stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ทิวซิดิดีส

| ทิวซิดิดีส (Thucydides) |
| --- | --- |
Θουκυδίδης
รูปปั้นพลาสเตอร์ครึ่งตัวของทิวซิดิดีส ของโรมันทำขึ้นใหม่จากงานต้นแบบ (ราวช่วง ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล) (อยู่ที่ พิพิฒภัณฑ์พุชกิน, มอสโคว)
เกิด: ราว 460 ปีก่อนคริสตกาล ฮาลิมุส (ปัจจุบัน อาลิมอส)
เสียชีวิต: ราว 400 ปีก่อนคริสตกาล (อายุขัยราว 60 ปี) เอเธนส์
อาชีพ: นักประวัติศาสตร์, นักการทหาร (ยศนายพล)
ผลงานเด่น: ประวัติศาสตร์ของสงครามเพโลพอนนีเซียน
ญาติ: โอโลรอส (บิดา)
ทิวซิดิดีส (อังกฤษ: Thucydides; กรีกโบราณ: Θουκυδίδης, ธู-คู-ดิ-แดส; ช่วง 460 – 395 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวกรีก และเป็นผู้เขียนเรื่องประวัติศาสตร์ของสงครามเพโลพอนนีเซียน (History of the Peloponnesian War) ซึ่งบรรยายถึงเหตุการณ์ และชนวนสาเหตุของมหาสงครามเพโลพอนนีเซียน ซึ่งเป็นความขัดแย้งทางทหารระหว่างสปาร์ตากับเอเธนส์ในช่วงระหว่าง ปี 500 ถึง 411 ก่อนคริสต์ศักราช ตัวทิวซีดิดีสเองก็มีความเกี่ยวข้องกับสงครามนี้ในฐานะนักการทหารระดับแม่ทัพของเอเธนส์ และเคยนำทัพเอเธนส์รบในต่างแดนหลายครั้ง แต่ความล้มเหลวในสมรภูมิที่แอมฟิโปลิส ทำให้ท่านถูกเนรเทศตามกฎหมายของเอเธนส์ ทิวซิดิดีสได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาแห่งประวัติศาสตร์เชิงวิทยาศาสตร์ เนื่องจากมาตรฐานที่เข้มงวดในเรื่องของการรวบรวมพยานหลักฐาน และการวิเคราะห์ในด้านเหตุและผล โดยปราศจากการอ้างอิงถึงความเกี่ยวข้อง หรือการแทรกแทรงจากเทพเจ้า ซึ่งจะพบได้จากสรุปใจความสำคัญในบทคำนำในงานเขียนของท่าน
ทิวซิดิดีสได้รับสมญานามว่า เป็นบิดาแห่งสำนักความคิดสัจนิยมทางการเมือง ซึ่งมองเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชาติว่า เป็นเรื่องที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของอำนาจมากกว่าความชอบธรรม นอกจากนี้ทิวซิดิดีสยังแสดงความสนใจในเรื่องการใช้ประวัติศาสตร์ศึกษาเพื่อเพิ่มพูนความเข้าใจเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์ เพื่ออธิบายถึงพฤติกรรมในวิกฤตการณ์ดังเช่น การเกิดโรคระบาด การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ (ดังเช่นกรณีของชาวเมเลียน) และสงครามกลางเมือง
งานเขียนสำคัญจากยุคสมัยกรีกโบราณของท่าน ยังคงได้รับการศึกษาอย่างแพร่หลายในสถาบันวิชาการทหารบกชั้นสูง และบทสนทนาโบราณระหว่างทหารเอเธนส์กับผู้ปกครองชาวเมเลียน (The Melian Dialogue) ที่บันทึกไว้ในหนังสือประวัติศาสตร์ของสงครามเพโลพอนนีเซียน ก็ยังทรงอิทธิพลต่องานเขียนในด้านทฤษฎีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศมาจนปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลในภายหลัง

หลักฐานที่เหลืออยู่เกี่ยวกับชีวิตของทิวซิดิดีส มาจากหลักฐานในยุคโบราณต่อมาซึ่งค่อนข้างน่าเชื่อถือน้อยกว่า จากข้อมูลของ Pausanias นักภูมิศาสตร์ชาวกรีก กล่าวว่าบุคคลที่ชื่อ Oenobius สามารถอนุญาตให้ Thucydedes กลับเอเธนส์ได้ตามกฎหมาย สันนิษฐานว่าอยู่ในช่วงเวลาสั้น ๆ หลังจากที่แอมฟิโพลิสยอมจำนนและจุดสิ้นสุดของสงครามในช่วงก่อนคริสต์ศักราช 404 ปี Pausanias ยังระบุว่า  ทิวซิดิดีสถูกฆาตกรรมระหว่างเดินทางกลับเอเธนส์ ยังมีข้อสงสัยอีกมากในบันทึกนี้ ดูจากหลักฐานที่กล่าวว่าทิวซิดิดีสมีชีวิตอยู่ในช่วตอนปลายก่อนคริสต์ศักราช 397 ปี  พลูทาร์ก ผู้พิพากษาและทูตชาวกรีก ยืนยันว่า ทิวซิดิดีสยังมีชีวิตอยู่เมื่อกลับสู่เอเธนส์และอาศัยอยู่ในห้องใต้ดินของครอบครัว Cimon
การบรรยายประวัติศาสตร์ของทิวซิดิดีสจบลงอย่างห้วน ๆ โดยหยุดอยู่ที่ช่วงกลางของปีที่ 411 ก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งมักเข้าใจกันว่าท่านตายขณะกำลังเขียนหนังสือ
การศึกษา

แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานพิสูจน์แน่ชัด แต่ศิลปะการใช้คำในงานเขียนของทิวซิดิดีสแสดงว่า ท่านมีความคุ้นเคยกับคำสอนของพวกครูสอนปรัชญาโซฟิสต์ส และนักบันทึกการเดินทางผู้ซึ่งเดินทางมาเอเธนส์และเมืองอื่น ๆ ของกรีก  นอกจากนี้ ยังมีข้อสันนิษฐานว่า งานเขียนที่เคร่งครัดของทิวซิดิดีส ซึ่งเน้นอย่างเข้มงวดในเรื่องของเหตุและผล และมีความพิถีพิถันที่น่าเลื่อมใสในเรื่องการชั่งน้ำหนักข้อเท็จจริงตามธรรมชาติต่อการแยกปัจจัยอื่น ๆ เป็นเพราะว่าได้รับอิทธิพลมาจากวิธีการและแนวคิดของนักเขียนด้านการแพทย์ เช่น ฮิปโปเครตีสแห่งเกาะคอส
บุคลิก

ทิวซิดิดีส ยกย่องชื่นชม เพริคลีส และยอมรับพลังดึงดูดแห่งบุคลิกภาพที่เพริคลีสใช้ความคุมชาวเอเธนส์ แต่ท่านแสดงออกอย่างชัดเจนถึงความรังเกียจ ที่มีต่อพวกนักปลุกระดมทางการเมืองที่คอยติดตามเพริคลิส ทิวซิดิดีสไม่เห็นด้วยกับทั้งม็อบฝูงชนในระบอบประชาธิปไตย และแนวคิดประชาธิปไตยแบบเปิดกว้างอย่างที่เพริคลีสสนับสนุน เพียงแต่ท่านเห็นว่าระบอบประชาธิปไตยเป็นสิ่งที่ยอมรับได้ หากว่าประเทศมีผู้นำที่ดีและมีความสามารถอย่างเพริคลีส อย่างไรก็ดี ทิวซิดิดีส เขียนบรรยายเหตุการณ์ทางการเมืองที่เกิดขึ้นอย่างเป็นภาวะวิสัย ท่านพูดถึงความล้มเหลวของตัวท่านเองในฐานะแม่ทัพในสมภูมิแอมฟิโพลิส แต่บางทีท่านก็อดไม่ได้ที่จะตำหนินักการเมืองที่คอยปลุกปั่นประชาชน เช่น คลีออน  เนื่องมาจากว่าคลีออนเป็นศัตรูทางการเมืองของท่าน และตัวท่านเองไม่ค่อยศรัทธาระบอบประชาธิปไตยนัก
ประวัติศาสตร์ของสงครามเพโลพอนนีเซียน

บทความหลัก: ประวัติศาสตร์ของสงครามเพโลพอนนีเซียน
ปรัชญาความคิด

ทิวซิดิดีส ได้รับความเคารพโดยทั่วไปว่าเป็นหนึ่งในนักประวัติศาสตร์ที่แท้จริงคนแรก ๆ ของโลก เช่น เฮโรโดตัส (นิยมเรียกว่า บิดาแห่งประวัติศาสตร์) ทิวซิดิดีสให้ความสำคัญอย่างสูงต่อการพิสูจน์หลักฐานอย่างละเอียด และการบันทึกคำบอกเล่าของผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ รวมถึงคำบรรยายเหตุการณ์ที่ตัวเองได้มีส่วนร่วมอย่างตรงไปตรงมาที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ท่านยังใช้ความอุตสาหะในการทบทวนและตรวจดูความถูกต้องจากบันทึกในเอกสาร และตามคำบอกเล่าของผู้ที่มีส่วนร่วมในเหตุการณ์จริง ที่สำคัญที่สุดคือ ทิวซิดิดีสเป็นนักประวัติศาสตร์คนแรกที่ไม่ปักใจเชื่อ หรือพอใจอ้างอิงคำบอกกล่าวของกวี โดยไม่คิดวิเคราะห์ด้วยหลักฐานเสียก่อน งานเขียนของท่านจึงไม่ได้อิงกับตำนานหรือเทพนิยายอย่างสมัยนิยม ซึ่งแม้แต่อย่างข้อเขียนทางปรัชญาของเพลโต ผู้เป็นนักเขียนสมัยหลังทิวซิดิดีส ก็ยังพึ่งพาเทพปรกณัมอย่างมากในการตั้งของสัณนิษฐาน นอกจากนี้ทิวซิดิดีสยังไม่ให้ความสำคัญกับอำนาจของเทพยดาและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่จะมายุ่งเกี่ยว หรือบงการความเป็นไปของความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ ต่างจากเฮโรโดตัสที่มักโทษความหยิ่งยโสโง่เขลา (hubris) ของมนุษย์ว่า เป็นเหตุให้พระเป็นเจ้ามาลงโทษ
ปรัชญาความคิด > วิธีวิทยาทางประวัติศาสตร์

งานเขียนทางประวัติศาสตร์ของทิวซิดิดีส ได้แก่ ประวัติศาสตร์ของสงครามเพโลพอนนีเซียน รับการแยกออกเป็นหนังสือจำนวน 8 เล่มหลังจากที่เขาเสียชีวิต งานชิ้นนี้เป็นความทุ่มเททางประวัติศาสตร์ของเขาที่จะบันทึกเรื่องราวทางประวัติศาสตร์การเมืองและการสู้รบ ของมหาสงคราม 27 ปี ระหว่างนครเอเธนส์และพันธมิตร กับฝ่ายสปาร์ต้า เนื้อหาของบันทึกหยุดลงใกล้กับช่วงสิ้นสุดปีที่ 21 ของสงคราม และไม่ได้บรรยายไปถึงเหตุการณ์ในตอนท้ายของสงคราม (ส่วนที่เหลือของสงครามได้รับการบรรยายต่อจนจบในงานเขียนของ เซโนฟอน (Xenophone) นักการทหาร และนักประวัติศาสตร์ชาวกรีก) มีเพียงข้อมูลที่ถูกร่างอย่างคร่าว ๆ ระบุว่าการเสียชีวิตของทิวซิดิเดสเกิดขึ้นแบบไม่มีใครคาดหมาย และเป็นไปได้ว่าอาจจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหันหรือถูกทำร้าย ทิวซิดิดีสเชื่อว่ามหาสงครามเพโลพอนนีซ ในตอนปลาย ศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล เป็นเหตุการณ์สำคัญในระดับที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์โลก ไม่ว่าในบันทึกของชาวกรีกเอง หรือของชาติอื่น เขาจึงตั้งใจอุทิศบันทึกเหตุการณ์นี้ไว้แก่โลกเพื่อให้เป็นประโยชน์ดั่งเช่น “สมบัติแก่อนุชนไปชั่วกาลสมัย"
ความแตกต่างหลัก ๆ ข้อหนึ่งระหว่างงานเขียนประวัติศาสตร์ของทิวซิดิดีสและงานเขียนประวัติศาสตร์รุ่นใหม่ก็คือ งานเขียนของทิวซิดิดีสจะประกอบด้วยคำพูดสนทนา และคำแถลงแบบเป็นทางการ หรือรวมเอาคำให้การที่มีความยาวพอสมควรไว้ ซึ่งตัวทิวซิดิดีสเองยอมรับว่าบทสนทนาพวกนี้เป็นเนื้อหาที่ไม่ได้ตรงกับคำพูดจริง ๆ ทั้งหมด แต่เป็นการ"บูรณะ" (reconstruct) ขึ้นใหม่ตามคำให้การของผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ หรือความจำของตัวเขาเอง โดยนักประวัติศาสตร์ปัจจุบันเชื่อว่าทิวซิดิดีสใส่ความเห็นของตนลงไปด้วยในคำพูดเหล่านั้น หรือตามความเข้าใจและการตีความของเขาเองต่อเนื้อหาของสิ่งที่พูดว่าควรเป็นอย่างไร อย่างไรก็ดีนี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ในสมัยนั้น ที่จะรักษาความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งที่เคยพูดไว้ได้ เพราะหากทิวซิดิดีสไม่ทำเช่นนั้น เนื้อหาของบทสนทนาทางประวัติศาสตร์คงจะไม่เหลือรอดอยู่เลย  ซึ่งไม่เหมือนกับกรณีของยุคสมัยใหม่ที่ทีเทคโนโลยีที่สามารถบันทึกและเก็บรักษาเอกสารคำให้การจำนวนมาก ๆ ดังนั้นทิวซิดิดีสจึงไม่แค่เพียง “เขียนตามหลักฐาน” แต่เป็นการช่วยไม่ให้แหล่งข้อมูลบอกเล่าด้วยปากถูกลืมเลือนไปโดยสิ้นเชิงด้วย ตัวอย่างที่สำคัญที่สุดชิ้นนึงของบันทึกคำบอกเล่าที่ทิวซิดิสรักษาไว้ ได้แก่ คำสุทรพจน์ไว้อาลัยผู้ตายในสงครามของเพริคลีส หรือ สุนทรพจน์ไว้อาลัยของเพริคลีส (Pericles' funeral oration) ซึ่งเป็นตำอธิบายและเชิดชูคุณค่าทางศีลธรรมของสังคมประชาธิปไตย จากปากของเพริคลีส ผู้เป็นรัฐบุรุษและผู้นำของชาวเอเธนส์ และถือเป็นงานวรรณกรรมเกี่ยวกับประชาธิปไตยที่สำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งมาจนถึงปัจจุบัน ส่วนนึงของข้อความนั้นเป็นภาษิตว่า:
โลกทั้งใบคือสุสานของมนุษย์ผู้ลือนาม บุรุษพวกนี้มิได้เพียงแค่ถูกระลึกถึง โดยแนวเสาหินหรือเพียงคำไว้อาลัยในแผ่นดินของตนเอง แต่ยังถูกจดจำในต่างแดน ในความทรงจำที่มิใช่เพียงบันทึกบนแผ่นศิลา หากเป็นในหัวใจและความนึกคิดของผู้คนแม้จะอยู่ต่างถิ่น
ปรัชญาความคิด > บุกเบิกแนวคิดสัจนิยมทางประวัติศาสตร์

ความถูกผิดชอบธรรม (δίκαιος) ตามความเข้าใจของนรชนในโลกนี้ เป็นเรื่องที่เคารพปฏิบัติก็แต่ระหว่างฝ่ายที่ถูกผูกมัดด้วยธรรมเนียมนั้นเหมือน ๆ กัน แต่ผู้แข็งแกร่งย่อมทำได้ตามที่ตนสามารถ ในขณะที่ผู้อ่อนแอมีแต่ต้องทนรับ
ทิวซิดิดีสพิจารณาว่าการเมืองเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคำถามทางจริยธรรมเสมอไป ท่านตั้งคำถามว่าความยุติธรรมและจารีตประเพณีจะมีบทบาทอย่างไร ต่อความสัมพันธ์ระหว่างรัฐซึ่งมีอำนาจเป็นปัจจัยสำคัญ นักสัจจะนิยมมักจะตั้งแง่กับการนำประเด็นทางศีลธรรมมาเกี่ยวข้องกับการเมืองระหว่างประเทศ และบางคนก็เถียงว่าไม่มีพื้นที่ให้กับคำถามทางศีลธรรมในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ หรือมิฉะนั้นก็อ้างว่ารัฐอธิปไตยย่อมมี "ศีลธรรมของตนเอง" ที่แตกต่างไปจากศีลธรรมตามจารีตประเพณี ด้วยเหตุนี้นักสัจจะนิยมจึงมองธรรมชาติของมนุษย์ว่ามีความเห็นแก่ตัว และมักคล้อยไปทางความหลงมัวเมาในอำนาจ จนมักจะเอาประโยชน์ส่วนตัวมาอยู่เหนือหลักเกณฑ์ทางศีลธรรมอยู่ตลอดเวลา
ด้วยสาเหตุนี้นักสัจจะนิยมจึงคิดว่าสถานการณ์การเมืองระหว่างประเทศ - ซึ่งไม่มีกลไกถาวรจะมาสร้างและบังคับใช้กฎเกณฑ์ทางจารีต หรือศีลธรรม - เป็นพื้นที่ที่แต่ละรัฐต้องรับผิดชอบความอยู่รอดของตัวเอง และมีอิสระเสรีเต็มที่ที่จะกำหนดผลประโยชน์ และแสวงหาอำนาจ หรือกล่าวอีกอย่างหนึ่งว่าเป็นพื้นที่อนาธิปไตย (anarchy) ที่อำนาจมีบทบาทสำคัญที่สุดที่จะกำหนดความสัมพันธ์ระหว่างรัฐ แนวคิดนี้ได้รับการสนับสนุนโดยบทสนทนาเมเลียน (Melian Dialogue)ระหว่างคณะทูตชาวเอเธนส์ และผู้ปกครองของนครเมลอส โดยขณะที่ฝ่ายเมลอสพยายามป้องกันความเป็นอิสรภาพของตนโดยอ้างหลักความยุติธรรม และความชอบธรรม ผู้ถือสารจากเอเธนส์กลับเตือนให้ผู้ปกครองของเมลอสตระหนักถือแสนยานุภาพทางการทหารที่เหนือกว่าของเอเธนส์ ที่สามารถจะทำให้เมลอสพินาศได้ทุกเมื่อ
แนวคิดสัจจะนิยมอธิบายว่า ประเทศทั้งหลายย่อมพยายามทำการทุกอย่างเพิ่มพูนอำนาจของตน และจะกระทำการใด ๆ เพื่อคาน หรือยับยั้งอำนาจของรัฐอื่นที่อยู่ในข่ายที่อาจเป็นภัยก้าวร้าวต่อความมั่นคงของรัฐตน ด้วยเหตุนี้สงครามจึงอาจเกิดขึ้นได้ เมื่อประเทศที่เคยทรงอำนาจมาก่อนเห็นว่ารัฐอีกรัฐหนึ่งกำลังขยายอำนาจคุกคามความมั่นคงของตนมากขึ้นเรื่อย ๆ และไม่มีวิธีการอื่นที่จะหยุดการเพิ่มพูนทางอำนาจของรัฐที่ตนเห็นว่าเป็นปรปักษ์ได้ จากเหตุผลดังกล่าวทิวซิดิดีสจึงระบุว่าสาเหตุของสงครามเพโลพอนนีเซียน เกิดจากการถ่ายเทอำนาจระหว่างสองขั้วอำนาจหลักของนครรัฐกรีก คือ ฝ่ายสันนิบาตดีเลียนภายใต้การนำของเอเธนส์ฝ่ายหนึ่ง และฝ่ายสันนิบาตเพโลพอนนีเซียนที่อยู่ภายใต้แสนยานุภาพทางทหารของสปาร์ตา (ซึ่งเป็นผู้นำทางการสงครามในภูมิภาคนี้มาแต่โบราณ) อีกฝ่ายหนึ่ง หรือพูดอีกอย่างคือ ทิวซิดิดีสเชื่อว่าการขยายอำนาจของเอเธนส์จนขึ้มมาเป็นจักรวรรดิ์ทางทะเล ทำให้ฝ่ายสปาร์ตาตัดสินใจเข้าสู่สงครามกับเอเธนส์
ปรัชญาความคิด > การวิเคราะห์และตีความของนักวิชาการ

อย่างไรก็ดีหากพิจารณาจากบันทึกมหาสงครามเพโลพอนนีเซียนทั้งเล่มของท่าน จะเห็นได้ว่าทิวซิดิดีส ไม่ได้เป็นนักสัจจะนิยมสายแข็ง แต่ท่านกลับมุ่งแสดงให้ผู้อ่านเห็นว่า อำนาจย่อมนำไปสู่ความกระหายที่จะแสวงหาอำนาจเพิ่มขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด หากไม่ถูกบั่นทอนเสียบ้างโดยสำนึกของความยุติธรรม ซึ่งความมัวเมาในอำนาจและความมั่งคั่งทางวัตถุของจักรวรรดินี้ อาจกลายเป็นเครื่องมือของนักการเมืองที่จะเอามาใช้เพื่อหาเสียงเข้าสู่อำนาจ จนประเทศชาติถูกชักนำไปสู่ความหายนะ ซึ่งนี่ก็เป็นชะตากรรมแบบเดียวกับที่เอเธนส์เผชิญในที่สุด เพราะชาวเอเธนส์ถูกชักนำให้มีความหยิ่งยโส คิดถึงแต่เรื่องผลประโยชน์ แต่ไม่ใส่ใจพิจารณาถึงความชอบธรรมทางจารีตประเพณีในการกระทำของตน พวกเขาจึงประเมินกำลังตัวเองสูงเกินไป และในที่สุดความกระหายอำนาจนั้นก็นำไปสู่ความพ่ายแพ้ต่อสปาร์ตาคู่อริ ดังนี้จะเห็นได้ว่าทิวซิดิดีวก็เอาภาพรวมของประวัติศาสตร์ มาอธิบายการล่มสลายของจักรวรดิเอเธนส์ว่าเกิดจากการตัดสินใจที่ผิดพลาดต่อ ๆ กันมาเป็นอนุกรม เพราะถูกชักจูงโดยความโลภและขาดสติ ซึ่งเป็นแนวคิดที่คล้ายกับวรรณกรรมโศกนาฏกรรมของกรีก ด้วยเหตุนี้นักวิชาการสมัยใหม่จึงเริ่มแคลงใจที่จะจัดให้ ทิวซิดิดีส เป็นบิดาของสัจนิยมการเมือง (real politik) เหมือนอย่างในอดีต
นักวิชาการด้านกรีกโบราณ จาเคอลีน เดอ รอมิยี (Jacqueline de Romilly) เป็นคนแรกที่ชี้ให้เห็นว่า ปัญหาในทางจริยศาสตร์เกี่ยวกับลัทธิจักรวรรดินิยมของเอเธนส์ เป็นหนึ่งในประเด็นที่ทิวซิดิดีสเพ่งความสนใจมากที่สุด และเธอชี้ว่าท่านวางงานเขียนประวัติศาสตร์ของตนไว้ ในบริบทของความคิดแบบกรีกเกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางการเมืองระหว่างประเทศ การวิเคราะห์ของเธอกระตุ้นให้นักวิชาการหลายคน หันมาตั้งคำถามเกี่ยวกับมุมมองของทิวซิดิดีส ที่มีต่อ Realpolitik หรือแนวคิดสัจนิยมการเมือง จนระยะหลังมานี้ ความเชื่อว่าตัวทิวซิดิดีสเป็น "บิดาของสำนักความคิดสัจนิยมการเมือง" ถูกสั่นคลอนอย่างต่อเนื่อง นักวิชาการบางท่านรวมทั้ง ริชาร์ด เน็ด เลอโบ (Richard Ned Lebow) เห็นว่างานเขียนของทิวซิดิดีส อาศัยและอ้างอิงแนวคิดในบทกวีมหากาพย์ และโศกนาฏกรรมในวรรณกรรมกรีกอย่างมาก จนถึงขนาดว่าจะยกให้ท่านเป็น "นักประพันธ์โศกนาฏกรรมคนสุดท้าย" ก็ไม่ผิดนัก ในมุมมองนี้ พฤติกรรมที่ไร้ศีลธรรม และอัปยศ หรือ ฮิวบริส (ὕβρις) ของชาวเอเธนส์ จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเขาต้องพบกับความหายนะ
ส่วนนักปรัชญาการเมือง ลีโอ สเตราส์ (ในหนังสือ The City and Man) เห็นว่าทิวซิดิดีสมีความรู้สึกขัดแย้งต่อวัฒนธรรมของชาวเอเธนส์ กล่าวคือในขณะที่สติปัญญาของตัวท่านเองเป็นผลผลิตของประชาธิปไตยแบบเพริคลีส ซึ่งให้เสรีภาพแก่ความกล้าคิดกล้าทำ ความกล้าเสี่ยงภัย และจิตวิญญาณที่ใฝ่ค้นหาคำตอบของปัจเจกบุคคล แต่เสรีภาพดังกล่าวในที่สุดก็ส่งเสริมความทะเยอทะยานทางการเมืองอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จนนำไปสู่ลัทธิจักรวรรดินิยม และความยุ่งเหยิงในประเทศ
อ้างอิงและอ่านเพิ่มเติม > แหล่งข้อมูลปฐมภูมิ

Herodot iz Halikarnasa. Zgodbe. Ljubljana: Slovenska Matica v Ljubljani (2003).
Thucydides, The Peloponnesian War. London, J. M. Dent; New York, E. P. Dutton (1910). .  The classic translation by Richard Crawley.  Reissued by the Echo Library in 2006. ISBN 1-4068-0984-5 OCLC 173484508
Thucydides, The Peloponnesian War. Indianapolis, Hackett (1998);  translation by Steven Lattimore.  ISBN 978-0-87220-394-5.
Herodotus, Histories, A. D. Godley (translator), Cambridge: Harvard University Press (1920). ISBN 0-674-99133-8   perseus.tufts.edu.
Pausanias, Description of Greece, Books I-II, (Loeb Classical Library) translated by W. H. S. Jones; Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. (1918). ISBN 0-674-99104-4.  perseus.tufts.edu.
Plutarch, Lives, Bernadotte Perrin (translator), Cambridge, MA. Harvard University Press. London. William Heinemann Ltd. (1914). ISBN 0-674-99053-6   perseus.tufts.edu.
The Landmark Thucydides, Edited by Robert B. Strassler, Richard Crawley translation, Annotated, Indexed and Illustrated, A Touchstone Book, New York, 1996 ISBN 0-684-82815-4
แหล่งข้อมูลอื่น > หนังสือและตำรา

วิศรุต พึ่งสุนทร. (2556). ประวัติศาสตร์นิพนธ์ตะวันตกก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 20. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
แหล่งข้อมูลอื่น > เว็บไซต์

Works by Thucydides at Perseus Digital Library
ผลงานของ ทิวซิดิดีส ที่โครงการกูเทินแบร์ค
ผลงานเกี่ยวกับ/โดย ทิวซิดิดีส ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
ผลงานโดย ทิวซิดิดีส บนเว็บ LibriVox (หนังสือเสียง ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ)
Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Thucydides" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์.
Short Bibliography on Thucydides Lowell Edmunds, Rutgers University
Perseus Project: Thucydides, Table of Contents
Thomas Hobbes' Translation of Thucydides
Anthony Grafton, "Did Thucydides Really Tell The Truth?" in Slate, October 2009.
Bibliography at GreatThinkers.org
Works by Thucydides at Somni:
Thucididis Historiarum liber a Laurentio Vallensi traductus. Italy, 1450–1499.
De bello Peloponnesiaco. Naples, 1475.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF 2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์ 2  ชิลี  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  อาร์เจนตินา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  ฟินแลนด์  เบลเยียม  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  ออสเตรเลีย  กรีซ  เกาหลี  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์  โปรตุเกส  นครรัฐวาติกัน 2  3  4 
วิชาการ:  CiNii  zbMATH 
ศิลปิน:  ULAN 
ประชาชน:  Deutsche Biographie  Trove 
อื่น ๆ:  IdRef 
อัครปุระ ในกรุงเอเธนส์
ซากปรักหักพังในสปาร์ตา
รูปครึ่งตัวของทิวซิดิดีส ตั้งอยู่ ณ Royal Ontario Museum, โทรอนโท
ริทแดร์วัลคือเริน

Ride of the Valkyries ภาพประกอบโดย อาร์เทอร์ แรกแฮม

Ride of the Valkyries
The Ride of the Valkyries, performed by the American Symphony Orchestra for Edison Records in 1921.
Die Walküre
Die Walküre's first performance was held 26 June 1870. Performed by United States Marine Band's performance date is unclear.
ริทแดร์วัลคือเริน (เยอรมัน: Ritt der Walküren) เป็นคีตกรรมโดยริชชาร์ท วากเนอร์ ซึ่งเป็นเพลงประกอบอุปรากร แหวนของนีเบอลุง บทเพลงนี้ปรากฏอยู่ในองก์ที่หนึ่ง ของภาคที่หนึ่ง "ธิดาวัลคือเรอ" (Die Walküre)
วากเนอร์เริ่มแต่งทำนองท่อนนี้ตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1851  ฉบับร่างแต่งแล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1854 แล้วเสร็จสมบูรณ์เมื่อราว ค.ศ. 1856 ใช้บรรเลงประกอบอุปรากรช่วงที่เหล่าวัลคือเรอสี่นางบินรวมกลุ่มกันเป็นฝูง  ผลงานชิ้นนี้เป็นชิ้นหนึ่งของวากเนอร์ที่ได้รับความนิยมที่สุด
ริทแดร์วัลคือเรินได้รับการบรรเลงต่อสาธารณชนครั้งแรกในรอบปฐมทัศน์ของอุปรากรภาค "ธิดาวัลคือเรอ" เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1870 ที่โรงละครแห่งชาติมิวนิก ต่อมาวากเนอร์ได้รับคำร้องขอให้นำไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ แยกออกมาบรรเลงต่างหาก แต่วากเนอร์กลับไม่ยินดีให้มีการแสดงดังกล่าว ทั้งยังเขียนจดหมายไปตำหนิสำนักพิมพ์ที่ตีพิมพ์และจัดจำหน่ายชีตมิวสิก เฉพาะท่อนริทแดร์วัลคือเริน ที่เมืองไลพ์ซิช  ในเวลาต่อมาเขากลับเปลี่ยนใจยอมให้มีการแสดงเฉพาะท่อนนี้  เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1877 ในการแสดงที่ลอนดอน ซึ่งเขาเป็นผู้อำนวยเพลงด้วยตนเอง ได้มีการบรรเลงไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ ซ้ำในช่วงอองคอร์
ริทแดร์วัลคือเรินได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก เนื่องจากท่วงทำนองที่สร้างความฮึกเหิม ได้รับการบันทึกว่าถูกนำมาเปิดกระจายเสียงทางวิทยุคลื่นสั้นโดยกองพลยานเกราะเยอรมัน ก่อนเข้าโจมตีฝ่ายตรงข้ามในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง, ถูกนำมาใช้ประกอบภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อของกองทัพอากาศเยอรมัน  ทั้งยังปรากฏในวัฒนธรรมสมัยนิยม เช่น นำไปบรรเลงประกอบภาพยนตร์เงียบ เดอะ เบิร์ธ ออฟ อะ เนชั่น ในปีค.ศ. 1915   และฉากเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพสหรัฐโจมตีหมู่บ้านเวียดกงในภาพยนตร์ อะโพคาลิปส์นาว ในปี ค.ศ. 1979
แหล่งข้อมูลอื่น

Listen to the piece at the Gutenberg Project in MP3 format
ฟังผลงาน Die Walkure (The Valkyries) ที่ มิวโซเพน
รือเกิน

| --- | --- |
แผนที่เกาะ
รือเกิน
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง: ทะเลบอลติก
พิกัด: 54°25′N 13°24′E﻿ / ﻿54.417°N 13.400°E﻿ / 54.417; 13.400
พื้นที่: 926.4 ตารางกิโลเมตร (357.7 ตารางไมล์)
ความยาว: 51.4 กม. (31.94 ไมล์)
ความกว้าง: 42.8 กม. (26.59 ไมล์)
ความยาวชายฝั่ง: 574 กม. (356.7 ไมล์)
ระดับสูงสุด: 161 ม. (528 ฟุต)
จุดสูงสุด: Piekberg
การปกครอง
เยอรมนี
รัฐ: เมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น
เขต: ฟอร์พ็อมเมิร์น-รือเกิน
ประชากรศาสตร์
เดมะนิม: รูเกียน
ประชากร: 77,000 (2006)
ความหนาแน่น: 79/กม.2 (205/ตารางไมล์)
รือเกิน (เยอรมัน: Rügen, เสียงอ่านภาษาเยอรมัน: [ˈʁyːɡn̩]) เป็นเกาะที่มีพื้นที่มากที่สุดของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่นอกชายฝั่งของพอเมอเรเนียในทะเลบอลติก ในเขตการปกครองของรัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น ตรงข้ามกับเมืองชเตลาซุนด์ เกาะมีความยาวมากสุดคือ 51.4 กิโลเมตร (เหนือ-ใต้) มีความกว้างสูงสุด 42.8 กิโลเมตร บริเวณทิศใต้ และมีพื้นที่ 926 ตารางกิโลเมตร ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2011 ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนอุทยานแห่งชาติยัสมุนท์ (Jasmund National Park) เป็นแหล่งมรดกโลก เมืองมีแหล่งท่องเที่ยว มีภูมิทัศน์อันหลากหลาย มีชายหาด
บินทซ์
อุทยานแห่งชาติยัสมุนท์
เดนมาร์กได้เข้ายึดครองใน ค.ศ. 1168 รวมเข้ากับอาณาจักรพอเมอเรเนีย ใน ค.ศ. 1325 และกับสวีเดนใน ค.ศ. 1648 เป็นส่วนหนึ่งของปรัสเซียเมื่อ ค.ศ. 1815
แหล่งข้อมูลอื่น

"Rügen" . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911 (11 ed.). 1911.
"Rügen" . New International Encyclopedia. 1905.
เว็บไซต์ทางการ
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  เช็กเกีย
รุกเก็ล

| รุกเก็ล |
| --- | --- |
   ธง ตราอาร์ม
ที่ตั้งของเทศบาลในลีชเทินชไตน์
พิกัด: 47°14′36″N 9°31′48″E﻿ / ﻿47.24333°N 9.53000°E﻿ / 47.24333; 9.53000
ประเทศ:  ลีชเทินชไตน์
หมู่บ้าน: ไม่มี
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 7.38 ตร.กม. (2.85 ตร.ไมล์)
ความสูง: 433 เมตร (1,421 ฟุต)
ประชากร (30 มิถุนายน 2010)
 • ทั้งหมด: 1,976 คน
 • ความหนาแน่น: 267.75 คน/ตร.กม. (693.5 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): CEST
รหัสไปรษณีย์: 9491
รหัสพื้นที่: 7010
เว็บไซต์: ruggell.li
รุกเก็ล (เยอรมัน: Ruggell) เป็นเทศบาล (Gemeinde) หนึ่งจาก 11 เทศบาลของประเทศลีชเทินชไตน์ ตั้งอยู่เหนือสุดของประเทศในเขตเลือกตั้งตอนล่าง (Unterland [อุนเทอร์ลันท์]) และยังอยู่บนจุดต่ำสุดของประเทศที่ประมาณ 430 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีประชากร 1,976 คน เมื่อ ค.ศ. 2010 ในขณะที่ประเทศลีชเทินชไตน์ถูกรู้จักในฐานะประเทศที่มีภูเขาอยู่ทุกหนแห่ง แต่เขตรุกเก็ลกลับเป็นเขตที่ตั้งอยู่บนพื้นราบขนาดใหญ่ โดยมีแม่น้ำไรน์ไหลผ่าน นอกจากนี้อาณาเขตของเทศบาลรุกเก็ลยังติดกับประเทศออสเตรียและสวิตเซอร์แลนด์ และยังเป็นเขตที่ชายแดนทั้งสามประเทศมาบรรจบกัน
ภูมิประเทศในเทศบาลรุกเก็ล
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ รุกเก็ล
เว็บไซด์อย่างเป็นทางการของเทศบาลรุกเก็ล (เยอรมัน)
| ด ค กเทศบาลในประเทศลีชเทินชไตน์ |
| --- | --- | --- |
|  กัมพรีน  ชาน  เช็ลเลินแบร์ค  ทรีเซิน  ทรีเซินแบร์ค  บัลท์เซิร์ส  พลังเคิน  เมาเริน  รุกเก็ล  วาดุซ  เอ็ชเชิน  |  กัมพรีน  ชาน  เช็ลเลินแบร์ค  ทรีเซิน  ทรีเซินแบร์ค  บัลท์เซิร์ส  พลังเคิน  เมาเริน  รุกเก็ล  วาดุซ  เอ็ชเชิน  |  |
รูดอล์ฟที่ 4 ดยุกแห่งออสเตรีย

| รูดอล์ฟที่ 4 ดยุคแห่งออสเตรีย Rudolf IV von Österreich |
| --- | --- |
ภาพเหมือนของรูดอล์ฟที่เคยตั้งแสดงเหนือพระศพที่มหาวิหารเซนต์สตีเฟนเป็นเวลาหลายสิบปีหลังจากที่เสียชีวิตก่อนที่จะย้ายไปยังพิพิธภัณฑ์ของสังมณฑลเวียนนา
เกิด: 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1339 เวียนนา, ออสเตรีย
ถึงแก่กรรม: 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1365
บิดามารดา: อัลเบร็คท์ที่ 2 ดยุคแห่งออสเตรีย (บิดา) โจอันนาแห่งเฟิร์ต (มารดา)
รูดอล์ฟที่ 4 ดยุคแห่งออสเตรีย หรือ รูดอล์ฟผู้ก่อตั้ง (เยอรมัน: Rudolf IV von Österreich หรือ Rudolf der Stifter, อังกฤษ: Rudolf IV, Duke of Austria) (1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1339 - 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1365) รูดอล์ฟที่ 4เป็นดยุคแห่งออสเตรียของราชวงศ์ฮับส์บวร์ก และ ประกาศตนเองเป็นอาร์ชดยุกแห่งอาณาจักรอาร์ชดยุกแห่งออสเตรียระหว่างปี ค.ศ. 1358 ถึงปี ค.ศ. 1365 โดยการปลอมเอกสาร “Privilegium Maius” เพื่ออ้างสิทธิต่างๆ ของอาณาจักรอาร์ชดยุกที่ตั้งขึ้น
ดูเพิ่ม

มหาวิหารเซนต์สตีเฟน, เวียนนา
ริชชาร์ท นิคโคเลาส์ ฟ็อน คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี

| ริชชาร์ท นิคโคเลาส์ ฟ็อน คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี |
| --- | --- |

ประสูติ: 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2437
พิราลัย: 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 (77 ปี)
พระบิดา: เคานต์ไฮน์ริชแห่งคูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี
พระมารดา: มิตสึโกะ อาโอยามะ
ริชชาร์ท นิคโคเลาส์ ฟ็อน คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี (เยอรมัน: Richard Nikolaus von Coudenhove-Kalergi; 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2437 — 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2515) เป็นนักการเมืองออสเตรีย
ดูเพิ่ม

มิตสึโกะ อาโอยามะ
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ริชชาร์ท นิคโคเลาส์ ฟ็อน คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี
Paneuropaean Union เก็บถาวร 2020-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ร็อคคุส มิช

| ร็อคคุส มิช |
| --- | --- |
เกิด: 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1917 มณฑลไซลีเชีย ราชอาณาจักรปรัสเซีย จักรวรรดิเยอรมัน
เสียชีวิต: 5 กันยายน ค.ศ. 2013(2013-09-05) (96 ปี) เบอร์ลิน เยอรมนี
รับใช้:  ไรช์เยอรมัน
แผนก/สังกัด:  ชุทซ์ชตัฟเฟิล
ประจำการ: ค.ศ. 1937–1945
ชั้นยศ: เอ็สเอ็ส-โอเบอร์ชาร์ฟือเรอร์
หน่วย: SS-Verfügungstruppe, กองพลเอ็สเอ็ส-พันท์เซอร์ที่ 1, ฟือเรอร์เบอไกลท์ค็อมมันโด
การยุทธ์: สงครามโลกครั้งที่สอง ยุทธการที่มอดลิน 
บำเหน็จ: กางเขนเหล็ก เครื่องหมายบาดเจ็บ DRL Sports Badge
คู่สมรส: แกร์ดา (แต่งงาน ค.ศ. 1942 – เสียชีวิต ค.ศ. 1998)
ความสัมพันธ์: บรีกิททา ยาค็อพ-เอ็งเงิลเคิน (บุตรสาว)
งานอื่น: งานตกแต่งบ้าน
ร็อคคุส มิช (เยอรมัน: Rochus Misch) เป็นเจ้าหน้าที่ในหน่วยชุทซ์ชตัฟเฟิล มียศเป็นเอ็สเอ็ส-โอเบอร์ชาร์ฟือเรอร์ (เทียบเท่าจ่าสิบตรี) ในหน่วยกองพลเอ็สเอ็ส-พันท์เซอร์ที่ 1 (LSSAH) เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสในระหว่างกาารทัพโปแลนด์ในช่วงเดือนแรกของสงครามโลกครั้งที่สองในยุโรป หลังการฟื้นตัว ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1940 จนถึงเมษายน ค.ศ. 1945 เขาได้ปฏิบัติหน้าที่ในกองบัญชาการคุ้มกันฟือเรอร์ (Führerbegleitkommando) โดยเป็นผู้คุมกัน คนส่งข่าว และเจ้าหน้าที่รับโทรศัพท์ให้แก่อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำเผด็จการแห่งเยอรมนี เขาได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในสื่อมวลชนว่าคือคนสุดท้ายที่รอดชีวิตที่อยู่ภายในฟือเรอร์บุงเคอร์ เขาเสียชีวิตในเดือนกันยายน ค.ศ. 2013
มิชเป็นหนึ่งในพยานที่อ้างว่าเห็นศพของฮิตเลอร์และเอฟา เบราน์ เสียชีวิตอยู่ในห้องพักส่วนตัวในฟือเรอร์บุงเคอร์ ในวันที่ 30 เมษายน 1945 ขณะที่ทหารโซเวียตอยู่ห่างฟือเรอร์บุงเคอร์ไปเพียง 500 เมตร เวลาบ่าย เขาตามอ็อทโท กึนเชอ พร้อมกับไฮนทซ์ ลิงเงอ ไปยังห้องพักส่วนตัวซึ่งตั้งอยู่ด้านในสุด เมื่อประตูเปิดออกเขาเห็นเอฟา เบราน์ นอนเสียชีวิตอยู่บนโซฟาโดยที่ตามองไปที่ฮิตเลอร์ ส่วนฮิตเลอร์เสียชีวิตบนเก้าอี้ทำงาน มิชตัดสินใจออกไปจากห้องเพื่อจะโทรศัพท์รายงานฟรันทซ์ เชทเลอ หัวหน้ากองอารักขา แต่ก็ตัดสินใจยังไม่รายงานและกลับมาที่ห้อง เขาอ้างว่าเจ้าหน้าที่ได้นำผ้าห่มมาห่อร่างของฮิตเลอร์ก่อนจะนำร่างนั้นผ่านเขาออกไปทางประตู หลังจากนั้นมิชก็โทรศัพท์รายงานเชทเลอ เชทเลอบอกให้มิชกลับไปทำหน้าที่ตามเดิม ขณะนั้นเพื่อนร่วมงานมาบอกเขาว่าร่างของฮิตเลอร์กำลังถูกเผา และชวนมิชขึ้นไปดูแต่มิชปฏิเสธ หลังจากนั้น กึนเชอก็ได้ลงมาและบอกมิชว่าร่างของฮิตเลอร์และภริยาถูกเผาแล้วในสวนของทำเนียบนายกรัฐมนตรีไรช์