stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ท่าอากาศยานนานาชาติ
ลักษณะและการก่อสร้าง

การก่อสร้างและการดำเนินงานของท่าอากาศยานนานาชาติขึ้นอยู่กับผลกระทบจากเทคโนโลยี การเมือง เศรษฐกิจ และภูมิศาสตร์ รวมถึงกฎหมายทั้งในประเทศและระหว่างประเทศ การออกแบบท่าอากาศยานจำเป็นต้องมีการประสานงานกับทุกภาคส่วน – สถาปนิก วิศวกร ผู้จัดการ และพนักงานท่าอากาศยานทั้งหมดจะต้องเกี่ยวข้องกับการออกแบบ ท่าอากาศยานมักแสดงถึงความเป็นชาติ และความภาคภูมิใจในชาติ จึงมีการก่อสร้างท่าอากาศยานให้มีความยิ่งใหญ่ เช่นแผนการสร้างท่าอากาศยานนานาชาติเม็กซิโกซิตีใหม่ ซึ่งเดิมจะทดแทนท่าอากาศยานเดิมเมื่อถึงขีดความสามารถการรับผู้โดยสาร
ท่าอากาศยานสามารถมีหอควบคุมการบินหรือไม่มีก็ได้ ขึ้นอยู่กับความหนาแน่นการจราจรของท่าอากาศยานและต้นทุน ท่าอากาศยานนานาชาติมักมีหอควบคุมการบินประจำท่าอากาศยาน เนื่องจากมีความหนาแน่นการจราจรที่มาก
ท่าอากาศยานนานาชาติบางแห่งจำเป็นต้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกภายนอกท่าอากาศยาน เช่นท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง ซึ่งต้องมีระบบรถไฟความเร็วสูงและทางด่วนเพื่อเชื่อมต่อท่าอากาศยานเข้ากับตัวเมืองฮ่องกง โดยการสร้างทางด่วนนี้ประกอบด้วยสะพานสามสะพาน โดยเป็นสะพานยกระดับหนึ่งแห่ง แต่ละสะพานจะมีการจราจรทั้งรถยนต์และรถไฟ
ดูเพิ่ม

อันดับท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นสูงสุดในกรณีจำนวนผู้โดยสาร
เรือบินชอร์ต เอ็มไพร์ของควอนตัสเอ็มไพร์แอร์เวย์ ที่โรสเบย์ ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย (ป. ค.ศ. 1939)
การก่อสร้างอาคารผู้โดยสารของท่าอากาศยานนานาชาติแนนซี เบิร์ด วอลตัน ท่าอากาศยานแห่งใหม่ของซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย
วัดสามัคคีธรรม (กรุงเทพมหานคร)

| วัดสามัคคีธรรม |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดสามัคคีธรรม, วัดใหม่
ที่ตั้ง: แขวงพลับพลา เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระมหาบุญเรือง กิตฺติปญฺโญ
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดสามัคคีธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงพลับพลา เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ตั้งวัด 8 ไร่ 3 งาน 22 ตารางวา
วัดสามัคคีธรรม เดิมมีชื่อว่า วัดใหม่ ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2510 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 เนื้อที่กว้าง 40 เมตร ยาว 40 เมตร โดยมีพระครูสิริธรรมรัต (หล่ำ ศิริธมฺโม) เจ้าอาวาสรูปแรกริเริ่มสร้างวัด มีคุณโยมไปล่ คุณโยมเหรียญ เครือคล้าย บริจาคที่ดิน 3 ไร่กว่า คุณโยมหนู เครือคล้าย บริจาคที่ดิน 3 ไร่ 1 งาน 46 ตารางวา คุณโยมแสง แตงวิเชียร บริจาค 1 ไร่ คุณโยมหลิน แตงวิเชียร บริจาค 1 งาน และคุณโยมบุตร เกตุหิรัญ บริจาคที่ดิน 1 ไร่ นอกจากนี้ยังมีพุทธศาสนิกชนอีกมากช่วยอุปถัมน์วัด ด้านการศึกษาได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2510
เสนาสนะและสิ่งก่อสร้าง ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 กว้าง 8.50 ยาว 26 เมตร เป็นแบบจากกรมศิลปากรแกะสลักลวดลายสวยงาม ภายในประดิษฐานพระประธาน หล่อด้วยทองแดง หน้าตักกว้าง 80 นิ้ว สูง 260 เซนติเมตร พร้อมพุทธสาวกสององค์ ภายนอกมีกำแพงแก้วล้อมรอบ วิหารซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูปจำลองต่าง ๆ เช่น พระพุทธโสธร หลวงพ่อโต หลวงพ่อบ้านแหลม เป็นต้น มีกุฏิถาวร 9 หลัง ศาลาการเปรียญ และสิ่งก่อสร้างอีกมาก
วัดมีวัตถุมงคลสร้างโดยหลวงปู่หล่ำ สิริธัมโม หรือ พระครู สิริธรรมรัต เช่น เครื่องรางตุ๊กแก และเบี้ยเศรษฐี
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง พ.ศ. 2567

การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง พ.ศ. 2567 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2567 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2567
การเลือกตั้งในครั้งนี้สืบเนื่องมาจากการที่นายสุรเชษ นิ่มกุล นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง ประกาศลาออกจากตำแหน่ง โดยให้เหตุผลถึงความเป็นห่วงเรื่องการบริหารจัดการน้ำในช่วงน้ำหลากปลายปี และการบริหารงบประมาณ ที่ติดขัดด้วยข้อบังคับตาม พรบ.การเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นหรือผู้บริหารท้องถิ่น โดยการลาออกของนายสุรเชษเกิดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกันกับ พลตำรวจโท คำรณวิทย์ ธูปกระจ่าง นายกอบจ.ปทุมธานี และ พลตำรวจเอก สมศักดิ์ จันทะพิงค์ นายก อบจ.นครสวรรค์
โดยผลการเลือกตั้งปรากฎว่า นายสุรเชษ นิ่มกุล ชนะการเลือกตั้ง และได้ครองตำแหน่งนายก อบจ.อ่างทอง ติดต่อกันเป็นสมัยที่ 4
ที่มาของการเลือกตั้ง

การเลือกตั้งนายก อบจ.อ่างทอง ในครั้งนี้เกิดขึ้นจากการลาออกจากตำแหน่งของนายสุรเชษ นิ่มกุล นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง ที่ลาออกด้วยการให้เหตุผลถึงความเป็นห่วงพี่น้องประชาชน จากการติดพันปัญหาเรื่องงบประมาณในการบริหารจัดการน้ำในช่วงน้ำหลากปลายปี พร้อมกันกับนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอีกสองคน คือ พล.ต.ท.คำรณวิทย์ ธูปกระจ่าง นายองค์การบริหารส่ววนจังหวัดปทุมธานี และพล.ต.อ.สมศักดิ์ จันทะพิงค์ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครสวรรค์ โดยทางคณะกรรมการการเลือกตั้งจังหวัดอ่างทอง ได้เคาะวันเลือกตั้ง นายก อบจ.อ่างทอง ในวันที่ 23 มิถุนายน 2567
พื้นเพผู้สมัคร

สำหรับการสมัครเป็นผู้สมัครชิงนายก อบจ.อ่างทอง มีเพียงผู้สมัครคนเดียว คือ นายสุรเชษ นิ่มกุล หรือที่เป็นที่รู้จักในฐานะของ “กำนันตี๋”  โดยในครั้งนี้เป็นการลงชิงชัยเป็นนายก อบจ.อ่างทอง สมัยที่ 4 ติดต่อกัน โดยลงชิงชัยในฐานะกลุ่มสำนึกรักบ้านเกิด ภายใต้แคมเปญนำการเลือกตั้ง “พูดแล้วทำ ทำแล้วดี” โดยลงพื้นที่เข้าหาชาวบ้านอย่างต่อเนื่อง พร้อมเครือข่ายกลุ่มอิทธิพลในพื้นที่จังหวัดอ่างทอง
ผลการเลือกตั้ง

| ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง พ> ศ. 2567.พรรค | ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง พ> ศ. 2567.พรรค | ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง พ> ศ. 2567.ผู้สมัคร | ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง พ> ศ. 2567.คะแนนเสียง | ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง พ> ศ. 2567.% | ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง พ> ศ. 2567.± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | กลุ่มสำนึกรักบ้านเกิด | สุรเชษ นิ่มกุล (1)* | 82,741 | 100.00 | + 43.42 |
| ผลรวม | ผลรวม | ผลรวม | 82,741 | 100.00 | — |

| บัตรดี | บัตรดี | บัตรดี | 82,741 | 79.94 | – |
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | ไม่ประสงค์ลงคะแนน | 14,919 | 14.41 | – |
| บัตรเสีย | บัตรเสีย | บัตรเสีย | 5,841 | 5.64 | – |
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 103,501 | 46.84 | – |
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 220,977 | 100.00 | — |
ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า สุรเชษ นิ่มกุล ได้รับการดำรงตำแหน่งอีกสมัย
แหล่งข้อมูลอื่น

| ด ค ก(พ> ศ. 2563 ←) การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2567 (→ พ.ศ. 2568) |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  พะเยา  อุตรดิตถ์  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  ขอนแก่น  ชัยภูมิ  ยโสธร  เลย  สุรินทร์  อุดรธานี  อุบลราชธานี  |  |
| ภาคกลาง |  กำแพงเพชร  ชัยนาท  นครสวรรค์  ปทุมธานี  พระนครศรีอยุธยา  พิษณุโลก  เพชรบูรณ์  สุโขทัย  อ่างทอง  อุทัยธานี  |  |
| ภาคตะวันออก | ไม่มีจังหวัดใดมีการเลือกตั้ง |  |
| ภาคตะวันตก |  ตาก  เพชรบุรี  ราชบุรี  |  |
| ภาคใต้ |  ชุมพร  นครศรีธรรมราช  ระนอง  |  |
 องค์การบริหารส่วนจังหวัด นายก อบจ.  สภา อบจ.
แม่พระพาย

| พระนางภารตี แม่พระพาย देवी स्वास्थी |
| --- | --- |
ชายาพระพาย เทพนารีแห่งลม การสมรส
ส่วนหนึ่งของ เทพีผู้รักษาอัฐโลกบาล
จิตรกรรมเจ้าแม่ภารตี ศิลปะแบบประเพณีอินเดีย พุทธศตวรรษที่สิบสาม ณ ทิวาละมณเฑียร กลุ่มโบราณสถานสิรปุระ เขตมหาสมันตร์ รัฐฉัตตีสครห์ ประเทศอินเดีย
ชื่ออื่น: สวาตี ลหรี 
ส่วนเกี่ยวข้อง: ศักติพระพายุ พระเทวี เทพีอัฐโลกบาล เทพมารดร นิกายศักติ เทพคณะปัญจภูตะ
ที่ประทับ: ปาวันโลก (อังกฤษ: Pawanloka) และเทวสภา
มนตร์: เทวีสวาตีมนตร์
อาวุธ: ธงสีขาว วาลวีชนี ดอกบัว
พาหนะ: กวาง แอนทิโลป
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: พระวายุ
บุตร - ธิดา: ภีม (บุตรบุญธรรม) หนุมาน (บุตรบุญธรรม)
เทพที่เทียบเท่าในความเชื่ออื่น
เทียบเท่าในกรีก: พระแม่การ์เดีย (Cardea)
เทียบเท่าในโรมัน: พระแม่การ์เดีย (Cardea)
พระนางภารตี หรือ เป็นที่รู้จักและเคารพบูชาในไทยในชื่อของ แม่พระพาย (อังกฤษ: Bharati, สันสกฤต: देवी स्वास्थी) หรือ พระนางสวาตี (อังกฤษ: Svasti) หรือ พระนางลหรี (อังกฤษ: Lehari) เป็นเทพธิดาในศาสนาฮินดู โดยเป็นเทพีแห่งลม และเป็นเทพชายาของพระวายุเทพเจ้าแห่งลมในศาสนาฮินดู
นอกจากนี้ พระนางยังได้รับการกล่าวถึงชื่อในฐานะสักขีพยานในการทำบุญและกรวดน้ำต่าง ๆ ของชาวพุทธ ร่วมกับเทพบุตร และเทพธิดาต่าง ๆ ของคติฮินดู เช่น พระนางสวาหา พระนางคงคา ด้วย
ในศาสนาฮินดู

ในฐานะที่เป็นเทพธิดาพระนางถือเป็นศักติของพระพาย ในคัมภีร์ ปุราณะและมหาภารตะ ของศาสนาฮินดู พระนางเป็นผู้อวตารเป็นพระนางเทราปตี ชายาของห้าพี่น้องราชวงศ์ปาณฑพ
ดูเพิ่ม

เทพคณะปัญจภูตะ
พระวายุ
พระนางสวหา
อวตารในมหาภารตะ
พระพาย เทพเจ้าแห่งลม พระสวามีของพระนางภารตีเทวรูปโคปาลวนเศวรนครกาฐมาณฑุ
พระนางภัทรา

| ภัทรา |
| --- | --- |
ชายาท้าวกุเวร เทพนารีแห่งทิศเหนือ โค ความมั่งมี และทรัพย์สิน
ส่วนหนึ่งของ เทพีผู้รักษาอัฐโลกบาล
จิตรกรรมเจ้าแม่ภัทรา (กลาง) พร้อมด้วยท้าวกุเวร (ขวา) เข้าถวายพระพรนางสตีเทวี (ซ้าย) ศิลปะแบบประเพณีอินเดียปัจจุบัน
ชื่ออื่น: กุเวรี กุเวรศักติ 
ส่วนเกี่ยวข้อง: ศักติท้าวกุเวร พระเทวี เทพีอัฐโลกบาล เทพมารดร นิกายศักติ อาทิปราศักติ
ที่ประทับ: กุเวรโลกและเทวสภา
มนตร์: เทวีภัทรามนตร์
พาหนะ: พังพอน ม้า
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: ท้าวกุเวร พระกฤษณะ
บุตร - ธิดา: คันธมาทน์ (ในรามายณะ) พระนลกุวร พระมณีภัทร
ภัทรา (Sanskrit: भद्रा ) ในศาสนาฮินดูหมายถึงพระเทพีองค์หนึ่งอันมีหลายอิสริยยศเกียรติยศหลายฐานะ — ได้แก่ชายาแห่งท้าวกุเวร บุตรีพระจันทร์ และชายาแห่งพระกฤษณะอันเป็นเชษฐาของพระพลเทพและ พระนางสุภัทรา และโยคินีสหายอัศวินสตรี (อัษฏะนายิกา) ของทุรคา
ในฐานะชายาของท้าวกุเวร

ภัทรา หรือ นามคำไวพจน์ของนางอื่น ๆ เช่น ยักษี, ชหวี (Chhavi), ริทธิ, มโนหระ, นันธี, สหเทวี  และกุเวรี เป็นเทพีแห่งศิริสวัสดิ์พิพัฒน์มงคล และคืออิตถีพละภริยาของท้าวกุเวร ในเทพปกรณัมพราหมณ์ ฮินดูกล่าวว่า นางคือบุตรีแห่งพญาอสูรนามว่า มูระ โดยมีบุตรสามองค์ คือ พระนลกุวร พระมณีภัทร และมยุราช และบุตรี คือ นางมีนากษี (Minakshi) ต่อมานางได้เสด็จไปประทับสถิตย์ ณ นครอลกาปุรี (Alkapuri) พร้อมด้วยภัสดาของนาง หลังจากราวณะทำการรัฐประหารชิงราชสมบัติพระเจ้าแผ่นดินแห่งนครลงกา (ปัจจุบัน คือ ประเทศศรีลังกา)
ในฐานะธิดาของพระจันทร์

บางในเทพปกรณัม เช่น มหาภารตะ นางภัทราคือบุตรีของพระจันทร์ (หรือ พระอาทิตย์) และได้เสกสมรสกับพระฤๅษีอุฒัฑยะ และพระพิรุณอันทรงปารถนาด้วยจิตปฏิพัทธ์ต่อนางนั้นได้ชิงตัวนางไปจากอาศรมของพระฤๅษีภัสดาของนาง และมิยอมคืนนางแด่พระฤๅษีนารอด อันเป็นทูตมาเจรจานำพานางกลับคืนแด่ภัสดาของนาง พระฤๅษีอุฒัฑยะจึงสำแดงฤทธานุภาพด้วยการบันดาลให้น้ำแลมหาสมุทรทั้งหลายในอาณัติของพระพิรุณแห้งเหือดไปเป็นการอบรมเพื่อการสำนึกของความผิดอันได้ปฏิบัติลงไป แลอธิษฐานอาญาสิทธิ์ว่า
"สรัสวดีจงหายไปในทะเลทราย และให้ดินแดนนี้ซึ่งถูกชาวประชาทิ้งร้าง กลายเป็นมลทิน"
"เมื่อแผ่นดินแห้งผากแล้ว พระวรุณาก็ยอมจำนนต่อพระฤๅษีอุฒัฑยะและนำภัทราถวายคืนมาแด่พระฤๅษีภัสดาของนาง และพระฤๅษีอุฒัฑยะจึงคืนน้ำแลมหาสมุทรทั้งหลายในอาณัติของพระพิรุณอันแห้งเหือดไปกลับคืนมาดังเดิม"
ในฐานะชายาของพระกฤษณะ

นางเป็นหนึ่งในอัษฏะภริยา ชายาทั้งเแปดนางของพระกฤษณะ ตามเทพปกรณัมในคัมภีร์ภควัตปุราณะ นามของนางปรากฏในคัมภีร์เทพปกรณัมนี้ในฐานะชายาองค์ที่แปดของพระกฤษณะ ระบุว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ (ไม่ขนาน) (มารดาของนางเป็นขนิษฐาของปิตุลา) คัมภีร์เทพปกรณัมวิษณุปุราณะและหริวังศะกล่าวว่านางเป็นบุตรีของธริชตะเกตุ หรือ ราชธิดาแห่งแคว้นโกศล
ดูเพิ่ม

เจ้าแม่มฤตยูเทวี
เจ้าแม่พระธรณี
เจ้าแม่ปฤถวี
พระแม่คงคา
เจ้าแม่พระโพสพ
เจ้าแม่พระเพลิง
แม่พระพาย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจ้าแม่ภัทรา
ฟุตบอลโลก 2026 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย – รอบที่ 3

| รายละเอียดการแข่งขัน |
| --- | --- |
วันที่: 5 กันยายน ค.ศ. 2024 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 2025
ทีม: 18 (จาก 1 สมาพันธ์)
สถิติการแข่งขัน
จำนวนนัดที่แข่งขัน: 45
จำนวนประตู: 116 (2.58 ประตูต่อนัด)
ผู้ชม: 1,309,077 (29,091 คนต่อนัด)
ผู้ทำประตูสูงสุด:  อัลโมเอซ อะลี (5 ประตู)
← 2022 2030 →  ปรับปรุงสถิติทั้งหมด ณ วันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024
การแข่งขันฟุตบอลโลก 2026 รอบคัดเลือก รอบที่ 3 ของ โซนเอเชีย (อังกฤษ: 2026 FIFA World Cup qualification – AFC third round) จะแข่งขันตั้งแต่วันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2567 ถึง 10 มิถุนายน พ.ศ. 2568
รูปแบบ

ฟุตบอลทีมชาติ 18 ทีมที่ผ่านเข้ารอบจากรอบที่ 2 (ผู้ชนะ 9 กลุ่มและรองชนะเลิศ 9 กลุ่ม) จะถูกแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มละ 6 ทีม แต่ละทีมจะแข่งขันกันแบบเหย้าและเยือน สองทีมอันดับแรกของแต่ละกลุ่มผ่านเข้ารอบโดยตรงสำหรับฟุตบอลโลก 2026 ทีมอันดับสามและสี่จะได้ผ่านเข้าสู่รอบที่ 4
ทีมที่ผ่านการคัดเลือก

ทีมต่อไปนี้จบอันดับที่ 1 หรือ 2 ในรอบแบ่งกลุ่มที่สอง ตามลำดับ
ออสเตรเลีย
บาห์เรน
จีน
อินโดนีเซีย
อิหร่าน
อิรัก
ญี่ปุ่น
จอร์แดน
คูเวต
คีร์กีซสถาน
เกาหลีเหนือ
โอมาน
ปาเลสไตน์
กาตาร์
ซาอุดีอาระเบีย
เกาหลีใต้
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
อุซเบกิสถาน
กำหนดการ

ตารางการแข่งขันคาดว่าจะเป็นดังนี้:
| นัดที่ | วันที่ |
| --- | --- |
นัดที่ 1: 5 กันยายน 2567
นัดที่ 2: 10 กันยายน 2567
นัดที่ 3: 10 ตุลาคม 2567
นัดที่ 4: 15 ตุลาคม 2567
นัดที่ 5: 14 พฤศจิกายน 2567
นัดที่ 6: 19 พฤศจิกายน 2567
นัดที่ 7: 20 มีนาคม 2568
นัดที่ 8: 25 มีนาคม 2568
นัดที่ 9: 5 มิถุนายน 2568
นัดที่ 10: 10 มิถุนายน 2568
ผู้ทำประตู

มี 116 ประตูใน 45 แมตช์, สำหรับค่าเฉลี่ยของ 2.58 ประตูต่อเกม.
อัลโมเอซ อะลี
โมฮัมเหม็ด โมเฮบี
ยะซัน อาล-ไนมัต
อัยมัน ฮุซัยน์
ทากูมิ มินามิโนะ
ฮิเดมาซะ โมริตะ
ยูเซฟ นัสเซอร์
ฮาริบ อับดัลลา
โมฮาเหม็ด มาร์ฮูน
จาง หยูหนิง
ซาร์ดาร์ อัซมูน
เมห์ดี กาเยดี
โกกิ โอกาวะ
อายาเซะ อูเอดะ
อะลี โอลวาน
มูห์เซ็น อาล-กัสซานี
อับดุลระห์มัน อาล-มูไชฟี
เวสซัม อาบู อะลี
อิบราฮิม อาล-ฮัสซัน
ฮัสซัน คาเดช
อี แจ-ซุง
โอห์ ฮย็อน-กยู
โอห์ เซ-ฮุน
ซน เฮือง-มิน
อับบอสเบก ฟายซุลลาเอฟ
เคร็ก กู๊ดวิน
เลวิส มิลเลอร์
นิชาน เวลูพิลเลย์
เบห์รัม อับดูเวลี
เซียะ เหวินเหนิง
ทอม ฮาเย
รักนาร์ โอรัตมันโกเอน
ราฟาเอล สตรูอิค
แซนดี วอลช์
เมห์ดี ทาเรมี
อิบราฮิม บาเยช
วาตารุ เอ็นโด
จุงยะ อิโต
ไดอิจิ คามาดะ
ทาเคฟุซะ คูโบะ
ไดเซ็น มาเอดะ
คาโอรุ มิโตมะ
ยูกินะริ ซูกาวาระ
นูร์ อาล-ราวับเดห์
มูซา อาล-ทาอามารี
โมฮัมหมัด ดาฮัม
โอดิลจอน อับดูรักห์มานอฟ
คห์ริสติยาน บราอุซมัน
โจเอล โคโจ
อาลีมาร์ดอน ชูคูรอฟ
จ็อง อิล-กวาน
คัง กุ๊ก-ช็อล
คิม ยู-ซ็อง
รี อิล-ซ็อง
อับดุลลาห์ ฟาวาซ
ซาอิด ควุนบาร์
อักร็อม อะฟิฟ
ลูคัส เมนเดส
มูซาบ อัล-จูวายร์
แบ จุน-โฮ
ฮวัง ฮี-ชัน
จู มิน-คยู
ยะห์ยา อาล-กัสซานี
คาเลด อิบราฮิม
มาร์คัส เมโลนี
อาลี ซาเลห์
ฮุสนิดดิน อาลีคูลอฟ
จาโลลิดดิน มาชาริปอฟ
เอลดอร์ โชมูโรดอฟ
โอตาเบก ชูคูรอฟ
ออสตัน อูรูนอฟ
แคเมรอน เบอร์เกสส์ (ในนัดที่พบกับ ญี่ปุ่น)
แฮร์รี เซาท์ทาร์ (ในนัดที่พบกับ บาห์เรน)
จัสติน ฮุบเนอร์ (ในนัดที่พบกับ ญี่ปุ่น)
เมห์ดี ทาเรมี (ในนัดที่พบกับ เกาหลีเหนือ)
โชโกะ ทานิกุชิ (ในนัดที่พบกับ ออสเตรเลีย)
ตามีร์ลัน โคซูบาเยฟ (ในนัดที่พบกับ กาตาร์)
อะลี ลาจามี (ในนัดที่พบกับ จีน)
จุง ซึง-ฮุน (ในนัดที่พบกับ โอมาน)
มามาอะวอดส์

มามาอะวอดส์ (อังกฤษ: MAMA Awards) ชื่อเดิม เอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์ (อังกฤษ: Mnet Asian Music Awards, เกาหลี: 엠넷 아시안 뮤직 어워드) เป็นงานประกาศรางวัลดนตรีสำคัญที่จัดขึ้นทุกปีโดยบริษัทบันเทิงซีเจ อีแอนด์เอ็ม จัดขึ้นครั้งแรกในเกาหลีใต้ รางวัลส่วนใหญ่ได้รับโดยศิลปินเคป็อป และมีศิลปินเอเชียรายอื่นที่ชนะรางวัลประเภทต่าง ๆ เช่น รางวัลศิลปินเอเชียยอดเยี่ยมและรางวัลอื่นที่เกี่ยวข้องกับอาชีพ
พิธีมอบรางวัลจัดขึ้นครั้งแรกในโซลเมื่อปี ค.ศ. 1999 โดยออกอากาศทางเอ็มเน็ต มามายังจัดขึ้นในประเทศและเมืองต่าง ๆ ในเอเชียนอกเกาหลีใต้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 และขณะนี้มีการออกอากาศทางออนไลน์ทั่วโลกนอกเหนือจากเอเชีย
ประวัติ > พิธี

งานจัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1999 เป็นพิธีมอบรางวัลมิวสิกวิดีโอ โดยมีต้นแบบมาจากเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ ในชื่อ เอ็มเน็ตวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ งานรวมเข้ากับเคเอ็มทีวีโคเรียนมิวสิกอะวอดส์ในปี ค.ศ. 2004 และเปลี่ยนชื่อเป็นเอ็มเน็ตเคเอ็มมิวสิกวิดีโอเฟสติวัล ในช่วงกลางทศวรรษ 2000 พิธีมอบรางวัลได้ดึงดูดความสนใจจากนานาชาติ เนื่องจากการแพร่กระจายของกระแสเกาหลีและออกอากาศในประเทศจีนและญี่ปุ่นในปี 2008
ในปี 2009 งานได้เปลี่ยนชื่อเป็นเอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์ (MAMA) เพื่อสะท้อนถึงการขยายงานออกนอกเกาหลีใต้ ในปี 2010 มามาจัดขึ้นที่มาเก๊า นับเป็นครั้งแรกที่จัดขึ้นนอกเกาหลีใต้ ถัดมาในปี 2011 งานมามาจัดขึ้นที่สิงคโปร์ จากนั้นจัดขึ้นที่ฮ่องกงตั้งแต่ปี 2012 ถึง 2017 ในปี 2017 พิธีมอบรางวัลได้ขยายเป็นสี่คืน และบางส่วนของงานจัดขึ้นในเวียดนามและญี่ปุ่น นอกเหนือจากฮ่องกง ในปี 2018 มามามีสามส่วนและจัดขึ้นในสามประเทศ เกาหลีใต้เป็นเจ้าภาพงานมามาเป็นครั้งแรกในรอบ 9 ปี ร่วมกับญี่ปุ่นและฮ่องกง ในปี 2020 มามาจัดขึ้นทางออนไลน์ที่เกาหลีใต้เท่านั้นเนื่องจากการระบาดของโควิด-19
วันที่ 20 กรกฎาคม 2021 มีรายงานจาก Ilgan Sports ว่างานประกาศรางวัลเอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์ 2021 กำลังอยู่ระหว่างการหารือเกี่ยวกับงานที่จะจัดขึ้นในฮ่องกง แม้ว่าจะมีการระบาดอย่างต่อเนื่องและข้อจำกัดด้านการเดินทาง วันที่ 23 สิงหาคม 2022 ซีเจ อีแอนด์เอ็มประกาศว่างานจะเปลี่ยนชื่อเป็น "มามาอะวอดส์" นับจากนี้เป็นต้นไป
ประวัติ > ชื่องาน

เอ็มเน็ตวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ (1999)
เอ็มเน็ตมิวสิกวิดีโอเฟสติวัล (2000–2003)
เอ็มเน็ตเคเอ็มมิวสิกวิดีโอเฟสติวัล (2004–2005)
เอ็มเน็ตเคเอ็มมิวสิกเฟสติวัล (2006–2008)
เอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์ (2009–2021)
มามาอะวอดส์ (2022–ปัจจุบัน)
สถานที่จัดงาน

| ปี> เอ็มเน็ตวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ (Mnet Video Music Awards) | วันที่> เอ็มเน็ตวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ (Mnet Video Music Awards) | เมือง> เอ็มเน็ตวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ (Mnet Video Music Awards) | สถานที่> เอ็มเน็ตวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ (Mnet Video Music Awards) | พิธีกร> เอ็มเน็ตวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ (Mnet Video Music Awards) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1999 | 27 พฤศจิกายน |  โซล | ยูนิเวอร์แซลอาตส์เซ็นเตอร์ | ชเว ฮัล-ลี |
เอ็มเน็ตมิวสิกวิดีโอเฟสติวัล (Mnet Music Video Festival – MMF)
| 2000 | 24 พฤศจิกายน |  โซล | ยูนิเวอร์แซลอาตส์เซ็นเตอร์ | ชา แทฮยอน และ คิม ฮยอน-จู |
| 2001 | 23 พฤศจิกายน |  โซล | ยูนิเวอร์แซลอาตส์เซ็นเตอร์ | ชา แทฮยอน และ ซง ฮเย-กโย |
| 2002 | 29 พฤศจิกายน |  โซล | ยูนิเวอร์แซลอาตส์เซ็นเตอร์ | ชิน ดง-ยอบ และ คิม จอง-อึน |
| 2003 | 27 พฤศจิกายน |  โซล | มหาวิทยาลัยคยองฮี | ชา แทฮยอน และ ซ็อง ยู-รี |
เอ็มเน็ตเคเอ็มมิวสิกวิดีโอเฟสติวัล (Mnet Km Music Video Festival – MKMF)
| 2004 | 4 ธันวาคม |  โซล | มหาวิทยาลัยคยองฮี | ชิน ดง-ยอบ และ จอง-อึน |
| 2005 | 27 พฤศจิกายน |  โซล | โอลิมปิกยิมนาสติกอารีนา | ชิน ดง-ยอบ และ คิม อา-จุง |
เอ็มเน็ตเคเอ็มมิวสิกเฟสติวัล (Mnet Km Music Festival – MKMF)
| 2006 | 25 พฤศจิกายน |  โซล | โอลิมปิกยิมนาสติกอารีนา | ชิน ดง-ยอบ และ คิม อก-บิน |
| 2007 | 17 พฤศจิกายน |  โซล | ศูนย์กีฬากรุงโซล | ชิน ดง-ยอบ และ อี ดาแฮ |
| 2008 | 15 พฤศจิกายน |  โซล | ศูนย์กีฬากรุงโซล | เรน |
เอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์ (Mnet Asian Music Awards – MAMA)
| 2009 | 21 พฤศจิกายน |  โซล | ศูนย์กีฬากรุงโซล | ไทเกอร์ เจเค |
| 2010 | 28 พฤศจิกายน |  มาเก๊า | โคไทอารีนา เดอะเวนีเชียนมาเก๊า | ไม่มี |
| 2011 | 29 พฤศจิกายน |  สิงคโปร์ | สนามกีฬาในร่มสิงคโปร์ | อี บย็อง-ฮ็อน |
| 2012 | 30 พฤศจิกายน |  ฮ่องกง | ศูนย์นิทรรศการและการประชุมฮ่องกง | ซง จุง-กี |
| 2013 | 22 พฤศจิกายน |  ฮ่องกง | เอเชียเวิลด์–อารีนา | อี ซึง-กี |
| 2014 | 3 ธันวาคม |  ฮ่องกง | เอเชียเวิลด์–อารีนา | ซง ซึง-ฮ็อน |
| 2015 | 2 ธันวาคม |  ฮ่องกง | เอเชียเวิลด์–อารีนา | ไซ |
| 2016 | 2 ธันวาคม |  ฮ่องกง | เอเชียเวิลด์–อารีนา | อี บย็อง-ฮ็อน |
| 2017 | 25 พฤศจิกายน |  นครโฮจิมินห์ | โรงละครฮัวบินห์ | ธู มินห์ |
| 2017 | 29 พฤศจิกายน |  โยโกฮามะ | โยโกฮามะอารีนา | พัก โบ-ก็อม |
| 2017 | 30 พฤศจิกายน |  ฮ่องกง | ดับเบิ้ลยูฮ่องกง | ไม่มี |
| 2017 | 1 ธันวาคม |  ฮ่องกง | เอเชียเวิลด์–อารีนา | ซง จุง-กี |
| 2018 | 10 ธันวาคม |  โซล | ทงแดมุนดีไซน์พลาซ่า | จอง แฮ-อิน |
| 2018 | 12 ธันวาคม |  ไซตามะ | ไซตามะซูเปอร์อารีนา | พัก โบ-ก็อม |
| 2018 | 14 ธันวาคม |  ฮ่องกง | เอเชียเวิลด์–อารีนา | ซง จุง-กี |
| 2019 | 4 ธันวาคม |  นาโงยะ | นาโกยะโดม | พัก โบ-ก็อม |
| 2020 | 6 ธันวาคม |  พาจู | ซีเจอีแอนด์เอ็มคอนเทนส์เวิลด์ | ซง จุง-กี |
| 2021 | 11 ธันวาคม |  พาจู | ซีเจอีแอนด์เอ็มคอนเทนส์เวิลด์ | อี ฮโยรี |
มามาอะวอดส์ (MAMA Awards)
| 2022 | 29–30 พฤศจิกายน |  โอซากะ | เคียวเซระโดม | โซมี และ พัก โบ-ก็อม |
| 2023 | 28–29 พฤศจิกายน |  โตเกียว | โตเกียวโดม | โซมี และ พัก โบ-ก็อม |
| 2024 | 21 พฤศจิกายน |  ลอสแอนเจลิส | โรงละครดอลบี | พัก โบ-ก็อม |
| 2024 | 22 พฤศจิกายน |  โอซากะ | เคียวเซระโดม | คารีนา ซ็อง ฮัน-บิน เรย์ โยชิ |
| 2024 | 23 พฤศจิกายน |  โอซากะ | เคียวเซระโดม | คิม แท-รี |
ประเภทรางวัล > รางวัลใหญ่

สี่รางวัลใหญ่ (เรียกว่า แดซัง)
ศิลปินแห่งปี
อัลบั้มแห่งปี
เพลงแห่งปี
ไอคอนทั่วโลกแห่งปี (ตั้งแต่ ค.ศ. 2018)
ประเภทรางวัล > รางวัลการแข่งขัน

รางวัลแต่ละประเภทเปิดตัวในปี ค.ศ. 1999 เว้นแต่จะระบุไว้เป็นอย่างอื่น
ศิลปินชายยอดเยี่ยม
ศิลปินหญิงยอดเยี่ยม
ศิลปินกลุ่มชายยอดเยี่ยม (ตั้งแต่ ค.ศ. 2000 หรือที่เรียกว่ากลุ่มยอดเยี่ยมในปี ค.ศ. 1999)
ศิลปินกลุ่มหญิงยอดเยี่ยม (ตั้งแต่ ค.ศ. 2000)
ศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
การแสดงเต้นยอดเยี่ยม
การแสดงวงดนตรียอดเยี่ยม
การแสดงแร็ปยอดเยี่ยม
การแสดงร้องยอดเยี่ยม (ตั้งแต่ ค.ศ. 2010)
การทำงานร่วมกันยอดเยี่ยม (ค.ศ. 2010, 2012, 2014–2017, 2019–ปัจจุบัน)
เพลงประกอบละครยอดเยี่ยม (ค.ศ. 2004–2006, 2008–2009, 2011–2014, 2016–ปัจจุบัน)
มิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยม (ตั้งแต่ ค.ศ. 2006)
กลุ่มย่อยยอดเยี่ยม (ค.ศ. 2018)
ประเภทรางวัล > รางวัลพิเศษ

รางวัลเหล่านี้ได้รับเพียงครั้งเดียวหรือเป็นครั้งคราว
ศิลปินต่างประเทศยอดเยี่ยม (ค.ศ. 1999–2006, 2009–2010, 2012–2014, 2019, 2021)
ศิลปินเอเชียยอดเยี่ยม (ตั้งแต่ ค.ศ. 2004)
รางวัลพิเศษอื่น ๆ
ประเภทรางวัล > รางวัลที่ยกเลิกไปแล้ว

มิวสิกวิดีโอแห่งปี (ค.ศ. 1999–2005)
(อดีตรางวัล แดซัง และ ปัจจุบันคือมิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยม ตั้งแต่ ค.ศ. 2006)
มิวสิกวิดีโอยอดนิยม ค.ศ. (1999–2005)
(อดีตรางวัล แดซัง)
การแสดงมิวสิควิดีโอยอดเยี่ยม (ค.ศ. 2005–2007)
ผู้กำกับมิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยม (ค.ศ. 1999–2006)
กลุ่มผสมยอดเยี่ยม (ค.ศ. 2000–2009)
การแสดงบัลลาดยอดเยี่ยม (ค.ศ. 1999–2009)
การแสดงอาร์แอนด์บียอดเยี่ยม (ค.ศ. 2000–2007)
การแสดงอินดี้ยอดเยี่ยม (ค.ศ. 1999–2002)
การแสดงเฮาส์และอิเล็กทรอนิกส์ยอดเยี่ยม (ค.ศ. 2007–2009)
การแสดงทรอตยอดเยี่ยม (ค.ศ. 2009)
ซิงเกิลดิจิทัลยอดเยี่ยม (ค.ศ. 2010)
ชนะมากที่สุด > รางวัลแดซัง

| สถิติ | ศิลปิน | ปีแรกที่   ได้รับรางวัล | ปีล่าสุดที่   ได้รับรางวัล |
| --- | --- | --- | --- |
| 21 | บีทีเอส | 2016 | 2023 |
| 6 | เอ็กโซ | 2013 | 2017 |
| 5 | บิกแบง | 2008 | 2015 |
| 4 | ทูเอนีวัน | 2009 | 2011 |
| 3 | ทไวซ์ | 2016 | 2018 |
| 3 | ซูเปอร์จูเนียร์ | 2007 | 2012 |
| 3 | เซเวนทีน | 2023 | 2024 |
| 2 | นิวจีนส์ | 2023 | 2023 |
| 2 | จี-ดรากอน | 2009 | 2013 |
| 2 | ทงบังชินกี | 2005 | 2008 |
| 2 | เอสจี วอนนาบี | 2006 | 2006 |
| 2 | โบอา | 2002 | 2004 |
| 2 | เอชโอที | 1999 | 2000 |
ชนะมากที่สุด > ได้รับรางวัลมากที่สุดโดยรวม

| สถิติ | ศิลปิน |
| --- | --- |
52: บีทีเอส
19: เซเวนทีน
18: ทไวซ์
16: เอ็กโซ
13: บิกแบง
13: ซูเปอร์จูเนียร์
12: ไอยู
11: แบล็กพิงก์
11: ทงบังชินกี
10: ทูเอนีวัน
10: ไซ
10: ชินฮวา
9: เอสปา
8: โบอา
7: ไอฟ์
การออกอากาศ

รายการออกอากาศสดในสิบสามประเทศทั่วเอเชีย ในเกาหลีใต้ออกอากาศทางเอ็มเน็ตและซีเจ อีแอนด์เอ็ม ช่องทีวีอื่น ๆ ที่ออกอากาศรายการ ได้แก่ ทีวีเอ็นเอเชีย (มัลดีฟส์ ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ และไต้หวัน) และ จูกซ์ (ฮ่องกง อินโดนีเซีย มาเลเซีย เมียนมาร์ และไทย) เอ็มเน็ตเจแปน เอ็มเน็ตสมาร์ท และเอยูสมาร์ทพาส (ญี่ปุ่น) วิว ทีวีซิกซ์ วิวทีวี viu.tv (ฮ่องกง) ฟรายเดย์วิดีโอแอนด์ฟรายเดย์มิวสิก (ไต้หวัน) มีวอตช์ (สิงคโปร์) อินโดซียาร์แอนด์วิดีโอ (อินโดนีเซีย) gigafest.smart (ฟิลิปปินส์) เอฟพีทีทีวีแอนด์ฟ็อกซ์ซี (เวียดนาม)
รายการยังออกอากาศออนไลน์ทั่วโลกผ่านช่องยูทูบ Mnet K-POP, KCON official เช่นเดียวกับ KCON
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน :  มิวสิกเบรนซ์ ซีรีส์ 
โลโก้เอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์
ประคำ

ประคำแบบเซน
ประคำ หมายถึง ลูกกลม ๆ ที่ร้อยเป็นพวงสำหรับเป็นเครื่องหมายการนับในเวลาบริกรรมภาวนา หรือสำหรับใช้เป็นเครื่องราง เรียกโดยทั่วไปว่า ลูกประคำ
ประคำ ทำด้วยวัสดุต่างชนิด เช่น ไม้จันทน์ ไม้เนื่อแข็ง ลูกหวาย ผลไม้ตากแห้ง หินสี พลาสติก ตลอดถึงหยก โดยเจาะรูตรงกลาง ร้อยด้วยด้ายหรือเอ็นเป็นพวง พวงหนึ่งนิยมมีจำนวน 108 ลูก หรือน้อยกว่านั้นตามต้องการ ที่นิยม 108 เพราะถือคติตามบทบริกรรมภาวนา คือ อิติปิโส 108
ประคำ นิยมพกติดตัวไปในที่ต่าง ๆ โดยถือไปบ้าง ห้อยคอไปบ้าง เพื่อสะดวกในการใช้ได้ทันทีเมื่อมีโอกาส เช่น ขณะนั่งรถ นั่งรอเวลา หรือขณะอยู่คนเดียวเงียบ ๆ
นอกจากที่มีใช้ในพุทธศาสนาแล้ว ยังมีการใช้ลูกประคำในการสวดภาวนาในศาสนาอื่น ๆ เช่น คริสต์ (โรมันคาทอลิก), พราหมณ์-ฮินดู และ อิสลาม เป็นต้น
ท่าอากาศยานเวสเทิร์นซิดนีย์

ท่าอากาศยานนานาชาติแนนซี เบิร์ด วอลตัน (อังกฤษ: Nancy Bird Walton International Airport) (IATA: WSI, ICAO: YSWS) รู้จักกันในชื่อ ท่าอากาศยานเวสเทิร์นซิดนีย์ (อังกฤษ: Western Sydney Airport) หรือ ท่าอากาศยานแบดเจอรีส์ครีก เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่อยู่ระหว่างการก่อสร้างภายในเขตชานเมืองลัดเดนแฮมและแบดเจอรีส์ครีก รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย
รัฐบาลกลางได้เลือกพื้นที่นี้ในการก่อสร้างท่าอากาศยานตั้งแต่วันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 2014 หลังจากมีข้อพิพาทในสถานที่ตั้งภายในมหานครซิดนีย์ ท่าอากาศยานมีแผนที่จะดำเนินงานแบบ 24 ชั่วโมงโดยไม่มีเคอร์ฟิว และจะเข้ามาสนับสนุนการดำเนินการของท่าอากาศยานคิงส์ฟอร์ด สมิท ที่ถึงขีดจำกัดการรองรับผู้โดยสารแล้วจากมีคำสั่งเคอร์ฟิวและการจำกัดเที่ยวบินตามกฎหมาย
การก่อสร้างท่าอากาศยานแห่งใหม่ระยะแรกเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 2018 โดยคาดการณ์ว่าการก่อสร้างจะแล้วเสร็จและเปิดให้บริการภายในเดือนมกราคม ค.ศ. 2026