stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คณะผู้แทนทางทูตของประเทศปากีสถาน
เอเชีย

อัฟกานิสถาน
คาบูล (สถานเอกอัครราชทูต)
เฮรัต (สถานกงสุลใหญ่)
จาลาลาบัด (สถานกงสุลใหญ่)
กานดาฮาร์ (สถานกงสุลใหญ่)
มาซารีชารีฟ (สถานกงสุลใหญ่)
บังกลาเทศ
ธากา (สถานเอกอัครราชทูต)
บรูไน
บันดาร์เซอรีเบอกาวัน (สำนักข้าหลวงใหญ่)
กัมพูชา
พนมเปญ (สถานเอกอัครราชทูต)
จีน
ปักกิ่ง (สถานเอกอัครราชทูต)
ฮ่องกง (สถานกงสุลใหญ่)
เซี่ยงไฮ้ (สถานกงสุลใหญ่)
อินเดีย
นิวเดลี (สำนักข้าหลวงใหญ่)
อินโดนีเซีย
จาการ์ตา (สถานเอกอัครราชทูต)
ญี่ปุ่น
โตเกียว (สถานเอกอัครราชทูต)
คาซัคสถาน
อัลมาเตอ (สถานกงสุลใหญ่)
เกาหลีเหนือ
เปียงยาง (สถานเอกอัครราชทูต)
เกาหลีใต้
โซล (สถานเอกอัครราชทูต)
คีร์กีซสถาน
บิชเคก (สถานเอกอัครราชทูต)
มาเลเซีย
กัวลาลัมเปอร์ (สำนักข้าหลวงใหญ่)
มัลดีฟส์
มาเล (สถานเอกอัครราชทูต)
พม่า
ย่างกุ้ง (สถานเอกอัครราชทูต)
เนปาล
กาฐมาณฑุ (สถานเอกอัครราชทูต)
ฟิลิปปินส์
มะนิลา (สถานเอกอัครราชทูต)
สิงคโปร์
สิงคโปร์ (สำนักข้าหลวงใหญ่)
ศรีลังกา
โคลอมโบ (สำนักข้าหลวงใหญ่)
ทาจิกิสถาน
ดูชานเบ (สถานเอกอัครราชทูต)
ไทย
กรุงเทพมหานคร (สถานเอกอัครราชทูต)
เติร์กเมนิสถาน
อาชกาบัต (สถานเอกอัครราชทูต)
อุซเบกิสถาน
ทาชเคนต์ (สถานเอกอัครราชทูต)
เวียดนาม
ฮานอย (สถานเอกอัครราชทูต)
โอเชียเนีย

ออสเตรเลีย
แคนเบอร์รา (สำนักข้าหลวงใหญ่)
ซิดนีย์ (สถานกงสุลใหญ่)
นิวซีแลนด์
เวลลิงตัน (สำนักข้าหลวงใหญ่)
องค์กรพหุภาคี

บรัสเซลส์ (คณะผู้แทนประจำสหภาพยุโรป)
เจนีวา (คณะผู้แทนถาวรประจำสหประชาชาติและองค์กรระหว่างประเทศอื่น ๆ)
นครนิวยอร์ก (คณะผู้แทนถาวรประจำสหประชาชาติ)
ปารีส (คณะผู้แทนประจำ UNESCO)
เวียนนา (คณะผู้แทนถาวรประจำสหประชาชาติและองค์กรระหว่างประเทศอื่น ๆ)
แหล่งข้อมูลอื่น

กระทรวงการต่างประเทศปากีสถาน
| ด ค กคณะผู้แทนทางทูตของประเทศต่าง ๆ |
| --- | --- |
ทวีปยุโรป: กรีซ • คอซอวอ • โครเอเชีย • เช็ก • ซานมารีโน • เซอร์เบีย • เดนมาร์ก • นอร์เวย์ • เนเธอร์แลนด์ • บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา • บัลแกเรีย • เบลเยียม • เบลารุส • โปรตุเกส • โปแลนด์ • ฝรั่งเศส • ฟินแลนด์ • มอนเตเนโกร • มอลโดวา • มอลตา • มาซิโดเนีย • โมนาโก • ยูเครน • เยอรมนี • รัสเซีย • โรมาเนีย • ลักเซมเบิร์ก • ลัตเวีย • ลิกเตนสไตน์  • ลิทัวเนีย • วาติกัน • สเปน • สโลวีเนีย • สวิตเซอร์แลนด์  • สวีเดน • สหราชอาณาจักร • ออสเตรีย • อันดอร์รา • อิตาลี • เอสโตเนีย • แอลเบเนีย • ไอซ์แลนด์  • ไอร์แลนด์  • ฮังการี
ทวีปอเมริกาเหนือ: กัวเตมาลา • เกรเนดา • คอสตาริกา • คิวบา • แคนาดา • จาเมกา • เซนต์คิตส์และเนวิส • เซนต์ลูเชีย • เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ • ดอมินีกา • ตรินิแดดและโตเบโก • นิการากัว • บาร์เบโดส • บาฮามาส • เบลีซ • ปานามา • เม็กซิโก • สหรัฐอเมริกา • สาธารณรัฐโดมินิกัน • เอลซัลวาดอร์ • แอนติกาและบาร์บูดา • ฮอนดูรัส • เฮติ
ทวีปอเมริกาใต้: กายอานา • โคลอมเบีย • ชิลี • ซูรินาม • บราซิล • โบลิเวีย • ปารากวัย • เปรู • เวเนซุเอลา • อาร์เจนตินา • อุรุกวัย • เอกวาดอร์
ทวีปเอเชีย: กัมพูชา • กาตาร์ • เกาหลีใต้ • เกาหลีเหนือ • คาซัคสถาน • คีร์กีซสถาน • คูเวต • จอร์เจีย • จอร์แดน • จีน (ไต้หวัน) • ญี่ปุ่น • ซาอุดีอาระเบีย • ซีเรีย • ไซปรัส • ติมอร์-เลสเต • ตุรกี •เติร์กเมนิสถาน • ทาจิกิสถาน • ไทย • เนปาล • บรูไน • บังกลาเทศ • บาห์เรน • ปากีสถาน • พม่า • ฟิลิปปินส์ • ภูฏาน • มองโกเลีย • มัลดีฟส์ •  มาเลเซีย • เยเมน • ลาว • เลบานอน • เวียดนาม • ศรีลังกา • สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ • สิงคโปร์ • อัฟกานิสถาน • อาเซอร์ไบจาน • อาร์มีเนีย • อินเดีย • อินโดนีเซีย • อิรัก • อิสราเอล • อิหร่าน • อุซเบกิสถาน • โอมาน
ทวีปแอฟริกา: กานา • กาบอง • กินี • กินี-บิสเซา • แกมเบีย • โกตดิวัวร์  • คอโมโรส • เคนยา • เคปเวิร์ด • แคเมอรูน • จิบูตี • ชาด • ซิมบับเว • เซเชลส์ • แซมเบีย • โซมาเลีย • ซูดาน • เซเนกัล • เซียร์ราลีโอน • เซาตูเมและปรินซิปี • ตูนิเซีย • โตโก • แทนซาเนีย • นามิเบีย • ไนจีเรีย • ไนเจอร์ • บูร์กินาฟาโซ • บอตสวานา • บุรุนดี • เบนิน • มอริเชียส • มอริเตเนีย • มาลี • มาดากัสการ์ • มาลาวี • โมร็อกโก • โมซัมบิก • ยูกันดา • รวันดา • ลิเบีย • เลโซโท • ไลบีเรีย • สวาซิแลนด์ • สาธารณรัฐคองโก • สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก • สาธารณรัฐแอฟริกากลาง • แอฟริกาใต้ • อิเควทอเรียลกินี • อียิปต์ • เอธิโอเปีย • เอริเทรีย • แอลจีเรีย • แองโกลา
ทวีปโอเชียเนีย: คิริบาส • ซามัว • ตองกา • ตูวาลู • นาอูรู • นิวซีแลนด์ • ปาปัวนิวกินี • ปาเลา • ฟิจิ • ไมโครนีเซีย • วานูอาตู • หมู่เกาะโซโลมอน • หมู่เกาะมาร์แชลล์  • ออสเตรเลีย 
สถานเอกอัครราชทูตปากีสถาน ณ กรุงมาดริด
สถานเอกอัครราชทูตปากีสถาน ณ กรุงวอชิงตัน ดี. ซี.
สำนักงานข้าหลวงใหญ่ปากีสถาน ณ กรุงออตตาวา
สถานกงสุลใหญ่ ณ นครฮิวสตัน
ดินสอพอง

ชิ้นส่วนของมาร์ลสโตน
ดินสอพอง หรือ มาร์ล หรือ มาร์ลสโตน มีองค์ประกอบทางเคมีเป็นแคลเซียมคาร์บอเนต หรือโคลนหรือหินโคลนที่อุดมไปด้วยเนื้อปูนที่มีองค์ประกอบที่แปรผันของแร่เคลย์และอาราโกไนต์ มาร์ลเป็นคำโบราณที่ถูกนำมาใช้เรียกวัตถุที่หลากหลายโดยส่วนใหญ่เป็นวัตถุเนื้อหลวม ๆ ของดินที่มีองค์ประกอบหลักของเนื้อผสมระหว่างดินเคลย์และแคลเซี่ยมคาร์บอเนตเกิดขึ้นภายใต้สภาพแวดแวดล้อมที่เป็นน้ำจืดเป็นวัตถุเนื้อดินประกอบด้วยแร่เคลย์ร้อยละ 65 และคาร์บอเนตร้อยละ 65-35  คำเรียกที่ใช้ในปัจจุบันหมายถึงตะกอนที่ตกสะสมตัวในทะเลและในทะเลสาบที่แข็งตัวซึ่งเพื่อให้ถูกต้องแล้วต้องเรียกว่ามาร์ลสโตน มาร์ลสโตนเป็นหินที่แข็งตัวมีองค์ประกอบเดียวกันกับมาร์ลที่อาจเรียกว่าหินปูนเนื้อดิน มาร์ลมีการแตกแบบกึ่งก้นหอยและมีแนวแตกถี่ได้น้อยกว่าหินดินดาน คำว่า “มาร์ล” เป็นศัพท์ภาษาอังกฤษที่ใช้เรียกกันอย่างกว้างขวางในทางธรณีวิทยา ขณะที่คำว่า “เมอร์เจิล” และ “ซีเกรด” (ภาษาเยอรมันเรียกว่า “ซีชอล์ค”) ถูกใช้เรียกกันในยุโรป
ทางด้านล่างของชั้นชอล์คไวต์คลิฟออฟโดเวอร์ประกอบไปด้วยชั้นมาร์ลเนื้อกลอโคไนต์ตามด้วยการแทรกสลับของชั้นหินปูนและชั้นมาร์ล การลำดับชั้นหินยุคครีเทเชียสตอนบนในเยอรมนีเปรียบเทียบได้กับแรงขับอันเกิดจากความแปรผันเป็นวัฏจักรของวงโคจรโลกแบบมิลานโกวิตช์ (Milankovitch orbital forcing)
มาร์ลเกิดในทะเลสาบพบได้ทั่วไปในตะกอบทะเลสาบปลายยุคน้ำแข็งโดยปรกติแล้วจะพบวางตัวอยู่ใต้ชั้นพีต มาร์ลมีประโยชน์เป็นตัวปรับสภาพดินและเป็นตัวการปรับสภาพดินที่เป็นกรดให้มีสภาพเป็นกลาง มีลักษณะอ่อน ร่วนซุย และเป็นวัตถุเนื้อดินที่มีองค์ประกอบที่แปรผันของแคลเซี่ยมคาร์บอเนต เคลย์ และตะกอนขนาดทรายแป้งและพบเป็นปฐมภูมิภายใต้สภาพแวดล้อมแบบน้ำจืด (Hubbard and Herman, 1990)
ดินสอพองในประเทศไทย

พจนานุกรมศัพท์ธรณีวิทยา ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2544 ได้ให้นิยามดินสอพองว่าเป็นหินปูนเนื้อมาร์ล (marly limestone) ที่เป็นดินที่เนื้อเป็นสารประกอบแคลเซียมคาร์บอเนตเป็นส่วนใหญ่ เมื่อเอามะนาวบีบใส่ น้ำมะนาวมีกรดซึ่งเมื่อทำปฏิกิริยากับแคลเซี่ยมคาร์บอเนตเกิดเป็นแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์เป็นฟองฟูขึ้น ดูเผิน ๆ ก็เห็นว่าดินนั้นพองตัว จึงเรียกกันว่า ดินสอพอง โบราณใช้ทำแป้งประร่างกายเพื่อให้เย็นสบาย เมื่อผสมน้ำหอมเข้าไปด้วยกลายเป็นแป้งกระแจะ ใช้ทำยาสีฟัน ปัจจุบันนี้ใช้มากในการแก้ดินเปรี้ยว ผสมทำธูป ทำปูนซีเมนต์ เพราะเสียค่าขุดและค่าบดต่ำกว่าใช้หินปูนซึ่งมีเนื้อเป็นสารประกอบชนิดเดียวกัน แหล่งใหญ่ในประเทศไทยมีในท้องที่อำเภอบ้านหมอ จังหวัดสระบุรี อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ และอำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี
สมัยโบราณใช้เป็นเครื่องประทินผิว ทาตัวเด็กแก้ผื่นคัน ใช้ทาพื้นที่ลงรักให้เห็นลายชัดเจน ดินสอพองที่ใช้ทำยาจะนำไปสะตุ โดยอบในหม้อดินจนแห้ง ดินสอพองสะตุใช้ทำยารักษาแผลกามโรค แผลเรื้อรัง คำว่าสอในดินสอพองนั้นมาจากภาษาเขมรแปลว่าขาว ดินสอพองจึงหมายถึงดินสีขาวที่ไม่แข็งตัว
ตำบลม่วงสามสิบ

| ตำบลม่วงสามสิบ |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Muang Sam Sip
คำขวัญ: วัดป่าวิเวกคู่บ้าน มีงานบุญพระเวส การเกษตรยั่งยืน ผลิตข้าวปลอดสารพิษ ธุรกิจผ้ากาบบัว
แผนที่แสดงที่ตั้งของตำบลม่วงสามสิบ
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: อุบลราชธานี
อำเภอ: ม่วงสามสิบ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 72.46 ตร.กม. (27.98 ตร.ไมล์)
ประชากร (2562)
 • ทั้งหมด: 10,034 คน
 • ความหนาแน่น: 138.47 คน/ตร.กม. (358.6 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 34140
รหัสภูมิศาสตร์: 341401
เว็บไซต์: เทศบาลตำบล องค์การบริหารส่วนตำบล
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ตำบลม่วงสามสิบ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี เป็นตำบลที่ตั้งที่ว่าการอำเภอม่วงสามสิบ
ประวัติ

ตำบลม่วงสามสิบ เดิมเป็นหมู่บ้านชื่อ "บ้านม่วง" โดยในปี  พ.ศ. 2458 สมัยยุคกรุงรัตนโกสินทร์ พระวิภาคพนจกิจได้หาสถานที่ก่อสร้างอำเภอเกษมสีมา และพาราชการเดินทางมาพักแรมที่โคกดอนยูง (ปัจจุบันเป็นหมู่บ้านหนึ่งในตำบลม่วงสามสิบ) ชาวบ้านม่วงทราบข่าวจึงได้ออกไปต้อนรับและมอบที่ดินแปลงหนึ่งให้เป็นที่ตั้งอำเภอในพื้นที่บ้านม่วง และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "อำเภอม่วงสามสิบ" ตามชื่อหมู่บ้านและได้ตั้งบ้านม่วงขึ้นเป็นตำบล และขยายพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้านจนถึงปัจจุบัน
ภูมิศาสตร์

สภาพพื้นที่ตำบลม่วงสามสิบเป็นที่ราบเรียบ และเป็นเนินสูงในบางแห่ง มีลำห้วยและแหล่งน้ำกระจายอยู่ทั่วไป ลำห้วยสายสำคัญ คือ ลำห้วยมะหรี่ พื้นที่ส่วนใหญ่ใช้ทำเกษตรกรรมทำนา ที่ดิน สาธารณะประโยชน์ ตำบลม่วงสามสิบมีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหนองเมือง อำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลเตย อำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลยางสักกระโพหลุ่ม ตำบลโพนแพง และตำบลหนองเหล่า อำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองฮาง และตำบลยางโยภาพ อำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี
เขตการปกครอง

ตำบลม่วงสามสิบแบ่งการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 ม่วงสามสิบ
หมู่ที่ 2 หนองหัวลิง
หมู่ที่ 3 โนนค้อ
หมู่ที่ 4 หนองขอน
หมู่ที่ 5 ม่วงสามสิบ
หมู่ที่ 6 ตำแย
หมู่ที่ 7 เหล่าข้าว
หมู่ที่ 8 เทพา
หมู่ที่ 9 ดอนยูง
หมู่ที่ 10 ม่วงสามสิบ
หมู่ที่ 11 ตำแย
หมู่ที่ 12 ม่วงสามสิบ
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในตำบลม่วงสามสิบมีอยู่ด้วยกัน 2 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลม่วงสามสิบ ครอบคลุมบางส่วนของหมู่ 1, 5, 10, 12
องค์การบริหารส่วนตำบลม่วงสามสิบ ครอบคลุมนอกเขตเทศบาลตำบลม่วงสามสิบ ได้แก่ บางส่วนของหมู่ที่ 1, 5, 10, 12 และหมู่ที่ 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 11 เต็มทั้งหมู่บ้าน
ตราองค์การบริหารส่วนตำบลม่วงสามสิบ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลตำบลม่วงสามสิบ
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลม่วงสามสิบ
ท่าอากาศยานยาโอะ

ท่าอากาศยานยาโอะ (ญี่ปุ่น: 八尾空港; โรมาจิ: Yao Kūkō) เป็นท่าอากาศยานระดับที่สองในญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่เมืองยาโอะ จังหวัดโอซากะ ใช้เป็นฐานบินของกองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น ไม่มีเที่ยวบินประจำ มีเพียงแต่สายการบินเช่าเหมาลำเท่านั้น
ทรีชตาโน คาซาโนวา

ทรีชตาโน อาเลสซานโดร คาซาโนวา (เกิด 13 ตุลาคม ค.ศ. 1983) เป็นนักแสดงและนักพากย์เสียงชาวเยอรมัน
ชีวิต

ทรีชตาโน คาซาโนวา เกิดที่เมือง มึนเชิน , พ่อแม่เป็นอิตาลี และอเมริกัน
ผลงาน > ภาพยนตร์

1993: Himmel und Hölle
1994: 110 Unterwegs im Streifenwagen
1996: Ausflug in Den Schnee
1996: Emmeran
2000: Der Runner
2000: Die Nacht der Engel
2000: Vater wider Willen
2001: Jenny & Co
2002: Verlorenes Land
2003: Die Stimmen
2003: Skifahren unter Wasser
2004: Sommersturm
2004: Stärker als der Tod
2005: Gefühlte Temperatur
2006: Liebe, Babys und ein großes Herz
แหล่งข้อมูลอื่น

ทรีชตาโน คาซาโนวา ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ตำบลกุดเพียขอม

| ตำบลกุดเพียขอม |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Kut Phia Khom
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ขอนแก่น
อำเภอ: ชนบท
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 35 ตร.กม. (14 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด: 3,713 คน
 • ความหนาแน่น: 106.08 คน/ตร.กม. (274.7 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 40180
รหัสภูมิศาสตร์: 401802
เว็บไซต์: www.gpk.go.th (อบต.กุดเพียขอม)
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
กุดเพียขอม เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอชนบท จังหวัดขอนแก่น
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลกุดเพียขอมตั้งอยู่ทางใต้ของอำเภอชนบท ห่างจากตัวอำเภอชนบท 5 กิโลเมตร ห่างจากตัวจังหวัดขอนแก่น ระยะทางประมาณ 60 กิโลเมตร มีลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบสูง ดินเป็นดินร่วนปนทราย ไม่มีภูเขา เหมาะสำหรับการทำนา ทำไร่และเลี้ยงสัตว์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ จรดกับพื้นที่เทศบาลตำบลชลบถวิบูลย์
ทิศใต้ จรดกับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยแก
ทิศตะวันออก จรดกับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลาหมอ (อำเภอโนนศิลา)
ทิศตะวันตก จรดกับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลโนนพะยอม
ประวัติ

ในอดีตบ้านกุดเพียขอมเดิมเป็นดินแดนที่พวกขอมได้เข้ามาจับจองที่ดินแห่งนี้เป็นที่ทำกินและได้สร้างทำนบกั้นน้ำ เรียกว่า "ฝายขอม"
คำว่า "เพีย" มาจากคำว่า "เพี้ยเมือง" เป็นตำแหน่งทางการปกครองในสมัยก่อน
คำว่า "กุด" ในภาษีอีสานหมายถึง แอ่งน้ำ บริเวณบ้านกุดเพียขอม จึงได้ชื่อว่า "กุดเพียขอม" แปลรวมกันว่า "แอ่งน้ำเจ้าเมืองของคนขอม"
กุดเพียขอม แรกเริ่มเป็นหมู่บ้านในการปกครองของตำบลชนบท เมื่อครั้นอำเภอชนบทถูกยุบรวมกับอำเภอบ้านไผ่ ต่อมาวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2508 ทางราชการได้แบ่งท้องที่ตำบลชนบท อำเภอบ้านไผ่ออกมาจัดตั้งขึ้นเป็นตำบลใหม่ ชื่อว่า "ตำบลกุดเพียขอม" ขึ้นตรงต่อปกครองอำเภอบ้านไผ่ จนกระทั่งทางราชการได้จัดตังอำเภอชนบทขึ้นอีกครั้ง จึงมีผลทำให้ตำบลกุดเพียขอม โอนมาขึ้นตรงต่ออำเภอชนบทจนถึงปัจจุบัน
ต่อมาเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 ทางราชการได้ให้จัดตั้งเป็น สภาตำบลกุดเพียขอม ซึ่งมีหน้าที่กำกับดูแลและกำหนดแผนพัฒนา เมื่อปี พ.ศ. 2531 ท้องที่ตำบลกุดเพียขอม แบ่งการปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน ซึ่งมีประชากรหนาแน่นทางราชการจึงแบ่งแยกท้องที่ออกไปเป็นตำบลโนนพะยอม จึงมีผลทำให้ตำบลกุดเพียขอมมีหมู่บ้านในปกครองทั้งหมด 7 หมู่บ้าน จนกระทั่งเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยมีประกาศให้เปลี่ยนแปลงฐานะจาก สภาตำบลกุดเพียขอม เป็น องค์การบริหารส่วนตำบลกุดเพียขอมจนถึงปัจจุบัน
หมู่บ้าน

ตำบลกุดเพียขอมแบ่งออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านกุดเพียขอม
หมู่ที่ 2 บ้านกุดเพียขอมเหนือ
หมู่ที่ 3 บ้านนาผาย
หมู่ที่ 4 บ้านเสาเล้า
หมู่ที่ 5 บ้านร่องดูก
หมู่ที่ 6 บ้านหญ้าเครือ
หมู่ที่ 7 บ้านโนนสังข์
ตราองค์การบริหารส่วนตำบลกุดเพียขอม
ทางรถไฟฮาโกเนะโทซัน

รถไฟสายฮาโกเนะโทซัน
ทางรถไฟฮาโกเนะโทซัน (ญี่ปุ่น: 箱根登山鉄道; โรมาจิ: Hakone Tozan Tetsudō; Hakone Tozan Railway) เป็นเส้นทางรถไฟเอกชนในประเทศญี่ปุ่น เป็นส่วนหนึ่งของโอดะกีวกรุ๊ป ให้บริการเส้นทางสายฮาโกเนะโทซัน เส้นทางรถไฟภูเขาสายแรกในญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังให้บริการรถโดยสาร และรถรางฮาโกเนะโทซัน
ทางรถไฟฮาโกเนะโทซันแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนล่างเส้นทางจะเป็นแนวราบตั้งแต่สถานีโอดาวาระถึงสถานีฮาโกเนะ-ยูโมโตะ และส่วนบนเส้นทางจะไต่ระดับขึ้นภูเขาตั้งแต่สถานีฮาโกะเนะ-ยูโมโตะถึงสถานีโกระ ซึ่งเชื่อมต่อกับรถรางฮาโกะเนะโทซัน
แหล่งข้อมู,อื่น

เว็บไซต์ทางการ
Hakone Tozan Railway guide (in English)
ทองหลางลาย

| ทองหลางลาย |
| --- | --- |

ต้นไม่ที่โกลกาตา รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย

ดอก
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: พืช Plantae
เคลด:: พืชมีท่อลำเลียง Tracheophytes
เคลด:: พืชดอก Angiosperms
เคลด:: พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots
เคลด:: โรสิด Rosids
อันดับ:: ถั่ว Fabales
วงศ์:: ถั่ว Fabaceae
วงศ์ย่อย:: วงศ์ย่อยถั่ว Faboideae
สกุล:: Erythrina Erythrina L.
สปีชีส์:: Erythrina variegata
ชื่อทวินาม
Erythrina variegata L.

ทองหลางลาย, ปาริชาติ, ทองหลางด่าง หรือ ทองเผือก (ภาคเหนือ) (ชื่อวิทยาศาสตร์: Erythrina variegata) เป็นไม้ยืนต้นผลัดใบ สูง 5-10 เมตร กิ่งอ่อนมีหนามเรือนยอดเป็นพุ่มกลมโปร่ง ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก มีใบย่อย 3 ใบ ใบกลางจะโตกว่าสองใบด้านข้าง ออกดอกเป็นช่อยาวประมาณ 30–40 เซนติเมตร รูปดอกถั่ว สีแดงเข้ม ออกดอกระหว่างเดือนมกราคม–กุมภาพันธ์ ผลเป็นฝักยาว 15–30 เซนติเมตร
ทองหลางลายกระจายพันธุ์ในเอเชียทั้งเขตร้อนและเขตอบอุ่น เจริญได้ในสภาพดินทุกชนิด ชอบดินร่วนซุย กลางแจ้ง ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ดและปักชำ
เกร็ดความรู้

ทองหลางลายหรือปาริชาติ เป็นดอกไม้ประจำ มหาวิทยาลัยทักษิณ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Erythrina variegata
Elevitch, Craig R.; W. Arthur Whistler (April 2006). "Erythrina variegata (coral tree)" (PDF). The Traditional Tree Initiative.
Flowers of India - Indian Coral Tree
ทองหลางลาย ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
| ด ค กพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัด |
| --- | --- |
ภาคเหนือ:  กาซะลองคำ (เชียงราย)  ทองกวาว (เชียงใหม่)  กำลังเสือโคร่ง (น่าน)  สารภี (พะเยา)  ยมหิน (แพร่)  จั่น (แม่ฮ่องสอน)  กระเชา (ลำปาง)  ก้ามปู (ลำพูน)  สัก (อุตรดิตถ์) 
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ:  มะหาด (กาฬสินธุ์)  กัลปพฤกษ์ (ขอนแก่น)  ขี้เหล็ก (ชัยภูมิ)  กันเกรา (นครพนม)  สาธร (นครราชสีมา)  กาฬพฤกษ์ (บุรีรัมย์)  พฤกษ์ (มหาสารคาม)  ตานเหลือง (มุกดาหาร)  กระบาก (ยโสธร)  กระบก (ร้อยเอ็ด)  สนสามใบ (เลย)  ลำดวน (ศรีสะเกษ)  อินทนิล (สกลนคร)  มะค่าแต้ (สุรินทร์)  ชิงชัน (หนองคาย)  พะยูง (หนองบัวลำภู)  ตะเคียนหิน (อำนาจเจริญ)  รัง (อุดรธานี)  ยางนา (อุบลราชธานี) 
ภาคกลาง:  ไทรย้อยใบแหลม (กรุงเทพมหานคร)  สีเสียดแก่น (กำแพงเพชร)  มะตูม (ชัยนาท)  สุพรรณิการ์ (นครนายก)  จันทน์ชะมดชนิด Mansonia gagei (นครปฐม)  เสลา (นครสวรรค์)  นนทรี (นนทบุรี)  ทองหลางลาย (ปทุมธานี)  หมัน (พระนครศรีอยุธยา)  บุนนาค (พิจิตร)  ปีบ (พิษณุโลก)  มะขาม (เพชรบูรณ์)  พิกุล (ลพบุรี)  โพทะเล (สมุทรปราการ)  จิกเล (สมุทรสงคราม)  พญาสัตบรรณ (สมุทรสาคร)  ตะแบกนา (สระบุรี)  มะกล่ำตาช้าง (สิงห์บุรี)  มะค่า (สุโขทัย)  มะเกลือ (สุพรรณบุรี)  มะพลับ (อ่างทอง)  สะเดา (อุทัยธานี) 
ภาคตะวันออก:  จัน (จันทบุรี)  อะราง (ฉะเชิงเทรา)  ประดู่ (ชลบุรี)  หูกวาง (ตราด)  โพ (ปราจีนบุรี)  กระทิง (ระยอง)  มะขามป้อม (สระแก้ว) 
ภาคตะวันตก:  ขานาง (กาญจนบุรี)  แดง (ตาก)  เกด (ประจวบคีรีขันธ์)  หว้า (เพชรบุรี)  โมกมัน (ราชบุรี) 
ภาคใต้:  ทุ้งฟ้า (กระบี่)  มะเดื่ออุทุมพร (ชุมพร)  ศรีตรังชนิด Jacaranda obtusifolia (ตรัง)  แซะ (นครศรีธรรมราช)  ตะเคียนชันตาแมว (นราธิวาส)  ตะเคียน (ปัตตานี)  เทพทาโร (พังงา)  พะยอม (พัทลุง)  ประดู่บ้าน (ภูเก็ต)  อโศกเหลือง (ยะลา)  อบเชย (ระนอง)  สะเดาเทียม (สงขลา)  กระซิก (สตูล)  เคี่ยม (สุราษฎร์ธานี) 
ต้นไม้ประจำจังหวัดนครปฐมคือจัน  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดบุรีรัมย์คือแปะ  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดยโสธรคือยางนา  · ต้นไม้ประจำจังหวัดสุโขทัยคือตาล  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดสุรินทร์คือกันเกรา  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดระนองคืออินทนิล  ·  ต้นไม้ประจำจังหวัดระยองคือประดู่  ·  จังหวัดบึงกาฬไม่มีพันธุ์ไม้มงคลพระราชทาน ต้นไม้ประจำจังหวัดคือสิรินธรวัลลี
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q715744  Wikispecies: Erythrina variegata  APDB: 63820  EoL: 644476  EPPO: ERZVA  FoC: 242321032  GBIF: 5349581  GRIN: 15773  iNaturalist: 139168  IPNI: 494614-1  IRMNG: 10579097  ITIS: 502440  IUCN: 19891448  NCBI: 3845  NZOR: 83eaab13-cd51-4449-b857-361c22aa9749  Plant List: ild-2735  PLANTS: ERVA7  POWO: urn:lsid:ipni.org:names:494614-1  Tropicos: 13030294
ดาวบริวารของดาวเนปจูน

ดาวเนปจูนมีดาวบริวารเป็นที่รู้จักกันทั้งหมดสิบสี่ดวงโดยดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุดคือดาวบริวารไทรทัน, ค้นพบโดยวิลเลียม ลาสเซลล์ เมื่อ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1846 เพียง 17 วันหลังจากการค้นพบดาวเนปจูน กว่าศตวรรษผ่านไปจึงมีการค้นพบดาวบริวารดวงที่สองมีชื่อเรียกว่านีเรียด ดาวบริวารของดาวเนปจูนเป็นชื่อของเทพแห่งน้ำในตำนานเทพเจ้ากรีก
การค้นพบและชื่อ > การค้นพบ

ไทรทันถูกค้นพบโดยวิลเลียม ลาสเซลล์ เมื่อ ปี 1846 หลังจากที่ค้นพบดาวเนปจูนไปเพียง 17 วันเท่านั้น ต่อมา นีรีด ก็ถูกค้นพบโดยเจอราร์ด ไคเปอร์ใน ปี 1949 ดาวบริวารดวงที่สามซึ่งภายหลังให้ชื่อว่า ลาริสซา ได้ถูกค้นพบโดย แฮโรลด์ เจ. ไรต์เซมา, วิลเลียม บี. ฮับบาร์ด, แลร์รี่ เอ. เลบอฟสกี้ และ เดวิด เจ. โทเลน เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 1981 เหล่านักดาราศาสตร์ได้ค้นพบดาวบริวารจากการสังเกตดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้ดาวเนปจูน ซึ่งคล้ายวงแหวนที่อยู่รอบดาวยูเรนัสที่จะค้นพบใน 4 ปีถัดมา วงแหวนในปัจจุบันทำให้ดาวฤกษ์ที่เคลื่อนเข้าใกล้ดาวเนปจูนมีแสงสว่างลดน้อยลงไปก่อนที่จะเคลื่อนเข้าใกล้ดาวเคราะห์ ความสว่างของดาวฤกษ์เหล่านั้นลดน้อยลงไปเป็นเวลาหลายวินาทีซึ่งหมายความว่าวัตถุที่ทำให้แสงสว่างของดาวฤกษ์ลดน้อยลงเป็นดาวบริวารมากกว่าที่จะเป็นวงแหวนของดาวเนปจูน
หลังจากนั้นก็ไม่มีการค้นพบดาวบริวารของดาวเนปจูนจนกระทั่งยานวอยเอจเจอร์ 2 ได้เคลื่อนเข้าใกล้ดาวเนปจูนในปี 1989 วอยเอจเจอร์ 2 ได้สำรวจบริเวณของลาริสซา แล้วก็ค้นพบดาวบริวารชั้นในอีก 5 ดวง ได้แก่ เนแอด, ทาแลสซา, ดิสพีนา, แกลาเทีย และ โพรเทียส ต่อมาในปี 2002 - 2003 ได้ใช้กล้องโทรทรรศน์ภาคพื้นดินขนาดใหญ่สำรวจดาวเนปจูนแล้วในที่สุดก็ค้นพบดาวบริวารชั้นนอกทั้ง 5 ดวง ได้แก่ แฮลิมีดี, เซโอ, เลโอเมเดีย, แซมาทีและ นีโซ ทำให้จำนวนดาวบริวารของดาวเนปจูนเป็น 13 ดวง
ในวันที่ 15 กรกฏาคม พ.ศ. 2556 ได้มีการค้นพบดาวบริวารดวงที่ 14 ซึ่งเคยปรากฏเมื่อปี พ.ศ. 2547 - 2551 ในภาพที่ถ่ายโดยกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล มันอยู่ในตำแหน่งระหว่าง ลาริสซาและโพรเทียสและคาดว่าจะมีเส้นผ่านศูนยืกลาง 16 -20 กิโลเมตร ซึ่งผู้ค้นพบคือ มาร์ค โชวอลเตอร์และคณะ และได้ให้ชื่อว่า S/2004 N 1
การค้นพบและชื่อ > ชื่อ

ไทรทันไม่ได้มีชื่อเป็นทางการมาจนกระทั่งศตวรรษที่ 20 ชื่อ  ไทรทัน  ได้ถูกเสนอโดย คามิลล์ แฟลมมาเรียน ในหนังสือ Astronomie Populaire ของเขาเมื่อปี 1880 but it did not come into common use until at least the 1930s. แต่ชื่อนี้ก็ไม่ได้รับการยอมรับให้ใช้ทั่วไปจนปี 1990 ในเวลานี้เหล่าดาวบริวารได้รู้จักในรูปแบบของ  ดาวเทียมของดาวเนปจูน  ส่วนดวงจันทร์ดวงอื่นตั้งชื่อตามตำนานเทพเจ้ากรีกและโรมัน โดยตั้งตามตำแหน่งของดาวบริวารของดาวเนปจูนกับเทพเจ้าแห่งท้องทะเล จากตำนานเทพเจ้ากรีกได้ตั้งชื่อตามลูกของโปเซดอน (ไทรทัน, โพรเทียส, ดิสพีนา, ทาแลสซา); ระดับชั้นของเทพเจ้าแห่งท้องทะเล (เนแอด, นีรีด) หรือ เจาะจงไปที่นีรีด (แฮลิมีดี, แกลาเทีย, นีโซ, เซโอ, เลโอเมเดีย, แซมาที)
ลักษณะ

ดาวบริวารของดาวเนปจูนได้ถูกแบ่งออกเป็น 2 ชนิด ได้แก่ ปกติและผิดปกติ ซึ่งกลุ่มเหล่านี้แบ่งตามวงโคจรตามเส้นศูนย์สูตรของดาวเนปจูน ในกลุ่มแรกคือ เหล่าดาวบริวารชั้นในทั้ง 7 ดวง ซึ่งมีวงโคจรที่ค่อนข้างจะเป็นระนาบเดียวกับเส้นศูนย์สูตรของดาวเนปจูนส่วนกลุ่มที่สอง คือ ดาวบริวารชั้นนอกทั้ง 6 ดวง ซึ่งมีวงโคจรที่ค่อนข้างจะแตกต่างจากเส้นศูนย์สูตรและจากดาวบริวารด้วยกันเอง บางดวงนั้นก็มีวงโคจรที่มีค่าความเอียงของวงโคจรสูง บางดวงก็มีค่าความเยื้องศูนย์กลางของวงโคจรสูง
ลักษณะ > ดาวบริวารปกติ

ในรายชื่อดาวบริวารตามระยะทางจากดาวเนปจูน ดาวบริวารปกติมี 6 ดวง ได้แก่ เนแอด, ทาแลสซา,ดีสพีนา, แกลาเทีย, ลาริสซา, S/2004 N 1 และ โพรเทียส แนแอดเป็นดาวบริวารที่อยู่ใกล้ดาวเนปจูนที่สุด แต่ก็เป็นดาวบริวารที่เล็กที่สุดในดาวบริวารชั้นใน ส่วนดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุดในดาวบริวารชั้นใน คือ โพรเทียส ดาวบริวารชั้นในค่อนข้างที่จะอยู่ใกล้วงแหวนของดาวเนปจูน ดาวบริวารชั้นในที่ใกล้ดาวเนปจูนที่สุดคือ เนแอดและทาแลสซา โคจรอยู่ระหว่าง วงแหวนกอลล์และเลอร์แวเรีย ดีสพีนาเป็นดาวบริวารที่คอยควบคุมให้วงแหวนเลอร์แวเรียเข้าที่ วงโคจรของมันอยู่ภายในวงแหวนนี้
ดาวบริวารถัดมา แกลาเทีย โคจรอยู่บริเวณวงแหวนอดัมส์ วงแหวนนี้แคบมาก มันกว้างเพียงแค่ 50 กิโลเมตร แรงโน้มถ่วงของแกลาเทียช่วยให้สสารในวงแหวนอดัมส์เข้าที่และเสียงสะท้อนต่างๆของอนุภาคของวงแหวนและตัวดาวบริวารแกลาทีอาจจะมีบทบาทสำคัญในการช่วยรักษาส่วนโค้งของวงแหวน
ลักษณะ > ดาวบริวารผิดปกติ

ในรายชื่อดาวบริวารตามระยะทางจากดาวเนปจูน ดาวบริวารผิดปกติมี 7 ดวง ได้แก่ ไทรทัน นีรีด แฮลิมีดี เซโอ เลโอมีเดีย แซมาที นีโซ ดาวบริวารเหล่านี้มีวงโคจรค่อนข้างที่จะมีความเยื้องและความเอียงของวงโคจรสูงแล้วมีบางดวงที่โคจรสวนทางกับวงโคจรของโลก เช่น นีโซ
แหล่งข้อมูลอื่น

Neptune's Moons เก็บถาวร 2007-06-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by NASA's Solar System Exploration
Gazeteer of Planetary Nomenclature—Neptune (USGS)
Simulation showing the position of Neptune's Moon เก็บถาวร 2012-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The 13 Moons Of Neptune – Astronoo เก็บถาวร 2012-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กดาวเนปจูน |
| --- | --- | --- |
| ลักษณะทางกายภาพ |  วงแหวน  ดาวบริวาร  |  |
| ดาวบริวารขนาดใหญ่ |  เนแอด  ทาแลสซา  ดิสพีนา  แกลาเทีย  ลาริสซา  S/2004 N 1  โพรเทียส  ไทรทัน  นีรีด  แฮลิมีดี  เซโอ  เลโอเมเดีย  แซมาที  นีโซ  |  |
| การสำรวจ |  วอยเอจเจอร์ 2  Mariner Mark II  วงโคจรดาวเนปจูน  |  |
| ผู้ค้นพบ |  John Couch Adams  Johann Gottfried Galle  Heinrich Louis d'Arrest  William Lassell  Urbain Le Verrier  |  |
| โทรจัน |  2001 QR322  2004 KV18  2004 UP10  2005 TN53  2005 TO74  2006 RJ103  2007 VL305  2008 LC18  |  |
| อื่น ๆ |  Neptune-crossing minor planets  Neptune (mythology)  Neptune in fiction  |  |
  หมวดหมู่   สถานีย่อย   หมวดหมู่คอมมอนส์ 
| ด ค กดาวบริวารของดาวเนปจูน |
| --- | --- |
เรียงตามระยะห่างจากดาวเนปจูนออกไป
 เนแอด  ทาแลสซา  ดิสพีนา  แกลาเทีย  ลาริสซา  S/2004 N 1  โพรเทียส  ไทรทัน  นีรีด  แฮลิมีดี  เซโอ  เลโอเมเดีย  แซมาที  นีโซ 
 ดาวเคราะห์น้อยโทรจันดาวเนปจูน  วงแหวนของดาวเนปจูน 
ภาพจำลองของดาวเนปจูนบนท้องฟ้าของไทรทัน
ภาพเคลื่อนไหว 3 มิติของโพรเทียส
The diagram illustrates the orbits of Neptune’s irregular moons excluding Triton. The eccentricity is represented by the yellow segments extending from the pericenter to apocenter with the inclination represented on Y axis. The moons above the X axis are prograde, those beneath are retrograde. The X axis is labeled in Gm and the fraction of the Hill sphere's radius.