stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นิ้วนาง

นิ้วนาง
นิ้วนาง คือนิ้วที่สี่บนมือของมนุษย์ อยู่ระหว่างนิ้วกลางและนิ้วก้อย หลายคนมีนิ้วนางยาวเท่ากับนิ้วชี้ ในทางกายวิภาคศาสตร์ นิ้วนางอาจมีชื่อเรียกอื่นเป็นภาษาละตินเช่น digitus medicinalis, digitus annularis, digitus quartus หรือ digitus IV เป็นต้น
นิ้วนางไม่ค่อยมีบทบาทเด่นชัดมากนัก เพราะเมื่อหยิบจับสิ่งของก็ต้องใช้งานร่วมกับนิ้วอื่นหรือไม่ใช้เลย บางภาษาไม่มีชื่อเรียกเฉพาะสำหรับนิ้วนางด้วยซ้ำ
สำหรับวัฒนธรรมตะวันตก การใส่แหวนที่นิ้วนาง โดยเฉพาะนิ้วนางมือซ้าย สื่อความหมายว่าผู้นั้นได้หมั้นหรือแต่งงานแล้ว ด้วยความเชื่อที่ว่า เส้นเลือดดำที่นิ้วนางมือซ้ายเชื่อมต่อโดยตรงเข้ากับหัวใจที่อยู่ข้างซ้ายเช่นกัน อันเป็นตัวแทนแห่งความรัก แต่สำหรับวัฒนธรรมยุโรป การใส่แหวนที่นิ้วนางมือซ้ายหมายถึงการหมั้น ส่วนนิ้วนางมือขวาหมายถึงการแต่งงาน ด้วยเหตุนี้หลายภาษาจึงเรียกนิ้วนางว่าเป็น นิ้วเพื่อสวมแหวน (ring finger)
จังหวัดชิงะ

จังหวัดชิงะ (ญี่ปุ่น: 滋賀県; โรมาจิ: Shiga-ken) เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคคันไซ มีเมืองหลวงอยู่ที่นครโอตสึ มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 4,017.36 ตารางกิโลเมตร
ประวัติศาสตร์

ในสมัยก่อน ชิงะ เป็นที่รู้จักกันในชื่อ มณฑลโอมิ (ญี่ปุ่น: 近江国; โรมาจิ: Ōmi no kuni) หรือโกชู (ญี่ปุ่น: 江州; โรมาจิ: Gōshū) ก่อนที่จะมีการใช้ระบบการบริหารราชการแบบแบ่งจังหวัดขึ้น มณฑลโอมิเป็นเพื่อนบ้านกับนาระ และเกียวโต เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างญี่ปุ่นตะวันตกและตะวันออก ในช่วง ค.ศ. 667 ถึง ค.ศ. 672 นั้น จักรพรรดิเท็นจิทรงสร้างพระราชวังที่โอตสึ จากนั้น ในปี ค.ศ.742 จักรพรรดิโชมุทรงสร้างพระราชวังที่ชิงารากิ ในช่วงต้นของยุคเฮอัง พระภิกษุไชโชเติบโตขึ้นที่โอตสึและได้สร้างวัดเอ็นเรียกุซึ่งเป็นศูนย์กลางของพุทธศาสนานิกายมหายานแบบเท็นได และได้ปัจจุบันได้เป็นหนึ่งในมรดกโลกพร้อมกับสถานที่ทางประวัติศาสตร์อีกหลายแห่งในเกียวโต
ในยุคกลางนั้น มณฑลโอมิถูกปกครองจากตระกูลซาซากิ ตามด้วยตระกูลรกกากุ ตระกูลเคียวโงกุ และตระกูลอาซาอิ จากนั้นในทศวรรษ 1570 โอดะ โนบูนางะได้เข้ายึดโอมิและสร้างปราสาทอาซูจิขึ้นที่ริมทะเลสาบบิวะฝั่งตะวันออกเมื่อปี ค.ศ. 1579 หลังจากนั้นมณฑลโอมิก็มีไดเมียวปกครองหลายคน และในสมัยนั้น ยังมีนินจาอยู่ที่แถบนี้มากด้วย
ในปี ค.ศ. 1600 อิชิดะ มิตสึนาริ กำเนิดขึ้นที่ทางตะวันออกของนางาฮามะและได้สร้างปราสาทซาวายามะ เพื่อใช้ในการสงครามต้านทัพของโทกูงาวะ อิเอยาซุในจังหวัดกิฟุ หลังจากศึกในครั้งนั้น อิเอยาซุได้ให้อิอิ นาโอมาซะ เป็นผู้ครองปราสาทซาวายามะคนใหม่ นาโอมาซะปกครองแคว้นฮิโกเนะ ซึ่งมีชื่อเสียงในยุคของอิอิ นาโอซูเกะ เมื่ออิอิ นาโอซูเกะได้เข้าไปรับใช้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ก็ได้เป็นผู้ทำสนธิสัญญาทางการค้ากับประเทศตะวันตกและยุติการปิดประเทศญี่ปุ่นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19
เมื่อมีการยกเลิกระบบศักดินาในญี่ปุ่น มณฑลโอมิก็ถูกแบ่งเป็น 8 จังหวัด หลังจากนั้นก็ถูกรวมเข้าเป็นจังหวัดเดียวเป็นจังหวัดชิงะเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1872
สภาพภูมิศาสตร์

จังหวัดชิงะมีอาณาเขตติดกับจังหวัดฟูกูอิทางทิศเหนือ จังหวัดกิฟุทางทิศตะวันออก จังหวัดมิเอะทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และจังหวัดเกียวโตทางทิศตะวันตก มีทะเลสาบบิวะตั้งอยู่ตอนกลางของจังหวัด มีภูเขาฮิระและยอดเขาฮิเอทางทิศตะวันตก ภูเขาอิบูกิทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ภูเขาซูซูกะทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทางทิศเหนือมีสภาพภูมิอากาศหนาวเย็นกว่าทางใต้ที่มีอากาศอบอุ่น
ทะเลสาบบิวะ เป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น แบ่งออกเป็น 4 พื้นที่หลัก ๆ คือ โคโฮกุ (ญี่ปุ่น: 湖北; โรมาจิ: Kohoku; ทับศัพท์: ทะเลสาบตอนเหนือ) โคเซ (ญี่ปุ่น: 湖西; โรมาจิ: Kosei; ทับศัพท์: ทะเลสาบตะวันตก) โคโต (ญี่ปุ่น: 湖東; โรมาจิ: Kotō; ทับศัพท์: ทะเลสาบตะวันออก) และโคนัง (ญี่ปุ่น: 湖南; โรมาจิ: Konan; ทับศัพท์: ทะเลสาบตอนใต้)
ในการสำรวจเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2008 พื้นที่ร้อยละ 37 ถูกกำหนดให้เป็นอุทยานแห่งชาติ (อัตราส่วนที่สูงที่สุดของทุกจังหวัดในญี่ปุ่น)
การปกครอง

จังหวัดชิงะประกอบด้วย 13 นคร 3 อำเภอ และ 6 เมือง ได้แก่
การปกครอง > นคร

คูซัตสึ (ญี่ปุ่น: 草津市; โรมาจิ: Kusatsu-shi)
โคกะ (ญี่ปุ่น: 甲賀市; โรมาจิ: Kōka-shi)
โคนัง (ญี่ปุ่น: 湖南市; โรมาจิ: Konan-shi)
ทากาชิมะ (ญี่ปุ่น: 高島市; โรมาจิ: Takashima-shi)
นางาฮามะ (ญี่ปุ่น: 長浜市; โรมาจิ: Nagahama-shi)
โมริยามะ (ญี่ปุ่น: 守山市; โรมาจิ: Moriyama-shi)
ไมบาระ (ญี่ปุ่น: 米原市; โรมาจิ: Maibara-shi)
ยาซุ (ญี่ปุ่น: 野洲市; โรมาจิ: Yasu-shi)
ริตโต (ญี่ปุ่น: 栗東市; โรมาจิ: Rittō-shi)
โอตสึ (ญี่ปุ่น: 大津市; โรมาจิ: Ōtsu-shi)
โอมิฮาจิมัง (ญี่ปุ่น: 近江八幡市; โรมาจิ: Ōmihachiman-shi)
ฮิโกเนะ (ญี่ปุ่น: 彦根市; โรมาจิ: Hikone-shi)
ฮิงาชิโอมิ (ญี่ปุ่น: 東近江市; โรมาจิ: Higashiōmi-shi)
การปกครอง > อำเภอและเมือง

อำเภอกาโม (ญี่ปุ่น: 蒲生郡 ; โรมาจิ: Gamō-gun )
เมืองรีวโอ (ญี่ปุ่น: 竜王町; โรมาจิ: Ryūō-chō)
เมืองฮิโนะ (ญี่ปุ่น: 日野町; โรมาจิ: Hino-chō)
อำเภออินูกามิ (ญี่ปุ่น: 犬上郡 ; โรมาจิ: Inukami-gun )
เมืองโคระ (ญี่ปุ่น: 甲良町; โรมาจิ: Kōra-chō)
เมืองทางะ (ญี่ปุ่น: 多賀町; โรมาจิ: Taga-chō)
เมืองโทโยซาโตะ (ญี่ปุ่น: 豊郷町; โรมาจิ: Toyosato-chō)
อำเภอเอจิ (ญี่ปุ่น: 愛知郡 ; โรมาจิ: Echi-gun )
เมืองไอโช (ญี่ปุ่น: 愛荘町; โรมาจิ: Aishō-chō)
เศรษฐกิจ

จังหวัดชิงะมีพื้นที่ 1 ใน 6 เป็นพื้นที่เกษตรกรรม โดยมีการปลูกข้าวกว่าร้อยละ 90 ของพื้นที่การเกษตรและเป็นสินค้าหลัก นาข้าวมีขนาดค่อนข้างเล็กและสร้างรายได้ค่อนข้างน้อย ชาวนาส่วนใหญ่มักจะอาศัยรายได้จากแหล่งอื่น ทางตะวันออกของจังหวัดชิงะมีชื่อเสียงในเรื่องของปราสาทต่าง ๆ และทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดเป็นแหล่งปลูกชาเขียวที่มีชื่อเสียง ส่วนทะเลสาบบิวะนั้นก็เป็นแหล่งประมงที่สำคัญของจังหวัด
ในยุคกลาง โดยเฉพาะยุคเอโดะนั้น ประชาชนชาวจังหวัดชิงะมีอาชีพค้าขายเป็นหลัก และพ่อค้าโอมิ (ญี่ปุ่น: 近江商人; โรมาจิ: Ōmi shōnin) ก็มีชื่อเสียงอย่างมาก บริษัทใหญ่หลายๆบริษัทอย่าง นิปปงไลฟ์ อิโตจุ มารูเบนิ ทากาชิมายะ วาโก้ และยันมาร์ก็ถูกก่อตั้งขึ้นโดยชาวชิงะ
เมื่อเข้าสู่ช่วงทศวรรษที่ 1960 จังหวัดชิงะเริ่มพัฒนาเป็นพื้นที่อุตสาหกรรม มีโรงงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่มากมาย เช่น ไอบีเอ็มเจแปน แคนนอน ยันมาร์ดีเซล มิตซูบิชิ และโทเรย์ จนเติบโตขึ้นมาเป็นอุตสาหกรรมที่ทำรายได้เป็นอันดับสองของชิงะที่ตัวเลข 44.8 เปอร์เซ็นต์ ส่วนอุตสาหกรรมดั้งเดิมอย่างสิ่งทอ เครื่องปั้น ยา และพัดก็ยังมีการผลิตจากจังหวัดนี้อยู่เช่นกัน
ประชากร

ประชากรของจังหวัดชิงะอาศัยอยู่กันหนาแน่นที่ริมฝั่งทะเลสาบบิวะทางตอนใต้ โดยมีนครโอตสึเป็นเมืองหลวง ส่วนเมืองทางตะวันออกอย่างคูซัตสึและโมริยามะก็ยังอยู่ในระยะที่เดินทางสัญจรไปกลับเกียวโตได้สะดวก ส่วนฝั่งตะวันตกและทิศเหนือของทะเลสาบนั้นเป็นพื้นที่ชนบท มีรีสอร์ทและหาดทรายสีขาวอยู่มากมาย
ในช่วงปีหลัง ๆ นี้ ชาวบราซิลได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานและทำงานในโรงงานหลายแห่งในจังหวัดชิงะ นับเป็นประชากรที่มีอัตราส่วนสูงที่สุดในกลุ่มชาวต่างประเทศ คือ ร้อยละ 36 จากการสำรวจเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010
วัฒนธรรม

ทางตอนเหนือของนครนางาฮามะ เป็นสถานที่ตั้งของโรงละครหุ่นบุนรากุที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่นเช่นเดียวกับที่โอซากะ แต่เดิมโรงละครแห่งนี้อยู่ในเขตเมืองบิวะ แต่ต่อมาได้ผนวกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของนครนางาฮามะในปี ค.ศ. 2006
จังหวัดชิงะมีพิพิธภัณฑ์หลายแห่ง เช่น พิพิธภัณฑ์ศิลปะซางาวะ (โมริยามะ) พิพิธภัณฑ์ทะเลสาบบิวะ (คูซัตสึ) และพิพิธภัณฑ์มิโฮะ (โคกะ) นอกจากนี้ในนครโคกะก็ยังมีบ้านนินจาที่ปัจจุบันรักษาเอาไว้ให้นักท่องเที่ยวได้เข้าชมอีกด้วย
วัฒนธรรม > วัฒนธรรมร่วมสมัย

อาคารเรียนหลังเก่าของโรงเรียนประถมโทโยซาโตะในเมืองโทโยซาโตะซึ่งสร้างในปี ค.ศ. 1937 และออกแบบโดยวิลเลียม เมอร์เรลล์ วอรีส์ สถาปนิกชาวอเมริกัน ถูกใช้เป็นต้นแบบของโรงเรียนมัธยมปลายซากุระงาโอกะในซีรีส์อนิเมะ เค-อง! และได้เปิดให้นักท่องเที่ยวและแฟนการ์ตูนได้เข้าชม
วัฒนธรรม > อาหาร

ชาวชิงะรับประทานปลาจากทะเลสาบบิวะมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว อาหารที่มีชื่อเสียงของจังหวัดชิงะคือซูชิปลาไนหมัก (ญี่ปุ่น: 鮒寿司; โรมาจิ: funa-zushi) เป็นซูชิแบบดั้งเดิมที่มีกลิ่นฉุน นอกจากนี้ ชิงะยังขึ้นชื่อในเรื่องของเนื้อโอมิ โดยย่านฮิโกเนะเคยมีเนื้อที่ถูกนำไปเป็นอาหารบำรุงสุขภาพของโชกุน
นอกจากนี้ ทางตอนเหนือของชิงะก็ชื่อเสียงในเรื่องสึเกโมโนะ (ผักดอง) จากรากพืช นครนางาฮามะก็ขึ้นชื่อเรื่องของบะหมี่โซเม็งใส่ปลาแมกเคอเรลย่าง และฮิโกเนะก็มีบะหมี่จัมปงที่มีชื่อเสียง
วัฒนธรรม > การศึกษา

จังหวัดชิงะ มีมหาวิทยาลัยชั้นนำอยู่หลายแห่งด้วยกัน ดังนี้
มหาวิทยาลัยชิงะ (ฮิโกเนะและโอตสึ)
มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ชิงะ (โอตสึ)
มหาวิทยาลัยจังหวัดชิงะ (ฮิโกเนะ)
มหาวิทยาลัยศิลปะและการออกแบบเซอัง (โอตสึ)
มหาวิทยาลัยเซเซ็ง (ฮิโกเนะ)
สถาบันชีววิทยาและเทคโนโลยีชีวภาพนางาฮามะ (นางาฮามะ)
มหาวิทยาลัยบิวาโกกากูอิง (ฮิงาชิโอมิ)
วิทยาลัยกีฬาบิวาโกเซเก
มหาวิทยาลัยริตสึเมกัง (เกียวโตและคูซัตสึ)
มหาวิทยาลัยรีวโกกุ (เกียวโตและโอตสึ)
วิทยาลัยชิงะ (โอตสึ)
วิทยาลัยชิงาบุงเกียว (นางาฮามะ)
การท่องเที่ยว

ชิงะมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย แต่ยังถือว่าเป็นรองเพื่อนบ้านอย่างเกียวโตอยู่พอสมควร จังหวัดชิงะมีนักท่องเที่ยวมาเยือนประมาณ 65,000 คนในปี ค.ศ. 2000 ขณะที่ทั้งประเทศมีนักท่องเที่ยวมาเยือน 4 ล้านคน
สถานีรถไฟหลักของชิงะคือ สถานีไมบาระ ทางตอนเหนือของจังหวัด และสถานีโอตสึ ทางตอนใต้ของจังหวัด นักท่องเที่ยสามารถเดินทางไปยังสถานีโอตสึได้จากเกียวโตและโอซากะได้อย่างสะดวกสบายด้วยรถไฟความเร็วสูง
สถานที่ที่สำคัญที่สุดของจังหวัดชิงะคือทะเลสาบบิวะ โดยทางตอนเหนือเป็นจุดชมวิวของทะเลสาบที่สวยงาม มีจัดชมดอกซะกุระบานที่มีชื่อเสียงในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ส่วนทางตะวันตกของทะเลสาบมีหาดทรายสีขาว นักท่องเที่ยวนิยมมาท่องเที่ยวในช่วงฤดูร้อน ส่วนทางตอนใต้หรือเมืองรอบ ๆ โอตสึนั้นเป็นสถานที่สวยงามที่ฮิโรชิเงะ นักวาดภาพโบราณของญี่ปุ่นได้มาวาดภาพอูกิโยะที่มีชื่อเสียง ปัจจุบัน ทิวทัศน์ในภาพวาดได้เปลี่ยนไปแล้วจากความเจริญของเมือง หลงเหลือไว้เพียงแต่วัดมังเงสึ หรือวัดลอยน้ำทางตอนเหนือของโอตสึ
ทะเลสาบบิวะล้อมรอบด้วยภูเขาที่สวยงามมากมาย มีภูเขาฮิระที่เป็นสถานที่ปิกนิกที่ได้รับความนิยม ถนนโอกูบิวาโกะเป็นถนนที่มีชื่อเสียงของทะเลสาบตอนเหนือ ส่วนทางตอนใต้นั้น เต็มไปด้วยโรงแรมและสถานที่พักตากอากาศชมทิวทัศน์ทะเลสาบ ทั้งจากชายฝั่งและด้วยการล่องเรือ
นอกจากชิงะจะมีธรรมชาติที่สวยงามแล้ว ยังมีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์อีกมากมาย โดยในจังหวัดชิงะมีสมบัติทางวัฒนธรรมที่สำคัญของชาติอยู่มากถึง 807 แห่ง สถานที่ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือปราสาทฮิโกเนะ ปราสาทสำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ ปัจจุบันหอคอยของปราสาทยังได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี ส่วนเมืองใกล้ ๆ อย่างนางาฮามะก็เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ นอกจากนี้ ยังมีศาลเจ้าฮิโยชิและศาลเจ้าทางะที่มีชื่อเสียงอีกเช่นกัน
ในบางช่วงของปีจะมีเทศกาลที่เป็นเอกลักษณ์ อย่างเทศกาลแห่เรือฮิกิยามะ ที่จะจัดขึ้น 10 แห่งในเมืองนางาฮามะ โอตสึ ไมบาระ ฮิโนะ และมินากูจิ โดยเทศกาลล่องเรือที่นางาฮามะในเดือนเมษายน จัดเป็นเทศกาลล่องเรือที่ใหญ่ที่สุดติดอันดับ 1 ใน 3 ของประเทศญี่ปุ่น ส่วนเมืองฮิงาชิโอมิก็ยังจัดเทศกาลว่าวเป็นประจำในเดือนพฤษภาคมของทุกปีริมฝั่งแม่น้ำ
แหล่งข้อมูลอื่น

คู่มือการท่องเที่ยว จังหวัดชิงะ จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์จังหวัดชิงะ เก็บถาวร 2013-01-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
go.biwako - ข้อมูลท่องเที่ยวทะเลสาบบิวะ
จังหวัดชิงะ เก็บถาวร 2013-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Guide - GoJapanGo
Shiga-ken.com
| ด ค ก จังหวัดชิงะ |
| --- | --- | --- |
โอตสึ (เมืองหลวง)
| นครศูนย์กลาง |  โอตสึ  |  |
| นคร |  คูซัตสึ  โคกะ  โคนัง  ทากาชิมะ  นางาฮามะ  โมริยามะ  ไมบาระ  ยาซุ  ริตโต  โอมิฮาจิมัง  ฮิโกเนะ  ฮิงาชิโอมิ  |  |
| เมืองและหมู่บ้าน แบ่งตามอำเภอ |  อำเภอเอจิ ไอโช  อำเภอกาโม ฮิโนะ  รีวโอ  อำเภออินูกามิ โคระ  ทางะ  โทโยซาโตะ  |  |
ภาพถ่ายดาวเทียมของจังหวัดชิงะ
แผนที่จังหวัดชิงะ
ปราสาทฮิโกเนะ
ตระกูลโฮโจ

| ตระกูลโฮโจ |
| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์ของตระกูลโฮโจ
แคว้นที่ปกครอง: แคว้นอิซุ
เชื้อสาย: ตระกูลไทระ
ตำแหน่ง: ชิกเก็ง   ตำแหน่งอื่น ๆ
ผู้นำคนแรก: โฮโจ โทกิมาซะ
ผู้นำคนสุดท้าย: โฮโจ โมะริโตะกิ
ก่อตั้ง: คริสต์ศตวรรษที่ 12
ล่มสลาย: พ.ศ. 1876
ปกครองจนถึง: พ.ศ. 1876
ตระกูลโฮโจ (ญี่ปุ่น: 北条氏; โรมาจิ: Hōjō shi) เป็นตระกูล ซะมุไร ที่ทรงอิทธิพลใน ยุคคามากูระ เพราะผู้นำตระกูลคนแรกคือ โฮโจ โทกิมาซะ เป็นพ่อตาของ มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ โชกุนคนแรกของ  รัฐบาลโชกุนคามากูระ และเป็น ชิกเก็ง ในสมัยของมินาโมโตะ โนะ โยริอิเอะ โชกุนคนที่ 2 ผู้เป็นหลานชาย
ตระกูลโฮโจเริ่มมีบทบาทสำคัญเมื่อ โฮโจ โทกิมาซะ ได้ช่วยชีวิต มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ จากการถูกไล่ฆ่าพร้อมกับสนับสนุนโยริโตโมะให้ลุกขึ้นสู้กับ ตระกูลไทระ และยกลูกสาวให้แต่งงานด้วย
หลังจากสงครามเก็มเป ปรากฏว่า ตระกูลมินาโมโตะ ได้ชัยชนะและทรงอำนาจในแผ่นดินเหนือราชสำนักจึงทำให้ตระกูลโฮโจมีอำนาจและอิทธิพลตามไปด้วย
หลังจาก จักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ สวรรคตใน ค.ศ. 1192 โยริโตโมะจึงได้รับพระราชทานตำแหน่งโชกุนจาก จักรพรรดิโกะ-โทบะ ยิ่งทำให้ตระกูลโฮโจทรงอำนาจและอิทธิพลมากขึ้น
ต่อมาใน ค.ศ. 1202 โยริโตโมะถึงแก่อสัญกรรม โยะริอิเอะ บุตรชายคนโตจึงขึ้นเป็นโชกุนสืบต่อมาแต่ในสมัยของโยะริอิเอะอำนาจทั้งหมดอยู่ที่โทกิมาซะผู้เป็นตาพร้อมกันนั้นยังบีบบังคับโชกุนโยะริอิเอะให้ตั้งตัวเองเป็น ชิกเก็ง หรือผู้สำเร็จราชการทำให้โชกุนโยะริอิเอะไม่พอใจสละตำแหน่งให้ ซะเนะโตะโมะ ผู้เป็นน้องชายหลังจากดำรงตำแหน่งเพียง 1 ปีซึ่งหลังจากสมัยของโชกุนโยะริอิเอะเป็นต้นไปอำนาจทั้งหมดอยู่ที่ชิกเก็งที่มาจากตระกูลโฮโจทั้งสิ้น
ตระกูลโฮโจหมดอำนาจลงใน ค.ศ. 1333 หลังจาก ตระกูลอาชิกางะ ที่นำโดย อะชิกะงะ ทะกะอุจิ กระทำรัฐประหาร บุกเข้ายึด คามากูระ ทำให้ตระกูลโฮโจหมดอำนาจลงพร้อมกับตระกูลมินาโมาโตะ
ชิกเก็ง

(1) โฮโจ โทกิมาซะ (ดำรงตำแหน่ง 1199–1205)
(2) โฮโจ โยะชิโตะกิ (ค.ศ. 1205–1224)
(3) โฮโจ ยะซุโตะกิ (ค.ศ. 1224–1242)
(-) โฮโจ โทะกิอุจิ
(4) โฮโจ สึเนะโตะกิ (ค.ศ. 1242–1246)
(5) โฮโจ โทะกิโยะริ (ค.ศ. 1246–1256)
(8) โฮโจ โทะกิมุเนะ (ค.ศ. 1268–1284)
(9) โฮโจ ซะดะโตะกิ (ค.ศ. 1284–1301)
(13) โฮโจ ทะกะโตะกิ (ค.ศ. 1316–1326)
(-) โฮโจ มุเนะมะซะ
(10) โฮโจ โมะโระโตะกิ (ค.ศ. 1301–1311)
(-) โฮโจ ชิเงะโตะกิ
(6) โฮโจ นะงะโตะกิ (ค.ศ. 1256–1264)
(-) โฮโจ โยะชิมุเนะ
(-) โฮโจ ฮิซะโตะกิ
(15) โฮโจ โมะริโตะกิ (ค.ศ. 1326–1333)
(-) โฮโจ นะริโตะกิ
(-) โฮโจ โทะกิกะเนะ
(13) โฮโจ โมะโตะโตะกิ (ค.ศ. 1315–1316)
(7) โฮโจ มะซะมุระ (ค.ศ. 1264–1268)
(-) โฮโจ โทะกิมุระ
(-) โฮโจ ทะเมะโตะกิ
(12) โฮโจ ฮิโระโตะกิ (ค.ศ. 1312–1315)
(-) โฮโจ ซะเนะยะซุ
(-) โฮโจ ซะเนะโตะกิ
(-) โฮโจ อะกิโตะกิ
(14) โฮโจ ซะดะอะกิ (ค.ศ. 1326)
(-) โฮโจ โทะกิฟุซะ
(-) โฮโจ โทะโมะนะโอะ
(-) โฮโจ โนะบุโตะกิ
(11) โฮโจ นุเนะโนะบุ (ค.ศ. 1311–1312)
นักองค์เภา (พระราชธิดาในพระนารายน์ราชารามาธิบดี)

ระวังสับสนกับ นักองค์เภา (พระราชธิดาในสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี)
| นักองค์เภา |
| --- | --- |
บาทบริจาริกาวังหน้า
ประสูติ: พ.ศ. 2311
สิ้นพระชนม์: พ.ศ. 2372 (61 ปี) บันทายแก้ว อาณาจักรกัมพูชาธิบดี
คู่อภิเษก: สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท
พระราชบุตร: พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าหญิง พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปุก
ราชวงศ์: ตรอซ็อกผแอม (ประสูติ) จักรี (เสกสมรส)
พระบิดา: พระนารายน์ราชารามาธิบดี
พระมารดา: สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา
ศาสนา: พุทธ
นักองค์เภา (ราว พ.ศ. 2311—2372) เป็นพระราชธิดาในพระนารายน์ราชารามาธิบดี หรือนักองค์ตน ประสูติแต่สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา ต่อมาได้ถวายตัวเข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท
พระประวัติ > พระชนม์ชีพช่วงต้น

นักองค์เภา ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2311 เป็นพระราชธิดาในพระนารายน์ราชารามาธิบดี (นักองค์ตน) ประสูติแต่พระอัครมเหสี พระนามว่า สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา มหากระษัตรี บรมบพิตร (พระนามเดิม นักนางอี) โดยพระชนนีเป็นพระราชบุตรีของสมเด็จพระแก้วฟ้า (องค์ด้วง) ประสูติแต่พระแม่นางชื่อนักนางทา ธิดาพระยากระลาโหม (เมี้ยน) นักองค์เภามีพระเชษฐภคินีสองพระองค์คือ นักองค์เม็ญ (หรือเมน) ประสูติแต่สมเด็จพระภัควดี พระเอกกระษัตรี (พระนามเดิม นักนางบุบผาวดี) กับนักองค์อี ประสูติแต่นักนางแม้น และพระอนุชาคือ นักองค์เอง ประสูติแต่นักนางไชย
นักองค์เภาสืบเชื้อสายไทยจากปัยยิกาฝ่ายพระชนนีชื่อนักนางรอด บาทบริจาริกาในสมเด็จพระศรีธรรมราชาธิราช (นักองค์อิ่ม) บิดาของนักองค์ด้วง เมื่อครั้งประทับอยู่ในกรุงศรีอยุธยา
พระประวัติ > ลี้ภัยสู่กรุงสยาม

ใน พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 1 ระบุว่า พ.ศ. 2325 พระยายมราช (แบน) และพระยากลาโหม (ปก) พาเจ้านายเขมรและเขมรเข้ารีตประมาณ 500 คน เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เจ้านายเขมรที่เสด็จลี้ภัยในคราวนั้น ได้แก่ นักองค์อี นักองค์เภา และนักองค์เอง แต่นักองค์เม็ญป่วย ถึงแก่พิราลัยเสีย สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทกราบทูลขอนักองค์อีและนักองค์เภาไปเป็นพระสนมเอกในวังหน้าสองพระองค์ ส่วนนักองค์เอง พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงชุบเลี้ยงเป็นพระราชโอรสบุญธรรม สอดคล้องกับ ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา ระบุว่า สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท พระราชอนุชาในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงรับนักองค์เม็ญ นักองค์อี และนักองค์เภาไปเลี้ยงเป็นพระอรรคชายาเมื่อ พ.ศ. 2325 แต่ในเอกสารไทยว่านักองค์เม็ญสิ้นพระชนม์ไปเสียก่อนในกรุงเทพมหานคร คงเหลือเพียงนักองค์อีและนักองค์เภาที่รับไปเลี้ยงเป็นพระสนมเอกในกรุงสยาม ส่วนนักนางแม้นที่เข้ามาในกรุงเทพมหานครด้วยกันนั้นก็ได้บวชเป็นชีที่วัดหลวงชี (ต่อมาคือ วัดบวรสถานสุทธาวาส)
นักองค์เภามีพระประสูติการพระธิดาสองพระองค์คือ
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าหญิง (พ.ศ. 2334 – ไม่ทราบปีสิ้นพระชนม์)
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปุก (พ.ศ. 2335 – ไม่ทราบปีสิ้นพระชนม์)
พระประวัติ > นิวัตกรุงกัมพูชา

ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา ระบุว่า สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา และนักองค์เภา เดินทางออกจากสยามเข้ากัมพูชาทางเมืองพระตะบอง แล้วเดินทางออกจากพระตะบองพร้อมกับเจ้าพระยาอภัยธิเบศร์ (แบน) เสด็จไปประทับที่พระตำหนักตำบลโพธิกำโบ (แปลว่า "โพธิปูน") ตั้งแต่ พ.ศ. 2349 และ พ.ศ. 2350 สมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี ตรัสใช้พระองค์แก้ว (ด้วง) และออกญาจักรี (แกบ) นำเครื่องราชบรรณาการไปถวายพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชที่กรุงเทพมหานคร เพื่อขอรับสมเด็จพระปิตุจฉาคือนักองค์อีและนักองค์เภาที่ประทับอยู่กรุงสยามกลับคืนกรุงกัมพูชา เอกสารไทยระบุว่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชไม่โปรดพระราชทาน เพราะ "มีพระองค์เจ้าอยู่ จะให้ออกไปมิได้มารดากับบุตรจะพลัดกัน" กล่าวคือมิทรงอนุญาตให้ทั้งนักองค์อีและนักองค์เภากับกรุงกัมพูชา ขณะที่เอกสารเขมรระบุว่า พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดเกล้าพระราชทานให้ นักองค์เม็ญ นักองค์เภา และสมเด็จพระภัควดีพระเอกกระษัตรีกลับคืนเมืองเขมร เว้นแต่นักองค์อีที่คงให้อยู่กรุงเทพมหานครทั้งมารดาและพระราชบุตร
เรื่องราวของนักองค์เภาปรากฏอีกครั้งในเอกสารกัมพูชา ที่ระบุว่าเมื่อ พ.ศ. 2356 สมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดีตรัสให้ขุนนางนำศุภอักษรและเครื่องบรรณาการทูลเกล้าถวายพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยที่กรุงเทพมหานคร ซึ่งพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยโปรดเกล้าฯ รับรองเป็นอย่างดี แล้วทรงพระกรุณาให้ขุนนางนำเหรียญเงิน 1,000 เหรียญ ข้าวเปลือก 100 เกวียน และผ้าแพรผ้าลายประทานแก่สมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี กับสมเด็จพระปิตุจฉา (เภา) และสมเด็จพระมารดา (โอด) วันแรม 5 ค่ำ เดือน 3 ปีจอ ฉศก 1176 ตรงกับ พ.ศ. 2357 สมเด็จพระท้าว (นักองค์เม็ญ) สมเด็จพระปิตุจฉา (พระองค์เภา) และสมเด็จพระมารดา (โอด) ได้เสด็จไปทรงเยี่ยมเล วัน เสวียต หรือองต๋ากุน ที่เมืองไซ่ง่อน เป็นเวลา 25 วัน แล้วจึงเสด็จกลับบันทายแก้ว และวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 12 ปีกุน สัปตศก ตรงกับ พ.ศ. 2358 สมเด็จพระท้าว (เม็ญ) สมเด็จพระมารดา (โอด) และสมเด็จพระปิตุจฉา (เภา) จะเสด็จไปเมืองเว้ แต่เมื่อถึงน่านน้ำเมืองไซ่ง่อน สมเด็จพระมารดาและสมเด็จพระปิตุจฉาทรงพระประชวร จึงเสด็จกลับกรุงเขมร สอดคล้องกับเอกสารของจอห์น ครอว์เฟิร์ด ที่เข้ามาเป็นทูตในสยามนั้นระบุว่า เมื่อเขาลงไปเมืองไซ่ง่อน ได้พบเจ้าหญิงเขมรที่เคยเข้ารับราชการเป็นพระชายาในกรุงเทพมหานครลงไปเมืองไซ่ง่อนพระองค์หนึ่ง เข้าใจว่าเจ้านายฝ่ายในพระองค์นั้นอาจเป็นนักองค์เภา
วันขึ้น 13 ค่ำ เดือน 4 ปีชวด อัฐศก ตรงกับ พ.ศ. 2359 สมเด็จพระอัยยิกา (เม็ญ) สมเด็จพระปิตุจฉา (เภา) และสมเด็จพระมารดา (โอด) ทรงเข้าร่วมพิธีแห่อัฐิ ทำบุญ และบรรจุอัฐิท่านยายมก พระอัยยิกาฝ่ายพระชนนีของสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดีที่เมืองกระแจะ แล้วเสด็จกลับเมืองบันทายแก้วในเดือน 5
นักองค์เภามีพระอาการประชวรและสิ้นพระชนม์ลงเมื่อ พ.ศ. 2372 สมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดีทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดงานพระราชทานเพลิงพระศพสมเด็จพระมารดา (โอด) และสมเด็จพระปิตุจฉา (เภา) พร้อมกัน แล้วแห่พระอัฐิไปบรรจุบนเขาพระราชทรัพย์ในปีเดียวกัน
ตำบลเสม็ด (อำเภอเมืองชลบุรี)

สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ ตำบลเสม็ด
| ตำบลเสม็ด |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Samet
ตำบลเสม็ดที่ตั้งของตำบลเสม็ด
พิกัด: 13°18′34.0″N 100°58′17.4″E﻿ / ﻿13.309444°N 100.971500°E﻿ / 13.309444; 100.971500
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: ชลบุรี
อำเภอ: เมืองชลบุรี
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 37,499 คน
รหัสไปรษณีย์ : 20000
รหัสภูมิศาสตร์: 200116
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
เสม็ด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองชลบุรีและศาลากลางจังหวัดประมาณ 5 กิโลเมตร พื้นที่ตำบลอยู่ในความรับผิดชอบขององค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ เทศบาลเมืองอ่างศิลา และเทศบาลตำบลเสม็ด ซึ่งครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเสม็ด
ประวัติ

ตำบลเสม็ด พื้นที่ส่วนหนึ่งของตำบลตั้งอยู่ในบริเวณที่ใกล้กับที่ตั้งของวัดเสม็ดในปัจจุบัน พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าดงมีไม้ใหญ่ ๆ ขึ้นอยู่หนาทึบ พืชไม้ส่วนใหญ่เป็นต้นเสม็ด ต่อมาผู้คนอพยพเข้ามาสร้างที่อาศัยและทำการเพาะปลูกเกษตรกรรม ตั้งแต่นั้นมา พื้นที่ดงไม้เสม็ดจึงกลายเป็นพื้นที่ทุ่งนามาจนถึงจนถึงปัจจุบัน
แต่เดิมการสร้างวัดเสม็ด มีการตัดไม้ในบริเวณพื้นที่ใกล้เคียงนี้มาปลูกสร้างกุฏิและศาลาการเปรียญตลอดจนเสาเขื่อนวัด ปัจจุบันเสาศาลาการเปรียญและเสาเขื่อนก็ยังปรากฏให้เห็นอยู่ ชาวบ้านในสมัยก่อนจึงนำมาตั้งชื่อเพื่อเป็นสัญลักษณ์แก่คนเสม็ดให้อนุชนจึงชื่อว่า บ้านตำบลเสม็ด
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลเสม็ดมีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดกับตำบลบ้านสวน (อำเภอเมืองชลบุรี)
ทิศใต้ ติดกับตำบลแสนสุข (อำเภอเมืองชลบุรี)
ทิศตะวันออก ติดกับตำบลห้วยกะปิ (อำเภอเมืองชลบุรี)
ทิศตะวันตก ติดกับตำบลบ้านปึกและตำบลอ่างศิลา (อำเภอเมืองชลบุรี)
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลนี้แบ่งออกเป็น 8 หมู่บ้าน ดังนี้
หมู่ที่ 1 หัวแหลม
หมู่ที่ 2 กระโดน
หมู่ที่ 3 ไร่ถั่ว
หมู่ที่ 4 เสม็ดใน
หมู่ที่ 5 หัวโพรง
หมู่ที่ 6 เสม็ดนอก
หมู่ที่ 7 เนินมะกอกใน
หมู่ที่ 8 เนินมะกอกนอก
การแบ่งเขตการปกครอง > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ท้องที่ตำบลเสม็ด ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองอ่างศิลา
เทศบาลตำบลเสม็ด
ประชากร

จากการสำรวจเมื่อปี พ.ศ. 2566 ในเขตเทศบาลตำบลเสม็ดมีประชากร 23,122 คน และตำบลห้วยกะปิในเขตเทศบาลเมืองอ่างศิลา 14,377 คน รายละเอียดตามตารางมีดังนี้
| องค์การปกครองส่วนท้องถิ่น | ชาย | หญิง | รวม | จำนวนบ้าน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ตำบลเสม็ดในเขตเทศบาลเมืองอ่างศิลา | 6,644 | 7,733 | 14,377 | 8,919 |
| ตำบลเสม็ดในเขตเทศบาลตำบลเสม็ด | 10,485 | 12,637 | 23,122 | 17,745 |
| รวม | 17,129 | 20,370 | 37,499 | 26,664 |
ที่มา: สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง
การคมนาคม

ถนนสายหลักในตำบลเสม็ด มีดังนี้
ถนนสุขุมวิท
ถนนข้าวหลาม
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3134 (ถนนอ่างศิลา)
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เทศบาลเมืองอ่างศิลา
เว็บไซต์เทศบาลตำบลเสม็ด
| ด ค กตำบลในจังหวัดชลบุรี |
| --- | --- | --- |
| อำเภอเมืองชลบุรี |  คลองตำหรุ  ดอนหัวฬ่อ  นาป่า  บางทราย  บางปลาสร้อย  บ้านโขด  บ้านปึก  บ้านสวน  มะขามหย่ง  สำนักบก  เสม็ด  แสนสุข  หนองข้างคอก  หนองไม้แดง  หนองรี  ห้วยกะปิ  เหมือง  อ่างศิลา  |  |
| อำเภอบ้านบึง |  คลองกิ่ว  บ้านบึง  มาบไผ่  หนองชาก  หนองซ้ำซาก  หนองบอนแดง  หนองไผ่แก้ว  หนองอิรุณ  |  |
| อำเภอหนองใหญ่ |  เขาซก  คลองพลู  หนองเสือช้าง  หนองใหญ่  ห้างสูง  |  |
| อำเภอบางละมุง |  เขาไม้แก้ว  ตะเคียนเตี้ย  นาเกลือ  บางละมุง  โป่ง  ตำบลหนองปรือ  หนองปลาไหล  ห้วยใหญ่  |  |
| อำเภอพานทอง |  โคกขี้หนอน  บ้านเก่า  พานทอง  มาบโป่ง  หนองกะขะ  หนองตำลึง  หนองหงษ์  หน้าประดู่  |  |
| อำเภอพนัสนิคม |  กุฎโง้ง  โคกเพลาะ  ท่าข้าม  ทุ่งขวาง  นามะตูม  หมอนนาง  นาวังหิน  บ้านช้าง  บ้านเซิด  พนัสนิคม  ไร่หลักทอง  วัดโบสถ์  วัดหลวง  สระสี่เหลี่ยม  หนองขยาด  หนองปรือ  หนองเหียง  หน้าพระธาตุ  หัวถนน  |  |
| อำเภอศรีราชา |  เขาคันทรง  ทุ่งสุขลา  บ่อวิน  บางพระ  บึง  ศรีราชา  สุรศักดิ์  หนองขาม  |  |
| อำเภอเกาะสีชัง |  ท่าเทววงษ์  |  |
| อำเภอสัตหีบ |  นาจอมเทียน  บางเสร่  พลูตาหลวง  สัตหีบ  แสมสาร  |  |
| อำเภอบ่อทอง |  เกษตรสุวรรณ  ธาตุทอง  บ่อกวางทอง  บ่อทอง  พลวงทอง  วัดสุวรรณ  |  |
| อำเภอเกาะจันทร์ |  เกาะจันทร์  ท่าบุญมี  |  |
ทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006

|  ทางหลวงท้องถิ่น จบ> ถ 1-0006 |
| --- | --- |
ถนนสายอ่างหิน–อู่ต่อเรือพระเจ้าตาก

ถนนบริเวณอู่ต่อเรือพระเจ้าตากสินมหาราช
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 7.330 กิโลเมตร (4.555 ไมล์)
มีขึ้นเมื่อ: พ.ศ. 2539–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศเหนือ: ถ.สายอ่างหิน–เกาะตะเคียน ใน อ.เมืองจันทบุรี จ.จันทบุรี
 :   ถ.แยกดอนคา–หนองยาว–เสม็ดงาม ใน อ.เมืองจันทบุรี จ.จันทบุรี  ถ.วชิรปราการ ใน อ.เมืองจันทบุรี จ.จันทบุรี 
ปลายทางทิศตะวันตกเฉียงใต้:  อู่ต่อเรือพระเจ้าตากสินมหาราช ใน อ.เมืองจันทบุรี จ.จันทบุรี
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงท้องถิ่น 
ทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006 หรือ ถนนสายอ่างหิน–อู่ต่อเรือพระเจ้าตาก เป็นถนนทางหลวงท้องถิ่นในตำบลเกาะขวางและตำบลหนองบัว อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี
ประวัติ

ทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006 สายอ่างหิน–อู่ต่อเรือพระเจ้าตาก เดิมเคยอยู่ในความดูแลของกรมโยธาธิการ จากหลักฐานที่ปรากฏบริเวณสะพานข้ามคลองเสม็ดงาม ที่มีการทำป้ายอักษรระบุว่า "กรมโยธาธิการ พ.ศ. 2539" ซึ่งคาดว่าเป็นปีที่ก่อสร้างสะพาน ติดอยู่บริเวณราวสะพานทั้ง 2 ด้าน
รายละเอียดของเส้นทาง

ทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006 สายอ่างหิน–อู่ต่อเรือพระเจ้าตาก มีระยะทาง 7.330 กิโลเมตร ขนาด 2 ช่องจราจร พื้นผิวจราจรแบบคอนกรีตและแอสฟัลต์คอนกรีต ความกว้าง 6 เมตร พร้อมติดตั้งไฟส่องสว่างพลังงานแสงอาทิตย์ และมีสะพานคอนกรีตเสริมแรงจำนวน 1 แห่ง มีแนวเส้นทางเริ่มต้นจากถนนสายอ่างหิน–เกาะตะเคียน ไปทางทิศใต้และทิศตะวันตก สิ้นสุดบริเวณอู่ต่อเรือพระเจ้าตากสินมหาราช  ปัจจุบันอยู่ในความดูแลขององค์การบริหารส่วนจังหวัดจันทบุรี
ถนนสายนี้เป็นเพียงเส้นทางเข้าออกทางบกเส้นทางเดียวของบ้านเสม็ดงาม หรือที่เรียกกันในท้องถิ่นว่าเกาะเสม็ดงาม เนื่องจากภูมิประเทศที่เป็นแหลมยื่นออกมาและมีคลองเสม็ดงามแบ่งแยกจากแผ่นดินใหญ่
รายชื่อทางแยก

เนื่องจากทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006 สายอ่างหิน–อู่ต่อเรือพระเจ้าตาก เป็นถนนระยะสั้นเพียงประมาณ 7 กิโลเมตร ทำให้ไม่มีทางแยกขนาดใหญ่ มีเพียงทางแยกย่อยในรูปแบบของถนนสายซอยภายในชุมชน จึงแสดงเพียงรายชื่อทางแยกที่มีความสำคัญและเชื่อมต่อกับสถานที่สำคัญ หรือถนนสายทางอื่นใกล้เคียง