stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปราก

| ปราก Praha |
| --- | --- |
เมืองหลวง
เมืองหลวงปราก Hlavní město Praha
ตามเข็มจากด้านบน: ภาพทิวทัศน์มองเห็นปราสาทปราก, Malá Strana และ สะพานชาลส์; ย่าน Pankrác; มุมมองจากถนนใน Malá Strana; จัตุรัสเมืองเก่า; หอประตูของสะพานชาลส์; โรงละครแห่งชาติ
   ธง ตราอาร์ม Wordmark
คำขวัญ: "Praga Caput Rei publicae" (ละติน) "ปราก ประมุขแห่งสาธารณรัฐ"  คำขวัญอื่น ๆ ในอดีต    "Praga mater urbium" (ละติน) "Praha matka měst" (เช็ก) "ปราก มารดาของนคร"   "Praga Caput Regni" (ละติน) "ปราก ประมุขแห่งอาณาจักร"  

ปรากที่ตั้งในประเทศเช็กเกียแสดงแผนที่ประเทศเช็กเกียปรากที่ตั้งในทวีปยุโรปแสดงแผนที่ยุโรป
พิกัด: 50°05′15″N 14°25′17″E﻿ / ﻿50.08750°N 14.42139°E﻿ / 50.08750; 14.42139
ประเทศ:  เช็กเกีย
ก่อตั้ง: คริสต์ศตวรรษที่ 5
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Zdeněk Hřib (ไพเรตส์)
พื้นที่
 • เมืองหลวง: 496 ตร.กม. (192 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง: 298 ตร.กม. (115 ตร.ไมล์)
ความสูงจุดสูงสุด: 399 เมตร (1,309 ฟุต)
ความสูงจุดต่ำสุด: 172 เมตร (564 ฟุต)
ประชากร (2022-01-01)
 • เมืองหลวง: 1,275,406 คน
 • ความหนาแน่น: 2,600 คน/ตร.กม. (6,700 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 2,709,418 คน
เขตเวลา: UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รหัสไปรษณีย์: 100 00 – 199 00
รหัส ISO 3166: CZ-10
ทะเบียนพาหนะ: A, AA – AZ
จีอาร์พี (เฉลี่ย): 2019
 – รวม: 60 พันล้านยูโร
 – ต่อหัว: 46,400 ยูโร
เอชดีไอ (2019): 0.968 – สูงมาก · อันดับที่ 1
เว็บไซต์: www.praha.eu
ปราก (อังกฤษ: Prague, ออกเสียง: /prɑːɡ/) หรือ ปราฮา (เช็ก: Praha, ออกเสียง: [ˈpraɦa] ( ฟังเสียง); เยอรมัน: Prag; ละติน: Praga) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดในประเทศเช็กเกีย และเป็นเมืองใหญ่สุดอันดับที่ 13 ของสหภาพยุโรป อดีตราชธานีของโบฮีเมีย ตั้งอยู่บนแม่น้ำเวิลตาวา และมีประชากร 1.3 ล้านคน ส่วนหากรวมเขตนครหลวงเข้าไปแล้วจะมีประชากรราว 2.7 ล้านคน
ปรากเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของยุโรปกลางที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์อันรุ่มรวย เมืองตั้งขึ้นในยุคโรมาเนสก์ และเฟื่องฟูมากในสมัยกอธิก, เรนเนสซองส์ และ บาโรก ในประวัติศาสตร์ ปรากเคยเป็นราชธานีของอาณาจักรโบฮีเมีย และสถานที่พำนักหลักของจักรพรรดิบางพระองค์ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เช่น ชาลส์ที่ 4 (ครองราชย์ 1346–1378) ปรากเคยเป็นเมืองสำคัญต่อราชวงศ์ฮาพส์บวร์คและจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี รวมถึงเป็นสถานที่สำคัญต่อการเกิดการปฏิวัติโบฮีเมียและโปรเตสแตนต์, สงครามสามสิบปี และอดีตเมืองหลวงของรัฐเช็กโกสโลวาเกียในยุคสงครามโลกทั้งสองครั้งจนถึงสมัยภายใต้ปกครองของคอมมิวนิสต์
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของปรากได้แก่ปราสาทปราก, สะพานชาร์ลส์, จัตุรัสเมืองเก่ากับนาฬิกาดาราศาสตร์ปราก, ย่านชาวยิว, เขา Petřín และ Vyšehrad นับตั้งแต่ปี 1992 ย่านประวัติศาสตร์กลางเมืองปรากได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
Tourist website for Prague
Old maps of Prague เก็บถาวร 2022-07-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in Historic Cities เก็บถาวร 2022-03-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน site
| ด ค กเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป |
| --- | --- |
 1985 เอเธนส์ 1986 ฟลอเรนซ์ 1987 อัมสเตอร์ดัม 1988 เบอร์ลินตะวันตก 1989 ปารีส 1990 กลาสโกว์ 1991 ดับลิน 1992 มาดริด 1993 แอนต์เวิร์ป 1994 ลิสบอน 1995 นครลักเซมเบิร์ก 1996 โคเปนเฮเกน 1997 เทสซาโลนีกี 1998 สต็อกโฮล์ม 1999 ไวมาร์ 2000 เรคยาวิก บาร์เกิน เฮลซิงกิ บรัสเซลส์ ปราก กรากุฟ ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา อาวีญง โบโลญญา 2001 รอตเทอร์ดาม โปร์ตู 2002 บรูช ซาลามังกา 2003 กราทซ์ ปลอฟดิฟ 2004 เจนัว ลีล 2005 คอร์ก 2006 แพทรัส 2007 นครลักเซมเบิร์ก ซีบิว 2008 ลิเวอร์พูล สตาวังเงอร์ 2009 ลินทซ์ วิลนีอัส 2010 เอ็สเซิน อิสตันบูล เปช 2011 ตุรกุ ทาลลินน์ 2012 มารีบอร์ กีมาไรช์ 2013 กอชิตเซ มาร์แซย์ 2014 อือมิยอ รีกา 2015 มงส์ เปิลแซ็ญ 2016 ซานเซบัสเตียน วรอตสวัฟ 2017 ออร์ฮูส แพฟอส 2018 วัลเลตตา เลวาร์เดิน 2019 ปลอฟดิฟ มาเตรา 2020–เมษายน 2021 ริเยกา กอลเวย์ 2022 เกานัส แอฌวลต์เซิชท์ นอวีซาด 2023 แว็สเปรม ตีมีชออารา เอเลฟซีนา 2024 ตาร์ตู บาทอิชเชิล บูเดอ 2025 นอวากอรีตซา / โกริตเซีย เค็มนิทซ์ 2026 โอวลุ เตรนชีน 2027 เลียปายา 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF 2  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 2  ออสเตรเลีย  โปแลนด์ 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่  Pleiades 
ประชาชน:  Trove 
อื่น ๆ:  สารานุกรมอินเทอร์เน็ตของยูเครน  NARA  IdRef
พระราชวังโทพคาปึ

| พระราชวังโทพคาปึ طوپقپو سرايى |
| --- | --- |
พระราชวังโทพคาปิมองจากทะเลบอสฟอรัส
พิกัด: 41°00′46.8″N 28°59′2.4″E﻿ / ﻿41.013000°N 28.984000°E﻿ / 41.013000; 28.984000
ประเภท: ออตโตมัน บาโรก
พื้นที่: อิสตันบุล ตุรกี
ข้อมูล
เจ้าของ: รัฐตุรกี
ประวัติศาสตร์
สร้าง: ค.ศ. 1459
สถาปนิก: สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2 ซินาน
พระราชวังโทพคาปึ (ตุรกี: Topkapı Sarayı, อังกฤษ: Topkapı Palace) เป็นพระราชวังที่ตั้งอยู่ที่เมืองอิสตันบูลในประเทศตุรกีที่เดิมเป็นที่ประทับหลักของสุลต่านแห่งจักรวรรดิออตโตมันเป็นเวลราว 400 ในช่วง 600 ปีที่มีอำนาจ ระหว่างปี ค.ศ. 1465 จนถึงปี ค.ศ. 1853 เดิมพระราชวังนี้ใช้ชื่อว่า Saray-i Cedid-i Amire (พระราชวังหลวงแห่งใหม่) จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันในรัชสมัยสุลต่านมะห์มุดที่ 2 ตามชื่อพระราชวังริมทะเลที่ถูกเพลิงไหม้
ในปัจจุบันพระราชวังโทพคาปึเป็นสถานที่จัดงานรับรองของรัฐ และเป็นสถานที่ที่ดึงดูดนักท่องเที่ยว และเป็นที่เก็บรักษาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของมุสลิมเช่นเสื้อคลุมและดาบของมุฮัมมัด และตั้งอยู่ในบริเวณประวัติศาสตร์ของอิสตันบูลที่ได้รับการสถาปนาให้เป็นมรดกโลกโดยองค์การ การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติในปี ค.ศ. 1985 พระราชวังโทพคาปิได้รับการบรรยายในข้อที่ iv ของการเป็นมรดกโลกว่า “ตัวอย่างที่ดีที่สุดของกลุ่มพระราชวัง [...] ของสมัยออตโตมัน”
การสร้างครั้งแรกเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1459 ตามพระราชโองการของสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2 หลังจากที่ทรงพิชิตกรุงคอนสแตนติโนเปิลจากจักรวรรดิไบแซนไทน์ได้ ตัวพระราชวังเป็นกลุ่มสิ่งก่อสร้างที่มีลานหลักสี่ลานและสิ่งก่อสร้างย่อย ๆ อีกหลายตึก ในจุดที่สูงที่สุดพระราชวังเป็นที่พำนักของผู้คนถึง 4,000 คน เดิมครอบคลุมบริเวณขนาดใหญ่ตามแนวฝั่งทะเล กลุ่มสิ่งก่อสร้างขยายตัวต่อมาเรื่อย ๆ รวมทั้งการบูรณปฏิสังขรณ์หลายครั้งเช่นเมื่อปี ค.ศ. 1509 เมื่อได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหว และในปี ค.ศ. 1665 หลังจากเกิดเพลิงไหม้ ภายในพระราชวังใช้เป็นสุเหร่า โรงพยาบาล โรงอบขนมปัง และโรงตีเงินกษาปณ์
พระราชวังโทพคาปึเริ่มมาหมดความสำคัญลงในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 เมื่อสุลต่านนิยมที่จะเสด็จไปประทับที่พระราชวังใหม่บนฝั่งบอสฟอรัสมากขึ้น ในปี ค.ศ. 1853 สุลต่านอับดุล เมซิดที่ 1 (Abdül Mecid I) ตัดสินพระทัยย้ายออกไปประทับที่ Dolmabahçe Palace ซึ่งเป็นพระราชวังแบบยุโรปที่สร้างขึ้นใหม่ในเมือง แต่ระบบบริหารต่าง ๆ เช่นกองพระคลัง หอสมุด สุเหร่า และ โรงกษาปณ์ยังคงอยู่ที่พระราชวังโทพคาปิ
หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิออตโตมันในปี ค.ศ. 1921 พระราชวังโทพคาปิก็เปลี่ยนมาเป็นพิพิธภัณฑ์ตามรัฐประกาศของวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1924 ภายใต้การบริหารของกระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวแห่งตุรกี
พระราชวังเป็นกลุ่มสิ่งก่อสร้างที่มีห้องหอเป็นจำนวนร้อยแต่เปิดให้สาธารณรัฐชนชมแต่เฉพาะเพียงห้องสำคัญ ๆ ที่เป็นตัวอย่างที่แสดงให้เห็นถึงลักษณะสถาปัตยกรรมออตโตมัน นอกจากนั้นก็ยังมีห้องแสดงเครื่องเคลือบพอร์ซีเลน เสื้อคลุม อาวุธ เสื้อเกราะ หนังสือวิจิตรออตโตมัน หนังสืออักษรวิจิตรอิสลาม (Islamic calligraphy) จิตรกรรมฝาผนัง และเครื่องราชสมบัติ และเพชรพลอย
ดูเพิ่ม

พระราชวัง
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระราชวังโทพคาปึ
พรรคคอมมิวนิสต์ยูเครน (สหภาพโซเวียต)

| พรรคคอมมิวนิสต์ยูเครน Коммунистическая партия Украины |
| --- | --- |

เลขาธิการกลาง: Stanislav Hurenko  (คนสุดท้าย)
ผู้ก่อตั้ง: Mykola Skrypnyk
คำขวัญ: ชนกรรมาชีพทั่วโลกจงสามัคคีกัน!
ก่อตั้ง: 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1918 (1918-07-17)
ถูกยุบ: สิงหาคม 26, 1991; 33 ปีก่อน (1991-08-26)
ก่อนหน้า: พรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย
ถัดไป: พรรคแรงงานยูเครน พรรคคอมมิวนิสต์ยูเครน  (ค.ศ. 1993)
ที่ทำการ: เคียฟ, ยูเครน
หนังสือพิมพ์: Pravda Ukrainy (ในภาษารัสเซีย) Radyanska Ukrayina  (ในภาษายูเครน)
ฝ่ายเยาวชน: คอมโซมอลยูเครน เยาวชนบุกเบิก
อุดมการณ์: คอมมิวนิสต์แห่งชาติ มากซ์-เลนิน
จุดยืน: ซ้ายจัด
กลุ่มระดับสากล: องค์การคอมมิวนิสต์สากล  (ค.ศ. 1919–43) โคมินฟอร์ม  (ค.ศ. 1947–56)
เพลง: แองเตอร์นาซิอองนาล
พรรคคอมมิวนิสต์ยูเครน (ยูเครน: Комуністична Партія України Komunistychna Partiya Ukrayiny, КПУ, KPU; รัสเซีย: Коммунистическая партия Украины) หรือเป็นที่รู้จักถึง ค.ศ. 1952 ในชื่อ พรรคบอลเชวิคยูเครน เป็นพรรคลูกของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต เป็นผู้ก่อตั้งและเป็นพรรคการเมืองที่ปกครองสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน เป็นฝ่ายปกครองเพียงฝ่ายเดียวที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1918 ในฐานะ พรรคคอมมิวนิสต์ (บอลเชวิค) ยูเครน จนถึง ค.ศ. 1952 ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อเป็น พรรคคอมมิวนิสต์ยูเครน พรรคถูกยุบในวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1991 หลังจากความพยายามรัฐประหารในสหภาพโซเวียตล้มเหลว
บรรณานุกรม

J. Borys, The Sovietization of Ukraine 1917-1923 : the Communist doctrine and practice of national self-determination (1980)
A. Adams, Bolsheviks in the Ukraine (1963)
แหล่งข้อมูลอื่น

Dmitricheva, O., Rakhmanin, S. Ukraine partisan. Part IV. Communist. Mirror Weekly. 1 March 2002.
พระเจ้าปรัทโยต

| พระเจ้าปัชโชต> พระราชากรุงอุชเชนี |
| --- | --- |
ถัดไป: พระเจ้าพาลกะ

พระราชบุตร: โคปาละ, ปาลกะ
ราชวงศ์: ราชวงศ์ปรัทโยต
พระราชบิดา: พูนิก หรือ พูลิค
ศาสนา: ศาสนาเชน
พระเจ้าปรัทโยต (บาลี: Pajjota; สันสกฤต: Pradyota) เป็นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์ปรัทโยต ผู้ครองกรุงอุชเชนี แคว้นอวันตี พระราชบิดาคือพูนิกะ หรือ พูลิกะ ขุนนางในอุชเชนี ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นผู้สังหารกษัตริย์พระองค์เดิมและแต่งตั้งปรัทโยตให้เป็นกษัตริย์ พระองค์ทรงครองราชย์ยาวนาน 23 ปี พระเจ้าปรัทโยตถูกกล่าวถึงในมหาวรรคว่าเป็นสุดยอดนายทหาร
พระเจ้าปัชโชตเป็นญาติของพระเจ้าเชษฐกะ ผ่านการสยุมพรข้ามแคว้น เมื่อพระองค์ประชวร พระเจ้าพิมพิสาร พระชามาดาของพระเจ้าเชษฐกะได้ส่งแพทย์ชีวกโกมารภัจจ์มารักษาพระอาการประชวร แต่ความสัมพันธ์ของเขากับรัชทายาทและพระเจ้าอชาตศัตรูไม่ดีนัก ตำนานเชนกล่าวถึงพระองค์ว่าพ่ายแพ้สงครามต่อพระเจ้าอุทัยภัทร เจ้าชายแห่งราชตฤห์ เมื่อครั้งที่พระองค์ยกทัพโจมตีแคว้นมคธ
กล่าวกันว่าเขาทำสงครามกับพระเจ้าพุศกราศริน (ปุคคุสะติ) แห่งตักสิลา กล่าวกันว่าพระองค์ได้ยกทัพตีเมือง พระเจ้าอุเทนกรุงโกสัมพี แคว้นวังสะ และสร้างความสัมพันธ์ในการแต่งงานกับเขาในภายหลัง และพระองค์ยังสร้างสัมพันธไมตรีด้านแต่งงานกับ สุรเสนะของมถุรา พระองค์มีพระอนุชาชื่อเจ้าชายกุมารเสนา พระองค์มีพระราชโอรสสองพระองค์คือ เจ้าชายโกปาลและพระเจ้าพาลกะ
แหล่งอ้างอิงเพิ่มเติม

Jain, Kailash Chand (1972), Malwa Through the Ages (First ed.), Motilal Banarsidass, ISBN 978-81-208-0805-8
Jain, Kailash Chand (1991), Lord Mahāvīra and His Times, Motilal Banarsidass, ISBN 978-81-208-0805-8
Singh, Upinder (2016), A History of Ancient and Early Medieval India: From the Stone Age to the 12th Century, Pearson, ISBN 978-81-317-1677-9
พระเจ้าสแตฟัน อูรอชที่ 4 แห่งเซอร์เบีย

พระเจ้าสแตฟัน อูรอชที่ 4 ดูชัน (เซอร์เบีย: Стефан Урош IV Душан, ออกเสียง: [stêfaːn ûroʃ tʃětʋr̩ːtiː dǔʃan] ( ฟังเสียง)) หรือเป็นที่รู้จักในพระนาม ดูชันผู้ยิ่งใหญ่ (เซอร์เบีย: Душан Силни / Dušan Silni; 26 กรกฎาคม 1308 – 20  ธันวาคม 1355) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิเซอร์เบีย ตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน 1331 และเป็นจักรพรรดิ (พระเจ้าซาร์) แห่งชาวเซิร์บและกรีก ตั้งแต่ 16 กรกฎาคม 1346 จนกระทั่งสวรรคต พระเจ้าสแตฟัน อูรอชที่ 4 ดูชันพิชิตดินแดนส่วนใหญ่ของยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ ส่งผลให้พระองค์เป็นผู้ปกครองที่เข้มแข็งที่สุดในยุคสมัยนั้น รัชสมัยของพระเจ้าสแตฟัน อูรอชที่ 4 ดูชัน เซอร์เบียเป็นมหาอำนาจในคาบสมุทรบอลข่าน พระองค์สวรรคตในปี ค.ศ. 1355 และการสวรรคตของพระองค์ถือได้ว่าเป็นการสิ้นสุดการต่อต้านการขยายอำนาจของจักรวรรดิออตโตมันและความเสื่อมลงของศาสนาคริสต์นิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ในภูมิภาค
พระราชาธิราช

บทความนี้เกี่ยวกับพระอิสริยยศ สำหรับวรรณคดี ดูที่ ราชาธิราช
สำหรับกษัตริย์มอญ ดูที่ พระเจ้าราชาธิราช
พระราชาธิราช (สันสกฤต: ราชาธิราช; อังกฤษ: King of Kings) หมายถึง พระราชาผู้เป็นใหญ่กว่าพระราชาอื่น ๆ จึงมีความหมายเทียบเท่า "จักรพรรดิ" ที่ใช้ในปัจจุบัน
ประวัติ

พระอิสริยยศนี้พระเจ้าตุกุลติ-นินูรตะที่ 1 แห่งจักรวรรดิอัสซีเรียกลางทรงเริ่มใช้เป็นครั้งแรก ต่อมาจึงแพร่หลายในสถาบันกษัตริย์ในตะวันออกกลาง โดยเฉพาะในประเทศอิหร่านสมัยจักรวรรดิอะคีเมนิดและจักรวรรดิซาเซเนียน ซึ่งพระประมุขมีพระอิสริยยศเป็นชาห์แห่งชาห์
ศาสนา > ศาสนาพุทธ

คัมภีร์สัทธัมมปัชโชติกา คุหัฏฐกสุตตนิทเทสวรรณนา ระบุว่าพระตถาคตทรงเป็น "ราชาธิราชา เทวานํ อติเทโว สกฺกานํ อติสกฺโก พฺรหฺมานํ อติพฺรหฺมา" (พระราชาธิราช เทพยิ่งกว่าเทพทั้งหลาย สักกะยิ่งกว่าสักกะทั้งหลาย พรหมยิ่งกว่าพรหมทั้งหลาย)
ศาสนา > ศาสนาคริสต์

ในจดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิโมธี ฉบับที่ 1 และหนังสือวิวรณ์ ระบุว่าพระเยซูเป็นพระมหากษัตริย์เหนือกษัตริย์ทั้งปวง และองค์พระผู้เป็นเจ้าเหนือเจ้านายทั้งปวง
พระสุรัสวดี

| พระสุรัสวดี |
| --- | --- |
สติปัญญา, ความรู้, ดนตรีนาฏศิลป์, ศิลปะ, การพูดจา, ภูมิปัญญา และการเรียนรู้
ส่วนหนึ่งของ ตรีเทวี
พระสุรัสวดีทรงสรัสวดีวีณา(พิณอินเดีย) จิตรกรรมศิลปะแบบประเพณีอินเดียประยุกต์ โดย ราชา รวิ วรรมา
ชื่อในอักษรเทวนาครี: सरस्वती
ชื่อในการทับศัพท์ภาษาสันสกฤต: Saraswati
ส่วนเกี่ยวข้อง: ตรีเทวี, พระมหาสุรัสวดี, เทพีแห่งแม่น้ำ, สัปตสินธุ, พระแม่มาตังคี, พระแม่คายตรี
ที่ประทับ: พรหมโลก
มนตร์: โอม สรัสวตี นะมัส ตุภะยัม วาระเท กามะรูปินี วิทยา รัมภัม  กะริชยามิ  สิทธิ ภะวะตุ เม สะทา
พาหนะ: หงส์ หรือ นกยูง
เป็นที่นับถือใน: เอเชียใต้, เอเชียอาคเนย์, ทิเบต, ญี่ปุ่น และเนปาล
เทศกาล: วสันตปันชมี และ นวราตรี
ข้อมูลส่วนบุคคล
คู่ครอง: พระพรหม
พี่น้อง: พระศิวะ
พระสุรัสวดี หรือ พระสรัสวดี (สันสกฤต: सरस्वती สรสฺวตี) เป็นเทวีในศาสนาฮินดู ผู้อุปถัมภ์ความรู้, ศิลปะ, ดนตรี, ปัญญา และการเรียนรู้ เป็นพระชายาของพระพรหม และเป็นหนึ่งในตรีเทวีร่วมกับพระลักษมีและพระปารวตี ช่วยเหลือตรีมูรติในการสร้าง รักษา และทำลายเอกภพ ตามลำดับ
พระสุรัสวดี เป็นเทพีที่ปรากฏในคัมภีร์ฤคเวท โดยยังมีความสำคัญและได้รับการนับถือเรื่อยมาตั้งแต่ยุคพระเวทจนถึงสมัยใหม่ ชาวฮินดูบางกลุ่มได้เฉลิมฉลองในเทศกาลวสันตปัญจมี (สันสกฤต: वसन्त पञ्चमी "วันที่ห้าของฤดูใบไม้ผลิ") เพื่อบูชาพระองค์
นอกจากนี้ พระสุรัสวดี ยังได้รับการเคารพจากศาสนิกชนเชนในแถบภาคกลางและภาคตะวันตก รวมทั้งยังได้รับการนับถือจากพุทธศาสนิกชนบางกลุ่มด้วย ด้วยความที่เป็นเทพีแห่งศิลปวิทยา จึงให้มีผู้นับถือนอกเหนือไปจากประเทศอินเดีย เช่น ญี่ปุ่น, เวียดนาม, บาหลี (อินโดนีเซีย) และพม่า โดยเฉพาะในญี่ปุ่นที่รับพระสรัสวดี มาเป็นเทพีในพุทธศาสนาแบบญี่ปุ่นและลัทธิชินโต เรียกว่า "เบ็นไซเต็ง"
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สุรัสวดี
| ด ค กเทวดาตามความเชื่อของคนไทย |
| --- | --- | --- |
| เทวดาคติพุทธเถรวาท |  พระพรหม ท้าวสหัมบดีพรหม  ท้าวฆฏิการพรหม  สนังกุมารพรหม  ท้าวสักกะ  ท้าวสุยาม  ท้าวสันดุสิต  ท้าวสุนิมมิต  ท้าววสวัตตี  จตุโลกบาล ท้าวธตรฐ  ท้าววิรุฬหก  ท้าววิรูปักษ์  ท้าวเวสวัณ  พระธรณี  เมขลา  พระสุนทรีวาณี  พระวิศวกรรม  พระพิรุณ  พระปัญจสิขะ  พระมาตุลี  คนธรรพ์  พระอุเทนทราธิราช  |  |
| เทวดาคติฮินดู |  ตรีมูรติ พระศิวะ  พระพรหม  พระวิษณุ  พระคเณศ  พระขันทกุมาร  กามเทพ  พระแม่คงคา  พระปารวตี  ทุรคา  พระสตี  กาลี  พระสุรัสวดี  พระลักษมี  พระภูเทวี  โลกบาล พระอินทร์  พระยม  ท้าวกุเวร  พระอีสาน  พระอัคนี  พระนิรฤติ  พระพาย  นพเคราะห์ พระอาทิตย์  พระจันทร์  พระอังคาร  พระพุธ  พระพฤหัสบดี  พระศุกร์  พระเสาร์  พระราหู  พระเกตุ  พระพลเทพ  |  |
| เทวดาคติพื้นเมืองไทย |  พญาแถน  ท้าวกบิลพรหม  โพสพ  จตุคามรามเทพ  พระภูมิเจ้าที่  พระพนัสบดี  นางกวัก  นางสงกรานต์  แม่ย่านาง  แม่ซื้อ  รุกขเทวดา  ปู่เจ้าสมิงพราย  พระโกญจนาเนศวร์  พระเทวกรรม  ปู่เจ้าเขาเขียว  นิลบรรพตเทพสุดา  ท้าวพรหมรักษ์  พระมหาไชไพรสภ  |  |
| เทพารักษ์ |  พระสยามเทวาธิราช  พระหลักเมือง  พระเสื้อเมือง  พระทรงเมือง  พระกาฬไชยศรี  เจ้าเจตคุปต์  พระเทพบิดร  พระคลัง  เจ้าหอกลอง  พระกำพูฉัตร  พระราชบันฦๅธาร  พระราชมุทธาธร  |  |
| ด ค กเทพและคัมภีร์ในศาสนาฮินดู |
| --- | --- | --- |
| มหาเทพ |  พระพรหม  พระวิษณุ  พระศิวะ  |  |
| เทพเจ้าชั้นรอง |  พระพิฆเนศ  พระขันทกุมาร  พระราม  พระกฤษณะ  พระหนุมาน  พระอินทร์  พระอัคนี  พระไภรวะ  พระยม  พระกามเทพ  พระวายุ  พระวรุณ  พระวิศวกรรม  พระอัศวิน  |  |
| นพเคราะห์ |  พระอาทิตย์  พระจันทร์  พระอังคาร  พระพุธ  พระพฤหัสบดี  พระศุกร์  พระเสาร์  พระราหู  พระเกตุ  |  |
| เทวี |  พระสุรัสวดี  พระลักษมี  พระสตี  พระปารวตี  พระทุรคา  พระตรีศักติ  พระแม่กาลี  พระแม่สีดา  พระแม่ราธา  พระแม่มหาวิทยา  มาตฤกา  |  |
| คัมภีร์ |  พระเวท  อุปนิษัท  ปุราณะ  รามายณะ  มหาภารตะ  ภควัทคีตา  |  |
 ศาสนาฮินดู  เทววิทยาฮินดู  ยุคมหากาพย์ของอินเดีย
พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการี

| พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการี |
| --- | --- |
พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการี
พระมหากษัตริย์แห่งฮังการี
ครองราชย์: ค.ศ. 1000 - 15 สิงหาคม ค.ศ. 1038
ก่อนหน้า: พระองค์เอง ในพระราชอิสริยยศ เจ้าฟ้าเอกแห่งชาวฮังการี
ถัดไป: ปีแตร์
เจ้าฟ้าเอกแห่งชาวฮังการี
ครองราชย์: ค.ศ.997-1000
ก่อนหน้า: กีซา
ถัดไป: พระองค์เอง ในพระบรมราชอิสริยยศ พระมหากษัตริย์แห่งฮังการี

พระราชสมภพ: ค.ศ. 967/ค.ศ. 969/ค.ศ. 975
สวรรคต: 15 สิงหาคม ค.ศ. 1038
คู่อภิเษก: กิเซลล์แห่งบาวาเรีย
พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 หรือ นักบุญอิชต์วานที่ 1 (ฮังการี: I. (Szent) István; ละติน: Sanctus Stephanus; ค.ศ. 967/ค.ศ. 969/ค.ศ. 975 (แอสแตร์โกม) – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1038 (แอสแตร์โกม หรือเซเคซเฟเฮร์วาร์))  อิชต์วานทรงเป็นเจ้าฟ้าเอกแห่งฮังการีระหว่างปี ค.ศ. 997 จนถึง ค.ศ. 1000 และเป็นพระมหากษัตริย์องค์แรกแห่งราชอาณาจักรฮังการีผู้ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1000 อิชต์วานทรงขยายอำนาจของฮังการีในบริเวณคาร์เพเธียนและทรงมีบทบาทสำคัญในการเผยแพร่คริสต์ศาสนาในบริเวณนี้ด้วย พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 7เมื่อวันที่20 สิงหาคม ค.ศ. 1083
พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 3 แห่งโบฮีเมีย

| พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 3 แห่งโบฮีเมีย> พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมีย |
| --- | --- |
 ภาพเขียนของพระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 3 จากหนังสือ
ครองราชย์: ฮังการี: ค.ศ. 1301 - ค.ศ. 1306 โบฮีเมีย: ค.ศ. 1305 - ค.ศ. 1306 โปแลนด์: ค.ศ. 1305 - ค.ศ. 1306
ประสูติ: 6 ตุลาคม ค.ศ. 1289
สวรรคต: 4 สิงหาคม ค.ศ. 1306
กษัตริย์โบฮีเมีย/โปแลนด์/ฮังการี
พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 3 แห่งโบฮีเมีย (เช็ก: Václav III.; โปแลนด์: Wacław III; อังกฤษ: Wenceslaus III of Bohemia; 6 ตุลาคม ค.ศ. 1289 – 4 สิงหาคม ค.ศ. 1306) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมียและโปแลนด์ ระหว่าง ค.ศ. 1305 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1306 และเป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรฮังการี ตั้งแต่ ค.ศ. 1301
พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 3 เป็นพระราชโอรสองค์เดียวของพระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2 และจูดิธแห่งฮับส์บวร์กพระราชธิดาในพระเจ้ารูด็อล์ฟที่ 1 แห่งเยอรมนี
ข้อมูลเพิ่มเติม

ราชอาณาจักรโบฮีเมีย
ราชอาณาจักรฮังการี
พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2 แห่งโบฮีเมีย

| พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2 แห่งโบฮีเมีย |
| --- | --- |
ภาพวาดใน Codex Manesse
พระมหากษัตริย์โบฮีเมีย
ครองราชย์: 26 สิงหาคม ค.ศ. 1278 – 21 มิถุนายน ค.ศ. 1305
ราชาภิเษก: 2 มิถุนายน ค.ศ. 1297, ปราก
ก่อนหน้า: พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 2
ถัดไป: พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 3
พระมหากษัตริย์โปแลนด์
ครองราชย์: 1296–1305
ราชาภิเษก: 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1300, กแญซนอ
ก่อนหน้า: พระเจ้าปแชมึชล์ที่ 2
ถัดไป: พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 3

ประสูติ: 27 กันยายน ค.ศ. 1271 ปราก ราชอาณาจักรโบฮีเมีย
สวรรคต: 21 มิถุนายน ค.ศ. 1305 (33 พรรษา) ปราก ราชอาณาจักรโบฮีเมีย
คู่อภิเษก:   ยูดิทแห่งฮาพส์บวร์ค  Elisabeth Richeza of Poland 
พระราชบุตร:   พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 3 กษัตริย์แห่งโบฮีเมีย  อันเนอ ราชินีแห่งโบฮีเมีย  เอลีซาเบท ราชินีแห่งโบฮีเมีย  มาร์กาเรต ดัชเชสแห่งวรอตสวัฟ  อักเนส ดัชเชสแห่งยาวอร์ 
ราชวงศ์: Přemyslid
พระราชบิดา: พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 2 แห่งโบฮีเมีย
พระราชมารดา: คูนิกุนดาแห่งสลาโวเนีย
พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2 แห่งโบฮีเมีย (เช็ก: Václav II.; โปแลนด์: Wacław II Czeski; 27 กันยายน ค.ศ. 1271 – 21 มิถุนายน ค.ศ. 1305) เป็นพระมหากษัตริย์โบฮีเมีย (ค.ศ. 1278–1305) ดยุคแห่งกรากุฟ (ค.ศ. 1291–1305) และพระมหากษัตริย์โปแลนด์ (ค.ศ. 1296–1305)
พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2 เป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวของพระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 2 กับคูนิกุนดาแห่งสลาโวเนีย พระมเหสีองค์ที่สอง
ข้อมูล

Davies, Norman (1982). God's Playground: A History of Poland. Vol. I: The Origins to 1795. Columbia University Press.
Jones, Michael (1995). The New Cambridge Medieval History: Volume 6, C.1300-c.1415. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0521362900.
Krofta, Kamil (1957). "Bohemia to the Extinction of the Premyslids".  ใน Tanner, J.R.; Previt-Orton, C.W.; Brook, Z.N. (บ.ก.). The Cambridge Medieval History. Vol. VI: Victory of the Papacy. Cambridge University Press.
Nodl, Martin (2022). "Royal Weddings and Divorces".  ใน Šmahel, František; Nodl, Martin; Žůrek, Václav (บ.ก.). Festivities, Ceremonies, and Rituals in the Lands of the Bohemian Crown in Late Middle Ages. Brill.
Patrouch, Joseph F. (2013). "Bella gerant alii" Laodamia's Sisters, Habsburg Brides: Leaving Home for the Sake of the House".  ใน Cruz, Anne J.; Stampino, Maria Galli (บ.ก.). Early Modern Habsburg Women: Transnational Contexts, Cultural Conflicts, Dynastic Continuities. Routledge.
Sedlar, Jean W (1994). East Central Europe in the Middle Ages, 1000-1500. Vol. III. University of Washington Press.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef
พระเจ้าเอากุสท์ที่ 2 แห่งโปแลนด์

| เอากุสท์ที่ 2 |
| --- | --- |

พระมหากษัตริย์แห่งโปแลนด์ แกรนด์ดยุกแห่งลิทัวเนีย
ครั้งที่ 1: 15 กันยายน  ค.ศ. 1697 – ค.ศ. 1706
ราชาภิเษก: 15 กันยายน ค.ศ. 1697 อาสนวิหารวาเวล กรากุฟ โปแลนด์
ก่อนหน้า: ยันที่ 3 ซอบีแยสกี
ถัดไป: สตาญิสวัฟที่ 1
ครั้งที่ 2: ค.ศ. 1709 – 1 กุมภาพันธ์  ค.ศ. 1733
ก่อนหน้า: สตาญิสวัฟที่ 1
ถัดไป: สตาญิสวัฟที่ 1
เจ้านครผู้คัดเลือกแห่งซัคเซิน
ครองราชย์: 27 เมษายน ค.ศ. 1694 – 1 กุมภาพันธ์  ค.ศ. 1733
ก่อนหน้า: โยฮัน เกออร์คที่ 4
ถัดไป: ฟรีดริช เอากุสท์ที่ 2

พระราชสมภพ: 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1670(1670-05-12) เดรสเดิน รัฐผู้คัดเลือกซัคเซิน
สวรรคต: 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1733(1733-02-01) (62 ปี) วอร์ซอ เครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย
ฝังพระศพ: โบสถ์คาทอลิกแห่งราชสำนักแซกโซนี เดรสเดิน (พระหทัย) อาสนวิหารวาเวล กรากุฟ (พระศพ)
คู่อภิเษก: คริสทีอาเนอ เอเบอร์ฮาร์ดีเนอแห่งบรันเดินบวร์ค-ไบร็อยท์
พระราชบุตร: ออกัสตัสที่ 3 แห่งโปแลนด์ มัวริซ เดอ แซกซ์ โยฮันน์ เกออร์ก เชอวาลิเยร์ เดอ แซกซ์ ฟรีดริช เอากุสท์ รูตอฟสกี มาเรีย แอนนา แคเทอรีนา รูตอฟสกา แอนนา แคโรไลน์ ออเช็คสกา
ราชวงศ์: เว็ททีน
พระราชบิดา: โยฮันน์ เกออร์กที่ 3 ผู้คัดเลือกแห่งซัคเซิน
พระราชมารดา: เจ้าหญิงอันนา โซฟีแห่งเดนมาร์ก
ศาสนา: โรมันคาทอลิก (ตั้งแต่ ค.ศ. 1697) ลูเทอแรน (จนกระทั่ง  ค.ศ. 1697)
ลายพระอภิไธย: 
พระเจ้าเอากุสท์ที่ 2 แห่งโปแลนด์ (เบลารุส: Аўгуст Моцны; เยอรมัน: August II der Starke; โปแลนด์: August II Mocny; ลิทัวเนีย: Augustas II; อังกฤษ: Augustus II of Poland หรือ Augustus II the Strong)  (12 พฤษภาคม ค.ศ. 1670 – 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1733) ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น:
พระมหากษัตริย์แห่งเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย ระหว่าง ค.ศ. 1697 ถึง 1706 (ในพระนามออกัสตัสที่ 2)
พระมหากษัตริย์แห่งเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนียครั้งที่สอง ระหว่าง ค.ศ. 1709 ถึง 1733
เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกซัคเซิน ระหว่าง ค.ศ. 1694 ถึง 1733 (ในพระนามเจ้าชายฟรีดริช เอากุสท์ที่ 1)
แกรนด์ดยุกแห่งลิทัวเนีย (ในพระนามแกรนด์ดยุกออกัสตัสที่ 2)
พระเจ้าเอากุสท์ทรงเป็นผู้มีพระพลานามัยแข็งแรงที่ทำให้ทรงได้รับพระราชสมัญญาว่า "ผู้แข็งแกร่ง" ("the Strong") "แซ็กซอนเฮอร์คิวลีส" หรือ "มือเหล็ก" และโปรดที่จะแสดงพระองค์ว่าทรงมีคุณสมบัติตามพระราชสมัญญาโดยทรงหักเกือกม้าด้วยพระหัตถ์เปล่า
พระเจ้าเอากุสท์เป็นที่รู้จักดีที่สุดในฐานะทรงเป็นกษัตริย์พระองค์หนึ่งที่สนับสนุนงานศิลปะและสถาปัตยกรรม โดยโปรดให้สร้างวังในเมืองเดรสเดินและจัดตั้งพิพิธภัณฑ์สาธารณะแห่งแรก เช่น Green Vault ในปี 1723 ทรงรวบรวมภาพวาดอย่างเป็นระบบซึ่งปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในหอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดิน และทรงสะสมงานศิลปะจากทั่วโลก ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ "ภาพกระบวนเชิญพระบรมศพสมเด็จพระเพทราชา"
ประเทศมอนเตเนโกร
การแบ่งเขตการปกครอง

บทความหลัก: เทศบาลของประเทศมอนเตเนโกร
มอนเตเนโกรแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 21 เทศบาล (opština)
ประชากร

เชื้อชาติ มอนเตเนโกร 43.16% เซิร์บ 31.99% บอสเนีย 7.77% แอลเบเนีย 5.03% เชื้อชาติต่าง ๆ ที่เป็นชาวมุสลิม 3.97% โครแอต 1.1% ยิปซี (โรมา) อียิปต์ อิชคาลี 0.46%
ศาสนา ศาสนาคริสต์นิกายออร์ทอดอกซ์ 74% ศาสนาอิสลาม 17.74%
อ่านเพิ่ม

Banac, Ivo.  The National Question in Yugoslavia: Origins, History, Politics Cornell University Press, (1984) ISBN 0-8014-9493-1
Fleming, Thomas. Montenegro: The Divided Land (2002) ISBN 0-9619364-9-5
Longley, Norm. The Rough Guide to Montenegro (2009) ISBN 978-1-85828-771-3
Morrison, Kenneth. Montenegro: A Modern History (2009) ISBN 978-1-84511-710-8
Roberts, Elizabeth. Realm of the Black Mountain: A History of Montenegro (Cornell University Press, 2007) 521pp ISBN 978-1-85065-868-9
Stevenson, Francis Seymour. A History of Montenegro 2002) ISBN 978-1-4212-5089-2
Özcan, Uğur II. Abdulhamid Dönemi Osmanlı-Karadağ Siyasi İlişkileri [Political relations between the Ottoman Empire and Montenegro in the Abdul Hamid II era] (2013) Türk Tarih Kurumu Turkish Historical Society ISBN 978-975-16-2527-4
แหล่งข้อมูลอื่น

Official website of the Government of Montenegro (English)
Montenegro. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Montenegro from UCB Libraries GovPubs
ประเทศมอนเตเนโกร ที่เว็บไซต์ Curlie
Montenegro profile from the BBC News
Culture Corner – leading Montenegrin web portal for culture
Official Website National Parks Montenegro
Wikimedia Atlas of Montenegro
ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ ประเทศมอนเตเนโกร ที่โอเพินสตรีตแมป
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  นครรัฐวาติกัน 
ภูมิศาสตร์:  มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่ 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  รัฐสภาสหราชอาณาจักร 
อื่น ๆ:  พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของสวิสเซอร์แลนด์  NARA  IdRef 
ราชอาณาจักรมอนเตเนโกร
พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 1