stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี
สุขภาพและความตาย

ซิลวีโอ แบร์ลุสโคนี เสียชีวิตในวันจันทร์ที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2566 ที่โรงพยาบาลซานราฟาเอลในมิลาน เขาอายุ 86 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Silvio Berlusconi
| ด ค กนายกรัฐมนตรีอิตาลี |
| --- | --- |
ราชอาณาจักรอิตาลี:  กามิลโล เบนโซ เคานต์แห่งกาวูร์  เบตตีโน รีกาโซลี  Urbano Rattazzi  Luigi Carlo Farini  Marco Minghetti  อัลฟอนโซ แฟร์เรโร ลา มาร์โมรา  Bettino Ricasoli  Urbano Rattazzi  Luigi Federico Menabrea  โจวันนี แลนซา  Marco Minghetti  Agostino Depretis  Benedetto Cairoli  Agostino Depretis  Benedetto Cairoli  Agostino Depretis  ฟรันเซสโก คริสปี  Antonio Starabba, Marchese di Rudinì  โจวันนี โจลิตตี  ฟรันเซสโก คริสปี  Antonio Starabba, Marchese di Rudinì  Luigi Pelloux  Giuseppe Saracco  Giuseppe Zanardelli  โจวันนี โจลิตตี  ทอมมาโซ ทิตโตนี  อเลสซานโดร ฟอร์ทิส  Sidney Sonnino  โจวันนี โจลิตตี  Sidney Sonnino  Luigi Luzzatti  โจวันนี โจลิตตี  Antonio Salandra  Paolo Boselli  วิตโตริโอ เอ็มมานูเอล ออร์ลันโด  Francesco Saverio Nitti  โจวันนี โจลิตตี  อีวาโนเอ โบนอมี  หลุยจี ฟาจตา  เบนิโต มุสโสลินี  ปีเอโตร บาโดลโย  อีวาโนเอ โบนอมี  แฟร์รุจโจ ปาร์รี  อัลชีเด เด กัสเปรี
สาธารณรัฐอิตาลี:  อัลชีเด เด กัสเปรี  จูเซปเป เปลลา  อามินโตเร ฟันฟานี  Mario Scelba  อันโตนีโอ เซญญี  Adone Zoli  อามินโตเร ฟันฟานี  อันโตนีโอ เซญญี  Fernando Tambroni  อามินโตเร ฟันฟานี  โจวันนี เลโอเน  อัลโด โมโร  โจวันนี เลโอเน  Mariano Rumor  เอมีเลียว โคลอมโบ  Giulio Andreotti  Mariano Rumor  อัลโด โมโร  Giulio Andreotti  ฟรันเชสโก กอสซีกา  Arnaldo Forlani  Giovanni Spadolini  อามินโตเร ฟันฟานี  เบ็ตตีโน กรักซี  อามินโตเร ฟันฟานี  Giovanni Goria  Ciriaco De Mita  Giulio Andreotti  จูลีอาโน อามาโต  การ์โล อาเซลโย ชัมปี  ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี  ลัมแบร์โต ดีนี  โรมาโน โปรดี  มัสซิโม ดาเลมา  จูลีอาโน อามาโต  ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี  โรมาโน โปรดี  ซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี  มารีโอ มอนตี  เอนรีโก เลตตา  มัตเตโอ เรนซี  ปาโอโล เจนตีโลนี  จูเซปเป คอนเต  มารีโย ดรากี  จอร์จา เมโลนี
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  นอร์เวย์  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  กาตาลุญญา  เยอรมนี  อิตาลี  อิสราเอล  สหรัฐ  สวีเดน  ลัตเวีย  ญี่ปุ่น  เช็กเกีย  กรีซ  โครเอเชีย  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
วิชาการ:  CiNii 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่  IdRef
ปีเอโตร อาเรตีโน

| ปีเอโตร อาเรตีโน |
| --- | --- |
ภาพเหมือนโดยทิเชียน
เกิด: 20 เมษายน ค.ศ. 1492 อาเรซโซ อิตาลี
เสียชีวิต: 21 ตุลาคม ค.ศ. 1556
อาชีพ: กวี นักเขียน นักเขียนบทละคร และนักเสียดสี
สัญชาติ: อิตาลี
ปีเอโตร อาเรตีโน (อิตาลี: Pietro Aretino; 20 เมษายน ค.ศ. 1492 - 21 ตุลาคม ค.ศ. 1556) เป็นนักเขียน กวี และนักเขียนบทละครชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 อาเรตีโนเป็นผู้ที่มีอิทธิพลเป็นอันมากต่อศิลปะและการเมืองร่วมสมัยและได้ชื่อว่าเป็นผู้ริเริ่มเรื่องเร้ากามารมณ์ (pornography) ทางวรรณกรรมของสมัยใหม่
Vita di santa Caterina vergine e martire, 1636.
ปาลัซโซเดลลาโรเวเร

| ปาลัซโซเดลลาโรเวเร |
| --- | --- |
Palazzo dei Penitenzieri

th
ข้อมูลทั่วไป
สถาปัตยกรรม: เรนเนสซองส์
ที่ตั้ง: โรม ประเทศอิตาลี
พิกัด: 41°54′07″N 12°27′40″E﻿ / ﻿41.90194°N 12.46111°E﻿ / 41.90194; 12.46111
เริ่มสร้าง: 1480
แล้วเสร็จ: 1490
ปาลัซโซเดลลาโรเวเร (อิตาลี: Palazzo Della Rovere; วังตระกูลเดลลาโรเวเร) หรือ ปาลัซโซเดเปนีเซนซีเอรี (Palazzo dei Penitenzieri) เป็นวังในโรม ประเทศอิตาลี หันหน้าออกสู่วิอาเดลลากอนซิลิอาซิโอเน
วังเริ่มก่อสร้างในปี 1480 โดยพระคาร์ดินัลโดเมนีโก เดลลา โรเวเร ผู้เป็นญาติของพระสันตะปาปาซิกตูสที่สี่ เดลลา โรเวเร คาดว่าเป็นผลงานออกแบบของสถาปนิกชาวฟลอเรนซ์ บักโก ปอนเตลลี การก่อสร้างวังมีขึ้นระหว่างปี 1480 ถึง 1490 ตั้งอยู่ทางใต้ของจัตุรัสสกอซซากาวัลลีซึ่งถูกทำลายทิ้งในปี 1937 พร้อม ๆ กับ spina di Borgo วังนี้สร้างขึ้นโดยปอนเตลลีถอดแบบมาจากรูปแบบสถาปัตยกรรมของปาลัซโซเวเนเซีย ภายในวังมีโถงที่มีเปียโนโนบีเล และภาพเขียนเฟรสโกที่สำคัญ โถงเหล่านี้ในปัจจุบันใช้เป็นโถงต้อนรับของคณะสงฆ์อัศวินขี่ม้าแห่งพระคูหาศักดิ์สิทธิ์แห่งเยรูซาเลม
ชื่อปัจจุบันนี้ตั้งขึ้นในรัชสมัยของพระสันตะปาปาอาเล็กซันเดอร์ที่เจ็ดได้ย้ายให้สงฆ์ผู้ฟังคำสารภาพบาป (confessors) ที่ทำงานประจำในบาซิลิกานักบุญปีเตอร์ สงฆ์เหล่านี้มชื่อเรียกว่า penitenzieri เดิมทีอาคารนี้เคยเป็นโรงแรมโกลัมบัส (Hotel Columbus) ในปัจจุบันใช้งานเป็นที่ทำการของคณะสงฆ์พระคูหาศักดิ์สิทธิ์ ปัจจุบันเครือโรงแรมโฟร์ซีซันส์เป็นผู้เช่าที่
เพดานเซมิกอดส์
ในเดือนกรกฎาคม 2023 นักโบราณคดีประกาศว่าค้นพบซากของโรงละครเนโรในลานกลางของวัง
แหล่งข้อมูลเพิ่ม

Aurigemma, Maria Giulia & Cavallaro, Anna (1999). Il Palazzo di Domenico della Rovere in Borgo. Roma: Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, Libreria dello Stato, 1999.  ISBN 8824036856, 9788824036856
Kehl, Pia (1993). "Il palazzo dei Penitenzieri in Borgo," in: Laura Dal Prà (ed.), I Madruzzo e l'Europa 1539–1658. I principi vescovi di Trento tra Papato e Impero, (Trent: Provincia Autonoma and Milan: Charta, 1993).
Roma. Milan: Touring Club Editore. 1999. ISBN 88-365-1324-7.
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  เยอรมนี
ปาโอโล กันนาวาโร

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
ข้อมูลส่วนตัว
เกิด:   (1981-06-26) 26 มิถุนายน ค.ศ. 1981 (43 ปี)
เกิดที่:  เนเปิลส์ อิตาลี
สูง:  1.84 เมตร (6 ฟุต 1⁄2 นิ้ว)
ตำแหน่ง:  เซ็นเตอร์แบ็ก
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน:  นาโปลี
หมายเลข:  28
ชุดเยาวชน
1996–1998:  นาโปลี
ชุดใหญ่*
| ปี |  ทีม |  ลงเล่น† |  (ประตู)† |
| 1998–1999 |  นาโปลี |  2 |  (0) |
| 1999–2006 |  ปาร์มา |  92 |  (4) |
| 2001–2002 |  → วีโรนา (ยืมตัว) |  24 |  (1) |
| 2006–2014 |  นาโปลี |  236 |  (8) |
| 2014 |  → ซัสซูโอโล (ยืมตัว) |  16 |  (0) |
| 2014–2017 |  ซัสซูโอโล |  94 |  (1) |
ทีมชาติ‡
| 1996 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 16 ปี |  2 |  (0) |
| 1996 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 17 ปี |  3 |  (0) |
| 1999–2000 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 19 ปี |  6 |  (0) |
| 2001 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 20 ปี |  1 |  (0) |
| 2002–2004 |  อิตาลี อายุไม่เกิน 21 ปี |  18 |  (0) |
ผู้จัดการทีม
2018–:  กว่างโจวเอเวอร์แกรนด์ (ผู้ช่วยผู้จัดการทีม)
 จำนวนนัดที่ลงเล่นให้ชุดใหญ่และจำนวนประตูนับเฉพาะลีกท้องถิ่นเท่านั้น และ เป็นข้อมูล ณ วันที่ 3 April 2020.  † ลงเล่น (ประตู)  ‡ จำนวนนัดที่ลงเล่นและจำนวนประตูในนามทีมชาติ ข้อมูล ณ วันที่ 11 July 2009
ปาโอโล กันนาวาโร (อิตาลี: Paolo Cannavaro) เกิดเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1981 ในเมือง เนเปิลส์ เป็นอดีตนักฟุตบอลชาว อิตาลี และเป็นเด็กปั้นเยาวชนจาก สโมสรฟุตบอลนาโปลี สโมสรฟุตบอลชื่อดังใน อิตาลี คันนาวาโรถนัดในตำแหน่ง กองหลัง โดยเฉพาะ แบ็กซ้าย คันนาวาโรเล่นให้กับนาโปลีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 แล้วได้ย้ายไปอยู่กับ สโมสรฟุตบอลปาร์มา ในปี ค.ศ. 1999 และ ในปี ค.ศ. 2001 สโมสรฟุตบอลวีโรนา ได้ยืมตัวเขาไป 1 ฤดูกาล ปัจจุบันเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมกว่างโจวเอเวอร์แกรนด์
แหล่งข้อมูลอื่น

Player profile เก็บถาวร 2012-08-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on Napoli's official website
ซาดาร์

| ซาดาร์ Grad Zadar |
| --- | --- |
นคร

   ธง ตราอาร์ม
ซาดาร์ตำแหน่งของซาดาร์ในประเทศโครเอเชีย
พิกัด: 44°6′51″N 15°13′40″E﻿ / ﻿44.11417°N 15.22778°E﻿ / 44.11417; 15.22778
ประเทศ:  โครเอเชีย
เทศมณฑล:  ซาดาร์
ก่อตั้งโดยชาวลิเบอร์เนียน: 899-800 ปีก่อนคริสตกาล
อาณาจักรโรมันยกฐานะเป็น Colonia Iulia Iader: 48 ปีก่อนคริสตกาล
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Božidar Kalmeta (HDZ)
พื้นที่
 • นคร: 25 ตร.กม. (10 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล: 194 ตร.กม. (75 ตร.ไมล์)
ประชากร (2011)
 • นคร: 75,082 คน
 • ความหนาแน่น: 3,000 คน/ตร.กม. (7,800 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: Zadrani
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 23000
รหัสพื้นที่: 23
ป้ายทะเบียนรถ: ZD
เว็บไซต์: Official website
| แนวการป้องกันเมืองเวนิสระหว่างศตวรรษที่ 16 และ 17 * |
| --- | --- |
  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประเทศ:  โครเอเชีย
ภูมิภาค **: ยุโรป
ประเภท: วัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา: (iii), (iv)
อ้างอิง: 617
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน: 2560 (คณะกรรมการสมัยที่ 41)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก
ซาดาร์ (โครเอเชีย: Zadar; อิตาลี: Zara; ละติน: Iader) เป็นเมืองใหญ่อันดับที่ห้าของประเทศโครเอเชีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ติดกับทะเลเอเดรียติกในภูมิภาคแดลเมเชีย มีอายุเก่าแก่ประมาณ 2,800 ปี ในอดีตเป็นเมืองท่าทางทะเลที่สำคัญแห่งหนึ่งของทะเลเอเดรียติกและเป็นที่ช่วงชิงของหลายอาณาจักรเพื่อครองความได้เปรียบของการค้าทางทะเลในบริเวณนี้ ในช่วงสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย ซาดาร์ได้รับการพัฒนาให้กลายเป็นเมืองท่องเที่ยวที่โดดเด่นแห่งหนึ่งของฝั่งทะเลเอเดรียติก และแม้ปัจจุบันนี้หลังโครเอเชียได้แยกตัวออกมาเป็นประเทศเอกราชจากยูโกสลาเวียเมื่อต้นทศวรรษที่ 90 ซาดาร์ก็ยังคงเป็น 1 ในแหล่งท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวต่างชาติ
ด้วยความที่อยู่ใต้การปกครองของสาธารณรัฐเวนิสมาช้านาน ซาดาร์จึงได้เป็นแหล่งกำเนิดของ Maraschino ซึ่งเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ได้จากการบ่มเชอร์รีสายพันธุ์ marasca
ภูมิศาสตร์

เขตซาดาร์ (Zadar County) ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของภูมิภาคดัลเมเทียติดกับภูมิภาคลีกา (Lika) โดยฝั่งตะวันตกของเขตมีลักษณะเป็นแหลมยื่นออกมาจากแผ่นดินหลักไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตัวเมืองซาดาร์ตั้งค่อนลงมาทางด้านล่าง
ทะเลเอเดรียติกในช่วงที่เมืองซาดาร์ตั้งอยู่มีหมู่เกาะน้อยใหญ่ทอดเรียงตัวในแนวตะวันตกเฉียงเหนือ-ตะวันออกเฉียงใต้เป็นจำนวนมาก ในจำนวนนี้ เกาะใหญ่สองเกาะที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกตรงข้ามกับชายฝั่งของซาดาร์คือ เกาะอูกลยาน(Ugljan) และ เกาะปาชมาน(Pašman) ไกลออกไปทางตะวันออกของตัวเมืองซาดาร์เป็นที่ราบระหว่างแนวเขา
ประวัติ > ยุคก่อนโรมัน

ชุมชนเริ่มแรกสุดที่ตั้งในบริเวณของเมืองซาดาร์ปัจจุบันนั้นถูกสร้างโดยกลุ่มคนซึ่งอาศัยอยู่ในบริเวณแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน โดยบันทึกของชาวกรีกในช่วง 400 ปีก่อนคริสตกาลกล่าวว่าว่าชนกลุ่มนี้คือ ชาวลิเบอร์เนียน(Liburnians) และในอาณาเขตทางตะวันตกที่ติดทะเลเอเดรียติกของโครเอเชียนั้นเคยเป็นดินแดนที่เรียกว่า Liburnia ชาวลิเบอร์เนียนนั้นเป็นผู้ชำนาญด้านการเดินเรือและคอยต่อสู้ยับยั้งการจะเข้ามาตั้งอาณานิคมของอาณาจักรกรีกโบราณในย่านนี้ พวกเขายังมีชื่อเสียงด้านการเป็นโจรสลัดค่อยออกปล้นเรือในช่วงหลังๆก่อนจะถูกอาณาจักรโรมันเข้ามาปกครองอีกด้วย
ซาดาร์เริ่มเป็นเมืองที่มีบทบาททางด้านการค้าในทะเลเอเดรียติกตั้งแต่ช่วง 700 ปีก่อนคริสตกาลโดยได้ติดต่อค้าขายกับชาวกรีกโบราณ ชาวฟินิเชีย และ ชาวอีทรัสคันในระยะนั้น ประมาณการณ์ว่าประชากรของซาดาร์อยู่ที่จำนวน 2,000 คน ด้วยความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ทำให้ซาดาร์เป็นเมืองหลักของอาณาจักรชาวลิเบอร์เนียน
ประวัติ > สมัยโรมัน

อาณาจักรโรมันเริ่มเข้ามามีบทบาทในดินแดนของชาวลิเบอร์เนียนในช่วง 200 ปีก่อนคริสตกาล แม้ว่าช่วงแรก ๆ นั้นทั้งสองฝ่ายจะสู้รบกันแต่ชาวลิเบอร์เนียนไม่ได้เข้าร่วมสงครามเมื่อฝ่ายโรมันทำการรุกไล่ชาวอิลลีเรียน (Illyrians) ที่ครอบครองดินแดนทางตะวันตกของคาบสมุทรบอลข่านในสมัยนั้น จนเมื่อชาวอิลลีเรียนถูกกลืนเข้าเป็นประชากรของโรมันจนหมดสิ้นและโรมันได้ทำการตั้งเขต Illyricum ขึ้นเมื่อ 59 ปีก่อนคริสตกาล ซาดาร์จึงได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรโรมัน
ประวัติ > อาณาจักรโครเอเชียโบราณและราชอาณาจักรฮังการี

ใน ค.ศ. 1185 ซาดาร์ได้ก่อกบฏเพื่อให้หลุดจากการปกครองของสาธารณรัฐเวนิส และในระยะนั้นเมืองได้ไปขอความคุ้มครองจากวาติกันและราชอาณาจักรฮังการีแม้จะมีสถานะเป็นเมืองอิสระ จวบจนปี ค.ศ. 1202 สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 (Pope Innocent III) ได้ประกาศเรียกคริสตศาสนิกชนให้ก่อสงครามครูเสดครั้งที่สี่ เพื่อนำดินแดนเยรูซาเลมกลับมาอยู่ในอำนาจของชาวคริสต์อีกครั้ง กองทหารที่จะเข้าร่วมสงครามครูเสดส่วนหนึ่งได้ตัดสินใจที่จะเดินทางจากเวนิสโดยทางทะเลไปขึ้นฝั่งที่อียิปต์ โดยได้ตกลงทำสัญญากับเวนิสให้สร้างกองเรือที่จะขนทหารข้ามทะเลเมดิเตอร์เรเนียนล่วงหน้าเป็นเวลา 1 ปี
เมื่อถึงเวลาที่จะเริ่มเดินทาง ทหารที่จะไปร่วมสงครามครูเสดกลับไม่สามารถรวบรวมเงินเพื่อชำระค่าสร้างเรือตามที่ตกลงไว้กับเวนิสได้ ทางเวนิสจึงได้ออกอุบายว่าจะยกยอมส่วนต่างของจำนวนเงินที่ต้องชำระให้ก่อน แต่กองทหารครูเสดนั้นต้องช่วยเวนิสในการกำราบเหล่าเมืองท่าริมทะเลเอเดรียติกที่แข็งขืนไม่ยอมตกอยู่ใต้อำนาจของเวนิสและแผนการหลักคือการไปปิดล้อมโจมตีซาดาร์ เมื่อทางพระสันตะปาปาอินโนเซนส์ที่ 3 ทรงทราบถึงแผนการก็ทรงประนามและสั่งห้ามกองทหารไม่ให้โจมตีซาดาร์ซึ่งเป็นเมืองของชาวคริสต์ กระทั่งทหารที่เป็นผู้นำหลายๆคนเองก็ไม่เห็นด้วยและปฏิเสธที่จะมีส่วนร่วม ทว่าหมู่ทหารส่วนใหญ่กลับเห็นพ้องที่จะให้ความร่วมมือตามแผนการณ์ของเวนิส
กองทหารที่จะไปทำสงครามครูเสดและกองกำลังของเวนิสออกเดินทางในวันที่ 8 ตุลาคมและไปถึงซาดาร์ในวันที่ 10 พฤศจิกายน แม้ว่าซาดาร์จะได้ทำการเตรียมวางแนวป้องกันขวางปากอ่าวไว้และชาวเมืองต่างก็แขวนผ้าที่ประดับสัญลักษณ์กางเขนเพื่อประกาศว่าเป็นชาวคริสต์เช่นเดียวกับเหล่าทหารครูเสด กระนั้นการปิดล้อมโจมตีซาดาร์ก็ดำเนินไปจนเมืองต้องพ่ายแพ้และตกอยู่ใต้อำนาจของสาธารณรัฐเวนิสเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายนในที่สุด ชาวเมืองจำนวนมากต่างพากันหลบหนีไปอยู่ที่เมืองเล็กกว่าใกล้ ๆ เช่น นิน (Nin) บิโอกราด นา โมรู (Biograd na Moru) รวมถึงเกาะเล็ก ๆ ที่อยู่รอบข้าง โดยการทำลายเมืองซาดาร์นี้ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เมืองคาธอลิกถูกโจมตีโดยทหารที่เป็นคาธอลิกซึ่งจะไปรบในสงครามครูเสด
ประวัติ > ถูกผนวกเข้ากับอิตาลี

ในปี ค.ศ. 1920 ซาดาร์ได้ถูกผนวกเข้าเป็นเขตโพ้นทะเลแห่งเดียวในการปกครองของอิตาลีที่ยังอยู่บนฝั่งดัลเมเทียในขณะที่พื้นที่ส่วนอื่นของดัลเมเทียกลายเป็นดินแดนของราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน (Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes) ในระยะนี้ชาวโครแอทที่อาศัยอยู่ในเมืองได้ถูกกดขี่จนต้องยอมย้ายออกไปตั้งถิ่นฐานในเมืองอื่นรอบนอกที่เป็นส่วนหนึ่งของรัฐชาวสลาฟใต้ เมื่อชาวโครแอทย้ายออกไป ทางการอิตาลีก็ได้นำชาวอิตาลีจากแผ่นดินหลักเข้ามาเพิ่มจำนวนประชากรในเมืองทดแทน
ประชากร

ในช่วงศตวรรษที่ผ่านมา องค์ประกอบทางประชากรศาสตร์ของซาดาร์ได้มีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง ชาวอิตาลีที่เคยอยู่ในเมืองเป็นจำนวนมากอพยพนีออกไปเมื่อเมืองถูกรวมเข้าเแ็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย และในช่วงสงครามยูโกสลาเวียชาวเซิร์บที่อาศัยอยู่ในเมืองก็ได้อพยพออกไปเป็นจำนวนไม่น้อย ดังนั้น ณ ทุกวันนี้จำนวนประชากรราว 75,000 คนของซาดาร์เป็นชาวโครแอทเสียส่วนใหญ่
เศรษฐกิจ

นับแต่อดีต ซาดาร์นั้นเป็นท่าเรือที่สำคัญของเส้นทางการค้าขายในทะเลเอเดรียติก ปัจจุบันนี้แม้การคมนาคมจะเปลี่ยนไปมาก ทว่าเศรษฐกิจของซาดาร์ก็ยังมีการขนส่งทางเรือเป็นองค์ประกอบหลักโดยมี Tankerska plovidba Zadar ซึ่งเป็นบริษัทธุรกิจเรือขนส่งสินค้าตั้งกิจการอยู่
ผลิตภัณฑ์อาหารก็เป็นสินค้าที่สำคัญซึ่งซาดาร์ผลิตได้ นอกจากสินค้าทางพืชผลแล้วซาดาร์ยังมีอุตสาหกรรมด้านประมงและการเพาะเลี้ยงปลาในกระชังตามชายฝั่ง สินค้าประเภทอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุดของซาดาร์คือเหล้า Maraschino ซึ่งบ่มจากเชอร์รี่ marasca รสอมเปรี้ยว โดยมีประวัติการผลิตเหล้า Maraschino มานับตั้งแต่คริสตวรรษที่ 18 โดยชาวอิตาลีที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในซาดาร์ระหว่างการปกครองโดยสาธารณรัฐเวนิส
การท่องเที่ยวก็เป็นอีกอุตสาหกรรมหลักของเมือง โดยซาดาร์เป็นหนึ่งในเมืองริมทะเลเอเดรียติกที่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวต่างชาติ มีจุดสนใจคือประวัติศาสตร์ความเป็นมาอันยาวนานและบรรยากาศริมทะเลเอเดรียติกที่แม้แต่อัลเฟรด ฮิตช์ค็อกยังเคยเปรยว่า "ซาดาร์มีพระอาทิตย์ตกที่สวยที่สุดในโลก" เมื่อได้มาเยี่ยมเยือนเมืองในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1964
การคมนาคม

ซาดาร์รองรับนักท่องเที่ยวต่างชาติผ่านสนามบินของเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกห่างจากตัวเมืองราว 14 กิโลเมตร เที่ยวบินส่วนใหญ่จะมาจากเยอรมันและประเทศทางยุโรปเหนือ
ถนนสายหลักที่เชื่อมต่อซาดาร์กับเมืองใหญ่อื่นๆคือทางหลวงสาย A1 ซึ่งเริ่มจากกรุงซาเกร็บเลาะเลียบเมืองตามชายฝั่งทะเลเอเดรียติกจนลงไปถึงเมืองสปลิตและกำลังก่อสร้างส่วนต่อขยายให้สามารถเดินทางไปจนถึงเมืองดูบรอฟนิกได้
ซาดาร์ยังเป็นท่าเรือเฟอร์รี่หลักแห่งหนึ่งของโครเอเชียอีกด้วย นอกจากเรือเฟอร์รี่ข้ามฟากจากซาดาร์ไปยังเกาะน้อยใหญ่ต่าง ๆ ที่อยู่ใกล้เคียงแล้ว ยังมีเรือเฟอร์รี่ข้ามฟากไปถึงประเทศอิตาลีเช่นกัน
เมืองพี่น้อง

ภาพขยายพื้นที่บริเวณเมืองซาดาร์
การปิดล้อมโจมตีซาดาร์ใน ค.ศ. 1202
ซาดาร์ที่ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นซารา และถูกล้อมด้วยดินแดนของรัฐชาวสลาฟใต้
Maraschino ที่ผลิตในซาดาร์
สนามบิน Zadar
ปาโดวา

| ปาโดวา Padova  (อิตาลี) Pàdova  (เวเนโต) |
| --- | --- |
เทศบาล
Città di Padova
ปราโตเดลลาวัลเล (Prato della Valle)
   ธง ตราอาร์ม
แผนที่แสดงที่ตั้งของปาโดวา 
ปาโดวาที่ตั้งของปาโดวาในอิตาลี
พิกัด: 45°25′N 11°52′E﻿ / ﻿45.417°N 11.867°E﻿ / 45.417; 11.867
ประเทศ: อิตาลี
แคว้น: เวเนโต
จังหวัด: ปาโดวา (PD)
Frazioni: Altichiero, Arcella, Bassanello, Brusegana, Camin, Chiesanuova, Forcellini, Guizza, Mandria, Montà, Mortise, Paltana, Ponte di Brenta, Ponterotto, Pontevigodarzere, Sacra Famiglia, Salboro, Stanga, Terranegra, Volta Brusegana
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรี: Sergio Giordani (PD)
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 92.85 ตร.กม. (35.85 ตร.ไมล์)
ความสูง: 12 เมตร (39 ฟุต)
ประชากร (31 ตุลาคม 2554)
 • ทั้งหมด: 214,125 คน
 • ความหนาแน่น: 2,300 คน/ตร.กม. (6,000 คน/ตร.ไมล์)
เดมะนิม: ปาโดวาโน ปาตาวีโน
เขตเวลา: UTC+1 (CET)
 • ฤดูร้อน  (เวลาออมแสง): UTC+2 (CEST)
รหัสไปรษณีย์: 35100
รหัสเขตโทรศัพท์: 049
นักบุญองค์อุปถัมภ์: นักบุญแอนโทนีแห่งปาโดวา
วันสมโภชนักบุญ: 13 มิถุนายน
เว็บไซต์: www.comune.padova.it
ปาโดวา (อิตาลี: Padova) เป็นเมืองในแคว้นเวเนโตที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ปาโดวาเป็นเมืองหลวงของจังหวัดปาโดวา และเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการโทรคมนาคมของบริเวณนี้ ปาโดวามีประชากรทั้งสิ้นประมาณ 212,500 คน (ข้อมูลเมื่อ 2008) บางครั้งปาโดวาก็รวมเป็นส่วนหนึ่งของเวนิส ภายในปริมณฑลปาโดวา–เวนิส ปริมณฑลซึ่งทำให้มีประชากรรวมกันทั้งสิ้นประมาณ 1,600,000 คน
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปาโดวา
| ด ค กเมืองใหญ่ในประเทศอิตาลีเรียงตามจำนวนประชากร |
| --- | --- |
1,000,000+:  โรม  มิลาน 
500,000+:  นาโปลี  ตูริน  ปาแลร์โม  เจโนวา 
200,000+:  บารี  โบโลญญา  กาตาเนีย  ฟลอเรนซ์  เมสซีนา  ปาโดวา  ตรีเยสเต  เวนิส  เวโรนา
ปาโอโล รอสซี

ปาโอโล รอสซี (อิตาลี: Paolo Rossi; 23 กันยายน 1956 – 9 ธันวาคม 2020) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอิตาลีที่เล่นเป็นกองหน้า เขาพาอิตาลีคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 1982 โดยยิงได้ 6 ประตู คว้ารางวัลรองเท้าทองคำในฐานะผู้ทำประตูสูงสุด และรางวัลลูกบอลทองคำสำหรับผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำการแข่งขัน รอสซีเป็น 1 ใน 3 ผู้เล่นและเป็นชาวยุโรปคนเดียวเท่านั้นที่คว้า 3 รางวัลในฟุตบอลโลก ร่วมกับการิงชา (บราซิล) ในปี ค.ศ. 1962 และมาริโอ เกมเปส (อาร์เจนตินา) ในปี ค.ศ. 1978 รอสซียังคว้ารางวัลบาลงดอร์ใน ค.ศ. 1982 ในฐานะนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของยุโรปจากผลงานของเขา (เป็นผู้เล่นคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่คว้า 4 รางวัลในปีเดียว) ร่วมกับโรแบร์โต บัจโจ และกริสเตียน วีเอรี เขาเป็นดาวยิงสูงสุดของอิตาลีในประวัติศาสตร์ฟุตบอลโลกโดยยิงไปทั้งหมด 9 ประตู
ในระดับสโมสร รอสซีทำประตูมากมายให้กับวิเชนซา ในปี ค.ศ. 1976 เขาเซ็นสัญญากับยูเวนตุสโดยย้ายจากวิเชนซาในข้อตกลงการเป็นเจ้าของร่วมด้วยค่าตัวที่เป็นสถิติโลกในเวลานั้น
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาอิตาลี)
Profile at FIGC.it เก็บถาวร 17 มิถุนายน 2018 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาอิตาลี)
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  เยอรมนี  อิตาลี  สหรัฐ  โปแลนด์
ปาร์มีจานีโน

จีโรลาโม ฟรันเชสโก มารีอา มัซโซลา (อิตาลี: Girolamo Francesco Maria Mazzola), ฟรันเชสโก มัซโซลา (Francesco Mazzola) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ปาร์มีจานีโน (Parmigianino; 11 มกราคม ค.ศ. 1503 – 24 สิงหาคม ค.ศ. 1540) เป็นจิตรกรยุคจริตนิยมคนสำคัญของอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมสีน้ำมัน งานของปาร์มีจานีโนมีลักษณะยาวที่รวมทั้งภาพ มโนทัศน์ของนักบุญเจอโรม ที่เขียนใน ค.ศ. 1527 และ พระแม่มารีพระศอยาว ที่เขียนใน ค.ศ. 1534
ดูเพิ่ม

จริตนิยม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปาร์มีจานีโน
ชีวประวัติของปาร์มีจานีโนที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ภาพเขียนของปาร์มีจานีโนที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ปีแอร์ลุยจี กอลลีนา

ปีแอร์ลุยจี กอลลีนา (อิตาลี: Pierluigi Collina) (เกิด 13 กุมภาพันธ์ 1960 ที่เมืองโบโลญญ่า ประเทศอิตาลี) เป็นอดีตผู้ตัดสินฟุตบอลชาวอิตาลี เขาได้รับการยอมรับในวงการฟุตบอลว่าเป็นผู้ตัดสินที่ดีที่สุดตลอดกาลของโลก[ต้องการอ้างอิง]
กอลลีนา เจ้าของฉายา "หัวหลอดไฟ" เคยได้รางวัลผู้ตัดสินยอดเยี่ยมของโลก 6 สมัย ผู้ตัดสินแห่งปีของ เซเรีย อา 7 สมัย และมีโอกาสได้ทำหน้าที่ตัดสินในนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก 2002 นัดชิงชนะเลิศฟุตบอลยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ ลีก 1999 และนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลยูฟ่าคัพ 2004 ปัจจุบันเขามีหน้าที่เป็นคณะกรรมการผู้ตัดสินของสหพันธ์ฟุตบอลยุโรป หรือ ยูฟ่า
พรรคคอมมิวนิสต์แห่งดินแดนเสรีตรีเยสเต

| พรรคคอมมิวนิสต์แห่งดินแดนเสรีตรีเยสเต Komunistična partija Svobodnega tržaškega ozemlja   Partito Comunista del Territorio Libero di Trieste |
| --- | --- |

ก่อตั้ง: 1947
ถูกยุบ: 1954
รวมตัวกับ: พรรคคอมมิวนิสต์อิตาลี และ พรรคคอมมิวนิสต์แห่ง สโลวีเนีย
ถัดไป: แนวร่วมอิตาเลียน-สโลวีเนียน   พรรคคอมมิวนิสต์อิตาลี
หนังสือพิมพ์: Il Lavoratore
ฝ่ายเยาวชน: Communist Youth Federation of the Free State of Trieste
อุดมการณ์: คอมมิวนิสต์ มาร์กซิสต์–เลนินนิสต์
สี: แดง
การเมืองดินแดนเสรีตรีเยสเต   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรคคอมมิวนิสต์แห่งดินแดนเสรีตรีเยสเต (อิตาลี: Partito Comunista del Territorio Libero di Trieste (PCTLT); สโลวีเนีย: Komunistična partija Svobodnega tržaškega ozemlja ((KPSTO))เป็นพรรคการเมืองของดินแดนเสรีตรีเยสเตก่อตั้งในปี 1947 เป็นพรรคย่อยของพรรคคอมมิวนิสต์อิตาลีและสันนิบาตคอมมิวนิสต์แห่งสโลวีเนีย พรรคนี้มีอีกชื่อหนึ่งว่า Communist Party of the Giulian Region(Partito Comunista della Regione Giuliana, PCRG, Komunistična partija Julijske krajine, KPJK)
พรรครีพับลิกันฟาสซิสต์

| พรรครีพับลิกันฟาสซิสต์ Partito Fascista Repubblicano |
| --- | --- |

ดูเช: เบนิโต มุสโสลินี
Secretary: Alessandro Pavolini
ก่อตั้ง: 13 September 1943
ถูกยุบ: 28 April 1945
ก่อนหน้า: พรรคชาตินิยมฟาสซิสต์
ที่ทำการ: Piazza San Sepolcro, มิลาน, สาธารณรัฐสังคมอิตาลี
Paramilitary wing: Black Brigades
สมาชิกภาพ  (ปี 1943): 900,000
อุดมการณ์: อิตาลีฟาสซิสต์ สาธารณรัฐนิยม Sansepolcrismo ต่อต้านยิว
จุดยืน: ฝ่ายขวาจัด
สี:   สีดำ   สีน้ำตาล
ธงประจำพรรค

การเมืองItaly   รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง
พรรครีพับลิกันฟาสซิสต์ (อิตาลี: Partito Fascista Repubblicano, PFR) เป็นพรรคการเมืองในอิตาลีภายใต้การนำโดยเบนิโต มุสโสลินีในช่วงเยอรมันได้เข้ายึดครองภาคกลางและเหนือของอิตาลีและเป็นพรรคที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงฝ่ายเดียวและได้มีบทบาทในปกครองสาธารณรัฐสังคมอิตาลี มันได้ถูกก่อตั้งขึ้นในฐานะพรรคที่สืบทอดต่อจากพรรคชาตินิยมฟาสซิสต์ซึ่งเป็นพรรคการเมืองที่ต่อต้านราชาธิปไตย ได้มีการถือว่า พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 ทรงเป็นผู้ทรยศ ภายหลังจากที่พระองค์ได้ลงพระนามเซ็นสัญญาสงบศึกกับฝ่ายสัมพันธมิตร
การริเริ่มออกกฎหมายของประชาชน (สวิตเซอร์แลนด์)

การเดินขบวนหน้ารัฐสภาของสวิตเซอร์แลนด์ เพื่อสนับสนุนการริเริ่มเปลี่ยนรัฐธรรมนูญสหพันธรัฐโดยประชาชนเพื่อ "ห้ามการส่งออกอุปกรณ์ทางทหาร" ในปี 2550 ซึ่งต่อมาลงประชามติเมื่อปี 2552 โดยประชาชนส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วย
การริเริ่มออกกฎหมายของประชาชน หรือ การริเริ่มออกกฎหมายโดยประชาชน
(อังกฤษ: popular initiative, เยอรมัน: Volksinitiative, ฝรั่งเศส: Initiative populaire, อิตาลี: Iniziativa popolare, รูมันช์: Iniziativa dal pievel)
เป็นกลไกทางประชาธิปไตยโดยตรงที่ให้ประชาชนเสนอกฎหมายในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ไม่ว่าจะในระดับสหพันธรัฐ รัฐ หรือเทศบาล
ในระดับสหพันธรัฐและรัฐ คำนี้หมายถึงการเปลี่ยนรัฐธรรมนูญในระดับนั้น ๆ
ซึ่งเป็นกลไกการปกครองโดยตรงนอกเหนือไปจากการขอ/การลงประชามติและการถอดถอนผู้ได้รับเลือกตั้ง
การริเริ่มเปลี่ยนรัฐธรรมนูญของสหพันธรัฐโดยประชาชน

การริเริ่มเปลี่ยนรัฐธรรมนูญของสหพันธรัฐโดยประชาชน (อังกฤษ: federal popular initiative, เยอรมัน: Eidgenössische Volksinitiative, ฝรั่งเศส: Initiative populaire fédérale, อิตาลี: Iniziativa popolare federale)
เป็นกลไกที่ให้ประชาชนเสนอการเปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญของสหพันธรัฐสวิส
โดยจะจัดให้ลงคะแนนสำหรับการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างที่ได้รวบรวมลายเซ็นอย่างถูกต้อง 
100,000 รายภายใน 18 เดือน
ประเด็นริเริ่มกฎหมายบ่อยครั้งที่สุดก็คือ การดูแลสุขภาพ ภาษี สวัสดิการสังคม นโยบายยาเสพติด การขนส่งมวลชน การเข้าเมือง การให้ที่ลี้ภัย การศึกษาเป็นต้น
มีข้อจำกัดเพียงสองอย่างในการริเริ่ม คือ
ต้องผ่านเกณฑ์ที่กำหนด (เช่น มีเพียงประเด็นเดียวในเรื่องที่ริเริ่มแต่ละอย่าง ๆ)
การริเริ่มต้องไม่ละเมิดสิทธิมนุษยชนพื้นฐาน (jus cogen)
กระบวนการนี้ต่างจากการลงประชามติโดยบังคับที่รัฐสภาเสนอการเปลี่ยนรัฐธรรมนูญ เพราะเป็นการเสนอเปลี่ยนรัฐธรรมนูญของประชาชน 
แม้รัฐบาลจะไม่ชอบใจ ก็ยังไม่สามารถกันการริเริ่มที่ได้ลายเซ็นครบจำนวนเพื่อไม่ให้ลงประชามติ แต่จะสามารถเสนอบัญญัติโต้ตอบ (counter-project)
การได้เสียงส่วนมากทั้งจากประชาชนและจากรัฐต่าง ๆ จำเป็นเพื่อเปลี่ยนรัฐธรรมนูญ
การริเริ่มเปลี่ยนรัฐธรรมนูญของสหพันธรัฐโดยประชาชน > ประวัติ

การริเริ่มกฎหมายโดยประชาชนได้ใช้เป็นกลไกในระดับสหพันธรัฐตั้งแต่รัฐธรรมนูญปี พ.ศ. 2391
ระหว่างปี 2436-2557 มีการริเริ่มเปลี่ยนรัฐธรรมนูญในระดับสหพันธรัฐโดยประชาชน 192 รายการ มี 22 รายการที่ผ่านเป็นบทบัญญัติ
มี 73 ที่ถอนโดยประชาชนชอบใจข้อเสนอโต้ตอบของฝ่ายนิติบัญญัติมากกว่า
การริเริ่มแรกที่ผ่านเป็นบัญญัติในรัฐธรรมนูญแรกก็คือ "การห้ามการฆ่าโดยไม่ได้สลบเสียก่อน" ซึ่งฟังดูเหมือนเรื่องสิทธิของสัตว์
แต่ในการปฏิบัติ เป็นการห้ามการฆ่าสัตว์ตามธรรมเนียมของชาวยิว (Shechita) โดยเฉพาะ ซึ่งยังเป็นสิ่งที่ห้ามในสวิตเซอร์แลนด์จนถึงทุกวันนี้
การริเริ่มที่ผ่านเป็นบัญญัติในรัฐธรรมนูญเกิดในปีต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
2436 2451 (ห้ามเหล้าอัปแซ็งต์) 2461 2463 (ห้ามการพนัน) 2464 2474 (ห้ามการพนัน) 2492 2525 2530 (การป้องกันพื้นที่ชุ่มน้ำ)
2533 (การพักใช้พลังงานนิวเคลียร์) 2536 (วันประจำชาติสวิส) 2537 (การปกป้องระบบนิเวศแบบแอลป์)
2545 (การเข้าร่วมเป็นสมาชิกสหประชาชาติ) 2547 2548 2551 2552 (การห้ามสร้างหออะซาน)
2553 2555 2556 (การจำกัดเงินเดือนและสวัสดิการของผู้บริหารบริษัทมหาชน)
2557 (การห้ามการเข้าเมือง) และ 2557 (การห้ามคนใคร่เด็กไม่ให้ทำงานกับเด็กตลอดชีวิต)
ดังนั้น การริเริ่มเปลี่ยนรัฐธรรมนูญจึงผ่านเป็นกฎหมายน้อยมาก โดยมีช่องว่าง 20 ปีระหว่าง 2472-2492 และ 30 ปีระหว่าง 2492-2525 ที่การริเริ่มเปลี่ยนรัฐธรรมนูญทุกประการประชาชนไม่เห็นด้วย
แต่ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 ก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงอย่างสำคัญ โดยมีการริเริ่ม 5 รายการที่ผ่านเป็นกฎหมายในคริสต์ทศวรรษ 2000 และอีก 5 รายการในระหว่างปี 2553-2557
ในบรรดา 170 รายการที่ไม่ผ่าน (โดยปี 2557) มีหลายเรื่องที่ยังเป็นประเด็นทางการเมืองที่สำคัญ
ที่เด่นโดยอัตราการใช้เสียงก็คือ การห้ามคนเข้าเมืองในปี 2513 (74.7%) และ 2517 (70.3%)
และการกำจัดกองทัพบกสวิส (69.2%)