stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การยอมรับ
ชนิด > มีเงื่อนไข

การยอมรับแบบมีเงื่อนไข (อังกฤษ: Conditional acceptance) คือการยอมรับชนิดหนึ่งที่มีเงื่อนไขซึ่งต้องการให้ดัดแปลงเงื่อนไขเบื้องต้นก่อนที่จะทำการยอมรับ[ต้องการอ้างอิง] ตัวอย่างเช่นสัญญาที่ต้องการการยอมรับจากสองฝ่ายอาจจะต้องถูกดัดแปลงเพื่อให้ทั้งสองฝ่ายพึงพอใจ บุคคลหนึ่งได้รับข้อเสนอและจะตกลงก็ต่อเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงข้อกำหนดและเงื่อนไข สัญญาระหว่างธุรกิจและนายจ้างสามารถถูกเปลี่ยนและดัดแปลงโดยทั้งสองฝ่ายได้จนกว่าทั้งสองจะตกลงหรือยอมรับเนื้อหาในสัญญาทางธุรกิจนั้น
ชนิด > โดยชัดแจ้ง

การยอมรับโดยชัดแจ้ง (อังกฤษ: Expressed acceptance) คือการยอมรับเงื่อนไขที่ถูกตั้งไว้อย่างเปิดเผยและชัดเจน ตัวอย่างเช่นบุคคลหนึ่งตกลงรับข้อเสนออย่างชัดเจนและแน่ชัด เขายอมรับข้อกำหนดโดยไม่ได้เปลี่ยนอะไรมันเลย
ชนิด > โดยนัย

การยอมรับโดยนัย (อังกฤษ: Implied acceptance) คือการมีเจตนาที่จะยินยอมต่อเงื่อนไขที่ถูกเสนอมา การยอมรับถูกบอกเป็นนัยด้วยการกระทำที่แสดงถึงการตกลงต่อการต่อรองที่ถูกเสนอ เมื่อบุคคลหนึ่งเลือกซื้อสินค้าชนิดหนึ่งในห้างสรรพสินค้าเขาได้แสดงถึงการตกลงต่อข้อเสนอซึ่งก็คือราคาของสินค้า
ความเชื่อ

การยอมรับเป็นสิ่งที่เป็นพื้นฐานของความเชื่อหลักในศาสนาอับราฮัมส่วนใหญ่ เช่นคำว่า "อิสลาม" สามารถแปลได้ว่า "การยอมรับ", "การยอมแพ้" หรือ "การยอมจำนนโดยสมัครใจ" และศาสนาคริสต์ตั้งอยู่บน "การยอมรับ" ว่าพระเยซูแห่งนาซาเรธเป็นพระคริสต์และการยอมรับพระประสงค์ของพระเจ้า ศาสนาและการรักษาทางจิตวิทยามักจะเสนอให้ยอมรับเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่ไม่ชอบหรือเป็นชะตากรรม (Destiny) หรือเมื่อการเปลี่ยนแปลงสถานการณ์นั้นอาจจะทำได้แต่มีราคาที่ต้องจ่ายหรือความเสี่ยงที่สูงมาก การยอมรับสามารถมีความหมายโดยนัยว่าเป็นการไม่พยายามเปลี่ยนแปลงในทางพฤติกรรมที่มองเห็นได้ แต่คำนี้ยังสามารถนำมาใช้อย่างเฉพาะเจาะจงมากขึ้นเพื่อหมายถึงสภาวะทางประชานและอารมณ์ที่รู้สึกหรือถูกสมมติฐานขึ้นมา
ในความเชื่อศาสนาคริสต์ การยอมรับถูกมองว่าเป็นการโอบรับสภาพความจริงของสถานการณ์หนึ่งซึ่งทำโดยตั้งอยู่บนความไว้วางใจ (Trust (emotion)) ในพระประสงค์และและการควบคุมของพระเจ้าที่สมบูรณ์ ในประชาคมมุสลิม การยอมรับอัลลอฮ์คล้ายกับวิธีที่คริสต์ศาสนิกชนยอมรับว่าพระเจ้าเป็นสัตที่สูงกว่า (Bates, 2002) ชาวยิวยอมรับบัญญัติ 10 ประการเป็นวิถีการใช้ชีวิตที่ดีและสมปรารถนา (Mcdowell and Stewart, 1983).
บรรณานุกรม

"Acceptance - Types Of Acceptance." Law Library - American Law and Legal Information. 8 เม.ย. 2009.
"The 5 stages of grief." Essortment Articles: Free Online Articles on Health, Science, Education & More. 12 เม.ย. 2009.
"The Last Phase of Grief: Acceptance, Reorganization and Integration." Getting Past Your Past. 14 เม.ย. 2009.
"The need for social acceptance and approval --- its power." The Way. Art of Living. Essays. Topically arranged scripture, proverbs, precepts, quotations. Teachings of Jesus. Conservative Christian outlook emphasizing self-discipline, self-denial, integrity, principle, character, chastity, goodness, morality, virtue. 16 เม.ย. 2009.
"Self Acceptance." เก็บถาวร 2009-04-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Become Who You Want To Be. 16 เม.ย. 2009.
Welcome, Traveling Free. 10 เม.ย. 2009.
"What A Difference A Friend Makes: Social Acceptance Is Key to Mental Health Recovery." Mental illness, mental health information center. 10 เม.ย. 2009.
Understanding Evolution. (2009). University of California Museum of Paleontology. 14 เม.ย. 2009.
McDowell, Josh and Don Stewart. (1983) “Basic Beliefs of Judaism”, Handbook of Today's Religions. Nashville: Thomas Nelson Publishers, 1983. Twelfth printing, มิ.ย. 1992.
Bates, Stephen. “The Beliefs and Laws of Islam”. (2002). Islam for Today. 14 เม.ย. 2009.
แหล่งข้อมูลอื่น

Art of Accepting
การรักษาด้วยการยอมรับและการให้สัญญา เก็บถาวร 2012-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กอารมณ์ (รายการ) |
| --- | --- | --- |
| อารมณ์ |  การยอมรับ  Adoration  Aesthetic emotions  Affection  Agitation  ความเจ็บปวด  Amusement  ความโกรธ  Angst  Anguish  ความรำคาญ  Anticipation  ความวิตกกังวล  Apathy  สภาวะตื่นตัว  Attraction  Awe  ความเบื่อหน่าย  Calmness  Compassion  Confidence  Contempt  Contentment  ความกล้าหาญ  Cruelty  ความอยากรู้อยากเห็น  Defeat  ความซึมเศร้า  Desire  Disappointment  Disgust  Distrust  Ecstasy  Embarrassment Vicarious  ความร่วมรู้สึก  ความใส่ใจ  Enthusiasm  Envy  Euphoria  Excitement  ความกลัว  Flow (psychology)  Frustration  Gratification  กตัญญู  Greed  Grief  Guilt  ความสุข  ความเกลียด  Hiraeth  Homesickness  Hope  Horror  Hostility  Humiliation  ฮึกเกอ  Hysteria  Indulgence  Infatuation  Insecurity  Inspiration  Interest  Irritation  Isolation  Jealousy  Joy  Kindness  Loneliness  Longing  ความรัก Limerence  Lust  Mono no aware  Neglect  Nostalgia  Outrage  Panic  Passion  Pity Self-pity  กายิกสุข  Pride ความรู้สึกว่าตนเขื่อง  Hubris  Insult  Vanity  Rage  Regret  Social connection  Rejection  Remorse  Resentment  ความเศร้า ความเศร้าโศก  เซาดาดึ  ชาเดินฟร็อยเดอ  เซนซุคท์  Self-confidence  Sentimentality  Shame  ช็อก  Shyness  Sorrow  Spite  ความเครียด  Suffering  Surprise  Sympathy  Tenseness  Trust  Wonder  Worry  |   |
| โลกทัศน์ (World view) |  Cynicism  Defeatism  สุญนิยม  สุนิยม  ทุนิยม  Reclusion  Weltschmerz  |   |
| ที่เกี่ยวข้อง |  ผัสสารมณ์ (Affect) consciousness  in education  measures  in psychology  เชิงผัสสารมณ์ (Affective) การคำนวณ  forecasting  neuroscience  science  spectrum  ความรับรู้ผัสสารมณ์ (Affectivity) positive  negative  Appeal to emotion  อารมณ์ and art  and memory  and music  and sex  classification  evolution  expressed  functional accounts  group  homeostatic  perception  recognition in conversation  in animals  regulation interpersonal  work  and culture  in decision-making  in the workplace  in virtual communication  history  moral  self-conscious  social  social sharing  sociology  Feeling  Gender and emotional expression  Group affective tone  Interactions between the emotional and executive brain systems  Meta-emotion  Pathognomy  Pathos  Social emotional development  Stoic passions  ทางอารมณ์ aperture  bias  blackmail  competence  conflict  contagion  detachment  dysregulation  eating  exhaustion  expression  ความฉลาด and bullying  intimacy  isolation  lability  labor  lateralization  literacy  prosody  reasoning  responsivity  security  selection  symbiosis  well-being  Emotionality bounded  ทฤษฎี ผัสสารมณ์  appraisal  discrete emotion  somatic marker  constructed emotion  |   |
การเปลี่ยนแปลงของทัศนคติต่อการอยู่ร่วมกัน (cohabitation) ในสหรัฐอเมริกา
มาตรฐานที่แสดงขนาดของช่องว่างในเตียงนอนเด็ก (infant bed) ที่ยอมรับได้หรืออันตราย
รอฟิเฎาะฮ์

รอฟิเฎาะฮ์ (อาหรับ: رافضة, อักษรโรมัน: Rāfiḍa, แปลตรงตัว 'ผู้ปฏิเสธ') ใช้เรียกมุสลิมนิกายชีอะฮ์ที่ 'ปฏิเสธ' ความชอบธรรมของเคาะลีฟะฮ์ อะบูบักร์ (ค. 632 – 634) อุมัร (ค. 634 – 644) และอุษมาน (ค. 644 – 656) แต่เห็นชอบกับ อะลี (ค. 656 – 661) ลูกพี่ลูกน้องและบุตรเขยของนบีมุฮัมมัด
คำว่ารอฟิเฎาะฮ์ปรากฏในบทโจมตีของชาวซุนนีในฐานะชื่อเล่นเหยียดหยามชีอะฮ์สิบสองอิมามเป็นการเฉพาะ ซึ่งเป็นกลุ่มคนส่วนใหญ่ในนิกายชีอะฮ์ ในทางกลับกัน กลุ่มสิบสองอิมามได้ตีความชื่อเล่นนี้ใหม่ในทางที่ดีเพื่อแสดงถึงการ 'ปฏิเสธ' การกดขี่ของชาวซุนนีต่อตน
คำนิยาม

คำว่า รอฟิเฎาะฮ์ (หรือ เราะวาฟิฎ, แปลว่า ผู้ปฏิเสธ, เอกพจน์: รอฟิฎี) สื่อถึงมุสลิมนิกายชีอะฮ์ที่ 'ปฏิเสธ' ความชอบธรรมของเคาะลีฟะฮ์ อะบูบักร์ (ค. 632 – 634) อุมัร (ค. 634 – 644) และอุษมาน (ค. 644 – 656) เคาะลีฟะฮ์แต่ละพระองค์ครองตำแหน่งต่อกันหลังนบีมุฮัมมัดเสียชีวิตใน ค.ศ. 632 คำว่ารอฟิเฎาะฮ์ใช้เรียกชีอะฮ์สิบสองอิมามเป็นการเฉพาะ ซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ของชีอะฮ์ ชีอะฮ์สิบสองอิมามเชื่อว่า ก่อนที่มุฮัมมัดจะเสียชีวิตไม่นาน ท่านได้ประกาศแต่งตั้งอะลี อิบน์ อะบีฏอลิบ ลูกพี่ลูกน้องและลูกเขยของท่าน ให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อที่เฆาะดีรคุม ในความเห็นของพวกเขา เคาะลีฟะฮ์ยุคแรกได้แย่งชิงสิทธิ์ในการสืบทอดตำแหน่งต่อจากมุฮัมมัดของอะลี พวกเขายังเชื่อด้วยว่าลูกหลาน 11 คนของอะลีได้รับการสืบทอดตำแหน่งต่อจากท่าน
คำว่ารอฟิเฎาะฮ์ที่มีต้นตอจากประวัติศาสตร์อิสลามตอนต้น ปรากฏในบทโจมตีของซุนนีที่ใช้เรียกเป็นชื่อเล่นของชีอะฮ์สิบสองอิมาม ซึ่งภายหลังได้ตีความคำนี้ใหม่ในทางที่ดี โดยหมายถึงการ 'ปฏิเสธ' การกดขี่ข่มเหงทุกประเภทและการต่อสู้ดิ้นรนต่อต้านการกดขี่ของชาวซุนนี คำว่ารอฟิเฎาะฮ์ใช้เรียกกับผู้นับถือชีอะฮ์นิกายอื่น ๆ ไม่บ่อยนัก เช่น คำว่า ฆุลาต (แปลว่า ผู้พูดเกินจริง – lit. พวกหัวรุนแรง) ผู้ยกย่องอิมามชีอะฮ์ให้เป็นพระเจ้า และถูกพวกเขาตัดขาดจากศาสนา
เนื้อหา

ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 11 สถานะของชีอะฮ์ในฐานะ "ผู้ปฏิเสธความจริง" ได้รับการรับรองโดยนักวิชาการมัซฮับฮันบะลีที่ไม่ให้สิทธิตามหลักอิสลามแก่มุสลิมนิกายชีอะฮ์: พวกเขาต้องไม่แต่งงานด้วย เนื้อที่พวกเขาเชือดไม่ฮะลาล (อนุญาต) และพวกเขาละหมาดนำไม่ได้ หลังอับบาซียะฮ์ล่มสลายใน ค.ศ. 1258 การโจมตีต่อชีอะฮ์จึงรุนแรงมากขึ้น นักวิชาการซะละฟีและวะฮาบีหลายคนในปัจจุบันระบุพวกเขาเป็นพวกนอกศาสนาหรือพวกนอกรีต ถือว่าเป็นภัยต่ออิสลามมากกว่าศาสนาคริสต์และศาสนายูดาห์ และมีเสียงเรียกร้องให้กำจัดพวกนี้บ่อยครั้ง ด้วยเหตุนี้ กลุ่มญิฮาดซุนนีบางกลุ่มจึงอ้างเหตุผลนี้ในการใช้ความรุนแรงต่อชุมชนชีอะฮ์ แหล่งอ้างอิงที่เป็นที่นิยมสำหรับกลุ่มเหล่านี้มาจากอิบน์ ตัยมียะฮ์ (เสียชีวิต ค.ศ. 1328) นักเทววิทยาฮันบาลีผู้มีชื่อเสียงที่ต่อต้านชีอะฮ์อย่างแข็งกร้าว โดยกล่าวหาชีอะฮ์ว่าสมคบคิดกับผู้ปฏิเสธศรัทธาเพื่อทำลายศาสนาอิสลามจากภายใน ในประเทศซาอุดีอาระเบียที่นิกายวะฮาบีปรากฏอยู่ หนังสือเรียนเรียกชาวชีอะฮ์เป็นรอฟิเฎาะฮ์จนถึง ค.ศ. 1993 โดยหนังสือเรียนของซาอุดีอาระเบียและสื่อที่รัฐสนับสนุนยังคงประณามพวกเขาอย่างเปิดเผยจนถึงคริสต์ทศวรรษ 2000
เมื่อชีอะฮ์รู้ตัวว่าไม่สามารถกำจัดชื่อเล่นที่ดูหมิ่นได้ พวกเขาจึงพยายามใช้ชื่อนั้นให้เป็นประโยชน์กับตนเอง ทำให้แหล่งข้อมูลชีอะฮ์สิบสองอิมามตีความคำว่ารอฟิเฎาะฮ์ใหม่เป็นตำแหน่งเกียรติยศ ในยุคปัจจุบัน ชาวชีอะฮ์บางส่วนในอิรักและเลบานอนถือว่าคำดังกล่าวเป็นแหล่งที่มาของความภาคภูมิใจ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการกบฏต่อความเป็นเผด็จการ
ดูเพิ่ม

คำวิจารณ์ต่อชีอะฮ์สิบสองอิมาม
ความสัมพันธ์ชีอะฮ์–ซุนนี
ผู้สืบทอดของมุฮัมมัด
ตักฟีร
คำที่ใช้เรียกฝ่ายตรงข้ามทางศาสนา
ฟัตวาชีอะฮ์ของอัลอัซฮัร
ข้อมูล

Amir-Moezzi, M.A. (2014). "Ghadīr Khumm".  ใน Fleet, K.; Krämer, G.; Matringe, D.; Nawas, J.; Stewart, D.J. (บ.ก.). Encyclopaedia of Islam (Third ed.). doi:10.1163/1573-3912_ei3_COM_27419. ISBN 9789004269613.
Daftary, F. (2013). A History of Shi'i Islam. I.B. Tauris. ISBN 9780857723338.
Dakake, M.M. (2007). The Charismatic Community: Shi'ite Identity in Early Islam. State University of New York Press. ISBN 9780791470336.
Delong-Bas, N.J. (2004). Wahhabi Islam: From Revival and Reform to Global Jihad. Oxford University Press. ISBN 9780195169911.
Esposito, J.L. (2003). The Oxford Dictionary of Islam. Oxford University Press. ISBN 9780195125597.
Friedlaender, I. (1907). "The Heterodoxies of the Shiites in the Presentation of Ibn Ḥazm". Journal of the American Oriental Society. 28: 1–80. doi:10.2307/592759. JSTOR 592759.
Haider, N. (2011). The Origins of the Shī'a: Identity, Ritual, and Sacred Space in Eighth-Century Kūfa. Cambridge University Press. ISBN 9781107424951.
Ibrahim, F. (2006). The Shi'is of Saudi Arabia. SAQI. ISBN 9780863569036.
Jafri, S.H.M. (1979). Origins and Early Development of Shi'a Islam. Longman. ISBN 0582780802.
Jones, T. (2005). "The Iraq Effect in Saudi Arabia". Middle East Report. 237 (237): 20–25. doi:10.2307/30042471. JSTOR 30042471.
Kohlberg, E. (1979). "The Term 'Rāfida' in Imāmī Shī'ī Usage". Journal of the American Oriental Society. 99 (4): 677–679. ISSN 0003-0279. JSTOR 601453.
Kohlberg, E. (2012). "al-Rāfiḍa".  ใน Bearman, P.; Bianquis, Th.; Bosworth, C.E.; van Donzel, E.; Heinrichs, W.P. (บ.ก.). Encyclopaedia of Islam (Second ed.). ISBN 9789004161214.
Lalani, A.R. (2000). Early Shī'ī Thought: The Teachings of Imam Muḥammad al-Bāqir. I.B. Tauris. ISBN 1850435928.
Madelung, W. (2000). "Review of Islamic Legal Orthodoxy: Twelver Shiite Responses to the Sunni Legal System, by D.J. Stewart". Journal of the American Oriental Society. 120/1: 111–114. JSTOR 604901.
Momen, M. (1985). An Introduction to Shi'i Islam. Yale University Press. ISBN 9780300035315.
Nasr, V. (2007). Shia Revival. W.W. Norton. ISBN 9780393066401.
Prokop, M. (2003). "Saudi Arabia: The Politics of Education". International Affairs. 79/1 (1): 77–89. JSTOR 3095542.
Shorok, K. (2017). We are Saving Iraq: The Legitimising Discourse of The Popular Mobilisation in Iraq (PDF) (วิทยานิพนธ์). University of Oslo.
Steinberg, G. (2014). "Jihadi-Salafism and the Shi'is: Remarks About the Intellectual Roots of Anti-Shi'ism".  ใน Meijer, R. (บ.ก.). Global Salafism: Islam's New Religious Movement. Oxford Academic.
Yamani, M. (2008). "The two faces of Saudi Arabia". Survival. 50/1: 143–156.
Haider, N. (2014). Shi'i Islam: An Introduction. Cambridge University Press. ISBN 9781107031432.
al-Abdul Jader, A.S. (2010).  Suleiman, Y. (บ.ก.). Living Islamic History: Studies in Honour of Professor Carole Hillenbrand (illustrated ed.). Oxford University Press. pp. 1–13. ISBN 9780748642199.
แหล่งข้อมูลอื่น

Haddad, F. (2013). "The Language of Anti-Shiism". Foreign Policy. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-08-11.
Zelin, A.Y.; Smyth, P. (2014). "The Vocabulary of Sectarianism". Foreign Policy. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-03-16.
การประปาส่วนภูมิภาค

| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์แสดงให้เห็นถึงพระแม่ธรณีและแผนที่ประเทศไทยในพื้นหลัง
ชื่อท้องถิ่น: Provincial Waterworks Authority
ชื่อโรมัน: Kan Prapa Suan Prumiphak
ประเภท: รัฐวิสาหกิจ
อุตสาหกรรม: การจ่ายน้ำประปาในส่วนภูมิภาค
ก่อนหน้า: กองประปาส่วนภูมิภาค กองประปาชนบท
ก่อตั้ง: 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522; 45 ปีก่อน (2522-02-28) ในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 72 ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงตลาดบางเขน เขตหลักสี่, กรุงเทพมหานคร 10210, ประเทศไทย
จำนวนที่ตั้ง: การประปาส่วนภูมิภาคเขต 10 แห่ง การประปาส่วนภูมิภาคสาขา 234 แห่ง กองฝึกอบรมภูมิภาค 3 แห่ง
พื้นที่ให้บริการ: 74 จังหวัดของไทย
บุคลากรหลัก: พรพจน์ เพ็ญพาส   (ประธานกรรมการ) จักรพงศ์ คำจันทร์   (ผู้ว่าการ)
ผลิตภัณฑ์: น้ำดื่ม
บริการ: การจัดหาน้ำ การผลิตน้ำประปา การจัดส่งน้ำประปา การจำหน่ายน้ำประปา
รายได้:  32,297.11 ล้านบาท (พ.ศ. 2566)
รายได้จากการดำเนินงาน:  30,824.97 ล้านบาท (พ.ศ. 2566)
รายได้สุทธิ:  5,079.35 ล้านบาท (พ.ศ. 2566)
ทรัพย์สินสุทธิ:  4,510,2924 ล้านบาท (พ.ศ. 2566)
สินทรัพย์:  152,695.78 ล้านบาท (พ.ศ. 2566)
ส่วนของผู้ถือหุ้น:  47,536.92 ล้านบาท (พ.ศ. 2566)
พนักงาน: 9,067 คน (พ.ศ. 2566)
บริษัทแม่: กระทรวงมหาดไทย
บริษัทในเครือ: จัดหาและพัฒนาทรัพยากรน้ำภาคตะวันออก
เว็บไซต์: เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
การประปาส่วนภูมิภาค หรือ กปภ. (อังกฤษ: Provincial Waterworks Authority) เป็นรัฐวิสาหกิจหนึ่งในสังกัดกระทรวงมหาดไทย ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2522 มีหน้าที่ผลิตและให้บริการเกี่ยวกับน้ำประปาในทุกพื้นที่ของประเทศไทย (ยกเว้นกรุงเทพมหานคร จังหวัดนนทบุรี และจังหวัดสมุทรปราการ) อย่างมีคุณภาพตามมาตรฐานสากลขององค์การอนามัยโลก
ประวัติ

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้ตั้ง "กรมสุขาภิบาล" เพื่อบริหารจัดการน้ำมาใช้ในพระนคร ต่อมาในปี พ.ศ. 2496 รัฐบาลในขณะนั้นได้อนุมัติให้ กรมโยธาธิการ ดำเนินการก่อสร้างการประปาขึ้น ณ ศูนย์การทหารปืนใหญ่ โคกกระเทียม ใช้ชื่อว่า "การประปาพิบูลสงคราม" เพื่อผลิตและจำหน่ายน้ำให้ประชาชน และได้ขยายไปยังต่างจังหวัดในปี พ.ศ. 2497 รวม 6 แห่ง คือ ขอนแก่น ราชบุรี อุดรธานี เชียงใหม่ นครศรีธรรมราช และ ภูเก็ต
การผลิตและจำหน่ายน้ำสำหรับประชาชน เดิมแบ่งออกเป็น 2 หน่วยงาน คือ
กองประปาภูมิภาค กรมโยธาธิการและผังเมือง กระทรวงมหาดไทย รับผิดชอบระบบประปาในเขตชุมชนที่มีจำนวนประชากรตั้งแต่ 5,000 คน ขึ้นไป
กองประปาชนบท กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข รับผิดชอบระบบประปาในหมู่บ้าน
ต่อมาได้มีการศึกษาวิธีการจัดรูปแบบการบริหารจัดการประปาภูมิภาค โดยสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์และมีการตราพระราชบัญญัติการประปาส่วนภูมิภาค พ.ศ. 2522 มีผลให้กิจการประปาของกรมโยธาธิการ และกรมอนามัย ถูกโอนมารวมกันเป็น "การประปาส่วนภูมิภาค" ตั้งแต่วันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522
คณะกรรมการ

มติคณะรัฐมนตรี วันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2567 แต่งตั้งคณะกรรมการดังนี้
นายกองเอก พรพจน์ เพ็ญพาส อดีตรองปลัดกระทรวงมหาดไทย ประธานกรรมการ
พลโท ดร. พิเชษฐ คงศรี กรรมการการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.เผ่าภัค ศิริสุข อดีตรักษาการแทนรองอธิการบดี สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
นางปาณิสรา ดวงสอดศรี ประธานกรรมการบริหารองค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ
พลอากาศตรี นิพนธ์ โพธิ์เจริญ ผู้ทรงคุณวุฒิสำนักงานปลัดกระทรวงกลาโหม
นายปริญญา แสงสุวรรณ อดีตอธิบดีกรมท่าอากาศยาน
นายพงศ์รัตน์ ภิรมย์รัตน์ อธิบดีกรมโยธาธิการและผังเมือง
แพทย์หญิงอัจฉรา นิธิอภิญญาสกุล อธิบดีกรมอนามัย
ดร.พีระพันธ์ เหมะรัต ประธานคณะอนุกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดปัญหาหรือข้อโต้แย้ง คณะกรรมการการเลือกตั้ง (ประเทศไทย)
นางสาวศุกร์ศิริ อภิญญานุวัฒน์ ผู้ตรวจราชการกระทรวงการคลัง
พื้นที่บริการ

การประปาส่วนภูมิภาค มีเขตพื้นที่บริการแบ่งออกเป็น 10 เขต ได้แก่
การประปาส่วนภูมิภาคเขต 1 รับผิดชอบการบริการในพื้นที่ 7 จังหวัด ได้แก่ ชลบุรี ฉะเชิงเทรา ปราจีนบุรี สระแก้ว จันทบุรี ตราด และระยอง
การประปาส่วนภูมิภาคเขต 2 รับผิดชอบการบริการในพื้นที่ 8 จังหวัด ได้แก่ สระบุรี ลพบุรี นครราชสีมา นครนายก ปทุมธานี พระนครศรีอยุธยา อ่างทอง และสิงห์บุรี
การประปาส่วนภูมิภาคเขต 3 รับผิดชอบการบริการในพื้นที่ 8 จังหวัด ได้แก่ ราชบุรี เพชรบุรี ประจวบคีรีขันธ์ กาญจนบุรี สุพรรณบุรี นครปฐม สมุทรสาคร และสมุทรสงคราม
การประปาส่วนภูมิภาคเขต 4 รับผิดชอบการบริการในพื้นที่ 7 จังหวัด ได้แก่ สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช กระบี่ ภูเก็ต พังงา ระนอง และชุมพร
การประปาส่วนภูมิภาคเขต 5 รับผิดชอบการบริการในพื้นที่ 7 จังหวัด ได้แก่ สงขลา ปัตตานี นราธิวาส ยะลา สตูล ตรัง และพัทลุง
การประปาส่วนภูมิภาคเขต 6 รับผิดชอบการบริการในพื้นที่ 5 จังหวัด ได้แก่ ขอนแก่น ชัยภูมิ กาฬสินธุ์ ร้อยเอ็ด และมหาสารคาม
การประปาส่วนภูมิภาคเขต 7 รับผิดชอบการบริการในพื้นที่ 7 จังหวัด ได้แก่ อุดรธานี หนองบัวลำภู เลย หนองคาย บึงกาฬ นครพนม และสกลนคร
การประปาส่วนภูมิภาคเขต 8 รับผิดชอบการบริการในพื้นที่ 7 จังหวัด ได้แก่ อุบลราชธานี อำนาจเจริญ มุกดาหาร ยโสธร ศรีสะเกษ สุรินทร์ และบุรีรัมย์
การประปาส่วนภูมิภาคเขต 9 รับผิดชอบการบริการในพื้นที่ 8 จังหวัด ได้แก่ เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เชียงราย พะเยา น่าน แพร่ ลำปาง และลำพูน
การประปาส่วนภูมิภาคเขต 10 รับผิดชอบการบริการในพื้นที่ 10 จังหวัด ได้แก่ นครสวรรค์ ชัยนาท อุทัยธานี ตาก สุโขทัย อุตรดิตถ์ พิษณุโลก เพชรบูรณ์ พิจิตร และกำแพงเพชร
จิตไร้สำนึก

จิตไร้สำนึก (อังกฤษ: unconscious mind) ประกอบด้วยกระบวนการในจิตซึ่งเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติและไม่สามารถพินิจภายในได้ มีกระบวนการคิด ความจำ อารมณ์และแรงจูงใจ แม้กระบวนการเหล่านี้มีอยู่ใต้ผิวของความตระหนักพิชาน (conscious) แต่มีทฤษฎีว่า จิตไร้สำนึกส่งอิทธิพลต่อพฤติกรรม คำนี้บัญญัติโดย ฟรีดริช เชลลิง นักปรัชญาจินตนิยมชาวเยอรมันสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 และภายหลังเซมาเอล เทย์เลอร์ โคละริดจ์ กวีและผู้เขียนงานประพันธ์ นำเข้ามาในภาษาอังกฤษ ซิกมุนด์ ฟรอยด์ นักประสาทวิทยาและนักจิตวิเคราะห์ชาวออสเตรียพัฒนาและเผยแพร่มโนทัศน์ดังกล่าว หลักฐานเชิงประจักษ์แนะว่า ปรากฏการณ์ไร้สำนึกมีความรู้สึกที่ถูกกดเก็บ ทักษะอัตโนมัติ สัญชานใต้ระดับ (subliminal perception) ความคิด นิสัยและปฏิกิริยาอัตโนมัติ และอาจยังมีปม (complex) ความกลัวและความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ ในทฤษฎีจิตวิเคราะห์ เข้าใจว่ากระบวนการไร้สำนึกแสดงออกในฝันในรูปสัญลักษณ์ เช่นเดียวกับการพลั้งปาก (slips of the tongue) และมุกตลก ฉะนั้น จึงมองได้ว่าจิตไร้สำนึกเป็นบ่อเกิดของฝันและความคิดอัตโนมัติ (ที่ปรากฏโดยไม่มีสาเหตุชัดเจน) คลังความจำที่ถูกลืม (ซึ่งยังอาจเข้าถึงพิชานในภายหลัง) และที่ตั้งของความรู้โดยปริยาย (implicit knowledge, หมายถึง สิ่งที่สิ่งที่เรียนรู้มาอย่างดีจนทำได้โดยไม่ต้องคิด)
สติสัมปชัญญะ

ภาพที่สื่อถึงสติสัมปชัญญะ จากเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดย โรเบิร์ต ฟลัด แพทย์ชาวอังกฤษ
สติสัมปชัญญะ หรือ พิชาน (อังกฤษ: consciousness) คือความสามารถในการตระหนักรู้ถึงสิ่งต่าง ๆ ที่มีอยู่หรือเกิดขึ้นทั้งภายในและภายนอกตัวเรา หมายความว่าเราสามารถรับรู้ถึงความคิด ความรู้สึก อารมณ์ ซึ่งอยู่ภายในตัวเรา รวมไปถึงสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่ภายนอกตัวเราได้
สติสัมปชัญญะเป็นสิ่งที่ซับซ้อนและยากที่จะทำความเข้าใจหรืออธิบายได้ และความหมายและนิยามของสติสัมปชัญญะก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แม้จะมีการตีความและนิยามแตกต่างกันไปนานหลายศตวรรษ แต่ก็ยังไม่มีคำจำกัดความที่ชัดเจน
แหล่งข้อมูลอื่น

Gulick, Robert Van. "Consciousness".  ใน Zalta, Edward N. (บ.ก.). Stanford Encyclopedia of Philosophy.
มิสเตอร์โกลบอลอินโดนีเซีย

| --- | --- |
ก่อตั้ง: ค.ศ. 2014
ประเภท: การประกวดความงามชาย
สํานักงานใหญ่: จาการ์ตา
ที่ตั้ง:  อินโดนีเซีย
สมาชิก  : มิสเตอร์โกลบอล
ภาษาทางการ : ภาษาอินโดนีเซีย
ผู้อำนวยการกองประกวด:   Ardha Parmato Alam  Denny Aprilian Aswinata 
องค์กรปกครอง:   Indonesia Male Pageants Organization (2014)  Melayu International Production (2015–2017)  Invincible Productions (2018)  Mister Global Indonesia Organization (2019–ปัจจุบัน) 
หน่วยงานในกํากับ: มิสเตอร์โกลบอลทีนอินโดนีเซีย
เว็บไซต์: Official website
มิสเตอร์โกลบอลอินโดนีเซีย (อินโดนีเซีย: Mister Global Indonesia) เป็นการประกวดชายงามในประเทศอินโดนีเซีย เพื่อส่งผู้ชนะเลิศเป็นผู้แทนอินโดนีเซียเข้าประกวดมิสเตอร์โกลบอล จัดขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 2014 ดำเนินการจัดประกวดโดย Indonesia Male Pageants Organisation (IMP Pageants) และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 2015 หลังจากนั้นการประกวดได้จัดขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 2018 จนถึงปัจจุบัน
อันดี มุกตี วีจักซานา ตัวแทนจากจังหวัดชวากลาง เป็นผู้ชนะการประกวดครั้งแรกในปี ค.ศ. 2014 และยังได้เป็นตัวแทนของประเทศอินโดนีเซียในการประกวดมิสเตอร์โกลบอล ซึ่งจัดขึ้นครั้งแรกที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
รายนามผู้ดำรงตำแหน่ง > มิสเตอร์โกลบอลอินโดนีเซีย

| ปี | ผู้ดำรงตำแหน่ง | จังหวัด | สถานที่จัด | ผู้เข้าประกวด |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2024 | เฟอร์นันโด โซเซป เวอนูร์ |  จังหวัดซูลาเวซีเหนือ | Horison Ultima Menteng Jakarta, จาการ์ตา | 24 |  |
| 2023 | ดานีเยล วิลลียัม วีจายา |  จังหวัดสุมาตราใต้ | vOffice Centennial Tower, จาการ์ตาใต้ | 21 |  |
| 2022 | ซันดี ปริซมา จนซน |  จังหวัดสุมาตราตะวันตก | Ice Palace Lotte Shopping Avenue, จาการ์ตาใต้ | 10 |  |
2021: ไม่ได้จัดการประกวดเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
| 2020 | บากุซ อาจี ดานี |  จังหวัดชวาตะวันออก | Gedung Pusat Perfilman Usmar Ismail, จาการ์ตาใต้ | 20 |  |
| 2019 | เฮอร์มัน โยเซฟ จะฮ์โยโน |  เขตพิเศษยกยาการ์ตา | Restoran Kampoeng Bangka, จาการ์ตาใต้ | 18 |  |
| 2014 | อันดี มุกตี วีจักซานา |  จังหวัดชวากลาง | — | 16 |  |
รายนามผู้ดำรงตำแหน่ง > มิสเตอร์โกลบอลอินโดนีเซีย > รองชนะเลิศ

| ปี | รองอันดับ 1 | รองอันดับ 2 | รองอันดับ 3 | รองอันดับ 4 | รองอันดับ 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2024 |  จังหวัดชวากลาง 1 – มูฮัมมัด อัซเซอกัฟ |  จังหวัดชวาตะวันออก – ซัปตา มุลยา อับโดนี |  หมู่เกาะรีเยา 1 – ฮาริส ปรายูดี |  จังหวัดชวากลาง 2 – เร็นดรา เรอนันตา |  หมู่เกาะรีเยา 2 – ยู ปูตรา |
| 2023 |  จังหวัดชวาตะวันออก – อันโตนีอุซ ปราเซ็ตโย |  จังหวัดชวาตะวันตก – อิมมานูเอ็ล นีโกลัซ |  จังหวัดมาลูกู – มารีโย ซาซาโบเน | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล |
| 2022 |  จังหวัดชวาตะวันตก – เอ็ลซัม อาดรียัน |  จาการ์ตา 1 – นาตัน อัซฮารินชะฮ์ |  จังหวัดกาลีมันตันตะวันออก – ลูวิส นันดา ซุกมานา |  จังหวัดชวาตะวันออก – อารี ปูร์ไนราวัน | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล |
| 2020 |  จังหวัดซูลาเวซีเหนือ – มาร์ก ซเตฟาโน บรามันต์โย โมกต |  จังหวัดกาลีมันตันตะวันตก – มูฮัมมัด อารี |  จังหวัดบันเติน – ยูวาลียาร์ มุซโตฟา |  จังหวัดสุมาตราใต้ – วิลซน เฟอร์ดีนัน | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล |
| 2019 |  จังหวัดสุมาตราใต้ – มูฮัมมัด มูร์วี |  จังหวัดชวาตะวันตก – กีกี คันดรา เมกาวัน |  หมู่เกาะบังกาเบอลีตุง – โอเนเดส อัดเวนต์ ซีปาฮูตาร์ |  จังหวัดเบิงกูลู – ดาร์วิน ชะฮ์ปูตรา | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล |
| 2014 |  จังหวัดชวาตะวันออก – ลุกมัน ฮากิม |  จังหวัดชวาตะวันตก – ยูดา บูดีมัน | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล | ไม่มีผู้ได้รับรางวัล |
รายนามผู้ดำรงตำแหน่ง > มิสเตอร์โกลบอลทีนอินโดนีเซีย

| ปี | ผู้ดำรงตำแหน่ง | จังหวัด |
| --- | --- | --- |
| 2020 | ริซกี เตอการ์ ซาปูตรา |  จังหวัดซูลาเวซีใต้ |
| 2019 | อัลโด ฮาร์ตันโต วีนัลดี |  จาการ์ตา 4 |
ผลงานการประกวดระดับนานาชาติ

สัญลักษณ์สี
ชนะเลิศ
รองชนะเลิศ
เข้ารอบสุดท้าย
ผลงานการประกวดระดับนานาชาติ > มิสเตอร์โกลบอล

| ปี | มิสเตอร์โกลบอลอินโดนีเซีย | จังหวัด | ตำแหน่งระดับประเทศ | ตำแหน่งในการประกวด | รางวัลพิเศษ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  2024 | เฟอร์นันโด โซเซป เวอนูร์ |  จังหวัดซูลาเวซีเหนือ | มิสเตอร์โกลบอลอินโดนีเซีย 2024 | 20 คนสุดท้าย | ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม วีดีโอพรีเซนเทชันยอดเยี่ยม |
|  2023 | ดานีเยล วิลลียัม วีจายา |  จังหวัดสุมาตราใต้ | มิสเตอร์โกลบอลอินโดนีเซีย 2023 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | มิสเตอร์โฟโตจีนิก |
|  2022 | ซันดี ปริซมา จนซน |  จังหวัดสุมาตราตะวันตก | มิสเตอร์โกลบอลอินโดนีเซีย 2022 | ไม่ผ่านเข้ารอบ |  |
|  2021 | บากุซ อาจี ดานี |  จังหวัดชวาตะวันออก | มิสเตอร์โกลบอลอินโดนีเซีย 2021 | 17 คนสุดท้าย | Best Model  Best Photo by sponsor |
|  2019 | เฮร์มัน โยเซฟ จะฮ์โยโน |  เขตพิเศษยกยาการ์ตา | มิสเตอร์โกลบอลอินโดนีเซีย 2019 | 10 คนสุดท้าย |  |
|  2018 | มูฮัมมัด ฮาฟิซ รากะฮ์ |  เขตพิเศษยกยาการ์ตา | มิสเตอร์โกลบอลอินโดนีเซีย 2018 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม |
|  2017 | เรย์นัลดี รีฟัลโด |  จาการ์ตา | ปูเตอราอินโดเนซียา 2017 | 10 คนสุดท้าย |  |
|  2016 | เรซัลโด อาร์ยา เนาฟัล |  จังหวัดสุมาตราตะวันตก | ปูเตอราอินโดเนซียา 2016 | ไม่ผ่านเข้ารอบ |  |
|  2015 | อาลัมชะฮ์ อักบาร์ |  จังหวัดรีเยา | มิสเตอร์โกลบอลอินโดนีเซีย 2015 | ไม่ผ่านเข้ารอบ | Best Talent |
|  2014 | อันดี มุกตี วีจักซานา |  จังหวัดชวากลาง | มิสเตอร์โกลบอลอินโดนีเซีย 2014 | 8 คนสุดท้าย | ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม |