stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ตระกูลภาษาแอโฟรเอชีแอติก
บรรณานุกรม

Marcel Cohen, Essai comparatif sur la vocabulaire et la phonétique du chamito-sémitique, Champion, Paris 1947.
Igor M. Diakonoff et al., "Historical-Comparative Vocabulary of Afrasian", St. Petersburg Journal of African Studies Nos. 2-6, 1993-7.
Christopher Ehret. Reconstructing Proto-Afroasiatic (Proto-Afrasian): Vowels, Tone, Consonants, and Vocabulary (University of California Publications in Linguistics 126), California, Berkeley 1996.
Vladimir E. Orel and Olga V. Stolbova, Hamito-Semitic Etymological Dictionary: Materials for a Reconstruction, Brill, Leiden 1995.  ISBN 90-04-10051-2.
Barnett, William & Hoopes, John (Eds.) (1995). The Emergence of Pottery. Washington: Smithsonian Institution Press. ISBN 1-56098-517-8
Bernd Heine and Derek Nurse, African Languages, Cambridge University Press, 2000 - Chapter 4
Huehnergard, John (2004)“Afro-Asiatic,” in Woodard R. D. (ed.), The Cambridge Encyclopedia of the World’s Ancient Languages, Cambridge-New York, 138-159
Merritt Ruhlen, A Guide to the World's Languages, Stanford University Press, Stanford 1991.
Lionel Bender et al., Selected Comparative-Historical Afro-Asiatic Studies in Memory of Igor M. Diakonoff, LINCOM 2003.
Ethnologue entry for Afro-Asiatic
Russell G. Schuh, Chadic Overview เก็บถาวร 2004-06-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
Roger Blench, African Language History (PDF), คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2005-10-03
Carleton T. Hodge (ed.), Afroasiatic: a survey[ลิงก์เสีย]. The Hague - Paris: Mouton 1971.
Ghil'ad Zuckermann, 2012. Burning Issues in Afro-Asiatic Linguistics เก็บถาวร 2020-08-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 2012
แหล่งข้อมูลอื่น

NACAL เก็บถาวร 2018-05-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน The North American Conference on Afroasiatic Linguistics, now in its 35th year.
A comparison of Orel-Stolbova's and Ehret's Afro-Asiatic reconstructions
Afro-Asiatic and Semitic genealogical trees, presented by Alexander Militarev at his talk “Genealogical classification of Afro-Asiatic languages according to the latest data” (at the  conference on the 70th anniversary of V.M. Illich-Svitych, Moscow, 2004; short annotations of the talks given there – in Russian)
family tree at ethnologue.com
| ด ค กตระกูลภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุด 10 อันดับ |
| --- | --- |
อินโด-ยูโรเปียน ·  จีน-ทิเบต ·  ไนเจอร์-คองโก ·  แอโฟรเอชีแอติก ·  ออสโตรนีเซียน ·  ดราวิเดียน ·  เตอร์กิก ·  ญี่ปุ่น  ·  ออสโตรเอเชียติก ·  ขร้า-ไท
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  ลัตเวีย  เช็กเกีย 
อื่น ๆ:  IdRef
ตราแผ่นดินของโรมาเนีย

| ตราอาร์มของโรมาเนีย |
| --- | --- |

ตราอาร์มรุ่นต่าง ๆ
รุ่นที่ใช้สำหรับประทับโดยรัฐมนตรี และบนบัตรประจำตัวประชาชนโรมาเนีย
รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: รัฐบาลแห่งโรมาเนีย
เริ่มใช้: ค.ศ. 1992
เครื่องยอด: ไม่มี
โล่: เหยี่ยวทอง; วัว; โลมา; เหยี่ยวดำ, วัวเจ็ดตัว, พระอาทิตย์และพระจันทร์; สิงห์โตและสะพาน
ประคองข้าง: ไม่มี
ส่วนประกอบอื่น: ในอุ้งตีนเหยี่ยวมีดาบและคทา ในจะงอยปากเป็นกางเขนของ นิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์
ตราย่อ / ตรารุ่นก่อนหน้า: ค.ศ. 1922-ค.ศ. 1947, ราชอาณาจักรโรมาเนีย
การใช้: บนเงินตรา, ในห้องเรียน, ในรัฐสภาแห่งโรมาเนีย, ในตึกทำการของราชการ, บนหนังสือเดินทาง, บนบัตรประจำตัวประชาชน บนเอกสารทางราชการและประกาศนียบัตร
ตราแผ่นดินของโรมาเนีย (อังกฤษ: Coat of arms of Romania) เป็นตราอาร์มของประเทศโรมาเนียที่ได้รับการอนุมัติใช้โดยรัฐสภาแห่งโรมาเนียเมื่อวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1992 ในการเป็นตราประจำชาติ ตราแผ่นดินมีรากฐานมาจากตราอาร์มของราชอาณาจักรโรมาเนียเดิมที่ใช้ระหว่างปี ค.ศ. 1922 ถึงปี ค.ศ. 1947
รายละเอียดที่สำคัญของตราคือเหยี่ยวทองที่ถือดาบและคทา และคาบกางเขนของนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ สีที่ใช้มีสามสี แดง เหลือง และน้ำเงินซึ่งเป็นสีของธงชาติโรมาเนีย
ธงชาติ
แหล่งข้อมูลอื่น

The Coat of Arms of Romania เก็บถาวร 2006-09-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กตราแผ่นดินของประเทศในทวีปยุโรป |
| --- | --- |
กรีซ · คอซอวอ · โครเอเชีย · จอร์เจีย1 ·  เช็กเกีย · ซานมารีโน · เซอร์เบีย · ไซปรัส1 · เดนมาร์ก · ตุรกี2 · นครรัฐวาติกัน · นอร์เวย์ · เนเธอร์แลนด์ · บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา · บัลแกเรีย · เบลเยียม · เบลารุส · โปรตุเกส · โปแลนด์ · ฝรั่งเศส · ฟินแลนด์ · มอนเตเนโกร · มอลโดวา · มอลตา · มาซิโดเนีย · โมนาโก · ยูเครน · เยอรมนี · รัสเซีย2 · โรมาเนีย · ลักเซมเบิร์ก · ลัตเวีย · ลิกเตนสไตน์ · ลิทัวเนีย · สเปน · สโลวาเกีย · สโลวีเนีย · สวิตเซอร์แลนด์ · สวีเดน · สหราชอาณาจักร (นอร์เทิร์นไอร์แลนด์, เวลส์, สกอตแลนด์, อังกฤษ) · ออสเตรีย · อันดอร์รา · อาเซอร์ไบจาน1 · อาร์มีเนีย1 · อิตาลี · เอสโตเนีย · แอลเบเนีย · ไอซ์แลนด์ · ไอร์แลนด์ · ฮังการี
1. ทางภูมิศาสตร์อยู่ในทวีปเอเชีย แต่มักถูกจัดอยู่ในทวีปยุโรป เนื่องจากมีวัฒนธรรมที่คล้ายคลึงกัน; 2. มีพื้นที่ทั้งในทวีปยุโรปและในทวีปเอเชีย
ตระกูลภาษาญี่ปุ่น

| ตระกูลภาษาญี่ปุ่น |
| --- | --- |
ตระกูลภาษาญี่ปุ่น–รีวกีว
ภูมิภาค:: ประเทศญี่ปุ่น อาจรวมคาบสมุทรเกาหลีในอดีต
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: หนึ่งในตระกูลภาษาหลักของโลก
ภาษาดั้งเดิม:: ญี่ปุ่นดั้งเดิม
กลุ่มย่อย::   ญี่ปุ่น  รีวกีว  ฮาจิโจ (?)  คาบสมุทร? †  
ISO 639-5:: jpx
กลอตโตลอก:: japo1237
ภาษาและภาษาย่อยในตระกูลภาษาญี่ปุ่น
ตระกูลภาษาญี่ปุ่น (อังกฤษ: Japonic languages) หรือ ตระกูลภาษาญี่ปุ่น–รีวกีว (Japanese–Ryukyuan language family) เป็นตระกูลของภาษาที่ประกอบด้วยภาษาญี่ปุ่นที่มีผู้พูดบนเกาะหลักของญี่ปุ่น และกลุ่มภาษารีวกีวที่มีผู้พูดบนหมู่เกาะรีวกีว นักภาษาศาสตร์ให้การยอมรับการจัดตระกูลภาษานี้ และมีความคืบหน้าในการสร้างภาษาดั้งเดิมใหม่อย่างมาก การสร้างใหม่แสดงนัยถึงการแยกระหว่างภาษาย่อยญี่ปุ่นและวิธภาษารีวกัวทั้งหมด น่าจะในช่วงก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 7 มีการรวมภาษาฮาจิโจที่มีผู้พูดในหมู่เกาะอิซุด้วย แต่ตำแหน่งในตระกูลภาษายังไม่เป็นที่กระจ่าง
การจัดจำแนก

ตระกูลภาษาญี่ปุ่นประกอบด้วยสองสาขาที่ระบุได้: ญี่ปุ่น และรีวกีว
นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าภาษาตระกูลญี่ปุ่นเข้าสู่เกาะคีวชูเหนือผ่านคาบสมุทรเกาหลีเมื่อประมาณ 700 ถึง 300 ปีก่อน ค.ศ. โดยชาวนาข้าวเปียกจากวัฒนธรรมยาโยอิ และกระจายทั่วหมู่เกาะญี่ปุ่น แทนที่ภาษาพื้นเมือง
มีการยืนยันการกระจายตัวของภาษาไอนุที่กว้างกว่าในอดีต ผ่านชื่อสถานที่ในเกาะฮนชูตอนเหนือที่ลงท้ายด้วย -betsu < ไอนุ pet 'แม่น้ำ' และ -nai < ไอนุ nai 'ลำธาร'
ในเวลาต่อมา ภาษาตระกูลญี่ปุ่นจึงกระจายไปทางใต้ของหมู่เกาะรีวกีว มีหลักฐานชื่อสถานที่ที่เป็นชิ้นส่วนของภาษาตระกูลญี่ปุ่นที่สูญหายแล้วในปัจจุบัน ยังคงมีผู้พูดในภาคกลางและภาคใต้ของคาบสมุทรเกาหลีในอีกหลายศตวรรษต่อมา
อ่านเพิ่ม

Shimoji, Michinori, บ.ก. (2022), An Introduction to the Japonic Languages: Grammatical Sketches of Japanese Dialects and Ryukyuan Languages, Endangered and Lesser-Studied Languages and Dialects, vol. 1, Leiden: Brill, doi:10.1163/9789004519107, ISBN 978-90-04-51910-7.
Vovin, Alexander (1994), "Long-distance Relationships, Reconstruction Methodology, and the Origins of Japanese", Diachronica, 11 (1): 95–114, doi:10.1075/dia.11.1.08vov.
แหล่งข้อมูลอื่น

Databases of dialectical and historical linguistics at the National Institute for Japanese Language and Linguistics
『日本言語地図』地図画像 (Linguistic Atlas of Japan)
ตลาดข้อมูล

ตลาดข้อมูล (อังกฤษ: data mart) คือ คลังข้อมูลขนาดเล็ก  ข้อมูลใน Data Mart เป็น subset ของ Data warehouse ซึ่งมีลักษณะดังนี้  มีลักษณะเฉพาะของแต่ละเรื่อง/หัวข้อ  หรือความเคลื่อไหวทางธุรกิจ สามารถใช้เป็นยุทธวิธีเพื่อแก้ปัญหาทางธุรกิจในทันทีทันใด (สามารถสร้าง Data Mart จากการสร้าง Data warehouse)
สาเหตุที่ต้องมีการสร้าง Data Mart ได้แก่ มีความเร็วใน query สูง  เพราะว่ามีข้อมูลน้อย มีการแย่งข้อมูลระหว่างผู้ใช้ระบบด้วยกันน้อย และสามารถปรับปรุงข้อมูลได้อย่างรวดเร็ว
ตลาดทุน

ตลาดทุน (อังกฤษ: capital market) คือตลาดการเงินที่เป็นแหล่งในการซื้อขายหนี้ระยะยาว (มากกว่าหนึ่งปี) หรือหุ้นทุน-หลักทรัพย์ที่มีการหนุนหลัง ตลาดทุนเป็นช่องทางให้ผู้นำเงินมาทำให้เกิดประโยชน์ระยะยาว เช่น บริษัทหรือรัฐบาลได้ลงทุนระยะยาว ผู้ควบคุมทางการเงินอย่าง คณะกรรมการตลาดหลักทรัพย์อินเดีย (SEBI), ธนาคารแห่งประเทศอังกฤษ (BoE) และ สำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์สหรัฐ (SEC) เข้าดูแลตลาดทุนเพื่อคุ้มครองนักลงทุนต่อการฉ้อโกง รวมถึงยังทำหน้าที่ดูแลอื่น ๆ ด้วย
ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน

| ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน |
| --- | --- |
กลุ่มเชื้อชาติ:: ชาวออสโตรนีเชียน
ภูมิภาค:: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทร, มาดากัสการ์ และส่วนของอินโดจีน, โอเชียเนีย, ศรีลังกา, ไต้หวัน และมณฑลไหหลำ
การจําแนกทางภาษาศาสตร์:: หนึ่งในตระกูลของภาษาหลักของโลก
ภาษาดั้งเดิม:: ออสโตรนีเซียนดั้งเดิม
กลุ่มย่อย::   Rukai  Tsouic  Puyuma  Northwest Formosan  Western Plains  Atayalic  East Formosan  บูนัน  ไปวัน  มาลาโย-โพลีเนเซีย  
ISO 639-2 / 5:: map
กลอตโตลอก:: aust1307
ภาพบริเวณที่มีตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน
ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน (อังกฤษ: Austronesian languages) เป็นตระกูลภาษาที่มีผู้พูดกระจายไปทั่วหมู่เกาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และมหาสมุทรแปซิฟิก มีจำนวนน้อยบนผืนแผ่นดินของทวีปเอเชีย อยู่ในระดับมาตรฐานเดียวกับตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนและตระกูลภาษายูรัลคือสามารถสืบหาภาษาดั้งเดิมของตระกูลได้
คำว่าออสโตรนีเซียนมาจากภาษาละติน austro (ลมใต้) รวมกับคำภาษากรีก nesos (เกาะ) ตระกูลภาษานี้ได้ชื่อนี้ เพราะส่วนมากใช้พูดในบริเวณหมู่เกาะ มีเพียงไม่กี่ภาษา เช่น ภาษามลายู ภาษาจาม ที่ใช้พูดบนผืนแผ่นดิน สมาชิกของตระกูลนี้มีถึง 1,268 ภาษา หรือประมาณ 1 ใน 5 ของภาษาที่รู้จักกันทั่วโลก การแพร่กระจายจากแหล่งกำเนิดของภาษาถือว่ากว้างไกล เริ่มตั้งแต่เกาะมาดากัสการ์ ไปจนถึงเกาะทางตะวันออกของมหาสมุทรแปซิฟิก ภาษาราปานูอี ภาษามาลากาซี และ ภาษาฮาวาย เป็นภาษาที่ใช้พูดตามรอบนอกของขอบเขตที่มีการใช้ภาษาตระกูลนี้
ภาษาตระกูลนี้มีสาขามากมาย ส่วนมากพบในไต้หวัน ภาษากลุ่มเกาะฟอร์โมซาในไต้หวันเป็นสาขาหลักของภาษาในตระกูลนี้ มีถึง 9 สาขา ภาษาที่ใช้พูดนอกเกาะฟอร์โมซาทั้งหมด  อยู่ในภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซีย ซึ่งบางครั้งเรรียกว่าภาษานอกเกาะฟอร์โมซา
แหล่งกำเนิด

ประวัติศาสตร์เริ่มต้นของกลุ่มชนที่พูดภาษาออสโตรนีเซียนย้อนกลับไปเมื่อครั้งยังเป็นภาษาออสโตรนีเซียนดั้งเดิม จุดเริ่มต้นของภาษานี้อยู่ในไต้หวัน เพราะบนเกาะนี้มีความแตกต่างของภาษาตระกูลนี้มาก โดยมีถึง 9 จากทั้งหมด 10 สาขา  ทั้งนี้นักภาษาศาสตร์ถือว่า จุดกำเนิดของภาษาจะอยู่ในที่ ๆ มีความแตกต่างของภาษากลุ่มนั้น ๆ มาก
การศึกษาจุดเริ่มต้นของกลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนโดยใช้หลักฐานทางพันธุศาสตร์พบว่าจุดกำเนิดนั้นน่าจะอยู่ในผืนแผ่นดินของทวีปเอเชีย หลักฐานทางโบราณคดีระบุว่า ผู้พูดภาษานี้อพยพไปจากจีนตอนใต้ ไปสู่ไต้หวันเมื่อราว 8,000 ปีมาแล้ว จากนั้นจึงอพยพออกทางเรือไปยังหมู่เกาะต่าง ๆ เมื่อราว 6,000 ปีมาแล้ว กระนั้นก็ตาม ยังมีช่องว่างในช่วงเวลาดังกล่าวอยู่เพราะนักภาษาศาสตร์พบว่าข้อมูลเกี่ยวกับภาษาออสโตรนีเซียนดั้งเดิมยุติแค่ชายฝั่งตะวันตกของไต้หวัน แต่ไม่มีความเชื่อมโยงกับภาษาบนแผ่นดินใหญ่ยกเว้นภาษากลุ่มจาม แต่ก็มีหลักฐานว่าเป็นภาษาของผู้อพยพเข้าไปใหม่
ความสัมพันธ์กับระยะทาง

ได้มีการศึกษาเพื่อเชื่อมโยงตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนเข้ากับภาษาตระกูลอื่นๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สมมติฐานที่ดูสอดคล้องที่สุดคือสมมติฐานออสโตร-ไท ซึ่งเชื่อมโยงตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนเข้ากับตระกูลภาษาขร้า-ไท Roger Blench (2004)  เสนอว่าตระกูลภาษาขร้า-ไทอาจเป็นสาขาของภาษากลุ่มบอร์เนียว-ฟิลิปปินส์ แต่ยังไม่ได้รับการสนับสนุนจากนักภาษาศาสตร์มากนัก
นอกจากนี้ยังมีข้อเสนอว่าภาษาญี่ปุ่นอาจมีความเกี่ยวพันกับภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน โดยได้รับอิทธิพลจากภาษาตระกูลนี้ โดยผู้ที่เสนอทฤษฎีนี้กล่าวว่าภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนเคยครอบคลุมทางเหนือของเกาะฟอร์โมซา (ทางตะวันตกของญี่ปุ่น เช่นหมู่เกาะริวกิว และคิวชู) เช่นเดียวกับทางใต้ ไม่มีหลักฐานทางพันธุศาสตร์แสดงถึงความเกี่ยวพันระหว่างผู้พูดภาษาญี่ปุ่นกับผู้พูดภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน เว้นแต่จะมีการติดต่อในยุคก่อนประวัติศาสตร์ระหว่างผู้พูดภาษาญี่ปุ่นโบราณกับผู้พูดภาษาออสโตรนีเซียนดั้งเดิม ซึ่งน่าจะเป็นการติดต่อสัมพันธ์กันธรรมดาที่ไม่มีผลต่อการหลอมรวมทางวัฒนธรรม การวิเคราะห์ทางพันธุศาสตร์ของชาวริวกิว เทียบกับชาวญี่ปุ่นและชาวพื้นเมืองของไต้หวัน พบว่าใกล้เคียงกับชาวญี่ปุ่นมากกว่า ดังนั้น หากจะมีการเกี่ยวข้องกันจริง จะต้องเกิดในจีนแผ่นดินใหญ่ก่อนที่ผู้พูดภาษาออสโตรนีเซียนจะอพยพไปไต้หวัน และผู้พูดภาษาญี่ปุ่นจะอพยพไปญี่ปุ่น
โครงสร้าง

การกำหนดลักษณะทั่วไปของตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนทำได้ยากเพราะเป็นตระกูลที่กว้างมาก และมีความหลากหลาย โดยทั่วไปแบ่งได้เป็นสามกลุ่มย่อยคือ
ภาษาแบบฟิลิปปินส์ เรียงประโยคโดยให้คำกริยามาก่อน และมีการกำหนดจุดเน้นของกริยา
ภาษาแบบอินโดนีเซีย
ภาษาแบบหลังอินโดนีเซีย
ภาษาตระกูลนี้มีแนวโน้มจะใช้การซ้ำคำ เป็นภาษารูปคำติดต่อ พยางค์เป็นแบบพยัญชนะ-สระ
โครงสร้าง > การนับเลข

เปรียบเทียบการนับเลขของภาษาต่างๆในตระกูลนี้ได้ดังนี้
| ภาษา | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ภาษาออสโตรนีเซียนดั้งเดิม | *esa/isa | *duSa | *telu | *Sepat | * lima | *enem | *pitu | *walu | *Siwa | *sa-puluq |
| ภาษาไปวัน | ita | dusa | celu | sepac | lima | unem | picu | alu | siva | ta-puluq |
| ภาษาตากาล็อก | isá | dalawá | tatló | ápat | limá | ánim | pitó | waló | siyám | sampû |
| ภาษามังยัน | Isa' | rueh | telo | epat | dime | enem | pitu | Balu' | suei | sapuluh |
| ภาษามาลากาซี | iráy | róa | télo | éfatra | dímy | énina | fíto | válo | sívy | fólo |
| ภาษาอาเจะฮ์ | sa | duwa | lhee | peuet | limöng | nam | tujôh | lapan | sikureueng | plôh |
| ภาษาบาตักโตบา | sada | duwa | tolu | opat | lima | onom | pitu | uwalu | sia | sampulu |
| ภาษาบาหลี | sa | dua | telu | empat | lima | enem | pitu | akutus | sia | dasa |
| ภาษาซาซัก | esa | due | telu | empat | lime | enem | pitu’ | balu’ | siwa’ | sepulu |
| ภาษาชวา กูนา | sa | rwa | telu | pat | lima | nem | pitu | wwalu | sanga | sapuluh |
| ภาษาชวา | siji | loro | telu | papat | lima | nem | pitu | wolu | sanga | sepuluh |
| ภาษาซุนดา | hiji | dua | tilu | opat | lima | genep | tujuh | dalapan | salapan | sapuluh |
| ภาษามาดูรา | settong | dhua | tello' | émpa' | léma' | énném | pétto' | ballu' | sanga' | sapolo |
| ภาษามลายู | satu | dua | tiga | empat | lima | enam | tujuh | lapan | sembilan | sepuluh |
| ภาษามีนังกาเบา | ciék | duo | tigo | ampék | limo | anam | tujuah | dalapan | sambilan | puluah |
| ภาษาราปานูอี | tahi | rua | toru | ha | rima | ono | hitu | va'u | iva | 'ahuru |
| ภาษาฮาวาย | `ekahi | `elua | `ekolu | `eha: | `elima | `eono | `ehiku | `ewalu | `eiwa | `umi |
ภาษาหลัก

ภาษาในตระกูลนี้ที่มีผู้พูดมากกว่า 4 ล้านคนได้แก่ ภาษาชวา ภาษามลายู ภาษาซุนดา ภาษาตากาล็อก ภาษาเซบัวโน ภาษามาลากาซี ภาษามาดูรา ภาษาอีโลกาโน ภาษาฮิลิกายนอน ภาษามินังกาเบา ภาษาบาตัก ภาษาบิโกล ภาษาบันจาร์ ภาษาบาหลี
ภาษาในกลุ่มนี้ที่เป็นภาษาราชการได้แก่ ภาษาอินโดนีเซีย (ประเทศอินโดนีเซีย) ภาษาตากาล็อก (หรือภาษาฟิลิปิโน ประเทศฟิลิปปินส์) ภาษามลายู (มาเลเซีย สิงคโปร์ บรูไน) ภาษามาลากาซี (มาดากัสการ์) ภาษาเตตุน (ติมอร์-เลสเต) ภาษาฟิจิ (ฟิจิ) ภาษาซามัว (ซามัว) ภาษาตาฮีตี (เฟรนช์โปลินีเซีย) ภาษาตองงา (ตองงา) ภาษากิลเบิร์ต (คิริบาส) ภาษามาวรี (นิวซีแลนด์) ภาษาชามอร์โร (กวมและหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา) ภาษามาร์แชลล์ (หมู่เกาะมาร์แชลล์) ภาษานาอูรู (นาอูรู) ภาษาฮาวาย (รัฐฮาวาย สหรัฐอเมริกา)
ตราแผ่นดินของจาเมกา

| ตราอาร์มแห่งจาเมกา |
| --- | --- |

รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: รัฐบาลจาเมกาในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
เริ่มใช้: พ.ศ. 2418 (ประกาศใช้ครั้งแรก)   พ.ศ. 2505 (ปัจจุบัน)
เครื่องยอด: จระเข้ยืนเหนือผ้าโพกประดับหมวกเกราะสีเหลือง
โล่: กางเขนเซนต์จอร์จ สับปะรด 5 ลูก
ประคองข้าง: หญิงพื้นเมืองถือตะกร้าผลไม้ (ซ้าย), ชายพื้นเมืองถือเบ็ดตกปลา (ขวา)
คำขวัญ: อังกฤษ: "OUT OF MANY, ONE PEOPLE" ("จากหลากหลายรวมเป็นหนึ่ง")
ตราอาร์มแห่งจาเมกา เป็นตราอาร์มที่สืบทอดมาจากตราอาร์มสมัยภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร โดยตราแบบดั้งเดิมที่สุดนั้นเริ่มใช้เมื่อ ค.ศ. 1661 (พ.ศ. 2204) ภายใต้พระบรมราชานุญาตของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ออกแบบตราโดย วิลเลียม แซนครอฟท์ (William Sancroft) ซึ่งต่อมาได้เป็นที่อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ส่วนตราที่ใช้ในปัจจุบันนี้เป็นแบบที่เริ่มใช้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1962 (พ.ศ. 2505)
ลักษณะของดวงตรานั้นเป็นรูปโล่อาร์มพื้นขาว มีกากเขนตั้งสีแดงตามอย่างธงชาติอังกฤษ ในกางเขนนั้นมีรูปสับปะรด 5 ลูก แต่ละลูกอยู่ตามกิ่งแต่ละกิ่งของกางเขน 4 ลูก และที่ใจกลางกางเขน 1 ลูก เหนือโล่นั้นเป็นหมวกเกราะ (helmet) สีเหลืองหน้าตรง ประดับด้วยพู่ประดับสีขาว-เหลือง คาดผ้าโพกสีขาว-แดง มีรูปจระเข้หันหน้าไปทางซ้ายเป็นเครื่องยอด ซ้ายขวาของตราทั้งสองข้าวเป็นรูปคนพื้นเมืองยืนประคอง โดยด้านซ้ายเป็นรูปสตรีพื้นเมืองยืนเปลือยอก มือซ้ายประคองตรา มือขวาถือตะกร้าผลไม้ ด้านขวาของตราเป็นรูปบุรุษพื้นเมืองยืนเปลือยอก มือซ้ายถือคันเบ็ด มือขวาประคองตรา เบื้องล่างของรูปเหล่านี้เป็นแพรแถบด้านหน้าสีขาว ด้านหลังสีแดง จารึกภาษิตประจำชาติในแพรแถบเป็นภาษาอังกฤษ "OUT OF MANY, ONE PEOPLE" แปลความว่า "จากหลากหลายรวมเป็นหนึ่ง"
ประวัติ

ตราอาร์มแห่งจาเมกาซึ่งเริ่มใช้มาตั้งแต่สมัยเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรนั้นมีการเปลี่ยนแปลงมาแล้วหลายครั้ง ดังนี้
ตราอาร์มแบบแรกสุดเป็นรูปวงรีพื้นขาวขอบเหลือง ภายในมีรูปกางเขนเซนต์จอร์จมีรูปสับปะรด 5 ลูกคล้ายกับตราในปัจจุบัน เบื้องบนของตรานี้เป็นรูปหมวกเกราะสีเงินมีผ้าโพกสีขาวสลับแดง ประดับรูปจระเข้หันหน้าไปซ้ายเป็นเครื่องยอด ตรานี้ปรากฏในธงอาณานิคมระหว่าง ค.ศ. 1875 (พ.ศ. 2418) - ค.ศ. 1906 (พ.ศ. 2449)
ในปี ค.ศ. 1906 ได้มีการแก้ไขดวงตราใหม่โดยแก้พื้นตราจากรูปวงรีเป็นรูปโล่อาร์ม แต่เครื่องหมายภายในตราคงเดิม ส่วนบนของโล่ตัดรูปหมวกเกราะออก เหลือเพียงรูปจระเข้บนผ้าโพกสีขาวสลับแดง พร้อมเพิ่มรูปประคองข้างซ้ายขวาเป็นหญิงชายชาวพื้นเมืองอย่างตราแบบปัจจุบัน และเพิ่มแพรแถบสีขาวอยู่ล่างสุด บรรจุคำขวัญภาษาละตินว่า "INDUS UTERQUE SERVIET UNI" (เขียนเป็น "INDVS VTERQVE SERVIET VNI") อันมีความหมายว่า "จากหลากหลายรวมเป็นหนึ่ง"
ตราดังกล่าวนี้ได้ใช้มาจนถึงปี ค.ศ. 1957 (พ.ศ. 2500) จึงได้แก้ไขตราอีกครั้งหนึ่ง องค์ประกอบหลักในตราดวงนี้ยังคงคล้ายกับตราดวงเดิมใน ค.ศ. 1906 แต่เพิ่มหมวกเกราะหน้าตรงสีเหลืองไว้เหนือโล่ ประดับด้วยพู่ประดับ ผ้าโพกสีแดงสลับขาว และเครื่องยอดรูปจระเข้ ส่วนแพรแถบสีขาวเบื้องล่างได้มีการแก้ไขรูปลักษณะเสียใหม่ให้คล้ายกับตราแบบปัจจุบัน แต่ยังคงพื้นสีเป็นสีขาวและคำขวัญภาษาละตินไว้เช่นเดิม ถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1962 (พ.ศ. 2505) จึงได้มีการแก้ไขดวงตราเป็นครั้งที่ 3 โดยเปลี่ยนสีแพรแถบคำขวัญเป็นสีเหลือง และแปลคำขวัญเสียใหม่ให้เป็นภาษาอังกฤษใจความ "OUT OF MANY, ONE PEOPLE" ก่อนจะเปลี่ยนแปลงครั้งสุดท้ายให้เป็นตราแบบปัจจุบันในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน เพื่อใช้เป็นตราแผ่นดินของจาเมกาหลังได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร
ทั้งนี้ ตราทั้งหมดหากใช้เป็นตราในธงชาติประจำอาณานิคม จะบรรจุอยู่ในกรอบวงกลมพื้นสีขาวอีกชั้นหนึ่ง
ค.ศ. 1875 - 1906
ค.ศ. 1906 - 8 เม.ย. 1957
8 เม.ย. 1957 - 13 ก.ค. 1962
13 ก.ค. - 6 ส.ค. 1962
ดูเพิ่ม

ธงชาติจาเมกา
แหล่งข้อมูลอื่น

ธงสมัยอาณานิคมของจาเมกา ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
National Heroes, Symbols and Emblems, National Library of Jamaica เก็บถาวร 2009-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ตราสัญลักษณ์ของกาชาด

สัญลักษณ์ของขบวนการ “กาชาด” และ “เสี้ยววงเดือนแดง” ที่พิพิธภัณฑ์สภากาชาดในเจนีวา
ตราสัญลักษณ์ของขบวนการกาชาดและเสี้ยววงเดือนแดงนานาชาติ  (อังกฤษ: Emblems of the International Red Cross and Red Crescent Movement หรือ Emblems of the Red Cross) หรือ ตราสัญลักษณ์ของกาชาด ภายใต้อนุสัญญาเจนีวา เป็นตราสัญลักษณ์ที่ใช้ประทับบนยานพาหนะ และสิ่งก่อสร้างที่ใช้ในการบรรเทาทุกข์ของมนุษยชนเพื่อป้องกันจากการถูกโจมตีทางทหารในสมรภูมิ ตราสัญลักษณ์ของกาชาดมีด้วยกันสามตรา “ตรากางเขนแดง”, “ตราเสี้ยววงเดือนแดง” และ “ตราเพชรแดง”  ส่วน “ตราสิงห์และอาทิตย์แดง” เคยเป็นตราที่ได้รับการอนุมัติ แต่ในปัจจุบันไม่มีการใช้
นอกจากนั้นก่อนหน้านั้นก็ยังมีข้อโต้แย้งในการใช้ดาราแห่งเดวิดแดง โดยหน่วยปฐมพยาบาลมาเกนเดวิดอาดอม (Magen David Adom-MDA) ซึ่งเป็นสมาคมหน่วยปฐมพยาบาลของอิสราเอล “ตราเพชรแดง” จึงได้สร้างขึ้นมาเพื่อตอบสนองข้อโต้แย้งและทำให้รับหน่วยปฐมพยาบาลมาเกนเดวิดอาดอมเข้ามาในขบวนการได้
ประวัติของตราสัญลักษณ์ > ตราสัญลักษณ์ที่ใช้ในปัจจุบัน

|  |
| --- | --- |
  ธงชาติสวิสเซอร์แลนด์ที่เป็นที่มาของตราสัญลักษณ์ของกาชาด: ตรากางเขนแดง, กากบาทแดง หรือ กาชาด (Red Cross) กางเขนแดงเป็นตราที่ได้รับอนุมัติให้ใช้อย่างเป็นทางการในเจนีวาเมื่อปี ค.ศ. 1863 ธงของกาชาดเป็นคนละธงกับกางเขนนักบุญจอร์จซึ่งเป็นธงชาติอังกฤษ, บาร์เซโลนา, ไฟรบวร์ก และสถานที่อื่นๆ เพื่อป้องกันการสับสนบางครั้ง กากบาทแดงจึงเรียกว่า “กางเขนกรีกแดง” (Greek Red Cross)  ซึ่งเป็นคำที่ใช้ตามกฎหมายของสหรัฐอเมริกาในการบรรยายองค์การกาชาด กางเขนนักบุญจอร์จเป็นกางเขนที่ปลายกางเขนจรดขอบธง แต่กากบาทแดงของกาชาดเป็นกากบาท หรือ กางเขนลอยที่ปลายไม่จรดขอบธง ธงกาชาดมักจะสับสนกับธงชาติสวิสเซอร์แลนด์ซึ่งเป็นธงชาติที่มีสีกลับกันในปี ค.ศ. 1906 เมื่อตุรกีโต้ว่าสัญลักษณ์ของกาชาดมีบ่อเกิดมาจากสัญลักษณ์ของคริสต์ศาสนา ทางกาชาดจึงได้ตัดสินใจก่อตั้งธงกาชาดโดยการกลับสีธงชาติสวิตเซอร์แลนด์ แต่ก็ไม่มีหลักฐานใดที่บ่งที่มาของการกระทำดังกล่าว.
: ตราเสี้ยววงเดือนแดง (Red Crescent) “ตราเสี้ยววงเดือนแดง” เริ่มใช้โดยอาสาสมัครของกาชาดระหว่างความขัดแย้งที่เกิดขึ้นระหว่างรัสเซีย และ ตุรกี ระหว่างปี ค.ศ. 1877 ถึงปี ค.ศ. 1878 (Russo-Turkish War (1877-1878)) ตราได้รับการอนุมัติให้ใช้อย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1929 และในปัจจุบันรัฐอิสลาม 33 รัฐยอมรับตรานี้เป็นสัญลักษณ์  
: ตราเพชรแดง (Red Crystal) เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 2005 ส่วนหนึ่งเพื่อเป็นการตอบสนองความกดดันในการยอมรับหน่วยปฐมพยาบาลมาเกนเดวิดอาดอมเข้ามาเป็นสมาชิกเต็มตัวในองค์การที่เพิ่มมากขึ้น ขบวนการกาชาดและเสี้ยววงเดือนแดงนานาชาติ[ต้องการอ้างอิง] จึงได้อนุมัติตราสัญลักษณ์ใหม่ที่เรียกอย่างเป็นทางการว่า “ตราทางการที่สาม” (Third Protocol Emblem) หรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า “ตราเพชรแดง” (Red Crystal)
ประวัติของตราสัญลักษณ์ > ตราสัญลักษณ์ที่ได้รับการอนุมัติแต่มิได้ใช้

|  |
| --- | --- |
 : ตราสิงห์และอาทิตย์แดง (Red Lion and Sun) “สมาคมสิงห์และอาทิตย์แดงแห่งอิหร่าน” (Red Lion and Sun Society) ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1922 และเข้าเป็นสมาชิกของกาชาดในปี ค.ศ. 1923 แต่บางรายงานกล่าวว่าสัญลักษณ์ได้รับการเสนอที่เจนีวาในปี ค.ศ. 1864 เพื่อเป็นตราของตนเองที่ไม่ใช่ทั้งสองตราที่มีอยู่แล้วที่เป็นตราที่ใช้โดยประเทศปฏิปักษ์ของอิหร่าน--จักรวรรดิออตโตมัน และ จักรวรรดิรัสเซีย  แม้ว่าการอ้างจะไม่ตรงกับประวัติของกาชาด และเสนอว่าตราสิงห์และอาทิตย์แดงก็เช่นเดียวกับ “ตราเสี้ยววงเดือนแดง” ที่เป็นตราที่คิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1877 ถึงปี ค.ศ. 1878 ระหว่างความขัดแย้งระหว่างรัสเซีย และ ตุรกี ในปี ค.ศ. 1980 เนื่องจากตราสิงห์และอาทิตย์แดงมีความเกี่ยวข้องกับชาห์ รัฐบาลใหม่ของสาธารณรัฐอิสลามอิหร่านจึงหันมาใช้ “ตราเสี้ยววงเดือนแดง” เช่นเดียวกับกลุ่มประเทศมุสลิมอื่นๆ แม้ว่าการใช้ “ตราสิงห์และอาทิตย์แดง” จะได้รับการยกเลิกไปแล้วแต่อิหร่านก็ยังสงวนสิทธิในการนำตรานี้กลับมาใช้ได้อีก อนุสัญญาเจนีวายังคงถือว่าเป็นตราที่ถูกต้องตามข้อตกลง[ต้องการอ้างอิง]
ประวัติของตราสัญลักษณ์ > ตราที่ไม่ได้รับการอนุมัติ

|  |
| --- | --- |
 : ตราดาราแห่งเดวิดแดง(Red Star of David) อิสราเอลทำการยื่นคำร้องขอให้เพิ่มดาราแห่งเดวิดสีแดงเป็นตราของกาชาดเป็นเวลากว่า 50 ปีโดยให้เหตุผลว่าในเมื่อตราของคริสเตียนและมุสลิมได้รับการอนุมัติได้ ตราของชาวยิวจึงควรจะเป็นตราที่ได้รับการอนุมัติเช่นกัน ดาราแห่งเดวิดสีแดงเป็นตราที่ใช้โดยหน่วยปฐมพยาบาลมาเกนเดวิดอาดอม ที่เป็นหน่วยปฐมพยาบาลแห่งชาติของอิสราเอล แต่ก็ไม่ได้รับการอนุมัติ   ขบวนการกากบาทแดงและเสี้ยววงเดือนแดงนานาชาติไม่ยอมรับข้อเสนอเรื่อยมา โดยอ้างว่ากากบาทแดงมิได้หมายถึงสัญลักษณ์ของคริสต์ศาสนา แต่เป็นสีที่กลับกันกับธงชาติสวิตเซอร์แลนด์ และถ้าทำการอนุมัติให้แก่ชาวยิวหรือกลุ่มอื่นแล้ว ก็จะเป็นตัวอย่างให้กลุ่มศาสนาอื่นๆ ทำการร้องขอกันไปตามๆ กัน และให้เหตุผลว่าการจำแนกตราขึ้นหลายตรา จะทำให้ความหมายดั้งเดิมของกาชาดที่ตั้งไว้ลดความสำคัญลง ที่ตั้งใจจะให้เป็นตราเดียวที่ใช้ปกป้องยานพาหนะ หรือสิ่งก่อสร้างจากการถูกทำลายในการต่อสู้ ประเทศอาหรับบางประเทศเช่นซีเรีย ประท้วงการรับหน่วยปฐมพยาบาลมาเกนเดวิดอาดอมเข้าเป็นสมาชิก ซึ่งทำให้การออกเสียงอย่างเป็นเอกฉันท์ไม่สามารถจะทำได้ แต่ระหว่างปี ค.ศ. 2000 ถึง ค.ศ. 2006 กาชาดอเมริกันไม่ยอมส่งเงินค่าธรรมเนียมจำนวนราว $42 ล้านเหรียญสหรัฐให้แก่กาชาดเพราะกาชาดไม่ยอมรับหน่วยปฐมพยาบาลอิสราเอลเข้าเป็นสมาชิก ซึ่งเป็นผลทำให้เกิดการสร้าง “ตราเพชรแดง” ขึ้นเพื่อการนี้ และการยอมรับหน่วยปฐมพยาบาลมาเกนเดวิดอาดอมเข้าเป็นสมาชิกเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2006 ดาราแห่งเดวิดสีแดงเป็นตราที่ไม่ได้รับการพิทักษ์นอกอิสราเอล ฉะนั้นหน่วยปฐมพยาบาลอิสราเอลจึงใช้ “ตราเพชรแดง” ระหว่างการปฏิบัติการนอกประเทศเพื่อที่จะได้รับการพิทักษ์
ดูเพิ่ม

กาชาด
สัญลักษณ์
ตลาดมืด

ตลาดมืดแห่งหนึ่งในบาร์เซโลนา ค.ศ. 2015
ตลาดมืด (อังกฤษ: black market) เป็นตลาดลับที่มีการซื้อขายสินค้าและบริการอย่างผิดกฎหมาย หรือมีแง่มุมที่ไม่สอดคล้องกับกฎหมาย มักเกิดจากการควบคุมทางด้านเศรษฐกิจ หรือการบังคับใช้กฎหมายที่ห้ามไม่ให้มีการผลิตหรือจำหน่ายสินค้าและบริการบางอย่าง ตัวอย่างเช่น การค้ายาเสพติด การค้าประเวณี ฯลฯ และนอกจากนี้ยังมักมีการหนีภาษีอีกด้วย ซึ่งตลาดมืดนั้น หากไม่สามารถควบคุมได้ หรือควบคุมได้ไม่ทั่วถึง ก็จะทำให้มีการซื้อขายหรือแลกเปลี่ยนสินค้าและบริการกันในราคาหรืออัตราที่สูงกว่าที่กำหนดไว้
และเนื่องจากการหนีภาษีหรือการมีส่วนเกี่ยวข้องในตลาดมืดถือเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องจึงมักปิดบังการกระทำเหล่านี้ของตนไว้เพื่อไม่ให้เจ้าหน้าที่พบเห็น นอกจากนี้ในตลาดมืดยังมักใช้เงินสดในการซื้อขายแลกเปลี่ยน เนื่องจากเป็นวิธีที่ติดตามและตรวจสอบย้อนกลับได้ยาก
ตราแผ่นดินของแอลเบเนีย

| ตราอาร์มของแอลเบเนีย |
| --- | --- |

ตราอาร์มรุ่นต่าง ๆ
ตราอาร์มของราชอาณาจักรแอลเบเนีย (ค.ศ. 1928 - ค.ศ. 1939)
ตราอาร์มแอลเบเนียภายใต้การยึดครองของอิตาลี (ค.ศ. 1939 - ค.ศ. 1943)
รายละเอียด
ผู้ใช้ตรา: สาธารณรัฐแอลเบเนีย
โล่: “Gules, a two-headed eagle Sable; in chief the helmet of Skanderbeg Or” “พื้นตราสีแดง, อินทรีสองหัวสีดำ; ตอนบนของโล่เป็นหมวกเกราะสแกนเดอร์เบิร์กสีทอง”
ตราแผ่นดินของแอลเบเนีย (อังกฤษ: Coat of arms of Albania) เป็นตราอาร์มของประเทศแอลเบเนียที่แปลงมาจากธงชาติแอลเบเนียและมาจากตราของสแกนเดอร์เบิร์ก เครื่องหมายเหนืออินทรีสองหัวคือหมวกเกราะสแกนเดอร์เบิร์กที่ประดับด้วยเขาแพะ
ดูเพิ่ม

ตราอาร์ม
นิยามของตรา
มุทราศาสตร์