stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
คัตสึชิกะ โฮกูไซ
ชีวิตเบื้องต้นและการฝึกงานทางด้านศิลปะ

โฮกูไซเกิดเมื่อวันที่ 23 ของเดือนที่เก้าของปีที่สิบของสมัยโฮเรกิ (ตุลาคม หรือ พฤศจิกายน ค.ศ. 1760) ในครอบครัวช่างฝีมือในตำบลคัตสึชิกะในเอโดะ เมื่อยังเด็กโฮกูไซมีชื่อว่าโทกิตาโร ญี่ปุ่น: 時太郎; โรมาจิ: Tokitarō เชื่อกันว่าบิดาชื่อนากาจิมะ อิเซะ เป็นช่างทำกระจกสำหรับโชกุน แต่บิดาไม่ได้ให้โฮกูไซเป็นทายาท ซึ่งทำให้สันนิษฐานว่าแม่ของโฮกูไซอาจจะเป็นภรรยาน้อย โฮกูไซเริ่มเรียนการเขียนภาพเมื่อมีอายุได้หกขวบ อาจจะเรียนจากบิดา ที่งานการทำกระจกรวมทั้งการเขียนภาพรอบกระจกด้วย
โฮกูไซมีนามที่เป็นที่รู้จักกันอย่างน้อยก็ 30 ชื่อระหว่างที่ยังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าการใช้ชื่อหลายชื่อจะเป็นเรื่องปกติที่ทำกันโดยจิตรกรญี่ปุ่นในยุคนั้น และจำนวนชื่อของโฮกูไซก็ยังถือว่ามีมากกว่าผู้อื่นมาก ชื่อที่เปลี่ยนบ่อยมักจะพ้องกับการเปลี่ยนลักษณะการเขียน ที่มีประโยชน์ในการแบ่งสมัยงานของโฮกูไซ
เมื่ออายุได้ 12 ปี บิดาก็ส่งโฮกูไซให้ไปทำงานกับร้านหนังสือและห้องสมุดให้ยืมหนังสือ ซึ่งเป็นสถาบันที่เป็นที่นิยมมีกันในเมืองใหญ่ ๆ ของญี่ปุ่น ซึ่งเป็นสถานที่ที่สำหรับอ่านหนังสือที่พิมพ์จากภาพพิมพ์แกะไม้ สำหรับคนชั้นกลางและชนชั้นสูง เมื่ออายุได้ 14 ปีโฮกูไซก็ไปฝึกงานกับช่างแกะไม้เป็นเวลาสี่ปีจนอายุ 18 ปีเมื่อได้รับให้เข้าทำงานกับห้องศิลป์ของคัตสึกาวะ ชุนโช ผู้เป็นศิลปินผู้เขียนภาพอูกิโยะซึ่งเป็นงานพิมพ์แกะไม้และจิตรกรรมประเภทที่โฮกูไซกลายมาเป็นปรมาจารย์ต่อมา และเป็นผู้นำของตระกูลงานทำนองที่เรียกว่าตระกูลงานศิลปะแบบคัตสึกาวะ (Katsukawa school) ภาพอูกิโยะที่เขียนโดยจิตรกรเช่นชุนโชจะเน้นการเขียนภาพสตรีในราชสำนักหรือนักแสดงคาบูกิที่มีชื่อเสียงตามเมืองต่าง ๆ ในญี่ปุ่นในขณะนั้น
หลังจากนั้นปีหนึ่งโฮกูไซก็เปลี่ยนชื่อเป็นครั้งแรกโดยอาจารย์ว่า “ชุนโร” (Shunrō) ขณะที่ใช้ชื่อนี้โฮกูไซก็ได้สร้างภาพพิมพ์ของตนเองเป็นครั้งแรกซึ่งเป็นภาพชุดของนักแสดงคาบูกิในปี ค.ศ. 1779 ระหว่างช่วงสิบปีที่ทำงานกับห้องแกะไม้ของชุนโช โฮกูไซก็แต่งงานเป็นครั้งแรกแต่ก็ไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับภรรยาซึ่งเสียชีวิตเมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1790 โฮกูไซแต่งงานครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1797 ผู้เสียชีวิตไม่นานหลังจากนั้น โฮกูไซมีบุตรสองคนและมีบุตรีสามคนกับภรรยาสองคน ลูกสาวคนเล็กสุดซากาเอะ (Sakae) หรือ โออิ (Ōi) ต่อมาเป็นศิลปินเหมือนพ่อ
เมื่อชุนโชเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1793 โฮกูไซก็เริ่มศึกษาลักษณะงานศิลปะประเภทต่าง ๆ ที่รวมทั้งลักษณะแบบยุโรป ที่มีโอกาสได้เห็นภาพพิมพ์ทองแดงของฝรั่งเศสและดัตช์ ต่อมาโฮกูไซถูกขับออกจากตระกูลงานศิลปะแบบคัตสึกาวะโดยชุงโก (Shunkō) ผู้เป็นผู้นำในบรรดาผู้ติดตามงานของชุนโช ที่อาจจะเป็นเพราะโฮกูไซไปศึกษากับโรงเรียนคู่แข่งสำนักคาโนะ (Kanō school) ก็เป็นได้ เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นสิ่งที่เป็นแรงผลักดันทางกำลังใจโฮกูไซกล่าวว่า “สิ่งที่ทำให้ผมพัฒนางานเขียนของผมก็คือความอับอายที่ได้รับจากน้ำมือของชุงโก”
ต่อมาโฮกูไซก็เปลี่ยนหัวข้องานเขียนจากการวาดภาพของสตรีภายในราชสำนักและนักแสดงที่มักจะเป็นหัวเรื่องของการวาดภาพอูกิโยะ ไปวาดภาพภูมิทัศน์และภาพชีวิตประจำวันของชาวญี่ปุ่นจากชนระดับต่าง ๆ การเปลี่ยนแปลงหัวข้อเป็นการสร้างแนวเขียนภาพอูกิโยะแบบใหม่และแนวการเขียนใหม่ของโฮกูไซเอง Fireworks at Ryōgoku Bridge (1790) dates from this period of Hokusai's life.
ชีวิตช่วงต่อมา

ช่วงการเขียนต่อมาเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1834 ซึ่งเป็นช่วงที่ใช้ชื่อ “Gakyō Rōjin Manji” (ชายแก่ผู้คลั่งเขียนภาพ) ในช่วงนี้เป็นช่วงที่เขียน “ทัศนียภาพ ร้อยมุมของภูเขาฟูจิ” ซึ่งเป็นงานเขียนชุดภูมิทัศน์ที่สำคัญอีกชุดหนึ่ง
โฮกูไซเขียนคำลงท้ายสำหรับงานชุดนี้ว่า:
ตั้งแต่อายุได้หกขวบผมก็ชอบร่างภาพจากแบบจริง ผมเป็นจิตรกร และตั้งแต่อายุได้ห้าสิบปีเป็นต้นมาก็ได้เขียนงานที่ทำให้มีชื่อเสียงบ้าง แต่งานที่เขียนก่อนอายุได้เจ็บสิบก็ไม่มีชิ้นใดที่มีคุณค่าที่ควรจะกล่าวถึง เมื่ออายุได้เจ็ดสิบสามปีผมก็เริ่มเข้าใจโครงสร้างของนกและสัตว์, แมลงและปลา, และการเติบโตของพันธุ์ไม้ ถ้าผมพยายามต่อไปผมก็คงจะเข้าใจยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อไปถึงอายุแปดสิบหก ซึ่งพอถึงอายุเก้าสิบผมก็คงจะเข้าถึงหัวใจของธรรมชาติได้ ถ้าอายุได้ร้อยปีผมก็อาจจะมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ยิ่งขึ้นไปอีก ขณะที่เมื่ออายุไปถึงร้อยสามสิบ, ร้อยสี่สิบ หรือกว่านั้นผมก็คงจะถึงจุดที่ทุกจุดทุกฝีแปรงที่ผมเขียนก็คงมีชีวิตจิตใจขึ้นมาได้ ขอให้สวรรค์ให้ผมมีอายุยืนเพื่อให้ผมได้มีโอกาสพิสูจน์ได้ว่าสิ่งที่ผมพูดมานี้ไม่ใช่เรื่องเท็จ
ในปี ค.ศ. 1839 ห้องเขียนภาพและภาพเขียนเป็นจำนวนมากของโฮกูไซถูกเพลิงไหม้ เมื่อมาถึงช่วงนี้ชื่อเสียงของโฮกูไซก็เริ่มจะลดถอยลง เมื่อมีศิลปินรุ่นเด็กกว่าเช่นฮิโรชิเงะที่มามีชื่อเสียงแทนที่ แต่โฮกูไซก็ไม่ได้หยุดเขียนภาพ เช่นยังคงเขียนภาพ “เป็ดในสระ” เมื่ออายุ 87 ปี
โฮกูไซพยายามอยู่ตลอดเวลาที่จะเขียนที่ดีกว่าเดิม เล่ากันว่าเมื่อใกล้จะเสียชีวิต โฮกูไซอุทานว่า “ถ้าสวรรค์จะให้เวลาอีกสิบปีเท่านั้น...หรือเพียงอีกห้าปี ผมก็ได้กลายเป็นจิตรกรที่แท้จริง” โฮกูไซเสียชีวิตเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1849 และถูกฝังไว้ที่วัดเซเกียวในโตเกียว
สี่ปีหลังจากที่โฮกูไซเสียชีวิต กองเรืออเมริกันที่นำโดยแมทธิว ซี. เพอร์รีย์ก็สามารถบังคับให้ญี่ปุ่นเปิดประตูติดต่อกับทางตะวันตกได้ โฮกูไซเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงของญี่ปุ่นในช่วงสุดท้ายก่อนที่จะมีการติดต่อกับชาวตะวันตกที่เป็นการเปลี่ยนโฉมหน้าของญี่ปุ่นไปโดยสิ้นเชิง
งานและอิทธิพล

โฮกูไซเป็นจิตรกรอยู่เป็นเวลานานแต่งานชิ้นสำคัญ ๆ เขียนหลังจากที่อายุ 60 แล้ว งานที่มีชื่อเสียงที่สุดชุด “ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ” เขียนระหว่าง ค.ศ. 1826 ถึง ค.ศ. 1833 ที่อันที่จริงแล้วมีด้วยกันทั้งหมด 46 ภาพ (10 ภาพเป็นภาพที่มาเขียนเพิ่มภายหลัง) งานเขียนภาพอูกิโยะของโฮกูไซเปลี่ยนแปลงจากการเขียนภาพของสตรีในราชสำนักและนักแสดงที่เป็นที่นิยมกันในสมัยเอโดะ มาเป็นการเขียนที่กว้างขึ้นที่รวมภูมิทัศน์, ต้นไม้ และสัตว์เข้าไปด้วย
ทั้งการเลือก “ชื่อ” และการเขียนภาพภูเขาฟูจิมาจากความเชื่อทางศาสนา ชื่อโฮกูไซที่แปลว่า “ห้องเขียนภาพเหนือ” ซึ่งเป็นคำย่อของ “Hokushinsai” (北辰際）หรือ “ห้องเขียนภาพดาวเหนือ” โฮกูไซนับถือ Nichiren ซึ่งเป็นลัทธิหนึ่งของพุทธศาสนาที่เห็นว่าดาวเหนือ เกี่ยวข้องกับ Myōken (妙見菩薩) ภูเขาฟูจิตามธรรมเนียมแล้วมีความเชื่อมโยงกับความเป็นอมตะ ความเชื่อนี้ย้อนหลังไปถึงเรื่อง “ตำนานคนตัดไผ่” (竹取物語?) ของคริสต์ศตวรรษที่ 10 ที่เล่ากันว่าเป็นที่พระจักรพรรดินำยาอายุวัฒนะไปไว้บนยอดเขา เฮนรี สมิธอธิบายว่า “ฉะนั้นตั้งแต่โบราณกาลเป็นต้นมาภูเขาฟูจิจึงถือกันว่าเป็นแหล่งของความลับของความเป็นอมตะ ซึ่งเป็นหัวใจของความผูกพันอันล้ำลึกของโฮกูไซกับภูเขา”
งานชิ้นใหญ่ที่สุดของโฮกูไซคืองานเขียน “โฮกูไซ มังงะ” (北斎漫画) ที่มีด้วยกันทั้งหมด 15 เล่มที่ประกอบด้วยภาพราว 4,000 ภาพ ที่ได้รับการตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1814 งานมังงะของโฮกูไซมักจะเข้าใจผิดกันว่าเป็นที่มาของมังงะสมัยใหม่ แต่มังงะของโฮกูไซเป็นภาพวาดชุด (ของสัตว์, คน, สิ่งของ หรืออื่น ๆ) ซึ่งต่างจากหนังสือคอมมิคที่เป็นเรื่องราว
งานและอิทธิพล > อิทธิพลทางด้านศิลปะและวัฒนธรรม

โฮกูไซเป็นแรงบันดาลใจให้แก่งานรวมเรื่องสั้น “24 มุมของภูเขาฟูจิโดยโฮกูไซ” ที่ได้รับรางวัลฮิวโกโดยนักเขียนนวนิยายเชิงวิทยาศาสตร์โรเจอร์ เซลาซนี ในเรื่องนี้ตัวเอกของเรื่องเดินทางรอบบริเวณภูเขาฟูจิและทุกที่ที่หยุดเป็นที่เดียวกับที่โฮกูไซเขียนภาพ
อิทธิพลของโฮกูไซมีต่อจิตกรร่วมสมัยของยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่กำลังนิยมแนวเขียนใหม่ที่เรียกว่าอาร์ตนูโวหรือที่เรียกว่า “Jugendstil” ในเยอรมนีที่ได้รับอิทธิพลจากงานเขียนของโฮกูไซและศิลปะญี่ปุ่นโดยทั่วไป และเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการศิลปะอิมเพรสชันนิสม์ ที่จะเห็นได้จากงานเขียนในหัวข้อที่คล้ายคลึงกันกับโฮกูไซในงานเขียนของโคลด โมเนท์ และ ปีแยร์-ออกุสต์ เรอนัวร์ นอกจากนั้นก็ยังจะเห็นได้ในงานเขียน “Peitschenhieb” ของแฮร์มัน โอบริสท์ซึ่งเป็นแนวการเขียนใหม่ที่มีอิทธิพลโดยตรงจากงานเขียนของโฮกูไซอย่างเห็นได้ชัด
งานและอิทธิพล > งานเขียนบางชิ้น

งานเขียนในรายการข้างล่างเรียงตามลำดับเวลาที่เขียน งานเขียนแต่ละชิ้นได้รับการกล่าวถึงหรือใช้เป็นภาพประกอบในงานชีวประวัติชิ้นหนึ่งชิ้นใด ที่อาจจะเป็นงานที่ถือว่าเป็นงานชิ้นเด่นหรืองานที่เป็นตัวแทนของแต่สมัยการเขียนของโฮกูไซ
“Lady and Attendants” (c. 1779) ภาพเขียนบนไหม
“Asakusa Shrine, Edo” (c. 1780) ภาพพิมพ์แกะไม้
“Four Courtesans of the House of Chojiya” (1782) ภาพพิมพ์แกะไม้
“Seyawa Kikujuro Acting Woman's Part” (1783) ภาพพิมพ์แกะไม้
“Actor Danjurō” (1784) ภาพพิมพ์แกะไม้
“Chinese Boys at Play” (1789) ภาพพิมพ์แกะไม้
“Attack on Moranoa's Castle from Chusingura” (1789–1806) ภาพพิมพ์แกะไม้
“A Ferryboat with Passengers Bearing New Year's Gifts” (c. 1800) Surinomo
“Portrait of the Artist from The Tactics of General Oven” (1800) ภาพพิมพ์แกะไม้ประกอบนวนิยาย
“Amusements of the Eastern Capital” (1800–1802) ภาพชุดภาพพิมพ์แกะไม้
“Shower at Shin-Yangi Bridge from Both Banks of the Sumida River” (1803) ภาพพิมพ์แกะไม้ในหนังสือตำรา
“สถานี 53 สถานีบนเส้นทางโตไกโดะ” (1806) ภาพชุดภาพพิมพ์แกะไม้
“Chinese Tortures from Bakin's Cruelties of Dobki” (1807) ภาพพิมพ์แกะไม้ in novel
“Quick Lessons on Simplified Drawing” (1812) ภาพเขียนในหนังสือตำรา
“โฮกูไซ มังงะ” (1814–1834) ภาพร่าง, 15 เล่ม
“ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ” (1823–1829) ภาพชุดภาพพิมพ์แกะไม้
“Painting in Three Forms” (1816) ภาพเขียนในหนังสือตำรา
“ความฝันของเมียคนหาปลา” (1820) Famous erotic wood block print
“Designs with a single stroke of the brush” (1823) ภาพเขียนในหนังสือตำรา
“การเที่ยวชมน้ำตกในจังหวัดต่าง ๆ” (1827–1830) ภาพชุดภาพพิมพ์แกะไม้ น้ำตก
“ทัศนียภาพที่แตกต่างของสะพานอันงดงามของจังหวัดต่าง ๆ” (1827–1830) ภาพชุดภาพพิมพ์แกะไม้
“Small Flowers” (1830) ภาพชุดภาพพิมพ์แกะไม้
“Large Flowers (Hokusai) ” (1830) ภาพชุดภาพพิมพ์แกะไม้
“มหาสมุทรแห่งปัญญา” (1833) ภาพชุดภาพพิมพ์แกะไม้
“ทัศนียภาพ 100 มุมของภูเขาฟูจิ” (1834)
“Book of Warriors” (1836) ภาพชุดภาพพิมพ์แกะไม้
“ภาพเหมือนตนเอง” (1839) ภาพวาดลายเส้น
“Willow and Young Crows” (1842) ภาพเขียนบนไหม
“A Wood Gatherer” (1849) ภาพเขียนบนไหม
ระเบียงภาพ

ไอริส
ภาพหนึ่งในชุดกวีร้อยคน
ภาพเหมือนผู้เกิดในสกุลดีกับหนังสือ
“Suzume Odori-zu”
รำนกกระจอก
จาก “โฮกูไซ มังงะ”
“ความฝันของเมียคนหาปลา”
ราว ค.ศ. 1820
"ลมใต้, ฟ้าใส" หรือ
"ฟูจิแดง"
ภาพหนึ่งในชุด
“ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ”
ภาพหนึ่งในชุด
“ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ”
ราว ค.ศ. 1823
ภาพหนึ่งในชุด
“ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ”
ราว ค.ศ. 1823
ภาพหนึ่งที่มาเพิ่มในชุด
“ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ”
ราว ค.ศ. 1831
บรรณานุกรม

Richard Douglas Lane (1989). Hokusai: Life and Work. E.P. Dutton, New York. ISBN 0-525-24455-7.
Nagata, Seiji (1995). "Hokusai: Genius of the Japanese Ukiyo-e." Kodansha International, Tokyo.
Smith, Henry D. II (1988). Hokusai: One Hundred Views of Mt. Fuji. George Braziller, Inc., Publishers, New York. ISBN 0-8076-1195-6.
Weston, Mark (1999). Giants of Japan: The Lives of Japan's Most Influential Men and Women. New York: Kodansha International. ISBN 1-56836-286-2.
Ray, Deborah Kogan (2001). "Hokusai : the man who painted a mountain" Frances Foster Books, New York. ISBN 0-374-33263-0
ดูเพิ่ม > ประวัติ

Bowie, Theodore (1964). The Drawings of Hokusai. Indiana University Press, Bloomington.
Forrer, Matthi (1988). Hokusai Rizzoli, New York. ISBN 0-8478-0989-7.
Forrer, Matthi; van Gulik, Willem R., and Kaempfer, Heinz M. (1982). Hokusai and His School: Paintings, Drawings and Illustrated Books. Frans Halsmuseum, Haarlem. ISBN 90-70216-02-7
Hillier, Jack (1955). Hokusai: Paintings, Drawings and Woodcuts. Phaidon, London.
Hillier, Jack (1980). Art of Hokusai in Book Illustration. Sotheby Publications, London. ISBN 0-520-04137-2.
Lane, Richard (1989). Hokusai: Life and Work. E.P. Dutton. ISBN 0-525-24455-7.
van Rappard-Boon, Charlotte (1982). Hokusai and his School: Japanese Prints c. 1800–1840 (Catalogue of the Collection of Japanese Prints, Rijksmuseum, Part III). Rijksmuseum, Amsterdam.
ดูเพิ่ม > งานศิลปะ

For readers who want more information on specific works of art by Hokusai, these particular works are recommended.
Hillier, Jack, and Dickens, F.W. (1960). Fugaku Hiyaku-kei (One Hundred Views of Fuji by Hokusai). Frederick, New York.
Kondo, Ichitaro (1966). Trans. Terry, Charles S. The Thirty-six Views of Mount Fuji by Hokusai. East-West Center, Honolulu.
Michener, James A. (1958). The Hokusai Sketch-Books: Selections from the 'Manga'. Charles E. Tuttle, Rutland.
Morse, Peter (1989). Hokusai: One Hundred Poets. George Braziller, New York. ISBN 0-8076-1213-8.
Narazaki, Muneshige (1968). Trans. Bester, John. Masterworks of Ukiyo-E: Hokusai — The Thirty-Six Views of Mt. Fuji. Kodansha, Tokyo.
ดูเพิ่ม

ภาพพิมพ์แกะไม้
ภาพพิมพ์แกะไม้ในประเทศญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โฮกูไซ
Hokusai's works at Tokyo Digital Museum เก็บถาวร 2008-10-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Site with almost 3000 high-quality images of Hokusai prints เก็บถาวร 2012-03-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
The Metropolitan Museum of Art's (New York) entry on "The Great Wave at Kanagawa."
Hokusai-Museum in Obuse, Japan
Katsushika Hokusai at Hill-Stead Museum, Farmington Connecticut เก็บถาวร 2007-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Academic site on Hokusai's "Great Wave" print เก็บถาวร 2010-03-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Good images of his manga etc
External links from the Hokusai museum
A complete Hokusai Book, Hokusai Manga Vol 12 in Touch & Turn format เก็บถาวร 2008-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Museum of Fine Arts, Boston เก็บถาวร 2008-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Database with approximately 760 images of Hokusai prints. Go to Collections and do a search.
Hokusai's Working Method Discovered เก็บถาวร 2009-08-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Hokusai's prints in the Minneapolis Museum of Art[ลิงก์เสีย]
“คลื่นยักษ์นอกฝั่งคานางาวะ” งานชิ้นที่มีชื่อเสียงที่สุดของโฮกูไซซึ่งเป็นภาพแรกของภาพชุด “ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ”
ภาพพิมพ์ “ภูเขาฟูจิสีแดง” จากภาพชุด “ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ”
ภาพพิมพ์ “นักเดินทางข้ามแม่น้ำโออิ” ภาพที่โฮกูไซเพิ่มเติมเข้าไปในภาพชุด “ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ” ในภายหลัง เพราะความนิยมที่แพร่หลายของภาพชุดแรก
นกกระยางจาก “บทเรียนการเขียนภาพง่าย ๆ”
ภ่าพคนอาบน้ำใน “โฮกูไซ มังงะ”
“ชาวต่างประเทศคนแรกในญี่ปุ่น” โดยโฮกูไซ ค.ศ. 1817 คำบรรยาย: “เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1543 ชาวต่างประเทศกลุ่มนี้มาขึ้นที่เกาะทาเนงาชิมะ แคว้นจังหวัดโอกูมะ ตามด้วย “มูราชูกูชะ” (Murashukusha - ไม่ทราบว่าเป็นผู้ใด) และ “กิริชิโมตะ” (อันโตนิโอ ดา โมตา หรือ คริสโตเฟอร์ ดา โมตา)
“Hodogaya on the Tokaido”
“ควันลอยออกจากภูเขาฟูจิ”
“ปลาตะเพียนกระโดดในน้ำตก”
“ภาพเหมือนสตรีถือพัด”
พัก อึน-ฮเย

| พัก อึน-ฮเย |
| --- | --- |

สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด:  (1977-02-21) 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1977 (47 ปี) อินช็อน,  เกาหลีใต้
ตัวแทน: Sky E&M
คู่สมรส: Kim Han-Sup (สมรส 2008)
บุตร: Kim Jae-Hwan Kim Jae-Ho
อาชีพ: นักแสดง
ปีที่แสดง: 1998 – ปัจจุบัน
ผลงานเด่น: อี ย็อน-แซ็ง จากเรื่อง แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง (2004)   พระมเหสีฮโยอึย จากเรื่อง ลีซาน จอมบัลลังก์พลิกแผ่นดิน (2007)
| --- | --- |
: บทความนี้อักษรเกาหลีปรากฏอยู่ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถามหรือสัญลักษณ์อื่นแทนตัวอักษร หากคอมพิวเตอร์ของคุณไม่สามารถแสดงผลอักษรฮันกึลและอักษรฮันจาได้อย่างถูกต้อง
พัก อึน-ฮเย (เกาหลี: 박은혜,เกิด 21 กุมภาพันธ์ 1977) เป็นนักแสดงหญิงชาวเกาหลีใต้ เธอเป็นที่รู้จักจากการแสดงในละครอิงประวัติศาสตร์เรื่องแดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวงเมื่อปี ค.ศ. 2004 ส่งผลให้เธอได้รับความนิยมในประเทศจีน เธอยังได้แสดงนำในละครโทรทัศน์จากประเทศไต้หวันเรื่องปาฏิหาริย์รักจากดวงดาว ร่วมกับโจว อวี๋หมิน หรือ วิก โจว จากวงเอฟโฟร์ เมื่อปี ค.ศ. 2006
อาชีพ

พัก อึน-ฮเยเข้าสู่วงการบันเทิงในปี 1998 แต่เธอมีชื่อเสียงในปี 2003 จากบทสมทบในซีรีส์ยอดฮิตของสถานีโทรทัศน์เอ็มบีซีเรื่องแดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง ซึ่งได้รับความนิยมอย่างล้นหลามทั่วเอเชีย
หลังจากได้รับบทนางรองใน 18 vs. 29 เธอได้พิสูจน์สถานะของตัวเองในฐานะดาราเกาหลีกระแสหลักด้วยความสำเร็จจากละครย้อนยุคอีกเรื่องหนึ่งคือ ลีซาน จอมบัลลังก์พลิกแผ่นดิน (2007) และซีรีส์ไต้หวันเรื่อง ปาฏิหาริย์รักจากดวงดาว (2006) ที่ประกบคู่กับพระเอกหนุ่มขวัญใจสาว ๆ อย่าง วิก โจว
พักตัดสินใจแสดงในภาพยนตร์ศิลปะเรื่อง Night and Day เมื่อปี 2008 ของ ฮง ซัง-ซู แม้ว่าจะไม่ทำเงินก็ตามก็ตาม แต่การแสดงของเธอทำให้เธอได้รับรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจากงาน Busan Film Critics Awards ซึ่งถือเป็นรางวัลแรกของเธอหลังจาก 10 ปีในวงการบันเทิง ปีถัดมาเธอได้กลับมาแสดงละครโทรทัศน์อีกครั้งโดยรับบทเป็นผู้หญิงเจ้าเสน่ห์ในละครซีรีส์เรื่อง แค้นรัก แค้นเสน่หา
ในปี 2012 เธอเริ่มเป็นพิธีกรร่วมในรายการวาไรตี้ Queen of Beauty ทางช่อง KBS Drama และ Sold Out ทางช่องทีวีเอ็น
พักได้รับความนิยมในจีนมากกว่าในเกาหลีใต้บ้านเกิดของเธอ เนื่องจากยอดขายของแบรนด์สินค้าจีนที่เธอเป็นพรีเซ็นเตอร์ ได้แก่ ฮานา คอสเมติกส์ และ Yonseng Tangerine Chocolates (ซึ่งตั้งชื่อตามตัวละครของเธอใน แดจังกึม ) พุ่งสูงเกิน 25 ล้านเหรียญสหรัฐในปี 2009
ชีวิตส่วนตัว

พัก อึน-ฮเยแต่งงานกับนักธุรกิจคิม ฮัน-ซุปเมื่อวันที่ 27 เมษายน 2008 ที่โรงแรมชิลลา ในกรุงโซล  เธอให้กำเนิดลูกชายฝาแฝดคือ คิม แจ-วัน และ คิม แจ-โฮ ในปี 2011 เมื่อวันที่ 14 กันยายน 2018 มีรายงานว่าเธอได้ทำการหย่าร้างกับอดีตสามีเสร็จสิ้นในช่วงต้นเดือนเดียวกัน โดยสาเหตุของการหย่าร้างคือ ความขัดแย้งที่ไม่อาจประนีประนอมได้ ต่อมาตัวแทนของเธอได้ออกแถลงการณ์ยืนยันว่าเธอได้แยกทางกับสามีแล้ว และเธอจะเป็นคนเลี้ยงดูลูกของพวกเขา
ทฤษฎีบุคลิกภาพหมู่โลหิต

มีความเชื่อที่ได้รับความนิยมทั่วไปในประเทศญี่ปุ่นและประเทศเอเชียตะวันออกอื่นว่าหมู่โลหิตเอบีโอของบุคคล (เค็ทซุเอะกิงะตะ; ญี่ปุ่น: 血液型) สามารถทำนายบุคลิกภาพ พื้นอารมณ์แต่กำเนิดและความเข้ากันได้กับผู้อื่นของบุคคลนั้นได้ ความเชื่อนี้คล้ายกับการมองว่าสัญลักษณ์ทางโหราศาสตร์เป็นปัจจัยส่งผลในชีวิตของบุคคลในประเทศอื่นทั่วโลก ทว่า หมู่โลหิตมีบทบาทเด่นกว่าโหราศาสตร์ในประเทศญี่ปุ่นและประเทศเอเชียตะวันออกอื่นเมื่อเทียบกับในประเทศอื่น
ความเชื่อนี้รับมาจากมโนภาพคตินิยมเชื้อชาติทางวิทยาศาสตร์ในอดีต กำเนิดขึ้นจากสิ่งพิมพ์เผยแพร่โดยมะซะฮิโกะ โนะมิในคริสต์ทศวรรษ 1970 ประชาคมวิทยาศาสตร์และวิชาการไม่สนใจความเชื่อดังกล่าวโดยมองว่าเป็นสิ่งงมงายหรือวิทยาศาสตร์เทียมเนื่องจากขาดพื้นฐานหลักฐานที่พิสูจน์ได้หรือการอ้างอิงเกณฑ์ที่ทดสอบได้ แม้การวิจัยความเชื่อมโยงเหตุกรรมระหว่างหมู่โลหิตและบุคลิกภาพมีจำกัด แต่การวิจัยได้แสดงเป็นที่ยุติว่าไม่มีความเชื่อมโยงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
ชินเมวะ ยูเอส-2

| ยูเอส-2 |
| --- | --- |

ชินเมวะ ยูเอส-2
หน้าที่: กู้ภัยสะเทินน้ำสะเทินบกทางอากาศและทะเล
ผู้ผลิต: ชินเมวะ
เที่ยวบินแรก: 18 ธันวาคม ค.ศ. 2003
เริ่มใช้: 30 มีนาคม ค.ศ. 2007
สถานะ: ในการผลิต
ผู้ใช้หลัก: กองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น
การผลิต: ค.ศ. 2003–ปัจจุบัน
จำนวนที่ถูกผลิต: 4 ลำ (ที่คาดคิด 3 ลำ)
พัฒนาจาก: ชินเมวะ ยูเอส-1เอ
ชินเมวะ ยูเอส-2 (ญี่ปุ่น: US-2 (航空機); อังกฤษ: ShinMaywa US-2) เป็นเครื่องบินสะเทินน้ำสะเทินบกบินขึ้นและลงจอดในระยะทางสั้นขนาดใหญ่ของประเทศญี่ปุ่น ที่ออกแบบมาสำหรับการกู้ภัยในทะเลทางอากาศ (SAR) ซึ่งดำเนินการโดยกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น ยูเอส-2 มีกำหนดจะแทนที่ชินเมวะ ยูเอส-1เอ รุ่นเก่าในราชการญี่ปุ่น มันสามารถใช้ดับเพลิงโดยใช้น้ำได้ 15 ตัน
การออกแบบและพัฒนา

ด้วยกองบินชินเมวะ ยูเอส-1เอ ที่เปิดตัวในคริสต์ทศวรรษ 1970 เริ่มสิ้นสุดอายุการใช้งาน ทางกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่นพยายามที่จะขอรับเงินทุนสำหรับการเปลี่ยนในคริสต์ทศวรรษ 1990 แต่ไม่สามารถรับได้เพียงพอที่จะพัฒนาเครื่องบินใหม่ทั้งหมด ดังนั้น ในปี ค.ศ. 1995 ทางบริษัทชินเมวะ (ที่เปลี่ยนชื่อจากชิน เมวะ) ได้เริ่มแผนสำหรับรุ่นอัปเกรดของยูเอส-1เอ คือ ยูเอส-1เอ ไก (US-1A 改 - "ยูเอส-1เอ รุ่นปรับปรุง") เครื่องบินลำนี้มีการปรับแต่งตามหลักอากาศพลศาสตร์นานัปการ, ลำเครื่องบินซึ่งใช้กำลังอากาศกดภายใน และเครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ เออี 2100 ที่ทรงพลังกว่าเดิม การทดสอบการบินเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2003 และกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่นได้จัดซื้อเครื่องบินเหล่านี้มากถึง 14 ลำ ซึ่งเข้าส่วนราชการในฐานะ ชินเมวะ ยูเอส-2
ประวัติการดำเนินงาน

ปัจจุบันเครื่องบินดังกล่าวดำเนินการโดยกองบินที่ 31 (กองทัพอากาศที่ 71, ฝูงบินที่ 71) ที่สถานีอากาศอิวากูมิ และฐานทัพอากาศอาสึงิ
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2015 เครื่องบินหมายเลข 9905 เกิดอุบัติเหตุ โดยเครื่องบินกำลังทำการฝึกซ้อมใกล้กับแหลมอาชิซูริในเกาะชิโกกุ และลูกเรือสี่คนได้รับบาดเจ็บ ยูเอส-2 หกลำได้รับการจัดส่งภายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2018 โดยมีการผลิตอีก 2 ลำ
ประวัติการดำเนินงาน > การส่งออก

กองทัพเรืออินเดียมีความต้องการเครื่องบินค้นหาและกู้ภัยสะเทินน้ำสะเทินบกยูเอส-2 จำนวน 12–18 ลำที่ราคา 1.65 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยคาดว่าเครื่องบินสะเทินน้ำสะเทินบกเหล่านี้จะประจำการในหมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ ส่วนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2016  ชินเมวะลดราคาลงมาอยู่ที่ประมาณ 113 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อเครื่อง ซึ่งมีความคาดหวังว่าจะมีการเซ็นสัญญาสำหรับการสั่งซื้อในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2016 แต่ถูกเลื่อนออกไปโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของอินเดีย มโนหาร์ ปาร์รีการ์ สำหรับในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2018 เอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำประเทศอินเดีย เค็นจิ ฮิรามัตสึ ได้บอกกับเดอะฮินดูบิสซิเนสไลน์ ว่าการเจรจายังดำเนินอยู่
มีรายงานว่าประเทศไทยสนใจจัดซื้อเครื่องบินนี้
ส่วนประเทศอินโดนีเซียเป็นลูกค้าที่คาดหวังอีกราย
หลังจากเกิดเพลิงไหม้ในแคว้นแอตติกาของกรีซในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 รัฐบาลกรีกรายงานว่าพยายามสั่งซื้อยูเอส-2 เพื่อแทนที่กองบินดับเพลิงที่มีอายุมากขึ้น
ประจำการ

กองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น
ข้อมูลจำเพาะ (ยูเอส-2)

ข้อมูลจาก ชินเมวะ
ลักษณะทั่วไป
ลูกเรือ: 11 คน
ความจุ: ผู้โดยสาร 20 คน หรือเปลหามคนเจ็บ 12 เปล
ความยาว: 33.46 m (109 ft 9 in)
ระยะระหว่างปลายปีกสองข้าง: 33.15 m (108 ft 9 in)
ความสูง: 9.8 m (32 ft 2 in)
พื้นที่ปีก: 135.8 m2 (1,462 sq ft)
น้ำหนักเปล่า: 25,630 kg (56,504 lb)
น้ำหนักรวม: 55,148 kg (121,581 lb)
น้ำหนักบินขึ้นสูงสุด: 47,700 kg (105,160 lb) บินขึ้นบินลง
Powerplant: 4 × โรลส์-รอยซ์ เออี 2100เจ เทอร์โบพรอป, 3,424 kW (4,592 hp) each
Powerplant: 1 × แอลเอชเทก ที800 คอมเพรสเซอร์ควบคุมชั้นชิดผิวเทอร์โบชาฟต์, 1,017 kW (1,364 hp)
ใบพัด: 6 ใบ ดาวตี อาร์414
สมรรถนะ
ความเร็วสูงสุด: 560 km/h (350 mph, 300 kn)
ความเร็วที่เครื่องบินบินได้: 480 km/h (300 mph, 260 kn) at 6,000 m (20,000 ft)
พิสัย: 4,700 km (2,900 mi, 2,500 nmi)
ความสูงที่เครื่องบินบินได้: 7,195 m (23,606 ft)
ระยะทางบินขึ้นบนพื้นดินที่น้ำหนักสูงสุดขณะนำเครื่องขึ้น: 490 m (1,610 ft)
ระยะทางลงจอดบนพื้นดินที่น้ำหนักสูงสุดขณะนำเครื่องขึ้น: 1,500 m (4,900 ft)
ระยะทางบินขึ้นบนน้ำที่ระวางบรรทุก: 280 m (920 ft)
ระยะทางลงจอดบนน้ำที่ระวางบรรทุก: 330 m (1,080 ft)
ดูเพิ่ม

แคนาแดร์ ซีแอล-415
แหล่งข้อมูลอื่น

ShinMaywa US-2 site
MAST Asia 2015
US-2 Brochure เก็บถาวร 2014-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ShinMaywa launches commercial production of US-2 STOL Search and Rescue Amphibians - ShinMaywa news release
ShinMaywa delivers first production type of "US-2" STOL Search and Rescue Amphibians to Japan's Ministry of Defense - ShinMaywa news release
71st Flight Squadron (in Japanese) JMSDF Iwakuni air base
71st Flight Squadron (in Japanese) JMSDF Atsugi air base
ชินเมวะ ยูเอส-2 ค้นหาและกู้ภัยเรือบิน
มุมมองด้านข้างของเครื่องยนต์และปีกของยูเอส-2
ยูเอส-2 ระหว่างบินขึ้น
ยูเอส-2 ของกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่นที่ท่าอากาศยานฮาเนดะ
ดราก้อนบอล วิถีแห่งเจ้ายุทธจักร

| ดราก้อนบอล วิถีแห่งเจ้ายุทธจักร |
| --- | --- |
หน้าปก
กำกับ: ชิกะยาสุ ยามาอุชิ
ดนตรีประกอบ: อคิฮิโตะ โทคุนากะ
วันฉาย: 2539 มีนาคม ค.ศ. 4 (4-03-2539)
ความยาว: 80:00
ภาษา: ญี่ปุ่น อังกฤษ ไทย
ก่อนหน้านี้: ดราก้อนบอล Z เดอะ มูฟวี่ # 13 หมัดมังกรระเบิด!! มีเพียงโกคูเท่านั้นที่ทำได้ 
ต่อจากนี้: ดราก้อนบอล Z ศึกสงครามเทพเจ้า
ดราก้อนบอล วิถีแห่งเจ้ายุทธจักร (ญี่ปุ่น: ドラゴンボール 最強への道 Doragon Bōru Saikyō e no Michi) เป็นภาพยนตร์ของซีรีส์ดราก้อนบอลชุดที่ 17 และเป็นภาพยนตร์ที่ฉลองครบรอบ 10 ปี ของดราก้อนบอล ซึ่งเนื้อเรื่องเป็นการสรุปเรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่ตอนที่พบกับบลูม่า จนไปถึงการต่อสู้ที่กองทัพเรดริบบ้อน
เนื้อเรื่องย่อ

ณ ภูเขาเปาสึ มีเด็กหนุ่มชื่อ ซุน โกคู ได้อาศัยอยู่คนเดียว ระหว่างทางกลับบ้านจากการไปหาอาหาร ได้พบบลูม่า และได้ออกตามหาดราก้อนบอลลูกที่เหลือ ระหว่างทางได้เจอกับอูลอน และ ยามูชา ได้ต่อสู้กับโกคู แต่ก็ถอยหนีกลับไป และได้เดินทางหาดราก้อนบอลต่อ ระหว่างทางได้เจอกับกองบัญชาการทางเหนือของเรดริบบ้อน ซึ่งโกคูได้รู้จักกับฮัตจัง หรือ มนุษย์หมายเลข 8 ทั้ง 2 จึงเป็นเพื่อนกันในที่สุด พวกโกคูเดินทางต่อไป ระหว่างทางได้พบเต่าตัวหนึ่งซึ่งกำลังหลงทางอยู่บนบก โกคูได้ช่วยเต่าตัวนั้นให้กลับไปที่ทะเล รุ่งเช้า เต่าตัวนั้นได้พาผู้เฒ่าเต่ามาพบกับพวกโกคู ซึ่งผู้เฒ่าเต่าได้ให้ของตอบแทนกับโกคู คือ เมฆสีทอง ขณะนั้น กองทัพเรดริบบ้อนได้จู่โจมพวกโกคู และบลูม่า ยามูชา ผู้เฒ่าเต่า ถูกจับตัวไป โกคูจะสามารถช่วยพวกเขาได้หรือไม่
ตัวละครที่ปรากฏในตอนนี้

ซุน โกคู
บลูม่า
อูลอน
ปูอัล
ยามูชา
ผู้เฒ่าเต่า
ฮัจจัง ( มนุษย์ดัดแปลงหมายเลข 8 )
ผู้บัญชาการ เรด
ผู้บัญชาการ ไวท์
ผู้ช่วย แบล็ค
นายพล บลู
เชนรอน เทพเจ้ามังกร
ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ญี่ปุ่น

| ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ญี่ปุ่น |
| --- | --- |

สถานะการอนุรักษ์
 ใกล้ถูกคุกคาม  (IUCN 3.1)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Amphibia
อันดับ:: Caudata
วงศ์:: Cryptobranchidae
สกุล:: Andrias
สปีชีส์:: A.  japonicus
ชื่อทวินาม
Andrias japonicus (Temminck, 1837)


แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์
ชื่อพ้อง
 Megalobatrachus japonicus (Reviewed by Sato 1943)
กะโหลกซาลาแมนเดอร์ยักษ์ญี่ปุ่น
ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ญี่ปุ่น (อังกฤษ: Japanese giant salamander; ญี่ปุ่น: オオサンショウウオ, ハンザキ–โอซานโชอูโอ, ฮานซะกิ) เป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Andrias japonicus จัดอยู่ในวงศ์ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ (Cryptobranchidae)
ลักษณะ

ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ญี่ปุ่น มีลักษณะคล้ายคลึงกับ ซาลาแมนเดอร์ยักษ์จีน (A. davidianus) ที่พบในประเทศจีน โดยที่ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ญี่ปุ่นนั้นถือว่าเป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของโลกเท่าที่ยังมีเผ่าพันธุ์อยู่จนถึงปัจจุบัน โดยมีขนาดเป็นรองจากซาลาแมนเดอร์ยักษ์จีน