stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซูโตโม
ครอบครัว

เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1947 ซูโตโมแต่งงานกับซูลิสตินาในมาลัง จังหวัดชวาตะวันออก  เขาเป็นที่รู้จักในฐานะคุณพ่อผู้เคร่งศาสนาของบุตรทั้งสี่คน ซึ่งให้ความสำคัญกับความรู้ด้านศาสนาอย่างจริงจังตลอดชีวิตของเขา
แหล่งอ้างอิง

1 2 3 4  Frederick 1982.
↑  Bung Tomo: Soerabaja di Tahun 45. Tokoh Militer (ภาษาอินโดนีเซีย). Tim Buku TEMPO. 2015.
↑  Sarip, Muhammad (2015). Samarinda Bahari, Sejarah 7 Zaman Daerah Samarinda. Samarinda: Komunitas Samarinda Bahari (ภาษาอินโดนีเซีย). ISBN 978-602-736-170-6.
↑  Sidjaja, Calvin Michel (22 October 2011). "Who is responsible for 'Bersiap'?". The Jakarta Post (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-03-22.
↑  Meijer, Hans. 'In Indie geworteld, de Geschiedenis van Indische Nederlanders, de twintigste eeuw.' (Publisher Bert Bakker, Amsterdam, 2004) P.245 ISBN 90-351-2617-3. Note: Citing Dutch newspaper 'De Haagsche Post', article dated 4 December 1954."Extremists Run Amok Against Indische-Nederlanders | Dutch-Indonesian Community". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-12-10. สืบค้นเมื่อ 2011-08-31.
↑  Note: These legal testimonies formerly designated top secret have been made public and are available online. See: Van der Molen, Pia Bussemaker, Herman Archief van Tranen website (2012). Document: 125_A_B_C_D_E_F Online archive
1 2  Sulistina Soetomo 1995.
↑  Feith 2009, p. 419-420.
↑  Taufiq, Fery (2020). PEKIK TAKBIR BUNG TOMO Perjalanan Hidup, Kisah Cinta & Perjuangannya (ภาษาอินโดนีเซีย). Araska Publisher. ISBN 978-623-7537-74-8.
↑  Chairunnisa, Ninis (2017-11-12). "Bung Tomo dan Bung Karno Pernah Bertengkar Sampai Banting Piring". Tempo (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-12-04.
↑  Hatta, Mohammad (1986). Hati nurani melawan kezaliman: surat-surat Bung Hatta kepada Presiden Soekarno, 1957-1965 (ภาษาอินโดนีเซีย). Penerbit Sinar Harapan.
↑  MAPPAPA, Imam Wahyudiyanta, PASTI LIBERTI. "Menggugat Presiden Ala Bung Tomo". detiknews (ภาษาอินโดนีเซีย). สืบค้นเมื่อ 2022-12-04.
↑  
Wahyudi, M Zaid (10 November 2007). Kompas. pp. 1 & 15. {{cite news}}: |title= ไม่มีหรือว่างเปล่า (help)
หนังสืออ้างอิง

Feith, Herbert (2009) [1962], The Decline of Constitutional Democracy in Indonesia, Equinox Publishing (Asia) Pte Ltd, ISBN 978-979-3780-45-0
Frederick, William H. (April 1982). "In Memoriam: Sutomo". Indonesia. Cornell University Southeast Asia Program. 33: 127–128.
Soetomo, Sulistina (1995). Bung Tomo, Suamiku [Bung Tomo, My Husband] (ภาษาอินโดนีเซีย). Pustaka Sinar Harapan. ISBN 978-979-416-313-9.
ภาพถ่ายอย่างเป็นทางการ ค.ศ. 1955
ถ้ำโกเม

ถ้ำโกเม
ถ้ำโกเม (อังกฤษ: Kome Caves) เป็นหมู่ที่อยู่อาศัยในถ้ำ สร้างขึ้นจากดินเหนียว ตั้งอยู่ในเขตเบรียา ประเทศเลโซโท ห่างจากเตยาเตยาเนงไปทางตะวันออกราว 25 กิโลเมตร ถ้ำเหล่านี้ได้รับการขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกแห่งชาติของเลโซโท และลูกหลานของผู้สร้างถ้ำเหล่านี้ยังคงอาศัยอยู่ที่นี่ในปัจจุบัน
ประวัติศาสตร์

ถ้ำสร้างขึ้นและได้รับการคุ้มครองโดยหัวหน้าเตเลกาแห่งเผ่าบาซียา (Chief Teleka of The Basia (cat) Clan) ในต้นศตวรรษที่ 19 เป้าหมายหลักในการสร้างที่อยู่อาศัยในถ้ำเช่นนี้เป็นไปเพื่อหลีกหนีคู่ต่อสู้ในช่วงภัยแล้งในสมัยศตวรรษที่ 18 ชื่อโกเมมาจากตระกูลโกเม (Kome family) ในเผ่าบาซียา (Basia tribe) ซึ่งเป็นผู้อยู่อาศัยกลุ่มแรกของถ้ำ
ทนายความที่ปรึกษา

ทนายความที่ปรึกษา (อังกฤษ: solicitor) เป็นผู้ประกอบวิชาชีพกฎหมาย (legal practitioner) ในบางเขตอำนาจ ซึ่งโดยประเพณีแล้วมีบทบาทข้องเกี่ยวกับกิจการกฎหมายส่วนใหญ่ บุคคลที่จะเป็นทนายความที่ปรึกษาต้องมีคุณสมบัติตามที่กฎหมายกำหนด ซึ่งแตกต่างกันไปในแต่ละท้องที่ เช่น ในอังกฤษและเวลส์ ทนายความที่ปรึกษาจะได้รับอนุญาตให้ประกอบวิชาชีพตามบทบัญญัติของพระราชบัญญัติทนายความที่ปรึกษา ค.ศ. 1974 (Solicitors Act 1974) อนึ่ง ทนายความที่ปรึกษายังต้องมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ เว้นแต่กรณียกเว้นบางประการ และในอังกฤษ ยังมีทนายความที่ปรึกษามากกว่าเนติบัณฑิต (barrister) เพื่อทำหน้าที่ทั่วไปในการให้คำปรึกษาทางกฎหมาย และดำเนินกระบวนพิจารณาทางกฎหมาย
ในสหราชอาณาจักร, รัฐบางรัฐของออสเตรเลีย, ฮ่องกง, แอฟริกาใต้ ที่ซึ่งเรียก ทนายความที่ปรึกษา ว่า อัตเทอร์นีย์ (attorney), และไอร์แลนด์ วิชาชีพกฎหมายแบ่งออกเป็นสองอย่างต่างกัน คือ ทนายความที่ปรึกษา อย่างหนึ่ง กับ เนติบัณฑิต หรือบางแห่งเรียก ทนายแก้ต่าง (advocate) อีกอย่างหนึ่ง โดยนักกฎหมายมักเป็นได้เพียงอย่างใดอย่างหนึ่งในสองอย่างนี้เท่านั้น ทว่า ในแคนาดา มาเลเซีย นิวซีแลนด์ สิงคโปร์ และรัฐส่วนใหญ่ในออสเตรเลีย วิชาชีพกฎหมายในปัจจุบันเป็นไปในทางผสมผสาน โดยอนุญาตให้นักกฎหมายเป็นได้ทั้งเนติบัณฑิตและทนายความที่ปรึกษา ดังนั้น ผู้สำเร็จการศึกษากฎหมายอาจเริ่มอาชีพอย่างหนึ่งแล้วจึงมีคุณสมบัติสำหรับอีกอย่างหนึ่งได้
ดูเพิ่ม

ทนายแก้ต่าง
ถ้วยรางวัลกอปา

| ถ้วยรางวัลกอปา Kopa Trophy |
| --- | --- |
Trophée Kopa
จูด เบลลิงงัม, เจ้าของรางวัลคนปัจจุบัน
รางวัลสำหรับ: จูด เบลลิงงัม
วันที่: 3 ธันวาคม 2018; 5 ปีก่อน (2018-12-03)
ที่ตั้ง: ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
ประเทศ: ประเทศฝรั่งเศส 
จัดโดย: ฟร็องส์ฟุตโบล
รางวัลแรก: 2018
เจ้าของปัจจุบัน:  จูด เบลลิงงัม  (ครั้งที่ 1)
เว็บไซต์: francefootball.fr
เกี่ยวข้อง: บาลงดอร์
ถ้วยรางวัลกอปา (อังกฤษ: Kopa Trophy) เป็นรางวัลฟุตบอลที่มอบให้กับผู้เล่นที่มีผลงานดีที่สุดทั่วโลกที่มีอายุต่ำกว่า 21 ปี ในระหว่างพิธีร่วมกับบาลงดอร์ รางวัลนี้นำเสนอโดย ฟร็องส์ฟุตโบล และตั้งชื่อตามนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศสผู้ล่วงลับ เรย์มอนด์ กอปา ผู้ชนะรางวัลบาลงดอร์ปี ค.ศ. 1958
ผู้ชนะจะถูกเลือกโดยคณะกรรมการของอดีตผู้ชนะบัลลงดอร์ทุกคน นอกจากนี้ ถ้วยรางวัลกอปายังเปิดกว้างให้สำหรับผู้เล่นชั้นนำนอกลีกสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป ซึ่งแตกต่างจากรางวัลโกลเดินบอยซึ่งเป็นรางวัลสำหรับผู้เล่นในยุโรปเท่านั้น
ผู้ชนะ

| ปี ค> ศ. | อันดับ | ผู้เล่น | สโมสร | คะแนน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2018 | 1st |  กีลียาน อึมบาเป |  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง | 110 |
| 2018 | 2nd |  คริสเตียน พะลิซิก |  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ | 31 |
| 2018 | 3rd |  จัสติน ไกลเฟิร์ต |  อายักซ์  โรมา | 18 |

| 2019 | 1st |  มัตไตส์ เดอ ลิคต์ |  อายักซ์  ยูเวนตุส | 58 |
| 2019 | 2nd |  เจดอน แซนโช |  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ | 49 |
| 2019 | 3rd |  ฌูเวา แฟลิกส์ |  ไบฟีกา  อัตเลติโกเดมาดริด | 41 |

2020: ยกเลิกเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19

| 2021 | 1st |  เปดริ |  บาร์เซโลนา | 89 |
| 2021 | 2nd |  จูด เบลลิงงัม |  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ | 39 |
| 2021 | 3rd |  จามาล มูซีอาลา |  ไบเอิร์นมิวนิก | 38 |

| 2022 | 1st |  กาบิ |  บาร์เซโลนา | 59 |
| 2022 | 2nd |  เอดัวร์โด กามาวีงกา |  แรแน  เรอัลมาดริด | 51 |
| 2022 | 3rd |  จามาล มูซีอาลา |  ไบเอิร์นมิวนิก | 47 |

| 2023 | 1st |  จูด เบลลิงงัม |  โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์  เรอัลมาดริด | 90 |
| 2023 | 2nd |  จามาล มูซีอาลา |  ไบเอิร์นมิวนิก | 42 |
| 2023 | 3rd |  เปดริ |  บาร์เซโลนา | 33 |
กีลียาน อึมบาเป ผู้ชนะรางวัลคนแรก
ทรงกะลาครอบ

ทรงกะลาครอบ ทรงหมวกกันน็อก หรือ ทรงหัวเห็ด (อังกฤษ: bowl cut, helmet haircut หรือ mushroom cut) เป็นชื่อทรงผมที่ตัดแบบเรียบง่าย โดยตัดหน้าม้าตรงข้างหน้า ส่วนที่เหลือตัดระดับเดียวกันรอบศีรษะ ทรงนี้เป็นที่ทราบกันว่าราคาถูกและทำง่ายทั้งนิยมให้เด็กไว้ ส่วนที่ตั้งชื่อทรงกะลาครอบนั้น เพราะดูเหมือนเอากะลามาครอบ แล้วตัดผมส่วนที่ไม่ได้ครอบทิ้งตามแนวกะลา
ในประวัติศาสตร์ตะวันตก ทรงนี้ทำโดยใช้หม้อครอบลงจริง ๆ บนศีรษะเหนือระดับใบหู แล้วตัดหรือโกนผมที่มิได้ครอบนั้นทิ้งทั้งสิ้น ทรงนี้เป็นที่นิยมในหมู่สามัญชนของหลาย ๆ ชาติมาแต่เดิม เพราะทำให้ประณีตได้ง่ายแม้โดยบุคคลที่มิใช่ช่างตัดผม แต่บางวัฒนธรรมมีทัศนคติว่า ผู้ไว้ทรงนี้ยากจนไม่มีเงินจะไปร้านตัดผมดี ๆ
ระเบียงภาพ

เด็กชายคนหนึ่งไว้ทรงกะลาครอบ
ใบปลิวจากสาธารณรัฐยูเครนของโซเวียตแสดงภาพชายคนซ้ายมือไว้ทรงกะลาครอบ
ดี ดี ราโมน (Dee Dee Ramone) นักร้องชาวอเมริกัน ไว้ทรงกะลาครอบ
ฆาตกรจักรราศี

| ฆาตกรจักรราศี |
| --- | --- |
ภาพสเกตช์โดยเจ้าหน้าที่ตำรวจตามคำบอกเล่าของพยานในคดีฆาตกรรมที่เพรสซิดิโอไฮท์
ภูมิหลัง
ชื่ออื่น: ฆาตกรจักรราศี,  ฆาตกรโซดิแอก
การฆ่า
จำนวนผู้เสียหาย: เสียชีวิต 5 คน บาดเจ็บ 2 คน  อีก 37 คน ที่มีการสันนิษฐานว่าถูกฆาตกรรมโดยโซดิแอก
ห้วงเวลาฆ่า: ค.ศ. 1968   (สันนิษฐานว่าเริ่มก่อเหตุตั้งแต่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1963)–ค.ศ. 1969   (สันนิษฐานว่าสิ้นสุดการก่อเหตุเมื่อ ค.ศ. 1972)
ประเทศ:  สหรัฐ
รัฐ: รัฐแคลิฟอร์เนีย สันนิษฐานว่าอาจรวมถึงในพื้นที่ของรัฐเนวาดา
วันถูกจับ: ไม่เคยถูกนำตัวมาดำเนินคดี
ฆาตกรจักรราศี (อังกฤษ: Zodiac Killer) หรือ ฆาตกรโซดิแอก คือฆาตกรต่อเนื่องซึ่งก่อเหตุในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1960 ในแถบพื้นที่ทางตอนเหนือของรัฐแคลิฟอร์เนีย (สันนิษฐานว่ารวมถึงเขตรัฐเนวาดา) ซึ่งทางการไม่สามารถระบุถึงตัวตนที่แท้จริงและแรงจูงใจของเขาได้มาจนถึงปัจจุบัน นามว่า โซดิแอก หรือ จักรราศี ถูกประดิษฐ์ขึ้นใช้โดยตัวเขาเอง เขาแทนตัวเองด้วยชื่อนี้ในทุกจดหมายที่เขาส่งถึงกรมตำรวจซานฟรานซิสโกและถูกนำออกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ ทำให้ประชาชนทั่วไปรู้จักเขาในนามดังกล่าว ซึ่งในจดหมายประกอบด้วยรหัสลับสี่ชุด ปี ค.ศ. 2020 มีผู้ที่สามารถถอดรหัสของฆาตกรจักรราศีได้แล้ว 2 ชุด ทำให้เหลือ 2 ใน 4 ชุดนี้ยังไม่มีบุคคลได้สามารถถอดได้จนถึงปัจจุบัน
โซดิแอกฆาตกรรมเหยื่อในท้องที่ วัลเลโฮ ทะเลสาบเบอรีเอสซา และนครซานฟรานซิสโก ระหว่างเดือนธันวาคม ค.ศ. 1968 - ตุลาคม ค.ศ. 1969 (สันนิษฐานว่าตั้งแต่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1963 - ค.ศ. 1972) โดยเป็นชาย 4 คน หญิง 3 คน ทั้งหมดอายุระหว่าง 16 - 29 ปี และได้รับการยืนยันว่าทั้งหมดเป็นเหยื่อของโซดิแอกจริง ซึ่งจำนวนของเหยื่อที่นอกเหนือจาก 7 คนนี้ ถูกระบุเพิ่มเติมเข้าไปจากการสืบสวนที่ค้นพบความเชื่อมโยงของรูปแบบและลักษณะของเหยื่อที่ตรงกับ 7 คนก่อนหน้านี้ แต่ไม่มีหลักฐานใดที่แน่ชัดพอจะพิสูจน์ถึงความเชื่อมโยงของเหยื่อที่เหลือได้
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2004 คดีซึ่งทำโดยกรมตำรวจซานฟรานซิสโกก็ได้หมดอายุความลง แต่ได้ถูกรื้อคดีขึ้นมาใหม่ในช่วงก่อนเดือนมีนาคม ค.ศ. 2007 คดียังคงเปิดอยู่ในท้องที่ของวัลเลโฮเคาท์ตี นาปาเคาท์ตี และในโซลาโนเคาท์ตี ซึ่งปัจจุบันศาลยุติธรรมแห่งแคลิฟอร์เนียยังคงเก็บรักษาเอกสารเกี่ยวกับเหยื่อของฆาตกรต่อเนื่องรายนี้
เหยื่อ > เหยื่อที่ได้รับการยืนยัน

แม้โซดิแอกจะอ้างในจดหมายที่ส่งไปยังสำนักหนังสือพิมพ์ว่าเขาได้ฆาตกรรมเหยื่อทั้งหมด 37 คน แต่ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจยืนยันเหยื่อเพียง 7 คนเท่านั้น มีเหยื่อเพศชาย 2 คนในรายชื่อนี้เท่านั้นที่รอดชีวิต เหยื่อที่ได้รับการยืนยันทั้งหมดได้แก่
| วันที่ | ชื่อ-สกุล | อายุ | พิกัดที่เกิดเหตุ | รายละเอียด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 20 ธันวาคม ค.ศ. 1968 | เดวิด อาร์เธอร์ ฟาราเดย์ | 17 ปี | 38°5′41.61″N 122°8′38.24″W﻿ / ﻿38.0948917°N 122.1439556°W﻿ / 38.0948917; -122.1439556 | ถูกยิงและเสียชีวิตบนถนนเลคเฮอร์แมนในเขตเมืองเบนิเซีย |
| 20 ธันวาคม ค.ศ. 1968 | เบตตี ลู เจนเซน | 16 ปี | 38°5′41.61″N 122°8′38.24″W﻿ / ﻿38.0948917°N 122.1439556°W﻿ / 38.0948917; -122.1439556 | ถูกยิงและเสียชีวิตบนถนนเลคเฮอร์แมนในเขตเมืองเบนิเซีย |
| 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 | ไมเคิล เรนัลต์ แมกกู | 19 ปี | 38°7′33.56″N 122°11′27.94″W﻿ / ﻿38.1259889°N 122.1910944°W﻿ / 38.1259889; -122.1910944 | ถูกยิงที่ลานจอดรถของสนามกอล์ฟบลูรอคสปริงส์นอกเมืองวัลเลโฮ ดาร์ลีนเสียชีวิตขณะถูกนำส่งโรงพยาบาลไกเซอร์ฟาวน์เดชัน ส่วนไมเคิลรอดชีวิต |
| 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 | ดาร์ลีน เอลิซาเบท เฟอร์ริน | 22 ปี | 38°7′33.56″N 122°11′27.94″W﻿ / ﻿38.1259889°N 122.1910944°W﻿ / 38.1259889; -122.1910944 | ถูกยิงที่ลานจอดรถของสนามกอล์ฟบลูรอคสปริงส์นอกเมืองวัลเลโฮ ดาร์ลีนเสียชีวิตขณะถูกนำส่งโรงพยาบาลไกเซอร์ฟาวน์เดชัน ส่วนไมเคิลรอดชีวิต |
| 27 กันยายน ค.ศ. 1969 | ไบรอัน แคลวิน ฮาร์ทเนล | 20 ปี | 38°33′48.29″N 122°13′54.43″W﻿ / ﻿38.5634139°N 122.2317861°W﻿ / 38.5634139; -122.2317861 | ถูกแทงหลายครั้งทะเลสาบเบอรีเอสซา เคาท์ตีนาปา ไบรอันรอดชีวิตจากแผลถูกแทงบนแผ่นหลัง 6 จุด แต่เซซีเลียเสียชีวิต  ใน 2 วันต่อมาเนื่องจากทนพิษบาดแผลไม่ไหว |
| 27 กันยายน ค.ศ. 1969 | เซซีเลีย แอนน์ เชพเพิร์ด | 22 ปี | 38°33′48.29″N 122°13′54.43″W﻿ / ﻿38.5634139°N 122.2317861°W﻿ / 38.5634139; -122.2317861 | ถูกแทงหลายครั้งทะเลสาบเบอรีเอสซา เคาท์ตีนาปา ไบรอันรอดชีวิตจากแผลถูกแทงบนแผ่นหลัง 6 จุด แต่เซซีเลียเสียชีวิต  ใน 2 วันต่อมาเนื่องจากทนพิษบาดแผลไม่ไหว |
| 11 ตุลาคม ค.ศ. 1969 | พอล ลี สไตน์ | 29 ปี | 37°47′19.47″N 122°27′25.54″W﻿ / ﻿37.7887417°N 122.4570944°W﻿ / 37.7887417; -122.4570944 | ถูกยิงและเสียชีวิตที่เพรสซิดิโอไฮท์ในเขตเมืองซานฟรานซิสโก |
เหยื่อ > เหยื่อที่ไม่ได้รับการยืนยัน

จากผู้เสียชีวิตในเหตุฆาตกรรมที่ได้รับการสงสัยว่าอาจเชื่อมโยงถึงโซดิแอก ไม่มีผู้ใดในรายชื่อนี้ที่ได้รับการยืนยัน
| วันที่ | ชื่อ-สกุล | อายุ | พิกัดที่เกิดเหตุ | รายละเอียด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 4 มิถุนายน ค.ศ. 1963 | โรเบิร์ต โดมิโกส์ | 18 ปี | 34°28′11.20″N 120°10′7.14″W﻿ / ﻿34.4697778°N 120.1686500°W﻿ / 34.4697778; -120.1686500 | ถูกยิงและเสียชีวิตที่ชายหาดใกล้ ๆ กับเมืองลอมพอค รัฐแคลิฟอร์เนีย ลินดาและโรเบิร์ตถูกเพิ่มเข้าไปในรายชื่อเหยื่อเนื่องจากความเหมือนกันของคดี โดยเฉพาะลักษณะการถูกฆาตกรรมของทั้งคู่ที่คล้ายคลึงกับการถูกฆาตกรรมที่ทะเลสาบเบอรีเอสซาใน 6 ปีต่อมา |
| 4 มิถุนายน ค.ศ. 1963 | ลินดา เอ็ดเวิร์ด | 17 ปี | 34°28′11.20″N 120°10′7.14″W﻿ / ﻿34.4697778°N 120.1686500°W﻿ / 34.4697778; -120.1686500 | ถูกยิงและเสียชีวิตที่ชายหาดใกล้ ๆ กับเมืองลอมพอค รัฐแคลิฟอร์เนีย ลินดาและโรเบิร์ตถูกเพิ่มเข้าไปในรายชื่อเหยื่อเนื่องจากความเหมือนกันของคดี โดยเฉพาะลักษณะการถูกฆาตกรรมของทั้งคู่ที่คล้ายคลึงกับการถูกฆาตกรรมที่ทะเลสาบเบอรีเอสซาใน 6 ปีต่อมา |
| 30 ธันวาคม ค.ศ. 1966 | เชอร์รี โจ เบทส์ | 18 ปี | 33°58′19″N 117°22′52″W﻿ / ﻿33.97194°N 117.38111°W﻿ / 33.97194; -117.38111 | ถูกแทงหลายจุดจนเสียชีวิตและเกือบถูกตัดศีรษะที่วิทยาลัยสังคมริเวอร์ไซด์ เคาท์ตีริเวอร์ไซด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เชอร์รีถูกสงสัยว่ามีความเชื่อมโยงกับคดีของโซดิแอก และถูกเปิดเผย 4 ปีหลังจากที่โซดิแอกเริ่มก่อเหตุ โดยนักหนังสือพิมพ์ซานฟรานซิสโกคอร์นิเคิลส์ พอล เอเวอร์รี่ ซึ่งเขาค้นพบความเหมือนถึงลักษณะการถูกทำร้ายและสภาวะแวดล้อม ณ จุดที่เชอร์รีถูกฆาตกรรม |
| 22 มีนาคม ค.ศ. 1970 | แคธลีน จอห์นส์ | 22 ปี | 37°38′16.14″N 121°23′55.22″W﻿ / ﻿37.6378167°N 121.3986722°W﻿ / 37.6378167; -121.3986722 | อ้างว่าถูกลักพาตัวบนทางหลวงหมายเลข 132 หลักไมล์ที่ 580 ทางตะวันตกของเมืองโมเดสโต เธอเล่าว่าเธอหนีออกมาจากรถที่เธอนั่งมาด้วย ซึ่งก่อนหน้านี้รถของเธอเสียและมีชายแปลกหน้าชักชวนว่าจะไปส่ง เธอตอบตกลงและนำลูกสาวแบเบาะของเธอไปด้วย จนเมื่อชายผู้นั้นบอกว่าจะฆ่าเธอและลูก เธอจึงหนีลงมาจากรถขณะที่ชายแปลกหน้าเผลอบริเวณระหว่างเมืองสตอกตันกับเมืองแพทเทอสัน |
| 6 กันยายน ค.ศ. 1970 | ดอนนา ลาส | 25 ปี | ไม่ทราบแน่ชัด | พบเห็นครั้งสุดท้ายในเมืองสเตทไลน์ รัฐเนวาดาโดยมีโปสการ์ดถูกส่งมาจากฟอร์เรสไฟน์คอนโดมิเนียม ใกล้กับทะเลสาบทาโฮ มาถึงสำนักหนังสือพิมพ์ซานฟรานซิสโกคอร์นิเคิลส์ อ้างว่าการหายตัวไปของดอนนา ลาส เกี่ยวข้องกับโซดิแอก แต่ไม่มีหลักฐานใดที่เกี่ยวพันโดยตรงกับการหายตัวไปของดอนนา ลาสและโซดิแอก |
เส้นเวลา > ถนนเลคเฮอร์แมน

คุณลักษณะของเหยื่อรายแรกของโซดิแอกกลับกลายเป็นเด็กวัยรุ่นมัธยมปลาย เดวิด อาร์เธอร์ ฟาราเดย์ อายุ 17 ปี และ เบตตี ลู เจนเซน อายุ 16 ปี 20 ธันวาคม ค.ศ. 1968 บนถนนเลคเฮอร์แมนในเขตเมืองเบนิเซีย ทั้งคู่อยู่ในระหว่างการเดทครั้งแรก และมีแผนที่จะไปคอนเสิร์ตวันคริสต์มาสที่โฮแกนไฮ ประมาณ 2 หรือ 3 ช่วงตึกจากบ้านของเบตตี แทนที่ทั้งคู่จะแวะบ้านเพื่อนและแวะทานอาหารค่ำที่ร้านอาหารท้องถิ่น เดวิดกลับบึ่งรถไปตามถนนเลคเฮอร์แมน ณ เวลาประมาณ 22.15 น. เดวิดหยุดรถยี่ห้อแรมเบลอร์ซึ่งเป็นของแม่ และจอดบริเวณไหล่ทาง บริเวณนั้นเองรู้จักทั่วไปกันในหมู่วัยรุ่นว่าเป็น "ไหล่ทางของคู่รัก" ไม่นานหลังจากล่วงเลยเวลา 23.00 น. รถยนต์อีกคันจอดข้าง ๆ รถของทั้งคู่ ก่อนที่คนขับจะลงมาจากรถพร้อมปืนพกและออกคำสั่งให้ทั้งคู่ออกมาจากรถแรมเบลอร์ เบตตีเป็นคนแรกที่ก้าวออกจากรถ ในขณะที่เดวิดกำลังก้าวออกจากรถได้ครึ่งทาง ชายแปลกหน้ายิ่งปืนเข้าที่หัวของเขา ด้วยความตื่นตระหนกเบตตีวิ่งหนีสุดชีวิต เธอถูกยิงที่หลัง 5 นัด จนล้มลงกับพื้นห่างจากตัวรถ 28 ฟุต สักพักชายแปลกหน้าจึงขับรถออกไป ศพทั้งสองถูกพบไม่กี่นาทีหลังจากเกิดเหตุโดยสเตลลา บอร์จส์ ผู้ซึ่งอาศัยอยู่ละแวกนั้น สำนักงานนายอำเภอของโซลาโนเคาท์ตีรับผิดชอบสืบสวนเหตุฆาตกรรมนี้ แต่ไม่มีความคืบหน้าของการสืบสวนเลย
เส้นเวลา > บลูรอคสปริงส์

ช่วงเวลาประมาณเที่ยงคืนตรงของวันที่ 4 กรกฎาคม ย่างเข้าวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 ไมเคิล เรนัลต์ แมกกู อายุ 19 ปี และ ดาร์ลีน เอลิซาเบท เฟอร์ริน อายุ 22 ปี ขับรถออกไปกลางดึกไปยังสนามกอล์ฟบลูรอคสปริงส์, วัลเลโฮเคาท์ตี ที่ซึ่งห่างออกไปราว 1 ไมล์จากสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมบนถนนเลคเฮอร์แมน ไมเคิลจอดรถ ขณะที่ทั้งสองอยู่บนรถของดาร์ลีน รถยนต์อีกคันขับเข้ามาและจอดข้าง ๆ ทั้งคู่ แต่รถยนต์คันดังกล่าวขับออกไปแทบจะทันทีที่จอด ก่อนจะกลับมาในอีกประมาณ 10 นาทีต่อมาและจอดข้างหลังทั้งคู่ ทันทีที่รถคันดังกล่าวจอดสนิท คนขับก้าวลงจากรถและตรงดิ่งสู่ประตูข้างคนขับของรถที่ซึ่งไมเคิลและดาร์ลีนนั่งอยู่ มือข้างหนึ่งของชายแปลกหน้าถือไฟฉายขณะที่อีกข้างถือปืนพกลูเจอร์ขนาด 9 มิลลิเมตร เขาส่องไฟฉายเข้าตาของทั้งสองเพื่อทำให้มองไม่เห็น ก่อนจะยิงทั้งคู่คนละ 3 ครั้ง จากนั้นเขาจึงเริ่มเดินกลับไปยังรถของตน ทันทีที่เสียงร้องคร่ำครวญจากความเจ็บปวดของไมเคิลดังขึ้น เขาจึงเดินกลับมาที่รถและยิงทั้งคู่ซ้ำอีกคนละ 2 ครั้ง และขับรถจากไป
เวลา 12.40 น. ของวันต่อมา มีผู้ชายคนหนึ่งโทรศัพท์มายังสถานีตำรวจวัลเลโฮ รายงานและอ้างความรับผิดชอบการกระทำดังกล่าว เขายังกล่าวอ้างความรับผิดชอบต่อคดีของเดวิด อาร์เธอร์ ฟาราเดย์ และ เบตตี ลู เจนเซน เหตุฆาตกรรมซึ่งเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ 6 เดือนครึ่ง ตำรวจแกะรอยโทรศัพท์จนพบว่าชายคนดังกล่าวโทรมาจากตู้โทรศัพท์ในสถานีน้ำมันบนถนนสปริงส์ ตู้ดังกล่าวมีระยะห่างสามส่วนสิบไมล์จากบ้านของดาร์ลีน และห่างจากสถานีตำรวจวัลเลโฮเพียงไม่กี่ช่วงตึก ดาร์ลีนเสียชีวิตที่โรงพยาบาล ขณะที่ไมเคิลรอดชีวิตแม้จะถูกยิงที่ใบหน้า, คอและหน้าอก
เส้นเวลา > จดหมายถ้อยแถลงฉบับแรก

1 สิงหาคม ค.ศ. 1969 จดหมายสามฉบับที่ถูกจัดเตรียมไว้โดยฆาตกร แต่ละฉบับถูกส่งไปยังสำนักหนังสือพิมพ์ 3 แห่ง ได้แก่ วัลเลโฮไทม์เฮรัลด์, ซานฟรานซิสโกคอร์นิเคิลส์และซานฟรานซิสโกเอ็กแซมิเนอร์ ลายลักษณ์อักษรที่แทบจะเหมือนกันของทั้งสามฉบับให้ใจความถึงการกล่าวอ้างความรับผิดชอบต่อเหตุฆาตกรรมที่ถนนเลคเฮอร์แมนและที่บลูรอคสปริงส์ ในแต่ละฉบับยังแนบชุดรหัสลับ 3 ชุด โดยใช้ 408 สัญลักษณ์ ที่ซึ่งฆาตกรอ้างถึงความเป็นลักษณะเฉพาะของรหัสลับที่เขาประดิษฐ์ขึ้น เขายังข่มขู่ให้สำนักหนังสือพิมพ์ทั้งสามตีพิมพ์เนื้อความจากจดหมายของเขาลงบนหน้าหนึ่งของแต่ละฉบับ มิเช่นนั้นเขาจะ "ฆาตกรรมผู้คนในเวลากลางคืนตลอดช่วงสุดสัปดาห์นั้น และฆ่าต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะครบหนึ่งโหล" (12 คน) ซานฟรานซิสโกคอร์นิเคิลส์ตีพิมพ์ชุดรหัสลับชุดที่สามลงบนหน้าที่ 4 ของฉบับวันต่อมา ข้าง ๆ รหัสลับ หนังสือพิมพ์ตีพิมพ์คำพูดของหัวหน้าสารวัตตำรวจ สน.วัลเลโฮ แจค อี. สติทช์ ที่ว่า "เราไม่พอใจที่จดหมายถูกเขียนขึ้นโดยฆาตกร" และท้าทายให้ฆาตกรส่งจดหมายมาอีกครั้งพร้อมกับข้อเท็จจริงที่สามารถระบุถึงบุคลิกลักษณะของเขาและสามารถยืนยันได้ว่าเขาเป็นผู้ก่อเหตุที่แท้จริง ต่อมาคำขู่ของฆาตกรไม่เคยเกิดขึ้นจริง และชุดรหัสลับทั้งสามถูกตีพิมพ์ในที่สุด
7 สิงหาคม ค.ศ. 1969 จดหมายอีกฉบับถูกส่งไปที่ ซานฟรานซิสโกเอ็กแซมิเนอร์ ด้วยคำขึ้นต้นจดหมายที่ว่า "Dear Editor This is the Zodiac speaking" คำแปล: "ถึงบรรณาธิการ นี้คือถ้อยแถลงของโซดิแอก" ที่ซึ่งต่อมาเขาใช้เป็นคำขึ้นต้นจดหมายกับทุกฉบับที่เขาส่งมา จนกลายเป็นเอกลักษณ์ของเขาไปในที่สุด และวันนั้นเองที่เขาเริ่มแทนตัวเองด้วยชื่อ "โซดิแอก" เนื้อความในจดหมายจงใจที่จะตอบคำท้าทายของหัวหน้าสารวัตตำรวจ สน.วัลเลโฮ ที่ซึ่งท้าทายให้เขาเล่าถึงรายละเอียดของฆาตกรรม เขาจึงเล่าถึงขั้นตอนและวิธีการฆ่าเดวิด, เบตตีและดาร์ลีน ในจดหมายยังกล่าวถึงรายละเอียดของฆาตกรรมซึ่งไม่เคยถูกเปิดเผยต่อสาธารณชน เช่นเดียวกับข้อความที่โซดิแอกส่งถึงตำรวจว่า "they will have me" 8 สิงหาคม ค.ศ. 1969 โดนัลด์ และ เบททีย์ ฮาร์เดิน จากเมืองซาลินาส, มอนเทอรีเคาท์ตี, รัฐแคลิฟอร์เนีย สามารถถอดรหัสชุดหนึ่งของโซดิแอกที่ตีพิมพ์บนหนังสือพิมพ์ได้ โดยที่ไม่พบชื่อของฆาตกรปรากฏในชุดรหัส ใจความดังนี้
I LIKE KILLING PEOPLE BECAUSE IT IS SO MUCH FUN IT IS MORE FUN THAN KILLING WILD GAME IN THE FORREST BECAUSE MAN IS THE MOST DANGEROUS ANIMAL OF ALL TO KILL SOMETHING GIVES ME THE MOST THRILLING EXPERENCE IT IS EVEN BETTER THAN GETTING YOUR ROCKS OFF WITH A GIRL THE BEST PART OF IT IS THAT WHEN I DIE I WILL BE REBORN IN PARADICE AND ALL THE I HAVE KILLED WILL BECOME MY SLAVES I WILL NOT GIVE YOU MY NAME BECAUSE YOU WILL TRY TO SLOI DOWN OR STOP MY COLLECTING OF SLAVES FOR MY AFTERLIFE EBEORIETEMETHHPITI
คำแปล :
ฉันชอบฆ่าผู้คนเพราะว่ามันสุดแสนจะสนุก มันสนุกกว่าเกมล่าสัตว์ในป่าเสียอีก เพราะมนุษย์คือสัตว์ที่อันตรายที่สุดจากทั้งหมด จากการฆ่าบางสิ่งบางอย่างมันให้ประสบการณ์อันสุดแสนจะสยดสยองให้ฉัน มันดีกว่าประสบการณ์การมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงเสียอีก ช่วงที่ดีที่สุดของมันคือเมื่อฉันตาย ฉันจะไปเกิดใหม่บนสวรรค์ และทั้งหมดที่ฉันได้ฆ่าไปจะกลายมาเป็นทาสของฉัน ฉันจะไม่ให้ชื่อของฉันไป เพราะพวกคุณจะพยายามขัดขวางหรือยับยั้งการสะสมทาสสำหรับชีวิตหลังความตายของฉัน EBEORIETEMETHHPITI
อักษรภาษาอังกฤษ 18 ตัวสุดท้ายที่ถอดได้ไม่มีผู้ใดเข้าใจถึงความหมายของมัน
เส้นเวลา > ทะเลสาบเบอรีเอสซา

27 กันยายน ค.ศ. 1969 ไบรอัน แคลวิน ฮาร์ทเนล อายุ 20 ปี และ เซซีเลีย แอนน์ เชพเพิร์ด อายุ 22 ปี ทั้งคู่กำลังปิคนิคกันที่บนเกาะกลางทะเลสาบที่มีทางเชื่อมสู่แผ่นดินเป็นทรายไปยังต้นโอ๊คแฝดสองต้น ชายผู้หนึ่งจู่โจมทั้งคู่โดยสวมใส่ชุดสีดำแบบเพชฌฆาต ส่วมหมวกสีดำคลุมใบหน้า และสวมแว่นตากันแดด บนหน้าอกมีลวดลายเป็นรูปวงกลมสีขาวมีกากบาตตรงกลาง ในมือถือปืนพกที่ซึ่งไบรอันเชื่อว่าน่าจะเป็นปืน 0.45 เอซีพี ไบรอันพยายามคุยกับชายคนดังกล่าวและได้ข้อมูลมาว่าเขาเป็นนักโทษหลบหนีออกมาจากเรือนจำที่รัฐมอนแทนา ซึ่งเขาอ้างว่าได้ฆ่าผู้คุมและขโมยรถหนีออกมา และกล่าวต่ออีกว่าต้องการรถและเงินจากทั้งคู่เพื่อเดินทางต่อไปยังเม็กซิโก เขานำเชือกที่พกมาส่งให้กับเซซิเลียและออกคำสั่งให้เธอมัดข้อมือของไบรอัน ขณะที่ไบรอันนอนหมอบคว่ำหน้า จากนั้นชายชุดคลุมคนดังกล่าวให้เซซิเลียนอนคว่ำเช่นเดียวกับไบรอันก่อนที่จะมัดข้อมือเธอเช่นกัน เขาเดินไปตรวจเชือกที่เซซิเลียมัดไบรอันและพบว่าเธอมัดมันอย่างหลวม ๆ เขาจึงมัดมันให้แน่นขึ้น ไบรอันคิดในใจว่านี้เป็นการปล้นที่แปลกประหลาด แต่ทันใดนั้นชายชุดคลุมก็คว้ามีดออกมาแล้วแทงทั้งคู่ซ้ำไปซ้ำมา ทั้งคู่ร้องด้วยความเจ็บปวด จากนั้นเขาจึงเดินไปยังถนนน็อกวิลล์ที่ซึ่งรถของทั้งคู่จอดอยู่ เขาวาดรูปวงกลมขีดกากบาดด้วยปากกาหมึกดำมีข้อความว่า "Vallejo/12-20-68/7-4-69/Sept 27-69-6:30/by knife" บนประตูรถ เวลา 19.40 น. ชายคนดังกล่าวโทรศัพท์ไปแจ้งสำนักงานนายอำเภอของนาปาเคาท์ตีจากตู้โทรศัพท์สาธารณและรายงานการก่ออาชญากรรมของเขา ไม่กี่นาทีต่อมาตำรวจแกะรอยโทรศัพท์และพบว่ามันถูกโทรมาจากตู้โทรศัพท์ที่ร้านทำความสะอาดรถบนถนนหลักของนาปาเคาท์ตี ไม่กี่ช่วงตึกจากสำนักงานอำเภอ ห่างจากจุดเกิดเหตุทำร้ายร่างกายเซซิเลียและไบรอันออกไปราว 27 ไมล์ นักสืบรุดไปยังตู้โทรศัพท์ดังกล่าวและอนุญาตให้เก็บรอยนิ้วมือที่ยังคงสดใหม่ แต่รอยนิ้วมือดังกล่าวไม่สามารถตรวจตรงกับผู้ต้องสงสัยรายใดเลย
ชายคนหนึ่งและลูกชายกำลังตกปลาบริเวณใกล้เคียง ทั้งคู่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือและเสียงร้องโอดครวญจึงเดินเข้าไปและพบทั้งสองเข้า ชายผู้นั้นจึงโทรศัพท์แจ้งเจ้าหน้าที่อุทยานให้มาช่วยเหลือ เจ้าหน้าที่ของสำนักงานนายอำเภอนาปาเคาท์ตี เดฟ คอลลินส์ และ เรย์ แลนด์ เป็นเจ้าหน้าที่รัฐคนแรกที่ไปยังจุดเกิดเหตุ เซซิเลียยังคงมีสติและเล่ารายละเอียดของชายชุดคลุมให้แก่เดฟฟัง ทั้งคู่ถูกส่งไปยังโรงพยาบาลควีนออฟเดอะวัลเลย์โดยรถพยาบาล เซซิเลียเกิดอาการโคมาระหว่างทางสู่โรงพยาบาลและเธอไม่ได้สติกลับมาอีกเลย สองวันต่อมาเธอจึงเสียชีวิตลงขณะที่ไบรอันรอดชีวิตและเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจเพื่อบันทึกเป็นเอกสารคำให้การ นักสืบของนาปาเคาท์ตี เคน แนร์โลว ผู้ซึ่งรับโอนคดีมาสืบสวนตั้งแต่ระยะแรกติดตามคดีมาโดยตลอดจนกระทั่งเขาปลดเกษียณในปี ค.ศ. 1987
เส้นเวลา > เพรสซิดิโอไฮท์

11 ตุลาคม ค.ศ. 1969 ชายผู้หนึ่งใช้บริการรถแท็กซี่ของ พอล ลี สไตน์ อายุ 29 ปี ชายคนดังกล่าวขึ้นรถบนแยกที่ถนนเมสันตัดกับถนนเกียร์รีในตัวเมืองซานฟรานซิสโก จากนั้นเขาขอให้ไปส่งที่แยกถนนวอชิงตันตัดกับถนนเมเปิล ในเพรสซิดิโอไฮท์ เมื่อถึงสถานที่ดังกล่าวพอลกลับขับเลยถนนเมเปิลดังกล่าวไป 1 ช่วงตึกและหยุดตรงที่ถนนวอชิงตันตัดกับถนนเชอร์รี โดยที่ไม่ไม่มีผู้ใดทราบเหตุผล จากนั้นชายที่โดยสารมาก็ยิงเข้าที่หัวของพอลด้วยปืนขนาด 9 มิลลิเมตร จากนั้นหยิบกระเป๋าเงินและกุญแจรถของพอลไป เขายังฉีกชายเสื้อของพอลไปด้วย ขณะนั้นเป็นเวลา 21.55 น. โดยที่ไม่รู้ตัวชายคนดังกล่าวถูกจ้องมองโดยวัยรุ่นสามคนจากฝั่งตรงข้าม ทั้งหมดโทรศัพท์ไปหาตำรวจว่าการก่ออาชญากรรมกำลังดำเนินอยู่ วัยรุ่นเล่าว่าคนร้ายเช็ดรอยเลือดและเดินจากไปในทิศที่มุ่งไปยังทางเหนือของเพรสซิดิโอ ตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุไม่กี่นาทีถัดมา วัยรุ่นทั้งสามอธิบายแก่ตำรวจว่าชายคนนั้นเพิ่งจะเดินออกไปและยังคงอยู่ในบริเวณนี้
สองช่วงตึกจากที่เกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ตำรวจ ดอน ฟูค ก็ได้รับฟังการแจ้งเหตุของวัยรุ่นทั้งสามจากวิทยุตำรวจเช่นกัน เขาพบเห็นชายผิวขาวเดินไปตามทางเท้าแล้วก้าวขึ้นบันไดหน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ฝากทางเหนือของถนน การพบเห็นดังกล่าวเกิดขึ้นหลังได้รับแจ้งเหตุเพียง 5 - 10 นาทีเท่านั้น คู่หูที่นั่งมาด้วย เอริค ซีล์ม ไม่เห็นชายคนดังกล่าว ทั้งคู่ไม่ได้เอะใจกับชายผู้นั้นเลยเนื่องจากวิทยุตำรวจสั่งการให้เขาคอยมองหาชายผิวดำในบริเวณนั้น ทั่งคู่จึงขับรถตำรวจเลยชายผู้นั้นไปโดยไม่ได้หยุดรถ เมื่อถึงจุดเกิดเหตุดอนได้รับการบอกเล่าโดยเจ้าหน้าที่เพลลิเซตติว่าที่จริงแล้วเรากำลังมองหาชายผิวขาวไม่ใช่ชายผิวดำ ดอนจึงรู้ทันทีว่าพวกเขาคลาดกับคนร้ายไปเสียแล้ว ดอนจึงสรุปว่าคนร้ายเดินกลับเส้นทางเดิมที่เขานั่งรถมาและหนีไปทางเพรสซิดิโอ เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงตรวจสอบรถแท้กซี่คันดังกล่าวแต่มันถูกทำความสะอาดไว้โดยคนร้ายแล้ว รอยนิ้วมือที่พบเพียงเล็กน้อยก็ไม่ตรงกับผู้ใดเลย วัยรุ่นทั้งสมติดตามตำรวจไปยังสถานีตำรวจเพื่ออธิบายลักษณะของคนร้าย ก่อนจะกลับไปอีกครั้งเพื่อให้การใหม่ คนร้ายถูกสันนิษฐานว่าอายุระหว่าง 35 - 45 ปี นักสืบบิล อาร์มสตรอง และ เดฟ ทอสชี รับเข้ามาดูแลการสืบสวนนี้ด้วยตัวเอง กรมตำรวจซานฟรานซิสโกสืบสวนและตั้งรายชื่อผู้ต้องสงสัยได้กว่า 2,500 คนตลอดช่วงหนึ่งปีนั้น