stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กีฬาแบดมินตันในโอลิมปิกฤดูร้อน
แหล่งข้อมูลอื่น

คณะกรรมการโอลิมปืกสากล - แบดมินตัน
| ด ค กกีฬาแบดมินตันในโอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  1896–1968  1972 (กีฬาสาธิต)  1976–1984  1988 (กีฬาสาธิต)  1992  1996  2000  2004  2008  2012  2016  2020  2024  |  1896–1968  1972 (กีฬาสาธิต)  1976–1984  1988 (กีฬาสาธิต)  1992  1996  2000  2004  2008  2012  2016  2020  2024  |  |
 รายชื่อผู้ที่ได้รับเหรียญ  รายชื่อสถานที่แข่งขัน 
| ด ค กกีฬาในโอลิมปิก |
| --- | --- | --- |
| กีฬาฤดูร้อน |  กีฬาทางน้ำ ระบำใต้น้ำ  กระโดดน้ำ  ว่ายน้ำ  โปโลน้ำ  ยิงธนู  กรีฑา  แบดมินตัน  บาสเกตบอล บาสเกตบอล 3x3 แคนู  จักรยาน  ขี่ม้า  ฟันดาบ  ฮอกกี้  ฟุตบอล  กอล์ฟ  ยิมนาสติก สากล  แฮนด์บอล  ยูโด  ปัญจกีฬาสมัยใหม่  เรือพาย  รักบี้ 7 คน  เรือใบ  ยิงปืน  สเกตบอร์ด  ปีนหน้าผา  โต้คลื่น  เทเบิลเทนนิส  เทควันโด  เทนนิส  ไตรกีฬา  วอลเลย์บอล วอลเลย์บอลชายหาด  ยกน้ำหนัก  มวยปล้ำ  |  |
| กีฬาฤดูหนาว |  ทวิกีฬาฤดูหนาว  บอบสเล บอบสเล  สเกเลตัน  เคอร์ลิง  ฮอกกี้น้ำแข็ง  ลูช  สเกต สเกตลีลา  สเกตความเร็วระยะสั้น  สเกตความเร็ว  สกี สกีลงเขา  สกีข้ามทุ่ง  สกีลีลา  สกีนอร์ดิกผสม  สกีกระโดดไกล  สโนว์บอร์ด  |  |
| เพิ่มในปี 2026 |  สกีภูเขา  |  |
| เพิ่มในปี 2028 |  เบสบอล / ซอฟต์บอล  คริกเกต  แฟลกฟุตบอล  ลาครอส  สควอช  |  |
| กีฬาในอดีต |  แบสก์เปโลตา  มวยสากลสมัครเล่น  เบรกกิ้ง  โครเก็ต  เฌอเดอโปม  คาราเต้  กองตระเวนทหาร  โปโล  แร็กเก็ต  โรก  รักบี้ยูเนียน (15 คน)  ชักเย่อ  เรือยนต์  |  |
| กีฬาสาธิต |  อเมริกันฟุตบอล  ออสเตรเลียนฟุตบอล  แบนดี้  โบว์ลิง  บุโด  สกีคนพิการ  เครื่องบินร่อน  กลิมา  สต็อกน้ำแข็ง  คอร์ฟบอล  La canne  Pesäpallo  Roller hockey  Savate  Skijoring  Sled dog racing  Speed skiing  Water skiing  Winter pentathlon  |  |
| กีฬาที่ไม่เป็นทางการ |  Aeronautics  Alpinism  Angling  Art competitions  Ballooning  Boules  Cannon shooting  Cycle polo  Dueling pistol  eSports  Fire fighting  เกลิคฟุตบอล  Hurling  Kaatsen  Kite flying  Life saving  Longue paume  รถแข่ง  Motorcycle racing  Pigeon racing  วูซู  |  |
ดูเพิ่ม: กีฬาพาราลิมปิก
มาดาม เดอ ปงปาดูร์

| มาดาม เดอ ปงปาดูร์ |
| --- | --- |
'มาดามแห่งปงปาดูร์'
ภาพเหมือนโดย Charles-André van Loo, ป. ค.ศ. 1755
ตราอาร์ม: 
ชื่อเต็ม: ฌานน์ อ็องตัวแน็ต ปัวซง
เกิด: 29 ธันวาคม ค.ศ. 1721(1721-12-29) ปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
ถึงแก่กรรม: 15 เมษายน ค.ศ. 1764(1764-04-15) (42 ปี) ปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
ฝังศพ: Couvent des Capucines
คู่สมรส: Charles Guillaume le Normant d'Étiolles (สมรส 1741)
บุตร:   Charles Guillaume Louis (1741–42)  Alexandrine Jeanne (1744–1754) 
บิดา: ฟร็องซัว ปัวซง
มารดา: Madeleine de La Motte
ลายมือชื่อ: 
อาชีพ: พระสนมเอกของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส
ฌานน์ อ็องตัวแน็ต ปัวซง มาร์กีซ เดอ ปงปาดูร์ (ฝรั่งเศส: Jeanne Antoinette Poisson, Marquise de Pompadour) หรือรู้จักกันในชื่อ มาดาม เดอ ปงปาดูร์  (ฝรั่งเศส: Madame de Pompadour; 29 ธันวาคม ค.ศ. 1721 – 15 เมษายน ค.ศ. 1764) เป็นสมาชิกในราชสำนักฝรั่งเศส โดยดำรงตำแหน่งพระสนมเอกของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศสตั้งแต่ ค.ศ. 1745 ถึง 1751 และยังคงมีอิทธิพลในฐานะคนโปรดในราชสำนักจนกระทั่งเสียชีวิต
ปงปาดูร์รับผิดชอบในด้านพระราชกรณียกิจและเป็นผู้ช่วยและที่ปรึกษาที่มีคุณค่า แม้ว่าเธอจะมีสุขภาพไม่ดีและมีศัตรูทางการเมืองมากมาย เธอรักษาตำแหน่งขุนนางของตัวเธอและญาติ และสร้างเครือข่ายของผู้จ้างและผู้สนับสนุน เธอระมัดระวังเป็นพิเศษที่จะไม่สร้างความบาดหมางแก่มารี เลชชินสกา พระราชินีผู้มีชื่อเสียง ณ วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 1756 มาร์กีซ เดอ ปงปาดูร์ได้รับการแต่งตั้งเป็นนางสนองพระโอษฐ์คนที่ 13 หลังจากพระราชินี ซึ่งถือว่ามีเกียรติที่สุดในราชสำนัก ซึ่งทำให้เธอได้รับเกียรติ
ปงปาดูร์เป็นผู้อุปถัมภ์คนหลักในด้านสถาปัตยกรรมและมัณฑนศิลป์ โดยเฉพาะเครื่องถ้วยเปลือกไข่ เธอเป็นผู้อุปถัมภ์นักปรัชญาในยุคเรืองปัญญา รวมถึงวอลแตร์
นักวิจารณ์ที่เป็นปฏิปักษ์ในเวลานั้นส่วนใหญ่มักจะโจมตีเธอว่าเป็นผู้มีอิทธิพลทางการเมืองที่ชั่วร้าย แต่บรรดานักประวัติศาสตร์กลับสนับสนุนเธอมากกว่า โดยเน้นย้ำถึงความสำเร็จของเธอในฐานะผู้อุปถัมภ์ศิลปะและผู้สนับสนุนความภาคภูมิใจของชาวฝรั่งเศส นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ระบุว่า นักวิจารณ์ปงปาดูร์นั้นได้รับแรงขับเคลื่อนจากความกลัวต่อการล้มล้างลำดับชั้นที่มีอยู่ ซึ่งปงปาดูร์เป็นตัวแทนของอำนาจและอิทธิพลในฐานะสตรีที่ไม่ได้เกิดในระบอบขุนนาง
อ่านเพิ่ม

Algrant, Christine Pevitt. Madame de Pompadour: Mistress of France (2003) excerpt and text search
Crosland, Margaret. Madame de Pompadour: Sex, Culture and Power (2000)
Jones, Colin. Madame de Pompadour: Images of a Mistress (2002), by a leading scholar
Mitford, Nancy. Madame De Pompadour (1954) excerpt and text search
อ่านเพิ่ม > ประวัติศาสตร์นิพนธ์

Moncure, James A. ed. Research Guide to European Historical Biography: 1450–Present (4 volumes, 1992); 4:1646–53
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลงานของ มาดาม เดอ ปงปาดูร์ ที่โครงการกูเทินแบร์ค
Madame de Pompadour site
"Madame de Pompadour" at Encyclopædia Britannica
"The real Madame de Pompadour" at the National Gallery
"The Life of the Marquise de Pompadour in 3 minutes [Mini Biography]" ที่ยูทูบ
"Sketch for a Portrait of Madame de Pompadour (1721 - 1764)" at Waddesdon Manor
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส 2  นครรัฐวาติกัน 
วิชาการ:  CiNii 
ศิลปิน:  KulturNav  มิวสิกเบรนซ์  RKD Artists  Te Papa (New Zealand)  ULAN 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  RISM  SNAC  IdRef
สถานีท่าอากาศยานจางี

ป้ายแสดงเวลารถไฟฟ้าที่สถานีท่าอากาศยานจางี
สถานีท่าอากาศยานจางี เป็นเพียงไม่กี่สถานีที่บริเวณตรวจบัตรโดยสารกับชานชาลาอยู่บนชั้นเดียวกัน
สถานีท่าอากาศยานจางี (อังกฤษ: Changi Airport MRT Station) เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2002 โดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม เป็นหนึ่งในสถานีปลายทางของรถไฟฟ้าสิงคโปร์ สายตะวันออก-ตะวันตก ตั้งอยู่ระหว่างอาคารผู้โดยสาร 2 และ 3 ของท่าอากาศยานจางีสิงคโปร์ เป็นเพียงไม่กี่สถานีที่บริเวณตรวจบัตรโดยสารกับชานชาลาอยู่บนชั้นเดียวกัน
สถานีรถไฟฟ้าแห่งนี้ เป็นสถานีที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของระบบ และมีชานชาลาเกาะกลางที่กว้างที่สุดอีกด้วย ได้รับการประเมินให้เป็นสถานีรถไฟใต้ดินที่สวยที่สุดในโลก โดยอยู่อันดับที่สิบ
ประวัติ

ท่าอากาศยานจางีสิงคโปร์ เปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1981 โดยที่ยังไม่มีระบบรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยาน การเดินทางเข้าตัวเมืองในขณะนั้นสามารถทำได้โดยการโดยสารรถโดยสารประจำทาง หรือรถแท็กซี่ ใช้เวลา 20 นาที ผ่านทางพิเศษชายฝั่งตะวันออก สถานีรถไฟฟ้าที่ใกล้ที่สุดคือ สถานีเบดก, สถานีแทมไปน์ และสถานีปาเซอร์ริส ซึ่งยังจำเป็นต้องต่อรถโดยสารประจำทางจากสถานีเหล่านี้มายังสนามบิน จนกระทั่งมีแผนก่อสร้างส่วนต่อขยายย่อยของสายตะวันออก-ตะวันตก แยกจากสายหลักที่ สถานีตานะห์เมอระห์ โดยมีแนวเส้นทางไปตามถนนสนามบิน
สถานีรถไฟฟ้าในส่วนต่อขยายนี้ มีสองสถานี ได้แก่ สถานีเอ็กซ์โป (สถานียกระดับอยู่ใกล้กับ สิงคโปร์เอ็กซ์โป เดิมชื่อสถานีโซมาปะห์) และสถานีท่าอากาศยานจางี ภายหลังจากที่เปิดใช้งานส่วนต่อขยายแล้ว จำนวนผู้โดยสารที่มาใช้บริการมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียจนกระทั่งรถโดยสารประจำทางสาย 34 ต้องยกเลิกการเดินรถเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2002
รหัสสถานีเดิมคือ EW29 แต่เปลี่ยนมาเป็น CG2 เมื่อ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2003 สำหรับรหัส EW29 นั้น ได้ถูกนำไปใช้กับสถานีจูกุน
แผนผังสถานี

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| L2 | ชั้นผู้โดยสารขาออก | ทางออกไปยังอาคาร 2 และ 3, รถไฟฟ้าไปอาคาร 1 |
| L1 | ชั้นผู้โดยสารขาเข้า | ทางออกไปยังอาคาร 2 และ 3 |
| M | สะพานเชื่อม | สถานีขนส่งผู้โดยสารท่าอากาศยานจางี, สะพานเชื่อมไปยังอาคาร 2 และ 3 |
P ชานชาลา: 
P ชานชาลา: เครื่องตรวจบัตรโดยสาร, ที่ทำการสถานี
| P ชานชาลา | ชานชาลา 1 | สายตะวันออก-ตะวันตก มุ่งหน้า  EW4  ตานะห์เมอระห์ สถานีถัดไป  CG1  เอ็กซ์โป (←) |
P ชานชาลา: ชานชาลาเกาะกลาง ประตูรถจะเปิดทั้งสองด้าน
| P ชานชาลา | ชานชาลา 2 | สายตะวันออก-ตะวันตก มุ่งหน้า  EW4  ตานะห์เมอระห์ สถานีถัดไป  CG1  เอ็กซ์โป (←) |
เวลาให้บริการ

| สถานีปลายทาง | ขบวนแรก | ขบวนแรก | ขบวนแรก |  | ขบวนสุดท้าย |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | วันจันทร์–เสาร์ |  | วันอาทิตย์ และวันหยุดราชการ |  | ทุกวัน |  |
สายตะวันออก–ตะวันตก
| EW4 ตานะห์เมอระห์ | 5.31 น. |  | 5.59 น. |  | – |  |
| EW1 ปาเซอร์ริส | – |  | – |  | 00.06 น. |  |
| EW29 จูกุน | – |  | – |  | 23.18 น. |  |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
HarbourFront to Changi Airport MRT station route
วัดสามพระยา

| วัดสามพระยา |
| --- | --- |
หลวงพ่อพระพุทธเกสร พระประธานประจำอุโบสถวัดสามพระยา

ที่ตั้ง: แขวงวัดสามพระยา เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 10200
ประเภท: พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ
นิกาย: มหานิกาย
พระประธาน: พระพุทธเกสร
เจ้าอาวาส: พระพรหมดิลก (เอื้อน หาสธมฺโม)
หมายเหตุ: 

 โบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
ชื่อที่ขึ้นทะเบียน: วัดสามพระยา
เป็นส่วนหนึ่งของ: โบราณสถานในเขตกรุงเทพมหานคร
เลขอ้างอิง: 0005598
 
 
 
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสามพระยา เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เดิมเป็นวัดราษฎร์ สถานที่ตั้งอยู่ที่แขวงวัดสามพระยา เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ชาวบ้านในละแวกนั้นบ้างก็เรียกชื่อวัดว่า วัดสัก หรือ วัดบางขุนพรหม สันนิษฐานว่า สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ได้มีการก่อสร้างและบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะ มาโดยลำดับ
ครั้นต่อมาในรัชกาลที่ 3 ได้มีพี่น้องร่วมบิดามารดา ประกอบด้วยพระยาราชสุภาวดี(ขุนทอง)พระยาเทพวรชุน (ทองห่อ) และพระยาราชวรานิกุล(ทองคำ) รวม3คนพี่น้อง ตามประวัติ บิดาท่านชื่อ มะทอเปิ้น อพยพมาจากรามัญประเทศ แต่มารดาท่านไม่ปรากฏนาม พี่น้องทั้งสามได้จัดสร้างวัดนี้ขึ้นใหม่ แล้วเสร็จจึงได้ทูลเกล้าฯ ถวายเป็นวัดหลวง พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามวัดว่า “วัดสามพระยา” และต่อมาได้นำไปตั้งเป็นชื่อแขวงในพื้นที่เขตพระนคร
พระพุทธเกสร พระประธานในพระอุโบสถ
พระพุทธไสยาสน์
พระพุทธรูปนั่งปางอุ้มบาตร
ลำดับเจ้าอาวาส

ลำดับเจ้าอาวาส และผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดสามพระยา เท่าที่พบข้อมูล
| ลำดับที่ | รายนาม | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | พระนิโรธรังษี (เรือง) | ราวรัชกาลที่ 3 | ราวรัชกาลที่ 4 | เจ้าอาวาส |
| 2 | พระธรรมสมาจาร (ศิลา) | ราวต้นรัชกาลที่ 5 | พ.ศ. 2433 | เจ้าอาวาส |
| 3 | พระเทพเมธี (ครุฑ จนฺทโชติ) ป.ธ.4 | พ. 2436 | พ.ศ. 2456 | เจ้าอาวาส, มรณภาพ |
| 4 | พระธรรมดิลก (ขาว เขมโก) ป.ธ.6 | พ.ศ. 2459 | พ.ศ. 2480 | เจ้าอาวาส, มรณภาพ |
| 5 | สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ฟื้น ชุตินฺธโร) ป.ธ.9 | พ.ศ. 2481 | พ.ศ. 2481 | ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส |
| 5 | สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ฟื้น ชุตินฺธโร) ป.ธ.9 | พ.ศ. 2481 | พ.ศ. 2539 | เจ้าอาวาส, มรณภาพ |
| 6 | พระพรหมดิลก (เอื้อน หาสธมฺโม) ป.ธ.9 | พ.ศ. 2539 | พ.ศ. 2561 | เจ้าอาวาส (สมัยที่ 1), ปลดจากตำแหน่ง |
| 7 | พระธรรมวชิรปัญญาภรณ์ (ละเอียด กิตฺติสุขุโม) ป.ธ.9 | พ.ศ. 2561 | พ.ศ. 2565 | ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส |
| 7 | พระธรรมวชิรปัญญาภรณ์ (ละเอียด กิตฺติสุขุโม) ป.ธ.9 | พ.ศ. 2565 | พ.ศ. 2567 | เจ้าอาวาส, ย้ายไปเป็นเจ้าอาวาสวัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร |
| 8 | พระพรหมดิลก (เอื้อน หาสธมฺโม) ป.ธ.9 | พ.ศ. 2567 | - | เจ้าอาวาส (สมัยที่ 2), ปัจจุบัน |
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพถ่ายทางอากาศ สามพระยาวรวิหาร จาก wikimapia
เจิ้ง ซือเหวย์

เจิ้ง ซือเหวย์ (จีน: 郑思维; พินอิน: Zhèng Sīwéi; 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997 —) เป็นนักกีฬาแบดมินตันชายชาวจีน
ประวัติ

เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 เจิ้งซื่อเว่ยเป็นตัวแทนของทีมชาติที่เข้าร่วมการแข่งขันแบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์เอเชีย 2013 ประเภทชายคู่ ในซาบะฮ์ประเทศมาเลเซีย โดยคู่กับหวงหย่าเฉียน และได้รับเหรียญเงินในประเภทชายคู่
เกียรติประวัติ

| ปี | รายการ | ประเภท | พาร์ทเนอร์ | ความสำเร็จ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2013 | แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์เอเชีย | ทีมผสม | － | ชนะเลิศ |
| 2013 | แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์เอเชีย | ชายคู่ | หวง ไข่เสียง | รองชนะเลิศ |
| 2013 | แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์โลก | ทีมผสม | － | รอบรองชนะเลิศ |
| 2013 | แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์โลก | ชายคู่ | หวง ไข่เสียง | รองชนะเลิศ |
| 2014 | อินเดียกรังด์ปรีซ์โกลด์ | ชายคู่ | หวง ไข่เสียง | รองชนะเลิศ |
| 2014 | แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์เอเชีย | ทีมผสม | － | ชนะเลิศ |
| 2014 | แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์เอเชีย | ชายคู่ | หวง ไข่เสียง | ชนะเลิศ |
| 2014 | แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์โลก | ทีมผสม | － | ชนะเลิศ |
| 2014 | บิตบูร์เกอร์กรังด์ปรีซ์โกลด์ | คู่ผสม | เฉิน ชิงเฉิน | ชนะเลิศ |
| 2014 | ไชนาซูเปอร์ซีรีส์พรีเมียร์ | คู่ผสม | เฉิน ชิงเฉิน | รอบรองชนะเลิศ |
| 2015 | ไชนาอินเตอร์เนชันแนลแชลเลนจ์ | ชายคู่ | เหอ จี้ถิง | รอบรองชนะเลิศ |
| 2015 | ไชนาอินเตอร์เนชันแนลแชลเลนจ์ | คู่ผสม | เฉิน ชิงเฉิน | ชนะเลิศ |
| 2015 | นิวซีแลนด์กรังด์ปรีซ์โกลด์ | ชายคู่ | หวง ไข่เสียง | ชนะเลิศ |
| 2015 | นิวซีแลนด์กรังด์ปรีซ์โกลด์ | คู่ผสม | เฉิน ชิงเฉิน | ชนะเลิศ |
| 2015 | แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์เอเชีย | ทีมผสม | － | ชนะเลิศ |
| 2015 | แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์เอเชีย | ชายคู่ | เหอ จี้ถิง | ชนะเลิศ |
| 2015 | แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์เอเชีย | คู่ผสม | เฉิน ชิงเฉิน | ชนะเลิศ |
| 2015 | แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์โลก | ทีมผสม | － | ชนะเลิศ |
| 2015 | แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์โลก | ชายคู่ | เหอ จี้ถิง | ชนะเลิศ |
| 2015 | แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์โลก | คู่ผสม | เฉิน ชิงเฉิน | ชนะเลิศ |
| 2015 | บราซิลเลียนกรังด์ปรีซ์ | ชายคู่ | หวง ไข่เสียง | ชนะเลิศ |
| 2015 | บราซิลเลียนกรังด์ปรีซ์ | คู่ผสม | เฉิน ชิงเฉิน | ชนะเลิศ |
| 2016 | มาเลเซียมาสเตอร์ส | คู่ผสม | หลี่ หมิงฮุย | ชนะเลิศ |
| 2016 | ไทยแลนด์มาสเตอร์ส | ชายคู่ | หวง ไข่เสียง | รอบรองชนะเลิศ |
| 2016 | ไทยแลนด์มาสเตอร์ส | คู่ผสม | เฉิน ชิงเฉิน | ชนะเลิศ |
แหล่งข้อมูลอื่น

เจิ้ง ซือเหวย์ ที่ BWF.tournamentsoftware.com (ในภาษาอังกฤษ)
แววมยุรา (นวนิยาย)

แววมยุรา เป็นบทประพันธ์ พนมเทียน เป็นนวนิยายในปี พ.ศ. 2500 พิมพ์ครั้งแรกเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2500 สร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์แล้วหลายครั้ง โดยครั้งแรก ในรูปแบบภาพยนตร์นำแสดงโดย ลือชัย นฤนาท และ อมรา อัศวนนท์ ออกฉายเมื่อปี 2501 นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์อีกครั้งในปี 2525 นำแสดงโดย จารุณี สุขสวัสดิ์ และ สรพงษ์ ชาตรี และต่อมาสร้างเป็นละครครั้งแรก ในปี 2519 ทางช่อง 9 แล้วสร้างต่อ ๆ มา ล่าสุดในปี พ.ศ. 2555 นำแสดงโดย ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์ และ มารี เบิร์นเนอร์
เรื่องย่อ

แวว มยุรา สาวสวย หยิ่ง ทระนง ฐานะยากจน ต้องออกจากมหาวิทยาลัยมาทำงานดูแลแม่ที่ป่วยและส่งเสียน้องสาวเรียน ความสวยทำให้แววหางานง่าย แต่มักจะพบเจ้านายเข้ามาจีบอยู่เสมอจึงทำให้แววเบื่อมากและเปลี่ยนงานเป็นว่าเล่น แววได้รู้จักกับนายจักร กังวานไกล หนุ่มบ๊อง ๆ อารมณ์ดี โดยพบกันในวันฝนตกหนักและจักรอาสาไปส่งแววถึงบ้านด้วยรถเก่า ๆ ที่จวนจะพัง ในเวลาไล่เลี่ยกัน สยุมภูว์ ทศพล อภิมหาเศรษฐีลึกลับก้องโลกที่ไม่มีใครเคยพบเห็นหน้าตามาก่อนได้ให้ท่านขุนซึ่งเป็นผู้ดูแลผลประโยชน์ของเขาติดต่อเข้ามาเพื่อว่าจ้างแววด้วยสัญญาจ้างงานที่พิลึกกึกกือ คือ ไม่ต้องทำงาน มีรถหรูประจำตำแหน่งให้ ด้วยเงินเดือนที่สูงลิบ สัญญาไม่มีที่สิ้นสุดนอกจากแววจะเปลี่ยนใจไปทำงานที่อื่นหรือแต่งงานไป แววตกลงเป็นลูกจ้างของสยุมภูว์เพราะต้องการเงินมาเลี้ยงดูแม่และน้องและจะได้ไม่ต้องทนกับนายจ้างที่มาจีบอีกต่อไป ในขณะที่แววและครอบครัวมีชีวิตที่สบายขึ้นเพราะสยุมภูว์ได้ให้การช่วยเหลือด้านการเงินและความสะดวกสบายทุกอย่าง แววยังสงสัยในเหตุผลแปลกประหลาดของสัญญาจ้าง และพยายามขอพบกับเจ้านายผู้ลึกลับมาโดยตลอด แต่ไม่เคยสำเร็จครั้งแล้วครั้งเล่า จักรได้เข้ามาสนิทสนมกับครอบครัวของแววมากขึ้น ทำให้แววรู้ว่าจักรแม้จะฐานะยากจน แต่ก็เป็นคนดี ชอบช่วยเหลือคนอื่น มีอะไรคล้าย ๆ กับแววหลายอย่าง ความสัมพันธ์ระหว่างแววกับจักรพัฒนาขึ้น แต่กับสยุมภูว์แววก็ยังไม่สามารถเข้าพบตัวจริงของเขาได้จนแววผิดหวังมากจนเดินไร้สติทำให้รถเกือบชน คืนนั้นจักรนั่นเองที่ได้ช่วยแววไว้ได้ ทั้งคู่เริ่มมีความรู้สึกดี ๆ ให้กัน จักรเริ่มแสดงให้เห็นด้านที่จริงจังให้แววประจักษ์ โดยขอสัญญาจากแววว่าจะเป็นกำลังใจให้เขาในการสร้างฐานะและเมื่อสร้างเนื้อสร้างตัวได้สำเร็จวันใด แววจะแต่งงานกับเขา เวลาผ่านไปจักรหายหน้าไปสร้างตัวอยู่ต่างประเทศ ในขณะเดียวกัน สยุมภูว์ ซึ่งติดต่อกับแววผ่านทางโทรศัพท์มาตลอดก็ได้โทรมาขอแววแต่งงาน เช่นเดียวกับจักรที่กลับมาเมืองไทยได้ขอแววแต่งงานเช่นกัน สุดท้าย แววจะตัดสินใจเลือกใคร ระหว่าง จักร กังวานไกล หนุ่มนักสร้างอนาคตนิสัยดี กับ สยุมภูว์ ทศพล อภิมหาเศรษฐีผู้ลึกลับ
นักแสดงนำในปีต่าง ๆ

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| รูปแบบการนำเสนอ | สยุมภูว์ ทศพล / จักร | แววมยุรา | เริงใจ | เอกรินทร์ |
| ภาพยนตร์ พ.ศ. 2501 | ลือชัย นฤนาท | อมรา อัศวนนท์ | พงษ์ลดา พิมลพรรณ | สำราญ เหมือนประสิทธิ์ |
| ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2519 | พิศาล อัครเศรณี | กนกวรรณ ด่านอุดม |  |  |
| ภาพยนตร์ พ.ศ. 2525 | สรพงษ์ ชาตรี | จารุณี สุขสวัสดิ์ | ธิติมา สังขพิทักษ์ | นาท ภูวนัย |
| ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2532 | พร้อมพงษ์ นพฤทธิ์ | อภิรดี ภวภูตานนท์ | มณีนุช เสมรสุต |  |
| ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2537 | วรุฒ วรธรรม | กมลชนก โกมลฐิติ | ไกลใกล้ ติสโส | ศักราช ฤกษ์ธำรงค์ |
| ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2555 | ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์ | มารี เบรินเนอร์ | หรรษา จึงวิวัฒนวงศ์ | ภพธร สุนทรญาณกิจ |
ภาพยนตร์และละคร

แววมยุรา ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์แล้วหลายครั้ง ได้แก่
ภาพยนตร์และละคร > ภาพยนตร์

พ.ศ. 2501 แววมยุรา ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ครั้งแรกฟิล์ม 16 มม. กำกับโดย อธึก อรรถจินดา นำแสดงโดย ลือชัย นฤนาท, อมรา อัศวนนท์, พงษ์ลดา พิมลพรรณ, สมศรี อรรถจินดา, สำราญ เหมือนประสิทธิเวช, ดรุณี สุขสวัสดิ์ ฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2501
พ.ศ. 2525 แววมยุรา นำกลับมาสร้างใหม่เป็นครั้งที่สอง กำกับภาพยนตร์โดย อนันต์ นนท์ชัย สร้างโดย สวราฟิล์ม นำแสดงโดย จารุณี สุขสวัสดิ์, สรพงษ์ ชาตรี, นาท ภูวนัย, มยุรา ธนะบุตร, ธิติมา สังขพิทักษ์ ฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2525 ที่โรงภาพยนตร์เอเธนส์-เฉลิมกรุง
ภาพยนตร์และละคร > ละครโทรทัศน์

พ.ศ. 2519 แววมยุรา ถูกทำเป็นละครครั้งแรก ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 9 นำแสดงโดย พิศาล อัครเศรณี, กนกวรรณ ด่านอุดม
พ.ศ. 2532 แววมยุรา ถูกทำเป็นละครครั้งที่ 2 ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 สร้างโดย ดาราวิดีโอ นำแสดงโดย พร้อมพงษ์ นพฤทธิ์, อภิรดี ภวภูตานนท์, เล็ก ไอศูรย์ ,มณีนุช เสมรสุต, ไพโรจน์ ใจสิงห์, จันทนี สิงห์สุวรรณ
พ.ศ. 2537 แววมยุรา ถูกทำเป็นละครครั้งที่ 3 ออกอากาศทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 สร้างโดย อัครเศรณี โปรดักชั่น นำแสดงโดย วรุฒ วรธรรม, กมลชนก โกมลฐิติ, ตฤณ เศรษฐโชค, นิออน อิศรา, ศักราช ฤกษ์ธำรงค์, มณีรัตน์ วงศ์จีระศักดิ์, เหมือนฝัน บัณฑิตสกุล, สุเทพ ประยูรพิทักษ์, ชลิต เฟื่องอารมย์, พิศมัย วิไลศักดิ์
พ.ศ. 2555 แววมยุรา ถูกทำเป็นละครครั้งที่ 4 ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 สร้างโดย เวฟ มีเดีย เวิลด์ นำแสดงโดย ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์, มารี เบิร์นเนอร์, จาตุรงค์ มกจ๊ก, พิศาล อัครเศรณี, อนุชิต สพันธุ์พงษ์, ภพธร สุนทรญาณกิจ, นุชนัทน์ อรัณยะนาค, โชติกา วงศ์วิลาศ, หรรษา จึงวิวัฒนวงศ์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 - 22.45น. ต่อจากละคร แหม่มแก้มแดง เริ่มวันอาทิตย์ที่ 22 เมษายน ถึงวันศุกร์ที่ 25 พฤษภาคม 2555 ทางช่อง 3 และออกอากาศซ้ำวันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 09.45 - 11.45 น. ต่อจากละคร สะใภ้ไกลปืนเที่ยง เริ่มวันศุกร์ที่ 26 เมษายน ถึงวันพุธที่ 16 พฤษภาคม 2562 (วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 งดออกอากาศ) ทางช่อง 3 เอสดี
เพลงประกอบละคร

เพลง แววมยุรา – ขับร้องโดย ธนานันท์ สุนทรพันธ์
เพลง แววมยุรา – ขับร้องโดย ลัดดา แจ่มจ่าย
เพลง เธอหมุนรอบตัวฉัน…ฉันหมุนรอบตัวเธอ – ขับร้องโดย วัชระ ปานเอี่ยม (เพลงเปิด)
เพลง ไม่ใช่ความลับ…แต่ยังบอกไม่ได้ – ขับร้องโดย จิรากร สมพิทักษ์ (เพลงปิด)
เพลง ไม่รู้จะเลือกใคร – ขับร้องโดย ศิรินทิพย์ หาญประดิษฐ์
เพลง ก็พอ – ขับร้องโดย จุไรรัตน์ สมานแก้ว (Katie Pacific)
เพลง จำฉันได้หรือเปล่า – ขับร้องโดย CHOCOLATE KIT
แหล่งข้อมูลอื่น

แววมยุรา (2555) ที่สยามโซน
ถนนหมายเลข 68 (ประเทศกัมพูชา)

|  ถนนหมายเลข 68 |
| --- | --- |

ถนนหมายเลข 68 ในเทศบาลสำโรงเมื่อปี พ.ศ. 2553
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 113 กิโลเมตร (70 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศใต้:  NH6 อ.กลอรันห์ จ.เสียมราฐ
 :   NR56 ท.สำโรง จ.อุดรมีชัย   NR58 ท.สำโรง จ.อุดรมีชัย 
ปลายทางทิศเหนือ: โอร์เสม็ด ท.สำโรง จ.อุดรมีชัย
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: กัมพูชา
 
ระบบทางหลวง
การขนส่งในประเทศกัมพูชา
ถนนหมายเลข 68 เป็นถนนแห่งชาติของกัมพูชา เชื่อมต่อระหว่างอำเภอกลอรันห์ จังหวัดเสียมราฐ กับโอร์เสม็ด เทศบาลสำโรง จังหวัดอุดรมีชัย ตรงข้ามกับชายแดนไทยบริเวณอำเภอกาบเชิง จังหวัดสุรินทร์ ระยะทาง 113 กิโลเมตร (70 ไมล์)
ประวัติ

ถนนหมายเลข 68 มีการก่อสร้างขึ้นครั้งแรกช่วงประมาณปี พ.ศ. 2512 เป็นเส้นทางหลักในการเดินทางและติดต่อกับจุดผ่านแดนบริเวณช่องจอม อำเภอกาบเชิง จังหวัดสุรินทร์ แต่เนื่องจากปัญหาภายในประเทศทำให้เส้นทางดังกล่าวถูกใช้งานอย่างหนักโดยขาดการบำรุงรักษา ซึ่งเส้นทางนี้ได้ตัดผ่านภูมิประเทศในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งทิวเขา และลำน้ำต่าง ๆ ตลอดการใช้เส้นทางนี้สัญจร ซึ่งเส้นทางระหว่างตัวจังหวัดอุดรมีชัยกับจุดผ่านแดนที่โอร์เสม็ดนั้นก่อนหน้านี้เป็นเส้นทางถนนลูกรังเท่านั้น
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 ประเทศไทยได้ปล่อยเงินกู้จำนวน 1,400 ล้านบาทผ่านสำนักงานความร่วมมือพัฒนาเศรษฐกิจกับประเทศเพื่อนบ้าน (องค์การมหาชน) ให้กับประเทศกัมพูชาสำหรับการพัฒนาและซ่อมแซมถนนหมายเลข 68 โดยคิดอัตราดอกเบี้ยในรูปแบบร้อยละ 1.5 ต่อปี มีอายุสัญญาระยะเวลา 30 ปี โดยในเวลา 10 ปีแรกเป็นระยะปลอดหนี้ แต่จะต้องชำระดอกเบี้ยในทุก ๆ ปีในวันที่ 20 พฤษภาคมและวันที่ 20 พฤศจิกายน โดยลงนามในข้อตกลงเงินกู้เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2552
ซึ่งต่อมาประเทศกัมพูชาได้ขอยกเลิกสัญญาเงินกู้จากรัฐบาลไทยเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2562 เนื่องจากกัมพูชาเองมีเงินงบประมาณเพียงพอแล้วในการดำเนินการปรับปรุงเส้นทาง และไม่ได้ต้องการเงินกู้จากรัฐบาลไทยแต่อย่างใด ซึ่งคาดว่ามาจากปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศไทยที่มีปัญหาจากความขัดแย้งเรื่องเขตแดนของทั้งสองประเทศที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ โดยการปรับปรุงถนนหมายเลข 68 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2555 ดำเนินก่อสร้างโดยทหารช่างของกัมพูชา
ต่อมาในปี พ.ศ. 2566 ถนนหมายเลข 68 ได้รับการปรับปรุงและก่อสร้างใหม่ภายใต้การสนับสนุนงบประมาณจากรัฐบาลไทยผ่านการร้องขอของประเทศกัมพูชาผ่านสำนักงานความร่วมมือพัฒนาเศรษฐกิจกับประเทศเพื่อนบ้าน (องค์การมหาชน) เพื่อทำการศึกษาโครงการและสภาพแวดล้อมของพื้นที่ โดยถนนมีสภาพพร้อมใช้งานจากการซ่อมบำรุงของรัฐบาลกัมพูชา แต่จากอายุของเส้นทางที่ก่อสร้างมานานกว่า 10 ปี ส่งผลให้ถนนมีสภาพเสียหายจนพบจุดอันตราย และจุดชำรุดเสียหายตลอดเส้นทาง ทำให้ต้องศึกษาปรับปรุงใหม่และดำเนินการปรับแนวถนน วางระบบระบายน้ำและท่อ พร้อมกับติดตั้งอุปกรณ์ป้องกันอันตรายเพื่อยกระดับความปลอดภัย ป้ายสัญญาณจราจร หมุดสะท้อนแสง ระบบส่องสว่าง และการขยายถนนในเขตชุมชน โดยถนนมีทั้งรูปแบบ 2 ช่องจราจรสวนกัน และแบบ 4 ช่องจราจรในเขตชุมชน ซึ่งการก่อสร้างจะสร้างให้ได้มาตรฐานตามรูปแบบของทางหลวงอาเซียน
ในการรับฟังความคิดเห็นของประชาชนในพื้นที่ พบว่าประชาชนร้อยละ 100 เห็นด้วยกับการปรับปรุงเส้นทางเนื่องจากถนนดังกล่าวเป็นเส้นทางหลักในการเดินทางระหว่างจังหวัดเสียมราฐและอุดรมีชัย รวมถึงจะช่วยส่งเสริมการเติบโตของทั้งเศรษฐกิจและโครงสร้างพื้นฐานอื่น ๆ ภายในประเทศ ปัจจุบันในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2567 ยังอยู่ในสถานะตรวจรับผลการศึกษา
รายละเอียดของเส้นทาง

ถนนหมายเลข 68 เริ่มต้นจาก อำเภอกลอรันห์ จังหวัดเสียมราฐ แยกจากทางหลวงหมายเลข 6 โดยสายเก่าจะเริ่มต้นที่ 364+900 ขณะที่สายใหม่จะเริ่มต้นที่ กม.365+700 ขึ้นไปทางเหนือเข้าสู่อำเภอเสร็ยสนำ จากนั้นเข้าสู่พื้นที่ของจังหวัดอุดรมีชัย เข้าสู่อำเภอจงกาล เทศบาลสำโรง ซึ่งมีทางแยกไปทางตะวันตกเป็นถนนหมายเลข 56 ตรงไปทางเหนือมีทางแยกขวาไปยังอำเภออ็อนลวงแวง ให้ตรงขึ้นไปต่อและสิ้นสุดที่โอร์เสม็ด ตรงข้ามกับชายแดนไทยบริเวณจุดผ่านแดนถาวรช่องจอม อำเภอกาบเชิง จังหวัดสุรินทร์ ระยะทาง 113 กิโลเมตร (70 ไมล์)
วงเวียนบริเวณตัวเมืองอำเภอกลอรันห์ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของถนนหมายเลข 68 (สายเก่า)
ศาสนาอิสลามในประเทศอียิปต์

มหาวิทยาลัยอัลอัซฮัรที่ไคโร ประเทศอียิปต์ เชื่อมเข้ากับมัสยิดที่สร้างขึ้นประมาณ ค.ศ. 971 มุสลิมนิกายซุนนีบางส่วนถือว่าสถานที่นี้เป็นหนึ่งในฝ่ายผู้นำศาสนาอิสลามนิกายซุนนีที่มีอำนาจสูงสุดของโลก
ศาสนาอิสลามเป็นศาสนาหลักในประเทศอียิปต์ที่มีชาวอียิปต์ประมาณร้อยละ 90 ที่ระบุตนเองเป็นมุสลิม มุสลิมชาวอียิปต์ส่วนใหญ่นับถือนิกายซุนนี ส่วนน้อยนับถือนิกายชีอะฮ์ ศาสนาอิสลามเป็นศาสนาประจำชาติตั้งแต่ ค.ศ. 1980 เนื่องจากไม่มีการสำรวจสำมะโนประชากรทางศาสนา โดยจากสำมะโนประชากรของอียิปต์พบว่ามีประชากรกลุ่มน้อยที่ไม่ใช่มุสลิม ทำให้ไม่สามารถทราบจำนวนร้อยละที่แท้จริงของชาวมุสลิมได้ จำนวนร้อยละของมุสลิมที่แท้จริงยังไม่มีใครทราบ ส่วนจำนวนร้อยละของชาวอียิปต์ที่นับถือศาสนาคริสต์ ซึ่งเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากเป็นอันดับ 2 ประมาณการไว้ที่ระหว่างร้อยละ 5 ถึง 10 ของประชากรทั้งหมด
งานวิจัยจากมหาวิทยาลัยเคนต์อ้างแบบสำรวจโดยอาหรับบาโรมิเตอร์ใน ค.ศ. 2018 ระบุว่า ชาวอียิปต์ประมาณร้อยละ 11 ระบุตนเองว่าไม่เคร่งศาสนา ส่วนแบบสำรวจใน 2018 Wave ระบุว่าชาวอียิปต์ร้อยละ 47.2 เคร่งศาสนา ร้อยละ 39.8 ค่อนข้างเคร่งศาสนา และร้อยละ 10.4 ไม่เคร่งศาสนา ในแบบสำรวจอาหรับบาโรมิเตอร์เดียวกันของ 2018 Wave V รายงานว่า ร้อยละ 90.4 ระบุว่าเป็นมุสลิม ร้อยละ 9.6 ระบุว่าเป็นคริสต์ และร้อยละ 0.1 ระบุว่าไม่มีศาสนา
ก่อนหน้าการทัพของฝรั่งเศสในอียิปต์และซีเรียภายใต้นโปเลียน โบนาปาร์ต ปัญหาทางการศึกษา กฎหมาย สาธารณสุข และสวัสดิการสังคมของอียิปต์เกือบทั้งหมดอยู่ในอำนาจของเจ้าหน้าที่ศาสนา จากนั้นในสมัยจักรวรรดิออตโตมัน บทบาทสาธารณะและทางการเมืองของอุละมาอ์ (นักวิชาการด้านศาสนาอิสลาม) ได้รับการเสริมมากขึ้น ซึ่งเป็นการสานต่อนโยบายของรัฐสุลต่านมัมลูกอย่างมีประสิทธิผล ตามธรรมเนียมแล้ว การแบ่งแยกทางการเมืองในประเทศจะขึ้นอยู่กับการแบ่งแยกทางศาสนา ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึง 20 รัฐบาลชุดต่อ ๆ มาใช้ความพยายามอย่างกว้างขวางเพื่อจำกัดบทบาทของอุละมาอ์ในชีวิตสาธารณะ และสถาบันทางศาสนาถูกจัดให้อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐอย่างใกล้ชิดมากขึ้นเรื่อย ๆ
หลังการปฏิวัติอียิปต์ ค.ศ. 1952 รัฐบาลใหม่รับผิดชอบในการแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ประจำมัสยิดและโรงเรียนสอนศาสนาอิสลาม เช่นเดียวกันกับการกำหนดให้มีการปฏิรูปมหาวิทยาลัยอัลอัซฮัรที่เริ่มต้นใน ค.ศ. 1961 นโยบายเหล่านี้ทำให้หัวหน้าแผนกสามารถดึงมาจากผู้อยู่นอกกลุ่มอุละมาอ์ที่ได้รับการฝึกอบรมแบบดั้งเดิมได้
แหล่งข้อมูลอื่น

Booknotes interview with Caryle Murphy on Passion for Islam: Shaping the Modern Middle East—The Egyptian Experience, 3 November 2002.
แม่แบบ:Country study
US State Department .