stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ขมังเวทล่าสังหาร

| --- | --- |
ขมังเวทล่าสังหาร เล่ม 1-10 ฉบับภาษาไทย
ผู้ประพันธ์: กิดเดนส์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Fate Hunter
ผู้แปล:  โจอี้ ตงฟาง   เฉินอี้หลิว
ประเทศ:  ไต้หวัน
ภาษา: จีน
ชุด: ขมังเวทล่าสังหาร
ประเภท: วรรณกรรมแฟนตาซี, กำลังภายใน, อิงประวัติศาสตร์
สำนักพิมพ์:  สำนักพิมพ์ไกอา   สำนักพิมพ์มติชน
ชนิดสื่อ: สิ่งตีพิมพ์
ขมังเวทล่าสังหาร (จีน: 獵命師傳奇, อังกฤษ: Fate Hunter) เป็น นิยายแฟนตาซี แต่งโดยกิดเดนส์ นักเขียนชาวไต้หวัน ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ไกอา ทั้งชุดมีทั้งหมด 20 เล่ม เล่มสุดท้ายวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ปี 2013 ฉบับภาษาไทยตั้งแต่เล่ม 1-5 แปลโดยโจอี้ ตงฟาง ตั้งแต่เล่ม 6 เป็นต้นไป แปลโดยเฉินอี้หลิว ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มติชน
เนื้อเรื่อง

นักล่าวิญญาณคือร่างเงาที่ซ่อนเร้นอยู่ในทุกๆ ช่วงประวัติศาสตร์
พวกเขาดำรงอยู่ และพวกเขาคือลมหายใจของกาลเวลา บางครั้งพวกเขาล่าวิญญาณเพื่อต่อชะตาให้โอรสสวรรค์ บางครั้งพวกเขาล่าวิญญาณเพื่อจอมคนหรือไม่ก็มหาเศรษฐีที่สะสมวิญญาณพิสดาร บางครั้งพวกเขาล่าเพื่อหยุดยั้งการเสียเลือดเนื้อ และบางครั้งพวกเขาล่าเพื่อตัวเอง
ย้อนกลับไปเมื่อสมัยโบราณกาล นักล่าวิญญาณสวีฝูนำกองเรือไปยังดินแดนญี่ปุ่นอันห่างไกล เพื่อล่าเผ่าดื่มโลหิต ตามคำสั่งองค์จักรพรรดิจิ๋นซี แต่หลังกลับมาจากญี่ปุ่นสวีฝูกลับคิดจะอาศัยพลังของเผ่าดื่มโลหิตมาครอบครองใต้หล้า
เหล่านักล่าวิญญาณ ปิศาจ และมนุษย์จึงต้องร่วมมือกันกำจัดสวีฝู เพื่อไม่ให้เกิดหายนะครั้งใหญ่ แต่แล้วเมื่ออูฉานผู้กล้าแกร่งกับมอรันปิศาจร้ายบุกเข้าไปในนครจักรพรรดิใต้ดิน กลับพลาดท่าเสียทีให้แก่สวีฝู อูฉานเคยสัญญากับมอรันไว้ว่าหากช่วยให้เอาชนะสวีฝูได้จะให้กินแขนซ้ายของตัวเอง แต่เมื่อต้องผิดสัญญา อูฉานจึงทิ้งท้ายคำสาบานไว้ว่าลูกหลานนักล่าวิญญาณทุกรุ่นจะรับหน้าที่สังหารสวีฝูให้ได้ มิฉะนั้น แต่ละครอบครัวจะมีลูกได้เพียงแค่คนเดียว
หลายพันปีต่อมา พี่น้องนักล่าวิญญาณตระกูลอูจึงเดินทางมาถึงญี่ปุ่น หมายจะกำจัดจักรพรรดิฟ้าแห่งเผ่าดื่มโลหิตในตำนาน เพื่อทำลายคำสาปที่ติดตัวเผ่านักล่าวิญญาณให้หมดสิ้นไป
ตัวละครหลัก

อูลาลา
ตัวละครเอกชายของเรื่องนี้ ผมสีดำ ไว้หางม้า อายุ 23 ปี เป็นลูกชายของอูคว่า และน้องชายของอูถิงเจียน นิสัยมองโลกในแง่ดี คิดอะไรไม่เหมือนคนอื่น ชอบเล่นกีต้าร์ (ซิงเกิลแรกคือ “ชีวิตคือการต่อสู้ไม่สิ้นสุด”) ก่อนเกิดเหตุการณ์ในพิธีครบรอบวันเกิด 18 ปีนั้น เขาใฝ่ฝันมาตลอดว่าจะเป็นนักกีต้าร์มืออาชีพ ไม่ได้ใส่ใจเรื่องชะตาชีวิตอันหนักหน่วงที่เผ่าพันธุ์นักล่าวิญญาณต้องแบกรับไว้ แม้ว่าหลังจากเกิดเหตุการณ์อันน่าเศร้าแล้ว ก็ยังคงไม่ละทิ้งความฝันของตัวเอง แต่ก็ตัดสินใจร่วมมือกับพี่ชายในการทำลายโชคชะตานับพันปีของเผ่านักล่าวิญญาณด้วย
แต่เล็กจนโต พี่ชายช่วยฝึกฝนให้เขาอย่างหนักมาตลอด จนเขาเก่งกล้าไม่แพ้ผู้เป็นพี่ ซ้ำยังมีวิธีการต่อสู้ที่ยากจะหาใครลอกเลียนแบบ รวมถึงสัญชาตญาณการต่อสู้แบบสัตว์ป่า เขาจึงเติบโตและพัฒนาตัวเองได้อย่างรวดเร็ว
อูลาลาชอบอ่านหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น ด้วยเหตุนี้จึงได้รู้จักกับคามิยะ สาวน้อยเป็นใบ้ผมหางม้า ที่เป็นคนดูแลร้านเช่าการ์ตูนที่โตเกียว
แม้ว่าอูลาลาจะเก่งเรื่องการใช้คาถา เรื่องความคล่องแคล่วว่องไวในการต่อสู้ และการล่าวิญญาณ แต่เคล็ดวิชาที่ภูมิใจที่สุดก็ยังคงเป็นเวทอัคคี ซึ่งเป็นสายเฉพาะของสกุลอู เขามีความเร็วในการสับเปลี่ยนวิญญาณอย่างน่าตกใจ ก่อนการต่อสู้ชอบทำท่าหกสูงก่อน แมววิเศษชื่อเจ้าผู้ดี เดิมทีเป็นแมววิเศษของอูถิงเจียน
ตอนนี้เป้าหมายที่ใหญ่ที่สุดของอูลาลาคือการตามหาพี่ชาย และทำลายคำสาปของเผ่าพันธุ์
อูถิงเจียน
ตัวละครเอกชายของเรื่องนี้ ผมสั้น สูญเสียมือขวา อายุ 26 ปี เป็นลูกชายของอูคว่า และพี่ชายของอูลาลา นิสัยเด็ดเดี่ยวหนักแน่น ดื้อรั้นไม่ฟังใคร ไม่สนระเบียบและกฎเกณฑ์ เป็นอัจฉริยะในหมู่นักล่าวิญญาณ (บิดากล่าวไว้เช่นนั้น) เริ่มฆ่าผีดูดเลือดตั้งแต่อายุ 9 ขวบ และสามารถสังหารแก๊งเผ่าดื่มโลหิตได้ด้วยกำลังของตนเองตอนอายุ 10 กว่า เขารักและห่วงใยน้องชายมาก ตั้งแต่รู้ความจริงเรื่องพิธีบรรลุความเป็นผู้ใหญ่ ก็ไม่ได้ทดท้อห่อเหี่ยวแต่อย่างใด กลับหันไปฝึกฝนอูลาลาอย่างเข้มงวด เมื่อถึงวันพิธี เขากับอูลาลาร่วมมือกันต่อสู้กับนักล่าวิญญาณชั้นผู้ใหญ่สี่คน จนกระทั่งสังหารพ่อแท้ๆ ของตัวเอง เขาสูญเสียมือขวาไปในเหตุการณ์ครั้งนี้
หลังจากนั้นเขาก็เดินทางไปยังโตเกียวตามลำพัง หมายจะสังหารสวีฝูทำลายคำสาปของเผ่าพันธุ์ เขายกเจ้าผู้ดีให้อูลาลา ไม่พึ่งพาแมววิเศษอีกต่อไป หันมาเลือกใช้วิธี “เขมือบวิญญาณ” ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นแทน เขาก่อคดีฆาตกรรมเพื่อล่าวิญญาณจนได้รับฉายาว่า “ฆาตกรฆ่าทั้งกลม” ในโตเกียว แต่แล้วก็ธาตุไฟเข้าแทรกเพราะเขมือบวิญญาณร้ายมากเกินไป โชคดีที่มิยาซาวะเจ้าหน้าที่หน่วยเฉพาะกิจวีและเฉินมู่เซิงนักล่าแวมไพร์ร่วมมือกันช่วยไว้ จึงได้ไปพบผู้เฒ่าเจ ซึ่งช่วยทำให้แขนที่ขาดกลายเป็นอาวุธวิญญาณ มีความรู้สึกนึกคิดขึ้นอีกครั้ง พละกำลังของเขาสูงขึ้นอีกขั้นภายในเวลาอันรวดเร็ว ตอนนี้กำลังร่วมทีมกับ “มนุษย์ศาสตรา” เฉินมู่เซิง
เคล็ดวิชาสุดยอดคือเวทอัคคี แต่พละกำลังเหนือกว่าอูลาลา เมื่อไม่ต้องพึ่งพาแมววิเศษ จึงต้องฝึกวิชาถอดกรามตัวเองออกเพื่อให้สะดวกแก่การเขมือบวิญญาณ
ขยัน วิพรหมชัย

| ขยัน วิพรหมชัยป> ม., ท.ช. |
| --- | --- |


สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน
ดำรงตำแหน่ง 11 มกราคม พ.ศ. 2552 – 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 11 เมษายน พ.ศ. 2503 (64 ปี) อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (2535–ปัจจุบัน)
คู่สมรส: จารุวรรณ วิพรหมชัย

ขยัน วิพรหมชัย (เกิด
11 เมษายน พ.ศ. 2503) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน เขต 1 อดีตกรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย์ และอดีตสมาชิกองค์การบริหารส่วนจังหวัดลำพูน
ประวัติ

นายขยัน วิพรหมชัย เกิดเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2503 ที่ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษา จากโรงเรียนจักรคำคณาทร จังหวัดลำพูน ระดับปริญญาตรี สาขาสังคมวิทยา-มานุษยวิทยา จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
นายขยัน วิพรหมชัย สมรสกับนางจารุวรรณ วิพรหมชัย มีบุตร คือ นายสุกฤษฏิ์ วิพรหมชัย
การทำงาน

นายขยัน วิพรหมชัย เข้าสู่การเมืองโดยการสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดลำพูน หลายครั้ง ตั้งแต่ พ.ศ. 2535 พ.ศ. 2538 และ พ.ศ. 2539 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง กระทั่งการเลือกตั้งซ่อมแทนตำแหน่งที่ว่าง เนื่องจากนายอนุสรณ์ วงศ์วรรณ กรรมการบริหารพรรคพลังประชาชน ซึ่งถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง ในปี พ.ศ. 2550 นายวิชัย วิพรหมชัย จึงได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เป็นครั้งแรก โดยได้ 102,785 คะแนน ชนะนายเพชรวรรต วัฒนพงศ์ศิริกุล ประธานที่ปรึกษาคนเสื้อแดงกลุ่มรักเชียงใหม่ 51 ผู้สมัครจากพรรคเพื่อไทย ซึ่งได้คะแนน 93,522 คะแนน และนางสาวอาภาภรณ์ พุทธปวน อดีต ส.ส. ส่งผลให้เป็นหนึ่งในสองคน ที่สามารถชนะการเลือกตั้งในเขตภาคเหนือตอนบน ซึ่งเป็นฐานคะแนนเสียงสำคัญของพรรคเพื่อไทย (กลุ่มผู้สนับสนุน พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร) แต่ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 นายขยัน วิพรหมชัย พ่ายให้กับนายสถาพร มณีรัตน์ จากพรรคเพื่อไทย จากนั้นจึงได้กลับมาลงสมัครรับเลือกตั้งระดับท้องถิ่น และได้รับเลือกตั้งเป็นนายกเทศมนตรีตำบลอุโมงค์อีกสมัย ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555
นายขยัน วิพรหมชัย ได้ทำงานการเมืองท้องถิ่น และงานสังคมต่าง ๆ ในระหว่างที่ไม่ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร โดยเป็นนายกเทศมนตรีตำบลอุโมงค์ อำเภอเมืองลำพูน และสมาชิกองค์การบริหารส่วนจังหวัดลำพูน ตลอดจนงานสังคมต่างๆ ได้แก่ นายกสโมสรไลออนส์ลำพูน เลขาธิการหอการค้าจังหวัดลำพูน และประธานสหกรณ์ไวน์อุโมงค์ลำพูน จำกัด
โดยขณะที่ดำรงตำแหน่ง ส.ส. นายขยัน ได้รับฉายาว่า "ส.ส.ลำไย" เนื่องจากเป็นผู้แทนฯ ที่ให้ความสำคัญแก่ผลผลิตและราคาซื้อขายของลำไย อันเป็นผลไม้เศรษฐกิจที่มีสำคัญมากอย่างหนึ่งของพื้นที่ภาคเหนือ ถึงขนาดเคยนำพวงลำไยเข้าไปในสภาฯ เพื่ออภิปรายมาแล้ว
ในปี พ.ศ. 2563 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดลำพูน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์พรรคประชาธิปัตย์ เก็บถาวร 2009-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ช้อย สุนทรวาทิน

ช้อย สุนทรวาทิน เป็นบุตรของครูทั่ง ตาบอดแต่เด็กเพราะป่วยเป็นไข้ทรพิษ ได้เรียนการดนตรีกับบิดา ช้อยแต่งงานกับนางสาวไผ่ มีบุตรธิดาทั้งสิ้น 4 คน
ครูช้อยเป็นครูดนตรีไทยที่สำคัญคนหนึ่ง มีศิษย์ที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น
พระยาเสนาะดุริยางค์ (แช่ม สุนทรวาทิน) ผู้เป็นบุตรของท่าน
พระยาประสานดุริยศัพท์ (แปลก ประสานศัพท์) เจ้ากรมพิณพาทย์หลวงในรัชกาลที่ 6
พระประดับดุริยกิจ (แหยม วีณิน)
หลวงบรรเลงเลิศเลอ (กร กรวาทิน)
และนักดนตรีของวงปี่พาทย์วัดน้อยทองอยู่
นอกจากนี้ ครูช้อยยังได้รับเชิญเป็นครูดนตรีตามวังเจ้านาย เช่น ที่ตำหนักของเจ้าดารารัศมี พระราชชายาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และบ้านของท่านผู้ใหญ่ในสมัยรัชกาลที่ 5 เช่น ที่บ้านของพระยาอินทราธิบดีสีหราชรองเมือง (เนียม) เป็นต้น
ตำแตง

| --- | --- |
ชื่ออื่น: ตำหมากแตง
แหล่งกำเนิด: ลาว ไทย
ผู้สร้างสรรค์: อาหารลาว
ส่วนผสมหลัก: แตงกวา ปลาร้า พริก มะเขือเทศ
 ตำราอาหาร: ตำแตง
ตำแตง หรือ ตำหมากแตง (ลาว: ຕຳໝາກແຕງ) เป็นอาหารพื้นเมืองของลาวและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย ลักษณะคล้ายส้มตำเพียงแต่ใช้แตงกวาแทนมะละกอดิบ เครื่องปรุงประกอบด้วย แตงกวา พริก น้ำมะนาว ปลาร้าหรือน้ำปลา มะเขือเทศสีดา ในลาวนิยมใส่ผงชูรสด้วย
ดูเพิ่ม

ส้าแตงกว่า
รายชื่อสัญลักษณ์ของอักษรรูปลิ่ม

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อของสัญลักษณ์ต่างๆของอักษรรูปลิ่ม
DIŠ

| 904 | 566b |   |   |   | LÙGUD (LUMoverLUM.NÍGoverNÍG) | U+1221F 𒈟 | LUM OVER LUM GAR OVER GAR |   |
| 905 | 567 | 243 | 311 |   | SIG4 | U+122DE 𒋞 | SIG4 |   |
| 906 | 567 | 243 | 311 |   | MURGU ("SIG4") | U+122DE 𒋞 | SIG4 |   |
| 907 | 568 |   |   |   | SIG4overSIG4.ŠÚ | U+122DF 𒋟 | SIG4 OVER SIG4 SHU2 |   |
แหล่งข้อมูลอื่น

sign list at sumerisches-Glossar.de  PDF file of the complete sign list with Neo-Assyrian glyphs by M. Studt, with an introduction by  R. Borger.
Unicode 5.0 Cuneiform
Unicode 5.0 Cuneiform Numbers
CDLI online sign lists เก็บถาวร 2006-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ETCSL sign list
ePSD (electronic Pennsylvania Sumerian Dictionary)
นักประวัติศาสตร์

เฮโรโดตัส ( ป. 484 –  425 BC ) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวกรีกที่มีชีวิตอยู่ในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล และเป็นหนึ่งในนักประวัติศาสตร์กลุ่มแรก ๆ
นักประวัติศาสตร์ คือ บุคคลที่ศึกษาและเขียนเกี่ยวกับอดีตและได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนี้ นักประวัติศาสตร์มีความเกี่ยวข้องกับการเล่าเรื่องอย่างต่อเนื่องและเป็นระบบและการค้นคว้าเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีตที่เกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์มนุษย์ ตลอดจนการศึกษาประวัติศาสตร์ในทุกยุคทุกสมัย นักประวัติศาสตร์บางคนได้รับการยอมรับจากการตีพิมพ์หรือการฝึกอบรมและประสบการณ์ อาชีพ “นักประวัติศาสตร์” เกิดขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ขณะที่มหาวิทยาลัยวิจัยเริ่มก่อตั้งขึ้นในเยอรมนีและที่อื่น ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

Selected texts by the most known historians เก็บถาวร 2010-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี 2  3  4  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 2  3
รายพระนามสมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซีย

สมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซีย(อังกฤษ: Queen of Prussia)เป็นพระอิสริยยศของพระอัครมเหสีในพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรปรัสเซียตั้งแต่เริ่มก่อตั้งในปี ค.ศ. 1701 จนถึงคราวล่มสลายในปีค.ศ. 1918 จนถึงเมื่อปีค.ศ. 1806 สมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซียยังดำรงพระอิสริยยศเป็นพระชายาในเจ้าชายผู้คัดเลือกแห่งบรันเดนบวร์กอีกด้วย และภายหลังจากปีค.ศ. 1871 สมเด็จพระราชินีก็ยังดำรงตำแหน่งเป็นจักรพรรดินีแห่งเยอรมนี อีกด้วย
รายพระนามพระราชินีในปรัสเซีย(en:Queen in Prussia)

| พระสาทิสลักษณ์/พระรูป | พระนาม | พระราชสมภพ | เสกสมรส | ดำรงพระยศ | สิ้นสุด | สวรรคต | คู่สมรส |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | โซฟี ชาร์ล็อทเทอ แห่งฮันโนเฟอร์ สมเด็จพระราชินีในปรัสเซีย | 30 ตุลาคม ค.ศ. 1668 | 8 ตุลาคม ค.ศ. 1684 | 18 มกราคม ค.ศ. 1701 | 1 มกราคม ค.ศ. 1705 | 1 มกราคม ค.ศ. 1705 | พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งปรัสเซีย |
|  | โซฟี ลูอีเซอแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน สมเด็จพระราชินีในปรัสเซีย | 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1685 | 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1708 | 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1708 | 1 มกราคม ค.ศ. 1705 | 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1735 | พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งปรัสเซีย |
|  | โซฟี โดโรเทอา แห่งฮันโนเฟอร์ สมเด็จพระราชินีในปรัสเซีย | 16 มีนาคม ค.ศ. 1687 | 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1706 | 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1713 | 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1740 | 28 มิถุนายน ค.ศ. 1757 | พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย |
|  | เอลีซาเบ็ท คริสทีเนอ แห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล-เบเวิร์น สมเด็จพระราชินีในปรัสเซีย | 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1715 | 12 มิถุนายน ค.ศ. 1733 | 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1740 | 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1772(กลายเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซีย) | 13 มกราคม ค.ศ. 1797 | พระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย |
รายพระนามพระราชินีแห่งปรัสเซีย

| พระสาทิสลักษณ์/พระรูป | พระนาม | พระราชสมภพ | เสกสมรส | ดำรงพระยศ | สิ้นสุด | สวรรคต | คู่สมรส |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | เอลีซาเบ็ท คริสทีเนอ แห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล-เบเวิร์น สมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซีย | 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1715 | 12 มิถุนายน ค.ศ. 1733 | 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1772(กลายเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซีย) | 17 สิงหาคม ค.ศ. 1786 | 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1797 | พระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย |
|  | ฟรีเดอริเคอ ลูอีเซอ แห่งเฮ็สเซิน-ดาร์มชตัท สมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซีย | 16 ตุลาคม ค.ศ. 1751 | 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1769 | 17 สิงหาคม ค.ศ. 1786 | 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1797 | 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1805 | พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย |
|  | ลูอีเซอแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ สมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซีย | 10 มีนาคม ค.ศ. 1776 | 24 ธันวาคม ค.ศ. 1793 | 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1797 | 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1810 | 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1810 | พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 3 แห่งปรัสเซีย |
|  | เอลีซาเบ็ท ลูโดวิกาแห่งบาวาเรีย สมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซีย | 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1801 | 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1823 | 7 มิถุนายน ค.ศ. 1840 | 2 มกราคม ค.ศ. 1861 | 14 ธันวาคม ค.ศ. 1873 | พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 4 แห่งปรัสเซีย |
รายพระนามพระราชินีแห่งปรัสเซียและจักรพรรดินีเยอรมัน(en:German Empress)

| พระสาทิสลักษณ์/พระรูป | พระนาม | พระราชสมภพ | เสกสมรส | ดำรงพระยศ | สิ้นสุด | สวรรคต | คู่สมรส |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | เอากุสทาแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค สมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซียและจักรพรรดินีเยอรมัน | 30 กันยายน ค.ศ. 1811 | 11 มิถุนายน ค.ศ. 1829 | 2 มกราคม ค.ศ. 1861 | 9 มีนาคม ค.ศ. 1888 | 7 มกราคม ค.ศ. 1890 | จักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี |
|  | วิคตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร สมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซียและจักรพรรดินีเยอรมัน | 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1840 | 25 มกราคม ค.ศ. 1858 | 9 มีนาคม ค.ศ. 1888 | 15 มิถุนายน ค.ศ. 1888 | 5 สิงหาคม ค.ศ. 1901 | จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี |
|  | เอากุสเทอ วิคโทรีอาแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ สมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซียและจักรพรรดินีเยอรมัน | 22 ตุลาคม ค.ศ. 1858 | 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1881 | 15 มิถุนายน ค.ศ. 1888 | 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 | 11 เมษายน ค.ศ. 1921 | จักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี |
เก้งหม้อ

| เก้งหม้อ, เก้งดำ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ไม่มีข้อมูล  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Artiodactyla
วงศ์:: Cervidae
วงศ์ย่อย:: Muntiacinae
สกุล:: Muntiacus
สปีชีส์:: M.  feae
ชื่อทวินาม
Muntiacus feae (Thomas & Doria, 1889)

ชนิดย่อย
  M. f. rooseveltorum  M. f. feae 

เก้งหม้อ หรือ กวางเขาจุก หรือ  เก้งดำ หรือ เก้งดง (อังกฤษ: Fea's muntjac, Tenasserim muntjac; ชื่อวิทยาศาสตร์: Muntiacus feae) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กีบคู่จำพวกกวาง มีลักษณะคล้ายเก้งธรรมดา (M. muntjac) แต่ต่างกันเก้งหม้อจะมีขนบริเวณลำตัวที่เข้มกว่า ใบหน้ามีสีน้ำตาลเข้ม บริเวณกระหม่อมและโคนขามีสีเหลืองสด ด้านล่างของลำตัวมีสีน้ำตาลอ่อน ขาทั้ง 4 ข้างมีสีดำ จึงเป็นที่มาของอีกชื่อสามัญที่เรียก ด้านหน้าด้านหลังมีสีขาวเห็นได้ชัดเจน หางสั้น หางด้านบนมีสีเข้ม แต่ด้านล่างมีสีขาว มีเขาเฉพาะตัวผู้ เขาของเก้งหม้อสั้นกว่าเก้งธรรมดา ผลัดเขาปีละ 1 ครั้ง มีความยาวลำตัวและหัว 88 เซนติเมตร ความยาวหาง 10 เซนติเมตร น้ำหนัก 22 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ในภาคใต้ของพม่า, มาเลเซีย, ภาคตะวันตกและภาคใต้ของไทย
เป็นเก้งที่หายากที่สุดชนิดหนึ่งของโลก ครั้งหนึ่งเคยเชื่อว่าเหลือเพียงตัวเดียวในโลก ที่สวนสัตว์ดุสิต แต่ปัจจุบัน ยังพอหาได้ตามป่าธรรมชาติและวัดในพรมแดนไทยพม่า ที่พระสงฆ์เลี้ยงอยู่ เก้งหม้ออาศัยอยู่ในป่าที่มีความชื้นสูง เช่น บริเวณหุบเขาหรือป่าดิบชื้นใกล้แหล่งน้ำ อดน้ำได้ไม่เก่งเท่าเก้งธรรมดา ออกหาอาหารตามลำพังในช่วงเย็นหรือพลบค่ำ แต่ในบางครั้งอาจพบอยู่เป็นคู่หรือเป็นฝูงเล็ก ๆ ในฤดูผสมพันธุ์ จะผสมพันธุ์ในช่วงฤดูหนาว ตั้งท้องนาน 6 เดือน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ปัจจุบันเป็นสัตว์ป่าสงวนตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าแห่งชาติ พ.ศ. 2535
ดูเพิ่ม

เก้งอินโดจีน
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Muntiacus feae ที่วิกิสปีชีส์
| ด ค กสัตว์ป่าสงวนของไทย |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กระซู่  กวางผา  กูปรี  เก้งหม้อ  ควายป่า  พะยูน  แมวลายหินอ่อน  แรด  ละองละมั่ง  เลียงผา  วาฬบรูด้า  วาฬโอมูระ  สมเสร็จ  สมัน  นกกระเรียน  นกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธร  นกแต้วแร้วท้องดำ  เต่ามะเฟือง  ปลาฉลามวาฬ  นกชนหิน  วาฬสีน้ำเงิน 
อดีต:  เนื้อทราย
จูลี คลารี สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน

มารี จูลี โบนาปาร์ต (วงศ์เดิม คลารี) หรือ จูลี คลารี สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน, เนเปิลส์และซิชิลี (26 ธันวาคม ค.ศ. 1771, มาร์แซย์ – 7 เมษายน ค.ศ. 1845, ฟลอเรนซ์) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งสเปนและหมู่เกาะอินดิส, เนเปิลส์และซิชิลี ในฐานะพระมเหสีในโจเซฟ โบนาปาร์ต ผู้ครองราชบัลลังก์เนเปิลส์และซิชิลีตั้งแต่มกราคม ค.ศ. 1806 ถึงมิถุนายน ค.ศ. 1808 และจากนั้นทรงครองราชบัลลังก์สเปนและหมู่เกาะอินดิสตะวันตกของสเปนตั้งแต่วันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1808 ถึงมิถุนายน ค.ศ. 1813
ภูมิหลัง

มารี จูลี คลารีประสูติที่ มาร์แซย์ ฝรั่งเศส เป็นบุตรีของฟรองซัวส์ คลารี (เกิดที่มาร์แซย์, แวงต์เฟร์เรออล, 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1725 - เสียชีวิตที่มาร์แซย์, 20 มกราคม ค.ศ. 1794) เป็นพ่อค้าและผู้ผลิต ผ้าไหมที่มั่งคั้ง กับภริยาคนที่สองของเขา (สมรสกันเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1759) ฟรองซัวส์ โรเซ โซมิส (เกิดที่มาร์แซย์, แวงต์เฟร์เรออล, 30 สิงหาคม ค.ศ. 1737 – เสียชีวิตที่ปารีส, 28 มกราคม ค.ศ. 1815) น้องสาวที่อายุอ่อนกว่ามารี จูลี 6 ปี คือ เดซีเร คลารี ได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดนและนอร์เวย์ เมื่อสามีของเดซีเรคือ นายพลฌ็อง แบ็ฟติสท์ เบอร์นาด็อตต์ ได้ครองราชย์เป็นพระเจ้าคาร์ลที่ 14 โยฮันแห่งสวีเดน น้องชายของมารี จูลีคือ นิโกลัส โจเซฟ คลารี ได้รับการแต่งตั้งเป็นกงเตคลารีที่ 1 (1st Comte Clary) และสมรสกับแอนน์ ฌานน์ โรแยร์
สมรส

ในวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1794 ที่เขตคูเกซ-เลซ-ปินส์ จังหวัดบุช-ดูว์-โรน มารี จูลีสมรสกับโจเซฟ โบนาปาร์ต พี่ชายของนโปเลียน โบนาปาร์ต
สมเด็จพระราชินี

ในปีค.ศ. 1806 พระสวามีของพระนางได้รับการแต่งตั้งเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเนเปิลส์ ซึ่งทำให้มารี จูลีกลายเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเนเปิลส์ ใน ค.ศ. 1808 พระเจ้าโจเซฟได้รับการแต่งตั้งเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสเปนในฐานะ พระเจ้าโคเซที่ 1 แห่งสเปน และพระนางจูลีจึงได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งสเปน อย่างไรก็ตามพระนางไม่เคยเสด็จไปประทับที่สเปน ทรงโปรดที่จะประทับที่มอร์เตฟงเตน จังหวัดอวซ พระนางทรงเก็บข้อมูลจากเมืองวิชีและปลอมบีเรส์เกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางชู้สาวของพระสวามีของพระนาง
หลังหายนะของนโปเลียน

หลังความพ่ายแพ้ของจักรพรรดินโปเลียนในสมรภูมิที่บิโตเรียวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1813 และฝ่ายพันธมิตรได้เคลื่อนทัพเข้ากรุงปารีสใน ค.ศ. 1814 พระนางจูลีทรงซื้อปราสาทแพลนกินส์ในสวิตเซอร์แลนด์ใกล้ทะเลสาบเลม็อง
หลังจากยุทธการที่วอเตอร์ลูและเป็นหายนะครั้งที่สองของจักรพรรดินโปเลียน อดีตพระเจ้าโคเซทรงซื้อทรัพย์สินในรัฐนิวเจอร์ซีย์ใกล้แม่น้ำเดลาแวร์ ด้วยพระราชทรัพย์ที่ได้มาจากการขายภาพวาดสเปนที่ทรงนำมาจากการรื้อค้นพระราชวังมาดริด, ปราสาท, อารามและศาลากลางของเมือง ใน ค.ศ. 1816 พระขนิษฐาของพระนางซึ่งก็คือ พระนางเดซีเร ซึ่งเป็นมกุฎราชกุมารีแห่งสวีเดน ทรงหวังจะนำพระนางจูลี พระเชษฐภคินีมาประทับร่วมกันเมื่อทรงเสด็จกลับสวีเดน อย่างไรก็ตามพระสวามีของพระนางเดซีเรเห็นว่าการกระทำเช่นนี้เป็นเรื่องที่โง่เขลา เนื่องจากพระนางจูลีเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ราชวงศ์โบนาปาร์ตและการปรากฏของพระนางอาจจะเป็นการแสดงสัญญาณว่าพระองค์อยู่ฝ่ายเดียวกับอดีตจักรพรรดินโปเลียนซึ่งทรงถูกปลดจากราชบัลลังก์ และในที่สุดเรื่องนี้ก็ไม่เกิดขึ้น
บั้นปลายพระชนม์ชีพ

พระนางจูลีเสด็จไปยังแฟรงก์เฟิร์ตพร้อมพระราชธิดา ซึ่งทรงประทับอยู่ที่นี่เป็นเวลา 6 ปี โดยทรงแยกกันประทับกับพระสวามีซึ่งกลายเป็นครึ่งฝรั่งเศสครึ่งอเมริกัน หลังจากนั้นพระนางทรงประทับที่บรัสเซลส์และจากนั้นทรงไปที่ฟลอเรนซ์ อิตาลี ประทับที่พระราชวังเซอร์ริสโตรี พระนางไม่ทรงเข้าสังคมกับชาวฝรั่งเศส พระนางทรงถูกบรรยายว่าเป็นผู้ที่มีเสน่ห์, เงียบ, สง่างามและเงียบสงบ โดยทั่วไปถือว่าดี ในช่วงนี้พระนางทรงต้องแยกจากกับพระนางเดซีเร พระขนิษฐาซึ่งกลายเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดนและต้องย้ายไปประทับที่สวีเดน ใน ค.ศ. 1840 โจเซฟหรืออดีตพระเจ้าโคเซเสด็จมาร่วมประทับกับพระนางจูลีที่ฟลอเรนซ์ ทั้งๆที่มีการผิดประเวณีหลายครั้งแต่พระนางทรงเรียกโจเซฟว่า "พระสวามีสุดที่รักของข้า"
โจเซฟ โบนาปาร์ตสวรรคตในวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1844 ขณะมีพระชนมายุ 76 พรรษา พระนางจูลีสิ้นพระชนม์ในอีกแปดเดือนต่อมาในวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1845 ขณะมีพระชนมายุ 73 พรรษา ทั้งสองพระองค์ถูกฝังพระบรมศพเคียงข้างกันที่มหาวิหารซันตาโกรเชในฟลอเรนซ์ อีก 17 ปีต่อมาใน ค.ศ. 1862 จักรพรรดิฝรั่งเศสผู้ทรงสถาปนาพระองค์เองขึ้นครองราชย์คือ จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ทรงโปรดให้นำพระบรมศพของพระเจ้าโจเซฟ โบนาปาร์ตกลับคืนสู่ฝรั่งเศสและฝังพระศพไว้ทางเบื้องขวาของพระอนุชาคือ จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 พระบรมศพของพระนางจูลียังคงอยู่ที่มหาวิหารซันตาโกรเชเคียงข้างพระศพของพระราชธิดาคือ เจ้าหญิงชาร์ล็อตต์ ซึ่งสิ้นพระชนม์ที่ลุกกาในอิตาลี ในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1839 ขณะมีพระชนมายุ 37 พรรษาขณะทรงให้กำเนิดบุตรซึ่งสิ้นพระชนม์เมื่อคลอดออกมา
พระราชธิดา

พระเจ้าโจเซฟและพระนางจูลีทรงมีพระราชธิดาร่วมกันสามพระองค์
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส และพระโอรส-ธิดา หมายเหตุ |
|  | จูลี โฌเซฟีน โบนาปาร์ต | 1796ค.ศ. 1796 | 1796ค.ศ. 1796 | สิ้นพระชนม์ในวันประสูติ |
|  | เจ้าหญิงซีไนเด ลาเอติเทีย จูลี โบนาปาร์ตแห่งสเปน | 18018 กรกฎาคม ค.ศ. 1801 | 18548 สิงหาคม ค.ศ. 1854 | อภิเษกสมรสวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1822 กับ ชาร์ลส์ ลูเซียน โบนาปาร์ต ทรงมีพระโอรสธิดา 12 พระองค์ ดังนี้ โจเซฟ ลูเซียน โบนาปาร์ต อเล็กซานดรีน เกอร์ทรูด ซีไนเด โบนาปาร์ต พระคาร์ดินัลด์ลูเซียน โบนาปาร์ต จูลี ชาร์ล็อตต์ โบนาปาร์ต ชาร์ล็อตต์ โฮโนรีน โฌเซฟีน พอลีน โบนาปาร์ต ลีโอนี สเตฟานี เอลีเซ โบนาปาาร์ต มารี เดซีเร เออเชนี โฌเซฟีน ฟีโลมีนี โบนาปาร์ต ออกัสตา อเมลี แม็กซิมิเลียนเน ฌัคเคอลีน โบนาปาร์ต นโปเลียน ชาร์ลส์ โบนาปาร์ต บาทิลด์ อลัวเซ ลีโอนี โบนาปาร์ต อัลเบอร์ทีน มารี แตเรซ โบนาปาร์ต ชาร์ลส์ อัลเบิร์ต โบนาปาร์ต |
|  | เจ้าหญิงชาร์ล็อตต์ นาโปลีอง โบนาปาร์ตแห่งสเปน | 180231 ตุลาคม ค.ศ. 1802 | 18392 มีนาคม ค.ศ. 1839 | อภิเษกสมรสวันที่ ค.ศ. 1826 กับ นโปเลียน หลุยส์ โบนาปาร์ต หรือ พระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งฮอลแลนด์ พระราชโอรสพระองค์โตในหลุยส์ โบนาปาร์ตกับพระนางออร์ตอง เดอ โบอาร์เนส์  ไม่มีพระโอรสธิดาร่วมกัน |
เก้งยักษ์

| เก้งยักษ์ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Artiodactyla
อันดับย่อย:: Ruminantia
วงศ์:: Cervidae
วงศ์ย่อย:: Muntiacinae
สกุล:: Muntiacus
สปีชีส์:: M.  vuquangensis
ชื่อทวินาม
Muntiacus vuquangensis (Wemmer et al., 1998)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของเก้งยักษ์
ชื่อพ้อง
 Megamuntiacus vuquangensis  (Do Tuoc et al., 1994) 
เก้งยักษ์ (อังกฤษ: Giant muntjac; ชื่อวิทยาศาสตร์: Muntiacus vuquangensis) มีรูปร่างหน้าตาคล้ายเก้งธรรมดา (M. muntjac) แต่มีขนาดลำตัวใหญ่กว่ามาก สีขนตามลำตัวมีหลากหลาย ทั้งสีน้ำตาลเข้มหรือน้ำตาลดำ มีเขาเฉพาะตัวผู้ มีลักษณะเด่นคือ เขามีขนาดใหญ่ บางตัวอาจมีกิ่งเขาถึง 3 กิ่ง บางตัวอาจมีแค่ 2 โคนเขาหนากว่าโคนเขาของเก้งธรรมดา
เก้งยักษ์ถือเป็นสัตว์ป่าลึกลับที่ไม่ค่อยปรากฏตัวจึงมีข้อมูลทางวิชาการน้อยมาก แม้แต่รูปถ่ายก็ยังไม่เคยมี จนกระทั่งกลางปี ค.ศ. 2008  ที่เวียดนามสามารถใช้กล้องวงจรปิดจับภาพเก้งยักษ์ขณะหากินในเวลากลางคืนได้เป็นครั้งแรกในโลก
พบว่ามีการกระจายพันธุ์อยู่ในพรมแดนระหว่างลาว เวียดนาม และกัมพูชา ออกหากินทั้งในเวลากลางวันและกลางคืน คาดว่าคงกินอาหารจำพวกเดียวกับเก้งทั่วไป ชาวพื้นเมืองที่เก้งยักษ์อาศัยอยู่มักล่าได้ในป่าดิบชื้นและป่าดิบแล้ง หรือป่าผสมผลัดใบ ในพื้นที่ที่มีความสูงประมาณ 800 เมตรจากระดับน้ำทะเล
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.wherelightmeetsdark.com/index.php?NW_id=329&NW_user_op=view&module=newswatch เก็บถาวร 2008-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน