stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประวัติศาสตร์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
ดูเพิ่ม > หนังสือและบทความ

เทอดศักดิ์ ร่มจำปา. “จาก ‘กะเทย’ ถึง ‘เกย์’ ประวัติศาสตร์ชายรักร่วมเพศในสังคมไทย.” วารสารอักษรศาสตร์ 32, 1 (มกราคม-มิถุนายน 2546): 303-332.
Peter A. Jackson. First Queer Voices from Thailand: Uncle Go's Advice Columns for Gays, Lsbians and Kathoeys. Hong Kong: Hong Kong University Press, 2016.
ดูเพิ่ม > เว็บไซต์

กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
สิทธิของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
| ด ค กกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย |
| --- | --- |
กฎหมาย:  สิทธิของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย  การสมรสเพศเดียวกันในไทย 
อื่น ๆ:  ประวัติศาสตร์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย 
 หมวดหมู่:กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
ปริญญา เจริญผล (น้องตุ้ม) นักมวยสาวประเภทสอง
ถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4

| ถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4 |
| --- | --- |


ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 16.4 กิโลเมตร (10.2 ไมล์)
มีขึ้นเมื่อ: พ.ศ. 2558–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันออก: ถ.จรัญสนิทวงศ์, ถ.พรานนก ใน เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร
 :    ถ.ราชพฤกษ์ ใน เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร   ถ.พุทธมณฑล สาย 1 ใน เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร    ถ.กาญจนาภิเษก ใน เขตตลิ่งชัน, เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร 
ปลายทางทิศตะวันตก:  ถ.พุทธมณฑล สาย 2 ใน เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร
ถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4 บริเวณแยกไฟฉาย
ถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4 เป็นโครงการก่อสร้างถนนตัดใหม่ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร (ฝั่งธนบุรี) และจังหวัดนครปฐม โดยต่อขยายจากถนนพรานนกบริเวณจุดตัดกับแแยกไฟฉาย ไปบรรจบถนนพุทธมณฑล สาย 4 ระยะทาง 16.4 กิโลเมตร ชาวบ้านเรียกกันว่า "ถนนพระเทพ", "ถนนจรัญ-กาญจนา" และ "ถนนพรานนกตัดใหม่"
ลักษณะถนน

ถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4 เป็นถนนคอนกรีตเสริมเหล็กขนาด 6 ช่องจราจร กันพื้นที่เกาะกลางไว้สำหรับระบบขนส่งมวลชนในอนาคต มีเขตทางกว้าง 60 เมตร แนวเส้นทางแบ่งเป็น 2 ช่วง ดังนี้
ช่วงแรก ระยะทาง 8 กิโลเมตร เริ่มต่อจากถนนพรานนกบริเวณแยกไฟฉาย จุดตัดกับถนนจรัญสนิทวงศ์ บริเวณปากซอยจรัญสนิทวงศ์ 31 และซอยจรัญสนิทวงศ์ 31/1 ไปทางทิศตะวันตกในพื้นที่แขวงบางขุนศรี เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ข้ามคลองบางขุนศรีเข้าสู่พื้นที่แขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน ตรงต่อไปอีก 250 เมตรเข้าสู่แขวงบางพรม ตัดกับถนนราชพฤกษ์บริเวณแยกซอยจรัญสนิทวงศ์ 35-วัดเพลงกลางสวน (วัดเพลงบางพรม) ตัดกับถนนพุทธมณฑล สาย 1 ข้ามคลองบางน้อยเข้าสู่แขวงบางเชือกหนัง และไปบรรจบถนนกาญจนาภิเษกที่ทางแยกต่างระดับบางเชือกหนัง
ช่วงหลัง ระยะทาง 8.4 กิโลเมตร เริ่มต่อจากช่วงแรกบริเวณถนนกาญจนาภิเษก ไปทางทิศตะวันตกในพื้นที่แขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา ขนานคลองบางเชือกหนังด้านทิศเหนือ ตัดกับถนนพุทธมณฑล สาย 2 และถนนพุทธมณฑล สาย 3 และไปสิ้นสุดที่ถนนพุทธมณฑล สาย 4 ในพื้นที่ตำบลกระทุ่มล้ม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันเปิดให้บริการถึงถนนพุทธมณฑลสาย 2 และอยู่ระหว่างการก่อสร้างถึงถนนพุทธมณฑลสาย 3
ประวัติ

ถนนสายนี้มีแนวคิดในการก่อสร้างมาตั้งแต่สมัยจอมพล ป.พิบูลสงคราม พร้อมกับโครงการถนนพุทธมณฑล และเคยมีการเสนอแนวเส้นทางโดยองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศของญี่ปุ่น (JICA) ต่อมามีการตั้งงบประมาณในสมัยผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร รอ.กฤษฎา อรุณวงษ์ ณ อยุธยา แต่ไม่สามารถผลักดันโครงการได้สำเร็จเพราะมีการเปลี่ยนแปลงรัฐบาล
จนกระทั่งสมัยผู้ว่าฯ ดร.พิจิตต รัตตกุล จึงมีการตั้งงบประมาณก่อสร้าง 1,800 ล้านบาท และออกพระราชกฤษฎีกาเวนคืน มีกำหนดระยะเวลา 5 ปี (พ.ศ. 2539-2543) แต่มีปัญหางบประมาณเวนคืน ทำให้ต้องขยายอายุพระราชกฤษฎีกาออกไปอีก 5 ปี (พ.ศ. 2544-2548) และเพิ่มงบประมาณเป็น 2,800 ล้านบาท กระทั่งปี พ.ศ. 2547 ในสมัยผู้ว่าฯ นายสมัคร สุนทรเวช การเวนคืนบริเวณสามแยกไฟฉายจึงเกิดขึ้น ตั้งแต่ปากซอยจรัญสนิทวงศ์ 31 (ซอยมารดานุเคราะห์) จนถึงซอยจรัญสนิทวงศ์ 31/1 และภายในซอยจรัญสนิทวงศ์ 31 ฝั่งทิศเหนือ ทำให้ต้องรื้อย้ายอาคารพาณิชย์ไปหลายคูหา แต่แม้จะมีการประกวดราคาไปแล้วเมื่อปี พ.ศ. 2546 ก็ยังไม่มีความคืบหน้าในการก่อสร้าง และเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 คณะรัฐมนตรีได้เสนอให้ทางกรุงเทพมหานครทบทวนรูปแบบอีกครั้งหนึ่ง
ในสมัยผู้ว่าฯ นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน ได้มีการต่ออายุพระราชกฤษฎีกาอีกครั้งหนึ่ง (พ.ศ. 2550-2554) เพราะคณะรัฐมนตรีชะลอโครงการเนื่องจากขาดงบประมาณ ซึ่งทางสำนักโยธา กรุงเทพมหานคร ได้ออกแบบและกำหนดราคาก่อสร้างใหม่ โดยแบ่งการก่อสร้างในช่วงแรกออกเป็น 3 ตอน คือ ช่วงจากถนนพรานนก-ถนนพุทธมณฑล สาย 1, ช่วงถนนพุทธมณฑล สาย 1-ถนนกาญจนาภิเษก และช่วงสะพานข้ามถนนกาญจนาภิเษก ค่าก่อสร้างประมาณ 3,000 ล้านบาท ส่วนช่วงที่ 2 จะแบ่งงานก่อสร้างออกเป็น 2 ตอน คือจากถนนวงแหวนรอบนอก-พุทธมณฑล สาย 3 และพุทธมณฑล สาย 3-พุทธมณฑล สาย 4 แต่ยังไม่มีการจัดสรรงบประมาณ คาดว่าจะใช้งบประมาณในการก่อสร้างช่วงนี้ตอนละไม่เกิน 1,000 ล้านบาท รวม 2 ตอนประมาณ 2,000 ล้านบาท หรือหากรวมทั้งโครงการทั้งค่าเวนคืนและก่อสร้างคาดว่าจะต้องใช้งบประมาณสูงถึง 10,000 ล้านบาท
ความคืบหน้าของโครงการ

หลังจากที่กรุงเทพมหานครถูกกรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) เข้าตรวจสอบการฮั้วประมูล 16 โครงการมูลค่า 20,000 ล้านบาท เมื่อปี พ.ศ. 2549 ทำให้โครงการก่อสร้างถนนและทางแยกหลายโครงการต้องยกเลิกการประมูลไป ขณะที่โครงการถนนพรานนกตัดใหม่นี้ก็ต้องชะลอไปด้วย และยังไม่มีความคืบหน้าเนื่องจากเป็นโครงการที่ใช้งบประมาณสูง เฉพาะช่วงแรกมีมูลค่ากว่า 4,000 ล้านบาท ประกอบกับราคาวัสดุก่อสร้างทั่วโลกสูงขึ้นเป็นอย่างมาก  โดยได้เปิดให้บริการในระยะแรก (ช่วงแยกไฟฉาย-ถนนกาญจนาภิเษก) เมื่อปี พ.ศ. 2559 เปิดให้บริการในระยะที่ 2 (ช่วงถนนกาญจนาภิเษก-ถนนพุทธมณฑล สาย 2) เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 และอยู่ระหว่างกำลังดำเนินการก่อสร้างระยะที่ 3 (ช่วงถนนพุทธมณฑล สาย 2-ถนนพุทธมณฑล สาย 3) และระยะที่ 4 (ช่วงถนนพุทธมณฑลสาย 3-ถนนพุทธมณฑล สาย4) ซึ่งจะมีการเปิดประมูลในช่วงกลางมีนาคม พ.ศ. 2567
รายชื่อทางแยก

| จังหวัด | อำเภอ/เขต | กม> ที่ | ชื่อจุดตัด | ซ้าย | ขวา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 ถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4 (แยกไฟฉาย–พุทธมณฑล สาย 2)
| กรุงเทพมหานคร | บางกอกน้อย |  | แยกไฟฉาย | เชื่อมต่อจาก:  ถนนพรานนก ไปโรงพยาบาลศิริราช, วังหลัง | เชื่อมต่อจาก:  ถนนพรานนก ไปโรงพยาบาลศิริราช, วังหลัง |
| กรุงเทพมหานคร | บางกอกน้อย |  | แยกไฟฉาย |  ถนนจรัญสนิทวงศ์ ไปแยกท่าพระ  |  ถนนจรัญสนิทวงศ์ ไปบางขุนนนท์, บางพลัด |
| กรุงเทพมหานคร | ตลิ่งชัน |  | − |  ถนนราชพฤกษ์ ไปบางแวก, บางหว้า                 |  ถนนราชพฤกษ์ ไปตลิ่งชัน, บางกรวย |
| กรุงเทพมหานคร | ตลิ่งชัน |  | − |  ถนนพุทธมณฑล สาย 1 ไปบางแค  |  ถนนพุทธมณฑล สาย 1 ไปสายใต้ใหม่ |
| กรุงเทพมหานคร | ตลิ่งชัน |  | ทางแยกต่างระดับบางเชือกหนัง |   ถนนกาญจนาภิเษก ไปบางแค, ถนนพระรามที่ 2                 |   ถนนกาญจนาภิเษก ไปบางใหญ่, บางบัวทอง |
| กรุงเทพมหานคร | ทวีวัฒนา |  | − |  ถนนพุทธมณฑล สาย 2 บรรจบถนนเพชรเกษม  |  ถนนพุทธมณฑล สาย 2 ไปถนนบรมราชชนนี, ถนนศาลาธรรมสพน์ |
| กรุงเทพมหานคร | ทวีวัฒนา |  | − | ตรงไป:  ถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4 ไปถนนพุทธมณฑล สาย 3, ถนนพุทธมณฑล สาย 4 | ตรงไป:  ถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4 ไปถนนพุทธมณฑล สาย 3, ถนนพุทธมณฑล สาย 4 |
      สะพาน              กำลังก่อสร้างหรือโครงการในอนาคต
ดูเพิ่ม

สามแยกไฟฉาย
ถนนพรานนก
เขมรกรอม

| ខ្មែរក្រោម (เขมร) Khmer Nam Bộ (เวียดนาม) |
| --- | --- |
งานสมรสของชาวเขมรกรอมในจังหวัดจ่าวิญ เมื่อ พ.ศ. 2553
ประชากรทั้งหมด
ป. 2.5 ล้านคน[ต้องการอ้างอิง]
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
ประเทศเวียดนาม: 1.32 ล้านคน (พ.ศ. 2562)
ประเทศกัมพูชา: 1.2 ล้านคน (พ.ศ. 2542)
สหรัฐอเมริกา: 30,000 คน (พ.ศ. 2542)
ประเทศฝรั่งเศส: 3,000 คน (พ.ศ. 2542)
ประเทศออสเตรเลีย: 1,000 คน (พ.ศ. 2542)
ประเทศอื่น ๆ: 6,000 คน (พ.ศ. 2542)
ภาษา
เขมร, เวียดนาม
ศาสนา
ศาสนาพุทธนิกายเถรวาท (95%), ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก (5%)
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
เขมร, เขมรสูง 
เขมรกรอม (เขมร: ខ្មែរក្រោម, แขฺมรกฺโรม) หรือ เขมรต่ำ คือกลุ่มชาติพันธุ์เขมรที่อาศัยอยู่แถบดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเวียดนาม ถือเป็นชนพื้นเมืองที่มีประวัติการอยู่อาศัยยาวนานที่สุดเท่าที่มีการบันทึกมา รัฐบาลเวียดนามได้รับรองให้ชาวเขมรกรอมเป็นหนึ่งใน 53 ชนกลุ่มน้อยในเวียดนาม
พวกเขามีเชื้อสายเดียวกันกับชาวเขมรในประเทศกัมพูชา ด้วยเคยอยู่ภายใต้การปกครองของพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ตั้งแต่ พ.ศ. 1345 ชนทั้งสองจึงมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันอย่างยิ่ง ทั้งด้านภาษา ศาสนา และประเพณีร่วมราก ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงนี้เคยตกอยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรเขมรโบราณมายาวนานกว่า 800 ปี ส่วนชื่อ เขมรกรอม แปลว่า "ต่ำ" หรือ "ด้านล่าง" ถูกเรียกเพื่อสร้างความแตกต่างออกจากชาวเขมรในประเทศกัมพูชา เพราะชนกลุ่มนี้อาศัยอยู่ในพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง อันเป็นดินแดนทางตอนใต้ของอาณาจักรเขมรโบราณ ก่อนถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเวียดนามจากนโยบายเคลื่อนทัพลงดินแดนใต้ในยุคราชวงศ์เหงียน ตรงกับคริสต์ศตวรรษที่ 18
ชาวเขมรกรอมเข้าเป็นสมาชิกขององค์การชาติและประชาชนที่ไม่มีผู้แทน ตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 และจากรายงานของฮิวแมนไรตส์วอตช์ ได้ระบุว่า "ชาวเขมรกรอมกำลังเผชิญกับข้อจำกัดด้านเสรีภาพในการแสดงออก การชุมนุม การสมาคม ข่าวสาร และการร่วมกันกระทำการใด ๆ"
เชิงอรรถ

ก  ชาวเขมรถิ่นไทยออกเสียงว่า แคฺมรกรอม แปลว่า "เขมรต่ำหรือเขมรที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ต่ำ" เรียกรวมไปถึงชาวเขมรในประเทศกัมพูชาด้วย
↑  General Statistics Office of Vietnam (2019). "Completed Results of the 2019 Viet Nam Population and Housing Census" (PDF). Statistical Publishing House (Vietnam). ISBN 978-604-75-1532-5.
1 2 3 4 5  "Khmer Krom Background" (ภาษาอังกฤษแบบแคนาดา). สืบค้นเมื่อ 2019-05-04.
↑  "The Culture of the Khmer-Krom". KKF | Khmers Kampuchea-Krom Federation. December 29, 2012.
↑  "Dân tộc Khơme (Khmer people)" (ภาษาเวียดนาม). Nhân Dân. October 24, 2022. สืบค้นเมื่อ October 24, 2023.
↑  Stuart-Fox, William, The Murderous Revolution: Life & Death in Pol Pot's Kampuchea, Alternative Publishing Co-Operative Limited, 1985, pp. 6.
↑  "Reconstituting the "Un-Pereson": The Khmer Krom & The Khmer Rouge Tribunal". Singapore Year Book of International Law and Contributorsb. สืบค้นเมื่อ September 16, 2016.
↑  "Memorandum By Cambodia on Her Territories in South Viet-Nam..." (PDF). caraweb. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ September 9, 2016. สืบค้นเมื่อ September 16, 2016.
↑  "Reconceptualizing Southern Vietnamese History from the 15th to 18th Centuries Competition along the Coasts from Guangdong to Cambodia by Brian A. Zottoli". University of Michigan. สืบค้นเมื่อ 26 June 2015.
↑  "Mak Phœun: Histoire du Cambodge de la fin du XVIe au début du XVIIIe siècle - According to Cambodian oral tradition, the marriage was because a weak Cambodian king fell in love..." (PDF). Michael Vickery’s Publications. สืบค้นเมื่อ 30 June 2015.
↑  "Khmer Krom". Unrepresented Nations and Peoples Organisation. Jan 30, 2018. สืบค้นเมื่อ April 26, 2019.
↑  "Khmer Krom in Cambodia Mark Loss of Their Homeland". Radio Free Asia. June 4, 2013. สืบค้นเมื่อ September 16, 2016.
↑  บัญญัติ สาลี (18 พฤษภาคม 2564). กระบวนการให้ความหมายและการปฏิสัมพันธ์ของกลุ่มชาติพันธุ์เขมรในอาณาบริเวณชายแดนพนมดงรัก. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์ 6:(2). p. 94.
↑  พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุรินทร์ (2564). "องค์ความรู้ รัว รืง มืง สะเร็น เรื่อง "กะโน้ปติงต็อง"". กรมศิลปากร. สืบค้นเมื่อ 19 มกราคม 2568. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |access-date= (help)
วิลเฮลมึส

| คำแปล: วิลเลียม |
| --- | --- |
Wilhelmus
เนื้อร้องของเพลงวิลเฮลมึส ตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 1617
ชื่ออื่น: Het Wilhelmus van Nassouwe
เนื้อร้อง: ไม่ทราบนามผู้ประพันธ์
ทำนอง: อาดรียานึส ฟาเลรียึส, ค.ศ. 1574
รับไปใช้: ค.ศ. 1932 (อย่างเป็นทางการ)  ค.ศ. 1954 (เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส)
เลิกใช้: ค.ศ. 1964 (เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส)

ตัวอย่างเสียง
วิลเฮลมึส (ขับร้อง)ไฟล์ ช่วยเหลือ
 
วิลเฮลมึส ฟัน นัสเซาเวอ (ดัตช์: Wilhelmus van Nassouwe, วิลเลียมแห่งนัสซอ) หรือ แฮ็ตวิลเฮลมึส (ดัตช์: Het Wilhelmus; ออกเสียงไฟล์:Nl-Het Wilhelmus2.ogg) เป็นเพลงชาติและเพลงสรรเสริญพระบารมีของเนเธอร์แลนด์ และยังเป็นเพลงชาติที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดในโลกด้วย ซึ่งแม้ว่าจะไม่เคยถูกรับรองให้เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี ค.ศ. 1932 แต่เพลงวิลเฮลมึสก็เป็นที่นิยมแพร่หลายในหมู่ชาวดัตช์บางส่วน และถูกบรรเลงซ้ำไปมาในหลายโอกาสตลอดช่วงประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาของเนเธอร์เแลนด์ นอกจากนี้ยังถูกใช้เป็นเพลงชาติของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสในช่วงปี ค.ศ. 1954 ถึง ค.ศ. 1964 ด้วย
เพลงวิลเฮลมึสมีจุดกำเนิดคล้ายกับเพลงชาติของหลายประเทศ ซึ่งมีจุดกำเนิดมาจากการดิ้นรนต่อสู้เพื่อให้ได้รับเอกราช โดยเนื้อหาเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเจ้าชายวิลเลิม ผู้สงบเงียบ (William the Silent) ทั้งพระประวัติและเหตุผลที่ทรงลุกขึ้นต่อต้านพระมหากษัตริย์แห่งสเปน เนื้อเพลงนี้ประพันธ์ขึ้นโดยใช้สรรพนามบุรุษที่หนึ่ง ฉัน (ภาษาดัตช์สมัยใหม่ตอนต้น: ick) เสมือนผู้ร้องเป็นเจ้าชายวิลเลิมเอง ดังปรากฏในเนื้อร้องบทที่หนึ่งว่า Wilhelmus van Nassouwe ben ick van Duytschen bloet ซึ่งแปลว่า ฉันคือวิลเลียมแห่งนัสซอ เลือดเนื้อเชื้อไขแห่งเดยต์เชิน (Duytschen)
เนื้อร้องยังได้แสดงถึงความภักดีเริ่มแรกต่อผู้นำการลุกฮือต่อต้านสเปนของชาวดัตช์คือ เดอ มงมอร็องซี (De Montmorency) และ ลาโมรัล (Lamoral) ซึ่งทั้งสองถูกประหารชีวิต จากนั้นจึงได้กล่าวถึงเจ้าชายวิลเลียมแห่งออรินจ์ผู้ที่รอดจากการประหาร ที่ได้ทรงแสดงข้อคัดค้านต่อพระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปน ถึงความยากลำบากบางประการอันเกิดจากการปกครองเนเธอร์แลนด์ของสเปน โดยเฉพาะประเด็นเรื่องภาษี การปราบปรามกดขี่ทางการเมือง และการประหัตประหารกันทางศาสนา
สื่อ

วิลเฮลมึส (บรรเลง)
บันทึกเสียงครั้งแรก ค.ศ. 1899
วิลเฮลมึส (ขับร้อง)
ขับร้องโดย เฮนรี่ ดอนส์ บันทึกเสียง ค.ศ. 1920
วิลเฮลมึส (บรรเลง)
บรรเลงโดยวงดุริยางค์กองทัพเรือสหรัฐ
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  M. de Bruin, "Het Wilhelmus tijdens de Republiek", in: L.P. Grijp (ed.), Nationale hymnen. Het Wilhelmus en zijn buren. Volkskundig bulletin 24 (1998), p. 16-42, 199–200; esp. p. 28 n. 65.
↑  national-anthems.org – facts National Anthems facts
↑  "Netherlands – Het Wilhelmus". NationalAnthems.me. สืบค้นเมื่อ 21 พฤศจิกายน 2011.
↑  "CF.hum.uva.nl". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 กรกฎาคม 2011. สืบค้นเมื่อ 24 พฤศจิกายน 2015.
↑  "The Dutch National Anthem". MinBuZa.nl. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 มีนาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 13 ตุลาคม 2014.
↑  เพลงชาติเนเธอร์แลนด์ http://www.youtube.com/watch?v=LdWTUnCwraU
แหล่งข้อมูลอื่น

National anthem เก็บถาวร 2011-12-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the Dutch Royal House website
Streaming audio, lyrics and information for the Wilhelmus
Sheet music of the Wilhelmus
(ดัตช์) De Wilhelmus Site, information about the Wilhelmus
แหล่งข้อมูลอื่น > การเร็นเดอร์

"The Wilhelmus", vocal version of the first and sixth verse at the Himnuszok website
"The Wilhelmus" เก็บถาวร 2009-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, MIDI version of one verse
O la folle entreprise du prince de Condé, performance (on YouTube) of Autre chanson de la ville de Chartres assiégée par le prince de Condé, the song that has the original version of the melody used for the Wilhelmus
สกอร์ดนตรีและเนื้อร้องบทที่หนึ่งของเพลงวิลเฮลมึส

Wikisource
Wikisource
Wikisource
การประชุมสุดยอดว่าด้วยความมั่นคงทางนิวเคลียร์

การประชุมสุดยอดว่าด้วยความมั่นคงทางนิวเคลียร์ (อังกฤษ: Nuclear Security Summit) เป็นการประชุมสุดยอดซึ่งจัดขึ้นในวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 12-13 เมษายน พ.ศ. 2553 เนื้อหาของการประชุมมุ่งประเด็นไปยังมาตรการรักษาความปลอดภัยต่อพลูโตเนียมเกรดอาวุธ และยูเรเนียม เพื่อป้องกันการก่อการร้ายที่ใช้นิวเคลียร์
บริบท

สนธิสัญญาลดอาวุธทางยุทธศาสตร์ฉบับใหม่ได้รับการลงนามเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2553 ในกรุงปราก โดยประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา บารัก โอบามา และประธานาธิบดีรัสเซีย ดมิทรี เมดเวเดฟ หลังจากการประชุมดังกล่าว อิหร่านได้จัดการประชุมของตนเอง การประชุมระหว่างประเทศเพื่อการปลดอาวุธและการป้องกันการเผยแพร่ เมื่อวันที่ 17-18 เมษายน หลังจากนั้น ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2553 การประชุมทบทวนสนธิสัญญาป้องกันการเผยแพร่อาวุธนิวเคลียร์ (NPT) มีกำหนดการที่จะจัดขึ้น ณ ที่ทำการใหญ่สหประชาชาติ ในนครนิวยอร์ก
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์ก

| พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์ก |
| --- | --- |
พระบรมสาทิสลักษณ์ ราวปี ค.ศ. 1748-1751
พระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์
ครองราชย์: 6 สิงหาคม ค.ศ. 1746 – 14 มกราคม ค.ศ. 1766
ราชาภิเษก: 4 กันยายน ค.ศ. 1747 ปราสาทเฟรเดอริกส์บอร์ก
ก่อนหน้า: พระเจ้าคริสเตียนที่ 6
ถัดไป: พระเจ้าคริสเตียนที่ 7

พระราชสมภพ: 31 มีนาคม ค.ศ. 1723 โคเปนเฮเกนในเดนมาร์ก
สวรรคต: 13/14 มกราคม ค.ศ. 1766 ปราสาทโคเปนเฮเกนในเดนมาร์ก
คู่อภิเษก: ลูอีสแห่งบริเตนใหญ่ ยูลีอาเนอ มารีอา แห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล
พระราชบุตร: เจ้าชายคริสเตียน โซเฟีย มักดาลีนาแห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน เจ้าหญิงวิลเฮลมินา แคโรไลน์แห่งเดนมาร์ก พระเจ้าคริสเตียนที่ 7 แห่งเดนมาร์ก เจ้าหญิงหลุยส์แห่งเดนมาร์ก เจ้าชายเฟรเดอริก รัชทายาทแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์ก
ราชวงศ์: โอลเดนบวร์ก
พระราชบิดา: พระเจ้าคริสเตียนที่ 6 แห่งเดนมาร์ก
พระราชมารดา: โซฟี มัคดาเลเนอ ฟ็อน บรันเดินบวร์ค-คุล์มบัค
| ธรรมเนียมพระยศของ สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 |
| --- | --- |
ตราประจำพระอิสริยยศ
ธงประจำพระอิสริยยศ
ตราประจำพระองค์
การทูล: Hans Majestæt  (ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท)
การแทนตน: ข้าพระพุทธเจ้า
การขานรับ: Deres Majestæt  (พระพุทธเจ้าข้า/เพคะ)
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์ก (อังกฤษ: Frederick V of Denmark) (31 มีนาคม ค.ศ. 1723 - 13/14 มกราคม ค.ศ. 1766) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์แห่งราชวงศ์โอลเดนบวร์ก ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1746 จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1766
คติพจน์ประจำรัชกาลของพระองค์คือ
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | โดยความรอบคอบและความมั่นคง (Med klogskab og standhaftighed) | ” |
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1723 ในโคเปนเฮเกนในเดนมาร์ก พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าคริสเตียนที่ 6 แห่งเดนมาร์ก และ สมเด็จพระราชินีโซฟี มัคดาเลเนอแห่งเดนมาร์ก และทรงเสกสมรสกับหลุยส์แห่งบริเตนใหญ่พระราชธิดาในพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1743 พระองค์และพระราชินีหลุยส์มีพระราชโอรสธิดาด้วยกันหกพระองค์ ห้าพระองค์รอดมาจนเจริญพระชันษา พระราชินีหลุยส์สวรรคตเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1751 หลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงเสกสมรสกับยูลีอาเนอ มารีอา แห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล ธิดาของแฟร์ดีนันด์ อัลเบร็คท์ที่ 2 ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล
พระโอรส-ธิดา > พระโอรส-ธิดาที่ประสูติแต่หลุยส์แห่งบริเตนใหญ่

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส (ประสูติและสิ้นพระชนม์)  และพระโอรส-ธิดา |
|  | เจ้าชายคริสเตียน | 17457 กรกฎาคม พ.ศ. 2288 | 17473 มิถุนายน พ.ศ. 2290 | สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์ |
|  | โซเฟีย มักดาลีนาแห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน | 17463 กรกฎาคม พ.ศ. 2289 | 181321 สิงหาคม พ.ศ. 2356 | อภิเษกสมรส 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2309  พระเจ้ากุสตาฟที่ 3 แห่งสวีเดน (พ.ศ. 2289–2335)   พระราชโอรส 1 พระองค์ คือ พระเจ้ากุสตาฟที่ 4 อดอล์ฟแห่งสวีเดน |
|  | เจ้าหญิงวิลเฮลมินา แคโรไลน์ แลนด์เกรฟวีนแห่งเฮสส์ | 174710 กรกฎาคม พ.ศ. 2290 | 182019 มกราคม พ.ศ. 2363 | อภิเษกสมรส 1 กันยายน พ.ศ. 2307  วิลเลียมที่ 1 อีเล็กเตอร์แห่งเฮสส์ (พ.ศ. 2286–2364)   พระราชโอรส 2 พระองค์และพระราชธิดา 2 พระองค์ได้แก่  ดัสเชสมาเรีย เฟรเดอริกาแห่งอันฮัลท์-แบมเบิก แคโรไลน์ อเมลี แลนด์เกรฟวีนแห่งเฮสส์-คาสเซิล เจ้าชายเฟรเดอริก วิลเลียมที่ 2 อีเล็กเตอร์แห่งเฮสส์ |
|  | พระเจ้าคริสเตียนที่ 7 แห่งเดนมาร์ก | 174929 มกราคม พ.ศ. 2292 | 180812/13 มีนาคม พ.ศ. 2351 | ราชาภิเษกสมรส 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2309  แคโรไลน์ มาทิลดาแห่งบริเตนใหญ่ (พ.ศ. 2294–2318)   พระราชโอรส 1 พระองค์และพระราชธิดา 1 พระองค์ได้แก่  พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 แห่งเดนมาร์ก เจ้าหญิงหลุยส์ ออกัสตาแห่งเดนมาร์ก |
|  | เจ้าหญิงหลุยส์แห่งเดนมาร์ก | 175030 มกราคม พ.ศ. 2293 | 183112 มกราคม พ.ศ. 2374 | อภิเษกสมรส 30 สิงหาคม พ.ศ. 2309  เจ้าชายชาร์ลส์แห่งเฮสส์-คาสเซิล (พ.ศ. 2287–2379)   พระราชโอรส 3 พระองค์และพระราชธิดา 3 พระองค์ได้แก่  มารี โซฟีแห่งเฮสส์-คาสเซิล สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก เจ้าชายวิลเฮล์มแห่งเฮสส์ เจ้าชายเฟรเดอริคแห่งเฮสส์ เจ้าหญิงจูเลียนแห่งเฮสส์ เจ้าชายคริสเตียนแห่งเฮสส์ เจ้าหญิงหลุยส์ แคโรไลน์แห่งเฮสส์-คาสเซิล |
พระโอรส-ธิดา > พระโอรสที่ประสูติแต่ยูเลียนา มารีอาแห่งบราวน์ชไวก์-โวลเฟ่นบึทเท่ล

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | พระนาม | ประสูติ | สิ้นพระชนม์ | คู่สมรส (ประสูติและสิ้นพระชนม์)  และพระโอรส-ธิดา |
|  | เจ้าชายเฟรเดอริก รัชทายาทแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ | 175311 ตุลาคม พ.ศ. 2296 | 18057 ธันวาคม พ.ศ. 2348 | อภิเษกสมรส 21 ตุลาคม พ.ศ. 2317  ดัสเชสโซเฟีย เฟรเดอริกาแห่งเม็คเคลนบวร์ก-ชเวรีน (พ.ศ. 2301–2337)   พระราชโอรส 2 พระองค์และพระราชธิดา 3 พระองค์ ได้แก่  เจ้าหญิงจูเลียนา มาเรีย พระเจ้าคริสเตียนที่ 8 แห่งเดนมาร์ก เจ้าหญิงจูเลียน โซฟีแห่งเฮสส์-ฟิลิปสตัล-บราชเฟลด์ เจ้าหญิงหลุยส์ ชาร์ล็อตแห่งเดนมาร์ก เจ้าชายเฟอร์ดินานด์ รัชทายาทแห่งเดนมาร์ก |
ยุคมูโรมาจิ

ยุคมูโรมาจิ (ญี่ปุ่น: 室町時代; โรมาจิ: Muromachi-jidai) ตรงกับ ค.ศ. 1336–1568 ครึ่งหลังของศตวรรษที่ 14 อาชิกางะ โยชิมิตสึ ได้ปราบปรามชนชั้นปกครองลงอย่างราบคาบ และตั้งรัฐบาลโชกุนขึ้นอีกครั้งที่ เคียวโตะ  ซึ่งรัฐบาลโชกุนนี้ได้ปกครองญี่ปุ่นต่อมาเป็นเวลานานถึงสองศตวรรษเศษอันเป็นช่วงเวลาที่วัฒนธรรมของชนชั้นนักรบก็ได้กลืนวัฒนธรรมของชนชั้นปกครองลงอย่างราบคาบเช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตามรัฐบาลโชกุนของตระกูลอาชิกางะ เกิดจากการรวมตัวของขุนศึกสำคัญ ๆ ตามหัวเมืองต่าง ๆ เข้าด้วยกัน จึงเป็นธรรมดาที่การรวบอำนาจให้รัฐบาลมีเสถียรภาพนั้นเป็นไปได้อย่างลำบาก ดังนั้นในครึ่งหลังศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ขุนศึกตามหัวเมืองต่าง ๆ จึงเริ่มทำสงครามแย่งชิงอำนาจกัน จนทั้งประเทศญี่ปุ่นตกเข้าสู่ยุคสงคราม ภายในยุคนี้เป็นยุคที่ชนชั้นนักรบมีอำนาจเหนือเกษตรกรและมีกรรมสิทธิเหนือที่ดินจึงเป็นการปกครองระบบศักดินาโดยสมบูรณ์ ด้านเศรษฐกิจก็เจริญรุ่งเรืองมาก เนื่องจากทำการค้ากับจีนสมัยหมิงด้านวัฒนธรรม ลัทธิเซนเป็นส่วนเพิ่มเติมให้กับวัฒนธรรมของชนชั้นปกครองและชนชั้นนักรบ ซึ่งเห็นรูปแบบได้จากตำหนักทอง (Kinkaku) ในปลายศตวรรษที่ 14 อันเป็นตัวแทนของวัฒนธรรมคิตายามะ (Kitayama) และตำหนักเงิน (Ginkaku) ในปลายศตวรรษที่ 15 อันเป็นตัวแทนของวัฒนธรรมฮิงะชิยะมะ (Higashiyama) การละคร อย่างเช่น โน เคียวเง็น และการต่อเพลง ก็เริ่มแพร่หลายสู่ประชาชนภายนอก ศิลปวัฒนธรรมดั้งเดิมของญี่ปุ่น อย่างเช่น พิธีชงชา การจัดดอกไม้ ก็เริ่มมีรากฐานมาจากยุคนี้ และในช่วงกลางศตวรรษที่ 16 พวกฝรั่ง เช่น ชาติโปรตุเกส และสเปนก็ได้นำอาวุธปืนยาวและศาสนาคริสต์เข้ามาเผยแพร่ที่ญี่ปุ่น
ประวัติศาสตร์ > จุดจบของรัฐบาลโชกุน

ใน ค.ศ. 1549 มิโยะชิ โชเก (ญี่ปุ่น: 三好 長慶; โรมาจิ: Miyoshi Chōkei) และมะซึนะกะ ฮิซะฮิเดะ (ญี่ปุ่น: 松永 久秀; โรมาจิ: Matsunaga Hisahide) ยกทัพเข้ายึดนครเกียวโตจากคังเรฮะรุโมะโตะ เป็นการสิ้นสุดอำนาจของตระกูลโฮะโซะกะวะเหนือรัฐบาลโชกุนที่เป็นมากว่าเจ็ดสิบปี ทั้งมิโยะชิ โชเก และมะซึนะกะ ฮิซะฮิเดะ ขึ้นมามีอำนาจเหนือรัฐบาลโชกุนจนนำไปสู่ความขัดแย้งกับโชกุนโยะชิเตะรุ ใน ค.ศ. 1565 มะซึนะกะ ฮิซะฮิเดะ ส่งกำลังคนไปทำการลอบสังหารโชกุนโยะชิเตะรุถึงแก่อสัญกรรม อะชิกะงะ โยะชิอะกิ (ญี่ปุ่น: 足利 義昭; โรมาจิ: Ashikaga Yoshiaki) ผู้เป็นน้องชายของโชกุนโยะชิเตะรุ จึงเดินทางหลบหนีเพื่อไปขอความช่วยเหลือจาก โอะดะ โนะบุนะงะ (ญี่ปุ่น: 織田 信長; โรมาจิ: Oda Nobunaga) เพื่อทำการแก้แค้นให้แก่พี่ชาย โอะดะ โนะบุนะกะ ยกทัพเข้ายึดเมืองเกียวโตใน ค.ศ. 1568 และตั้งอะชิกะงะ โยะชิอะกิ ขึ้นเป็นโชกุนหุ่นเชิด แต่ทว่าต่อมาโชกุนโยะชิอะกิเกิดความขัดแย้งกับโอะดะ โนะบุนะงะ ในเรื่องการแบ่งสรรอำนาจ โอะดะ โนะบุนะงะ จึงทำการปลดโชกุนโยะชิอะกิออกจากตำแหน่งใน ค.ศ. 1573 โดยที่ไม่ได้ตั้งโชกุนคนใหม่ขึ้นมาอีก เป็นการสิ้นสุดรัฐบาลโชกุนของตระกูลอะชิกะงะซึ่งดำรงอยู่มาเป็นเวลาประมาณ 250 ปี และเข้าสู่ยุคอะซุชิโมะโมะยะมะ