stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
อเล็กซานเดอร์ เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสแห่งคาริสบรูก
พระชนม์ชีพในวัยเยาว์

เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ประสูติเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1886 ณ ปราสาทวินด์เซอร์ มณฑลเบิร์คไชร์ และทรงได้รับการศึกษาในวิทยาลัยเวลลิงตัน พระชนกของพระองค์คือ เจ้าชายไฮน์ริชแห่งบัทเทินแบร์ค พระโอรสในเจ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งเฮสส์และไรน์กับเค้านท์เตสจูเลีย เทเรซาแห่งเฮาเค ส่วนพระชนนีคือ เจ้าหญิงไฮน์ริชแห่งบัทเทินแบร์ค (พระอิสริยยศเดิม เจ้าหญิงเบียทริซ) พระราชธิดาพระองค์ที่ห้าและองค์เล็กในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และ เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระองค์มีพระนามเรียกเล่นในหมู่พระประยูรญาติว่า "แซนดริโน"
ในฐานะพระโอรสจากการอภิเษกต่างฐานันดรศักดิ์ เจ้าชายไฮน์ริชแห่งบัทเทินแบร์คมีพระอิสริยยศเจ้าชายแห่งบัทเทินแบร์คจากเค้านท์เตสแห่งเฮาเค พระชนนีซึ่งได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าหญิงแห่งบัทเทินแบร์ค ดังนั้นเจ้าชายอเล็กซานเดอร์ทรงดำรงพระอิสริยยศ พระองค์ชายอเล็กซานเดอร์แห่งบัทเทินแบร์ค (His Serene Highness Prince Alexander of Battenberg) ตั้งแต่แรกประสูติ ในประเทศอังกฤษ พระองค์ก็ทรงเป็น เจ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งบัทเทินแบร์ค (His Highness Prince Alexander of Battenberg) ภายใต้พระบรมราชโองการแต่งตั้งจากสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียในปี ค.ศ. 1886
มาร์ควิสแห่งคาริสบรูก

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1917 ความรู้สึกต่อต้านเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ทำให้สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ทรงเปลี่ยนชื่อพระราชวงศ์จากราชวงศ์แซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธาเป็นราชวงศ์วินด์เซอร์ นอกจากนี้ในนามของพระประยูรญาติซึ่งมีสัญชาติเป็นชาวอังกฤษ พระองค์ยังได้ทรงยกเลิกการใช้พระอิสริยยศและฐานันดรศักดิ์ของเยอรมันอีกด้วย
ตระกูลบัทเทินแบร์คได้สละพระอิสริยยศ เจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งบัทเทินแบร์ค และฐานันดรศักดิ์ Highness และ Serene Highness ภายใต้พระบรมราชโองการการถอดถอนพระอิสริยยศเยอรมัน ราชวงศ์บัทเทินแบร์คจึงเปลี่ยนมาใช้ราชสกุล เมานต์แบ็ตเทน ที่เป็นลักษณะแบบภาษาอังกฤษของบัทเทินแบร์ค ด้วยเหตุนี้เจ้าชายอเล็กซานเดอร์จึงทรงเป็น เซอร์ อเล็กซานเดอร์ เมานต์แบ็ตเทน  เก็บถาวร 2007-03-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน อีกไม่กี่วันต่อมา เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1917 พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาเป็นมาร์ควิสแห่งคาริสบรูก [ลิงก์เสีย]
อภิเษกสมรส

อเล็กซานเดอร์ เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสแห่งคาริสบรูกอภิเษกสมรสในวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1917 ณ โบสถ์หลวง พระราชวังเซนต์เจมส์ กรุงลอนดอน กับ เลดี้ ไอรีน ฟรานเซส แอ็ดซา เดนิสัน (เกิด 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1890 ถึงแก่กรรม 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1956) บุตรีเพียงคนเดียวของเอิร์ลที่ 2 แห่งลอนเดสโบร และ เลดี้ เกรซ ออกัสตา เฟน ลอร์ดและเลดี้คาริสบรูกมีธิดาเพียงหนึ่งคนคือ
เลดีไอริส เมานต์แบ็ตเทน (ไอริส วิกตอเรีย เบียทริซ เกรซ เมานต์แบ็ตเทน; 13 มกราคม ค.ศ. 1920 - 1 กันยายน ค.ศ. 1982)
สมรสครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941 ณ เมืองเฮย์วาร์ดส์ฮีธ มณฑลซัสเซ็กส์ หย่าร้างในปี ค.ศ. 1946 กับ แฮมิลตัน โจเซฟ เคเยส โอมัลลีย์ (18 ตุลาคม ค.ศ. 1910 - 31 มีนาคม ค.ศ. 1989)
สมรสครั้งที่สองเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1957 ณ เมือนพอนด์ริดจ์ รัฐนิวยอร์ก หย่าร้างปีเดียวกัน กับ ไมเคิล นีลี ไบรอัน (9 สิงหาคม ค.ศ. 1916 - 20 สิงหาคม ค.ศ. 1972) มีบุตรชายหนึ่งคนคือ โรบิน อเล็กซานเดอร์ ไบรอัน (เกิด 20 ธันวาคม ค.ศ. 1957 ณ นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก)
สมรสครั้งที่สามเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1965 ณ เมืองโตรอนโต ประเทศแคนาดา แยกทางกันอีกหกสัปดาห์ต่อมา กับ วิลเลียม อเล็กซานเดอร์ เคมพ์ (10 กรกฎาคม ค.ศ. 1921 - 12 ธันวาคม ค.ศ. 1991)
อเล็กซานเดอร์ เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสแห่งคาริสบรูก ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1960 ณ พระราชวังเคนซิงตัน กรุงลอนดอน ขณะมีพระชนมายุ 73 ชันษา พระศพฝังอยู่ที่วิหารบัทเทินแบร์ค โบสถ์วิปปิงแฮม บนเกาะไวท์ พระองค์เป็นพระราชนัดดาชายพระองค์สุดท้ายที่ยังมีพระชนม์ชีพอยู่ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ตำแหน่งมาร์ควิสแห่งคาริสบรูกสิ้นสุดลงภายหลังจากการถึงแก่อนิจกรรมของพระองค์
เกียรติยศ > ฐานันดร

| --- | --- |
:  23 พฤศจิกายน 1886 – 13 ธันวาคม 1886: เจ้าชายอเล็คซันเดอร์แห่งบัทเทินแบร์ค (ฐานันดรเยอรมัน)  13 ธันวาคม 1886 – 1917: เจ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งบัทเทินแบร์ค (ฐานันดรสหราชอาณาจักร)  1917: เซอร์ อเล็กซานเดอร์ เมานต์แบ็ตเทน  1917–1960: มาร์ควิสแห่งคาริสบรูก
อาร์มประจำตำแหน่ง:  23 พฤศจิกายน 1886 – 13 ธันวาคม 1886: เจ้าชายอเล็คซันเดอร์แห่งบัทเทินแบร์ค (ฐานันดรเยอรมัน)  13 ธันวาคม 1886 – 1917: เจ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งบัทเทินแบร์ค (ฐานันดรสหราชอาณาจักร)  1917: เซอร์ อเล็กซานเดอร์ เมานต์แบ็ตเทน  1917–1960: มาร์ควิสแห่งคาริสบรูก
เกียรติยศ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์ราชวิกตอเรีย ชั้นที่ 1 (Knight Grand Cross of the Royal Victorian Order)
เลื่อนชั้นจาก เครื่องราชอิสริยาภรณ์ราชวิกตอเรีย ชั้นที่ 2 (Knight Commander of the Royal Victorian Order)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันทรงเกียรติยิ่งแห่งบาธ ชั้นที่ 1 (Knight Grand Cross of the Most Honourable Order of Bath)
เบลก นอร์ดสตรอม

เบลก วิลลาร์ด นอร์ดสตรอม (4 ตุลาคม ค.ศ. 1960 - 2 มกราคม ค.ศ. 2019) เป็นนักธุรกิจและนายธนาคารชาวอเมริกัน โดยเป็นประธานห้างสรรสินค้านอร์ดสตรอมในปี ค.ศ. 2000 จนถึงปี ค.ศ. 2014 และเป็นผู้บริหารธนาคารซานฟรานซิสโก นอร์ดสตรอมจบปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยวอชิงตัน สมรสกับ มอลลี่ เอ. เลวิส ในปี ค.ศ. 1988 มีบุตร 2 คน
อีเอฟแอลลีกทู เพลย์ออฟ 2019 นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน อีเอฟแอลลีกทู เพลย์ออฟ 2019 นัดชิงชนะเลิศ เป็นแมตช์ฟุตบอลที่จะลงเล่นกันที่ สนามกีฬาเวมบลีย์ ในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2562. ทีมผู้ชนะจะทำให้ได้สิทธิ์เลื่อนชั้นขึ้นสู่ อีเอฟแอลลีกวัน ฤดูกาล 2019–20.
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ

บทความหลัก: อีเอฟแอลลีกทู ฤดูกาล 2018–19
|  Pos  | Team |  Pld  |  W  |  D  |  L  |  GF  |  GA  |  GD  |  Pts  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 4 | แมนส์ฟีลด์ทาวน์ | 46 | 20 | 16 | 10 | 69 | 41 | +28 | 76 |
| 5 | ฟอเรสต์กรีนโรเวอส์ | 46 | 20 | 14 | 12 | 68 | 47 | +21 | 74 |
| 6 | แทรนเมียร์โรเวอส์ | 46 | 20 | 13 | 13 | 63 | 50 | +13 | 73 |
| 7 | นิวพอร์ตเคาน์ตี | 46 | 20 | 11 | 15 | 59 | 59 | 0 | 71 |
แมตช์ > รายละเอียด

25 พฤษภาคม พ.ศ. 2562
15:00 BST
21:00 UTC+07:00
| นิวพอร์ตเคาน์ตี | 0–1 (ต่อเวลาพิเศษ) | แทรนเมียร์โรเวอส์ |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน | Jennings  119' |
ผู้ชม: 25,217 คน
ผู้ตัดสิน: รอสส์ จอยซ์
| --- | --- |
             นิวพอร์ตเคาน์ตี :              แทรนเมียร์โรเวอส์ 
| --- | --- |
 ผู้ช่วยผู้ตัดสิน:  Nik Barnard  Rob Smith  ผู้ตัดสินที่สี่:  Eddie Ilderton  ผู้ช่วยผู้ตัดสินสำรอง:  Matthew Lee:  กฏ-กติกา 90 นาที  30 นาทีของการต่อเวลาพิเศษในกรณีที่จำเป็น  การดวลลูกโทษ จะถูกนำมาตัดสินในกรณีผลการแข่งขันยังคงเสมอกันอยู่  รายชื่อผู้เล่นสำรอง 7 คน  เปลี่ยนตัวผู้เล่นสำรองได้สูงสุด 3 คน, แต่อนุญาตเปลี่ยนตัวคนที่สี่ในช่วงต่อเวลาพิเศษ
อูเอโนะ

ด้านหน้าสถานีรถไฟอูเอโนะ
การชมดอกซากูระในสวนอูเอโนะ
บึงชิโนบาซุ และหลังคาของหอเบ็นเต็นโด
อูเอโนะ  (ญี่ปุ่น: 上野; โรมาจิ: Ueno) เป็นย่านที่ตั้งอยู่ในเขตไทโต กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ย่านนี้เป็นย่านที่มีชื่อเสียงจากการเป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟอูเอโนะ (ญี่ปุ่น: 上野駅; โรมาจิ: Ueno-Eki) และสวนอูเอโนะ (ญี่ปุ่น: 上野公園; โรมาจิ: Ueno Kōen)
ย่านอูเอโนะยังเป็นที่ตั้งของสถานที่ทางวัฒนธรรมที่น่าชมอีกหลายแห่ง เช่น พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ และหอประชุมที่เป็นสถานที่จัดแสดงคอนเสิร์ตใหญ่ ๆ เป็นต้น
ย่านอูเอโนะมีวัดทางพุทธศาสนาในย่านนี้อีกหลายแห่ง เช่น หอเบ็นเต็นโด (ญี่ปุ่น: 弁天堂) ที่สร้างอุทิศให้เทพีเบ็นไซเต็ง (ญี่ปุ่น: 弁財天; โรมาจิ: Benzaiten) หรือพระสุรัสวดี ที่ทางญี่ปุ่นถือเป็นเทพีในพุทธศาสนา วันนี้ตั้งอยู่บนเกาะในบึงชิโนบาซุ (ญี่ปุ่น: 不忍池; โรมาจิ: Shinobazu no Ike) และวัดคันเอจิ (ญี่ปุ่น: 寛永寺; โรมาจิ: Kan'ei-ji) วัดสำคัญของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะในยุคเอโดะ วัดนี้มีเจดีย์ตั้งอยู่ในบริเวณของสวนอูเอโนะด้วย ในบริเวณใกล้กับวัดคันเอจิ มีศาลเจ้าโทโชงู (ญี่ปุ่น: 東照宮; โรมาจิ: Tōshō-gū) เป็นศาลเจ้าชินโตที่สร้างอุทิศแด่โทกูงาวะ อิเอยาซุ โชกุนผู้สถาปนารัฐบาลเอโดะ และเมืองเอโดะ (ต่อมาคือกรุงโตเกียว) เป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่น
จากสถานีอูเอโนะไปทางทิศใต้ มีถนนอาเมยาโยโกะ (ญี่ปุ่น: アメヤ横丁; โรมาจิ: Ameyayokochō) หรือเรียกสั้นๆว่า "อาเมโยโกะ" (ญี่ปุ่น: アメ横; โรมาจิ: Ameyoko) เป็นถนนเชิงตลาดที่ร้านค้าทั้งของสดของแห้ง สินค้าต่าง ๆ รวมถึงสินค้าหนีภาษีขนาดทั้งสองข้างของถนน
แหล่งข้อมูลอื่น

หอศิลปะตะวันตกแห่งชาติ (โตเกียว ญี่ปุ่น) เก็บถาวร 2007-01-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อัลบั้มภาพของย่านอูเอโนะและพิพิธภัณฑ์ในย่านนี้ เก็บถาวร 2011-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กย่านในโตเกียว |
| --- | --- | --- |
|  กินซะ  โกตันดะ  คันดะ  คางูราซากะ  คาจิโจ  คาซูมิงาเซกิ  คาบูกิโจ  คามาตะ  คามิอิเกบูกูโระ  คิจิโจจิ  คูงายามะ  คูดังกิตะ  เคียวบาชิ  โคจิมาจิ  โคมาบะ  โคอิชิกาวะ  โคเอ็นจิ  จิมโบโจ  จิยูงาโอกะ  จูโจ  ชินจูกุ  ชินจูกูนิโจเมะ  ชิโนโนเมะ  ชิบะ  ชิบาอูระ  ชิบูยะ  ชิมบาชิ  ชิโมกิตาซาวะ  ชิโรกาเนะ  ชิโรกาเนได  ชิโอโดเมะ  โชโต  ซังยะ  ซูงาโมะ  ซูดาโจ  ซูรูงาได  เซ็นดางายะ  โซชิงายะ  เด็นเอ็นโจฟุ  ไดกังยามะ  ทัตสึมิ  ทากาดาโนบาบะ  ทากานาวะ  ทาเตอิชิ  ทามาจิ  โทโยซุ  นากาเมงูโระ  นางาตาโจ  นิชิกิโจ  นิชิโงตันดะ  นิชิชินจูกุ  นิชิโองิกูโบะ  นิชิโออิซูมิ  นิชิโออิซูมิมาจิ  นิฮมบาชิ  ฟูตาโกทามางาวะ  มารูโนอูจิ  มิตะ  มูโรมาจิ  เมงูโรมิตะ  เมจิโระ  ยตสึยะ  ยานากะ  ยาโยอิ  ยาเอซุ  ยูรากูโจ  โยงะ  โยโยงิ  รปปงงิ  เรียวโงกุ  วากาซุ  สึกิจิ  สึกิชิมะ  อากาซากะ  อากิฮาบาระ  อาซากูซะ  อาซากูซาบาชิ  อาซางายะ  อาซาบุ  อาริอาเกะ  อาวาจิโจ  อาโอบาได  อาโอมิ  อาโอยามะ  อิเกบูกูโระ  อิจิงายะ  อิวาโมโตโจ  อีดาบาชิ  อูจิกันดะ  อูจิไซไวโจ  อูเอโนะ  เอบิซุ  เอบิซุมินามิ  โองาวามาจิ  โองิกูโบะ  โอจาโนมิซุ  โอซากิ  โอไดบะ  โอเตมาจิ  โอโมเตะซันโด  โอโมริ  โออิซูมิงากูเอ็นโจ  ฮงโง  ฮามามัตสึโจ  ฮาราจูกุ  ฮิงาชิ  ฮิงาชิกันดะ  ฮิบิยะ  |  กินซะ  โกตันดะ  คันดะ  คางูราซากะ  คาจิโจ  คาซูมิงาเซกิ  คาบูกิโจ  คามาตะ  คามิอิเกบูกูโระ  คิจิโจจิ  คูงายามะ  คูดังกิตะ  เคียวบาชิ  โคจิมาจิ  โคมาบะ  โคอิชิกาวะ  โคเอ็นจิ  จิมโบโจ  จิยูงาโอกะ  จูโจ  ชินจูกุ  ชินจูกูนิโจเมะ  ชิโนโนเมะ  ชิบะ  ชิบาอูระ  ชิบูยะ  ชิมบาชิ  ชิโมกิตาซาวะ  ชิโรกาเนะ  ชิโรกาเนได  ชิโอโดเมะ  โชโต  ซังยะ  ซูงาโมะ  ซูดาโจ  ซูรูงาได  เซ็นดางายะ  โซชิงายะ  เด็นเอ็นโจฟุ  ไดกังยามะ  ทัตสึมิ  ทากาดาโนบาบะ  ทากานาวะ  ทาเตอิชิ  ทามาจิ  โทโยซุ  นากาเมงูโระ  นางาตาโจ  นิชิกิโจ  นิชิโงตันดะ  นิชิชินจูกุ  นิชิโองิกูโบะ  นิชิโออิซูมิ  นิชิโออิซูมิมาจิ  นิฮมบาชิ  ฟูตาโกทามางาวะ  มารูโนอูจิ  มิตะ  มูโรมาจิ  เมงูโรมิตะ  เมจิโระ  ยตสึยะ  ยานากะ  ยาโยอิ  ยาเอซุ  ยูรากูโจ  โยงะ  โยโยงิ  รปปงงิ  เรียวโงกุ  วากาซุ  สึกิจิ  สึกิชิมะ  อากาซากะ  อากิฮาบาระ  อาซากูซะ  อาซากูซาบาชิ  อาซางายะ  อาซาบุ  อาริอาเกะ  อาวาจิโจ  อาโอบาได  อาโอมิ  อาโอยามะ  อิเกบูกูโระ  อิจิงายะ  อิวาโมโตโจ  อีดาบาชิ  อูจิกันดะ  อูจิไซไวโจ  อูเอโนะ  เอบิซุ  เอบิซุมินามิ  โองาวามาจิ  โองิกูโบะ  โอจาโนมิซุ  โอซากิ  โอไดบะ  โอเตมาจิ  โอโมเตะซันโด  โอโมริ  โออิซูมิงากูเอ็นโจ  ฮงโง  ฮามามัตสึโจ  ฮาราจูกุ  ฮิงาชิ  ฮิงาชิกันดะ  ฮิบิยะ  |  |
เบร์นาโด เบโย

เบร์นาโด เบโย (8 ธันวาคม ค.ศ. 1933 – 14 กันยายน ค.ศ. 2018) เป็นนักฟุตบอลชาวชิลี เคยเข้าร่วมสโมสรโกโล-โกโลในปี ค.ศ. 1953 จนถึงปี ค.ศ. 1966
แหล่งข้อมูลอื่น

Profile at BDFA
Profile at Ceroacero
↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-09-15. สืบค้นเมื่อ 2018-09-17.
เบล ครีสตอล

เบล ครีสตอล (25 เมษายน 1910  – 7 มิถุนายน 2003) เป็นนักแสดงหญิงชาวอังกฤษแสดงภาพยนตร์ตั้งแต่ช่วงคริสตทศวรรษ 1930 และยุติบทบาทการแสดงในปี ค.ศ. 1950
ผลงาน

A Warm Corner (1930)
Hindle Wakes (1931)
Hobson's Choice (1931)
The Frightened Lady (1932)
Friday the Thirteenth (1933)
The Girl in the Flat (1934)
Youthful Folly (1934)
Key to Harmony (1935)
The Scotland Yard Mystery (1934)
The Edge of the World (1937)
Anything to Declare? (1938)
Follow Your Star (1938)
Yellow Sands (1938)
Poison Pen (1939)
The House of the Arrow (1940)
เซิลวี ออตแตแซน

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 ออตแตแซนในนัดกระชับมิตรออสเตรีย–ไอซ์แลนด์ใน ค.ศ. 2014
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  เซิลวี กีอีร์ ออตแตแซน ยอนซ็อน
วันเกิด:   (1984-02-18) 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984 (40 ปี)
สถานที่เกิด:  เรคยาวิก ไอซ์แลนด์
ส่วนสูง:  1.89 m (6 ft 2 in)
ตำแหน่ง:  เซ็นเตอร์แบ็ก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  Víkingur
หมายเลข:  8
สโมสรเยาวชน
2000:  Víkingur Reykjavík
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 2001–2004 |  Víkingur Reykjavík |  36 |  (0) |
| 2004–2008 |  Djurgården |  35 |  (2) |
| 2008–2010 |  SønderjyskE |  54 |  (6) |
| 2010–2013 |  โคเปนเฮเกน |  43 |  (8) |
| 2013–2015 |  อูรัล |  33 |  (0) |
| 2015 |  เจียงซูเซนตี |  26 |  (3) |
| 2016 |  Wuhan Zall |  24 |  (3) |
| 2017 |  บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด |  12 |  (1) |
| 2017 |  กวางโจว อาร์แอนด์เอฟ |  5 |  (1) |
| 2018– |  Víkingur Reykjavík |  33 |  (2) |
| รวม |   |  278 |  (24) |
ทีมชาติ
| 2004–2006 |  ไอซ์แลนด์ อายุไม่เกิน 21 ปี |  11 |  (0) |
| 2005–2016 |  ไอซ์แลนด์ |  28 |  (0) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น  ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 13 พฤศจิกายน 2018
เซิลวี กีอีร์ ออตแตแซน ยอนซ็อน (เกิดวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984) เป็นนักฟุตบอลชาวไอซ์แลนด์ผู้เล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กให้กับสโมสรวือกินเกอร์ในไอซ์แลนด์ เขาเคยลงเล่นให้กับทีมชาติไอซ์แลนด์ไปทั้งสิ้น 28 นัด
ออตแตแซนเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลชาวไอซ์แลนด์ที่ได้รับการยกย่อง โดยในช่วงอาชีพฟุตบอล เขาคว้าถ้วยรางวัลไปทั้งหมด 7 รายการ ต่อมาในช่วงที่อยู่สวีเดน เขาชนะเลิศออลสเวนส์คานและฟุตบอลถ้วยอีกสองสมัย ต่อมาในช่วงที่อยู่เดนมาร์ก เขาชนะเลิศซูเปอร์ลีกาสองสมัย และฟุตบอลถ้วย ต่อมาเมื่อเขาย้ายไปเล่นในเอเชีย เขาช่วยให้เจียงซูเซนตีชนะเลิศไชนีสเอฟเอคัพ นอกจากจากนี้ เขายังเคยเล่นให้กับบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ในช่วงเลกแรกของฤดูกาล 2017
ทีมชาติ

ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2004 ออตแตแซนถูกเรียกติดทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปีเป็นครั้งแรก เขาได้ลงเล่นให้กับทีมชาติรุ่นนี้ไปทั้งสิ้น 11 นัด
ในวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2005 ออตแตแซนถูกเรียกติดทีมชาติชุดใหญ่เป็นครั้งแรก เขาลงเล่นตัวจริงให้กับทีมชาตินัดแรกในการพบกับโปแลนด์เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2005 โดยในนัดนั้น ไอซ์แลนด์แพ้ไป 3–2 หลังจากนั้นอีกสามปี เขาถูกเรียกติดทีมชาติอีกหน และได้ลงเล่นเป็นตัวจริงในนัดที่เอาชนะมอลตา 1–0 เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 ต่อมาในเดือนกันยายน ค.ศ. 2010 เขาเป็นกัปตันทีมชาติในนัดที่พบกับนอร์เวย์และเดนมาร์ก ในปีถัดมา เขาทำหน้าที่เป็นกัปตันอีกครั้ง และทำสองแอสซิสต์ ในนัดที่แพ้โปรตุเกส 5–3 เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2011
ในนัดที่พบกับไซปรัสเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2012 ออตแตแซนถูกไล่ออกจากสนามในนาทีที่ 86 ทำให้ไอซ์แลนด์พ่ายแพ้ไป 1–0 และเขาถูกแบนทั้งหมดสองนัด จนกระทั่งในวันที่ 14 พฤศจิกายน 2012 ออตแตแซนพ้นจากโทษแบน และกลับมาลงเล่นเป็นตัวจริงในนัดที่เอาชนะอันดอร์ราไปได้ 2–0 นัดสุดท้ายที่เขาได้ลงเล่นให้กับทีมชาติ ได้แก่ นัดที่พบกับลัตเวียในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2015 และนัดที่พบกับฟินแลนด์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2016
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2017 ออตแตแซนประกาศเลิกเล่นฟุตบอลทีมชาติ โดยเขาได้ลงเล่นให้กับทีมชาติไปทั้งสิ้น 28 นัด
เกียรติประวัติ

ไอซ์แลนดิกคัพ: 2019
เดนิชซูเปอร์ลีกา: 2010–11, 2012–13
เดนิชคัพ: 2011–12
ออลสเวนส์คาน: 2005
Svenska Cupen: 2004, 2005
ไชนีสเอฟเอคัพ: 2015
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลของ เซิลวี ออตแตแซน ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
เซิลวี ออตแตแซน ที่ National-Football-Teams.com
Danish Superliga statistics
Solvi Ottesen World Football Statistics
อุทยานแห่งชาติแม่ปืม

| อุทยานแห่งชาติแม่ปืม |
| --- | --- |
ไอยูซีเอ็นกลุ่ม 2 (อุทยานแห่งชาติ)
ที่ตั้ง: จังหวัดเชียงราย จังหวัดพะเยา
พื้นที่: 219,087 ไร่
จัดตั้ง: 7 เมษายน 2537
ผู้เยี่ยมชม: 7,144 (2558)
หน่วยราชการ: สำนักอุทยานแห่งชาติ
อุทยานแห่งชาติแม่ปืม มีอาณาเขตไม่มากนัก แต่ป่าเบญจพรรณและป่าเต็งรังที่ปกคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของอุทยานแห่งชาติก็เป็นจุดเด่นที่สร้างสีสันงดงามในยามหน้าแล้งที่ผืนป่าพากันเปลี่ยนสี อุทยานแห่งชาติมีพื้นที่ประกอบด้วย 2 ส่วน คือ ป่าดอยปุย และป่าแม่ปืม ป่าดอยปุยอยู่ในเขตอำเภอพานและอำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย ป่าแม่ปืมอยู่ในพื้นที่อำเภอพานและอำเภอป่าแดด จังหวัดเชียงราย และอำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา พื้นที่ประมาณ 222,500 ไร่ หรือ 356 ตารางกิโลเมตร (พื้นที่อยู่ในเขตจังหวัดเชียงราย ประมาณ 137,431 ไร่ หรือ 220 ตารางกิโลเมตร และอยู่ในเขตจังหวัดพะเยา ประมาณ 85,069 ไร่ หรือ 136 ตารางกิโลเมตร)
ภายในอุทยานฯ มีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ คือ อ่างเก็บน้ำแม่ปืม
อาณาเขต

ทิศเหนือ ​จด​ตำ​บลท่าสาย​ อำ​เภอเมืองเชียงราย​ จังหวัดเชียงราย
​ทิศ​ใต้​ จด​ ตำ​บลบ้านเหล่า​ ​อำ​เภอแม่​ใจ​ จังหวัดพะ​เยา
​ทิศตะวันออก​  จดลำ​ห้วยแม่อ้อ​และ​ลำ​น้ำ​แม่คาว​  อำ​เภอพาน​ จังหวัดเชียงราย​ ​และ​ตำ​บลศรี​โพธิ์​เงิน​ อำ​เภอป่า​แดด​ ​จังหวัดเชียงราย​
ทิศตะวันตก​ จด​ถนนสายพาน ​- ​เชียงราย ท้องที่ตำ​บลเจริญเมือง และ​ตำ​บลเวียงห้าว​ อำ​เภอพาน​ จังหวัดเชียงราย
ประวัติ

เนื่องจากพื้นที่ป่าไม้ถูกทำลายลงไปเป็นอันมาก ทำให้เกิดปัญหาทรัพยากรป่าไม้ถูกทำลาย รัฐจึงมีนโยบายที่จะแก้ปัญหาดังกล่าว โดยการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ในรูปของป่าอนุรักษ์ที่มีความอุดมสมบูรณ์อยู่แล้วไว้ในลักษณะของอุทยานแห่งชาติ จังหวัดเชียงรายได้มีหนังสือ ที่ ชร 0009/17043 ลงวันที่ 20 มิถุนายน 2537 จัดส่งรายงานการสำรวจเบื้องต้นและขอให้กรมป่าไม้พิจารณาจัดตั้งพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติป่าแม่ปืม ป่าแม่พุง ป่าห้วยต้นยาง และป่าห้วยแม่แก้ว ในท้องที่อำเภอพาน อำเภอป่าแดด จังหวัดเชียงราย อำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา พื้นที่ประมาณ 219,087 ไร่ เป็นอุทยานแห่งชาติ โดยที่ประชุมคณะอนุกรรมการป้องกันและปราบปรามการลักลอบทำลายทรัพยากรป่าไม้ จังหวัดเชียงราย ครั้งที่ 1/2537 เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2537 และครั้งที่ 2/2537 เมื่อวันที่ 7 เมษายน 2537 ได้มีมติเห็นชอบในหลักการให้ดำเนินการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติ สำนักอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติได้ตรวจสอบพิจารณารายงานการสำรวจเบื้องต้นพื้นที่ดังกล่าวโดยเจ้าหน้าที่หน่วยป้องกันรักษาป่า สำนักงานป่าไม้จังหวัดเชียงรายแล้ว เห็นสมควรจัดตั้งพื้นที่ดังกล่าวเป็นอุทยานแห่งชาติตามที่จังหวัดเชียงรายเสนอ โดยเห็นควรให้ นายชวลิต โล่ห์คุณสมบัติ นักวิชาการป่าไม้ 5 อุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ จังหวัดกาญจนบุรี ไปดำเนินการสำรวจเพิ่มเติมและจัดตั้งพื้นที่ดังกล่าว เป็นอุทยานแห่งชาติ โดยให้ทำหน้าที่หัวหน้าอุทยานแห่งชาติแห่งนี้ด้วย
อุทยานแห่งชาติแม่ปืมได้ดำเนินการสำรวจและจัดตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 มีพื้นที่อยู่ในจังหวัดเชียงรายและจังหวัดพะเยา มีเนื้อที่ประมาณ 356 ตารางกิโลเมตร หรือ 222,500 ไร่ โดยมีพื้นที่ 2 ส่วน คือ
ส่วนที่ 1 อยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติป่าดอยปุย อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย ป่าสงวนแห่งชาติป่าห้วยต้นยาง และป่าห้วยแม่แก้ว อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย เนื้อที่ 108 ตารางกิโลเมตร หรือ 67,500 ไร่
ส่วนที่ 2 อยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติป่าแม่ปืมและป่าแม่พุง อำเภอพาน อำเภอป่าแดด จังหวัดเชียงราย อำเภอแม่ใจ อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา ป่าสงวนแห่งชาติป่าน้ำแม่ปืม และป่าดงประดู่ อำเภอแม่ใจ อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา และป่าสงวนแห่งชาติป่าแม่ฮ่องป้อ ป่าห้วยแก้ว และป่าแม่อิงฝั่งซ้าย กิ่งอำเภอภูกามยาว จังหวัดพะเยา เนื้อที่ 248 ตารางกิโลเมตร หรือ 155,000 ไร่ตามรายงานการประชุมคณะกรรมการอุทยานแหงชาติ ครั้งที่ 2/2538 เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2538 เรื่องการจัดตั้งอุทยานแห่งชาติแม่ปืม พื้นที่ที่สำรวจจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติแม่ปืม เป็นพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติ ป่าแม่ปืม และป่าแม่พุง ในท้องที่ตำบลป่าแงะ ตำบลโรงช้าง ตำบลศรีโพธิ์เงิน อำเภอป่าแดด จังหวัดเชียงราย ตำบลสันมะเค็ด ตำบลดอยงาม ตำบลเวียงห้าว ตำบลทานตะวัน อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย ตำบลป่าแผก ตำบลบ้านเหล่า อำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา ป่าสงวนแห่งชาติป่าดอยปุย ในท้องที่ตำบลสันทราย ตำบลป่าอ้อดอยชัย ตำบลหมอกแก้ว ตำบลดงมะดะ อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย และป่าสงวนแห่งชาติป่าต้นยาง และป่าห้วยแม่แก้ว ในท้องที่ตำบลเจริญเมือง ตำบลแม่อ้อ อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย เนื้อที่ประมาณ 227,312 ไร่ หรือ 363.70 ตารางกิโลเมตร เป็นป่าต้นน้ำลำธารของน้ำแม่ปืม น้ำแม่แก้ว มีสภาพป่าอุดมสมบูรณ์ เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าหลายชนิด ประกอบด้วยจุดเด่นทางธรรมชาติที่สวยงามหลายแห่ง ตลอดจนทิวทัศน์ธรรมชาติที่งดงามเห็นควรประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติ ในปัจจุบันอุทยานแห่งชาติแม่ปืมอยู่ระหว่างการดำเนินการประกาศจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติ
ลักษณะภูมิประเทศ

ส่วนที่ 1 ลักษณะภูมิประเทศส่วนมากจะเป็นภูเขาสูงชัน และมีพื้นที่บนเขาน้อยมาก ความยาวจากทิศเหนือ - ใต้ ประมาณ 27 กิโลเมตร และยังเป็นต้นกำเนิดของลำน้ำแม่แก้วซึ่งตามลำน้ำจะมีลักษณะเป็นโขดหินที่สวยงามและมีน้ำไหลตลอดปี ทิศด้านลาดจะอยู่ทางด้านทิศตะวันออกและตะวันตก จุดที่สูงที่สุดจะอยู่ทางด้านทิศเหนือมีความสูงตั้งแต่ 403 - 936 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง
ส่วนที่ 2 ลักษณะภูมิประเทศเป็นแบบภูเขาสูงชันทอดตัวยาวจากทิศเหนือ - ใต้ มีความยาวประมาณ 32 กิโลเมตร ทิศด้านลาดจะอยู่ทางทิศตะวันออกและตะวันตกที่มีราบบนสันเขา ความกว้างโดยเฉลี่ยตลอด แนวกว้างประมาณ 4 กิโลเมตร และเป็นต้นกำเนิดของลำห้วยแม่ปืมซึ่งมีน้ำไหลตลอดปี จุดสูงที่สุดอยู่บริเวณทางด้านทิศเหนือมีความสูงตั้งแต่ 403 - 978 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง
ลักษณะภูมิอากาศ

ลักษณะภูมิอากาศของอุทยานแห่งชาติแม่ปืมเป็นแบบมรสุมเขตร้อน โดยได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ในช่วงฤดูฝน และลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือในช่วงฤดูหนาว อูณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 25 องศาเซลเซียส มีอุณหภูมิต่ำสุดในเดือนธันวาคม 9 - 12 องศาเซลเซียส ปกติฝนตกหนักในช่วงเดือนพฤษภาคม - ตุลาคม ปริมาณน้ำฝนที่วัดได้เฉลี่ยประมาณ 1,550 มิลลิเมตรต่อปี
พืชพรรณและสัตว์ป่า

ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติแม่ปืมประกอบด้วยป่าที่แตกต่างกันถึง 4 ประเภท คือ ป่าดิบแล้ง ป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง และป่าสนเขา มีพันธุ์ไม้ที่สำคัญ ได้แก่ สัก แดง ประดู่ มะค่าโมง ชิงชัน เต็ง รัง เหียง พลวง สนสองใบ และไม้วงศ์ก่อ เป็นต้น
ด้วยความหลากหลายของพืชพรรณทำให้พบสัตว์ป่าประเภทนกอยู่เป็นจำนวนมากกว่า 40 ชนิด เช่น นกเขาเขียว นกเขาเขียวก้านตองท้องสีส้ม นกเปล้าธรรมดา นกหัวขวานใหญ่สีเทา นกปรอดเหลืองหัวจุก และเหยี่ยวดง นอกนั้นก็มีสัตว์ป่าอื่นๆ อีกมากมาย เช่น เก้ง หมูป่า เสือปลา กระจง กระเล็นปลายขนหูสั้น และกระรอก เป็นต้น
อ่างเก็บน้ำแม่ปืม

อ่างเก็บน้ำแม่ปืม เป็นอ่างเก็บน้ำขนาดกลางในจังหวัดพะเยาตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติแม่ปืม โดยมีความจุประมาณ 43,000,000 ลบ.ม. เมื่อวันที่  15  มกราคม  2525  พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้เสด็จพระราชดำเนินทอดพระเนตรโครงการชลประทานขนาดเล็ก และทรงเยี่ยมราษฎรบริเวณฝายร่องช้าง ต.ปิน อ.ดอกคำใต้  จ.พะเยา เริ่มก่อสร้างหัวงานอ่างเก็บน้ำในปีงบประมาณ 2525 และก่อสร้างเสร็จในปี  2526 เวลาก่อสร้างหัวงาน และอาคารประกอบ 2 ปี ใช้เงินงบประมาณทั้งสิ้น 36,353,000  บาท และได้ก่อสร้างคลองส่งน้ำเพิ่มเติมอีก 5 สาย
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
| ด ค กอุทยานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- | --- | --- |
| ภาคเหนือ |  ขุนขาน  ขุนแจ  ขุนน่าน  ขุนพะวอ  ขุนสถาน  เขลางค์บรรพต  เขาค้อ  คลองลาน  คลองวังเจ้า  แควน้อย  แจ้ซ้อน  ผาแดง  ดอยขุนตาล  ดอยจง  ดอยผากลอง  ดอยผ้าห่มปก  ดอยภูคา  ดอยภูนาง  ดอยเวียงผา  ดอยสอยมาลัย  ดอยสุเทพ-ปุย  ดอยหลวง  ดอยอินทนนท์  ต้นสักใหญ่  ตากสินมหาราช  ตาดหมอก  ถ้ำปลา–น้ำตกผาเสื่อ  ถ้ำผาไท  ถ้ำสะเกิน  ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน  ทุ่งแสลงหลวง  นันทบุรี  น้ำตกชาติตระการ  น้ำตกบัวตอง–น้ำพุเจ็ดสี  น้ำตกพาเจริญ  น้ำตกแม่สุรินทร์  น้ำหนาว  ภูชี้ฟ้า  ภูซาง  ภูสอยดาว  ภูหินร่องกล้า  แม่เงา  แม่จริม  แม่ตะไคร้  แม่โถ  แม่ปิง  แม่ปืม  แม่เมย  แม่ยม  แม่วงก์  แม่วะ  แม่วาง  แม่สะเรียง  รามคำแหง  ลานสาง  ลำน้ำกก  ลำน้ำน่าน  เวียงโกศัย  ศรีน่าน  ศรีลานนา  ศรีสัชนาลัย  สาละวิน  ห้วยน้ำดัง  ออบขาน  ออบหลวง  |  |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ |  แก่งตะนะ  เขาพระวิหาร  เขาใหญ่  ตาดโตน  ตาพระยา  ทับลาน  ไทรทอง  นายูง-น้ำโสม  น้ำพอง  ป่าหินงาม  ผาแต้ม  ภูกระดึง  ภูเก้า-ภูพานคำ  ภูจองนายอย  ภูเรือ  ภูแลนคา  ภูเวียง  ภูผาเทิบ  ภูผาม่าน  ภูผายล  ภูผาเหล็ก  ภูพาน  ภูลังกา  ภูสระดอกบัว  ภูสวนทราย  ภูหินจอมธาตุ–ภูพระบาท  |  |
| ภาคกลาง |  น้ำตกเจ็ดสาวน้อย  น้ำตกสามหลั่น  พุเตย  |  |
| ภาคตะวันออก |  เขาคิชฌกูฏ  เขาชะเมา-เขาวง  เขาสิบห้าชั้น  เขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด  น้ำตกคลองแก้ว  น้ำตกพลิ้ว  ปางสีดา  หมู่เกาะช้าง  |  |
| ภาคตะวันตก |  กุยบุรี  แก่งกระจาน  เขาสามร้อยยอด  เขาแหลม  เขื่อนศรีนครินทร์  เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน  เฉลิมรัตนโกสินทร์  ทองผาภูมิ  ไทรโยค  น้ำตกห้วยยาง  ลำคลองงู  หาดวนกร  เอราวัณ  |  |
| ภาคใต้ |  แก่งกรุง  เขานัน  เขาน้ำค้าง  เขาปู่-เขาย่า  เขาพนมเบญจา  เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง  เขาสก  เขาหลวง  เขาหลัก-ลำรู่  คลองพนม  ตะรุเตา  ใต้ร่มเย็น  ทะเลบัน  ธารเสด็จ-เกาะพะงัน  ธารโบกขรณี  น้ำตกซีโป  น้ำตกทรายขาว  น้ำตกโยง  น้ำตกสี่ขีด  น้ำตกหงาว  บางลาง  บูโด-สุไหงปาดี  ลำน้ำกระบุรี  ศรีพังงา  สันกาลาคีรี  สิรินาถ  หมู่เกาะเภตรา  หมู่เกาะชุมพร  หมู่เกาะระนอง  หมู่เกาะลันตา  หมู่เกาะสิมิลัน  หมู่เกาะสุรินทร์  หมู่เกาะอ่างทอง  หาดขนอม-หมู่เกาะทะเลใต้  หาดเจ้าไหม  หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี  แหลมสน  อ่าวพังงา  อ่าวมะนาว-เขาตันหยง  อ่าวสยาม  |  |
 ระดับประเทศ อุทยานประวัติศาสตร์ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เขตห้ามล่าสัตว์ป่า ระดับโลก แหล่งมรดกโลกในไทย ความทรงจำแห่งโลกของไทย มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในไทย อุทยานธรณีโลกในไทย
เขตนิชิโยโดงาวะ

| เขตนิชิโยโดงาวะ 西淀川区 |
| --- | --- |
เขต
สำนักงานเขตนิชิโยโดงาวะ
ที่ตั้งของเขตนิชิโยโดงาวะ (เน้นสีม่วง) ในนครโอซากะ
ประเทศ:  ญี่ปุ่น
ภูมิภาค: คันไซ
จังหวัด: โอซากะ
นคร: โอซากะ
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 14.22 ตร.กม. (5.49 ตร.ไมล์)
ประชากร (1 มกราคม 2022)
 • ทั้งหมด: 95,427 คน
 • ความหนาแน่น: 6,711 คน/ตร.กม. (17,380 คน/ตร.ไมล์)
เว็บไซต์: www.city.osaka.lg.jp/higashiyodogawa/
เขตนิชิโยโดงาวะ (ญี่ปุ่น: 西淀川区; โรมาจิ: Nishiyodogawa-ku) เป็นหนึ่งใน 24 เขตของนครโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น มีพื้นที่ 14.22 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 95,427 คน (2022) เป็นเขตที่อยู่ตะวันตกเฉียงเหนือที่สุดของนครโอซากะ มีอาณาเขตติดต่อกับนครอามางาซากิในจังหวัดเฮียวโงะ
เศรษฐกิจ

เขตนิชิโยโดงาวะเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่บริษัทเอซากิกูลิโกะ และบริษัทไดฟูกุ
บุคคลที่มีชื่อเสียง

ฮิโรยูกิ มิยาซาโกะ (ญี่ปุ่น: 宮迫博之; โรมาจิ: Miyasako Hiroyuki) - นักแสดงตลก และนักพากย์
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เขตนิชิโยโดงาวะ (โอซากะ)
เว็บไซต์ทางการของเขตนิชิโยโดงาวะ (ในภาษาอังกฤษ)
34°43′1″N 135°27′23″E﻿ / ﻿34.71694°N 135.45639°E﻿ / 34.71694; 135.45639
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF 
ประจำชาติ:  ญี่ปุ่น 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
สำนักงานใหญ่เอซากิกูลิโกะ