stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สิงโต
ลักษณะ > ขนแผงคอ

แผงคอของสิงโตเพศผู้ที่โตเต็มวัยเป็นลักษณะเฉพาะที่โดดเด่นของสบีชีส์นี้ ซึ่งไม่พบในสัตว์ในวงศ์เดียวกันชนิดอื่น ส่งผลให้มันแลดูมีขนาดใหญ่ขึ้น ช่วยในแสดงออกของการข่มขู่ได้ดีเยี่ยมเมื่อเผชิญหน้ากับสิงโตตัวอื่นและคู่แข่งที่สำคัญในแอฟริกา ไฮยีนาลายจุด การที่มีหรือไม่มีแผงคอ รวมถึงสีและขนาดนั้นเกี่ยวข้องกับเงื่อนไขทางพันธุกรรม การเจริญเติบโต สภาพอากาศ และการสร้างเทสโทสเตอโรน มีหลักทั่วไปว่าขนแผงคอสีเข้มกว่าและใหญ่กว่าคือสิงโตที่มีสุขภาพดีกว่า การเลือกคู่ของนางสิงห์นั้นมักจะเลือกสิงโตเพศผู้ที่มีแผงคอหนาแน่นและมีสีเข้มที่สุด จากการศึกษาในประเทศแทนซาเนียยังแสดงให้เห็นว่าขนแผงคอที่ยาวเป็นสัญญาณที่บ่งบอกถึงการประสบความสำเร็จในการต่อสู้ระหว่างสิงโตเพศผู้ด้วยกันอีกด้วย แผงคอที่เข้มดำอาจบ่งบอกถึงช่วงเจริญพันธุ์ที่ยาวนานกว่าและลูกหลานที่มีโอกาสรอดชีวิตสูง แม้ว่าต้องอดอยากในเดือนที่ร้อนที่สุดของปีก็ตาม ในฝูงที่ประกอบไปด้วยสิงโตเพศผู้ 2-3 ตัว มีทางเป็นไปได้ที่นางสิงห์จะจับคู่ผสมพันธุ์กับเพศผู้ที่มีขนแผงคอใหญ่ที่สุด หนักที่สุด
นักวิทยาศาสตร์มีความเชื่อว่าสถานะความแตกต่างในระดับชนิดย่อยสามารถแบ่งแยกได้ทางสัณฐานวิทยา ซึ่งรวมถึง ขนาดของขนแผงคอ รูปร่างทางสัณฐานของสิงโตสามารถระบุบถึงความแตกต่างของชนิดย่อยได้ เช่น สิงโตบาร์บารีและสิงโตแหลมกูดโฮพ อย่างไรก็ตาม จากการศึกษาระบุบว่าปัจจัยจากสิ่งแวดล้อมที่มีอิทธิพลต่อสีและขนาดของขนแผงคอสิงโต เช่น อุณหภูมิในสภาพแวดล้อม เช่น อากาศหนาวเย็นของสวนสัตว์ในยุโรปและอเมริกาเหนืออาจมีผลทำให้ขนแผงคอหนาและหนักขึ้น ดังนั้น แผงคอจึงเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมที่จะใช้ในการระบุบถึงชนิดย่อย แต่อย่างไรก็ตาม สิงโตเอเชียเพศผู้มีขนแผงคอบางกว่าสิงโตแอฟริกาโดยเฉลี่ย
มีรายงานถึงสิงโตเพศผู้ที่ไม่ปรากฏขนแผงคอในประเทศเซเนกัลและอุทยานแห่งชาติซาโวตะวันออกในประเทศเคนยา และสิงโตขาวเพศผู้ตัวแรกเริ่มจากทิมบาวัตติ (Timbavati) นั้นก็ไม่มีแผงคอด้วยเช่นกัน ฮอร์โมน	เทสโทสเตอโรนนั้นมีความเกี่ยวข้องกับการเจริญของขนแผงคอ ดังนั้นสิงโตที่ได้รับการทำหมันนั้นบ่อยครั้งที่มีแผงขอเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย เนื่องจากไปการนำเอาต่อมบ่งเพศที่เป็นแหล่งสร้างเทสโทสเตอโรนออกไป สิงโตที่ไม่มีขนแผงคออาจพบในประชากรสิงโตที่มีการผสมพันธุ์ในเชื้อสายที่ใกล้ชิด ซึ่งเป็นผลมาจากภาวะการเจริญพันธุ์ต่ำ
ภาพวาดฝาผนังของสิงโตถ้ำยุโรปได้แสดงถึงสัตว์ที่ไม่มีขนแผงคอหรือมีเพียงเล็กน้อยซึ่งชี้ให้เห็นว่าสิงโตชนิดนี้ไม่มีขนแผงคอ
ลักษณะ > สิงโตขาว

สิงโตขาวไม่ได้รับการจำแนกออกเป็นชนิดย่อยของสิงโต แต่เป็นลักษณะพิเศษทางภาวะพันธุกรรมที่เรียกว่าภาวะด่าง (leucism) ซึ่งเป็นสาเหตุให้สีซีดลง เป็นภาวะที่พบในเสือโคร่งขาวเช่นเดียวกัน ภาวะนี้คล้ายกับภาวะการมีเม็ดสีมากเกินไป (melanism) เช่นเดียวกับเสือดำ ลักษณะของสิงโตขาวไม่ใช่ภาวะเผือก ยังมีเม็ดสีปกติในตาและหนัง บางครั้งสามารถพบสิงโตขาวทรานเวล (Panthera leo krugeri) ได้ในบริเวณอุทยานแห่งชาติครูเกอร์และเขตสงวนส่วนบุคคลทิมบาวาติ (Timbavati Private Game Reserve) ซึ่งอยู่ใกล้เคียงในทางตะวันออกเฉียงใต้ของแอฟริกา แต่ในสถานที่เลี้ยงกับพบเห็นได้เป็นเรื่องปกติจากการเพาะพันธุ์ด้วยการคัดเลือกอย่างจงใจ โดยทั่วไปแล้วขนของสิงโตจะมีสีครีมซึ่งเกิดจากยีนด้อย มีรายงานว่า มีการเพาะพันธุ์สิงโตขาวในค่ายพักในแอฟริกาใต้เพื่อใช้เป็นเหยื่อสำหรับเกมล่า (canned hunt)
เควิน ริดชาร์ดซัน (Kevin Richardson) ผู้เชี่ยวชาญพฤติกรรมสัตว์ โดยเฉพาะกับเสือและสิงโตในแอฟริกา  ปัจจุบันเขาทำงานอยู่ในสถานที่พิเศษที่ชื่อว่าอาณาจักรสิงโตขาวในเมืองบรูเดอร์สทรูม (Broederstroom) ซึ่งห่างจากโจฮันเนสเบิร์ก 50 ไมล์ สถานที่นี้สร้างขึ้นด้วยความช่วยเหลือของร็อดนีย์ ฟูห์ร (Rodney Fuhr) และสร้างสำหรับถ่ายทำภาพยนตร์เรือง White Lion: Home is a Journey ที่แห่งนี้มีสิงโตขาวถึง 39 ตัว  ริดชาร์ดซันได้ทำงานอย่างหนักเพื่อที่จะป้องกันและรักษาสายพันธุ์สิงโตสีขาวไว้ สถานอนุรักษ์นี้ปัจจุบันเป็นทรัพย์สินส่วนตัวแต่มีแผนที่จะยกให้เป็นสาธารณสมบัติในเร็วๆ นี้
พฤติกรรม

สิงโตใช้เวลาส่วนมากไปกับการพักผ่อนประมาณ 20 ชั่วโมงต่อวัน แม้ว่าสิงโตจะสามารถกระตือรือร้นได้ทุกช่วงเวลา แต่โดยทั่วไปแล้วมันจะกระตือรือร้นและมีชีวิตชีวามากที่สุดตอนพลบค่ำกับช่วงเข้าสังคม แต่งขน และขับถ่าย เมื่อต้องล่าเหยื่อสิงโตจะกระตือรือร้นเป็นพักๆ ไปตลอดทั้งคืนจวบจนกระทั่งรุ่งเช้า  โดยเฉลี่ยแล้ว สิงโตจะใช้เวลาเดิน 2 ชั่วโมงและกิน 50 นาทีต่อวัน
พฤติกรรม > การล่าและอาหาร

สิงโตกินเนื้อสัตว์เป็นอาหาร มันกินสัตว์ได้แทบทุกชนิด เช่น กระต่าย ไก่ป่า จระเข้ ลิง เม่น งูหลามแอฟริกา ม้าลาย ควายป่า แอนทิโลปและช้าง เป็นต้น แม้แต่ซากสิงโตด้วยกันเองก็กิน ลูกสิงโตที่อ่อนแอจะถูกกินเพื่อให้ตัวที่แข็งแรงกว่าได้อยู่รอด
พฤติกรรม > การแข่งขันกับนักล่าอื่น

สิงโตมักจะมีคู่แข่งการล่าของมัน เช่น เสือชีตาร์ จระเข้แม่น้ำไนล์ และไฮยีน่า ซึ่งพบบ่อยที่สุดคือไฮยีน่าลายจุด ซึ่งพวกมันมักจะคอยแย่งเหยื่อที่สิงโตล่าได้เป็นประจำ ในบางครั้งไฮยีน่าก็กลายเป็นอาหารของสิงโตเอง
พฤติกรรม > การสืบพันธุ์และวงจรชีวิต

ฤดูผสมพันธุ์ไม่แน่นอนมีได้ทุกเวลาตลอดปี ระยะของการเป็นสัดนาน 4-16 วัน ตัวเมียเริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่ออายุประมาณ 3 ปี ตัวผู้ประมาณ 4-6 ปี เคยมีรายงานอายุ 2 ปี ก็ผสมพันธุ์ได้ ตั้งท้องนานราว 100 วัน
ตกลูกครั้งละ 3-5 ตัว เคยมีรายงานได้ลูกถึง 7 ตัว ลูกอดนมเมื่ออายุ 3-6 เดือน อายุยืนประมาณ 30-60 ปี ลูกตัวที่อ่อนแออาจถูกทิ้งให้ตายหรือถูกกินในหมู่สิงโตด้วยกัน
พฤติกรรม > สถานภาพ

ปัจจุบันคาดว่ามีสิงโตในทวีปแอฟริกาเหลืออยู่ประมาณ 30,000 ถึง 100,000 ตัว ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในแอฟริกาตอนใต้และตะวันออก สิงโตในแอฟริกาตะวันตกเหลืออยู่น้อยและลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว ทั่วทั้งทวีป สิงโตที่อยู่นอกเขตคุ้มครองลดจำนวนลงเรื่อย ๆ
ประเทศที่ยังมีสิงโตอยู่ทั่วไปได้แก่ บอตสวานา สาธารณรัฐแอฟริกากลาง เอธิโอเปีย เคนยา แทนซาเนีย ซาอีร์ และแซมเบีย สถานภาพในแองโกลา โมซับบิก ซูดาน และโซมาเลียยังไม่ทราบแน่ชัดเนื่องจากความไม่สงบในประเทศ คาดว่าในแองโกลายังมีสิงโตอยู่ทั่วไปแต่จำนวนน้อย ส่วนในโซมาเลียมีเป็นบางส่วนโดยเฉพาะทางตอนใต้ของประเทศ
ในนามิเบีย ประชากรสิงโตในอุทยานแห่งชาติอีโตชามีประมาณ 300 ตัว บริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ 130-200 คาปรีวี 40-60 ตัว บริเวณตะวันตกเฉียงเหนือ 35-40 ตัว
ในซิมบับเว อุทยานแห่งชาติฮวางเก 500 ตัว อุทยานแห่งชาติโกนารีเซา 200 ตัว หุบเขาแซมบีซีและเซบังเวคอมเพล็กซ์ 300 ตัว
ในประเทศเบนิน บูร์กินาฟาโซ แคเมอรูนตอนเหนือ ประเทศชาดตอนใต้ คองโกตอนใต้ ไอวอรีโคสต์ตอนเหนือ กานาตอนเหนือ กีนีตอนเหนือ กีนีบิสเชาตะวันออก มาลีตอนใต้ ไนจีเรียตอนเหนือ และอูกันดา คาดว่ามีสิงโตอยู่กระจัดกระจายและจำนวนน้อย ในประเทศบุรุนดี มลาวี ไนเจอร์ รวันดา เซเนกัล และแอฟริกาใต้ ประชากรส่วนใหญ่จำกัดอยู่ในป่าอนุรักษ์
ประเทศที่คาดว่าสิงโตสูญพันธุ์ไปแล้วหรือถือได้ว่าสูญพันธุ์ไปแล้วได้แก่ ประเทศจิบูตี กาบอง เลโซโท มอริเตเนีย สวาซิแลนด์ และโตโก
ความหนาแน่นของประชากรสิงโต (นับเฉพาะสิงโตตัวเต็มวัยและวัยรุ่นต่อ 100 ตารางกิโลเมตร) ต่างกันในแต่ละพื้นที่ ในพื้นที่ซาวูตี ในอุทยานแห่งชาติโชเบ ของบอตสวานามีความหนาแน่นต่ำประมาณ 0.17 ส่วนในอุทยานแห่งชาติคาราฮารีเกมสบ็อก อุทยานแห่งชาติอีโตชา มีประมาณ 1.5-2 ตัวต่อ 100 ตารางกิโลเมตร ในพื้นที่คุ้มครองของทางแอฟริกาตะวันออกและตอนใต้มีประมาณ 3-18 ตัว พื้นที่ ๆ ความหนาแน่นสูงที่สุดคือในป่าสงวนแห่งชาติมาไซมาราของเคนยา มีประชากร 30 ตัวต่อ 100 ตารางกิโลเมตร ความหนาแน่นของสิงโตมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับจำนวนของเหยื่อ พื้นที่หากินเฉลี่ย 26 ถึง 226 ตารางกิโลเมตรต่อฝูง เคยพบฝูงหนึ่งในอุทยานแห่งชาติอิโตชาที่มีพื้นที่หากินกว้างถึง 2,075 ตารางกิโลเมตร
สถานภาพของสิงโตเอเชียทุกพันธุ์อยู่ในระดับอันตราย ไซเตสจัดเอาไว้ในบัญชีที่ 1 ส่วนสิงโตแอฟริกาอยู่ในบัญชีหมายเลข 2 ส่วนสิงโตพันธุ์บาร์บารีและสิงโตเคปได้สูญพันธุ์ไปแล้ว
พฤติกรรม > การสื่อสาร

เมื่อพักผ่อน การขัดเกลาทางสังคมของสิงโตจะเกิดขึ้นผ่านพฤติกรรมต่างๆ และการเคลื่อนไหวของสัตว์ที่แสดงออกมีการพัฒนาเป็นอย่างมาก กริยาท่าทางการสัมผัสที่เป็นปกติสุขและพบได้มากที่สุดคือการถูศีรษะและการเลียเชิงสังคม ซึ่งเปรียบได้กับการดูแลขนให้เรียบร้อยในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม การถูศีรษะ ดุนด้วยจมูกเบาๆ ที่หน้าผาก หน้า และลำคอของสิงโตตัวอื่นดูเหมือนจะเป็นรูปแบบของการทักทาย มักพบเห็นได้บ่อยครั้งหลังจากสิงโตแยกจากตัวอื่น หรือหลังการต่อสู้หรือหลังการเผชิญหน้า ตัวผู้มักถูกับตัวผู้ด้วยกันเอง ขณะที่ลูกสิงโตและสิงโตตัวเมียจะถูกับตัวเมีย การเลียเชิงสังคมมักจะเกิดขึ้นหลังการถูศีรษะ โดยทั่วไปแล้วจะเกิดขึ้นควบคู่กัน และตัวที่ได้รับมักแสดงความพอใจออกมาอย่างชัดเจน ศีรษะและลำคอจะเป็นส่วนที่ได้รับการเลียมากที่สุด อาจเป็นผลมาจากการบริการสาธารณะ เพราะสิงโตไม่สามารถเลียพื้นที่เหล่านี้เองได้
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย

ในทวีปแอฟริกา สิงโตสามารถพบได้ในทุ่งหญ้าซาวันนา ที่มีต้นอาเคเชียซึ่งคอยให้ร่มเงาขึ้นกระจัดกระจาย สำหรับถิ่นอาศัยในอินเดียคือพื้นที่ป่าหญ้าแล้งและป่าละเมาะแล้งผลัดใบ ในอดีต การกระจายพันธุ์ของสิงโตอยู่ในส่วนใต้ของทวีปยูเรเชีย ช่วงจากประเทศกรีซถึงประเทศอินเดีย และพื้นที่ทั้งหมดของทวีปแอฟริกา ยกเว้น บริเวณป่าดิบชื้นกลางทวีปและทะเลทรายสะฮารา เฮอรอโดทัสรายงานว่าพบสิงโตได้ทั่วไปในกรีซในช่วงเวลาราว 480 ก่อนคริสต์ศักราช มันโจมตีอูฐบรรทุกหีบห่อของกษัตริย์เปอร์เซีย จักรพรรดิเซอร์ซีสมหาราช ในขบวนตลอดทั้งประเทศ อาริสโตเติลกล่าวว่าพบเห็นสิงโตได้ยากในช่วง 300 ก่อนคริสต์ศักราช ในช่วงคริสต์ศักราชที่ 100 มันถูกกำจัดจนหมดสิ้น ประชากรสิงโตอินเดียเหลือรอดจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 10 ในคอเคซัส เป็นที่มั่นสุดท้ายในทวีปยุโรป
สิงโตถูกกำจัดหมดสิ้นไปจากปาเลสไตน์ในสมัยกลาง และจากส่วนที่เหลือของทวีปเอเชียหลังจากการมาถึงของอาวุธปืนที่พร้อมใช้งานในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 สิงโตได้สูญพันธุ์ไปจากธรรมชาติในแอฟริกาเหนือและเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 สิงโตหายไปจากประเทศตุรกีและพื้นที่ทางตอนเหนือส่วนใหญ่ของประเทศอินเดีย ขณะที่ มีการพบเห็นสิงโตอินเดียที่ยังมีชีวิตครั้งสุดท้ายในประเทศอิหร่านในปี ค.ศ. 1941 (ระหว่างชีราซและจาห์รอม (Jahrom) จังหวัดฟาร์ส) แม้ว่ามีการพบศพสิงโตตัวเมียบนฝั่งแม่น้ำการูน (Karun river) จังหวัดคูเซสตาน (Khūzestān) ในปี ค.ศ. 1944 ต่อมาไม่มีรายงานที่เชื่อถือได้จากประเทศอิหร่านอีก สิงโตอินเดียหลงเหลือแค่เพียงในและรอบป่ากีร์ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอินเดียเท่านั้น มีสิงโตราว 300 ตัวอาศัยในพื้นที่เขตสงวนพันธุ์สัตว์ป่า 1,412 km2 (545 sq mi) ในรัฐคุชราต ซึ่งครอบคลุมพื้นที่เกือบทั้งหมดของป่า  การเพิ่มขึ้นของจำนวนประชากรเป็นไปอย่างช้าๆ
สิงโตกับมนุษย์

ดูบทความหลักที่ สิงโตในมุทราศาสตร์
สิงโตถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของพลังอำนาจและความแข็งแกร่งมาตั้งแต่โบราณ มนุษย์ในทุกภาษา ทุกวัฒนธรรมล้วนแต่ใช้สิงโตเป็นสัญลักษณ์ในเชิงนี้ทั้งนั้น เช่น ในปรัมปราของศาสนาฮินดู พระนารายณ์เคยอวตารลงมาเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งสิงโต ชื่อว่า "นรสิงห์" เพื่อปราบมาร ในวัฒนธรรมไทย เมื่อพระมหากษัตริย์เสด็จออกยังมุขหรือบัญชร จะเรียกว่า "สีหบัญชร" (หมายถึง หน้าต่างสิงโต) และเรียกพระบรมราโชวาทในครั้งนี้ว่า "สีหนาท" (หมายถึง เสียงคำรามของสิงโต) เป็นต้น
ในภาษาบาลีและสันสกฤตมีคำศัพท์เรียกสิงโตในเชิงยกย่องซึ่งเป็นคนที่คนไทยรู้จักกันดี คือ "ราชสีห์" หมายถึงพญาสิงโต หรือราชาแห่งสิงโต ซึ่งเป็นสัตว์ในตำนานถือว่าดุร้ายและมีพละกำลังมาก
ในประเทศจีน ซึ่งไม่มีสิงโตเป็นสัตว์พื้นเมือง แต่ก็รับเอาสิงโตมาจากเปอร์เซีย ก็มีการเชิดสิงโต เป็นการละเล่นประกอบในพิธีมงคลหรือรื่นเริงต่าง ๆ เพราะมีความเชื่อว่า สิงโตเป็นสัตว์ใหญ่ที่สัตว์ต่าง ๆ เกรงขาม จึงมีพลังอำนาจในการขับไล่สิ่งอัปมงคลได้
ในประเทศอังกฤษ ซึ่งอยู่ในภาคพื้นยุโรป ที่ก็ไม่มีสิงโตเป็นสัตว์พื้นเมืองเช่นกัน แต่ก็ใช้สิงโตเป็นสัญลักษณ์ของประเทศ และสมาคมฟุตบอลอังกฤษก็ใช้สิงโต 3 ตัวเป็นสัญลักษณ์และใช้เป็นสัญลักษณ์ของทีมชาติด้วยเรียกว่า "Three Lions" และกษัตริย์อังกฤษหลายพระองค์ก็ถูกขนานพระราชสมัญญานามเปรียบเทียบกับสิงโตด้วยเช่นกัน เช่น พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 มีพระราชสมัญญานามว่า "พระเจ้าริชาร์ด ใจสิงห์"  (Richard the Lionheart) เป็นต้น
สำหรับในประเทศไทย สิงโตถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของหน่วยงานกระทรวงมหาดไทยและใช้เป็นสัญลักษณ์ของคณะรัฐศาสตร์ของแต่ละมหาวิทยาลัยอีกด้วย โดยมีชื่อเรียกกันไปต่าง ๆ ตามสีของสิงโต เช่น "สิงห์ดำ" หมายถึง คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, "สิงห์แดง" หมายถึง คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, "สิงห์ทอง" หมายถึง คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เป็นต้น
สิงโตที่มีชื่อเสียง

คริสเตียน เดอะ ไลออน
บรรณานุกรม

Baratay, Eric; Elisabeth Hardouin-Fugier (2002). Zoo : a history of zoological gardens in the West. London: Reaktion Books. ISBN 1861891113.
Blunt, Wilfred (1975). The Ark in the Park: The Zoo in the Nineteenth Century. London: Hamish Hamilton. ISBN 0241893313.
de Courcy, Catherine (1995). The Zoo Story. Ringwood, Victoria: Penguin Books. ISBN 0140239197.
Schaller, George B. (1972). The Serengeti lion: A study of predator-prey relations. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0226736393.
แหล่งข้อมูลอื่น

สถานีย่อยโลกของสัตว์
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Panthera leo ที่วิกิสปีชีส์
Animal Diversity Web: Panthera leo (lion)
African Wildlife Foundation: Lion
Battle at Kruger: video of a pack of lions fighting against a crocodile and buffalos over a kill
Biodiversity Heritage Library bibliography for Felis leo
Biodiversity Heritage Library bibliography for Panthera leo
BBC Nature: Lion news, and video clips from BBC programmes past and present.
Lion Conservation Fund example of a fund and its projects about the research and conservation of the lion
Lion Research Center เก็บถาวร 2010-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน website of the research group at the University of Minnesota that has conducted field research on lions and published peer-reviewed scientific articles
Walk with Lions Example of a walk with lions educational experience at The Ranch Conservancy in South Africa
ภาพสิงโตถ้ำในโถงแมว ถ้ำลาสโก
โครงกระดูกสิงโตแอฟริกากำลังโจมตีละมั่ง ตั้งแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์กระดูก โอคลาโฮมาซิตี โอคลาโฮมา
ในการเผชิญหน้ากับสิงโตตัวอื่น แผงคอจะทำให้สิงโตดูมีขนาดใหญ่ขึ้น
สิงโตซาโว เพศผู้มีขนแผงคอเพียงหรอมแหรม จากอุทยานแห่งชาติซาโวตะวันออก ประเทศเคนยา
สิงโตขาวเป็นสิ่งที่เกิดจากลักษณะด้อยของหน่วยพันธุกรรม เป็นรูปแบบที่หาได้ยากของสิงโตชนิดย่อย Panthera leo krugeri
นางสิงห์สองตัวและสิงโตตัวผู้หนึ่งตัวในตอนเหนือของเซเรนเกติ
วีดิทัศน์ของสิงโตในป่า
การถูศีรษะและการเลียเป็นพฤติกรรมทางสังคมตามปกติในฝูงสิงโต
สิงโตอินเดียตัวผู้สองตัวในอุทธยานแห่งชาติสัญชัย คานธี (Sanjay Gandhi National Park) มุมไบ ประเทศอินเดีย
ล่าคนดุในเมืองเดือด

| ล่าคนดุในเมืองเดือด |
| --- | --- |
กำกับ: โจเอล โคเอนอีธาน โคเอน
บทภาพยนตร์: โจเอล โคเอน อีธาน โคเอน
สร้างจาก: No Country for Old Men  โดย คอร์แม็ค แม็คคาร์ธี
อำนวยการสร้าง: โจเอล โคเอน อีธาน โคเอน สกอต รูดิน
นักแสดงนำ: ทอมมี ลี โจนส์ จอช โบรลิน คาเบียร์ บาร์เดน
กำกับภาพ: โรเจอร์ ดีกินส์
ตัดต่อ: รอดเดริก เจเนส
ดนตรีประกอบ: คาร์เตอร์ เบอเวล
บริษัทผู้สร้าง: Scott Rudin Productions Mike Zoss Productions  
ผู้จัดจำหน่าย: Miramax Films Paramount Vantage
วันฉาย: สหรัฐอเมริกา: 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550  (จำกัดโรง)  21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550  (ไม่จำกัดโรง)  ไทย: 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551  (จำกัดโรง) 
ความยาว: 122 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ทุนสร้าง: 25 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ทำเงิน: 171.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจาก All Movie Guide
ข้อมูลจาก IMDb
ข้อมูลจากสยามโซน
ล่าคนดุในเมืองเดือด (อังกฤษ: No Country for Old Men) เป็นภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 8 สาขา​ และชนะมาได้ถึง​ 4 สาขา​ รวมถึงสาขาภาพยนตร์​ยอดเยี่ยม เขียนบทและกำกับโดย สองพี่น้องโคเอน มีนักแสดงนำ เช่น ทอมมี ลี โจนส์, จอช โบรลินและคาเบียร์ บาร์เดน สร้างจากนวนิยายของคอร์แม็ค แม็คคาร์ธีในชื่อเดียวกัน ล่าคนดุในเมืองเดือด เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการเจรจาซื้อขายยาเสพติดที่ตกลงกันไม่ได้ และมีชายคนหนึ่งพบเงินจำนวน 2 ล้านดอลลาร์จากเหตุการณ์นั้น ทำให้ต้องหนีตามหาเงินของกลุ่มมาเฟีย และเป็นเรื่องตำรวจแก่ที่ใช้ชีวิตไม่ทันตามโลกที่หมุนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์เกิดขึ้นในทะเลทรายของประเทศสหรัฐอเมริกา
เรื่องย่อ

เปิดเรื่องด้วยบุคคลปริศนาใครคนหนึ่ง ที่บอกเล่าเรื่องราวของการเป็นนายอำเภอ อาชีพที่แสนจะน่าภูมิใจของเขา หากแต่โดยน้ำเสียงที่ผู้ชายคนนี้เล่านั้น มันกลับแฝงนัยความทอดม้วยสร้อยเศร้า ที่เมื่อคิดถึงในวันเก่า แล้วมาเทียบกับในวันนี้ มันเป็นคนละวันที่แตกต่างเพราะพัฒนาการของสังคมช่วยทำให้ต้องเปลี่ยนแปลง การก่ออาชญากรรมในวันเก่า กับภาพความจำของผู้ชายคนนี้ คือ ความไม่ยากเย็น ทั้งในการกระทำ และความรู้สึก ที่จะสามารถสื่อสารรู้ความคิดอ่านของคนเป็นโจร ได้โดยไม่ซับซ้อน ซ่อนเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรนัก เมื่ออยากมีเงินก็ไปปล้น เมื่ออยากขึ้นสวรรค์ ก็ไปข่มขืนใครสักคนให้หายอยาก หรือเมื่อแค้นใครนัก ก็หยิบปืนมายิงให้มันดับดิ้นไป แต่กับการก่ออาชญากรรมในวันนี้ กับภาพในจินตนาการของผู้ชายคนนั้นมันกลับเป็นภาพที่เต็มไปด้วยความลึกลับ ซับซ้อน มีเงื่อนงำ หรือเหตุผลหลายหลาก ที่ยากจะตัดสินชี้ชัดได้เพียงเรื่องใดเรื่องหนึ่งโดยตรง
ชายวัยฉกรรจ์ (จอช โบรลิน) คนหนึ่งกำลังเดินล่าสัตว์อยู่ในทะเลทรายอันแห้งแล้ง ในระหว่างนั้นด้วยความบังเอิญ เขาได้ไปพบเจอกับกลุ่มศพที่นอนแน่นิ่งจมบนกองเลือดสดๆ เหมือนมันเพิ่งเกิดเหตุการณ์อะไรร้ายแรงบางอย่างไม่นานมานี้ แล้วด้วยความที่เป็นคนช่างสังเกตเสียเหลือเกิน ก็ได้ไปเจอกับยาเสพติดกองใหญ่ และเงินในกระเป๋า ที่ประมาณคร่าว ๆ ได้เป็นหลักล้าน และแล้วด้วยจิตสำนึกของความโลภเพียงแค่ชั่ววูบ ก็ได้บังเกิดความคิดให้เขายึดเอาเงินทั้งหมดมาเป็นของตัว หวังจะรวยทางลัดอย่างบังเอิญๆกันเช่นนี้ แต่แล้ว เรื่องราวทุกอย่างที่น่าจะสุขสงบได้ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และคงไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็นถึงเงินก้อนนี้ ก็บังเกิดเหตุให้ต้องพลิกผัน เปลี่ยนความโชคดีกลายเป็นซวยมหันต์ แค่เพราะจิตสำนึกของความอยากเป็นคนดีเพียงชั่ววูบเท่านั้น เมื่อตอนกลางวัน ผู้ชายคนนั้นเลือกจะหยิบเงินมาเปล่า ๆ โดยทิ้งผู้ชายหนึ่งคนที่รอดตายในสภาพร่อแร่ให้เตรียมตัวตายอย่างโดดเดี่ยวและทรมาน จนตอนกลางคืน ผู้ชายคนนี้ กลับเพิ่งคิดออกว่าจะต้องตอบแทนอะไรบ้าง เมื่อเขาไปถึงที่แห่งนั้น ในเวลาเดียวกับที่ เกมการไล่ล่ากำลังจะต้องเริ่มขึ้น โดยมีหนึ่งอาชญากรสุดอำมหิต (ฮาเวียร์ บาเด็ม) กระหายใจจดจ่อที่จะปิดเกมนี้ให้เสร็จโดยสมบูรณ์ ภารกิจในเกมของอาชญากรนายนี้ มีสองอย่าง คือ การตามหาเงิน และคนที่หยิบมันไป ซึ่งในภารกิจแรก เมื่อได้มา ต้องเอาไปคืนผู้ว่าจ้างส่วนภารกิจที่สอง เมื่อได้เจอ ต้องเอาคืนให้มันตายอย่างสาสม เมื่อเกมได้ดำเนินไป ในระหว่างที่คนสองคนต่างกำลังล่า และหนี อีกหนึ่งตัวละครที่ถูกชักนำให้ต้องเข้ามาเกี่ยวพันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก็คือ นายอำเภอ (ทอมมี่ ลี โจนส์) ผู้เล่าเรื่องในฉากแรก ทั้งยังเป็นจุดศูนย์กลางของหนังเรื่องนี้ตัวจริง
รางวัลที่ได้

| รางวัล | หมวดหมู่ | ผู้เข้าชิงเข้าชิงรางวัล | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| รางวัลออสการ์ ครั้งที่ 80 | ผู้กำกับยอดเยี่ยม | สองพี่น้องโคเอน | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ ครั้งที่ 80 | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | สองพี่น้องโคเอน | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ ครั้งที่ 80 | ภาพยนตร์สร้างมาจากนวนิยายยอดเยี่ยม | สองพี่น้องโคเอน | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ ครั้งที่ 80 | นักแสดงบทสมทบยอดเยี่ยม | ฮาเวียร์ บาร์เด็ม | ชนะ |
| รางวัลออสการ์ ครั้งที่ 80 | ถ่ายภาพยอดเยี่ยม | โรเจอ ดิกกิน | เข้าชิงรางวัล |
| รางวัลออสการ์ ครั้งที่ 80 | ตัดต่อยอดเยี่ยม | สองพี่น้องโคเอน | เข้าชิงรางวัล |
| รางวัลออสการ์ ครั้งที่ 80 | ตัดต่อเสียงยอดเยี่ยม | สกิป ลีเซ | เข้าชิงรางวัล |
| รางวัลออสการ์ ครั้งที่ 80 | เสียงยอดเยี่ยม | สกิป ลีเซ , เคก เบอกเล่,เกรก โอลอฟ | เข้าชิงรางวัล |
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์เป็นทางการ เก็บถาวร 2008-02-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| ด ค กรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม |
| --- | --- |
1927–1940:  วิงส์ (1928)  เดอะบรอดเวย์เมโลดี (1929)  แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง (ภาพยนตร์) (1930)  ซิมาร์รอน (1931)  แกรนด์โฮเทล (1932)  แควัลเคด (1933)  อิตแฮปเพนวันไนต์ (1934)  มูทีนีออนเดอะเบาน์ตี (1935)  เดอะเกรตซิกเฟลด์ (1936)  เดอะไลฟ์ออฟอีไมลีโซลา (1937)  ยูแคนต์เทกอิตวิทยู (1938)  วิมานลอย (1939)  รีเบกกา (1940) 
1941–1960:  ชีวิตต้องสู้ (1941)  มิสซิสมินิเวอร์ (1942)  คาซาบลังกา (1943)  โกอิงมายเวย์ (1944)  วันหยุดที่หายไป (1945)  วันชื่นคืนฝัน (1946)  เกียรติศักดิ์สุภาพบุรุษ (1947)  แฮมเลต (1948)  ออลเดอะคิงส์แมน (1949)  วิมานลวง (1950)  แอนอเมริกันอินปารีส (1951)  เดอะเกรตเทสต์โชว์ออนเอิร์ธ (1952)  ชั่วนิรันดร์ (1953)  แก๊งท่าเรือ (1954)  มาร์ตี คนขายเนื้อกับรักแท้ (1955)  80 วันรอบโลก  (1956)  สะพานเดือดเลือดเชลยศึก (1957)  จีจี้ สาวโลกีย์ (1958)  เบนเฮอร์ (1959)  ดิอพาร์ตเมนต์ (1960) 
1961–1980:  เวสต์ไซด์สตอรี่ (1961)  ลอเรนซ์แห่งอาราเบีย (1962)  ทอม โจนส์ เทพบุตรนักรัก (1963)  บุษบาริมทาง (1964)  มนต์รักเพลงสวรรค์ (1965)  อะแมนฟอร์ออลซีซันส์ (1966)  คืนเดือดคดีโฉด (1967)  หนูน้อยโอลิเวอร์ (1968)  คาวบอยตกอับย่ำกรุง (1969)  แพ็ตตัน นายพลกระดูกเหล็ก (1970)  มือปราบเพชรตัดเพชร (1971)  เดอะก็อดฟาเธอร์ (1972)  2 ผู้ยิ่งใหญ่ (1973)  เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 (1974)  บ้าก็บ้าวะ! (1975)  ร็อคกี้ ราชากำปั้น ทุบสังเวียน (1976)  แอนนี ฮอล (1977)  เดอะเดียร์ฮันเตอร์ (1978)  พ่อ แม่ ลูก (1979)  เส้นทางมนุษย์ (1980) 
1981–2000:  เกียรติยศแห่งชัยชนะ (1981)  คานธี (1982)  ค่าแห่งความรัก (1983)  อมาเดอุส (1984)  รักที่ริมขอบฟ้า (1985)  พลาทูน (1986)  จักรพรรดิโลกไม่ลืม (1987)  อัจฉริยะแห่งออทิสติก (1988)  สู่มิตรภาพ ณ ปลายฟ้า (1989)  จอมคนแห่งโลกที่ 5 (1990)  อำมหิตไม่เงียบ (1991)  ไถ่บาปด้วยบุญปืน (1992)  ชะตากรรมที่โลกไม่ลืม (1993)  อัจฉริยะปัญญานิ่ม (1994)  วีรบุรุษหัวใจมหากาฬ (1995)  ในความทรงจำ...ความรักอยู่ได้ชั่วนิรันดร์ (1996)  ไททานิค (1997)  กำเนิดรักก้องโลก (1998)  อเมริกัน บิวตี้ (1999)  นักรบผู้กล้าผ่าแผ่นดินทรราช (2000) 
2001–ปัจจุบัน:  ผู้ชายหลายมิติ (2001)  ชิคาโก (2002)  ลอร์ดออฟเดอะริงส์: มหาสงครามชิงพิภพ (2003)  เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี (2004)  คน...ผวา (2005)  ภารกิจโหด แฝงตัวโค่นเจ้าพ่อ (2006)  ล่าคนดุในเมืองเดือด‎ (2007)  สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ‎ (2008)  หน่วยระห่ำ ปลดล็อกระเบิดโลก (2009)  ประกาศก้องจอมราชา (2010)  บรรเลงฝัน บันดาลรัก (2011)  แผนฉกฟ้าแลบ ลวงสะท้านโลก (2012)  ปลดแอก คนย่ำคน (2013)  เบิร์ดแมน มายาดาว (2014)  คนข่าวคลั่ง (2015)  มูนไลท์ ใต้แสงจันทร์ ทุกคนฝันถึงความรัก (2016)  เดอะ เชพ ออฟ วอเทอร์ (2017)  กรีนบุ๊ค (2018)  ชนชั้นปรสิต (2019)  โนแมดแลนด์ (2020)  โคด้า หัวใจไม่ไร้เสียง (2021)  ซือเจ๊ทะลุมัลติเวิร์ส (2022)  ออปเพนไฮเมอร์ (2023)
วูลู

| วูลู |
| --- | --- |
ตัวละครใน ซีรีส์ โปเกมอน
เกมครั้งแรก: โปเกมอน ซอร์ด และ ชิลด์ (2019)
ให้เสียงโดย: JP: ริกาโกะ ไอกาวะ EN: Erica Mendez
ข้อมูลตัวละครในเรื่อง
เผ่าพันธุ์: โปเกมอน
ประเภท: ปกติ
วูลู (ญี่ปุ่น: ウールー; โรมาจิ: Ūrū; ทับศัพท์: Wooloo) เป็นสายพันธุ์โปเกมอนในแฟรนไชส์โปเกมอนของนินเทนโดและเกมฟรีก
รายชื่อตัวละครในวุ่นรักนักดนตรี

บทความหลัก: วุ่นรัก นักดนตรี
ตัวละครในเรื่องวุ่นรัก นักดนตรี นั้นประกอบด้วยตัวละครหลักเพียง 2 คน คือ จิอากิ ชินอิจิ (ญี่ปุ่น: 千秋　真一) และ โนดะ เมงุมิ (ญี่ปุ่น: 野田　恵)
แบไต๋ไฮเทค

| แบไต๋ไฮเทค |
| --- | --- |
สัญลักษณ์ของรายการแบไต๋ ไฮเทค Loca
ประเภท: วาไรตี้ทอล์คโชว์
พัฒนาโดย: บริษัท โชว์ไร้ขีด จำกัด   เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ (2565)
พิธีกร: พงศ์สุข หิรัญพฤกษ์   ศุภเดช สุทธิพงศ์คณาสัย   ที่รัก บุญปรีชา   พีระพล ฉัตรอนันทเวช (แบไต๋ไฮเทค X 2 และเดลี่ไฟว์ไลฟ์)   ฉัตรปวีณ์ ตรีชัชวาลวงศ์ (แบไต๋ไฮเทค X 2)   ลิซ่า แซดเลอร์ (เดลี่ไฟว์ไลฟ์ซีซั่นแรก)   ชนิดา ประสมสุข (เดลี่ไฟว์ไลฟ์ซีซั่นแรก)   ฮิโรโกะ ยามากิชิ (เดลี่ไฟว์ไลฟ์ซีซั่นแรก)   เอมี่ กลิ่นประทุม (เดลี่ไฟว์ไลฟ์ซี่ซั่นแรก)   ณัฐนันท์ จันทรเวช (เดลี่ไฟว์ไลฟ์ซี่ซั่นแรก)   สรานี สงวนเรือง (เดลี่ไฟว์ไลฟ์ซี่ซั่นสอง)
ประเทศแหล่งกำเนิด:  ไทย
ภาษาต้นฉบับ:  ไทย
จำนวนตอน: 1,046
การผลิต
สถานที่ถ่ายทำ: แบไต๋ ดิจิตอลไลฟ์ สตูดิโอ ชั้น 4 อาคารดิจิตอลเกตเวย์ สยามสแควร์ กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
ความยาวตอน: (แบไต๋ไฮเทคปีแรก) 2 ชั่วโมง (แบไต๋ไฮเทค X2) 1 ชั่วโมง 30 นาที (เดลี่ไฟว์ไลฟ์ ซีซั่นแรก) 1 ชั่วโมง (เฉพาะวันเสาร์), 1 ชั่วโมง 30 นาที (วันอังคาร , วันศุกร์  และวันอาทิตย์) , 2 ชั่วโมง (เฉพาะวันจันทร์) (เดลี่ไฟว์ไลฟ์ ซีซั่นสอง) 1 ชั่วโมง (จันทร์ - ศุกร์) 26 พฤษภาคม 2557  - 31 กรกฎาคม 2557 : (โลกา) 1 ชั่วโมง (จันทร์-ศุกร์)
ออกอากาศ
เครือข่าย: YouTube:beartai แบไต๋ (20 มิถุนายน 2566 - 9 เมษายน 2567)  ช่องในอดีต :ช่อง 7 HD (6 มิถุนายน - 30 ธันวาคม 2565) Loca (25 เมษายน 2557 - 23 พฤษภาคม 2557 (ทดลองออกอากาศ)  (26 พฤษภาคม 2557 - 31 กรกฎาคม 2557) เนชั่นทีวี (5 พฤศจิกายน 2549 - 31 ธันวาคม 2556) วอยซ์ทีวี (4 มิถุนายน 2554 - 21 มกราคม 2555) C-CHANNEL (6 มิถุนายน 2554 - 7 พฤศจิกายน 2554)  Gang Cartoon Channel (7 มิถุนายน 2554 - 5 มิถุนายน 2555) คมชัดลึก TV ( - 31 ธันวาคม 2556) Dude TV (1 เมษายน 2556 - 23 พฤษภาคม 2557)  MCOT1 (1 เมษายน 2556 - 23 พฤษภาคม 2557) Super บันเทิง (1 เมษายน 2556 - 23 พฤษภาคม 2557) CAT Channel (18 มิถุนายน 2555 - 23 พฤษภาคม 2557)
ออกอากาศ: 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
แบไต๋ ไฮเทค เป็นรายการโทรทัศน์ ประเภทวาไรตี้ทอล์กโชว์ เกี่ยวกับเทคโนโลยีสารสนเทศ เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ออกอากาศทาง เนชั่นทีวี เป็นรายการสด ดำเนินรายการโดย พี่หนุ่ย พงศ์สุข หิรัญพฤกษ์, ศุภเดช สุทธิพงศ์คณาสัย หรือที่เรียกกันว่า "อ.ศุภเดช", ที่รัก บุญปรีชา หรือที่รู้จักกันในนาม "พี่หลาม จิ๊กโก๋ไอที", พีระพล ฉัตรอนันทเวช หรือที่รู้จักกันในนาม "ปีเตอร์กวง ควงมือถือ" และพิธีกรหญิง คือ เฟื่องลดา สรานี สงวนเรือง
หลังจากรายการแบไต๋ ไฮเทคลาจอในปี 2557 ปัจจุบันหันมาโฟกัสการผลิตสื่อออนไลน์แทน โดยนำเสนอเนื้อหาในลักษณะคลิปวิดีโอผ่านทาง Youtube และ Facebook ของแบไต๋ ควบคู่ไปกับเนื้อหาข่าวและบทความในเว็บแบไต๋ ซึ่งต่อมาขยายขอบเขตเนื้อหาในเชิงไลฟ์สไตล์และบันเทิงให้ชัดเจนขึ้นในชื่อ What The Fact ซึ่งยังเผยแพร่ในเว็บแบไต๋ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น beartai BUZZ พร้อมมีช่องทางเฟซบุ๊กเพจของตัวเองที่แยกออกไป และมีการร่วมงานกับเพจ Thai Gamer เพื่อขยายเนื้อหาด้านวิดีโอเกมให้ชัดเจนขึ้น ต่อมาได้มีการปรับเปลี่ยนเป็นนำเสนอเนื้อหาผ่านช่องทางของเพจ Thailand Game Show แทน
แบไต๋กลับมาออกอากาศอีกครั้งในชื่อใหม่ว่า แบไต๋ 7 เอชดี ทุกวันจันทร์-ศุกร์ 12.20 - 12.40 น. ทางช่อง 7 HD เริ่ม 6 มิถุนายน 2565 หลังยุติการออกอากาศนานในรอบ 7 ปี และลาจอในเทปสุดท้ายวันที่ 30 ธันวาคม 2565
จนวันที่ 20 มิถุนายน 2566 พิธีกรชุดแรกของแบไต๋คือ หนุ่ย, พี่หลาม และอ.ศุภเดช ได้กลับมารวมตัวเพื่อจัดรายการแบไต๋ไฮเทคอีกครั้งผ่านช่องทางออนไลน์ โดยวางตารางไลฟ์ทุกวันอังคาร เวลา 18.00 น. ผ่านทาง Youtube, Facebook และ TikTok ของแบไต๋
ประวัติ > ชื่อรายการ

รายการ แบไต๋ ไฮเทค มีการเปลี่ยนชื่อ 5 ครั้ง เนื่องจากต้องปรับปรุงฉากหลังและรูปแบบของรายการให้ทันสมัยและเหมาะสมกับความก้าวหน้าทางด้านไอทีมากขึ้น