stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
นิทรรศการศิลปะตกรอบ
ที่มา

ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ปารีสเป็นศูนย์กลางของศิลปินทุกสาขาตั้งแต่กวี, จิตรกร, ประติมากร และอื่นๆ ปารีสกลายเป็นสถานที่ที่ต้องไปและเป็นเมืองหลวงของศิลปะของโลก ศิลปินที่ต้องการที่จะสร้างชื่อเสียงก็จะต้องพยายามนำงานเข้าแสดงที่ “ซาลอน” หรือต้องศึกษาในฝรั่งเศส การได้รับเข้าแสดงงานในซาลอนเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อการดำรงอยู่ของศิลปิน ชื่อเสียงและอาชีพอาจจะได้รับการชื่นชูหรือได้รับการโจมตีจนเสียหายก็มาจากการได้รับการยอมรับหรือปฏิเสธโดยซาลอน
ราวคริสต์ทศวรรษ 1830 ห้องแสดงภาพในปารีสก็เริ่มจัดงานแสดงศิลปะขนาดเล็ก ซึ่งเป็นงานแสดงส่วนบุคคลของงานที่ได้รับการปฏิเสธโดยคณะกรรมการตัดสินของซาลอน และอันที่จริงแล้วการแสดงศิลปะตกรอบครั้งใหญ่ของปี ค.ศ. 1863 ก็จัดโดยรัฐบาลฝรั่งเศสเอง ในปีนั้นศิลปินทำการประท้วงคณะกรรมการตัดสินของซาลอนที่ปฏิเสธงานถึง 3,000 ชิ้น ซึ่งเป็นจำนวนงานที่ได้รับการปฏิเสธที่สูงกว่าปกติ ประกาศอย่างเป็นทางการกล่าวว่า “เราต้องการที่จะให้ประชาชนเป็นผู้ตัดสินว่าการประท้วงการตัดสินของคณะกรรมการนี้ยุติธรรมหรือไม่ด้วยตนเอง” จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 จึงมีพระราชประกาศให้ศิลปินที่ถูกปฏิเสธงานนำงานไปตั้งแสดงในบริเวณที่ติดกับบริเวณที่มีการจัดนิทรรศการศิลปะแห่งปารีสอย่างเป็นทางการได้
นักวิพากษ์ศิลป์และมหาชนต่างก็เย้ยหยันงาน “ตกรอบ” ที่รวมทั้งงานจิตรกรรมที่ในปัจจุบันเป็นงานที่มีชื่อเสียงเช่นงาน “อาหารกลางวันบนลานหญ้า” (Le déjeuner sur l'herbe) โดยเอดวด มาเนท์ และภาพ “สตรีในชุดขาว” โดยเจมส์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์ แต่การแสดงก็ได้รับความสนใจพอที่จะทำให้เกิดการเขียนแนวการเขียนแบบอาวองการ์ดขึ้น จากแรงยุยงของมาเนท์จิตรกรอิมเพรสชันนิสม์ก็เริ่มแสดงงานเขียนนอกนิทรรศการศิลปะแห่งปารีสกันมากขึ้นเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1874 และประสบกับความสำเร็จ หลังจากนั้นก็ได้มีการจัด “นิทรรศการศิลปะตกรอบ” ขึ้นในกรุงปารีสในปี ค.ศ. 1874, ค.ศ. 1875 และ ค.ศ. 1886 จากนั้นความนิยมของงานนิทรรศการศิลปะแห่งปารีสก็เริ่มจะวายลง
นีกอลา อูดีโน

| นีกอลา ชาร์ล อูดีโน |
| --- | --- |
นีกอลา ชาร์ล อูดีโน
เกิด: 25 เมษายน ค.ศ. 1767(1767-04-25) บาร์-เลอ-ดุก, ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต: 13 กันยายน ค.ศ. 1848(1848-09-13) (81 ปี) ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
รับใช้:  ฝรั่งเศส
ชั้นยศ: จอมพลแห่งฝรั่งเศส
งานอื่น: ข้าหลวงแห่งเลแซ็งวาลีด (ค.ศ. 1842–1847)
นีกอลา ชาร์ล อูดีโน (ฝรั่งเศส: Nicolas Charles Oudinot) เป็นนายพลในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสและเป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศส เขามีกิตติศัพท์จากการได้รับรอยแผลถึง 34 ครั้งจากการสู้รบ ทั้งสะเก็ดปืนใหญ่ กระสุนปืน คมดาบ และถูกแทง ชื่อของเขาเป็นหนึ่งในรายนามที่ถูกจารึกไว้ใต้อาร์กเดอทรียงฟ์เดอเลตวล ใน ค.ศ. 1808 เขาได้รับอวยยศจากจักรพรรดินโปเลียนเป็นเคานต์แห่งจักรวรรดิฝรั่งเศส และในปีต่อมาได้เป็นดยุกแห่งเร็กกีโอ (Duc de Reggio)
ภายหลังนโปเลียนสิ้นอำนาจ เขายอมรับใช้คณะรัฐบาลใหม่ และได้รับแต่งตั้งเป็นขุนนางโดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 แห่งราชวงศ์บูร์บงที่ฟื้นฟูขึ้นใหม่ เขาเป็นหนึ่งในอดีตแม่ทัพจักรวรรดิไม่กี่คนที่ปฏิเสธกลับไปรับใช้เจ้านายเก่าเมื่อครั้งนโปเลียนหนีออกจากเกาะเอลบาใน ค.ศ. 1815
| ด ค กจอมพลแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ปีแยร์ โอเฌอโร ·  ฌ็อง-บาติสต์ แบร์นาด็อต ·  หลุยส์-อาแล็กซ็องดร์ แบร์ตีเย ·  ฌ็อง-บาติสต์ แบซีแยร์ ·  กีโยม-มารี-อาน บรูน ·  หลุยส์-นีกอลา ดาวู ·  โลร็อง เดอ กูวียง แซ็ง-ซีร์ ·  แอมานุแอล เดอ กรูชี ·  ฌ็อง-บาติสต์ ฌูร์ด็อง ·  ฟร็องซัว คริสต็อฟ แกแลร์มาน ·  ฌ็อง ลาน ·  ฟร็องซัว โฌแซ็ฟ เลอแฟฟวร์ ·  ฌัก มักดอนาลด์ ·  โอกุสต์ เดอ มาร์มง ·  อ็องเดร มาเซนา ·  บง-อาดรีแอ็ง ฌาโน เดอ มงแซ · เอดัวร์ มอร์ตีเย · ฌออากีม มูว์รา · มีแชล แน · นีกอลา อูดีโน · กาเตอรีน-ดอมีนิก เดอ เปรีญง · ยูแซฟ ปอญาตอฟสกี · ฌ็อง-มาตีเยอ-ฟีลีแบร์ เซรูว์รีเย · นีกอลา ฌ็อง-เดอ-ดีเยอ ซูลต์ · หลุยส์-กาบรีแยล ซูว์แช · โกลด วิกตอร์-แปแร็ง | ปีแยร์ โอเฌอโร ·  ฌ็อง-บาติสต์ แบร์นาด็อต ·  หลุยส์-อาแล็กซ็องดร์ แบร์ตีเย ·  ฌ็อง-บาติสต์ แบซีแยร์ ·  กีโยม-มารี-อาน บรูน ·  หลุยส์-นีกอลา ดาวู ·  โลร็อง เดอ กูวียง แซ็ง-ซีร์ ·  แอมานุแอล เดอ กรูชี ·  ฌ็อง-บาติสต์ ฌูร์ด็อง ·  ฟร็องซัว คริสต็อฟ แกแลร์มาน ·  ฌ็อง ลาน ·  ฟร็องซัว โฌแซ็ฟ เลอแฟฟวร์ ·  ฌัก มักดอนาลด์ ·  โอกุสต์ เดอ มาร์มง ·  อ็องเดร มาเซนา ·  บง-อาดรีแอ็ง ฌาโน เดอ มงแซ · เอดัวร์ มอร์ตีเย · ฌออากีม มูว์รา · มีแชล แน · นีกอลา อูดีโน · กาเตอรีน-ดอมีนิก เดอ เปรีญง · ยูแซฟ ปอญาตอฟสกี · ฌ็อง-มาตีเยอ-ฟีลีแบร์ เซรูว์รีเย · นีกอลา ฌ็อง-เดอ-ดีเยอ ซูลต์ · หลุยส์-กาบรีแยล ซูว์แช · โกลด วิกตอร์-แปแร็ง |  |
นีกอลา เลออนาร์ ซาดี การ์โน

ซาดี การ์โน
นีกอลา เลออนาร์ ซาดี การ์โน (ฝรั่งเศส: Nicolas Léonard Sadi Carnot) เป็นนักฟิสิกส์และนายทหารยุทธโยธาชาวฝรั่งเศส ซึ่งคิดค้นทฤษฎีเครื่องจักรความร้อน จากงานวิจัยเรื่อง Reflections on the Motive Power of Fire ในปี ค.ศ.1824 ปัจจุบันทฤษฎีนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "วัฏจักรการ์โน" เป็นผู้วางรากฐานกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์ หรืออาจกล่าวได้ว่าเขาเป็นนักอุณหพลศาสตร์คนแรกของโลก ซึ่งคิดค้นหลักการพื้นฐานต่าง ๆ มากมายเช่น ประสิทธิภาพการ์โน ทฤษฎีการ์โน เครื่องจักรความร้อนการ์โน เป็นต้น
ซาดี การ์โน เกิดในกรุงปารีส เป็นบุตรชายคนโตของแลแซร์ การ์โน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงคราม ขามีน้องชายนามว่า อีปอลิต การ์โน (Hippolyte Carnot) ซึ่งเป็นบิดาของประธานาธิบดีมารี ฟร็องซัว ซาดี การ์โน
เมื่อซาดี การ์โน มีอายุสิบหกปี ได้เข้าศึกษาที่วิทยาลัยโพลีเทคนิค École ที่ซึ่งมีอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงเช่น ซีเมอง เดอนี ปัวซง และอ็องเดร-มารี อ็องแปร์  หลังจบการศึกษาเขาได้เป็นนายทหารในกองทัพบกฝรั่งเศส ต่อมาจึงได้ให้ความสนใจในงานวิจัยทางด้านฟิสิกส์ โดยเฉพาะทฤษฎีเกี่ยวกับความร้อน อย่างไรก็ตามในปี 1815 นโปเลียนถูกโค่นอำนาจ พ่อของเขาก็ต้องลี้ภัยไปปรัสเซีย การ์โนต้องออกจากกองทัพฝรั่งเศส และใช้เวลาไปกับการวิจัยและเขียนหนังสือ
การ์โนเผยแพร่บทความเรื่อง Réflexions sur la puissance motrice du feu ("Reflections on the Motive Power of Fire") ในปี ค.ศ.1824 ขณะอายุ 28 ปี ซึ่งเป็นยุคเครื่องจักรไอน้ำเฟื่องฟู บทความอธิบายถึงเครื่องจักรความร้อนในลักษณะต่างๆ โดยพยายามอธิบายเหตุผลว่า เครื่องจักรไอน้ำที่ใช้ไอน้ำความร้อนสูงจะทำงานได้ดีกว่าเนื่องจากอุณหภูมิของระบบที่สูงกว่าอุณหภูมิภายนอก ทฤษฎีของการ์โนไม่ได้ช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพของเครื่องจักรไอน้ำ มันจึงไม่ค่อยได้รับความสนใจนัก
การ์โนเสียชีวิตจากอหิวาตกโรคเมื่อปี ค.ศ. 1832 ขณะอายุเพียง 36 ปี เครื่องใช้ส่วนตัวรวมทั้งงานเขียนของเขาถูกนำไปฝังทั้งหมดเพื่อป้องกันการติดเชื้อ จึงเหลืองานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่ปรากฏต่อมาในปัจจุบันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
งานเขียนของการ์โนเป็นที่รู้จักขึ้นมาเนื่องจากเอมีล กลาแปรง (Émile Clapeyron) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส นำไปปรับปรุงต่อยอดความคิดในปี ค.ศ.1834 หลังจากนั้น เคลาซิอุสและเคลวิน ได้พัฒนาแนวคิดเรื่องเอนโทรปีและกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์ ออกมาในที่สุด
นัสซิงเบ เอยาเดมา

| นัสซิงเบ เอยาเดมา |
| --- | --- |


ประธานาธิบดีโตโกคนที่ 5
ดำรงตำแหน่ง 14 เมษายน พ.ศ. 2510 – 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548
ก่อนหน้า: Kléber Dadjo
ถัดไป: โฟร์ กนาซีง-กเบ
 
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 26 ธันวาคม พ.ศ. 2480 ปียา โตโกของฝรั่่งเศส
เสียชีวิต: 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 (67 ปี)
เชื้อชาติ: โตโก
พรรคการเมือง: Rassemblement du peuple togolais

นัสซิงเบ เอยาเดมา (ฝรั่งเศส: Gnassingbé Eyadéma, 26 ธันวาคม พ.ศ. 2480 − 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548) เป็นอดีตประธานาธิบดีของประเทศโตโก ดำรงอยู่ในตำแหน่งเป็นเวลา 38 ปี (พ.ศ. 2510 − 2548) ซึ่งนับเป็นการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีที่นานที่สุดในทวีปแอฟริกา ถึงแก่อสัญกรรมด้วยอาการกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ระหว่างการเดินทางไปรักษาตัวที่ประเทศฝรั่งเศส
ประวัติ

เอยาเดมาเกิดในครอบครัวชาวนาเผ่าคาบิเยทางตอนเหนือของประเทศโตโก เขาเคยเข้าร่วมกับกองทัพของฝรั่งเศสและเคยไปรบในอินโดจีนและแอลจีเรีย ก่อนที่จะกลับสู่โตโกใน พ.ศ. 2505 ในปีถัดมา เขาก่อรัฐประหารยึดอำนาจประธานาธิบดีซิลวานัส โอลิมพิโอ และสนับสนุนให้นิโคลาส กรูนิสกี้ มารับตำแหน่งผู้นำประเทศแทน แต่ใน พ.ศ. 2510 เขาก็ก่อรัฐประหารขึ้นอีกครั้ง และขึ้นดำรงตำแหน่งประธาธิบดีของโตโกเองด้วยอายุ 29 ปี
เอยาเดมาได้รับความนิยมมากในช่วงแรกที่รับตำแหน่งประธานาธิบดี แต่ด้วยความเป็นเผด็จการและสภาพเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ทำให้ความนิยมนั้นตกลงอย่างรวดเร็ว เขาโดนลอบสังหารหลายครั้งแต่ก็รอดมาได้ทุกครั้ง เมื่อกระแสต่อต้านรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เอยาเดมาก็ยอมให้มีการเลือกตั้งขึ้นในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2536 ผลการเลือกตั้งปรากฏว่าเอยาเดมาชนะไปด้วยคะแนน 96.42% เพราะไม่มีคู่แข่งที่น่าเชื่อถือ เขาชนะการเลือกตั้งอีกครั้งใน พ.ศ. 2541 และเป็นประธานาธิบดีต่ออีกสมัย แม้จะมีเสียงวิพากษณ์วิจารณ์ถึงความไม่โปร่งใสและการละเมิดสิทธิมนุษยชนในการเลือกตั้งครั้งนี้ เอยาเดมาสัญญาว่าจะยอมลงจากตำแหน่งเมื่อหมดวาระใน พ.ศ. 2546 แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องทำตามสัญญา เขายอมที่จะ "เสียสละอีกครั้ง" เพื่อความสงบและความมั่นคงของประเทศด้วยการเป็นประธานาธิบดีต่อไป
เอยาเดมาปกครองประเทศโตโกอย่างเผด็จการมาโดยตลอด ทำให้ประเทศขาดระบบจัดการปัญหาต่าง ๆ เมื่อเขาเสียชีวิตลงใน พ.ศ. 2548 ด้วยโรคหัวใจ นักวิจารณ์เกรงว่าโตโกจะเกิดปัญหาความขัดแย้งภายในเหมือนประเทศโกตดิวัวร์
แหล่งข้อมูลอื่น

Gnassingbé Eyadéma Biography. Brief Biographies - JRank Articles. (ในภาษาอังกฤษ)
| ด ค กประธานาธิบดีโตโก |
| --- | --- | --- |
|  Sylvanus Olympio  Emmanuel Bodjollé  Nicolas Grunitzky  Kléber Dadjo  นัสซิงเบ เอยาเดมา  โฟร์ กนาซีง-กเบ  Bonfoh Abass*  โฟร์ กนาซีง-กเบ  |  Sylvanus Olympio  Emmanuel Bodjollé  Nicolas Grunitzky  Kléber Dadjo  นัสซิงเบ เอยาเดมา  โฟร์ กนาซีง-กเบ  Bonfoh Abass*  โฟร์ กนาซีง-กเบ  |  |
| * ระหว่าง | * ระหว่าง |  |
| ด ค กประธานองค์การเอกภาพแอฟริกาและสหภาพแอฟริกา |
| --- | --- |
องค์การเอกภาพแอฟริกา:  เฮลี เซลาสซีที่ 1  ญะมาล อับดุนนาศิร  กวาเม อึนกรูมา  โจเซฟ อาเทอร์ แอนคราห์  เฮลี เซลาสซีที่ 1  โมบูตู เซเซ เซโก  ฮูอารี บูเมเดียน  อาห์มาดู อายีโจ  เคนเนท คาอุนดา  มกตาร์ อุลด์ แดดดา  ฮัสซัน 2  ยาคูบู โกวอน  ไซอัด บาร์รี  อีดี อามิน  ซีวูซอร์ รัมกูลัม  โอมาร์ บองโก  ญะอ์ฟัร อันนิมัยรี  วิลเลียม โทลเบิร์ต  เลออปอล เซดาร์ ซ็องกอร์  เซียกา สตีเวนส์  แดเนียล อาแรป มอย  เมินกึสทู ฮัยเลอ มารียัม  จูเลียส ไนเรอร์  แอ็บดู ดียุฟ  เดอนี ซาซู-อึนแกโซ  เคนเนท คาอุนดา  โมสซา ตราโอเร่  ฮุสนี มุบาร็อก  โยเวรี มูเซเวนี  อิบราฮิม บาบันกิดา  แอ็บดู ดียุฟ  ฮุสนี มุบาร็อก  ซีน อัลอาบิดีน บิน อะลี  เมเลส เซนาวี  ปอล บียา  รอเบิร์ต มูกาบี  แบลซ กงปาออเร  อับดุลอะซีซ บูเตฟลีกา  นัสซิงเบ เอยาเดมา  เฟรเดอริก ชิลูบา  เลวี่ เอ็มวานาวาซา 
สหภาพแอฟริกา:  ทาบอ อึมแบกี  ฌูวากิง ชีซานู  โอลูแชกุง ออบาซันจอ  เดอนี ซาซู-อึนแกโซ  จอห์น คูฟูร์  จากายา กิกเวเต  มูอัมมาร์ กัดดาฟี  บิงกู วา มุทาริกา  เตโอโดโร โอเบียง อึงเกมา อึมบาโซโก  ตอมา ยายี บอนี  ไฮเลมาเรียม เดซาเลกน  มุฮัมมัด อูลด์ อับดุลอะซีซ  รอเบิร์ต มูกาบี  อีดริส เดบี  อาลฟา กงเด  พอล คากาเม  อับเดล ฟัตตอห์ เอล-ซิซี  ไซริล รามาโฟซา  เฟลิกซ์ ชีเซเกดี  มากี ซาล  อะซาลี อะษุมานี  โมฮาเหม็ด อูลด์ กาซูอานี 
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  FAST  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  สหรัฐ  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef
ที่ประชุมใหญ่ว่าด้วยการชั่งตวงวัด

ที่ประชุมใหญ่ว่าด้วยการชั่งตวงวัด (อังกฤษ: General Conference on Weights and Measures; ฝรั่งเศส: Conférence générale des poids et mesures, ย่อ: CGPM (ซีจีพีเอ็ม)) เป็นหนึ่งในสามองค์การซึ่งจัดตั้งขึ้นเพื่อรักษาระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ (SI) ภายใต้เงื่อนไขของอนุสัญญาสนธิสัญญาเมตริก ค.ศ. 1875 การประชุมจัดขึ้นในแซฟวร์ ชานกรุงปารีส ทุกสี่ถึงหกปี โดยสมาชิกเพิ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1900 เป็น 21 สมาชิก ในปี ค.ศ. 1950 เพิ่มเป็น 32 สมาชิก ในปี ค.ศ. 2001 เพิ่มเป็น 49 สมาชิก ในปี ค.ศ. 2002 ซีจีพีเอ็มมีสมาชิกจำนวน 51 สมาชิกผู้แทนของรัฐและ 10 สมาชิกสบทบอื่น ๆ หลังจากนั้นที่ประชุมดังกล่าวมีผู้แทนจาก 52 รัฐสมาชิกและสมาชิกสมทบอื่นอีก 26 สมาชิก และในปี ค.ศ. 2018 ซีจีพีเอ็มมีสมาชิกทั้งสิ้นรวม 59 รัฐสมาชิกและ 42 สมาชิกสบทบ
ประวัติการประชุม

การประชุมเกิดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1889 จนถึงปี ค.ศ. 2022 ซีจีพีเอ็มมีการประชุมเกิดขึ้นทั้งหมด 27 ครั้ง
ครั้งที่ 1 (ค.ศ. 1889)
ครั้งที่ 2 (ค.ศ. 1897)
ครั้งที่ 3 (ค.ศ. 1901)
ครั้งที่ 4 (ค.ศ. 1907)
ครั้งที่ 5 (ค.ศ. 1913)
ครั้งที่ 6 (ค.ศ. 1921)
ครั้งที่ 7 (ค.ศ. 1927)
ครั้งที่ 8 (ค.ศ. 1933)
ครั้งที่ 9 (ค.ศ. 1948)
ครั้งที่ 10 (ค.ศ. 1954)
ครั้งที่ 11 (ค.ศ. 1960)
ครั้งที่ 12 (ค.ศ. 1964)
ครั้งที่ 13 (ค.ศ. 1967)
ครั้งที่ 14 (ค.ศ. 1971)
ครั้งที่ 15 (ค.ศ. 1975)
ครั้งที่ 16 (ค.ศ. 1979)
ครั้งที่ 17 (ค.ศ. 1983)
ครั้งที่ 18 (ค.ศ. 1987)
ครั้งที่ 19 (ค.ศ. 1991)
ครั้งที่ 20 (ค.ศ. 1995)
ครั้งที่ 21 (ค.ศ. 1999)
ครั้งที่ 22 (ค.ศ. 2003)
ครั้งที่ 23 (ค.ศ. 2007)
ครั้งที่ 24 (ค.ศ. 2011)
ครั้งที่ 25 (ค.ศ. 2014)
ครั้งที่ 26 (ค.ศ. 2018)
ครั้งที่ 27 (ค.ศ. 2022)
สมาชิก > รัฐสมาชิก

รัฐสมาชิก 59 รัฐ ได้แก่
อาร์เจนตินา (1877)

 ออสเตรเลีย (1947)

 ออสเตรีย (1875)

 เบลเยียม (1875)

 บราซิล (1921)

 บัลแกเรีย (1911)

 แคนาดา (1907)

 ชิลี (1908)

 จีน (1977)

 โคลอมเบีย (2012)

 โครเอเชีย (2008)

 เช็กเกีย (1922)

 เดนมาร์ก (1875)

 อียิปต์ (1962)

 ฟินแลนด์ (1923)

 ฝรั่งเศส (1875)

 เยอรมนี (1875)

 กรีซ (2001)

 ฮังการี (1925)

 อินเดีย (1997)

 อินโดนีเซีย (1960)

 อิหร่าน (1975)

 อิรัก (2013)

 ไอร์แลนด์ (1925)

 อิสราเอล (1985)

 อิตาลี (1875)

 ญี่ปุ่น (1885)

 คาซัคสถาน (2008)

 เคนยา (2010)

 ลิทัวเนีย (2015)

 มาเลเซีย (2001)

 เม็กซิโก (1890)

 มอนเตเนโกร (2018)

 เนเธอร์แลนด์ (1929)

 นิวซีแลนด์ (1991)

 นอร์เวย์ (1875)

 ปากีสถาน (1973)

 โปแลนด์ (1925)

 โปรตุเกส (1876)

 โรมาเนีย (1884)

 รัสเซีย (1875)

 ซาอุดีอาระเบีย (2011)

 เซอร์เบีย (2001)

 สิงคโปร์ (1994)

 สโลวาเกีย (1922)

 สโลวีเนีย (2016)

 แอฟริกาใต้ (1964)

 เกาหลีใต้ (1959)

 สเปน (1875)

 สวีเดน (1875)

 สวิตเซอร์แลนด์ (1875)

 ไทย (1912)

 ตูนิเซีย (2012)

 ตุรกี (1875)

 ยูเครน (2018)

 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (2015)

 สหราชอาณาจักร (1884)

 สหรัฐ (1878)

 อุรุกวัย (1908)

 เวเนซุเอลา (1879)
สมาชิก > รัฐสมาชิก > สมาชิกสมทบ

เมื่อครั้งการประชุมครั้งที่ 21 ของ CGPM เมื่อตุลาคม ค.ศ. 1999,หมวดของ "สมาชิกสมทบ" เริ่มก่อตั้งขึ้นสำหรับประเทศที่ยังมิได้เข้าเป็นสมาชิกรัฐ BIPM members พร้อมด้วย สหภาพเศรษฐกิจs.
แอลเบเนีย (2007)

 อาเซอร์ไบจาน (2015)

 บังกลาเทศ (2010)

 เบลารุส (2003)

 โบลิเวีย (2008)

 บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (2011)

 บอตสวานา (2012)

 Chinese Taipei (2002)

 คอสตาริกา (2004)

 คิวบา (2000)

 เอกวาดอร์ (2000)

 เอสโตเนีย (2005)

 เอธิโอเปีย (2018)

 จอร์เจีย (2008)

 กานา (2009)

 ฮ่องกง (2000)

 จาเมกา (2003)

 คูเวต (2018)

 ลัตเวีย (2001)

 ลักเซมเบิร์ก (2014)

 มาซิโดเนียเหนือ (2006)

 มอลตา (2001)

 มอริเชียส (2010)

 มอลโดวา (2007)

 มองโกเลีย (2013)

 นามิเบีย (2012)

 โอมาน (2012)

 ปานามา (2003)

 ปารากวัย (2009)

 เปรู (2009)

 ฟิลิปปินส์ (2002)

 กาตาร์ (2016)

 เซเชลส์ (2010)

 ศรีลังกา (2007)

 ซูดาน (2014)

 ซีเรีย (2012)

 แทนซาเนีย (2018)

 อุซเบกิสถาน (2018)

 เวียดนาม (2003)

 แซมเบีย (2010)

 ซิมบับเว (2010)
ดูเพิ่ม

ระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ
นักบุญเจอโรม

| นักบุญเจอโรม |
| --- | --- |
“นักบุญเจอโรม” อัลเบรชท์ ดือเรอร์
บาทหลวงและนักปราชญ์แห่งคริสตจักร
เกิด: ราว ค.ศ. 347 หมู่บ้านสไตรดอน บริเวณดัลเมเชีย
เสียชีวิต: 30 กันยายน ค.ศ. 420 เบธเลเฮม แคว้นยูเดีย (ปัจจุบันประเทศอิสราเอล)
นิกาย: โรมันคาทอลิก  ลูเทอแรน  อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์  คอปติกออร์ทอดอกซ์
สักการสถานหลัก: มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร
วันฉลอง: 30 กันยายน
สัญลักษณ์: สิงโต, เสื้อคาร์ดินัล, กางเขน, หัวกะโหลก, นักศึกษาไบเบิล, นกฮูก, หนังสือและเครื่องเขียน
องค์อุปถัมภ์: นักโบราณคดี, ผู้ศึกษาไบเบิล, บรรณารักษ์, ห้องสมุด, เด็กนักเรียน, นักแปล
นักบุญเจอโรม หรือ นักบุญเยโรม (อังกฤษ: Jerome; ละติน: Eusebius Sophronius Hieronymus; กรีก: Ευσέβιος Σωφρόνιος Ιερώνυμος) เป็นบาทหลวงชาวโรมัน เกิดเมื่อประมาณปี ค.ศ. 347 ที่หมู่บ้านสไตรดอน บริเวณดัลเมเชีย  และเสียชีวิตเมื่อประมาณวันที่ 30 กันยายน ปี ค.ศ. 420 ที่เบธเลเฮม แคว้นยูเดีย (ปัจจุบันประเทศอิสราเอล) นักบุญเจอโรมเป็นที่รู้จักกันในผลงานการแปลคัมภีร์ไบเบิลจากภาษากรีกและภาษาฮีบรูเป็นภาษาละติน นอกจากนั้นนักบุญเจอโรมยังเป็นนักป้องกันคริสต์ศาสนา (Christian apologist) คัมภีร์ไบเบิลฉบับของนักบุญเจอโรม หรือที่เรียกว่า “Vulgate” ยังเป็นคัมภีร์ฉบับสำคัญของคริสตจักรโรมันคาทอลิก นักบุญเจอโรมได้รับการประกาศเป็นนักบุญและเป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักร  นอกจากนั้นนักบุญเจอโรมก็ยังเป็นนักบุญในคริสตจักรออร์ทอดอกซ์และรู้จักกันในชื่อ “St. Jerome of Stridonium” หรือ “Blessed Jerome” (“Blessed” คนละความหมายกับ “บุญราศี” ที่ใช้กันทางตะวันตก)
ในทางศิลปะของโรมันคาทอลิกนักบุญเจอโรมเป็นองค์อุปถัมภ์นักเทววิทยา จะเป็นรูปคาร์ดินัลเคียงข้างนักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป  นักบุญแอมโบรสแห่งมิลาน และสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 บางครั้งรูปนักบุญเจอโรมก็จะเป็นชายที่เกือบไม่มีเสี้อผ้าบนร่างกายอย่างนักพรต anchorite และมีเพียงกางเขน หัวกะโหลก คัมภีร์ไบเบิล และหมวกคาร์ดินัลสีแดงหรือเครื่องหมายอย่างใดอย่างหนึ่งที่แสดงฐานะว่าเป็นคาร์ดินัล ในห้องแคบ ๆ ที่อาศัย บางครั้งก็จะมีสิงโตในรูปด้วยเพราะมีตำนานว่านักบุญเจอโรมช่วยถอนหนามที่ตำอุ้งเท้าสิงห์โตออก และบางครั้งก็จะมีนกฮูกซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความมีปัญญา เครื่องเขียนหรือทรัมเป็ตแห่งการพิพากษาครั้งสุดท้ายก็เป็นสัญลักษณ์อีกอย่างหนี่งที่ใช้
ดูเพิ่ม

นักปราชญ์แห่งคริสตจักร
สมุดภาพ

ภาพโดย อัลเบรชท์ ดือเรอร์เป็น นักบุญเจอโรมแต่งตัวอย่างนักพรต มีสิงห์โต, หนังสือ และ หมวกคาร์ดินัล
“นักบุญเจอโรมในป่า”
ราว ค.ศ. 1448-1451 โดย อันเดรอา มันเตญญา
“นักบุญเจอโรม”
โดย การาวัจโจ
“นักบุญเจอโรม”
กับหัวกะโหลกและหนังสือ
โดย Marinus Claesz. van Reymerswaele
| ด ค กนักปราชญ์แห่งคริสตจักร |
| --- | --- |
 เกรกอรี  แอมโบรส  ออกัสตินแห่งฮิปโป  เจอโรม  จอห์น คริสซอสตอม  เบซิลแห่งเซซาเรีย  เกรกอรีแห่งนาเซียนซัส  อะทาเนเชียสแห่งอะเล็กซานเดรีย  ซิริลแห่งอะเล็กซานเดรีย  ซิริลแห่งเยรูซาเลม  จอห์นแห่งดามัสกัส  บีด  เอเฟรมแห่งซีเรีย  ทอมัส อไควนัส  โบนาเวนตูรา  แอนเซล์มแห่งแคนเทอร์เบอรี  อีซีโดโรแห่งเซบิยา  ปีเตอร์ คริสโซโลกัส  ลีโอที่ 1  ปีเตอร์ เดเมียน  แบร์นาร์แห่งแกลร์โว  อีแลร์แห่งปัวตีเย  อัลฟอนโซ มาเรีย เด ลีกูโอรี  ฟร็องซัว เดอ ซาล  ปีเตอร์ กานิส  ยอห์นแห่งไม้กางเขน  โรแบร์โต เบลลาร์มีโน  อัลแบร์ตุส มาญุส  แอนโทนีแห่งปาดัว  โลเรนโซแห่งบรินดีซี  เตเรซาแห่งอาบีลา  กาเตรีนาแห่งซีเอนา  เตแรซแห่งลีซีเยอ  ยอห์นแห่งอาบีลา  ฮิลเดการ์ดแห่งบิงเงิน
นิวแคลิโดเนีย

| นิวแคลิโดเนีย Nouvelle Calédonie (ฝรั่งเศส) |
| --- | --- |
   ธงชาติ    ตราแผ่นดิน  
เพลงชาติ: La Marseillaise

เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด: นูเมอา
ภาษาราชการ: ภาษาฝรั่งเศส
การปกครอง: ดินแดนโพ้นทะเล

• ประธานาธิบดี : แอมานุแอล มาครง
• ข้าหลวงใหญ่ : ฌอง-ฌัก บร็อต
• หัวหน้ารัฐบาล : ฮาโรลด์ มาร์ติน
 
สภานิติบัญญัติ: รัฐสภา
ดินแดนโพ้นทะเล

• ตั้งแต่ปี : พ.ศ. 2396
 
พื้นที่
• รวม: 19,058 ตารางกิโลเมตร (7,358 ตารางไมล์) (~151)
• แหล่งน้ำ (%): พื้นดิน: 18,575.5 กม.²
ประชากร
• ม.ค. 2548 ประมาณ: 232,258 (181)
• สำมะโนประชากร ก.ย. 2547: 230,789
• ความหนาแน่น: 12.5 ต่อตารางกิโลเมตร (32.4 ต่อตารางไมล์) (~172)
จีดีพี (อำนาจซื้อ) : 2546 (ประมาณ)
• รวม: 3.158 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (170)
• ต่อหัว: 15,000 ดอลลาร์สหรัฐ (65)
สกุลเงิน: ฟรังก์ซีเอฟพี (XPF (CFP franc))
เขตเวลา: UTC+11
รหัสโทรศัพท์: 687
โดเมนบนสุด: .nc
นิวแคลิโดเนีย (อังกฤษ: New Caledonia) หรือ นูแวล-กาเลโดนี (ฝรั่งเศส: Nouvelle-Calédonie) ชื่ออื่น ๆ ที่นิยมเรียกได้แก่ "คานากี" (Kanaky) และ "เลอกายู" (Le Caillou) เคยเป็น "อาณานิคมพิเศษ (sui generis collectivity)" (ในทางปฏิบัติ ดินแดนโพ้นทะเล) ของประเทศฝรั่งเศส ประกอบด้วยเกาะหลัก (เกาะกร็องด์แตร์, Grande Terre) และเกาะเล็ก ๆ อื่น ๆ ตั้งอยู่ในภูมิภาคเมลานีเซียในมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกเฉียงใต้
นิวแคลิโดเนียมีเนื้อที่ 18,575.5 ตารางกิโลเมตร มีขนาดเป็นครึ่งหนึ่งของเกาะไต้หวัน ประชากรที่สำรวจได้เมื่อพ.ศ. 2547 มีอยู่ 230,789 คน มีรหัสประเทศโดเมนระดับบนสุดในอินเทอร์เน็ต ว่า .nc เมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของนิวแคลิโดเนียคือ นูเมอา (Nouméa) หน่วยเงินคือ ฟรังก์ซีเอฟพี
ตั้งแต่พ.ศ. 2529 คณะกรรมการของสหประชาชาติว่าด้วยการยกเลิกอาณานิคม (UN Committee on Decolonization) ได้รวมนิวแคลิโดเนียไว้ในรายชื่อดินแดนที่ไม่ปกครองตนเองของสหประชาชาติ (United Nations list of Non-Self-Governing Territories) ซึ่งนิวแคลิโดเนียจะตัดสินว่าจะยังคงอยู่กับสาธารณรัฐฝรั่งเศสหรือแยกเป็นเอกราชด้วยประชามติ หลังจากปี พ.ศ. 2557 โดยได้มีการจัดการลงประชามติเอกราชนิวแคลิโดเนียครั้งแรกขึ้นเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 และผลของการลงประชามติในครั้งนี้ออกมาว่าเสียงส่วนใหญ่คิดเป็นร้อยละ 56.4 ของผู้มาใช้สิทธิ์ ไม่เห็นชอบต่อการประกาศเอกราช ซึ่งหมายความว่าต้องการให้นิวแคลิโดเนียยังคงอยู่กับฝรั่งเศสต่อไป
เมืองหลวงนูเมอา เป็นที่ตั้งของสำนักงานเลขาธิการประชาคมแปซิฟิก (Secretariat of the Pacific Community) เดิมคือคณะกรรมาธิการแปซิฟิกใต้ (South Pacific Commission) ซึ่งเป็นองค์กรภูมิภาคนี้
นักบุญเดนิส

| นักบุญเดนิสแห่งปารีส |
| --- | --- |
“นักบุญเดนิสแห่งปารีส”
มุขนายกและมรณสักขี
เกิด: คริสต์ศตวรรษที่ 3 จักรวรรดิโรมัน
เสียชีวิต: ราว ค.ศ. 250, 258 หรือ 270 มงมาตร์, ฝรั่งเศส
นิกาย: โรมันคาทอลิก
วันฉลอง: 9 ตุลาคม
สัญลักษณ์: คนศีรษะขาดถือศีรษะตนเองในมือ หมวกสูง เมือง เตาไฟ
องค์อุปถัมภ์: ฝรั่งเศส ปารีส ต่อต้านความยุ่งเหยิง การปวดหัว จากการกลัวน้ำ โรคพิษสุนัขบ้า ผีเข้า
นักบุญเดนิสแห่งปารีส เรียกโดยย่อว่านักบุญเดนิส (ละติน: Dionysius; ฝรั่งเศส: Denis de Paris, เดอนี เดอ ปารี, อังกฤษ: Denis of Paris; Dionysius; Dennis; Denys) เป็นนักบุญและมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เกิดราวคริสต์ศตวรรษที่ 3 ในอิตาลี และเสียชีวิตเมื่อราวปี ค.ศ. 250, ค.ศ. 258 หรือ ค.ศ. 270 ที่มงมาทร์ ฝรั่งเศส อดีตบิชอปแห่งปารีส ชื่อ “Denis” แผลงมาจากชื่อโบราณ “Dionysius”
ชีวิต

นักบุญเกรกัวร์แห่งตูร์ กล่าวว่าเป็นเดนิสเป็นบิชอปแห่งปารีสและถูกสังหารโดยการตัดคอด้วยดาบ หลักฐานทางลายลักษณ์อักษรฉบับแรกที่เกี่ยวกับชีวิตและการเป็นมรณสักขีของนักบุญเดนิสอยู่ใน “Passio SS. Dionysii Rustici et Eleutherii” ที่เขียนราว ค.ศ. 600 ที่อ้างอย่างไม่ถูกต้องว่าเขียนโดยกวีเวแนนเชียส ฟอร์ทูนาทัส เท่าที่ทราบจากหนังสือเล่มนี้ เดนิสถูกส่งตัวจากอิตาลีมาเปลี่ยนผู้คนในกอลให้หันไปนับถือคริสต์ศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 3 ซึ่งสัมพันธ์กับการส่ง “อัครทูตประจำชาวกอล” (apostles to the Gauls) ที่กล่าวกันว่าทำการส่งภายใต้ความรับผิดชอบของสมเด็จพระสันตะปาปาฟาเบียน ที่เกิดขึ้นหลังจากการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนกลุ่มเล็ก ๆ ที่ลูเทเทียโดยจักรพรรดิเดเชียส เดนิส รัสติคัส และเอลูเทเรียสผู้มาเสียชีวิตพร้อมกันจึงเดินทางไปตั้งถิ่นฐานในบริเวณ Île de la Cité บนฝั่งแม่น้ำแซน โรมัน ปารีสตั้งอยู่บนเนินสูงทางเล็ฟต์แบงค์ไกลจากแม่น้ำ
ชีวิต > การเป็นมรณสักขี

เดนิสขัดแย้งกับนักบวชในลัทธินอกศาสนาเพราะไปทำให้ผู้คนหันมานับถือคริสต์ศาสนาเป็นจำนวนมากถูกลงโทษประหารชีวิตโดยการตัดศีรษะที่เนินสูงในปารีสที่ปัจจุบันคือมงมาทร์ ที่น่าจะเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของดรูอิด การสังหารเดนิสและเพื่อนนักบวชเชื่อกันว่าเป็นเหตุการณ์ที่เป็นที่มาของชื่อมงมาทร์ ที่อาจจะมาจากคำว่า “mons martyrium” (เนินมรณสักขี}}), although in fact the name is more likely to derive from mons mercurei et mons martis, Mountain of Mercury and Mars  หลังจากที่ศีรษะหลุดจากบ่า เดนิสก็หยิบหัวของตนเองขึ้นมาถือและเดินต่อไปอีกหกไมล์ เทศนาไปตลอดทางซึ่งทำให้เดนิสกลายเป็นนักบุญองค์หนึ่งในบรรดา “นักบุญถือศีรษะ” (Cephalophore) ในชีวประวัตินักบุญ รายละเอียดของการเป็นมรณสักขีหนึ่งได้รับการบันทึกใน “ตำนานทอง” และใน “ชีวิตของนักบุญ” โดยบัตเลอร์ จุดที่เด็นนิสเสียชีวิตจริงหลังจากที่เดินเทศน์มาก็ได้มีการก่อสร้างโบสถ์น้อยที่ต่อมากลายเป็นมหาวิหารแซ็ง-เดอนี ซึ่งเป็นที่บรรจุพระศพของพระมหากษัตริย์และพระราชินีของฝรั่งเศสเป็นจำนวนหลายพระองค์ อีกตำนานหนึ่งกล่าวว่าร่างของเดนิสถูกโยนลงไปในแม่น้ำแซน แต่ผู้เปลี่ยนศาสนาไปดึงศพมาได้แลนำมาฝังต่อมา
ดูเพิ่ม

มรณสักขีในศาสนาคริสต์
นักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
| ด ค กนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์ |
| --- | --- |
 นักบุญอาเกเทียส  นักบุญบาร์บารา  นักบุญเบลส  นักบุญแคเธอรินแห่งอะเล็กซานเดรีย  นักบุญคริสโตเฟอร์  นักบุญไซเรียคัส  นักบุญเดนิส  นักบุญอิราสมัสแห่งฟอร์เมีย  นักบุญยูสตาซ  นักบุญจอร์จ  นักบุญไจลส์  นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออก  นักบุญแพนทาลิออน  นักบุญไวทัส 
รูปนักบุญเดนิสที่มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส
ธงชาติฝรั่งเศส

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ธงไตรรงค์ (แก้ความกำกวม)
| --- | --- |


ทรีกอลอร์
การใช้: ธงชาติ
สัดส่วนธง: 2:3 (เป็นประจำ)
ประกาศใช้: 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1794
ลักษณะ: ธงสี่เหลี่ยม แบ่งเป็นแถบสีน้ำเงิน-ขาว-แดง ตามแนวตั้ง
ออกแบบโดย: ลา ฟาแย็ต, ฌัก-หลุยส์ ดาวีด
 


การใช้: ธงชาติ
สัดส่วนธง: 2:3 (เป็นประจำ)
ประกาศใช้: ค.ศ. 1974
ลักษณะ: ธงชาติที่มีสีอ่อนกว่า
 
ธงชาติฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: drapeau français) เป็นธงไตรรงค์ที่มีริ้วธงสีน้ำเงิน ขาว และแดง เรียงกันตามแนวตั้ง โดยเริ่มใช้งานหลังการปฏิวัติฝรั่งเศส ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ธงไตรรงค์แรก แต่เป็นหนึ่งในธงที่ส่งอิทธิพลมากที่สุดในประวัติศาสตร์ ธงนี้เป็นธงต้นแบบที่หลาย ๆ ประเทศนำมาดัดแปลงใช้เป็นธงชาติของตนเอง รวมทั้งธงชาติไทยด้วย
แบบธง

รัฐธรรมนูญฝรั่งเศส มาตราที่ 2 ใน ค.ศ. 1958 ระบุว่า "ธงชาติเป็นธงไตรรงค์ ประกอบด้วยสีน้ำเงิน, ขาว, แดง" โดยไม่มีการระบุเฉพาะว่าเป็นสีระดับไหน
แถบสีน้ำเงินมักเป็นสีกรมท่าเข้ม มีการเปิดตัวธงแบบสีฟ้าอ่อน (และสีแดงค่อนข้างอ่อน) ใน ค.ศ. 1974 โดยประธานาธิบดี วาเลรี ฌิสการ์ แด็สแต็ง นับแต่นั้นมาก็มีการใช้ธงทั้งสองแบบ โดยศาลากลาง อาคารสาธารณะ และค่ายทหาร มักชูธงแบบสีเข้ม แต่ในบางครั้งก็มีการใช้ธงแบบสีอ่อนด้วย
| สำนักงาน | รูปแบบ | น้ำเงิน | ขาว | แดง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กระทรวงกลาโหม | AFNOR NFX 08002 | A 503 | A 665 | An 805 |
| สถานทูตในประเทศเยอรมนี (สีอ่อน) | แพนโทน | Reflex blue | Safe | Red 032 |
| สถานทูตในประเทศเยอรมนี (สีอ่อน) | CMYK | 100.80.0.0 | 0.0.0.0 | 0.100.100.0 |
| สถานทูตในประเทศเยอรมนี (สีอ่อน) | RGB | (0,85,164) | (255,255,255) | (239,65,53) |
| สถานทูตในประเทศเยอรมนี (สีอ่อน) | HEX | #0055A4 | #FFFFFF | #EF4135 |
ปัจจุบัน ธงนี้มีความกว้างมากกว่าความสูงที่หนึ่งครึ่งเท่า (เช่น ในสัดส่วน 2:3) และมีความกว้างของแถบเท่ากัน (ยกเว้นในกองทัพเรือฝรั่งเศส) เดิมทีแถบบนธงมีความกว้างไม่เท่ากัน โดยมีอัตราส่วนที่ 30 (น้ำเงิน), 33 (ขาว) และ 37 (แดง) ต่อมาในสมัยนโปเลียนที่ 1 มีการเปลี่ยนรูปแบบให้แถบเท่ากัน แต่มีการเปลี่ยนระเบียบข้อบังคับอีกครั้งในวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1853 เมื่อกองทัพเรือหันมาใช้แบบอัตราส่วน 30:33:37 อีกครั้งจนถึงปัจจุบัน