stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
ข้อวิพากษ์วิจารณ์ > ข้อวิพากษ์วิจารณ์อื่น ๆ

แม้ว่าในซีซั่นที่ 1 จะประสบความสำเร็จอย่างมากก็ตาม มีผู้ติดตามชมหลายคนตั้งข้อสังเกตว่าทีมไม่ได้ "ขับรถไปยังสถานที่ต่อไป" ด้วยตัวเองเสมอไป ผู้ติดตามชมยังตั้งข้อสังเกตว่าแต่ละทีมมักจะเดินทางบนเที่ยวบินเดียวกัน ตามที่อลัน วู ให้สัมภาษณ์ ซึ่งในซีซั่นที่ 2 ทีมงานรับปากว่าจะแก้ปัญหาในเริ่องนี้
ดูเพิ่ม

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2007-03-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
The Amazing Race Format makes a pit stop in Asia Pacific เก็บถาวร 2011-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
ประเทศที่ไปเยือนใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย แสดงด้วยสี
แม่น้ำแกมเบีย

| แม่น้ำแกมเบีย |
| --- | --- |
แม่น้ำแกมเบียบริเวณอุทยานแห่งชาตินิโอโกโล-โคบา
แผนที่ลุ่มน้ำแม่น้ำแกมเบีย
ที่ตั้ง
ประเทศ: กินี เซเนกัล แกมเบีย
ลักษณะทางกายภาพ

ต้นน้ำ: ฟูตาจัลลอน
 • ตำแหน่ง: ลาเบ, กินี
 • พิกัด: 11°24′43″N 12°13′34″W﻿ / ﻿11.412°N 12.226°W﻿ / 11.412; -12.226
 • ระดับความสูง: 795 m (2,608 ft)
 
ปากน้ำ: มหาสมุทรแอตแลนติก
 • ตำแหน่ง: บันจูล ประเทศแกมเบีย
 • พิกัด: 13°28′N 16°34′W﻿ / ﻿13.467°N 16.567°W﻿ / 13.467; -16.567
 • ระดับความสูง: 0 m (0 ft)
แม่น้ำแกมเบีย (อังกฤษ: Gambia River) เดิมเรียกว่า แม่น้ำแกมบรา (River Gambra) เป็นแม่น้ำสายสำคัญในแอฟริกาตะวันตก มีความยาว 1,120 กิโลเมตร (700 ไมล์) ไหลจากที่ราบสูงฟูตาจัลลอน (Fouta Djallon) ทางตอนเหนือของประเทศกินี ไปทางตะวันตกผ่านเซเนกัลและแกมเบีย จนออกมหาสมุทรแอตแลนติกที่เมืองบันจูล แม่น้ำสามารถเดินเรือได้ประมาณครึ่งหนึ่งของความยาวแม่น้ำ
แม่น้ำสายนี้มีความเกี่ยวข้องอย่างมากกับประเทศแกมเบีย ซึ่งเป็นประเทศที่เล็กที่สุดในแอฟริกาผืนแผ่นดินใหญ่ ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ครึ่งหนึ่งของแม่น้ำตอนล่างและสองฝั่งของแม่น้ำ
ระเบียงภาพ

Map of the River Gambra (now the Gambia) 1732
The western portion of the Gambia River, seen from space. The line shows the border of The Gambia.
Upstream view of the river, near Janjanbureh Island
Bank of the river, near Janjanbureh
Ferry crossing of the river, at Janjanbureh
คุ้มเจ้าบุรีรัตน์ (น้อยหนู)

| คุ้มเจ้าบุรีรัตน์> ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
สถานะ: ถูกรื้อถอน
ประเภท: คุ้มเจ้า
สถาปัตยกรรม: ล้านนาไทยผสมยุโรป
เมือง: อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่
ประเทศ: ประเทศไทย
เริ่มสร้าง: พ.ศ. 2443
รื้อถอน: พ.ศ. 2513 (ไฟไหม้)
ผู้สร้าง: เจ้าบุรีรัตน์ (น้อยหนู มหายศปัญญา)
คุ้มเจ้าบุรีรัตน์ เรือนไม้สักขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองนครแพร่ ขณะนั้น ตั้งอยู่ที่บริเวณประตูชัย ตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ เป็นคุ้มของเจ้าบุรีรัตน์ (เจ้าน้อยหนู มหายศปัญญา) แต่เป็นที่น่าเสียดายเพราะคุ้มเจ้าบุรีรัตน์ถูกไฟไหม้ใน พ.ศ. 2513
ประวัติ

คุ้มเจ้าบุรีรัตน์ สร้างขึ้นโดยพระยาบุรีรัตน์ (เจ้าน้อยหนู มหายศปัญญา) ประมาณ พ.ศ. 2443 เพราะเป็นปีที่เจ้าน้อยหนู ได้รับตำแหน่งเป็นพระยาบุรีรัตน์นครแพร่ เป็นเรือนไม้สักขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองนครแพร่ในสมัยนั้น ตามบันทึกรายงานการตรวจราชการของพระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าเพ็ญพัฒน์หลังเหตุการณ์เงี้ยวปล้นเมืองแพร่ เพียง 3 เดือน ได้กล่าวถึงสิ่งที่ไม่คาดคิดว่าจะมีในเมืองนครแพร่ เมื่อเทียบกับเมืองอื่นในลาวเฉียง คือที่พักซึ่งบ่งบอกสถานะทางเศรษฐกิจของผู้ครอบครอง คือบ้านของพระยาบุรีรัตน์ (เจ้าน้อยหนู มหายศปัญญา) และบ้านของพระไชยสงคราม (นายจอน เตมิยานนท์) ดังนี้
ได้เห็นบ้านพระยาบุรีรัตน์ซึ่งราษฎรเรียกกันว่าเจ้า ดูเป็นเรือนใหญ่โตงามเกินคนอย่างพระยาบุรีจะอยู่ แต่เขาเปนผู้มั่งมีมาก เพราะมีป่าไม้ทำ" แสดงให้เห็นว่าเจ้านายเมืองอื่นในตำแหน่งเจ้าบุรีรัตน์ไม่ได้พักอาศัยอยู่ในคุ้มลักษณะนี้ เนื่องจากสมัยนั้นนิยมมุงหลังคาด้วยหญ้าคา ใบตองตึง หรือไม้เล็กๆ ทำคล้ายกระเบื้องดินขอ..
ที่พักของข้าพระพุทธเจ้านั้น เปนบ้านใหญ่โตมาก เปนเรือนไม้กระดาน ไม่ได้ทาสี มีห้องรับแขกใหญ่โตมาก ห้องเขียนหนังสือ ห้องรับพระราชทานเข้า ห้องนอน ห้องอาบน้ำพร้อมบริบูรณ์ดี เปนราคา 18,000 บาท..
จะเห็นว่าเป็นคุ้มที่ใหญ่โตและทันสมัย เพราะในอดีตห้องน้ำของเจ้านาย เพียงแค่นำไม้ไผ่สานหรือผ้ามากั้นบริเวณเรือนชานเท่านั้น และราคา 18,000 บาท มีค่ามาก เทียบกับเจ้าหลวงยืมเงินของหลวงมาใช้ไม่ถึง 10,000 บาท ยังเป็นหนี้แทบล้มละลาย ดังปรากฏในหนังสือประวัติศาสตร์เมืองแพร่ ฉบับ พ.ศ. 2550 โดยอบจ.แพร่
คุ้มเจ้าบุรีรัตน์ถูกไฟไหม้ใน พ.ศ. 2513 เป็นที่น่าเสียดายกับสถาปัตยกรรมอันทรงคุณค่าของจังหวัดแพร่
สถาปัตยกรรม

คุ้มหลังนี้เป็นอาคารแบบไทยผสมยุโรป โดยเป็นเรือนไม้สักทองขนาดใหญ่ 2 ชั้นทรงไทยล้านนาผสมยุโรป มีห้องเสาถึง 15 ห้อง เรือนรูปสี่เหลี่ยม ตรงกลางโล่งเพื่อรับลม ชั้นสอง มีทางเชื่อม (สะพาน) จากฝั่งด้านหนึ่งไปยังอีกด้านหนึ่ง ประดับตกตกแต่งลวดลายด้วยไม้ฉลุที่เรียกว่าลาย“ขนมปังขิง”อยู่ทั่วตัวอาคาร
เครซีโฟร์ยู

Error ซิงเกิลโดยคูมิ โคดะ
"เครซี่ โฟร์ ยู" (ญี่ปุ่น: クレイジー・フォー・ユー; โรมาจิ: Kureiji Fo Yu; อังกฤษ: Crazy 4 U) เป็นซิงเกิลในประเทศลำดับที่ 10 ของนักร้องและนักแต่งเพลงคูมิ โคดะ ซิงเกิลติดอันดับ 12 ในออริคอนและอยู่ในชาร์ตเป็นเวลาหกสัปดาห์
รายชื่อเพลง

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | เรียบเรียง | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Crazy 4 U" | มิกิ วาตาเบะ | มิกิ วาตาเบะ | 4:08 |
| 2. | "Yume with You" (夢 with You/Dream with You) | โทชิโนบุ คูโบตะ | อากิระ | 3:49 |
| 3. | "Crazy 4 U (Akakage's Crazy Love Remix)" |   |   | 6:51 |
| 4. | "Crazy 4 U" (Instrumental) |   |   | 4:08 |
| 5. | "Yume with You" (Instrumental) |   |   | 3:49 |
| ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | ความยาวทั้งหมด: | 22:05 |
ประวัติชาร์ต

ตำแหน่งสูงสุด: #12
ประวัติชาร์ต > ยอดขาย

ประมาณการสัปดาห์แรก: 11,919
ประมาณการทั้งหมด: 28,272
จรวยพร ธรณินทร์

| ดร> จรวยพร ธรณินทร์ |
| --- | --- |
เกิด: 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 (76 ปี) พระนครศรีอยุธยา
สัญชาติ: ไทย
มีชื่อเสียงจาก: ปลัดกระทรวงศึกษาธิการ (2549-2551)
คู่สมรส: ดร.ผดุง ธรณินทร์
บุตร: พ.ญ.ภาวิณี ฤกษ์นิมิตร และนายพิชชา ธรณินทร์
ดร.จรวยพร ธรณินทร์ กรรมการในคณะกรรมการสภาการศึกษา 
อดีตปลัดกระทรวงศึกษาธิการ อดีตกรรมการพิทักษ์ระบบคุณธรรม (ก.พ.ค.) เกิดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 ที่อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ชีวิตครอบครัวสมรสกับ ดร.ผดุง ธรณินทร์ มีบุตร 2 คน ได้แก่ รองศาสตราจารย์​ แพทย์หญิง ภาวิณี ฤกษ์นิมิตร และนายพิชชา ธรณินทร์
ดร.จรวยพร ธรณินทร์ มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก จากการรณรงค์การออกกำลังกายเพื่อสุขภาพโดยเฉพาะการออกกำลังแบบแอโรบิกดานซ์ การเป็นผู้อำนวยการจัดการชุมนุมลูกเสือโลกครั้งที่ 20 ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพ ณ หาดยาว จังหวัดชลบุรี เมื่อปลายปี พ.ศ. 2545 และการทำงานด้านกิจการนักเรียนนักศึกษา
การศึกษา

ดร.จรวยพร ธรณินทร์ สำเร็จการศึกษาครุศาสตรบัณฑิต สาขาพลศึกษา (เกียรตินิยมและรางวัลเหรียญทอง) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และรัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต สาขาบริหารรัฐกิจ จากมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
ระดับปริญญาโท สาขาพลศึกษา จาก มหาวิทยาลัยโคโลราโดสเตต สหรัฐอเมริกา และปริญญาเอก สาขาวิทยาศาสตร์การกีฬา จาก มหาวิทยาลัยฟลอริดาสเตต สหรัฐอเมริกา
ด้านหลักสูตรการฝึกอบรม ได้เข้ารับการอบรมหลายหลักสูตร อาทิ นักบริหารระดับสูง รุ่นที่ 13 ปรอ.3 วปรอ.4313 และ วตท.4
ประวัติการทำงาน

ดร.จรวยพร ธรณินทร์ เริ่มรับราชการในตำแหน่งอาจารย์ตรี วิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยา ในปี พ.ศ. 2513 หลังจากนั้นได้รับทุนไปศึกษาต่อระดับปริญญาโทและเอกที่สหรัฐ ด้วยทุนของรัฐบาล และกลับมารับราชการที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (เดิมคือ วิทยาลัยพลศึกษากรุงเทพ) ต่อมา พ.ศ. 2519 ได้โอนมารับราชการในสังกัดกรมพลศึกษา และได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายทดสอบสมรรถภาพ ในปี พ.ศ. 2521 หัวหน้ากองยุวกาชาด ปี พ.ศ. 2523 ผู้อำนวยการกองส่งเสริมพลศึกษาและสุขภาพ ปี พ.ศ. 2524
ต่อมาในปี พ.ศ. 2530 ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญพิเศษด้านส่งเสริมมาตรฐานพลศึกษา และได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมพลศึกษา ในปี พ.ศ. 2536 รองเลขาธิการคณะกรรมการการศึกษาเอกชน พ.ศ. 2537 ที่ปรึกษาด้านพัฒนากระบวนการเรียนรู้ พ.ศ. 2541 เลขาธิการคณะกรรมการการศึกษาเอกชน พ.ศ. 2542 อธิบดีกรมพลศึกษา พ.ศ. 2545 รองปลัดกระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2546 และปลัดกระทรวงศึกษาธิการ ในปี พ.ศ. 2549 จนเกษียณอายุราชการในปี พ.ศ. 2551
ประวัติการทำงาน > ราชการพิเศษ

ในระหว่างที่รับราชการ ดร.จรวยพร ธรณินทร์ ได้รับมอบหมายให้ปฏิบัติราชการสำคัญหลายงาน อาทิ
อ.ก.ก.ประเมินผลงานวิชาการ กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2534-2545
คณะกรรมการอำนวยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภา (ในคณะกรรมการการเลือกตั้ง) พ.ศ. 2549-2550
กรรมการกองทุนสนับสนุนและสร้างเสริมสุขภาพ พ.ศ. 2547-2551
กรรมการหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2547 - 2549
กรรมการการกีฬาแห่งประเทศไทย (รัฐวิสาหกิจ )พ.ศ. 2546 - 2549
ในระหว่างปี พ.ศ. 2550 - พ.ศ. 2551 ดร.จรวยพร ธรณินทร์ ได้รับการแต่งตั้งให้ปฏิบัติหน้าที่สำคัญหลายตำแหน่ง อาทิ สมาชิกสมัชชาแห่งชาติ ประธานกรรมการสถาบันระหว่างประเทศเพื่อการค้าและการพัฒนา (องค์การมหาชน) ประธานคณะกรรมการส่งเสริมสวัสดิการและสวัสดิภาพครูและบุคลากรการศึกษา รองประธานกรรมการบริหารคณะลูกเสือแห่งชาติ รองประธานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา กรรมการข้าราชการพลเรือน ประธานกองทุนสงเคราะห์โรงเรียนเอกชน กรรมการโครงการสานใจไทยสู่ใจใต้ กรรมการคุ้มครองเด็กแห่งชาติ กรรมการสถานศึกษาโรงเรียนพระตำหนัก กรรมการสภามหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น และกรรมการสำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้
รางวัลเกียรติคุณ

2531  ชนะเลิศ การเขียนหนังสืออ่านระดับประถมศึกษา 2 รางวัล
2535  “นักพลศึกษาดีเด่นด้านการบริหาร”
2536  “ครุศาสตร์ปราชญ์จุฬา”
2543  รางวัลชมเชยงานวิจัย”ปฏิรูปการศึกษาฯ” จากปปร
2546  “บุคคลดีเด่นด้านป้อง กันปัญหายาเสพติด”  ปปส.
2546  เกียรติบัตร "ผู้อำนวยการจัดงานชุมนุมลูกเสือโลกครั้งที่20 "
2549  “ศิษย์เก่าสวนสุนันทาดีเด่น”
2549  “ทูตสันติภาพ” จากสหพันธ์นานาชาติ และศาสนาเพื่อสันติภาพโลก
2550  “ศิษย์เก่าเกียรติยศ” คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
2551  “บุคคลดีเด่นด้านควบคุมยาสูบในกลุ่มเยาวชน”
2551  “นักเรียนทุนรัฐบาลไทยดีเด่น”
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ
พ.ศ. 2538 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
พ.ศ. 2546 –  เหรียญกาชาดสมนาคุณ ชั้นที่ 1 (เหรียญทอง)
งานสังคม

ดร.จรวยพร ธรณินทร์ มีบทบาทในงานสังคมกับองค์กรต่างๆ หลายองค์การ อาทิ เป็นกรรมการบริหารสภากีฬานักเรียนแห่งอาเซียน เลขาธิการสมาคมพลศึกษา ในปี พ.ศ. 2526-2528 อุปนายกสมาคมวิทยาศาสตร์การกีฬาแห่งประเทศไทย เป็นประธานสหพันธ์ฟุตบอลนักเรียนแห่งเอเชีย พ.ศ. 2534-2536 และนายกสมาคมศิษย์เก่าสวนสุนันทาในพระบรมราชูปถัมภ์ พ.ศ. 2550-2552
บริติชแอร์เวย์

บริติชแอร์เวย์ (อังกฤษ: British Airways) เป็นสายการบินประจำชาติของสหราชอาณาจักร ที่มีฐานการบินที่ท่าอากาศยานฮีทโธรว์และท่าอากาศยานแกตวิกในลอนดอน บริติชแอร์เวย์ถือเป็นเป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่สองของประเทศ ตามหลังอีซี่ย์เจ็ต และเป็นลำดับที่สามของทวีปยุโรปตามหลังแอร์ฟรานซ์-เคแอลเอ็มและลุฟต์ฮันซ่า สายการบินให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทางกว่า 200 แห่งทั่วโลก
ประวัติ

เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1919 บริษัทแอร์ทรานสปอร์ทแอนด์เทรเวล (Aircraft Transport and Travel; AT&T) เริ่มเปิดบริการเที่ยวบินระหว่างประเทศระหว่างลอนดอนกับปารีส จนกระทั่งในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1974 สายการบินสัญชาติอังกฤษ 4 ราย ประกอบด้วย Instone, Handley Page, Daimler Airways [เดิมคือ AT&T] และ British Air Marine Navigation ได้ควบรวมกิจการเข้าด้วยกันเป็นอิมพีเรียลแอร์เวย์ (Imperial Airways) ให้บริการเส้นทางจากอังกฤษไปยัง ออสเตรเลีย และแอฟริกา
ในระหว่างนั้นสายการบินขนาดเล็กอื่นๆ ของอังกฤษ ก็เริ่มเปิดให้บริการเช่นกัน ซึ่งต่อมาในปี ค.ศ. 1935 ก็ได้ควบรวมกิจการเข้าเป็น บริติช แอร์เวย์ จำกัด (British Airways Ltd.) และหลังจากนั้นไม่นานรัฐบาลอังกฤษจึงได้แปรรูปกิจการ อิมพีเรียล แอร์เวย์ และ บริติช แอร์เวย์ จำกัด เข้ามาเป็นรัฐวิสาหกิจบริติชโอเวอร์ซีส์แอร์เวย์สคอร์ปอเรชัน (British Overseas Airways Corporation: BOAC) ในปีค.ศ. 1939 และยังคงให้บริการเส้นทางบินระยะไกลอยู่ในช่วงหลังสงครามโลก ยกเว้นเพียงเส้นทางไปอเมริกาใต้ ที่ให้บริการโดย บริติชเซาท์อเมริกันแอร์เวย์ (British South American Airways) ซึ่งต่อมาในปีค.ศ. 1949 ก็ได้ยุบรวมเข้ากับ BOAC ส่วนในเส้นทางภายประเทศและเส้นทางระหว่างประเทศในทวีปยุโรป ให้บริการโดยสายการบินแห่งใหม่ บริติชยูโรเปียนแอร์เวย์ (British European Airways: BEA)
ในปีค.ศ. 1952 BOAC ให้บริการด้วยเครื่อง De Havilland Comet ไปยังโจฮันเนสเบิร์ก ซึ่งช่วยลดระยะเวลาในการเดินทางได้ และมีบริการจัดเที่ยวบินพิเศษทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในอุตสาหกรรมการบิน ในปีค.ศ. 1970 BEA จึงต้องสู้ด้วยการตั้ง BEA Airtours จนกระทั่งปีค.ศ. 1972 BOAC และ BEA ก็ควบรวมการบริหารโดยตั้งกรรมการบริติช แอร์เวย์ (British Airways Board) เข้ามาดูแลแต่ยังแยกกันดำเนินกิจการ ก่อนที่จะยุบรวมเข้าเป็นสายการบินเดียวกันคือ บริติช แอร์เวย์ ในปีค.ศ. 1974 ภายใต้การดูแลของเดวิด นิโคลสัน ประธานกรรมการในขณะนั้น
บริติช แอร์เวย์ เริ่มให้บริการเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงครั้งแรกของโลก คองคอร์ด ไปพร้อมๆกับสายการบินแอร์ฟรานซ์ ในปีค.ศ. 1976
ประวัติ > จากรัฐวิสาหกิจสู่บริษัทเอกชน

เซอร์จอห์น คิง ถูกแต่งตั้งให้เป็นประธานในการเตรียมพร้อมการแปรรูปกิจการไปเป็นบริษัทเอกชน ในปีค.ศ. 1981 คิงได้ว่าจ้าง โคลิน มาร์แชล มาเป็นประธานบริหาร ในปีค.ศ. 1983 คิงเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงด้านการปรับเปลี่ยนสายการบินที่ขาดทุนมหาศาลให้เป็นสายการบินที่สามารถทำกำไรได้มากที่สุดของโลกได้ ในขณะที่สายการขนาดใหญ่อื่นๆยังคงประสบปัญหาอยู่ ทั้งฝูงบินและเส้นทางบินได้ถูกปรับเปลี่ยนตั้งช่วงแรกที่คิงเข้ามาบริหาร ด้วยการทำการตลาดและระดมนักโฆษณามาสร้างภาพลักษณ์ใหม่ให้กับสายการบิน มีการปลดพนักงานกว่า 23,000 ตำแหน่งในช่วงปี 1980 แต่คิงก็มีวิธีการสร้างขวัญกำลังให้พนักกงานที่เหลือและได้ปรับเปลี่ยนขั้นตอนการดำเนินงานให้ทันสมัยมากขึ้นไปพร้อมๆกัน
สายการบินแห่งชาติอังกฤษก็ได้แปรรูปกิจการและเข้าซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์ลอนดอน  (London Stock Exchange) เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1987 ในสมัยรัฐบาลพรรคอนุรักษนิยม ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1988 ผลของบริติช แอร์เวย์ ส่งไปถึงการเข้าครอบครองกิจการสายการบินอันดับสองของอังกฤษ บริติชแคลิโดเนียแอร์เวย์ (British Caledonian) และในปีค.ศ. 1992 ได้ซื้อสายการบินแดนแอร์ (Dan-Air) ซึ่งมีฐานอยู่ที่แกตวิค
ประวัติ > การเปลี่ยนแปลงและสายการบินลูก

ในช่วงทศวรรษ 1990 บริติชแอร์เวย์ได้เป็นสายการบินที่มีผลกำไรมากที่สุดในโลก และได้เปิดสายการบินลูกดอยท์ช บีเอ ในปีค.ศ. 1992 เพื่อให้บริการในเยอรมนี จนกระทั่งเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2003 ก็ได้ขายกิจการออกไป ในขณะนั้นดอยท์ช บีเอ เป็นสายการบินให้บริการเส้นทางภายในประเทศที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของเยอรมนี เป็นรองเพียงลุฟต์ฮันซา ขนาดของฝูงบินประกอบด้วยเครื่องบินโบอิง 737 ถึง 16 ลำ
ในปีค.ศ. 1993 โคลิน มาร์แชล ได้เข้ามาบริหารงานแทนที่ลอร์ดคิง ส่วนลอร์ดคิงก็ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานกิตติมศักดิ์อาวุโสในปีค.ศ. 1995 เป็นตำแหน่งพิเศษที่ตั้งให้ท่านลอร์ดโดยเฉพาะ
เนื่องจากปัญหาทางการเมืองระหว่างจีนและไต้หวัน บริติช แอร์เวย์ จึงได้เปิดสายการบินลูกบริติชเอเชียแอร์เวย์ ขึ้นในปีค.ศ. 1995 มีฐานการบริการอยู่ที่ไต้หวัน สำหรับเส้นทางบินจากลอนดอนไปไทเป และได้เปลี่ยนเครื่องแบบให้เครื่องบินใหม่ โดยไม่ใช่ธงสหราชอาณาจักร แต่เปลี่ยนเป็นอักษรจีนแทน ซึ่งหลายสายการบินก็นำเอาวิธีการนี้ไปใช้ตามกัน เช่น แควนตัส ให้บริการในชื่อ ออสเตรเลีย เอเชีย แอร์เวย์ และเคแอลเอ็ม ให้บริการในชื่อ เคแอลเอ็ม เอเชีย จนกระทั่งปีค.ศ. 2001 บริติช เอเชีย แอร์เวย์ ก็หยุดกิจการเนื่องจากผลกำไรลดลง
กิจการองค์กร > สำนักงานใหญ่

สำนักงานใหญ่ของสายการบินตั้งอยู่ในฮาร์มอนด์สเวิร์ธซึ่งเป็นหมู่บ้านที่อยู่ใกล้กับท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ วอเตอร์ไซด์สร้างเสร็จในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1998 เพื่อแทนที่สำนักงานใหญ่เดิม, สปีดเบิร์ดเฮาส์ ซึ่งตั้งอยู่ในเทคนิคอลบล็อก ซี ของท่าอากาศยานฮีทโธรว์
กิจการองค์กร > สายการบินลูก

บีเอซิตีฟลายเออร์
บีเอยูโรฟลายเออร์
กิจการองค์กร > สายการบินลูกในอดีต

แอร์ลิเบร์เต
บริติชแอร์ทัวร์
บริติชเอเชียแอร์เวย์
บริติชแอร์เวย์เฮลิคอปเตอร์
โอเพนสกาย
กิจการองค์กร > แฟรนไชส์

คอมแอร์ แอฟริกาใต้ ซื้อแฟรนไชส์ไปตั้งแต่ พ.ศ. 2539
จีบีแอร์เวย์ สหราชอาณาจักร ซื้อแฟรนไชส์ไปตั้งแต่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538
โลแกนแอร์ สหราชอาณาจักร ซื้อแฟรนไชส์ไปตั้งแต่ กรกฎาคม พ.ศ. 2547
ซันแอร์ เดนมาร์ก ซื้อแฟรนไชส์ไปตั้งแต่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2539
บริติชแอร์เวย์ มีหุ้นอยู่ในสายการบินสัญชาติสเปน ไอบีเรีย อยู่ 10% โดยสัดส่วนหุ้นจาก 9 % เป็น 10% จากการซื้อหุ้นที่ถือโดยอเมริกันแอร์ไลน์ ทำให้บริติช แอร์เวย์สามารถแต่งตั้งกรรมการบอร์ดบริหารได้ 2 คน
บริติชแอร์เวย์ มีหุ้นในฟลายบี อยู่ 15% เนื่องจากขายบีเอคอนเนคให้กับฟลายบีเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550
บริติชแอร์เวย์ เป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งเครือข่ายพันธมิตรสายการบินวันเวิลด์
จุดหมายปลายทาง

บทความหลัก: จุดหมายปลายทางของบริติชแอร์เวย์
จุดหมายปลายทาง > ข้อตกลงการบินร่วม

บริติชแอร์เวย์มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้:
แอร์ลินกัส
แอร์บอลติก
อะแลสกาแอร์ไลน์
อเมริกันแอร์ไลน์
บางกอกแอร์เวย์ส
คาเธ่ย์แปซิฟิค
ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์
ไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์
ฟินน์แอร์
ไอบีเรีย
เจแปนแอร์ไลน์
เคนยาแอร์เวย์
ลาตัม บราซิล
ลาตัม ชิลี
โลแกนแอร์
มาเลเซียแอร์ไลน์
ควอนตัส
กาตาร์แอร์เวย์
รอยัลจอร์แดเนียน
เอสเซเวนแอร์ไลน์
ตาอักแองโกลาแอร์ไลน์
บูเอลิง
ฝูงบิน > ฝูงบินปัจจุบัน

ณ เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2024 บริติชแอร์เวย์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
| เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร> F | ผู้โดยสาร> J | ผู้โดยสาร> W | ผู้โดยสาร> Y | ผู้โดยสาร> รวม | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แอร์บัส เอ319-100 | 29 | — | — | — | 40 | 83 | 123 | หนึ่งลำสวมลวดลายย้อนยุคบีอีเอ |
| แอร์บัส เอ320-200 | 53 | — | — | — | 48 | 108 | 156 | สามลำ (G-EUYP/R/S) สวมลวดลายวันเวิลด์ |
| แอร์บัส เอ320นีโอ | 25 | 8 | — | — | 48 | 108 | 156 | สั่งซื้อเพิ่มเติม 28 ลำโดยไอเอจี ซึ่งยังไม่ได้มีการระบุผู้ให้บริการในกล่มสายการบินหนึ่งลำสวมลวดลาย บีเอเบ็ตเทอร์เวิลด์ |
| แอร์บัส เอ321นีโอ | 15 | 5 | — | — | 56 | 136 | 192 | สั่งซื้อเพิ่มเติม 23 ลำโดยไอเอจี ซึ่งยังไม่ได้มีการระบุผู้ให้บริการในกล่มสายการบิน |
| แอร์บัส เอ350-1000 | 18 | — | — | 56 | 56 | 219 | 331 | ส่งมอบพร้อมที่นั่งคลับสวีท ผู้ให้บริการรายใหญ่ที่สุดของรุ่นในยุโรป |
| แอร์บัส เอ380-800 | 12 | — | 14 | 97 | 55 | 303 | 469 |  |
| โบอิง 777-200อีอาร์ | 43 | — | 8 | 49 | 40 | 138 | 235 | การจัดเรียงแบบฮีทโธรว์ โดยใช้การจัดเรียงห้องโดยสารใหม่ มาพร้อมกับที่นั่งคลับสวีท G-YMML สวมลวดลาย เกรตเฟสติวัลออฟครีเอทิวิตี สามลำ (G-YMMR/T/U) สวมลวดลายวันเวิลด์ |
| โบอิง 777-200อีอาร์ | 43 | — | — | 48 | 40 | 184 | 272 | การจัดเรียงแบบฮีทโธรว์ โดยใช้การจัดเรียงห้องโดยสารใหม่ มาพร้อมกับที่นั่งคลับสวีท G-YMML สวมลวดลาย เกรตเฟสติวัลออฟครีเอทิวิตี สามลำ (G-YMMR/T/U) สวมลวดลายวันเวิลด์ |
| โบอิง 777-200อีอาร์ | 43 | — | 14 | 48 | 40 | 134 | 236 | การจัดเรียงแบบแกตวิก โดยใช้ที่นั่งคลับเลิด์ที่เก่ากว่า[ต้องการอ้างอิง] |
| โบอิง 777-200อีอาร์ | 43 | — | — | 32 | 52 | 252 | 336 | การจัดเรียงแบบแกตวิก โดยใช้ที่นั่งคลับเลิด์ที่เก่ากว่า[ต้องการอ้างอิง] |
| โบอิง 777-200อีอาร์ | 43 | — | — | 32 | 48 | 252 | 332 | การจัดเรียงแบบแกตวิก โดยใช้ที่นั่งคลับเลิด์ที่เก่ากว่า[ต้องการอ้างอิง] |
| โบอิง 777-300อีอาร์ | 16 | — | 8 | 76 | 40 | 130 | 254 | ทั้งหมดติดตั้งที่นั่งคลับสวีท (จากการปรับห้องโดยสาร 12 ลำ รับมอบใหม่ 4 ลำ) |
| โบอิง 777-9 | — | 18 | 8 | 65 | 46 | 206 | 325 | สั่งซื้อพร้อม 24 ตัวเลือก |
| โบอิง 787-8 | 12 | — | — | 31 | 37 | 136 | 204 | ปรับห้องโดยสารโดยติดตั้งที่นั่งคลับสวีท |
| โบอิง 787-8 | 12 | — | — | 35 | 25 | 154 | 214 | ที่นั่งคลับเลิด์ที่เก่ากว่า |
| โบอิง 787-9 | 18 | — | 8 | 42 | 39 | 127 | 216 |  |
| โบอิง 787-10 | 9 | 9 | 8 | 48 | 35 | 165 | 256 | ส่งมอบพร้อมที่นั่งคลับสวีท สั่งซื้อพร้อม 6 ตัวเลือก |
| รวม | 250 | 42 |  |  |  |  |  |  |
บริติชแอร์เวย์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 14.1 ปี
แอร์บัส เอ319-100 ในลวดลายย้อนยุคบีอีเอ
แอร์บัส เอ320-200
แอร์บัส เอ320นีโอ ในลวดลาย บีเอเบ็ตเทอร์เวิลด์
แอร์บัส เอ321นีโอ
แอร์บัส เอ350-1000
แอร์บัส เอ380-800
โบอิง 777-200อีอาร์ในลวดลาย เกรตเฟสติวัลออฟครีเอทิวิตี
โบอิง 777-300อีอาร์
โบอิง 787-8
โบอิง 787-9
โบอิง 787-10
ฝูงบิน > การจัดหา/ปลดระวาง

นับเรื่อยมาจนกระทั่งปลายทศวรรษ 1990 บริติชแอร์เวย์ป็นลูกค้าหลักของโบอิง ซึ่งเป็นข้อถกเถียงกันว่า สายการบินประจำชาติอังกฤษเองควรจะสนับสนุนกลุ่มอุตสาหกรรมการผลิตเครื่องบินของอังกฤษ หรือซื้อเครื่องบินจากแอร์บัส (ชิ้นส่วนปีกของแอร์บัสและชิ้นส่วนอีกหลายส่วน มีฐานการผลิตอยู่ในอังกฤษ) ทางบริษัทเองก็ออกแถลงการปกป้องตัวเองว่า นอกจากเครื่องบินโบอิง 777 28 ลำจากทั้งหมดแล้ว เครื่องบินโบอิงลำอื่นๆก็ใช้เครื่องยนต์ของโรลส์รอยซ์ ซึ่งเป็นบริษัทสัญชาติอังกฤษ ซึ่งคำสั่งซื้อแบบนี้ก็สามารถนับย้อนไปจนถึงการซื้อเครื่องบินโบอิง 707 ที่ให้ใช้เครื่องยนต์ของโรลส์รอยซ์ เมื่อช่วงปี 1960 (พ.ศ. 2503)
การเปลี่ยนแปลงฝูงบินที่มีเครื่องบินที่ไม่ใช่ของโบอิงมากขึ้น โดยส่วนใหญ่จะมาจากการควบรวมกิจการกับสายการบินอื่นๆ ตัวอย่างเช่น การซื้อสายการบินบริติช ดาลโดเนียน แอร์เวย์ในช่วงปี พ.ศ. 2520 ซึ่งให้บริการเครื่องบินแมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10 และแอร์บัส เอ320 ในช่วงปลายทศวรรษ 1990 (พ.ศ. 2533) บริติช แอร์เวย์ จึงได้เริ่มสั่งเครื่องแอร์บัส เอ320/เอ319เป็นจำนวนกว่า 100 ลำ เพื่อแทนที่เครื่องบินโบอิง 737
บริติช แอร์เวย์ ยังเคยเป็นให้บริการเครื่องบินคองคอร์ด มีเที่ยวบินทุกวันระหว่างฮีทโธรว์และนิวยอร์ก (จากเดิมที่ให้บริการไปบาห์เรน) โดยแรกเริ่มนั้นคอนคอร์ดมีต้นทุนในการให้บริการสูงเกินควร และได้รับคำวิจารณ์เชิงลบว่าเป็นการลงทุนที่เปล่าประโยชน์ แต่บริติช แอร์เวย์ ก็สามารถดึงความสนใจจากผู้โดยสารได้
หลังจากอุบัติเหตุของเครื่องบินคอนคอร์ดของแอร์ฟรานซ์ และวินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 ทำให้ต้นทุนการดำเนินงานพุ่งสูงขึ้น ยิ่งทำให้อนาคตของคองคอร์ดริบหรี่ลงไปอีก จึงได้มีแถลงการณ์ (ในวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2546) ว่าหลังจาก 24 ตุลาคม พ.ศ. 2546 จะเริ่มกระบวนการลดเที่ยวบินคองคอร์ดลง เนื่องจากจำนวนผู้โดยสารที่ลดลง เที่ยวบินคองคอร์ดสุดท้ายของบริติช แอร์เวย์ ออกจากฮีทโธรว์ไปบาร์บาดอส ในวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2546 บริติช แอร์เวย์ ยังเป็นเจ้าของเครื่องคองคอร์ดอยู่ทั้งหมด 8 ลำ โดยทำสัญญาเช่ายืมระยะยาวกับพิพธภัณฑ์ต่างๆในสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และบาร์เบดอส
ข้อมูลเพิ่มเติม

บริติชแอร์เวย์ ได้รับใบอนุญาตจาก กรมขนส่งทางอากาศของสหราชอาณาจักร ประเภท เอ อนุญาตให้ดำเนินกิจการขนส่งผู้โดยสาร สินค้า และไปรษณีย์ บนเครื่องบินที่มีขนาด 20ที่นั่ง หรือมากกว่านั้น
บริติชแอร์เวย์และแอร์ฟรานซ์ เป็นเพียงสองสายการบินเท่านั้นที่ให้บริการเครื่องบินคอนคอร์ด และบริติชแอร์เวย์ยังช่วยดำเนินการเครื่องคอนคอร์ดให้กับสายการบินบรานิฟอินเตอร์เนชันแนลแอร์เวย์และสิงคโปร์แอร์ไลน์ในช่วงระยะสั้นหนึ่งด้วย
โดยทั่วไปแล้วบริติชแอร์เวย์ จะใช้รหัสเรียกชื่อสายการบินว่า "Speedbird" แต่เที่ยวบินภายในประเทศที่ระหว่างฮีทโธรว์และแกตวิค จะใช้รหัสเรียกชื่อว่า "Shuttle" และเฉพาะเที่ยวบินเหมาลำในช่วงคริสต์มาส จะใช้รหัสเรียกชื่อว่า "Santa"
บริติชแอร์เวย์ ได้รับรางวัล สายการบินแห่งปี 2006 จากเวิลด์แอร์ไลน์อวาร์ด โดยสกายแทรกซ์
บริติชแอร์เวย์ เป็นสายการบินหลักของการแข่งขันเทนนิสวิมเบิลดัน
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กสมาชิกของแอร์ไลนส์ฟอร์ยุโรป (เอ4อี) |
| --- | --- |
สมาชิกสายการบิน:  อีเจียนแอร์ไลน์  แอร์บอลติก  แอร์ฟรานซ์–เคแอลเอ็ม  คาร์โกลักซ์  อีซี่ย์เจ็ต  ฟินน์แอร์  ไอซ์แลนด์แอร์  ไอเอจี  เจ็ตทูดอตคอม  ลุฟท์ฮันซ่า  นอร์วีเจียน  ไรอันแอร์โฮลดิ้ง  สมาร์ตวิงส์  ตัปแอร์ปูร์ตูกัล  ทูอีกรูป  โบโลเตอา 
สมาชิกผู้ผลิต:  แอร์บัส  โบอิง  เอ็มบราเออร์  จีอีแอโรสเปซ  เทลส์กรุ๊ป 
สมาชิกที่เกี่ยวข้อง:  ไคลด์แอนด์โค  เออร์เคเลนส์ลอว์  เคเนดีส์ลอว์  สตีเฟนสัน ฮาร์วูด 
บทความที่เกี่ยวข้อง: เออีเอ, อีแอลเอฟเอเอ
สำนักงานใหญ่ของบริติชแอร์เวย์ที่ฮาร์มอนด์สเวิร์ธ, ลอนดอน
โบอิง 757-200 ของโอเพนสกายที่ท่าอากาศยานฮันโนเฟอร์
เครื่องบินคองคอร์ดที่ฮีทโธรว์
เที่ยวบินที่ 38 หลังจากเกิดอุบัติเหตุ
จรณชัย ศัลยพงษ์

| จรณชัย ศัลยพงษ์ |
| --- | --- |
เกิด: จรณชัย ศัลยพงษ์ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2501 (66 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย 
สัญชาติ: ไทย
อาชีพ: ผู้ประกาศข่าว อาจารย์
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2527 - พ.ศ. 2556
นายจ้าง: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7   คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  บริษัท ซันโทรี่  เป๊ปซี่โค เบเวอเรจ (ประเทศไทย) จำกัด
องค์การ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย   บริษัท กรุงเทพโทรทัศน์และวิทยุ จำกัด   บริษัท ซันโทรี่  เป๊ปซี่โค เบเวอเรจ (ประเทศไทย) จำกัด
ส่วนสูง: 160 เซนติเมตร (5 ฟุต 3 นิ้ว)
โทรทัศน์: ข่าวภาคค่ำ สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ญาติ: ปริพนธ์ ศัลยพงษ์   คุณธรรม ศัลยพงษ์   เบญญาดา ศัลยพงษ์   อดิรุจ ศัลยพงษ์
จรณชัย ศัลยพงษ์ (ชื่อเล่น​: น้อง, รณ) ผู้อำนวยการฝ่ายบรรษัทสัมพันธ์ บริษัท ซันโทรี่ เป๊ปซี่โค เบเวอเรจ (ประเทศไทย) จำกัด อดีตผู้ประกาศข่าว สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 และเป็นอดีตอาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย