stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ฆิลเบร์โต โรมัน

| ฆิลเบร์โต โรมัน |
| --- | --- |
เกิด: ฆิลเบร์โต โรมัน ซัลดาญญา (Gilberto Román Saldaña) 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504
ฆิลเบร์โต โรมัน ซัลดาญญา (สเปน: Gilberto Román Saldaña) อดีตนักมวยสากลชาวเม็กซิกัน เป็นแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (115 ปอนด์) ของสภามวยโลก (WBC) 2 สมัย ได้ชื่อว่าเป็นนักมวยในรุ่น 115 ปอนด์ที่เก่งกาจที่สุดในโลกคนหนึ่งเทียบเท่ากับ เขาทราย แกแล็คซี่ เมื่อสมัยที่ทั้งคู่ยังชกมวยอยู่ แต่ทั้งคู่ไม่ได้มีโอกาสชกเพื่อพิสูจน์ฝีมือกัน โดยก่อนที่จะชกมวยสากลอาชีพ โรมันเคยชกมวยสากลสมัครเล่นในทีมชาติเม็กซิโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 มาก่อน โดยตกรอบ 3 ในรุ่นฟลายเวท (51 กิโลกรัม)
โรมันเกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 ที่เมืองเมฆิกาลิ รัฐบาฮากาลิฟอร์เนีย  เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2533 ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ รวมอายุได้ 29 ปี มีสถิติการชกทั้งหมด 61 ครั้ง ชนะ 54 (น็อก 35) เสมอ 1 แพ้ 6
เกียรติประวัติ

แชมป์โลก WBC รุ่น​จูเนียร์​แบนตัมเวท​ (สมัยแรก)
ชิง 30 มีนาคม 2529 ชนะคะแนน จิโร วาตานาเบะ ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 15 พฤษภาคม 2529 ชนะคะแนน เอดการ์ โอมาร์ มอนเซร์รัต ที ฝรั่งเศส
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 18 กรกฎาคม 2529 ชนะคะแนน รูเบน โอสบัลโด กอนโดริ ที่ อาร์เจนตินา
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 30 สิงหาคม 2529 เสมอกับ ซานโตส เบนิกโน ลาซิอา ที่ อาร์เจนตินา
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 19 ธันวาคม 2529 ชนะคะแนน ก้องธรณี พยัคฆ์อรุณ ที่ อินดอร์ สเตเดียม หัวหมาก กทม.
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 31 มกราคม 2430 ชนะน็อค อันตอยเน มอนเตโร ยก 9 ที่ ฝรั่งเศส
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 20 มีนาคม 2530 ชนะคะแนน แฟรงก์ เซเดโน ที่ เม็กซิโก
เสียแชมป์ 16 พฤษภาคม 2530 แพ้น็อค ซานโตส เบนิกโน ลาซิอา ยก 11 ที่ ฝรั่งเศส
แชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท (สมัยที่ 2)
ชิง 8 เมษายน 2531 ชนะคะแนน ซูการ์ เบบี โรฮัส ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 9 กรกฎาคม 2531 ชนะน็อค โยชิยูกิ อูชิดะ ยก 5 ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 4 กันยายน 2531 ชนะคะแนน คิโยชิ ฮาทานากะ ที่ ญี่ปุ่น
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 7 พฤศจิกายน 2531 ชนะคะแนน ชูการ์ เบบี โรฮัส ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 5 มิถุนายน 2532 ชนะคะแนน ฆวน การาโซ ที่ สหรัฐ
ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 12 กันยายน 2532 ชนะคะแนน ซานโตส เบนิกโน ลาซิอา ที่ สหรัฐ
เสียแชมป์ 7 พฤศจิกายน 2532 แพ้คะแนน นานา คอนาดู ที่ เม็กซิโก
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
ชิงแชมป์โลก WBC รุ่น​จูเนียร์​แบนตัมเวท​ เมื่อ 9 มิถุนายน 2533 แพ้อาร์ทีดี มุน ซ็อง-กิล ยก 8 ที่ เกาหลีใต้
อำเภอวังน้ำเย็น

| อำเภอวังน้ำเย็น |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Wang Nam Yen
คำขวัญ: วังน้ำเย็นมีพระบรมสารีริกธาตุล้ำค่า  แดนถ้ำน้ำตกสวย ร่ำรวยพืชเศรษฐกิจ แหล่งผลิตนมโค เติบโตด้วยรู้รักสามัคคี
แผนที่จังหวัดสระแก้ว เน้นอำเภอวังน้ำเย็น
พิกัด: 13°30′0″N 102°10′54″E﻿ / ﻿13.50000°N 102.18167°E﻿ / 13.50000; 102.18167
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สระแก้ว
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 325.05 ตร.กม. (125.50 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 61,245 คน
 • ความหนาแน่น: 188.42 คน/ตร.กม. (488.0 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 27210
รหัสภูมิศาสตร์: 2704
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอวังน้ำเย็น หมู่ที่ 2 ตำบลวังน้ำเย็น อำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว 27210
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
วังน้ำเย็น เป็น 1 ใน 9 อำเภอของจังหวัดสระแก้ว เดิมเป็นหมู่บ้านที่ 5, 8–9, 13–14 และหมู่ที่ 16–17 ในตำบลเขาฉกรรจ์ อำเภอสระแก้วทั้งหมด ต่อมาแยกพื้นที่ตำบลเขาฉกรรจ์ตั้งเป็นตำบลวังน้ำเย็นและตำบลตาหลังใน ในปี พ.ศ. 2519 และตั้งเป็นกิ่งอำเภอในปีเดียวกัน ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2526
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอวังน้ำเย็นมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเขาฉกรรจ์
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอคลองหาด
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวังสมบูรณ์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอท่าตะเกียบ (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
ประวัติ

ท้องที่อำเภอวังน้ำเย็น เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลเขาฉกรรจ์ อำเภอสระแก้ว ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองของตำบลเขาฉกรรจ์ออกมาตั้งเป็นตำบลทั้งหมด 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลวังน้ำเย็น ตำบลวังสมบูรณ์ และตำบลตาหลังใน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2519 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 26 ตุลาคม ปีเดียวกัน
และในปีเดียวกันกระทรวงมหาดไทยได้แยกพื้นที่ตำบลวังน้ำเย็น ตำบลวังสมบูรณ์ และตำบลตาหลังใน ของอำเภอสระแก้ว ได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังน้ำเย็น ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 30 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน
และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอวังน้ำเย็น ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2526 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 31 มีนาคม ปีเดียวกัน
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอวังน้ำเย็นแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 84 หมู่บ้าน
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | วังน้ำเย็น | Wang Nam Yen | 19 | 20,496 |
| 2. | ตาหลังใน | Ta Lang Nai | 21 | 12,690 |
| 3. | คลองหินปูน | Khlong Hin Pun | 16 | 9,457 |
| 4. | ทุ่งมหาเจริญ | Thung Maha Charoen | 28 | 18,484 |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอวังน้ำเย็นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองวังน้ำเย็น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังน้ำเย็นทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลตาหลังใน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาหลังในทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองหินปูน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองหินปูนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งมหาเจริญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งมหาเจริญทั้งตำบล
เฟาคา 4501 (เพ)

|  เฟาคา 4501 (เพ)  |
| --- | --- |
ชนิด: รถถังหนักต้นแบบ
แหล่งกำเนิด: นาซีเยอรมนี
ประวัติการผลิต
บริษัทผู้ผลิต: ปอร์เช่
จำนวนที่ผลิต: 10 + 90 hulls, hulls converted to Ferdinand tank destroyers, 1 Tiger (P) served as command vehicle
ข้อมูลจำเพาะ
มวล: 60 ตัน (66 short ton; 59 long ton)
ความยาว: 9.54 m (31 ft 4 in)
ความกว้าง: 3.40 m (11 ft 2 in)
ความสูง: 2.90 m (9 ft 6 in)
ลูกเรือ: 5

เกราะ: 20–100 มิลลิเมตร (0.79–3.94 นิ้ว)
อาวุธหลัก: 8.8 cm KwK 36 L/56
อาวุธรอง: 2 x 7.92 mm MG 34
เครื่องยนต์: 2 x 10 cylinder Porsche Type 101 310 PS (306 hp, 288 kW) each
กันสะเทือน: Longitudinal torsion-bar
พิสัยปฏิบัติการ: 105 km (65 mi) (road)
ความเร็ว: 35 km/h (22 mph)
เฟาคา 4501 (เพ) เป็นชื่ออย่างเป็นทางการสำหรับต้นแบบรถถังหนักที่ไม่ประสบความสำเร็จจากพอร์เชอในเยอรมนีในปี ค.ศ. 1942 มันไม่ได้ถูกรับเลือกสำหรับการผลิตและการออกแบบของเฮนเซลที่มีสเปคเดียวกันนั้นเหนือกว่าได้รับการผลิตขึ้นให้เป็นรถถังทีเกอร์ 1 ส่วนใหญ่ของฐานรถถังที่ถูกผลิตแล้วได้ถูกดัดแปลงแก้ไขให้กลายเป็นรถถังพิฆาต เอเลอฟันท์
โปเกมอน + โนบุนางะ โนะ ยาโบ

| โปเกมอน + โนบุนางะ โนะ ยาโบ |
| --- | --- |
กล่องหน้าปกเกม โปเกมอน + โนบุนางะ โนะ ยาโบ ที่จัดจำหน่ายในอเมริกาเหนือ
ผู้พัฒนา: โคเอเท็คโม
ผู้จัดจำหน่าย: NA/PAL: นินเท็นโด บริษัท โปเกมอน จำกัด
กำกับ: Osamu Mieda
อำนวยการผลิต: Hisashi Koinuma Toshio Miyahara Takato Utsunomiya
ออกแบบ: Yukinori Ito
โปรแกรมเมอร์: Hideomi Chino
แต่งเพลง: Shinichiro Nakamura
ชุด: โปเกมอน โนบุนางะ โนะ ยาโบ
เครื่องเล่น: นินเท็นโด ดีเอส
วางจำหน่าย: JP: 17 มีนาคม พ.ศ. 2555 NA: 18 มิถุนายน พ.ศ. 2555 AU: 21 มิถุนายน พ.ศ. 2555EU: 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2555
แนว: เกมแท็กติกสวมบทบาท
รูปแบบ: ผู้เล่นคนเดียว
โปเกมอน + โนบุนางะ โนะ ยาโบ (ญี่ปุ่น: ポケモン＋ノブナガの野望; โรมาจิ: Pokemon Purasu Nobunaga no Yabō; ทับศัพท์: Pokémon + Nobunaga no Yabo) หรือ โปเกมอน คอนเควสต์ (อังกฤษ: Pokémon Conquest) ในชื่อภาษาต่างประเทศ เป็นวิดีโอเกมแนวแท็กติกสวมบทบาทที่พัฒนาเกมโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและโคเอเท็คโม เป็นเกมที่ถูกผลิตสำหรับนินเท็นโด ดีเอส วางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2555 ผู้วางจำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดในประเทศญี่ปุ่น และได้วางจำหน่ายนอกประเทศทั้งในอเมริกาเหนือและยุโรป จัดจำหหน่ายโดยนินเท็นโด เรียงตามลำดับตั้งแต่ในทวีปอเมริกาเหนือเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2555 ในออสตราเลเซียเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2555 และ ในยุโรปเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2555
ประวัติ

เป็นเกมที่ถูกสร้างด้วยการครอสโอเวอร์ระหว่างเกมชุดโปเกมอน และเกมชุดโนบุนากะอัมบิตชัน โดยเปลี่ยนจากอาวุธให้เป็นการต่อสู้ด้วยโปเกมอน และตัวละครผู้เล่นของเกมเรียกว่าบุโช โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อรื้อฟื้นตำนานด้วยการครอบครองปราสาท 17 แห่งจากภูมิภาครันเซ
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อังกฤษ)
ค่ายทันเดอร์โคฟ

ฐานทัพสหรัฐบนเกาะดีเอโกการ์ซีอา
เส้นโครงแผนที่แบบออร์โทกราฟิกมีศูนย์กลางที่เกาะดีเอโกการ์ซีอา
ค่ายจัสติซ – เกาะดีเอโกการ์ซีอา
ค่ายทันเดอร์โคฟ (อังกฤษ: Camp Thunder Cove) เดิมเรียกว่าค่ายจัสติซ (Camp Justice) เป็นฐานสนับสนุนกองทัพเรือและกองทัพอากาศสหรัฐภายในฐานสนับสนุนกองทัพเรือสหรัฐ-สหราชอาณาจักรบนเกาะดีเอโกการ์ซีอา ซึ่งเป็นเกาะเล็ก ๆ โดดเดี่ยวในมหาสมุทรอินเดีย เกาะนี้ตั้งอยู่ในกลุ่มเกาะชากอส ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของบริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี
สิ่งก่อสร้าง

กองทัพสหรัฐใช้เกาะดีเอโกการ์ซีอาเป็นฐานปฏิบัติการมาตั้งแต่ช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 โดยเช่าจากสหราชอาณาจักร เกาะแห่งนี้มีท่าเรือและทางวิ่งเครื่องบินที่สามารถรองรับอากาศยานขนาดใหญ่ได้ ปัจจุบันมีทหารประจำการ 1,700 นาย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นกองกำลังสหรัฐ โดยมีทหารสหราชอาณาจักรประมาณ 50 นาย และพลเรือนสัญญาจ้างอีก 1,500 คน
ฐานแห่งนี้ทำหน้าที่หลายอย่าง รวมทั้งเป็นสถานที่สนับสนุนกองเรือผิวน้ำและหน่วยเรือดำน้ำ นอกจากนี้ยังทำหน้าที่จัดหาอุปกรณ์ปฏิบัติการในภูมิภาคร่วมกับกองบัญชาการขนส่งทางทะเล ฐานทัพแห่งนี้ยังเป็นที่ตั้งของเรดาร์ที่ซับซ้อน ระบบติดตามอวกาศ และระบบสื่อสาร รวมถึงสนามบินร่วมของกองทัพเรือและกองทัพอากาศที่ปฏิบัติการได้เต็มรูปแบบ
งานก่อสร้างล่าสุดเพื่อสนับสนุนกิจกรรมทางทหารของสหรัฐบนเกาะดีเอโกการ์ซีอา ได้แก่การสร้างเสาอากาศสูง 34 เมตรโดยบริษัท Black Construction/Mace International JV และเรโดมสูง 13 เมตรใหม่ 2 แห่ง และบริษัท SJC-BVIL ทำการย้ายสายไฟฟ้าและสายโทรศัพท์เหนือศีรษะที่เดินสายจากพื้นที่คลังกระสุนของกองทัพเรือไปยังพื้นที่คลังกระสุนของกองทัพอากาศลงใต้ดินตามทางหลวง DG1
ประวัติ

การสร้างค่ายจัสติซเป็นแรงกระตุ้นให้รัฐบาลสหราชอาณาจักรขับไล่ชาวชากอสออกไป ประชากรชากอสทั้งหมดประมาณ 1,600 คนถูกขับไล่ออกจากเกาะตั้งแต่ปี ค.ศ. 1967 จนถึงวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1973 โดยมีการจ่ายเงินชดเชยเพียงเล็กน้อยให้กับอดีตผู้อยู่อาศัย ทั้งนี้มีการต่อสู้กันทางกฎหมายหลายครั้ง
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 ฐานทัพได้เริ่มทำการปรับปรุงและขยายตัวอย่างรวดเร็วอีกครั้ง การแทรกแซงของสหรัฐในตะวันออกกลางส่งผลให้มีการสร้างทางวิ่งเครื่องบินยาวเป็นพิเศษสองเส้น (2.3 ไมล์) สิ่งอำนวยความสะดวกในการจัดเก็บและบำรุงรักษาอากาศยานหนัก และคลังน้ำมันขนาดใหญ่
ค่ายนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นค่าย"ทันเดอร์โคฟ" ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2006
ในอดีตกิจกรรมทางทหารของสหรัฐในดีเอโกการ์ซีอาทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างอินเดียและสหรัฐ พรรคคอมมิวนิสต์แห่งอินเดีย (CPI(M)) เรียกร้องหลายครั้งให้รื้อถอนฐานทัพ เนื่องจากเห็นว่าการมีฐานทัพเรือของสหรัฐในดีเอโกการ์ซีอาเป็นอุปสรรคต่อสันติภาพในมหาสมุทรอินเดีย ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาความสัมพันธ์ระหว่างอินเดียและสหรัฐดีขึ้นอย่างมาก ดีเอโกการ์ซีอาเป็นสถานที่จัดการซ้อมรบร่วมทางเรือหลายครั้งของกองทัพเรือสหรัฐและอินเดีย ซึ่งจัดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 2001 ถึง 2004
เกาะดีเอโกการ์ซีอาจากทางอากาศ
คิดฮอด

| "คิดฮอด" |
| --- | --- |

เพลงโดยบอดี้สแลม ร่วมกับ ศิริพร อำไพพงษ์
จากอัลบั้มคราม
วางจำหน่าย: 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2553
แนวเพลง: อัลเทอร์เนทีฟร็อก, โพรเกรสซิฟร็อก, หมอลำ
ความยาว: 5:11
ค่ายเพลง: จีนี่เรคคอร์ดส (จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่)
ผู้ประพันธ์เพลง: อาทิวราห์ คงมาลัย อ.วสุ ห้าวหาญ
 
มิวสิกวิดีโอ
"คิดฮอด" ที่ยูทูบ
 
"คิดฮอด" เป็นซิงเกิลที่ 3 ของวงดนตรีบอดี้สแลม และมีศิริพร อำไพพงษ์ มาร่วมร้อง จากอัลบั้มชุดที่ 5 คราม
เพลง "คิดฮอด" ประพันธ์เนื้อร้องและแต่งทำนองโดย อาทิวราห์ คงมาลัย, อ.วสุ ห้าวหาญ และเรียบเรียงโดย บอดี้สแลม, พูนศักดิ์ จตุระบุล ออกจำหน่ายในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 และมิวสิกวิดีโอเผยแพร่ครั้งแรกทางรายการ ไฟฟ์ไลฟ์ ช่อง 5 ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
เพลง "คิดฮอด" ได้รับรางวัลถึง 3 รางวัลได้แก่ รางวัลคมชัดลึกอวอร์ดส ครั้งที่ 8 ประจำปี 2554 สาขาเพลงยอดเยี่ยม, รางวัลซี้ดอวอร์ดส ครั้งที่ 6 ประจำปี 2554 สาขาเพลงยอดเยี่ยมสุดซี้ดประจำปี และรางวัลสีสันอวอร์ดส์ ครั้งที่ 23 ประจำปี 2554 สาขาเพลงในการบันทึกเสียงยอดเยี่ยม
การตอบรับ

เพลง คิดฮอด ติดอันดับสูงสุด 3 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันอาทิตย์ที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2553 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
การตอบรับ > ชาร์ต

| ชาร์ต (พ> ศ. 2553) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20: 3
ฮอตเอฟเอ็มท็อป 20 ชาร์ต: 1
Channel [V] Thailand Siam Top 100 Year End Chart 2010: 74
รางวัล

| ผู้มอบรางวัล | สาขารางวัล | ผล | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| คมชัดลึกอวอร์ดส ครั้งที่ 8 | เพลงยอดเยี่ยม | ได้รับรางวัล | คณะกรรมการเป็นผู้ตัดสิน |
| ซี้ดอวอร์ดส ครั้งที่ 6 | เพลงยอดเยี่ยมสุดซี้ดประจำปี | ได้รับรางวัล | คณะกรรมการเป็นผู้ตัดสิน |
| สีสันอวอร์ดส์ ครั้งที่ 23 | เพลงในการบันทึกเสียงยอดเยี่ยม | ได้รับรางวัล | คณะกรรมการเป็นผู้ตัดสิน |
คานต์สต็อปเดอะฟิลิง!

คานต์สต็อปเดอะฟิลิง! (อังกฤษ: Can't Stop the Feeling!) เป็นเพลงของนักร้อง นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน จัสติน ทิมเบอร์เลก ในปี ค.ศ. 2016 จากอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ โทรลส์ ของดรีมเวิกส์แอนิเมชัน เพลงเขียนและผลิตโดนทิมเบอร์เลก แมกซ์ มาร์ติน และเชลล์แบ็ก เพลงวางจำหน่ายเป็นซิงเกิลในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 และเข้าคลื่นวิทยุในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 ทิมเบอร์เลกร้องเพลง "คานต์สต็อปเดอะฟิลิง!" ทางโทรทัศน์ครั้งแรกในช่วงพักรายการการประกวดเพลงยูโรวิชัน 2016 รอบสุดท้าย มิวสิกวิดีโอกำกับโดยมาร์ก โรมาเนก ออกฉายในวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 แสดงทิมเบอร์เลกเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ ขณะที่เขาเต้นรำอยู่ตลอดเวลา
ซิงเกิลเปิดตัวอันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ในชาร์ตประจำวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 เป็นซิงเกิลอันดับหนึ่งซิงเกิลที่ห้าของทิมเบอร์เลก และเป็นเพลงที่เริ่มติดชาร์ตในอันดับที่หนึ่งเป็นเพลงที่ 26 ของชาร์ต ยิ่งไปกว่านั้น เพลงนี้ยังเป็นซิงเกิลแรกที่ขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตดิจิทัลซองส์นาน 7 สัปดาห์เป็นเพลงแรกนับตั้งแต่เพลง "ไอก็อตตาฟีลิง" ของเดอะแบล็กอายด์พีส์ เมื่อปี ค.ศ. 2009 และเป็นซิงเกิลอันดับหนึ่งซิงเกิลที่ห้าที่ติดชาร์ตเรดิโอซองส์ และซิงเกิลที่แปดในชาร์ตเมนสตรีมท็อป 40 เพลงประสบความสำเร็จในต่างประเทศ ขึ้นอันดับหนึ่งในประเทศอาร์เจนตินา เบลเยียม แคนาดา สาธารณรัฐเชก ฝรั่งเศส เยอรมนี อิสราเอล รัสเซีย สกอตแลนด์ สโลวาเกีย สโลวีเนีย แอฟริกาใต้ สวีเดน และสวิตเซอร์แลนด์ และติดห้าอันดับแรกในยุโรปส่วนใหญ่
ชาร์ต > ชาร์ตรายสัปดาห์

| ชาร์ต (2016) | อันดับ สูงสุด |
| --- | --- |
ออสเตรเลีย (ARIA): 4
ออสเตรีย (Ö3 ออสเตรีย ท็อป 40)  : 12
เบลเยียม (อัลตราท็อป 50 แฟลนเดอส์): 3
เบลเยียม (อัลตราท็อป 50 วัลโลเนีย): 12
Canada (Canadian Hot 100): 2
Canada CHR/Top 40 (Billboard): 28
Canada Hot AC (Billboard): 36
Czech Republic (Singles Digitál Top 100): 3
Denmark (Tracklisten): 11
Euro Digital Song Sales (Billboard): 4
France (SNEP): 1
1: 
Hungary (Rádiós Top 40): 20
Hungary (Single Top 40): 5
Ireland (IRMA): 3
Italy (FIMI): 8
Japan Hot Overseas (Billboard): 1
Luxembourg Digital Song Sales (Billboard): 8
Mexico Airplay (Billboard): 17
Mexico Ingles Airplay (Billboard): 2
Netherlands (Dutch Top 40): 10
Netherlands (Single Top 100): 2
New Zealand (Recorded Music NZ): 3
Norway (VG-lista): 5
Poland (Polish Airplay Top 100): 21
Portugal Digital Song Sales (Billboard): 6
Scotland (OCC): 1
Sweden (Sverigetopplistan): 1
Switzerland (Schweizer Hitparade): 2
UK Singles (OCC): 2
UK Download (OCC): 1
US Billboard Hot 100: 1
US Adult Contemporary (Billboard): 16
US Adult Top 40 (Billboard): 10
US Dance/Mix Show Airplay (Billboard): 16
US Mainstream Top 40 (Billboard): 10
US Rhythmic (Billboard): 21
ประวัติการจำหน่าย

| ภูมิภาค | วันที่ | รูปแบบ | ค่าย | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ทั่วโลก | 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 | Digital download | RCA SME |   |
| อิตาลี | 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 | Contemporary hit radio | RCA |  |
| สหรัฐอเมริกา | 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 | Contemporary hit radio | RCA |  |
ดูเพิ่ม

รายชื่อซิงเกิลเพลงอันดับที่ 1 ของบิลบอร์ดฮอต 100 ในปี พ.ศ. 2559
รายชื่อซิงเกิลเพลงท็อป 10 ซิงเกิล ของบิลบอร์ดฮอต 100 ในปี พ.ศ. 2559
แหล่งข้อมูลอื่น

CAN'T STOP THE FEELING! (Official Video) ที่ยูทูบ
First Listen (Featuring the cast of DreamWorks Animation's Trolls) ที่ยูทูบ
ทอม บราวน์

| ทอม บราวน์ Thom Browne |
| --- | --- |
2024
เกิด: ทอม บราวน์ (Thom Browne) ค.ศ. 1965 (อายุ 58–59 ปี) แอลเลนทาวน์, รัฐเพนซิลเวเนีย, สหรัฐอเมริกา
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยน็อทร์ดาม (University of Notre Dame)
อาชีพ: นักออกแบบแฟชั่น
ค่าย: ทอม บราวน์ (Thom Browne)
คู่รัก: แอนดรูว์ โบลตัน (Andrew Bolton)
เว็บไซต์: thombrowne.com
ทอม บราวน์ (อังกฤษ: Thom Browne; เกิด 1965) เป็นนักออกแบบแฟชั่นชาวอเมริกา เป็นผู้ก่อตั้งและหัวหน้าการออกแบบของแบรนด์เครื่องแต่งชายบุรุษ-สตรี "ทอม บราวน์" (Thom Browne) ที่มีฐานอยู่ที่นิวยอร์กซิตี เขาเปิดตัวคอลเลคชั่นเครื่องแต่งกายสตรีครั้งแรกในปี 2014
ชีวิตวัยเด็กและการศึกษา

บราวน์เกิดที่เมืองแอลเลนทาวน์ รัฐเพนซิลเวเนีย (Allentown, Pennsylvania) ในปี 1965 และเติบโตที่นั่น เขาจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมวิลเลียม แอลเลน (William Allen High School) เขาชื่นชอบและหลงรักกีฬาและแฟชั่นตั้งแต่ยังเป็นเด็ก จากนั้นบราวน์ได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยน็อทร์ดาม (University of Notre Dame) ที่ซึ่งในปัจจุบันเขามีรายชื่ออยู่ในหอเกียรติยศศิษย์เก่า (alumni hall) l เขาจบการศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์ และเคยเป็นสมาชิกทีมว่ายน้ำของมหาวิทยาลัย
อาชีพ

หลังความพยายามในการแสดงที่ลอสแอนเจลิส บราวน์ได้ย้ายไปอาศัยที่เมืองนิวยอร์กซิตี ในปี 1997 เพื่อประกอบอาชีพเป็นพนักงานขายในโชว์รูมหนึ่งของ Giorgio Armani บราวน์ถูกเลือกโดย คลับโมนาโก (Club Monaco) แบรนด์หนึ่งของ Polo Ralph Lauren ให้รับตำแหน่งนำทีมพัฒนา เขาได้ทำงานกับนักออกแบบแฟชั่นชาวอเมริกัน ราล์ฟ รอว์เลิน (Ralph Lauren) บราวน์ใช้เวลาหลายปีอยู่ที่คลับโมนาโก ในฝ่ายการออกแบบก่อนที่จะออกมาตั้งแบรนด์ของตนเองในชื่อ ทอม บราวน์ (Thom Browne)
รางวัลและเกียรติยศ

CFDA นักออกแบบเครื่องแต่งกายบุรุษแห่งปี ประจำปี 2016, 2013 และ 2006
นักออกแบบจีคิวแห่งปี (GQ Designer of the Year) 2008
รางวัลออกแบบประจำชาติคูเปอร์ เฮวิทท์ (Cooper Hewitt National Design Award) ปี 2012
ชีวิตส่วนตัว

บราวน์อยู่อาศัยกับแอนดรูว์ โบลเติน (Andrew Bolton) ผู้ดูแล (curator) ประจำสถาบันเครื่องแต่งกาย พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน (Costume Institute of the Metropolitan Museum of Art) ในแมนฮัตตัน
ดูเพิ่ม

วัฒนธรรม LGBT ในนิวยอร์กซิตี
แว่นตากันแดดชิ้นหนึ่งจากคอลเลคชั่นแว่นตาของทอม บราวน์
ฟูจิดรีมแอร์ไลน์

ฟูจิดรีมแอร์ไลน์ (ญี่ปุ่น: Fuji Dream Airlines Co., Ltd. (FDA); โรมาจิ: 株式会社フジ ドリーム エアラインズ; ทับศัพท์: บริษัทร่วมทุน (ญี่ปุ่น) Fuji Dorīmu Earainzu) เป็นสายการบินระดับภูมิภาคของญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เขตชิมิซุ เมืองชิซูโอกะ จังหวัดชิซูโอกะ สายการบินนี้ให้บริการด้วยฝูงบิน Embraer E-Jets โดยมีฐานปฏิบัติการหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานฟูกูโอกะ ท่าอากาศยานโกเบ ท่าอากาศยานนาโงยะ และท่าอากาศยานชิซูโอกะ สายการบินเริ่มดำเนินการตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2552
ความเป็นมา

ก่อนการก่อตั้งสายการบิน บริษัท ซูซูโยะ แอนด์ โค จำกัด ได้ลงนามในข้อตกลงการซื้อเครื่องบินกับบริษัทเอ็มบราเออร์ เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 สำหรับเครื่องบิน Embraer E170 จำนวน 2 ลำ เพื่อใช้ในสายการบินที่กำลังจะเริ่มดำเนินการ พร้อมสิทธิ์ในการซื้อเครื่องบินเพิ่มเติมอีก 1 ลำ หากมีการใช้สิทธินี้ มูลค่าสัญญาจะอยู่ที่ประมาณ 87 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ณ เวลานั้น
ต่อมาซูซูโยะได้ก่อตั้งสายการบินในชื่อ ฟูจิ ดรีม แอร์ไลน์ เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ด้วยทุนจดทะเบียนเริ่มต้นจำนวน 450 ล้านเยน โดยมีโยเฮ ซูซูกิ ดำรงตำแหน่งประธานและประธานเจ้าหน้าที่บริหาร (CEO) ของสายการบิน
เที่ยวบินแรกของสายการบินฟูจิดรีมแอร์ไลน์ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 โดยเริ่มต้นด้วยการให้บริการวันละสองเที่ยวบินไปยังท่าอากาศยานโคมัตสึ และวันละหนึ่งเที่ยวบินไปยังท่าอากาศยานคาโงชิมะและท่าอากาศยานคูมาโมโตะ จากฐานปฏิบัติการหลักที่ท่าอากาศยานชิซูโอกะ
ต่อมาเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2553 สายการบินได้เริ่มให้บริการวันละสามเที่ยวบินระหว่างท่าอากาศยานมัตสึโมโตะและฟูกูโอกะ และวันละหนึ่งเที่ยวบินระหว่างท่าอากาศยานมัตสึโมโตะและท่าอากาศยานซัปโปโร ชิโตเสะ โดยเข้ามารับช่วงต่อเส้นทางดังกล่าวจากสายการบินเจแปนแอร์ไลน์ (JAL) ภายใต้ข้อตกลงการใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกัน (codeshare agreement)
จุดหมาย

ข้อมูลเมื่อ สิงหาคม 2024
| แผนดิน | เมือง | ท่าอากาศยาน | หมายเหจุ | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ฮกไกโด | ซัปโปโระ | ท่าอากาศยานชินชิโตเซะ |  |  |
| ฮกไกโด | ซัปโปโระ | ท่าอากาศยานโอกาดามะ | เที่ยวบินตามฤดูกาล |  |
| ฮนชู | อาโอโมริ | ท่าอากาศยานอาโอโมริ |  |  |
| ฮนชู | ฮานามากิ | ท่าอากาศยานฮานามากิ |  |  |
| ฮนชู | อิซูโมะ | ท่าอากาศยานอิซูโมะ |  |  |
| ฮนชู | โคเบะ | ท่าอากาศยานโคเบะ | ฐานการบิน |  |
| ฮนชู | โคมัตสุ | ท่าอากาศยานโคมัตสุ | ยกเลิกแล้ว |  |
| ฮนชู | มัตสึโมโตะ | ท่าอากาศยานมัตสึโมโตะ |  |  |
| ฮนชู | นาโงยะ | ท่าอากาศยานชูบุเซ็นแทรร์ |  |  |
| ฮนชู | นาโงยะ | ท่าอากาศยานนาโงยะ | ฐานการบิน |  |
| ฮนชู | นีงาตะ | ท่าอากาศยานนีงาตะ |  |  |
| ฮนชู | เซ็นได | ท่าอากาศยานเซ็นได | ยกเลิกแล้ว |  |
| ฮนชู | ชิซูโอกะ | ท่าอากาศยานชิซูโอกะ | ฐานการบิน |  |
| ฮนชู | ยามางาตะ | ท่าอากาศยานนามางาตะ |  |  |
| คีวชู | ฟูกูโอกะ | ท่าอากาศยานฟูกูโอกะ | เมืองสำคัญ |  |
| คีวชู | คาโงชิมะ | ท่าอากาศยานคาโงชิมะ |  |  |
| คีวชู | คิตะกีวชู | ท่าอากาศยานคิตะกีวชู | ยกเลิกแล้ว |  |
| คีวชู | คูมาโมโตะ | ท่าอากาศยานคูมาโมโตะ |  |  |
| ชิโกกุ | โคจิ | ท่าอากาศยานโคจิ |  |  |
ฝูงบิน

ข้อมูลเมื่อ สิงหาคม 2024:
| อากาศยาน | ใช้งาน | คำสั่ง | จำนวนผู้โดยสาร |
| --- | --- | --- | --- |
| Embraer E170 | 2 | — | 76 |
| Embraer E175 | 13 | — | 84 |
| รวม | 15 | — |  |
แหล่งข้อมูล

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Fuji Dream Airlines
เว็บไซต์ทางการ
เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาญี่ปุ่น)
Suzuyo & Co., Ltd. เก็บถาวร มกราคม 9, 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Japanese)
เคาน์เตอร์เช็คอินของฟูจิดรีมแอร์ไลน์ ณ ท่าอากาศยานนาโงยะ
เอ็มบราเออร์ E170 ฟูจิดรีมแอร์ไลน์
อำเภอกะปง

ระวังสับสนกับ อำเภอปง
| อำเภอกะปง |
| --- | --- |
อำเภอ
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Amphoe Kapong
ลำน้ำในเขตตำบลรมณีย์
คำขวัญ: ม่านหมอกเมืองใต้ ผลไม้นานา พระนารายณ์ล้ำค่า ศรัทธาหลวงพ่อเซ่ง
แผนที่จังหวัดพังงา เน้นอำเภอกะปง
พิกัด: 8°41′48″N 98°24′30″E﻿ / ﻿8.69667°N 98.40833°E﻿ / 8.69667; 98.40833
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: พังงา
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 588.8 ตร.กม. (227.3 ตร.ไมล์)
ประชากร (2564)
 • ทั้งหมด: 14,397 คน
 • ความหนาแน่น: 24.45 คน/ตร.กม. (63.3 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 82170
รหัสภูมิศาสตร์: 8203
ที่ตั้งที่ว่าการ: ที่ว่าการอำเภอกะปง หมู่ที่ 2 ตำบลท่านา อำเภอกะปง จังหวัดพังงา 82170
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
กะปง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพังงา
ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอกะปงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศแหนือ ติดต่อกับอำเภอตะกั่วป่า และอำเภอพนม (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ อำเภอพนม
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองพังงาและอำเภอท้ายเหมือง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ อำเภอตะกั่วป่า
ประวัติ

เดิมอำเภอกะปงเป็นหมู่บ้านเล็กๆ อยู่ในท้องที่เมืองตะโกลา (ปัจจุบันคืออำเภอตะกั่วป่า) มีแม่น้ำไหลผ่านหมู่บ้านไหลลงสู่มหาสมุทรอินเดีย ครั้งโบราณชาวอินเดียนำสำเภาขึ้นมาค้าขายกับหมู่บ้านกะปงนี้เป็นประจำ โดยที่สองฝั่งลำน้ำเป็นที่อุดมสมบูรณ์ ประกอบกับพื้นที่เหมาะสมในการทำมาหากิน ราษฎรจากเมืองตะโกลาจึงอพยพมาอยู่มากขึ้น ปัจจุบันลำน้ำดังกล่าวถูกโคลนตมจากการทำเหมืองแร่ไหลทับถมจนตี้นเขินใช้การไม่ได้ เกี่ยวกับการปกครองในขั้นแรกปกครองดูแลโดยมีนายบ้านเป็นหัวหน้า
ในปี ร.ศ.116  ได้ยกฐานะเป็นอำเภอ ตั้งที่ว่าการอำเภอ ณ หมู่ที่ 2 ตำบลกะปง จัดการปกครองเป็นหมู่บ้าน ตำบล อำเภอ ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ ร.ศ.116 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2497 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอกะปง หมู่ที่ 2 ตำบลกะปง มาตั้งอยู่ที่บ้านปากถัก หมู่ที่ 2 ตำบลท่านา อันเป็นจุดศูนย์กลางของอำเภอกะปง เพื่อสะดวกแก่ประชาชนทุกตำบลที่จะมาติดต่อราชการ ณ ที่ว่าการอำเภอจนถึงปัจจุบันนี้
วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2474 ยุบจังหวัดตะกั่วป่า รวมเข้ากับจังหวัดพังงา ทำให้ท้องที่อำเภอกะปง โอนมาขึ้นกับจังหวัดพังงา
วันที่ 25 กันยายน 2482 เปลี่ยนแปลงชื่อตำบลหลังพม่า อำเภอกะปง เป็น ตำบลรมณีย์
วันที่ 10 มิถุนายน 2490 แบ่งการปกครองหมู่ที่ 4,5,6,7 (ในขณะนั้น) ของตำบลกะปง ตั้งขึ้นเป็นตำบลท่านา
วันที่ 20 กันยายน 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลท่านา ในท้องที่บางส่วนของตำบลท่านา
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลท่านา เป็นเทศบาลตำบลท่านา ด้วยผลของกฎหมาย
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

อำเภอกะปงแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 ตำบล 22 หมู่บ้าน ได้แก่
| ลำดับ | อักษรไทย | อักษรโรมัน | จำนวนหมู่บ้าน | จำนวนประชากร (ธันวาคม 2565) | แผนที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | กะปง | Kapong | 4 | 1,789 |  |
| 2. | เหมาะ | Mo | 4 | 2,503 |  |
| 3. | ท่านา | Tha Na | 4 | 4,002 |  |
| 4. | เหล | Le | 6 | 2,962 |  |
| 5. | รมณีย์ | Rommani | 4 | 3,108 |  |
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่อำเภอกะปงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลท่านา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่านา เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 2
องค์การบริหารส่วนตำบลท่านา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะปงทั้งตำบลและตำบลท่านา เฉพาะหมู่ที่ 1, 3–4 และบางส่วนของหมู่ที่ 2
องค์การบริหารส่วนตำบลเหมาะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเหมาะทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเหล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเหลทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลรมณีย์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลรมณีย์ทั้งตำบล
แหล่งข้อมูลอื่น

http://www.phangnga.go.th/district/kapong.htm เก็บถาวร 2006-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน