stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ผู้นำฝ่ายสัมพันธมิตรระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
จักรวรรดิบริติชและเครือจักรภพ > สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์

เอช. เอช. แอสควิธ – นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร (จนกระทั่ง 5 ธันวาคม 1916)
เดวิด ลอยด์ จอร์จ – นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร (ตั้งแต่ 7 ธันวาคม 1916)
เฮอร์เบิร์ต คิตชิเนอร์ – รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงครามสหราชอาณาจักร
ดักลาส เฮก – ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังรบนอกประเทศบริติช
วินสตัน เชอร์ชิล – ลอร์ดเอกแห่งกระทรวงทหารเรือ
จักรวรรดิบริติชและเครือจักรภพ > เครือรัฐออสเตรเลีย

โจเซฟ คุก – นายกรัฐมนตรีออสเตรเลีย (จนกระทั่ง 17 กันยายน 1914)
แอนดรูว์ ฟิชเชอร์ – นายกรัฐมนตรีออสเตรเลีย (17 กันยายน 1914 – 27 ตุลาคม 1915)
บิลลี ฮิวจ์ส – นายกรัฐมนตรีออสเตรเลีย (ตั้งแต่ 27 ตุลาคม 1915)
Ronald Munro Ferguson – ผู้สำเร็จราชการออสเตรเลีย
จักรวรรดิบริติชและเครือจักรภพ > แคนาดา

โรเบิร์ต บอร์เดน – นายกรัฐมนตรีแคนาดา
ดยุกแห่งคอนน็อตและสแตรธเอิร์น – ผู้สำเร็จราชการแคนาดา (1911–1916)
The Duke of Devonshire – ผู้สำเร็จราชการแคนาดา (1916–1921)
จักรวรรดิบริติชและเครือจักรภพ > บริติชอินเดีย

Charles Hardinge – อุปราชแห่งอินเดีย (1910–1916)
Frederic Thesiger – อุปราชแห่งอินเดีย (1916–1921)
จักรวรรดิบริติชและเครือจักรภพ > สหภาพแอฟริกาใต้

หลุยส์ โบธา – นายกรัฐมนตรีแอฟริกาใต้
The Earl of Buxton – ผู้สำเร็จราชการแอฟริกาใต้
จักรวรรดิบริติชและเครือจักรภพ > นิวซีแลนด์

วิลเลียม แมสซีย์ – นายกรัฐมนตรีนิวซีแลนด์
The Earl of Liverpool – ผู้สำเร็จราชการนิวซีแลนด์
จักรวรรดิบริติชและเครือจักรภพ > นิวฟันด์แลนด์

Sir Edward Morris – นายกรัฐมนตรีนิวฟันด์แลนด์ (1909–1917)
Sir John Crosbie – นายกรัฐมนตรีนิวฟันด์แลนด์ (1917–1918)
Sir William Lloyd – นายกรัฐมนตรีนิวฟันด์แลนด์ (1918–1919)
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3

แรมง ปวงกาเร – ประธานาธิบดีฝรั่งเศส
René Viviani – นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส (13 มิถุนายน 1914 - 29 ตุลาคม 1915)
Aristide Briand – นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส (29 ตุลาคม 1915 - 20 มีนาคม 1917)
Alexandre Ribot – นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส (20 มีนาคม 1917 - 12 กันยายน 1917)
Paul Painlevé – นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส (12 กันยายน 1917 - 16 พฤศจิกายน 1917)
ฌอร์ฌ เกลม็องโซ – นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส (ตั้งแต่ 16 พฤศจิกายน 1917)
โฌแซ็ฟ ฌ็อฟร์ – หัวหน้าผู้บัญชาการทหารของกองทัพบกฝรั่งเศส (จนกระทั่ง 13 ธันวาคม 1916)
โรเบิร์ต นีเวลล์ – หัวหน้าผู้บัญชาการทหารของกองทัพบกฝรั่งเศส (จนกระทั่ง เมษายน 1917)
ฟีลิป เปแต็ง – หัวหน้าผู้บัญชาการทหารของกองทัพบกฝรั่งเศส (ตั้งแต่ เมษายน 1917)
ราชอาณาจักรอิตาลี

พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 – พระมหากษัตริย์อิตาลี
Antonio Salandra – นายกรัฐมนตรีอิตาลี (จนกระทั่ง 18 มิถุนายน 1916)
เปาโล โบเซลลี – นายกรัฐมนตรีอิตาลี (จนกระทั่ง 29 ตุลาคม 1917)
วิตโตริโอ เอ็มมานูเอล ออร์ลันโด – นายกรัฐมนตรีอิตาลี (ตั้งแต่ 29 ตุลาคม 1917)
ลุยจิ คาดอร์นา – หัวหน้าผู้บัญชาการทหารของกองทัพบกราชอาณาจักรอิตาลี
อาร์มันโด้ ดิแอซ – ผู้บัญชาการทหารของกองทัพบกราชอาณาจักรอิตาลี
Luigi, Duke of Abruzzi – หัวหน้าผู้บัญชาการทหารของกองเรือเอเดรียติกอิตาลี
เปาโล เทออน ดิ เรเวล – พลเรือเอกของกองทัพเรือราชอาณาจักรอิตาลี
ราชอาณาจักรเซอร์เบีย

สมเด็จพระเจ้าปีเตอร์ที่ 1 – พระมหากษัตริย์เซอร์เบีย
นิโคลา ปาซิช – นายกรัฐมนตรีเซอร์เบีย
ราโดเมียร์ ปุตนิก – หัวหน้าผู้บัญชาการทหารของกองทัพบกเซอร์เบีย
จักรวรรดิญี่ปุ่น

สมเด็จพระจักรพรรดิโยชิฮิโตะ – จักรพรรดิญี่ปุ่น
โอกูมะ ชิเงโนบุ – นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น (จนกระทั่ง 9 ตุลาคม 1916)
เทราอูจิ มาซาตาเกะ – นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น (จนกระทั่ง 29 กันยายน 1918)
ฮาระ ทากาชิ – นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น (ตั้งแต่ 29 กันยายน 1918)
คาโต ซาดาคิจิ – ผู้บัญชาการของกองเรือที่ 2 สนับสนุนการรบในการล้อมชิงเต่า
โคโซ ซาโต – ผู้บัญชาการของกองเรือเฉพาะกิจลำดับที่ 2 ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
คามิโอะ มิตสึโอมิ – ผู้บัญชาการของกองทัพสัมพันธมิตรที่ชิงเต่า
ราชอาณาจักรโรมาเนีย

เฟอร์ดินานด์ที่ 1 – พระมหากษัตริย์โรมาเนีย
อียอน อี. เช. เบรอตียานู – นายกรัฐมนตรีโรมาเนีย
อเล็กซานดรู อาเวเรสกู – ผู้บัญชาการของกองทัพบกที่ 2, กองทัพบกที่ 3 รวมถึงกลุ่มกองทัพบกทิศใต้ และ นายกรัฐมนตรีโรมาเนีย
สหรัฐ

วูดโรว์ วิลสัน – ประธานาธิบดีสหรัฐ
โทมัส อาร์. มาร์แชลล์ – รองประธานาธิบดีสหรัฐ
นิวตัน ดี. เบเคอร์ – รัฐมนตรีว่าการทบวงการสงครามสหรัฐ
โจเซฟิอุส แดเนียลส์ – รัฐมนตรีว่าการทบวงทหารเรือสหรัฐ
ทาสเกอร์ เอช. บลิส – เสนาธิการทหารบกสหรัฐ
เพย์ตัน ซี. มาร์ช – เสนาธิการทหารบกสหรัฐ
จอห์น เจ. เพอร์ชิง – ผู้บัญชาการของกองกำลังรบนอกประเทศอเมริกัน
วิลเลียม ซิมส์ – ผู้บัญชาการของกองทัพเรือสหรัฐในน่านน้ำยุโรป
เมสัน แพทริก – ผู้บัญชาการของกองกำลังทางอากาศแห่งทหารบก
ฮันเตอร์ ลิกเก็ตต์ – ผู้บัญชาการของเหล่าทหารไอ และกองทัพบกสหรัฐที่ 1
โรเบิร์ต ลี บูลลาร์ด – ผู้บัญชาการของกองทัพบกสหรัฐที่ 2
สาธารณรัฐโปรตุเกสที่หนึ่ง

เบอร์นาร์ดิโน มาชาโด – ประธานาธิบดีโปรตุเกส (จนกระทั่ง 12 ธันวาคม 1917)
อฟอนโซ กอสตา – นายกรัฐมนตรีโปรตุเกส (จนกระทั่ง 15 มีนาคม 1916; เป็นอีกครั้ง 25 เมษายน 1917 – 10 ธันวาคม 1917)
แอนโตนิโอ โคเซ เดอ อัลเมดา – นายกรัฐมนตรีโปรตุเกส (15 มีนาคม 1916 – 25 เมษายน 1917)
Sidónio Pais – นายกรัฐมนตรีโปรตุเกส (11 ธันวาคม 1917 – 9 พฤษภาคม 1918) และ ประธานาธิบดีโปรตุเกส (ตั้งแต่ 9 พฤษภาคม 1918)
ฟือร์นังดู ทามักนินี ดา อับเรอู – ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพรบนอกประเทศโปรตุเกส
ราชอาณาจักรสยาม

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว – พระมหากษัตริย์สยาม
เจ้าพระยาบดินทรเดชานุชิต (หม่อมราชวงศ์อรุณ ฉัตรกุล) – เสนาบดีกระทรวงกลาโหมสยาม
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ – เสนาธิการทหารบกของกองทัพบกสยาม
พระยาเทพหัสดิน (ผาด เทพหัสดิน ณ อยุธยา) – หัวหน้าคณะทูตทหารสยาม และ ผู้บัญชาการของกองทหารอาสาสยามในแนวรบด้านตะวันตก
ราชอาณาจักรมอนเตเนโกร

พระเจ้านิกอลาที่ 1 – พระมหากษัตริย์มอนเตเนโกร
จันโก้ วูโคติช – นายกรัฐมนตรีมอนเตเนโกร
โบซิดาร์ ยานโควิช – หัวหน้าผู้บัญชาการทหารของกองทัพมอนเตเนโกร
เปตาร์ เพซิช – หัวหน้าผู้บัญชาการทหารของกองทัพมอนเตเนโกร
ราชอาณาจักรเบลเยียม

สมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1 – พระมหากษัตริย์เบลเยียม
ชาร์ลส์ เดอ บรอควิลล์ – นายกรัฐมนตรีเบลเยียม
เฟลิกซ์ เวียเลอมันส์ – หัวหน้าผู้บัญชาการทหารของกองทัพบกเบลเยียม
สาธารณรัฐบราซิลที่ 1

เวเซเลา บราส – ประธานาธิบดีบราซิล
เออร์บาโน ซังตูช ดา กอสตา อาราโฮ – รองประธานาธิบดีบราซิล
เปดรู ฟรอนติน – ผู้บัญชาการของกองทัพเรือบราซิล
José Pessoa Cavalcanti de Albuquerque – ผู้บัญชาการของกองทัพบกบราซิลในฝรั่งเศส
Napoleão Felipe Aché – ผู้บัญชาการของกองกำลังทหารบราซิลในฝรั่งเศส
Nabuco Gouveia – ผู้บัญชาการของกองทหารแพทย์บราซิล
ราชอาณาจักรกรีซ

พระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1 – พระมหากษัตริย์กรีซ (จนกระทั่ง 11 มิถุนายน 1917)
พระเจ้าอาเลกซันโดรส – พระมหากษัตริย์กรีซ (ตั้งแต่ 11 มิถุนายน 1917)
อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส – นายกรัฐมนตรีกรีซ
พานาจิโอติส ดังลิส – นายพลของกองทัพบกกรีซ
ราชรัฐลักเซมเบิร์ก

แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีด – แกรนด์ดัสเชสลักเซมเบิร์ก
ปอล เอยเช็น – นายกรัฐมนตรีลักเซมเบิร์ก
สาธารณรัฐจีน

หลี ยฺเหวียนหง – ประธานาธิบดีจีน (1916–1917)
เฝิง กั๋วจาง – ประธานาธิบดีจีน (1917–1918)
ต้วน ฉีรุ่ย – นายกรัฐมนตรีจีน
ราชอาณาจักรฮิญาซ

ฮุสเซน บิน อาลี – พระมหากษัตริย์ฮิญาซ
เอมิเรตนัจญด์และฮะซาอ์

เอมีร์อับดุลอะซีซ อิบน์ ซะอูด – เอมีร์นัจญด์และฮะซาอ์
สาธารณรัฐอาร์มีเนียที่ 1

Hovhannes Kajaznuni – นายกรัฐมนตรีอาร์มีเนีย
สาธารณรัฐเชโกสโลวักที่ 1

โตมาช มาซาริก – ประธานาธิบดีเชโกสโลวาเกีย
มิลาน รัสติสลาฟ สเตฟานิค – ผู้บัญชาการของกองพลเชโกสโลวาเกีย
ดูเพิ่ม

ฝ่ายสัมพันธมิตร
ผู้นำฝ่ายมหาอำนาจกลางระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร (ขวา) และจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย (ซ้าย) ในปี ค.ศ. 1913
เดวิด ลอยด์ จอร์จ, นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร
โรเบิร์ต บอร์เดน, นายกรัฐมนตรีแคนาดา
ฌอร์ฌ เกลม็องโซ, นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี
โอกูมะ ชิเงโนบุ, นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นคนที่ 5
วูดโรว์ วิลสัน, ประธานาธิบดีสหรัฐ
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
สมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1
โจนาธาน ฮาวเวิร์ด (นักแสดง)

| Jonathan Howard |
| --- | --- |
เกิด: Lancashire, United Kingdom
สัญชาติ: บริติช
ศิษย์เก่า: LAMDA
อาชีพ: นักแสดง
ปีปฏิบัติงาน: 2001–ปัจจุบัน
บุตร: 1
ญาติ: Peter Clarke (cousin)
โจนาธาน ฮาวเวิร์ด (อังกฤษ: Jonathan Howard) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษซึ่งเป็นที่รู้จักจากบทบาทของเขาในซีรีส์โทรทัศน์อังกฤษเรื่อง Dream Team ในชื่อ Gavin Moody และในฐานะ Ian Boothby ใน Thor: The Dark World (2013)
วัยเด็กและชีวิตส่วนตัว

ฮาวเวิร์ดเกิดที่แลงคาเชียร์ ประเทศอังกฤษ และอาศัยอยู่ในลอนดอนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548  ลูกสาวของเขากับ Élodie Yung ชื่อ Minavann Yung Howard เกิดเมื่อต้นเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561
ประเทศอิสราเอล
ภูมิศาสตร์

แบบเมดิเตอร์เรเนียน ร้อนแห้งในฤดูร้อน เย็นปานกลาง และมีฝนตกเล็กน้อยในฤดูหนาว อุณหภูมิเฉลี่ย ระหว่าง 8 - 36 องศา ฝนตกประมาณปีละ 64 วัน ปริมาณ 539 มิลลิเมตร มีพรมแดน (ตามเข็มนาฬิกา) ติดกับประเทศเลบานอน ซีเรีย จอร์แดน และอียิปต์ อิสราเอลมีชายฝั่งบนทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อ่าวอะกาบา (Gulf of Aqaba) และทะเลเดดซี
ประวัติศาสตร์

บทความหลัก: ประวัติศาสตร์อิสราเอล
ประวัติศาสตร์ > ยุคก่อนประวัติศาสคร์

ประวัติศาสตร์ของอิสราเอลเกิดขึ้นเมื่อพระเจ้าได้ทำพันธสัญญากับท่านอับราฮัม เนื่องจากว่าพระองค์ได้ทรงมองเห็นว่าท่านอับราฮัม เป็นคนชอบธรรมในสายพระเนตรของพระองค์
อับราฮัมมีลูกด้วยกันสองคน คนแรกคือ อิสมาเอล (Yismael) ที่เกิดกับหญิงทาสชื่อว่า นางฮาการ์ (Hagar) คนที่สองคือ อิสอัค (Ishak) หรือไอแซค (Issic) ที่เกิดกับซาราห์ (Sarah) ผู้เป็นบุตรหญิงของบิดาของอับราฮัม แต่ไม่ใด้เกิดจากมารดาเดียวกัน ส่วนเชื้อสายของอิสอัคนั้น เป็นต้นตระกูลของชาวอิสราเอล โดยอิสอัคมีลูกด้วยกันสองคนคือ เอซาว (Esau) และยาโคบ (Jacob) หรืออิสราเอลตามที่พระเจ้าได้ทรงตั้งชื่อให้เมื่อครั้งที่ท่านยาโคบหรือท่านอิสราเอลได้ปล้ำสู้กับพระเจ้าแล้วได้ชัยชนะครั้งที่ข้ามแม่น้ำยับบอก (การปล้ำสู้กันครั้งนี้เป็นเหตุให้ผู้ชายอิสราเอลไม่กินเส้นที่ตะโพก ซึ่งอยู่ที่ข้อต่อตะโพกนั้นจนถึงทุกวันนี้ เพราะพระองค์ทรงถูกต้องข้อต่อตะโพกของยาโคบตรงเส้นเอ็นที่ตะโพก)
ยาโคบ Jacob หรือ อิสราเอล มีลูกด้วยกันสิบสามคนคือ รูเบน สิเมโอน เลวี ยูดาห์ ดาน  นัฟทาลี กาด อาเชอร์ อิสสาคาร์ เศบูลุน โยเซฟ และเบนยามิน และดีนาหฺ์ (หลังจากให้กำเนิดเศบูลุน เลอาห์ให้กำเนิดบุตรสาวคือดีนาห์นี่เอง) จากพันธสัญญาระหว่างพระเจ้ากับอับราฮัมพระองค์จึงได้บันดาลให้เกิดภัยแล้งขึ้นทั่วโลก
ต่อมาได้เกิดภัยแล้งขึ้น ยาโคบ หรืออิสราเอล และครอบครัว ต้องทำมาหากินด้วยความยากลำบาก โยเซฟ บุตรคนหนึ่งของยาโคบได้ไปเป็นผู้ดูแลราชอาณาจักรในอียิปต์ เขาได้นำพี่น้องทั้งหมดที่ต้องประสบกับภัยแล้งในคานาอันเข้ามาอยู่อาศัยในแผ่นดินอียิปต์ ครั้นพอสิ้นโยเซฟไป ฟาโรห์องค์ต่อมาได้เกิดความไม่ไว้ใจต่อชาวฮีบรู จึงลดฐานะให้เป็นทาส แล้วเกณฑ์แรงงานไปใช้ในการทำอิฐเพื่อใช้ในการก่อสร้างพีรมิด และมีคำสั่งให้ประหารชีวิตเด็กเกิดใหม่เป็นจำนวนมาก มีทารกเพศชายคนหนึ่งรอดตายจากคำสั่งประหารนั้นมาได้ ชื่อว่า "โมเสส" (Moses) โมเสสเติบโตขึ้น เป็นผู้พาพวกอิสราเอล หรือ ฮีบรูซึ่งนับแต่ผู้ชายได้ถึง 600,000 คน ผู้หญิงและเด็กต่างหาก และยังมีฝูงชนชาติอื่นเป็นจำนวนมากติดตามไปด้วย พร้อมทั้งฝูงสัตว์ คือฝูงแพะแกะและโคจำนวนมาก ออกจากอียิปต์กลับไปสู่ประเทศปาเลสไตน์ โดยพระกรที่เหยียดออก
พวกฮีบรูมีความสามัคคีและมีกำลังเข้มเข็งขึ้น จึงได้ทำการรวบรวมดินแดนโดยรอบ อันได้แก่ ดินแดนของพวกคานัน และพวกอาราเอลไลท์ แต่ก็ถูกรุกรานจากพวกพวกฟิลิเตีย (Philistine) ซึ่งอพยพจากเกาะครีต และเข้ามาตั้งภูมิลำเนาอยู่แถบชายทะเล ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของปาเลสไตน์ และพวกอามอไรท์กับฮิตไตท์จากทางเหนือ ทำให้เกิดความจำเป็นที่จะต้องมีกษัตริย์ปกครอง พวกอิสราเอลไลท์ได้พร้อมใจกันเลือกหัวหน้ากลุ่มที่เข้มแข็งขึ้นมาผู้หนึ่งชื่อ "ซาอูล" (Saul) ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์แรก เมื่อประมาณ 1,050 ปี ก่อนคริสตกาล หลังจากนั้น ชาวยิวมีกษัตริย์ที่เก่งกล้าอีก 2 องค์คือกษัตริย์ดาวิดและกษัตริย์โซโลมอน เมื่อกษัตริย์โซโลมอนสิ้นพระชนม์ เมื่อ ปี 930 ก่อนคริสต์ศักราช ทำให้อาณาจักรของโซโลมอนแตกออกป็นสองส่วนคือ อาณาจักรอิสราเอล (The Kingdom of Israel) โดยมีกรุงสะมาเรียเป็นเมืองหลวง และอาณาจักรยูดาห์ (Kingdom of Judah) โดยมีเยรูซาเลมเป็นศูนย์กลาง
ประวัติศาสตร์ > ยุคกลางและประวัติศาสตร์ยุคใหม่

ในปี 634–641 บริเวณนี้ รวมทั้งเยรูซาเลม ถูกอาหรับที่เพิ่งเข้ารีตอิสลามพิชิต การควบคุมดินแดนนี้เปลี่ยนแปลงระหว่างรัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดีน อุมัยยะฮ์ อับบาซียะฮ์ ฟาติมียะห์ เซลจุก ครูเซเดอร์และอัยยูบิดในช่วงสามศตวรรษถัดมา
ระหว่งการล้อมเยรูซาเลมในสงครามครูเสดครั้งที่หนึ่งในปี 1099 ผู้อยู่อาศัยในนครชาวยิวต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับกำลังประจำที่ตั้งฟาติมียะห์และประชากรมุสลิมซึ่งพยายามปกป้องนครจากนักรบครูเสดอย่างไร้ผล เมื่อนครแตก มีผู้ถูกสังหารหมู่ประมาณ 60,000 คน รวมทั้งยิว 6,000 คนที่ลี้ภัยในธรรมศาลาแห่งหนึ่ง ในเวลานั้นซึ่งล่วงเลยการล่มสลายของรัฐยิวมาครบหนึ่งพันปี มีชุมชนยิวอยู่ทั่วประเทศ มีชุมชนที่ทราบ 50 แห่ง รวมทั้งเยรูซาเลม ไทเบียเรียส รามลา แอชคะลอน เซซาเรีย และกาซา อัลเบิร์ตแห่งอาเคินระบุว่า ผู้อยู่อาศัยในไฮฟาชาวยิวเป็นกำลังสู้รบหลักของนคร และ "ปะปนกับทหารซาราเซ็น [ฟาติมียะห์]" พวกเขาต่อสู้อย่างกล้าหาญเกือบเดือนจนถูกกองทัพเรือและทัพบกนักรบครูเสดบีบบังคับให้ล่าถอย
ในปี 1165 ไมมอนีดีซ (Maimonides) เยือนเยรูซาเลมและสวดภาวนาบนเนินพระวิหารใน "สถานศักดิ์สิทธิ์ใหญ่" ในปี 1141 กวีชาวสเปนเชื้อสายยิว เยฮูดา ฮาเลวี (Yehuda Halevi) เรียกร้องให้ยิวย้ายไปยังแผ่นดินอิสราเอลซึ่งเขาเดินทางไปด้วยตนเอง ในปี 1887 สุลต่านเศาะลาฮุดดีนพิชิตนักรบครูเสดในยุทธการที่ฮัททิน และต่อมายึดเยรูซาเลมและปาเลสไตน์เกือบทั้งหมด ในเวลานั้น เศาะลาฮุดดีนออกประกาศเชิญชวนยิวให้หวนคืนและตั้งถิ่นฐานในเยรูซาเลม และยูดาห์ อัลฮารีซี (Judah al-Harizi) ระบุว่า "นับแต่อาหรับยึดเยรูซาเลม ชาวอิสราเอลก็อยู่อาศัยที่นั่น" อัลฮารีซีเปรียบเทียบพระราชกฤษฎีกาของเศาะลาฮุดดีนที่อนุญาตให้ยิวตั้งถิ่นฐานในเยรูซาเลมกับพระราชกฤษฎีกาของพระมหากษัตริย์เปอร์เซีย พระเจ้าไซรัสมหาราช เมื่อกว่า 1,600 ปีก่อน
ในปี 1211 ชุมชนชาวยิวในประเทศเข้มแข็งขึ้นเมื่อกลุ่มยิวที่มีแรบไบกว่า 300 คนเป็นหัวหน้าเข้ามาจากฝรั่งเศสและอังกฤษ ซึ่งมีแรบไบแซมซัน เบน อับราฮัมแห่งเซนส์ แนคแมนีดีซ (Nachmanides) แรบไบชาวสเปนสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 และผู้นำยิวที่ได้รับการรับรองยกย่องแผ่นดินอิสราเอลอย่างสูงและมองว่านิคมยิวเป็นข้อบัญญัติแน่นอนที่มีผลต่อยิวทุกคน เขาเขียนว่า "หากผู้มิใช่ยิวประสงค์สร้างสันติ เราจักสร้างสันติและปล่อยพวกเขาไว้บนเงื่อนไขชัดเจน แต่สำหรับเรื่องแผ่นดิน เราจักไม่ยอมปล่อยให้ตกอยู่ในมือพวกเขา หรือในดินแดนของชาติใด ไม่ว่าในอายุคนใด"
ในปี 1260 การควบคุมภูมิภาคปาเลสไตน์ตกเป็นของสุลต่านมัมลุกอียิปต์ ประเทศตั้งอยู่ระหว่างศูนย์กลางอำนาจของมัมลุกสองแห่ง คือ ไคโรและดามัสกัสและมีการพัฒนาบ้างตามถนนส่งจดหมายที่เชื่อมระหว่างสองนคร เยรูซาเลมแม้ไม่มีการคุ้มครองจากกำแพงนครใด ๆ มาตั้งแต่ปี 1219 ก็มีโครงการก่อสร้างใหม่ ๆ ที่ตั้งอยู่รอบมัสยิดอัลอักศอบนเนินพระวิหาร ในปี 1266 สุลต่านไบบาส์ (Baybars) แห่งมัมลุกเปลี่ยนสภาพถ้ำอัครบิดร (Cave of the Patriarchs) ในฮีบรอนเป็นสถานที่คุ้มภัยของอิสลามโดยเฉพาะและห้ามคริสต์ศาสนิกชนและยิวเข้า ซึ่งเดิมสามารถเข้าได้โดยต้องจ่ายค่าธรรมเนียม คำสั่งห้ามมีผลจนอิสราเอลเข้าควบคุมอาคารในปี 1967
ในปี 1516 ภูมิภาคนี้ถูกจักรวรรดิออตโตมันพิชิต และอยู่ในการควบคุมของออตโตมันจนสิ้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อบริเตนพิชิตกำลังออตโตมันและตั้งรัฐบาลทหารขึ้นปกครองทั่วอดีตออตโตมันซีเรีย ในปี 1920 ดินแดนดังกล่าวถูกแบ่งระหว่างบริเตนและฝรั่งเศสภายใต้ระบบอาณัติ และพื้นที่ที่บริเตนบริหารราชการแผ่นดินซึ่งรวมอิสราเอลสมัยใหม่ได้ชื่อว่า ปาเลสไตน์ในอาณัติ
การเมืองการปกครอง

อิสราเอลปกครองโดยระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภา โดยมีประธานาธิบดีเป็นประมุขซึ่งมาจากการเลือกตั้งโดยสมาชิกสภาคเนสเซ็ทมีวาระครั้งละ 7 ปี ประธานาธิบดีคนปัจจุบันได้แก่นาย Reuven Rivlin ซึ่งขึ้นดำรงตำแหน่งเมื่อ 24 กรกฎาคม 2014
การเมืองการปกครอง > บริหาร

คณะรัฐมนตรีมาจากการเลือกตั้งมีวาระครั้งละ 4 ปี นายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันคือ นัฟตาลี เบนเนตต์
การเมืองการปกครอง > นิติบัญญัติ

บทความหลัก: รัฐสภาอิสราเอล
สมาชิกสภา Knesset ซึ่งทำหน้าที่สภาผู้แทนราษฎรและสถาบันทางนิติบัญญัติ ประกอบด้วยสมาชิก 120 คน มีวาระครั้งละ 4 ปี
การเมืองการปกครอง > การแบ่งเขตการปกครอง

ประเทศอิสราเอลแบ่งเป็น 6 เขต (เมโฮซอต [mehozot]; เอกพจน์ เมฮอซ [mehoz]) และ 13 เขตย่อย (นาฟอต [nafot]; เอกพจน์ นาฟา [nafa])
| เขต | เมืองเอก | นครใหญ่สุด | ประชากร> ยิว | ประชากร> อาหรับ | ประชากร> รวม | ประชากร> หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เยรูซาเลม | เยรูซาเลม | เยรูซาเลม | 67% | 32% | 1083300 !1,083,300 | a |
| เหนือ | นาซาเรธอิลลิต | นาซาเรธ | 43% | 54% | 1401300 !1,401,300 |  |
| ไฮฟา | ไฮฟา | ไฮฟา | 68% | 26% | 0996300 !996,300 |  |
| กลาง | รามลา | ริชอนเลซิออน | 88% | 8% | 2115800 !2,115,800 |  |
| เทลอาวีฟ | เทลอาวีฟ | เทลอาวีฟ | 93% | 2% | 1388400 !1,388,400 |  |
| ใต้ | เบียร์ชีบา | อัชดอด | 73% | 20% | 1244200 !1,244,200 |  |
| ยูเดียและซามาเรีย | Ariel | Modi'in Illit | 98% | 0% | 0399300 !399,300 | b |
กองทัพ

บทความหลัก: กองกำลังป้องกันอิสราเอล
เศรษฐกิจ > โครงสร้าง

ระบบเศรษฐกิจอิสราเอลมีลักษณะผสมผสานระหว่างการที่รัฐเข้าไปมีบทบาทควบคุมกิจการที่มีกำลังการผลิตและการจ้างงานสูง ขณะที่ภาคเอกชนก็สามารถมีกิจการได้โดยเสรี โดยทั่วไปแล้ว เศรษฐกิจของอิสราเอลจะอยู่ใต้อิทธิพลของความจำเป็นด้านความมั่นคง
ทรัพยากรธรรมชาติที่สำคัญ ต้นไม้ ธาตุทองแดง โปแตช ก๊าซธรรมชาติ หินฟอสเฟต โบรมีน
อัตราเงินเฟ้อ ร้อยละ 1.9 (ปี 2549)
อัตราผู้ว่างงาน ร้อยละ 8.5 (ปี 2549)
สินค้าส่งออกที่สำคัญ เครื่องจักรและอุปกรณ์ software เพชรเจียระไน ผลิตภัณฑ์เกษตร เสื้อผ้า
สินค้านำเข้าที่สำคัญ วัตถุดิบ อาวุธยุทโธปกรณ์ เชื้อเพลิง เพชร เมล็ดข้าว สินค้าอุปโภคบริโภค
ประเทศคู่ค้าที่สำคัญ สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร เยอรมนี เบลเยี่ยม สวิตเซอร์แลนด์ จีน ฮ่องกง
ตลาดส่งออกที่สำคัญ ได้แก่ สหรัฐอเมริกา เบลเยี่ยม ฮ่องกง สหราชอาณาจักร
ตลาดนำเข้าที่สำคัญ ได้แก่ สหรัฐอเมริกา เบลเยี่ยม เยอรมนี สวิตเซอร์แลนด์ สหราชอาณาจักร
ประชากร > เมืองใหญ่

มีจำนวนประมาณ 6 ล้านคน ร้อยละ 90 อาศัยอยู่ในเขตเมืองที่ทันสมัย แต่ก็มีบางส่วนที่อาศัยอยู่ในเขตเมืองเก่า ส่วนประชากรอีกร้อยละ 6 อยู่ในชนบทโดยเป็นสมาชิกสหกรณ์ 2 ลักษณะคือ คิบบุตซ์ และโมชาฟ  ชาวอิสราเอลมีหลายชาติพันธ์ ทั้งชาวยิว และชนอาหรับพื้นเมือง  รวมทั้งชาวยิวที่อพยพมาจากยุโรป แอฟริกา เอเชีย และประเทศตะวันออกกลางอื่น ๆ ประชากรส่วนใหญ่ อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ ๆ  อาทิ เทลอาวีฟ เยรูซาเลม และไฮฟา ที่เหลือกระจัดกระจายตามพื้นที่การเกษตรทั่วประเทศชาวอิสราเอล ร้อยละ 82 นับถือศาสนายูดาย (Judaism) ที่เหลือนับถือศาสนาอิสลาม (14 %) คริสต์ (2%) อายุเฉลี่ย 79.46 ปี ชาย 77.33 ปี หญิง 81.7 ปี อัตราการเขียนออกอ่านได้ ร้อยละ 95.4
ประชากร > ศาสนา

บทความหลัก: ศาสนาในประเทศอิสราเอล
ส่วนใหญ่นับถือศาสนายูดาห์ 80.1% ศาสนาอิสลาม 14.6% ศาสนาคริสต์ 2.1% ศาสนาบาไฮ และอื่น ๆ อีก 3.2%
วัฒนธรรม

อิสราเอลมีวัฒนธรรมทั้งเก่า และใหม่ผสมผสานกัน กล่าวคือ วัฒนธรรมโบราณของยิวที่เก่าแก่กว่า 4000 ปี และวัฒนธรรมใหม่ที่เกิดจากการหลั่งไหลของชาวยิวจากทั่วโลกที่กลับเข้าไปตั้งถิ่นฐานในอิสราเอลภายหลังการก่อตั้งรัฐอิสราเอล เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2491 ชาวอิสราเอลร้อยละ 90 อาศัยอยู่ในเขตเมืองที่ทันสมัย แต่ก็มีบางส่วนที่อาศัยอยู่ในเขตเมืองเก่า ส่วนประชากรอีกร้อยละ 6 อยู่ในชนบทโดยเป็นสมาชิกสหกรณ์ 2 ลักษณะคือ คิบบุตซ์ และโมชาฟ
แหล่งข้อมูลอื่น

Government services and information website
About Israel at the Israel Ministry of Foreign Affairs
Official website of the Israel Prime Minister's Office
Official website of the Israel Central Bureau of Statistics
GoIsrael.com by the Israel Ministry of Tourism
Israel. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Israel at the Jewish Virtual Library
Israel at the OECD
Key Development Forecasts for Israel from International Futures
ประเทศอิสราเอล ที่เว็บไซต์ Curlie
ประเทศอิสราเอล แหล่งข้อมูลบนเครือข่ายเว็บจัดทำโดย GovPubs ที่หอสมุดมหาวิทยาลัยโคโลราโด โบลเดอร์
Wikimedia Atlas of ประเทศอิสราเอล
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ประเทศอิสราเอล ที่โอเพินสตรีตแมป
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส 2  BnF data 2  อาร์เจนตินา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ไต้หวัน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  นครรัฐวาติกัน 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  ORCID 
ศิลปิน:  KulturNav 
ประชาชน:  Trove  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  SNAC  IdRef 2  İslâm Ansiklopedisi 
“การตรึงพระเยซูที่กางเขน” โดยซิโมน วูเอท์ (Simon Vouet) ที่ เจนัว (ค.ศ. 1622)
ทีโอดอร์ เฮิซ (Theodor Herzl) ผู้มีวิสัยทัศน์รัฐยิว
พิธีโอนเยรูซาเลมให้อยู่ในการปกครองของบริเตนหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
แผนที่ "แผนการแบ่งปาเลสไตน์พร้อมกับสหภาพเศรษฐกิจ" ของยูเอ็นที่ยิวยอมรับ แต่อาหรับปฏิเสธ
การปักธงหมึกเป็นการสิ้นสุดสงครามอาหรับ–อิสราเอล ค.ศ. 1948
ดินแดนที่อิสราเอลถือครอง:   ก่อนสงครามหกวัน   หลังสงคราม คาบสมุทรไซนายคืนให้อียิปต์ในปี 1982
ยิตส์ฮัก ราบิน, บิล คลินตัน และยัสเซอร์ อาราฟัต
อิสราเอล เวสต์แบงก์ และ ฉนวนกาซา
กำแพงเวสต์แบงก์อิสราเอลที่กั้นอิสราเอลกับเวสต์แบงก์
มีความสัมพันธ์ทางทูต   ระงับความสัมพันธ์ทางทูต   เคยมีความสัมพันธ์ทางทูต   ไม่มีความสัมพันธ์ทางทูต เคยมีความสัมพันธ์ทางการค้า   ไม่มีความสัมพันธ์ทางทูต
เทลอาวีฟ
กรุงเยรูซาเลม เมืองที่มีประชากรมากที่สุดในอิสราเอล
ธนวัฒน์ ประสิทธิสมพร

| ธนวัฒน์ ประสิทธิสมพร |
| --- | --- |
เกิด: 26 มิถุนายน พ.ศ. 2526 (41 ปี)  อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ประเทศไทย
อาชีพ: ดีเจ, นักแสดง, นักพากย์, ยูทูบเบอร์, พิธีกร ผู้ประกาศข่าว
สังกัด: เอไทม์ มีเดีย
ธนวัฒน์ ประสิทธิสมพร หรือที่รู้จักกันในนาม ดีเจนุ้ย เกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2526  ณ ตำบลบ้านใต้ อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนวิสุทธรังษี จังหวัดกาญจนบุรี จากนั้นศึกษาต่อจนจบการศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ เอกวิทยุ-โทรทัศน์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย แล้วเข้าทำงานในฐานะนักจัดรายการวิทยุ 94 EFM  โดยเริ่มจากการอ่านข่าวประจำรายการ แฉแต่เช้า ร่วมกับดีเจมดดำ และดีเจกฤษณ์ ในวันพฤหัสบดี, ศุกร์และเสาร์ จนได้รับฉายาว่า นุ้ย แฉแต่เช้า ตามชื่อรายการ  ทั้งยังพากย์เสียง แสดงภาพยนตร์และละครด้วย ได้เข้าร่วมเป็นคณะกรรมการในรายการ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง และนักสืบใน I Can See Your Voice Thailand นักร้องซ่อนแอบ ด้วย
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2552 | My Valentine แล้วรัก...ก็หมุนรอบตัวเรา | ตี๊ด |
| 2555 | ตีสาม 3D ตอน เกศสยอง | หลิน |
| 2555 | ปล้นนะยะ 2 อั๊ยยยย่ะ |  |
| 2565 | บักแตงโม | นุ้ย (รับเชิญ) |
ผลงาน > ซีรีส์

| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2556 | Love On Air ไม่บอกรัก แต่รักมาก | ดีเจนุ้ย |
| 2557 | Love On Air 2 ถ้าบอกรัก จะรักมั้ย? | ดีเจนุ้ย |
| 2558 | Love On Air 3 รักที่ไม่ได้ออกอากาศ | ดีเจนุ้ย |
| 2558 | Love Songs Love Stories เพลง แพ้ใจ | นุ้ยมันนุ้ยมัน |
| 2559 | Club Friday To Be Continued ตอน เพื่อนรัก เพื่อนร้าย | เบน |
| 2560 | Memory ความทรงจำที่ไม่อาจลืม (จอยเดย์ ผจญไพร) |  |
| 2560 | Journey The Series ตอน เหนือฝันบันดาลใจ | ดีเจนุ้ย |
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

| พ> ศ. | เรื่อง | บทบาท | ออกอากาศ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2555 | รักออกอากาศ | คำปุย | ช่อง 3 |
| 2555 | ดอกโศก | อ้น / พชร รัตนชาติพัลลภ | ช่อง 5 |
| 2556 | หัวใจเรือพ่วง | เตอร์ | ช่อง 5 |
| 2557 | พ่อไก่แจ้ | ปุยฝ้าย | ช่อง 3 |
| 2557 | เสือ | สมชัย | ช่องวัน |
| 2558 | เงาใจ | ดีเจ (รับเชิญ) | ช่องวัน |
| 2558 | ศีล 5 คนกล้าท้าอธรรม ตอน นักฆ่าสองหน้า | นักฆ่าสายฟ้า (รับเชิญ) | ช่อง 5 |
| 2558 | I Wanna Be Sup'Tar วันหนึ่งจะเป็นซุปตาร์ | ลูกพีช | GMM 25 |
| 2558 | ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ | อโนทัย / อีโน | ช่อง 3 |
| 2558 | เพื่อนรัก เพื่อนริษยา | ชิวาว่า | ช่อง 3 |
| 2558 | The School โรงเรียนป่วน ก๊วนนักเรียนแสบ | ครูนุ้ย (รับเชิญ) | ช่อง 9 |
| 2559 | เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ | ดีเจหนึ่ง (รับเชิญ) | ช่อง 3 |
| 2561 | รักพลิกล็อก | เบด | ช่อง 3 |
| 2565 | หมอลำซัมเมอร์ | นัตตี้ (รับเชิญ) | ช่อง 7 |
ผลงาน > ซิตคอม

| ปี | เรื่อง | ตอน | บทบาท |
| --- | --- | --- | --- |
| 2559 | ผู้กองเจ้าเสน่ห์ | กีวี่โจรห้าพัน แสงจ๋า หน้าคนร้ายล่ะจ๊ะ กีวี่ ปัง ปัง แป๊ด  | คุณกีวี่ (ตัวร้ายรับเชิญ) |
| 2560 | ขวัญใจไทยแลนด์ | แม่บ้านขวัญใจ | ชะเอม (รับเชิญ) |
| 2560 | ระเบิดเถิดเทิงแดร็กคูล่าหารัก | ฝันร้ายของทิม | จิมมี่ (รับเชิญ) |
| 2561 | ชะนีหนีคาน | มดคันไฟ | มด (รับเชิญ) |
ผลงาน > พากย์เสียงไทย

Epic (2556)
The Smurfs 2 (2556)
ผลงาน > นักจัดรายการ

ดีเจจัดรายการ แฉแต่เช้า ทาง 94 EFM  คู่กับ ดีเจปอ (พฤหัส-ศุกร์) ออกอากาศ พฤหัสบดี-ศุกร์ เวลา 9.00-11.00 (ปัจจุบันชื่อรายการนี้ ได้ยุติลงแล้ว เป็น แฉข่าวเช้า ในปัจจุบัน)