบันคือประเทศเบลเยียมโดยเฉพาะในวาลโลเนียและไรน์แลนด์ ที่รวมทั้งงานเอกสารตัวเขียนสีวิจิตร งานโลหะและงานลงยา
แคว้นโมซันครอบคลุมบริเวณที่เป็นราชรัฐมุขนายกลีแยฌที่มีความเกี่ยวพันทางการเมืองกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และทางศาสนากับอาร์ชบิชอปแห่งโคโลญ แคว้นโมซันเป็นที่ตั้งของเมืองต่างๆ ที่รวมทั้งมาสทริชท์ที่อยู่ภายใต้การปกครองของดัชชีบราบันต์และราชรัฐมุขนายกลีแยฌ
ลุ่มแม่น้ำแม่น้ำเมิซตั้งอยู่ในศูนย์กลางของจักรวรรดิการอแล็งเฌียง ฉะนั้นลักษณะงานจึงมีอิทธิพลเป็นอันมากมาจากธรรมเนียมนิยมของศิลปะการอแล็งเฌียง ดังนั้นองค์ประกอบของศิลปะโมซันจึงหนักไปในทางศิลปะคลาสสิก ที่ต่างจากศิลปะโรมาเนสก์นานาชาติในบริเวณอื่นในช่วงเวลาเดียวกันในฝรั่งเศส  (โดยเฉพาะของลิมอช, เช่นตัวอย่าง  เก็บถาวร 2005-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน), เยอรมนี (see for example  เก็บถาวร 2005-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน), อังกฤษ และ อิตาลี แต่ก็มีลักษณะบางอย่างขององค์ประกอบของศิลปะโรมาเนสก์เช่นการใช้ช่องว่าง
งานช่างทองเป็นงานศิลปะชั้นสูงของลุ่มแม่น้ำเมิซในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ที่สร้างโดยมีผู้ว่าจ้างโดยห้องงานศิลปะที่เดินทางไปทำงานตามที่สั่ง จำนวนงานมีเพียงไม่กี่ชิ้นเพราะจำนวนการจ้างน้อย แต่คุณภาพของงานจะดี ตัวอย่างงานในช่วงนี้ก็ได้แก่ บานพับภาพสเตฟลอทซึ่งเป็นฉากประดับแท่นบูชาเคลื่อนที่ที่สร้างราวระหว่างปี ค.ศ.  1156 ถึงปี ค.ศ.  1158
ประติมาของลุ่มแม่น้ำเมิซมีความเป็นเอกลักษณ์ในการใช้อุปมานิทัศน์สมัยกลางในการสร้างงานศิลปะที่เกี่ยวกับพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่
งานที่แสดงถึงลักษณะของศิลปะโมซันอันแท้จริงก็ได้แก่งานหีบวัตถุมงคลที่เรียกว่า “หีบสามกษัตริย์” โดย นิโคลัสแห่งแวร์เดิง ที่สร้างราวระหว่างปี ค.ศ. 1180/1181 - ค.ศ. 1225
ระเบียงภาพ

“Evangeliar of Notker” งานแกะสลักงาช้างของคริสต์ศตวรรษที่ 10 ลงยาคริสต์ศตวรรษที่ 12
บานพับภาพสเตฟลอท
คัมภีร์สเตฟลอท
หีบสามกษัตริย์
เรลิกของ Hugo d'Oignies
ดูเพิ่ม

ศิลปะตะวันตก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศิลปะโมซัน
| ด ค กศิลปะและลัทธิทางศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ยุคกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 13):  เมรอแว็งเฌียง  การอแล็งเฌียง  ออตโทเนียน  ไบแซนไทน์  เคลต์  โรมาเนสก์  กอทิก  กอทิกนานาชาติ 
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 18:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ศตวรรษที่ 14-15)  จริตนิยม (ศตวรรษที่ 16)  บาโรก (ศตวรรษที่ 17)  โรโกโก - ลัทธิคลาสสิกใหม่ - จินตนิยม (ศตวรรษที่ 18) 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ศิลปะสถาบัน  สัจนิยม  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  สังเคราะห์นิยม  สัญลักษณ์นิยม  ลุ่มแม่น้ำฮัดสัน 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สมัยใหม่  บาศกนิยม  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธินามธรรม  กลุ่มศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  กลุ่มบรึคเคอ  ดาดา  คติโฟวิสต์  นวศิลป์  เวียนนาซีเซสชัน  สุนทรียนิยม  เบาเฮาส์  ลัทธิรูปทรงแนวใหม่  อลังการศิลป์  สมัยนิยม  อนาคตนิยม  อนุตรนิยม  ลัทธิเหนือจริง  Color Field  จุลนิยม  Lyrical Abstraction  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่  สมัยใหม่ยุคหลัง  มโนทัศนศิลป์  ศิลปะคนนอก  ศิลปะใต้ดิน  ศิลปะเชิงแนวคิด  กลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช  รูปลักษณ์นิยม 
ศิลปะ:  จิตรกรรม  ประติมากรรม  สถาปัตยกรรม  การถ่ายภาพ 
ศิลปิน:  จิตรกร  ประติมากร  สถาปนิก  ช่างภาพ
ศิลปะอัศจรรย์

ระวังสับสนกับ ศิลปะแฟนตาซี
“Mermaid Syndrom”, ค.ศ. 2006
ศิลปะอัศจรรย์ หรือ อัศจรรย์ศิลป์ (อังกฤษ: Fantastic art)  คือประเภทของงานศิลปะ ขอบข่ายของศิลปะอัศจรรย์ได้รับการนิยามอย่างเคร่งครัดโดยนักวิชาการมาตั้งแต่สมัยของชูลส์ แวร์นและเอช. จี. เวลส์ ก่อนหน้าและระหว่างภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ก็ได้มีขบวนการศิลปินไซ-ไฟ/แฟนตาซีที่ครอบคลุมงานประเภทศิลปินภาพประกอบศิลปะและหนังสือคอมมิค บทเขียนรวมเกี่ยวกับงานศิลปะประเภทนี้เห็นได้ชัดในหนังสือ “Infinite Worlds: The Fantastic Visions of Science Fiction Art” โดยศิลปินอเมริกันวินเซนต์ ดิ เฟทโดยมีนักเขียนอเมริกันเรย์ แบรดเบอร์รีเป็นผู้เขียนบทนำ
ศิลปะอัศจรรย์เดิมจำกัดอยู่เฉพาะแต่งานจิตรกรรมและภาพประกอบ แต่ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมาก็ขยายไปรวมภาพถ่าย ศิลปะอัศจรรย์มีเนื้อหาที่เกี่ยวกับแฟนตาซี, แฟนตาซีเชิงวิทยาศาสตร์ (ประเภทย่อยของไซ-ไฟที่เกี่ยวกับความลี้ลับของมนุษย์ต่างดาวและศาสนาของมนุษย์ต่างดาว), จินตนาการ, และภาวะกึ่งฝัน, วิลักษณ์, มโนทัศน์อันเหนือจริง และรวมทั้งศิลปะเชิงกอธิค การที่ศิลปะอัศจรรย์มีที่มาจากประเภทของงานศิลปะแบบสัญลักษณ์นิยมของสมัยวิคตอเรียทำให้ครอบคลุมหัวข้อที่คล้ายคลึงกันที่รวมทั้งเทพวิทยา, รหัสญาณ (Occultism) และ รหัสยลัทธิ (mysticism), หรือ ตำนานและตำนานพื้นบ้าน และ จะแสวงหาคุณค่าของคุณสมบัติภายใน (ธรรมชาติของวิญญาณและจิตวิญญาณ)
แฟนตาซีเป็นส่วนสำคัญของการสร้างงานศิลปะมาตั้งแต่ก่อตัวขึ้น แต่มาเพิ่มความสำคัญยิ่งขึ้นอีกในการเขียนจิตรกรรมแมนเนอริสม์, สัจนิยมแนวมายา, จินตนิยม, สัญลักษณ์นิยม, เหนือจริง, สัญลักษณ์นิยม และ ศิลปะใต้ดิน (Lowbrow) ฝรั่งเศสเรียกศิลปะในกลุ่มนี้ว่า “ศิลปะแฟนทาสทีค” (Fantastique) ในภาษาอังกฤษบางครั้งก็จะเรียกว่า “ศิลปะมโนทัศน์” (Visionary art) หรือ “ศิลปะวิลักษณ์” (Grotesque art) หรือ “ศิลปะแมนเนอริสม์” ศิลปะอัศจรรย์มีความสัมพันธ์อย่างเกี่ยวดองกับวรรณกรรมแฟนตาซี
จิตกรประวัติศาสตร์และวิจิตรศิลป์

จิตรกรศิลปะอัศจรรย์ที่เป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นคนแรกคือจิตรกรชาวดัตช์เฮียโรนิมัส บอส จิตรกรผู้อื่นที่ได้ชื่อว่าเป็นจิตรกรศิลปะอัศจรรย์ก็ได้แก่ เปียเตอร์ บรูเกล, จุยเซ็ปเป อาร์ชิมโบลโด, แม็ทไทอัส กรึนวอลด์, ฮันส์ บาลดุง, ฟรานซิสโก โกยา, กุสตาฟ โมโร, แม็กซ์ แม็กนัส นอร์มัน, เฮนรี ฟูเซลี, โอดิยอง เรอดอง, แม็กซ์ คลิงเกอร์, อาร์โนลด์ เบิคลิน, วิลเลียม เบลค, กุสตาฟว์ ดอเร, จิโอวานนิ บัตติสตา พิราเนซี, ซัลบาดอร์ ดาลี, อาริค เบราเออร์, โยห์ฟรา บอสชาร์ท, ออดด์ เนอร์ดรุม และ มาที คลาไวน์[ต้องการอ้างอิง]
ในคริสต์ทศวรรษ 1930 ในสหรัฐอเมริกา ก็มีกลุ่มศิลปินในวิสคอนซินผู้ได้รับอิทธิพลจากขบวนการลัทธิเหนือจริงของยุโรปก่อตั้งตัวขึ้นเป็นกลุ่มศิลปะอัศจรรย์ ที่ประกอบด้วยศิลปินที่ทำงานอยู่ในบริเวณแมดิสันในวิสคอนซินที่รวมทั้ง มาร์แชล เกลเซียร์, ดัดลีย์ ฮัพเพลอร์ และ จอห์น ไวล์ด, คาร์ล พรีบจากมิลวอคี และ เกอร์ทรูด อเบอร์ครอมบีจากชิคาโก ศิลปะของศิลปินกลุ่มนี้ผสานอารมณ์ขันเชิงมรณนิยม (macabre), ความลี้ลับ และ การแฝงนัย (irony) ที่เป็นงานศิลปะที่ตรงไปตรงมา และตรงกันข้ามกับศิลปะภูมิภาคนิยมอเมริกัน (American Regionalism) ที่กำลังเป็นที่นิยมกันอยู่ในขณะนั้น
ขบวนการปรัชญาศิลปะหลัก “จินตภาพนิยมชิคาโก” (Chicago Imagism) ของชิคาโกหลังสงครามโลกครั้งที่สองสร้างงานจิตรกรรมที่มีลักษณะเป็นงานศิลปะอัศจรรย์และศิลปะวิลักษณ์ ที่มีความเป็นเอกลักษณ์อันแตกต่างจากศิลปะแอ็บสแตร็คท์ของนิวยอร์กที่เป็นที่นิยมกันในขณะนั้น ศิลปินจินตภาพนิยมคนสำคัญก็ได้แก่โรเจอร์ บราวน์, แกลดิส นิลส์สัน, จิม นัทท์, เอ็ด แพสค์ และ คาร์ล เวอร์ซัม
จิตรกร

Zdzisław Beksiński
Gerald Brom
Roger Dean
Larry Elmore
Frank Frazetta
Ernst Fuchs
เอช อาร์ กีเกอร์
Peter Gric
Judson Huss
Oleg A. Korolev
Keith Parkinson
Donald Pass
Antonio Roybal
Luis Royo
Mark Ryden
De Es Schwertberger
Anne Sudworth
Bridget Bate Tichenor
Boris Valejo
Robert Venosa
Michael Whelan
Jacek Yerka
Jurgen Ziewe
ดูเพิ่ม

Coleman, A.D. (1977).  The Grotesque in Photography.  New York: Summit, Ridge Press.
Watney, Simon (1977).  Fantastic Painters.  London: Thames & Hudson.
Colombo, Attilio (1979).  Fantastic Photographs.  London: Gordon Fraser.
Johnson, Diana L. (1979).  Fantastic illustration and design in Britain, 1850-1930.  Rhode Island School of Design.
Krichbaum, Jorg & Zondergeld. R.A. (Eds.) (1985).  Dictionary of Fantastic Art.  Barron's Educational Series.
Menton, Seymour (1983).  Magic Realism Rediscovered 1918-1981.  Philadelphia, The Art Alliance Press.
Day, Holliday T. & Sturges, Hollister (1989).  Art of the Fantastic: Latin America, 1920-1987.  Indianapolis: Indianapolis Museum of Art.
Clair, Jean (1995).  Lost Paradise: Symbolist Europe.  Montreal: Montreal Museum of Fine Arts.
Palumbo, Donald (Ed.) (1986).  Eros in the Mind's Eye: Sexuality and the Fantastic in Art and Film (Contributions to the Study of Science Fiction and Fantasy).  Greenwood Press.
Stathatos, John (2001).  A Vindication of Tlon: Photography and the Fantastic.  Greece: Thessaloniki Museum of Photography
Schurian, Prof. Dr. Walter (2005). Fantastic Art. Taschen. ISBN 978-3-8228-2954-7 (English edition)
beinArt collective (2007). Metamorphosis.  beinArt. ISBN 978-0-9803231-0-8
ศิลปะตะวันตก
ศิลปะสมัยใหม่
ลัทธิเหนือจริง
ศิลปะแฟนตาซี
| ด ค กศิลปะและลัทธิทางศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ยุคกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 13):  เมรอแว็งเฌียง  การอแล็งเฌียง  ออตโทเนียน  ไบแซนไทน์  เคลต์  โรมาเนสก์  กอทิก  กอทิกนานาชาติ 
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 18:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ศตวรรษที่ 14-15)  จริตนิยม (ศตวรรษที่ 16)  บาโรก (ศตวรรษที่ 17)  โรโกโก - ลัทธิคลาสสิกใหม่ - จินตนิยม (ศตวรรษที่ 18) 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ศิลปะสถาบัน  สัจนิยม  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  สังเคราะห์นิยม  สัญลักษณ์นิยม  ลุ่มแม่น้ำฮัดสัน 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สมัยใหม่  บาศกนิยม  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธินามธรรม  กลุ่มศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  กลุ่มบรึคเคอ  ดาดา  คติโฟวิสต์  นวศิลป์  เวียนนาซีเซสชัน  สุนทรียนิยม  เบาเฮาส์  ลัทธิรูปทรงแนวใหม่  อลังการศิลป์  สมัยนิยม  อนาคตนิยม  อนุตรนิยม  ลัทธิเหนือจริง  Color Field  จุลนิยม  Lyrical Abstraction  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่  สมัยใหม่ยุคหลัง  มโนทัศนศิลป์  ศิลปะคนนอก  ศิลปะใต้ดิน  ศิลปะเชิงแนวคิด  กลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช  รูปลักษณ์นิยม 
ศิลปะ:  จิตรกรรม  ประติมากรรม  สถาปัตยกรรม  การถ่ายภาพ 
ศิลปิน:  จิตรกร  ประติมากร  สถาปนิก  ช่างภาพ
ศึกสวรรค์มหัศจรรย์ทะลุฟ้า

ศึกสวรรค์มหัสจรรย์ทะลุฟ้า  (อังกฤษ: Har har mahadev) เป็นภาพยนตร์ชื่อดังของบอลลีวู้ดที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2517 เรื่องราวกล่าวถึงอิทฤทธิ์ของพระศิวะ การสู้รบของพระพรหมและพระวิษณุ การวิวาห์ของพระศิวะและพระแม่ปารวตี การกำเนิดของพระขันทกุมารและพระพิฆเนศ และปาฏิหาริย์ของพระศิวะและพระแม่ปราวตี ส่วนตอนจบกล่าวถึงหนุมานได้สรรเสริญศิวลึงค์ ทั้ง 12 แห่งในอินเดีย นำแสดงโดย ดารา ซิงห์ สุมิตรา เทวี จายาศิริ กาดก้า ปัทมา คานนา สัตยาจิต และ อบี บัตตาชารยา
ศิลปะจัดวาง

“ทำนบ” (Embankment) โดยเรเชิล วิทเรดที่หอศิลป์เททโมเดิร์นในสหราชอาณาจักร
ศิลปะจัดวาง หรือ ศิลปะติดตั้ง (อังกฤษ: Installation art) หมายถึงประเภทของงานศิลปะที่มีที่ตั้งเฉพาะจุด, เป็นงานสามมิติ ที่ออกแบบเพื่อที่จะแปรสภาพการรับรู้ของสิ่งแวดล้อม (perception of a space)
โดยทั่วไปแล้ว “ศิลปะจัดวาง” จะหมายถึงศิลปะภายในตัวสิ่งก่อสร้าง ถ้าตั้งอยู่ภายนอกก็มักจะเรียกว่า “ศิลปะภูมิทัศน์” (Land art) และศิลปะสองประเภทนี้คาบเกี่ยวกัน ศิลปะจัดวางอาจจะเป็นได้ทั้งศิลปะที่ติดตั้งอย่างถาวรหรือเพียงชั่วคราวก็ได้ ศิลปะจัดวางได้รับการติดตั้งในการแสดงงานนิทรรศการศิลปะ เช่นในพิพิธภัณฑ์หรือหอศิลป์ หรือในบริเวณทั้งที่เป็นของส่วนบุคคลและของสาธารณชน ประเภทของงานก็ครอบคลุมตั้งแต่การใช้วัสดุที่พบโดยทั่วไป ที่มักจะเลือกสรรจากวัสดุที่ทำให้มีความกระทบอารมณ์ รวมไปถึงวัตถุสมัยใหม่เช่นวิดีโอ, เสียง, การแสดง, ความเสมือนจริงแบบดื่มด่ำ (Immersive virtual reality) และอินเทอร์เน็ต ศิลปะจัดวางหลายชิ้นเป็นศิลปะเฉพาะที่ (Site-Specific Art) ซึ่งหมายความว่าเป็นงานที่ออกแบบให้ติดตั้งตรงตำแหน่งหรือสถานที่ที่สร้างงานศิลปะโดยเฉพาะเท่านั้น
บรรณานุกรม

Bishop, Claire. Installation Art a Critical History. London: Tate, 2005.
Coulter-Smith, Graham. Deconstructing Installation Art. Online resource
de Oliveira, Nicolas and Oxley, Nicola. 'Installation art', London: Thames & Hudson and Smithsonian Institution, 1994. ISBN 0-500-23672-0
de Oliveira, Nicolas and Oxley, Nicola, 'Installation art in the New Millennium: Empire of the Senses', London: Thames & Hudson, 2003. ISBN 0-500-23808-1
Fried, Michael. “Art and Objecthood.” In Art and Objecthood: Essays and Reviews. Chicago: University of Chicago Press, 1998.
“Installation [Environment].” Grove Art Encyclopedia. 2006. Grove Art Online. 30 January 2006 .
“Installation.” Oxford English Dictionary. 2006. Oxford English Dictionary Online. 30 January 2006  เก็บถาวร 2006-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
“Install, v.” Oxford English Dictionary. 2006. Oxford English Dictionary Online. 30 January 2006  เก็บถาวร 2006-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
Kabakov, Ilya. On the “Total” Installation. Ostfildern, Germany: Cantz, 1995, 243-260.
Kaprow, Allan. “Notes on the Creation of a Total Art.” In Essays on the Blurring of Art and Life, ed. Jeff Kelley. Berkeley: University of California Press, 2003. ISBN 0-520-24079-0
"opera." Britannica Student Encyclopedia. 2006. Encyclopædia Britannica Online.  15 February 2006 .
Reiss, Julie H. From Margin to Center: The Spaces of Installation Art. Cambridge, MA: MIT Press, 2001. ISBN 0-262-68134-X
Rosenthal, Mark. Understanding Installation Art: From Duchamp to Holzer. Munich: Prestel Verlag, 2003. ISBN 3-7913-2984-7
Suderburg, Erika. Space, Site, Intervention: Situating Installation Art. Minneapolis London: University of Minnesota Press, 2000. ISBN 0-8166-3159-X
ดูเพิ่ม

ศิลปะตะวันตก
ศิลปะสมัยใหม่
ศิลปะเชิงแนวคิด
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศิลปะจัดวาง
ระเบียงภาพ

“โค้ง”
แอนดี โกลด์เวิร์ทธี
“โคมระย้าร่วง”
Ilya Kabakov
“ฐานรับ”
Unterstützende Maßnahmen
Eberhard Bosslet
“Entonces”
Raul Mourão
ผสานเสียงและวิดีโอ
Maurice Benayoun
อาร์เคดแสง
Peter Struycken
ประติมากรรมภายในคริพท์ของมหาวิหารวินเชสเตอร์
แอนโทนี กอร์มลีย์
เก้าอี้รากไม้
Eberhard Bosslet
Fountain of Life
Danny Sillada
Poetry Tree, Lidia Chiarelli, IMMAGINE&POESIA. Agliè (ตูริน, ประเทศอิตาลี), 2012
| ด ค กศิลปะและลัทธิทางศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ยุคกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 13):  เมรอแว็งเฌียง  การอแล็งเฌียง  ออตโทเนียน  ไบแซนไทน์  เคลต์  โรมาเนสก์  กอทิก  กอทิกนานาชาติ 
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 18:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ศตวรรษที่ 14-15)  จริตนิยม (ศตวรรษที่ 16)  บาโรก (ศตวรรษที่ 17)  โรโกโก - ลัทธิคลาสสิกใหม่ - จินตนิยม (ศตวรรษที่ 18) 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ศิลปะสถาบัน  สัจนิยม  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  สังเคราะห์นิยม  สัญลักษณ์นิยม  ลุ่มแม่น้ำฮัดสัน 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สมัยใหม่  บาศกนิยม  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธินามธรรม  กลุ่มศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  กลุ่มบรึคเคอ  ดาดา  คติโฟวิสต์  นวศิลป์  เวียนนาซีเซสชัน  สุนทรียนิยม  เบาเฮาส์  ลัทธิรูปทรงแนวใหม่  อลังการศิลป์  สมัยนิยม  อนาคตนิยม  อนุตรนิยม  ลัทธิเหนือจริง  Color Field  จุลนิยม  Lyrical Abstraction  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่  สมัยใหม่ยุคหลัง  มโนทัศนศิลป์  ศิลปะคนนอก  ศิลปะใต้ดิน  ศิลปะเชิงแนวคิด  กลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช  รูปลักษณ์นิยม 
ศิลปะ:  จิตรกรรม  ประติมากรรม  สถาปัตยกรรม  การถ่ายภาพ 
ศิลปิน:  จิตรกร  ประติมากร  สถาปนิก  ช่างภาพ
ศิลปะสมถะ

ศิลปะสมถะ (อังกฤษ: Arte Povera) เป็นลักษณะงานศิลปะของศิลปะสมัยใหม่ คำว่า “Arte Povera” หรือ “ศิลปะสมถะ” เป็นคำที่เริ่มใช้กันขึ้นในอิตาลีในช่วงของความไม่สงบเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อศิลปินเริ่มที่จะมีถือคติรุนแรงทางการเมือง ศิลปินเริ่มโจมตีคุณค่าของสถาบันทางการของรัฐบาล, อุตสาหกรรม และวัฒนธรรม หรือแม้แต่ตั้งข้อกังขาที่เป็นการแสดงออกของแต่ละบุคคลนั้นจะเป็นสิ่งที่มีเหตุผลทางจริยธรรมที่จะดำรงอยู่หรือไม่ นักวิพากษ์ศิลป์เจอร์มาโน เชลันท์จัดงานแสดงศิลปะสองครั้งในปี ค.ศ. 1967 และ ค.ศ. 1968 ตามด้วยหนังสืออันมีอิทธิพลชื่อ “Arte Povera” เพื่อเป็นเผยแพร่ความคิดของศิลปะปฏิรูป ที่แยกตัวจากกรอบประเพณีนิยมและมีพลังของโครงสร้าง และ ตลาดของศิลปะ แม้ว่าเชลันท์จะพยายามใช้ความหมายขององค์ประกอบของศิลปะดังกล่าวในการครอบคลุมศิลปะจากทั่วโลก แต่อันที่จริงแล้วเป็นคำที่มีความหมายเฉพาะอยู่แต่กับศิลปินชาวอิตาลีผู้โจมตีปรัชญาบรรษัทโดยการแสดงออกทางศิลปะที่ใช้วัสดุและลักษณะงานที่นอกกรอบของสิ่งที่เคยใช้และเคยสร้างกันมา
งานศิลปะแบบต่างๆ ที่มีตั้งแสดงให้ชมมากที่สุดของขบวนการศิลปะสมถะอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะลิกเตนสไตน์
Artists

มิเคลอันเจโล พิสโตเลตโตเริ่มงานเขียนบนกระจกในปี ค.ศ. 1962 ที่เป็นงานศิลปะที่เชื่อมงานเขียนกับความเป็นจริงที่เปลี่ยนแปลงไปอยู่ตลอดเวลา ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 พิสโตเลตโตก็เริ่มใช้เศษผ้าและประติมากรรมคลาสสิกที่พบทั่วไปในอิตาลีในการสร้างงานทั้งนี้ก็เพื่อที่จะทลายความแตกต่างของอันดับชั้นของศิลปะและสิ่งของที่หาได้ทั่วไป การใช้วัสดุที่ถูกทิ้งขว้างก็เป็นองค์ประกอบหนึ่งของการสร้างงานศิลปะสมถะ ในงาน “Muretto di straci” (ไทย: ผนังผ้าขี้ริ้ว) ที่สร้างในปี ค.ศ. 1967 พิสโตเลตโตสร้างพรมแขวนผนังอันงดงามแปลกตาจากอิฐธรรมดาที่ห่อด้วยเศษผ้าที่ทิ้งแล้ว
ศิลปินเช่นยานิส คูเนลลิส และ มาริโอ เมิร์ซพยายามที่จะให้งานศิลปะเป็นสิ่งที่ใกล้ความเป็นจริงมากขึ้น และแสดงความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดระหว่างตัวบุคคลกับธรรมชาติ
ศิลปิน

Giovanni Anselmo
Alighiero Boetti
Pier-Paolo Calzolari
Rossella Cosentino
Luciano Fabro
Piero Gilardi
Jannis Kounellis
Ondrej Mares
Mario Merz
Marisa Merz
Pino Pascali
Giuseppe Penone
Michelangelo Pistoletto
John Roloff
Gilberto Zorio
ดูเพิ่ม

นิทรรศการนานาชาติของความว่าง
ศิลปะสมัยใหม่
ศิลปะใต้ดิน
ศิลปะคนนอก
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศิลปะสมถะ
Fineberg, Jonathan, Art Since 1940 Strategies of Being
Arte Povera at Artcyclopedia
Walker Art Museum exhibit, 2001-2002 เก็บถาวร 2009-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กศิลปะและลัทธิทางศิลปะตะวันตก |
| --- | --- |
ยุคกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 13):  เมรอแว็งเฌียง  การอแล็งเฌียง  ออตโทเนียน  ไบแซนไทน์  เคลต์  โรมาเนสก์  กอทิก  กอทิกนานาชาติ 
คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 18:  สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (ศตวรรษที่ 14-15)  จริตนิยม (ศตวรรษที่ 16)  บาโรก (ศตวรรษที่ 17)  โรโกโก - ลัทธิคลาสสิกใหม่ - จินตนิยม (ศตวรรษที่ 18) 
คริสต์ศตวรรษที่ 19:  ศิลปะสถาบัน  สัจนิยม  กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล  ลัทธิประทับใจ  ลัทธิประทับใจยุคหลัง  ลัทธิประทับใจใหม่  วิภาคนิยม  ลัทธิผสานจุดสี  คตินิยมเส้นกั้นสี  กลุ่มนาบี  สังเคราะห์นิยม  สัญลักษณ์นิยม  ลุ่มแม่น้ำฮัดสัน 
คริสต์ศตวรรษที่ 20:  สมัยใหม่  บาศกนิยม  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  ลัทธินามธรรม  กลุ่มศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  กลุ่มเบลาเออไรเทอร์  กลุ่มบรึคเคอ  ดาดา  คติโฟวิสต์  นวศิลป์  เวียนนาซีเซสชัน  สุนทรียนิยม  เบาเฮาส์  ลัทธิรูปทรงแนวใหม่  อลังการศิลป์  สมัยนิยม  อนาคตนิยม  อนุตรนิยม  ลัทธิเหนือจริง  Color Field  จุลนิยม  Lyrical Abstraction  ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ใหม่  สมัยใหม่ยุคหลัง  มโนทัศนศิลป์  ศิลปะคนนอก  ศิลปะใต้ดิน  ศิลปะเชิงแนวคิด  กลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช  รูปลักษณ์นิยม 
ศิลปะ:  จิตรกรรม  ประติมากรรม  สถาปัตยกรรม  การถ่ายภาพ 
ศิลปิน:  จิตรกร  ประติมากร  สถาปนิก  ช่างภาพ
ศิษยาภิบาล

ศิษยาภิบาล (อังกฤษ: Pastor) เป็นคำจากภาษาสันสกฤตแปลว่า ผู้ดูแลศิษย์ (ศิษฺย शिष्य +อภิปาล अभिपाल) ส่วนคำว่า pastor นั้นมาจากภาษาละติน pascere ซึ่งแปลว่าคนเลี้ยงแกะ (shepherd) ชาวโรมันคาทอลิกแปลคำนี้ว่า "ผู้อภิบาล"
ศิษยาภิบาลเป็นตำแหน่งในการปกครองคริสตจักร ในปัจจุบันใช้ในคริสตจักรฝ่ายโปรเตสแตนต์ นอกจากนี้ยังพบการใช้คำว่าผู้อภิบาล (pastor) เพื่อหมายถึงมุขนายกและอธิการโบสถ์ในคริสตจักรอื่น ๆ ด้วย ได้แก่ คริสตจักรโรมันคาทอลิก อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์
คัมภีร์ไบเบิล

ตำแหน่งศิษยาภิบาลนั้นปรากฏอยู่แค่ครั้งเดียวในคัมภีร์ไบเบิล โดยถือเป็นหนึ่งในพันธกรทั้งห้าของพระเจ้า เช่น จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเอเฟซัส บทที่ 4 ข้อที่ 11 ระบุว่า
พระองค์เองประทานให้บางคนเป็นอัครทูต บางคนเป็นผู้เผยพระวจนะ บางคนเป็นผู้ประกาศข่าวประเสริฐ บางคนเป็นศิษยาภิบาลและอาจารย์ เพื่อเตรียมธรรมิกชนสำหรับการปรนนิบัติและการเสริมสร้างพระกายของพระคริสต์ จนกว่าเราทุกคนจะบรรลุถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในความเชื่อและในความรู้ถึงพระบุตรของพระเจ้า บรรลุถึงความเป็นผู้ใหญ่ คือโตเต็มถึงขนาดความบริบูรณ์ของพระคริสต์