stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ชูวงศ์ ฉายะจินดา
ประวัติและการศึกษา

ชูวงศ์ ฉายะจินดา เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 25 ธันวาคม พุทธศักราช 2473 เป็นบุตรคนสุดท้องในพี่น้องร่วมมารดาทั้งหมดห้าคนของพระชาญบรรณกิจ   (ถวิล ฉายะจินดา) อดีตรองอธิบดีกรมบัญชีกลางกระทรวงการคลังและนางช่วง ชาญบรรณากิจ ชูวงศ์   ฉายะจินดา หยุดเขียนนวนิยายไปยาวนาน นับตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2521 เมื่อเดินทางย้ายไปพำนักอยู่ที่ประเทศออสเตรเลีย ทิ้งผลงานให้ผู้อ่านตามรอยไว้เกือบ 70 เล่ม จนกระทั่งปีพุทธศักราช 2540 จึงกลับเข้าสู่วงวรรณกรรมอีกครั้ง ซึ่งนับเป็นเวลาที่ห่างหายไปจากงานเขียนเป็นเวลา 20 ปี ปัจจุบัน ชูวงศ์   ฉายะจินดา อาศัยอยู่ ณ นครเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลียมากว่า 40 ปี ชูวงศ์ สมรสกับปรานอม  ฉายะจินดา มีบุตรชายหนึ่งคน คือ นายโชติรส ฉายะจินดา (เสียชีวิตแล้ว)
ชูวงศ์ ฉายะจินดา ได้รับการศึกษาขั้นต้นจากโรงเรียนเล็ก ๆ ใกล้บ้านชื่อ ‘โรงเรียนสนิทราษฏร์บริบูรณ์’ จากนั้นเข้ารับการศึกษาต่อที่โรงเรียนราชินี ถนนมหาราช จนเมื่อศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 เกิดสงครามมหาเอเชียบูรพาขึ้น บิดาคือพระชาญบรรณกิจ จึงได้อพยพครอบครัวไปหลบภัยที่ตำบลวัดแจ้งร้อน จึงได้เข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนวิสุทธิ์กษัตริย์   พระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ชั่วคราวในช่วงสงครามมหาเอเชียบูรพา
ต่อมาเมื่อโรงเรียนราชินีอพยพไปเปิดสอนที่ตำบลผักไห่   จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ชูวงศ์ ฉายะจินดา   จึงกลับไปเรียนต่อที่โรงเรียนราชินีตามเดิม ปีพุทธศักราช 2488 สงครามมหาเอเชียบูรพาสงบลง   โรงเรียนราชินีจึงย้ายกลับกรุงเทมหานคร ชูวงศ์   ฉายะจินดา เรียนจบชั้นมัธยมบริบูรณ์ (เตรียมอักษรศาสตร์) ปีที่ 2 เมื่อปีพุทธศักราช 2490 ร่วมรุ่นกับเดียวกับ สุกัญญา ชลศึกษ์ (กฤษณา อโศกสิน) และปราศรัย รัชไชยบุญ (นิดา)
จากนั้นเข้าศึกษาที่ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์   จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับปริญญาอักษรศาสตร์บัณฑิต รางวัลเหรียญเงินในวิชาสันสกฤต   เมื่อปีพุทธศักราช 2494 ปีพุทธศักราช 2500 ได้รับทุนจากรัฐบาลออสเตรเลีย ภายใต้แผนการโคลัมโบ   ไปศึกษาต่อที่ UNIVERSITY OF MELBOURNE ณ นครเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย ในสาขาวิชาวาทศิลป์ (RHETORIC)
การทำงาน

ปีพุทธศักราช 2495 เข้ารับราชการครูวิชาภาษาไทย   ที่โรงเรียนศิริศาสตร์ สี่พระยา (โรงเรียนศิริทรัพย์ในปัจจุบัน) เป็นเวลา 1 ปี แต่เนื่องจากสุขภาพไม่ดี   จึงลาออก
ต่อมาเข้ารับราชการครูที่โรงเรียนราชินี สอนอยู่ได้ไม่นานก็ป่วยเป็นโรคหลอดลมอักเสบจึงตัดสินใจลาออกจากอาชีพครูที่รักเข้ารับราชการที่กรมชลประทาน ในแผนกสารบรรณ นาน 3 ปี และเริ่มเขียนเรื่องสั้นส่งให้กับนิตยสาร ‘ศรีสัปดาห์’
ปีพุทธศักราช 2500 ได้เข้ากลับรับราชการครูซึ่งเป็นอาชีพที่ตนเองรักอีกครั้งที่โรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์   และเริ่มเขียนนวนิยายขนาดยาวเรื่องแรก คือ ‘ตำรับรัก’ ลงตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร ‘ศรีสัปดาห์’
ปีพุทธศักราช 2503 ได้เข้ารับราชกาที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร ในตำแหน่งอาจารย์ภาควิชาภาษาไทย ที่นี่งานเขียนของ ชูวงศ์ ฉายะจินดา ได้ปรากฏสู่สายตาผู้อ่านซึ่งเป็นเพื่อนอาจารย์และนักเรียนด้วยกัน โดยตีพิมพ์เรื่องสั้นในหนังสือที่ระลึกของโรงเรียนพร้อม ๆ กับเขียนนวนิยายลงตีพิมพ์ในนิตยสารหลายฉบับ
ต่อมาได้ลาออกจากราชการมาประกอบอาชีพนักเขียนเพียงอย่างเดียว ได้เริ่มเขียนคอลัมน์ในหนังสือพิมพ์ดาวสยาม และได้ทำงานอื่น ๆ เสริม เช่น บริหารโรงเรียนสอนตัดผมและตัดเสื้อดาวรุ่ง เป็นต้น
งานเขียน

จากการที่ ชูวงศ์ ฉายะจินดา ได้เข้าศึกษาที่ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย   ซึ่งได้รับการฝึกฝนด้านภาษาและการเขียนภาษาไทย   ประกอบกับอุปนิสัยรักการอ่านและการขีดเขียน ทำให้ ชูวงศ์ ฉายะจินดา สนใจในการประพันธ์ งานประพันธ์ของนักเขียนที่มีส่วนช่วยผลักดันด้วยคือ ‘ดอกไม้สด’ (หม่อมหลวงบุปผา นิมมานเหมินท์)
เมื่อเรียนชั้นมัธยมบริบูรณ์ (เตรียมอักษรศาสตร์) ปีที่   1 ที่โรงเรียนราชินี เพื่อน ๆ ร่วมชั้นได้จัดทำหนังสือวารสารรายสะดวกขึ้นหนึ่งเล่มมี ประภาศรี นาคะนาท   (ภา พรสวรรค์) นักประพันธ์ที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นน้องสาวของ ประหยัด ศ. นาคะนาท เป็นหัวหน้าจัดทำ ในหนังสือเล่มนั้นมีเรื่องสั้นพร้อมรูปประกอบเรื่องหนึ่งชื่อ ‘กลางละอองทอง’ แต่งโดย ประภาศรี   นาคะนาท ทำให้ ชูวงศ์ ฉายะจินดา อ่านอย่างประทับใจจนใฝ่ฝันจะเขียนเช่นนั้นบ้าง
ต่อมาเมื่อเข้าศึกษาที่คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กุลทรัพย์ รุ่งฤดี (คุณหญิงกุลทรัพย์   เกษแม่นกิจ) ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมรุ่นได้ริเริ่มจัดทำวารสารอีก ชูวงศ์ ฉายะจินดา จึงรับหน้าที่เขียนคอลัมน์แบบเสื้อ
ปีพุทธศักราช 2495 เมื่อเข้ารับราชการครูที่โรงเรียนศิริศาสตร์ ทางโรงเรียนจัดทำหนังสือที่ระลึกแจกในงานประจำปี ให้ครูทุกคนเขียนเรื่องมาลง ชูวงศ์ ฉายะจินดา จึงเขียนเรื่องแบบจดหมายเทศนาโวหารพ่อสั่งสอนลูกชาย ถือได้ว่าเป็นงานเขียนชิ้นแรก ต่อมาได้เขียนเรื่องทำนองนี้อีกลงในหนังสือที่ระลึกโรงเรียนราชินี
ปีพุทธศักราช 2500 ขณะเป็นครูอยู่ที่โรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์ ได้เขียนเรื่องสั้นส่งไปให้นิตยสาร ‘ศรีสัปดาห์’ ได้ลงพิมพ์ในเวลาต่อมา เรื่องสั้นนั้นชื่อเรื่อง     ‘หนึ่งในห้าร้อยจำพวก’ และเริ่มเขียนนวนิยายขนาดยาวเรื่องแรกคือ ‘ตำรับรัก’ ขนาด 55 ตอน โดยใช้นามปากกาว่า ‘เทิดพงษ์’
นับแต่นั้นมา ชูวงศ์ ฉายะจินดา ก็ได้กลายเป็นนักเขียนอย่างเต็มตัวจนถึงปัจจุบันมีผลงานนวนิยาย เรื่องยาว   เรื่องสั้น นับร้อยเรื่อง โดยมีหลักในการเขียนหนังสือว่า    เขียนเพื่อเสริมพุทธวัจนะ ‘ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว’ และในฐานะนักเขียน อยากจะทำงานที่สามารถสร้างความกลมเกลียวให้แก่คนในชาติได้อย่างจริงจัง หวังว่าตัวหนังสือที่ตัวอักษรจะช่วยสร้างความเห็นอกเห็นใจระหว่างคนในสังคม มิใช่ใจแคบคิดถึงแต่ตัวเอง
งานเขียนของ ชูวงศ์ ฉายะจินดา จำนวนมากได้ถูกสร้างเป็นละครวิทยุ ละคร และภาพยนตร์
ผลงานเรื่องสั้น

ตั้งแต่ชั้นมัธยมต้น ชูวงศ์ ฉายะจินดา สนใจวิชาเกี่ยวกับภาษาไทย โดยเฉพาะวิชาการเขียนเป็นพิเศษ ในช่วงแรกเริ่มจากการหัดเขียนเรียงความ ต่อมาจึงฝึกเขียนเรื่องสั้นไว้อ่านกันเองเฉพาะกลุ่ม เรื่องสั้นเรื่องแรกที่เขียนและได้ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร ‘ศรีสัปดาห์’   คือ ‘หนึ่งในห้าร้อยจำพวก’
จากนั้นจึงมีเรื่องสั้นตามมาอีกว่า 58 เรื่อง ซึ่งเรื่องสั้นทุกเรื่องได้ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร ‘ศรีสัปดาห์’ ในระหว่างปีพุทธศักราช 2495 - 2500
ปีพุทธศักราช 2545 ได้เขียนเรื่องสั้นชื่อ ‘เหตุเกิดเมื่อวันแม่’ ตีพิมพ์ลงในหนังสือรวมเรื่องสั้นนักเขียนนวนิยายปากกาทอง ในนิตยสาร ‘สกุลไทย’ รายสัปดาห์ ‘เพชรสีน้ำเงิน’ ชุด 1
ปีพุทธศักราช 2550 ได้เขียนเรื่องสั้นชื่อ กรรมใดใครก่อ, ป้าเกลือปากพระร่วง, มือที่สาม เจ้าขุนทองน้องเบิร์ท, คู่กัด, รักโกลาหลคนโลกาภิวัฒน์, อันความกรุณาปราณี, ติดอ่าง-ตกทอง และ เสน่าปลายจวัก
งานแปล

นอกจากเขียนเรื่องของเธอแล้ว ชูวงศ์ ฉายะจินดา    ยังชอบอ่านวรรณกรรมต่างประเทศ เธอจึงได้รับแรงบันดาลใจจากการอ่านวรรณกรรมของ O. HENRY   เรื่อง THE DIAMOND OF KALI เธอจึงแปลและเรียบเรียงขึ้นโดยใช้ชื่อว่า ‘เพชรของเจ้าแม่กาลี’
WILLIAM HOPE HODGESON เรื่อง THE VOKE IN  THE NIGHT แปลและเรียบเรียงขึ้นโดยใช้ชื่อว่า ‘เห็ดมฤตยู’
ผลงานสารคดีเชิงท่องเที่ยว

ชูวงศ์ ฉายะจินดา มักจะเดินทางท่องเที่ยวอยู่บ่อยครั้ง   จึงเกิดแรงบันดาลใจให้เขียนสารคดีเชิงท่องเที่ยวบอกเล่าเรื่องราวออกมาเป็นตัวอักษรในสิ่งที่พบเห็นระหว่างเดินทาง ได้แก่
ฉันรักสแกนดิเนเวีย เป็นสารคดีเชิงท่องเที่ยวเรื่องแรกเมื่อได้รับเชิญเป็นตัวแทนนักเขียนสตรีไปร่วมศึกษาดูงานและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นที่ประเทศในกลุ่มสแกนดิเนเวีย ได้แก่ เดนมาร์ก นอร์เวย์ สวีเดน และฟินแลนด์
ลาก่อนเมลเบิร์น เป็นสารคดีเชิงท่องเที่ยวเมื่อครั้งเดินทางไปศึกษาต่อที่ประเทศออสเตรเลีย บอกเล่าเรื่องราวของชีวิตนักศึกษาและสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญ
ดินแดนแห่งความสงบยามเช้า เมื่อครั้งได้รับเชิญเป็นตัวแทนนักเขียนสตรีไปร่วมศึกษาดูงานที่ประเทศเกาหลี ร่วมกับเพื่อนนักเขียน คือ สุภัทร สวัสดิรักษ์, อมราวดี (ลัดดา ถนัดหัตถกรรม), สุภาว์ เทวกุลฯ และสุวรรณี สุคนธา
ตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร ‘สกุลไทย’ รายสัปดาห์ ประมาณปีพุทธศักราช 2513 ได้รับรางวัลชมเชยในการประกวดหนังสือในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ประจำปีพุทธศักราช 2515 จากคณะกรรมการหนังสือแห่งชาติ และกระทรวงการต่างประเทศเกาหลี   โดยสถานเอกอัครราชทูตยกย่องให้เป็นวรรณกรรมเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างไทย - เกาหลี พร้อมจัดซื้อหนังสือจำนวนหนึ่งมอบแก่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยเกาหลีที่สอนภาษาไทย
โรมันรัญจวน เป็นสารคดีเชิงท่องเที่ยว โดยเขียนร่วมกับเพื่อนนักเขียน คือ สุภัทร สวัสดิรักษ์ ,   อมราวดี (ลัดดา ถนัดหัตถกรรม), สุภาว์ เทวกุลฯ, ทมยันตี, เพ็ญแข วงศ์สง่า, บุษปะเกศ, ‘เศก ดุสิต’, ถาวร สุวรรณ และณรงค์ จันทร์เรือง ตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร ‘สกุลไทย’ รายสัปดาห์ ประมาณปีพุทธศักราช 2514 - 2515
นามปากกา ชูวงศ์ ฉายะจินดา

กรวดต่างสี
กามเทพหลงทาง
กำแพงเงินตรา
ก็ว่าจะไม่รัก
เกสรหน่ายแมลง
เกิดเป็นหงส์ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 7 2555)
เกียรติศักดิ์รักของข้า
ขายสดหรือผ่อน
ฆาตกรกามเทพ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 7 2545)
เงาใจ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 7 2544 และ ช่องวัน 2558)
เงาอโศก (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 3 ครั้ง ช่อง 7 2542 , ช่อง 5 2551 , ช่องวัน 2559)
จำเลยรัก (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 7 2540 และ ช่อง 3 2550)
จำแลงรัก (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่องวัน 2566 )
เจ้าสาว
เจ้าสาวเรือพ่วง
ชีวิตนี้มีไว้ให้เธอ
ชีวิตผวา
ซากุระสีชมพู
ดอกรักกลางพงนาม
ดอกรักริมทาง (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 5 2553)
ดาวประดับใจ
ดั่งด้ายสร้างสม
ตามรักตามล่า (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 7 2542)
ตำรับรัก (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 7 2532 และ ช่อง 3 2542)
เถาวัลย์พันรัก
ทัณฑ์กามเทพ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 7 2544)
เทพบุตรในฝัน (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 3 2547)
น้ำตาลใกล้มด
เนื้อทองของพี่
ในมือมาร
บุพเพสลักรัก
บุหงาหน้าฝน (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 5 2554 และ ช่องวัน 2562 )
บุหลันอาเพศ (ดอนโขมด)
บัวกลางบึง
ปล ด้วยรักและเข้าใจ
ปีกเปล่า
เปรี้ยวหวานมันเค็ม
ผีเสื้อสลับลาย
ผู้ชายในอดีต
ฝนชาฟ้าสาง
ฝันขม
ฝันเฟื่อง (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 5 2548 และ ช่องวัน 2557)
พรหมพยศ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 3 ครั้ง ช่อง 3 2526, ช่อง 9 2536 และ ช่อง 7 ปี 2568)
พริกกับเกลือ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 3 ครั้ง ช่อง 3 2543 ช่อง 7 2555 และ 2564)
พระจันทร์แดง (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 3 ปี 2545 และ ช่องวัน 2564)
พระเอกในความมืด
พิษผยอง
พีอาร์หมายเลขหนึ่ง
พ่อม่ายเมียเผลอ
เพชรร้าว
เพียงมีรักในใจเทอ
ไพรพิศวาส
ฟ้าพยับ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 7 ปี 2568)​
ฟ้ามีตะวัน หัวใจฉันมีเธอ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 7 2550 และ 2563)
ไฟปรารภนา
มณีมรณะ (โป่งมฤตยู) (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่องวัน 2566 )
มรดกมืด
มาลัยร้อยชีวิต
ม่านบังใจ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 7 2543 และ 2563)
แม่จอมขวัญ  (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 7 ปี 2568)
รักบังใบ
รักระแวง
รักลอยลม
รักเล่ห์
รักแสลง
ราคีหัวใจ
แรงอาถรรพ์ (อสรพิษดำ)
ริษยาอาฆาต
ลมหวนในสวนรัก
เล่ห์นารี
เล่ห์มยุรา (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 7 ปี 2568)
วิมานทราย
สร้อยเสน่ห์ เล่ห์พิศวาส
สวรรค์กลางดง
สวรรค์ชั้นนี้มีแต่รัก
เสี่ยงลวง เสี่ยงรัก (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 7 2551)
เสี้ยนชีวิต
สุดปลายสายรุ้ง
สุดสายป่าน (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 7 2538 และ ช่อง 5 2556)
โสมส่องแสง (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 3 2537)
หนึ่งรักนิรันดร
หยดหนึ่งของความรัก
เหมือนจะรู้อยู่ในเล่ห์เสน่หา (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่องวัน 2559)
เหมือนเราจะรักกันไม่ได้ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 7 2549)
หัวใจรัก
นามปากกา ทวิชา

ธนบุรีศรีมหาสมุทร
ทับทิมเพชรรัตน์
บุหลันดั้นเมฆ
เพชรจักรวาล
หทัยนาง
เรื่องสั้น และ สารคดี

คนพิการใจ
ฉันรักสแกนดิเนเวีย
รักที่หลงทาง
สองนาง
เรื่องของกุญชลี
ระแวงรัก
เพชรสีน้ำเงิน (เขียนร่วมกับ กฤษณา อโศกสิน, ชมัยภร แสงกระจ่าง, ว.วินิจฉัยกุล, นราวดี, กิ่งฉัตร, ปิยะพร ศักดิ์เกษม, นายา และ ประภัสสร เสวิกุล )
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2560 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
ปริภูมิ-เวลา

แผนภาพปริภูมิ-เวลา เส้นระหว่างนาฬิกาทุกเรือนมีความยาวเท่ากันที่หนึ่งชั่วโมงแสง (1.07 พันล้านกิโลเมตร) แต่หากเรามองแผนภาพนี้ในฐานะผู้สังเกตการณ์ เราจะรู้สึกว่าเส้นสีน้ำเงินมีความยาวกว่าเส้นเขียว
ในวิชาฟิสิกส์ ปริภูมิ-เวลา (อังกฤษ: spacetime) เป็นแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ใด ๆ ที่รวมปริภูมิและเวลาเข้าด้วยกันเป็นความต่อเนื่องประสานเดียว ปริภูมิ-เวลาของเอกภพนั้นเดิมตีความจากมุมมองปริภูมิแบบยุคลิด (Euclidean space) ซึ่งถือว่าปริภูมิประกอบด้วยสามมิติ และเวลาประกอบด้วยหนึ่งมิติ คือ "มิติที่สี่" โดยการรวมปริภูมิและเวลาเข้าไปในแมนิโฟลด์ (manifold) เดียวที่เรียกกันว่า ปริภูมิ-เวลาแบบมินคอฟสกี (Minkowski space) นักฟิสิกส์ได้ทำให้ทฤษฎีทางฟิสิกส์จำนวนมากดูมีความเรียบง่ายขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ตลอดจนอธิบายการทำงานของเอกภพทั้งระดับใหญ่กว่าดาราจักรและเล็กกว่าอะตอมได้อย่างเป็นรูปแบบเดียวกันมากยิ่งขึ้น
คำอธิบาย

ในกลศาสตร์ดั้งเดิมที่ไม่เป็นเชิงสัมพัทธ์, การใช้ปริภูมิแบบยุคลิดแทนปริภูมิเวลามีความเหมาะสม, เนื่องจากเวลานั้นถือว่าเป็นสากลและคงที่, ดำรงอยู่อย่างเป็นอิสระในฐานะแห่งสถานะของการเคลื่อนที่ของผู้สังเกตการณ์ (observer) ในบริบทเชิงสัมพัทธภาพ,เวลาไม่สามารถแยกออกจากสามมิติของปริภูมิได้เพราะอัตราของการสังเกตที่ซึ่งเวลาได้ผ่านไปสำหรับวัตถุนั้นขึ้นอยู่กับความเร็วของวัตถุเทียบกับผู้สังเกตการณ์และยังขึ้นอยู่กับความแรงของสนามความโน้มถ่วง (gravitational field) อีกด้วย, ซึ่งสามารถที่จะชะลอการล่วงไปของเวลาสำหรับวัตถุที่มองเห็นได้โดยผู้สังเกตการณ์ที่อยู่ภายนอกของสนาม
ในจักรวาลวิทยา, แนวคิดของปริภูมิเวลาจะเป็นการรวมเอาทั้งปริภูมิและเวลาเข้าด้วยกันให้กลายเป็นเอกภพ (universe) ที่เป็นนามธรรมเพียงหนึ่งเดียว  ในทางคณิตศาสตร์นั้น มันก็คือแมนิโฟลด์ที่ประกอบไปด้วย "เหตุการณ์" ซึ่งจะถูกอธิบายได้ตามประเภทของระบบพิกัดบางอย่าง  โดยปกติแล้ว มิติเชิงพื้นที่ทั้ง 3 มิติ (ความยาว, ความกว้าง, ความสูง) และอีกมิติหนึ่งชั่วขณะ (เวลา) เป็นสิ่งจำเป็นต้องมี
ประวัติ

รูปที่ 1-2 ไมเคิลสันและมอร์ลีย์คาดว่าการเคลื่อนที่ผ่านอีเธอร์จะทำให้เกิดการเลื่อนเฟสที่แตกต่างกันระหว่างแสงที่เคลื่อนผ่านแขนทั้งสองของเครื่องมือของพวกเขา คำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุดสำหรับผลลัพธ์เชิงลบของพวกเขา ซึ่งก็คือการลากของอีเธอร์ ขัดแย้งกับการสังเกตการณ์ความคลาดเคลื่อนของดวงดาว (Figure 1-2. Michelson and Morley expected that motion through the aether would cause a differential phase shift between light traversing the two arms of their apparatus. The most logical explanation of their negative result, aether dragging, was in conflict with the observation of stellar aberration.)
ในช่วงกลางคริสตศตวรรษที่ 19 การทดลองต่างๆ เช่น การสังเกตจุดอาราโก (Arago spot) และการวัดความแตกต่างของอัตราเร็วแสงในอากาศเทียบกับน้ำ (Differential measurements of the speed of light in air versus water) ถือเป็นการพิสูจน์ลักษณะคลื่นของแสง ซึ่งตรงข้ามกับทฤษฎีอนุภาคหรือทฤษฎีคอพัสคิวลาร์ของแสง (Corpuscular theory)  การแพร่กระจายของคลื่นนั้นถือว่าต้องมีตัวกลางที่เคลื่อนไหวได้ ในกรณีของคลื่นแสงนั้น ถือว่าเป็นอีเธอร์นำแสง  (Luminiferous aether) ซึ่งเป็นตัวกลางเชิงสมมติฐาน
ลิ้งค์ภายนอก

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Spacetime
Albert Einstein on space–time 13th edition Encyclopædia Britannica Historical: Albert Einstein's 1926 article
Encyclopedia of Space–time and gravitation Scholarpedia Expert articles
Stanford Encyclopedia of Philosophy: "Space and Time: Inertial Frames" by Robert DiSalle.
แม่แบบ:Dimension topics
แม่แบบ:Time Topics
แม่แบบ:Time measurement and standards
แม่แบบ:Relativity
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2462

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2462 (ค.ศ. 1919) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 138 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 10 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี พ.ศ. 2461 (1 มกราคม - 31 มีนาคม) และ 2462 (1 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
กองทหารอาสาสยามเข้าร่วมการเดินขบวนฉลองชัยโดยธงชัยกองทหารอาสาสยามในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งที่กรุงปารีส ค.ศ. 1919
ผู้นำ

พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระรามาธิบดีที่ ๖
อธิบดีศาลฎีกา :
พระยาจักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์ (จนถึง 11 ธันวาคม)
พระยากฤติกานุกรณกิจ (ตั้งแต่ 11 ธันวาคม)
นครเชียงใหม่: เจ้าแก้วนวรัฐ
นครลำปาง: เจ้าบุญวาทย์วงษ์มานิต
นครลำพูน: เจ้าจักรคำขจรศักดิ์
เหตุการณ์

18 มิถุนายน - กงสุลฝรั่งเศส ทูลทาบทามพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อขอทหารไทย 500 คน ไปช่วยฝรั่งเศสรบในตังเกี๋ย ซึ่งพระองค์ทรงบ่ายเบี่ยง
14 กรกฎาคม -  กองทัพสยามเข้าร่วมสวนสนามฉลองชัยชนะผ่านประตูชัยที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
22 กรกฎาคม -  พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้สร้างวงเวียน 22 กรกฎาคม เพื่อระลึกถึงการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่ 1
24 กรกฎาคม -  พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้สร้างอนุสาวรีย์ทหารอาสา
14 ตุลาคม - ตั้งค่ายจักรพงษ์ เป็นที่ตั้งของมณฑลทหารบกที่ 2 กรมทหารราบที่ 2 รักษาพระองค์ อยู่ที่อำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี
11 พฤศจิกายน - กองทัพสยามเข้าร่วมการยึดครองดินแดนไรน์ของเยอรมัน โดยทำการเข้ายึดครองเมืองนอยสตัท อัน เดอ ไวน์สตาเซอ
ผู้เกิด > มกราคม

2 มกราคม – พระพุทธวรญาณ (ทอง สุวณฺณสาโร) ที่ปรึกษาเจ้าคณะเขตดุสิต (มรณภาพ พ.ศ. 2557)
5 มกราคม – บุญเลิศ เลิศปรีชา รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทยคนที่ 29 (อนิจกรรม พ.ศ. 2536)
7 มกราคม – สิทธิ เศวตศิลา รองนายกรัฐมนตรีคนที่ 35 (อสัญกรรม พ.ศ. 2558)
10 มกราคม – พระอธิการกาหลง เตชวัณโณ (หลวงปู่กาหลง เขี้ยวแก้ว) เจ้าอาวาสวัดเขาแหลม (มรณภาพ พ.ศ. 2552)
14 มกราคม – ประกอบ ประยูรโภคราช รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทยคนที่ 30 (อนิจกรรม พ.ศ. 2533)
ผู้เกิด > กุมภาพันธ์

2 กุมภาพันธ์ – สงวน จันทรสาขา รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมคนที่ 10 (อนิจกรรม พ.ศ. 2514)
14 กุมภาพันธ์ – สมภพ จันทรประภา อดีตรองอธิบดีกรมศิลปากร (อนิจกรรม พ.ศ. 2530)
16 กุมภาพันธ์ – พระราชพรหมเถร (วีระ คณุตฺตโม) รองเจ้าอาวาสวัดปากน้ำ (มรณภาพ พ.ศ. 2558)
20 กุมภาพันธ์ – เลอศักดิ์ สมบัติศิริ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมคนที่ 28 (อนิจกรรม พ.ศ. 2553)
28 กุมภาพันธ์ – สง่า กิตติขจร รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศคนที่ 10 (อนิจกรรม พ.ศ. 2537)
ผู้เกิด > มีนาคม

12 มีนาคม
จรูญ วัฒนากร อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรี (อนิจกรรม พ.ศ. 2529)
พระครูนิทัศนพลธรรม (ต่อ พลธมฺโม) เจ้าอาวาสวัดเขาแก้ว (มรณภาพ พ.ศ. 2563)
19 มีนาคม – ศุลี มหาสันทนะ รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีคนที่ 30 (อนิจกรรม พ.ศ. 2551)
21 มีนาคม – ประเสริฐ ณ นคร นายกราชบัณฑิตยสถานคนที่ 8 (อนิจกรรม พ.ศ. 2562)
30 มีนาคม – บุญศรี ปรีคำ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2532)
ผู้เกิด > เมษายน

6 เมษายน – พระมงคลรังษี (สุวัฒน์ จนฺทสุวณฺโณ) (พระธรรมวิริยาจารย์) เจ้าอาวาสวัดพระพุทธบาทพนมดิน (มรณภาพ พ.ศ. 2549)
13 เมษายน – บุญเอื้อ ประเสริฐสุวรรณ ประธานรัฐสภาคนที่ 23 (อสัญกรรม พ.ศ. 2559)
14 เมษายน – แสงดา บันสิทธิ์ ศิลปินแห่งชาติ (อนิจกรรม พ.ศ. 2536)
24 เมษายน – หยัด ช้างทอง ศิลปินแห่งชาติ (อนิจกรรม พ.ศ. 2539)
29 เมษายน – หม่อมหลวงประพันธ์ สนิทวงศ์ นักดนตรี (อนิจกรรม พ.ศ. 2546)
ผู้เกิด > พฤษภาคม

1 พฤษภาคม – วงศ์ พลนิกร รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศคนที่ 14 (อนิจกรรม พ.ศ. 2544)
5 พฤษภาคม – พระพรหมมุนี (วิชมัย ปุญฺญาราโม) เจ้าคณะภาค 4-5-6-7 (ธรรมยุต) (มรณภาพ พ.ศ. 2537)
22 พฤษภาคม – อมิตดา ธรรมารักษ์ (หม่อมเจ้าอมิตดา สวัสดิวัตน์) อดีตพระอนุวงศ์ (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2542)
ผู้เกิด > มิถุนายน

11 มิถุนายน – ชาญ มนูธรรม รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีคนที่ 31 (อนิจกรรม พ.ศ. 2555)
ผู้เกิด > กรกฎาคม

6 กรกฎาคม – จำนง เทพหัสดิน ณ อยุธยา รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทยคนที่ 40 (อนิจกรรม พ.ศ. 2557)
8 กรกฎาคม – สมพงษ์ พงษ์มิตร ศิลปินแห่งชาติ (อนิจกรรม พ.ศ. 2544)
15 กรกฎาคม – สตางค์ มงคลสุข อธิการบดีมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์คนที่ 2 (อนิจกรรม พ.ศ. 2514)
ผู้เกิด > สิงหาคม

16 สิงหาคม – วิชัย มาลีนนท์ นักธุรกิจ (อนิจกรรม พ.ศ. 2561)
25 สิงหาคม – หม่อมศรีนวล ณ เชียงใหม่ ภริยาอดีตผู้สืบสกุลเจ้านครเชียงใหม่ (อนิจกรรม พ.ศ. 2534)
ผู้เกิด > กันยายน

6 กันยายน – ประคิณ ชุมสาย ณ อยุธยา (อุชเชนี) นักเขียน (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2559)
15 กันยายน – จิตรพล ณ ลำปาง อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร (อนิจกรรม พ.ศ. 2546)
17 กันยายน – รำไพศรีสอางค์ สนิทวงศ์ (หม่อมเจ้ารำไพศรีสอางค์ รพีพัฒน์) อดีตพระอนุวงศ์ (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2543)
ผู้เกิด > ตุลาคม

6 ตุลาคม – โชติศรี ท่าราบ นักเขียน (เสียชีวิต พ.ศ. 2559)
8 ตุลาคม – สมศรี สุกุมลนันทน์ ครู (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2548)
10 ตุลาคม – เลิศ ชินวัตร อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2540)
14 ตุลาคม – อำพัน หิรัญโชติ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุขคนที่ 14 (อนิจกรรม พ.ศ. 2543)
15 ตุลาคม – พระครูธรรมกิจโกศล (นอง ธมฺมภูโต) เจ้าอาวาสวัดทรายขาว (มรณภาพ พ.ศ. 2542)
23 ตุลาคม – สวัสดิ์ คำประกอบ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมคนที่ 35 (อนิจกรรม พ.ศ. 2557)
ผู้เกิด > พฤศจิกายน

8 พฤศจิกายน – วิสุทธ์ บุษยกุล ราชบัณฑิต (อนิจกรรม พ.ศ. 2554)
11 พฤศจิกายน – สกลจิตต์ พนมวัน ณ อยุธยา อดีตอธิบดีกรมโยธาธิการ (อนิจกรรม พ.ศ. 2533)
20 พฤศจิกายน – พระครูภัทรกิจวิบูล (ก้าน ภทฺทโก) เจ้าอาวาสวัดห้วยใหญ่ (มรณภาพ พ.ศ. 2549)
27 พฤศจิกายน – พระธรรมปัญญาจารย์ (สุพจน์ ปภสฺสโร) เจ้าอาวาสวัดราชผาติการาม (มรณภาพ พ.ศ. 2556)
29 พฤศจิกายน – ผัน บุญชิต รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์คนที่ 48 (อนิจกรรม พ.ศ. 2541)
ผู้เกิด > ธันวาคม

10 ธันวาคม – เกรน ประชาศรัยสรเดช อดีตนายกเทศมนตรีเมืองแพร่ (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2521)
19 ธันวาคม – ละเมียน บุณยะมาน อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา (อนิจกรรม พ.ศ. 2551)
27 ธันวาคม – กำพล วัชรพล ผู้ก่อตั้งหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ (อนิจกรรม พ.ศ. 2539)
ผู้เสียชีวิต > กุมภาพันธ์

17 กุมภาพันธ์ – หลุยส์ ที. ลีโอโนเวนส์ นักธุรกิจ (เกิด พ.ศ. 2399)
ผู้เสียชีวิต > เมษายน

16 เมษายน – พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ องคมนตรี (ประสูติ พ.ศ. 2400)
ผู้เสียชีวิต > พฤษภาคม

2 พฤษภาคม
พระยาดำรงแพทยาคุณ (ฮวด วีระไวทยะ) อดีตเจ้ากรมแพทย์ทหารบก (เกิด พ.ศ. 2421)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นไชยาศรีสุริโยภาส องคมนตรี (ประสูติ พ.ศ. 2427)
ผู้เสียชีวิต > มิถุนายน

8 มิถุนายน – หม่อมราโชทัย (หม่อมราชวงศ์โต๊ะ อิศรางกูร) ขุนนาง (เกิด พ.ศ. 2408)
ผู้เสียชีวิต > สิงหาคม

19 สิงหาคม – บุญเพ็ง (บุญเพ็งหีบเหล็ก) อาชญากร (เกิด พ.ศ. 2433)
31 สิงหาคม – พระยาวาสุเทพ (กุสตาฟ เชา) อธิบดีกรมตำรวจภูธรคนที่ 5 (เกิด พ.ศ. 2402)
ผู้เสียชีวิต > กันยายน

20 กันยายน – พระอธิการเงิน พุทฺธโชติ เจ้าอาวาสวัดบางคลาน (เกิด พ.ศ. 2351)
ผู้เสียชีวิต > ตุลาคม

20 ตุลาคม – สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง อดีตผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลที่ 5 (พระราชสมภพ พ.ศ. 2407)
ผู้เสียชีวิต > พฤศจิกายน

17 พฤศจิกายน – พระยาพหลโยธินรามินทรภักดี (นพ พหลโยธิน) สมุหเทศาภิบาลมณฑลนครราชสีมาคนที่ 7 (เกิด พ.ศ. 2414)
21 พฤศจิกายน – หม่อมเจ้าเมฆิน คเนจร พระอนุวงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2389)
ผู้เสียชีวิต > ธันวาคม

9 ธันวาคม – พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี ราชเลขาธิการคนที่ 2 (ประสูติ พ.ศ. 2418)
27 ธันวาคม – นายจ่ายวด (ปาณี ไกรฤกษ์) มหาดเล็ก (เกิด พ.ศ. 2440)
ผู้เสียชีวิต > ไม่ทราบวัน

พระครูวินัยธรรมแก้ว พฺรหฺมสโร เจ้าอาวาสวัดพวงมาลัย (เกิด พ.ศ. 2393)
พระวิภาคภูวดล (เจมส์ แมคคาร์ที) เจ้ากรมแผนที่คนที่ 1 (เกิด พ.ศ. 2396)
หลวงกัลยาณมิตตาวาส (ทับ พาทยโกศล) อดีตเจ้ากรมวัดกัลยาณมิตร (ไม่ทราบปีเกิด)
อู่ราชนาวีมหิดลอดุลยเดช กรมอู่ทหารเรือ

| อู่ราชนาวีมหิดลอดุลยเดช  |
| --- | --- |
ส่วนหนึ่งของกองทัพเรือไทย
สัตหีบ ชลบุรี 
ฐานทัพเรือในปี พ.ศ. 2555


พิกัด: 12°37′38″N 100°55′41″E﻿ / ﻿12.627146°N 100.928003°E﻿ / 12.627146; 100.928003
ประเภท: อู่ต่อเรือ
ข้อมูล
เจ้าของ: กรมอู่ทหารเรือ
เว็บไซต์: เว็บไซต์ทางการ
ประวัติศาสตร์
สร้าง: 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537
การใช้งาน: 21 เมษายน พ.ศ. 2541; 26 ปีก่อน (2541-04-21)
อู่ราชนาวีมหิดลอดุลยเดช กรมอู่ทหารเรือ (อังกฤษ: Mahidol Adulyadej Naval Dockyard) เป็นอู่ต่อเรือของกองทัพเรือไทยในอำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี อู่นี้ตั้งชื่อตามสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก ผู้ทรงประจำการในกองทัพเรือไทยระหว่างปี พ.ศ. 2455 ถึง พ.ศ. 2457 ซึ่งมีแผนที่จะใช้เป็นฐานเรือดำน้ำของไทยไว้ที่อู่แห่งนี้ในปี พ.ศ. 2568 พลเรือตรี ปิยะ ปฐมบูรณ์ เป็น ผู้อำนวยการอู่ราชนาวีมหิดลอดุลยเดช กรมอู่ทหารเรือ
ประวัติ

อู่ราชนาวีมหิดลอดุลยเดช เริ่มต้นจากการประเมินแล้วว่าอู่เรือ 2 แห่งแรกของกองทัพเรือ คืออู่ทหารเรือธนบุรี และอู่ทหารเรือพระจุลจอมเกล้า ไม่สามารถรองรับการซ่อมบำรุงเรือสมัยใหม่ขนาดใหญ่ได้ โดยมีเรือที่ต้องเข้าคิวเพื่อซ่อมบำรุงในอู่แห้งมากถึง 35-40 ลำ และต้องมีระวางน้ำไม่เกิน 5,000 ตัน ความยาวเรือไม่เกิน 120 เมตร ในขณะที่กองทัพเรือมีการจัดหาเรือขนาดใหญ่เพื่อทดแทนเรือแบบเก่าซึ่งไม่สามารถเข้าซ่อมบำรุงที่อู่แห้งของทั้งสองอู่เรือเดิมได้ ทำให้กองทัพเรือพิจารณาหาพื้นที่สำหรับสร้างอู่เรือแห่งใหม่ พบว่าพื้นที่บริเวณอ่าวจุกเสม็ด อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรีมีความเหมาะสม เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้ฐานทัพเรือสัตหีบที่เป็นกำลังหลักทางเรือ ใกล้กับกองกำลังป้องกันชายฝั่ง มีภูมิประเทศที่สงบจากการป้องกันของเกาะและเขื่อนกั้นคลื่น รวมถึงยังใกล้กับท่าเรือพาณิชย์สัตหีบ และสนามบินอู่ตะเภา สะดวกต่อการส่งกำลังบำรุงทั้งทางอากาศและทางน้ำ สามารถพัฒนาต่อได้ในเชิงพาณิชย์ จึงได้เสนอต่อกระทรวงกลาโหมเพื่อก่อสร้างอู่เรือแห่งใหม่ โดยได้รับการอนุมัติเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537 ด้วยวงเงินงบประมาณกว่า 4,000 ล้านบาท เป็นอู่สำหรับซ่อมบำรุงเรือรบขนาดใหญ่ของกองทัพเรือไทย มีศักยภาพรองรับเรือรบขนาดใหญ่มากกว่า 20,000 ตัน (Displacement Ton) และเรือสินค้าขนาดมากกว่า 1 แสนตันกรอส (Gross Tonnage) โดยอู่ได้รับพระราชทานชื่อจาก พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ให้นามว่า "อู่ราชนาวีมหิดลอดุลยเดช" เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2538 เพื่อเป็นศิริมงคลต่ออู่เรือ และได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะดำรงพระอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จเป็นผู้แทนพระองค์ไปประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์อู่ราชนาวีมหิดลอดุลยเดชเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2541
ในปี พ.ศ. 2560 กองทัพเรือมีแผนที่จะพัฒนาขีดความสามารถในการซ่อมบำรุงเรือดำน้ำที่กองทัพเรือมีแผนจะจัดหามาในพื้นที่ของอู่ราชนาวีมหิดลอดุลยเดช เป็นเนื้อที่ประมาณ 40.78 ไร่ สำหรับการก่อสร้างโรงซ่อมเรือดำน้ำขนาดความกว้าง 50 เมตร ความยาว 100 เมตร ความสูง 25 เมตร ซึ่งมีขนาดสำหรับซ่อมบำรุงเรือดำน้ำชั้นหยวน เอส 26 ที จากประเทศจีนในบริเวณอ่าวสัตหีบใกล้กับจุกเสม็ด