stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กาเตรีนา กอร์นาโร
พระราชประวัติ > อภิเษกสมรส

พระเจ้าฌักที่ 2 แห่งไซปรัส หรือเป็นที่รู้จักในพระนาม "ฌักพระราชบุตรนอกสมรส" (le bâtard) ชิงบัลลังก์จากพระราชินีนาถชาร์ล็อต พระขนิษฐาต่างพระชนนี แล้วสถาปนาตนเองเสวยราชสมบัติขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งไซปรัสแทนที่เมื่อ ค.ศ. 1468 และในปีนั้นพระองค์ทรงเลือกกาเตรีนามาเป็นพระราชินีแห่งไซปรัส อันสร้างความพอใจแก่สาธารณรัฐเวนิสอย่างยิ่ง เพราะจะส่งผลดีเชิงพาณิชยกรรมและสิทธิพิเศษต่อกิจการของเวนิสในไซปรัส ทั้งสองพระองค์อภิเษกสมรสกันเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1468 ณ เมืองเวนิส ซึ่งขณะนั้นกาเตรีนามีพระชนมายุเพียง 14 พรรษา หลังพระราชพิธีอภิเษกสมรส กาเตรีนาจึงเสด็จไปประทับ ณ ไซปรัสและจัดพระราชพิธีอภิเษกสมรสอีกครั้งช่วงเดือนตุลาคมหรือพฤศจิกายน ค.ศ. 1472 ที่เมืองฟามากุสตา
พระราชประวัติ > เสวยราชย์

หลังการอภิเษกสมรสหนที่สองได้ไม่นานนัก พระเจ้าฌักที่ 2 ก็ทรงพระประชวรและเสด็จสวรรคตในวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1473 ในช่วงเวลานั้นพระราชินีกาเตรีนากำลังทรงพระครรภ์ ไม่ช้าจึงประสูติกาลพระราชโอรสคือพระเจ้าฌักที่ 3 เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1473 ด้วยเหตุนี้พระราชินีกาเตรีนาจึงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระเจ้าฌักที่ 3 ทว่าวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1474 พระเจ้าฌักที่ 3 เสด็จสวรรคตหลังการประชวร พระราชินีกาเตรีนาจึงเสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์สืบต่อมา มีข่าวลือว่าพระราชาพระองค์น้อยนี้น่าจะถูกพวกเวนิสหรือพรรคพวกของอดีตพระราชินีนาถชาร์ล็อตลอบปลงพระชนม์ด้วยยาพิษ
อาณาจักรเสื่อมโทรมมายาวนานเพราะตกเป็นรัฐบรรณาการของมัมลูกตั้งแต่ ค.ศ. 1426 เป็นต้นมา ในรัชกาลของพระราชินีนาถกาเตรีนา เกาะไซปรัสถูกควบคุมโดยพ่อค้าชาวเวนิส และในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1489 พระองค์ทรงถูกบีบบังคับให้สละราชสมบัติและขายระบบบริหารประเทศทั้งหมดแก่สาธารณรัฐเวนิส
ในเอกสารของจอร์จ บูสโตรนีโอส (George Boustronios) บันทึกไว้ว่า "วันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1489 สมเด็จพระราชินีนาถเสด็จพระราชดำเนินทางสถลมารคออกจากนิโคเซียไปเมืองฟามากุสตาเพื่อเสด็จออก [จากไซปรัส] และเมื่อพระองค์ขึ้นประทับบนหลังม้า ทรงฉลองพระองค์ผ้าไหมสีดำ รายล้อมไปด้วยเหล่านางในและอัศวินของพระองค์ [...] ในขบวนเสด็จ พระราชินีกันแสง ดวงพระเนตรปริ่มไปด้วยชลนาตลอดระยะเวลาเสด็จ ผู้คนที่เฝ้าแหนรับเสด็จล้วนเทวษร่ำไห้เช่นกัน"
เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1489 รัฐบาลเวนิสโน้มน้าวให้พระราชินีกาเตรีนายกสิทธิเหนือบัลลังก์ไซปรัสแก่ดอเจแห่งเวนิสเพื่อขยายอำนาจ
พระราชประวัติ > ปลายพระชนม์

ราชอาณาจักรไซปรัสซึ่งเป็นรัฐนักรบครูเสดแห่งสุดท้ายได้ตกเป็นอาณานิคมของสาธารณรัฐเวนิส และเพื่อเป็นการชดเชย พระองค์ได้รับการสงวนพระอิสริยยศเป็นพระราชินีดังเดิม และได้รับการแต่งตั้งเป็น ซิญญอราแห่งอาโซโล (อิตาลี: Signora di Asolo, เวนิส: Siora de Àxoło) ในแถบแตร์ราแฟร์มาของสาธารณรัฐเวนิสเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1489 ณ เมืองอาโซโล เป็นเมืองอันมีชื่อเสียงด้านวรรณกรรมและศิลปะที่มีลักษณะเฉพาะ โดยปีเอโตร เบมโบได้แต่ง กลีอาโซลานี (Gli Asolani) อันเป็นบทสนทนาเกี่ยวกับความรักที่เกิดขึ้นใกล้กับพระราชสำนักของพระราชินีนาถกาเตรีนา
กาเตรีนา กอร์นาโรสวรรคตเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1510 ณ เมืองเวนิส
พระราชานุสรณ์

พระราชประวัติของพระองค์ถูกดัดแปลงเป็นบทละครอุปรากรโดยฌูลส์-อ็องรี แวร์นัว เดอ แซ็ง-ฌอร์ฌ ได้แก่เรื่อง คาทารีนา กอร์นาโร (Catharina Cornaro; 1841) กำกับโดยฟรันทซ์ ลัคเนอร์, ลาเรนเดอชิปร์ (La reine de Chypre; 1841) กำกับโดยฟรอม็องตาล อาเลวี และ กาเตรีนา กอร์นาโร (Caterina Cornaro; 1844) กำกับโดยกาเอตาโน โดนิซเซตตี
มีพระสาทิสลักษณ์ของพระองค์หลายภาพถูกวาดโดยจิตรกรผู้มีชื่อเสียง ได้แก่ อัลเบร็ชท์ ดือเรอร์, ทิเชียน, เจนตีเล เบลลีนี และจอร์โจเน
ในประเทศไซปรัสมีการก่อตั้งสถาบันกอร์นาโร (Cornaro Institute) ซึ่งเป็นสถาบันการกุศลที่เมืองลาร์นากา ก่อตั้งโดยศิลปินชื่อสตาส พาลัสโกส (Stass Paraskos) เพื่อส่งเสริมศิลปะและวัฒนธรรม แต่สถาบันดังกล่าวถูกปิดโดยเทศบาลลาร์นากาเมื่อ ค.ศ. 2017
เดือนตุลาคม ค.ศ. 2011 กรมโบราณวัตถุของไซปรัส ประกาศว่าจะมีการบูรณะพระราชวังฤดูร้อนของกาเตรีนา กอร์นาโรในโปตาเมียซึ่งถูกทำลายบางส่วน คาดว่าต้องใช้งบฟื้นฟูราวหนึ่งล้านยูโร เพื่อพัฒนาเป็นศูนย์วัฒนธรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กาเตรีนา กอร์นาโร
| ก่อนหน้า |  | กาเตรีนา กอร์นาโร |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| เอเลนี ปาเลียวโลยีนา |  | สมเด็จพระราชินีแห่งไซปรัส  (1472–1473) |  | สิ้นสุด |
| พระเจ้าฌักที่ 3 |  | สมเด็จพระราชินีนาถแห่งไซปรัส  (1474–1489) |  | สิ้นสุด |
ภาพพระราชวงศ์จากซ้าย ได้แก่ กาเตรีนา, พระเจ้าฌักที่ 3 และพระเจ้าฌักที่ 2 ตามลำดับ
ปราสาทของกาเตรีนา กอร์นาโรที่อาโซโล ประเทศอิตาลี
ซอสเบชาแมล

| --- | --- |
นมแช่ใบกระวาน หอมแดง พริกไทยดำ และพาร์สลีย์ใบแบน ก่อนนำไปเติมผสมในรู
ชื่ออื่น: เบชาเมลลา, ซอสขาว
ประเภท: ซอส
แหล่งกำเนิด: อิตาลี
ภูมิภาค: ตอสคานา, เอมีเลีย-โรมัญญา
ส่วนผสมหลัก: เนย, แป้ง, นม
รูปแบบอื่น: ซอสมอร์แน
 ตำราอาหาร: ซอสเบชาแมล   สื่อ: ซอสเบชาแมล
ซอสเบชาแมล (ฝรั่งเศส: sauce béchamel, béchamelle), เบชาเมลลา (อิตาลี: besciamella) หรือ ซอสขาว (อังกฤษ: white sauce) ทำจากรู (ส่วนผสมจากแป้งตีผสมกับเนย) นำขึ้นตั้งไฟตีผสมกับนม ซอสนี้ได้รับการจัดให้เป็นหนึ่งในซอสแม่ของตำรับอาหารฝรั่งเศส ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 นอกจากนี้ยังใช้เป็นพื้นฐานสำหรับซอสอื่น ๆ (เช่นซอสมอร์แนซึ่งทำจากซอสเบชาแมลผสมเนยแข็งบางชนิด) เรามักใช้ซอสเบชาแมลในลาซัญญาหรือพาสตาที่ต้องนำไปอบ โดยราดหรือทาซอสบนพาสตาแล้วโรยเนยแข็งขูดทับลงไป
ซอสเบชาแมลมีต้นกำเนิดมาจากตอสคานาสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา โดยซอสดั้งเดิมมีชื่อเรียกว่า ซัลซากอลลา ("ซอสกาว") เนื่องจากซอสมีความข้นหนืดอย่างกาว จากนั้นพ่อครัวของกาเตรีนา เด เมดีชี ก็นำสูตรซอสเข้าสู่ฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1533 ส่วนชื่อซอส เบชาแมล ตั้งตามชื่อของหลุยส์ เดอ เบชาแมล (มาร์ควิสแห่งนวงแตล และข้าราชสำนักคนหนึ่งในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14) ซึ่งเป็นผู้พัฒนาสูตรซอสจากสูตรดั้งเดิม
จูลิอาโน ดา ซานกาลโล

จูลิอาโน ดา ซานกาลโล โดย เปียโร ดิ โคสิโม (Piero di Cosimo)
จูลิอาโน ดา ซานกาลโล (อิตาลี: Giuliano da Sangallo หรือชื่อเต็ม Giuliano Giamberti da Sangallo ; ประมาณปี ค.ศ. 1443 – ปี ค.ศ. 1516) เป็นประติมากรและวิศวกรทางยุทธศาสตร์ ชาวอิตาลีสมัยเรอเนซองส์
ประวัติ

จูลิอาโน ดา ซานกาลโล เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ เป็นลูกของฟรานเชสโก จิแอมเบอร์ติ (Francesco Giamberti) ผู้มีอาชีพเป็นช่างแกะไม้และสถาปนิกที่ทำงานกับโคสิโม เดอ เมดิชิ น้องชายของจูลิอาโนชื่ออันโตนิโอ ดา ซานกาโล ผู้พ่อ(Antonio da Sangallo the Elder) และ หลาน อันโตนิโอ ดา ซานกาลโล ผู้ลูก (Antonio da Sangallo the Younger) ต่างก็เป็นสถาปนิก ลูกชายของจูลิอาโน ฟรานซิสโก ดา ซานกาโล (Francesco da Sangallo) เป็นประติมากร จูลิอาโนเองเป็นสถาปนิกคนโปรดของลอเร็นโซ เดอ เมดิชิ งานหลายชิ้นจึงเป็นงานที่ตระกูลเมดิชิจ้าง
งานระยะแรกจูลิอาโนเป็นงานที่ทำกับลอเรนโซ เดอ เมดิชิซึ่งก็ได้แก่วัง Poggio a Caiano เมื่อปี ค.ศ. 1485 ตั้งอยู่ระหว่างฟลอเรนซ์กับพิสโตเอีย และเสริมป้อมที่ฟลอเรนซ์ คาสเตลลานา (Castellana) และที่อื่นให้แข็งแรงขึ้น นอกจากนั้นลอเร็นโซยังจ้างให้จูลิอาโนสร้างสำนักสงฆ์ลัทธิออกัสติเนียนนอกประตูซานกาลโลที่ของเมืองฟลอเรนซ์ซึ่งถูกทำลายระหว่างที่เมืองฟลอเรนซ์ถูกล้อมเมื่อปี ค.ศ. 1530
งานสร้างวัดที่ประตูซานกาลโลทำให้จูลิอาโนได้รับชื่อ “ซานกาลโล” ซึ่งต่อมาเป็นชื่อที่สถาปนิกชาวอิตาลีใช้ ขณะที่ยังอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของลอเร็นโซจูลิอาโนเดินทางไปเนเปิลส์เพื่อไปทำงานให้กับผู้ครองนครเนเปิลผู้ที่ส่งจูลิอาโนกลับไปฟลอเรนซ์พร้อมกับเงิน ถาดและรูปปั้นเก่า สิ่งหลังนี้จูลิอาโนมอบให้กับลอเร็นโซ หลังจากลอเร็นโซเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1492 จูลิอาโนก็เดินทางไปโลเร็ตโตไปสร้างโดมที่วัดคาซาซานตาโลเร็ตโต (Chiesa della Casa Santa Loreto) ทั้งที่เสาของสิ่งก่อสร้างที่มีอยู่แล้วไม่ถูกลักษณะ จูลิอาโนใช้เถ้า pozzolana จากโรมเป็นส่วนผสมในซีเมนต์ในการสร้างโดมเพื่อทำให้สิ่งก่อสร้างแข็งแรงขึ้น
หลังจากนั้นจูลิอาโนก็ถูกเรียกตัวไปโรมโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6เพื่อออกแบบเพดานวัดซานตามาเรียมายอเร (Santa Maria Maggiore) งานส่วนใหญ่ของจูลิอาโนได้รับจากสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ทั้งเสริมป้อมรอบปราสาทเซ็นต์แอนเจโล (Castel Sant'Angelo) หน้ามหาวิหารเซนต์ปีเตอร์และสร้างวังติดกับวัดเซนต์ปีเตอร์ในวินโคลิ (San Pietro in Vincoli) ซึ่งเป็นวัดที่พระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 เคยเป็นคาร์ดินาล  จูลิอาโนต้องผิดหวังเมื่อโดนาโต ดันเจโล บรามันเตได้รับเลือกเป็นสถาปนิกในการก่อสร้างมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ใหม่แทนที่ จูลิอาโนจึงกลับไปฟลอเรนซ์ งานระยะนี้เป็นงานวิศวกรรมสิ่งก่อสร้างทางยุทธศาสตร์โดยการสร้างป้อมระหว่างสงครามระหว่างฟลอเรนซ์และปิซา ไม่นานหลังจากนั้นจูลิอาโนก็ถูกเรียกตัวกลับไปโรมอีกครั้งหนึ่งเพราะความสามารถทางวิศวกรรมยุทธศาสตร์เมื่อโรมถูกโจมตีโดยโบโลนยา
ระหว่างปี ค.ศ. 1514 ถึงปี ค.ศ. 1515 จูลิอาโนเป็นสถาปนิกร่วมกับราฟาเอลในการสร้างมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ แต่เนื่องจากจูลิอาโนอายุมากขึ้นสุขภาพเสื่อมลงจึงได้ลาออกสองปีก่อนที่จะเสียชีวิต
ดูเพิ่ม

ตระกูลเมดิชิ
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา
จูลีโย นัตตา

| จูลีโย นัตตา |
| --- | --- |

เกิด: 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1903(1903-02-26) อิมเปรียา ราชอาณาจักรอิตาลี
เสียชีวิต: 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1979(1979-05-02) (76 ปี) แบร์กาโม อิตาลี
สัญชาติ: อิตาลี
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยสารพัดช่างมิลาน
มีชื่อเสียงจาก: ตัวเร่งปฏิกิริยาซีกเลอร์–นัตตา
รางวัล: รางวัลโนเบลสาขาเคมี (ค.ศ. 1963) เหรียญทองโลโมโนซอฟ (ค.ศ. 1969)
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: เคมีอินทรีย์
สถาบันที่ทำงาน: มหาวิทยาลัยปาวีอา มหาวิทยาลัยซาปีเยนซาแห่งโรม มหาวิทยาลัยสารพัดช่างตูริน
 
จูลีโย นัตตา (อิตาลี: Giulio Natta; 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1903 – 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1979) เป็นนักเคมีชาวอิตาลี เกิดที่เมืองอิมเปรียา เป็นบุตรของฟรันเชสโกและเอเลนา (นามสกุลเดิม เครสปี) นัตตา นัตตาเรียนจบด้านวิศวกรรมเคมีจากมหาวิทยาลัยสารพัดช่างมิลาน ระหว่างปี ค.ศ. 1933–1935 นัตตาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์และผู้อำนวยการสถาบันเคมีทั่วไปของมหาวิทยาลัยปาวีอา ต่อมานัตตาไปดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านเคมีฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยซาปีเยนซาแห่งโรม ระหว่างปี ค.ศ. 1936–1938 นัตตาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์และผู้อำนวยการสถาบันเคมีอุตสาหกรรมของมหาวิทยาลัยสารพัดช่างตูริน และดำรงตำแหน่งหัวหน้าสาขาวิชาวิศวกรรรมเคมีของมหาวิทยาลัยสารพัดช่างมิลาน ขณะทำงานอยู่ที่นั่น นัตตาได้พัฒนางานของคาร์ล ซีกเลอร์ และนำไปสู่การค้นพบตัวเร่งปฏิกิริยาซีกเลอร์–นัตตา (Ziegler–Natta catalyst) ซึ่งใช้ในการสังเคราะห์พอลิเมอร์แอลฟา-โอเลฟิน ผลงานนี้ทำให้นัตตาและซีกเลอร์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปี ค.ศ. 1963
ด้านชีวิตส่วนตัว นัตตาแต่งงานกับโรซีตา เบอาตี ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 2 คน นัตตาเกษียณตัวเองในปี ค.ศ. 1973 และเสียชีวิตที่เมืองแบร์กาโมในปี ค.ศ. 1979
จีโรดีตาเลีย

|  ช่องเขาสเตลวิโอ (Stelvio Pass) เส้นทางคดเคี้ยวจำนวน 48 โค้ง ที่มีความสูงถึง 2,757 เมตร สูงเป็นอันดับสองของเทือกเขาแอลป์ เป็นเส้นทางลือชื่อในจีโรดีตาเลีย> ทัวร์ออฟอิตาลี (Tour of Italy) |
| --- | --- |
ชื่อท้องถิ่น: จีโรดีตาเลีย (Giro d'Italia)
ภูมิภาค: อิตาลี
วันที่: พฤษภาคม บางครั้งถึงต้นมิถุนายน
ประเภท: Stage Race (Grand Tour)
ประวัติ
แข่งขันครั้งแรก: ค.ศ. 1909 (พ.ศ. 2452)
จำนวนการแข่งขัน: 89 (ค.ศ. 2006)
ผู้ชนะคนแรก:  ลุยจี กันนา
ชนะมากที่สุด:  อัลเฟรโด บินดา   ฟาอุสโต กอปปี และ  เอดดี เมิกซ์ (5)
ผู้ชนะล่าสุด:  อีวาน บัสโซ
Most career stage wins:  มารีโอ ชีปอลลีนี (42)

จีโรดีตาเลีย (อิตาลี: Giro d'Italia หมายถึง การท่องอิตาลี) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า จิโร  เป็นการแข่งขันจักรยานทางไกลรอบประเทศอิตาลี ซึ่งจะจัดขึ้นเป็นเวลา 3 สัปดาห์ในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงต้นเดือนมิถุนายนของทุกปี จีโรดีตาเลียเป็นการแข่งขันจักรยานที่มีชื่อเสียงเป็นอันดับสอง รองจากทูร์เดอฟรองซ์ในฝรั่งเศส โดยเริ่มจัดขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1909 จนถึงปัจจุบัน
จีโรดีตาเลียเป็นการแข่งขันจักรยานทางไกลหนึ่งในสามรายการใหญ่ ที่จัดการแข่งขันในยุโรป รวมเรียกว่า แกรนด์ทัวร์ โดยอีกสองรายการคือ
ตูร์เดอฟร็องส์ (Tour de France) จัดในฝรั่งเศส ช่วงเดือนกรกฎาคม
บูเอลตาอาเอสปัญญา (Vuelta a España) จัดในสเปน ช่วงเดือนกันยายน
เสื้อสีสำหรับผู้ชนะในแต่ละประเภท

ผู้ชนะการแข่งขันในแต่ละช่วงจะได้รับเสื้อ (jersey) เพื่อสวมใส่ในวันต่อไป โดยมีสีเฉพาะสำหรับผู้ชนะในแต่ละประเภท คือ
สีชมพู (maglia rosa - pink jersey) สำหรับผู้มีคะแนนรวมสูงสุด
สีเขียว (maglia verde - green jersey) สำหรับผู้ชนะในเขตภูเขา ซึ่งมีชื่อเรียกเฉพาะว่า King of the Mountains
สีม่วง (maglia ciclamino - mauve jersey) สำหรับผู้ชนะในแต่ละช่วง
สีฟ้า (maglia azzura - sky-blue jersey) สำหรับผู้ชนะในแต่ละวัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ซันตามารีอาดีกอลเลมัจโจ

| ซันตามารีอาดีกอลเลมัจโจ |
| --- | --- |
ด้านหน้าซันตามารีอาดีกอลเลมัจโจ
ศาสนา
ศาสนา: โรมันคาทอลิก
จังหวัด: อัครสังฆมณฑลลากวีลา
สถานะองค์กร: มหาวิหาร
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: ลากวีลา ประเทศอิตาลี
พิกัดภูมิศาสตร์: 42°20′34″N 13°24′17″E﻿ / ﻿42.34278°N 13.40472°E﻿ / 42.34278; 13.40472
สถาปัตยกรรม
ประเภท: โบสถ์
รูปแบบ: โรมาเนสก์, กอธิก
ลงเสาเข็ม: 1287
ซันตามารีอาดีกอลเลมัจโจ (อิตาลี: Santa Maria di Collemaggio) เป็นโบสถ์สร้างขึ้นในสมัยกลาง ตั้งอยู่ในลากวีลา ในอดีตเคยเป็นที่ตั้งของปาปัลจูบิลีของพระสันตะปาปาเซเลทีนที่ 5 ซึ่งร่างของท่านได้รับการฝังไว้ใต้โบสถ์ โบสถ์สร้างขึ้นตามสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์และกอธิกแบบอาบรุซโซ
ส่วนโดมของโบสถ์พังลงมาหลังจากเกิดแผ่นดินไหวปี 1461 ส่วนในเหตุแผ่นดินไหวปี 2009 ส่งผลให้ผนังกำแพงของโบสถ์พังลงมา
จูลีโอ โรมาโน

จูลีโอ โรมาโน (อิตาลี: Giulio Romano) (ราว ค.ศ. 1499 - 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1546) เป็นจิตรกรและสถาปนิกสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลีผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง จูลีโอ โรมาโนเป็นลูกศิษย์คนสำคัญของราฟาเอล ลักษณะการเขียนแบบเรอเนซองส์สูงของจูลีโอมีส่วนช่วยในการวางพื้นฐานของงานศิลปะยุคต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่เรียกว่าแมนเนอริสม์ งานเขียนเส้นของจูลีโอเป็นงานที่เป็นที่นิยมของนักสะสม ซึ่งมาร์คานโตนิโอ ราอิมอนดินำไปแกะพิมพ์เป็นการทำให้เป็นการเผยแพร่งานแบบอิตาลีไปทั่วยุโรป
ดูเพิ่ม

ศิลปะเรอเนซองส์
จิตรกรรมฝาผนัง
ห้องราฟาเอล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จูลีโอ โรมาโน
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จิตรกรรมฝาผนังในวังเตที่มานตัว
| ด ค กจิตรกรรมฝาผนังในห้องราฟาเอล |
| --- | --- |
จิตรกรรม:  ทิพยทัศน์ของกางเขน  ยุทธการสะพานมิลเวียน  จักรพรรดิคอนแสตนตินอุทิศดินแดน  จักรพรรดิคอนแสตนตินรับศีลจุ่ม  การขับเฮลิโอโดรัสจากวัด  การปลดปล่อยนักบุญปีเตอร์  การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา  ปาฏิหาริย์ที่โบลเซนา  ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์  สำนักแห่งเอเธนส์  ภูเขาพาร์นาสสัส  คุณธรรมสามอย่าง  คำสัตย์ปฏิญาณของพระสันตะปาปาลีโอที่สาม  พิธีราชาภิเษกของชาร์เลอมาญ  เพลิงไหม้ในเมือง  ยุทธการออสเตีย 
จิตรกร:  ราฟาเอล  จานฟรานเชสโค เพ็นนิ  จุยลิโอ โรมาโน  ราฟาเอลลิโน เดล โคลเล 
 ห้องราฟาเอล  งานเขียนโดยราฟาเอล  จิตรกรรมฝาผนัง  ศิลปะเรอเนสซองซ์  วังพระสันตะปาปา  นครรัฐวาติกัน
หน่วยยามฝั่ง

องค์กรความมั่นคงทางทะเลของประเทศใดประเทศหนึ่ง
เรือเร็วรักษาความมั่นคงแห่งชาติหน่วยยามฝั่งสหรัฐ ยูเอสซีจีซี เบอร์ฮอล์ฟ (WMSL-750) และอีเอดีเอส เอชซี-144 โอเชียนเซนทรี
เรือหน่วยยามฝั่งรัสเซีย นัมเบอร์ 183 วอลกา
การฝึกซีเอช-149 คอร์มอแรนต์ กับเรือเร็วหน่วยยามฝั่งแคนาดา
เรือหน่วยยามฝั่งจีนเข้าร่วมการฝึกซ้อมระหว่างประเทศ
เรือเอนกประสงค์อาร์โคนา ของหน่วยยามฝั่งสหพันธรัฐเยอรมัน
เรือตรวจการณ์หน่วยควบคุมชายฝั่งแห่งชาติสาธารณรัฐโปรตุเกสประเภทแอลลิเวอิ
หน่วยยามฝั่ง (อังกฤษ: coast guard หรือ coastguard) เป็นองค์กรรักษาความปลอดภัยทางทะเลของประเทศใดประเทศหนึ่ง คำนี้ครอบคลุมความรับผิดชอบที่หลากหลายในประเทศต่าง ๆ ตั้งแต่การเป็นกองกำลังการทหารติดอาวุธหนักที่มีหน้าที่ด้านศุลกากรและความมั่นคง ไปจนถึงการเป็นองค์กรอาสาสมัครที่ได้รับมอบหมายให้ค้นหาและกู้ภัยโดยไม่มีอำนาจบังคับใช้กฎหมาย หน้าที่โดยทั่วไปของหน่วยยามฝั่งแตกต่างจากของกองทัพเรือ (การรับราชการทหาร) และตำรวจตรวจจับการขนส่ง (การเป็นตัวแทนการบังคับใช้กฎหมาย) ในขณะที่บางประเทศมีความคล้ายคลึงกันทั้งสองอย่าง
ประวัติ

หน่วยที่เกิดก่อนหน่วยยามฝั่งสหราชอาณาจักรของสหราชอาณาจักรในปัจจุบันได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1809 ในฐานะวอเตอร์การ์ด ซึ่งเดิมอุทิศให้กับการป้องกันการลักลอบโดยเป็นหน่วยงานของสำนักงานศุลกากรและสรรพสามิต เนื่องจากสหราชอาณาจักรมีการเก็บภาษีสุราในเวลานั้น เช่น บรั่นดี และยาสูบ เป็นต้น การลักลอบขนสินค้าจากสถานที่ต่าง ๆ เช่น ฝรั่งเศส, เบลเยียม และฮอลแลนด์เป็นปัญหาที่น่าสนใจสำหรับหลาย ๆ คน ถังบรั่นดีและของเถื่อนอื่น ๆ ถูกนำเข้าจากเรือบนชายหาดของอังกฤษในเวลากลางคืนจากเรือลำเล็ก และหลังจากนั้นได้ขายเพื่อทำกำไร ตามที่ปรากฏในหนังสือชุดดอกเตอร์ซีนโดยรัสเซล ธอร์นไดค์ หน่วยยามฝั่งยังรับผิดชอบในการให้ความช่วยเหลือแก่เรืออับปาง
สถานีวอเตอร์การ์ดแต่ละแห่งจะมีปืนครกแมนบี ซึ่งได้รับการประดิษฐ์โดยกัปตัน จอร์จ วิลเลียม แมนบี ใน ค.ศ. 1808 ปืนครกดังกล่าวใช้ยิงโดยมีสายติดจากฝั่งไปยังเรือที่อับปาง และถูกนำมาใช้เป็นเวลาหลายปี สิ่งนี้เริ่มต้นกระบวนการที่หน่วยยามฝั่งถือว่ามีบทบาทช่วยชีวิต ใน ค.ศ. 1821 คณะกรรมการสอบสวนได้แนะนำให้โอนความรับผิดชอบในการป้องกันทางน้ำไปยังคณะกรรมการศุลกากร โดยกระทรวงการคลังได้เห็นด้วยและ (ในบันทึกลงวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1822) กำหนดให้ประจำการป้องกัน ซึ่งประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ป้องกันทางน้ำ, เรือลาดตระเวน และเจ้าหน้าที่ขี่ม้ายามฝั่ง ที่ควรอยู่ภายใต้อำนาจของคณะกรรมการศุลกากร และในอนาคตควรตั้งชื่อเป็น "หน่วยยามฝั่ง" ซึ่งใน ค.ศ. 1842 หน่วยยามฝั่งได้อยู่ในสังกัดของกระทรวงกองทัพเรืออังกฤษ
ใน ค.ศ. 1829 มีการเผยแพร่คำแนะนำของหน่วยยามฝั่งแห่งแรกของสหราชอาณาจักร และจัดการกับวินัย รวมถึงทิศทางในการปฏิบัติหน้าที่ป้องกัน พวกเขายังระบุด้วยว่า เมื่อเกิดการอับปาง หน่วยยามฝั่งมีหน้าที่รับผิดชอบในการดำเนินการทั้งหมดที่เป็นไปได้เพื่อช่วยชีวิต, ดูแลเรือ และปกป้องทรัพย์สิน
ในสหรัฐ หน่วยยามฝั่งสหรัฐได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1915 โดยการรวมตัวของหน่วยงานของรัฐบาลกลางอีกสองแห่ง หน่วยงานแรกคือหน่วยเรือตรวจของหนีภาษีสหรัฐ ซึ่งเป็นหน่วยงานบังคับใช้ศุลกากรทางทะเลที่มีบทบาทสนับสนุนกองทัพเรือสหรัฐในช่วงสงคราม ส่วนหน่วยงานที่สองคือหน่วยช่วยชีวิตทางน้ำสหรัฐ ซึ่งก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1848 และประกอบด้วยทีมงานช่วยชีวิตประจำการตามจุดต่าง ๆ ตามชายฝั่งทะเลตะวันออก ซึ่งต่อมา หน่วยยามฝั่งได้ดูดกลืนหน่วยประภาคารสหรัฐ รวมถึงสำนักตรวจการเดินเรือและเรือจักรไอน้ำ
บทบาท

ในบรรดาความรับผิดชอบที่อาจได้รับมอบหมายให้เป็นหน่วยยามฝั่ง ได้แก่:
ค้นหาและกู้ภัย
การบังคับใช้กฎหมายพาณิชย์นาวี
ความปลอดภัยของเรือ
การบำรุงรักษาเครื่องหมายการเดินเรือทะเล และ
การควบคุมชายแดน
ในช่วงสงคราม องค์การหน่วยยามฝั่งแห่งชาติบางแห่งอาจมีบทบาทเป็นกำลังสำรองของกองทัพเรือที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการป้องกันท่าเรือ, การรักษาความปลอดภัยท่าเรือ, การต่อต้านการข่าวกรองของกองทัพเรือ และการลาดตระเวนชายฝั่ง
หน่วยยามฝั่งอาจเป็นเหล่าการทหารของประเทศ, หน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย หรือหน่วยค้นหาและกู้ภัย ซึ่งแตกต่างกันไปตามเขตอำนาจศาล ตัวอย่างเช่น หน่วยยามฝั่งสหรัฐเป็นเหล่าทหารเฉพาะทางที่มีอำนาจบังคับใช้กฎหมาย ในขณะที่หน่วยยามฝั่งสหราชอาณาจักร (HMCG) ของสหราชอาณาจักรเป็นองค์การพลเรือนที่มีบทบาทหลักในการค้นหาและกู้ภัย หน่วยยามฝั่งส่วนใหญ่ใช้งานเรือกำปั่นและอากาศยาน รวมถึงเฮลิคอปเตอร์และเครื่องบินทะเลที่หน่วยงานเป็นเจ้าของหรือเช่า เพื่อที่จะทำหน้าที่ของตนให้สำเร็จ
หน่วยยามฝั่งบางแห่ง เช่น หน่วยยามฝั่งไอริช มีบทบาทในการบังคับใช้กฎหมายที่จำกัด ซึ่งโดยปกติในการบังคับใช้กฎหมายความปลอดภัยทางทะเล เช่น โดยการตรวจสอบเรือที่จอดอยู่ในเขตอำนาจของตน ในกรณีที่หน่วยยามฝั่งเกี่ยวข้องกับการประสานงานเป็นหลักมากกว่าการดำเนินการกู้ภัย เรือช่วยชีวิตมักจะได้รับการจัดหาโดยองค์การอาสาสมัครพลเรือน เช่น สถาบันเรือช่วยชีวิตแห่งชาติในสหราชอาณาจักร ในขณะที่กองกำลังติดอาวุธของประเทศต่าง ๆ อาจจัดหาอากาศยาน เช่น การค้นหาและกู้ภัยของซีคิง ที่ปฏิบัติการโดยกองทัพอากาศสหราชอาณาจักรและราชนาวี นอกเหนือจากเฮลิคอปเตอร์ของหน่วยยามฝั่งสหราชอาณาจักรเอง
ประเภทและบทบาทแบ่งตามประเทศ

รายการต่อไปนี้แสดงจำนวนหน่วยยามฝั่งที่ได้รับการคัดเลือกทั่วโลก โดยแสดงให้เห็นถึงบทบาทที่หลากหลายที่พวกเขาแสดงในรัฐบาลที่เกี่ยวข้องและประเทศที่พวกเขาปฏิบัติงาน:
ประเภทและบทบาทแบ่งตามประเทศ > ประเทศอาร์เจนตินา

หน่วยยามฝั่งอาร์เจนตินา ในภาษาสเปนคือเปรเฟกตูรานาบัลอาร์เฆตินา Prefectura Naval Argentina หรือเปเอเนอา (PNA) เป็นราชการของกระทรวงความมั่นคงของสาธารณรัฐอาร์เจนตินาที่มีหน้าที่ปกป้องแม่น้ำ, ​ทะเลสาบ และอาณาเขตทางทะเลของประเทศ มันจึงเติมเต็มหน้าที่จากหน่วยยามฝั่งของประเทศอื่น ๆ และยังทำหน้าที่เป็นกองกำลังกองทัพสารวัตรทหารรักษาการณ์แม่น้ำและทะเลสาบที่เดินเรือได้ พวกเขาเป็นสมาชิกของกระทรวงกลาโหมจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1980 และข้าราชการสูงสุดของเหล่าคือพลเรือตรี พวกเขาได้ย้ายไปอยู่กระทรวงมหาดไทย และล่าสุดไปยังกระทรวงความมั่นคงที่ก่อให้เกิดขึ้นใหม่ อย่างไรก็ตาม ในกรณีของการขัดกันทางอาวุธ พวกเขาสามารถอยู่ภายใต้คำสั่งของกองทัพเรือ
ประเภทและบทบาทแบ่งตามประเทศ > ประเทศออสเตรเลีย

ความรับผิดชอบสำหรับหน้าที่ของหน่วยยามชายฝั่งแบบดั้งเดิมในออสเตรเลียนั้นกระจายไปตามหน่วยงานอาสาสมัครของรัฐบาลกลาง, รัฐ และชุมชนต่าง ๆ
ประเภทและบทบาทแบ่งตามประเทศ > ประเทศออสเตรเลีย > รัฐบาลกลาง

กองบัญชาการป้องกันชายแดนทางทะเลเครือรัฐออสเตรเลีย เป็นหน่วยยามฝั่งโดยพฤตินัยของประเทศออสเตรเลีย ซึ่งกองบัญชาการป้องกันชายแดนทางทะเลเครือรัฐออสเตรเลียเป็นหน่วยร่วมของกองทัพออสเตรเลีย (กองลาดตระเวนกองทัพเรือออสเตรเลีย และกองเฝ้าระวังและตอบโต้ กองทัพอากาศออสเตรเลีย) รวมถึงกองกำลังรักษาชายแดนออสเตรเลีย (หน่วยน้ำ และอากาศยานหน่วยเฝ้าตรวจชายฝั่งออสเตรเลีย) โดยมีหน้าที่รับผิดชอบในการปกป้องชายแดนในเขตเศรษฐกิจจำเพาะของออสเตรเลียและแนวชายฝั่งยาว 19,650 กิโลเมตร และปัญหาต่าง ๆ เช่น การประมงและการแสวงประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติที่ผิดกฎหมาย, การก่อการร้ายทางทะเลและการกระทำอันเป็นโจรสลัด, ภัยคุกคามด้านความปลอดภัยทางชีวภาพ และมลพิษทางทะเล
องค์การความปลอดภัยทางทะเลออสเตรเลีย มีหน้าที่รับผิดชอบด้านความปลอดภัยทางทะเล และความเหมาะสมในการเดินเรือของเรือออสเตรเลีย ตลอดจนเรือต่างประเทศในน่านน้ำของออสเตรเลีย ซึ่งรวมถึงการนำร่องภาคบังคับ ความช่วยเหลือในการเดินเรือ, ศูนย์ประสานงานความปลอดภัยทางทะเลออสเตรเลีย ตลอดจนการประสานงานของการปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัย รวมถึงการจัดการภาระผูกพันทางทะเลระหว่างประเทศของออสเตรเลีย
กรมประมงเครือรัฐออสเตรเลีย มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการและการใช้ทรัพยากรประมงอย่างยั่งยืน รวมถึงเพื่อต่อสู้กับกิจกรรมการทำประมงที่ผิดกฎหมายในเขตประมงของประเทศออสเตรเลีย
สำนักงานตำรวจสหพันธ์ออสเตรเลีย สนับสนุนกองบัญชาการป้องกันชายแดนทางทะเลเครือรัฐออสเตรเลีย และโดยเฉพาะอย่างยิ่งกองกำลังรักษาชายแดนออสเตรเลียด้วยการสอบสวนทางอาญา, การบังคับใช้กฎหมาย และเรื่องความมั่นคงของชาติ
สำนักงานความปลอดภัยการขนส่ง มีหน้าที่รับผิดชอบด้านความมั่นคงทางทะเลหลายประการ
ประเภทและบทบาทแบ่งตามประเทศ > ประเทศออสเตรเลีย > รัฐ

รัฐบาลแต่ละรัฐยังมีหน่วยงานหน่วยยามฝั่ง ตัวอย่างเช่น ในรัฐควีนส์แลนด์ หน่วยงานความปลอดภัยทางทะเลควีนส์แลนด์มีหน้าที่รับผิดชอบด้านความปลอดภัยทางทะเล และตำรวจประจำการควีนส์แลนด์มีหน่วยตำรวจน้ำสำหรับการบังคับใช้กฎหมายตามแนวชายฝั่ง, ทางน้ำ และสำหรับหมู่เกาะรัฐควีนส์แลนด์
ประเภทและบทบาทแบ่งตามประเทศ > ประเทศออสเตรเลีย > ชุมชน

นอกจากนี้ ยังมีองค์การอาสาสมัครหน่วยยามฝั่งเอกชนหลายแห่ง ซึ่งองค์การที่ใหญ่ที่สุดสองแห่งคือหน่วยลาดตระเวนชายฝั่งอาสาสมัครออสเตรเลีย (ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1937) และหน่วยยามฝั่งอาสามัครออสเตรเลีย (ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1961) องค์การอาสาสมัครเหล่านี้ไม่มีอำนาจบังคับใช้กฎหมาย และเป็นบริการค้นหาและกู้ภัยโดยพื้นฐาน ส่วนในรัฐนิวเซาท์เวลส์ ทั้งสององค์การได้เข้าร่วมเป็นหน่วยกู้ภัยทางทะเลเมื่อ ค.ศ. 2009
ประเภทและบทบาทแบ่งตามประเทศ > ประเทศบังกลาเทศ

หน่วยยามฝั่งบังกลาเทศ (การถอดอักษรเบงกอล: বাংলাদেশ কোস্ট গার্ড; แปลจากภาษาอังกฤษ বাংলাদেশ উপকূল রক্ষক; หรือ บีซีจี (อังกฤษ: BCG) เป็นหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายทางทะเลของประเทศบังกลาเทศ ซึ่งเป็นกองกำลังกึ่งทหารซึ่งอยู่ภายใต้เขตอำนาจของกระทรวงมหาดไทย โดยผู้ปฏิบัติงานได้รับการโยกย้ายจากกองทัพเรือบังกลาเทศ ทั้งนี้ หน่วยยามฝั่งบังกลาเทศยังปฏิบัติหน้าที่รักษาความปลอดภัยชายแดนทางทะเลของประเทศบังกลาเทศ โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในธากา ประเทศบังกลาเทศ ปัจจุบันหน่วยยามฝั่งดังกล่าวมีกำลังพล 3,339 นาย
ประเภทและบทบาทแบ่งตามประเทศ > ประเทศเบลีซ

ภารกิจของหน่วยยามฝั่งเบลีซ (BCG) ประกอบด้วยความปลอดภัยทางทะเล, ความมั่นคงทางทะเล, การปกป้องทรัพยากรทางทะเล, การรักษาอธิปไตยเหนือพื้นที่ทางทะเลของเบลีซ และการป้องกันทางทะเลของเบลีซ
หน่วยยามฝั่งชายและหญิงถูกส่งไปตรวจตราน่านน้ำภายในและทะเลอาณาเขตตลอดเวลา โดยที่ชายแดนทางเหนือ ฐานปฏิบัติการร่วมของพวกเขาที่หมู่บ้านคอนเซโจปกป้องเศรษฐกิจท้องถิ่นจากผลกระทบด้านลบของสินค้าเถื่อน และทำหน้าที่เป็นด่านสกัดการค้ายาเสพติดทางภาคเหนือ ส่วนที่เขตแดนทางใต้ พวกเขายืนคุ้มกันที่แม่น้ำซาร์สตูนเพื่อรับประกันอำนาจอธิปไตยและบูรณภาพแห่งดินแดนของเบลีซ ซึ่งพวกเขาพร้อมสำหรับทุกสิ่ง (Utrinque Paratus)
หน่วยยามฝั่งดังกล่าวประสานงานกิจกรรมกับกองทัพเบลีซ และกรมตำรวจเบลีซ
ประเภทและบทบาทแบ่งตามประเทศ > ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา

ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนามีแนวชายฝั่งเพียง 18 กิโลเมตร จึงไม่มีกองกำลังที่อุทิศตนเพื่อปกป้องชายฝั่ง หน้าที่ในการลาดตระเวนชายฝั่งตกเป็นของกรานิชนาโปลิเซีย (อังกฤษ: Border Police)
ประเภทและบทบาทแบ่งตามประเทศ > ประเทศบราซิล

นอกเหนือจากบทบาทของกองทัพเรือแบบดั้งเดิมแล้ว กองทัพเรือบราซิลยังมีบทบาทในการจัดระเบียบกองทัพเรือพาณิชย์และภารกิจด้านความปลอดภัยในปฏิบัติการอื่น ๆ ที่ดำเนินการโดยหน่วยยามฝั่ง ส่วนบทบาทอื่น ๆ ได้แก่: ดำเนินนโยบายการเดินเรือแห่งชาติ, ดำเนินการและบังคับใช้กฎหมาย ตลอดจนข้อบังคับเกี่ยวกับทะเลและน่านน้ำภายในประเทศ
ประเภทและบทบาทแบ่งตามประเทศ > ประเทศแคนาดา

หน่วยยามฝั่งแคนาดา (CCG) เป็นหน่วยงานพลเรือนภายใต้กรมประมงและมหาสมุทร ซึ่งรับผิดชอบในการลาดตระเวนแนวชายฝั่งที่ยาวที่สุดในโลกที่ 243,042 กม. (ราว 151,000 ไมล์)
หน่วยยามฝั่งแคนาดามีหน้าที่รับผิดชอบในการค้นหาและช่วยเหลือทางทะเลทั้งหมดทั่วทั้งประเทศแคนาดา หน่วยยามฝั่งแคนาดาประสานงานการปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยร่วมกับกองทัพแคนาดา, ตำรวจม้าแห่งชาติแคนาดา และองค์กรอื่น ๆ ซึ่งหน่วยยามฝั่งแคนาดาดูแลรักษาและปฏิบัติการบริเวณรอยต่อ, สถานีไฟชายฝั่ง, บริการจราจรทางเรือ, บริการขจัดมลพิษทางทะเล, ระบบการสื่อสารทางทะเล และให้บริการตัดน้ำแข็ง นอกจากนี้ หน่วยยามฝั่งแคนาดายังดำเนินการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของรัฐบาลกลางและเรือสำรวจอุทกศาสตร์ทั้งหมด เพื่อให้ภารกิจเหล่านี้สำเร็จ หน่วยยามฝั่งแคนาดามีกองเรือและเครื่องบินขนาดใหญ่ ซึ่งทั้งหมดให้บริการจากฐานต่าง ๆ และสถานีเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่บนชายฝั่งสามแห่ง (ได้แก่ แอตแลนติก, อาร์กติก, แปซิฟิก) รวมถึงเกรตเลกส์ และแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์
ส่วนวิทยาลัยหน่วยยามฝั่งแคนาดาตั้งอยู่ใกล้กับซิดนีย์ รัฐโนวาสโกเชีย