stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิก

| --- | --- |
วันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1912 เมืองเบลฟาสต์ เรือไททานิก (ขวา) ถูกเคลื่อนย้ายออกจากอู่แห้งเพื่อเปิดพื้นที่ให้เรือโอลิมปิก (ซ้าย) เข้าซ่อมแซมใบจักรที่เสียหาย
ภาพรวมชั้น
ผู้สร้าง::  ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ, เบลฟาสต์
ผู้ใช้งาน::  ไวต์สตาร์ไลน์; คูนาร์ด–ไวต์สตาร์ไลน์
ก่อนหน้าโดย::  ชั้นเอเธนิก
สร้างเมื่อ::  1908–1914
ในราชการ::  1911–1935
วางแผน::  3
เสร็จแล้ว::  3
สูญเสีย::  2
ปลดประจำการ::  1
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท::  เรือเดินสมุทร
ขนาด (ตัน)::  45,000 – 48,000 ตันกรอส
ขนาด (ระวางขับน้ำ)::  52,310 ตัน
ความยาว::  882 ฟุต 9 นิ้ว (269.1 เมตร) ตลอดลำ
ความกว้าง::  92 ฟุต 6 นิ้ว (28.19 เมตร) (โอลิมปิกและไททานิก)  94 ฟุต (28.7 เมตร) (บริแทนนิก)
ความสูง::  205 ฟุต (62 เมตร) จากกระดูกงูเรือถึงยอดเสากระโดง
กินน้ำลึก::  34 ฟุต 7 นิ้ว (10.54 เมตร)
ความลึก::  64 ฟุต 9 นิ้ว (20 เมตร) จากกระดูกงูถึงด้านข้างของดาดฟ้า C
ดาดฟ้า::  9
ระบบพลังงาน::  หม้อไอน้ำเรือแบบสกอตช์ 15 บาร์ ปลายคู่ 24 ชุด และปลายเดี่ยว 5 ชุด ได้รับการทดสอบที่แรงดัน 30 บาร์ พร้อมด้วยเครื่องจักรลูกสูบ 4 สูบ 2 เครื่อง สำหรับใบจักรนอกทั้งสองข้าง กังหันไอน้ำแรงดันต่ำ 1 เครื่องสำหรับใบจักรกลาง กำลังรวม 50,000 แรงม้า ทำกำลังสูงสุดได้ 59,000 แรงม้า
ระบบขับเคลื่อน::  ใบจักรข้าง 3 พวง 2 ใบ  ใบจักรกลาง 4 พวง 1 ใบ ในโอลิมปิกและบริแทนนิก  ใบจักรกลาง 3 พวง 1 ใบ ในไททานิก ทั้งหมดทำจากสัมฤทธิ์
ความเร็ว::  ปกติ 21 นอต (39 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 24 ไมล์ต่อชั่วโมง)  สูงสุด 23 นอต (43 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 26 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ความจุ::  ผู้โดยสาร เจ้าหน้าที่ และลูกเรือ 3,327 คน
ลูกเรือ::  892 คน
เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิก (อังกฤษ: Olympic-class ocean liner) เป็นกลุ่มเรือเดินสมุทรสัญชาติบริติชจำนวน 3 ลำ สร้างขึ้นโดยอู่ต่อเรือฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ สำหรับบริษัทไวต์สตาร์ไลน์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ได้แก่ อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก (ค.ศ. 1911) อาร์เอ็มเอส ไททานิก (ค.ศ. 1912) และอาร์เอ็มเอส บริแทนนิก (ค.ศ. 1914) ทั้งสามลำถูกออกแบบมาให้เป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดและหรูหราที่สุดในยุคนั้น โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ไวต์สตาร์ได้เปรียบในด้านขนาดและความหรูหราในการขนส่งผู้โดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
แม้เรือโอลิมปิกซึ่งเป็นเรือลำแรกในกลุ่มจะให้บริการได้นานถึง 24 ปีก่อนจะถูกปลดประจำการและขายเป็นเศษเหล็กในปี ค.ศ. 1935 แต่เรืออีกสองลำกลับไม่ประสบความสำเร็จในลักษณะเดียวกัน ไททานิกประสบอุบัติเหตุชนภูเขาน้ำแข็งและอับปางลงในระหว่างการเดินทางครั้งแรก ส่วนบริแทนนิกอับปางลงขณะทำหน้าที่เป็นเรือพยาบาลในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หลังจากชนกับทุ่นระเบิดนอกเกาะเคียในทะเลอีเจียน ก่อนจะเริ่มให้บริการรับส่งผู้โดยสาร
ถึงแม้เรือสองลำในจำนวนนี้จะไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร แต่ก็ถือเป็นเรือเดินสมุทรที่มีชื่อเสียงที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา ทั้งเรือโอลิมปิกและเรือไททานิกต่างเคยได้รับการยกย่องว่าเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลก เรือโอลิมปิกครองตำแหน่งเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่สร้างโดยอังกฤษเป็นระยะเวลานานกว่า 20 ปี จนกระทั่งถูกแทนที่ด้วยเรืออาร์เอ็มเอส ควีนแมรี ซึ่งเข้าประจำการในปี ค.ศ. 1936 เรื่องราวของไททานิกถูกนำไปดัดแปลงเป็นสื่อต่าง ๆ มากมาย อาทิ หนังสือ ภาพยนตร์ และรายการโทรทัศน์ ส่วนบริแทนนิกนั้นได้เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดภาพยนตร์ที่มีชื่อเรื่องเดียวกันในปี ค.ศ. 2000
ความปลอดภัย

เรือทั้งสามลำได้นำเทคโนโลยีและมาตรการความปลอดภัยสมัยใหม่มาประยุกต์ใช้ในการออกแบบ เพื่อลดความเสี่ยงจากการรั่วซึมและแทบจะป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์เรืออับปางได้ทั้งหมด เรือแต่ละลำมีผนังชั้นในซึ่งเป็นชั้นเหล็กหนา 1.25 นิ้ว (31.8 มิลลิเมตร) อีกชั้นหนึ่งอยู่เหนือกระดูกงู ทำให้เกิดเป็นช่องว่างกั้นน้ำตลอดแนวท้องเรือเรียกว่า "ท้องเรือสองชั้น" (double bottom) ผนังกันน้ำเหล็กตามขวางสูง 45 ฟุต (13.7 เมตร) 15 แนวสูงขึ้นไปถึงชั้น E (หรือชั้น D สำหรับสองแนวด้านหน้าสุด) แบ่งตัวเรือออกเป็น 16 ห้องกันน้ำ แต่ละห้องติดตั้งเครื่องสูบน้ำไฟฟ้าเพื่อระบายน้ำที่รั่วเข้ามา ในกรณีที่เกิดการชน ประตูกันน้ำจะถูกปิดโดยอัตโนมัติจากสะพานเดินเรือ ทำให้สามารถกักน้ำไว้ในห้องที่เกิดความเสียหายโดยไม่กระจายไปยังห้องอื่น ๆ หากระบบควบคุมบนสะพานเดินเรือเกิดขัดข้อง คนเติมถ่านและวิศวกรสามารถปิดประตูกันน้ำได้ด้วยตนเองโดยใช้คันโยกที่อยู่ด้านล่าง ดังนั้น การออกแบบที่กำหนดไว้จึงทำให้เรือโอลิมปิกและไททานิกยังคงลอยน้ำได้แม้จะมีห้องกันน้ำเสียหายถึงสี่ห้อง เรือชั้นโอลิมปิกยังได้ยกเลิกการใช้ผนังกันน้ำตามยาว ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของเรือลูซิเทเนียและมอริเทเนียที่แยกบังเกอร์ถ่านหินที่อยู่ทั้งสองข้างตัวเรือออกจากห้องเครื่องและห้องหม้อไอน้ำตรงกลาง การจัดวางเช่นนี้เชื่อกันว่าจะเพิ่มความเสี่ยงที่เรือจะพลิกคว่ำ เพราะน้ำจะถูกกักไว้ตามความยาวของเรือ และทำให้เรือเอียงมากขึ้น
การอับปางของเรือไททานิกทำให้ฮาร์แลนด์แอนด์โวลฟ์และไวต์สตาร์ตัดสินใจปรับปรุงเรือลำอื่น ๆ ทั้งหมดตามการแก้ไขใหม่ ส่งผลให้จำเป็นต้องมีการเพิ่มมาตรการความปลอดภัยอย่างมากให้กับเรือโอลิมปิกในช่วงปลายปี ค.ศ. 1912 พร้อมทั้งการปรับเปลี่ยนการออกแบบเรือบริแทนนิกอย่างใหญ่หลวง ซึ่งได้เริ่มวางกระดูกงูไปแล้วหลายเดือนก่อนหน้านั้น ห้องกันน้ำด้านหน้า 6 ห้องจากทั้งหมด 16 ห้องของเรือไททานิกได้รับความเสียหาย แม้จะอยู่เหนือกระดูกงูแต่ก็ต่ำกว่าระดับน้ำ ทำให้หลีกเลี่ยงท้องเรือสองชั้นไปโดยสิ้นเชิง ความสูงที่ต่ำของผนังกันน้ำก็เป็นอีกปัจจัยที่ทำให้เรือล่ม เพราะเกิดน้ำท่วมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้หลังจากน้ำที่เข้าไปในห้องกันน้ำที่เสียหายนั้นสูงถึงชั้น E การปรับปรุงเรือโอลิมปิกได้ทำการยกผนังกันน้ำกลาง 5 แนวขึ้นมาถึงชั้น B ส่วนผนังกั้นน้ำแนวอื่นได้ยกขึ้นมาถึงชั้น D และยังมีการขยายท้องเรือสองชั้นไปตามแนวตัวเรือขึ้นมาจนถึงชั้น G การปรับปรุงเหล่านี้ได้รับการออกแบบในเรือบริแทนนิก พร้อมกับผนังกันน้ำเพิ่มเติมอีกสองแนว การปรับปรุงเหล่านี้ส่งผลให้ทั้งเรือโอลิมปิกและบริแทนนิกสามารถรอดพ้นจากสถานการณ์ที่นำไปสู่การอับปางแบบเรือไททานิกซึ่งเป็นเรือน้องลำกลางได้ เรือทั้งสามลำติดตั้งหวูดไอน้ำทองเหลืองสามเสียง สามห้อง บนปล่องไฟทั้งสี่ต้น มีเพียงบนปล่องไฟต้นแรกและสองเท่านั้นที่ใช้งานได้จริง ส่วนบนปล่องไฟต้นที่สามและสี่นั้นประดับไว้เพื่อความสวยงามเท่านั้น
เรือชูชีพ

เรือแต่ละลำสามารถบรรทุกเรือชูชีพได้สูงสุด 64 ลำ อย่างไรก็ตาม มีการติดตั้งเรือชูชีพเพียง 20 ลำบนเรือโอลิมปิกและไททานิกในระหว่างการก่อสร้างเพื่อหลีกเลี่ยงความรกบนดาดฟ้าและเพิ่มพื้นที่สำหรับผู้โดยสาร ในยุคนั้น ผู้สร้างเรือส่วนใหญ่มองว่าเรือเดินสมุทรความปลอดภัยสูงสุด สามารถป้องกันอันตรายได้ทุกสถานการณ์ จึงเชื่อว่าเรือชูชีพมีไว้เพียงเพื่อขนย้ายผู้โดยสารจากเรือที่กำลังจมไปยังเรือลำอื่นที่เข้ามาช่วยเหลือเท่านั้น แม้ว่าจะมีจำนวนเรือชูชีพน้อย แต่ทั้งเรือโอลิมปิกและไททานิกก็ยังถือว่าเกินกว่าข้อบังคับของคณะกรรมการการค้าในขณะนั้น หลังจากเหตุการณ์เรือไททานิกอับปาง เรือโอลิมปิกได้มีการเพิ่มจำนวนเรือชูชีพ ส่วนเรือบริแทนนิกได้ติดตั้งเครนยกเรือ (davits) ชูชีพขนาดใหญ่ 8 ตัว โดย 6 ตัวอยู่บนดาดฟ้าเรือบด และอีก 2 ตัวอยู่บนดาดฟ้าท้ายเรือ แต่ละตัวบรรจุเรือชูชีพ 6 ลำ ขับเคลื่อนด้วยมอเตอร์ไฟฟ้า พร้อมระบบไฟส่องสว่างเวลากลางคืน ในกรณีที่เรือเอียงจนไม่สามารถปล่อยเรือชูชีพจากด้านใดด้านหนึ่ง เครนยกจะสามารถปรับเปลี่ยนเพื่อยกเรือชูชีพจากอีกด้านหนึ่งของดาดฟ้าได้
ภายใน

บันไดใหญ่บนเรือโอลิมปิก
สระว่ายน้ำชั้นหนึ่งของเรือโอลิมปิก
ห้องออกกำลังกายบนเรือไททานิก
ร้านอาหารตามสั่งของเรือโอลิมปิกในปี ค.ศ. 1911
คาเฟ่ระเบียงกราบขวาของเรือโอลิมปิก
ห้องอาบน้ำแบบตุรกีของเรือโอลิมปิก
เรือทั้งสามลำมีที่พักสำหรับผู้โดยสารทั้งหมด 8 ชั้น โดยมีรายละเอียดปลีกย่อยที่แตกต่างกันเล็กน้อยระหว่างแต่ละลำ อย่างไรก็ตาม ไม่มีชนชั้นใดถูกละเลย ผู้โดยสารชั้นหนึ่งได้เพลิดเพลินกับห้องโดยสารหรูหราที่หลายห้องมีห้องน้ำส่วนตัว ซึ่งนับเป็นสิ่งใหม่ในสมัยนั้น ห้องสวีททั้งสองห้องที่หรูหราที่สุดนั้นมีระเบียงส่วนตัว ห้องนั่งเล่น ห้องเสื้อผ้าแบบวอล์กอินสองตู้ ห้องนอนสองห้อง ห้องน้ำส่วนตัว และห้องส้วมส่วนตัว แต่ละชั้นมีห้องอาหารขนาดใหญ่เป็นของตนเอง ขณะที่ชั้นหนึ่งยังมีบันไดใหญ่ (Grand Staircase) ที่ทอดตัวลงมาเจ็ดชั้นตลอดความสูงของเรือ (และมีบันไดใหญ่ขนาดเล็กอีกหนึ่งชุดที่ทอดตัวลงมาสามชั้น) ห้องสูบบุหรี่แบบจอร์เจียน คาเฟ่ระเบียง (Veranda Cafe) ตกแต่งด้วยต้นปาล์ม สระว่ายน้ำ ห้องอาบน้ำแบบตุรกี ห้องออกกำลังกาย และสถานที่อื่น ๆ อีกมากมายสำหรับรับประทานอาหารและความบันเทิง เรือชั้นโอลิมปิกถือเป็นเรืออังกฤษลำแรกที่มีห้องอาหารแยกต่างหากออกจากห้องอาหารส่วนกลาง สิ่งเหล่านี้เป็นการเลียนแบบอย่างที่เรือเอสเอส อเมริกา (SS Amerika) ของบริษัทฮัมบูร์ก-อเมริกาของเยอรมันได้ทำไว้ก่อน ซึ่งมีร้านอาหารที่ให้บริการเสิร์ฟอาหารฝรั่งเศสชั้นสูงที่ดำเนินการโดยเซซาร์ ริตซ์ เจ้าของโรงแรมชื่อดัง เรือโอลิมปิกและไททานิกต่างมีร้านอาหารตามสั่ง (à la carte) ตั้งอยู่บริเวณท้ายเรือบนดาดฟ้า B บริการจัดการโดยลุยจี กัตติ เจ้าของร้านอาหารในลอนดอนพร้อมด้วยพนักงานของเขา ซึ่งทั้งหมดเสียชีวิตในการอับปางของเรือไททานิก
ชั้นสองยังมีห้องสูบบุหรี่ ห้องสมุด ห้องอาหารขนาดใหญ่ และลิฟต์ให้บริการ นอกจากนี้ ชั้นสองของเรือบริแทนนิกยังมีห้องออกกำลังกายอีกด้วย
ท้ายที่สุด ผู้โดยสารชั้นสามได้รับที่พักที่เหมาะสมเมื่อเทียบกับเรือลำอื่น แทนที่จะมีหอพักขนาดใหญ่เหมือนกับเรือส่วนใหญ่ในสมัยนั้น ผู้โดยสารชั้นสามของเรือชั้นโอลิมปิกนั้นจะได้พักในห้องโดยสารที่มีเตียงนอนตั้งแต่ 2 ถึง 10 เตียง ชั้นนี้ยังมีห้องสูบบุหรี่ พื่นที่ส่วนกลาง และห้องอาหารอีกด้วย เรือบริแทนนิกถูกวางแผนให้จัดเตรียมความสะดวกสบายสำหรับผู้โดยสารชั้นสามมากกว่าเรือพี่อีกสองลำ
อาชีพการงาน

| ชื่อ | ผู้สร้าง | เริ่มสร้าง | วางกระดูกงู | ปล่องลงน้ำ | เข้าประจำการ | ความเป็นไป |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โอลิมปิก | ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ, เบลฟาสต์ | 1907 | 16 ธันวาคม 1908 | 20 ตุลาคม 1910 | 14 มิถุนายน 1911 | แยกชิ้นส่วน 1935–1937 |
| ไททานิก | ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ, เบลฟาสต์ | 17 กันยายน 1908 | 31 มีนาคม 1909 | 31 พฤษภาคม 1911 | 10 เมษายน 1912 | อับปางหลังจากชนภูเขาน้ำแข็ง ในวันที่ 15 เมษายน 1912 |
| บริแทนนิก | ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ, เบลฟาสต์ | 1911 | 30 พฤศจิกายน 1911 | 26 กุมภาพันธ์ 1914 | 23 ธันวาคม 1915 | อับปางหลังจากชนทุ่นระเบิดนอกเกาะเคียในวันที่ 21 พฤศจิกายน 1916 |
1: ^  สำหรับเรือโดยสาร คำว่า "ประจำการ" หมายถึง วันที่ออกเดินทางในเที่ยวเรือโดยสารครั้งแรก
อาชีพการงาน > โอลิมปิก

บทความหลัก: อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก
โอลิมปิกเป็นเรือลำแรกในชั้น ปล่อยลงน้ำในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1910 และเข้าประจำการในวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1911 ออกเดินทางครั้งแรกในวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1911 ภายใต้การบัญชาการของกัปตันเอ็ดเวิร์ด เจ. สมิธ ในวันที่ 20 กันยายนปีเดียวกัน ขณะอยู่ภายใต้การควบคุมของพนักงานนำร่องในท่า เรือได้ชนกับเรือลาดตระเวนเบาเอชเอ็มเอส ฮอว์ก (HMS Hawke) ภายในท่าเรือเซาแทมป์ตัน ส่งผลให้ต้องนำไปซ่อมแซมที่ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ และทำให้การก่อสร้างเรือไททานิกต้องล่าช้าออกไป ขณะที่เรือน้องของมันกำลังจม โอลิมปิกก็กำลังแล่นข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปในทิศทางตรงกันข้าม และได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากไททานิก แต่ระยะทางไกลเกินกว่าจะไปถึงได้ทันก่อนไททานิกจะจมลง หลังจากไททานิกอับปาง โอลิมปิกก็ถูกนำกลับเข้าอู่แห้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1912 เพื่อทำการปรับปรุงหลายอย่างเพื่อเพิ่มความปลอดภัยก่อนจะกลับมาให้บริการเชิงพาณิชย์อีกครั้ง
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เรือลำนี้ได้ทำหน้าที่เป็นเรือขนส่งกำลังพล ในวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1918 เรือได้พุ่งชนและจมเรือดำน้ำ อู-103 ของเยอรมัน เมื่อเรือลำนี้กลับมาให้บริการเชิงพาณิชย์อีกครั้งในปี ค.ศ. 1920 ก็ได้กลายเป็นหนึ่งในสามเรือโดยสารขนาดใหญ่ของไวต์สตาร์ อีกสองลำถูกยึดเป็นค่าปฏิกรรมสงครามจากเยอรมนีคือบิสมาร์ค (Bismarck) ของ HAPAG ซึ่งยังสร้างไม่เสร็จ และเปลี่ยนชื่อเป็นมาเจสติก (Majestic) และโคลัมบัส (Columbus) ของ NDL ซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็นโฮเมริก (Homeric) ในช่วงทศวรรษที่ 1920 โอลิมปิกได้รับความนิยมอย่างมากในการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก จนได้รับฉายาว่า "เรือที่งดงามยิ่งใหญ่" เรือลำนี้มักบรรทุกเหล่าบุคคลที่มีชื่อเสียงในยุคนั้น อาทิ ชาร์ลี แชปลิน นักแสดงชื่อดัง และเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ ในขณะนั้น ในปี ค.ศ. 1934 เรือได้ชนกับเรือประภาคารแนนทักเก็ต LV-117 (Nantucket Lightship LV-117) โดยไม่ได้ตั้งใจ จนทำให้เรือลำดังกล่าวจมลง มีลูกเรือเสียชีวิต 7 คนจากทั้งหมด 11 คน
แม้ว่าโอลิมปิกจะได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ในช่วงหลังของการให้บริการ แต่เมื่อเทียบกับเรือลำใหม่ ๆ แล้วก็ยังถือว่าล้าสมัย หลังจากการควบรวมบริษัทไวต์สตาร์ไลน์และคูนาร์ดไลน์ในปี ค.ศ. 1934 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1935 เนื่องจากมีเรือจำนวนมากเกินความจำเป็นในกองเรือที่รวมกันใหม่ โอลิมปิกจึงปลดระวางและถูกขายเพื่อนำไปตัดและลากไปยังเมืองแจร์โรว์เพื่อทำการรื้อถอน
อาชีพการงาน > ไททานิก

บทความหลัก: อาร์เอ็มเอส ไททานิก และ การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก
ไททานิกเป็นเรือลำที่สองในชั้น ปล่อยลงน้ำในวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1911 และการเข้าประจำการถูกเลื่อนออกไปเล็กน้อยเนื่องมาจากการซ่อมแซมเรือโอลิมปิกที่ยังไม่เสร็จสิ้น ออกเดินทางครั้งแรกจากท่าเรือเซาแทมป์ตันในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1912 โดยเกือบจะชนกับเรือเอสเอส นิวยอร์ก (SS New York) ที่จอดอยู่ในท่าเรือและถูกแรงดูดจากใบจักรของไททานิกดึงเข้าหา หลังจากแวะจอดที่แชร์บูร์ ประเทศฝรั่งเศส และอีกครั้งที่ควีนส์ทาวน์ ประเทศไอร์แลนด์ เรือลำนี้ก็ได้แล่นออกสู่มหาสมุทรแอตแลนติกพร้อมด้วยผู้โดยสารและลูกเรือจำนวน 2,200 คน ภายใต้การบัญชาการของกัปตันเอ็ดเวิร์ด เจ. สมิธ มุ่งหน้าสู่นครนิวยอร์ก การเดินทางดำเนินไปโดยไม่มีเหตุการณ์ใด ๆ จนกระทั่งวันที่ 14 เมษายน เวลา 23:40 น.
ไททานิกชนกับภูเขาน้ำแข็ง ณ พิกัด 41°46′N 50°14′W﻿ / ﻿41.767°N 50.233°W﻿ / 41.767; -50.233 ขณะแล่นอยู่ห่างจากแกรนด์แบงส์ออฟนิวฟันด์แลนด์ไปทางทิศใต้ประมาณ 400 ไมล์ (640 กิโลเมตร) ในเวลา 23:40 น. ตามเวลาเรือ แรงกระแทกและแรงสั่นสะเทือนที่ตามมาทำให้หมุดย้ำขาดออก และเกิดรอยฉีกขาดหลายแห่งที่ตัวเรือใต้ระดับน้ำ เหตุการณ์นี้ทำให้ห้องกันน้ำ 5 ห้องแรกถูกน้ำท่วม และยังมีการรั่วไหลของน้ำเข้าสู่ห้องกันน้ำที่ 6 ซึ่งเครื่องสูบน้ำยังสามารถควบคุมได้ แต่เรือถูกออกแบบมาให้ยังคงลอยน้ำได้เมื่อห้องกันน้ำถูกน้ำท่วมไม่เกิน 4 ห้องเท่านั้น ไททานิกจมลงสู่ก้นมหาสมุทร 2 ชั่วโมง 40 นาที หลังจากการชน เรือชูชีพมีจำนวนไม่เพียงพอสำหรับผู้โดยสารทั้งหมด และเรืออาร์เอ็มเอส คารเพเทีย (RMS Carpathia) ซึ่งเป็นเรือที่ใกล้ที่สุดก็อยู่ห่างออกไปเกินกว่าจะมาช่วยทัน ทำให้มีผู้เสียชีวิตถึง 1,514 คนจากทั้งหมด 2,224 คนบนเรือ เหตุการณ์นี้จึงนับเป็นหนึ่งในภัยพิบัติทางทะเลที่ร้ายแรงที่สุดในยามสงบในประวัติศาสตร์
อาชีพการงาน > บริแทนนิก

บทความหลัก: เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก
บริแทนนิกเป็นเรือลำที่สามและลำสุดท้ายในชั้น เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1911 ปล่อยลงน้ำในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1914 และได้เริ่มกระบวนการติดตั้งอุปกรณ์ต่าง ๆ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 ก่อนที่บริแทนนิกจะเริ่มให้บริการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกระหว่างนิวยอร์กและเซาแทมป์ตัน สงครามโลกครั้งที่หนึ่งก็ได้ปะทุขึ้น ทันทีหลังจากนั้น อู่ต่อเรือทุกแห่งที่มีสัญญากับกระทรวงทหารเรือได้รับการจัดลำดับความสำคัญสูงสุดในการใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ สัญญาพลเรือนทั้งหมดรวมถึงติดตั้งอุปกรณ์สำหรับบริแทนนิกถูกชะลอไว้
วันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1915 บริแทนนิกถูกเรียกให้ไปปฏิบัติหน้าที่เป็นเรือพยาบาลจากสถานที่เก็บเรือในเบลฟาสต์ เรือถูกทาสีใหม่เป็นสีขาวทั้งลำพร้อมตรากางเขนแดงขนาดใหญ่และแถบสีเขียวแนวนอนตลอดความยาวของลำเรือ และได้รับการตั้งชื่อใหม่ว่า เอชเอ็มเอชเอส (His Majesty's Hospital Ship; เรือพยาบาลหลวง) บริแทนนิก
เวลา 08:12 น. ของวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก ได้ชนกับทุ่นระเบิด ณ พิกัด 37°42′05″N 24°17′02″E﻿ / ﻿37.70139°N 24.28389°E﻿ / 37.70139; 24.28389 และอับปางลง ผู้รอดชีวิตมีจำนวนทั้งสิ้น 1,036 คน และมีผู้เสียชีวิต 30 คน หนึ่งในผู้รอดชีวิตคือไวโอเล็ต เจสซอป เป็นที่น่าสังเกตว่าเธอเคยรอดชีวิตจากเหตุการณ์เรือไททานิกอับปางเมื่อปี ค.ศ. 1912 มาแล้ว และยังเคยอยู่บนเรือโอลิมปิกในช่วงเวลาที่ชนกับเรือหลวงฮอว์กเมื่อปี ค.ศ. 1911 อีกด้วย บริแทนนิกเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดที่สูญหายในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่การอับปางลงของเรือลำนี้ไม่ได้รับความสนใจเท่ากับการอับปางของเรือพี่ หรือการอับปางของเรือลูซิเทเนียของคูนาร์ด ซึ่งถูกจมโดยตอร์ปิโดในทะเลไอริช
มรดก > ซากเรือและการสำรวจ

เมื่อไททานิกอับปางลงในปี ค.ศ. 1912 และบริแทนนิกอับปางลงในปี ค.ศ. 1916 นั้น เหตุการณ์การอับปางของบริแทนนิกไม่ได้รับความสนใจเท่ากับไททานิก เพราะจำนวนผู้เสียชีวิตที่ต่างกันอย่างมาก (1,517 คนของไททานิก และ 30 คนของบริแทนนิก) และการที่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งกำลังดำเนินอยู่ ด้วยเหตุที่ตำแหน่งที่การจมของบริแทนนิกเป็นที่ทราบแน่ชัดและอยู่ในระดับความลึกที่ไม่มาก จึงเป็นผลให้ซากเรือดังกล่าวถูกค้นพบได้อย่างง่ายดายในปี ค.ศ. 1975 อย่างไรดี ไททานิกได้ดึงดูดความสนใจของทุกคนในปี ค.ศ. 1912 หลังจากความพยายามหลายครั้ง ซากเรือก็ถูกค้นพบโดยฌ็อง-หลุยส์ มิเชล จากสถาบันวิจัยการใช้ประโยชน์จากทะเลฝรั่งเศส (IFREMER) และโรเบิร์ต บัลลาร์ด ตามมาด้วยภารกิจลับสุดยอดของกองทัพเรือสหรัฐเพื่อสืบสวนซากเรือดำน้ำนิวเคลียร์ ยูเอสเอส เทรเชอร์ (USS Thresher) และยูเอสเอส สกอร์เปียน (USS Scorpion) ซึ่งจมลงในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในช่วงทศวรรษที่ 1960 การค้นพบซากเรือเกิดขึ้นในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1985 ห่างจากตำแหน่งที่ระบุว่าเรือจมลงประมาณ 25 กิโลเมตร ซากเรืออยู่ลึกลงไปประมาณ 4,000 เมตร และแตกออกเป็นสองส่วน ส่วนหัวเรือยังคงสภาพค่อนข้างดี แต่ส่วนท้ายเรือยุบตัวลงบางส่วน และสลายไปเป็นจำนวนมากในระหว่างการจมและการกระแทกพื้นทะเล
ซากเรือบริแทนนิกถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1975 โดยฌัก กุสโต ส่วนหัวเรือมีรอยฉีกขาดขนาดใหญ่ที่เกิดจากหัวเรือพุ่งชนพื้นมหาสมุทรก่อนที่ส่วนอื่น ๆ ของเรือจะจมลง เนื่องจากความยาวของเรือมากกว่าความลึกของน้ำ หลังจากการค้นพบ ซากเรือก็ได้ถูกสำรวจอย่างสม่ำเสมอในหลายภารกิจสำรวจ เมื่อเทียบกับไททานิกซึ่งอยู่ที่ก้นมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือและกำลังถูกแบคทีเรียกินเหล็กกัดเซาะอยู่ บริแทนนิกกลับอยู่ในสภาพดีอย่างน่าทึ่ง และเข้าถึงได้ง่ายกว่าเรือพี่ที่โด่งดังกว่ามาก โครงสร้างภายนอกส่วนใหญ่ยังคงสภาพสมบูรณ์ รวมถึงใบจักร และส่วนประกอบโครงสร้างบนและตัวเรือส่วนใหญ่
มรดก > มรดกทางวัฒนธรรม

พิพิธภัณฑ์และนิทรรศการต่าง ๆ ได้จัดแสดงเพื่อเป็นเกียรติแก่เรือเหล่านั้น และโศกนาฏกรรมของทั้งสองได้เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดภาพยนตร์ นวนิยาย หรือแม้กระทั่งละครเพลงและวิดีโอเกมมากมาย เมื่อโอลิมปิกซึ่งเป็นเรือลำเดียวที่ยังคงเหลืออยู่จากกลุ่มเรือในชั้นเดียวกันนั้นถูกปลดระวางในปี ค.ศ. 1935 ก่อนหน้านี้เคยมีแผนที่จะดัดแปลงเรือลำนี้ให้เป็นโรงแรมลอยน้ำ แต่โครงการดังกล่าวถูกยกเลิกไป อย่างไรก็ตาม ของตกแต่งต่าง ๆ บนเรือได้ถูกนำออกประมูล ห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งและบางส่วนของบันไดใหญ่ด้านท้ายเรือสามารถพบได้ที่โรงแรมไวต์สวอน ในเมืองอาร์นวิก นอร์ทัมเบอร์แลนด์ ประเทศอังกฤษ แผงไม้ของร้านอาหารตามสั่งบนเรือได้รับการบูรณะใหม่บนเรือเซเลบริตีมิลเลนเนียม (Celebrity Millennium)
มรดก > การให้เกียรติและแบบจำลอง

บทความหลัก: อาร์เอ็มเอส ไททานิกจำลอง, ไททานิก 2, และ โรแมนดีซี ไททานิก
เนื่องจากประวัติศาสตร์และเรื่องราวอันน่าสะเทือนใจที่อยู่เบื้องหลังการจมลงของไททานิก ทำให้มีการพยายามสร้างไททานิกขึ้นมาใหม่ ไม่ว่าจะเป็นบางส่วนหรือทั้งหมด หลายครั้งตลอดหลายปีที่ผ่านมา โดยมีตั้งแต่การสร้างแบบจำลองที่สามารถลอยน้ำได้ การสร้างขึ้นมาใหม่บนบกในพื้นที่ที่ไม่ติดทะเล ไปจนถึงการออกแบบไททานิกขึ้นมาใหม่ทั้งหมดในรูปแบบที่แตกต่างออกไป[ต้องการอ้างอิง]
เรือลูซิเทเนียและมอริเทเนียของคูนาร์ดไลน์ เป็นเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ที่สุด หรูหราที่สุด และเร็วที่สุด ในยุคนั้น ไวต์สตาร์ไลน์จึงตัดสินใจสั่งสร้างเรือชั้นโอลิมปิกเพื่อแซงหน้าคู่แข่ง
แบบจำลองต้นฉบับของเรือโอลิมปิกและไททานิก สร้างโดยฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟในปี ค.ศ. 1910 ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ทางทะเลเมอร์ซีย์ไซด์
แผนภาพตัดส่วนกลางลำเรือ
รายการสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่งจากรายชื่อผู้โดยสารของอาร์เอ็มเอส โอลิมปิก ปี ค.ศ. 1923
แผนผังด้านข้างของเรือโอลิมปิกและไททานิก
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก ระหว่างการทดสอบทางทะเล
เอชเอ็มที โอลิมปิก ในลายพรางแบบดัซเซิลระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
อาร์เอ็มเอส ไททานิก ออกจากเซาแทมป์ตันในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1912
เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก ทำหน้าที่เป็นเรือพยาบาลระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
โอลิมปิก (ซ้าย) และบริแทนนิก ซึ่งยังอยู่ในขั้นตอนการติดตั้งอุปกรณ์ในฮาร์แลนด์แอนด์โวลฟ์ ราวปี ค.ศ. 1915
สนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์

| --- | --- |
สองหน้าแรกของสนธิสัญญา (จากซ้ายไปขวา) ในภาษาเยอรมัน ฮังการี บัลแกเรีย ตุรกีออตโตมัน และรัสเซีย
วันลงนาม: 3 มีนาคม 1918
ที่ลงนาม: เบรสท์-ลีตอฟสก์ จังหวัดกรอดโน  (ยูเครนในการยึดครองของเยอรมัน)
เงื่อนไข: การให้สัตยาบัน
ผู้ลงนาม:  เยอรมนี  ออสเตรีย-ฮังการี  บัลแกเรีย  จักรวรรดิออตโตมัน  สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย
ภาษา: บัลแกเรีย · เยอรมัน · ฮังการี · รัสเซีย · ออตโตมันตุรกี
สนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์ เป็นสนธิสัญญาสันติภาพที่ลงนามเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1918 ระหว่างรัฐบาลบอลเชวิคใหม่แห่งโซเวียตรัสเซียกับฝ่ายมหาอำนาจกลาง (เยอรมนี ออสเตรีย-ฮังการี บัลแกเรียและจักรวรรดิออตโตมัน) ซึ่งยุติการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่งของรัสเซีย มีการลงนามสนธิสัญญาที่เบรสท์-ลีตอฟสก์ (หลัง ค.ศ. 1945 ชื่อ เบรสต์) หลังการเจรจาสองเดือน สนธิสัญญาบังคับต่อรัฐบาลบอลเชวิคโดยกองทัพเยอรมันและออสเตรียขู่รุกเพิ่ม ตามสนธิสัญญา โซเวียตรัสเซียสละข้อผูกมัดทั้งหมดของจักรวรรดิรัสเซียต่อพันธมิตรไตรภาคี
ในสนธิสัญญานี้ บอลเชวิครัสเซียยอมโอนรัฐบอลติกให้เยอรมนี เจตนาให้เป็นเมืองขึ้นของเยอรมนีภายใต้เจ้าน้อย (princeling) เยอรมัน รัสเซียยังยอมโอนจังหวัดมณฑลคาส์ในเซาท์คอเคซัสให้จักรวรดิออตโตมันและรับรองเอกราชของยูเครน ยิ่งไปกว่านั้น รัสเซียตกลงจ่ายค่าปฏิกรรมหกพันล้านมาร์กทองคำเยอรมัน นักประวัติศาสตร์ สเปนเซอร์ ทักเคอร์ (Spencer Tucker) เขียนว่า "เสนาธิการเยอรมันสรุปเงื่อนไขโหดร้ายเป็นพิเศษซึ่งทำให้แม้แต่ผู้เจรจาเยอรมันยังตกใจ" ไม่มีการกล่าวถึงคองเกรสโปแลนด์ในสนธิสัญญา เพราะฝ่ายเยอรมันปฏิเสธรับรองการดำรงอยู่ของผู้แทนโปแลนด์ ซึ่งนำสู่การประท้วงของโปแลนด์ เมื่อภายหลังฝ่ายเยอรมันร้องทุกข์ว่าสนธิสัญญาแวร์ซาย ค.ศ. 1919 โหดร้ายต่อพวกตน ฝ่ายสัมพันธมิตร (และนักประวัติศาสตร์ที่ถือฝ่ายสัมพันธมิตร) ตอบว่า เงื่อนไขนั้นเบากว่าเบรสท์-ลีตอฟสก์
สนธิสัญญาดังกล่าวสิ้นสุดอย่างชะงัดในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 เมื่อเยอรมนียอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตร ทว่า ในขณะเดียวกัน ก็ให้ความโล่งใจบ้างแก่บอลเชวิคซึ่งต่อสู้ในสงครามกลางเมืองรัสเซีย โดยการบอกเลิกการอ้างสิทธิ์ของรัสเซียเหนือโปแลนด์ ฟินแลนด์ เอสโตเนีย ลัตเวีย เบลารุส ยูเครนและลิทัวเนีย
ลำโพงคอมพิวเตอร์

The "Speaker Icon"
ลำโพงคอมพิวเตอร์ หรือ ลำโพงมัลติมีเดีย เป็นลำโพงภายนอก ที่ต่อเข้ากับคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล โดยผ่านช่องเสียบซึ่งต่อจากการ์ดเสียงภายในเครื่อง โดยอาจต่อเข้ากับแจ็คสเตอริโอธรรมดา หรือขั้วต่ออาร์ซีเอ (RCA connector) และยังมีจุดเชื่อมต่อยูเอสบี สำหรับใช้ในปัจจุบัน โดยมีแรงดันไฟจ่าย 5 โวลต์ ลำโพงคอมพิวเตอร์มักจะมีขุดขยายเสียงขนาดเล็ก และชุดแหล่งจ่ายไฟต่างหาก
ปัจจุบันลำโพงสำหรับคอมพิวเตอร์มีด้วยกันหลากหลายรูปแบบ ขนาด และราคา ปกติจะมีขนาดเล็ก ให้มาพร้อมกับคอมพิวเตอร์ แต่ก็มีการผลิตลำโพงคอมพิวเตอร์ที่ซับซ้อน สามารถปรับแต่งเสียงทุ้มแหลม หรือคุณลักษณะอื่น ๆ ได้
ลักษณะทั่วไป

ลำโพงคอมพิวเตอร์แต่ละยี่ห้อแต่ละรุ่นมีคุณสมบัติแตกต่างกันไป แต่ปกติแล้วจะมีคุณสมบัติต่อไปนี้เป็นมาตรฐาน
ไฟ LED บอกสถานะการเปิดเครื่อง
แจ็คเสียบหูฟัง ขนาด 1/8" หรือ 1/4" ไว้สำหรับเสียบหูฟังหรือนำไปต่อเครื่องขยายอีกทีหนึ่ง
ปุ่มปรับความดัง ทุ้ม แหลม (ลำโพงขนาดเล็กอาจไม่มี)
รีโมทคอนโทรลแบบมีสาย หรือไร้สาย สำหรับปรับโวลลุ่ม หรือเปิดปิดลำโพง
ผู้ผลิตลำโพงคอมพิวเตอร์รายใหญ่

Altec Lansing
Bose Corporation (Bose)
Creative Labs (Creative)
Cyber Acoustics
Dell
General Electric (GE)
Harman Kardon
JBL
Klipsch
Logitech
ดูเพิ่ม

ลำโพง
การ์ดเสียง
หูฟัง
ไมโครโฟน
แหล่งข้อมูลอื่น

Wireless Speakers
| ด ค กอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ขั้นพื้นฐาน |
| --- | --- |
อุปกรณ์อินพุต:  คีย์บอร์ด  เครื่องกราดภาพ  ไมโครโฟน  อุปกรณ์ชี้ กราฟิกส์แท็บเล็ต  จอยสติก  ปากกาแสง  เมาส์  พ็อยน์ติงสติก  ทัชแพด  จอสัมผัส  แทร็กบอล  เว็บแคม 
อุปกรณ์เอาต์พุต:  จอภาพ  แผงแสดงอักษรเบลล์  เครื่องพิมพ์  ลำโพง  พล็อตเตอร์ 
หน่วยบันทึกข้อมูลแบบถอดได้:  ออปติคัลดิสก์ไดร์ฟ CD-RW  DVD+RW  BD-R  ชุดจานบันทึก  ฟลอปปีดิสก์  การ์ดหน่วยความจำ  ยูเอสบีแฟลชไดรฟ์ 
กล่องครอบคอมพิวเตอร์:  หน่วยประมวลผลกลาง (CPU)  HDD / SSD / SSHD  แผงวงจรหลัก  ตัวควบคุมระบบติดต่อประสาน  แหล่งจ่ายไฟ  หน่วยความจำเข้าถึงโดยสุ่ม (แรม)  การ์ดเสียง  การ์ดแสดงผล 
พอร์ตข้อมูล:  อีเทอร์เน็ต  ไฟร์ไวร์ (IEEE 1394)  พอร์ตขนาน  พอร์ตอนุกรม  USB  เต้ารับเสียง
เอ. เอ. อดัมส์

ผู้แทนราษฎร เอ. เอ. อดัมส์ ในปี ค.ศ. 1971
ออลีน อับเบอร์ อดัมส์ หรือที่รู้จักกันในอีกชื่อว่า เอ. เอ. อดัมส์ (เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1900 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1985) เป็นนักการเมืองจากสหรัฐอเมริกาจากรัฐวอชิงตัน ออลีน อับเบอร์ อดัมส์เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐวอชิงตัน เขตที่ 27 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1973 จนถึงปี ค.ศ. 1981 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราาษฎรจากรัฐวอชิงตัน เขตที่ 26 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1969 จนถึงปี ค.ศ. 1973
ซาราห์ คเนาส์

ชาวอเมริกันที่มีอายุเกิน 110 ปี
| ซาราห์ คเนาส์ |
| --- | --- |
ซาราห์ คเนาส์ ขณะอายุ 17 ปี ใน ค.ศ. 1897
เกิด: ซาราห์ เดเรเมอร์ คลาร์ก 24 กันยายน ค.ศ. 1880(1880-09-24) ฮอลลีวูด เทศมณฑลลูเซิร์น รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐ
เสียชีวิต: 30 ธันวาคม ค.ศ. 1999 (อายุ 119 ปี 97 วัน) อัลเลนทาวน์ รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐ
สัญชาติ: อเมริกัน
มีชื่อเสียงจาก: บุคคลที่อายุยืนที่สุดเป็นอันดับสามในประวัติศาสตร์ บุคคลที่อายุยืนที่สุดเท่าที่เคยมีมาของสหรัฐ ชาวอเมริกัน ที่มีอายุยืนที่สุดเมื่อยังมีชีวิตอยู่ (ค.ศ. 1994–1999) บุคคลที่อายุมากที่สุด ตั้งแต่วันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1998 ถึงวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1999
คู่สมรส: อับราฮัม ลินคอล์น คเนาส์ (สมรส 1901; เสียชีวิต 1965)
บุตร: 1 คน
ซาราห์ เดเรเมอร์ คเนาส์ (อังกฤษ: Sarah DeRemer Knauss) (คำเรียกตามหลังชื่อและนามสกุลของหญิงที่แต่งงานแล้ว คลาร์ก; 24 กันยายน ค.ศ. 1880 – 30 ธันวาคม ค.ศ. 1999) เป็นบุคคลที่มีอายุเกิน 110 ปี ชาวอเมริกัน เธอเป็นบุคคลที่มีอายุยืนที่สุดที่เคยมีมาของสหรัฐ และเป็นบุคคลที่มีอายุยืนที่สุดเป็นอันดับสามในเอกสารที่ได้รับการรับรองโดยสมบูรณ์ โดยมีชีวิตอยู่ถึง 119 ปี กับ 97 วัน