stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สงครามสยาม-เวียดนาม พ.ศ. 2327
เหตุการณ์นำ > สงครามเมืองห่าเตียน

หลังการล่มสลายของราชวงศ์หมิง ชายชาวจีนกวางตุ้งชื่อว่าหมักกิ๋ว (鄚玖, Mạc Cửu) หรือม่อจิ่ว (พินอิน: Mò Jiǔ) จากเมืองเหลยโจว (雷州, Léi Zhōu) มณฑลกวางตุ้ง ไม่ต้องการอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ชิง จึงเดินทางอพยพมายังเมืองพนมเปญของอาณาจักรกัมพูชาในพ.ศ. 2241 ขณะนั้นมีพ่อค้าชาวจีนและญวนมาตั้งถิ่นฐานที่เมืองเปียม (เขมร: ពាម) แปลว่า ปากน้ำ หมายถึง ปากน้ำเมืองบันทายมาศ ซึ่งเป็นเมืองหนึ่งของอาณาจักรกัมพูชาอยู่ด้านใน เมือง"บันทายมาศ"และเมือง"เปียมบันทายมาศ"หรือ"ปากน้ำพุทไธมาศ"นี้เป็นคนละเมืองกัน แต่พงศาวดาวไทยมักเรียกเมืองเปียมบันทายมาศนี้ว่าเมืองบันทายมาศหรือพุทไธมาศด้วยสับสนว่าเป็นเมืองเดียวกัน หมักเก๋าเปิดบ่อนเบี้ยของตนเองขึ้นที่เมืองเปียมบันทายมาศ หรือเรียกเป็นภาษาเวียดนามว่าเมืองห่าเตียน (河仙 Hà Tiên) จนหมักเก๋ามีรายได้ร่ำรวย และได้รับการแต่งตั้งจากกษัตริย์กัมพูชาเป็นที่ยศตำแหน่งขุนนาง"ออกญา" หมักเก๋ามีอำนาจปกครองชาวจีนและชาวญวนในเมืองห่าเตียน นำไปสู่การกำเนิดของราชรัฐห่าเตียน หมักเก๋าเข้าสวามิภักดิ์ต่อเจ้าญวนใต้เหงียนฟุกจู (Nguyễn Phúc Chu 阮福淍) ในพ.ศ. 2251 เหงียนฟุกจูแต่งตั้งให้หมักเก๋าเป็นเจ้าเมืองห่าเตียน (Hà Tiên 河仙) หรือเมืองเปียมบันทายมาศ เมื่อหมักเก๋าถึงแก่กรรมในพ.ศ. 2278 หมักเทียนตื๊อ (Mạc Thiên Tứ) หรือม่อซื่อหลิน (莫士麟 พินอิน: Mò Shìlín) บุตรชายของหมักเก๋าขึ้นเป็นเจ้าเมืองห่าเตียนคนต่อมา
หลังจากการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองในพ.ศ. 2310 เจ้านายในราชวงศ์บ้านพลูหลวงสองพระองค์ได้แก่ เจ้าศรีสังข์ ซึ่งเป็นพระโอรสในเจ้าฟ้าธรรมาธิเบศร์ (เจ้าฟ้ากุ้ง) ได้รับความช่วยเหลือจากบาทหลวงฝรั่งเศสให้เสด็จลี้ภัยมายังเมืองห่าเตียน จากนั้นจึงเสด็จลี้ภัยต่อไปยังเมืองอุดงของกัมพูชา อีกพระองค์หนึ่งคือเจ้าจุ้ย พระโอรสในเจ้าฟ้าอภัย (ซึ่งเป็นพระโอรสในพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ) เสด็จหลบหนีมาประทับที่เมืองห่าเตียน ในพ.ศ. 2312 ในขณะที่สมเด็จพระเจ้าตากสินกำลังเสด็จยกทัพลงไปปราบชุมนุมนครศรีธรรมราชนั้น หมักเทียนตื๊อได้มอบหมายให้หลานชายของตนยกทัพเรือเข้ามาโจมตีเมืองจันทบุรีและเมืองทุ่งใหญ่ (ตราด)
ในพ.ศ. 2314 สมเด็จพระเจ้าตากสินมีพระราชโองการให้แต่งทัพเรือเข้าโจมตีเมืองพุทไธมาศ หรือห่าเตียน นำไปสู่สงครามสยาม-เวียดนาม พ.ศ. 2314 เพื่อปราบหมักเทียนตื๊อเจ้าเมืองห่าเตียน และเพื่อค้นหาองค์เจ้าศรีสังข์และเจ้าจุ้ย โดยมีพระราชโองการให้พระยาพิพิธ (ตั้งเลี้ยง 陳聯 หรือ เฉินเหลียน พินอิน: Chén Lián) ซึ่งว่าที่โกษาธิบดี ยกทัพเรือเข้าโจมตีเมืองพุทไธมาศ พระยาพิพิธ (ตั้งเลี้ยง) สามารถเข้ายึดเมืองพุทไธมาศได้สำเร็จ หมักเทียนตื๊อหลบหนีไปยังโจดก (Châu Đốc 朱篤) สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงแต่งตั้งให้พระยาพิพิธ (ตั้งเลี้ยง) ขึ้นเป็นพระยาราชาเศรษฐี เจ้าเมืองพุทไธมาศ ได้รับสมยานามว่า “พระยาราชาเศรษฐีจีน” ในขณะที่หมักเทียนตื๊อได้รับสมยานามว่า "พระยาราชาเศรษฐีญวน" ต่อมาเจ้าญวนใต้เหงียนฟุกถ่วน (Nguyễn Phúc Thuần 阮福淳) ส่งทัพญวนมาช่วยเหลือหมักเทียนตื๊อจนสามารถรวบรวมกำลังกลับเข้ามายึดเมืองพุทไธมาศหรือห่าเตียนคืนได้สำเร็จในพ.ศ. 2315 พระยาราชาเศรษฐี (ตั้งเลี้ยง) ยกทัพกลับขึ้นยึดเมืองพุทไธมาศได้อีกครั้ง สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงเห็นว่าเมืองพุทไธมาศรักษาไว้ได้ยาก จึงมีพระราชโองการให้พระยาราชาเศรษฐี (ตั้งเลี้ยง) กวาดต้อนชาวเมืองพุทไธมาศห่าเตียนเลิกทัพกลับมายังกรุงธนบุรี ฝ่ายหมักเทียนตื๊ออดีตเจ้าเมืองห่าเตียนยังคงตั้งมั่นอยู่ในเวียดนามภาคใต้ต่อมา
เหตุการณ์นำ > พระยานครสวรรค์ตีเมืองไซ่ง่อน

ในพ.ศ. 2326 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมีพระราชโองการให้พระยานครสวรรค์และพระยาวิชิตณรงค์ ยกทัพไปทางกัมพูชาเพื่อโจมตียึดเมืองไซ่ง่อนจากเตยเซินคืนให้แก่องเชียงสือ พระยานครสวรรค์และพระยาวิชิตณรงค์ได้รับกำลังพลจากเจ้าพระยาอภัยภูเบศร์ (แบน) ผู้สำเร็จราชการกัมพูชา และยกทัพลงไปโจมตีเมืองไซ่ง่อน “องติเวือง”เหงียนหลือ หนึ่งในสามพี่น้องเตยเซินซึ่งรักษาเมืองไซ่ง่อนอยู่นั้น ทราบข่าวว่าสยามยกทัพมาตีเมืองไซ่ง่อนจึงจัดมาตั้งรับฝ่ายไทยที่เมืองซาเด๊ก (Sa Đéc, 沙瀝) พระยานครสวรรค์นำทัพเรือฝ่ายไทยเข้าโจมตีฝ่ายญวนที่ซาแดกเป็นสามารถยึดเรือและอาวุธของฝ่ายเตยเซินได้ แต่พระยานครสวรรค์กลับส่งอาวุธที่ยึดมาได้คืนให้แก่ฝ่ายญวน พระยาวิชิตณรงค์จึงบอกเข้าไปยังกรุงเทพว่าพระยานครสวรรค์เป็นกบฏไปเข้ากับศัตรู พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกจึงทรงให้มีตราเรียกทัพของพระยานครสวรรค์กลับคืน สอบสวนแล้วเป็นความจริง จึงทรงพระราชอาญาประหารชีวิตพระยานครสวรรค์พร้อมทั้งพรรคพวกอีกสิบสองคนที่วัดโพธาราม
สงคราม

ในปีต่อมา เดือนเมษายนพ.ศ. 2327 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมีพระราชโองการให้พระเจ้าหลานเธอ กรมหลวงเทพหริรักษ์ เสด็จยกทัพจำนวน 5,000 คน ยกทัพเรือทางทะเลไปโจมตีเมืองไซ่ง่อนคืนให้แก่องเชียงสืออีกครั้ง พร้อมทั้งโปรดฯให้พระยาวิชิตณรงค์เกณฑ์ทัพกัมพูชาจากเจ้าพระยาอภัยภูเบศร์ (แบน) อีก 5,000 สมทบไปทางบกเข้าโจมตีเมืองไซ่ง่อน ในขณะที่เอกสารฝ่ายเวียดนามระบุว่า แม่ทัพสยามที่ยกทัพมาทางกัมพูชาชื่อว่า Lục Côn Sa Uyên,  綠崑沙鴛 (นครสวรรค์?) และเจ้าพระยาอภัยภูเบศร์แบน (Chiêu Chùy Biện , 昭錘卞) ในขณะที่ทัพทางเรือสยามมีแม่ทัพชื่อเจ้าตัง (Chiêu Tăng, 昭曾 หมายถึงกรมหลวงเทพหริรักษ์) และเจ้าเสือง? (Chiêu Sương, 昭霜) ส่วนตัวองเชียงสือเองนั้น จัดหากองกำลังได้เป็นจำนวนประมานสามพันคน โดยมีเจิววันเตี๊ยปและหมักตื๊อซิญเป็นแม่ทัพ
ฝ่ายเตยเซินเมืองไซ่ง่อนในขณะนั้น มีเจืองวันดา (Trương Văn Đa 張文多) เป็นผู้รักษาเมืองไซ่ง่อน เมื่อเจืองวันดาทราบข่าวว่าสยามยกทัพมาตีเมืองไซ่ง่อน จึงจัดทัพไปตั้งรับสยามที่ล็องเซวียน
สงคราม > การรบที่สักเกิ่ม-สว่ายมุ๊ต

กรมหลวงเทพหริรักษ์เสด็จยกทัพเรือไปถึงเมืองปากน้ำพุทไธมาศหรือห่าเตียน ได้ทัพของพระยาทัศดาจตุรงค์ที่เมืองพุทไธมาศเข้าสมทบ ประจบกับทัพของพระยาวิชิตณรงค์ที่ยกมาจากกัมพูชา ทัพฝ่ายสยามใช้เวลาในการจัดตั้งทัพและยกทัพมาถึงบริเวณปากแม่น้ำโขงในเดือนตุลาคมปลายปีพ.ศ. 2327 พระยาวิชิตณรงค์ยกทัพร่วมสยาม-กัมพูชาล่วงหน้าไปเป็นทัพหน้าเข้าโจมตีเมืองซาเด๊กหรือเปียมจอซาแดก ถึงแพรกพระยามัน พระยาวิชิตณรงค์ได้ต่อสู้กับทัพของเจืองวันดาและสามารถขับทัพฝ่ายเตยเซินให้ถอยร่นไปได้ เจิววันเตี๊ยปแม่ทัพคนสนิทขององเชียงสือถูกสังหารในที่รบ พระยาทัศดาจตุรงค์ได้รับบาดเจ็บ องเชียงสือตั้งเลวันเกวิน (Lê Văn Quân 黎文勻) ขึ้นเป็นแม่ทัพแทน ฝ่ายสยามสามารถยึดสักซ้า (Rạch Giá,瀝架) โจดก และเกิ่นเทอ (Cần Thơ, 芹苴) ได้ ฝ่ายเจืองวันดาถอยไปตั้งที่หมีทอ (Mỹ Tho, 美湫) หรือสมิถ่อ ในขณะที่ทัพฝ่ายไทยตั้งอยู่ที่ซาเด๊ก
เจืองวันดารายงานสถานการณ์ขอความช่วยเหลือไปยังพระเจ้าท้ายดึ๊กเหงียนญัค ซึ่งเป็นประมุขของฝ่ายเตยเซินที่เมืองกวีเญิน เหงียนญัคจึงมีพระราชโองการให้อนุชาคือเหงียนเหวะยกทัพจำนวน 20,000 คน มาช่วยเจืองวันดาต่อสู้กับทัพสยาม เหงียนเหวะยกทัพเรือมาตั้งที่เมืองหมีทอหรือสมิถ่อในเดือนมกราคมพ.ศ. 2328 เอกสารฝ่ายเวียดนามระบุว่าเหงียนเหวะพยายามที่จะเจรจากับฝ่ายสยามด้วยการถวายของมีค่าแด่กรมหลวงเทพหริรักษ์ ให้ฝ่ายสยามเลิกสนับสนุนองเชียงสือและมาเป็นไมตรีกับเตยเซินแทน ฝ่ายองเชียงสือได้มอบหมายให้หมักตื๊อซิญจัดเตรียมเรือไว้ในกรณีที่พ่ายแพ้และต้องหลบหนี เหงียนเหวะจัดทัพตั้งซุ่มไว้ที่สักเกิ่ม (Rạch Gầm, 瀝涔) และสว่ายมุ๊ต (Xoài Mút, 吹蔑) ริมสองฝั่งริมฝั่งแม่น้ำโขงซึ่งเป็นจุดที่แม่น้ำโขงแคบลงใกล้กับหมีทอเพื่อซุ่มโจมตีฝ่ายไทย
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2328 กรมหลวงเทพหริรักษ์มีพระบัญชาให้พระยาวิชิตณรงค์ตั้งรักษาเป็นทัพหลังอยู่ที่บ้านป่ายุง (Ba Giồng) และเสด็จนำทัพเรือจากซาเด๊ก เข้าโจมตีเหงียนเหวะที่หมีทอ ในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2328 ทัพฝ่ายสยามล่องตามแม่น้ำโขงมาถึงสักเกิ่มและสว่ายมุ๊ต จุดที่เหงียนเหวะได้เตรียมซุ่มไว้ นำไปสู่การรบที่สักเกิ่ม-สว่ายมุ๊ต (Battle of Rạch Gầm-Xoài Mút) ทัพฝ่ายเตยเซินได้เข้าปิดล้อมทางหัวและท้ายของทัพเรือสยาม ทำให้ทัพฝ่ายสยามถูกล้อมทั้งหน้าและหลัง ทัพเตยเซินเข้าโจมตีกระหนาบสองข้างทำให้ทัพเรือสยามทิ้งเรือหนีขึ้นบกพ่ายแพ้แตกพ่ายไป ในเวลานั้นเป็นฤดูน้ำหลาก น้ำท่วมเจิ่งนองไปทั่วสมรภูมิ สร้างความลำบากให้แก่ทัพฝ่ายสยามในการถอยทางบก ข้าหลวงในกรมหลวงเทพหริรักษ์หากระบือได้ตัวหนึ่ง ให้ทรงกระบือลุยน้ำเสด็จไปยังกัมพูชา ฝ่ายองเชียงสือซึ่งได้เตรียมเรือไว้ก่อนหน้าแล้ว ล่องเรือกลับมาถึงกัมพูชาเช่นกัน องเชียงสือได้รับความลำบากขาดแคลนอาหารจนกระทั่งเหงียนวันถ่าญ (Nguyễn Văn Thành 阮文誠) คนสนิทขององเชียงสือจำต้องปล้นหาอาหารมาประทังเลี้ยงองเชียงสือผู้เป็นนายของตน และองเชียงสือส่งหมักตื๊อซิญไปกราบทูลแจ้งข่าวให้แก่กษัตริย์สยามให้ทรงทราบ
บทสรุปและเหตุการณ์สืบเนื่อง

ในสงครามสยาม-เวียดนาม พ.ศ. 2327 นี้ ฝ่ายสยามขาดความชำนาญเกี่ยวกับภูมิประเทศลักษณะสาขาของคลองต่าง ๆ บริเวณปากแม่น้ำโขง ทำให้ฝ่ายเวียดนามเตยเซินสามารถใช้ลักษณะของแม่น้ำเพื่อปิดล้อมทัพเรือสยาม จนนำไปสู่ชัยชนะของฝ่ายเตยเซินในที่สุด
หลังจากการรบที่สักเกิ่ม-สว่ายมุ๊ตเพียงสิบเดือน เกิดสงครามเก้าทัพขึ้น ทำให้การตีเมืองไซ่ง่อนคืนให้แก่องเชียงสือจำต้องยุติ องเชียงสือส่งคนสนิทของตนได้แก่ เลวันเกวิน และเหงียนวันถ่าญ เข้าร่วมกับสยามในการรบกับพม่าที่ไทรโยค (Sài Nặc) หลังจากสิ้นสุดสงครามเก้าทัพ ตามเอกสารเวียดนาม กรมพระราชวังบวรฯประทานให้ยกทัพไปช่วยองเชียงสืออีกครั้ง แต่ฝ่ายองเชียงสือปฏิเสธเนื่องจากไม่ต้องการความช่วยเหลือจากสยามอีกต่อไป คณะทูตโปรตุเกสนำโดยอันโตนิโอ เดอ วีเซนต์ (Antonio de Veesent) มาเข้าเฝ้าฯที่กรุงเทพในพ.ศ. 2329 ฝ่ายโปรตุเกสเสนอช่วยยกทัพช่วยองเชียงสือกอบกู้บ้านเมือง แต่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯไม่โปรดให้โปรตุเกสช่วยองเชียงสือ องเชียงสือจึงปฏิเสธความช่วยเหลือของโปรตุเกสไป ในระหว่างที่พำนักอยู่กรุงเทพองเชืองสือติดต่อ"สังฆราชอาดรัง" (Bishop of Adran) ปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอน (Pierre Pigneau de Behaine) บาทหลวงชาวฝรั่งเศสในการขอความช่วยเหลือทางทหารจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 จนสุดท้ายบรรลุข้อตกลงกับราชสำนักฝรั่งเศสในพ.ศ. 2330
ฝ่ายราชวงศ์เตยเซิน เหงียนเหวะยกทัพขึ้นเหนือเข้ายึดเมืองดงกิญและเวียดนามภาคเหนือได้สำเร็จในพ.ศ. 2329 ยกเลิกการปกครองของราชวงศ์เลและตระกูลจิ่ญไปในที่สุด เหงียนเหวะปราบดาภิเษกตนเองขึ้นเป็นพระเจ้ากวางจุง (Quang Trung) แห่งราชวงศ์เตยเซิน เมื่อพระเจ้ากวางจุงสวรรคตในพ.ศ. 2331 ราชวงศ์เตยเซินอ่อนแอลง เปิดโอกาสให้องเชียงสือ เดินทางออกจากกรุงเทพฯ เข้ายึดเมืองไซง่อนและเวียดนามภาคใต้เป็นฐานที่มั่น ตั้งตนเป็น"เจ้าอนัมก๊ก"ได้ด้วยความช่วยเหลือจากกองเรือฝรั่งเศส ระหว่างที่องเชียงสือเป็นเจ้าอนัมก๊กอยู่ที่เมืองไซ่ง่อนนั้น ได้ส่งเครื่องบรรณการมาถวายที่กรุงเทพฯห้าครั้ง ต่อมาในพ.ศ. 2344 เจ้าอนัมก๊กองเชียงสือสามารถยึดเมืองเว้ได้ ปราบดาภิเษกตนเองขึ้นเป็นฮว่างเด๊พระเจ้าเวียดนามยาล็องและสถาปนาราชวงศ์เหงียน
ในพ.ศ. 2353 พระเจ้ายาล็องมีสาสน์มาถวายแด่พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ทูลขอเมืองพุทไธมาศหรือห่าเตียนให้ไปขึ้นแก่ญวน เมืองพุทไธมาศห่าเตียนจึงเป็นส่วนหนึ่งของเวียดนามอย่างเป็นทางการนับตั้งแต่นั้น
เหงียนฟุกอั๊ญ (Nguyễn Phúc Ánh) หรือ"องเชียงสือ" เข้าเฝ้าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย
อนุสาวรีย์ของเหวียน เหวะ (Nguyễn Huệ) หรือพระเจ้ากวางจุง (Quang Trung) แห่งราชวงศ์เตยเซิน ตั้งอยู่ที่เมืองกวีเญิน
แผนที่แสดงการรบที่สักเกิ่ม-สว่ายมุ๊ต ฝ่ายสยามยกทัพเรือมาจากซาเด๊ก ล่องตามแม่น้ำโขงไปทางตะวันออกเพื่อเข้าตีเมืองหมีทอ (Mỹ Tho) ฝ่ายเตยเซินตั้งซุ่มอยู่ที่สักเกิ่มและสว่ายมุ๊ต ซึ่งเป็นจุดที่แม่น้ำโขงแคบลง
อนุสรณ์รำลึกถึงการรบที่สักเกิ่ม-สว่ายมุ๊ต (Battle of Rạch Gầm-Xoài Mút) ที่เมืองหมีทอ
วัดคลองสวน (จังหวัดสมุทรปราการ)

| วัดคลองสวน |
| --- | --- |


ที่ตั้ง: เลขที่ 1 หมู่ที่ 3  ตำบลบ้านคลองสวน อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ 10290
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดคลองสวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองสวน ตำบลบ้านคลองสวน อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ
วัดมีเนื้อที่ 29 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือจดถนนประชาอุทิศ–บ้านคลองสวน ทิศใต้จดคลองลาดน้ำคำ ทิศตะวันออกจดที่ดินเอกชน ทิศตะวันตกจดคลองบางกระนก (รางกะนก)
ประวัติ

วัดก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2452 ในระยะแรกนี้เสนาสนะสงฆ์ที่ถาวรยังไม่มีปรากฏอยู่เลย ต่อมาวัดคลองสวนได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2482 โดยมีนายปลั่งและนางมอ อินทสังข์ เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ต่อมานายแฉล้ม อินทสังข์ ได้ถวายที่ดินเพิ่มเติม คือส่วนที่สร้างโรงเรียนวัดคลองสวน เหตุที่ย้ายวัดเพราะประชาชนได้อพยพมาทำมาหากินอยู่ที่ใหม่ จึงได้ตกลงสร้างวัดขึ้นมาใหม่ และเนื่องจากวัดตั้งอยู่ปลายคลองสวนบางมด จึงได้มีนามว่า "วัดคลองสวน" ส่วนวัดเก่าประชาชนเหลือน้อยจึงทิ้งไว้กลายเป็นวัดร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 ที่ดินวัดเก่าได้กลายมาเป็นที่ธรณีสงฆ์ของวัดคลองสวน
วัตถุมงคล

วัดคลองสวนมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อครึ้ม อดีตเจ้าอาวาส ท่านสร้างวัตถุมงคลมากมาย โดยเริ่มสร้างครั้งแรกในปี พ.ศ. 2507 ได้สร้างเหรียญรูปหลวงพ่อศิริชัย (พิมพ์พระประธาน) พระยอดธงหล่อโบราณ และต่อมาท่านได้สร้างเหรียญรูปเหมือน ตะกรุดโทน ผ้ายันต์ หนุมาน ตะกรุด 7 ดอก พระปิดตา พระสมเด็จพิมพ์ต่าง ๆ และปลัดขิก
วัดไทรม้าใต้

| วัดไทรม้าใต้ |
| --- | --- |

ที่ตั้ง: เลขที่ 88 หมู่ที่ 4 ซอยไทรม้า ซอย 14 (แยกซอยไทรม้า ซอย 13) ถนนบ้านไทรม้า ตำบลไทรม้า อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี 11000
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
เจ้าอาวาส: พระอธิการเจต อินฺทวีโร
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดไทรม้าใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 4 บ้านไทรม้าเหนือ ตำบลไทรม้า อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี เป็นที่ธรณีสงฆ์ พื้นที่จำนวน 3 ไร่ 90 ตารางวา ปัจจุบันพระครูภัทรกิจวิสาล (ประวัติ ปริชาโน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดไทรม้าใต้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2332 โดยพระยาเสนาและพระยาทรงศรีมหาธรรมราชาสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา ต่อมาได้มีการพัฒนาจนเจริญมั่นคงและได้บูรณะอุโบสถหลังเก่าในปี พ.ศ. 2540 วัดได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2508
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 ในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปสำคัญ คือ หลวงพ่อใหญ่ มีอายุกว่า 700 ปี ตามตำนานเล่าว่าเป็นพระพุทธรูปที่ลอยทวนน้ำมาและพุทธศาสนิกชนได้อัญเชิญขึ้นประดิษฐานที่วัดแห่งนี้มาจนถึงปัจจุบัน ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงจัตุรมุขชั้นครึ่ง หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารไม้คอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 ภายในมีพระพุทธรูปเรียกว่า พระศรีเดโชชัย (หลวงพ่อใหญ่) เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ และมีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 ชั้น กุฏิสงฆ์ และศาลาบำเพ็ญกุศล
ศาลท้าวมหาพรหม โรงแรมเอราวัณ

| ศาลท้าวมหาพรหม |
| --- | --- |

ศาสนา
ศาสนา: ศาสนาฮินดู
จังหวัด: กรุงเทพมหานคร
เทพ: พระพรหม
เทศกาล: พิธีบวงสรวงท้าวมหาพรหม
หน่วยงานกำกับดูแล: มูลนิธิทุนท่านท้าวมหาพรหม
ปีที่อุทิศ: พ.ศ. 2499
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง: โรงแรมแกรนด์ ไฮแอท เอราวัณ แยกราชประสงค์ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน
ประเทศ: ประเทศไทย
สถาปัตยกรรม
สถาปนิก: ระวี ชมเสรี และหม่อมหลวงปุ่ม มาลากุล
ประเภท: สถาปัตยกรรมไทย
ผู้ก่อตั้ง: สหโรงแรมไทยและการท่องเที่ยว
เสร็จสมบูรณ์: พ.ศ. 2499
ทิศทางด้านหน้า: ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
ศาลท้าวมหาพรหม โรงแรมแกรนด์ไฮแอทเอราวัณ เป็นศาลหนึ่งในบรรดาศาลบริเวณแยกราชประสงค์ ประดิษฐานบูชาท้าวมหาพรหม ตั้งอยู่หน้าโรงแรมแกรนด์ ไฮแอท เอราวัณ บริเวณสี่แยกราชประสงค์ ถนนราชดำริ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
ประวัติ

เมื่อ พ.ศ. 2494 พลตำรวจเอก เผ่า ศรียานนท์ ขณะดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมตำรวจ ให้สร้างโรงแรมเอราวัณขึ้นบริเวณสี่แยกราชประสงค์ เพื่อรองรับแขกต่างประเทศ ว่ากันว่า ในช่วงแรกของการก่อสร้างเกิดอุบัติเหตุขึ้นมากมาย เมื่อการก่อสร้างใกล้แล้วเสร็จ ปลายปี พ.ศ. 2499 บริษัท สหโรงแรมไทยและการท่องเที่ยว จำกัด ผู้บริหารโรงแรมได้ติดต่อพลเรือตรี หลวงสุวิชานแพทย์ (อั๋น สุวรรณภาณุ) นายแพทย์ใหญ่กองทัพเรือ ผู้ทรงคุณวุฒิในเรื่องการนั่งทางใน ให้หาฤกษ์วันเปิดโรงแรม
พลเรือตรี หลวงสุวิชานแพทย์ ท้วงติงว่า ในการก่อสร้างโรงแรมไม่ได้มีการทำพิธีบอกกล่าวสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในบริเวณนั้นก่อน ฤกษ์ในการวางศิลาฤกษ์ของโรงแรมก็ไม่ถูกต้อง อีกทั้งชื่อของโรงแรม "เอราวัณ" นั้น เป็นชื่อของช้างทรงของพระอินทร์ ถือเป็นชื่อที่ศักดิ์สิทธิ์ จำเป็นต้องมีการบวงสรวงที่เหมาะสม วิธีการแก้ไขจะต้องขอพรจากพระพรหมเพื่อช่วยให้อุปสรรคหมดไป และจะต้องสร้างศาลพระพรหมขึ้นทันทีหลังจากการก่อสร้างโรงแรมแล้วเสร็จ และสร้างศาลพระภูมิขึ้นไว้ในโรงแรม
จึงได้มีการตั้งศาลพระพรหม ผู้ออกแบบตัวศาล คือ ระวี ชมเสรี และ หม่อมหลวงปุ่ม มาลากุล ส่วนรูปท้าวมหาพรหมนั้นปั้นด้วยปูนพลาสเตอร์ปิดทอง ผู้ออกแบบและปั้น คือ จิตร พิมพ์โกวิท ช่างกองหัตถศิลป์ กรมศิลปากร เสร็จแล้วอัญเชิญมาประดิษฐานหน้าโรงแรมเอราวัณเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499[ต้องการแหล่งอ้างอิงดีกว่านี้]
ตามแผนงานครั้งแรก รูปท้าวมหาพรหมจะเป็นโลหะหล่อสีทอง แต่เนื่องจากระยะเวลาจำกัดด้วยฤกษ์การเปิดโรงแรม จึงได้เปลี่ยนวัสดุเป็นปูนปั้นปิดทองแทน[ลิงก์เสีย]
รูปท้าวมหาพรหมนี้สร้างขึ้นในเวลาเดียวกับรูปพระพรหมที่ศาลบนดาดฟ้าตึกไทยคู่ฟ้า ทำเนียบรัฐบาล ซึ่งก็สร้างตามคำแนะนำของพลเรือตรี หลวงสุวิชานแพทย์ เช่นเดียวกัน
ปัจจุบัน ศาลท้าวมหาพรหม โรงแรมแกรนด์ไฮแอทเอราวัณ อยู่ในความดูแลของ "มูลนิธิทุนท่านท้าวมหาพรหม" เป็นที่รู้จักและเคารพนับถือกันมาก เชื่อกันว่า ถ้าบนบานด้วยละครรำ จะประสบผลสำเร็จในสิ่งที่ต้องการ จึงมีการรำละครชาตรีแก้บนทุกวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่ชาวต่างชาติ เช่น ชาวจีนจัดทัวร์มาไหว้สักการะโดยเฉพาะ และชาวจีนที่มีชื่อเสียงหลายคนเคยเดินทางมาที่นี่ เช่น เหลียง เฉาเหว่ย, หง จินเป่า, เซียะ ถิงฟง เป็นต้น[ลิงก์เสีย] เหริน ต๋าหัว และ หมี เสว่ ก็เดินทางมาสักการะหลังเหตุระเบิดในวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2558[ต้องการอ้างอิง]
การทุบทำลายใน พ.ศ. 2549

กลางคืนวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2549 ชายเสียสติผู้หนึ่งใช้ค้อนทุบทำลายศาล ทำให้รูปท้าวมหาพรหมแตก จึงบูรณะขึ้นใหม่ทั้งศาลและรูปท้าวมหาพรหม แล้วเสร็จในปลายเดือนพฤษภาคม ปีเดียวกัน
มูลนิธิทุนท่านท้าวมหาพรหม โรงแรมเอราวัณ ได้ทำพิธีอัญเชิญรูปที่บูรณะเสร็จแล้วกลับมาประดิษฐานในวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 เวลา 11:39 นาฬิกา ซึ่งเป็นเวลาที่องศาของดวงอาทิตย์ส่องตรงศาลพอดี โดยอัญเชิญเป็นขบวนจากกรมศิลปากรมาจนถึงศาลท้าวมหาพรหม ส่วนชายผู้ที่ใช้ค้อนทุบทำลายศาลดังกล่าว ภายหลังเกิดเหตุได้ถูกผู้เห็นเหตุการณ์ทุบตีจนเสียชีวิต
การระเบิดใน พ.ศ. 2558

บทความหลัก: เหตุระเบิดในกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2558
วันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2558 เวลา 18:55 นาฬิกา มีระเบิดที่สี่แยกราชประสงค์ใกล้กับศาลท้าวมหาพรหม สำนักงานตำรวจแห่งชาติรายงานว่า เป็นระเบิดทีเอ็นทีหนัก 5 กิโลกรัม บรรจุในท่อที่อยู่ในบริเวณศาล มีรัศมีการทำลายล้าง 30 เมตรจากจุดระเบิด มีผู้ได้รับบาดเจ็บกว่า 70 คน และเสียชีวิตทันทีถึง 16 คน
รูปท้าวมหาพรหมเสียหายทั้งหมด 12 จุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งส่วนคาง ใช้งบประมาณในการบูรณะ 70,000 บาท ใช้เวลาบูรณะประมาณ 9 วัน
แหล่งข้อมูลอื่น

ภาพถ่ายทางอากาศของ ศาลท้าวมหาพรหม โรงแรมเอราวัณ
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ศาลท้าวมหาพรหม โรงแรมเอราวัณ
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
13°44′39″N 100°32′27″E﻿ / ﻿13.744132°N 100.540910°E﻿ / 13.744132; 100.540910
ผู้คนสักการะท้าวมหาพรหมเมื่อปี พ.ศ. 2561
ศาลท้าวมหาพรหมปิดการเข้าสักการะในช่วงสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ในปี พ.ศ.2564
วัดไทรงาม (จังหวัดกำแพงเพชร)

| วัดไทรงาม |
| --- | --- |


ชื่อสามัญ: วัดไทรงาม, วัดป่าไทรงาม
ที่ตั้ง: ตำบลไทรงาม อำเภอไทรงาม จังหวัดกำแพงเพชร
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดไทรงาม หรือประชาชนเรียกว่า วัดป่าไทรงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไทรงาม อำเภอไทรงาม จังหวัดกำแพงเพชร เป็นวัดสาขาที่ 68 ของวัดหนองป่าพง  ปัจจุบันมีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 100 ไร่ ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ป่า
พ.ศ. 2524 ผู้ใหญ่ม้วน เทียนสันต์ บริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด จำนวน 12 ไร่ เป็นการสนองเจตนาของหลวงปู่อินทร์ จนฺทูปโม และได้ชักชวนชาวบ้านช่วยกันตามกำลังความสามารถ สร้างกุฏิและศาลาชั่วคราว ชาวบ้านได้นิมนต์ท่านพระอาจารย์ละมาย ลาภสมฺปนฺโน ซึ่งได้เดินธุดงค์มาจากภาคอีสาน ให้จำพรรษาที่วัด ภายหลังได้ตั้งชื่อว่า สำนักสงฆ์ไทรงามอินทราม ต่อมาพ.ศ. 2525 พระอาจารย์ละมาย เห็นว่าที่ตั้งวัดคับแคบและอยู่ใกล้หมู่บ้านเกินไป จึงย้ายมาปรับปรุงและขยายพื้นที่ เป็นเนื้อที่ประมาณ 100 ไร่
วัดไทรงามตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2533 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2549 พ.ศ. 2542 กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศให้วัดป่าไทรงามเป็นศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ กระทรวงศึกษาธิการ ประจำจังหวัดกำแพงเพชร ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ทางศูนย์ปราบปรามและป้องกันยาเสพติดจังหวัดกำแพงเพชร ได้ขอจัดตั้งศูนย์อีกหนึ่งศูนย์คือ ศูนย์สังคมจิตเวชชากังราว  วันที่ 12 มกราคม พ.ศ.2545 ได้มีประกาศจากมหาเถรสมาคม แต่งตั้งให้วัดไทรงาม เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดแห่งที่ 1 ของจังหวัดกำแพงเพชร
ในศาลามีพระประธานขนาดใหญ่ โดยจำลองมาจากประเทศอินเดีย
พระพุทธรูปประจำวัดไทรงาม
วัดไทรทอง

วัดไทรทอง อาจหมายถึง
วัดไทรทอง (จังหวัดกำแพงเพชร) ตั้งอยู่ที่ตำบลคลองลานพัฒนา อำเภอคลองลาน จังหวัดกำแพงเพชร
วัดไทรทอง (อำเภอเมืองขอนแก่น) ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านคำไฮ หมู่ที่ 10 และ 23 ตำบลบ้านเป็ด อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
วัดไทรทอง (อำเภอกระนวน) อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น
วัดไทรทอง (อำเภอมัญจาคีรี) อำเภอมัญจาคีรี จังหวัดขอนแก่น
วัดไทรทอง (จังหวัดฉะเชิงเทรา) จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดไทรทอง (จังหวัดชัยภูมิ) จังหวัดชัยภูมิ
วัดไทรทอง (จังหวัดตรัง) ตั้งอยู่ที่ ตำบลโคกสะบ้า อำเภอนาโยง จังหวัดตรัง
วัดไทรทอง (จังหวัดตราด) จังหวัดตราด
วัดไทรทอง (จังหวัดนครราชสีมา) ตั้งอยู่ที่ตำบลหนองมะขาม อำเภอจักราช จังหวัดนครราชสีมา
วัดไทรทอง (อำเภอบ้านแหลม) ตั้งอยู่ที่ ตำบลบางขุนไทร อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี
วัดไทรทอง (อำเภอบ้านลาด) จังหวัดเพชรบุรี
วัดไทรทอง (อำเภอเกษตรวิสัย) ตำบลกำแพง อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด
วัดไทรทอง (อำเภอหนองฮี) จังหวัดร้อยเอ็ด
วัดไทรทอง (จังหวัดเลย)
วิสุทธิกระษัตริย์

วิสุทธิกระษัตริย ในปัจจุบันสามารถหมายถึง
พระวิสุทธิกษัตรีย์ พระราชธิดาในสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ พระอัครมเหสีในสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช พระราชมารดาในสมเด็จพระนเรศวรมหาราชและสมเด็จพระเอกาทศรถ
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจันทรมณฑล โสภณภควดี กรมหลวงวิสุทธิกระษัตริย์ พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4
ถนนวิสุทธิกษัตริย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
วัดไทรน้อย (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

| วัดไทรน้อย |
| --- | --- |

ชื่อสามัญ: วัดไทรน้อย, วัดบ้านมอญ
ที่ตั้ง: ตำบลไทรน้อย อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประเภท: วัดราษฎร์
นิกาย: มหานิกาย
พระพุทธรูปสำคัญ: หลวงพ่อใหญ่
 สถานีย่อยพระพุทธศาสนา
วัดไทรน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางบาล ในตำบลไทรน้อย อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดไทรน้อยสร้างขึ้นเป็นวัดตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2313 เดิมมีนามว่า วัดบ้านมอญ คงจะหมายถึงเป็นหมู่บ้านของชาวมอญมาก่อน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วประมาณ พ.ศ. 2320 โบราณสถานภายใในวัดประกอบด้วยวิหาร และฐานเจดีย์ โบราณสถานได้รับการบูรณะให้อยู่ในสภาพดี ลักษณะสถาปัตยกรรมอยุธยาตอนกลาง สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าปราสาททอง ทั้งเจดีย์ประธาน อุโบสถและพระพุทธรูปหินทราย
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อใหญ่ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถหลังเก่ารูปแบบมหาอุด เสาอุโบสถทำจากไม้ตะเคียนจำนวน 10 ต้น มีตำนานเล่าว่าสร้างโดยชาวมอญที่อพยพมาตั้งถิ่นฐานที่บ้านมอญราวอยุธยาตอนต้น องค์หลวงพ่อใหญ่บูรณะปฏิสังขรณ์ เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519
มหาวิทยาลัยโตไก

| --- | --- |
東海大学

ประเภท: เอกชน
สถาปนา: พ.ศ.2485
อธิการบดีมหาวิทยาลัย: ทัตสึโร่ มัตสึมาเอะ
ปริญญาตรี: 29,008 (2015)
บัณฑิตศึกษา: 1,057 (2015)
ที่ตั้ง: โตเกียว, ญี่ปุ่น 35°39′52″N 139°41′05″E﻿ / ﻿35.664478°N 139.6848°E﻿ / 35.664478; 139.6848
วิทยาเขต: โตเกียว, คานางาวะ, ชิซุโอะกะ, คุมะโมะโตะ,ฮอกไกโด
สี: น้ำเงิน  
เครือข่าย: Tokyo 12 Universities
เว็บไซต์: www.u-tokai.ac.jp/
A campus of Tōkai University
มหาวิทยาลัยโตไก (ญี่ปุ่น: 東海大学; โรมาจิ: Tōkai Daigaku) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนตั้งอยู่ที่ โตเกียว, ญี่ปุ่นก่อตั้งโดย ดร. ชิเงโยชิ มัตสึมาเอะในปี พ.ศ.2485 โดยเริ่มแรกใช้ชื่อว่า สถาบันวิทยาศาสตร์การบิน ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็นมหาวิทยาลัยโตไก ชิซุโอะกะ, ญี่ปุ่น ในปี พ.ศ.2486. ในปี พ.ศ.2551 มหาวิทยาลัยโตไก, มหาวิทยาลัยโตไกคิวชู, และ มหาวิทยาลัยโตไกฮอกไกโด ได้มารวมกันเป็น มหาวิทยาลัยโตไก.
มหาวิทยาลัยโตไก เป็นหนึ่งในสถาบันการศึกษาและวิจัยขนาดใหญ่ในญี่ปุ่น. ปัจจุบัน,มหาวิทยาลัยโตไก มีทั้งหมด 8วิทยาเขต ใน Sapporo (Hokkaido), Takanawa (Tokyo), Yoyogi (Tokyo), Shonan (Kanagawa), Isehara (Kanagawa), Shimizu (Shizuoka), Kumamoto (Kumamoto), and Aso (Kumamoto), เปิดการเรียนการสอนทั้งหมด 21คณะ แบ่งออกเป็น 80ภาควิชา.และหลักสูตรบัณฑิตศึกษา 21หลักสูตร. ปัจจุบันมีนักศึกษาจำนวนทั้งสิ้น 30,000คน รวมนักศึกษาต่างชาติ 700คน.
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะอักษรศาสตร์

วัฒนธรรมศึกษา
วัฒนธรรมเอเซีย
วัฒนธรรมยุโรป
วัฒนธรรมอเมริกัน
วัฒนธรรมสแกนดิเนเวียร์
ประวัติศาสตร์
วรรณคดีญี่ปุ่น
การเขียน
ภาษาอังกฤษ
สื่อศึกษา
จิตวิทยาและสังคมวิทยา
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะรัฐศาสตร์และเศรษรฐศาสตร์

รัฐศาสตร์
เศรษฐศาสตร์
บริหารธุรกิจ
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะนิติศาสตร์

นิติศาสตร์
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะมนุษย์ศาสตร์และวัฒนธรรม

พัฒนาการมนุษย์
ศิลปศาสตร์
นานาชาติศึกษา
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะพลศึกษา

พลศึกษา
การแข่งขันกีฬา
จูโดและเคนโด
กีฬาและนันทนาการ
การจัดการกีฬาและสันทนาการ
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะวิทยาศาสตร์

คณิตศาสตร์
คณิตศาสตร์ประยุกต์
ฟิสิกส์
เคมี
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ

มนุษย์และเทคโนโลยีสารสนเทศ
วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ประยุกต์
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะวิศวกรรมศาสตร์

ชีววิทยาประยุกต์
เคมีประยุกต์
เทคโนโลยีแสงและภาพ
วิศวกรรมนิวเคลียร์
วิศวกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิค
วัสดุศาสตร์
สถาปัตยกรรมศาสตร์
วิศกรรมโยธา
วิศวกรรมความเที่ยงตรง
วิศวกรรมเครื่องกล
วิศวกรรมเครื่องต้นกำลัง
วิศวกรรมการบินและอวกาศ
วิศวกรรมเครื่องมือแพทย์
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะการท่องเที่ยว

การท่องเที่ยว
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะวิศวกรรมสารสนเทศและโทรคมนาคม

เทคโนโลยีสื่อและสารสนเทศ
เทคโนโลยีระบบฝังตัว
วิศวกรรมการจัดการระบบ
วิศวกรรมเครือข่าย
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะสมุทรศาสตร์และเทคโนโลยี

วัฒนธรรมทางทะเล
สิ่งแวดล้อม
สมุทรศาสตร์และธรณีวิทยา
การประมง
ชีววิทยาประยุกต์
ชีววิทยาทางทะเล
วิศวกรรมสมุทรศาสตร์
วิศวกรรมโยธาสมุทรศาสตร์
ทรัพยากรแร่ทางทะเล
วิทยาศาสตร์การประมง
ระบบนำทาง
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะแพทย์ศาสตร์

แพทย์ศาสตร์
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะวิทยาศาสตร์และสุขภาพ

การพยาบาล
สังคมสงเคราะห์
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะธุรกิจศึกษา

การจัดการ
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะบริหารธุรกิจ

บริหารธุรกิจ
การจัดการท่องเที่ยว
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะวิศวกรรมอุตสาหการ

วิศวกรรมสิ่งแวดล้อม
วิศวกรรมระบบอัจฉริยะและอิเล็กทรอนิค
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะวิศวกรรมอุตสาหการและสวัสดิการ

วิศวกรรมการผลิต
วิศวกรรมสารสนเทศ
วิศวกรรมโยธาและสถาปัตยกรรม
หลักสูตรปริญญาตรี > คณะเกษตรศาสตร์

เกษตรศาสตร์