stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แผ่นดินไหวในลิสบอน ค.ศ. 1755
บรรณานุกรม

Benjamin, Walter. "The Lisbon Earthquake." In Selected Writings vol. 2. Belknap, 1999. ISBN 0-674-94586-7.  The often abstruse critic Benjamin gave a series of radio broadcasts for children in the early 1930s; this one, from 1931, discusses the Lisbon earthquake and summarizes some of its impact on European thought.
Braun, Theodore E. D., and John B. Radner, eds. The Lisbon Earthquake of 1755: Representations and Reactions (SVEC 2005:02).  Oxford: Voltaire Foundation, 2005.  ISBN 0-7294-0857-4.  Recent scholarly essays on the earthquake and its representations in art, with a focus on Voltaire.  (In English and French.)
Brooks, Charles B. Disaster at Lisbon: The Great Earthquake of 1755. Long Beach: Shangton Longley Press, 1994.  (No apparent ISBN.) A narrative history.
Chase, J. "The Great Earthquake at Lisbon (1755)". Colliers Magazine, 1920.
Dynes, Russell Rowe. "The dialogue between Voltaire and Rousseau on the Lisbon earthquake: The emergence of a social science view." University of Delaware, Disaster Research Center, 1999.
Fonseca, J. D. 1755, O Terramoto de Lisboa, The Lisbon Earthquake. Argumentum, Lisbon, 2004.
Gunn, A.M. "Encyclopedia of Disasters". Westport, Connecticut: Greenwood Publishing Group, 2008. ISBN 0-313-34002-1.
Hamacher, Werner. "The Quaking of Presentation." In Premises: Essays on Philosophy and Literature from Kant to Celan, pp. 261–293. Stanford University Press, 1999. ISBN 0-8047-3620-0.
Kendrick, T.D. The Lisbon Earthquake. Philadelphia and New York: J. B. Lippincott, 1957.
Molesky, Mark.  This Gulf of Fire: The Destruction of Lisbon, or Apocalypse in the Age of Science and Reason.  New York: Knopf, 2015.
Neiman, Susan. Evil in Modern Thought: An Alternative History of Modern Philosophy. Princeton University Press, 2002.  This book centers on philosophical reaction to the earthquake, arguing that the earthquake was responsible for modern conceptions of evil.
Paice, Edward. Wrath of God: The Great Lisbon Earthquake of 1755. London: Quercus, 2008. ISBN 978-1-84724-623-3
Pereira, A.S. "The Opportunity of a Disaster: The Economic Impact of the 1755 Lisbon Earthquake". Discussion Paper 06/03, Centre for Historical Economics and Related Research at York, York University, 2006.
Quenet, Grégory. Les tremblements de terre en France aux XVIIe et XVIIIe siècles. La naissance d'un risque. Seyssel: Champ Vallon, 2005.
Ray, Gene. "Reading the Lisbon Earthquake: Adorno, Lyotard, and the Contemporary Sublime." Yale Journal of Criticism 17.1 (2004): pp. 1–18.
Seco e Pinto, P.S. (Editor). Earthquake Geotechnical Engineering: Proceedings of the Second International Conference, Lisbon, Portugal, 21–25 June 1999. ISBN 90-5809-116-3
Shrady, Nicholas. The Last Day: Wrath, Ruin & Reason in The Great Lisbon Earthquake of 1755, Penguin, 2008, ISBN 978-0-14-311460-4
Weinrich, Harald. "Literaturgeschichte eines Weltereignisses: Das Erdbeben von Lissabon." In Literatur für Leser, pp. 64–76. Stuttgart: Kohlhammer Verlag, 1971. ISBN 3-17-087225-7.  In German. Cited by Hamacher as a broad survey of philosophical and literary reactions to the Lisbon earthquake.
อ่านเพิ่ม

Fonseca, Joao F. B. D. (2020), "A Reassessment of the Magnitude of the 1755 Lisbon Earthquake", Bulletin of the Seismological Society of America, 110 (1): 1–17, Bibcode:2020BuSSA.110....1F, doi:10.1785/0120190198, S2CID 213399185
Martínez-Loriente, S., Sallarès, V. & Gràcia, E. The Horseshoe Abyssal plain Thrust could be the source of the 1755 Lisbon earthquake and tsunami. Commun Earth Environ 2, 145 (2021). https://doi.org/10.1038/s43247-021-00216-5
Wilke, Jürgen, The Lisbon Earthquake (1755), EGO – European History Online, Mainz: Institute of European History, 2017, retrieved: March 17, 2021 (pdf).
แหล่งข้อมูลอื่น

The Lisbon earthquake of 1755: the catastrophe and its European repercussions.
The 1755 Lisbon Earthquake, available seismological studies from the European Archive of Historical Earthquake Data
The 1755 Lisbon Earthquake
Images and historical depictions of the 1755 Lisbon earthquake
More images of the 1755 Lisbon earthquake and tsunami
Contemporary eyewitness account of Rev. Charles Davy เก็บถาวร 2014-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Tsunami Forecast Model Animation: Lisbon 1755 – Pacific Tsunami Warning Center
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
โกเวร์นาโดร์วาลาดาริส

| โกเวร์นาโดร์วาลาดาริส |
| --- | --- |

   ธง ตราอาร์ม
โกเวร์นาโดร์วาลาดาริส
พิกัด: 18°51′03″S 41°56′56″W﻿ / ﻿18.85083°S 41.94889°W﻿ / -18.85083; -41.94889
ประเทศ:  บราซิล
รัฐ: รัฐมีนัชเจไรช์
Mesoregion: Vale do Rio Doce
การปกครอง
 • Mayor: Elisa Maria Costa
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 2,355.4 ตร.กม. (909.4 ตร.ไมล์)
ความสูง: 170 เมตร (560 ฟุต)
ประชากร (2006)
 • ทั้งหมด: 260,405 คน
 • ความหนาแน่น: 98.38 คน/ตร.กม. (254.8 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC-3
เว็บไซต์: www.valadares.mg.gov.br
โกเวร์นาโดร์วาลาดาริส (โปรตุเกส: Governador Valadares) เป็นเมืองในรัฐมีนัชเจไรช์ ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ ในปี ค.ศ. 2006 มีประชากร 260,405 คน เป็นเมืองศูนย์กลางเศรษฐกิจในหุบเขารีโอดูซี เมืองใต้อยู่บนฝั่งแม่น้ำรีอูดูซี
แอเมร์ซง เฟร์ไรรา ดา โรซา

แอเมร์ซง เฟร์เรย์รา ดา โรซา (โปรตุเกส: Emerson Ferreira da Rosa) (เกิด 4 เมษายน พ.ศ. 2519) หรือที่รู้จักกันในชื่อ แอเมร์ซง เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวบราซิลในตำแหน่งกองกลางตัวรับ ในระดับทีมชาติ เขาลงเล่นให้ทีมชาติบราซิล 73 นัด ยิง 6 ประตู ช่วงปี 1997 ถึง 2006 กับบราซิล เขาได้มีส่วนร่วมในฟุตบอลโลก 2 ครั้ง (1998, 2006 โดยพลาด ฟุตบอลโลก 2002 เนื่องจากอาการบาดเจ็บ), โกปาอาเมริกา 2 ครั้ง (1999, 2001) และฟีฟ่าคอนเฟดเดอเรชันส์คัพ 3 ครั้ง (1999, 2003, 2005) ชนะ โกปาอาเมริกาปี 1999 และฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2005 ในขณะเดียวกันก็เข้าถึงฟุตบอลโลก รอบชิงชนะเลิศ 1998
นักฟุตบอลมากประสบการณ์ที่ได้รับฉายาว่า "พูมา" เนื่องจากสไตล์การเล่นที่ทรงพลังแต่สง่างามและคว้าบอลได้ แอเมร์ซงเคยเล่นให้กับสโมสรในบราซิล 2 สโมสร Grêmio และ ซังตุส เช่นเดียวกับสโมสรยุโรปหลายแห่งในเยอรมนี อิตาลี และสเปน รวมถึง ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน, โรมา, ยูเวนตุส, เรอัลมาดริด และ มิลาน คว้าแชมป์หลายรายการ นอกจากหนังสือเดินทางบราซิลแล้ว แอเมร์ซงยังถือหนังสือเดินทางอิตาลี เยอรมัน และกาตาร์อีกด้วย
รูปแบบการเล่น

แอเมร์ซงเป็นนักเตะที่มากประสบการณ์ ว่องไว เล่นได้อย่างดุดัน มุ่งมั่นทุ่มเท และเปี่ยมไปด้วยพลัง เขาสามารถเล่นได้หลายตำแหน่งในแดนกลาง เขาเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวกลางและกองกลางบ็อกซ์ทูบ็อกซ์ แม้ตำแหน่งหลักของเขาจะเป็นกองกลางตัวรับ แต่เขาก็โด่งดังจากการสกัดบอลได้อย่างมีประสิทธิภาพ อึด แข็งแกร่ง คาดการณ์ล่วงหน้า และอ่านเกมได้อย่างเฉียบคม เขาสามารถเริ่มต้นเกมรุกได้อย่างรวดเร็วหลังจากเสียการครองบอล ด้วยทักษะการผ่านบอลที่เฉียบคมและมีประสิทธิภาพ สไตล์การเล่นของแอเมร์ซงโดดเด่นด้วยความคล่องตัวและพลังที่น่าทึ่ง เหมือนเสือที่ออกไล่ล่าเหยื่อ ทำให้เขาได้รับฉายาว่า "อิล พูม่า" หรือ "เสือดำ" จากการเคลื่อนไหวที่สง่างามแต่ทรงพลังขณะเข้าปะทะกับคู่แข่งในแดนกลาง ด้วยลูกยิงไกลที่ทรงพลังและแม่นยำ เขาก็เป็นนักเตะที่น่ากลัว แต่ก็ต้องเผชิญกับปัญหาอาการบาดเจ็บที่ค่อนข้างบ่อย
แหล่งข้อมูลอื่น

Émerson – สถิติการลงแข่งจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (FIFA) (ในภาษาอังกฤษ)
แอช คริมสัน

| แอช คริมสัน  (Ash Crimson) |
| --- | --- |
ตัวละครใน 'เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส'
แอช คริมสัน จาก เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส XIII
ปรากฏครั้งแรก: เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2003
ข้อมูลตัวละครในเกม
สัญชาติ:  ฝรั่งเศส
แอช คริมสัน (ฝรั่งเศส: Ash Crimson; ญี่ปุ่น: アッシュ・クリムゾン) เป็นหนึ่งในตัวละครจากเกม เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส ซึ่งปรากฏตัวครั้งแรกใน เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2003 โดยที่การปรากฏตัวครั้งนี้เป็นหัวหน้าทีมตัวเอก ซึ่งคอนเซ็ปต์ของแอชเป็นคอนเซ็ปต์ตัวเอกที่ชั่วร้าย แอชมีความสามารถในการใช้เปลวเพลิงสีเขียวในการต่อสู้
แอชเข้าร่วมการแข่งขันเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์สเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง ในภาค KOF2003 แอชได้ขโมยพลังของชิซึรุ คางุระที่เป็นหนึ่งในไตรเทพศาสตราเพื่อจุดประสงค์ลึกลับของตนและยังได้ชิงพลังของอิโอริ ยางามิในภาค KOFXI โดยที่เป้าหมายสุดท้ายของแอชอยู่เคียว คุซานางิ
ประวัติตามท้องเรื่อง

ในอดีตแอชอาศัยอยู่กับเอลิซาเบธในฝรั่งเศส ต่อมาเขาแยกตัวออกจากการดูแลของเธอและออกจากบ้านไป แล้วเข้าร่วมการแข่งขัน KOF 2003 ร่วมกับตั้วหลง และเสิน อู่ ก่อนที่เพื่อนร่วมทีมของเขาได้แยกทางเพื่อแก้ปัญหาความพยาบาทที่มีมาอย่างยาวนาน แอชไปยังสถานที่ผนึกโอโรจิซึ่งในขณะนั้นเคียว ชิซึรุและอิโอริกำลังตรวจสอบผนึกของโอโรจิอยู่ ทันใดนั้นแอชได้เข้ามาลอบทำร้ายจิสุรุและขโมยพลังของเธอไป(กระจกยาตะ) แอชได้ยั่วยุว่าอิโอริจะเป็นเป้าหมายต่อไปจากนั้นก็หนีไป
แอชเข้าร่วมการแข่งขันครั้งต่อมา(KOFXI) โดยร่วมทีมเดียวกันกับเสินและออสวอลด์ ภายหลังเหตุการณ์การแข่งขันในครั้งนั้น แอชได้พบว่าเสินคือเป้าหมายของออสวอลด์ ออสวอลด์ได้ทำสัญญาในการลอบสังหารจากกลุ่มลึกลับ จากนั้นแอชก็ออกจากทีมไปให้ทั้งออสวอลด์และเสินปะทะกัน ในขณะที่แอชกำลังระรื่นอยู่นั้น สัมผัสแห่งโอโรจิมีความแรงกล้ามากขึ้น อิโอริก็อยู่ในสภาพคลุ้มคลั่งด้วยเลือดแห่งโอโรจิและทำร้ายเคียวกับชินโก แอชฉวยโอกาสนั้นขโมยพลังของอิโอริ(หยกเขี้ยวยาสะคานิ) ก่อนที่แอชจะไปจากบริเวณนั้นทีมของอลิซาเบธก็ได้ปรากฏตัวออกมา เธอได้กล่าวว่าแอชนั้นได้ละทิ้ง"ภารกิจของพวกเขา"และก็สู้เพื่อตัวเองอีกแล้ว แอชได้แสดงพลังใหม่ของตัวเองนั่นก็คือเปลวไฟสีม่วงเป็นการขู่และก็หายตัวไปจากบริเวณนั้นโดยใช้พลังจากกระจกยาตะ แอชได้ประกาศออกไปว่าเป้าหมายต่อไปของเค้าก็คือ เคียว คุซานางิ
ก่อนการแข่งขัน KOFXIII แอชได้เข้าร่วมกลุ่มกับ"กลุ่มคนจากดินแดนลึกลับ"และได้ทำงานให้กับหัวหน้ากลุ่ม การที่แอชมีไตรเทพศาสตรา 2 อย่าง เขาสามารถคืนชีพโอโรจิเพื่อไซกิได้ ในความเป็นจริงนั้นแอชไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของไซกิและการจงรักภักดีแบบปลอมๆในกลุ่มเพื่อที่จะให้ไซกิวางใจ ในช่วงท้ายของการแข่งขัน แอชรอให้ไซกิเผลอเพื่อที่จะดึงวิญญาณของไซกิมารวมกับพลังของไตรเทพศาสตรา 2 อย่างที่ตนขโมยมา แอชคิดว่าพลังของไตรเทพศาสตราทั้ง 2 อย่างนั้นเพียงพอที่จะสะกดวิญญาณของไซกิได้ แต่ไซกิก็สามารถหลุดจากการควบคุมของแอชและก็ได้ยึดร่างของแอชซะเอง เมื่อไซกิอ่อนแอลง แอชก็สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้และวิญญาณของไซกิก็ได้ออกจากร่างของแอชไป ด้วยเหตุนี้ไซกิจึงต่อรองแอชเพื่อที่จะมีชีวิตใหม่ในร่างของแอชโดยการรวมร่างเป็นหนึ่งเดียว แต่แอชที่ไม่ชอบไซกิมาตั้งแต่แรก จึงได้ปิดประตูมิติเพื่อที่จะให้ไซกินั้นถูกดึงกลับไปยังมิติของตน แอชได้พูดคุยกับเอลิซาเบธก่อนที่เขาจะอันตรธานไปโดยเหลือทิ้งไว้เพียงไตรเทพศาสตราที่ตนขโมยมากลับคืนไปให้อิโอริและชิซึรุ
ข้อมูลจำเพาะ

ชื่อ : แอช คริมสัน (Ash Crimson)
สัญชาติ : ไม่ทราบแน่ชัด (เติบโตที่ ฝรั่งเศส)
วันเกิด : 14 กุมภาพันธ์ (วันวาเลนไทน์)
อายุ : 16 ปี
ส่วนสูง : 178 ซม.
น้ำหนัก : 59 กก.
กรุ๊ปเลือด : O
ครอบครัว : ไซกิ (บรรพบุรุษของตนเอง)
งานอดิเรก : เพนท์เล็บ
สิ่งที่ชอบ : เล็บของเขา
สิ่งที่เกลียด : สิ่งรบกวน, สิ่งที่ไม่น่าสนใจ
อาหารที่ชอบ : ของหวาน
กีฬาที่ถนัด : ไม่มี เพราะว่ากีฬาไม่น่าสนใจสำหรับตน
วิชาการต่อสู้ : คิดขึ้นเองผนวกกับการใช้เปลวไฟสีเขียวของตน
ดูเพิ่ม

เคียว คุซานางิ
อิโอริ ยางามิ
K'
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ "แอช คริมสัน" (อังกฤษ)
The King of Fighters 10th Anniversary Official Website
| ด ค กเดอะคิงออฟไฟเทอส์ |
| --- | --- |
วิดีโอเกม:  เดอะคิงออฟไฟเทอส์ XIII  เดอะคิงออฟไฟเทอส์ XIV  เดอะคิงออฟไฟเทอส์ XV 
ตัวละคร:  ไก เทนโด้  คิง  คิม คัพฮวาน  เคียว คุซานางิ  จุน ฮุน  โจ ฮิงาชิ  เชอร์มี่  โช ฮายาเตะ  ตั้วหลง  นาโครูรู  เทอร์รี่ โบการ์ด  เบนิมารุ นิไกโด  ไบรอัน แบทเลอร์  มาโคโตะ มิโซกูชิ  เมย์ ลี  ไม ชิรานุอิ  ยูริ ซากาซากิ  ร็อค ฮาวเวิร์ด  เรียว ซากาซากิ  โรเบิร์ต การ์เซีย  ลัคกี้ กลาวเบอร์  หัวใจ  อาเธน่า อาซามิยะ  อิโอริ ยางามิ  แอช คริมสัน  แอนดี โบการ์ด  ฮัตโตริ ฮันโซ  เฮฟวี่ ดี!  ไฮเดิร์น  K'  K9999  8 ขุนพลแห่งโอโรจิ 
นักพัฒนา:  ทากาชิ นิชิยามะ  ยาซูยูกิ โอดะ 
ส่วนเกี่ยวข้อง:  นีโอจีโอ แบทเทิล โคลีเซียม  แคปคอม vs. เอสเอ็นเค 2
โคเบล็นทซ์

| โคเบล็นทซ์   |
| --- | --- |
เมือง

   ธง ตราอาร์ม
สถานที่ตั้งในรัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์  
โคเบล็นทซ์  แสดงแผนที่เยอรมนีโคเบล็นทซ์  แสดงแผนที่รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์
พิกัด: 50°21′35″N 7°35′52″E﻿ / ﻿50.35972°N 7.59778°E﻿ / 50.35972; 7.59778
ประเทศ: เยอรมนี
รัฐ: ไรน์ลันท์-ฟัลทซ์
อำเภอ: นครนอกอำเภอ
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: David Langner (SPD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 105.02 ตร.กม. (40.55 ตร.ไมล์)
ความสูง: 64.7 เมตร (212.3 ฟุต)
ประชากร (2020-12-31)
 • ทั้งหมด: 113,388 คน
 • ความหนาแน่น: 1,100 คน/ตร.กม. (2,800 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+01:00 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+02:00 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 56001–56077 (Alte PLZ: West-5400)
รหัสโทรศัพท์: 0261
ทะเบียนพาหนะ: KO
เว็บไซต์: koblenz.de
โคเบล็นทซ์ (เยอรมัน: Koblenz ภาษาเยอรมัน: [ˈkoːblɛnts] ( ฟังเสียง); ฝรั่งเศส: Coblence หรือสะกดว่า Coblenz  ก่อนปี ค.ศ. 1926) เป็นเมืองในประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำไรน์และแม่น้ำมอแซลไหลมาบรรจบกัน
โคเบล็นทซ์ก่อตั้งชึ้นเป็นฐานทัพทหารโรมันโดยดรูซุสราว 8 ปีก่อนคริสตกาล ชื่อเมืองมาจากภาษาละติน (ad) cōnfluentēs มีความหมายว่า "(จุด) บรรจบกัน" ของแม่น้ำสองสาย เมืองได้มีการเฉลิมฉลองครบรอบปีที่ 2000 เมื่อปี ค.ศ. 1992
โคเบล็นทซ์เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของรัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์ รองจากเมืองไมนทซ์และลูทวิชส์ฮาเฟิน (Ludwigshafen) โดยมีประชากรราว 112,000 คน (ค.ศ. 2015)
แอมานุแอล เปอตี

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 เปอตี (กลาง) เมื่อปี 2000 ขณะที่เล่นให้กับบาร์เซโลนา
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม:  แอมานุแอล โลร็อง เปอตี
วันเกิด:   (1970-09-22) 22 กันยายน ค.ศ. 1970 (54 ปี)
สถานที่เกิด:  เดียป, ฝรั่งเศส
ส่วนสูง:  1.85 m (6 ft 1 in)
ตำแหน่ง:  กองกลาง
สโมสรเยาวชน
:  เออแอ็ส อาร์ก-ลา-บาตาอีย์
สโมสรอาชีพ*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น |  (ประตู) |
| 1988–1997 |  โมนาโก |  222 |  (4) |
| 1997–2000 |  อาร์เซนอล |  85 |  (9) |
| 2000–2001 |  บาร์เซโลนา |  23 |  (1) |
| 2001–2004 |  เชลซี |  55 |  (2) |
| รวม |   |  385 |  (16) |
ทีมชาติ
| 1990–2003 |  ฝรั่งเศส |  63 |  (6) |
 *นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น
แอมานุแอล โลร็อง เปอตี (ฝรั่งเศส: Emmanuel Laurent Petit) อดีตนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียง เกิดเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1970 ที่เมืองเดียป ประเทศฝรั่งเศส มีชื่อเล่นว่า "มานูว์" (Manu)
เปอตีเริ่มต้นเล่นฟุตบอลอาชีพกับทีมเออแอ็ส อาร์ก-ลา-บาตาอีย์ ก่อนจะย้ายไปเล่นกับโมนาโก ซึ่งที่นี่เปอตีได้ร่วมงานกับอาร์แซน แวงแกร์ ซึ่งเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอน ซึ่งต่อมาเมื่อเวนเกอร์ย้ายมาคุมทีมอาร์เซนอลในพรีเมียร์ลีก อังกฤษ เปอตีก็ได้ย้ายตามมาด้วย ด้วยค่าตัว 3.5 ล้านปอนด์ เปอตีเป็นนักฟุตบอลที่ติดทีมชาติฝรั่งเศสในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1998 ที่ฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพ และเป็นผู้ยิงประตูปิดท้ายในนัดชิงชนะเลิศที่ฝรั่งเศสเอาชนะบราซิลไปได้ 3-0 ทำให้ได้แชมป์โลกสมัยแรก
เกียรติยศ > สโมสร

ลีกเอิง (1): 1996–97
กุปเดอฟร็องส์ (1): 1990-91
พรีเมียร์ลีก (1): 1997–98
เอฟเอคัพ (1): 1997–98
เอฟเอแชริตีชีลด์ (2): 1998, 1999
เกียรติยศ > ทีมชาติ

ฟุตบอลโลก (1): 1998
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป (1): 2000
เกียรติยศ > ส่วนตัว

ผู้เล่นยอดเยี่ยมพรีเมียร์ลีกประจำเดือน (1): เมษายน 1998
ทีมพรีเมียร์ลีกยอดเยี่ยมแห่งปีสมาคมนักฟุตบอลอาชีพ (1): 1998-99
เกียรติยศ > อื่น ๆ

เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์: 1998
แมนรัตน์ ศรีกรานนท์

| ศาสตราจารย์พิเศษ เรืออากาศตรี แมนรัตน์ ศรีกรานนท์ ท> จ.ว., ต.ช., ต.ม., ต.ภ., จ.ภ. |
| --- | --- |

เกิด: เรมอนด์ ซีเกร่า 25 สิงหาคม พ.ศ. 2471
เสียชีวิต: 5 กันยายน พ.ศ. 2561 (90 ปี)
สัญชาติ: ไทย
ศิษย์เก่า: วิทยาลัยดนตรีเบิร์กลี   โรงเรียนเซนต์คาเบรียล   โรงเรียนอัสสัมชัญ
อาชีพ: อาจารย์, นักดนตรี, นักประพันธ์เพลง, นักธุรกิจ
คู่สมรส: ลออวรรณ ศรีกรานนท์
บุตร: อินทุอร บาลาเคาสคัส ภาธร ศรีกรานนท์
บิดามารดา: เรนัลโด ซีเกร่า (บิดา) จำรัส เรณางกูร (มารดา)
ศาสตราจารย์พิเศษ เรืออากาศตรี แมนรัตน์ ศรีกรานนท์  หรือ เรมอนด์ ซีเกร่า (โปรตุเกส: Reimondo Amato de Sequeira) เป็นนักดนตรีลูกครึ่งชาวไทย-โปรตุเกส เป็นสมาชิก วงดนตรี อ.ส. วันศุกร์ ได้รับพระราชทานนามในภาษาไทยจาก พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ว่า "แมนรัตน์ ศรีกรานนท์" ต่อมาโปรดเกล้าฯ พระราชทานทุนส่วนพระองค์ส่งไปเรียนวิชาเรียบเรียงเสียงประสานที่ โรงเรียนการดนตรีเบิร์กลี (Berklee School of Music) ที่เมืองบอสตัน สหรัฐอเมริกา (ปัจจุบันคือวิทยาลัยดนตรีเบิร์กลี - Berklee College of Music)
เกิดเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2471 ที่จังหวัดกรุงเทพมหานคร บิดาของท่านคือ เรนัลโด ซีเกร่า (Reinaldo Maria de Sequeira) นักดนตรีชาวโปรตุเกส เป็นคนแรก ๆ ที่นำเพลงตะวันตกมาบรรเลงในประเทศไทย แมนรัตน์เป็นผู้ก่อตั้งวงดนตรี "คีตะเสวี" เมื่อปี พ.ศ. 2493 เป็นวงดนตรีร่วมสมัยกับวงดนตรีสุนทราภรณ์ บรรเลงตามสถานีวิทยุและงานลีลาศต่าง ๆ แต่เน้นดนตรีสากล สมรสกับคุณลออวรรณ ศรีกรานนท์ มีบุตรและธิดา 2 คน ชื่อ ดร.อินทุอร และ ดร.ภาธร ศรีกรานนท์
ศาสตราจารย์พิเศษ เรืออากาศตรี แมนรัตน์ ศรีกรานนท์ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติจากคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติเป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีสากล) ประจำปี พ.ศ. 2535 และเป็นผู้ก่อตั้งคณะดุริยางคศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เคยเป็นอาจารย์พิเศษคณะดุริยางคศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และผู้บริหารโรงเรียนดนตรีสยามกลการ
ศาสตราจารย์พิเศษ เรืออากาศตรี แมนรัตน์ ศรีกรานนท์ ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516
ผลงานเพลง

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2493 เป็นต้นมามีผลงานเพลงที่ประพันธ์ไว้มากกว่า 1,000 เพลง โดยในช่วงที่ทำการสอนอยู่ที่โรงเรียนดนตรีสยามกลการ ได้แต่งเพลงขึ้นหลายเพลง อาทิเช่น รักเอย, ชั่วฟ้าดินสลาย, จากยอดดอย, สวรรค์อำพราง, จับปู, ใครเอ่ย, ใจเอ๋ย ฯลฯ ผลงานที่สร้างชื่อเสียง ได้แก่ เพลงรักเอย ได้รับพระราชทานรางวัลแผ่นเสียงทองคำ เพลงชั่วฟ้าดินสลาย ได้รับพระราชทานรางวัลแผ่นเสียงเงิน สำหรับเพลงจับปู เป็นเพลงในท่วงทำนองที่สนุกสนานมีวงดนตรีต่าง ๆ นำมาบรรเลงกันอย่างแพร่หลาย
สรุปผลงานประพันธ์
เดือนจาก  (ขับร้องเองในนาม "ชัย" บันทึกแผ่นเสียงกับวงคีตะเสวี)
รักเอย
ภูมิแผ่นดิน นวมินทร์มหาราชา
ชั่วฟ้าดินสลาย (พูลศรี เจริญพงษ์ ขับร้องประกอบภาพยนตร์ ชั่วฟ้าดินสลาย)
แด่ทหารหาญในสมรภูมิ
เนติบัณฑิตยสภา
จับปูดำขยำปูนา
รักลวง
จากยอดดอย
นวลแสงจันทร์ (ร้องคลอกับ อรัญญา นามวงศ์ เฉพาะในแผ่นลองเพลย์ของภาพยนตร์ เกาะสวาทหาดสวรรค์) ฯลฯ
ผลงานวิชาการ

เรียบเรียงตำราหลายเล่ม เพื่อให้ลูกศิษย์ได้ศึกษา พัฒนาวิชาการดนตรีให้เทียบเท่าอารยประเทศ เช่น วิชาการประพันธ์ดนตรีแจ๊ส  (JAZZ COMPOSITION) วิชาการประสานเสียงดนตรีแจ๊ส (JAZZ HARMONY)
เนื่องจากมีผลงานดนตรีด้านต่าง ๆ และเป็นผู้ให้การส่งเสริมการดนตรีให้แพร่หลายมาโดยตลอดจึงทำให้ในปี 2535 จึงได้รับคัดเลือกจากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีสากล) ปี พ.ศ. 2540 ได้รับพระราชทานปริญญาศิลปกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาดุริยางคศาสตร์สากล จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ และ 24 มกราคม พ.ศ. 2548 ได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง ศาสตราจารย์พิเศษ ในสาขาวิชาดุริยางคศาสตร์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
เคยดำรงตำแหน่งประธานกรรมการ บริษัท สยามดนตรียามาฮ่า จำกัด  และเป็นกรรมการและที่ปรึกษาของหน่วยงานราชการและเอกชนหลายแห่ง เป็นอาจารย์สอน เป็นที่ปรึกษาและผู้เชี่ยวชาญด้านดนตรี Jazz ของคณะดุริยางคศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ผู้อำนวยการโรงเรียนดนตรีสยามกลการ และสอนวิชา JAZZ COMPOSITION, JAZZ HARMONY ที่โรงเรียนดนตรีสยามกลการและมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ฯลฯ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ (ท.จ.ว.) (ฝ่ายหน้า)
พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
พ.ศ. 2517 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
พ.ศ. 2549 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
พ.ศ. 2527 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
ดูเพิ่ม

ภาธร ศรีกรานนท์
วง อ.ส.วันศุกร์
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของ ดร. ภาธร ศรีกรานนท์ และครอบครัว
นายแมนรัตน์ ศณีกรานนท์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีสากล) พุทธศักราช ๒๕๓๕เก็บถาวร 2007-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Page not foundเก็บถาวร 2006-09-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บไซต์ผลงานและแผนที่ บ้านศรีกรานนท์
แมนรัตน์ ศรีกรานนท์เก็บถาวร 2009-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โซซิเอเต้ เจเนเรล

| --- | --- |

ประเภท: บริษัทมหาชนจำกัด
การซื้อขาย: ยูโรเน็กซต์: GLE CAC 40 Component
ISIN: FR0000130809 
อุตสาหกรรม: บริการการเงิน
ก่อตั้ง: 4 พฤษภาคม 1864; 160 ปีก่อน (1864-05-04)
สำนักงานใหญ่: 29 Boulevard Haussmann, เขต 9, ปารีส (จดทะเบียนสำนักงาน)  ตูร์ซอซีเยเตเฌเนราล น็องแตร์/ลาเดฟ็องส์ ฝรั่งเศส (สำนักงานใหญ่)
พื้นที่ให้บริการ: ทั่วโลก
บุคลากรหลัก: Frederic Oudea (ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร)
ผลิตภัณฑ์: ธนาคารเพื่อรายย่อย ธนาคารเพื่อรายใหญ่ ธนาคารเพื่อการลงทุน ธนาคารเพื่อบริษัท ประกัน การจัดการการลงทุน
รายได้: 23.954 พันล้านยูโร (2017)
รายได้จากการดำเนินงาน: 4.767 พันล้านยูโร (2017)
รายได้สุทธิ: 3.430 พันล้านยูโร (2017)
สินทรัพย์: 1.309 ล้านล้านยูโร (2017)
ส่วนของผู้ถือหุ้น: 64.0 พันล้านยูโร (2017)
พนักงาน: 146,000 คน (2015)
เว็บไซต์: societegenerale.com
โซซิเอเต้ เจเนเรล (ฝรั่งเศส: Société Générale S.A.) เป็นบริษัทข้ามชาติสัญชาติฝรั่งเศสในธุรกิจธนาคารและการจัดการการเงิน มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ให้บริการธนาคารครบวงจร ตั้งแต่ธนาคารรายย่อยข้ามชาติ บริการการเงิน ธนาคารเพื่อบริษัทและการลงทุน ธนาคารเพื่อลูกค้ารายใหญ่ การจัดการทรัพย์สิน และบริการหลักทรัพย์
โซซิเอเต้ เจเนเรล เป็นธนาคารที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของฝรั่งเศสเมื่อวัดจากทรัพย์สินรวม และใหญ่เป็นอันดับ 7 ของยุโรป จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ยูโรเน็กซต์ จัดอยู่ในกลุ่มธนาคารเก่าแก่สามแห่งของฝรั่งเศส (Trois Vieilles) ร่วมกับธนาคารบีเอ็นพี พารีบาส์ และธนาคารเครดีลียอแน
แอเดร์ การ์โบเนรา

แอเดร์ ฟรังซิส การ์โบเนรา (โปรตุเกส: Éder Francis Carbonera; 19 สิงหาคม ค.ศ. 1983) เป็นนักวอลเลย์บอลชายชาวบราซิล เขาเล่นตำแหน่งตัวบล็อกกลางให้กับสโมสรซาดากรูเซย์รูโวเลย์ (Sada Cruzeiro Vôlei) ในประเทศบราซิล
สังกัดสโมสร

ADU Caxias do Sul (2004–2005)
Cimed Florianópolis (2005–2012)
เซซีเซาเปาลู (2012–2013)
ซาดากรูเซย์รูโวเลย์ (2013–)
เกียรติประวัติ > ทีมชาติ

วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก
2 ! เหรียญเงิน: 2014
เวิลด์แกรนด์แชมป์เปียนคัพ
1 ! เหรียญทอง: 2009
เวิลด์ลีก
1 ! เหรียญทอง: 2009
2 ! เหรียญเงิน: 2014
แหล่งข้อมูลอื่น

Player profile in 2014 World Championship
Player Profile in Voley Blox - About
Player profile in Sada Cruzeiro Club เก็บถาวร 2015-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โกลด การามง

โกลด การามง
โกลด การามง (ฝรั่งเศส: Claude Garamont หรือ Claude Garamond; ค.ศ. 1510–1561) เป็นนักออกแบบตัวพิมพ์ ผู้จัดพิมพ์ และนักแกะแบบกดรอยจากปารีส การามงทำงานเป็นหนึ่งในนักออกแบบตัวพิมพ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดตลอดกาล โดยผู้คนชมเชยเรื่องความสง่างามของไทป์เฟซของเขา ไทป์เฟซแบบมีเชิงเก่าหลายแบบมีชื่อว่าการามงตามนักออกแบบผู้นี้
การามงเป็นหนึ่งในนักแกะแบบกดรอยอิสระรายแรก ๆ ที่เชี่ยวชาญด้านการออกแบบตัวพิมพ์และการแกะแบบกดรอยให้ผู้อื่น แทนที่จะทำงานที่บ้านให้กับนักพิมพ์เฉพาะราย หน้าที่การงานของเขาจึงช่วยกำหนดอนาคตของการพิมพ์เชิงพาณิชย์ด้วยการพิมพ์ตัวอักษรในฐานะอุตสาหกรรมที่โดดเด่นสำหรับการพิมพ์หนังสือ
ไทป์เฟซ "เปอตีแต็กซต์" มีไว้สำหรับข้อความเนื้อหา สร้างโดยการามง
พันธสัญญาใหม่ฉบับปี 1550 ของเอเตียน เรียงพิมพ์ด้วย "แกร็กดูว์รัว" ของการามง ผลลัพธ์ที่ได้คือหนึ่งในชิ้นงานการพิมพ์ที่ซับซ้อนที่สุดในประวัติศาสตร์ของไทป์เฟซโลหะ ค่อนข้างแตกต่างจากไทป์เฟซละตินที่มีโครงสร้างและตั้งตรงของการามง
ตัวแบบกดรอยดั้งเดิมของการามงสำหรับไทป์เฟซ "แกร็กดูว์รัว" ปัจจุบันยังคงเป็นทรัพย์สินของรัฐบาลฝรั่งเศส
การเสียชีวิต​

ใน ค.ศ. 1561 การามงได้เสียชีวิตโดยไม่ทราบสาเหตุ​ในฝรั่งเศส ในพฤศจิกายน​ปีเดียวกัน อุปกรณ์​ของเขาก็ถูกนำไปขาย
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Claude Garamond
โกลด การามง
ผู้ออกแบบแบบอักษร – โกลด การามง เก็บถาวร 2015-09-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โกโก ชาแนล

| โกโก ชาแนล |
| --- | --- |

เกิด: กาเบรียล บอเนอร์ ชาแนล 19 สิงหาคม พ.ศ. 2426 โซมูร์ จังหวัดแมเนลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 10 มกราคม พ.ศ. 2514 (87 ปี) ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
สุสาน: สุสาน Bois-de-Vaux โลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
สัญชาติ:  ฝรั่งเศส
อาชีพ: นักออกแบบแฟชั่น
ค่าย: ชาเนล
รางวัล: Neiman Marcus Fashion Award 1957
เว็บไซต์: Chanel.com
CHANEL N°5
กาบรีแยล บอเนอร์ "โกโก" ชาแนล (ฝรั่งเศส: Gabrielle Bonheur "Coco" Chanel; 19 สิงหาคม พ.ศ. 2426-10 มกราคม พ.ศ. 2514) เป็นนักออกแบบเสื้อผ้า เครื่องแต่งกาย และเครื่องประทินความงามชาวฝรั่งเศส เป็นตัวอย่างนักแฟชั่นในศตวรรษที่ 20 และเป็นผู้ก่อตั้งผลิตภัณฑ์ ชาเนล ของฝรั่งเศส เดิมชื่อ กาเบรียล บอเนอร์ ชาแนล เมื่อเธอเริ่มโตเกิดปัญหาการเงินในครอบครัวเธอจึงต้องไปร้องเพลงในคาเฟ่เพื่อหาเงินเลี้ยงชีพ วันหนึ่งเธอร้องเพลง กิตาวู โกโก เป็นที่ถูกใจของผู้ฟัง และเรียกร้องให้เธอร้องอีกโดยตะโกนว่า "โกโก ชาแนล" ตั้งแต่บัดนั้นคนก็รู้จักเธอในนาม "โกโก ชาแนล" เธอเริ่มเปิดร้านขายหมวกแห่งแรกในแคว้นนอร์ม็องดีในปี ค.ศ. 1909 และเริ่มคิดค้นน้ำหอมทั้ง 10 กลิ่นโดยกลิ่นที่เธอชอบและเป็นกลิ่นที่ขายดีที่สุดคือ “ชาแนลนัมเบอร์ไฟว์” ชาแนลเป็นผู้ริเริ่มให้ผู้หญิงใส่กางเกงเป็นคนแรก และเธอก็คิดค้นสูทของผู้หญิงมีชื่อเรียกว่า “ชาแนลสูท” สัญลักษณ์ของชาแนลคือรูปดอกคามีเลียสีขาว เพราะเป็นดอกไม้ที่ชาแนลชอบนำติดตัวไปในงานแสดงเสื้อของเธอโดยเธอมักจะนำมาทัดไว้ที่ผม
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ของชาแนล