stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ไพฑูรย์ ธัญญา
ผลงาน

เริ่มต้นงานเขียนทั้งบทกวีและเรื่องสั้น ใช้นามปากกา "ไพฑูรย์ ธัญญา" มาตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2521 พร้อม ๆ กับเพื่อนนักเขียนรุ่นใหม่ละแวกบ้านเกิด จนกลายมาเป็นที่มาของกลุ่มนาคร กลุ่มศิลปะ-วรรณกรรมสำคัญแห่งหัวเมืองปักษ์ใต้
เริ่มงานเขียนทั้งบทกวีและเรื่องสั้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2521 พร้อมกับเพื่อนนักเขียนรุ่นใหม่ในเขตปริมณฑลรอบ ๆ บ้านเกิด เป็นสมาชิกก่อตั้งของ "กลุ่มนาคร" กลุ่มศิลปวรรณกรรมที่สำคัญของหัวเมืองปักษ์ใต้
2527 “สองร้อยปีฤๅสิ้นเสดสา” ผลงานเล่มแรกในชีวิต วรรณกรรมกวีนิพนธ์เรื่องยาวที่เขียนร่วมกับเพื่อนใน กลุ่มนาคร มีประมวล มณีโรจน์ สมใจ สมคิด รัตนธาดา แก้วพรหม และโอภาส สอดจิตต์
2528 รวมเรื่องสั้นเล่มแรก "ก่อกองทราย" ได้รับรางวัล วรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี พ.ศ. 2530
2530 รวมเรื่องสั้นเล่มที่สอง “ถนนนี้กลับบ้าน”
2532 นวนิยายเล่มแรก “ผีแห้งกับโลงผุ”
2534 รวมเรื่องสั้นเล่มที่สาม “โบยบินไปจากวัยเยาว์” ได้รับ รางวัลงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ
2537 รวมเรื่องสั้นเล่มที่ 4 “ตุลาคม” ได้รับรางวัลงาน สัปดาห์หนังสือแห่งชาติและเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ ปี 2539
2538 รวมบทความวรรณกรรมศึกษา “ปรากฏการณ์แห่ง วรรณกรรม” ในนามจริง ธัญญา สังขพันธานนท์
2539 หนังสือ “วรรณกรรมวิจารณ์”
2540 รวมบทความวรรณกรรม “นอกเหนือจินตนาการ”รวมเรื่องสั้นคัดสรร แปล ไทย-อังกฤษ ‘At the Western Battle Front : The so-sowar’ แปลโดย Tom Glass.
2544 รวมเรื่องสั้นคัดสรร แปล ไทย-อังกฤษ ในรอบ 15 ปี ‘Paradise waves’แปลโดย Tom Glass
2545 รวมเรื่องสั้นเล่มที่ 5 “โดยวิธีของเราเอง”
2546 สารคดีชีวประวัติหลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ “เทพเจ้าแห่งด่านขุนทด”
2547 นวนิยายขนาดสั้น “คืนฝนไฟ”
2548 หนังสือ “การเขียนสารคดีภาคปฏิบัติ”
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
พ.ศ. 2560 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2543 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
มาโอะ อิจิมิจิ

| มาโอะ อิจิมิจิ |
| --- | --- |
市道 真央

เกิด:  (1992-02-01) 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 (32 ปี) จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
ชื่ออื่น: M・A・O
อาชีพ: นักพากย์, นักแสดง
องค์การ: เยลโลแค็บ NEXT
ส่วนสูง: 158 ซม.
มาโอะ อิจิมิจิ (ญี่ปุ่น: 市道 真央; โรมาจิ: Ichimichi Mao; 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 -) เป็นนักพากย์และนักแสดง ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดโอซากะ สังกัดเยลโลแค็บ NEXT ในเครดิตผลงานพากย์ปกติจะใช้ชื่อว่า M・A・O (มาโอะ)
ผลงาน > อนิเมะ

โลกบิดเบี้ยวที่อิเคะบุคุโระ ภาค 2 (วาโรนา)
เจ้าหญิงสีชาดกับอัศวินดาบไร้เทียมทาน (โทมารุ เร็นเร็ง)
ฟลิปฟลัปเปอร์ (ปาปิกา)
วันรูม (ฮาซานากะ ยุย)
เอ็กซอร์ซิสต์พันธุ์ปีศาจ (ทาการะ เนมุ)
คาโด: หนึ่งคำตอบ (ทสึไก ซารากะ)
ฮินาโกะ โน้ต (ซากุรางิ ฮินาโกะ)
สึกุโมโมะ ภูตสาวแสบดุ (นานางามะ ทางุริ)
ขอต้อนรับสู่ห้องเรียนนิยม (เฉพาะ) ยอดคน (ซากุระ ไอริ)
สโลว์สตาร์ต (เคียวซึกะ ชิอง)
แกล้งนัก รักนะรู้ยัง? (อามากาวะ ยุการิ)
ไซคิหนุ่มพลังจิตอลเวง (ริฟุตะ อิมุ)
เซลล์ขยันพันธุ์เดือด (อีโอซิโนฟิล)
ช่วยที She ติดเกาะ? (โอนิชิมะ โฮมาเระ)
หน่วยผจญคนไฟลุก (ไอริส)
เนโกะพาระ (มินาซึกิ ชิงุเระ)
อาร์เต (คาตาลีนา)
ปรินเซส คอนเนค! รี: ไดฟ์ (เปโกริน)
หนุ่มน้อยใสซื่อจากหมู่บ้านหน้าลาสท์ดันเจี้ยนมาเข้ากรุงแล้ว (โคลิน)
เหล่าไอดอลในโลกหลังภัยพิบัติ (ดอล)
โฮริมิยะ สาวมั่นกับนายมืดมน (อายาซากิ เรมิ)
เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว (ชิอง)
พีชบอยริเวอร์ไซด์ (ฟลอว์)
เมย์คิว แบล็กคอมพานี บริษัททาสต่างโลก (รังกา)
แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ (สึมิเระ)
แพลตตินัม เอนด์ (ฮานากาโงะ ซากิ)
จันทรากับไลก้าและนอสเฟราตู (ลยุดมิลา ฮัลโรวา)
อิโรโดริมิโดริ (ฮาโกเบะ นารุ)
คุโรอิสึแห่งแผนกพัฒนาสัตว์ประหลาด (อาคาชิก)
เกิดใหม่ต่างโลก เพื่อนผมน่ารักโฮกเลยครับ (ทาจิบานะ ฮินาตะ)
คุณอาฮาเรนนี่เข้าใจยากจริง ๆ นะ (โอชิโระ มิตสึกิ)
เวอร์จินโร้ด เพชฌฆาตสาวบนเส้นทางพิสุทธิ์ (อาชูนา)
เบอร์ดีวิง: กอล์ฟเกิร์ลสตอรี (อีจิมะ คาโอรุโกะ)
ศึกอลวนต่างดาวป่วนโลก (อานิมา)
ศึกอลวนต่างดาวป่วนโลก (มาเมดะ)
ผมกับโรโบโกะ หุ่นเมดพันธุ์ซ่า (มาโดกะ)
ประเสริฐ พงษ์สุวรรณศิริ

| ประเสริฐ พงษ์สุวรรณศิริม> ป.ช., ม.ว.ม. |
| --- | --- |
ประเสริฐ ในปี พ.ศ. 2555

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยะลา เขต 1
ดำรงตำแหน่ง 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 – 9 ธันวาคม พ.ศ. 2556   (18 ปี 160 วัน)
ก่อนหน้า: ไพศาล ยิ่งสมาน
ถัดไป: อาดิลัน อาลีอิสเฮาะ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 (68 ปี) อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา ประเทศไทย
พรรคการเมือง: ประชาธิปัตย์ (2538–ปัจจุบัน)

ประเสริฐ พงษ์สุวรรณศิริ (เกิด
29 กรกฎาคม พ.ศ. 2499) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยะลา เขต 1 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ 6 สมัย
ประวัติ

ประเสริฐ พงษ์สุวรรณศิริ เกิดเมื่อ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 ที่ตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา เป็นบุตรของนายพงษ์ไทย กับนางบริบูรณ์ พงษ์สุวรรณศิริ มีพี่น้อง 7 คน โดยประเสริฐ เป็นบุตรคนที่ 5   จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษา ที่โรงเรียนคณะราษฎรบำรุง จังหวัดยะลา และ ระดับปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
งานการเมือง

ประเสริฐ พงษ์สุวรรณศิริ เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยะลา ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 ในนามพรรคประชาธิปัตย์  ซึ่งสามารถฝ่ากระแสของพรรคความหวังใหม่ในเวลานั้นได้ และได้รับเลือกตั้งติดต่อกัน จนถึง พ.ศ. 2554 รวม 6 สมัย
งานการเมือง > สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ประเสริฐ พงษ์สุวรรณศิริ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 6 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 จังหวัดยะลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 จังหวัดยะลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 จังหวัดยะลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 จังหวัดยะลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 จังหวัดยะลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 จังหวัดยะลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2532 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
อาโฮลด์

| --- | --- |

สำนักงานใหญ่ของอาโฮลด์ที่ ซานดัม
ประเภท: บริษัทมหาชนจำกัด
ISIN: NL0011794037 
อุตสาหกรรม: ค้าปลีก
ก่อตั้ง: 1887 (138 ปีที่แล้ว) (1887)
เลิกกิจการ: 24 กรกฎาคม 2016; 8 ปีก่อน (2016-07-24)
สาเหตุ: รวมกิจการกับเดอแลซ
ถัดไป: อาโฮลด์ เดอแลซ
สำนักงานใหญ่: ซานดัม เนเธอร์แลนด์
จำนวนที่ตั้ง: 3,206
บุคลากรหลัก: ฟรันส์ มึลเลอร์ (CEO), ยัน โฮมเมิน(ประธานคณะกรรมการที่ปรึกษา)
บริการ: ร้านสะดวกซื้อ, ซูเปอร์มาร์เก็ต, ร้านขายยา, ไฮเปอร์มาร์เก็ต, ค้าปลีกออนไลน์
รายได้: 38.2 พันล้านยูโร (2015)
รายได้จากการดำเนินงาน: 1.3 พันล้านยูโร (2015)
รายได้สุทธิ: 0.85 พันล้านยูโร (2015)
สินทรัพย์: 15.88 พันล้านยูโร (2015)
ส่วนของผู้ถือหุ้น: 5.62 พันล้านยูโร (2015)
พนักงาน: 236,000 (2015)
เว็บไซต์: www.ahold.com
บริษัท รอยัล อาโฮลด์ (ดัตช์: Koninklijke Ahold N.V.) เป็นอดีตบริษัทค้าปลีกสัญชาติดัตช์ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองซานดัม จังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ ต่อมาเมื่อปี ค.ศ. 2016 ควบรวมกับบริษัทเดอแลซกรุ๊ปของเบลเยียม ก่อตั้งเป็นบริษัทอาโฮลด์ เดอแลซ
ประวัติ

บริษัทก่อตั้งขึ้นเมื่อ อัลเบิร์ต ฮายน์ เปิดร้านขายของชำในชื่ออัลเบิร์ต ฮายน์ขึ้นที่เมืองโอสต์ซาน ในจังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์เมื่อปี ค.ศ. 1887 กิจการขยายใหญ่โตในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 และจดทะเบียนเป็นบริษัทมหาชนเมื่อปี ค.ศ. 1948
จากนั้น อัลเบิร์ต และ แคร์ริต ยัน ฮายน์ ผู้บริหารรุ่นหลาน มีส่วนสำคัญในการขยายธุรกิจ นำเสนอวิธีการจับจ่ายซื้อสินค้าด้วยตัวเอง พัฒนาสินค้าในแบรนด์ของตัวเอง และยังส่งเสริมสินค้าประเภทอาหารกับท้องถิ่นอีกด้วยโดยการนำไวน์ เชอร์รี ผลไม้ต่างๆมาวางจำหน่ายในร้าน นอกจากนี้ยังเปลี่ยนวิถีชีวิตในด้านการบริโภคของลูกค้าด้วยการขายอาหารแบบแช่แข็ง อาหารสำเร็จรูป ทำให้ชาวดัตช์จำนวนมากหันมาซื้อตู้เย็นไว้ประจำบ้าน
เมื่อบริษัทขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นเครือข่ายร้านค้าปลีกที่ใหญ่ที่สุดในเนเธอร์แลนด์ ได้มีการขยายกิจการไปสู่ธุรกิจเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ สุขภาพ และความงาม และได้ตั้งบริษัทโฮลดิงเมื่อปี ค.ศ. 1973 ในชื่อ อาโฮลด์ (Ahold) อันเป็นตัวย่อของคำว่าอัลเบิร์ต ฮายด์ โฮลดิง (Albert Heijn Holding)
ราวกลางทศวรรษที่ 1970 บริษัทเริ่มนำกิจการออกสู่ต่างประเทศ เข้าซื้อกิจการร้านค้าปลีกในสเปนและสหรัฐอเมริกา มีการว่าจ้างผู้บริหารที่ไม่ได้มาจากตระกูลฮายน์ จนได้คำนำหน้าบริษัทว่า "รอยัล" จากสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์เมื่อปี ค.ศ. 1987 ในวาระครบรอบ 100 ปีของการก่อตั้งบริษัท
ช่วงต้นศตวรรษที่ 21 บริษัทอาโอลด์เผชิญกับวิกฤตความน่าเชื่อถือเมื่อมีการเปิดเผยว่าบริษัทลูกของอาโฮลด์มีการตกแต่งตัวเลขทางบัญชี โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา กรณีความผิดปกติทางบัญชีทำให้บริษัทเสียค่าปรับมหาศาล จึงมีการจัดทำแผนฟื้นฟูกิจการ มีการประกาศขายธุรกิจในอเมริกาใต้และเอเชีย เหลือไว้เพียงธุรกิจที่ทำกำไรในยุโรปและสหรัฐอเมริกา ปรับปรุงสินค้าในแบรนด์ของตนเองและการบริการลูกค้า ได้มีการประกาศยุทธศาสตร์ความเข้มแข็ง 6 ด้าน ได้แก่ ให้ความสำคัญกับลุกค้าประจำ นำเสนอสินค้าที่หลากหลาย ขยายสาขาไปสู่ภูมิภาค เน้นความเรียบง่าย ค้าปลีกอย่างรับผิดชอบ และให้ความสำคัญกับบุคลากร
เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2015 บริษัทควบรวมกิจการกลุ่มเดอแลซ บริษัทค้าปลีกยักษ์ใหญ่จากประเทศเบลเยียม ก่อตั้งเป็นบริษัทใหม่ในชื่อ อาโฮลด์ เดอแลซ โดยมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เนเธอร์แลนด์
สินทรัพย์ > ยุโรป

Ahold Coffee Company B.V. – เนเธอร์แลนด์
Ahold Czech Republic a.s. – สาธารณรัฐเช็ค
Albert Heijn B.V. – เนเธอร์แลนด์ เบลเยียม เยอรมนี
Etos B.V. – เนเธอร์แลนด์
Gall & Gall B.V. – เนเธอร์แลนด์
Bol.com – เนเธอร์แลนด์
Gestão de Empresas de Retalho, SGPS. S.A. (JMR) (โดยอ้อม 49%) – โปรตุเกส
สินทรัพย์ > อเมริกา

Giant-Carlisle
Martin's Food Markets
Ukrops
Stop & Shop/Giant-Landover
Stop & Shop
Giant-Landover
Peapod
ดูเพิ่ม

อาโฮลด์ เดอแลซ
โต๊ะกลมค้าปลีกยุโรป
พรรคธรรมาธิปไตย

| พรรคธรรมาธิปไตย  |
| --- | --- |

หัวหน้า: เมธี กำเพ็ชร
เลขาธิการ: นพรัตน์ บุลยเลิศ
ก่อตั้ง: 22 มกราคม พ.ศ. 2519
การเมืองไทย    รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคธรรมาธิปไตย พรรคการเมืองไทยที่ได้จดทะเบียนตาม พ.ร.บ.พรรคการเมือง พ.ศ. 2517 เป็นลำดับที่ 46/2519 มีเมธี กำเพ็ชร เป็นหัวหน้าพรรค และนพรัตน์ บุลยเลิศ เป็นเลขาธิการพรรค
ในการเลือกตั้งเมื่อวันอาทิตย์ที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2519 ทางพรรคได้ สส. เข้าสภา 1 คนคือนายอร่าม อามระดิษ จากจังหวัดสุรินทร์
การยุบพรรค

คณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน นำโดย พลเรือเอก สงัด ชลออยู่ ได้มีคำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 6 ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พุทธศักราช 2517 บรรดาพรรคการเมืองที่จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติดังกล่าวให้เป็นอันสิ้นสุดลง และห้ามตั้งพรรคการเมือง แต่ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2534 ยกเลิกคำสั่งฉบับดังกล่าว
พิมพ์ปฏิภาณ พึ่งธรรมจิตต์

พิมพ์ปฏิภาณ พึ่งธรรมจิตต์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปการแสดง (ดนตรีไทยสากล) พ.ศ. 2560 ชาวอำเภอยี่งอ จังหวัดนราธิวาส เกิดเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 เสียชีวิตวันที่ 19  กรกฏาคม พ.ศ. 2563 ด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือด
ประวัติวัยเรียน

พิมพ์ปฏิภาณ เริ่มเรียนชั้นประถมศึกษา ในอำเภอยี่งอ จังหวัดนราธิวาส แต่ด้วยอยู่ในครอบครัวข้าราชการ จึงต้องย้ายที่อยู่ ย้ายโรงเรียนหลายครั้ง กระทั่งย้ายมาเรียนชั้นมัธยมศึกษา ที่โรงเรียนนราธิวาส จึงได้ฝึกเล่นดนตรีกับวงโยธวาทิต โดยเริ่มจากบาริโทน หลังจากนั้นก็ย้ายไปเป่าปิคโคโล
จากโรงเรียนนราธิวาส พิมพ์ปฏิภาณ ย้ายไปที่โรงเรียนสันติราษฎร์บำรุง กรุงเทพฯ ซึ่งเขาก็ยังคงเล่นดนตรีอยู่เช่นเคย หลังจากนั้นมีโอกาสไปเรียนต่อที่โรงเรียนพณิชยการพระนคร ช่วงนี้เริ่มเล่นเป็นวงดนตรีคอมโบ จากนั้นย้ายเป็นนักเรียนของโรงเรียนพณิชยการธนบุรี ซึ่งก็ยังคงเล่นดนตรี
ในระดับมหาวิทยาลัย พิมพ์ปฏิภาณเรียนที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เขาได้เป็นนักดนตรีของวงธรรมศาสตร์ โดยรับหน้าที่เป่าแซกโซโฟน ตำแหน่งเฟิร์สแซก
ประวัติวัยทำงาน

หลังเรียนจบ พิมพ์ปฏิภาณใช้ความสามารถทางดนตรี สอบเข้าทำงานเป็นนักดนตรีของธนาคารออมสิน โดยเขาถนัดแซกโซโฟน แต่นักดนตรีในตำแหน่งนี้ มีอยู่แล้ว จึงต้องไปฝึกเป่าทรอมโบน แทน เนื่องจากนักดนตรีตำแหน่งนี้ขาดอยู่ตำแหน่งเดียว
เมื่อทำงานไปเรื่อย ๆ พิมพ์ปฏิภาณก็ได้เปลี่ยนจากตำแหน่งทรอมโบน เป็นบาริโทนแซกโซโฟน แล้วมาเล่นเทเนอร์แซกโซโฟน กระทั่งได้เป็นเฟิร์สแซกโซโฟนของธนาคารออมสิน
ระหว่างทำงานที่ธนาคารออมสิน พิมพ์ปฏิภาณ มักติดตาม ครูสมาน กาญจนะผลิน ไปบันทึกเสียงให้นักร้องอาชีพอยู่เสมอ จึงมีโอกาสเก็บประสบการณ์เกี่ยวกับเพลงที่หลากหลาย นอกจากนี้เขายังเป็นหัวหน้าวง Big Band อีกด้วย
หลังจากทำงานกับธนาคารออมสิน 7 ปี พิมพ์ปฏิภาณ ก็ลาออก มาทำงานเพลงเต็มตัว ได้แก่ เล่นดนตรีที่ไนท์คลับ และอัดเสียงให้นักร้อง เป็นต้น กระทั่งเขาเข้าไปเรียนดนตรีที่สยามดนตรียามาฮ่า ได้ทำเพลงให้กับ ครูศรีสวัสดิ์ พิจิตรวรการ ในชุดแม่สาย ชื่อเสียงของเขาจึงเป็นที่รู้จักวงกว้าง และได้มีกิจการสตูดิโออัดเสียง อีกด้วย
เมื่ออายุ 40 ปี พิมพ์ปฏิภาณ ก็เข้ารับราชการที่กรมศิลปากร โดยตลอดอายุของพิมพ์ปฏิภาณ คลุกคลีกับดนตรีเสมอ ทั้งลูกทุ่ง ลูกกรุง และสากล
รางวัลจากผลงานเรียบเรียงเสียงประสาน

เพลง “ไทยธำรงไทย” ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ ปี 2514
เพลง “นํ้าตาหรือจะแก้ปัญหาใจ” ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ ปี 2518
เพลง “ตะแลงแกงแทงใจ” ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ ปี 2520
เพลง “พะวงรัก” ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ ปี 2521
เพลง “สุดเหงา” ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ ปี 2525
ผลงานประพันธ์

เพลงแม่สาย
เพลงพะวงรัก
เพลงเทพธิดาดอย
เพลงโชคดีที่มีในหลวง
เพลงสมเด็จย่าของชาวไทย
เพลงพุทธานุภาพ
เพลงมหาราชินี
พิซซา

| --- | --- |
พิซซามาร์เกรีตา
ประเภท: ขนมปังแบน
มื้อ: อาหารกลางวัน, อาหารเย็น
แหล่งกำเนิด: อิตาลี
ภูมิภาค: แคว้นคัมปาเนีย (นาโปลี)
อุณหภูมิเสิร์ฟ: ร้อนหรืออุ่น
ส่วนผสมหลัก: โด, ซอสมะเขือเทศ, เนยแข็ง
รูปแบบอื่น: คัลโซเน, ปันเซรอตตี, สตรอมโบลี
 ตำราอาหาร: พิซซา   สื่อ: พิซซา
พิซซา หรือ พิซซ่า (อิตาลี: pizza) เป็นอาหารอิตาลีและอาหารจานด่วนประเภทหนึ่ง ซึ่งชาวอิตาลีเป็นผู้คิดค้น มีลักษณะเป็นแป้งแผ่นกลมแบนราดด้วยซอสมะเขือเทศ แล้วทำให้สุกโดยการอบในเตาอบ
ในประเทศอิตาลี การเสิร์ฟพิซซาในโอกาสที่เป็นทางการ เช่น การรับประทานในภัตตาคาร จะเสิร์ฟโดยไม่หั่นและจะรับประทานโดยใช้มีดและส้อม ในขณะที่ชาวอิตาเลียนโดยทั่วไปเมื่อรับประทานพิซซาในโอกาสที่ไม่เป็นทางการ เช่น รับประทานกันเองที่บ้าน จะหั่นพิซซาให้เป็นชิ้นพอดีคำและนิยมรับประทานโดยใช้มือ
คำว่า พิซซา ได้รับการบันทึกครั้งแรกในช่วงศตวรรษที่ 10 ในบันทึกเอกสารภาษาละติน ณ เมืองกาเอตา (Gaeta) ทางตอนใต้ของอิตาลีในแคว้นลัตซีโย บนพรมแดนติดกับแคว้นคัมปาเนีย พิซซาสมัยใหม่ได้คิดค้นขึ้นในนาโปลี และได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในเวลาต่อมา พิซซาได้กลายเป็นหนึ่งในอาหารยอดนิยมที่สุดในโลกและเป็นรายการอาหารจานด่วนที่หารับประทานได้ทั่วไปในทวีปยุโรปและทวีปอเมริกาเหนือ โดยหารับประทานได้ง่ายทั้งในร้านที่ขายพิซซาโดยเฉพาะ (Pizzerias), ในภัตตาคารอาหารตะวันตกทั่วไป และในรูปแบบของการจัดส่ง (Delivery) และหลายบริษัทได้มีการจำหน่ายพิซซาในรูปแบบแช่แข็ง เพื่อเพิ่มความสะดวกให้แก่ลูกค้าในการนำเข้าไมโครเวฟพร้อมรับประทานได้ทันที
Associazione Verace Pizza Napoletana (True Neapolitan Pizza Association) ซึ่งเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร ก่อตั้งขึ้นในปี 1984 มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองนาโปลี ประเทศอิตาลี มีจุดมุ่งหมายเพื่อประชาสัมพันธ์รสชาติพิซซาแบบดั้งเดิมของชาวเนเปิลส์และส่งเสริมให้พิซซาได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย ในปี 2009 องค์กรได้จดทะเบียนกับสหภาพยุโรปเพื่อรับรองให้พิซซาเป็นอาหารที่มีความพิเศษและสะท้อนถึงวัฒนธรรมดั้งเดิมของผู้ผลิต และในปี 2017 ศิลปะการทำพิซซาได้รับการบรรจุไว้ในรายการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก
ประวัติ

ประวัติของพิซซาเริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 79 เมื่อเขาวิซูเวียสระเบิดขึ้นและทลายเมืองปอมเปอีทั้งเมือง หลังจากนั้นประมาณ ค.ศ. 640 แกตาโน ฟิโอเรลลี่ ได้ค้นพบเตาฟืนโบราณจำนวนมากมายในซากปรักหักพังของเมือง ที่ถูกลาวาถล่ม หนึ่งในจำนวนเตาทั้งหมดนั้นพบว่ามีเถ้าถ่านขนมปังติดอยู่ในเตาอยู่ถึง 7 กิโลกรัม ซึ่งเป็นหลักฐานที่น่าเชื่อถือว่าทหารโรมันในช่วงเวลาดังกล่าว (ก่อนเมืองปอมเปอีจะถูกถล่มด้วยลาวาและเถ้าภูเขาไฟ) ต่างรับประทานขนมปังที่อบด้วยเตาฟืนโบราณนี้ ซึ่งสันนิษฐานได้ว่าชาวเมืองในเมืองนาโปลีก็รับประทานขนมปังที่อบในเตาฟืนโบราณเช่นนี้มาประมาณ 700 ปีแล้ว ต่อมาในต้น ค.ศ. 1700 ชาวเมืองนาโปลีจึงได้เริ่มประยุกต์ใส่มะเขือเทศกับสมุนไพรบางอย่างลงในขนมปังแล้วนำไปอบในเตาฟืนโบราณ นี่เองคือจุดเริ่มต้นของมารีนาราพิซซา และร้านพิซซาร้านแรกในนาโปลีได้เปิดขายในปี ค.ศ. 1830
ร้านดังกล่าวใช้วิธีการอบพิซซาในเตาที่ทำจากหินภูเขาไฟอีกประมาณร้อยปีต่อมา (นับจาก ค.ศ. 1700) และชีสเริ่มเข้ามามีอิทธิพลในอาหาร แต่ชีสดังกล่าวไม่ใช่ชีสปกติธรรมดาทั่วไป เป็นชีสที่ทำจากน้ำนมควายพื้นเมืองที่ชื่อ ฟิออเร ดี บัฟฟาลา ประมาณปี ค.ศ. 1850 ราฟาเอล เอสโปสิโต แห่งเมืองเนเปิล จึงริเริ่มพิซซามาเกอริตาขึ้น  เพื่อถวายสมเด็จพระราชาธิบดีอุมแบร์โตที่ 1 และสมเด็จพระราชินีมาเกอริตา ในคราวเสด็จเยือนเมืองเนเปิล พิซซาดังกล่าวใช้สีธงชาติอาลีเป็นสีบนหน้า โดยใช้ใบเบซิลแทนสีเขียว ใช้มอสซาเรลลาชีสแทนสีขาว และมะเขือเทศแทนสีแดง และตั้งชื่อพิซซาเพื่อเป็นเกียรติแด่พระราชินีว่า มาเกอริตา และพระนางทรงอนุญาตให้ใช้ชื่อพระนางเป็นชื่อของพิซซานี้เมื่อปี ค.ศ. 1889 พิซซาดังกล่าวได้กลายเป็นมาตรฐานของพิซซาในปัจจุบัน พิซซาในปัจุบันโดยทั่วไปต่างก็ดัดแปลงหน้ามาจากพิซซา 2 ชนิดซึ่งเป็นพิซซาดั้งเดิมของชาวนาโปลี คือมารีนาราพิซซาและมาเกอริตาพิซซา
การจัดเตรียม

พิซซาขายสดแช่แข็งและเป็นชิ้นส่วนขนาดหรือชิ้นส่วน มีการพัฒนาวิธีการที่จะเอาชนะความท้าทายต่าง ๆ เช่นป้องกันไม่ให้ซอสเข้ากับแป้งและสร้างเปลือกที่สามารถแช่แข็งและอุ่นได้โดยไม่ต้องแข็งตัว มีพิซซาแช่แข็งที่มีส่วนผสมดิบและเปลือกโลกที่เพิ่มขึ้น
การจัดเตรียม > การปรุงอาหาร

ในร้านอาหารพิซซาสามารถอบในเตาอบที่มีก้อนอิฐหินเหนือแหล่งความร้อนเตาอบดาดฟ้าไฟฟ้าเตาอบสายพานลำเลียงหรือในกรณีของร้านอาหารราคาแพงกว่าเตาอบอิฐไม้หรือถ่านหินเป็นเชื้อเพลิง บนเตาอบพิซซาสามารถเลื่อนลงไปในเตาอบบนไม้พายยาวเรียกว่าเปลือกและอบโดยตรงบนอิฐร้อนหรืออบบนหน้าจอ (ตะแกรงโลหะกลมมักเป็นอะลูมิเนียม) ก่อนการใช้งานอาจมีการโรยหน้าข้าวโพดด้วยเปลือกเพื่อให้พิซซาเลื่อนเข้าและออกได้ง่าย เมื่อทำที่บ้านสามารถนำไปอบบนหินพิซซาในเตาอบปกติเพื่อสร้างเอฟเฟกต์ของเตาอบอิฐ การทำอาหารโดยตรงในเตาอบโลหะส่งผลให้การถ่ายเทความร้อนเร็วเกินไปที่เปลือกโลกทำให้ไหม้ได้ พ่อครัวที่บ้าน Aficionado บางครั้งใช้เตาอบพิซซาแบบยิงด้วยไม้ชนิดพิเศษซึ่งมักติดตั้งกลางแจ้ง เตาอบพิซซารูปโดมใช้มานานหลายศตวรรษ ซึ่งเป็นวิธีหนึ่งในการกระจายความร้อนอย่างแท้จริงในเตาอบพิซซาแบบใช้ถ่าน อีกทางเลือกหนึ่งคือพิซซาย่างที่เปลือกโลกจะอบโดยตรงบนเตาย่างบาร์บีคิว พิซซากรีกเช่นพิซซาสไตล์ชิคาโกจะอบในกระทะแทนที่จะวางบนเตาอิฐ
การจัดเตรียม > เปลือก

ด้านล่างของพิซซาที่เรียกว่า "เปลือก" อาจแตกต่างกันตามสไตล์บาง ๆ เช่นพิซซาเนเปิลส์แบบบางหรือแบบนุ่มหนาในสไตล์ชิคาโก ซึ่งแม้เป็นแบบดั้งเดิมธรรมดาแต่อาจปรุงด้วยกระเทียมหรือสมุนไพรหรือยัดไส้ด้วยชีสเพิ่ม
การจัดเตรียม > ชีส

มอสซาเรลลามักใช้กับพิซซาโดยมีมอซซาเรลลาคุณภาพสูงที่ผลิตในบริเวณรอบ ๆ เนเปิลส์ ในที่สุดชีสอื่น ๆ ก็ใช้เป็นส่วนผสมของพิซซาโดยเฉพาะชีสอิตาเลียนรวมถึงโพรโวโลน, เพโคริโนโรมาโน, ริคอตตา ชีสแปรรูปที่มีราคาไม่แพงหรืออะนาล็อกชีสได้รับการพัฒนาสำหรับพิซซาในตลาดมวลชนเพื่อให้ได้คุณภาพที่ต้องการเช่นบราวนิง, ละลาย, ความยืดหยุ่น, ปริมาณไขมันและความชื้นที่สอดคล้องกันและอายุการเก็บที่มั่นคง
พิซซาในประเทศต่าง ๆ > อิตาลี

อิตาลีถือว่าเป็นประเทศต้นกำเนิดของพิซซา พิซซาเนเปิลส์แท้ ๆ (Pizza Napoletana) ทำจากมะเขือเทศซานมาร์ซาโน ซึ่งปลูกบนที่ราบภูเขาไฟทางตอนใต้ของภูเขาไฟวิสุเวียส และมอสซาเรลลา ดิ บูฟาลา คัมปานา ซึ่งผลิตจากนมควายที่เลี้ยงในที่ลุ่มของกัมปาเนียและลัตซีโย ชีสมอสซาเรลลานี้ได้รับการคุ้มครองจากแหล่งกำเนิดในทวีปยุโรป พิซซาแบบดั้งเดิมอื่น ๆ ที่มีการบันทึกมาอย่างยาวนาน ได้แก่ พิซซาอัลลามารินารา (Alla Marinara) ซึ่งราดด้วยซอสมารินาราและเป็นพิซซาซอสมะเขือเทศที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ต่อมาคือ พิซซาคาปริซิโอซาซึ่งปรุงด้วยมอสซาเรลลาชีส แฮมอบ เห็ด อาร์ติโชก และมะเขือเทศ และพิซซาปูกลีส ปรุงด้วยมะเขือเทศ มอสซาเรลลาชีส และหัวหอม ถือเป็นพิซซาอีกประเภทหนึ่งที่มีประวัติความเป็นมายาวนาน
พิซซาที่ได้รับความนิยมในอิตาลีคือ พิซซาซิซิลี (ในท้องถิ่นเรียกว่า Sfincione หรือ Sfinciuni) เป็นพิซซาแป้งหนาจานลึกที่มีต้นกำเนิดในช่วงศตวรรษที่ 17 ในซิซิลี โดยปกติแล้วจะรับประทานกับซอสพิซซารูปแบบอื่น ๆ ยังพบได้ในภูมิภาคอื่นของอิตาลี เช่น Pizza al padellino หรือ Pizza al tegamino พิซซาจานลึกขนาดเล็ก ขอบหนา ซึ่งปกติจะเสิร์ฟในเมืองตูริน
พิซซาในประเทศต่าง ๆ > สหรัฐอเมริกา

สหรัฐอเมริกาถือเป็นอีกหนึ่งประเทศที่มีการบริโภคพิซซากันอย่างแพร่หลายมายาวนาน โดยร้านพิซซาแห่งแรงถือกำเนิดขึ้นใน ค.ศ. 1905 ณ แมนฮัตตัน นครนิวยอร์ก ท็อปปิ้งทั่วไปสำหรับพิซซาในสหรัฐอเมริกา ได้แก่ แองโชวี่ เนื้อบด ไก่ แฮม เห็ด มะกอก หัวหอม พริก เป็ปเปอร์โรนี สับปะรด ซาลามี่ ไส้กรอก ผักโขม สเต็ก และมะเขือเทศ ซึ่งแตกต่างกันไปตามแต่ละภูมิภาค
จากการสำรวจพบว่า ในแต่ละวันมีชาวอเมริกันริโภคพิซซากันมากถึง 13% ของประชากรทั้งหมด และมีแบรนด์ที่มีชื่อเสียงมากมาย เช่น โดมิโน่พิซซ่า (Domino's Pizza, Inc.) ก่อตั้ง ใน ค.ศ. 1960 มีสำนักงานใหญ่อยู่ในรัฐมิชิแกน และ พิซซ่าฮัท ซึ่งสองพี่น้อง แฟรงค์ และแดน คาร์นี ชาวเมืองวิชิทอ รัฐแคนซัส เริ่มก่อตั้งในปี ค.ศ. 1958 เปิดสาขาแรกที่เมืองวิชิทอ รัฐแคนซัส
พิซซาในประเทศต่าง ๆ > อาร์เจนตินา

ชาวอาร์เจนตินาเป็นชาติที่บริโภคพิซซามากที่สุดในทวีปอเมริกาใต้ โดยเป็นอาหารยอดนิยมอันดับต้น ๆ นอกเหนือจากเนื้อย่าง (Asado) ทั่วประเทศอาร์เจนตินาโดยเฉพาะอย่างยิ่ง นครบัวโนสไอเรส เมืองหลวง มีผู้อพยพชาวอิตาลีเข้ามาจำนวนมากในศตวรรษที่ 19 โดยมากมาจากเมืองเนเปิลส์ และพวกเขานำวัฒนธรรมการผลิตพิซซาเข้ามาในเมือง ต่อมา เมื่อรสชาติเป็นที่ถูกปาก พิซซาจึงกลายเป็นที่นิยมทั่วไปในอาร์เจนตินาโดยสามารถหารับประทานได้ทั่วไปแทบจะทุกเมือง และคนอาร์เจนตินามักทำพิซซารับประทานกันเองในครอบครัว
พิซซาอาร์เจนตินาโดยทั่วไปจะมีขอบที่หนากว่าแป้งสไตล์อิตาเลียนแท้ ๆ และเรียกว่า "มีเดีย มาซา" และยังนิยมใส่ชีสมากกว่า ประเพณีการทำพิซซาของอาร์เจนตินามักเสิร์ฟพิซซากับเฟนา ซึ่งเป็นแป้งถั่ววางบนพิซซา และไวน์มอสคาโต พิซซาที่ได้รับความนิยมมากที่สุดเรียกว่า "muzzarella" (mozzarella) คล้ายกับพิซซา Neapolitan (ขนมปัง ซอสมะเขือเทศ และชีส) แต่ทำด้วยแป้ง "มีเดีย มาซา" ที่หนากว่า ส่วนประกอบอื่น ๆ ได้แก่ ชีส และซอสมะเขือเทศ และมักใส่มะกอกด้วย สามารถพบได้ในเกือบทุกมุมของประเทศ บัวโนสไอเรสถือเป็นเมืองที่มีพิซซาบาร์มากที่สุดในโลก พิซซาที่มีหัวหอมสองสายพันธุ์ที่เกิดในอาร์เจนตินาก็เป็นที่นิยมเช่นกันได้แก่ fugazza รับประทานกับชีส และ fugazzetta รับประทานได้กับเครื่องเคียงหลายประเภท โดยในอดีต จะประกอบด้วยเปลือกพิซซาปกติราดด้วยชีสและหัวหอม ต่อมาเริ่มมีชีสคั่นระหว่างเปลือกพิซซา 2 แผ่น โรยด้วยหัวหอมด้านบน
สถิติโลก

พิซซาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกจัดทำขึ้นในกรุงโรมในเดือนธันวาคม 2012 และมีขนาด 1,261 ตารางเมตร (13,570 ตารางฟุต) พิซซาได้รับการตั้งชื่อว่า "ออตตาเวีย" เพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อจักรพรรดิโรมันผู้ยิ่งใหญ่ อ็อตตาเวียน เอากุสตุส และทำด้วยส่วนผสมที่ปราศจากกลูเตน ส่วนพิซซาที่มีขนาดยาวที่สุดในโลกผลิตขึ้นในเมืองฟอนทานา รัฐแคลิฟอร์เนียในปี 2017 และวัดขนาดได้ถึง 1,930.39 เมตร (6,333 ฟุต 3+1⁄2 นิ้ว)
พิซซาที่แพงที่สุดในโลกที่กินเนสส์ เวิลด์ เรคคอร์ด บันทึก คือพิซซาแป้งบางที่มีจำหน่ายที่ร้าน Maze ในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ซึ่งมีราคา 100 ปอนด์ พิซซาดังกล่าวอบด้วยไฟฟืน โรยด้วยหัวหอม เห็ดทรัฟเฟิลขาว ชีสฟอนติน่า เบบี้มอสซาเรลลา แพนเช็ตต้า เห็ดเซป ผักกาดมิซูน่าเก็บสด และเห็ดทรัฟเฟิลขาวหายากจากอิตาลี
เทศกาลสำคัญ

มีการจัดเทศกาลเดือนพิซซาแห่งชาติ ณ ประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศแคนาดา จัดขึ้นเป็นประจำทุกเดือนตุลาคม Gerry Durnell ผู้จัดพิมพ์นิตยสาร Pizza Today เริ่มพิธีนี้ขึ้นในเดือนตุลาคม ปี 1984 ประชาชนทั่วไปจะออกมาเฉลิมฉลองด้วยการรับประทานพิซซากันในร้านค้าต่าง ๆ ทั่วท้องถนนในเมืองใหญ่ ๆ
ข้อกังวลทางสุขภาพ

พิซซาแทบทุกประเภทถูกจัดอยู่กลุ่มอาหารจานด่วนซึ่งถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่ามีส่วนผสมที่ส่งผลเสียโดยตรงต่อร่างกาย เนื่องด้วยส่วนผสมของพิซซานั้นมีเกลือ ไขมันเลว และให้พลังงานมากเกินไป ผลการวิจัยของกระทรวงเกษตรของสหรัฐ (USDA) ระบุว่าในปริมาณพิซซาขนาด 36 เซนติเมตร (14 นิ้ว) จะมีปริมาณโซเดียมเฉลี่ยถึง 5,101 มิลลิกรัม และการรับประทานเป็นประจำอาจนำไปสู่ภาวะโรคอ้วน, คอเลสเตอรอล ในเลือดสูง และโรคอื่น ๆ อีกมากมาย
ภาพการผลิตพิซซาในปี 1830
พิซซาชีสซึ่งโรยหน้าด้วยผักต่าง ๆ
ร้านพิซซาในเมืองเนเปิลส์ แคว้นคัมปาเนีย ประเทศอิตาลี
คณะรัฐมนตรีของรัฐบาลสหรัฐ ร่วมรับประทานพิซซา ณ ทำเนียบขาวในปี 2009
มิสเวิลด์ 2004

| มิสเวิลด์ 2004 |
| --- | --- |

วันที่: 4 ธันวาคม พ.ศ. 2547
สถานที่จัด: Crown of Beauty Theatre ซานย่า ประเทศจีน
เข้าร่วมประกวด: 107
ผ่านเข้ารอบ: 15
เข้าร่วมครั้งแรก: ฟีจี
ถอนตัว: อันดอร์รา กัวเตมาลา หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา เลโซโท สวาซิแลนด์ อุรุกวัย
กลับมาเข้าร่วม: จีนไทเป อียิปต์ เอลซัลวาดอร์ กานา ฮอนดูรัส เซนต์ลูเชีย หมู่เกาะเติกส์และเคคอส
ผู้ชนะเลิศ: María Julia Mantilla
← 20032005 →
มิสเวิลด์ 2005 การประกวดครั้งที่ 54 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ที่ Crown of Beauty Theatre ซานย่า ประเทศจีน ผุ้ชนะในการประกวดครั้งนี้ คือ María Julia Mantilla จากประเทศเปรู
ผลการประกวด > ตำแหน่งสำคัญ

| ผลการประกวด | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
มิสเวิลด์ 2004:   เปรู – María Julia Mantilla
รองอันดับ 1:   สาธารณรัฐโดมินิกัน – Claudia Cruz
รองอันดับ 2:   สหรัฐอเมริกา – Nancy Randall
5 คนสุดท้าย:   ฟิลิปปินส์ – Maria Karla Rabanal Bautista   โปแลนด์ – Katarzyna Borowicz
15 คนสุดท้าย:   แอนทีกาและบาร์บิวดา – Shermain Jeremy   ออสเตรเลีย – Sarah Davies   จีน – Yang Jin   เช็กเกีย – Jana Doleželová   เม็กซิโก – Yessica Ramírez   ไนจีเรีย – Anita Iseghohi   รัสเซีย – Tatiana Sidorchuk   ตรินิแดดและโตเบโก – Kenisha Thom   เวียดนาม – Nguyễn Thị Huyền   เวลส์ – Amy Guy
ผลการประกวด > คอนติเนนทอลควีนส์ออฟบิวตี

| ทวีป | ผู้เข้าประกวด |
| --- | --- |
แอฟริกา:   ไนจีเรีย – Anita Iseghohi
อเมริกา:   สหรัฐอเมริกา – Nancy Randall
เอเชียและโอเชียเนีย:   ฟิลิปปินส์ – Maria Karla Bautista
แคริบเบียน:   สาธารณรัฐโดมินิกัน – Claudia Cruz
ยุโรป:   โปแลนด์ – Katarzyna Borowicz
ดูเพิ่ม

มิสเวิลด์