stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สาธารณรัฐเบียก-นา-บาโต
ประวัติศาสตร์

แนวคิดเบื้องต้นของสาธารณรัฐเริ่มขึ้นในช่วงท้ายของการปฏิวัติฟิลิปปินส์ ผู้นำของขบวนการกาตีปูนัน เอมีลีโอ อากีนัลโด ถูกล้อมโดยกองทัพสเปนในตาลีไซในบาตังกัส อากีนัลโดหลบหนีมาได้ พร้อมกับผู้ติดตามราว 500 คน ไปยังเบียก-นา-บาโตซึ่งอยู่ในบูลากัน เมื่อข่าวการมาถึงของอากีนัลโดมาถึงลูซอนกลาง มีผู้คนจากอีโลโคส นูเวบาเอซีฮา ปังกาซีนัน ตาร์ลัก และซัมบาเลส มาสมทบกับกองทัพเพื่อต่อต้านกองทัพสเปน
เมื่อไม่สามารถป้องกันให้ฝ่ายต่อต้านจัดตั้งกองทัพ นายพลปรีโม เด รีเบรา ได้ประกาศเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2440 เนรเทศคนเหล่านี้ออกไปจากเมืองหรือหมู่บ้าน ทำให้กลุ่มของอากีนัลโดตัดสินใจจัดตั้งสาธารณรัฐ อากีนัลโดได้กล่าวในคำประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐชื่อว่า "เพื่อลูกผู้กล้าหาญของฟิลิปปินส์" และได้ประกาศเป้าหมายของการปฏิวัติว่า
ขับไล่บาทหลวงและคืนดินแดนที่พวกเขาครอบครองไว้แก่ชาวฟิลิปปินส์
เป็นตัวแทนในสภาของสเปน
มีเสรีภาพสื่อและการยอมรับทุกศาสนา
ได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน มีความเท่าเทียมกันทางกฎหมาย
ในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2440 ได้มีการลงนามในรัฐธรรมนูญเฉพาะกาลของสาธารณรัฐเบียก-นา-บาโต ต่อมา ในราวเดือนธันวาคม พ.ศ. 2440  ปรีโม เด รีเบรา ตัดสินใจเจรจากับอากีนัลโด โดยให้ทนายความจากมะนิลา เปโดร ปาเตร์โนเป็นตัวกลางในการเจรจา ในที่สุด มีการลงนามในข้อตกลงเบียก-นา-บาโต ซึ่งประกอบด้วยเอกสารสามฉบับ สองฉบับแรกลงนามเมื่อ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2440 ฉบับที่สามลงนามในวันที่ 15 ธันวาคม ซึ่งเป็นวันสลายตัวของสาธารณรัฐเบียก-นา-บาโต
แหล่งข้อมูลอื่น

A complete collection of Philippine Constitutions เก็บถาวร 2010-05-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Biak-na-Bato Constitution เก็บถาวร 2010-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
Biak-na-Bato Constitution เก็บถาวร 2010-06-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (สเปน)
Biak-na-Bato Constitution เก็บถาวร 2010-06-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ตากาล็อก)
Natural Springs and Caves of Biak Na Bato, philippinesinsider.com
Biak na Bato เก็บถาวร 2016-11-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, waypoints.ph
Biak na Bato เก็บถาวร 2019-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, txtmania.com
แผนที่กองทหารสเปนเขียนด้วยลายมือของนายพลเอมีลีโอ อากีนัลโด ที่เบียก-นา-บาโต
อายู กานี

| อายู กานี |
| --- | --- |
เกิด: 13 สิงหาคม พ.ศ. 2534 (33 ปี) อายู เล็ซตารี ปูตรี กานี
อาชีพ: นางแบบ
อายู เล็ซตารี ปูตรี กานี (อินโดนีเซีย: Ayu Lestari Putri Gani) คือนางแบบแฟชั่นชาวอินโดนีเซีย และเป็นผู้เข้าแข่งขันที่ได้รับตำแหน่งชนะเลิศในฤดูกาลที่ 3 ของรายการเอเชีย เน็กซ์ ท็อป โมเดล
อาซาง ลาวลี

| อาซาง ลาวลี |
| --- | --- |

รองนายกรัฐมนตรีลาว
ดำรงตำแหน่ง 30 กันยายน ค.ศ. 2002 – 20 เมษายน ค.ศ. 2016ดำรงตำแหน่งร่วมกับ สมสะหวาด เล่งสะหวัด, ทองลุน สีสุลิด และดวงใจ พิจิด
นายกรัฐมนตรี: ทองสิง ทำมะวง บัวสอน บุบผาวัน บุนยัง วอละจิด
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด:  (1941-02-02) 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941 (83 ปี) แขวงพงสาลี, ลาวในอารักขาของฝรั่งเศส
พรรคการเมือง: พรรคประชาชนปฏิวัติลาว

พลตรี อาซาง ลาวลี (ลาว: ພົຕ ອາຊາງ ລາວລີ; เกิดวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941) เป็นนักการเมือง พลตรี และสมาชิกพรรคประชาชนปฏิวัติลาว (LPRP) ชาวลาวที่เกษียณแล้ว ขณะยังดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีลาวใน ค.ศ. 2002—2016 เขายังดำรงตำแหน่งทั้งรัฐบาลและพรรคหลายแห่ง
ชีวิตช่วงต้น

อาซางเกิดในแขวงพงสาลี จากชาติพันธุ์ลาวสูงกับอาข่า
อาลีมิน

อาลีมิน บิน ปราวีโรดีร์โจ (อินโดนีเซีย: Alimin bin Prawirodirdjo) เป็นนักชาตินิยมชาวอินโดนีเซีย และเป็นสมาชิกระดับสูงของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย และเป็นผู้ที่ร่วมวางแผนการก่อกบฏของพรรคคอมมิวนิสต์ระหว่าง พ.ศ. 2469–2470
อาลีมินเกิดที่เมืองซูราการ์ตา เกาะชวา เมื่อ พ.ศ. 2432 เขาได้เข้าเรียนในโรงเรียนตามแบบตะวันตกในจาการ์ตา และเป็นผู้ที่รอบรู้หลายภาษาทั้งภาษาดัตช์ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอังกฤษ ภาษาชวา และภาษาซุนดา เมื่อเรียนจบ เขาทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์ และเป็นสมาชิกองค์กรทางการเมืองหลายแห่ง ไดแก่ องค์การบูดีอูโตโม พรรคซาเรกัตอิซลัม และพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย จนกระทั่งทางซาเรกัตอิซลัมหันไปเน้นศาสนาอิสลามมากขึ้น และต้องการกำจัดผู้ที่นิยมคอมมิวนิสต์ออกไป อาลีมินจึงลาออกจากซาเรกัตอิซลัม ใน พ.ศ. 2467 ในปีเดียวกันนั้น พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียได้เริ่มวางแผนก่อการกบฏเพื่อโค่นล้มการปกครองของเนเธอร์แลนด์ ใน พ.ศ. 2468 พรรคคอมมิวนิสต์เริ่มการปฏิวัติโดยการนัดหยุดงาน แต่ฝ่ายเนเธอร์แลนด์ไหวตัวทัน สามารถจับกุมผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ที่สำคัญได้หลายคน ส่วนอาลีมินนั้นหนีไปฟิลิปปินส์
ในช่วง พ.ศ. 2469–2470 พรรคคอมมิวนิสต์พยายามก่อการกบฏอีก ทำให้คราวนี้ถูกกวาดล้างอย่างรุนแรง มีผู้ถูกจับถึง 13,000 คน ส่วนหนึ่งถูกจำคุก อีกส่วนหนึ่งถูกกักกันที่อีรียันจายา อาลีมินได้เดินทางจากสหภาพโซเวียตเพื่อเข้าร่วมในการก่อกบฏครั้งนี้ แต่ถูกกักตัวที่สิงคโปร์ ก่อนจะถูกเนรเทศ เขาจึงต้องไปลี้ภัยในสหภาพโซเวียต 22 ปี และกลับมาเมื่ออินโดนีเซียได้รับเอกราช การก่อกบฏของพรรคคอมมิวนิสต์ใน พ.ศ. 2491 อาลีมินไม่ได้เกี่ยวข้องด้วย และเขาไม่เห็นด้วยที่ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ในยุคหลังหันไปร่วมมือกับประชาธิปไตยแบบชี้นำของซูการ์โน แต่เขาก็ไม่มีบทบาททางการเมืองใด ๆ จนเสียชีวิตไปใน พ.ศ. 2507
สมบัด สมพอน

| สมบัด สมพอน |
| --- | --- |
ສົມບັດ ສົມພອນ
สมบัด สมพอนใน ค.ศ. 2006
เกิด: 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1952(1952-02-17) แขวงคำม่วน ประเทศลาว
สาบสูญ: 15 ธันวาคม 2012 (อายุ 60) เวียงจันทน์ ประเทศลาว
สถานะ: สูญหายมาแล้ว 11 ปี 10 เดือน 21 วัน
อาชีพ: นักพัฒนาชุมชน
สมบัด สมพอน (ลาว: ສົມບັດ ສົມພອນ) เป็นนักพัฒนาสังคมชาวลาวและเจ้าของรางวัลแมกไซไซ ซึ่งได้หายตัวไปเนื่องจากการลักพาตัวที่กรุงเวียงจันทน์ในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2555 แม้ว่ารัฐบาลลาวปฏิเสธการเชื่อมโยงและอ้างว่าไม่มีส่วนรู้เห็น แต่เชื่อว่ามีทฤษฎีสมคบคิดมากพอที่ทำให้เชื่อว่ารัฐบาลลาววางแผนการลักพาตัว เนื่องจากว่าไม่เคยยอมเปิดเผยการลักพาตัวสมเลยแม้แต่น้อย
ประวัติ

สมบัด สมพอน เกิดเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 ที่บ้านดอนเขียว เมืองหนองบก แขวงคำม่วน ประเทศลาว เขาได้เกิดในครอบครัวที่ยากจน และเป็นบุตรคนโตของพี่น้องทั่งหมด ต่อมา เขาได้ทุนเรียนต่อที่สหรัฐอเมริกาและได้เรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาที่ รัฐวิสคอนซิน สหรัฐอเมริกา ต่อมา ในช่วงต้นทศวรรษที่ 70 เขาได้รับทุนเรียนต่อที่ มหาวิทยาลัยฮาวาย และได้เรียนจบปริญญาตรีสาขาการศึกษาในปี พ.ศ. 2517 และ ปริญญาโทสาขาเกษตรกรรมในปี พ.ศ. 2521
ต่อมา สมบัดได้กลับมาประเทศลาวหลังจากการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองแล้วในช่วงปี พ.ศ. 2524 งานแรกที่เขาได้ทำคือ การสอนวิธีการทำเกษตรอย่างยั่งยืนเพื่อส่งเสริมความปลอดภัยของอาหารที่มาจากการเกษตร นอกจากนี้เขายังเป็นผู้บุกเบิกการใช้เทคนิคการประเมินในชนบทแบบมีส่วนร่วมในลาวด้วย ในปี พ.ศ. 2539 เขาได้รับอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการของประเทศลาวให้ทำการก่อตั้งศูนย์อบรมร่วมพัฒนา (PADETC) เพื่อฝึกการอบรมให้กับชาวลาววัยหนุ่มสาวและเจ้าหน้าที่พัฒนาท้องถิ่น
ตามชีวประวัติของเขาที่มีการเผยแพร่ในปี พ.ศ. 2548 PADETC ได้ดำเนินการริเริ่มหลายๆโครงการเพื่อส่งเสริมการใช้เทคโนโลยีที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมและส่งเสริมผู้ประกอบการเกษตรรายย่อย รวมไปถึงการแนะนำการใช้ปุ๋ยอินทรีย์, การรีไซเคิลขยะ และ และเตาน้ำมันเชื้อเพลิงที่มีประสิทธิภาพ และการประเมินผลรูปแบบใหม่สำหรับองค์กรธุรกิจเกษตรรายเล็ก โครงการนี้ได้ดำเนินงานในฐานะส่วนหนึ่งของการฝึกอบรมอาสาสมัครหนุ่มสาวและการฝึกเรียนรู้ในชั้นเรียน (ตั้งแต่ในระดับมัธยมศึกษา,วิทยาลัย และ บัณฑิตวิทยาลัย) PADETC ได้สอนให้อาสาสมัครหนุ่มสาวได้มีประสบการณ์ในการเรียนรู้ความเป็นผู้นำ,การทำงานเป็นทีม,การบริหารจัดการโครงงาน และ ความหลากหลายในการดำรงชีวิต เรื่องราวความรู้ในท้องถิ่น, การตระหนักถึงสิ่งแวดล้อม, การทำเกษตรที่ดี, การเป็นผู้ประกอบการ และ ปัญหาที่ควรแก้ไขอย่างเร่งด่วน เช่น ปัญหาด้านยาเสพติด
ตลอดชีวิตของสมบัดนั้น เขาได้พยายามที่จะหลีกเลี่ยงเรื่องราวทางการเมืองหรือการมีส่วนร่วมทางการเมืองใดๆมาตลอด ในปี พ.ศ. 2556 ภรรยาของเขาได้กล่าวว่า "ในบทความที่ผ่านมาจำนวนมากและแถลงการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการหายตัวของสมบัด บางครั้งเขาได้ถูกเรียกเก็บเงินจากการเป็นนักต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนและนักเคลื่อนไหวเพื่อสังคม คำนี้ไม่ต้องพูดถึงสมบัด ตัวเขาหรืองานของเขาเลบ มันคือความจริงที่สมบัดได้ผ่านการทำงานอย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อยเพื่อก้าวไปสู่ความอยู่ดีกินดี และสนับสนุนการสร้างขีดความสามารถในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของคนยากจนในชนบท แต่ งานของสมบัดไม่เคยได้คาดคั้นหรือเป็นศัตรูกับนโยบายของรัฐบาลเลย ทุกโครงการและกิจกรรมที่สมบัดได้ดำเนินการทุกอย่าง ได้รับความเห็นชอบจากหน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้องและได้รับความร่วมมือจากเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น"
ปีถัดมา สมบัดได้มีบทบาทสำคัญในการแนะนำแนวคิดดัชนีความสุขมวลรวมมายังลาว ในปี พ.ศ. 2550 เขาได้เป็น 1 ในผู้จัดการการประชุมนานาชาติว่าด้วยความสุขมวลรวมประชาชาติ ครั้งที่ 3 ขณะที่ปี พ.ศ. 2555 เขาได้เป็นที่ปรึกษาอาวุโสในหนังสั้นเรื่อง "ความสุขของประเทศลาว" ซึ่งได้ฉายในการประชุมเวทีประชาชนเอเชีย-ยุโรป ครั้งที่ 9 งานนี้มีความใกล้ชิดกับการมีส่วนร่วมของสมบัดในเครือข่ายพุทธศาสนิกสัมพันธ์เพื่อสังคม ซึ่งตั้งโดย สุลักษณ์ ศิวรักษ์ เพื่อนของเขา
การยอมรับ

ในปี พ.ศ. 2544 สมบัด สมพอน ได้รับรางวัลการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์จากการเสริมสร้างศักยภาพของคนยากจนในชนบทของลาวจาก คณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและสังคมสำหรับเอเชียและแปซิฟิกแห่งสหประชาชาติ
ในปี พ.ศ. 2548 เขาได้รับรางวัลแมกไซไซสำหรับการเป็นผู้นำชุมชน จากการที่เขา "ได้ตระหนักถึงความพยายามของเขาที่หวังที่จะส่งเสริมการพัฒนาอย่างยั่งยืนในประเทศลาวโดยการฝึกอบรมและสร้างแรงจูงใจให้คนหนุ่มสาวที่จะกลายเป็นคนรุ่นผู้นำ" สมบัดยังเป็นคนลาวเพียงคนเดียวที่ได้รับรางวัลนี้
ในปี พ.ศ. 2553 ศูนย์ อีสต์-เวสต์ ได้ยอมรับการทำงานเพื่อสังคมของเขาผ่านการเผยแพร่ "50 ปี 50 เรื่อง"  ในปี พ.ศ. 2554 เขายังได้ปาฐกถาพิเศษ ณ การประชุมเชิงปฏิบัติการระดับภูมิภาค เอพีไอ ครั้งที่ 10;  คือเครือข่ายของปัญญาชนสาธารณะแห่งเอเชียโดยได้รับการสนับสนุนทุนจากมูลนิธินิปปอน. ในปี พ.ศ. 2555 เขายังได้ปาฐกถาพิเศษในการประชุมเวทีประชาชนเอเชีย-ยุโรป ครั้งที่ 9 ที่ กรุงเวียงจันทน์ คณะกรรมการจัดการแข่งขันระหว่างประเทศของ AEPF ได้กล่าวว่าสมบัดคือ "หนึ่งในผู้ที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดและมีอิทธิพลระยะยาวสำหรับประชาชน เป็นศูนย์กลางและได้พัฒนาเศรษฐกิจและสังคมในประเทศลาว"
แหล่งข้อมูลอื่น

Website dedicated to the safe return of Sombath Somphone
Website of the Training Center founded by Sombath Somphone
Amnesty International briefing on the disappearance of Sombath Somphone
The Centre for Public Policy Analysis, Washington, D.C.
สมบัด สมพอนกับเดสมอนต์ ตูตูในปี พ.ศ. 2549
อาซิลลา ซี

| อาซิลลา ซี |
| --- | --- |
เกิด: 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 (27 ปี) จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย อาซิลลา ซะห์รันตียารา
อาชีพ: นักร้อง
ปีที่แสดง: 2008 - ปัจจุบัน
อาซิลลา ซี (อินโดนีเซีย: Ashilla Zee; 25 กุมภาพันธ์ 2540) มีชื่อจริงว่า อาซิลลา ซะห์รันตียารา (อินโดนีเซีย: Ashilla Zahrantiara) เป็นนักร้องแนวป็อปร็อกชาวอินโดนีเซีย ซึ่งมีชื่อเสียงจากการเข้าแข่งขันรายการโทรทัศน์อินโดนีเซีย "ไอโดลา ซีลิก์" (Idola Cilik) ฤดูกาลแรก
ผลงานเพลง > อัลบั้ม

Gapai Bintangmu (ร่วมกันผู้เข้ารอบสุดท้ายรายการ ไอโดลา ซีลิก์) (2008)
Masih Cinta (2012)
Curiga (2012)
PHP (2012)
#BIEB (2012)
อาสนวิหารพระตะบอง

| อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: พระตะบอง จังหวัดพระตะบอง
ประเทศ: ประเทศกัมพูชา
นิกาย: โรมันคาทอลิก
ประวัติ
สถานะ: อาสนวิหาร
สถาปัตยกรรม
สถานะการใช้งาน: ถูกทำลาย
แล้วเสร็จ: พ.ศ. 2472
รื้อถอนเมื่อ: พ.ศ. 2518
การปกครอง
มุขมณฑล: เขตมิสซังพระตะบอง
อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ (ฝรั่งเศส: Cathédrale de Notre Dame de l'Assomption) หรือโดยย่อว่า อาสนวิหารพระตะบอง (เขมร: ក្រុងបាត់ដំបងវិហារ) เป็นโบสถ์คริสต์ชนิดอาสนวิหารในเมืองพระตะบอง จังหวัดพระตะบอง ประเทศกัมพูชา อาสนวิหารแห่งนี้เริ่มก่อสร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในยุคที่กัมพูชาเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ครั้นสิ้นสงครามกลางเมืองกัมพูชา อาสนวิหารพระตะบองถูกเขมรแดงทำลายลงเมื่อ พ.ศ. 2518
อากุซ ซาลิม

| อากุซ ซาลิม |
| --- | --- |


รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศแห่งอินโดนีเซียคนที่ 3
ดำรงตำแหน่ง 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2492
ประธานาธิบดี: ซูการ์โน
ก่อนหน้า: ซูตัน ชะฮ์รีร์
ถัดไป: โมฮัมมัด รุม
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 8 ตุลาคม พ.ศ. 2427 โกตากาดัง สุมาตราตะวันตก หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
เสียชีวิต: 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497 (70 ปี) จาการ์ตา อินโดนีเซีย
เชื้อชาติ: อินโดนีเซีย
ศาสนา: ศาสนาอิสลาม
วิชาชีพ: นักหนังสือพิมพ์

ซูการ์โนและอากุซ ซาลิม พ.ศ. 2492
ฮาจี อากุซ ซาลิมในการลงนามข้อตกลงมิตรภาพกับอียิปต์ พ.ศ. 2490
ฮาจี อากุซ ซาลิม (อินโดนีเซีย: Haji Agus Salim) มีชื่อเกิดว่า มาชูดุล ฮัก (Mashudul Haq) เป็นนักการเมืองชาวอินโดนีเซียในสมัยที่เรียกร้องเอกราชจากเนเธอร์แลนด์ เป็นผู้นำซาเรกัตอิซลัม และเป็นผู้ร่วมร่างกฎบัตรจาการ์ตา
ประวัติ

ซาลิมเกิดเมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2427 ที่เมืองโกตากาดัง เกาะสุมาตรา เขาเข้าเป็นสมาชิกพรรคซาเรกัตอิซลัมเมื่อ พ.ศ. 2458 เขาเป็นพวกที่มีแนวคิดสายกลาง เลื่อมใสในนโยบายรวมกลุ่มอิสลาม และการปรับปรุงให้ทัยสมัยกับโลกที่เปลี่ยนแปลงไป  เน้นการศึกษาอัลกุรอาน และส่งเสริมสวัสดิการให้แก่คนจน ต่อมาใน พ.ศ. 2464 เขาสนับสนุนให้จกโรอามีโนโต ผู้นำซาเรกัตอิซลัมออกกฎใหม่ ห้ามไม่ให้สมาชิกพรรคเป็นสมาชิกกลุ่มการเมืองอื่น ๆ ทำให้เกิดความแตกแยกภายในพรรคอย่างรุนแรง สมาชิกของพรรคที่นิยมคอมมิวนิสต์ได้แยกออกไปตั้งพรรคของตน
เนื่องจากนโยบายการต่อสู้กับเจ้าอาณานิคมของพรรคคอมมิวนิสต์ได้รับความนิยมจากชาวอินโดนีเซียมากกว่า ความนิยมต่อซาเรกัตอิซลัมจึงลดลง แม้หลังจากที่พรรคคอมมิวนิสต์ถูกปราปรามหลังการปฏิวัติที่ล้มเหลวใน พ.ศ. 2469–2470 ซาเรกัตอิซลัมก็ไม่สามารถขึ้นมาเป็นผู้นำกลุ่มนักการเมืองชาตินิยมได้อีก ซาลิมในฐานะนักชาตินิยมรุ่นเก่าก็มีความเห็นแตกต่างจากนักชาตินิยมรุ่นใหม่ที่ได้รับการศึกษาแบบตะวันตกมาก เขาไม่เห็นด้วยกับการแยกศาสนาออกจากการเมือง และให้ความสำคัญต่อชาตินิยมมากกว่าศาสนาอิสลาม เขาไมเห็นด้วยกับการจัดตั้งสมาคมทางการเมืองแห่งประชาชนอินโดนีเซียของซูการ์โนที่เป็นสมาคมของนักการเมืองชาตินิยมทั้งหมดเพื่อเรียกร้องเอกราช จนซาเรกัตอิซลัมแยกตัวออกมาจากองค์กรนี้ใน พ.ศ. 2473
ต่อมา ใน พ.ศ. 2479 ซาลิมเปลี่ยนความเห็นในการต่อสู้เพื่อเอกราช จึงชักชวนให้ซาเรกัตอิซลัมให้ความร่วมมือกับรัฐบาลอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ แต่ไม่สำเร็จ ซาลิมจึงตั้งกลุ่มของตนเองและให้ความร่วมมือกับรัฐบาล ทำให้เขาถูกขับออกจากพรรค แต่เขาก็ยังได้รับความนิยม เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นคณะกรรมการเตรียมการเพื่อให้เอกราชแก่อินโดนีเซีย โดยญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2488 ร่วมกับโมฮัมมัด ฮัตตา และซูการ์โน และร่วมร่างกฎบัตรจาการ์ตา
เมื่อจัดตั้งสาธารณรัฐอินโดนีเซียหลังญี่ปุ่นแพ้สงคราม เขาได้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการและว่าการกระทรวงการต่างประเทศระหว่าง พ.ศ. 2489–2492 เขาถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497 รวมอายุได้ 70 ปี
อังกุน

| อังกุน |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด: 29 เมษายน พ.ศ. 2517 (50 ปี) จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย อังกุน จิปตา ซัซมี
อาชีพ: นักร้อง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2517 – ปัจจุบัน
อังกุน จิปตา ซัซมี (อินโดนีเซีย: Anggun Cipta Sasmi; เกิด 29 เมษายน พ.ศ. 2517) เป็นนักร้องสัญชาติอินโดนีเซียและฝรั่งเศส เธอมีชื่อเสียงจากผลงานเพลง "มิมปี" (Mimpi) ในปี ค.ศ. 1989
ผลงานเพลง > อัลบั้ม

Dunia Aku Punya (1986)
Anak Putih Abu Abu (1991)
Nocturno (1992)
Anggun C. Sasmi... Lah!!! (1993)
Snow on the Sahara] (1997)
Chrysalis (2000)
Luminescence (2005)
Elevation (2008)
Echoes (2011)
8 (2017)
แหล่งข้อมูลอื่น

อังกุน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
อำเภอกูปัง

| อำเภอกูปัง Kabupaten Kupang |
| --- | --- |
อำเภอ
   ตรา
ที่ตั้งอำเภอในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก
พิกัด: 10°18′S 123°43′E﻿ / ﻿10.300°S 123.717°E﻿ / -10.300; 123.717
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
ภูมิภาค: หมู่เกาะซุนดาน้อย
จังหวัด:  นูซาเติงการาตะวันออก
เมืองหลัก: โอเอลามาซี
การปกครอง
 • นายอำเภอ: อายุบ ตีตู เอกี
 • รองนายอำเภอ: โกรีนุส มัซเนโน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,277.30 ตร.ไมล์ (5,898.18 ตร.กม.)
ประชากร (พ.ศ. 2551)
 • ทั้งหมด: 383,896 คน
เขตเวลา: UTC+8 (เวลามาตรฐานอินโดนีเซีย)
รหัสโทรศัพท์: (+62) 380
เว็บไซต์:  kab-kupang.go.id  kupangkab.go.id 
กูปัง (อินโดนีเซีย: Kupang) เป็นอำเภอของจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกที่ตั้งอยู่ในประเทศอินโดนีเซีย อยู่ทางด้านตะวันตกสุดของเกาะติมอร์ (นอกเหนือจากพื้นที่ของเมืองกูปัง ซึ่งเป็นพื้นที่ที่อยู่ภายใต้การปกครองของประเทศ) พร้อมกับเกาะขนาดเล็กเซอเมา (อยู่นอกทางตะวันตกของเกาะติมอร์) เกาะทางตะวันตกเฉียงใต้และทางตะวันตกอดีตเคยเป็นพื้นที่ในการปกครองของอำเภอกูปัง อาทิ หมู่เกาะโรเต แยกตัวเมื่อปี พ.ศ. 2545 (แยกเป็นพื้นที่อำเภอโรเตอึนดาโอ) และพื้นที่หมู่เกาะซาวู แยกตัวเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2551 (แยกเป็นพื้นที่อำเภอซาบูไรจูวา) เมืองหลักของอำเภอกูปัง คือ เมืองโอเอลามาซี
หมู่เกาะบังกาเบอลีตุง

| จังหวัดเกอปูเลาวันบังกาเบอลีตุง Provinsi Kepulauan Bangka Belitung (อินโดนีเซีย) |
| --- | --- |
จังหวัด
เรียงตามเข็มนาฬิกา จากบนซ้าย: หาดปาไร,  วัด Fuk Tet Che, เกาะเลิงกูวัซ, หาดมาตรัซ, หาดปาซีร์ปาดี, หาดตันจุงติงกี, หาดตันจงเปอโซนา
   ธง ตรา
คำขวัญ: Bumi Serumpun Sebalai (มลายู)   (ความหมาย: "The same root, the same place")
ที่ตั้งจังหวัดเกอปูเลาวันบังกาเบอลีตุงในประเทศอินโดนีเซีย
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
เมืองหลัก:  ปังกัลปีนัง
ก่อตั้ง: 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2000
การปกครอง
 • องค์กร: รัฐบาลประจำภูมิภาค
 • ผู้ว่าการ: ซัฟรีซัล ซาการียา อาลี (รักษาการ)
 • รองผู้ว่าการ: ตำแหน่งว่าง
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 16,424.14 ตร.กม. (6,341.40 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่: อันดับที่ 27
ความสูงจุดสูงสุด: 669 เมตร (2,195 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)
 • ทั้งหมด: 1,372,813 คน
 • อันดับ: อันดับที่ 29
 • ความหนาแน่น: 84 คน/ตร.กม. (220 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Bangka-Belitungese Warga Bangka-Belitung (ภาษาอินโดนีเซีย)
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์: มลายู (52.5%), จีน (29.1%), บูกีส(0.3%) , อื่น ๆ
 • ศาสนา: อิสลาม (60%), พุทธ (22.2%), ขงจื๊อ (8.3%), โปรเตสแตนต์ (4.8%), คาทอลิก (1.2%), ฮินดู (0.1%)
 • ภาษา: อินโดนีเซีย, ภาษามลายูบังกา, Hakka, bugis
เขตเวลา: UTC+7 (Indonesia Western Time)
รหัสไปรษณีย์: 30xxx, 31xxx, 32xxx
รหัสพื้นที่: (62)7xx
ทะเบียนรถ: BN
เอชดีไอ:  0.682 (ปานกลาง) 
อันดับ: อันดับที่ 15 (2014)
เมืองที่ใหญ่ที่สุด (พื้นที่): ปังกัลปีนัง - 118.80 ตารางกิโลเมตร (45.87 ตารางไมล์)
เมืองที่ใหญ่ที่สุด (ประชากร): ปังกัลปีนัง - (174,838 คน - ค.ศ. 2010)
อำเภอที่ใหญ่ที่สุด (พื้นที่): อำเภอบังกาใต้ - 3,607.08 ตารางกิโลเมตร (1,392.70 ตารางไมล์)
อำเภอที่ใหญ่ที่สุด (ประชากร): อำเภอบังกา - (2,029,308 คน - ค.ศ. 2010)
เว็บไซต์: babelprov.go.id
หมู่เกาะบังกาเบอลีตุง, เกอปูเลาวันบังกาเบอลีตุง (อินโดนีเซีย: Kepulauan Bangka Belitung) หรือ บังกาเบอลีตุง เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศอินโดนีเซีย และเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดสุมาตราใต้ ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะสุมาตรา ประกอบด้วยเกาะหลักสองแห่ง ได้แก่ เกาะบังกาและเกาะเบอลีตุง ซึ่งคั่นด้วยช่องแคบกัซปาร์ จังหวัดนี้ถูกแยกจากเกาะสุมาตราโดยช่องแคบบังกา จังหวัดนี้ติดกับทะเลนาตูนาทางทิศเหนือ ติดกับทะเลชวาทางทิศใต้ ติดกับช่องแคบการีมาตาทางทิศตะวันออก และติดกับจังหวัดสุมาตราใต้ทางทิศตะวันตก เมืองหลักคือปังกัลปีนัง ซึ่งเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการปกครอง เมืองอื่น ๆ ที่สำคัญ ได้แก่ ซูไงลียัต ตันจงปันดัน และมังการ์ สำหรับในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 1,372,813 คน ตัวจังหวัดตั้งอยู่บริเวณเส้นศูนย์สูตร จึงมีสภาพภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น จุดที่สูงที่สุดคือภูเขามารัซ สูง 699 เมตร แม่น้ำสายสำคัญได้แก่ แม่น้ำเซอบูกู แม่น้ำบาตูรูซา และแม่น้ำเมนโด
หน่วยการบริหาร

พื้นที่จังหวัดเกอปูเลาวันบังกาเบอลีตุงแบ่งออกเป็น 6 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 1 นครหรือโกตา และ 47 ตำบลหรือเกอจามาตัน
อำเภอบังกา (Kabupaten Bangka)
อำเภอบังกากลาง (Kabupaten Bangka Tengah)
อำเภอบังกาตะวันตก (Kabupaten Bangka Barat)
อำเภอบังกาใต้ (Kabupaten Bangka Selatan)
อำเภอเบอลีตุง (Kabupaten Belitung)
อำเภอเบอลีตุงตะวันออก (Kabupaten Belitung Timur)
ปังกัลปีนัง (Pangkal Pinang; เมืองหลัก)
หนังสืออ่านเพิ่มเติม

Somers Heidhues, Mary F.(1992)Bangka tin and Mentok pepper : Chinese settlement on an Indonesian island Singapore : Social Isuues in Southeast Asia, Institute of Southeast Asian Studies. ISBN 981-3035-99-4
| ด ค กจังหวัดในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
 เมืองหลวง จาการ์ตา (ปัจจุบัน) นูซันตารา (กำลังก่อสร้าง) 
| สุมาตรา |  เกอปูเลาวันบังกาเบอลีตุง  เกอปูเลาวันรีเยา  จัมบี  เบิงกูลู  รีเยา  ลัมปุง  สุมาตราตะวันตก  สุมาตราใต้  สุมาตราเหนือ  อาเจะฮ์  |  |
| ชวา |  จาการ์ตา  ชวากลาง  ชวาตะวันตก  ชวาตะวันออก  บันเติน  ยกยาการ์ตา  |  |
| กาลีมันตัน |  กาลีมันตันกลาง  กาลีมันตันตะวันตก  กาลีมันตันตะวันออก  กาลีมันตันใต้  กาลีมันตันเหนือ  |  |
| ซุนดาน้อย |  นูซาเติงการาตะวันตก  นูซาเติงการาตะวันออก  บาหลี  |  |
| ซูลาเวซี |  โก-รนตาโล  ซูลาเวซีกลาง  ซูลาเวซีตะวันตก  ซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้  ซูลาเวซีใต้  ซูลาเวซีเหนือ  |  |
| มาลูกู |  มาลูกู  มาลูกูเหนือ  |  |
| นิวกินีตะวันตก |  ปาปัว  ปาปัวกลาง  ปาปัวตะวันตก  ปาปัวตะวันตกเฉียงใต้  ปาปัวใต้  ปาปัวที่สูง  |  |
| อดีตจังหวัด |  สุมาตรากลาง  ติมอร์ตะวันออก  |  |
อำเภอซินไจ

| อำเภอซินไจ Kabupaten Sinjai |
| --- | --- |
อำเภอ
   ตราอาร์ม
ที่ตั้งอำเภอซินไจ
อำเภอซินไจที่ตั้งอำเภอซินไจแสดงแผนที่เกาะซูลาเวซีอำเภอซินไจอำเภอซินไจ (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด: 5°7′S 120°09′E﻿ / ﻿5.117°S 120.150°E﻿ / -5.117; 120.150
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด: ซูลาเวซีใต้
เมืองหลัก: ซินไจ
การปกครอง
 • นายอำเภอ: Sabirin Yahya
 • รองนายอำเภอ: A Fajar Yanwar
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 819.96 ตร.กม. (316.59 ตร.ไมล์)
ประชากร (กลางปี 2022)
 • ทั้งหมด: 263,827 คน
 • ความหนาแน่น: 320 คน/ตร.กม. (830 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+8 (เวลาอินโดนีเซียกลาง)
รหัสพื้นที่: (+62) 482
เว็บไซต์: www.sinjaikab.go.id
ซินไจ (อินโดนีเซีย: Sinjai) เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เกิดจากการแบ่งออกมาจากอำเภอโบเนซึ่งมีแม่น้ำตังกาคั่นอยู่ทางตอนเหนือ อำเภอมีขนาดพื้นที่ 819.96 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 228,936 คนตามสำมะโนปี 2010 และ 259,478 คน ตามสำมะโนปี 2020 การคาดการณ์ประชากรกลางปี 2022 อยูที่ 263,827 คน ประกอบด้วยชาย 130,565 และกญิง 133,262 คน อำเภอนี้รวมถึงเกาะทั้งเก้าในอ่าวโบเนนอกชายฝั่งแหลมตอนใต้ของซูลาเวซี หมู่เกาะทั้งเก้ารวมเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอซินไจ เมืองหลักของอำเภอคือซินไจซึ่งเป็นเมืองท่าทางตะวันออกของเกาะ
อันดีกา เปอร์กาซา

| อันดีกา เปอร์กาซา |
| --- | --- |

เกิด:  (1964-12-21) 21 ธันวาคม ค.ศ. 1964 (59 ปี) บันดุง, จังหวัดชวาตะวันตก, ประเทศอินโดนีเซีย
รับใช้:  อินโดนีเซีย
แผนก/สังกัด:  กองทัพบกอินโดนีเซีย
ประจำการ: ค.ศ. 1987-ปัจจุบัน
ชั้นยศ:  พลเอก
บังคับบัญชา: เสนาธิการกองทัพบกอินโดนีเซีย Commander of Army Strategic Command Commander of 12th Military Regional Command Commander of Presidential Security Force
พลเอก อันดีกา เปอร์กาซา (อินโดนีเซีย: Andika Perkasa; เกิดเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1964) เป็นนายทหารของประเทศอินโดนีเซีย รู้จักกันในฐานะที่เป็นเสนาธิการกองทัพบกอินโดนีเซียหรือกาซัด (Kepala Staf Angkatan Darat, KASAD) เปอร์กาซาได้รับการแต่งตั้งโดยโจโก วีโดโด ประธานาธิบดีอินโดนีเซีย เมื่อปี ค.ศ. 2018 แทนมูลีโยโนซึ่งเกษียณในปี ค.ศ. 2018
ประวัติ

เปอร์กาซาเกิดที่เมืองบันดุง จังหวัดชวาตะวันตก เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1964 สมรสกับดียะฮ์ เออร์วียานี บุตรีของหัวหน้าสำนักข่าวกรองรัฐอินโดนีเซีย ชื่อ เฮ็นโดรปรีโยโน
งานทหาร

เปอร์กาซาจบการศึกษาที่โรงเรียนทหารอินโดนีเซีย เมื่อปี ค.ศ. 1987 และได้เข้าร่วมกับโกปัซซุซ และได้ยศเป็นผู้บังคับหมวด เป็นระยะเวลาถึง 15 ปี ในที่สุดได้เป็นพันโทและผู้บังคับกองพันหน่วย ในปี ค.ศ. 2002 ก่อนที่จะโอนไปโกดัมจายาและเป็นหัวหน้าหมวด ก่อนที่จะทำงานในหน่วยข่าวกรองยุทธศาสตร์ของกองทัพ
เปอร์กาซาได้มีส่วนร่วมในการทำงานทางการทหารในติมอร์ตะวันออก (ค.ศ. 1992), จังหวัดอาเจะฮ์ (ค.ศ. 1994) และจังหวัดปาปัว และมีส่วนเกี่ยวข้องในการจับกุมอุมัร อัลฟารูก สมาชิกของอัลกออิดะฮ์ ในเมืองโบโกร์
อำเภอดาร์มัซรายา

| อำเภอดาร์มัซรายา Kabupaten Dharmasraya |
| --- | --- |
อำเภอ
   ตราอาร์ม
คำขวัญ: Tau Jo Nan Ampek
ที่ตั้งอำเภอดาร์มัซรายา
อำเภอดาร์มัซรายาที่ตั้งอำเภอดาร์มัซรายาแสดงแผนที่เกาะสุมาตราอำเภอดาร์มัซรายาอำเภอดาร์มัซรายา (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด:  1°03′00″S 101°22′01″E﻿ / ﻿1.05°S 101.367°E﻿ / -1.05; 101.367
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด: สุมาตราตะวันตก
เมืองหลัก: ปูเลาปุนจุง
การปกครอง
 • นายอำเภอ: Sutan Riska Tuanku Kerajaan
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,961.13 ตร.กม. (1,143.30 ตร.ไมล์)
ประชากร (กลางปี 2022)
 • ทั้งหมด: 234,713 คน
 • ความหนาแน่น: 79 คน/ตร.กม. (210 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+7 (IWST)
รหัสพื้นที่: (+62) 754
เว็บไซต์: dharmasrayakab.go.id
ดาร์มัซรายา (อินโดนีเซีย: Dharmasraya) เป็นอำเภอของจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 2,961.13 ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 191,422 คนในปี 2010 และ 228,591 คนในปี 2020 การประมาณกลางปี 2022 อยู่ที่ 234,713 คน ประกอบด้วยชาย 119,505 และหญิง 115,208 คน เมืองหลักของอำเภอคือปูเลาปุนจุง ในอดีตอำเภอนี้เป็นที่ตั้งของราชอาณาจักรดาร์มัซรายาซึ่งเรืองอำนาจในศตวรรษที่ 11
อำเภอนี้แบ่งเป็นสิบเอ็ดตำบล
อำเภอตานะฮ์ดาตาร์

| อำเภอตานะฮ์ดาตาร์ Kabupaten Tanah Datar |
| --- | --- |
อำเภอ
พระราชวังปาการูยุง
   ตราอาร์ม
ที่ตั้งอำเภอตานะฮ์ดาตาร์
อำเภอตานะฮ์ดาตาร์ที่ตั้งอำเภอตานะฮ์ดาตาร์แสดงแผนที่เกาะสุมาตราอำเภอตานะฮ์ดาตาร์อำเภอตานะฮ์ดาตาร์ (ประเทศอินโดนีเซีย)แสดงแผนที่ประเทศอินโดนีเซีย
พิกัด:  0°27′00″S 100°34′59″E﻿ / ﻿0.45°S 100.583°E﻿ / -0.45; 100.583
ประเทศ:  อินโดนีเซีย
จังหวัด: สุมาตราตะวันตก
เมืองหลัก: บาตูซังการ์
การปกครอง
 • นายกอำเภอ: เอกา ปูตรา
 • รองนายอำเภอ: รีชี อาปรีอัน
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 1,336.60 ตร.กม. (516.06 ตร.ไมล์)
ประชากร (สำมะโนปี 2020)
 • ทั้งหมด: 371,704 คน
 • ความหนาแน่น: 280 คน/ตร.กม. (720 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+7 (IWST)
รหัสโทรศัพท์: (+62) 752
เว็บไซต์: tanahdatar.go.id
ตานะฮ์ดาตาร์ (อินโดนีเซีย: Tanah Datar) เป็นอำเภอ (kabupaten) ในจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย มีพื้นที่รวม 1,336 ตารางกิโลเมตร และตามสำมะโนปี 2010 มีประชากร 338,484 คน และในสำมะโนปี 2020 อยู่ที่ 371,704 คน เมืองหลักของอำเภอคือบาตูซังการ์
ตานะฮ์ดาตาร์เป็นอำเภอที่เป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย เช่น พระราชวังปาการูยุง, สุเหร่าลูบุกเบาก์ และทะเลสาบซิงการัก เทศกาลวิ่งควาย ปาชูจาวี อันโด่งดังมาจากอำเภอนี้เช่นกัน