stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เดอเบียร์ส
ประวัติของบริษัท

เซซิล โรดส์ผู้ก่อตั้งเดอเบียร์สเริ่มอาชีพด้วยการเช่าปัมพ์น้ำให้แก่ผู้ทำเหมืองระหว่างการตื่นเพชรที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1871 เมื่อมีผู้พบเพชรหนัก 83.5 กะรัตที่ในบริเวณที่ปัจจุบันคือคิมเบอร์ลีย์) ในแอฟริกาใต้ โรดส์ลงทุนจากผลกำไรที่ได้รับในการซื้อที่ดินจากเจ้าของเหมืองรายย่อย จนในที่สุดก็ขยายตัวเพิ่มขึ้นจนกลายเป็นบริษัทเหมืองอิสระ สหบริษัทเหมืองเดอเบียร์ส (De Beers Consolidated Mines) ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1888 โดยการรวมบริษัทบาร์นีย์ บาร์นาโต and เซซิล โรดส์ ที่ทำให้กลายเป็นบริษัทเดียวที่เป็นเจ้าของเหมืองเพชรทั้งหมดในประเทศในขณะนั้น ในปี ค.ศ. 1889 โรดส์เจรจาต่อรองข้อตกลงทางแผนการกับบริษัท Diamond Syndicate ของลอนดอนที่ตกลงรับซื้อเพชรตามจำนวนและราคาที่ตกลงกันในสัญญา ซึ่งเป็นการควบคุมปริมาณผลิตผลและการรักษาราคา ความตกนี้เป็นวิถีการตกลงที่พิสูจน์ได้ว่าเป็นวิธีที่สร้างความสำเร็จให้แก่เดอเบียร์สเป็นอันมาก - ตัวอย่างเช่นเมื่อราคาเพชรตกระหว่างปี ค.ศ. 1891 ถึงปี ค.ศ. 1892 เดอเบียร์สก็ยุติปริมาณการผลิตเพื่อรักษาระดับราคาให้คงตัว ในปี ค.ศ. 1896 โรดส์ผู้เกรงว่าระบบผูกขาดที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นจะเป็นอันตรายต่อการทำลาย จึงประกาศต่อผู้ถือหุ้นว่า:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | ความเสี่ยงอย่างเดียวที่ปรากฏคือการพบเหมืองใหม่อย่างทันที ที่ทำให้มนุษย์หาวิธีอันปราศจากความยั้งคิดที่นำมาซึ่งความหายนะแก่เราทุกคน | ” |
ช่วงสงครามบูร์ครั้งที่สองเป็นช่วงที่ท้าทายต่อสถานภาพของเดอเบียร์ส คิมเบอร์ลีย์ถูกล้อมทันที่สงครามปะทุขึ้น ซึ่งเป็นอันตรายต่อเหมืองอันมีค่าของบริษัท โรดส์เองย้ายออกจากคิมเบอร์ลีย์ไปอยู่ในเมืองตั้งแต่เริ่มการล้อมเพื่อไปสร้างความกดดันทางการเมืองต่อรัฐบาลบริติชให้แบ่งกองทหารมาช่วยยุติการล้อมที่คิมเบอร์ลีย์แทนที่จะสนองตามนโยบายทางยุทธวิธีทางการทหาร แม้ว่าจะไม่ตรงกับนโยบายการปฏิบัติของฝ่ายทหาร โรดส์ใช้เงินทุนของบริษัทในสร้างเสริมระบบการป้องกันของตนเอง โดยการผลิตระเบิด สร้างระบบการป้องกัน สร้างรถไฟเกราะ และ ปืนชื่อ ปืนยาวเซซิล ในเวิร์คช็อพของบริษัท
ในปี ค.ศ. 1902 ก็มีการพบเหมืองคัลลินัน (Premier Mine) ซึ่งเป็นเหมืองคู่แข่ง เจ้าของเหมืองคัลลินันไม่ยอมเข้าร่วมในเครือการค้าร่วมเดอเบียร์ส แต่หันไปขายให้กับผู้แทนการค้าเพชรอิสระสองคนชื่อเบอร์นาร์ดและเออร์เนสท์ อ็อพเพ็นไฮเมอร์ ที่เป็นผลทำให้เครือการค้าร่วมเดอเบียร์สอ่อนตัวลง ในที่สุดผลผลิตก็มีปริมาณเท่าเทียมกับผลผลิตของเครือการค้าร่วมเดอเบียร์สรวมกัน และยังพบเพชรเม็ดใหญ่ที่สุดตั้งแต่พบมา—เพชรคัลลินัน อ็อพเพ็นไฮเมอร์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้แทนท้องถิ่นสำหรับผู้ค้าผู้มีอำนาจในลอนดอน และในที่สุดก็ได้เป็นนายกเทศมนตรีของคิมเบอร์ลีย์ภายในเวลาเพียง 10 ปี อ็อพเพ็นไฮเมอร์เข้าใจถึงกุญแจพื้นฐานของความสำเร็จของเดอเบียร์ส และได้กล่าวในปี ค.ศ. 1910 ว่า:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | สามัญสำนึกเป็นเครื่องบอกว่าวิธีเดียวที่จะเพิ่มค่าของเพชรคือการทำให้เป็นของหายาก ซึ่งก็ทำได้โดยการลดปริมาณการผลิต | ” |
แต่ในที่สุดในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเหมืองคัลลินันก็ถูกกลืนเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเดอเบียร์ส
เมื่อโรดส์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1902 เดอเบียร์สก็ควบคุมการผลิตเพชร 90% ของโลก เออร์เนสท์ อ็อพเพ็นไฮเมอร์กลายรับตำแหน่งเป็นประธานบริษัทต่อมาในปี ค.ศ. 1927 หลังจากที่ซื้อที่นั่งในคณะกรรมการบริหารในปีก่อนหน้านั้น
อ็อพเพ็นไฮเมอร์มีความกังวลต่อการพบเพชรในปี ค.ศ. 1908 ในแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมัน ว่าจะทำให้เกิดการเพิ่มผลผลิตที่ท่วมตลาดที่จะทำให้ราคาลดลง
ประวัติของบริษัท > การสิ้นสุดการผูกขาด

เดอเบียร์สมีชื่อเสียงในด้านการการผูกขาดตลาด (monopolistic practices) มาตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยการใช้ความมีอิทธิพลในการบงการตลาดสากล เดอเบียร์สใช้กลวิธีหลายอย่างในการควบคุมตลาด: ประการแรกคือการหว่านล้อมให้ผู้ผลิตอิสระเข้าร่วมในระบบการค้าผูกขาดโดยผู้ขายผู้เดียว ถ้าไม่ยอมร่วมมือเดอเบียร์สก็จะปล่อยเพชรชนิดเดียวกับที่ผลิตโดยบริษัทที่ไม่ยอมเข้าร่วมให้ท่วมตลาด และประการสุดท้ายเดอเบียร์สจะซื้อและกักตุนเพชรที่ผลิตโดยบริษัทอื่น ๆ เพื่อที่จะควบคุมราคาตลาดโดยการควบคุมอุปทาน หลังจากการเปลี่ยนแปลงของบริษัทระหว่างปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 มาจนถึงปัจจุบันทำให้วิธีการดำเนินการค้าของเดอเบียร์สเป็นที่ทราบกันอย่างแพร่หลายมากขึ้น
ในปี ค.ศ. 2000 ปัจจัยหลายอย่างที่เกิดขึ้นทำให้เดอเบียร์สต้องเปลี่ยนแปลงวิธีการดำเนินธุรกิจ ในคริสต์ทศวรรษ 1990 ก็เป็นที่เห็นได้ชัดว่าวิธีการดำเนินธุรกิจของเดอเบียร์สดังเช่นที่เคยทำมาเป็นวิธีที่ไม่อาจจะใช้ดำเนินการต่อไปได้ เดอเบียร์สไม่อาจจะทำธุรกิจในภูมิภาคหลายภูมิภาคที่มีความต้องการได้ นอกจากนั้นก็มีผู้ผลิตเพิ่มขึ้นในภูมิภาคต่าง ๆ เช่นในรัสเซีย, แคนาดา และออสเตรเลีย ที่ดำเนินการค้าอิสระจากกลุ่มเดอเบียร์ส ซึ่งก็เท่ากับเป็นการยุติระบบการผูกขาดของเดอเบียร์สไปโดยปริยาย นอกจากนั้นแล้วตลาดเพชรก็ยังมีแนวโน้มที่ต่ำลงเมื่อเทียบกับสินค้าฟุ่มเฟือยอื่น ๆ พฤติกรรมของผู้บริโภคเปลี่ยนแปรไปในขณะที่อุตาหกรรมการค้าเพชรล่าต่อการตอบสนองความเปลี่ยนแปลงของตลาด[ต้องการอ้างอิง] เพื่อการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นต่อวงการอุตสาหกรรมเดอเบียร์สก็ดำเนินการตรวจสอบยุทธวิธการค้ากับเบนส์และบริษัท ที่เป็นผลให้เดอเบียร์สต้องเปลี่ยนโครงสร้างทางธุรกิจ (business model) จากนโยบายควบคุมอุปทานของตลาด มาเป็นนโยบายการตอบสนองอุปสงค์ของตลาด ผลของความเปลี่ยนแปลงนโยบายทำให้เดอเบียร์สได้รับผลกำไรมากขึ้น และควบคุม 40% ของตลาด และเป็นกำไรที่สูงกว่าเมื่อคุม 80% ของตลาด
ในปัจจุบันธุรกิจการขายเพชรแตกต่างจากเมื่อสิบปีก่อนเป็นอันมาก และเป็นธุรกิจที่ซับซ้อนและพัฒนาเปลี่ยนไปตามภูมิศาสตร์การเมืองของโลก ผู้มีบทบาทในการผลิตสำคัญในปัจจุบันคือประเทศต่าง ๆ ในแอฟริกา
ดูเพิ่ม

เพชร
แหล่งข้อมูลอื่น

De Beers Group official web site
De Beers Canada official web site
Debswana official web site
Namdeb official web site
The De Beers Diamond Stakes Trophy เก็บถาวร 2009-09-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Diamdel official web site เก็บถาวร 2012-01-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
www.e6.com Element Six official web site
De Beers History เก็บถาวร 2021-02-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, published 1982
Diamond Facts
Diamond Development Initiative เก็บถาวร 2021-01-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Kimberley Process เก็บถาวร 2010-01-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - rough diamond statistics site
De Beers reports เก็บถาวร 2011-05-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
De Beers, Diamonds and Botswana[ลิงก์เสีย] - video story
Kimberley Process official web site
African Diamond Council official web site เก็บถาวร 2021-03-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
From Mine to Mistress เก็บถาวร 2020-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Chaim Even-Zohar, Corporate Strategies and Government Policies in the International Diamond Industry
Epstein, Edward Jay (1982). "THE DIAMOND INVENTION" เก็บถาวร 2021-02-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เซซิล โรดส์
จังหวัดศรีสะเกษในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ  พ.ศ. 2495 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 4 คน
ดูเพิ่ม

จังหวัดศรีสะเกษในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500
มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิกตอเรีย

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มงกุฎ (แก้ความกำกวม)
| มงกุฎเพชรพระราชินีวิกตอเรีย Small Diamond Crown of Queen Victoria |
| --- | --- |
 สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียทรง “มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิคตอเรีย”
รายละเอียด
สำหรับ:  สหราชอาณาจักร
ผลิตเมื่อ: ค.ศ. 1870
ผู้ครอบครอง: พระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
จำนวนโค้ง: 2 โค้ง
วัตถุดิบหลัก: เงิน
วัสดุซับใน: ไม่มี
อัญมณีสำคัญ: เพชร จำนวน 1,187 เม็ด
มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิกตอเรีย (อังกฤษ: Small diamond crown of Queen Victoria) เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร เป็นมงกุฎองค์เล็ก (แต่ไม่ถือว่าเป็นจุลมงกุฎเพราะเป็นมงกุฏของกษัตรีย์)
“มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิกตอเรีย” เป็นมงกุฏที่สร้างขึ้นตามพระบรมราชโองการของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ในปี ค.ศ. 1870 และเป็นมงกุฎที่มีความสำคัญต่อพระองค์มากที่สุด เมื่อเสด็จสวรรคตก็มิใช่มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดหรือมงกุฎอิมพีเรียลสเตท ที่เป็นมงกุฏที่ได้วางบนหีบพระบรมศพแต่เป็น “มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิคตอเรีย” ของพระองค์เอง
ที่มา

หลังจากการสิ้นพระชนม์ของเจ้าฟ้าชายอัลเบิร์ต เจ้าชายพระราชสวามีในปี ค.ศ. 1861 แล้วสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียก็ทรงมีความโทมนัส จนไม่ทรงสามารถประกอบพระราชภารกิจทางการได้ ในที่สุดก็ทรงหันหลังให้แก่สังคมอยู่เป็นเวลานานตั้งแต่พระสวามีสิ้นพระชนม์พระองค์ก็ทรงเครื่องทรงแม่หม้ายจนตลอดพระชนม์ชีพ การที่ทรงทิ้งพระราชภารกิจทำให้ทรงเริ่มขาดความนิยมจากประชาชนจนในที่สุดทางรัฐบาลต้องพยายามหว่านล้อมให้พระองค์กลับมาปฏิบัติพระราชภารกิจตามที่ทรงเคยทำมาในปี ค.ศ. 1870 เมื่อเสด็จกลับมาแล้วก็ไม่มีพระราชประสงค์ที่จะใช้มงกุฎอิมพีเรียลสเตทอีกในพิธีที่เป็นทางการอีก ซึ่งอาจจะเป็นเพราะน้ำหนักของมงกุฎและความไม่สะดวกที่จะทรง และอาจจะเป็นได้ว่าถ้าทรงมงกุฎอิมพีเรียลสเตทแล้วก็จะทำให้ไม่สามารถคลุมพระเกศาด้วยผ้าคลุมแม่หม้ายได้ พระองค์จึงมีพระราชโองการให้สร้างมงกุฎใหม่ขึ้นแทนที่ ซึ่งใช้ประโยชน์ได้ทั้งในการทำพระราชพิธีที่เป็นทางการ และในการทรงเครื่องทรงแม่หม้ายตามพระราชประสงค์ส่วนพระองค์
การออกแบบ

การออกแบบเป็นไปตามการออกแบบมงกุฎของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ที่ประกอบด้วยโค้งครึ่งวงกลมสี่โค้งที่มียอดเหนือจุดที่โค้งตัดกัน โค้งแต่ละโค้งแล่นขึ้นไปยังลูกโลกซึ่งรองรับกางเขนแพตตี (cross pattée) ที่ตั้งอยู่บนขอบฐานของมงกุฎ ระหว่างกางเขนก็สลับกับสัญลักษณ์ดอกลิลลี (fleur-de-lis) แต่เพราะขนาดของมงกุฎที่เล็กมาก (เส้นผ่าศูนย์กลาง 9 เซนติเมตร สูง 10 เซนติเมตร) ภายในจึงไม่มีกำมะหยี่ที่เป็นหมวกเช่นมงกุฎอื่น ๆ ตัวมงกุฎสร้างโดยบริษัทอาร์และเอส การ์ราร์ด
อัญมณี

มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิคตอเรียสร้างด้วยเงินฝังด้วยเพชร 1,187 เม็ด เพชรเป็นสิ่งที่แม่หม้ายสามารถใช้ได้ แต่ห้ามใช้อัญมณีที่เป็นสี เพชรที่ใช้ฝังมาจากสร้อยพระศอของพระองค์เอง
การใช้

พระราชินีนาถวิคตอเรียใช้มงกุฎนี้ครั้งแรกในการเปิดประชุมรัฐสภาที่ตึกรัฐสภาเวสต์มินสเตอร์ เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1871 และหลังจากนั้นก็ทรงสวมในพระราชพิธีต่าง ๆ ที่ต้องมีการสวมมงกุฎ
หลังสมัยพระราชินีนาถวิคตอเรีย

มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิคตอเรีย สำหรับตามทางการแล้วเป็นพระราชสมบัติส่วนพระองค์ของพระราชินีนาถวิคตอเรียมิได้เป็นของสถาบันพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ฉะนั้นจึงมิได้เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร แต่ในพินัยกรรมของพระองค์ทรงทิ้งมงกุฎให้กับสถาบันพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรฉะนั้นจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์โดยปริยาย
ต่อมาสมเด็จพระราชินีอเล็กซานดราในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ทรงใช้ในบางโอกาส และหลังจากนั้นก็ใช้โดยพระราชินีองค์ต่อมาสมเด็จพระราชินีแมรี แต่หลังจากสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 พระสวามีเสด็จสวรรคตแล้วพระองค์ก็ทรงเลิกใช้ เมื่อพระราชินีองค์ใหม่สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธทรงตัดสินพระทัยที่จะไม่ใช้มงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิคตอเรีย มงกุฎนี้ก็ถูกนำไปเก็บไว้ที่หอคอยแห่งลอนดอนในปี ค.ศ. 1937
ดูเพิ่ม

เครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร
สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร
มงกุฎ
มาราธอน

การแข่งขันวิ่งมาราธอนในเบอร์ลิน ค.ศ. 2007
มาราธอน (อังกฤษ: Marathon) คือการแข่งขันวิ่งระยะยาว ในระยะอย่างเป็นทางการคือ 42.195 กิโลเมตร (26 ไมล์และ 385 หลา) โดยมักจะวิ่งแข่งกันบนถนน โดยการแข่งวิ่งนี้มีที่มาจากนายทหารชาวกรีกผู้ส่งข่าวที่ชื่อว่า ฟิดิปปิเดซ ที่ต้องวิ่งในการรบจากเมืองมาราธอนไปยังเอเธนส์ แต่ตำนานบอกเล่านี้ก็ยังคงเป็นข้อสงสัยอยู่ ซึ่งขัดแย้งกับการบันทึกของเฮโรโดตุส เป็นส่วนใหญ่
การแข่งขันวิ่งมาราธอนเป็นหนึ่งในกีฬาการแข่งขันโอลิมปิกสมัยใหม่ ในปี ค.ศ. 1896 ระยะทางการวิ่งยังไม่เป็นมาตรฐาน จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1921
ในแต่ละปีมีจะมีการจัดการแข่งขันวิ่งมาราธอนมากกว่า 500 รายการ ถือเป็นการแข่งขันในเวลาว่างของนักกีฬา ซึ่งบางรายการอาจมีผู้เข้าร่วมจำนวนไม่มาก ในขณะที่รายการแข่งขันมาราธอนใหญ่ ๆ จะมีผู้ร่วมเข้าร่วมถึงหมื่นคน
ประวัติ > จุดกำเนิด

คำว่า"มาราธอน"มาจากตำนานของPheidippides , ผู้ส่งข่าวสารชาวกรีก ตำนานกล่าวว่าเขาถูกส่งจากสนามรบในเมืองมาราธอนไปเอเธนส์เพื่อที่จะประกาศพวกเปอร์เซียได้พ่ายแพ้ในการต่อสู้ที่เมืองมาราธอน (หลังจากเพิ่งรบเสร็จ) ซึ่งเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในเดือนสิงหาคมหรือกันยายน, 490 BC  มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าที่เขาวิ่งมาตลอดทั้งทางโดยไม่หยุดพักและเมื่อถึงเมืองเอเธนส์เขาก็ได้ร้องตะโกนคำว่า "νενικηκαμεν (nenikekamen)" ("เราwοn") ก่อนที่จะล้มลงและตาย บันทึกในเรื่องของการวิ่งจาก มาราธอนไปเอเธนส์ ปรากฏครั้งแรกใน Plutarch's On the Glory of Athens ในศตวรรษที่ 1 ซึ่งได้อ้างคำพูดจาก Heraclides Ponticus's lost work, ได้บอกชื่อของนักวิ่งคือ Thersipus of Erchius หรือ Eucles   Lucian of Samosata (ศตวรรษที่ 2 AD) ก็ได้กล่าวถึงเรื่องนี้ แต่ชื่อของของนักวิ่งคือ Philippides (ไม่ใช่ Pheidippides)
มีข้อถกเถียงกันเกี่ยวกับความถูกต้องทางประวัติศาสตร์ของตำนานนี้ นักประวัติศาสตร์กรีก Herodotus (แหล่งข้อมูลหลักเกี่ยวกับสงครามกรีกเปอร์เซีย) อ้างว่า Pheidippides เป็นผู้ส่งสารที่วิ่งจากกรุงเอเธนส์ไปสปาร์ตาเพื่อขอความช่วยเหลือ แล้ววิ่งกลับเป็นระยะทางไปกลับรอบละกว่า 240 กิโลเมตร (150 ไมล์) ในบางต้นฉบับ Herodotus บอกว่าชื่อของนักวิ่งที่วิ่งระหว่างกรุงเอเธนส์และสปาร์ตาได้รับก็คือ Philippides โดยไม่เอ่ยถึงการถึงเรื่องผู้ส่งสารจาก Marathon ไปยังเอเธนส์ แต่กล่าวถึงตอนสำคัญเกี่ยวกับกองทัพชาวเอเธนส์ว่า ได้รับชัยชนะจากการต่อสู้ที่ยากลำบากและกังวลว่าอาจจะมีการโจมตีโดยกองเรือของเปอร์เซียกับกองทัพของชาวเอเธนส์ที่กำลังหมดแรงลง,จึงรีบทำการเดินทัพกลับมายังเมืองเอเธนส์, โดยเดินทางกลับมาถึงเมืองในวันเดียวกัน
ในปี 1879 โรเบิร์ตบราวนิ่งเขียนบทกวีที่ชื่อว่า Pheidippides บทกวีของบราวนิ่งเป็นบทกวีที่ได้รับความนิยมอย่างมากในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นช่วงที่เรื่องเกี่ยวกับวัฒนธรรมกำลังเป็นที่นิยม และบทกวีของเขาก็ได้รับการยอมรับในฐานะตำนานประวัติศาสตร์ฉบับหนึ่ง[ต้องการอ้างอิง]
ภูเขา Penteli ตั้งอยู่ระหว่างเมืองมาราธอนและเอเธนส์ซึ่งหมายความว่า ถ้า Pheidippides ได้ทำการวิ่งดังกล่าวจริงหลังจากการต่อสู้ เขาจะต้องวิ่งไปรอบ ๆ ภูเขา ไม่ว่าจะทางทิศเหนือหรือทิศใต้ ซึ่งเส้นทางดังกล่าวเกือบจะเหมือนพอดีกับ เส้นทางหลวงที่เชื่อมระหว่างเมืองมาราธอนทางกับเมืองเอเธนส์ในปัจจุบัน เส้นทางนี้ทอดยาวจากพื้นที่บริเวณทางทิศใต้จากอ่าว Marathon เลียบไปตามแนวชายฝั่งแล้วเลี้ยวจากทิศทางตะวันตกไปยังทางทิศตะวันออกเพื่อไปยังเมืองเอเธนส์ โดยขึ้นจากเชิงเขาระหว่าง Mounts Hymettus และ Penteli แล้วลงไปยังเมืองเอเธนส์ เส้นทางนี้มีระยะทาง ประมาณ 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) (เส้นทางนี้ยังคงมีอยู่เมื่อการแข่งขันกีฬาโอลิมปิคได้ถูกจัดขึ้นมาในปี 1896) และเป็นระยะทางต้นกำเนิดที่ใช้สำหรับการแข่งขันวิ่งมาราธอน อย่างไรก็ตามมีการตั้งข้อสังเกตว่า Pheidippides อาจจะใช้เส้นทางอื่นคือ วิ่งขึ้นลงไปตามเนินเขาทางทิศตะวันตกตามแนวทิศตะวันออกและทางตอนเหนือของภูเขา Penteli ผ่าน Dionysos และจากนั้นตรงไปทางทิศใต้ ตามเส้นทางลงเขาไปยังเมืองเอเธนส์ แม้ว่าเส้นทางนี้จะสั้นกว่าคือ 35 กิโลเมตร (22 ไมล์) แต่ต้องวิ่งไปตามทางสูงชันมากมากกว่า 5 กิโลเมตร (3.1 ไมล์)
ท่าอากาศยานนานาชาติฮะมัด

ท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดในเมืองโดฮา ประเทศกาตาร์
บทความนี้เกี่ยวกับท่าอากาศยานนานาชาติในเมืองโดฮาในปัจจุบัน สำหรับท่าอากาศยานเดิมที่เลิกดำเนินการในปี พ.ศ. 2557 ดูที่ ท่าอากาศยานนานาชาติโดฮา
ท่าอากาศยานนานาชาติฮะมัด (IATA: DOH, ICAO: OTHH) (อาหรับ: مطار حمد الدولي) เป็น ท่าอากาศยานนานาชาติ ตั้งอยูในโดฮา เมืองหลวงของประเทศกาตาร์ สร้างขึ้นใหม่เพื่อใช้แทน ท่าอากาศยานนานาชาติโดฮา เพื่อเป็นท่าอากาศยานหลักของประเทศ
เป็นสนามบินที่รู้จักกันในชื่อเดิมว่า ท่าอากาศยานนานาชาติโดฮาแห่งใหม่ (NDIA), ท่าอากาศยานนานาชาติฮะมัด เดิมมีกำหนดเปิดให้บริการในปี 2009 แต่ก็เกิดความล่าช้าเรื่องค่าใช้จ่ายทำให้ท่าอากาศยานเปิดใช้จริงในวันที่ 30 เมษายน 2014 โดยเครื่องบินของกาตาร์แอร์เวย์ บินจากท่าอากาศยานนานาชาติโดฮา ผู้ให้บริการหลักอย่าง กาตาร์แอร์เวย์ และผู้ให้บริการรายอื่น ๆ ทั้งหมดย้ายมาอย่างเป็นทางการมายังสนามบินใหม่แห่งนี้เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2014
ประวัติ > แผนและการก่อสร้าง

การวางแผนก่อสร้างท่าอากาศยานแห่งนี้เกิดขึ้นในปี 2003 และเริ่มก่อสร้างในปี 2005 ท่าอากาศยาน (อาคารผู้โดยสารและรันเวย์) ถูกสร้างขึ้นห่างเป็นระยะทาง 5 กิโลเมตร (3.1 ไมล์) จากท่าอากาศยานนานาชาติโดฮาเดิม โดนสร้างกระจายในพื้นที่ 2,200 เฮกตาร์ (5,500 เอเคอร์) และอนุญาตให้สายการบินที่ไม่จำเป็นต้องใช้ห้องพักรับรองเข้ามาใช้บริการก่อน
ท่าอากาศนานาชาติฮะมัด ออกแบบเพื่อรองรับการขยายตัวของปริมาณการจราจรทางอากาศในอนาคต ในชั้นแรกสามารถรองรับผู้โดยสารเริ่มต้นที่ 29 ล้านคนต่อปี เมื่อการก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์รองรับปริมาณผู้โดยสารเป็น 50 ล้านคนต่อปี แม้จะมีบางคำแนะนำให้ให้สร้างสนามบินที่รองรับปริมาณคนถึง 93 ล้านคนต่อปีก็ตาม ทำให้ที่นี่กลายเป็นท่าอากาศยานขนาดใหญ่อันดับสองของภูมิภาคตะวันออกกลางรองจาก ดูไบ นอกจากนี้มีการคาดการณ์ว่าท่าอากาศยานแห่งนี้จะรองรับเที่ยวบินได้ 320,000 เที่ยว และสินค้า 2 ล้านตันต่อปี มีพื้นที่ตรวจบัตรโดยสารและจำหน่ายสินค้ามาเป็นอันดับที่ 12 ของสนามบินในปัจจุบัน ท่าอากาศยานมีขนาดเป็น 2 ใน  3 ของกรุงโดฮา
ท่าอากาศยานนานาชาติฮะมัดภายในถูกออกแบบให้เหมือน โอเอซิส ภายในอาคารจะประดับด้วยน้ำตก ลักษณะหลังคาจะเป็นรูปคลื่นและพืชทะเลทราย
ประวัติ > การเลื่อนการเปิด

เครื่องบินของสายการบินกาตาร์ดำเนินการขนสินค้าในวันที่ 1 ธันวาคม 2013 โดยมีเที่ยวบินปฐมฤกษ์ที่บินมาจากยุโรป ท่าอากาศยานนานาชาติฮะมัดพร้อมเริ่มทำการบินในเดือนมกราคม 2014 โดยยังไม่ได้ทำการบินแบบเต็มรูปแบบในช่วงแรก หลังจากที่กำหนดการเดิมจะมีการเปิดใช้งานในวันที่ 2 เมษายน 2013 แต่ถูกยกเลิกไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าและถูกเลื่อนออกไปเพื่อความปลอดภัยโดยมีการตรวจสอบความปลอดภัยเป็นระยะเวลาเก้าเดือนก่อนทำการเปิดอย่างเป็นทางการ หลังจากเกิดความล่าช้าหลายครั้ง โครงการทั้งสองระยะแรกและส่วนหนึ่งของระยะที่สามเปิดให้บริการในปี 2014 ระยะที่สามและระยะสุดท้ายเปิดดำเนินการในปี 2015 ท่าอากาศยานถูกสร้างขึ้นในพื้นที่กว่า 22 ตารางกิโลเมตร (8.5 ตารางไมล์) ซึ่งเป็นครึ่งหนึ่งของที่ดินทั้งหมด
อับดุล อซิว อัล โนไอมี ประธานกรมการบินพลเรือนของกาตาร์และโฆษกของสายการบินกาตาร์แอร์เวย์ ผู้ประกอบการของสนามบินและลูกค้า ได้ร่วมงานพิธีเปิดในวันที่  30 เมษายน 2014
ประวัติ > เปิดทำการ

ท่าอากาศยานนานาชาติฮะมัดได้ต้อนรับเที่ยวบินแรกของสายการบินกาตาร์แอร์เวย์ แอร์บัส A320 จำนวนผู้โดยสาร 130 คนซึ่งเป็นผู้ทรงคุณวุฒิ เวลา 11:30 นาฬิกาตามเวลาของโดฮา
ท่าอากาศยานนานาชาติฮะมัดเริ่มต้นดำเนินการวันที่ 30 เมษายน 2014 กับ 10 สายการบิน สายการบินกาตาร์แอร์เวย์และสายการบินที่เหลือได้เริ่มให้บริการในวันที่ 27 พฤษภาคม ตั้งแต่เวลา 09:00 น. ตามเวลาประเทศกาตาร์
สิ่งอำนวยความสะดวก > อาคารผู้โดยสาร 1 > อาคารผู้โดยสารขาออก

อาคารผู้โดยสารขาออกของท่าอากาศยานนานาชาติฮะมัดแห่งนี้ มีด้วยกัน 2 อาคาร
สิ่งอำนวยความสะดวก > อาคารผู้โดยสาร 1 > อาคารอิมิรี

อาคารผู้โดยสารอิมิรี เป็นอาคารผู้โดยสารที่สร้างขึ้นแยกจากตัวอาคารผู้โดยสารหลัก เพื่อให้บริการสำหรับเชื้อพระวงศ์ระดับสูง ผู้บริหารระดับสูงของรัฐบาล และผู้มีฐานันดรศักดิ์ที่เสด็จหรือได้รับคำเชิญจากทางกาตาร์ ที่ถูกออกแบบอย่างหรูหรา  ภายในมีเคาเตอร์เช็คอินทั้งหมด 6 เคาเตอร์  และเคาเตอร์ทางออกอีก 1 เคาเตอร์ ให้บริการเฉพาะสายการบินประจำชาติเท่านั้น
สิ่งอำนวยความสะดวก > อาคารผู้โดยสาร 1 > อาคารผู้โดยสารขาออกหลัก

เป็นอาคารผู้โดยสารสำหรับผู้โดยสารทั้งชั้นหนึ่ง ชั้นธุรกิจ และผู้โดยสารทั่วไป ประกอบด้วยกลุ่มแถวให้บริการ 1 ถึง 10 โดยแถวที่ 1 และ 2 เป็นผู้โดยสารในชั้นหนึ่งของสารการบินการตาร์แอร์เวย์เท่านั้น ส่วนแถวที่สองเป็นการให้บริการในชั้นธุรกิจ ส่วนแถวที่ 3 ถึง 6 เป็นการให้บริการในชั้นประหยัด ส่วนแถวที่ 7 ถึงแถวที่ 10 เป็นของสายการบินอื่น ๆ ที่ทำการบินมายังสนามบินแห่งนี้ โดยแต่ละแถวมีจำนวนของเคาเตอร์เช็คอินตั้งแต่ 12 ถึง 14  เคาท์เตอร์
อาคารเทียบเครื่องบิน เอ มีทางออกขึ้นอากาศยาน 10 ทาง โดยอยู่ทางทิศตะวันตกของพื่นที่เช็คอิน มี 2 ประตูที่ออกแบบเพื่อรองรับ แอร์บัส เอ 380
อาคารเทียบเครื่องบิน บี มีทางออกขึ้นอากาศยาน 10 ทาง โดยอยู่ทางทิศตะวันออกของพื่นที่เช็คอิน  โดยเปิดให้บริการวันที่ 30 เมษายน 2014 มี 10 สายการบินที่ถ่ายโอนมาจากท่าอากาศยานนานาชาติโดฮา มี 2 ประตูที่ได้รับการออกแบบมาเพื่อรองรับ แอร์บัส เอ 380 มีร้านกาแฟเล็ก ตั้งอยู่ส่วนท้ายของกลุ่มอาคาร มีพื้นที่สำหรับสูบบุหรี่ พื้นที่สำหรับครอบครัว และร้านค้าปลอดภาษี
อาคารเทียบเครื่องบิน ซี  มีทางออกขึ้นอากาศยาน 13 ทาง โดยอยู่ทางทิศเหนือของพื่นที่เช็คอิน มี 2 ประตูที่ได้รับการออกแบบมาเพื่อรองรับ แอร์บัส เอ 380 และมีประตูระยะไกลที่ใช้รถบัสในการรับส่งผู้โดยสารในพื้นที่นี้ด้วย
อาคารเทียบเครื่องบิน ดี   เปิดให้บริการเต็มรูปแบบ ประตู 1–4 อยู่ที่ชั้น 1 และประตู 18–24 ที่ชั้นล่าง (ประตู 2 และ 4 จะปิดถาวรเนื่องจากการขยายสนามบิน)
อาคารเทียบเครื่องบิน อี   เปิดให้บริการเต็มรูปแบบ ประตู 1–4 อยู่ที่ชั้น 1 และประตู 18–24 ที่ชั้นล่าง (ประตู 2 และ 4 จะปิดถาวรเนื่องจากการขยายสนามบิน)
อาคารเทียบเครื่องบิน D และ E มีกำหนดจะขยายออกไป โดยยังอยู่ระหว่างการสรุปแผน อาคารผู้โดยสาร 1 มีส่วนสำหรับรับรองผู้โดยสารชั้นหนึ่งและชั้นธุรกิจ บริหารงานโดย กาตาร์แอร์เวย์ โดยเปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2014
สิ่งอำนวยความสะดวก > แผนการ อาคารผู้โดยสาร 2

กาตาร์มีแผนสร้างอาคารผู้โดยสาร 2 ในท่าอากาศยานนานาชาติฮะมัด เพื่อรองรับปริมาณผู้โดยสารที่มากขึ้นในอนาคตและส่วนหนึ่งเพื่อรองรับการจัดมหกรรมฟุตบอลโลก 2022
สิ่งอำนวยความสะดวก > รันเวย์

สนามบินแห่งนี้มี 2 รันเวย์ที่ขนานกันระยะห่างกัน (1.2 ไมล์) สำหรับการขึ้นลงของอากาศยาน รันเวย์แรกคือ 4,850 เมตร × 60 เมตร เป็นรันเวย์ที่มีความยาวที่สุดใน เอเชียตะวันตก และรันเวย์นี้ยังเป็นรันเวย์หนึ่งที่ยาวที่สุดในโลก รันเวย์ที่สอง 4,250 เมตร × 60 เมตร
เส้นทางการบิน > ขนส่งอากาศยาน

| สายการบิน | จุดหมายปลายทาง   |
| --- | --- |
คาร์โกลักซ์: ฮ่องกง, ลักเซมเบิร์ก, นครโฮจิมินห์
กาตาร์แอร์เวย์คาร์โก: อะห์มดาบาด, อัลมาเตอ, อัมสเตอร์ดัม, แอตแลนตา, เบงคลูรู, เบรุต, บาเซิล/มูว์ลูซ, บรัสเซลส์, บัวโนสไอเรส–เอเซย์ซา, กัมปินัส, กาซาบล็องกา, เจนไน, ชิคาโก–โอแฮร์,  โคลัมโบ–บันดาราไนยเก, ดัลลาส/ฟอร์ตเวิร์ธ, เดลี, ธากา, ดับลิน, เอ็นเทบเบ, อัรบีล, แฟรงก์เฟิร์ต, กว่างโจว, ฮานอย, เฮลซิงกิ, ฮ่องกง, นครโฮจิมินห์, ไฮเดอราบาด, อิสตันบูล–อาทาทืร์ค, โกชิ, โกลกาตา, คูเวตซิตี, เลกอส, ลาฮอร์, ลีแยฌ, ลอนดอน–ฮีทโธรว์, ลอสแอนเจลิส, ลักเซมเบิร์ก,  มาเก๊า, มาดริด, เมลเบิร์น, เม็กซิโกซิตี, ไมแอมี, มิลาน–มัลเปนซา, มุมไบ, มัสกัต, ไนโรบี–โจโมเคนยัตตา, นิวยอร์ก–เจเอฟเค, โอซากะ–คันไซ, Oslo, Ostend/Bruges, ปารีส–ชาร์ล เดอ โกล, เพิร์ท, พิตต์สเบิร์ก, ปราก, กีโต, เซาเปาลู–กัวรูลโฮส, โซล–อินช็อน, เซี่ยงไฮ้–ผู่ตง, เตหะราน–อิมามโคมัยนี, ย่างกุ้ง, ซาราโกซา
เตอร์กิชคาร์โก: อิสตันบูล–อาทาทืร์ค
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ท่าอากาศยานนานาชาติฮะมัด
คู่มือการท่องเที่ยว Hamad International Airport จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
เว็บไซต์ทางการ
เครื่องบินของสายการบินกาตาร์แอร์เวย์
หอควบคุมการจราจรทางอากาศ
ภายในอาคารเทียบเครื่องบิน ซี
จันทร์จิรา จูแจ้ง

| จันทร์จิรา จูแจ้ง |
| --- | --- |
เกิด: 14 เมษายน พ.ศ. 2510 (57 ปี) กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
อาชีพ: นางแบบ นักแสดง ผู้จัดละคร
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2531 - ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: พิม จากภาพยนตร์เรื่อง พริกขี้หนูกับหมูแฮม (2532)   บุญรอด จากละคร บุญรอด (2543)                ครูไสว  จากละครชุดเรื่อง ครูไหวใจร้าย (2547)
สุพรรณหงส์: นักแสดงประกอบหญิงยอดเยี่ยม   พ.ศ. 2534 - ต้องปล้น
ชมรมวิจารณ์บันเทิง: ผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม   พ.ศ. 2536 - กอดคอกันแหวว
โทรทัศน์ทองคำ: นักแสดงนำหญิงดีเด่น   พ.ศ. 2536 - ด้วยสองมือแม่นี้ที่สร้างโลก
ThaiFilmDb
จันทร์จิรา จูแจ้ง ชื่อเล่น ตุ๊ก เกิดเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2510 เป็นนักแสดง ผู้ผลิตรายการ และผู้จัดละคร ชาวไทย จบมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนบดินทรเดชา(สิงห์ สิงหเสนี)จบการศึกษาจากเซนต์จอห์นอาชีวศึกษา ต่อมาทำงานเป็นพนักงานประจำของการประปาส่วนภูมิภาค ตำแหน่งเสมียน ได้งานชิ้นแรกเป็นโฆษณานีเวีย ถ่ายเฉพาะมือ ต่อมาก้าวสู่การเป็นนางแบบโฆษณา และเป็นนักแสดง โดยเริ่มแสดงภาพยนตร์เรื่อง "รักแรกอุ้ม" ในบทคุณแม่ยังสาว คู่กับ ขจรศักดิ์ รัตนนิสสัย ตามด้วย "พริกขี้หนูกับหมูแฮม", "ทวิภพ", "ต้องปล้น" ฯลฯ และมีผลงานละครอย่างเรื่อง  "นาคราช", "ด้วยสองมือแม่นี้ที่สร้างโลก", "จับตายวายร้ายสายสมร", "ท่านชายกำมะลอ", "รักสุดท้ายที่ปลายฟ้า", "ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด", "นางร้าย", "เจ้านายวัยกระเตาะ", "รถด่วนขบวนสุดท้าย", "นารีสโมสร" ฯลฯ
นอกจากนี้ยังเปิดบริษัท ดวงมาลี มณีจันทร์ ทำรายการกับช่อง 3 อย่าง "สตรอเบอร์รี่ ชีสเค้ก" ต่อมาทำละครเรื่องแรก "นางสาวผ้าขี้ริ้ว" ตามมาด้วยเรื่อง "ก๊วนกามเทพ"  "เรือนริษยา" และเรื่องล่าสุด เฮฮาเมียนาวี
จันทร์จิรา จูแจ้ง เคยได้รับรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ สาขานักแสดงประกอบหญิงยอดเยี่ยม จากการแสดงในเรื่อง ต้องปล้น
ผลงาน > ภาพยนตร์

รักแรกอุ้ม (2531)
พริกขี้หนูกับหมูแฮม (2532)
ทวิภพ (2533)
ต้องปล้น (2533)
บุญตั้งไข่ (2535)
เจาะเวลาหาโก๊ะ (2535)
กอดคอกันแหวว (2536)
หอบรักมาห่มป่า (2537)
ฉลุยหิน คนไข่สุดขอบโลก (2538)
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างที่ออกอากาศทางช่อง 3
| ปี พ> ศ. | เรื่อง | รับบทเป็น |
| --- | --- | --- |
| 2534 | นาคราช | เจ้าแพงเมือง |
| 2535 | โทน | หนูแดง |
| 2536 | ด้วยสองมือแม่นี้ที่สร้างโลก | แสงคำ |
| 2536 | ไฟในดวงตา | จุไร |
| 2537 | ไม่สิ้นไร้ไฟสวาท | ชิดชบา ชไมพรพงษ์ (ชิด) |
| 2538 | ปลาหนีน้ำ | วาปี |
| 2540 | ท่านชายกำมะลอ | หญิงเพชรพริ้ง |
| 2541 | จับตายวายร้ายสายสมร | แหวน |
| 2542 | รักสุดท้ายที่ปลายฟ้า |  |
2543: บุญรอด
| 2543 | รักลอยลม |  |
| 2544 | น้ำเซาะทราย | พุดกรอง วิบูลย์สิน |
| 2544 | นางร้าย | แขวลัย บัวแตง​(แข) |
| 2545 | ไฟล้างไฟ | ลีลา ทิพพากร (ลี) / ติ๋ม |
| 2546 | ตราบฟ้าสิ้นดาวสาวแก่ | วัลลี |
| 2546 | เจ้านายวัยกระเตาะ | จูเลีย (จู้) |
| 2547 | ยุทธการปราบเมียน้อย | บุษบา |
| 2548 | โลกกลมๆ ของขนมถ้วย | เตือนใจ |
| 2552 | ก๊วนกามเทพ | ครูเพลินตา |
| 2561 | นางบาป | ไหม (รับเชิญ) |
| 2563 | มือปราบข้าวสารเสก | แม่ของสณฑ์ |
| 2565 | สายลับลิปกลอส | รัศมี (มีมี่) (รับเชิญ) |
ผลงาน > ผลงานละครชุด

| ปี พ> ศ. | เรื่อง | ออกอากาศ | บทบาท |
| --- | --- | --- | --- |
| 2546 | เมืองมายาเดอะซีรีส์ 2 ตอน เล่ห์มายา | ช่อง 5 | แพท |
| 2547 - 2548 | ครูไหวใจร้าย | ช่อง 3 | ครูไสว ครูไหว หรือ นางสาวไสว แสงตะวัน |
| 2548 - 2549 | รถด่วนขบวนสุดท้าย | ช่อง 9 | บุษบา |
| 2550 | นารีสโมสร | ช่อง 5 | นาง |
| 2551 | นารีสโมสร ปี 2 | ช่อง 5 | นาง |