stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แขวงหลวงพระบาง

| แขวงหลวงพระบาง ແຂວງຫຼວງພະບາງ |
| --- | --- |
แขวง

แผนที่แขวงหลวงพระบาง
แผนที่ประเทศลาวเน้นแขวงหลวงพระบาง
พิกัด: 20°13′N 102°37′E﻿ / ﻿20.21°N 102.62°E﻿ / 20.21; 102.62
ประเทศ:  ลาว
เมืองเอก: หลวงพระบาง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 16,875 ตร.กม. (6,515 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโนเดือนมีนาคม 2561)
 • ทั้งหมด: 407,012 คน
 • ความหนาแน่น: 24 คน/ตร.กม. (62 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+07
รหัส ISO 3166: LA-XI
หลวงพระบาง หรือ หลวงพะบาง (ลาว: ຫຼວງພະບາງ, ຫລວງພະບາງ) เป็นแขวงหนึ่ง ของประเทศลาว อยู่ทางภาคเหนือของประเทศ ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบระหว่างแม่น้ำโขงกับแม่น้ำคาน และมีเมืองเอกซึ่งองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติได้ขึ้นทะเบียนให้เป็นแหล่งมรดกโลก
ประวัติศาสตร์

หลวงพระบาง เป็นเป็นเมืองเก่าแก่ของอาณาจักรล้านช้าง ตั้งแต่สมัยสถาปนาอาณาจักรซึ่งแต่เดิมมีชื่อว่า เมืองชวา และเมื่อ พ.ศ. 1300 ขุนลอซึ่งถือเป็นปฐมกษัตริย์ลาว ได้ทรงตั้งเมืองชวาเป็นราชธานีของอาณาจักรล้านช้างและได้เปลี่ยนชื่อเมืองใหม่ว่า เชียงทอง
เมื่อเจ้าฟ้างุ้มเสด็จกลับจากกัมพูชา อันเนื่องจากพระองค์และพระบิดาต้องเสด็จลี้ภัยเพราะถูกขับไล่จากกษัตริย์องค์ก่อน ซึ่งแท้จริงก็คือพระอัยกาของเจ้าฟ้างุ้มนั่นเอง เจ้าฟ้างุ้มทรงรวบรวมกำลังขณะอยู่ในเสียมราฐ และนำกองทัพนับพันกำลังเพื่อกู้ราชบัลลังก์กลับคืน และสถาปนาอาณาจักรขึ้น[ต้องการอ้างอิง]​
ต่อมาในสมัยพระโพธิสารราชเจ้าพระองค์ได้อาราธนาพระบางซึ่งเดิมประดิษฐานอยู่ที่เมืองเวียงคำ ขึ้นมาประดิษฐานอยู่ที่เมืองเชียงทองอันเป็นนครหลวง เมืองเชียงทองจึงถูกเรียกว่า หลวงพระบาง นับแต่นั้นมา
การแบ่งเขตการปกครอง

| แผนที่ | รหัสเมือง | เมือง (ไทย) | เมือง (ลาว) | เมือง (อังกฤษ) |
| --- | --- | --- | --- | --- |

|  | 6-01 | หลวงพระบาง | ຫຼວງພະບາງ | Louangphrabang |
|  | 6-02 | เชียงเงิน | ຊຽງເງິນ | Xieng Ngeun |
|  | 6-03 | นาน | ນານ | Nan |
|  | 6-04 | ปากอู | ປາກອູ | Park Ou |
|  | 6-05 | น้ำบาก | ນ້ຳບາກ | Nambak |
|  | 6-06 | งอย | ງອຍ | Ngoi |
|  | 6-07 | ปากแซง | ປາກແຊງ | Pak Xeng |
|  | 6-08 | โพนชัย | ໂພນໄຊ | Phonxay |
|  | 6-09 | จอมเพชร | ຈອມເພັດ | Chomphet |
|  | 6-10 | เวียงคำ | ວຽງຄຳ | Viengkham |
|  | 6-11 | ภูคูน | ພູຄູນ | Phoukhoune |
|  | 6-12 | โพนทอง | ໂພນທອງ | Phonthong |
ประชากร

มีชาวลาวลุ่มและไทลื้อเป็นส่วนมาก ทั้งยังมีชาวลาวสูงเผ่าต่าง ๆ เช่น ขมุ, เย้า, อีก้อ, ม้ง อาศัยอยู่ตามภูเขาสูง
ประชาชนส่วนใหญ่ของที่นี่นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาท และยังมีกลุ่มที่นับถือศาสนาอื่น ๆ เช่น ศาสนาคริสต์ และยังมีพวกที่นับถือความเชื่อดั้งเดิมบ้างในกลุ่มชาวเขาบางส่วน
เศรษฐกิจ

ปัจจุบันลาวได้มีโครงการที่จะพัฒนาเมืองทั้ง 3 เมืองของแขวงหลวงพระบาง อันได้แก่ เมืองโพนทอง, จอมเพชร และโพนชัย เพื่อเป็นแหล่งผลิตและค้าขายเป็นแหล่งทำมาหากินของประชาชนในท้องถิ่น แต่ยังไม่มีนักลงทุนสนใจเท่าที่ควร
สถานที่ท่องเที่ยว

วัดเชียงทอง
วัดวิชุล
วัดพระธาตุภูสี
ถ้ำติ่ง
ตลาดมืด
สุสานหลวง
วัดพระบาทใต้
การศึกษา

เมืองหลวงพระบางเป็นแหล่งที่ตั้งของสถานศึกษา อันได้แก่ วิทยาลัยครูหลวงพระบางและมหาวิทยาลัยสุภานุวงศ์
รายละเอียดของซุ้มด้านหลังของทองวัดเชียงทองในหลวงพระบาง
วัดเชียงทอง
ชาวหลวงพระบางส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ
ศรอนงค์

| ศรอนงค์ |
| --- | --- |
ดนตรี: น.ต.โพธิ์ ชูประดิษฐ์
คำร้อง: กาญจนาคพันธุ์
หนังสือ: ขุนวิจิตรมาตรา / กาญจนาคพันธุ์
งานสร้าง: 2486 ละครเฉลิมกรุง (คณะปรีดาลัย)  2502 ละครทีวี ช่อง 4  2507 ละครทีวี ช่อง 4  2554 คอนเสิร์ต ตำนานเพลงรักบางขุนพรหม
ศรอนงค์ เป็นละครประกอบเพลงวิจิตรตระการตา บทประพันธ์ของ ขุนวิจิตรมาตรา
แสดงโดยคณะ "ละครเฉลิมกรุง" ซึ่งพระนางเธอลักษมีลาวัณ พระมเหสีในรัชกาลที่ 6 ทรงรื้อฟื้นนำชาวละครคณะปรีดาลัย ของ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ พระบิดา มาฝึกซ้อมเปิดการแสดง ที่ ศาลาเฉลิมกรุง เมื่อ พ.ศ. 2486 เพื่อบำรุงขวัญผู้คนในยามสงครามมหาเอเซียบูรพาที่การมหรสพทั้งหลายต้องหยุดชะงักลงมีแต่ความเงียบเหงาทั้งเมือง
มีความคิดริเริ่มในการนำท่าระบำของฝรั่งมาผสมกับท่าระบำไทย และใช้เครื่องฝรั่งสากลวงใหญ่บรรเลงตลอดเรื่อง นำแสดงโดย ม.ร.ว.ฤดีมล ชมพูนุช
ต่อมาเป็นละครโทรทัศน์แนวเพลงเรื่องแรกของไทยทีวีช่อง 4 นำแสดงโดย ฉลอง สิมะเสถียร คู่กับ อารีย์ นักดนตรี พ.ศ. 2502 โดยมี กำธร สุวรรณปิยะศิริ ซึ่งเพิ่งเข้ามาทำงานที่สถานี ปรากฏตัวครั้งแรกตอนท้ายเรื่องกับบทพูดสั้น ๆ  และได้เป็นพระเอกเมื่อละครกลับมาแสดงใหม่ พ.ศ. 2507
นอกจากนี้ยังมี มนัส รามโยธิน อดีตนักร้องประจำวงดนตรีของคณะละครปรีดาลัยและวงดนตรีกรมโฆษณาการ (รุ่นที่ 2) ร่วมขับร้องทั้งละครเวทีและละครทีวีด้วย
เพลง

ศรอนงค์  - นักแสดงนำร้องคู่
ระบำขุนพลแก้ว - มนัส รามโยธิน นำหมู่
ระบำม้าแก้ว/มโนมัย - มนัส รามโยธิน นำหมู่
ระบำนางแก้ว - หมู่นักร้องหญิง
(ฉบับ พ.ศ. 2507 เพิ่มอีก 3 เพลง)
รำพึงรัก   - พระเอก
รักแน่หรือ  - นางเอก
เพลงระบำ
เพลงฉบับละครโทรทัศน์ช่อง 4  จัดทำโดย อารีย์ นักดนตรี ในรูปแบบแผ่นเสียงลองเพลย์ ราว พ.ศ. 2507 ปัจจุบันเผยแพร่เป็นซีดี
กองทัพเสรีชาติกัมพูชา

กองทัพเสรีชาติกัมพูชา (เขมร: កងទ័ពសេរីជាតិកម្ពុជា กงทัพเสรีชาติกมฺพุชา; อังกฤษ: Cambodian Freedom Fighters; CFF) เป็นขบวนการต่อต้านคอมมิวนิสต์ ก่อตั้งเมื่อ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2532 โดย ชุน ยาสิท ที่ปอยเปตใกล้กับชายแดนไทย กองบัญชาการใหญ่อยู่ที่รัฐแคลิฟอร์เนียร์ สหรัฐอเมริกา มีสมาชิกในสหรัฐราว 500 คน และมีผู้สนับสนุนในกัมพูชาราว 20,000 คน
กองทัพเสรีชาติกัมพูชาปฏิเสธไม่เข้าร่วมการเลือกตั้งในกัมพูชาและปฏิเสธรัฐบาลของฮุนเซน โดยกล่าวอ้างว่ารัฐบาลนี้มีพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามหนุนหลัง กลุ่มนี้ได้รับการสนับสนุนจากชุชนชาวเขมรในสหรัฐและชาวเขมรที่ลี้ภัยในยุโรป
เมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 กองทัพเสรีชาติกัมพูชาก่อการจลาจลกลางกรุงพนมเปญและเกิดการปะทะกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ เมื่อเหตุการณ์สงบลงมีผู้เสียชีวิต 8 คน และผู้ก่อเหตุถูกจับกุมราว 200 คน รวมทั้ง ริชาร์ด กิรีกิม ชาวอเมริกันเชื้อสายเขมร ศาลอาญาของกัมพูชามีคำพิพากษาเมื่อ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2544 ให้จำคุกแกนนำผู้ก่อความไม่สงบจำนวน 24 คน เป็นเวลา 3 – 20 ปี
ไทแดง

| --- | --- |
บ้านเพียงงัม หมู่บ้านชาวไทแดงในแขวงหลวงน้ำทา ประเทศลาว
ประชากรทั้งหมด
165,000 (ประมาณ)
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
ประเทศไทย, ประเทศลาว, ประเทศเวียดนาม
ภาษา
ไทแดง, เวียดนาม, ไทย, อื่น ๆ
ศาสนา
วิญญาณนิยม, พุทธเถรวาท, คริสต์
ชาวไทแดง (เวียดนาม: Thái Đỏ) เป็นพวกเดียวกับชาวไทดำ คือไทเดิมนั้นเอง ผิดกันแต่ประเพณีการแต่งกาย คือชาวไทแดงทั่วไปแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีน้ำเงินแก่ (สีน้ำเงินเป็นสีประจำชาติของไทมาแต่อดีต การแต่งกายด้วยสีน้ำเงินแก่ ทำให้ทราบทันทีว่าเป็นคนไท เพราะจีนตามปกติแต่งดำ ญวนแต่งน้ำตาล) ไทแดงชอบมีเครื่องประดับเสื้อผ้า เป็นลูกไม้หรือเป็นลวดลายสีแดง จึงถูกเรียกว่าไทแดง
การกระจายทางภูมิภาค

140,000 คนในประเทศเวียดนาม (2002)
25,000 คนในประเทศลาว (1991)
ไม่ทราบจำนวนในประเทศไทย
ไม่ทราบจำนวนในสหรัฐ
กลุมประชากร

จังหวัดทัญฮว้า ประเทศเวียดนาม
ศาสนา

วิญญาณนิยม/พุทธเถรวาท (95.5%)
คริสต์ (4.5%)
พระครูโสภณถิรคุณ (สุนทร จนฺทเถโร)

| พระครูโสภณถิรคุณ (สุนทร จนฺทเถโร) |
| --- | --- |
ชื่ออื่น: หลวงพ่อสุนทร
ส่วนบุคคล
เกิด: 2 มีนาคม พ.ศ. 2476 (91 ปี)
นิกาย: มหานิกาย
การศึกษา: นักธรรมชั้นเอก
ตำแหน่งชั้นสูง
ที่อยู่: วัดหนองสะเดา จังหวัดสระบุรี
อุปสมบท: 2 มีนาคม พ.ศ. 2508
ตำแหน่ง: เจ้าอาวาส
พระครูโสภณถิรคุณ หรือ หลวงพ่อสุนทร ฉายา จนฺทเถโร เป็นพระเกจิอาจารย์ เจ้าอาวาสวัดหนองสะเดา อ.หนองแค
ท่านเป็นพระที่รักสันโดษ พูดน้อย ไม่สะสมทรัพย์สมบัติ ปัจจัยที่ได้รับท่านจะนำไปทำนุบำรุงพระศาสนาและการอนุเคราะห์การศึกษาของพระภิกษุในวัดของท่านและวัดละแวกใกล้เคียง ตลอดจนค่าใช้จ่ายภายในวัดและต่างวัด
ประวัติ

พระครูโสภณถิรคุณ มีนามเดิมว่า สุนทร วัฒนาสาคร เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2476 เป็นบุตรคนที่สามของนายคง วัฒนาสาคร และนางริม คงควร ได้ศึกษาจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4
เมื่ออายุ 13 ปีได้บรรพชาเป็นสามเณร ณ วัดหนองหัวนอก จ.นครนายก จากนั้นได้จาริกไปศึกษาวิปัสสนาธุระและไสยศาสตร์ที่ประเทศกัมพูชา จากนั้นจึงกลับมาศึกษาปริยัติธรรมที่วัดหนองหัวนอกจนจบนักธรรมชั้นเอก แล้วจึงย้ายมาจำพรรษาที่วัดหนองสะเดา จ.สระบุรี ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่  2 มีนาคม พ.ศ. 2508 ขณะอายุ 31 ปี โดยมีพระครูสรกิจพิจารณ์ (ผัน) เป็นพระอุปัชฌาย์ มีฉายาว่า จนฺทเถโร
ต่อมาพระครูสุวรรณ เขมโก เจ้าอาวาสวัดหนองสะเดา ลาสิกขา ท่านจึงดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 ท่านได้สร้างเสนาสนะและอุโบสถ ซื้อที่ดินให้โรงเรียน
สมณศักดิ์

ดำรงตำแหน่งฐานานุกรมที่ พระปลัด
5 ธันวาคม พ.ศ. 2531 เป็นพระครูสัญญาบัตรที่ พระครูโสภณถิรคุณ
โววีนัม

| --- | --- |
การสาธิตกีฬาโววีนัมที่ฝรั่งเศส ปี 2014
ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ: Vovinam, VVN, VVN-VVD
มุ่งเน้น: ไฮบริด
Hardness: Full-contact
ประเทศต้นกำเนิด:  เวียดนาม
ผู้ให้กำเนิด: Nguyễn Lộc
ผู้มีชื่อเสียง: Le Sang (Grandmaster)
ต้นตำรับ: ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวเวียดนาม
กีฬาโอลิมปิก: No
การใช้ท่าขากรรไกรโบยบินเข้ารัดคอคู่ต่อสู้ แล้วส่งฝ่ายตรงข้ามสู่ผืนปฐพีด้วยการบิดกาย
โลโก้โววีนัม
โววีนัม (เวียดนาม: Việt Võ Đạo; อังกฤษ: Vovinam) เป็นศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวจากเวียดนาม โววีนัมเป็นศาสตร์ที่ฝึกฝนโดยทั้งที่มีและปราศจากอาวุธ โดยจัดอยู่ในรูปแบบมวยแข็งและมวยอ่อน ซึ่งรวมถึงการฝึกทั้งทางร่างกายและจิตใจ โดยใช้กำลังและปฏิกิริยาสู้กับฝ่ายตรงข้าม โววีนัมสามารถใช้มือ, ศอก, เตะ เทคนิคการหลบหนีและใช้ไม้คาน เทคนิคการโจมตีและการป้องกันทั้งหมดต่างได้รับการฝึกฝน, ตลอดจนท่าร่ายรำและการปล้ำแบบดั้งเดิม มีเทคนิคการโจมตีที่หลากหลาย รวมถึงการชกและการเตะ ตลอดจนรูปแบบ, การปล้ำ, การใช้อาวุธอย่าง ดาบ, พลอง, ขวาน, พัดด้ามจิ๋ว และอื่นๆ
เทคนิคการป้องกันตัวครอบคลุมการป้องกันการโจมตีแบบปราศจากอาวุธได้ด้วยวิธีการ เช่น การรัดคอ หรือป้องกันการโจมตีด้วยมีดหรือดาบ นักเรียนระดับสูงจะทำการเรียนรู้ในการผสมผสานเทคนิคในการป้องกันตัวจากการใช้อาวุธของฝ่ายตรงข้าม อาจารย์ผู้สอนจะฝึกการใช้อาวุธแบบดั้งเดิม ดังเช่น พลองยาว, พลองสั้น, มีด, ดาบ และกระบี่ ดังนั้นอาวุธเหล่านั้นจึงเป็นอุปกรณ์สำหรับการฝึกฝนสำหรับการเข้าถึงทั้งทางร่างกายและจิตใจ
โววีนัมเป็นกีฬาที่ได้รับการยอมรับในเอเชียนอินดอร์เกมส์ 2009 และกลายมาเป็นกีฬาหลักอย่างเป็นทางการในสภากีฬาเอเชีย ซึ่งประเทศอินโดนีเซียผู้เป็นเจ้าภาพกีฬาซีเกมส์ 2011 ได้เห็นชอบในการจัดการแข่งขันดังกล่าว นอกจากนี้ บิ๊กเบน ช.พระราม 6 ซึ่งเป็นนักมวยไทยยังเคยร่วมแข่งขันในศิลปะการต่อสู้แขนงนี้ และได้รับเหรียญเงินจากการแข่งขันชิงแชมป์โลกมาแล้วเช่นกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

โววีนัม ศิลปะการต่อสู้โลกที่ 3 เก็บถาวร 2014-04-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ไทย)
แหล่งข้อมูลอื่น > สหพันธ์

Vovinam Intercontinental Association เก็บถาวร 2011-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
US Vovinam Federation เก็บถาวร 2013-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Vovinam Viêt Võ Dao Federation Germany (เยอรมัน)
Vovinam Federation Denmark เก็บถาวร 2020-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เดนมาร์ก)
Vovinam France เก็บถาวร 2012-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
แหล่งข้อมูลอื่น > สโมสร

Vovinam Paris เก็บถาวร 2021-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
| ด ค กศิลปะการต่อสู้ |
| --- | --- |
 รายชื่อสไตล์  ประวัติศาสตร์  Timeline  Hard and Soft 
Regional origin:  จีน  ยุโรป  อินเดีย  อินโดนีเซีย  ญี่ปุ่น  เกาหลี  ฟิลิปปินส์ 
Unarmed techniques:  Punch  Kick  Hold  Clinch  Elbow  Knee  Headbutt  Trap  Sweep  Throw  Takedown  Joint lock  Chokehold 
อาวุธ:  การยิงธนู  Shooting  Knife fighting  Stick fighting  Swordsmanship  Melee weapons 
Training:  Sparring  Randori  Forms  Pushing hands  Punching bag  Practice weapon 
Grappling:  บราซิลเลียนยิวยิตสู  เยอรมันยิวยิตสู  ยูโด  ยิวยิตสู  ซามบะ  ซูโม่  มวยปล้ำ  สตอฟ 
Striking:  มวยสากล  กาโปเอย์รา  คาราเต้  คิกบอกซิง  กังฟู  มวยไทย  และเหว่  มวยลาว  ซ่านโฉ่ว  ซาวัต  เทควันโด  โววีนัม  ชินเดนไค  กุนเขมร 
Internal:  ไอกิโด  Aikijutsu  ปา-กว้าจ่าง  ไท่เก๊ก  สิงอี้เฉวียน  ชี่กง 
Full contact / Combat sports:  Professional boxing  Professional kickboxing  Knockdown karate  ศิลปะการต่อสู้แบบผสม  Submission wrestling 
Self-defense / Combatives:  อาร์นิส  บาร์ติตสู  ฮับกีโด  คาจูเคนโบ  คราฟมากา  MCMAP  ปันจักสีลัต  ซิสเตมา  หย่งชุน  Legal aspects 
Eclectic / Hybrids:  อเมริกันเคนโป  ชุนคุคโด  เจี๋ยฉวนเต้า  Shooto  Shorinji Kempo  Unifight  ชินเดนไค 
Entertainment:  เกมต่อสู้  Martial arts film (Chanbara)  มวยปล้ำอาชีพ  นักฆ่าเทวดาแขนเดียว 
 The Martial Arts Portal
กันตรึม

กันตรึม (เขมร: កន្រ្តឹម) เป็นรูปแบบของดนตรีพื้นบ้านทางภาคอีสานตอนใต้ของประเทศไทย คือ จังหวัดสุรินทร์ ศรีสะเกษ บุรีรัมย์ และร้อยเอ็ด เป็นดนตรีประกอบการเต้นรำพื้นเมือง ประกอบไปด้วยเครื่องดนตรีได้แก่ ซอกันตรึม กลองกันตรึม โดยในยุคหลังจะมีเครื่องดนตรีอีเลคโทรนิก เช่น กีตาร์ และคีย์บอร์ด เป็นส่วนประกอบ และบ้างก็ใช้คำร้องเป็นภาษาอีสาน
นักร้อง นักดนตรี แนวกันตรึมที่มีชื่อเสียง เช่น เฉลิมพล มาลาคำ คง มีชัย (หรือ ร็อคคงคย) ดาร์กี้ กันตรึมร็อค น้ำผึ้ง เมืองสุรินทร์
| ด ค กมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ สาขาศิลปะการแสดง โดยกระทรวงวัฒนธรรม |
| --- | --- |
ดนตรีและเพลงร้อง:  วงสะล้อ ซอ ปิน  ซอล้านนา  หมอลำพื้น  หมอลำกลอน  ลำผญา  เพลงโคราช  ดิเกร์ ฮูลู  ปี่พาทย์  กระจับปี่  เปี๊ยะ  ขับเสภา  ดนตรีของกลุ่มชาติพันธุ์ลีซู  ซอสามสาย  เพลงหน้าพาทย์  กันตรึม  เจรียง  กาหลอ  วงปี่จุม  วงมังคละ  วงมโหรี  แคน  พิณ  กรือโต๊ะ  ลำตัด  เพลงอีแซว  สวดสรภัญญ์  เพลงบอก  เพลงเรือแหลมโพธิ์  เค่ง  เพลงฉ่อย  เพลงเรือ  เพลงนา  แตรวง  โปงลาง  กลองอืด 
นาฏศิลป์และการละคร:  โขน  หนังใหญ่  ละครชาตรี  โนรา  หนังตะลุง   ละครใน  หุ่นกระบอก  ลิเกทรงเครื่อง  รำเพลงช้า-เพลงเร็ว  แม่ท่ายักษ์-ลิง   ละครนอก  การแสดงในพระราชพิธี  ก้านกกิงกะหร่า  ฟ้อนม่านมุ้ยเชียงตา  รำฝรั่งคู่  ละครดึกดำบรรพ์  โนราโรงครู  มะโย่ง  รองเง็ง  ฟ้อนเล็บ  รำประเลง  ฟ้อนกลองตุ้ม  ลิเกป่า  ฟ้อนโยคีถวายไฟ  ระบำสี่บท  รำแม่บท  รำโทน  หนังประโมทัย  รำมอญ  รำตร๊ด  ลำแมงตับเต่าไทเลย 
 ศิลปะการแสดง  ช่างฝีมือดั่งเดิม  วรรณกรรมพื้นบ้าน  กีฬาภูมิปัญญาไทย  แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรมและงานเทศกาล  ความรู้และแนวปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล  ภาษา  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม
สร้อยคอ

สร้อยคอ
สร้อยคอ คือวัตถุเครื่องประดับที่ใช้สวมใส่รอบลำคอ มักจะเป็นผลิตมาจากโลหะ(เช่น เหล็กกล้าไร้สนิม เงิน ทองคำ นาก) และมักจะติดอยู่กับจี้หรือวัตถุห้อยระย้า สร้อยคออาจผลิตจากผ้า หรือในอาจผลิตได้จากหิน (โดยเฉพาะหินอัญมณี) เศษไม้ และ/หรือเปลือกหอยรูปแบบและขนาดต่าง ๆ
ประวัติ

สร้อยคอเป็นหนึ่งในอัญมณีที่สำคัญมาตั้งแต่ยุคสมัยอารยธรรมโบราณ ว่ากันว่า จุดกำเนิดของสร้อยคอนั้น มีอายุเก่าแก่คราวเดียวกับยุคหิน เมื่อ 40,000 ปีที่แล้ว ในอดีต มนุษย์เคยนำสัตว์จำพวกหอยและหมึก (mollusk) มาทำเป็นสร้อยคอใส่กัน เมื่อเวลาผ่านไป สร้อยคอที่ทำจากหิน กระดูกสัตว์ เปลือกหอย และฟันสัตว์ก็เริ่มเป็นที่นิยม หลังจากมีการค้นพบธาตุโลหะต่าง ๆ มนุษย์ก็นำโลหะทองคำ เงิน และโลหะอื่น ๆ มาทำเป็น ที่สวยสะดุดตาใส่กันทั้งผู้หญิงและผู้ชาย
ในเมโสโปเตเมียโบราณ มักจะแขวนตราประทับทรงกระบอกและสวมใส่เป็นเครื่องประดับ ในบาบิโลนโบราณ สร้อยคอทำจากคาร์เนเลียน ไพฑูรย์ พลอยโมรา และทองคำ ซึ่งใช้ในการทำสร้อยทองด้วย ชาวสุเมเรียนโบราณสร้างสร้อยคอและลูกปัดจากทองคำ เงิน ไพฑูรย์ และคาร์เนเลียน ในอียิปต์โบราณมีการสวมใส่สร้อยคอหลายชนิด ผู้ที่เป็นชนชั้นสูงในอียิปต์โบราณสวมสร้อยคอที่ทำจากวัสดุธรรมชาติหรือวัสดุกึ่งมีค่าและมีค่าเพื่อวัตถุประสงค์ทางศาสนา เฉลิมฉลอง และการฝังศพ สร้อยคอเหล่านี้มักประดับด้วยวัสดุกึ่งมีค่า แก้ว เซรามิก และลูกปัดกลวง ลูกปัดที่ทำจากวัสดุต่างๆ ที่มีค่าและกึ่งมีค่าก็มักจะถูกทั่วไปในการร้อยเป็นสร้อยคอ นอกจากนี้ยังมีทองคำที่มีรูปทรงพืช สัตว์ และแมลงที่มีสไตล์เฉพาะตัว แอมูเลตก็ถูกทำเป็นสร้อยคอด้วย ในครีตโบราณ สร้อยคอถูกสวมใส่โดยทุกชนชั้น; ชาวนาใส่หินบนเส้นด้ายผ้าลินินในขณะที่คนร่ำรวยสวมลูกปัดจากพลอยโมรา ไข่มุก คาร์เนเลียน อาเมทิสต์ และคริสตัล นอกเหนือจากลูกปัดแบบเสียบ ยังมีการสวมจี้ที่มีรูปร่างของนก สัตว์ และมนุษย์
ในกรีกโบราณมีการสวมใส่สร้อยคอทองคำที่ประณีตซึ่งสร้างขึ้นด้วยการรีทัชและสายทองที่ถักทอ สร้อยคอเหล่านี้มักประดับด้วยดอกกุหลาบเคลือบสีน้ำเงินหรือสีเขียว รูปสัตว์ หรือจี้ที่เป็นรูปแจกันซึ่งมักเสริมด้วยพู่ห้อย นอกจากนี้ยังถือเป็นประเพณีในการสวมใส่โซ่ทองยาวๆ ที่แขวนคาเมโอและขวดเล็กๆ สำหรับน้ำหอม ในสมัยเฮลเลนิสติกมีองค์ประกอบใหม่เกิดขึ้น: หินสีช่วยให้สร้างงานหลากสีได้ และบนโซ่มีการแขวนหัวสัตว์เป็นปลายหรือจี้ในรูปแบบของใบหอกหรือดอกตูม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สร้อยคอ
รัฐเประ

| รัฐเประ Negeri Perak |
| --- | --- |
รัฐ
เนอเกอรีเปรักดารุลริดซวน Negeri Perak Darul Ridzuan
การถอดเสียงต่าง ๆ
 • มลายู: Perak (รูมี) ڨيرق‎ (ยาวี)
   ธง ตราอาร์ม
คำขวัญ: เปรักอามันจายา ("เประ สันติภาพ ความสำเร็จ")
เพลง: อัลละฮ์ลันจุตกันอูเซียซุลตัน
   รัฐเประ ใน    ประเทศมาเลเซีย
พิกัด: 4°45′N 101°0′E﻿ / ﻿4.750°N 101.000°E﻿ / 4.750; 101.000
เมืองหลวง: อีโปะฮ์
เมืองเจ้าผู้ครอง: กัวลากังซาร์
การปกครอง
 • ประเภท: ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญระบบรัฐสภา
 • สุลต่าน: สุลต่านนัซริน มูอิซซุดดิน ชะฮ์
 • มุขมนตรี: อะฮ์มัด ไฟซัล อาซูมู (PH-BERSATU)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 20,976 ตร.กม. (8,099 ตร.ไมล์)
ประชากร (2018)
 • ทั้งหมด: 2,500,000 (อันดับที่ 5) คน
ประชากรศาสตร์ (2010)
 • กลุ่มชาติพันธุ์:   มลายู: 52%  จีน: 29%  อินเดีย: 11%  ภูมิบุตรอื่น ๆ: 2.7%  พลเมืองที่ไม่ใช่ชาวมาเลเซีย: 2.9% 
 • ภาษาย่อย: มลายูเประ • กวางตุ้ง • ทมิฬ ภาษาชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ
ดัชนีรัฐ
 • ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (2017): 0.807 (สูง) (อันดับที่ 6)
 • อัตราเจริญพันธุ์รวม (2017): 1.9
 • ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (2016): 65,958 ล้านริงกิต
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานมาเลเซีย)
รหัสไปรษณีย์: 30xxx ถึง 36xxx
รหัสโทรศัพท์: 033 ถึง 058
รหัส ISO 3166: MY-08, 36–39
ทะเบียนพาหนะ: A
สนธิสัญญาปังโกร์: ค.ศ. 1874
เข้าร่วมสหพันธรัฐมลายู: ค.ศ. 1895
ญี่ปุ่นยึดครอง: ค.ศ. 1942
เข้าร่วมสหพันธรัฐมาลายา: ค.ศ. 1948
รับเอกราชเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐมาลายา: 31 สิงหาคม ค.ศ. 1957
เว็บไซต์: www.perak.gov.my
เประ, เประก์ หรือ เปรัก (มลายู: Perak, ڨيرق) เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นประเทศมาเลเซีย มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองในมาเลเซียตะวันตก ติดต่อกับรัฐเกอดะฮ์และจังหวัดยะลาของประเทศไทยทางทิศเหนือ รัฐปีนังทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ รัฐกลันตันและรัฐปะหังทางทิศตะวันออก รัฐเซอลาโงร์ทางทิศใต้ ส่วนทางทิศตะวันตกจรดช่องแคบมะละกา
เประ หรือ เปรัก ในภาษามลายูหมายถึงเงิน ซึ่งน่าจะมาจากสีเงินของแร่ดีบุก แต่บางคนก็ว่าชื่อของรัฐมาจากแสงวิบวับของปลาในน้ำซึ่งส่องเป็นประกายเหมือนเงิน ส่วนชื่อเฉลิมเมืองในภาษาอาหรับคือ ดารุลริดซวน ("ดินแดนแห่งความสง่างาม")
เกาะปังโกร์เป็นเกาะเล็ก ๆ ใกล้ชายฝั่ง มีกิจกรรมท่องเที่ยวต่าง ๆ เช่น การดำน้ำ
ประชากร

| สถิติจำนวนผู้นับถือศาสนาต่าง ๆ ของรัฐเประใน ค> ศ. 2010 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ศาสนา | ศาสนา |  | อัตราส่วน | อัตราส่วน |
| อิสลาม | อิสลาม |    | 55.23% | 55.23% |
| พุทธ | พุทธ |    | 25.4% | 25.4% |
| ฮินดู | ฮินดู |    | 10.9% | 10.9% |
| คริสต์ | คริสต์ |    | 4.3% | 4.3% |
| พื้นบ้านจีน | พื้นบ้านจีน |    | 1.7% | 1.7% |
| อื่น ๆ | อื่น ๆ |    | 1.5% | 1.5% |
| ไม่มีศาสนา | ไม่มีศาสนา |    | 0.9% | 0.9% |
ขบวนการสหภาพชาติประชาธิปไตย

ขบวนการสหภาพชาติประชาธิปไตย (เขมร: ចលនាសហភាពជាតិប្រជាធិបតេតយ្យ จลนาสหภาพชาติบฺรชาธิบเตตยฺย) เป็นพรรคการเมืองในกัมพูชา ก่อตั้งโดย เอียง ซารี ที่เคยเป็นสมาชิกของเขมรแดง เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2539 รวมทั้งยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับวารสาร ผการิธ (ดอกไม้บาน) เอียงซารีได้ประกาศตนเป็นกลาง และแยกตัวออกมาจากระบอบเขมรแดงที่โหดร้ายและเป็นฆาตกรซึ่งได้แก่ พล พต และพรรคพวก ได้แก่ นวน เจีย ตา มก ซอน เซน และยุน ยาต และประกาศสนับสนุนประชาธิปไตยที่มีไทย สิงคโปร์และญี่ปุ่นเป็นแม่แบบ .
หลังจากเข้าร่วมรัฐบาลกับพรรคประชาชนกัมพูชาของฮุนเซน ขบวนการสหภาพชาติประชาธิปไตยได้ปฏิเสธเข้าร่วมการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2541 พรรคนี้ให้การสนับสนุนพรรคประชาชนกัมพูชา เพื่อที่จะได้มีอำนาจในไพลิน ซึ่งเคยเป็นดินแดนในเขตอิทธิพลของเขมรแดงมาก่อนและมีความสำคัญทางด้านป่าไม้และพลอย
แขวงหลวงน้ำทา

| แขวงหลวงน้ำทา ແຂວງຫຼວງນໍ້າທາ |
| --- | --- |
แขวง
ภูมิทัศน์ของแขวงหลวงน้ำทา
แผนที่แขวงหลวงน้ำทา
แผนที่ประเทศลาวเน้นแขวงหลวงน้ำทา
พิกัด: 20°57′25″N 101°23′42″E﻿ / ﻿20.956944°N 101.395°E﻿ / 20.956944; 101.395
ประเทศ:  ลาว
เมืองเอก: หลวงน้ำทา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 9,325 ตร.กม. (3,600 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโน พ.ศ. 2558)
 • ทั้งหมด: 175,753 คน
 • ความหนาแน่น: 19 คน/ตร.กม. (49 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+7 (เวลาในประเทศลาว)
รหัส ISO 3166: LA-LM
ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (2561): 0.576 ปานกลาง · อันดับที่ 7
หลวงน้ำทา (ลาว: ຫຼວງນໍ້າທາ, ຫລວງນໍ້າທາ) เป็นหนึ่งในแขวงของประเทศลาว ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสุดของประเทศ ทิศเหนือติดกับประเทศจีน ทิศใต้ติดกับแขวงบ่อแก้ว ทิศตะวันออกติดกับแขวงอุดมไซ และทิศตะวันตกติดกับประเทศพม่า
ประวัติ

พื้นที่แขวงนี้เดิมเป็นส่วนหนึ่งของแขวงหัวของ ต่อมาแขวงหัวของถูกยุบลงและแยกออกเป็น 2 แขวง บริเวณศูนย์กลางของแขวงหัวของเดิมได้เปลี่ยนชื่อเป็นแขวงบ่อแก้ว ส่วนพื้นที่ทางเหนือของแขวงหัวของเดิมกลายเป็นแขวงใหม่คือแขวงหลวงน้ำทาในปัจจุบัน
ประชากรส่วนใหญ่ของแขวงหลวงน้ำทาเป็นชาวไทลื้อ เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรเชียงแขง (เชียงลาบ) ซึ่งเป็นอาณาจักรของชาวไทลื้อ มีพื้นที่ครอบคลุมสองฝั่งของแม่น้ำโขง คือบริเวณเมืองยอง รัฐฉาน ประเทศพม่า กับเมืองสิงห์ แขวงหลวงน้ำทาของลาวในปัจจุบัน เมื่อฝรั่งเศสขยายอิทธิพลเข้ามาบริเวณนี้ จึงได้ตกลงกับอังกฤษแบ่งเมืองเชียงแขงออกเป็นสองส่วน ฝั่งขวาแม่น้ำโขงเป็นของอังกฤษ ส่วนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงเป็นของฝรั่งเศสและตกเป็นของประเทศลาวในเวลาต่อมา
ระหว่าง พ.ศ. 2498–2518 พื้นที่แถบนี้เคยเป็นสมรภูมิรบระหว่างขบวนการปะเทดลาวและกลุ่มกองโจรของพวกชาวเขา ส่วนใหญ่เป็นชาวม้งที่ได้รับการหนุนหลังจากสำนักข่าวกรองกลางของสหรัฐอเมริกา ส่งผลให้ตัวเมืองถูกทำลายจนไม่สามารถซ่อมแซมได้ ต้องย้ายไปสร้างเมืองใหม่ที่ริมฝั่งแม่น้ำทา ห่างจากที่ตั้งเดิมไปทางเหนือ 7 กิโลเมตร ใกล้กับทางหลวงที่ใช้ไปยังเมืองสิงห์ อุดมไซ และบ่อเต็น
การแบ่งเขตการปกครอง

แขวงนี้แบ่งออกเป็น 5 เมืองดังนี้:
ประชากร

ประชากรในแขวงตามสำมะโน พ.ศ. 2558 มี 175,753 คน กลุ่มชาติพันธุ์ในอยู่ในบริเวณนี้คือม้ง ขมุ อาข่า ไทเหนือ ไทดำ ไทแดง ไทขาว ไทยวน ไทลื้อ ละวิด ละเมด สีดา อีก้อ มูเซอ กะลอม ไทใหญ่ ฯลฯ
การท่องเที่ยว

แม้ว่าทางการจะย้ายเมืองหลวงใหม่ไปแล้วก็ตาม แต่สถานที่ท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะอยู่ในเมืองเก่า ชาวหลวงน้ำทาเรียกเขตนี้ว่า เมือง และเรียกเขตที่สร้างใหม่ว่า แขวง นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะเข้ามาแวะพักเพื่อเดินทางต่อไปยังเมืองสิงห์ แขวงบ่อแก้ว หรือไม่ก็ไปจีน ภายตัวเมืองหลวงน้ำทามีที่พักค่อนข้างมาก ปัจจุบันหลวงน้ำทามีถนนสายกว้าง ถ้าเดินมาทางเชิงสะพานด้านตะวันออกของถนนสายหลักในยามเช้า จะเห็นผู้คนออกมาจับจ่ายซื้อของที่ตลาดซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของสถานีขนส่ง ถัดจากเมืองประมาณ 2 กิโลเมตรไปตามเส้นทางเมืองสิงห์ จะพบศูนย์หัตถกรรมหลวงน้ำทาซึ่งสหภาพยุโรปเป็นผู้ออกเงินสร้างเพื่อให้เป็นที่จำหน่ายสินค้าหัตถกรรมของชาวบ้าน
การท่องเที่ยว > แหล่งท่องเที่ยว

วัดหลวงบ้านเชียงใจ
วัดพระธาตุเชียงตึง
วัดพระธาตุเมืองสิงห์
เรือนพญาเซกอง
ตลาดใหญ่
พระธาตุหลวงน้ำทา
ตลาดมืด
พระธาตุปูมปุก
น้ำตกตาด พูเพชร-พูคำ
สวนน้ำห้า-ปาคำ
ตาดน้ำดี
วัดเวียงเหนือ ไชยราม
วัดท่าอ้อ
วัดน้ำทุ่ง
วัดสามักคีไช
วัดหลวงขอน
การเดินทาง

การเดินทางมายังหลวงน้ำทา มีรถประจำทางไว้บริการจากหลวงพระบางและห้วยทรายทุกวัน และจากหลวงน้ำทาก็มีรถประจำทางมายังเมืองสิงห์เช่นกัน ระยะทางประมาณ 59 กิโลเมตร ใช้เวลา 1 ชั่วโมง 30 นาที
แหล่งข้อูลอื่น

Photos of Luang Namtha Province
Ecotourism in Laos
Map of Luang Nam Tha Province
Wildlife Conservation Society – Nam Ha National Protected Area Project
Tourism as a Tool for Development (PDF-file) เก็บถาวร 2015-12-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก แขวงของประเทศลาว |
| --- | --- |
นครหลวง:  นครหลวงเวียงจันทน์ 
แขวง:  คำม่วน  จำปาศักดิ์  เชียงขวาง  ไชยบุรี  ไชยสมบูรณ์  เซกอง  บอลิคำไซ  บ่อแก้ว  พงสาลี  เวียงจันทน์  สาละวัน  สุวรรณเขต  หลวงน้ำทา  หลวงพระบาง  หัวพัน  อัตตะปือ  อุดมไซ 
เขตการปกครองในอดีต:  เขตพิเศษเชียงฮ่อน-หงษา  เขตพิเศษไชยสมบูรณ์  แขวงเซโดน  แขวงบริคัณฑ์  แขวงวาปีคำทอง  แขวงสีทันดร  แขวงหัวของ 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  อิสราเอล 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่
เมาฏินี

บทความนี้เกี่ยวกับเพลงชาติอิรักในปัจจุบัน สำหรับเพลงชาติอิรักในอดีต ดูที่ เมาฏินี (เพลงประพันธ์โดยเลวิส แซนบากา)
| คำแปล: มาตุภูมิของข้า |
| --- | --- |
موطني
เพลงชาติของ อิรัก
เนื้อร้อง: อิบรอฮีม ฏูกอน, 1934
ทำนอง: มุฮัมมัด ฟลัยฟิล, 1934
รับไปใช้: 1936 (ปาเลสไตน์) 2004 (อิรัก)
ก่อนหน้า: "เมาฏินี" (อิรัก)

ตัวอย่างเสียง
เพลงชาติฉบับบรรเลงโดย U.S. Navy Band (สองบท)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
"เมาฏินี" (อาหรับ: موطني, แปลตรงตัว 'มาตุภูมิของข้า') เป็นเพลงชาติอิรักที่นำมาใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 2004
ในอดีต เพลงนี้เป็นเพลงชาติอย่างไม่เป็นทางการของรัฐปาเลสไตน์ในช่วงกบฏอาหรับปาเลสไตน์ตอนปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 ถึง ค.ศ. 1996 หลังประเทศนี้นำเพลงชาติมาใช้อย่างเป็นทางการ ถึงแม้ว่าจะถูกแทนที่ด้วยเพลงชาติอย่างเป็นทางการก็ตาม ชาวปาเลสไตน์หลายคนยังคงรู้สึกภูมิใจและถือเป็นเพลงชาติอย่างไม่เป็นทางการที่สอง เพลงนี้ถือเป็นหนึ่งในเพลงชาตินิยมอาหรับ
ประวัติ

เพลงนี้มีที่มาจากกวีโด่งดังที่แต่งโดยอิบรอฮีม ฏูกอน นักกวีชาวปาเลสไตน์ประมาณ ค.ศ. 1934 และประพันธ์นำนองโดยมุฮัมมัด ฟลัยฟิล นักแต่งเพลงชาวเลบานอน ตอนแรกเพลงนี้ถือเป็นเพลงชาติปาเลสไตน์โดยพฤตินัย ก่อนที่จะแทนที่ด้วย"ฟิดาอี"อย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1996 อย่างไรก็ตาม ชาวปาเลสไตน์หลายคนยังคงรู้สึกถึงความเป็นอัตลักษณ์ร่วมกับ "ฟิดาอี" และให้เพลงก่อนหน้าเป็นเพลงชาติอย่างไม่เป็นทางการอันที่สอง
ใน ค.ศ. 2004 เพลงนี้ได้รับการรับรองให้ใช้เป็นเพลงชาติอิรักอีกครั้ง ตามคำสั่งของพอล เบรเมอร์ เพื่อใช้แทนเพลงเดิมคือเพลงอัรฎุลฟุรอตัยน์ อันเป็นเพลงชาติอิรักในสมัยที่ประธานาธิบดีซัดดัม ฮุสเซนเรืองอำนาจ
ประวัติ > ภูมิหลัง

ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 หลังอิรักกลายเป็นสาธารณรัฐ จึงใช้เพลงชาติ "เมาฏินี" ที่ประพันธ์โดยเลวิส แซนบากา ถึงแม้ว่าจะมีชื่อเดียวกันกับเพลงชาติอิรักในปัจจุบัน ทั้งสองเพลงนี้เป็นเพลงที่แตกต่างกัน โดยเพลงก่อนหน้ามีแต่เสียงบรรเลง ไม่มีเนื้อร้อง
หลังระบอบบะอัษถูกโค่นใน ค.ศ. 2003 จึงมีการใช้ "เมาฏินี" ฉบับเก่าเป้นการชั่วคราว ก่อนแทนที่ด้วย "เมาฏินี" ฉบับปัจจุบันใน ค.ศ. 2004
ดูเพิ่ม

"อัสซะลามุลมะละกี" อดีตเพลงชาติอิรักใน ค.ศ. 1932 ถึง 1958
"อัรฎุลฟุรอตัยน์" อดีตเพลงชาติอิรักใน ค.ศ. 1981 ถึง 2003
"ฮุมาตัดดิยาร" เพลงชาติซีเรีย ซึ่งประพันธ์โดยมุฮัมมัด ฟลัยฟิล