stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
ประเทศเอสโตเนียในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
นักกีฬาที่เข้าร่วม

| กีฬา | ชาย | หญิง | รวม |
| --- | --- | --- | --- |
|  สกีลงเขา | 1 | 1 | 2 |
| ทวิกีฬา | 5 | 1 | 6 |
|  สกีข้ามทุ่ง | 5 | 2 | 7 |
| นอร์ดิกผสม | 2 | — | 2 |
| สกีกระโดดไกล | 3 | 0 | 3 |
| สเกตความเร็ว | 1 | 1 | 2 |
| รวม | 17 | 5 | 22 |
สกีลงเขา

ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบก่อนรองฯ> ผล | รอบก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
สกีข้ามทุ่ง

ผลการแข่งขันดังนี้ :
| นักกีฬา | รายการ | ฮีท> ผล | ฮีท> อันดับ | รอบก่อนรองฯ> ผล | รอบก่อนรองฯ> อันดับ | รอบรองฯ> ผล | รอบรองฯ> อันดับ | ชิงชนะเลิศ> ผล | ชิงชนะเลิศ> อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
ดูเพิ่ม

ประเทศเอสโตเนียในโอลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติเอสโตเนียในโอลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาเอสโตเนียที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
| ด ค กประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 ที่ พย็องชัง ประเทศเกาหลีใต้ |
| --- | --- | --- |
| แอฟริกา |   เอริเทรีย   กานา   เคนยา   มาดากัสการ์   โมร็อกโก   ไนจีเรีย}   แอฟริกาใต้   โตโก  |  |
| อเมริกา |   อาร์เจนตินา   เบอร์มิวดา   โบลิเวีย   บราซิล   แคนาดา   ชิลี   โคลอมเบีย   เอกวาดอร์   จาเมกา   เม็กซิโก   สหรัฐ  |  |
| เอเชีย |   จีน   ติมอร์-เลสเต   ฮ่องกง   อินเดีย   อิหร่าน   ญี่ปุ่น   คาซัคสถาน   คีร์กีซสถาน   เลบานอน   มาเลเซีย   มองโกเลีย   เกาหลีเหนือ   ปากีสถาน   ฟิลิปปินส์   สิงคโปร์   เกาหลีใต้   จีนไทเป   ไทย   อุซเบกิสถาน  |  |
| ยุโรป |   แอลเบเนีย   อันดอร์รา   อาร์มีเนีย   ออสเตรีย   อาเซอร์ไบจาน   เบลารุส   เบลเยียม   บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา   บัลแกเรีย   โครเอเชีย   ไซปรัส   เช็กเกีย   เดนมาร์ก   เอสโตเนีย   ฟินแลนด์   ฝรั่งเศส   จอร์เจีย   เยอรมนี   สหราชอาณาจักร   กรีซ   ฮังการี   ไอซ์แลนด์   ไอร์แลนด์   อิสราเอล   อิตาลี   คอซอวอ   ลัตเวีย   ลีชเทินชไตน์   ลิทัวเนีย   ลักเซมเบิร์ก   มาซิโดเนีย   มอลตา   มอลโดวา   โมนาโก   มอนเตเนโกร   เนเธอร์แลนด์   นอร์เวย์   โปแลนด์   โปรตุเกส   โรมาเนีย   ซานมารีโน   เซอร์เบีย   สโลวาเกีย   สโลวีเนีย   สเปน   สวีเดน   สวิตเซอร์แลนด์   ตุรกี   ยูเครน  |  |
| โอเชียเนีย |   ออสเตรเลีย   นิวซีแลนด์   ตองงา  |  |
| อื่นๆ |   เกาหลี   นักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย  |  |
พระยาอภัยสงคราม (นกยูง บุนนาค)

พระยาอภัยสงคราม (นกยูง บุนนาค) เกิด พศ. 2366 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยรัชกาลที่ 2 เป็นบุตรของ สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) กับหม่อมเกษ เป็นหม่อมพระราชทานจาก พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย  
เริ่มเข้ารับราชการในสมัย พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 3 เป็นจมื่นรักษพิมาน ปลัดกรมตำรวจ ฝ่ายพระราชวังบวรฯ ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่4 ได้เป็นพระยาอภัยสงคราม จางวางอาสา 6 เหล่าฝ่ายพระราชวังบวรฯ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2409
พี่น้องร่วมเชื้อสายเดียวกันกับพระยาอภัยสงคราม(นกยูง บุนนาค)

พระยาอภัยสงคราม(นกยูง บุนนาค) เป็นบุตรของ สมเด็จเจ้าพระยาบรมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) กับหม่อมเกษ หม่อมเกษเป็นหม่อมพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยรัชกาลที่ 2
ท้าวราชกิจวรภัตรศรีสวัสดิ์สมาหาร (แพ บุนนาค)
พระยาอภัยสงคราม (นกยูง บุนนาค) สมรสกับคุณหญิงปริก ธิดาพระยาเสนานุชิต (นุช ณ นคร)
คุณชายเนตร
ด้านครอบครัวบุตร ธิดา

สมรสกับคุณหญิงปริก ธิดาพระยาเสนานุชิต (นุช ณ นคร)
มีบุตรชื่อ พระยาอรรคราชนารถภักดี (หวาด บุนนาค) และตาด บุนนาค
ส่วนพระยาอรรคราชนารถภัคดี (หวาด บุนนาค) มีบุตร 11 คน
พระยาเดชานุชิต (หนา บุนนาค)
พระยาวิชยาธิบดี (แบน บุนนาค)
พระเทพสงคราม(โต บุนนาค)
พระยาศรีธรรมศกราช(ปิ๋ว บุนนาค)
พระยาวิสุทธิรังสรรค์(ใหญ่ บุนนาค)
หลวงวินิจนราการ(เล็ก บุนนาค)
ธิดาชื่อเจริญ บุนนาค(เจริญ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา) สมรสกับหม่อมราชวงศ์สุวพรรณ สนิทวงศ์
ธิดาชื่อผัน บุนนาค สมรสกับพระยาวิสูตรสาครดิษฐ์ (เที่ยน ประทีปะเสน)
โอ้ บุนนาค
ฯลฯ
ปอง ปรีดา

| ปอง ปรีดา |
| --- | --- |

ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิด: คำปัน ผิวขำ
รู้จักในชื่อ: ขุนพลเพลงแห่งลุ่มน้ำโขง​
เกิด: 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475
ที่เกิด: อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
เสียชีวิต: 6 มกราคม พ.ศ. 2554 (78 ปี)   อำเภอชัยบาดา จังหวัดลพบุรี
แนวเพลง: เพลงลูกทุ่ง
อาชีพ: นักร้อง นักแต่งเพลง​
ปอง ปรีดา (24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475 - 6 มกราคม พ.ศ. 2554) เป็นนักร้องลูกทุ่งเสียงดี มีความพิเศษตรงที่ร้องเพลงเสียงสูงได้ดี เนื่องจากมีปอดที่ใหญ่ เขาเคยประกาศประโยคเด็ดว่า “ กูเกิดมาเพื่อร้องเพลง”นอกจากนั้นก็ยังนักแต่งเพลงฝีมือดีจากดินแดนที่ราบสูง เขาสร้างสรรค์ผลงานเพลงเอาไว้มากมาย และได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่รักดินแดนบ้านเกิดอย่างยิ่ง เมื่อเป็นผู้ที่ร้องเพลงที่บอกเรื่องราวถึงแม่น้ำโขงเอาไว้มากที่สุดในประเทศไทย ปอง ปรีดา มีชื่อเสียงโด่งดังจากเพลง “ สาวฝั่งโขง “
ประวัติ

ปอง ปรีดา มีชื่อจริงว่า คำปัน ผิวขำ เกิดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475 ที่ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น จบการศึกษาชั้น ม.2 (ระบบเก่า) แผนกช่างไม้ โรงเรียนช่างไม้ขอนแก่น (ปัจจุบันคือวิทยาลัยเทคนิคขอนแก่น) ซึ่งในระบบนี้ ระดับชั้นสูงสุดคือ ม.3 ปอง ปรีดา ให้เหตุผลที่ไม่เรียนให้จบว่าขี้เกียจเรียน ขณะที่ลึกๆ อาจจะเป็นเพราะการอยากเป็นนักร้อง
ปอง ปรีดา ชื่นชอบเพลงของสมยศ ทัศนพันธุ์อย่างมาก และจะคอยจำเนื้อเพลงจากรถขายยาที่เข้ามาในหมู่บ้าน หรือไม่ก็จากหอกระจายข่าวของหมู่บ้าน นอกจากนั้นเขาก็ยังตระเวนประกวดตามเวทีต่างๆ และก็กวาดรางวัลมาเสียมาก ด้วยความช่วยเหลือของเพลง “ บทเรียนชีวิต” และ “เสน่ห์แม่นาง “ ของสมยศ
เข้ากรุง

เมื่อมีความมั่นใจมากขึ้น ปอง ปรีดา หนุ่มรูปร่างผอมดำ ก็ตัดสินใจเข้ามาในกรุงเทพ เพื่อตามหาฝันในการเป็นนักร้องของเขาด้วยความช่วยเหลือของพนักงานไฟฟ้าที่มาที่หมู่บ้านเพื่อสำรวจติดตั้งไฟฟ้า เมื่อมาถึงกรุงเทพ พนักงานไฟฟ้าคนนั้น พาปอง ปรีดา มาฝากที่วงสมยศ  และวงอื่นๆอีกหลายวง แต่ก็ถูกปฏิเสธเสียทั้งหมด จนผู้อุปการะต้องยอมโบกธงเลิกรา (บางตำราบอกว่าเขาเคยมาสมัครเป็นนักร้องวงดุริยางค์ทหารอากาศด้วย) และปอง ปรีดา ต้องไปขายแรงงานเป็นกรรมกรโรงเลื่อยย่านเกียกกาย เพื่อหาเลี้ยงชีพ  และต่อมา เมื่อครูสุดใจ เจริญรัตน์ ครูมวยแห่งค่ายมวยเกศสงคราม เห็นแวว จึงชวนมาหัดชกมวย เขาหารายได้เสริมด้วยการตระเวนชกมวยในเมืองหลวงและปริมณฑลในชื่อ “ วิเชียร ศิษย์จำเนียร “ (บางตำราบอกว่า สิงห์น้อย เกศสงคราม) และมีสถิติการชก 25 ครั้ง ไม่เคยแพ้ใคร โดยครั้งแรกชนะน็อคที่บ้านแพน
แต่ปอง ปรีดา มีความใฝ่ฝันที่จะเป็นนักร้องมากกว่านักมวย จึงตัดสินใจเลิกชก และตระเวนประกวดร้องเพลงต่อ ก่อนจะมาขออาศัยอยู่กับพระที่วัดบางอ้อ ต่อมาได้ไปเป็นคนงานส่วนโยธา กรมช่างอากาศบำรุง แถวบางซื่อ แต่ก็มักจะหลบงานเพื่อออกไปประกวดร้องเพลงตามงานวัดแถวๆนั้น และก็มักจะคว้ารางวัลมาเป็นประจำ หลังจากตระเวนประกวดอยู่ระยะหนึ่ง และกลับมามีความมั่นใจมากขึ้น ก็วานเพื่อนให้พาไปฝากกับครู นารถ ถาวรบุตร หัวหน้าวงดนตรีโรงงานยาสูบ ที่คลองเตย และก็มีโอกาสได้อยู่รับใช้ครู พร้อมกับติดตามไปกับวงดนตรี และได้ร้องเพลงเมื่อนักร้องขาด จนถึงขั้นได้ร้องเพลงออกอากาศที่กรมประชาสัมพันธ์ และก็ฝันที่จะได้เป็นนักร้องอัดแผ่น ระหว่างนั้น วิม อิทธิกุล และ สกล เรืองสุข ได้ร่วมกันแต่งเพลงเขมรพวงให้ร้องด้วย
แต่ไม่ถึง 2 ปีต่อมา เมื่อมารู้ความจริงว่าโรงงานยาสูบ ไม่มีนโยบายส่งเสริมให้นักร้องบันทึกเสียง ประกอบกับความไม่ชัดเจนในรายได้ ปอง ปรีดา จึงออกมา และมาที่โรงเรียนสหมิตรดนตรี ที่ครูดนตรีชื่อดังของเมืองไทยราว 50 คนได้ร่วมกันตั้งขึ้น โรงเรียนแห่งนี้เป็นแผนกหนึ่งของบริษัท สหมิตรดนตรีจำกัด ที่ทำธุรกิจ ผลิตเพลง ทำแผ่นเสียง และ ขายเครื่องดนตรีเป็นหลัก  แต่ปอง ปรีดา ก็ถูกที่นี่ปฏิเสธ แต่ด้วยความเชื่อมั่นในบรรดาครูเพลงเหล่านี้  เขาก็ทนหน้าด้าน หอบข้าวของมาอาศัยอยู่ที่โรงเรียน โดยเสนอตัวทำงานรับใช้ทุกอย่างด้วยความขยันขันแข็งเพื่อหวังสร้างความประทับใจ ขณะที่บางครั้งตัวเองก็ต้องอดข้าวอดน้ำ ถ้าไม่มีใครเมตตามอบข้าวน้ำให้
บันทึกเสียง

หลังจากทนอยู่ระยะหนึ่ง ครูนคร ถนอมทรัพย์ หรือ กุงกาดิน เกิดความสงสาร และเมื่อทดลองให้เขาร้องเพลงที่ร้องยาก ซึ่งเขาก็ทำได้ดี ครูจึงตัดสินใจนำเขาไปแนะนำกับ ครูมงคล อมาตยกุล และเอาไปฝากกับวง “ ประเทืองทิพย์ “ ของ ประเทือง บุญญประพันธ์ ปอง ปรีดา อยู่รับใช้ครูประเทือง 2 ปี ก็มีโอกาสได้ร้องเพลงออกอากาศทางสถานีวิทยุ สทร. ท่าราชวรดิษฐ์ ซึ่งครูประเทืองมีหมายการแสดงอยู่สัปดาห์ละครั้ง ขณะเดียวกันตามแผนปลุกปั้น ปอง ปรีดายังต้องคอยรับใช้ครูมงคลด้วย ซึ่งระหว่างนั้นครูนครก็แนะนำเรื่องการร้องเพลง เป่าแคน และการเลียนเสียงนกกา การเป่าใบไม้ เพื่อให้เขานำไปแสดงความสามารถให้ครูมงคลได้ชมถ้ามีโอกาส
ต่อมาปอง ปรีดา ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่ส่งแผ่นเสียงที่ผลิตไปวางขายตามห้างแผ่นเสียง และเก็บเงินค่าแผ่นเสียง ต่อมาได้มีโอกาสเป่าแคน และทำเสียงเป่าปากในการบันทึกเสียงให้กับนักร้องหลายคนที่ครูมงคลพามาบันทึกแผ่น รวมทั้งสุรพล สมบัติเจริญ และทูล ทองใจ ขณะเดียวกันครูนคร ก็แนะนำให้เขาลองแต่งเพลงด้วย ซึ่งเพลงแรกที่เขาแต่งได้สำเร็จคือเพลง “ กลับอีสาน “ และเป็นเพลงแรกที่เขาได้บันทึกเสียง
โด่งดัง

แต่เคราะห์กรรมก็ยังไม่หมดสิ้น เพราะเพลงนี้นอกจากจะไม่ดังแล้ว ยังถูกทางการห้ามเปิด เพราะกระแสความตื่นกลัวเรื่องการแบ่งแยกดินแดนในภาคอีสาน งานนี้ทั้งครูนคร และปอง ปรีดา ต่างก็ถูกครูมงคลดุเอาทั้งคู่
ต่อมาครูนครได้แนะนำให้เขาแต่งเพลงเกี่ยวกับแม่น้ำโขง โดยมีเนื้อหาชมความงามของผู้หญิง ตามแบบเพลง “ เบิ่งโขง “ ของเฉลิมชัย ศรีฤๅชา ปอง ปรีดา ลองแต่งอีกครั้ง และได้ออกมาเป็นเพลง “ สาวฝั่งโขง “ หลังได้รับการตรวจทานโดยครูร้อยแก้ว รักไทยอยู่หลายครั้ง ครูมงคล ก็ตัดสินใจว่าจะลองดูกับลูกศิษย์คนนี้อีกสักครั้ง หลังจากที่ผิดหวังมาจากครั้งแรก  แต่ในปี 2501 เพลงนี้ก็ได้พลิกชีวิตให้ปอง ปรีดา ได้ขึ้นมาโลดแล่นในวงการจวบจนชีวิตเข้าสู่วัยชรา
สำหรับชื่อปอง นั้น ครูมงคล เป็นคนตั้งให้ ส่วนปรีดานั้น สัมพันธ์ อูนากูล ตั้งให้
หลังจากเพลงดัง เขาก็ถูกบรรจุเข้าเป็นนักร้องรุ่นแรกๆของวงจุฬารัตน์ ที่ครูมงคลตั้งขึ้นในปี 2501 แทนวงลีลาศมงคล อมาตยกุล ขณะที่นักร้องคนอื่นๆก็มีครูนคร ที่ร้องเพลงสากล เบญจมินทร์ , ชัย อนุชิต  ทูล ทองใจ และ พร ภิรมย์ ปอง ปรีดา ที่ผลิตเพลงดังอย่างเทพีเชียงใหม่ สาวอยู่บ้านใด๋ และสาวป่าซาง รวมทั้งเคยไปแสดงถึงประเทศลาวมาแล้ว อยู่กับวงจนถึงปี 2506 ก็ลาออกเพราะขัดแย้งกับเพื่อนในวง จากนั้นก็ไปอยู่กับวง “ รวมดาวกระจาย” ของครูสำเนียง ม่วงทอง จนถึงปี 2511 ก็ลาออกเพราะมีปัญหากับคนในวง
จากนั้นในปี 2512 เขาก็กลับอีสาน และร่วมกับเพื่อนตั้งวง “ ปอง ปรีดา “ ตระเวนรับงานแถวจ.อุดรธานี แต่ก็เกิดปัญหาบางประการจนต้องยุบวงในปีเดียวกันนั้น  ต่อมา ปอง ปรีดา ได้หันมาทำไร่ และปักหลักอยู่ที่ลำนารายณ์ จ.ลพบุรี แต่ก็ยังรับงานร้องเพลงตามงานต่างๆ ในระยะ มีผู้มาซื้อเพลงที่เขาแต่งด้วยเงินก้อนโต
2521 ศรชัย เมฆวิเชียร มาซื้อเพลงสาวฝั่งโขง และ สาวอยู่บ้านใด๋ ของเขาไปบันทึกเสียงใหม่ จนโด่งดัง ซึ่งในการบันทึกเสียง ปอง ปรีดาก็ยังไปช่วยผิวปากให้ด้วย
จวบจนเข้าสู่วัยชรา ปอง ปรีดา ในวัยกว่า 70 ปี ก็ยังรับจ้างร้องเพลงอยู่
ถึงแก่อนิจกรรม

ปอง ปรีดา เสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2554 เวลา 11.30 น ที่โรงพยาบาลชัยบาดาล ณ อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี ด้วยอาการติดเชื้อในกระแสเลือด
ผลงานเพลง

ยกตัวอย่างเช่น
•"สาวฝั่งโขง"
•"เทพีเชียงใหม่"
•"น้องนางบ้านนา"
•"กุหลาบอีสาน"
•"กุหลาบเวียง​จันทน์"
•"กลิ่นฟางสาบสาว"
•"ผู้เสียสละ"
•"ปองอนงค์"
•"คำนี้พี่นอนหนาว"
•"คิดถึงฝั่งโขง"
•"ล่องโขงคืนเพ็ญ"
•"ฝั่งโขงในอดีต"
•"เที่ยวฝั่งโขง"
•"เดือนคล้อยคอยสาว"
•"สาวลุ่มน้ำเจ้าพระยา"
•"สาวอยู่บ้านใด๋"
•"หลงทิพย์​ธาร​ทอง​"
•"เห็นใจเถอะสาว"
•"ฮักเจ้าบ่คลาย"
•"ตามน้องต้อย"
•"คอยสาวเก้อ"
•"นางในดวงใจ"
•"นางเมิน"
•"เริงรักเริงไพร่"
•"ภาพซึ้งตรึงใจ​"
•"สาวป่าซาง"
•"สาวเจ้าไปไส"
•"แอ่วเว้าสาว"
•"กุหลาบบ้านนา"
•"กลับอีสาน"
•"เพราะมือเธอปั้น​"
•"สาวฝั่งปิง"
•"ขอนแก่น​"
•"ลำปลายมาศ"
•"ปองโม้"
•"สาละวันเตี้ยลง"
•"สาละวันฝั่งโขง"
•"บ้านข้อยอยู่ไกล"
•"ซำมะคักแท้น้อ"
•"ลอยเรือล่องโขง"
รางวัลที่ได้รับ

รางวัลเชิดชูเกียรติจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามบรมราชกุมารี
ปอง ปรีดา​ ได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง ประเภท ขับร้อง เพลงลูกทุ่ง​ ประจำปีพุทธศักราช 2551 จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
ผลงานการแสดงภาพยนตร์

มนต์เพลงลูกทุ่ง เอฟ.เอ็ม. (2545) (รับเชิญ)​
พ่าเก

| --- | --- |
สตรีชาวไทพ่าเกที่หมู่บ้านน้ำพ่าเก
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
ภาษา
ภาษาไท, ภาษาอัสสัม
ศาสนา
ศาสนาพุทธนิกายเถรวาท
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
คำตี่, คำยัง, อ่ายตน, อาหม, ไทใหญ่
ชาวไทพ่าเก เป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งที่อพยพมาอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดีย โดยอพยพเข้าทางทิวเขาปาดไก่ ทางตอนเหนือของประเทศพม่าปัจจุบัน ถิ่นเดิมของชาวไทพ่าเกอยู่ที่เมืองเมาหลวง ต่อมาได้ติดตามกษัตริย์อาหมมาอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) บริเวณถ้ำผาใหญ่ และผานั้นเป็นผาอันเก่าแก่มาก จึงได้ชื่อว่า ชาวไทพ่าเก ถึงปี พ.ศ. 2358 จึงอพยพข้ามทิวเขาปาดไก่จึงอพยพสู่เมืองนุนสวนคำ  ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่รัฐอรุณาจัลประเทศ ต่อมาถูกน้ำท่วมบ้านเรือนเสียหาย จึงอพยพมาอยู่ริมลำน้ำจิก  ครั้งอังกฤษเข้ามาปกครองเมืองนุนสวนคำ จึงย้ายไปอยู่ริมแม่น้ำทิหิงจนถึงปัจจุบัน
หมู่บ้านไทพ่าเกใต้

หมู่บ้านไทพ่าเกใต้ ตั้งอยู่ในตำบลชัยปุระ ชาวไทพ่าเกใต้เป็นกลุ่มคนไทในอินเดียที่พูดภาษาไทได้ และใช้ในชีวิตประจำวันด้วย ชาวไทพ่าเกใต้นับถือพระพุทธศาสนา
หมู่บ้านไทพ่าเกใต้ > การแต่งกายของชาวพ่าเกใต้

ชาวพ่าเกใต้ ผู้หญิงจะนุ่งผ้าซิ่นลาย ผู้ชายนุ่งโสร่งแบบพม่า หรือมิฉะนั้นก็จะนุ่งโจงกระเบนขาว หรือที่เรียกว่า ผ้าโธตีแบบฮินดู
หมู่บ้านไทพ่าเกใต้ > บ้านเรือนของชาวพ่าเกใต้

ที่หมู่บ้านพ่าเกใต้ มีลักษณะบ้านแตกต่างจากบ้านของชาวไทอาหมในโกหาติ คือเป็นแบบไทยในชนบท คือปลูกแบบยกพื้นมีใต้ถุนสูง มีนอกชานนอยู่นอกบ้าน ตัวบ้านทำด้วยไม้จริง และไม้ไผ่
หมู่บ้านไทพ่าเกเหนือ

ชาวบ้านที่นั้นยังพูดภาษาไทพ่าเกอยู่ แต่คำเก่าเริ่มสูญไปเรื่อย ๆ ส่วนคำใหม่ก็ไม่มีใครคิดขึ้น จึงมีคำจากภาษาอัสสัม ภาษาพม่า และภาษาอังกฤษปะปนอยู่มาก และในวันข้างหน้าภาษาไทที่นี้อาจจะสูญไปก็ได้ เพราะภาษาไทพ่าเกจะมีชีวิตต่อไปได้ ภาษามักต้องขยายตัวเพิ่มคำขึ้นในภาษา ถ้าสร้างเองไม่ทัน หรือไม่เหมาะก็มักต้องยืมภาษาอื่นแต่ถ้าไม่มีการสร้างใหม่ ไม่นานก็จะกลายเป็นภาษาตาย และเลิกใช้กันในที่สุด
หมู่บ้านไทพ่าเกเหนือ > ทอฝ้าย

คนไทในพ่าเกเหนือเก่งแต่การทอผ้าฝ้าย แต่ทอไหมไม่เป็น และไม่สันทัดในการเลี้ยงไหม ซึ่งต่างจากชาวไทอาหมที่ทอผ้าไหมเก่งมาก
หมู่บ้านไทพ่าเกเหนือ > สังคมของไทพ่าเกเหนือ

ความเป็นสังคมเครือญาติของไทพ่าเกเหนือมีสูงมาก กับคนที่มาเยี่ยม ทั้งหมดจะถือว่าเป็นญาติพี่น้อง จึงเรียกแขกว่า "ปี่หน่อง" ผู้หญิงที่นั่นจะไม่ร่วมรับประทานอาหารพร้อมผู้ชายเพราะต้องคอยดูแลให้ผู้ชายรับประทานอาหารก่อน
มากลอร์

มากลอร์ (Maglor) เป็นตัวละครในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในงานเขียนชุด ซิลมาริลลิออน เขาเป็นบุตรคนที่สองของเฟอานอร์ เจ้าชายเอลฟ์ชาวโนลดอร์ผู้รังสรรค์ดวงมณีซิลมาริล มากลอร์เป็นกวีและนักดนตรีที่เก่งฉกาจ ได้ชื่อว่าเป็นคีตกรผู้ยิ่งยงที่สุดแห่งมิดเดิลเอิร์ธไม่มีผู้ใดเสมอเหมือน เป็นผู้มีจิตใจอ่อนโยนที่สุดในบรรดาพี่น้องอันเป็นลักษณะของแนร์ดาเนลผู้เป็นมารดา
มากลอร์ได้ให้คำสาบานต่อบิดาของตนเช่นเดียวกับพี่น้องคนอื่นๆ ในอันจะติดตามทวงคืนดวงมณีซิลมาริลมาให้ได้ ไม่ยอมให้ตกอยู่ในมือของผู้ใด คำสาบานนี้นำพาชะตากรรมสุดท้ายมาสู่ตัวเขากับพี่น้องและบรรดาผู้ติดตามทั้งหมด มากลอร์เป็นผู้ให้ความช่วยเหลือแก่พี่น้องฝาแฝด เอลรอนด์และเอลรอส ระหว่างที่กองกำลังของพวกเขาเข้าโจมตีที่มั่นสุดท้ายของพวกเอลฟ์ที่ปากแม่น้ำซิริออน ทำให้เด็กทั้งสองรอดชีวิตจากสงครามประหัตประหารญาติคราวนั้นมาได้
ดูเพิ่ม

ราชสกุลเฟอานอร์
ฟิชเชอร์เฟซ

ฟิชเชอร์เฟซ (en: Fisherfaces) เป็นวิธีวิเคราะห์ภาพเชิงเส้น คิดค้นโดยนักสถิติวิทยา เซอร์ อาร์. เอ. ฟิชเชอร์ ผู้ซึ่งประสบความสำเร็จในการใช้วิธีดังกล่าวแยกแยะภาพของดอกไม้ เพื่อจัดชั้นหมวดหมู่ ในปี พ.ศ. 2479 ในหนังสือที่มีชื่อว่า การใช้วิธีวัดหลายวิธีในปัญหาการแยกหมวดหมู่ ปัจจุบันวิธีวิเคราะห์นี้ ถูกนำมาใช้ใน ระบบการรู้จำใบหน้า
อัลกอริธึม

ถ้าให้  X เป็นเวกเตอร์แบบสุ่ม โดยมีตัวอย่างทั้งสิ้น  c แบบ
เมตริกซ์การกระจาย  S_{B} และ  S_{W} คำนวณได้ดังนี้
ตัวอย่างนี้แสดงให้เห็นการคำนวณ  S_{B} และ  S_{W} แบบมีตัวอย่าง 3 แบบ  \mu  แสดงค่ารวม mean ของเซต  [\mu _{1},\mu _{2},\mu _{3}] ซึ่งค่ารวมของ  \mu  มีค่าดังนี้
และ  \mu _{i} คือ mean ของตัวแบบ  i\in {1,....,c}:
ฟิชเชอร์ อัลกอริธึม แสดงให้เห็นในตัวแปร  W
ซึ่งสามารถเขียนใหม่ได้เป็น
เพิ่มเติม

ไอเกนเฟซ
พระยาอภัยสงคราม (ปลั่ง วรรณายน)

| พระยาอภัยสงคราม |
| --- | --- |
เกิด: 28 มีนาคม พ.ศ. 2410
ถึงแก่กรรม: 7 มกราคม พ.ศ. 2470 (59 ปี)
พันเอก พระยาอภัยสงคราม (ปลั่ง วรรณายน) (28 มีนาคม 2410 – 7 มกราคม 2470) นายทหารและขุนนางชาวไทย อดีตผู้บัญชาการกองพลที่ 7 และอดีตผู้บัญชาการกองพลที่ 9
ประวัติ

พันเอก พระยาอภัยสงคราม มีนามเดิมว่า ปลั่ง เกิดเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2410 เป็นบุตรชายของ จมื่นสรสิทธิราช (เลื่อน)
พันเอก พระยาอภัยสงคราม ถึงแก่กรรมด้วยโรควรรณโรคภายในเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2470 ขณะอายุได้ 59 ปี
ยศ ตำแหน่ง และบรรดาศักดิ์

9 เมษายน พ.ศ. 2432 - ร้อยตรี
21 กันยายน พ.ศ. 2441 - ร้อยโท
15 สิงหาคม พ.ศ. 2442 - รับพระราชทานยศร้อยเอก และรับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น ขุนสัตถกรรมโกศล ถือศักดินา ๖๐๐
21 กันยายน พ.ศ. 2444 - หลวงภิบาลพลขันธ์ ถือศักดินา ๘๐๐
- พันตรี
23 ตุลาคม พ.ศ. 2447 - พันโท
24 ตุลาคม พ.ศ. 2447 - พระเริงฤทธิสงคราม
21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2448 - พ้นจากตำแหน่งผู้บังคับการกรมทหารราบที่ 10 เมืองนครสวรรค์ กลับมารับราชการกรมกลาง กรมยุทธนาธิการ
16 มกราคม พ.ศ. 2449 - รั้งผู้บังคับการกรมทหารราบที่ 3
ธันวาคม พ.ศ. 2450 - ผู้บังคับการกรมทหารราบที่ 19 เมืองฉะเชิงเทรา
มกราคม พ.ศ. 2450 - ผู้บังคับการกรมทหารราบที่ 22 เมืองปราจีนบุรี
4 มิถุนายน พ.ศ. 2451 - พันเอก
มีนาคม พ.ศ. 2452 - ผู้รั้งผู้บัญชาการกองพลที่ 3 มณฑลกรุงเก่าฯ
31 มีนาคม พ.ศ. 2452 - เข้าเฝ้ากราบถวายบังคมลาไปรับราชการตำแหน่ง
2 มกราคม พ.ศ. 2453 - พระยาอภัยสงคราม ถือศักดินา ๑๕๐๐
กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2453 - ผู้บัญชาการกองพลที่ 9 มณฑลปราจีนบุรี
9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2453 - กราบถวายบังคมลาไปรับราชการตามตำแหน่ง
28 กันยายน 2454 – นายหมู่ตรี
11 ธันวาคม 2454 – ราชองครักษ์เวร
3 เมษายน พ.ศ. 2455 - นายหมู่โท
มิถุนายน พ.ศ. 2455 - ผู้บัญชาการกองพลที่ 7 มณฑลพิษณุโลก
กุมภาพันธ์ 2455 – ออกจากราชการและออกจากราชองครักษ์เวร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์

พ.ศ. 2452 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก (จ.ช.)
พ.ศ. 2454 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
พ.ศ. 2455 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 6 ชั้นที่ 3 (ว.ป.ร.3)
พ.ศ. 2459 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
มาร์ก เออร์แมน

มาร์ก อาร์โนลด์ เออร์แมน (เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1952 ที่เมืองเดอะบร็องซ์ รัฐนิวยอร์ก – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 2019 ที่เมืองเนวาร์ค รัฐนิวเจอร์ซีย์) เป็นนักบริหารภาพยนตร์, ผู้ผลิตและผู้จำหน่ายภาพยนตร์จากสหรัฐอเมริกา ในขณะที่มาร์ค เออร์แมนมีชีวิต จะอาศัยอยู่ที่เมืองมอนต์แคลร์ รัฐนิวเจอร์ซีย์
มากริอานุส มินอร์

ติตุส ฟูลวิอุส ยูนิอุส มากริอานุส (เสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 261) หรือที่รู้จักกันในนาม มากริอานุส มินอร์ เป็นผู้แย่งชิงตำแหน่งจักรพรรดิชาวโรมัน มากริอานุสเป็นบุตรชายของฟูลวิอุส มากริอานุส หรือที่เรียกว่า มากริอานุส มายอร์
ประวัติ

แม้ว่าบิดาของมากริอานุสจะมาจากครอบครัวนักขี่ม้า แต่มารดาของมากริอานุส มินอร์นั้นมีชาติกำเนิดอันสูงส่งและนามของนาง คือ ยูเนีย ตามฮิสตอเรีย เอากุสตุส ซึ่งเป็นเอกสารที่ไม่น่าเชื่อถือบ่อยครั้ง เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ควบคุมทหารในช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิวาแลริอานุส
มากริอานุส ผู้เป็นบิดา และกวีเอตุส ผู้เป็นพี่ชายอยู่ในบริเวณเมโสโปเตเมียในปี ค.ศ. 260 เพื่อการทำสงครามกับจักรวรรดิซาเซเนียนของจักรพรรดิวาแลริอานุส เมื่อกองทัพโรมันพ่ายแพ้และจักรพรรดิถูกจับพระองค์ ด้วยความช่วยเหลือจากบิดาของเขา ซึ่งเป็นผู้ดูแลสมบัติของจักรพรรดิ และด้วยอิทธิพลของบาลิสตา ซึ่งเป็นไปรเฟกตุสของจักรพรรดิวาแลริอานุส ทำให้มากริอานุสได้รับตำแหน่งจักรพรรดิพร้อมกับพี่ชายนามว่า กวีเอตุส ผ่านการเลือกตั้งโดยกองทัพ ตรงกันข้ามกับจักรพรรดิกัลลิเอนุสที่ชอบด้วยกฎหมาย ซึ่งเป็นพระราชโอรสและเป็นจักรพรรดิร่วมกับจักรพรรดิวาแลริอานุส ซึ่งอยู่ไกลออกไปทางตะวันตก จักรพรรดิสองพี่น้องเป็นที่รู้จักในภาคตะวันออกของจักรวรรดิ โดยมีฐานที่มั่นในอียิปต์ ซึ่งเป็นจังหวัดที่จัดหาธัญพืชให้กับกรุงโรม
หลังจากรักษาชายแดนเปอร์เซียได้ชั่วคราว มากริอานุส มายอร์และมากริอานุส มินอร์ก็ย้ายไปทางตะวันตกเพื่อโจมตีและกำจัดจักรพรรดิกัลลิเอนุส อย่างไรก็ตาม ทั้งสองก็พ่ายแพ้ในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 261 โดยเอาเรออลุส และต่อมาถูกสังหารโดยทหารของพวกเขาเองที่คำขอของบิดา[ต้องการอ้างอิง]
มาร์ก เลวิสต์

มาร์ก เลวิสต์ เป็นนักการเมืองชาวฟิลิปปินส์ เป็นสมาชิกพรรคเสรีนิยม (ฟิลิปปินส์) เป็นรองผู้ว่าการจังหวัดบาตังกัสตั้งแต่วันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2007 จนถึงวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2013 เคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 4 จังหวัดบาตังกัส และได้รับการเลือกตั้งในสภาครองเกรส ปี ค.ศ. 2004
มา เรนีย์ ตำนานเพลงบลูส์

| มา เรนีย์ ตำนานเพลงบลูส์ |
| --- | --- |
กำกับ: จอร์จ ซี โวล์ฟ​
บทภาพยนตร์: รูเบน ซานตีอาโก-ฮัดสัน
สร้างจาก: Ma Rainey's Black Bottom โดย ออกัส วิลสัน
อำนวยการสร้าง:   เดนเซล วอชิงตัน  ท็อดด์ แบล็ค  ดานี โวล์ฟ 
นักแสดงนำ:   แชดวิก โบสแมน  ไวโอลา เดวิส  กลินน์ เทอร์แมน  โคลแมน โดมิงโก  อุฟฟาฟวย โอซาด 
กำกับภาพ: โทเบียส ชเลียสเลอร์
ตัดต่อ: แอนดรูว์ มอนด์เชน
ดนตรีประกอบ: แบรนฟอร์ด มาร์ซาลิส
บริษัทผู้สร้าง:   Escape Artists  Mundy Lane Entertainment  
ผู้จัดจำหน่าย: เน็ตฟลิกซ์
วันฉาย:   25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 (2020-11-25) (สหรัฐอเมริกา) 
ความยาว: 94 นาที
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา​
ภาษา: อังกฤษ​
ทุนสร้าง: 20–22.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
มา เรนีย์ ตำนานเพลงบลูส์ เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวดรามา ปี ค.ศ. 2020 ของเน็ตฟลิกซ์ ​กำกับการแสดงโดยจอร์จ ซี โวล์ฟ เขียนบทภาพยนตร์โดยรูเบน ซานตีอาโก-ฮัดสัน โดยสร้างมาจากละครเวที​เรื่อง Ma Rainey's Black Bottom ที่เขียนบทละครโดย ออกัส วิลสัน เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชิคาโก​ ระหว่างการบันทึกแผ่นเสียงของมา เรย์นีย์ นักร้องเพลงบลูส์ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน​ที่ทรงอิทธิพลคนหนึ่งของวงการเพลง ในปี ค.ศ. 1920 โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลออสการ์ 2 สาขา​ ได้แก่สาขาแต่งหน้ายอดเยี่ยมและ สาขาออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม จากการถูกเสนอชื่อเข้าชิงออสการ์ถึง 5 สาขารางวัล
ภาพยนตร์ผลิตโดยเดนเซล วอชิงตัน, ท็อดด์ แบล็ค และ ดานี โวล์ฟ โดยได้นักแสดงชื่อดังอย่างไวโอลา เดวิส​และแชดวิก โบสแมนมาเป็นนักแสดงนำ ร่วมด้วยกลินน์ เทอร์แมน, โคลแมน โดมิงโก และ ไมเคิล พ็อตส์ ในบทบาทนักแสดงสมทบ เดิมทีภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ เดนเซล วอชิงตัน จะผลิตให้กับเอชบีโอ ก่อนที่จะเปลี่ยนมาผลิตให้กับเน็ตฟลิกซ์​แทน โดยเริ่มถ่ายทำในปี ค.ศ. 2019 ที่เมืองพิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย​ ต่อมาแชดวิค โบสแมน ได้เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่​ในปี ค.ศ. 2020 โดยนับเป็นการแสดงภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายในชีวิตของเขา
มา เรนีย์ ตำนานเพลงบลูส์ ออกฉายแบบจำกัดโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 ที่สหรัฐอเมริกา ก่อนจะเริ่มเผยแพร่แบบสตรีมมิง​ทางเน็ตฟลิกซ์​ และได้รับผลตอบรับที่ดีตลอดจนได้รับคำชื่นชมจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์ โดยเฉพาะกับการแสดงของวิโอลา เดวิส และ แชดวิด โบสแมนรวมถึงความสวยงามของเครื่องแต่งกายและมูลค่าของการออกแบบงานสร้าง ทำให้ได้รับการจัดให้เป็น 1 ใน 10 ภาพยนตร์ที่ดีที่สุดในปี ค.ศ. 2020 โดยสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ​ 2 สาขา โดยแชดวิก โบสแมน นักแสดงนำได้รับรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์ดรามา นอกจากนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ถึง 5 สาขา​ ได้แก่สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม, สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม, สาขาแต่งหน้ายอดเยี่ยม, สาขาออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม, สาขาออกแบบงานสร้างยอดเยี่ยม​ และได้รับรางวัลแซกอวอร์ด​ อีก 2 สาขาได้แก่นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (แชดวิก โบสแมน)​ และนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม (ไวโอลา เดวิส)
การเผยแพร่

เน็ตฟลิกซ์​ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายแบบจำกัดโรงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2020 จากนั้นเปิดให้รับชมผ่านทางระบบสตรีมมิง​เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม และได้มีการนำสารคดีเบื้องหลังการถ่ายทำที่ชื่อว่า Ma Rainey's Black Bottom: A Legacy Brought to Screen -​ มา เรนีย์ ตำนานเพลลงบลูส์สู่จอ ความยาว 31 นาทีให้เลือกรับชมควบคู่กันไปด้วย โดยภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ที่มีผู้รับชมมากที่สุดของเน็ตฟลิกซ์ในสัปดาห์แรกที่เปิดให้รับชม
มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย

ตึกจอร์จฟินลีย์โบวาร์ด มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย
ห้องสมุดโดฮีนี
มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย (University of Southern California) หรือในชื่อว่า ยูเอสซี (USC) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่เก่าแก่สุดในรัฐแคลิฟอร์เนีย ตั้งอยู่ที่เมืองลอสแอนเจลิส มหาวิทยาลัยก่อตั้งในปี ค.ศ. 1880 โดยเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่มีนักศึกษาต่างชาติมากที่สุดในสหรัฐอเมริกา โดยในปี ค.ศ. 2016 มีจำนวนนักศึกษาต่างชาติมากกว่า 10,000 คน จากจำนวนนักศึกษาประมาณ 40,000 คน
มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียมีชื่อเสียงในหลายด้าน ได้แก่ ทันตแพทยศาสตร์ แพทยศาสตร์ บริหารธุรกิจ วิศวกรรมศาสตร์ วารสารศาสตร์ สถาปัตยกรรมศาสตร์ และในด้านภาพยนตร์-โทรทัศน์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้าน ภาพยนตร์ และการออกแบบเกมส์ โดยได้รับการจัดอันดับ เป็นที่ 1 ใน สหรัฐอเมริกามาอย่างยาวนาน
ในปี ค.ศ. 2017 มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียได้เปิดตัว University  Village ซึ่งเป็นโครงการพัฒนาที่อยู่อาศัย ห้างสรรพสินค้า และร้านอาหารขนาดใหญ่ที่สุดในเขตลอสแอนเจลิสใต้ ใช้เงินลงทุนมากกว่า 700 ล้านเหรียญสหรัฐ
ศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง ได้แก่
นีล อาร์มสตรอง นักบินอวกาศคนแรกของโลกที่เหยียบลงบนพื้นผิวดวงจันทร์
ชินโซ อาเบะ อดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศญี่ปุ่น
จอร์จ ลูคัส ผู้กำกับภาพยนตร์สตาร์ วอร์ส
รวมถึงศิษย์เก่าที่เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงของไทยในหลายสาขาอาชีพ ได้แก่
กันตธีร์ ศุภมงคล อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในรัฐบาลของพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร
สารัชถ์ รัตนาวะดี ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท กัลฟ์ เอ็นเนอร์จี ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน)
ณัฏฐวุฒิ ตั้งคารวคุณ กรรมการผู้มีอำนาจลงนาม บริษัท ทีโอเอ เพ้นท์ (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน)
ชัยวุฒิ ธนาคมานุสรณ์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม ในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา
ปานปรีย์ พหิทธานุกร อดีตรองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย
เปรมชัย กรรณสูต ประธานบริหารและกรรมการผู้จัดการบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน)
เดบาร่าห์ ซี หรือ เด็บบี้ บาซู นักร้อง นักแสดงหญิงชาวไทย