stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นกตีทอง
พฤติกรรมและนิเวศน์ > อาหาร

นกชอบกินลูกบันยัน โพ ไทรประเภทอื่น ๆ ผลเมล็ดเดียวแข็ง (drupe) ผลประเภทอื่น ๆ และบางครั้งแมลงที่โฉบกินในอากาศ 
และอาจจะกินกลีบดอกไม้บางชนิดด้วย 
นกกินผลไม้หนักกว่าตนเอง 1.5 - 3 เท่าต่อวัน
พฤติกรรมและนิเวศน์ > การสืบพันธุ์

วิธีจีบกันรวมทั้งร้องเพลง พองคอออก ผงกหัว สะบัดหาง ให้อาหาร และไซ้ขน
นกผสมพันธุ์กันโดยมากทั้งปี โดยต่างกันในพื้นที่ต่าง ๆ
ฤดูผสมพันธุ์ในอินเดีย อยู่ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนเมษายน ในศรีลังกา อยู่ระหว่างเดือนธันวาคมถึงเดือนกันยายน
ทั้งตัวผู้ตัวเมียช่วยกันเจาะรัง ใต้กิ่งไม้ตามขวางกิ่งแคบ ๆ
นกอาจจะพักนอนอยู่ในรังด้วย 
นกวางไข่ 3-4 ฟอง แต่เหมือนกับนกที่ทำรังในโพรงไม้อื่น ๆ 
เวลาฟักไข่นั้น ไม่ค่อยชัดเจน แต่ประมาณว่าอยู่ที่ 2 อาทิตย์
ทั้งตัวผู้ตัวเมียช่วยกันฟักไข่
บางครั้ง นกอาจจะมีลูกสองชุดติด ๆ กัน
พฤติกรรมและนิเวศน์ > ปัจจัยการตาย

นกผู้ใหญ่อาจจะถูกล่า
และในเขตเมือง นกอาจจะบินชนสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ รวมทั้งกำแพงขาว 
การตายเพราะพิษจากสารฆ่าศัตรูพืชและสัตว์ ก็ยังปรากฏด้วย
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  BirdLife International (2012). "Megalaima haemacephala". IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2. สืบค้นเมื่อ 2013-11-26.
↑  "ตีทอง", พจนานุกรมอิเล็กทรอนิกส์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒, น. ชื่อนกชนิด Megalaima haemacephala ในวงศ์ Megalaimidae เป็นนกโพระดกที่เล็กที่สุด ตัวเขียว คอเหลือง อกแดง หน้าผากแดง ขอบตาเหลือง ทำรังในโพรงไม้ กินผลไม้ เช่น ลูกไทร มักเกาะบนต้นไม้สูง ร้องเสียง “ป๊ก ๆ” เป็นจังหวะสมํ่าเสมอ.
↑  "สัตว์ป่าคุ้มครอง". โลกสีเขียว. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-03-26. สืบค้นเมื่อ 2015-04-23. {{cite web}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ |deadurl= ถูกละเว้น แนะนำ (|url-status=) (help)
1 2  Rasmussen, PC & JC Anderton (2005). Birds of South Asia: The Ripley Guide. Vol. 2. Smithsonian Institution & Lynx Edicions. pp. 279–280.
1 2 3 4  Ali, S & S D Ripley (1983). Handbook of the birds of India and Pakistan. Vol. 4 (2 ed.). Oxford University Press. pp. 163–165.
↑  Moyle, RG (2004). "Phylogenetics of barbets (Aves: Piciformes) based on nuclear and mitochondrial DNA sequence data". Molecular Phylogenetics and Evolution. 30 (1): 187–200. doi:10.1016/S1055-7903(03)00179-9. PMID 15022769.
1 2 3  Lok AFSL & Lee TK (2009). "Barbets of Singapore. Part 2: Megalaima haemacephala indica Latham (Coppersmith Barbet), Singapore's only native, urban barbet" (PDF). Nature in Singapore. 1: 47–54. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-06-06. สืบค้นเมื่อ 2015-06-09.
↑  Dewar, Douglas (1915). Birds of the Indian Hills. John Lane. p. 243.
↑  Blanford, WT (1895). The Fauna of British India, Including Ceylon and Burma. Birds. Volume 3. Taylor and Francis. p. 98.
↑  Tooth,EE (1901). "Nesting difficulties of the coppersmith". J. Bombay Nat. Hist. Soc. 13 (4): 713–714.
↑  Ali, Salim & Dillon Ripley (1987). Handbook of the Birds of India and Pakistan (Vol 4). Oxford University Press. p. 300.
↑  Aitken,EH (1893). "The habits of the coppersmith". J. Bombay Nat. Hist. Soc. 8 (2): 326–327.
↑  Bharos,AMK (1997). "Unusual feeding pattern and diet of Crimsonbreasted Barbet (Megalaima haemacephala)". J. Bombay Nat. Hist. Soc. 94 (2): 411.
↑  Muthukrishnan,TS; Sundarbabu,Rajeswari (1982). "Feeding habits of Coppersmith Megalaima haemacephala (Muller)". J. Bombay Nat. Hist. Soc. 79 (1): 197–198.{{cite journal}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
↑  Sharma,AK (1993). "Territorial fight among crimsonbreasted barbet". Newsletter for Birdwatchers. 33 (5): 95.
↑  Vijayaraghavan,B (1957). "Accidental death of a Crimsonbreasted Barbet [Megalaima haemacephala (Muller)]". J. Bombay Nat. Hist. Soc. 54 (2): 462.
↑  Dhindsa, M.S.; Sandhu, J.S.; Sohi, A.S. (1986). "Pesticidal mortality of crimson-breasted barbet (Megalaima haemacephala) with a note on its body size". Bulletin of the British Ornithologists' Club. 106 (3): 93–96.{{cite journal}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
แหล่งข้อมูลอื่น

Coppersmith Barbet videos, photos & sounds on the Internet Bird Collection
Skull เก็บถาวร 2011-06-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ลูกนกพันธุ์ย่อย indica ที่ยังไม่มีสีแดง และมีสีจางกว่า (เมืองโกลกาตา ประเทศอินเดีย)
คู่นกที่รังในเมืองโกลกาตา ประเทศอินเดีย
วิดีโอแสดงนกตีทองส่งเสียงร้อง ให้สังเกตปากที่ไม่อ้า ร้องโดยพองคอ
นกกินลูกไทร (เมืองไฮเดอราบาด (ประเทศอินเดีย))
นกอีลุ้ม

| นกอีลุ้ม |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Gruiformes
วงศ์:: Rallidae
สกุล:: Gallicrex Blyth, 1852
สปีชีส์:: G.  cinerea
ชื่อทวินาม
Gallicrex cinerea (Gmelin, 1789)

นกอีลุ้ม หรือ นกอีล้ม (อังกฤษ: Watercock) เป็นนกน้ำในวงศ์นกอัญชัน พบในทวีปเอเชียแถบประเทศอินเดีย จีน ไต้หวัน เวียดนาม กัมพูชา ฟิลิปปินส์ และในประเทศไทยพบอยู่ทั่วทุกภาค
ลักษณะ

รูปร่างเพรียว คอยาว นิ้วเท้ายาว หางสั้น นกอีลุ้มตัวผู้ในช่วงฤดูผสมพันธุ์จะมีขนตามตัวสีดำ ขนคลุมใต้โคนหางมีสีเหลืองอ่อน ที่หน้าผากมีเนื้อสีแดง ขาสีแดง หากเป็นช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ตัวผู้จะเปลี่ยนสีไปคล้ายคลึงกับตัวเมีย โดยขนตามลำตัวมีสีน้ำตาล ปากเหลือง ตรงหน้าผากไม่มีเนื้อสีแดง และขามีสีเขียว
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย

พบในทวีปเอเชียแถบประเทศอินเดีย จีน ไต้หวัน เวียดนาม กัมพูชา พม่า ฟิลิปปินส์ และไทย ในประเทศไทยพบอยู่ทั่วทุกภาค อาศัยอยู่ตามท้องทุ่งนา หนองบึง ช่วงฤดูฝนมักอาศัยอยู่ตามท้องนา แต่ในฤดูแล้งจะไปหากินตามหนองบึง
พฤติกรรม

นกอีลุ้มกินเมล็ดข้าว พืชน้ำ ปลา ปู หอย เป็นอาหาร ผสมพันธุ์ ในช่วงเดือนมิถุนายน-สิงหาคม ทำรังตามพงหญ้า และวางไข่ครั้งละ 3-5 ฟอง
สถานะการอนุรักษ์

เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 แต่อย่างไรก็ตาม นกอีลุ้มก็เป็นนกชนิดหนึ่งที่มักถูกจับหรือล่าเพื่อนำมาทำเป็นอาหารอยู่บ่อย ๆ ในช่วงฤดูฝนซึ่งเป็นฤดูผสมพันธุ์ โดยเรียกว่า "ไก่นา" เช่นเดียวกับนกชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Gallicrex cinerea ที่วิกิสปีชีส์
นกเอี้ยงหัวสีทอง

| นกเอี้ยงหัวสีทอง |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Sturnidae
สกุล:: Ampeliceps Blyth, 1842
สปีชีส์:: A.  coronatus
ชื่อทวินาม
Ampeliceps coronatus Blyth, 1842

ความหมายอื่น ดูที่: สาลิกาลิ้นทอง
นกเอี้ยงหัวสีทอง หรือ นกสาลิกาลิ้นทอง (อังกฤษ: Golden-crested myna; ชื่อวิทยาศาสตร์: Ampeliceps coronatus) เป็นนกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกเอี้ยงและนกกิ้งโครง (Sturnidae) จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Ampeliceps
มีลักษณะทั่วไป คือ ตัวสีดำ มีแถบสีเหลืองที่ขอบปีกค่อนไปทางปลายปีก หนังรอบดวงตาสีเหลือง ตัวผู้ที่โคนปากด้านบนกระหม่อมไปจรดท้ายทอยสีเหลือง คอสีเหลืองไปจรดใต้ตา ตัวเมียโคนปากด้านบนจรอกระหม่อมสีเหลือง คอมีแถบสีเหลืองเล็ก ๆ มีความยาวประมาณ 22-24 เซนติเมตร
เป็นนกที่พบได้ในป่าดิบ, ป่าโปร่ง และพบได้จนถึงพื้นที่ ๆ ที่สูงจากระดับน้ำทะเล 800 เมตร พบได้ทั่วไปในทวีปเอเชียจนถึงบริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี ในมหาสมุทรอินเดีย ในประเทศไทยจะพบได้ที่ภาคเหนือตอนบน และผืนป่าภาคตะวันตก เช่น ทุ่งใหญ่นเรศวร ส่วนภูมิภาคอื่น พบได้บางพื้นที่ จัดเป็นนกที่ไม่พบบ่อยมากนัก
มีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ampeliceps coronatus ที่วิกิสปีชีส์
นกเอี้ยงคำ

| นกเอี้ยงคำ |
| --- | --- |

แผนภูมิแสดงให้เห็นถึงเหนียงของแต่ละชนิดและแผนที่การกระจายพันธุ์

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Sturnidae
สกุล::  Gracula Linnaeus, 1758

ชนิดต้นแบบ
Gracula religiosa Linnaeus, 1758
ชนิด
 4-5 ชนิด ดูในเนื้อหา
ชื่อพ้อง
 Eulabes
นกเอี้ยงคำ หรือ นกขุนทอง (อังกฤษ: Hill mynas) เป็นสกุลของนกเกาะคอนร้องเพลงสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Gracula ในวงศ์นกเอี้ยงและนกกิ้งโครง (Sturnidae)
มีรูปร่างคล้ายกับนกในสกุล Acridotheres หรือนกเอี้ยง แต่ลำตัวมีขนาดใหญ่กว่า ขนาดลำตัวโดยเฉลี่ย 20-30 เซนติเมตร ขนเป็นสีดำเป็นเงามัน มีลักษณะเด่น คือ  มีเหนียง คือ แผ่นหนังสีเหลืองอมส้มคลุมท้ายทอยและอีกส่วนที่ใต้ตา ซึ่งจะแตกต่างไปกันตามแต่ละชนิด จะงอยปากสีแดงส้มและหน้าแข้งเป็นสีเหลืองสด
เป็นนกที่แพร่กระจายพันธุ์ในป่าดิบหรือบนภูเขาตั้งแต่อนุทวีปอินเดีย จนถึงเอเชียอาคเนย์ทั้งส่วนที่เป็นแผ่นดินใหญ่และหมู่เกาะต่าง ๆ
เป็นนกที่รู้จักกันเป็นอย่างดีว่ามีเสียงร้องที่ไพเราะ และสามารถหัดให้เลียนเสียงต่าง ๆ เช่น เสียงพูดของมนุษย์ได้ จึงนิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง และมีการนำไปสู่สหรัฐอเมริกาด้วยในฐานะสัตว์เลี้ยง ในราคาที่สูง แต่ผู้คนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียนิยมนำมาทำเป็นแกงเผ็ด ถือเป็นอาหารจานโปรดของท้องถิ่น
จำแนกออกเป็นชนิดต่าง ๆ ได้ 4 หรือ 5 ชนิด ตามลักษณะของเหนียงและขนาดลำตัว ซึ่งแตกต่างกันไปตามถิ่นที่อยู่อาศัย ซึ่งเดิมเคยจัดให้เป็นชนิดย่อยของกันและกัน แต่ปัจจุบันได้รับการยอมรับให้แยกเป็นชนิดต่างหาก ได้แก่
นกขุนทอง (Gracula religiosa )
นกขุนทองเหนือเล็ก (Gracula (religiosa) indica)  (เป็นชนิดย่อยของนกขุนทอง)
นกขุนทองอิงกาโน (Gracula enganensis)
นกขุนทองไนแอส (Gracula robusta)
นกขุนทองศรีลังกา (Gracula ptilogenys)
แหล่งข้อมูลอื่น

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Gracula ที่วิกิสปีชีส์
นกเลขานุการ

| นกเลขานุการ |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้สูญพันธุ์  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
อันดับ:: เหยี่ยว Accipitriformes
วงศ์:: Sagittariidae Sagittariidae Hermann, 1783
สกุล:: Sagittarius Sagittarius (J. F. Miller, 1779)
สปีชีส์:: Sagittarius serpentarius
ชื่อทวินาม
Sagittarius serpentarius (J. F. Miller, 1779)


ขอบเขตของนกเลขานุการในสีเขียว
ชื่อพ้อง
  รายชื่อ Falco serpentarius (J. F. Miller)  Otis serpentarius (Scopoli, 1786)  Vultur serpentarius (Latham, 1790)  Vultur secretarius (Shaw, 1796)  Secretarius reptilivorus (Daudin, 1806)  Serpentarius africanus (Shaw, 1809)  Gypogeranus serpentarius (Illiger, 1811)  Ophiotheres cristatus (Vieillot, 1819)  Gypogeranus reptilivorus (Ranzani, 1823)  Gypogeranus africanus (Stephens, 1826)  Serpentarius cristatus (R. Lesson, 1831)  Gypogeranus capensis (Ogilby, 1835)  Gypogeranus philippensis (Ogilby, 1835)  Gypogeranus gambiensis (Ogilby, 1835)  Serpentarius reptilivorus (Gray, 1840)  Serpentarius secretarius (Gray, 1848)  Sagittarius secretarius (Strickland, 1855)  Serpentarius orientalis (J. Verreaux, 1856)  Astur secretarius (Schlegel, 1862) 
สำหรับ Sagittarius ความหมายอื่น ดูที่: ราศีธนู และกลุ่มดาวคนยิงธนู
นกเลขานุการ หรือ นกเลขานุการินี (อังกฤษ: Secretarybird, Secretary bird; ชื่อวิทยาศาสตร์: Sagittarius serpentarius) นกล่าเหยื่อชนิดหนึ่ง มีถิ่นกำเนิดและแพร่กระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกา จัดอยู่ในอันดับ Accipitriformes อันเป็นอันดับเดียวกับอินทรี, เหยี่ยว และแร้ง และจัดเป็นเพียงชนิดเดียวและสกุลเดียว ในวงศ์ Sagittariidae เท่านั้น
นกเลขานุการเป็นนกขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง  มีน้ำหนักประมาณ 4 กิโลกรัม  และมีความสูงกว่า 1 เมตร (ประมาณ 1.2-1.3 เมตร) เมื่อสยายปีกกว้างได้ถึง 2 เมตร ซึ่งชื่อ "นกเลขานุการ" แปลตรงตัวมาจากภาษาอังกฤษ คือ "Secretary bird" ซึ่งชื่อนี้ได้ดัดแปลงมาจากภาษาอาหรับคำว่า "saqr-et-tair" ซึ่งมีความหมายว่า "นกนักล่า" และต่อมาได้เพี้ยนจนกลายเป็น "Secretary" อย่างในปัจจุบัน แต่บางข้อมูลก็ระบุว่ามาจากขนหลังหัวที่เป็นซี่ ๆ ชี้ตั้งขึ้นเห็นได้ชัดเจน ซึ่งเหมือนขนนกที่ชาวตะวันตกในศตวรรษก่อนใช้ทัดหูและใช้แทนปากกา
นกเลขานุการ มีลักษณะทั่วไปคล้ายอินทรี แต่มีส่วนขาที่ยาวมาก เป็นนกที่วิ่งและหากินตามพื้นดิน โดยไม่ค่อยบิน มีพฤติกรรมมักหากินอยู่เป็นคู่ตามทุ่งหญ้าและพุ่มไม้ต่าง ๆ  โดย อาหาร คือ แมลงขนาดใหญ่โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั๊กแตน,  หนูชนิดต่าง ๆ  นกที่ทำรังบนพื้นดินรวมทั้งไข่นก  และสัตว์เลื้อยคลาน และมีรายงานว่าสามารถล้มสัตว์ขนาดใหญ่ อย่างแอนทิโลปขนาดเล็กหรือที่เป็นลูกอ่อนได้ด้วย  ทั้งนี้ นกเลขานุการจะสร้างรังขนาดใหญ่บนต้นไม้
พบแพร่กระจายพันธุ์ตั้งแต่ตอนใต้ของทะเลทรายสะฮาราลงไป ซึ่งปัจจุบันจะพบได้ตามเขตอนุรักษ์และอุทยานแห่งชาติต่าง ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:EBirdSpecies
Birdlife Species Factsheet
Species text in The Atlas of Southern African Birds
| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q168748  Wikispecies: Sagittarius serpentarius  ADW: Sagittarius_serpentarius  BirdLife: 22696221  BOLD: 32026  eBird: secret2  EoL: 1049539  EPPO: SAGISE  GBIF: 5229409  IBC: secretarybird-sagittarius-serpentarius  iNaturalist: 117214  IRMNG: 10190827  ITIS: 175692  IUCN: 22696221  NCBI: 56258  Species+: 4551  Xeno-canto: Sagittarius-serpentarius
นกแซงแซวหางบ่วงเล็ก

| นกแซงแซวห่างบ่วงเล็ก |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Dicruridae
สกุล:: Dicrurus
สปีชีส์:: D.  remifer
ชื่อทวินาม
Dicrurus remifer (Temminck, 1823)

นกแซงแซวหางบ่วงเล็ก (อังกฤษ: Lesser Racket-tailed Drongo) เป็นนกที่พบได้ในป่าดงดิบ ที่มีระดับความสูงตั้งแต่ 800 เมตร ขึ้นไป ของเขตเอเชียใต้ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ประเทศบังคลาเทศ ภูฏาน กัมพูชา อินเดีย ลาว มาเลเซีย เนปาล เวียดนาม พม่า ในประเทศไทยพบได้ในภาคเหนือ ภาคตะวันออก ภาคตะวันตก และภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน ในประเทศไทย เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 จึงห้ามล่า พยายามล่า ห้ามค้า ห้ามนำเข้าหรือส่งออก ห้ามครอบครอง ห้ามเพาะพันธุ์ ห้ามเก็บหรือทำอันตรายรัง การห้ามการครอบครองและการค้ามีผลไปถึงไข่และซากด้วย
ลักษณะ

สีขนของนกชนิดนี้มีสีดำเป็นมันบริเวณลำตัว โคนปากด้านบนมีขนปกคลุมเป็นกระจุก ขนลำตัวและหน้าอกส่วนบนสีดำเหลือบน้ำเงินอมเขียว
นกแซวสวรรค์

| นกแซวสวรรค์ |
| --- | --- |

นกแซวสวรรค์ตัวผู้
สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
วงศ์:: Monarchidae
สกุล:: Terpsiphone
สปีชีส์:: T.  paradisi
ชื่อทวินาม
Terpsiphone paradisi (Linnaeus, 1758)

ชื่อพ้อง
 Tchitrea paradisi
นกแซวสวรรค์ (อังกฤษ: Asian Paradise Flycatcher) เป็นนกประจำถิ่นของประเทศไทย พบได้ในภาคเหนือ ภาคตะวันตก และภาคใต้ เป็นนกอพยพนอกฤดูผสมพันธุ์ซึ่งจะพบได้ในภาคตะวันตกและภาคใต้ ชอบอาศัยในป่าดงดิบ ป่าทุติยภูมิ ป่าเบญจพรรณ อาจพบตามป่าชายเลนหรือในสวนได้ในช่วงอพยพ พบได้ในพื้นราบจนถึงระดับความสูง 1,500 เมตร
ลักษณะ

นกแซวสวรรค์มีขนาดเล็กกว่านกปรอดหัวโขน แต่มีหางที่ยาวกว่ามาก  โดยที่ตัวผู้จะมีสีขนเป็นสีน้ำตาลแดง และสีขาว ส่วนตัวเมียมีเพียงสีน้ำตาล  บริเวณหน้าและคอจะเป็นสีเทาเข้มออกน้ำเงิน ส่วนหัวสีเข้มกว่าใบหน้า มีหงอนสั้น  อกสีเทา ท้องสีขาว  ปากของนกชนิดนี้จะหนาและใหญ่โคนปากกว้าง  มีสีเทา  ดวงตาดำ มีวงตาเป็นสีขาวหรือบางตัวมีสีเทา  ส่วนขาจะเป็นสีดำ  ขนหางสีน้ำตาล  ด้านปลายปีกเป็นสีเทาเข้ม  ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ ตัวผู้หางจะยาวออกมามากกว่าปกติ และสีจะเข้มขึ้นทั้งสีที่หัวและหาง ส่วนนกชนิดที่ตัวสีขาว ส่วนหัวจะดูเป็นสีดำมากขึ้น บริเวณปีกมีเส้นขอบขนเป็นสีดำ
นคร

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ นคร (แก้ความกำกวม)
ระวังสับสนกับ เมือง
ย่านชินจูกุในนครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
นครจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย
เฮลซิงกิ
นคร (อังกฤษ: city) เป็นนิคมมนุษย์ค่อนข้างใหญ่และถาวร แม้จะไม่มีการตกลงว่า คำว่า "นคร" ความหมายแตกต่างจากคำว่า "เมือง" อย่างไร หลายนครมีสถานะการปกครอง กฎหมาย และประวัติศาสตร์เฉพาะตัวตามกฎหมายท้องถิ่น
โดยปกตินครมีระบบการสุขาภิบาล สาธารณูปโภค การใช้ที่ดิน ที่อยู่อาศัยและการขนส่งซับซ้อน การมุ่งการพัฒนาอำนวยความสะดวกแก่ปฏิสัมพันธ์ระหว่างประชากรกับธุรกิจอย่างมาก ซึ่งเป็นประโยชน์แก่ทั้งสองฝ่ายไปพร้อมกัน นครใหญ่หรือเรียก "มหานคร" (metropolis) โดยปกติแล้วมีเขตชานเมือง (suburb) และบริเวณเชื่อมชนบทกับเมือง (exurb) นครเหล่านี้มักเกี่ยวกับพื้นที่มหานครและพื้นที่เขตเมือง โดยผู้ไปกลับเป็นประจำ (commuter) ทางธุรกิจจำนวนมากเดินทางไปในเขตเมืองเพื่อหางานทำ เมื่อนครขยายขอบเขตออกไปกว้างพอถึงนครอีกแห่งหนึ่ง พื้นที่ตรงนั้นสามารถถือว่าเป็นเขตเมืองขยาย (conurbation) หรืออภิมหานคร (megalopolis) ได้
นกไต่ไม้

| นกไต่ไม้ |
| --- | --- |

ภาพวาดนกไต่ไม้สีสวย (Sitta formosa)

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Aves
อันดับ:: Passeriformes
อันดับย่อย:: Passeri
วงศ์:: Sittidae Lesson, 1828
สกุล:: Sitta Linnaeus, 1758

ชนิดต้นแบบ
Sitta europaea Linnaeus, 1758
นกไต่ไม้ (อังกฤษ: Nuthatch) เป็นนกขนาดเล็กในอันดับนกเกาะคอน (Passeriformes) วงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Sittidae
ลักษณะเป็นนกตัวเล็ก มีความยาวประมาณ 10-13 เซนติเมตร รูปร่างป้อม หางสั้น ปากแหลม มีความสามารถพิเศษคือ สามารถไต่ต้นไม้ด้วยนิ้วตีนลงมาในลักษณะเอาหัวลงได้ สามารถไต่ขึ้น ๆ ลง ๆ หรือไต่ไปรอบ ๆ ต้นไม้ หรือรอบ ๆ กิ่งไม้ได้คล่องแคล่วคล้ายกับหนู เพื่อหาแมลงและหนอนตามเปลือกไม้กิน และยังสามารถกินพืชอย่าง ลูกไม้ หรือเมล็ดพืชได้ด้วย ด้วยการคาบเมล็ดพืชขึ้นมายัดไว้ตามซอกเปลือกไม้ที่ลำต้นแล้วก็เอาปากจิกให้เปลือกเมล็ดนั้นแตกเพื่อจิกกินเนื้อใน
มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมหากินรวม ๆ ไปในฝูงเดียวกันกับนกขนาดเล็กหลายชนิด มักพบตามป่าโปร่งบนเนินเขา ทำรังในโพรงไม้เล็ก ๆ และมีนิสัยประหลาด คือ ชอบคาบวัสดุต่าง ๆ มาปะติดปะต่อประดับไว้รอบ ๆ ปากโพรงรัง
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทวีปเอเชีย, ยูเรเชีย, ยุโรป จนถึงตอนเหนือของแอฟริกา และทวีปอเมริกาเหนือ และมีเพียงสกุลเดียวเท่านั้น คือ Sitta (โดยมาจากภาษากรีกโบราณคำว่า sittē หมายถึง "นก" ขณะที่ชื่อสามัญในภาษาอังกฤษที่ว่า "Nuthatch" เชื่อว่าเพี้ยนมาจากคำว่า "Nut+hack" เพราะนกกลุ่มนี้ในทวีปยุโรปมีพฤติกรรมกระเทาะเปลือกลูกนัทกินเป็นอาหาร)
พบทั้งหมดประมาณ 24-27 ชนิด ในประเทศไทยพบทั้งหมด 5 ชนิด ได้แก่ นกไต่ไม้ท้องสีเม็ดมะขาม (S. castanea), นกไต่ไม้หน้าผากกำมะหยี่ (S. frontalis), นกไต่ไม้สีสวย (S. formosa), นกไต่ไม้โคนหางสีน้ำตาล (S. nagaensis) และนกไต่ไม้ใหญ่ (S. magna)  ทุกชนิดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองทั้งหมด นอกจากนี้แล้วยังมีอีกชนิดที่เป็นนกพลัดหลง คือ นกไต่ไม้สีน้ำเงิน (S. azurea)
นกออก

| นกออก |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ความเสี่ยงต่ำ  (IUCN 3.1)
CITES Appendix II (CITES)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ 
โดเมน:: ยูแคริโอต Eukaryota
อาณาจักร:: สัตว์ Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata
ชั้น:: สัตว์ปีก Aves
อันดับ:: เหยี่ยว Accipitriformes
วงศ์:: เหยี่ยวและนกอินทรี Accipitridae
สกุล:: Haliaeetus Haliaeetus Gmelin, 1788
สปีชีส์:: Haliaeetus leucogaster
ชื่อทวินาม
Haliaeetus leucogaster Gmelin, 1788


ขอบเขตทั้งชนิดนี้กับอินทรีทะเลแซนฟอร์ดอยู่ในสีเขียว แต่ตัวหลังอยู่ในวงกลมสีน้ำเงินซีดกว่า
ชื่อพ้อง
 Ichthyaetus blagrus Blyth, 1843
นกออก หรือ อินทรีทะเลท้องขาว (อังกฤษ: White-bellied Sea-eagle, White-bellied Fish-eagle, White-breasted Sea Eagle; ชื่อวิทยาศาสตร์: Haliaeetus leucogaster) เป็นนกขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งจำพวกเหยี่ยวและอินทรี
ลักษณะ

ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายคลึงกัน ตัวที่โตเต็มวัยแล้ว บริเวณหัว อก และลำตัวด้านล่างมีสีขาว ด้านบนมีสีน้ำตาลเทา หางและปีกเป็นสีเทาเข้ม ปลายหางมีสีขาว นกขนาดเล็กมีสีน้ำตาลทั้งตัว เมื่อมีอายุได้ราว 3 ปีจึงมีลักษณะดังกล่าว ขณะบินเห็นปีกค่อนข้างหักเป็นมุมเหนือลำตัว หางสีน้ำตาล ปลายหางสีขาวเป็นหางพลั่วชัดเจน
จัดเป็นนกขนาดใหญ่ เพราะมีขนาดความยาวลำตัวสูงสุดถึง 66 - 69 เซนติเมตร
พฤติกรรมและการสืบพันธุ์

นกออกมักอยู่โดดเดี่ยวหรือเป็นคู่ ชอบอยู่ตามชายฝั่งทะเล, ทะเลสาบหรือแม่น้ำขนาดใหญ่ ชอบหากินบริเวณใกล้เคียงกับที่ทำรังอยู่ และมักใช้รังเป็นที่สะสมอาหารด้วย ชอบทำรังใกล้ที่อยู่ของมนุษย์ ชอบส่งเสียงร้องในเวลาเช้าและเย็น หาอาหารหลักในน้ำ ได้แก่ ปลาและงูทะเล ด้วยการเกาะกิ่งไม้หรือร่อนกลางอากาศ คอยจ้องหาเหยื่อในน้ำ เมื่อพบจะบินลงโฉบด้วยกรงเล็บ จากนั้นจึงนำไปฉีกกินบนกิ่งไม้หรือรังที่พัก
เริ่มผสมพันธุ์ในช่วงฤดูหนาว ถึงฤดูร้อน ทำรังอยู่บนต้นไม้บนหน้าผาริมชายทะเลหรือใกล้แหล่งน้ำที่ใช้หากิน รังของนกออกเป็นแบบง่าย ๆ โดยนำกิ่งไม้มาซ้อนกัน มีขนาดใหญ่ มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 1.25 - 1.50 เมตร ลึก 50 - 70 เซนติเมตร ไข่มีสีขาว วางไข่ ครั้งละ 2 ฟอง ทั้งตัวผู้และตัวเมียต่างก็ช่วยกันฟักไข่ และเลี้ยงลูกอ่อน
การกระจายพันธุ์และสถานภาพ

พบในทวีปยุโรป, ออสเตรเลีย และทวีปเอเชีย สำหรับประเทศไทยพบอยู่ในจังหวัดที่อยู่บนชายฝั่งทะเลภาคตะวันออกและภาคใต้
นกออกถือเป็นนกประจำถิ่นในประเทศไทย แต่ปริมาณในธรรมชาติพบไม่มากนัก จึงเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
แหล่งข้อมูลอื่น

| --- | --- |
การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน:  Wikidata: Q45974  Wikispecies: Haliaeetus leucogaster  ARKive: haliaeetus-leucogaster  Avibase: 94383EEF1D9DD75A  BirdLife: 22695097  BOLD: 113015  eBird: wbseag1  EoL: 914514  GBIF: 2480455  iNaturalist: 5315  IRMNG: 11251181  ITIS: 175424  IUCN: 22695097  NCBI: 52645  NZOR: 0ec53a92-9443-4c54-bd21-f34a553596f2  Species+: 3138  WoRMS: 446494  Xeno-canto: Haliaeetus-leucogaster 
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  อิสราเอล  สหรัฐ
นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้า

| นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้า |
| --- | --- |

เพศผู้
สถานะการอนุรักษ์
ความเสี่ยงต่ำ 
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: สัตว์มีแกนสันหลัง (Chordate)
ชั้น:: นก (Aves)
อันดับ:: นกเกาะคอน (Passeriformes)
วงศ์:: นกเขียวก้านตอง (Chloropseidae)
สกุล:: นกเขียวก้านตอง (Chloropsis)
สปีชีส์:: นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้า (C.  cochinchinensis)
ชื่อทวินาม
Chloropsis cochinchinensis Gmelin, 1789

นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้า (อังกฤษ: Blue-winged Leafbird; ชื่อวิทยาศาสตร์: Chloropsis cochinchinensis) เป็นชนิดพันธุ์หนึ่งของสกุลนกเขียวก้านตองลักษณะพิเศษคือมีแถบสีฟ้าที่ขอบปีกด้านนอก ยาวตั้งแต่หัวปีกถึงปลายปีก โดยความเข้มอ่อนขึ้นอยู่กับอายุและชนิดพันธุ์ย่อยของนก ชนิดพันธุ์นี้พบครั้งแรกในเขตโคชินไชนา (ปัจจุบันคือเวียดนามใต้) จึงนำชื่อสถานที่พบมาตั้งเป็นชื่อวิทยาศาสตร์ว่า cochinchinensis
ลักษณะทางกายภาพ

นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้ามีความยาวจากปลายปากถึงปลายหาง 19 เซนติเมตร ลำตัวอยู่ในแนวนอน บริเวณตะโพกมีขนยาวและฟูเช่นเดียวกับนกปรอด ปากยาว เรียวโค้ง และมีความยาวพอๆกับหัว เหมาะที่จะใช้สอดเข้าไปในกรวยดอกไม้เพื่อดูดกินน้ำหวานตอนปลายปากงุ้มลงเล็กน้อย รูจมูกเป็นรูปไข่ ขนที่หน้าผากยาวลงมาถึงรูจมูก ที่มุมปากมีขนเส้นเล็กแข็ง ๆ สั้น ๆ มองเห็นไม่เด่นชัดนัก ปีกมนกลม ขนปลายปีกมี 10 เส้น ขนหางมี 12 เส้น หางยาวตัดตรง ขาและนิ้วเท้าสีเทาอมฟ้า ขาท่อนล่างสั้นมาก นิ้วเท้าเล็กยื่นไปข้างหน้า 3 นิ้วยื่นไปข้างหลัง 1 นิ้ว
ส่วนบนของลำตัวตั้งแต่หลังคอ หลัง ไหล่ ตะโพก จนถึงขนคลุมโคนหางด้านบน เป็นสีเขียวสดเช่นเดียวกับบนหัวและท้ายทอย ปีกสีเขียวเข้มแต่มีแถบสีฟ้าสะท้อนแสงที่ขนคลุมปีกเห็นได้ชัดเจน และครีบขนด้านนอกของขนปลายปีกทุกเส้นเป็นสีฟ้า แต่เห็นไม่ค่อยชัดเพราะนกมักหุบปีกตลอดเวลา แต่ถ้าหากนำไปเทียบกับนกเขียวก้านตองชนิดอื่นแล้ว จะเห็นว่านกเขียวก้านตองปีกสีฟ้า  มีปีกสีออกฟ้าชัดเจนกว่าแม้ว่าจะมิได้มีสีฟ้าทั่วทั้งปีก ขนหางคู่กลางเป็นสีเขียวเข้มเช่นเดียวกับปีกแต่ขนหางที่เหลืออีก 5 คู่เป็นสีฟ้าเช่นเดียวกับครีบขนด้านนอกของขนปลายปีก
นกเขียวก้านตองปีกสีฟ้าเป็นนกที่มีความแตกต่างระหว่างเพศ แบบเห็นได้ชัด โดยเพศผู้จะมีขนรอบดวงตา รอบปาก และบริเวณคางเป็นสีดำ ภายในแถบสีดำยังมีขีดสั้น ๆ เฉียง ๆ  สีน้ำเงินอยู่สองข้างคางอีกด้วย แต่ไม่ชัดเจน นอกจากนี้รอบแถบสีดำจะมีแถบสีเหลืองล้อมรอบอีกชั้นหนึ่ง ซึ่งค่อย ๆ กลมกลืนส่วนบริเวณหัวจะมีสีเขียวออกไปทางเหลือง หน้าผากและแถบสั้น ๆ เหนือตาเป็นสีเหลืองสดใส แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวสดทางตอนบนและด้านข้างของหัว บริเวณท้ายทอยเจือสีทองเล็กน้อย ซึ่งลักษณะดังกล่าวนี้มักเข้าใจผิดว่าเป็นนกเขียวก้านตองหน้าผากสีทอง แต่จุดที่ต่างคือสีเหลืองจะไม่เข้มมาก และแถบสีฟ้าที่ปีกจะดูเด่นชัดกว่า
นกที่ยังไม่เต็มวัย ทั้งสองเพศจะมีสีเขียวตลอดตัว และมีสีเหลืองแซมเล็กน้อยที่ท้ายทอย แต่ก็ยังคงเอกลักษณ์มีแถบสีฟ้าสดใสที่ ขนคลุมปีก ขนปลายปีก ขนหางคู่นอก สีฟ้าจะดูหม่นกว่านกเพศผู้ตัวเต็มวัยเล็กน้อย
ชนิดย่อย C. c. flavocineta (นกเขียวก้านตองกีนาบาลู) ซึ่งพบบนเทือกเขากีนาบาลู ในตอนเหนือของเกาะบอร์เนียว นกเพศเมีย จะมีแถบสีดำที่คาง หัวตา ใต้ตา และ ใต้คอ เช่นเดียวกับนกตัวผู้ แต่ไม่มีแถบสีเหลืองล้อมรอบ