stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย
สถิติและผลงาน > จตุรมิตรสามัคคี

จตุรมิตรสามัคคี ชนะเลิศ 14 ครั้ง (4 ครั้งชนะเลิศเดี่ยว และ 10 ครั้งชนะเลิศร่วม)
| ครั้งที่ | ปี | ผู้อำนวยการโรงเรียน | หัวหน้าผู้ฝึกสอน | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | พ.ศ. 2507 | อ.อารีย์ เสมประสาท |  |  |
| 2 | พ.ศ. 2508 | อ.อารีย์ เสมประสาท |  | ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม(เทพศิรินทร์) |
| 5 | พ.ศ. 2513 | อ.อารีย์ เสมประสาท |  | ชนะเลิศอันดับ 1 |
| 8 | พ.ศ. 2521 | อ.อารีย์ เสมประสาท | อ.วิโรจน์ ภิญโภบริสุทธิ์ | รองชนะเลิศอันดับ 2 |
| 9 | พ.ศ. 2524 | ดร.สิงห์โต จ่างตระกูล | อ.ประเดิม ม่วงเกษม | รองชนะเลิศอันดับ 2 ร่วม(อัสสัมชัญ) |
| 10 | พ.ศ. 2525 | ดร.สิงห์โต จ่างตระกูล |  |  |
| 11 | พ.ศ. 2526 | ดร.สิงห์โต จ่างตระกูล |  |  |
| 12 | พ.ศ. 2527 | ดร.สิงห์โต จ่างตระกูล |  | รองชนะเลิศอันดับ 1 |
| 13 | พ.ศ. 2528 | ดร.สิงห์โต จ่างตระกูล |  |  |
| 14 | พ.ศ. 2530 | ดร.สิงห์โต จ่างตระกูล |  |  |
| 15 | พ.ศ. 2532 | ดร.สิงห์โต จ่างตระกูล | อ.ภูษิต จันทร์จิเรศรัศมี | รองชนะเลิศอันดับ 3 |
| 16 | พ.ศ. 2534 | ดร.สิงห์โต จ่างตระกูล | อ.เสนอ ไชยยงค์ | ชนะเลิศอันดับ 1 |
| 17 | พ.ศ. 2536 | อ.บุญเกียรติ นิลมาลย์ | อ.ธวัชชัย มิ่งมงคล | รองชนะเลิศอันดับ 2 |
| 18 | พ.ศ. 2538 | อ.บุญเกียรติ นิลมาลย์ | อ.ภูษิต จันทร์จิเรศรัศมี | รองชนะเลิศอันดับ 2 |
| 19 | พ.ศ. 2540 | อ.บุญเกียรติ นิลมาลย์ | อ.วิโรจน์ มูฮำหมัด | ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม(เทพศิรินทร์) |
| 20 | พ.ศ. 2542 | อ.ประกอบ พรหมบุตร | อ.วิโรจน์ มูฮำหมัด | ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม(เทพศิรินทร์) |
| 21 | พ.ศ. 2544 | ดร.จารีต องคะสุวรรณ | อ. ฤทธิ์ ชมน้อย | ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม(สวนกุหลาบ) |
| 22 | พ.ศ. 2546 | ดร.จารีต องคะสุวรรณ | อ. ณรงค์ ตราบดี | ชนะเลิศอันดับ 1 |
| 23 | พ.ศ. 2548 | ดร.วรนุช ตรีวิจิตรเกษม | อ. ณรงค์ ตราบดี | ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม(อัสสัมชัญ) |
| 24 | พ.ศ. 2550 | ดร.วรนุช ตรีวิจิตรเกษม | อ.จักรราช โทนหงษา | รองชนะเลิศ |
| 25 | พ.ศ. 2552 | ดร.วรนุช ตรีวิจิตรเกษม | อ.จักรราช โทนหงษา | ชนะเลิศอันดับ 1 |
| 26 | พ.ศ. 2555 | ดร.วรนุช ตรีวิจิตรเกษม | อ.ประจักษ์ เวียงสงค์ | ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม(สวนกุหลาบ) |
| 27 | พ.ศ. 2557 | ดร.วรนุช ตรีวิจิตรเกษม | อ.ประจักษ์ เวียงสงค์ | ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม(อัสสัมชัญ) |
| 28 | พ.ศ. 2560 | อ.ศุภกิจ จิตคล่องทรัพย์ |  | รองชนะเลิศอันดับ 1 |
| 29 | พ.ศ. 2562 | อ.ศุภกิจ จิตคล่องทรัพย์ |  | รองชนะเลิศอันดับ 1 |
| 30 | พ.ศ. 2566 | อ.วราภรณ์ ทรัพย์สมบูรณ์ | ธนพัต ณ ท่าเรือ | ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม(สวนกุหลาบ) |
ดูเพิ่ม

รายชื่อนักกีฬาสโมสรกรุงเทพคริสเตียน
โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย
จตุรมิตรสามัคคี
อลัน ยงยืนนาน

| อลัน ยงยืนนาน |
| --- | --- |
เกิด: 17 มกราคม พ.ศ. 2535 (32 ปี) อลัน ยงยืนนาน
อาชีพ: นักแสดง นักร้อง
สังกัด: อาร์เอส
อลัน ยงยืนนาน ชื่อเล่น แอมเมอร์ เกิดเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2535 เป็นนักแสดงลูกครึ่งไทย-อังกฤษ ศึกษาที่ โรงเรียนอัสสัมชัญ ธนบุรี เข้าสู่วงการบันเทิงตั้งแต่อายุ 9 ปี ปัจจุบันเป็นนักแสดงในสังกัดโพลีพลัส
ผลงาน > ละคร

รักเล่ห์เพทุบาย
เจ้าสาวมืออาชีพ
พ่อ
กลิ้งไว้ก่อนพ่อสอนไว้
คู่กิ๊กพริกกับเกลือ
ผลงาน > ภาพยนตร์

องคุลีมาล
ผลงาน > อัลบั้มเพลง

มันจิ๊กกะแด่ว ในนาม Laffer&Ammer ค่ายอาร์เอส
ผลงาน > โฆษณา

Pooky
12 Plus
Mazda
อลัน ลาสเซลเลส

| เดอะไรต์ออนะระเบิลเซอร์อลัน ทอมมี่ ลาสเซลเลส |
| --- | --- |

ราชเลขานุการในพระองค์
ดำรงตำแหน่ง 1943–1953
กษัตริย์: พระเจ้าจอร์จที่ 6 พระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2
ก่อนหน้า: เซอร์อเล็กแซนเดอร์ ฮาร์ดิง
ถัดไป: เซอร์ไมเคิล อาเดียน
ผู้ช่วยราชเลขานุการในพระองค์
ดำรงตำแหน่ง 1935–1943
กษัตริย์: พระเจ้าจอร์จที่ 5 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 พระเจ้าจอร์จที่ 6
เลขาธิการผู้ว่าการแคนาดา
ดำรงตำแหน่ง 1931–1935
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์: เอิร์ลแห่งเบสโบโรห์
ก่อนหน้า: เซอร์เอริคมิเอวิลล์
ถัดไป: ชุลดัม เรดเฟิร์น
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 11 เมษายน ค.ศ. 1887(1887-04-11) ดอร์เซต, สหราชอาณาจักร
เสียชีวิต: 10 สิงหาคม ค.ศ. 1981(1981-08-10) (94 ปี) พระราชวังเค็นซิงตัน, ลอนดอน, สหราชอาณาจักร
เชื้อชาติ: บริติช
คู่สมรส: โจแอน ฟรานเซส แวร์ เธซิเกอร์ (สมรส 1920; เสียชีวิต 1971)
บุตร: 3
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยทรินิตี, ออกซฟอร์ด
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
สังกัด: กองทัพบกสหราชอาณาจักร
ประจำการ: 1913–1938
ยศ: ร้อยเอก
หน่วย: กองทหารม้าอาสาเบดฟอร์ดเชอร์
ผ่านศึก: สงครามโลกครั้งที่ 1 แนวรบด้านตะวันตก 
รางวัล: Military Cross

เซอร์อลัน เฟรเดอริค ทอมมี่ ลาสเซลเลส  (อังกฤษ: Sir Alan Frederick Tommy Lascelles) ผู้ซึ่งได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยิ่งแห่งบาธ (GCB) เครื่องราชอิสริยาภรณ์รอยัลวิกตอเรียน (GCVO) เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยิ่งแห่งเซนต์ไมเคิลและเซนต์จอร์จ (CMG) เครื่องราชอิสริยาภรณ์ระดับกองทัพที่สาม (MC) (11 เมษายน ค.ศ. 1887  - 10 สิงหาคม ค.ศ. 1981) เป็นข้าราชบริพารและข้าราชการพลเรือนซึ่งดำรงตำแหน่งหลายตำแหน่งในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 รวมถึงตำแหน่งเลขานุการส่วนตัวของทั้ง สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 และ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 เขาเขียนอนุสัญญารัฐธรรมนูญในสหราชอาณาจักรที่ชื่อ Lascelles Principles ในจดหมายถึงบรรณาธิการ เดอะไทม์ ในปี 1950 โดยใช้นามปากกาว่า "ซีเนกซ์"
ชีวิตในวัยเด็กและการศึกษา

ทอมมี่ เกิดเมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1887 ในหมู่บ้านซัตตอน วอร์ดอน ในดอร์เซต ประเทศอังกฤษเป็นลูกคนที่หกและคนสุดท้อง และเป็นบุตรชายคนเดียวของผู้บัญชาการ ฮอนน์ เฟรเดอริค แคนนิ่ง ลาสเซลเลส และ เฟรเดอริคการ์ มาเรีย ลิดเดลล์ ทอมมี่เป็นหลานชายของ เฮนรี่ ลาสเซลเลส เอิร์ลแห่ง แฮร์วูด ที่ 4 เขาจึงเป็นลูกพี่ลูกน้องของ เฮนรี่ ลาสเซลเลส เอิร์ลแห่ง แฮร์วูด ที่ 6 แม่ของเขาเป็นลูกสาวของ เซอร์ อโดฟัส ลิดเดลล์ ลูกชายของ โทมัส ลิดเดลล์ บารอน เรเวนส์เวิร์ธ ที่ 1
หลังจากเข้าเรียนที่ วิทยาลัยมาร์ลโบโรห์ ตามด้วย วิทยาลัยทรินิตี, มหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด ทอมมี่รับใช้ในกองทหารอาสาของฝรั่งเศส ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งเขาได้ขึ้นสู่ตำแหน่งร้อยเอกและได้รับรางวัล เครื่องราชอิสริยาภรณ์ระดับกองทัพที่สาม (Military Cross) หลังจากนั้นเขาได้เป็น นายทหารผู้ช่วยกับลอร์ดลอยด์พี่เขยของเขาซึ่งเป็นผู้ว่าการเมืองบอมเบย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1919 ถึง 1920
อาชีพ

จากนั้น ทอมมี่กลับไปอังกฤษและได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยเลขานุการส่วนตัวของ เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ในปี ค.ศ. 1920 โดยรับหน้าที่ในตำแหน่งนั้นจนกระทั่งลาออกในปี ค.ศ. 1929 โดยอ้างถึงความแตกต่างกับเจ้าชายและเข้ากันไม่ได้
จากปี ค.ศ. 1931 ถึง ค.ศ. 1935 เขาดำรงตำแหน่งเลขาธิการของผู้ว่าการรัฐแคนาดา เวเรปอนสัน บี เอิร์ลแห่งเบสโบโรห์ที่ 9
ทอมมี่ กลายเป็นผู้ช่วยเลขานุการส่วนตัวของ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ในช่วงหลังของปี ค.ศ. 1935
เมื่อเจ้าชายแห่งเวลส์ขึ้นครองราชย์ในฐานะพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าจอร์จที่ 5 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1936 ลาสเซลเลสดำรงตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการส่วนตัวของกษัตริย์คนใหม่ในช่วงสั้น ๆ จากนั้นเมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 สละราชสมบัติในเดือนธันวาคม พ.ศ. 1936 ลาสเซลเลสก็กลายเป็นผู้ช่วยเลขานุการส่วนตัวของจอร์จที่ 6 หลังจากการขึ้นครองราชย์ของกษัตริย์องค์ใหม่
ลาสเซลเลสได้เป็นอัศวินโดยการแต่งตั้งจากสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 ขณะอยู่บนรถไฟในระหว่างการเสด็จพระราชดำเนินแคนาดาและสหรัฐอเมริกาในปีค. ศ. 1939 และได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์รอยัลวิกตอเรียน จากสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งหราชอาณาจักร
เขาได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยิ่งแห่งบาธ ในปี 1944 เขาได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์รอยัลวิกตอเรียน ในปี 1926 ก่อนที่เขาจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นอัศวินตามลำดับในปี 1939 เขาได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยิ่งแห่งเซนต์ไมเคิลและเซนต์จอร์จ ในปี 1933 เขาสาบานตนเป็นองคมนตรี โดยเขามีคำนำหน้าใหม่คือ " เดอะไรต์ออนะระเบิล " ซึ่งแปลว่า ผู้มีเกียรติที่เหมาะสม ในปี 1943
ในปี 1943 ลาสเซลเลสได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นเลขานุการส่วนตัวของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 ในปี 1952 และเขากลายเป็นเลขานุการส่วนตัวของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธ ที่ 2 จนถึงปีค. ศ. 1953
ลาสเซลเลส ยังเป็นผู้ดูแลหอจดหมายเหตุของราชวงศ์ตั้งแต่ปีค. ศ. 1943 ถึง 1953
เขาเกษียณอายุราชการจากการรับใช้ราชวงศ์มานาน 27 ปี ในวันสุดท้ายของปี 1953 ตอนอายุ 66 ปี เขาได้รับการเชิญจากนายกรัฐมนตรีเซอร์วินสตัน เชอร์ชิลล์สองครั้งและโดยพระราชินีหนึ่งครั้งว่าเขาต้องการไปทำงานต่อที่สภาขุนนางหรือไม่ แต่เขาปฏิเสธคำเชิญทุกครั้ง อย่างไรก็ตามเขายอมรับการแต่งตั้งให้เป็นอัศวินแกรนด์ครอสซึ่งเขากล่าวว่า "ได้รับการแต่งตั้งสูงเกินกว่าที่เขาต้องการ"
เอกสารของลาสเซลเลส จัดอยู่ใน หอจดหมายเหตุเชอร์ชิล ที่ วิทยาลัยเชอร์ชิล, แคมบริดจ์
ชีวิตส่วนตัว

วันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1920 ลาสเซลเลสแต่งงานกับโจแอนนา ฟรานเซส เวเรเธซิเกอร์ผู้มีเกียรติ (1895–1971) ลูกสาวของเฟรเดริก เธซิเกอร์นายอำเภอคนแรกของเชล์มสฟอร์ด อดีตอุปราชแห่งอินเดียและเป็นลอร์ดคนแรกของทหารเรือ พวกเขามีลูก 3 คน:
จอห์น เฟรเดอริก ลาสเซลเลส เกิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 1922 เสียชีวิต 11 กันยายน 1951
ลาวิเนีย โจน ลาสเซลเลส เกิด 27 มิถุนายน พ.ศ. 1923 เสียชีวิต 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2020 แต่งงานกับพันตรีเอ็ดเวิร์ดเวสต์แลนด์เรนตันหย่าร้างกันในปี 1960 จากนั้นปี 1962-1964 กับนักเขียน กาวิน แม็คเวลล์ และ เดวิด แฮนด์คินสัน ในปี 1969
แคโรไลน์ แมรี ลาสเซลเลส เกิด 15 กุมภาพันธ์ 1927; แต่งงานกับแอนโทนี ลิทเทลตัน ในปี 1949 นายอำเภอแชนดอสคนที่ 2; จากนั้น ปี 1985 ถึง เดวิด เอิร์สไคน์ บุตรชายของลอร์ดเอิร์สไคน์
ลาสเซลเลส เสียชีวิตเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 1981 ที่พระราชวังเคนซิงตันเมื่ออายุ 94 ปี
เก็งกิ ฮารางูจิ

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เก็งกิ ฮารางูจิ
วันเกิด:   (1991-05-09) 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1991 (33 ปี)
สถานที่เกิด:  คูมางายะ, ประเทศญี่ปุ่น
ส่วนสูง:  1.80 m (5 ft 11 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2008–2014 |  อูราวะ เรดไดมอนส์ |  167 |  (33) |
| 2014–2017 |  แฮร์ทา เบเอ็สเซ |  91 |  (4) |
| 2018 |  ฟอร์ทูนาดึสเซิลดอร์ฟ |  13 |  (1) |
| 2018– |  ฮันโนเฟอร์ 96 |  22 |  (0) |
ทีมชาติ
| 2011– |  ประเทศญี่ปุ่น |  49 |  (10) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
เก็งกิ ฮารางูจิ (ญี่ปุ่น: 原口 元気; โรมาจิ: Haraguchi Genki) เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ปัจจุบันเล่นให้กับฮันโนเฟอร์ 96และทีมชาติญี่ปุ่นในตำแหน่งกองกลาง
สถิติอาชีพ

| ทีมชาติญี่ปุ่น> ปี | ทีมชาติญี่ปุ่น> ลงเล่น | ทีมชาติญี่ปุ่น> ประตู |
| --- | --- | --- |
| 2011 | 1 | 0 |
2012: 0
| 2013 | 2 | 0 |
2014: 0
| 2015 | 8 | 1 |
| 2016 | 9 | 5 |
| 2017 | 9 | 0 |
| 2018 | 11 | 2 |
| 2019 | 9 | 2 |
| รวม | 39 | 10 |
แหล่งข้อมูลอื่น

เก็งกิ ฮารางูจิ ที่เจลีก (ญี่ปุ่น)
| ด ค กรายชื่อนักกีฬาทีมชาติญี่ปุ่น – ฟุตบอลโลก 2018 |
| --- | --- | --- |
|  1 คาวาชิมะ  2 อูเอดะ  3 โชจิ  4 ฮนดะ  5 นากาโตโมะ  6 เอ็นโด  7 ชิบาซากิ  8 ฮารางูจิ  9 โอกาซากิ  10 คางาวะ  11 อูซามิ  12 ฮิงาชิงูจิ  13 มูโตะ  14 อินูอิ  15 โอซาโกะ  16 ยามางูจิ  17 ฮาเซเบะ (c)  18 โอชิมะ  19 เอช. ซากาอิ  20 มากิโนะ  21 จี. ซากาอิ  22 โยชิดะ  23 นากามูระ  ผู้ฝึกสอน: นิชิโนะ  |  1 คาวาชิมะ  2 อูเอดะ  3 โชจิ  4 ฮนดะ  5 นากาโตโมะ  6 เอ็นโด  7 ชิบาซากิ  8 ฮารางูจิ  9 โอกาซากิ  10 คางาวะ  11 อูซามิ  12 ฮิงาชิงูจิ  13 มูโตะ  14 อินูอิ  15 โอซาโกะ  16 ยามางูจิ  17 ฮาเซเบะ (c)  18 โอชิมะ  19 เอช. ซากาอิ  20 มากิโนะ  21 จี. ซากาอิ  22 โยชิดะ  23 นากามูระ  ผู้ฝึกสอน: นิชิโนะ  |  |
ออสติน ลีห์

ออสติน ลีห์ เป็นนักแสดงละครเวทีชาวอังกฤษ
ผลงาน

Brigadier Gerard (1915)
Beau Brocade (1916)
The Temptress (1920)
Desire (1920)
Adventures of Captain Kettle (1922)
Old Bill Through the Ages (1924)
Bulldog Drummond's Third Round (1925)
แหล่งข้อมูลอื่น

ออสติน ลีห์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อำเภอสหัสขันธ์

| อำเภอสหัสขันธ์ |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Sahatsakhan
ศูนย์ศึกษาวิจัยและพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าว หรือ พิพิธภัณฑ์สิรินธร (อังกฤษ: Sirindhorn Museum) เป็นศูนย์วิจัยเกี่ยวกับไดโนเสาร์และพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์แห่งแรกของประเทศไทย
คำขวัญ: สหัสขันธ์รื่นรมย์ พระพรหมภูสิงห์ สวยยิ่งเขื่อนลำปาว ภูค่าวพระนอน พักผ่อนแหลมโนนวิเศษ อาณาเขตไดโนเสาร์ ภูกุ้มข้าวสัตว์โลกล้านปี
แผนที่จังหวัดกาฬสินธุ์ เน้นอำเภอสหัสขันธ์
พิกัด: 16°42′48″N 103°31′12″E﻿ / ﻿16.71333°N 103.52000°E﻿ / 16.71333; 103.52000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: กาฬสินธุ์
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 316.402 ตร.กม. (122.163 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 42,627 คน
 • ความหนาแน่น: 134.72 คน/ตร.กม. (348.9 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 46140
รหัสภูมิศาสตร์: 4609
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอสหัสขันธ์ ถนนหลักเมือง ตำบลโนนบุรี อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ 46140
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
สหัสขันธ์ [สะ-หัด-สะ-ขัน] เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาฬสินธุ์ อดีตเป็นอำเภอที่เคยมีอาณาเขตพื้นที่ขนาดใหญ่มากที่สุดในจังหวัดกาฬสินธุ์ ซึ่งพื้นที่อำเภอสหัสขันธ์ครอบคลุมพื้นที่อำเภอสมเด็จ อำเภอท่าคันโท อำเภอหนองกุงศรี อำเภอคำม่วง อำเภอสามชัย บางส่วนของอำเภอห้วยเม็ก ในปัจจุบัน ซึ่งแยกการปกครองออกเรื่อยมา อำเภอนี้เป็นที่ตั้งของศูนย์ศึกษาวิจัยและพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าว
พระมหาธาตุเจดีย์ที่วัดพุทธนิมิต (ภูค่าว)
พระพุทธนิมิตเหล็กไหลที่วัดพุทธนิมิต (ภูค่าว) ทั้งองค์มีเนื้อสีดำ
ซากดึกดำบรรพ์ของไดโนเสาร์ที่ภูกุ้มข้าว อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ พบโดยพระครูวิจิตรสหัสคุณ(หา สุภโร) เจ้าอาวาสวัดสักกะวันปัจจุบันมีสมณศักดิ์ในราชทินนามที่ พระเทพมงคลวชิรมุนี (หา สุภโร) ในปีพ.ศ. 2537 และได้เริ่มทำการขุดค้นอย่างเป็นระบบ โดยคณะสำรวจไดโนเสาร์จากกรมทรัพยากรธรณี ตั้งแต่ปลายปีพ.ศ. 2537
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอสหัสขันธ์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสามชัยและอำเภอคำม่วง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอสมเด็จ
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองกาฬสินธุ์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองกุงศรี
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอสหัสขันธ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล 85 หมู่บ้าน
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. |  | ภูสิงห์ |  | (Phu Sing) |  | 9 หมู่บ้าน |  |  |  | 5. |  | นิคม |  | (Nikhom) |  | 7 หมู่บ้าน |  |
| 2. |  | สหัสขันธ์ |  | (Sahatsakhan) |  | 13 หมู่บ้าน |  |  |  | 6. |  | โนนแหลมทอง |  | (Non Laem Thong) |  | 12 หมู่บ้าน |  |
| 3. |  | นามะเขือ |  | (Na Makhuea) |  | 12 หมู่บ้าน |  |  |  | 7. |  | โนนบุรี |  | (Non Buri) |  | 11 หมู่บ้าน |  |
| 4. |  | โนนศิลา |  | (Non Sila) |  | 13 หมู่บ้าน |  |  |  | 8. |  | โนนน้ำเกลี้ยง |  | (Non Nam Kliang) |  | 8 หมู่บ้าน |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอสหัสขันธ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลโนนบุรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนบุรีทั้งตำบล (สุขาภิบาลโนนบุรีเดิม)
เทศบาลตำบลภูสิงห์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลภูสิงห์ทั้งตำบล
เทศบาลตำบลนิคม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนิคมทั้งตำบล
เทศบาลตำบลโนนน้ำเกลี้ยง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนน้ำเกลี้ยงทั้งตำบล
เทศบาลตำบลนามะเขือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนามะเขือทั้งตำบล
เทศบาลตำบลโนนศิลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนศิลาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสหัสขันธ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสหัสขันธ์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนแหลมทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนแหลมทองทั้งตำบล
สถานที่สำคัญ

วัดพุทธนิมิต (ภูค่าว) ตั้งอยู่บ้านนาสีนวล ตำบลสหัสขันธ์ เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป ไสยาสน์ตะแคงซ้าย ไม่มีเกตุมาลา นอกจากนี้ภายในวัดยังมีโบสถ์ที่ประดับตกแต่งสวยงาม และวิหารที่ประดิษฐานพระพุทธรูปและพระเครื่องจำนวนมาก นอกจากนี้ภายในวัดยังมีอุโบสถไม้ที่วิจิตรงดงามโดยก่อสร้างจากไม้ขนาดใหญ่นำขึ้นมาจากใต้เขื่อนลำปาว หอพระเครื่องที่มีพระเครื่องประดับประดาตกแต่งไว้หลายแสนองค์  และพระมหาธาตุเจดีย์ที่ สร้างจากหินทรายเฉพาะยอดมหาธาตุเจดีย์มีมูลค่ากว่า 25 ล้านบาทมีทั้งทองคำ 30 กิโลกรัมและประดับตกแต่งด้วยเพชรนิลจินดา มากมาย  นอกจากนี้เป็นที่ประดิษฐานของพระบรมสารีริกธาตุของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจากประเทศเนปาล
พระพรหมภูมิปาโล ประดิษฐานอยู่ที่พำนักสงฆ์พุทธาวาส บนยอดเขาภูสิงห์
เกาะวัวตาหลับ

| --- | --- |
เกาะวัวตาหลับ
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะอ่างทอง
การปกครอง
 ไทย
จังหวัด: สุราษฎร์ธานี
อำเภอ: เกาะสมุย
ตำบล: อ่างทอง
ข้อมูลอื่น ๆ
เขตเวลา: UTC+07:00
รหัสไปรษณีย์: 84140
เกาะวัวตาหลับ เป็นเกาะในอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะอ่างทอง ตำบลอ่างทอง อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี อยู่ห่างจากเกาะสมุยไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 32 กิโลเมตร
ทางด้านทิศใต้ของหาดทรายด้านหน้าของเกาะมีทางเดินไปยัง ถ้ำบัวโบกที่มีหินงอกหินย้อยรูปทรงคล้ายกับบัวบาน รวมไปถึงจุดชมวิวบนยอดเขา สามารถมองเห็นหมู่เกาะอ่างทอง เป็นที่ตั้งของที่ทำการรอุทยานแห่งชาติโดยอยู่บริเวณอ่าวคา ที่ป่าเขาหินปูนมีจันทร์ผา สลัดได และยอป่าเป็นพันธุ์ไม้เด่น รวมทั้งยังมีค่างแว่นถิ่นใต้อีกด้วย
ด้านสาธารณูปโภคมีบ้านพักสำหรับนักท่องเที่ยว ลานกางเต๊น ร้านค้า ร้านอาหารสวัสดิการ ให้บริการ มีสัญญาณโทรศัพท์
อำเภอโพธิ์ตาก

| อำเภอโพธิ์ตาก |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Pho Tak
คำขวัญ: ถิ่นข้าวเม่า เผ่าไทยพวน หลากล้วนประเพณี สตรีสุดสวย ร่ำรวยวัฒนธรรม
แผนที่จังหวัดหนองคาย เน้นอำเภอโพธิ์ตาก
พิกัด: 17°52′36″N 102°24′36″E﻿ / ﻿17.87667°N 102.41000°E﻿ / 17.87667; 102.41000
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: หนองคาย
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 102.5 ตร.กม. (39.6 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 15,246 คน
 • ความหนาแน่น: 148.74 คน/ตร.กม. (385.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 43130
รหัสภูมิศาสตร์: 4317
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอโพธิ์ตาก หมู่ที่ 4  ถนนกาหม-สาวแล ตำบลโพธิ์ตาก อำเภอโพธิ์ตาก จังหวัดหนองคาย 43130
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
โพธิ์ตาก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองคาย และเป็นอำเภอที่มีพื้นที่และจำนวนประชากรน้อยที่สุดของจังหวัด
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอโพธิ์ตากตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอศรีเชียงใหม่
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอศรีเชียงใหม่
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอท่าบ่อ และอำเภอบ้านผือ (จังหวัดอุดรธานี)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านผือ (จังหวัดอุดรธานี) และอำเภอสังคม
ประวัติ

ท้องที่อำเภอโพธิ์ตากเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอศรีเชียงใหม่ ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอโพธิ์ตาก ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอโพธิ์ตาก โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
วันที่ 22 กรกฎาคม 2501 แยกพื้นที่ตำบลพานพร้าว ตำบลแก้งไก่ ตำบลบ้านม่วง และตำบลโพธิ์ตาก จากอำเภอท่าบ่อ มาตั้งเป็น อำเภอศรีเชียงใหม่ เป็นอำเภอพิเศษที่จัดตั้งโดยไม่ต้องผ่านการเป็นกิ่งอำเภอ
วันที่ 23 ตุลาคม 2522 ตั้งตำบลโพนทอง แยกออกจากตำบลโพธิ์ตาก
วันที่ 15 กันยายน 2532 ตั้งตำบลด่านศรีสุข แยกออกจากตำบลโพนทอง
วันที่ 25 มิถุนายน 2540 แยกพื้นที่ตำบลโพธิ์ตาก ตำบลโพนทอง และตำบลด่านศรีสุข จากอำเภอศรีเชียงใหม่ มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอโพธิ์ตาก และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอศรีเชียงใหม่
วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอโพธิ์ตาก อำเภอศรีเชียงใหม่ เป็น อำเภอโพธิ์ตาก
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอโพธิ์ตากแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 27 หมู่บ้าน ได้แก่
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | โพธิ์ตาก |  | (Pho Tak) |  | 7 หมู่บ้าน |
| 2. | โพนทอง |  | (Phon Thong) |  | 11 หมู่บ้าน |
| 3. | ด่านศรีสุข |  | (Dan Si Suk) |  | 9 หมู่บ้าน |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอโพธิ์ตากประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ตาก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์ตากทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโพนทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพนทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลด่านศรีสุข ครอบคลุมพื้นที่ตำบลด่านศรีสุขทั้งตำบล
เค็ง ทาเกอูจิ

เค็ง ทาเกอูจิ (ญี่ปุ่น: 武内 健; โรมาจิ: Takeuchi Ken) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น บ้านเกิดอยู่ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เกิดวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1978 กรุ๊ปเลือดเอ
อำเภอสวี

| อำเภอสวี |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Sawi
วัดพระบรมธาตุสวี
คำขวัญ: พระธาตุเก่าแก่ กาแฟเลิศล้ำ ระกำหวานดี สตรีสวยสด สับปะรดหวานกรอบ เที่ยวรอบหมู่เกาะสวี
แผนที่จังหวัดชุมพร เน้นอำเภอสวี
พิกัด: 10°15′12″N 99°5′42″E﻿ / ﻿10.25333°N 99.09500°E﻿ / 10.25333; 99.09500
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: ชุมพร
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 898.0 ตร.กม. (346.7 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 72,916 คน
 • ความหนาแน่น: 81.20 คน/ตร.กม. (210.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 86130
รหัสภูมิศาสตร์: 8607
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอสวี เลขที่ 13/1 หมู่ที่ 4 ตำบลสวี อำเภอสวี จังหวัดชุมพร 86130
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
สวี [สะ-หฺวี] เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดชุมพร อำเภอสวีเป็นเมืองเก่าแก่มาตั้งแต่สมัยโบราณเมืองหนึ่งของจังหวัดชุมพร ตามประวัติสาสตร์ อำเภอนี้มีชื่อเรียกแต่เดิมว่า “เมืองฉวี” แล้วเพี้ยนมาเป็น “สวี” ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลตะวันออกของประเทศไทย เมืองสวีมีกำหนดมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ใครเป็นคนสร้าง ไม่มีหลักฐานปรากฏแน่ชัดในประวัติศาสตร์ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2357 ปรากฏว่าได้มีเมืองสวีแล้ว โดยปรากฏในประวัติศาสตร์ว่า สมณทูตของไทยจะไปลังกา แต่เรือแตกก็เปลี่ยนเป็นเดินทางบก และได้เดินทางจากเมืองชุมพรผ่านเมืองสวี แต่สถานที่ตั้งตัวเมืองเดิมอยู่ที่ใดไม่มีหลักฐานยืนยัน ประมาณปี พ.ศ. 2449 ซึ่งเป็นปีที่จัดการหัวเมืองใหม่ เมืองสวีได้ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสวี แต่จะตั้งอยู่ริมแม่น้ำสวีตอนใดก็ไม่มีหลักฐานปรากฏชัดเจนเช่นเดียวกัน  ปัจจุบันพื้นที่อำเภอสวีส่วนใหญ่ อุดมสมบูรณ์ด้วยพืชผลทางการเกษตร ผลผลิตจากการประมง และมีสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง
ประวัติศาสตร์ > ก่อนสมัยกรุงศรีอยุธยา

ท้องที่อำเภอสวีนี้ ก่อนสมัยกรุงศรีอยุธยา มีตำนานเก่าของวัดพระธาตุกาวี ที่รับรู้ต่อกันมา ในพื้นบ้านพื้นเมืองอันเป็นที่รู้จักกันทั่ว ๆไปว่า เมื่อครั้งหนึ่งนานมาแล้วพระเจ้าศรีธรรมโศกราชองค์หนึ่งกับพระมเหษีพากองทัพไพร่พลกลับจากการทำสงคราม มาหยุดพักแรกที่วัดร้างแห่งหนึ่ง ซึ่งมีสิ่งก่อสร้างปรักหักพัง มีอยู่แต่กองอิฐดินเผาเกลื่อนกลาดทับถมกันอยู่ ในระหว่างที่เหล่าทหารบางคนจัดสร้างที่พัก บางคนจัดการหุงหาอาหารกันตามหน้าที่ ก็มีกาฝูงหนึ่งพากันบินมาจับกลุ่มที่ซากอิฐดินเผาซึ่งเหลืออยู่จากการหักพังทำลายแล้วพากันวีปีกและส่งเสียงร้องขึ้นพร้อม ๆ กัน ราวกับเป็นการนัดหมายกันมาเสียงฉู่ฉาวเจี๊ยวจ๊าวลั่นไปหมด และเมื่อทหารไล่มันไปมันก็พากันบินหนีไป แต่ไม่นานมันก็กลับมาที่เก่าอีก แล้วพวกมันก็พากันร้องวีปีกเช่นเดิม พวกทหารไล่มันอีก มันก็หนีไปอีก แล้วมันก็กลับมาใหม่ กระทำเหมือนที่แล้วหลายครั้งหลายหน ไม่ยอมแพ้ต่อการขับไล่ของทหาร ความทราบถึงพระเจ้าศรีธรรมโศกราชกับพระมเหสี เป็นเรื่องหนึ่งที่ให้เกิดความสนพระทัยขึ้น จึงเสด็จไปทอดพระเนตร แล้วทรงรับสั่งให้ทหารรื้ออิฐปูนที่ปรักหักพังออก ก็พบองค์พระเจดีย์ใหญ่ยังเหลืออยู่ท่อนหนึ่ง และเมื่อทหารทำการรื้อต่อไป ก็ได้พบผอบทองสีสุกใสอยู่ในพระเจดีย์ร้างนั้นจึงนำถวายท้าวเธอทรงเปิดผอบดูพบพระธาตุสถิตอยู่ในผอบนั้น จึงรับสั่งให้นายทัพนายกองทำการซ่อมสร้างสถาปนาพระเจดีย์องค์นั้นขึ้นใหม่จนสำเร็จ แล้วท้าวเธอนำเอาพระบรมธาตุในผอบทองนั้นเข้าบรรจุประดิษฐานไว้เช่นเดิม แล้วจัดให้มีการมหรสพสมโภชทำบุญเป็นการใหญ่ฉลอง 7 วัน 7 คืน แล้วพระราชทานชื่อว่า พระบรมธาตุกาวีปีก ต่อมาคำว่าปีกหายไป คงเหลือแต่พระบรมธาตุกาวี ต่อมาบัดนี้เรียกกันว่า พระธาตุสวี เรื่องนี้ตามตำนานเมืองนครศรีธรรมราชกล่าวว่า เมื่อพระเจ้าศรีธรรมโศกราชได้ยกทัพมารบกับท้าวพิชัยเทพเชียงราชา (หรือท้าวอู่ทอง) แล้วตกลงประนีประนอมยอมแบ่งปันเขตแดนกันในเขตท้องที่เมืองบางตะพาน เมื่อเสร็จศึกแล้ว พระเจ้าศรีธรรมโศกราชก็ยกทัพกลับไปนครศรีธรรมราช ปรากฏว่า ในระหว่างทางได้ตั้งพระอารามก่อพระเจดีย์ ปลูกพระศรีมหาโพธิ์รายทางมาจนถึงนครศรีธรรมราช จึงสันนิษฐานว่า พระบรมธาตุกาวีปีก พระเจ้าศรีธรรมโศกราช คงทรงซ่อมสร้างขึ้นในครั้งเดินทัพกลับในครั้งนั้นเอง
ในท้องที่อำเภอสวีนี้ มีบ้าน ๆ หนึ่งเรียกว่า บ้านแพรก ตั้งอยู่ริมคลองสวี ทางทิศตะวันออกของที่ว่าการอำเภอลงไปทางปากน้ำ ที่บ้านแพรกนี้ มีผู้เฒ่าผู้แก่เล่ากันว่า ในสมัยโบราณก่อนกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี เคยเป็นที่ตั้งเมืองมาแล้วหนหนึ่งชื่อว่า เมืองแพรก คนจีนเรียกว่าเมืองยะสิ่ว และว่าเมื่อประมาณ 30 กว่าปีมาแล้ว มีการไถและขุดพบกระเบื้องดินเผาเครื่องมือเครื่องใช้ที่ฝังอยู่ในดิน จึงเห็นว่าเมืองนี้เป็นเมืองในตำนาน เมืองนครศรีธรรมราชเรียกว่าเมืองแพรก กล่าวคือตามตำนานเมืองนครศรีธรรมราชกล่าวว่า ในศตวรรษที่ 18 อาณาจักร อโยธยาส่งพระพนมทะเลศรีสวัสดิ์ ฯ ออกมาคุมเชิงเฝ้าดูทางฝ่ายอาณาจักรนครศรีธรรมราช โดยมอบกำลังทหารให้เจ้าศรีราชาเข้าโจมตีเมืองชุมพรได้ แล้วผ่านไปตั้งเมืองที่เมืองแพรก (ท้องที่อำเภอสวี) เพื่อทำการต่อไป แล้วให้พระพนมวัง นางสะเคียงทอง พร้อมด้วยเจ้าศรีราชานำกำลังทัพเข้าตีเมืองกาญจนดิษฐ์ได้อีก จึงจัดตั้งเมืองนครดอนพระขึ้นใหม่ เพื่อทำการรบกับฝ่ายอาณาจักรนครศรีธรรมราชและทำการรบกันอยู่นาน จึงยุติไม่แพ้ไม่ชนะกัน แต่ฝ่ายอาณาจักรนครศรีธรรมราชต้องเสียเมืองชุมพร เมืองสะอุเลา เมืองกาญจนดิษฐ์แก่ฝ่ายอาณาจักรอโยธยาไป
ประวัติศาสตร์ > สมัยกรุงศรีอยุธยา

ตามพระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ มีปรากฏตามคำให้การชาวกรุงเก่า หลังจากเสียกรุงศรีอยุธยาแก่พม่าเมื่อ พ.ศ. 2310 ตามบัญชีรายชื่อ หัวเมืองปักษ์ใต้ซึ่งขึ้นต่อกรุงศรีอยุธยาลำดับที่ 48 และว่าที่คลองสวี มีพลอยต่าง ๆ เมือง สวี มีหน้าที่ส่งส่วยพลอยต่อกรุงศรีอยุธยา แต่ตัวเมืองสวีในสมัยนั้นจะตั้งศาลาว่าการเมือง ณ ที่ใดไม่ปรากฏ