stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เนตรปรียา ชุมไชโย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซด์โรงเรียนสอนภาษาครูเคท
เนตรปรียา ชุมไชโย ที่เฟซบุ๊ก
สัมภาษณ์ครูเคท ที่ยูทูบ
หม่อมเจ้าชมิยบุตร ชุมพล

| หม่อมเจ้าชมิยบุตร ชุมพล |
| --- | --- |
หม่อมเจ้า ชั้น 4

ประสูติ: 28 ธันวาคม พ.ศ. 2452
สิ้นชีพตักษัย: 25 ตุลาคม พ.ศ. 2547 (94 ปี)
หม่อม: หม่อมพึงใจ ชุมพล ณ อยุธยา
ราชวงศ์: จักรี
ราชสกุล: ชุมพล
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์
พระมารดา: หม่อมคำเมียง ชุมพล ณ อยุธยา
พระประวัติ

หม่อมเจ้าชมิยบุตร ชุมพล เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ ประสูติแต่หม่อมคำเมียง ชุมพล ณ อยุธยา เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2452 ที่วังสงัด ตำบลทุ่งศรีเมือง อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี หม่อมคำเมียงผู้เป็นหม่อมมารดาเป็นหลานตาของพระยาวิเศษภักดี (ท้าวโท) เจ้าเมืองศรีสะเกษคนสุดท้าย ทายาท พระยารัตนวงษา (อุ่น) พระนัดดา เจ้าแก้วมงคล หม่อมเจ้าชมิยบุตร เสกสมรสกับ หม่อมพึงใจ ชุมพล ณ อยุธยา (สกุลเดิม อมาตยกุล)
การศึกษา

ทรงสำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนเทพศิรินทร์ เมื่อปี พ.ศ. 2470 หลังจากนั้นได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก และต้องออกจากโรงเรียนเนื่องจากชั้นประถม 2 ลงมา ถูกยุบ ต่อมาในปี พ.ศ. 2471 ได้ไปศึกษาที่โรงเรียน Williston Academy เมือง Easthampton Massachusetts U.S.A หลังจากนั้นได้ศึกษาวิชาบัญชีชั้นสูงและการพาณิชย์ ที่ Rider College (Rider University is a private university)
หลังจากสำเร็จการศึกษาแล้ว หม่อมเจ้าชมิยบุตร ชุมพล ได้เข้ารับราชการที่กระทรวงเศรษฐการ ดำรงตำแหน่งต่าง ๆ เช่น อธิบดีกรมพัฒนาธุรกิจการค้า ผู้ตรวจราชการกระทรวงเศรษฐการ (ปัจจุบันคือกระทรวงพาณิชย์) และดำรงตำแหน่รองปลัดกระทรวงเศรษฐการ เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2510
หม่อมเจ้าชมิยบุตร ชุมพล สิ้นชีพิตักษัย เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2547 สิริพระชันษา 94 ปี 9 เดือน 27 วัน พระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อปี พ.ศ. 2548 นับเป็นหม่อมเจ้าองค์สุดท้ายแห่งราชสกุลชุมพล
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้า (ป.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2531 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
พ.ศ. 2513 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2511 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2503 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. ไม่ปรากฎ –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 2 (เหรียญเงิน)
ชิอากิ คูริยามะ

| ชิอากิ คูริยามะ |
| --- | --- |
栗山 千明
คูริยามะที่อีเวนต์ในปี ค.ศ. 2013
เกิด:  (1984-10-10) 10 ตุลาคม ค.ศ. 1984 (40 ปี) สึจิอูระ จังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
อาชีพ: นักแสดงหญิง, นางแบบ, นักร้อง
ปีปฏิบัติงาน: ค.ศ. 1995–ปัจจุบัน
ส่วนสูง: 1.62 m (5 ft 4 in)
ชิอากิ คูริยามะ (ญี่ปุ่น: 栗山千明; โรมาจิ: Kuriyama Chiaki; 10 ตุลาคม ค.ศ. 1984 –) เป็นทั้งนักแสดงหญิง, นักร้อง และนางแบบชาวญี่ปุ่น เธอเป็นที่รู้จักในโลกตะวันตกจากการสวมบทชิงุสะ ทาคาโกะ ในภาพยนตร์ปี ค.ศ. 2000 เรื่องเกมนรก โรงเรียนพันธุ์โหด ของคิงกิ ฟูกาซากุ และโกโกะ ยูบาริ ในภาพยนตร์ปี ค.ศ. 2003 เรื่องนางฟ้าซามูไร ของเควนติน แทแรนติโน
ผลงาน > ภาพยนตร์

เกมนรก โรงเรียนพันธุ์โหด (ค.ศ. 2000) รับบทเป็นชิงุสะ ทาคาโกะ - สาวเสื้อเหลือง เลขที่ 13
นางฟ้าซามูไร (ค.ศ. 2003) รับบทเป็นโกโกะ ยูบาริ
ผลงาน > วิดีโอเกม

ริวงะโกะโทะกุออฟดิเอ็น (ค.ศ. 2011) รับบทเป็นมิซุสุ อะซะงิ
ชาโดว์ออฟเดอะแดมน์ (ค.ศ. 2011) รับบทเป็นพอลลา
รางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง

| ค> ศ. | รางวัล | สาขา | งานเสนอชื่อเข้าชิง | ผล |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2004 | งานประกาศผลรางวัลเอ็มทีวีมูวีอะวอดส์ ค.ศ. 2004 | การต่อสู้ยอดเยี่ยม | นางฟ้าซามูไร | ชนะ |
| 2004 | งานประกาศผลรางวัลแซทเทิร์น ครั้งที่ 30 | ซิเนสเคปฌองราเฟซออฟเดอะฟิวเจอร์อะวอร์ด | นางฟ้าซามูไร | เสนอชื่อเข้าชิง |
| 2009 | แฟนแทสติคเฟส | นักแสดงหญิงอัศจรรย์ยอดเยี่ยม | ศึกมังกรฟ้าเทวดาจิ๋ว | ชนะ |
หนังสือภาพ

Namaiki! Photo: Kishin Shinoyama. Text:Akio Nakamori. (ISBN 4-10-326205-2, 1996)
Tenshi/angel (天使) Photo: Mitsuo Kawamoto. (ISBN 4-09-680821-0, 1996)
Sinwa-Shoujo (神話少女) Photo: Kishin Shinoyama. Text:Akio Nakamori. (ISBN 4-10-326207-9, 1997)
Shoujokan (少女館) Photo: Kishin Shinoyama. (ISBN 4-10-326209-5, 1997)
Shikoku nite (死国にて) (ISBN 4-04-904318-1, 1999)
Kuriyama Chiaki ACCESS BOOK (栗山千明ACCESS BOOK) (ISBN 4-04-853047-X, 1999)
Princess (プリンセス 栗山千明×蜷川実花) Photo: Mika Ninagawa. (ISBN 4-06-352725-5, 2004)
digi+KISHIN DVD:Chiaki Kuriyama. Image Film by Kishin Shinoyama. (ASIN B0001LNO7O, 2004)
digi+Girls kishin NO.4 Kuriyama Chiaki (digi+Girls kishin NO.4 栗山 千明) Photo: Kishin Shinoyama. (ASIN: 4255002797, 2004)
Car girl Photo: Kishin Shinoyama. (ISBN 4-584-17094-0, 2004)
Emergence Uka (羽化) Photo: Chikashi Kasai. (ISBN 4-02-331332-7, 2014)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
Chiaki Kuriyama ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
Chiaki Kuriyama ที่ออลมูวี
อดิสรณ์ พึ่งยา

อดิสรณ์ พึ่งยา (ซ้าย) กับ ปิยะพงษ์ ผิวอ่อน
อดิสรณ์ พึ่งยา มีชื่อเล่นว่า หนุ่ม หรือที่รู้จักกันดีในนามปากกาว่า JACKIE เกิดเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2513 (54 ปี) ที่โรงพยาบาลศิริราช กรุงเทพมหานคร ใช้ชีวิตจนถึง 7 ขวบจึงกลับไปอยู่ที่บ้านเกิดของบิดามารดาที่ บ้านโพธิ์ ต.บ้านกุ่ม อ.สองพี่น้อง จ.สุพรรณบุรี จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนสองพี่น้องวิทยา ปริญญาตรีจากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2535
จากนั้นจึงเริ่มทำงานที่สยามสปอร์ตซินดิเคท ด้วยการแปลข่าวภาษาอังกฤษจากสำนักข่าวรอยเตอร์และเอเอฟพี โดยใช้นามปากกาว่า JACKIE (มาจากชื่อของแจ็ก ชาร์ลตัน อดีตปราการหลังทีมชาติอังกฤษและลีดส์ ยูไนเต็ด และเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของเซอร์บ็อบบี ชาร์ลตัน) รวมทั้งเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับฟุตบอลสเปนด้วย ซึ่งยังไม่เป็นที่คุ้นเคยของคนไทยในขณะนั้น ซึ่งทางสยามสปอร์ตฯ ต้นสังกัดได้ส่งไปเรียนภาษาสเปนที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
จนกระทั่งผ่านไป 4 ปี ทางต้นสังกัดได้ส่งไปเป็นผู้สื่อข่าวประจำกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นเวลา 2 ปี ตามนโยบายของต้นสังกัด โดยทำหน้าที่เป็นผู้สื่อข่าวตามติดวงการฟุตบอลอังกฤษอย่างใกล้ชิด จากนั้นจึงทำหน้าที่พากย์ที่ยูบีซี ก่อนเปลี่ยนเป็นทรูวิชั่นส์ ในปี 2541 บรรยายคู่กับไพโรจน์ กิ่งแก้ว ก่อนจะเป็นวีรศักดิ์ นิลกลัด
ปัจจุบัน อดิสรณ์ มีตำแหน่งเป็นรองกรรมการผู้จัดการ บริษัท สยามสปอร์ต บุ๊คส์ จำกัด ในเครือสยามสปอร์ตฯ เป็นผู้ประกาศข่าวกีฬาของทางช่อง 7 ผู้พากย์ฟุตบอลทางช่อง 7, พิธีกรรายการเจาะสนาม, รายการสปอร์ตแฟน แฟนซ่า กีฬามัน ร่วมกับ บอ.บู๋ และอีกหลายรายการเกี่ยวกับกีฬา ปัจจุบันเป็นผู้วิเคราะห์ฟุตบอลพรีเมียร์ลีก ทุกวันเสาร์ ช่องทรูพรีเมียร์ฟุตบอล 1 โดยมีทีมฟุตบอลที่ชื่นชอบคือ ลิเวอร์พูล
ผลงานพิธีกร

ออนไลน์
พ.ศ. 2563 : สปอร์ตแฟน Online ทางช่อง YouTube:Ch7HD, Facebook:Ch7HD ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ เวลา 12.00-12.40 น. สุฐิตา ปัญญายงค์, วาทิต ตรีครุธพันธุ์, ศรสวรรค์ ภู่วิจิตร (เริ่มวันที่ 15 เมษายน 2563)
วิทยาลัยการฝึกหัดครู มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร

| --- | --- |
College of Teacher Education  Phranakhon Rajabhat University

สถาปนา: 12 ตุลาคม พ.ศ. 2435
คณบดี: ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อัจฉราวรรณ  จันทรเพ็ญศรี
ที่อยู่: อาคาร24 เลขที่3 หมู่6 ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงอนุสาวรีย์  เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร 10220
วารสาร: วารสารวิทยาลัยการฝึกหัดครู  (J. College of Teachter Education)
สี:   สีฟ้า
มาสคอต: ดอกกล้วยไม้
สถานปฏิบัติ: โรงเรียนมัธยมสาธิตวัดพระศรีมหาธาตุ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
เว็บไซต์: http://cte.pnru.ac.th/
วิทยาลัยการฝึกหัดครู มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร เป็นหน่วยงานระดับคณะ ในสังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
ประวัติ

วิทยาลัยการฝึกหัดครู หรือคณะครุศาสตร์ ทำหน้าที่ผลิตครูและบุคลากรทางการศึกษา พร้อมทั้งให้การฝึกอบรมครูและบุคลากรทางการศึกษาประจำการ จึงถือได้ว่าเป็นคณะที่เกิดขึ้นพร้อมกับการสถาปนาโรงเรียนฝึกหัดอาจารย์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งเป็นสถานศึกษาด้านการฝึกหัดครูแห่งแรกของประเทศไทย ตั้งแต่วันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2435 ณ บริเวณโรงเลี้ยงเด็ก ตำบลสวนมะลิ ถนนบำรุงเมือง จากนั้นได้ย้ายสถานที่ตั้งไปหลายแห่ง จนกระทั่งวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2499 ได้ย้ายมาอยู่ ณ เลขที่ 3 หมู่ 6 ตำบลอนุสาวรีย์ ถนนแจ้งวัฒนะ อำเภอบางเขน จังหวัดพระนคร โดยใช้ชื่อว่า "โรงเรียนฝึกหัดครูพระนคร" ต่อมาเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2509 ได้รับการยกฐานะเป็น "วิทยาลัยครูพระนคร" และเปิดสอนระดับประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ.สูง) วิชาเอกอุตสาหกรรมศิลป์ โดยแบ่งส่วนราชการการบริหารทางวิชาการเป็นหมวดวิชาต่างๆ และในปี พ.ศ. 2512 ได้เปิดสอนในวิชาเอกต่างๆ เพิ่มขึ้น ซึ่งหมวดวิชาการศึกษารับผิดชอบจัดการเรียนการสอนวิชาการศึกษาทั้งหมด ต่อมาปี พ.ศ. 2518 มีพระราชบัญญัติวิทยาลัยครูบังคับใช้ วิทยาลัยครูพระนคร จึงเปิดสอนระดับปริญญาตรีครุศาสตร์ (ค.บ.) และมีการแบ่งหน่วยงานการบริหารทางวิชาการเป็นคณะวิชา หมวดวิชาการศึกษาจึงเป็นเปลี่ยนเป็นคณะวิชาครุศาสตร์ มีหัวหน้าคณะวิชาเป็นผู้รับผิดชอบ ในการบริหารงาน
ในปี พ.ศ. 2527 ได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติวิทยาลัยครู (ฉบับที่ 2) ซึ่งเป็นฉบับแก้ไขเพิ่มเติม วิทยาลัยครูจึงเปิดสอนสาขาวิชาการอื่นๆ ได้รวมเป็น 3 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาการศึกษา สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ สาขาวิชาศิลปศาสตร์ คณะวิชาครุศาสตร์รับผิดชอบผลิตบัณฑิตสาขาวิชาการศึกษา หลักสูตรครุศาสตร์บัณฑิต ต่อมา พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช โปรดเกล้าฯ พระราชทานนาม "สถาบันราชภัฏ" เป็นชื่อสถาบันการศึกษาในสังกัดกรมการฝึกหัดครู กระทรวงศึกษาธิการ และปี พ.ศ. 2538 ได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติสถาบันราภัฏ วิทยาลัยครูพระนคร จึงใช้ชื่อว่า "สถาบันราชภัฏพระนคร" แบ่งส่วนราชการเป็น 5 คณะ คณะวิชาครุศาสตร์ เป็นชื่อเป็น "คณะครุศาสตร์" โดยมีคณบดีเป็นผู้รับผิดชอบในการบริหารงานและแบ่งหน่วยงานย่อยเป็น 7 ภาควิชา มีหัวหน้าภาควิชาเป็นผู้รับผิดชอบ ประกอบด้วย
ภาควิชาการศึกษาปฐมวัย
ภาควิชาจิตวิทยาและการแนะแนว
ภาควิชาทดสอบและวิจัยการศึกษา
ภาควิชาเทคโนโลยีและนวัตกรรมการศึกษา
ภาควิชาพลศึกษาและนันทนาการ
ภาควิชาพื้นฐานการศึกษา
ภาควิชาหลักสูตรและการสอน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 สถาบันราชภัฏพระนคร ได้ปรับรูปแบบการบริหารราชการภายในจึงเปลี่ยนการบริหารจากภาควิชาเป็นโปรแกรมวิชา โดยมีคณะกรรมการบริหารโปรแกรมวิชารับผิดชอบ คณะครุศาสตร์มีทั้งหมด 7 โปรแกรมวิชาซึ่งประกอบด้วย
โปรแกรมวิชาการบริหารการศึกษา
โปรแกรมวิชาประถมศึกษา
โปรแกรมวิชาการศึกษาปฐมวัย
โปรแกรมวิชาจิตวิทยาและการแนะแนว
โปรแกรมวิชาเทคโนโลยีและนวัตกรรมการศึกษา
โปรแกรมวิชาพลศึกษาและนันทนาการ
โปรแกรมวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา
ในปี 2549 ได้มีการประกาศกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการขึ้นใหม่ คณะครุศาสตร์จึงเปลี่ยนชื่อเป็นวิทยาลัยการฝึกหัดครู ในปัจจุบัน วิทยาลัยการฝึกหักครู ได้เปิดสอน ทั้งหมด 18 สาขาวิชา ได้แก่
สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา
สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย
สาขาวิชาฟิสิกส์
สาขาวิชาชีววิทยา
สาขาวิชาภาษาไทย
สาขาวิชาคณิตศาสตร์
สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ทั่วไป
สาขาวิชาสังคมศึกษา
สาขาวิชาภาษาอังกฤษ
สาขาวิชาจิตวิทยา (ศศ.บ. 4 ปี)
สาขาวิชาอิสลามศึกษา
สาขาวิชาวิจัยและประเมินการศึกษา
สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ศึกษา
สาขาวิชาสังคมศึกษา (แขนงพระพุทธศาสนา)
สาขาวิชานาฏศิลป์ไทย
สาขาวิชาดนตรีไทยศึกษา
สาขาวิชาพลศึกษา
สาขาวิชาการประถมศึกษา
อาคารเรียนของคณะ

อาคาร24 (อาคารเรียน และสำนักงานคณบดีวิทยาลัยการฝึกหัดครู)
โรงยิมเนเซียม(อาคาร 33 (สำนักงานสาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา))
ศูนย์กีฬาและสุขภาพ(อาคาร 48)
อาคาร10
กิจกรรม ภายในวิทยาลัย

ค่ายคุณธรรม
ปฐมนิเทศ(วิทยาลัยการฝึกหัดครู)
รับน้อง ภายในวิทยาลัย (สานสัมพันธ์น้องพี่)
ดาว-เดือน วิทยาลัย (ยุวทูตสัมพันธ์)
กีฬา Freshy Games
กีฬาแม่พิมพ์เกมส์
กล้วยไม้เกมส์
กีฬากาซะลอง
มหกรรมวิชาการ
Education Rajabhat Games
หม่า อิงจิ่ว

| หม่า อิงจิ่ว |
| --- | --- |
馬英九


ประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีน
ดำรงตำแหน่ง 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 – 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2559
หัวหน้ารัฐบาล: หลิ่ว เฉา-ช่วน วู่ เติ้น-เหยอ ฌอน เฉิน เจียง ยี่-หัว เหมา จี้-กั๋ว จาง ซาน-เจิง
รองประธานาธิบดี: วินเซนต์ เสี่ยว วู่ เติ้น-เหยอ
ก่อนหน้า: เฉิน สุยเปี่ยน
ถัดไป: ไช่ อิงเหวิน
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2493 (74 ปี) เหยามาเต่ย , ฮ่องกงของบริเตน
พรรคการเมือง: ก๊กมินตั๋ง
ลายมือชื่อ: 

หม่า อิงจิ่ว (จีน: 馬英九; พินอิน: Mǎ Yīngjiǔ ; เกิด 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2493) เป็นนักการเมืองชาวไต้หวัน และเป็นอดีตประธานาธิบดีของสาธารณรัฐจีน ตั้งแต่ปี 2551 ถึง 2559 ซึ่งเป็นคนแรกที่เกิดหลังจากที่สาธารณรัฐจีนย้ายมายังเกาะไต้หวัน หม่าอิงจิ่ว  ครอบครัวพ่อ แม่ หม่านั้นมาจาก เมือง เหิงซาน มณฑล หูหนานประเทศจีนเมื่อ พรรคก๊กมินตั๋งแพ้สงครามกลางเมืองครอบครัวหม่าก็อพยพจากจีนแผ่นดินใหญ่มาที่ฮ่องกง หม่าอิงจิ่วจึงเกิดที่ฮ่องกง จึงอยุ่ที่ฮ่องกง 1 ปีจึงย้ายไปเกาะไต้หวัน ก่อนหน้านี้เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม (พ.ศ. 2536 - พ.ศ. 2539 และนายกเทศมนตรีเมืองไทเป (พ.ศ. 2541 - พ.ศ. 2549) นอกจากนี้เขายังเป็นประธานพรรคก๊กมินตั๋ง (KMT) ใน พ.ศ. 2548 - พ.ศ. 2550 และ พ.ศ. 2552 - พ.ศ. 2557 หม่าได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดี โดยได้รับ 58.45% ของคะแนนเสียงทั้งหมดในการเลือกตั้งประธานาธิบดีพ.ศ. 2551 และอีกครั้งในการเลือกตั้งพ.ศ. 2555 ได้ 51.6% ของคะแนนเสียงทั้งหมด เขาสาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 และสาบานตนในฐานะประธานพรรคก๊กมินตั๋งเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2552 เขาลาออกจากตำแหน่งประธานพรรคก๊กมินตั๋ง 3 ธันวาคม พ.ศ. 2557
ชาง ฉือ

ขุนนางของวุยก๊กเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 3
| ชาง ฉือ |
| --- | --- |
倉慈

เจ้าเมืองตุนหฺวาง (敦煌太守)
ดำรงตำแหน่ง ป. ค.ศ. 227 (227) – ป. คริสต์ทศวรรษ 230
กษัตริย์: โจยอย
นายอำเภอเตียงอั๋น (長安令 ฉางอานลิ่ง)
ดำรงตำแหน่ง ป. ค.ศ. 225 (225) – ป. ค.ศ. 226 (226)
กษัตริย์: โจผี
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ มณฑลอานฮุย
เสียชีวิต: ไม่ทราบ นครตุนหฺวาง มณฑลกานซู่
อาชีพ: ขุนนาง
ชื่อรอง: เซี่ยวเหริน (孝仁)

ชาง ฉือ (จีน: 倉慈; พินอิน: Cāng Cí; ราว คริสต์ทศวรรษ 190–230) ชื่อรอง เซี่ยวเหริน (จีน: 孝仁; พินอิน: Xiàorén) เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน
การรับราชการช่วงต้น

ชาง ฉือเกิดในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นชาวเมืองห้วยหนำ (淮南 หฺวานหนาน; ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลอานฮุยในปัจจุบัน) ชาง ฉือเริ่มรับราชการเป็นข้าราชการผู้น้อยประจำเมือง ในช่วงศักราชเจี้ยนอัน (建安; ค.ศ. 196–220) ในรัชสมัยพระเจ้าเหี้ยนเต้ ชาง ฉือได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกองร้อยผู้สยบและรวบรวม (綏集都尉 ซุยจี๋ตูเว่ย์) เพื่อดูแลระบบถุนเถียนในเมืองห้วยหนำ
หลังการสิ้นสุดของราชวงศ์ฮั่นในปี ค.ศ. 220 ชาง ฉือรับราชการในรัฐวุยก๊ก ชาง ฉือดำรงตำแหน่งเป็นนายอำเภอของเตียงอั๋น (長安令 ฉางอานลิ่ง) ในช่วงปลายรัชสมัยของโจผี (ครองราชย์ ค.ศ. 220–226) และเป็นที่รู้จักในด้านความซื่อสัตย์ยุติธรรม ชาง ฉือเป็นที่เคารพนับถือและชื่นชมจากข้าราชการคนอื่น ๆ และราษฎรทั่วไป
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
บรรณานุกรม

ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
| ด ค กบุคคลสำคัญในวุยก๊ก |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  โจผี  โจยอย  โจฮอง  โจมอ  โจฮวน 
จักรพรรดินี:  เปียนซี  เอียนซี  กุยฮุย  มอซือ  กวยทายเฮา  จักรพรรดินีเจิน  เตียวฮองเฮา  จักรพรรดินีหวาง  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจมอ)  จักรพรรดินีเปี้ยน (โจฮวน) 
องค์ชายและราชนิกูลชาย:  โจเจียง  โจสิด  โจฮู  เฉา ก้ง  เฉา ก้าน  เฉา กุ่น  เฉา จฺวิ้น  เฉา จฺวี้  เฉา เจี้ยน  เฉา เปียว  เฉา เม่า (อ๋องแห่งเล่อหลิง)  เฉา ยง  เฉา สฺวิน  เฉา เสีย  เฉา เหยี่ยน  เฉา หรุย  เฉา หลิน (อ๋องแห่งตองไฮ)  เฉา หลิน (อ๋องแห่งไพก๊ก)  เฉา หลี่  เฉา ฮุย 
เจ้าหญิงและราชนิกูลหญิง:  โจเฮา  เฉา เซี่ยน  เฉา หฺวา  หลิว ม่าน  เจ้าหญิงตงเซียง  เจ้าหญิงอานหยาง 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน:  โจซอง  สุมาอี้  สุมาสู  สุมาเจียว  สุมาเอี๋ยน 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กงซุน หฺว่าง  กว่าน หนิง  กาเซี่ยง  กาอุ้น  โกหยิว  งอก๋ง  งีสง  จงฮิว  จูจ้าน  เจียวเจ้  โจง่าน  โจจุ้น  ชาง ฉือ  ซุนจู  ซุนโจย  ตังเจี๋ยว  ตังสิม  ตันกุ๋น  ตู้ จี  เตงปิด  เตงเหยียง  เตียวกี๋  เตียวต๋อง  เตียวบ้อ  เตียวอิบ  บู๊ขิวเตี้ยน  ปิดห้วน  เป้า ซฺวิน  เปาต้าน  ลิเตียน  ลิฮอง  เล่าเซียว  เล่าหัว  เลียงกี๋  หลีซิน  หวนแก  หันค่าย  หุยสิว  อองก๋วน  อองเก๋ง  อองซก  อองซิม  อองลอง  อองเหงียบ  อุยก๋วน  เอียวจ๋ง  ฮวนกาย  ฮวนห้อม  ฮัวหิม  ฮูสวน  เฮ่งเสียง  แฮหัวหุย  แฮหัวฮุย  แฮหัวโฮ  แฮเฮาเหียน  โฮอั๋น 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กองซุนเอี๋ยน  กัว ซิว  กากุ๋ย  กุยห้วย  กุอั๋น  คันห่อง  เคาทู  เค้าอิ๋น  งักจิ้น  งักหลิม  งุยเป๋ง  จงป้า  จงโฮย  จวนตวน  จวนเต๊ก  จิวท่าย  จีนล่ง  จูกัดสู  จูกัดเอี๋ยน  จูเหลง  เจียวปั้น  เจียวอี้  โจจิ๋น  โจเจียง  โจเป๋า  โจหยิน  โจหอง  โจหุ้น  โจอี้  โจฮิว  ซินต๋ำ  ซินเป  ซินหงี  ซิหลง  ซุนเล้  เซงจุย  เซงเจ  ต๋องจู  ตันเกี๋ยน  ต้านท่าย  เตงงาย  เตาอี้  เตียวคับ  เตียวเต๊ก  เตียวเลี้ยว  เตียวอี้  เตียวฮอ  ไต้เหลง  บังเต๊ก  เบ้งตัด  บุนขิม  บุนเพ่ง  บุนเอ๋ง  บุนเฮา  บู๊ขิวเขียม  ปีเอียว  ลิหิม  สุมาปอง  สุมาเล่าจี๋  สุเมา  หมันทอง  หวาง หลิง  อองกี๋  อองซอง  อองสง  อ้าวจุ๋น  อิกิ๋ม  อินต้ายบก  อินเล้  อุยก๋วน  เอียวเก๋า  เอียวฉิว  ฮั่นจ๋ง  เฮ็กเจียว  เฮาหุน  แฮหัวซง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวป๋า  แฮหัวหลิม 
สตรีที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กัว หฺวาย  จาง ชางผู  จาง ชุนหฺวา  เจ้าหญิงฉางชาน  ชุยชื่อ  ซัวเอี๋ยม  ซินเหียนเอ๋ง  เซี่ยโหว ฮุย  ผาง เอ๋อ  เว่ย์ ฮฺวาฉุน  สฺวิน ฉ่าย  สฺวี อี้  หวาง ยฺเหวียนจี  หยาง เยี่ยน  หวาง อี้  หยาง ฮุย-ยฺหวี  แฮฮัวเหลง 
บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ:  กวนลอ  กองซุนสิว  แก่หวน  โจวุนซก  ปีเอี๋ยน  ปู้ตู้เกิน  ม้ากิ้น  ลิวฮู  ลุนติด  ห่อปี  อองเกี๋ยน  เอียวจอ  โอยเอี๋ยน  เฮ่งเพา
สมชาย

สมชาย เป็นชื่อบุคคลเพศชายที่นิยมใช้กันมากชื่อหนึ่งในประเทศไทย อาจจะหมายถึงบุคคลต่อไปนี้
สมชาย วงศ์สวัสดิ์ นายกรัฐมนตรีไทย คนที่ 26 ปลัดกระทรวงยุติธรรม
พลตำรวจเอก สมชาย ไชยเวช ข้าราชการและนักการเมือง
สมชาย นีละไพจิตร ทนายความและนักเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชน ซึ่งหายตัวไปอย่างลึกลับ
สมชาย คุณปลื้ม นักการเมือง นักธุรกิจ ชาวจังหวัดชลบุรี
สมชาย สุนทรวัฒน์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลของ ดร.ทักษิณ ชินวัตร
พันตำรวจโท สมชาย เพศประเสริฐ นักการเมือง
ผศ.(พิเศษ) สมชาย หาญหิรัญ อดีตปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม อดีตรองปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม
สมชาย เข็มกลัด (เต๋า) นักร้องและนักแสดง
สมชาย สาธุธรรม (จุ๊บ) นักแสดงภาพยนตร์
สมชาย ศักดิกุล ศิลปิน นักแสดง และ นักพากย์
สมชาย อาสนจินดา นักแสดง นักหนังสือพิมพ์ นักเขียนบท ผู้กำกับการแสดง และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชายชาวไทย
องเมียว

องเมียวโด (ญี่ปุ่น: 陰陽道; โรมาจิ: Onmyōdō) หรือในประเทศไทยนิยมเรียกว่า องเมียว คือ รูปแบบวิชาเวทมนตร์โบราณแขนงหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมีรากฐานมาจากโหราศาสตร์และลัทธิเต๋าในประเทศจีน
วิถีแห่งองเมียว

คาดว่าเข้ามาสู่ญี่ปุ่นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 7 ก่อนจะผสมผสานเข้ากับความเชื่อ วิถีชีวิต ขนบประเพณีของชาวญี่ปุ่นจนมีรูปแบบที่เฉพาะตัว โดยเชื่อว่าสรรพสิ่งประกอบด้วยธาตุทั้งห้า อันได้แก่ ดิน น้ำ ไฟ ไม้ และเหล็ก และมีพลังเป็นบวกหรือลบ (หยิน-หยาง) ที่จะสร้างความสมดุลให้เกิดความรุ่งเรือง หรืออาจต่อต้านกันจนเกิดหายนะได้ ผู้ที่ศึกษาความสัมพันธ์ดังกล่าวอย่างถ่องแท้ย่อมหยั่งรู้และนำพลังธรรมชาติมาเป็นอำนาจของตนได้ รูปแบบเวทมนตร์นั้นมีทั้งการทำพิธีปัดเป่าโรคภัย พิธีบูชาเทพยดา การปลุกเสกยันต์ เครื่องราง การควบคุมภูตผี ตลอดจนการสาปแช่ง เป็นต้น ซึงเป็นลักษณะความเชื่อของศาสนาชินโต ทั้งหมดล้วนแล้วแต่มีอิทธิพลต่อวิถีชีวิตของชาวญี่ปุ่นในช่วงเวลานั้นอย่างยิ่ง เช่น การเพาะปลูกซึ่งพึ่งพาการทำนายสภาพอากาศ  การประกอบพิธีเพื่อความอุดมสมบูรณ์ของพืชผลต่าง ๆ ตลอดจนการทำพิธีปัดเป่าสิ่งอัปมงคลที่ทำให้เกิดเภทภัยต่าง ๆ โดยเฉพาะการทำนายโชคชะตาตามตำราอี้จิง ซึ่งถือเป็นวิชาทำนายอีกรูปแบบหนึ่งที่เป็นที่รู้จักโดยทั่วไป
เป็นเวลาหลายศตวรรษที่องเมียวค่อย ๆ ลดบทบาทเรื่องเวทมนตร์และผสมผสานเข้าเป็นส่วนหนึ่งกับศาสนาชินโต ทว่าปัจจุบัน พิธีกรรมสำคัญหลายพิธีกรรมยังจำเป็นต้องให้นักพรตองเมียวเป็นผู้ประกอบพิธีอยู่
นอกจากนี้ชาวญี่ปุ่นยังได้ถ่ายทอดตำนาน เรื่องเล่า และความเชื่อเกี่ยวกับองเมียวไว้หลายวิธีทั้งการเล่าสืบต่อกันมา การบันทึก เช่นในหนังสือคอนจาคุโมโนกาตาริ (Konjaku Monogatarishū) ที่รวบรวมเรื่องราวบางตอนซึ่งเกี่ยวข้องกับองเมียวไว้ หรือการนำองเมียวไปใช้ในการสร้างการ์ตูนหรือภาพยนตร์หลายต่อหลายเรื่อง ซึ่งนอกจากจะให้ความบันเทิงแล้ว ยังเป็นการประยุกต์ที่น่าสนใจ เพราะนำความทันสมัยมาใช้อนุรักษ์วัฒนธรรมโบราณอันสะท้อนความเป็นญี่ปุ่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ
พลังและธาตุ

หยิน-หยาง (yin-yang) พลังซึ่งคู่กัน หากเท่ากันจึงจะสร้างความสมดุล เช่น บวก-ลบ ชาย-หญิง พระอาทิตย์-พระจันทร์ ร้อน-หนาว กลางวัน-กลางคืน เป็นต้น (สิ่งแรกในแต่ละคู่คือหยาง อีกสิ่งคือหยิน) ภาพวงกลมสีขาว-ดำ คือ สัญลักษณ์ของคู่พลัง และเป็นสัญลักษณ์ของลักธิเต๋าเช่นกัน
ธาตุทั้งห้า ความสัมพันธ์ของธาตุทั้งห้าถือเป็นหลักสำคัญขององเมียว นอกจากนี้ ฮวงจุ้ย ตำราแพทย์จีนโบราณ และศาสตร์ต่าง ๆ ของประเทศแถบตะวันออกจำนวนมากล้วนมีพื้นฐานมาจากความสัมพันธ์นี้ ซึ่งอธิบายได้ว่า ทุกสิ่งจะมีธาตุเจ้าเรือนของตน หากจัดความสัมพันธ์ให้ถูกต้องย่อมนำมาซึ่งความอุดมสมบูรณ์ รุ่งเรือง โดยน้ำดับไฟ ไฟหลอมเหล็ก เหล็กตัดไม้ ไม้ทำลายดิน และดินกั้นน้ำ
องเมียวจิ ผู้ฝึก องเมียว

องเมียวจิ (Onmyoji) นักพรตผู้ประกอบพิธีกรรมต่าง ๆ ตามวิถีแห่งองเมียว อยู่ในชุดแขนเสื้อยาว สวมหมวกทรงสูง นักพรตองเมียวที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดได้แก่ อาเบะ โนะ เซเม
อาเบะ โนะ เซเม (Abe no Seimei) นักพรตองเมียวที่มีชื่อเสียงที่สุดในสมัยเฮอัน มีชีวิตในช่วงปี 921 - 1005 ตำนานเล่าว่ามารดาของท่านคือสุนัขจิ้งจอก (ชาวญี่ปุ่นถือว่าสุนัขจิ้งจอกเป็นสัตว์ที่มีเวทมนตร์) แรกเริ่มท่านศึกษาโหราศาสตร์จากอาจารย์คาโมโนะ ทาดะยุกิ (Kamono Tadayuki) ต่อมาจึงขึ้นรับตำแหน่งผู้นำขององเมียวซึ่งขึ้นตรงต่อราชสำนัก ท่านสร้างชื่อเสียงจากการใช้วิชาองเมียวในการทำนายภัยพิบัติทางธรรมชาติ
คำว่า "องเมียว"

คำว่า องเมียว (陰陽) ในภาษาญี่ปุ่น เขียนเหมือนกับคำว่า "หยินหยาง" (陰陽) ในภาษาจีน ซึ่งมีความหมายเหมือนกันคือศาสตร์เกี่ยวกับโหราศาสตร์และศาสตร์ของเต๋า ในประเทศญี่ปุ่น ใช้ คำว่า องเมียวโด (คันจิ: 陰陽道, ฮิรางานะ: おんみょうどう ,โรมะจิ: Onmyōdō) ซึ่งหมายถึง วิชาเกี่ยวกับองเมียว (โดย "โด" หมายถึงวิชา เหมือน ยูโด หรือ เคนโด) และ องเมียวจิ (คันจิ: 陰陽師, ฮิรางานะ: おんみょうじ, โรมะจิ: Onmyōji) คือ บุคคลที่ฝึกฝนวิชาองเมียว นอกจากนี้ คำอ่านคำว่า องเมียวโด (陰陽道) ในภาษาญี่ปุ่นเขียนที่เขียนในตัวอักษรคันจิสามารถอ่านได้สองแบบคือ องเมียวโด และ องโยโด (おんようどう, โรมะจิ: On'yōdō) และเช่นเดียวกับ องเมียวจิ กับ องโยจิ
ดูเพิ่ม

มิโกะ
โหราศาสตร์
ขจร สุขพานิช

| ขจร สุขพานิช |
| --- | --- |

เกิด: 9 มิถุนายน พ.ศ. 2456 จังหวัดสระบุรี ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 4 มกราคม พ.ศ. 2521 (64 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
สัญชาติ: ไทย
อาชีพ: อาจารย์ นักวิจัย นักประวัติศาสตร์
คู่สมรส: ชุลี สุขพานิช
บุตร: 4 คน
ศาสตราจารย์พิเศษขจร สุขพานิช (9 มิถุนายน พ.ศ. 2456 - 4 มกราคม พ.ศ. 2521) เป็นนักประวัติศาสตร์ไทยที่มีบทบาทสำคัญในช่วงทศวรรษ 2500-2510 เป็นผู้เสนอข้อมูลและการตีความประวัติศาสตร์ไทยใหม่ ๆ เช่น บทความเรื่อง จดหมายเหตุราชวงศ์หงวน-การพิจารณาใหม่ (พ.ศ. 2514) ของท่านที่ปฏิเสธความเชื่อตามพระมติของสมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพที่เสนอในพระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขาว่าพ่อขุนรามคำแหงเคยเสด็จเยือนเมืองจีน ส่วนผลงานสำคัญและเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางคือ ฐานันดรไพร่ (พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2505)
ประวัติ

ศาสตราจารย์ขจรเกิดเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2456 ที่ตำบลหนองแค อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี เดิมชื่อ เองจ๋วน เป็นบุตรของขุนรักษาสมบัติ (ชื่อเดิม เชงโห) มารดาชื่อซิว มีพี่น้องรวม 7 คน เข้ารับการศึกษาชั้นต้นที่โรงเรียนอัสสัมชัญ แล้วได้เป็นมาสเตอร์ (Master) สอนหนังสือที่โรงเรียนดังกล่าวก่อนจบการศึกษา ต่อมาได้ไปสอนที่โรงเรียนมงฟอร์ต จังหวัดเชียงใหม่ ต่อมาได้ลาออก เข้าทำงานที่กรุงเทพฯ และศึกษาต่อที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในระดับปริญญาตรี แต่ยังไม่ได้ศึกษาต่อระดับปริญญาโท เนื่องจากเกิดสงครามมหาเอเชียบูรพาขึ้นเสียก่อน ซึ่งระหว่างที่เรียนอยู่นั้นศาสตราจารย์ขจรได้รับเลือกเป็นสาราณียกรของสโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้เป็นบรรณาธิการของหนังสือ มหาวิทยาลัย ด้วย และศาสตราจารย์ขจรยังเป็นศิษย์โปรดของพระยาอนุมานราชธนด้วย ถึงกับท่านตั้งความหวังว่าจะเป็นตัวแทนทางวิชาประวัติศาสตร์สืบแทนตัวเองต่อไป
ต่อมา ศาสตราจารย์ขจรได้รับราชการที่กรมพาณิชย์ (กระทรวงพาณิชย์ในภายหลัง) ตามคำชวนของหลวงถวิลเศรษฐพณิชยการระหว่าง พ.ศ. 2484-2487
ต่อมา จึงลาออกมาประกอบอาชีพส่วนตัว แล้วเข้าทำงานในสำนักงานข้าวของสถานทูตอเมริกันระหว่าง (พ.ศ. 2488-2492) จากนั้น ลาออกมาตั้งบริษัทค้าข้าวของตนเองจนประสบความสำเร็จอย่างงดงาม จึงได้รับเลือกตั้งเป็นนายกสมาคมพ่อค้าไทยหลายสมัย และตัดสินใจเลิกกิจการในช่วง (พ.ศ. 2497-2498)
ในช่วงครึ่งหลังของชีวิตได้สนใจศึกษาประวัติศาสตร์ไทยอย่างจริงจัง เดินทางไปหาความรู้เพิ่มเติมที่วิทยาลัยตะวันออกและแอฟริกาศึกษา (School of Oriental and African Studies) มหาวิทยาลัยลอนดอน (University of London) และมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (Harvard University) โดยแสวงหาหลักฐานเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ไทย เขียนบทความ ทำการสอน บรรยายพิเศษ และให้คำปรึกษาแก่นิสิตนักศึกษาทั้งชาวไทยและต่างประเทศ
ศาสตราจารย์ขจรได้รับปริญญาอักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิตจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยใน พ.ศ. 2514 และวิทยาลัยวิชาการศึกษา (มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒในปัจจุบัน) ได้เสนอแต่งตั้งให้เป็นศาสตราจารย์พิเศษในคณะมนุษยธรรมศึกษาและสังคมศาสตร์เมื่อ พ.ศ. 2516
ครอบครัว

ศาสตราจารย์ขจร สมรสกับนางชุลี มีบุตรชาย-หญิงรวม 4 คน ดังนี้
อภินันท์ สุขพานิช (ประกอบอาชีพอิสระส่วนตัว)
รศ.ดร.ธัญยธรณ์ ขันทปราบ (ชื่อ-สกุลเดิม กนลา สุขพานิช) (ผู้อำนวยการหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาภาวะผู้นำเชิงยุทธศาสตร์ความเป็นเลิศ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต)
อ.ธาวิต สุขพานิช (จบการศึกษาระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยนอร์ทเท็กซัส (North Texas University) ในสหรัฐอเมริกา เป็นอาจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปัจจุบันถึงแก่กรรมแล้ว)
สิทธิกร สุขพานิช (ประกอบอาชีพอิสระส่วนตัว)
ถึงแก่กรรม

ศาสตราจารย์ขจรถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2521 อย่างกะทันหัน มีพิธีพระราชทานเพลิงศพในวันที่ 29 เมษายน ปีเดียวกัน ซึ่งก่อนถึงแก่กรรมท่านได้ทำพินัยกรรมมอบหนังสือส่วนตัวที่มีจำนวนและคุณค่ามหาศาลแก่หอสมุดกลาง มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ จึงมีการตั้งชื่อห้องหนังสือดังกล่าวเพื่อเป็นเกียรติแก่ท่านว่าห้องขจร สุขพานิช ปัจจุบันตั้งอยู่ที่ชั้น 6 อาคารหอสมุดกลาง