stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จดหมายรักจากเมียเช่า

เพลงลูกทุ่งโดยมานี มณีวรรณ
2024 ซิงเกิลโดยมานี มณีวรรณ
| "จดหมายรักจากเมียเช่า" |
| --- | --- |
ปกแผ่นเสียงขนาด 7 นิ้ว
ซิงเกิลโดยมานี มณีวรรณ
ด้านบี: "เพื่อนตาย"
วางจำหน่าย: ป. พ.ศ. 2510
สตูดิโอ: กมลสุโกศล (จังหวัดพระนคร)
แนวเพลง: ลูกทุ่ง
ค่ายเพลง: สุเทพ
ผู้ประพันธ์เพลง: อาจินต์ ปัญจพรรค์
"จดหมายรักจากเมียเช่า" เป็นเพลงที่ประพันธ์โดยนักเขียนชาวไทย อาจินต์ ปัญจพรรค์ ในช่วง พ.ศ. 2510 เพื่อใช้ประกอบละครโทรทัศน์ของคณะสุเทพโชว์ บันทึกเสียงร้องโดยนักแสดงนำของเรื่อง มานี มณีวรรณ วางจำหน่ายในรูปแบบแผ่นเสียงซิงเกิลโดยค่ายสุเทพเรเคิดส์ "จดหมายรักจากเมียเช่า" เป็นเพลงลูกทุ่งที่เขียนด้วยภาษาไทยปนภาษาอังกฤษ เกี่ยวกับความลำบากและความโศกเศร้าของหญิงไทยที่ประกอบอาชีพเมียเช่าให้กับทหารอเมริกัน ที่ต้องพลัดพรากจากคู่รักซึ่งหมดหน้าที่ในประเทศไทยและกลับภูมิลำเนาที่อิลลินอย ในช่วงระหว่างสงครามเวียดนาม เพลงประสบความสำเร็จจากการออกอากาศทางวิทยุอย่างแพร่หลาย และมีเพลงแก้ที่บันทึกเสียงร้องโดยนักร้องเพลงลูกทุ่ง ชาตรี ศรีชล ออกตามมา
ภูมิหลังและการเขียนเพลง

ระหว่างสงครามเวียดนามประเทศไทยอนุญาตให้กองทัพอากาศสหรัฐใช้ท่าอากาศยานภายในประเทศตั้งเป็นฐานทัพ รวมถึงฐานทัพอากาศอุดร และค่ายรามสูร จังหวัดอุดรธานี ซึ่งเป็นฐานทัพสำคัญที่สุด และมีทหารอเมริกันหรือจีไอเข้ามาประจำการเป็นจำนวนมาก ส่งผลให้เศรษฐกิจของจังหวัดพัฒนาจากการดำเนินธุรกิจใหม่ เพื่อตอบสนองการพักผ่อนและนันทนาการของทหารที่กระทรวงกลาโหมสหรัฐสนับสนุนรายจ่าย โดยสถานบันเทิงเป็นธุรกิจที่ได้รับผลประโยชน์มากที่สุด คนในพื้นที่และย้ายถิ่นเข้ามาประกอบอาชีพภาคบริการเพิ่มขึ้น รวมถึงการค้าประเวณี ผู้ค้าประเวณีบางคนพัฒนาการบริการให้กับทหารอเมริกันโดยทำหน้าที่เปรียบเสมือนภรรยา และเกิดเป็นอาชีพใหม่ที่นิยมเรียกว่าเมียเช่า รูปแบบการดำเนินชีวิตของเมียเช่าปรากฏในเพลงลูกทุ่งตลอดช่วงสงครามเวียดนาม เพลงส่วนใหญ่มีเนื้อหาเชิงเสียดสี กล่าวถึงการสูญเสียทรัพยากรมนุษย์ในชนบท การมองผู้หญิงเป็นวัตถุทางเพศ หรือความน่ากลัวจากการพลัดพรากกับทหารอเมริกันที่หมดหน้าที่จากประเทศไทยในช่วงระหว่างสงคราม
"จดหมายรักจากเมียเช่า" เขียนถึงผลกระทบจากสงครามเวียดนามต่อเมียเช่าออกมาเป็นเรื่องสั้น ผ่านมุมมองของเมียเช่าที่ต้องการเขียนจดหมายถึงทหารอเมริกันชื่อจอห์น อาจินต์ ปัญจพรรค์ เขียนเนื้อร้องและทำนองเพลงในช่วง พ.ศ. 2510 ระหว่างเที่ยวกับเพื่อนที่ไนต์คลับโดเรมีของสุเทพ วงศ์กำแหง โดยเขาอยู่ด้วยขณะเขียนเพลง อาจินต์เลือกเขียนเพลงเกี่ยวกับเมียเช่า และนำชื่อจังหวัดอุดรธานีมาสร้างคำคล้องจองในเนื้อร้อง "ไอเขียนเลตเตอร์ถึงเธอเดียร์จอน / เขียนในแฟลตที่ยูเคยนอน / จังหวัดอุดรประเทศไทยแลนด์" เนื้อร้องเขียนด้วยภาษาไทยปนภาษาอังกฤษ ซึ่งเลียนแบบการสื่อสารระหว่างเมียเช่ากับทหารอเมริกัน ผ่านคนรู้จักของอาจินต์ที่สอนภาษาอังกฤษให้กับพวกเธอ เนื้อร้องบรรยายถึงความลำบากของเมียเช่า เนื่องจากขาดแคลนเงินดอลลาร์ดำรงชีพและเจ็บป่วยจากไข้ไทฟอยด์ สุดท้ายเธอตัดสินใจทำอัตวินิบาตกรรมด้วยการบริโภคดีดีที ซึ่งเป็นความตั้งใจของอาจินต์ที่เขียนบทสรุปเป็นโศกนาฏกรรม ทำนองเพลงมีจังหวะช้าที่เขียนใหม่ตลอดทั้งเพลง ยกเว้นท่อนฮุกที่ใช้ทำนองเพลง "แซดมูฟวีส์ (เมกมีคราย)" (พ.ศ. 2504) ของนักร้องชาวอเมริกัน ซู ทอมป์สัน และกล่าวถึงชื่อเพลงเพื่อเปรียบเทียบกับความโศกเศร้า สุเทพขอนำเพลงที่เขียนเสร็จไปให้นักแสดง มานี มณีวรรณ บันทึกเสียงร้องเพื่อใช้ประกอบละครโทรทัศน์ของคณะสุเทพโชว์ที่เธอแสดงนำ ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7
การตอบรับ

"จดหมายรักจากเมียเช่า" ออกอากาศทางวิทยุในประเทศไทยอย่างแพร่หลาย หนังสืออัตชีวประวัติของอาจินต์ ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2539 ระบุว่า มานีแสดงสดตามไนต์คลับ "เจ็ดถึงแปดแห่งทุกคืน" และเปรียบเทียบความสำเร็จกับเพลงที่อาจินต์เขียนเนื้อร้องให้กับวงดนตรีสุนทราภรณ์ "สวัสดีบางกอก" (พ.ศ. 2504) บันทึกเสียงร้องโดยอ้อย อัจฉรา นักประพันธ์เพลงลูกทุ่ง เบญจมินทร์ ได้เขียนเพลง "จดหมายจากผัวฝรั่ง" เป็นเพลงแก้ออกตามมา บันทึกเสียงร้องโดยชาตรี ศรีชล เนื้อร้องปรับเปลี่ยนเป็นมุมมองของทหารอเมริกันที่เขียนจดหมายตอบกลับเมียเช่า แต่คงรูปแบบการเขียนเดิมและนำทำนองเพลง "มายเลิฟอิสกอนฟรอมมี" (พ.ศ. 2510) ของนักร้องชาวอเมริกัน เอ็ด เอมส์ มาใช้ในท่อนฮุก
รายชื่อเพลง

แผ่นเสียงขนาด 7 นิ้ว
"จดหมายรักจากเมียเช่า" (มานี มณีวรรณ)
"เพื่อนตาย" (วรินทร์ วีระเทพ)
บุคลากร

รายชื่อบุคลากรปรับมาจากกิตติประกาศในบันทึกย่อของ "จดหมายรักจากเมียเช่า/เพื่อนตาย"
บันทึกเสียงที่ห้องบันทึกเสียงกมลสุโกศล จังหวัดพระนคร
มานี มณีวรรณ – เสียงขับร้อง
อาจินต์ ปัญจพรรค์ – นักประพันธ์เพลง
วิสุทธิ์ กิวานนท์ – บันทึกเสียง
อพอลโล – วงดนตรีพื้นหลัง
สถานีรถไฟสวรรคโลก

สถานีรถไฟสวรรคโลก เป็นสถานีรถไฟชั้นสี่ในทางรถไฟสายเหนือ เป็นสถานีปลายทางของเส้นทางรถไฟรองสายสวรรคโลก โดยแยกออกจากเส้นทางรถไฟสายเหนือหลัก (กรุงเทพ–เชียงใหม่) ที่สถานีรถไฟชุมทางบ้านดารา จังหวัดอุตรดิตถ์
ตั้งอยู่ที่ ตำบลเมืองสวรรคโลก อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย เป็นหนึ่งในสองสถานีรถไฟที่ตั้งอยู่ในจังหวัดสุโขทัย โดยเป็นสถานีรถไฟประจำอำเภอสวรรคโลก และเป็นสถานีรถไฟที่ใกล้กับอำเภอเมืองสุโขทัยมากที่สุด มีระยะห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพ 487.14 กม.
ประวัติ

สถานีรถไฟสวรรคโลกเป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟแห่งประเทศ ก่อสร้างในรัตนโกสินทร์ศกที่ 128 หรือ พ.ศ. 2453 ตามพระกระแสพระราชโองการของพระบาลสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ต้องให้เขตที่อยู่ห่างไกลสามารถติดต่อกับพระนคร (กรุงเทพมหานคร ณ ขณะนั้น) ได้ง่าย เป็นการดีต่อการปกครองและการค้าขายของประชาชน สมัยนั้นเมืองอุตรดิตถ์และเมืองสวรรคโลกถือว่าเป็นตลาดสินค้าที่สำคัญของภาคเหนือตอนล่าง จึงได้มีการสร้างทางรถไฟแยกมาจากสายเหนือที่สถานีรถไฟชุมทางบ้านดารา จังหวัดอุตรดิตถ์ มาสุดปลายทางที่สถานีรถไฟสวรรคโลก อำเภอสวรรคโลก มีระยะทางทั้งหมด 29 กิโลเมตร ได้เปิดเดินรถครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2453
โดยวันที่ 6–7 ธันวาคม พ.ศ. 2452 (นับแบบปัจจุบันคือ พ.ศ. 2453) สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์เพื่อเปิดทางรถไฟ สถานีรถไฟสวรรคโลกและสถานีรถไฟอุตรดิตถ์ตามลำดับ หลังจากนั้นพระองค์เสด็จประพาสหัวเมืองรายทางรถไฟแถบเขาพลึง และเมืองสวรรคโลก แล้วจึงเสด็จกลับพระนครในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2453
ตารางเวลาเดินรถ

ขบวนรถที่จอดสถานีรถไฟสวรรคโลกมีทั้งหมด 4 ขบวน ได้แก่
ขบวนรถด่วนพิเศษที่ 3/4 กรุงเทพ(หัวลำโพง)-สวรรคโลก-ศิลาอาสน์-กรุงเทพ(หัวลำโพง) ปัจจุบัน ขบวนนี้อยู่ในสถานะ "งดเดินรถ"
ขบวนรถท้องถิ่นที่ 405/406 ศิลาอาสน์-สวรรคโลก-ศิลาอาสน์ ปัจจุบันงดเดินรถชั่วคราวตั้งแต่วันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2567 อันเกิดจากระดับน้ำแม่น้ำยมที่สูงขึ้น
| ขบวนรถ | ขบวนรถ | ต้นทาง> ชื่อสถานี | ต้นทาง> เวลาออก | สวรรคโลก | ปลายทาง> ชื่อสถานี | ปลายทาง> เวลาถึง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | ท405 | ศิลาอาสน์ | 10.00 | ปลายทาง | สวรรคโลก | 11.00 |  |
|  | ท406 | สวรรคโลก | 13.00 | ต้นทาง | ศิลาอาสน์ | 14.05 |  |
|  | ดพ3 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 10.50 | 17.46 | ศิลาอาสน์ | 19.15 | งดเดินรถ |
|  | ดพ4 | ศิลาอาสน์ | 19.50 | 18.01 | กรุงเทพอภิวัฒน์ | 04.00 | งดเดินรถ |
หมายเหตุขบวนรถ: ■ = สายเหนือ / ■ = สายตะวันออกเฉียงเหนือ / ■ = สายใต้ / ■ = สายตะวันออก / ■ = สายแม่กลอง ดพ = รถด่วนพิเศษ / ด = รถด่วน / ร = รถเร็ว / ธ = รถธรรมดา / ช = รถชานเมือง / พช = รถพิเศษชานเมือง / ท = รถท้องถิ่น / น = รถนำเที่ยว / ส = รถสินค้า
สถานที่ใกล้เคียง

อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย 46 กิโลเมตร
อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย 16 กิโลเมตร
ซินเหียนเอ๋ง

สตรีสูงศักดิ์และที่ปรึกษาชาวจีน (ค.ศ. 191–269)
| ซินเหียนเอ๋ง (ซิน เซี่ยนอิง) 辛憲英 |
| --- | --- |
เกิด: ต.ศ. 191
เสียชีวิต: ค.ศ. 269 (78 ปี)
คู่สมรส: หยาง ตาน
บุตร: หยาง จิ่น หยาง ซิ่ว ภรรยาของเซี่ยโหว จฺวาง
บิดามารดา: ซินผี (บิดา)
ญาติ: ซินเป (น้องชาย) เอียวเก๋า (หลานชาย) หยาง ฮุย-ยฺหวี (หลานสาว) หยาง เซี่ยนหรง (เหลนสาว)
ซินเหียนเอ๋ง (ค.ศ. 191-269)  มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า  ซิน เซี่ยนอิง (จีน: 辛憲英; พินอิน: Xīn Xiànyīng) เป็นสตรีสูงศักดิ์ ชนชั้นสูง และที่ปรึกษาชาวจีนผู้มีชีวิตในยุคสามก๊กของจีน ซินเหียนเอ๋งเป็นบุตรสาวของซินผีขุนนางของรัฐวุยก๊ก แหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่หลงเหลืออยู่เพียงแหล่งเดียวที่บันทึกถึงชีวประวัติของซินเหียนเอ๋งเขียนขึ้นโดยเซี่ยโหว จาน (夏侯湛) หลานยายของซินเหียนเอ๋งผู้เป็นบัณฑิตและขุนนางที่มีชื่อเสียงในยุคราชวงศ์จิ้น ซินเหียนเอ๋งมีชื่อเสียงจากการให้คำแนะนำให้สมาชิกในครอบครัวและเครือญาติระหว่างเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์ของวุยก๊ก เช่น อุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลง และกบฏจงโฮย
ภูมิหลังครอบครัว

บ้านเกิดของซินเหียนเอ๋งคือในอำเภอหยางจ๋าย (陽翟縣 หยางจ๋ายเซี่ยน) เมืองเองฉวน (潁川郡 อิ่งชฺวานจฺวิ้น) ซึ่งอยู่บริเวณนครยฺหวี่โจว มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน บรรพบุรุษของซินเหียนเอ๋งแท้จริงแล้วมาจากเมืองหลงเส (隴西郡 หล่งซีจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครติ้งซี มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) แต่ย้านถิ่นฐานมายังเมืองเองฉวนในช่วงศักราชเจี้ยนอู่ (建武; ค.ศ. 25–56) ในรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นกองบู๊ช่วงต้นยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
บิดาของซินเหียนเอ๋งคือซินผี ผู้รับราชการเป็นขุนนางของขุนศึกโจโฉผู้กุมอำนาจราชสำนักส่วนกลางและคุมองค์พระเจ้าเหี้ยนเต้จักรพรรดิหุ่นเชิดในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก หลังราชวงศ์ฮั่นตะวันออกล่มสลาย ซินผีได้รับราชการต่อมากับรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กและมีตำแหน่งสูงสุดเป็นเสนาบดีกรมรักษาราชวัง (衛尉 เว่ย์เว่ย์) ซินเหียนเอ๋งมีน้องชายชื่อซินเป (辛敞 ซิน ฉ่าง) ผู้รับราชการเป็นขุนนางของวุยก๊กเช่นกัน
ซินเหียนเอ๋งสมรสกับหยาง ตาน (羊耽) บุตรชายคนสุดท้องของหยาง ซฺวี่ (羊續) ขุนนางของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก หยาง ตานเป็นชาวเมืองไทสัน (泰山郡 ไท่ชานจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครไท่อาน มณฑลชานตงในปัจจุบัน) รับราชการเป็นเสนาบดีพิธีการ (太常 ไท่ฉาง) ในราชสำนักวุยก๊ก หลานอาของหยาง ตาน ได้แก่ เอียวเก๋า (羊祜 หยาง ฮู่) และหยาง ฮุย-ยฺหวี (羊徽瑜) (ทั้งสองเป็นบุตรชายและบุตรหญิงของหยาง เต้าพี่ชายของหยาง ตาน)
ปฏิกิริยาต่อความยินดีของโจผีที่ได้ขึ้นเป็นรัชทายาท

ในปี ค.ศ. 217 ภายหลังจากโจผีบุตรชายของโจโฉได้ชัยชนะในการต่อสู้ชิงอำนาจกับโจสิดผู้เป็นน้องชาย แล้วได้ขึ้นเป็นรัชทายาทประจำราชรัฐของโจโฉผู้บิดา โจผีรู้สึกยินดีมากจึงเข้ากอดซินผีและพูดว่า "ท่านซินไม่รู้หรอกหรือว่าข้ามีความสุขมากแค่ไหน"
เมื่อซินผีเล่าเรื่องนี้ให้ซินเหียนเอ๋งบุตรสาวฟัง ซินเหียนเอ๋งก็ถอนหายใจและพูดว่า "รัชทายาทจะสืบทอดตำแหน่งของผู้ปกครองและสืบทอดแผ่นดินของผู้ปกครองในสักวันหนึ่ง เขาจะสืบทอดตำแหน่งจากบิดาโดยไม่รู้สึกเศร้าใจได้อย่างไร เขาจะปกครองแผ่นดินโดยไม่รู้สึกหวั่นใจได้อย่างไร หากเขาแสดงความยินดีแทนที่จะโศกเศร้าและหวาดหวั่น แผ่นดินจะคงอยู่ยืนยาวได้อย่างไร วุยจะรุ่งเรืองได้อย่างไร"
ซินเหียนเอ๋งบอกเป็นนัยว่าโจผีควรจะแสดงความรู้สึกเศร้าใจเพราะบิดาจะต้องตายก่อนที่เขาจะสามารถขึ้นเป็นผู้ปกครองคนถัดไป และเขาควรรู้สึกหวั่นใจกับความจริงที่ว่าเขาจะต้องแบกรับความรับผิดชอบอันหนักหน่วงในการปกครองแผ่นดิน หากโจผียอมรับบทบาทด้วยท่าทีอันสงบกว่านี้ ก็มีสิทธิ์ที่โจผีจะกลายมาเป็นผู้ปกครองที่เอาจริงเอาจังและชาญฉลาด
แนะนำซินเประหว่างอุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลง

ข้อมูลเพิ่มเติม: อุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลง
น้องชายของซินเหียนเอ๋งคือซินผีรับราชการเป็นเสนาธิการทัพของโจซองขุนพลวุยก๊กผู้มีฐานะเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของโจฮองจักรพรรดิลำดับที่ 3 ของวุยก๊ก ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 249 เมื่อโจซองติดตามโจฮองไปยังสุสานโกเบงเหลง (高平陵 เกาผิงหลิง) สุมาอี้ซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมได้ฉวยโอกาสที่โจซองไม่อยู่นี้ก่อการรัฐประหารและยึดกำลังทหารทั้งหมดในนครหลวงลกเอี๋ยง สุมาเล่าจี๋ (魯芝 หลู่ จือ) นายกองพันในสังกัดของโจซองเตรียมการจะนำทหารของตนสู้ตีฝ่าออกจากลกเอี๋ยงไปสมทบกับโจซอง เมื่อสุมาเล่าจี๋ชวนให้ซินเปตามตนไปหาโจซองด้วยกัน ซินเปรู้สึกกลัวจึงหันไปปรึกษากับซินเหียนเอ๋งผู้พี่สาวว่า "โอรสสวรรค์อยู่ด้านนอก ราชครู (สุมาอี้) สั่งปิดประตูเมือง ผู้คนพูดว่านี่ไม่เป็นเรื่องดีต่อแผ่นดินเลย ท่านคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
ซินเหียนเอ๋งตอบว่า "เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ตามความเห็นของพี่ ราชครูไม่มีทางเลือกอื่นจึงจำต้องทำเรื่องนี้ ก่อนที่หมิงตี้ (โจยอย) จะสวรรคต พระองค์ทรงตั้งให้เขาเป็นราชครูและทรงมอบหมายราชการแผ่นดิน ขุนนางหลายคนในราชสำนักยังจำเรื่องนี้ได้ดี แม้ว่าโจซองจะได้รับมอบหมายความรับผิดชอบนี้ร่วมกับราชครูเช่นกัน แต่เขากลับผูกขาดอำนาจและกระทำเยี่ยงเผด็จการ เขาไม่ซื่อสัตย์ต่อองค์จักรพรรดิ คุณธรรมจึงไม่สูงส่ง ราชครูเพียงแค่ต้องการกำจัดเขาออกไปเท่านั้น"
ซินเปถามซินเหียนเอ๋งว่าควรจะตามสุมาเล่าจี๋ออกไปหรือไม่ ซินเหียนเอ๋งตอบว่า "ไม่ไปได้อย่างไร การปฏิบัติตามหน้าที่ของตนเป็นเรื่องที่ชอบธรรม เมื่อคนอื่นเดือดร้อน เราก็ควรจะช่วยเหลือพวกเขา หากเจ้าทำงานให้ใครและเจ้าไม่ทำในสิ่งที่ต้องทำก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย หากเจ้าเป็นคนสนิท (ของโจซอง) เจ้าก็ควรแสดงความภักดีต่อเขาและสละชีวิตของเจ้าเพื่อเขาหากจำเป็น แต่ในกรณีนี้ (เจ้าไม่ได้เป็นคนสนิทของโจซอง ดังนั้น) เจ้าเพียงแค่ตามออกไปตามหน้าที่ของคนส่วนมากก็เท่านั้น" ซินเปทำตามคำแนะนำของซินเหียนเอ๋งและตามสุมาเล่าจี๋ออกจากลกเอี๋ยงไปร่วมกับโจซอง
ในที่สุดโจซองก็ยอมจำนนต่อสุมาอี้และสละอำนาจในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ให้กับสุมาอี้ ต่อมาโจซองถูกตั้งข้อหากบฏและถูกประหารชีวิตพร้อมกับครอบครัว รวมไปถึงคนสนิทของโจซองและครอบครัว ภายหลังจากโจซองเสียชีวิต เจียวเจ้พูดกับสุมาอี้ว่า "ซินเปและ[สุมา]เล่าจี๋กับพรรคพวกคนอื่น ๆ ได้สังหารทหารรักษาประตูไปเข้าด้วยพวกกบฏ เอียวจ๋ง (楊綜 หยาง จง) คัดค้านการยอมมอบตราประจำตำแหน่งของเสนาบดีผู้ล่วงลับ (โจซอง) พวกคนเหล่านี้สมควรถูกลงโทษ" แต่สุมาอี้ไม่ให้ดำเนินการใด ๆ กับคนเหล่านั้นโดยกล่าวว่า "พวกเขาเป็นคนชอบธรรมที่รับใช้นายอย่างซื่อสัตย์" และยืนยันให้พวกเขายังคงอยู่ในตำแหน่งตามเดิม ซินเปถอนหายใจกล่าวว่า "ถ้าเราไม่ปรึกษาพี่สาวเสียก่อน ก็คงทำสิ่งที่ไม่ชอบธรรมไปแล้ว"
มีบทกวียกย่องซินเหียนเอ๋งว่า:
"เจ้าเรียกเขาเป็นนายและรับเบี้ยหวัด
จึงควรยืนหยัดข้างเขาเมื่อภัยกล้ำกลาย
ดังนั้นซินเหียนเอ๋งจึงพูดกับน้องชาย
และมีชื่อเสียงขจรขจายชั่วกาลนาน"
เนื่องด้วยทัศนคติที่เป็นคุณธรรมของซินเหียนเอ๋ง สุมาอี้จึงประทับใจในความซื่อสัตย์ของนาง ตระกูลซินจึงรอดพ้นจากการกวาดล้างและภายหลังได้กลายเป็นตระกูลขุนนางที่ภักดีที่สุดตระกูลหนึ่งของราชวงศ์จิ้น
คาดการณ์การล่มจมของจงโฮย

ข้อมูลเพิ่มเติม: กบฏจงโฮย
เมื่อจงโฮยขุนพลวุยก๊กได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนพลพิทักษ์ภาคตะวันตก (鎮西將軍 เจิ้นซีเจียงจฺวิน) ในปี ค.ศ. 263 ซินเหียนเอ๋งถามเอียวเก๋าหลานชายว่า "เหตุใดจง ชื่อจี้ จึงไปทางตะวันตก" เอียวเก๋าตอบว่า "เพื่อนำทัพทำศึกเพื่อพิชิตจ๊ก" ซินเหียนเอ๋งจึงเตือนเอียวเก๋าว่า "จงโฮยเป็นคนดื้อดึงและกระทำตามใจตน เกรงว่าเขาจะไม่อยู่ใต้อำนาจผู้ใดนาน ๆ อาเห็นว่าเขาต้องก่อกบฏในกาลภายหน้าเป็นแน่"
เมื่อจงโฮยกำลังจะยกทัพออกไปทำศึกกับจ๊กก๊ก ได้เขียนฎีกาถวายราชสำนักวุยก๊กเพื่อขอนำหยาง ซิ่ว (羊琇) บุตรชายของซินเหียนเอ๋งไปเป็นเสนาธิการทัพของตน ซินเหียนเอ๋งคร่ำครวญว่า "ในกาลก่อนข้าห่วงใยเพื่อรัฐ บัดนี้ปัญหามาเยือนตระกูลข้าเสียแล้ว" หยาง ซิ่วร้องขอต่อสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของวุยก๊กไม่ให้ตนติดตามจงโฮยไปทำศึก แต่สุมาเจียวปฏิเสธคำขอนี้ ก่อนที่หยาง ซิ่วจะออกไป ซินเหียนเอ๋งแนะนำหยาง ซิ่วว่า "จงคำนึงถึงการกระทำของตนอยู่เสมอ เหล่าวิญญูชน (君子 จฺวินจื่อ) ในยุคโบราณมีความกตัญญูต่อบิดามารดาที่บ้าน และมีความจงรักภักดีต่อรัฐของตนนอกบ้าน เมื่อเจ้าปฏิบัติหน้าที่ จงคิดอยู่เสมอว่าเจ้าทำหน้าที่อะไร เมื่อเจ้าเผชิญหน้ากับประเด็นทางจริยธรรม จงคิดอยู่เสมอว่าเจ้ายืนอยู่ที่ไหน อย่าให้ทำบิดามารดาเป็นห่วงเจ้า เมื่อเจ้าอยู่ในกองทัพ จงเมตตาต่อผู้อื่น จะช่วยเจ้าได้อย่างยาวนาน"
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 264 หลังจากวุยก๊กพิชิตจ๊กก๊กได้สำเร็จ จงโฮยก็เริ่มก่อกบฏต่อวุยก๊ก แต่การก่อกบฏล้มเหลวเพราะผู้ใต้บังคับบัญชาของจงโฮยบางส่วนหันกลับมาต่อต้านจงโฮยและสังหารจงโฮยลงได้ หยาง ซิ่วยังคงปลอดภัยตลอดช่วงเวลาที่เกิดการก่อกบฏ
เสียชีวิต

ซินเหียนเอ๋งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 269 ในรัชสมัยของสุมาเอี๋ยนแห่งราชวงศ์จิ้น ซินเหียนเอ๋งเสียชีวิตขณะอายุ 79 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก)
คำวิจารณ์

ซินเหียนเอ๋งผู้ใฝ่เรียนและชอบอ่านตำราตั้งแต่วัยเด็ก ซึ่งเด็กผู้หญิงในสมัยนั้นปกติไม่ทำกัน ซินเหียนเอ๋งยังเป็นที่รู้จักในด้านสติปัญญาความสามารถด้วย
ซินเหียนเอ๋งยังเป็นที่รู้จักในด้านการใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและมัธยัสถ์ ครั้งหนึ่งเอียวเก๋าหลานชายของซินเหียนเอ๋งส่งผ้าห่มทำจากผ้าไหมเป็นของขวัญให้ซินเหียนเอ๋ง ซินเหียนเอ๋งเห็นว่าของขวัญนี้ราคาแพงเกินไปจึงส่งคืนกลับให้เอียวเก๋า
ญาติและผู้สืบเชื้อสาย

ซินเหียนเอ๋งและหยาง ตาน (羊耽) มีบุตรชายอย่างน้อย 2 คนและบุตรสาวอย่างน้อย 1 คน บุตรชายคนแรกชื่อหยาง จิ่น (羊瑾) รับราชการเป็นรองราชเลขาธิการฝ่ายขวา (尚書右僕射 ช่างชูโย่วผูเช่อ) ในราชสำนักวุยก๊ก บุตรชายของหยาง จิ่นชื่อหยาง เสฺวียนจือ (羊玄之) รับราชการเป็นรองราชเลขาธิการฝ่ายขวา (尚書右僕射 ช่างชูโย่วผูเช่อ) และขุนนางมหาดเล็ก (侍中 ชื่อจง) ในราชสำนักราชวงศ์จิ้น หยาง เสฺวียนจือเป็นบิดาของหยาง เซี่ยนหรง (羊獻容) ผู้สมรสกับจักรพรรดิจิ้นฮุ่ยตี้แห่งราชวงศ์จิ้น
บุตรชายคนที่ 2 ของซินเหียนเอ๋งและหยาง ตานชื่อหยาง ซิ่ว (羊琇) รับราชการในราชสำนักของราชวงศ์จิ้นต่อไปหลังการสิ้นสุดรัฐวุยก๊ก และกลายเป็นนนางทหารม้ามหาดเล็ก (散騎常侍 ซ่านฉีฉางชื่อ) ของสุมาเอี๋ยน จักรพรรดิลำดับแรกของราชวงศ์จิ้น
บุตรสาวของซินเหียนเอ๋งและหยาง ตานสมรสกับเซี่ยโหว จฺวาง (夏侯莊) บุตรชายของแฮหัวหุย (夏侯威 เซี่ยโหว เวย์) และหลานชายของแฮหัวเอี๋ยน (夏侯淵 เซี่ยโหว เยฺวียน) เซี่ยโหว จฺวางและบุตรสาวของซินเหียนเอ๋งมีบุตรชายหนึ่งคือชื่อเซี่ยโหว จ้าน (夏侯湛) ผู้กลายเป็นบัณฑิตและขุนนางที่มีชื่อเสียงของราชวงศ์จิ้น เซี่ยโหว จฺวางยังมีบุตรชานอีกคนหนึ่งชื่อเซี่ยโหว ฉุน (夏侯淳) ผู้รับราชการเป็นเจ้าเมืองในยุคราชวงศ์จิ้น บุตรสาวของเซี่ยโหว จฺวางชื่อเซี่ยโหว กวางจี (夏侯光姬) เป็นพระราชมารดาของจักรพรรดิจิ้น-ยฺเหวียนตี้แห่งราชวงศ์จิ้น
ญาติที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ ของซินเหียนเอ๋ง ได้แก่ เอียวเก๋า (羊祜 หยาง ฮู่) และหยาง ฮุย-ยฺหวี (羊徽瑜) เป็นหลานชายและหลานสาวของซินเหียนเอ๋งตามลำดับ ผ่านการที่ซินเหียนเอ๋งสมรสกับหยาง ตาน
ในวัฒนธรรมประชานิยม

ซินเหียนเอ๋งปรากฏครั้งแรกในฐานะตัวละครที่เล่นได้ซึ่งอยู่ฝ่ายราชวงศ์จิ้นในภาคที่ 9 ของซีรีส์วิดีโอเกมไดนาสตีวอริเออร์ของโคเอเทคโม บุคลิกของซินเหียนเอ๋งถูกแสดงว่าเป็นหญิงสาวผู้ร่าเริงและชาญฉลาดและวิจารณญาณดีเยี่ยม ตัวละครได้รับการพากย์เสียงโดยชิโนะ ชิโมจิ
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
ฝาน เสฺวียนหลิง (648). พงศาวดารราชวงศ์จิ้น (จิ้นชู).
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
de Crespigny, Rafe (2007). A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms 23-220 AD. Leiden: Brill. ISBN 9789004156050.
Peterson, Barbara Bennet (2000). Notable Women of China: Shang Dynasty to the Early Twentieth Century. M.E. Sharpe, Inc.
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
องค์ชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  เฮ่งเสียง  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  เคาทู  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตาอี้  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  บังเต๊ก  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาหุน  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  โจวุนซก  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  ห่อปี  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน  เฮ่งเพา
หม่อมราชวงศ์สดศรี ปันยารชุน

| หม่อมราชวงศ์สดศรี ปันยารชุนม> ว.ม., ป.ช., ต.จ. |
| --- | --- |


คู่สมรสนายกรัฐมนตรีไทย
ดำรงตำแหน่ง 2 มีนาคม พ.ศ. 2534 – 7 เมษายน พ.ศ. 2535
ก่อนหน้า: บุญเรือน ชุณหะวัณ
ถัดไป: วรรณี คราประยูร
ดำรงตำแหน่ง 10 มิถุนายน – 22 กันยายน พ.ศ. 2535
ก่อนหน้า: วรรณี คราประยูร
ถัดไป: ภักดิพร สุจริตกุล
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: หม่อมราชวงศ์สดศรีสุริยา จักรพันธุ์ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2479
เสียชีวิต: 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 (87 ปี)
เชื้อชาติ: ไทย
คู่สมรส: อานันท์ ปันยารชุน
บุตร: นันดา ไกรฤกษ์ ดารณี เจริญรัชต์ภาคย์
บุพการี: หม่อมเจ้าคัสตาวัส จักรพันธุ์ (บิดา) หม่อมเจ้าทิตยาทรงกลด จักรพันธุ์ (มารดา)
เป็นที่รู้จักจาก: ภริยานายกรัฐมนตรี

หม่อมราชวงศ์สดศรี ปันยารชุน (เดิม: หม่อมราชวงศ์สดศรีสุริยา จักรพันธุ์; 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2479 - 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566) ภริยาของอานันท์ ปันยารชุน อดีตนายกรัฐมนตรีคนที่ 18 ของไทยและอดีตประธานกรรมการมูลนิธิวัฒนธรรมไทย-อเมริกัน
ประวัติ

หม่อมราชวงศ์สดศรี ปันยารชุน เกิดเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2479 โดยมีชื่อเดิมว่า หม่อมราชวงศ์สดศรีสุริยา จักรพันธุ์ เป็นธิดาของพลโท หม่อมเจ้าคัสตาวัส จักรพันธุ์ (พระโอรสในพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนุวัตน์จาตุรนต์ ประสูติแต่หม่อมหวน จักรพันธุ์ ณ อยุธยา) กับหม่อมเจ้าทิตยาทรงกลด รพีพัฒน์ (พระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ ประสูติแต่ หม่อมอ่อน รพีพัฒน์ ณ อยุธยา) เกิดเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2479 มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน คือ
หม่อมราชวงศ์กทลี สุนทรสิงคาล สมรสกับ พันตำรวจเอก วสิฐ สุนทรสิงคาล อดีตรองผู้บังคับการอำนวยการกองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง
หม่อมราชวงศ์ตราจักร จักรพันธุ์ อดีตกรรมการบริษัทธนาคารเอเซีย สมรสกับอรวรรณ จักรพันธุ์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม ตันตยาวนารถ)
หม่อมราชวงศ์สดศรี ปันยารชุน เป็นลื่อในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นพระปนัดดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ และเป็นพระนัดดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนุวัตรจาตุรนต์
หม่อมราชวงศ์สดศรี ปันยารชุน สมรสกับอานันท์ ปันยารชุน มีธิดา 2 คน คือ
นันดา ไกรฤกษ์ สมรสกับไกรทิพย์ ไกรฤกษ์ ประธานกรรมการบริษัท เพซ ดีเวลลอปเมนท์ คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) (บุตรพูนเพิ่ม ไกรฤกษ์ อดีตเลขาธิการสำนักพระราชวัง)
ดารณี เจริญรัชต์ภาคย์ สมรสกับ ดร.ชัชวิน เจริญรัชต์ภาคย์ กรรมการ ธนาคารกรุงเทพ (บุตรศาสตราจารย์ นาวาเอก ดร.เจริญ เจริญรัชต์ภาคย์ ร.น. อดีตปลัดกระทรวงคมนาคม กับท่านผู้หญิงสมศรี เจริญรัชต์ภาคย์)
หม่อมราชวงศ์สดศรี ปันยารชุน จบการศึกษาปริญญาตรีจากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท สาขาสังคมวิทยา จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแองเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา
หม่อมราชวงศ์สดศรี ปันยารชุนเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 สิริอายุรวม 87 ปี
วันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2567 เวลา 17.09 น. สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงศพ หม่อมราชวงศ์สดศรี ปันยารชุน ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2534 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2534 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
กิ่งจังหวัดมิยาเกะ

ที่ตั้งของกิ่งจังหวัดมิยาเกะ
สำนักงานกิ่งจังหวัดมิยาเกะ
กิ่งจังหวัดมิยาเกะ (ญี่ปุ่น: 三宅支庁; โรมาจิ: Miyake-shichō) เป็นกิ่งจังหวัดที่อยู่ภายใต้การปกครองของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น สังกัดสำนักกิจการทั่วไปขององค์การบริหารมหานครโตเกียว
กิ่งจังหวัดมิยาเกะประกอบด้วยหมู่บ้านดังต่อไปนี้บนหมู่เกาะอิซุ
หมู่บ้านมิยาเกะ (อยู่บนเกาะมิยาเกะ)
หมู่บ้านมิกูราจิมะ (อยู่บนเกาะมิกูระ)
กิ่งจังหวัดมิยาเกะมีเนื้อที่ 76.08 ตารางกิโลเมตร ประชากรจำนวน 3,184 คน
จากการที่ภูเขาไฟหลักบนหมู่เกาะได้เกิดการปะทุ มิยาเกะจิมะจึงได้ทำการอพยพประชาชนอย่างสมบูรณ์ตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 2000 และหลังจากระยะเวลาสี่ปีของการปะทุของภูเขาไฟ จึงได้มีการอนุญาตให้ประชาชนเดินทางกลับมาอยู่อาศัยตามเดิมในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005
ประวัติศาสตร์

ค.ศ. 1920: ที่ทำการเกาะมิยาเกะจิมะและมิกูระจิมะถูกยุบ และได้มีการจัดตั้งสำนักงานบริหารเกาะโอชิมะขึ้นมาแทนซึ่งมีพื้นที่รับผิดชอบครอบคลุมเกาะเหล่านี้ด้วย โดยจัดตั้งสำนักงานสาขาบนเกาะมิยาเกะจิมะ
ค.ศ. 1926: สำนักงานบริหารเกาะโอชิมะเปลี่ยนชื่อเป็นกิ่งจังหวัดโอชิมะ
ค.ศ. 1943: สำนักงานสาขามิยาเกะจิมะแยกออกเป็นกิ่งจังหวัดมิยาเกะ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการของสำนักงานสาขาเกาะมิยาเกะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
34°07′06″N 139°31′02″E﻿ / ﻿34.118209°N 139.517278°E﻿ / 34.118209; 139.517278
สถานีสระบุรี

สถานีรถไฟสระบุรี เป็นสถานีรถไฟชั้น 1 ตั้งอยู่ที่ถนนพหลโยธิน ซอย 6 เทศบาลเมืองสระบุรี ตำบลปากเพรียว อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 113 กิโลเมตร