stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
โคจิ (เมือง)
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โคจิ
คู่มือการท่องเที่ยว โคจิ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการนครโคจิ (ในภาษาญี่ปุ่น)
เว็บไซต์ทางการนครโคจิ (ในภาษาอังกฤษ)
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ Kōchi ที่โอเพินสตรีตแมป
| ด ค ก จังหวัดโคจิ |
| --- | --- | --- |
โคจิ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โคจิ  |  |
| นคร |  อากิ  คามิ  โคนัง  มูโรโตะ  นังโกกุ  ชิมันโตะ  ซูกูโมะ  ซูซากิ  โทซะ  โทซาชิมิซุ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอทากาโอกะ ชิมันโตะ  ซากาวะ  นากาโตซะ  ยูซูฮาระ  สึโนะ  โอจิ  ฮิดากะ  อำเภอโทซะ โทซะ  โอกาวะ  อำเภอนางาโอกะ โมโตยามะ  โอโตโยะ  อำเภออากิ ทาโนะ  โทโย  นาฮาริ  ยาซูดะ  เกเซ  คิตางาวะ  อูมาจิ  อำเภออางาวะ นิโยโดงาวะ  อิโนะ  อำเภอฮาตะ คูโรชิโอะ  โอตสึกิ  มิฮาระ  |  |
| ด ค กนครสำคัญในประเทศญี่ปุ่น |
| --- | --- |
เขตพิเศษของโตเกียว:  คัตสึชิกะ  คิตะ  โคโต  ชินจูกุ  ชินางาวะ  ชิบูยะ  ชิโยดะ  ชูโอ  ซูงินามิ  ซูมิดะ  เซตางายะ  โทชิมะ  ไทโต  นากาโนะ  เนริมะ  บุงเกียว  มินาโตะ  เมงูโระ  อาดาจิ  อารากาวะ  อิตาบาชิ  เอโดงาวะ  โอตะ 
นครใหญ่ที่รัฐกำหนด:  เกียวโต※  คาวาซากิ  คิตะกีวชู  คูมาโมโตะ※  โคเบะ※  ชิซูโอกะ※  ชิบะ※  ซัปโปโระ※  ซาไก  ซางามิฮาระ  เซ็นได※  ไซตามะ※  นาโงยะ※  นีงาตะ※  ฟูกูโอกะ※  โยโกฮามะ※  โอกายามะ※  โอซากะ※  ฮามามัตสึ  ฮิโรชิมะ※ 
นครศูนย์กลาง:  กิฟุ※  คาโงชิมะ※  คาชิวะ  คานาซาวะ※  คาวางูจิ  คาวาโงเอะ  คูราชิกิ  คูรูเมะ  คูเระ  โคจิ※  โคชิงายะ  โคฟุ※  โคริยามะ  ชิโมโนเซกิ  ซาเซโบะ  ซูอิตะ  ทตโตริ※  ทากัตสึกิ  ทากาซากิ  ทากามัตสึ※  โทยามะ※  โทโยตะ  โทโยนากะ  โทโยฮาชิ  นางาซากิ※  นางาโนะ※  นาระ※  นาฮะ※  นิชิโนมิยะ  เนยางาวะ  ฟูกูชิมะ※  ฟูกูยามะ  ฟูกูอิ※  ฟูนาบาชิ  มัตสึโมโตะ  มัตสึยามะ※  มัตสึเอะ※  มาเอบาชิ※  มิโตะ※  มิยาซากิ※  โมริโอกะ※  ยามางาตะ※  ยาโอะ  โยโกซูกะ  วากายามะ※  อากาชิ  อากิตะ※  อาซาฮิกาวะ  อามางาซากิ  อาโอโมริ※  อิจิโนมิยะ  อิวากิ  อุตสึโนมิยะ※  โอกาซากิ  โอตสึ※  โออิตะ※  ฮาโกดาเตะ  ฮาจิโนเฮะ  ฮาจิโอจิ  ฮิงาชิโอซากะ  ฮิเมจิ  ฮิรากาตะ 
นครพิเศษ:  คาโกงาวะ  คาซูกาเบะ  คาซูงาอิ  คิชิวาดะ☆  คูมางายะ  โจเอ็ตสึ  ชิงาซากิ☆  ซางะ※  โซกะ  ทาการาซูกะ  โทโกโรซาวะ☆  นางาโอกะ  นูมาซุ  ฟูจิ☆  ยกกาอิจิ☆  ยามาโตะ  สึกูบะ☆  อัตสึงิ  อิเซซากิ  อิบารากิ  โอดาวาระ☆  โอตะ  ฮิรัตสึกะ 
นครที่เป็น เมืองหลวงของจังหวัด:  โทกูชิมะ  ยามางูจิ  สึ 
 ※ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดด้วย  † มีสิทธิ์ยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางแต่ยังไม่ได้เสนอชื่อ  ☆ กำลังพิจารณายกฐานะเป็นนครศูนย์กลาง 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii
แต่ปางบรรพ์

| แต่ปางบรรพ์  |
| --- | --- |
ภาพปกเพชรพระอุมา ตอนแต่ปางบรรพ์
รายละเอียด
ผู้ประพันธ์: นายฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ
จำนวนเล่ม: 4 เล่ม
ความยาว: 1,321 หน้า
ออกแบบปก: สามารถ จงเจษฎากุล
ภาพประกอบปก: สมชาย ปานประชา
ศิลปกรรม: ฝ่ายศิลปกรรม   ณ บ้านวรรณกรรม กรุ๊ป
บรรณาธิการ: รักษ์ชนก นามทอน
สำนักพิมพ์: สำนักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรม
ปีที่พิมพ์: ครั้งที่ 1 พ.ศ. 2538 ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2541 ครั้งที่ 3 พ.ศ. 2544 ครั้งที่ 4 พ.ศ. 2547
เล่มก่อนหน้า: นาคเทวี
เล่มถัดไป: มงกุฎไพร
ด ค ก
แต่ปางบรรพ์ เป็นตอนที่สิบเอ็ดของ เพชรพระอุมา จำนวน 4 เล่ม ได้แก่แต่ปางบรรพ์ เล่ม 1 - 4
เนื้อเรื่องย่อ > แต่ปางบรรพ์ เล่มที่ 2

รพินทร์กับเบลวิ่งกระเจิดกระเจิงมาร่วมสามไมล์ มาพบวิหารสลักขึ้นเป็นรูปสิงโตหมอบสองตัว ก็พากันแล่นเข้าไปหลบอยู่ในโพรงที่อกสิงโต  รพินทร์พบว่าเบลถูกเสี้ยนไม้ปักเข้าที่หน้าอกข้างขวาเป็นแผลฉกรรจ์ ก็พยาบาลไปตามมีตามเกิด ก่อนจะฟุบหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ณ ที่นี้เอง ที่รพินทร์ระลึกชาติได้ถึงเมื่อครั้งตนเกิดเป็นอัคนีรุทร์ และดารินเกิดเป็นจิตรางคนางค์เทวี
รุ่งเช้า ในที่สุดหมาป่าฝูงนั้นก็แยกย้ายแตกกระเจิงไปจากฤทธิ์ระเบิดเพลิงของพวกอเมริกัน ทุกคนออกตามหาเบลและรพินทร์ วิทยุสื่อกันได้ความถึงเรื่องทั้งหมด คริสกับบุญคำก็หิ้วล่ามพยาบาลห้อนำมาก่อนทันที คริสจัดการทำแผลรักษาเบลอย่างด่วนที่สุด ทุกคนย้ายที่ตั้งแค้มป์มายังวิหารสิงโตหมอบ รพินทร์นั้นนึกได้ถึงคำนางยักขิณีเฝ้าต้นไทร ก็ขอคี๊ธกับเชิดวุธ ย้อนเอาระเบิดไประเบิดต้นไทรนั้น แม่นางต้นไทรก็ได้กลับสู่ภพภูมิของนาง ราว 10 โมงเศษ หลังจากพยาบาลเบลจนดีขึ้นแล้ว ทุกคนก็ออกสำรวจบริเวณวิหารสิงโตหมอบ และพบทางลงไปยังสุสานเบื้องล่าง เหนือปากทางลงสุสาน รพินทร์พบภาพสลักมกุฎราชกุมารีจิตรางคนางค์ เค้าหน้าตารูปทรงประพิมพ์ประพายคล้ายดารินที่สุด รพินทร์เห็นดังนั้นก็ล้มสลบไป
ฝ่ายดาริน ตื่นมาวันนั้น ก็พบช้างงาดำที่มันตรัยส่งมาเป็นช้างทรง ยืนรอรับอยู่ ดารินตัดสินใจไปกับช้างงาดำ
เนื้อเรื่องย่อ > แต่ปางบรรพ์ เล่มที่ 3

ฝ่ายของเชษฐา เจ้าด้วนปลุกลุกขึ้นมาตั้งแต่ตีห้ากว่า ออกเดินทางต่อไปตอนหกโมงเช้า เจ้าด้วนเป็นมัคคุเทศก์นำทาง ราวสิบโมงก็มาพบร่องรอยของดารินที่ยิงเสือสมิงทิ้งไว้ ตามรอยไปจนพบรอยพักนอนของดาริน และรอยช้างใหญ่ จากนั้นรอยของดารินก็หายไปเป็นปริศนา และราวกับว่าหล่อนจะขึ้นช้างนั้นเดินทางไป บนยอดคาคบไม้ต่างๆในระดับสูงเหนือศีรษะ มีรอยมีดบากฟันและรอยเด็ดดอกกล้วยไม้ เอื้องต่างๆ ทิ้งไว้เป็นระยะๆน่าฉงน ทั้งคณะออกตามดารินมาจนค่ำ
ฝ่ายดารินนั้น ช้างงาดำพาหล่อนแวะเป็นระยะ เพื่อกินมื้อกลางวัน อันเป็นมันมือเสือเผา และลงอาบน้ำในลำธาร ก่อนจะออกเดินทางต่อไป
ส่วนรพินทร์นั้น หลังจากแก้ไขรพินทร์ฟื้นขึ้นมา นายจ้าง บุญคำ จัน ก็พากันลงไปในสุสาน สำรวจร่องรอยต่างๆ มีรพินทร์นำไปราวกับจะรู้ทางดีอยู่แล้วฉะนั้น ระหว่างทาง คริสถูกผีดิบซึ่งซุ่มอยู่ลวนลามเอา บุญคำแก้ไขด้วยไฟและอาคม ทั้งคณะพบห้องมหาสมบัติของกษัตริย์นิทรานคร คี๊ธจะเข้าไปดู แต่รพินทร์ร้องห้าม ทันใดนั้นงูตัวใหญ่มหึมา ศีรษะเท่ากระด้ง ก็โผล่พรวดขึ้นมา ทุกคนพากันแตกวง ฮือออกไปทันที รพินทร์ดับไฟ แล้วนึกขอขมาเจ้าของที่อยู่ในใจ ครั้นเปิดไฟขึ้นมาอีกทีงูก็หายไป นายจ้างทุกคนตกปากเป็นคำเดียวกันว่าต่อแต่นี้จะไม่ล่วงเกินคำสั่งรพินทร์อีกต่อไปแล้ว จากนั้น รพินทร์ก็พาทุกคนเดินลงไปพบห้องมหาสุสาน อันมีหีบพระศพสองใบ ใบหนึ่งฝาปิดสนิทแน่น เป็นของพระเจ้ามหิทธิเดชะ กษัตริย์นิทรานคร อีกใบหนึ่งฝาหีบเปิดเป็นมุมเก้าสิบองศา และภายในว่างเปล่า อันเกิดจากการที่อัคนีรุทร์ลักพระศพจิตรางคนางค์ไปเมื่อนานมาแล้ว รพินทร์ขอขมาพระเจ้ามหิทธิเดชะสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ปางบรรพ์ และพาทุกคนขึ้นจากสุสานนั้น ขึ้นมาพักอยู่ยังป่าเถาวัลย์ใกล้สุสานสิงโตหมอบ คี๊ธ สแตนลีย์ เชิดวุธ วางระเบิดมหาสุสาน ฝังกลบไม่ให้มันตรัยเอาผีดิบข้างใต้นั่นขึ้นมาใช้การได้อีก จากการระเบิด ทำให้เกิดพุน้ำร้อนขึ้นมา กลายเป็นน้ำพุตาน้ำสายใหม่ให้ทุกคนได้ใช้อาบกิน
ขณะเดียวกัน ฝ่ายเชษฐา พักที่ธารน้ำที่ดารินอาบน้ำ เชษฐาลงความเห็นว่า ถ้ายังคงตามกันต่อไปโดยปกติเช่นนี้ไม่ทันแน่ เพราะดารินนั้นไปกับช้าง ส่วนทั้งคณะเดินกันไปเป็นขบวน ก็หาทางย่นเวลา ในที่สุดก็ตัดสินใจให้เดินทางกันตอนกลางคืน โดยเอาเจ้าด้วนเป็นตัวนำทาง ทุกคนพักที่นั่นตั้งแต่หกโมงเย็น ครั้นห้าทุ่มครึ่งก็ตื่นขึ้นมา บุกบั่นตามดารินต่อไป โดยมีเจ้าด้วน พรานครูหนานอิน และอนุชา นำทางไปในความมืด
ฝ่ายรพินทร์ รุ่งเช้าวันต่อมา ก็ผละจากสุสานสิงโตหมอบเดินทางต่อไป
แชด เกเบิล

| Chad Gable |
| --- | --- |

ชื่อเกิด: Charles Betts
เกิด:  (1986-03-08) มีนาคม 8, 1986 (38 ปี) Saint Michael, Minnesota, U.S.
การศึกษา: Northern Michigan University
คู่สมรส: Kristi Oliver (สมรส 2011)
บุตร: 3
ประวัติมวยปล้ำอาชีพ
ชื่อบนสังเวียน: Chad Gable Charles Betts Shorty G Shorty Gable
ส่วนสูง: 5 ฟุต 8 นิ้ว (173 เซนติเมตร)
น้ำหนัก: 202 ปอนด์ (92 กิโลกรัม)
มาจาก: Minneapolis, Minnesota
ฝึกหัดโดย: Arik Cannon (professional) Dan Chandler (amateur)  Gregg Greeno (amateur) Mike Quackenbush (professional) WWE Performance Center (professional)
เปิดตัว: September 5, 2014
ชาลส์  เบตส์ (Charles Betts; 8 มีนาคม ค.ศ. 1986) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพและนักมวยปล้ำสมัครเล่นชาวอเมริกัน เขาเรียนโรงเรียนมัธยมในรัฐมินนิโซตาและจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยนอร์เทิร์นมิชิแกน เขายังเคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬามวยปล้ำสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ปัจจุบันเซ็นสัญญากับWWEภายใต้ชื่อ แชด เกเบิล (Chad Gable) เป็นสมาชิกทีมอเมริกันอัลฟาร่วมกับเจสัน จอร์แดนและอัลฟาอะคาเดมีร่วมกับโอทิส เป็นแชมป์แท็กทีม NXT, แชมป์สแมคดาวน์แท็กทีม WWE  และแชมป์รอว์แท็กทีม WWE ทำให้เกเบิลเป็นคนที่2 ต่อจากจอร์แดนที่ได้แชมป์แท็กทีมทั้ง Raw, SmackDown และ NXT
แชมป์และรางวัล > มวยปล้ำสมัครเล่น

High School
Minnesota State Wrestling Champion (2004)
International Medals
World University Games silver medal (2006)
Pan-American Championships Gold medal (2012)
Gedza International silver medal (2012)
Pan-American Olympic Qualifier silver medal (2012)
Granma Cup Bronze medal (2012)
Dave Schultz Memorial International Gold medal (2012)
Olympic Games
U.S. Olympic Trials Champion (2012)
แชมป์และรางวัล > มวยปล้ำอาชีพ

Pro Wrestling Illustrated
Ranked No. 83 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2019
Rolling Stone
Most Promising Youngster of the Year (2017)
Wrestling Observer Newsletter
Rookie of the Year (2015)
Most Underrated (2019)
Worst Gimmick (2019) as Shorty G
WWE
WWE Raw Tag Team Championship (2 times) – with Bobby Roode (1) and Otis (1)
WWE SmackDown Tag Team Championship (1 time) – with Jason Jordan
NXT Tag Team Championship (1 time) – with Jason Jordan
แหล่งข้อมูลอื่น

แชด เกเบิล ที่ WWE.com
แชด เกเบิล ที่เอกซ์ (ทวิตเตอร์)
แชด เกเบิล ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โกเตียทาวเวอส์

| โกเตียทาวเวอส์ |
| --- | --- |

th
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: เยอเตอบอร์ย ประเทศสวีเดน
พิกัด: 57°41′50″N 11°59′19″E﻿ / ﻿57.69722°N 11.98861°E﻿ / 57.69722; 11.98861
เปิดใช้งาน: 1984, 2001, 2014
ข้อมูลทางเทคนิค
จำนวนชั้น: 29 (ทาวเวอร์ 3) 25 (ทาวเวอร์ 2) 24 (ทาวเวอร์ 1)
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: ไวต์ อาชีเท็กเตอร์ อา เบีย
ข้อมูลอื่น
จำนวนห้อง: 1,200
จำนวนร้านอาหาร: 5
โกเตียทาวเวอส์ (อักษรโรมัน: Gothia Towers) เป็นหมู่ตึกระฟ้าสามตึกในเยอเตอบอร์ย ประเทศสวีเดน, และเป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มประเทศนอร์ดิก โกเตียเป็นส่วนหนึ่งของศูนย์จัดแสดงและประชุมสวีเดน ประกอบด้วยห้องพัก 1,200 ห้อง, ห้องสวีท 11 ห้อง และภัตตรคารกับบาร์จำนวนหนึ่ง
หมู่อาคารประกอบด้วยสามอาคาร อาคารแรกสร้างในปี 1984, อาคารที่สองในปี 2001 ส่วนอาคารที่สามสร้างในปี 2011 และเสร็จในปี 2014 โดยอาคารที่สามเป็นอาคารที่สูงสุดด้วยความสูง (100 m (330 ft)) ถือเป็นอาคารสูงสุดในเยอเตอบอร์ยและที่หกในสวีเดน
แอร์ไรเดอร์

| CrazyRacing AirRider |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: Nexon Korea
ผู้จัดจำหน่าย: Nexon Korea
ออกแบบ: Nexon Korea, Lodumani
เครื่องเล่น: PC, Windows Win98/2000/Me/XP/Vista/Seven
วางจำหน่าย: 13 พฤษภาคม, 2551
แนว: Racing game , TPS , FPS
รูปแบบ: Multiplayer
AirRider หรือชื่อเต็ม CrazyRacing AirRider ชื่อการพัฒนาคือ Project Neo เป็นภาคต่อของเกม KartRider แต่พัฒนาต่อจาก BubbleFighter เป็นเกมแนว Racing FPS และ TPS ที่พัฒนาโดยบริษัท Nexon ประเทศเกาหลีใต้ และ Lodumani Studio เป็นเกมที่ตัวละครชุดเดิมซึ่งมาจากเกม CrazyArcade หรือ BnB แต่มีการนำ Mobi มาแทน Kephi ในตัวละครหลัก  เปิดตัวผลงานการพัฒนาเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ.2551 ในงาน G-Star 2008 ปัจจุบัน เปิดให้บริการอย่างเป็นทางแล้วแต่ยังไม่มีการปรับปรุงตัวเกมเลย....
แอร์โรว์เฮด (พรรณไม้)

| Sagittaria montevidensis |
| --- | --- |

S. montevidensis

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Plantae
หมวด:: Magnoliophyta
ชั้น:: Liliopsida
อันดับ:: Alismatales
วงศ์:: Alismataceae
สกุล:: Sagittaria L.
สปีชีส์:: S.  montevidensis

แอร์โรว์เฮด (ชื่อวิทยาศาสตร์: Sagittaria montevidensis Cham. et Schlecht) ชื่อสามัญ: Arrow Head, Aztex Head, Giant Arrow Head เป็นพืชน้ำชนิดหนึ่ง มีใบที่ดูเหมือนหัวลูกศรหรือหัวปลายธนู  เป็นไม้น้ำขนาดกลางไม้โผล่เหนือน้ำ เจริญเป็นกอ สูงประมาณ 50 ซม. ใบเดี่ยวรูปหัวลูกศรเรียงเวียนรอบตัน แผ่นใบหนาสีเขียวเป็นมัน ก้านใบอวบน้ำ ดอกสีขาวแต้มสีน้ำตาลแดงและสีเหลืองที่โคน เกสรสีเหลือง ดอกแบบแยกเพศ ดอกเพศผู้อยู่ด้านบนของช่อดอก ดอกเพศเมียอยู่ด้านล่าง ออกดอกเป็นช่อตั้งที่ซอกใบ ช่อดอกชูขึ้นเหนือพุ่มใบ ออกดอกตลอดปี การขยายพันธุ์ ใช้ปักชำต้นอ่อนที่แตกจากช่อดอก  แยกกอ หรือใช้เมล็ด เพาะลงในดินตม ประมาณ 6-7 วัน ต้นอ่อนก็จะงอก
โซยุซ ทีเอ็มเอ-19เอ็ม

| โซยุซ ทีเอ็มเอ-19เอ็ม |
| --- | --- |
จรวดโซยุซ ทีเอ็มเอ-19เอ็ม จากสถานีอวกาศนานาชาติ ซึ่งปรากฏเห็นเซลล์สุริยะของสถานีอวกาศนานาชาติอีกด้วย
ข้อมูลทั่วไป
ผู้ควบคุม: รัฐวิสาหกิจรอสคอสมอส
ระยะเวลาภารกิจ: 185 วัน 22 ชั่วโมง 11 นาที
ลูกเรือ
จำนวนลูกเรือ: 3 คน
สมาชิก: ยูรี มาเลนเชนโค Timothy Kopra Timothy Peake
เริ่มภารกิจ
ข้อมูล: 15 ธันวาคม พ.ศ. 2558 11:03:09 UTC 
ที่ปล่อย: บัยโกเงอร์ ลาน 1/5
สิ้นสุดภารกิจ
ข้อมูล: 18 มิถุนายน พ.ศ. 2559  09:15 UTC
ที่ลงจอด: ประเทศคาซัคสถาน
ภารกิจ
ก่อนหน้านี้: โซยุซ ทีเอ็มเอ-18เอ็ม
หลังจากนี้: โซยุซ ทีเอ็มเอ-20เอ็ม
โซยุซ ทีเอ็มเอ-19เอ็ม เป็นโครงการอวกาศโซยุซที่เปิดตัวขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2558 โดยเป็นการไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ โดยได้ส่งจรวดไปยังอวกาศเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ปล่อยที่ท่าอวกาศยานบัยโกเงอร์ เพื่อเป็นการส่งนักบินอวกาศสามคนจากโครงการเอ็กแพรนดิชัน 46 ไปยังสู่สถานีอวกาศนานาชาติ ทีเอ็มเอ-19เอ็ม เป็นโครงการอวกาศโซยุซครั้งที่ 128 โดยเริ่มขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2510 นักบินอวกาศได้ประกอบไปด้วยผู้ญชาการชาวรัสเซีย, วิศวกรประจำเครื่องชาวสหรับ และบริติส จรวดกลับลงมาเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2559
ภารกิจ

โซยุซ ทีเอ็มเอ-19เอ็ม เปิดตัวเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ที่ฐานท่าอวกาศยานบัยโกเงอร์ ในประเทศคาซัคสถาน โดยจรวดโซยุซ-เอ็ฟจี เมื่อเวลา 11:03:09 นาฬิกา ตามเวลาสากลเชิงพิกัด หลังจากการเปิดตัวยานอวกาศโซยุซประสบความสำเร็จในการเข้าสู่วงโคจรในระยะ 9 นาทีต่อมา และเริ่มเดินทางไปยังสถานีอวกาศนานาชาติในขณะที่การเทียบท่าระบบนำทางล้มเหลวและต้องมีการเชื่อมต่อด้วยตนเองโดยผู้บัญชาการชาวรัสเซีย Yuri Malenchenko การเทียบท่าจึงล่าช้ากับสถานีอวกาศนานนาชาตินี้ภายใน 10 นาที โซยุซจึงได้เทียบท่ากับสถานีอวกาศนานาชาติ เวลา 17:33:29 นาฬิกา ตามเวลาสากลเชิงพิกัดในวันเดียวกันนักบินอวกาศได้เข้ายังที่สถานีอวกาศนานาชาติเวลา 19:58 นาฬิกา ตามเวลาสากลเชิงพิกัด The crew then boarded the ISS at 19:58 UTC.
โซยุซ ทีเอ็มเอ-19เอ็ม ได้ปลดออกจากสถานีอวกาศนานาชาติเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2559 เวลา 5:52 นาฬิกา ตามเวลาสากลเชิงพิกัด หลังจากที่อยู่บนอวกาศมา 186 วัน โดยลงจอดอย่างปลอดภัยในประเทศคาซัคสถาน ในเวลา 09:15 นาฬิกา ตามเวลาสากลเชิงพิกัด
โซระ โทกูอิ

| โซระ โทกูอิ |
| --- | --- |
徳井 青空

เกิด:  (1989-12-26) 26 ธันวาคม ค.ศ. 1989 (34 ปี) จังหวัดจิบะ ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: โซรามารุ (そらまる)
อาชีพ: นักพากย์
องค์การ: อาเว็กซ์พิกเจอร์
ส่วนสูง: 160 ซม.
โซระ โทกูอิ (徳井 青空, とくい そら, 26 ธันวาคม 1989  -) เป็น นักพากย์หญิง และ นักวาดการ์ตูน ชาวญี่ปุ่น เกิดที่ เมืองมินามิโบโซ จังหวัดจิบะ อยู่สังกัดอาเว็กซ์พิกเจอร์ มีชื่อเล่นว่า โซรามารุ (そらまる) เป็นสมาชิกของวงนักพากย์ μ's และ มิลกีโฮมส์
ผลงานพากย์

เลิฟไลฟ์! ปฏิบัติการไอดอลจำเป็น (ยาซาวะ นิโกะ)
รับน้องกระต่ายซักแก้วมั้ยคะ? (โจงะ มายะ)
Alice or Alice (คิซากิ)
พี่สาวจ้าวต่างโลก เริ่มต้นชีวิตร่วมเดินทางต่างโลกกับพี่สาว (กลอเรีย)
โจโจ้ โจ๋ซ่าส์ ล่าข้ามศตวรรษ

| โจโจ้ โจ๋ซ่าส์ ล่าข้ามศตวรรษ |
| --- | --- |
กำกับ: ทาคาชิ มิอิเกะ
บทภาพยนตร์: อิตารุ เอระ
เนื้อเรื่อง: อิตารุ เอระ
สร้างจาก: โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ (ภาค 4 เพชรแท้ไม่มีวันสลาย) โดย ฮิโรฮิโกะ อารากิ
อำนวยการสร้าง: มิซาโกะ ซากะ โยชิชิเงะ ชิมาทานิ.
นักแสดงนำ: เคนโตะ ยามาซากิ ริวโนะสุเกะ คามิกิ นานะ โคมัตซึ มาซากิ โอคาดะ มักเก็นยู อาราตะ ทาคายูกิ ยามาดะ ยูสุเกะ อิเซยะ
ดนตรีประกอบ: โคจิ เอ็นโดะ
บริษัทผู้สร้าง:   ระบบแพร่สัญญาณโตเกียว  โทโฮ  วอร์เนอร์บราเธอส์  ชูเอชะ  OLM, Inc.  Tohokushinsha Film  Dentsu  Bandai Namco Entertainment  David Production  Bushiroad  TC Entertainment  Chubu-Nippon Broadcasting  Mainichi Broadcasting System  GyaO  RKB Mainichi Broadcasting  Hokkaido Broadcasting  Tohoku Broadcasting Company  Nippon Shuppan Hanbai, Inc.  Shizuoka Broadcasting System  Chugoku Broadcasting  
ผู้จัดจำหน่าย: Toho Warner Bros. Pictures    เอ็ม พิคเจอร์ส
วันฉาย:  4  สิงหาคม พ.ศ. 2560    5 ตุลาคม พ.ศ. 2560
ความยาว: 119 นาที
ประเทศ: ญี่ปุ่น
ภาษา: ญี่ปุ่น
โจโจ้ โจ๋ซ่าส์ ล่าข้ามศตวรรษ (ญี่ปุ่น: กากez; โรมาจิ: JoJo ก็แบบโคตรตุ๊ด
) เป็นภาพยนตร์แนวต่อสู้ กำกับและเขียนบทโดย ทาคาชิ มิอิเกะ ดัดแปลงจากหนังสือการ์ตูนเรื่องโจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 4 เพชรแท้ไม่มีวันสลาย ผลงานของฮิโรฮิโกะ อารากิ ภาพยนตร์นำแสดงโดย เคนโตะ ยามาซากิ, ริวโนะสุเกะ คามิกิ, นานะ โคมัตซึ, มาซากิ โอคาดะ, มักเก็นยู อาราตะ, ทาคายูกิ ยามาดะ และ ยูสุเกะ อิเซยะ เผยแพร่ในประเทศญี่ปุ่นโดยบริษัทโทโฮและวอร์เนอร์บราเธอส์ เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2560
ในประเทศไทย ภาพยนตร์เป็นลิขสิทธิ์ของบริษัท เอ็ม พิคเจอร์ส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด (มหาชน) เข้าฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2560
นักแสดง

เคนโตะ ยามาซากิ รับบท ฮิงาชิคาตะ โจสุเกะ
ริวโนะสุเกะ คามิกิ รับบท ฮิโรเสะ โคอิจิ
นานะ โคมัตซึ รับบท ยามางิชิ ยูคาโกะ
มาซากิ โอคาดะ รับบท นิจิมูระ เคโจ
มักเก็นยู อาราตะ รับบท นิจิมูระ โอคุยาสุ
ทาคายูกิ ยามาดะ รับบท คาตางิริ อันจูโร่
ยูสุเกะ อิเซยะ รับบท คูโจ โจทาโร่
อาริสะ มิซุกิ รับบท ฮิงาชิคาตะ โทโมโกะ
จุน คุนิมุระ รับบท ฮิงาชิคาตะ เรียวเฮ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
โจโจ้ โจ๋ซ่าส์ ล่าข้ามศตวรรษ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โซยุซ เอ็มเอส-04

| โซยุซ เอ็มเอส-04 |
| --- | --- |
จรวดโซยุซ เอ็มเอส-04 ขนาดอยู่บริเวณลานปล่อยจรวดอวกาศ
ข้อมูลทั่วไป
ผู้ควบคุม: รัฐวิสาหกิจรอสคอสมอส
วงโคจรที่เข้าสำเร็จ: 2,176 ครั้ง
ลูกเรือ
จำนวนลูกเรือ: 2 คน (ขากลับ 1 คน)
สมาชิก: ฟีโอดอร์ เยอร์ชิคฮิน แจ็ค ดี. ฟิชเชอร์  (ขากลับ: เพ็กกี้ เอ. วิตสัน)
เริ่มภารกิจ
ข้อมูล: 20 มีนาคม พ.ศ. 2560 
ที่ปล่อย: บัยโกเงอร์ ลาน 1/5
สิ้นสุดภารกิจ
ข้อมูล: 3 ธันวาคม พ.ศ. 2560  01:22 UTC
ที่ลงจอด: คาซัคสถาน
ภารกิจ
ก่อนหน้านี้: โซยุซ เอ็มเอส-03
หลังจากนี้: โซยุซ เอ็มเอส-06
โซยุซ เอ็มเอส-04 เป็นโครงการอวกาศโซยุซที่เปิดตัวขึ้นเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2560 เพื่อไปยังสถานีอวกาศนานาชาติโดยได้ส่งลูกเรือ 2 คนจากโครงการเอ็กแพรนชัน 52 ไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ เอ็มเอส-04 เป็นโครงการอวกาศโซยุซครั้งที่ 133 ลูกเรือประกอบด้วยผู้บัญชาการชาวรัสเซียและวิศวกรชาวอเมริกา เป็นครั้งแรกของโครงการอวกาศโซยุซ เอ็มเอสที่ใช้ระยะเวลาในการถึงสถานีอวกาศเพียง 6 ชั่วโมง โดยภารกิจก่อนหน้านี่ใช้เวลาเข้าวงโคจรถึง 2 วัน และยังเป็นครั้งแรกที่ส่งนักบินอวกาศจำนวน 2 คน หลังจากที่มีภารกิจโซยุซ ทีเอ็มเอ-02
ลูกเรือ

| ตำแหน่ง | การปล่อยของCrew Member | การลงจอดของCrew Member |
| --- | --- | --- |
ผู้บัญชาการ:  ฟีโอดอร์ เยอร์ชิคฮิน, อาร์เอสเอ เอ็กแพรนชัน 51 ขึ้นสู่อวกาศครั้งห้าใน
วิศวกรประจำเครื่องลำดับ 1:  แจ็ค ดี. ฟิชเชอร์, นาซา เอ็กแพรนชัน 51 ขึ้นสู่อวกาศครั้งนี้และสุดท้ายใน
| วิศวกรประจำเครื่องลำดับ 2 | N/A |  เพ็กกี้ เอ. วิตสัน, นาซา เอ็กแพรนชัน 52 ขึ้นสู่อวกาศครั้งสามและสุดท้ายใน |
ลูกเรือ > ขากลับ

| ตำแหน่ง | จำนวนลูกเรือ | จำนวนลูกเรือ |
| --- | --- | --- |
ผู้บัญชาการ:  เสอร์เจียน รยาซานสกี, อาร์เอสอาร์
วิศวกรประจำเครื่องลำดับ 1:  รานโดท เฟอร์สนิทร์, นาซา
โซยุซ (ยานอวกาศ)

Series of spacecraft designed for the Soviet space programme
สำหรับthe launch vehicle of the same name ดูที่ โซยุซ (ตระกูลจรวด)
| --- | --- |
Soyuz MS, the latest version of the spacecraft

ผู้ผลิต: Energia
ประเทศ: Soviet Union, Russia
ผู้ดำเนินการ: Soviet space program (1967–1991) Roscosmos (1992–present)
การใช้งาน: Carry cosmonauts to orbit and back (originally for Soviet Moonshot and Salyut and Mir space station transportation)
 

ข้อมูลจำเพาะ
ความจุลูกเรือ: 3
วงโคจร: Low Earth orbit, Medium Earth orbit  (circumlunar spaceflight during early program)
อายุการใช้งาน: Up to 6 months (docked to International Space Station)
 

การผลิต
สถานะ: In service
เที่ยวบินแรก: Kosmos 133: 28 November 1966 (uncrewed) Soyuz 1: 23 April 1967 (crewed)
เที่ยวบินสุดท้าย: Latest launch: Soyuz MS-24 15 September 2023 (crewed)
 

ยานอวกาศที่เกี่ยวข้อง
รูปแบบดัดแปลง: Shenzhou, Progress
 
โซยุซ ( รัสเซีย: Союз, สัทอักษรสากล: [sɐˈjus], แปลตรงตัว: 'Union' </link> เป็นชุดยานอวกาศที่ให้บริการมาตั้งแต่ปี 1960 โดยทำการบินไปแล้วกว่า 140 เที่ยว มันถูกออกแบบมาสำหรับโครงการอวกาศของโซเวียตโดย Korolev Design Bureau (ปัจจุบันคือ Energia) ยานโซยุซสืบทอดต่อจากยานอวกาศวอสคอด และเดิมถูกสร้างขึ้นโดยเป็นส่วนหนึ่งของโครงการสำรวจดวงจันทร์ของโซเวียต เปิดตัวด้วยจรวดโซยุซจาก Baikonur Cosmodrome ในคาซัคสถาน ระหว่างการเลิกใช้กระสวยอวกาศในปี 2011 และการบินสาธิตของ SpaceX Crew Dragon ในปี 2020 โซยุซทำหน้าที่เป็นวิธีเดียวในการข้ามฟากลูกเรือไปหรือจากสถานีอวกาศนานาชาติ ซึ่งยังคงมีการใช้งานอย่างหนัก แม้ว่าจีนจะเปิดตัวเที่ยวบินพร้อมลูกเรือเสินโจวในช่วงเวลานี้ แต่ก็ไม่มีเที่ยวบินใดเทียบท่ากับ ISS ได้
ประวัติศาสตร์

เที่ยวบินโซยุซครั้งแรกไม่มีลูกเรือและเริ่มบินเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 ภารกิจโซยุซครั้งแรกพร้อมลูกเรือ โซยุซ 1 เปิดตัวเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2510 แต่จบลงด้วยการชนเนื่องจากร่มชูชีพล้มเหลว ส่งผลให้ นักบินอวกาศว ลาดิมีร์ โค มารอฟเสียชีวิต เที่ยวบินต่อไปนี้ ไม่มีลูกเรือ โซยุซ 3 เปิดตัวเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2511 กลายเป็นภารกิจแรกของโครงการที่มีลูกเรือที่ประสบความสำเร็จ อีกเที่ยวบินเดียวที่ประสบอุบัติเหตุร้ายแรงคือ โซยุซ 11 ซึ่งส่งผลให้ลูกเรือเสียชีวิต 3 คนเมื่อห้องโดยสารลดแรงดันลงก่อนกลับเข้าใหม่ เหล่านี้เป็นมนุษย์เพียงกลุ่มเดียวในปัจจุบันที่ทราบว่าเสียชีวิตเหนือ เส้นคาร์มาน  แม้จะมีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงแรกๆ เหล่านี้ โซยุซก็ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นยานพาหนะสำหรับมนุษย์ในการบินอวกาศที่ปลอดภัยและคุ้มต้นทุนมากที่สุดในโลก  ก่อตั้งขึ้นจากประวัติการปฏิบัติงานที่ยาวนานอย่างไม่มีใครเทียบได้   ยานอวกาศโซยุซถูกใช้เพื่อขนส่งนักบินอวกาศไปและกลับจาก อวกาศ และสถานีอวกาศ เมียร์โซเวียต ในเวลาต่อมา และปัจจุบันใช้สำหรับการขนส่งไปและกลับจาก สถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) ยานอวกาศโซยุซอย่างน้อยหนึ่งลำจอดเทียบท่ากับสถานีอวกาศนานาชาติตลอดเวลาเพื่อใช้เป็นยานหลบหนีในกรณีฉุกเฉิน ยานอวกาศลำนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะถูกแทนที่ด้วย ยานอวกาศ Orel จำนวน 6 คน
ออกแบบ

ยานอวกาศโซยุซประกอบด้วยสามส่วน (จากด้านหน้าไปด้านหลัง):
โมดูลวงโคจร ทรงกลม ซึ่งจัดหาที่พักให้กับลูกเรือระหว่างการปฏิบัติภารกิจ
โมดูลกลับคืน สู่อากาศพลศาสตร์ขนาดเล็ก ซึ่งนำลูกเรือกลับสู่โลก
โมดูลบริการ ทรงกระบอกพร้อมแผงโซลาร์เซลล์ ซึ่งประกอบด้วยเครื่องมือและเครื่องยนต์
โมดูลวงโคจรและบริการเป็นแบบใช้ครั้งเดียว โมดูลออร์บิทัลแยกตัวออกและถูกทำลายเมื่อ กลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศ แม้ว่าสิ่งนี้อาจดูสิ้นเปลือง แต่ก็ช่วยลดปริมาณการป้องกันความร้อนที่จำเป็นสำหรับการกลับเข้ามาใหม่ ซึ่งช่วยประหยัดน้ำหนักเมื่อเทียบกับการออกแบบที่มีพื้นที่อยู่อาศัยและการช่วยชีวิตทั้งหมดในแคปซูลเดียว สิ่งนี้ทำให้จรวดขนาดเล็กสามารถส่งยานอวกาศหรือสามารถใช้เพื่อเพิ่มพื้นที่เอื้ออาศัยสำหรับลูกเรือ ( 6.2 ม.   ในอพอลโล ซีเอ็ม กับ 7.5 ม.   ในยุท) ในงบประมาณมวลชน ส่วนวงโคจรและกลับเข้ามาเป็นพื้นที่อยู่อาศัยได้ โดยมีโมดูลบริการที่ประกอบด้วยเชื้อเพลิง เครื่องยนต์หลัก และอุปกรณ์ต่างๆ ยุท ไม่ สามารถใช้ซ้ำได้ มันใช้จ่ายได้ ยานอวกาศโซยุซใหม่จะต้องถูกสร้างขึ้นสำหรับทุกภารกิจ
โซยุซสามารถบรรทุกลูกเรือได้ 3 คน และช่วยชีวิตได้ประมาณ 30 คน คน-วัน ระบบช่วยชีวิตให้บรรยากาศไนโตรเจน/ออกซิเจนที่ความดันบางส่วนของระดับน้ำทะเล บรรยากาศถูกสร้างขึ้นใหม่ผ่านถัง โพแทสเซียมซูเปอร์ออกไซด์ (KO 2 ) ซึ่งดูดซับก๊าซ คาร์บอนไดออกไซด์ (CO 2 ) และ น้ำ ส่วนใหญ่ที่ผลิตโดยลูกเรือและสร้าง ออกซิเจน ขึ้นมาใหม่ และถัง ลิเธียมไฮดรอกไซด์ (LiOH) ซึ่งดูดซับ CO 2 ที่เหลือ
ยานพาหนะได้รับการปกป้องในระหว่างการปล่อยตัวด้วย แฟริ่งบรรทุก ซึ่งจะถูกทิ้งพร้อมกับ SAS ที่  นาทีในการเปิดตัว มีระบบเชื่อมต่ออัตโนมัติ เรือสามารถบังคับได้โดยอัตโนมัติหรือโดยนักบินโดยอิสระจากการควบคุมภาคพื้นดิน
↑  Howell, Elizabeth (21 กันยายน 2022). "Watch Russian Soyuz rocket launch 3 astronauts to space station today". Space.com. สืบค้นเมื่อ 22 กันยายน 2022.
↑  "Science: Triumph and Tragedy of Soyuz 11". Time Magazine. 12 กรกฎาคม 1971.
↑  Alan Boyle (29 กันยายน 2005). "Russia thriving again on the final frontier". MSNBC. สืบค้นเมื่อ 29 มีนาคม 2013.
↑  Hollingham, Richard. "Soyuz: The Soviet space survivor". www.bbc.com.
↑  Berger, Eric (21 ธันวาคม 2015). "The best ride in the galaxy—coming back to Earth in a Soyuz". Ars Technica.
↑  Anatoly Zak (30 มิถุนายน 2011). "Russia to rollout a full-scale mockup of a next-generation spacecraft". russianspaceweb.com. สืบค้นเมื่อ 29 มีนาคม 2013.
↑  "The Russian Soyuz spacecraft".
แผนภาพแสดงองค์ประกอบทั้งสามของยานอวกาศ Soyuz TMA
โกเซน อายะ

อายะ โกเซน (ญี่ปุ่น: 綾御前; โรมาจิ: Aya Gozen) (พ.ศ. 2067 — พ.ศ. 2152)  เป็นพี่สาวต่างแม่ของอุเอสึงิ เคนชิน ,แม่ของอุเอะสึงิ คาเงะคัทสึ และเป็นภรรยาคนแรกของนากาโอะ มาซากาเกะ เกิดที่เซนโต (仙桃院 Sentō-In) เช่นเดียวกับ นากาโอะ มาซากาเกะ เป็นลูกสาวคนโตที่แก่ที่สุดในฐานะลูกสาวคนโตสอง นากาโอะ ทาเมะกาเกะของเซนโต เธอบอกว่าจะมาจากแม่ของเขา หรืออุเอะสึงิเคนชิน แม้ว่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่รู้ภายใต้ชื่อทางพระพุทธศาสนา พวกเขาเคยรู้จักกันในชื่อ อายะฮิเมะ(綾姫)นั้นเป็นความหวัง และความกล้าหาญความโง่เขลา
ใน พ.ศ. 2080 เอได้หมั้นหมายกับนากาโอะ มาซากาเกะ ในระหว่างนั้นและได้กำเนิดบุตรชาย 2 คน บุตรสาว 2 คนด้วยกัน บุตรชายคยโตตายตั้งแต่อายุ 10 ขวบ ดังนั้นบุตรชายคนที่สอง คาเงะคัทสึ ได้รับเลี้ยงเข้าเป็นลูกบุญธรรมในอุเอะสึงิภายใต้คำสั่งของเคนชิน ส่วนบุตรสาวได้รับเลี้ยงในตระกูลอุเอะสึงิและเริ่มต้นเป็นภรรยาเจ้าของที่ดินศักดินาอย่างซื่อสัตย์ เซนโตอินถูกย้ายไปในปราสาทคาสุกายามะใน พ.ศ 2107 ตำนานที่คาเนะสึกุ นาโอเอะ ยอมรับในความสามารถพิเศษและแนะนำรับใช้คาเงะคัทสึ, มีข่าวลือถึงคาเนะสึกุพยายามเอาใจใส่ทำให้รู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก
หลังจากเคนชินสิ้นชีพ

การโต้แย้งของพลเมืองระหว่างคาเงะคัทสึและคาเงะโทระเริ่มขึ้นหลังจากเคนชินสิ้นชีพลง เซนโตอินพยายามป้องกันทายาทคาเงะโทระหลังจากการตายของพี่สาวของเธอ แม้ว่าเธอจะอยู่กับคาเงะโทระเธอก็กลับไป เธอจึงชดเชยให้คิคุฮิเมะกับโอเซน โนะ กะตะ ดูแลอย่างใกล้ชิด เธอสิ้นชีพลงที่ปราสาทโยเนะซาวะ และที่ไรเซนจิเป็นสถานที่ที่เธอได้ชื่อทางพระพุทธศาสนา เซนโตอิน ว่าทำไมเธอชื่อเช่นนี้ ยังคงถกเถียงกันด้วยเหตุผลที่จนถึงทุกวันนี้
โกเต็มบะ

โกเต็มบะ (ญี่ปุ่น: 御殿場市; โรมาจิ: Gotenba-shi) เป็นนครในจังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของภูเขาไฟฟูจิ มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 83,286 คน
ภูเขาไฟฟูจิมองจากโกเต็มบะเอาท์เล็ต
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Gotemba, Shizuoka
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii