stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
เคลลี เคลลี
ผลงานมวยปล้ำ

Pro Wrestling Illustrated
Ranked no. 15 of the top 50 female singles wrestlers in the PWI Female 50 in 2011
World Wrestling Entertainment / WWE
WWE 24/7 Championship (1 time)
WWE Divas Championship (1 time)
Slammy Award for Divalicious Moment of the Year (2011) – Kelly winning the Divas Championship
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
เคลลี เคลลี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
เคลลี เคลลี ที่ WWE.com
| ด ค กรายชื่อแชมป์ดีวาส์ WWE |
| --- | --- |
มิเชล แมคคูล ·  มารีส ·  มิกกี เจมส์ ·  จิลเลียน ·  เมลินา ·  อีฟ ทอร์เรส ·  อลิเซีย ฟอกซ์ ·  นาตาเลีย ·  บรี เบลลา ·  เคลลี เคลลี ·  เบธ ฟีนิกซ์ ·  นิกกี เบลลา ·  เลย์ลา ·  เคทลิน ·  เอเจ ลี ·  เพจ ·  ชาร์ลอตต์
| ด ค กรายชื่อแชมป์ 24/7 WWE |
| --- | --- |
 ไทตัส โอนีล  บ็อบบี รู้ด  อาร์-ทรูธ  อีไลแอส  จินเดอร์ มาฮาล  เดรก แมฟริก  ฮีท สเลเตอร์  เซดริก อเล็กซานเดอร์  อีซีทรี  แพต แพตเตอร์สัน  เจอรัลด์ บริสโก  เคลลี เคลลี  แคนดิซ มิเชล  อลันดรา เบลซ  เท็ด ดีบีอาซี  ไมค์ แคเนลลิส  มาเรีย แคเนลลิส  เดอะรีไววัล (สกอตต์ ดอว์สัน & แดช ไวล์เดอร์)  ร็อบ สโตน  โบ ดัลลัส  เอเนส คานเตอร์  นายกเทศมนตรี เกลน จาคอบส์  คาร์เมลลา  มาร์ชแมลโล  ทามีนา  ซูนิล ซิงห์  ซาเมียร์ ซิงห์  ไมเคิล เกียซิโอ  ไคล์ บุช  อากิระ โทซาวะ  ไมค์ โรม  โมโจ รอว์ลีย์  ริดดิก มอส  ร็อบ กรอนคอวสกี  เชลตัน เบนจามิน  ดรูว์ กูแล็ก/The Gobbledy Gooker  เอริก  ทักเกอร์  กรันเมตาลิก  ลินเซ โดราโด  อังเฆล การ์ซา  อลิเซีย ฟอกซ์  ปีเตอร์ โรเซนเบิร์ก  ดอก ฟูลตี  แบดบันนี  โจเซฟ เอเวอเรจ  เรจจี  คอรีย์ เกรฟส์  ไบรอน แซกซ์ตัน  ดานา บรูก  นิกกี ครอส  ดูดรอป  อเล็กซา บลิส  Shawn Bennett  Eddie Orengo  Daphanie LaShaunn
ฮิเดโยะ โนงูจิ

| ฮิเดโยะ โนงูจิ  野口英世 |
| --- | --- |
ฮิเดโยะ โนงูจิ
เกิด: 09 พฤศจิกายน ค.ศ. 1876(1876-11-09) อินาวาชิโระ จังหวัดฟูกูชิมะ จักรวรรดิญี่ปุ่น
เสียชีวิต: พฤษภาคม 21, 1928(1928-05-21) (51 ปี) อักกรา โกลด์โคสต์ จักรวรรดิอังกฤษ
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
มีชื่อเสียงจาก: ซิฟิลิส Treponema pallidum
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: วิทยาแบคทีเรีย
 
ฮิเดโยะ โนงูจิ และมารดา
ฮิเดโยะ โนงูจิ (ญี่ปุ่น: 野口英世; โรมาจิ: Noguchi Hideyo; 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2419 – 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2471) นักวิทยาแบคทีเรียชาวญี่ปุ่น ผู้สามารถเพาะเชื้อก่อโรคซิฟิลิส ได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตสาขาแพทยศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเกียวโต ในปี 2454 และสาขาวิทยาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยโตเกียวในปี 2457 และรัฐบาลญี่ปุ่นได้ออกธนบัตรแบบหนึ่งพันเยนชุดใหม่โดยมีรูปเหมือนของเขาอยู่ที่ด้านหน้าธนบัตรในปี 2547
ฮิเดโยะ โนงูจิบนธนบัตรหนึ่งพันเยนซึ่งออกใช้เมื่อปี พ.ศ. 2547
ชีวิตวัยเยาว์

โนงูจิเกิดมาในครอบครัวชาวนาฐานะยากจนที่เมืองอินาวาชิโระ จังหวัดฟูกูชิมะ เดิมเคยใช้ชื่อตามที่บิดามารดาตั้งให้ว่า เซซากุ โนงูจิ (ญี่ปุ่น: 野口清作; โรมาจิ: Noguchi Seisaku) ตอนอายุประมาณ 1 ขวบครึ่ง เขาได้พลัดตกลงไปในเตาหลุม ทำให้มือซ้ายถูกไฟลวกอย่างรุนแรงจนไม่สามารถใช้การได้ เมื่อเข้าเรียนชั้นประถมในโรงเรียนประถมมิตสึวะ โนงูจิจึงต้องอดทนกับการถูกเพื่อนๆ กลั่นแกล้งและล้อเลียนเรื่องมือซ้ายทุกวัน แต่เขาก็ตั้งใจเล่าเรียนจนสามารถสอบได้คะแนนสูงสุดของชั้น และได้เข้าเรียนต่อในชั้นประถมปลายอินาวาชิโระด้วยความช่วยเหลือจากคุณครูซากาเอะ โคบายาชิ (ญี่ปุ่น: 小林 栄; โรมาจิ: Kobayashi Sakae) ในปี 2432
จากนั้นในปี 2434 คุณครูโคบายาชิและเพื่อนร่วมชั้นของโนงูจิก็ช่วยกันเรี่ยไรเงินเป็นค่าผ่าตัดรักษามือซ้ายให้กับโนงูจิ โดยผู้ที่ทำการผ่าตัดให้เขาคือคานาเอะ วาตานาเบะ (ญี่ปุ่น: 渡部 鼎; โรมาจิ: Watanabe Kanae) นายแพทย์ที่สำเร็จการศึกษาจากสหรัฐอเมริกา ซึ่งจากการผ่าตัดในครั้งนี้ ทำให้โนงูจิรู้สึกชื่นชมในอาชีพแพทย์ และตัดสินใจว่าในอนาคตจะประกอบอาชีพเป็นแพทย์เพื่อช่วยเหลือผู้คนยากไร้ที่เจ็บไข้ได้ป่วย
การทำงาน

เมื่อเรียนจบชั้นประถมปลายในปี 2436 โนงูจิก็เดินทางไปที่เมืองไอซูวากามัตสึ และขอร้องให้คานาเอะ วาตานาเบะรับเขาไว้ทำงานที่โรงพยาบาลไกโย โดยระหว่างที่ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาล โนงูจิได้ศึกษาวิชาแพทย์ อีกทั้งยังหัดเรียนภาษาเยอรมัน อังกฤษ ฝรั่งเศสด้วยตัวเองควบคู่ไปด้วย
ทว่าในปี 2439 เนื่องจากไม่มีเงินทุนเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย โนงูจิจึงเดินทางเข้าโตเกียว มาหาโมริโนซูเกะ ชิวากิ (ญี่ปุ่น: 血脇守之助; โรมาจิ: Chiwaki Morinosuke) ทันตแพทย์จากโรงเรียนทันตแพทย์ทากายามะ (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยทันตแพทย์โตเกียว) ที่เคยได้พบกันที่โรงพยาบาลไกโย ชิวากิช่วยให้โนงูจิได้เข้าศึกษาวิชาแพทย์ที่โรงเรียนกวดวิชาไซเซ เพื่อเข้ารับการทดสอบความรู้ทางด้านแพทยศาสตร์ภาคแรก ซึ่งโนงูจิสามารถสอบผ่านโดยทำคะแนนได้เป็นอันดับที่ 1 และต่อมาในปีเดียวกัน โนงูจิก็ผ่านการทดสอบในภาคหลัง เขาจึงได้เป็นแพทย์อย่างเต็มตัวในขณะที่มีอายุเพียงแค่ 20 ปีเท่านั้น
ปี 2440 โนงูจิทำงานเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่โรงเรียนทันตแพทย์ทากายามะ ต่อมาก็เข้าทำงานเป็นผู้ช่วยที่โรงพยาบาลจุนเท็นโด แต่ทำได้ไม่นานก็ได้ไปทำงานที่สถาบันวิจัยโรคระบาดของชิบาซาบูโร คิตาซาโตะซึ่งเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยนักวิจัยชั้นหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยโตเกียวเตโกกุ (มหาวิทยาลัยโตเกียวในปัจจุบัน) ทำให้โนงูจิผู้ไม่ได้เรียนจบจากมหาวิทยาลัยไม่ได้รับการยอมรับและถูกปฏิบัติอย่างเย็นชาจากเพื่อนร่วมสถาบัน แต่ระหว่างที่ทำงานอยู่ที่นั่น เขาก็ได้มีโอกาสทำหน้าที่เป็นล่ามให้กับไซมอน เฟลกซ์เนอร์ ศาสตราจารย์ทางด้านพยาธิวิทยา แห่งมหาวิทยาลัยจอห์น ฮอปกินส์ ซึ่งเดินทางมาดูงานที่ญี่ปุ่น เฟลกซ์เนอร์รู้สึกถูกใจในตัวโนงูจิ และได้ชักชวนให้เขาไปที่สหรัฐอเมริกาหากมีโอกาส
เปลี่ยนชื่อ ไปอเมริกา

ปี 2441 โนงูจิได้ทราบข่าวว่าภรรยาของซากาเอะ โคบายาชิ คุณครูผู้มีพระคุณได้ล้มป่วย เขาจึงรีบกลับไปยังบ้านเกิด ซึ่งในระหว่างรอดูอาการนั้น โนงูจิมีโอกาสได้อ่านนิยายเรื่อง  “จิตใจนักเรียนในยุคปัจจุบัน” (当世書生気質) ที่ประพันธ์โดย โชโย สึโบอูจิ และได้พบว่า เซซากุ โนโนงูจิ (ญี่ปุ่น: 野々口精作; โรมาจิ: Nonoguchi Seisaku) ตัวเอกในนิยายเรื่องนี้มีชื่อที่คล้ายคลึงกับเขามาก ทว่ากลับเป็นคนชอบเที่ยวเตร่และไม่เอาการเอางาน โนงูจิรู้สึกทนไม่ได้ที่ชื่อของเขาไปคล้ายกับตัวละครตัวนี้ ซากาเอะ โคบายาชิ ครูผู้มีพระคุณในสมัยเด็กจึงได้ตั้งชื่อใหม่ให้กับเขาว่า ฮิเดโยะ ซึ่งมีความหมายตรงตัวว่า ผู้เก่งกล้าของโลก
หลังจากนั้นไม่นาน โนงูจิก็ถูกส่งไปทำงานที่ด่านกักกันโรค เมืองท่าโยโกฮามะ และได้ตรวจพบตรวจเชื้อกาฬโรคในเลือดของผู้ป่วย ทำให้ชื่อเสียงของโนงูจิเริ่มเป็นที่รู้จักของผู้คน และจากผลงานในครั้งนี้ โนงูจิจึงได้ถูกรับเลือกให้เป็น 1 ในคณะแพทย์จากนานาประเทศ เดินทางไปยังประเทศจีน เพื่อยับยั้งกาฬโรคที่กำลังระบาดอย่างหนัก เมื่อกลับมาญี่ปุ่นในปี 2443 โนงูจิก็ตัดสินใจที่จะเดินทางไปสหรัฐอเมริกา
ที่นั่น โนกุจิได้รับมอบหมายจาก ดร.เฟลกซ์เนอร์ ให้ศึกษาวิจัยเรื่องพิษงู และเขาก็สามารถวิจัยพิษงูออกมาเป็นผลสำเร็จภายในระยะเวลาเพียง 1 ปี หลังจากนั้นชื่อของโนกุจิก็เป็นที่ยอมรับไปทั่วสหรัฐอเมริกาและในระดับโลก โนกุจิยังคงศึกษาวิชาการแพทย์อย่างต่อเนื่องโดยเฉพาะด้านระบาดวิทยา โดยในปี 2454 เขาประสบความสำเร็จในการเพาะเชื้อ Spirochete ของโรคซิฟิลิศได้เป็นคนแรกของโลก
ปี 2461 โนกุจิเดินทางไปยังเอกวาดอร์ และพบกับเชื้อโรคไข้เหลือง (Yellow Fever) จึงได้ศึกษาวิจัยและพัฒนายารักษาโรคนี้จนสำเร็จ แต่แล้วในปี 2470 โรคไข้เหลืองก็ระบาดไปทั่วทั้งทวีปแอฟริกาอีกครั้งและรุนแรงกว่าเดิม ยารักษาโรคก็ใช้ไม่ได้ผล ทำให้โนกุจิต้องเดินทางไปทวีปแอฟริกาเพื่อวิจัยให้แน่ชัดว่าเพราะเหตุใด แม้ว่าก่อนเดินทางจะมีคนคัดค้านเพราะเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยก็ตาม หลังจากเดินทางมาที่ทวีปแอฟริกา โนกุจิก็พบว่าโรคไข้เหลืองที่กำลังระบาดนั้นเป็นเชื้อโรคคนละตัวกับครั้งก่อน เขาจึงเริ่มลงมือค้นคว้าวิจัยอย่างหนักจนกระทั่งตัวเองได้รับเชื้อไข้เหลืองไปด้วย และเสียชีวิตในเวลาต่อมาด้วยโรคดังกล่าว ในปี 2471 ที่เมืองอักกรา (Accra) ประเทศกานา
บรรณานุกรม > ภาษาไทย

คุณหมอนักสู้ โนกุจิ ฮิเดโยะ, มาซาโอะ บาบะ (ผู้แต่ง) , พรอนงค์ นิยมค้า (ผู้แปล) , สำนักพิมพ์ ส.ส.ท. เยาวชน, 2542
บรรณานุกรม > ภาษาญี่ปุ่น

野口英世の青春 เก็บถาวร 2007-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
野口清作から野口英世へ เก็บถาวร 2007-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
แหล่งข้อมูลอื่น

สถาบันวิจัยโนงูจิ ในสหรัฐอเมริกา (ญี่ปุ่น)
มูลนิธิรำลึก ฮิเดโยะ โนงูจิ ในสหรัฐอเมริกา (ญี่ปุ่น)
หอรำลึก ฮิเดโยะ โนงูจิ (ญี่ปุ่น)
Hideyo Noguchi Memorial at Find A Grave
Japanese Government Internet TV: streaming video, "Hideyo Noguchi Africa Prize," 2007/04/26 (5 mins.)
Fukushima Prefecture: "The Dreamer, Hideyo Noguchi," slide show เก็บถาวร 2015-08-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Cabinet Office, Government of Japan: Hideyo Noguchi Africa Prize เก็บถาวร 2009-11-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Japan Society for the Promotion of Science (JSPS): Purpose and Description of the Noguchi Prize
National Diet Library: NDL portrait
Yomiuri Shimbun: Noguchi -- slightly less than 90% name recognition amongst primary school students in Japan เก็บถาวร 2013-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 2008.
เตียวเจ

| เตียวเจ |
| --- | --- |
張濟

ขุนพลทหารม้าว่องไว (驃騎將軍)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 195 (195) – ค.ศ. 196 (196)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
ขุนพลพิทักษ์ภาคตะวันออก (鎮東將軍)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 192 (192) – ค.ศ. 195 (195)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ทราบ อำเภอจิ้ง-ยฺเวียน มณฑลกานซู่
เสียชีวิต: ค.ศ. 196 เติ้งโจว มณฑลเหอหนาน
คู่สมรส: ภรรยาอย่างน้อยคนเดียว
ความสัมพันธ์: เตียวสิ้ว (หลานชาย)
อาชีพ: ขุนพล
บรรดาศักดิ์: ผิงหยางโหว (平陽侯)

เตียวเจ (จีน: 張濟; ? — ค.ศ. 196) เป็นขุนพลรับใช้ภายใต้ ตั๋งโต๊ะ ระหว่างปลายสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ของจีน
ประวัติ

เตียวเจมาจากอำเภอจู่ลี่ (祖厲縣) เมืองอู่เว่ย์ (武威郡) เขาเริ่มต้นอาชีพของเขาในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาของ งิวฮู บุตรเขยของ ตั๋งโต๊ะ ซึ่งควบคุมราชสำนักฮั่นและ พระเจ้าเหี้ยนเต้ ระหว่างปี ค.ศ. 189 ถึงปี ค.ศ. 192 ในปี ค.ศ. 192 งิวฮูสั่งให้เตียวเจเข้าร่วมกับ ลิฉุย และ กุยกี ในการนำกองกำลังโจมตีขุนพล จูฮี ที่อำเภอจงมู่ (中牟縣) และปล้นเมือง ตันหลิว (陳留) และ อิ๋งชวน (潁川)
หลังจากที่ตั๋งโต๊ะถูกลอบสังหารใน ฉางอัน ในปี ค.ศ. 192 ลิฉุย กุยกี เตียวเจ และ หวนเตียว ขอนิรโทษกรรมจาก อ้องอุ้น ที่เข้ารับตำแหน่งผู้นำคนใหม่ของราชสำนักแทนที่ตั๋งโต๊ะ อย่างไรก็ตาม อ้องอุ้นปฏิเสธและต้องการให้ประหารชีวิตทั้งหมด ตามคำแนะนำของ กาเซี่ยง ลิฉุย กุยกี เตียวเจ และหวนเตียว นำทัพเข้าโจมตี ฉางอัน และขับไล่ ลิโป้ ออกไปได้สำเร็จ และเข้าควบคุมราชสำนัก เตียวเจได้รับแต่งตั้งเป็น ขุนพลพิทักษ์ตะวันออก (鎮東將軍) และสั่งให้ไปประจำการที่กองทหารรักษาการณ์ที่ เมืองหงหนง (弘農郡) เขาได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น ผิงหยางโหว (平陽侯)
ในปี ค.ศ. 195 เมื่อเกิดความขัดแย้งภายในระหว่าง ลิฉุย กุยกี ในฉางอัน เตียวเจประสบความสำเร็จในการไกล่เกลี่ยความขัดแย้งและชักชวนให้ทั้งสองฝ่ายสร้างสันติภาพ เตียวเจยังแอบปล่อย พระเจ้าเหี้ยนเต้ ให้ออกจากฉางอันและเดินทางกลับไปยัง ลั่วหยาง เมืองหลวงเก่า พระเจ้าเหี้ยนเต้เลื่อนเตียวเจเป็น ขุนพลทหารม้าจู่โจม (驃騎將軍) อย่างไรก็ตาม เตียวเจภายหลังมีความขัดแย้งกับขุนพล เอียว หอง และ ตังสิน ที่กำลังพา พระเจ้าเหี้ยนเต้ กลับไปที่ลั่วหยาง ดังนั้นเขาจึงเป็นพันธมิตรกับลิฉุย กุยกีในการโจมตี เอียว หอง และ ตังสิน ในความพยายามที่จะจับ พระเจ้าเหี้ยนเต้ และนำพระองค์กลับไปที่ฉางอัน จักรพรรดิหลบหนีไปได้และหลบซ่อนอยู่ภายใต้การคุ้มครองของ เตียนเอี๋ยง
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
เพอร์ซีย์ แจ็กสัน

บทความนี้เกี่ยวกับชุดหนังสือ สำหรับตัวละคร ดูที่ เพอร์ซีย์ แจ็กสัน (ตัวละคร)
| เพอร์ซีย์ แจ็กสัน   |
| --- | --- |

ผู้ประพันธ์: ริก ไรออร์แดน
ชื่อเรื่องต้นฉบับ: Percy Jackson & the Olympians
ผู้แปล:  ดาวิษ ชาญชัยวานิช
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา
ภาษา: อังกฤษ
ชุด: เพอร์ซีย์ แจ็กสัน
ประเภท: นวนิยายแฟนตาซี
สำนักพิมพ์:  Disney Hyperion   Puffin    Enter Books
วันที่พิมพ์: พ.ศ. 2548 - พ.ศ. 2552
ชนิดสื่อ: สิ่งตีพิมพ์
เพอร์ซีย์ แจ็กสัน เก็บถาวร 2019-08-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน คือชุดนวนิยายแฟนตาซี ประพันธ์โดย ริก ไรออร์แดน โดยเด็กหนุ่มผู้อ่านหนังสือเล่มนี้ซึ่งเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับเด็กชายชื่อว่า เพอร์ซีย์ แจ็กสัน หนังสือในชุดเพอร์ซีย์ แจ็กสันและเหล่าโอลิมปัส ประกอบไปด้วยหนังสือจำนวน 5 เล่ม โดยหนังสือเล่มแรกในชุดนี้ คือ เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับสายฟ้าที่หายไป วางจำหน่ายในฉบับภาษาอังกฤษที่สหรัฐอเมริกาเมื่อ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2548 และฉบับภาษาไทยในปี พ.ศ. 2553 โดยสำนักพิมพ์ Enter Books
โครงเรื่องหลักของนวนิยายชุดนี้ เกี่ยวข้องกับตำนานเทพปกรณัมกรีกในวัฒนธรรมสมัยนิยมของยุคปัจจุบัน โดยวางฉากหลักของเรื่องที่นิวยอร์กซิตี้ ประเทศสหรัฐอเมริกาในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 21 โดยเทพเจ้าโอลิมปัสทั้งหลายได้ย้ายเขาโอลิมปัสมาตั้ง ณ ใจกลางนครนิวยอร์กบนชั้นที่ 600 ของตึกเอ็มไพร์สเตต
เพอร์ซีย์ แจ็กสันอาศัยอยู่กับมารดาและพ่อเลี้ยงในแฟลตแห่งหนึ่งในแมนฮัตตันและได้ค้นพบว่าตนเองมีเชื้อสายของเทพเจ้ากรีกอยู่ครึ่งหนึ่ง โดยมีบิดาเป็นโพไซดอน เทพแห่งมหาสมุทร เพอร์ซีย์ได้พบเพื่อนที่เป็นมนุษย์กึ่งเทพมากมาย เขาได้ร่วมผจญภัยกับแอนนาเบ็ธ เชส บุตรธิดาแห่งอาธีน่า เทพีแห่งสติปัญญาและโกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด แซเทอร์ที่เป็นเพื่อนสนิทของเขา
หนังสือเพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับสายฟ้าที่หายไปได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อเดียวกัน เข้าฉายในปี พ.ศ. 2553 กำกับโดย คริส โคลัมบัส ในปี พ.ศ.2566 ซีรีส์ที่ดัดแปลงจากหนังสือได้ออกฉายในวันที่ 22 ธันวาคม
เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับสายฟ้าที่หายไป
เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับอาถรรพ์ทะเลปีศาจ
เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับคำสาปแห่งไททัน
เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับปริศนาเขาวงกต
เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับเทพองค์สุดท้าย
ตัวละครหลัก

บทความหลัก: รายชื่อตัวละครในค่ายฮาล์ฟบลัด
เพอร์ซีย์ แจ็กสัน บุตรแห่งโพไซดอน เป็นตัวละครหลักของเรื่อง มีอาวุธประจำตัว คือ ปากกาลูกลื่น ซึ่งสามารถเปลี่ยนเป็นดาบริพไทด์ต้องคำสาป ชื่อ อนาคลัสมอส ได้
โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด แซเทอร์ เพื่อนสนิทแพของเพอร์ซีย์ อาวุธประจำตัว คือ ขลุ่ยต้นอ้อทีพ่อของเขาให้ มีถิ่นกำเนิด คือ ป่าไม้ในค่ายฮาล์ฟบลัด
แอนนาเบ็ธ เชส ธิดาแห่งอะธีนา เพื่อน (ต่อมากลายเป็นแฟนสาว(เล่ม5)ของเพอร์ซีย์ มีความฉลาด หลักแหลมและมีทักษะในด้านสถาปัตยกรรมและการวางแผนกลยุทธ์ มีอาวุธประจำตัว คือ มีดสัมฤทธิ์วิเศษทีลุกให้เป็นของขวัญตอนเจอกันและหมวกทีมแยงกี้ส์ที่มีเวทมนตร์ล่องหนที่อะธีนาให้
ลุค แคสเทลลัน เป็นบุตรแห่งเฮอร์มีส ต่อมา เป็นผู้รับใช้โครนอสและตัวร้ายของเรื่อง
ธาเลีย เกรซ ธิดาแห่งซูส ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือเล่มที่สอง เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับอาถรรพ์ทะเลปีศาจ ต่อมาได้ไปเข้าร่วมกับกลุ่มพรานแห่งอาร์ทิมิส ในหนังสือเล่มที่สาม เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับคำสาปแห่งไททัน ทำให้เธอกลายเป็นอมตะ
นิโค ดิแองเจโล บุตรแห่งเฮดีส ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือเล่มที่สาม เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับคำสาปแห่งไททัน
ไทสัน ยักษ์ไซคลอปส์ บุตรแห่งเทพโพไซดอน และเป็นพี่น้องต่างแม่ของเพอร์ซีย์
แคลรีส ลารู ธิดาแห่งแอรีส เทพเจ้าแห่งสงคราม
เรเชล อลิซาเบ็ธ แดร์ เด็กสาวมนุษย์ธรรมดา เป็นผู้ช่วยเหลือเพอร์ซีย์ ในเหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ ต่อมาได้กลายเป็นผู้พยากรณ์แห่งเดลฟี
ไครอน เซนทอร์อมตะซึ่งเป็นครูฝึกสอนเหล่าวีรบุรุษในค่ายฮาล์ฟบลัด และเป็นผู้อำนวยการฝ่ายกิจกรรมของค่าย อาวุธประจำกาย คือ ธนูและลูกธนู
อาร์เทมิส เทพีแห่งดวงจันทร์และการล่าสัตว์ เป็นฝาแฝดกับอะพอลโล
อพอลโล เทพพระเจ้าแห่งแสงสว่าง การดนตรี และการแพทย์ เป็นฝาแฝดกับอาร์เทมีส
คุณดี. (ไดโอนีซุส) เป็นโอรสของซุส เทพพระเจ้าแห่งไวน์และงานเลี้ยง เป็นผู้อำนวยการค่ายฮาล์ฟบลัด
ซุส เทพเจ้าแห่งท้องฟ้า ชื่อโรมันคือจูปิเตอร์
โพไซดอน เทพพระเจ้าแห่งทะเลและมหาสมุทร ชื่อโรมันคือเนปจูน
เฮเดส เจ้าแห่งโลกใต้พิภพ
เดชเรต

| เดชเรต |
| --- | --- |
 เดชเรต, มงกุฎแดงแห่งอียิปต์ล่าง
รายละเอียด
สำหรับ: อียิปต์
เดชเรต (อียิปต์โบราณ: 𓂧𓈙𓂋𓏏𓋔, โรมัน: dašrat, แปลว่า 'สีแดง') เป็นมงกุฎแดงแห่งอียิปต์ล่าง เมื่อรวมกับมงกุฎเฮดเจต (มงกุฏขาว) ของอียิปต์บนก็จะกลายเป็นมงกุฎสเกนต์ (มงกุฎคู่) ซึ่งในภาษาอียิปต์โบราณเรียกว่า เซเคมติ
มงกุฎแดงในอักษรอียิปต์โบราณถูกใช้เป็นตัวอักษรแนวตั้ง "n" โดยอักษรอียิปต์โบราณ "n" ดั้งเดิมจากช่วงสมัยยุคก่อนราชวงศ์และสมัยราชอาณาจักรเก่าเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงระลอกคลื่นของน้ำ
คำว่า เดชเรต ยังหมายถึงทะเลทรายสีแดงที่ด้านใดด้านหนึ่งของเคเมต (ดินแดนสีดำ) ซึ่งเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำไนล์อันอุดมสมบูรณ์
ความสำคัญ

ในตำนานเทพเกบ ซึ่งเป็นเทพแห่งพื้นพิภพ โดยทรงเป็นผู้ปกครองดั้งเดิมของอียิปต์ที่ทรงให้เทพฮอรัสทรงปกครองอียิปต์ล่างฟาโรห์แห่งอียิปต์ซึ่งมองว่าพระองค์เองทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของเทพฮอรัส และสวมมงกฎเดชเรตเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของพระราชอำนาจเหนืออียิปต์ล่าง เทพเจ้าพระองค์อื่น ๆ ก็สวมมงกุฎเดชเรตเช่นกันหรือถูกระบุว่าเป็นสัญลักษณ์ด้วย เช่น เทพีวาดเจต ซึ่งเป็นเทพีงูผู้ทรงคุ้มครองและเทพีผู้สร้างของเมืองซาอิสพระนามว่า นิอิธ ซึ่งมักจะทรงสวมมงกุฏแดง
ต่อมามงกุฎแดงจะถูกรวมเข้ากับมงกุฎขาวของอียิปต์บนเพื่อประกอบขึ้นเป็นมงกุฎคู่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการปกครองทั่วทั้งดินแดนอียิปต์ "ดินแดนทั้งสอง" ตามที่ชาวอียิปต์แสดงไว้
เตียวอุ๋น (ราชวงศ์ฮั่น)

บทความนี้เกี่ยวกับเตียวอุ๋นที่เป็นขุนนางของราชวงศ์ฮั่น สำหรับเตียวอุ๋นคนอื่น ๆ ดูที่ เตียวอุ๋น (แก้ความกำกวม)
| เตียวอุ๋น (จาง เวิน) |
| --- | --- |
張溫

เว่ย์เว่ย์ (衛尉)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 191 (191) – ค.ศ. 191 (191)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
ไท่เว่ย์ (太尉)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 186 (186) – ค.ศ. 187 (187)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
เชอฉีเจียงจฺวิน (車騎將軍)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 185 (185) – ค.ศ. 186 (186)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
ซือคง (司空)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 184 (184) – ค.ศ. 185 (185)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
ต้าซือหนง (大司農)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 184 (184)
กษัตริย์: พระเจ้าเหี้ยนเต้
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: ไม่ปรากฏ เติ้งโจว มณฑลเหอหนาน
เสียชีวิต: ค.ศ. 191 ลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน
คู่สมรส: อาของชัวมอ
อาชีพ: ขุนนาง, ขุนพล
ชื่อรอง: โป๋เชิ่น (伯慎)

เตียวอุ๋น (เสียชีวิต ค.ศ. 191) หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า จาง เวิน (จีน: 張溫) มีชื่อรองว่า โป๋เชิ่น (จีน: 伯慎) และขุนนางและขุนพลที่มีชีวิตในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน รับราชการในตำแหน่งซือคง และเคยเป็นผู้บังคับบัญชาของตั๋งโต๊ะและซุนเกี๋ยนเมื่อครั้งที่รับหน้าที่เป็นแม่ทัพของกองทัพหลวงของราชวงศ์ฮั่นในการปราบกบฏเลียงจิ๋ว
ในนิยาย สามก๊ก

ในนิยายอิงประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก เตียวอุ๋นถูกประหารโดยลิโป้ระหว่างงานเลี้ยงที่มีขุนนางเข้าร่วมเป็นจำนวนมาก ลิโป้เป็นบุตรบุญธรรมของตั๋งโต๊ะขุนศึกทรราชผู้สั่งลิโป้ให้นำตัวเตียวอุ๋นออกไปจากที่จัดงานเลี้ยง แล้วตัดศีรษะใส่ถาดเงินนำกลับมาให้แขกคนอื่นได้เห็น จากนั้นตั๋งโต๊ะจึงประกาศกับขุนนางคนอื่นว่าตนพบหนังสือของเตียวอุ๋นถึงอ้วนสุดหนึ่งในขุนศึกข้าศึกของตั๋งโต๊ะที่มีเนื้อความว่าเตียวอุ๋นร่วมมือกับอ้วนสุดจะต่อต้านตน ตั๋งโต๊ะบอกกับแขกที่เหลือในงานเลี้ยงว่าไม่ต้องกังวลถ้าไม่มีใครเกี่ยวข้องกับหนังสือของเตียวอุ๋น
ดูเพิ่ม

รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
| ด ค กบุคคลสำคัญในยุคสิ้นราชวงศ์ฮั่น (ค> ศ. 189-220) |
| --- | --- |
จักรพรรดิ:  จักรพรรดิฮั่นหลิง (พระเจ้าเลนเต้)  จักรพรรดิฮั่นเซ่า (หองจูเปียน)  จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน (พระเจ้าเหี้ยนเต้/หองจูเหียบ) 
พระมเหสีและพระสนม:  พระนางตังไทฮอ  พระนางโฮเฮา  พระสนมอองบีหยิน  พระสนมถัง  พระนางฮกเฮา  พระสนมตังกุยฮุย  พระนางโจเฮา 
ผู้สำเร็จราชการ:  โฮจิ๋น  ตั๋งโต๊ะ  อ้องอุ้น  ลิฉุย  กุยกี  โจโฉ  โจผี 
ขุนศึก:  กองซุนก๋ง  กองซุนของ  กองซุนจ้าน  กองซุนตู้  กิมสวน  โกกัน  ขงมอ  ขงหยง  เค้าก๋อง  เงียมแปะฮอ  จางหอง  ฉกหยง  ชื่อเซี่ย  ซุนกวน  ซุนเกี๋ยน  ซุนเซ็ก  เต๊งหงวน  เตียวก๊ก  เตียวสิ้ว  เตียวหอม  เตียวฬ่อ  เตียวเอี๋ยง  เตียวเอี๋ยน  โตเกี๋ยม  เปาสิ้น  เปียนจาง  ม้าเฉียว  ม้าเท้ง  ลิโป้  เล่ากี๋  เล่าจ๋อง  เล่าเจี้ยง  เล่าเตา  เล่าปี่  เล่าเปียว  เล่าเอี๋ยน  เล่าชุน  เล่าหงี  เล่าอิ้ว  หันซุย  อ้วนซง  อ้วนถำ  อ้วนสุด  อ้วนเสี้ยว  อ้วนอุ๋ย  อ้วนฮี  อองของ  อองลอง  เอียวฉิว  ฮันเหียน  ฮันฮก 
ขุนนางฝ่ายพลเรือน:  กองซุนอวด  กันหยง  กากุ๋ย  กาเซี่ยง  กัวเต๋า  กุยแก  เก๊งเหลียง  เก๊งอวด  เกียวก๊กโล  โกกัน  เขาเฉียว  เขาฮิว  งอสิด  จอสิว  จงฮิว  จูกัดกิ๋น  จูกัดเหลียง (ขงเบ้ง)  จูฮี  โจโก๋  ชีสิว  ชีซี  ซัวหยง  ซินเป๋ง  ซินผี  ซุนเขียน  ซุนฮก  ซุนฮิว  ซุยตำ  ตังสิน  ตันก๋ง  เต๊งไก๋  เตียนห้อง  เตียวกั๋ง  เตียวเจียว  เตียวเมา  เตียวสง  เตียวอุ๋น  เตียวเหียน  เทียหยก  บังทอง  บิต๊ก  บิฮอง  มอกาย  ม้าเลี้ยง  ลกซุน  ลิยู  ลิห้อม  ลู่คัง  เล่าจ๋อง  เล่าต้าย  เล่าฮก  โลซก  โลติด  สิมโพย  สุมาหลัง  สุมาฮอง  สุมาจุ้น  สุมาอี้  หวดเจ้ง  อ๋องก้าย  อ้วนอิ๋น  อ้วนอุ๋ย  อองสิ้ว  อองซัน  อุยของ  เอียวสิ้ว  ฮองกี๋  ฮัวหิม  แฮหัวอัน 
ขุนนางฝ่ายทหาร:  กวนเป๋ง  กวนอู  กิเหลง  กำเหลง  กุยห้วย  เกียงขิม  โกซุ่น  โกลำ  เคาทู  ชัวมอ  งอเก๋ง  งออี้  งักจิ้น  งันเหลียง  งิวขิ้ม  งิวฮู  งุยซก  เงียมหงัน  เงียมอี๋  จงป้า  จิวท่าย  จิวยี่  เจียวขิม  จูล่ง  จูตี  จูหวน  จูเหลง  จูเหียน  โจจิ๋น  โจเจียง  โจซุน  โจป้า  โจเมา  โจเส็ง  โจหยิน  โจฮอง  โจฮิว  ชีเซ่ง  ซงเหียน  ซิหลง  ซีเอ๋ง  ซุนเกียว  ซุนเจ้ง  ซุนเซียง  ซุนเปิน  ซุนฟู่  โซหุย  ตังสิด  ตันเซ็ก  ตันบู  เตงฮอง  เตียนอุย  เตียวคับ  เตียวเจ  เตียวลุย  เตียวเลี้ยว  เตียวหยิม  เตียวหุย  เตียวอุ๋น  เตียวโอย  เทียเภา  ไทสูจู้  บังเต๊ก  บุนทิว  บุนเพ่ง  เบ้งตัด  เปาจิด  เปาสูหยิน  พัวเจี้ยง  ม้าต๋ง  ม้าเทียด  ม้าฮิว  ลิซก  ลิเงียม  ลิเตียน  ลิกอง  ลิบอง  ลิบ้อง  ลิอุยหอง  ลีถอง  เล่งโฉ  เล่งทอง  เล่ากี๋  เล่าชุน  เล่าผวน  เล่าเพ็ก  เล่าฮอง  เลียงหิน  เลียวฮัว  วัวเหลง  หมันทอง  หวนเตียว  หลันเป้ง  หองจอ  หันเซียม  อองเป๋ง  อ่องหอง  อิกิ๋ม  อิเขง  อินเล้  อุยก๋วน  อุยกาย  อุยเอี๋ยน  เอียวฮอง  ฮองตง  ฮองฮูสง  ฮันต๋ง  ฮันโฮ  ฮัวหยง  เฮาเฉีย  เฮาเสง  แฮหัวตุ้น  แฮหัวเอี๋ยน 
สตรีสำคัญ:  กวนอินผิง  กำฮูหยิน  งอฮูหยิน  จาง ชุนหัว  ชัวฮูหยิน  ไช่ เหวินจี  ซุนฮูหยิน  ไต้เกี้ยว  บิฮูหยิน  เปียนสี  ปู้ฮูหยิน  ลิหลิงฉี  เสียวเกี้ยว  หวังอี้  เอียนสี 
บุคคลสำคัญอื่นๆ:  กวนลอ  เกียดเป๋ง  เกียนสิด  จางจ้งจิ่ง  เจียวก้าน  โจงั่ง  โจจู๋  โจฉอง  โจหิม  โจสิด  ชิวลี่จฺวี  ซุนของ  เตียนติ๋ว  ปื่งเหยฺวียน  เป๊กตุ้น  ยีเอ๋ง  สิบขันที  สุมาเต๊กโช  หลิวเป้า  อิเกียด  อุยสิง่าน  ฮัวโต๋
เต่เหลียว

| --- | --- |
ชื่ออื่น: แต่เหลียว แต้เหลี้ยว (ฮกเกี้ยน)(แต้จิ๋ว) จันอับ (ภาษาไทย)
มื้อ: ขนม
แหล่งกำเนิด:  ประเทศจีน
ภูมิภาค: ฮกเกี้ยน แต้จิ๋ว
ผู้สร้างสรรค์: ไม่ปรากฏ
อุณหภูมิเสิร์ฟ: เย็น
 ตำราอาหาร: แต้เหลี้ยว
ที่มาของชื่อ

ขนมแต่เหลี่ยว แต้เหลี้ยว หรือที่คนไทยเรียกขนมจันอับ เป็นขนมประเภทหนึ่งที่กินคู่กับน้ำชาของจีน และก็ใช้ในพิธีกรรมต่าง ๆ เช่นไหว้เจ้า งานแต่งงาน งานมงคล ฯลฯ
จับอับ เป็นชื่อกล่องใส่ขนมชนิดหนึ่ง  ไม่ใช่ชื่อขนม หมายถึงกล่องใส่ขนมแห้งของจีน เอาไว้ถวายหรือไหว้เจ้า จับอับ  เพี้ยนมาจากภาษาจีนแต้จิ๋ว ว่า  เจ่งอั๊บ หรือ จิ๊งอับ (敬盒/饌盒/薦盒)
ส่วนขนมเรียกว่า แต่เหลี่ยว หรือ แต้เหลี้ยว (茶料) ซึ่งหมายถึง ขนมแกล้มน้ำชา
บางครั้ง ก็เรียกขนมแต้เหลี้ยวว่า จับกิ้ม (什錦) แปลว่า หลายหลาก หรือรวมกัน ปนกัน เพราะกล่องขนมหนึ่งกล่องก็มักจะมีขนมแต้เหลี้ยว 4-5 อย่างจากจำนวนทั้งหมดร่วมสิบอย่างปนกัน
สู่เมืองไทย

ขนมแต้เหลี้ยว หรือขนมจันอับ สันนิษฐานว่าน่าจะมีในไทยมาตั้งแต่สมัยอยุธยาแล้ว มีเอกสารชื่อ คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม เอกสารจากหอหลวง บันทึกว่า มีพวกจีนมาตั้งโรงงานทำขนมจันอับอยู่ตลาดน้อย ใกล้ประตูช่องกุดท่าเรือจ้างข้ามไปวัดพนัญเชิง และมีพวกจีนตั้งโรงงานทำขนมเปี๊ยะ ขนมโก๋ และขนมจันอับอยู่ตลาดขนมจีนอีกแห่งหนึ่ง
จันอับในสมัยรัชกาลที่ 5 หมายถึงขนม 6 อย่าง มีรายชื่อในพระราชบัญญัติอากรจันอับ ร.ศ. 111 ดังนี้
น้ำตาลกรวด
ฟัก ถั่วก้อน ถั่วตัด งาตัด โซถึง ขนมปั้นล่ำ ขนมก้านบัวขิงเคี่ยวน้ำตาลทราย ขนมเปีย ข้าวพอง ตังเม ถั่วงา ขนมโก๋ทำด้วยแป้งเข้าแป้งถั่ว สรรพจันอับ
วุ้นแท่ง ตังเมหลอด น้ำตาลทรายเขี้ยวหล่อหลอมเป็นรูปต่าง ๆ
ขนมกะเลาเปา ทำด้วยแป้งข้าวสาลี
ไพ่กระดาษจีน
เทียนไขเนื้อ
แต่เอกสารบางเล่มเรียกขนมจันอับเป็นภาษาจีนว่า “แต้เหลี้ยว” ทำให้รู้ว่า จันอับเป็นชื่อกล่องใส่ขนม ในสูจิบัตรงานสมโภชน์พระนครสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีกล่าวถึงขนมแต้เหลี้ยว 58 อย่าง คือ เต้าปัง, อิ้วมั่วปัว, บีปัง, โซถึง, ตังกวยแฉะ, อิ๊วจ๊อ, เม่งถึง, เต้ายุ่น, นึ้งโก, แชะโก, เซียงเต้าทึง, ซกซา, กิมจี้เปีย, กิมเก๊กโซ, กิมโซเปีย, ฮองหงันเปีย, บีปังภู่อิ่ว, เต้าเปีย, บะเปีย, โซเกี้ยว, เบเตยโซ, กุ่ยซือเปีย, กึงกังเปีย, ฮุนเพียงโก, เกียมโก, จือถึงกัว, กังเหล็กเต้าโก, เบ๋เต้ยโก, เงกตัวโก, มี่เปา, ฮวนกัวะโซ, เล่าฮวย, ซะผ่า, ฬ่อใจ, เก๊กฮวยโก, แปะจือมั่วโก, โอจือมั่วโก, ทึ่งปัง, ทึ่งกวย, กิมหัม, ฮำคักโซ, เต้ายินไซ, บียุ่น, เกยปะโก, เปียโถ, มี่เต๊ก, เล่งมึ่งเปีย, เง่าฮุนปัง, กาเปีย, มั่วโซ, เตเปีย, บ้วยกี, เกียมกิดโซ, เฮงยิ่นโช, กวยจี้โก, ตือถึงโก, เปากวน, ลาเลกเต้าโก รวม 58 สิ่งนี้จีนเรียกว่าแต้เหลี้ยว ไทยเรียกว่าเครื่องจันอับ เป็นขนมสำหรับไหว้ เมื่อเทศกาลตรุษจีน หรือสารทจีน ต้องมีเครื่องแต้เหลี้ยวนี้กำกับทุกครั้ง เครื่องแต้เหลี้ยวนี้ยังเป็นของรับประทานกับน้ำร้อนน้ำชาด้วย หากไทยและจีนจะทำพิธีวิวาห์ หรือทำการบุญต่าง ๆ ก็มักใช้เครื่องแต้เหลี้ยวเป็นของขันหมาก รวมถึงใส่ปากกระจาด
เครื่องแต้เหลี้ยวนี้ จีนทำขายที่สำเพ็ง ราคาซื้อขายที่โรงผู้ทำต้องชั่งน้ำหนักระคนปนกันทุกสิ่ง หนักห้าชั่งจีนต่อบาท ราคาซื้อขายตามตลาดเครื่องแต้เหลี้ยวห่อหนึ่งหนักเจ็ดตำลึงจีนบ้าง แปดตำลึงจีนบ้าง ราคาห่อละเฟื้อง ที่เป็นชิ้นเป็นอันก็ขายกันอันละเฟื้อง อันละ 4 อัฐ, 2 อัฐ, หรือ 1 อัฐ
ชนิดของแต้เหลี้ยว

ปัจจุบัน ในประเทศไทยสามารถพบจันอับได้ 2 ชนิดคือ จันอับแบบแต้จิ๋วหรือกวางตุ้ง และ จันอับแบบฮกเกี้ยน
จันอับแบบฮกเกี้ยนจะมีเครื่องประกอบทั้งหมด 13 ชนิด แต่ละชนิดจะเป็นขนมจันอับแบบที่แต้จิ๋วไม่มี ยกเว้นฟักเชื่อม คือ  1ฉิ่วอิ้ม คือขนมลูกระเบิด 2บี้ผ้าง คือขนมข้าวพอง 3อึ้งโรตีเฉียด คือขนมปังกรอบสีเหลือง 4อั่งโรตีเฉียด คือขนมปังกรอบสีแดง 5หมั่วถึง คือขนมงาตัด 6ถ้อต่าวถึง คือขนมถั่วตัด 7หมั่วเลี๊ยบหรือกิมชิวเปี้ย คือขนมเม็ดงา 8เส่งหยิน คือขนมลูกกวาด 9เป่งถึง คือน้ำตาลกรวด 10ตัวโก๊ยหรือตังกวยแฉะ คือฟักเชื่อม 11อั่งโจ้ คือพุทราแดงแห้ง 12เก็ตฮองเตียวหรือเก็ตหลองเตียว คือขนมโก๋อ่อน 13ฉุ่นโจ้ คือขนมก้านบัว จันอับแบบฮกเกี้ยนหาทานได้ยากมาก พบได้เฉพาะที่ จังหวัดภูเก็ต เท่านั้น
จันอับแบบกวางตุ้งหรือแต้จิ๋ว โดยรวมมีเครื่องประกอบทั้งหมด ประมาณ 5  ชนิดหลัก คือ  1เต้าปัง(豆方) คือขนมถั่วตัด และอิ่วหมั่วปัง(油麻方) คือขนมงาตัด 2เหม่งทึ้ง(明糖)หรือหนึงทึ้ง(軟糖) คือขนมงาอ่อน 3โหงวจั่งปัง(五層方) คือข้าวพอง 4กวยแฉะ(瓜冊) คือฟักเชื่อม 5ซกซา(束砂)คือลูกกวาด  เป็นที่นิยมมาก
วัฒนธรรม

แต้เหลี้ยว   หรือ  จันอับ  ถือว่าเป็นขนมที่ขาดไม่ได้ในงานแต่งงานของชาวจีน และ ชาวไทย  เพราะเชื่อว่าความหวานของจันอับจะทำให้ชีวิตคู่รักกันอย่างชูชื่น จันอับ เป็นหนึ่งในส่วนประกอบของการส่งของหมั่นให้เจ้าสาว  ในส่วนของการบูชาต่างๆ ชาวจีนก็ขาดไม่ได้ที่จะบูชาด้วยจันอับ ไม่ว่าจะเป็นงาน มงคล หรือ อวมงคล  จันอับก็มีส่วนเกี่ยวด้วย  สรุปคือจันอับมีส่วนเกี่ยวข้องกับสังคมไทย และ สังคมจีน