ยา วีเอ็ลสเกอร์เด็ตเตอลันเนอ
บทร้อง

| ภาษานอร์เวย์ | สัทอักษรสากล (IPA) | คำแปล |
| --- | --- | --- |
| I  Ja, vi elsker dette landet,  som det stiger frem,  furet, værbitt over vannet,  med de tusen hjem, —  elsker, elsker det og tenker  på vår far og mor  𝄆 og den saganatt som senker  drømmer på vår jord. 𝄇    II  Dette landet Harald berget  med sin kjemperad,  dette landet Håkon verget,  medens Øyvind kvad;  Olav på det landet malet  korset med sitt blod,  𝄆 fra dets høye Sverre talet  Roma midt imot. 𝄆    III  Bønder sine økser brynte  hvor en hær dro frem;  Tordenskjold langs kysten lynte,  så den lystes hjem.  Kvinner selv stod opp og strede  som de vare menn;  𝄆 andre kunne bare grede,  men det kom igjen! 𝄆    IV  Visstnok var vi ikke mange,  men vi strakk dog til,  da vi prøvdes noen gange,  og det stod på spill;  ti vi heller landet brente  enn det kom til fall;  𝄆 husker bare hva som hendte  ned på Fredrikshald! 𝄆    V  Hårde tider har vi døyet,  ble til sist forstøtt;  men i verste nød blåøyet  frihet ble oss født.  Det gav faderkraft å bære  hungersnød og krig,  𝄆 det gav døden selv sin ære —  og det gav forlik. 𝄆    VI  Fienden sitt våpen kastet,  opp visiret fór,  vi med undren mot ham hastet,  ti han var vår bror.  Drevne frem på stand av skammen,  gikk vi søderpå;  𝄆 nå står vi tre brødre sammen,  og skal sådan stå! 𝄆    VII  Norske mann i hus og hytte,  takk din store Gud!  Landet ville han beskytte,  skjønt det mørkt så ut.  Alt, hva fedrene har kjempet,  mødrene har grett,  𝄆 har den Herre stille lempet,  så vi vant vår rett. 𝄆    VIII  Ja, vi elsker dette landet,  som det stiger frem,  furet, værbitt over vannet,  med de tusen hjem.  Og som fedres kamp har hevet  det av nød til seir,  𝄆 også vi, når det blir krevet,  for dets fred slår leir. 𝄆 | 1  [jɑː ʋiː ˈɛ̂l.skœr ˈdɛ̂t.tə ˈlɑ̂n.nə]  [sɔm deː ˈstîː.ɡœr frɛm]  [ˈfʉ̂ː.rɛt ˈʋæːr.bɪtː ˈoː.ʋœr ˈʋɑ̂n.nə]  [meː diː ˈtʉː.sən jɛm]  [ˈɛ̂l.skœr ˈɛ̂l.skœr deː ɔ ˈtɛ̂ŋ.kœr]  [poː ʋoːr fɑːr ɔ muːr]  𝄆 [ɔ dɛn ˈsɑː.ɡɑ.nɑtː sɔm ˈsɛ̂ŋ.kœr]  [ˈdrœm.mə(r) poː ʋoːr juːr] 𝄆    2  [ˈdɛ̂t.tə ˈlɑ̂n.nə ˈhɑː.rɑld ˈbæ̂ɾ.ɡœt]  [meː sɪn ˈçɛm.pə.rɑːd]  [ˈdɛ̂t.tə ˈlɑ̂n.nə ˈhoː.kʊn 'ʋæ̂ɾ.ɡœt]  [ˈmeː.dœns ˈœʏ̯.ʋɪn(d) kʋɑːd]  [ˈuː.lɑʋ poː deː ˈlɑ̂n.nə ˈmɑː.lət]  [ˈkɔ.ʂə meː sɪtː bluː]  𝄆 [frɑː dɛts ˈhœ.jə ˈsʋæ.rə ˈtɑː.lət]  [ˈruː.mɑ mɪtː ɪ.ˈmuːd] 𝄆    3  [ˈbœ̀n.nər ˈsiː.nə ˈœk.sər ˈbryn.tə]  [vur eːn hæːr druː frɛm]  [ˈtur.dən.ʂɔl lɑŋs ˈçys.tən ˈlyn.tə]  [sɔː dɛn ˈlys.təs jɛm]  [ˈkʋɪn.nər sɛl stuː ɔpː ɔ ˈstreː.də]  [sɔm diː ˈʋɑː.rə mɛnː]  𝄆 [ˈɑn.dre ˈkʉn.nə ˈbɑː.rə ˈgreː.də]  [mɛn deː kɔm ɪ.ˈjɛn] 𝄆    4  [ˈʋɪst.nɔk ʋɑːr ʋiː ˈɪ̂k.kə ˈmɑŋ.ə]  [mɛn ʋiː strɑk doːɡ tɪl]  [dɑː ʋiː ˈprœʋ.dəs ˈnuː.ən ˈgɑŋ.ə]  [ɔ deː stuː poː spɪl]  [tiː ʋiː ˈhɛl.lər ˈlɑ̂n.nə ˈbrɛn.tə]  [ɛnː deː kɔm tɪl fɑlː]  𝄆 [ˈhʉs.kœr ˈbɑː.rə ʋɑː sɔm ˈhɛn.tə]  [neː(d) poː ˈfrɛd.rɪks.hɑld] 𝄆    5  [ˈhoːr.də ˈtiː.dər hɑːr ʋiː ˈdœʏ̯.ət]  [bleː tɪl sɪst ˈfɔʂ.tœt]  [mɛn iː ˈʋæ̂ʂː.tə nœːd ˈbloː.œʏ̯.ət]  [ˈfriː.heːt bleː ɔsː rœtː]  [deː ɡɑːʋ ˈfɑ̂ː.dœr.krɑft ɔː ˈbæː.rə]  [ˈhuŋ.əʂ.nœːd ɔ kriːɡ]  𝄆 [deː ɡɑːʋ dœː.dən sɛl sɪn ˈæː.rə]  [ɔ deː ɡɑːʋ fɔrː.ˈliːk] 𝄆    6  [ˈfîː.ɛn.dən sɪtː ˈʋoː.pən ˈkɑs.tət]  [ɔpː ʋɪ.ˈsiː.rə fuːr]  [ʋiː meː ˈʉnd.reːn muːt hɑm ˈhɑs.tət]  [tiː hɑn ʋɑːr ʋoːr bruːr]  [ˈdreːʋ.nə frɛm poː stɑnː ɑːʋ ˈskɑm.mən]  [gɪk ʋiː sœː.dər.poː]  𝄆 [noː stoːr ʋiː treː ˈbrœd.rə ˈsɑm.mən]  [ɔ skal ˈsɔː.dɑn stoː] 𝄆    7  [ˈnɔʂ.kœ mɑnː iː hʉːs ɔ ˈhŷt.tə]  [tɑk dɪn stuː.rə ɡʉːd]  [ˈlɑ̂n.nə ˈʋɪl.lə hɑnː bɛ.ˈʂyt.tə]  [ʂœnːt deː mœrkt sɔː ʉːt]  [ɑlt ʋɑː ˈfeːd.rə.nə hɑːr ˈçɛm.pət]  [mœd.rə.nə hɑːr ɡrɛtː]  𝄆 [hɑːr dɛn ˈhæ.rə ˈstɪ̂l.lə ˈlɛm.pət]  [sɔː ʋiː ʋɑnt ʋoːr rɛtː] 𝄆    8  [jɑː ʋiː ˈɛ̂l.skœr ˈdɛ̂t.tə ˈlɑ̂n.nə]  [sɔm deː ˈstîː.ɡœr frɛm]  [ˈfʉ̂ː.rɛt ˈʋæːr.bɪtː ˈoː.ʋœr ˈʋɑ̂n.nə]  [meː diː ˈtʉː.sən jɛm]  [ɔ sɔm ˈfeːd.rœs kɑmp hɑːr ˈheː.ʋət]  [deː ɑːʋ nœːd tɪl sæɪ̯r]  𝄆 [ɔ.sɔː ʋiː nor deː blɪr ˈkreː.ʋət]  [fɔrː dɛts freːd ʂloːr læɪ̯r] 𝄆 | บทที่ 1  ใช่แล้ว เรารักแผ่นดินแห่งนี้  อันก่อเกิดสรรค์สร้างขึ้นมา  อย่างห้าวหาญ ทานแรงวายุ เหนือท้องธารา  ด้วยบ้านเรือนนับร้อยพัน —  รัก รักมั่นแลหวนคิดคำนึง  ถึงบุพการีแห่งเรา  𝄆 แลรัตติกาลแห่งตำนานที่สืบทอด  ความฝันสู่โลกของเรา. 𝄇    บทที่ 2  แผ่นดินนี้ที่ฮารัลด์ทรงสรรค์สร้างขึ้นมา  พร้อมวีรชนของท่าน,  แผ่นดินนี้ที่โฮกุนจักทรงรักษา  ด้วยเอยวินด์สดุดี;  แผ่นดินนี้ที่โอลาฟทรงละเลงไว้  ด้วยเลือดเนื้อทั้งปวง,  𝄆 แลจากที่สแวร์ทรงตรัสไว้  เราจักต้านโรมัน. 𝄆    บทที่ 3  เหล่าชาวนาแลขวานอันแหลมคม  ไม่ว่ากองทัพอยู่หนใด,  Tordenskjold สายฟ้าตามชายฝั่งทอดยาว  เพื่อที่เราจักได้เห็นมันหวนคืนปิตุภูมิ.  แม้นสตรีลุกขึ้นสู้  ราวดั่งพวกเธอเป็นบุรุษ;  𝄆 คนอื่นๆ ทำได้เพียงแค่ร่ำไห้  แต่ไม่ช้ามันก็จะจบสิ้น! 𝄆    บทที่ 4  แน่นอนว่าเราไม่ได้มีอยู่มากมาย  แต่เราก็มีเพียงพอ,  เมื่อเราได้ประลองในบางครั้งคราว ,  และมันเป็นการเดิมพัน;  เราคงต้องเผาแผ่นดินของเรา  กว่าจะยอมจำนน;  𝄆 เพียงจดจำไว้ สิ่งที่เกิดขึ้น  !ณ ดินแดนฮาลเดน (Fredrikshald) 𝄆    บทที่ 5  ช่วงเวลาอันทุกข์ยากที่เผชิญ,  ในที่สุดก็จะยกเลิก;  แต่ในยามทุกข์ยากที่สุด ดวงตาอันหม่นหมอง  เสรีภาพ ให้เราได้ก่อกำเนิด.  มันทำให้ความแข็งแกร่งแห่งวีรชน (เรา) เป็นหลักปฏิบัติ  ความอดอยากแลศึกสงคราม,  𝄆 หากความตายเพื่อมอบเป็นเกียรติขยศ –  และจวบจนบังเกิดความสมานฉันท์. 𝄆    บทที่ 6  พวกไพรีขว้างอาวุธของเขาทิ้ง,  เปิดเกราะหมวกขึ้นแล้วจากไป,  เราแปลกใจจึงรีบเร่งตามเขาไป,  เพราะเขาเป็นพี่น้องของเรา.  ถูกขับไล่ไปสู่ความอัปยศ  เราไปสู่ดินแดนทางใต้;  𝄆 สามพี่น้อง จักรวมกัน,  แลจักยืนหยัดรักใคร่! 𝄆    บทที่ 7  ชาวนอร์มันแห่งปฐพีนี้,  ขอขอบพระคุณต่อพระเจ้าผู้ทรงยิ่งใหญ่  ดินแดนที่พวกเขาจักมั่นรักษา!,  แม้นทุกอย่างแลดูมืดมน.  ทุกศึกสงครามที่ปวงปิตุรบ,  แลเหล่ามาตุกำสรวล,  𝄆 พระเป็นเจ้าทรงนำพาสู่ความสุขสงบ  เสรีภาพเราจึงได้มา. 𝄆    บทที่ 8  ใช่แล้ว เรารักแผ่นดินแห่งนี้  อันก่อเกิดสรรค์สร้างขึ้นมา,  อย่างห้าวหาญ ทานแรงวายุ เหนือท้องธารา,  ด้วยบ้านเรือนนับร้อยพัน.  แลด้วยการต่อสู้ของปวงปิตุ เรานั้นจักเชิดชูไว้  ให้มั่นคงแลมีชัย,  𝄆 แม้นเรา, เมื่อยามแผ่นดินเรียกร้อง  เพื่อความสงบแล้ว เราจักพร้อมพิทักษ์ไว้. 𝄆 |