stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
พระครูพิศิษฐชโลปการ (เกลี้ยง มนุญฺโญ)
งานด้านการศึกษา

พ.ศ. 2499 พระอธิการเกลี้ยง มนุญโญ (สุทธิพงษ์) เจ้าอาวาสวัดเนินสุทธาวาส ได้ขออนุญาตจัดสร้างโรงเรียนเป็นอาคารถาวร ครึ่งตึกครึ่งไม้จากการบริจาคของท่านเจ้าอาวาส ประชาชน และเงินสมทบจากกระทรวงศึกษาธิการ ใช้ชื่อใหม่ว่า " โรงเรียนวัดเนินสุทธาวาส (สุทธิพงษ์ประชานุกูล) "
พ.ศ. - จัดตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลีขึ้น
พ.ศ. 2503 จัดให้มีการเรียนการสอบธรรมศึกษาในเรืองจำกลางชลบุรี
พ.ศ. 2505 จัดให้มีการเรียนการสอบมาโดยตลอด ในปีไหนมีนักเรียนสอบประโยคสูง ๆ ได้ จัดฉลองให้เพื่อเป็นกำลังใจแก่นักเรียนต่อไป
พ.ศ. - ให้การสนับสนุนโครงการอาหารกลางวัดแก่เด็กนักเรียน โรงเรียนเทศบาลวัดเนินสุทธาวาส (สุทธิพงษ์ประชานุกูล)
มรณภาพ

พระครูพิศิษฐชโลปการ (หลวงปู่เกลี้ยง มนุญฺโญ) เจ้าอาวาสวัดเนินสุทธาวาส ตำบลบางปลาสร้อย อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ท่านพักรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลชลบุรี ด้วยโรคชรา มาเป็นเวลาหลายเดือนจนกระทั่ง เมื่อเวลา 20.40 น. ของวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 มรณภาพอย่างสงบโดยโรคชราภาพ สิริอายุได้ 99 ปี พรรษา 78
แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติ พระครูพิศิษฐชโลปการ (หลวงปู่เกลี้ยง วัดเนินสุทธาวาส) ชลบุรี - หนังสือภาพประวัติพระเมืองชล
เกจิดังต้นตำรับ หนุมานชาญสมร "หลวงปู่เกลี้ยง วัดเนินสุทธาวาส" ชาวสวนยางโดนยิงกลิ้งหลายตลบ แต่มองเห็นเป็นลิงกลิ้งเฉยเลย
คอลัมน์ อริยะโลกที่ 6 : อาลัยหลวงปู่เกลี้ยง วัดเนินสุทธาวาส - ข่าวสด
สิ้น หลวงปู่เกลี้ยง - ข่าวเดลินิวส์
สิ้น หลวงปู่เกลี้ยง เกจิดังเมืองชลฯ ด้วยโรคชรา สิริอายุรวม 99ปี - ไทยรัฐ
หลวงปู่เกลี้ยง เกจิดังตะวันออก ละสังขารแล้ว สิริรวมอายุได้ 99 ปี - ข่าวมติชน
แห่รับสังขารหลวงปู่เกลี้ยง หรือพระครูพิศิษฐชโลปราการ เกจิดัง จ.ชลบุรี เทพเจ้าแห่งความเมตตาล้นวัด - ชลบุรีทีวีออนไลน์[ลิงก์เสีย]
| ก่อนหน้า |  | พระครูพิศิษฐชโลปการ (เกลี้ยง มนุญฺโญ) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พระอธิการสัน ธมฺมสโร (ลาสิกขา) |  | เจ้าอาวาสวัดเนินสุทธาวาส  (พ.ศ. 2486 – พ.ศ. 2561) |  | พระครูสิริขันติวราภรณ์ (ฉายา ขนฺติธมฺโม) |
หม่อมเจ้าทองเติม ทองแถม

| หม่อมเจ้าทองเติม ทองแถม |
| --- | --- |
หม่อมเจ้า ชั้น 4

ประสูติ: 3 สิงหาคม พ.ศ. 2435
สิ้นชีพตักษัย: พ.ศ. 2506
หม่อม: หม่อมเชิญ ทองแถม ณ อยุธยา
พระบุตร: 8 คน
ราชสกุล: ทองแถม
ราชวงศ์: จักรี
พระบิดา: พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ
พระมารดา: หม่อมเจ้าเม้า ทองแถม
อำมาตย์เอก หม่อมเจ้าทองเติม ทองแถม (3 สิงหาคม พ.ศ. 2435 – พ.ศ. 2506) อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดปราจีนบุรี และผู้ว่าราชการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ประวัติ

หม่อมเจ้าทองเติม ทองแถม เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ ประสูติแต่หม่อมเจ้าเม้า ทองแถม (ราชสกุลเดิม รองทรง; พระธิดาในพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นสิทธิสุขุมการ) เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2435 มีโสทรภราดา ดังนี้
หม่อมเจ้าทองเชื้อธรรมชาติ ทองแถม (พ.ศ. 2427 – 2476) เสกสมรสกับหม่อมเจ้าพันธ์สิหิงค์ (ราชสกุลเดิม ทองใหญ่)
หม่อมเจ้าทองชมพูนุท ทองแถม (พ.ศ. 2433 – 2491) เสกสมรสกับหม่อมหลวงแฉล้ม (ราชสกุลเดิม อิศรเสนา)
หม่อมเจ้าทองต่อ ทองแถม (พ.ศ. 2436 – 2501) เสกสมรสกับหม่อมเจ้าพิมพ์รำไพ โสณกุล
หม่อมเจ้าทองบรรณาการ ทองแถม (พ.ศ. 2446 – 2506) เสกสมรสกับหม่อมราชวงศ์ศรีถนอม (ราชสกุลเดิม ศรีธวัช)
หม่อมเจ้าทองเติม เสกสมรสกับหม่อมเชิญ (บุตรีเจ้าพระยาสุรสีห์วิสิษฐศักดิ์ (เชย กัลยาณมิตร) และท่านผู้หญิงพุ่ม สุรสีห์วิศิษฐศักดิ์) มีโอรสธิดาดังนี้
หม่อมราชวงศ์ทองเพิ่ม ทองแถม (22 มิถุนายน พ.ศ. 2455 – 27 มีนาคม พ.ศ. 2513)
หม่อมราชวงศ์ทองทศ ทองแถม (19 ธันวาคม พ.ศ. 2456 – 16 กันยายน พ.ศ. 2470)
พันเอก หม่อมราชวงศ์แววจักร ทองแถม (1 พฤษภาคม พ.ศ. 2458 – 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506)
หม่อมราชวงศ์สายทอง รักติประกร (13 ตุลาคม พ.ศ. 2459 – 10 กันยายน พ.ศ. 2518)
หม่อมราชวงศ์สร้อยทอง ทองแถม (26 ธันวาคม พ.ศ. 2462 – ?)
หม่อมราชวงศ์ครุยทอง ทองแถม (17 เมษายน พ.ศ. 2465 – ?)
หม่อมราชวงศ์ชาลทอง วีรานุวัตร (23 กันยายน พ.ศ. 2467 – 30 ธันวาคม พ.ศ. 2527)
หม่อมราชวงศ์เฟื่องทอง จุลานนท์ (? – 29 ธันวาคม พ.ศ. 2525)
การทรงงาน

หม่อมเจ้าทองเติม ทองแถม ทรงรับราชการในกระทรวงมหาดไทย จนกระทั่งทรงเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดปราจีนบุรี ระหว่าง พ.ศ. 2457–2471 และผู้ว่าราชการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ระหว่าง พ.ศ. 2471–2476 โดยในขณะที่ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ทรงดำริที่จะปลูกสร้างโรงเรียนสตรีประจำอำเภอเกาะหลักขึ้นโดยเฉพาะ เพื่อความสะดวกแก่บรรดากุลสตรีที่จะได้ศึกษาเล่าเรียน และได้ขนานนามว่า โรงเรียนสตรีประจวบคีรีขันธ์ "ประจวบสมบูรณ์" ปัจจุบันคือโรงเรียนประจวบวิทยาลัย
ตำแหน่งราชการ

– มหาดไทยมณฑลกรุงเก่า
11 กันยายน 2456 – มหาดไทยมณฑลปราจิณบุรี
8 ตุลาคม 2457 – รักษาราชการแทนในตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองปราจิณบุรี
18 กันยายน 2458 – ผู้ว่าราชการเมืองปราจิณบุรี
พระยศ

รองอำมาตย์ตรี
14 มิถุนายน 2457 – นายหมู่ตรี
5 ตุลาคม 2457 – รองอำมาตย์เอก
14 กันยายน 2458 – อำมาตย์ตรี
29 กันยายน 2458 – นายหมู่เอก
9 กันยายน 2459 – นายหมวดโท
22 ธันวาคม 2459 – อำมาตย์โท
31 ธันวาคม 2460 – นายหมวดเอก
9 พฤศจิกายน 2462 –นายกองตรี
20 กันยายน 2463 – นายกองโท
13 ตุลาคม 2464 – อำมาตย์เอก
23 พฤศจิกายน 2465 นายกองเอก กองเสนารักษาดินแดนอาคเณย์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2466 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก (จ.ช.)
พ.ศ. 2469 –  เหรียญศารทูลมาลา (ร.ศ.ท.)
พ.ศ. 2464 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 4 (ว.ป.ร.4)
พ.ศ. 2471 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 7 ชั้นที่ 4 (ป.ป.ร.4)
จักรพรรดิฉงเจิน

สมเด็จพระจักรพรรดิฉงเจิน (6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1610-25 เมษายน ค.ศ. 1644) พระนามรอง เต๋อเย่ว์ (德約) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 17 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์หมิง พระองค์ครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1627 ถึง ค.ศ. 1644 "ฉงเจิน" ซึ่งเป็นนามรัชสมัยของพระองค์ แปลว่า "มีเกียรติและเป็นสิริมงคล" เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิไท่ชาง และเป็นพระราชอนุชาในจักรพรรดิเทียนฉี เมื่อพระบรมเชษฐาสวรรคตในปี ค.ศ. 1627 พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา สมเด็จพระจักรพรรดิฉงเจินมุ่งมั่นที่จะกอบกู้สถานการณ์ระส่ำระสายยุ่งเหยิงที่เกิดขึ้นในราชสำนักจากความขัดแย้งระหว่างขันทีกับขุนนางราชสำนัก ทรงขับไล่ขันทีเว่ย์ จงเสียนที่กำลังเรืองอำนาจยิ่งออกจากตำแหน่ง และเริ่มลดทอนอิทธิพลของขันที แต่งตั้งแม่ทัพนายกองที่มีความสามารถกลับสู่ตำแหน่งเดิม โดยเฉพาะกรณีแม่ทัพหยวน ชงหวน ที่มีชัยชนะต่อกองทัพแมนจูมาก่อนหน้า อย่างไรก็ตามจีนต้องประสบภาวะภัยธรรมชาติครั้งใหญ่ในช่วงเวลาดังกล่าว ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก ความไม่พอใจของประชาชนแผ่ขยายอย่างกว้างขวางรวดเร็ว ราชสำนักไม่อาจแก้ไขปัญหาได้ทันท่วงทีและมีประสิทธิภาพ ขุนนางในหัวเมืองฉ้อฉล ขูดรีดทรัพย์สิน กลั่นแกล้งประชาชนอย่างต่อเนื่อง กระทั่งในปี ค.ศ. 1644 หลี่จื้อเฉิง อดีตนายทหารผู้น้อย เริ่มรวบรวมสมัครพรรคพวกก่อการต่อต้านราชสำนักขึ้นจนสามารถยึดเมืองซีอานได้ตั้งตนเป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ซุ่น กองกำลังหลี่จื้อเฉิงเคลื่อนทัพไปปิดล้อมปักกิ่งได้อย่างรวดเร็วโดยที่กองทหารของราชสำนักไม่อาจต้านทานได้เลย หลี่จื้อเฉิงยื่นคำขาดให้สมเด็จพระจักรพรรดิฉงเจินยอมจำนนบรรดาขุนนางและแม่ทัพนายกองส่วนมากยอมแพ้หรือไม่ก็หลบหนีออกจากเมืองหลวงไปก่อนหน้านั้น ในที่สุดขันทีผู้หนึ่งได้ลอบเปิดประตูเมืองให้กองทัพของหลี่จื้อเฉิงเข้าสู่เมืองหลวงได้ จักรพรรดิฉงเจินเสด็จหนีขึ้นไปยังเขาเจียงซาน ด้านเหนือของพระราชวังหลวง และผูกพระศอพระองค์เองกับต้นไม้ เสด็จสวรรคตขณะมีพระชนมพรรษาเพียง 34 พรรษา
จังหวัดของประเทศเวียดนาม

| จังหวัด Tỉnh |
| --- | --- |
หรือเรียกว่า Hanoi

หมวดหมู่: รัฐเดี่ยว
ที่ตั้ง: ประเทศเวียดนาม
ก่อตั้ง: ค.ศ. 1976
จำนวน: 57 จังหวัด 6 นครภายใต้ส่วนกลาง (ณ ค.ศ. 2020)
ประชากร: 313,905 (บั๊กกั่น) – 8,993,082 (นครโฮจิมินห์)
พื้นที่: 822.7 ตารางกิโลเมตร (317.6 ตารางไมล์) (บั๊กกั่น) – 16,493.7 ตารางกิโลเมตร (6,368.3 ตารางไมล์) (เหงะอาน)
การปกครอง: รัฐบาลประจำจังหวัด พรรคเดียว ลัทธิมากซ์-เลนิน
หน่วยการปกครอง: อำเภอ
ประเทศเวียดนาม แบ่งเขตการปกครองระดับแรกสุดออกเป็น 57 จังหวัด (tỉnh) และ 6 นครภายใต้การปกครองของส่วนกลาง (เวียดนาม: thành phố trực thuộc trung ương) โดยนครภายใต้ส่วนกลางจะเป็นนครที่ควบคุมโดยตรงจากรัฐบาลส่วนกลาง มีสถานะพิเศษเทียบเท่ากับจังหวัด และเป็นนครในระดับสูงสุดของประเทศเวียดนาม
จังหวัดต่าง ๆ จะแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับที่สองหรือระดับอำเภอ ซึ่งประกอบด้วยประเภทต่าง ๆ ได้แก่ นครภายใต้การปกครองของจังหวัด (thành phố thuộc tỉnh), เมืองระดับอำเภอ (thị xã) และอำเภอ (huyện)
ส่วนเขตการปกครองระดับอำเภอของนครภายใต้ส่วนกลางจะประกอบด้วยประเภทต่าง ๆ ได้แก่ นครภายใต้การปกครองของนครภายใต้ส่วนกลาง (thành phố trực thuộc thành phố trung ương), เมืองระดับอำเภอ (thị xã), เขต (quận) และอำเภอ (huyện)
เขตการปกครองระดับที่สามหรือระดับตำบล จะประกอบด้วยประเภทต่าง ๆ ได้แก่ แขวง (phường), เมืองระดับตำบล (thị trấn) และตำบล (xã)
ภาค

รัฐบาลเวียดนามมักจะจัดกลุ่มจังหวัดต่าง ๆ โดยออกเป็น 8 ภาค การแบ่งภูมิภาคเช่นนี้ไม่ได้ถูกใช้เสมอไปและบางครั้งอาจพบการแบ่งกลุ่มจังหวัดแบบอื่นอีก ภาคทั้งแปดภาคได้แก่
จังหวัดในอดีต

จังหวัดห่านามนิญ
จังหวัดห่าเซินบิ่ญ
จังหวัดห่าบั๊ก
จังหวัดเจิวด๊ก
จังหวัดล็องโห่
จังหวัดเหงะติ๋ญ
จังหวัดมิญหาย
จังหวัดหวิญฟู้
จังหวัดห่าเต็ย
ดูเพิ่ม

ISO 3166-2:VN
แหล่งข้อมูลอื่น

CityMayors.com article
(ในภาษาอังกฤษและจีน) Comprehensive Map of Vietnam’s Provinces from around 1890
| ด ค กเขตการปกครองของประเทศเวียดนาม |
| --- | --- |
ภาค:  ชายฝั่งตอนกลางใต้  ชายฝั่งตอนกลางเหนือ  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  ที่สูงตอนกลาง  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ  ภาคตะวันออกเฉียงใต้  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
เทศบาลนคร:  เกิ่นเทอ  ดานัง  เว้  ฮานอย  โฮจิมินห์  ไฮฟอง 
จังหวัด:  กว๋างจิ  กว๋างนาม  กว๋างนิญ  กว๋างบิ่ญ  กว๋างหงาย  กอนตูม  ก่าเมา  กาวบั่ง  เกียนซาง  คั้ญฮหว่า  จ่าวิญ  ซ้อกจัง  ซาลาย  เซินลา  ด่งท้าป  ด่งนาย  ดั๊กนง  ดั๊กลัก  เดี่ยนเบียน  เต็ยนิญ  เตวียนกวาง  เตี่ยนซาง  ทัญฮว้า  ท้ายเงวียน  ท้ายบิ่ญ  นามดิ่ญ  นิญถ่วน  นิญบิ่ญ  บักเลียว  บั๊กกั่น  บั๊กซาง  บั๊กนิญ  บ่าเสียะ-หวุงเต่า  บิ่ญเซือง  บิ่ญดิ่ญ  บิ่ญถ่วน  บิ่ญเฟื้อก  เบ๊นแจ  ฟู้เถาะ  ฟู้เอียน  ล็องอาน  ลายเจิว  เลิมด่ง  หลั่งเซิน  หล่าวกาย  หวิญฟุก  หวิญล็อง  ห่าซาง  ห่าติ๋ญ  ห่านาม  หายเซือง  เหงะอาน  เหิ่วซาง  อานซาง  เอียนบ๊าย  ฮหว่าบิ่ญ  ฮึงเอียน 
อดีตจังหวัด:  เจิวด๊ก  มิญหาย  ล็องโห่  หวิญฟู้  ห่าเซินบิ่ญ  ห่าเต็ย  ห่านามนิญ  ห่าบั๊ก  เหงะติ๋ญ 
| ด ค กเขตการปกครองระดับแรกของประเทศในทวีปเอเชีย |
| --- | --- |
รัฐเอกราช:  กรีซ1  กัมพูชา  กาตาร์  เกาหลีใต้  เกาหลีเหนือ จังหวัด  นครพิเศษ  คาซัคสถาน1  คีร์กีซสถาน  คูเวต  จอร์เจีย1  จอร์แดน  จีน  ซาอุดีอาระเบีย  ซีเรีย  ไซปรัส  ญี่ปุ่น1  ติมอร์-เลสเต  ตุรกี1  เติร์กเมนิสถาน  ทาจิกิสถาน  ไทย  เนปาล  บรูไน  บังกลาเทศ  บาห์เรน  ปากีสถาน  ปาเลสไตน์  พม่า  ฟิลิปปินส์  ภูฏาน  มองโกเลีย  มัลดีฟส์  มาเลเซีย  เยเมน1  รัสเซีย1  ลาว  เลบานอน  เวียดนาม  ศรีลังกา  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  สิงคโปร์  อัฟกานิสถาน  อาเซอร์ไบจาน1  อาร์มีเนีย  อินโดนีเซีย1  อินเดีย  อิรัก  อิสราเอล  อิหร่าน  อียิปต์1  อุซเบกิสถาน  โอมาน 
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์:  เซาท์ออสซีเชีย  ไต้หวัน  นอร์เทิร์นไซปรัส  อับคาเซีย 
ดูเพิ่ม: รายชื่อเขตการปกครอง  1มีพื้นที่ส่วนหนึ่งอยู่นอกทวีปเอเชีย
ถนนบางกรวย-ไทรน้อย

ระวังสับสนกับ ถนนบ้านกล้วย-ไทรน้อย หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3215
ถนนบางกรวย-ไทรน้อย บริเวณวัดบางไผ่ แยกบางพลู
ถนนบางกรวย–ไทรน้อย (อักษรโรมัน: Thanon Bang Kruai–Sai Noi) ประกอบด้วยเส้นทางที่มีชื่อซ้ำกันสองสาย สายแรกคือถนนบางกรวย–ไทรน้อยสายหลัก ซึ่งระยะทางส่วนใหญ่ของถนนได้รับการกำหนดให้เป็น "ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3215" เป็นเส้นทางคมนาคมสำคัญสายหนึ่งบนพื้นที่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาในจังหวัดนนทบุรี เนื่องจากตัดผ่านเกือบทุกอำเภอของจังหวัด ได้แก่ อำเภอบางกรวย อำเภอเมืองนนทบุรี อำเภอบางใหญ่ อำเภอบางบัวทอง และอำเภอไทรน้อยตามลำดับ ส่วนอีกสายคือถนนบางกรวย–ไทรน้อยสายแยกเข้าตัวอำเภอบางใหญ่เก่า เป็นเส้นทางสั้น ๆ ในเขตอำเภอบางใหญ่ ระยะทางบางส่วนของถนนสายนี้ได้รับการกำหนดให้เป็น "ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3584"
ถนนบางกรวย–ไทรน้อย สายหลัก > ประวัติ

ถนนบางกรวย–ไทรน้อยก่อสร้างขึ้นในช่วงที่นายสอาด ปายะนันทน์ ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดนนทบุรี หลังจากที่จอมพลประภาส จารุเสถียร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในสมัยนั้นได้เดินทางมาตรวจราชการและมีนโยบายพัฒนาจังหวัดนนทบุรีให้เจริญก้าวหน้าโดยเร็วในทุก ๆ ด้านโดยเฉพาะด้านการคมนาคมและด้านความเป็นอยู่ของราษฎร โดยเริ่มตัดถนนขึ้นเป็นทางลาดยาง (พร้อมกับถนนเทอดพระเกียรติซึ่งเป็นทางลัดไปออกบางบำหรุ) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2503 จนกระทั่งแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2506 ระยะทางบางช่วงของถนนสายนี้สร้างขึ้นบนคันดินเดิมและตามทิศทางเดิมของทางรถไฟสายบางบัวทอง นอกจากนี้ยังมีประชาชนในพื้นที่ร่วมกันอุทิศที่ดินให้ตัดถนนเป็นทางสาธารณะด้วย และเนื่องจากมีแนวเส้นทางยาวและคดเคี้ยวมากจึงมีระยะทางรวมตลอดสายประมาณ 35 กิโลเมตร ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการตัดถนนอยู่ที่ประมาณ 7,500,000–8,000,000 บาท
ถนนบางกรวย–ไทรน้อยเป็นถนนที่มีขนาดตั้งแต่ 2 ช่องจราจรไปจนถึง 6 ช่องจราจร ไม่มีเกาะกลาง ปัจจุบันเส้นทางตั้งแต่กิโลเมตรที่ 9+550 (ตำบลบางกร่าง เขตเทศบาลเมืองบางศรีเมือง) เป็นต้นไปได้ขยายช่องทางจราจรจากเดิม 2 ช่องทางเป็น 4 ช่องทาง และตั้งแต่เข้าเขตอำเภอบางบัวทองจนถึงช่วงก่อนถึงโค้งสามวังได้ขยายเป็น 4–6 ช่องทาง นอกจากนี้ในปี พ.ศ. 2554 กรมทางหลวงได้เริ่มขยายผิวการจราจรระหว่างกิโลเมตรที่ 21+560 ถึงกิโลเมตรที่ 34+798 (ตั้งแต่ก่อนถึงโค้งสามวังจนถึงทางแยกเข้าตัวอำเภอไทรน้อย) จากเดิม 2 ช่องทางให้เป็น 6 ช่องทาง และปรับปรุงผิวถนนเดิมเป็นถนนแอสฟัลต์คอนกรีตเสริมเหล็ก เพิ่มเกาะกลางถนน ปรับปรุงระบบการระบายน้ำ ทางเท้า และเสาไฟฟ้าตลอดสองข้างทางให้สมบูรณ์ รวมทั้งก่อสร้างสะพานข้ามทางแยกบางบัวทองขนาด 4 ช่องจราจร เพื่อแก้ไขปัญหาการจราจรติดขัดในชั่วโมงเร่งด่วนและรองรับปริมาณการจราจรที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในพื้นที่
ถนนบางกรวย–ไทรน้อย สายหลัก > รายละเอียดเส้นทาง

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3215 |
| --- | --- |
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3215
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 24.736 กิโลเมตร (15.370 ไมล์)
มีขึ้นเมื่อ: พ.ศ. 2503–ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศใต้: สะพานข้ามคลองวัดแดง ใน อ.เมืองนนทบุรี
 :  ถ.นครอินทร์ ใน อ.บางกรวย    ถ.บางศรีเมือง ใน อ.เมืองนนทบุรี   ถ.ราชพฤกษ์ ใน อ.เมืองนนทบุรี    ทางหลวงท้องถิ่น นบ.ถ 1-0010 ใน อ.บางใหญ่    ถ.บางกรวย–ไทรน้อย ใน อ.บางใหญ่    ถ.รัตนาธิเบศร์ ใน อ.บางบัวทอง    ถ.กาญจนาภิเษก ใน อ.บางบัวทอง 
ปลายทางทิศเหนือ: สุดระยะที่ กม. 34+798 ใน อ.ไทรน้อย
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ
ถนนบางกรวย–ไทรน้อย สายหลัก > รายละเอียดเส้นทาง > เขตอำเภอบางกรวย

เริ่มจากถนนจรัญสนิทวงศ์ที่ปากทางบางกรวย (ใกล้เชิงสะพานพระราม 7) ในพื้นที่ตำบลบางกรวย โดยถือเป็น ทางหลวงท้องถิ่น นบ.ถ 4-0001 อยู่ในความควบคุมของเทศบาลเมืองบางกรวยตั้งแต่จุดนี้ ไปทางทิศตะวันตก ผ่านวัดเชิงกระบือ จนถึงปากซอยบางกรวย–ไทรน้อย 9 (ร่วมใจ) จึงโค้งไปทางทิศเหนือ ถึงปากซอยบางกรวย–ไทรน้อย 8 (ทิพยเนตร) โค้งไปทางทิศตะวันตก ถึงปากซอยบางกรวย–ไทรน้อย 13 (สมชายพัฒนา) โค้งไปทางทิศเหนือ ไปทางทิศตะวันตก ผ่านวัดจันทร์และวัดโพธิ์เผือก ไปทางทิศใต้และทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตัดกับซอยบางกรวย–ไทรน้อย 17 (ภาณุรังษี) และซอยบางกรวย–ไทรน้อย 18 (เฉลิมศักดิ์) ที่ทางแยกวัดสำโรง ข้ามคลองบางบำหรุเข้าพื้นที่ตำบลวัดชลอ และยังมุ่งไปทางทิศเดิมจนถึงวงเวียนบางกรวย (จุดตัดกับถนนเทอดพระเกียรติและถนนบางกรวย–จงถนอม) จึงมุ่งขึ้นทางทิศเหนือ ผ่านวัดชลอ ข้ามคลองบางกรวย ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
จนกระทั่งถึงบริเวณกิโลเมตรที่ 5.7 จึงเข้าเขตตำบลบางสีทอง โดยถือเป็น ทางหลวงท้องถิ่น นบ.ถ 36-001 อยู่ในความควบคุมของเทศบาลตำบลบางสีทอง ผ่านปากซอยบางกรวย–ไทรน้อย 26 (วัดโคนอน) โค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เลยปากซอยบางกรวย–ไทรน้อย 23 (สวนเกษรา) จึงโค้งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ถึงปากซอยบางกรวย–ไทรน้อย 30 (วัดรวกบางสีทอง) โค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนนครอินทร์ที่ทางแยกบางสีทอง ไปทางทิศตะวันตกและทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ข้ามคลองวัดแดงที่กิโลเมตรที่ 8+475 เข้าเขตตำบลบางกร่าง อำเภอเมืองนนทบุรี
ถนนบางกรวย–ไทรน้อย สายหลัก > รายละเอียดเส้นทาง > เขตอำเภอเมืองนนทบุรี

เริ่มจากสะพานข้ามคลองวัดแดงที่กิโลเมตรที่ 8+475 เข้าเขตควบคุมของหมวดทางหลวงบางใหญ่ แขวงทางหลวงนนทบุรี โดยถือเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3215 สายคลองวัดแดง–ไทรน้อย หมายเลขควบคุม 0101 ตอนคลองวัดแดง–บางบัวทอง ตั้งแต่จุดนี้ แนวเส้นทางยังคงมุ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือในพื้นที่ตำบลบางกร่าง ตัดกับถนนบางศรีเมือง จากนั้นไปทางทิศตะวันตก ข้ามคลองบางกร่าง ผ่านวัดปราสาท ตัดกับถนนราชพฤกษ์ ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จนกระทั่งสุดเขตอำเภอเมืองนนทบุรีและเข้าเขตอำเภอบางใหญ่
ถนนบางกรวย–ไทรน้อย สายหลัก > รายละเอียดเส้นทาง > เขตอำเภอบางใหญ่

อยู่ในพื้นที่ตำบลบางเลนตลอดสาย โดยมุ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือต่อเนื่องมาจากเขตตำบลบางกร่างในอำเภอเมืองนนทบุรี ตัดกับทางหลวงท้องถิ่น นบ.ถ 1-0010 (โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการฯ–วัดสวนแก้ว) วกขึ้นไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนบางกรวย–ไทรน้อย (สายแยกเข้าบางใหญ่เก่า) เมื่อผ่านปากซอยบางเลน ซอย 8 (วัดศรีราษฎร์) จึงโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตัดกับซอยบางเลน ซอย 5 (วัดสวนแก้ว) จากนั้นตรงไปทางทิศเดิมจนกระทั่งข้ามคลองอ้อม สุดเขตอำเภอบางใหญ่และเข้าเขตอำเภอบางบัวทอง
ถนนบางกรวย–ไทรน้อย สายหลัก > รายละเอียดเส้นทาง > เขตอำเภอบางบัวทอง

เริ่มจากสะพานข้ามคลองอ้อม ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือในพื้นที่ตำบลบางรักใหญ่ ตัดกับถนนรัตนาธิเบศร์ที่ทางแยกบางพลู ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เข้าเขตตำบลบางรักพัฒนา และไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ผ่านปากซอยเทศบาล 11 (จันทร์ทองเอี่ยม) จากนั้นไปทางทิศเดิมจนเข้าเขตตำบลพิมลราช เมื่อถึงกิโลเมตรที่ 19+973 (บริเวณหน้าที่ทำการโครงการส่งน้ำและบำรุงรักษาพระยาบรรลือ) จึงเข้าเขตควบคุมของเทศบาลนครบางบัวทอง จากนั้นเข้าเขตตำบลโสนลอย ข้ามคลองบ้านกล้วย ตัดกับถนนเทศบาล 3 ข้ามคลองพระพิมล เข้าเขตตำบลบางบัวทอง โค้งขึ้นทางทิศเหนือ เมื่อถึงกิโลเมตรที่ 21+560 จึงเข้าเขตทางหลวงแผ่นดินอีกครั้งหนึ่ง (โดยกำหนดเป็น หมายเลขควบคุม 0102 ตอนบางบัวทอง–ไทรน้อย และอยู่ในความควบคุมของหมวดทางหลวงบางบัวทอง แขวงทางหลวงนนทบุรี) ก่อนวกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนกาญจนาภิเษกที่ทางแยกบางบัวทอง มุ่งไปทางทิศเดิมจนกระทั่งข้ามคลองตาคล้าย สุดเขตอำเภอบางบัวทองและเข้าเขตอำเภอไทรน้อย
ถนนบางกรวย–ไทรน้อย สายหลัก > รายละเอียดเส้นทาง > เขตอำเภอไทรน้อย

เริ่มจากสะพานข้ามคลองตาคล้ายและคลองลากค้อน ตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือในเขตตำบลไทรน้อย จนกระทั่งข้ามคลองห้าร้อยเข้าเขตตำบลคลองขวางและตัดกับถนนเทศบาล 2 ตรงไปอีกเล็กน้อยจึงถึงกิโลเมตรที่ 34+798 จึงสุดระยะถนนบางกรวย–ไทรน้อยและทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3215 โดยมีแนวถนนที่ตรงต่อเนื่องไปคือทางหลวงท้องถิ่น นบ.ถ 1-0018	(บ้านไทรน้อย–บ้านคลองนาหมอน) ซึ่งเป็นทางลัดไปออกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 (ต่างระดับรังสิต–พนมทวน) ที่ทางแยกไทรน้อยได้
ถนนบางกรวย–ไทรน้อย สายแยกเข้าบางใหญ่เก่า

|  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3584 |
| --- | --- |
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3584
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว: 0.631 กิโลเมตร (0.392 ไมล์; 2,070 ฟุต)
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทางทิศตะวันออก:  ถ.บางกรวย–ไทรน้อย ใน อ.บางใหญ่
ปลายทางทิศตะวันตก: สุดระยะที่ กม. 0+631 ใน อ.บางใหญ่
ตำแหน่งที่ตั้ง
ประเทศ: ไทย
 
ระบบทางหลวง
 ทางหลวงแผ่นดิน  รายการ 
ถนนบางกรวย–ไทรน้อยสายแยกเข้าบางใหญ่เก่า สร้างขึ้นบนแนวคันทางเดิมของทางรถไฟสายบางบัวทอง (ช่วงทางแยกเข้าท่าน้ำบางใหญ่) เช่นเดียวกับถนนบางกรวย–ไทรน้อยสายหลัก เดิมมีชื่อเรียกในท้องถิ่นหลายชื่อปนกัน ได้แก่ "ถนนบางกรวย–บางใหญ่", "ถนนบางใหญ่เก่า", "ถนนอำเภอบางใหญ่ (เก่า) ", "ซอยไปรษณีย์บางใหญ่" เป็นต้น ปัจจุบันเทศบาลตำบลบางม่วงซึ่งเป็นผู้ดูแลสายทางระยะปลายได้ตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ถนนบางกรวย–ไทรน้อย" เช่นกัน แม้ว่าจะไม่ได้มีเส้นทางยาวต่อเนื่องไปถึงเขตอำเภอทั้งสองก็ตาม
ถนนบางกรวย–ไทรน้อยสายแยกเข้าบางใหญ่เก่า แยกออกจากถนนบางกรวย–ไทรน้อยสายหลักบริเวณกิโลเมตรที่ 13 ที่วงเวียนการไฟฟ้าบางใหญ่ ในพื้นที่ตำบลบางเลน อำเภอบางใหญ่ โดยมีฐานะเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3584 ทางเข้าบางใหญ่–บางม่วง (เดิมได้รับการกำหนดเป็นตอนควบคุม 0102 ของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3215) และอยู่ในเขตควบคุมของหมวดทางหลวงบางใหญ่ แนวเส้นทางมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเป็นระยะทาง 631 เมตร จึงสุดเขตทางหลวงแผ่นดินและเข้าเขตทางหลวงท้องถิ่นในความดูแลของเทศบาลตำบลบางม่วง ตรงไปทางทิศเดิมจนกระทั่งสุดระยะถนนที่สะพานข้ามคลองบางกอกน้อย หน้าสำนักงานเทศบาลตำบลบางม่วง โดยมีแนวถนนที่ตรงต่อเนื่องไปคือถนนบางใหญ่–บางคูลัด ซึ่งเป็นทางลัดไปออกถนนกาญจนาภิเษกบริเวณกิโลเมตรที่ 39 ได้
ปัจจุบันถนนสายนี้ทั้งส่วนที่อยู่ในเขตรับผิดชอบของเทศบาลตำบลบางม่วงและส่วนที่อยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวงมีขนาด 4 ช่องจราจรตลอดเส้นทาง ส่วนจุดตัดกับถนนบางกรวย–ไทรน้อยสายหลักได้รับการปรับปรุงรูปแบบจากสามแยกรูปตัววายเป็นวงเวียนในปี พ.ศ. 2554
ถนนสายใกล้เคียง

ถนนบ้านกล้วย–ไทรน้อย ถนนที่ขนานกับถนนบางกรวย–ไทรน้อยบริเวณอำเภอบางบัวทองและอำเภอไทรน้อย
สถานที่สำคัญ

สะพานพระราม 7
สำนักงานใหญ่การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
การไฟฟ้านครหลวง เขตบางใหญ่
วัดบรมราชากาญจนาภิเษกอนุสรณ์
ตลาดสดเทศบาลนครบางบัวทอง
สำนักงานเทศบาลนครบางบัวทอง
โรงไฟฟ้าไทรน้อย
รถประจำทางที่ผ่าน

สองแถว 10 (ท่าน้ำนนท์ - คลัสเตอร์ วิลล์ ราชพฤกษ์)
สองแถว 1002 (ท่าน้ำบางศรีเมือง - บางใหญ่เก่า)
สองแถว 1003 (ท่าน้ำบางศรีเมือง - ตลาดบางบัวทอง)
สองแถว 1003 (ท่าน้ำบางศรีเมือง - บางกรวย)
สองแถว 1010 (โลตัสนครอินทร์ - มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ)
สองแถวฟ้าขาว 1024ก หลังคาสีขาว (นครอินทร์ - บางบัวทอง)
สองแถวฟ้าขาว 1024ข หลังคาฟ้า (พระราม 5 - บางบัวทอง)
จักรพรรดิถังเกาจู่

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ จักรพรรดิเกาจู่
สมเด็จพระจักรพรรดิถังเกาจู่ (จีน: 唐高祖) มีพระนามเดิมว่า หลี่ยวน (李淵) ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 1109 (ค.ศ. 566) เมื่อราชวงศ์สุย (ค.ศ. 581 - ค.ศ. 618) ล่มสลายลง หลี่ยวนซึ่งเป็นขุนนางผู้ดูแลเขตไท่หยวนทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศได้จัดตั้งกองทัพขึ้นมาโดยได้เงินสนับสนุนจากพ่อค้าไม้แซ่อู่ (พระบิดาของจักรพรรดินีอู่) สามารถเข้ายึดครองนครฉางอันเป็นฐานที่มั่น และสถาปนาตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิถังเกาจู่  ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถังเมื่อพระชนม์ได้ 52 พรรษา
ถังเกาจู่ ทรงมีโอรส 4 พระองค์คือ หลี่จินเฉิง, หลี่ซื่อหมิน, หลี่หลงจี่, หลี่หยวนป้า (เสียชีวิตในการรบก่อนก่อตั้งราชวงศ์ถัง) แต่มิได้สถาปนารัชทายาท โอรสทั้งสามจึงรบราฆ่าฟันกันเอง องค์ชายรองหลี่ซื่อหมินได้ชัยชนะและบังคับให้พระราชบิดาตั้งพระองค์เป็นรัชทายาท ต่อมาในปี ค.ศ. 627 (พ.ศ. 1170) ทรงสละราชสมบัติให้รัชทายาทหลี่ซื่อหมินขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิถังไท่จง จักรพรรดิถังเกาจู่สวรรคตลงเมื่อปี ค.ศ. 635 (พ.ศ. 1178) ในรัชสมัยจักรพรรดิถังไท่จงขณะพระชนม์ได้ 69 พรรษา
| ด ค กฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ถัง |
| --- | --- |
ราชวงศ์ถังตะวันตก:  เกาจู่ (หลี่ หยวน)  ไท่จง (หลี่ ซื่อหมิน)  เกาจง (หลี่ จื้อ)  จงจง (หลี่ เสียน)  รุ่ยจง (หลี่ ตั๋น) 
ราชวงศ์อู่โจว:  อู่เจ๋อเทียน (อู่เม่ยเหนียง) 
ราชวงศ์ถังตะวันออก:  จงจง (ครั้งที่ 2)  ชาง (หลี่ ชงเหมา)  รุ่ยจง (ครั้งที่ 2)  เสวียนจง (หลี่ หลงจี๋)  ซู่จง (หลี่ เหิง)  ไต้จง (หลี่ อวี่)  เต๋อจง (หลี่ โกว)  ชุนจง (หลี่ สง)  เสียนจง (หลี่ ซุน)  มู่จง (หลี่ เหิง)  จิงจง (หลี่ จาน)  เหวินจง (หลี่ อัง)  อู่จง (หลี่ หยาน)  ซวนจง (หลี่ เฉิน)  ยี่จง (หลี่ ฉุย)  ซีจง (หลี่ เสวียน)  เจาจง (หลี่ เย)  ไอตี้ (หลี่ จู) 
เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน
จักรพรรดิซ่งกวังจง

ซ่งกวังจง (จีน: 宋光宗; พินอิน: Sòng Guāngzōng; 30 กันยายน ค.ศ. 1147 – 17 กันยายน ค.ศ. 1200) ชื่อตัวว่า จ้าว ตุน (จีนตัวย่อ: 赵惇; จีนตัวเต็ม: 趙惇; พินอิน: Zhào Dūn) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 12 ของราชวงศ์ซ่ง (宋朝) แห่งจักรวรรดิจีน และเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 ของราชวงศ์ซ่งใต้ (南宋朝) เสวยราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1189 จนสละราชบัลลังก์ใน ค.ศ. 1194
จ้าว ตุน เป็นโอรสองค์ที่ 3 ของจ้าว เชิ่น (趙昚) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งเซี่ยวจง (宋孝宗) กับนางกัว (郭氏) ชายาคนแรกของจ้าว เชิ่น ผู้ซึ่งเมื่อเสียชีวิตแล้วได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระมเหสี ฐานันดรศักดิ์ว่า "เฉิงมู่หฺวังโฮ่ว" (成穆皇后)
ในวัยเด็ก จ้าว ตุน เป็นโรคอารมณ์สองขั้วหรือโรคประสาทขั้นรุนแรง
ค.ศ. 1189 จ้าว ตุน อายุได้ 42 ปี จ้าว เชิ่น บิดาของเขา สละราชสมบัติให้แก่เขา แต่เมื่อครองราชย์ไปได้สักพัก จ้าว ตุน กลับติดสุรายาเมาจนจิตฟั่นเฟือน ครั้นบิดาสิ้นลงใน ค.ศ. 1194 เขาก็ไม่ยอมร่วมกระบวนแห่ศพ เพราะถูกหลี่ เฟิ่งเหนียง (李鳳娘) มเหสีของเขา ยุยง ดังนั้น อู๋ไท่โฮ่ว (吳太后) ย่าบุญธรรมของเขา จึงบีบให้เขาสละราชสมบัติให้จ้าว โค่ว (趙擴) บุตรชาย ขึ้นสืบราชสมบัติต่อเป็นจักรพรรดิซ่งหนิงจง (宋寧宗) หลังจากนั้น จ้าว ตุน ประสบภาวะทางจิตจนล้มป่วยหนัก เชื่อกันว่า เป็นสาเหตุให้เขาถึงแก่ชนมชีพใน ค.ศ. 1200 ณ เช่าซิง (绍兴) ในเจ้อเจียง (浙江)
ครอบครัว

บิดา: จ้าว เชิ่น (趙昚; ค.ศ. 1127–1194) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งเซี่ยวจง (宋孝宗)
มารดา: นางกัว (郭氏; ค.ศ. 1126–1156) ชายาคนแรกของจ้าว เชิ่น ผู้ซึ่งเมื่อเสียชีวิตแล้วได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระมเหสี ฐานันดรศักดิ์ว่า "เฉิงมู่หฺวังโฮ่ว" (成穆皇后)
หลี่ เฟิ่งเหนียง (李鳳娘; ค.ศ. 1144–1200), ได้เป็นพระมเหสี ฐานันดรศักดิ์ว่า "ฉืออี้หฺวังโฮ่ว" (慈懿皇后)
มีบุตร 2 คน:
จ้าว ถิ่ง (趙挺)
จ้าว โค่ว (趙擴; ค.ศ. 1168–1224) ซึ่งขึ้นเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งหนิงจง (宋寧宗)
พระสนมหฺวาง (貴妃黃氏 ค.ศ. –1191)
ทารกที่ไม่กำเนิด (ค.ศ. –1191)
หญิงไม่ทราบนาม
มีบุตรหญิง 3 คน ได้เป็นเจ้าหญิง ฐานันดรศักดิ์ว่า "เหวินอันกงจู่" (文安公主), "เหอเจิ้งกงจู่" (和政公主), และ "ฉีอันกงจู่" (齊安公主)
จักรพรรดิซ่งหนิงจง

สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งหนิงจง (宋寧宗,19 พฤศจิกายน 1711-17 กันยายน 1767) พระนามเดิม จ้าว โค่ว เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 13 แห่งราชวงศ์ซ่ง และจักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์ซ่งใต้ พระองค์ครองสิริราชสมบัติจาก ปี ค.ศ. 1194 จนกระทั่งพระองค์สวรรคตในปี ค.ศ. 1224
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองและเป็นพระราชบุตรองค์เดียวที่มีพระชนม์ชีพของจักรพรรดิองค์ก่อน จักรพรรดิซ่งกวังจง และเหมือนกับพระราชบิดาของพระองค์ จักรพรรดิซ่งหนิงจงเป็นจักรพรรดิที่อ่อนแอ หลงสุรานารี
ด้านครอบครัว

พระมเหสี
พระมหสีกงซู(恭淑皇后韩氏)
พระมเหสีกงเซงเรนเลี่ย(恭圣仁烈皇后杨氏)
สนมโจ(曹美人)
พระโอรส
จ้าว กง(赵恭)
จ้าว จุน(赵埈)เกิดจากพระมหสีกงซู
จ้าว ท่าน(赵坦)เกิดจากพระมหสีกงซู
จ้าว เจง(赵增)
จ้าว ตี้(赵觌)
จ้าง จ๋ง(赵埛)เกิดจากพระมเหสีกงเซงเรนเลี่ย
จ้าว ชี(赵圻)
จ้าว จื่อ(赵墌)
จ้าว จี(赵垍)
จ้าว ตี่(赵坻)
จ้าว หง(赵竑)
จ้าว ชุน(赵询)
จ้าว หยุน(赵昀)
พระธิดา
องค์หญิงจื่อกว๋อ(祁国公主)
ราเชล ซ่ง

นักเทเบิลเทนนิสชาวอเมริกัน
ราเชล ซ่ง (อักษรโรมัน: Rachel Sung; 9 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 – ) หรือ ซ่ง เจียหวี (จีน: 宋家瑜) เป็นนักเทเบิลเทนนิสชาวอเมริกันที่เข้าแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2024