stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
แพตตี เจนคินส์
อาชีพ

เจนคินส์เขียนและกำกับภาพยนตร์ดราม่า อาชญากรรม Monster (2003) เกี่ยวกับฆาตกรต่อเนื่อง Aileen Wuornos อดีตโสเภณีที่ถูกประหารชีวิตในฟลอริดาในปี 2002 ในโทษฐานฆ่าชายหกคนในช่วงปลายทศวรรษ 1980 ถึงทศวรรษ 1990 หลังจากความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่องนี้ เธอก็ได้รับความสนใจจากชัก เยเกอร์ นายทหารของกองทัพอากาศสหรัฐให้เธอพัฒนาภาพยนตร์เกี่ยวกับชีวิตของเขา แต่โครงการก็เลิกไปก่อน เจนคินส์จึงพยายามสร้างภาพยนตร์กับไรอัน กอสลิง เรื่อง I Am Superman ซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องกับตัวละครซูเปอร์แมนของดีซีคอมิกส์ แต่ภาพยนตร์เรื่องนั้นก็ถูกทำให้ล่าช้าเมื่อเธอตั้งครรภ์หลังจากโครงการทั้งสองนี้ไม่เป็นไปตามแผน เจนคินส์ก็ใช้เวลาราวสิบปีทำงานกับโทรทัศน์ เพื่อให้เวลามากขึ้นกับลูกของเธอในช่วงที่มีการโปรโมตภาพยนตร์ Wonder Woman เจนคินส์กล่าวว่าเธอก็ยังหวังว่าจะทำ I Am Superman กับไรอัน กอสลิงต่อไป
ในปี 2011 เธอกำกับส่วนหนึ่งของภาพยนตร์โทรทัศน์ประเภทรวมกวีนิพนธ์ เรื่อง Five ในตุลาคม 2011 เธอถูกจ้างให้กำกับภาพยนตร์ที่ภาคต่อของ Thor แต่ทำได้สักสองเดือนก็ออกจากโครงการนั้นเสียก่อนเนื่องจากความคิดสร้างสรรค์ต่างกัน ในปี 2014 ความสนใจของเธอก็ติดอยู่กับภาพยนตร์เรื่องหนึ่งเกี่ยวกับผู้หญิงมือสังหาร Sweetheart แต่ก็ยังไม่เคยมีใครสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้จนกระทั่งในปี 2015 เจนคินส์เซ็นสัญญาเป็นผู้กำกับให้กับแฟรนไชส์สื่อบันเทิงจักรวาลขยายดีซี สร้างภาพยนตร์ Wonder Woman มี Allan Heinberg เป็นผู่เขียนบท ส่วนเนื้อเรื่องร่วมกันเขียนสามคน คือ Heinberg, Zack Snyder และ Jason Fuchs
ภาพยนตร์ Wonder Woman เริ่มออกฉายในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 และทำให้เจนคินส์เป็นผู้กำกับที่มีภาพยนตร์รอบเปิดตัวในสหรัฐทำรายได้สูงสุดสำหรับผู้กำกับหญิง (มากกว่าภาพยนตร์ Fifty Shades of Grey ของผู้กำกับ Sam Taylor-Johnson). เจนคินส์ก็เลยกลายได้ชื่อว่าเป็นผู้กำกับหญิงคนแรกของภาพยนตร์แนวฮีโร่จากสตูดิโออเมริกัน และในที่สุด Wonder Woman ก็กลายเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงที่สุดที่กำกับโดยผู้หญิง และสูงกว่า Mamma Mia! ที่กำกับโดยฟิลลิดา ลอยด์
ในขณะที่โปรโมตภาพยนตร์ Wonder Woman, เจนคินส์พูดถึงเรื่องโครงการต่อไปของเธอว่า จะเป็นภาพยนตร์ประเภทซีรีส์โทรทัศน์ที่พัฒนากับสามีของเธอต่อมาโครงการนี้ก็ถูกเปิดเผยว่าเป็นซีรีส์แนวสยองขวัญเรื่อง Riprore เปิดตัวในรูปแบบ video-on-demand บน Shudder ของเครือช่าย AMC ในกรกฎาคม ค.ศ. 2017 เคเบิลทีวีของอเมริกาเครือข่าย TNT ได้ออกแถลงว่า เจนคินส์จะทำหน้าที่กำกับภาพยนตร์ซีรีส์ใหม่ 6 ตอน เรื่อง One Day She'll Darken ซึ่งเขียนบทโดยสามีของเธอ Sam Sheridan และแสดงนำโดย Chris Pine ซึ่งเป็นผู้แสดงนำชายในภาพยนตร์ Wonder Woman ของเธอ นอกจากนั้น เธอจะทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการผลิตภาพยนตร์ด้วย
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2017 นิตยสาร Variety รายงานว่า เจนคินส์จะกลับมากำกับภาพยนตร์ Wonder Woman 2 ในวันที่ 6 ธันวาคม 2017 เจนคินส์ได้รับเกียรติจากนิตรสาร Time เป็นบุคคลแห่งปีของนิตยสารไทม์
งานอื่น

เจนคินส์เป็นผู้แสดงนำหญิง Wonder Womanกัล กาด็อต, Lynda Carter และ Diane Nelson ประธานบริษัท ดีซี เอ็นเตอร์เทนเมนท์ และ Cristina Gallach เลขาธิการทั่วไปขององค์การสหประชาชาติ (UN) ได้ปรากฏตัวที่สหประชาชาติในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2016 ในงานครบรอบ 75 ปี "Wonder Woman" เพื่อให้ความสำคัญตัวละคร โดย UN ให้เกียรติตัวละคร Wonder Woman เป็นทูตกิตติมศักดิ์ในการส่งเสริมความสามารถของผู้หญิงและเด็กหญิงเพิ่มมากขึ้น" ท่าทีนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อปลุกจิตสำนึกตามเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนฉบับที่ 5 ขององค์การสหประชาชาติ ซึ่งพยายามทำให้มีความเท่าเทียมทางเพศ และช่วยให้ผู้หญิงและเด็กหญิงประสบความสำเร็จภายในปี 2030 อย่างไรก็ตาม เมื่อมีการประท้วงจากภายใน UN เอง ร้องเรียนพัน กี-มุน เลขาธิการสหประชาชาติว่าตัวละครนั้น "ไม่ครอบคลุมความหลากลายทางวัฒนธรรม หรืออ่อนไหว" และอาจถูกใช้ในการมุ่งเป้าคัดค้านผู้หญิงได้ เรื่องนี้จึงเป็นผลให้ตัวละครถูกปลดออกจากการแต่งตั้ง และโครงการสิ้นสุดวันที่ 16 ธันวาคม
ชีวิตส่วนตัว

ใน ค.ศ. 2007 เจนคินส์แต่งงานกับ Sam Sheridan อดีตนักดับเพลิงและผู้เขียนหนังสือ A Fighter's Heart เธอและสามีมีลูกชายด้วยกันหนึ่งคน และพักอยู่ในซานตาโมนิก้า, แคลิฟอร์เนีย
รางวัล

ในปี 2004 เจนคินส์ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (Best First Feature) โดย Independent Spirit Award จากภาพยนตร์ Monster และได้รับเหรียญเกียรติยศ Franklin J. Schaffner Alumni จากสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน ในปี 2011 เจนกินส์ได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลเอ็มมี ประเภทซีรีส์ดราม่ายอดเยี่ยมจากภาพยนตร์ The Killing เธอได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิง 2 รางวัล การกำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ในปี 2012 โดยสมาคมนักเขียนแห่งอเมริกา (Directors Guild of America, DGA) และรางวัลการกำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์ซีรีส์ จากภาพยนตร์ The Killing และภาพยนตร์ Fiveนอกจากนี้ในเดือนมกราคม 2012 เธอได้รับรางวัลการกำกับยอดเยี่ยมในสาขาซีรีส์ดราม่า โดย DGA จากภาพยนตร์ The Killing
ผลงาน > ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | ตำแหน่ง> ผู้กำกับ | ตำแหน่ง> เขียนบท | ตำแหน่ง> ผู้อำนวยการสร้าง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1996 | อะ โมเดิร์น แอฟแฟร์ | ไม่ | ไม่ | ไม่ | ผู้ช่วยกล้องที่สอง |
| 2001 | เวโลซิตี้ รูลส์ | ใช่ | ใช่ | ไม่ | ภาพยนตร์สั้น |
| 2003 | มอนสเตอร์: ปีศาจ | ใช่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2017 | วันเดอร์ วูแมน | ใช่ | ไม่ | ไม่ |  |
| 2020 | วันเดอร์ วูแมน 1984 | ใช่ | ใช่ | ใช่ | กำลังตัดต่อ |
ผลงาน > โทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | ผู้กำกับ | ผู้อำนวยการสร้าง ฝ่ายบริหาร | แสดง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2004 | Arrested Development | ใช่ | ไม่ | ไม่ | ตอน: "The One Where They Build a House" |
| 2006 | Entourage | ใช่ | ไม่ | ไม่ | ตอน: "Crash and Burn" และ "The Release" |
| 2008 | The Sarah Silverman Program | ไม่ | ไม่ | ใช่ | บทบาท: Jill Talley; ตอน: "Fetus Don't Fail Me Now" |
| 2011 | Five | ใช่ | ไม่ | ไม่ | ภาพยนตร์โทรทัศน์; ตอน: "Pearl" |
| 2011–2012 | The Killing | ใช่ | ไม่ | ไม่ | ตอน: "Pilot" และ "What I Know" |
| 2013 | Betrayal | ใช่ | ใช่ | ไม่ | ตอน: "Pilot" |
| 2015 | Exposed | ใช่ | ใช่ | ไม่ |  |
| 2019 | I Am the Night | ใช่ | ใช่ | ไม่ | ตอน: "Pilot" และ "Phenomenon of Interference" |
ผลตอบรับ

ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 2 เรื่องของ แพตตี เจนกินส์
| ปี | เรื่อง | รอตเทนโทเมโทส์ | เมทาคริติก | เมทาคริติก | ทุนสร้าง | รายได้ทั่วโลก |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2003 | มอนสเตอร์: ปีศาจ |  81% (7.15/10) (189 รีวิว) |  | 74 (40 รีวิว) | $8,000,000 | $58,469,210 |
| 2017 | วันเดอร์ วูแมน |  93% (7.64/10) (445 รีวิว) |  | 76 (50 รีวิว) | $149,000,000 | $821,847,012 |
| เฉลี่ย และ รวม | เฉลี่ย และ รวม |  87% (7.4/10) | 75 | 75 | $157 ล้าน | $880,316,222 |
0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ  60–74% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ  75–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก 

สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก 
 
$ ดอลลาร์สหรัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น

แพตตี เจนคินส์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน  |
| --- | --- |
นานาชาติ:  ISNI  VIAF  เวิลด์แคต 
ประจำชาติ:  สเปน  ฝรั่งเศส  BnF data  เยอรมนี  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย  เกาหลี  เนเธอร์แลนด์  โปแลนด์ 
ศิลปิน:  มิวสิกเบรนซ์ 
ประชาชน:  Deutsche Biographie 
อื่น ๆ:  IdRef
เฟรเดอริก แซงเงอร์

| เฟรเดอริก แซงเงอร์ OM CH CBE FRS FAA |
| --- | --- |

เกิด: 13 สิงหาคม ค.ศ. 1918(1918-08-13) เรนด์คัมบ์ กลอสเตอร์เชอร์ ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร
เสียชีวิต: 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013(2013-11-19) (95 ปี) เคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร
ศิษย์เก่า: มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ (PhD)
มีชื่อเสียงจาก:  การหาลำดับกรดอะมิโนในอินซูลิน  การหาลำดับดีเอ็นเอด้วยวิธีแซงเงอร์  สถาบันเวลล์คัมแซงเงอร์ 
รางวัล:   Nobel Prize in Chemistry (1958)  Foreign Associate of the National Academy of Sciences (1967)  Royal Medal (1969)  Gairdner Foundation International Award (1971)  William Bate Hardy Prize (1976)  Copley Medal (1977)  Louisa Gross Horwitz Prize (1979)  Nobel Prize in Chemistry (1980) 
อาชีพทางวิทยาศาสตร์
สาขา: ชีวเคมี
สถาบันที่ทำงาน:   มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์  Laboratory of Molecular Biology 
วิทยานิพนธ์: The metabolism of the amino acid lysine in the animal body (1943)
อาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอก: อัลแบร์ท น็อยเบอร์เกอร์
ลูกศิษย์ในระดับปริญญาเอก:   จอร์จ บราวน์ลี  เอลิซาเบธ แบล็กเบิร์น  รอดนีย์ พอร์เทอร์ 
 
เฟรเดอริก แซงเงอร์ OM CH CBE FRS FAA (อังกฤษ: Frederick Sanger; /ˈsæŋər/; 13 สิงหาคม ค.ศ. 1918 – 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013) เป็นนักชีวเคมีชาวอังกฤษผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีสองครั้งเป็นคนแรก (คนที่สองได้แก่คาร์ล แบร์รี ชาร์เพลส ในขณะที่อีกคนหนึ่งที่ได้รับรางวัลโนเบลสองครั้งในสาขาเดียวกันได้แก่จอห์น บาร์ดีนในสาขาฟิสิกส์) และเป็นหนึ่งในห้าคนที่ได้รับรางวัลโนเบลสองครั้ง ใน ค.ศ. 1958 เขาได้รับรางวัลจากการวิเคราะห์หาโครงสร้างของโปรตีนหลายชนิด ที่สำคัญที่สุดได้แก่อินซูลิน และใน ค.ศ. 1980 เขาได้รับรางวัลกึ่งหนึ่งร่วมกับวอลเทอร์ กิลเบิร์ตจากการคิดค้นวิธีการหาลำดับดีเอ็นเอ
ผลงานด้านวิทยาศาสตร์ > การหาลำดับกรดอะมิโนในอินซูลิน

น็อยเบอร์เกอร์ย้ายไปประจำที่สถาบันแห่งชาติเพื่อการวิจัยทางการแพทย์ในกรุงลอนดอน แต่แซงเงอร์เลือกที่จะอยู่ที่เคมบริดจ์ต่อ ใน ค.ศ. 1943 แซงเงอร์เข้ากลุ่มวิจัยของชาลส์ ชิบนอลล์ นักเคมีโปรตีนผู้ซึ่งเพิ่งเข้ารับตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาชีวเคมี ชิบนอลล์ได้เริ่มงานบางส่วนในการหาลำดับกรดอะมิโนในอินซูลินจากวัว และเสนอให้แซงเงอร์ดูหมู่อะมิโนในโปรตีน อินซูลินสามารถหาซื้อได้จากร้านขายยาในสหราชอาณาจักร และเป็นโปรตีนบริสุทธิ์ไม่กี่ชนิดที่สามารถหาซื้อได้ แซงเงอร์ออกทุนสำหรับวิจัยเองในช่วงแรกก่อนที่จะได้รับทุนสนับสนุนจากสภาการวิจัยทางการแพทย์จนถึง ค.ศ. 1944 และระหว่าง ค.ศ. 1944 และ 1951 เขาได้รับทุนจากกองทุนวิจัยทางการแพทย์อนุสรณ์ไบท์
ความสำเร็จสำคัญประการแรกของแซงเงอร์ได้แก่การหาลำดับกรดอะมิโนทั้งหมดภายในสายพอลิเพปไทด์สองสายของอินซูลินจากวัว (เอและบี) โดยสายเอทำสำเร็จใน ค.ศ. 1952 ส่วนสายบีสำเร็จก่อนหน้านั้นหนึ่งปี ก่อนหน้านี้นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าโครงสร้างของโปรตีนนั้นไม่เป็นระเบียบ อย่างไรก็ตาม แซงเงอร์พิสูจน์ว่ามีโครงสร้างและองค์ประกอบทางเคมีที่ชัดเจน
ในการหาลำดับกรดอะมิโน แซงเงอร์ใช้เทคนิคโครมาโทกราฟีแบบแบ่งส่วนซึ่งพัฒนาโดยริชาร์ด ลอว์เรนซ์ มิลลิงตัน ซินจ์และอาร์เชอร์ มาร์ติน แซงเงอร์ใช้ 1-ฟลูออโร-2,4-ไดไนโตรเบนซีน (ซึ่งต่อมาเรียกว่า "รีเอเจนต์ของแซงเงอร์" ชื่ออื่น ๆ ได้แก่ "ฟลูออโรไดไนโตรเบนซีน" หรือเอฟดีเอ็นบี) ซึ่งใช้ได้ผลดีในการติดฉลากเอ็น-เทอร์มินัสของเพปไทด์ จากนั้นจึงไฮโดรไลส์บางส่วนเพื่อให้อินซูลินกลายเป็นเพปไทด์สายสั้น ๆ โดยใช้กรดไฮโดรคลอริกหรือเอนไซม์เช่นทริปซิน เพปไทด์ผสมที่ได้หลังจากนั้นถูกนำไปแยกในสองทิศทางบนกระดาษกรอง โดยครั้งแรกใช้อิเล็กโตรโฟรีซิสก่อนจะใช้โครมาโทกราฟีเพื่อแยกต่อในทิศทางตั้งฉากกับครั้งแรก สายเพปไทด์ต่างชนิดกันซึ่งถูกตรวจจับโดยใช้นินไฮดรินจะเคลื่อนที่ไปยังบริเวณต่าง ๆ บนกระดาษ ทำให้เกิดเป็นรูปแบบที่แซงเงอร์เรียกว่า "ลายนิ้วมือ" สายเพปไทด์จากเอ็น-เทอร์มินัสซึ่งถูกติดฉลากโดยเอฟดีเอ็นบีจะปรากฏให้เห็นเป็นสีเหลือง และกรดอะมิโนที่เอ็น-เทอร์มินัสสามารถวิเคราะห์หาได้จากการไฮโดรไลซิสสายเพปไทด์ให้เป็นกรดอะมิโนทั้งหมดและดูว่ากรดอะมิโนใดที่กลายเป็นอนุพันธ์เอฟดีเอ็นบี
แซงเงอร์ใช้กระบวนการดังกล่าวซ้ำ ๆ โดยเปลี่ยนวิธีการไฮโดรไลซิสบางส่วนในช่วงแรก ข้อมูลที่ได้จากกระบวนการดังกล่าวนี้สามารถนำไปประกอบกันเป็นสำดับกรดอะมิโนที่สมบูรณ์ได้ ในท้ายที่สุด เนื่องจากอินซูลินสายเอและสายบีจะไม่ออกฤทธิ์ในทางสรีรวิทยาถ้าไม่มีพันธะไดซัลไฟด์สามพันธะ (สองพันธะระหว่างสายเอและสายบี และอีกหนึ่งพันธะภายในสายเอ) แซงเงอร์และคณะสามารถสรุปโครงสร้างของอินซูลินอย่างสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1955 ข้อสรุปของแซงเงอร์ได้แก่สายพอลิเพปไทด์ทั้งสองสายของอินซูลินมีลำดับกรดอะมิโนที่ชัดเจนและแน่นอน และสามารถขยายต่อไปยังโปรตีนชนดอื่น ๆ ได้ ซึ่งเป็นผลงานที่ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีครั้งแรกใน ค.ศ. 1958 การค้นพบนี้มีส่วนสำคัญให้ฟรานซิส คริกพัฒนาแนวคิดสำหรับโครงสร้างของดีเอ็นเอ
ผลงานด้านวิทยาศาสตร์ > การหาลำดับอาร์เอ็นเอ

แซงเงอร์เป็นสมาชิกของนักวิจัยภายนอกประจำสภาการวิจัยทางการแพทย์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1951 และต่อมาเมื่อสภาการวิจัยทางการแพทย์ได้สถาปนาห้องปฏิบัติการชีววิทยาโมเลกุลใน ค.ศ. 1962 แซงเงอร์ได้ย้ายห้องปฏิบัติการจากภาควิชาชีวเคมีไปยังชั้นบนสุดของอาคารห้องปฏิบัติการดังกล่าว และเขาขึ้นดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกเคมีโปรตีน แต่ก่อนที่เขาจะย้ายไปนั้นเขาเริ่มสนใจความเป็นไปได้ในการหาลำดับอาร์เอ็นเอและเริ่มพัฒนาวิธีการแยกชิ้นส่วนของไรโบนิวคลีโอไทด์โดยใช้เอนไซม์นิวคลีเอส
อุปสรรคสำคัญในการทำงานนี้มาจากการหาแหล่งอาร์เอ็นเอที่บริสุทธิ์พอที่จะวิเคราะห์ได้ ใน ค.ศ. 1964 แซงเงอร์และเชลด์ มาร์กเคอร์ค้นพบฟอร์มิลเมไทโอนีนทีอาร์เอ็นเอซึ่งเริ่มการสังเคราะห์โปรตีนในแบคทีเรีย อย่างไรก็ตาม ผู้ที่สามารถหาลำดับทีอาร์เอ็นเอได้สำเร็จไม่ใช่แซงเงอร์แต่เป็นรอเบิร์ต ดับเบิลยู. ฮอลลีย์และคณะจากมหาวิทยาลัยคอร์เนลซึ่งเผยแพร่ลำดับของไรโบนิวคลีโอไทด์ 77 โมเลกุลที่ประกอบกันเป็นอะลานีนทีอาร์เอ็นเอจาก Saccharomyces cerevisiae ใน ค.ศ. 1965 ใน ค.ศ. 1967 กลุ่มวิจัยของแซงเงอร์สามารถวิเคราะห์หาลำดับนิวคลีโอไทด์ของ 5S ไรโบโซมอล อาร์เอ็นเอ จาก Escherichia coli ซึ่งมีนิวคลีโอไทด์จำนวน 120 โมเลกุล
ผลงานด้านวิทยาศาสตร์ > การหาลำดับดีเอ็นเอ

บทความหลัก: การหาลำดับดีเอ็นเอ
แซงเงอร์ได้เปลี่ยนไปวิจัยหาลำดับดีเอ็นเอซึ่งใช้เทคนิคที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เขาศึกษาวิธีการต่าง ๆ เพื่อใช้เอนไซม์ดีเอ็นเอพอลิเมอเรส I จากเชื้อ อี. โคไล เพื่อคัดลอกดีเอ็นเอสายเดี่ยว ใน ค.ศ. 1975 แซงเงอร์ร่วมกับอลัน คูลสัน ได้ตีพิมพ์ผลงานหาลำดับดีเอ็นเอโดยใช้เอนไซม์ดีเอ็นเอพอลิเมอเรสและนิวคลีโอไทด์ที่ติดฉลากกัมมันตรังสี ซึ่งแซงเงอร์เรียกว่าเทคนิค "บวกและลบ" กระบวนการดังกล่าวใช้สองวิธีที่เกี่ยวข้องกันเพื่อสังเคราะห์โอลิโกนิวคลีโอไทด์สายสั้นที่มีปลาย 3' ระบุชัดเจน ซึ่งสามารถนำไปแยกโดยวิธีอิเล็กโตรโฟรีซิสโดยใช้เจลพอลิอะคริลาไมด์ก่อนนำไปวิเคราะห์ด้วยการถ่ายภาพรังสีต่อไป กระบวนการดังกล่าวนี้สามารถหาลำดับนิวคลีโอไทด์ได้ถึง 80 นิวคลีโอไทด์ในครั้งเดียว และถือเป็นการปรับปรุงจากเดิมอย่างมาก แต่ก็ยังเป็นวิธีที่ต้องทำงานอย่างหนัก อย่างไรก็ตาม กลุ่มของแซงเงอร์สามารถหาลำดับในแบคเทอริโอเฟจΦX174 ซึ่งมีจำนวน 5,386 นิวคลีโอไทด์ได้เกือบทั้งหมด ซึ่งเป็นการทำจีโนมดีเอ็นเอเป็นครั้งแรก พวกเขายังค้นพบว่าบริเวณในการสังเคราะห์โปรตีนสามารถซ้อนทับกันได้
ใน ค.ศ. 1977 แซงเงอร์และคณะนำเสนอการใช้อนุพันธ์ไดดีออกซีในการหยุดการสังเคราะห์สายดีเอ็นเอซึ่งเรียกว่า "วิธีแซงเงอร์" ซึ่งเป็นการค้นพบที่สำคัญและสามารถหาลำดับภายในสายดีเอ็นเอที่ยาวได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีอีกครั้งใน ค.ศ. 1980 ร่วมกับวอลเทอร์ กิลเบิร์ตและพอล เบิร์ก แซงเงอร์และคณะใช้วิธีการนี้ในการหาลำดับของดีเอ็นเอของไมโทคอนเดรียในมนุษย์ (16,569 คู่เบส) และของแลมบ์ดาเฟจ (48,502 คู่เบส) วิธีแซงเงอร์นี้ได้นำไปใช้ในการทำจีโนมมนุษย์
ผลงานด้านวิทยาศาสตร์ > นักศึกษาปริญญาเอก

ในช่วงที่แซงเงอร์เป็นนักวิจัยนั้น เขาเป็นที่ปรึกษาให้กับนักศึกษาปริญญาเอกมากกว่าสิบคน ซึ่งสองคนในนั้นได้รับรางวัลโนเบลในเวลาต่อมา นักศึกษาคนแรกของเขาคือรอดนีย์ พอร์เทอร์ซึ่งเข้าร่วมกลุ่มวิจัยใน ค.ศ. 1947 พอร์เทอร์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ใน ค.ศ. 1972  ร่วมกับเจอรัลด์ เอเดิลมันจากผลงานการหาโครงสร้างทางเคมีของแอนติบอดี เอลิซาเบธ แบล็กเบิร์นเป็นนักศึกษาปริญญาเอกในกลุ่มวิจัยของแซงเงอร์ระหว่าง ค.ศ. 1971 และ 1974 เธอได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ใน ค.ศ. 2009 ร่วมกับแครอล ดับเบิลยู. ไกรเดอร์และแจ็ก ดับเบิลยู. ชุสตัก จากผลงานในการศึกษาเทโลเมียร์และเอนไซม์เทโลเมอเรส
ผลงานด้านวิทยาศาสตร์ > กฎของแซงเงอร์

กฎของแซงเงอร์มีใจความว่า
... anytime you get technical development that’s two to threefold or more efficient, accurate, cheaper, a whole range of experiments opens up.
ซึ่งแปลเป็นไทยได้ว่า
... เมื่อใดก็ตามที่คุณพัฒนาเทคนิคที่มีประสิทธิภาพกว่าเดิม แม่นยำกว่าเดิม ถูกกว่าเดิมประมาณสองหรือสามเท่า ก็จะเปิดโอกาสให้มีการทดลองใหม่ ๆ หลายร้อยหลายพันอย่าง
กฎนี้ไม่ควรสับสนกับกฎของเทร์เรนซ์ แซงเงอร์ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ซึ่งมีที่มาจากกฎของเอร์กกี โอยา นักวิทยาการคอมพิวเตอร์ชาวฟินแลนด์
ผลงานด้านวิทยาศาสตร์ > รางวัลและการเชิดชูเกียรติ

แซงเงอร์เป็นเพียงหนึ่งในสองคนเท่านั้นที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีสองครั้ง (อีกคนได้แก่คาร์ล แบร์รี ชาร์เพลสใน ค.ศ. 2001 และ 2022) และเป็นเพียงหนึ่งในห้าคนที่ได้รับรางวัลโนเบลสองครั้ง อีกสามคนที่เหลือได้แก่มารี กูว์รี (สาขาฟิสิกส์ใน ค.ศ. 1903 และสาขาเคมีใน ค.ศ. 1911) ไลนัส พอลิง (สาขาเคมีใน ค.ศ. 1954 และสาขาสันติภาพใน ค.ศ. 1962) และจอห์น บาร์ดีน (สาขาฟิสิกส์สองครั้งใน ค.ศ. 1956 และ ค.ศ. 1972)
สถาบันเวลล์คัมแซงเงอร์ ตั้งชื่อตามแซงเงอร์เพื่อให้เกียรติแก่เขา
ชีวิตส่วนตัว > การสมรสและครอบครัว

แซงเงอร์สมรสกับมาร์กาเรต โจแอน โฮว์ (คนละคนกับมาร์กาเรต แซงเงอร์ นักเคลื่อนไหวด้านการคุมกำเนิดในสหรัฐ) ใน ค.ศ. 1940 เธอเสียชีวิตใน ค.ศ. 2012 พวกเขามีบุตรด้วยกันสามคน ได้แก่รอบิน (เกิด ค.ศ. 1943) พีเทอร์ (เกิด ค.ศ. 1946) และแซลลี (เกิด ค.ศ. 1960) แซงเงอร์กล่าวว่าภรรยาของเขา "มีส่วนสำคัญที่สุดในงานของเขาโดยการดูแลทุกคนในบ้านให้มีความสุข"
ชีวิตส่วนตัว > ชีวิตหลังเกษียณ

แซงเงอร์เกษียณใน ค.ศ. 1983 ขณะที่เขาอายุได้ 65 ปี และย้ายไปอยู่บ้าน "ฟาร์เลส์" ในหมู่บ้านสวอฟฟัมบุลเบ็กชานเมืองเคมบริดจ์ในเทศมณฑลเคมบริดจ์เชอร์
ใน ค.ศ. 1992 กองทุนเวลล์คัมและสภาการวิจัยทางการแพทย์ได้ก่อตั้งศูนย์แซงเงอร์ (ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นสถาบันเวลล์คัมแซงเงอร์) ตามชื่อของเขา ศูนย์ดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของวิทยาเขตจีโนมเวลล์คัมในหมู่บ้านฮิงซ์ตัน ใกล้กับบ้านของแซงเงอร์ จอห์น ซัลส์ตัน ผู้ก่อตั้งศูนย์แซงเงอร์และประธานศูนย์คนแรกได้ขออนุญาตใช้ชื่อแซงเงอร์เป็นชื่อศูนย์ แซงเงอร์ยินยอมแต่กำชับว่า "ทำให้ดี ๆ นะ" แซงเงอร์เดินทางไปเปิดศูนย์ด้วยตัวเองเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1993 ซึ่งในขณะนั้นศูนย์แซงเงอร์ยังมีนักวิจัยประจำไม่ถึง 50 คน แต่ต่อมาได้มีบทบาทสำคัญในโครงการจีโนมมนุษย์ และกลายมาเป็นสถาบันวิจัยด้านจีโนมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก
แซงเงอร์กล่าวว่าเขาไม่พบหลักฐานใด ๆ ว่าพระเจ้ามีจริง เขาจึงกลายมาเป็นนักอไญยนิยม ในบทสัมภาษณ์ลงในหนังสือพิมพ์ เดอะไทมส์ ใน ค.ศ. 2000 แซงเงอร์กล่าวว่า "พ่อผมเป็นเควกเกอร์ที่เคร่ง และผมก็โตมาแบบเควกเกอร์ และสำหรับพวกเขา ความจริงคือสิ่งที่สำคัญมาก ผมเบี่ยงเบนไปจากความเชื่อเหล่านั้น แน่นอนว่าข้อหนึ่งก็คือค้นหาความจริง แต่การค้นหาความจริงก็ต้องมีหลักฐาน ต่อให้ผมอยากจะเชื่อในพระเจ้า ผมก็ทำได้ยากอยู่ดี ผมต้องการข้อพิสูจน์"
เขาปฏิเสธบรรดาศักดิ์อัศวินเนื่องจากเขาไม่ต้องการถูกเรียกว่า "เซอร์" โดยกล่าวว่า "พอเป็นอัศวินแล้วคุณก็แตกต่างจากคนอื่นใช่ไหมล่ะ และผมก็ไม่อยากจะแตกต่างจากคนอื่น" ใน ค.ศ. 1986 เขายอมรับเครื่องราชอิสริยาภรณ์คุณธรรมซึ่งมีสมาชิกได้เพียง 24 คนที่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น
ใน ค.ศ. 2007 สมาคมชีวเคมีแห่งสหราชอาณาจักรได้รับทุนจากกองทุนเวลล์คัมเพื่อจัดเก็บรักษาสมุดบันทึก 35 เล่มของแซงเงอร์ที่จดบันทึกการวิจัยตั้งแต่ ค.ศ. 1944 จนถึง ค.ศ. 1983 นิตยสาร ไซเอินซ์ ซึ่งรายงานข่าวนี้ได้รายงานด้วยว่าแซงเงอร์ผู้ซึ่งเป็น "คนที่ปลีกตัวจากชื่อเสียงมากที่สุดเท่าที่คุณอยากจะพบ" ในขณะนั้นใช้ชีวิตทำสวนที่บ้านในเทศมณฑลเคมบริดจ์เชอร์
แซงเงอร์เสียชีวิตขณะหลับที่โรงพยาบาลแอดเดินบรุกส์ในเคมบริดจ์เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ในบทความระลึกถึง แซงเงอร์บรรยายตัวเขาเองว่าเป็น "ชายคนหนึ่งที่ทำโน่นนี่เรื่อยเปื่อยในแล็บ" และ "ไม่ค่อยเก่งในทางวิชาการ"
แฟมิลีฟิวด์

แฟมิลีฟิวด์ (อังกฤษ: Family Feud) เป็นรายการเกมโชว์ที่เกี่ยวกับ แบบสำรวจ 100 คน โดยกำเนิดที่สหรัฐอเมริกา ปัจจุบันผลิตโดย Fremantlemedia และ Georgia Entertainment Industries จัดจำหน่ายสื่อโดย 20th Television และ Debmar Mercury โดยเริ่มออกอากาศตอนแรกในปี พ.ศ. 2519 จนถึงปัจจุบัน ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ Syndicated (ออกอากาศสถานีท้องถิ่น) ของสหรัฐอเมริกา ปัจจุบันดำเนินรายการโดยสตีฟ ฮาร์วีย์ ออกแบบรายการโดยมาร์ก กูดสัน และบิลล์ ท็อตแมน และในปี พ.ศ. 2556 รายการได้ถูกจัดให้เป็นเกมโชว์ที่มียอดผู้ชมที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ในสหรัฐอเมริกา และได้มีการผลิตของเล่นจำลอง รวมไปถึงวิดีโอเกมในแพลตฟอร์มเครื่องเล่นวิดีโอเกมแบบต่าง ๆ อีกด้วย
กติกาหลักในเกม

ในการแข่งขัน จะมีอยู่ 2 ทีม ทีมละ 4-5 คน ในแต่ละรอบการแข่งขัน จะมี 1-8 คำตอบจาก 100 คนซึ่งจะถามว่า ใน 100 คน จะตอบอะไรมากที่สุด เมื่อพิธีกรอ่านคำถามจบ ทั้ง 2 ฝ่ายจะต้องแย่งกันกดไฟเพื่อชิงสิทธิ์ตอบ ถ้าฝ่ายใดตอบได้คะแนนสูงสุด จะต้องเลือกว่าจะเล่นเองหรือโยนให้กับอีกฝ่าย โดยการการที่ได้สิทธิ์เลือกว่าเล่นเองหรือโยนได้มาจากส่วนนี้
ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตอบได้คะแนนสูงที่สุด (ตอบได้ผลสำรวจอันดับที่ 1)
ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตอบได้คะแนนสูงกว่าอีกฝ่ายหนึ่งตอบได้คะแนนน้อยกว่า
ฝ่ายหนึ่งทำคะแนนได้ ส่วนอีกฝ่ายตอบไม่ทันหรือตอบผิด (ซึ่งไม่นับรวมการตอบผิดในทีม)
เมื่อทีมที่ได้สิทธิ์เล่น จะต้องตอบให้ได้ครบทุกข้อเพื่อคว้าคะแนนทั้งหมดในรอบนั้นไป อย่างไรก็ตาม ถ้าตอบไม่ทันภายใน 5 วินาที หรือ ตอบแล้วไม่มีในตัวคำตอบใด ๆ เลย จะถือว่าตอบผิด (พลาด 1 ครั้ง) แต่การพลาดจะมีเพียง 3 ครั้ง/ทีม ถ้าตอบไม่ทันหรือตอบผิดรวม 2 ครั้ง ทีมตรงข้ามจะต้องปรึกษากัน ถ้าตอบไม่ทันหรือตอบผิดรวมครบ 3 ครั้ง ถือว่าหมดสิทธิ์เล่นต่อในคำถามนั้น และจะถูกอีกฝ่ายยึดคะแนนที่อีกฝ่ายทำคะแนนไปแล้ว และสิทธิ์การตอบของทีมที่ขโมยคะแนนจะเป็นของหัวหน้าทีมเพียงผู้เดียว (ต้องตอบทันที) ถ้าฝ่ายที่ยึดคะแนนตอบได้ ก็จะได้คะแนนที่กำหนดไว้ แต่ถ้าตอบผิดหรือตอบไม่ทัน คะแนนก็จะกลับไปที่อีกฝ่ายทันที หลังจบคำถาม ถ้าทั้ง 2 ทีมตอบตัวใดไม่ได้ พิธีกรก็จะเฉลยคำตอบที่เหลือที่ทั้ง 2 ทีมตอบไม่ได้เลย
ทั้งนี้ในคำตอบในแต่ละรอบจะมีคำตอบเรียงลำดับของคนใน 100 คนตามลำดับจากมากสุดไปหาน้อยสุดซึ่งรอบแรกและรอบสองคะแนนจะมีคะแนนปกติ รอบที่ 3 คะแนนจะคูณ 2 รอบที่ 4 คะแนนจะคูณ 3 โดยตัวคำตอบจะมีตั้งแต่ 1-8 คำตอบแตกต่างกันไปตามผลสำรวจคำตอบแรกจะมีคะแนนสูงสุด ส่วนคำตอบข้อสุดท้ายจะมีคะแนนต่ำสุด
อย่างไรก็ตามเกมนี้จะมีอยู่ 6 รอบด้วยกันโดย 2 รอบแรกจะเป็นคะแนนตามหลักจากแบบสำรวจจาก 100 คนในส่วนรอบที่ 3 เป็นรอบคูณสอง จะเป็นคะแนนคูณสองต่อ 1 คำตอบที่ตอบได้ ส่วนรอบ 4 จะเป็นรอบคูณสาม ซึ่งเป็นคะแนนสามเท่าต่อ 1 คำตอบที่ตอบได้ และรอบที่ 5 และ 6 จะเป็นรอบตัดสิน (ในแบบสำรวจจะมีเพียงคำตอบเดียว) (ในกรณีที่ทั้ง 2 ทีมยังไม่ถึง 300 คะแนน) อย่างไรก็ตามหากทีมใดทำคะแนนรวมได้ 300 คะแนนขึ้นไปทีมนั้นได้เป็นทีมที่ชนะทันที
รอบแฟสต์มันนีย์

ในรอบโบนัสของ แฟมิลีฟิวด์ จะใช้ชื่อว่า "แฟสต์มันนีย์" โดยให้ทีมที่เป็นผู้ชนะให้เลือกสมาชิกในทีมทั้ง 2 คนให้ตอบคำถามโดยอีกคนหนึ่งจะถูกอยู่ในห้องเก็บเสียงโดยรอบแรกจะมีเวลา 20 วินาทีแต่ถ้าคิดไม่ออกบอกว่า "Pass" (ข้าม) แล้วพิธีกรจะวนกลับมาถามคำถามที่ข้ามไปอีกครั้งเมื่อยังเหลือเวลาอยู่ โดยตอบคำถามทั้ง 5 ข้อให้หมดภายในเวลาที่กำหนด ถ้าตอบคำถามครบ 5 ข้อ ภายในเวลาที่กำหนด จะมีเสียงสัญญาณหยุดเวลา หากข้อใดข้อหนึ่งผู้ที่ตอบไม่ได้ตอบอะไรมาเลย หรือตอบแล้วไม่มีผลสำรวจ จะมีเสียงสัญญาณ "ผิด" พร้อมกับขึ้นเลข 0 ในข้อนั้นไป ในรอบที่ 2 คะแนนรวมต้องมีเป้าหมายถึง 200 คะแนนขึ้นไปในรอบที่ 2 นั้นผู้ที่ตอบนั้นมาจากผู้ที่อยู่ในห้องเก็บเสียงโดยให้ตอบไม่ซ้ำกับคนแรกโดยถ้าซ้ำกับคำตอบในรอบแรกจะมีเสียงสัญญาณ "ผิด" พิธีกรจะบอกว่าซ้ำและต้องตอบใหม่โดยเวลาในการตอบมี 25 วินาที ทั้งนี้พิธีกรจะเฉลยข้อคำตอบที่เป็นคำตอบอันดับทึ่ 1 และเมื่อได้คะแนนรวม 200 คะแนนหรือสูงกว่า 200 คะแนน จะได้เงินรางวัลแจ็กพอต 20,000 ดอลลาร์สหรัฐแต่ถ้าหากไม่ครบ 200 คะแนน อันเป็นว่าเกมจบลงไป แต่จะได้รับเงินรางวัล 5 ดอลลาร์สหรัฐ ตามจำนวนแต้มที่ทำได้เป็นรางวัลปลอบใจ (เช่น ทำคะแนนได้ 165 คะแนน จะได้รับเงินรางวัล 165 x 5 = 825 ดอลลาร์สหรัฐ)
ดูเพิ่ม

4 ต่อ 4 แฟมิลี่เกม
แฟรงเกนสไตน์

แฟรงเกนสไตน์ หรือโพรมีเทียสสมัยใหม่ (อังกฤษ: Frankenstein; or, The Modern Prometheus) เป็นนวนิยายสยองขวัญยอดนิยมเรื่องหนึ่ง เขียนโดย แมรี เชลลีย์ จัดพิมพ์ครั้งแรก ณ กรุงลอนดอน เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1818 (แต่เริ่มนิยมอ่านกันมากในฉบับปรับปรุงครั้งที่ 3 ในปี ค.ศ. 1831) โดยในเรื่อง มีส่วนผสมของนิยายสยองขวัญ และ ความรัก
แฟรงเกนสไตน์ เป็นเรื่องราวของนักศึกษาแพทยศาสตร์ชาวสวิสคนหนึ่งที่ชื่อ วิกเตอร์ แฟรงเกนสไตน์ ที่ทำการประดิษฐ์สิ่งมีชีวิตขึ้นมาจากการนำซากศพมนุษย์ชิ้นส่วนต่าง ๆ มาประกอบเข้าด้วยกันด้วยวิทยาการทางการแพทย์และวิทยาศาสตร์ ทำให้มันฟื้นคืนชีพขึ้นมา และไม่สามารถควบคุมมันได้  เรื่องนี้ได้กลายเป็นนวนิยายยอดนิยม มีการอ้างอิงและดัดแปลงเป็นการแสดงต่าง ๆ มากมาย ทั้งภาพยนตร์, ละครโทรทัศน์ หรือภาพยนตร์การ์ตูน
แมรี เชลลีย์ ได้ความคิดการเขียนนวนิยายเรื่องนี้ ขณะที่เธออายุ 18 ปี เมื่อ ค.ศ. 1816 เธอได้เดินทางไปเที่ยวพักผ่อนยังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่สวิสเซอร์แลนด์ของลอร์ด ไบรอน พร้อมกับสามี  แต่ทว่าสภาพอากาศที่นั่นเกิดฝนตกหนัก ทั้งสามจึงติดอยู่ภายในไม่สามารถออกไปไหนได้ ด้วยบรรยายกาศที่น่ากลัวและอึดอัด ทั้งสามจึงคิดการละเล่นขึ้นมาด้วยการแต่งเรื่องสยองขวัญแข่งขันกันเอง เพื่อหาผู้ชนะซึ่งแต่งได้น่ากลัวที่สุด ปรากฏว่าเป็นเชลลีย์ที่แต่งได้น่ากลัวที่สุด และเป็นที่มาของแฟรงเกนสไตน์ในที่สุด โดยใช้พื้นฐานจากเรื่องแนวเดียวกันนี้จากยุคกลาง เช่น โกเลม และเรื่องอื่น ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น

Frankenstein (Black and white) มีให้โหลดฟรีที่ อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์ [อื่นๆ]
Frankenstein (1910) มีให้โหลดฟรีที่ อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์ [อื่นๆ]
แฟรีส์แวร์บูทส์

| "Fairies Wear Boots"> เพลงโดยBlack Sabbath.จากอัลบั้มParanoid |
| --- | --- |
วางจำหน่าย: ค.ศ. 1970
บันทึกเสียง: ค.ศ. 1970
แนวเพลง: Heavy metal
ความยาว: 2:53
ค่ายเพลง: Vertigo
ผู้ประพันธ์เพลง: Butler/Iommi/Osbourne/Ward
โปรดิวเซอร์: Rodger Bain
แฟรีส์แวร์บูทส์ (อังกฤษ: Fairies Wear Boots) เป็นซิงเกิลของวง เฮฟวีเมทัล Black Sabbath จากอัลบั้ม Paranoid ในปี 1970 นอกจากนั้นเพลงนี้ยังถูกบันทึกลงอัลบั้มรวมเพลง Black Box: The Complete Original Black Sabbath (1970-1978) Tony Iommi บอกว่าเพลงนี้แต่งจากเหตุการณ์ที่ "Geezer และ Ozzy กำลังสูบบุหรี่อยู่นั้นพวกเขาเห็นนางฟ้าในสวนสาธารณะกำลังสวมรองเท้า
แฟมิลีไพเรตปาร์ตี

| แฟมิลีไพเรตปาร์ตี |
| --- | --- |

ผู้พัฒนา: อาร์กซิสเตมเวิกส์
ผู้จัดจำหน่าย: แอ็กซิสเกมส์
เครื่องเล่น: วี (วีแวร์)
วางจำหน่าย: ญี่ปุ่น: 17 มกราคม ค.ศ. 2009 อเมริกาเหนือ: 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 ภูมิภาคแพล: 30 กรกฎาคม ค.ศ. 2010
แนว: ปาร์ตี
รูปแบบ: ผู้เล่นเดี่ยว, หลายผู้เล่น
แฟมิลีไพเรตปาร์ตี (อังกฤษ: Family Pirate Party) หรือ โอกิรากุซูโงโรกุ วี ในเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่น เป็นวิดีโอเกมปาร์ตีธีมโจรสลัด ที่พัฒนาโดยอาร์กซิสเตมเวิกส์สำหรับวีแวร์ ซึ่งวางจำหน่ายในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 2009 และหลังจากนั้นได้วางจำหน่ายในทวีปอเมริกาเหนือเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 รวมถึงภูมิภาคแพลในวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 2010