stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
จักรพรรดินอร์ตัน

| จักรพรรดินอร์ตัน |
| --- | --- |
ภาพของนอร์ตันที่ 1, จักรพรรดิแห่งสหรัฐ ค.ศ.1871–72
เกิด: Joshua Abraham Norton 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1818(1818-02-04) เดปต์ฟอร์ด, เคนต์, อังกฤษ
เสียชีวิต: 8 มกราคม ค.ศ. 1880(1880-01-08) (61 ปี) ซานฟรานซิสโก, รัฐแคลิฟอร์เนีย
ตำแหน่ง: ผู้อ้างตนเองเป็น "จักรพรรดิแห่งสหรัฐ", "ผู้ปกป้องแห่งเม็กซิโก"
บิดามารดา: จอห์น นอร์ตัน ซาราห์ นอร์เดน
โจชัว อับราฮัม นอร์ตัน  (อังกฤษ: Joshua Abraham Norton ; 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1818 – 8 มกราคม ค.ศ.1880) รู้จักกันในชื่อ จักรพรรดินอร์ตัน เป็นพลเมืองของซานฟรานซิสโก, รัฐแคลิฟอร์เนีย ที่อ้างตนเองเป็น "นอร์ตันที่ 1 จักรพรรดิแห่งสหรัฐ" ในปีค.ศ.1859 และในปีค.ศ. 1863 เขาได้ตั้งตำแหน่งที่สองว่า "ผู้ปกป้องแห่งเม็กซิโก" หลังจากจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 โจมตีประเทศนี้ นอร์ตันเกิดที่อังกฤษ แต่ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในวัยเด็กที่แอฟริกาใต้ เขาเดินเรือไปทางตะวันตกหลังจากแม่ของเขาเสียชีวิตในปีค.ศ. 1846 และพ่อของเขาในปีค.ศ. 1848 มาถึงเมืองซานฟรานซิสโกประมาณเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1849
นอร์ตันเคยเป็นนักธุรกิจมาก่อน แต่เขาสูญเสียทรัพยสินจากการลงทุนข้าวเปรูเพื่อขายในประเทศจีนเนื่องจากทางจีนขาดแคลนอาหาร เขาจึงซื้อข้าวจากเรือเปรูไป 12 เซนต์ต่อปอนด์ แต่มีเรือเปรูมาที่ท่าเรือเป็นจำนวนมาก ซึ่งทำให้ราคาตกลงเหลือ 4 เซนต์ เขาแพ้คดีความที่จะทำให้การซื้อข้าวเป็นโมฆะ และทำให้ชื่อเสียงของเขาหายไป เขากลับมาอีกครั้งในเดือนกันยายน ค.ศ. 1859 โดยอ้างตนเองเป็นจักรพรรดิแห่งสหรัฐ
นอร์ตันไม่มีแรงจูงใจทางการเมือง; แม้กระนั้น เขายังคงได้รับการเคารพในซานฟรานซิสโก และใช้ตำแหน่งนี้ในการยกย่องสิ่งที่ตนเองได้ทำเอาไว้ บางคนกล่าวว่าเขาเป็นบ้าหรือวิปริต แต่ประชาชนในซานฟรานซิสโกยังฉลองความเป็นจักรพรรดิของเขาอยู่ดี
ในวันที่ 8 มกราคม ค.ศ.1880 นอร์ตันทรุดตัวลงที่ขอบถนนแคลิฟฟอร์เนียกับดูพอนต์ (ปัจจุบันคือแกรนต์) และเสียชีวิตก่อนที่เขาจะได้รับการรักษาทางการแพทย์ รายงานจาก San Francisco Chronicle ผู้คนกว่า 10,000 คนเรียงกันบนถนนในซานฟรานซิสโกเป็นแถว ๆ เพื่อถวายความเคารพแก่เขาที่สุสาน ตัวเขาถูกทำให้กลายเป็นพฤติกรรมหนึ่งของตัวละครในวรรณกรรมของมาร์ก ทเวน, โรเบิร์ต หลุยส์ สตีเวนสัน, คริสโตเฟอร์ มัวร์, มอร์ริส, René Goscinny, เซลมา ลอเกร์เลิฟ และนีล ไกแมน
ดูเพิ่ม

แฟรงก์ จู
เฟรเดอริก คูมบ์ส
โฆเซ ซาร์เรีย
สกรีมิงลอร์ดซัตช์
พ่อมดแห่งนิวซีแลนด์
สารานุกรม

Caufield, Catherine (1981). The Emperor of the United States and other magnificent British eccentrics. Routledge and Kegan Paul. pp. 150–152. ISBN 978-0-7100-0957-9.
Cech, John (1997). A rush of dreamers : being the remarkable story of Norton I, Emperor of the United States and Protector of Mexico. New York: Marlowe. ISBN 978-1-56924-775-4.
Cowan, Robert Ernest. "Norton I, Emperor of the United States and Protector of Mexico (Joshua A. Norton, 1819–1880)" in Quarterly of the California Historical Society, October, 1923. San Francisco: California Historical Society, 1923.
Cowan, Robert E., et al. The Forgotten Characters of Old San Francisco. Los Angeles: The Ward Ritchie Press, 1964.
Dressler, Albert (1927). Emperor Norton, life and experiences of a notable character in San Francisco, 1849–1880. San Francisco: A. Dressler. LC CT275.N75 D7.
Drury, William (1986). Norton I, Emperor of the United States. New York: Dodd, Mead & Company, Inc. ISBN 978-0-396-08509-6.
Kramer, William M. (1974). Emperor Norton of San Francisco : a look at the life and death and strange burials of the most famous eccentric of gold rush California. Santa Monica, California: Norton B. Stern. ASIN B0006CF3KO.
Lane, Allen Stanley (1939). Emperor Norton, Mad Monarch of America. Caldwell, Idaho: The Caxton printers, Ltd. ASIN B00086ATPC.
Lumea, John (2014–present). Articles on the life and legacy of Emperor Norton. The Emperor Norton Trust. (List of articles under "Research" here.)
Ryder, David Warren (1939). San Francisco's Emperor Norton. San Francisco: Alex. Dulfer Printing and Lithographing Co. LC CT275.N75 R9.
แหล่งข้อมูลอื่น

The Emperor Norton Trust, nonprofit that advances the legacy of Emperor Norton through research, education and advocacy
"Emperor Norton's Grave" at Atlas Obscura
สติแรโคซอรัส

| สติแรโคซอรัส Styracosaurus ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ครีเทเชียสตอนปลาย, 75> 5–75Ma  PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N  ↓   |
| --- | --- |

ภาพจำลองของสติแรโคซอรัส

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:: Animalia
ไฟลัม:: Chordata
ชั้น:: Reptilia
อันดับใหญ่:: Dinosauria
อันดับ:: †Ornithischia
อันดับย่อย:: †Cerapoda
อันดับฐาน:: †Ceratopsia
วงศ์:: †Ceratopsidae
วงศ์ย่อย:: †Centrosaurinae
สกุล:: †Styracosaurus แลมเบอ, 1913

ชนิดต้นแบบ
†Styracosaurus albertensis Lambe, 1913
Other species
 †S. ovatus? Gilmore, 1930
ชื่อพ้อง
 Rubeosaurus? McDonald & Horner, 2010
สไตราโคซอรัส (อังกฤษ: Styracosaurus, ออกเสียง: /stɪˌrækəˈsɔːrəs/ หมายถึง "กิ้งก่าหัวแหลม" มาจากภาษากรีกโบราณ สไทรักซ์/στύραξ "หัวหอก" และ ซอรัส/σαῦρος "กิ้งก่า")  เป็นสกุลของไดโนเสาร์กินพืชในอันดับเซราทอปเซีย มีชีวิตอยู่ในยุคครีเทเชียส (ช่วงแคมปาเนียน) เมื่อประมาณ 76.5 ถึง 75.0 ล้านปีมาแล้ว มันมีเขา 4-6 อัน ยื่นออกมาจากแผงคอ และยังมีเขาที่มีขนาดเล็กยื่นออกมาบริเวณแก้มแต่ละข้าง และมีเขาเดี่ยวยื่นออกมาบริเวณเหนือจมูก ซึ่งน่าจะมีความยาวถึง 60 เซนติเมตร (2 ฟุต) และกว้าง 15 เซนติเมตร (6 นิ้ว) ส่วนหน้าที่ของเขาและแผงคอยังไม่มีการยืนยันเป็นที่แน่นอนมาจนถึงปัจจุบัน
สติแรโคซอรัสเป็นไดโนเสาร์ที่มีลักษณะค่อนข้างใหญ่ โดยมีความยาวถึง 5.5 เมตร (18 ฟุต) และหนักเกือบ 3 ตัน เมื่อมันยืนจะมีความสูงประมาณ 1.8 เมตร (6 ฟุต) สติแรโคซอรัสมีขาที่สั้น 4 ขาและมีลำตัวที่ใหญ่ มีหางค่อนข้างสั้น มันมีจะงอยปากและแก้มแบน บ่งชี้ว่าอาหารของมันคือพืชซึ่งเหมือนกันกับไดโนเสาร์จำพวกเซราทอปเซียสกุลอื่น ไดโนเสาร์ชนิดนี้เป็นสัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูง และเดินทางกันเป็นกลุ่มใหญ่
ชื่อของไดโนเสาร์ถูกตั้งโดย ลอว์เรนซ์ แลมเบอ ในปี ค.ศ. 1913 สติแรโคซอรัสเป็นสมาชิกของวงศ์ย่อย Centrosaurinae 2 สปีชี่ส์ ซึ่งได้แก่ S. albertensis และ S. ovatus ในปัจจุบันถูกกำหนดให้อยู่ในสกุลสติแรโคซอรัส
แหล่งข้อมูลอื่น

สติแรโคซอรัส จาก Dinosaur Encyclopaedia เก็บถาวร 2009-09-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
| ด ค กไดโนเสาร์สายพันธุ์ต่าง ๆ |
| --- | --- |
ไดโนเสาร์พันธุ์กินพืช: ดิปโพลโดคัส ·  อากัสทีเนีย ·  ไทรเซราทอปส์ ·  คามาราซอรัส  ·  สไตราโคซอรัส ·  สเตโกซอรัส ·  แพคิเซอฟาโลซอรัส ·  อิกัวโนดอน ·  เคนโทรซอรัส  ·  โซนิโดซอรัส ·  ไมอาซอร่า ·  ไซคาเนีย ·  พาราซอโรโลฟัส ·  แองไคโลซอรัส ·  พาราลิไททัน ·  ไททันโนซอรัส ·  ซอโรโพไซดอน ·  แบรกคิโอซอรัส · อาร์เจนติโนซอรัส ·  อียิปต์โตซอรัส ·  บาโรซอรัส ·  อลาโมซอรัส ·  มาเมนซีซอรัส ·  ซัลตาซอรัส ·  อะแพทโตซอรัส ·  ยีราฟฟาไททัน ·  อมาร์กาซอรัส ·  เอ๋อเหมยซอรัส ·  ชูโนซอรัส ·  แมนยาโรซอรัส ·  ยูโรปาซอรัส ·  พาตาโกไททัน ·  ซุปเปอร์ซอรัส ·  แอมพิโคเลียส ·  ภูเวียงโกซอรัส สิรินธรเน ·  สยามโมดอน ·  ราชสีมาซอรัส ·  ฟูกูอิไททัน ·  ฟูกูอิซอรัส ·  ตังหวายโยซอรัส ·  แกลลิไมมัส ·  เลโซโทซอรัส ·  โคเรียเซอราทอปส์ ·  โปรโตเซอราทอปส์ ·  เอ็ดมอนโตซอรัส
ไดโนเสาร์พันธุ์กินเนื้อ: ไทแรนโนซอรัส ·  อัลโลซอรัส ·  วิลอซิแรปเตอร์ ·  สไปโนซอรัส ·  เมก้าแร็ปเตอร์ ·  เดสเพลโตซอรัส ·  ทอร์วอซอรัส ·  ทาร์โบซอรัส ·  อีโอแรปเตอร์ · ไจกาโนโทซอรัส ·  มาพูซอรัส ·  อโครแคนโตซอรัส ·  ยูทาห์แรปเตอร์ ·  ยูแนนลาเกีย ·  เมกะโลซอรัส บักแลนดี ·  เทอริสิโนซอรัส ·  ไดโนนีคัส ·  โอวิแรปเตอร์ ·  เซอราโตซอรัส ·  ซีโลไฟซิส ·  คอมซอกนาทัส ·  ออร์นิโทไมมัส ·  เอบิลิซอรัส ·  ซินทาซัส ·  สยามโมไทรันนัส ·  กินรีไมมัส ·  สยามโมซอรัส ·  คาร์คาโรดอนโทซอรัส ·  ไครโอโลโฟซอรัส ·  นีโอเวนีเตอร์ ·  ทรูโอดอน ·  หย่งชวนโนซอรัส ·  มอโนโลโฟซอรัส ·  ไซน์แรปเตอร์ ·  ซอโรเพกาแนกซ์ ·  อิริอาเตอร์ ·  อิเรียเทียนัส ·  ซิโนไทรันนัส ·  ซูโคไมมัส ·  แบรีออนิกซ์ ·  เฮอร์รีราซอรัส ·  คาร์โนทอรัส ·  ไดโลโฟซอรัส ·  ดาโกต้าแรปเตอร์ ·  ฟูกูอิแรปเตอร์ ·  ฟูกูอิเวเนเตอร์ ·  อิกทิโอเวเนเตอร์ ·  สยามแรปเตอร์ ·  แอลเบอร์โตซอรัส
ธนูยาวอังกฤษ

ธนูยาวอังกฤษ ยาว 2 เมตร แรงต้าน (draw force) 470 นิวตัน
ธนูยาวอังกฤษ หรือเรียก ธนูยาวเวลส์ เป็นธนูยาวสมัยกลางประเภททรงพลัง ยาวประมาณ 1.83 เมตร ซึ่งชาวอังกฤษและชาวเวลส์ใช้ในการล่าสัตว์และเป็นอาวุธในสงครามสมัยกลาง การใช้ธนูยาวของอังกฤษมีประสิทธิภาพต่อฝรั่งเศสระหว่างสงครามร้อยปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงต้นของสงคราม ในยุทธการเครซี (ค.ศ. 1346) และปัวตีเย (ค.ศ. 1356) และที่มีชื่อเสียงที่สุดที่ยุทธการอาแฌงคูร์ต (ค.ศ. 1415) แต่เริ่มประสบความสำเร็จน้อยลงหลังจากนั้น พลธนูยาวได้รับความสูญเสียที่ยุทธการแวร์เนย (ค.ศ. 1424) และถูกตีแตกพ่ายที่ยุทธการพาเทย์ (ค.ศ. 1429) เมื่อถูกเข้าตีก่อนที่พวกเขาจะจัดตั้งตำแหน่งตั้งรับ คำว่า ธนูยาว "อังกฤษ" หรือ "เวลส์" เป็นคำสร้างใหม่เพื่อแยกแยะธนูเหล่านี้จากธนูยาวอื่น แม้ธนูยาวแบบเดียวกันนี้จะถูกใช้อย่างแพร่หลายในยุโรปเหนือและยุโรปตะวันตก แต่ที่จริงแล้ว ก้านธนูยิวส่วนมากถูกนำเข้าจากสเปนตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นต้นมา
ธนูยาวที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จักมาจากอังกฤษ ซึ่งถูกพบที่แอสคอทท์ฮีท (Ashcott Heath) มณฑลซอมเมอร์เซ็ท ซึ่งมีอายุถึง 2665 ปีก่อนคริสตกาล แต่ไม่มีธนูยาวเหลือรอดในช่วงที่ธนูยาวใช้กันอย่างแพร่หลาย (ระหว่าง ค.ศ. 1250-1450) ซึ่งอาจเป็นเพราะ เป็นธรรมชาติของธนูที่จะอ่อนแอลง หัก และถูกเปลี่ยน มากกว่าที่จะส่งต่อกันรุ่นสู่รุ่น อย่างไรก็ตาม มีธนูยาวมากกว่า 130 คันเหลือรอดจากยุคเรเนซ็องส์ มีลูกศรกว่า 3,500 ดอก และธนูยาวทั้งคัน 137 คัน ถูกกู้ขึ้นจากเรือแมรีโรส เรือของกองทัพเรือในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ซึ่งจมในพอร์ตสมัธ ใน ค.ศ. 1545
ธนูยาวจะต้องยาวพอจะให้ผู้ใช้น้าว (draw) สายธนูถึงจุดบนใบหน้าหรือร่างกาย และดังนั้น ความยาวจึงแตกต่างกันไปขึ้นกับผู้ใช้ ในยุโรปภาคพื้นทวีป โดยทั่วไปมักพบธนูยาวกว่า 1.2 เมตร สมาคมนักสะสมของเก่าระบุว่า ยาว 1.5-1.83 เมตร ริชาร์ด บาร์เทล็อต (Richard Bartelot) แห่งสถาบันปืนใหญ่หลวง ระบุว่า ธนูเป็นไม้ยิว ยาว 1.83 เมตร และใช้ธนูยาว 91.4 เซนติเมตร แกสตัน โฟบัส (Gaston Phoebus) ใน ค.ศ. 1388 เขียนว่าธนูยาวควรจะ "ทำจากไม้ยิวหรือไม้เนื้อแข็ง ยาวเจ็ดสิบนิ้ว [1.78 เมตร] ระหว่างจุดผูกสาย" นักประวัติศาสตร์ จิม แบรดบูรี (Jim Bradbury) ว่า ธนูเหล่านี้ยาวเฉลี่ย 5 ฟุต 8 นิ้ว การประเมินทั้งหมดยกเว้นอันสุดท้าย มีขึ้นก่อนการกู้เรือแมรีโรส ซึ่งพบธนูความยาวระหว่าง 1.87 ถึง 2.11 เมตร ยาวเฉลี่ย 1.98 เมตร
ยุทธการที่กันไน

ยุทธการที่กันไน เป็นยุทธการสำคัญในสงครามพิวนิกครั้งที่สองซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม 216 ปีก่อน ค.ศ. ในแคว้นปุลยาทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอิตาลี กองทัพคาร์เธจใต้การบังคับบัญชาของฮันนิบาลพิชิตกองทัพสาธารณรัฐโรมันที่ใหญ่กว่า ภายใต้การบังคับบัญชาของกงสุลลูกิอุส ไอมิลิอุส ปาอุลลุส (Lucius Aemilius Paullus) และกาอิอุส เตเรนติอุส วาร์โร (Gaius Terentius Varro) ได้โดยเด็ดขาด ถือว่าเป็นความสำเร็จทางยุทธวิธีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์การทหาร ความปราชัยครั้งเลวร้ายที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์โรมัน และเป็นการรบที่มีจำนวนผู้เสียชีวิตมากที่สุด เป็นรองแต่เพียงยุทธการที่อาเราซิโอเมื่อ 105 ปีก่อน ค.ศ.
หลังฟื้นฟูจากความสูญเสียที่แม่น้ำเตรบเบีย (218 ปีก่อน ค.ศ.) และทะเลสาบตราซีเมเน (217 ปีก่อน ค.ศ.) ฝ่ายโรมันตัดสินใจประจัญกับฮันนิบาลที่กันไน ด้วยกำลังพลโรมันและพันธมิตรราว 86,000 นาย ฝ่ายโรมันกระจุกทหารราบหนักในรูปขบวนลึกกว่าปกติ เมื่อฮันนิบาลใช้ยุทธวิธีตีโอบสองชั้น (double-envelopment) ซึ่งประสบความสำเร็จจนกองทัพโรมันถูกทำลายลงโดยสิ้นเชิง หลังความปราชัย กาปูอาและนครรัฐอิตาลีอื่นอีกหลายแห่งแปรพักตร์จากสาธารณรัฐโรมันไปเข้ากับคาร์เธจ
บรรณานุกรม > ข้อมูลสมัยโบราณ

Appian (1999). "Hannibalic War". Perseus Digital Library.
Titus Livius (Livy), Ab Urbe Condita, translation by Cannon Roberts.
Plutarch (1916). "Life of Fabius Maximus". Loeb Classical Library.
Polybius, The Histories, translation by W.R. Paton.
บรรณานุกรม > ข้อมูลสมัยใหม่

Astin, A.E. (ed) The Cambridge Ancient History, 2nd edition, Volume VIII. Cambridge/New York: Cambridge University Press, 2006, ISBN 0-521-23448-4
Briscoe, John & Simon Hornblower, บ.ก. (2020). [[[:แม่แบบ:Googlebooks]] Livy: Ab urbe condita Book XXII]. Cambridge University Press. ISBN 978-1-108-48014-7. {{cite book}}: ตรวจสอบค่า |url= (help)
Carlton, James. The Military Quotation Book. New York: Thomas Dunne Books, 2002.
Cottrell, Leonard (1960). Enemy of Rome:The Battles of Hannibal. London: Evans Brothers Limited.
Daly, Gregory (2002). Cannae: The Experience of Battle in the Second Punic War (PDF). London: Routledge. ISBN 0-415-26147-3. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-12-18. สืบค้นเมื่อ 2022-03-08.
De Beer, Gavin (1974). Hannibal: The Struggle for Power in the Mediterranean. London.: Book Club Associates/Thames and Hudson Ltd.
Delbrück, Hans (1975) [1900]. [[[:แม่แบบ:Googlebooks]] History of the Art of War volume 1: Warfare in Antiquity]. แปลโดย Walter J. Renfroe Jr. (3rd ed.). Lincoln: University of Nebraska Press. ISBN 0-8032-6584-0. {{cite book}}: ตรวจสอบค่า |url= (help)
Goldsworthy, Adrian (2001). Cannae. London: Cassell. ISBN 0-304-35714-6.
Healy, Mark (1994). Cannae 216 BC: Hannibal smashes Rome's Army. Oxford: Osprey Publishing. ISBN 1-85532-470-9.
Hoyos, Dexter B. Hannibal: Rome's Greatest Enemy. Bristol Phoenix Press, 2005, ISBN 1-904675-46-8 (hbk) ISBN 1-904675-47-6 (pbk).
Lazenby, John Francis (1998) [1978]. Hannibal's War: A Military History of the Second Punic War. Wilts: University of Oklahoma Press. ISBN 978-0806130040.
O'Connell, Robert L. The Ghosts of Cannae: Hannibal and the Darkest Hour of the Roman republic. New York: Random House, 2010. ISBN 978-1400067022
Samuels, Martin (1990). "The Reality of Cannae". Militärgeschichtliche Zeitschrift. 47 (1): 7–31. doi:10.1524/mgzs.1990.47.1.7. S2CID 164703621.
Talbert, Richard J. A. (ed.) Atlas of Classical History. London/New York: Routledge, 1985, ISBN 0-415-03463-9.
แหล่งข้อมูลอื่น

Cannae – a treatise by General Fieldmarshal Count Alfred von Schlieffen
Battle At Cannae Mommsen History of Rome. Book 03 From the Union of Italy to the Subjugation of Carthage and the Greek States, p. 50
Archelogical site thought as the battle site
| --- | --- |
ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ :  สเปน  อิสราเอล  สหรัฐ  เช็กเกีย
ตับบูละฮ์

Levantine dish of parsley and bulgur
| --- | --- |
ตับบูละฮ์
มื้อ: สลัด
แหล่งกำเนิด: เลบานอน, ซีเรีย
ภูมิภาค: เมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก
อุณหภูมิเสิร์ฟ: เย็น
ส่วนผสมหลัก: พาร์สลีย์, มะเขือเทศ, บุลกูร์, หอมใหญ่, น้ำมันมะกอก, น้ำเลมอน, เกลือ
รูปแบบอื่น: ใส่ทับทิม
 ตำราอาหาร: ตับบูละฮ์   สื่อ: ตับบูละฮ์
ตับบูละฮ์ (อาหรับ: تَبُّولَة, อักษรโรมัน: tabbūla, tabbouleh, tabouleh, tabbouli, tabouli, taboulah) เป็นสลัดจากภูมิภาคลิแวนต์ทำมาจากพาร์สลีย์สับละเอียด คลุกเคล้ากับมะเขือเทศ สะระแหน่ หอมใหญ่ และบุลกูร์ดิบ ปรุงรสด้วยน้ำมันมะกอก น้ำเลมอน เกลือ และพริกหวานสับ บางรูปแบบอาจเติมผักกาดหรือใส่เซโมลีนาแทนบุลกูร์
ตามธรรมเนียมดั้งเดิมในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกและในโลกอาหรับจะเสิร์ฟตับบูละฮ์เป็นอาหารเรียกน้ำย่อย ทั้งตับบูละฮ์และอาหารอาหรับอื่น ๆ เช่น ฮัมมัส บาบาฆ็อนนูจญ์ หรือขนมปังพีตา ได้กลายมาเป็นอาหารอาหรับยอดนิยมในสหรัฐ
สมุนไพรกินได้ซึ่งเรียกว่า ก็อฎบ์ (قَضْب) เป็นส่วนประกอบสำคัญอย่างหนึ่งของอาหารการกินในโลกอาหรับมาตั้งแต่สมัยกลาง ตับบูละฮ์มีที่มาจากพื้นที่ภูเขาของเลบานอนและซีเรีย ในปัจจุบันก็ได้แพร่หลายเป็นอาหารยอดนิยมอย่างหนึ่งของตะวันออกกลาง
วิทยาลัยทรินิตี ดับลิน

วิทยาลัยแห่งเดียวของมหาวิทยาลัยดับลิน
วิทยาลัยทรินิตี ดับลิน หรือ ทรินิตีคอลเลจดับลิน (ไอริช: Coláiste na Tríonóide, Bhaile Átha Cliath; อังกฤษ: Trinity College Dublin) มีชื่อทางการว่า The College of the Holy and Undivided Trinity of Queen Elizabeth near Dublin (วิทยาลัยแห่งพระตรีเอกภาพอันศักดิ์สิทธิ์และแบ่งแยกไม่ได้ของสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ ใกล้ดับลิน) เป็นวิทยาลัยแห่งเดียวที่เป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ ก่อตั้งเมื่อต้นปี ค.ศ. 1592 โดยกฎบัตรซึ่งออกโดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 และตั้งชื่อตามพระตรีเอกภาพ เป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในไอร์แลนด์และสร้างตามโครงสร้างแบบมหาวิทยาลัยที่มีวิทยาลัยย่อยอย่างออกซ์ฟอร์ดและเคมบริดจ์ โดยทั่วไปแล้วคำว่า "วิทยาลัยทรินิตีดับลิน" และ "มหาวิทยาลัยดับลิน" เป็นคำพ้องความหมายกัน เนื่องจากมีการก่อตั้งวิทยาลัยในมหาวิทยาลัยดังกล่าวเพียงแห่งเดียวเท่านั้น
มหาวิทยาลัยได้รับการก่อตั้งขึ้นเพื่อรวบอำนาจการปกครองของราชวงศ์ทิวดอร์ในไอร์แลนด์ ในด้านวิชาการนั้นแบ่งเป็น 3 กลุ่มคณะซึ่งประกอบด้วย 23 คณะ โดยมีหลักสูตรระดับปริญญาและประกาศนียบัตรต่างๆ ทั้งระดับอุดมศึกษาและหลังอุดมศึกษา การรับเข้าเรียนขึ้นกับผลการเรียนเป็นหลัก โดยหลักสูตรด้านกฎหมาย วรรณคดี และมนุษยศาสตร์มีอัตราการคัดเลือกสูงมาก
วิทยาลัยทรินิตี ดับลิน เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยโบราณเจ็ดแห่งของบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ และเป็นวิทยาลัยพี่น้องกับทั้งวิทยาลัยเซนต์จอห์น เคมบริดจ์ และวิทยาลัยโอเรียล อ็อกซ์ฟอร์ด ผู้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด เคมบริดจ์ หรือดับลิน สามารถได้รับปริญญาเทียบเท่า (Oxon, Cantab et Dubl) จากมหาวิทยาลัยใดมหาวิทยาลัยหนึ่งจากอีกสองแห่งได้โดยไม่ต้องสอบเพิ่มเติม ห้องสมุดของวิทยาลัยทรินิตีเป็น สถานที่ฝากเอกสารตามกฎหมายสำหรับทั้งไอร์แลนด์และสหราชอาณาจักร เป็นห้องสมุดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และเก็บรักษาหนังสือ Book of Kells มาตั้งแต่ปี 1661 และพิณ Brian Boru มาตั้งแต่ปี 1782
Book of Kells เป็นหนังสือเล่มที่โด่งดังที่สุดในห้องสมุดของวิทยาลัยทรินิตี ภาพนี้แสดงให้เห็น Madonna and Child from Kells (โฟลิโอ 7v)
ห้องยาวของห้องสมุดเก่า
Arnaldo Pomodoro's Sphere Within Sphere sculpture stands outside the Berkeley Library.
ห้องสมุดของวิทยาลัยทรินิตีเป็นห้องสมุดวิจัยที่ใหญ่ที่สุดในไอร์แลนด์ จากสถานะทางประวัติศาสตร์ของสมุด ห้องสมุดของวิทยาลัยทรินิตียังเป็นห้องสมุดที่รับฝากหนังสือตามกฎหมายสำหรับสหราชอาณาจักร (ตาม Legal Deposit Libraries Act 2003) และยังมีสถานะแบบเดียวกันตามกฎหมายของไอร์แลนด์ ดังนั้นวิทยาลัยจึงมีสิทธิ์ตามกฎหมายที่จะได้รับสำเนาหนังสือทุกเล่มที่ตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ และเป็นผลให้ได้รับหนังสือใหม่มากกว่า 100,000 รายการในทุกปี ห้องสมุดมีหนังสือประมาณห้าล้านเล่ม รวมถึงสิ่งพิมพ์ต่อเนื่องและชุดต้นฉบับที่สำคัญ 30,000 ฉบับ แผนที่ และผลงานดนตรีในรูปแบบสิ่งพิมพ์ หนังสือสามล้านเล่มถูกเก็บไว้ในคลังหนังสือ "Stacks" ในซานทรี ซึ่งจะมีการดึงหนังสือจากคลังหนังสือนี้วันละสองครั้ง
แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ
แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วิทยาลัยทรินิตี ดับลิน
ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
53°20′40″N 6°15′28″W﻿ / ﻿53.3444°N 6.2577°W﻿ / 53.3444; -6.2577
หมั่นโถว

ขนมแป้งนึ่งที่นิยมรับประทานในภาคเหนือของประเทศจีน
| --- | --- |
หมั่นโถวสีขาว
ประเภท: ขนมปัง, ติ่มซำ
แหล่งกำเนิด: จีน
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออก
ส่วนผสมหลัก: แป้งสาลี, น้ำ, สารช่วยขึ้นฟู
 ตำราอาหาร: หมั่นโถว   สื่อ: หมั่นโถว
หมั่นโถว (จีนตัวย่อ: 馒头; จีนตัวเต็ม: 饅頭; พินอิน: mántóu ออกเสียง หมานโถว) เป็นขนมแป้งนึ่งชนิดหนึ่งที่มีสีขาวและมีสัมผัสอ่อนนุ่ม นิยมรับประทานในภาคเหนือของประเทศจีน นิรุกติศาสตร์พื้นบ้านเชื่อมโยงชื่อหมั่นโถวเข้ากับเรื่องเล่าเกี่ยวกับจูกัดเหลียง
ลักษณะ

หมั่นโถวนิยมรับประทานเป็นอาหารหลักในภาคเหนือของประเทศจีนที่ซึ่งมีการเพาะปลูกข้าวสาลีมากกว่าข้าว หมั่นโถวทำจากข้าวสาลี น้ำ และสารช่วยขึ้นฟู หมั่นโถวมีขนาดตั้งแต่ 4 เซนติเมตร (1.6 นิ้ว) ซึ่งมีเนื้อสัมผัสที่อ่อนนุ่มในภัตตาคารที่หรูหราที่สุด ไปจนถึงขนาดมากกว่า 15 เซนติเมตร (5.9 นิ้ว) ซึ่งมีเนื้อสัมผัสที่แน่นสำหรับเป็นอาหารกลางวันของผู้ชายวัยทำงาน ในช่วงหนึ่งหมั่นโถวสีขาวมีราคาแพงมาก ถือเป็นอาหารหรูหราในประเทศจีนยุคก่อนอุตสาหกรรม เพราะเวลานั้นแป้งประกอบอาหารใช้กระบวนการผลิตมากมีต้นทุนสูง
หมั่นโถง ปิ่ง และบะหมี่เป็นแหล่งคาร์โบไฮเดรตหลักของอาหารจีนภาคเหนือ คล้ายกับข้าวที่เป็นอาหารหลักของจีนภาคใต้ หมั่นโถวนั้นเป็นที่รู้จักในภาคใต้ แต่มักจำหน่ายในฐานะอาหารข้างถนนหรืออาหารในภัตตาคารมากกว่าจะเป็นอาหารหลักหรืออาหารทำที่บ้าน หมั่นโถวในภัตตาคารมักมีขนาดเล็กกว่าและประณีตกว่า และสามารถดัดแปลงเพิ่มเติมได้ เช่นโดยการทอดและจุ่มในนมข้นหวาน อาจเพิ่มเติมสีและ/หรือรสชาติด้วยส่วนผสมอื่น ๆ  ตั้งแต่น้ำตาลทรายแดงไปจนถึงสีผสมอาหารในการปรุงหมั่นโถว บางครั้งในโอกาสพิเศษมีการปรุงหมั่นโถวโดยการทำเป็นรูปร่างต่าง ๆ ในมณฑลชานซี ฉ่านซี และชานตง
หมั่นโถวกึ่งสำเร็จรูปมีจำหน่ายทั่วไปในส่วนอาหารแช่แข็งของซูเปอร์มาเก็ตในเอเชีย พร้อมสำหรับการเตรียมโดยการนึ่งหรือให้ความร้อนในเตาอบไมโครเวฟ
ซาลาเปาหรือเปาจึ (包子) เป็นอาหารที่คล้ายคลึงกับหมั่นโถวแต่มีไส้เค็มหรือไส้หวานอยู่ข้างใน หมั่นโถวเป็นคำที่เก่าแก่กว่า ในบางภูมิภาค เช่นภูมิภาคเจียงหนานและเกาหลี คำว่า หมั่นโถว (หรือคำอ่านในภาษาท้องถิ่นที่เทียบเท่า) สามารถใช้ระบุถึงขนมแป้งนึ่งทั้งที่มีไส้และไม่มีไส้  ในประเทศญี่ปุ่น คำอ่านท้องถิ่นที่เทียบเท่ากับคำว่าหมั่นโถวในภาษาจีนคือคำว่ามันจู ซึ่งใช้หมายถึงเฉพาะขนมแป้งนึ่งที่มีไส้
นิรุกติศาสตร์และประวัติศาสตร์

หมั่นโถวอาจมีต้นกำเนิดจากรัฐฉินในยุคราชวงศ์โจวในสมัยของฉินเจาเซียงหฺวาง (307 – 250 ปีก่อนคริตกาล) หมั่นโถวรวมถึงอาหารที่ทำจากข้าวสาลีอื่น ๆ อย่างก๋วยเตี๋ยว แป้งทอด และซาลาเปากลายมาเป็นที่นิยมในยุคราชวงศ์ฮั่น (206 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 206)  และเป็นที่รู้จักในชื่อเรียกรวมกันว่า ปิ่ง (餅; bǐng) หมั่นโถวถูกเรียกว่าเจิงปิ่ง (蒸餅; zhēngbǐng) หรือหลงปิ่ง (籠餅; lóngbǐng) ในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันตก (ค.ศ. 265–316) ชู่ ซี (束皙) เขียนเกี่ยวกับเจิงปิ่ง (蒸餅; zhēngbǐng) ในบทกวี "ถางปิ่งฟู่" (湯餅賦; tāngbǐngfù) ที่เขียนเมื่อราวปี ค.ศ. 300 ชู่ ซีเป็นคนแรกที่เรียกเจิงปิ่งว่าม่านโถว (曼頭; màntóu) ในบทกวีนี้มีการแนะนำให้กินเจิงปิ่งหรือม่านโถวในงานเลี้ยงในช่วงเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ
เชื่อกันว่าชาวมองโกลได้นำหมั่นโถวแบบที่มีไส้ (ซาลาเปาหรือเปาจี) ไปเผยแพร่ในหลายประเทศในเอเชียกลางและเอเชียตะวันออกเมื่อช่วงต้นยุคราชวงศ์หยวนในศตวรรษที่ 13  คำว่าหมั่นโถวกลายเป็นรากศัพท์ของคำว่า manty และ mantı ซึ่งเป็นเกี๊ยวใส่ไส้ในอาหารตุรกีและอาหารอุซเบกิสถาน (mantu)
คติชาวบ้าน

ตำนานของจีนยอดนิยมเล่าว่าชื่อหมั่นโถว (หมานโถว) แท้จริงแล้วมีที่มาจากคำพ้องเสียงคือคำว่าหมานโถว ที่เขียนว่า 蠻頭 (mántóu) ซึ่งมีความหมายว่า "ศีรษะอนารยชน"
ตำนานเป็นเรื่องราวในยุคสามก๊ก (ค.ศ. 220–280) เมื่อจูกัดเหลียง อัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐจ๊กก๊กนำกองทัพจ๊กก๊กทำศึกกับกองกำลังของชนเผ่าลำมัน (南蠻 หนานหมาน) ในดินแดนทางใต้ของจ๊กก๊ก ซึ่งปัจจุบันอยู่บริเวณมณฑลยูนนานของประเทศจีนและทางเหนือของประเทศพม่า
หลังจากปราบเบ้งเฮ็กผู้เป็นมันอ๋อง (蠻王 หมานหวาง) หรือกษัตริย์ของชนเผ่าลำมันให้สวามิภักดิ์ จูกัดเหลียงก็นำทัพกลับจ๊กก๊ก แต่ระหว่างทางมาถึงริมแม่น้ำลกซุย (瀘水 หลูฉุ่ย) ที่ไหลเชี่ยวกรากยากจะข้ามไปได้ คนท้องถิ่นบอกจูกัดเหลียงว่าในสมัยก่อน ชนเผ่าลำมันจะสังเวยมนุษย์ผู้ชาย 49 คน ตัดศีรษะโยนลงไปในแม่น้ำเพื่อทำให้วิญญาณในแม่น้ำสงบลงและยอมให้ข้ามแม่น้ำได้ แต่จูกัดเหลียงไม่ต้องการเข่นฆ่าคนเพิ่มอีก จึงสั่งให้ฆ่าวัวและม้าที่ทัพจ๊กก๊กนำมาด้วย ยัดเนื้อลงในก้อนแป้งสาลีที่ปั้นเป็นรูปคล้ายศีรษะมนุษย์ (ลักษณะกลมและส่วนก้นแบน) จากนั้นนำมานึ่งแล้วโยนขนมแป้งนึ่งเหล่านั้นลงในแม่น้ำ แม่น้ำก็กลับมาสงบ หลังจากข้ามแม่น้ำมาได้ จูกัดเหลียงจึงต้องชื่อขนมแป้งนึ่งนี้ว่า หมานโถว (mántóu, 蠻頭, ซึ่งพัฒนาเป็นอักษรว่า 饅頭 ในปัจจุบัน) ซึ่งมีความหมายว่า "ศีรษะอนารยชน"  มีเรื่องเล่าอีกแบบหนึ่งย้อนไปถึงการยกทัพบุกใต้ของจูกัดเหลียง เมื่อจูกัดเหลียงสั่งให้ทหารที่ล้มป่วยด้วยโรคท้องร่วงและโรคอื่น ๆ ที่ระบาดในพื้นที่หนองน้ำให้รับประทานขนมแป้งนึ่งที่ยัดไส้เนื้อหรือไส้หวาน
ความหลากหลายของความหมายนอกภาคเหนือของจีน

ก่อนยุคราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) คำว่าหมั่นโถวมีความหมายถึงขนมแป้งนึ่งทั้งที่มีไส้และไม่มีไส้ คำว่าเปาจึ (包子) เกิดขึ้นในยุคราชวงศ์ซ่งเพื่อใช้ระบุถึงเฉพาะขนมแป้งนึ่งที่มีไส้ เป็นผลให้คำว่าหมั่นโถวค่อย ๆ กลายเป็นคำที่ใช้ระบุถึงเฉพาะขนมแป้งนึ่งที่ไม่มีไส้ในภาษาจีนกลางและบางภาษาถิ่นของจีน
อย่างไรก็ตาม ในหลายพื้นที่คำว่าหมั่นโถวยังคงมีความหมายถึงขนมแป้งนึ่งที่มีไส้อยู่ ในภูมิภาคเจียงหนานที่พูดภาษาอู๋ คำว่าหมั่นโถวมักหมายถึงทั้งขนมแป้งนึ่งที่มีไส้และไม่มีไส้ ในมณฑลชานซีที่พูดภาษาจิ้น ขนมแป้งนึ่งที่ไม่มีไส้มักเรียกว่า หมัวหมัว (饃饃) ซึ่งประกอบด้วยตัวอักษรที่มีความหมายว่า "ขนมแป้งนึ่ง" ชื่อหมัวหมัวแพร่หลายในทิเบตและเนปาล และปัจจุบันมักใช้หมายถึงขนมแป้งนึ่งหรือเกี๊ยวที่มีไส้
ชื่อหมั่นโถวเป็นรากศัพท์ของคำว่า manty และ mantı ซึ่งเป็นเกี๊ยวมีไส้ในอาหารตุรกี อาหารเปอร์เซีย อาหารอุซเบกิสถาน และอาหารปากีสถาน (mantu, มีที่มาจากผู้อพยพชาวมองโกลเชื้อสายเติร์ก) ในประเทศญี่ปุ่น คำว่า มันจู (饅頭) มักใช้หมายถึงขนมแป้งนึ่งที่มีไส้ ซึ่งแบบดั้งเดิมจะมีไส้ถั่วบดหรือไส้เนื้อบดผสมผัก (นิกูมัง 肉まん "มันจูเนื้อ") หมั่นโถวมีไส้เรียกว่า siyopaw ในภาษาฟิลิปปินส์ แผลงมาจากคำภาษาจีนว่า เชาเปา (燒包) ในประเทศไทยมีหมั่นโถวมีไส้ที่มีคำเรียกว่า ซาลาเปา ในประเทศเกาหลี มันทู (만두; 饅頭) สามารถหมายถึงทั้งซาลาเปาหรือเปาจึ (飽子) และเกี๊ยวซ่าหรือเจี่ยวจึ (餃子) ในอาหารมองโกล buuz และ manty หรือ mantu เป็นเกี๊ยวนึ่ง อาหารนึ่งนี้กล่าวกันว่าเป็นต้นกำเนิดของมันทูในเกาหลี ในประเทศสิงคโปร์แลมาเลเซีย ปูผัดพริกมักเสิร์ฟพร้อมกับหมันโถวทอด ในประเทศนาอูรูและประเทศปาปัวนิวกินี หมั่นโถวรู้จักในชื่อว่า mãju
ดูเพิ่ม

ซาลาเปา
หมั่นโถวทอด หรือ "หมั่นโถวเงินทอง" เป็นอาหารหวานของจีนที่เป็นที่นิยม เสิร์ฟพร้อมกับนมข้นหวาน
หมั่นโถวรูปลูกท้อที่มีไส้ถั่วแดงกวน พบในภัตตาคารอาหารจีนในประเทศญี่ปุ่น
คาซุอิ นิฮงมัตสึ

Japanese film director (born 1922)
| คาซุอิ นิฮงมัตสึ |
| --- | --- |
二本松 嘉瑞

เกิด: โยชิมิตสึ นิฮงมัตสึ 9 เมษายน ค.ศ. 1922(1922-04-09) คามากูระ, ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต: ก่อนปี พ.ศ. 2544
อาชีพ: ผู้ช่วยผู้กำกับ, ผู้กำกับ, ผู้เขียนบท
ปีปฏิบัติงาน: พ.ศ. 2494–2511
คาซุอิ นิฮงมัตสึ (ญี่ปุ่น: 二本松 嘉瑞; โรมาจิ: Nihonmatsu Yoshimitsu) , (เกิดวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2465; วันเสียชีวิตไม่ทราบ) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่น
ประวัติ

หลังจากสำเร็จการศึกษาด้านธุรกิจจากมหาวิทยาลัยวาเซดะ นิฮงมัตสึได้เข้าทำงานที่สำนักงานถ่ายภาพโชจิคุโอฟุนะในปี พ.ศ. 2491 และต่อมาได้เป็นผู้ช่วยผู้กำกับให้กับผู้สร้างภาพยนตร์เช่นอากิระ คุโรซาวะ เคสุเกะ คิโนชิตะ และบ่อยครั้งก็เป็นมาซากิ โคบายาชิ
ในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์ นิฮงมัตสึได้กำกับภาพยนตร์แนวไคจูสองเรื่อง The X from Outer Space และ Genocide ซึ่งทั้งสองเรื่องนี้ผลิตโดยShochiku ในช่วงที่บริษัทเริ่มผลิตภาพยนตร์แนวJ-Horror
นิฮงมัตสึเสียชีวิตก่อนปี พ.ศ. 2544