stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
มณฑลชานซี

ระวังสับสนกับ มณฑลฉ่านซี
| มณฑลชานซี 山西省 |
| --- | --- |
มณฑล
การถอดเสียงชื่อมณฑล
 • ภาษาจีน: ชานซีเฉิ่ง (山西省 Shānxī Shěng)
 • อักษรย่อ: SX / จิ้น (晋 Jìn)
เขาอู่ไถ
แผนที่แสดงที่ตั้งของมณฑลชานซี
พิกัด: 37°42′N 112°24′E﻿ / ﻿37.7°N 112.4°E﻿ / 37.7; 112.4
ตั้งชื่อจาก: ซาน (山 shān) – ภูเขา  ซี (西 xī) – ตะวันตก  "ทางตะวันตกของภูเขาไท่หาง"
เมืองหลวง (และเมืองใหญ่สุด): ไท่หยวน
จำนวนเขตการปกครอง: 11 จังหวัด, 119 อำเภอ, 1,388 ตำบล
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรค: โหลว หยางเชิง (楼阳生)
 • ผู้ว่าการ: หลิน อู่ (林武)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 156,000 ตร.กม. (60,000 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 19
ความสูงจุดสูงสุด (เขาอู่ไถ): 3,058 เมตร (10,033 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด: 36,500,000 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 18
 • ความหนาแน่น: 230 คน/ตร.กม. (610 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่น: อันดับที่ 19
ประชากรศาสตร์
 • องค์ประกอบทางชาติพันธุ์: ฮั่น – 99.7% หุย – 0.2%
 • ภาษาและภาษาถิ่น: ภาษาจีนจิ้น, ภาษาจีนกลางที่ราบภาคกลาง, ภาษาจีนกลางจี้หลู่
รหัส ISO 3166: CN-SX
GDP (ค.ศ. 2017): 1.50 ล้านล้านเหรินหมินปี้ 221.77 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 24)
 • ต่อหัว: 40,557 เหรินหมินปี้  6,007 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 27)
HDI (ค.ศ. 2014): 0.738 (สูง) (อันดับที่ 16)
เว็บไซต์: www.shanxigov.cn
ชานซี ตามสำเนียงกลาง (จีน: 山西ไฟล์:Zh-Shanxi.ogg; พินอิน: Shānxī) หรือ ซัวไซ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน เป็นมณฑลหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในภาคเหนือของประเทศจีน เมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของมณฑลคือ ไท่หยวน และเมืองที่ใหญ่รองลงมา คือ ฉางจื้อและต้าทง ชื่อย่อหนึ่งตัวอักษรของมณฑลนี้ คือ "จิ้น" (晋 พินอิน: Jìn) ตั้งตามชื่อของรัฐจิ้นซึ่งเป็นรัฐในยุควสันตสารท
คำว่า ชานซี แปลตรงตัวว่า "ทิศตะวันตกของภูเขา" เนื่องจากมณฑลนี้ตั้งอยู่ทางตะวันตกของภูเขาไท่หัง ทางทิศตะวันออกของมณฑลติดกับมณฑลเหอเป่ย์ ทิศใต้ติดกับมณฑลเหอหนาน ทิศตะวันตกติดกับมณฑลฉ่านซี และทิศเหนือติดกับเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ภูมิประเทศของมณฑลชานซีมีลักษณะเป็นที่ราบสูง บางส่วนถูกล้อมรอบด้วยเทือกเขา วัฒนธรรมของชานซีส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากชาวฮั่นที่เป็นชนกลุ่มใหญ่ ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 99 ของประชากร ภาษาถิ่นที่ใช้ในมณฑล คือ ภาษาจีนจิ้น ซึ่งนักภาษาศาสตร์บางคนเห็นว่าเป็นภาษาที่แตกต่างจากภาษาจีนกลาง และขอบเขตทางภูมิศาสตร์ของผู้ที่ใช้ภาษานี้ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของมณฑลชานซี โดยในมณฑลนี้มีพูดทั้งภาษาจิ้นและจีนกลาง
มณฑลชานซีเป็นแหล่งผลิตถ่านหินชั้นนำในประเทศจีน โดยมีปริมาณถ่านหินประมาณหนึ่งในสามของถ่านหินทั้งหมดในจีน อย่างไรก็ตาม ผลิตภัณฑ์มวลรวมต่อหัวของมณฑลยังคงต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศ
เขตการปกครอง

มณฑลชานซีแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดจำนวน 11 แห่ง โดยทั้งหมดมีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด
นครไท่หยวน (จีน: 太原市; พินอิน: Tàiyuán Shì)
นครต้าทง (จีน: 大同市; พินอิน: Dàtóng Shì)
นครหยางเชฺวี่ยน (จีน: 阳泉市; พินอิน: Yángquán Shì)
นครฉางจื้อ (จีน: 长治市; พินอิน: Chángzhì Shì)
นครจิ้นเฉิง (จีน: 晋城市; พินอิน: Jìnchéng Shì)
นครชั่วโจว (จีน: 朔州市; พินอิน: Shuòzhōu Shì)
นครจิ้นจง (จีน: 晋中市; พินอิน: Jìnzhōng Shì)
นครยฺวิ่นเฉิง (จีน: 运城市; พินอิน: Yùnchéng Shì)
นครซินโจว (จีน: 忻州市; พินอิน: Xīnzhōu Shì)
นครหลินเฝิน (จีน: 临汾市; พินอิน: Línfén Shì)
นครลฺหวี่เหลียง (จีน: 吕梁市; พินอิน: Lǚliáng Shì)
นครระดับจังหวัดทั้ง 11 แห่ง แบ่งย่อยเป็นเขตการปกครองระดับอำเภอ 118 แห่ง (ประกอบด้วย 23 เขต, 11 นครระดับอำเภอ, และ 84 อำเภอ) และแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นเขตการปกครองระดับตำบล 1,388 แห่ง (ประกอบด้วย 561 เมือง, 634 ตำบล, และ 193 แขวง) ณ สิ้นปี 2017 ประชากรทั้งหมดของมณฑลชานซีมีจำนวน 37.02 ล้านคน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มณฑลชานซี
คู่มือการท่องเที่ยว Shanxi จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการ (ภาษาจีน)
| ด ค กเขตการปกครองระดับจังหวัดของมณฑลชานซี |
| --- | --- |
ไท่หยวน (เมืองหลวง)
นครระดับจังหวัด:  ไท่หยวน  ต้าทง  หยางเฉฺวียน  ฉางจื้อ  จิ้นเฉิง  ชั่วโจว  จิ้นจง  ยฺวิ่นเฉิง  ซินโจว  หลินเฝิน  ลฺหวี่เหลียง 
| ด ค ก เขตการปกครองระดับมณฑลของประเทศจีน |
| --- | --- | --- |
| มณฑล |  กวางตุ้ง  กานซู่  กุ้ยโจว  จี๋หลิน  เจ้อเจียง  เจียงซี  เจียงซู  ฉ่านซี  ชานซี  ชานตง  ชิงไห่  ไต้หวัน*  ฝูเจี้ยน  ยูนนาน  เสฉวน  หูเป่ย์  หูหนาน  เหลียวหนิง  เหอเป่ย์  เหอหนาน  ไหหลำ  อานฮุย  เฮย์หลงเจียง  |  |
| เขตปกครองตนเอง |  กว่างซี  ซินเจียง  ทิเบต  มองโกเลียใน  หนิงเซี่ย  |  |
| นครปกครองโดยตรง |  ฉงชิ่ง  เซี่ยงไฮ้  เทียนจิน  ปักกิ่ง  |  |
| เขตบริหารพิเศษ |  มาเก๊า  ฮ่องกง  |  |
*หมายเหตุ: ไต้หวันถูกอ้างสิทธิ์โดยสาธารณรัฐประชาชนจีน แต่บริหารโดยสาธารณรัฐจีน
อุทยานแห่งชาติสุนทรวัน

บทความนี้เกี่ยวกับสุนทรวันในอินเดีย สำหรับสุนทรวันในบังกลาเทศ ดูที่ สุนทรวัน
| อุทยานแห่งชาติสุนทรวัน * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
เสือโคร่งเบงกอลจากเขตรักษาพันธุ์เสือสุนทรวัน
ประเทศ:  อินเดีย
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: ธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (ix), (x)
อ้างอิง: 452
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2530 (คณะกรรมการสมัยที่ 11)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
อุทยานแห่งชาติสุนทรวัน เป็นอุทยานแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์เสือ และเขตสงวนชีวมณฑลในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย โดยเป็นส่วนหนึ่งของสุนทรวันบนดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำคงคาและติดกับป่าสงวนสุนทรวันในประเทศบังกลาเทศ ดินดอนสามเหลี่ยมแห่งนี้ถูกปกคลุมด้วยป่าชายเลนหนาแน่นและเป็นหนึ่งในเขตสงวนเสือโคร่งเบงกอลที่ใหญ่ที่สุด นอกจากนี้ยังเป็นที่อยู่อาศัยของนก สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง และสัตว์เลื้อยคลานนานาชนิดซึ่งรวมถึงจระเข้น้ำเค็ม
พื้นที่ที่เป็นอุทยานแห่งชาติสุนทรวันในปัจจุบันได้รับการประกาศให้เป็นพื้นที่หลักของเขตรักษาพันธุ์เสือสุนทรวันใน พ.ศ. 2516 และของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแห่งหนึ่งใน พ.ศ. 2520 ได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกใน พ.ศ. 2530  และได้รับการกำหนดเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ตั้งแต่ พ.ศ. 2562
ซัมเมอร์รักจากต่างดาว

| --- | --- |
ซัมเมอร์รักจากต่างดาว   Ano Natsu de Matteru
ภาพโฆษณาอนิเมะประกอบด้วย ไคโตะ, เลมอน (นั่ง), ทะสึโร, มิโอะ, คันนะ, รินอน (ลอย) และอิชิกะ ซ้ายไปขวาตามลำดับ
あの夏で待ってる
แนว: ตลก วีรคติ นาฏกรรม บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ เสี้ยวชีวิต
อนิเมะโทรทัศน์
กำกับโดย: ทัตสึยูกิ นางาอิ (Tatsuyuki Nagai)
อำนวยการสร้างโดย: เจ็นโกะ (Genco), เจเนียน (Geneon)
เขียนบทโดย: โยซูเกะ คูโรดะ (Yōsuke Kuroda)
ดนตรีโดย: ไมโกะ อิอูจิ (Maiko Iuchi), ไอฟ์ซาวด์ (I've Sound)
สตูดิโอ: เจซีสตาฟ (J.C. Staff)
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์ไอจิ, สถานีโทรทัศน์เกียวโตะ
ฉาย:  10 มกราคม 2555  –  27 มีนาคม 2555
ตอน: 12
มังงะ
เขียนโดย: I*Chi*Ka
วาดภาพโดย: เพปาโกะ โดกูตะ (Pepako Dokuta)
สำนักพิมพ์: แอสกีมีเดียเวิกส์ (ASCII Media Works)
นิตยสาร: เด็งเงกิไดโอ (Dengeki Daioh)
กลุ่มเป้าหมาย: โชเน็ง
วางจำหน่ายตั้งแต่: มีนาคม 2555 – ปัจจุบัน
ซัมเมอร์รักจากต่างดาว (ญี่ปุ่น: あの夏で待ってる; โรมาจิ: Ano Natsu de Matteru; "ในหน้าร้อนนั้นฉันจะรอเธอ") เป็นอนิเมะโทรทัศน์ซึ่งทะสึยุกิ นะไง (Tatsuyuki Nagai) กำกับ โยซุเกะ คุโระดะ (Yōsuke Kuroda) เขียนเรื่อง ทะระกุ อุอง (Taraku Uon) ออกแบบตัวละครต้นฉบับ บริษัทเจซีสตาฟ (J.C. Staff) ผลิต และบริษัทเจ็นโกะ (Genco) กับบริษัทเจเนียน (Geneon) อำนวยการผลิต ฉายในประเทศญี่ปุ่นทางทีวีไอชิ (TV Aichi) และ เคบีเอส (KBS) ตั้งแต่วันที่ 10 มกราคม 2555 ต่อมา บริษัทเซ็นไตฟิล์มเวิกส์ (Sentai Filmworks) ได้รับอนุญาตให้นำไปเผยแพร่ในทวีปอเมริกาเหนือ และเพะปะโกะ โดะกุตะ (Pepako Dokuta) ดัดแปลงเป็นมังงะลงพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร เด็งเงะกิไดโอ (Dengeki Daioh)  ของสำนักพิมพ์แอสกีมีเดียเวิกส์ (ASCII Media Works) ตั้งแต่ฉบับเดือนมีนาคม 2555
อนิเมะนี้มีแนวตลกและวีรคติเป็นหลัก เนื้อหาว่าด้วยชายหนุ่มนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายคนหนึ่งซึ่งพบรักกับหญิงสาวมนุษย์ต่างดาวผู้เดินทางมายังโลกเพื่อตามหาสถานที่ที่ปรากฏบ่อยครั้งในจินตภาพของเธอ แต่เมื่อทั้งคู่ฟันฝ่าสถานการณ์ต่าง ๆ จนกล้าเปิดเผยความในใจต่อกันและครองรักกันได้ชั่วระยะหนึ่งแล้ว หญิงสาวถูกจับกุมกลับไปดาวบ้านเกิดเพราะฝ่าฝืนกฎหมายต่างดาวที่ห้ามติดต่อกับมนุษย์โลก แม้ทั้งคู่จะได้ต่อสู้และผู้คนรอบข้างจะได้ช่วยเหลืออย่างเต็มกำลัง แต่ก็มิสำเร็จ ทั้งสองต้องจำนนต่อเหตุการณ์และยอมถูกพรากจากกัน กระนั้น ภายหลังก็ได้กลับมาพบกันอีก นอกจากนี้ เรื่องยังว่าด้วยตัวละครอื่น ๆ ซึ่งหลงรักกันสลับไปมา เป็นโศกนาฏกรรมรักทำนองรักสามเส้า
สื่อ > อนิเมะ > การผลิต

อนิเมะนี้ ทะสึยุกิ นะไง ผู้มีชื่อเสียงจากอนิเมะเรื่อง อะโนะฮะนะ (AnoHana) กำกับ บริษัทเจซีสตาฟผลิต บริษัทเจ็นโกะกับบริษัเจเนียนอำนวยการผลิต โยซุเกะ คุโระดะ และทะระกุ อุอง ร่วมกันเขียนเรื่อง อุองยังรับหน้าที่ออกแบบตัวละครต้นฉบับด้วย คนทั้งสองนี้ได้รับความนิยมมาจากผลงานอะนิเมเรื่อง พลีสทีเชอร์! (Please Teacher!)  และ พลีสทวินส์! (Please Twins!)  แล้วมะซะโยะชิ ทะนะกะ (Masayoshi Tanaka) จึงออกแบบตัวละครที่ใช้ในอนิเมะตามแนวความคิดของอุอง
สื่อ > อนิเมะ > การเผยแพร่

อนิเมะมีความยาวสิบสองตอน ตอนละยี่สิบสี่นาที ฉายในประเทศญี่ปุ่นทางเครือข่ายโทรทัศน์ของทีวีไอชิและเคบีเอสทุกวันจันทร์ ตั้งแต่วันจันทร์ที่ 10 มกราคม 2555 จนถึงวันจันทร์ที่ 26 มีนาคม 2555 ในช่วงเวลาเดียวกัน บริษัทเซ็นไตฟิล์มเวิกส์ได้รับอนุญาตให้นำไปเผยแพร่ในทวีปอเมริกาเหนือ ขณะที่บริษัทครันชีโรล (Crunchyroll) ได้รับอนุญาตให้นำเผยแพร่ผ่านเว็บไซต์ในทวีปอเมริกาเหนือและทวีปอเมริกาใต้ โดยใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า "เวทิงอินเดอะซัมเมอร์" (Waiting in the Summer) ส่วนในประเทศออสเตรเลียและประเทศนิวซีแลนด์ บริษัทแมดแมนเอนเตอร์เทนเมนต์ (Madman Entertainment) ได้รับอนุญาตให้นำออกเผยแพร่
สื่อ > อนิเมะ > เพลง

อนิเมะนี้ กลุ่มไอฟ์ซาวด์ (I've Sound) ซึ่งโด่งดังมาจากผลงานเพลงประกอบวิชวลโนเวล แคลนนาด (Clannad) สร้างสรรค์เพลงประกอบ และจิน อะเกะตะงะวะ (Jin Aketagawa) กำกับเสียงประกอบ
เพลงหลักที่ใช้ในอนิเมะมีอยู่สองเพลง เป็นเพลงเปิดหนึ่ง เพลงปิดหนึ่ง เพลงเปิดชื่อ "ไซน์" (Sign) ชินจิ โอะริโตะ (Shinji Orito) จากบริษัทคีย์ (Key) แต่งทำนอง, โคะโตะโกะ (Kotoko) แต่งเนื้อร้อง และเรย์ (Ray) ร้อง แล้ววางขายเป็นซิงเกิลตั้งแต่วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2555
ส่วนเพลงปิดนั้นชื่อ "วีโดรโมะโย" (ビードロ模様; "Vidro Moyō") โทะโมะยุกิ นะกะซะวะ (Tomoyuki Nakazawa) จากกลุ่มไอฟ์ซาวด์แต่งทำนอง, นะงิ ยะนะงิ (Nagi Yanagi) แต่งเนื้อและขับร้อง และวางขายเป็นซิงเกิลตั้งแต่วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555
สื่อ > รายการวิทยุทางอินเทอร์เน็ต

เพื่อประชาสัมพันธ์อนิเมะนี้ ได้มีการจัดรายการวิทยุทางอินเทอร์เน็ตชื่อ อิชิกะโทะรินอนโนะนะสึมะชิเรดิโอ (イチカとりのんのなつまちラジオ; "รายการวิทยุในหน้าร้อนของอิชิกะและรินอน") ทดลองเผยแพร่เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2554 ต่อมาจึงเผยแพร่อย่างเป็นทางการอาทิตย์ละครั้งตั้งแต่วันที่ 16 มกราคม 2555 จนอนิเมะจบ
รายการนี้ สถานีวิทยุฮิบิกิ (Hibiki Radio Station) ผลิต และฮะรุกะ โทะมะสึ ซึ่งพากย์เป็นอิชิกะ กับรินะ ฮิดะกะ ซึ่งพากย์เป็นรินอน ดำเนิน
สื่อ > มังงะ

จิตรกรเพะปะโกะ โดะกุตะ ได้ดัดแปลงอนิเมะนี้เป็นมังงะใช้ชื่อเดียวกัน และเริ่มลงพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร เด็งเงะกิไดโอ ของสำนักพิมพ์แอสกีมีเดียเวิกส์ ตั้งแต่เดือนมีนาคม 2555
การตีกรุงโรมแตก (ค.ศ. 410)

สำหรับการตีกรุงโรมครั้งอื่น ดูที่ การตีกรุงโรมแตก
การตีกรุงโรมแตก (อังกฤษ: Sack of Rome) ใน ค.ศ. 410 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 410 โดยกรุงโรมถูกโจมตีโดยชนวิสิกอธที่นำโดยอาลาริคที่ 1 หลังจากที่จักรพรรดิโฮโนริอัสย้ายเมืองหลวงของจักรวรรดิโรมันไปยังราเวนนาเมื่อวิสิกอธเริ่มเข้ามารุกรานอิตาลี
การเสียกรุงโรมครั้งนี้เป็นครั้งแรกในรอบ 800 ปี ครั้งแรกที่เสียเมืองเกิดขึ้นเมื่อปี 387 ก่อนคริสต์ศักราชเมื่อเสียแก่กอลในยุทธการอัลเลีย นักประวัติศาสตร์มีความเห็นว่าการเสียเมืองครั้งนี้เป็นการเริ่มต้นของความเสื่อมโทรมของจักรวรรดิโรมัน นักบุญเจอโรม ผู้เป็นพลเมืองโรมขณะอยู่ในเบธเลเฮม บรรยายว่า: "เมืองที่เคยปกครองโลกทั้งโลกโดนยึดเองเสียแล้ว"
อ่านเพิ่ม

The Histories of Olympiodorus of Thebes
New History of Zosimus
Michael Kulikowski, Rome's Gothic Wars: From the Third Century to Alaric, Cambridge University Press, 2007.
Kovács, Tamás. “410: Honorius, His Rooster, and the Eunuch (Procop. Vand. 1.2.25–26).” Graeco-Latina Brunensia 25, no. 2 (2020): 131–48. https://doi.org/10.5817/GLB2020-2-10.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ 
อื่น ๆ:  IdRef
สุนทรวัน

บทความนี้เกี่ยวกับสุนทรวันในบังกลาเทศเป็นส่วนใหญ่ สำหรับสุนทรวันในอินเดีย ดูที่ อุทยานแห่งชาติสุนทรวัน
| สุนทรวัน * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ภายในสุนทรวัน
พิกัด: 21°59′26.2″N 89°16′25.7″E﻿ / ﻿21.990611°N 89.273806°E﻿ / 21.990611; 89.273806
ประเทศ:  บังกลาเทศ
ภูมิภาค **: เอเชียและแปซิฟิก
ประเภท: ธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา: (ix), (x)
อ้างอิง: 798
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2540 (คณะกรรมการสมัยที่ 21)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
สุนทรวัน (เบงกอล: সুন্দরবন; "ป่างาม") เป็นพื้นที่ป่าชายเลนในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำที่เกิดจากการบรรจบกันระหว่างแม่น้ำคงคา แม่น้ำพรหมบุตร และแม่น้ำเมฆนาในอ่าวเบงกอล มีอาณาเขตเริ่มตั้งแต่แม่น้ำหุคลีในรัฐเบงกอลตะวันตกของอินเดีย ไปจนจรดแม่น้ำพเลศวรในภาคขุลนาของบังกลาเทศ ประกอบด้วยป่าชายเลนทึบ ป่าชายเลนโปร่ง ที่ดินที่ใช้ในการเกษตร ที่ลุ่มราบน้ำขึ้นถึง และที่ว่างเปล่าทุรกันดาร และมีธารน้ำและร่องน้ำขึ้นลงตัดผ่านหลายสาย พื้นที่คุ้มครองสี่แห่งในสุนทรวันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ได้แก่ อุทยานแห่งชาติสุนทรวัน, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสุนทรวันตะวันตก, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสุนทรวันใต้ และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสุนทรวันตะวันออก
สุนทรวันครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 10,000 ตารางกิโลเมตร (3,900 ตารางไมล์) โดยผืนป่าในภาคขุลนาครอบคลุมพื้นที่ 6,017 ตารางกิโลเมตร (2,323 ตารางไมล์) และในรัฐเบงกอลตะวันตกครอบคลุมพื้นที่ 4,260 ตารางกิโลเมตร (1,640 ตารางไมล์) ในเขต 24 ปรคณาใต้และเขต 24 ปรคณาเหนือ ชนิดพรรณไม้ที่พบมากคือ หงอนไก่ใบเล็ก (Heritiera fomes) และตาตุ่มทะเล (Excoecaria agallocha) ป่าชายเลนแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของพรรณสัตว์ป่า 453 ชนิด ซึ่งรวมถึงนก 290 ชนิด ปลา 120 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 42 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 35 ชนิด และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 8 ชนิด
แม้จะมีคำสั่งห้ามฆ่าหรือจับสัตว์ป่าทั้งหมดนอกเหนือจากปลาและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังบางชนิด แต่ปรากฏรูปแบบที่สม่ำเสมอของความหลากหลายทางชีวภาพที่ลดลงหรือการสูญเสียชนิดพันธุ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 และปรากฏว่าคุณภาพของระบบนิเวศสุนทรวันกำลังเสื่อมโทรมลง กรมป่าไม้มีหน้าที่รับผิดชอบการบริหารและจัดการอุทยานแห่งชาติสุนทรวันในรัฐเบงกอลตะวันตก ส่วนในบังกลาเทศมีการจัดตั้งแขวงป่าไม้ขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2536 เพื่ออนุรักษ์ป่า โดยมีหัวหน้าอนุรักษ์ป่าไม้ประจำการที่นั่นนับแต่นั้น แม้รัฐบาลของสองประเทศจะมีความมุ่งมั่นในการสงวนรักษาป่า แต่สุนทรวันก็ยังตกอยู่ในภาวะถูกคุกคามด้วยสาเหตุทั้งจากธรรมชาติและจากมนุษย์ ใน พ.ศ. 2550 การขึ้นฝั่งของไซโคลนซิดร์ที่บังกลาเทศสร้างความเสียหายแก่พื้นที่ร้อยละ 40 ของสุนทรวัน ป่ายังประสบภาวะเค็มเพิ่มขึ้นเนื่องจากระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นและปริมาณน้ำจืดที่ลดลง ตามรายงานของยูเนสโกใน พ.ศ. 2559 คาดกันว่าโรงไฟฟ้าพลังถ่านหินรามปาลซึ่งมีการเสนอให้สร้างขึ้นในตำบลรามปาล อำเภอพาเครหาฏ ภาคขุลนา ห่างจากสุนทรวันไปทางทิศเหนือ 14 กิโลเมตร (8.7 ไมล์) จะสร้างความเสียหายเพิ่มเติมแก่ป่าชายเลนที่เป็นเอกลักษณ์ผืนนี้
แผนที่แสดงตำแหน่งที่ตั้งของสุนทรวัน
บ้านกรุ่นรัก

| บ้านกรุ่นรัก |
| --- | --- |

ฮันกึล: 가족X멜로
ความหมายตามตัวอักษร: Family X Melo
อาร์อาร์: Gajok X mello 
 
แนว:   ละครประโลมโลก  โรแมนติก  ครอบครัว 
บทละครโทรทัศน์: คิม ย็อง-ยุน
กำกับโดย: คิม ดา-เย
แสดงนำ:   จี จิน-ฮี  คิม จี-ซู  ซน นา-อึน  ชเว มิน-โฮ 
ประเทศแหล่งกำเนิด: เกาหลีใต้
ภาษาต้นฉบับ: เกาหลี
จำนวนตอน: 4
การผลิต
บริษัทผู้ผลิต:   MI  SLL 
ออกอากาศ
สถานีโทรทัศน์: เจทีบีซี
ออกอากาศ: 10 สิงหาคม ค.ศ. 2024 (2024-08-10) – 15 กันยายน ค.ศ. 2024 (2024-09-15)
บ้านกรุ่นรัก เป็นละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ ที่นำแสดงโดยจี จิน-ฮี, คิม จี-ซู, ซน นา-อึน และชเว มิน-โฮ ออกอากาศตอนแรกทางช่องเจทีบีซี เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2024 ทุกวันเสาร์และอาทิตย์ เวลา 22.30 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี)
เรื่องย่อ

เล่าเรื่องราวของ บย็อน มู-จิน ชายหนุ่มผู้ล้มละลายเมื่อหลายปีก่อน จนนำไปสู่การหย่าร้าง หลังจากนั้น 14 ปี บย็อน มู-จิน กลับมาปรากฏตัวต่อหน้า บย็อน มี-แร ลูกสาวและ กึม แอ-ย็อน อดีตภรรยาอีกครั้งในฐานะอภิมหาเศรษฐีผู้มั่งคั่ง
นักแสดง

จี จิน-ฮี แสดงเป็น บย็อน มู-จิน
ชเว มิน-โฮ แสดงเป็น นัม แท-พย็อง
ยุน ซัน-ฮา แสดงเป็น บย็อน ฮย็อน-แจ
ซน นา-อึน แสดงเป็น บย็อน มี-แร
งานสร้าง > การเตรียมงาน

เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2023 Xports News รายงานว่า ละครเรื่องนี้เป็นละครแนวเมโลดราม่าผสมปริศนา เขียนบทโดยคิม ยอง-ยูน ผู้เขียนบทละครเรื่องวุ่นรักวันไนท์สแตนด์ และกำกับโดยคิม ดา-เย มีจำนวนทั้งสิ้น 12 ตอน
งานสร้าง > การคัดเลือกนักแสดง

ในวันทึ่ 16 มิถุนายน 2023 มีรายงานว่า จี จิน-ฮี, คิม จี-ซู, ซน นา-อึน และชเว มิน-โฮ ได้รับการติดต่อให้มาร่วมแสดงในละครเรื่องนี้ โดยทั้งสี่คนกำลังพิจารณาข้อเสนออยู่ ในเดือนถัดมา จี จิน-ฮี, คิม จี-ซู, ซน นา-อึน และชเว มิน-โฮ ได้ยืนยันการเข้าร่วมแสดงในละครเรื่องนี้
ออกอากาศ

มีกำหนดออกอากาศตอนแรกทางช่องเจทีบีซี ในวันที่ 10 สิงหาคม 2024 ทุกวันเสาร์และอาทิตย์ เวลา 22:30 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 221

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 221> ข้อมูลของเส้นทาง |
| --- | --- |
ความยาว: 97.99 กิโลเมตร (60.89 ไมล์)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศเหนือ:  ถนนขุขันธ์ ใน อ.เมือง จ.ศรีสะเกษ
 :  ทล.24 ใน อ.กันทรลักษ์ จ.ศรีสะเกษ
ปลายทางทิศใต้:  เชิงบันไดเขาพระวิหาร ใน อ.กันทรลักษ์ จ.ศรีสะเกษ
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ศรีสะเกษ
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 221 สายศรีสะเกษ–เชิงบันไดเขาพระวิหาร เป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษ เชื่อมต่อระหว่างเมืองศรีสะเกษ กับเชิงบันไดเขาพระวิหารใกล้พรมแดนกัมพูชา ในอำเภอกันทรลักษ์ รวมระยะทางทั้งหมด 97.99 กิโลเมตร
เส้นทางเริ่มต้นทางทิศเหนือที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 294 บริเวณเทศบาลเมืองศรีสะเกษ อำเภอเมืองศรีสะเกษ มุ่งไปยังทิศใต้ผ่านอำเภอพยุห์ ผ่านเส้นแบ่งเขตการปกครองอำเภอน้ำเกลี้ยง ผ่านอำเภอศรีรัตนะ แล้วเข้าสู่อำเภอกันทรลักษ์ ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 และสิ้นสุดที่เชิงบันไดเขาพระวิหาร ที่ตำบลเสาธงชัย อำเภอกันทรลักษ์
รายชื่อทางแยก

| จังหวัด | อำเภอ | กม> ที่ | ชื่อจุดตัด | ซ้าย | ขวา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 ศรีสะเกษ - เชิงบันไดเขาพระวิหาร
| ศรีสะเกษ | เมืองศรีสะเกษ | 0+462 | แยกอ ส. |  ทล.294 ไป จังหวัดอุบลราชธานี  |  ทล.294 ไป จังหวัดสุรินทร์ |
| ศรีสะเกษ | พยุห์ | 21+600 | แยกพยุห์ | ศก.3012 ทางหลวงชนบท ศก.3012 ไป อำเภอน้ำเกลี้ยง  |  ทล.2111 ไป อำเภอไพรบึง |
| ศรีสะเกษ | ศรีรัตนะ | 31+000 | แยกบ้านไฮ |  ทล.2125 ไป อำเภอกันทรารมย์  | ไม่มี |
| ศรีสะเกษ | กันทรลักษ์ | 54+500 | แยกการช่าง |  ทล.24 ไป จังหวัดอุบลราชธานี  |  ทล.24 ไป จังหวัดนครราชสีมา |
| ศรีสะเกษ | กันทรลักษ์ | 62+300 | แยกเมืองทอง |  ถนนสินประดิษฐ์ ซอย 1 ไป บ้าน น้ำอ้อม                 | ศก.3040 ทางหลวงชนบท ศก.3040 ไป อำเภอขุนหาญ |
| ศรีสะเกษ | กันทรลักษ์ | 62+300 | แยกเมืองทอง |  ถนนสินประดิษฐ์ ไป อำเภอกันทรลักษ์  | ไม่มี |
| ศรีสะเกษ | กันทรลักษ์ | 63+300 | − |  ถนนเสริมราษฎร์                 |  ถนนเสริมราษฎร์ |
| ศรีสะเกษ | กันทรลักษ์ | 69+300 | แยกผือใหม่ | ไม่มี  |  ทล.2126 ไป อำเภอขุนหาญ |
| ศรีสะเกษ | กันทรลักษ์ | 85+700 | แยกซำเม็ง | ไม่มี  |  ทล.2335 ไป บ้านสำโรงเกียรติ |
| ศรีสะเกษ | กันทรลักษ์ | 86+600 | แยกภูมิซอรล |  ทล.2248 ไป อำเภอน้ำยืน  | ไม่มี |
      สะพาน              กำลังก่อสร้างหรือโครงการในอนาคต
เขตควมคุม

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 221 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 3 ตอน ได้แก่
| ช่วงที่ | ตอน | ชื่อตอน | หลัก กม>  | ระยะทาง (กม> ) | หมวดทางหลวง | แขวงทางหลวง | จังหวัด |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 0101 | ศรีสะเกษ - ภูเงิน | 0+462 - 47+000 | 46.538 | หมวดทางหลวงศรีรัตนะ | ศรีสะเกษที่ 2 | ศรีสะเกษ |
| 2 | 0102 | ภูเงิน - แยกการช่าง | 47+000 - 54+800 | 7.800 | หมวดทางหลวงภูเงิน | ศรีสะเกษที่ 2 | ศรีสะเกษ |
| 3 | 0103 | แยกการช่าง - เชิงบันไดเขาพระวิหาร | 54+800 - 98+452 | 43.652 | หมวดทางหลวงกันทรลักษ์ | ศรีสะเกษที่ 2 | ศรีสะเกษ |
| รวม | รวม | 3 ตอนควบคุม | รวมระยะทาง | 97.990 กม. | 97.990 กม. | 97.990 กม. | 97.990 กม. |
แหล่งข้อมูลอื่น

ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง เก็บถาวร 2016-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รายชื่อภรรยาในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว

ดูเพิ่ม: พระราชสันตติวงศ์ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
นี่คือรายนามเจ้าจอมในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
ดูเพิ่ม

รายพระนามพระภรรยาเจ้าและพระสนมในรัชกาลที่ 1 และ พระราชสันตติวงศ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก
รายพระนามพระภรรยาเจ้าและพระสนมในรัชกาลที่ 2 และ พระราชสันตติวงศ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
รายพระนามพระภรรยาเจ้าและพระสนมในรัชกาลที่ 3 และ พระราชสันตติวงศ์ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
รายพระนามพระภรรยาเจ้าและพระสนมในรัชกาลที่ 4 และ พระราชสันตติวงศ์ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
รายพระนามพระภรรยาเจ้าและพระสนมในรัชกาลที่ 5 และ พระราชสันตติวงศ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ราชสกุล
| ด ค กบาทบริการิกาในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว |
| --- | --- | --- |
| เจ้าจอมมารดา | เจ้าจอมมารดาแก้ว · เจ้าจอมมารดาเขียว · เจ้าจอมมารดาขำ · เจ้าจอมมารดาคล้าย · เจ้าจอมมารดาจันเขมร · เจ้าจอมมารดาจันทร์โฉม · เจ้าจอมมารดาจาด · เจ้าจอมมารดาเจ๊ก · เจ้าจอมมารดาฉิม · เจ้าจอมมารดาทรัพย์ · เจ้าจอมมารดาน้อยพระแสง · เจ้าจอมมารดาน้อยเมือง · เจ้าจอมมารดาน้อยลาว · เจ้าจอมมารดาน้อยใหญ่ · เจ้าจอมมารดาบัว · เจ้าจอมมารดาบาง · เจ้าจอมมารดาปุก · เจ้าจอมมารดาพลับ · เจ้าจอมมารดาพึ่ง · เจ้าจอมมารดาเฟือง · เจ้าจอมมารดายี่สุ่น · เจ้าจอมมารดาแย้ม · เจ้าจอมมารดาลูกจันทน์ · เจ้าจอมมารดาวัน · เจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์ · เจ้าจอมมารดาสาดใหญ่ · เจ้าจอมมารดาสุดเล็ก · เจ้าจอมมารดาสุดใหญ่ · เจ้าจอมมารดาหงิม · เจ้าจอมมารดาหุ่น · เจ้าจอมมารดาเหม็น · เจ้าจอมมารดาอ่อน · เจ้าจอมมารดาอิ่ม · เจ้าจอมมารดาอึ่ง · เจ้าจอมมารดาเอมน้อย ·  เจ้าจอมมารดาเอมใหญ่ |  |
| เจ้าจอม | เจ้าจอมกลิ่น · เจ้าจอมกลีบ · เจ้าจอมก่ำ · เจ้าจอมกรุด · เจ้าจอมเขม · เจ้าจอมคำเมา · เจ้าจอมคุม · เจ้าจอมเครือวัลย์ · เจ้าจอมจันท์ · เจ้าจอมแจ่ม · เจ้าจอมจิ๋ว · เจ้าจอมชื่น · เจ้าจอมเทียร · เจ้าจอมทรัพย์ · เจ้าจอมทับ · เจ้าจอมทิม (ณ นคร) · เจ้าจอมทิม (บุณยรัตพันธุ์) · เจ้าจอมนวม · เจ้าจอมน่วม · เจ้าจอมน้อยเล็ก · เจ้าจอมน้อยสุหรานากง · เจ้าจอมบัว · เจ้าจอมบัวคำ · เจ้าจอมปลี · เจ้าจอมแพ · เจ้าจอมพร้อม · เจ้าจอมพัน (ณ นคร) · เจ้าจอมพัน (หัสดิเสวี) · เจ้าจอมพึ่ง · เจ้าจอมพุ่ม (บุญ-หลง) · เจ้าจอมพุ่ม (สนธิรัตน์) · เจ้าจอมไม้จีน · เจ้าจอมมอญ · เจ้าจอมมาลัย · เจ้าจอมยี่สุ่น · เจ้าจอมแย้ม · เจ้าจอมใย · เจ้าจอมลูกจัน · เจ้าจอมลูกอิน · เจ้าจอมวัน · เจ้าจอมส้มจีน · เจ้าจอมสุ่น · เจ้าจอมหนู · เจ้าจอมหนูบ้าน · เจ้าจอมเอม · เจ้าจอมอรุณ · เจ้าจอมอิ่ม · เจ้าจอมอิ่มย่าหรัน |  |
พระภรรยาเจ้าและพระสนมใน รัชกาลที่ 1 · รัชกาลที่ 2 · รัชกาลที่ 3 · รัชกาลที่ 4 · รัชกาลที่ 5 · รัชกาลที่ 6 · รัชกาลที่ 10
การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิล (ค.ศ. 717–718)

สำหรับการล้อมครั้งอื่น ดูที่ การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิล
การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิล (ค.ศ. 717–718) หรือ การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลโดยชาวอาหรับครั้งที่สอง (อังกฤษ: Siege of Constantinople) เป็นความขัดแย้งที่เป็นส่วนหนึ่งของสงครามไบแซนไทน์–อาหรับ และเป็นการล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลครั้งที่สองในหลายครั้งที่เกิดขึ้น การล้อมครั้งนี้เป็นการต่อสู้ระหว่างจักรวรรดิไบแซนไทน์ และจักรวรรดิบัลแกเรียฝ่ายหนึ่ง และจักรวรรดิอุมัยยะฮ์ของอาหรับอีกฝ่ายหนึ่ง การสงครามครั้งนี้เกิดขึ้นทางทางบกและทางทะเลโดยฝ่ายอาหรับในการพยายามยึดกรุงคอนสแตนติโนเปิลที่เป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิไบแซนไทน์ กองทหารราบของฝ่ายอาหรับนำโดยมาสลามา อิบุน อับดาล มาลิคได้รับความพ่ายแพ้ จากการพยายามตีกำแพงธีโอโดเซียนของคอนสแตนติโนเปิลของที่ไม่สามารถตีแตกได้ และจากการโจมตีของกองกำลังบัลแกเรีย ขณะเดียวกันทางด้านการรบทางทะเลกองเรือฝ่ายอาหรับก็ถูกทำลายโดย “ไฟกรีก” (en:Greek fire) ไปเป็นอันมาก กองเรือที่รอดหลงเหลือก็มาล่มในพายุระหว่างการเดินเรือกลับ การสงครามครั้งนี้มักจะเปรียบเทียบกับยุทธการตูร์เพราะเป็นยุทธการที่หยุดยั้งการขยายตัวของมุสลิมเข้ามายังยุโรปเป็นเวลาเกือบ 700 ปี
บรรณานุกรม

R.G. Grant, Battle: A Visual Journey Through 5,000 Years of Combat (DK Publishing Inc., New York, 2005), p. 74
Jonathan Harris, Constantinople: Capital of Byzantium (Hambledon/Continuum, 2007), pp. 49-50. ISBN 978 1847251794
Stephen Turnbull, The Walls of Constantinople, AD 324–1453, Osprey Publishing, ISBN 1-84176-759-X.
Khalid Yahya Blankinship, The End of the Jihad State (2003)
John Julius Norwich, A Short History of Byzantium (Penguin, 1995), p. 110
ดูเพิ่ม

สงครามไบแซนไทน์–อาหรับ
คอนสแตนติโนเปิล
การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลครั้งที่หนึ่ง