stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทางรถไฟสายดาร์จีลิงหิมาลัย

| ทางรถไฟสายดาร์จีลิงหิมาลัย Darjeeling Himalayan Railway |
| --- | --- |
ขณะพักเติมน้ำที่ดาร์จีลิง
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง: รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย
ปลายทาง: นิวชัลปาอิคุฬี ดาร์จีลิง
จำนวนสถานี: 12
การดำเนินงาน
ผู้ดำเนินงาน: การรถไฟแห่งประเทศอินเดีย
ประวัติ
เปิดเมื่อ: 23 สิงหาคม พ.ศ. 2423
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง: 79.27 กม. (49.26 ไมล์)
รางกว้าง: 2 ฟุต (610 มม.)
ทางรถไฟสายดาร์จีลิงหิมาลัย (อังกฤษ: Darjeeling Himalayan Railway) เนื่องจากรถหัวจักรและขบวนรถมีขนาดย่อมจึงเป็นที่รู้จักในนาม รถไฟของเล่น (Toy Train) เป็นรถไฟรางแคบขนาด 2 ฟุต (610 มิลลิเมตร) เดินรถจากสถานีชุมทางนิวชัลปาอิคุฬี (New Jalpaiguri) ในเมืองศิลิคุฬี (Siliguri) กับเมืองดาร์จีลิง (Darjeeling) ในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย ก่อสร้างช่วงปี พ.ศ. 2422–2424 ระยะทาง 78 กิโลเมตร บนระดับความสูงชั้นต่าง ๆ ตั้งแต่สถานีชุมทางนิวชัลปาอิคุฬีที่มีความสูง 100 เมตรจากระดับน้ำทะเล ไปจนถึงสถานีดาร์จีลิงที่มีความสูง 2,200 เมตรจากระดับน้ำทะเล ขบวนรถจึงมีขนาดเล็กเพื่อความเหมาะสมแก่การเดินทางที่คดเคี้ยวบนเทือกเขาหิมาลัย
ทางรถไฟสายดาร์จีลิงหิมาลัยเดินรถโดยใช้รถจักรไอน้ำดีเอ็ชอาร์ บีคลาส (DHR B Class) ซึ่งถูกใช้งานมาตั้งแต่ยุคอาณานิคมและมีให้บริการทุกวัน นอกจากหัวรถจักรไอน้ำแล้วยังมีหัวรถจักรดีเซลให้บริการด้วย
ทางรถไฟสายดาร์จีลิงหิมาลัยได้รับเกียรติจากยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกในนามทางรถไฟภูเขาของประเทศอินเดีย (Mountain Railways of India) เมื่อ พ.ศ. 2542 ร่วมกับทางรถไฟสายภูเขานีลคิรี (Nilgiri Mountain Railway) และทางรถไฟสายกาลกา-ศิมลา (Kalka–Shimla Railway) ส่วนทางรถไฟสายเขามาเถราน (Matheran Hill Railway) อยู่ในบัญชีเบื้องต้นของมรดกโลก
ระเบียงภาพ

หัวรถจักรไอน้ำ
หัวรถจักรดีเซล
รถไฟของเล่นกับรถไฟขนาดปรกติ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทางรถไฟสายดาร์จีลิงหิมาลัย
Darjeeling Himalayan Railway Society site
More pictures of Darjeeling and the railroad at the University of Houston Digital Library เก็บถาวร 2011-07-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Darjeeling Himalayan Railway BBC video documentary
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 16

| ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 16 |
| --- | --- |
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 16 เน้นด้วยสีแดง
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 540 ไมล์ (870 กิโลเมตร)
ประวัติ
มีขึ้นเมื่อ: 1926–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันตก:  US 14 / US 20 ที่ทางเข้าอุทยานแห่งชาติเยลโลว์สโตน รัฐไวโอมิง
 :  I-25 / US 87 ในบัฟฟาโล รัฐไวโอมิง   US 85 ในนิวคาสเซิล รัฐไวโอมิง
ปลายทางทิศตะวันออก:  I-90 / I-190 / US 14 ในแรพิดซิตี รัฐเซาท์ดาโคตา
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: เซาท์ดาโคตาและไวโอมิง
 
ระบบทางหลวง
 ระบบทางหลวงสหรัฐ  รายการ 
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 16 (อังกฤษ: U.S. Route 16) เป็นทางหลวงสหรัฐแนวตะวันออก–ตะวันตก ระหว่างแรพิดซิตี รัฐเซาท์ดาโคตา และอุทยานแห่งชาติเยลโลว์สโตนในรัฐไวโอมิง
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 ทางหลวงเส้นนี้มีปลายทางทิศตะวันออกอยู่ที่จุดตัดกับอินเตอร์สเตต 90/ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 14 โดยทางหลวงหมายเลข 16 ช่วงนั้นใช้เส้นทางร่วมกันกับอินเตอร์สเตต 190 ในแรพิดซิตี รัฐเซาท์ดาโคตา ส่วนปลายทางทิศตะวันตกอยู่ที่ทางเข้าด้านทิศตะวันออกของอุทยานแห่งชาติเยลโลว์สโตน โดยทางหลวงหมายเลข 16 ช่วงนั้นใช้เส้นทางร่วมกันกับทางหลวงสหรัฐหมายเลข 14 และทางหลวงสหรัฐหมายเลข 20
แหล่งข้อมูลอื่น

US 16 endpoint photos เก็บถาวร 2014-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Highways and Gas Stations- US Hwy 16 Page เก็บถาวร 2012-03-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
1937 South Dakota Transportation Map
1930 Minnesota Transportation Map เก็บถาวร 2014-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
1937 Wisconsin Transportation Map
| ด ค ก ระบบทางหลวงสหรัฐ |
| --- | --- | --- |
|  |  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  40  41  42  43  44  45  46  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  75  76  77  78  79  80  81  82  83  84  85  87  89  90  91  92  93  94  95  96  97  98  99  101  163  400  412  425  |  |
 รายการทางหลวงสหรัฐทั้งหมด  หมายเลขที่เขียนด้วยตัวเอน เป็นทางหลวงที่ถูกถอดถอนออกจากระบบแล้ว  หมายเลขที่เน้น เป็นทางหลวงสายหลัก
ทันเนลวิชั่น (เพลง)

| "ทันเนลวิชั่น" |
| --- | --- |

เพลงโดยจัสติน ทิมเบอร์เลค
จากอัลบั้มThe 20/20 Experience
วางจำหน่าย: 14 มิถุนายน ค.ศ. 2013 (2013-06-14)
บันทึกเสียง: พฤษภาคม – กรกฎาคม ค.ศ. 2012 Larrabee Studios (North Hollywood)
แนวเพลง: อาร์แอนด์บี
ความยาว:   6:47  (เวอร์ชันอัลบั้ม)  4:45  (radio edit) 
ค่ายเพลง: อาร์ซีเอ
ผู้ประพันธ์เพลง:  จัสติน ทิมเบอร์เลค  ทิโมที มอสลีย์  เจอโรม "เจ-รอค" ฮาร์มอน  James Fauntleroy 
โปรดิวเซอร์:  ทิมบาแลนด์  จัสติน ทิมเบอร์เลค  เจอโรม "เจ-รอค" ฮาร์มอน 
ทันเนลวิชั่น (อังกฤษ: Tunnel Vision) เป็นเพลงที่บันทึกเสียงโดย นักร้องชาวอเมริกัน จัสติน ทิมเบอร์เลค สำหรับสตูดิโออัลบั้มที่ 3 The 20/20 Experience ในปี ค.ศ. 2013 ประพันธ์และผลิตโดย ทิมเบอร์เลค, ทิโมที "ทิมบาแลนด์" มอสลีย์, และเจอโรม "เจ-รอค" ฮาร์มอน พร้อมด้วยประพันธ์เพิ่มเติมโดย James Fauntleroy ออกจำหน่ายในวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2013 โดยค่ายอาร์ซีเอเรเคิดส์ เป็นซิงเกิลที่ 3 ของอัลบั้ม
มิวสิกวีดิโอนี้ กำกับโดย Jonathan Craven, Simon McLoughlin และ Jeff Nicholas เผยแพร่ครั้งแรกในยูทูบแชนแนล Timberlake's Vevo ในวันที่ 3 กรฎาคม ด้วยความยาว 7 นาที
รายการเพลง

"Tunnel Vision" (radio edit)  — 4:45
"Tunnel Vision" — 6:46
ชาร์ต

| ชาร์ต (2013) | ยอด สูงสุด |
| --- | --- |
Australia (ARIA): 63
Australia Urban (ARIA): 12
Belgium (อัลตราท็อป แฟลนเดอส์): 49
Belgium (Ultratop Flanders Urban): 42
Ireland (IRMA): 75
Lebanon (The Official Lebanese Top 20): 16
South Korea (Gaon International Chart): 27
Ukraine (FDR Pop Singles Chart): 9
UK Singles (Official Charts Company): 61
UK Hip Hop/R&B (OCC): 8
US Bubbling Under Hot 100 Singles (Billboard): 11
US Hot R&B/Hip-Hop Songs (Billboard): 40
US Pop Digital Songs (Billboard): 46
ประวัติการจำหน่าย

| ประเทศ | วันที่ | รูปแบบ | สังกัด |
| --- | --- | --- | --- |
| ออสเตรเลีย | 14 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| เบลเยียม | 14 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| เดนมาร์ก | 14 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| ฟินแลนด์ | 14 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| ฝรั่งเศส | 14 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| อิตาลี | 14 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| ลักเซมเบิร์ก | 14 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| เม็กซิโก | 14 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| เนเธอร์แลนด์ | 14 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| นิวซีแลนด์ | 14 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| รัสเซีย | 14 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| สวีเดน | 14 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| นอร์เวย์ | 17 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| สเปน | 18 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| สวิตเซอร์แลนด์ | 21 มิถุนายน 2013 | ดิจิทัลดาวน์โหลด | โซนี่ |
| สหราชอาณาจักร | 26 มิถุนายน 2013 | วิทยุยอดฮิตร่วมสมัย | อาร์ซีเอ |
แหล่งข้อมูลอื่น

"Tunnel Vision" music video ที่ยูทูบ
เนื้อเพลงเต็มของเพลงนี้ ที่เมโทรลิริกส์
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 27 ในรัฐฟลอริดา

ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 27 (อังกฤษ: U.S. Route 27) ในรัฐฟลอริดา มีเส้นทางจากทิศใต้สู่ทิศเหนือ จากเขตมหานครไมแอมีไปถึงเขตมหานครแทลลาแฮซี
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 1 ในรัฐฟลอริดา

ทางหลวงสหรัฐอเมริกาหมายเลข 1 (อังกฤษ: U.S. Route 1) ในรัฐฟลอริดา มีระยะทาง 545 ไมล์ (877 กิโลเมตร) มีเส้นทางไปตามแนวชายฝั่งตะวันออกของรัฐจาก คีย์เวสต์ ข้ามแม่น้ำเซนต์แมรี เข้าสู่รัฐจอร์เจีย ทางตอนเหนือของโบโลจ์น (Boulogne) ของรัฐฟลอริดา และทางตอนใต้ของโฟล์กสตัน (Folkston) ของรัฐจอร์เจีย ทางหลวงเส้นนี้ได้ถูกกำหนดให้เป็นเส้นทางผ่านรัฐฟลอริดาเมื่อก่อตั้งระบบทางหลวงสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1926 ถนนนี้ได้รับการดูแลโดยกรมการขนส่งแห่งรัฐฟลอริดา (FDOT)
ทางหลวงเส้นนี้มีปลายทางทิศใต้ในคีย์เวสต์ ผ่านทางหลวงโอเวอร์ซีส จากหมู่เกาะต่าง ๆ มุ่งหน้าสู่ทิศเหนือไปยังแผ่นดินใหญ่ เข้าสู่ภาคใต้ของรัฐฟลอริดา ไปยังแจ็กสันวิลล์ มีเส้นทางใกล้กับชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและทางน้ำอินทราโคสทัล เส้นทางส่วนใหญ่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอินเตอร์สเตต 95 ในรัฐฟลอริดา และทางทิศตะวันตกของถนนรัฐฟลอริดา A1A โดยมีเส้นทางขนานกับถนนทั้งสอง เมื่อเข้าสู่ทางตอนเหนือของแจ็กสันวิลล์ ทางหลวงหมายเลข 1 ได้โค้งไปทางแม่น้ำเซนต์แมรีในขณะที่กำลังเข้าสู่รัฐจอร์เจีย
รายละเอียดของเส้นทาง > ฟลอริดาคีส์

ทางหลวงหมายเลข 1 มีจุดเริ่มต้นที่คีย์เวสต์ มอนโรเคาน์ตี ที่ทางแยกตัดกับไวต์เฮดสตรีต (Whitehead Street) และเฟลมมิงสตรีต (Fleming Street) มีเส้นทางไปยังทิศใต้ไปตามถนนไวต์เฮด เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร จนถึงทางแยกกับทรูแมนอะเวนิว (Truman Avenue) เส้นทางจะไปทางตะวันออกผ่านใจกลางเมืองคีย์เวสต์ วิ่งไปอีกประมาณ 1 ไมล์ ทรูแมนอะเวนิว ก็เปลี่ยนเป็นนอร์ทรูสเวลต์บูลละวาร์ด (North Roosevelt Boulevard) ไปจนออกจากเกาะ ซึ่งขยายเป็นถนน 4 ช่องจราจร วิ่งไปตามชายฝั่งด้านเหนือของคีย์เวสต์ แล้วโค้งไปทางทิศใต้ บรรจบกับทางหลวงรัฐหมายเลข A1A ที่สามแยกรูปตัวที ก่อนที่จะมุ่งหน้าต่อไปยังทิศตะวันออก โดยทางแยกนี้เป็นปลายทางทิศใต้ของทางหลวงโอเวอร์ซีส ซึ่งมีเส้นทางไปจนถึงรัฐฟลอริดาแผ่นดินใหญ่
หลังจากข้ามไปยังเกาะสต็อก และผ่านเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างสต็อกไอแลนด์และ incorporated Key West, จากนั้นวิ่งผ่าน US 1 proceeds through unincorporated มอนโรเคาน์ตี ในโบคาชิคาคีย์ (Boca Chica Key) ผ่านสถานีอากาศยานนาวีคีย์เวสต์ (Naval Air Station Key West) และร็อกแลนด์คีย์ (Rockland Key) ซึ่งทางหลวงโอเวอร์ซีสได้ลดลงเหลือ 2 ช่องจราจร จากนั้นข้ามอีสต์ร็อกแลนด์คีย์ (East Rockland Key), บิกคอปพิตต์คีย์ (Big Coppitt Key) (และชุมชนบิกคอปพิตต์คีย์) Saddlebunch Keys, Sugarloaf Key, Park Key, Cudjoe Key (และชุมชน Cudjoe Key), Summerland Key, Ramrod Key, Middle Torch Key, Little Torch Key, Big Pine Key (และชุมชน Big Pine Key), Scout Key และสเปนนิชฮาร์เบอร์คีย์ (Spanish Harbor Key) ต่อมากลายเป็นทางหลวง 4 ช่องจราจรข้ามสะพานบาร์เฮียฮอนด้า (Bahia Honda Bridge) จากนั้นลดเป็น 2 ช่องจราจร ผ่านบาร์เฮียฮอนด้าคีย์, โอไฮโอคีย์ (Ohio Key), มิสซูรีคีย์ (Missouri Key) และลิตเทิลดักคีย์ (Little Duck Key) หลังจากนั้นเข้าสู่ Knight's Key, Boot Key, Key Vaca และผ่านสะพานเซเวนไมล์ (Seven Mile Bridge) ก่อนถึงเมืองมาราธอน แล้วจึงออกจากกลุ่มคีย์ส่วนล่าง
รายละเอียดของเส้นทาง > ไมแอมี-เดดเคาน์ตี

ทางหลวงหมายเลข 1 ช่วง 14 ไมล์ (23 กิโลเมตร)แรก ในเทศมณฑลไมแอมี-เดด จะเป็นถนน 2 ช่องจราจร ตรงกับแนวเขตแดนของอุทยานแห่งชาติเอเวอร์เกลดส์ (Everglades National Park) ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของถนน ในช่วงตั้งแต่เขตแดนของเคาน์ตีถึงเมืองไมแอมี มีชื่อว่า ทางหลวงเซาท์ดิกซี (South Dixie Highway) ทางแยกใหญ่แห่งแรกบรรจบกับปลายทางทิศเหนือของถนนคาร์ดซาวน์ (Card Sound Road) อยู่ทางตอนใต้ของฟลอริดาซิตี หากเดินทางในขาลงใต้ไปยังคีย์ลาร์โก จะมีป้ายบอกก่อนถึงทางแยกว่า ถ้าไฟบนป้ายกระพริบ ให้ใช้ถนนคาร์ดซาวน์ แทนการใช้ทางหลวงหมายเลข 1
ทางหลวงโอเวอร์ซีส และสะพานทางรถไฟ ฟลอริดาคีส์
ทัณฑ์นรก

| ทัณฑ์นรก |
| --- | --- |


ฮันกึล: 지옥
ฮันจา: 地獄
ตรงตัว: Hell
 
ประเภท: ดาร์กแฟนตาซี ดราม่าระทึกขวัญ
สร้างโดย: เน็ตฟลิกซ์
เค้าโครงจาก: ทัณฑ์นรก โดย ย็อน ซัง-โฮ
เขียนโดย: ชเว กยู-ซ็อก
กำกับโดย: ย็อน ซัง-โฮ
แสดงนำ: ยู อา-อิน คิม ฮย็อน-จู พัก จ็อง-มิน ว็อน จิน-อา ยัง อิก-จุน
ดนตรีโดย: คิม ดง-อุก
ประเทศแหล่งกำเนิด: เกาหลีใต้
ภาษาต้นฉบับ: เกาหลี
จำนวนฤดูกาล: 2
จำนวนตอน: 12
การผลิต
ผู้อำนวยการผลิต: บย็อน ซึง-มิน
ผู้อำนวยการสร้าง: คิม ย็อน-โฮ
ผู้กำกับภาพ: บย็อน บง-ซ็อน
ผู้ลำดับภาพ: ฮัน มี-ย็อน ยัง จิน-โม
กล้อง: กล้องเดี่ยว
ความยาวตอน: 42–60 นาที
บริษัทผู้ผลิต: ไคลแม็กซ์ สตูดิโอ
ออกอากาศ
เครือข่าย: เน็ตฟลิกซ์
ออกอากาศ: 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 (2021-11-19) – ค.ศ. present (present)
ทัณฑ์นรก (เกาหลี: 지옥; ฮันจา: 地獄; อาร์อาร์: Jiok; แปล Hell; อังกฤษ: Hellbound) เป็นละครโทรทัศน์สตรีมมิงแนวดาร์กแฟนตาซี และดราม่าระทึกขวัญของเกาหลีใต้ กำกับโดยย็อน ซัง-โฮ สร้างจากเค้าโครงเว็บตูนในชื่อเดียวกันของเขาเอง ออกอากาศบนเน็ตฟลิกซ์ในปี พ.ศ. 2565 โดยเนื้อเรื่องกล่าวถึงอนาคตที่มีสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติ ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล เพื่อตัดสินผู้คนให้ตกนรก นำแสดงโดยยู อา-อิน, คิม ฮย็อน-จู, พัก จ็อง-มิน, ว็อน จิน-อา และยัง อิก-จุน
ตอนนำร่องของทัณฑ์นรกได้ฉายรอบปฐมทัศน์ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโตรอนโตปี 2564 ใน "รายการไพรม์ไทม์ของละครโทรทัศน์" เมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2564 และกลายเป็นละครเกาหลีเรื่องแรกที่เข้าสู่เทศกาล เปิดตัวบนเน็ตฟลิกซ์เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 และกลายเป็นละครเน็ตฟลิกซ์ที่มีคนดูมากที่สุดในโลกในวันถัดไป ซึ่งมากกว่าละคร สควิดเกม เล่นลุ้นตาย โดยเปิดตัวเมื่อสองเดือนก่อนวันฉายทั่วไปในประเทศสิงคโปร์ นักวิจารณ์ได้วิจารณ์ในแง่บวกของการแสดง แต่มองว่าเป็นละครที่พยายามเดินตามรอยเท้าของสควิดเกม เล่นลุ้นตาย; อย่างไรก็ตามพวกเขาคาดการณ์ว่าจะมีการอภิปรายอย่างหนักและมีผลกระทบยาวนาน และเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2565 เน็ตฟลิกซ์ได้ยืนยันว่าจะมีการสร้างฤดูกาลที่สอง
นักแสดง > นักแสดงนำ

ยู อา-อิน รับบทเป็น ช็อง จิน-ซู, ผู้นำลัทธิกลุ่มสัจธรรมใหม่
พัก ซัง-ฮุน รับบทเป็น ช็อง จิน-ซู ในวัยเด็ก
คิม ฮย็อน-จู รับบทเป็น มิน ฮเย-จิน, ทนายความ
พัก จ็อง-มิน รับบทเป็น แพ ย็อง-แจ, ผู้อำนวยการสร้างสถานีโทรทัศน์
ว็อน จิน-อา รับบทเป็น ซง โซ-ฮย็อน, ภรรยาของแพ ย็อง-แจ
ยัง อิก-จุน รับบทเป็น จิน คย็อง-ฮุน, นักสืบ
รางวัลและการเสนอชื่อ

| ปี | รางวัล | สาขา | ผู้รับ | ผล | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2021 | Golden Tomato Awards | Best Horror Series | ทัณฑ์นรก | ชนะ |  |
| 2022 | 20th Director's Cut Awards | Best Actor (TV) | ยู อา-อิน | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | 20th Director's Cut Awards | Best Actor (TV) | พัก จ็อง-มิน | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | 20th Director's Cut Awards | Best Actress (TV) | คิม ฮย็อน-จู | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | 20th Director's Cut Awards | Best Director (TV) | ย็อน ซัง-โฮ | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | 20th Director's Cut Awards | Best Screenplay (TV) | ย็อน ซัง-โฮ  ชเว กยู-ซ็อก | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | 20th Director's Cut Awards | Best New Actor (TV) | คิม โด-ยุน | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | 20th Director's Cut Awards | Best New Actress (TV) | คิม ชิน-ร็อก | ชนะ |  |
| 2022 | 58th Baeksang Arts Awards | Best Supporting Actress | คิม ชิน-ร็อก | ชนะ |  |
| 2022 | 1st Blue Dragon Series Awards | Best Supporting Actress | คิม ชิน-ร็อก | ชนะ |  |
| 2022 | APAN Star Awards | Best Supporting Actress | คิม ชิน-ร็อก | ชนะ |  |
| 2022 | APAN Star Awards | OTT Male Excellence Award | พัก จ็อง-มิน | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | APAN Star Awards | OTT Female Excellence Award | คิม ฮย็อน-จู | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | APAN Star Awards | OTT Male Best Actor Award | ยู อา-อิน | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2022 | APAN Star Awards | Popularity Star Award, Actor | ยู อา-อิน | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
ดูเพิ่ม

กระชากลงหลุม ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2552 ที่มีเนื้อเรื่องคล้ายคลึงกัน
โลกันตนรก ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2559 ที่มีเนื้อเรื่องคล้ายคลึงกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ทัณฑ์นรก ที่เน็ตฟลิกซ์
ทัณฑ์นรก ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ทัณฑ์นรก ที่ฮันซีเนมา
Hellbound at Daum (ในภาษาเกาหลี)
ทัณฑ์นรก ที่รอตเทนโทเมโทส์
Hellbound on WEBTOON
ใบปิดประชาสัมพันธ์ของฤดูกาลที่ 1
ทากาอากิ คาจิตะ

| ทากาอากิ คาจิตะ (梶田隆章) |
| --- | --- |

เกิด: 9 มีนาคม พ.ศ. 2502 (65 ปี) ฮิงาชิมัตสึยามะ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
สัญชาติ:  ญี่ปุ่น
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยไซตามะ มหาวิทยาลัยโตเกียว
องค์การ: สถาบันวิจัยรังสีคอสมิก มหาวิทยาลัยโตเกียว
| ทากาอากิ คาจิตะ |
| --- | --- |
คันจิ: 梶田隆章
ฮิระงะนะ: かじた たかあき
โรมะจิ: Kajita Takaaki
ทากาอากิ คาจิตะ (ญี่ปุ่น: 梶田隆章; โรมาจิ: Kajita Takaaki) เกิดเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2502 ณ เมืองฮิงาชิมัตสึยามะ จังหวัดไซตามะ เป็นนักฟิสิกส์ชาวญี่ปุ่น มีชื่อเสียงจากผลงานการทดลองเกี่ยวกับอนุภาคนิวตริโน KamiokaNDE และ Super Kamiokande ในศูนย์สังเกตการณ์คามิโอกะแห่งสถาบันวิจัยรังสีคอสมิก มหาวิทยาลัยโตเกียว คาจิตะเป็นผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ประจำปี พ.ศ. 2558 ร่วมกับอาร์เธอร์ แมคโดนัลด์ นักฟิสิกส์ชาวแคนาดา ในฐานะ "การค้นพบปรากฏการณ์การแกว่งของนิวตริโน ซึ่งชี้ให้เห็นว่านิวตริโนนั้นมีมวล"
ประวัติ

คาจิตะเข้าศึกษาในระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยไซตามะ จังหวัดไซตามะ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีเมื่อ พ.ศ. 2523 จากนั้นได้เข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยโตเกียว จนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทและเอกเมื่อ พ.ศ. 2529 คาจิตะเริ่มทำงานวิจัยที่สถาบันวิจัยรังสีคอสมิก (ICRR) แห่งมหาวิทยาลัยโตเกียวในอีกสองปีต่อมา โดยมีฐานะเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 และเลื่อนเป็นศาสตราจารย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 ซึ่งในปีเดียวกันนั้นคาจิตะยังดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการหน่วยวิจัยคอสมิกนิวตริโน แห่งสถาบันวิจัยรังสีคอสมิก ปัจจุบันคาจิตะดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันวิจัยรังสีคอสมิกและสถาบันฟิสิกส์และคณิตศาสตร์จักรวาลคาฟลีในกรุงโตเกียว
ในปี พ.ศ. 2531 คาจิตะและคณะในการทดลอง KamiokaNDE ค้นพบว่านิวตริโนชนิดมิวออนนิวตริโน ซึ่งวิ่งเข้ามาในชั้นบรรยากาศโลกนั้น ได้หายไปในระหว่างทาง และได้เรียกว่าเป็น "ปรากฏการณ์ผิดธรรมดาของนิวตริโนในชั้นบรรยากาศ" (อังกฤษ: atmospheric neutrino anomaly) ที่ต่อมามีคำอธิบายและสรุปว่าเป็น "ปรากฏการณ์การแกว่งของนิวตริโน" (อังกฤษ: neutrino oscillation) โดยนิวตริโนชนิดหนึ่งสามารถเปลี่ยนตัวเองไปเป็นนิวตริโนชนิดอื่นได้ ทำให้ทราบว่านิวตริโนจำเป็นต้องมีมวล ซึ่งช่วยพัฒนาองค์ความรู้เรื่องแบบจำลองมาตรฐานในศาสตร์ฟิสิกส์อนุภาคได้อย่างมาก
เกียรติยศ

(พ.ศ. 2532) รางวัลบรูโนรอสซี (มอบโดยหน่วยฟิสิกส์ดาราศาสตร์พลังงานสูงแห่งสมาคมดาราศาสตร์อเมริกา) ร่วมกับคณะจาก IMB และ Kamioka
(พ.ศ. 2542) รางวัลนิชินะ สำหรับการอุทิศตนอย่างยิ่งต่อวงการฟิสิกส์ญี่ปุ่น
(พ.ศ. 2545) รางวัลพานอฟสกีในด้านฟิสิกส์อนุภาคเชิงทดลอง ร่วมกับมาซาโตชิ โคชิบะและโยจิ ทตสึกะ
(พ.ศ. 2555) รางวัลสถาบันวิชาการแห่งญี่ปุ่น สำหรับผลงานการค้นพบปรากฏการณ์การแกว่งของนิวตริโนในชั้นบรรยากาศ
(พ.ศ. 2558) รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ร่วมกับอาร์เธอร์ แมคโดนัลด์
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 2

| ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 2 |
| --- | --- |
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 2 เน้นด้วยสีแดง
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 2,571 ไมล์ (4,138 กิโลเมตร)
ประวัติ
มีขึ้นเมื่อ: 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1926–ปัจจุบัน
ช่วงตะวันตก
ความยาว: 2,112 ไมล์ (3,399 กิโลเมตร)
ปลายทางทิศ ตต.:  I-5 ใน เอฟเวอริตต์ รัฐวอชิงตัน
ทางแยก ที่สำคัญ:    US 395 ใน สโปแคน รัฐวอชิงตัน   I-15 ใน เชลบี รัฐมอนแทนา   US 87 ใกล้ แฮฟเวอร์ รัฐมอนแทนา   US 83 ใน ไมนอต รัฐนอร์ทดาโคตา   I-29 / US 81 ใน แกรนด์ฟอกส์ รัฐนอร์ทดาโคตา   I-35 ใน ดูลูท รัฐมินนิโซตา   US 51 ใน เฮอร์ลีย์ รัฐวิสคอนซิน 
ปลายทางทิศ ตอ.:  I-75 ใน เซนต์อิกเนส รัฐมิชิแกน
ช่วงตะวันออก
ความยาว: 460 ไมล์ (740 กิโลเมตร)
ปลายทางทิศ ตต.:  US 11 ใน เราเซสพอยต์ รัฐนิวยอร์ก
ทางแยก ที่สำคัญ:    US 7 ใน เบอร์ลิงตัน รัฐเวอร์มอนต์   I-91 ใน เซนต์จอนส์บรี รัฐเวอร์มอนต์ 
ปลายทางทิศ ตอ.:  I-95 ใน โฮลตัน รัฐเมน
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: สหรัฐ
 
ระบบทางหลวง
 ระบบทางหลวงสหรัฐ  รายการ 
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 2 (อังกฤษ: U.S. Route 2 หรือ U.S. Highway 2 ย่อเป็น US 2) เป็นทางหลวงสหรัฐแนวตะวันออก-ตะวันตก มีระยะทาง 2,571 ไมล์ (4,138 กิโลเมตร) มีเส้นทางพาดผ่านบนทางตอนเหนือของสหรัฐอเมริกา ทางหลวงหมายเลข 2 ประกอบไปด้วยเส้นทางสองช่วง ซึ่งทั้งสองเชื่อมต่อกันด้วยทางหลวงทางตอนใต้ของประเทศแคนาดา ทางหลวงสายนี้จะไม่เหมือนกับทางหลวงสายอื่น ๆ การที่ตัดการเชื่อมต่อแยกออกเป็นส่วนก็เพราะว่าจะไปซ้อนทับกับระบบทางหลวงอินเตอร์สเตต ทั้งสองช่วงของทางหลวงหมายเลข 2 นี้ได้รับการออกแบบให้แยกออกจากกันตามแผนทางหลวงปี ค.ศ. 1926
เส้นทางช่วงตะวันตกของทางหลวงหมายเลข 2 มีปลายทางทิศตะวันตกที่อินเตอร์สเตต 5 ทางหลวงรัฐวอชิงตันหมายเลข 529 (ถนนเมเปิล) ในเมืองเอฟเวอริตต์ รัฐวอชิงตัน และปลายทางทิศตะวันออกที่อินเตอร์สเตต 75 ในเมืองเซนต์อิกเนซ รัฐมิชิแกน ส่วนเส้นทางช่วงตะวันออกของทางหลวงหมายเลข 2 มีปลายทางทิศตะวันตกที่ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 11 ในเราเซสพอยต์ รัฐนิวยอร์ก และปลายทางทิศตะวันออกที่อินเตอร์สเตต 95 ในเมืองโฮลตัน รัฐเมน
จากหมายเลขทางหลวงบอกได้ว่า ทางหลวงเส้นนี้เป็นทางหลวงสหรัฐแนวตะวันออก-ตะวันตกที่อยู่เหนือสุด และมีหมายเลขเป็นเลขน้อยที่สุด โดยจะไม่กำหนดให้เป็นหมายเลข 0 เนื่องจากต้องการหลีกเลี่ยงชื่อ ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 0 ช่วงที่ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 2 ผ่านนิวอิงแลนด์ จะสามารถเรียกได้อีกอย่างหนึ่งว่า ทางหลวงนิวอิงแลนด์หมายเลข 15 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบทางหลวงนิวอิงแลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

US 2 endpoint photos เก็บถาวร 2014-12-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Michigan US 2 endpoint photos เก็บถาวร 2007-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Former Michigan US 2 eastern terminus (now I-75 northern terminus)
More Information on US 2 เก็บถาวร 2015-06-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
History of US 2 in North Dakota เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค ก ระบบทางหลวงสหรัฐ |
| --- | --- | --- |
|  |  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  40  41  42  43  44  45  46  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  75  76  77  78  79  80  81  82  83  84  85  87  89  90  91  92  93  94  95  96  97  98  99  101  163  400  412  425  |  |
 รายการทางหลวงสหรัฐทั้งหมด  หมายเลขที่เขียนด้วยตัวเอน เป็นทางหลวงที่ถูกถอดถอนออกจากระบบแล้ว  หมายเลขที่เน้น เป็นทางหลวงสายหลัก
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 13

| ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 13 |
| --- | --- |

ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 517.81 ไมล์ (833.33 กิโลเมตร)
ประวัติ
มีขึ้นเมื่อ: 1926–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศใต้:  I‑95 / NC 295 ใกล้เฟย์เอตต์วิลล์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา
 :    I‑40 ใกล้นิวตันโกรฟ รัฐนอร์ทแคโรไลนา   US 64 ใกล้เบเทล รัฐนอร์ทแคโรไลนา   US 17 ใกล้วิลเลียมส์ตัน รัฐนอร์ทแคโรไลนา   I-64 ในนอร์ฟอล์ก รัฐเวอร์จิเนีย   US 113 ในโพโคโมกซิตี รัฐแมริแลนด์   US 50 ใกล้ซอลส์แบรี รัฐแมริแลนด์   US 9 ในลอเริล รัฐเดลาแวร์   I-295 / US 40 ใกล้วิลมิงตัน รัฐเดลาแวร์   I-76 / US 30 ในฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย   I-276 / Penna Turnpike ในบริสตอล รัฐเพนซิลเวเนีย 
ปลายทางทิศเหนือ:  US 1 ใกล้มอร์ริสวิลล์ รัฐเพนซิลเวเนีย
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: สหรัฐ
รัฐ: นอร์ทแคโรไลนา เวอร์จิเนีย แมริแลนด์ เดลาแวร์ และเพนซิลเวเนีย
 
ระบบทางหลวง
 ระบบทางหลวงสหรัฐ  รายการ 
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 13 (อังกฤษ: U.S. Route 13 หรือ US 13) เป็นทางหลวงสหรัฐแนวเหนือ–ใต้ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1926 มีระยะทาง 517 ไมล์ (832 กิโลเมตร) มีเส้นทางจากอินเตอร์สเตต 95 ตอนเหนือของเมืองเฟย์เอตต์วิลล์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ถึงโบโรมอร์ริสวิลล์ ชานเมืองทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย ทางหลวงเส้นนี้ผ่านทั้งหมด 5 รัฐ ส่วนใหญ่อยู่ในเขตที่ราบชายฝั่งแอตแลนติก มีเส้นทางขนานกับชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก และใกล้ชายฝั่งมากกว่าทางหลวงสหรัฐหมายเลข 1 เส้นทางส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ชนบท ยกเว้นในพื้นที่แฮมป์ตันโรดส์ และบริเวณปลายทิศเหนือของทางหลวงในรัฐเดลาแวร์และรัฐเพนซิลเวเนีย นอกจากนี้ทางหลวงเส้นนี้ยังเป็นทางหลวงสายสำคัญในคาบสมุทรเดลมาร์วา และมีเส้นทางผ่านสะพานและอุโมงค์อ่าวเชซาพีกเพื่อเชื่อมต่อไปยังรัฐเวอร์จีเนีย
ระเบียงภาพ

ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 13 ผ่านสะพานและอุโมงค์อ่าวเชซาพีก
จุดเริ่มต้นของทางหลวงสหรัฐหมายเลข 9 แยกออกจากทางหลวงสหรัฐหมายเลข 13 ทางฝั่งตะวันออก ใกล้เมืองลอเริล รัฐเดลาแวร์
ทางแยกของทางหลวงสหรัฐหมายเลข 13 (ถนนแฟรงก์ฟอร์ด) และทางหลวงรัฐเพนซิลเวเนียหมายเลข 73 (ถนนคอตต์แมน) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองฟิลาเดลเฟีย
แหล่งข้อมูลอื่น

Endpoints of U.S. Highway 13
| ด ค ก ระบบทางหลวงสหรัฐ |
| --- | --- | --- |
|  |  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  40  41  42  43  44  45  46  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  75  76  77  78  79  80  81  82  83  84  85  87  89  90  91  92  93  94  95  96  97  98  99  101  163  400  412  425  |  |
 รายการทางหลวงสหรัฐทั้งหมด  หมายเลขที่เขียนด้วยตัวเอน เป็นทางหลวงที่ถูกถอดถอนออกจากระบบแล้ว  หมายเลขที่เน้น เป็นทางหลวงสายหลัก
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 1

| ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 1 |
| --- | --- |

ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 2,369.49 ไมล์ (3,813.32 กิโลเมตร)
ประวัติ
มีขึ้นเมื่อ: 1926–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศใต้: ถนนไวต์เฮด / ถนนเฟลมมิง ใน คีย์เวสต์ รัฐฟลอริดา
 :    I-10 ใน แจ็กสันวิลล์ รัฐฟลอริดา   I-16 ใกล้ สเวนสโบโร รัฐจอร์เจีย   I-26 ใน โคลัมเบีย รัฐเซาท์แคโรไลนา   I-40 ใน แครี รัฐนอร์ทแคโรไลนา   I-64 ใน ริชมอนด์ รัฐเวอร์จิเนีย   I-83 ใน บอลทิมอร์ รัฐแมริแลนด์   I-76 ใน ฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย   I-87 ใน นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก   I-90 / I-93 ใน บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์   I-95 ใน โฮลตัน รัฐเมน 
ปลายทางทิศเหนือ:  Route 161 ใน แคลร์ รัฐนิวบรันสวิก แคนาดา
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: สหรัฐ
 
ระบบทางหลวง
 ระบบทางหลวงสหรัฐ  รายการ 
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 1 (อังกฤษ: U.S. Route 1 หรือ US 1) เป็นทางหลวงสหรัฐแนวเหนือ-ใต้สายหลัก มีเส้นทางใกล้แนวฝั่งทะเลด้านตะวันออกของสหรัฐอเมริกา มีระยะทาง 2,369 ไมล์ (3,813 กิโลเมตร) ปลายทางทิศเหนือจากเมืองฟอร์ตเคนต์ รัฐเมน บริเวณเขตแดนแคนาดา-สหรัฐอเมริกา ลงไปยังทิศใต้ถึงเมืองคีย์เวสต์ รัฐฟลอริดา เป็นถนนแนวเหนือ-ใต้ที่ยาวที่สุดในสหรัฐอเมริกา โดยปกติทางหลวงหมายเลข 1 จะมีเส้นทางขนานใกล้ ๆ ไปกับอินเตอร์สเตต 95 แต่จะมีช่วงหนึ่งที่ทางหลวงหมายเลข 1 ออกห่างจากอินเตอร์สเตต 95 ไปทางทิศตะวันตกในช่วงระหว่างแจ็กสันวิลล์ รัฐฟลอริดา ถึงปีเตอร์สเบิร์ก รัฐเวอร์จิเนีย ทางหลวงสายนี้เชื่อมต่อเมืองสำคัญทางชายฝั่งทะเลตะวันออกเข้าด้วยกัน ได้แก่ ไมอามี วอชิงตัน ดี.ซี. บอลทิมอร์ ฟิลาเดลเฟีย นครนิวยอร์ก และบอสตัน ผ่านจากเขตภาคตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกาถึงนิวอิงแลนด์
ขณะที่ทางหลวงหมายเลข 1 มีเส้นทางพาดผ่านในแนวเหนือใต้ทางทิศตะวันออกของสหรัฐอเมริกานั้น บางส่วนของทางหลวงสายอื่น ๆ ได้แก่ 9, 13, 15, 17, 21 ซึ่งทางหลวงสายดังกล่าวมีเส้นทางใกล้ชิดกับชายฝั่งทะเลมากกว่า เมื่อได้มีการวางระบบถนนในยุค 1920 เดิมเป็นทางหลวงแอตแลนติก ต่อมาก็ได้ถูกกำหนดให้เป็นทางหลวงหมายเลข 1 ซึ่งไปตามเส้นแนวระหว่างตีนเขากับที่ราบชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ทางทิศเหนือของออกัสตา รัฐจอร์เจีย โดยทางหลวงที่ห่างไกลไปทางฝั่งตะวันออกจะมีคุณภาพต่ำและเข้าถึงประชากรไม่มาก