stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
สนธิสัญญาสี่อำนาจ

สนธิสัญญาสี่อำนาจ (อังกฤษ: Four-Power Treaty) เป็นสนธิสัญญาระหว่าง สหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส และ ญี่ปุ่น ลงนามระหว่างการประชุมทหารเรือวอชิงตัน ในวันที่ 13 ธันวาคม 1921
ภายใต้สนธิสัญญานี้ ภาคีสมาชิกได้ตกลงที่จะรักษาสภาพการณ์ของภาคพื้นแปซิฟิก ณ ขณะนั้น ไม่ให้เปลี่ยนแปลงไปจากที่เป็นอยู่ โดยการยอมรับอำนาจเหนือดินแดนแปซิฟิกของชาติสมาชิกสัญญา และแต่ละชาติจะไม่แสวงหาหรือขยายดินแดนเพิ่มเติมอีก และจะปรึกษาหารือกันทุกครั้งเมื่อมีกรณีข้อพิพาทด้านดินแดน อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์หลักของสนธิสัญญาฉบับนี้ คือการยุติลงของพันธมิตรอังกฤษ-ญี่ปุ่นในปี 1923
สนธิสัญญาห้ามอาวุธนิวเคลียร์

| สนธิสัญญาเกี่ยวกับการห้ามใช้อาวุธนิวเคลียร์ |
| --- | --- |
  เป็นสมาชิก   ลงนาม
ประเภท: การควบคุมอาวุธ, การปลดอาวุธนิวเคลียร์
วันลงนาม: 20 กันยายน ค.ศ.2017
ที่ลงนาม: นิวยอร์ก, สหรัฐ
วันตรา: 7 กรกฎาคม ค.ศ.2017
วันมีผล: ไม่อยู่ในภาวะสงคราม
เงื่อนไข: 90 วันหลังจาก 15 ประเทศลงนาม หรือเป็นสมาชิกแล้ว
ผู้ลงนาม: 70
ภาคี: 22
ผู้เก็บรักษา: เลขาธิการสหประชาชาติ
ภาษา: ภาษาอาหรับ, จีน, อังกฤษ, ฝรั่งเศส, รัสเซีย และสเปน
ข้อความทั้งหมด
 Treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons ที่ วิกิซอร์ซ
สนธิสัญญาห้ามอาวุธนิวเคลียร์ (อังกฤษ: Treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons หรือ Nuclear Weapon Ban Treaty) เป็นความตกลงระหว่างประเทศที่มีผลผูกพันตามกฎหมายเพื่อห้ามอาวุธนิวเคลียร์ นำไปสู่การทำลายสิ้นซึ่งอาวุธดังกล่าว การเจรจาสนธิสัญญาฯ เริ่มในสหประชาชาติในเดือนมีนาคม 2560 และกินเวลาตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายนถึง 7 กรกฎาคม 2560 ตามญัตติที่สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติรับรองในเดือนธันวาคม 2559 สนธิสัญญาฯ ผ่านการออกเสียงลงคะแนนในวันที่ 7 กรกฎาคม 2560 โดย 122 ประเทศออกเสียงสนับสนุน 1 ประเทศงดออกเสียง และ 1 ประเทศคัดค้าน รัฐอาวุธนิวเคลียร์ทุกรัฐคว่ำบาตรการประชุมนำสู่สนธิสัญญาดังกล่าว ตลอดจนสมาชิกองค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือทุกประเทศ
สถาปัตยกรรมโรมัน

โคลอสเซียมในกรุงโรม
สถาปัตยกรรมโรมัน (อังกฤษ: Architecture of ancient Rome) เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมของโรมันโบราณที่ประยุกต์มาจากสถาปัตยกรรมกรีกตั้งแต่ราวศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสต์ศักราชมาเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมของตนเอง ลักษณะสถาปัตยกรรมทั้งสองถือว่าเป็น “สถาปัตยกรรมคลาสสิก”
นอกจากลักษณะสถาปัตยกรรมที่นำมาจากกรีกแล้วโรมันยังรับอิทธิพลเกี่ยวเนื่องเช่นการสร้าง “ห้องทริคลิเนียม” (Triclinium) ในคฤหาสน์โรมันเป็นห้องกินข้าวอย่างเป็นทางการ และจากผู้ที่มีอำนาจมาก่อนหน้านั้น--วัฒนธรรมอีทรัสคัน--โรมันก็นำความรู้ต่างทางสถาปัตยกรรมมาประยุกต์ใช้เช่นการใช้ระบบไฮดรอลิคและการก่อสร้างซุ้มโค้ง
ปัจจัยทางสังคมเช่นความมั่งคั่งและจำนวนประชากรที่หนาแน่นในมหานครทำให้โรมันต้องพยายามหาหนทางใหม่ในการแก้ปัญหาทางสถาปัตยกรรมอันเป็นผลที่ตามมา การใช้ ยอดโค้ง (Vault) และ ซุ้มโค้ง ประกอบกับความรู้เกี่ยวกับวัสดุสำหรับการก่อสร้างเป็นต้นที่สามารถทำให้โรมันประสบกับความสำเร็จเช่นที่ไม่เคยมีมาก่อนในการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างอันใหญ่โตน่าประทับใจสำหรับสาธารณชน ตัวอย่างเช่นสะพานส่งน้ำโรมัน โรงอาบน้ำไดโอคลีเชียน และ โรงอาบน้ำคาราคัลลา บาซิลิกา และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือโคลอสเซียมในกรุงโรม ซึ่งกลายมาเป็นแบบจำลองในการสร้างสถาปัตยกรรมแบบเดียวกันที่มีขนาดย่อมกว่าตามมหานครและนครต่าง ๆ ไปทั่วทั้งจักรวรรดิ สิ่งก่อสร้างบางชิ้นก็ยังหลงเหลืออยู่ในรูปแบบที่เกือบสมบูรณ์เช่นกำแพงเมืองลูโกในฮิสปาเนียทาร์ราโคเนนซิสทางตะวันตกเฉียงเหนือของสเปน
การก่อสร้างสิ่งก่อสร้างอันใหญ่โตนอกจากจะเป็นการแสดงให้เห็นถึงความสามารถทางสถาปัตยกรรมแล้วก็ยังเป็นเครื่องมือในการโฆษณาชวนเชื่อถึงความเป็นมหาอำนาจของจักรวรรดิโรมันอีกด้วย ดังจะเห็นได้จากตึกแพนธีอันโดยเฉพาะในการสร้างใหม่ตามแบบของจักรพรรดิเฮเดรียนที่ยังคงตั้งอยู่อย่างสง่างดงามเช่นเมื่อสร้างใหม่ นอกจากแพนธีอัน จักรพรรดิเฮเดรียนก็ยังทรงทิ้งร่องรอยทางสถาปัตยกรรมอันยิ่งใหญ่ไว้ทางตอนเหนือของบริเตนในรูปของกำแพงเฮเดรียนที่ใช้เป็นเส้นพรมแดนทางตอนเหนือสุดของจักรวรรดิ และเมื่อพิชิตสกอตแลนด์เหนือขึ้นไปจากกำแพงเฮเดรียนได้ ก็ได้มีการสร้างกำแพงอันโตนินขึ้น
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรม
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สถาปัตยกรรมโรมัน
Traianus เก็บถาวร 2008-05-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Technical investigation of Roman public works
Housing and apartments in Rome - A look at various aspects of housing in ancient Rome, apartments and villas.
| ด ค กประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมตะวันตก |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมตะวันตก  สถาปัตยกรรมตะวันออก  ศิลปะตะวันตก  ศิลปะตะวันออก 
 หลังยุคหิน  อียิปต์โบราณ  อาร์มีเนีย  คอปติก  ดราวิเดียน  มายา  สุเมเรีย  คลาสสิก  เมโสอเมริกา  กรีกโบราณ  โรมันโบราณ  อินคา  ซาซานิด  ไบแซนไทน์  อิสลาม  เนวาร์  ยุคกลาง  เปอร์เชีย  โรมาเนสก์  กอทิก  ฮอยซารา  วิชัยนครา  ชาลุกยาตะวันตก  เรอแนซ็องส์  ออตโตมัน  บาโรก  โรโคโค  ฟื้นฟูคลาสสิก  ฟื้นฟูกอทิก  ฟื้นฟูไบแซนไทน์  ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์  สมัยใหม่  หลังสมัยใหม่ 
 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง สถาปัตยกรรมแบบอิตาลี ศาสนสถาน เทวสถาน ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง สิ่งตกแต่ง
สถาปัตยกรรมแบบปัลลาดีโอ

คฤหาสน์ที่ต่อเติมมุขด้านหน้าจากเล่ม 4 ของ "หนังสือสี่เล่มเกี่ยวกับสถาปัตยกรรม" (I Quattro Libri dell'Architettura) ที่พิมพ์ในลอนดอนในปี ค.ศ. 1736
อาคารกระทรวงกลาโหม ถนนสนามไชย เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เป็นอาคารในรูปแบบปัลลาดีโอ
สถาปัตยกรรมแบบปัลลาดีโอ (อังกฤษ: Palladian architecture) หมายถึงลักษณะของสถาปัตยกรรมตะวันตกที่มาจากการออกแบบโดยอันเดรอา ปัลลาดีโอ (ค.ศ. 1508–1580) สถาปนิกชาวเวนิส คำว่า "แบบปัลลาดีโอ" โดยทั่วไปแล้วมักจะหมายถึงลักษณะของสิ่งก่อสร้างที่ได้รับอิทธิพลมาจากการออกแบบของปัลลาดีโอเอง สิ่งก่อสร้างในปัจจุบันที่จัดอยู่ในกลุ่มสถาปัตยกรรมลักษณะนี้วิวัฒนาการมาจากปรัชญาการออกแบบของปัลลาดีโอ งานของปัลลาดีโอมีพื้นฐานมาจากความสมมาตร ความมีทัศนมิติ และคุณค่าของสถาปัตยกรรมการก่อสร้างวัดของกรีกและโรมันโบราณ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 การตีความหมายของสถาปัตยกรรมคลาสสิกกลายมาเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่เรียกว่า "คตินิยมปัลลาดีโอ" (Palladianism) ลักษณะนี้วิวัฒนาการต่อมาจนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18
"คตินิยมปัลลาดีโอ" กลายเป็นนิยมกันอยู่ระยะหนึ่งในบริเตนระหว่างกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 เมื่อมาถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ลักษณะนี้ก็หวนกลับมาเป็นที่นิยมไม่แต่ในอังกฤษแต่ยังในหลายประเทศทางตอนเหนือของยุโรปด้วย ต่อมาก็ลดความนิยมลงในยุโรป แต่ไปนิยมกันในทวีปอเมริกาเหนือโดยเฉพาะในสิ่งก่อสร้างที่ออกแบบโดยทอมัส เจฟเฟอร์สัน
สถาปัตยกรรมแบบปัลลาดีโอยังคงเป็นที่นิยมกันทั่วไปในยุโรปตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 มักจะในการออกแบบสิ่งก่อสร้างทางราชการหรือทางสารธารณะ ตั้งแต่ครึ่งหลังของ คริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็มีสถาปัตยกรรมการฟื้นฟูกอทิกเข้ามาเป็นคู่แข่ง ลักษณะหลังนี้สนับสนุนโดยสถาปนิกเช่นออกัสตัส พิวจิน (Augustus Pugin) ที่คำนึงถึงที่มาจากวัดโบราณที่ถือว่าเป็นลักษณะ "นอกศาสนา" เกินไปสำหรับผู้นับถือโปรเตสแตนต์และแองโกล-คาทอลิก แต่กระนั้นสถาปัตยกรรมแบบปัลลาดีโอก็ยังคงเป็นที่นิยมและวิวัฒนาการตลอดมา ซึ่งจะเห็นได้จากการออกแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ในปัจจุบันในลักษณะหน้าจั่ว ความสมมาตร และความได้สัดส่วน
สถาปัตยกรรมแบบปัลลาดีโอมีลักษณะหนา ดูทึบทึม อาคารหลายแห่งในประเทศไทยที่มีสถาปัตยกรรมรูปแบบนี้ ได้แก่ กระทรวงกลาโหม, หน่วยบัญชาการรักษาดินแดน, อาคารศุลกสถาน เป็นต้น
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมตะวันตก
สถาปัตยกรรมสมัยใหม่
บรรณานุกรม

Frampton, Kenneth. (2001). Studies in Tectonic Culture. MIT Press. ISBN 0-262-56149-2.
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สถาปัตยกรรมแบบปัลลาดีโอ
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์

คฤหาสน์แฟร์ริเยร์สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1855 เป็นสถาปัตยกรรมที่จงใจที่จะเป็นงานก็อปปีของคฤหาสน์เมนท์มอร์เทาเออร์ส (ภาพล่าง) แต่ลักษณะ “ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์แบบอังกฤษ” เมื่อมาถึงฝรั่งเศสก็ได้รับการเพิ่มเติม “แบบอิตาลี” เข้าไปบ้าง
คฤหาสน์เมนท์มอร์เทาเออร์สเป็นสถาปัตยกรรม “ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์แบบอังกฤษ” ที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1854 เป็นงานก็อปปีของคฤหาสน์วอลลาทันฮอลล์ที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1588
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ หรือบางครั้งก็เรียกสั้นๆ ว่า ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ หรือ เรอแนซ็องส์ใหม่ (อังกฤษ: Renaissance Revival architecture หรือ Neo-Renaissance) คือลักษณะสถาปัตยกรรมที่รวมลักษณะต่างๆ ของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ไม่เชิงกรีก (ดูบทความ สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีก) หรือ กอธิค  (ดูบทความ สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิค) แต่เป็นสถาปัตยกรรมที่ได้รับแรงบันดาลใจจากสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิกอิตาลีต่างๆ ตามความหมายอย่างกว้างๆ ของสถาปนิกและนักวิพากษ์ “สถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์” ของคริสต์ศตวรรษที่ 19 มิได้ใช้แต่เพียงสถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์ที่เริ่มขึ้นในฟลอเรนซ์และตอนกลางของอิตาลีของต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 ที่เป็นเครื่องมือในการแสดงออกของลัทธิมนุษยนิยม แต่ยังรวมไปถึงลักษณะสถาปัตยกรรมที่มารู้จักกันว่าแมนเนอริสม์ และ บาโรก  นอกจากนั้นลักษณะของตนเองก็ยังปฏิบัติกันอย่างแพร่หลายในคริสต์ศตวรรษที่ 19: “เรอแนซ็องส์ใหม่” ตามความหมายของผู้ร่วมสมัยจึงหมายถึงสิ่งก่อสร้างที่เป็น “แบบอิตาลี” (Italianate) หรือสิ่งก่อสร้างที่มีลักษณะบาโรกฝรั่งเศสเข้าไปผสม (สถาปัตยกรรมจักรวรรดิฝรั่งเศสที่สอง)
ลักษณะอันเป็นที่ต่างกันของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ในบริเวณต่างๆ ของยุโรป โดยเฉพาะในฝรั่งเศสและอิตาลีเป็นการเพิ่มอุปสรรคในการบ่งลักษณะของสถาปัตยกรรมที่เรียกว่าสถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ยิ่งขึ้นไปอีก ที่จะเห็นได้จากคฤหาสน์วอลลาทันฮอลล์ในอังกฤษ วังพิตติในอิตาลี, พระราชวังชองบอร์ดในฝรั่งเศส และ วังฟาเซต์ในรัสเซีย — ซี่งต่างก็จัดอยู่ในกลุ่ม “สถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์” — ที่ต่างก็มีลักษณะภายนอกที่แตกต่างกันออกไปแม้ว่าจะจัดว่าเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันก็ตาม
ที่มา

ที่มาของสถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์โดยทั่วไปแล้วก็กล่าวกันว่าริเริ่มขึ้นโดยฟีลิปโป บรูเนลเลสกี (ค.ศ. 1377 - ค.ศ. 1446) บรูเนลเลสกีและสถาปนิกร่วมสมัยต้องการที่สร้างผลงานทางสถาปัตยกรรมที่มีระบบที่เป็นผลให้เกิดลักษณะสถาปัตยกรรมที่เน้นลักษณะความเป็นสมมาตรและความได้สัดส่วน ขบวนการนี้พัฒนาขึ้นมาจากการสังเกตธรรมชาติโดยเฉพาะจากการสังเกตลักษณะกายวิภาคของมนุษย์
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์พัฒนาขึ้นมาจากไม่แต่จากลักษณะรูปทรงของการก่อสร้างสถาปัตยกรรมแบบอิตาลีเดิม แต่ยังรวมทั้งรูปทรงของสถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์ที่มาพัฒนาขึ้นในฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ด้วย ระหว่างปีแรกๆ ของคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อฝรั่งเศสไปทำสงครามอยู่ทางตอนเหนือของอิตาลีก็ได้นำไม่แต่สมบัติศิลปะเรอแนซ็องส์เป็นของที่ยึดได้ติดตัวกลับมายังฝรั่งเศสเท่านั้นแต่ยังได้นำลักษณะรูปแบบทางด้านความคิดกลับมาด้วย ในบริเวณลุ่มแม่น้ำลัวร์ก็ได้มีการก่อสร้างวังและคฤหาสน์กันขึ้นอย่างมากมายโดยสร้างเป็นแบบกอธิคฝรั่งเศสแต่ตกแต่งด้วยรายละเอียดเช่นจั่ว, ซุ้มโค้ง, เสาตื้นเป็นแบบเรอแนซ็องส์อิตาลี
ในอังกฤษเรอแนซ็องส์มักจะออกมาในรูปของจตุรัสใหญ่, ที่อยู่อาศัยทรงสูงเช่นคฤหาสน์ลองลีต สิ่งก่อสร้างดังว่ามักจะมีหอสูงสองข้างที่เป็นนัยยะถึงหอสำหรับป้อมที่ใช้ในการป้องกันข้าศึกในยุคกลาง ที่เห็นได้ชัดในการก่อสร้างคฤหาสน์แฮทฟิลด์ที่สร้างระหว่าง ค.ศ. 1607 ถึง ค.ศ. 1611 ที่ประกอบด้วยลูกเล่นระหว่างหอยุคกลางกับโดมใหญ่แบบอิตาลี การก่อสร้างลักษณะนี้ทำให้สิ่งก่อสร้างสมัยต้นยุคฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ของอังกฤษมีบรรยากาศของ “ปราสาท” ที่แตกต่างไปจากสิ่งก่อสร้างในสมัยเดียวกันในยุโรป ซึ่งเป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่เพิ่มความสับสนกับลักษณะฟื้นฟูกอธิค
เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ลักษณะเรอแนซ็องส์ก็กลายเป็นสถาปัตยกรรมสมัยนิยม ลักษณะรูปทรงที่วิวัฒนการขึ้นมาก็ไม่แต่จะเป็นรูปลักษณ์ของทรงดั้งเดิมตามแต่สถานที่ที่ก่อสร้าง แต่ยังเป็นลักษณะผสานกับลักษณะต่างๆ ก่อนหน้านั้นตามแต่ทัศนคติหรือความคิดของสถาปนิกหรือผู้ว่าจ้างในชั่วขณะที่ออกแบบ แทนที่จะเป็นไปตามที่ตั้งและวัฒนธรรม ถ้าปัจจัยดังว่ายังไม่ทำให้เป็นที่สับสนพอ สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ใหม่ก็ยังมักจะยืมองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมจากสมัยแมนเนอริสม์เข้ามาอีก และในหลายกรณีก็อาจจะนำเอาลักษณะบาโรกเข้ามาผสมผเสด้วย แมนเนอริสม์และบาโรกเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่มีลักษณะตรงกันข้ามกัน แมนเนอริสม์แท้ก็เช่นพาลัซโซเตในอิตาลี และบาโรกแท้ก็ได้แก่วังเวิร์ทซบวร์กในเยอรมนี
ฉะนั้นเรอแนซ็องส์อิตาลี, ฝรั่งเศส และเฟล็มมิชผสมกับลักษณะสถาปัตยกรรมของสมัยต่อมาทำให้เป็นการยากที่จะระบุลักษณะตระกูลสถาปัตยกรรมของคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะในการแยกระหว่างสถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์กับสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิคของฝรั่งเศสเพราะลักษณะสถาปัตยกรรมทั้งสองลักษณะต่างก็เป็นที่นิยมกันอย่างกว้างขวางในคริสต์ศตวรรษที่ 19
ดูเพิ่ม

สถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์
สถาปัตยกรรมแบบอิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์
Rosanna Pavoni, editor (1997) Reviving the Renaissance: The Use and Abuse of the Past in Nineteenth-Century Italian Art and Decoration in Series: Cambridge Studies in Italian History and Culture (Cambridge University Press) ISBN 0521481511. The first assessment of the Renaissance Revival in post-Unification Italy. Book synopsis
Marek Zgórniak, Wokół neorenesansu w architekturze XIX wieku, Kraków 1987. ISBN 83-233-0187-5. General study. See abstract on the author's page.
Lessenich, Rolf P. Ideals Versus Realities: Nineteenth-Century Decadent Identity and the Renaissance. English Neo-Renaissance in its cultural context.
Marshall Field Warehouse, Chicago เก็บถาวร 2010-06-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"History & styles: The other neo-styles of the 19th century" – Neo-Renaissance in the context of eclectic revival styles in church architecture of the Netherlands, 1850-1900.
"Neo-Renaissance (1881-1921)" เก็บถาวร 2008-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Neo-Renaissance building in Katowice, Poland.
| ด ค กสถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูแบบต่าง ๆ ของยุโรปและศิลปะการตกแต่ง |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมฟื้นฟูบาโรก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูไบแซนไทน์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูวังฝรั่งเศส  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอาณานิคมอเมริกัน  สถาปัตยกรรมบาโรกแบบเอ็ดเวิร์ด  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอียิปต์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูจอร์เจีย  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีก  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกแบบฝรั่งเศส  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูอินเดีย-ซาราเซน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูจาโคเบียน-เอลิซาเบธ  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูมายา  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเมดิเตอร์เรเนียน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูมัวร์ และสถาปัตยกรรมฟื้นฟูมูเดคาร์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูไมซีเนีย  สถาปัตยกรรมพระราชินีนาถแอนน์  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ และสถาปัตยกรรมแบบอิตาลี  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ และสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แบบริชาร์ดสัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์แบบเยอรมัน  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูรัสเซีย  สถาปัตยกรรมบารอนสกอต  สถาปัตยกรรมฟื้นฟูทิวดอร์ 
| ด ค กประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม |
| --- | --- |
 สถาปัตยกรรมตะวันตก/ศิลปะตะวันตก  สถาปัตยกรรมตะวันออก/ศิลปะตะวันออก 
 ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ลำดับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม  ประวัติศาสตร์การก่อสร้าง 
 ยุคหินใหม่  อียิปต์โบราณ  อาร์มีเนีย  คอปติก  จีน  ญี่ปุ่น  ทราวิฑ  มายา  ซูเมอร์  คลาสสิก  เมโสอเมริกา  กรีกโบราณ  โรมัน  อินคา  ซาสซานิยะห์  ไบแซนไทน์  อิสลาม  เนวารี  พุทธศาสนา  โซมาลี  ก่อนโรมาเนสก์  เปอร์เซีย  โรมาเนสก์ นอร์มัน  โรมัน-กอทิก  กอทิก  โหยสละ  วิชัยนคร  จาลุกยะตะวันตก  เรอแนซ็องส์ ปัลลาดีโอ  ออตโตมัน  บารอก  ฟื้นฟูคลาสสิก  ฟื้นฟูเรอแนซ็องส์  ฟื้นฟูกอทิก  เหตุผลนิยม  สมัยใหม่  เบาเฮาส์  บรูทัลลิสต์  หลังสมัยใหม่ 
 หัวข้อที่เกี่ยวข้อง สถาปัตยกรรมแบบอิตาลี ศาสนสถาน ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง สิ่งตกแต่ง 
วังฟาร์เนเซ, โรม ค.ศ. 1534 -ค.ศ. 1545 ออกแบบโดยอันโตนิโอ ดา ซานกาลโลผู้เยาว์ และ ไมเคิล แอนเจโล คฤหาสน์ของผู้มีตระกูลชาวโรม “แบบที่หรูหรามีสง่าต่อมากลายเป็นลักษณะที่เป็นที่ยอมรับกันในยุโรปสำหรับเป็นแบบในการก่อสร้างตึกสมาคมและธนาคาร”
คฤหาสน์แวสเดสดันมาเนอร์ของตระกูลรอธส์ไชลด์ในอังกฤษ, ค.ศ. 1874
สนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1303)

| อังกฤษ: Treaty of Paris |
| --- | --- |
วันลงนาม: 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1303
ผู้ลงนาม: สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ พระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
ภาคี: ราชอาณาจักรอังกฤษ ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
สนธิสัญญาปารีส (อังกฤษ: Treaty of Paris) คือสนธิสัญญาระหว่างพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งราชอาณาจักรอังกฤษ และ พระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งราชอาณาจักรฝรั่งเศส ระหว่างสงครามร้อยปี ที่ลงนามกันเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1303
ตามข้อตกลงของสนธิสัญญาฝรั่งเศสคือกาสโคนีแก่ฝ่ายอังกฤษ และการจัดการเสกสมรสระหว่างพระราชธิดาในพระเจ้าฟิลิปที่ 4 กับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 พระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1
ดูเพิ่ม

ประวัติศาสตร์อังกฤษ
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
สงครามร้อยปี
สถาบันอาศรมศิลป์

| --- | --- |

ชื่อย่อ: อ.ศ. / AS
คติพจน์: สถาบันการเรียนรู้อย่างเป็นองค์รวม เพื่อรับใช้สังคม
ประเภท: สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
สถาปนา: 17 ตุลาคม พ.ศ. 2549
อธิการบดี: รองศาสตราจารย์ ดร.ประภาภัทร นิยม
นายกสภาฯ: ศาสตราจารย์นายแพทย์วิจารณ์ พานิช
ผู้ศึกษา: 86 คน
ที่ตั้ง: สถาบันอาศรมศิลป์   เลขที่ 399 ซอยอนามัยงามเจริญ 25 แขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพฯ 10150 
สี: ██████ สีครั่ง สีเข สีคราม
เว็บไซต์: http://www.arsomsilp.ac.th
สถาบันอาศรมศิลป์ (อังกฤษ: Arsom Silp Institute of the Arts) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนระดับบัณฑิตศึกษาในประเทศไทยที่ไม่แสวงหาผลกำไร จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2549 โดยมูลนิธิโรงเรียนรุ่งอรุณ ผู้ยื่นจดทะเบียน คือ ศาสตราจารย์ นายแพทย์ ประเวศ วะสี
เกี่ยวกับสถาบัน

สถาบันอาศรมศิลป์ เป็นสถาบันอุดมศึกษาทางเลือกด้วยอุดมการณ์ที่มุ่งสร้างสรรค์กระบวนการเรียนรู้ที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงคุณภาพของผู้เรียนอย่างแท้จริง คือ การเรียนรู้ศาสตร์และศิลป์อย่างเป็นองค์รวม เชื่อมโยงถึงการขัดเกลาตนเองให้มีคุณค่า และพัฒนาศักยภาพการเรียนรู้สูงสุด ด้วยกระบวนการสำคัญ ๓ ด้าน คือ
การเรียนรู้อย่างลึกซึ้ง (Deep Learning) เพื่อให้นักศึกษาเป็นผู้เรียนรู้ด้วยตนเอง (Self-Directed Learning) จนเข้าถึงคุณค่าของสิ่งแวดล้อมต่างๆ ได้
การเรียนรู้จากการลงมือปฏิบัติจริง (Learning by doing) จากการเรียนรู้บนการ งานจริง (Work-Based Learning) ผ่านโครงงานวิจัยและบริการวิชาการต่างๆ ของสถาบันฯ
การเรียนรู้จากการสื่อสาร (Communication based learning) เช่น การฟังอย่าง ลึกซึ้ง การสื่อสารอย่างเท่าเทียม เคารพความเป็นมนุษย์
จากกระบวนการดังกล่าว จะทำให้นักศึกษามีทักษะและทัศนคติในการเรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลง อันจะนำมาซึ่งการสร้างสรรค์พัฒนาคุณภาพของบุคคล และสังคมไปพร้อมกัน
เครื่องหมายของสถาบัน > ตราสัญลักษณ์ประจำสถาบัน

สัญลักษณ์ของสถาบันคือภาพสะท้อนปรัชญาการศึกษาอันเป็นรากฐานทางความคิดและการปฏิบัติของบุคลากรในสถาบัน สถาบันอาศรมศิลป์ได้รับเกียรติจากท่านอังคาร กัลยาณพงศ์ ศิลปินแห่งชาติ เป็นผู้ออกแบบสัญลักษณ์ซึ่งมีลักษณะคล้ายดวงอาทิตย์กำลังหมุน โดยสัญลักษณ์ดังกล่าวมีความหมาย ดังนี้
คล้ายธรรมจักร คือดวงใจของการศึกษาไตรปิฎก คือมิ่งขวัญของพุทธธรรม
กงล้อมีการหมุน หมายถึงปฏิธาณที่เคลื่อนไหวไปสู่การเล็งผลเลิศ ณ สัจธรรมทั้งปวงในสกลจักรวาล
ทักษิณาวรรต หมายถึง ในระเบียบของฉัพพรรณรังสี การตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า คือมรดกเข้าหาความจริงแท้
แสงโค้ง ไปประสานกับจักรวาลอื่นๆคือ เสาะแสวงซึ่งความจริงอื่นๆ ในหลายวิถีทางแห่งจักรวาลต่างๆ
เครื่องหมายของสถาบัน > สีประจำสถาบัน

สีประจำสถาบันอาศรมศิลป์เป็นสีไทยโบราณที่มีความสอดคล้องกับความเป็น แม่สี ของสีสากล ซึ่งเป็นองค์ประกอบของการทำงานศิลปะ และเป็นพื้นฐานที่สำคัญของสถาบัน ซึ่งมุ่งเน้นการพัฒนาบุคคลผ่านกระบวนการทำงานศิลปะ สีประจำสถาบัน ประกอบด้วย 3 สี ดังต่อไปนี้
สีครั่ง (สีแดง) แทนความหมายของ สุนทรียธรรม คือ ความขับเด่นเข้าสู่ความงาม
สีเข (สีเหลือง) แทนความหมายของ มงคลธรรม  คือ ความอร่ามเหลืองเรืองรองของพระศาสนาที่คุ้มครองชีวิตจิตวิญญาณของผู้คน
สีคราม (สีน้ำเงิน) แทนความหมายของ วัฒนธรรม  คือ ความหลากหลายที่เชื่อมโยงสังคมด้วยกัน
หลักสูตร

สถาบันอาศรมศิลป์ เปิดทำการสอนในระดับปริญญาตรี 3 หลักสูตร ปริญญาโท 2 หลักสูตร และประกาศนียบัตร 1 หลักสูตร ได้แก่
| หลักสูตรที่เปิดสอนในสถาบันอาศรมศิลป์> หลักสูตร | หลักสูตรที่เปิดสอนในสถาบันอาศรมศิลป์> ระดับบัณฑิต (ป.ตรี) | หลักสูตรที่เปิดสอนในสถาบันอาศรมศิลป์> ระดับประกาศนียบัตรบัณฑิต (ป.บัณฑิต) | หลักสูตรที่เปิดสอนในสถาบันอาศรมศิลป์> ระดับบัณฑิตศึกษา (ป.โท-ป.เอก) |
| --- | --- | --- | --- |
|  หลักสูตรศึกษาศาสตร์ |  หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย (หลักสูตร 5ปี) |  หลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต ประกาศนียบัตรบัณฑิตวิชาชีพครู |  หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาแบบองค์รวม |
|  หลักสูตรศิลปศาสตร์ |  หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาผู้ประกอบการสังคม |  |  |
|  หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตร์ |  หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรม (หลักสูตร 5ปี) |  |  หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสถาปัตยกรรมเพื่อชุมชนและสิ่งแวดล้อม |

นอกจากนี้นักศึกษาทุกคนจะต้องได้เรียนวิชาพื้นฐาน 4 วิชา คือ วิชามงคลชีวิต วิชาธรรมชาติวิจักษณ์ วิชาการศึกษาชุมชนและสาระสัญจร และวิชาการดูแลสุขภาพองค์รวม
ทำเนียบอธิการบดี

|     สถาบันอาศรมศิลป์> อธิการบดี |     สถาบันอาศรมศิลป์> วาระการดำรงตำแหน่ง |     สถาบันอาศรมศิลป์>  |
| --- | --- | --- |
| 1. รองศาสตราจารย์ ดร.วีระ สัจกุล | 17 ตุลาคม พ.ศ. 2549 - 17 ตุลาคม  พ.ศ. 2556 |  |
| 2. รองศาสตราจารย์ ดร.ประภาภัทร นิยม | 17 ตุลาคม พ.ศ. 2556 - ปัจจุบัน |  |
พิธีประสาทปริญญาบัตร

|     พิธีประสาทปริญญาบัตรสถาบันอาศรมศิลป์> ครั้งที่ |     พิธีประสาทปริญญาบัตรสถาบันอาศรมศิลป์> สถานที่ |     พิธีประสาทปริญญาบัตรสถาบันอาศรมศิลป์> วันที่ |     พิธีประสาทปริญญาบัตรสถาบันอาศรมศิลป์> ปีการศึกษา |     พิธีประสาทปริญญาบัตรสถาบันอาศรมศิลป์> ประธานในพิธี |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | อาคารไม้ไผ่ สถาบันอาศรมศิลป์ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร | 17 ตุลาคม 2556 | 2555 | ศาสตราจารย์ระพี สาคริก |
| 2 | อาคารกีฬาใหม่ โรงเรียนรุ่งอรุณ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร | 8 พฤศจิกายน 2560 | 2556 - 2559 | ศาสตราจารย์นายแพทย์วิจารณ์ พานิช |
| 3 | อาคารกีฬาใหม่ โรงเรียนรุ่งอรุณ | 27 พฤศจิกายน 2562 | 2560-2561 | ศาสตราจารย์นายแพทย์วิจารณ์ พานิช |
| 4 | ห้องประชุม ชั้น ๕ อาคารรพินทร สถาบันอาศรมศิลป์ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร | 3 พฤศจิกายน 2565 | 2562-2564 | ศาสตราจารย์นายแพทย์วิจารณ์ พานิช |
แหล่งข้อมูลอื่น

สถาบันอาศรมศิลป์
สนธิสัญญารามลา

| อังกฤษ: Treaty of Ramla |
| --- | --- |
วันลงนาม: มิถุนายน ค.ศ. 1192
ผู้ลงนาม: ศอลาฮุดดีน พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ
ภาคี: ตะวันออกกลาง ราชอาณาจักรอังกฤษ
สนธิสัญญารามลา (อังกฤษ: Treaty of Ramla) คือสนธิสัญญาระหว่างศอลาฮุดดีน และ พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งราชอาณาจักรอังกฤษ ที่ลงนามกันในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1192 หลังยุทธการอาร์ซุฟ (Battle of Arsuf)
ตามข้อตกลงของสนธิสัญญาเยรูซาเลมตกอยู่ภายใตการปกครองของมุสลิม แต่ตัวเมืองเปิดแก่นักแสวงบุญคริสเตียน นอกจากนั้นก็ลดราชอาณาจักรเยรูซาเลมลงเหลือเพียงบริเวณชายฝั่งทะเลตั้งแต่ ไทร์ ไปจนถึง จาฟฟา ทั้งศอลาฮุดดีน และ พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 ต่างก็ไม่พอใจต่อข้อตกลงแต่ก็ไม่มีทางเลือก ประมุขของมุสลิมเริ่มอ่อนแอลงจากการต่อสู้และค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นจากสงคราม พระเจ้าริชาร์ดเองก็ทรงกังวลกับความมั่นคงในราชอาณาจักรอังกฤษที่ทรงทิ้งมา
ดูเพิ่ม

สงครามครูเสดครั้งที่ 3
ตำบลหัวเขา (อำเภอเดิมบางนางบวช)

| ตำบลหัวเขา |
| --- | --- |
ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมัน: Tambon Hua Khao
ประเทศ: ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: เดิมบางนางบวช
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 50.92 ตร.กม. (19.66 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 6,569 คน
 • ความหนาแน่น: 129.01 คน/ตร.กม. (334.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์ : 72120
รหัสภูมิศาสตร์: 720208
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
| องค์การบริหารส่วนตำบลหัวเขา |
| --- | --- |
องค์การบริหารส่วนตำบล
อบต.หัวเขาที่ตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลหัวเขา
พิกัด: 14°50′54.9″N 100°03′05.2″E﻿ / ﻿14.848583°N 100.051444°E﻿ / 14.848583; 100.051444
ประเทศ:  ไทย
จังหวัด: สุพรรณบุรี
อำเภอ: เดิมบางนางบวช
พื้นที่
 • ทั้งหมด: 50.92 ตร.กม. (19.66 ตร.ไมล์)
ประชากร (2566)
 • ทั้งหมด: 6,569 คน
 • ความหนาแน่น: 129.01 คน/ตร.กม. (334.1 คน/ตร.ไมล์)
รหัส อปท.: 06720212
ที่อยู่ที่ทำการ: หมู่ 2 ตำบลหัวเขา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี 72120
เว็บไซต์: www.huakhao.go.th
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
หัวเขา เป็นตำบลในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต

ตำบลหัวเขา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบ้านเชี่ยน (อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลเดิมบาง และตำบลเขาพระ
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลกระเสียว และตำบลหนองสะเดา (อำเภอสามชุก)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหัวนา และตำบลวังศรีราช
ประวัติ

หัวเขา เป็นตำบลเก่าแก่ของอำเภอนางบวช โดยประชาชนดั้งเดิมของบ้านหัวเขาอพยพมาจากบ้านดอนกระเบื้อง เมือง 3 ชั้น (ปัจจุบันคือ ตำบลบ่อกรุ) เดินทางมาเรื่อยจนมาถึงพื้นที่ตำบลหัวเขาซึ่งมีลักษณะพื้นที่ที่เหมาะสมแก่การตั้งถิ่นฐานอาศัยมีภูเขาล้อมรอบและมีแม่น้ำไหลผ่าน เดิมทีเรียกว่า "บ้านหุบเขา" เพราะลักษณะภูมิประเทศมีภูเขาล้อมรอบ ปัจจุบันใช้ชื่อว่า หัวเขา เมื่อมองเนินเขาบริเวณที่ตั้งของชุมชนมาจากที่อื่นจะเห็นภูเขาชัดเจน
พ.ศ. 2454 กระทรวงมหาดไทยประกาศแยกพื้นที่ตำบลหัวเขา ของอำเภอนางบวช ไปเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่ คือ "อำเภอเดิมบาง" ขึ้นกับเมืองสุพรรณบุรี จนถึงปัจจุบัน
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนภูมิภาค

ตำบลหัวเขาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านเขาคีรี
หมู่ที่ 2 บ้านหัวเขา
หมู่ที่ 3 บ้านกระเสียว
หมู่ที่ 4 บ้านวัดไทร
หมู่ที่ 5 บ้านน้ำพุ
หมู่ที่ 6 บ้านหัวเขา
หมู่ที่ 7 บ้านฉวาก
หมู่ที่ 8 บ้านปากดง
หมู่ที่ 9 บ้านเขาเขียว
หมู่ที่ 10 บ้านหัวเขา
หมู่ที่ 11 บ้านหนองกระด่าน
หมู่ที่ 12 บ้านตรอกตาโพธิ์
การปกครองส่วนภูมิภาค > การปกครองส่วนท้องถิ่น

ตำบลหัวเขาเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหัวเขา ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลหัวเขามี 12 หมู่บ้าน พื้นที่ 50.92 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,642 คน และ 1,611 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหัวเขาอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหัวเขา