stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ปลาสร้อยนกเขาน้ำจืด
ลักษณะ

ปลาในสกุลนี้มีลักษณะเด่นคือ ลักษณะปากที่ริมฝีปากบนและล่างหยักเป็นชายครุย ริมฝีปากล่างแผ่กว้างติดต่อกับคาง ส่วนหน้าขากรรไกรล่างเป็นแผ่นกระดูกมีขอบเป็นสัน ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยวที่ขอบเรียบไม่เป็นหนามแข็ง มีก้านครีบแขนง 10-18 ก้าน ในบางชนิดมีหนวด 2 คู่ เป็นที่ริมฝีปากบน 1 คู่ และริมฝีปากล่าง 1 คู่ ในชนิดที่มีหนวดคู่เดียวจะอยู่เฉพาะที่มุมปาก ในหลายชนิดมีรูเล็ก ๆ บนปลายจะงอยปาก 
มีขนาดตั้งแต่ 20-40 เซนติเมตร เป็นปลาที่อาศัยอยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ พบได้ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงจีนตอนล่าง ถือเป็นปลาที่หาได้ง่าย และมีความสำคัญทางเศรษฐกิจ
ชนิด

ปัจจุบันพบแล้ว 35 ชนิด โดยมีชนิดที่พบได้บ่อยและมีความสำคัญ เช่น ปลาสร้อยนกเขา (O. hasseltii), ปลาพรมหัวเหม็น (O. melanopleurus), ปลาร่องไม้ตับ (O. microcephalus) เป็นต้น
ชนิด > การจำแนก

Osteochilus bellus Popta, 1904
Osteochilus bleekeri Kottelat, 2008
Osteochilus borneensis (Bleeker, 1857)
Osteochilus brachynotopteroides Chevey, 1934
Osteochilus chini Karnasuta, 1993
Osteochilus enneaporus (Bleeker, 1852) — ปลาหน้าหมอง
Osteochilus flavicauda Kottelat & Tan, 2009
Osteochilus harrisoni Fowler, 1905
Osteochilus ingeri Karnasuta, 1993
Osteochilus intermedius Weber & de Beaufort, 1916
Osteochilus jeruk Hadiaty & Siebert, 1998
Osteochilus kahajanensis (Bleeker, 1857)
Osteochilus kappenii (Bleeker, 1857)
Osteochilus kelabau Popta, 1904
Osteochilus kerinciensis Tan & Kottelat, 2009
Osteochilus kuekenthali Ahl, 1922
Osteochilus lini Fowler, 1935
Osteochilus longidorsalis (Pethiyagoda & Kottelat, 1994)
Osteochilus melanopleurus (Bleeker, 1852) — ปลาพรม, ปลาพรมหัวเหม็น, ปลาพรหมหัวเหม็น
Osteochilus microcephalus (Valenciennes, 1842) — ปลาร่องไม้ตับ, ปลาข้างลาย
Osteochilus nashii (Day, 1869)
Osteochilus partilineatus Kottelat, 1995
Osteochilus pentalineatus Kottelat, 1982
Osteochilus repang Popta, 1904
Osteochilus salsburyi Nichols & Pope, 1927
Osteochilus sarawakensis Karnasuta, 1993
Osteochilus scapularis Fowler, 1939
Osteochilus schlegelii (Bleeker, 1851)
Osteochilus serokan Hadiaty & Siebert, 1998
Osteochilus sondhii Hora &  Mukerji, 1934
Osteochilus spilurus (Bleeker, 1851)
Osteochilus striatus Kottelat, 1998
Osteochilus vittatoides Popta, 1904
Osteochilus vittatus (Valenciennes, 1842) — ปลาสร้อยนกเขาน้ำจืด
Osteochilus waandersii (Bleeker, 1852) — ปลาร่องไม้ตับวานเดิร์ส
ในประเทศไทย

ในประเทศไทย อาจเรียกปลาบางชนิดในสกุลนี้ว่า "ปลาซ่า" เนื่องมาจากพฤติกรรมที่รวมตัวกันเป็นฝูง เมื่อตกใจจะกระโดดขึ้นเหนือน้ำพร้อม ๆ กันจนเกิดเสียงดังซ่า โดยชื่อปลาซ่ายังหมายรวมถึงปลาในวงศ์ปลาตะเพียนอื่น ๆ ที่มีลักษณะใกล้เคียงกันอีกด้วย เช่น ปลาในสกุลปลาสร้อยลูกนุ่น (Labiobarbus) เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Osteochilus ที่วิกิสปีชีส์
มัคดา เกิบเบิลส์

มัคดา เกิบเบิลส์
โยฮันนา มารีอา มัคดาเลนา "มัคดา" เกิบเบิลส์ (11 พฤศจิกายน 1901 – 1 พฤษภาคม 1945) เป็นภรรยาของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงโฆษณาแถลงข่าวและโฆษณาชวนเชื่อแห่งนาซีเยอรมนี นายโยเซ็ฟ เกิบเบิลส์ เป็นสมาชิกคนสำคัญของพรรคนาซี เธอเป็นเพื่อนสหายที่ใกล้ชิดและเป็นผู้สนับสนุนทางการเมืองของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ นักประวัติศาสตร์บางคนได้อ้างถึงว่า เธอเป็น "สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง" อย่างเป็นทางการของนาซีเยอรมนี ในขณะที่คนอื่นมอบตำแหน่งนั้นแก่เอ็มมี เกอริง (ภรรยาของแฮร์มัน เกอริง)
ในขณะที่กรุงเบอร์ลินกำลังถูกถล่มอย่างหนักโดยกองทัพแดงในช่วงท้ายของสงครามโลกครั้งที่สองในยุโรป เธอและสามีของเธอได้ตัดสินใจวางยาพิษแก่ลูกทั้งหกในขณะพวกเด็กกำลังนอนหลับ ก่อนที่พวกเขาได้ทำการปลิดชีพตัวเองและจุดไฟเผาทั้งร่าง ส่วนฮารัลท์ ควันท์ ลูกชายของเธอที่เกิดจากสามีคนก่อนนั้นได้รอดชีวิต
ฟาโรห์ซานาคท์

ฟาโรห์ซานาคท์ เป็นกษัตริย์อียิปต์โบราณ (ฟาโรห์) ของราชวงศ์ที่สามในสมัยอาณาจักรเก่า ตำแหน่งตามลำดับเวลาของเขามีความไม่แน่นอนสูงและยังไม่ชัดเจนภายใต้ชื่อ Hellenized ที่นักประวัติศาสตร์ชาวมานโตคนใดจะระบุไว้ได้ นักธรณีวิทยาหลายคนเชื่อมต่อฟาโรห์ซานาคท์ กับเนบกาคาร์ทูธ แบบ ramesside อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ยังคงเป็นเรื่องที่น่าสงสัยเพราะไม่มีพระราชวงศ์ของพระมหากษัตริย์อีกต่อไป ทั้งในปัจจุบันและในภายหลัง มีสองส่วนที่เป็นภาพวาดฟาโรห์ซานาคท์ จาก Wadi Maghareh บนคาบสมุทรไซนาย
มาเก๊าในเอเชียนบีชเกมส์ 2008

เขตบริหารพิเศษมาเก๊าแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน  ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนบีชเกมส์ 2008 ในระหว่างวันที่ 18 ตุลาคม ถึง 26 ตุลาคม ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ณ จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย โดยหลังจากจบการแข่งขัน มาเก๊าสามารถคว้าเหรียญทองแดงมาได้จำนวน 1 เหรียญ โดยไม่สามารถคว้าเหรียญทองหรือเหรียญเงินได้เลย โดยมาเก๊าอยู่ในอันดับที่ 24
ฟาโรห์ซูเซนเนสที่ 2

ติเคปเปอร์อูเร หรือ ติเคปเปอร์เร ซูเซนเนสที่ II [กรีก Ψουσέννης] หรือ ฮอร์-พาเซบาคฮาเอนอินอุตที่ 2 [อียิปต์ ḥr-p3-sb3-ḫˁỉ-⟨n⟩-nỉwt] เป็นฟาโรห์องค์สุดท้ายในราชวงศ์ที่ 21 พระนามของพระองค์ในภาษาอียิปต์หมายถึง "ภาพของการเปลี่ยนแปลงของเร" ฟาโรห์ซูเซนเนสที่ 2 มักจะถือว่าเป็นบุคคลเดียวกันกับนักบวชชั้นสูงแห่งอามุนที่มีชื่อว่าซูเซนเนสที่ 3
ฟาโรห์ซิพตาห์

ฟาโรห์อังค์เอนเร เซเตเพนเร ซิพทาห์ หรือ เมเรนพทาห์ ซิพทาห์ เป็นผู้ปกครองสุดท้ายของราชวงศ์ที่สิบเก้าของอียิปต์ ตัวตนของพ่อของเขาเป็นอยู่ในปัจจุบันที่ไม่รู้จัก ทั้งสองฟาโรห์เซติที่ 2 และได้รับการแนะนำถึงแม้ว่าความจริงที่ว่าต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นพระราชหรือเมนซิปตาห์จะ เมเรนพทาห์ ซิปตาห์หลังปี 2 ของเขาแสดงให้เห็นมากกว่าที่พ่อของเขาเป็นเมเรนพทาห์ หากถูกต้องนี้จะทำให้ฟาโรห์ซิพตาห์และเซติที่ 2 ทั้งสองอาจจะเป็นพี่น้อง เนื่องจากทั้งสองของพวกเขาเป็นพระราชโอรสของฟาโรห์เมเรนพทาห์
ภาษาจิตตะกอง

| ภาษาจิตตะกอง |
| --- | --- |
Chatgaya/Satgaya
চাটগাঁইয়া বুলি Chaţgãia Buli

ประเทศที่มีการพูด: บังกลาเทศ, พม่า
ภูมิภาค: ทางตะวันออกของ เอเชียใต้
จำนวนผู้พูด: 14 ล้านคน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา: อินโด-ยูโรเปียน  ภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนภาษากลุ่มอินโด-อารยันภาษากลุ่มอินโด-อารยันตะวันออกภาษากลุ่มเบงกอล-อัสสัมภาษาจิตตะกอง
รหัสภาษา
ISO 639-2: cit
ISO 639-3: –
ภาษาจิตตะกอง (Chaţgãia Buli) เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียน ใช้พูดในจิตตะกอง และทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศบังกลาเทศ ใกล้เคียงกับภาษาเบงกอลแต่นักภาษาศาสตร์มักจะแยกเป็นอีกภาษาต่างหากและไม่ถือเป็นภาษาถิ่นของภาษาเบงกอล มีผู้พูด 14 ล้านคนในบังกลาเทศและอังกฤษ
ไวยากรณ์

ใกล้เคียงกับภาษาเบงกอลมีการผันคำ เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา อนุภาคแสดงความปฏิเสธนำหน้านามเช่นเดียวกับภาษาอัสสัม ซึ่งต่างจากภาษาเบงกอลที่ตามหลัง
คำศัพท์

คำศัพท์ส่วนใหญ่ของภาษาจิตตะกองมาจากภาษาสันสกฤต ภาษาอาหรับ ภาษาเปอร์เซีย และภาษาตุรกีเช่นเดียวกับภาษาเบงกอล รวมทั้งคำยืมจากภาษาโปรตุเกสและภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นผลมาจากการที่เคยเป็นอาณานิคมของทั้งสองชาตินี้มาก่อน ลักษณะที่ต่างจากภาษาเบงกอลคือ ภาษาจิตตะกองมีคำยืมจากภาษาอาหรับ ภาษาเปอร์เซีย และภาษาตุรกี มากกว่าเพราะในอดีตจิตตะกองเป็นเมืองท่ามีพ่อค้าเข้ามาค้าขายมาก การที่โปรตุเกสเคยเข้ามาควบคุมจิตตะกองในฐานะเมืองท่า ทำให้มีคำยืมจากภาษาโปรตุเกสมากกว่าภาษาเบงกอล
ระบบการเขียน

ภาษาจิตตะกองเป็นภาษาที่ไม่ได้ใช้เป็นภาษาเขียน ชาวจิตตะกองอ่านและเขียนภาษาเบงกอลด้วยอักษรเบงกอล ในอดีตเคยเขียนด้วยอักษรอาหรับ สำเนียงโรฮีนจาของภาษานี้ เคยเขียนด้วยอักษรอาหรับเช่นกัน แต่ปัจจุบันใช้อักษรละติน
ภาษีเดี่ยว
หลักบัญญัติแห่งการภาษี (Canons of Taxation)

เฮนรี จอร์จ ได้กำหนดหลักบัญญัติแห่งการภาษี หรือลักษณะภาษีที่ดี ไว้ 4 ข้อดังนี้
เป็นภาระแก่การผลิตน้อยที่สุดเท่าที่จะน้อยได้
เก็บได้โดยง่ายและเสียค่าใช้จ่ายน้อย  และเป็นภาระโดยตรงแก่ผู้ที่จะต้องจ่ายจริงเท่าที่จะทำได้
มีความแน่นอน – เพื่อให้เจ้าหน้าที่มีโอกาสกดขี่หรือคดโกงได้น้อยที่สุด  และเพื่อให้ผู้เสียภาษีอยากละเมิดกฎหมายและหลีกเลี่ยงแต่น้อยที่สุด
เป็นภาระแก่ทุกคนเท่าเทียมกัน – เพื่อมิให้มีพลเมืองผู้ใดได้เปรียบหรือเสียเปรียบเมื่อเทียบกับผู้อื่น
หลังจากได้พิจารณาเปรียบเทียบภาษีมูลค่าที่ดินกับภาษีอื่น ๆ ตามหลักบัญญัตินี้แล้ว เฮนรี จอร์จก็สรุปตอนท้ายของบทที่ว่าด้วยหลักบัญญัติแห่งการภาษีไว้ว่า
“เพราะฉะนั้นภาษีที่เก็บจากมูลค่าที่ดินจึงนับว่ายุติธรรมและเท่าเทียมกันที่สุดในบรรดาภาษีทั้งหลาย  มันจะตกเป็นภาระเฉพาะแก่ผู้ที่ได้รับผลประโยชน์อันมีลักษณะพิเศษและมีค่าจากสังคมเท่านั้น และจะเป็นภาระแก่เขาตามส่วนของผลประโยชน์ที่เขาได้รับด้วย  มันเป็นมูลค่าที่ประชาคมก่อให้เกิดขึ้นและประชาคมรับมา  เพื่อใช้ประโยชน์สำหรับประชาคม  มันเป็นการนำเอาทรัพย์สินร่วมกันมาใช้เพื่อประโยชน์ร่วมกัน   ต่อเมื่อมีการเก็บค่าเช่าทั้งหมดมาเป็นภาษีเพื่อประโยชน์ของประชาคมแล้วนั่นแหละ  เราจึงจะได้รับความเท่าเทียมกันตามประกาศิตของธรรมชาติ  จะไม่มีพลเมืองผู้ใดได้เปรียบพลเมืองผู้อื่น นอกจากที่ได้รับจากความอุตสาหะ ความเชี่ยวชาญ และสติปัญญาของเขาเอง  และแต่ละคนจะได้รับสิ่งที่เขาลงทุนลงแรงหามาได้อย่างเป็นธรรม    เมื่อนั้นแหละ และต่อเมื่อนั้นเท่านั้น  แรงงานจึงจะได้รับรางวัลโดยเต็มที่  และทุนก็จะได้รับผลตอบแทนตามธรรมชาติ”
ยังมีข้อเขียนของเฮนรี จอร์จจากที่อื่นซึ่งสรุปลักษณะภาษีที่ดีของภาษีมูลค่าที่ดินไว้อย่างกระชับ ดังนี้
“ในบรรดาภาษีทั้งหลาย ภาษีมูลค่าที่ดินมีคุณสมบัติครบถ้วนที่สุดตามข้อกำหนดแห่งภาษีที่ดี โดยที่ที่ดินนั้นไม่สามารถซ่อนเร้นหรือพาหนีไปได้ ภาษีที่ดินจึงสามารถประเมินได้แน่นอนกว่า และเก็บได้ง่ายกว่าโดยสิ้นเปลืองน้อยกว่าภาษีอื่น ๆ ขณะเดียวกันก็ไม่มีผลถ่วงการผลิตหรือลดแรงจูงใจในการผลิตเลย ที่จริงแล้วมันเป็นภาษีเพียงในรูปแบบ แต่โดยสภาพแล้วมันคือค่าเช่าที่ดิน – คือส่วนที่เก็บจากมูลค่าอันมิได้เกิดจากความพยายามของแต่ละบุคคล แต่เกิดจากการเจริญเติบโตของประชาคม เพื่อนำมาใช้ประโยชน์สำหรับประชาคม เพราะสิ่งที่เจ้าของหรือผู้ใช้ที่ดินแต่ละคนทำนั้นมิได้ไปทำให้ที่ดินมีมูลค่าขึ้น มูลค่าที่แต่ละคนก่อคือมูลค่าที่เกิดกับสิ่งปรับปรุง  มูลค่านี้ ซึ่งเป็นผลแห่งการใช้ความพยายามของแต่ละบุคคล ย่อมเป็นของแต่ละบุคคลโดยชอบ”
ดูเพิ่ม

แอดัม สมิธ ตอน หลักการภาษีของแอดัม สมิธ
เฮนรี จอร์จ
The New Physiocratic League
มนุษย์ (มิดเดิลเอิร์ธ)

มนุษย์ ตามความหมายในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นโดยมหาเทพอิลูวาทาร์ โดยสร้างขึ้นภายหลังเผ่าพันธุ์เอลฟ์  จึงได้ชื่อว่าเป็น บุตรคนเล็กแห่งอิลูวาทาร์
เหตุการณ์ในเรื่องเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เป็นเหตุการณ์ในตอนท้ายของยุคสมัยอันรุ่งเรืองของพวกเอลฟ์  เมื่อพ้นจากยุคของเอลฟ์แล้ว เผ่าพันธุ์มนุษย์จึงรุ่งเรืองขึ้นและได้ครอบครองโลกทั้งหมดดังเช่นปัจจุบัน
ประวัติ

มนุษย์ เป็นเผ่าพันธุ์ที่อายุน้อยที่สุดในโลกอาร์ดา (อาจเว้นไว้แต่เพียงฮอบบิท)  มนุษย์คนแรกตื่นขึ้นที่ริมชายฝั่งด้านตะวันออกของอ่าวฮิลโดริเอน ซึ่งอยู่ไกลออกไปทางดินแดนตะวันออกของมิดเดิ้ลเอิร์ธ  เวลานั้นเป็นเวลาที่ดวงตะวันลอยล่องขึ้นสู่ท้องฟ้าของอาร์ดาเป็นครั้งแรกทางทิศตะวันตก มนุษย์จึงเห็นดวงตะวันเป็นสิ่งแรก และรักในแสงสว่าง พวกเขาจึงมีชื่ออีกชื่อหนึ่งว่า บุตรแห่งตะวัน
ในยุคโบราณกาล มนุษย์ใช้ชีวิตเร่ร่อนอยู่ทางฟากตะวันออกของเทือกเขามิสตี้ และถูกรังควานจากสมุนของมอร์กอธอยู่เสมอ  มนุษย์กลุ่มหนึ่งประกอบด้วยสามตระกูลใหญ่จึงออกเดินทางมายังทิศตะวันตก จนได้พบกับพวกเอลฟ์ ที่ดินแดนเบเลริอันด์ ทางตะวันตกของเทือกเขาสีน้ำเงิน
มนุษย์สามตระกูลใหญ่ประกอบด้วย
ตระกูลของเบออร์ - เป็นต้นตระกูลของเบเรน ซึ่งเป็นบรรพชนของเอลวิง ภรรยาของ เออาเรนดิล
ตระกูลชาวฮาลาดิน - เป็นต้นตระกูลของ ทูออร์ ผู้เป็นบิดาของเออาเรนดิล
ตระกูลของมารัค - ตระกูลฝ่ายมารดาของ ทูออร์
มนุษย์ทั้งสามตระกูลใหญ่นี้ เรียกรวมกันว่าชาวเอไดน์ เป็นบรรพชนของเอลรอส ทาร์-มินยาทัวร์ กษัตริย์องค์แรกของชาวนูเมนอร์
หลังจากมนุษย์ได้พบกับพวกเอลฟ์ ก็ได้มีสัมพันธไมตรีอันดีต่อกัน และได้ร่วมเป็นสหายศึกในการสงครามต่อต้านมอร์กอธ  หลังจากสงครามแห่งความโกรธา เมื่อครั้งสิ้นสุดยุคที่หนึ่ง แผ่นดินเบเลริอันด์จมลงสู่ทะเล  เทพวาลาร์ ตอบแทนความดีความชอบของเหล่ามนุษย์ ด้วยการสร้างเกาะขึ้นกลางมหาสมุทรและยกให้เป็นของขวัญ ชื่อเกาะนั้นว่า นูเมนอร์
หลังจากเกิดเหตุวิบัติจนเกาะนูเมนอร์จมลงสู่ทะเล (ดูใน อคัลลาเบธ)  เอเลนดิลได้พาชาวนูเมนอร์จำนวนหนึ่งหนีมาขึ้นฝั่งมิดเดิ้ลเอิร์ธได้ และก่อตั้งอาณาจักรอาร์นอร์ และกอนดอร์ สืบต่อมา
ชื่ออื่นๆ

ชื่อในภาษาเอลฟ์
อาทานิ
อพาโนนาร์
เองกวาร์
ฟีริมาร์
ฮิลดอร์
ชื่อทั่วไป
ทุติยชน
อนุชน
บุตรแห่งตะวัน
ผู้มาภายหลัง
มรรตัยชน
บุตรผู้เยาว์แห่งอิลูวาทาร์
ภาษาจะฮ์ฮุต

| ภาษาจะฮ์ฮุต |
| --- | --- |
ประเทศที่มีการพูด: มาเลเซียตะวันตก
ชาติพันธุ์: ชาวจะฮ์ฮุต
จำนวนผู้พูด: 4,191  (2010)
ตระกูลภาษา: ออสโตรเอเชียติก  อัซลีภาษาจะฮ์ฮุต
ภาษาถิ่น: Kerdau, Krau, Ketiar Krau, Kuala Tembeling, Pulau Guai, Cheres, Ulu Tembeling
รหัสภาษา
ISO 639-3: jah
บริเวณที่มีผู้พูดภาษาจะฮ์ฮุต
ภาษาจะฮ์ฮุต มีผู้พูดทั้งหมด 4,191 คน (ค.ศ. 2010) ในทางใต้ของรัฐปาหัง ประเทศมาเลเซีย จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก กลุ่มภาษามอญ-เขมร สาขาอัซลี
การจำแนก

ภาษาจะฮ์ฮุตอยู่ในสาขาอัซลีของตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ในอดีตเคยถือเป็นสมาชิกของสาขาย่อยอัซลีกลาง แต่ปัจจุบันถือเป็นภาษาต่างหาก
ภาษาย่อย
Kerdau
Krau
Ketiar Krau
Kuala Tembeling
Pulau Guai
Cheres
Ulu Tembeling
สัทวิทยา

ภาษาจะฮ์ฮุตมีเสียงสระ 9 เสียง และเสียงพยัญชนะ 19 เสียง
แหล่งข้อมูลอื่น

http://projekt.ht.lu.se/rwaai RWAAI (Repository and Workspace for Austroasiatic Intangible Heritage)
http://hdl.handle.net/10050/00-0000-0000-0003-66F7-5@view Jah Hut in RWAAI Digital Archive
Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
ระนอง (แก้ความกำกวม)

จังหวัดระนอง
อำเภอเมืองระนอง
เทศบาลเมืองระนอง
ณ ระนอง
ระตี จุลพล

ระตี (วิเศษสุรการ) จุลพล นักดนตรีไทยที่มีชื่อเสียงโดยเฉพาะการบรรเลงจะเข้ เกิดที่ อำเภอบางรัก กรุงเทพ ฯ เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2466 เป็นบุตรีของพันโทพระวิเศษสุรการ (ต่วน ไชยสุต) และนางแจ่ม วิเศษสุรการ พระวิเศษสุรการนั้นเป็นทหาร และเล่นดนตรีไทยได้ ส่วนมารดาเป็นครูที่โรงเรียนสตรีมหาพฤฒาราม มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 5 คน ระตีเริ่มเรียนดนตรีไทยตั้งแต่อายุ 8 ขวบ โดยเรียนที่บ้าน เริ่มต่อเพลงจะเข้เมื่ออายุ 12 ปี โดยต่อเพลงจระเข้หางยาวเป็นเพลงแรกกับชุ่ม กมลวาทิน จากนั้นก็ต่อ เพลงแป๊ะ พม่าห้าท่อน และลาวแพน หัดจะเข้เพิ่มเติมจากจ่าง แสงดาวเด่น  ได้ต่อเดี่ยวจะเข้ เพลงมุล่ง แขกมอญสามชั้น และกราวใน เมื่อครูจ่างถึงแก่กรรมแล้วจึงได้ต่อทางเดี่ยวสารถี แขกอาหวังและจีนขิมใหญ่ จาก แสวง อภัยวงศ์ ได้แสดงฝีมือเดี่ยวจะเข้เพลงลาวแพน ออกอากาศทางวิทยุศาลาแดงเป็นครั้งแรก เมื่ออายุ 15 ปี
ทางด้านการศึกษา ครระตีเริ่มเรียนหนังสือที่โรงเรียนสายปัญญา โรงเรียนสวนสุนันทา แล้วย้ายมาเรียนที่โรงเรียนเซ็นฟรังซิสซาเวียร์ จนจบชั้นมัธยมปีที่  6 จากนั้นไปเรียนต่อที่โรงเรียนเขมะสิริอนุสรณ์ เป็นนักเตรียมมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์รุ่นที่ ๖ เรียนจบได้ประกาศนียบัตรจากเตรียมมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จากนั้น สมัครเข้าทำงานที่กรมประชาสัมพันธ์ ได้ร่วมงานกับนักดนตรีสำคัญในสมัยนั้นหลายคน เช่น  พุ่ม บาปุยะวาทย์ ฉลวย จิยะจันทน์ สมาน ทองสุโชติ บุญยงค์ เกตุคง จำเนียร ศรีไทยพันธุ์ ประสงค์ พิณพาทย์ และสุดจิตต์ ดุริยประณีต สมาน ทองสุโชติ ได้ประดิษฐ์ทางเดี่ยวจะเข้ให้ระตีเป็นพิเศษ 4 เพลง คือ สุดสงวน สุรินทราหู นกขมิ้น และอาถรรพ์ อันเป็นทางเฉพาะสำหรับผู้ที่เดี่ยวจะเข้แบบไหว ระตีได้รับตำแหน่งหัวหน้าวงดนตรีไทย กรมประชาสัมพันธ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2516 จนเกษียณใน พ.ศ. 2526
ระตีได้สอนจะเข้ให้นักเรียนโรงเรียนสวนกุหลาบ โรงเรียนอัสสัมชัญ โรงเรียนพันธะวัฒนา คณะครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยมหิดล ศิษย์ที่มีฝีมือดี ได้แก่ สุรพล พงษ์สุวรรณ ศักรินทร์ สู่บุญ ภัทร เครือสุวรรณ และกมล ชิดช่าง ชีวิตครอบครัว แต่งงานกับ นายพนิต จุลพล เมื่อ พ.ศ. 2488 มีบุตรสองคน คือ พ.ต.ต. พนิน จุลพล และคุณพนิตา สวัสดิโรจน์ ระตีถึงแก่กรรมในวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2531 รวมอายุได้ 65 ปี
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2020 นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2020 นัดชิงชนะเลิศ เป็นการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศของ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2020 จัดขึ้นโดย สหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน (เอเอฟเอฟ). เป็นการลงเล่นระหว่าง อินโดนีเซีย และ ไทย ในสองเลก, ทั้งสองนัดเล่นที่ สนามกีฬาแห่งชาติ, กัลลัง, ประเทศสิงคโปร์. เลกแรกได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2564 และเลกที่สองได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2565. ไทยคว้าแชมป์สมัยที่ 6 ด้วยสกอร์รวม 6–2. นี่เป็นการทำสกอร์ที่สูงที่สุดในนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน, ซึ่งยังสร้างขอบเขตของชัยชนะที่ยิ่งใหญ่กว่ารอบชิงชนะเลิศครั้งก่อนๆ.
ไทยชนะเลกแรก 4–0, ความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ที่สุดของทั้งสองทีมในนัดนี้นับตั้งแต่การพบกันที่ ซีเกมส์ 1985, เมื่อไทยชนะอินโดนีเซีย 7–0. ด้วยความพ่ายแพ้ถึงสี่ประตู, นี่เป็นการพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ที่สถดในนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน, ไม่ว่าจะเป็นเลกเดียวหรือสองเลก. ความพ่ายแพ้ที่ใหญ่ที่สุดร่วมกันครั้งก่อนอยู่ที่ระยะห่างสามประตู (4–1 ใน นัดชิงชนะเลิศเลกเดียว 2000 และ 3–0 ในเลกแรกของ นัดชิงชนะเลิศ ปี ค.ศ. 2010) และเป็นที่น่าบังเอิญ, ทั้งสองเกมนั้นทำให้อินโดนีเซียเป็นฝ่ายพ่ายแพ้. ในเลกที่สอง, อินโดนีเซียเป็นฝ่ายขึ้นนำไปก่อนแต่มาเสียสองประตูในสามนาทีก่อนที่จะตีเสมอในอีกไม่กี่นาทีถัดมาเพราะพวกเขาหลีกเลี่ยงในการที่จะเป็นทีมแรกที่จะแพ้ทั้งสองเลกของรอบชิงชนะเลิศนับตั้งแต่ตัวเองถึง สิงคโปร์ ใน ค.ศ. 2004.
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ

ข้อมูลเพิ่มเติม: ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2020
หมายเหตุ: ในผลการแข่งขันทั้งหมดด้านล่างนี้, สกอร์ของผู้เข้าชิงชนะเลิศจะเป็นตัวเลขแรกขึ้นมาก่อน (H: เหย้า; A: เยือน; N: สนามกลาง).
นัดการแข่งขัน > เลกแรก

29 ธันวาคม พ.ศ. 2564
19:30
| อินโดนีเซีย  | 0–4 |  ไทย |
| --- | --- | --- |
|  | รายงาน (เอเอฟเอฟเอสแซด) | ชนาธิป  2', 52' สุภโชค  67' บดินทร์  83' |
ผู้ตัดสิน: Shukri Al-Hunfush (ซาอุดีอาระเบีย)
| --- | --- |
             อินโดนีเซีย :              ไทย
นัดการแข่งขัน > เลกที่สอง

1 มกราคม พ.ศ. 2565
19:30
| ไทย  | 2–2 |  อินโดนีเซีย |
| --- | --- | --- |
| อดิศักดิ์  54' สารัช  56' | รายงาน (เอเอฟเอฟเอสแซด) | กัมบูวายา  7' เอกี  80' |
ผู้ตัดสิน: Ahmed Faisal Al-Ali (จอร์แดน)
| --- | --- |
             ไทย :              อินโดเนเซีย
มอนเตเนกรินคัพ

| --- | --- |
ก่อตั้ง: ค.ศ. 2006
ภูมิภาค:  มอนเตเนโกร
จำนวนทีม: 30
ผ่านเข้าไปเล่นใน: ยูฟ่ายูโรปาลีก
ทีมชนะเลิศปัจจุบัน: บูดุชนอสต์ (สมัยที่ 2)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุด: รูดาร์ (4 สมัย)
เว็บไซต์: Kup Crne Gore
มอนเตเนกรินคัพ (มอนเตเนโกร/เซอร์เบีย: Kup Crne Gore) เป็นการแข่งขันฟุตบอลคัพแห่งชาติของประเทศมอนเตเนโกร ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2006 ทีมชนะเลิศฟุตบอลคัพนี้จะได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีก สโมสรที่ประสบความสำเร็จในรายการนี้มากที่สุดคือ รูดาร์ ซึ่งชนะเลิศ 4 สมัย รองลงมาบูดุชนอสต์และติโตกราด ซึ่งชนะเลิศทีมละ 2 สมัย
ทำเนียบแชมป์

| --- | --- |
‡: ทีมที่คว้าดับเบิลแชมป์
†: ทีมจากมอนเตเนกรินเซคันด์ลีก
| ฤดูกาล | ชนะเลิศ | ผล | รองชนะเลิศ | สนาม | ผู้ชม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2006–07 | FK Rudar | 2–1 | FK Sutjeska | สนามกีฬานครพอดกอรีตซา | 8,000 |
| 2007–08 | FK Mogren | 1–1 a.e.t. (6–5 pen.) | บูดุชนอสต์ | สนามกีฬานครพอดกอรีตซา | 10,000 |
| 2008–09 | OFK Petrovac | 1–0 a.e.t. | FK Lovćen | สนามกีฬานครพอดกอรีตซา | 4,000 |
| 2009–10 | FK Rudar | 2–1 | บูดุชนอสต์ | สนามกีฬานครพอดกอรีตซา | 6,000 |
| 2010–11 | FK Rudar | 2–2 a.e.t. (5–4 pen.) | FK Mogren | สนามกีฬานครพอดกอรีตซา | 5,000 |
| 2011–12 | FK Čelik | 2–1 | FK Rudar | สนามกีฬานครพอดกอรีตซา | 6,000 |
| 2012–13 | บูดุชนอสต์ | 1–0 | FK Čelik | สนามกีฬานครพอดกอรีตซา | 6,000 |
| 2013–14 | FK Lovćen | 1–0 | OFK Titograd | สนามกีฬานครพอดกอรีตซา | 6,000 |
| 2014–15 | OFK Titograd | 2–1 a.e.t. | OFK Petrovac | สนามกีฬานครพอดกอรีตซา | 5,000 |
| 2015–16 | FK Rudar | 0–0 a.e.t. (4–3 pen.) | บูดุชนอสต์ | สนามกีฬานครพอดกอรีตซา | 6,000 |
| 2016–17 | FK Sutjeska | 1–0 | OFK Grbalj | สนามกีฬานครพอดกอรีตซา | 5,000 |
| 2017–18 | OFK Titograd | 2–0 | FK Igalo | สนามกีฬานครพอดกอรีตซา | 5,500 |
| 2018–19 | บูดุชนอสต์ | 4–0 | FK Lovćen | สนามกีฬานครพอดกอรีตซา | 9,000 |
แหล่งข้อมูลอื่น

Football Association of Montenegro – Official Site เก็บถาวร 2014-08-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Cup at UEFA
Cup at soccerway.com
| ด ค ก ฟุตบอลในประเทศมอนเตเนโกร |
| --- | --- |
สมาคมฟุตบอลมอนเตเนโกร
ทีมชาติ:  ชาย  U-21  U-19  U-17  หญิง 
ลีก:  เฟิสต์ลีก  เซคันด์ลีก  เทิร์ดลีก  วีเมนส์ลีก  ฟุตซอลลีก 
ถ้วย:  มอนเตเนกรินคัพ  มอนเตเนกรินรีเจียนนัลคัพ  มอนเตเนกรินคัพหญิง 
นานาชาติ:  สโมสรมอนเตเนโกรในการแข่งขันระดับทวีปยุโรป  สโมสรหญิงมอนเตเนโกรในการแข่งขันระดับทวีปยุโรป 
ยุบ:  มอนเตเนกรินฟุตบอลแชมเปียนชิป  สโมสรมอนเตเนโกรในการแข่งขันฟุตบอลยูโกสลาเวีย  มอนเตเนกรินรีพับบลิกลีก  มอนเตเนกรินรีพับบลิกคัพ 
สนาม:  รายชื่อสนามฟุตบอล 
รางวัล:  นักฟุตบอลมอนเตเนโกรแห่งปี  รางวัลวิทยุมอนเตเนโกร 
 รายชื่อสโมสรฟุตบอล  รายชื่อสนาม 
| ด ค กฟุตบอลคัพแห่งชาติของทวีปยุโรป (ยูฟ่า) |
| --- | --- |
ปัจจุบัน:  กรีซ  คอซอวอ  คาซัคสถาน  โครเอเชีย  จอร์เจีย  เช็กเกีย  ซานมารีโน  เซอร์เบีย  ไซปรัส  เดนมาร์ก  ตุรกี  นอร์ทมาซิโดเนีย  นอร์เทิร์นไอร์แลนด์  นอร์เวย์  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  เบลเยียม  เบลารุส  โปรตุเกส  โปแลนด์  ฝรั่งเศส  ฟินแลนด์  มอลโดวา  มอลตา  มอนเตเนโกร  เนเธอร์แลนด์  ยิบรอลตาร์  ยูเครน  เยอรมนี  รัสเซีย  โรมาเนีย  ลักเซมเบิร์ก  ลัตเวีย  ลีชเทินชไตน์  ลิทัวเนีย  เวลส์  สกอตแลนด์  สเปน  สโลวาเกีย  สโลวีเนีย  สวิตเซอร์แลนด์  สวีเดน  หมู่เกาะแฟโร  ออสเตรีย  อังกฤษ  อันดอร์รา  อาเซอร์ไบจาน  อาร์มีเนีย  อิตาลี  อิสราเอล  เอสโตเนีย  แอลเบเนีย  ไอซ์แลนด์  ไอร์แลนด์  ฮังการี 
อดีต:  เชโกสโลวาเกีย  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เยอรมนีตะวันออก  ยูโกสลาเวีย  สหภาพโซเวียต 
ไม่รับรอง:  นครรัฐวาติกัน
ฟาโรห์ซาฮูเร

ฟาโรห์ซาฮูเร (หมายถึง "ผู้ที่ใกล้ชิดกับเทพเร") เป็นฟาโรห์อียิปต์โบราณผู้ปกครองที่สองของราชวงศ์ที่ห้าผู้ครองราชย์เป็นเวลาประมาณ 12 ปีในช่วงต้นศตวรรษที่ 25 ก่อนคริสต์ศักราช ฟาโรห์ซาฮูเรได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกษัตริย์ที่สำคัญที่สุดของอาณาจักรเก่าแก่ของอียิปต์ รัชกาลของพระองค์เป็นจุดสูงสุดทางการเมืองและวัฒนธรรมของราชวงศ์ที่ 5 เขาอาจจะเป็นลูกชายของฟาโรห์ยูเซอร์กาฟ กับราชินีเนเฟอร์เฮเทปที่ 2 และประสบความสำเร็จโดยลูกชายของพระองค์ เนเฟอร์อิคาเร
สุสาน

พีระมิดหลักที่ฝังศพของฟาโรห์ซาฮูเร เป็นตัวอย่างการลดลงของอาคารปิรามิดทั้งในแง่ของขนาดและคุณภาพ อย่างไรก็ตามวิหารฝังศพที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นคนที่มีความซับซ้อนมากที่สุดคนหนึ่งที่สร้างขึ้นในเวลานั้น ด้วยนวัตกรรมทางสถาปัตยกรรมมากมายเช่นการใช้คอลัมน์รูปแบบโดยรวมของอาคาร ฟาโรห์ซาฮูเรจะเป็นแม่แบบสำหรับอาคารที่ฝังศพทั้งหมดที่สร้างขึ้นจากรัชกาลของ ฟาโรห์ซาฮูเรจนถึงสิ้นยุคอาณาจักร 300 ปีต่อมา
ฟาโรห์ซูเซนเนสที่ 1

อเคเปอร์เร เซเทปเอนอามุน หรือมีพระนามเดิมว่า ปาเซบาคาเอนนิอุต หรือ ซูเซนเนส เป็นฟาโรห์ชาวอียิปต์โบราณ แห่งราชวงศ์ที่ยี่สิบเอ็ดแห่งอียิปต์ เสวยราชสมบัติระหว่าง 1,047-1,001 ปีก่อนคริสตกาล
คำว่า ซูเซนเนส เป็นคำเรียกภาษากรีกซึ่งมาจากพระนามในภาษาอียิปต์ว่า ปาสิบคานู หรือ ปาเซบาคาเอนนิอุต แปลว่า "ดวงดาวที่ปรากฏในเมือง" ส่วนพระนามครองราชย์บัลลังก์ของพระองค์คือ อเคเปอร์เร เซเทปเอนอามุน แปลความได้ว่า "การสำแดงที่ยิ่งใหญ่ของรา, ผู้ที่ถูกเลือกโดยอามุน"
พระองค์เป็นพระราชโอรสในนักบวชสูงสุดแห่งอามุนพิเนดเจมที่ 1 ประสูติแต่ พระนางดูอัตฮาธอร์-เฮนุตทาวี ซึ่งเป็นพระราชธิดาใน ฟาโรห์ราเมสเสสที่ 11 ที่ประสูติแต่ พระนางเทนต์อามุน ฟาโรห์ซูเซนเนสทรงอภิเษกสมรสกับราชินีมุตเนดจ์เมต ซึ่งเป็นพระกนิษฐาของพระองค์
รัชกาล

ระยะเวลาการครองราชย์ของพระองค์นั้นเป็นที่ไม่แน่นอน เนื่องจากบันทึกของ มาเนโธ บันทึกการครองราชย์ไว้ 41 หรือ 46 ปี นักอียิปต์วิทยาบางคนเสนอให้เพิ่มตัวเลข 41 เป็น 51 ปี เพื่อให้ใกล้เคียงกับปีที่ 48 และปีที่ 49 ซึ่งเป็นวันที่ตามอียิปต์ตอนบน อย่างไรก็ตาม นักอียิปต์วิทยาชาวเยอรมันนามว่า Karl Jansen-Winkeln ได้แนะนำว่าวันที่ทั้งหมดเหล่านี้ควรนำมาประกอบกับหลักฐานของ นักบวชสูงสุดแห่งอามุน เมนเคเปอร์เร ซึ่งมีการบันทึกวันที่ไว้อย่างชัดเจนคือปีที่ 48 Jansen-Winkeln สังเกตว่า "ในครึ่งแรกของ Dyn. 21 [ที่] HP เฮริฮอร์, พิเนดเจมที่ 1 และ เมนเคเปอร์เร มีลักษณะของราชวงศ์และตำแหน่ง [ฟาโรห์] ในระดับที่ต่างกัน" ในขณะที่กษัตริย์เมืองทานิส สามพระองค์แรก (สเมนเดส, อเมนเอมนิซู และ ซูเซนเนสที่ 1) ไม่เคยกล่าวถึงพระนามในอียิปต์ตอนบน ยกเว้นภาพฝาผนังและแผ่นหินของฟาโรห์สเมนเดสในทางตรงกันข้ามหลังรัชกาลของฟาโรห์ซูเซนเนสที่ 1 เช่น อเมนเอมโอเป, โอซอร์คอน ผู้อาวุโส และ ซิอามุน มักปรากฏหลักฐานในอียิปต์ตอนบน ขณะที่ นักบวชสูงสุดแห่งอามุน พิเนดเจมที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ปกครองอียิปต์ตอนบนที่ร่วมสมัยของกษัตริย์สามพระองค์หลัง ไม่เคยใช้พระนามนำหน้าตำแหน่งแบบฟาโรห์เกินตำแหน่งของท่านเลย
พระกุมารกัสสปะ

| พระกุมารกัสสปเถระ> ข้อมูลทั่วไป |
| --- | --- |
ชื่อเดิม: กุมารกัสสปะ
ชื่ออื่น: กัสสปะ
สถานที่เกิด: สาวัตถี
วิธีบวช: เอหิภิกขุอุปสัมปทา
สถานที่บรรลุธรรม: ป่าอัมพวัน
เอตทัคคะ: กล่าวถ้อยคำอันวิจิตร (ไพเราะ)
ฐานะเดิม
ชาวเมือง: สาวัตถี
บิดา: ไม่ปรากฏ
มารดา: ไม่ปรากฏ (เป็นภิกษุณี)
วรรณะเดิม: แพศย์
สถานที่รำลึก
สถานที่: ป่าอัมพวัน สถานที่บรรลุธรรมของพระกุมารกัสสปเถระ
หมายเหตุ
บวชตั้งแต่ยังเด็ก
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา
พระกุมารกัสสปเถระ เป็นสาวกของพระพุทธเจ้า นับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญในสมัยพุทธกาล
พระกุมารกัสสปเถระ มีนามเดิมว่า กัสสปะ เป็นนามที่พระเจ้าปเสนทิโกศลทรงตั้งให้ ต่อมาท่านบวชในพระพุทธศาสนา เวลาพระโคตมพุทธเจ้าตรัสเรียกภิกษุชื่อกัสสปะ จะถูกทูลถามว่ากัสสปะไหน จึงตรัสว่า กุมารกัสสปะ เพราะท่านบวชมาตั้งแต่ยังเด็ก
บิดาและมารดาไม่ปรากฏชื่อ เป็นชาวเมืองสาวัตถี มารดาของท่านศรัทธาจะบวชตั้งแต่ยังไม่ได้แต่งงาน แต่บิดาและมารดาไม่อนุญาต หลังจากแต่งงานแล้วขออนุญาตสามี ในที่สุดสามีอนุญาตให้บวช เธอจึงบวชเป็นภิกษุณีโดยไม่รู้ตัวว่าตั้งครรภ์ ครั้นอยู่มาครรภ์ได้ใหญ่ขึ้น ภิกษุณีทั้งหลายรังเกียจเธอ จึงนำไปให้พระเทวทัตตัดสิน พระเทวทัตตัดสินว่า เธอศีลขาด แม้เธอจะชี้แจงเหตุผลอย่างไรก็ไม่ยอมรับฟัง ภิกษุณีทั้งหลายจึงพาไปเฝ้าพระพุทธเจ้า ทรงมอบหมายให้พระอุบาลีเถระตัดสิน พระอุบาลีเถระเชิญตระกูลใหญ่ๆ ชาวสาวัตถีและนางวิสาขามาพิสูจน์ได้ว่า นางตั้งครรภ์มาก่อนบวช ศีลของนางบริสุทธิ์
ชีวิตก่อนบวช

นางภิกษุณีนั้นคลอดบุตรเป็นชาย หน้าตาน่ารัก ผิวพรรณดุจทองคำ พระเจ้าปเสนทิโกศลทรงให้เลี้ยงดูไว้ และทรงตั้งชื่อให้ว่า กัสสปะ อีกอย่างหนึ่ง คนทั้งหลายรู้จักท่านในนามว่า กุมารกัสสปะ เพราะเป็นเด็กที่พระราชาทรงชุบเลี้ยงอย่างราชกุมาร
มูลเหตุของการบวชในพระพุทธศาสนา

เมื่อเขาเจริญวัยแล้ว พระเจ้าปเสนทิโกศลทรงประดับประดาเขาอย่างสมเกียรติ แล้วนำไปบวชยังสำนักของพระพุทธเจ้า ตั้งแต่ท่านบวชแล้ว ก็ได้เจริญวิปัสสนาและเรียนพุทธพจน์ แต่ไม่ได้บรรลุมรรคผลแต่อย่างใด