stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศเวียดนามเหนือ
ประวัติ

หลังจากที่สงครามโลกครั้งที่สองได้ยุติลงในปี พ.ศ. 2488 เวียดนามได้ประกาศที่จะต่อสู้เพื่อให้เวียดนามหลุดพ้นจากสภาพการเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสอย่างเปิดเผย ด้วยความต้องการที่จะเป็นเอกราช จึงได้มีการสู้รบกันอย่างหนักเป็นเวลานานถึง 8 ปี จนกระทั่งกองกำลังเวียดมินห์ ของพรรคนิยมคอมมิวนิสต์เวียดนามสามารถโจมตีป้อมปราการสำคัญของฝรั่งเศสที่เดียนเบียนฟูแตกลงในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 วิกฤตการณ์สงครามครั้งนั้นมีทางที่จะรุกรานจนกลายเป็นสงครามระหว่างประเทศ ฝรั่งเศสจึงยอมรับความปราชัยและสงบศึก ด้วยเหตุนี้จึงได้มีการลงนามในอนุสัญญาเจนีวา พ.ศ. 2497 ที่นครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีผลให้เวียดนามถูกแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ เวียดนามเหนือ และเวียดนามใต้ โดยมีเส้นขนานที่ 17 องศาเหนือเป็นเส้นแบ่งเขตเวียดนามเหนือ ยึดถือการปกครองแบบสังคมนิยมคอมมิวนิสต์ ภายใต้การนำของนายโฮจิมินห์
ต่อมา เมื่อมีความพยายามที่จะรวมเวียดนามทั้งสองส่วนเข้าด้วยกัน เวียดนามเหนือจึงได้ส่งกำลังกองโจรเวียดกงเข้าก่อกวนและแทรกซึมเข้าไปในเวียดนามใต้อย่างต่อเนื่อง โดยแฝงเข้ามาในลักษณะผู้ลี้ภัยและผู้อพยพ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2498 เรื่อยมา จากนั้นได้มีการปฏิบัติรุกรานด้วยอาวุธ และกำลังทหารอย่างรุนแรง ตลอดจนโฆษณาชวนเชื่อชักจูงใจราษฎรเวียดนามใต้ซึ่งได้ผลเป็นอย่างดี ประกอบการดำเนินการนโยบายด้านการบริหารประเทศของรัฐบาลเเวียดนามใต้ประสบความล้มเหลว จึงไม่สามารถต่อต้านได้เพียงลำพังตนเอง และได้ร้องขอความช่วยเหลือจากมิตรประเทศฝ่ายโลกเสรี
เมื่อปี พ.ศ. 2508 เวียดนามใต้ตกอยู่ในจุดล่อแหลมที่สุดจนรัฐบาลสหรัฐอเมริกาต้องส่งกำลังทหารเข้าไปปฏิบัติการในเวียดนามใต้พร้อมด้วยกำลังทหารของพันธมิตรอีก 6 ประเทศ คือ ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ สเปน ฟิลิปปินส์ เกาหลีใต้ และประเทศไทย ซึ่งผลออกมาก็คือการพ่ายแพ้ของสหรัฐอเมริกา ทำให้เวียดนามเหนือและเวียดนามใต้รวมเข้าด้วยกันในนามของประเทศเวียดนามที่มีการปกครองระบอบสาธารณรัฐสังคมนิยมที่ปกครองด้วยพรรคคอมมิวนิสต์ดั่งเช่นการปกครองของเวียดนามเหนือมาจนถึงปัจจุบัน
ดูเพิ่ม

เวียดนามใต้
บูดู

| --- | --- |
ซอสบูดู
ประเภท: เครื่องปรุง
แหล่งกำเนิด: ประเทศมาเลเซีย
ภูมิภาค: รัฐกลันตันและรัฐตรังกานูของประเทศมาเลเซีย และภาคใต้ของประเทศไทย
ส่วนผสมหลัก: วงศ์ปลาแมว
 ตำราอาหาร: บูดู
บูดู (มลายู: budu / بودو) เป็นอาหารพื้นเมืองที่ได้รับความนิยมในภาคใต้ของประเทศไทยและประเทศมาเลเซีย ได้มาจากการหมักปลากับเกลือเช่นเดียวกับการหมักน้ำปลาโดยอาศัยเอนไซม์และจุลินทรีย์จากปลาที่มีอยู่แล้วตามธรรมชาติ ใช้เวลาในการหมัก 8-15 เดือน ที่ต่างจากน้ำปลาคือบูดูเป็นของเหลวขุ่นที่เป็นสารแขวนลอย ต้องเขย่าให้เข้ากันเสียก่อนรับประทาน ส่วนน้ำปลาไม่มีชิ้นส่วนของตะกอน 
ปริมาณเกลือของน้ำปลา (ร้อยละ 22–37) จะสูงกว่าบูดูซึ่งมีความเค็มอยู่ในช่วงร้อยละ 19–25
การบริโภค

บูดูมักนิยมนำมาปรุงเป็นน้ำพริก ใส่หอมแดง พริกสด มะนาว น้ำตาล กินกับผักสดหรือปรุงเป็นน้ำบูดูสำหรับราดข้าวยำโดยใส่หอม กระเทียม ตะไคร้ ข่า ใบมะกรูดและน้ำตาลแล้วเคี่ยว
กระบวนการผลิต

กระบวนการผลิตบูดูนั้นเริ่มด้วยการนำปลาทะเลสด ซึ่งอาจจะใช้ปลาชนิดใดก็ได้ แต่ผู้ผลิตบูดูในอำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานีจะนิยมใช้ปลากะตัก เพราะจะได้บูดูที่มีกลิ่น และรสชาติดี โดยผู้ผลิตจะซื้อปลากะตักจากชาวประมงที่กลับเข้าฝั่งในตอนเช้า หลังจากนั้นจึงนำปลากะตักมาล้างให้สะอาด (ผู้ผลิตบางรายจะไม่ทำการล้างปลา โดยให้เหตุผลว่า จะทำให้รสชาติและกลิ่นของบูดูเสียไป และกระบวนการหมักจะช่วยให้บูดูสะอาดเองตามธรรมชาติ นอกจากนี้ผู้บริโภคก็จะนำบูดูไปปรุงก่อนบริโภคอยู่แล้ว) ใส่กระบะไม้ขนาดประมาณ 0.5 × 2 เมตร แล้วเติมเกลือสมุทรประเภทหยาบลงไป โดยใช้อัตราส่วน ปลากะตักต่อเกลือ 3:1 โดยน้ำหนัก หลังจากนั้นจะทำการคลุกให้เข้ากันโดยใช้ไม้พาย เมื่อคลุกปลากะตักกับเกลือให้เข้ากันได้ที่ดีแล้ว ก็จะนำไปใส่ในโอ่งดินหรือบ่อซิเมนต์ ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า "บ่อบูดู" มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เมตร สูง 1 เมตร แล้วใช้กระสอบปุ๋ยหรือผ้าคลุมปิดไว้ เพื่อคอยให้ปลานั้นยุบตัวลงไปอีก (สาเหตุที่ต้องคอยให้ปลายุบตัวลงไป เพราะว่าในการหมักจะต้องพยายามให้มีอากาศเข้าไปในบ่อบูดูน้อยที่สุด) แล้วจึงเติมปลาและเกลือที่คลุกแล้วลงไปอีก จนเกือบเต็ม โดยจะเว้นปริมาตรบางส่วนของบ่อบูดูไว้เพื่อเผื่อก๊าซที่เกิดจากการหมักดันฝาปิดบ่อบูดู เมื่อปลาในบ่อบูดูอัดแน่นดีแล้วจึงทำการปิดบ่อบูดูให้มิดชิดด้วยกระสอบเกลือ แล้วไม้ไผ่สาน หรือกระเบื้องหลังคาปิดทับอาจใช้วัตถุหนักทับไว้ ระยะเวลาการหมักจะใช้เวลาประมาณ 8–12 เดือน โดยในช่วงระหว่างการหมักจะไม่มีการเปิดบ่อบูดูเลย และจะต้องพยายามไม่ให้น้ำเวลาฝนตกเข้าไปในบ่อบูดู จะทำให้บูดูมีสีดำ และมีกลิ่นเหม็น
เมื่อครบกำหนดเวลาผู้ผลิตจะเปิดบ่อบูดูซึ่งจะมีน้ำบูดูและเนื้อบูดูปะปนกันอยู่ในบ่อบูดู ในการนำบูดูออกจากบ่อบูดูจะทำโดยการเปิดฝาที่ครอบบ่อบูดู และเอาไม้ไผ่ที่สานออก ตักเกลือที่อยู่บนกระสอบเกลือออก แล้วนำกระสอบเกลือออก นำแกลอนพลาสติกที่เปิดหัวเปิดท้าย ใส่ลงไปในเนื้อบูดูในบ่อบูดู ตักเนื้อบูดูที่อยู่ในแกลอนพลาสติกออกเพื่อให้เหลือแต่น้ำบูดู และน้ำบูดูจะไหลเข้ามาภายในแกลอนพลาสติก โดยมีเนื้อบูดูปะปนเข้ามาบ้างเล็กน้อย แล้วจึงใช้ภาชนะตักน้ำบูดูในแกลอนพลาสติกขึ้น เพื่อนำไปบรรจุในภาชนะ ส่งต่อให้ผู้จัดจำหน่ายต่อไป โดยบูดูที่มีน้ำบูดูเป็นส่วนใหญ่จะเรียกว่า "บูดูใส" ส่วนน้ำบูดูที่มีเนื้อบูดูที่เหลือปะปนในบ่อจะนำไปผลิตเป็น"บูดูข้น" ในการหมักปลากะตัก 450 กิโลกรัมจะได้บูดูประมาณ 400 ลิตร นอกจากนี้เนื้อบูดูที่เหลือจะเอาไปผสมกับน้ำเกลือเพื่อทำบูดูที่มีคุณภาพรองลงมา
บาตังกัส (เมือง)

บทความนี้เกี่ยวกับเมือง สำหรับจังหวัด ดูที่ จังหวัดบาตังกัส
| นครบาตังกัส |
| --- | --- |
นคร
บาตังกัส
สมญา: "ท่าเรืออุตสาหกรรมแห่งคาลาบาร์โซน"; เมืองท่องเที่ยวตั้งแต่อดีต ปัจจุบัน และอนาคต
คำขวัญ: "All here So near"
ที่ตั้งในจังหวัดบาตังกัส
ประเทศ:  ฟิลิปปินส์
เขต: คาลาบาร์โซน
จังหวัด: บาตังกัส
District: Lone District of Batangas City
ก่อตั้ง: 10 มีนาคม ค.ศ. 1917
สถาปนาเป็นนคร: 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1969
บารังไกย์: 105
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Beverley Dimacuha (Liberal)
 • รองนายกเทศมนตรี: Emilio Berberabe (UNA)
 • สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร: Mario Mariño
 • สภาชิกสภา:  รายชื่อ Aileen Grace A. Montalbo Glenn M. Aldover Sergie Rex M. Atienza Hamilton G. Blanco Alyssa Renee A. Cruz-Atienza Oliver Z. Macatangay Armando C. Lazarte Karlos Emmanuel Buted Julian B. Villena Gerardo A. Dela Roca Nelson E. Dimacuha Nestor J. Chavez ABC President Angelito A. Dimacuha 
พื้นที่
 • นคร: 282.96 ตร.กม. (109.25 ตร.ไมล์)
ความสูง: 477 เมตร (1,565 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • นคร: 329,874 คน
 • ความหนาแน่น: 1,200 คน/ตร.กม. (3,000 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Batangueño (เพศชาย) Batangueña (เพศหญิง)
เขตเวลา: UTC+8 (PST)
รหัสไปรษณีย์: 4200
ไอดีดี : รหัสโทรศัพท์ : +63 (0)43
ระดับรายได้: ระดับที่หนึ่ง
วันเฉลิมฉลอง: 16 มกราคม
ไฟฟ้า:   บริษัทไฟฟ้ามะนิลา  Batangas II Electric Cooperative 
เว็บไซต์: www.batangascity.gov.ph
บาตังกัส (ฟิลิปปินส์: Batangas) เป็นนครศูนย์กลางของจังหวัดบาตังกัส ประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นนครที่มีพื้นที่มากที่สุดในจังหวัด และเป็นหนึ่งในนครที่พัฒนาเป็นเมืองรวดเร็วที่สุดของประเทศ ในปี ค.ศ. 2015 บาตังกัสมีประชากร 329,874 คน
บาตังกัสเป็นที่รู้จักกันในฐานะ "ท่าเรืออุตสาหกรรมแห่งคาลาบาร์โซน" เนื่องจากเป็นที่ตั้งของท่าเรือนานาชาติบาตังกัส หนึ่งในท่าเรือที่มีผู้โดยสารหนาแน่นที่สุด และยังมีโรงกลั่นน้ำมันที่ใหญ่เป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศ นอกจากนี้ยังมีโรงไฟฟ้าจากแก๊สธรรมชาติ 3 แห่ง และโรงงานอุตสาหกรรมอีกหลายแห่ง ตัวนครเป็นศูนย์กลางในด้านพาณิชยกรรม การศึกษา สาธารณสุข การท่องเที่ยว และการขนส่งของภูมิภาค
การขนส่ง

การขนส่งหลักในตัวเมือง ได้แก่ รถจิปนีย์ และรถจักรยานสามล้อ โดยเชื่อมต่อระหว่างบารังไกย์ เมืองและเทศบาลอื่น ๆ ศูนย์กลางการขนส่งอยู่ที่สถานีขนส่งผู้โดยสารแกรนด์เซ็นทรัล ถนนไดเวอร์ชัน
การศึกษา

สถาบันการศึกษาที่สำคัญได้แก่ มหาวิทยาลัยรัฐบาตังกัส, สถานศึกษาแห่งมหาวิทยาลัยฟิลิปปินส์–บาตังกัส, มหาวิทยาลัยบาตังกัส, วิทยาลัยเซนต์บริดเก็ต, โรงเรียนนานาชาติเวสต์มีด, วิทยาลัยโกลเดนเกต และวิทยาลัยลุงซดบาตังกัส
แผนกการศึกษาได้แบ่งเขตพื้นที่การศึกษาในบาตังกัส ในช่วงปีการศึกษา 2013-2014 มีโรงเรียนประถม 82 แห่ง และโรงเรียนมัธยม 18 แห่ง  ต่อมาในปีการศึกษา 2016-2017 มีโรงเรียนเอกชนที่ได้รับอนุญาต 50 แห่ง ซึ่งสอนในหลายระดับจนถึงระดับวิทยาลัย
ระเบียงภาพ

ภาพมุมกว้างของนครบาตังกัสและเขาปีนามูคัน
Basilica Immaculate Conception Parish
โรงพยาบาลเฆซุสออฟนาซาเรท
พลาซามาบินี
ท่าเรือบาตังกัส
ภูเขาบานอย
ศาลาว่าการบาตังกัส
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
Philippine Standard Geographic Code
สถิติเกี่ยวกับประชากร
นบี

นบี (อาหรับ: نبي) หมายถึง ผู้เผยพระวจนะในศาสนาอิสลาม คำว่า นบี มาจากคำว่า นับบะอะ หรือ อัมบะอะ แปลว่า แจ้งข่าว ใช้หมายถึงเป็นผู้นำวจนะของพระเจ้ามาประกาศแก่มวลมนุษย์ คำว่านบีในศาสนาอิสลามจึงหมายถึงผู้เผยพระวจนะในศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์
นบีและรอซูล

คัมภีร์อัลกุรอานไม่ได้ระบุไว้ชัดเจนว่านบีและรอซูลเหมือนหรือต่างกันอย่างไร บางครั้งมีการเรียกรอซูล หรือศาสนทูตว่านบี บางคนจึงสันนิษฐานว่านบีและรอซูลคือตำแหน่งเดียวกัน แต่นักวิชาการอิสลามบางท่านอธิบายว่านบีกับรอซูลต่างกันที่ นบีเป็นผู้ที่รับเทวโองการให้มาปฏิบัติหน้าที่เฉพาะ แต่รอซูลคือผู้ที่อัลลอฮ์แต่งตั้งให้มาสั่งสอนมนุษย์โดยทั่วไป โดยนัยนี้นบีจัดเป็นรอซูลประเภทหนึ่ง
แต่บางตำราก็อธิบายว่านบีคือผู้ที่ได้รับคำสั่งสอนจากอัลลอฮ์ แต่ไม่ได้ทรงอนุญาตให้นำไปเผยแพร่ แต่รอซูลเป็นผู้ที่รับคำสั่งสอนแล้วทรงให้นำไปเผยแพร่ต่อ ผู้ที่เป็นรอซูลจึงต้องเป็นนบีมาก่อน
รายนามบรรดานบีและรอซูล

ชาวมุสลิมเชื่อว่าอัลลอฮ์ได้ประทานนบีแก่ประชาชนทุกชนชาติ จึงมีนบีอยู่มากมาย นบีมุฮัมมัดกล่าวว่านบีมีอยู่ถึง 124,000 คน โดยนบีมุฮัมมัดเป็นนบีคนสุดท้าย คัมภีร์อัลกุรอานระบุชื่อของนบีไว้ 25 คน  บุคคลที่กล่าวไม่เจาะจงมี 3 คน  และบุคคลต้องสงสัย 9 คน และนบีที่ถูกกล่าในหะดีษ และเรื่องเล่าชาวอิสรออีลมี 6 คน
รายนามบรรดานบีและรอซูล > นบีที่ถูกกล่าวนามอย่างเจาะจง

นบีอาดัม
นบีอิดรีส บุตรอัลยาริด (เอโนค บุตรยาเรด)
นบีนูห์ บุตรลามัก (โนอาห์ บุตรลาเมค)
นบีฮูด บุตรอับดุลลอฮ์
นบีศอลิห์ บุตรอุบัยด์
นบีอิบรอฮีม บุตรอาซัร (อับราฮัม บุตรเทราห์)
นบีลูฏ บุตรฮัรรอน (โลท บุตรฮาราน)
นบีอิสมาอีล บุตรนบีอิบรอฮีม (อิชมาเอล บุตรอับราฮัม)
นบีอิสหาก บุตรนบีอิบรอฮีม (อิสอัค บุตรอับราฮัม)
นบียะอ์กูบ บุตรนบีอิสหาก (ยาโคบ บุตรอิสอัค)
นบียูสุฟ บุตรนบียะอ์กูบ (โยเซฟ บุตรยาโคบ)
นบีอัยยูบ บุตรมูศ (โยบ บุตรอาโมส)
นบีชุอัยบ์ บุตรมีกาอีล (เยโธร บุตรมิคาเอล)
นบีมูซา บุตรอิมรอน (โมเสส บุตรอัมราม)
นบีฮารูน บุตรอิมรอน (อาโรน บุตรอัมราม)
นบีดาวูด บุตรอัยชา (ดาวิด บุตรเยสซี)
นบีสุลัยมาน บุตรนบีดาวูด (ซาโลมอน บุตรดาวิด)
นบีอิลยาส บุตรยาซีน (เอลียาห์ บุตรยาซีน)
นบีอัลยะสะอ์ บุตรอะดีย์ (เอลีชา บุตรชาฟัท)
นบียูนุส บุตรมัตตา (โยนาห์ บุตรอามิททัย)
นบีซูลกิฟล์ บุตรบูซีย์ (เอเสเคียล บุตรบุซี)
นบีซะกะรียา สืบเชื้อสายจากนบีฮารูน (เศคารียาห์ สืบเชื้อสายมาจากอาโรน)
นบียะห์ยา บุตรนบีซะกะรียา (ยอห์น บุตรเศคารียาห์)
นบีอีซา บุตรมัรยัม (เยซู บุตรมารีย์)
นบีมุฮัมมัด บุตรอับดุลลอฮ์
รายนามบรรดานบีและรอซูล > นบีที่ถูกกล่าวนามอย่างไม่เจาะจง

นบียูชะอ์ บุตรนูน (โยชูวา บุตรนูน)
นบีเคาะฎิร สืบเชื้อสายจากซาม
นบีเศาะมูอีล บุตรอัลกอนะห์ (ซามูเอล บุตรเอลคานาห์)
นบีอิรมียา บุตรฮิลกียา (เยเรมีย์ บุตรเฮลคียาห์)
รายนามบรรดานบีและรอซูล > ผู้ต้องสงสัยว่าเป็นนบี

อัสบาฏ บุตรนบียะอ์กูบ (ต้นตระกูลอิสราเอล 12 ตระกูล บุตรยาโคบ)
ฏอลูต บุตรกีช (ซาอูล บุตรคีช)
ลุกมาน สืบเชื้อสายจากฮาม
อุซัยร์ สืบเชื้อสายจากนบีฮารูน (เอสรา สืบเชื้อสายจากอาโรน)
ซูลก็อรนัยน์ สืบเชื้อสายจากซาม (กษัตริย์ไซรัส สืบเชื้อสายจากเชม)
อิมรอน สืบเชื้อสายจากนบีสุลัยมาน (เฮลี สืบเชื้อสายจากซาโลมอน)
เราะสูลแห่งชาวยาซีน สืบเชื้อสายจากวงศ์วานอิสรออีล (อัครทูตแห่งอันติโอก สืบเชื้อสายอิสราเอล)
อะบูกัรบ์ อัสอ๊าด อัลกามิล บุตรฮัสซาน มาลิกีกะริบยุฮามิน
รายนามบรรดานบีและรอซูล > นบีที่ปรากฏในหะดีษ และอิสรออีลลิยาต

นบีชีษ บุตรนบีอาดัม (เสท บุตรอาดัม)
นบีฮันเซาะละห์ บุตรศ็อฟวาน
นบีชะอ์ยา บุตรอัมซียา (อิสยาห์ บุตรอามอส)
นบีฮะบะกูก สืบเชื้อสายจากนบีสุลัยมาน (ฮาบากุก สืบเชื้อสายจากซาโลมอน)
นบีอูบดียา สืบเชื้อสายจากอิศ (โอบาดีห์ สืบเชื้อสายจากเอซาว)
นบีดานียาล สืบเชื้อสายจากนบีสุลัยมาน (ดาเนียล สืบเชื้อสายจากซาโลมอน)
เมื่อจะออกชื่อนบีเหล่านี้ ชาวมุสลิมจะขอพรอัลลอฮ์แก่ท่านด้วยการลงท้ายชื่อแต่ละท่านท่านว่า “อะลัยฮิสสลาม” แปลว่า ขอสันติจงมีแด่ท่าน ยกเว้นนบีมุฮัมมัดจงลงท้ายว่า “ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะซัลลัม” แปลว่า ขออัลลอฮ์โปรดประทานเมตตาและสันติแก่ท่าน
พม่าเชื้อสายมลายู

| Melayu Myanmar/Melayu Burma/ملايو ميانمار ပသျှူးလူမျို |
| --- | --- |
กลุ่มชาวพม่าเชื้อสายมลายูในคริสต์ทศวรรษ 1950
ประชากรทั้งหมด
อาศัยในพม่า 27,000 คน  (ไม่รวมผู้พลัดถิ่นในประเทศไทยและกลับไปประเทศมาเลเซีย) 
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
เขตตะนาวศรี (ส่วนใหญ่ในอำเภอเกาะสอง); จังหวัดระนอง, ประเทศไทย; เกาะลังกาวี, ประเทศมาเลเซีย
ภาษา
ภาษามลายูเกอดะฮ์ · ภาษาไทยถิ่นใต้ · ภาษาพม่า
ศาสนา
ส่วนใหญ่   อิสลามนิกายซุนนี
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
มลายู (โดยเฉพาะชาวเกอดะฮ์และชาวสตูลเชื้อสายมลายู) 
ชาวพม่าเชื้อสายมลายู (มลายู: Melayu Myanmar/Melayu Burma, อักษรยาวี: ملايو ميانمار, พม่า: ပသျှူးလူမျိုး, ปะซู)กลุ่มชาติพันธุ์ที่สำคัญกลุ่มหนึ่งที่กระจายตัวลงมาตั้งแต่ตอนบนจนถึงตอนล่างของหมู่เกาะมะริดในเขตแดนของเขตตะนาวศรีทางตอนใต้ของประเทศพม่า
ประวัติ

ชาวพม่าเชื้อสายมลายู มักถูกเรียกโดยชนพื้นเมืองแถบนั้นว่า ปะซู พวกเขาได้อพยพมาจากมาเลเซีย และดินแดนทางตอนใต้ฝั่งตะวันตกของไทย เข้ามาตั้งถิ่นฐานในแถบตะนาวศรี (Tanah Seri ตาเนาะซรี) โดยเฉพาะในเขตเมืองเกาะสอง (Pulodua ปูโลดูวอ) เพื่อทำการค้าขายเมื่อครั้งเมื่อพม่ายังตกเป็นอาณานิคมของอังกฤษในช่วงปี ค.ศ. 1824-1948 และตะนาวศรีจึงรู้จักกันในนามว่า วิกตอเรียพอยต์ เพื่อเทิดพระเกียรติสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ชาวมลายูส่วนหนึ่งอพยพมาจากอำเภอละงู จังหวัดสตูล
กลุ่มชาวมลายู-อาหรับ ที่นำโดยนายูดา อาเหม็ด ได้เดินทางรอบหมู่เกาะมะริดเพื่อหาสินค้าในการค้าขาย และท้ายที่สุดพวกเขาก็เริ่มการตั้งถิ่นฐานลงในแถบอ่าววิกตอเรียพอยต์ นอกจากนี้บางส่วนได้ตั้งถิ่นฐานร่วมกับชาวจีน และชาวสยาม อย่างเมืองบกเปี้ยน และเมืองมะลิวัลย์โดยเฉพาะตามชายฝั่ง และตั้งหมู่บ้านเรียงรายกันบนหมู่เกาะในเขตอ่าวเบงกอล
ปัจจุบันชาวพม่าเชื้อสายมลายูกว่า 10,000 คน ได้อพยพออกจากดินแดนตะนาวศรี ส่วนใหญ่ได้อพยพไปยังประเทศมาเลเซีย, เกาะสินไห จังหวัดระนอง  บางส่วนอพยพไปยังส่วนอื่นของพม่า โดยเฉพาะที่ย่างกุ้ง
ภาษาและวัฒนธรรม

ชาวพม่าเชื้อสายมลายู ใช้ภาษาท้องถิ่นในการสื่อสารคือภาษามลายูไทรบุรีหรือมลายูสตูล ที่ใช้ในแถบตะวันตกของประเทศมาเลเซีย โดยเฉพาะที่รัฐเกอดะฮ์และรัฐปะลิส และมีจำนวนหนึ่งใช้สำเนียงเปรัก แต่ในปัจจุบันพวกเขาต้องเรียนรู้ภาษาพม่าควบคู่ไปด้วยเช่นเดียวกับชาวไทยพลัดถิ่น เนื่องจากภาษาพม่าเป็นภาษาราชการ อย่างไรก็ตามภาษาของพวกเขาก็ได้ทิ้งอิทธิพลไว้กับภาษาพม่าแถบเมืองมะริดที่มีสำเนียงใกล้เคียงกับภาษามลายู โดยวัฒนธรรมของคนที่นี่ยังเป็นวัฒนธรรมดั้งเดิมเมื่อครั้งคริสต์ศตวรรษที่ 15 ชาวพม่าเชื้อสายมลายูที่สูงอายุสามารถอ่านอักษรยาวี พูดภาษามลายู และเขียนอักษรอาหรับได้ (ขณะที่มาเลเซียได้หันมาใช้อักษรรูมี) ชาวปะซูส่วนหนึ่งได้ตั้งถิ่นฐานรวมกับชาวไทยมุสลิม มีสมรสข้ามชาติพันธุ์กับมุสลิมกลุ่มอื่น บรรดาวัยรุ่นที่สืบเชื้อสายมลายูส่วนมากได้รับการศึกษาจากสถานศึกษาของรัฐบาลพม่า มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ศึกษาในโรงเรียนสอนศาสนา ชาวพม่าเชื้อสายมลายูนับถืออิสลามแนวทางซุนนีย์ แต่เป็นมัซฮับซาฟีอี ซึ่งแตกต่างกับมุสลิมกลุ่มอื่นในพม่าที่เป็นมัซฮับฮานาฟี
พระเจ้าเมงจีโย

| พระเจ้าเมงจีโย |
| --- | --- |
พระบรมราชานุสาวรีย์พระเจ้าเมงจีโยในตองอู
พระเจ้าเกตุมะดี
ครองราชย์: 16 ตุลาคม พ.ศ. 2053 – 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2073
ราชาภิเษก: 11 เมษายน พ.ศ. 2054
ก่อนหน้า: ตั้งราชวงศ์ใหม่
รัชกาลถัดไป: ตะเบ็งชะเวตี้
อุปราชแห่งเกตุะมดี
ระหว่าง: เมษายน พ.ศ. 2028 – 16 ตุลาคม พ.ศ. 2053
ก่อนหน้า: เมงสีตู
ถัดไป: เมงเยสีหตู

ประสูติ: กรกฎาคม พ.ศ. 2002 อังวะ
สวรรคต: 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2073 (ชันษา 71) ตองอู
ชายา: โซมีนเทะทีน   สิริมหาจันทาเทวี   พระนางรัตนาเทวี   มหาเทวี   พระนางราชเทวี
พระราชบุตร: ตะเบ็งชะเวตี้   อตุลสิริ
ราชวงศ์: ราชวงศ์ตองอู
พระราชบิดา: Maha Thinkhaya
พระราชมารดา: Min Hla Nyet
ศาสนา: พุทธเถรวาท
พระเจ้าเมงจีโย (สำเนียงพม่าออกว่า มินจีโหญ่) (อังกฤษ: Mingyinyo, พม่า: မင်းကြီးညို) หรือ พระเจ้าสิริชัยสุระ ตามพงศาวดารไทย หรือในนวนิยายผู้ชนะสิบทิศเรียก เมงกะยินโย เป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์ตองอู ราชวงศ์และอาณาจักรที่ 2 ของประวัติศาสตร์พม่า พระเจ้าเมงจีโยเดิมเป็นนายทหารที่มีความสามารถในการรบ ได้ทำการรวบรวมชาวพม่าที่อยู่กันอย่างกระจัดกระจายหลังการล่มสลายของอาณาจักรพุกามภายหลังการโจมตีของมองโกล โดยได้รับความช่วยเหลือจากขุนนางสำคัญหลายคน เช่น เมงเยสีหตู (บางคนถูกสมมติเป็นตัวละครในนวนิยายผู้สิบทิศ เช่น มหาเถรวัดกุโสดอ)
พระเจ้าเมงจีโยได้สถาปนาเมืองตองอู ซึ่งเป็นเมืองในขุนเขาเป็นปราการที่ดีขึ้นเป็นศูนย์กลางอำนาจใหม่ ต่อมามีการแผ่ขยายอำนาจเข้ายึดเมืองแปรโดยสามารถรบชนะพระเจ้านรปติแห่งแปรได้สำเร็จ ต่อมาคิดจะเข้ายึดเมืองหงสาวดีที่มีพระเจ้าสการะวุตพีเป็นกษัตริย์ แต่ไม่สำเร็จเนื่องจากพระเจ้าเมงจีโยสวรรคตเสียก่อน
ในมหาราชวงศ์พงศาวดารพม่า ระบุว่า พระองค์ได้พบกับพระมเหสีเมื่อเสด็จทอดพระเนตรการสร้างเขื่อน ซึ่งต่อมามีพระโอรสเพียงพระองค์เดียว ที่ได้ครองราชย์ต่อมา คือ พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้
พระเจ้าเมงจีโย สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2074 พระนามของพระองค์อาจแปลได้ว่า "พระองค์ดำ" (มิน = กษัตริย์, จี = ยิ่งใหญ่, โหญ่ = ดำ)
บรรณานุกรม

Royal Historical Commission of Burma (1832). Hmannan Yazawin (in Burmese). 1–3 (2003 ed.). Yangon: Ministry of Information, Myanmar.
| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าเมงจีโย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สิ้นสุดราชวงศ์พุกาม  |  | พระมหากษัตริย์พม่า  (อาณาจักรพม่ายุคที่ 2)   (พ.ศ. 2053 - พ.ศ. 2073) |  | พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ |
| ด ค กราชวงศ์ตองอู |
| --- | --- | --- |
| พระมหากษัตริย์ |  พระเจ้าเมงจีโย  พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้  พระเจ้าบุเรงนอง  พระเจ้านันทบุเรง  พระเจ้าญองย่าน  พระเจ้าอะเนาะเพะลูน  พระเจ้ามีนเยเดะบะ  พระเจ้าตาลูน  พระเจ้าปีนดะเล  พระเจ้าปเย  พระเจ้านะราวะระ  พระเจ้ามังกะยอดิน  พระเจ้าสเน่ห์มิน  พระเจ้าตะนินกันเหว่  พระเจ้ามหาธรรมราชาธิบดี  |  |
| สงครามที่สำคัญ |  สงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้  สงครามช้างเผือก  การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 1  สงครามตีเมืองคัง  สงครามยุทธหัตถี  |  |
| ที่ประทับ | พระราชวังกัมโพชธานี |  |
| ด ค ก พระมหากษัตริย์พม่า |
| --- | --- |
ราชวงศ์พุกาม ค.ศ. 849–1297:  ปยีน-บย่า  ตานแนะ  ซะเล  เต้นโค  ญองอู้ ซอยะฮ่าน  กู้นซอจ้องพยู  จีนโซ่  โซะกะเต้  อโนรธามังช่อ  ซอลู  จานซิต้า  ซีตูที่ 1  นะระตู  นรสิงขะ  ซีตูที่ 2  ไชยสิงขะ  นรสิงหอุซะนา1  จะซวา  อุซะนา  นรสีหบดี  กะยอฉะวา2 
อาณาจักรมยีนไซง์และอาณาจักรปี้นยะ ค.ศ. 1297–1364:  อะทินคะยา1, ราซะทินจาน1 และ สีหตู1  สีหตู  อูซะนาที่ 1  สีตู1  กะยอฉะวาที่ 1  กะยอฉะวาที่ 2  นรตู่  อูซะนาที่ 2 
อาณาจักรซะไกง์ ค.ศ. 1315–1364:  ซอยู่น  ตราพระยาที่ 1  อโนรธาที่ 1  จะซวา  อโนรธาที่ 2  ตราพระยาที่ 2  มินบเยาะสีหบดี 
อาณาจักรอังวะ ค.ศ. 1364–1555:  ตะโดมินพญา  ฝรั่งมังศรีชวา  ตราพระยา  ฝรั่งมังฆ้อง  ฝรั่งมังศรี  มี่นละแง  กะเล่เจ้ตองโญ  โม่ญี่นตะโด้  มังรายกะยอฉะวาที่ 1  นรปติที่ 1  สีหสุระ  มังฆ้องที่ 2 และ สีหสุระที่ 2  นรปติที่ 2  ซะโลน3 และ โตฮาน-บว่า3  คอนเมง3  นรปติที่ 33  นรปติที่ 43 
อาณาจักรหงสาวดี ค.ศ. 1287–1539, ค.ศ. 1550–1552:  ฟ้ารั่ว  รามประเดิด  แสนเมือง  รามมะไตย  ชีปอน  อายกำกอง  อายลาว  พระยาอู่  มหาเทวี1  ราชาธิราช  ธรรมราชา  รามที่ 1  พะโร  พญาเกียรติ์  มะมุดตาว  เชงสอบู  ธรรมเจดีย์  รามที่ 2  สการะวุตพี  สมิงสอตุต4  สมิงทอ4 
อาณาจักรมเยาะอู้ ค.ศ. 1429–1785:  นรเมขลา  คะยี  Ba Saw Phyu  Dawlya  Ba Saw Nyo  Ran Aung  Salingathu  ยาซา  จาซาปะติ  ซอโอ  Thazata  มังฆ้อง  มี่นบีน  Dikkha  ซอละ  Sekkya  พะล่อง  ยาซาจี้  Khamaung  สิริสุธรรมมา  สเน่ห์  นรปติ  ตะโด  จันทสุธรรมมา  สิริสุริยา  วรธรรมราชา  มุนีสุธรรมราชา  จันทสุริยาที่ 1  นรธา  Mayuppiya  Kalamandat  นรธิบดีที่ 1  จันทวิมาลาที่ 1  จันทสุริยาที่ 2  Sanda Wizaya  จันทสุริยาที่ 3  นรธิบดี  Narapawara  Sanda Wizala  Madarit  นรอภัย  Thirithu  จันทปรมะ  อภัย  Sanda Thumana  จันทวิมาลาที่ 2  Sanda Thaditha  Maha Thammada 
อาณาจักรแปร ค.ศ. 1482–1542:  ตะโดเมงสอ  บาเยงทเว  นรปติ5  มังฆ้อง5 
ราชวงศ์ตองอู ค.ศ. 1510–1752:  เมงจีโย  ตะเบ็งชะเวตี้  บุเรงนอง  นันทบุเรง  ญองย่าน  อะเนาะเพะลูน  มีนเยเดะบะ  ตาลูน  ปีนดะเล  ปเย  นะราวะระ  มังกะยอดิน  สเน่ห์มิน  ตะนินกันเหว่  มหาธรรมราชาธิบดี 
อาณาจักรหงสาวดีใหม่ ค.ศ. 1740–1757:  สมิงทอพุทธกิตติ  พญาทะละ 
ราชวงศ์โก้นบอง ค.ศ. 1752–1885:  อลองพญา  มังลอก  มังระ  จิงกูจา  หม่องหม่อง  ปดุง  จักกายแมง  แสรกแมง  พุกามแมง  มินดง  สีป่อ 
 1อุปราชหรือผู้สำเร็จราชการแทน  2มองโกลครอบครอง (ค.ศ. 1297)  3สหพันธรัฐชาน (ค.ศ. 1527–55)  4การฟื้นฟูระยะสั้น (ค.ศ. 1550–52)  5สหพันธรัฐฉานครอบครอง (ค.ศ. 1532–42)
ภาษาซัมบัล

| ภาษาซัมบัล |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: ประเทศฟิลิปปินส์
ภูมิภาค: จังหวัดซัมบาเลส, ปังกาซีนัน, เมโทรมะนิลา, ปาลาวัน
ชาติพันธุ์: ชาวซัมบัล
จำนวนผู้พูด: 70,000 คน  (2000)
ตระกูลภาษา: ออสโตรนีเซียน  มาลาโย-โพลีเนเซียฟิลิปปินลูซอนกลางซัมบัลภาษาซัมบัล
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ: ภาษาประจำภูมิภาคในประเทศฟิลิปปินส์
ผู้วางระเบียบ: คณะกรรมการว่าด้วยภาษาฟิลิปปินส์
รหัสภาษา
ISO 639-3: xsb
พื้นที่ที่มีผู้พูดภาาาซัมบัล
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด
ภาษาซัมบัล (อังกฤษ: Sambal, Sambali; ฟิลิปปินส์: Sambal) เป็นภาษากลุ่มซัมบัล ใน พ.ศ. 2543 มีผู้พูดราว 70,000 คน ส่วนใหญ่อยู่ในเมืองซันตาครุซ, คันเดลารียา, มาซินโลก, ปาลาวิก และอีบาในจังหวัดซัมบาเลส ประเทศฟิลิปปินส์ มีผู้พูดบางส่วนอยู่ในเมืองเคโซนของจังหวัดปาลาวันด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น

SIL International. Sambal language resources.
ชุมนุมสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย)

ชุมนุมสมเด็จพระโสร์ทศ เป็นชุมนุมอิสระหลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ตั้งอยู่ที่เมืองพุทไธมาศ นอกเขตอาณาจักรธนบุรี ผู้นำชุมนุม คือ สมเด็จพระโสร์ทศ พระนามเดิม เจ้าฟ้าจุ้ย หรือ เจ้าจุ้ย ในฐานะเป็นองค์รัชทายาทราชวงศ์บ้านพลูหลวง โดยมีจักรพรรดิเฉียนหลง พระเจ้ากรุงจีน ให้การรับรองสถานะความเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรสยาม (เสียมหลอ) อย่างเป็นทางการเพื่อสืบพระราชบัลลังก์ต่อจากสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์
พระราชประวัติ

สมเด็จพระโสร์ทศ มีพระนามเดิมว่า เจ้าฟ้าจุ้ย หรือ เจ้าจุ้ย ภาษาจีนเอ่ยพระนามว่า เจาจุ้ย (จีน: 昭翠) เป็นพระราชโอรสของเจ้าฟ้าอภัย ส่วน จดหมายเหตุรัชกาลเกาจง "เกาจงสือลู่" บรรพ ๘๖๔ ว่า เจ้าจุ้ย (เจาชุ่ย) เป็นพระโอรสของเจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์ และเป็นพระราชนัดดาของสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ หลังเสียกรุงศรีอยุธยาแล้วจึงเสด็จลี้ภัยไปยังเมืองพุทไธมาศ (หรือ ฮาเตียน ปัจจุบันคือ ราชรัฐห่าเตียน) ขณะนั้นเมืองพุทไธมาศอยู่ในอำนาจของจีนกวางตุ้ง มีคนไทยจำนวนมากทั้งชายและหญิงไปรวมอยู่กันกว่าสามหมื่นคน จักรพรรดิเฉียนหลงได้ให้การสนับสนุนเจ้าฟ้าจุ้ยให้ขึ้นปกครองกรุงสยาม โดยพระราชทานตราตั้งพระราชลัญจกรตราหยก เมื่อปี พ.ศ. 2310 เพื่อรับรองสถานะความเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรสยาม (เสียมหลอ)
ชุมนุมสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย)

ดูเพิ่ม: สภาพจลาจลหลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
ชุมนุมสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) > ปราบพระเจ้าตากสินด้วยทัพพม่าจากกรุงอังวะ

ในระหว่างที่สมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) ประทับที่เมืองพุทไธมาศมีพระราชดำริวางแผนทำสงครามปราบสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี มีลำดับเหตุการณ์ดังนี้
แผนขั้นแรก ทรงใช้กำลังพลจากกองทัพพม่า 200,000 นาย บุกเข้ายึดกรุงธนบุรี ซึ่งสมเด็จพระโสร์ทศทรงแต่งพระราชสาส์นถึงพระเจ้ามังระ แห่งกรุงอังวะเมื่อปลายปี พ.ศ. 2310 ในขณะเดียวกัน พระเจ้ากรุงศรีสัตนาคนหุต อาณาจักรล้านช้าง ทรงแต่งพระราชสาส์นรายงานถึงพระเจ้ามังระ เรื่อง สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีสถาปนาตั้งตัวเป็นใหญ่ที่กรุงธนบุรี และเสนอให้พระเจ้ากรุงอังวะจัดกองทัพพม่าสนับสนุนสมเด็จพระโสร์ทศเช่นกัน พระเจ้ามังระจึงมีรับสั่งโปรดให้พระยาทวาย จัดทัพพม่าพร้อมกำลังพล 3,000 นาย ครั้นเคลื่อนพลไปถึงกรุงธนบุรีจึงได้เข้าปะทะกับกองทัพฝ่ายสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีที่ บางกุ้ง เมืองราชบุรี แต่ทัพพม่าพ่ายแพ้ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีสามารถยึดศาสตราวุธทางบกและทางน้ำจากพม่าได้เป็นจำนวนมาก ครั้นสมเด็จพระโสร์ทศทราบข่าวการพ่ายแพ้ของทัพพม่าแล้ว จึงทรงปรับแผนการรบใหม่
เมื่อปี พ.ศ. 2311 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี มีรับสั่งโปรดให้จัดกองทัพเข้าตีเมืองพุทไธมาศซึ่งที่ประทับของสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) โปรดให้พระยาโกษาธิบดี (เฉินเหลียง) เป็นแม่ทัพใหญ่พร้อมกำลังพล 1,481 นาย กองทัพพระยาพิชัยไอศวรรค์ (หยางจิ้งจง) กำลังพล 1,686 นาย เป็นกองหนุน และกองทัพพระยายมราช (บุญชู) กำลังพล 689 นาย เป็นกองหลัง
ครั้นพระยาโกษาธิบดี (เฉินเหลียง) มีรี้พลไปถึงเมืองพุทไธมาศและเมืองบันทายมาศ แล้ว จึงเกิดการปะทะกับกองทัพญวนและเขมร กองทัพฝ่ายพระยาโกษาธิบดี (เฉินเหลียง) กำลังไม่แข้มแข็งนักจึงต้องถอยทัพออกมา ส่งผลให้การศึกครั้งแรกจึงไม่สามารถเข้ายึดเมืองได้ แต่หลังจากกองทัพญวนและเขมรถอยทัพกลับไปแล้ว พระยาโกษาธิบดี (เฉินเหลียง) จึงยกทัพเข้ายึดเมืองพุทไธมาศและเมืองบันทายมาศอีกครึ้งจนสำเร็จ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีจึงมีรับสั่งโปรดตั้งขุนนางไทยปกครองเมืองทั้งสอง ส่วนสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) นั้นเสด็จลี้ภัยไปยังเขมร
เมื่อสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) เสด็จลี้ภัยมาถึงเขมรจึงขอความช่วยเหลือโดยให้เจ้าพระยาราชาเศรษฐี (ม่อซื่อเทียน) ให้จัดกองทัพญวนเข้ายึดเมืองพุทไธมาศและเมืองบันทายมาศคืนจนเป็นผลสำเร็จ สมเด็จพระโสร์ทศจึงเสด็จกลับไปประทับที่เมืองพุทไธมาศดังเดิม จึงทรงวางแผนขั้นที่สองเพื่อปราบสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
ชุมนุมสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) > วางแผนการปราบพระเจ้าตากสินรอบที่สอง

แผนขั้นที่สอง สมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) ทรงวางแผนโดยจัดกองทัพใหญ่ มีกำลังพล 200,000 นาย แบ่งเป็น ทัพเรือ 100,000 นาย โดยรวบรวมกำลังพลจากทัพญวนและเขมร ไพร่พลเมืองพุทธไทมาศ เมืองบันทายมาศ เมืองพระตะบอง เมืองเสียมราฐ และเมืองนครศรีธรรมราช ตามลำดับ และทางทางบก 100,000 นาย รวบรวมกำลังพลจากล้านช้าง เมืองนครราชสีมา เมืองพิมาย เมืองพิษณุโลก เมืองเชียงใหม่ และกรุงอังวะ
เมื่อปี พ.ศ. 2311 ราวต้นปี สมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) ทรงแต่งพระราชสาส์นถึงเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เจ้าเมืองพระพิษณุโลก โดยขอให้จัดทัพร่วมกับกองทัพฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศ แต่ระหว่างทางพระราชสาส์นของสมเด็จพระโสร์ทศถูกพระยาอนุรักษ์ภูธร เจ้าเมืองนครสวรรค์ (เดิมคือ หลวงพรหมเสนา เจ้าเมืองพรหมบุรี) จับได้แล้วถูกรายงานถวายสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงทราบ นอกจากนี้ สมเด็จพระโสร์ทศทรงแต่งพระราชสาส์นถึงพระเจ้ามังระแต่กรุงอังวะไม่สามารถจัดกองทัพจากพม่าได้เนื่องจากติดศึกสงครามชายแดนกับจีน พระเจ้ากรุงอังวะจึงมีรับสั่งโปรดให้โป่มะยุง่วน ผู้ครองเมืองเชียงใหม่ จัดทัพรวมกำลังพลไปสมทบทัพสมเด็จพระโสร์ทศต่อไป