stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สถานีลาดพร้าว
สถานีรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล สถานีลาดพร้าว > รายละเอียด > แผนผัง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| G ระดับถนน  | – | ป้ายรถประจำทาง, อาคารจอดแล้วจร ศาลแขวงพระนครเหนือ, ไทย ซิตี้ แอร์ เทอร์มินอล,  สถานีลาดพร้าว |
| B1 ชั้นใต้ดินของอาคารจอดแลัวจร  | ชั้นใต้ดินของอาคารจอดแลัวจร (เฉพาะทางออก 4) | ทางเดินเชื่อม กูร์เมต์ มาร์เก็ต สาขาเอ็มอาร์ทีลาดพร้าว และอาคารจอดแล้วจร |
| B2 ทางเดินลอดถนน  | ทางเดินลอดถนน | ทางออก 1–4 |
| B3 ชั้นขายบัตรโดยสาร  | ชั้นขายบัตรโดยสาร | ห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสาร |
| B4 ชานชาลา | ชานชาลา 2 | สายสีน้ำเงิน มุ่งหน้า ท่าพระ (ผ่าน บางซื่อ) |
B4 ชานชาลา: ชานชาลาเกาะกลาง, ประตูรถจะเปิดทางด้านขวา
| B4 ชานชาลา | ชานชาลา 1 | สายสีน้ำเงิน มุ่งหน้า หลักสอง |
สถานีรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล สถานีลาดพร้าว > รายละเอียด > ศูนย์การค้าภายในสถานี

ภายในสถานีลาดพร้าวได้จัดให้มีส่วนร้านค้าหรือเมโทรมอลล์ ที่ชั้นบนสุดของสถานี โดยกลุ่มเดอะมอลล์ได้ดำเนินการเช่าพื้นที่ทั้งชั้นจาก บริษัท บางกอกเมโทรเน็ตเวิร์ค จำกัด เพื่อเปิดสาขาของกูร์เมต์ มาร์เก็ต ที่สถานีแห่งนี้ โดยเปิดในรูปแบบของซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดกลาง (2,000 ตารางเมตร) เน้นสินค้าบริโภคประเภทซื้อกลับบ้านและร้านอาหารระดับห้าดาวที่รังสรรค์โดยเชฟฝีมือคุณภาพ ทั้งนี้ชั้นดังกล่าวได้รับการปรับปรุงเพื่อเปิดทางเข้ากูร์เมต์ มาร์เก็ต ซึ่งตั้งอยู่ที่ชั้นใต้ดินของอาคารจอดแล้วจร แต่การบริหารพื้นที่และร้านค้าภายในสถานี กลุ่มเดอะมอลล์จะเป็นผู้ดำเนินการเองทั้งหมด เปิดให้บริการ 19 กันยายน พ.ศ. 2560
สถานีรถไฟฟ้ามหานคร สายนัคราพิพัฒน์ สถานีลาดพร้าว

สถานีลาดพร้าว (รหัส: YL01) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายนัคราพิพัฒน์ ยกระดับเหนือลานกิจกรรมอเนกประสงค์ของอาคารจอดแล้วจร สถานีลาดพร้าว ถนนรัชดาภิเษก ในพื้นที่เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร
สถานีรถไฟฟ้ามหานคร สายนัคราพิพัฒน์ สถานีลาดพร้าว > ที่ตั้ง

ลานกิจกรรมอเนกประสงค์ภายในพื้นที่ของอาคารจอดแล้วจร สถานีลาดพร้าว บริเวณทิศเหนือของทางแยกรัชดา–ลาดพร้าว ในพื้นที่แขวงจอมพล เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร
สถานีแห่งนี้เป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้ามหานคร สายนัคราพิพัฒน์แห่งเดียวที่ไม่ได้ตั้งอยู่บนถนน เนื่องจากบริเวณทางแยกรัชดา–ลาดพร้าวมีโครงสร้างสะพานข้ามแยกและสะพานเชื่อมต่ออาคารจอดแล้วจรซึ่งเป็นสะพานลอยที่ก่อสร้างขึ้นเมื่อครั้งดำเนินงานโยธาของรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคลตั้งอยู่ จึงทำให้ไม่สามารถตั้งสถานีบนถนนได้เหมือนกับสถานีอื่น ๆ ของโครงการ อย่างไรก็ตามในแผนการศึกษาส่วนต่อขยายรถไฟฟ้าสายสีเหลืองช่วงลาดพร้าว–รัชโยธิน ได้มีการกำหนดแนวเส้นทางให้ย้อนกลับไปตั้งอยู่บริเวณเกาะกลางถนนรัชดาภิเษก ด้วยการเบี่ยงเส้นทางกลับหลังพ้นสะพานข้ามแยกลาดพร้าว และให้เบี่ยงกลับไปใช้ทางเท้าและพื้นที่สถานีตำรวจนครบาลพหลโยธินตามเดิมเพื่อสิ้นสุดโครงการต่อไป
ทั้งนี้ตามแผนงานเดิมของโครงการฯ สถานีแห่งนี้จะใช้ชื่อว่า สถานีรัชดา–ลาดพร้าว เพื่อสื่อถึงที่ตั้งและไม่ให้ซ้ำกับสถานีลาดพร้าวของรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล แต่ในเอกสารข้อเสนอการร่วมลงทุนทาง รฟม. ได้เปลี่ยนไปใช้ชื่อสถานีเป็น สถานีรัชดา ซึ่งเป็นชื่อตามรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบทางสิ่งแวดล้อม จนภายหลังการลงนามในสัญญาสัมปทานโครงการกับ บริษัท อีสเทิร์น บางกอกโมโนเรล จำกัด หรืออีบีเอ็มไปแล้ว ทาง รฟม. จึงได้มีการประกาศเปลี่ยนชื่อสถานีอีกครั้งเป็น สถานีลาดพร้าว เนื่องจากทาง รฟม. เห็นว่าการใช้ชื่อสถานีรัชดาจะทำให้เกิดความสับสนกับสถานีรัชดาภิเษกของสายเฉลิมรัชมงคล ซึ่งอยู่ถัดจากสถานีแห่งนี้ไปประมาณหนึ่งกิโลเมตร จึงมีความเห็นให้ใช้ชื่อสถานีนี้ให้เหมือนกับสถานีของสายเฉลิมรัชมงคลจะเป็นการดีที่สุด
สถานีรถไฟฟ้ามหานคร สายนัคราพิพัฒน์ สถานีลาดพร้าว > รายละเอียด > สีสัญลักษณ์

ใช้สีเหลืองตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้า สายนัคราพิพัฒน์
สถานีรถไฟฟ้ามหานคร สายนัคราพิพัฒน์ สถานีลาดพร้าว > รายละเอียด > รูปแบบ

เป็นสถานียกระดับกว้าง 22.7 เมตร ยาว 140 เมตร มีช่วงพื้นที่รองรับรางรถไฟยาว 135 เมตร ความสูง 4 ชั้น ประกอบด้วยชั้นลอยซึ่งเชื่อมต่อกับอาคารจอดแล้วจร ชั้นจำหน่ายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา โดยระดับชานชาลาอยู่สูง 19 เมตรจากผิวดิน เป็นแบบชานชาลาด้านข้าง มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง
สถานีรถไฟฟ้ามหานคร สายนัคราพิพัฒน์ สถานีลาดพร้าว > รายละเอียด > ทางเข้า–ออก

ประกอบด้วยทางขึ้น–ลง ได้แก่
1 กรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ (บันไดเลื่อน, ลิฟต์)
2 ทางแยกรัชดา–ลาดพร้าว (บันไดเลื่อน, ลิฟต์)
3 สกายวอล์กเชื่อม  สถานีลาดพร้าว (บันไดเลื่อน)
4 อาคารจอดแล้วจร  สถานีลาดพร้าว (ลิฟต์)
5 อาคารจอดแล้วจร, ศาลแขวงพระนครเหนือ (บันไดเลื่อน เฉพาะชั้น U2–U3)
สถานีรถไฟฟ้ามหานคร สายนัคราพิพัฒน์ สถานีลาดพร้าว > รายละเอียด > แผนผัง

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
U4 ชานชาลา : 
U4 ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| U4 ชานชาลา  | ชานชาลา 1 | สายสีเหลือง มุ่งหน้า สำโรง (ภาวนา) |
| U4 ชานชาลา  | ชานชาลา 2 | สายสีเหลือง สถานีปลายทาง |
U4 ชานชาลา : ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
| U3 ชั้นขายบัตรโดยสาร  | ชั้นขายบัตรโดยสาร | ทางออก 1–2, ทางเดินเชื่อมต่ออาคารจอดแล้วจร, ศูนย์บริการผู้โดยสาร ห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสาร,ร้านค้า |
| U2 | – | ทางออก 3–5, ทางเดินเชื่อมต่ออาคารจอดแล้วจร |
| G ระดับถนน  | – | ป้ายรถประจำทาง, อาคารจอดแล้วจร,  สถานีลาดพร้าว |
เนื่องจากเป็นสถานีปลายทาง ผู้โดยสารที่มาจากสถานีสำโรงถึงแล้วจะต้องลงจากขบวนทั้งหมดที่ชานชาลา 2 จากนั้นขบวนรถจะกลับทิศบริเวณสุดราง เพื่อมุ่งหน้ามารับผู้โดยสารที่ชานชาลา 1 ฝั่งตรงข้าม
สถานีรถไฟฟ้ามหานคร สายนัคราพิพัฒน์ สถานีลาดพร้าว > รายละเอียด > สิ่งอำนวยความสะดวก

อาคารจอดแล้วจร เป็นอาคารจอดรถ 9 ชั้น ความจุ 2,500 คัน
ลิฟท์สำหรับผู้พิการ ทางเข้า–ออกหมายเลข 4 (อาคารจอดแล้วจร)
บริการ ไทย ซิตี้ แอร์ เทอร์มินอล ที่อาคารจอดแล้วจร ชั้น 1 สำหรับผู้โดยสารเครื่องบินของการบินไทย ที่ท่าอากาศยานดอนเมือง โดยมีบริการเช็คอิน และมีรถรับ-ส่งหมุนเวียนระหว่างสถานีลาดพร้าวและท่าอากาศยานดอนเมือง
กูร์เมต์ มาร์เก็ต ที่ชั้นร้านค้า และอาคารจอดแล้วจรชั้นใต้ดิน
สถานีรถไฟฟ้ามหานคร สายนัคราพิพัฒน์ สถานีลาดพร้าว > เวลาให้บริการ

| ปลายทาง> สายเฉลิมรัชมงคล | ปลายทาง> สายเฉลิมรัชมงคล | วัน> สายเฉลิมรัชมงคล | ขบวนแรก> สายเฉลิมรัชมงคล | ขบวนสุดท้าย> สายเฉลิมรัชมงคล |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| BL38 | หลักสอง | จันทร์–ศุกร์ | 05.53 | 23.42 |
| BL38 | หลักสอง |  |  |  |
| BL38 | หลักสอง | เสาร์–อาทิตย์ นักขัตฤกษ์ | 05.55 | 23.42 |


| BL01 | ท่าพระ (ผ่านบางซื่อ) | จันทร์–ศุกร์ | 05.54 | 23.56 |
| BL01 | ท่าพระ (ผ่านบางซื่อ) |  |  |  |
| BL01 | ท่าพระ (ผ่านบางซื่อ) | เสาร์–อาทิตย์ นักขัตฤกษ์ | 05.57 | 23.56 |
| BL01 | ท่าพระ (ผ่านบางซื่อ) |  |  |  |
| BL01 | ท่าพระ (ผ่านบางซื่อ) | ขบวนสุดท้ายเชื่อมต่อสายสีม่วง | – | 23.10 |
สายนัคราพิพัฒน์
ชานชาลาที่ 1
| YL23 | สำโรง | ทุกวัน | 05.30 | 00.00 |
สถานที่ใกล้เคียง

โรงเรียนอนุบาลแย้มสอาด และโรงเรียนแย้มสอาด (ประถม)
โรงเรียนแม้นศรีพิทยาลัย
สถาบันพัฒนาข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
สำนักงานอัยการสูงสุด
ศาลแขวงพระนครเหนือ, ศาลแพ่ง, ศาลอาญา และศาลอุทธรณ์
พิพิธภัณฑ์ศาลไทยและหอจดหมายเหตุ
กรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ ถนนรัชดาภิเษก
มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม
สถาบันวิทยาการประกันภัยระดับสูง สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย
สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย
สถาบันวิจัยรพีพัฒนศักดิ์
สถาบันพัฒนาข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
รถโดยสารประจำทาง

ถนนลาดพร้าว ด้านทางแยกลาดพร้าว 8 28 92 96 145 502 517
ถนนลาดพร้าว ด้านโชคชัย 4 8 73 92 96 122 126 137 145 191 502 514
รถโดยสารประจำทาง > ถนนรัชดาภิเษก (มุ่งหน้าสุทธิสาร)

เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
รถโดยสารประจำทาง > ถนนรัชดาภิเษก (มุ่งหน้าสุทธิสาร) > องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

ถนนรัชดาภิเษก ด้านสุทธิสาร สาย 73 136 137 179 185 206 514
ถนนรัชดาภิเษก ด้านศาลอาญา สาย 28 126:136 179 185 191 206
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สถานีลาดพร้าว
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°48′23″N 100°34′23″E﻿ / ﻿13.806447°N 100.572928°E﻿ / 13.806447; 100.572928
| ด ค ก สถานีของรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล |
| --- | --- |
ท่าพระ–บางซื่อ:  ท่าพระ   จรัญฯ 13  ไฟฉาย  บางขุนนนท์   บางยี่ขัน  สิรินธร  บางพลัด  บางอ้อ  บางโพ  เตาปูน  
บางซื่อ–หัวลำโพง:  บางซื่อ   กำแพงเพชร  สวนจตุจักร   พหลโยธิน   ลาดพร้าว   รัชดาภิเษก  สุทธิสาร  ห้วยขวาง  ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย   พระราม 9  เพชรบุรี   สุขุมวิท   ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์  คลองเตย  ลุมพินี  สีลม   สามย่าน  หัวลำโพง 
หัวลำโพง–หลักสอง:  วัดมังกร  สามยอด   สนามไชย  อิสรภาพ  ท่าพระ   บางไผ่  บางหว้า   เพชรเกษม 48  ภาษีเจริญ  บางแค  หลักสอง 
หลักสอง–พุทธมณฑล สาย 4 (โครงการ):  พุทธมณฑล สาย 2  ทวีวัฒนา  หนองแขม  พุทธมณฑล สาย 4 
| ด ค ก สถานีของรถไฟฟ้ามหานคร สายนัคราพิพัฒน์ |
| --- | --- |
ลาดพร้าว–สำโรง:  ลาดพร้าว   ภาวนา  โชคชัย 4  ลาดพร้าว 71  ลาดพร้าว 83  มหาดไทย  ลาดพร้าว 101  บางกะปิ  แยกลำสาลี  ศรีกรีฑา  หัวหมาก   กลันตัน  ศรีนุช  ศรีนครินทร์ 38  สวนหลวง ร.9  ศรีอุดม  ศรีเอี่ยม  ศรีลาซาล  ศรีแบริ่ง  ศรีด่าน  ศรีเทพา  ทิพวัล  สำโรง  
ทางเข้า–ออกที่ 4 อาคารจอดแล้วจร
อาคารจอดแล้วจร ก่อนการก่อสร้างสายนัคราพิพัฒน์
แผนผังบริเวณสถานี
สถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานภาค ๖ ขอนแก่น

| สถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานภาค ๖ ขอนแก่น Khon Kaen Institute for Skill Development Khon Kaen Institute for Skill Development |
| --- | --- |

ที่ตั้ง
เลขที่ 151 หมู่ที่ 21 ถนนมะลิวัลย์ ตำบลบ้านเป็ด อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น 40000
ข้อมูล
ประเภท: สถาบันพัฒนาฝีมือ
สถาปนา: 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 (45 ปี)
หน่วยงานกำกับ: กรมพัฒนาฝีมือแรงงาน กระทรวงแรงงาน
ผู้อำนวยการ: นายกิตติภพ แสงฤทธิ์
เว็บไซต์: www.dsd.go.th/khonkaen
สถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานภาค ๖ ขอนแก่น (อังกฤษ: Khon Kaen Institute for Skill Development) หรือโครงการจัดตั้งสถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานเทคโนโลยีชั้นสูงภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนกลาง 
สาขาโลจิสติกส์ เมคคาทรอนิกส์ ออโตเมชั่น เดิมชื่อสถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน จังหวัดขอนแก่น เป็นสถาบันพัฒนาฝีมือ สังกัดรมพัฒนาฝีมือแรงงาน กระทรวงแรงงาน
ประวัติสถาบัน

สถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานภาค ๖ ขอนแก่น  เริ่มเปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522  มีชื่อว่าสถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน  จังหวัดขอนแก่น เป็นสถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ  ซึ่งเป็นผลสืบเนื่องมาจากการสำรวจร่วมกันของกรมแรงงาน  ธนาคารโลก  และสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการทางเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2515  ในเรื่องความต้องการของการฝึกฝีมือแรงงานในรูปต่างๆ สำหรับผู้ที่ไม่ได้รับการศึกษาในโรงเรียน  และเสนอแนะว่าน่าจะจัดตั้งศูนย์ฝึกอเนกประสงค์ขึ้นที่จังหวัดนี้  เพราะเป็นศูนย์กลางการค้าและการปกครองของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
เดือนตุลาคม พ.ศ. 2519 รัฐบาลญี่ปุ่นอนุมัติในหลักการของโครงการจัดตั้งสถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน จังหวัดขอนแก่น
วันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 มีการลงนามในบันทึกร่วม ไทย - ญี่ปุ่น และได้รับอนุมัติจากรัฐบาลญี่ปุ่นในเดือนเมษายน พ.ศ. 2520
ปลายปี พ.ศ. 2520 รัฐบาลไทย และรัฐบาลญี่ปุ่นลงนามความร่วมมือในโครงการจัดตั้งสถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน  จังหวัดขอนแก่น  กำหนดระยะเวลาโครงการ ตั้งแต่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2520 ถึง 11 ธันวาคม พ.ศ.2524 รวม 4 ปี โดยรัฐบาลญี่ปุ่น (JICA) ให้การสนับสนุนด้านงบประมาณซึ่งเป็นโครงการให้เปล่า เพื่อเป็นค่าก่อสร้างอาคาร อุปกรณ์การฝึก และเครื่องจักร และช่วยเหลือด้านวิชาการ การศึกษาดูงาน
สถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานภาค ๖ ขอนแก่น เป็นชื่อที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 2545 ตามกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการ กรมพัฒนาฝีมือแรงงาน กระทรวงแรงงาน พ.ศ. 2545 ซึ่งเป็นผลมาจากการปฏิรูประบบราชการของรัฐบาล ส่งผลให้เกิดการปรับโครงสร้างของกระทรวง ทบวงกรมใหม่
หลักสูตร > กลุ่มเป้าหมาย

เยาวชนที่มีอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไป และไม่อยู่ในระบบการศึกษา
แรงงานในสถานประกอบการ
แรงงานทางภาคการเกษตร
ผู้ว่างงาน
แหล่งข้อมูลอื่น

↑  "ข้อมูลความเป็นมาสถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานภาค ๖ ขอนแก่น". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-02-08. สืบค้นเมื่อ 2017-12-27.
เว็บไซต์หลักของสถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานภาค ๖ ขอนแก่น เก็บถาวร 2018-01-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานภาค ๖ ขอนแก่น
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
16°26′48″N 102°47′08″E﻿ / ﻿16.4466734°N 102.7856247°E﻿ / 16.4466734; 102.7856247
สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี

ระวังสับสนกับ สถานีโทรทัศน์ไอทีวี
| --- | --- |
ตราสัญลักษณ์สุดท้ายก่อนยุติออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2551
ประเทศ: ไทย
พื้นที่แพร่ภาพ: ไทย
เครือข่าย: สถานีโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟ
คำขวัญ: ทีไอทีวี สื่อเสรีเพื่อสังคม
สำนักงานใหญ่: เลขที่ 1010 อาคารชินวัตรทาวเวอร์ 3 ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงจตุจักร เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร
แบบรายการ
ระบบภาพ: 576ไอ (4:3 คมชัดปกติ/แพล)
ความเป็นเจ้าของ
เจ้าของ: สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี และ กรมประชาสัมพันธ์
บุคลากรหลัก: นพพร พงษ์เวช รักษาการ ผู้อำนวยการสถานีฯ ปราโมช รัฐวินิจ นายสถานีฯ (พ.ศ. 2551)
ประวัติ
เริ่มออกอากาศ: 8 มีนาคม พ.ศ. 2550
ยุติออกอากาศ: 15 มกราคม พ.ศ. 2551 (0 ปี 313 วัน)
แทนที่โดย: ไทยพีบีเอส (องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย)
ชื่อเดิม: ไอทีวี
ลิงก์
เว็บไซต์: www.titv.in.th (ปัจจุบันปิดตัวลงแล้ว)
ออกอากาศ

ภาคพื้นดิน
 ยูเอชเอฟ: ช่อง 29
 
ทีไอทีวี (อังกฤษ: Thailand Independent Television ชื่อย่อ: TITV) เป็นสถานีโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟเฉพาะกิจ (หน่วยบริการรูปแบบพิเศษ) ที่อยู่ในภายใต้การกำกับดูแลโดย กรมประชาสัมพันธ์ ผู้ได้รับมอบอำนาจการออกอากาศจากกรมการทหารสื่อสาร กองทัพบกและ บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) ในสถานะหน่วยงานรูปแบบพิเศษ (Service Delivery Unit - SDU) ตั้งแต่เวลา 00.00 น. วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2550 โดยรับช่วงการออกอากาศ ต่อจาก สถานีโทรทัศน์ไอทีวี ของ บริษัท ไอทีวี จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็นผู้ได้รับสัมปทานเดิม แต่ สปน.ได้บอกเลิกสัญญาเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2550 หลังจากไม่สามารถชำระค่าสัมปทาน และค่าปรับผิดสัญญาคงค้างได้ทันตามกำหนดในวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2550 โดยแพร่ภาพออกอากาศทางช่อง 29 ในช่องสัญญาณเดียวกันกับสถานีโทรทัศน์ไอทีวี ทั้งนี้ สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี ได้เริ่มดำเนินการออกอากาศอย่างต่อเนื่อง ภายหลังจากที่ศาลปกครองกลางมีคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวให้สถานีโทรทัศน์คลื่นความถี่ระบบยูเอชเอฟ ดำเนินการออกอากาศต่อโดยไม่มีการตัดสัญญาณภาพออกอากาศ
ประวัติ

ในเบื้องต้น สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี จะถ่ายทอดโดยใช้สถานีส่ง และอุปกรณ์ ของกรมประชาสัมพันธ์ ที่มีอยู่แล้ว ซึ่งติดตั้งอยู่ที่อาคาร สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ โดยยังคงใช้ผังรายการเดิมของสถานีโทรทัศน์ไอทีวี หลังจากนั้น จะมีการพิจารณาปรับผังรายการให้เหมาะสมอีกครั้งหนึ่ง    แต่ในทางปฏิบัติ สถานียังคงดำเนินงานอยู่ที่ อาคารชินวัตรทาวเวอร์ 3 และพนักงานในสถานีโทรทัศน์ทั้งหมด ล้วนเป็นพนักงานของบริษัท ไอทีวี จำกัด (มหาชน) ที่ถูกบอกเลิกสัญญาจ้างจากบริษัท ไอทีวี จำกัด (มหาชน) ทันทีที่บริษัทถูกบอกเลิกสัญญาสัมปทานการบริหารสถานีโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟจากสปน.
สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวีได้ดำเนินการออกอากาศมาอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งยุติการออกอากาศ เมื่อเวลา 00.08 น. ของวันอังคารที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2551 ภายหลังจากที่สถานีโทรทัศน์ได้ถูกโอนกิจการไปเป็นขององค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย ซึ่งถูกจัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2551 เท่ากับว่า เป็นการสิ้นสุดลงของการเป็นสถานีโทรทัศน์เสรีในประเทศไทยที่ออกอากาศมาเป็นเวลาเกือบ 12 ปี ทั้งนี้นับรวมเวลาที่ไอทีวีออกอากาศอีกด้วย
คลื่นความถี่

โครงการสถานีโทรทัศน์เสรีในระบบยูเอชเอฟ ในนามสถานีโทรทัศน์ไอทีวีนั้น มีสำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรีเป็นเจ้าของคลื่นความถี่ โดยทำสัญญาสัมปทานให้ บริษัท สยามอินโฟเทนเมนท์ จำกัด (ภายหลังคือ บริษัท ไอทีวี จำกัด (มหาชน)) ดำเนินการจัดตั้งสถานีฯ ได้ ตั้งแต่วันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 และออกอากาศทางช่อง 26 มาตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2539
ต่อมา ราวปี พ.ศ. 2542 ไอทีวีได้รับอนุญาตจาก สปน.ให้เปลี่ยนแปลงช่องสัญญาณที่ออกอากาศ ในระบบยูเอชเอฟ จากช่อง 26 มาเป็นช่อง 29[ต้องการอ้างอิง] และในปีเดียวกัน ไอทีวีดำเนินการย้ายเสาส่งสัญญาณในส่วนกลางที่กรุงเทพมหานคร จากอาคารเอสซีบีปาร์คพลาซ่า , อาคารสินสาธร ทาวเวอร์ และ อาคาร เนชั่น ทาวเวอร์ มาอยู่ที่ อาคารใบหยก 2 แทน โดยไอทีวีดำเนินการแพร่ภาพนิ่ง เพื่อแจ้งให้ผู้ชมทราบการเปลี่ยนแปลงช่องสัญญาณ และการย้ายเสาส่งของสถานีฯ ไว้ทางช่อง 26 พร้อมไปกับการแพร่ภาพออกอากาศตามปกติ ทางช่อง 29 ในวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2542 ก่อนที่จะยุติการแพร่ภาพทางช่อง 26 อย่างสมบูรณ์ ในปีเดียวกัน และออกอากาศทางช่อง 29 เรื่อยมาจนกระทั่งเปลี่ยนชื่อเป็นสถานีโทรทัศน์ไอทีวี และสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส ตามลำดับ ปัจจุบันช่อง 26 ในกรุงเทพมหานคร ถูกใช้งานโดยกรมประชาสัมพันธ์เพื่อแพร่ภาพในระบบดิจิทัล
อนึ่ง ไอทีวีเคยพักการออกอากาศทางสถานีฯ ตามเวลาปกติ ในช่วงเวลา 01.30 - 06.00 น. ช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2543
โดยใช้ภาพทดสอบ ไม่มีเสียง
รายชื่อผู้อำนวยการสถานี

นายจีระ หงส์ลดารมภ์ 8 มีนาคม พ.ศ. 2550 (ลาออกเนื่องจากปัญหาการเงิน)
นางจันทิมา เชยสงวน 9 มีนาคม-30 กันยายน พ.ศ. 2550 (รองอธิบดีกรมประชาสัมพันธ์ พ้นจากตำแหน่งเนื่องจากเกษียณอายุราชการ)
นายนพพร พงษ์เวช 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550-14 มกราคม พ.ศ. 2551 (รักษาการแทนนางจันทิมาชั่วคราว)
สีประจำสถานี

สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวีใช้   สีแดง สลับ   สีขาวบ้าง   สีดำบ้าง เป็นสีประจำสถานีตั้งแต่เริ่มออกอากาศจนกระทั่งยุติออกอากาศ
เพลงประกอบรายการข่าว

ตลอดเวลาของสถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี ได้ใช้ U-Phonix ของ Stephen Arnold เป็นเพลงประกอบรายการข่าวเกือบทุกช่วงข่าวของสถานี
การเปลี่ยนแปลงสู่ไทยพีบีเอส

บทความหลัก: ไทยพีบีเอส
ไทยพีบีเอส ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2551 เวลา 00:08 น. โดยรับช่วงการออกอากาศต่อจากสถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี ซึ่งในวันนั้น เป็นวันสถาปนาขององค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย อย่างเป็นทางการ โดยองค์การฯ ได้รับโอนกิจการทีไอทีวี ของกรมประชาสัมพันธ์ มาดำเนินการต่อด้วย และเป็นผลทำให้ทีไอทีวีต้องหยุดการออกอากาศตามผังรายการและสัญญาณของสถานีฯเองทั้งหมด พร้อมกับเชื่อมต่อรับสัญญาณชั่วคราวเพื่อดำเนินการทดลองการออกอากาศจากอาคารเอ็นบีที 2 เอชดี ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสำนักข่าวกรมประชาสัมพันธ์และเอ็นบีทีเวิลด์) เป็นเวลา 16 วัน และกลับมาออกอากาศโดยสัญญาณของสถานีเองอีกครั้ง ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ จนกระทั่งในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ จึงได้เริ่มออกอากาศอย่างเป็นทางการในเวลา 05:00 น.
ดูเพิ่ม

สถานีโทรทัศน์ไอทีวี
บริษัท ไอทีวี จำกัด (มหาชน)
รายชื่อละครโทรทัศน์ทางสถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี
องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย
สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส
ทีไอทีวีเอเวอเรสต์ 2007
รายนามผู้ประกาศข่าวและผู้รายงานข่าว สถานีโทรทัศน์ไอทีวี
แหล่งข้อมูลอื่น

ผลการประชุมคณะรัฐมนตรี เรื่อง ร่างระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรี ว่าด้วย การบริหารงานของ หน่วยบริการรูปแบบพิเศษ พ.ศ. ... เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ก่อนหน้า |  | สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| สถานีโทรทัศน์ไอทีวี  (1 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 - 7 มีนาคม พ.ศ. 2550)  |  | สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี  (8 มีนาคม พ.ศ. 2550 - 15 มกราคม พ.ศ. 2551) |  | สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส (15 มกราคม พ.ศ. 2551 - ปัจจุบัน)  |
| ด ค ก สถานีโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบแอนะล็อกในประเทศไทย |
| --- | --- |
สถานีโทรทัศน์ในอดีต:  สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีช่อง 4 บางขุนพรหม (4)  สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 (5)  สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 (7)  สถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ (9)  สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย (11)  สถานีโทรทัศน์ไอทีวี (26/29)  สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี (29)  สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส (29)  สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 (3/32) 
องค์กรที่เกี่ยวข้อง:  คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ  กรมประชาสัมพันธ์  บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน)  องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย  โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย  สมาคมนักข่าววิทยุและโทรทัศน์ไทย 
ข้อมูลเพิ่มเติม:  NBT ส่วนภูมิภาค  การจัดระดับรายการ  ผังรายการ  ภาพทดสอบ  นิตยสารรายการโทรทัศน์  การถ่ายทอดโทรทัศน์  การยุติการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกในประเทศไทย
สถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์

แฮบิแทต 67 ประเทศแคนาดา
อาคารบริษัทกมลสุโกศล หนึ่งในตัวอย่างงานสถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์ในเขตชั้นในกรุงเทพมหานคร ออกแบบโดยรังสรรค์ ต่อสุวรรณ
สถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์ (อังกฤษ: Brutalist architecture) มีช่วงรุ่งเรืองระหว่างปี ค.ศ. 1951 ถึง 1975 เป็นสถาปัตยกรรมที่สืบเนื่องจากการเคลื่อนไหวสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ช่วงต้นศตวรรษที่ 20  คำว่า nybrutalism (New Brutalism) เดิมมีต้นกำเนิดจากสถาปนิกชาวสวีเดน ฮันส์ แอสพลันด์ (Hans Asplund) ในปี 1950 เพื่ออธิบายถึงอาคารวิลลาเกิท (Villa Göth) ในอุปซอลา สถาปนิก อลิสันและปีเตอร์ สมิทสัน เป็นผู้แนะนำคำว่า "Brutalism" ให้กับหมู่ผู้พูดภาษาอังกฤษในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 จนมีการใช้อย่างกว้างขวางหลังนักวิจารณ์สถาปัตยกรรมชาวอังกฤษ เรย์เนอร์ แบนัม (Reynor Banham) ในบทความปี 1955 ที่ชื่อบทความ The New Brutalism โดยใช้คำว่า "Brutalism" เพื่ออธิบายจรรยา (ethic) และรูปแบบความงาม (aesthetic style) ในบทความเดียวกัน เขายังใช้คำนี้กับ ศิลปะดิบ (Art Brut) และงาน béton brut (คอนกรีตเปลือย) ของเลอกอร์บูซีเยในฝรั่งเศส โดยถือเป็นการใช้คำนี้เป็นครั้งแรก ปัจจุบันคอนกรีตถือเป็นวัสดุที่ใช้การทั่วไปของสถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์ แต่ก็อาจมีการใช้วัสดุอื่นเช่น อิฐ กระจก เหล็ก หินตัดหยาบ ๆ
สถาปัตยกรรมพื้นถิ่น

สถาปัตยกรรมพื้นถิ่นในเนปาล ทำจากดินและหิน
สถาปัตยกรรมพื้นถิ่น (อังกฤษ: vernacular architecture) หมายถึง สิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ที่มนุษย์สร้างขึ้นในแต่ละท้องถิ่นที่มีลักษณะแตกต่างกันไปตามสภาพแวดล้อม เพื่อสนองความต้องการนั้น ๆ รูปแบบของสิ่งก่อสร้างอาจจะพัฒนาไปจากรูปแบบเดิม เพื่อให้เหมาะสมกับการดำเนินชีวิต โดยใช้วัสดุก่อสร้างที่หามาได้ตามท้องถิ่นนั้น ๆ
การก่อสร้างเป็นการช่วยเหลือกันในชุมชน จากบุคคลทุกเพศทุกวัยทั้ง เด็ก ผู้หญิง คนหนุ่ม-สาว คนเฒ่า-คนแก่ อาจเป็นผู้มีประสบการณ์ทางการก่อสร้างหรือไม่มีก็ได้ การทำงานร่วมกันในชุมชนเป็นการถ่ายทอดประสบการณ์ วัฒนธรรม วิถีชีวิต เรื่องราวต่าง ๆ ของชุมชนอย่างเป็นธรรมชาติ
สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย

ห้องสมุดมิลลิแกน สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย
สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย หรือ แคลเทค (อังกฤษ: California Institute of Technology ย่อว่า CalTech) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมืองแพซาดีนา ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1891
สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียมีชื่อเสียงในด้านงานวิจัยหลายด้านโดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านวิทยาศาสตร์ และวิศวกรรมศาสตร์ โดยเฉพาะในสาขาวิศวกรรมโยธา วิศวกรรมอากาศยาน และวิศวกรรมเครื่องกล ในการจัดอันดับมาตรฐานมหาวิทยาลัยโลกของคอกโครัลลีไซมอนส์ สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียได้รับการจัดอันดับให้อยู่ที่ 5 ของโลก ส่วนในการจัดอันดับมาตรฐานมหาวิทยาลัยโลกของไทมส์ไฮเออร์เอดยูเคชันซัปพลีเมนต์ ได้รับการจัดอันดับให้อยู่ที่ 2 ของโลก ในปี ค.ศ. 2020 สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียมีจำนวนผู้ได้รับรางวัลโนเบลมากเป็นจำนวนหนึ่ง
บุคคลที่มีชื่อเสียง

ริชาร์ด ฟิลลิปส์ ไฟน์แมน นักฟิสิกส์ชาวอเมริกันได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ จากผลงานเรื่อง The Development of the Space-Time View of Quantum Electrodynamic เมื่อปี ค.ศ. 1965 ซึ่ง ไฟน์แมน ได้ร่วมกับจูเลียน ชวิงเกอร์ และโทะโมะนะกะ ชินอิจิโรและ ยังเป็นหนึ่งในผู้พัฒนาระเบิดนิวเคลียร์ลูกแรกของโลก ในโครงการแมนฮัตตัน เป็นหนึ่งในผู้ตรวจสอบการระเบิดของกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์ และเป็นผู้ริเริ่มเสนอแนวคิดของนาโนเทคโนโลยี นอกจากนี้เขายังเป็นที่รู้จักในวงกว้างในสังคมอเมริกันอันเนืองมากจากบุคลิกภาพอันเต็มไปด้วยอารมณ์ขันแต่เปื่ยมไปด้วยแง่คิดและรูปแบบการสอนเนื้อหาทางฟิสิกส์ขั้นสูงที่ยากในเข้าใจและเข้าถึงได้โดยง่าย ดังจากเห็นได้จากหนังสือชุด The Feynman Lectures on Physics
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย
| ด ค กสมาคมมหาวิทยาลัยภาคพื้นแปซิฟิก |
| --- | --- |
 ออสเตรเลีย เมลเบิร์น ซิดนีย์ นิวเซาท์เวลส์ ออสเตรเลีย แคนาดา บริติชโคลัมเบีย ชิลี ชิลี จีน เจ้อเจียง ชิงหัว ปักกิ่ง ฟุ่ตัน USTC หนานจิง ฮ่องกง HKUST ฮ่องกง อินโดนีเซีย อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น เคโอ เกียวโต โตเกียว โทโฮกุ โอซากะ วาเซดะ มาเลเซีย มาลายา เม็กซิโก เม็กซิโก มอนเตร์เรย์ นิวซีแลนด์ ออกแลนด์ ฟิลิปปินส์ ฟิลิปปินส์ รัสเซีย ตะวันออกไกล สิงคโปร์ สิงคโปร์ เกาหลี เกาหลี โซล ยอนเซ โพฮัง KAIST ไต้หวัน ไต้หวัน ไทย จุฬาลงกรณ์ สหรัฐ Caltech สแตนด์ฟอร์ด แคลิฟอร์เนีย ออริกอน เซาเทิร์นแค วอชิงตัน
สถาบันเพื่อการศึกษาชีววิทยาซอล์ก

| สถาบันเพื่อการศึกษาชีววิทยาซอล์ก |
| --- | --- |
ส่วนห้องทดลองของวิทยาเขต มองออกมหาสมุทรแอตแลนติก

ข้อมูลทั่วไป
ประเภท: สถาบัน
เมือง: ลาฮอลา
ผู้เช่าในปัจจุบัน: สถาบันซอล์ก
ตั้งชื่อให้: โจนัส ซอล์ก
แล้วเสร็จ: ค.ศ. 1965
ข้อมูลทางเทคนิค
โครงสร้าง: โครงข้อหมุนวีเรนดีล
วัสดุ: คอนกรีต
จำนวนชั้น: 4
การออกแบบและการก่อสร้าง
สถาปนิก: หลุยส์ ไอ. คาห์น
วิศวกรโครงสร้าง: ออกุสต์ โคเมนแดนท์
รางวัล: สถาบันสถาปนิกอเมริกัน: รางวัลยี่สิบห้าปี
เว็บไซต์
http://www.salk.edu/
สถาบันเพื่อการศึกษาชีววิทยาซอล์ก (อังกฤษ: Salk Institute for Biological Studies) เป็นสถาบันการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ตั้งอยู่ในชุมชนลาฮอลาของเมืองซานดิเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ สถาบันเป็นองค์การอิสระไม่แสวงผลกำไร ตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1960 โดยโจนัส ซอล์ก ผู้พัฒนาวัคซีนโรคโปลิโอ ร่วมกับที่ปรึกษายุคบุกเบิกหลายคน เช่น เจเคิบ โบรนาวสกี และ แฟรนซิส คริก อาคารสถาบันเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1962 ปัจจุบันสถาบันซอล์กได้รับการจัดอันดับเป็นสถาบันอันดับต้น ๆ ของสหรัฐในด้านผลงานวิจัยและคุณภาพในสาขาวิทยาศาสตร์ชีวิต ในปี ค.ศ. 2004 Times Higher Education Supplement จัดอันดับสถาบันซอล์กให้เป็นสถาบันวิจัยแพทยศาสตร์ชีวภาพอันดับหนึ่งของโลก และในปี ค.ศ. 2009 ได้รับการจัดอันดับเป็นที่หนึ่งของโลกโดย ScienceWatch ในสาขาประสาทวิทยา และพฤติกรรมศาสตร์
สถาบันซอล์กเป็นผู้ว่าจ้างนักวิจัยจำนวน 850 คน แบ่งย่อยเป็นกลุ่มวิจัย 60 กลุ่ม ประเด็นการวิจัยของสถาบันมีทั้งความชรา, มะเร็ง, เบาหวาน, ความผิดปกติแรกเกิด, โรคอัลไซเมอร์, โรคพาร์คินสัน, เอดส์ และชีววิทยา-ประสาทวิทยาของภาษามืออเมริกัน มาร์ชออฟไดมส์เป็นผู้สนับสนุนเงินทุนตั้งแต่แรกเริ่มตั้งสถาบัน นอกจากนี้ยังมีแหล่งทุนอื่น ๆ ทั้งจากรัฐบาล เช่น เอ็นไอเอชและรัฐแคลิฟอร์เนีย และจากเอกชน เช่น อีปเซินจากปารีส, สถาบันแพทยศาสตร์ฮอเวิร์ด ฮูจจิส และสมาคมตระกูลเวต (Waitt Family Foundation)