stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ความปรารถนาหรือความเชื่อที่อยู่เหนือเหตุผล
กลไกที่เป็นฐาน > วงจรประสาท

เขตในสมองที่กระตุ้นการเห็นและการคิดตามความปรารถนา เป็นเขตเดียวกันกับการระบุกลุ่มของตน (social identification) และความรู้สึกที่ดี (social reward) ทางสังคม
งานศึกษาหนึ่งตรวจสอบโครงสร้างเหล่านี้โดยใช้ MRI เมื่อผู้ร่วมการทดลองประเมินค่าความน่าจะเป็น ของชัยชนะของทีมอเมริกันฟุตบอล
แต่ก่อนที่จะให้ประเมิน ผู้ร่วมการทดลองจะชี้ว่าชอบ ไม่ชอบ และรู้สึกเฉย ๆ กับทีมไหนบ้าง
รู้กันมาก่อนแล้วว่า การคิดตามความปรารถนาสัมพันธ์กับการระบุกลุ่มทางสังคม (social identity theory) ที่เราจะชอบใจคนในกลุ่มของเรา (Ingroups หรือกลุ่มใน) มากว่าคนนอกกลุ่ม (Ougroups หรือกลุ่มนอก) 
และในงานศึกษานี้ ก็พบว่า ผู้ร่วมการทดลองจะชอบใจ ทีมที่ตัวเองรู้สึกว่าตนคล้ายคลึงมากที่สุด
ในช่วงเวลาที่ทดสอบความคิดตามความปรารถนา มีการทำงานที่ต่างกันในสมอง 3 เขต คือ คอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้าส่วนหลังด้านใน (dorsal medial prefrontal cortex) สมองกลีบข้าง และ fusiform gyrus ในสมองกลีบท้ายทอย
การทำงานที่แตกต่างกันในสมองกลีบท้ายทอยและสมองกลีบข้าง บอกเป็นนัยว่า มีความใส่ใจแบบคัดเลือกโดยเฉพาะอย่างหนึ่งที่ให้กับสิ่งที่รับรู้
ซึ่งเป็นหลักฐานว่า มีการประมวลผลทางประชานในระดับต่ำ หรือว่ามีความเอนเอียงโดยการใส่ใจ (attention bias)
แต่ว่าการทำงานที่แตกต่างกันในคอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้า ก็แสดงด้วยว่ามีการประมวลผลทางประชานระดับสูง 
ซึ่งสัมพันธ์กับความชอบใจเนื่องกับการระบุกลุ่มทางสังคม 
ดังนั้น เมื่อสิ่งที่รับรู้เกี่ยวข้องกับผู้ประเมิน เช่นเป็นทีมอเมริกันฟุตบอลที่ตนชอบ ก็จะเกิดการทำงานในคอร์เทกซ์
และการระบุกลุ่มของตน ซึ่งทำให้เกิดความสุขสบาย ก็จะกระตุ้น reward system (ระบบรางวัล เป็นระบบที่ให้ความรู้สึกสุขสบาย เมื่อมีการกระทำที่เข้ากัน) ให้ทำงาน 
การทำงานที่แตกต่างกันของระบบรางวัล ปรากฏพร้อมกับการทำงานของสมองกลีบท้ายทอยเท่านั้น 
ดังนั้น การทำงานของระบบรางวัลเนื่องจากการระบุกลุ่มของตน อาจจะนำทางการใส่ใจในการเห็น
วิถีประสาท Magnocellular (M) และ Parvocellular (P) ซึ่งส่งสัญญาณไปที่ orbitofrontal cortex ในคอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้า มีบทบาทสำคัญในการประมวลผลทางตา ที่ได้รับอิทธิพลจากการประมวลผลทางประชานระดับสูง 
สัญญาณสิ่งเร้าที่ส่งผ่านวิถีประสาท M จะเริ่มการทำงานใน orbitofrontal cortex
และวิถีประสาท M แบบเร็ว จะเชื่อมกับระบบรู้จำวัตถุทั้งในระบบสายตาเบื้องต้น ทั้งในสมองกลีบขมับด้านหลัง (Inferotemporal cortex) ให้ทำงานกับ orbitofrontal cortex
ร่วมกันสร้างการคาดหมายว่า สิ่งที่รับรู้นั้นคืออะไร 
สิ่งเร้าที่ใช้กระตุ้นวิถีประสาท M เป็นลายวาดไม่มีสี ภายใต้แสงที่ต่ำ
ส่วนที่ใช้กระตุ้นวิถีประสาท P เป็นลายวาดมีสี ภายใต้แสงที่กระจายทั่วกัน
มีการตรวจสอบโดยให้ผู้ร่วมการทดลองชี้ว่า ลายที่วาดใหญ่หรือเล็กกว่ากล่องรองเท้า 
แล้วใช้ fMRI เพื่อสอดส่องการทำงานใน orbitofrontal cortex และสมองกลีบขมับด้านหลัง เพื่อตัดสินใจว่า วิถีประสาทไหนจะช่วยให้รู้จำวัตถุได้เร็วกว่า 
ผลการทดลองสนับสนุนความคิดว่า เซลล์ประสาทในวิถีประสาท M มีบทบาทสำคัญในการรู้จำวัตถุที่มีรายละเอียดต่ำ เพราะช่วยให้เกิดกระบวนการทำงานในระบบประชานระดับสูงมีผลเป็นการคาดหมายวัตถุ ที่ช่วยให้รู้จำวัตถุได้เร็วขึ้น
ความใส่ใจ

มนุษย์มีเขตลานสายตาจำกัด ที่ต้องย้ายไปตามสิ่งเร้าที่ต้องการเห็น
การใส่ใจเป็นกระบวนการทางประชานที่ทำหน้าที่นี้ให้สำเร็จ และอาจเป็นเหตุของปรากฏการณ์การเห็นตามความปรารถนา
ส่วนความคาดหวัง ความปรารถนา และความกลัว ล้วนแต่เป็นปัจจัยในการย้ายความใส่ใจ 
และดังนั้น ความรู้สึกเหล่านี้ อาจมีอิทธิพลต่อประสบการณ์การรับรู้
นอกจากนั้นแล้ว การใส่ใจจะช่วยในการวางแผนการเคลื่อนไหว เป็นกลไกที่สิ่งเร้าทางตาสามารถมีผลต่อพฤติกรรม
ความบกพร่องของการใส่ใจ อาจนำไปสู่ประสบการณ์รับรู้ที่แปรไป
Inattentional blindness (ความบอดเพราะไม่ใส่ใจ) ที่เกิดขึ้นเมื่อเราไม่สังเกตเห็นเหตุการณ์ที่ไม่ได้คาดหวัง เป็นความบกพร่องเช่นนี้อย่างหนึ่ง 
ในการทดลองหนึ่งที่ใช้ปรากฏการณ์ความบอดเพราะไม่ใส่ใจ นักวิจัยให้ผู้ร่วมการทดลองตรึงตราที่กากบาทตรงกลางจอคอมพ์
แรกสุด จะมีตัวเลขที่แสดงว่าจะมีอักษรกี่ตัวมาปรากฏที่แขนของกากบาท ฉายที่กลางกากบาท
แล้วอักษรก็จะปรากฏตรงแขน
ในการทดลองสี่ครั้ง ตัวเลขที่แสดงจะเท่ากับจำนวนอักษรที่ปรากฏ
แต่ในการทดลองที่ 5 ผู้ร่วมการทดลองครึ่งหนึ่งจะเห็นเลขน้อยกว่าที่ตัวอักษรจะปรากฏ และอีกครึ่งหนึ่งจะเห็นตัวเลขเท่ากับจำนวนอักษร
แล้วอักษรก็จะปรากฏ แต่มาพร้อมกับสิ่งเร้าที่ไม่ได้คาดหวังอีกตัวหนึ่ง
และจะมีการถามผู้ร่วมการทดลองว่า มีอักษรอะไรที่ปรากฏ และเห็นสิ่งเร้าอื่น ๆ อีกหรือไม่
ผู้ร่วมการทดลองที่คาดหวังว่าจะมีอักษรปรากฏน้อยกว่าความจริง จะเกิดความบอดเพราะไม่ใส่ใจมากกว่า และไม่สามารถตรวจจับสิ่งเร้าที่เพิ่มขึ้น บ่อยครั้งกว่าผู้ร่วมการทดลองที่คาดหวังว่าจะมีอักษรปรากฏตรงความจริง
ผลการทดลองนี้แสดงว่า การคาดหวังจะมีอิทธิพลต่อสมรรถภาพในการใส่ใจ 
ซึ่งเป็นหลักฐานอีกอย่างหนึ่งว่า กระบวนการทางประชานต่าง ๆ ต้องทำงานร่วมกัน เพื่อสร้างประสบการณ์การรับรู้
แม้ว่าความใส่ใจจะช่วยการประมวลผลเพื่อการรับรู้ แต่ว่า การไม่ใส่ใจสิ่งเร้า กลับทำให้รู้สึกว่า สิ่งเร้าปรากฏชัดเจนยิ่งขึ้นได้
ในการทดลองหนึ่ง ผู้ร่วมการทดลองจะได้ตัวชี้ล่วงหน้าว่า ควรจะใส่ใจที่แนวทแยงมุมไหน (ในสองแนว)
จากนั้นก็จะมีการแสดงสิ่งเร้า ซึ่งเป็นตะแกรงรูปกลมที่มีลายต่าง ๆ กัน
แล้วก็จะแสดงตัวชี้แนวทแยงมุม (ที่อาจไม่เหมือนตัวชี้ล่วงหน้า) ที่ผู้ร่วมการทดลองต้องตัดสินการรับรู้ของตน
ในกรณี 70% ตัวชี้ที่แสดงก่อน จะเหมือนกับตัวชี้จริง ๆ และในกรณี 30% จะไม่เหมือน
หลังจากนั้น ก็จะให้ผู้ร่วมการทดลอง บอกลายของตะแกรงในแนวทแยงมุม ที่ตัวชี้จริง ๆ บอก แล้วรายงานความชัดเจนของเขตนั้น
ด้วยวิธีการเช่นนี้ จึงสามารถเปรียบเทียบสิ่งเร้าที่ใส่ใจ (คือที่ชี้บอกล่วงหน้า) และที่ไม่ใส่ใจ (ที่ชี้บอกไม่ตรงการทดสอบจริง ๆ) 
ผู้ร่วมการทดลองกลับรายงานว่า เขตที่ไม่ได้ใส่ใจเห็นชัดเจนกว่า
ดังนั้น การไม่ใส่ใจ อาจทำให้ประเมินค่าความชัดเจนของการรับรู้สูงเกินจริง 
งานศึกษานี้บอกเป็นนัยว่า ความเอนเอียงโดยการใส่ใจซึ่งเป็นกลไกของการคิดตามความปรารถนา ไม่ได้อาศัยสิ่งที่เราจ้องดูอยู่เป็นปัจจัยเท่านั้น แต่ต้องอาศัยสิ่งเร้าที่ไม่ได้ใส่ใจด้วย
ความใส่ใจ > การประเมินอารมณ์ความรู้สึก

เราตัดสินใจว่าคนอื่นมีอารมณ์เป็นอย่างไร อาศัยสีหน้า อากัปกิริยา และพื้นเพประวัติสิ่งแวดล้อม 
แต่ว่า พื้นเพประวัติสิ่งแวดล้อม และพื้นฐานทางวัฒนธรรม ปรากฏว่ามีอิทธิพลต่อการรับรู้และการตีความ 
ความแตกต่างที่พบในวัฒนธรรมต่าง ๆ ในเรื่องความบอดการเปลี่ยนแปลง (change blindness) สัมพันธ์กับการใส่ใจกับสิ่งที่เห็นโดยเป็นแบบเฉพาะ 
ยกตัวอย่างเช่น วัฒนธรรมของชาวตะวันออก มักจะเน้นสิ่งที่แวดล้อมวัตถุ ในขณะที่วัฒนธรรมตะวันตก จะโฟกัสที่วัตถุหลัก 
ดังนั้น วัฒนธรรมสามารถมีอิทธิพลต่อข้อมูลที่ได้จากใบหน้า เหมือนกับที่มีต่อการสังเกตดูวัตถุหนึ่ง ๆ ในสิ่งแวดล้อม
ยกตัวอย่างเช่น คนผิวขาวมักจะสนใจที่ตา จมูก และปาก ในขณะที่คนเอเชีย มักจะโฟกัสอยู่ที่ตา 
มีการทดลองที่ให้ผู้ร่วมการทดลองจากวัฒนธรรมต่าง ๆ ดูรูปใบหน้า แล้วให้จัดกลุ่มตามอารมณ์ที่แสดงบนใบหน้า
ดังนั้น ความต่าง ๆ กันของส่วนต่าง ๆ บนใบหน้า จะทำให้เกิดการตีความอารมณ์ต่าง ๆ กัน 
การโฟกัสที่ตาของคนเอเชีย อาจทำให้เห็นใบหน้าที่สะดุ้งตกใจ ว่าเป็นความประหลาดใจ มากกว่าจะเป็นความกลัว 
ดังนั้น พื้นเพของบุคคล อาจจะทำให้ตีความอารมณ์ต่าง ๆ กัน
ความแตกต่างในการรับรู้อารมณ์ทางตา ดูเหมือนจะบอกเป็นนัยว่า ความเอนเอียงโดยการใส่ใจ เป็นกลไกของการเห็นตามความปรารถนา
เพราะว่า มีการใส่ใจบางส่วนของใบหน้า (เช่น จมูกและตา) และมีบางส่วนที่ไม่ได้รับการใส่ใจ (เช่น ปาก)
ความใส่ใจ > การมองในแง่ดี

การเห็นตามความปรารถนา อาจสัมพันธ์กับความเอนเอียงโดยการมองในแง่ดี (optimism bias) ที่เรามักจะหวังผลที่ดีจากเหตุการณ์ต่าง ๆ แม้ว่า ความหวังเช่นนั้นอาจจะไม่เข้ากับความเป็นจริง
ในงานทดลองเพื่อกำหนดวงจรประสาทที่สัมพันธ์กับความเอนเอียงนี้ มีการใช้ fMRI เพื่อสร้างภาพสมองของบุคคลที่กำลังระลึกถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ในชีวิต (autobiographical memory) แล้วให้ผู้ร่วมการทดลองให้คะแนนความทรงจำเหล่านั้นโดยค่าลักษณะต่าง ๆ
คะแนนที่ให้แสดงว่า ผู้ร่วมการทดลองเห็นเหตุการณ์เชิงบวกในอนาคต ว่ามีค่าบวกสูงกว่าเหตุการณ์บวกในอดีต และเหตุการณ์เชิงลบว่าอยู่ห่างไกลกว่าตามกาลเวลาเกินความจริง
ส่วนเขตในสมองที่ทำงานก็คือ anterior cingulate cortex ด้านหน้า (rostral ACC ตัวย่อ rACC) และอะมิกดะลา ในสมองซีกขวา
และจะทำงานน้อยกว่าเมื่อระลึกถึงเหตุการณ์เชิงลบในอนาคต
รู้กันมาก่อนแล้วว่า rACC มีส่วนในการประเมินข้อมูลเชิงอารมณ์ และเชื่อมต่อกับอะมิกดะลาในระดับสูง
มีการเสนอว่า rACC ควบคุมการทำงานในเขตสมอง ที่เกี่ยวกับอารมณ์และความจำอาศัยเหตุการณ์ (autobiographical memory)
จึงทำให้สามารถเกิดความรู้สึกเชิงบวกกับเหตุการณ์ในอนาคตได้
เป็นเรื่องสำคัญที่จะต้องพิจารณา การเคลื่อนไหวของตาและการทำงานในสมอง ว่าสัมพันธ์กับการคิดและการเห็นตามความปรารถนา และการมองในแง่ดี (optimism) อย่างไร
งานวิจัยในปี ค.ศ. 2006 ตรวจสอบการมอง (gaze) ที่ประกอบด้วยแรงจูงใจ ซึ่งนักวิจัยอ้างว่า มีสหสัมพันธ์ระดับสูง กับความสนใจและบุคลิกภาพของคนมอง
คือมีการให้ผู้ร่วมการทดลองที่แจ้งเองว่า ตนเองเป็นคนมองโลกในแง่ดีในระดับต่าง ๆ ดูรูปมะเร็งผิวหนัง ลายวาดที่คล้ายกับมะเร็งผิวหนัง และใบหน้าที่มีสีหน้าเฉย ๆ 
โดยใช้ระบบติดตามลูกตา ที่วัดการย้ายที่การมอง
นักวิจัยพบว่า คนหนุ่มสาวที่มองโลกในแง่ดีมากกว่า จะดูรูปมะเร็งน้อยกว่าหนุ่มสาวที่มองโลกในร้าย 
ผลงานทดลองนี้ทำซ้ำได้ในงานศึกษาต่อมา ที่ตรวจสอบความเสี่ยงทางพันธุกรรมของผู้ร่วมการทดลอง ต่อการเป็นโรคมะเร็งผิวหนัง
คือพบว่า แม้ว่าผู้ร่วมการทดลองบางส่วนจะมีความเสี่ยงสูงกว่า การมองโลกในแง่ดีมากกว่า ก็ยังสัมพันธ์กับการมองรูปมะเร็งผิวหนังน้อยกว่า ทั้ง ๆ ที่รูปควรจะเป็นเรื่องน่าสนใจสำหรับผู้มีความเสี่ยงสูง
ระเบียบวิธีที่ใช้ทดสอบ > การเป็นตัวแทนสิ่งแวดล้อม

วิธีการศึกษาอีกอย่างหนึ่ง ที่สามารถแสดงการเห็นตามความปรารถนาได้ ก็คือ โดยสังเกตการสร้างแบบจำลองเป็นตัวแทนของสิ่งแวดล้อมของระบบประสาท (ที่ทำให้เกิดการเห็น) 
มีงานศึกษาหลายงานที่แสดงหลักฐานสนับสนุนว่า ความปรารถนาหรือแรงจูงใจ จะมีผลต่อการประเมินขนาด ระยะทาง ความเร็ว ความยาว และความชัน ของสิ่งแวดล้อม หรือของวัตถุเป้าหมาย
ยกตัวอย่างเช่น เราจะเห็นวัตถุที่น่าปรารถนาว่าอยู่ใกล้กว่าความจริง 
การเห็นตามความปรารถนา ยังมีผลต่อการเห็นลูกบอลและอุปกรณ์อื่น ๆ ของนักกีฬาด้วย 
ยกตัวอย่างเช่น นักกีฬาซอฟต์บอลผู้เห็นลูกบอลว่าใหญ่กว่า จะตีลูกบอลได้ดีกว่า และนักกีฬาเทนนิสที่ตีรับลูกบอลได้ดีกว่า จะเห็นเน็ตต่ำกว่า และเห็นลูกบอลว่าช้ากว่า
ความมีแรง จะมีผลต่อการรับรู้ระยะทางและความชัน
คือคนที่ต้องถือแบกของหนัก จะเห็นเนินเขาว่าชันกว่าไกลกว่า และของที่วางไว้บนเขาเทียบกับของที่วางไว้ในที่ราบ จะดูไกลกว่า
คนที่มีสุขภาพแข็งแรง จะเห็นเนินเขาว่าเตี้ยกว่า
และนักวิ่งที่เหนื่อยจะเห็นเนินเขาว่าชันกว่า
การรับรู้เช่นนี้ควบคุมโดยหลักการที่เรียกว่า "การใช้พลังงานอย่างมีประสิทธิภาพ" (efficient energy expenditure) คือ ความพยายามที่รู้สึกว่าต้องทำมากขึ้น (เช่นเขาชันกว่าความจริง) เมื่อหมดแรง อาจจะยังให้บุคคลพักแทนที่จะใช้พลังงานเพิ่มขึ้น
ความไม่กลมกลืนกันทางประชาน (cognitive dissonance) อาจมีผลต่อการรับรู้ระยะทาง 
ในการทดลองหนึ่ง มีการปรับเปลี่ยนความไม่กลมกลืนกันทางประชานของผู้ร่วมการทดลอง คือ ในกลุ่ม high choice นักศึกษาผู้ร่วมการทดลองจะถูกหลอกให้เชื่อว่า ตนได้เลือกที่จะใส่เสื้อผ้าของคาร์เม็น มิรานดา (นักบันเทิงมีชื่อเสียงในการใส่เสื้อผ้าแปลกประหลาด) แล้วต้องเดินข้ามวิทยาเขตของมหาวิทยาลัย แต่ในกลุ่ม low choice จะมีการบอกนักศึกษาว่า ต้องใส่เสื้อผ้า
ในกลุ่ม high choice เพื่อที่จะลดความไม่กลมกลืนทางประชาน นักศึกษาจะเปลี่ยนทัศนคติของตนเพื่อให้เข้ากับเหตุการณ์
คือ จะมองเห็นสิ่งแวดล้อมว่าเล็กน้อยกว่า (เช่น ทางที่ต้องเดินสั้นกว่า) เทียบกับนักศึกษาในกลุ่ม low choice
ส่วนการทดลองที่ตรวจสอบการรับรู้ความชัน ให้ผลที่คล้าย ๆ กัน เป็นการทดลองที่นักศึกษาในสองกลุ่ม ต้องดันตัวเองขึ้นทางชันบนสเกตบอร์ดโดยใช้แต่แขนเท่านั้น
นักศึกษาในกลุ่ม high choice รู้สึกว่าทางชันน้อยกว่านักศึกษาในกลุ่ม low choice เป็นความรู้สึกที่ลดความไม่กลมกลืนกันทางประชาน
งานทดลองทั้งสองนี้บอกเป็นนัยว่า แรงจูงใจมีบทบาทสำคัญในการรับรู้สิ่งแวดล้อม เพื่อจะสนับสนุนเราให้มีพฤติกรรม ที่นำไปสู่การได้สิ่งที่ต้องการ หรือการทำงานที่ต้องการให้สำเร็จ
การคิดและการเห็นตามความปรารถนาแบบผกผัน

แม้ว่าเราจะปกติปรับเหตุผล หรือการรับรู้สิ่งแวดล้อมของเรา ให้เข้ากับความปรารถนา ในบางกรณี การเห็นหรือการคิดตามความปรารถนา อาจจะผันกลับ
ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อมีภัยเพิ่มขึ้น 
มีการใช้ภาพลวงตาเอ็บบิงก์เฮาส์ (เป็นภาพลวงตาที่ให้เห็นวงกลมใหญ่/เล็กเกินความจริง) เพื่อวัดการเห็นตามความปรารถนาผกผัน (reverse wishful seeing) ที่พบว่า ผู้ร่วมการทดลองประเมินวงกลมเป้าหมายเชิงลบ (คือมีรูปที่ให้เกิดอารมณ์เชิงลบในวงกลม) ที่ล้อมด้วยวงกลมที่มีรูปเชิงบวกหรือไม่มีรูป ตรงความจริงมากกว่ารูปเป้ามายเชิงบวกหรือเชิงกลาง ๆ
นอกจากนั้นแล้ว ความรู้สึกกลัวยังทำวัตถุที่กลัวให้ดูเหมือนใกล้กว่า โดยมีนัยเดียวกับงานศึกษาที่แสดงว่า วัตถุที่น่าปรารถนาดูเหมือนใกล้กว่า
แต่ว่า บางคนอาจจะประสบกับการคิดหรือการเห็นตามความปรารถนาน้อยกว่า ขึ้นอยู่กับอารมณ์และบุคลิกของตน
เรื่องที่สัมพันธ์กันอื่น ๆ > การผัดวันประกันพรุ่ง

งานวิจัยในปี ค.ศ. 2000 พบว่า คนที่วัดได้ว่าเป็นคนคิดตามความปรารถนา มีโอกาสที่จะผัดวันประกันพรุ่งมากกว่า เมื่อมีเหตุที่จะให้ทำเช่นนั้น (เช่น บอกว่า งานที่จะต้องทำเป็นงานไม่สนุก)
แต่ว่า เมื่อบอกว่างานนั้นสนุก ผลจะไม่แตกต่างจากคนกลุ่มอื่น
ซึ่งแสดงว่า เมื่อมีเหตุที่จะให้ผัดวันประกันพรุ่ง คนคิดตามความปรารถนาอาจจะคิดว่า ตัวเองสามารถทำงานให้เสร็จได้ในเวลาที่น้อยกว่า
ซึ่งจริง ๆ แล้วเป็นการคิดตามความปรารถนา และดังนั้น จึงผัดวันการทำงานที่ไม่สนุก
ดูเพิ่ม

การอุทธรณ์โดยผล
เหตุผลวิบัติโดยหลักฐานไม่สมบูรณ์
ความเอนเอียงเพื่อยืนยัน
ความคิดเชิงไสยศาสตร์
ความเอนเอียงโดยการมองในแง่ดี
ความเอนเอียงรับใช้ตนเอง
แหล่งข้อมูลอื่น

Harvey, Nigel (1992). "Wishful thinking impairs belief-desire reasoning: A case of decoupling failure in adults?". Cognition. 45 (2): 141–162. doi:10.1016/0010-0277(92)90027-F. PMID 1451413.
Gordon, Ruthanna; Franklin, Nancy; Beck, Jennifer (2005). "Wishful thinking and source monitoring". Memory & Cognition. 33 (3): 418–429. doi:10.3758/BF03193060.[ลิงก์เสีย]
Sutherland, Stuart (1994) Irrationality: The Enemy Within Penguin. ISBN 0-14-016726-9 Chapter 9, "Drive and Emotion"
Articles Thedict.net เก็บถาวร 2 มิถุนายน 2009 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, About wishful thinking
อนุสาวรีย์ทหารผ่านศึกเวียดนาม

| อนุสาวรีย์ทหารผ่านศึกเวียดนาม Vietnam Veterans Memorial |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 5 (เขตบกเขตน้ำในความคุ้มครอง)

ที่ตั้ง: วอชิงตัน ดี.ซี., สหรัฐอเมริกา
พิกัด: 38°53′28″N 77°2′52″W﻿ / ﻿38.89111°N 77.04778°W﻿ / 38.89111; -77.04778
พื้นที่: 2.00 เอเคอร์ (8,100 ตารางเมตร²)
จัดตั้ง: 13 พฤศจิกายน 1982
ผู้เยี่ยมชม: 3,799,968 (2005)
หน่วยราชการ: สำนักงานอุทยานแห่งชาติแห่งสหรัฐอเมริกา
อนุสาวรีย์ทหารผ่านศึกเวียดนาม (อังกฤษ: Vietnam Veterans Memorial) เป็นอนุสรณ์สงครามที่ตั้งอยู่ในวอชิงตัน ดี.ซี. ที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ทหารอเมริกันผู้ต่อสู้ในสงครามเวียดนาม และผู้เสียชีวิต และ ผู้สูญหายระหว่างสงคราม
การก่อสร้างอนุสาวรีย์และเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องเป็นเหตุการณ์ที่สร้างความขัดแย้งเป็นอันมากในสังคมอเมริกัน ที่เป็นผลให้มีเพิ่มสิ่งก่อสร้างอื่นในบริเวณอนุสาวรีย์ กลุ่มอนุสาวรีย์ในปัจจุบันประกอบด้วยสิ่งก่อสร้างสามชิ้น: อนุสาวรีย์ทหารสามนาย (Three Soldiers statue),  อนุสาวรีย์ทหารผ่านศึกเวียดนามสตรี และ กำแพงอนุสาวรีย์ทหารผ่านศึกเวียดนามซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างหลักของอนุสาวรีย์
อนุสาวรีย์ได้รับแรงบันดาลใจจากการก่อสร้างชาเปลภราดรภาพและสันติภาพเพื่อทหารผ่านศึกเวียดนามในนิวเม็กซิโก ในปี ค.ศ. 1971 ที่เริ่มด้วยบิดามารดาของนายทหารเดวิด เวสต์ฟอลล์ผู้ถูกรุมสังหารพร้อมกับนายทหารอื่นอีกสิบสามคนในเวียดนามในปี ค.ศ. 1968.
ส่วนสำคัญของอนุสาวรีย์สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1982 อยู่ใน สวนคอนสทิทิวชัน (Constitution Gardens) ติดกับแนชันนัลมอลล์ (National Mall) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอนุสรณ์ลิงคอล์น (Lincoln Memorial) อนุสาวรีย์อยู่ในความดูแลของสำนักงานอุทยานแห่งชาติแห่งสหรัฐอเมริกา (National Park Service) กำแพงอนุสาวรีย์ทหารผ่านศึกเวียดนามนี้ เป็นแบบที่ชนะการประกวดออกแบบโดย มายา ลิน นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเยล ขณะที่เธอมีอายุเพียง 21 ปี บนอนุสาวรีย์มีรายนามของทหารจำนวนทั้งสิ้น 58,159 และเป็นสิ่งก่อสร้างที่เป็นที่นิยมลำดับที่สิบของสหรัฐอเมริกาที่จัดอันดับโดยสถาบันสถาปนิกแห่งสหรัฐอเมริกา
ดูเพิ่ม

อนุสาวรีย์ทหารผ่านศึก
วอชิงตัน ดี.ซี.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อนุสาวรีย์ทหารผ่านศึกเวียดนาม
อนุสัญญาโตเกียว

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สนธิสัญญาโตเกียว (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |
พิธีลงนามในอนุสัญญาสันติภาพโตเกียว 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 ณ กรุงโตเกียว
ประเภท: อนุสัญญา
วันลงนาม: 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2484
ที่ลงนาม: โตเกียว จักรวรรดิญี่ปุ่น
ภาคี:   ไทย   ฝรั่งเศสเขตวีชี 
ภาษา: ไทย และฝรั่งเศส
อนุสัญญาโตเกียว (อังกฤษ: Tokyo Convention, อนุสัญญาสันติภาพโตเกียว หรือ สนธิสัญญาโตกิโอ, เนื่องจากแต่ก่อนคนไทยเรียกกรุงโตเกียวว่ากรุงโตกิโอ) เป็นอนุสัญญาสืบเนื่องมาจากกรณีพิพาทอินโดจีนในปี พ.ศ. 2484 ขณะที่การรบยังไม่สิ้นสุดนั้น ประเทศญี่ปุ่นซึ่งเป็นประเทศมหาอำนาจในเอเชียขณะนั้น ได้เข้ามาไกล่เกลี่ย ซึ่งไทยและฝรั่งเศสได้ตกลง และหยุดยิงในว้นที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2484 ก่อนจะมีการเจรจากันในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2484 ณ กรุงโตเกียว โดยมีนายโซสุเกะ มัดซูโอกะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศญี่ปุ่น เป็นหัวหน้าคณะฝ่ายญี่ปุ่น ฝ่ายไทยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรรณไวทยากร กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ ที่ปรึกษาสำนักนายกรัฐมนตรีและกระทรวงการต่างประเทศไทยเป็นหัวหน้าคณะ และฝ่ายฝรั่งเศสมี อาร์เซน อังรี เอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำกรุงโตเกียวเป็นหัวหน้า ก่อนจะมีการลงนามในอนุสัญญาโตเกียวในวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 โดยมีกรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์เป็นหัวหน้าคณะลงนาม
จากอนุสัญญานี้ทำให้ไทยได้ ดินแดนฝั่งขวาของหลวงพระบาง, จำปาศักดิ์, ศรีโสภณ, พระตะบอง และดินแดนในกัมพูชา คืนมาจากฝรั่งเศส และได้นำมาแบ่งเป็น 4 จังหวัดคือ จังหวัดพระตะบอง, จังหวัดพิบูลสงคราม, จังหวัดนครจัมปาศักดิ์ และจังหวัดลานช้าง
รายละเอียดของอนุสัญญา

ให้ประเทศไทยได้รับคืนดินแดนทั้งหมดที่เสียให้ฝรั่งเศสตามสนธิสัญญา เมื่อ ร.ศ. 123 มณฑลบูรพาที่เสียไปใน ร.ศ. 126 ฝรั่งเศสจะคืนพระตะบองและศรีโสภณให้จนถึงทะเลสาบ แต่เสียมราฐและนครวัดยังเป็นของฝรั่งเศสอยู่
ให้ถือร่องน้ำลึกเป็นเส้นเขตแดนในแม่น้ำโขง แต่เกาะโขงยังเป็นของอาณาเขตอินโดจีนฝรั่งเศส เกาะโคนตกเป็นของไทย ส่วนดินแดนเล็กๆบนฝั่งขวาของแม่น้ำตรงข้ามกับสะตรึงเตรง ซึ่งแต่เดิมสงวนไว้ให้ฝรั่งเศสนั้น ฝรั่งเศสยกให้ไทย
ในทะเลสาบ รัศมี 20 กิโลเมตรจากจุดพรมแดนปัจจุบันระหว่างเสียมราฐกับพระตะบอง จดทะเลสาบ (ปากน้ำสะดึงกัมบด) ไปบรรจบจุดพรมแดนปัจจุบันระหว่างพระตะบองกับโพธิสัตว์จดทะเลสาบ (ปากน้ำตะตึงดนตรี) เป็นเส้นเขตแดน ทะเลสาบคนไทยและฝรั่งเศสทำการเดินเรือจับสัตว์น้ำได้โดยเสรี
ในบรรดาดินแดนที่โอนให้แก่ประเทศไทยนั้นต้องปลอดทหาร คนฝรั่งเศสจะได้รับการปฏิบัติเท่าเทียมกับคนไทย ยกเว้นการได้มาของอสังหาริมทรัพย์ สาธารณสมบัติของแผ่นดิน
รัฐบาลไทยจะอำนวยความคุ้มครองให้แก่บรรดาที่บรรจุราชอัฐิของราชวงค์หลวงพระบาง ซึ่งอยู่ฝั่งขวาแม่น้ำโขงตรงข้ามเมืองหลวงพระบาง และจะอำนวยความสะดวกต่างๆในการรักษาและเยี่ยมเยียนที่บรรจุอัฐินั้น
ในการโอนอธิปไตยเหนือดินแดนที่ยกให้ไทยนั้น คนชาติฝรั่งเศสที่อาศัยอยู่ย่อมได้สัญชาติไทยทันที แต่ภายในเวลา 3 ปี คนชาติฝรั่งเศสจะเลือกเอาสัญชาติฝรั่งเศสไว้ได้โดย
แจ้งเจ้าหน้าที่ผู้ปกครองผู้มีอำนาจ
ย้ายภูมิลำเนาไปอยู่ในดินแดนฝรั่งเศส
ประเทศไทยจะใช้เงิน 6 ล้านเปียสอินโดจีนแก่ฝรั่งเศส ในเวลา 6 ปี
การขัดกันที่เกิดขึ้นระหว่างไทยและฝรั่งเศสในเรื่องตีความหรือการใช้บทแห่งอนุสัญญานี้ให้ตกลงกันด้วยการทูต ถ้าไม่สามารถตกลงกันได้ให้เสนอรัฐบาลญี่ปุ่นไกล่เกลี่ย
ส่วนการถอนตัวและโอนดินแดนนั้น รัฐบาลฝรั่งเศสจะมอบบัญชีรายการอสังหาริมทรัพย์สาธารณะที่มีอยู่ในดินแดนที่ยกให้พร้อมบัญชีรายนามผู้แทนฝรั่งเศสซึ่งได้รับมอบหมายให้ดำเนินการโอนนั้นแก่รัฐบาลไทยภายใน 20 วัน ส่วนรัฐบาลไทยจะมอบบัญชีรายนามผู้แทนฝ่ายไทยภายใน 20 วันเช่นเดียวกัน
อย่างไรก็ดีอนุสัญญานี้ได้ถูกยกเลิกโดย ความตกลงระงับกรณีระหว่างไทยกับฝรั่งเศส (Accord de rėglement Franco-Siamois) ซึ่งทำที่กรุงวอชิงตัน เมื่อ 17 พฤศจิกายน 2489 (ค.ศ. 1946) หรือที่รู้จักในชื่อ "Washington Accord"
ดูเพิ่ม

กรณีพิพาทอินโดจีน
ประเทศไทยในสงครามโลกครั้งที่สอง
ความตกลงระงับกรณีระหว่างไทยกับฝรั่งเศส พ.ศ. 2489
หลักปักปันเขตแดนสยาม
อยากให้อยู่นานกว่านี้

| อยากให้อยู่นานกว่านี้ |
| --- | --- |
Release poster
กำกับ: Charlotte Wells
เขียนบท: Charlotte Wells
อำนวยการสร้าง:   Adele Romanski  Amy Jackson  Barry Jenkins  Mark Ceryak 
นักแสดงนำ:   Paul Mescal  Frankie Corio  Celia Rowlson-Hall 
กำกับภาพ: Gregory Oke
ตัดต่อ: Blair McClendon
ดนตรีประกอบ: Oliver Coates
บริษัทผู้สร้าง:   BBC Film  British Film Institute  Screen Scotland  Tango Entertainment  Pastel Productions  Unified Theory  
ผู้จัดจำหน่าย:   Mubi (United Kingdom)  A24 (United States) 
วันฉาย:   21 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 (2022-05-21) (Cannes)  21 ตุลาคม ค.ศ. 2022 (2022-10-21) (United States)  18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 (2022-11-18) (United Kingdom) 
ความยาว: 101 minutes
ประเทศ:   United Kingdom  United States 
ภาษา: English
ทำเงิน: $3.8 million
อยากให้อยู่นานกว่านี้ (อังกฤษ: Aftersun) เป็นภาพยนตร์แนวดราม่าข้ามพ้นวัยซึ่งออกฉายเมื่อ ค.ศ. 2022 เขียนบทและกำกับโดย Charlotte Wells นำแสดงโดย Paul Mescal, Frankie Corio, และ Celia Rowlson-Hall ดำเนินเรื่องในช่วงต้นคริสตทศวรรษ 2000s เป็นเรื่องราวของโซฟี เด็กหญิงอายุ 11 ปี ซึ่งเดินทางไปพักร้อนกับพ่อของเธอในรีสอร์ทแห่งหนึ่งในประเทศตุรเคีย ในวันก่อนวันคล้ายวันเกิดครบรอบ 31 ปีของพ่อ
ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายครั้งแรกในสหรัฐเมื่อ 21 ตุลาคม 2022 โดย A24 และในสหราชอาณาจักรเมื่อ 18 พฤษจิกายน 2022 โดย Mubi ได้รับคำชื่นชมจากนักวิจารณ์ โดยส่วนใหญ่ชื่นชมบทภาพยนตร์และงานกำกับของ Wells และการแสดงของ Mescal และ Corio โดย Mescal ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ครั้งที่ 95 สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม นอกจากนี้ยังได้รับการจัดให้เป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งในปี 2022 โดย National Board of Review และได้รับการจัดให้เป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดแห่งปีลำดับที่หนึ่งจากผลสำรวจของ Sight and Sound
อภินิหารซอย 8

| อภินิหารซอย 8 |
| --- | --- |
ใบปิดภาพยนตร์
กำกับ: แมตทิว ร็อบบินส์
บทภาพยนตร์: แบรด เบิร์ด แมตทิว ร็อบบินส์ เบรนท์ แมดด็อก เอส. เอส. วิลสัน
เนื้อเรื่อง: มิค การ์ริส
อำนวยการสร้าง: โรนัลด์ แอล. ชวรี่
นักแสดงนำ:   ฮูม ครนิน  เจสซิกา แทนดี้ 
กำกับภาพ: จอห์น แมคเฟอร์สัน
ตัดต่อ: ซินเธีย ชไนเดอร์
ดนตรีประกอบ: เจมส์ ฮอร์เนอร์
บริษัทผู้สร้าง:   แอมบลิน เอ็นเตอร์เทนเมนต์  ยูนิเวอร์แซล พิกเจอส์  
ผู้จัดจำหน่าย: ยูนิเวอร์แซล พิกเจอส์
วันฉาย:   18 ธันวาคม ค.ศ. 1987 (1987-12-18) 
ความยาว: 107 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 25 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 65.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
อภินิหารซอย 8 (อังกฤษ: Batteries Not Included) เป็นภาพยนตร์การ์ตูนแนววิทยาศาสตร์สัญชาติอเมริกันที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1987 กำกับโดย แมตทิว ร็อบบินส์ Robbins เกี่ยวกับยานอวกาศที่มีชีวิตนอกโลกขนาดเล็กที่ช่วยชีวิตอพาร์ตเมนต์หลังหนึ่งภายใต้การคุกคามจากการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ เดิมทีเรื่องราวนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อนำเสนอในซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง อะเมซิ่ง สตอรี่ส์ แต่ผู้อำนวยการสร้างฝ่ายบริหารอย่าง สตีเวน สปีลเบิร์ก ชอบแนวคิดนี้มากจนตัดสินใจดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ นับเป็นการเขียนบทภาพยนตร์เรื่องแรกของ แบรด เบิร์ด
แหล่งข้อมูลอื่น

อภินิหารซอย 8 ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อภินิหารซอย 8 ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
อนุสาวรีย์ลิงคอล์น

| เอบราแฮม ลิงคอล์น |
| --- | --- |

ศิลปิน: แดเนียล เชสเตอร์ เฟรนช์
ปี: 1920; 104 ปีที่แล้ว (1920)
ประเภท: หินอ่อนรัฐจอร์เจีย (เมอร์ฟี มาร์เบิล)
มิติ: 580 เซนติเมตร (228 in)
สถานที่: อนุสรณ์สถานลิงคอล์น วอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐ
พิกัด: 38°53′21.4″N 77°3′0.5″W﻿ / ﻿38.889278°N 77.050139°W﻿ / 38.889278; -77.050139
อนุสาวรีย์ลิงคอล์น (อังกฤษ: Abraham Lincoln (French 1920)) เป็นรูปปั้นท่านั่งขนาดใหญ่ของเอบราแฮม ลิงคอล์น ประธานาธิบดีสหรัฐ ผลงานแกะสลักของแดเนียล เชสเตอร์ เฟรนช์ (ค.ศ. 1850-1931) และพี่น้อง Piccirilli รูปปั้นตั้งอยู่ในอนุสรณ์สถานลิงคอล์น (Lincoln Memorial)  ซึ่งสร้างระหว่าง ค.ศ. 1914-1922 ที่เนชั่นแนลมอลหรือสวนสาธารณะใจกลางกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. เมืองหลวงของสหรัฐ อนุสาวรีย์เปิดเมื่อ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1922 ในด้านรูปแบบอนุสาวรีย์แห่งนี้จัดอยู่ในสถาปัตยกรรมวิจิตรศิลป์ และธรรมเนียมอเมริกันแบบเรอแนซ็องส์
ลักษณะทั่วไป

รูปปั้นขนาด 170 ตัน ประกอบด้วยหินอ่อนจอร์เจียสีขาว 28 ก้อน ด้วยความสูงจากพื้น 30 ฟุต (9.1 เมตร) รวมจากส่วนเก้าอี้และที่พักเท้า 19 ฟุต (5.8 เมตร) และจากแท่นที่สูง 11 ฟุต (3.4 เมตร) รูปปั้นลินคอร์นจ้องมองตรงไปข้างหน้า และมองลงเล็กน้อยด้วยการแสดงออกของความกล้าและความเคร่งขรึม เสื้อคลุมของเขาไม่ติดกระดุมและมีธงขนาดใหญ่ประดับไว้เหนือแขนเก้าอี้ทั้งสองและด้านหลัง ประติมากรเฟรนช์ใช้ความตั้งใจพิเศษในการแกะสลักมือของลินคอร์น ซึ่งวางอยู่บนแขนเก้าอี้ที่โค้งและบริเวณด้านหน้าของแขนเก้าอี้ มีมัดไม้ที่หุ้มขวานที่มีใบขวานโผล่ออกมา (fasces) หรือสัญลักษณ์การมีอำนาจของผู้ปกครองชั้นสูงของกรุงโรมโบราณ เฟรนช์ยังใช้การคำนวณของนิ้วมือของเขาเองในการวางตำแหน่งที่ถูกต้อง