stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การดำน้ำสกูบา
กิจกรรมดำน้ำ

การดำน้ำลึกอาจทำได้ด้วยเหตุผลหลายประการทั้งส่วนตัวและเป็นอาชีพ การดำน้ำแบบสันทนาการเพื่อความบันเทิงมีสาขาทางเทคนิคมากมาย ที่เพิ่มความน่าสนใจใต้น้ำ เช่น ดำน้ำในถ้ำ ดำน้ำซากเรือ ดำน้ำแข็ง และดำน้ำลึก
กิจกรรมดำน้ำที่เกี่ยวข้องกับการดำน้ำลึก :
| กิจกรรมดำน้ำ | หมวดหมู่ |
| --- | --- |
การบำรุงรักษาในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำขนาดใหญ่: เชิงพาณิชย์, เชิงวิทยาศาสตร์
การตรวจสอบ การทำความสะอาด และการบำรุงรักษาเรือ: เชิงพาณิชย์, กองทัพเรือ
ดำน้ำในถ้ำ: การดำน้ำทางเทคนิค, สันทนาการ, เชิงวิทยาศาสตร์
Frogman นักดำน้ำต่อสู้, สอดแนม: ทางทหาร
ครูฝึกดำน้ำ: อาชีพ
การบำรุงรักษาฟาร์มเลี้ยงปลา(เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ): เชิงพาณิชย์
ประมง เช่น หอยเป๋าฮื้อ ปู กุ้งก้ามกราม กุ้งมังกร กุ้งทะเล: เชิงพาณิชย์ สันทนาการ
สื่อการดำน้ำ เช่น การทำรายการโทรทัศน์เป็นต้น: อาชีพ
การพักผ่อนและกีฬา: สันทนาการ
การตรวจรักษา การรักษาความปลอดภัย: ดำน้ำเพื่อตรวจสอบหรือจับกุมนักดำน้ำที่ไม่ได้รับอนุญาต: ตำรวจ ทหารเรือ
ค้นหาและกู้ภัยทางน้ำ: ตำรวจ ทหารเรือ 
การจับปลาโดยใช้ทวน: สันทนาการ
การสำรวจและทำแผนที่: เชิงวิทยาศาสตร์ เชิงพาณิชย์ สันทนาการ
การดำน้ำทางวิทยาศาสตร์ ชีววิทยาทางทะเล อุทกวิทยา ธรณีวิทยา ธรณีวิทยาซึ่งศึกษาซากฟอสซิล สรีรวิทยาและการแพทย์ทางทะเล: เชิงวิทยาศาสตร์
โบราณคดีใต้น้ำ (ซากเรือ ท่าเรือ สิ่งปลูกสร้าง สิ่งประดิษฐ์): เชิงวิทยาศาสตร์ สันทนาการ
การตรวจสอบและการสำรวจใต้น้ำ: เชิงพาณิชย์ ทหาร 
ช่างถ่ายภาพใต้น้ำและถ่ายวิดีโอใต้น้ำ: อาชีพ สันทนาการ
ทัวร์นำเที่ยวใต้น้ำ: อาชีพ, สันทนาการ
การท่องเที่ยวใต้น้ำ: สันทนาการ
อุปกรณ์ดำน้ำ

นักประดาน้ำส่วนใหญ่เคลื่อนไหวใต้น้ำด้วยการใช้ตีนกบ(Fin) อุปกรณ์อื่น ๆ รวมถึง หน้ากากดำน้ำ เพื่อปรับปรุงวิสัยทัศน์ใต้น้ำ ชุดดำน้ำ อุปกรณ์ควบคุมการลอยตัว หรือบีซีดี (BCD ย่อมาจาก Buoyancy Control Device) ถังบรรจุอากาศแรงดันสูง เรกูเลเตอร์(Regulator) เข็มขัดสำหรับใส่ลูกตะกั่ว (Weight belt) และลูกตะกั่ว (Weight) เพื่อถ่วงให้จมและอุปกรณ์อื่นๆที่เกี่ยวข้อง  นักดำน้ำบางคนใช้ท่อช่วยหายใจในน้ำ หรือสน็อร์กเกิลในขณะว่ายบนผิวน้ำ นักดำน้ำต้องได้รับการฝึกฝนตามขั้นตอนและทักษะการดำน้ำ และผ่านการรับรองขององค์กรดำน้ำ ซึ่งรวมถึงขั้นตอนการปฏิบัติการใช้อุปกรณ์และการรับมือกับอันตรายโดยทั่วไปของสภาพแวดล้อมใต้น้ำและขั้นตอนการปฏิบัติในกรณีฉุกเฉินสำหรับการช่วยเหลือตนเองและผู้ร่วมดำน้ำ
การฝึกอบรมและการรับรอง

นักดำน้ำจะต้องได้รับการฝึกโดยอาจารย์ที่เป็นสมาชิกของหน่วยรับรองมาตรฐานผู้ดำน้ำ หรือได้จดทะเบียนกับหน่วยงานของรัฐ
การฝึกอบรมนักดำน้ำขั้นพื้นฐาน ผู้ฝึกจะต้องเรียนรู้ทักษะที่จำเป็นสำหรับการดำน้ำอย่างปลอดภัยในสภาพแวดล้อมใต้น้ำ รวมทั้งขั้นตอนและทักษะในการใช้อุปกรณ์ดำน้ำ ความปลอดภัย การช่วยเหลือตนเองในกรณีฉุกเฉินและขั้นตอนการช่วยเหลือผู้อื่น การวางแผนดำน้ำ และการใช้ตารางดำน้ำ หรือคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลเพื่อคำนวณการพักน้ำ
ทักษะในการดำน้ำที่นักดำน้ำระดับเริ่มต้นจะเรียนรู้ ได้แก่
การเตรียมและการแต่งกายในชุดดำน้ำ
การประกอบและทดสอบอุปกรณ์ดำน้ำก่อนดำน้ำ
การลงสู่ผิวน้ำและขึ้นจากน้ำ จากฝั่งหรือเรือ
การหายใจจากเรกูเลเตอร์
การกู้คืนและการเคลียเรกูเลเตอร์
การเคลียน้ำจากหน้ากากและการใส่หน้ากากที่หลุดออก
การควบคุมการลอยตัวโดยใช้ลูกตะกั่วและ อุปกรณ์ควบคุมการลอยตัว (BCD)
เทคนิคการทำตีเท้า การเคลื่อนไหวใต้น้ำและการเคลื่อนย้าย
การเพิ่มและลดความลึกที่ปลอดภัยและควบคุมได้
ความสมดุลของหูและช่องอากาศอื่น ๆ
ช่วยนักดำน้ำคนอื่นโดยการจัดหาอากาศจากแหล่งจ่ายอากาศของตนเองหรือรับอากาศจากนักดำน้ำคนอื่น
วิธีการกลับสู่พื้นผิวอย่างปลอดภัยในกรณีที่อากาศหมดหรือมีปัญหา
การใช้ระบบ bailout (นักดำน้ำมืออาชีพ)
สัญญาณดำน้ำที่ใช้ในการสื่อสารใต้น้ำ นักดำน้ำมืออาชีพจะได้เรียนรู้วิธีการสื่อสารอื่น ๆ
ทักษะการจัดการการดำน้ำเช่นการตรวจสอบความลึกและเวลาและการจ่ายลมหายใจ
ขั้นตอนการดำน้ำของ Buddy
การฝึกอบรมและการรับรอง > การฝึกดำน้ำเพื่อนันทนาการ

การดำน้ำแบบสันทนาการ (รวมถึงเทคนิค) ไม่มีหน่วยงานที่ได้รับการรับรองหรือกำกับดูแลแบบรวมศูนย์และส่วนใหญ่ควบคุมด้วยตัวเอง อย่างไรก็ตามมีองค์กรระหว่างประเทศหลายแห่งที่มีขนาดและส่วนแบ่งการตลาดที่แตกต่างกัน ซึ่งฝึกอบรมและรับรองนักดำน้ำและครูฝึกนักดำน้ำ และร้านขายอุปกรณ์ดำน้ำและร้านเช่าต้องการหลักฐานการรับรองนักดำน้ำจากหน่วยงานเหล่านี้ ก่อนที่จะขาย ให้บริการ หรือให้เช่าผลิตภัณฑ์ดำน้ำได้
องค์กรต่อไปนี้เผยแพร่มาตรฐานสำหรับความสามารถด้านทักษะการดำน้ำเพื่อสันทนาการและความรู้:
CMAS - Confédération Mondiale des Activités Subaquatiques
EUF - European Underwater Federation
WRSTC - World Recreational Scuba Training Council
ISO - International Standards Organisation
แหล่งข้อมูลอื่น

การดำน้ำแบบ Scuba เก็บถาวร 2008-04-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ดำน้ำในถ้ำ
ดำน้ำเพื่อการสันทนาการ
นักประดาน้ำกำลังถ่ายรูป ฉลาม
Aqualung อุปกรณ์ช่วยหายใจใต้ท้องทะเล
ฮิมิโกะ

| ฮิมิโกะ> ราชินีแห่งยามาไตโคกุ |
| --- | --- |
ครองราชย์:   ค.ศ. 189–248 (58 ปี) 
ถัดไป: โทโยะ

ประสูติ: ป. ค.ศ. 170 ยามาไต ญี่ปุ่น
สวรรคต: ค.ศ. 248 (อายุ 78) นาระ (ญี่ปุ่น)
ฝังพระศพ: มูนดินฝังศพฮาชิฮากะโคฟุง (箸墓古墳)
ฮิมิโกะ (卑弥呼; Himiko; ประสูติ ป. ค.ศ. 170–248) หรือ ชิงงิวาโอ (親魏倭王; "กษัตริย์แห่งวะ", "สหายแห่งเวย์") เป็นคนทรงและราชินีแห่งยามาไตโคกุในวาโกกุ (倭国) ชุดพงศาวดารจีนตอนต้นบันทึกความสัมพันธ์เชิงเครื่องบรรณาการระหว่างราชินีฮิมิโกะและอาณาจักรเวย์ (ค.ศ. 200–265) และบันทึกว่า ชาวยาโยอิเลือกเธอเป็นผู้ปกครองหลังการสงครามกว่าทศวรรษระหว่างกษัตริย์แห่งวะ
มีการถกเถียงทางวิชาการอย่างหนักตั้งแต่ยุคเอโดะตอนปลายเกี่ยวกับอัตลักษณ์ของฮิมิโกะและตำแหน่งของนครที่เธอปกครองอยู่ (ยามาไต) โดยมีความคิดเห็นแบ่งออกเป็นระหว่างคีวชูตอนเหนือหรือแคว้นยามาโตะโบราณซึ่งคือคิงกิในปัจจุบัน เคอิจิ อิมามูระ กล่าวว่า "ปัญหายามาไต" (Yamatai controversy) เป็น "การถกเถียงประวัติศาสตร์โบราณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น" มุมมองในปัจจุบันของนักวิชาการระบุว่าร่างของฮิมิโกะอาจถูกฝังอยู่ที่ฮาชิฮากะโคฟุงในจังหวัดนาระ
สมเด็จพระราชินีคามามาลูแห่งฮาวาย

สมเด็จพระราชินีคามามาลู คาลานี คัวอานา โอ คาเมฮามาลู เคคูอาอิวา โอ คาลานี เคอาลิอิ โฮโอปิลี อา วาลูแห่งฮาวาย (อังกฤษ: Queen Consort Kamāmalu Kalani-Kuaana-o-Kamehamalu-Kekūāiwa-o-kalani-Kealii-Hoopili-a-Walu of Hawaiʻi) หรือ สมเด็จพระราชินีคามามาลูแห่งฮาวาย (อังกฤษ: Kamāmalu of Hawaiʻi) (1802–1824) เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 2 แห่งฮาวาย และเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งราชอาณาจักรฮาวาย ตั้งแต่วันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1819 ไปสู่การสวรรคตของพระองค์ใน 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1824
พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 2 และสมเด็จพระราชินีคามามาลู ในลอนดอน ปี 1824
สมเด็จพระราชินีคามามาลูแห่งฮาวาย เสด็จพระราชสมภพเมื่อค.ศ. 1802 เป็นพระราชธิดาพระองค์โตในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แห่งฮาวายกับสมเด็จพระราชินีคาลาคัว คาเฮอิเฮอิมาลิเอ พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 2 แห่งฮาวาย ซึ่งมีศักดิ์เป็นพระเชษฐาต่างพระมารดากับพระองค์ แม้ว่าพระราชสวามีของพระองค์จะทรงมีพระมเหสีหลายพระองค์ แต่สมเด็จพระราชินีคามามาลูคือพระมเหสีที่พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 2 ทรงโปรดที่สุด
ในปี 1823 พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 2 และสมเด็จพระราชินีคามามาลู เสด็จพระราชดำเนินเยือนกรุงลอนดอน เพื่อเข้าเฝ้าพระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร พระองค์และพระราชสวามีเป็นพระมหากษัตริย์และสมเด็จพระราชินีฮาวายพระองค์แรกที่เสด็จพระราชดำเนินเยือนอังกฤษ ขณะอยู่ที่ลอนดอน สมเด็จพระราชินีคามามาลูทรงประชวรด้วยโรคหัดและเสด็จสวรรคตไปเมื่อวันที่  8 กรกฎาคม 1824 เมื่อพระองค์เสด็จสวรรคตลงพระราชสวามีของพระองค์ทรงเสียพระทัยมาก และพระบรมศพถูกนำกลับฮาวายทันที พระบรมศพของพระองค์ถูกฝังที่บริเวณพระราชวังโลนานี แต่ต่อมาก็ย้ายไปที่สุสานหลวง
แหล่งข้อมูลอื่น

Liholiho and Kamamalu die in London
Pua Hau O Maleka (Fair Blossom of America) - Chant for Kamamalu
พระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ

เจ้าชายฌูเอาประสูติที่กรุงลิสบอน ในวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2310 ในรัชสมัยของพระเจ้าฌูเซที่ 1 แห่งโปรตุเกส พระอัยกา เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองในเจ้าหญิงมารีอา (ว่าที่พระราชินีนาถมารีอาที่ 1 ในอนาคต) กับเจ้าชายเปดรู ผู้มีศักดิ์เป็นพระปิตุลาของพระนางเอง (ว่าที่พระเจ้าเปดรูที่ 3 ในอนาคต) ในช่วงที่เจ้าชายฌูเอาประสูตินั้น เจ้าหญิงมารีอาทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงแห่งบราซิล และเจ้าชายเปดรูทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งโปรตุเกส พระเจ้าฌูเซที่ 1 พระอัยกาได้เสด็จสวรรคตและพระมารดาทรงสืบราชบัลลังก์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 1 แห่งโปรตุเกสขณะที่เจ้าชายมีพระชนมายุ 10 ชันษา ในวัยเยาว์ของพระองค์ ทรงดำรงพระชนม์ชีพอย่างเงียบ ๆ และพระองค์ทรงดำรงพระอิสริยยศเพียงชั้นเจ้าฟ้าชายภายใต้ร่มเงาของพระเชษฐา คือ เจ้าชายฌูเซ ซึ่งดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งบราซิลและดยุคแห่งบรากังซาพระองค์ที่ 14 ซึ่งเป็นรัชทายาทในราชบัลลังก์ มีเสียงเล่าลือกันว่าในวัยเยาว์ พระองค์มีพระอุปนิสัยที่ค่อนข้างหยาบคาย แต่ฌอร์ฌึ ปึไดรรา อี กอชตา ยืนยันว่าพระองค์ทรงได้รับการอบรมที่เข้มงวดเช่นเดียวกับเจ้าชายฌูเซ อย่างไรก็ตาม ทูตฝรั่งเศสในขณะนั้นก็ให้นิยามพระองค์ด้วยคำที่ไม่พึงประสงค์ โดยมองว่าพระองค์มีพระอุปนิสัยโลเลและพระสติปัญญาทึบ เรื่องราวเกี่ยวกับพระชนม์ชีพในช่วงนี้ได้รับการบันทึกไว้อย่างคลุมเครือเกินกว่าที่นักประวัติศาสตร์จะสรุปตัวตนของพระองค์ไปในทางใดทางหนึ่งได้
จากข้อมูลที่ยึดถือกันมาแต่ดั้งเดิม พระอาจารย์ของพระองค์ในด้านศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ประกอบด้วยบาทหลวงมานูเอล ดู เซนากูลู, บาทหลวงอังโตนีอู ดูมิงเกช ดู ปาซู และบาทหลวงมีเกล ฟรังซีนี พระอาจารย์ด้านดนตรีของพระองค์คือฌูเอา กูร์ไดรู ดา ซิลวา นักออร์แกน และฌูเอา โซซา ดึ การ์วัลยู นักประพันธ์เพลง ส่วนพระอาจารย์ด้านการทรงม้าของพระองค์คือ หัวหน้าทหารรักษาการณ์การ์ลุช อังโตรีอู ฟึไรรา มงตึ  เนื้อหาสาระที่พระองค์ทรงศึกษาในแต่ละด้านไม่เป็นที่ทราบกันมากนัก แต่แน่นอว่าพระองค์ต้องทรงได้รับการศึกษาเรื่องศาสนา กฎหมาย ภาษาฝรั่งเศส และธรรมเนียมปฏิบัติ และสันนิษฐานว่าพระองค์คงจะทรงศึกษาประวัติศาสตร์จากผลงานของดูอาร์ตึ นูนึช ดึ ลึเอา และฌูเอา ดึ บารุช
สืบราชบัลลังก์ > ยามบั้นปลายและการสวรรคต

ในปลายรัชสมัยของพระเจ้าฌูเอามีพระบรมราชโองการเปิดเมืองท่าเสรีในลิสบอนแต่กฎหมายก็ไม่เป็นผล มีพระบรมราชโองการให้เพิ่มการไต่สวนในการสืบสวนในกรณีที่พระสหายเก่า มาควิสแห่งลูเลเสียชีวิต แต่คำพิพากษาสูงสุดไม่เคยได้รับการช่วยเหลือ ในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2367 พระองค์ทรงพระราชทานอภัยโทษแก่ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวพันกับการลุกฮือที่ปอร์โต ยกเว้นเจ้าหน้าที่เก้าคนได้ถูกเนรเทศ ในวันเดียวกันรัฐธรรมนูญฉบับเก่าแห่งพระราชอาณาจักรได้ถูกนำกลับมาบังคับใช้ และกลุ่มคอร์เตสได้เปิดประชุมเพื่อร่างฉบับใหม่ การเปลี่ยนรัฐธรรมนูญเป็นการเผชิญหน้ากับอุปสรรคมากมาย โดยเฉพาะอุปสรรคกับสเปนและกลุ่มผู้สนับสนุนในสมเด็จพระราชินี
อย่างไรก็ตาม ปัญหาใหญ่ของโปรตุเกสในเวลานี้เกี่ยวข้องกับเอกราชของบราซิล จนกระทั่งแหล่งทรัพย์สินที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ การสูญเสียบราซิลได้ส่งผลเสียทางเศรษฐกิจที่รุนแรงต่อโปรตุเกส ความตื่นตัวในการพยายามเอาชนะอดีตอาณานิคมได้รับการพิจารณา แต่แนวคิดนี้ต่อมาถูกละทิ้ง ความยากลำบากในการเจรจาต่อรองและการประชุมหารือในการรับรองจากยุโรปในรีโอเดจาเนโร ด้วยความเป็นกลางและแรงกดดันจากอังกฤษ ส่งผลในการรับรองเอกราชครั้งสุดท้ายในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2368 ในเวลาเดียวกัน พระเจ้าฌูเอาทรงปลดปล่อยนักโทษชาวบราซิลและทรงอนุญาตให้สิทธิทางการค้าระหว่างสองชาติ ได้มีการยอมรับในเจ้าชายเปดรูปกครองในฐานะพระประมุขแห่งบราซิลด้วยพระอิสริยยศ "จักรพรรดิ" พระเจ้าฌูเอาทรงรักษาเกียรติยศของพระองค์ในฐานะจักรพรรดิแห่งบราซิลเพียงในพระนาม จากเวลานี้ พระองค์ทรงลงพระปรมาภิไธยลงในเอกสารในฐานะ "จักรพรรดิและพระเจ้าฌูเอาที่ 6" (Sua Majestade o Imperador e Rei Dom João VI) บราซิลได้รับเงินทุนบางอย่างที่ซึ่งบราซิลได้กู้ยืมมาจากโปรตุเกส ไม่มีสนธิสัญญาใดกล่าวถึงสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ทั้งสอง แต่จักรพรรดิเปดรู ยังคงดำรงพระอิสริยยศในฐานะมกุฎราชกุมารแห่งโปรตุเกสและแอลการ์ฟ อย่างเป็นนัยว่าทรงเป็นรัชทายาทในราชบัลลังก์โปรตุเกส
ในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2369 พระเจ้าฌูเอาขณะเสด็จกลับจากพระอารามเฮียโรนิไมท์ และทรงเข้าบรรทมที่พระราชวังเบงปอชตาด้วยพระอาการน่าเป็นห่วง พระองค์ทรงเจ็บปวดทรมานหลายวันจากพระอาการต่าง ๆ รวมทั้งอาเจียนและการสั่นอย่างรุนแรง พระองค์ทรงปรากฏองค์ด้วยพระพลานามัยที่ดีขึ้นแต่ด้วยความรอบคอบ พระองค์ทรงลงพระปรมาภิไธยแต่งตั้งให้ เจ้าหญิงอิซาเบล มารีอาแห่งโปรตุเกส พระราชธิดาเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในกลางคืนของวันที่ 9 มีนาคม พระอาการประชวรของพระองค์กลับแย่ลงและเสด็จสวรรคตในเวลาประมาณ 5 โมงเช้าของวันที่ 10 มีนาคม สิริพระชนมายุ 58 พรรษา เจ้าหญิงผู้สำเร็จราชการทรงยอมรับในทันทีทันใดภายในรัฐบาลของโปรตุเกสและจักรพรรดิเปดรูทรงได้รับการยอมรับในฐานะองค์รัชทายาทที่ถูกต้องตามกฎหมายในฐานะ พระเจ้าเปดรูที่ 4 แห่งโปรตุเกส แพทย์หลวงประจำราชสำนักยังไม่สามารถกำหนดเหตุการสวรรคตของพระเจ้าฌูเอาได้ในท้ายที่สุด แต่มีการสงสัยกันว่าทรงถูกวางยาพิษ พระวรกายของพระองค์ถูกตบแต่งและทำพระราชพิธีฝังพระศพที่สุสานหลวงแห่งกษัตริย์โปรตุเกส วิหารหลวงแห่งพระราชวงศ์บรากังซาในพระอารามเซา วิเซนเต เดอ ฟอรา ในคริสต์ทศวรรษที่ 1990 คณะผู้ตรวจสอบได้ค้นพบและขุดหม้อเซรามิกทรงจีนขึ้นมาจากหลุมที่ซึ่งบรรจุพระอันตะ(ลำไส้)ของพระองค์ ชิ้นส่วนของพระหทัยของพระองค์ได้ถูกทำให้ชื้นและได้รับการตรวจสอบที่ซึ่งมีการพบปริมาณสารหนูปริมาณมากพอสำหรับฆ่าคนได้สองคน เป็นการยอมรับอย่างเป็นนัยว่าทรงถูกลอบปลงพระชนม์ด้วยยาพิษ
พระราชมรดก

ในช่วงเวลาไม่กี่ปีในการประทับที่บราซิลของพระเจ้าฌูเอา พระองค์มีพระบรมราชโองการจัดตั้งกลุ่มสถาบัน โครงการ และบริการหลายอย่าง ซึ่งทำให้ประเทศมีการพัฒนาอย่างกว้างขวางทางด้านเศรษฐกิจ การบริหารราชการ กฎหมาย วิทยาศาสตร์ วัฒนธรรม ศิลปะ และสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ถึงแม้ว่าจะไม่ประสบความสำเร็จทั้งหมด และบางอย่างก็ไม่สมบูรณ์หรือไม่จำเป็นโดยสิ้นเชิง ตามที่อีปอลีตู ฌูเซ ดึ กอชตา ได้วิจารณ์อย่างเสียดสีไว้ ในบรรดาสิ่งเหล่านี้ พระองค์ทรงเป็นผู้ก่อตั้งอิงเปรงซาเรฌีอา (สำนักพิมพ์แห่งแรกของประเทศ), สวนพฤกษศาสตร์รีโอเดจาเนโร, คลังสรรพาวุธทหารเรือ, ฟาบรีกาจีปอลโวรา (โรงงานผลิตดินปืน), ฝ่ายดับเพลิงของเมืองรีโอเดจาเนโร, กองเรือพาณิชย์นาวีของบราซิล และโรงพยาบาลการกุศลที่รู้จักกันในนาม "กาซาดุสอิสโปสตุส" พระองค์ยังทรงก่อตั้งแผนการศึกษามากมายในรีโอ, เปร์นัมบูกู, บาเยีย และสถานที่อื่น ๆ โดยมีการเรียนการสอนในวิชาทางศาสนาและเทววิทยาศีลธรรม แคลคูลัสเชิงปริพันธ์ กลศาสตร์ อุทกพลศาสตร์ เคมี เลขคณิต เรขาคณิต ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอังกฤษ พฤกษศาสตร์ เกษตรกรรม และอื่น ๆ พระองค์ยังทรงส่งเสริมให้มีการก่อตั้งสมาคมและสถาบันมากมายเพื่อการศึกษาวิทยาศาสตร์ วรรณคดี และศิลปะ เช่น ฌุงตาวาซีนีกา (บริหารจัดการวัคซีนไข้ทรพิษ), ราชสมาคมนักอักษรศาสตร์แห่งบาเยีย, สำนักวิทยาศาสตร์และวิจิตรศิลป์, สถาบันวิทยาศาสตร์และศิลปะแห่งรัฐรีโอเดจาเนโร, สำนักกายวิภาคศาสตร์ ศัลยศาสตร์ และแพทยศาสตร์แห่งรีโอเดจาเนโร สถาบันวิชาการปืนใหญ่ การเสริมกำลัง และการออกแบบหลวง, โรงเรียนนายเรือ, โรงเรียนเตรียมทหาร, หอสมุดแห่งชาติบราซิล, พิพิธภัณฑ์หลวง (ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติบราซิล), โรงละครหลวงเซาฌูเอา (ปัจจุบันคือโรงละครฌูเอาไกตานู) รวมทั้งทรงเกณฑ์ผู้บรรเลงเดี่ยวที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ และอุปถัมภ์นักดนตรีแห่งโบสถ์หลวงคนอื่น ซึ่งรวมทั้งบาทหลวงโฌเซ เมารีซีอู นักประพันธ์เพลงชั้นนำชาวบราซิลในรัชสมัยของพระองค์ ทรงสนับสนุนการมาของคณะมีเซาอาร์ติสชีกาฟรังเซซา เป็นผลให้เกิดการก่อตั้งสำนักวิทยาศาสตร์ ศิลปะ และงานฝีมือหลวง ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของสำนักวิจิตรศิลป์แห่งชาติแห่งมหาวิทยาลัยสหพันธ์แห่งรีโอเดจาเนโรในปัจจุบัน ซึ่งมีความสำคัญยิ่งต่อการเริ่มต้นการศึกษาและการผลิตงานศิลปะในบราซิล
นโยบายของพระเจ้าฌูเอานำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจที่ส่งผลกระทบอย่างกว้างขวาง เริ่มต้นด้วยการเปิดท่าเรือและการยกเลิกระบบการค้าผูกขาดของโปรตุเกส ทำให้สหราชอาณาจักรกลายเป็นผู้ที่ได้รับประโยชน์มหาศาล ในทางหนึ่ง ผู้ค้าซึ่งมีฐานในบราซิลต้องเผชิญหน้ากับการแข่งขันที่แข็งแกร่งจากต่างชาติ ในทางตรงกันข้าม ก็ได้ส่งเสริมการผลิตสิ่งใหม่ ๆ และกิจกรรมทางเศรษฐกิจอื่น ๆ ที่ก่อนหน้านี้เคยถูกสั่งห้าม ล้มเหลว หรือไม่เคยเกิดขึ้นในบราซิล ในเวลาเดียวกัน พระองค์ทรงก่อตั้งหน่วยงานการบริหารจัดการในระดับสูงอย่างกระทรวงการสงคราม กระทรวงการต่างประเทศ และกระทรวงสมุทรและดินแดนโพ้นทะเล; สภาแห่งชาติและการคลัง สภาทหารสูงสุด หอจดหมายเหตุทางทหาร ทบวงการยุติธรรมและทบวงมโนธรรมและระเบียบ กาซาจีซูปลีกาเซา (สภาสูง) กองกำกับการตำรวจ ธนาคารแห่งแรกของบราซิล คณะกรรมการการค้า เกษตรกรรม โรงงาน และการเดินสมุทร และไปรษณีย์กลาง รวมทั้งทรงให้ชาวบราซิลเข้ามามีอำนาจในตำแหน่งบริหารและการจัดการ ซึ่งช่วยลดความตึงเครียดระหว่างคนพื้นเมืองกับชาวโปรตุเกสลงได้ พระองค์ยังทรงสนับสนุนการผลิตทางเกษตรกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฝ้าย ข้าว และอ้อย ทรงเปิดเส้นทางและสนับสนุนการพัฒนาเส้นทางน้ำภายในแผ่นดิน เป็นการกระตุ้นการเคลื่อนไหวของประชาชน สินค้า และผลิตภัณฑ์ระหว่างภูมิภาค
เดโบราห์

| เดโบราห์ |
| --- | --- |
ภาพเดโบราห์จากโปรมป์ตูอาริอูงอีโกนูงอีงซิงนิออรูง (1553)
ชื่ออื่น: Debora, Débora, Dvora
อาชีพ: ศาสนทูตของพระเจ้า, ผู้วินิจฉัยคนที่ 4 ของอิสราเอล
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อน: ชัมการ์
ผู้สืบตำแหน่ง: กิเดโอน
คู่สมรส: ลัปปิโดท (อาจจะ)
ตามรายงานจากหนังสือผู้วินิจฉัย เดโบราห์ (ฮีบรู: דְּבוֹרָה, Dəḇōrā, "ผึ้ง") เป็นผู้เผยพระวจนะของพระเป็นเจ้าของวงศ์วานอิสราเอล ผู้วินิจฉัยแห่งอิสราเอลสมัยก่อนกษัตริย์คนที่ 4 และเป็นผู้วินิจฉัยหญิงคนเดียวที่กล่าวถึงในคัมภีร์ฮีบรู นักวิชาการหลายคนยืนยันว่าวลี "ภรรยาของลัปปิโดท" ในผู้วินิจฉัย 4:4 ของคัมภีร์ฮีบรู หมายถึงสถานภาพการสมรสของนางเป็นภริยาของลัปปิโดท หรือ "ลัปปิด" ที่แปลว่า "คบเพลิง" หรือ "สายฟ้า" ดังนั้น วลี "ภรรยาของลัปปิโดท" อาจสื่อถึงเดโบราห์เป็น "สตรีรุ่มร้อน" เดโบราห์พูดกับบาราค นายพลชาวอิสราเอลจากเคเดชในเขตนัฟทาลีไว้ว่า พระเจ้าสั่งให้เขานำกองทัพไปโจมตีกองกำลังของยาบิน กษัตริย์แห่งคานาอัน และสิเสรา แม่ทัพของพระองค์ (ผู้วินิจฉัย 4:6–7) เรื่องราวทั้งหมดปรากฏอยู่ในบทที่ 4
ในผู้วินิจฉัย 5 กล่าวถึงเรื่องเดียวกันในรูปแบบกวี ข้อความเหล่านี้มักมีชื่อเรียกว่า บทเพลงของเดโบราห์ อาจมีอายุถึงต้นศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสต์ศักราช และอาจเป็นตัวอย่างกวีภาษาฮีบรูแบบแรกสุด
เรื่องเล่าในพระคัมภีร์

(ป. ค.ศ. 1896–1902), เจมส์ ทิโซ
สุสานใกล้เคเดชที่ระบุว่าเป็นของบาราคหรือเดโบราห์
ในหนังสือผู้วินิจฉัยระบุว่า เดโบราห์เป็นผู้เผยพระวจนะ, ผู้วินิจฉัยของวงศ์วานอิสราเอล และภรรยาของลัปปิโดท เธอเปิดศาลตัดสินใต้ต้นอินทผลัมระหว่างรามาห์ในเขตเบนยามินกับเบธเอลในดินแดนของเอฟราอิม
ชาวอิสราเอลถูกกดขี่จากยาบิน กษัตริย์แห่งคานาอันที่มีเมืองหลวงอยู่ที่ฮาซอร์เป็นเวลา 20 ปี เนื่องจากความปั่นป่วนจากสภาพอันเลวร้ายของอิสราเอล เธอจึงส่งข้อความไปหาบาราค บุตรอาบีโนอัม ที่เคเดชแห่งนัฟทาลี และบอกเขาว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลทรงบัญชาท่านว่า ‘จงยกพลหนึ่งหมื่นคนจากเผ่านัฟทาลีกับเผ่าเศบูลุนไปยังภูเขาทาโบร์ เราจะล่อสิเสราแม่ทัพของกษัตริย์ยาบินพร้อมด้วยรถม้าศึกและกองทหารของเขามาที่แม่น้ำคีโชน...’ ” บาราคตั้งสินใจเดินทางไปโดยไม่มีเธอ เดโบราห์ยินยอม แต่ประกาศว่า “...ท่านจะไม่ได้รับเกียรติ เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงมอบสิเสราไว้ในมือผู้หญิงคนหนึ่ง” หลังจากข่าวนั้นเดินทางไปถึงสิเสรา เขาจึงรวบรวม “กำลังพลทั้งหมดและรถรบเหล็กเก้าร้อยคัน...”
จากนั้น ในผู้วินิจฉัย 4:14 เดโบราห์กล่าวว่า:
"จงไปเถิด! วันนี้เป็นวันที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงมอบสิเสราไว้ในมือของท่าน องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงนำหน้าท่านไปไม่ใช่หรือ?" ดังนั้นบาราคจึงนำพลหนึ่งหมื่นคนลงจากภูเขาทาโบร์เข้าประจัญบาน
จากนั้นก็เกิดการต่อสู้ตามที่เดโบราห์ได้ทำนายไว้ และสิเสราก็ประสบกับความพ่ายแพ้ เขาเดินหลบหนีไป ในขณะที่กองทัพของเขาหนีไปไกลถึงฮาโรเชธฮาโกยิมและถูกทำลาย สิเสราเข้าไปในเต้นท์ของยาเอล จากนั้นจึงขอเครื่องดื่ม เธอจึงให้นมแก่เขา และในขณะที่เขานอนพักผ่อน เธอจึงใช้ค้อนตอกหลักหมุดเข้าที่ขมับของเขา
เรื่องราวของเดโบราห์สิ้นสุดด้วยข้อความที่ว่า หลังสงครามก็เกิดสันติภาพในดินแดนนั้นเป็นเวลา 40 ปี (Judges 5:31)
เรื่องเล่าในพระคัมภีร์ > บทเพลงของเดโบราห์

บทเพลงของเดโบราห์ปรากฏในผู้วินิจฉัย 5:2–31 และเป็นเพลงสดุดีที่ร้องโดยโดบาราห์และบาราค เกี่ยวกับความพ่ายแพ้ของศัตรูชาวคานาอันโดยบางเผ่าของอิสราเอล เนื้อหาในบทเพลงมีความแตกต่างเล็กน้อยจากเหตุการณ์ที่บรรยายในผู้วินิจฉัย 4 บทเพลงกล่าวถึงเผ่าที่เข้าร่วมในยุทธการ 6 เผ่า ได้แก่ เผ่าเอฟราอิม, เผ่าเบนยามิน, มาคีร์ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีความเกี่ยวข้องกับเผ่ามนัสเสห์-เผ่าเศบูลุน, เผ่าอิสสาคาร์ และเผ่านัฟทาลี แตกต่างจากสองเผ่าที่ระบุในผู้วินิจฉัย 4:6 (เผ่านีฟทาลีและเผ่าเศบูลุน) และไม่ได้กล่าวถึงบทบาทของยาบิน (กษัตริย์แห่งฮาโซร์) บทเพลงยังตำหนิเผ่าอื่น ๆ อีก 3 เผ่า (เผ่ารูเบน, เผ่าดาน และเผ่าอาเชอร์) ที่ไม่เข้าร่วมในยุทธการ
ลำดับเหตุการณ์แบบดั้งเดิม

ลำดับเวลายิวแบบดั้งเดิมจัดให้ช่วงที่เดโบราห์วินิจฉัยวงศ์วานอิสราเอล 40 ปี (Judges 5:31) อยู่ในช่วง 1,107 ปีก่อนคริสต์ศักราช จนกระทั่งเธอเสียชีวิตใน 1,067 ปีก่อนคริสต์ศักราช ส่วน Dictionary of World Biography: The Ancient World อ้างว่าเธออาจมีชีวิตในช่วงระหว่าง 1,200 ถึง 1,124 ปีก่อนคริสต์ศักราช จากการค้นพบทางโบราณคดี นักวิชาการพระคัมภีร์หลายคนแย้งว่าสงครามของเดโบราห์กับสิเสราเหมาะสมกับบริบทในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสต์ศักราช หรือช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสต์ศักราช
อ่านเพิ่ม

Bird, Phyllis (1974). "Images of Women in the Old Testament".  ใน Ruether, Rosemary Radford (บ.ก.). Religion and Sexism: Images of Women in the Jewish and Christian Traditions. Simon & Schuster. ISBN 0-671-21692-9.
Brown, Cheryl Anne (1992). No Longer be Silent: First Century Jewish Portraits of Biblical Women: Studies in Pseudo-Philo's Biblical Antiquities and Josephus's Jewish Antiquities. Louisville, KY: Westminster J. Knox Press. ISBN 0-664-25294-X.
Deen, Edith (1955). All the Women of the Bible. New York: Harper & Row.
Lacks, Roslyn (1979). Women and Judaism: Myth, History, and Struggle. Garden City, NY: Doubleday. ISBN 0-385-02313-8.
Otwell, John H. (1977). And Sarah Laughed: the Status of Woman in the Old Testament. Philadelphia: Westminster Press. ISBN 0-664-24126-3.
Phipps, William E. (1992). Assertive Biblical Women. Westport, CT: Greenwood Press. ISBN 0-313-28498-9.
Schroeder, Joy A. (2014). Deborah's Daughters: Gender Politics and Biblical Interpretation. New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-999104-4.
Williams, James G. (1982). Women Recounted: Narrative Thinking and the God of Israel. Sheffield: Almond Press. ISBN 0-907459-18-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

Book of Judges article, Jewish Encyclopedia
Debbora, Catholic Encyclopedia
Biblical Hebrew Poetry - Reconstructing the Original Oral, Aural and Visual Experience
Song of Deborah (Judges 5) Reconstructed
| ก่อนหน้า |  | เดโบราห์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ชัมการ์ |  | ผู้วินิจฉัยแห่งอิสราเอล   |  | กิเดโอน |
| ด ค กผู้เผยพระวจนะในคัมภีร์ฮีบรู / พันธสัญญาเดิม |
| --- | --- |
ยุคก่อนปฐมบรรพบุรุษ:  อาเบล‡  เอโนค‡  โนอาห์‡ (ในวรรณกรรมรับบี) 
ปฐมบรรพบุรุษ / ปฐมบรรพสตรี:  อับราฮัม  อิสอัค  ยาโคบ  ซาราห์ฺ 
ผู้เผยพระวจนะ ของวงศ์วานอิสลาเอลในโทราห์:  โมเสส (ในวรรณกรรมรับบี)  อาโรน  มิเรียม  เอลดาดและเมดาด  ฟีเนหัส 
ถูกกล่าวถึงใน หมวดผู้เผยพระวจนะยุคแรก:  โยชูวา  เดโบราห์  กิเดโอน  แซมสัน  เอลคานาห์  ฮันนาห์  อาบีกายิล  ซามูเอล  กาด  นาธัน  ดาวิด  ซาโลมอน  เยดูธูน  อาหิยาห์  เชไมยาห์  เอลียาห์  เอลีชา  อิดโด  ฮานานี  เยฮู  มีคายาห์  ยาฮาซีเอล  เอลีเอเซอร์บุตรโดดาวาหุ  เศคาริยาห์บุตรเยโฮยาดา  ฮุลดาห์ 
ผู้เผยพระวจนะใหญ่:  อิสยาห์ (ในวรรณกรรมรับบี)  เยเรมีย์  เอเสเคียล  ดาเนียล‡ (ในวรรณกรรมรับบี) 
ผู้เผยพระวจนะน้อย:  โฮเชยา  โยเอล  อาโมส  โอบาดีห์  โยนาห์ (ในวรรณกรรมรับบี)  มีคาห์  นาฮูม  ฮาบากุก  เศฟันยาห์  ฮักกัย  เศคาริยาห์  มาลาคี 
ลัทธิโนอาห์:  เบโอร์  บาลาอัม  โยบ (ในวรรณกรรมรับบี) 
อื่น ๆ:  อามอส  เบเออรี  บารุค  อากูร์  อุรียาห์  บุซี  โมรเดคัย  เอสเธอร์ (ในวรรณกรรมรับบี)  เอสรา  เนหะมีย์  รูธ  โอเดด  อาซาริยาห์ 
 ชื่อเอียงแสดงถึงบุคคลที่สถานะผู้เผยพระวจนะไม่ได้รับการยอมรับในระดับสากล  ‡ แสดงถึงบุคคลที่มีสถานะผู้เผยพระวจนะเฉพาะในศาสนาคริสต์ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef 
ภาพเดโบราห์ใน Gustave Doré's illustrations for La Grande Bible de Tours (ค.ศ. 1865)
พระกาลี

| กาลี |
| --- | --- |
เทวีแห่งเวลา, การสร้าง, การทำลาย และพลังอำนาจ
ส่วนหนึ่งของ ทศมหาวิทยา
สังหารกาลี โดย ราชา รวิ วรรมา
ส่วนเกี่ยวข้อง: ปารวตี, มหากาลี, มหาวิทยา, เทวี, มหาเทวี,ภัทรกาลี,พระแม่จามุณฑา,    ปรัตยังคิรา, กาลราตรี
ที่ประทับ: เมรุ (อาจแตกต่างไปนามการตีความ), มณีทวีป
มนตร์: โอม ชยันตี มังคลากาลี ภัทรกาลี กะปาลินี ดูรากา ศะมา ศิวาธาตรี สวาฮา สวาธา นะโม สตุเต
อาวุธ: ซีมีตาร์, ดาบ, ตรีศูล
เพศ: สตรี
เทศกาล: กาลีบูชา, นวราตรี
คู่ครอง: พระศิวะ
กาลี (/ˈkɑːliː/; สันสกฤต: काली, IAST: Kālī, ISO: Kālī) หรือ กาลิกา (สันสกฤต: कालिका, Kālikā, ISO: Kālikā) เป็นเทวีในศาสนาฮินดู ผู้นำของมหาวิทยา กลุ่มตันตรเทวีสิบองค์ซึ่งเป็นปางต่าง ๆ ของพระแม่ปารวตี
ปางดั้งเดิมของพระแม่กาลีคือเป็นผู้ทำลายล้างพลังชั่วร้าย และถือกันว่าพระนางเป็นศักติองค์ที่มีพลังอำนาจมากที่สุด นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในสี่กาวลมรรค ตามธรรมเนียมตันตระของลัทธิไศวะ ความเชื่อพื้นฐานคือพระนางเป็นผู้ทำลายความชั่วร้ายและปกป้องผู้บริสุทธิ์ ในยุคถัด ๆ มา มีการเคารพบูชาพระแม่กาลีในสถานะต่าง ๆ ทั้งในฐานะเทวีสูงสุด, พระมารดาแห่งเอกภพ, อาทิศักติ หรือ อาทิปรศักติ ธรรมเนียมศักตะและตันตระบางธรรมเนียมบูชาพระนางเป็นความจริงสูงสุด ("พรหม") นอกจากนี้ยังถือว่าพระนางเป็นเทวดาผู้พิทักษ์บุคคลผู้ที่เข้าสู่โมกษะ (การหลุดพ้น) รูปเคารพทั่วไปของพระแม่กาลีมักแสดงพระนางกำลังยืนหรือร่ายรำอยู่บนร่างกายของพระศิวะ คู่ครองของพระนาง ซึ่งนอนอย่างสงบเสงี่ยมอยู่เบื้องใต้ มีการบูชาพระนางในบรรดาศาสนิกชนของศาสนาฮินดูทั้งในอินเดีย, เนปาล และหลายแห่งทั่วโลก
ศัพทมูล

กาลี (Kālī) เป็นรูปสตรีของคำว่า กาล (Kāla) ซึ่งแปลว่า "เวลา" หรือ "ความเติมเต็มของเวลา") และอาจตีความได้ว่าเวลาในบริบทนี้หมายถึง "การเปลี่ยนแปลงนิรันดร์ของธรรมชาติ ซึ่งท้ายที่สุดจะนำพาทุกสิ่งไปสู่ความตาย" นามรองอื่น ๆ ที่ปรากฏ เช่น กาลราตริ (Kālarātri; "ค่ำคืนมืดมิด") และ กาลิกา (Kālikā; "ผู้มีกายดำ")
คำพ้องรูปพ้องเสียง กาละ (กาละ; เวลา) นั้นต่างกับ กาละ (สีดำ) โดยสิ้นเชิง แต่ต่อมาได้ถูกนำมาเกี่ยวกันผ่านศัพทมูลสมัยนิยม การนำมาเกี่ยวกันนี้พบปรากฏในความตอนหนึ่งในมหาภารตะ ซึ่งแทนภาพของตัวละครสตรีซึ่งทำหน้าที่ขนย้ายวิญญาณของนักรบที่ถูกสังหารและสัตว์ ด้วยชื่อ กาลีมาตา ("มารดาสีดำ") และ กาลี ซึ่งนักวิชาการ คอเบิร์น ระบุว่าสามารถอ่านคำนี้ได้ทั้งในรูปของวิสามานยนาม หรือในแง่ว่าเป็นคำอธิบายของ "ผู้ซึ่งมีสีน้ำเงินเข้ม" นอกจากนี้ กาละ ยังเป็นนามรองหนึ่งของพระศิวะ คู่ครองของพระแม่กาลีเช่นกัน