stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปีศาจสปาเกตตีลอยฟ้า

| ปีศาจสปาเกตตีลอยฟ้า |
| --- | --- |
ลัทธิพาสตาฟาเรียน
Touched by His Noodly Appendage ภาพล้อเลียน The Creation of Adam อันมีชื่อเสียงของมีเกลันเจโล
ศูนย์กลางของลัทธิ: venganza.org
สัญลักษณ์: 
คัมภีร์: พระวรสารปีศาจสปาเกตตีลอยฟ้า
เทศกาล: "Holiday"
กิจกรรมของลัทธิพาสตาฟาเรียนในกรุงวอชิงตัน
ปีศาจสปาเกตตีลอยฟ้าประดิษฐ์ด้วยมือ
ป้ายชื่อทหารสหรัฐอเมริกา ระบุศาสนา "Atheist/FSM"
ปีศาจสปาเกตตีลอยฟ้า (อังกฤษ: Flying Spaghetti Monster หรือมักเรียกโดยย่อว่า FSM) เป็นพระเจ้าตามความเชื่อของ ศาสนจักรปีศาจสปาเกตตีลอยฟ้า หรือ ลัทธิพาสตาฟาเรียน ซึ่งเป็นศาสนาที่มีอยู่จริงก่อตั้งโดยบ็อบบี เฮนเดอร์สัน เพื่อต่อต้านมติของคณะกรรมการการศึกษาของรัฐแคนซัส ที่บังคับให้โรงเรียนในสังกัดสอนทฤษฎีผู้สร้างอันชาญฉลาดควบคู่ไปกับทฤษฎีวิวัฒนาการของดาร์วินในวิชาชีววิทยา เฮนเดอร์สันเขียนจดหมายเปิดผนึกถึงคณะกรรมการฯ มีใจความว่า เขาเชื่อว่าโลกและจักรวาลถูกสร้างโดยพระเจ้าที่มีรูปร่างคล้ายสปาเกตตีและลูกชิ้นสองก้อน ซึ่งเขาเรียกว่า "ปีศาจสปาเกตตีลอยฟ้า" และเรียกร้องให้โรงเรียนในรัฐแคนซัสสอนทฤษฎีการสร้างโลกของเขาเช่นกันเพื่อความเท่าเทียมกัน เช่นเดียวกับการที่ทางคณะกรรมการฯ ได้กล่าวไว้ว่าการเรียนการสอนระหว่างทฤษฎีวิวัฒนาการและทฤษฎีผู้สร้างอันชาญฉลาดควรจะมีความเท่าเทียมกัน ซึ่งโดยนัยแล้ว เขาแสดงให้เห็นว่าทฤษฏีผู้สร้างอันชาญฉลาดเป็นเรื่องไร้สาระ ไม่ผิดกับปีศาจสปาเกตตีลอยฟ้าเลย
หลังจากเฮนเดอร์สันเผยแพร่จดหมายดังกล่าวบนเว็บไซต์ของเขา FSM ได้กลายเป็นปรากฏการณ์ทางอินเทอร์เน็ตและเป็นสัญลักษณ์แห่งการต่อต้านการสอนทฤษฎีผู้สร้างอันชาญฉลาดในโรงเรียนของรัฐ "ความเชื่อ" ของพาสตาฟาเรียนล้วนล้อเลียนมากจากแนวความเชื่อในศาสนาเกี่ยวกับผู้สร้างโลก ความเชื่อเหล่านี้เผยแผ่ในเว็บไซต์ของเฮนเดอร์สัน Church of the Flying Spaghetti Monster ซึ่งเขาถือเป็นผู้ประกาศพระวรสาร และใน The Gospel of the Flying Spaghetti Monster เขียนโดยเฮนเดอร์สันและตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2006 โดย Villiard Press ความเชื่อแกนหลักคือปีศาจอัจมองไม่เห็นและไม่อาจตรวจจับได้เป็นผู้สร้างจักรวาล โจรสลัดเป็นชาวพาสตาฟาเรียน (เป็นการรวมคำ พาสต้าและRastafarian เข้าด้วยกัน) พวกแรก เฮนเดอร์สันเชื่อว่าการลดลงของโจรสลัดทำให้เกิดปรากฏการณ์โลกร้อน ชุมชน FSM รวมตัวกันที่เว็บไซต์ของเฮนเดอร์สันเพื่อแบ่งปันความคิดและสร้างสรรค์ผลงานเกี่ยวกับ Flying Spaghetti Monster
เนื่องด้วยความโด่งดังและเป็นที่รับรู้กันโดยทั่วไป ปีศาจสปาเกตตีลอยฟ้า เป็นตัวอย่างยุคใหม่ของ Russell's teapot ข้อโต้เถียงทางปรัชญาที่กล่าวว่าการพิสูจน์เป็นหน้าที่ของผู้สร้างข้อกล่าวอ้างที่ไม่มีทางแสดงให้เห็นได้ว่าเท็จ หาใช่หน้าที่ของของผู้ที่ปฏิเสธข้อกล่าวอ้างดังกล่าว แม้ว่าโดยทั่วไปแล้ว FSM จะได้รับการชื่มชมและได้รับการยอมรับจากชุมชนทางวิทยาศาสตร์ FSM มักถูกวิพากษ์โดยผู้สนับสนุนปรัชญาผู้สร้างอันชาญฉลาด ผู้อ้างตนว่าเป็นพาสตาฟาเรียนได้มีส่วนในข้อพิพาททางศาสนาหลายครั้ง รวมถึงครั้งหนึ่งในรัฐฟลอริดาซึ่งมีการแสดงละครล้อเลียนเพื่อไม่ให้โรงเรียนในท้องถิ่นกำหนดกฎใหม่ในการสอนทฤษฎีวิวัฒนาการ
วันสำคัญ

ชาวพาสตาเรียนได้กำหนดให้ทุกวันศุกร์เป็นวันศักดิ์สิทธิ์ ทุกบทอธิษฐานในศาสนจักรนี้จะลงท้ายด้วยคำว่า "ราเมน" ซึ่งมีนัยยะล้อเลียนคำว่า อาเมน ในศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ และยังสื่อถึง "ราเม็ง" เพื่อสื่อซึ่งถึงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่นักเรียนนักศึกษานิยมรับประทาน
ช่วงเทศกาลคริสต์มาส ฮานุคคาห์ และควันซา ชาวพาสตาเรียนจะฉลองวันหยุดที่เรียกว่า "Holiday" ซึ่งในแต่ละครั้งจะไม่กำหนดวันที่แน่นอน เพราะชาวพาสตาเรียนไม่นิยมสิ่งที่เป็นคำสอนต้องเชื่อหรือลัทธิพิธีการใด ๆ ไม่มีข้อกำหนดที่ต้องทำเป็นพิเศษ แต่จะฉลอง Holiday ตามที่จะพอใจทำ มีการฉลอง "พาสต์โอเวอร์" เพื่อล้อเลียนพิธีปัสคา (Passover) ในศาสนาคริสต์ และฉลอง "ราเม็งดัน" เพื่อล้อเลียนเดือนเราะมะฎอนของศาสนาอิสลาม
ชาวพาสตาเรียนยังถือว่าการที่คนหันมาอวยพรกันว่า "สุขสันต์ฮอลิเดย์" มากขึ้นแทนการอวยพรเดิม (เช่น สุขสันต์วันคริสต์มาส) ถือเป็นการสนับสนุนลัทธิพาสตาเรียน ในเดือนตุลาคมปี ค.ศ. 2005 บัตรอวยพรวันคริสต์มาสจากทำเนียบขาวสมัยจอร์จ ดับเบิลยู. บุช ได้อวยพรให้ประชาชนสุขสันต์ "holiday season" เฮนเดอร์สันจึงเขียนบันทึกส่งไปขอบคุณ มีรูปปลากำลังวาดปีศาจสปาเกตตีลอยฟ้าเอาไว้ติดรถลีมูซีนหรือเครื่องบินแอร์ฟอร์ซวัน เฮนเดอร์สันยังขอบคุณถึงร้านวอล-มาร์ตที่ใช้วลีนี้เช่นเดียวกัน
การใช้ในข้อโต้แย้งทางศาสนา

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 Niko Alm ผู้ไม่นับถือศาสนาชาวออสเตรียได้รับสิทธิ์ตามกฎหมายให้ถ่ายรูปติดใบอนุญาตขับขี่โดยสวมกระชอนพาสต้าไว้บนศีรษะ หลังจากที่เขาได้ใช้เวลาสามปีในการแสดงให้เห็นว่าเขามีจิตประสาทดีพอที่จะขับรถได้ เขาได้จุดประกายความคิดนี้เมื่อเห็นว่าข้อบังคับของออสเตรียยอมให้มีการปกคลุมศีรษะในภาพถ่ายอย่างเป็นทางการหากสวมใส่ด้วยเหตุผลทางศาสนา
แหล่งข้อมูลอื่น

Website of the Church of the Flying Spaghetti Monster, including Henderson's open letter to the Kansas Board of Education
ระบบธนาคารกลางสหรัฐ
เชิงอรรถ

↑
อักษรรูปลิ่มเปอร์เซียโบราณ

| อักษรรูปลิ่มเปอร์เซียโบราณ  |
| --- | --- |
ชุดตัวหนังสือพยางค์อักษรรูปลิ่มเปอร์เซียโบราณ (ซ้าย) และจารึกดีนา (ส่วนที่ 2, ขวา) ของดาไรอัสมหาราช (ป. 490 ปีก่อน ค.ศ.) ในอักษรที่พึ่งสร้างใหม่
ชนิด:  กึ่งชุดตัวหนังสือพยางค์ 
ช่วงยุค: 525 – 330 ปีก่อน ค.ศ.
ทิศทาง: ซ้ายไปขวา 
ภาษาพูด: ภาษาเปอร์เซียโบราณ
ISO 15924
ISO 15924: Xpeo (030), ​Old Persian
ยูนิโคด
ยูนิโคดแฝง: Old Persian
ช่วงยูนิโคด: U+103A0–U+103D5 Download "Behistun", a free Old Persian Cuneiform Unicode font, install and refresh the page.  If you don't use Firefox or Opera, see the attached page to configure your browser's encoding to Unicode.
 บทความนี้ประกอบด้วยสัญกรณ์การออกเสียงในสัทอักษรสากล (IPA) สำหรับคำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์ IPA โปรดดู วิธีใช้:สัทอักษรสากล  สำหรับความแตกต่างระหว่าง [ ], / / และ ⟨ ⟩ ดูที่ สัทอักษรสากล § วงเล็บเหลี่ยมและทับ
อักษรรูปลิ่มเปอร์เซียโบราณ เป็นอักษรรูปลิ่มกึ่งชุดตัวอักษรที่เคยใช้เป้นอักษรหลักสำหรับภาษาเปอร์เซียโบราณ ข้อความที่เขียนด้วยอักษรนี้พบในประเทศอิหร่าน (เปอร์เซเปอลิส, ซูซา, แฮเมดอน, เกาะฆอร์ก), อาร์มีเนีย, โรมาเนีย (เกรลา), ตุรกี (ป้อมปราการวาน) และริมคลองสุเอซ จารึกส่วนใหญ่มาจากสมัยดาไรอัสมหาราช เช่น จารึกดีนา กับจักรพรรดิเซิร์กซีสที่ 1 พระราชโอรส กษัตริย์ยุคหลังจนถึงจักรพรรดิอาร์ตาเซิร์กซีสที่ 3 ใช้ภาษาในรูปแบบใหม่กว่าที่จัดเป็น "ภาษาเปอร์เซียก่อนสมัยกลาง" (pre-Middle Persian)
ข้อมูล

Bachenheimer, Avi (2018). Old Persian: Dictionary, Glossary and Concordance. John Wiley and Sons.
Kuhrt, A. (2013). The Persian Empire: A Corpus of Sources from the Achaemenid Period. Routledge. ISBN 978-1136016943.
Frye, Richard Nelson (1984). Handbuch der Altertumswissenschaft: Alter Orient-Griechische Geschichte-Römische Geschichte. Band III,7: The History of Ancient Iran. C.H.Beck. ISBN 978-3406093975.
Schmitt, Rüdiger (2000). The Old Persian Inscriptions of Naqsh-i Rustam and Persepolis. Corpus Inscriptionum Iranicarum by School of Oriental and African Studies. ISBN 978-0728603141.
แหล่งข้อมูลอื่น > ฟอนต์

Download "Kakoulookiam", Old Persian Cuneiform Font (Unicode)
Download "Khosrau", Old Persian Cuneiform Font (Unicode)
Download "Behistun", Old Persian Cuneiform Font (Unicode)
Download Old Persian & Avestan Fonts
Old Persian Cuneiform Unicode Test Page (install one of the above fonts and see this page)
Unicode Problems (learn how to configure your browser)
แหล่งข้อมูลอื่น > ข้อความ

แม่แบบ:WikisourceWiki
Achaemenid Royal Inscriptions (Livius.org)
Stolper, Matthew W. & Jan Tavernier (1995). "From the Persepolis Fortification Archive Project, 1: An Old Persian Administrative Tablet from the Persepolis Fortification". Arta. Vol. 2007:1. Paris: Achemenet.com.
สาธารณสุข

พาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์ทั่วโลกในเรื่องการทดสอบวัคซีนโปลิโอ (13 เมษายน ค.ศ. 1955)
สาธารณสุข (อังกฤษ: public health) คือศาสตร์และศิลปะที่เกี่ยวข้องกับการดูแลและจัดการสุขภาพทั้งปวงของชุมชนโดยอิงตามการวิเคราะห์ด้านสุขภาพของประชากร คำว่าสุขภาพนั้นมีนิยามและจัดการในลักษณะต่าง ๆ กันจากหน่วยงานต่าง ๆ สำหรับองค์การอนามัยโลก แห่งสหประชาชาติ ซึ่งได้กำหนดมาตรฐานและเฝ้าระวังโรคทั่วโลก ได้นิยามคำว่า สุขภาพ ไว้ว่า "สภาพของการมีชีวิตทางกายภาพ ทางจิตใจ และทางสังคมที่สมบูรณ์ ไม่ใช้เพียงไม่มีโรคภัยหรือความแข็งแรงทางกายเท่านั้น"
ประชากรที่กล่าวไว้ข้างต้นอาจมีเพียงน้อยนิด หรือปริมาณมหาศาลในระดับทวีปก็ได้ สาธารณสุขมีด้วยกันหลายสาขาย่อย แต่โดยทั่วไปจะแบ่งเป็นหมวดต่าง ๆ ได้แก่ ระบาดวิทยา (epidemiology), ชีวสถิติ (biostatistics) และบริการสุขภาพ (health services) นอกจากนี้แล้ว สุขภาพเชิงสิ่งแวดล้อม เชิงสังคม และเชิงพฤติกรรม รวมทั้งสุขภาพเชิงอาชีพ ก็เป็นสาขาที่สำคัญของสาธารณสุขด้วย
หนังสืออ่านเพิ่ม

Garrett, Laurie (2000). Betrayal of Trust: the Collapse of Global Public Health. New York: Hyperion. ISBN 0786865229.
Breslow, Lester, บ.ก. (2002). Encyclopedia of Public Health. New York: Macmillan Reference USA. ISBN 9780028653549.
Heymann, David L., บ.ก. (2008). Control of Communicable Diseases Manual. Washington, D.C.: American Public Health Association. ISBN 9780875531892.
International Encyclopedia of Public Health. Amsterdam Boston: Elsevier/Academic Press. 2008. ISBN 9780122272257. {{cite book}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |editors= ถูกละเว้น แนะนำ (|editor=) (help)
Novick, Lloyd F;  Cynthia B Morrow; Glen P Mays (2008). Public Health Administration: Principles for Population-Based Management (2nd ed.). Sudbury, MA: Jones and Bartlett Pub. ISBN 9780763738426.{{cite book}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
Schneider, Dona; David E Lilienfeld (2008). Public Health: the Development of a Discipline. New Brunswick, NJ: Rutgers University Press. ISBN 9780813542317.{{cite book}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
Turnock, Bernard (2009). Public Health: What It Is and How It Works (4th ed.). Sudbury, MA: Jones and Bartlett Publishers. ISBN 9780763754440.
Oxford Textbook of Public Health (5th ed.). Oxford and New York: Oxford University Press. 2009. ISBN 9780199218707.
แหล่งข้อมูลอื่น

Centre for History in Public Health, London School of Hygiene & Tropical Medicine
Health-EU, the official public health portal of the European Union
Healthy Stories, a collection of stories concerning public health from the Miami-Dade County Health Department
What Is Public Health? เก็บถาวร 2002-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by the Association of Schools of Public Health
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี 2  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  NARA
ศาสดา

ศาสดา คือผู้ก่อตั้งศาสนา หรือผู้คิดค้น ริเริ่มในการนำคำสอนไปเผยแผ่ เช่น พระพุทธศาสนามีพระพุทธเจ้าเป็นศาสดา ศาสนายูดาห์มีโมเสสเป็นศาสดา เป็นต้น
ศาสนาเดิมของศาสดา

โมเสส เคยนับถือศาสนาอียิปต์โบราณ ต่อมาเปลี่ยนมานับถือศาสนายูดาห์เมื่อพบพระยาห์เวห์ที่เขาไซนาย
พระโคตมพุทธเจ้า เคยนับถือศาสนาพราหมณ์ เมื่อตรัสรู้ขณะพระชนมายุ 35 พรรษาได้ทรงประกาศศาสนาพุทธจนปรินิพพาน
พระเยซู นับถือศาสนายูดาห์ตลอดพระชนม์ชีพ หลังจากการตรึงพระเยซูที่กางเขน สาวกของพระองค์ได้แยกออกไปเป็นศาสนาคริสต์ในปัจจุบัน
คุรุนานัก เคยนับถือศาสนาฮินดูแต่อยู่ในสังคมของชาวมุสลิม
มุฮัมมัด เคยนับถือศาสนาเก่าแก่ของอาหรับที่เรียกว่า "ฮานีฟียะฮ์" คล้าย ๆ กับศาสนาของอิบรอฮีมและอิชมาเอล เปลี่ยนศาสนาเมื่อเริ่มประกาศธรรมเมื่ออายุ 40 ปี
พระบะฮาอุลลอฮ์ห์เคยเป็นมุสลิมแต่กลับเป็นบาฮา
รายนามศาสดา

| ชื่อ | ศาสนา | ช่วงชีวิต | ภาพ |
| --- | --- | --- | --- |
| โมเสส | ศาสนายูดาห์ | ศตวรรษที่ 13 ถึงศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสต์ศักราช |  |
| ซาราธุสตรา | ศาสนาโซโรอัสเตอร์ | ศตวรรษที่ 10 ก่อนคริสต์ศักราช |  |
| เล่าจื๊อ | ลัทธิเต๋า | ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช |  |
| พระโคตมพุทธเจ้า (ดูเพิ่ม: พระพุทธเจ้า) | ศาสนาพุทธ | 624–544 ปีก่อนคริสต์ศักราช |  |
| พระมหาวีระ (ดูเพิ่ม: ตีรถังกร) | ศาสนาเชน | 599–527 ปีก่อนคริสต์ศักราช |  |
| ขงจื๊อ | ลัทธิขงจื๊อ | 551–479 ปีก่อนคริสต์ศักราช |  |
| พีทาโกรัส | ลัทธิพีทาโกรัส | 520 ปีก่อนคริสต์ศักราช |  |
| ม่อจื๊อ | ลัทธิม่อจื๊อ | 470–390 ปีก่อนคริสต์ศักราช |  |
| พระเยซู | ศาสนาคริสต์ | 4–5 ปีก่อนคริสต์ศักราช ถึง ค.ศ. 33 |  |
| พระมณี | ศาสนามาณีกี | ค.ศ. 210–276 |  |
| มุฮัมมัด | ศาสนาอิสลาม | ราว ค.ศ. 570–632 |  |
| หลัว ชิง | ลัทธิหลัว | ค.ศ. 1442–1527 |  |
| หวง เต๋อฮุย | ลัทธิเซียนเทียนเต้า | ค.ศ. 1624–1690 |  |
| พระบะฮาอุลลอฮ์ | ศาสนาบาไฮ | ค.ศ. 1817–1892 |  |
| พระบาบ | ศาสนาบาบ | ค.ศ. 1819–1850 |  |
| หวัง เจฺว๋อี | ลัทธิอนุตตรธรรม | ค.ศ. 1821–1884 |  |
| คุรุนานัก (ดูเพิ่ม: คุรุซิกข์) | ศาสนาซิกข์ | ค.ศ. 1469–1539 |  |
| อามาเตราซุ | ชินโต | ศาสนาชินโตไม่มีศาสดา แต่เชื่อว่ามาจากเทพเจ้าองค์นี้ |  |
| โง วัน เจียว | ลัทธิกาวด่าย | ค.ศ. 1878–1932 |  |
บรรณานุกรม

Albertz, Rainer (1994). A History of Israelite Religion in the Old Testament Period: From the beginnings to the end of the monarchy. Westminster/John Knox Press. ISBN 0-664-21846-6.
Cousins, LS (1996). "The dating of the historical Buddha: a review article". Journal of the Royal Asiatic Society. 3. 6 (1): 57–63. doi:10.1017/s1356186300014760. S2CID 162929573.
Grabbe, Lester Lee (2008). A History of the Jews and Judaism in the Second Temple Period, Volume 2: The Coming of the Greeks: The Early Hellenistic Period (335-175 BCE). A&C Black. pp. 225–6. ISBN 978-0-567-38988-6.
Hugan, Yong (2013). Confucius: A Guide for the Perplexed. A&C Black. p. 3. ISBN 978-1-4411-9653-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 เมษายน 2017.
Killebrew, Ann E. (2005). Biblical Peoples and Ethnicity: An Archaeological Study of Egyptians, Canaanites, Philistines, and Early Israel, 1300–1100 B.C.E. Society of Biblical Literature. ISBN 978-1-58983-097-4.
Melton, J. Gordon (2003). Encyclopedia of American Religions (Seventh ed.). Farmington Hills, Michigan: The Gale Group. ISBN 978-0-7876-6384-1.
Riegel, J (3 กรกฎาคม 2002). "Confucius". Stanford Encyclopedia of Philosophy (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 27 ตุลาคม 2018.
Schumann, Hans Wolfgang (2003). The Historical Buddha: The Times, Life, and Teachings of the Founder of Buddhism. Motilal Banarsidass. ISBN 978-81-208-1817-0.
Singh, Upinder (2016). A History of Ancient and Early Medieval India: From the Stone Age to the 12th Century. Pearson Education. ISBN 978-93-325-6996-6.
Zimmer, Heinrich (1953) [April 1952].  Campbell, Joseph (บ.ก.). Philosophies Of India. London: Routledge & Kegan Paul. ISBN 978-81-208-0739-6.
ปีเอตะ

"ปีเอตะ" โดย มีเกลันเจโล
ปีเอตะ (อิตาลี: Pietà; ละติน: pietas) มาจากภาษาอิตาลี ที่แปลว่า ความสงสาร คือหัวเรื่องของศิลปะในศาสนาคริสต์ที่เป็นรูปพระแม่มารีย์ประคองร่างพระเยซูที่เพิ่งอัญเชิญลงจากกางเขน ส่วนใหญ่จะพบในงานประติมากรรม Pietà เป็นหัวเรื่องหนึ่งในชุด “แม่พระระทมทุกข์” (Our Lady of Sorrows) และเป็นฉากหนึ่งใน “พระทรมานของพระเยซู”  ซึ่งเป็นฉากที่มีพระแม่มารีย์ นางมารีย์ชาวมักดาลา และบุคคลอื่นล้อมพระศพพระเยซู (หลังจากที่อัญเชิญลงจากกางเขน) ด้วยความความโศกเศร้า ฉากนี้ตามความเป็นจริงแล้วควรจะเรียกว่า “Lamentation” แต่บางที่ก็จะใช้คำว่า “Pietà” แทน
คำว่า “pietas” สืบมาจากประเพณีของชาวโรมันราวคริสต์ศตวรรษที่ 7 ที่มีการตึอกชกหัวและ "แสดงอารมณ์...ความรักอันใหญ่หลวงและความกลัวอำนาจของเทพเจ้าโรมัน"
ปีเอตะเริ่มขึ้นที่เมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี ราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ปีเอตะแบบเยอรมันและโปแลนด์จะเน้นรอยแผลของพระเยซู
รูปปั้นปีเอตะที่สำคัญ > มีเกลันเจโล บูโอนาร์โรตี

ปีเอตะ ชิ้นที่สำคัญที่สุดคืองานประติมากรรมหินอ่อนของมีเกลันเจโล บูโอนาร์โรตี (ไมเคิลแองเจลโล) เป็นรูปพระแม่มารีย์ประทับบนแท่นหิน ขณะที่รองรับพระศพของพระบุตรไว้ในท่าพาดบนตักหลังจากที่ถูกนำลงจากไม้กางเขน ปีเอตะได้รับการสร้างสรรค์ขึ้นจากหินอ่อนบริสุทธิ์ สูง 5 ฟุต 9 นิ้ว มีเกลันเจโลสร้างปีเอตะขึ้นตามสัญญาว่าจ้างจากสำนักวาติกันแห่งกรุงโรม เพื่อให้มาประดิษฐานที่มหาวิหารนักบุญเปโตร โดยใช้เวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1494-1501 เมื่อส่งมอบผลงาน ปีเอตะได้สร้างความมหัศจรรย์แก่ผู้ที่ได้ยลความงามของปีเอตะเป็นอย่างมาก ด้วยความสมจริงทั้งในส่วนของรายละเอียด รอยยับต่าง ๆ และอีกหลาย ๆ องค์ประกอบที่ทำให้ปีเอตะมีความงดงามอย่างยิ่ง จนมีผู้กล่าวว่าปีเอตะมิน่าจะถูกสลักขึ้นจากฝีมือมนุษย์ และอาจจะเป็นด้วยสาเหตุนั้นเองที่ทำให้มีเกลันเจโลพอใจในผลงานนี้ จนลอบมาสลักชื่อไว้ที่ผลงาน ทั้ง ๆ ที่ในผลงานอื่น ๆ ของเขา ไม่มีชิ้นใดที่เขาสลักชื่อเอาไว้เลย ปัจจุบันปีเอตะยังคงตั้งอยู่ที่มหาวิหารนักบุญเปโตรเช่นเดิม
รูปปั้นปีเอตะที่สำคัญ > ลุยส์ จิเมเนซ

ประติมากรชาวอเมริกันสลับเพศขององค์ประกอบ และผสมวัฒนธรรมเม็กซิโกที่ผสมผสานกับตำนานอัซเตก (Aztec) เป็นรูปนักรกำลังอุ้มคนรักที่ตายไป ทำให้เป็นอนุสาวรีย์ปีเอตะใหญ่อยู่ที่เมืองแอลบูเคอร์คี รัฐนิวเม็กซิโก
รูปปั้นปีเอตะที่สำคัญ > เอริค สลัทสกี

สลัตสกีปีเอตะ (Slutsky Pietà) เป็นภาพเขียนร่วมสมัยโดยศิลปินชาวแคนาดา ชื่อเอริก สลัตสกี (Erik Slutsky) สลัตสกีใช้ปีเอตะมีเกลันเจโลเป็นฐานโดยพยายามใช้สถานะการณ์ความขัดแย้งสมัยปัจจุบันเป็นปัจจัย พระแม่มารีย์ของสลัทสกีแต่งตัวแบบคลุมหน้าอย่างผู้หญิงมุสลิม "แม่แห่งคริสต์ศาสนา" อุ้มร่างของพระเยซูซึ่งเป็นชาวยิว หัวใจของรูปนี้คือความรวมกันของศาสนาหลักสามศาสนาในรูปเดียวกันเพราะศาสนาทั้งสามไม่มีศาสนาที่สามารถหลีกเลื่ยงจากความความเศร้าโศกจากการสูญเสียสิ่งที่รักไป
ภาพ

ปีเอตะแกะจากไม้ที่โคโลญ ประเทศเยอรมนี
ปีเอตะที่เมืองอาวีญง (Avignon) ประเทศฝรั่งเศส (คริสต์ศตวรรษที่ 5)
ปีเอตาที่เมืองมุสซี เซอร์ เซน (Mussy sur Seine) ประเทศฝรั่งเศส
ปีเอตะอีกชิ้นหนึ่งของมีเกลันเจโลที่พิพิธภัณฑ์เมืองฟลอเรนซ์
หนังสือสวดมนต์ต์  Obsecro te (ค.ศ. 1470s)ห้องสมุดบ็อดเลียน (Bodleian Library) เมืองอ็อกฟอร์ด ประเทศอังกฤษ
ปีเอตะโดยโรเจียร์ ฟาน เดอ เวย์เด็นที่พิพิธภัณฑ์ปราโด เมืองแมดริด ประเทศสเปน
ปีเอตะที่แฮริสสา (Harissa ประเทศเลบานอน)
ปีเอตะนูนที่มหาวิหาร Auch ประเทศฝรั่งเศส
ปีเอตะโดยโจวันนี เบลลินี
ปฏิมากรรมไม้ทาสีที่พิพิธภัณฑ์เมืองวาลาโดลิด (Valladolid) ประเทศสเปน
โบสถ์เซนต์คริสตีนา (St. Christina) เมืองราเวนสบูร์ก (Ravensburg) ประเทศเยอรมนี
| ด ค กเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของพระเยซูจากพระวรสาร |
| --- | --- | --- |
|  ประสูติ  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  เสด็จหนีไปอียิปต์  รับบัพติศมา  ถูกทดลอง  เรียกอัครทูต  เทศนาบนภูเขา  ปาฏิหาริย์  ถูกปฏิเสธ  จำแลงพระกาย  เสด็จเข้ากรุงเยรุซาเลม  สรงน้ำมันหอมและเสวยอาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ทรงถูกจับ  พิพากษา  ให้การกับปอนติอุส ปิลาตุส  ถูกทรมาน  ถูกตรึงกางเขน  อัญเชิญลงจากกางเขน  บรรจุพระศพ  คืนพระชนม์แล้วขึ้นสวรรค์  เสด็จมาครั้งที่สอง  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  |  ประสูติ  การนมัสการของคนเลี้ยงแกะ  การนมัสการของโหราจารย์  เสด็จหนีไปอียิปต์  รับบัพติศมา  ถูกทดลอง  เรียกอัครทูต  เทศนาบนภูเขา  ปาฏิหาริย์  ถูกปฏิเสธ  จำแลงพระกาย  เสด็จเข้ากรุงเยรุซาเลม  สรงน้ำมันหอมและเสวยอาหารค่ำมื้อสุดท้าย  ทรงถูกจับ  พิพากษา  ให้การกับปอนติอุส ปิลาตุส  ถูกทรมาน  ถูกตรึงกางเขน  อัญเชิญลงจากกางเขน  บรรจุพระศพ  คืนพระชนม์แล้วขึ้นสวรรค์  เสด็จมาครั้งที่สอง  การพิพากษาครั้งสุดท้าย  |  |
ปเนาตี

| ปเนาตี पनौती |
| --- | --- |
เทศบาลนคร
อินทเรศวรมหาเทวมนเทียรแห่งปเนาตี
ปเนาตี
พิกัด: 27°35′N 85°31′E﻿ / ﻿27.583°N 85.517°E﻿ / 27.583; 85.517
ประเทศ: เนปาล
แคว้น: พาคมติ
อำเภอ: กวเรปัลโจก
การปกครอง
 • ประเภท: รัฐบาลนายกเทศบาล-สภา
 • นายกเทศบาล: ราม ศรน ภัณฑารี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 118.00 ตร.กม. (45.56 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • ทั้งหมด: 27,358.00 คน
 • ความหนาแน่น: 230 คน/ตร.กม. (600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+5:45 (NST)
รหัสไปรษณีย์: 45209
รหัสพื้นที่: 011
เว็บไซต์: www.panautimun.gov.np,  www.panautitourism.org.np, www.hamropanauti.com.np, www.panautimuseum.org.np
ปเนาตี (เนปาล: पनौती; Panauti) เป็นเทศบาลนครในอำเภอกวเรปลันโจก จังหวัดพาคมติ ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ห่างไป 32 กิโลเมตร ทางตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงกาฐมาณฑุ มีสถานะเป็นเมืองมรดกที่มีประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมยาวนาน ปเนาตีได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นของยูเนสโกในปี 1996
ปเนาตีในอดีตเป็นรัฐขนาดเล็กที่กษัตริย์ภุปตินทรมัลละมอบเป็นสินสอดของพี่/น้องสาว ในปลายศตวรรษที่ 13 ปเนาตีถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเนปาล พร้อมกับกาฐมาณฑุและบรรดาเมืองอื่น ๆ ในหุบเขากาฐมาณฑุ ปเนาตีเป็นศูนย์กลางการค้าตั้งอยู่บนเส้นทางการค้าเกลือโบราณระหว่างทิเบตกับอินเดีย มีหลักฐานประวัติศาสตร์ย้อนไปได้ถึงศตวรรษที่ 1 กระนั้น นับตั้งแต่การเสื่อมถอยลงของเส้นทางค้าเกลือในทศวรรษ 1950 ประกอบกับการสร้างทางหลวงสายอรนิโก (Arniko Highway) ในทศวรรษ 1960 ซึ่งไม่ผ่านปเนาติ ทำให้นับจากนั้นเมืองปเนาติเริ่มซบเซาลงทางเศรษฐกิจ ปัจจุบันปเนาติมีความสำคัญในฐานะเมืองที่ตั้งของศาสนสถานทั้งพุทธและฮินดูที่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมของเนปาล เต็มไปด้วยความรุ่มรวยทางวัฒนธรรมและผู้คนที่ต้อนรับผู้มาเยือนอย่างดี
วารสารสมาคมวิจัยพม่า

| --- | --- |
สาขาวิชา: การศึกษาพม่า
ภาษา: English
รายละเอียดการตีพิมพ์
ประวัติการตีพิมพ์: ค.ศ. 1911−1980
ผู้พิมพ์: สมาคมวิจัยพม่า (ประเทศพม่า)
ความถี่ในการตีพิมพ์: 2 ครั้งต่อปี
ชื่อย่อมาตรฐาน ISO 4 (alt) · Bluebook (alt1 · alt2) NLM (alt) · MathSciNet (alt )
ISO 4: J. Burma Res. Soc.
การจัดทำดรรชนี
ISSN: 0304-2227  
LCCN: 23013972
OCLC: 1537852
วารสารสมาคมวิจัยพม่า (อังกฤษ: Journal of the Burma Research Society) เป็นวารสารวิชาการว่าด้วยการศึกษาพม่าซึ่งสมาคมวิจัยพม่าเผยแพร่ในช่วง ค.ศ. 1911–1980 และนับแต่เผยแพร่ก็ได้กลายเป็นวารสารวิชาการแบบพิชญพิจารณ์ชุดแรกที่เน้นการศึกษาพม่า วารสารนี้พิมพ์ในพื้นที่ของมหาวิทยาลัยย่างกุ้งออกเผยแพร่ปีละสองครั้ง เนื้อหามีทั้งภาษาอังกฤษและภาษาพม่า
วารสารนี้นำเสนอประเด็นทางวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ ชาติพันธุ์วรรณนา วรรณกรรม คติชาวบ้าน ดนตรี เทววิทยา พันธุ์สัตว์ ภูมิศาสตร์ และโบราณคดีที่เกี่ยวข้องกับประเทศพม่า โดยอยู่ในรูปแบบความเรียง การอธิบายประกอบเอกสาร และการแปลทั้งจากภาษาพม่า บาลี มอญ และอื่น ๆ วารสารนี้จึงเป็นสิ่งพิมพ์หลักในทางวิชาการของประเทศพม่า และในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1910 ยังปรากฏว่า วารสารนี้ได้กลายเป็นพื้นที่สำคัญสำหรับการวิจารณ์วรรณกรรมพม่าในทางวิชาการ
รัฐบาลพม่าเริ่มเข้าควบคุมวารสารนี้ภายหลัง ค.ศ. 1962 และรัฐบาลพรรคโครงการสังคมนิยมพม่าสั่งปิดสมาคมวิจัยพม่าพร้อมกับวารสารนี้ใน ค.ศ. 1980 แต่วารสารนี้ก็ยังเป็นแหล่งข้อมูลสำคัญด้านการศึกษาพม่ามาจนทุกวันนี้
ในห้วงเวลา 69 ปีของการดำเนินงาน มีวารสารนี้ 59 เล่ม 132 ฉบับ รวมบทความกว่า 1,300 เรื่อง
เชิงอรรถ

↑  ดูตัวอย่างใน Harvey (1925: 381) และ Htin Aung (1967: 345–350) รวมถึงงานสมัยใหม่อย่าง Liberman (2003) และ Aung-Thwin (2005)
บรรณานุกรม

Aung-Thwin, Michael (2005). The mists of Rāmañña: The Legend that was Lower Burma (illustrated ed.). Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 978-0-8248-2886-8.
Lieberman, Victor B. (2003). Strange Parallels: Southeast Asia in Global Context, c. 800–1830, volume 1, Integration on the Mainland. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-80496-7.
Harvey, G. E. (1925). History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824. London: Frank Cass & Co. Ltd. OCLC 7656028.
Htin Aung, Maung (1967). A History of Burma. New York and London: Columbia University Press. OCLC 560477767.
เวกเตอร์ไวรัส

เทคโนโลยีชีวภาพที่ใช้ส่งยีนเข้าไปในเซลล์
เวกเตอร์ไวรัส (อังกฤษ: Viral vector) เป็นวิธีที่นักชีววิทยาใช้ส่งยีน (genetic material) เข้าไปในเซลล์
ซึ่งสามารถทำกับสิ่งมีชีวิตที่ยังเป็น (in vivo) หรือกับเซลล์ที่เพาะเลี้ยง (in vitro)
ไวรัสได้วิวัฒนาการจนมีกลไกพิเศษเพื่อส่งจีโนมของตนเข้าไปในเซลล์ที่ติดเชื้อ
การส่งยีนหรือวัสดุยีน (genetic material) อื่น ๆ โดยใช้เวกเตอร์เป็นกระบวนการที่เรียกว่า การถ่ายโอนยีน (transduction)
ซึ่งนักอณูชีววิทยาได้ใช้เป็นครั้งแรกในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970
นักชีวเคมีชาวอเมริกันผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีได้ใช้ไวรัส SV40 ที่ดัดแปลงเพื่อให้มีดีเอ็นเอของไวรัสทำลายแบคทีเรีย λ (lambda phage) เพื่อส่งยีนเข้าไปในเซลล์ไตของลิงที่เพาะไว้
นอกจากจะใช้ในงานวิจัยทางอณูชีววิทยาแล้ว เวกเตอร์ไวรัสยังใช้ในยีนบำบัด (gene therapy) และวัคซีน
คุณสมบัติ

แม้เวกเตอร์ไวรัสจะดัดแปลงเพื่อประยุกต์ใช้โดยเฉพาะ ๆ แต่ปกติก็มีคุณสมบัติสำคัญบางอย่างคล้าย ๆ กัน
ปลอดภัย - ถึงเวกเตอร์ไวรัสบางครั้งจะทำมาจากไวรัสก่อโรค แต่ก็จะดัดแปลงทางพันธุกรรมเพื่อลดความเสี่ยงในการจัดการไวรัส ปกติเป็นการลบ (deletion) จีโนมที่ขาดไม่ได้ในการถ่ายแบบ/การขยายพันธุ์ไวรัส (viral replication) ไวรัสเช่นนี้จึงสามารถทำให้เซลล์ติดเชื้อได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่หลังจากเซลล์ติดเชื้อแล้ว ก็จะต้องมีไวรัสตัวช่วยอื่นเป็นผู้ให้โปรตีนที่ขาดหายไปเพื่อผลิตอนุภาคไวรัส (virion) ซึ่งเป็นเวกเตอร์ใหม่ ๆ
มีพิษน้อย - เวกเตอร์ไวรัสควรมีผลทางสรีรวิทยาน้อยต่อเซลล์ที่ติดเชื้อ
เสถียร - ไวรัสบางอย่างไม่เสถียรคือสามารถจัดวางจีโนมของตนใหม่ได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งยังกิจที่ทำโดยใช้ไวรัสให้คาดการและทำซ้ำไม่ได้ ปกติจึงต้องหลีกเลี่ยงไวรัสเช่นนี้
เฉพาะเจาะจงต่อชนิดเซลล์ - เวกเตอร์ไวรัสโดยมากสร้างเพื่อทำให้เซลล์ชนิดต่าง ๆ มากที่สุดติดเชื้อ แต่บางครั้ง ก็ต้องการคุณสมบัติตรงกันข้าม หน่วยรับของไวรัส (viral receptor) สามารถดัดแปลงให้เล็งเป้าที่เซลล์ชนิดใดชนิดหนึ่งโดยเฉพาะ การดัดแปลงไวรัสเช่นนี้เป็นกระบวนการ pseudotyping
มีตัวระบุ - เวกเตอร์ไวรัสมักประกอบกับยีนที่ช่วยระบุว่าเซลล์ใดติดเชื้อไวรัสนั้น ยีนเช่นนี้เรียกว่า marker (ยีนส่อ) ยีนส่อที่สามัญเป็นการดื้อยาปฏิชีวนะบางชนิด เซลล์ที่ติดเชื้อและไม่ติดเชื้อจึงสามารถแยกออกจากกันได้ง่าย เพราะเซลล์ที่ไม่ได้ยีนของเวกเตอร์ไวรัสก็จะไม่ดื้อยาปฏิชีวนะ จึงไม่สามารถขยายพันธุ์ในที่เพาะอันมียาปฏิชีวนะนั้น ๆ