stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
การคัดแยกผู้ป่วย
แนวคิดของการคัดแยกผู้ป่วย > การคัดแยกผู้ป่วยอย่างง่าย > ป้าย

ป้ายการคัดแยกผู้ป่วยเป็นป้ายสำเร็จรูปที่ติดไว้บนตัวผู้ป่วยแต่ละราย ซึ่งจะทำหน้าที่หลายวัตถุประสงค์ ได้แก่
ระบุตัวผู้ป่วย
บันทึกผลการประเมิน
ระบุลำดับความสำคัญด้านความจำเป็นในการรักษาพยาบาลและการลำเลียงผู้ป่วยจากจุดเกิดเหตุ
ติดตามความคืบหน้าของผู้ป่วยตลอดกระบวนการคัดแยกผู้ป่วย
ระบุความเสี่ยงเพิ่มเติม เช่น การปนเปื้อน
ป้ายการคัดแยกผู้ป่วยอาจมีหลายรูปแบบ บางประเทศมีการวางมาตรฐานของป้ายการคัดแยกผู้ป่วยไว้ในระดับประเทศ ขณะที่บางประเทศอาจใช้ป้ายที่มีจำหน่ายทั่วไปและอาจแตกต่างกันไปตามแต่ละเขต  ระบบป้ายเชิงพาณิชย์ที่ใช้กันมากที่สุด ได้แก่ ระบบ METTAG, SMARTTAG, E/T LIGHT tm และ CRUCIFORM  ระบบการติดป้ายที่มีความซับซ้อนขึ้นอาจรวมไปถึงเครื่องหมายพิเศษเพื่อระบุว่าผู้ป่วยได้รับการปนเปื้อนด้วยสารอันตรายหรือไม่ และอาจมีป้ายแบบฉีกเพื่อติตดามการเคลื่อนไหวของผู้ป่วยตลอดกระบวนการ ระบบการติดตามเหล่านี้บางระบบมีการริเริ่มใช้คอมพิวเตอร์พกพา และในบางกรณีมีการใช้เครื่องอ่านบาร์โค้ด
แนวคิดของการคัดแยกผู้ป่วย > การคัดแยกผู้ป่วยขั้นสูง

สำหรับการจำแนก ดูที่ส่วนเฉพาะสำหรับหัวข้อดังกล่าว
ในการคัดแยกผู้ป่วยขั้นสูง (advanced triage) แพทย์ พยาบาล และบุคลากรทางการแพทย์ที่ได้รับการฝึกอบรมพิเศษอาจตัดสินใจว่าผู้ได้รับบาดเจ็บสาหัสใดไม่สมควรได้รับการรักษาขั้นสูงเนื่องจากมีแนวโน้มไม่รอดชีวิต โดยเพื่อเบนทรัพยากรอันจำกัดออกจากผู้ป่วยที่มีโอกาสรอดชีวิตต่ำ และเพิ่มโอกาสให้ผู้ที่มีโอกาสรอดสูง
การใช้การคัดแยกผู้ป่วยขั้นสูงอาจมีความจำเป็นเมื่อผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ตัดสินใจว่า ทรัพยากรทางการแพทย์ไม่เพียงพอที่จะรักษาทุกคนที่ต้องการความช่วยเหลือ การรักษาที่ได้รับการจัดลำดับความสำคัญอาจรวมไปถึงเวลาที่ใช้รักษาพยาบาลหรือยาหรือทรัพยากรอื่นที่มีจำกัด สิ่งเหล่านี้เคยเกิดขึ้นในภัยพิบัติ เช่น การโจมตีโดยผู้ก่อการร้าย กราดยิง ภูเขาไฟปะทุ แผ่นดินไหว ทอร์นาโด พายุฟ้าคะนอง และอุบัติเหตุทางรถไฟ ในกรณีเหล่านี้ผู้ป่วยบางส่วนจะเสียชีวิตไม่ว่าจะรักษาอย่างไรเนื่องจากความรุนแรงของอาการบาดเจ็บ ส่วนผู้อื่นจะรอดชีวิตหากได้รับการรักษาโดยทันทีแต่จะเสียชีวิตหากไม่ได้รับการรักษา
ในสถานการณ์ที่รุนแรงเหล่านี้ การดูแลทางการแพทย์ใด ๆ ที่มอบให้แก่ผู้ที่จะเสียชีวิตในที่สุด จะถือได้ว่าเป็นการดูแลที่เพิกเฉยต่อผู้ที่อาจรอดชีวิตหากผู้นั้นได้รับการรักษาแทน สิ่งนี้จึงกลายเป็นหน้าที่ของหน่วยงานด้านการแพทย์ภัยพิบัติที่จะแยกผู้ประสบภัยพิบัติบางคนที่ไร้ความหวังโดยสิ้นเชิงออกไป เพื่อหลีกเลี่ยงการพยายามช่วยชีวิตบุคคลหนึ่งโดยที่ต้องแลกกับอีกหลายชีวิต
หากการรักษาโดยทันทีประสบความสำเร็จ ผู้ป่วยอาจอาการดีขึ้น (แม้เพียงชั่วคราว) และการดีขึ้นนี้อาจทำให้การจัดอันความสำคัญของผู้ป่วยลดลงในระยะสั้นได้ การคัดแยกผู้ป่วยจึงควรเป็นกระบวนการที่มีความต่อเนื่อง และควรตรวจสอบการจำแนกอย่างสม่ำเสมอ เพื่อให้มั่นใจว่าลำดับความสำคัญนั้นยังคงถูกต้องตามภาวะของผู้ป่วย คะแนนการบาดเจ็บ (trauma score) อาจถูกนำมาพิจารณาอย่างสม่ำเสมอเมื่อผู้บาดเจ็บเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลครั้งแรก และคะแนนการบาดเจ็บจะถูกนำมาพิจารณาถึงการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ในตัวแปรด้านสรีรวิทยาของผู้บาดเจ็บ หากมีการบันทึกคะแนนเก็บไว้ แพทย์ในโรงพยาบาลจะสามารถดูคะแนนการบาดเจ็บตามอนุกรมเวลาได้ตั้งแต่เริ่มต้นเหตุการณ์ ซึ่งอาจช่วยให้การรักษาขั้นสุดท้ายกระทำได้เร็วกว่าปกติ
แนวคิดของการคัดแยกผู้ป่วย > การคัดแยกผู้ป่วยย้อนกลับ

มีแนวทางบางแนวที่เรียกว่าการคัดแยกผู้ป่วยย้อนกลับ (Reverse Triage) ประการแรกเกี่ยวข้องกับการปล่อยตัวผู้ป่วยออกจากโรงพยาบาล ซึ่งจะช่วยให้มีทรัพยากรพร้อมในสถานพยาบาลหรือโรงพยาบาลสำหรับผู้ป่วยที่กำลังจะเข้ามา ประการที่สองคือการใช้เงื่อนไขบางประการ เช่น การบาดเจ็บจากการถูกฟ้าผ่า ซึ่งผู้ที่ดูเหมือนจะเสียชีวิตอาจได้รับการรักษาก่อนผู้ป่วยรายอื่น ประการที่สามเป็นแนวคิดในการรักษาผู้ที่บาดเจ็บน้อยที่สุดก่อน เพื่อให้สามารถกลับไปปฏิบัติหน้าที่ได้ โดยเป็นแนวทางที่กำเนิดมาจากกองทัพ ซึ่งการกลับเข้าสู่สนามรบอาจนำไปสู่ชัยชนะ (และความอยู่รอด) ได้
แนวคิดของการคัดแยกผู้ป่วย > การคัดแยกผู้ป่วยย้อนกลับ > การคัดแยกผู้ป่วยย้อนกลับ - การปล่อยตัวผู้ป่วยก่อนกำหนด

โดยปกติแล้ว การคัดแยกผู้ป่วยจะหมายถึงการจัดลำดับความสำคัญในการรับเข้า กระบวนการที่คล้ายกันนี้สามารถนำไปใช้กับผู้ป่วยที่ถูกปล่อยตัวก่อนกำหนดเนื่องจากความตึงเครียดในระบบการแพทย์ได้ กระบวนการนี้เรียกว่า "การคัดแยกผู้ป่วยย้อนกลับ" เมื่อผู้ป่วยจำนวนมากมาถึงยังโรงพยาบาล เช่น ทันทีหลังเกิดภัยธรรมชาติและเตียงในโรงพยาบาลจำนวนมากจะถูกครองโดยผู้ป่วยไม่วิดฤตทั่วไป เพื่อการรองรับผู้ป่วยวิกฤตรายใหม่ที่มีจำนวนมากขึ้น ผู้ป่วยเดิมอาจถูกคัดแยกและผู้ที่ไม่จำเป็นต้องได้รับการรักษาในทันทีสามารถออกจากโรงพยาบาลได้จนกว่าระลอกผู้ป่วยจะหมดไป เช่น จากการจัดตั้งสถานพยาบาลชั่วคราวในส่วนภูมิภาค
แนวคิดของการคัดแยกผู้ป่วย > การคัดแยกผู้ป่วยต่ำไปและการคัดแยกผู้ป่วยสูงไป

การคัดแยกผู้ป่วยต่ำไป (undertriage) คือ การประเมินความรุนแรงของอาการบาดเจ็บต่ำเกินไป นั่นคือ การจำแนกผู้ป่วยที่มีความสำคัญลำดับที่ 1 (ทันที) เป็นลำดับที่ 2 (รอได้) หรือลำดับที่ 3 (น้อยที่สุด) ในอดีต อัตราการคัดแยกผู้ป่วยต่ำไปที่ยอมรับได้คือร้อยละ 5 หรือน้อยกว่า
การคัดแยกผู้ป่วยสูงไป (overtriage) คือ การประเมินความรุนแรงของอาการบาดเจ็บสูงเกินไป นั่นคือ การจำแนกผู้ป่วยที่มีความสำคัญลำดับที่ 3 (น้อยที่สุด) เป็นลำดับที่ 2 (รอได้) หรือลำดับที่ 1 (ทันที) โดยทั่วไปแล้ว อัตราการคัดแยกผู้ป่วยสูงไปที่ยอมรับได้จะสูงถึงร้อยละ 50 เพื่อหลีกเลี่ยงการคัดแยกผู้ป่วยต่ำไป งานวิจัยบางชิ้นชี้ว่าการคัดแยกผู้ป่วยสูงไปมีโอกาสเกิดขึ้นได้น้อย เมื่อมีการตรวจโดยทีมแพทย์ในโรงพยาบาล
แนวคิดของการคัดแยกผู้ป่วย > การคัดแยกผู้ป่วยทางโทรศัพท์

การคัดแยกผู้ป่วยทางโทรศัพท์ (telephone triage) เป็นการตัดสินใจผ่านทางโทรศัพท์เพื่อประเมินอาการผู้ป่วยอย่างมีประสิทธิภาพและการสั่งการโดยเร่งด่วน ซึ่งควรทำในเวลาที่เหมาะสมในขณะที่ก็ต้องเป็นไปตามมาตรฐานด้วย เพื่อป้องกันไม่ให้อาการแย่ลง
แนวคิดทั่วไปในการคัดแยกผู้ป่วยอิงกับทางเลือกและผลลัพธ์ในการรักษา > การบริบาลบรรเทา

สำหรับผู้ป่วยที่มีการพยากรณ์โรคไม่ดีและคาดว่าจะเสียชีวิตไม่ว่าจะได้รับการรักษาใดที่มีอยู่ การบริบาลบรรเทา เช่น ยาระงับปวด อาจมีการนำมาใช้เพื่อบรรเทาทุกข์ก่อนเสียชีวิตได้
แนวคิดทั่วไปในการคัดแยกผู้ป่วยอิงกับทางเลือกและผลลัพธ์ในการรักษา > การอพยพ

ในโรงพยาบาลสนาม การคัดแยกผู้ป่วยจะมีการกำหนดความสำคัญให้กับการอพยพหรือการย้ายไปยังสถานพยาบาลอื่น
แนวคิดทั่วไปในการคัดแยกผู้ป่วยอิงกับทางเลือกและผลลัพธ์ในการรักษา > สิ่งอำนวยความสะดวกในการรักษาทางเลือก

สถานพยาบาลทางเลือกเป็นสถานที่ที่จัดตั้งขึ้่นเพื่อดูแลผู้ป่วยจำนวนมากหรือเป็นสถานที่ที่สามารถจัดตั้งได้ เช่น โรงเรียน สนามกีฬา และค่ายขนาดใหญ่สามารถถูกจัดเตรียมและใช้สำหรับการรักษาพยาบาล มอบอาหาร และรับรองผู้ประสบภัยจำนวนมากหรือเหตุการณ์ประเภทอื่น ๆ ได้ โดยทั่วไปแล้ว สิ่งอำนวยความสะดวกจะได้รับการพัฒนาขึ้นโดยร่วมมือกับโรงพยาบาลในพื้นที่ ซึ่งจะถูกมองว่าเป็นสถานที่ที่สามารถรองรับคลื่นผู้บาดเจ็บได้ ขณะที่โรงพยาบาลยังคงเป็นจุดหมายสำหรับผู้ป่วยทุกราย ในระหว่างเหตุการณ์ที่มีผู้ป่วยจำนวนมาก อาจจำเป็นต้องใช้สิ่งอำนวยความสะดวกนั้่น เพื่อเปลี่ยนเส้นทางผู้ป่วยที่มีความรุนแรงต่ำออกจากโรงพยาบาลเพื่อป้องกันผู้ป่วยล้นโรงพยาบาล
แนวคิดทั่วไปในการคัดแยกผู้ป่วยอิงกับทางเลือกและผลลัพธ์ในการรักษา > การคัดแยกผู้ป่วยทุติยภูมิ (ในโรงพยาบาล)

ในการคัดแยกผู้ป่วยขั้นสูง การคัดแยกผู้ป่วยทุติยภูมิ (secondary triage) อาจถูกดำเนินการโดยพยาบาลฉุกเฉิน บุคลากรทางการแพทย์ที่มีทักษะ หรือแพทย์ในสนามรบ ภายใต้หน่วยฉุกเฉินของโรงพยาบาลในระหว่างภัยพิบัติ โดยผู้ป่วยจะถูกแบ่งออกเป็นห้ากลุ่ม
การบาดเจ็บที่ทำให้บุคคลพิการ แม้ว่าจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตก็ตาม อาจได้รับการยกระดับความสำคัญตามศักยภาพที่มีอยู่ ในช่วงเวลาสงบสุข การบาดเจ็บที่ทำให้เกิดการขาดของอวัยวะอาจได้รับการคัดแยกเป็นกลุ่ม "สีแดง" เนื่องจากจำเป็นต้องผ่าตัดต่ออวัยวะภายในเวลาไม่กี่นาที แม้ว่าในความน่าจะเป็นทั้งหมดแล้ว บุคคลจะไม่เสียชีวิตหากขาดนิ้วโป้งหรือมือ
ระเบียบวิธีและระบบการคัดแยกผู้ป่วยจำเพาะ > การคัดแยกผู้ป่วยประยุกต์ใช้ในทางปฏิบัติ

ในช่วงเริ่มต้นของเหตุการณ์ ผู้ตอบสนองเหตุการณ์ใช้การคัดแยกกด้วยขอบเขตของผู้ป่วยและการบาดเจ็บ เทคนิคหนึ่งที่มีประโยชน์มาก คือ ระเบียบวิธีการช่วยเหลือผู้ป่วย (Patient Assist Method หรือ PAM) โดยผู้ตอบสนองเหตุการณ์จะตั้งจุดรวมผู้บาดเจ็บ (casualty collection point หรือ CCP) ขึ้นอย่างรวดเร็วและให้คำแนะนำไม่ว่าจะด้วยวิธีการตะโกนหรือใช้ลำโพงขยายเสียง โดยว่า "ผู้ใดต้องการความช่วยเหลือควรย้ายไปยังพื้นที่ที่กันไว้ (CCP)" โดยสามารถดำเนินการหลายอย่างได้พร้อมกัน ได้แก่ การระบุผู้ป่วยที่ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนต้องรับการรักษาในทันที เคลียร์พื้นที่เกิดเหตุ และช่วยหาการช่วยเหลือที่เป็นไปได้แก่ผู้ตอบสนองเหตุการณ์ ผู้ที่สามารถเคลื่อนไหวได้จะย้ายไปยังจุดดังกล่าว โดยผู้ตอบสนองเหตุการณ์จะถามต่อว่า "มีใครที่ยังต้องการความช่วยเหลืออีกหรือไม่ ช่วยตะโกนหรือยกมือขึ้น" ซึ่งจะช่วยแยกผู้ป่วยที่ตอบสนองได้แต่เคลื่อนไหวไม่ได้ ซึ่งจะช่วยให้ผู้ตอบสนองเหตุการณ์สามารถประเมินผู้ป่วยที่เหลือได้อย่างรวดเร็ว จากจุดนั้น ผู้ตอบสนองเหตุการณ์คนแรกจะสามารถระบุผู้ที่ต้องการการดูแลได้อย่างทันที โดยไม่ถูกรบกวนหรือครอบงำด้วยสถานการณ์ แต่การใช้วิธีดังกล่าวจะยึคเอาความสามารถทางการได้ยินเป็นหลัก ผู้พิการทางการได้ยินหรือผู้ที่ได้รับบาดเจ็บจากการระเบิดที่รุนแรงอาจไม่ได้ยินคำแนะนำเหล่านี้
การจำแนกทั่วไป

ในการคัดแยกผู้ป่วยขั้นสูง ผู้บาดเจ็บจะถูกแบ่งเป็นประเภท ตามธรรมเนียมแล้วจะมีอยู่ห้าระดับสอดคล้องกับสีและตัวเลข แม้ว่าอาจจะแตกต่างกันไปตามภูมิภาค
สีดำ / ตามธรรมชาติ คือ ผู้ป่วยที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสมากจนอาจถึงแก่ชีวิตได้จากอาการบาดเจ็บ ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงหรือเป็นวัน (แผลไหม้ขนาดใหญ่ บาดเจ็บสาหัส ปริมาณรังสีทื่ทำให้ถึงแก่ชีวิต) หรือวิกฤติทางการแพทย์ที่คุกคามถึงชีวิตจนไม่มีโอกาสรอดจากศักยภาพการรักษาที่มีอยู้ (หัวใจหยุดเต้น ช็อกเหตุพิษติดเชื้อ บาดแผลรุนแรงบนศีรษะหรือหน้าอก) การรักษามักเป็นการรักษาแบบการบริบาลบรรเทาหรือประคับประคอง เช่น การให้ยาระงับปวด เพื่อบรรเทาความทรมาน
สีแดง / โดยทันที คือ ผู้ป่วยต้องได้รับการผ่าตัดโดยทันทีหรือต้องได้รับการแทรกแซงเพื่อช่วยชีวิต และมีความสำคัญอันดับแรกสำหรับทีมศัลยแพทย์หรือกการลำเลียงไปยังสถานพยาบาลขั้นสูง คนกลุ่มนี้ถือว่า "รอไม่ได้" และมีแนวโน้มจะรอดชีวิตหากได้รับการรักษาทันที
สีแดง / สังเกตอาการ คือ ผู้ป่วยที่มีอาการคงที่ ณ ขณะนั้น แต่จำต้องได้รับการดูแลโดยผู้ที่ได้รับการอบรมและต้องได้รับการคัดแยกผู้ป่วยใหม่บ่อยครั้ง จะต้องได้รับการบริบารในโรงพยาบาล (และจะต้องได้รับการดูแลทันทีภายใต้สถานการณ์ "ปกติ")
สีเขียว / รอ (มีบาดแผลแต่เคลื่อนไหวได้) คือ ผู้ป่วยที่ต้องพบแพทย์ในระยะเวลาหลายชั่วโมงหรือหลายวันแต่ไม่ใช่ทันที โดยอาจได้รับการส่งกลับบ้านและนัดหมายมาใหม่ในวันรุ่งขึ้น (กระดูกหักโดยไม่มีการหักหลายส่วน การบาดเจ็บของเนื้อเยื่ออ่อน)
สีขาว / ปล่อยตัว (มีบาดแผลแต่เคลื่อนไหวได้) คือ ผู้ป่วยที่มีความบาดเจ็บน้อย เพียงได้รับปฐมพยาบาลและการดูแลที่บ้านก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องได้รับการดูแลโดยแพทย์ เป็นการบาดเจ็บเช่นถูกของมีคมเป็นรอย แผลถลอก หรือแผลไหม้เล็กน้อย
โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา

ระวังสับสนกับ โรงเรียนชัยภูมิภักดีชุมพล
| โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา Phakdee Chumphon Wittaya School> ที่ตั้ง |
| --- | --- |
154 หมู่ 3 ตำบลเจาทอง อำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ ประเทศไทย 36260
ข้อมูล
ชื่ออื่น: ภ.พ. (P.D.W)
ประเภท: รัฐบาล, โรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอ
คำขวัญ: บาลี: ปญฺญา โลกสมิ ปชฺโชโต (ปัญญา เป็นแสงสว่าง ในโลก)
สถาปนา: 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2534; 33 ปีก่อน (2534-07-18)
เขตการศึกษา: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชัยภูมิ
หน่วยงานกำกับ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
รหัส: 1036114001
ผู้อำนวยการโรงเรียน: นายวิชญ์พันธ์ ราชานนท์ วิทยฐานะ ผู้อำนวยการชำนาญการพิเศษ
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษาปีที่ 1 – 6
วิทยาเขต: บัวแดงภักดี
สี: สีเขียว – สีเทา
เพลง: มาร์ชภักดีชุมพลวิทยา
เว็บไซต์: www.pdws.ac.th
พระพุทธภักดีชุมพลประทานพร : พระพุทธรูปประจำโรงเรียน
โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ ตั้งอยู่เลขที่ 154 หมู่ 3 บ้านเจาทอง ตำบลเจาทอง อำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ อยู่ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชัยภูมิ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา เปิดทำการเรียนการสอน ครั้งแรกในวันที่ 16 พฤษภาคม 2533 ผู้ก่อตั้งโรงเรียน คือ นายอำนวย พลมณี ผู้อำนวยการโรงเรียนเจียงทองพิทยาคม ในช่วงแรกได้จัดตั้งเป็นโรงเรียนเจียงทองพิทยาคมสาขา ตามนโยบายขยายโอกาสทางการศึกษาและได้ทำการเรียนการสอนในสถานที่ของโรงเรียนบ้านเจาทอง ตำบลเจาทอง กิ่งอำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ ได้เปิดรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 2 ห้อง มีนักเรียน 75 คน กระทั่งสร้างอาคารเรียนชั่วคราวเสร็จจึงได้ย้ายสถานที่มาจัดทำการเรียนการสอนที่อาคารชั่วคราวที่สร้าขึ้นบริเวณที่ตั้งโรงเรียนในปัจจุบัน มีเนื่อที่ 49 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา และได้รับอนุมัติประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนเอกเทศ เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 และกรมสามัญศึกษาได้มีการแต่งตั้งให้ นางสาวศิริวรรณ สนั่นเมือง ศึกษานิเทศก์ จังหวัดชัยภูมิ มาดำรงตำแหน่ง ครูใหญ่และอาจารย์ใหญ่ โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา
ทำเนียบผู้บริหาร

นางสาวศิริรวรรณ สนั่นเมือง ตำแหน่ง ครูใหญ่และอาจารย์ใหญ่
นายอนุพงศ์ ปุณทริกกุล ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
นายประเสริฐ คาดสนิท ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
นายศราวุธ สิงหาราโท ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
นายสงบ ลุนทา ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
นายจริน หงษ์ชัยภูมิ ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
นายปรีชา เคนชมภู ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
นายลำจวน ดิษขุนทด ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
นายศักดา ชัยภัย ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
นายประยูร มังกร ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
นายวิชญ์พันธ์ ราชานนท์ ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ (คนปัจจุบัน)
แสงทอง เกตุอู่ทอง

| สิกขา ฐิตะรดิศ |
| --- | --- |
เกิด: 5 มีนาคม พ.ศ. 2525 (42 ปี) แสงทอง เกตุอู่ทอง
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: พ.ศ. 2541 - ปัจจุบัน
สุพรรณหงส์: พ.ศ. 2550 ผู้แสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง  ไชยา
ThaiFilmDb
สิกขา ฐิตะรดิศ (อังกฤษ: Sikha Thitaradis) ชื่อเล่น จี๊ด เกิดเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2525 เป็นนักแสดง-นางแบบชาวไทย เธอมีพี่น้อง 3 คน เธอเป็นคนสุดท้อง เธอเข้าสู่วงการด้วยการเคยชนะเลิศ โครงการ "STICK & STAR" ของบริษัทกันตนา
ประวัติ

จบมัธยมที่ โรงเรียนเทพลีลา เส้นทางในการเป็นนางแบบของเธอก็สวยงามราบรื่นตั้งแต่เริ่มต้น เพราะความสูงเด่นและบุคลิกไปเตะตา ดวงตา นันทขว้าง ดีไซเนอร์เก๋เจ้าของร้านเสื้อ Soda จับ จี๊ด มาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้ามันส์ เซอร์ Soda Style ถ่ายแฟชั่นตั้งแต่อายุ 16 ปี เข้ากับบุคลิกแบบเด็กสาวรุ่นใหม่ที่ดูมั่นใจ สรรหาความแปลกใหม่ และมีความเป็นตัวของตัวเอง
หลังจากนั้น จี๊ด ก็มีงานถ่ายแบบลงนิตยสารมากขึ้นเรื่อยๆ แทบทุกฉบับ ทั้ง Elle ดิฉัน Lips แพรว สุดสัปดาห์ พลอยแกมเพชร อิมเมจ รวมทั้งงานเดินแบบแทบทุกแคทวอล์คเพราะมีข้อได้เปรียบที่รูปร่างผอมสูง ใส่เสื้อผ้าสวย และยิ่งเป็นนางแบบขายดีในช่วงหน้าร้อน กับชุดว่ายน้ำหลากรูปแบบโชว์หุ่นเซ็กซี่
ด้านชีวิตส่วนตัว เคยคบหาดูใจกับ อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม แต่ท้ายสุด ในเดือนมกราคม 2553 ทั้งคู่ก็ออกมายอมรับว่าเลิกกัน หลังคบกันมานานถึง 4 ปี ปัจจุบัยได้คบหาดูใจกับแฟนไฮโซขลุ่ย ธนา เชาวนปรีชา มานานกว่า 5 ปีแล้ว
ผลงาน > ละครโทรทัศน์

ละครเรื่อง "หัวใจป้ายแดง" พ.ศ. 2542 ช่อง 7
ผลงาน > ภาพยนตร์

ภาพยนตร์เรื่อง "หมานคร" รับบท จิน แสดงคู่กับ มหาสมุทร บุณยรักษ์ (พ.ศ. 2547)
ภาพยนตร์เรื่อง "ไชยา" รับบท หวาน แสดงคู่กับ ธวัชชัย เพ็ญภักดี (พ.ศ. 2550)
ภาพยนตร์เรื่อง "20000 Days รักเธอทุกวัน" (พ.ศ. 2557)
ภาพยนตร์เรื่อง "Hope บ้านสุดป่วน ก๊วนต่างวัย" แสดงคู่กับ ศุภกรณ์ กิจสุวรรณ (พ.ศ. 2557)
ภาพยนตร์เรื่อง "The Isthmus ที่ว่างระหว่างสมุทร" รับบท ดา (พ.ศ. 2558)
ภาพยนตร์เรื่อง "วัยหนุ่ม 2544" (พ.ศ. 2567)
ผลงาน > มิวสิควีดีโอ

เพลง "ไม่เอาคืน" ของ ดัง พันกร บุณยะจินดา (พ.ศ. 2542)
เพลง "ยิ่งโตยิ่งสวย" ศิลปิน แบล็คเฮด (พ.ศ. 2542)
เพลง "คนที่เขาวาดไว้ไม่ใช่เธอ" ของ ดัง พันกร บุณยะจินดา (พ.ศ. 2542)
เพลง "ครึ่งใจ" ของ มิกกี้ ปิยะวัฒน์ เปี่ยมเบี้ย (พ.ศ. 2542)
เพลง "เปลือง" ของ Girl (พ.ศ. 2542)
เพลง "ตอบแทน" ของ ไทรอัมพ์ส คิงดอม (พ.ศ. 2544)
เพลง "สัญญาว่าจะรักเธอ" ของ จีว่า (พ.ศ. 2545)
เพลง "เป็นอะไรที่..." ของ อิงค์ อชิตะ (พ.ศ. 2547)
เพลง "ไม่เอาคืน" ของ ZEAL (พ.ศ. 2566)
แหล่งข้อมูลอื่น

แสงทอง เกตุอู่ทอง (จี๊ด) - ประวัติหนังดี.คอม
instagram แสงทอง เกตุอู่ทอง (จี๊ด)
การพิชิตดินแดนโดยมุสลิม

| การขยายดินแดนของมุสลิมในสมัยแรก |
| --- | --- |
จักรวรรดิโรมันไบแซนไทน์  ซีเรีย -  อาร์เมนีย -  อียิปต์  แอฟริกาเหนือ -  อิตาลีตอนใต้  เปอร์เซียซาสซานิยะห์  เปอร์เซีย -  อัฟกานิสถาน -  อินดัส  จักรวรรดิคาซาร์เตอร์กิก (คอเคซัส)  ราชอาณาจักรวิซิกอธ (ฮิสปาเนีย)  จักรวรรดิจินราชวงศ์ถัง (เอเชียกลาง)
การพิชิตดินแดนโดยมุสลิมยุคต้น หรือ การพิชิตดินแดนของอิสลามยุคต้น (อังกฤษ: Early Muslim conquests; อาหรับ: الْفُتُوحَاتُ الإسْلَامِيَّة อัลฟุตูฮาต อัลอิสลามียะฮ์) หรือ การพิชิตดินแดนโดยชาวอาหรับ เป็นการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมเริ่มขึ้นหลังจากการเสียชีวิตของนบีมุฮัมมัดของศาสนาอิสลามในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ท่านก่อตั้งอาณาจักรทางการเมืองที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในคาบสมุทรอาหรับ ซึ่งขยายต่อเนื่องในสมัยรัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดูนและรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ ในช่วงสูงสุดมีการปกครองของอิสลามที่จัดตั้งขึ้นในสามทวีป (เอเชีย, แอฟริกา และยุโรป) James Buchan นักประวัติศาสตร์ชาวสกอต รายงานว่า: "ในด้านความเร็วและขอบเขต การพิชิตของชาวอาหรับครั้งแรกนั้น เทียบเท่ากับการพิชิตของอเล็กซานเดอร์มหาราช และพวกเขาคงอยู่นานกว่า"
ณ ช่วงสูงสุด ดินแดนที่พิชิตได้มีพื้นที่จากคาบสมุทรไอบีเรีย (ที่เทือกเขาพิเรนีส) ทางตะวันตกถึงอินเดีย (ที่สินธ์) ทางตะวันออก เขตการปกครองของมุสลิมครอบคลุมถึงซิซิลี แอฟริกาเหนือส่วนใหญ่ และตะวันออกกลาง กับคอเคซัสและเอเชียกลาง นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษ เอ็ดเวิร์ด กิบบอน เขียนไว้ใน ประวัติศาสตร์ของการเสื่อมโทรมและการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน (The History of the Decline and Fall of the Roman Empire) ว่า:
ภายใต้การปกครองของประมุขอุมัยยะฮ์องค์สุดท้าย จักรวรรดิอาหรับมีเนื้อที่ที่ใช้เวลาเดินสองร้อยวันตั้งแต่ตะวันออกไปจนถึงตะวันตก - ตั้งแต่ทาร์ทารี (Tartary) และอินเดียไปจนถึงฝั่งทะเลของมหาสมุทรแอตแลนติก...
การพิชิตดินแดนโดยมุสลิมนำมาซึ่งการล่มสลายของจักรวรรดิซาเซเนียนและการสูญเสียดินแดนส่วนใหญ่ของจักรวรรดิไบแซนไทน์ สาเหตุของความสำเร็จของการขยายดินแดนเป็นการยากที่จะเข้าใจเพราะเอกสารที่มาจากสมัยที่ว่ามีหลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย เฟร็ด แมกกรอว ดอนเนอร์ นักวิชาการชาวอเมริกัน เสนอแนะว่าลักษณะการก่อตั้งของรัฐในคาบสมุทรอาหรับด้วยความสอดคล้องกันทางอุดมการณ์ (เช่น ศาสนา) และการประสานสัมพันธ์ในการเดินทัพเป็นปัจจัยสำคัญในความสำเร็จของมุสลิมในการก่อตั้งจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่ภายในระยะเวลาหนึ่งศตวรรษ การประมาณเนื้อที่ของจักรวรรดิกาหลิปมุสลิมเชื่อกันว่ามีเนื้อที่ทั้งหมดกว่า 13 ล้านตารางกิโลเมตร นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่เห็นพ้องกันว่าในช่วงนั้น จักรวรรดิซาเซเนียนและจักรวรรดิไบแซนไทน์ก็เริ่มเสื่อมโทรมลงทั้งทางด้านเศรษฐกิจและการทหารจากการสู้รบระหว่างกันเป็นเวลาหลายทศวรรษอยู่แล้ว
มีข้อเสนอแนะว่าชาวยิวและชาวคริสต์ในดินแดนซาเซเนียนกับไบแซนไทน์บางส่วนมีความไม่พึงพอใจและอาจจะยินดีที่มีมุสลิมเข้ามาปลดปล่อย ซึ่งมีสาเหตุมาจากความขัดแย้งทางศาสนาของทั้งสองจักรวรรดิ อย่างไรก็ตาม สมาพันธรัฐอาหรับคริสเตียนอย่างฆ็อสซานเดิมเป็นพันธมิตรกับไบแซนไทน์ และทั้งกองทัพซาเซเนียนกับไบแซนไทน์ต่อสู่กับกองทัพมุสลิมร่วมกันในยุทธการที่อัลฟิรอฎ ส่วนในกรณีของอียิปต์ไบแซนไทน์, ปาเลสไตน์ และ ซีเรีย ดินแดนเหล่านี้เพิ่งตกไปเป็นของเปอร์เซียไม่กี่ปีก่อนการพิชิตของมุสลิม
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์อิสลาม
การขยายตัวของศาสนาอิสลาม
ฝ่ายตรวจการ

ฝ่ายตรวจการ (อังกฤษ: Censorate) สมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) และราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) เรียก โตวฉาเยฺวี่ยน (จีน: 都察院; พินอิน: Dōuchá Yuàn; "ฝ่ายตรวจการทั่วไป") สมัยก่อนหน้าเรียก ยฺวี่ฉื่อไถ (จีนตัวย่อ: 御史台; จีนตัวเต็ม: 御史臺; พินอิน: Yùshǐ Tái; "หออาลักษณ์หลวง") เป็นหน่วยงานราชการชั้นสูงในจักรวรรดิจีน ตั้งขึ้นครั้งแรกในช่วงราชวงศ์ฉิน (221–207 ปีก่อนคริสตกาล)
ในช่วงราชวงศ์ยฺเหวียนของมองโกล (ค.ศ. 1271–1368) ฝ่ายตรวจการมีบทบาทแข็งขันอย่างยิ่ง ครั้นราชวงศ์หมิง ฝ่ายตรวจการกลายเป็นส่วนหนึ่งของระบบราชการที่มีการรวมศูนย์กลาง มีสถานะเทียบเท่ากระทรวงทั้งหกและสภากลาโหมทั้งห้า ขึ้นตรงต่อองค์จักรพรรดิ
ฝ่ายตรวจการแบ่งออกเป็นสามฝ่าย เรียกว่า "เยฺวี่ยน" (院) คือ
เตี้ยนเยฺวี่ยน (殿院; "ฝ่ายท้องพระโรง") ตรวจสอบพฤติกรรมของข้าราชการขณะเข้าเฝ้า เจ้าหน้าที่ฝ่ายนี้เรียก "เตี้ยนจงชื่อ-ยฺวี่ฉื่อ" (殿中侍御史; "ผู้ตรวจการเข้าเฝ้าในท้องพระโรง")
ไถเยฺวี่ยน (台院; "ฝ่ายโต๊ะทรงอักษร") ตรวจสอบพระราชจริยวัตรของพระมหากษัตริย์ เพื่อให้มั่นใจว่า มิได้ทรงกระทำผิดพลาดประการใด และเพื่อย้ำเตือนถึงพระราชกิจ เจ้าหน้าที่ฝ่ายนี้เรียก "ชื่อ-ยฺวี่ฉื่อ" (侍御史; "ผู้ตรวจการเข้าเฝ้า")
ฉาเยฺวี่ยน (察院; "ฝ่ายตรวจการ") ตรวจสอบพฤติกรรมของข้าราชการส่วนท้องถิ่น เจ้าหน้าที่ฝ่ายนี้เรียก "เจียนฉา-ยฺวี่ฉื่อ" (監察御史; "ผู้ตรวจกำกับ") ซึ่งจะเที่ยวไปตรวจสอบการปฏิบัติงานของข้าราชการในท้องที่ต่าง ๆ
จักรพรรดิฮั่นเกิงฉื่อ

จักรพรรดิเกิงฉื่อแห่งฮั่น หรือ ฮั่นเกิงฉื่อตี้ (更始帝, ? - ค.ศ. 25) เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นที่ฟื้นฟูหลังจากการล่มสลายของราชวงศ์ซินของหวัง หมั่ง พระองค์มีพระนามรองว่า เฉิงกง และได้รับการสถาปนาพระอิสริยยศย้อนหลังเป็น ไหวหยางหวัง โดยจักรพรรดิฮั่นกวังอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก จักรพรรดิเกิงฉื่อถูกมองว่าเป็นจักรพรรดิที่อ่อนแอและไร้ความสามารถ ซึ่งปกครองจักรวรรดิในช่วงสั้น ๆ แต่ไม่สามารถรักษาจักรวรรดิให้คงอยู่ได้ พระองค์ถูกกบฏคิ้วแดงโค่นอำนาจ และถูกสำเร็จโทษเพียงไม่กี่เดือนหลังความพ่ายแพ้
เมื่อหวังหมั่ง สวรรคตในปี ค.ศ. 23 (พ.ศ. 566) องค์ชายหลิวเสวียนจึงขึ้นครองราชย์พระนามว่า จักรพรรดิฮั่นเกิงฉื่อ แต่ครองราชย์ได้เพียง 2 ปี ก็ถูกถอดและสวรรคตในปีนั้น
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย นครศรีธรรมราช

| โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย นครศรีธรรมราช Princess Chulabhorn Science High School Nakhon Si Thammarat |
| --- | --- |

ที่ตั้ง

120 หมู่ที่ 1 ถนนสุนอนันต์ ตำบลบางจาก อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช 80000
ข้อมูล
ชื่ออื่น: จ.ภ.นศ. PCSHSNST
ชื่อเดิม: โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์อัครราชกุมารี นครศรีธรรมราช โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย นครศรีธรรมราช
ประเภท: โรงเรียนรัฐบาล โรงเรียนวัตถุประสงค์พิเศษ โรงเรียนเฉลิมพระเกีรติ
คำขวัญ: ปญฺญา ยตฺถํ วิปสฺสติ : คนย่อมเห็นเนื้อความด้วยปัญญา
สถาปนา: 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 (31 ปี 134 วัน)
ผู้ก่อตั้ง: สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี
หน่วยงานกำกับ: กระทรวงศึกษาธิการ
รหัส: 1003800108
ผู้อำนวยการ: วิชัย ราชธานี
ระดับปีที่จัดการศึกษา: มัธยมศึกษาปีที่ 1-6 สายวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์
วิทยาเขต: นครศรีธรรมราช
สี:    สีน้ำเงิน-สีแสด
เพลง: มาร์ชจุฬาภรณราชวิทยาลัย
สังกัด: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครศรีธรรมราช
ต้นไม้: แคแสด
เว็บไซต์: www.pccnst.ac.th
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย นครศรีธรรมราช (อังกฤษ: Princess Chulabhorn Science High School Nakhon Si Thammarat) เป็นโรงเรียนสหศึกษาให้การศึกษาในระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ทรงเจริญพระชนมายุครบ 3 รอบ ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2536
ประวัติ

โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย นครศรีธรรมราช เป็น 1 ใน 12 โรงเรียนที่กรมสามัญศึกษาจัดตั้งขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในโอกาสที่สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ทรงเจริญพระชนมายุครบ 3 รอบ ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 ด้วยสำนึกในพระกรุณาธิคุณที่ทรงมีต่องานด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม สนองตามพระราชประสงค์ ที่ทรงมุ่งมั่นส่งเสริมคุณภาพชีวิตในด้านความเป็นอยู่ และการศึกษาของประชาชน โดยเฉพาะในท้องถิ่นห่างไกล โดยให้โอกาสแก่เยาวชนที่มีความสนใจและมีความสามารถด้านนี้ตั้งแต่เยาว์วัย โดยมีวัตถุประสงค์ในการจัดตั้งดังนี้
เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสที่สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ทรงเจริญพระชนมายุ ครบ 3 รอบ
เพื่อเป็นสถานศึกษาในระดับมัธยมศึกษาที่ฝึกทักษะความรู้ความสามารถของนักเรียนด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม ตั้งแต่วัยเยาว์ ซึ่งเป็นการเตรียมบุคลากรไว้รองรับโครงการด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของประเทศ
เพื่อส่งเสริมให้นักเรียนที่เรียนดี มีความสามารถทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้มีโอกาสเพิ่มมากขึ้น ในการเข้าเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษา และได้พัฒนาความรู้พื้นฐานในด้านนี้อย่างเข้มข้น นำไปสู่การแก้ปัญหาและปรับปรุงสิ่งแวดล้อมให้ได้ผลอย่างแท้จริง
เพื่อเป็นสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษาตัวอย่าง ในด้านการฝึกอบรมนักเรียน ให้เป็นกุลบุตรกุลสตรี ที่เพียบพร้อมด้วยจริยธรรม สามารถพึ่งพาตนเองได้ และเป็นประโยชน์ต่อสังคม
ในปี พ.ศ. 2551 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานร่วมกับโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์จัดดการเรียนการสอนหลักสูตรวิทยาศาสตร์ของโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ที่โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนละ 1 ห้องเรียน ห้องเรียนละ 24 คน โดยมีโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์เป็นโรงเรียนต้นแบบ และพัฒนาบุคลากร รวมทั้งควบคุมการใช้หลักสูตรตามมาตรฐานของหลักสูตร และในปี พ.ศ. 2552 สำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐานพิจารณาแห่งว่า โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยทั้ง 12 โรงเรียนสามารถจัดการเรียนการสอนตามหลักสูตรวิทยาศาสตร์ได้มาตรฐานเดียวกันกับโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์จึงประกาศ ณ วันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ให้โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยทั้ง 12 แห่งเป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค
ต่อมาเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 คณะรัฐมนตรีได้เห็นชอบ ข้อเสนอของกระทรวงศึกษาธิการ ให้ดำเนินการพัฒนากลุ่มโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยให้เป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค เพื่อเพิ่มโอกาสให้กับผู้มีความสามารถพิเศษด้านคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ซึ่งมีกระจายอยู่ในทุกภูมิภาคทั่วประเทศ โดยเน้นการให้โอกาสกับผู้มีความสามารถพิเศษที่ขาดแคลนทุนทรัพย์ในภูมิภาค โดยมีการพัฒนา ปรับปรุง ส่งเสริม ให้โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยทั้ง 12 แห่ง มีมาตรฐานเทียบเท่าโรงเรียนวิทยาศาสตร์ชั้นนำของนานาชาติ โดยแบ่งเป็นระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ชั้นละ 4 ห้องเรียน และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ชั้นละ 6 ห้องเรียน แต่ละห้องมีนักเรียน 24 คน รวมนักเรียนทั้งหมด 720 คน เริ่มมีการรับนักเรียนเข้าเรียนในหลักสูตรโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาคเป็นรุ่นแรกในปี พ.ศ. 2554
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน

ตราประจำโรงเรียน
แคแสด ต้นไม้ประจำโรงเรียน
สีประจำโรงเรียน