stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
บุนเดิสลีกา ฤดูกาล 2024–25
สถิติตลอดฤดูกาล > อันดับผู้ทำประตู

| อันดับ | ผู้เล่น | สโมสร | ประตู |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  แฮร์รี เคน | ไบเอิร์นมิวนิก | 17 |
| 2 |  โอมาร์ มาร์มูช | ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท | 15 |
| 3 |  ปาตริก ชิก | ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน | 13 |
| 4 |  โจนาธาน บูร์การ์ดท์ | ไมนทซ์ 05 | 12 |
| 5 |  ฮูโก เอกิติเก | ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท | 11 |
| 5 |  ติม ไคลน์ดิเอนสท์ | โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค | 11 |
| 7 |  จามาล มูซีอาลา | ไบเอิร์นมิวนิก | 9 |
| 7 |  โฟลรีอาน เวียทซ์ | ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน | 9 |
| 9 |  โมฮาเหม็ด อามูรา | เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค | 8 |
| 9 |  เออร์เมดิน เดมีรอวิช | เฟาเอ็ฟเบ ชตุทท์การ์ท | 8 |
| 9 |  เซอร์ฮู กีรัสซี | โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ | 8 |
| 9 |  โยนัส วินด์ | เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค | 8 |
| 9 |  เบนจามิน เชชกอ | แอร์เบ ไลพ์ซิช | 8 |
สถิติตลอดฤดูกาล > แฮท-ทริคส์

| ผู้เล่น | สโมสร | ในนัดที่พบกับ | ผล | วันที่ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  อันเดรย์ กรามาริช | เทเอ็สเก ฮ็อฟเฟินไฮม์ | โฮลสไตน์คีล | 3–2 (H) | 000000002024-08-24-000024 สิงหาคม 2024 |
|  แฮร์รี เคน | ไบเอิร์นมิวนิก | โฮลสไตน์คีล | 6–1 (A) | 000000002024-09-14-000014 กันยายน 2024 |
|  แยนส์ สตาเก | แวร์เดอร์เบรเมิน | เทเอ็สเก ฮ็อฟเฟินไฮม์ | 4–3 (A) | 000000002024-09-29-000029 กันยายน 2024 |
|  แฮร์รี เคน | ไบเอิร์นมิวนิก | เฟาเอ็ฟเบ ชตุทท์การ์ท | 4–0 (H) | 000000002024-10-19-000019 ตุลาคม 2024 |
|  แฮร์รี เคน | ไบเอิร์นมิวนิก | เอฟเซ เอาคส์บวร์ค | 3–0 (H) | 000000002024-11-22-000022 พฤศจิกายน 2024 |
|  ปาตริก ชิก | ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน | แอร์สเทอร์ เอ็ฟเซ ไฮเดินไฮม์ | 5–2 (H) | 000000002024-11-23-000023 พฤศจิกายน 2024 |
|  ปาตริก ชิก4 | ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน | เอ็สเซ ไฟรบวร์ค | 5–1 (H) | 000000002024-12-21-000021 ธันวาคม 2024 |
|  มายโรน โบอาดู | เฟาเอ็ฟเอ็ล โบคุม | แอร์เบ ไลพ์ซิช | 3–3 (H) | 000000002025-01-18-000018 มกราคม 2025 |
สถิติตลอดฤดูกาล > คลีนชีตส์

| อันดับ | ผู้เล่น | สโมสร | คลีน ชีตส์ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  เปแตร์ กูลาชี | แอร์เบ ไลพ์ซิช | 8 |
| 1 |  มานูเอ็ล น็อยเออร์ | ไบเอิร์นมิวนิก | 8 |
| 3 |  นิกอลา วาซิลจ์ | เอ็ฟเซ ซังคท์. เพาลี | 7 |
| 4 |  รอบิน เซนต์เนอร์ | ไมนทซ์ 05 | 6 |
| 5 |  เควิน มึลเลอร์ | แอร์สเทอร์ เอ็ฟเซ ไฮเดินไฮม์ | 5 |
| 6 |  โนอาห์ อาตูโบลู | เอ็สเซ ไฟรบวร์ค | 4 |
| 6 |  กามิล กราบารา | เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค | 4 |
| 6 |  โมริตซ์ นิโคลัส | โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค | 4 |
| 6 |  อเล็คซันเดอร์ นือเบิล | เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท | 4 |
| 6 |  เฟรเดริก รอนนอว์ | อูนีโอนแบร์ลีน | 4 |
| 6 |  เควิน ทรัพ | ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท | 4 |
รางวัล > รางวัลประจำเดือน

| เดือน | ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำเดือน> ผู้เล่น | ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำเดือน> สโมสร | ดาวรุ่งยอดเยี่ยมประจำเดือน> ผู้เล่น | ดาวรุ่งยอดเยี่ยมประจำเดือน> สโมสร | ประตูยอดเยี่ยมประจำเดือน> ผู้เล่น | ประตูยอดเยี่ยมประจำเดือน> สโมสร | Ref> .Ref. |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| สิงหาคม |  วิคเตอร์ โบนิเฟซ | ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน | — | — |  โทมัส มึลเลอร์ | ไบเอิร์นมิวนิก |  |
| กันยายน |  โอมาร์ มาร์มูช | ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท |  เคาอา ซันโตส | ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท |  อาเล็กซันดาร์ พัฟโลวิช | ไบเอิร์นมิวนิก |  |
| ตุลาคม |  แฮร์รี เคน | ไบเอิร์นมิวนิก |  มิชาแอ็ล โอลีเซ | ไบเอิร์นมิวนิก |  กีงส์แล กอมาน | ไบเอิร์นมิวนิก |  |
| พฤศจิกายน |  โอมาร์ มาร์มูช | ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท |  นาทาเนียล บราวน์ | ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท |  จามาล มูซีอาลา | ไบเอิร์นมิวนิก |  |
| ธันวาคม |  โฟลรีอาน เวียทซ์ | ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน |  นาทาเนียล บราวน์ | ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท |  โยซูอา คิมมิช | ไบเอิร์นมิวนิก |  |
ค้างคาวกินกล้วย

เพลงค้างคาวกินกล้วยเป็นเพลงไทยเดิมที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากมาจนถึงปัจจุบัน เป็นเพลงสั้น ๆ ซึ่งนิยมใช้บรรเลงในการแสดงละครประกอบฉากป่าเขาลำเนาไพรหรือการเดินทางของตัวตลก เพลงค้างคาวกินกล้วยเป็นเพลงเร็วอัตราชั้นเดียว ไม่ทราบนามผู้แต่ง เป็นทำนองเก่าที่ใช้ประกอบการแสดงละคร ทำนองจังหวะกระชับ รุกเร้า ชวนให้เกิดอารมณ์คึกคักสนุกสนาน มี 3 ท่อน ไม่ปรากฏหลักฐานว่าเริ่มนำมาแสดงกันในสมัยใด ปัจจุบันวงดนตรีสากลนิยมนำไปเล่นแต่ก็ยังเป็นทำนองเดิม ทั้งนี้ มีหลายคนที่ตั้งข้อสังเกตว่าทำนองของเพลงนี้น่าจะกำเนิดในสมัยกรุงศรีอยุธยา
โน้ตเพลง

ท่อน 1



     | - ล - ซ | ซ ซ - มํ | - - ซํ มํ | - - รํ มํ | - - ซํ มํ | - - รํ มํ | ซํ มํ รํ ดํ | - รํ - มํ |



     | - ล - ซ | ซ ซ - มํ | - - ซํ มํ | - - รํ มํ | - - ซํ มํ | - - รํ มํ | ซํ มํ รํ ดํ | - รํ - ดํ |
ท่อน 2



     | - - - - | - รํ - รํ | - - มํ รํ | ดํ รํ - - | - มํ - รํ | - ดํ - ท | ล ซ ล ท | - ดํ - รํ |



     | - - - - | - รํ - รํ | - - มํ รํ | ดํ รํ - - | - ดํ รํ มํ | ซํ มํ รํ ดํ | รํ มํ รํ ดํ | - ท - ล |



olo
ท่อน 3



     | - - - - | - ล - ล | ซ ล ดํ ล | ซ ม - ซ| - ม - ล | ซ ม - ซ | ล ซ ม ซ | ล ดํ - ล |



     | - - - - | - ล - ล | ซ ล ดํ ล | ซ ม - ซ | - ม - ล | ซ ม - ซ | - มํ - รํ | ซํ มํ มํ มํ |
โตโยต้า โคโรน่า

| โตโยต้า โคโรน่า |
| --- | --- |

ภาพรวม
บริษัทผู้ผลิต: โตโยต้า
เริ่มผลิตเมื่อ: พ.ศ. 2500 - 2545
ตัวถังและช่วงล่าง
ประเภท: รถยนต์นั่งขนาดเล็ก (ขับเคลื่อนล้อหลัง; รุ่นที่ 1 - 6) รถยนต์นั่งขนาดกลาง (ขับเคลื่อนล้อหน้า; รุ่นที่ 7 - 11)
รูปแบบตัวถัง: รถซีดาน 2,4 ประตู วาก้อน 3,5 ประตู กระบะ 2 ประตู คูเป้ 2 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตู
โครงสร้าง: เครื่องวางหน้า ขับเคลื่อนล้อหลัง (พ.ศ. 2500–2530) เครื่องวางหน้า ขับเคลื่อนล้อหน้า (พ.ศ. 2526–2544)
รุ่นที่คล้ายกัน: โตโยต้า คัมรี่ ฮอนด้า แอคคอร์ด นิสสัน เซฟิโร่/เทียนา มิตซูบิชิ กาแลนต์ มาสด้า 626 ฮุนได โซนาต้า โฟล์กสวาเกน พาสสาต ซูบารุ เลกาซี ฟอร์ด ทอรัส คาดิแลค ซีทีเอส เมอร์คิวรี มิลาน
ระยะเหตุการณ์
รุ่นก่อนหน้า: ไม่มี
รุ่นต่อไป: โตโยต้า พรีมิโอ (ญี่ปุ่น) โตโยต้า อเวนซิส (ยุโรป) โตโยต้า คัมรี่(ตลาดอื่นๆ)
โตโยต้า โคโรน่า (Toyota Corona) เป็นรถรุ่นหนึ่งที่ โตโยต้า ผลิตขึ้น เพื่อเป็นรถครอบครัว เริ่มผลิตเมื่อ พ.ศ. 2500 ซึ่งในประเทศไทย ครั้งหนึ่ง มันเคยเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกับ ฮอนด้า แอคคอร์ด และ นิสสัน บลูเบิร์ด (รวมไปถึง นิสสัน เซฟิโร่ ในบางช่วง) รวมถึงคู่แข่งอื่นๆ ซึ่งเป็นคู่แข่งระดับรอง เช่น มิตซูบิชิ กาแลนต์ ,มาสด้า 626 ,ฮุนได โซนาต้า ,ซูบารุ เลกาซี ,เปอโยต์ 405 ,แดวู เอสเปอโร ,ฟอร์ด มอนดิโอและซีตรอง BX แต่โคโรน่ามีจุดเสียเปรียบสำคัญเรื่องขนาดที่เล็กกว่าแอคคอร์ดและคู่แข่งอื่นๆ ดังนั้น ใน พ.ศ. 2536 โตโยต้าประเทศไทย จึงเปลี่ยนเอา โตโยต้า คัมรี่ ขึ้นมาแข่งกับแอคคอร์ดและคู่แข่งอื่นๆ แทนโคโรน่า หลังจากนั้น ก็เป็นช่วงขาลงของโคโรน่า จนในที่สุด ก็เลิกขายในประเทศไทยใน พ.ศ. 2542 และเลิกผลิตทั่วโลกถาวรไปใน พ.ศ. 2545
โคโรน่า โฉมที่ 1-6 จัดอยู่ในประเภทรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (Compact Car) และโฉมที่ 7-11 จัดอยู่ในประเภทรถยนต์นั่งขนาดกลาง (Mid-size Car)
ชื่อ โคโรน่า เป็นภาษาละติน แปลว่า มงกุฎ และเป็นชื่อเรียกไวรัสสายพันธ์ุใหม่ที่มีต้นกำเนิดจากอู่ฮั่น  ซึ่งเป็นความหมายเดียวกับคำว่า คราวน์ (Crown) ดังนั้น โคโรน่า จึงเป็นโตโยต้า คราวน์ ย่อส่วน ตลอดช่วงการผลิต 45 ปี โคโรน่า มีวิวัฒนาการทั้งหมด 10 Generation (โฉม) ตามช่วงเวลาต่างๆ ได้ ดังนี้
Generation ที่ 1 (พ.ศ. 2500 - 2503)

เปิดตัวในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2500 รหัสตัวถัง T10 ในสมัยนั้น โคโรน่า ยังใช้ชื่อนำหน้าว่า โตโยเพ็ท (Toyopet) ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นโตโยต้าในภายหลัง ดังนั้น โคโรน่า โฉมนี้ จึงใช้ชื่อในตลาดว่า โตโยเพ็ท โคโรน่า (Toyopet Corona) ซึ่งโฉมแรกนี้ ออกแบบมาโดยมี โตโยต้า คราวน์ เป็นต้นแบบ ซึ่งมีการนำโคโรน่าโฉมนี้ไปทำแท๊กซี่เป็นจำนวนพอสมควร
มิติตัวถัง ยาว 3.91 เมตร , กว้าง 1.47 เมตร , สูง 1.555 เมตร ขนาดลูกสูบเพียง 997 ซีซี (รถสมัยนั้นเล็กมากเมื่อเทียบกับปัจจุบัน ซึ่งเมื่อเทียบกับยุคเดียวกัน โคโรน่าถือว่าใหญ่เอาการ) แรงม้าเพียง 45 แรงม้า ที่ 5,000 รอบต่อนาที แรงบิดสูงสุด 7 กิโลกรัมเมตร ที่ 3,200 รอบต่อนาที ความเร็วสูงสุด 105 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ขับเคลื่อนล้อหลัง ใช้เกียร์ธรรมดา ซึ่งมีเพียง 3 สปีด ราคาขายในช่วงนั้นตั้งไว้ที่ 648,000 เยน
Generation ที่ 2 (พ.ศ. 2503 - 2507)

เปิดตัวในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2503 รหัสตัวถัง T20 โฉมนี้ โคโรน่า มีรูปทรงที่เหลี่ยมคมมากขึ้น กระจกหน้า-หลัง ตั้งชันมากขึ้นตามสไตล์รถแบบอเมริกันในยุคนั้น และโฉมนี้ มีเข้ามาขายในไทย แต่ได้ใช้ชื่อรุ่นว่า เทียร่า (Tiara) ไม่ใช่ โคโรน่า
มิติตัวถัง ยาว 3.99 - 4.03 เมตร , กว้าง 1.49 เมตร , สูง 1.445 - 1.455 เมตร (แล้วแต่ตัวถัง) ในช่วงแรก ใช้เครื่องยนต์สี่สูบ 997 ซีซี 45 แรงม้า ที่ 4,500 รอบต่อนาที แรงบิดสูงสุด 7 กิโลกรัมเมตร ที่ 3,200 รอบต่อนาที ต่อมา มีการนำเครื่องยนต์ที่แรงกว่ามาใช้ โดยเป็นเครื่องสี่สูบ 1,453 ซีซี 62 แรงม้า ที่ 4,500 รอบต่อนาที  แรงบิดสูงสุด 11.2 กิโลกรัมเมตร ที่ 3,000 รอบต่อนาที ใช้เกียร์ธรรมดา 3 สปีด
Generation ที่ 3 (พ.ศ. 2507 - 2513)

เปิดตัวในวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2507 รหัสตัวถัง T40 โฉมนี้ โคโรน่าถูกออกแบบมาให้มีรูปทรงแบบ Arrow Line (หัวลูกศร) และมีการสร้างความสนใจให้กับประชาชน โดยนำโคโรน่าไปทดสอบวิ่งอย่างต่อเนื่องบนทางด่วนเป็นระยะทาง 100,000 กิโลเมตรโดยไม่ดับเครื่อง ด้วยอัตราเร็ว 140 กิโลเมตรต่อชั่วโมง สร้างชื่อเสียงให้โตโยต้าเป็นที่ยอมรับในระดับสากลในเรื่องของเทคโนโลยีและมาตรฐานของการผลิตรถยนต์จนถึงปัจจุบัน
โคโรน่าโฉมนี้ นอกจากจะสร้างชื่อเสียงให้โตโยต้าแล้ว ยังมีการนำไปทำแท๊กซี่เป็นจำนวนมาก เพราะมีการพิสูจน์ให้เห็นว่าอึดจริง และจนถึงปัจจุบัน รถรุ่นนี้หลายคันก็ยังสามารถวิ่งได้ แม้แต่ในประเทศไทย ซึ่งจนถึง พ.ศ. 2546 ก็ยังมีการพบเห็นว่ามีแท๊กซี่ที่เป็นโคโรน่า Generation นี้วิ่งอยู่ที่พระราม 4 และใต้ทางด่วนราษฎร์บูรณะ
ช่วงแรกที่เปิดตัว มีตัวถังแบบเดียว คือ sedan 4 ประตู 1,198 ซีซี 55 แรงม้า ที่ 5,000 รอบต่อนาที แรงบิดสูงสุด 8.8 กิโลกรัมเมตร ที่ 2,800 รอบต่อนาที และต่อมาก็มีการเพิ่มรุ่นพิเศษอีกมากมาย ทั้งเครื่องยนต์รุ่นพิเศษที่แรงกว่า และมีการเพิ่มตัวถัง hardtop coupe , station wagon , กระบะ และ hatchback
ยังเป็นรถขับเคลื่อนล้อหลัง มีเกียร์ธรรมดา 3 สปีด กับเกียร์อัตโนมัติ 2 สปีดให้เลือก มีมิติยาว 4.065 - 4.11 เมตร , กว้าง 1.55 เมตร , สูง 1.42 เมตร
Generation ที่ 4 (พ.ศ. 2513 - 2517)

เปิดตัวในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2513 รหัสตัวถัง T80 โคโรน่าโฉมที่แล้ว แทบจะเรียกได้ว่าประสบความสำเร็จล้นหลามในแถบเอเชีย แต่ว่า โคโรน่าโฉมนี้ ประสบความสำเร็จในแถบอเมริกันด้วย คาดว่าสาเหตุหนึ่งน่าจะมาจากความนิยมที่เริ่มประหยัดของชาวอเมริกัน จึงเริ่มหันมาซื้อรถจากเอเชียที่ราคาถูกกว่า โคโรน่าโฉมนี้ ใช้เชื้อเพลิงเบนซิน ลูกสูบ 1.5 , 1.6 , 1.7 , 1.9 และ 2.0 ลิตร
Generation ที่ 5 (พ.ศ. 2517 - 2521)

โคโรน่าโฉมนี้ รหัสตัวถัง T100 ถึง T120 ลูกสูบ 1.6 และ 2.0 ลิตร ยกเว้นในอเมริกาเหนือที่ใช้เครื่องยนต์ 2.2 ลิตร และเริ่มมีการใช้เครื่องยนต์แบบ Twin Cam และขายเฉพาะในญี่ปุ่น ส่วนในอเมริกัน โดยรวมโฉมนี้ก็ถือว่ายังประสบความสำเร็จ แต่ไม่เท่าโฉมที่ 4
Generation ที่ 6 (พ.ศ. 2521 - 2526)

รหัสตัวถัง T130 เครื่องยนต์ลูกสูบ 1.6 และ 2.0 ลิตรเหมื่อนเดิม อเมริกาใช้ลูกสูบ 2.2 ลิตรเหมื่อนเดิม ซึ่งเครื่อง 2.2 ลิตรนี้ โตโยต้า เซลิก้า รถสปอร์ตของโตโยต้าในยุคนั้นก็ใช้ โคโรน่าโฉมนี้ในอเมริกาจึงมีความเป็นรถสปอร์ตอยู่บ้าง ต่างจากโคโรน่าในเอเชียซึ่งเน้นเป็นรถครอบครัว แต่โคโรน่าโฉมนี้ เป็นโคโรน่าโฉมสุดท้ายที่มีขายในสหรัฐอเมริกา ก่อนที่โตโยต้าจะส่ง โตโยต้า คัมรี่ เข้ามาแทน ในขณะที่ตลาดเอเชียโดยส่วนใหญ่จะยังใช้โคโรน่าทำตลาดต่อไป
Generation ที่ 7 (พ.ศ. 2524 - 2532)

รหัสตัวถัง T140 เป็นอีกโฉมหนึ่งที่คนไทยรู้จักดี ในฐานะรถโคโรน่าขับเคลื่อนล้อหลังรุ่นรองสุดท้าย (ขับเคลื่อนล้อหลังรุ่นสุดท้ายเป็นโฉมที่ 10 แต่ไม่เป็นที่นิยม) กลุ่มผู้ค้ารถในไทยเรียกชื่อว่า "โฉมหน้าแหลม" เพราะกระจังหน้ามีการหักมุมตรงกลาง ทำให้มีลักษณะแหลม ในฮ่องกง มาเก๊า และสิงคโปร์ มีการนำรถรุ่นนี้ไปทำแท็กซี่เป็นจำนวนมาก โฉมหน้าแหลมเป็นโฉมที่ผลิตเป็นระยะเวลานานที่สุดของโคโรน่า ปัจจุบันยังพอมีเห็นได้บ้างตามท้องถนน แต่ไม่มากนัก
Generation ที่ 8 (พ.ศ. 2526 - 2532)

รหัสตัวถัง T150 และ T160 โฉมนี้ โคโรน่าเริ่มเสื่อมถอยความนิยมลงในออสเตรเลีย เพราะคัมรี่ เริ่มเข้าไปเป็นที่นิยมแทนโคโรน่า แต่ในประเทศไทย คัมรี่ยังไม่เป็นที่รู้จัก (คัมรี่ เข้ามาในไทยในช่วงที่โคโรน่าอยู่ในโฉมที่ 10) โคโรน่าจึงยังครองความนิยมในไทยต่อไป แต่ในวงรวมทั่วโลก ถือเป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่า โคโรน่า อาจจะถึงจุดจบในไม่ช้า
โฉมนี้ กลุ่มพ่อค้ารถในไทย เรียกว่า "โฉมตู้เย็น"
Generation ที่ 11 (พ.ศ. 2539 - 2545)

รหัสตัวถัง T210 และ T220 เป็นโคโรน่าโฉมสุดท้ายที่ผลิต มีขายเฉพาะในญี่ปุ่น ไม่มีการส่งออกหรือผลิตโฉมนี้ในประเทศอื่น มีการนำไปทำแท๊กซี่อยู่บ้าง ในช่วงสุดท้ายนี้ มีการผลิตโคโรน่ารุ่นพิเศษ คือ Toyota Corona Premio ซึ่งต่อมา Premio ก็ได้รับความนิยม และแตกหน่อแยกตัวออกมาเป็นอิสระ กลายเป็น Toyota Premio ซึ่งยังผลิตอยู่จนถึงปัจจุบัน
โคโรน่า เมื่อ Premio แยกตัวออกไปแล้ว ยุคของโคโรน่าก็หมดลง คัมรี่ เข้ามาเป็นรถครอบครัวแทนโคโรน่าอย่างสมบูรณ์ จนในที่สุด ก็ปิดฉากการผลิตโคโรน่าลงใน พ.ศ. 2545 รวมระยะเวลาการผลิต 45 ปี
จะเห็นได้ว่า แม้คัมรี่จะได้รับความนิยมอย่างสูงในปัจจุบัน แต่คัมรี่ก็เริ่มเข้ามาแข่งกับโคโรน่าในช่วงที่โคโรน่าเป็นโฉมที่ 7 แต่กว่าจะสามารถเอาชนะได้ก็กินเวลากว่า 20 ปี แต่ยุคทองที่โคโรน่าได้รับความนิยมสุดขีดแบบไม่มีสิ่งใดขวางกั้นนั้น ยาวนานเกือบ 20 ปีเช่นกัน
โตโยต้า โคโรน่า โฉมที่ 1
โตโยต้า โคโรน่า โฉมที่ 2
โตโยต้า โคโรน่า โฉมที่ 3
โตโยต้า โคโรน่า โฉมที่ 4
โตโยต้า โคโรน่า โฉมที่ 5
โตโยต้า โคโรน่า โฉมที่ 6
โตโยต้า โคโรน่า โฉมที่ 7
โตโยต้า โคโรน่า โฉมที่ 8
โตโยต้า โคโรน่า โฉมที่ 9
โตโยต้า โคโรน่า รุ่น 1.6 GL โฉมแป๊ะยิ้ม
โตโยต้า โคโรน่า โฉมที่ 10
โตโยต้า โคโรน่า โฉมที่ 11
ฟ้าแดดสงยาง

เมืองฟ้าแดดสงยาง เป็นเมืองโบราณ ตั้งอยู่ในอำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ ปัจจุบันเหลือแต่ซากอิฐปนดิน มีคูเมืองสองชั้น มีลักษณะเป็นท้องน้ำ นอกจากนี้ยังมี พระธาตุยาคู ผังเมืองรูปไข่แบบทวาราวดี แต่มีตัวเมืองสองชั้น เชื่อว่าเกิดจากการขยายตัวเมือง มีการขุดพบใบเสมาหินทรายมีลวดลายบ้าง ไม่มีบ้าง ที่ขึ้นทะเบียนไว้กับกรมศิลปากร 130 แผ่น
ที่ตั้งและภูมิศาสตร์

พื้นที่ของเมืองตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มลำน้ำปาว ซึ่งมีความสูงจากระดับน้ำทะเล 120 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง ผังเมืองเดิมเป็นรูปไข่แล้วขยายออกมาทางทิศใต้และทิศตะวันออกจนมีรูปร่างค่อนข้างเหลี่ยม กว้าง 1,000 เมตร ยาว 1,800 เมตร มีคูน้ำคันดินล้อมรอบ 2 ชั้น คันดินสูงราว 2-3 เมตร สามารถคาดเดาได้ว่า เมื่อมีการขุดคูล้อมรอบที่ตั้งชุมชน ลำคูคงกลายเป็นที่รับน้ำฝนและน้ำซึ่งไหลจากแหล่งรับน้ำโดยรอบนำมาเก็บไว้เพื่อให้ใช้ได้ตลอดปี
ประวัติและการขุดค้น

ชุมชนโบราณแห่งนี้ พบว่ามีการเข้ามาอยู่อาศัยของมนุษย์ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 3 หรือประมาณ 2,200 ปีมาแล้ว ซึ่งนับอยู่ในช่วงก่อนประวัติศาสตร์ยุคเหล็กตอนปลาย และมีการอยู่อาศัยเรื่อยมาจนถึงพุทธศตวรรษที่ 12-16 ซึ่งเป็นยุคที่ชุมชนแห่งนี้มีความเจริญรุ่งเรืองสูงสุด พบร่องรอยการอยู่อาศัย 5 ระยะดังนี้
ประวัติและการขุดค้น > สมัยก่อนประวัติศาสตร์-ยุคเหล็กตอนปลาย (พุทธศตวรรษที่ 3-7)

พบร่องรอยการอยู่อาศัยในหลุมขุดค้นบริเวณโนนเมืองเก่า คือ ภาชนะดินเผาลายเขียนสีแดงบนพื้นครีม ซึ่งเป็นภาชนะที่นิยมใช้กันอย่างแพร่หลายในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลายในบริเวณแอ่งสกลนครและแอ่งโคราช กำหนดอายุอยู่ในราว 2,200 – 1,800 ปีมาแล้ว และยังพบภาชนะที่ตกแต่งผิวด้วยการทาน้ำโคลนสีแดงด้วย มีการปลงศพด้วยการฝังยาว โดยวางศีรษะให้หันไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมด แต่มีทั้งแบบนอนหงายและนอนตะแคง ไม่พบการอุทิศสิ่งของให้ศพ
นอกจากนี้ยังพบร่องรอยของกิจกรรมการถลุงเหล็กด้วยเทคนิคโบราณทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของโนนเมืองเก่า และชุมชนในชั้นนี้ยังรู้จักการผลิตเครื่องประดับสำริดประเภทกำไล แหวน ต่างหู ซึ่งจากหลักฐานที่พบ คือ เบ้าดินที่มีคราบโลหะติดอยู่ และอุปกรณ์การหล่อในรูปของแม่พิมพ์ดินเผา ทำให้ทราบว่าเป็นการผลิตสำริดด้วยเทคนิค กระบวนการผลิตขั้นที่ 2 (secondary metallurgical operation) ไม่มีการถลุงเพื่อสกัดโลหะออกจากแร่ดิบ เพียงแต่นำเอาโลหะที่ผ่านการถลุงแล้วมาหลอมแล้วหล่อให้ได้รูปทรงตามต้องการด้วยวิธี lost wax process คือ ใช้ขี้ผึ้งทำแบบขึ้นมาก่อนแล้วเอาดินพอกจากนั้นให้ความร้อนเพื่อให้ขี้ผึ้งละลายและไหลออก จากนั้นจึงเอาโลหะหลอมละลายในเบ้าดินเผาเทลงแทนที่ เมื่อแข็งตัวแล้วจึงทุบแม่พิมพ์ออก กระบวนการผลิตแบบนี้พบในแหล่งโบราณคดียุคโลหะในแอ่งสกลนครและแอ่งโคราชทั่วไป เช่น บ้านเชียง บ้านนาดี เป็นต้น
ประวัติและการขุดค้น > สมัยประวัติศาสตร์ตอนต้น (พุทธศตวรรษที่ 7-12)

ระยะนี้รู้จักการผลิตเครื่องมือเครื่องใช้จากเหล็ก ผลิตเครื่องประดับสำริดตลอดจนผลิตภาชนะดินเผารูปแบบต่าง ๆ โดยการขึ้นรูปด้วยแป้นหมุนมีการเผาทั้งแบบกลางแจ้งและเผาในเตาดินที่ควบคุมอุณหภูมิได้ แต่การเปลี่ยนแปลงที่เด่นชัดในช่วงนี้คือประเพณีการปลงศพซึ่งเปลี่ยนจากการฝังยาวมาเป็นการฝังโดยบรรจุกระดุกทั้งโครงหรือโครงกระดูกบางส่วนโดยไม่ผ่านการเผาลงในภาชนะดินเผา การปลงศพแบบนี้ถือว่าเป็นประเพณีที่แพร่หลายอยู่ในบริเวณลุ่มน้ำโขง ชี มูล ในช่วงหัวเลี้ยวประวัติศาสตร์
ประวัติและการขุดค้น > สมัยทวารวดี (พุทธศตวรรษที่ 12-16)

เป็นระยะที่มีการอาศัยอยู่หนาแน่นที่สุดเมื่อเทียบกับระยะอื่น ๆ มีการประมาณกันไว้ว่าเมืองฟ้าแดดสงยางในยุคนี้มีประชากรราว 3,000 คนเลยทีเดียว  โดยพบเครื่องมือเหล็ก เครื่องประดับสำริดประเภทแหวน กำไล ลูกกระพรวน นอกจากนั้นยังพบลูกปัดแก้วสีเขียวอมฟ้า รวมทั้งลูกปัดหินอะเกต และหินคาร์เนเลียน ส่วนภาชนะดินเผาส่วนใหญ่จะเป็นหม้อมีสัน กาน้ำ (หม้อมีพวย) ตะคัน ตลอดจนได้พบแวดินเผา และเบี้ยดินเผาแบบต่าง ๆ อาจกล่าวได้ว่าโบราณวัตถุที่พบในชั้นนี้เหมือนกับโบราณวัตถุในวัฒนธรรมทวารวดีที่พบในแหล่งโบราณคดีสมัยทวารวดีในลุ่มน้ำเจ้าพระยา-ท่าจีน ซึ่งมีอายุอยู่ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 12-16
ในสมัยนี้ชุมชนเริ่มได้รับอิทธิพลวัฒนธรรมทางพระพุทธศาสนาเข้ามาเช่นเดียวกับเมืองโบราณอื่นๆ ในสมัยเดียวกัน ซึ่งแพร่เข้ามาจากอินเดียในช่วงพุทธศตวรรษที่ 9-14 (สมัยคุปตะและปาละ) ดังปรากฏศาสนสถานที่มีลักษณะร่วมกันคือ เจดีย์ วิหารและอุโบสถ ซึ่งส่วนใหญ่จะก่อด้วยอิฐขนาดใหญ่ (มีความยาว 2 เท่าของความกว้าง) และไม่สอปูน แผนผังเจดีย์ที่นิยมในสมัยทวารวดีทั้งภาคกลางและอีสาน คือมีแปลนเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีบันไดทางขึ้นด้านเดียวหรือ 4 ด้าน มีการตกแต่งผนังอิฐด้วยการฉาบปูนแล้วประดับด้วยประติมากรรมปูนปั้นและดินเผา นอกจากนี้วัฒนธรรมการสร้างปริมากรรมรูปธรรมจักรลอยตัวยังพบที่เมืองฟ้าแดดสงยางแห่งนี้ด้วย
อย่างไรก็ตาม ประติมากรรมที่ถือว่าโดดเด่นที่สุดที่พบในชุมชนสมัยทวารวดีในภาคตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งไม่ใช่พระพุทธรูปหรือธรรมจักรที่นิยมในภาคกลาง คือ ใบเสมา ทั้งแบบที่มีภาพเล่าเรื่องและแบบที่ไม่มี ใบเสามาเหล่านี้อาจใช้ในการปักเขตแดนศาสนสถาน ซึ่งพบว่ามีจำนวนมากกว่า 14 แห่ง (จำนวนที่ขุดแต่งครั้งแรกในปี 2510-2511)
ประติมากรรมในทางพระพุทธศาสนาที่น่าสนใจอีกประเภทคือ พระพิมพ์ดินเผา ซึ่งขุดพบที่เมืองโบราณแห่งนี้จำนวน 7 พิมพ์ด้วยกัน พิมพ์ที่พบมากที่สุด (83 องค์) ซึ่งอาจจะเป็นพิมพ์พื้นเมือง และแพร่หลายในเขตลุ่มน้ำชี เพราะพบที่เมืองโบราณคันธาระ อำเภอกันทรวิชัยด้วย คือ ปรางค์สมาธิบนฐานดอกบัว ส่วนพิมพ์ที่ถือว่าเป็นเอกลักษณ์พิเศษของพระพิมพ์ลุ่มน้ำชี คือ ปางธรรมจักร ซึ่งพบเฉพาะที่เมืองโบราณฟ้าแดดสงยางและเมืองโบราณคันธาระเท่านั้น ไม่ปรากฏในบริเวณลุ่มน้ำเจ้าพระยา
นอกจากนี้ยังพบหลักฐานการจารึกบนพระพิมพ์ดินเผาเมืองฟ้าแดดสงยางด้วย ซึ่งอักษรที่ใช้จารึกเป็นอักษรสมัยหลังปัลลวะ (พุทธศตวรรษที่ 14) ภาษามอญโบราณ ด้านบนมีเนื้อหากล่าวถึง พระเจ้าอาทิตย์ ส่วนด้านหลัง เป็นข้อความสั้น ๆ กล่าวแต่เพียงสังเขปว่า "พระพิมพ์องค์นี้ ปิณญะอุปัชฌายาจารย์ ผู้มีคุณเลื่องลือไกล" ซึ่งก็อาจแปลความได้ว่า พระพิมพ์องค์นี้ ท่านปิณญะอุปัชฌาจารย์ เกจิผู้มีชื่อเสียงได้สร้างขึ้นไว้สำหรับให้สาธุชนได้รับไปบูชา
ประวัติและการขุดค้น > สมัยลพบุรี (พุทธศตวรรษที่ 17-18)

ตั้งแต่ช่วงพุทธศตวรรษที่ 17-18 เป็นต้นไปดูเหมือนว่าชุมชนโบราณแห่งนี้จะเริ่มเปลี่ยนค่านิยมเกี่ยวกับการปลงศพโดยนิยมการเผาแล้วเก็บอัฐิใส่โกศดินเผาไปฝังไว้ใต้ศาสนสถาน (บริเวณโนนฟ้าแดด) ดังที่พบผอบดินเผาเคลือบสีน้ำตาลอมเขียวที่ภายในบรรจุอัฐิ
ประวัติและการขุดค้น > สมัยอยุธยา (พุทธศตวรรษที่ 19-23)

ช่วงนี้เองที่ชุมชนแห่งนี้มีการติดต่อกับชุมชนในภูมิภาคต่าง ๆ รวมทั้งภาคเหนือของไทยด้วย เครื่องถ้วยจีนสมัยราชวงศ์ซุ่ย หยวน หมิง ที่เป็นสินค้าสำคัญในบริเวณลุ่มแม่น้ำมูล-ชี และลุ่มน้ำเจ้าพระยาก็ปรากฏในเมืองโบราณแห่งนี้ด้วย สมัยนี้ยังพบว่ามีการอยู่อาศัยกันอย่างหนาแน่น มีการสร้างศาสนสถานแบบอยุธยาซ้อนทับฐานศาสนสถานแบบทวารวดีเกือบทุกแห่ง ที่เห็นร่องรอยเด่นชัดที่สุดในปัจจุบัน คือ ฐานล่างของพระธาตุยาคู ซึ่งเป็นศิลปะสมัยทวารวดีที่มีเจดีย์เป็นแบบศิลปะสมัยอยุธยาสร้างซ้อนทับและมีการบูรณปฏิสังขรณ์สืบต่อมาจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์
แหล่งข้อมูลอื่น

แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ฟ้าแดดสงยาง
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
16°19′08″N 103°31′15″E﻿ / ﻿16.318779°N 103.520867°E﻿ / 16.318779; 103.520867
สุรชัย คัมภีรญาณนนท์

| สุรชัย คัมภีรญาณนนท์ |
| --- | --- |

ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด: 19 มีนาคม พ.ศ. 2436 จังหวัดชลบุรี ประเทศสยาม
เสียชีวิต: 8 กันยายน พ.ศ. 2533  (97 ปี 5 เดือน 20 วัน) จังหวัดชลบุรี ประเทศไทย
คู่สมรส: ทรัพย์   เทียน (สกุลเดิม แซ่ตั้ง 陈)   สมบูรณ์ (สกุลเดิม แซ่ลิ้ม 林)
บุตร: อุดม คัมภีรญาณนนท์  สำรอง คัมภีรญาณนนท์  พญ.สำเนียง เศรษฐจันทร   ชโย คัมภีรญาณนนท์  โฆษิต คัมภีรญาณนนท์  นิธิ์ศรี ญาดี   พล.อ.อ.ธีร์ศิลป์ คัมภีรญาณนนท์  นินนาท คัมภีรญาณนนท์  ภญ.ผศ.คุณหญิงทัดทรง ทั่วทิพย์ (ญ.)  โองการ คัมภีรญาณนนท์
บุพการี: ฮวด (สกุลเดิม แซ่ลิ้ม 林) (บิดา) ชม (มารดา)

สุรชัย คัมภีรญาณนนท์ (แต้จิ๋ว : สุ้นไซ้ แซ่ลิ้ม 林) หรือ วินเซนต์ เฟรเดอริค วราห์ (อังกฤษ : Vincent Frederic Varah)  อดีตนายกเทศมนตรีเมืองชลบุรี ผู้เป็นที่มาของชื่อ ถนนสุรชัย ในจังหวัดชลบุรี
ประวัติ

สุรชัย เกิดเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2436 ที่อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี เป็นบุตรคนที่ 2 และเป็นบุตรชายคนโตของ กำนันฮวด (สกุลเดิม แซ่ลิ้ม 林) ตำบลมาบไผ่ อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี เกิดกับภรรยาชื่อ ชม
กำนันฮวด (สกุลเดิม แซ่ลิ้ม 林) บิดาของสุรชัยเป็นคนจีนเชื้อสายแต้จิ๋วที่มาตั้งรกรากในประเทศไทย มีที่ดินนับหมื่นไร่  มีโรงสี โรงหีบ และทำการค้าขายพืชผลการเกษตร ด้านครอบครัว กำนันฮวดมีภรรยาและบุตรหลายคน บุตรต่างมีสายสัมพันธ์และได้แตกขยายออกไปใช้หลายนามสกุล เช่น กาญจนานันท์ สิงโตทอง เนื่องจำนงค์ ฯลฯ กำนันฮวดเป็นผู้กว้างขวางมีเจ้านายและแขกผู้ใหญ่แวะเยี่ยมเยียนเสมอ มีความสนิทสนมกับเจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ (หม่อมราชวงศ์หลาน กุญชร) ซึ่งนำม้ามาฝากเลี้ยงที่ไร่ บุตรหลานเมื่อเข้ามาที่กรุงเทพฯ จะพำนักที่วังบ้านหม้อของเจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์เสมอ กำนันฮวดเป็นผู้ทำนุบำรุงศาสนาพุทธ และเป็นศรัทธาหลักของพระวรคุณญาณมุณี (แก้ว) วัดเครือวัลย์ บางปลาสร้อย จังหวัดชลบุรี ปรากฏหลักฐานอยู่ที่ประตูฮวด -  เหม ปากทางเข้าวัดเครือวัลย์
สุรชัย มีภริยา 3 คน  มีบุตรธิดา รวม 10 คน ดังนี้
ทรัพย์ ได้เป็นภริยาระหว่างพำนักอยู่วังบ้านหม้อของเจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ มีบุตร 1 คน คือ
อุดม คัมภีรญาณนนท์ มีบุตรธิดา 10 คน ได้แก่ อำพันธ์ (ญ.) , อดุลย์ , พนอจิตร (ญ.) ,  พนิดา (ญ.) , พูนศรี (ญ.) , สมบัติ , พูนสุข (ญ.) , พรทิพย์ (ญ.) , พรเพ็ญ (ญ.) , พรยุพา (ญ.)
เทียน (สกุลเดิม แซ่ตั้ง 陈) (แม่ใหญ่ เป็นภริยาเอก) เป็นผู้ให้การอุปถัมภ์ พระเทพรัตนดิลก (วิจิตร จิตตทันโต) เจ้าคณะจังหวัดนครราชสีมา (ธรรมยุต) และเจ้าอาวาสวัดศาลาลอย มีบุตรธิดา 2 คน คือ
สำรอง คัมภีรญาณนนท์ สมรสกับ ศิริพร เจริญผล (ญ.)  เป็นพี่สาวของ น.ท.ดร.สว่าง เจริญผล ร.น. อดีตอธิบดีกรมประมง  มีบุตรธิดา 2 คน ได้แก่ สุรพันธ์ , มัณฑนา พานิช (ญ.)
พญ.สำเนียง เศรษฐจันทร (ญ.) อดีตผู้อำนวยการวิทยาลัยพยาบาลนครราชสีมา สมรสกับ นพ.น่วม เศรษฐจันทร อดีตรองปลัดกระทรวงสาธารณสุข และนายแพทย์พิเศษผู้อำนวยการโรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา  มีบุตรธิดา 3 คน ได้แก่ ร.ต.ท.กุลธร , นพ.ธานี , พล.ท.ดร.ธนา
สมบูรณ์ (สกุลเดิม แซ่ลิ้ม 林) (แม่เล็ก เป็นภริยารอง) มีบุตรธิดา 7 คน คือ
ชโย คัมภีรญาณนนท์ สมรสกับ กาญจนา โกศลวรรษ (ญ.) มีบุตรธิดา 2 คน ได้แก่ วรรษ , หฤษฎ์
โฆษิต คัมภีรญาณนนท์ สมรสกับ ชื่นสุข เล็กคง (ญ.) มีบุตรธิดา 3 คน ได้แก่ ร.ท.เลิศพงศ์ , นลินรัตน์ (ญ.) , กิติฉันท์
นิธิ์ศรี ญาดี (ญ.) สมรสกับ นพ.บุญเหลือ ญาดี อดีตประธานคณะกรรมการควบคุมและป้องกันการติดเชื้อในโรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา และรองผู้อำนวยการฝ่ายการแพทย์ โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา  มีบุตรธิดา 1 คน ได้แก่ เบลล่า (ญ.)
พล.อ.อ.ธีร์ศิลป์ คัมภีรญาณนนท์ อดีตรองผู้บัญชาการทหารสูงสุดและสมาชิกวุฒิสภา สมรสกับ สุธีรา ธรรมพิทักษ์ (ญ.) มีบุตรธิดา 3 คน ได้แก่ น.อ.(พิเศษ) คัมภีร์ , ศักย์ศรณ์ , ธริชยา (ญ.)
ดร.นินนาท คัมภีรญาณนนท์ สมรสกับ รศ.ดร.มาลินี ปริพนธ์พจน์พิสุทธิ์ (ญ.) มีบุตรธิดา 2 คน ได้แก่ นพนท , อพชยา โกยศิริพงศ์ (ญ.)
ภญ.ผศ.คุณหญิงทัดทรง ทั่วทิพย์ (ญ.)  สมรสกับ พล.อ.อ.สนั่น ทั่วทิพย์ อดีตผู้บัญชาการทหารอากาศและสมาชิกวุฒิสภา มีบุตรธิดา 3 คน ได้แก่ สินิทธ์ เริ่มมนตรี (ญ.) , นัทนีย์ (ญ.) , สิโนท
โองการ คัมภีรญาณนนท์ สมรสกับ มณีรัตน์ เฉลิมสีมา (ญ.) มีบุตรธิดา 2 คน ได้แก่ โสมนันท์ วงสกด (ญ.) , กฤตนัย
สุรชัย ถึงแก่กรรมอย่างสงบ เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2533 สิริอายุ 97 ปี 5 เดือน 20 วัน อัฐิบรรจุอยู่ใน กุฎีคัมภีรญาณนนท์ วัดเขาบางทราย พระอารามหลวง อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี