stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เลโอพาร์ท 2

| --- | --- |

บทบาท: รถถังหลัก
สัญชาติ:  เยอรมนีตะวันตก
ประจำการ: ปี ค.ศ. 1979-ปัจจุบัน
สงคราม: สงครามอัฟกานิสถาน สงครามคอซอวอ สงครามกลางเมืองซีเรีย
ผู้ออกแบบ: เคราส์-มัฟไฟ
บริษัทผู้ผลิต: เคราส์-มัฟไฟ (พ.ศ. 2523-ปัจจุบัน)   มาคีเนนเบา คีล
มูลค่า: 5.74 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (2อา6)
จำนวนที่ผลิต: มากกว่า 3,000 คัน
น้ำหนัก: 62.3 ตัน
ความยาว: รวมปืนที่ยื่นออกไปข้างหน้า 9.97 เมตร
ความกว้าง: 3.75 เมตร
ความสูง: 3.0 เมตร
ลูกเรือ: 4 นาย (ผู้บัญชาการรถถัง พลปืน พลบรรจุ และพลขับ)
เกราะ: เกราะเหล็กกล้าชนิดแข็งที่สุด (high-hardness steel) ทังสเตนและบรรจุพลาสติกเซรามิก
อาวุธหลัก: ปืนใหญ่ลำกล้องเรียบ Rheinmetall 120ม.ม. L/44 จำนวน 1 กระบอก (L/55 ในรุ่นอา6 และอา7)
อาวุธรอง: ปืนกลหนักMG3A1 ขนาด  7.62 ม.ม.สองกระบอก  4,750 นัด
เครื่องยนต์: เอ็มทียู เอ็มบี 873 เคเอ-501 ระบบทำความเย็นโดยใช้น้ำ เครื่องยนต์ดีเซล ชนิด V-12
กำลัง/น้ำหนัก: 24.1 แรงม้า/ตัน
ระบบส่งกำลัง: เรงค์ เอชเอสดับบลิวแอล 354
ระบบช่วงล่าง: ทอร์ชั่นบาร์
ความจุเชื้อเพลิง: 1,200 ลิตร (317 แกลลอน)
พิสัย: 550 กิโลเมตร
ความเร็ว: 72 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (45 ไมล์ต่อชั่วโมง)
เลโอพาร์ท 2  (เยอรมัน: Leopard 2) เป็นรถถังหลักของกองทัพเยอรมนี ได้รับการพัฒนาโดยเคราส์-มัฟไฟ (Krauss-Maffei) ในช่วงปี 1970และได้นำไปใช้ในกองทัพในปี 1978 จนถึงปัจจุบัน ผลิตมาให้กับกองทัพเยอรมนีตะวันตก เป็นรุ่นเสริมต่อมาจากเลโอพาร์ท 1 ปัจจุบันรถถังรุ่นนี้ได้นำไปใช้ในกองทัพต่าง ๆ มากกว่า 12 ประเทศในยุโรป เลโอพาร์ท 2 ได้ถูกผลิตมาแล้วมากกว่า 3,480 คัน มีราคาต่อคัน ประมาณ 5.74 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ในปี 2007) หรือประมาณ 172 ล้านบาท เลโอพาร์ท 2 ได้ถูกนำไปใช้ยุทธการคอซอวอเป็นครั้งแรก และได้นำไปใช้ในสงครามอัฟกานิสถาน ร่วมกับเดนมาร์กและแคนาดา
เลโอพาร์ท 2 มี  7 รุ่นย่อยแยกออกไปอีกจนถึงรุ่นเลโอพาร์ท 2อา4 (Leopard 2A4) ซึ่งเป็นรุ่นที่ได้มีการพัฒนาเกราะและป้อมปืน  เลโอพาร์ท 2อา5 (Leopard 2A5) ที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงมากที่สุดในบรรดารุ่นทั้งหมด โดยปัจจุบัน เลโอพาร์ท 2อา7 ถือว่าเป็นรุ่นใหม่สุดของเลโอพาร์ท 2 ทุกรุ่น เลโอพาร์ท 2 ได้พัฒนาระบบการยิงด้วยระบบดิจิทัลและตัวเล็งด้วยเลเซอร์ที่ทันสมัยที่สุดในปัจจุบัน ระบบการขับในตอนกลางคืน รวมถึงมีความสามารถในการยิงวัตถุที่กำลังเคลื่อนที่ได้แม่นยำกว่ารุ่นก่อน
ประเทศผู้ใช้งาน

ออสเตรีย
แคนาดา
ชิลี
เดนมาร์ก
เยอรมนี
กรีซ
อินโดนีเซีย
นอร์เวย์
โปแลนด์
โปรตุเกส
สิงคโปร์
สเปน
สวีเดน
สวิตเซอร์แลนด์
ตุรกี
เนเธอร์แลนด์
กาตาร์
ซาอุดีอาระเบีย
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่โลกที่แสดงประเทศที่ใช้รถถังเลโอพาร์ท 2 ในสีน้ำเงิน (สีแดงคืออดีตประเทศผู้ใช้งาน)
เวิลด์เกมส์ 2005

| --- | --- |

เมืองเจ้าภาพ: ดืสบวร์ค ประเทศเยอรมนี
ประเทศเข้าร่วม: 93
นักกีฬาเข้าร่วม: ประมาณ 3,200 คน
ชนิด: 169 (31 ชนิดกีฬา)
พิธีเปิด: 14 กรกฎาคม
พิธีปิด: 24 กรกฎาคม
ประธานพิธีเปิด: Otto Schily รัฐมนตรว่าการกระทรวงมหาดไทยเยอรมนี
สนามกีฬาหลัก: เอ็มเอสวี-อารีนา
← อะกิตะ 2001เกาสฺยง 2009 →
เวิลด์เกมส์ 2005 (อังกฤษ: The World Games 2005; เยอรมัน: Weltspiele 2005) หรือ ดืสบวร์ค 2005 (อังกฤษ: Duisburg 2005) เป็นการแข่งขันกีฬาเวิลด์เกมส์ ครั้งที่ 7 จัดขึ้นที่เมืองดืสบวร์ค ประเทศเยอรมนี ระหว่างวันที่ 14-24 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ยังมีอีก 3 เมือง ได้แก่ Bottrop, มืลไฮม์ และ โอเบอร์เฮาเซิน ได้จัดการแข่งขันบางส่วนด้วย มีนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาอย่างเป็นทางการ 31 ชนิดกีฬาและ 6 กีฬารับเชิญ
ตารางสรุปเหรียญรางวัล

การนับเหรียญมีดังนี้ รัสเซียได้รับรางวัลเหรียญทองมากที่สุดในครั้งนี้
*  เจ้าภาพ (เยอรมนี)
| ลำดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  รัสเซีย (RUS) | 27 | 19 | 11 | 57 |
| 2 |  เยอรมนี (GER)* | 19 | 18 | 20 | 57 |
| 3 |  อิตาลี (ITA) | 13 | 9 | 13 | 35 |
| 4 |  ฝรั่งเศส (FRA) | 12 | 12 | 11 | 35 |
| 5 |  ออสเตรเลีย (AUS) | 7 | 9 | 4 | 20 |
| 6 |  สหรัฐ (USA) | 7 | 7 | 9 | 23 |
| 7 |  ยูเครน (UKR) | 7 | 6 | 8 | 21 |
| 8 |  สเปน (ESP) | 6 | 6 | 3 | 15 |
| 9 |  เนเธอร์แลนด์ (NED) | 5 | 8 | 4 | 17 |
| 10 |  เดนมาร์ก (DEN) | 5 | 1 | 0 | 6 |
| 11 |  ญี่ปุ่น (JPN) | 4 | 8 | 6 | 18 |
| 12 |  จีน (CHN) | 4 | 5 | 3 | 12 |
| 13 |  ออสเตรีย (AUT) | 4 | 3 | 1 | 8 |
| 14 |  สวิตเซอร์แลนด์ (SUI) | 4 | 1 | 3 | 8 |
| 15 |  บริเตนใหญ่ (GBR) | 3 | 5 | 10 | 18 |
| 16 |  โคลอมเบีย (COL) | 3 | 4 | 4 | 11 |
| 17 |  โปแลนด์ (POL) | 3 | 2 | 6 | 11 |
| 18 |  สวีเดน (SWE) | 3 | 2 | 1 | 6 |
| 19 |  เบลเยียม (BEL) | 2 | 4 | 5 | 11 |
| 20 |  นิวซีแลนด์ (NZL) | 2 | 4 | 0 | 6 |
| 21 |  แคนาดา (CAN) | 2 | 2 | 4 | 8 |
| 22 |  จีนไทเป (TPE) | 2 | 2 | 2 | 6 |
| 23 |  เกาหลีใต้ (KOR) | 2 | 1 | 3 | 6 |
| 24 |  อียิปต์ (EGY) | 2 | 0 | 3 | 5 |
| 25 |  เช็กเกีย (CZE) | 1 | 3 | 4 | 8 |
| 26 |  สโลวาเกีย (SVK) | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 26 |  โรมาเนีย (ROM) | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 28 |  กรีซ (GRE) | 1 | 2 | 0 | 3 |
| 29 |  อาร์เจนตินา (ARG) | 1 | 1 | 3 | 5 |
| 30 |  บราซิล (BRA) | 1 | 1 | 2 | 4 |
| 30 |  เวเนซุเอลา (VEN) | 1 | 1 | 2 | 4 |
| 30 |  โครเอเชีย (CRO) | 1 | 1 | 2 | 4 |
| 33 |  ลักเซมเบิร์ก (LUX) | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 34 |  กาตาร์ (QAT) | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 34 |  มาเลเซีย (MAS) | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 36 |  ตุรกี (TUR) | 1 | 0 | 2 | 3 |
| 36 |  นอร์เวย์ (NOR) | 1 | 0 | 2 | 3 |
| 38 |  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (BIH) | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 38 |  ฟินแลนด์ (FIN) | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 40 |  บัลแกเรีย (BUL) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 40 |  ฟีจี (FIJ) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 40 |  ลิทัวเนีย (LTU) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 40 |  ฮังการี (HUN) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 40 |  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร (SCG) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 40 |  โมร็อกโก (MAR) | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 46 |  สโลวีเนีย (SLO) | 0 | 3 | 1 | 4 |
| 47 |  แอฟริกาใต้ (RSA) | 0 | 2 | 3 | 5 |
| 48 |  เบลารุส (BLR) | 0 | 2 | 2 | 4 |
| 49 |  โปรตุเกส (POR) | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 50 |  คาซัคสถาน (KAZ) | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 50 |  ชิลี (CHI) | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 50 |  เอสโตเนีย (EST) | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 53 |  บาห์เรน (BRN) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 53 |  มาดากัสการ์ (MAD) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 53 |  ฮ่องกง (HKG) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 53 |  เม็กซิโก (MEX) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 53 |  ไทย (THA) | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 58 |  อุซเบกิสถาน (UZB) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 58 |  เปรู (PER) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 58 |  ไอร์แลนด์ (IRL) | 0 | 0 | 1 | 1 |
| รวม (60 ประเทศ) | รวม (60 ประเทศ) | 169 | 170 | 170 | 509 |
เวเบอร์

เวเบอร์ (เยอรมัน: Weber) อาจหมายถึง
บุคคล

มักซ์ เวเบอร์ นักสังคมวิทยาชาวเยอรมัน
วิลเฮ็ล์ม เอดูอาร์ท เวเบอร์ นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน
อื่นๆ

เวเบอร์ (หน่วยวัด) หน่วยวัดฟลักซ์แม่เหล็ก
การทดสอบวีเบอร์ การตรวจคัดกรองการได้ยิน
เอมิล ยอดนักสืบ

| --- | --- |
ปกวรรณกรรมเอมิลยอดนักสืบฉบับภาษาเยอรมัน
ผู้ประพันธ์: เอริช เคสท์เนอร์
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Emil und die Detektive (เยอรมัน) Emil and the Detectives (อังกฤษ)
ผู้แปล:  ดร.บันลือ ถิ่นพังงา   ชลิต ดุรงค์พันธุ์
ประเทศ: เยอรมนี
ภาษา: ภาษาเยอรมัน และอีกมากกว่าห้าสิบเก้าภาษา
ประเภท: วรรณกรรมเยาวชน, หนังสือนอกเวลา
สำนักพิมพ์:  สำนักพิมพ์เอิดมัน  สำนักพิมพ์บรรณกิจ ร่วมกับ องค์การค้าของคุรุสภา  สำนักพิมพ์อมรินทร์  สำนักพิมพ์ 303 http://www.chulabook.com/description.asp?barcode=9789744962812
วันที่พิมพ์: พ.ศ. 2472 (ตีพิมพ์ครั้งแรก)
ชนิดสื่อ: สิ่งตีพิมพ์
เอมิล ยอดนักสืบ (เยอรมัน: Emil und die Detektive; อังกฤษ: Emil and the Detectives) เป็นผลงานวรรณกรรมเยาวชนที่มีชื่อเสียงโด่งดังของนักเขียนชาวเยอรมัน "เอริช เคสท์เนอร์" เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ "เอมิล ทิชบายน์" ที่ต้องเดินทางจากเมืองนอยชสตัดท์ไปยังกรุงเบอร์ลินเพื่อเยี่ยมคุณยาย ขณะเอมิลอยู่บนบนรถไฟได้เผลอหลับและเมื่อตื่นขึ้นมาซองเงินในกระเป๋าของเขาหายไป เขามั่นใจว่าชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่รถไฟตู้เดียวกับเขาคือ "ขโมย" ปฏิบัติการไล่ล่าหัวขโมยจึงเกิดขึ้น
เอฟา เบราน์

| เอฟา ฮิตเลอร์ |
| --- | --- |
เอฟา บราวน์ถ่ายที่แบร์คโฮฟ ในปี ค.ศ. 1940 หรือ 1942
เกิด: เอฟา อันนา เพาลา เบราน์ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1912(1912-02-06) มิวนิก บาวาเรีย จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 30 เมษายน ค.ศ. 1945(1945-04-30) (33 ปี) กรุงเบอร์ลิน นาซีเยอรมนี
สาเหตุเสียชีวิต: อัตวินิบาตกรรม (ไซยาไนด์)
ชื่ออื่น: เอฟา ฮิตเลอร์
คู่สมรส: อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (29–30 เมษายน ค.ศ. 1945)
เอฟา อันนา เพาลา ฮิตเลอร์ (เยอรมัน: Eva Anna Paula Hitler) สกุลเดิม เบราน์ เป็นเพื่อนเก่าแก่ของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และเป็นภรรยาของเขาในช่วง 40 ชั่วโมงสุดท้ายของชีวิต เบราน์พบฮิตเลอร์ในมิวนิกขณะที่เธอมีอายุได้ 17 ปี ขณะที่ทำงานเป็นผู้ช่วยและนางแบบของช่างถ่ายภาพส่วนตัวของเขาและเริ่มพบฮิตเลอร์บ่อยครั้งขึ้นในอีกราวสองปีถัดมา เธอเคยพยายามฆ่าตัวตายสองครั้งในความสัมพันธ์ระยะแรกระหว่างทั้งสอง ใน ค.ศ. 1936 เธอได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวของฮิตเลอร์ที่แบร์คโฮฟใกล้กับแบร์ชเทิสกาเดิน และตามคำบอกเล่า เธอใช้ชีวิตอย่างหรูหราอย่างไม่เปิดเผยต่อสาธารณชนตลอดสงครามโลกครั้งที่สอง เธอชอบประพฤติตัวในแบบซึ่งฮิตเลอร์ไม่เห็นด้วยอย่างต่อเนื่อง อย่างเช่น สูบบุหรี่ ใส่เครื่องสำอาง และอาบแดดเปลือย เอฟาชื่นชอบการถ่ายภาพและเป็นผู้ถ่ายภาพสีและบันทึกภาพเคลื่อนไหวของฮิตเลอร์จำนวนมากที่ยังหลงเหลืออยู่จนถึงปัจจุบัน เธอเป็นบุคคลสำคัญในสังคมวงในของฮิตเลอร์ เธอเริ่มเปิดตัวมากขึ้นมาช่วงกลางปี ค.ศ. 1944 เมื่อน้องสาวของเธอ เกร็ทล์ แต่งงานกับแฮร์มันน์ เฟเกิลไอน์ เจ้าหน้าที่หน่วยเอ็สเอ็ส
เมื่อนาซีเยอรมนีใกล้จะล่มสลาย เบราน์ได้สาบานความจงรักภักดีต่อฮิตเลอร์และเดินทางไปยังกรุงเบอร์ลินเพื่ออยู่เคียงข้างเขาในฟือเรอร์บุงเคอร์ที่ได้รับการป้องกันอย่างแน่นหนาใต้ทำเนียบนายกรัฐมนตรีไรช์ เมื่อกองทัพแดงรุกเข้าใกล้บังเกอร์เมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1945 เธอได้ประกอบพีธีแต่งงานตามกฎหมายกับฮิตเลอร์อย่างรวบรัด ขณะที่เธออายุได้ 33 ปี และฮิตเลอร์อายุ 56 ปี อีกไม่ถึง 40 ชั่วโมงจากนั้น ทั้งสองทำอัตวินิบาตกรรมในห้องนั่งเล่นของบังเกอร์ โดยเบราน์กัดแคปซูลไซยาไนด์และศพเธอถูกเผาพร้อมกับฮิตเลอร์หมดสิ้น สาธารณชนเยอรมันไม่รู้จักเบราน์เลยกระทั่งหลังเธอเสียชีวิต
เอก็อน ชีเลอ

| เอก็อน ชีเลอ |
| --- | --- |
เอก็อน ชีเลอ
เกิด: 12 มิถุนายน ค.ศ. 1890(1890-06-12) ทุลน์อันแดร์โดเนา จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
เสียชีวิต: 31 ตุลาคม ค.ศ. 1918(1918-10-31) (28 ปี) เวียนนา จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
สัญชาติ: ออสเตรีย
การศึกษา: สถาบันวิจิตรศิลป์เวียนนา
มีชื่อเสียงจาก: จิตรกรรม, การวาดเส้น, ภาพพิมพ์
ผลงานเด่น: Seated Woman with Bent Knee Cardinal and Nun Death and Maiden The Family
ขบวนการ: ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์
เอก็อน ชีเลอ (เยอรมัน: Egon Schiele; 12 มิถุนายน ค.ศ. 1890 – 31 ตุลาคม ค.ศ. 1918) เป็นจิตรกรชาวออสเตรียผู้ได้รับอิทธิพลจากกุสทัฟ คลิมท์ ชีเลอเป็นจิตรกรเขียนภาพคน (figurative painter) คนสำคัญของต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
สิ่งที่เด่นของงานของชีเลอคือความเข้มข้น (intensity) และงานเขียนภาพเหมือนตนเองหลายภาพที่เขียนขึ้น ร่างที่บิดเบือนและเส้นที่แสดงออกทางอารมณ์เป็นลักษณะงานเขียนและงานวาดเส้นของชีเลอ ทำให้เป็นจิตรกรคนแรก ๆ ของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แม้ว่าจะยังคงมีความเกี่ยวข้องกับขบวนการนวศิลป์เป็นอย่างมากก็ตาม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เอก็อน ชีเลอ
เอริค ดวร์ม

เอริค ดวร์ม (เยอรมัน: Erik Durm; เกิด 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลชาวเยอรมัน ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งฟุลแบ็กให้กับฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ในพรีเมียร์ลีก และทีมชาติเยอรมนี
ดวร์มเริ่มต้นการเล่นฟุตบอลเมื่อปี 1998 ที่อะคาเดมีของทีม SG Reischweiler ตั้งแต่อายุ 5 ขวบ
เร็มไชท์

| เร็มไชท์  |
| --- | --- |
นคร
พิพิธภัณฑ์เรินท์เกินเยอรมัน
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของเร็มไชท์ 
เร็มไชท์ แสดงแผนที่เยอรมนีเร็มไชท์ แสดงแผนที่รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
พิกัด:  51°11′0″N 07°12′0″E﻿ / ﻿51.18333°N 7.20000°E﻿ / 51.18333; 7.20000
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: นอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
จังหวัด: ดึสเซิลดอร์ฟ  
อำเภอ: นครนอกอำเภอ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี (2020–2025) : Burkhard Mast-Weisz (เอ็สเพเด)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 74.6 ตร.กม. (28.8 ตร.ไมล์)
ความสูง: 365 เมตร (1,198 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 111,516 คน
 • ความหนาแน่น: 1,500 คน/ตร.กม. (3,900 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 42801-42899
รหัสโทรศัพท์: 02191
ทะเบียนพาหนะ: RS
เว็บไซต์: www.remscheid.de
ศาลากลาง
เร็มไชท์ (เยอรมัน: Remscheid, ออกเสียง: [ˈʁɛmʃaɪt] ( ฟังเสียง)) เป็นเมืองในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี โดยเป็นเทศบาลที่ใหญ่เป็นอันดับสามในแบร์กิชเชิสลันท์ โดยเป็นรองเพียงวุพเพอร์ทาลกับโซลิงเงิน
ประชากร

ณ วันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2019 เมืองนี้มีประชากร 113,703 คน แบ่งเป็นพลเมืองเยอรมัน 92,726 คน (81.6%) และไม่ใช่ชาวเยอรมัน (Ausländer) 20,977 คน (18.4%) จากจำนวนผู้ที่ไม่ใช่ชาวเยอรมัน มี 10 สัญชาติที่มีจำนวนมากที่สุดดังนี้:
| อันดับ | สัญชาติ | ประชากร (31> 12.2019) |
| --- | --- | --- |
| 1 |  ตุรกี | 5,749 |
| 2 |  อิตาลี | 3,158 |
| 3 |  ซีเรีย | 1,264 |
| 4 |  โปแลนด์ | 1,187 |
| 5 |  บัลแกเรีย | 1,039 |
| 6 |  สเปน | 866 |
| 7 |  มาซิโดเนียเหนือ | 748 |
| 8 |  โครเอเชีย | 646 |
| 9 |  เซอร์เบีย | 583 |
| 10 |  โปรตุเกส | 493 |
เมืองพี่น้อง

เร็มไชท์เป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
แอชิงตัน ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร
คือร์เชฮีร์ ประเทศตุรกี
เทศมณฑลมร็องกอวอ ประเทศโปแลนด์
เพียร์นา ประเทศเยอรมนี
เปรเชา ประเทศสโลวาเกีย
แก็งแปร์ ประเทศฝรั่งเศส
แหล่งข้อมูลอื่น

"Lennep" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 16 (11 ed.). 1911. p. 419.
German Roentgen-Museum (ในภาษาเยอรมัน)
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาเยอรมัน)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
| ด ค กเมืองในประเทศเยอรมนี |
| --- | --- |
1,000,000+ คน:  โคโลญ  เบอร์ลิน  มิวนิก  ฮัมบวร์ค 
500,000+ คน:  ชตุทการ์ท  ดอร์ทมุนท์  ดึสเซิลดอร์ฟ  เดรสเดิน  เนือร์นแบร์ค  เบรเมิน  ไลพ์ซิช  แฟรงก์เฟิร์ต  เอ็สเซิน  ฮันโนเฟอร์ 
200,000+ คน:  เก็ลเซินเคียร์เชิน  คีล  เค็มนิทซ์  เครเฟ็ลท์  คาลส์รูเออ  ดืสบวร์ค  บ็อน  บีเลอเฟ็ลท์  เบราน์ชไวค์  โบคุม  ไฟรบวร์คอิมไบรส์เกา  มัคเดอบวร์ค  มันไฮม์  มึนส์เทอร์  เมินเชินกลัทบัค  ไมนทซ์  ร็อสท็อค  ลือเบ็ค  วีสบาเดิน  วุพเพอร์ทาล  อาเคิน  เอาคส์บวร์ค  แอร์ฟวร์ท  โอเบอร์เฮาเซิน  ฮัลเลอ (ซาเลอ) 
100,000+ คน:  เกิททิงเงิน  ค็อทบุส  คัสเซิล  โคเบล็นทซ์  ซัลทซ์กิทเทอร์  ซาร์บรึคเคิน  ซีเกิน  โซลิงเงิน  ดาร์มชตัท  เทรียร์  น็อยส์  บ็อทร็อพ  เบรเมอร์ฮาเฟิน  แบร์กิชกลัทบัค  พ็อทซ์ดัม  พาเดอร์บอร์น  ฟอทซ์ไฮม์  เฟือร์ท  มืลไฮม์  เมอส์  เยนา  ร็อยท์ลิงเงิน  เร็คลิงเฮาเซิน  เร็มไชท์  เรเกินส์บวร์ค  ลูทวิชส์ฮาเฟิน  เลเวอร์คูเซิน  ว็อลฟส์บวร์ค  เวือทซ์บวร์ค  อ็อฟเฟินบัคอัมไมน์  อ็อลเดินบวร์ค  อ็อสนาบรึค  อิงก็อลชตัท  อุล์ม  แอร์ลังเงิน  ฮัม  ฮาเกิน  ฮิลเดิสไฮม์  แฮร์เนอ  ไฮล์บร็อน  ไฮเดิลแบร์ค 
อื่น ๆ:  ชวาบัค  บัมแบร์ค
อาลาริคที่ 1

| ฟลาวิอุส อาลาริกุส |
| --- | --- |
การพรรณาทางศิลปะในคริสต์ศตวรรษที่ 1920 เมื่อพระเจ้าอาลาริคเดินขบวนแห่ในเอเธนส์ หลังการพิชิตเมืองใน ค.ศ. 395
พระมหากษัตริย์แห่งวิซิกอท
ครองราชย์: ค.ศ. 395–410
ราชาภิเษก: ค.ศ. 395
ก่อนหน้า: อาทานาริค
ถัดไป: อาทาอุลฟ์

ประสูติ: ไม่ทราบ ป. ค.ศ. 370? เกาะ Peuce โดบรูจา (ปัจจุบันอยู่ในประเทศโรมาเนีย)
สวรรคต: ค.ศ. 411 (อายุประมาณ 40 ปี) กอนเซนตีอา, อิตาเลีย, จักรวรรดิโรมัน (ในปัจจุบันคือโกเซนซา, ประเทศอิตาลี)
ฝังพระศพ: แม่น้ำบูเซนโต แคว้นคาลาเบรีย ประเทศอิตาลี
ราชวงศ์: บัลท์
พระราชบิดา: ไม่ทราบ
ศาสนา: ลัทธิเอเรียส
อาลาริคที่ 1 (อังกฤษ: Alaric; กอทิก: 𐌰𐌻𐌰𐍂𐌴𐌹𐌺𐍃, Alarīks, "ผู้ปกครองทั้งหมด"; ละติน: Alaricus; ราว ค.ศ. 370 – 411) เป็นพระมหากษัตริย์ของชนชนวิสิกอธผู้ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 395 ถึง 410 อาราริคเป็นพระมหากษัตริย์เจอร์มานิคที่ยึดกรุงโรมได้ อาราริคต้องการที่จะนำชนวิซิกอธเข้าไปตั้งถิ่นฐานในจักรวรรดิโรมัน การยึดโรมได้ครั้งนี้เป็นปัจจัยหนึ่งที่นำมาซึ่งความเสื่อมโทรมของจักรวรรดิโรมัน
บรรณานุกรม

Harder, Kelsie B. (1986). Names and Their Varieties: A Collection of Essays in Onomastics. Lanham, MD: University Press of America. ISBN 978-0-81915-233-6.
Wolfram, Herwig (1997). The Roman Empire and its Germanic Peoples. Berkeley and Los Angeles: University of California Press. ISBN 0-520-08511-6.
บรรณานุกรม > ออนไลน์

บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Hodgkin, Thomas (1911). "Alaric" .  ใน Chisholm, Hugh (บ.ก.). สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 1 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. pp. 470–472.
แหล่งข้อมูลอื่น

Alaric I
Edward Gibbon, History of the Decline and Fall of the Roman Empire, Chapter 30 and Chapter 31.
The Legend of Alaric's Burial
For a modern-day novel exploring the historical sources relating to Alaric's riverbed grave, see Alaric's Gold by Robert Fortune เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 2  3  4  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ศิลปิน:  ULAN 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef
เยอรมนีภายใต้การยึดครองของสัมพันธมิตร

4 occupation zones in Germany and the Saarland, 1947–1949
เมื่อนาซีเยอรมนีพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่สอง ฝ่ายสัมพันธมิตรผู้ชนะจึงได้แสดงสิทธิ์การปกครองเหนือดินแดนของรัฐเยอรมัน (เยอรมันไรช์) ที่ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแนวโอเดอร์-ไนเซอ (Oder–Neisse line) และล้มล้างรัฐบาลภายใต้การปกครองของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ลง (ดูที่ปฏิญญาเบอร์ลิน ค.ศ. 1945) จากนั้นมหาอำนาจทั้ง 4 ของฝ่ายสัมพันธมิตรจึงได้แบ่งแยกเยอรมนีออกเป็น เขตยึดครอง จำนวนสี่เขตเพื่อเป้าหมายด้านการปกครอง โดยให้ฝรั่งเศสปกครองดินแดนทางตะวันตกเฉียงใต้ สหราชอาณาจักรปกครองดินแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือ สหรัฐปกครองดินแดนตอนใต้ และสหภาพโซเวียตปกครองภาคตะวันออก และบริเวณนี้เป็นที่รู้จักโดยรวมภายใต้ชื่อ เยอรมนีภายใต้การยึดครองของสัมพันธมิตร (เยอรมัน: Alliierten-besetztes Deutschland) การแบ่งแยกนี้เป็นที่ยอมรับและให้สัตยาบัน ณ การประชุมพ็อทซ์ดัม ระหว่างวันที่ 17 กรกฎาคม - 2 สิงหาคม ค.ศ. 1945[ต้องการอ้างอิง] โดยในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1944 สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และสหภาพโซเวียต ได้ตกลงการแบ่งเขตแดนของเยอรมนีไว้ในพิธีสารลอนดอน ซึ่งทั้งหมดได้เห็นชอบให้สละดินแดนทางฝั่งตะวันออกของแนวโอเดอร์-ไนเซอ ออกจากการเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเยอรมนีเมื่อสิ้นสุดสงคราม และให้สนธิสัญญาสันติภาพเยอรมันฉบับสุดท้ายที่ผ่านการพิจารณาแล้ว เป็นตัวกำหนดแนวพรมแดนระหว่างโปแลนด์-เยอรมนีและสหภาพโซเวียต-โปแลนด์ (สำหรับบริเวณที่เป็นดินแดนของเยอรมนีในอดีตซึ่งถูกสละทิ้ง) เท่ากับว่าสนธิสัญญาฉบับดังกล่าว "ผลักเส้นเขตแดนของโปแลนด์ไปทางทิศตะวันตก" ส่งผลให้อาณาเขตโดยประมาณกลับไปมีขนาดเท่าเดิมเมื่อปี ค.ศ. 1722
ในช่วงสัปดาห์ท้าย ๆ ของการสู้รบบนภาคพื้นทวีปยุโรป กองกำลังของสหรัฐอเมริกาได้ต่อสู้จนล่วงเลยเข้าไปในอาณาบริเวณซึ่งเกินกว่าแนวยึดครองในอนาคตที่ตกลงกันไว้ บางช่วงล่วงล้ำเข้าไปเป็นระยะทางกว่า 320 กิโลเมตร (200 ไมล์) ส่งผลให้แนวบรรจบ (line of contact) ในช่วงสิ้นสุดสงครามระหว่างกองกำลังของสหรัฐอเมริกาและกองกำลังของสหภาพโซเวียต กลายเป็นเส้นเขตแดนชั่วคราวของเยอรมนีฝั่งตะวันออกและฝั่งตะวันตกซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเลยจากเส้นเขตแดนซึ่งตกลงกันไว้แต่เดิม สองเดือนต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 ฝ่ายสหรัฐอเมริกาจึงได้ถอนกำลังออกจากอาณาบริเวณที่ตนยึดครองอยู่และคืนให้แก่สหภาพโซเวียตดังที่ได้แบ่งกันเอาไว้ เส้นเขตแดนชั่วคราวดังกล่าวจึงขยับเลื่อนกลับมาทางทิศตะวันตกและกลายเป็นเส้นเขตแดนที่แบ่งเยอรมนีออกเป็นสองประเทศนับแต่นั้นมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1990 นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่าการถอนกำลังดังกล่าวเป็นท่าทีสำคัญที่ช่วยโน้มน้าวให้สหภาพโซเวียตยินยอมให้สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และฝรั่งเศสได้ส่วนแบ่งเขตปกครองทางฝั่งตะวันตกของกรุงเบอร์ลิน (แต่เดิมยกให้สหภาพโซเวียตปกครองกรุงเบอร์ลินทั้งหมด) ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันคือเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1945 แม้ว่าอีกเหตุผลหนึ่งที่สำคัญก็คือต้องการให้หน่วยราชการลับได้มีโอกาสรวมตัวกัน (ดูที่ปฏิบัติการคลิปหนีบกระดาษ)
แหล่งข้อมูลอื่น

Post-World War II commanders/governors of Germany
Civil Affairs In Germany (1945) มีให้โหลดฟรีที่ อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์ [อื่นๆ]
The Struggle for Germany and the Origins of the Cold War เก็บถาวร 2016-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Melvyn P. Leffler
เอริช ฟ็อน ฟัลเคินไฮน์

| เอริช ฟ็อน ฟัลเคินไฮน์ |
| --- | --- |
Erich von Falkenhayn


รัฐมนตรีการสงครามปรัสเซีย
ดำรงตำแหน่ง 7 มิถุนายน 1913 – 21 กรกฎาคม 1915
กษัตริย์: จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2
นายกรัฐมนตรี: เทโอบัลท์ ฟ็อน เบทมัน-ฮ็อลเวค
ก่อนหน้า: โยซิอัส ฟ็อน เฮริงเงิน
ถัดไป: อาด็อล์ฟ วิลด์ ฟ็อน โฮเอินบอร์น
หัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่จักรวรรดิเยอรมัน
ดำรงตำแหน่ง 14 กันยายน 1914 – 29 สิงหาคม 1916
กษัตริย์: จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2
ก่อนหน้า: เฮ็ลมูท โยฮันเนิส ลูทวิช ฟ็อน ม็อลท์เคอ
ถัดไป: เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 11 กันยายน ค.ศ. 1861 บวร์คเบลเชา, ราชอาณาจักรปรัสเซีย
เสียชีวิต: 8 เมษายน ค.ศ. 1922 (60 ปี) พ็อทซ์ดัม ประเทศเยอรมนี
ญาติ: ยูจีน ฟ็อน ฟัลเคินไฮน์ (พี่ชาย) เฟดอร์ ฟ็อน บ็อค (หลานชาย) เฮ็นนิง ฟ็อน เทร็สโค (ลูกเขย)
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้:  เยอรมนี  จักรวรรดิออตโตมัน
สังกัด: กองทัพบกจักรวรรดิเยอรมัน กองทัพบกจักรวรรดิออตโตมัน
ประจำการ: 1880–1919 1917–18 (ออตโตมัน)
ยศ: พลเอกทหารราบ (เยอรมัน) จอมพล (ออตโตมัน)
ผ่านศึก: กบฎนักมวย สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

พลเอกทหารราบ เอริช เกออร์ค เซบัสทีอัน อันโทน ฟ็อน ฟัลเคินไฮน์ (เยอรมัน: Erich Georg Sebastian Anton von Falkenhayn) เป็นหัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่จักรวรรดิเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งระหว่างปีค.ศ. 1914 ถึง 1916 เขาถูกปลดจากตำแหน่งในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1916 หลังความพ่ายแพ้ในยุทธการที่แวร์เดิง, ถูกฝ่ายสัมพันธมิตรเข้าจู่โจมที่แม่น้ำซอม, และการลากโรมาเนียเข้ามาร่วมสงคราม บทบาทของเขาในฐานะหัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่ตกเป็นเป้าโจมตีมากทั้งในช่วงสงครามและหลังสงคราม โดยเฉพาะจากฝ่ายที่สนับสนุนจอมพล ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค ภายหลังถูกปลดจากตำแหน่ง เขาถูกย้ายไปเป็นผู้บัญชาการเขตสำคัญในประเทศซีเรียและประเทศโรมาเนีย ฟัลเคินไฮน์มองว่าชัยชนะในยุทธการสำคัญไม่มีทางทำให้เยอรมนีชนะสงครามครั้งนี้ได้ แต่มีน้ำหนักเป็นข้อต่อรองได้ก็เท่านั้น ผู้บัญชาการฝ่ายศัตรูกล่าวว่าฟัลเคินไฮน์เป็นนายพลที่ไร้ความกระหายชัยชนะอย่างเบ็ดเสร็จ
ฟัลเคินไฮน์เกิดในเมืองบวร์คเบลเชา (Burg Belchau) เป็นบุตรของเฟดอร์ ฟ็อน ฟัลเคินไฮน์ (Fedor von Falkenhayn) และนางฟรันซิสคา ฟ็อน โรเซินแบร์ค (Franziska von Rosenberg) เด็กชายฟัลเคินไฮน์เข้าเรียนเตรียมทหารเมื่อมีอายุ 11 ปี และเข้ารับราชการทหารในปีค.ศ. 1880 ฟัลเคินไฮน์เคยประจำอยู่ในอาณานิคมเยอรมันในจีนต้าชิงระหว่างค.ศ. 1896 ถึง 1903 และผ่านเหตุการณ์กบฏนักมวย และมีบางช่วงที่เขาได้ประจำการในแมนจูกัวและเกาหลี
ในปีค.ศ. 1913 เขาได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีการสงครามปรัสเซีย และมีส่วนรับผิดชอบปฏิบัติการทางทหารในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อย่างไรก็ตาม เมื่ออาร์ชดยุกฟรันซ์ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรีย ถูกลอบปลงพระชนม์ในกรุงซาราเยโว ตอนแรกเขาเป็นเหมือนนายพลเยอรมันจำนวนมากที่ไม่ปรารถนาสงครามครั้งใหญ่ แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจสนับสนุนจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 ให้ทรงประกาศสงคราม
เอริช เฮ็คเคิล

| เอริช เฮ็คเคิล |
| --- | --- |
ภาพวาดเอริช เฮ็คเคิล
เกิด: 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1883(1883-07-31) เดอเบิลน์ เยอรมนี
เสียชีวิต: มกราคม 27, 1970(1970-01-27) (86 ปี) ราด็อลฟท์เซ็ล
สัญชาติ: เยอรมัน
การศึกษา: สาขาสถาปัตยกรรม เค็มนิทซ์
ผลงานเด่น: Szene im Wald; Summer in Karnten; Coastal Landscape, Bay Facing The West
ขบวนการ: ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน
เอริช เฮ็คเคิล (เยอรมัน: Erich Heckel; 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1883 – 27 มกราคม ค.ศ. 1970) เป็นจิตรกรชาวเยอรมัน
เฮ็คเคิลศึกษาที่ไฟรแบร์คและเค็มนิทซ์ ที่เค็มนิทซ์ เขาได้รู้จักกับคาร์ล ชมิท-ร็อทลุฟ ระหว่าง ค.ศ. 1904–1906 เขาได้ศึกษาเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมที่วิทยาลัยเทคนิคประจำเมือง ซึ่งเป็นที่ที่เขาพบกับแอ็นสท์ ลูทวิช เคียร์ชเนอร์ ได้สอบผ่านในปีนั้น แต่เฮ็คเคิลได้ออกจากสถาบันและได้ทำงานในสำนักงานสถาปนิกของวิลเฮ็ล์ม ไครส์ ในวันที่ 17 เมิถุนายน ค.ศ. 1905 ตัวเขาพร้อมด้วยเคียร์ชเนอร์, ชมิท-ร็อทลุฟ และฟริทซ์ ไบลเลอ ได้ก่อตั้งดีบรึคเคอ มุมมองทางศิลปะของพวกเขาต่อต้านงานจำพวกของฟินเซนต์ ฟัน โคค และปอล โกแก็ง และกระแสลัทธิประทับใจใหม่
หลังจากที่เขาเข้าร่วมงานนิทรรศการครั้งแรกในไลพ์ซิชใน ค.ศ. 1905, เดรสเดินและฮาเกินใน ค.ศ. 1906, อ็อลเดินบวร์คใน ค.ศ. 1908, นิทรรศการซ็อนเดอร์บุนท์ที่โคโลญใน ค.ศ. 1912 เฮ็คเคิลได้แสดงงานเดี่ยวเป็นครั้งแรกที่หอศิลป์ฟริทซ์ กัวร์ลิท ที่กรุงเบอร์ลินใน ค.ศ. 1913 และในปีเดียวกันนั้นเอง เขาได้ออกจากกลุ่มดีบรึคเคอ
ในปีถัดมาเขาได้เข้าร่วมเป็นหน่วยแพทย์ในสงครามโลกครั้งที่ 1 ในระหว่างนี้เขาได้รู้จักกับมัคส์ เบ็คมัน และเจมส์ แอ็นซอร์ ศิลปินชาวเบลเยียม เขาใช้ชีวิตหลังสงครามตั้งแต่ ค.ศ. 1919–1944 ที่โอสเทอร์ฮ็อลทซ์
เขาได้ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากเค็สบัค คือการตกแต่งภายในห้องยุคกลางซึ่งก่อนหน้านี้เคยใช้เป็นห้องเก็บของ การตกแต่งภายในของเขาถูกทำลายลงภายหลังจากการเกิดสงคราม ในภาพการตกแต่งปรากฏอิทธิพลของคติรูปธรรมแนวใหม่ (Neue Sachlichkeit) และกระแสลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน
ต่อมาใน ค.ศ. 1937 เหล่านาซีห้ามเขาจัดแสดงงาน ผลงานกว่า 729 ชิ้นของเขาถูกยึด และบางส่วนได้ถูกแสดงต่อในนิทรรศการศิลปะที่เสื่อมทราม สตูดิโอของเขาที่เบอร์ลินถูกทำลายโดยการโจมตีทางอากาศ และงานของเขาจำนวนมากก็ถูกทำลายไปด้วยเช่นกัน เขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1970 รวมอายุ 86 ปี ภาพวาดของเขาส่วนใหญ่เป็นงานสีน้ำ แม่พิมพ์ไม้ และการแกะสลัก
เอดูอาร์ท แบร์นชไตน์

| เอดูอาร์ท แบร์นชไตน์ Eduard Bernstein |
| --- | --- |

เกิด: 6 มกราคม ค.ศ. 1850(1850-01-06) เชอเนอแบร์ค ราชอาณาจักรปรัสเซีย
เสียชีวิต: 18 ธันวาคม ค.ศ. 1932(1932-12-18) (82 ปี) เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี

แนวทาง: ลัทธิมาคส์
สำนัก: สังคมนิยมวิวัฒน์
 
เอดูอาร์ท แบร์นชไตน์ (เยอรมัน: Eduard Bernstein) เป็นนักการเมืองและนักทฤษฎีลัทธิมาคส์ชาวเยอรมัน เป็นผู้ใกล้ชิดของฟรีดริช เอ็งเงิลส์ กับคาร์ล มาคส์ แบร์นชไตน์เป็นสมาชิกของพรรคสังคมประชาธิปไตย (เอ็สเดเพ) เขาเป็นนักสังคมนิยมที่ต่อต้านการใช้ความรุนแรงในนโยบายต่างประเทศและการปฏิบัติต่อกันระหว่างชนชั้นในสังคม เขามองว่าการปฏิรูปทางชนชั้นแบบมุ่งทำลายล้างฝ่ายนายทุนไม่ใช่ผลลัพธ์อันยั่งยืนและมีผลเสียมากกว่า เขาพยายามผลักแนวคิดปฏิรูปสังคมแบบค่อยเป็นค่อยไป แนวคิดของเขากลายเป็นที่ยอมรับโดยชาวเยอรมันภายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง