stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
กษิต ภิรมย์
การขับไล่นายกษิต ภิรมย์ ให้พ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ > ข้อกล่าวหาในช่วงที่ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศ

เคยขึ้นเวทีปราศัยในระหว่างการชุมนุมประท้วงของกลุ่มพันธมิตรฯ ทั้งที่ทำเนียบรัฐบาล และท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ และกล่าวชื่นชมการยึดสนามบินในครั้งนั้นว่าเป็น "นวัตกรรมใหม่ของการประท้วง"
กล่าวเชิญชวนนักการทูตระดับสูง และนักหนังสือพิมพ์ต่างชาติให้ไปร่วมชมการชุมนุมประท้วง และกล่าวถึงการยึดท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ที่ทำให้นักท่องเที่ยวตกค้างในประเทศกว่าสามแสนห้าหมื่นคนว่า "สนุกมาก ดนตรีเพราะ อาหารอร่อย"
กล่าวหาสมเด็จฮุนเซน นายกรัฐมนตรีกัมพูชาว่า "บ้า ๆ บอ ๆ" "เป็นกุ๊ย" "จิตใจชั่วร้าย" และ "เป็นขี้ข้า" ของอดีตนายกรัฐมนตรี พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร
การขับไล่นายกษิต ภิรมย์ ให้พ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ > ข้อกล่าวหาเพิ่มเติมจากการอภิปรายไม่ไว้วางใจเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552

วางตัวไม่เหมาะสมกับตำแหน่งเอกอัครราชทูตไทยในต่างประเทศ และเคยทะเลาะชกตีกับนักเรียนไทยในช่วงระหว่างที่ดำรงตำแหน่งที่ประเทศรัสเชีย
มีความเห็นขัดแย้งทางด้านนโยบายกับรัฐบาลที่นายกษิตสังกัดอยู่ในเรื่องนโยบายประชานิยม
เรียกร้องขอเปียโนจากนักธุรกิจ โดยอ้างว่าจะนำไปมอบให้ผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง แต่ท้ายสุดแล้วเปียโนหลังนั้นกลับอยู่ที่บ้านของนายกษิตเอง ต่อมา วันที่ 31 มีนาคม 2552 นายกษิตได้ชี้แจงเรื่องเปียโนว่าเป็นการซื้อเปียโนมือสองมาในราคาแสนกว่าบาท และยังตั้งอยู่ที่บ้าน ไม่ได้เป็นการให้ฟรีแต่ประการใด
ขอตั๋วเครื่องบินจากบริษัทการบินไทยจำนวน 50 ที่นั่ง เพื่อแจกจ่ายให้ญาติพี่น้องในระหว่างดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตไทยประจำประเทศญี่ปุ่น
ซึ่งข้อกล่าวหาเหล่านี้ทั้งหมดเป็นการกล่าวเท็จ โดยในเรื่องการชกต่อยกับนักเรียนไทยที่รัสเซีย เป็นการใส่ร้ายของคอลัมนิสต์หนังสือพิมพ์ชื่อดัง ซึ่งขณะที่เรียนที่รัสเซียได้ข่มเหงสตรีและกระทำสิ่งไม่เหมาะสมหลายประการ จึงถูกนายกษิตตำหนิ สำหรับเรื่องตั๋วเครื่องบินเป็นการสนับสนุนการจัดกิจกรรมของสถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงโตเกียว อาทิ การจัดงานเทศกาลอาหารไทย การจัดงานส่งเสริมประเทศไทยต่างๆ
การอภิปรายไม่ไว้วางใจเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552

หลังจากการอภิปรายไม่ไว้วางใจเมื่อวันที่ 19 - 20 มีนาคม พ.ศ. 2552 และในวันที่ 21 มีนาคม สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรส่วนใหญ่ได้มีมติไว้วางใจให้นายกษิตดำรงตำแหน่งต่อไปด้วยเสียงสนับสนุน 237 เสียง แต่ก็ยังน้อยกว่ารัฐมนตรีท่านอื่นที่ถูกอภิปรายไม่ไว้วางใจในครั้งนั้นถึง 9 เสียง และเป็นรัฐมนตรีแต่เพียงผู้เดียวที่ได้รับคะแนนเสียงไม่ไว้วางใจ 1 เสียงจาก นายเกียรติกร พากเพียรศิลป์ ส.ส. ปราจีนบุรี พรรคประชาธิปัตย์ด้วยกันเอง โดยให้เหตุผลว่า "ถ้านายกษิตยังนั่งเป็นรัฐมนตรีต่อไป กลุ่มคนเสื้อแดงก็จะใช้กรณีของนายกษิตเป็นข้ออ้างหลักในการรวมตัวชุมนุม" อย่างไรก็ตาม นายชินวรณ์ บุณยเกียรติ ประธานวิปรัฐบาล ชี้แจงว่า พรรคร่วมรัฐบาลมีเสียงทั้งหมด 262 เสียง แต่เข้าร่วมประชุม 259 เสียง แบ่งเป็นเสียงรัฐมนตรี 23 เสียง และประธานสภา 1 เสียง ดังนั้น จึงเหลือเสียงสนับสนุน 234 เสียง แต่นายกษิต ภิรมย์ ได้คะแนนไว้วางใจ 237 เสียง แสดงว่า ได้เสียงจากฝ่ายค้านเพิ่มเข้ามาอีก 3 เสียง
กรณีพรรคการเมืองใหม่

ในกลางปี พ.ศ. 2552 ที่ทางกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ได้ก่อตั้งพรรคการเมืองใหม่ (กมม.) ขึ้น นายกษิตซึ่งเป็นหนึ่งในแนวร่วมของพันธมิตรฯด้วย ได้ให้สัมภาษณ์ว่าจะขออยู่ร่วมกับพรรคประชาธิปัตย์ต่อไป โดยเห็นว่ามีอุดมการณ์ต่างจากกลุ่มพันธมิตรฯและพรรคการเมืองใหม่
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
พ.ศ. 2537 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
พ.ศ. 2560 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)
พ.ศ. 2536 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ > เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

ญี่ปุ่น :
พ.ศ. 2547 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อาทิตย์อุทัย ชั้นที่ 1
เยอรมนี :
พ.ศ. 2552 –  เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ชั้นที่ 1
รางวัล

กษิต ภิรมย์ ได้รับรางวัลต่าง ๆ ดังนี้
รางวัลศิษย์เก่าดีเด่น จาก คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ข้าราชการดีเด่น รางวัลครุฑทองคำ
แหล่งข้อมูลอื่น

กษิต ภิรมย์ บัวแก้วคนกล้า เก็บถาวร 2009-02-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | กษิต ภิรมย์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สมพงษ์ อมรวิวัฒน์ |  |   รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (ครม. 59)   (20 ธันวาคม พ.ศ. 2551 - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2554) |  | ดร.สุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล |
| ด ค กคณะรัฐมนตรีคณะที่ 59 ของไทย |
| --- | --- | --- |
| นายกรัฐมนตรี |  อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ  |  |
| รองนายกรัฐมนตรี |  สุเทพ เทือกสุบรรณ  กอร์ปศักดิ์ สภาวสุ  สนั่น ขจรประศาสน์  ไตรรงค์ สุวรรณคีรี  |  |
| สำนักนายกรัฐมนตรี |  สาทิตย์ วงศ์หนองเตย  วีระชัย วีระเมธีกุล  องอาจ คล้ามไพบูลย์  |  |
| กลาโหม |  ประวิตร วงษ์สุวรรณ  |  |
| การคลัง |  กรณ์ จาติกวณิช  ประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์  พฤฒิชัย ดำรงรัตน์  มั่น พัธโนทัย  |  |
| การต่างประเทศ |  กษิต ภิรมย์  |  |
| การท่องเที่ยวและกีฬา |  ชุมพล ศิลปอาชา  |  |
| การพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ |  วิฑูรย์ นามบุตร  อิสสระ สมชัย  |  |
| เกษตรและสหกรณ์ |  ธีระ วงศ์สมุทร  ชาติชาย พุคยาภรณ์  ศุภชัย โพธิ์สุ  |  |
| คมนาคม |  โสภณ ซารัมย์  ประจักษ์ แกล้วกล้าหาญ  เกื้อกูล ด่านชัยวิจิตร  สุชาติ โชคชัยวัฒนากร  |  |
| ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม |  สุวิทย์ คุณกิตติ  |  |
| เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร |  ระนองรักษ์ สุวรรณฉวี  จุติ ไกรฤกษ์  |  |
| พลังงาน |  วรรณรัตน์ ชาญนุกูล  |  |
| พาณิชย์ |  พรทิวา นาคาศัย  อลงกรณ์ พลบุตร  |  |
| มหาดไทย |  ชวรัตน์ ชาญวีรกูล  บุญจง วงศ์ไตรรัตน์  ถาวร เสนเนียม  |  |
| ยุติธรรม |  พีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค  |  |
| แรงงาน |  ไพฑูรย์ แก้วทอง  เฉลิมชัย ศรีอ่อน  |  |
| วัฒนธรรม |  ธีระ สลักเพชร  นิพิฏฐ์ อินทรสมบัติ  |  |
| วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี |  กัลยา โสภณพนิช  วีระชัย วีระเมธีกุล  |  |
| ศึกษาธิการ |  จุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์  ชินวรณ์ บุณยเกียรติ  ชัยวุฒิ บรรณวัฒน์  นริศรา ชวาลตันพิพัทธ์  ไชยยศ จิรเมธากร  |  |
| สาธารณสุข |  วิทยา แก้วภราดัย  จุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์  มานิต นพอมรบดี  พรรณสิริ กุลนาถศิริ (ขณะรักษาการ)  |  |
| อุตสาหกรรม |  ชาญชัย ชัยรุ่งเรือง  ชัยวุฒิ บรรณวัฒน์  |  |
| โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี |  ปณิธาน วัฒนายากร (ขณะรักษาการ)  พุทธิพงษ์ ปุณณกันต์  ศุภชัย ใจสมุทร (ขณะรักษาการ)  ศุภรักษ์ ควรหา  วัชระ กรรณิการ์  ภูมินทร์ ลีธีระประเสริฐ  มารุต มัสยวาณิช  |  |
 รัฐมนตรีช่วยว่าการ  † : รักษาการแทน  พ้นจากตำแหน่ง 
พล.ร.ต. สมภพ ภิรมย์ บิดา
จินตนา ภิรมย์ ภรรยา
สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี

สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี (อังกฤษ: Manchester City Football Club) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า แมนซิตี เป็นสโมสรฟุตบอลของประเทศอังกฤษที่ตั้งอยู่ ณ เมืองแมนเชสเตอร์ ปัจจุบันแข่งขันในพรีเมียร์ลีกซึ่งเป็นลีกสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1880 ในชื่อ เซนต์มากส์ (เวสต์กอร์ตัน) ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น สโมสรฟุตบอลอาร์ดวิก ใน ค.ศ. 1887 และเปลี่ยนชื่อเป็นแมนเชสเตอร์ซิตีใน ค.ศ. 1894 มีสนามเหย้าคือสนามกีฬาซิตีออฟแมนเชสเตอร์ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมือง โดยสโมสรใช้งานสนามแห่งนี้มาตั้งแต่ ค.ศ. 2003 หลังจากที่เคยใช้สนามเมนโรดมาตั้งแต่ ค.ศ. 1923 แมนเชสเตอร์ซิตีใช้สีฟ้าเป็นสีของชุดเหย้าตั้งแต่ปี ค.ศ. 1894 ซึ่งเป็นฤดูกาลแรกที่ใช้ชื่อปัจจุบัน ตลอดประวัติศาสตร์ของสโมสร สโมสรคว้าแชมป์ลีก 10 สมัย, เอฟเอคัพ 7 สมัย, ลีกคัพ 8 สมัย, เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ 7 สมัย, ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 1 สมัย, ยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ 1 สมัย, ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 1 สมัย และฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 1 สมัย
แมนเชสเตอร์ซิตีเข้าร่วมฟุตบอลลีกครั้งแรกใน ค.ศ. 1892 และคว้าถ้วยรางวัลแรกด้วยการชนะเลิศฟุตบอลเอฟเอคัพในปี 1904 ช่วงเวลาที่สโมสรเริ่มประสบความสำเร็จคือทศวรรษ 1960 ซึ่งสโมสรชนะเลิศทั้งลีก, ยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ, เอฟเอคัพ และลีกคัพภายใต้การคุมทีมของโจ เมอร์เซอร์และมัลคอม อัลลิซัน สโมสรเริ่มเข้าสู่ช่วงตกต่ำหลังจากที่แพ้ในนัดชิงชนะเลิศเอฟเอคัพปี 1981 โดยเคยตกชั้นจนถึงลีกระดับที่สามมาแล้ว พวกเขาเลื่อนชั้นกลับสู่ลีกสูงสุดได้ในฤดูกาล 2001–02 และได้ลงเล่นในพรีเมียร์ลีกมาตั้งแต่ฤดูกาล 2002–03
แมนเชสเตอร์ซิตีได้รับการลงทุนทางการเงินจำนวนมากทั้งในด้านทีมงานและสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ หลังจากที่ชีคมานซูร์ บิน ซาเยด อัล นาห์ยาน เข้าครอบครองกิจการผ่านอาบูดาบียูไนเต็ดกรุป ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2008 สิ่งนี้เริ่มต้นยุคใหม่แห่งความสำเร็จอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน โดยสโมสรคว้าแชมป์เอฟเอคัพใน ค.ศ. 2011 และแชมป์พรีเมียร์ลีกใน ค.ศ. 2012 ซึ่งพวกเขาคว้าแชมป์ทั้งสองรายการเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ทศวรรษที่ 1960 ตามด้วยแชมป์ลีกอีกครั้งใน ค.ศ. 2014 ต่อมา ภายใต้การคุมทีมของแป็ป กวาร์ดิออลา แมนเชสเตอร์ซิตีคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2017–2018 และกลายเป็นทีมเดียวในประวัติศาสตร์การแข่งขันที่เก็บได้ 100 คะแนนในฤดูกาลเดียว ในฤดูกาล 2018–19 พวกเขาคว้าแชมป์ 4 รายการโดยคว้าแชมป์ในประเทศทุกรายการ และกลายเป็นทีมฟุตบอลชายของอังกฤษทีมแรกที่คว้าเทรเบิลแชมป์ในประเทศ ตามด้วยแชมป์พรีเมียร์ลีก 4 สมัยติดต่อกันในฤดูกาล 2020–21, 2021–22, 2022–23 และ 2023–24 และเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกครั้งแรกใน ค.ศ. 2021 และใน ค.ศ. 2023 พวกเขากลายเป็นสโมสรที่สองของอังกฤษที่คว้าเทรเบิลแชมป์ระดับทวีป ซึ่งรวมถึงการคว้าแชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกครั้งแรก และสโมสรมีค่าสัมประสิทธิ์ของยูฟ่าสูงที่สุดเป็นอันดับหนึ่งเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 2022–23
แมนเชสเตอร์ซิตีได้รับการจัดอันดับเป็นอันดับสองโดยดีลอยท์ฟุตบอลมันนีลีก เมื่อจบฤดูกาล 2022–23 ทำให้เป็นสโมสรฟุตบอลที่มีรายได้สูงที่สุดเป็นอันดับสองของโลกโดยมีมูลค่าประมาณ 825 ล้านยูโร ใน ค.ศ. 2022 ฟอบส์ ประเมินว่าสโมสรมีมูลค่ามากเป็นอันดับ 6 ของโลกกว่า 4.25 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ แมนเชสเตอร์ซิตี้มีเจ้าของคือซิตีฟุตบอลกรุป บริษัทโฮลดิ้งในอังกฤษมูลค่า 3.73 พันล้านปอนด์ (4.8 พันล้านดอลลาร์) ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019
ประวัติ > ก่อตั้งทีม และย้ายสู่เมนโรด (1880–1920)

สโมสรก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1880 โดยกลุ่มสมาชิกของคริสตจักรเซนต์มาร์กแห่งอังกฤษ เวสต์กอร์ตัน โดยที่มาในการก่อตั้งนั้นเกิดจากการที่บาทหลวงในโบสถ์ต้องการแก้ปัญหาชุมชม เนื่องด้วยมีวัยรุ่นและผู้ใหญ่จำนวนมากที่ติดสุราและเป็นโรคพิษสุรารวมทั้งมีปัญหาอาชญากรรมในท้องถิ่นเนื่องจากปัญหาการว่างงาน จึงต้องการตั้งทีมฟุตบอลเพื่อช่วยส่งเสริมให้ประชาชนหันมาออกกำลังกาย เดิมทีนั้นสโมสรก่อตั้งในชื่อ เซนต์มากส์ (เวสต์กอร์ตัน) ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อเป็น สโมสรฟุตบอลอาร์ดวิก ใน ค.ศ. 1887 และกลายมาเป็น แมนเชสเตอร์ซิตี อย่างในปัจจุบันใน ค.ศ. 1894
การแข่งขันอย่างเป็นทางการของสโมสรเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1880 พบกับทีมคริสตจักรจากแม็คเคิลสฟิลต์ ซึ่งสมาชิกคริสตจักร เซนต์มากส์ แพ้ไป 1–2 จากนั้นจึงเริ่มมีการจดทะเบียนเป็นสโมสรอาชีพและมีการจัดตั้งกลุ่มผู้เล่นอย่างเป็นทางการ
สโมสรชนะเลิศฟุตบอลดิวิชันสองใน ค.ศ. 1899 และได้สิทธิ์เลื่อนชั้นสู่ลีกสูงสุดในสมัยนั้นอย่างดิวิชันหนึ่ง ก่อนจะชนะเลิศถ้วยรางวัลแรกในประวัติศาสตร์ในถ้วยเอฟเอคัพ เอาชนะโบลตันวอนเดอเรอส์ 1–0 ในรอบชิงชนะเลิศ 23 เมษายน ค.ศ. 1904 และพวกเขาเกือบจะทำสถิติชนะเลิศฟุตบอลลีกและฟุตบอลถ้วยได้ในฤดูกาลเดียวกัน ทว่าพวกเขากับพลาดแชมป์ลีกในช่วงท้ายไปอย่างน่าเสียดาย แต่พวกเขาก็ถือเป็นสโมสรแรกในเมืองแมนเชสเตอร์ที่ชนะเลิศถ้วยรางวัลอย่างเป็นทางการ
สโมสรประสบปัญหาการเงินอย่างหนักในฤดูกาลต่อมา นำไปสู่การปล่อยตัวผู้เล่นทีมชุดใหญ่ถึง 17 คน รวมถึงกัปตันทีมอย่าง บิลลี เมเรดิท ซึ่งย้ายข้ามฟากไปร่วมสโมสรคู่อริอย่างแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในสนามไฮด์โรด ค.ศ. 1920 นำไปสู่การย้ายไปยังสนามเหย้าแห่งใหม่ซึ่งก็คือ เมนโรด ใน ค.ศ. 1923
ประวัติ > แชมป์ลีกสูงสุด, ตกชั้น และแชมป์ฟุตบอลถ้วย (1930–76)

ในทศวรรษถัดมา สโมสรเข้าชิงชนะเลิศเอฟเอคัพได้อีกสองครั้ง แพ้ต่อเอฟเวอร์ตันใน ค.ศ. 1933 ก่อนจะคว้าแชมป์โดยชนะพอร์ตสมัทในปีต่อมา ซึ่งในฤดูกาลนั้นสโมสรยังสร้างสถิติสำคัญในการมีจำนวนผู้ชมในสนามสูงสุด 84,569 ราย ในการแข่งขันเอฟเอคัพรอบที่ 6 ที่พบกับสโตกซิตี โดยถือเป็นสถิติสูงสุดยาวนานมาจนถึง ค.ศ. 2016 ต่อมา สโมสรชนะเลิศฟุตบอลดิวิชันหนึ่งเป็นครั้งแรกในฤดูกาล 1936–37 แต่พวกเขากลับต้องตกชั้นในฤดูกาลต่อมา แม้จะทำสถิติเป็นทีมที่ยิงประตูมากที่สุดในลีกประจำฤดูกาลนั้น และทีมก็มีผลงานไม่สม่ำเสมอหลังจากนั้น กระทั่ง 20 ปีต่อมา แมนเชสเตอร์ซิติกลับมาชิงชนะเลิศเอฟเอคัพได้อีกสองครั้ง และเช่นเดียวกับในช่วงทศวรรษ 1930 พวกเขาแพ้ในการชิงชนะเลิศครั้งแรกต่อนิวคาสเซิลใน ค.ศ. 1955 ก่อนจะคว้าแชมป์ได้ในครั้งถัดมาใน ค.ศ. 1956 ชนะเบอร์มิงแฮมซิตีในนัดชิงชนะเลิศ 3–1 โดยมีเหตุการณ์น่าสนใจคือ แบร์ท เทราท์มันน์ ผู้รักษาประตูคนสำคัญลงเล่นจนจบการแข่งขันแม้จะได้รับการกระทบกระเทือนที่คออย่างรุนแรง แต่เขากลับไม่รู้ตัวแต่อย่างใด
แมนเชสเตอร์ซิตีต้องตกชั้นสู่ดิวิชันสองใน ค.ศ. 1953 และยังสร้างสถิติที่ไม่น่าจดจำคือการมีผู้ชมน้อยที่สุดเพียง 8,015 รายในนัดที่พบกับ วินดันทาวน์ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1965 โจ เมอร์เซอร์ อดีตปีกชื่อดังชาวอังกฤษได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้จัดการทีมในช่วงฤดูร้อน และมีมัลคอล์ม อัลลิสันเป็นผู้ช่วย (ผู้ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นผู้จัดการทีมใน ค.ศ. 1971) ก่อนจะพาสโมสรคว้าแชมป์ฟุตบอลดิวิชันสองได้เป็นครั้งที่สองรวมถึงทำการเซ็นสัญญากับผู้เล่นคนสำคัญอย่าง ไมค์ ซัมเมอร์บี และ โคลิน เบลล์ ถัดมาในฤดูกาล 1967–68 สโมสรคว้าแชมป์ดิวิชันหนึ่ง ได้เป็นครั้งที่สองโดยคว้าแชมป์ไปในนัดสุดท้ายของฤดูกาลซึ่งชนะนิวคาสเซิล 4–3 และยังทำให้คู่อริอย่างแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดได้เพียงรองแชมป์ ความสำเร็จยังคงตามมาอย่างต่อเนื่อง พวกเขาคว้าแชมป์เอฟเอคัพได้อีกครั้งใน ค.ศ. 1969 ก่อนจะคว้าถ้วยยุโรปรายการแรกจากการชนะยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ เอาชนะทีมกูร์ญิกซับแชจากโปแลนด์ 2–1 ในนัดชิงชนะเลิศที่กรุงเวียนนา และยังคว้าแชมป์ลีกคัพได้ในปีนั้น ถือเป็นสโมสรที่สองของอังกฤษที่ชนะเลิศการแข่งขันรายการยุโรป และชนะเลิศฟุตบอลถ้วยในประเทศได้ภายในฤดูกาลเดียวกัน
แมนเชสเตอร์ซิตียังรักษามาตรฐานการเล่นได้อย่างต่อเนื่องในช่วงทศวรรษ 1970 โดยจบฤดูกาลในลีกด้วยรองแชมป์อีกสองครั้งซึ่งมีแต้มตามหลังทีมแชมป์เพียงคะแนนเดียวทั้งสองครั้ง รวมทั้งเข้าชิงชนะเลิศลีกคัพได้อีกครั้งใน ค.ศ. 1974 แต่แพ้วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ และในฤดูกาลนั้นยังมีหนึ่งในการแข่งขันสำคัญที่อยู่ในความทรงจำของแฟน ๆ คือการพบกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในนัดสุดท้ายของฤดูกาล 1973–74 โดยในนัดนั้นยูไนเต็ดซึ่งอยู่ในยุคตกต่ำต้องการชัยชนะเพื่อหนีการตกชั้น ผลปรากฏว่า เดนิส ลอว์ อดีตผู้เล่นของยูไนเต็ดเป็นผู้ทำประตูชัยให้ซิตีเอาชนะไป 1–0 ส่งผลให้ยูไนเต็ดตกชั้นสู่ฟุตบอลดิวิชันสอง แมนเชสเตอร์ซิตีประสบความสำเร็จอีกครั้งในลีกคัพ ค.ศ. 1976 เอาชนะนิวคาสเซิลในรอบชิงชนะเลิศ 2–1
ประวัติ > ตกต่ำ (1979–96)

แมนเชสเตอร์ซิตีต้องเข้าสู่ความตกต่ำครั้งใหญ่ในเวลาต่อมา มัลคอล์ม อัลลิสัน กลับมาคุมทีมเป็นครั้งที่สองใน ค.ศ. 1979 แต่ทำผลงานย่ำแย่ และยังล้มเหลวในการลงทุนซื้อตัวผู้เล่น โดยเซ็นสัญญากับผู้เล่นราคาแพงอย่าง สตีฟ เดลีย์ กองกลางชาวอังกฤษซึ่งไม่เข้ากับระบบทีม ทำให้อัลลิสันต้องลาทีมไป และถูกแทนที่โดย จอห์น บอนด์ ซึ่งพาทีมเข้าชิงชนะเลิศเอฟเอคัพใน ค.ศ. 1981 แต่แพ้ทอตนัมฮอตสเปอร์ในนัดแข่งใหม่ และพวกเขามีช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในประวัติศาสตร์โดยตกชั้นถึงสองครั้ง (ฤดูกาล 1983 และ 1987) ส่งผลให้สโมสรต้องลงไปแข่งขันในลีกระดับสาม (ฟุตบอลลีกวันในปัจจุบัน) แต่สามารถกลับสู่ลีกสูงสุดได้ใน ค.ศ. 1989 และมีผลงานที่พัฒนาขึ้นจนจบในอันดับห้าสองฤดูกาลติดต่อกันใน ค.ศ. 1991 และ 1992 ภายใต้การคุมทีมของปีเตอร์ รีด แต่โชคชะตาก็ดูเหมือนจะเล่นตลกกับพวกเขาอีกครั้ง โดยแม้ว่าซิตีจะเป็นหนึ่งในสโมสรผู้ร่วมก่อตั้งพรีเมียร์ลีกซึ่งเป็นการแข่งขันลีกสูงสุดที่เปลี่ยนชื่อมาจากฟุตบอลดิวิชันหนึ่ง พวกเขากลับมีผลงานที่ตกต่ำลงเรื่อย ๆ หลังจากนั้น โดยหลังจบอันดับเก้าในฤดูกาลแรก พวกเขากลายเป็นเพียงทีมท้ายตารางและตกชั้นใน ค.ศ. 1996 และหลังจากเล่นในลีกสองอยู่สองฤดูกาล พวกเขาสร้างสถิติย่ำแย่ที่สุดในประวัติศาสตร์สโมสรอีกครั้ง ด้วยการมีคะแนนในฤดูกาลน้อยที่สุดตั้งแต่ลงแข่งขันฟุตบอลลีก ทั้งยังเป็นหนึ่งในสองสโมสรของทวีปยุโรปที่เคยชนะการแข่งขันถ้วยยุโรป แต่ต้องตกชั้นลงไปเล่นในลีกระดับสามของประเทศ ต่อจากสโมสรมักเดเบิร์กในเยอรมนี
ประวัติ > ฟื้นตัว (2000–07)

เดวิด เบิร์นชไตน์ นักธุรกิจชาวอังกฤษเข้ามาบริหารสโมสรในฐานะเจ้าของทีมคนใหม่ สโมสรมีฐานะทางการเงินที่ดีขึ้น และภายใต้การคุมทีมของ โจ รอยล์ อดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ สโมสรเลื่อนชั้นสู่ดิวิชั่นสองได้อีกครั้งจากการเอาชนะจิลลิงงัม รวมถึงการทำผลงานยอดเยี่ยมจนเลื่อนชั้นกลับสู่พรีเมียร์ลีกได้สำเร็จ กระนั้น นี่ถือเป็นข้อพิสูจน์อย่างชัดเจนว่าสโมสรที่กำลังอยู่ในสภาวะฟื้นตัวไม่อาจอยู่รอดในลีกสูงสุดของฟุตบอลยุโรปได้อย่างมั่นคง แมนเชสเตอร์ซิตีต้องตกชั้นอีกครั้งใน ค.ศ. 2001 ทว่านั่นก็เป็นการตกชั้นครั้งสุดท้ายของสโมสรมาจนถึงปัจจุบัน เควิน คีแกนพาทีมเลื่อนชั้นกลับมาได้อีกครั้งในฐานะผู้ชนะการแข่งขันดิวิชันหนึ่ง (ลีกระดับสองในขณะนั้น) ในฤดูกาล 2001–02 รวมทั้งสร้างสถิติใหม่มากมายให้แก่สโมสรทั้งการทำคะแนนมากที่สุดในฟุตบอลลีก และการทำประตูมากที่สุดในหนึ่งฤดูกาล
สโมสรลงเล่นที่สนามเมนโรดเป็นฤดูกาลสุดท้ายในฤดูกาล 2002–03 ซึ่งในฤดูกาลนั้นยังมีการแข่งขันนัดสำคัญโดยแมนเชสเตอร์ซิตีเปิดสนามเอาชนะแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดไป 3–1 ยุติช่วงเวลา 13 ปีติดต่อกันที่พวกเขาไม่ชนะในดาร์บีแมนเชสเตอร์ สโมสรผ่านเข้าไปเล่นในฟุตบอลยุโรปเป็นครั้งแรกในรอบ 25 ปี และย้ายสู่สนามแห่งใหม่ สนามกีฬาซิตีออฟแมนเชสเตอร์ แต่ในช่วงสี่ฤดูกาลแรกที่สนามแห่งใหม่ พวกเขาทำได้เพียงประคองตัวจบอันดับกลางตารางเท่านั้น สเวน-เยอราน เอริกซอน ผู้จัดการทีมชาวสวีเดนเข้ามาคุมทีมใน ค.ศ. 2007 ก่อนจะถูกปลด และแทนที่ด้วย มาร์ก ฮิวส์ ในปีต่อมา
ประวัติ > การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ และยุคทองของสโมสร (2008–ปัจจุบัน)

สโมสรกลับไปประสบปัญหาการเงินอีกครั้ง เป็นเหตุพิจารณาให้ ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศไทยเข้าซื้อกิจการและดำรงตำแหน่งประธานสโมสร แต่เนื่องจากปัญหาคดีความทางการเมืองของทักษิณทำให้การบริหารสโมสรต้องหยุดชะงัก กลุ่มทุนอาบูดาบีได้ซื้อสโมสรต่อด้วยมูลค่า 210 ล้านปอนด์ และถือเป็นจุดเริ่มต้นของการเป็นหนึ่งในทีมมหาเศรษฐีแห่งวงการฟุตบอลยุโรปมานับแต่นั้น ในฤดูกาล 2008–09 สโมสรทำการเซ็นสัญญากับผู้เล่นค่าตัวแพงอย่าง โรบินยู จากเรอัลมาดริดด้วยราคา 32.5 ล้านปอนด์ แต่ผลงานของสโมสรยังไม่เป็นที่ประทับใจนักแม้จะผ่านเข้ารอบก่อนรองชนะเลิศถ้วยยูฟ่าคัพ ทำให้ทีมทำการลงทุนครั้งใหญ่ด้วยจำนวนเงินกว่า 100 ล้านปอนด์ ซึ่งแลกมาด้วยผู้เล่นชื่อดังได้แก่ แกเร็ท แบร์รี, โรเก ซานตา ครูซ, โกโล ตูเร, เอ็มมานูเอล อาเดบายอร์, การ์โลส เตเบซ และ โจเลียน เลสคอตต์ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009 ฮิวส์ถูกแทนที่โดย โรแบร์โต มันชีนี ซึ่งพาทีมจบอันดับ 5 ในพรีเมียร์ลีกได้สิทธิ์แข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีก
ภายใต้การคุมทีมของมันชินี สโมสรก้าวขึ้นมาเป็นหนึ่งในสโมสรชั้นนำของอังกฤษ พวกเขาเข้าชิงชนะเลิศเอฟเอคัพใน ค.ศ. 2011 เป็นครั้งแรกในรอบ 30 ปี และเอาชนะสโตกซิตี 1–0 และยังชนะแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในรอบรองชนะเลิศ คว้าแชมป์เอฟเอคัพสมัยที่ห้า และยังเป็นการกลับมาชนะเลิศถ้วยรางวัลครั้งแรกในรอบกว่า 35 ปี นับตั้งแต่ได้แชมป์ลีกคัพใน ค.ศ. 1976 รวมทั้งได้สิทธิ์ผ่านเข้าไปเล่นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี 1968 โดยจบฤดูกาล 2010–11 ด้วยอันดับสามในพรีเมียร์ลีก
ในฤดูกาล 2011–12 แมนเชสเตอร์ซิตีทำผลงานได้ยอดเยี่ยม รวมถึงการบุกไปชนะสเปอร์ 5–1 และบุกไปชนะแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดได้ถึงโอล์ดแทรฟฟอร์ด 6–1 และได้ลุ้นแชมป์กับยูไนเต็ดถึงช่วงท้ายฤดูกาล กระทั่งวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 ซึ่งเป็นนัดสุดท้ายของการแข่งขัน ทั้งคู่มีคะแนนเท่ากันคือ 86 คะแนน แต่ผลต่างของประตูได้เสียของแมนเชสเตอร์ซิตีดีกว่า โดยแมนเชสเตอร์ซิตีพบกับควีนปาร์คแรนเจอส์ ที่เอติฮัดสเตเดียม ขณะที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดออกไปเยือนซันเดอร์แลนด์ ซึ่งทั้งคู่ต่างต้องการชัยชนะ หากยูไนเต็ดชนะ และซิตีทำได้แค่เสมอหรือแพ้ ยูไนเต็ดจะคว้าแชมป์ทันที ปรากฏว่ายูไนเต็ดเอาชนะซันเดอร์แลนด์ไปได้ 1–0 และในเกมที่ซิตีพบกับควีนปาร์คแรนเจอส์นั้น พวกเขาตามหลังอยู่ 1–2 กระทั่งช่วงทดเวลาบาดเจ็บ ซิตีพลิกกลับขึ้นมานำในนาทีที่ 91 และ 94 อย่างปาฏิหาริย์จากประตูของกองหน้าคนสำคัญ เซร์ฆิโอ อาเกวโร ช่วยทีมชนะ 3–2 คว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกไปครองหลังจากรอคอยแชมป์ลีกสูงสุดมานานกว่า 44 ปี แต่ในฤดูกาล 2012–13 แมนเชสเตอร์ซิตีไม่ได้แชมป์อะไรเลย โดยทำได้เพียงรองแชมป์พรีเมียร์ลีก และตกรอบแบ่งกลุ่มยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเป็นปีที่สองติดต่อกัน อีกทั้งเมื่อเข้าชิงเอฟเอคัพกับวีแกนแอธเลติกซึ่งตกชั้นในฤดูกาลนั้น ก็กลับเป็นฝ่ายแพ้ไป 0–1 กอปรกับการที่มันชินีมีปัญหากับผู้บริหาร จึงเป็นชนวนให้ผู้บริหารปลดมันชีนีออกจากตำแหน่ง และแทนที่ด้วย มานูเอล เปเลกรินิ ซึ่งพาทีมคว้าแชมป์ลีกคัพและพรีเมียร์ลีกได้ในฤดูกาล 2013–14 แต่ผลงานไม่เป็นที่ประทับใจในเวลาต่อมา เป็นเหตุให้เขาถูกปลดเมื่อจบฤดูกาล 2015–16 แม้จะพาทีมคว้าแชมป์ลีพคัพได้อีกครั้ง
ประวัติการแข่งขันฟุตบอลลีก

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  1892–1899 ดิวิชันสอง (L2)  1899–1902 ดิวิชันหนึ่ง (L1)  1902–1903 ดิวิชันสอง (L2)  1903–1909 ดิวิชันหนึ่ง (L1)  1909–1910 ดิวิชันสอง (L2) |  1910–1926 ดิวิชันหนึ่ง (L1)  1926–1928 ดิวิชันสอง (L2)  1928–1938 ดิวิชันหนึ่ง (L1)  1938–1947 ดิวิชันสอง (L2)  1947–1950 ดิวิชันหนึ่ง (L1) |  1950–1951 ดิวิชันสอง (L2)  1951–1963 ดิวิชันหนึ่ง (L1)  1963–1966 ดิวิชันสอง (L2)  1966–1983 ดิวิชันหนึ่ง (L1)  1983–1985 ดิวิชันสอง (L2) |  1985–1987 ดิวิชันหนึ่ง (L1)  1987–1989 ดิวิชันสอง (L2)  1989–1992 ดิวิชันหนึ่ง (L1)  1992–1996 พรีเมียร์ลีก (L1)  1996–1998  ดิวิชันหนึ่ง (L2) |  1998–1999 ดิวิชันสอง (L3)  1999–2000 ดิวิชันหนึ่ง (L2)  2000–2001 พรีเมียร์ลีก (L1)  2001–2002 ดิวิชันหนึ่ง (L2)  2002–ปัจจุบัน พรีเมียร์ลีก (L1) |
L1 = ลีกสูงสุด; L2 = ลีกระดับสอง; L3 = ลีกระดับสาม
ชุดแข่งขัน และผู้สนับสนุนบนเสื้อ > ผู้สนับสนุนบนเสื้อ

| ช่วงปี | ผู้ผลิตชุดแข่งขัน | ผู้สนับสนุนบนเสื้อ (อก) | ผู้สนับสนุนนเสื้อ (แขน) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1974–1982 | อัมโบร | ไม่มี | ไม่มี |
| 1982–1984 | อัมโบร | ซ้าบ | ไม่มี |
| 1984–1987 | อัมโบร | ฟิลิปส์ | ไม่มี |
| 1987–1997 | อัมโบร | Brother | ไม่มี |
| 1997–1999 | Kappa | Brother | ไม่มี |
| 1999–2002 | เลอ ค็อก สปอร์ทิฟ | Eidos | ไม่มี |
| 2002–2003 | เลอ ค็อก สปอร์ทิฟ | First Advice | ไม่มี |
| 2003–2004 | รีบอค | First Advice | ไม่มี |
| 2004–2007 | รีบอค | โทมัส คุก | ไม่มี |
| 2007–2009 | เลอ ค็อก สปอร์ทิฟ | โทมัส คุก | ไม่มี |
| 2009–2013 | อัมโบร | สายการบินเอทิฮัด | ไม่มี |
| 2013–2017 | ไนกี้ | สายการบินเอทิฮัด | ไม่มี |
| 2017–2019 | ไนกี้ | สายการบินเอทิฮัด | เน็กเซ็น ไทร์ |
| 2019– | พูมา | สายการบินเอทิฮัด | เน็กเซ็น ไทร์ |
ชุดแข่งขัน และผู้สนับสนุนบนเสื้อ > ผู้ผลิตชุดแข่ง

| บริษัท | ช่วงปี | วันที่ประกาศ | ช่วงเวลา | มูลค่า |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  อัมโบร |  2009–2013 |  4 มิถุนายน 2009 | 2009–2019 | 2.5 ล้านปอนด์ต่อปี |
|  ไนกี้ |  2013–2019 |  4 พฤษภาคม 2012 | 2013–2019 | 20 ล้านปอนด์ต่อปี |
|  พูมา |  2019–2029 |  28 กุมภาพันธ์ 2019 | 2019–2029 | 65 ล้านปอนด์ต่อปี |
สนามแข่ง

บทความหลัก: สนามกีฬาซิตีออฟแมนเชสเตอร์
สนามกีฬาซิตีออฟแมนเชสเตอร์หรือที่รู้จักในชื่อสนามกีฬาเอทิฮัดมีความจุ 53,000 ที่นั่ง (เปลี่ยนชื่อตั้งแต่ปี 2011 ด้วยเหตุผลด้านผู้สนับสนุน) อยู่ในสัญญาเช่า 200 ปีจากสภาเมืองแมนเชสเตอร์ เป็นสนามเหย้าของสโมสรตั้งแต่ปลายฤดูกาล 2002–03 เมื่อสโมสรย้ายจากสนามเมนโรด โดยใช้งบประมาณ 30 ล้านปอนด์เพื่อแปลงพื้นที่เป็นสนามฟุตบอล สนามถูกเพิ่มที่นั่งอีกชั้นหนึ่งรอบ ๆ และสร้างอัฒจันทร์ทิศเหนือขึ้นใหม่ นัดแรกที่สโมสรลงเล่นในสนามแห่งใหม่นี้ คือการชนะบาร์เซโลนาในการแข่งขันกระชับมิตร 2–1 ต่อมาผู้บริหารทำการเพิ่มที่นั่งจำนวน 7,000 ที่นั่งบนอัฒจันทร์ฝั่งใต้เพื่อให้เสร็จสมบูรณ์ทันเวลาสำหรับการเริ่มต้นฤดูกาล 2015–16 ความจุปัจจุบันอยู่ที่ 55,097 อัฒจันทร์ทางทิศเหนือในชั้นที่สามได้รับการอนุมัติการวางแผนและคาดว่าจะเริ่มดำเนินการภายในปี 2017 โดยเมื่อปรับปรุงเสร็จ จะขยายความจุของสนามเป็น 61,000 ที่นั่ง  ในปัจจุบัน สนามกีฬาซิตีออฟแมนเชสเตอร์ ถือเป็นสนามที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับห้าในพรีเมียร์ลีก และเป็นอันดับสิบในสหราชอาณาจักร
ระหว่าง ค.ศ. 1880 ถึง 1887 สโมสรได้ย้ายสนามเหย้ามากถึง 5 แห่ง เนื่องจากเหตุผลด้านสภาพที่ตั้งและการเงินที่ยังไม่แน่นอนนัก ก่อนจะใช้ สนามไฮด์โรด (Hyde Rode) เป็นเวลากว่า 36 ฤดูกาล ก่อนที่จะเกิดเหตุเพลิงไหม้เป็นผลให้แมนเชสเตอร์ซิตีต้องย้ายสู่สนามเมนโรดใน ค.ศ. 1923 ซึ่งสนามเมนโรดเคยมีฉายาว่าเป็น "เวมบลีย์แห่งภาคเหนือ" เนื่องจากความสวยและบรรยากาศในสนาม