stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การแบ่งสรรปันส่วนแบบสัดส่วนคู่
ขั้นตอน > การแบ่งสรรปันส่วนล่าง

การแบ่งสรรปันส่วนล่างมีจุดประสงค์เพื่อแบ่งที่นั่งให้แก่บัญชีรายชื่อของแต่ละภูมิภาคในวิธีที่คงไว้ซึ่งความเป็นสัดส่วนของที่นั่งของแต่ละพรรคการเมืองและการแบ่งสรรปันส่วนของที่นั่งในภูมิภาค
ผลลัพธ์นั้นสามารถคำนวนได้โดยขั้นตอนวนซ้ำ โดยแต่ละภูมิภาคจะต้องเลือก ตัวหารภูมิภาค (regional divisor) โดยการใช้วิธีค่าเฉลี่ยสูงสุดสำหรับการแบ่งคะแนนเสียงให้กับแต่ละบัญชีรายชื่อพรรคในแต่ละภูมิภาค สำหรับแต่ละพรรคการเมืองจะมี ตัวหารพรรค (party divisor) เริ่มที่ 1 เป็นต้นไป
จุดประสงค์ของการทำซ้ำนั้นเพื่อปรับแต่งตัวหารภูมิภาคและตัวหารพรรค เพื่อที่จะ:
ทำให้จำนวนที่นั่งของแต่ละบัญชีรายชื่อพรรคในภูมิภาคนั้นเท่ากับจำนวนคะแนนเสียงหารด้วยตัวหารทั้งสองตัว แล้วจึงปัดเศษโดยใช้วิธีค่าเฉลี่ยสูงสุด และ
ผลรวมของที่นั่งของทุกบัญชีรายชื่อพรรคในภูมิภาคของพรรคการเมืองหนึ่งจะเท่ากับจำนวนที่นั่งที่คำนวนได้ในการแบ่งสรรปันส่วนบนของพรรคการเมืองนั้น
ผลรวมของที่นั่งของทุกบัญชีรายชื่อพรรคในภูมิภาคของภูมิภาคหนึ่งจะเท่ากับจำนวนที่นั่งที่คำนวนได้ในการแบ่งสรรปันส่วนบนของภูมิภาคนั้น
ขั้นตอนต่อไปนี้เป็นการแก้ไขซึ่งจะต้องทำจนกว่าจะบรรลุวัตถุประสงค์:
ปรับตัวหารพรรคเพื่อให้การแบ่งสรรปันส่วนภายในแต่ละพรรคการเมืองนั้นมีความถูกต้องกับวิธีค่าเฉลี่ยสูงสุดที่เลือก
ปรับตัวหารภูมิภาคเพื่อให้การแบ่งสรรปันส่วนภายในภูมิภาคนั้นมีความถูกต้องกับวิธีค่าเฉลี่ยสูงสุดที่เลือก
การใช้วิธีแซ็งต์-ลากูว์เป็นขั้นตอนทำซ้ำสามารถรับรองได้ว่าจะสำเร็จด้วยจำนวนที่นั่งที่เหมาะสมในแต่ละบัญชีรายชื่อพรรคในแต่ละภูมิภาค
ตัวอย่าง

สมมติให้มีสามพรรคการเมือง ได้แก่ A B และ C และสามภูมิภาค ได้แก่ I II และ III และมีจำนวนที่นั่งทั้งหมด 20 ที่นั่ง ซึ่งจะต้องจัดสรรปันส่วนโดยใช้วิธีแซ็งต์-ลากูว์ คะแนนเสียงรวมสำหรับบัญชีรายชื่อพรรคในภูมิภาคมีดังนี้:
| พรรคการเมือง | ภูมิภาค> I | ภูมิภาค> II | ภูมิภาค> III | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| A | 123 | 45 | 815 | 983 |
| B | 912 | 714 | 414 | 2040 |
| C | 312 | 255 | 215 | 782 |
| รวม | 1347 | 1014 | 1444 | 3805 |
ตัวอย่าง > การแบ่งสรรปันส่วนบน

สำหรับการแบ่งสรรปันส่วนบนนั้น จำนวนที่นั่งโดยรวมของทุกพรรคการเมืองและทุกภูมิภาคจะถูกคำนวนออกมา
โดยมีคะแนนเสียงรวมทั้งสิ้น 3805 คะแนน และ 20 ที่นั่ง คำนวนเป็นอัตราส่วนได้ 190 คะแนน (ปัดเศษแล้ว) ต่อที่นั่ง ดังนั้นผลการแบ่งจำนวนที่นั่งของแต่ละพรรคการเมืองเป็นดังนี้:
| พรรคการเมือง | A | B | C |
| --- | --- | --- | --- |
| #คะแนนเสียง | 983 | 2040 | 782 |
| #คะแนน/ตัวหาร | 5.2 | 10.7 | 4.1 |
| #ที่นั่ง | 5 | 11 | 4 |
โดยใช้ตัวหาร คือ 190 ผลลัพธ์ในการแบ่งที่นั่งของแต่ละภูมิภาคเป็นดังนี้:
| ภูมิภาค | I | II | III |
| --- | --- | --- | --- |
| #คะแนนเสียง | 1347 | 1014 | 1444 |
| #คะแนน/ตัวหาร | 7.1 | 5.3 | 7.6 |
| #ที่นั่ง | 7 | 5 | 8 |
การลงคะแนนโดยเสียงข้างมากแบบยุติธรรม

การลงคะแนนโดยเสียงข้างมากแบบยุติธรรม (อังกฤษ: Fair majority voting) เป็นการแบ่งสรรปันส่วนแบบสัดส่วนคู่สำหรับใช้ในภูมิภาคที่มีผู้แทนเพียงคนเดียว หรือเรียกว่า "เขต" ดังนั้นแต่ละเขตจะมีผู้แทนเพียงคนเดียว ระบบนี้เสนอในปีค.ศ. 2008 โดยมิเชล บาลินสกี (ผู้คิดค้นระบบการลงคะแนนแบบที่มีผู้ชนะเพียงคนเดียวซึ่งเรียกว่า "การตัดสินแบบเสียงข้างมาก") เพื่อเป็นวิธีการกำจัดอำนาจของการแบ่งเขตเลือกตั้งแบบเอาเปรียบโดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา
การโจมตีโรงแรมดุสิตดีทู ไนโรบี

| การโจมตีโรงแรมดุสิตดีทู ไนโรบี |
| --- | --- |
สถานที่: เวสต์แลนด์ ไนโรบี ประเทศเคนยา
พิกัด: 1°16′13″S 36°48′13″E﻿ / ﻿1.27017°S 36.80352°E﻿ / -1.27017; 36.80352
วันที่: 15  มกราคม พ.ศ. 2562 – 16 มกราคม พ.ศ. 2562  15:00 น. (เวลาแอฟริกาตะวันออก (UTC+03:00))
เป้าหมาย: ชาวเคนยาที่มีชื่อเสียง, ชาวต่างชาติ
ประเภท: การระเบิด, การยิงชุมนุมชน
อาวุธ: อาก้า, วัตถุระเบิด (ผู้โจมตี) เฮคเลอร์แอนด์คอช จี 3, อาก้า, โคลต์ แคนาดา ซี 7, เอฟเอ็น สการ์ (ผู้ต้านทานการรุก)
ตาย: 21 คน (รวมผู้โจมตี 5 คน)
เจ็บ: 28 คน
เหตุจูงใจ: ไม่เห็นด้วยกับการมีส่วนร่วมของเคนยาในสงครามกลางเมืองโซมาเลีย และการยอมรับว่าเยรูซาเลมเป็นเมืองหลวงของประเทศอิสราเอลของดอนัลด์ ทรัมป์
ตำแหน่งการโจมตีในโอเพินสตรีตแมป
การโจมตีโรงแรมดุสิตดีทู ไนโรบี (อังกฤษ: Nairobi Dusitd2 complex attack) เป็นการโจมตีของผู้ก่อการร้ายที่เริ่มเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2562 และยุติในวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2562 ในพื้นที่เวสต์แลนด์ของไนโรบี ประเทศเคนยา
ภูมิหลัง

กลุ่มสงครามอิสลามอัชชะบาบได้ต่อต้านการมีส่วนร่วมของเคนยาในสงครามกลางเมืองโซมาเลีย ซึ่งก่อนหน้านี้ กลุ่มผู้ก่อการร้ายได้โจมตีเมืองเวสต์แลนด์ในช่วงที่มีการโจมตีศูนย์การค้าเวสต์เกต พ.ศ. 2556 ที่ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 67 ราย
สถานที่

การโจมตีเกิดขึ้นที่ 14 ริเวอร์ไซด์ไดร์ฟ ในเวสต์แลนด์ ไนโรบี ประเทศเคนยา ที่แห่งนี้คือโรงแรมและอาคารสำนักงานหรูซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงแรมเครือดุสิตธานีและสำนักงานคณะกรรมการการจัดสรรรายได้
อุบัติการณ์

เหตุการณ์เริ่มต้นที่เวลา 14:30 น. ของวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2562 และได้ยุติในไม่กี่นาทีก่อนสิบโมงของวันรุ่งขึ้น รายงานเบื้องต้นคือมีการยิงปืนและการระเบิดสองครั้งที่โรงแรม ผู้โจมตีมีประมาณจำนวนระหว่างสี่ถึงหกคน ได้มาถึงโดยยานพาหนะสองคันและบังคับให้ยามเปิดประตู 14 ริเวอร์ไซด์ไดร์ฟโดยยิงใส่พวกเขา ครั้นแล้ว ตำรวจผู้เชี่ยวชาญจากหน่วยเจเนอรัลเซอร์วิสสำหรับต่อต้านการก่อการร้าย ก็ได้รับการส่งเข้ามาเพื่อต่อสู้กับกองกำลังติดอาวุธ รวมถึงสมาชิกคนหนึ่งของหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศ ซึ่งอยู่ในประเทศเพื่อทำการฝึกอบรม ก็มีส่วนร่วมในการโต้ตอบเช่นกัน ระหว่างที่มีการไตร่ตรองเพื่อต่อต้านการโจมตีหลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง มีการได้ยินเสียงยิงปืนและระเบิดอีกครั้งในเช้าตรู่ของวันที่ 16 มกราคม
ภายในวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2562 ประธานาธิบดีเคนยา อูฮูรู เคนยัตตา กล่าวว่ามี 14 คนถูกฆ่าตาย รวมทั้งผู้ก่อการร้ายทั้งหมด ในขณะที่สภากาชาดเคนยาระบุจำนวนผู้เสียชีวิตคือ 24 คน
ส่วนอัชชะบาบได้อ้างภาระหน้าที่ในการโจมตี ในแถลงการณ์ที่เปิดตัวระหว่างการโจมตี ช่วงหลังของวันที่ 16 มกราคม มีรายงานว่าพลเรือน 21 คนถูกสังหารและผู้โจมตีห้าคนถูกกำจัด พวกเขาอ้างว่าการโจมตีดังกล่าวเป็น "การตอบสนองต่อการตัดสินใจของประธานาธิบดี ดอนัลด์ ทรัมป์ ที่ยอมรับว่าเยรูซาเลมเป็นเมืองหลวงของประเทศอิสราเอล"
ดูเพิ่ม

เหตุโจมตีมหาวิทยาลัยการิสซา
กาลาโกแคระแองโกลา

| กาลาโกแคระแองโกลา |
| --- | --- |

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Mammalia
อันดับ:: Primates
วงศ์:: Galagidae
สกุล:: Galagoides
สปีชีส์:: G.  kumbirensis
ชื่อทวินาม
Galagoides kumbirensis Mittermeirer, 2017

กาลาโกแคระแองโกลา (อังกฤษ: Angolan dwarf galago; ชื่อวิทยาศาสตร์: Galagoides kumbirensis) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับไพรเมต หรือวานรขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกกาลาโกแคระหรือบุชเบบี เป็นสัตว์ที่เพิ่งถูกค้นพบและประกาศให้เป็นชนิดใหม่เมื่อปี ค.ศ. 2017
กาลาโกแคระแองโกลา ถูกค้นพบที่ป่าคัมบีรา ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศแองโกลา ในทวีปแอฟริกา ซึ่งเป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์และมีความหลากหลายทางชีวภาพสูงมาก โดยคณะนักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาเรื่องลิงที่หากินเวลากลางคืนของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดบรูกส์ ของประเทศอังกฤษ ที่ได้เข้าไปเดินสำรวจในป่านั้น และพบว่ามีเสียงร้องที่ผิดแผกไปจากกาลาโกชนิดอื่นที่มีด้วยกัน 18 ชนิด เมื่อได้ตรวจสอบจนแน่ใจจากผู้เชี่ยวชาญแล้วจึงพบว่าเป็นชนิดใหม่ โดยมีลักษณะใบหน้าที่ยาวกว่ากาลาโกชนิดอื่น ซึ่งชื่อวิทยาศาสตร์นั้นก็ตั้งมาจากสถานที่ค้นพบ
แม้จะยังไม่รู้ลึกถึงความเป็นอยู่และสถานะที่แน่นอน แต่ทว่าคณะนักวิทยาศาสตร์ที่ค้นพบเชื่อว่าน่าจะจัดให้อยู่ในสถานะสัตว์เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ ตามบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN)
การแสดงช่วงพักครึ่งในซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 55

การแสดงช่วงพักครึ่งในซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 55 (อังกฤษ: Super Bowl LV halftime show) เป็นการแสดงช่วงพักครึ่งของซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 55 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 ที่สนามกีฬาเรย์มอนด์ เจมส์ ในเมืองแทมปา รัฐฟลอริดา ประเทศสหรัฐอเมริกา แสดงโดยนักร้อง-นักแต่งเพลงชาวแคนาดา เดอะวีกเอนด์ ออกอากาศโทรทัศน์ช่องซีบีเอส
การตอบรับ

การแสดงช่วงพักครึ่งได้รับการวิจารณ์ที่หลากหลาย การวิจารณ์ระบุว่าการแสดงนั้นไม่น่าตื่นเต้น ไม่มีนักแสดงรับเชิญ และมีปัญหาด้านเสียง นักวิจารณ์หลายคนมองว่าการแสดงนั้นไม่มีความหลากหลาย แต่หลายคนก็ชื่นชมในเรื่องการผลิต
จอน คารามานิกา จากเดอะนิวยอร์กไทมส์ เขียนว่าการแสดงนี้ "แข็งแกร่ง บางครั้งน่าประทับใจ" แพตริค ไรอัน จากยูเอสเอทูเดย์ เรียกการแสดงว่า "มีเสน่ห์" เขาเรียกมันว่า "การจากไป" จาก "การแสดงที่สนุกสนาน" ของปีที่แล้ว เขามีความเห็นว่าการแสดงนี้ไม่ได้เป็นไปตามช่วงพักครึ่งที่ผ่านมา เช่น การแสดงในปี 2007 โดยพรินซ์ และการแสดงในปี 2013 ที่นำโดยบียอนเซ่ อย่างไรก็ตามเขาเห็นว่ามันเป็น "การปรับปรุงอย่างมาก" มากกว่าการแสดงในปี 2011 ที่นำแสดงโดยแบล็กอายด์พีส์ และการแสดงในปี 2019 ที่นำแสดงโดยมารูนไฟฟ์ลารี ฟิตซ์เมาริซ์ จากจีคิว เขียนว่า การแสดงทั้ง "น่าตื่นตา" และ "ท่วมท้น" วิจารณ์เดอะวีกเอนด์ว่า "ไม่ได้เข้าใกล้การผู้บังคับบัญชาบนเวทีอย่างที่ศิลปินคนก่อนเคยทำ" บนซูเปอร์โบวล์
ผลตอบรับเชิงพาณิชย์

ในสหรัฐอเมริกาการแสดงช่วงพักครึ่งในซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 55 ดึงดูดผู้ชมได้ 96.7 ล้านคน ซึ่งสูงกว่าตัวเกมเล็กน้อย ซึ่งมีผู้ชมโทรทัศน์เฉลี่ย 96.4 ล้านคน ยอดขายเพลงของเดอะวีกเอนด์เพิ่มขึ้น 36,500 จากยอดขายเพลงและอัลบั้มรวมในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นวันแข่งขันซูเปอร์โบวล์ ซึ่งเพิ่มขึ้น 385% จาก 7,500 ที่ขายในวันก่อนหน้า
รายการเพลง

"Call Out My Name"
"Starboy"
"The Hills"
"Can't Feel My Face"
"I Feel It Coming"
"Save Your Tears"
"Earned It"
"House of Balloons / Glass Table Girls"
"Blinding Lights"
รางวัลและการเสนอชื่อ

| รางวัล | วันที่ | สาขา | ผู้ได้รับการเสนอชื่อ | ผล | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Primetime Emmy Awards | September 10 and 11, 2021 | Outstanding Variety Special (Live) | Shawn Carter, Desiree Perez, Jesse Collins, Aaron Cooke, Dionne Harmon, Dan Parise, Dave Meyers and Abel 'The Weeknd' Tesfaye | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| Primetime Emmy Awards | September 10 and 11, 2021 | Outstanding Lighting Design/Lighting Direction for a Variety Special | Al Gurdon, Ben Green, Jeff Nellis, Mark Humphrey, Eric Marchwinski, Jason Rudolph and Alen Sisul | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| Primetime Emmy Awards | September 10 and 11, 2021 | Outstanding Technical Direction, Camerawork, Video Control for a Special | Rod Wardell, Eric Becker, Robert Del Russo, Kevin French, Shaun Harkins, Jay Kulick, Jeff Latonero, Tore Livia, Allen Merriweather, Jofre Rosero, Mike Harvath, David Geller, Don Miller, Keith Rees, Timmy Mueller, Jeff Gentile, Jon Mantak, Carmen Long, Frank Lombardo, Steve Webster, Stephen Wharton, Ed Martino, Rian Weigart, JD Curl, Christian Pantuosco, Andrew Lawing, Joe Ward, John "JM" Hurley, Ian Fleisher and Emelie Scaminaci | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
การใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอว

ชายใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอว เห็นกางเกงบ็อกเซอร์
การใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอว หรือแซกกิง (อังกฤษ: Sagging) เป็นการใส่กางเกง เพื่อให้เห็นบางส่วนหรือแทบทั้งหมดของกางเกงใน
ที่มาของแฟชั่นการใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอว โดยมากสื่อจะรายงานว่ามีที่มาจากการห้ามใส่เข็มขัดสำหรับนักโทษ เพราะเข็มขัดสามารถนำมาใช้ฆ่าตัวตายได้โดยการแขวนคอตายหรือใช้รัดคอผู้อื่น หรือใช้เป็นอาวุธในการต่อสู้ นอกเหนือจากนี้ยังมีแนวคิดว่าการใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอวนี้ เดิมเป็นการบ่งสัญญาณว่าเป็นรักร่วมเพศ แต่ที่กล่าวมาก็ไม่ได้ตั้งอยู่บนหลักเหตุผลใด
ประวัติ

ที่มาของแฟชั่นการใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอวที่คาดว่ามาจากในคุกที่ไม่อนุญาตให้ใส่เข็มขัด จนเมื่อพวกเขาเหล่านั้นออกมาจากคุก ก็ยังคงไม่ใส่เข็มขัด ซึ่งต่อมาก็มีแร็ปเปอร์อย่าง ไอซ์คิวบ์ นำมาแต่งเพลงและแสดงเกี่ยวกับวัฒนธรรมย่อยนี้
ในต้นทศวรรษ 1990 ศิลปินฮิปฮอปได้นำวิธีนี้มาทำให้เกิดความนิยม ลักษณะการใส่กางเกงเอวต่ำเช่นนี้ เพื่อให้สามารถเห็นกางเกงใน และเป็นที่สะดุดตาเมื่อแคลวินไคลน์ ออกผลงานโฆษณาที่มีภาพลักษณ์ของนักร้อง มาร์กกี้ มาร์ก (มาร์ก วาห์ลเบิร์ก) ออกมา
วิธีการใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอวได้แพร่กระจายความนิยม โดยมีศิลปินแร็ปใส่กางเกงแบบนี้ เช่น ดร. เดร, สนูป ด็อกก์,ลิล เวย์นศิลปินป๊อปอย่างจัสติน บีเบอร์ และชัง ฮย็อน-ซึง อดีตสมาชิกวงBEAST ยังมีศิลปินแนวฮิปฮอปอีกหลายคนอย่างเช่น แอลแอล คูล เจ ที่กระตุ้นและประชาสัมพันธ์แฟชั่นนี้ด้วยการออกผลิตภัณฑ์เสื้อผ้าของตัวเอง อย่างเช่น แฟตฟาร์ม, เอคโค และฟูบู อย่างไรก็ตามในปัจจุบัน ก็มีแฟชั่นในหมู่ผู้หญิงที่แสดงให้เห็นถึงกางเกงในจี-สตริง ที่ไม่ได้เป็นรูปแบบการใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอวแบบเต็มตัว
กรณีที่มีการโต้แย้ง

เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2544 สภาเทศบาลนครเดลแคมเบรอ รัฐลุยเซียนา ตราข้อบัญญัติท้องถิ่นว่าด้วยการกระทำอนาจารต่อหน้าธารกำนัล โดยห้ามการใส่กางเกงที่เปิดเผยโดยเจตนาให้เห็นกางเกงใน ฝ่าฝืนเป็นความผิดอาญา และหากถึงขั้นเปิดเผยจนเห็นของพึงสงวน ระวางโทษปรับห้าร้อยดอลล่าร์สหรัฐ หรือจำคุกไม่เกินหกเดือน เช่นเดียวกับเมืองอเล็กซานเดรีย และเมืองเชฟพอร์ต แห่งรัฐลุยเซียนา คณะเทศมนตรีก็ตรากฎหมายลักษณะเดียวกัน โดยห้ามมีการใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอวจนเห็นกางเกงใน ผู้ฝ่าฝืนถูกปรับครั้งละยี่สิบห้าดอลลาร์สหรัฐ
ต่อมารัฐเวอร์จิเนีย ได้พยายามออกกฎหมายห้ามใส่กางเกงเอวต่ำ ที่ทำให้เห็นกางเกงในแบบอุจาดตา โดยมีโทษปรับห้าสิบเหรียญดอลลาร์สหรัฐ โดยร่างและผ่านการพิจารณาจากสภานิติบัญญัติประจำรัฐเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ด้วยคะแนนเสียง 60 ต่อ 34 แต่ไม่ผ่านการพิจารณาในชั้นวุฒิสภาเช่นเดียวกับในรัฐลุยเซียนา เนื่องจากเป็นกฎหมายแปลกที่ทำให้คนในรัฐเป็นที่ขายหน้าโดยทั่วไป ทั้งนี้ที่ทั้งสองรัฐเสนอกฎหมาย มุ่งเน้นไปที่การอุจาดตามากกว่า โดยมิได้พูดถึงการลดอาชญากรรมทางเพศแต่อย่างใด
ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ที่เมืองแวนคูเวอร์ นักสโนว์บอร์ดชาวญี่ปุ่นที่ชื่อ คาซูฮิโร โคคุโบถูกห้ามเข้าร่วมพิธีเปิดเนื่องจากแต่งตัวไม่เหมาะสม คือผูกเน็กไทหลวม เสื้อออกนอกกางเกงและใส่กางเกงหลุดพ้นบั้นเอว
รัฐที่กำลังออกกฎหมาย

รัฐเซาท์แคโรไลนา ในสหรัฐอเมริกา กำลังจะพยายามเสนอให้ผ่านกฏหมาย ห้ามใส่กางเกงเอวต่ำ หากใครฝ่าฝืนโดนปรับครั้งแรก $25  ถ้ายังทำอีกครั้งที่สองจะถูกจับปรับ $50  ครั้งที่สามหนักขึ้นไปอีกเป็น $75และให้ไปทำงานอาสาช่วยเหลือสังคม 6 ชั่วโมง
การไล่ผีให้โรแลนด์ โด
ดูเพิ่ม

The Exorcist
โพลเทอร์ไกสท์
แหล่งข้อมูลอื่น

Dean, Eddie (February 26, 1999). "Mr. Satan's Neighborhood: After 50 years of silence, Cottage City finally lets go of its demons". Washington City Paper. สืบค้นเมื่อ May 21, 2012.
Interview with Father Halloran.
การแพร่สัญญาณภาพดิจิทัล

การแพร่สัญญาณภาพดิจิทัล หรือ ดีวีบี (อังกฤษ: Digital Video Broadcasting: DVB) เป็นมาตรฐานกลางของโทรทัศน์ระบบดิจิทัล (digital television) ที่ปรับปรุงและแก้ไขโดย DVB Project ซึ่งเป็นการร่วมมือกันของกลุ่มธุรกิจที่มีสมาชิกมากกว่า 270 ราย โดยมาตรฐานของดีวีบีนั้นออกโดยคณะกรรมการร่วมด้านเทคนิค (Joint Technical Committee; JTC) ซึ่งเป็นคณะกรรมการที่เกิดจากการรวมตัวกันได้แก่
สถาบันมาตรฐานโทรคมนาคมยุโรป (European Telecommunications Standards Institute; ETSI)
คณะกรรมาธิการมาตรฐานไฟฟ้ายุโรป (European Committee for Electrotechnical Standardization; CENELEC)
สหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรป (European Broadcasting Union; EBU)
การทำงานของดีวีบี

ดีวีบีสามารถส่งข้อมูลผ่านได้ทั้งสัญญาณดาวเทียม (DVB-S หรือ DVB-S2) ทางสายเคเบิล (DVB-C) หรือผ่านการกระจายสัญญาณจากเสาสัญญาณเหมือนโทรทัศน์ทั่วไป (ภาคพื้นดิน) (DVB-T) (DVB-T2) หรือระบบสัญญาณเพื่อโทรทัศน์แบบพกพา (DVB-H) โดยการส่งข้อมูลนั้น DVB ได้ระบุรูปแบบในการส่งข้อมูลใน physical layer และ datalink layer ไว้ โดยอุปกรณ์รับสัญญาณจะติดต่อกับ physical layer ผ่านทาง Synchronous Parallel Interface (SPI), Synchronous Serial Interface (SSI), หรือ Asynchronous Serial Interface (ASI) ในการส่งข้อมูลนั้นข้อมูลทั้งหมดจะส่งในรูปของ MPEG-2 Transport stream โดยที่จะมีข้อจำกัดบางอย่างที่ต้องเพิ่มเติมเข้าไป (DVB-MPEG) ส่วนมาตรฐานของการบีบอัดข้อมูลสำหรับอุปกรณ์พกพานั้นกำลังอยู่ในการพัฒนา
การแปลงสัญญาณของแต่ละอุปกรณ์นั้นจะต่างกัน โดยจะขึ้นอยู่กับข้อจำกัดทางด้านเทคนิคดังที่กล่าวไว้ข้างล่างนี้
DVB-S (SHF) ใช้ QPSK
DVB-S2 ใช้ QPSK, 8PSK, 16APSK or 32APSK โดยจะขึ้นอยู่กับ ผู้ให้บริการ โดยทั่วไปแล้วจะใช้ QPSK และ 8PSK
DVB-C (VHF/UHF) ใช้ QAM: 64-QAM or 256-QAM
DVB-T (VHF/UHF) ใช้16-QAM หรือ 64-QAM (หรือ QPSK) ร่วมกับ COFDM
DVB-T2 (VHF/UHF) ใช้16-QAM หรือ 64-QAM หรือ 256-QAM (หรือ QPSK)
สัญญาณข้อมูล (data channel)

นอกจากสัญญาณภาพและเสียงแล้ว DVB ยังกำหนดวีธีการติดต่อขอรับข้อมูล (DVB-DATA - EN 301 192) โดยมีวิธีการส่งข้อมูลกลับ
สำหรับ สื่อรูปแบบต่าง ๆ (DECT, GSM, PSTN/ISDN, satellite etc.) รวมทั้งผ่าน protocol ต่าง ๆ (DVB-IPI:
Internet Protocol; DVB-NPI: network protocol independent). นอกจากนี้ ยังสนับสนุนการทำงานกับเทคโนโลยีเก่า ๆ
เช่น teletext (DVB-TXT) และ vertical blanking interval data (DVB-VBI) แต่อย่างไรก็ตาม DVB ก็สนับสนุนเทคโนโลย
ีใหม่ ๆ เช่น DVB-SUB สำหรับการแสดงคำบรรยาย ด้วยเหมือนกัน
การเข้ารหัสข้อมูล และข้อมูลพื้นฐานของสัญญาณ

ในระบบ Conditionnal Access (DVB-CA) จะมีการกำหนดขั้นตอนวิธีเพื่อการเข้ารหัสข้อมูลพื้นฐาน Common Scrambling Algorithm (DVB-CSA) และ Common Interface (DVB-CI) เพื่อสำหรับใช้ในการประมวลผลข้อมูลที่ได้ถูกเข้ารหัส (scrambled content) โดยผู้ให้บริการ DVB นั้นจะต้องพัฒนาระบบ Conditional Access นี้ภายใต้ข้อจำกัดตามที่ทาง DVB กำหนดมา ในข้อมูลที่ส่งมาจากทางผู้ให้บริการนั้น จะประกอบไปด้วยข้อมูลพื้นฐาน (Metadata) ที่เรียกว่า Service Information (DVB-SI) ที่จะเป็นตัวบอกรายละเอียดเบื้องต้นให้กับโปรแกรมที่เหมาะสมกับข้อมูลที่ส่งมา ข้อมูลใน SI นี้เองที่บอกถึงความสัมพันธ์ของข้อมูลต่าง ๆ ที่อยู่ใน MPEG Stream เพื่อนำข้อมูลไปใช้สร้างเนื้อหาที่มนุษย์สามารถเข้าใจได้อีกด้วย เช่น Electronic program guide (EPG)
ซึ่งในขณะนี้ DVB กำลังอยู่ในช่วงพัฒนาเรื่องการป้องกันการละเมิดลิขสิทธ์โดยการหาทางป้องกันไม่ให้ ข้อมูลหรือสื่อที่ผู้ใช้ได้ทำการอัดลงใน Set-top box ไม่ให้สามารถนำไปเผยแพร่บน internet ได้ แต่สามารถที่จะให้ใช้ในบ้านหรือใน เครือข่ายที่เป็นส่วนตัวได้เท่านั้น ซึ่งเรียกระบบนี้ว่า DVB-CPCM
แพลตฟอร์มซอฟต์แวร์

DVB Multimedia Home Platform (DVB-MHP) นั้นเป็นแพลทฟอร์มสำหรับการพัฒนาโปรแกรมประยุกต์บนระบบโทรทัศน์ดิจิทัล ที่มีพื้นฐานอยู่บนเทคโนโลยีจาวา โดย MHP ได้มีการเขียนวิธีการและแนวคิดในการพัฒนาของ DVB และ MPEG-2 ไว้ด้วยนอกจากนั้นยังมี interface สำหรับในการพัฒนาส่วนต่าง ๆ ของ Set-top box เช่นการจัดการกับเรื่องการเชื่อมต่อเข้าเครือข่าย การดาวน์โหลดโปรแกรมประยุกต์ หรือว่าเรื่อง การจัดการกราฟิคที่จะมาแทรกกับวิดีโอก็มีเตรียมไว้ให้ด้วย
OpenTV เป็นเทคโนโลยีเพื่อการพัฒนาระบบโทรทัศน์ดิจิทัลอีกเจ้าหนึ่ง ที่มีประสบการณ์ทำงานมามากกว่าสิบปี (ในขณะที่ MHP เกิดมาไม่ถึงสามปี) โดยพัฒนาโปรแกรมต่าง ๆ ด้วยภาษาซี และมีความสามารถในการรันเทคโนโลยีประเภท Flash และ HTML ได้ด้วย และความสามารถอีกอย่างของ OpenTV คือการปรับรุ่นของ Set-top box ที่ใช้ OpenTV จากเดิมที่เป็นภาษาซี มาเป็นเทคโนโลยี MHP ด้วยภาษาจาวา
บทความที่เกี่ยวข้อง

โทรทัศน์ระบบดิจิทัล
โทรทัศน์ความละเอียดสูง
กสทช.
แหล่งข้อมูลอื่น

DVB Project
Official MHP Information เก็บถาวร 2006-04-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
DVB-CPCM criticism from EFF
Interactive TV Web เก็บถาวร 2017-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การแปลสิ่งเร้าผิดว่าโปร่งใส

การแปลสิ่งเร้าผิดว่าโปร่งใส (อังกฤษ: illusion of transparency) เป็นความโน้มเอียงที่บุคคลจะประเมินว่า คนอื่นรู้ถึงความรู้สึกและลักษณะจิตใจของตนมากเกินไป การปรากฏอีกอย่างหนึ่งก็คือ ความโน้มเอียงที่จะประเมินว่า ตนรู้ถึงความรู้สึกและลักษณะจิตใจของคนอื่นมากเกินไป ซึ่งบางครั้งเรียกในภาษาอังกฤษว่า observer's illusion of transparency (การแปลสิ่งเร้าผิดว่าโปร่งใสของผู้สังเกตการณ์)
ความเอนเอียงทางประชานชนิดนี้ คล้ายกับที่เรียกว่า illusion of asymmetric insight
หลักฐานทางการทดลอง

งานวิทยานิพนธ์ทางจิตวิทยางานหนึ่งแสดงปรากฏการณ์นี้แบบง่าย ๆ 
คือให้คน ๆ หนึ่งเคาะนิ้วเป็นจังหวะเพลงที่รู้จักกันดีเช่น "Happy Birthday to you" หรือเพลงชาติ แล้วให้อีกคนหนึ่งเดาว่าเป็นเพลงอะไร
เมื่อให้ประเมินว่า คนอื่นสามารถเดาเพลงได้กี่เปอร์เซนต์ คนที่เคาะปกติจะประเมินว่า ได้ประมาณ 1 ใน 2 แต่มีคนเดาเพลงถูกได้เพียงแค่ 3 ใน 100 เท่านั้น
คือคนเคาะนิ้วสามารถ "ได้ยิน" เสียงโน้ตทุกโน้ต และคำร้องทุกคำในใจ แต่อีกคนหนึ่งไม่สามารถรู้ได้ว่าคนเคาะคิดอะไร ได้ยินแต่เสียงเคาะเป็นจังหวะ
การกล่าวปาฐกถาและความกลัวเวที

การแปลสิ่งเร้าผิดประเภทนี้พบได้ชัดในผู้ต้องกล่าวปาฐกถา
ซึ่งอาจจะเพิ่มระดับเพราะเหตุปรากฏการณ์สปอร์ตไลท์ (spotlight effect) คือความรู้สึกว่าคนอื่นสังเกตเห็นตนมากกว่าที่เป็นจริง
ผู้พูดจะรู้สึกเกินจริงว่า ความตื่นเต้นของตนปรากฏชัดเจนต่อผู้ฟังแค่ไหน
มีงานศึกษาต่าง ๆ ที่สำรวจผู้ฟังที่แสดงว่า อารมณ์ความรู้สึกของผู้พูดไม่ได้เป็นเรื่องชัดเจนอะไรเหมือนอย่างที่ผู้พูดรู้สึก 
ความวิตกกังวลเบื้องต้นเมื่อต้องกล่าวปาฐกถา อาจทำให้ตื่นเต้นและเครียด และเพราะการแปลสิ่งเร้าผิดชนิดนี้ คนพูดอาจจะรู้สึกว่าความรู้สึกของตนเป็นเรื่องที่ปรากฏชัดต่อผู้ฟัง
ซึ่งทำให้ผู้พูดพยายามแก้ชดเชย แต่ความพยายามนั้นกลับทำให้ตนรู้สึกว่าคนฟังเห็นชัดขึ้นอีก เลยกลายเป็นวงจรทำให้ตื่นเต้นเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ดังนั้น การตระหนักถึงข้อจำกัดที่ผู้อื่นสามารถรู้ความรู้สึกของตน อาจจะช่วยทำลายวัฏจักรและลดระดับความวิตกกังวลในการพูด
การกล่าวปาฐกถาและความกลัวเวที > งานศึกษาการกล่าวปาฐกถา

มีงานศึกษา 2 งานทำโดยนักจิตวิทยาคู่หนึ่ง เกี่ยวกับความวิตกกังวลในการกล่าวปาฐกถาโดยสัมพันธ์กับการแปลสิ่งเร้าผิดชนิดนี้
งานแรกพุ่งความสนใจไปที่ระดับความวิตกกังวลที่ผู้กล่าวรู้สึก เทียบกับการรับรู้ระดับความรู้สึกนั้นของผู้ฟัง
ผลก็ออกมาตามที่คาด คือ ผู้กล่าวตัดสินตัวเองแย่กว่าที่ผู้ฟังสังเกตเห็น
ในงานที่ 2 นักวิจัยพุ่งความสนใจไปที่ความสัมพันธ์ระหว่างการแปลสิ่งเร้าผิดเช่นนี้กับความวิตกกังวลเกี่ยวกับปาฐกถาที่เป็นมากขึ้น
ผู้ร่วมการทดลองจัดเข้า 3 กลุ่มคือ กลุ่มควบคุม กลุ่มให้กำลังใจ และกลุ่มได้ข้อมูล
ทั้งหมดได้รับประเด็นการพูด และมีเวลา 5 นาทีที่จะเตรียมเรื่องที่พูดต่อหน้ากลุ่มผู้ฟัง ซึ่งหลังจากนั้นต้องให้คะแนนตนเองเกี่ยวกับความวิตกกังวล คุณภาพเรื่องที่พูด ลักษณะอาการท่าทาง และผู้ชมก็จะให้คะแนนในเรื่องระดับความวิตกกังวลและคุณภาพเรื่องที่พูด
กลุ่มควบคุมไม่มีการบอกอะไรล่วงหน้าเลย
มีการบอกกลุ่มให้กำลังใจและกลุ่มได้ข้อมูลว่า เป็นเรื่องปกติที่จะรู้สึกวิตกกังวลเกี่ยวกับการให้ปาฐกถา
และบอกกลุ่มให้กำลังใจว่า งานวิจัยแสดงว่า ไม่ควรจะวิตกกังวลในเรื่องนี้
ส่วนกลุ่มให้ข้อมูล มีการบอกถึงการแปลสิ่งเร้าประเภทนี้ และว่า งานวิจัยแสดงว่า อารมณ์ความรู้สึกของตนไม่ได้ชัดเจนต่อคนอื่นเหมือนกับที่ตนคิด
กลุ่มให้ข้อมูลปรากฏกว่า ให้คะแนนกับตนเองในทุก ๆ ด้านดีกว่ากลุ่มอื่น และผู้ฟังก็ให้คะแนนดีกว่าด้วย
และกลุ่มให้กำลังใจที่เข้าใจว่า ผู้ฟังจะไม่สามารถกำหนดรู้ความตื่นเต้นของตน ก็รู้สึกเครียดน้อยกว่าและการพูดของพวกเขามักจะดีกว่า
ปรากฏการณ์คนมุง

มีนักจิตวิทยา 3 ท่านที่เสนอว่า ปรากฏการณ์นี้เป็นเหตุผลส่วนหนึ่งของปรากฏการณ์คนมุง (bystander effect) ที่ผู้มุงมองจะไม่ช่วยเหยื่อผู้รับเคราะห์ถ้ามีคนอื่นร่วมอยู่ในเหตุการณ์ด้วย
คือ ความเป็นห่วงและความตกใจของตนไม่ปรากฏต่อคนอื่นเหมือนกับที่ตนคิด และทุกคนต่างคิดว่า ตนจะสามารถอ่านสีหน้าของคนอื่นได้ดีเกินความจริง
นั่นก็คือ
เมื่อประสบเรื่องที่อาจเป็นเหตุฉุกเฉิน บุคคลจะปกติทำเป็นเฉย ๆ ดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไร แล้วตรวจเช็คปฏิกิริยาของผู้อื่นเพื่อกำหนดว่า มีวิกฤติการณ์อะไรจริง ๆ หรือเปล่า คือโดยที่สุดแล้ว ทุกคนไม่ต้องการจะทำอะไรเกินควร ถ้ามันไม่ใช่เหตุการณ์ฉุกเฉินจริง ๆ แต่เพราะว่า ทุกคนอดกลั้นความรู้สึกของตน ปรากฏดูเหมือนจะเฉย ๆ แล้วตรวจสอบปฏิกิริยาของผู้อื่น บางครั้งทุกคนก็จะคิด (บางครั้งอย่างผิดพลาด) ว่า เหตุการณ์ไม่ใช่เรื่องฉุกเฉินและไม่จำเป็นต้องเข้าไปช่วย
ดูเพิ่ม

รายชื่อความเอนเอียงทางประชาน
แหล่งข้อมูลอื่น

Kenneth Savitsky and Thomas Gilovich published findings
Thomas Gilovich, Victoria Husted Medvec, and Kenneth Savitsky published findings
เชิงอรรถและอ้างอิง

↑  Ong, Jovel; Chao, Christian (April 2011). "The Science of Effective Team Discussions". Civil Service College, Singapore. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 10, 2013. สืบค้นเมื่อ February 8, 2015.
↑  McRaney, David (July 14, 2010). "The Illusion of Transparency". You Are Not So Smart. สืบค้นเมื่อ July 20, 2011.
1 2 3 4  Savitsky, Kenneth; Gilovich, Thomas (March 25, 2003). "The illusion of transparency and the alleviation of speech anxiety" (PDF). Journal of Experimental Social Psychology. 39. doi:10.1016/s0022-1031(03)00056-8. สืบค้นเมื่อ July 20, 2011.{{cite journal}}:  CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
1 2 3  Gilovich, T; Savitsky, K; Medvec, VH (1998). "The Illusion of Transparency: Biased Assessments of Others' Ability to Read One's Emotional States" (PDF). Journal of Personality and Social Psychology. 75 (2): 332–346. doi:10.1037/0022-3514.75.2.332. สืบค้นเมื่อ July 20, 2011.{{cite journal}}:  CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
The three illusions on interpersonal perception: Effects of relationship intimacy on two types of illusion of transparency and the illusion of asymmetric insight (PDF) เก็บถาวร กันยายน 30, 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Kenneth Savitsky and Thomas Gilovich (March 25, 2003). "The illusion of transparency and the alleviation of speech anxiety" (PDF). Journal of Experimental Social Psychology. 39. doi:10.1016/s0022-1031(03)00056-8. สืบค้นเมื่อ July 20, 2011.
T Gilovich, V Medvec, K Savitsky, 1998. "The Illusion of Transparency: Biased Assessments of Others' Ability to Read One's Emotional States." Journal of Personality and Social Psychology. http://www.psych.cornell.edu/sec/pubPeople/tdg1/Gilo.Sav.Medvec.pdf
D McRaney 2010. "The Illusion of Transparency." http://youarenotsosmart.com/2010/07/14/the-illusion-of-transparency/
O Burkeman 2011. "The illusion of transparency: Why your feelings aren’t really written all over your face." http://www.oliverburkeman.com/2011/01/the-illusion-of-transparency-why-your-feelings-arent-really-written-all-over-your-face/ เก็บถาวร มีนาคม 17, 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน