stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
วังปาฏิหาริย์
วัฒนธรรมและความเป็นอยู่

บ่อยครั้งที่ผู้คนพากันเชื่อว่า วังปาฏิหาริย์เป็นซ่องโจร มีหัวหน้ามีสถาบันของตนเองเพื่อแบ่งหน้าที่กันฉกชิงวิ่งราว ความเชื่อเช่นนี้เป็นของปรกติในกาลครั้งนั้น แต่น่าจะเป็นเรื่องเล่าขานกันสนุกปากมากกว่าเป็นเรื่องจริง ตัวอย่างเช่น ว่ากันว่า มีนักเรียนเรียนไม่จบกลุ่มหนึ่งคอยออกสั่งสอนคำหยาบประจำท้องถิ่นให้แก่ผู้มาใหม่ และเรียกนักเรียนเหล่านี้ว่า "อาร์ชิสซูพ็อตส์" (archissupots) เรื่องเล่าเช่นนี้เป็นเพราะในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ซึ่งเรียกกันว่าเป็นวิกฤติกาล (time of crisis) นั้น เหล่านักเรียนนักศึกษามักสานความสัมพันธ์กับกลุ่มมิจฉาชีพ
อย่างไรก็ดี อ็องรี โซวาล (Henri Sauval) นักประวัติศาสตร์ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 ยืนยันว่า วังปาฏิหาริย์เป็น "ถนนสายตันที่เหม็นสาบคละคลุ้ง, ไขเสนียดเฉอะแฉะ, ไม่สงบ และขรุขระ" เขาบันทึกว่า ท้องที่นี้ใช้ภาษาของตนเอง และมีวัฒนธรรมเป็นโจรและชอบสำส่อนทางเมถุนธรรม เขาว่า "พวกมันล้วนแต่แพศยาหื่นกาม ไม่มีใครตั้งอยู่ในศาสนาหรือกฎหมาย ไม่มีใครรู้จักบาปบุญคุณโทษ, การสมรส และศาสนกิจ" ขณะที่ เซอร์วิลเลียม วอลตัน (William Walton) นักวรรณศิลป์ชาวอังกฤษ กล่าวว่า "เหล่ายาจกที่ซ่อนเร้นอยู่ในมุมเมืองปารีสใช้สถานที่นี้เป็นร่มไม้ชายคา พวกเขามืดมน โสโครก สถุล และมีลับลมคมใน เสแสร้งว่าป่วยเจ็บ และชอบฉกชิงวิ่งราว"
วังปาฏิหาริย์ขยายตัวเป็นอันมากในรัชกาลพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 (ค.ศ. 1654-1715) และเกิดขึ้นชุกชุมในกรุงปารีส แถว ๆ สำนักนางชีฟีย์-ดีเยอ (Filles-Dieu convent), ถนนต็องปล์ (Rue du Temple), ราชวังฌุสเซียน (Court of Jussienne), ถนนเรออูยยี (Reuilly Street), ถนนแซ็งต์ฌ็องและตูร์แนลโบซีร์ (Rue St. Jean et Tournelles Beausire) , ถนนเลแฌ็ล (Rue de l'Echelle) และกลางถนนไกโร (Cairo Street) กับถนนโรมูร์ (Rue Reaumur) โดยเฉพาะวังปาฏิหาริย์แถว ๆ กลางถนนไกโรกับถนนโรมูร์นี้เป็นแรงบันดาลใจของ วิกตอร์ อูโก ในการสร้างสรรค์วรรณกรรมเรื่อง เลมีเซราบล์ (Les Misérables, เหยื่ออธรรม) กับเรื่อง นอทร์-ดามเดอปารี
การกวาดล้าง

เพราะว่าอาชญากรรมและความแร้นแค้นนับวันยิ่งทวีขึ้น เจ้าหน้าที่ในกรุงปารีสจึงพยายามลดชุมชนแออัดในนครลง หน้าที่นี้ตกแก่ กาเบรียล นีโกลา เดอ ลา เรย์นี (Gabriel Nicolas de la Reynie) ผู้บัญชาการตำรวจนครบาล โดยใน ค.ศ. 1667 เขาใช้กำลังตำรวจควบคุมพฤติกรรมชาวชุมชนแออัดอย่างเข้มงวด ครั้น ค.ศ. 1750 จึงเปลี่ยนไปใช้กลยุทธ์เพิ่มสุขอนามัยและปรับปรุงสถานะทางสังคมแทน บรรดาชุมชนแออัดจึงดับสูญลง และชาวประมงกับช่างโลหะพากันเข้าไปอยู่อาศัยแทน ร่องรอยสุดท้ายของวังปาฏิหาริย์สลายไปสิ้นเมื่อมีการปรับปรุงย่านสำนักนางชีฟีย์-ดีเยอขนานใหญ่ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสและหลังจากการบูรณะของบารงโอสม็อง (Haussmannisation) ในคริสต์ศตวรรษที่ 19
ถนนต็องปล์ หลังจากบารงโอสม็องเข้าบูรณะแล้ว
เสท

| เสท |
| --- | --- |

บรรพบุรุษผู้ศักดิ์สิทธิ์
เกิด: 130 ปีหลังจากการสร้าง
เสียชีวิต: 1042 ปีหลังจากการสร้าง (912 ปี)
นิกาย: ศาสนายูดาย ศาสนาคริสต์ ศาสนาอิสลาม ศาสนามันดาอี
เสท ในศาสนายูดาย ศาสนาคริสต์ อิสลาม ลัทธิมันดาอี และลัทธิเสท เป็นบุตรคนที่สามของอาดัมและเอวาและเป็นน้องชายของคาอินและอาเบล เป็นลูกคนเดียวที่กล่าวถึงในคัมภีร์ฮีบรู ตามปฐมกาล 4:25:HE  เสทเกิดหลังจากการสังหารอาเบลโดยคาอิน และเอวาเชื่อว่า พระเจ้าได้แต่งตั้งให้เขามาแทนที่อาเบล
ปฐมกาล

ตามหนังสือปฐมกาล เสทเกิดเมื่ออาดัมอายุ 130 ปี (ตามข้อความมาโสโรติก),  หรือ 230 ปี (ตามไบเบิลกรีก),  "ลูกชายที่มีรูปร่างหน้าตาและภาพลักษณ์" .  มีการทำซ้ำลำดับวงศ์ตระกูลที่ พงศาวดาร 1:1–3:HE  ปฐมกาล 5:4–5:HE  ระบุว่าอาดัมมี "บุตรชายและบุตรสาว" ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 930 ปี ตามปฐมกาล เสทเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 912 ปี (นั่นคือ 14 ปีก่อนที่โนอาห์จะเกิด)  (2962 ก่อนคริสต์ศตวรรษ)
ความเชื่อของชาวยิว

เสทอยู่ในข้อความนามแฝงของชีวิตของอาดัมและเอวา (คติของโมเสส) เล่าถึงชีวิตของอาดัมและเอวาหลังจากถูกไล่ออกจากสวนเอเดน จนถึงสิ้นชีวิต ในขณะที่เวอร์ชันที่ยังหลงเหลืออยู่แต่งขึ้นตั้งแต่ต้นศตวรรษที่สามถึงศตวรรษที่ห้า  หน่วยวรรณกรรมในงานนั้นถือว่าเก่ากว่าและมีต้นกำเนิดจากชาวยิว เป็นส่วนใหญ่  มีข้อตกลงกันอย่างกว้างขวางว่าต้นฉบับประกอบด้วยภาษาเซมิติก  ในศตวรรษแรก ค.ศ./ค.ศ.  ในฉบับภาษากรีก เสทและเอวาเดินทางไปที่ประตูสวนเพื่อขอน้ำมันจากต้นไม้แห่งความเมตตา (เช่น ต้นไม้แห่งชีวิต) ระหว่างทาง เสทถูกสัตว์ป่าทำร้ายและกัด ซึ่งจะหนีไปเมื่อได้รับคำสั่งจากเสท มีคาเอล ปฏิเสธที่จะให้น้ำมันแก่พวกเขาในเวลานั้น แต่สัญญาว่าจะให้เมื่อสิ้นสุดเวลา เมื่อเนื้อหนังทั้งหมดจะถูกยกขึ้น ความสุขแห่งสรวงสวรรค์จะมอบให้กับคนศักดิ์สิทธิ์ และพระเจ้าจะอยู่ท่ามกลางพวกเขา เมื่อพวกเขากลับมา อาดัมพูดกับเอวาว่า "เจ้าทำอะไรลงไป? พระองค์ทรงนำความพิโรธอันใหญ่หลวงมาสู่เราซึ่งก็คือความตาย” (บทที่ 5–14) ต่อมา มีเพียงเสทเท่านั้นที่สามารถเป็นพยานในการรับตัวอาดัมที่งานศพของเขาในรถม้าศักดิ์สิทธิ์ซึ่งฝากเขาไว้ในสวนเอเดน
ปฐมกาลกล่าวถึงเสทว่าเป็นบรรพบุรุษของโนอาห์ และด้วยเหตุนี้จึงเป็นบิดาของมวลมนุษยชาติ มนุษย์คนอื่น ๆ ทั้งหมดที่เสียชีวิตในมหาอุทกภัย เอวามองว่าเสทเป็นตัวแทนของพระเจ้าสำหรับอาเบลซึ่งคาอินสังหาร  ว่ากันว่าในช่วงบั้นปลายชีวิต อาดัมได้ให้คำสอนลับแก่เสทซึ่งจะกลายเป็นคับบาลาห์ โซฮารฺหมายถึง เสทว่าเป็น "บรรพบุรุษของทุกชั่วอายุของ tzaddikim" (ฮีบรู: ผู้ชอบธรรม)  ตามที่เซเดอร์ โอลัม แร็บบาห์ ตามการคำนวณของชาวยิว เขาเกิดเวลา 130 หลังจากการทรงสร้าง จากข้อมูลของอักกาดาห์ เขามีลูกชาย 33 คนและลูกสาว 23 คน ตามที่เซนเดอร์ โอลัม แร็บบาห์ เขาเสียชีวิตในปี 1042
ศาสนาคริสต์

หนังสือยูบิลลี่ ในศตวรรษที่สองก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งถือว่าไม่เป็นที่ยอมรับ ยกเว้นในโบสถ์อเล็กซานเดรีย ก็ระบุวันเดือนปีเกิดของเขาจนถึงเวลา 130 หลังการทรงสร้าง  ตามนั้นเวลา 231 ปีหลังการทรงสร้าง เสทแต่งงานกับน้องสาวของเขา อาซูราซึ่งอายุน้อยกว่าเขาสี่ปี ในปี 235 หลังการทรงสร้าง อาซูราให้กำเนิดเอโนส
เสทได้รับการระลึกถึงเป็นหนึ่งในบรรพบุรุษศักดิ์สิทธิ์ในปฏิทินนักบุญ แห่งคริสตจักรเผยแพร่ศาสนาอาร์เมเนีย ร่วมกับอาดัม อาเบล และคนอื่น ๆ โดยมีวันฉลอง ในวันที่ 26 กรกฎาคม เขารวมอยู่ในลำดับวงศ์ตระกูลของพระเยซู ด้วยอ้างอิงจาก ลูกา 3:23–38
อิสลาม

| ชีษ |
| --- | --- |
ชื่อชีษในการประดิษฐ์ตัวอักษรอาหรับ
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อน: อาดัม
ผู้สืบตำแหน่ง: อิดรีส
บุตร: อันวาส (เอโนส)
บิดามารดา: อาดัม (บิดา) ฮะวาอ์ (มารดา)
ญาติ: กอบีลและฮาบีล (พี่น้อง)
แม้ว่าคัมภีร์อัลกุรอาน จะไม่ได้กล่าวถึงชีษ อิบน์ อาดัม แต่ท่านได้รับการนับถือตามความเชื่อของอิสลามในฐานะบุตรคนที่สามและชอบธรรมของอาดัมและหะวาอ์ และถูกมองว่าเป็นของขวัญที่มอบให้กับอาดัมหลังจากการตายของฮาบีล นักวิชาการสุนนะฮ์และนักประวัติศาสตร์ อิบน์ กะษีรในหนังสือประวัติศาสตร์ของท่าน อัลบิดายะฮ์ วันนิฮายะฮ์ (البداية والنهاية)  บันทึกว่า ชีษเป็นนบี เหมือนอาดัมบิดาของท่าน ถ่ายทอดกฎของอัลลอฮ์สู่มนุษยชาติหลังจากการตายของนบีอาดัม  และวางท่านไว้ในหมู่ผู้เฒ่า ผู้แก่ ที่ยกย่องในยุคของอดัม บางแหล่งกล่าวว่า นบีชีษเป็นผู้ได้รับคัมภีร์  คัมภีร์เหล่านี้กล่าวกันว่าเป็น "คัมภีร์แรก" ที่กล่าวถึงในอัลกุรอาน 87:18 นักประวัติศาสตร์ยุคกลางและนักตัฟซีร อัฏเฏาะบารี และนักวิชาการท่านอื่น ๆ กล่าวว่า นบีชีษฝังนบีอาดัมและตำราลับไว้ในหลุมฝังศพของนบีอดัม นั่นคือ "ถ้ำแห่งสมบัติ"
วรรณกรรมอิสลาม ระบุว่า นบีชีษเกิดเมื่อ นบีอาดัม อายุเกิน 100 ปี และนบีอาดัม ได้แต่งตั้งให้นบีชีษ เป็นผู้นำทางให้กับผู้คนของท่าน อัลมุบัชชิร อิบน์ ฟาติก นักประวัติศาสตร์และนักตัฟซีรชาวซีเรียในศตวรรษที่ 11 ได้บันทึกคติพจน์และคำพังเพยของนักปรัชญาโบราณไว้ในหนังสือกิตาบุน มุคตัรรุล หะกีม วะมะหะซินุล กะลีม และรวมบทหนึ่งเกี่ยวกับนบีชีษ ในความเชื่อของอิสลาม นบีชีษมีภูมิปัญญาหลายประเภท ความรู้เรื่องเวลา คำทำนาย น้ำท่วมใหญ่ในอนาคต และแรงบันดาลใจในการละหมาดยามราตรี ศาสนาอิสลาม ศาสนายูดายและศาสนาคริสต์สืบเชื้อสายของมนุษยชาติย้อนกลับไปที่นบีชีษ เนื่องจากฮาบีล ไม่เหลือทายาทและทายาทของกอบีล ตามความเชื่อถูกทำลายโดยน้ำท่วมใหญ่  งานฝีมือแบบดั้งเดิมของอิสลามจำนวนมาก  สืบย้อนไปถึนบีชีษ เช่น การทำหวี แตร  นบีชีษยังมีบทบาทในศูฟีย์ และอิบน์ อะรอบีย์ ได้รวมบทหนึ่งใน Bezels of Wisdom เกี่ยวกับนบีชีษซึ่งมีชื่อว่า "The Wisdom of Expiration in the Word of Seth"
บิตเครื่องหมาย

บิตเครื่องหมาย (อังกฤษ: sign bit) ในทางวิทยาการคอมพิวเตอร์หมายถึง บิตหนึ่งบิตในการแทนจำนวนมีเครื่องหมายที่ใช้แสดง "เครื่องหมาย" (ความเป็นบวกหรือลบ) ของจำนวนหนึ่ง ๆ เฉพาะชนิดข้อมูลตัวเลขแบบมีเครื่องหมาย (signed) เท่านั้นที่จะมีบิตเครื่องหมาย และมักจะถูกวางไว้ทางซ้ายสุด ซึ่งถัดจากบิตเครื่องหมายก็จะเป็นบิตนัยสำคัญมากสุด (most significant bit) ของจำนวนแบบไม่มีเครื่องหมาย (unsigned) จำนวนจุดลอยตัวในรูปแบบไอทริปเพิลอีนั้นมีเครื่องหมายเสมอ และบิตเครื่องหมายก็อยู่ในตำแหน่งซ้ายสุดเช่นกัน โดยทั่วไปถ้าบิตเครื่องหมายเป็น 1 หมายความว่าจำนวนนั้นเป็นจำนวนลบ (สำหรับจำนวนเต็มแบบส่วนเติมเต็มสอง) หรือจำนวนไม่เป็นบวก (สำหรับจำนวนเต็มแบบส่วนเติมเต็มหนึ่ง จำนวนเต็มแบบเครื่องหมายกับขนาด และจำนวนจุดลอยตัว) ถ้าเป็น 0 หมายถึงจำนวนไม่เป็นลบ
ในการแทนจำนวนแบบส่วนเติมเต็มสองนั้น บิตเครื่องหมายมีค่าน้ำหนัก (ค่าประจำหลัก) เท่ากับ −2w−1 เมื่อ w คือจำนวนบิตทั้งหมด ในการแทนจำนวนแบบส่วนเติมเต็มหนึ่งนั้น ค่าลบที่น้อยที่สุดคือ 1 − 2w−1 แต่มีการแทนค่าศูนย์ถึงสองแบบคือ +0 กับ −0 และในการแทนจำนวนแบบเครื่องหมายกับขนาด (sign-and-magnitude) บิตเครื่องหมายมีหน้าที่เพียงบอกว่าจำนวนนั้นเป็นบวกหรือลบ
เมื่อบวกจำนวน 8 บิตเข้ากับจำนวน 16 บิตโดยใช้เลขคณิตมีเครื่องหมาย หน่วยประมวลผลกลางจะถ่ายทอดบิตเครื่องหมายผ่านครึ่งอันดับสูงของเรจิสเตอร์ 16 บิตที่เก็บจำนวน 8 บิตอยู่นั้น กระบวนการดังกล่าวเรียกว่าการขยายเครื่องหมาย (sign extension) หรือการถ่ายทอดเครื่องหมาย (sign propagation)  กระบวนการขยายเครื่องหมายจะนำมาใช้ เมื่อใดก็ตามที่ชนิดข้อมูลมีเครื่องหมายที่เล็กกว่าจำเป็นต้องแปลงเป็นชนิดข้อมูลมีเครื่องหมายที่ใหญ่กว่า ในขณะที่ยังคงค่าตัวเลขเดิมเอาไว้
ตีนผี

เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ
| --- | --- |
โฮมส์และวัตสันตรวจสอบศพของเบรนดา เทรเกนนิส ภาพวาดโดยกิลเบิร์ต ฮอลิเดย์ในนิตยสารสแตรนด์ปี ค.ศ. 1910
ผู้ประพันธ์: อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: The Adventure of the Devil's Foot
ผู้แปล: อ. สายสุวรรณ
ประเทศ: สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดลาโรง
ประเภท: เรื่องสั้นนวนิยายนักสืบ
วันที่พิมพ์: ธันวาคม ค.ศ. 1910
เรื่องก่อนหน้า: แผนผังเรือดำน้ำ 
เรื่องถัดไป: วงแดง 
ข้อความ: ตีนผี ที่ วิกิซอร์ซ
"ตีนผี" (อังกฤษ: The Adventure of the Devil's Foot) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารนิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1910 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 7 จากทั้งหมด 8 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง ในปี ค.ศ. 1917
ดอยล์จัดอันดับให้ "ตีนผี" เป็นอันดับที่ 9 ในรายการเรื่องสั้นของโฮมส์ 12 เรื่องที่ชื่นชอบ
ประวัติการตีพิมพ์

"ตีนผี" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1908 และตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐอเมริกาในเดือนมกราคมหรือกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 7 ภาพวาดโดยกิลเบิร์ต ฮอลิเดย์ ในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐอเมริกามีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 8 ภาพวาด เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1917
อ้างอิงและบรรณานุกรม

↑  Temple, Emily (22 May 2018). "The 12 Best Sherlock Holmes Stories, According to Arthur Conan Doyle". Literary Hub. สืบค้นเมื่อ 6 January 2019.
↑  Smith (2014), p. 167.
↑  "The Strand Magazine. v.40 1910 Jul-Dec". HathiTrust. pp. 650–665. สืบค้นเมื่อ 15 November 2020.
1 2  Cawthorne (2011), p. 147–148.
↑  Cawthorne (2011), p. 151.
Cawthorne, Nigel (2011). A Brief History of Sherlock Holmes. Running Press. ISBN 978-0762444083.
Dickerson, Ian (2019). Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
Smith, Daniel (2014) [2009]. The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อความเต็มของ ตีนผี ที่วิกิซอร์ซ
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ตีนผี
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดลาโรง รวมถึงเรื่อง ตีนผี ที่ Standard Ebooks
"The Adventure of the Devil's Foot" ที่ โครงการกูเทนแบร์ก
"The Adventure of the Devil's Foot". Discovering Arthur Conan Dolye. Stanford University. สืบค้นเมื่อ 21 January 2014.
| ด ค กเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- | --- |
 "จอมบงการใจทมิฬ"  "ตามพิฆาต"  "วงแดง"  "แผนผังเรือดำน้ำ"  "ซ้อนกล"  "หีบศพต่อพิเศษ"  "ตีนผี"  "เชอร์ล็อก โฮล์มส์ ลาโรง" 
 แรงพยาบาท  จัตวาลักษณ์   การผจญภัย  จดหมายเหตุ  หมาผลาญตระกูล  คืนชีพ  หุบเขาแห่งภัย  ลาโรง  บันทึกคดี
โคเด็กซ์ เซราฟินีอานุส

| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: ลุยจิ เซอราฟินี
ประเทศ: อิตาลี
สำนักพิมพ์: แฟรนโก มาเรีย ฟิชชี
วันที่พิมพ์: 1981
หน้า: 127 (Vol. I); 127 (Vol. II)
ISBN: 88-216-0026-2
เลขทศนิยมดิวอี: 039 (Encyclopedias in other languages)
โคเด็กซ์ เซราฟินีอานุส (อังกฤษ: Codex Seraphinianus) เป็นหนังสือที่เผยแพร่เมื่อปี ค.ศ. 1981 เป็นหนังสือสารานุกรมของสิ่งมีชีวิตในจินตนาการ สร้างโดยลุยจิ เซอราฟินีเป็นเวลา 30 เดือนในช่วงปี ค.ศ. 1976 ถึง ค.ศ. 1978 หนังสือมี 360 หน้า (ขึ้นอยู่กับรุ่นที่ผลิต) และเขียนแบบภาษาประดิษฐ์
หนังสือนี้ได้เผยแพร่ในอิตาลีและบางประเทศ
สิ่งที่มีในหนังสือ

หนังสือนี้เป็นข้อเขียนแนวสารานุกรมที่มีภาพวาดกับมือ ดินสอสี สิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดที่เป็นทั้งพฤกษา สัตว์ป่า กายวิภาค แฟชั่น และอาหาร มีส่วนเหมือนกันกับข้อเขียนวอยนิช เรื่องทโลน อุคบาร์ ออร์บิส เทอร์ทิอุส ของฆอร์เฆ ลุยส์ บอร์เฆส และผลงานของเมาริตส์ กอร์เนลิส แอ็ชเชอร์ กับฮีเยโรนีมึส โบส
ข้อมูลในหนังสือมักจะดูเหนือจริง ล้อเลียนสิ่งที่มีในโลกแห่งความจริง เช่น: ผลไม้ออกเลือด ต้นไม้ที่เจริญเติบโตเป็นเก้าอี้ คู่รักที่มีเพศสัมพันธ์จนกลายเป็นอัลลิเกเตอร์ ฯลฯ
รายละเอียด

หนังสือนี้แบ่งเป็น 11 ตอน 2 ส่วน โดยส่วนแรกมีรายละเอียดเกี่ยวกับธรรมชาติ วิธีจัดการกับพฤกษา สัตว์ป่า และฟิสิกส์ ส่วนที่สองเกี่ยวกับวิธีจัดการมนุษย์ มนุษย์หลายแบบ สิ่งที่มนุษย์ใช้: เสื้อ, ประวัติศาสตร์, อาหาร, สิ่งก่อสร้าง และอื่นๆ. โดยแบ่งตอนดังนี้:
ตอนที่ 1 เกี่ยวกับประเภทของต้นไม้: ดอกไม้ประหลาด, ต้นไม้ที่ถอนรากเองและสืบพันธุ์ ฯลฯ
ตอนที่ 2 เกี่ยวกับสัตว์ป่า และรูปร่างอันแปลกประหลาดของม้า, ฮิปโปโปเตมัส, แรด, สัตว์ปีก ฯลฯ
ตอนที่ 3 เกี่ยวกับการแบ่งอาณาจักรของสัตว์สองขา
ตอนที่ 4 เกี่ยวกับฟิสิกส์และเคมีที่ดูแปลกประหลาดและลึกลับ
ตอนที่ 5 เกี่ยวกับเครื่องจักรและเครื่องยนต์ประหลาด
ตอนที่ 6 เกี่ยวกับมนุษย์ แบ่งได้เป็น: ชีววิทยา, เพศสภาพ, คนพื้นเมืองหลายสัญชาติ และตัวอย่างของพืชและอุปกรณ์ (เช่นปากกาและนาฬิกาข้อมือ) ที่เป็นมนุษย์
ตอนที่ 7 เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของผู้คน (มักจะเป็นคนประหลาด)โดยให้เวลาเกิดและตาย และฉากในประวัติศาสตร์ ซึ่งรวมถึงวิธีการฝังศพ
ตอนที่ 8 เกี่ยวกับประวัติการเขียนภาษาโคเด็กซ์
ตอนที่ 9 เกี่ยวกับอาหาร การจัดอาหาร และเสื้อผ้า
ตอนที่ 10 เกี่ยวกับเกมประหลาด (รวมถึงเกมไพ่และเกมกระดาน) และกีฬากรีฑา
ตอนที่ 11 เกี่ยวกับสถาปัตยกรรม
หลังจากตอนสุดท้ายจะมีรายละเอียดย่อยๆ ที่เขียนได้ไม่ดี
ดูเพิ่ม

โคเด็กซ์ เมนโดซ่า
ข้อเขียนวอยนิช
หนังสือจากท้องฟ้า
อาฟเตอร์แมน และ แมนอาฟเตอร์แมน โดยดอลกาล ดิกซอน
แหล่งข้อมูลอื่น

Another Green World: The Codex Seraphinianus เก็บถาวร 2007-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, by John Coulthart
Peter Schwenger's Codex Seraphinianus, Hallucinatory Encyclopedia
"The Worlds of Luigi Serafini" by Jordan Hurder
Curiosities - Codex Seraphinianus by Bud Webster at F&SF
"Codex Seraphinianus Resource and Analysis Site" by Kane X. Faucher
Justin Taylor (May 2007). "The Codex Seraphinianus: How mysterious is a mysterious text if the author is still alive (and emailing)?". The Believer. 5 (4). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-12-08. สืบค้นเมื่อ 2018-07-06.
Richard Davies. "Codex Seraphinianus - The World's Weirdest Book". AbeBooks.
"Codex Seraphinianus: A New Edition of the Strangest Book In the World" on Dangerous Minds
Look Inside the Extremely Rare Codex Seraphinianus, the Weirdest Encyclopedia Ever. Wired
รูรีกู

| รูรีกู |
| --- | --- |
เจ้าชายแห่งนอฟโกรอด
รูรีกูบนอนุสาวรีย์ "Millennium of Russia" ที่เวลีคีนอฟโกรอด
ครองราชย์: ค.ศ. 862 – คริสต์ทศวรรษ 870
ถัดไป: ออลิกู
สวรรคต: คริสต์ทศวรรษ 870 นอฟโกรอด
พระราชบุตร: ยีกอรี
ราชวงศ์: รูรีกู
รูรีกู (สลาฟตะวันออกเก่า: Рюрикъ, อักษรโรมัน: Rjurikŭ; จากภาษานอร์สเก่า: Hrøríkʀ; สวรรคต คริสต์ทศวรรษ 870) เป็นหัวหน้าวารันเจียนกึ่งตำนานของชนชาวรุสที่ได้รับเชิญให้ครองราชย์ที่นอฟโกรอดใน ค.ศ. 862 ตามรายงานจาก เรื่องเล่าจากปีที่ผ่านมา ผู้ดำรงตำแหน่งต่อจากพระองค์คือออลิกู ญาติพี่น้องของพระองค์ ผู้เป็นอุปราชของยีกอรี พระราชโอรสวัยทารก
ตามธรรมเนียม รูรีกูถือเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์รูรีกู ซึ่งภายหลังปกครองจักรวรรดิรุสเคียฟและดินแดนในอาณาเขต และกลายเป็นอาณาจักรซาร์รัสเซีย จนกระทั่งฟิโอดอร์ที่ 1 สวรรคตใน ค.ศ. 1598 วาซีลีที่ 4 ผู้ครองราชย์ถึง ค.ศ. 1610 เป็นกษัตริย์ราชวงศ์รูรีกูองค์สุดท้ายของรัสเซีย
บรรณานุกรม

Halperin, Charles J. (2022). The Rise and Demise of the Myth of the Rus' Land (PDF). Leeds: Arc Humanities Press. p. 107. ISBN 9781802700565. สืบค้นเมื่อ 1 February 2023.
Ostrowski, Donald (2018). "Was There a Riurikid Dynasty in Early Rus'?". Canadian-American Slavic Studies. 52 (1): 30–49. doi:10.1163/22102396-05201009.
แหล่งข้อมูลอื่น

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ประชาชน:  Deutsche Biographie
ชัวเยฺวี่ยน

ชัวเยฺวี่ยน (จีน: 說苑) มีชื่อภาษาอังกฤษหลายชื่อ เช่น Garden of Stories, Garden of Persuasions, Garden of Talks, Garden of Eloquence ฯลฯ แปลเป็นภาษาไทยได้ว่า "สวนแห่งเรื่องเล่า" เป็นการรวบรวมเรื่องราวและเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยตั้งแต่สมัยก่อนราชวงศ์ฉิน (先秦) จนถึงสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เรื่องราวเหล่านี้ได้รับการรวบรวมโดยบรรณารักษ์หลวงหลิวเซี่ยง ส่วนใหญ่แล้วแต่ละเรื่องก็จะมีบันทึกไว้หลายฉบับหลายสำนวน ทำให้เอกสารชุดนี้เป็นแหล่งข้อมูลที่มีคุณค่าสำหรับการศึกษาบันทึกในยุคโบราณ
การแปล

Henry, Eric (2022). Garden of Eloquence / Shuoyuan 說苑. University of Washington Press. ISBN 9780295995199.
แหล่งข้อมูลอื่น

《說苑 - Shuo Yuan》 โครงการตำราภาษาจีน
Garden of Stories 《說苑》 ฉบับภาษาจีนพร้อมโน๊ตความหมายภาษาอังกฤษของศัพท์บางส่วน
ประเทศชิลี
ประวัติศาสตร์

บริเวณประเทศชิลีมีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่เมื่อ 10,000 ปีที่แล้ว โดยผู้ที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานคือชาวมาปูเชซึ่งตั้งถิ่นฐานในบริเวณชายฝั่งและบริเวณที่มีความอุดมสมบูรณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริเวณมอนเตเบร์เด (Monte Verde) และกูเอบาเดลมิโลดอน (Cueva Del Milodon)
ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 สเปนภายใต้การนำของเปโดร เด บัลดิเบีย หนึ่งในกองกิสตาดอร์เข้ามาพิชิตชิลี แม้ว่าจะได้รับการต่อต้านจากชาวมาปูเชแต่ก็สามารถยึดชิลีได้เป็นผลสำเร็จและนำชิลีรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิสเปน อย่างไรก็ตามชัยชนะของสเปนในครั้งนี้ทำให้สเปนสามารถยึดได้เฉพาะดินแดนแถบเมืองซันติอาโกและบริเวณใกล้เคียงเท่านั้น เพราะบริเวณอื่นกองทัพสเปนยังไม่สามารถเอาชนะกองทัพของชาวมาปูเชที่เหลือได้ ซึ่งสเปนพยายามปราบปรามหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ จนในที่สุดต้องใช้แม่น้ำบิโอบิโอเป็นตัวแบ่งเขตแดน
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โฆเซ มิเกล การ์เรรา ได้ประกาศให้ชิลีเป็นเอกราชจากสเปน แม้ว่าสเปนจะพยายามเข้ามาปราบปรามและยึดครองชิลีอีกครั้ง แต่การยึดครองก็เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้น จนในที่สุดชิลีสามารถขับไล่อิทธิพลของสเปนและได้เอกราชจากสเปนโดยสมบูรณ์ในวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1818 หลังจากได้เอกราชจากสเปนแล้ว รัฐบาลชิลีใช้ความพยายามอย่างสูงในการยึดครองดินแดนของชาวมาปูเชจนสามารถยึดดินแดนได้โดยเด็ดขาดใน ค.ศ. 1871 และขยายอาณาเขตทางทิศใต้จนครอบคลุมถึงบริเวณช่องแคบมาเจลลัน นอกจากนี้แล้ว รัฐบาลชิลีได้ทำสงครามมหาสมุทรแปซิฟิกกับประเทศโบลิเวียและเปรูจนได้รับชัยชนะ ทำให้สามารถขยายดินแดนทางตอนเหนือ ดินแดนที่ได้มาจากทั้งสองเหตุการณ์กลายเป็นดินแดนของประเทศชิลีในปัจจุบัน
การเมืองการปกครอง

ชิลีปกครองในรูปแบบสาธารณรัฐแบบประธานาธิบดี มีประธานาธิบดีเป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาล รัฐบาลเป็นผู้ใช้อำนาจบริหาร รัฐธรรมนูญของชิลีฉบับปัจจุบันผ่านการลงประชามติใน ค.ศ. 1980 สมัยรัฐบาลทหารของเอากุสโต ปิโนเช และเริ่มมีผลบังคับใช้ในวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1981 จากนั้นได้ผ่านการแก้ไขหลายครั้ง โดยครั้งล่าสุดเกิดขึ้นใน ค.ศ. 2010
การเมืองการปกครอง > ฝ่ายบริหาร

ประธานาธิบดีเป็นทั้งประมุขของรัฐและหัวหน้าคณะรัฐบาล รวมถึงเป็นผู้แต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ประธานาธิบดีมาจากการเลือกตั้งในระบบคะแนนนิยม วาระการดำรงตำแหน่ง 6 ปี (ไม่กำหนดวาระ สามารถดำรงตำแหน่งได้หากได้รับการเลือกตั้งต่อไป)
การเมืองการปกครอง > ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ > ความสัมพันธ์กับประเทศไทย

ชิลีกับไทยสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1962 โดยชิลีมีสถานเอกอัครราชทูตประจำประเทศไทยที่กรุงเทพมหานคร และไทยมีสถานเอกอัครราชทูตประจำประเทศชิลี ณ กรุงซันติอาโก โดยประเทศไทยเป็นคู่ค้าอันดับ 1 ของชิลีในกลุ่มประเทศอาเซียน และประเทศชิลีเป็นคู่ค้าอันดับ 4 ของไทยในภูมิภาคลาตินอเมริกา
ใน ค.ศ. 2018 มีนักท่องเที่ยวชาวชิลีเดินทางมาประเทศไทยจำนวน 23,033 คน
การแบ่งเขตการปกครอง

ชิลีแบ่งเขตการปกครองออกเป็นแคว้น (región) 15 แคว้น แต่ละแคว้นมีผู้ว่าการแคว้น (intendente) ได้รับการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดี
แคว้นต่าง ๆ มีชื่อทางการทั้งเป็นชื่อเรียกและตัวเลขโรมัน (เช่น IV - เขตที่ 4) ลำดับตัวเลขเรียงตามที่ตั้งของแคว้นต่าง ๆ ตั้งแต่ทางตอนเหนือลงมาทางตอนใต้ ซึ่งโดยทั่วไป ตัวเลขโรมันจะถูกใช้มากกว่าชื่อของแคว้น ยกเว้นแคว้นอันเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงซึ่งเรียกว่า แคว้นมหานครซันติอาโก (Región Metropolitana de Santiago หรือ RM)
แต่ละแคว้นแบ่งออกเป็นจังหวัด (provincia) รวม 51 จังหวัด มีผู้ว่าราชการจังหวัด (gobernador) เป็นหัวหน้า โดยแต่ละจังหวัดก็ยังแบ่งพื้นที่ย่อยลงไปอีกเป็นเทศบาล (comuna) แต่ละแห่งมีนายกเทศมนตรี (alcalde) เป็นของตนเอง ผู้ว่าราชการจังหวัดได้รับการแต่งตั้งจากประธานาธิบดี ขณะที่นายกเทศมนตรีได้รับการเลือกตั้งจากประชาชน
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| หมายเลข | แคว้น | เมืองหลัก |
| I | ตาราปากา | อิกิเก |
II: อันโตฟากัสตา
| III | อาตากามา | โกเปียโป |
| IV | โกกิมโบ | ลาเซเรนา |
V: บัลปาราอิโซ
| VI | โอฆิกินส์ | รังกากัว |
| VII | เมาเล | ตัลกา |
| VIII | บิโอบิโอ | กอนเซปซิออน |
| IX | อาเรากานิอา | เตมูโก |
| X | โลสลาโกส | ปูเอร์โตมอนต์ |
| XI | ไอเซน | โกไยเก |
| XII | มากายาเนส | ปุนตาอาเรนัส |
| RM | แคว้นมหานครซันติอาโก | ซันติอาโก |
| XIV | โลสริโอส | บัลดิเบีย |
| XV | อาริกาและปารินาโกตา | อาริกา |
| XVI | ญูเบล | ชิยัน |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์รัฐบาลชิลี (สเปน)
เว็บไซต์ภาษาอังกฤษของรัฐบาลชิลี เก็บถาวร 2008-10-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
คู่มือการท่องเที่ยว Chile จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
ประเทศชิลี เก็บถาวร 2011-08-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บไซต์กระทรวงต่างประเทศ
ข้อมูลประเทศชิลี เก็บถาวร 2015-11-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเดอะเวิลด์แฟกต์บุก (อังกฤษ)
ข้อมูลประเทศชิลี จากสารานุกรมบริทานิกา (อังกฤษ)
| ด ค กความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก (เอเปค) |
| --- | --- |
ประเทศสมาชิก:   เกาหลีใต้   แคนาดา   จีน   ชิลี   ญี่ปุ่น   ไต้หวัน   นิวซีแลนด์   ไทย   บรูไน   ปาปัวนิวกินี   เปรู   ฟิลิปปินส์   มาเลเซีย   เม็กซิโก   รัสเซีย   เวียดนาม   สหรัฐ   สิงคโปร์   ออสเตรเลีย   อินโดนีเซีย   ฮ่องกง1 
การประชุม:   1989   1990   1991   1992   1993   1994   1995   1996   1997   1998   1999   2000   2001   2002   2003   2004   2005   2006   2007   2008   2009   2010   2011   2012   2013   2014   2015   2016   2017   2018   2019   2020   2021   2022   2023 
อื่น ๆ:  บัตรเดินทางสำหรับนักธุรกิจเอเปค  เอเปคบลู  ศูนย์ภูมิอากาศของเอเปค  สวนประติมากรรมเอเปค  เทศกาลวิทยาศาสตร์เยาวชนเอเปค 
 1. เป็นเขตปกครองพิเศษของจีนเข้าร่วมในนาม "ฮ่องกง, จีน" 
| ด ค กเขตการค้าเสรีแห่งลาตินอเมริกา (ลาฟตา) |
| --- | --- |
 ชิลี  บราซิล  อาร์เจนตินา 
แคว้นของประเทศชิลี
การสังหารหมู่ที่ลิดยิตแซ

| การสังหารหมู่ที่ลิดยิตแซ |
| --- | --- |
ลิดยิตแซใน ค.ศ. 1942 หลังการทำลายล้างของฝ่ายนาซี
สถานที่: รัฐในอารักขาโบฮีเมียและมอเรเวีย
วันที่: 10 มิถุนายน ค.ศ. 1942
เป้าหมาย: ชาวเช็ก
ประเภท: การสังหารหมู่ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์, การยิงหมู่
อาวุธ: ปืน
ตาย: 340 คน รวมเด็ก 82 คนที่ถูกกำจัดภายหลัง หลังส่งไปที่แค็วม์นอ
ผู้ก่อเหตุ:  นาซีเยอรมนี
เหตุจูงใจ: การโจมตีตอบโต้หลังการลอบสังหารไรน์ฮาร์ท ไฮดริช
อนุสรณ์สถานรำลึกถึงการสังหารหมู่เด็กจากลิดยิตแซ
การสังหารหมู่ที่ลิดยิตแซ เป็นการทำลายล้างอย่างราบคาบของหมู่บ้านลิดยิตแซในรัฐอารักขาแห่งโบฮีเมียและมอเรเวีย ปัจจุบันคือสาธารณรัฐเช็ก ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1942 ภายใต้คำสั่งของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์และไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์
เพื่อเป็นการชำระแค้นจากเหตุการณ์การลอบสังหารผู้ว่าการรัฐไรช์ ไรน์ฮาร์ท ไฮดริช ในปลายฤดูใบผลิ ค.ศ. 1942 ชายทั้งหมด 173 คน ที่มีอายุ 15 ขึ้นไปจากหมู่บ้านนี้ถูกประหารชีวิต เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1942 อีก 11 คนที่ไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านถูกจับกุมและประหารชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน พร้อมกับคนอื่น ๆ ที่ถูกจับกุมหลายคน ผู้หญิง 184 คนและเด็ก 88 คนถูกเนรเทศไปยังค่ายกักกัน; เด็กไม่กี่คนที่ถูกพิจารณาว่าเหมาะสมสำหรับการถอดเป็นอักษรเยอรมัน (Germanisation) ถูกส่งไปยังครอบครัวเอ็สเอ็สและส่วนที่เหลือถูกส่งไปยังค่ายมรณะเคล์มนอที่พวกเขาถูกฆ่าตายด้วยการรมแก็ส
สำนักงานรายข่าวอิสระ (AP) ได้เอ่ยอ้างถึงวิทยุเยอรมันที่ได้รับในนิวยอร์ก ได้กล่าวว่า "ทั้งหมดผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ของเมืองถูกยิงตาย ในขณะที่ผู้หญิงถูกส่งไปยังค่ายกักกัน และเด็ก ๆ ได้รับมอบให้แก่สถาบันการศึกษาที่เหมาะสม" ผู้คนประมาณ 340 คนจากลิดยิตแซเสียชีวิตเพราะการชำระแค้นของเยอรมัน (ชาย 192 คน, ผู้หญิง 60 คน และเด็ก 88 คน) และภายหลังสงครามสิ้นสุดลง เหลือเพียงผู้หญิง 153 คนและเด็ก 17 คนที่รอดชีวิตและกลับมา
หนังสือ

Gerwarth, Robert (2011). Hitler's Hangman: The Life of Heydrich. New Haven, CT: Yale University Press. ISBN 978-0-300-11575-8.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Lidice massacre
50°08′35″N 14°11′25″E﻿ / ﻿50.14306°N 14.19028°E﻿ / 50.14306; 14.19028