stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระไตรปิฎกภาษาจีน
ภาษาที่ใช้

ภาษาที่ใช้ในพระไตรปิฎกพากย์จีน ส่วนใหญ่ใช้ภาษาจีนโบราณ (古文) ซึ่งเป็นภาษาที่ใช้กันระหว่างปลายยุครณรัฐ หรือยุคชุนชิว (春秋时代) ระหว่างศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล (พ.ศ. 144 - 243) จนถึงสมัยราชวงศ์ฮั่น (汉朝) หรือในช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล (พ.ศ. 244 - 343) ภาษาจีนโบราณใช้ในวงวรรณคดีมาจนถึงยุคก่อนเปลี่ยนแปลงการปกครองช่วงต้นศตวรรษที่ 20 (ประมาณ พ.ศ. 2444 - ...) ภาษาโบราณนี้มีความแตกต่างจากภาษาจีนยุคปัจจุบันค่อนข้างมาก ทั้งในด้านสำเนียงการออกเสียง และไวยากรณ์ จำเป็นต้องอาศัยการศึกษาเฉพาะด้าน และคู่มือเอกเทศ จึงจะสามารถเข้าใจได้
ทั้งนี้ ยังมีข้อยกเว้น คือพระไตรปิฎกฉบับซีเซี่ย หรือ Mi Tripitaka (蕃大藏經) ที่ได้รับการศึกษาและเผยแพร่โดยนาย เอริก กรินสเตด (Eric Grinstead) ผู้ที่ตีพิมพ์ฉบับนี้ที่กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย เมื่อปี 1971 (พ.ศ. 2514) ในชื่อ พระไตรปิฎกฉบับตังกุต (The Tangut Tripitaka) ทั้งนี้ ตังกุต (Tangut) เป็นชนชาติเชื้อสายทิเบต-พม่า อาศัยอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ระหว่างปี ค.ศ. 1038 - 1227 (พ.ศ. 1581 - 1770) ชนชาตินี้ได้สถาปนาราชวงศ์ซีเซี่ย (西夏) หรืออาณาจักรไป๋เกาต้าเซี่ยกั๋ว (白高大夏國) คาบเกี่ยวกับราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์เหลียว ทั้ง 3 อาณาจักรนี้ แม้สถาปนาโดยคนต่างเชื้อชาติกัน แต่กับเนื่องเป็นหนึ่งในราชวงศ์ทางการตามประวัติศาสตร์จีนโบราณ อีกทั้ง ทั้ง 3 ราชวงศ์ยังอุปถัมภ์ศาสนาพุทธอย่างยิ่งยวดไม่แพ้กัน ผิดกันเพียงแต่ว่า ชาวซ่งและชาวเหลียว ใช้ภาษาและอักษรจีนในการจารึกพระไตรปิฎก ขณะที่ชาวซีเซี่ยใช้ภาษาของตนเองในการจารึก
นอกจากนี้ ยังมีการค้นพบพระไตรปิฎกที่ใช้ภาษาท้องถิ่นในแว่นแคว้นทางตะวันตกของแผ่นดินจีน หรือแผ่นดินซียู้ (西域) ปัจจุบันอยู่ในแถบเขตปกครองตนเองพิเศษซินเจียง แต่เดิมนั้นแว่นแคว้นเหล่านี้มีภาษาและวัฒนธรรมของตนเอง ในช่วงก่อนศตวรรษที่ 8 นั้น พุทธศาสนาเฟื่องฟูมาก จึงมักใช้ภาษาตนเองในการบันทึกพระธรรม ในเวลาต่อมาแว่นแคว้นตะวันตกรับศาสนาอิสลาม พระคัมภีร์ต่าง ๆ จึงสาบสูญไปมาก แต่ในช่วงศตวรรษที่ 20 มีการค้นพบพระไตรปิฏกภาษาของชาวซียู้ ที่ถ้ำตุนหวง เรียกขานกันอย่างไม่เป็นทางการว่า พระไตรปิฎกตุนหวง
ส่วนพระไตรปิฎกพากย์จีน ฉบับไทโช (大正新脩大藏經) ที่รวบรวมขึ้นที่ญี่ปุ่น ยังมีการรวมเอาข้อเขียนในภาษาญี่ปุ่นโบราณเกี่ยวกับพุทธศาสนาเอาไว้ด้วย
พระไตรปิฎกภาษาจีนฉบับต่าง ๆ > พระไตรปิฎกฉบับเขียน

ในยุคโบราณนั้น โลกยังไม่ปรากฏเทคโนโลยีการพิมพ์ แต่ด้วยความที่ชาวจีนเป็นผู้ประดิษฐ์กระดาษขึ้นในศตวรรษที่ 2 ทำให้การเผยแพร่ความรู้ และศาสนาเป็นไปอย่างกว้างขวางไม่น้อย ซึ่งกระดาษนี่เองที่มีส่วนในการส่งเสริมให้พุทธศาสนาเฟื่องฟูในแผ่นดินจีน โดยในชั้นต้นนั้น มีการจารึกพระธรรมวินัยในกระดาษด้วยการเขียนลายมือก่อน โดยได้รับการอุปถัมภ์จากจักรพรรดิพระองค์ต่าง ๆ เรื่อยมา
ในสมัยแผ่นดินจักรพรรดิเหลียงอู่ (梁武帝) แห่งราชวงศ์เหลียง เมื่อ พ.ศ. 1061 มีพระราชโองการให้ ชำระรวบรวมพระไตรปิฎกเท่าที่แปลแล้ว และพวกปกรณ์วิเศษ ได้จำนวนรวม 1,433 คัมภีร์ จำนวนผูกได้ 3,741 ผูก ต่อมาในสมัยวงศ์เว่ย (ยุคราชวงศ์เหนือใต้) มีชำระพระไตรปิฎกพากย์จีนครั้งหนึ่ง สมัยวงศ์เป่ยฉี (ยุคราชวงศ์เหนือใต้) มีการชำระอีกครั้ง ต่อมาในสมัยราชวงศ์สุยมีการชำระ 3 ครั้ง จวบจนถึงสมัยวงศ์ถัง พุทธศาสนารุ่งเรืองยิ่ง มีการชำระพระไตรปิฎกถึง 9 ครั้ง ดังนี้
แผ่นดินพระเจ้าถังไท่จง (太宗 ) ศักราชเจิ้งกวน (貞觀) ปีที่ 9 (พ.ศ. 1169) จำนวน 739 คัมภีร์ 2,712 ผูก
แผ่นดินพระเจ้าถังเกาจง (高宗 ) ศักราชเสี่ยนชิ่ง (顯慶) ปีที่ 4 (พ.ศ. 1202) จำนวน 800 คัมภีร์ 3,361 ผูก
แผ่นดินพระเจ้าถังเกาจง (高宗 ) ศักราชลิ่นเต๋อ (麟德) ปีที่ 1 (พ.ศ. 1207) จำนวน 816 คัมภีร์ 4,066 ผูก
แผ่นดินจักรพรรดินีบูเช็กเทียน (武则天) ศักราชว่านซุ่ย (萬歲) ปีที่ 1 (พ.ศ. 1238) จำนวน 860 คัมภีร์ 3,929 ผูก
แผ่นดินพระเจ้าถังเสวียนจง (玄宗) ศักราชไคหยวน (開元 ) ปีที่ 18 (พ.ศ. 1273) จำนวน 1,076 คัมภีร์ 5,048 ผูก
แผ่นดินพระเจ้าถังเต๋อจง (德宗) ศักราชซิ่งหยวน (興元) ปีที่ 1 (พ.ศ. 1327) จำนวน 1,147 คัมภีร์ 5,049 ผูก
แผ่นดินถังพระเจ้าถังเต๋อจง (德宗) ศักราชเจินหยวน (興元) ปีที่ 11 (พ.ศ. 1338) จำนวน 1,243 คัมภีร์ 5,393 ผูก
แผ่นดินพระเจ้าถังเต๋อจง (德宗) ศักราชเจินหยวน ปีที่ 15 (พ.ศ. 1,342) จำนวน 1,258 คัมภีร์ 5,390 ผูก
สมัยวงศ์ถังภาคใต้ (南唐) ศักราชเป่าต้า ปีที่ 3 (พ.ศ. 1488) จำนวน 1,214 คัมภีร์ 5,421 ผูก
รวมการชำระรวบรวมพระไตรปิฎกฉบับเขียน 15 ครั้ง
พระไตรปิฎกภาษาจีนฉบับต่าง ๆ > การพิมพ์พระไตรปิฎกยุคปัจจุบัน

ในช่วงปลายราชวงศ์ชิงจนถึงยุคสาธารณรัฐจีน ยังคงมีการจัดสร้างพระไตรปิฎกอย่างต่อเนื่อง แม้จะไม่ได้รับการอุปถัมภ์จากราชสำนักอีกต่อไปก็ตาม นอกจากนี้การจัดสร้างยังประสบอุปสรรคมากมาย เนื่องจากจีนตกอยู่ในความมุ่นวายของสงครามและปัญหาการเมืองยืดเยื้อนานเกือบครึ่งศตวรรษ ในช่วงปลายราชวงศ์ชิง จนถึงยุคสาธารณรัฐ มีการจัดสร้างครั้งสำคัญ ๆ อาทิ พระไตรปิฎกฉบับไป่หนา (百衲藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “แปะนั่มจั๋ง”) สร้างขึ้นครั้งแผ่นดินพระเจ้าถงจื่อ (同治) ปีที่ 5 (พ.ศ. 2409) โดยนายยินซัน อุบาสกคนสำคัญในสมัยนั้นบอกบุญเรี่ยไรชำระพิมพ์ขึ้นที่หนานจิง ฉบับนี้ยังไม่สมบูรณ์
ต่อมามีการสร้างพระไตรปิฎกฉบับผินเจีย (频伽藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “พิงแคจั๋ง”) ในปีที่ 1 แห่งแผ่นดินพระเจ้าเสวียนถง (宣統) จักรพรรดิองค์สุดท้ายของราชวงศ์ชิง หรือพ.ศ. 2452 โดยพุทธบริษัทชาวเมืองเซี่ยงไฮ้จัดพิมพ์ขึ้นมาแล้วเสร็จเมื่อศักราชสาธารณรัฐ หรือปีหมินกั๋วที่ 2 (พ.ศ. 2457) มีจำนวน 1,916 คัมภีร์ 8,416 ผูก ต่อมายังมีพระไตรปิฎกฉบับซกจั๋ง สร้างขึ้นในศักราชหมินกั๋วปีที่ 11 หรือ พ.ศ. 2465 โดยสำนักพิมพ์ชางวู เมืองเซี่ยงไฮ้ จัดพิมพ์ มีจำนวน 1,757 คัมภีร์ 7,148 ผูก
ต่อมาในปี พ.ศ. 2486 มีการสร้าง พระไตรปิฎกฉบับผู่ฮุ่ย (普慧藏) ที่เมืองเซี่ยงไฮ้ แต่ผู้รวบรวมไม่อาจสร้างจนสำเร็จได้ หลังจากนั้น การสร้างพระไตรปิฏกในจีนขาดช่วงไป
ระหว่างที่จีนกำลังเผชิญกับความวุ่นวายอยู่นั้น ในญี่ปุ่นได้มีการรวบรวมพระธรรมวินัยครั้งใหญ่รวมเอาทั้งคัมภีร์ของฉบับจีน ของเกาหลี และปกรณ์ต่าง ๆ ที่รจนาขึ้นโดยชาวพุทธในญี่ปุ่น เรียกพระไตรปิฎกฉบับนี้ว่า “ไทโช ชินชู ไดโซเคียว” (大正新脩大藏經) หรือ “ไทโช” เพราะสร้างขึ้นในรัชสมัยของจักพรรดิไทโช ในโครงการที่มีขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2467 - 2477 โดยนักวิชาการชาวญี่ปุ่นชื่อ ทะคะคุสุ จุนจิโร เป็นบรรณาธิการ ปัจจุบันได้มีการเผยแพร่ทั้งฉบับผ่านระบบดิจิทัล บนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต
ต่อมายังมี พระไตรปิฎกฉบับโซคุเคียว (卍續藏) เป็นฉบับเอกเทศ แต่มักยกให้เป็นฉบับผนวกต่อจากฉบับไทโช ต่อมาในปี ค.ศ. 1986 (พ.ศ. 2529) ที่ไต้หวัน ยังมีการพิมพ์ พระไตรปิฎกฉบับต้าฉังจิงปู่เปียน (大藏經補編) หรือฉบับต่อยอด เป็นส่วนขยายสำหรับฉบับอื่น ๆ ในอดีตเช่นกัน
นอกจากนี้ ยังมีการเผยแพร่ พระไตรปิฎกฉบับแปดหมื่นพระคัมภีร์ (八萬大藏經) หรือ ฉบับเกาหลี (高麗大藏經) หรือที่เรียกกันว่า Tripitaka Koreana ที่สืบทอดมาจากฉบับไคเป่า และฉบับคี่ตาน สมัยราชวงศ์ซ่งและราชวงศ์เหลียว ตัวประไตรปิฎกฉบับนี้ เป็นแม่พิมพ์ไม้แกะสลักสร้างขึ้นในสมัยศตวรรษที่ 13 จำนวน 81,258 แผ่น เก็บรักษาไว้ที่วัดแฮอินซา (해인사 หรือ 海印寺) มีจำนวน 6,568 ผูก 1,496 คัมภีร์ ปัจจุบันมีการจัดพิมพ์ทั้งแบบหนังสือและแบบดิจิทัลอย่างต่อเนื่อง
ทั้งนี้ การพิมพ์พระไตรปิฎกในจีนแผ่นดินใหญ่เฟื่องฟูอีกครั้ง ภายหลังรัฐบาลผ่อนปรนและให้เสรีภาพทางศาสนามากขึ้น เริ่มต้นระหว่างทศวรรษที่ 80 - 90 เป็นต้นมา ได้มีการตีพิมพ์พระไตรปิฏกจีนที่มีการรวบรวมคัมภีร์ตกหล่น และคัมภีร์ที่ค้นพบใหม่มากขึ้น รวมถึงการถ่ายเอกสารจากฉบับโบราณ และรวมเอาคัมถีร์ที่พบใหม่ที่ถ้ำตุนหวง เพื่อความครบถ้วนสมบูรณ์ หนึ่งในนั้นคือ พระไตรปิฏกฉบับเอกสารโบราณจีน (中華大藏經–漢文部份) หรือ The Chinese Manuscripts in the Tripitaka Sinica พิมพ์โดยสำนักพิมพ์จงหัว ในกรุงปักกิ่ง ระหว่างปี พ.ศ. 2526 - 2540 มีขนาดทั้งสิ้น 107 เล่ม นับเป็นฉบับที่ครบถ้วนบริบูรณ์ที่สุดฉบับหนึ่ง แต่ในอนาคตยังจะมีการปรับปรุงฉบับโครงการ Tripitaka Sinica  ต่อไปอีก เพื่อความสมบูรณ์ยิ่งขึ้น
ข้อมูลที่เกี่ยวข้อง

รายชื่อพระสูตรในพระไตรปิฎกภาษาจีน (ฉบับเกาหลี)
ข้อมูลเพิ่มเติม

มหาสางฆิกะ ปราติโมกษ์ เก็บถาวร 2020-09-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อวตังสกสูตร (คำอ่านภาษาจีน) เก็บถาวร 2020-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร (ฉบับย่อ) เก็บถาวร 2020-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร (ภาษาญี่ปุ่น) เก็บถาวร 2020-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บรรณานุกรม

เสถียร โพธินันทะ. ประวัติพระไตรปิฎกฉบับจีนพากย์. จาก http://mahamakuta.inet.co.th/tipitaka/tipitaka3/tipi~231.html เก็บถาวร 2013-07-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
国图藏西夏文文献的价值
怀念北图馆长北大教授王重民先生
浅谈当代汉文大藏经整理传译之方向 จาก http://fo.ifeng.com/zhuanti/shijiefojiaoluntan2/lingshanhuichang/fabaozhiguang/200903/0328_353_54377_5.shtml
沈乃文. (2008) 宋雕崇寧藏毗盧藏殘卷考. 中華文史論叢 ( 2008. 3, 總第九十一輯)
杜伟生. (2003). 《赵城金藏》修复工作始末
房山云居寺石刻佛教大藏经 จาก http://hi.baidu.com/zgfjbd/archive/tag/%E6%88%BF%E5%B1%B1%E4%BA%91%E5%B1%85%E5%AF%BA%E7%9F%B3%E5%88%BB%E4%BD%9B%E6%95%99%E5%A4%A7%E8%97%8F%E7%BB%8F
漢文大藏經刊刻源流表 จาก http://www.suttaworld.org/Collection_of_Buddhist/Chiarnlurng_Tripitaka/menu/right-18.htm
《中华大藏经（汉文部分）．续编》的特点和结构
张新鹰：《中华大藏经》——一项重大的佛教文化工程
Haeinsa จาก http://whc.unesco.org/archive/advisory_body_evaluation/737.pdf
Tripitaka  (大藏經) จาก  http://taiwanpedia.culture.tw/en/content?ID=1765%5Bลิงก์เสีย%5D
Canon bouddhique. จาก data.bnf.fr/12167814/canon_bouddhique/‎
The sutras of the BZA in their original order. จาก http://buddhistinformatics.chibs.edu.tw/BZA/bzaComCatWebOrig.html
The Zhaocheng Jin Tripitaka. จาก http://www.wdl.org/en/item/3018/
Darui Long. (2005). Two Rare Buddhist Books in the End of the Ming Dynasty. CSA Academic Perspective. University of the West
Juhn Young Ahn. (2007). Malady of Meditation: A Prolegomenon to the Study of Illness and Zen.
Dai, Lianbin. (2008). The Economics of the Jiaxing Edition of the Buddhist Tripitaka. ใน T'oung Pao, Volume 94, Numbers 4-5.
Tripitaka Script of Qing Dynasty’s Imperial Edition. จาก http://www.jinmajia.com/lyzt/201109/dzj/index_en.shtml เก็บถาวร 2013-09-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Buddhism During the Song Period จาก http://www.chinaknowledge.de/History/Song/song-religion.html
Marcus Bingenheimer. (2001). Chinese Āgama Literature : Research on early Buddhist texts. จาก http://mbingenheimer.net/publications/agamaLit.pdf
พระเสวียนจั้ง หรือพระถังซัมจั๋ง
วัชรเฉทิกะปรัชญาปารมิตาสูตร สิ่งพิมพ์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก จากสมัยราชวงศ์ถัง
คัมภีร์ธารณี หนึ่งในสิ่งพิมพ์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก สมัยราชวงศ์ชิลลา ของเกาหลี ร่วมสมัยราชวงศ์ถัง
สุวรณประภาโสตตมะราชสูตร ฉบับตัวเขียนภาษาตังกุต
ตัวอย่างพระไตรปิฎกฉบับพิมพ์สมัยราชวงศ์ซ่ง
ตัวอย่างพระไตรปิฎกฉบับเกาหลี
ตักบีร

ตักบีร (อาหรับ: تَكْبِير, Takbir) เป็นชื่อสำหรับใช้เรียกวลี "อัลลอฮุอักบัร" (อาหรับ: الله أكبر) ซึ่งมีความหมายว่า "อัลลอฮ์ทรงเกรียงไกร" (God is great/God is [the] greatest) วลีดังกล่าวนี้ใช้โดยทั่วไปในหมู่ชาวมุสลิมเพื่อแสดงออกถึงศรัทธาในพระเป็นเจ้า (อัลลอฮ์)
การใช้ > ตักบีรในธง

ธงชาติอิรัก
ธงชาติสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน  (มีการบรรจุตักบีร์ไว้ในธงถึง 22 ครั้ง)
รอยมาร

| รอยมาร (2554) |
| --- | --- |
แนว: ดราม่า-โรแมนติก-คอมเมดี้
สร้างโดย: บริษัท ทีวีซีน จำกัด
บทประพันธ์: พัดชา
กำกับโดย: ผิน เกรียงไกรสกุล
แสดงนำ: ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์ ราศรี บาเล็นซิเอก้า
ดนตรีแก่นเรื่องเปิด: อยู่ ๆ ก็มาปรากฏตัวในหัวใจ - พิจิกา
ดนตรีแก่นเรื่องปิด: คือเธอ - บอย พีซเมคเกอร์
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ไทย
จำนวนตอน: 15 ตอน
การผลิต
ควบคุมงานสร้าง: ณัฏฐนันท์ ฉวีวงษ์
ความยาวตอน: 2 ชั่วโมง 15 นาที
ออกอากาศ
สถานีโทรทัศน์: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ออกอากาศ: วันศุกร์ 20.30-22.45 น. วันเสาร์-อาทิตย์ 20.15-22.30 น. 23 กันยายน พ.ศ. 2554 – 23 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ออกอากาศซ้ำ วันจันทร์-ศุกร์ เวลา 14.10-15.25 น. ในวันที่ 5 พฤศจิกายน - 18 ธันวาคม พ.ศ. 2556
รอยมาร เป็นนวนิยายไทย บทประพันธ์ของ พัดชา สร้างเป็นละครโทรทัศน์ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 มาแล้วถึง 3 ครั้ง
การนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์

ครั้งแรกสร้างในปี พ.ศ. 2533 ผลิตโดย เมคเกอร์ กรุ๊ป เขียนบทโทรทัศน์โดย เอื้องอรุณ สมิตสุวรรณ กำกับการแสดงโดย ชูศักดิ์ สุธีรธรรม นำแสดงโดย ศรัณยู วงษ์กระจ่าง, เพ็ญพิสุทธิ์ คงสมุทร, ตฤณ เศรษฐโชค, ธัญญา โสภณ, พิศมัย วิไลศักดิ์, มนตรี เจนอักษร, สุเชาว์ พงษ์วิไล, ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา ร่วมด้วยนักแสดงมากฝีมืออีกคับคั่ง ออกอากาศทุกวันจันทร์ - วันอังคาร เวลา 20.50 - 21.50 น. เริ่ม 25 ธันวาคม พ.ศ. 2533 - 8 เมษายน พ.ศ. 2534
ครั้งที่สองสร้างในปี พ.ศ. 2543 ผลิตโดย เมคเกอร์ เจ เขียนบทโทรทัศน์โดย ศราทิพย์ กำกับการแสดงโดย กฤษณ์ ศุกระมงคล นำแสดงโดย บัณฑิต สาวแก้ว, ปิยธิดา มิตรธีรโรจน์, คงศักดิ์ เจริญจันทร์, สกาวใจ พูนสวัสดิ์, ศิริพร วงศ์สวัสดิ์, ดิลก ทองวัฒนา, สันติสุข พรหมศิริ, ธัญญา โสภณ ร่วมด้วยนักแสดงมากฝีมืออีกคับคั่ง ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.50 - 21.50 น. เริ่ม 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 - 31 ธันวาคม พ.ศ. 2543
และนำกลับมาสร้างอีกครั้งในปี พ.ศ. 2554 ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน จำกัด เขียนบทโทรทัศน์โดย บทกร กำกับการแสดงโดย ผิน เกรียงไกรสกุล นำแสดงโดย ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์, ราศรี บาเล็นซิเอก้า จิราธิวัฒน์, เอกพงศ์ จงเกษกรณ์, ราณี แคมเปน, พิศมัย วิไลศักดิ์, นิรุตติ์ ศิริจรรยา, ดิลก ทองวัฒนา, เพ็ญพักตร์ ศิริกุล ร่วมด้วยนักแสดงมากฝีมืออีกคับคั่ง ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 - 22.45 น. เริ่ม 23 กันยายน พ.ศ. 2554 - 23 ตุลาคม พ.ศ. 2554
นักแสดง

| ละครโทรทัศน์ | พ> ศ. 2533 | พ> ศ. 2543 | พ> ศ. 2554 |
| --- | --- | --- | --- |
สถานีออกอากาศ: ช่อง 3
| ผู้จัดละคร | เมกเกอร์ กรุ๊ป | เมคเกอร์ เจ | ทีวีซีน |
| บทโทรทัศน์ | เอื้องอรุณ สมิตสุวรรณ | ศราทิพย์ | บทกร |
| ผู้กำกับการแสดง | ชูศักดิ์ สุธีรธรรม | กฤษณ์ ศุกระมงคล | ผิน เกรียงไกรสกุล |
บทบาท: นักแสดงหลัก
| อุปมา บุญอนันต์ (มาร์ค) | ศรัณยู วงษ์กระจ่าง | บัณฑิต สาวแก้ว | ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์ |
| สไบนาง อัครราช (บี) | เพ็ญพิสุทธิ์ คงสมุทร | ปิยธิดา มิตรธีรโรจน์ | ราศรี บาเล็นซิเอก้า จิราธิวัฒน์ |
| ร.ต.อ. อาทิตย์ สุริโย | ตฤณ เศรษฐโชค | คงศักดิ์ เจริญจันทร์ | เอกพงศ์ จงเกษกรณ์ |
| เมธาวี อัครราช (เม) | ธัญญา โสภณ | สกาวใจ พูนสวัสดิ์ | ราณี แคมเปน |
| หัสดิน | เกียรติ กิจเจริญ | สิรคุปต์ เมทะนี | ชานนท์ ทิพกนก |
| วิมาดา | ราตรี วิทวัส | กมลา กำภู ณ อยุธยา | เบญจวรรณ อาร์ดเนอร์ |
| หยาดฝน | รัชนก พูนผลิน | วรรณภา คำสงค์ | มิรา โกมลวณิช |
| คุณหญิงรุจา (ย่า) | พิศมัย วิไลศักดิ์ | ศิริพร วงศ์สวัสดิ์ | พิศมัย วิไลศักดิ์ |
| บารมี บุญอนันต์ (มี) | มนตรี เจนอักษร | ดิลก ทองวัฒนา | นิรุตติ์ ศิริจรรยา |
| ประมุข | สุเชาว์ พงษ์วิไล | สันติสุข พรหมศิริ | ดิลก ทองวัฒนา |
| วิจิตรา | ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา | ธัญญา โสภณ | เพ็ญพักตร์ ศิริกุล |
| ชันษา | นัย สุขสกุล | กาญจน์ ศรีภักดี | ธนศักดิ์ สำราญมน |
| สายทิพย์ | ปริศนา กล่ำพินิจ | สุปราณี เจริญผล | สโรชา วาทิตตพันธ์ |
| ธนู | ศานติ สันติเวชกุล | เวนย์ ฟอลโคเนอร์ | กรุณพล เทียนสุวรรณ |
| ป้าบังอร | รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง | สุกัญญา นาคสนธ์ | ดีใจ ดีดีดี |
| ยายจันทร์ | สุลาลีวัลย์ สุวรรณทัต | พิมพ์พรรณ บูรณะพิมพ์ | ณัฐนี สิทธิสมาน |
|  |  | อัครพนธ์ อังสุภูติพันธ์ |  |
| เมธาวี อัครราช (เม) (วัยเด็ก) |  | พิมประภา ตั้งประภาพร | ชนิกานต์ ตังกบดี |
| ครูป๋อง(ครูสอนนาฏศิลป์) |  | พิมพ์แข กุญชร ณ อยุธยา |  |
| ศรีอำไพ |  | ชุดาภา จันทเขตต์ | อัญชิสา เลี่ยวไพโรจน์ |
ทนายคฑา: 
เบียบ:
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามัณยาภาธร

| พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามัณยาภาธร |
| --- | --- |
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 4 พระองค์เจ้าชั้นเอก

ประสูติ: 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2397
สิ้นพระชนม์: 26 ตุลาคม พ.ศ. 2428 (30 ปี)
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระมารดา: เจ้าจอมมารดาจันทร์ ในรัชกาลที่ 4
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามัณยาภาธร เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวกับเจ้าจอมมารดาจันทร์ ประสูติ ณ วันพุธ ขึ้นห้าค่ำ เดือนอ้าย ปีขาล ฉศก ตรงกับวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2397 พระนามเดิมว่า พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้ามัณยาภาธร สิ้นพระชนม์เมื่อวันจันทร์ แรมสามค่ำ เดือนสิบเอ็ด ปีระกา ตรงกับวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2428 ที่วังกรมหลวงอดิศรอุดมเดช สิริพระชันษา 30 ปี ได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ พระราชทานโกศกุดั่นใหญ่ ตั้งเมรุพระราชทานเพลิงพระศพ ณ ท้องสนามหลวง เมื่อวันจันทร์ แรมสิบสองค่ำ เดือนแปด ปีจอ อัฐศก จุลศักราช 1248 พ.ศ. 2429 พระอังคารแห่ไปลอยน้ำที่หน้าวัดยานนาวา พระอัฐิแห่อัญเชิญไปไว้ที่วังพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงอดิศรอุดมเดช
พระเกียรติยศ

| ธรรมเนียมพระยศของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามัณยาภาธร |
| --- | --- |
การทูล: ใต้ฝ่าพระบาท
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ
พระเกียรติยศ > พระอิสริยยศ

พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้ามัณยาภาธร (22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2397 - 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411)
พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้ามัณยาภาธร (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 - 26 ตุลาคม พ.ศ. 2428)
ภายหลังการสิ้นพระชนม์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามัณยาภาธร (23 ตุลาคม พ.ศ. 2453)
หม่อมเจ้ากมลปราโมทย์ เทวกุล

| หม่อมเจ้ากมลปราโมทย์ เทวกุล |
| --- | --- |
หม่อมเจ้า ชั้น 5

ประสูติ: 5 ธันวาคม พ.ศ. 2441
ชีพิตักษัย: 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 (75 ปี)
สวามี: หม่อมเจ้ามรุพรพันธุ์ เทวกุล หม่อมเจ้าวงศานุวัตร เทวกุล
บุตร: 4 คน
ราชวงศ์: จักรี
ราชสกุล: กิติยากร (โดยประสูติ) เทวกุล (โดยสมรส)
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ
พระมารดา: หม่อมเจ้าอับศรสมาน กิติยากร
หม่อมเจ้ากมลปราโมทย์ เทวกุล (ราชสกุลเดิม กิติยากร; 5 ธันวาคม พ.ศ. 2441 - 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ และหม่อมเจ้าอับศรสมาน กิติยากร
พระประวัติ

หม่อมเจ้ากมลปราโมทย์ เทวกุล (ราชสกุลเดิม กิติยากร) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ ประสูติแต่หม่อมเจ้าอับศรสมาน กิติยากร (ราชสกุลเดิม เทวกุล) เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2441 มีโสทรภราดา และโสทรภคินีรวม 11 องค์ ได้แก่
หม่อมเจ้าเกียรติกำจร (7 กันยายน พ.ศ. 2439 – 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2445)
หม่อมเจ้าอมรสมานลักษณ์ กิติยากร (18 มกราคม พ.ศ. 2441 – 14 สิงหาคม พ.ศ. 2511)
พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจันทบุรีสุรนาถ (4 มกราคม พ.ศ. 2442 – 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496)
หม่อมเจ้ามาโนทย์มานพ (24 มกราคม พ.ศ. 2444 – 24 สิงหาคม พ.ศ. 2444)
หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร (15 มีนาคม พ.ศ. 2445 - 28 มกราคม พ.ศ. 2510)
หม่อมเจ้าพิบูลย์เบญจางค์ วรวรรณ (13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2445 - 27 เมษายน พ.ศ. 2512)
หม่อมเจ้ากัลยางค์สมบัติ โสณกุล (28 มีนาคม พ.ศ. 2447 - 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485)
จิตรบรรจง ลดาวัลย์ (28 มกราคม พ.ศ. 2449 – 29 ตุลาคม พ.ศ. 2487) ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อสมรสกับหม่อมราชวงศ์นักษัตร ลดาวัลย์
หม่อมเจ้าทรงอัปษร รพีพัฒน์ (22 กรกฎาคม พ.ศ. 2450 - 28 มีนาคม พ.ศ. 2531)
หม่อมเจ้าสรัทจันทร์ (26 ธันวาคม พ.ศ. 2451 – 30 กันยายน พ.ศ. 2466)
หม่อมเจ้าพุฒ (8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2454 – 26 ธันวาคม พ.ศ. 2454)
หม่อมเจ้ากมลปราโมทย์ เทวกุล สิ้นชีพตักษัยเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 สิริชันษา 75 ปี 358 วัน
การนี้ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ไปพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2519
โอรส-ธิดา

หม่อมเจ้ากมลปราโมทย์ เสกสมรสกับหม่อมเจ้ามรุพรพันธุ์ เทวกุล และหม่อมเจ้าวงศานุวัตร เทวกุล อดีตองคมนตรีในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มีโอรส-ธิดาได้แก่
เกิดแต่หม่อมเจ้ามรุพรพันธุ์ เทวกุล
หม่อมราชวงศ์มรุต เทวกุล สมรสกับอุไร (สกุลเดิม พู่เรือหงส์)
หม่อมหลวงหญิงอัจโรบล เทวกุล
หม่อมราชวงศ์กมลิกา เทวกุล
เกิดแต่หม่อมเจ้าวงศานุวัตร เทวกุล
หม่อมราชวงศ์เทพ เทวกุล สมรสกับขวัญตา (ราชสกุลเดิม ศิริวงศ์ ณ อยุธยา)
หม่อมหลวงอาภาวดี เทวกุล
หม่อมหลวงขวัญกมล เทวกุล
หม่อมหลวงรดีเทพ เทวกุล
หม่อมราชวงศ์นิศารัตน์ เทวกุล
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2511 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายใน)
พ.ศ. 2451 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 3 (จ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2498 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
ปริศนา! นักล่าผี

| --- | --- |
ปริศนา! นักล่าผี

ゴーストハント
ชื่อภาษาอังกฤษ: The Ghosthunt
แนว: สืบสวน, ลึกลับ
มังงะ
เขียนโดย: ฟูยูมิ โอโนะ (เรื่อง) , ชิโฮะ อินาดะ (ภาพ)
สำนักพิมพ์:  สำนักพิมพ์โคดันฉะ    สำนักพิมพ์บงกช
อนิเมะ
กำกับโดย: เร มาโนะ
สตูดิโอ: J.C. Staff
ปริศนา! นักล่าผี (ญี่ปุ่น: ゴーストハント; โรมาจิ: Gōsuto Hanto) (อังกฤษ: The Ghosthunt) เดิมเป็น นวนิยาย แนวสืบสวน-ลึกลับ ผลงานการประพันธ์ของ ฟูยูมิ โอโนะ ต่อมาได้ถูกเขียนเป็น มังงะ โดย ชิโฮะ อินาดะซึ่งฉบับมังงะ เคยลงตีพิมพ์ในนิตยสาร Amie ตั้งแต่ฉบับประจำเดือนมกราคม พ.ศ. 2541 จนกระทั่ง Amie หยุดวางแผง จึงได้ย้ายมาลงตีพิมพ์ต่อในนิตยสารนากาโยชิ ตั้งแต่เนื้อเรื่องในรวมเล่มฉบับที่ 6 เป็นต้นมา จนถึงปัจจุบัน
เรื่อง "ปริศนา! นักล่าผี" ได้ถูกนำไปทำเป็นภาพยนตร์การ์ตูนเอนิเมะชันโดยสตูดิโอ J.C. Staff มี เร มาโนะ เป็นผู้กำกับ รวมความยาวทั้งหมด 25 ตอน และเริ่มฉายตั้งแต่วันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2549
เนื้อเรื่อง

เป็นเรื่องราวการล่าผีของนักล่าผีหนุ่มหล่อที่สุดแสนจะเชื่อมั่นในตัวเอง จนได้ฉายาว่า "นาล" ที่มาจากคำว่า "นาลซิสต์ (หลงตัวเอง)" และมาอิผู้ช่วยที่มีพลังจิตแฝงอยู่ และฝันเห็นนาลมาคอยเตือนทุกครั้ง รินอนเมียวจิ (ผู้บำเพ็ญของลัทธิอนเมียวโด ผู้ใช้ศาสตร์ชั้นสูงของประเทศจีน) และหลวงพี่ พระที่โคยาซัง, มาซึซากิ อายาโกะ ที่เป็นมิโกะ, จอห์น บราว เอ็กโซซิสต์ที่พูดภาษาญี่ปุ่นสำเนียงคันไซ, ฮาระ มาซาโกะ หมอผีและร่างทรงที่เก่งมากคนหนึ่ง และยาซึฮาระ โอซามุ นักเรียนม.ปลายที่มีส่วนร่วมในคดีที่ 4 เป็นต้นไป
เนื้อเรื่อง > คดีที่ 1: มีวิญญาณชั่วร้ายอยู่มากมาย!?

นาลได้รับวานให้มาช่วยสืบหาสาเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องราวแปลก ๆ ที่ทำให้ไม่สามารถทำลายตึกเรียนเก่าของโรงเรียนแห่งหนึ่งได้ (หลังคาถล่มตอนทุบตึก มีคนพบศพเด็กในอาคารแต่เป็นการลักพาตัว อาจารย์ฆ่าตัวตายเพราะหนีหนี้ รถบรรทุกเบรกแตกเพราะคนขับดื่มสุรา มีคนเสียชีวิต 2 ศพ)  ที่โรงเรียนแห่งนี้นาลได้พบกับ ทานิยาม่า มาอิ นักเรียนของโรงเรียนที่ทำกล้องที่นาลติดตั้งไว้พัง แถมยังไปทำให้ ริน ผู้ช่วยคนสำคัญของนาลได้รับบาดเจ็บ จนมาอิตกกระไดพลอยโจนมาเป็นผู้ช่วยของนาล แต่บุคคลที่ถูกขอร้องให้มาช่วยในการคลีคลายคดีนี้ไม่ได้มีแต่นาล แต่ยังมี ทาคิงาว่า โฮโช พระที่โคยาซัง (ถูกเรียกว่า หลวงพี่), มาซึซากิ อายาโกะ ที่เป็นมิโกะ, จอห์น บราว เอ็กโซซิสต์ชาวออสเตรเลียที่พูดภาษาญี่ปุ่นสำเนียงคันไซ และ ฮาระ มาซาโกะ หมอผีและร่างทรงที่เก่งมากคนหนึ่ง
ทั้ง 6 คนช่วยกันไขคดีที่โรงเรียนของมาอิ และมี คุโรดะ เพื่อนร่วมห้องของมาอิอ้างว่าตัวเองเห็นผี และก็เกิดเหตุการณ์โฟโตไกสต์ แต่เหตุการณ์ทั้งหมดก็ถูกนาลเปิดเผยว่าแท้ที่จริงแล้วเกิดจากการยุบตัวของแผ่นดินทำให้ตึกทรุดตัวลง แต่เหตุการณ์โฟโตไกสต์นั้นเป็นเพราะจิตของคุโรดะที่สั่งให้เกิดเหตุการณ์ขึ้น หลังจากที่คลีคลายคดีได้ทุกคนก็ได้แยกย้ายกันกลับไป แต่วันหนึ่งได้มีโทรศัพท์ถึงมากิ ที่โทรมาชวนให้มากิไปทำงานพิเศษที่บริษัท SPR [Shibuya Psychic Research] ของนาล
เนื้อเรื่อง > คดีที่ 2: บ้านตุ๊กตา

โมริชิตะ โนริโกะ มาขอร้องให้นาลมาช่วยตรวจสอบบ้านที่ตัวเองพักอยู่ซึ่งเป็นบ้านที่พี่ชายซื้อ ที่มีนานะภรรยาใหม่ของพี่ชาย และ อายามิ ลูกของพี่ชาย เพราะเกิดเหตุการณ์แปลก ๆ ทั้งเสียงเคาะประตูในห้องที่ไม่มีคนอยู่ ประตูเปิดปิดเอง เฟอร์นิเจอร์สั่นเอง นาลรับงานนี้โดยมีหลวงพี่และอายาโกะร่วมด้วย นาลใช้วิธีสะกดจิตทั้ง 3 คนในบ้านเพื่อตรวจสอบว่าเป็นโฟโตไกสต์ที่มนุษย์ทำรึป่าว แต่ปรากฏการณ์แปลก ๆ ก็ทำให้ลงความเห็นได้ทันทีว่าไม่ใช่
นาลจึงขอความช่วยเหลือไปที่จอห์นและมาซาโกะ สาเหตุของเหตุการณ์ทั้งหมดคือการที่มีวิญญาณผู้หญิงที่ฆ่าตัวตายเพราะสูญเสียลูกสาว ทำให้เธอทำให้เด็กทุกคนที่อายุไม่เกิน 10 ขวบที่มาอยู่ที่บ้านหลังนี้เสียชีวิต นาลจึงเริ่มการไล่ผีอีกครั้งโดยใช้ฮิโตะงาตะ (การใช้ไม้จากต้นคิริทำเป็นรูปคนและเขียนวันชาตะ มรณะ ของโทมิโกะ) ทำให้ผีผู้เป็นแม่ได้ลูกสาวคืนจึงไปเกิดใหม่พร้อมเด็ก ๆ ที่ตายในบ้าน
เนื้อเรื่อง > คดีที่ 3: นักสาปแช่งหลังเลิกเรียน

หลวงพี่เข้ามาของร้องนาลให้รับทำคดีในโรงเรียนที่นาลเคยปฏิเสธงานไป นาลเริ่มที่การฟังเรื่องราวแปลกที่เด็กในโรงเรียนขึ้นมาเล่าให้ฟัง จนนาลต้องเรียกกำลังเสริม และก็มีนักเรียนเล่าเรื่อง คาไซ จิอาคิ เด็กที่มีพลังจิตสามารถงอช้อนได้ให้ฟัง นาลไปตรวจสอบเรื่องของเด็กคนนั้นจึงรู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นพวกเกลารีนี่ (พวกที่เชื่อว่าตัวเองมีพลังจิต แต่จริงเป็นเพียงพลังชั่วคราว) มาอิอยู่กับนาลในฐาน (นาลเป็นโกสต์ฮันเตอร์ที่ไม่มีพลังวิญญาณเลย จึงใช้เครื่องมีสมัยใหม่พวกกล้องและเครื่องมีตรวจจับพลังงานเหนือธรรมชาติ จึงต้องมีห้องที่เป็นฐานไว้สำหรับติดตั้งเครื่องมมือต่าง ๆ) ได้มีวิญญาณผู้หญิงผมยาวโผล่มาจากเพดาน
มาอิหลุดปากเรื่องการสาปแช่งโดยใช้ตุ๊กตาฟางทำให้นาลนึกถึงศาสตร์การสาปแช่งเอนมิ (การเขียนชื่อของผู้ต้องการสาปลงบนตุ๊กตาแล้วเอาไปฝังในดิน เป็นการของให้วิญญาณช่วยสาปแข่งแทน) มาอิและนาลพบตุ๊กตาสาปแช่งจำนวนมากเพราะมาอิตกลงไปในท่อน้ำ นาลคลี่คลายคดีทั้งหมดได้และพบว่าคนที่ทำการสาปแช่งคืออาจารย์อุบุซึนะ เค อาจารย์ที่คอยช่วนคาไซและเธอเองก็เป็นเกลารีนี่ หลังจากจบคดีนาลให้มาอิทดสอบพลังจิต ผลคือมาอิมีพลังเซนซิทีฟแฝงอยู่ (ผู้มีพลังไซคิก ESP)